recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Οι Ευρυτειές (αρχ. **Ευρυτειαί**) ήταν πολίχνη της αρχαίας Αχαΐας.

Αναφέρεται από τον Παυσανία στο βιβλίο του *Αχαϊκά*. Βρισκόταν πάνω στον αρχαίο δρόμο μετά την Ώλενο και τις Πειρές. Αμέσως μετά βρισκόταν ο ποταμός Πείρος. Όπως μάλιστα μάς λέει ο Παυσανίας, εκεί και στις Πειρές κατέφυγαν οι Ωλένιοι λόγω κάποιας επιδημίας εγκαταλείποντας την πόλη τους. Το όνομά της πιθανότατα προέρχεται από τον κένταυρο Ευρυτίωνα ο οποίος είχε σχέση με την γειτονική Ώλενο.

Η θέση της είναι άγνωστη, αλλά, πιθανολογείται, λόγω της διαδρομής που ακολούθησε ο Παυσανίας, πως βρισκόταν κοντά στον ποταμό Πείρος, ανάμεσα στις πόλεις Ώλενο και Φαρές.

Πηγές
-----

1. ↑  μαρτυρεῖ τῷ λόγῳ μου καὶ ἐλεγεῖον ἐς Εὐρυτίωνα Κένταυρον ὑπὸ Ἑρμησιάνακτος πεποιημένον: ἀνὰ χρόνον δὲ τοὺς οἰκήτορας ἐκλιπεῖν ὑπὸ ἀσθενείας φασὶ τὴν Ὤλενον καὶ ἐς Πειράς τε καὶ ἐς Εὐρυτειὰς ἀποχωρῆσαι.Παυσανίου *Αχαϊκά*.

Βιβλιογραφία
------------

* Νικόλας Φαράκλας, *Η Γεωπολιτική Οργάνωση της Πελοποννησιακής Αχαΐας*, Πανεπιστήμιο Κρήτης-Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας-Τομέας Αρχαιολογίας και Ιστορίας της Τέχνης, σειρά: Ρίθυμνα-Θέματα Κλασικής Αρχαιολογίας, αρ.9, Ρέθυμνο 2001.
Η **Ζόφια Τσελίνσκα** (πολωνικά: Zofia Celińska) (8 Ιουλίου 1919 — 28 Ιουλίου 2016) ήταν Πολωνή οικονομολόγος. Υπήρξε μέλος του Πολωνικού Εσωτερικού Στρατού κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και εργάστηκε ως οικονομολόγος μετά τον πόλεμο. Για τη βοήθειά της στην απόκρυψη Εβραίων φίλων και των μελών της οικογένειάς τους κατά τη διάρκεια της κατοχής της Πολωνίας, αναγνωρίστηκε ως Δίκαιη των Εθνών και έλαβε τον Σταυρό του Διοικητή του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας.

Ζωή και καριέρα
---------------

Η Τσελίνσκα γεννήθηκε στις 8 Ιουλίου 1919 στη Βαρσοβία.

Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ήταν ενεργή στον Εσωτερικό Στρατό. Σε ηλικία 20 ετών, διένειμε το υπόγειο φυλλάδιο *Biuletyn Informacyjny*. Κατά τη διάρκεια της κατοχής της Πολωνίας, βοήθησε να κρυφτεί η Εβραία φίλη της Ζόφια Λεβινούβνα και μερικά από τα μέλη της οικογένειας της Λεβινούβνα για ένα χρόνο στο σπίτι της. Βοήθησε επίσης τη φίλη της, Όλα Ζβάιμπαουμ, να επιτρέψει σε μερικά από τα μέλη της οικογένειάς της να δραπετεύσουν από το Γκέτο της Βαρσοβίας.

Μετά τον πόλεμο, η Τσελίνσκα παρακολούθησε τη Σχολή Οικονομικών Επιστημών της Βαρσοβίας και αποφοίτησε με πτυχίο στα οικονομικά. Εργάστηκε ως οικονομολόγος στο *Biuro Projektów i Studia Budownictwa Specjalnej*.

Η Τσελίνσκα ονομάστηκε Δίκαιη των Εθνών το 2001 από το Γιαντ Βασσέμ. Το 2009 της απονεμήθηκε ο Σταυρός του Διοικητή του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας.

Η Τσελίνσκα πέθανε στις 28 Ιουλίου 2016, στο Βισόγκρουντ.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  «The Righteous Among the Nations Database» (Αγγλικά)
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 8  Ιανουαρίου 2022.
3. 1 2 3 4 5  «Celińska Zofia» (στα Πολωνικά). Museum of Polish Jewish History. 2009. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Ιουλίου 2016. Ανακτήθηκε στις 16 Οκτωβρίου 2020.
4. ↑  Zofia Celińska; Anna Mateja (24 July 2012). «Koleżanki z mojej klasy» (στα πολωνικά). *Tygodnik Powszechny*.. Ανακτήθηκε στις 16 Οκτωβρίου 2020.
5. 1 2  «Zofia Celińska z Lipskich» (στα Πολωνικά). Wyborcza. 30 Ιουλίου 2016. Ανακτήθηκε στις 16 Οκτωβρίου 2020.
6. ↑  «Medal ?Sprawiedliwy Wśród Narodów Świata" dla Zofii Celińskiej z Wyszogrodu» (στα πολωνικά). *Wyborcza*. 21 September 2001.. Ανακτήθηκε στις 16 Οκτωβρίου 2020.
7. ↑  «Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 sierpnia 2009 r. o nadaniu orderów» (στα Πολωνικά). Κυβέρνηση της Πολωνίας. 2009. Ανακτήθηκε στις 16 Οκτωβρίου 2020.
Η **Κύκνος** ήταν τορπιλάκατος) / Ρ-24, Ρ-198 του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού τύπου ‘NASTY’
Αγοράσθηκε από τη Νορβηγία – Δαπάνη Ελληνικού Δημοσίου. Στις 25 Φεβρουαρίου 1967 παρελήφθη από τα Νορβηγικά Ναυπηγία ‘MANDAL – Boatservice Vergt - Norway’. Ένα από τα 6 ομοίου τύπου πλοία : Ανδρομέδα ΙΙ, ‘Ηνίοχος’, ‘Κάστωρ ΙΙ’, ‘Κύκνος’, ‘ΠΗΓΑΣΟΣ ΙΙ’ και ‘Τοξότης’.

Αυτά τα πλοία αποτέλεσαν τον πρώτο Στολίσκο τορπιλακάτων του Ναυτικού. Ήταν τα πρώτα μεταπολεμικά σκάφη που κατασκευάστηκαν μετά από παραγγελία του Πολεμικού Ναυτικού και με δαπάνη της Ελληνικής Κυβέρνησης. Τα ‘Ανδρομέδα ΙΙ’ και ‘ΗΝΙΟΧΟΣ’ απέπλευσαν από τη Νορβηγία στις 21 Δεκεμβρίου 1966 και έφθασαν στον Ναύσταθμο στις 6 Φεβρουαρίου 1967 μετά από επιπλέον ταξίδι 47 ημερών. Τα υπόλοιπα 4 Τ/Α μεταφέρθηκαν στην Ελλάδα με το ΝΑΥΚΡΑΤΟΥΣΑ.
Ο **Ερρίκος**, γερμ. Heinrich (30 Οκτωβρίου 1928 - 18 Νοεμβρίου 1999) από τον Οίκο της Έσσης του κλάδου Κάσσελ-Ρούμπενχαϊμ, ήταν πρίγκιπας της Έσσης.

Βιογραφία
---------

Ο Χάινριχ-Βίλχελμ-Κονσταντίν-Βίκτορ-Φταντς γεννήθηκε στη Ρώμη και ήταν ο δευτερότοκος γιος του Φιλίππου τιτουλάριου εκλέκτορα της Έσσης και της Μαφάλντας της Σαβοΐας, κόρης του Βίκτωρα-Εμμανουήλ Γ΄ της Ιταλίας. 

Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ο πατέρας του και ο θείος του Χριστόφορος δραστηριοποιήθηκαν με τους Ναζί. Τελικά ο πατέρας του συνελήφθη από τη *Μυστική Αστυνομία του Κράτους (Geheime Staatspolizei, GeStapo)* και η μητέρα του κρατήθηκε σε στρατόπεδο συγκέντωσης στο Μπούχενβαλντ, όπου απεβίωσε κατά τους Συμμαχικούς βομβαρδισμούς του 1944. Ο Ερρίκος και τα αδέλφια του δόθηκαν στο Βατικανό και μετά τη λήξη του Πολέμου επανενώθηκαν με τον πατέρα τους. 

Έγινε καλλιτέχνης και σκηνογράφος· δραστηριοποιήθηκε κυρίως στην Ιταλία με το όνομα Enrico d' Assia. Το 1994 στο Μόναχο εξέδωσε τις αναμνήσεις του με τον τίτλο *Ο κρυσταλένιος πολυέλαιος*. Απεβίωσε στη Φρανκφούρτη άγαμος.

