recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Πορτογαλικό σκίτσο, με δίγλωσσο το όνομα του Ρουβήν
Ο **Ρουβήν**, ή **Ρουβήμ**, ή **Ρουβίμ**, ή **Ρουμπίν**, ή **Ρούμπεν** είναι πρόσωπο της Βίβλου που αναφέρεται στην Παλαιά Διαθήκη.

Ο Ρουβήν ήταν ο μεγαλύτερος (πρωτότοκος) γιος του πατριάρχη Ιακώβ που απέκτησε από την Λεία, κόρη του Λάβαν και γενάρχης μιας από τις Δώδεκα φυλές του Ισραήλ της ομώνυμης Φυλής Ρουβήν. Όταν γεννήθηκε ο Ρουβήν, η μητέρα του Λεία μέσα στη χαρά της για την απόκτηση γιου αναφώνησε "ρου-μπεν" (= Ιδού γιος), [μου μ΄ αξίωσε ο Θεός] απ΄ όπου και ετυμολογείται το όνομά του.
Στο βιβλίο της Γενέσεως ο Ρουβήν παρουσιάζεται ως άνθρωπος φλογερός, συμπαθητικός και γενναιόφρων. Όταν τα αδέλφια του πούλησαν τον αδελφό τους Ιωσήφ σε εμπόρους Ισμαηλίτες και Μαδιανίτες για να καταλήξει στην Αίγυπτο, ο Ρουβήν φέρεται να έλειπε σε κοπάδια ζώων που βοσκούσε, χωρίς να μπορέσει ν΄ αποτρέψει την πώληση. Παρά ταύτα και παρότι ήταν πρωτότοκος απώλεσε το δικαίωμα των πρωτοτοκίων στη κυβέρνηση της φυλής και αυτό για την ασέβειά του στη "κοίτη του πατρός" του. 

Ο φερόμενος τάφος Ρουβήν
Ο Ρουβήν διαμένοντας μαζί με την οικογένεια του πατέρα του συνευρέθη με την υπηρέτρια της θείας του Ραχήλ, την Βαλλά με την οποία συνευρέθη αργότερα και ο πατέρας του. Από τη σχέση αυτή του Ρουβήν με την Βαλλά απέκτησε τέσσερις γιους. Κατά μία άποψη είχε προηγηθεί η συνεύρεση του Ιακώβ με την Βαλλά με την οποία απέκτησε δυο γιους τους Δαν και Νεφθαλί, ετεροθαλή αδέλφια του Ρουβήν που κατά τις ραβινικές ερμηνείες θεωρήθηκε αιμομιξία.  
 
Κατ΄ άλλη όμως εκδοχή σύμφωνα με την Λεία, είχε προηγηθεί η συνεύρεση του Ρουβήν όπου μετά το θάνατο της Ραχήλ ο Ιακώβ συνευρέθη με την Βαλλά (ήδη σύζυγο του Ρουβήν) με σκοπό να εξαναγκάσει τον Ρουβήν σε εξορία όπου και πράγματι ακολούθησε. Μπορεί όμως όλη αυτή η ιστορία να φερόταν ως δικαιολογία για την απώλεια των πρωτοτοκίων, δηλαδή της κληρονομικής κυβέρνησης της όλης οικογένειας, που πέρασε στον τέταρτο γιο του Ιακώβ τον Ιούδα, ενώ η ιερατική ηγεσία (και νομοδιδασκαλία) στον Λευί. 

Ο Ρουβήν φέρεται να έζησε 125 χρόνια. Γιοι του Ρουβήν εκ της Βαλλάς ήταν οι Ενώχ, Φαλλούς, Ασρών καὶ Χαρμί, οι οποίοι ήταν ταυτόχρονα αδέλφια και ανηψιοί των αδελφών του Ρουβήν, Δαν και Νεφθαλί. Ο Ρουβήν τιμάται από την Ορθόδοξη Εκκλησία την Κυριακή των Προπατόρων, πριν από τα Χριστούγεννα

Δείτε επίσης
------------

* Φυλή Ρουβήν

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Genesis» (Εβραϊκά της Βίβλου)

Πηγές
-----

* Γέννεση κθ΄(29):32, λ΄(30):14, λε΄(35):22, λζ΄(37):21, 29, 42, μβ΄(42):22, 37, μστ΄(46):9, μθ΄(49):3)
* Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια τομ.ΚΑ΄, σελ.240-241.
* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica τομ.52ος, σελ.256.
* David and Patt Alexander "Το εκπληκτικό Εγχειρίδιο της Βίβλου" , Εκδόσεις Πέργαμος, Αθήνα 1993, σελ.146, 668.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ρουβήν - Καθημερινά ιστοσελίδα Μελέτης Αγίας Γραφής
Ανατολή ηλίου στη λίμνη Μορέιν στα μέσα καλοκαιριού
Η **Λίμνη Μορέιν** είναι παγετωνική λίμνη στο Εθνικό Πάρκο Μπανφ, 14 χιλιόμετρα έξω από το χωριό Λέικ Λουίζ στην Αλμπέρτα του Καναδά. Βρίσκεται στην Κοιλάδα των Δέκα Κορυφών, σε υψόμετρο περίπου 1.884 μέτρων. Η λίμνη έχει έκταση 50 εκταρίων.

Η λίμνη αυτή, δημιουργούμενη από παγετώνα, φτάνει στο αποκορύφωμά της στα μέσα έως τα τέλη Ιουνίου. Όταν είναι γεμάτη, αντανακλά μια διακριτική απόχρωση γαλάζιου μπλε.

Η περιοχή γύρω από τη λίμνη έχει πολλά μονοπάτια πεζοπορίας που, κατά καιρούς, είναι περιορισμένα. Το μονοπάτι που ακολουθείται συνήθως από τους τουρίστες είναι το Μονοπάτι Δε Ρόκπαϊλ (The Rockpile Trail), το οποίο βρίσκεται κατά μήκος του λιθώνα. Το μονοπάτι έχει μήκος περίπου 300 μέτρων, με αλλαγή ύψους 24 μέτρων. Η θέα της λίμνης από την κορυφή του βράχου είναι μια από τις πιο φωτογραφημένες τοποθεσίες σε όλο τον Καναδά. Η θέα αυτή στα βουνά πίσω από τη λίμνη στην Κοιλάδα Των Δέκα Κορυφών είναι γνωστή ως η "Εικοσαδόλλαρη Θέα", καθώς η λίμνη Μορέιν εμφανίστηκε στην πίσω πλευρά των εκδόσεων του 1969 και 1979 του καναδικού χαρτονομίσματος των είκοσι δολαρίων. Η περιοχή μαστίζεται από κυκλοφοριακή συμφόρηση και χάος στάθμευσης λόγω του ανεξέλεγκτου τουρισμού.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ellis, Cathy - Moraine Lake's Rockpile Trail to receive upgrades.[*νεκρός σύνδεσμος*] Rocky Mountain Outlook, August 28, 2008
2. ↑ . Bank of Canada Αρχειοθετήθηκε 2004-10-25 στο Wayback Machine. - 1969-1979 Canadian $20 Bank note featuring Moraine Lake
3. ↑  Weddell, Peggy - Banff: A Rocky Mountain Treasure. Αρχειοθετήθηκε 2011-08-07 στο Wayback Machine. Legion Magazine, January 1, 1997
Ο  **Θωμάς Λιόλιος**  είναι Έλληνας παλαίμαχος επιθετικός ποδοσφαιριστής που αγωνίστηκε σε διάφορες ομάδες της Α΄ Εθνικής και Β΄ Εθνικής τις δεκαετίες του ’70 και του ’80.

Βιογραφικό
----------

Ο Θωμάς Λιόλιος γεννήθηκε στην Βέροια και ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα στην παιδική ομάδα του Γ.Α.Σ. Βέροια το 1968. Τη σεζόν 1970-71 εντάχθηκε στην επαγγελματική ομάδα του συλλόγου που ήταν στην Α΄ εθνική κατηγορία, χωρίς να αγωνιστεί, κάτι που έγινε την επόμενη σεζόν. Αμέσως φάνηκε η ευχέρειά του στο σκοράρισμα και τη σεζόν 1975-76 αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ στο Βόρειο Όμιλο της Β΄ Εθνικής με 27 γκολ. 

Το καλοκαίρι του 1976 πήρε μεταγραφή στον Πανιώνιο. Έμεινε 3,5 σεζόν στην ομάδα της Ν. Σμύρνης πετυχαίνοντας 18 γκολ σε 72 ματς. Μάλιστα τη σεζόν 1977-78 ήταν ο πρώτος σκόρερ της ομάδας με 11 γκολ. Δεν είχε ιδιαίτερη συμμετοχή στην κατάκτηση του Κυπέλλου Ελλάδος από τον Πανιώνιο το 1979 αλλά την επόμενη σεζόν πέτυχε δύο γκολ στην ιστορική νίκη με 4-0 του Πανιώνιου επί της ολλανδικής Τβέντε για Κύπελλο Κυπελλούχων. 

Το Δεκέμβριο του 1979 πήρε μεταγραφή στην Καστοριά, στην οποία αγωνίστηκε 3,5 σεζόν. Στην πρώτη του σεζόν (1979-80) η ομάδα πήρε το Κύπελλο Ελλάδος αλλά ο Λιόλιος δεν αγωνίστηκε στον τελικό. Και τις τρεις πλήρεις σεζόν που έπαιξε στην ομάδα ήταν ο πρώτος σκόρερ του συλλόγου με 13 (1980-81), 14 (1981-82) και 12 (1982-83) γκολ. Με 46 γκολ (σε 109 ματς) συνολικά εξακολουθεί μέχρι σήμερα να είναι ο κορυφαίος σκόρερ της ομάδας στην Α΄ Εθνική.

