recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Βασιλικά Μουσεία Καλών Τεχνών του Βελγίου
Τα **Βασιλικά Μουσεία Καλών Τεχνών του Βελγίου** (γαλλικά: *Les Musées royaux des Beaux-Arts de Belgique*· ολλανδικά: *Koninklijke Musea voor Schone Kunsten van België*) είναι ένα σύνολο έξι μουσείων που βρίσκονται στην πρωτεύουσα Βρυξέλλες. Δύο από τα μουσεία αυτά, το Βασιλικό Μουσείο Παλαιάς Τέχνης (ήδη Oldmasters Museum), και το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης στεγάζονται στο κεντρικό κτίριο των Βασιλικών Μουσείων, στο κέντρο των Βρυξελλών. Το Μουσείο Μαγκρίτ (Musée Magritte) και το Musée Fin-de-Siècle βρίσκονται σε κτίρια συνδεδεμένα με το κεντρικό ενώ τα άλλα δύο μουσεία, το Μουσείο Κονσταντέν Μενιέ (Constantin Meunier) και το Μουσείο Αντουάν Βιέρτς (Antoine Wiertz), αφιερωμένα σε συγκεκριμένους Βέλγους καλλιτέχνες και αρκετά μικρότερα, βρίσκονται σε διαφορετικά σημεία στην πόλη.

Το Βασιλικό Μουσείο περιέχει πάνω από 20.000 σχέδια, γλυπτά και ζωγραφικούς πίνακες που χρονολογούνται από τις αρχές του 15ου αιώνα μέχρι σήμερα. Το μουσείο διαθέτει εκτενή συλλογή Φλαμανδικής ζωγραφικής. Μεταξύ των έργων υπάρχουν πίνακες των Πίτερ Μπρίγκελ του πρεσβυτέρου (*Pieter Bruegel de Oude*), Ρόχιερ φαν ντερ Βάιντεν (*Rogier van der Weyden*), Ρομπέρ Καμπέν (*Robert Campin*), Άντονυ βαν Ντάικ (*Anthony van Dyck*) και Γιάκομπ Γιόρντενς (*Jacob Jordaens*). Το μουσείο είναι επίσης περήφανο γαι το "Δωμάτιο Ρούμπενς", το οποίο φιλοξενεί περισσότερους από 20 ζωγραφικούς πίνακες του καλλιτέχνη. Το μουσείο στεγάζει επίσης τον διάσημο ζωγραφικό πίνακα "Ο Θάνατος του Μαρά" του Ζακ-Λουί Νταβίντ (*Jacques-Louis David*). 

Πέρα από τη μόνιμη έκθεση στο μουσείο λαμβάνουν χώρα συνεχείς περιοδικές εκθέσεις ανταλλαγής. Για παράδειγμα, τον Φεβρουάριο του 2007, το μουσείο φιλοξένησε εκθέσεις πάνω στον Βέλγο καλλιτέχνη Λεόν Σπιγιέρτ (*Léon Spilliaert*) καθώς και έκθεση με Χριστουγεννιάτικα φαγητά στη Φλαμανδική ζωγραφική.

Συλλογή
-------

Κύριο λήμμα: Κατάλογος έργων των Βασιλικών Μουσείων Καλών Τεχνών του Βελγίου
* Ντίρικ ΜπάουτςΝτίρικ Μπάουτς
* Ρομπέρ ΚαμπένΡομπέρ Καμπέν
* Χανς ΜέμλινγκΧανς Μέμλινγκ
* Ρόχιερ φαν ντερ ΒάιντενΡόχιερ φαν ντερ Βάιντεν
* Πίτερ Μπρίγκελ ο πρεσβύτεροςΠίτερ Μπρίγκελ ο πρεσβύτερος
* Λούκας Κράναχ ο ΠρεσβύτεροςΛούκας Κράναχ ο Πρεσβύτερος
* Φρανς ΣνάιντερςΦρανς Σνάιντερς
* Άντονι βαν ΝτάικΆντονι βαν Ντάικ
* Ζακ-Λουί ΝταβίντΖακ-Λουί Νταβίντ
* Πέτερ Πάουλ ΡούμπενςΠέτερ Πάουλ Ρούμπενς

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Βασιλικά Μουσεία Καλών Τεχνών του Βελγίου** |

* Επίσημος ιστότοπος
* Συλλογή

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 125290757
* LCCN: n83200296
* ISNI: 0000 0004 0611 0534
* GND: 37656-5
* SUDOC: 02654959X
* BNF: cb11877622s (data)
* NKC: kn20060302035

 |

 |
Συντεταγμένες: 38°7′29.586″N 35°9′55.570″E﻿ / ﻿38.12488500°N 35.16543611°E﻿ / 38.12488500; 35.16543611

Η **Αριαραμνεία** ήταν πόλη στην αρχαία Καππαδοκία, ιστορική περιοχή στη σημερινή Τουρκία. Αναφερόμενη εντός επιγραφής στα ελληνικά και στα αραμαϊκά, η Αριαραμνεία αποτελούσε την έδρα τοπικού στρατιωτικού ηγέτη κατά τη διάρκεια του 2ου αιώνα π.Χ. κατά την περίοδο του Βασιλείου της Καππαδοκίας. Ο ιρανολόγος Αλιρεζά Σαπούρ Σαχπαζί σημειώνει πως πιθανότερο ενδεχόμενο είναι η ονομασία της Αριαραμνείας να προήλθε από τον Αριαράμνη, πατέρα του Αριαράθη Β΄ της Καππαδοκίας, καθώς και πιθανολογούμενου, επίσης, ιδρυτή της πόλεως.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Shahbazi 1986, σελ. 406.

Πηγές
-----

* (Αγγλικά) Shahbazi, A. Sh. (1986). «ARIARAMNEIA». *Encyclopædia Iranica, Volume II/4: Architecture IV–Armenia and Iran IV*. **2**. Λονδίνο και Νέα Υόρκη: Routledge & Kegan Paul, σελ. 406. ISBN 978-0-71009-104-8. .


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ιστορία
* Πύλη:Αρχαιολογία
* Πύλη:Τουρκία
 |

 |
Η είσοδος του μεγάρου της Βασιλικής Εταιρείας στο κεντρικό Λονδίνο
Η **Βασιλική Εταιρεία** (αγγλ. *Royal Society*), πρώην **Βασιλική Εταιρεία του Λονδίνου για τη Βελτίωση των Φυσικών Γνώσεων** (*The Royal Society of London for Improving Natural Knowledge*), είναι επιστημονική εταιρεία που επέχει θέση εθνικής ακαδημίας επιστημών για το Ηνωμένο Βασίλειο. Ιδρύθηκε στις 28 Νοεμβρίου 1660 και της δόθηκε επίσημη βασιλική άδεια (*royal charter*) από τον Βασιλέα Κάρολο Β΄. Η Εταιρεία εκπληρώνει μια σειρά ρόλων: προάγει την επιστήμη και τα ωφελήματά της, αναγνωρίζει την αριστεία στην επιστήμη, υποστηρίζει εξέχοντα επιστημονικά έργα, παρέχει επιστημονικές γνωμοδοτήσεις για τη χάραξη πολιτικής, και υποθάλπει τη διεθνή συνεργασία και εκπαίδευση στις επιστήμες.

Η Βασιλική Εταιρεία διοικείται από το Συμβούλιό της, το οποίο προεδρεύεται από τον Πρόεδρο της Βασιλικής Εταιρείας, σύμφωνα με ένα σύνολο αρχών και κανόνων. Τα μέλη του Συμβουλίου και ο Πρόεδρος εκλέγονται από τους εταίρους, που είναι τα βασικά μέλη της Βασιλικής Εταιρείας, εκλεγόμενα τα ίδια από προεκλεγέντες ενεργούς εταίρους. Το 2016 ο αριθμός των εταίρων ήταν περί τους 1.600 και μέχρι 52 νέοι εταίροι επιτρέπεται να εκλεγούν σε ένα έτος. Οι εταίροι επιτρέπεται να θέτουν τα αρχικά-τίτλο «FRS» (= *Fellow of the Royal Society*) μετά το ονοματεπώνυμό τους. Εκτός από αυτούς, υπάρχουν και οι «βασιλικοί εταίροι», οι «επίτιμοι εταίροι» και τα «αλλοδαπά μέλη». Τα τελευταία επιτρέπεται να θέτουν τα αρχικά-τίτλο «ForMemRS» (= *Foreign Member of the Royal Society*) μετά το ονοματεπώνυμό τους.

Σημερινός Πρόεδρος της Βασιλικής Εταιρείας είναι ο στατιστικολόγος Έιντριαν Σμιθ, που ανέλαβε τη θέση και άρχισε την πενταετή θητεία του στις 30 Νοεμβρίου 2020, διαδεχόμενος τον πρώην Πρόεδρο Βενκί Ραμακρίσναν, χημικό τιμημένο με Νόμπελ.