Αναφορές
--------

1. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*. p10407.htm#i104066.
2. 1 2  (Ολλανδικά) *RKDartists*. rkd.nl/explore/artists/204254. Ανακτήθηκε στις 4  Φεβρουαρίου 2023.
3. 1 2 3  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
4. ↑  Enrico d’Assia’s Pugorama paintings by Nick Waters[*νεκρός σύνδεσμος*]. dogworld.co.uk. 10 November 2011
5. ↑  Heinrich Wilhelm Konstantin Viktor Franz Prinz von Hessen-Kassel. thepeerage.com

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 79413657
* LCCN: n97866558
* ISNI: 0000 0000 8019 6656
* GND: 119182106
* ICCU: LO1V130966
* RKD: 204254

 |

 |
O **Χρήστος Μπάτσης** (1922-1993) ήταν 'Ελληνας αρχιτέκτονας, απόφοιτος του ΕΜΠ, με καταγωγή από την Κέρκυρα που έζησε στην Καβάλα. Έργα του είναι το "Μέγαρο Πετρίδη" (1954) στην περιοχή του Αγ. Ιωάννη στην Καβάλα, το Παλιό Νοσοκομείο Καβάλας (1957) στην οδό Αμερικανικού Ερυθρού Σταυρού (σήμερα Νυρεμβέργης) κοντά στο Καρνάγιο της Καβάλας, το Ίδρυμα Απροσαρμόστων Παιδιών-Ορθοπεδική Κλινική το 1965 στην Καβάλα, το Κέντρο πληροφόρησης επισκεπτών Καβάλας, το 1971, στην Πλατεία Ελευθερίας (Βενιζέλου και Ίωνος Δραγούμη γωνία) στην Καβάλα, ο σύγχρονος ναός-Βαπτιστήριο της Αγίας Λυδίας της Φιλιππησίας το 1974 κοντά στον Ζυγάκτη ποταμό, δυτικά των αρχαίων Φιλίππων Ως πρόεδρος του Α.Ο.Κ. Καβάλας, ο Χρήστος Μπάτσης εμπνέεται από το πακέτο των τσιγάρων του (ΑΥΡΑ menthol) το έμβλημα της ομάδας, την Αργώ με έναν ιδιαίτερα συμβολισμό: "Τα 11 κουπιά της συμβολίζουν τους ποδοσφαιριστές, το σταθερό κατάρτι την διοίκηση και ο άνεμος που "φουσκώνει" το πανί τον κόσμο που ωθεί το καραβάκι να ταξιδεύει"

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Αγελούδη-Ζαρκάδα, Σαπφώ (2013). «Θεραπευτήριο Καβάλας ΕΛΠΙΣ. Το χρονικό της ίδρυσης και της κατασκευής του.». *Πρακτικά Γ΄ Διεθνούς Συνεδρίου «Η Καβάλα και τα Βαλκάνια. Η Καβάλα και η Θράκη. Ιστορία-Τέχνη- Πολιτισμός από την Αρχαιότητα μέχρι σήμερα», Καβάλα 17-18/09/2010, Καβάλα 2013, σ. 371-397*.
2. ↑  Κοσλίδης, Αντώνης (27 Νοεμβρίου 2013). «Μέγαρο Πετρίδη». *Kavala modern*. Ανακτήθηκε στις 20 Φεβρουαρίου 2022.
3. ↑  Απότας, Κομνηνός. *ΓΕΝΙΚΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΚΑΒΑΛΑΣ 1915-1965*.
4. ↑  Λοχιας (13 Ιουλίου 2011). «ΩΦΕΛΙΜΑ: ΤΟ ΒΑΠΤΙΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΛΥΔΙΑΣ». *ΩΦΕΛΙΜΑ*. Ανακτήθηκε στις 4 Ιανουαρίου 2022.
5. ↑  News, Footballleague. «Η ιστορία του εμβλήματος! - Footballleague News». *www.footballleaguenews.gr*. Ανακτήθηκε στις 4 Ιανουαρίου 2022.
Ο κύκλος του οξυγόνου
Ο **κύκλος του οξυγόνου** είναι ο βιογεωχημικός κύκλος του οξυγόνου μέσα στις τέσσερις βασικές του δεξαμενές: η ατμόσφαιρα (αέρας), η συνολική περιεκτικότητα βιολογικής ύλης εντός της βιόσφαιρας (το συνολικό άθροισμα όλων των οικοσυστημάτων), η υδρόσφαιρα (η συνδυασμένη μάζα του νερού που βρέθηκε, κάτω και πάνω από την επιφάνεια του πλανήτη Γη), και η λιθόσφαιρα/γήινη φλούδα. Ο κύριος παράγοντας που οδηγεί τον κύκλο του οξυγόνου είναι η φωτοσύνθεση, η οποία είναι υπεύθυνη για τη σύγχρονη ατμόσφαιρα της Γης και τη ζωή στη Γη στην παρούσα της μορφή (δείτε το Μεγάλο Γεγονός Οξυγόνωσης).

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Κύκλος οξυγόνου και άνθρακα - Ανοικτά Ακαδημαϊκά Μαθήματα ΑΠΘ». *opencourses.auth.gr*.
Ο **Χρήστος Μελίσσης** (Έδεσσα, 1 Δεκεμβρίου 1982) είναι Έλληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως κεντρικός ή ακραίος αμυντικός.

Καριέρα
-------

### Σε συλλογικό επίπεδο

Ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία το 2000 στη Νάουσα και την επόμενη χρονιά μεταγράφηκε στον Πανσερραϊκό. Τον Ιανουάριο του 2005 έκανε το πρώτο μεγάλο άλμα στην καριέρα του όταν μεταγράφηκε στον ΠΑΟΚ, όπου αγωνίστηκε μέχρι το καλοκαίρι του 2008, όταν και αποκτήθηκε από τον Παναθηναϊκό. Στο "τριφύλλι" όμως είχε ελάχιστες συμμετοχές και την επόμενη περίοδο (2009-10) δόθηκε ως δανεικός στη Λάρισα, ενώ το ίδιο συνέβη και έναν χρόνο αργότερα, όταν παραχωρήθηκε εκ νέου ως δανεικός, αρχικά στην πορτογαλική Μαρίτιμο και εν συνεχεία και πάλι στη Λάρισα. 

Το 2012 έμεινε ελεύθερος από τον Παναθηναϊκό, υπογράφοντας συμβόλαιο συνεργασίας ενός έτους με τον Πανθρακικό, με το τέλος του οποίου ήρθε σε συμφωνία για τα επόμενα δύο χρόνια με τον Ολυμπιακό Βόλου, αποχώρησε όμως το καλοκαίρι του 2014. Τον Ιανουάριο του 2015 κι έπειτα από εξάμηνη αποχή από τους αγωνιστικούς χώρους επανήλθε στην ενεργό δράση, υπογράφοντας για δεύτερη φορά στην καριέρα του στον Πανθρακικό. Το καλοκαίρι του 2016 συμφώνησε με τη Βέροια. Το 2017 έγινε παίκτης της σουδανικής Αλ Χιλάλ Ομντουρμάν.

### Στις εθνικές ομάδες

Με την εθνική Ελλάδας έχει αγωνιστεί δύο συνολικά φορές. Το ντεμπούτο του με τη γαλανόλευκη φανέλα πραγματοποιήθηκε στις 5 Φεβρουαρίου 2008 στον νικηφόρο φιλικό αγώνα προετοιμασίας με αντίπαλο την Τσεχία (1-0), που διεξήχθη στην Κύπρο, όταν υπό τις οδηγίες του Ότο Ρεχάγκελ πέρασε ως αλλαγή στο δεύτερο ημίχρονο, αντικαθιστώντας τον Λουκά Βύντρα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Υπέγραψε ο Μελίσσης, www.gazzetta.gr». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Φεβρουαρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 19 Φεβρουαρίου 2015.
2. ↑  «Πήρε Μελίσση ο Ολυμπιακός Βόλου, argo-sports». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Νοεμβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 19 Φεβρουαρίου 2015.
3. ↑  Παρελθόν Μελίσσης - Γεωργίου από Βόλο, www.a-sports.gr
4. ↑  Και επισήμως Μελίσσης, www.sport24.gr
5. ↑  Πήρε Μελίσση η Βέροια, www.contra.gr
6. ↑  Ελλάδα - Τσεχία 1-0, 5.2.2008, www.epo.gr

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Ο Χρήστος Μελίσσης στο soccerway
* Το προφίλ του Χρήστου Μελίσση στο transfermarkt
**Εργασίες σε ύψος** είναι όλες οι εργασίες, ανεξαρτήτως αντικειμένου, μέσου πρόσβασης, διάρκειας εργασιών ή ύψους στο οποίο εκτελούνται, που εμπεριέχουν τον κίνδυνο τραυματισμού του εργαζόμενου από πτώση.

