recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Το έμβλημα του Βραδεμβούργου
Το **έμβλημα του Βραδεμβούργου** καθιερώθηκε με τη σημερινή του μορφή στις 18 Μαΐου 1993 και έχει ως κύρια εικόνα του τον κόκκινο αετό. Ο αετός κοιτά προς τα αριστερά και έχει βγαλμένη έξω τη γλώσσα. Τα πόδια και το ράμφος του είναι κίτρινα. Στις φτερούγες του έχει κοτσάνια από τριφύλλι. Ο θυρεός έχει χρώμα λευκό. Το έμβλημα περιέχεται και στη σημαία του Βραδεμβούργου.

Ιστορία
-------

Σύμφωνα με την παράδοση, ο *Märkischer Adler*, όπως λέγεται στα γερμανικά ο κόκκινος αετός του Βραδεμβούργου, υιοθετήθηκε από τον ηγεμόνα (γερμ. *Markgraf* αγγλ. *Margrave*) Γκέρο, το 10ο αιώνα. Το Mark Brandenburg, γνωστό σαν «αμμοδοχείο της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας» (*Streusandbüchse*) αγοράστηκε το 1415 από τον εκλέκτορα του Βραδεμβούργου Φρειδερίκο ΣΤ΄ της Νυρεμβέργης του Οίκου των Χοεντσόλερν. Έπειτα από την αναγόρευσή του ως εκλέκτορα στο Βραδεμβούργο, ο Φρειδερίκος διαίρεσε στα τέσσερα το οικόσημο του Μπουργκ Χοεντσόλερν (ασπρόμαυρο, χωρισμένο στα τέσσερα) και τη Νυρεμβέργη (μαύρο λιοντάρι σε χρυσό φόντο) και εισήγαγε το σημερινό κόκκινο αετό.

Το μπλε έμβλημα με το χρυσό σκήπτρο ως σύμβολο εξουσίας προστέθηκε επί εκλέκτορα Φρειδερίκου Β΄ (1440-70). Την τελική σχεδόν μορφή στο εθνόσημο την έδωσε ο εκλέκτορας Φρειδερίκος Γ΄, μετέπειτα Φρειδερίκος Α΄ της Πρωσσίας, το 1701, όταν έλαβε τον τίτλο του Βασιλιά *στην* Πρωσία. Η τελευταία διαφοροποίηση στο έμβλημα έγινε στα κοτσάνια από τριφύλλι που έχει στις φτερούγες του το πτηνό. Διαφοροποιήθηκαν το 1993. Η προηγούμενη αλλαγή είχε γίνει το 1991.

Πηγές
-----

* Σημαίες του Κόσμου

Δες επίσης
----------

* Σημαία του Βραδεμβούργου


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Coat of arms of Brandenburg  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η φράση ***άλαδε Μύσται*** ήταν μια κλήση που έδωσε το όνομά της στη δεύτερη ημέρα των Μεγάλων Ελευσινίων Μυστηρίων, η οποία ήταν αφιερωμένη σε καθαρμούς.

Η αρχαία ελληνική λέξη *άλαδε* (από το ουσιαστικό *αλς* = θάλασσα και το εγκλιτικό μόριο *δε*) σημαίνει «προς τη θάλασσα», δηλώνοντας κίνηση προς αυτή, και συναντάται και στον Όμηρο (*Ιλιάδα* Α 308 και *Οδύσσεια* κ 351). Κατά τη δεύτερη ημέρα των Ελευσινίων Μυστηρίων, που αντιστοιχούσε σταθερά στην ημερομηνία 16 Βοηδρομιώνος στο αρχαίο αττικό ημερολόγιο, γύριζαν στις οδούς των Αθηνών και της Ελευσίνας κήρυκες και φώναζαν τη φράση «άλαδε Μύσται», καλώντας έτσι τους μύστες των Μυστηρίων να κατεβούν στη θάλασσα για μπάνιο. Οι Αθηναίοι μύστες κατέβαιναν τότε στην παραλία του Φαληρικού όρμου ή του Πειραιώς (πιθανώς στον λιμένα του Κανθάρου), ενώ οι Ελευσίνιοι στους Ρητούς.

Η κάθοδος αυτή προς τη θάλασσα γινόταν με τη μορφή πομπής. Η κάθε πομπή κουβαλούσε μαζί της από έναν *δέλφακα*, δηλαδή ένα γουρουνάκι, το λεγόμενο *«μυστικόν χοιρίδιον»*. Μαζί με το λουτρό τους, έπλεναν και το γουρουνάκι στη θάλασσα, και το θυσίαζαν είτε την ίδια ημέρα, είτε κατά την περίοδο της μυήσεως. Θεωρούσαν ότι το λουτρό στη θάλασσα τους εξάγνιζε από τις αμαρτίες τους. Η όλη εκδήλωση τελούσε υπό την αιγίδα και την προεδρία του «βασιλέως», ενός από τους άρχοντες της αρχαίας Αθήνας, καθώς και τεσσάρων άλλων, που εκλέγονταν από τον δήμο των Αθηναίων. Η βασική διαδικασία, που την αποκαλούσαν και ***άλαδε έλασις***, προσομοιάζει κάπως με τη σημερινή χριστιανική τελετή των Θεοφανίων.

Πηγές
-----

* Το λήμμα «άλαδε» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 3, σελίδα 555
Το Αρχιδουκάτο το 1477
Το **Αρχιδουκάτο της Αυστρίας** (γερμανικά: *Erzherzogtum Österreich*) ήταν ένα κρατίδιο που δημιουργήθηκε το 1453 μετά την αναβάθμιση σε Αρχιδουκάτο του Δουκάτου της Αυστρίας. Πρωτεύουσα του ήταν η Βιέννη και περιελάμβανε τα εδάφη των σημερινών ομόσπονδων κρατιδίων της Αυστρίας Άνω Αυστρία και Κάτω Αυστρία.

Αποτέλεσε τμήμα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας έως το 1806 και έπειτα του στέμματος των Αψβούργων και της Αυστριακής Αυτοκρατορίας έως το 1849. Τυπικά διαλύθηκε το 1918 με την κατάρρευση της Αυστροουγγαρίας και τη δημιουργία των επιμέρους ομόσπονδων κρατιδίων της Κάτω και της Άνω Αυστρίας στη νέα Δημοκρατία της Αυστρίας.

Διατηρούσε κοινοβούλιο με 116 βουλευτές από το οποίο εκλεγόταν η εθνική επιτροπή με 7 μέλη και ο πρόεδρος του κοινοβουλίου διορίζονταν από τον αυτοκράτορα που διατηρούσε τον τίτλο του αρχιδούκα.

Πηγές
-----

* Richard van Dülmen: *Weltgeschichte: Entstehung des frühneuzeitlichen Europa 1550–1648*, Band 24, Weltbild Verlag, Augsburg 1998
* Günter Barudio: *Weltgeschichte: Das Zeitalter des Absolutismus und der Aufklärung 1648–1779*, Band 25, Weltbild Verlag, Augsburg 1998

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ιστορία

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 239004298
* GND: 4075601-4

 |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Erzherzogtum Österreich  της Γερμανικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Συντεταγμένες: 37°58′57″N 23°43′47″E﻿ / ﻿37.9825°N 23.7297°E﻿ / 37.9825; 23.7297

Το **Μέγαρο Αθηνογένους**, ένα από τα επιβλητικότερα κτήρια της αθηναϊκής αστικής τάξης στα χρόνια της βασιλείας του Γεωργίου Α΄, βρίσκεται στην οδό Σταδίου αριθ. 50 στο κέντρο της Αθήνας, δεύτερο κτήριο μετά το παρακείμενο Παλαιό Βασιλικό Τυπογραφείο. 

Ανήκε στην οικογένεια Αθηνογένους, παλιά αθηναϊκή οικογένεια συγγενική ως προς αυτήν του Στέφανου Σκουλούδη. Η αδελφή του τελευταίου, Μαρία Σκουλούδη, είχε παντρευτεί τον Γεώργο Αθηνογένη, πατέρα των Ιωάννη και Στέφανο Αθηνογένη, οι οποίοι και ήταν οι μοναδικοί κληρονόμοι του Στέφανου Σκουλούδη. Το Μέγαρο Αθηνογένους οικοδομήθηκε κατά τη περίοδο 1875-1880, σε σχέδια του Γάλλου αρχιτέκτονα Φρεντερίκ Πιά (Frederic Piat). Ο Πιά είχε έρθει στην Αθήνα το 1869 προκειμένου να συνεργαστεί με τον συμπατριώτη του επιχειρηματία Σολέ (Chollet), ο οποίος το 1870 είχε συμβληθεί με το ελληνικό Δημόσιο για τη διάνοιξη της Διώρυγας της Κορίνθου, έργο όμως που τελικά δεν υλοποιήθηκε.

Ο Πιά παρέμεινε και εργάστηκε στην Αθήνα κατά το τελευταίο τέταρτο του 19ου αιώνα, χτίζοντας πολλά αρχοντικά της ανερχόμενης τότε αστικής τάξης. Μεταξύ αυτών, αν και υπάρχει διχογνωμία σ' αυτό, ήταν το Μέγαρο Σκουλούδη στην Πλατεία Συντάγματος, κατεδαφισμένο από το 1935, δίπλα στη «Μεγάλη Βρεττανία», όπου βρίσκεται σήμερα το πρώην ξενοδοχείο «Κινγκ Τζορτζ» (King George), καθώς και το Μέγαρο Βούρου στο Σύνταγμα (κατεδαφισμένο από το 1963), όπου στεγαζόταν για χρόνια το ιστορικό καφενείο του «Ζαχαράτου» και βρίσκεται σήμερα το ξενοδοχείο "Athens Plaza", που χτίστηκαν και τα δύο συγχρόνως το 1873-1874.

Εντούτοις, ο καθηγητής του ΕΜΠ Μάνος Μπίρης δέχεται, ότι τόσο το Μέγαρο Αθηνογένους όσο και τα μέγαρα του Σκουλούδη και του Βούρου στο Σύνταγμα ήταν έργα του Γάλλου αρχιτέκτονα Εζέν Τρουμπ (Eugene Troumpe), που εργαζόταν κι αυτός εκείνη την εποχή στην Ελλάδα.

Το Μέγαρο Αθηνογένους εκφράζει αρχιτεκτονικά τη μετάβαση από την προηγούμενη φάση του κλασικισμού σε εκλεκτικιστικές μορφές και γαλλικές επιρροές νεομπαρόκ, συμβαδίζοντας με τις ευρωπαϊκές εξελίξεις της εποχής. Η μνημειακή πρόσοψη του κτηρίου συνδυάζει τη νεοκλασική σύνθεση με τις ιωνικές παραστάδες με στοιχεία γαλλικού νεομπαρόκ.

Το Μέγαρο Αθηνογένους στέγασε στα τέλη του 19ου αιώνα την πρώτη Οθωμανική Τράπεζα στην Ελλάδα. Σήμερα, το μέγαρο αυτό, με ζωή 130 και πλέον χρόνων, ερειπωμένο και μισοκαμένο από την πυρκαγιά του Μαΐου του 2004, έχει κηρυχθεί διατηρητέο μνημείο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Μπίρης, Κωνσταντίνος (1966). *Αι Αθήναι*. Αθήνα: Μέλισσα. ISBN 9789602040263.
2. ↑  Μπίρης, Μάνος (1987). *Αθηναϊκή Αρχιτεκτονική, 1875-1925*. Αθήνα: Μέλισσα. ISBN 9789602042557.

Πηγές
-----

* Νίκος Βατόπουλος: «Η ιστορία του Μεγάρου Αθηνογένους», Εφημ. *Η Καθημερινή*, 22.1.1995.
* Χαρά Τζαναβάρα: «Νεοκλασικά με νέα όψη», Εφημ. *Ελευθεροτυπία*, 7-9 Μαρτίου 2008.
* Δημήτρης Ρηγόπουλος: «Ανοιχτές πληγές στο κέντρο της Αθήνας», Εφημ. *Η Καθημερινή*, 5.8.2009.
* Νίκος Βατόπουλος: «Τα μέγαρα της Σταδίου», Εφημ. *Η Καθημερινή*, 25-26 Απριλίου 1992.
* Αρχείο Νεοτέρων Μνημείων (Ηλεκτρονική Έκδοση)
Ο **Βοημούνδος Ζ΄ της Τρίπολης** (1261 - 19 Οκτωβρίου 1287) από τον Οίκο του Πουατιέ-Αντιόχειας ήταν κόμης της Τρίπολης και τιτουλάριος πρίγκιπας της Αντιόχειας (1275 - 1287).

Βιογραφία
---------

Ήταν ο μόνος γιος του Βοημούνδου ΣΤ΄ πρίγκιπα της Αντιόχειας και κόμη της Τρίπολης και της Σιβύλλας των Χετουμιδών, κόρης του Χετούμ Α΄ της Αρμενίας.

Το μόνο που είχε απομείνει από το μεγάλο πριγκιπάτο της Αντιόχειας ήταν το λιμάνι της Λατάκειας. Η μητέρα του ήταν αντιβασίλισσα την περίοδο που ήταν ανήλικος, ενώ την αντιβασιλεία διεκδικούσε και ο Ούγος Γ΄ της Κύπρου εξάδελφος του πατέρα του, ως ο πλησιέστερος συγγενής του. 

Ο Βοημούνδος πέρασε τα περισσότερα χρόνια της παιδικής του ηλικίας στην Κιλικία, στην Αυλή του Λέοντα Γ΄ της Αρμενίας, ενώ ο Μπαϊμπάρς κατέλαβε την Αντιόχεια, όπου ήταν πρίγκιπας ο πατέρας του (1268). Επέστρεψε στην Τρίπολη (1277), κλείνοντας αμέσως ειρήνη με τον Καλαούν, τον σουλτάνο των Μαμελούκων, και αναγνώρισε τον Ρογήρο του Αγίου Σεβερίνου ως αντιβασιλιά στην Άκρα, βρίσκοντας την εχθρότητα της Γενοβέζικης οικογένειας των Εμπριάκο. 

Η Τρίπολη ήταν ασθενέστατη εκείνη την εποχή. Κυριαρχούσαν δύο αντιμαχόμενες μερίδες: η Ρωμαϊκή υπό τον Παύλο του Σενί, επίσκοπο της Τρίπολης, και η Αρμενική υπό τη Σιβύλλα και τον Βαρθολομαίο. Ο Παύλος του Σενί απέκτησε τη συμμαχία του Γουλιέλμου του Μπωζέ, του νέου Μεγάλου Μάγιστρου των Ναιτών ιπποτών, και έπειτα της οικογένειας των "Αντι-Ναϊτών" Εμπριάκο. Αυτό έφερε μια σειρά πολέμων ανάμεσα στον Βοημούνδο Ζ΄ και τους Ναΐτες, ο οποίος έκαψε το κτίριό τους στην Τρίπολη, αλλά τελικά ηττήθηκε και συνθηκολόγησε. 

Το 1278 ο Γκυ των Εμπριάκο κύριος του Ζιμπλέ (Βύβλου) και οι Ναΐτες κυρίευσαν την Τρίπολη, αλλά διώχθηκαν από τον Βοημούνδο Ζ΄ και οι 12 γαλέρες του στόλου του καταστράφηκαν από τρικυμία. Η τελευταία σύγκρουση έγινε τον Ιανουάριο του 1285, όπου οι Εμπριάκο προσπάθησαν να πάρουν την Τρίπολη, αλλά δεν βρήκαν τους Ναΐτες και κατέφυγαν στους Ιωαννίτες Ιππότες. Οι Ιωαννίτες τους παρέδωσαν στον Βοημούνδο Ζ΄, με τον όρο να τους χαρίσει τις ζωές, ωστόσο αυτός τους έθαψε ζωντανούς στην άμμο και τους άφησε να πεθάνουν από πείνα. 

Απεβίωσε πρόωρα 26 ετών, χωρίς να αφήσει παιδιά από τη σύζυγό του Μαργαρίτα του Άκρας. Τον διαδέχθηκε η αδελφή του Λουκία.

Αναφορές σε πηγές
-----------------

1. ↑  p12017.htm#i120165.
2. ↑  pantheon.world/profile/person/Bohemond\_VII\_of\_Antioch.
3. ↑  p12017.htm#i120165. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
4. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.

|  |
| --- |
| Βοημούνδος Ζ΄ της Τρίπολης **Οίκος του Πουατιέ****Γέννηση:** 1261 **Θάνατος:** 19 Οκτωβρίου 1287 |
| ΠροκάτοχοςΒοημούνδος ο Ισχυρός | **Κόμης της Τρίπολης**1275 - 1287 | ΔιάδοχοςΛουκία της Τρίπολης |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Bohemond VII of Tripoli  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Πίο Τουία** (*Pio Tuia*, 1943) είναι πολιτικός από το Τοκελάου.

Γεννήθηκε το 1943 και κατείχε το αξίωμα του *Ulu ο Tokelau*, δηλαδή του Αρχηγού Κυβερνήσεως του Τοκελάου. Η θέση εναλλάσσεται ετησίως ανάμεσα στους τρεις *faipule* (έναν για καθεμία από τις τρεις ατόλλες). Το 2006 υποστήριξε το δημοψήφισμα για το καθεστώς της χώρας. Οι άρχοντες αυτοί εκλέγονται για τριετή θητεία. Ο Τουία ξεκίνησε την πέμπτη θητεία του στην πολιτική του καριέρα τον Φεβρουάριο του 2008. Η θητεία αυτή τερματίστηκε το 2009 και τον διαδέχθηκε ο Φούα Τολόα στις 21 Φεβρουαρίου του 2009.

Θητείες
-------

* 1996–1997
* 1999–2000
* 2002–2003
* 2005–2006
* 2008-2009

Παραπομπές και σημειώσεις
-------------------------

1. ↑  Worldstatemen.org
2. ↑  «Pacific citizens - Tokelau New Zealand 2005». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Οκτωβρίου 2008. Ανακτήθηκε στις 19 Μαρτίου 2009.
3. ↑  Δελτίο τύπου, 22-1-2009.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* - Φωτογραφία του Τουία.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Pio Tuia  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η **μέθοδος project** εμφανίστηκε και εφαρμόστηκε, για πρώτη φορά, στις αρχές του εικοστού αιώνα, στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Οι ρίζες της μεθόδου βασίζονται στο έργο των Decroly, Dewey, Piaget, Vygotsky, Bruner, Gardner κ.α.. Η συγκεκριμένη παιδαγωγική προσέγγιση έχει εφαρμοστεί από εκπαιδευτικούς σε πολλές χώρες. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον υπάρχει για την χρήση της μεθόδου στην προσχολική και πρωτοσχολική ηλικία.Το πιο σημαντικό χαρακτηριστικό της προσέγγισης είναι ότι για ορισμένο σχετικά μεγάλο χρονικό διάστημα τα παιδιά εμπλέκονται σε εμπειρίες μάθησης, κατά τις οποίες διερευνούν με προσοχή ένα θέμα που τους ενδιαφέρει. Κατά την εφαρμογή της μεθόδου, δίνεται έμφαση στην ενεργή συμμετοχή των παιδιών στον προγραμματισμό, την ανάπτυξη και την αξιολόγηση των εργασιών που θα πραγματοποιηθούν. Σε αυτό το πλαίσιο, τα παιδιά παίρνουν πρωτοβουλίες και αναλαμβάνουν την ευθύνη της εργασίας τους.

1. ↑  Ντολιοπούλου, Έλση. *Η εφαρμογή της μεθόδου project σε ελληνικά νηπιαγωγεία*. Αθήνα: ΤΥΠΩΘΗΤΩ - ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΑΡΔΑΝΟΣ. σελ. 16. ISBN 9789604022359.
2. ↑  Katz, Lilian G.· Chard, Sylvia C. *Η μέθοδος project: Η ανάπτυξη της κριτικής σκέψης και της δημιουργικότητας των παιδιών της προσχολικής ηλικίας*. Αθήνα: Εκδόσεις ΔΙΑΔΡΑΣΗ. σελ. 39. ISBN 978-960-9539-15-9.
Συντεταγμένες: 41°02′23″N 19°26′34″E﻿ / ﻿41.039722°N 19.442778°E﻿ / 41.039722; 19.442778

Ο **Σκούμπιν** (αλβανικά: Shkumbin‎‎) ή **Σκέμπι** (Shkembi) (ελληνικά: Γενούσος, λατινικά: Genessus‎‎) είναι ποταμός της κεντρικής Αλβανίας. Έχει μήκος 181 χλμ. και η λεκάνη απορροής του καλύπτει έκταση 2.444 χλμ2. Η μέση εκροή του είναι 61,5 μ3/δ. Ο ποταμός πηγάζει από την οροσειρά Βαλαμάρα μεταξύ της Μάγια ε Βαλαμάρα (2.375 μ.) και του Γκουρ ι Τοπίτ (2.120 μ.) στη νοτιοανατολική Αλβανία.

Καθώς κατευθύνεται προς τον βορρά, μέσω του Πρόπτιστ και του Κούκσα, σχηματίζει βαθιά φαράγγια και περνά από τα Όρη Γκόρα. Νοτιοδυτικά του Πόγραδετς δέχεται έναν σημαντικό παραπόταμο ο οποίος πηγάζει από το Γκουρ ι Κάμγια. Κοντά στην πόλη Λιμπράζντ ο Σκούμπιν στρέφεται δυτικά. Πριν εκβάλλει στην Αδριατική διασχίζει την πεδιάδα Μυζέκε και σχηματίζει ένα μικρό δέλτα στη Λιμνοθάλασσα Καραβαστά.

Σε διάφορες ιστορικές περιόδους θεωρούνταν ως το βορινότερο όριο της Ηπείρου και κατά τον 5ο και 6ο αιώνα θεωρούνταν το σύνορο ανάμεσα στον ιλλυρικό και τον ελληνικό κόσμο. Θεωρείται επίσης ότι αποτελεί τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στις δύο διαλέκτους της αλβανικής γλώσσας: τα τοσκικά (στο νότο) και τα γκέγκικα (στον βορρά), αλλά και τα όρια του ελληνόφωνου με τον λατινόφωνο κόσμο. Η αρχαία Εγνατία Οδός ακολουθούσε τον ποταμό, καθιστώντας τον στρατηγικής σημασίας διάδρομο μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Η μεγαλύτερη πόλη κοντά στον ποταμό Σκούμπιν είναι το Ελμπασάν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Fishta, Gjergj· Elsie, Robert (2005). *The Highland Lute*. London: I.B.Tauris. σελ. 459. ISBN 9781845111182.
2. ↑  Cullaj, Alqiviadh; Hasko, Agim; Miho, Aleko; Schanz, Ferdinand; Brandl, Helmut; Bachofen, Reinhard (2005-1). «The quality of Albanian natural waters and the human impact» (στα αγγλικά). *Environment International* **31** (1): 133–146. doi:10.1016/j.envint.2004.06.008. .
3. ↑  Kurti, Albert (2016). «VEÇORITË GJEOMORFOLOGJIKE TË KODRAVE TË DARSISË» (PDF). *www.doktoratura.unitir.edu.al*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 23 Σεπτεμβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 1 Ιουλίου 2019.
4. ↑  *Elevating and Safeguarding Culture Using Tools of the Information Society: Dusty traces of the Muslim culture*. Ιωάννινα: Earthlab. 2008. σελ. 320. ISBN 9789602331873.
5. ↑  Hammond, Nicholas Geoffrey Lemprière (1976). *Migrations and invasions in Greece and adjacent areas*. UK: Noyes Press. σελ. 54. ISBN 9780815550471.
6. ↑  Wilkes, John (1992). *The Illyrians*. New Jersey: Blackwell Publishers. σελ. 273. ISBN 0-631-19807-5.
7. ↑  Sherifaj, Mariglen (2015). «MALLAKASTRA STUDIM GJEOGRAFIK» (PDF). *www.doktoratura.unitir.edu.al*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 23 Σεπτεμβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 1 Ιουλίου 2019.

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Shkumbin  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Τα ***Άγουρα στάχυα*** (πρωτότυπος τίτλος:***The Corn Is Green***) είναι δραματική ταινία του 1945, στην οποία πρωταγωνιστεί η Μπέτι Ντέιβις ως μια δασκάλα αποφασισμένη να φέρει τη μόρφωση σε μια Ουαλική πόλη ανθρακωρύχων, παρά τις μεγάλες αντιδράσεις. Διασκευάσθηκε από το ομώνυμο θεατρικό έργο του Έμλυν Ουίλλιαμς.

Ο Τζον Νταλ και η Τζόαν Λόρρινγκ προτάθηκαν για Όσκαρ Β΄ Ανδρικού Ρόλου και Β΄ Γυναικείου Ρόλου αντίστοιχα.

Πλοκή
-----

Η μεσήλικη Λίλι Κρίστομπελ Μόφατ (Μπέτι Ντέιβις) έχει ιδρύσει ένα σχολείο σε μια Ουαλική πόλη ανθρακωρύχων, παρά την αποφασιστική αντίδραση του τοπικού άρχοντα (Νάιτζελ Μπρους). Ουσιαστικά, σκέφτεται να εγκαταλείψει. Τότε ανακαλύπτει έναν πολλά υποσχόμενο μαθητή, τον Μόργκαν Έβανς, έναν ανθρακωρύχο φαινομενικά προορισμένο για μια ζωή σκληρής δουλειάς και αλκοολισμού. Με αναγεννημένη ελπίδα, εργάζεται σκληρά για να τον βοηθήσει να απελευθερώσει τις δυνατότητες του.

Ηθοποιοί
--------

* Μπέτι Ντέιβις
* Νάιτζελ Μπρους
* Τζων Νταλ
* Ρις Γουίλιαμς
* Ρόζαλιντ Άιβαν
* Μίλντρεντ Ντάννοκ
* Άρθουρ Σιλντς
* Γκουίνεθ Χιους
* τόμας Λάουντεν
* Τζόαν Λόρρινγκ

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* *The Corn Is Green*   στην IMDb
Ο ***Αριστοκράτης απατεών*** (Πρωτότυπος τίτλος: Le Gentleman d'Epsom) είναι Γαλλική κωμική ταινία του 1962 σε σκηνοθεσία Ζιλ Γκρέιντζερ και σε σενάριο των Αλμπέρ Σιμονίν, Ζιλ Γκρέιντζερ, Μισέλ Οντιάρ. Πρωταγωνιστούν οι Ζαν Γκαμπέν, Λουί ντε Φινές και Μαντλέν Ρόμπινσον.

Πλοκή
-----

Ο Ρίτσαρντ, ένας απόστρατος ταγματάρχης βγάζει τα προς το ζειν, πουλώντας πληροφορίες σε παίκτες του ιπποδρόμου, οι οποίες είναι συνήθως ψεύτικες, ενώ πάντα επιδιώκει να βγάλει κέρδος από τις συναλλαγές του.

Παρόλα αυτά, οι περιστάσεις συνωμοτούν γενικά για να χάσει όλα του τα χρήματα και αναγκάζεται να ζητήσει τη βοήθεια της οικογένειάς του, εν μέρει απειλώντας να τους φέρει σε δύσκολη θέση με το να τον στείλουν στη φυλακή για τη μη τακτοποίηση των χρεών του.

Μια μέρα συναντά τη Μοντ, μια παλιά του αγάπη που έφτασε πολύ κοντά στο να την παντρευτεί, πριν αναγκαστεί να την εγκαταλείψει μετά από μια μεγάλη χασούρα στο ντέρμπι του Έπσομ. Η Μοντ είναι πλέον παντρεμένη με έναν τραπεζίτη και ζει στη Νέα Υόρκη. Οι δύο τους θα θυμηθούν για λίγο τις παλιές καλές μέρες, και εκείνος την προσκαλεί για δείπνο σε ένα εστιατόριο πολυτελείας, το οποίο όμως δεν μπορεί να πληρώσει.

Ο Ρίτσαρντ σχεδιάζει να εξοικονομήσει όσα χρήματα χρειάζεται από μια μεγάλη απάτη, αλλά σύντομα βρίσκεται ακόμη πιο βαθιά χρεωμένος. Ωστόσο η σωτηρία του στα μάτια της πρώην αγαπημένης του, έρχεται όταν κατά λάθο θα πέσει στα χέρια του ένα κουπόνι στοιχήματος σε ιπποδρομίες, με το οποίο και κερδίζει μια μικρή περιουσία.

Διανομή ρόλων
-------------

* Ζαν Γκαμπέν - Ρίτσαρντ Σαρμερί
* Μαντλέν Ρόμπινσον - Μοντ
* Λουί ντε Φυνές - Γκασπάρ Ριπό
* Πολ Φρανκέρ - Άρθουρ
* Πωλ Μερσέ - Όσκαρ Ρομπινό
* Ζαν Λεφέβρ - Τσάρλι
* Ζαν Μαρτινέλι - Χιμπέρτ

Κυκλοφορία
----------

Στην Ελλάδα η ταινία κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στις 20 Ιανουαρίου 1964 στις κινηματογραφικές αίθουσες Αλεξάνδρα και Μαξίμ στην Αθήνα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.imdb.com/title/tt0056014/. Ανακτήθηκε στις 1  Μαΐου 2016.
2. 1 2  (Τσεχικά) *Česko-Slovenská filmová databáze*. 2001.
3. ↑  www.imdb.com/title/tt0056014/releaseinfo. Ανακτήθηκε στις 30  Αυγούστου 2016.
4. ↑  «*ΑΡΙΣΤΟΚΡΑΤΗΣ ΑΠΑΤΕΩΝ*» (PDF). *Ψηφιακό Αρχείο Εφημερίδων και Περιοδικού Τύπου - Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος*. Εφημερίδα **Ελευθερία**. 19 Ιανουαρίου 1964. σελ. 3η. Ανακτήθηκε στις 30 Νοεμβρίου 2023.

Βιβλιογραφία
------------

* Harriss, Joseph (2018). *Jean Gabin: The Actor Who Was France* (στα Αγγλικά). McFarland. σελ. 270.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* *Αριστοκράτης απατεών*   στην IMDb
* Le Gentleman d'Epsom (1962) στο *Films de France*
* Le gentleman d'epsom στο defunes.de

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Τέχνη
* Πύλη:Κινηματογράφος
* Πύλη:Γαλλία
 |

 |
**Αργκό** είναι η συνθηματική γλώσσα που χρησιμοποιούσαν παλαιότερα οι άνθρωποι του υποκόσμου της Γαλλίας για να μπορούν να συνεννοούνται μεταξύ τους, χωρίς να γίνονται αντιληπτοί από άλλους. Σύμφωνα με το Λεξικό της Νέας Ελληνικής γλώσσας του Γ. Μπαμπινιώτη ο όρος αργκό προέρχεται από το γαλλικό «argot»<παλαιότ. «argoter» (ελλ. επαιτώ, ζητιανεύω). Η σημασία «ιδίωμα των περιθωριακών και αγυρτών» ερμηνεύεται από τη παρασύνδεση της λέξης με το παλαιότερο γαλλικό «hargoter» (λογομαχώ). Ο όρος επεκτάθηκε και σήμερα σημαίνει κάθε γλώσσα «κλειστή», συμβατική, που χρησιμοποιείται από διάφορες κοινωνικές ομάδες ανθρώπων. Ύστερα μάλιστα από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο καθιερώθηκε και ως διεθνής όρος.
Η αργκό αποτελείται από λέξεις και φράσεις της κοινής ομιλούμενης γλώσσας που έχουν όμως εντελώς διαφορετική σημασία, ή από λέξεις που διατηρούν την ίδια έννοια, είναι όμως παραφθαρμένες ή αυτοσχέδιες.

Βιβλιογραφία
------------

* «Νέα εγκυκλοπαίδεια παιδεία», Εκδόσεις Μαλλιάρης Παιδεία, 2005.

Δείτε επίσης
------------

* Στρατιωτική αργκό

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **αργκό**  |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85123291
* GND: 4077490-9
* NDL: 00574931
* NKC: ph138993

 |

 |
Ο **Πέτρος Α΄** (ιταλικά : Pietro I) (... - Μιλάνο, 15 Μαΐου 801) ήταν αρχιεπίσκοπος Μεδιολάνων από το 784 έως το 801.

Βιογραφία
---------

Σύμφωνα με μια παράδοση που κράτησε τουλάχιστον μέχρι τον 19ο αιώνα, παρουσιάστηκε ως μέλος της Μιλανέζικης αριστοκρατικής οικογένειας των Ολντράτι (Oldrati). Ο Πιετρο αλλά και η οικογένεια είχαν διάφορα ακίνητα στο χωριό στο Λενιάνο, πιθανώς ο δεσμός μεταξύ τους γεννήθηκε από την εσφαλμένη ερμηνεία ενός εγγράφου της 23ης Οκτωβρίου 789 που αναφέρει τη μεταβίβαση της ιδιοκτησίας μεταξύ του αρχιεπισκόπου και του διακόνου Φορτε της μονής του Αγίου Αμβροσίου, ακίνητο που βρισκόταν στο Λενιανέλλο.

Εξελέγη επίσκοπος τον Ιούλιο του 784, η εκλογή του διασώζεται με αρκετά καθορισμένες λεπτομέρειες χάρη σε ένα έγγραφο της εποχής (το πρώτο βέβαιο σχετικά με την εκλογή επισκόπου στο Μιλάνο), όπου ο ενθρονισμός του εγκρίθηκε από τους Πιπίνο, Καρλομάγνο και Βενέδικτο, ηγούμενος της βασιλικής του Αγίου Αμβροσίου. Κατά πάσα πιθανότητα, δεδομένης της ιδιαιτερότητας της εκλογής του, ο Πέτρος Α΄ πρέπει να ήταν φράγκικης καταγωγής ή οπωσδήποτε οικογένειας σε πολύ στενές σχέσεις με την Καρολίγγεια αυλή, δεδομένου ότι ο σκοπός αυτού του οίκου ήταν να τοποθετήσει τις πιο σημαντικές προσωπικότητες του επισκόπων στα επισκοπικά έδρανα με απώτατη εμπιστοσύνη. Ο Πέτρος απολάμβανε αυτή την εμπιστοσύνη με το να τιμήθηκε από τη Λούιτγκαρντ, σύζυγο του Καρλομάγνου, στις 4 Ιουνίου 800 με ένα ασημένιο μπολ και λεπτοκεντημένο ύφασμα.

Ο Πέτρος πέθανε στο Μιλάνο στις 15 Μαΐου 801 και θάφτηκε στη βασιλική του Αγίου Αμβροσίου, κοντά στον βωμό του Αγίου Ανδρέα, που δεν υπάρχει πλέον. 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| ΠροκάτοχοςΤομάσο | **Αρχιεπίσκοπος Μιλάνου**784-801 | ΔιάδοχοςΟδελπέρτος |

Παραπομπές
----------

1. ↑  Arcivescovi di Milano
2. ↑  Autori vari, p. 17.
3. ↑  si trovava nel sito in cui ora si apre la salita per la sagrestia dei canonici
4. ↑  Giulini, *Memorie*, vol. I, p. 69

Βιβλιογραφία
------------

* Autori vari, *Il Palio di Legnano : Sagra del Carroccio e Palio delle Contrade nella storia e nella vita della città*, Banca di Legnano, 2015, SBN IT\ICCU\TO0\1145476.
* Dizionario di erudizione *storico-ecclesiastica da San Pietro sino ai nostri giorni* di Gaetano Moroni, 1879, Venezia, Tip. Emiliana
* Dizionario Biografico *degli Italiani di Alberto Maria Ghisalberti, Massimiliano Pavan*, Istituto della Enciclopedia italiana - 1960, Milano
* Giorgio Giulini, *Memorie spettanti alla storia, al governo e alla descrizione della città e campagna di Milano ne' secoli bassi*, Milano, vol. I, 1854.
Ο **Οδελπέρτος** (ιταλικά : Odelperto) (... - Μιλάνο, 25 Φεβρουαρίου 813) ήταν αρχιεπίσκοπος Μεδιολάνων από το από το 803 έως το 813.

Βιογραφία
---------

Ο Οδελπέρτος εξελέγη αρχιεπίσκοπος του Μιλάνου το 803 και άρχισε αμέσως ένα βαθύ έργο μεταρρύθμισης της αρχιεπισκοπής.

Πρώτα αφοσιώθηκε στη μεταρρύθμιση της γραφειοκρατίας, ιδρύοντας την καγκελαρία της μιλανέζικης κουρίας που εξακολουθεί να λειτουργεί σήμερα, με την προϋπόθεση ότι η επικαρπία να παραμένει ιδιοκτησία της κουρίας του Μιλάνου.

Το 811 έγραψε το «Liber de Baptismo» προς τον Καρλομάγνο καταδεικνύοντας επίσης μια βαθιά θεολογική γνώση και μια αξιόλογη προετοιμασία.

Ο Οδελπέρτος πέθανε στο Μιλάνο στις 25 Φεβρουαρίου 813. 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| ΠροκάτοχοςΠέτρος Α΄ | **Αρχιεπίσκοπος Μιλάνου**803-813 | ΔιάδοχοςΆνσελμος Α΄ |

Παραπομπές
----------

1. ↑  Arcivescovi di Milano
2. ↑  Giulini, *Memorie*, vol. I, p. 32

Βιβλιογραφία
------------

* Giancarlo Andenna, ODELPERTO, in Dizionario biografico degli italiani, vol. 79, Roma, Istituto dell'Enciclopedia Italiana, 2013. URL consultato il 9 settembre 2017. Modifica su Wikidata
* Giorgio Giulini, Memorie spettanti alla storia, al governo e alla descrizione della città e campagna di Milano ne' secoli bassi, Milano, vol. I, 1854.
Ο **Νταμιάο βαζ ντ' Αλμέιντα** (Damião Vaz d'Almeida) είναι πολιτικός από το Σάο Τομέ και Πρίνσιπε, που χρημάτισε πρωθυπουργός της αφρικανικής χώρας. Επίσης, είναι αντιπρόεδρος του κόμματος Κίνημα για την Απελευθέρωση του Σάο Τομέ και Πρίνσιπε- Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (MLSTP-PSD).

Βιογραφία και πολιτική καριέρα
------------------------------

Γεννήθηκε στις 28 Απριλίου του 1951 και κατάγεται από το νησί Πρίνσιπε, όπου αναρριχήθηκε σε σειρά αξιωμάτων σε τοπικό επίπεδο. Στις 29 Απριλίου του 1995 ανέλαβε πρώτος επικεφαλής της περιφερειακής κυβέρνησης του Πρίνσιπε, αξίωμα στο οποίο διατηρήθηκε ως τις 12 Απριλίου του 2002. Νωρίτερα διετέλεσε πρόεδρος της Συνέλευσης το νομού Παγκέ.

### Πρωθυπουργία

Έγινε πρωθυπουργός στις 18 Σεπτεμβρίου του 2004 όταν τον εξέλεξε το κόμμα του και επιβεβαίωσε το διορισμό του ο πρόεδρος Φραντίκε ντε Μενέζες. Τρεις ημέρες πριν είχε αποπεμφθεί η πρωθυπουργός Μαρία ντας Νέβες και η κυβέρνησή της. Νωρίτερα, ο ντ' Αλμέιντα υπηρέτησε στο Υπουργείο Εργασίας, Απασχόλησης και Αλληλεγγύης, επί κυβερνήσεων Γκαμπριέλ Κόστα και της προκατόχου του, Μαρίας ντας Νέβες.

Η κυβέρνηση του ντ' Αλμέιντα αποτελούνταν από πρόσωπα τόσο του MLSTP-PSD αλλά και του κόμματος ADI. 

Παραιτήθηκε στον πρόεδρο στις 2 Ιουνίου 2005, λέγοντας ότι οι εργασιακές τους σχέσεις είχαν έλθει σε τέτοιο βαθμό επιδείνωσης, ώστε δεν μπορούσαν πλέον να εργαστούν μαζί. Οι δυο τους είχαν διαφωνήσει ανάμεσα στα άλλα στον τρόπο με τον οποίο θα χειρίζονταν την απεργία των δημοσίων υπαλλήλων. Έξι μέρες μετά την παραίτηση της κυβέρνησης, ορκίστηκε νέα, με πρωθυπουργό τη Μαρία ντο Κάρμο Σιλβέιρα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 14  Οκτωβρίου 2022.
2. ↑  "New Sao Tome government sworn in", Reuters, 19 Σεπτεμβρίου 2004.
3. ↑  "Prime minister resigns after civil servant strike, oil controversy", IRIN, 3 Ιουνίου 2005.

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Πρωθυπουργοί του Σάο Τομέ και Πρίνσιπε |
| --- |
|  |
| 
* Λεονέλ Μάριο ντ' Άλβα
* Μιγκέλ Τροβοάντα
* Η θέση καταργήθηκε 1979-88
* Σελεστίνο Ρότσα ντα Κόστα
* Ντανιέλ Ντάιο
* Νορμπέρτο Κόστα Αλέγκρε
* Εβαρίστο Καρβάλιο
* Κάρλος Γκράσα
* Αρμίντο βας ντ'Αλμέιντα
* Ραούλ Μπραγκάνσα Νέτο
* Γκιλιέρμε Ποσέρ ντα Κόστα
* Εβαρίστο Καρβάλιο
* Γκαμπριέλ Κόστα
* Μαρία ντας Νέβες
* Γκιλιέρμε Ποσέρ ντα Κόστα
* Μαρία ντο Κάρμο Σιλβέιρα
* Τομέ Βέρα Κρουζ
* Πατρίς Τροβοάντα
* Ζοακίμ Ραφαέλ Μπράνκο
* Πατρίς Τροβοάντα
* Γκαμπριέλ Κόστα
* Πατρίς Τροβοάντα
* Ζορζέ Μπομ Ζεσούς
* Πατρίς Τροβοάντα
 |

 |
Συντεταγμένες: 38°37′32″N 22°45′59″E﻿ / ﻿38.62545°N 22.76642°E﻿ / 38.62545; 22.76642

Ο **δήμος Ελάτειας** ήταν δήμος του νομού Φθιώτιδας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999-2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Αμφίκλειας - Ελάτειας. Βρισκόταν στο νότιο τμήμα του νομού και συνόρευε με τους δήμους Τιθορέας, Αταλάντης, Αγίου Κωνσταντίνου και τους δήμους Ορχομενού και Χαιρώνειας του νομού Βοιωτίας. Ο δήμος αποτελούταν από έξι δημοτικά διαμερίσματα, καταλάμβανε έκταση 154,3 τ.χλμ. και είχε συνολικό πληθυσμό 4.000 κατοίκους. Ο δήμος Ελάτειας σε ένα μεγάλο μέρος του ήταν πεδινός καθώς καταλάμβανε, τμήμα της κοιλάδας του Κηφισού. Έδρα του δήμου ήταν η Ελάτεια.

Διαίρεση
--------

Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:

 **Δ.δ. Ελάτειας**  -- η Ελάτεια [ 2.470 ]
 **Δ.δ. Ζελίου**  -- το Ζέλι [ 910 ]
 **Δ.δ. Λευκοχωρίου**  -- το Λευκοχώρι [ 208 ]
 **Δ.δ. Παναγίτσας**  -- η Παναγίτσα [ 219 ]
 **Δ.δ. Σφάκας**  [ 193 ]
* η Σφάκα [ 167 ]
* το Κατάλυμα (Το Χάνι Του Μπλατσούρα) [ 26 ]

Διατελέσαντες δήμαρχοι (1999-2010)
----------------------------------

Από το 1999 ως το 2010 υπηρέτησαν ως δήμαρχοι οι:

* 1999-2002 Γεώργιος Γώγος
* 2003-2006 Κωνσταντίνος Κυργιόπουλος
* 2007-2010 Δημήτριος Παπαγεωργίου

|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Σχέδιο Καποδίστριας: Διοικητική διαίρεση του νομού Φθιώτιδας |
| --- |
|  |
| Δήμοι | 
Δήμος Λαμιέων · Δήμος Αγίου Γεωργίου Τυμφρηστού · Δήμος Αγίου Κωνσταντίνου · Δήμος Αμφίκλειας · Δήμος Αταλάντης · Δήμος Γοργοπόταμου · Δήμος Δαφνουσίων · Δήμος Δομοκού · Δήμος Ελάτειας · Δήμος Εχιναίων · Δήμος Θεσσαλιώτιδας · Δήμος Καμένων Βούρλων · Δήμος Λειανοκλαδίου · Δήμος Μακρακώμης · Δήμος Μαλεσίνας · Δήμος Μώλου · Δήμος Ξυνιάδας · Δήμος Οπουντίων · Δήμος Πελασγίας · Δήμος Σπερχειάδας · Δήμος Στυλίδας · Δήμος Τιθορέας · Δήμος Υπάτης |
|  |
| Κοινότητες | 
Κοινότητα Παύλιανης · Κοινότητα Τυμφρηστού |

 |
**Η γαλάζια λάμψη** (γερμ. **Das blaue Licht**) είναι ο τίτλος γερμανικού κινηματογραφικού έργου του 1932 με θέμα τις Άλπεις σε σκηνοθεσία και σενάριο της Λένι Ρίφενσταλ και του Μπέλα Μπαλάς. Πρωταγωνιστεί η Λένι Ρίφενσταλ.

Πλοκή
-----

Στην κορυφή του βουνού Μόντε Κρίσταλλο όταν έχει πανσέληνο λάμπει ένα μαγευτικό γαλάζιο φως. Πολλοί ξεκίνησαν νύχτα να ανεβούν στο βουνό για να λύσουν το μυστήριο, αλλά κανένα από τα παλικάρια δεν επέστρεψε μέχρι τώρα. Οι κάτοικοι του χωριού λένε ότι φταίει η Χούντα, μια πανέμορφη αλλά και αλλόκοτη κοπέλα που λένε ότι είναι μάγισσα που ζει στο βουνό και ξεμυαλίζει τα αγόρια. Η Χούντα είναι η μόνη που ξέρει το μονοπάτι που οδηγεί στο γαλάζιο φως. Κάποια μέρα φτάνει στο χωριό ο Φίγκο, ένας νεαρός ζωγράφος. Έχει ακούσει για το μαγικό φως και θέλει να το θαυμάσει από κοντά. Μια νύχτα με πανσέληνο ακολουθεί κρυφά τα αχνάρια της κοπέλας και φτάνει στην κορυφή του βουνού, όπου ανακαλύπτει το μυστικό: είναι μια σπηλιά με ένα διαμάντι που αντανακλά το φως της πανσελήνου. Η Χούντα τον ανακαλύπτει και, τρομαγμένη, φεύγει να σωθεί. Ο Φίγκο, όμως, στην απληστία του αποσπάει το διαμάντι από τον βράχο και το αρπάζει. Το γαλάζιο φως σβήνει, η Χούντα χάνει τον δρόμο της στο σκοτάδι, παραπατάει και πέφτει στον γκρεμό.

Κριτική
-------

Στη Γερμανία το θέμα των Άλπεων ήταν γνωστό και δημοφιλές. Το γαλάζιο φως ήταν η σκηνογραφική πρεμιέρα της Ρίφενσταλ, η οποία στο παρελθόν ήδη είχε πάρει μέρος ως ηθοποιός σε διάφορα έργα του Άρνολντ Φανκ, επίσης με θέμα τις Άλπεις. Το γαλάζιο φως πήρε μέτριες μέχρι καλές κριτικές και είχε μια κάποια εμπορική επιτυχία στην Ευρώπη και την Αγγλία. Ιδιαίτερα στο Λονδίνο και το Παρίσι, όπου το θέμα των Άλπεων ήταν κάτι το καινούργιο, το έργο είχε μεγάλη επιτυχία.

Η εφημερίδα *The New York Sun* περιέγραψε το έργο ως «ένα από τα γραφικότερα έργα της χρονιάς. Η Ρίφενσταλ είναι καλλονή και εξαίρετη ορειβάτις». Επίσης και η *Herald Tribune* και η *The Times* εξέφρασαν τον θαυμασμό τους για τη Ρίφενσταλ.

Η επιτυχία του έργου και η αισθητική του δομή προξένησαν το ενδιαφέρον του Χίτλερ και του Γκέμπελς, οι οποίοι της ανέθεσαν την κινηματογράφηση διάφορων έργων για την προώθηση του εθνικοσοσιαλιστικού κινήματος.

Βραβεύσεις
----------

Η ταινία απέσπασε το αργυρό μετάλλιο στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Bach, Steven (2006). *Leni- The Life and Work of Leni Riefenstahl*. Abacus.
2. ↑  Leni Riefenstahl (obituary) The Times. 10 September 2003
3. ↑  Leni Riefenstahl (obituary) Αρχειοθετήθηκε 2010-06-23 στο Wayback Machine. The Independent. 10 September 2003

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Das blaue Licht
* Stills of Walter Riml, photographer of the film
* Das blaue Licht
* Essay zu Entstehung, Rezeption und Interpretation[*νεκρός σύνδεσμος*] (pdf)

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 182746798
* GND: 7556903-6

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Τέχνη
* Πύλη:Κινηματογράφος
 |

 |
Ο **Σαουφάτου Σοποάνγκα** (Saufatu Sopoanga, ορθή προφορά: "SAW-fa-too SEW-powan-Ga") (22 Φεβρουαρίου 1952 - 15 Δεκεμβρίου 2020) ήταν πολιτικός από το Τουβαλού. Υπήρξε πρωθυπουργός από το 2002 ως το 2004. Χρημάτισε επίσης υπουργός Εξωτερικών στη μικρή νησιωτική χώρα.

Προφίλ
------

Εξελέγη βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια του Νουκουφετάου και υπηρέτησε ως υπουργός Οικονομικών προτού γίνει πρωθυπουργός. Η ανέλιξή του στην πρωθυπουργία έγινε μετά τη νίκη του στις εκλογές που διεξήχθησαν τον Ιούλιο του 2002.

Πρωθυπουργία
------------

Το Κοινοβούλιο εξέλεξε το Σαποάνγκα στην πρωθυπουργία στις 2 Αυγούστου του 2002 έπειτα από τη διεξαγωγή των γενικών εκλογών, κατά τις οποίες ο προκάτοχός του, Κολόα Ταλάκε, απώλεσε την έδρα του. Παράλληλα με την πρωθυπουργία, χρημάτισε και υπουργός Εξωτερικών. Στις 26 Αυγούστου του 2004 κατά την απουσία ενός από 15 βουλευτές στη Νέα Ζηλανδία λόγω ασθένειας και κατά την αυτομόληση ενός βουλευτή από εκείνον προς την αντιπολίτευση, η αντιπολίτευση κατάφερε τελικά να προκαλέσει την πτώση της κυβέρνησης του Σoποάνγκα. Η κυβέρνηση έπεσε με πρόταση μομφής, η οποία υπερίσχυσε με 8 υπέρ και 6 κατά. Ο έκπτωτος πρωθυπουργός έσπευσε να αρνηθεί τις καταγγελίες από την αντιπολίτευση για κακοδιαχείριση και υπεξαίρεση δημοσίου χρήματος.

Παραίτηση και μετέπειτα καριέρα
-------------------------------

Στις 27 Αυγούστου του 2004, ο Σοποάνγκα παραιτήθηκε από βουλευτής και έπαυσε να είναι πρωθυπουργός. Επανεξελέγη βουλευτής τον Οκτώβριο του 2004, με 420 ψήφους υπέρ έναντι 361 για τον αντίπαλό του, στην εκλογική περιφέρεια του Νουκουφετάου. Χρημάτισε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης στην κυβέρνηση του διαδόχου του, Μαατία Τοάφα. Επίσης, ήταν υπουργός Μεταφορών, Επικοινωνιών και επίσης Υπουργός Ενεργείας και Δημοσίων Έργων. Τον Αύγουστο του 2006 διεξήχθησαν βουλευτικές εκλογές στη χώρα του και ο Σοποάνγκα απώλεσε την έδρα και το χαρτοφυλάκιό του.

Θάνατος
-------

Ο Σοποάνγκα απεβίωσε στις 15 Δεκεμβρίου 2020. Η κηδεία του έγινε με τιμές αρχηγού κράτους στις 22 Δεκεμβρίου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.mofa.gov.tw/News\_Content\_M\_2.aspx?n=8742DCE7A2A28761&s=0573FD177C2A572E.
2. ↑  Tuvalu - Saufatu Sopoanga | Worldmark Encyclopedia of the Nations Summary[*νεκρός σύνδεσμος*]
3. ↑  Tuvalu[*νεκρός σύνδεσμος*]- World information.com
4. ↑  PM Sopoaga resigns, according to Radio Tuvalu  Αρχειοθετήθηκε 2008-07-08 στο Wayback Machine. 28 Αυγούστου 2004.
5. ↑  Tuvalu News Αρχειοθετήθηκε 2008-07-08 στο Wayback Machine. *Former Tuvalu Prime Minister denies money abuse*, 30 Αυγούστου 2004 (RNZI).
6. ↑  «外交部對吐瓦魯前總理索法圖逝世表達深切哀悼». *Ministry of Foreign Affairs, Republic of China (Taiwan)* (στα Κινεζικά). 21 Δεκεμβρίου 2020. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Δεκεμβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 22 Δεκεμβρίου 2020.

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Saufatu Sopoanga  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Με την ονομασία στον πληθυντικό **κεντρικές ενωμοτίες** έμειναν γνωστά στην ιστορία της νεότερης (παλιάς) Αθήνας τα αστυνομικά κρατητήρια που συστάθηκαν με τον οργανισμό της άλλοτε Χωροφυλακής, (με τον νόμο ΓΡΞΕ΄ του 1906), που διατηρήθηκαν για 13 χρόνια. Οι κεντρικές ενωμοτίες είχαν εγκατασταθεί σε παλαιό κτίριο επί της οδού Νικοδήμου που είχε χρησιμοποιηθεί ως ένα από τα αρχικά ανάκτορα του Όθωνα και μετέπειτα Υπουργείο Δικαιοσύνης.

Στη αρμοδιότητα των κεντρικών ενωμοτιών υπάγονταν τότε οι μεταγωγές υποδίκων, ατόμων που είχαν συλληφθεί ως ύποπτοι, ταραξίες, απατεώνες, ζητιάνοι, αλλά και φρενοβλαβείς, είτε για σύντομο χρονικό διάστημα, είτε για μακρύτερο λόγω ανυπαρξίας ή ανεπάρκειας ειδικών για τους τελευταίους ασύλων. Για κάποια μάλιστα περίοδο οι κεντρικές ενωμοτίες είχαν καταντήσει να θεωρούνται η "Βαστίλη των Αθηνών", για τους κακοποιούς που υφίσταντο διάφορες τιμωρίες συνηθέστερα με βούρδουλα.

Τελικά οι κεντρικές ενωμοτίες διαλύθηκαν το 1919 όταν και συνεστήθη τότε το "Τμήμα μεταγωγών".

Πηγές
-----

* "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια Δρανδάκη" τ.ΙΔ΄ σ.215.
Ο **Σερ Τομάζι Πουαπούα** (*Sir Tomasi Puapua*, 10 Σεπτεμβρίου 1938 - ...) είναι πολιτικός από το Τουβαλού. Διετέλεσε πρωθυπουργός και Γενικός Κυβερνήτης του νησιωτικού κράτους. Είναι τιμημένος με τον τίτλο του Ιππότη, του Τάγματος του Αγίου Μιχαήλ και του Αγίου Γεωργίου και με τον τίτλο Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία τον παραιτηθέντα εξαιτίας σκανδάλου Τοαρίπι Λαούτι.

Πρώτα χρόνια
------------

Γεννήθηκε στα τότε Νησιά Έλλις. Σπούδασε Ιατρική στα Φίτζι και ολοκλήρωσε τις σπουδές του στη Νέα Ζηλανδία. Παντρεύτηκε το 1971 με μία γυναίκα από το Κιριμπάτι και απέκτησαν 4 παιδιά.

Πρωθυπουργός
------------

Το 1978, με την ανεξαρτησία του κράτους, έγινε υπουργός Δημόσιας Διοίκησης και έπειτα Υπουργός Εξωτερικών. Την περίοδο 1981-1989 διετέλεσε πρωθυπουργός. Εξελέγη για πρώτη φορά πρωθυπουργός το Σεπτέμβριο του 1981 και επανεξελέγη το 1985. Το 1986 οι πολίτες της χώρας του απέρριψαν με μεγάλη πλειοψηφία σε δημοψήφισμα τις προτάσεις του για μεγαλύτερο εκδημοκρατισμό της χώρας. Σε μία χώρα με πολιτική αστάθεια και συνεχείς εναλλαγές κυβερνήσεων στην εξουσία, ο Πουαπούα υπήρξε ο μακροβιότερος πρωθυπουργός στη χώρα, καθώς κυβέρνησε επί 8 χρόνια. Ηττήθηκε στις εκλογές του 1989 από τον Μπικενιμπέου Παενίου, ο οποίος και στον διαδέχθηκε στο πρωθυπουργικό αξίωμα. Υπήρξε μάλιστα υποψήφιος για την πρωθυπουργία και το 1993, δέχτηκε όμως να παραιτηθεί υπέρ του Καμούτα Λατάζι, ο οποίος έγινε πρωθυπουργός το Δεκέμβριο του ίδιου χρόνου. Λίγο πριν γίνει Γενικός Κυβερνήτης, ο Πουαπούα υπηρέτησε και ως πρόεδρος του Κοινοβουλίου.

Γενικός Κυβερνήτης
------------------

Το 1998 έγινε Γενικός Κυβερνήτης και αντιπρόσωπος της Ελισάβετ Β΄ του Ηνωμένου Βασιλείου. Στις 26 Ιουνίου του 1998 διαδέχθηκε στο αξίωμα τον Σερ Τουλάγκα Μανουέλα. Διατηρήθηκε στο εθιμοτυπικό αυτό αξίωμα ως το 2003, οπότε και τον διαδέχθηκε ο Φαϊμαλάγκα Λούκα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Βιογραφία του πολιτικού

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Tomasi Puapua  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
**Η Νικολέτα "Νικόλ" Ελευθεριάδου** (γεννήθηκε 17 Ιανουαρίου 1998) είναι Ελληνίδα αθλήτρια υδατοσφαίρισης, η οποία παίζει στον Ολυμπιακό και την Εθνική Ελλάδας Γυναικών.  Ως παίκτρια του Ολυμπιακού έχει κατακτήσει μέχρι στιγμής οκτώ πρωταθλήματα Ελλάδας, 3 Πρωταθλήματα Ευρώπης (2015.2021.2022) και ένα Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης LEN Trophy (2015)..  Ήταν μέλος της ελληνικής εθνικής ομάδας που κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2018 στη Βαρκελώνη και το χάλκινο μετάλλιο στους Ευρωπαϊκούς Αγώνες του 2015 στο Μπακού.  Έχει κερδίσει χρυσά, ασημένια και χάλκινα μετάλλια σε παγκόσμιους και ευρωπαϊκούς αγώνες με την εθνική ομάδα υδατοσφαίρισης εφήβων της Ελλάδας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Olympiacos - Women's Water Polo roster 2016-17». osfp.gr. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Μαΐου 2017. Ανακτήθηκε στις 21 Ιανουαρίου 2017.
2. ↑  «LEN Super Cup 2015». microplustiming.com.
3. ↑

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Προφίλ στο *Μπακού 2015*
Το **FIBA Europe Cup 2015–16** ήταν η εναρκτήρια σεζόν της νεοϊδρυθείσας διοργάνωσης καλαθοσφαίρισης από την Διεθνής Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης. Ξεκίνησε στις 21 Οκτωβρίου του 2015 και τελείωσε στις 1 Μαΐου του 2016.

Η διοργάνωση αυτή αντικατέστησε το EuroChallenge έχοντας σκοπό να αντικαταστήσει το Eurocup Basketball, που διοργανώνεται από την Euroleague Basketball, ως την δεύτερη κατηγορία καλαθοσφαίρισης της Ευρώπης.

Δομή
----

Σε αυτή την πρώτη σαιζόν του κυπέλλου αυτού συμμετείχαν 56 ομάδες από όλη την Ευρώπη. Η μορφή διεξαγωγής είναι παρόμοια με αυτή της Ευρωλίγκας. Οι 56 ομάδες χωρίζονται σε 14 ομίλους των 4 ομάδων. Στη συνέχεια στο γύρο των 32 οι δύο πρώτες ομάδες κάθε ομίλου χωρίζονται και πάλι σε ομίλους των 4 ομάδων και ακολουθεί ο γύρος των 16 όπου είναι τα προημιτελικά. Η διοργάνωση ολοκληρώνεται με το Final Four.

Τελικός
-------

Κυπελλούχος αναδείχθηκε η ομάδα των Σκάιλάινερς Φρανκφούρτης επικρατώντας στον τελικό που διεξήχθη στις Μαΐου στο Σαλόν σιρ Σεν της Γαλλίας της ιταλικής Βαρέζε με 66–62.

Παραπομπές
----------
Το στάδιο κατά τη διάρκεια αγώνων καλλιτεχνικού πατινάζ
Το Torwar Hall είναι στάδιο στη Βαρσοβία της Πολωνίας. Χρησιμοποιείται κυρίως για συναυλιακές εκδηλώσεις αλλά και για χόκεϋ επί πάγου και άλλα αθλήματα. Είναι έδρα της ομάδας χόκεϋ UHKS Mazowsze. Εγκαινιάστηκε το 1953 και ανακαινίστηκε το 1999. Η χωρητικότητα του σταδίου ανέρχεται σε 5.000 σε μέρες αθλημάτων και προσεγγίζει έως και τις 8.000 σε μέρες συναυλιών. Από 22 έως 28 Ιανουαρίου του 2007 φιλοξένησε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Καλλιτεχνικού Πατινάζ. Ακόμητο 2001 διεξήχθη ο τελικός του Κυπέλλου Σαπόρτα ανάμεσα στις ομάδες του Αμαρουσίου και της Élan Sportif Chalonnais, με τελικό νικητή την ομάδα του Αμαρουσίου. Ανάμεσα στα διάσημα ονόματα του καλλιτεχνικού χώρου που έχει κατά διαστήματα φιλοξενήσει συγκαταλέγονται οι: Ριάννα, Τόκιο Χοτέλ, Iron Maiden, Depeche Mode και R.E.M..

Στο στάδιο φιλοξενήθηκαν οι αγώνες του τρίτου προκριματικού γκρουπ στο Ευρωμπάσκετ 2009.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Saporta Cup 2000-01». -*(Αγγλικά)*.

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Torwar** |
Ο **Μάρεϊ Ρόουζ** (*Murray Rose*, 6 Ιανουαρίου 1939 - 15 Απριλίου 2012) ήταν Αυστραλός κολυμβητής, ηθοποιός και αθλητικός σχολιαστής.

Ο Αυστραλός -με βρετανικές ρίζες- κολυμβητής ήταν χρυσός ολυμπιονίκης στους Ολυμπιακούς αγώνες της Μελβούρνης το 1956 και της Ρώμης το 1960. Έχοντας κατακτήσει, σε ηλικία 17 ετών, 3 χρυσά μετάλλια στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Μελβούρνης το 1956 στα 400 μέτρα ελεύθερο, τα 1.500 μέτρα και τη σκυταλοδρομία 4x200, ο Ρόουζ επανέλαβε το θρίαμβο και στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ρώμης, καθώς ήταν πρώτος στα 400 μ. ελεύθερο, δεύτερος στα 1.500 μ. ενώ στη σκυταλοδρομία 4x200μ. ήταν τρίτος με την ομάδα της Αυστραλίας.

Στις 17 Αυγούστου του 1962, κατέρριψε στο Σικάγο το παγκόσμιο ρεκόρ στα 400 μ. ελευθέρως, με επίδοση 4.13.4. 

Υπήρξε ο ιδρυτής του φιλανθρωπικού οργανισμού της Αυστραλίας «The Rainbow Club» όπου δίδασκε κολύμβηση σε παιδιά με κινητικές δυσκολίες. 

Πέθανε στις 15 Απριλίου του 2012, σε ηλικία 73 ετών, από καρκίνο.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Olympedia» (Αγγλικά) 2006.
2. ↑  «Έφυγε» ο ολυμπιονίκης Μάρεϊ Ρόουζ εφημερίδα Πρώτο Θέμα
3. ↑  Πέθανε ο ολυμπιονίκης Μάρεϊ Ρόουζ Newsbomb
4. ↑  *Τα ρεκόρ του 1962*, Ιστορικό Λεύκωμα 1962, Καθημερινή (1997)
5. ↑  *Έφυγε* ο Μάρεϊ Ρόουζ[*νεκρός σύνδεσμος*] Enikos
6. ↑  «Έφυγε» ο θρύλος της κολύμβησης Ίαν Μάρεϊ Ρόουζ Αρχειοθετήθηκε 2016-03-06 στο Wayback Machine. Star
Η **Κατερίνα Βασιλάκη** (γεννήθηκε στις 5 Ιουλίου 1976) είναι Ελληνίδα πρώην αθλήτρια της πετοσφαίρισης που αγωνιζόταν ως πασαδόρος.

Καριέρα
-------

Η Κατερίνα Βασιλάκη έκανε τα πρώτα της βήματα στο χώρο της πετοσφαίρισης στις ακαδημίες του ΑΟ Καρέα στις οποίες εισήχθη το 1988 σε ηλικία μόλις 12 ετών. Στην ομάδα του Καρέα παρέμεινε μέχρι το 1993, όταν και πήρε μεταγραφή στον Παναθηναϊκό.

Στον Παναθηναϊκό παρέμεινε μόλις για μία σεζόν, καθώς το 1994 μετεγγράφη στον Άγιο Σώστη, στον οποίο παρέμεινε για τρεις αγωνιστικές σεζόν.

Το 1997 μετεγγράφη στα Βριλήσσια, ωστόσο ένα χρόνο αργότερα μεταπήδησε στον ΑΟ Παπάγου, στον οποίο παρέμεινε μέχρι το 2002 με εξαίρεση την περίοδο 1999-01 όπου αγωνιζόταν με τη φανέλα της Ηλιούπολης.

Τη διετία 2002-04 αγωνίστηκε με τα χρώματα του Ολυμπιακού Πειραιώς, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να κατακτήσει κάποιο τίτλο. Επόμενος σταθμός στην καριέρα της Βασιλάκη ήταν η ΑΕΚ, στην οποία παρέμεινε για δύο χρόνια.

Το 2006 αποφάσισε να σταματήσει την επαγγελματική της καριέρα σε ηλικία 30 ετών.

Πηγές
-----

* Το βιογραφικό της Κατερίνας Βασιλάκη
Η **Κάρεν Μούιρ** (*Karen Muir*, 16 Σεπτεμβρίου 1952 - 1 Απριλίου 2013) ήταν Νοτιοαφρικανή κολυμβήτρια.

Στις 10 Αυγούστου του 1965, σε ηλικία 13 ετών, κατέπληξε το κοινό καθώς έγινε η νεαρότερη αθλήτρια που έκανε παγκόσμιο ρεκόρ, όταν κολύμπησε τις 100 γιάρδες ύπτιο σε 1'08"7 στο Μπλάκπουλ της Αγγλίας. 

Στις 18 Αυγούστου του 1966, κατέρριψε στο Λίνκολν το παγκόσμιο ρεκόρ στα 200 μ. υπτίως με χρόνο 2.26.4. Στις 21 Ιουλίου του 1968, στο Λος Άντζελες, έκανε παγκόσμιο ρεκόρ στο ίδιο άθλημα με χρόνο 2.23.8. Στις 6 Ιουλίου του 1969 κατέρριψε στην Ουτρέχτη το παγκόσμιο ρεκόρ στα 100 μ. υπτίως με χρόνο 1.05.6.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Τα ρεκόρ του 1966*, Ιστορικό Λεύκωμα 1966, σελ. 163, Καθημερινή (1997)
2. ↑  *Τα ρεκόρ του 1968*, Ιστορικό Λεύκωμα 1968, σελ. 160, Καθημερινή (1998)
3. ↑  *Τα ρεκόρ του 1969*, Ιστορικό Λεύκωμα 1969, σελ. 161, Καθημερινή (1998)
Ο **Γιώργος Κάβουρας** γεννήθηκε στα Μεγάλα Καλύβια Τρικάλων (6 Δεκεμβρίου 1937) και είναι παλαίμαχος αθλητής στο Δέκαθλο. Διετέλεσε προπονητής και έφορος του τμήματος στίβου του Παναθηναϊκού Αθλητικού Ομίλου. Σπούδασε στην Γυμναστική Ακαδημία Αθηνών.

Αθλητής
-------

Κατά τη διάρκεια των μαθητικών του χρόνων αναδείχθηκε πρώτος στο άλμα σε ύψος δημοτικών σχολείων Νομού Τρικάλων, πρώτος στο άλμα σε ύψος των Περιφερειακών μαθητικών αγώνων με νέο Πανθεσσαλικό ρεκόρ (1,74μ) και πρώτος στο άλμα επί κοντώ των Γυμνασίων Νομού Τρικάλων πραγματοποιώντας 2 φορές νέο Πανθεσσαλικό ρεκόρ με 3,60. 

### Παναθηναϊκός Αθλητικός Όμιλος

Το 1957 μεταγράφηκε στον Παναθηναϊκό Αθλητικό Όμιλο. 
Ως αθλητής του Παναθηναϊκού Αθλητικού Ομίλου οι σημαντικότερες διακρίσεις του ήταν: 

* Πανελλήνιος Πρωταθλητής Εφήβων (1958) στο άλμα επί κοντώ (3,60 μ)
* Πανελλήνιος πρωταθλητής Εφήβων (1958) στο δέκαθλο
* Πανελλήνιο ρεκόρ στο δέκαθλο εφήβων (1958)
* Πανελλήνιος πρωταθλητής Ανδρών (1961) στο δέκαθλο
* Πανελλήνιος πρωταθλητής ανδρών στο δέκαθλο (1962)
* Πανελλήνιο ρεκόρ στο δέκαθλο ανδρών (6.053 βαθμοί)
* Δεύτερος Πανελλήνιος πρωταθλητής στο δέκαθλο ανδρών (1963)
* Πανελλήνιος πρωταθλητής στο δέκαθλο ανδρών (1964)
* πανελλήνιο ρεκόρ στο δέκαθλο ανδρών με 6.628 βαθμούς (1964)

Παράλληλα, συμμετείχε στα Πανελλήνια Πρωταθλήματα Ανδρών στο άλμα επί κοντώ και στο άλμα σε ύψος συμβάλλοντας στην κατάκτηση των πρωταθλημάτων 1961, 1962, 1963 και 1964 από τον Παναθηναϊκό Αθλητικό Όμιλο.

### Εθνική ομάδα στίβου - Διεθνείς αγώνες

Υπήρξε μέλος της εθνικής ομάδας στίβου εκπροσωπώντας την Ελλάδα σε διεθνείς αγώνες στο άλμα σε ύψος, στο δέκαθλο και στο άλμα επί κοντώ. Οι σημαντικότερες διακρίσεις του ως μέλος της εθνικής ομάδας ήταν:

* 3ος βαλκανιονίκης στο δέκαθλο ανδρών (1961)
* 1ος στο άλμα επί κοντώ στους Αγώνες Εφήβων Αιγύπτου- Ελλάδος (1959)
* 2ος στο άλμα σε ύψος, αγώνες Ελλάδας- Βελγίου
* 2ος στο άλμα σε ύψος, αγώνες Ελλάδας- Ουγγαρίας
* 3ος στο άλμα σε ύψος, αγώνες Ελλάδας- Γαλλίας
* 3ος στο άλμα επί κοντώ, αγώνες Ελλάδας- Πολωνίας

Το 1965 αποσύρθηκε από την ενεργή δράση και συνέχισε ως προπονητής.

Προπονητής
----------

Από το έτος 1965 συνέχισε ως προπονητής του Παναθηναϊκού αθλητικού συλλόγου και της Εθνικής ομάδας στο Δέκαθλο και το Άλμα επί κοντώ και ανέδειξε πολλούς μεγάλους αθλητές με Πανελλήνια ρεκόρ, Βαλκανικές νίκες, Πανευρωπαϊκά ρεκόρ, Ολυμπιακές Διακρίσεις με αποκορύφωμα το παγκόσμιο ρεκόρ του Χρήστου Παπανικολάου στο άλμα επί κοντώ στις 24/10/1970 με επίδοση 5,49 μ.

Έφορος
------

Για πολλά χρόνια, από το έτος 1986 μέχρι το έτος 2004, διετέλεσε υπεύθυνος του τμήματος Στίβου του Παναθηναϊκού Αθλητικού Ομίλου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «"Μακεδονία" 5/8/1961».
2. ↑  «"Μακεδονία" 6/8/1961».
3. ↑  «Η μακρά ιστορία των αλμάτων από μπαμπού στους καταπέλτες». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 31 Ιουλίου 2012. Ανακτήθηκε στις 21 Μαρτίου 2017.