Από το 1967 μέχρι σήμερα η εταιρεία έχει έδρα της το ιστορικό κτήριο στη διεύθυνση 6-9 Carlton House Terrace, στο κεντρικό Λονδίνο, όπου στεγαζόταν προηγουμένως η Πρεσβεία της Γερμανίας στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «The formal title as adopted in the royal charter» (PDF). *royalsociety.org*.
2. ↑  «Royal Society Fellows», *The Royal Society* 2020. Retrieved 2 December 2020.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 157503209
* LCCN: n79127772
* ISNI: 0000 0001 2248 733X
* GND: 39272-8
* SELIBR: 251043
* SUDOC: 122560485
* BNF: cb121307601 (data)
* ULAN: 500301966
* NLA: 36101708
* NKC: ko2003162204
* BNE: XX102063
* CiNii: DA01352466

 |

 |
Ο **Βερθόλδος Κάτσενέλεμπογκεν ή Κατσενελλενβόγεν** *(γερμανικά : Berthold von Katzenellenbogen* ή *Katzenelnbogen,* ορθή ελλην. απόδοση *Μπέρτολντ φον Κάτσενελλενμπόγκεν)* ήταν Γερμανός ιππότης, βαρώνος των Φερών στην Θεσσαλία και αντιβασιλέας του Βασιλείου της Θεσσαλονίκης. Είχε πάρει μέρος στην Δ΄ Σταυροφορία και ακολούθησε τον Βονιφάτιο τον Μομφερρατικό στην κατάκτηση της Μακεδονίας και την ίδρυση του Βασιλείου της Θεσσαλονίκης, καθώς και στην κατάκτηση της Θεσσαλίας. 

Γεννήθηκε πριν το 1183, γιος του Βερθόλδου Α΄ του Κατσενελενμπόγκεν, κόμη του Κατσενελενμπόγκεν.

Το 1202 έλαβε μέρος με τους Σταυροφόρους στην πολιορκία της Ζάρα, και το 1204 στην πολιορκία και κατάληψη της Κωνσταντινούπολης, όπου ήταν αυτός που πρότεινε το κάψιμο και λεηλασία της πόλης. Αναφέρεται ότι ήταν ο πιο υψηλόβαθμος από τους Γερμανούς ιππότες και ήταν ο άτυπος αρχηγός τους. Ακολούθησε τον Βονιφάτιο στην κατάκτηση της Θράκης, της Μακεδονίας και της Θεσσαλίας. Το 1205 μετά την κατάκτηση της Θεσσαλίας ο Βονιφάτιος την μοίρασε σε φέουδα. Στον κόμη, όπως αναφέρεται, Βερθόλδο έδωσε τις Φερές και την γύρω περιοχή.

Το 1205 στάλθηκε από τον πάπα να μεσολαβήσει μεταξύ του Κιλικιανού βασιλείου και του Πριγκιπάτου της Αντιόχειας χωρίς να καταφέρει κάτι. Το 1206-1207 βρέθηκε στο Βασίλειο της Ιερουσαλήμ και το 1209 επέστρεψε στην Θεσσαλονίκη όπου έγινε καστράρχης των Σερρών.

Τα επόμενα χρόνια ήταν αντιβασιλέας του ανήλικου Δημητρίου του Μομφερρατικού και φαίνεται να απόκτησε μεγάλο πλούτο. Τελευταία φορά αναφέρεται το όνομα του σε επιστολή του 1217 και πιθανολογείται ότι πέθανε λίγο μετά στην γενέτειρά του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. Ανακτήθηκε στις 28  Μαρτίου 2015.
2. 1 2  Μίλλερ-Λάμπρου, σελ 53
3. ↑  Κωνσταντίνου Αθανασίου Οικονομόπουλου, *Η Λάρισα και η Θεσσαλική Ιστορία, τόμος Γ΄ Αρχειοθετήθηκε 2013-11-14 στο Wayback Machine.*, Λάρισα 2008, σελ 67

Πηγές
-----

* Ιστορία της Φραγκοκρατίας εν Ελλάδι (1204-1566) / Ουΐλλιαμ Μίλλερ, μετάφρ. Σπυρ. Π. Λάμπρου, μετά προσθηκών και βελτιώσεων, Εν Αθήναις Ελληνική Εκδοτική Εταιρεία, 1909-1910
* Klaus-Peter Todt: *Graf Berthold II. von Katzenelnbogen (vor 1183-nach 1217) im ägäischen Raum und im Nahen Osten*, in: *Nassauische Annalen* 117 (2006), σσ. 65-87

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 166919533
* GND: 143210793

 |

 |
Αλπάνα στο κατάστρωμα λεωφόρου του Μπανγκλαντές κατά την εθνική «Ημέρα της γλώσσας» Αλπάνα με έμφαση στο σχέδιο και όχι στα χρώματα
Η **αλπάνα** ή **αλπόνα** (βεγγαλ. আলপনা ) είναι διακοσμητική ζωγραφική παράσταση, μια μορφή λαϊκής τέχνης, που φιλοτεχνείται από τις γυναίκες της Βεγγάλης και του Μπανγκλαντές. Αποτελείται από έγχρωμα μοτίβα και σύμβολα, που ζωγραφίζονται συνήθως στο πάτωμα ή στο έδαφος, αλλά και στους τοίχους, είτε κατά τη διάρκεια θρησκευτικών εορτών, είτε σε οικογενειακούς τελετουργικούς εορτασμούς που συνοδεύουν σημαντικά γεγονότα: τη γέννηση και τον γάμο. Οι αυτοσχέδιες αυτές παραστάσεις, που συμβολίζουν κυρίως τη σχέση ανάμεσα στην ανθρώπινη ζωή και στα φαινόμενα της φύσεως, γίνονται με συγκεκριμένα υλικά: ρυζάλευρο, φυτικές χρωστικές και νερό.

Παρά το ότι παραδοσιακά περιορίζονταν στις αγροτικές περιοχές, τα μοτίβα της αλπόνας άσκησαν μεγάλη επίδραση στη σύγχρονη ινδική τέχνη και τα συναντούμε ενσωματωμένα στα έργα ζωγράφων όπως ο Αμπανινντρανάθ Ταγκόρ, ο Τζαμίνι Ρόυ και ο Ντέβι Πρασάντ (*Devi Prasad*, 1921-2011), καθώς και στις πρώιμες εικονογραφήσεις του μεγάλου σκηνοθέτη Σατιατζίτ Ράι. Στη σημερινή Βεγγάλη οι αλπάνες φιλοτεχνούνται κυρίως ως έκφανση θρησκευτικών πανηγυριών, όπως της εορτής Ντούργκα πούτζα, τόσο σε δημόσιους, όσο και σε ιδιωτικούς χώρους. Στην περίπτωση του οικογενειακού εορτασμού, η αλπάνα διακοσμεί τον χώρο εκείνον στον οποίο κατόπιν θα τοποθετηθούν τα διάφορα αναθήματα (λουλούδια, καρποί, κλπ.) προς τις θεότητες. Ειδικά στο Μπανγκλαντές, η αλπάνα ζωγραφίζεται επιπλέον και με την ευκαιρία εθνικών εορτασμών, όπως της «Ημέρας της γλώσσας».

Η προέλευση της αλπάνας πιθανώς συνδέεται με τη «μπράτα», θρησκευτική νηστεία που τηρούσαν μόνο οι γυναίκες. Αυτές οι νηστείες γίνονταν ως ένδειξη σεβασμού και λατρείας προς συγκεκριμένες θεότητες, ώστε αυτές να ανταποδώσουν με την ευλογία τους, και συνδέονταν με ιδέες θρησκευτικής αγνότητας και καθαρότητας. Η αλπάνα σημάδευε τη λήξη της περιόδου της νηστείας. Η λέξη «αλπάνα» προέρχεται από τη σανσκριτική λέξη *alimpana*, που σήμαινε «στοκάρισμα», «γύψωση» ή «επικάλυψη».

Παραπομπές
----------

1. ↑  Chaitanya, Krishna (1976). *A History of Indian Painting*. Abhinav Publications. ISBN 978-81-7017-310-6.
2. ↑  «Made of rice flour, a floor decoration...». *Deccan Herald*. 16 Σεπτεμβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 2 Μαρτίου 2022.

Πηγές
-----

* Το λήμμα «αλπόνα» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 4, σελ. 511

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85003802

 |

 |
Ο **γ (γάμμα) Πτηνού** (Gamma Apodis, γ Aps) είναι ο δεύτερος σε φωτεινότητα (όπως φαίνεται από τη Γη) αστέρας του νότιου αστερισμού Πτηνού. Είναι ορατός με γυμνό μάτι, αλλά όχι από την Ελλάδα ή οποιοδήποτε σημείο της Ευρώπης, καθώς βρίσκεται πολύ νότια. Ελάχιστα πάντως διαφέρει σε φωτεινότητα από τον φωτεινότερο του αστερισμού, τον α Πτηνού. Το φάσμα του αντιστοιχεί σε κίτρινο γίγαντα αστέρα, σε προχωρημένη ηλικία.

Ο γ Πτηνού έχει ενεργό θερμοκρασία (αντιστοιχεί κατά προσέγγιση στην επιφανειακή θερμοκρασία) περίπου 5.040 βαθμούς K. Η απόστασή του από τη Γη υπολογίσθηκε από μετρήσεις της παράλλαξής του σε 156 έτη φωτός, οπότε η παρατηρούμενη φωτεινότητά του αντιστοιχεί σε απόλυτο μέγεθος +0,41, δηλαδή ο γ Πτηνού έχει πραγματική λαμπρότητα 56,5 φορές μεγαλύτερη από εκείνη που έχει ο Ήλιος. Από την άλλη, η μεταλλικότητά του είναι σχεδον ίση με την ηλιακή.