Κατηγορίες εργασιών σε ύψος
---------------------------

Εργασία πάνω σε σκαλωσιά στην Άκρα της Γκάνας
Παραδείγματα εργασιών σε ύψος είναι: οι εργασίες σε στέγες ή πλατώματα χωρίς προστατευτικά κιγκλιδώματα, οι εργασίες σε στύλους και πυλώνες τηλεπικοινωνιών και μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας, οι εργασίες σε ανεμογεννήτριες κλπ.

Υπάρχουν δύο κατηγορίες εργαζομένων σε ύψος, οι απλοί εργαζόμενοι σε ύψος και οι εναερίτες.

Οι απλοί εργαζόμενοι σε ύψος χρησιμοποιούν μέσα συλλογικής αλλά και ατομικής προστασίας από πτώση, όμως η πρόσβαση και η θέση εργασίας τους επιτυγχάνεται με τη χρήση απλών μέσων όπως φορητές κλίμακες (σκάλες), ικριώματα (σκαλωσιές), εξέδρες εργασίας κλπ. Οι απλοί εργαζόμενοι σε ύψος δηλαδή, δεν αναρτώνται ποτέ από τη ζώνη τους, παρά μόνο σε περίπτωση πτώσης.

Οι εναερίτες, χρησιμοποιούν μέσα ατομικής προστασίας από πτώση όμως η πρόσβαση ή/και η θέση εργασίας τους επιτυγχάνεται με τη χρήση ατομικών μέσων πρόσβασης και σταθεροποίησης θέσης εργασίας όπως η ζώνη σταθεροποίησης και ανάρτησης, ο σταθεροποιητής θέσης εργασίας, το σχοινί κλπ. Οι εναερίτες δηλαδή, αναρτώνται από τη ζώνη τους για να εργαστούν, ευρισκόμενοι είτε σε επαφή με τις επιφάνειες εργασίας, είτε εντελώς αιωρούμενοι στο κενό.

Η ελληνική νομοθεσία που αφορά την ασφάλεια των εργαζομένων σε ύψος είναι το Π.Δ. 155/2004, το Π.Δ. 395/1994 και το Π.Δ. 396/1994.

Παραπομπές
----------
Ο **Χρήστος Μπαρμπέρης** (28 Απριλίου 1913 - 19 Οκτωβρίου 2007) ήταν Έλληνας πολιτικός.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στο Κυριάκι Λιβαδειάς το 1913, και απεβίωσε το 2007. Ήταν γιος του Γεωργίου Χ. Μπαρμπέρη και της Γεωργίας Τσάμη. Αποφοίτησε από το Γυμνάσιο Λιβαδειάς και τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών το 1934.

Πολιτική δράση
--------------

Είχε έντονη πολιτική δράση από τα μαθητικά και φοιτητικά του χρόνια ως μέλος της Ο.Κ.Ν.Ε. Γνωρίστηκε με ηγετικές προσωπικότητες και διανοούμενους της Αριστεράς όπως τον Κ. Βάρναλη και τον Β. Ρώτα.

Κατά τη Γερμανική Κατοχή εγκαθίσταται στη Λιβαδειά, και αναλαμβάνει την οργάνωση και συγκρότηση των πρώτων αντιστασιακών οργανώσεων στη Βοιωτία. Ήταν μέλος του ΚΚΕ. Ήταν καπετάνιος ενός από τα τέσσερα Συντάγματα του Ε.Λ.Α.Σ. του τρίτου μέχρι τον Απρίλιο του [1944], ενώ τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους ορίζεται Διοικητικός Αντιπρόσωπος «Νομάρχης» Βοιωτίας.
Κατά την απελευθέρωση καλείται από τον Γιάννη Ζεύγο, Υπουργό Γεωργίας της Κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας, να συντονίσει την διανομή 222.000 χιλ. στρέμματα καλλιεργούμενης γης της Αγγλικής Εταιρείας Κωπαΐδας στους ακτήμονες των επαρχιών Λιβαδειάς, Θήβας και Λοκρίδας. 

Μετά τα Δεκεμβριανά και τη συμφωνία της Βάρκιζας φυλακίστηκε και εξορίστηκε πολλάκις.
Το 1951 ήταν υποψήφιος Βουλευτής Νομού Βοιωτίας της Ε.Δ.Α. Την 21ην Απριλίου 1967 συνελήφθη και εξορίστηκε στο Παρθένι της Λέρου. 

Με την διάσπαση του Κ.Κ.Ε. εντάχθηκε στο Κ.Κ.Ε. Εσωτερικού και αργότερα στον ΣΥΝ, όπου παρέμεινε μέλος μέχρι το τέλος της ζωής του.

Το 1999 ο Χρήστος Μπαρμπέρης και οι αδελφές του, Βασιλική και Μάρθα, ιδρύουν το Ίδρυμα «ΓΕΩΡΓΙΟΥ Χ. ΜΠΑΡΜΠΕΡΗ» στο οποίο άφησαν όλη τους την περιουσία.

Σκοπός του ιδρύματος είναι να χορηγεί υποτροφίες στους καλύτερους από τους νεοεισερχόμενους στις Πανεπιστημιακές Σχολές 
Ιατρικής, Μαθηματικών, Φιλολογίας και Βιολογίας για όλα τα έτη σπουδών τους, και να ενισχύονται ετησίως η Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Λιβαδειάς, και τα Γηροκομεία «Άγιος Βλάσιος» και «Εστία Μητέρας»

Πηγές
-----

* Βοιωτικός Κόσμος: Μπαρμπέρης Χρήστος Γ. (1913-2007)
Ο **Χρήστος Μαχαιρίτσας** (1932 - 24 Δεκεμβρίου 1992) ήταν Έλληνας διπλωμάτης και στέλεχος διεθνών οργανισμών. Διετέλεσε διευθυντής του Διπλωματικού Γραφείου του πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου από τον Οκτώβριο του 1981 έως το Σεπτέμβριο του 1987.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1932, με καταγωγή από εύπορη οικογένεια του Βόλου. Σπούδασε στη Νομική Σχολή Αθηνών και πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές πολιτικών επιστημών και φιλοσοφίας στο Ινστιτούτο Πολιτικών Σπουδών του Παρισιού (Sciences Po), διεθνών σχέσεων και διεθνούς δικαίου στην Ακαδημία Διεθνούς Δικαίου της Χάγης και διεθνούς δικαίου στο Ινστιτούτο Ανώτατων Διεθνών Σπουδών του Παρισιού (Institut des Hautes Études Internationales).

Υπήρξε στέλεχος του Οργανισμού για την Οικονομική Συνεργασία και Ανάπτυξη (ΟΟΣΑ) στο Παρίσι, και του Οργανισμού Πυρηνικής Ενέργειας, επίσης στο Παρίσι.

Από το 1975 ήταν επιστημονικός συνεργάτης στην Έδρα Διεθνούς Δικαίου της Νομικής Σχολής Αθηνών. Επί κυβερνήσεων Καραμανλή και Ράλλη διετέλεσε σύμβουλος διεθνούς δικαίου στο υπουργείο Εξωτερικών και σύμβουλος της ελληνικής αντιπροσωπείας στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης στην εκδίκαση της διαφοράς με την Τουρκία για την υφαλοκρηπίδα.

Το 1978 γνωρίστηκε με τον Ανδρέα Παπανδρέου, και ανέλαβε διευθυντής του Διπλωματικού Γραφείου του τον Οκτώβριο του 1981 όταν έγινε πρωθυπουργός. Απομακρύνθηκε το Σεπτέμβριο του 1987 μετά από επιθέσεις του Μένιου Κουτσόγιωργα, που τον θεωρούσε «άνθρωπο του προηγούμενου καθεστώτος». Τον διαδέχθηκε ο πρέσβης Κυριάκος Ροδουσάκης.

Πέθανε από καρκίνο στο Παρίσι το 1992.

Πηγές
-----

1. ↑  Εφημερίδα Το Βήμα, 27 Οκτωβρίου 1981
2. ↑  Εφημερίδα Το Βήμα, 27 Οκτωβρίου 1981
3. ↑  Εφημερίδα Το Βήμα, 27 Οκτωβρίου 1981
4. ↑  Kevin Featherstone, Dimitris Papadimitriou, Prime Ministers in Greece: The Paradox of Power, σελίδες 82-90
Ο **Ερρίκος** ή Αρρίκο (1158 - 1172) ήταν πρίγκιπας της Κάπουα (1166-1172) από τον Οίκο των Ωτβίλ. Ήταν υιός του Γουλιέλμου Α' βασιλιά της Σικελίας και της Ελβίρας Χιμένες, κόρης του Γκαρσία βασιλιά της Ναβάρρας.