Τις επόμενες τρεις σεζόν συνέχισε στον Εθνικό Πειραιά για να τελειώσει η καριέρα του στη μεγάλη κατηγορία το 1986 με 78 γκολ σε 230 ματς. Στη συνέχεια εγκαταστάθηκε μόνιμα στη Λευκάδα, όπου αγωνίστηκε για δύο σεζόν στον τοπικό Τηλυκράτη, πριν σταματήσει οριστικά το ποδόσφαιρο το 1988.

Ακολούθως, εργάστηκε με επιτυχία ως προπονητής σε τοπικές ομάδες, όπως στον Οδυσσέα Νυδρίου, τον οποίο οδήγησε στην Δ΄ Εθνική, στον Τηλυκράτη Λευκάδας, στον Α.Ο. Λευκάδας κ.ά.

Καριέρα
-------

| Χρονιές | Σύλλογος | Συμμετοχές | Γκολ |
| --- | --- | --- | --- |
| 1970-71 | Γ.Α.Σ. Βέροια | 0 | 0 |
| 1971-72 | Γ.Α.Σ. Βέροια | 4 | 0 |
| 1972 ως 1975 | Γ.Α.Σ. Βέροια | Β΄ Εθνική |  |
| 1975-76 | Γ.Α.Σ. Βέροια | Β΄ Εθνική | 27 |
| 1976-77 | Πανιώνιος | 16 | 2 |
| 1977-78 | Πανιώνιος | 28 | 11 |
| 1978-79 | Πανιώνιος | 22 | 2 |
| 1979-80 (α΄) | Πανιώνιος | 6 | 3 |
| 1979-80 (β΄) | Α.Γ.Σ. Καστοριά | 19 | 7 |
| 1980-81 | Α.Γ.Σ. Καστοριά | 30 | 13 |
| 1981-82 | Α.Γ.Σ. Καστοριά | 30 | 14 |
| 1982-83 | Α.Γ.Σ. Καστοριά | 30 | 12 |
| 1983-84 | Εθνικός Πειραιώς | 22 | 9 |
| 1984-85 | Εθνικός Πειραιώς | 17 | 5 |
| 1985-86 | Εθνικός Πειραιώς | 6 | 0 |
| **ΣΥΝΟΛΟ** | **Α΄ Εθνική** | **230** | **78** |
| 1986 ως 1988 | Τηλυκράτης Λευκάδας |  |  |

* **Σημείωση** : τα στοιχεία προέρχονται από

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Ματιές στα σπορ, τεύχη: 1977 ως 1987.
* ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΕΥΤΕΡΑΙΟΣ, «Ποιος είναι ο Θωμάς Λιόλιος», εφ. Τα Νέα της Λευκάδας 12-8-2001.
Το **Σπηλαιοπάρκο Αλμωπίας** είναι το πρώτο και μοναδικό σπηλαιολογικό πάρκο στην Ελλάδα. Βρίσκεται στους πρόποδες του όρους Βόρας, κοντά στο χωριό Λουτράκι του Δήμου Αλμωπίας και εντός των ορίων των εγκαταστάσεων των Ιαματικών Λουτρών.

Περίπου 15 σπήλαια και έγκοιλα έχουν καταγραφεί και ερευνηθεί από το 1990 μέχρι σήμερα. Από αυτά τα σπήλαια, το *Βάραθρο* έχει αναδειχθεί τουριστικά και είναι επισκέψιμο, η *Αρκουδοσπηλιά* έχει παλαιοντολογικό ενδιαφέρον, το *Σπήλαιο των Ανταρτών* έχει αρχαιολογικό ενδιαφέρον, ενώ τα υπόλοιπα παρουσιάζουν ποικίλο, αλλά μικρότερο ενδιαφέρον. 

Το Σπηλαιοπάρκο Αλμωπίας αποτελεί μία ιδιαίτερη περιοχή με έντονο ενδιαφέρον όσον αφορά τη γεωλογία, την παλαιοντολογία και την αρχαιολογία. Τα απολιθώματα από τις ανασκαφές στεγάζονται στις παλαιοντολογικές εκθέσεις του Φυσιογραφικού και Λαογραφικού Μουσείου Αλμωπίας στα Λουτρά και στο δημοτικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας στην Αριδαία. 

Εκτός από τα σπήλαια στην περιοχή υπάρχουν ιαματικά λουτρά και το φαράγγι του Βόρα με καταρράκτες.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* ShowCaves.gr: Σπηλαιοπάρκο Αλμωπίας Αρχειοθετήθηκε 2012-03-18 στο Wayback Machine.
Στην Θρησκεία στην αρχαία Ρώμη ο **Φόντους** ήταν θεός των πηγών και των πηγαδιών. Οι Ρωμαϊκές εορτές προς τιμή του στις 13 Οκτωβρίου είχαν το όνομα *"Φοντινάλια"*, την ημέρα αυτή οι πηγές και τα πηγάδια στολίζονταν με γιρλάντες. Ο Φόντους ήταν γιος του Ρωμαίου θεού Ιανού και της Γιουτούρνας. Ο δεύτερος Βασιλιάς της Ρώμης Νουμάς Πομπίλιος τάφηκε κοντά στο ιερό του Φόντου στον Λόφο Τζανίκολο. Ο συγγραφέας Γουίλιαμ Γουόρντ Φάουλερ παρατήρησε ότι την περίοδο 259 π.Χ. - 241 π.Χ. ιδρύθηκαν τελετές προς τιμή της Γιουτούρνας, του Φόντου και γενικά όλων των θεοτήτων των πηγών. Ο Φόντους ως θεός του καθαρού νερού έρχεται σε αντίθεση με τον θεό του κρασιού Λίμπερ που ταυτίζεται με τον Διόνυσο. Η λίμνη του Φόντου στην Ανταρκτική πήρε το όνομα του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Stephen L. Dyson, Rome: A Living Portrait of an Ancient City (Johns Hopkins University Press, 2010), σ. 228
2. ↑  Arnobius, Adversus Nationes 3.29
3. ↑  Cicero, De legibus 2.56 and De natura deorum 3.52; Samuel Ball Platner, The Topography and Monuments of Ancient Rome (1904), σ. 488
4. ↑  William Warde Fowler, The Religious Experience of the Roman People (London, 1922), σ. 285
5. ↑  Thomas Habinek, The World of Roman Song (Johns Hopkins University Press, 2005), σ. 186
6. ↑

Πηγές
-----

* Visočnik, Julijana. "Čaščenje Nimf in Fontana v vzhodnoalpskem prostoru" [Worship of the Nymphs and Fontanus in the Eastern Alps] In: Studia Historica Slovenica: Časopis za humanistične in družboslovne študije [Humanities and Social Studies Review], letnik 20 (2020)
Ο **Φλάβιος Ευτυχιανός** ήταν πολιτικός της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, του 4ου αιώνα.

Ο Ευτυχιανός ήταν γιος του Ταύρου, προξένου του 361, είναι γνωστό ότι ήταν παντρεμένος. Ήταν οπαδός του Αρειανισμού. Το 388 διορίσθηκε κόμης των θείων θησαυρών, ο ρήτορας Λιβάνιος του έγραψε επιστολή για να ζητήσει μια εύνοια σχετικά με μια αντιπροσωπεία της δικής του πόλης, της Αντιόχειας, στο δικαστήριο, και το 390 ο ίδιος Λιβανός ορίζει τον Ευτυχιανό ως επιρροή στο δικαστήριο.

Ο Ευτυχιανός ήταν ύπαρχος το 396–397, πιθανότατα για την Υπαρχία του Ιλλυρικού, όπως μαρτυρούν ορισμένοι νόμοι του Θεοδοσιανού Κώδικα. Έπειτα διορίσηκε Ύπαρχος της Ανατολής από το 397 έως το 399 και το 398 ήταν ύπατος. Με αφορμή την πτώση του Ευτροπίου (καλοκαίρι του 399), ο Ευτυχιανός εκδιώχθηκε και αντικαταστάθηκε από τον Αυρηλιανό, αλλά μετά από ένα χρόνο επέστρεψε στο αξίωμα του στρατηλάτη του ισχυρού γοτθικού στρατιωτικού σώματος στρατού υπό τον αυτοκράτορα Αρκάδιο. έως τις 12 Ιουλίου 400 που απολύθηκε.

Μεταξύ του 404 και του 405, ήταν για δεύτερη φορά Ύπαρχος της Ανατολής.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Synesius, *De providentia*, 90C-91C.
2. ↑  Libanius, *Letters*, 864.
3. ↑  Libanius, 965.
4. ↑  Synesius, 92B.