Ο αστέρας αυτός εκπέμπει εξάλλου ακτίνες Χ, με ισχύ εκπομπής 1,61 × 1023 W (161 τρισεκατομμύρια γιγαβάτ), η οποία τον καθιστά μία από τις 100 ισχυρότερες αστρικές πηγές ακτίνων Χ σε απόσταση μικρότερη των 50 παρσέκ από το Ηλιακό Σύστημα.

Ο γ Πτηνού απομακρύνεται από τη Γη και το Ηλιακό Σύστημα με ταχύτητα 5,7 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο (20.500 χιλιόμετρα την ώρα).

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  da Silva, L.; Torres, C.A.O.; de La Reza, R.; Quast, G. R.; Melo, C.H.F.; Sterzik, M.F. (Δεκέμβριος 2009), «Search for associations containing young stars (SACY). III. Ages and Li abundances», *Astronomy and Astrophysics* **508** (2): 833–839, doi:10.1051/0004-6361/200911736
2. ↑  Makarov, Valeri V. (Οκτώβριος 2003), «The 100 Brightest X-Ray Stars within 50 Parsecs of the Sun», *The Astronomical Journal* **126** (4): 1996–2008, doi:10.1086/378164

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος αστέρων του Πτηνού


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Gamma Apodis  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Υπολογισμός και έλεγχος βαριάντας εις βάθος δύο διαδοχικών κινήσεων στο δέντρο του παιγνίου μονά-ζυγά
Η **βαριάντα** (*variation*) αναφέρεται σε μια συγκεκριμένη ακολουθία διαδοχικών κινήσεων σε ένα παίγνιο το οποίο βασίζεται σε γύρους, και χρησιμοποιείται συχνά για να καθορίσει μια υποθετική μελλοντική κατάσταση που προκύπτει στο παιχνίδι. Αν και ο όρος χρησιμοποιείται συνηθέστερα στο πλαίσιο της σκακιστικής ανάλυσης, έχει εφαρμοστεί και σε άλλα παιχνίδια. Ο όρος είναι εξίσου χρήσιμος στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές για την περιγραφή δέντρων και αλγόριθμων αναζήτησης, ώστε να παίζουν παιχνίδια όπως το γκο ή το σκάκι.

Μια βαριάντα μπορεί να αφορά οποιοδήποτε αριθμό βημάτων στο παιχνίδι, εφόσον όλα αυτά τα βήματα είναι σύμφωνα με τους κανόνες του παιχνιδιού και μπορούν να παιχτούν (βλ. Λογισμός των μεταβολών). Το πλήθος των βημάτων αυτών, συχνά καθορίζεται από το κατά πόσον μπορεί να τα υπολογίσει ένας άνθρωπος ή ένας ηλεκτρονικός υπολογιστής, είτε από το πόσος χρόνος είναι απαραίτητος για να επιτευχθεί μια συγκεκριμένη μελλοντική κατάσταση. Μια βαριάντα μπορεί να οδηγήσει και σε μια κατάσταση τερματισμού του παιχνιδιού, στην περίπτωση αυτή χρησιμοποιούνται συχνά οι όροι «νικητήρια βαριάντα» και «μη νικητήρια βαριάντα».

Κύρια βαριάντα
--------------

Η **κύρια βαριάντα** είναι μια συγκεκριμένη βαριάντα η οποία θεωρείται η πιο συμφέρουσα για τον παίκτη που θα την ακολουθήσει, υποθέτοντας ότι οι αντίπαλοι παίκτες θα απαντήσουν με τις κινήσεις που βελτιώνουν όσο το δυνατόν καλύτερα το δικό τους παιχνίδι. Με άλλα λόγια, είναι η «καλύτερη» και η «ορθότερη» γραμμή του παιχνιδιού. Στο πλαίσιο ενός δέντρου σε παιχνίδι αναζήτησης με Τεχνητή νοημοσύνη (όπου ο όρος αυτός είναι πιο κοινός) μπορεί να αναφέρεται και σε μια αλληλουχία κινήσεων, η οποία επί του παρόντος πιστεύεται ότι είναι η πλέον συμφέρουσα, αλλά δεν είναι εγγυημένη λόγω των τεχνικών περιορισμών του αλγορίθμου αναζήτησης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Searches, tree pruning and tree ordering in Go». 21 Δεκεμβρίου 2007. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 9 Μαρτίου 2016.
Η **Ασπασία Απέργη** (Αθήνα 1910 - Αθήνα 1988) ήταν πρωταθλήτρια της αντισφαίρισης και της επιτραπέζιας αντισφαίρισης. Σε λίστες νικητών αναφέρεται και σαν *Ασπασία Καλογεροπούλου* ή *Ασπασία Κυριακού* με τα επώνυμα των συζύγων της.

Ήταν κόρη του Ιπποκράτη και της Αικατερίνης Απέργη, παντρεύτηκε το 1936 τον Ανατόλιο Καλογερόπουλο και το 1943 τον Ιωάννη Κυριακό, και οι δύο μέλη του Ομίλου αντισφαίρισης Αθηνών του οποίου ήταν μέλος και η ίδια. Αγωνίστηκε για 32 έτη από το 1924 έως το 1958 που αποσύρθηκε από τα κορτς .

Στην καριέρα της και στο πανελλήνιο πρωτάθλημα ήταν πρώτη το 1946 το 1947 και το 1951, δεύτερη το 1935 και το 1939. Στο διπλό γυναικών πρώτη με συμπαίκτρια την Ίντζι Λενού ήταν το 1946, 1947, 1948, και το 1949, το 1951 πάλι πρώτη με συμπαίκτρια την Λένα Βούλτσου-Ράλλη, δεύτερη ήταν το 1929, 1935, 1939 και το 1953. Στο διπλό μεικτό ήταν δεύτερη το 1933 με συμπαίκτη τον Κίμων Ζάχο, το 1946 με συμπαίκτη τον Αλέξανδρο Οράτη, το 1950, 1951 με συμπαίκτη τον Ελευθέριο Ζαφειρίου, και με συμπαίκτη τον Γρηγοράκη το 1954.

Στο Εαρινό πρωτάθλημα του Πανελλήνιου ήταν πρώτη στο διπλό μεικτό το 1934, 1936 και το 1951 και δεύτερη το 1946, 1950 και το 1954. Στο πρωτάθλημα Αθηνών ήταν πρώτη στο απλό το 1946 και στο διπλό το 1946 και 1950, δεύτερη το στο μονό το 1947 και στο μεικτό το 1951. Στο πρωτάθλημα του ΟΑ Κηφισιάς ήταν πρώτη το 1948 στο μόνο και στο διπλό γυναικών.

Το 1948 συμμετείχε στους διεθνείς αγώνες της Κωνσταντινούπολης όπου ήταν πρώτη στο μεικτό διπλό με συμπαίκτη τον Λάζαρο Στάλιο και στο τουρνουά της Άγκυρας όπου ήταν πρώτη στο διπλό με συμπαίκτρια την Βούλτσου και δεύτερη στο μεικτό με συμπαίκτη τον Φαμέν.

Στην επιτραπέζιας αντισφαίριση είχε επιτυχίες στο εσωτερικό πρωτάθλημα του ΟΑΑ. Τιμήθηκε με το βραβείο "συμμετοχής στην Γ΄ Βαλκανιάδα *το 1970.*

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Σκιαδάς, σελ. 274
2. 1 2 3  Σκιαδάς, σελ. 416
3. 1 2  Σκιαδάς, σελ. 420
4. 1 2 3  Σκιαδάς, σελ. 430
5. 1 2  Σκιαδάς, σελ. 399
6. 1 2  Σκιαδάς, σελ. 409
7. ↑  Σκιαδάς, σελ. 423
8. ↑  Σκιαδάς, σελ. 426
9. ↑  Σκιαδάς, σελ. 383
10. ↑  Σκιαδάς, σελ. 433
11. ↑  Σκιαδάς, σελ. 394
12. ↑  Σκιαδάς, σελ. 428
13. ↑  Σκιαδάς, σελ. 438
14. 1 2 3 4 5  Σκιαδάς, σελ. 275

Πηγές
-----

* Ελευθέριου Σκιαδά, 100 χρόνια Όμιλος Αντισφαίρισης Αθηνών 1895-1995, Μικρός Ρωμηός Ε.Π.Ε. ISBN 960-85466-2-1
Η **Βαρθολομαία Ατσαγιόλι** (ιταλικά : Bartolommea Acciaioli) ήταν Φλωρεντιανής καταγωγής πριγκίπισσα και δέσποινα του Μυστρά. Ήταν πρωτότοκη κόρη του δούκα των Αθηνών Νέριο Α΄ Ατσαϊόλι.

Το 1384 ο πατέρας της την πάντρεψε με τον Δεσπότη του Μυστρά Θεόδωρο Α΄ Παλαιολόγο γιος εκείνη την εποχή του Βυζαντινού αυτοκράτορα Ιωάννη Ε΄ Παλαιολόγου και της Ελένης Καντακουζηνής. Με τον γάμο αυτό ο Νέριο εξασφάλιζε την βοήθεια και συμμαχία του Θεόδωρου στην προσπάθεια του για κατάληψη της περιοχής της Αργολίδας εις βάρος των Ενετών.

