recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η **Κυβέρνηση πολέμου του Τσόρτσιλ** ήταν η κυβέρνηση συνασπισμού του Ηνωμένου Βασιλείου κατά το μεγαλύτερο μέρος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου από της 10 Μαΐου 1940 ως τις 23 Μαΐου 1945. Αρχηγός της κυβέρνησης αυτής ήταν ο Ουίνστον Τσόρτσιλ, ο οποίος διορίστηκε Πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου από τον Γεώργιο ΣΤ΄ μετά την παραίτηση του Νέβιλ Τσάμπερλεϊν ως αποτέλεσμα της Νορβηγικής Εκστρατείας. 

Στην αρχή, ο Τσόρτσιλ σχημάτισε ένα πενταμελές Πολεμικό Συμβούλιο το περιλάμβανε τον Νέβιλ Τσάμπερλεϊν ως Λόρδο Πρόεδρο του Συμβουλίου, τον Κλέμεντ Άτλι ως Λόρδο Σφραγιδοφύλακα και αργότερα ως Υπουργό παρά τω προθυπουργώ, τον Κόμη Χάλιφαξ ως Υπουργό Εξωτερικών και τον Άρθουρ Γκρίνγουντ ως Υπουργό δίχως χαρτοφυλάκιο. Παρότι το αρχικό πολεμικό συμβούλιο απαρτίζονταν αποκλειστικά από αυτά τα πέντε μέλη στην πράξη συνοδεύονταν από τους αρχηγούς των επιτελείων και τους διαφόρους υπουργούς των κλάδων της άμυνας (δηλαδή αεροπορίας, ναυτικού και στρατού ξηράς). Το πολεμικό συμβούλιο διευρύνθηκε κατά την διάρκεια του πολέμου με πολλές σημαντικές προσθήκες και ο αριθμός των μελών του έφτασε τους 8 καθώς μετά την απομάκρυνση του Κόμη Χάλιφαξ, ο οποίος στάλθηκε στην Ουάσιγκτον ως πρέσβης του Ηνωμένου Βασιλείου στις Η.Π.Α. και τον θάνατο του Νέβιλ Τσάμπερλεϊν διορίστηκαν σε αυτό ο Έρνεστ Μπέβιν ως Υπουργός Εργασίας, ο Άντονι Ίντεν ως Υπουργός Εξωτερικών, ο Λόρδος Μπίβερμπρουκ ως Υπουργός Αεροπορικού Εφοδιασμού, ο Κίνγκσι Γουντ ως Υπουργός Οικονομικών και ο Τζον Άντερσον ως Λόρδος Πρόεδρος του Συμβουλίου. 

Ο συνασπισμός διαλύθηκε το Μάιο του 1945 μετά την ολοκληρωτική ήττα της Γερμανίας όταν το Εργατικό Κόμμα αποφάσισε να αποσυρθεί ώστε να προετοιμαστεί για τις γενικές εκλογές του 1945. Στον Τσόρτσιλ, ο οποίος ήταν αρχηγός του Συντηρητικού Κόμματος, ζητήθηκε από τον βασιλιά να μία νέα, ουσιαστικά συντηρητική, κυβέρνηση. Αυτή η κυβέρνηση έμεινε γνωστή ως προσωρινή κυβέρνηση του Τσόρτσιλ και διαχειρίστηκε τα εθνικές υποθέσεις μέχρι την ολοκλήρωση των γενικών εκλογών στις 26 Ιουλίου του ίδιου έτους.
Συντεταγμένες: 17°43′59″N 77°09′00″W﻿ / ﻿17.733°N 77.150°W﻿ / 17.733; -77.150

  

Η **Ενορία της Κλάρεντον** (αγγλικά: Parish of Clarendon) είναι μια από τις 14 ενορίες της Τζαμάικα. Έχει έκταση 1.196,3 τ.χλμ. και πληθυσμό 237.024 κατοίκων (2001). Πρωτεύουσα είναι η Μέι Πεν.

Γεωγραφία
---------

Η Κλάρεντον βρίσκεται κεντροδυτικά της Τζαμάικα. Στα νότια βρέχεται από την Καραϊβική Θάλασσα. Συνορεύει στα δυτικά με την Μάντσεστερ, στα ανατολικά με την Αγία Κατερίνα και στα βόρεια με την Αγία Άννα. Έχει έκταση 1.196,3 τ.χλμ.. Είναι η τρίτη μεγαλύτερη ενορία της Τζαμάικα μετά την Αγία Άννα και την Αγία Ελίζαμπεθ. 

### Λίμνες

Η κυριότερη λίμνη είναι η Αλκόα Ρεζίντουαλ. 

### Ποτάμια

Το κυριότερο ποτάμι είναι το Ρίο Μίνο. 

### Κόλποι

Η Κλαρεντόν είναι πλούσια σε κόλπους. Οι κυριότεροι είναι ο Μακκαρί, ο Πηκ, ο Κολόν και ο Σωτ Ρίβερ.

Δημογραφία
----------

Η Κλάρεντον είχε πληθυσμό 237.024 κατοίκων (2001). Είναι σε πληθυσμό η τρίτη μεγαλύτρη ενορία της Τζαμάικα μετά τον Άγιο Ανδρέα και την Αγία Κατερίνα. 

### Πόλεις

* Βερ
* Βικτόρια
* Λάιονελ Τάουν
* Λόου Γουντ
* Μέι Πεν
* Πόρτλαντ Κόττατζ
* Ρέις Κορς
* Σανγκινεττί
* Σπάλντινγκς
* Τσάπελτον
* Φράνκφιλντ
* Χαγιέ

Οικονομία
---------

Στην Κλάρεντον καλλιεργούνται καπνός, βαμβάκι, πριμέντο, πιπερόριζα, μπανάνες, καφές και κακάο.

Δείτε επίσης
------------

* Ενορίες της Τζαμάικα

Παραπομπές
----------

1. ↑  Γεωγραφία της Κλαρεντόν[*νεκρός σύνδεσμος*]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πληροφορίες για Κλάρεντον, Τζαμάικα

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Επαρχίες και Ενορίες της Τζαμάικα |
| --- |
|  |
| Κορνουάλη | 
* Ανόβερ
* Σαιντ Ελίζαμπεθ (Τζαμάικα)
* Τρελόνι
* Σαιντ Τζέιμς
* Γουεστμόρλαντ
 |
|  |
| Μίντλσεξ | 
* Κλάρεντον
* Μάντσεστερ
* Σαιντ Μαίρη
* Σαιντ Κάθριν
* Σαιντ Ανν
 |
|  |
| Σάρεϊ | 
* Κίνγκστον
* Σαιντ Άντριου
* Πόρτλαντ
* Σαιντ Τόμας
 |

 |
Ιδεολογικοί μηχανισμοί του κράτους (ΙΜΚ) (Appareils Idéologiques d'État) είναι έννοια που δημιουργήθηκε από τον Λουί Αλτουσέρ και έγινε γνωστή μέσω άρθρου που δημοσίευσε το 1970 στο περιοδικό La Pensée ( ).

Η βασική διάκριση αφορά τον Κατασταλτικό Μηχανισμό του Κράτους (ΚΜΚ) και τους πολυπληθείς Ιδεολογικούς Μηχανισμούς του Κράτος (ΙΜΚ) που επιτρέπουν την αναπαραγωγή του καπιταλισμού, δηλαδή ασκούν μια αμιγώς κρατική λειτουργία, καίτοι πολλές φορές έχουν ιδιωτική μορφή από νομική άποψη (σχολείο, οικογένεια, εκκλησία, ΜΜΕ).

Είναι πάγια η μετάφραση του όρου appareil στα ελληνικά ως "μηχανισμού". Ο Αλτουσέρ εξηγεί όμως ότι δεν πρόκειται για μηχανισμούς με δυνατότητα αυτόνομης λειτουργίας, αλλά για κάτι ανάλογο με "μηχανές" ή "συσκευές".

Βιβλιογραφία
------------

* Althusser, Louis. Positions (1964-1975). Paris: Les Éditions sociales, 1976.
* Althusser, Louis. Sur la reproduction. Paris: PUF, 1995.
* Αλτουσέρ, Λουί. Σημείωση σχετικά με τους ιδεολογικούς μηχανισμούς του κράτους (ΙΜΚ), Θέσεις, 21, σσ. 37-49, 1987.
* Balibar E. «Appareil», in: G. Labica/G. Bensussan (εκδ.), Dictionnaire critique du marxisme, Paris, 1985.
* Δημούλης, Δ. Η "μηχανή παραγωγής νόμιμης εξουσίας": Ζητήματα θεωρίας του κράτους, *Θέσεις*, τ. 60, 1997.
Ο Κόρκα στην πόλη Νόβο Μέστο
Ο **Κόρκα** (*σλοβένικα : Krka, γερμανικά: Gurk, λατινικά : Corcoras*) είναι ποταμός της νοτιοανατολικής Σλοβενίας στην περιοχή της κάτω Καρνιόλας ένας από τους παραποτάμους του Σάβου. Με μήκος 95 χλμ (59 μίλια), είναι το δεύτερο μακρύτερο ποτάμι που ρέει στο σύνολό του στη Σλοβενία μετά τον Σαβίνια.