Βιογραφία
---------

Ο Γουλιέλμος Α' είχε τέσσερεις υιούς: ο πρώτος Ρογήρος Δ' έγινε δούκας της Απουλίας και ο δεύτερος Ροβέρτος Γ' έγινε πρίγκιπας της Κάπουα. Μέσα στο διάστημα 1260-1261 απεβίωσαν οι δύο πρώτοι αυτοί υιοί, οπότε ο τρίτος υιός Γουλιέλμος Β' έγινε δούκας της Απουλίας και ο τέταρτος υιός Ερρίκος θα γινόταν πρίγκιπας της Κάπουα, που επειδή ήταν ανήλικος, αναβλήθηκε η απονομή του τίτλου του.

Το 1166 απεβίωσε ο πατέρας τους: ο Γουλιέλμος Β' ανέλαβε βασιλιάς της Σικελίας και ο Ερρίκος τον τίτλο του. Το 1172 ο Ερρίκος συνόδευε τον αδελφό του στον Τάραντα, όταν ασθένησε. Μεταφέρθηκε εσπευσμένα στο Σαλέρνο και από εκεί στο Παλέρμο, όπου απεβίωσε έπειτα από ένα μήνα. Ετάφη στο παρεκκλήσιο της Αγ. Μαρίας Μαγδαληνής, αλλά αργότερα ο αδελφός του τον μετέφερε στον Καθεδρικό του Μονρεάλε.

Πηγές
-----

* Norwich, John Julius. The Kingdom in the Sun 1130-1194. Longman: London, 1970.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Henry, Prince of Capua  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Χρήστος Μαστραπάς** (1836-1902) ήταν Έλληνας στρατιωτικός και πολιτικός, βουλευτής και υπουργός Στρατιωτικών. Έλαβε μέρος στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στη Δωρίδα το 1836 και ήταν γιος του Βασιλείου Μαστραπά αγωνιστή του 1821. Το 1858 εισήλθε στη Σχολή Ευελπίδων από την οποία εξήλθε το 1861 με τον βαθμό του ανθυπολοχαγού. Με τον βαθμό του λοχαγού αναμίχθηκε με την πολιτική όπου και εξελέγη πληρεξούσιος Δωρίδας στη Β΄ Εθνοσυνέλευση (1864), ακολουθώντας τότε την ομάδα του Επ. Δελιγιώργη πρωτοστατώντας σε όλες τις τότε ακρότητες.

Στη συνέχεια όταν εξελέγη βουλευτής Δωρίδας, (1865), εγκατέλειψε το στρατό μέχρι τη λήξη της Α΄ Περιόδου, όπου και επανήλθε.  
 
Το 1892 επί υπηρεσιακής κυβέρνησης του Κ. Κωνσταντόπουλου ανέλαβε υπουργός των Στρατιωτικών από 10 Φεβρουαρίου μέχρι 10 Ιουνίου του 1892.

Το 1895 παραιτήθηκε του στρατού μετά την νέα εκλογή του ως βουλευτής την περίοδο 1895-1898.

Με την έναρξη όμως του Ελληνοτουρκικού πολέμου του 1897 εγκατέλειψε τα βουλευτικά έδρανα και έλαβε μέρος με το βαθμό του συνταγματάρχη ως διοικητής της 2ης ταξιαρχίας στο μέτωπο της Θεσσαλίας. Στις λεγόμενες "μάχες των Διαβάσεων" (Μελούνας και Προφήτη Ηλία) παρερμηνεύοντας διαταγή του Διαδόχου Κωνσταντίνου διέταξε γενική οπισθοχώρηση, προβάλλοντας όμως σθεναρή αντίσταση στη κορυφή της Διάβασης του Προφήτη Ηλία όπου λαμβάνοντας στη συνέχεια ενισχύσεις προέλασε εκ νέου προς το Γκριτζόβαλι απ΄ όπου είχε υποχωρήσει. Στη τελική έκβαση του πολέμου απέκρουσε με επιτυχία την έφοδο των Τούρκων στη Λαμία.

Αποστρατεύτηκε με τον βαθμό του υποστράτηγου το 1898 και πέθανε στην Αθήνα το 1902. Γιος του ήταν ο Βασίλειος Μαστραπάς επίσης στρατιωτικός και πολιτικός που έδρασε στους Βαλκανικούς πολέμους.

Σημειώσεις
----------

Ο Θ. Πάγκαλος στα "Απομνημονεύματά του", (Αθήνα 1950 - σελ. 21), χαρακτηρίζει τον Χ. Μαστραπά ως "*αμαθή, άψυχο, στερούμενο της στοιχειωδεστάτης τακτικής μόρφωσης*".

Πηγές
-----

* "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ.13ος, σελ.101.
Ο **Λάζαρος Κριεζής** (1883 - 1942) ήταν Έλληνας χρηματιστής και πολιτικός.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Καταγόταν από την Ύδρα και ήταν μέλος της γνωστής ναυτικής οικογένειας Κριεζή. Ήταν χρηματιστής και διετέλεσε επί σειρά ετών πρόεδρος του Χρηματιστηρίου Αθηνών. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Αθηνών με την υποστήριξη του Λαϊκού Κόμματος στις εκλογές του 1932 και επανεξελέγη σε αυτές του 1933. 

Γιος του ήταν ο Σόλων Κριεζής, πρωταθλητής Ελλάδος και βαλκανιονίκης στη σκοποβολή. Απεβίωσε στην Αθήνα το 1942.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Βουλή των Ελλήνων, Μητρώον Πληρεξουσίων, Γερουσιαστών και Βουλευτών. 1822-1935, Αθήνα 1986, σελ. 234 - 235 (pdf)
Ο **Ερρίκος**, γαλλ. *Henri*, (15 Νοεμβρίου 1661 - 3 Απριλίου 1713) από τον Οίκο της Λωρραίνης ήταν κόμης του Μπριόν (Brionne).

Βιογραφία
---------

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Λουδοβίκου κόμη του Αρμανιάκ και του Μπριόν και της Αικατερίνης ντε Νεφβίλ, κόρης του Νικολάου δούκα του Βιλερουά και στρατάρχη της Γαλλίας. Του δόθηκε ο τίτλος του κόμη του Μπριόν.

O πατέρας του ήταν Μέγας Σταυλάρχης (Grand Écuyer) της Γαλλίας, ένα υψηλό αξίωμα του Στέμματος και ήταν υπεύθυνος για τις μετακινήσεις του βασιλιά και της ακολουθίας του. Η μητέρα του ήταν κόρη του Νικολάου, εκπαιδευτή του Λουδοβίκου ΙΔ΄ και αδελφή του Φραγκίσκου ντε Νεφβίλ δούκα του Βιλερουά και εκπαιδευτή του Λουδοβίκου ΙΕ΄. Από τις αδελφές του Ερρίκου, η Μαρία, παντρεύτηκε τον Αντώνιο Α΄ πρίγκιπα του Μονακό. 

Το 1704 απεβίωσε ο αδελφός του Λουδοβίκος-Αλφόνσος σε μάχη. Ο ίδιος ο Ερρίκος απεβίωσε το 1713 στις Βερσαλλίες, 51 ετών· το επόμενο έτος απεβίωσε και η σύζυγός του. Το 1715 απεβίωσε ο αδελφός του Κάμιλλος και το 1718 ο πατέρας τους Λουδοβίκος. Ο αδελφός του Φραγκίσκος-Αρμάνδος ήταν ηγούμενος στο αβαείο του Ρογιαμόν, έτσι τον πατέρα του τον διαδέχθηκε ο πέμπτος γιος Κάρολος ως κόμης και ως Σταυλάρχης.

Οικογένεια
----------

Το 1689 νυμφεύτηκε τη Μαγδαληνή ντ' Επιναί και είχε τέκνα:

* Λουδοβίκος 169-1743, πρίγκιπας του Λομπέσκ. Η κόρη του Λουίζα είχε τέκνο την Ιωσηφίνα, σύζυγο του Βίκτωρα-Αμεδαίου Β΄ πρίγκιπα του Καρινιάνο.
* Μαρία-Λουίζα 1693-174, απεβίωσε 31 ετών.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  van de Pas, Leo. «Henri de Lorraine, *Count of Brionne*». *Genealogics .org*. Ανακτήθηκε στις 1 Μαρτίου 2010.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 317201476
* SUDOC: 187857202

 |

 |
Ο **Χούλιο Κασάρες** (Julio Casares, Γρανάδα, 1877 - Μαδρίτη, 1964) ήταν Ισπανός φιλόλογος, διπλωμάτης και μουσικός, μέλος της Βασιλικής Ισπανικής Ακαδημίας και γνωστός για το λεξικογραφικό του έργο.

Βιογραφία και έργο
------------------

Παρότι ξεκίνησε την καριέρα του ως βιολιστής, σύντομα εντάχθηκε στο διπλωματικό σώμα όπου εργάστηκε ως μεταφραστής και διερμηνέας δεδομένου ότι κατείχε πολλές ξένες γλώσσες. Εντάχθηκε στην Ισπανική Ακαδημία το 1921 και το 1935 εργάστηκε ως αντιπρόσωπος της Δεύτερης Ισπανικής Δημοκρατίας στην Κοινωνία των Εθνών για να συνεχίσει σε θέσεις σχετικές με τη διερμηνεία και με το πέρας του Ισπανικού Εμφυλίου.