Πέθανε σε ηλικία 52 ετών χωρίς να αναφέρεται αν απέκτησε παιδιά.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Κονδύλης, Αθανάσιος (2006, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών (ΕΚΠΑ)), Το Ναύπλιο (1389-1540): μια ευρωπαϊκή πόλη στην ελληνο-βενετική Ανατολή, σελ. 19
2. ↑  Family tree - Bartolomea Acciaioli
Ο ιερέας **Βαρθολομαίος Σπηλιωτόπουλος** ήταν κληρικός και αγωνιστής του 1821.

Βιογραφία
---------

Η καταγωγή του ήταν από την Δημητσάνα. Βρέθηκε στην θέση όπου έστεκε ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης και διεύθυνε την μάχη κατά του Δράμαλη στα Δερβενάκια. Βοήθησε τον Οικονόμο ψέλνοντας την παράκληση κατά την ώρα της μάχης δεόμενος του θεού των Ελλήνων να ενισχύσει τους στρατιώτες κατά των βαρβάρων. Έτρεχε δε και αυτός και έδινε θάρρος στους στρατιώτες.

Αναφορές
--------

1. ↑  Φώτιος Χρυσανθόπουλος, επιμ. (1888). *Βίοι Πελοποννησίων ανδρών και των εξώθεν εις την Πελοπόννησον ελθόντων κληρικών, στρατιωτικών και πολιτικών των αγωνισαμένων τον αγώνα της επαναστάσεως*. Αθήνα: Σταύρος Ανδρόπουλος, Τυπογραφείο Π. Δ. Σακελλαρίου. Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2010.
Ο **Ανδρέας Ευσταθίου** (19.. - 1977) , του Σταύρου, ήταν Έλληνας μηχανικός και πολιτικός. Υπηρέτησε ως νομάρχης σε διάφορους νομούς της Ελλάδας .

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Τον Μάρτιο του 1947 διορίστηκε Νομάρχης Ημαθίας, όπου παρέμεινε έως το 1948. 
Από τον Ιανουάριο έως τον Σεπτέμβριο του 1949 ήταν Νομάρχης Πρέβεζας και τον Σεπτέμβριο του 1949 τοποθετήθηκε Νομάρχης Ηλείας.

Η σύζυγός του, Μαγιούλα, πέθανε στις 24 Μαρτίου 1958. Είχαν δύο τέκνα, τον Πάνο και τη Χαριτίνη, και εγγόνια.

Ο Ανδρέας Ευσταθίου απεβίωσε στην Αθήνα και κηδεύτηκε στις 19 Σεπτεμβρίου 1977, από τον ιερό ναό του Πρώτου Νεκροταφείου Αθηνών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Το Βήμα, Σύντομαι εσωτερικαί ειδήσεις, 12-3-1947, σελ. 2.
2. ↑  To Βήμα, Πώς ετοποθετήθησαν τελικώς οι νέοι νομάρχαι, 21-9-1949, σελ. 3.
3. ↑  Το Βήμα, Κοινωνικά, 25-3-1958, σελ. 2.
4. ↑  Τα Νέα, 19-9-1977, σελ. 14.
To σκορπίδι (*Asplenium ceterach*), Χορτιάτης, Ν. Θεσσαλονίκης, 26-3-2023
Το **Ασπλήνιο το κητεράχιο** (επιστ. ονομ. *Asplenium ceterach*, παλαιότερα *Ceterach officinarum*) με κοινή ονομασία σκορπίδι ή αλλιώς σκορπιδόχορτο είναι είδος φτέρης που ανήκει στην οικογένεια Aspleniaceae. Το όνομα του γένους *Asplenium* προέρχεται από την αρχαία ελληνική και σημαίνει "χωρίς σπλήνα", γιατί το χρησιμοποίησαν για προβλήματα της σπλήνας. Κατανέμεται στην Ευρώπη, στην περιοχή της Μεσογείου, στην Αραβική Χερσόνησο και στην εύκρατη Ασία μέχρι το Θιβέτ, καθώς και σ’ όλη την Ελλάδα. Φυτρώνει σε σχισμές βράχων, σε ασβεστολιθικά πετρώματα, στο κονίαμα των τοίχων, σε χαράδρες, από την επιφάνεια της θάλασσας μέχρι 2700μ. Σε αντίθεση με άλλες φτέρες, το σκορπίδι προτιμά τις ηλιόλουστες συνθήκες και απαιτεί λίγη έως καθόλου, υγρασία. Το φυτό φτάνει σε ύψος από 6 έως 20 εκατοστά. Ρίζωμα βραχύ που φτάνει σε βάθος περίπου 30 εκατοστά. Φύλλα πτεροσχιδή ωοειδή αποστρογγυλομένα, τα οποία φέρουν, πυκνά επικαλυπτόμενα, ασημί αρχικά και στη συνέχεια ανοιχτό μέχρι κοκκινοκαφέ χρώμα, λέπια στην κάτω επιφάνεια. Τα νέα φύλλα εμφανίζονται κατά την άνοιξη, ενώ τα σπόρια ωριμάζουν από τον Μάιο έως τον Ιούνιο.

Πηγές
-----

* Αξιώτης Μ. & Αξιώτης Β. 2012, Τα φυτά της Ελλάδας, Η έρευνα στη Λέσβο, Εντελέχεια
* Lafranchis T. & Sfikas G. 2001, Flowers of Greece (Vol. II).
* Strid A. 1980, Φυτά του Ολύμπου. Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* https://portal.cybertaxonomy.org/flora-greece/cdm\_dataportal/taxon/d7a36c3a-ccf2-408c-811a-bf83917319ee
* https://www.greekflora.gr/el/flowers/2600/Asplenium-ceterach
* https://euromed.luomus.fi/euromed\_map.php?taxon=339805&size=medium
* https://kentromeletisarxaiasthourias.wordpress.com/2013/04/16/asplenium-ceterach-l-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%AD%CF%81%CE%B1%CF%87%CE%BF%CE%BD-%CF%84%CE%BF-%CF%86%CE%B1%CF%81%CE%BC%CE%B1%CE%BA%CE%B5%CF%85%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CF%83%CE%BA%CE%BF%CF%81%CF%80%CE%AF/
Το **Ακμπαλίκ** (καζακικά: **Акбалык)** είναι χωριό στην επαρχία Ζαμπίλ, στην περιφέρεια Βόρειου Καζακστάν του Καζακστάν. Βρίσκεται στο βόρειο μέρος της χώρας.

Γεωγραφία
---------

Βρίσκεται δυτικά του Πετροπάβλ και στο βορειοδυτικό μέρος της περιφέρειας. Απέχει μερικά χιλιόμετρα από τη Ρωσία.

Ο τοπικός πληθυσμός
-------------------

Σύμφωνα με την απογραφή του 1999 ο πληθυσμός ήταν 257 άτομα (116 άνδρες και 141 γυναίκες). Σύμφωνα με την απογραφή του 2009, ο πληθυσμός είχε μειωθεί στα 111 άτομα (61 γυναίκες και 50 άνδρες).

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 27 Φεβρουαρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 21 Οκτωβρίου 2019.
Το **Βλκόλινετς** (σλοβακικά: Vlkolínec) είναι χωριό υπό τη διοίκηση της πόλης του Ρουζόμπεροκ της περιφέρειας Ζίλινα στη Σλοβακία. Ιστορικά ήταν ξεχωριστό χωριό. Η πρώτη γραπτή αναφορά του χωριού προήλθε από το 1376 και μετά το 1882 έγινε μέρος του Ρουζόμπεροκ. Το όνομα μάλλον προέρχεται από τη σλοβακική λέξη "βλκ", που σημαίνει λύκος.

Το Βλκόλινετς έχει καταχωρηθεί ως μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της Ουνέσκο από το 1993, και είναι ένα από τα δέκα χωριά της Σλοβακίας που έχουν λάβει το καθεστώς των λαϊκών αρχιτεκτονικών προστατευόμενων περιοχών. Αυτό το καθεστώς κατέστη δυνατό, επειδή το χωριό είναι ανέγγιχτο και σύνθετο παράδειγμα της λαϊκής αρχιτεκτονικής της υπαίθρου της περιοχής των Βορείων Καρπαθίων.

Το Βλκόλινετς, το οποίο βρίσκεται στο κέντρο της Σλοβακίας, είναι εντυπωσιακά άθικτος οικισμός με τα παραδοσιακά χαρακτηριστικά του κεντρικού ευρωπαϊκού χωριού. Είναι η πιο πλήρης ομάδα από αυτά τα είδη παραδοσιακών σπιτιών με κούτσουρα, που βρίσκονται συχνά σε ορεινές περιοχές. Το χωριό αποτελείται από περισσότερα από 45 σπίτια χτισμένα με κούτσουρα με το κάθε ένα από αυτά να αποτελείται από δύο ή τρία δωμάτια. Το χωριό έχει ένα ξύλινο καμπαναριό που χρονολογείται από τον 18ου αιώνα, ενώ η εκκλησία του χωριού, χτισμένη στο ρυθμό Μπαρόκ, έχει διατηρηθεί. Τα σπίτια αρ. 16 και 17 έχουν μετατραπεί σε λαογραφικό μουσείο, με όλα τα μέσα από την καθημερινή ζωή και την εργασία.