Οι πηγές του βρίσκονται στο Γκράντιτσεκ κοντά στο χωριό Κόρκα περίπου 10 χλμ. (6 μίλια) νοτιοδυτικά της Ιβάντσα Γκορίτσα και περίπου 25 χιλιόμετρα (16 μίλια) νοτιοανατολικά της Λιουμπλιάνα. Ρέει νοτιοανατολικά και περνάει από την πόλη Ζούζεμπεργκ, την Ντολενίσκε Τόπλιτς, την πόλη της Νόβο Μέστο κι εκβάλει στον Σάβα κοντά στο Μπρεζίτσε κοντά στα κροατικά σύνορα. Μεγαλύτερος παραπόταμος του είναι ο Πρέτσνα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Main Hydrographic Features in the Sava River Basin». *Sava River Basis Analysis Report* (PDF). Zagreb: International Sava River Basin Commission. Σεπτεμβρίου 2009. σελ. 13.
2. ↑  «Reke, dolge nad 25 km, in njihova padavinska območja» [Rivers longer than 25 km and their catchment areas] (στα Slovene και English). Statistical Office of the Republic of Slovenia. 2002. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
3. ↑  Ašič, Zala (2008). *Geografska zasnova zavarovanja reke Krke kot naravnega spomenika v Mestni občini Novo mesto* [*Geographical Design of the Krka River Cover as a Natural Monument in the Municipality of Novo Mesto*] (PDF) (στα Slovene και with an English abstract and summary). Department of Geography, Faculty of Arts, University of Ljubljana. σελ. 24. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 22 Φεβρουαρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 8 Απριλίου 2014. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Krka (Sava) στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 238378995
* GND: 4094289-2
* NKC: ge750042

 |

 |
O **Ιορδάνης** (ιταλ. *Giordano*, μετά το 1055 - 18 ή 19 Σεπτεμβρίου 1092) από τον Οίκο των Ωτβίλ ήταν στρατιωτικός, που συνέδραμε τον πατέρα του στην κατάκτηση της Σικελίας. Έγινε κόμης των Συρακουσών και κύριος τού Νότο.

Ο θυρεός των Ωτβίλ.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο πρωτότοκος (νόθος) γιος τού Ρογήρου Α΄ κόμη της Σικελίας.

Το 1077 στην πολιορκία τού Τράπανι, ενός από τα δύο οχυρά των Σαρκηνών που έμειναν στα δυτικά της Σικελίας, ο Ιορδάνης οδήγησε μία έφοδο, η οποία με επιτυχία αιφνιδίασε τους φύλακες των βοσκών για τα ζώα. Έτσι έκοψαν την τροφοδοσία των πολιορκημένων και η πόλη σύντομα παραδόθηκε. Ήταν παρών στην πολιορκία της Ταορμίνας το 1079· το 1081 με τον Ροβέρτο τού Σουρ(ντε)βάλ και τον Ηλία Καρτόμι (έναν Σαρκηνό αποστάτη) με μία άλλη αιφνιδιαστική επίθεση ανέκτησε την πόλη της Κατάνια από τον Ιμπβ Αμπάντ τελευταίο εμίρη των Συρακουσών. Το επόμενο έτος, ενώ ο πατέρας του ήταν μακριά και βοηθούσε τον αδελφό του Ροβέρτο τον Πονηρό (Guiscard) δούκα της Απουλίας, ο Ιορδάνης τέθηκε υπεύθυνος της Σικελίς. Όμως το θέρος τού 1083 ο Ιορδάνης οδήγησε λίγους δυσαρεστημένους ευγενείς σε εξέγερση. Ο πατέρας του επέστρεψε και αμέσως τύφλωσε τους αρχηγούς της στάσης, συγχωρώντας μόνο τον γιο του την τελευταία στιγμή, για να τού μάθει να σέβεται τους ιθύνοντες. Από τότε ο Ιορδάνης έμεινε πιστός.

Στις 22 Μαΐου 1085 ο στόλος τού πατέρα του αγκυροβόλησε 15 μίλια βόρεια των Συρακουσών και αποβίβασε το ιππικό τού Ιορδάνη. Οι στόλοι τού κόμη της Σικελίας και τού εμίρη συνεπλάκησαν στο λιμάνι και ο εμίρης απεβίωσε στη μάχη. Όταν οι δυνάμεις τού Ρογήρου αποβιβάστηκαν , βρήκαν τον Ιορδάνη να πολιορκεί ήδη την πόλη. Η πολιορκία συνεχίστηκε το θέρος, αλλά η πόλη τελικά συνθηκολόγησε· έμεινε μόνο η πόλη Νότο στους Σαρακηνούς. Το 1091 ο Ιορδάνης ήταν παρών στην πολιορκία της πόλης αυτής, όπου έγινε κύριος τού Νότο και κόμης των Συρακουσών. Ασθένησε όμως από πυρετό και απεβίωσε μάλλον το 1092. Αν και είχε όλα τα χαρακτηριστικά των Ωτβίλ, που είχαν κάνει την εξουσία τους στη Νότιο Ιταλία (Mezzogiorno) αναπόφευκτη, ως νόθος δεν ήταν ο διάδοχος, αλλά ο αδελφός του Γοδεφρείδος, γνήσιο τέκνο τού Ρογήρου. Όταν όμως ο τελευταίος έγινε λεπρός, ο Ιορδάνης κατέστη διάδοχος. Κοντά στη Μεσσίνα, στον ναό της Σάντα Μαρία ιν Μίλι Σαν Πέτρο, υπάρχει μία λίθινη επιγραφή, που αναφέρει το τέλος του.

Οικογένεια
----------

Το 1089 ο πατέρας του κανόνισε τον γάμο του με μία από τον Οίκο των Αλεράμιτσι-ντελ Βάστο, κόρη τού Μαμφρέδου μαργράβου της Δυτικής Λιγουρίας. Ο Μαμφρέδος ήταν αδελφός τού Βονιφατίου μαργράβου της Δυτικής Λιγουρίας. Ο ίδιος ο Ρογήρος νυμφεύτηκε την Αδελαΐδα των Βάστο, άλλη κόρη τού Μαμφρέδου.

Πηγές
-----

* Goffredo Malaterra, The Deeds of Count Roger of Calabria and Sicily and of Duke Robert Guiscard his brother.
* Norwich, John Julius. The Normans in the South 1016-1130. Longmans: London, 1967.
* Ghisalberti, Albert (ed). Dizionario Biografico degli Italiani: II Albicante – Ammannati. Rome, 1960.
Η **Κυβέρνηση της Αυτής Μεγαλειότητας του Γιβραλτάρ** είναι η εκλεγμένη κυβέρνηση της Βρετανικού Υπερπόντιου Εδάφους του Γιβραλτάρ. Αρχηγός του κράτους είναι η Βασίλισσα Ελισάβετ Β', η οποία εκπροσωπείται από τον Κυβερνήτη του Γιβραλτάρ. Οι εκλογές στο Γιβραλτάρ πραγματοποιούνται κάθε τέσσερα χρόνια, με μονοεδρικό κοινοβούλιο 18 μελών εκ των οποίων τα 17 εκλέγονται με λαϊκή ψηφοφορία και ένα, τον Πρόεδρο, που διορίζεται από το Κοινοβούλιο.

Εκτελεστικό σώμα
----------------

Ο αρχηγός του κόμματος πλειοψηφίας (ή του πλειοψηφικού συνασπισμού) διορίζεται επίσημα από τον Κυβερνήτη ως Επικεφαλής Υπουργός (αρχηγός κυβέρνησης).

Νομοθετικό σώμα
---------------

Το Υπουργικό Συμβούλιο (Συμβούλιο Υπουργών) σχηματίζεται γενικά από 10 από τους 17 εκλεγμένους βουλευτές, κατόπιν επιλογής του Επικεφαλής Υπουργού με την έγκριση του Κυβερνήτη. Τα επτά εναπομείναντα μέλη αποτελούν την Αντιπολίτευση.

Οι τελευταίες γενικές εκλογές διεξήχθησαν στις 17 Οκτωβρίου 2019.