Πηγές
-----

* Jones, Arnold Hugh Martin, John Robert Martindale, John Morris, "Flavius Eutychianus 5", The Prosopography of the Later Roman Empire, volume 1, Cambridge University Press, 1992, ISBN 0-521-07233-6, pp. 319–321.
Οι Γαλατικοί λαοί της βόρειας Ιταλίας στην αρχαιότητα
Οι **Κενομάνοι** ή **Γονομάνοι** ήταν Γαλατική φυλή στην Εντεύθεν των Άλπεων Γαλατία βόρεια του Πάδου, στα δυτικά τους βρίσκονταν οι Ίνσουβροι και στα ανατολικά τους οι Αρχαίοι Ενετοί. Η περιοχή τους επεκτεινόταν ανάμεσα στους ποταμούς Άντα και Αδίγη. Η σχέση των Κενομάνων με τον ομώνυμο λαό Αυλίρκιοι Κενομάνοι που βρισκόταν στην Κελτική Γαλατία και καταγράφει ο Ιούλιος Καίσαρ είναι θέμα συζήτησης. Ο Τίτος Λίβιος και ο Πολύβιος καταγράφουν τις Γαλατικές φυλές που διέσχισαν τις Άλπεις, εκδίωξαν τους Ετρούσκους και εγκαταστάθηκαν στην περιοχή τους. Ο Κάτων ο Πρεσβύτερος με την σειρά του αναφέρει ότι μερικοί από αυτούς εγκαταστάθηκαν στην Αρχαία Μασσαλία, στην περιοχή όπου ζούσαν οι Ουόλκοι. Το αξιοσημείωτο είναι ότι οι ίδιοι μαζί με τους Βενετούς ήταν πάντοτε φιλικοί απέναντι στους Ρωμαίους, δήλωσαν μόνιμα υποταγή στην Ρωμαϊκή δημοκρατία και αρνήθηκαν την συμμετοχή τους σε επαναστάσεις όπως οι γειτονικές Κέλτικες φυλές Βόιοι και Ίνσουμβροι.. Την εποχή που επιτέθηκε ο Αννίβας στην Εντεύθεν των Άλπεων Γαλατία οι Κενομάνοι εξακολούθησαν να είναι πιστοί στην Ρώμη και πολέμησαν μαζί τους στην Μάχη του ποταμού Τρεβία (218 π.Χ.). Όταν έληξε ο Β΄ Καρχηδονιακός Πόλεμος συμμετείχαν στην Γαλατική επανάσταση που ανακήρυξε ο Αμίλκας Βάρκας (200 π.Χ.) και ενώθηκαν με τους Ίνσουμβρους. Η ανταρσία αυτή ωστόσο ήταν προσωρινή, όταν την κατέστειλε ο Γάιος Κορνήλιος Κέθηγος (197 π.Χ.) δήλωσαν ξανά την πίστη τους στην Ρωμαϊκή δημοκρατία. Από τότε εξαφανίστηκαν από τις ιστορικές πηγές, εμφανίστηκαν ξανά με τον τίτλο του Ρωμαίου πολίτη. Τα όρια της περιοχής τους είναι ασαφέστατα, ο Τίτος Λίβιος καταγράφει την Μπρέσια και την Βερόνα, ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος την Μπρέσια και την Κρεμόνα. Ο Κλαύδιος Πτολεμαίος επεκτείνει περισσότερο τα γεωγραφικά τους όρια καταγράφοντας το Μπέργκαμο και την Μάντοβα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Πολύβιος, Β΄, 17 ; Τίτος Λίβιος, Ε΄, 35
2. ↑  Πολύβιος, Β΄. 23; Στράβων, Ε΄, σ.16
3. ↑  Τίτος Λίβιος, 21΄, 55
4. ↑  Τίτος Λίβιος, 31.10, 32.30, 34.3
5. ↑  Δίων Κάσσιος, xli. 36
6. ↑  Στράβων, Ε΄, σ. 10; Τίτος Λίβιος, E΄ 35

Πηγές
-----

* Smith, William, ed. (1854). "Cenomani". Dictionary of Greek and Roman Geography. Τομ. 1. London: John Murray
* Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Cenomani". Encyclopædia Britannica. Vol. 5 (11th ed.). Cambridge University Press
O **Λουκιανός** (λατινικά : Lucianus) ήταν πολιτικός και στρατιωτικός της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, του 4ου αιώνα.

Ο Λουκιανός πηρέτησε ως Κόμης της εώας (Ανατολής) υπό τον αυτοκράτορα Θεοδόσιο Α΄ ( 378–395). Ήταν ο γιος του Φλορέντσιο και ίσως αδελφός του ομώνυμου ατόμου.. Εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 388, όταν επισκέφτηκε τη Φοινίκη και υπηρέτησε ως πρόξενος. Σύμφωνα με τον Λιβάνιο είχε απρεπείς συμπεριφορά και πρεσβεία στάλθηκε στην Κωνσταντινούπολη για να διαμαρτυρηθεί για τη συμπεριφορά του. Οι υποστηρικτές του ήταν εχθρικοί προς τον Αρκάδιο, αλλά και τους ανωτερούς του όπως τον Πραίτωρα της Ανατολής, ο τελευταίος τον απέλυσε από την θέση του. Η σκληρή κυβέρνηση και η πτώση του περιγράφονται, χωρίς να αναφερθεί το όνομά του, στην πρόταση 1.269-70 του Λιβάνιου.

Παραπομπές
----------

1. ↑   Martindale 1971, p. 516-517
2. ↑   Martindale 1971, p. 516

Πηγές
-----

* Martindale, J. R.; Jones, Arnold Hugh Martin; Morris, John (1971). «Tuscianus 3». The prosopography of the later Roman Empire - Vol. I AD 260-395. Cambridge e Nova Iorque: Cambridge University Press
Το **Μνημείο του Μπόχνταν Στεφανόφσκι** είναι μνημείο του Μπόχνταν Στεφανόφσκι στο Λοτζ της Πολωνίας, το οποίο βρίσκεται ανάμεσα στα κτίρια του Τεχνολογικού Πανεπιστημίου του Λοτζ.

Το μνημείο, σε μορφή προτομής, αποκαλύφθηκε το 1983, στα εκατό χρόνια από τη γέννηση του επιστήμονα. Δημιουργός του μνημείου είναι η Κριστίνα Φαουντίγκα-Σόλσκα μια γλύπτρια από το Λοτζ.. Στην αρχή του ακαδημαϊκού έτους, εκπρόσωποι των πανεπιστημιακών αρχών κατά παράδοση καταθέτουν λουλούδια στο μνημείο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Pomniki uczonych polskich: Pomnik Bohdana Stefanowskiego». *forumakad.pl*.
2. ↑  «Początek roku akademickiego zwiastuje niespodzianki». *mlodziwlodzi.pl*.
Ο **Κωνσταντίνος Ερμής Μάριος** *(πραγματικό όνομα: Κωνσταντίνος Ξύδας)*, γεννήθηκε στις 12 Σεπτέμβρη του 1955 στη Χίο και πέθανε στις 16 Σεπτέμβρη 2009

Ηθοποιός, Σκηνοθέτης και Θεατρικός Συγγραφέας. Υπήρξε απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου το 1977, μετεκπαιδεύτηκε στο LDCPA της Νέας Υόρκης (Δημοτικό Πανεπιστήμιο) και συνέχισε την εκπαίδευσή στου παρακολουθώντας Σεμινάριο θεατρικής πρακτικής στη Μόσχα.

Το 1978 συνίδρυσε το **"Ασκητικό Θέατρο"** (1978 - 1988) και διετέλεσε Καλλιτεχνικός του Διευθυντής. Όταν το κεφάλαιο του "Ασκητικού Θεάτρου" έκλεισε, ο Κωνσταντίνος Μάριος επέστρεψε στη γενέτειρα του (1989) όπου ανέλαβε την Καλλιτεχνική Διεύθυνση του Ομήρειου Πνευματικού Κέντρου του Δήμου Χίου, ξεκινώντας άμεσα με τη θεατρική εκπαίδευση ντόπιου δυναμικού. Στο Ομήρειο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Χίου, ίδρυσε Θεατρικό Εργαστήριο, μέσα από το οποίο ξεπήδησαν πολλοί καλοί ηθοποιοί, που σήμερα εργάζονται επαγγελματικά στο θέατρο. 

Από την πρώτη ημέρα της παραμονής του στη Χίο (1989), ο Κωνσταντίνος Ε. Μάριος οργάνωνε την ίδρυση ενός Επαγγελματικού Δημοτικού Θεάτρου, σχέδιο που υλοποιήθηκε μερικά χρόνια αργότερα, επί δημαρχίας Γιάννη Μπουμπάρη (1993). Ο αγώνας του Κωνσταντίνου Μάριου, δε σταμάτησε εκεί. Έχοντας πλέον στο πλευρό του εκπαιδευμένους και μυημένους στην τέχνη του, μαθητές και προσωπικούς φίλους, προχώρησε το 1995 στην πρόταση "μετεξέλιξης" του "Δημοτικού Θεάτρου Χίου", σε ΔΗΠΕΘΕ Βορείου Αιγαίου με έδρα τη Χίο. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος του ΔΗΠΕΘΕ Βορείου Αιγαίου και τιμητικά ο πρώτος Καλλιτεχνικός Διευθυντής του.

Έχει συγγράψει πολλά θεατρικά έργα, ποιήματα, όπως και πεζογραφήματα. Ασχολήθηκε με τη μετάφραση κλασσικού και μοντέρνου Θεάτρου, καθώς και μυθιστορήματα. Το ΥΠΠΕ τον τίμησε με το Κρατικό Βραβείο Θεάτρου (Αθήνα 1974). Έλαβε το Βραβείο Δραματουργίας από το Ίδρυμα "Goodman" (Νέα Υόρκη 1976), καθώς και το πρώτο Βραβείο στον 1ο Διαγωνισμό Θεατρικού Έργου Συγγραφέων Αιγαίου (το 2004). Έργα του Κωνσταντίνου Ε. Μάριου έχουν ανέβει από το "City College of New York", από το "Έβδομο Θέατρο", από το "Ασκητικό Θέατρο", από το "Θέατρο Κνωσσός", το "Θέατρο Άσκηση" και από τη ραδιοφωνία της ΕΡΤ.