Το χωριό έχει έκταση 7.97 τ.χλμ. Το χωριό έχει πληθυσμό 13 κατοίκων, είναι ορεινό και βρίσκεται σε υψόμετρο 718 μέτρων.

Δείτε επίσης
------------

* Άλλες ιστορικές προστατευόμενες περιοχές της λαϊκής αρχιτεκτονικής στη Σλοβακία
	+ Μπρχλόβτσε
	+ Τσίτσμανι
	+ Όστουρνια
	+ Πλάβετσκι Πέτερ
	+ Ποντμπιέλ
	+ Σεμπέχλεμπι
	+ Σπάνια Ντόλινα
	+ Βέλικε Λεβάρε
	+ Ζντιάρ
* Άλλα παρόμοια μνημεία Παγκόσμιας πολιτιστικής Κληρονομιάς:
	+ Χολλοκό στην Ουγγαρία
	+ Χολασόβιτσε στην Τσεχία
	+ Εκκλησιαστική πόλη του Γκάμελσταντ στη Σουηδία

Γκαλερί
-------

* Ξύλινο γλυπτό στην είσοδο προς το χωριόΞύλινο γλυπτό στην είσοδο προς το χωριό
* Τυπικός εσωτερικός χώρος σε ένα από τα σπίτιαΤυπικός εσωτερικός χώρος σε ένα από τα σπίτια
* Σπίτι στο ΒλκόλινετςΣπίτι στο Βλκόλινετς
* Το σπίτι αρ. 47 στο ΒλκόλινετςΤο σπίτι αρ. 47 στο Βλκόλινετς
* Τμήμα σπιτιού στο ΒλκόλινετςΤμήμα σπιτιού στο Βλκόλινετς
* Δρόμος στο ΒλκόλινετςΔρόμος στο Βλκόλινετς
* Άλλος δρόμος στο Βλκόλινετς Άλλος δρόμος στο Βλκόλινετς
* Εξωτερική άποψη σπιτιού στο ΒλκόλινετςΕξωτερική άποψη σπιτιού στο Βλκόλινετς
* Δρόμος στο Βλκόλινετς Δρόμος στο Βλκόλινετς

Πόροι
-----

* «Βλκόλινετς». *Κέντρο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της Ουνέσκο*. Ανακτήθηκε στις 27 Απριλίου 2019.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Βλκόλινετς** |

* Επίσημη ιστοσελίδα του χωριού

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 130378194
* LCCN: n2002030636
* NKC: ge503887

 |

 |
Ο **Aκμπάρ Χαν Ζαντ**, περσικά: اکبر خان زند‎, ήταν ένας Ιρανός πρίγκιπας από τη δυναστεία των Ζαντ, ο οποίος έπαιξε ενεργό -αλλά φαύλο- ρόλο στην μεταξύ συγγενών σύγκρουση εξουσίας, που έλαβε χώρα μετά το τέλος τού Καρίμ Χαν Ζαντ το 1779.

Ήταν γιος τού Ζακί Χαν Ζαντ. Τον Καρίμ Χαν διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Αμπόλ-Φαθ Χαν, όμως ο Ζακί Χαν κατάφερε να επιβάλει τον δευτερότοκο Μοχάμαντ Αλί Χαν, που ήταν γαμπρός του. Σε αυτό αντέδρασε ο θείος τού Αμπόλ-Φαθ, ο Σαντέκ Χαν και ο ανιψιός τού Ζακί Χαν, ο Αλί Μοράντ Χαν. Στην προσπάθειά του να αντιμετωπίσει τον ανιψιό του, ο Ζακί Χαν σκοτώθηκε.

Τη βασιλεία διεκδίκησαν οι Σαντέκ Χαν και Αλί Μοράντ Χαν. Ο Ακμπάρ Χαν προσπάθησε να ακολουθήσει τη σταδιοδρομία και τις φιλοδοξίες τού πατέρα του, αλλά ο Τζαφάρ Χαν, γιος τού Σαντέκ Χαν, τον τύφλωσε και τον σκότωσε το 1782 και έγινε σάχης.

Πηγές
-----

*. .
*. .
*. .
* Hambly, Gavin R.G (1991). «Agha Muhammad Khan and the establishment of the Qajar dynasty». *The Cambridge History of Iran, Vol. 7: From Nadir Shah to the Islamic Republic*. Cambridge: Cambridge University Press. σελίδες 104–144. ISBN 9780521200950.
* Perry, John (1991). «The Zand dynasty». *The Cambridge History of Iran, Vol. 7: From Nadir Shah to the Islamic Republic*. Cambridge: Cambridge University Press. σελίδες 63–104. ISBN 9780521200950.
Συντεταγμένες: 37°30′53″N 24°52′59″E﻿ / ﻿37.51472°N 24.88306°E﻿ / 37.51472; 24.88306

Το **Ακρωτήριο Άγιος Φωκάς Σύρου** είναι το βορειότερο ακρωτήριο της Σύρου και ένα από τα σημαντικότερα των Κυκλάδων.  
 
Στη παράλλαξή τους τα πλοία που κατευθύνονται από Πειραιά προς Σύρο ή αντίστροφα αλλάζουν πορεία σχεδόν 90° (μοίρες).

Στη πάροδο του χρόνου έχει αλλάξει πολλές ονομασίες με διαδοχική σειρά: "Πετρίτης", "Τρίμεσο", "Γράμματα", και τελευταία "Στριμεσός".  
 
Στο Ακρωτήριο αυτό συνέβησαν πολλά ναυάγια σημαντικότερο των οποίων ήταν η βύθιση του ελληνικού ατμόπλοιου, επιβατηγού πλοίου "ΒYZANTION" που εκτελούσε την ακτοπλοϊκή συγκοινωνία Πειραιά - Κυκλάδες, μόλις λίγες μέρες μετά τη μετακομοιδή και αποβίβαση της σωρού του Πατριάρχη Γρηγορίου του Ε΄ στον Πειραιά που μετέφερε από την Οδησσό.

Μετά από εκείνο το ναυάγιο στο ακρωτήριο αυτό εγκαταστάθηκε αυτόματος ισχυρός φάρος τύπου Άγκα.
Συντεταγμένες: 39°39′34″N 44°48′18″E﻿ / ﻿39.65944°N 44.80500°E﻿ / 39.65944; 44.80500

Η **γέφυρα Ουμούτ** (τουρκικά: *Umut Köprüsü*, αζερικά: Ümid Körpüsü‎, το οποίο σε μετάφραση σημαίνει *γέφυρα της ελπίδας*), που είναι ιστορικά γνωστή και ως **γέφυρα Μποραλτάν**, είναι τοξωτή γέφυρα με μήκος 286 μέτρων. Η γέφυρα Ουμούτ διασχίζει τον ποταμό Αράς στα σύνορα ανάμεσα στο Αζερμπαϊτζάν και την Τουρκία. Η σημερινή γέφυρα κατασκευάστηκε ανάμεσα στο 1991 και στο 1992 και άνοιξε επίσημα στις 25 Μαΐου 1992, μαζί με το σημείο τελωνειακού ελέγχου Dilucu.

Η αρχική γέφυρα ήταν ιστορικά γνωστή για ένα περιστατικό το οποίο σημειώθηκε το 1945 μεταξύ της Ένωσης Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών και της Τουρκίας. Το συμβάν αυτό έμεινε γνωστό ως σφαγή της γέφυρας Μποραλτάν (τουρκικά: Boraltan Köprüsü faciası). Το συγκεκριμένο περιστατικό οδήγησε στην επιστροφή 195 στρατιωτών της Σοβιετικής Ένωσης, οι οποίοι είχαν καταδικαστεί επειδή πολέμησαν στο πλευρό της Γερμανίας κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, πίσω στη Σοβιετική Ένωση από την κυβέρνηση της Τουρκίας. Ωστόσο,146 Αζέροι είχαν ζητήσει το 1944 άσυλο στους συνοριακούς σταθμούς του Μποραλτάν που βρίσκονται στην Τουρκία για να αποφύγουν τις σταλινικές διώξεις.  Λόγω της αυξανόμενης έντασης μεταξύ της Σοβιετικής Ένωσης και της Τουρκίας, οι καταδικασθέντες στρατιώτες παραδόθηκαν έτσι ώστε να αποτραπεί οποιαδήποτε περαιτέρω κλιμάκωση της έντασης. Λίγο αφότου οι στρατιώτες πέρασαν τα σύνορα, εκτελέστηκαν με συνοπτικές διαδικασίες με την κατηγορία της προδοσίας. 