Υπουργικό Συμβούλιο
-------------------

Το Υπουργικό Συμβούλιο (εξελέγη από τον Δεκέμβριο του 2011) και μετά τον ανασχηματισμό, όπως ανακοίνωσε ο Επικεφαλής Υπουργός μετά τις γενικές εκλογές του 2019.

| Κόμμα | Ονοματεπώνυμο | Θέση |
| --- | --- | --- |
| Σοσιαλιστικό | Φάμπιαν Πικάρντο | Επικεφαλής Υπουργός του Γιβραλτάρ |
| Φιλελεύθερο | Τζόζεφ Γκαρσία | Αναπληρωτής Επικεφαλής Υπουργός του Γιβραλτάρ |
| Σοσιαλιστικό | Τζον Κόρτεζ | Υπουργός Περιβάλλοντος, Κλιματικής Αλλαγής και Παιδείας |
| Σοσιαλιστικό | Άλμπερτ Ισόλα | Υπουργός Ψηφιακών, Χρηματοοικονομικών Υπηρεσιών και Κοινής Ωφέλειας |
| Σοσιαλιστικό | Σαμάνθα Σακραμέντο | Υπουργός Υγείας, Δικαιοσύνης, Πολυπολιτισμικότητας, Ισότητας και Κοινοτικών Υποθέσεων |
| Σοσιαλιστικό | Σερ Τζόζεφ Μποσάνο | Υπουργός Οικονομικής Ανάπτυξης, Επιχειρήσεων, Τηλεπικοινωνιών & Ταμιευτηρίου Γιβραλτάρ |
| Φιλελεύθερο | Βιτζάι Νταριανάνι | Υπουργός Επιχειρήσεων, Τουρισμού, Μεταφορών και Λιμένος |
| Σοσιαλιστικό | Πολ Μπάλμπαν | Υπουργός Εργασίας, Υγείας και Ασφάλειας και Κοινωνικής Ασφάλισης |
| Φιλελεύθερο | Στίβεν Λινάρες | Υπουργός Στέγασης, Νέων και Άθλησης |
| Σοσιαλιστικό | Γκίλμπερτ Λικούντι | Υπουργός χωρίς ακριβείς αρμοδιότητες |
Ιδιωτική βιβλιοθήκη
Αναφέρεται σε βιβλιοθήκες οποιουδήποτε μεγέθους για τη σύσταση και λειτουργία των οποίων δεν δαπανώνται δημόσια κεφάλαια. Συνήθως ανήκουν σε ιδιώτη ή σε οικογένεια για προσωπική χρήση και εκμετάλλευση ή σε ιδιωτική επιχείρηση ή ιδιωτικό οργανισμό. Οι ιδιώτες για να δηλώσουν την ιδιοκτησία των τεκμηρίων που κατέχουν αποδίδουν στο βιβλίο ένα διακριτικό (ex-libris) το οποίο μπορεί να είναι κάποια ανάγλυφη στάμπα, ένα γραμματόσημο ή μια αυτοκόλλητη ετικέτα. Ιστορικά οι ιδιωτικές βιβλιοθήκες υπήρξαν πολύ σημαντικές, διότι αποτέλεσαν τον πυρήνα των ακαδημαϊκών, των ερευνητικών και των εθνικών βιβλιοθηκών. Αυτό συνέβη ύστερα από απόφαση κάποιων ιδιωτών να πουλήσουν ή να δωρίσουν τις ιδιωτικές τους συλλογές στη βιβλιοθήκη της επιλογή τους.

Βιβλιογραφία
------------

* ODLIS: ONLINE DICTIONARY FOR LIBRARY AND INFORMATION SCIENCE, 2004. Privet library[online]. Προσβάσιμη από:  Αρχειοθετήθηκε 2008-08-07 στο Wayback Machine.
Ο **Λάσα Σεργκελασβίλι** (γεωργιανά: ლაშა შერგელაშვილი, αγγλικά: *Lasha Shergelashvili,* γεννημένος στις 17 Ιανουαρίου 1992) είναι Γεωργιανός ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως αριστερός πλάγιος αμυντικός.

Σταδιοδρομία σε συλλόγους
-------------------------

Έχεις αγωνιστεί κατά σειρά, στις: Τορπέντο Κουτάισι, Ντιναμό Τιφλίδας, Σαμτρέντια από τη Γεωργία και τη Ρίγκας Φουτμπόλα Σκόλα από τη Λετονία.

Στις 19 Ιανουαρίου 2019, υπέγραψε συμβόλαιο με τον ΠΑΣ Γιάννινα.Στην πρώτη προπόνηση της σεζόν το καλοκαίρι του 2019 έπαθε ρήξη χιαστών και έμεινε εκτός αγωνιστικών χώρων για 6 μήνες.Μετά τον τραυματισμό του κατάφερε να αγωνιστεί μόλις μια φορά ενώ το καλοκαίρι του 2020 έμεινε ελεύθερος.Συνολικά αγωνίστηκε 11 φορές για το πρωτάθλημα χωρίς να σκοράρει.Μια συμμετοχή είχε και στο κύπελλο.

Διεθνής σταδιοδρομία
--------------------

Έκανε το ντεμπούτο του με την Εθνική Γεωργίας στις 23 Ιανουαρίου 2017, σε φιλικό αγώνα ενάντια στο Ουζμπεκιστάν.

Διακρίσεις
----------

Σαμτρέντια
* Πρωτάθλημα Γεωργίας: 2016

Ντιναμό Τιφλίδας
* Κύπελλο Γεωργίας: 2014-15
* Σούπερ Καπ: 2015

Παραπομπές
----------

1. ↑  (πολλαπλές γλώσσες) *Transfermarkt*. 210825. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. 1 2 3  «Player data». *www.transfermarkt.com*.
3. ↑  «Ανακοίνωσε Σεργκελασβίλι ο ΠΑΣ Γιάννινα». *www.to10.gr*.
4. ↑  «ΠΑΣ Γιάννινα: Ρήξη χιαστού ο Σεργκελασβίλι». 18 Ιουλίου 2019.
5. ↑  «ΛΥΣΕΙΣ ΣΥΜΒΟΛΑΙΩΝ». 19 Ιουλίου 2020.
6. ↑  «Uzbekistan draws with Georgia in friendly». The Tashkent Times. 24 Ιανουαρίου 2017.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Λάσα Σεργκελασβίλι – Επιδόσεις στις διοργανώσεις της UEFA
* (Αγγλικά) Προφίλ Λάσα Σεργκελασβίλι στο Soccerway
* Λάσα Σεργκελασβίλι στην ιστοσελίδα National-Football-Teams.com Λάσα Σεργκελασβίλι στην ιστοσελίδα National-Football-Teams.com
Ο **Λώρενς Μαρκ Σάνγκερ** (γεννήθηκε στις 16 Ιουλίου 1968) είναι Αμερικανός προγραμματιστής του διαδικτύου και συνιδρητής της Βικιπαίδειας. Ο Σάνγκερ επινόησε το όνομα και έγραψε σημαντικό μέρος της αρχικής πολιτικής της Βικιπαίδειας. Ο Σάνγκερ έχει αρθρογραφήσει σε εκπαιδευτικές ιστοσελίδες όπως τη Nupedia, το Citizendium, την Everipedia και την Encyclosphere. 

Ενώ σπούδαζε στο κολέγιο, ο Σάνγκερ άρχισε να ενδιαφέρεται για τη χρήση του διαδικτύου για εκπαιδευτικούς σκοπούς και εντάχθηκε στην διαδικτυακή εγκυκλοπαίδεια Nupedia ως αρχισυντάκτης στο 2000. Απογοητευμένος με την αργή πρόοδο της Nupedia, ο Σάνγκερ, πρότεινε τη δημιουργία ενός βίκι στο οποίο θα εισάγονταν λήμματα και θα δημοσιεύονταν με την διαδικασία αναθεώρησης από ομοτίμους της Nupedia. Αυτή η ιδέα οδήγησε στην ίδρυση της Βικιπαίδειας. Ο Σάνγκερ υπηρέτησε ως ηγέτης της Βικιπαιδικής κοινότητας στα πρώτα της στάδια, αλλά απογοητευόταν όλο και περισσότερο και το εγκατέλειψε το 2002.

Από τότε που ο Σάνγκερ έφυγε από την Βικιπαίδεια έχει γίνει κριτικός της Βικιπαίδειας, υποστηρίζοντας ότι παρά την αξία της, η Βικιπαίδεια δεν διαθέτει αξιοπιστία λόγω έλλειψης σεβασμού όσον αφορά την τεχνογνωσία και την εξουσία. Ίδρυσε το Citizendium το 2006 για να ανταγωνιστεί τη Βικιπαίδεια. Η θέση του Σάνγκερ ως συνιδρυτή της Βικιπαίδειας έχει αμφισβητηθεί από τον συνιδρυτή της Βικιπαίδειας Τζίμι Γουέιλς, αλλά είναι γενικά αποδεκτός ως συνιδρυτής.

Εκτός από το Διαδίκτυο, τα ενδιαφέροντα του Σάνγκερ επιεκντρώνονται στην φιλοσοφία—ιδίως στην επιστημολογία, τη πρώιμη σύγχρονη φιλοσοφία και την ηθική. Δίδαξε φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο του Οχάιο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.nndb.com/lists/511/000063322/.
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 4  Μαρτίου 2021.
3. ↑  Ανακτήθηκε στις 22  Μαΐου 2019.
4. ↑  Anderson, σελ. 20none

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 8163567372616380245

 |

 |
Η λέξη *λάσο* απαντάται σε έγγραφα της οθωμανικής περιόδου ως όρος που
προσδιορίζει τα κληροδοτήματα που διαθέτει προς χρήση μία κοινότητα.

Η περίπτωση του Μετσόβου
------------------------

Στην περίπτωση του Μετσόβου η
διαχείριση των *λάσω*ν συνιστά, ήδη από
τον 18ο αιώνα, μία από τις σημαντικότερες κοινοτικές λειτουργίες. Η
αγάπη προς την γενέθλιο τόπο και ο κοινωνικός αλτρουισμός των Μετσοβιτών της
διασποράς, είχε ως αποτέλεσμα να συσσωρευτεί στο Μέτσοβο ένα σημαντικό *ευεργετικό κεφάλαιο.* Μάλιστα από τις
αρχές του 19ου αιώνα είχε συνταχθεί ειδικός κώδικας, όπου
καταχωρούνταν οι διαθήκες των διαθετών. Αυτός καταστράφηκε το 1854,
καταρτίστηκε εκ νέου από την πατριαρχική εξαρχία Μετσόβου και καταστράφηκε ξανά
το 1941.