Το γνωστότερο έργο του, το *Diccionario ideológico de la lengua española,* εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1942. Αποτελεί το μοναδικό αντίστροφο λεξικό της ισπανικής γλώσσας όπου οι λέξεις ταξινομούνται με βάση το νόημα και όχι τη λεξική τους μορφή. Επίσης συνεργάστηκε στο *Diccionario Histórico de la Lengua Española* με έτερους λεξικογράφους όπως τον Μανουέλ Σέκο και γλωσσολόγους όπως τον Ραφαέλ Λαπέσα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Diccionario biográfico español» (Ισπανικά) Real Academia de la Historia. 2011. 11121/julio-casares-sanchez. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  BOE-A-1944-928.
3. 1 2  «Julio Casares y Sánchez» (στα es). *RAE.* Ανακτήθηκε στις 2017-03-20.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Θεματική σελίδα αφιερωμένη στον Χούλιο Κασάρες

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 36770982
* LCCN: nr91010624
* ISNI: 0000 0003 5421 4007
* GND: 140630600
* SUDOC: 030178509
* BNF: cb12308906f (data)
* BIBSYS: 90354479
* NKC: jn20010602049
* BNE: XX1000618
* CiNii: DA08900672

 |

 |
Ο **Χρήστος Μπασαγιάννης** (1916 - 28 Ιανουαρίου 1998) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός.

Βιογραφικό
----------

Γεννήθηκε στο Μεσολόγγι το 1916. Σπούδασε νομικά στην Αθήνα και άσκησε την δικηγορία. Μέλος του ΕΑΜ επί Κατοχής, εκλέχθηκε δήμαρχος Μεσολογγίου το 1964 και παρέμεινε στην θέση αυτή ως το 1967, οπότε παύθηκε από την χούντα.

Μεταπολιτευτικά δραστηριοποιήθηκε στο ΠΑΣΟΚ, με το οποίο εκλέχθηκε βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας το 1981 και το 1985. Συμμετείχε στην επιτροπή για την αναθεώρηση του Συντάγματος το 1985 - 1986, ενώ ήταν και πρόεδρος της πολύκροτης επιτροπής για τον «*Φάκελλο της Κύπρου*» το 1986 - 1988. Στην επιτροπή αυτή κατέθεσαν, μεταξύ άλλων, και οι δικτάτορες Γεώργιος Παπαδόπουλος και Δημήτριος Ιωαννίδης, οι οποίοι μεταφέρθηκαν από τον Κορυδαλλό σιδηροδέσμιοι. Από το 2018, η Βουλή των Ελλήνων έχει αρχίσει να δημοσιεύει τα απόρρητα πρακτικά των συνεδριάσεων της Επιτροπής.

Απεβίωσε το 1998, σε ηλικία 82 ετών. Γιος του ήταν ο καθηγητής Εμπορικού Δικαίου του Παντείου Πανεπιστημίου Νάσος Μπασαγιάννης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  093b52c3-fde4-4e73-8562-eaea61388680. Ανακτήθηκε στις 23  Απριλίου 2022.
2. ↑  Βουλή των Ελλήνων. 093b52c3-fde4-4e73-8562-eaea61388680. Ανακτήθηκε στις 23  Απριλίου 2022.
3. ↑  Πρόσωπα στο Προσκήνιο και Εκλογές '85, εκδόσεις «*Ορίζων*», σελίδα 266
4. ↑  Φάκελος Κύπρου, Τόμος Β΄, Τα Διαδικαστικά Αρχειοθετήθηκε 2020-03-21 στο Wayback Machine. σελ. 14
5. ↑
6. ↑  Φάκελος Κύπρου: Στη δημοσιότητα ο 5ος και 6ος τόμος Αρχειοθετήθηκε 2019-03-19 στο Wayback Machine. Εφημ. Ναυτεμπορική
7. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 20 Νοεμβρίου 2015.
8. ↑  Πέθανε ο Νάσος Μπασαγιάννης, 20-11-2015.
Ο **Χούλιο Σκιαφίνο** (ισπανικά: *Julio Schiaffino*, 1936 – 23 Ιουνίου 2016) ήταν Αργεντινός καλλιτέχνης εικονογραφημένων εκδόσεων, δημιουργός κόμικς. Υπήρξε βοηθός του Φρανσίσκο Σολάνο Λόπεζ στο έργο «El Eternauta».

Ο Σκιαφίνο ξεκίνησε τη σχεδιαστική του σταδιοδρομία στην Αργεντινή για λογαριασμό του περιοδικού «Mysterix», όπου φιλοτέχνησε τη σειρά «Bull Rockett». Γνωρίσθηκε με το συνάδελφό του Φρανσίσκο Σολάνο Λόπεζ, του οποίου ήταν βοηθός στο εμβληματικό κόμικ «El Eternauta», που εκδόθηκε από την εταιρεία «Frontera» του Έκτωρ Χερμάν Οέστερχελντ (*Ector German Oesterheld,* στο περιοδικό «Hora Cera Hemanal»). Ξανά ως βοηθός εργάσθηκε για τις σειρές «Joe Zonda», «Rolo», «Rul de la Luna», «El Marcianero», «Historias de Guerra» των ίδιων εκδόσεων. Αργότερα ανέλαβε κάποιες από αυτές ο ίδιος, όπως και τη νέα σειρά του Osterheld, «Buster Pike». Από το 1977 μετακόμισε στην Ευρώπη και δούλεψε κυρίως για την εκδοτική εταιρεία Βρετανικών συμφερόντων «Fleetway», για την οποία παρουσίασε την αθλητική σειρά «Hot Shot Hamish & Mighty Mouse» σε σενάριο του Fred Baker, η οποία διήρκεσε επί 18 χρόνια, σε διάφορα περιοδικά. Επίσης απασχολήθηκε στο περιοδικό «Sex Humor», χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμο «Lourdes». Δική του σειρά ήταν και το ποδοσφαιρικό κόμικ «Choripan» στο περιοδικό «Ole»

Παραπομπές
----------

1. ↑  Murió Julio Schiaffino, uno de los protagonistas de la mejor época de Hora Cero y Frontera Ανακτήθηκε στις 10/10/2018
2. ↑  Lambiek Comiclopedia\_Julio Schiaffino Ανακτήθηκε στις 10/10/2018

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 289032757

 |

 |
Το «***Ευλογημένη ανησυχία: Πώς ήλθε σε ύπαρξη το μεγαλύτερο κίνημα στον κόσμο και γιατί κανείς δεν το είδε να έρχεται***» (αγγλ. *Blessed Unrest: How the Largest Movement in the World Came into Being and Why No One Saw It Coming*) είναι ευπώλητο των *New York Times* για το 2007 από τον Πολ Χόουκεν (Paul Hawken).

Περιεχόμενο
-----------

Το βιβλίο πραγματεύεται τους πολλούς μη κερδοσκοπικούς οργανισμούς και κοινοτικές οργανώσεις, αφιερωμένες σε πολλούς διαφορετικούς σκοπούς, τους οποίους ο Χόουκεν αποκαλεί περιβαλλοντικό και κοινωνικής δικαιοσύνης κίνημα. Ο Χόουκεν εξηγεί ότι είναι ποικιλόμορφο κίνημα χωρίς χαρισματικό ηγέτη, χωρίς βασική, ενοποιητική ιδεολογία, το οποίο δεν αναγνωρίζεται από τους πολιτικούς και τα Μ.Μ.Ε. Ο συγγραφέας ισχυρίζεται ότι το συγκεκριμένο κίνημα έχει τη δυνατότητα να ωφελήσει τον πλανήτη. Σύμφωνα με το *Metropolis Magazine*, το βιβλίο αντιπροσωπεύει αναζητήσεις στην ιστορία του περιβαλλοντικού κινήματος και προβλέψεις για το μέλλον του

Κριτικός των *New York Times* αναφέρει ότι το *Ευλογημένη Ανησυχία* πραγματεύεται ένα κίνημα το οποίο κανείς δεν έχει παρατηρήσει, ούτε οι ίδιοι οι εμπλεκόμενοι κατά τόπους. Για τον ίδιο, το εξέχον σημείο του βιβλίου είναι η εξαιρετική κριτική του Χόουκεν στην επίθεση της χημικής βιομηχανίας στο *Σιωπηλή Άνοιξη* της Ρέιτσελ Κάρσον (Rachel Carson) το 1962, την περίοδο κατά την οποία πάλευε με τον καρκίνο. Ο Χόουκεν, επίσης, καταγράφει τις ιστορίες άλλων ανθρώπων, που συνάντησαν δυσκολίες γιατί αντιστάθηκαν σε μεγάλες εταιρείες.