Η Τουρκία έχει δηλώσει την πρόθεσή της να κατασκευάσει μια σιδηροδρομική γέφυρα στην ίδια περίπου τοποθεσία ως μέρος ενός σχεδίου για τη σύνδεση της Καρς με το Ναχιτσεβάν μέσω της επαρχίας Ιγκντίρ.   Μέρος της υπόθεσης αυτής είναι ότι η γραμμή θα αποτελούσε επέκταση της σιδηροδρομικής γραμμής Μπακού - Τιφλίδας - Καρς προκειμένου να υπάρξει μια σιδηροδρομική διαδρομή ανάμεσα στο Μπακού και το Ναχιτσεβάν που δεν θα χρειαζόταν να περνά καθόλου μέσα από την Αρμενία. Παρ' όλα αυτά, η αναμενόμενη αποκατάσταση της σιδηροδρομικής γραμμής Μεγκρί (Horadiz - Ağbənd - Ordubad) μετά τη δεύτερη σύγκρουση στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ (2020) υπονόμευσε αντί να υποστηρίξει αυτήν την υπόθεση.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 1  Ιουλίου 2019.
2. ↑  sabah, daily (23 Απριλίου 2015). «CHP's latest election promise of sending back Syrian refugees in Turkey comes under criticism». *Daily Sabah* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 24 Ιουλίου 2021.
3. ↑  «Boraltan Köprüsü Olayı – Ağustos 1945 – İnönü Vakfı, İsmet İnönü, İsmet İnönü Kimdir, İsmet İnönü Hayatı, İsmet İnönü Resimleri».
4. ↑  Turkey announces its intention to build a railway to Azerbaijan rbc.ru 12 Nov 2020
5. ↑  Kars-Nakhchivan-Iran railway indicative route railturkey.org
6. ↑  Nakhchivan rail plans eurasianet 31 Mar 2021
7. ↑  South Caucasus railway map Wikimedia

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πρόταση επέκτασης Γέφυρας Ουμούτ (στα αγγλικά)
Η **γέφυρα Τεμπών** βρίσκεται επί της Παλαιάς Εθνικής Οδού Αθηνών Θεσσαλονίκης (Εθνική Οδός 1) Έχει συνολικό μήκος 210 μέτρα, πλάτος 14 μέτρα και περιλαμβάνει αφενός τη γεφύρωση του Πηνειού ποταμού (μήκος 154 μέτρα) και αφετέρου την άνω διάβαση της σιδηροδρομικής γραμμής Λαρίσης - Θεσσαλονίκης (μήκος 56 μέτρα). Η γέφυρα είναι λοξή ως προς τον ποταμό. Η έναρξη της κατασκευής της έγινε το 1959 και η ολοκλήρωσή της το 1960. Τα εγκαίνιά της πραγματοποιήθηκαν στις 3 Σεπτεμβρίου 1960 από τον τότε υπουργό Δημοσίων Έργων Σόλωνα Γκίκα. 

Η γεφύρωση του Πηνειού ποταμού αποτελείται από ένα κεντρικό άνοιγμα 73 μέτρων και δύο εκατέρωθεν ανοίγματα των 40,5 μέτρων έκαστο. Το κατάστρωμα της γέφυρας βρίσκεται σε ύψος 18 μέτρων πάνω από τη στάθμη των υδάτων του ποταμού. Ο φορέας της γέφυρας έχει κατασκευαστεί καθ'όλο το μήκος από προεντεταμένο σκυρόδεμα (*μπετόν πρεκοντραίν*). Το τμήμα της άνω διάβασης της σιδηροδρομικής γραμμής αποτελείται από δύο ανοίγματα (25,9 και 30,1 μέτρα). 

Η θεμελίωση της γέφυρας παρουσίασε πολλές δυσχέρειες, λόγω του μεγάλου βάθους του ποταμού, της αμμώδους σύστασης του υπεδάφους και της παρουσίας πολλών και μεγάλων πηγών στις θέσεις των βάθρων. Συνολικά, το έργο απαίτησε εκσκαφές 13.100 m3, σιδηρές πασσαλοσανίδες 172 τόννων, σκυρόδεμα 8.400 m3, σιδηρούν οπλισμό 270 τόννων, καλώδια προέντασης 52 τον. και λιθορριπές 3.000 m3. Η συνολική δαπάνη της γέφυρας ανήλθε στο ποσό των 13,6 εκ. δραχμών (με τιμές εποχής). Το έργο μελετήθηκε και κατασκευάστηκε από Έλληνες τεχνικούς. Την τεχνική μελέτη εκπόνησε ο πολιτικός μηχανικός Ζεράρ Ναχνικιάν και την κατασκευή ανέλαβε η "Τεχνική Εταιρία Οδών & Οδοστρωμάτων".
Ο **ακροχορδίτης** είναι σπάνιο ορυκτό, που από χημικής απόψεως είναι ένυδρο αρσενικικό βασικό μαγγάνιο-μαγνήσιο, με μοριακό τύπο:

**(Mn,Mg)4 (AsO4)2 (OH)4 · 4H2O**
Καθώς συμβαίνει και με τα περισσότερα άλλα μαγγανιούχα αρσενικικά άλατα, ο ακροχορδίτης έχει ανοικτό ρόδινο (ροζ) χρώμα, με αχνές αποχρώσεις κιτρινωπές ή καφεκόκκινες. Τυπικά συνδέεται με μεταμορφωσιγενείς αποθέσεις μαγγανίου. Κρυσταλλώνεται στο μονοκλινές σύστημα.

Ο ακροχορδίτης εμφανίζει τέλειο σχισμό και έχει σκληρότητα 3,5 στην Κλίμακα Μος.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Akrochordite» στο *mindat.org*
2. ↑  *Handbook of Mineralogy*

Πηγές
-----

* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 3, σελ. 462

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Akrochordite στο Wikimedia Commons
Το **Βαϊσβάσερ** (Weißwasser) είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη στην περιοχή Γκέρλιτς μετά το Γκέρλιτς και το Τσίταου.

Το Βαϊσβάσερ αναφέρθηκε για πρώτη φορά στις 8 Ιουνίου 1552, το όνομα της πόλης σημαίνει "λευκό νερό". Έγινε μέρος της Πρωσικής Σιλεσίας το 1815. Τον 19ο και 20ό αιώνα, το Βαϊσβάσερ ήταν το ευρωπαϊκό κέντρο παραγωγής γυαλιού. Έγινε μέρος της πρωσικής Κάτω Σιλεσίας το 1919.

Κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, το 40% της πόλης καταστράφηκε. Με τη διάλυση της Πρωσίας από τον πόλεμο, η πόλη έγινε μέρος της Σαξονίας από το 1945-52. Ήταν τότε κομμάτι της κομμουνιστικής Ανατολικής Γερμανίας από το 1952-90 και διοικήθηκε στην επαρχία Κότμπους. Πολλές επιχειρήσεις έπρεπε να κλείσουν κατά τη διάρκεια του κομμουνιστικού καθεστώτος. Μετά την πτώση του τείχους του Βερολίνου, έμειναν μόνο μερικές επιχειρήσεις, εκ τον οποιον ένα ανθρακωρυχείο απασχολούσε πόλους εργάτες.

Το Σεπτέμβριο του 2005, το Βαϊσβάσερ φιλοξένησε το "Tag der Sachsen" (Ημέρα των Σαξόνων). Η εκδήλωση ήταν επιτυχημένη με περισσότερους από 300.000 επισκέπτες, γεγονός που άφησε μερικούς να πιστέψουν ότι η πόλη θα μπορούσε να ανακαλύψει τον εαυτό της ως τουριστικός προορισμός. Γνωστη είναι η πόλη για γυάλινα αντικείμενα, εκ τον οποιον πολλά σχεδιάστηκαν από τον βιομηχανικό σχεδιαστή Βίλχελμ Βάγκενφελτ (Wilhelm Wagenfeld), επίσης υπάρχουν κτίρια του αρχιτέκτονα Ερνστ Νόιφερτ. Το πιο δημοφιλής άθλημα στην πόλη είναι το χόκεϊ επί πάγου, με σύλλογο τους *Lausitzer Füchse*.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Alle politisch selbständigen Gemeinden mit ausgewählten Merkmalen am 31.12.2018 (4. Quartal)». Federal Statistical Office. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10  Μαρτίου 2019. Ανακτήθηκε στις 10  Μαρτίου 2019.
2. ↑  (Γερμανικά) *register of German municipalities (4th quarter 2022)*. Federal Statistical Office. 12  Ιανουαρίου 2023. www.destatis.de/DE/Themen/Laender-Regionen/Regionales/Gemeindeverzeichnis/Administrativ/Archiv/GVAuszugQ/AuszugGV4QAktuell.html. Ανακτήθηκε στις 12  Φεβρουαρίου 2023.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 126743174
* GND: 4278971-0

 |

 |
Συντεταγμένες: 43°46′23.51″N 11°15′18.70″E﻿ / ﻿43.7731972°N 11.2551944°E﻿ / 43.7731972; 11.2551944

Το **Βαπτιστήριο της Φλωρεντίας**, επίσης γνωστό ως **Βαπτιστήριο του Αγίου Ιωάννη** (ιταλικά: Battistero di San Giovanni‎), είναι ένα θρησκευτικό κτίριο στη Φλωρεντία της Ιταλίας και έχει το καθεστώς μιας μικρής βασιλικής. Το οκταγωνικό βαπτιστήριο βρίσκεται τόσο στην Πιάτσα ντελ Ντουόμο όσο και στην Πιάτσα Σαν Τζοβάνι, απέναντι από τον καθεδρικό ναό της Φλωρεντίας και το Καμπαναριό του Τζότο.