Διαχείριση
----------

Καθ’ όλη την διάρκεια του 19ου αιώνα
η διαχείριση των *λάσων* του Μετσόβου
συνιστά ένα από τα βασικότερα ζητήματα της τοπικής κοινωνίας. Οι υπεξαιρέσεις
ποσών από μέλη της άρχουσας κοινωνικής ομάδας και οι μεταξύ τους αντιπαλότητες,
οδηγούν σε μία εξοντωτική δικαστική αντιπαράθεση, η οποία καταλήγει σε
φυλακίσεις και σε επεμβάσεις των οθωμανικών αρχών. Η απήυδηση τους, για την
σφοδρότητα αυτής της σύγκρουσης, εκφράζεται χαρακτηριστικά σε επιστολή που
στέλνει το 1836 ο πασάς των Ιωαννίνων στους προεστούς του Μετσόβου, όπου,
μεταξύ άλλων, τονίζει:« *με αυτήν την*
κακίαν σας καταντήσεταν αυτήν την χώραν εις αχαμνόν χάλι σας λέγω ότι
περισσότερον δεν ημπορώ να σας υποφέρω, μόνον σας προστάζω ακόμη αυτήν την
φοράν, να τραβήσητε το μάτι κ΄το χέρι από την αρπαγήν της κοινότητας,
κ΄ενωμένοι όλοι με ειλικρινή αγάπην κ΄ομόνοιαν, να φροντίσητε το συμφέρον της
πατρίδος, όλους σας αγαπώ εξ ίσου, κ΄ ουδείς να μη κάμη την παραμικράν
κατάχρησιν εις το κοινόν σας*».*

Πηγές
-----

* Γ. Πλατάρης. – Τζίμας, *Κώδικας* Διαθηκών, Μείζονες και ελάσσονες ευεργέτες του Μετσόβου, *εκδ. Νομαρχιακής* αυτοδιοίκησης Ιωαννίνων και Δήμου Μετσόβου, Μέτσοβο/Αθήνα, 2004, τόμ. Α, σελ. 83-158.
* Σ. Τοσίτζα, *Συνοπτική* πραγματεία περί της εκ κληροδοτημάτων και ετέρων συνεισφορών σχηματισθείσης και εις διάφορα μέρη ευρισκόμενης περιουσία της Κοινότητος του Μετσόβου και περί της επωφελεστέρας αυτής διαθέσεως*, Εν Αθήναις 1868.*
* D. Limona - N. Trandaferescu, *Documnte economice din* arhiva casei comersiale Ioan St. Stamu ( 714-1875 )*, Direcţia Generală a*

Arhivelor Statului din Republica Socialistă România,Vol. Ι, Bucureşti1983, doc. 186, 578,
758, 806, 1083, 2166, 2640,2641, 3179, 3180,3321,3324, 3354.

* Γ. Πλατάρης,*Κώδικας* Χώρας Μετσόβου των ετών 1708-1907*, Αθήνα 1982,έγγρ.99, 118*
* Ι. Λαμπρίδης *Ηπειρωτικά* Μελετήματα Αγαθοεργήματα, τόμ Β’,*σελ*. *266, 267*
* Π. Αραβαντινός, *Χρονογραφία* της Ηπείρου*, τόμ. Β΄, εκδ. Κουλτούρα, [χ.χ.], Αθήνα, σελ. 109*
Ο **Θόρφιν Καρλσέφνι** (Thorfinn Karlsefni) (Σύμφωνα με τη σάγκα του Έρικ) ήταν Θαλασοπόρος από την Ισλανδία.

Ο Θόρφιν Καρλσέφνι ήταν Ισλανδός έμπορος ο οποίος είχε πάει στη Γροιλανδία να πουλήσει τα εμπορεύματα του. Εκεί άκουσε τις ιστορίες για τη νέα γη και τους Λέιφ, Θόρβαλντ και αποφάσισε να εποικίσει τη νέα χώρα.

Ξεκίνησε από τη Γροιλανδία με τρία πλοία και 160 άντρες τις οικογενειές τους και την περιουσία τους. Έφτασε στη *Βίτλαντ* και εκεί συνάντησε τους ιθαγενείς *Σκέρλινγκ* όπως τους είχε ονομάσει ο Θόρβαλντ Έρικσον. Στην αρχή έκαναν μαζί τους εμπορικές συναλλαγές με ανταλλαγή ειδών. Στη συνέχεια όμως άρχισαν αψιμαχίες μεταξύ τους αναγκάζοντας την αποστολή σταδιακά να αποχωρήσει από την περιοχή. Αυτή ήταν η τελευταία μαρτυρία για παρουσία Βίκινγκς στην Αμερικάνικη ήπειρο. Σταδιακά οι Βίκινγκς θα αποχωρήσουν και από τη Γροιλανδία ξεχνώντας τα νεα εδάφη.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Thorfinn Karlsefni στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 19128291
* LCCN: n2007021915
* BIBSYS: 7028451

 |

 |
Η **κυβέρνηση της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν** (περσικά: نظام جمهوری اسلامی ایران) είναι η επίσημη ονομασία της κυβέρνησης του Ιράν μετά την ισλαμική επανάσταση. Δύο μήνες μετά τη νίκη της ιρανικής επανάστασης σε δημοψήφισμα, πάνω από το 98% των ιρανών ψηφοφόρων ενέκρινε αυτή την ονομασία για τη χώρα. Αυτή η κυβέρνηση είναι ένα από τα πολλά είδη των ισλαμικών δημοκρατιών, με την πολιτική της δομή, συμπεριλαμβανομένου του ανώτατου ηγέτη, του εκτελεστικού, του νομοθετικού και του δικαστικού συστήματος, καθώς και της Συνέλευσης των Εμπειρογνωμόνων, του Συμβουλίου Διαπιστευτικότητας και των Συμβουλίων των Πόλεων και των Χωριών του Ιράν.

Δείτε επίσης
------------

* Συμβούλιο των Φρουρών
* Συνέλευση των Εμπειρογνωμόνων
* Ισλαμική Συμβουλευτική Συνέλευση

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ibrahim Moussawi. *Shi‘ism and the Democratisation Process in Iran: With a focus on Wilayat al-Faqih*. σελίδες Chapter Six.
2. ↑  Thierry Coville (1994). *L'économie de l'Iran islamique: entre l'Etat et le marché*. Institut français de recherche en Iran. σελ. 46.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Κρίνις** είναι γνωστός ο ιδρυτής του ναού του Σμινθείου ή Σμινθέως Απόλλωνος στη Χρύση της Μυσίας. Ο Κρίνις είχε για κάποιο λόγο προκαλέσει την οργή του θεού Απόλλωνα, ο οποίος έστειλε στα χωράφια του ποντικούς. Κάποτε ο Απόλλων πήγε στη Χρύση και εκεί συνάντησε τον Ορδήτα, τον αρχιβοσκό του Κρίνιδος. Ο Ορδής δέχθηκε τον θεό τόσο φιλόξενα, ώστε ο Απόλλων εξευμενίσθηκε: απάλλαξε τα χωράφια από τη μάστιγα που ο ίδιος είχε στείλει, σκοτώνοντας τους ποντικούς με τα βέλη του. Φεύγοντας, έδωσε εντολή να του ανεγείρει ο Κρίνις ναό αφιερωμένο στον «Απόλλωνα Σμινθέα» (*σμίνθος* = ποντικός).

Πηγή
----

* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969
Στους **Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1900** στο Παρίσι διεξήχθη ένα τουρνουά **Κρίκετ** (ανδρών). Έγινε μόνο ένας αγώνας στον οποίον έλαβαν μέρος συνολικά 24 αθλητές από δύο χώρες. Είναι το μοναδικό τουρνουά κρίκετ που διεξήχθη σε Ολυμπιακούς Αγώνες μέχρι σήμερα.

Συμμετέχουσες χώρες
-------------------

Οι δύο χώρες που συμμετείχαν είναι οι εξής (σε παρένθεση ο αριθμός των αθλητών):

* Γαλλία (12)
* Μεγάλη Βρετανία (12)

Αρχικά είχαν προγραμματιστεί να αγωνιστούν στο τουρνουά τέσσερις ομάδες που θα εκπροσωπούσαν το Βέλγιο, τη Γαλλία, τη Μεγάλη Βρετανία και την Ολλανδία. Το Βέλγιο και η Ολλανδία απέσυραν τις ομάδες τους, αφήνοντας τη Μεγάλη Βρετανία να πάει να αγωνιστεί μόνη της στη Γαλλία.

Καμία από τις δύο ομάδες που συμμετείχαν δεν είχε επιλεγεί με εθνικό κριτήριο. Η βρετανική ομάδα ήταν μια Περιηγητική Λέσχη των κομητειών Ντέβον και Σόμερσετ, ενώ η γαλλική ομάδα, που εμφανίστηκε ως Ένωση Αθλητικών Ομίλων Γαλλίας, αποτελούταν κυρίως από Βρετανούς ομογενείς που ζούσαν στο Παρίσι.