Έχει σκηνοθετήσει περισσότερα από 55 έργα και έχει πραγματοποιήσει δεκαδες περιοδείες, στις μεγαλύτερες ελληνικές πόλεις. Συμμετείχε σε αρκετά Διεθνή Φεστιβάλ (όπως Ιταλία, Ελβετία, Γιουγκοσλαβία, αποσπώντας Βραβείο Καλύτερης Παράστασης Συνόλου). Επί σειρά ετών, συνεργάστηκε επίσης και με την Ελληνική Ραδιοφωνία (1980 - 1988). 
Έως το τέλος της ζωής του, δεν έπαψε να διδάσκει Υποκριτική, Αυτοσχεδιασμό και Υφολογία, ενώ για πολλά χρόνια υπηρέτησε στη "Βεάκη" (Ανώτερη Σχολή Δραματικής Τέχνης).
Ο Κ. Ε. Μάριος ερμήνευσε ως ηθοποιός ρόλους σε κλασσικό και σύγχρονο δραματολογίο, σε συνεργασία με σκηνοθέτες όπως τον Μίνω Βολανάκη κ.α.
Ο **Ζήσης Ζάννας** (Κατερίνη, 5 Νοεμβρίου 1982) είναι Έλληνας φαρμακοποιός και πολιτικός. Εκλέχθηκε πρώτη φορά βουλευτής Πιερίας με το ΣΥΡΙΖΑ, στις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε και κατοικεί στην Κατερίνη. Σπούδασε στη Φαρμακευτική Πατρών, από όπου και αποφοίτησε. Διατηρεί φαρμακείο στην Καβάλα ενώ μέχρι το 2019 διατηρούσε φαρμακείο στον Κορινό Πιερίας. Πραγματοποιεί μεταπτυχιακές σπουδές στη Διοίκηση Μονάδων Υγείας.

Πολιτική σταδιοδρομία
---------------------

Το 2008 εκλέχτηκε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ υπήρξε και συντονιστής της Νομαρχιακής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ στην Πιερία. Ακόμη, συμμετείχε και στην επιτροπή Εξωτερικής Πολιτικής και Άμυνας του κόμματος.

Στις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015 εξελέγη με το ίδιο κόμμα βουλευτής Πιερίας ενώ εξελέγη και στο Προεδρείο της Βουλής σαν Γραμματέας. Είναι ο πρώτος βουλευτής της Αριστεράς που εκλέγεται στην Πιερία από το 1958 (τελευταίος ήταν ο Χαρίλαος Μπούσιος από την ΕΔΑ στις εκλογές του 1958), αλλά και ο νεότερος σε ηλικία βουλευτής που έχει εκλεγεί στον νομό. 

Στις 21 Αυγούστου 2015, ήταν ένας από τους 25 βουλευτές του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς που αποχώρησαν από αυτόν και συνέστησαν νέα κοινοβουλευτική ομάδα με την ονομασία «Λαϊκή Ενότητα».

Ανακοινώθηκε η υποψηφιότητα του για Βουλευτής Πιερίας του ΣΥΡΙΖΑ το 2023.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «.
2. ↑  Ζήσης Ζάννας: «Η Πιερία με τον ΣΥΡΙΖΑ αλλάζει σελίδα» Αρχειοθετήθηκε 2015-01-28 στο Wayback Machine. 23-1-2015.
3. ↑  «Διάσπαση ΣΥΡΙΖΑ και «Λαϊκή Ενότητα» υπό τον Λαφαζάνη». in.gr. 21 Αυγούστου 2015. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Αυγούστου 2015. Ανακτήθηκε στις 21 Αυγούστου 2015.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα
* Η γενιά των 30 στη νέα Βουλή!, euronews.com, με πληροφορίες από Έθνος, 27-1-2015.
* Κοινοβουλευτική θητεία, ιστοσελίδα της Βουλής των Ελλήνων, ανάκτηση 19-9-2015.
Ο **Θεόδωρος (Λάκης) Μαραμενίδης** (Αιγάλεω, 30 Ιουλίου 1934 - 26 Φεβρουαρίου 2014) ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής του Αιγάλεω Α.Ο. δις πρωταθλητής της Β΄Εθνικής, αλλά και με πλούσια θητεία στην Α΄ Εθνική Κατηγορία -όπου αγωνίζονταν στη μεσαία γραμμή ως επιτελικός χαφ- και πρώην προπονητής ποδοσφαίρου. Επίσης, ήταν διεθνής με την ομάδα των Ενόπλων Δυνάμεων.

Αγωνιστική σταδιοδρομία
-----------------------

Ο Μαραμενίδης ξεκίνησε τον αθλητισμό από την εφηβική ομάδα ("τσικό") του Αιγάλεω Α.Ο. και το 1953 πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στην α΄ομάδα, που μετείχε στο πρωτάθλημα της Α2 Αθηνών, κατακτώντας τον τίτλο της (1954). Την επόμενη πενταετία αγωνίσθηκε στην κορυφαία κατηγορία της Ε.Π.Σ. Αθηνών, έχοντας να αντιμετωπίσει τους καλύτερους μέσους των σπουδαίων αθηναϊκών συλλόγων (ΠΑΟ, ΑΕΚ, Απόλλων Αθηνών, Πανιώνιος, Αστέρας Αθηνών, Φωστήρας Ταύρου). Το 1961 αναδείχτηκε πρωταθλητής Β΄Εθνικής και τα επόμενα τρία χρόνια ήταν βασικός με το Αιγάλεω στην Α΄Εθνική, σημειώνοντας παράλληλα και 19 τέρματα. Το 1965 πήρε έναν ακόμη τίτλο πρωταθλητή στη Β΄Εθνική και το 1965-66 τερμάτισε τη σταδιοδρομία του. Ουδέποτε δέχθηκε να εγκαταλείψει την ομάδα που τον ανέδειξε, παρότι είχε δελεαστικές προτάσεις από μεγαλύτερους συλλόγους.

Προπονητικό έργο
----------------

Μετά το πέρας της αγωνιστικής του δράσης ο Μαραμενίδης ανέλαβε επί σειρά ετών το εφηβικό τμήμα του συλλόγου του Αιγάλεω, αναδεικνύοντας αρκετούς νέους ποδοσφαιριστές, ενώ κατά τη διάρκεια της περιόδου 1981-82 ήταν για ένα διάστημα προπονητής της ανδρικής ομάδας, μαζί με τον Τάκη Τσαλαμάγκα.

Ήταν νυμφευμένος και έχει αποκτήσει δυο παιδιά, ένα αγόρι κι ένα κορίτσι.

Στατιστικά στοιχεία
-------------------

* 1953/54: Αιγάλεω Α.Ο. (A2 ΕΠΣ Αθηνών)-9 συμμετοχές, 3 γκολ
* 1954/55: Στρατευμένος
* 1955/56: Αιγάλεω Α.Ο. (Α ΕΠΣ Αθηνών)-3 συμμετοχές
* 1956/57: Αιγάλεω Α.Ο. (Α ΕΠΣ Αθηνών)-12 συμμετοχές, 1 γκολ
* 1957/58: Αιγάλεω Α.Ο. (Α ΕΠΣ Αθηνών)-11 συμμετοχές
* 1958/59: Αιγάλεω Α.Ο.-Α΄ Κατηγορία ΕΠΣΑ-11 συμμετοχές, 2 γκολ
* 1959/60 & 1960/61: Αιγάλεω Α.Ο.-Α ΕΠΣ Αθηνών & Β΄ Εθνική-46 συμμετοχές, 19 γκολ (άνοδος στην Α΄ Εθνική)
* 1961/62: Αιγάλεω Α.Ο.-Α΄ Εθνική-30 συμμετοχές, 6 γκολ
* 1962/63: Αιγάλεω Α.Ο.-Α΄ Εθνική-25 συμμετοχές, 10 γκολ
* 1963/64: Αιγάλεω Α.Ο.-Α΄ Εθνική-13 συμμετοχές, 3 γκολ
* 1964/65: Αιγάλεω Α.Ο.-Β΄ Εθνική-13 συμμετοχές, 3 γκολ (άνοδος στην Α΄ Εθνική)
* 1965/66: Αιγάλεω Α.Ο.-Α΄ Εθνική-5 συμμετοχές

Παραπομπές
----------

1. ↑  Μάνος Ανδρουλάκης: "*Μία ωδή στο Αιγάλεω του Λάκη Μαραμενίδη*"

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Διεθνής αθλητική ιστοσελίδα
* Γεώργιος Παγιωτέλης, "Το Έπος της Α΄Εθνικής" (Περιοδικό "Οι Παγκόσμιοι", τεύχη ετών 1994-96)
* Νίκος Δημ. Νικολαΐδης "*50 Χρόνια Αιγάλεω*" (1998)
* Ηλεκτρονικό αρχείο "Αθλητικής Ηχούς"
* "40 Χρόνια Ποδόσφαιρο και ΠΡΟ-ΠΟ" (Έκδοση εφημερίδας "Προπόραμα", 1999)

"Ανδρέας Μπόμης, Τρίτομο "Αλμανάκ Ποδοσφαίρου" (Έκδοση "Εικόνες", 1991)
Λόγος σημαίας: 1:2
Η **σημαία της Λετονίας** επανακαθιερώθηκε στις 27 Φεβρουαρίου 1990. Η ίδια σημαία ήταν σε χρήση από την ανεξάρτητη Λετονία από το 1918 μέχρι το 1940, οπότε η χώρα καταλήφθηκε από τη Σοβιετική Ένωση και προσαρτήθηκε στην τελευταία.

Ιστορικά
--------

Η κόκκινη- λευκή- κόκκινη σημαία αναφέρθηκε πρώτα στα κεφάλαια του Χρονικού της Λιβονίας του Ντίτλεμπ φον Άλνπεκε (*Livländische Reimchronik*). Αυτό το ιστορικό ντοκουμέντο κατατάσσει τη λετονική σημαία μεταξύ των αρχαιότερων στην Ευρώπη. Στο χρονικό γίνεται λόγος για μία μάχη του 1280, στην οποία αρχαία λετονικά φύλα από το Κέσις (Βόρεια Λετονία) ήρθαν σε πόλεμο, φέροντας μια κόκκινη σημαία με λευκή λωρίδα. 