Το Βαπτιστήριο είναι ένα από τα παλαιότερα κτίρια της πόλης, που κατασκευάστηκε μεταξύ 1059 και 1128 σε φλωρεντιανό ρομανικό στυλ. Παρόλο που το στιλ της Φλωρεντίας δεν εξαπλώθηκε σε όλη την Ιταλία όσο ο ρομανικός ρυθμός της Πίζας ή της Λομβαρδίας, η επιρροή του ήταν καθοριστική για την επακόλουθη ανάπτυξη της αρχιτεκτονικής, καθώς αποτέλεσε τη βάση από την οποία οι Φραντσέσκο Ταλέντι, Λεόν Μπατίστα Αλμπέρτι, Φιλίππο Μπρουνελλέσκι και άλλοι δάσκαλοι αρχιτέκτονες της εποχής τους δημιούργησαν την αναγεννησιακή αρχιτεκτονική. Στην περίπτωση του Ρομανικού ρυθμού της Φλωρεντίας, μπορεί κανείς να μιλήσει για «πρωτο-αναγέννηση» αλλά ταυτόχρονα και για ακραία επιβίωση της ύστερης αρχαίας αρχιτεκτονικής παράδοσης στην Ιταλία, όπως στην περίπτωση της Βασιλικής του Σαν Σαλβατόρ στο Σπολέτο, ο Ναός του Κλιτούμνου και η εκκλησία του Σαντ'Αλεσσάντρο στη Λούκα.

Το Βαπτιστήριο φημίζεται για τις τρεις δίφυλλες καλλιτεχνικά σημαντικές χάλκινες πόρτες με ανάγλυφα γλυπτά. Οι νότιες πόρτες δημιουργήθηκαν από τον Αντρέα Πιζάνο και οι βόρειες και ανατολικές πόρτες από τον Λορέντζο Γκιμπέρτι. Ο Μιχαήλ Άγγελος ονόμασε τις ανατολικές πόρτες τις *πύλες του παραδείσου*.

Ο Ιταλός ποιητής Δάντης Αλιγκέρι και πολλές άλλες αξιοσημείωτες αναγεννησιακές προσωπικότητες, συμπεριλαμβανομένων μελών της οικογένειας των Μεδίκων, βαφτίστηκαν σε αυτό το βαπτιστήριο.

Το κτίριο περιέχει τον μνημειακό τάφο του Αντιπάπα Ιωάννη ΚΓ΄, έργο του Ντονατέλλο.

Εικόνες
-------

* Οι νότιες πύλεςΟι νότιες πύλες
* Οι ανατολικές πύλεςΟι ανατολικές πύλες
* Οι βόρειες πύλεςΟι βόρειες πύλες
* Εσωτερικό του οκταγωνικού θόλου με μωσαϊκό Εσωτερικό του οκταγωνικού θόλου με μωσαϊκό

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6 7  *GCatholic.org*. 69. Ανακτήθηκε στις 11  Μαΐου 2021.
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 6  Ιανουαρίου 2021.
3. ↑  (Γερμανικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά) *archINFORM*. 6418. Ανακτήθηκε στις 31  Ιουλίου 2018.
4. ↑  «Basilica of St. John». *GCatholic.org*. Ανακτήθηκε στις 9 Μαρτίου 2020.
5. ↑  Weigert, Hans (1961). Busch, Harald, επιμ. *Buildings of Europe: Renaissance Europe*. New York: The Macmillan Company. σελ. 4.
6. ↑  Florence and Central Italy, 1400–1600 A.D. Heilbrunn Timeline of Art History, The Metropolitan Museum of Art
7. ↑  Liukkonen, Petri. «Dante Alighieri». *Books and Writers (kirjasto.sci.fi)*. Finland: Kuusankoski Public Library. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Αυγούστου 2008.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 146841425
* LCCN: nb2008022829
* GND: 4097997-0
* SUDOC: 25014185X
* BIBSYS: 90502638

 |

 |
Η **Γαλλοσοβιετική συνθήκη** ήταν διμερής συνθήκη μεταξύ των δύο χωρών, με στόχο την περικύκλωση της ναζιστικής Γερμανίας κατά το 1935. Αυτό επιδιώχθηκε από τον Λουί Μπαρτού, υπουργό Εξωτερικών της Γαλλίας, αλλά δολοφονήθηκε πριν τελειώσουν οι διαπραγματεύσεις. Ο διάδοχός του, ο Πιερ Λαβάλ, ήταν σκεπτικός τόσο για τη σκοπιμότητα όσο και για την αξία της συμμαχίας με τη Σοβιετική Ένωση. Ωστόσο, μετά την κήρυξη του γερμανικού επανεξοπλισμού τον Μάρτη του 1935, η γαλλική κυβέρνηση ανάγκασε τον απρόθυμο υπουργό Εξωτερικών να ολοκλήρωσει την συμφωνία με τη Μόσχα που είχε ξεκινήσει ο Λουί Μπαρτού. Το σύμφωνο συνήφθη στο Παρίσι, στις 2 Μαΐου του 1935 και επικυρώθηκε από τη Γαλλική κυβέρνηση τον Φεβρουάριο του 1936. Η κύρωση της συμφωνίας στη Μόσχα έγινε στις 27 Μαρτίου 1936, και το Σύμφωνο τέθηκε σε ισχύ την ίδια ημέρα. Με αυτή την δικαιολογία ο Χίτλερ ισχυρίστηκε ότι η συμμαχία αυτή ήταν ασυμβίβαστη με τις Συνθήκες του Λοκάρνο και διέταξε τη Βέρμαχτ να εισβάλει στη Ρηνανία, επαναστρατιωτικοποιώντας την περιοχή, παραβιάζοντας στην ουσία τη συνθήκη των Βερσαλλιών. Η Γαλλία και η Αγγλία δεν αντεπιτέθηκαν. 

Γαλλοσοβιετικό σύμφωνο υπογράφτηκε επίσης στις 10 Δεκεμβρίου 1944.

Πηγές
-----

1. ↑  League of Nations Treaty Series, vol. 167
2. ↑  Ragsdale, Hugh, The Soviets, the Munich Crisis, and the Coming of World War II
3. ↑  Azeau, Henri(1969) Le Pacte Franco soviétique 2 mai 1935, Presses de la Cité
4. ↑  Αγαπητέ κύριε Στάλιν, Αλληλογραφία μεταξύ Στάλιν και Ρούσβελτ, εκδόσεις Γκοβόστη, σελ. 370-371

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Αντίγραφο της συνθήκης στο SDN (PDF)
* Η συνθήκη στη γαλλική Βικιθήκη
Η **Βιβλιοθήκη του Τιεντσίν Πινχάι**  (Κινεζικά: 天津滨海新区图书馆), με παρατσούκλι "Το Μάτι", βρίσκεται στην πόλη Τιεντσίν της Κίνας. Είναι μέρος του Πολιτιστικού Κέντρου Πινχάι, και αποτελεί ένα από τα πέντε κύρια αξιοθέατα.

Αρχιτεκτονική και περιγραφή
---------------------------

Η πενταόροφη βιβλιοθήκη έχει συνολικό χώρο 33.700 τετραγωνικών μέτρων ή 363.000 τετραγωνικά πόδια) Διαθέτει ράφια από το δάπεδο μέχρι την οροφή και η χωρητικότητά της φτάνει 1,2 εκατομμυρία βιβλία. Στο κέντρο της αίθουσας που χρησιμεύει ως αμφιθέατρο υπἀρχει μία μεγάλη φωτεινή σφαίρα με χωρητικότητας 110 ατόμων. Το παρατσούκλι της βιβλιοθήκης είναι «Το Μάτι» επειδή η σφαίρα, η οποία μοιάζει ίριδα, φαίνεται από το πάρκο με ένα άνοιγμα σε σχήμα οφθαλμού.

Από την πρώτη εβδομάδα λειτουργίας μετά τα εγκαίνια περίπου 10.000 άτομα ημερησίως έκαναν επίσκεψη στη νέα βιβλιοθήκη, προκαλώντας ουρές έξω.

Ο πρώτος και ο δεύτερος όροφος περιλαμβάνουν κυρίως χώρους αναψυχής και αναγνωστήρια. Οι παραπάνω όροφοι διαθέτουν αίθουσες υπολογιστών, αίθουσες συσκέψεων και γραφεία. Υπάρχουν επίσης δύο βεράντες στον τελευταίο όροφο. Λόγω της απόφασης να ολοκληρωθεί σε σύντομο χρόνο η βιβλιοθήκη και μια σύγκρουση με τα επίσημα εγκεκριμένα, οι ανώτερες βαθμίδες των ραφιών της μεγάλης αίθουσας δεν κατασκευάστηκαν και στη θέση τα βιβλία που εμφανίζονται στα πάνω ράφια είναι τυπωμένες εικόνες πάνω σε πλάκες αλουμινίου που δημιουργούν οφθαλμαπάτη.

Κατασκευή
---------

Η βιβλιοθήκη σχεδιάστηκε από το αρχιτεκτονικό γραφείο MVRDVμε έδρα το Ρότερνταμ σε συνεργασία με το Ινστιτούτο Πολεοδομίας & Αστικού Σχεδιασμού της Τιεντσίν(TUPDI) που αποτελείται από μια ομάδα αρχιτεκτόνων. 

Λόγω του αυστηρού χρονοδιαγράμματος κατασκευής που είχε επιβληθεί από την τοπική αυτοδιοίκηση, το έργο ολοκληρώθηκε μέσα σε τρία χρόνια. Η βιβλιοθήκη άνοιξε τις πόρτες της στο ευρύ κοινό τον Οκτώβριο του 2017.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Official website
* Οι 10 μεγαλύτερες βιβλιοθήκες του κόσμου
* Φωτογραφίες της βιβλιοθήκης του CNN

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος μεγαλύτερων βιβλιοθηκών
* Κίνα
* Τιεντσίν

Παραπομπές
----------

1. ↑  «滨海新区图书馆"十一"开放». 文化随行(Official Digital Platform of Binhai New Area). 1 Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  «Tianjin's new library looks out of this world». CNN Travel. 22 Νοεμβρίου 2017.
3. ↑
4. ↑  «China's breathtaking, futuristic library in Tianjin is every book lover's dream». *Newsweek*. 14 November 2017. .
5. 1 2 3  Becky Davis (16 November 2017). «China's futuristic library: More fiction than books». AFP. France24. .
6. ↑  «Tianjin Binhai Library». MVRDV.
Για την διευκόλυνση της αεροναυτιλίας σε ορισμένα σημεία εγκαθίστανται οι **Αεροφάροι** (air lights, air Lt.) που πολλές φορές τυγχάνουν και ευρείας χρήσης από τους ναυτιλλόμενους που και για τον λόγο αυτόν, ειδικά όσοι είναι παράκτιοι, σημειώνονται και στους ναυτικούς χάρτες και Φαροδείκτες, προτασσόμενης της λέξης *AERO* ή *AIR*.

Η χρησιμοποίησή τους όμως από πλευράς ναυτιλλόμενων, ως μέσον αναγνώρισης, θά πρέπει να γίνεται με ιδιαίτερη προσοχή καθόσον οποιαδήποτε αλλαγή θέσης ή χαρακτηριστικού τους πιθανόν να μην έχει καταχωρηθή στα ναυτιλιακά βοηθήματα, ως μη αφορώντα άμεσα τους ναυτιλλόμενους.

Γενικά
------

Οι Αεροφάροι εξυπηρετούν πρωτίστως την με κάθε πτητικό μέσο αεροπλοΐα. Τοποθετούνται κυρίως σε αεροδρόμια και συνηθέστερα επί των πύργων ελέγχου αυτών, ώστε να έχουν το μεγαλύτερο δυνατό πεδίο ορίζοντα όπου και σηματοδοτούν «κατ΄ όψη» τη θέση του χώρου τους στους πιλότους που προσεγγίζουν.  

Οι Αεροφάροι είναι περιστροφικοί περίβλεπτοι (= φωτοβολούν 360°) και εκπέμπουν δέσμη φωτός μονόχρωμη ή εναλλασσόμενη δίχρωμη μεταξύ των χρωμάτων λευκό, πράσινο και κίτρινο. Η ταχύτητα περιστροφής και ο συνδυασμός των χρωμάτων εκάστου αεροφάρου προσδιορίζεται πάντα από τους εθνικούς φορείς των χωρών που εποπτεύουν αυτούς.

Αεροφάρους φέρουν επίσης τα αεροπλανοφόρα, ελικοπτεροφόρα φρεγάτες, καθώς και πολύ μεγάλα κρουαζιερόπλοια, δεξαμενόπλοια, θαλαμηγοί, ωκεάνια ναυαγοσωστικά που διαθέτουν ελικοδρόμια, καλούμενοι «επίνειοι αεροφάροι» σε αντιδιαστολή με εκείνους «της ξηράς», καθώς και κάποια μεγάλα νοσοκομεία ή βιομηχανικές εγκαταστάσεις που διαθέτουν ομοίως ελικοδρόμια.  
 
Εκτός της περίπτωσης των αεροπλανοφόρων σ΄ όλες τις άλλες περιπτώσεις οι φερόμενοι αεροφάροι περισσότερο σηματοδοτούν τον χώρο του ελικοδρομίου και δεν είναι περιστροφικοί αλλά αναλάμποντες σταθεροί που εκπέμπουν σε ορισμένο τομέα του ορίζοντα, καθ΄ ύψος και κατά εύρος, το λατινικό γράμμα **Η** (Helicodrome) σε ομάδες των 4 βραχέων αναλαμπών κατά το μορσικό αλφάβητο (\* \* \* \*), τρεις έως πέντε φορές ανά λεπτό, σημαίνοντας ταυτόχρονα και την ασφαλή κατεύθυνση προσέγγισης, ελεύθερης εμποδίων.

Σημείωση
--------

* Αεροφάρος που εκπέμπει μεταξύ των εναλλασσομένων χρωμάτων λευκή αναλάμπουσα μονή ή διπλή δέσμη φωτός πρόκειται για στρατιωτική εγκατάσταση (αεροδρόμιο) και χρήζει ιδιαίτερης προσοχής.
Στην ελληνική μυθολογία ο **Γαράμας** ήταν γιος του θεού Απόλλωνα και της πριγκηποπούλας της Κρήτης Ακάλλης, η οποία ήταν θυγατέρα του Μίνωα και της Πασιφάης. Ο Γαράμας είχε τρεις ομοθαλείς αδελφούς, τον Μίλητο, τον Αμφίθεμι και τον Όαξο, ο πρώτος και ο τελευταίος από τους οποίους έδωσαν τα ονόματά τους σε αντίστοιχες πόλεις. Πολλές φορές ο Γαράμας ταυτίζεται με τον Αμφίθεμι (Απολλώνιος, Δ 1494 και *Σχόλια*). Στα «Λιβυκά» εξάλλου του Αγροίτου ο Γαράμας αναφέρεται ως εραστής πολλών Νυμφών και πατέρας σειράς ολόκληρης ηρώων που έδωσαν τα ονόματά τους σε αφρικανικούς λαούς.

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Μυθολογία
* Πύλη:Ελληνική μυθολογία
 |

 |
Το **Βαϊρένγκτε** είναι πόλη στην επαρχία Κολασίμπ της Ινδικής πολιτείας Μιζόραμ. Βρίσκεται περίπου 130 χλμ. από την πολιτειακή πρωτεύουσα, το Αϊζάουλ.

Δημογραφικά στοιχεία
--------------------

Σύμφωνα με την ινδική απογραφή του 2011, ο συνολικός πληθυσμός της πόλης του Βαϊρένγκτε είναι 10.554 άτομα. Υπάρχουν 5.649 άνδρες και 4.905 γυναίκες.

Τα άτομα κάτω των 6 ετών είναι 1.441, αποτελώντας το 13.65 % του συνολικού πληθυσμού τυο Βαϊρένγκτε. Η αναλογία φύλου γυναικών είναι 868, η οποία είναι χαμηλότερη από το πολιτειακό μέσο όρο, που είναι 976. Επιπλέον, η αναλογία φύλου στα παιδιά είναι περίπου 1013, υψηλότερο από το πολιτειακό μέσο όρο, που είναι 970. Το ποσοστό αλφαβητισμού στο Βαϊρένγκτε είναι 94.73%, υψηλότερο από το πολιτειακό μέσο όρο του 91.33%. Ο αλφαβητισμός ανδρών είναι γύρω στο 95.24%, ενώ το ποσοστό αλφαβητισμού γυναικών είναι 94.14%.

Υπάρχουν 1.931 νοικοκυριά στο Βαϊρένγκτε.

### Θρησκεία

Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, το 83.51% του πληθυσμού είναι Χριστιανοί, το 10.44% είναι Ινδουιστές, το 5.44% είναι Μουσουλμάνοι και 0.61% ανήκει σε άλλες θρησκείες, συμπεριλαμβανομένων των Βουδιστών και των Σιχ.

| Θρησκείες στο Βαϊρένγκτε |
| --- |
| Θρησκεία |  |  | Ποσοστό |  |
| Χριστιανισμός |    | 83.51% |
| Ινδουισμός |    | 10.44% |
| Ισλάμ |    | 5.44% |
| Άλλες θρησκείες |    | 0.61% |

Τράπεζες
--------

* Κρατική Τράπεζα της Ινδίας
* UCO Bank
* Αγροτική Τράπεζα του Μιζόραμ
* Bandhan Bank

Μέσα ενημέρωσης
---------------

Οι μεγαλύτερες εφημερίδες στο Βαϊρένγκτε είναι η Vairengte Aw  και η Rengkhawpui.

Γειτονιές
---------

* Μπουμπάνεσβαρ
* Σαϊχαπούι Β.
* Φαϊνουάμ
* Ν. Τσχιμλουάνγκ
* Μπάγκα Μπαζάρ
* Τσανιγκχάτ
* Λαϊλαπούρ

Συνδεσιμότητα
-------------

Το Βαϊρένγκτε συνδέεται οδικώς, σιδηροδρομικώς και αεροπορικώς με την υπόλοιπη χώρα.

Δείτε επίσης
------------

* Τουρισμός στην βορειοανατολική Ινδία

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Vairengte Population Census 2011».. Ανακτήθηκε στις 4 May 2018.
2. ↑  «Kolasib District Religion Census 2011».. Ανακτήθηκε στις 4 May 2018.
3. ↑  «Accredited Journalists». DIPR Mizoram. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Ιουνίου 2013. Ανακτήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 2012.
4. ↑  «RNI Registration». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Ιουνίου 2016. Ανακτήθηκε στις 26 Ιουνίου 2018.