Σύνοψη αγωνίσματος
------------------

Ο αγώνας μεταξύ των ομάδων που εκπροσωπούσαν τη Μεγάλη Βρετανία και τη Γαλλία διεξήχθη στο ποδηλατοδρόμιο Βέινσεν στις 19 και 20 Αυγούστου 1900. Μετά από αμοιβαία συμφωνία των αρχηγών των δύο ομάδων αυξήθηκε ο αριθμός των παικτών τους σε 12 από 11 παίκτες, που ήταν το συνηθισμένο με βάση τους κανονισμούς.

Την πρώτη ημέρα οι Βρετανοί πήραν την πρωτοπορία με 117-78 πόντους. Την επομένη οι Βρετανοί ξεκίνησαν πρώτοι πετυχαίνοντας 145 πόντους φθάνοντας τους 262 συνολικά. Αυτό σήμαινε πως οι Γάλλοι έπρεπε να καλύψουν διαφορά 185 πόντων, κάτι που δεν πέτυχαν σκοράροντας μόλις 26. Έτσι η βρετανική ομάδα αναδείχθηκε ολυμπιονίκης με τελικό σκορ 262-104 σε 158 γύρους.

Τελική κατάταξη
---------------

| Κατάταξη | Ομάδα | Χώρα |
| --- | --- | --- |
| 1 | Ντέβον και Σόμερσετ Γουόντερερς |  Μεγάλη Βρετανία |
| 2 | Ένωση Αθλητικών Ομίλων Γαλλίας |  Γαλλία |

Πίνακας μεταλλίων
-----------------

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| **Κατάταξη** | **Χώρα** | **Χρυσό** | **Ασημένιο** | **Χάλκινο** | **Σύνολο** |
| 1 |  Μεγάλη Βρετανία | 1 | 0 | 0 | 1 |
| 2 |  Γαλλία | 0 | 1 | 0 | 1 |

Στην ομάδα της Μεγάλης Βρετανίας απονεμήθηκε το αργυρό μετάλλιο και στην ομάδα της Γαλλίας το χάλκινο μετάλλιο, μαζί με κάποια μικροσκοπικά αγάλματα του Πύργου του Άιφελ. Το τουρνουά αναγνωρίστηκε επισήμως ως Ολυμπιακό αγώνισμα το 1912, ενώ αργότερα η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή μετέτρεψε τα μετάλλια σε χρυσό και αργυρό αντίστοιχα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «France v Great Britain – Olympic Games 1900 (Final)». CricketArchive Oracles. Ανακτήθηκε στις 24 Νοεμβρίου 2014.

Πηγές
-----

* International Olympic Committee medal winners database.
* Buchanan, Ian (1993). Mallon, Bill, επιμ. «Cricket at the 1900 Games». *Journal of Olympic History* (International Society of Olympic Historians) **1** (2). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2012-06-14.. Ανακτήθηκε στις 24 Νοεμβρίου 2014.
Η **Ιδιωτική Κεφαλαιουχική Εταιρεία** (Ι.Κ.Ε.) είναι μία εταιρική μορφή. Πρόκειται για μια σχετικά νέα και καινοτόμα μορφή. Η εισαγωγή της ανακοινώθηκε στις 11 Απριλίου 2012 στο ΦΕΚ Α 86 με τον νόμο 4072/2012.

Στις 29 Μαΐου 2013 ανακοινώθηκε στο ΦΕΚ Α 120 με τον νόμο 4155/2013 μια τροποποίηση του νόμου 4072/2012. Πλέον το κεφάλαιο της Ι.Κ.Ε. μπορεί να είναι και μηδενικό (αντί για 1€ πού ήταν στην περίοδο 2012-2013). Έτσι μία Ι.Κ.Ε. μπορεί να μείνει και χωρίς καθόλου κεφάλαιο, π.χ. μετά από απρόβλεπτη μείωση κεφαλαίου, χωρίς αυτό αυτομάτως να έχει αρνητικές επιπτώσεις για την εταιρία, π.χ. όταν έχει ακόμα εξωκεφαλαιακές εισφορές.

Σύσταση Ι.Κ.Ε.
--------------

Η ιδιωτική Κεφαλαιουχική Εταιρεία συστήνεται μέσω της Υπηρεσίας Μιας Στάσης και συνιστάται απο ένα ή περισσότερα φυσικά ή νομικά πρόσωπα. Η σύσταση της Ι.Κ.Ε. μπορεί να γίνει με ιδιωτικό έγγραφο (συμφωνητικό) είτε με συμβολαιογραφικό έγγραφο μόνο αν επιβάλλεται ειδική διάταξη του νόμου π.χ. εισφορά ακινήτου. Η σύσταση γίνεται μέσω της αρμόδιας υπηρεσίας του Γ.Ε.ΜΗ. Το κόστος σύστασης είναι ελάχιστο γιατί δεν καταβάλλονται αμοιβές και τέλη δημοσίευσης στο Φ.Ε.Κ. Α.Ε. και Ε.Π.Ε. Η Ι.Κ.Ε. υποχρεούται να αποκτήσει εταιρική ιστοσελίδα μέσα σε ένα μήνα.

Έδρα
----

Η Ι.Κ.Ε. έχει την έδρα της στο δήμο που αναφέρεται στο καταστατικό της. Η πραγματική της έδρα μπορεί να είναι σε άλλο κράτος μέλος, αυτό σημαίνει ότι η καταστατική έδρα δεν συμπίπτει πάντα με την πραγματική έδρα της Ι.Κ.Ε.

Διάρκεια
--------

Αν δεν ορίζεται στο καταστατικό, ο χρόνος είναι 12 έτη από τη σύσταση της ή αλλιώς θα είναι ορισμένου χρόνου, όσο ορίζεται στο καταστατικό της.

Φορολογία Ι.Κ.Ε.
----------------

Για τις Ι.Κ.Ε. ο φόρος υπολογίζεται με συντελεστή 22% στο συνολικό φορολογητέο εισόδημα. Στα κέρδη που διανέμουν οι Ι.Κ.Ε. στους εταίρους γίνεται παρακράτηση φόρου 5% (φόρος μερισμάτων). Ο φόρος που παρακρατήθηκε αποδίδεται στην οικεία Δ.Ο.Υ. εφάπαξ με δήλωση που υποβάλλεται μέσα στον επόμενο μήνα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥΧΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ (ΙΚΕ) eep.gov.gr

Βιβλιογραφία
------------

* Astbooks, «Πρακτικό Βοήθημα ΕΠΕ. & ΙΚΕ.». 2013: Astbooks. ISBN 978-618-809-820-6
* Αντωνόπουλος, Βασίλης Γ.: «Ιδωτική Κεφαλαιουχική Εταιρία (ΙΚΕ) - Κατ' άρθρο ερμηνεία του Ν. 4072/2012». 2014, Αθήνα, Θεσσαλονίκη: Εκδόσεις Σάκκουλα. ISBN 978-960-568-055-8
* Περάκης, Ευάγγελος: «Ιδωτική Κεφαλαιουχική Εταιρία (ΙΚΕ) - Η νέα εταιρική μορφή». 2013, Αθήνα: Νομική Βιβλιοθήκη. ISBN 978-960-562-184-1
* Ρόκας, Νικόλαος: Εμπορικές Εταιρίες - 2019: Αθήνα, Θεσσαλονίκη: Εκδόσεις Σάκκουλα. ISBN 978-960648-014-0
* Σπυρίδωνος, Αλέξανδρος Π.: «Δίκαιο ΙΚΕ & ΕΠΕ - Ερμηνεία κατ' άρθρο» 2012, Αθήνα: Νομική Βιβλιοθήκη. ISBN 978-960-562-032-5
Η **Λάρασα** ήταν μια αρχαία πόλη της Μηδίας.

Η μοναδική αναφορά για την αρχαία αυτή πόλη γίνεται από τον Αλεξανδρινό γεωγράφο Κλαύδιο Πτολεμαίο στην *Γεωγραφική υφήγησή* του. Τοποθετούσε την πόλη στα νοτιοδυτικά της Επιφανείας και στα δυτικά της Ηράκλειας, καθώς επίσης μεταξύ των ορέων Ζάγρος και Ιασονίου (σημερινό Damāvand). 