Δείτε επίσης
------------

* *Blessed Unrest*: η ταινία

Σημειώσεις παραπομπές
---------------------

1. ↑  archive.org/details/blessedunresthow00hawk. Ανακτήθηκε στις 2  Φεβρουαρίου 2019.
2. 1 2 3  Healing by the community spirit *ECOS*, Oct-Nov 2008, σσ. 145-146.
3. ↑  Paul Hawken (2007). *Blessed Unrest: How the Largest Movement in the World Came into Being and Why No One Saw It Coming*. Viking Press. ISBN 978-0-670-03852-7
4. ↑  James M. Sheehan. Blessed unrest: how the largest movement in the world came into being and why no one saw it coming (book review) Αρχειοθετήθηκε 2011-10-05 στο Wayback Machine. *The Electronic Journal of Sustainable Development*, (2008) 1(2), σελ. 56.
5. ↑  Blessed Unrest στο *Metropolis Magazine*.
6. ↑  Robert Sullivan. Grass Roots Rising *The New York Times*, August 5, 2007.
**Ο Λακ Λόνγκ Κουάν** (κυριολεκτικά "Δράκοντας Λόρδος του Λακ"; επίσης ως **Χούνγκ Χιέν Βουόνγκ**) είναι ο δεύτερος βασιλέας της δυναστείας Χόνγκ Μπάνγκ του αρχαίου Βιετνάμ (γνωστό τότε ως Βάν Λάνγκ και πριν ως Ξιχ Κούι). Ο Κουάν ήταν ο γιος και ο μόνος διάδοχος του βασιλέα Ντουόνγκ Βουόνγκ (ο πρώτος βασιλιάς των Χούνγκ) που κυβέρνησε το Ξιχ Κούι. Εκτιμάται ότι έγινε βασιλιάς το έτος 2793 π.Χ.

Σήμερα,η ζωή του έχει δημιουργήσει πολλούς θρύλους. Η σύζυγος του, Άου Κο, γέννησε 100 αυγά με τα οποία γεννήθηκαν 100 παιδιά, με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν τα σημερινά 100 βιετναμέζικα οικογενειακά ονόματα. Μια μέρα, ο βασιλιάς, ταξίδεψε μέσω θαλάσσης με τα μισά παιδιά, ενώ η σύζυγος του πήγε στην ορεινή περιοχή με τα άλλα 50 παιδιά που είχαν απομείνει. Ο μεγαλύτερος γιος, που ακολούθησε την μητέρα του, αργότερα έγινε ο διάδοχός του.

Γενεαλογία
----------

Ο πατέρας του Λακ Λόνγκ Κουάν ήταν ο Κινχ Ντουόνγκ Βουόνγκ.

Στην βιετναμική βιβλιογραφία
----------------------------

Τα βιβλία *Đại Việt sử ký toàn thư* (του 15ου αιώνα) και το *Lĩnh Nam chích quái* (του 14ου αιώνα) αναφέρονται στον θρύλο της Άου Κο.

Μεταθανάτιες τιμές
------------------

Οι περισσότερες πόλεις του Βιετνάμ έχουν κύριες οδούς που έχουν το όνομά του. Ο ίδιος προώθησε την εκπαίδευση, και είναι σε μερικές μορφές της λαικής θρησκευτική πίστης είναι θεός.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ngô Thì Sĩ, Việt sử Tiêu án]
2. ↑  Roseane M Santos *An Unashamed Defense of Coffee* - Page 268 2009 "A Vietnamese myth claims that the Vietnamese people of various tribes were born outside the womb following the marriage of Lạc Long Quân (Dragon Chief) and Âu Cơ (the Fairy), but Vietnamese historians consider the Dong Son civilization .
3. ↑  Nghia M. Vo *Saigon: A History* 2011 -- Page 285 "According to legend, King Lạc Long Quân wed fairy Âu Cơ who gave him 100 children.
4. ↑  Keith Weller Taylor: *The Birth of Vietnam*.
5. ↑  Keith Weller Taylor: *The Birth of Vietnam*.
6. ↑  *Vietnam Country Map*. Periplus Travel Maps. 2002–2003. ISBN 0-7946-0070-0.
7. ↑  Marie-Carine Lall, Edward Vickers - *Education As a Political Tool in Asia* - Page 143 2009 "'Vietnamese-ness'.
8. ↑  Andrea Lauser, Kirsten W. Endres - *Engaging the Spirit World: Popular Beliefs and Practices in Modern Vietnam* 2012 - Page 93 "of the Water Palace are linked to the mythical foundation of the country and they are considered to be descendants of the Dragon King of Động Đình, father of the mythic founder of the country, Lạc Long Quân.
9. ↑  Philip Taylor *Modernity and Re-Enchantment: Religion in Post-Revolutionary Vietnam* Page 68 2007 "According to legend, all Vietnamese people can trace their ancestry back to the marriage of the dragon father Lạc Long Quân and the fairy mother Âu Cơ.
Ο **Κωστής Μουδάτσος** (Κωνσταντίνος Μουδατσάκης) είναι Έλληνας ζωγράφος. Γεννήθηκε στο Ηράκλειο Κρήτης το 1950. Σπούδασε Νομική στη Θεσσαλονίκη και έπειτα ειδικεύτηκε στην Ιστορία του Δικαίου στο Νανσί της Γαλλίας. Εκεί σπούδασε παράλληλα και στη Σχολή Καλών Τεχνών (1976 – 1980). Από το 1976, παρουσιάζει το έργο του σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

Το 2004 συμμετείχε στο επετειακό αφιέρωμα των  «80 χρόνων του υπερρεαλισμού», στο Πνευματικό Κέντρο Δήμου Λευκάδος και στην έκθεση «Ακρίτες της Ευρώπης», στο Βυζαντινό Χριστιανικό Μουσείο Αθηνών και στην έκθεση «Ελαίας Εγκώμιον», που παρουσιάστηκε στο Μέγαρο Ακαδημίας Αθηνών και αργότερα σε άλλα μέρη της Ελλάδας και στη Ν. Υόρκη.

Το 2008 συμμετείχε στην έκθεση «Κοινή Ευρωπαϊκή Πολιτιστική Κληρονομιά», στην Πολωνία και στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο Σόφιας στη Βουλγαρία.

Η ζωγραφική του κινείται ανάμεσα σε δύο κόσμους, εκείνον της πραγματικότητας και της λογικής και εκείνον της φαντασίας, της παραδοξότητας και του μυστηρίου.

Το 2009 παρουσίασε στη Βασιλική του Αγίου Μάρκου, στο Ηράκλειο, την έκθεση 'Γεωμετρώντας τη Μνήμη'. Στα έργα της ενότητας αυτής ο Κωστής Μουδάτσος χρησιμοποιεί ένα κάναβο με υποδιαιρέσεις και αρμονικές χαράξεις. Το κάθε έργο τεμαχίζεται έτσι σε μικρά τετράγωνα, αποτελείται από πολλές εικόνες, ενίοτε και κολάζ, που όμως από μακριά σχηματίζουν ένα ενιαίο θέμα. Στη δημιουργία αυτής της τεχνικής αυτής τον οδήγησαν οι μνήμες του από το τυπογραφείο του παππού του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Κωστής Μουδάτσος». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Δεκεμβρίου 2019.
2. ↑  «Ελαίας Εγκώμιον».
3. ↑  «Κωστής Μουδάτσος». [*νεκρός σύνδεσμος*]
4. ↑  «Ο Κώστας Μουδάτσος στο AΡt Athina».
5. ↑  «Κωστής Μουδάτσος, Ζωγραφική».
Ο **Ευλογιασμός** (*αγγλ.* Variolation) ήταν παλαιά τεχνική, εν είδει *εμβολιασμού*, η οποία αρχικά χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά μάλλον στην Κίνα- για την ανοσοποίηση των ανθρώπων έναντι της ευλογιάς (από τον ιό *Variola*) με υλικό που λαμβάνονταν από έναν ασθενή με ευλογιά, ή από άτομο που είχε νοσήσει από ευλογιά, με την ελπίδα ότι θα νοσούσε τη λοίμωξη αυτή με πολύ ελαφρότερα συμπτώματα.

Η ιδέα της πρόκλησης ανοσίας από μία ασθενή μορφή μίας ασθένειας ως προς την ασθένεια αυτή δεν ήταν καινούργια- ήταν γνωστή εδώ και αιώνες για την ευλογιά. Ο Έντουαρντ Τζέννερ είχε ανακαλύψει το σχετικό εμβολιασμό χρησιμοποιώντας ευλογιά των βοοειδών (δαμαλισμός), το 1796, μια μέθοδο που ήταν διαδεδομένη στα χρόνια του Λουί Παστέρ.