Ο θρύλος κάνει λόγο για έναν θανάσιμα τραυματισμένο στη μάχη, αρχηγό της φυλής, που το σώμα του το τύλιξαν με ένα λευκό πανί. Ένα μέρος του πανιού παρέμεινε λευκό, ενώ οι δύο άκρες του έγιναν κόκκινες, λόγω του αίματος του ηγέτη. Στην επόμενη μάχη το σεντόνι που τον τύλιξαν το χρησιμοποίησαν για σημαία και αυτή τη φορά η μάχη στέφθηκε με επιτυχία. Από τότε τα χρώματα αυτά τα χρησιμοποίησαν όλες οι φυλές της χώρας. 

Το σημερινό σχέδιο της σημαίας δημιουργήθηκε από τον Άνσις Κιρούλις (Ansis Cīrulis) το Μάιο του 1917. Με ειδικό διάταγμα της Βουλής, το σχέδιο υιοθετήθηκε επίσημα ως σημαία του έθνους στις 15 Ιουνίου 1921.

Χρώματα και αναλογίες
---------------------

Το «κόκκινο» χρώμα στη σημαία της Λετονίας είναι στην πραγματικότητα καστανό (κόκκινο με μαύρο και μοβ). Οι χρωματικές αναλογίες της σημαίας είναι 2:1:2 και η αναλογία του μήκους με το πλάτος είναι 1:2.

Ναυτική σημαία της Λετονίας. Λόγος: 2:3
Σημαία της Σοσιαλιστικής Σοβιετικής Δημοκρατίας της Λετονίας (1953–1990)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Σημαία της Λετονίας** |

* Πληροφορίες από το Λετονικό Ινστιτούτο (Ανακτήθηκε 27 Απριλίου 2011)
* Σημαίες και εμβλήματα του Λετονικού Ναυτικού (Ανακτήθηκε 27 Απριλίου 2011)

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Σημαίες των χωρών της Ευρώπης |
| --- |
|  |
| Ανεξάρτητα κράτη | 
* Άγιος Μαρίνος
* Αζερμπαϊτζάν
* Αλβανία
* Ανδόρρα
* Αρμενία
* Αυστρία
* Βατικανό
* Βέλγιο
* Βόρεια Μακεδονία
* Βοσνία και Ερζεγοβίνη
* Βουλγαρία
* Γαλλία
* Γερμανία
* Γεωργία
* Δανία
* Ελβετία
* Ελλάδα
* Εσθονία
* Ηνωμένο Βασίλειο
* Ιρλανδία
* Ισλανδία
* Ισπανία
* Ιταλία
* Κροατία
* Κύπρος
* Λετονία
* Λευκορωσία
* Λιθουανία
* Λίχτενσταϊν
* Λουξεμβούργο
* Μάλτα
* Μαυροβούνιο
* Μολδαβία
* Μονακό
* Νορβηγία
* Ολλανδία
* Ουγγαρία
* Ουκρανία
* Πολωνία
* Πορτογαλία
* Ρουμανία
* Ρωσία
* Σερβία
* Σλοβακία
* Σλοβενία
* Σουηδία
* Τουρκία
* Τσεχία
* Φινλανδία
 |
|  |
| Κτήσεις | 

|  |  |
| --- | --- |
| Ηνωμένο Βασίλειο | 
* Γιβραλτάρ
* Γκέρνσεϊ
* Τζέρσεϊ
* Νήσος Μαν
 |
|  |
| Δανία | 
Νήσοι Φερόες |
|  |
| Φινλανδία | 
Ώλαντ |
|  |
| Νορβηγία | 
Σβάλμπαρντ |

 |
|  |
| Μη αναγνωρισμένα κράτη | 
* Αμπχαζία
* Αρτσάχ
* Βόρεια Κύπρος
* Κόσοβο
* Νότια Οσετία
* Υπερδνειστερία
 |

 |
Ο **Χάμφρεϋ Β΄**, νορμανδ. Humphrey II (1117 - 1179) ήταν κύριος τού Τορόν (π. 1140 - 79) και κοντόσταυλος τού βασιλείου της Ιερουσαλήμ.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του Χάμφρεϋ Α΄ κυρίου του Τορόν (Τεμπνίν). Το όνομα της μητέρας του δεν μας είναι γνωστό. Έγινε κύριος τού Τορόν το 1140, όταν νυμφεύτηκε την κόρη τού Ρενιέ Μπρυς κυρίου τού Μπανιάς (η αρχαία Καισάρεια Φιλίππεια). Με τον γάμο του πρόσθεσε το Μπανιάς στο Τορόν. Όταν η Χεβρών έγινε κτήση τού βασιλείου της Ιερουσαλήμ το 1149, έγινε καστελάνος της Χεβρώνας. Το 1153 έγινε κοντόσταυλος της Ιερουσαλήμ. Το 1153 ο Βαλδουίνος Γ΄ των Ανζού, έπειτα από ανταγωνισμό με τη μητέρα του Μελισσάνθη της Ιερουσαλήμ, έγινε μόνος βασιλιάς της Ιερουσαλήμ και έκανε τον Χάμφρεϋ Β΄ κοντόσταυλο της Ιερουσαλήμ. Το έτος αυτό ο Χάμφρεϋ Β΄ ήταν μαζί με τον βασιλιά στην πολιορκία της Ασκαλώνος.

Ο Χάμφρεϋ Β΄ ηττήθηκε από τον Νουρ αντ-Ντίν Ζανγκί στο Μπανιάς το 1157 και επολιορκείτο στο κάστρο του, ώσπου ο Βαλδουίνος Γ΄ έφθασε για να ανακουφίσει την πολιορκία. Το έτος αυτό ο Χάμφρεϋ Β΄ πώλησε την Μπανιάς και το Καστέλ Νεφ (νυν Μαργκάτ) στους Ιωαννίτες ιππότες· το 1167 ο Νουρ αντ-Ντιν κατέλαβε το Καστέλ Νεφ. Το 1157 ο Χάμφρεϋ Β΄ μεσολάβησε στις διαπραγματεύσεις τού γάμου τού Βαλδουίνου Γ΄ με τη Θεοδώρα Κομνηνή, ανιψιά τού Μανουήλ Α΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Ο Χάμφρεϋ Β΄ αργότερα νυμφεύτηκε τη Φιλίππα των Πουατιέ, αδελφή τού Βοημούνδου Γ΄ πρίγκιπα της Αντιόχειας, η οποία είχε πιο πριν σχέση με τον Ανδρόνικο Α΄ Κομνηνό Αυτοκράτορα των Ρωμαίων (εξάδελφο τού Μανουήλ Α΄). Ο δεύτερος αυτός γάμος δεν απέφερε απογόνους.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε πρώτα το 1140 την κόρη του Ρενιέ Μπρυς, κυρίου του Μπανιάς (Καισάρεια Φιλίππεια) και πρόσθεσε το Μπανιάς στις κτήσεις του. Είχε τέκνο:

* Χάμφρεϋ Γ΄ π. 1140-π.1179, κύριος του Τορόν.

Μετά το 1167 έκανε δεύτερο γάμο με τη Φιλίππα των Πουατιέ, κόρη του Ραϋμόνδου και της Κωνσταντίας των Ωτβίλ πριγκίπισσας της Αντιόχειας. Δεν απέκτησε απογόνους.

Πηγές
-----

* Foundation of Medieval Genealogy
Συντεταγμένες: 33°46′31.01″N 112°27′4.00″E﻿ / ﻿33.7752806°N 112.4511111°E﻿ / 33.7752806; 112.4511111

Ο **Βούδας του Ναού της Πηγής** (κινεζικά: *中原大佛*, απλοποιημένοι χαρακτήρες *鲁山大佛*) είναι γιγάντιο άγαλμα που αναπαριστά τον Βαϊροκάνα Βούδα (ένας ουράνιος Βούδας που συχνά θεωρείται το ουράνιο ή «πραγματικό» σώμα του ιστορικού Βούδα) και βρίσκεται στον Δήμο Zhaocun, στην πόλη Πινγκντινγκσάν της επαρχίας Χενάν της Κίνας. Ανεγέρθηκε από το 1997 έως το 2008 στην περιοχή «ιδιαίτερου φυσικού κάλλους» Φοντουσάν, κοντά στην Εθνική Οδό no. 311. Οι γεωγραφικές συντεταγμένες του αγάλματος είναι πλάτος 33°46΄30΄΄ Β και μήκος 112°27΄03΄΄ Δ.

Με ύψος 128 μέτρα και επιπλέον βάθρο ύψους 25 μέτρων, ήταν το υψηλότερο άγαλμα στον κόσμο από την ολοκλήρωσή του κυρίως σκελετού του το 2002 μέχρι τον Οκτώβριο του 2018, οπότε το ξεπέρασε το Άγαλμα της Ενότητας στην Ινδία με ύψος 182 μέτρα. Πριν την ολοκλήρωση του Βούδα του Ναού της Πηγής, τα πρωτεία κατείχε το Ουσίκου Νταϊμπούτσου, ένα άγαλμα του Αμιτάμπα Βούδα στην πόλη Ουσίκου της Ιαπωνίας, με 110 μέτρα συν 10 μέτρα βάθρου. Υπήρχε ένας άτυπος συναγωνισμός για το ποιος τόπος θα έχει το υψηλότερο άγαλμα Βούδα στον κόσμο.