Αυτές είναι οι μοναδικές πληροφορίες που αλιεύουμε από τον εν λόγω γεωγράφο. Λόγω της πυκνής ελληνιστικής κατοίκησης της Μηδίας τόσο από τον Μεγάλο Αλέξανδρο όσο και από την μακεδονική δυναστεία των Σελευκιδών, δεν αποκλείεται η Λάρασα να υπήρξε και αυτή ελληνιστική αποικία. Το όνομα αφ' εαυτό μας παραπέμπει στην πόλη **Λάρασα** ή **Λάρισσα** της Καρίας έξω από τις Τράλλεις, οποία υπήρξε ιωνική αποικία και κέντρο λατρείας του Λαρασίου ή Λαρισίου Διός , αλλά και του Απόλλωνος Λαρισηνού 

Άγνωστη η σημερινή της τοποθεσία, αλλά σίγουρα θα βρισκόταν κοντά στο σημερινό Hamadan (Εκβάτανα) του δυτικού Ιράν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  [*νεκρός σύνδεσμος*]
2. ↑  Strabonis Geographica recensuit commentario critico instruxit με σχόλια του Gustavus Kramer, όπου αναφέρει σε σχόλια του στην σελίδα 119: Λαρίσιος dicitur supra IX , 440 , earmque scripturam commendat quod legitur in numo Tralliano Ζεύς Λαράσιος
3. ↑  Στράβωνος Γεωγραφικά 13ο βιβλίο, παράγραφος 3,2: *τρίτη δ᾽ ἐστὶ Λάρισα κώμη τῆς Ἐφεσίας ἐν τῶι Καϋστρίωι πεδίωι͵ ἥν φασι πόλιν ὑπάρξαι πρότερον͵ ἔχουσαν καὶ ἱερὸν Ἀπόλλωνος Λαρισηνοῦ͵ πλησιάζουσαν τῶι Τμώλωι μᾶλλον ἢ τῆι Ἐφέσωι· ταύτης γὰρ ἑκατὸν καὶ ὀγδοήκοντα διέχει σταδίους͵ ὥστε ὑπὸ τοῖς Μήιοσιν ἄν τις τάττοι ταύτην. Ἐφέσιοι δ᾽ αὐξηθέντες ὕστερον πολλὴν τῆς τῶν Μηιόνων͵ οὓς νῦν Λυδοὺς φαμέν͵ ἀπετέμοντο͵ ὥστ᾽ οὐδ᾽ αὕτη ἂν ἡ τῶν Πελασγῶν Λάρισα εἴη͵ ἀλλ᾽ ἐκείνη μᾶλλον. καὶ γὰρ τῆς μὲν ἐν τῆι Καϋστριανῆι Λαρίσης οὐδὲν ἔχομεν τεκμήριον ἰσχυρὸν ὡς ἦν ἤδη τότε· οὐδὲ γὰρ τῆς Ἐφέσου. τῆς δὲ περὶ τὴν Κύμην μαρτύριόν ἐστι πᾶσα ἡ Αἰολικὴ ἱστορία μικρὸν ὕστερον τῶν Τρωικῶν γενομένη.*.
Ο **Λέων Καλόθετος** (άκμασε 1315-1363) ήταν κυβερνήτης επαρχίας στη Ρωμανία.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στη Χίο, όπου αναφέρεται για πρώτη φορά το 1315. Τότε τη νήσο διοικούσε ο Γενουάτης Μαρτίνο Ζακκαρία, που τυπικά ήταν υποτελής του Ρωμαίου Αυτοκράτορα, πρακτικά όμως ενεργούσε αυτόνομα.

Το 1328 ο Καλόθετος διέφυγε από το Χίο και προσχώρησε στον Ανδρόνικο Γ΄ Παλαιολόγο στο Διδυμότειχο. Μαζί σχεδίασαν την ανακατάληψη της Χίου. Βοηθήθηκαν από την εξέγερση του τοπικού πληθυσμού και την προδοσία του Μπενεντέττο Β΄ Ζακκαρία, αδελφού του Μαρτίνο, όταν το 1329 Ρωμαϊκός στόλος κατέλαβε τη νήσο. Ο Μαρτίνο αιχμαλωτίστηκε και ο Καλόθετος εγκαταστάθηκε ως ο νέος κυβερνήτης της νήσου.

Ο Καλόθετος ήταν παλαιός φίλος του Ιωάννη Καντακουζηνού, στενού φίλου και βασικού βοηθού του Ανδρονίκου Γ΄. Όταν ο τελευταίος απεβίωσε το 1341, ξεκίνησε ο δεύτερος εμφύλιος πόλεμος (1341-47) μεταξύ του Καντακουζηνού και της αντιβασίλισσας Άννας της Σαβοΐας. Τότε ο Αλέξιος Απόκαυκος, από τους αρχηγούς της μερίδας της αντιβασίλισσας, απέλυσε τον Λέοντα και τοποθέτησε στη Χίο τον Καλοϊωάννη Κίβο. Ο Λέοντας έφυγε και συνάντησε τον φίλο του Καντακουζηνό· το 1345 εμφανίζεται ως *πρωτοσεβαστός*. Εστάλη ως απεσταλμένος στον Ιωάννη Βατάτζη μέγα στρατοπεδάρχη. Επανεμφανίζεται το 1349, όταν μαρτυρεί σε μία Συμφωνία με τη Βενετία, στην Κωνσταντινούπολη.

ΤΟ διάστημα 1348-63 ορίστηκε κυβερνήτης της Παλαιάς Φώκαιας. Το 1358 ενεπλάκη στην υπόθεση του πρίγκιπα Χαλίλ, που συνελήφθη από Έλληνες πειρατές και κρατήθηκε στη Φώκαια αιχμάλωτος. Ο Καλόθετος αρνήθηκε τα αιτήματα του Ιωάννη Ε΄ Παλαιολόγου για να τον ελευθερώσει, ώσπου έλαβε 100.000 υπέρπυρα. Την εποχή αυτή είχε τον βαθμό του *πανυπερσεβαστού*.

Αναφορές
--------

1. 1 2 3 4 5 6 7  PLP 10617
2. ↑  Nicol (1993), p. 171
3. ↑  Nicol (1993), pp. 171–172
4. ↑  Nicol (1993), p. 261

Πηγές
-----

* Nicol, Donald MacGillivray (1993). The Last Centuries of Byzantium, 1261–1453. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 0-521-43991-4.
* Trapp, Erich; Walther, Rainer; Beyer, Hans-Veit; Sturm-Schnabl, Katja (1981). "10617. Καλόθετος Λέων". Prosopographisches Lexikon der Palaiologenzeit (in German). 5. Vienna: Verlag der Österreichischen Akademie der Wissenschaften. ISBN 3-7001-3003-1.
Οι **Ισλανδικές Σάγκα** (ισλανδικά: *saga*, προφέρεται: *σάγα*, /ˈsaːɣa/, πληθυντικός: *sögur*, προφέρεται: *σœγυρ* /ˈsœːɣʏr/) είναι ιστορίες σε πεζό λόγο που περιγράφουν κατά βάση γεγονότα που έλαβαν χώρα στην Ισλανδία κατά την Περίοδο της Εγκατάστασης. Είναι γραμμένες στην Αρχαία σκανδιναβική γλώσσα στην Ισλανδία κατά τη διάρκεια του 12ου ως τον 15ο αιώνα και κυρίως κατά το μέσο αυτής της εποχής. 

Οι συγγραφείς των σάγκα επεδίωκαν να καταγράψουν τα μεγάλα επιτεύγματα των ηρώων τους και να δοξάσουν τις αρετές του κουράγιου και της τιμής. 

Στο διαδίκτυο μπορουν να βρεθούν προς μελέτη τα πρωτότυπα χειρόγραφα από περγαμηνή, καθώς και μεταγενέστερα αντίγραφά τους και μερικές σύγχρονες μεταφράσεις των σάγκα.

Βλέπε επίσης
------------

* Σκανδιναβική Σάγκα

Πηγές
-----

* Miller, William Ian (1990). *Bloodtaking and Peacemaking: Feud, Law, and Society in Saga Iceland.* Chicago: University of Chicago Press.
* Thorsson, Örnólfur, et al. :*The Sagas of the Icelanders: a selection* (Penguin Classics, 2000).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ισλανδική Σάγκα** |

* Íslendinga sögur στην Αρχαία Σκανδιναβική από το «Kulturformidlingen norrøne tekster og kvad» Νορβηγία.
* Αναπαραγωγές Κειμένου Ισλανδικών Σάγκα

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 267149196477474791735
* LCCN: n42013735
* GND: 1118652614
* BNF: cb12485011n (data)

 |

 |
Ο **Ιωάννης Κ. Δημουλίτσας** ή **Πατατούκος** (; - 1823) ήταν αγωνιστής της επανάστασης του 1821 από την Πάργα. Θεωρείται ως ο κατασκευαστής των πρώτων πυρπολικών πλοίων που χρησιμοποίησαν οι επαναστάτες.

Βιογραφία
---------

Ο Δημουλίτσας ή Πατατούκος όπως έμεινε γνωστός, καταγόταν από την Πάργα της Ηπείρου και σε μικρή ηλικία κατέφυγε στην Κέρκυρα ενώ έπειτα εγκαταστάθηκε στα Ψαρά καθώς, σύμφωνα με την παράδοση, απέδρασε από πλοίο συντοπιτών του που τον κακομεταχειρίζονταν, βρίσκοντας καταφύγιο σε πλοίο του Ψαριανού καπετάνιου Κοτζιά. Συνεχίζοντας το ναυτικό επάγγελμα, ταξίδευσε σε διάφορα μέρη, ανάμεσα στα οποία και στην Τουλώνη της Γαλλίας. Εκεί, εργάστηκε για ένα διάστημα στον τοπικό ναύσταθμο και παράλληλα διδάχτηκε από Γάλλο μηχανικό την τέχνη της κατασκευής πυρπολικών πλοίων.

Με το ξέσπασμα της ελληνικής επανάστασης, προχώρησε στην κατασκευή ενός τέτοιου πυρπολικού το οποίο, οδηγούμενο από τον Δημήτριο Παπανικολή, προκάλεσε την πυρπόληση ενός οθωμανικού δίκροτου πλοίου κατά την ναυμαχία της Ερεσού τον Μάιο του 1821. Μετά από αυτή την επιτυχία, ο Δημουλίτσας συνέχισε την κατασκευή πυρπολικών, ενώ ο συγκεκριμένος τύπος σκαφών χρησιμοποιήθηκε με ελάχιστες παραλλάξεις καθ' όλη τη διάρκεια της επανάστασης.

Ο Δημουλίτσας απεβίωσε στα Ψαρά τον Μάρτιο του 1823 από λοιμική νόσο. Η κηδεία του που ακολούθησε ήταν πάνδημη, ενώ στην οικογένειά του χορηγήθηκε σύνταξη.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Χρ. Α. Στασινόπουλου, *Λεξικό της Ελληνικής Επαναστάσεως του 1821*, εκδόσεις Δεδεμάδη, 1979, τ. Δ', σ. 143.
2. 1 2  «Δήμος Ψαρών: Πατατούκος» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 13 Μαΐου 2021. Ανακτήθηκε στις 13 Φεβρουαρίου 2015.
3. ↑  *Ιστορία Ελληνικού Έθνους*, Εκδοτική Αθηνών, Αθήνα, 1975, τ. ΙΒ' σ. 126.
4. ↑  *Ιστορία Ελληνικού Έθνους*, 1975, ΙΒ', σ. 127.
5. ↑  Στασινόπουλου, 1979, τ. Δ', σ. 144.

Βιβλιογραφία
------------

* *Ιστορία Ελληνικού Έθνους*, Εκδοτική Αθηνών, Αθήνα, 1975.
* Χρ. Α. Στασινόπουλου, *Λεξικό της Ελληνικής Επαναστάσεως του 1821*, εκδόσεις Δεδεμάδη, 1979.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Δήμος Ψαρών: Πατατούκος. Αρχειοθετήθηκε 2021-05-13 στο Wayback Machine.
Το **Λέων ΙΙΙ / D-54** ήταν αρχικά αμερικανικό αντιτορπιλικό κλάσης Cannon (πρώην USS ELDRIDGE DE 173) το οποίο κατασκευάστηκε στα ναυπηγεία USA – Federal Shipbuilding and Drydocking Ca στο Νιούαρκ του Νιου Τζερσεϊ. Το 1951 παραχωρήθηκε στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό. Πρόκειται για το πλοίο που υποστηρίζεται ότι χρησιμοποιήθηκε στο στρατιωτικό Πείραμα της Φιλαδέλφειας.

Καθελκύστηκε στις 25 Ιουνίου 1943. Ήταν ένα από τα τέσσερα αντιτορπιλικά συνοδείας που παραχωρήθηκαν από τις ΗΠΑ στην Ελλάδα στα πλαίσια της Στρατιωτικής βοήθειας. Του ιδίου τύπου ήταν τα πλοία Αετός, Ιέραξ, Λέων και Πάνθηρ.

Παρελήφθη στις 15 Ιανουαρίου 1951 στη Βοστώνη από την Ελληνική Μητρόπολη Νέας Αγγλίας. Εκτός από την κυρίως αποστολή του χρησιμοποιήθηκε εντατικά σε περιπολίες στο ανατολικό Αιγαίο και τα Δωδεκάνησα ενώ κάλυψε εκπαιδευτικές ανάγκες της Σχολής Ναυτικών Δοκίμων. Ανήκε στην διοίκηση Αντιτορπιλικών.

Παροπλίστηκε στις 15 Νοεμβρίου 1992.

Πηγές
-----

* Eldridge USS Eldridge (DE-173)
* history.navy.mil: USS *Eldridge* Αρχειοθετήθηκε 2006-03-01 στο Wayback Machine.
* navsource.org: USS *Eldridge*
* hazegray.org: USS *Eldridge*
Ο **Ιωάννης**, από την οικογένεια των Σεργίων, ήταν Δούκας της Νάπολης την περίοδο από το 999 έως το 1003 ή 1004.

Ο Ιωάννης ήταν γιος και ο διάδοχος του Σεργίου Γ΄. Όταν το 999 ο αυτοκράτορας Όθων Γ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ήρθε για πρώτη φορά στην Ιταλία, διόρισε τον Αντεμάρ, έναν ευγενή της Λομβαρδίας που μεγάλωσε μαζί του στη γερμανική αυλή, Δούκα του Σπολέτο. Του έδωσε εντολή να υποτάξει υπό την εξουσία του την Κάπουα και τη Νάπολη. Ο Αντεμάρ κατέλαβε την Κάπουα και έπειτα τη Νάπολη όπου συλλαμβάνει τον Ιωάννη, τον οποίο και στέλνει φυλακισμένο στη Κάπουα. Όταν οι κάτοικοι της Κάπουα εξεγέρθηκαν κι έκαναν δούκα τους τον Λάντολφ ο οποίος καταγόταν από την τοπική αριστοκρατία, ο Ιωάννης απελευθερώνεται, επιστρέφει στη Νάπολη και ανακτά την εξουσία του. Το 1002, λίγο πριν από το θάνατό του, έκανε συνκυβερνήτη τον γιο του Σέργιο, ο οποίος τον διαδέχθηκε λίγο αργότερα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Venance Grumel, *Traité d'études byzantines: La Chronologie* les Presses universitaires de France, Paris 1958 « Ducs de Naples », p. 424
2. ↑  (Γαλλικά) Settipani, Christian (2006). *Continuité des élites à Byzance durant les siècles obscurs. Les princes caucasiens et l'Empire du VIe au IXe siècle*. Παρίσι: de Boccard. ISBN 978-2-7018-0226-8.
3. ↑  Jules Gay *L'Italie méridionale et l'Empire byzantin depuis l'avènement de Basile Ier jusqu'à la prise de Bari par les Normands (867-1071)* Albert Fontemoing éditeur, Paris 1904 , p. 372-373
Κρύσταλλοι ορυκτού χαλαζία
Ως **κρύσταλλος** χαρακτηρίζεται οποιοδήποτε στερεό που παρουσιάζει κανονική γεωμετρική διάταξη των δομικών του μερών.

Το αλμυρό νερό αν μείνει ελεύθερο στον αέρα κι αρχίζει να εξατμίζεται θα σχηματιστούν λευκοί μικροσκοπικοί κρύσταλλοι από αλάτι. Πολλές χημικές ενώσεις όταν απομονώνονται από τα διαλύματά τους δημιουργούν κρυστάλλους όπως επίσης και τα περισσότερα τήγματα (προϊόντα τήξης), όταν αυτά στερεοποιούνται. Κρύσταλλοι μπορούν να σχηματιστούν και υπό ορισμένες συνθήκες πίεσης και θερμοκρασίας. Ακόμη, μερικά στοιχεία σχηματίζουν κρυστάλλους, όπως για παράδειγμα το ιώδιο.

Η διαδικασία κατά την οποία σχηματίζονται οι κρύσταλλοι ονομάζεται **κρυστάλλωση**.

Τα δομικά μέρη ενός κρυστάλλου (άτομα, ιόντα ή μόρια) σχηματίζουν συνδεόμενα ένα **κρυσταλλικό πλέγμα**, που μεγαλώνει κάθε φορά που προστίθεται σ΄αυτό νέα ποσότητα δομικών μερών. Από τη γεωμετρία του κρυσταλλικού πλέγματος εξαρτάται και το σχήμα αλλά και οι φυσικές ιδιότητες της κρυστάλλου. Χαρακτηριστική περίπτωση αποτελούν το διαμάντι και ο γραφίτης, των οποίων οι κρύσταλλοι αποτελούνται από άτομα άνθρακα, με διαφορετική διάταξη όμως μεταξύ τους. Στο παράδειγμα του αλατιού οι κρύσταλλοι είναι κυβικοί.

Πολλές κρύσταλλοι εμφανίζουν πανέμορφο σχήμα και χρώμα, με συνέπεια να χρησιμοποιούνται ως πολύτιμοι λίθοι. Αλλά και άλλοι λόγω της εσωτερικής τους δομής διαδραματίζουν αρκετό σοβαρό ρόλο στη βιομηχανία. Για παράδειγμα κρύσταλλοι χαλαζία χρησιμοποιούνται σε χρονόμετρα υψηλής ακριβείας, ομοίως πυριτίου σε ηλεκτρονικές διατάξεις, ενώ τα διαμάντια στην κατασκευή τρυπανιών.

Δείτε επίσης
------------

* Κρυσταλλικό σύστημα
* Κρυσταλλογραφία
* Γιγαντιαία δομή
* Υγρός κρύσταλλος
* Ακτίνες Χ
* Πέτρωμα
* Ορυκτό
* Ιοντικός κρύσταλλος

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85034503
* GND: 4033209-3
* BNF: cb11941210s (data)
* NDL: 00565650
* NKC: ph121980
* BNE: XX526709

 |

 |
Η **Κλουμπ Ντεπορτίβο Χόρχε Γουίλστερμαν** (ισπανικά: *Club Deportivo Jorge Wilstermann*) είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος της Βολιβίας από την πόλη Κοτσαμπάμπα. Ιδρύθηκε στις 24 Νοεμβρίου του 1949 από μια ομάδα εργαζομένων του Lloyd Aero Boliviano. Πήρε την ονομασία της από τον Βολιβιανό αεροπόρο Χόρχε Γουίλστερμαν. Ο Γουίλστερμαν ήταν ένας από τους τρεις πολυνίκεις της Πριμέρα Ντιβισιόν της Βολιβίας και της πρώτης ομάδας της Βολιβίας που κατάφερε να προκριθεί στους ημιτελικούς του Κόπα Λιμπερταδόρες. Η ομάδα διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες της στο Εστάδιο Φέλιξ Καπρίλες, χωρητικότητας 32.000 θεατών.

Επιτυχίες
---------

*Τελευταία ενημέρωση: 28 Ιουνίου 2017*
### Εγχώριες

* **Πριμέρα Ντιβισιόν: 6**

1980, 1981, 2000, 2006-ST, 2010-A, 2016-C
* **Νασιονάλ Β: 7**

1957\*, 1958\*, 1959\*, 1960, 1967, 1972, 1973 (\* Τορνέο Νασιονάλ)
* **Κόπα Μπολίβια: 3**

1976, 1991, 1998
* **Κόπα Αεροσούρ: 2**

2004, 2011

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ακτινογραφία κουπονιού Σαββάτου sport24.gr
2. ↑  Estadio Félix Capriles Αρχειοθετήθηκε 2015-02-09 στο Wayback Machine. cochabambabolivia.net

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα C.D. Jorge Wilstermann  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Αυτό το λήμμα αφορά στον στρατηγό.  Για για τον περίφημο Ιατρό, δείτε: Ιπποκράτης.  

Ο **Ιπποκράτης ο Αθηναίος** (περ. 459 π.Χ. – 424 π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας στρατηγός του Πελοποννησιακού Πολέμου.

Γεννήθηκε στην Αθήνα και ο πατέρας του ονομαζόταν Αρίφρων. Στον Πελοποννησιακό Πόλεμο, ο Ιπποκράτης και ένας άλλος στρατηγός, ο Δημοσθένης, ξεκίνησαν από την Αθήνα για να καταλάβουν τα μακρά τείχη των Μεγάρων (που συνέδεαν την πόλη με τον λιμένα της). Πέτυχαν τον σκοπό τους μετά από μία σύντομη πολιορκία, αλλά όταν ο Σπαρτιάτης στρατηγός Βρασίδας έφθασε, υποχρεώθηκαν να αποσυρθούν.

Στη συνέχεια αποφασίσθηκε να εκστρατεύσουν στη Βοιωτία σε τρεις παράλληλες κινήσεις. Στον Ιπποκράτη ανατέθηκε η διοίκηση της χερσαίας δυνάμεως που έπρεπε να καταλάβει το Δήλιο. Εκείνος πέτυχε τον στόχο του, αλλά οι άλλοι δύο αρχηγοί απέτυχαν. Μετά από τρεις ημέρες, όταν ο Ιπποκράτης κατάλαβε ότι το σχέδιο απέτυχε, απεφάσισε να υποχωρήσει αφήνοντας δύναμη 300 ανδρών να φυλάσσει το Δήλιο. Ο στρατός των Βοιωτών αντιλήφθηκε την κίνηση και ύστερα από προτροπή του στρατηγού Παγώνδα παρατάχθηκε για μάχη. Αυτή ήταν η Μάχη του Δηλίου (βλ.λ. για περισσότερα), που κατέληξε σε καθαρή ήττα των Αθηναίων, εξαιτίας του ιππικού των Βοιωτών και του πρόωρου θανάτου του Ιπποκράτη λίγο μετά την έναρξη της μάχης. Μετά από πολιορκία 17 ημερών το Δήλιο έπεσε στα χέρια των Βοιωτών, και τότε τα σώματα του Ιπποκράτη και των άλλων νεκρών επιστράφηκαν στους Αθηναίους.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  referenceworks.brillonline.com/entries/brill-s-new-pauly/hippocrates-e514560#e514590.

Αναφορές
--------

* Θουκυδίδης IV 76, 77, 89—101
* Διόδωρος Σικελιώτης ΧΙΙ 69, 70
* Παυσανίας Γ΄ 6 § 1, Θ΄ 6 § 3
Για τον Μακεδονομάχο, δείτε: Ιωάννης Δημητρίου (οπλαρχηγός).  

Ο **Ιωάννης Δημητρίου** (1824-1892) από τη Λήμνο, βιομήχανος και έμπορος βαμβακιού στην Αίγυπτο, ήταν συλλέκτης αρχαιοτήτων τις οποίες δώρισε στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο. Επίσης, ευεργέτησε ποικιλοτρόπως το νησί της καταγωγής του.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ο Ιωάννης Δημητρίου γεννήθηκε το 1824 στο χωριό Πεσπέραγο της Λήμνου, το σημερινό Παλαιό Πεδινό.

Από μικρή ηλικία εγκαταστάθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, όπως έκαναν πολλοί Λήμνιοι εκείνη την εποχή. Εκεί δραστηριοποιήθηκε στην καλλιέργεια, τη βιομηχανική επεξεργασία και στο εμπόριο βαμβακιού. Συνέδεσε τις επιχειρήσεις του με τα βρετανικά συμφέροντα και σύντομα απέκτησε τεράστια περιουσία.

Ήταν από τους επιφανέστερους Λήμνιους της Αιγύπτου και μαζί με τον τραπεζίτη Ιωάννη Αντωνιάδη και τον επιχειρηματία Κυριάκο Χριστοδούλου αποτελούσαν μια τριανδρία Αιγυπτιωτών Λημνίων που δραστηριοποιούνταν υπέρ του νησιού. Αναλάμβαναν πρωτοβουλίες να χρηματοδοτήσουν την ίδρυση και λειτουργία σχολείων, την ανέγερση εκκλησιών κλπ, παρακινώντας και τους υπόλοιπους Λημνίους της Αιγύπτου.

Ο Ιωάννης Δημητρίου πρόσφερε μεγάλα ποσά για την ανέγερση του μητροπολιτικού ναού της Αγίας Τριάδας στη Μύρινα της Λήμνου το 1864-65 καθώς και για τη λειτουργία και συντήρηση της σχολής του νησιού. Επίσης, το 1862 χρηματοδότησε την ανέγερση της εκκλησίας του Αγίου Ιωάννου στο χωριό του το Πεσπέραγο. Το 1886 ήταν από τους πρωτεργάτες στην ίδρυση της Λημνιακής Αδελφότητας στην Αλεξάνδρεια.

Συλλέκτης και δωρητής αρχαιοτήτων
---------------------------------

Παράλληλα με την επιχειρηματική και ευεργετική του δράση ο Δημητρίου υπήρξε αρχαιόφιλος, συλλέκτης αρχαιοτήτων, κυρίως αιγυπτιακών, αλλά και αρχαίων νομισμάτων. Υπήρξε μεταξύ των πρωτεργατών και χρηματοδοτών για την ίδρυση του Ελληνικού Μουσείου Αλεξανδρείας το 1895. Τις συλλογές του δώρισε στα μουσεία του ελληνικού κράτους.

Το 1880 δώρισε τη συλλογή των αιγυπτιακών αρχαιοτήτων στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Αθήνας πριν ακόμα ανεγερθεί το μουσείο και αποτέλεσε τη βάση της αιγυπτιακής συλλογής του μουσείου.

Μεταξύ 1892-1898 παρέδωσε στο Νομισματικό Μουσείο Αθηνών μια μοναδική συλλογή 10.000 πτολεμαϊκών νομισμάτων. Η δωρεά έγινε μέσω του Έλληνα προξένου Μάρκου Δραγούμη με επίσημη πράξη. Για τη φύλαξη των νομισμάτων κατασκεύασε δύο πολυτελείς δρύινες νομισματοθήκες που φυλάσσονται στο Μουσείο.

Πέθανε στην Αλεξάνδρεια το 1892.

Πηγές
-----

* Chrysikopoulos V. «L’Histoire des Collections d’Antiquites Egyptiennes du Musee National d’Athenes», 2001, Lyon France, σελ. 36 και 358-374: «Les Principaux Donateurs de la Collection d’Athenes: Alexandros Rostovitz et Ioannis Dimitriou».

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ιωάννης Δημητρίου στον *Πανδέκτη*, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.
Ο **Λέων Μαυροπαπάς** ήταν βυζαντινός άρχοντας του 13ου αιώνα στο Δεσποτάτο του Μυστρά και άρχων της ίδιας της πόλης του Μυστρά.

Ήταν συγγενείς με τον Κορκονδίλλη άρχων της Μεγάλης Αράχωβας όπου το 1296 ξεσήκωσε τους κατοίκους των Σκορτών κατά των Φράγκων του Πριγκιπάτου της Αχαΐας, στις ενέργειες του αυτές είχε και την βοήθεια του Λέωντα Μαυρόπαπα. Ο Λέων πήρε μέρος σε αυτή την εξέγερση σαν αρχηγός μισθοφορικού σώματος 100 Οθωμανών που ήταν πρωτύτερα στην υπηρεσία του Βυζαντινού αυτοκράτορα. Ο Μαυρόπαπας κατέλαβε από τους Φράγκους το κάστρο του Αγίου Γεωργίου των Σκορτών το οποίο έμεινε στους Βυζαντινούς ως το 1302.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Παπακοσμά, Κωνσταντίνα (2010, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών (ΕΚΠΑ)), Η αγροτική ζωή στην Πελοπόννησο κατά την ύστερη βυζαντινή εποχή (κοινωνικο-οικονομικά στοιχεία για τους 13ο-15ο αι.), σελ. 200-201
2. ↑  Ι.Σ. Σαρρής, *Τα κάστρα των Σκορτών Αράκλοβον και άγιος Γεώργιος*, σελ. 77[*νεκρός σύνδεσμος*]