Παλαιά τεχνική
--------------

Η διαδικασία αυτής της αρχέγονης τεχνικής πρόληψης (σαφέστατα όχι εμβολιασμού), συνηθέστερα γινόταν με το τρίψιμο κονιορτοειδούς κηλίδας ευλογιάς, ή συλλογή του υγρού (*πύον*) από φλύκταινες σε επιφανειακές γρατσουνιές που γίνονταν στο δέρμα. 

Ο ασθενής ανέπτυσσε φλύκταινα όμοια με εκείνα που προκαλούνται από την ευλογιά και συνήθως νοσούσε μια λιγότερο σοβαρή ασθένεια, από ότι με τη φυσική ευλογιά. Μετά από περίπου 2-4 εβδομάδες, τα συμπτώματα υποχωρούσαν, δείχνοντας εμφανώς μια επιτυχημένη ανάρρωση και ανοσία. 

Η μέθοδος χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στην Κίνα, την Ινδία και τη Μέση Ανατολή προτού εισαχθεί στην Αγγλία και τη Βόρεια Αμερική τη δεκαετία του 1720. Η τεχνική αυτή δεν χρησιμοποιείται πλέον σήμερα. Αντικαταστάθηκε από το εμβόλιο ευλογιάς, μια ασφαλέστερη και σίγουρη ιατρική λύση.

Ιστορικό
--------

Ο σπουδαίος Άγγλος γιατρός Έντουαρντ Τζέννερ (1749–1823) θεωρείται ευρέως ως *«ο πατέρας του εμβολιασμού»*. Ωστόσο, η προέλευση του εμβολιασμού, με την πρωταρχική τεχνική του Ευλογιασμού, βρίσκει τις ρίζες του πολύ πίσω στο παρελθόν. 

Αυτή έγινε δημοφιλής στην Ευρώπη από τη συγγραφέα και την ποιήτρια Lady Mary Wortley Montagu, γνωστή για τα *«γράμματα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας»*. Ως σύζυγος του Βρετανού πρέσβη στην Τουρκία, είδε για πρώτη φορά την εφαρμογή της τεχνικής αυτής στην Κωνσταντινούπολη το 1717, την οποία ανέφερε με επιστολή της σε φίλους της στη Βρετανία. 

Τον επόμενο χρόνο, η κόρη της υποβλήθηκε στην τεχνική *Ευλογιασμού* στην Αγγλία το 1721. Η τεχνική, ωστόσο, αντιμετωπίστηκε αρχικά με μέγιστο σκεπτικισμό και αρνητικότητα, τόσο πολύ, ώστε η πρώτη πειραματική εφαρμογή της στην Αγγλία (συμπεριλαμβανομένης της επακόλουθης πρόκλησης για την ευλογιά) πραγματοποιήθηκε σε 6 φυλακισμένους – καταδικασμένους σε θάνατο δια απαγχονισμού, στους οποίους είχαν υποσχεθεί ελευθερία εάν επιζούσαν. Πράγματι έτσι και έγινε, αφού το πείραμα αυτό επέτυχε. 

Τελικά η τεχνική αυτή έμελλε να αντικατασταθεί πλήρως από τον πολύ ασφαλέστερο και επιστημονικά ορθό *«εμβολιασμό»* κατά της ευλογιάς, όπως επινοήθηκε από τον γιατρό δρ. Τζέννερ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  
Silverstein, Arthur M. (2009). *A History of Immunology* (2nd έκδοση). Academic Press. σελ. 293. ISBN 9780080919461.
2. ↑
3. ↑
4. ↑  Boylston, Arthur (28 July 2012). «The origins of inoculation». *Journal of the Royal Society of Medicine* **105** (7): 309–313. doi:10.1258/jrsm.2012.12k044. PMID 22843649.
5. ↑
6. ↑
Ο **Κωστής Χαιρόπουλος**, (1871-1935), ήταν Έλληνας δημοσιογράφος, χρονογράφος, εκδότης βιβλίων - εφημερίδας και βουλευτής.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε και πέθανε στην Αθήνα. Ήταν γιος του Καστοριανού σχολάρχη Χριστόδουλου Χαιρόπουλου. Αν και σπούδασε νομικά προτίμησε ν΄ ασχοληθεί στη συνέχεια με τη δημοσιογραφία χωρίς ποτέ να δικηγορήσει. Υπήρξε συνεργάτης του Ευάγγελου Κουσουλάκου στο σατυρικό "Σκριπ". Όταν αυτό μετατράπηκε σε καθημερινή πολιτική εφημερίδα ο Χαιρόπουλος ανέλαβε αρχισυντάκτης της για πολλά χρόνια. Αργότερα ασχολήθηκε με την έκδοση βιβλίων όπου και αναδείχθηκε ένας από τους σημαντικότερους εκδότες.

Από τα κέρδη των εκδοτικών του επιχειρήσεων το 1903 εξέδωσε την ημερήσια εφημερίδα "Χρόνος" η οποία και αποτέλεσε το επίσημο δημοσιογραφικό όργανο του κινήματος στο Γουδί και από τις στήλες της οποίας φέρεται να υποστηρίχθηκε η ιδέα της πρόσκλησης του Ε. Βενιζέλου από την Κρήτη. Πρωτοστάτησε όμως και σε κάθε άλλη προοδευτική πολιτική και κοινωνική κίνηση της εποχής. Αυτό είχε ως συνέπεια αφενός ν΄ απαγορευθεί η έκδοσή της το 1917 από το επαναστατικό στρατοδικείο, (εγκάθετη κυβέρνηση Βενιζέλου) αφετέρου ο διευθυντής του να συλληφθεί και να φυλακισθεί μέχρι το 1920.

Το 1920, με την μεταπολίτευση, η εφημερίδα "Χρόνος" άρχισε να επανεκδίδεται μέχρι το 1923 όπου και πάλι απαγορεύθηκε η κυκλοφορία της, επίσης από επαναστατικό στρατοδικείο. Το 1924 ξανάρχισε η κυκλοφορία της όπου και ανεστάλη για τρίτη φορά τον επόμενο χρόνο, το 1925. 

* Τελευταία η εφημερίδα ο "Χρόνος" επανεκδόθηκε το 1939, μετά τον θάνατό του, οριστικά πλέον από τον γιο του, επίσης δημοσιογράφο και μουσικοσυνθέτη τον Χρήστο Χαιρόπουλο.

Ο Κωστής Χαιρόπουλος ως δημοσιογράφος είχε επιδείξει ιδιαίτερο θάρρος και πείσμα σε οτιδήποτε παράνομο συνέβαινε, με αναμφισβήτητο ταλέντο δημοσιογραφίας. Η δε εφημερίδα του είχε γίνει φυτώριο των εκλεκτότερων στη συνέχεια δημοσιογράφων, "*της δημοσιογραφικής καλάμου*" όπως συνηθίζονταν τότε να λέγονται. Κύριο αντικείμενο της αρθρογραφίας του ήταν το χρονογράφημα που σημείωσε τεράστια επιτυχία. Με αυτό το είδος συνεργάσθηκε και με άλλες εφημερίδες όπως με την "Νέα Ημέρα", την "Πρωΐα" κ.ά. συγγράφοντας πλήθος χρονογραφημάτων με το γενικό τίτλο "Η κωμωδία της ζωής" και υπογράφοντας με το ψευδώνυμο "Απόμαχος".  
 
Επίσης στην εφημερίδα "Πρωΐα" το 1926 δημοσίευσε τα γεγονότα στο Γουδί όπως ο ίδιος τα έζησε καθώς και μεγάλο αριθμό δημοσιογραφικών απομνημονευμάτων με τον γενικό τίτλο "Δέκα χρόνια δημοσιογραφίας" που χαρακτηρίζονται σήμερα σημαντικού ιστορικού και λαογραφικού ενδιαφέροντος και ιδιαίτερα στους ερευνητές της ιστορίας της ελληνικής δημοσιογραφίας.

Ο Κωστής Χαιρόπουλος υπήρξε επίσης και βουλευτής, είχε εκλεγεί δύο φορές βουλευτής της Φλώρινας.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| Wikisource logoWikisource logo | Στη Βικιθήκη υπάρχει υλικό που έχει σχέση με το θέμα:  **Κωστής Χαιρόπουλος** |

* "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ.18ος, σελ.512
* "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ.60, σελ.329.
Ο **Ευκτήμων ο Αθηναίος** ήταν αρχαίος Έλληνας αστρονόμος, μετεωρολόγος και γεωγράφος της κλασικής εποχής (5ος αιώνας π.Χ.). Υπήρξε μαθητής του Μέτωνος με τον οποίο και συνεργάσθηκε στενά μαζί του. Ήταν Αθηναίος στη καταγωγή, εξ ου το παρωνύμιο, πλην όμως έζησε επί μακρόν στην Αμφίπολη, στη Μακεδονία.