Περιγραφή
---------

Το άγαλμα συμπεριλαμβάνει έναν «θρόνο του λωτού» ύψους 19,3 μέτρων πάνω από το βάθρο των 25 μέτρων. (Για σύγκριση, το βάθρο του Αγάλματος της Ελευθερίας, που δεν είναι οργανικό μέρος του γλυπτού, έχει ύψος 46,5 μέτρα και το ίδιο το άγαλμα άλλα τόσα.) Επιπλέον, ο λόφος πάνω στον οποίο υψώνεται ο Βούδας του Ναού της Πηγής αναδιαμορφώνεται για να σχηματισθούν δύο επιπλέον βάθρα, το ανώτερο με ύψος 15 μέτρα. Σύμφωνα με μία άποψη, το συνολικό ύψος του *μνημείου* ανέρχεται σήμερα σε 208 μέτρα.

Ολόκληρο το έργο εκτιμάται ότι κόστισε περίπου 48 εκατομμύρια ευρώ, από τα οποία μόλις τα 16 εκατομμύρια ξοδεύθηκαν στο καθαυτό άγαλμα. Σύμφωνα με το αρχικό σχέδιο, θα αποτελείτο από 1.100 τεμάχια χαλκού με συνολικό βάρος χιλίων τόνων. Κάτω από το άγαλμα βρίσκεται ένα βουδιστικό μοναστήρι.

Το όνομα του αγάλματος οφείλεται στην κοντινή θερμοπηγή *Τιαν-ρούι*, της οποίας τα νερά, με θερμοκρασία 60 °C, είναι ονομαστά στην επαρχία για τις ιαματικές τους ιδιότητες. Ο παρακείμενος «Ναός της Πηγής» (Foquan), έργο της περιόδου της Δυναστείας Τανγκ, φιλοξενεί την Καμπάνα της Καλής Τύχης, που είναι εγκατεστημένη στην κορυφή Κεφάλι του Δράκου. Αυτή η μπρούτζινη καμπάνα ζυγίζει 116 τόνους.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος των υψηλότερων αγαλμάτων

Παραπομπές
----------

1. ↑  中国佛山金佛-153米卢舍那佛 - 墨宝斋 Αρχειοθετήθηκε 2008-09-01 στο Wayback Machine.
2. ↑  China enters biggest Buddhist statue race, BBC News, 6 Μαΐου 2001
3. ↑  世界第一大佛鲁山大佛 Αρχειοθετήθηκε 2008-12-28 στο Wayback Machine.
4. ↑  China enters biggest Buddhist statue race, BBC News, 6 Μαΐου 2001
5. ↑  «Fodushan Scenic Area». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Σεπτεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 5 Νοεμβρίου 2018.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Φωτογραφίες:
	+ άποψη από κάτω
	+ η περιοχή Φοντουσάν


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Spring Temple Buddha  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Το **Καθώς Ψυχορραγώ** του Αμερικάνου Συγγραφέα Ουΐλλιαμ Φώκνερ, είναι ένα από τα μεγάλα έργα της λογοτεχνίας και σήμερα θεωρείται ένα από αριστουργήματα της αμερικανικής πεζογραφίας του 20ου αιώνα.

Κυκλοφόρησε στα Αγγλικά το 1930, ενώ μεταφράστηκε και κυκλοφόρησε στα Ελληνικά από τον Μένη Κουμανταρέα, το 1970 για τις εκδόσεις Κέδρος].

  

Το 2023, ακολούθησε μια νέα μετάφραση και κυκλοφορία στην ελληνική γλώσσα από τις εκδόσεις Gutenberg, σε μετάφραση Παναγιώτη Κεχαγιά

Πλοκή
-----

Ένας πατέρας και τα πέντε παιδιά του – τέσσερα αγόρια και ένα κορίτσι – μαστορεύουν το κιβούρι της πεθαμένης γυναίκας του και μητέρας τους για να το μεταφέρουν από τη μια άκρη στην άλλη της επαρχίας Γιοκναπατάουφα του Αμερικάνικου Νότου, μέσα από χίλιες περιπέτειες, κινδύνους και κωμικοτραγικά περιστατικά, όπου η βρωμιά και η απανθρωπιά που συγκλόνιζαν το Νότο δίνονται ανάγλυφα.

Το έργο αυτό ο Φώκνερ το έγραψε νέος (το 1929), δουλεύοντας νυχτοφύλακας, ανάμεσα στα μεσάνυχτα και στις τέσσερις το πρωί, μέσα σε έξι βδομάδες. Σήμερα θεωρείται ένα από τα αριστουργήματα της αμερικανικής λογοτεχνίας του 20ού αιώνα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Γουίλιαμ Φώκνερ - Καθώς Ψυχορραγώ: Ένα σημαντικό μυθιστόρημα του 20ού αιώνα από τις εκδόσεις Gutenberg». *CultureNow.gr*. 4 Μαΐου 2023. Ανακτήθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 2023.
Ποταμός Ρήχειος
Ο **ποταμός Ρήχειος** είναι ποταμός της Ελλάδας που βρίσκεται στο Νομό Θεσσαλονίκης με μήκος 8,7 χλμ. και συνδέει τη λίμνη Βόλβη με το Στρυμονικό κόλπο, στον οποίο και εκβάλλει. Ο ποταμός πέρα από την επικοινωνία ανάμεσα στη λίμνη Βόλβη με το Στρυμονικό κόλπο έχει δικές του πηγές καθώς και εισροές από μικρότερα ρέματα. Στην διαδρομή του προς τη θάλασσα, διαρρέει την κοιλάδα μεταξύ του όρους Χολομώντα και των Κερδυλίων σχηματίζοντας τα Στενά της Ρεντίνας ή Μακεδονικά Τέμπη. Το πλατανόδασος της κοιλάδας φιλοξενεί μεγάλο αριθμό φυτών και ζώων, ενώ η περιοχή προστατεύεται από τη διεθνή συνθήκη Ραμσάρ.

Πηγές
-----
Ο **Ευάγγελος Πεντάρης** (1933) είναι Έλληνας πολιτικός και πλοίαρχος του εμπορικού ναυτικού.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ο Βαγγέλης Πεντάρης γεννήθηκε το 1933 στα Χανιά της Κρήτης. Τελείωσε την Σχολή Εμποροπλοιάρχων και εργάστηκε ως πλοίαρχος του εμπορικού ναυτικού. Προδικτατορικά, αποτελούσε στέλεχος του προσωπικού μηχανισμού του Σοφοκλή Βενιζέλου στους ναυτικούς.

Το 1980 υπήρξε πρωταγωνιστής διεθνούς επεισοδίου διάσωσης, καθώς κατάφερε να σώσει περίπου 2.000 ναυτικούς κατά την διάρκεια του πολέμου Ιράν-Ιράκ, αποσφραγίζοντας τον ασύρματο του πλοίου του με κίνδυνο της ζωής του, και στην συνέχεια επικοινωνώντας με τον Πρόεδρο των ΗΠΑ Τζίμμυ Κάρτερ, τον ηγέτη της Σοβιετικής Ένωσης Λεονίντ Μπρέζνιεφ, τον Πάπα Ιωάννη Παύλο Β΄ και τον Διεθνή Ερυθρό Σταυρό, μεταξύ άλλων.

Εκλέχθηκε βουλευτής Β΄ Πειραιώς του ΠΑΣΟΚ το 1981, και επανεκλέχθηκε το 1985.

Το τέλος της βεντέτας Σαρτζετάκηδων - Πενταράκηδων
--------------------------------------------------

Το 1985, ο Βαγγέλης Πεντάρης ψήφισε για Πρόεδρο της Δημοκρατίας τον Αρεοπαγίτη Χρήστο Σαρτζετάκη (είχε προηγηθεί η «ρήξη της 9ης Μαρτίου», όταν ο Ανδρέας Παπανδρέου απομάκρυνε τον Κωνσταντίνο Καραμανλή και ξεκίνησε την διαδικασία αναθεώρησης του Συντάγματος) και έτσι, με εκείνη την ψήφο του, τελείωσε την μεγαλύτερη βεντέτα στην ιστορία της Κρήτης, αυτή μεταξύ των οικογενειών Σαρτζέτη-Σαρτζετάκη και Πεντάρη-Πενταράκη.

Οι δύο οικογένειες (από τις ισχυρότερες και μεγαλύτερες της Κρήτης αμφότερες), είχαν μέχρι τότε εμπλακεί σε ένα αιματοκύλισμα δίχως ορατό τέλος, με εκατοντάδες νεκρούς. Χαρακτηριστικά, υπολογίζεται ότι από το 1941 έως το 1956, μέσα σε μόλις 15 χρόνια, σκοτώθηκαν λόγω αυτής της βεντέτας έως και 140 άνδρες. Μεταξύ των θυμάτων ήταν και ανήλικοι νεαροί. Ο Πεντάρης δήλωσε ότι η αγάπη του για τον Ανδρέα Παπανδρέου τον οδήγησε στο να αποδεχθεί να ψηφίσει για Πρόεδρο τον «οικογενειακό εχθρό» Σαρτζετάκη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Πολιτική προσωπογραφία των 170 του ΠΑΣΟΚ, Ηλίας Καρράς (ψευδώνυμο του Ηλία Νικολακόπουλου), Περιοδικό Αντί, Τεύχος 193, σελ. 14-22, 27 Νοεμβρίου 1981
2. ↑  [1981 Οι προεκλογικές διαφημίσεις των Σμπώκου, Ε. Γιαννόπουλου, Κατσιφάρα, Σάκη Πεπονή και άλλων...
3. ↑  Κοινοβουλευτική θητεία Πεντάρη]
4. 1 2  [Σαρτζετάκηδες και Πενταράκηδες. Η αιματηρή βεντέτα με 140 νεκρούς. Έληξε οριστικά στη Βουλή (βίντεο) ... ]
Το ***Chobits*** (ιαπωνικά: ちょびっツ, Χέπμπορν: *Chobittsu*) είναι σειρά manga που δημιουργήθηκε από το στούντιο Clamp. Εκδιδόταν την περίοδο το 2000 έως 2002 από την εταιρία Kodansha στο περιοδικό *Young Magazine*. Το *Chobits* μεταφέρθηκε στην τηλεόραση με τη μορφή anime από τα δίκτυα TBS και Animax, από τον Απρίλιο έως το Σεπτέμβριο του 2003. Επιπλέον, έχει μετατραπεί και σε δύο βιντεοπαιχνίδια, αλλά και διάφορα άλλα είδη όπως φιγούρες, συλλεκτικές κάρτες, ημερολόγια, και βιβλία τέχνης.

Η σειρά αφηγείται την ιστορία του Hideki Motosuwa, ο οποίος βρίσκει ένα πεταμένο προσωπικό υπολογιστή με ανθρώπινη μορφή, την οποία ο ίδιος ονομάζει "Chi", καθώς αυτή είναι η μόνη λέξη που μπορεί να προφέρει. Καθώς η σειρά εξελίσσεται, ανακαλύπτουν μαζί το μυστήριο της καταγωγής της Chi, και αναρωτιόνται για τη σχέση μεταξύ των ανθρώπινων πλασμάτων και των υπολογιστών. Το μάνγκα τοποθετείται στον ίδιο κόσμο με το *Angelic Layer*, λαμβάνοντας χώρα δύο χρόνια μετά από αυτή την ιστορία και, όπως το *Angelic Layer*, εξερευνά τη σχέση μεταξύ ανθρώπων και ηλεκτρονικών συσκευών, σε μορφή ανθρώπινου πλάσματος. Το *Chobits* διακλαδώνεται με πολλές άλλες ιστορίες, όπως αυτές των *Tsubasa: Reservoir Chronicle*, *xxxHolic* και *Kobato.*

Το μάνγκα στην αγγλική γλώσσα εκδόθηκε από την εταιρία TOKYOPOP. Στην Αυστραλία, η αμερικανική μετάφραση εισήχθηκε από τη Madman Entertainment. Στην Κίνα, εκδόθηκε από την COMICSWORLD.COM με επίσημη εξουσιοδότηση μόνο για το Χονγκ Κονγκ. Σε αντίθεση με τις περισσότερες ιστορίες της CLAMP, τα *Chobits* είναι σειρά seinen, που ειδικεύεται στο είδος της magical girlfriend.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Chobits** |

* Επίσημη ιστοσελίδα (anime) (ιαπωνικά)
* *Chobits* στο Anime News Network
Οι **Green Bullfrog** είναι το συγκρότημα που δημιούργησε ο κιθαρίστας Ρίτσι Μπλάκμορ (Deep Purple, Rainbow, Blackmore's Night) για να ηχογραφήσουν τον ομώνυμο δίσκο, ο οποίος κυκλοφόρησε σε μορφή βινυλίου το 1972 από την "Decca" στην Αμερική και την "MCA" στην Ευρώπη, ενώ εκδόθηκε και σε CD  το 1991 με τρία επιπλέον τραγούδια.  

Η ιδέα για το project ήταν του μουσικού παραγωγού Ντέρεκ Λώρενς, ο οποίος είχε δουλέψει στο παρελθόν με το συγκρότημα στο οποίο έπαιζε τότε ο Μπλάκμορ, τους Deep Purple. Το κομμάτι "Bullfrog", είναι παρόμοιο με το τραγούδι "Jam Stew" το οποίο είχε ηχογραφηθεί αλλά δε συμπεριλήφθηκε στον δίσκο των Deep Purple, Deep Purple in Rock, ενώ τα υπόλοιπα κομμάτια περιείχαν αρκετές διασκευές αλλά και δικές τους συνθέσεις, με κύριο χαρακτηριστικό το μπλουζ ροκ στυλ.  

Οι μουσικοί οι οποίοι συμμετείχαν ήταν οι εξής:  

* **Ρίτσι Μπλάκμορ** - "Boots" (*κιθάρα*)
* **Ίαν Πέις** - "Speedy" (*τύμπανα*)
* **Τόνι Άστον** - "Bevy" (*πλήκτρα*)
* **Τζιμ Σάλιβαν** - "Boss" (*κιθάρα*)
* **Μάθιου Φίσερ** - "Sorry" (*πλήκτρα*)
* **Τσας Χότζες** - "Sleepy" (*φωνητικά*)
* **Άλμπερτ Λι** - "Pinta" (*κιθάρα*)
* **Ερλ Τζόρνταν** - "Jordan" (*φωνητικά*)
* **Ροντ Αλεξάντερ** - "Vicar" (*κιθάρα*, *φωνητικά*)

  

Ο δίσκος ηχογραφήθηκε σε διάφορα χρονικά διαστήματα, τον Φεβρουάριο, τον Απρίλιο και τον Μάιο του 1970. Τα τραγούδια του ήταν τα εξής:  

1. **Bullfrog** *(Lawrence)* - 7:14  

2. **Walk a mile in my shoes** *(South)* - 3:48  

3. **My baby left me** *(Crudup)* - 3:19  

4. **Makin' time** *(Pickett/Philips)* - 3:01  

5. **Lawdy Miss Clawdy** *(Price)* - 3:17  

6. **I'm a free man** *(Klingman)* - 4:38  

7. **Lovin' you is good for me baby** *(Lawrence/Corlett/Hutton)* - 4:54  

8. **I want you** *(White)* - 3:53

Πηγές
-----

* Martin Leedham review, Μάρτιος 2011
* www.thehighwaystar.com
* Allmusic
Ο **Μαξ Σλίχτινγκ** (γερμ. *Max Schlichting*, 16 Ιουνίου 1866 στο Σαγκάν, 23 Ιουνίου 1937 στο Μπαντ Τολζ) υπήρξε Γερμανός ιμπρεσιονιστής ζωγράφος. Ο Μαξ Σλίχτινγκ, ο οποίος εργάστικε επίσης ως καθηγητής και υπεύθυνος τέχνης, είναι γνωστός για τα γαλλικά θέματα και τις απεικονίσεις τοπίων στη Φλάνδρα και την Ολλανδία.

Βιογραφία
---------

Max Schlichting: *Boulevardcafe in Paris*
Γεννήθηκε ως γιος του Γιούλιους Σλίχτινγκ, ο οποίος αργότερα εργάστηκε ως καθηγητής υδραυλικής μηχανικής στο Πολυτεχνείο του Βερολίνου, το *Technische Hochschule, Charlottenburg*. Σπούδασε στην Πρωσική Ακαδημία Καλών Τεχνών (1885-1892) στους Φρανς Σκαρμπίνα, Βόλντεμαρ Φρίντριχ και Όιγκεν Μπραχτ και στη συνέχεια στην Ακαδημία Ζυλιάν στο Παρίσι. Έμενε στο Βερολίνο στην Κνέσσεμπεκ Στράσε No. 99 και είχε το στούντιο του στο Ζίγκμουντσχοφ 9.

Ηταν αρχικά μέλος της Ένωσης Καλλιτεχνών του Βερολίνου και το 1899 εντάχθηκε στο Σετσεσσίον του Βερολίνου (*Berliner Secession*), αλλά έφυγε το 1901 με άλλους 16 καλλιτέχνες. Κατηγόρησαν το Secession ότι δεν ήταν ανοιχτό σε όλα τα καλλιτεχνικά κινήματα. Αυτό δεν μείωσε την επιτυχία του, το 1902, μαζί με τους παλαιότερους Μπραχτ και Σκαρμπίνα, εκπροσώπησε το Βερολίνο στην ετήσια έκθεση του Γκλασπαλάστ στο Μόναχο. 

Το 1904 πήρε μέρος στην Παγκόσμια Έκθεση στο Σεντ Λούις, στη μεγάλη έκθεση τέχνης του Βερολίνου το 1904 έγινε ειδική έκθεση έργων του Σλίχτινγκ, αργότερα ως επί το πλείστον ξεχωριστή αίθουσα και το 1911 το Χρυσό Μετάλλιο ως βραβείο. Το 1912 και το 1916 έως το 1923 ήταν υπεύθυνος της Μεγάλης Έκθεσης Τέχνης του Βερολίνου. Το 1917 διορίστηκε καθηγητής. Στην Ένωση Καλλιτεχνών του Βερολίνου κατείχε τη θέση του προέδρου από το 1919 έως το 1921 και εν συνεχεία του επίτιμου προέδρου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  rkd.nl/explore/artists/70623. Ανακτήθηκε στις 22  Αυγούστου 2017.
2. ↑  «Max Schlichting». (Ολλανδικά) *RKDartists*. 70623.
3. ↑  «Benezit Dictionary of Artists» (Αγγλικά) Oxford University Press. 2006. B00163532. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017. ISBN-13 978-0-19-977378-7.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Max Schlichting στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 22101853
* LCCN: nr2006005287
* ISNI: 0000 0000 7857 542X
* GND: 117327336
* ULAN: 500058051
* RKD: 70623

 |

 |
Τα **Διαγράμματα δραστηριότητας** (*Activity diagrams*) είναι γραφικές αναπαραστάσεις των ροών εργασίας (*workflows*) των σταδιακών δραστηριοτήτων και δράσεων  με υποστήριξη για επιλογή, επανάληψη και συγχρονισμό. Στην UML (Unified Modeling Language), είναι διαγράμματα που προορίζονται να μοντελοποιήσουν τόσο τις υπολογιστικές όσο και τις οργανωτικές διαδικασίες (π.χ. ροές εργασίας). Τα διαγράμματα δραστηριότητας παρουσιάζουν τη συνολική ροή του ελέγχου.

Τα Διαγράμματα δραστηριότητας είναι κατασκευασμένα από ένα περιορισμένο αριθμό σχημάτων, που συνδέονται με βέλη. Οι πιο σημαντικοί τύποι σχημάτων είναι:

* στρογγυλεμένα ορθογώνια, αντιπροσωπεύουν ενέργειες,
* ρόμβοι, αντιπροσωπεύουν αποφάσεις,
* μπάρες, αντιπροσωπεύουν την έναρξη (*split*) ή το τέλος (*join*) των ταυτόχρονων δραστηριοτήτων,
* ένας μαύρος κύκλος αντιπροσωπεύει την αρχή (initial state) της ροής εργασίας,
* ένας περικυκλωμένος μαύρος κύκλος αντιπροσωπεύει το τέλος της (final state).

Τα *Βέλη* αντιπροσωπεύουν τη σειρά με την οποία συμβαίνουν οι δραστηριότητες.

Ως εκ τούτου, τα διαγράμματα δραστηριότητας μπορούν να θεωρηθούν ως μια μορφή διαγραμμάτων ροής (*flowcharts*). Tα τυπικά διαγράμματα ροής υστερούν κατασκευαστικά να εκφράσουν συγχρονισμό. Ωστόσο, τα σύμβολα ένωσης (*join*) και διάσπασης (*split*) στα διαγράμματα δραστηριότητας επιλύουν αυτή την αδυναμία, αλλά μόνο για απλές περιπτώσεις. Η έννοια του μοντέλου δεν είναι σαφή σε περιπτώσεις που είναι αυθαίρετα συνδεδεμένα με αποφάσεις (*decisions*) ή βρόχους (*loops*).

Ενώ στην UML 1.x, τα διαγράμματα δραστηριότητας ήταν μια εξειδικευμένη μορφή των διαγραμμάτων κατάστασης (*state diagrams*), στην UML 2.x, τα διαγράμματα δραστηριότητας μετασχηματίστηκαν να βασίζονται σε Petri net - όπως η σημασιολογία, αυξάνοντας έτσι τη διεύρυνση του πεδίου των καταστάσεων που μπορεί να μοντελοποιηθεί χρησιμοποιώντας διαγράμματα δραστηριότητας. Αυτές οι αλλαγές οδηγούν πολλά διαγράμματα δραστηριότητας της UML 1.x να ερμηνεύονται διαφορετικά στην UML 2.x.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Glossary of Key Terms at McGraw-hill.com. Retrieved 20 July 2008
2. ↑  UML Revision Task Force. OMG Unified Modeling Language Specification, Version 1.4 (final draft). February 2001.
3. ↑  J. Rumbaugh, I. Jacobson, and G. Booch. The Unified Modeling Language Reference Manual. Addison-Wesley, 1999.
ο **Ανατόλιος** (Anatolius) ήταν βυζαντινός *αυτοκρατορικός πρόξενος* και κόμης - Κυβερνήτης της Γκαέτα, το 830. Η Γκαέτα τότε ήταν φέουδο του Δουκάτου της Νάπολης κι έδαφος της Βυζαντινής αυτοκρατορίας. 

Ο Ανατόλιος, γηγενής ρωμαίος, θεωρείται ο γενάρχης της οικογένειας Γκαετάνι, σύμφωνα με την οικογενειακή παράδοση, ήταν εγγονός από την πατρική γενιά του Θεοδώριχου βασιλιά των Γότθων και από τη μητρική γενιά των Κόμηδων του Τούσκουλου και την Αννική γενιά. Κατά άλλη εκδοχή ο Ανατόλιος ήταν απόγονος του *Αννεσχίνο Γκότο* (Annecchino Goto) Ισπανού που έφυγε από την πατρίδα του το 773 και μετανάστευσε στην Ιταλία.

Παντρεμένος με άγνωστη γυναίκα απέκτησε τα εξής παιδιά : 

* Κωνσταντίνος, βυζαντινός ύπατος και Κυβερνήτης της Γκαέτα.
* Ιωάννης, βυζαντινός ύπατος.
* Μπόνος, βυζαντινός ύπατος.
* Ελιζαμπέττα, σύζυγος του Θεοδοσίου, έπαρχου της Νάπολης

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Memorie delle famiglie nobili delle province meridionali d'Italia: 2, Τόμοι 1-6, σελ. 32
2. ↑  Charles Cawley, *Foundation for Medieval Genealogy, Southern Italy - Chapter 6. GAETA* (Αγγλικά)
Ο **Γιώργος Γκουγκουλιάς** (7 Φεβρουαρίου 1983) είναι πρώην Έλληνας ποδοσφαιριστής. Γεννήθηκε στο Schweinfurt της Γερμανίας όπου και ξεκίνησε την καριέρα του στην τοπική FC Schweinfurt 05. Στη συνέχεια αγωνίστηκε στην Großbardorf και την Ρόιτλινγκεν.

Το 2004 ήρθε στην Ελλάδα και υπέγραψε συμβόλαιο με τον Παύλο Μελά Σταυρούπολης με τα χρώματα του οποίου διέπρεψε. Εκεί τον εντόπισαν οι άνθρωποι του Άρη και το καλοκαίρι του 2005 μεταπήδησε στον Άρη, που συμμετείχε στο πρωτάθλημα της Β΄ Εθνικής. Στην αρχή ξεκίνησε ως αναπληρωματικός, αλλά γρήγορα εκμεταλλεύθηκε τις ευκαιρίες που του δόθηκαν και με αφετηρία ένα ματς εναντίον της Καστοριάς, άρχισε να ξετυλίγει το ταλέντο του. Αποτέλεσμα της προσπάθειας του, η ανάδειξή του ως αγαπημένου παίκτη της κερκίδας των κιτρίνων, καθώς και πρώτου σκόρερ της ομάδας με 7 γκολ για την περίοδο 2005-06. 

Την επόμενη σεζόν ένας σοβαρός τραυματισμός καθώς και η έλευση πολλών νέων παικτών τον κράτησε μακριά από την βασική 11άδα και έτσι έκλεισε την χρονιά με 5 συμμετοχές και 1 γκολ (εναντίον του Ατρομήτου Αθηνών). Στο τέλος της μεταγραφικής περιόδου του Ιανουαρίου 2008 αποδεσμεύθηκε από τον Άρη και μεταγράφηκε στον Πανσερραïκό. Στο πρώτο εξάμηνο της παρουσίας του στην ομάδα των Σερρών σημείωσε 13 γκολ σε 22 εμφανίσεις και οδήγησε τα «λιοντάρια» στη Super League.Τον Ιανουάριο του 2009 μεταγράφηκε στον ΠΑΣ Γιάννενα , που τότε αγωνίζονταν στην Football League, και πανηγύρισε έναν ακόμα προβιβασμό με 6 συμμετοχές και δύο τέρματα. Από το καλοκαίρι του 2009 έως και σήμερα ανήκει στο έμψυχο δυναμικό του Πιερικού μετρώντας ήδη 72 συμμετοχές και 18 γκολ, ενώ το καλοκαίρι του 2011 ανανέωσε το συμβόλαιό του για ακόμη έναν χρόνο με την ομάδα της Κατερίνης.

Στις 14 Ιουνίου 2023, ο Γιώργος Γκουγκουλιάς, επέστρεψε στον Άρη Θεσσαλονίκης, ως ο νέος τιμ μάνατζερ του συλλόγου .

Παραπομπές
----------

1. ↑
Η **Χριστίνα Πουλίτση** (Αθήνα) είναι Ελληνίδα τραγουδίστρια όπερας, χαρακτηρισμένη ως κολορατούρα σοπράνο.

Βιογραφία
---------

Η Χριστίνα Πουλίτση γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε μουσικολογία και θεωρία της μουσικής στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Στη συνέχεια σπούδασε στο Βερολίνο ως υπότροφος του Ελληνικού Συλλόγου "Μαρία Κάλλας" στο Πανεπιστήμιο των Τεχνών.

Το 2009 έκανε το ντεμπούτο της ως *Ισαμπέλα* στην όπερα του Τζοακίνο Ροσσίνι, Ευτυχισμένη εξαπάτηση, στην Εθνική Λυρική Σκηνή. Από τότε έχει συνεργαστεί με τον οργανισμό πολλάκις. Οι προηγούμενοι ρόλοι της περιλαμβάνουν τον ρόλο της Μουζέτα στην όπερα Λα Μποέμ του Τζάκομο Πουτσίνι και το ρόλο της αδελφής Κονστάνς στην όπερα Διάλογοι των Καρμελιτών του Φρανσίς Πουλένκ.

Ένα χρόνο αργότερα τραγούδησε στην όπερα "Ταξίδι στο Ρέιμς" του Ροσσίνι ως μέρος του Φεστιβάλ Όπερας Ροσσίνι. Ο πιο γνωστός ρόλος της είναι αυτός της βασίλισσας της νύχτας στην όπερα του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, Ο Μαγικός Αυλός.

Τον Αύγουστο του 2014 ήταν φιναλίστ στον Παγκόσμιο Διαγωνισμό Όπερας. Την ίδια χρονιά ψηφίστηκε ως η καλύτερη νεαρή τραγουδίστρια της χρονιάς.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα
* Σελίδα στην Operabase

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Biografie auf der Website der Semperoper Dresden, abgerufen am 2. Juni 2015
2. ↑  Biografie auf der Website der Deutschen Oper am Rhein Αρχειοθετήθηκε 2014-10-12 στο Wayback Machine. abgerufen am 2. Juni 2015