Γενικά
------

Ο Ευκτήμων αναφέρεται τόσο από τον Βιτρούβιο όσο και από τον Πτολεμαίο. Από κοινού με τον Μέτωνα πραγματοποίησε μία σειρά παρατηρήσεων των ηλιοστασίων προκειμένου να υπολογισθεί με μεγαλύτερη ακρίβεια η διάρκεια του τροπικού έτους. Επίσης μαζί με τον Μέτωνα καθόρισε τις σχέσεις του ηλιακού και σεληνιακού έτους. Ο Γεμίνος ο Ρόδιος και ο Πτολεμαίος αναφέρουν εργασίες του Ευκτήμονος που περιλαμβάνονταν στο σύγγραμμά του με τον τίτλο "Παράπηγμα", ως πηγή σχετικά με την ανατολή και τη δύση των απλανών αστέρων. Επίσης και ο Θεόφραστος έχει κάνει αναφορά περιλαμβάνοντας αποσπάσματα από το έργο του Ευκτήμονος. Ο Ευκτήμων πέθανε περί το έτος 432 π.Χ..

Έργο
----

Δύο σπουδαία συγγράμματα φέρονται να συνέγραψε ο Ευκτήμων ο Αθηναίος υπό τους τίτλους:

1. το «**Παράπηγμα**» που αφορά αστρονομικές παρατηρήσεις πρωινών και εσπερινών εμφανίσεων των αστέρων και
2. ο «**Περίπλους της έσω θαλάσσης**», που αφορά γεωγραφικές παρατηρήσεις και περιγραφές της Μεσογείου.

Σημείωση
--------

Ο κρατήρας **Ευκτήμων** στο βόρειο ημισφαίριο της Σελήνης πήρε το όνομά του προς τιμή του αρχαίου αυτού αστρονόμου.

Πηγές
-----

* «Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου» τομ. 7ος, σελ. 436.
* Κ. Γεωργακόπουλος "Αρχαίοι Έλληνες Θετικοί Επιστήμονες" Εκδ. Γεωργιάδης - Αθήναι 1995 σελ. 192-3.

Εκδόσεις
--------

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ο Ευκτήμων στο *Imago Mundi* (στα γαλλικά)
* The Ancient Library
* Ελληνική Αστρονομία Αρχειοθετήθηκε 2016-04-07 στο Wayback Machine.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 64395611
* GND: 102392587

 |

 |
Άποψη του παρεκκλησίου του Αγίου Νικολάου, ιδιωτικού ευκτηρίου του μοναστηριού του Νέου Βαλάμο, στο Χεϊνεβέσι της Φινλανδίας.
Το **ευκτήριο**, επίσης γνωστό ως **ευκτήριος οίκος**, ήταν όρος ο οποίος χρησιμοποιείτο εντός της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, καθώς και άλλων ανατολικών ορθόδοξων κρατών, όπως η Γεωργία, για τον ορισμό ιδιωτικού χαρακτήρα εκκλησιών - προσευχητηρίων και παρεκκλησίων - οι οποίες είτε αποτελούσαν χωριστές οντότητες είτε υπάγονταν σε κεντρικούς χώρους δημοσίας λατρείας, γνωστούς ως «καθολικές εκκλησίες».

Το νομικό καθεστώς των παρεκκλησίων εντός ιδιωτικών οικιών επρόκειτο για αμφιλεγόμενο ζήτημα στο πλαίσιο του βυζαντινού δικαίου για αριθμό αιώνων. Με απώτερο σκοπό την εξασφάλιση του γεγονότος πως τα ιδιωτικού χαρακτήρα ευκτήρια θα παρέμεναν ως χωριστές οντότητες και δεν θα επιβάρυναν περαιτέρω την κυρίως εκκλησία, καθώς και με απώτερο σκοπό την αποτροπή διαδόσεως αιρέσεων, ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός Α΄ (βασίλευσε μεταξύ 527-565) εισήγαγε αριθμό προϋποθέσεων για την ανέγερσή τους, ενώ, παράλληλα, επέβαλε ορισμένους περιορισμούς, συμπεριλαμβανομένης, μεταξύ άλλων, της απαγόρευσης τελέσεως λειτουργίας εντός των προσευχητηρίων ιδιωτικών οικιών. Το 692, η Εν Τρούλω Σύνοδος επέκτεινε τη συγκεκριμένη απαγόρευση και στην τέλεση βαπτίσεων. Κατά τη διάρκεια της περιόδου βασιλείας του Λέοντα ΣΤ΄ του Σοφού (βασίλευσε μεταξύ 886-912), οι συγκεκριμένοι περιορισμοί άρθηκαν, ωστόσο, ο μετέπειτα πατριάρχης Αλέξιος ο Στουδίτης απεφάνθη πως η άρση αυτή οδήγησε σε αριθμό καταχρήσεων, ενώ, παράλληλα, στερούσε τους κατά τόπους επισκόπους από μεγάλο μέρος του ελέγχου τον οποίον οι τελευταίοι είχαν επί του κλήρου, καθώς και των υπαγόμενων προς αυτούς κτήσεων. Ως αποτέλεσμα, το 1028, προχώρησε στην απαγόρευση της χρήσεως των ευκτηρίων για σκοπούς πέραν της τέλεσης λειτουργίας. Ο Θεόδωρος Βαλσαμών, Βυζαντινός εξέχων λόγιος επί του κανονικού δικαίου, υποστήριξε το δικαίωμα των κτητόρων στην τέλεση λειτουργιών, ανά τακτά χρονικά διαστήματα, καθώς και βαπτίσεων εντός των ευκτηρίων τους, ωστόσο, ήταν κατά της ιδέας της χρήσεως θρησκευτικού χαρακτήρα κτιρίου με απώτερο σκοπό το ιδίων οικονομικό όφελος. Σύμφωνα με τον ίδιο, ο ευκτήριος οίκος ήταν εκκλησία η οποία δεν είχε καθαγιαστεί μέσω χρίσματος, εναπόθεσης λειψάνων μάρτυρος, καθώς και της ενθρόνισης λειτουργού ιεράρχη.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Magdalino 1991, σελ. 745.
2. ↑  Thomas 1987, σελίδες 168–170.
3. ↑  Thomas 1987, σελ. 229.
4. ↑  Thomas 1987, σελίδες 232–233.

Πηγές
-----

* (Αγγλικά) Magdalino, Paul (1991). «Eukterion». Στο: Kazhdan, Alexander, επιμ. *The Oxford Dictionary of Byzantium*. Οξφόρδη και Νέα Υόρκη: Oxford University Press, σελ. 745. ISBN 0-19-504652-8.
* (Αγγλικά) Thomas, John Philip (1987). *Private Religious Foundations in the Byzantine Empire*. Dumbarton Oaks. ISBN 9780884021643.
Ο **Ζακ Γκι Λαφοντάν** (Jack Guy Lafontant, γεννημένος στο Πορτ ο Πρενς στις 4 Απριλίου 1961) είναι πολιτικός από την Αϊτή και πρωθυπουργός από τον Μάρτιο του 2017.

Βιογραφία και σταδιοδρομία
--------------------------

### Πρώτα χρόνια και σπουδές

Γεννήθηκε το 1961 στην πρωτεύουσα της Αϊτής. Σπούδασε ιατρική και ειδικεύτηκε στη γαστρεντερολογία και στην εσωτερική παθολογία. Έγινε καθηγητής Πανεπιστημίου και μέλος της Αϊτινής Ιατρικής Ένωσης και του Αμερικανικού Κολεγίου Γαστρεντερολογίας.

### Πρωθυπουργία

Διορίστηκε στην πρωθυπουργία στις 22 Φεβρουαρίου 2017, και παρουσίασε την κυβέρνησή του στις 13 Μαρτίου 2017. Η κυβέρνησή του έλαβε ψήφο εμπιστοσύνης από την Γερουσία στις 16 Μαρτίου και από τη Βουλή στις 21 Μαρτίου, με 95 ψήφους υπέρ και 6 κατά και 2 αποχές. Την ίδια ημέρα που η κυβέρνησή του έλαβε ψήφο εμπιστοσύνης ανέλαβε καθήκοντα. Η θέση του ως πρωθυπουργού ήταν η πρώτη που κατέλαβε στην πολιτική του ζωή.

Παραπομπές
----------

1. ↑  VOA News: Haitian Lawmakers Confirm Lafontant as Prime Minister
2. 1 2  *RFI: A la Une: Jack Guy Lafontant, Désigné Nouveau Premier Ministre d’Haïti* (Γαλλικά)
3. ↑  *Loop Haiti: Composition du Cabinet Ministériel de Jack Guy Lafontant* Αρχειοθετήθηκε 2018-07-15 στο Wayback Machine. (Γαλλικά)
4. ↑  *Loop Haiti: Jack Guy Lafontant est Désormais Premier Ministre* (Γαλλικά)
5. ↑  *VOA Afrique: Le Cabinet de Jack Guy Lafontant Entre en Fonction en Haïti* (Γαλλικά)
6. ↑  *RTBF Info: Jack Guy Lafontant, Médecin Inconnu, Devient Premier Ministre en Haïti* (Γαλλικά)

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Jack Guy Lafontant  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |