recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Αντώνιος Θαλλός** (1ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ποιητής από τη Μίλητο, πέντε από τα επιγράμματα του οποίου περιέχονται στην Ελληνική Ανθολογία (AP VI.91, 235; VII.188,373; IX.220) προερχόμενα από τον Στέφανο του Φιλίππου,με το πρώτο από αυτά είναι προς τιμή του Ρωμαίου αυτοκράτορα ή της οικογενείας του. Πιθανώς πρόκειται για τον ίδιο *Θαλλό* ο οποίος ονομάζεται σε μια επιγραφή που ανακαλύφθηκε στη Ρώμη και αναφέρεται ως ο απελευθερωμένος σκλάβος του Ρωμαίου στρατηγού Γερμανικού.Το όνομα εμφανίζεται με διάφορες παραλλαγές στα επιγράμματα, όπως *Θάλλου*, *Θαλοῦ Μιλησίου*, *Θυηλάου*, και *Θυΐλλου*.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) «Thallus, Antonius». *thesaurus.cerl.org*. Ανακτήθηκε στις 21 Αυγούστου 2015.
2. 1 2  (Αγγλικά) «Antonius Thallus Epigrammatic Poet». Brill Reference.
3. ↑  (Αγγλικά) «PerseusCatalog». *catalog.perseus.org*. Ανακτήθηκε στις 21 Αυγούστου 2015.
4. ↑  (Αγγλικά) Thallus, A Dictionary of Greek and Roman biography and mythology - perseus.tufts.edu]
5. ↑  (Ιταλικά) Επιγραφή CIL, VI, 8790 - Epigraphik-Datenbank
6. ↑  (Γαλλικά) Mem. de VAcad. des Inscr. vol. iii. p. 361



|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 52081591
* ISNI: 0000 0003 7146 4817
* GND: 10240724X

 |

 |
Οι όροι **αστυνομοκρατία** ή **αστυνομικό κράτος** περιγράφουν το κράτος στο οποίο η κυβέρνηση χρησιμοποιεί την αστυνομία ως μηχανισμό ελέγχου των πολιτών και καταπίεσης των πολιτικών ή άλλων αντιπάλων της, συνήθως με τρόπο βίαιο και αντισυνταγματικό, παραβιάζοντας τις ατομικές ελευθερίες.

Αστυνομικό κράτος είναι ένας όρος που αρχικά όριζε μια κατάσταση η οποία ρυθμίζεται από την δημόσια διοίκηση, αλλά από τα μέσα του 20ού αιώνα, ο όρος έχει λάβει την συναισθηματική και υποτιμητική έννοια μιας κυβέρνησης που ασκεί την εξουσία αυταρχικά μέσω της αστυνομίας.

Οι πολίτες ενός αστυνομικού κράτους υφίστανται περιορισμούς σχετικά με την ελευθερία κίνησης, επικοινωνίας και έκφρασης πολιτικών ή άλλων απόψεων, οι οποίες υπόκεινται σε έλεγχο και παρακολουθούνται από την αστυνομία, συχνά, με διάφορους τρόπους επιβολής.Ο έλεγχος των πολιτών μπορεί να ασκείται μέσω της μυστικής αστυνομίας (ασφαλίτες) που λειτουργεί έξω από τα όρια που συνήθως επιβάλλονται από ένα κράτος δικαίου. Ο Ρόμπερτ Φον Μωλ, ήταν ο πρώτος που εισήγαγε το κράτος δικαίου στη γερμανική νομολογία, ενώ αντιπαρέβαλε το Rechtsstaat ("νομική" ή "συνταγματική" κατάσταση) με την αριστοκρατική Polizeistaat («αστυνομικό κράτος»).

Παραπομπές
----------

2Σύστημα Εσωτερικών Γερμανικών συνόρων στις αρχές του 1960. Η αστυνομία δήλωνε ότι είναι δύσκολο να φύγει κανείς.3Τρίτης γενιάς εσωτερικό γερμανικό σύστημα συνόρων, περίπου το 1984.
1. ↑  Tipton, Elise K. (17 Δεκεμβρίου 2013). *Το Ιαπωνικό αστυνομικό κράτος: Το Tokko στον μεσοπόλεμο*. A&C Black. σελίδες 14–. ISBN 9781780939742. Ανακτήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 2014.
2. ↑  *Το Λεξικό της Παγκόσμιας Ιστορίας*, Market House Books, Τυπογραφείο Πανεπιστημίου Οξφόρδης, 2000.
3. ↑  "Το αστυνομικό κράτος", Chapman, Β, Κυβέρνηση και Αντιπολίτευση, Vol.3: 4, 428-440, (2007). Προσβάσιμο σε απευθείας σύνδεση στο  Αρχειοθετήθηκε 2020-09-22 στο Wayback Machine. άντλησε 15 Αυγούστου 2008.

Πηγές
-----

* Γ. Μπαμπινιώτης, *Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας*, 1998.

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **αστυνομοκρατία**  |
Διάφορα παραδείγματα φορεμάτωνΤο **φόρεμα** (επίσης γνωστό ως **φουστάνι**) είναι ένα ένδυμα που παραδοσιακά φοριέται από γυναίκες ή κορίτσια και αποτελείται από μια φούστα με προσαρτημένο μπούστο (ή ένα αντίστοιχο μπούστο που δίνει την εντύπωση ενός ενιαίου ενδύματος). Αποτελείται από ένα πάνω μέρος που καλύπτει τον κορμό και κρέμεται πάνω από τα πόδια. Το φόρεμα μπορεί να είναι οποιοδήποτε μονοκόμματο ένδυμα με φούστα οποιουδήποτε μήκους και μπορεί να είναι επίσημο ή απλό.

Ένα φόρεμα μπορεί να έχει μανίκια, τιράντες ή να συγκρατείται με λάστιχο γύρω από το στήθος, αφήνοντας τους ώμους γυμνούς. Τα φορέματα διαφέρουν επίσης σε χρώμα.

Το τελείωμα των φορεμάτων ποικίλλει ανάλογα με τη σεμνότητα, τον καιρό, τη μόδα ή το προσωπικό γούστο εκείνης που το φοράει.

Γενικά
------

Τα φορέματα είναι εξωτερικά ενδύματα που αποτελούνται από ένα μπούστο και μια φούστα και μπορούν να κατασκευαστούν σε ένα ή περισσότερα κομμάτια. Τα φορέματα είναι γενικά κατάλληλα τόσο για επίσημη όσο και για περιστασιακή χρήση στη Δύση για γυναίκες και κορίτσια.

Ιστορικά, τα φορέματα μπορούσαν επίσης να περιλαμβάνουν και άλλα είδη ένδυσης, όπως κορσέδες, κίρλες, παρτέτες, μεσοφόρια, ποδιές και στομάχια.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Condra, Jill (2008). *The Greenwood Encyclopedia of Clothing Through World History: 1801 to the present* (στα Αγγλικά). Greenwood Publishing Group. σελ. 59. ISBN 9780313336652.
2. ↑  Davis, Michael (2007). *Art of dress designing* (1st έκδοση). Delhi: Global Media. ISBN 978-81-904575-7-6.
3. ↑  «The definition of dress». *Dictionary.com*. Ανακτήθηκε στις 29 Ιανουαρίου 2018.
4. 1 2  Picken 1957, σελ. 101.
5. ↑  Edwards 2017, σελ. 20.
6. ↑  Cunningham 2003, σελ. 20.
7. ↑  Edwards 2017, σελ. 30.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Dresses στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh97005993
* GND: 4114219-6

 |

 |
Οι **αστυνόμοι** (αρχαία ελληνικά: *ἀστυνόμοι*) ήταν άρχοντες της Αθηναϊκής Δημοκρατίας οι οποίοι ανήκαν στην ομάδα των αγορανόμων. Κατείχαν το συγκεκριμένο αξίωμα για διάρκεια ενός έτους, ενώ είχαν υπό την ευθύνη τους την καθαριότητα και την επιτήρηση των οδών της Αθήνας. Συνολικά δέκα στον αριθμό, οι αστυνόμοι ορίζονταν μέσω κλήρωσης, ενώ ήταν διαμοιρασμένοι σε δύο ομάδες: πέντε για την Αθήνα και πέντε για τον λιμένα του Πειραιά.

Εντός του έργου του υπό τον τίτλο *Αθηναίων Πολιτεία*, ο Αριστοτέλης περιγράφει με ακρίβεια το ρόλο των αστυνόμων οι οποίοι, στα πλαίσια των περισσότερων εκ των αρμοδιοτήτων τους, μεριμνούσαν για την εφαρμογή του νόμου, όπως και συνέβαινε στις περιπτώσεις της ενοικίασης μουσικών για συμπόσια: 

> Μεριμνούσαν, ώστε οι φλαουτίστριες, οι λυράρισες και οι κιθαρίστριες να μην ενοικιάζονται έναντι ποσού υψηλότερου των δύο δραχμών, ενώ στην περίπτωση κατά την οποία αριθμός ανθρώπων επιθυμούσαν την ίδια γυναίκα, επέλεγαν μέσω κλήρωσης για τον ορισμό της και την ενοικίαζαν σε εκείνον ο οποίος αναδεικνυόταν ως ο κερδισμένος της συγκεκριμένης κλήρωσης..
> 
>

Δείτε επίσης
------------

* Οδοποιοί

Παραπομπές
----------

1. ↑  Robert Flacelière, *La Vie quotidienne en Grèce au temps de Périclès*, Hachette, 1971, σ. 25.
2. 1 2  Αριστοτέλης, *Αθηναίων Πολιτεία*, L, 2.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Αρχαία Ελλάδα
 |

 |
Ο **Τσέζαρε Μαλντίνι** (*Cesare Maldini*, 5 Φεβρουαρίου 1932 - 3 Απριλίου 2016) ήταν Ιταλός διεθνής ποδοσφαιριστής, που αγωνιζόταν ως αμυντικός, και προπονητής ποδοσφαίρου.

Ξεκίνησε την αγωνιστική του σταδιοδρομία από την ομάδα της Τριεστίνα το 1952 και το 1954 μεταγράφηκε στη Μίλαν. Έως το 1966 που αποχώρησε (για να κλείσει την καριέρα του στην Τορίνο την περίοδο 1966-67) ο Τσέζαρε Μαλντίνι έλαβε μέρος σε σχεδόν 350 επίσημους αγώνες, κατακτώντας τέσσερις εγχώριους τίτλους πρωταθλητή και έναν ευρωπαϊκό (1962-63). Σαν προπονητής (έως και το 2002) εργάσθηκε στη Μίλαν (2 φορές), στην Εθνική Ομάδα (ως βοηθός και ως πρώτος προπονητής σε τμήματα υποδομών), στην Πάρμα, τη Φότζα, την Τερνάνα και την Εθνική Ομάδα της Παραγουάης. Είναι ο πατέρας του ρέκορντμαν συμμετοχών της Μίλαν, επίσης διεθνή Πάολο Μαλντίνι και παππούς των Κριστιάν και Ντανιέλ Μαλντίνι, επίσης ποδοσφαιριστών της ομάδας. Ο Τσέζαρε Μαλντίνι είναι μέλος του *Hall of Fame* της Μίλαν

Απεβίωσε το 2016 σε ηλικία 84 ετών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (πολλαπλές γλώσσες) *Transfermarkt*. 174159. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. 1 2  «Encyclopædia Britannica» (Αγγλικά) biography/Cesare-Maldini. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
3. 1 2  www.raisport.rai.it/dl/raiSport/Articoli/Calcio-e-morto-Cesare-Maldini-97dfa573-9303-4bff-8136-06a04bca743c.html.
4. ↑  (πολλαπλές γλώσσες) *Transfermarkt*. 5781. Ανακτήθηκε στις 4  Απριλίου 2022.
5. ↑  "*Cesare Maldini*"
6. ↑  «Πέθανε ο Τσέζαρε Μαλντίνι» (στα αγγλικά).. Ανακτήθηκε στις 2018-04-05.

Πηγές
-----

• Ο Τσέζαρε Μαλντίνι στο gazzetta.gr
Ο **Αντώνιος Αντωνιάδης** ήταν Έλληνας εθνικός ευεργέτης.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Η καταγωγή του ήταν από την Κρήτη. Γεννήθηκε στον Πειραιά στις 6 Ιανουαρίου 1836. Πατέρας του ήταν ο Ιωάννης.

Σε ηλικία δεκαεπτά χρονών γράφτηκε στην Φιλοσοφική Σχολή του Εθνικού Πανεπιστημίου και αποφοίτησε με άριστα στο διδακτορικό της Φιλοσοφίας το 1858. 

Διορίστηκε καθηγητής στο Γυμνάσιο της Πάτρας, απολύθηκε όμως το 1862 για πολιτικούς λόγους. Πήγε στην Κρήτη και επέστρεψε στην Ελλάδα το 1866, όταν διορίστηκε καθηγητής στο Γυμνάσιο του Πειραιά. Ίδρυσε τον Εθνικό Δραματικό Σύλλογο.

Απεβίωσε στην Αθήνα στις 3 Μαρτίου 1905. Κληροδότησε την περιουσία του στο Εθνικό Πανεπιστήμιο.

Συγγράμματα
-----------

Ο Αντωνιάδης ασχολήθηκε και με τη λογοτεχνία. Έγραψε:

* «Φίλιππος ο Μακεδών», δράμα βραβευθέν στον ποιητικό διαγωνισμό του Βουτσιναίου το 1865
* «Κρητηΐς», έπος

Πηγές
-----

* Εθνικόν και Καποδιστριακόν Πανεπιστήμιον Αθηνών (1921). Δημήτριος Α. Δημητριάδης, επιμ. *Οι ευεργέται των πανεπιστημίων : Βιογραφικόν απάνθισμα μετά εικόνων*. Εν Αθήναις: Τυπογραφικά Καταστήματα Ταρουσοπούλου. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 25 Μαΐου 2010.
Ο **Τσέζαρε Κολόμπο** (*ιταλικά : Cesare Colombo*) (Λα Σπέτσια 1899 - 1945), ήταν Ιταλός πρωταθλητής της αντισφαίρισης.

Στο εθνικό πρωτάθλημα της Ιταλίας ήταν πρώτος στο απλό το 1919 και το 1922, στο διπλό αντρών το 1913, 1919, 1921, 1922, και στο διπλό μεικτό το 1919, 1920 και το 1925. 

Είχε συμμετάσχει στο "International Lawn Tennis Challenge" το 1920, το 1922, και το 1925. Στο Γουίμπλεντον το 1922 όπου δεν κατάφερε να περάσει στον δεύτερο γύρο. Στο Ρολάν Γκαρός συμμετείχε το 1926 όπου αποκλείστηκε πάλι στον πρώτο γύρο. Συμμετείχε και στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα σε σκληρό τερέν το 1921 και το 1923, στο Διεθνές πρωτάθλημα της Ιταλίας και σε άλλα μικρότερα τουρνουά.

Στο Κύπελλο Ντέιβις συμμετείχε με την Ιταλία το 1922, 1923, 1924 και το 1925 σημειώνοντας 11 ήττες.

Είχε συμμετάσχει στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αμβέρσας το 1920 στο απλό όπου αποκλείστηκε στον δεύτερο γύρο και στο διπλό αντρών όπου με συμπαίκτη τον Μίνο Μπαλμπί αποκλείστηκαν στα προημιτελικά και στο διπλό μεικτό με συμπαίκτρια την Ροζέτα Γκαλιαρντί αποκλείστηκαν στον δεύτερο γύρο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *ATP website*. CK54. Ανακτήθηκε στις 27  Απριλίου 2022.
2. ↑  Albo d'oro dei *campionati assoluti di tennis Αρχειοθετήθηκε 2010-07-22 στο Wayback Machine.* dal sito della FIT
3. ↑  «tennis archives-Cesare Colombo». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 29 Απριλίου 2017.
4. ↑  Davis Cup Page
5. ↑  «sports-reference.com». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Δεκεμβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 29 Απριλίου 2017.
Το **Αρζνί** (αρμενικά: Արզնի, συριακά: ܐܪܙܢܝ) είναι χωριό θέρετρο στην επαρχία Κοτάικ της Αρμενίας, που βρίσκεται στο φαράγγι Χραζντάν. Ιδρύθηκε κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα από Ασσύριους Χριστιανούς που μετανάστευσαν στην Ανατολική Αρμενία από το Ιράν. Το χωριό κατοικείται κυρίως από Ασσύριους. Το 2008 είχε πληθυσμό 2.451 κατοίκων.

Συλλογή
-------

* Η εκκλησία του Αγίου Κιράκι, που χρονολογείται από τον 6ο αιώναΗ εκκλησία του Αγίου Κιράκι, που χρονολογείται από τον 6ο αιώνα

Δείτε επίσης
------------

* Επαρχία Κοτάικ

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Հայաստանի 2011 թ. մարդահամարի արդյունքները». (Aρμενικά) *2011 Results of Census for Armenia*.
2. ↑  Armeniapedia.org - Arzni Village

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Αρζνί - GEOnet Names Server
* World Gazeteer: Αρμενία – World-Gazetteer.com
Η **Αριστολοχία** είναι ένα μεγάλο γένος λουλουδιών με περισσότερα από 500 είδη. Το όνομα της προέρχεται από τις ελληνικές λέξεις άριστος + λοχεία γιατί στην αρχαιότητα πίστευαν ότι διευκόλυνε τον τοκετό. Με αντίστοιχό όνομα συναντάται και στα αγγλικά, όπου ονομάζεται birthwort, που σημαίνει βότανο της γέννας.

Οι αριστολοχίες έχουν ύψος μέχρι 70 εκατοστά, ενώ υπάρχουν και κάποιες αναρριχώμενες. Το κύριο χαρακτηριστικό τους είναι το άνθος τους με το σωληνοειδές σχήμα, που πλαταίνει στο χείλος. Συνήθως είναι ανοιχτόχρωμο στο ξεκίνημα του και καταλήγει σε μωβ ή καφέ αποχρώσεις στις άκρες του. Τα φύλλα του φυτού έχουν καρδιοειδές σχήμα. Η περίοδος ανθοφορίας του είναι νωρίς την άνοιξη.

Οι αριστολοχίες αναπτύσσονται συνήθως σε χαμηλότερα και μεσαία υψόμετρα. Είναι διεσπαρμένα φυτά στην Ευρώπη. Στην Ελλάδα υπάρχουν δέκα είδη αριστολοχίας. Από αυτές η **Αριστολοχία η κρητική** (*Aristolochia cretica*) και η **Αριστολοχία η στρογγυλή** (*Aristolochia rotunda*) είναι ενδημικά είδη της Ελλάδας. Κάποια είδη του φυτού καλλιεργούνται ως καλλωπιστικά.

Πηγές
-----

* *Αγριολούλουδα της Ελλάδας* - Εκδόσεις Mediterraneo ISBN 960-8227-71-2

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

* *Αριστολοχία, Λουλούδια της Ελλάδας* Ανακτήθηκε 23-9-2009
Ο μηνίσκος του γονάτου όπως φαίνεται σε αρθροσκόπηση.
Ο **αρθρικός χόνδρος** είναι ένας αδιαφανής, λευκός, ελαστικός, λείος, στιλπνός και υγρός ιστός, ο οποίος καλύπτει τα οστά που έρχονται σε επαφή σε μία άρθρωση και επιτρέπει την ομαλή, με ελάχιστη τριβή, κίνηση των αρθρικών επιφανειών.

Βασική του λειτουργία είναι η κατανομή των φορτίων και η μείωση των πιέσεων στο υποχόνδριο οστό. Κατά τη διάρκεια της φόρτισης παραμορφώνεται, και μετά την άρση της λαμβάνει πάλι το αρχικό του σχήμα. Ο αρθρικός χόνδρος έχει ιδιότητες που του επιτρέπουν να δέχεται φορτία και να απορροφά κραδασμούς. Το 60-80% του συνολικού όγκου του αρθρικού χόνδρου αποτελείται από νερό, ενώ από το ξηρό βάρος του, το 50% αποτελείται από κολλαγόνο και το υπόλοιπο 50% από χονδροκύτταρα και από άλλες ενώσεις του μεσοκυτταρίου χώρου, όπως πρωτεογλυκάνες, λιπίδια, ανόργανα άλατα. Το πάχος του χόνδρου στις αρθρικές επιφάνειες ποικίλλει από 2-4 χιλιοστά και μειώνεται με τη γήρανση.

Τρέφεται με διάχυση από το αρθρικό υγρό. Αυτό παράγεται από τον αρθρικό υμένα και η ποσότητά του σε μια φυσιολογική άρθρωση είναι ελάχιστη.

Δομή
----

Ο αρθρικός χόνδρος έχει λίγα χιλιοστά πάχος και χωρίζεται σε 4 ζώνες:

1. Επιφανειακή ή ζώνη ολίσθησης
2. Μέση ή μεταβατική
3. Εν τω βάθει ή ακτινωτή
4. Ζώνη του αποτιτανωμένου χόνδρου

Οι ζώνες διαφέρουν μεταξύ τους όσον αφορά τη σύσταση της θεμέλιου ουσίας, τη συγκέντρωση του ύδατος, τον προσανατολισμό των ινών του κολλαγόνου και τη μορφολογία και τη διάταξη των κυττάρων.

Βιβλιογραφία
------------

ΔΕΠ Α' Ορθοπαιδικής Κλινικής, "Ορθοπαιδική και Τραυματιολογία", εκδόσεις Κωνσταντάρας, Αθήνα 2001.
Το **Τσότσεβ Κάμεν** (σλαβομακεδονικά: Цоцев Камен‎) είναι ένα ορεινό τοπίο ηφαιστειακής προέλευσης κοντά στην πόλη Κράτοβο Αντικείμενα (απολιθώματα οστών) που βρέθηκαν κοντά στο σπήλαιο υποδηλώνουν ανθρώπινη παρουσία από την Παλαιολιθική περίοδο. Οι συγγραφείς συμφωνούν ότι ο χώρος χρησίμευσε ως σημείο συγκέντρωσης για ιεροτελεστίες από τη Νεολιθική περίοδο, κατά τη διάρκεια της Εποχής του Ορείχαλκου, από την αρχαιότητα μέχρι τον Μεσαίωνα όπως διευκρινίστηκε από την αφθονία των κεραμικών θραυσμάτων, των εργαλείων πέτρας και των θραυσμάτων οστών που ανακαλύφθηκαν στις γύρω περιοχές. Αρκετά σπήλαια και καταφύγια βράχου είναι διακοσμημένα με κόκκινα εικαστικά έργα τέχνης. Η σύγκριση με παρόμοιες τοποθεσίες στη Βουλγαρία και την Ιταλία δείχνει ότι τα έργα είναι πράγματι προϊστορικά.

Υπάρχει και η άποψη ότι το Τσότσεβ Κάμεν έχει επίσης χρησιμοποιηθεί ως (αστρονομικό) παρατηρητήριο. «Υπάρχουν ορατές παρεμβάσεις παντού στην πέτρινη επιφάνεια, με σκάλες, πισίνες, θρόνους και μια μεγάλη σπηλιά ανακατασκευάστηκε πλήρως, με ένα μεγάλο μέρος του τοίχου να εξουδετερώνεται για να κάνει μια περιφραγμένη πλατφόρμα που βλέπει τον κοντινό λόφο, ο οποίος περιέχει μεγάλες φυσικές πέτρες ...» Αυτές οι αλλαγές εξυπηρετούσαν τελετουργικούς σκοπούς κατά τη διάρκεια προσφορών σε θεότητες γονιμότητας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «The prehistoric and protohistoric site of Cocev Kamen». Haemus. Ανακτήθηκε στις 4 Αυγούστου 2016.
2. ↑  «Cocev Kamen - Cave or Rock Shelter in Macedonia (Fyrom)». megalithic co. 23 Νοεμβρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 4 Αυγούστου 2016.
3. ↑  «Cocev Kamen (Tsotse's Stone), the excavation site which joins the grounds for sacrificial rituals, a temple,painted rock art and a prehistoric observatory». Scribd. Ανακτήθηκε στις 4 Αυγούστου 2016.

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Βόρεια Μακεδονία | Πύλη Βόρεια Μακεδονία |
Συντεταγμένες: 36°48′27.00″N 30°26′40.99″E﻿ / ﻿36.8075000°N 30.4447194°E﻿ / 36.8075000; 30.4447194

 Πόλεις της αρχαίας Λυκίας. Κόκκινες κουκκίδες: βουνοκορφές, λευκές κουκκίδες: αρχαίες πόλεις
Η **Τυπαλλία** ήταν πόλη της αρχαίας Λυκίας. 

Η τοποθεσία της πόλης βρίσκεται σε έναν βραχώδη λόφο, που ονομάζεται Ασαρλίκ Τεπέ κοντά στο σύγχρονο χωριό Τσιτντιμπί (Çitdibi).

Βρίσκεται στον αρχαίο δρόμο μεταξύ Τρεβέννα και Κιτάναυρα όπως καταγράφεται ξεκάθαρα στο Miliarium Lyciae. Οι επιγραφές στις σαρκοφάγους καταγράφουν το όνομα του οικισμού, που εντοπίστηκε για πρώτη φορά από τον Ιπλικτσίογλου. Προσδιόρισε επίσης ότι ο οικισμός αποτελούσε συμπολιτεία μαζί με την Τερμησσό.

Η ακρόπολη βρίσκεται στην κορυφή του λόφου και στις νότιες πλαγιές του βρίσκεται ο οικισμός. Η είσοδος στην ακρόπολη είναι λαξευμένη στο βράχο.

Στη νοτιοανατολική πλαγιά της ακρόπολης βρίσκονται τα σχετικά καλοδιατηρημένα λουτρά, που στέκονται ακόμη στο επίπεδο των άνω τοίχων.  Αποτελείται από τρία δωμάτια δίπλα-δίπλα και αποτελεί καλό παράδειγμα επαρχιακών λουτρών ρωμαϊκής περιόδου. Οι τοίχοι ήταν σοβαντισμένοι εσωτερικά και εξωτερικά και οι λευκές μαρμάρινες πλάκες και τα θραύσματα μαρμάρινων πλακών υποδηλώνουν χωρίς αμφιβολία τη λειτουργία αυτού του κτηρίου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) Talbert, Richard, επιμ. (2000). *Barrington Atlas of the Greek and Roman World*. Princeton University Press. σελ. 65, καθώς και συνοδευτικές σημειώσεις καταλόγου.
2. ↑  B. İplikçioğlu – V. Çelgin – G. Çelgin, Epigraphische Forschungen in Termessos und seinem Territorium IV (in print); B. İplikçioğlu, "Doğu Likya’da Epigrafik Araştırmalar", Symposium on Lycia 2006, I, 328.
3. ↑  Çevik, Nevzat (2008). "Northeast Lycia. The New Evidence - The Results from the past ten years from the Bey Mountains Surface Surveys". Adalya. 11: 199.
4. ↑  Çevik, Nevzat; Varkıvanç, Burhan (2004). «An Evaluation of the Roman Rural Baths of Lycia in the Light of Two New Examples from Trebenna and Typallia». *Adalya* **7**: 223–250. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2020-12-02.. Ανακτήθηκε στις 2022-10-12.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Ασία
* Πύλη:Τουρκία
 |

 |
Με το όνομα **Βενέδικτος ΙΔ΄** αναφέρονται δύο αντίπαπες του 15ου αι.: Ο **Μπερνάρ Γκαρνιέ** έγινε αντίπαπας από το 1424 ως το π. 1429 που απεβίωσε. Ο **Ζαν Καριέ** έγινε αντίπαπας π. το 1430 ως το 1433 που παραιτήθηκε. Υποστηρίχθηκαν από μία μικρή μερίδα της Εκκλησίας.

Ο Μπερνάρ Γκαρνιέ ως Βενέδικτος ΙΔ΄
-----------------------------------

Από το 1394 (αντι)πάπας στην Αβινιόν ήταν ο Βενέδικτος ΙΓ΄. Ήταν η περίοδος του Δυτικού Σχίσματος (1378-1417)· το 1417 η Σύνοδος στην Κωνσταντία εξέλεξε νέο πάπα τον Μαρτίνο Ε΄ και απαίτησε από τον Βενέδικτο ΙΓ΄ να παραιτηθεί. Αυτός όμως δεν παραιτήθηκε και παραμένοντας στο κάστρο της Peñíscola στη Βαλένθια διατηρούσε υποστηρικτές. Απεβίωσε το 1423, αλλά μία ημέρα πριν έχρισε τέσσερις καρδιναλίους πιστούς σε αυτόν για να εκλέξουν νέο (αντι)πάπα. Τρεις από αυτούς εξέλεξαν διάδοχό του τον Κλήμη Η΄. Ο τέταρτος καρδινάλιος, ο Ζαν Καριέ αρχιδιάκονος του Ροντέζ (κοντά στην Τουλούζη), εξέλεξε μόνος του τον υπεύθυνο του διακονικού (sacristan) Μπερνάρ Γκαρνιέ ως (αντι)πάπα με το όνομα Βενέδικτος ΙΔ΄.

Ο Ζαν Καριέ ως Βενέδικτος ΙΔ΄
-----------------------------

Ο Μπερνάρ Γκαρνιέ διεξήγε μυστικά το αξίωμά του, γι' αυτό είναι γνωστός ως ο *κρυφός πάπας*: ο κόμης του Αρμανιάκ σε μία επιστολή του στην Ιωάννα της Λωρραίνης αναφέρει, ότι μόνο ο Ζαν Καριέ ήξερε τη θέση του Μπερνάρ Γκαρνιέ. Όταν ο Μπερνάρ Γκαρνιέ απεβίωσε το 1429, ο Ζαν Καριέ εξέλεξε το 1430 τον εαυτό του ως νέο (αντι)πάπα με το ίδιο όνομα: Βενέδικτος ΙΔ΄. Το 1433 ο Κλήμης Η΄ τον συνέλαβε και τον φυλάκισε στο κάστρο της Φουά, όπου απεβίωσε το 1437.

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Αντίπαπες της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας |
| --- |
|  |
| 
* Ιππόλυτος
* Νοβατιανός
* Φήλιξ Β΄
* Ουρσικίνος
* Ευλάλιος
* Λαυρέντιος
* Διόσκουρος
* Θεόδωρος
* Πασχάλης
* Κωνσταντίνος Β΄
* Φίλιππος
* Ιωάννης Η΄
* Αναστάσιος
* Χριστόφορος
* Βονιφάτιος Ζ΄
* Ιωάννης ΙΣΤ΄
* Γρηγόριος ΣΤ΄
* Βενέδικτος Ι΄
* Ονώριος Β΄
* Κλήμης Γ΄
* Θευδέριχος
* Αδαλβέρτος
* Σιλβέστρος Δ΄
* Γρηγόριος Η΄
* Κελεστίνος Β΄
* Ανάκλητος Β΄
* Βίκτωρ Δ΄ (1138)
* Βίκτωρ Δ΄ (1159–1164)
* Πασχάλης Γ΄
* Κάλλιστος Γ΄
* Ιννοκέντιος Γ΄
* Νικόλαος Ε΄
* Κλήμης Ζ΄
* Βενέδικτος ΙΓ΄
* Αλέξανδρος Ε΄
* Ιωάννης ΚΓ΄
* Κλήμης Η΄
* Βενέδικτος ΙΔ΄
* Φήλιξ Ε΄
 |  |

 |
Η **Χερσόνησος της Κυζίκου** (τουρκικά: *Kapıdağ Yarımadası*) είναι μια χερσόνησος στην βορειοδυτική Μικρά Ασία, η οποία βρίσκεται στην Θάλασσα του Μαρμαρά στην επαρχία Μπαλίκεσιρ της Τουρκίας. Η χερσόνησος σχηματίζει τον κόλπο της Πανόρμου στα ανατολικά του και τον κόλπο της Αρτάκης στα δυτικά του.

Ιστορικά στοιχεία
-----------------

Στην κλασική αρχαίας ελληνική γραμματεία αναφέρεται ως **Αρκτόνησος**, η οποία ενώθηκε με την ηπειρωτική χώρα με έναν στενό ισθμό στους ιστορικούς χρόνους είτε από σεισμό είτε (σύμφωνα με το μύθο) από τον Μέγα Αλέξανδρο. Έγινε γνωστή ως **χερσόνησος της Κυζίκου** από την ομώνυμη σπουδαιότερη πόλη της. 

Η πόλη της Κυζίκου εγκαταλείφθηκε μετά από μεγάλους σεισμούς, αλλά από το 1303 έως το 1304 ήταν η βάση της Καταλανικής Εταιρείας της Ανατολής και ο τόπος της Μάχης της Κυζίκου τον Οκτώβριο του 1303. Μετά την κατάκτησή της από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, άνηκε στον καζά της Αρτάκης (Ερντέκ), στην επαρχία της Προύσας. 

Στις αρχές του 20ού αιώνα, πριν την ανταλλαγή των πληθυσμών, στην χερσόνησο κατοικούσε στη συντριπτική του πλειοψηφία ελληνορθόδοξος πληθυσμός (26.300 Έλληνες, 2.700 Τούρκοι, 1.000 Αρμένιοι, 500 Κιρκάσιοι, και λίγοι Εβραίοι και Αλβανοί).

Περίπου στο κέντρο της χερσονήσου βρισκόταν η ιστορική Μονή της Φανερωμένης, ερείπια της οποίας σώζονται σήμερα.

Σημερινά δημογραφικά στοιχεία
-----------------------------

Στην χερσόνησο υπάρχουν συνολικά 17 χωριά, εκ των οποίων τα 14 παράλια και τα 3 μεσόγεια. Αυτά είναι (εντός παρενθέσεως το ιστορικό ελληνικό τους τοπωνύμιο):

* Erdek (*Αρτάκη*), Ocaklar (*Γωνιά*), Narlı (*Ρόδα*), İlhanköy (*Χαράκι*) στα δυτικά παράλια.
* Doğanlar (*Δρακούντα*), Turan (*Βαθύ*), Ormanlı (*Κατάτοπος*), Ballıpınar (*Λαγκάδα*), Çayağzı (*Διαβατή*) και Kestanelik (*Καστέλλι*) στα βόρεια παράλια.
* Çakılköy (*Μηχανιώνα*),Karşıyaka (*Πέραμος*), Tatlısu (*Αρμενοχώρι*) και Aşağıyapıcı (*Νεοχώριο ή Κάτω Καινούργιο Χωριό*) στην ανατολική παραλία.
* Yukarıyapıcı (*Επάνω Καινούργιο Χωριό ή Γιαπουτζή-κιοϊ*), Hamamlı (*Χαμαμλί*) και Çeltikçi (*Κούκουρο*) στο εσωτερικό.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Τα χωριά της κυζικηνής χερσονήσου». Εκδόσεις Κύζικος. Ανακτήθηκε στις 6 Σεπτεμβρίου 2020.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 249382774

 |

 |
Φωτογραφία της Κόκκινης Σημαίας, χρησιμοποιούμενη στη Βρετανική Ινδία σε διεθνείς οργανισμούς
Το **Αστέρι της Ινδίας** μπορεί να αναφέρεται σε μια ομάδα σημαιών που χρησιμοποιήθηκαν κατά την περίοδο της Βρετανικής κυριαρχίας στην Ινδική υποήπειρο. Η Βρετανική Ινδία είχε μια ποικιλία σημαιών για διαφορετικούς σκοπούς κατά τη διάρκεια της ύπαρξής της. Οι σημαίες περιελάμβαναν την σημαία της Ένωσης με τα διακριτικά του Τάγματος του Άστρου της Ινδίας, ή της Κόκκινης ή της Μπλε Σημαίας με την επικάλυψη του Αστεριού της Ινδίας. Η επίσημη κρατική σημαία για χρήση στο έδαφος ήταν η σημαία της Ένωσης του Ηνωμένου Βασιλείου και ήταν η σημαία που κατεβάστηκε την Ημέρα της Ανεξαρτησίας το 1947.

Ενώ η Μπλε Σημαία χρησιμοποιήθηκε για στρατιωτικούς και ναυτικούς σκοπούς, η Κόκκινη Σημαία χρησιμοποιήθηκε για την εκπροσώπηση της Ινδίας στις περισσότερες διεθνείς εκδηλώσεις. Το αστέρι της Ινδίας είχε ένα ηλιοβασίλεμα με τα λόγια το Φως του Ουρανού είναι ο Οδηγός Μας γύρω από αυτό και ήταν το σήμα του Τάγματος του Άστρου της Ινδίας. Υπήρχε επίσης μια μπλε κρατική (κυβερνητική) σημαία.

Οι σημαίες Αστεριού της Ινδίας αντικαταστάθηκαν από την Τιράνγκα (Ινδική Τρικολόρ) μετά την ανεξαρτησία στις 15 Αυγούστου 1947 στο ανεξάρτητο Ντομίνιον της Ινδίας, και από τη σημαία του Πακιστάν στο ανεξάρτητο Ντομίνιον του Πακιστάν, που χρησιμοποίησε το αστέρι ως βάση για το εθνόσημό του.

Σημαίες και εμβλήματα που χρησιμοποιούνται στην Βρετανική Ινδία
---------------------------------------------------------------

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
|  | 1733-1833 | Σημαία των Διοικητών της Προεδρίας του Φορτ Ουίλλιαμ (Βεγγάλη) | Σημαία της Βρετανικής Εταιρείας Ανατολικών Ινδιών |
|  | 1858–1947 | Η επίσημη σημαία της Βρετανικής Αυτοκρατορίας | Σημαία του Ηνωμένου Βασιλείου |
|  | 1885–1947 | Σημαία του Γενικού Κυβερνήτη της Ινδίας | Μια Ενωσιακή Σημαία με τη προσθήκη του διακριτικού του Τάγματος του Αστεριού της Ινδίας περιτριγυρισμένο από το Στέμμα Τυντόρ χρησιμοποιούμενο από τη Κυβέρνηση της Ινδίας |
|  | 1880–1947 | Η σημαία που αντιπροσώπευε την Βρετανική Ινδία σε διεθνείς εκδηλώσεις | Μια κόκκινη σφραγίδα με την σημαία της Ένωσης στη γωνία και το αστέρι της Ινδίας εμφανιζόμενο στα κάτω δεξιά. |
|  | 1863–1947 | Σημαία του Η Υψηλότητά της το Ινδικό Ναυτικό / Βασιλικού Ινδικού Ναυτικού, 1879–1928
Ναυτική σημαία του Βασιλικού Ινδικού Ναυτικού, 1928–1947 | Μια μπλε σημαία με την σημαία της Ένωσης στο καντόνι, και το αστέρι της Ινδίας εμφανιζόμενο στα κάτω δεξιά. |
|  | 1928–1950 | Σημαία του Βασιλικού Ινδικού Ναυτικού | Η Άσπρη Σημαία του Βασιλικού Ναυτικού |
|  | 1861 - 1947 | Τα διακριτικά του Τάγματος του Άστρου της Ινδίας | Ασημένιο πεντάκτινο αστέρι περικυκλωμένο από μια μπλε κορδέλα που φέρει την φράση το Φως του Ουρανού είναι ο Οδηγός μας που περιβάλλεται από μια χρυσή ηλιοθεραπεία. |

Παραπομπές
----------

1. ↑
Φάτνη (Δήμου Αργυρούπολης 2006)
Χριστουγεννιάτικη φάτνη στο Άργος, Δεκέμβριος 2022.
Σε ανάμνηση της φάτνης στην οποία γεννήθηκε ο Χριστός, οι χριστιανοί συνηθίζουν να κατασκευάζουν κατά την περίοδο των Χριστουγέννων ομοίωμα της **φάτνης της Γεννήσεως** με τα κύρια πρόσωπα των σχετικών ευαγγελικών περικοπών δηλαδή της Παναγίας, του Χριστού, του Ιωσήφ, των τριών Μάγων, των τριών βοσκών, αγγέλων καθώς και κάποιων ζώων. Παλαιότερα αυτές οι κατασκευές ήταν χάρτινες αναδιπλούμενες, σήμερα αποτελούν ιδιαίτερες κατασκευές ξύλινες ή πλαστικές ενώ τα πρόσωπα και ζώα αγαλματίδια από πηλό ή άλλο υλικό.

Οι φάτνες τοποθετούνται στη βάση των χριστουγεννιάτικων δένδρων. Σήμερα παρατηρούνται και υπαίθριες σε πλατείες δήμων αλλά και οργανισμών, ιδιωτικών εταιρειών κ.ά.

Το έθιμο αυτό προέρχεται από την Ιταλία. Στην Ιταλία δημιουργήθηκε η πρώτη φάτνη του κόσμου το 1224. Ο Άγιος Φραγκίσκος της Ασίζης αναπαράστησε για πρώτη φορά τη γέννηση του θεανθρώπου χρησιμοποιώντας αληθινά ζώα, άχυρο και μορφές σκαλισμένες σε ξύλο.
Ο **Αστέριος** (ιταλικά : Asterio) (... - 4 Ιουλίου 640) ήταν αρχιεπίσκοπος Μεδιολάνων και εκ των γεγονότων επίσκοπος Γένοβας από το 630 έως το 640.

Βιογραφία
---------

Λίγα είναι γνωστά για τη ζωή του πριν από την εκλογή του στην επισκοπική έδρα. Καταγόταν από μια από τις αριστοκρατικές οικογένειες που είχαν καταφύγει σχεδόν ογδόντα χρόνια νωρίτερα στην αρχιεπισκοπική αυλή του Μιλάνου στη Γένοβα. Πριν την εκλογή του ήταν ήδη μέλος του κλήρου του Μιλάνου.

Σε ένα απόσπασμα από το *Historia ecclesiastica gentis Anglorum* του Βέδα του Σεβάσμιου σχετικά με τη ζωή του Αγίου Όσβαλντ της Νορθούμπρια, αναφέρεται πώς ο Αστέριος είχε χειροτονήσει τον επίσκοπο Μπιρίνο του Ντόρτσεστερ, που θεωρούνταν ευαγγελιστής των Σαξόνων, με εντολή του Πάπα Ονόριου Α'.

Στη Γένοβα πέθανε στις 4 Ιουλίου 640. Τάφηκε στην εκκλησία του Αγίου Σύρου, που πιθανότατα ιδρύθηκε από τη Μιλανέζικη κοινότητα της πόλης. 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| ΠροκάτοχοςΔεοδάτος | **Αρχιεπίσκοπος Μιλάνου** | ΔιάδοχοςΦόρτε |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| ΠροκάτοχοςΔεοδάτος | ***εκ των γεγονότων* Επίσκοπος Γένοβας** | ΔιάδοχοςΦόρτε |

Παραπομπές
----------

1. 1 2  asterio.
2. ↑  «Catholic-Hierarchy.org» (Αγγλικά) Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. asterio. Ανακτήθηκε στις 23  Οκτωβρίου 2020.
3. ↑  Giovanni Villa, Fasti della metropoli e del metropolita di Milano
4. ↑  Chiesa Μilano, Le origini della Chiesa di Milano: Anatalo, primo vescovo nel III secolo
5. ↑   Giuseppe BANCHERO, Il Duomo di Genova illustrato e descritto ... Terza edizione, σελ 57

Βιβλιογραφία
------------

* *Dizionario di erudizione storico-ecclesiastica da San Pietro sino ai nostri giorni* di Gaetano Moroni, 1879, Venezia, Tip. Emiliana
* *Dizionario Biografico degli Italiani* di Alberto Maria Ghisalberti, Massimiliano Pavan, Istituto della Enciclopedia italiana - 1960, Milano
Συντεταγμένες: 8°50′S 147°30′E﻿ / ﻿8.833°S 147.500°E﻿ / -8.833; 147.500

| **ΠαπούαΟυρά του πουλιού** |
| --- |
| *χάρτης της χερσονήσου* |
| **Γεωγραφικά στοιχεία** |
| Ήπειρος: | Ωκεανία |
| Έκταση: | 644 χλμ / 400 μίλια (μήκος) |
| Πόλεις: | Πορτ Μόρεσμπι, Ποποντέτα, Αλοτάου |
| **Πολιτικά στοιχεία** |
| Χώρα: | {{{χώρα}}} |
| Γεωγραφικό διαμέρισμα: | {{{γεωγραφικό διαμέρισμα}}} |
| Περιφέρεια: | {{{περιφέρεια}}} |
| Πληθυσμός: | πάνω από 1.000.000 |

Η **χερσόνησος Παπούα**, γνωστή επίσης και ως **χερσόνησος της ουράς του πουλιού**, είναι μεγάλη χερσόνησος στην Παπούα Νέα Γουινέα, νοτιοανατολικά από την πόλη του Λέι, και αποτελεί το νοτιοανατολικό τμήμα της συνολικής νήσου της Νέα Γουινέας. Η χερσόνησος είναι το ανατολικότερο σημείο των υψίπεδων της Νέας Γουινέας και αποτελείται κυρίως από την οροσειρά Όουεν Στάνλεϋ με τις κορυφές του όρους Βικτώρια (4.038 μέτρα) και του όρους Σάκλινγκ (3.676 μέτρα) να βρίσκονται εντός της χερσονήσου. Στην έκταση της βρίσκονται οι επαρχίες του όρμου του Μιλν, Όρο, Κεντρική επαρχία, Επαρχία της πρωτεύουσας, και τμήματα της Μορόμπε της επαρχίας του Κόλπου, Στην νότια ακτή βρίσκεται η πόλη του Πορτ Μόρεσμπυ η οποία είναι η πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της χώρας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Yenne, Bill (20 Σεπτεμβρίου 2014). *The Imperial Japanese Army: The Invincible Years 1941–42*. Bloomsbury Publishing. σελ. 276. ISBN 9781782009825.
2. ↑  Palmer, Bill (4 Δεκεμβρίου 2017). *The Languages and Linguistics of the New Guinea Area: A Comprehensive Guide* (στα Αγγλικά). Walter de Gruyter GmbH & Co KG. σελ. 4. ISBN 9783110295252.
Το **Φέκε** (τουρκικά: Feke), γνωστό και ως **Βαχά** (αρμενικά: Վահկա) είναι μικρή πόλη και διαμέρισμα στην Επαρχία Αδάνων της Τουρκίας. Βρίσκεται σε απόσταση 122 χλμ. από την πόλη των Αδάνων, 620 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, σε μια δασώδη πλαγιά απείρου φυσικού κάλλους. Ο σημερινός δήμαρχος είναι ο Αχμέτ Σελ (MHP).

Ιστορία
-------

Η περιοχή εποικίστηκε από τους Χετταίους τον 16ο αιώνα π.Χ. τους Πέρσες τον 6ο αιώνα π.Χ. κατακτήθηκε από τον Μέγα Αλέξανδρο το 333 π.Χ. και αργότερα πέρασε στα χέρια των Ρωμαίων και των Βυζαντινών.

Το Φέκε ελέγχει ένα πέρασμα στα βουνά του Ταύρου ακριβώς βόρεια των Αδάνων, και ένα κάστρο κτίστηκε για πρώτη φορά στη βυζαντινή περίοδο. Η ονομασία τότε ήταν *Βαχά* και από τότε έχει μεταλλαχθεί στη σημερινή ορθογραφία *Φέκε*.

Από τον 10ο αιώνα μ.Χ. η βυζαντινή κυβέρνηση αναγκαστικώς εγκατέστησε Αρμένιους στην Κιλικία για να ενεργήσουν ως φρουροί στα σύνορα με τη Συρία. Με την κατάρρευση της βυζαντινής κυριαρχίας στη Μικρά Ασία μετά τη Μάχη του Μαντζικέρτ έπεσε στους Αρμένιους στην Κιλικία για να αμυνθούν, και το 1097/98 κατάφεραν επί Κωνσταντίνου Α΄ να καταλάβουν αυτό το κάστρο και να ανοικοδομήσουν τα περισσότερα από τα ελληνικά οχυρά. Έγινε σημαντικό προπύργιο για τους Ρουπενίδες βαρόνους, οι οποίοι αργότερα έγιναν άρχοντες του Αρμενικού Βασιλείου της Κιλικίας. Το κατέλαβαν οι Μαμελούκοι και μετά οι Οθωμανοί.

Κάτω από το κάστρο βρίσκονται τα επιβλητικά ερείπια μιας διώροφης παλαιοβυζαντινής εκκλησίας και μιας πόλεως της ύστερης αρχαιότητας/μεσαίωνος.

Τα εντυπωσιακά κυκλικά τείχη, οι πύργοι και οι θολωτοί θάλαμοι του κάστρου είναι τοποθετημένοι στην κορυφή ενός επιμήκους ορεινού επανθήματος, κυρίως πλευρίζοντας την πιο προσιτή δυτική πλευρά. Οι απόκρημνοι βράχοι απέκλειαν την ανάγκη για άμυνα στα ανατολικά. Η εξωτερική πύλη, η οποία αποτελείται από μια ελικοειδή σκάλα και μια περίτεχνη κεκαμμένη είσοδο, οδηγεί στην κορυφή. Εδώ υπάρχουν στέρνες, οικιστικές συνοικίες και πολεμίστρες για τοξότες. Το μεγαλύτερο μέρος της εξωτερικής τοιχοδομής είναι ο τυπικός αρμενικός λιτός λαξευτός λίθος με λεπτοσχεδιασμένα όρια.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Edwards, Robert W. "Settlements and Toponymy in Armenian Cilicia," *Revue des Études Arméniennes* 24, 1993, pp.203-04.
2. ↑  Edwards, Robert W. (1987). *The Fortifications of Armenian Cilicia: Dumbarton Oaks Studies XXIII*. Washington, D.C.: Dumbarton Oaks, Trustees for Harvard University. σελίδες 259–265, 286, pls.260a–269a. ISBN 0-88402-163-7.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Feke στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 248675756

 |

 |
Ο **Απισάι Ιελέμια** (*Apisai Ielemia*, 1955-2018) ήταν πολιτικός από το Τουβαλού, ο οποίος υπηρέτησε ως πρωθυπουργός από τις 14 Αυγούστου 2006, οπότε και εγκρίθηκε ο διορισμός του από το Κοινοβούλιο, ως τις 29 Σεπτεμβρίου 2010. Τον Αύγουστο του 2006 κέρδισε τις γενικές εκλογές ως ηγέτης της Αντιπολίτευσης (ανεξάρτητος, καθώς δεν υπάρχουν πολιτικά κόμματα στο κράτος) και συνεπεία αυτού του γεγονότος έγινε αρχηγός της κυβέρνησης. Έγινε επίσης υπουργός Εξωτερικών του νησιωτικού κράτους. Τον Δεκέμβριο του 2007 επισκέφτηκε επίσημα τη Δημοκρατία της Κίνας, συνεχίζοντας την πολιτική των προκατόχων του, που ήταν φιλική απέναντι στην Ταϊβάν.

Ο Ιελέμια ήταν ένας από τους 10 βουλευτές που επανεξελέγησαν στο Κοινοβούλιο έπειτα από τη διεξαγωγή των γενικών εκλογών του Σεπτεμβρίου του 2010.

Πέθανε στις 19 Νοεμβρίου 2018.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Former Tuvalu prime minister laid to rest». (Αγγλικά)
2. ↑  Tuvalu News Αρχειοθετήθηκε 2013-03-01 στο Wayback Machine. Αύγουστος 2006
3. ↑   «Tuvalu PM re-elected, seeks to form govt». *Sydney Morning Herald*. 17 Σεπτεμβρίου 2010.. Ανακτήθηκε στις 17 Σεπτεμβρίου 2010.
4. ↑
Η **Απεργία της Σύρου** το 1879 ήταν η πρώτη κινητοποίηση εργατών στην ιστορία του ανεξάρτητου ελληνικού κράτους. Πραγματοποίηθηκε στις αρχές του 1879 και έληξε με την ικανοποίηση των αιτημάτων των απεργών από την εργοδοσία.

Ιστορικό υπόβαθρο
-----------------

Η Σύρος, από ιδρύσεως του ελληνικού κράτους ήταν πρωτοπόρα στην εμπορική και στη ναυτιλιακή ανάπτυξη. Κατά τη δεκαετία του 1870 διέθετε ήδη οργανωμένο ναυπηγείο στο οποίο απασχολούνταν 1.500 εργάτες, όπως και βυρσοδεψεία, με 500 εργαζόμενους. Μάλιστα στην Ερμούπολη ιδρύθηκε στην αρχή του 1879 το πρώτο εργατικό σωματείο στα χρονικά, με την επωνυμία «*Αδελφικός Σύλλογος Ξυλουργών του Ναυπηγείου Σύρου*». Οι οικονομικές συνθήκες της εποχής είχαν επιδεινωθεί μετά το ξέσπασμα της νομισματικής κρίσης που εξανέμισε σχεδόν ολοκληρωτικά την αξία των ήδη εξευτελιστικών ημερομισθίων με τα οποία αμείβονταν οι εργάτες του νησιού. Επιπλέον οι συνθήκες εργασίας ήταν ιδιαίτερα καταπιεστικές για αυτούς, καθώς υποχρεώνονταν να εργάζονται περισσότερο από 12 ώρες ημερησίως, ενώ υπήρχε και η λεγόμενη «*αγγαρεία*» της Κυριακής, βάσει της οποίας αναγκάζονταν να παρέχουν τις υπηρεσίες τους επί 2ωρο και μάλιστα αμισθί.

Οι απεργίες
-----------

Στις 16 Φεβρουαρίου του 1879 οι εργάτες του ναυπηγείου της Σύρου ξεκίνησαν απεργία, η οποία κράτησε επί μια εβδομάδα και τερματίσθηκε με την αποδοχή των αιτημάτων τους από τη διοίκηση της εταιρείας. Σχεδόν παράλληλα, στις 21 Φεβρουαρίου ξέσπασε απεργία και των εργατών στα βυρσοδεψεία με αιτήματα την αύξηση του μεροκάματου κατά 27%, τη μείωση των καθημερινών ωρών εργασίας και την κατάργηση της «*αγγαρείας*». Η κινητοποίηση οδήγησε γρήγορα σε αιματηρά επεισόδια, που άρχισαν με συγκρούσεις μεταξύ απεργών και απεργοσπαστών και κατέληξαν στο θάνατο ενός αστυνομικού, που κτυπήθηκε από πέτρα στο κεφάλι. Η σύρραξη τερματίσθηκε με την επέμβαση στρατιωτικών δυνάμεων που κλήθηκαν με παράκληση του νομάρχη απ’ την Αθήνα, αλλά η απεργία δεν διακόπηκε, έως ότου, μια εβδομάδα αργότερα, τα αιτήματα έγιναν αποδεκτά από τους εργοδότες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εμμανουήλ Λυκούδης, «*Αι Απεργίαι εν Ελλάδι*»
2. ↑  Τιμολέων Αμπελάς, «*Ιστορία της νήσου Σύρου*» (1874)
3. ↑  Εφημερίδα «*Πατρίς*», φύλλο της 17 Φεβρουαρίου του 1879: «*Έχομεν εν Σύρω απεργίαν τετρακοσίων περίπου εργατών. Το Ναυπηγείον αργεί*»

Πηγές
-----

* Κ. Κιτριτσίνης, στην εφημερίδα «*Έθνος*» (φύλλο της 12 Δεκεμβρίου του 1966, σελ. 8): «*Η πρώτη απεργία στη Σύρο το 1879*».
Ο **Βασίλειος Θ. Σταυρίδης** (1925-2016) ήταν θεολόγος καθηγητής στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης.

Βίος
----

Ο Βασίλειος Σταυρίδης γεννήθηκε στον Γαλατά της Κωνσταντινούπολης στις 28 Δεκεμβρίου 1925. Εγκύκλιες σπουδές πραγματοποίησε στην Αστική Σχολή Βαφεοχωρίου (1931-1937). Τις τρεις πρώτες τάξεις του Γυμνασίου περάτωσε στο Ημιγυμνάσιο της Μεγάλης του Γένους Σχολής (1938-1941) στο Φανάρι. Τις γυμνασιακές του σπουδές ολοκλήρωσε στο Γυμνάσιο της θεολογικής Σχολής της Χάλκης μεταξύ του 1941-1944. Αποφοίτησε από αυτήν αριστούχος το έτος 1947 υποβάλλοντας εναίσιμη επί πτυχίω διατριβή με θέμα «Ο χαρακτηρισμός του Ωριγένους». Προσεκλήθη για μεταπτυχιακές σπουδές στις Η.Π.Α από τον τότε Αρχιεπίσκοπο Αμερικής Αθηναγόρα. Στην Αμερική φοίτησε στη θεολογική Σχολή του Άντοβερ Νιούτον στο Νιούτον Σέντερ της Μασαχουσέτης, από την οποία και έλαβε μεταπτυχιακό δίπλωμα θεολογίας το 1949, με τη διατριβή «Η Ηθική του Κλήμεντος Αλεξανδρέως» και του Πανεπιστημίου της Βοστώνης, της οποίας και αναγορεύθηκε διδάκτωρ με τη διατριβή «Θεολογική Εκπαίδευσις εν τη Αλεξανδρινή Σχολή» με τον βαθμό «άριστα» το 1951.

Τον Οκτώβριο του 1951 διορίσθηκε τακτικός Καθηγητής της Εκκλησιαστικής Ιστορίας στη θεολογική Σχολή της Χάλκης, στην οποία δίδαξε και Ιστορία των Ορθοδόξων Αυτοκέφαλων Εκκλησιών, Ιστορία του Δυτικού Χριστιανισμού και Ιστορία της Οικουμενικής Κινήσεως κατά περιόδους δε και Είσαγωγή και Εξηγητική της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης. Από το 1975 ήταν Καθηγητής της θεολογικής Σχολής του Αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού, η οποία λειτουργεί στη Ιερή Μονή Μπαλαμάν κοντά στην Τριπόλη του Λιβάνου. Διετέλεσε επισκέπτης Καθηγητής στη θεολογική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης από το 1985 και εξής, και Καθηγητής στη Θεολογική Σχολή (θεολογικόν Κολλέγιον) του Αποστόλου Ανδρέου στο Σίδνεϊ της Αυστραλίας από το 1991 και εξής.

Ο Β. Σταυρίδης πέθανε στις 19 Φεβρουαρίου 2016.

Διακρίσεις
----------

Το έργο του *Οι Οικουμενικοί Πατριάρχαι*, τόμοι Α΄ καί Β΄ (Θεσσαλονίκη 1977-1978), βραβεύθηκε από την Ακαδημία Αθηνών το 1979. Την 1η Ιανουαρίου 1992 αναγορεύθηκε Άρχοντας Διδάσκαλος του Ευαγγελίου του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  ΕΚΟΙΜΗΘΗ Ο ΑΡΧΩΝ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΣΤΑΥΡΙΔΗΣ

Πηγές
-----

* Σπυρίδων Κοντογιάννης: «Βασίλειος Θ. Σταυρίδης, βίος, έργο, δράσις», *Κληρονομία*, τόμ. 34 (2004), σελ. 161-165
* «ΕΚΟΙΜΗΘΗ Ο ΑΡΧΩΝ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΣΤΑΥΡΙΔΗΣ»

Βιβλιογραφία
------------

* Πασχάλης Βαλσαμίδης: *Ο καθηγητής της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης Βασίλειος Θ. Σταυρίδης. Μια ιστορική και πνευματική προσωπικότητα της Κωνσταντινούπολης*, εκδ. οίκος Αδελφών Κυριακίδη, Θεσσαλονίκη 2013

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 5334878
* **ΕΒΕ**: 29761
* **BiblioNet**: **13393**
* LCCN: n84179651
* ISNI: 0000 0000 6311 8779
* GND: 103168990
* SUDOC: 142952648
* BNF: cb12766855t (data)

 |

 |
Ο **Ανδρέας Τρίτσος** ήταν Υδραίος αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης.

Βίος
----

Ο Ανδρέας Τρίτσος ήταν πλοιοκτήτης από την Ύδρα. Είχε παντρευτεί την κόρη του προύχοντα Νικόλαου Μπουντούρη. Πριν από το 1812 είχε γίνει ιδιοκτήτης μεγάλου τρικάταρτου ιστιοφόρου το οποίο πραγματοποιούσε ταξίδια στη Μεσόγειο και στη Μαύρη Θάλασσα μεταφέροντας κυρίως σιτηρά. Στις αρχές του 1821 είχε φτάσει να έχει τέσσερα πλοία τα οποία ήταν όλα εξοπλισμένα με κανόνια. Πραγματοποιώντας ταξίδι από τη Μαύρη Θάλασσα προς τη Μεσόγειο, φτάνοντας στην Κωνσταντινούπολη, συνελήφθη και κατασχέθηκε το φορτίο του από τους Τούρκους, αν και το πλοίο του έφερε Ρωσική σημαία. Του έγινε πρόταση να ενταχθεί ο μικρός του στόλος και τα πληρώματά του στον Τουρκικό, αλλά αρνήθηκε. Τελικά οι Τούρκοι τον χρησιμοποίησαν ως πιλότο για τα περάσματα μέσα από το ελληνικό αρχιπέλαγος. Συνόδευσε τον Τουρκικό στόλο που μετέβαινε στην Ύδρα και στις Σπέτσες για να τα καταστρέψει.  Ο Τρίτσος σκόπιμα προσάραξε τον πλοίο του Τούρκου αρχιναύαρχου στα ρηχά του Δοκού. Ο Τρίτσος τελικά το αποκόλλησε αλλά οι Τούρκοι περιορίστηκαν στο να περιπολούν στον Σαρωνικό και Αργολικό κόλπο.

Το τέλος του καπετάν Τρίτσου
----------------------------

Με την επιστροφή του Τουρκικού στόλου στην Κωνσταντινούπολη ο σουλτάνος διέταξε τον απαγχονισμό όλων των Ελληνικών πληρωμάτων. Ο καπουδάν πασάς προσπάθησε να τον σώσει χωρίς τελικά να το κατορθώσει αν και εξήρε την συμβολή του στην αποκόλληση της καπιτάνας.

Αποτίμηση της δράσης του
------------------------

Συνετέλεσε στην καταστροφή της στρατιάς του Δράμαλη, στην παράδοση του Ναυπλίου στους Έλληνες και στην ματαίωση της συνδυασμένης επίθεσης που σχεδίαζαν το 1822 κατά της Ύδρας και των Σπετσών. Κυρίως με τις παραπλανητικές πληροφορίες του για ρηχά και επικίνδυνες ξέρες και την προσάραξη της καπιτάνας, πέτυχε την καθυστέρηση του τουρκικού στόλου.

Απόγονοι
--------

Η μοναχοκόρη του Μαρδίτσα παντρεύτηκε τον Τζώρτζη Βανό που ανήκε στην ομάδα του Ανδρέα Μιαούλη. Εγγονός τους ήταν ο αντιστράτηγος Λεωνίδας Λαπαθιώτης, πατέρας του ποιητή Ναπολέοντα Λαπαθιώτη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Θεόφιλος Καλλίτσας, «Καπετάν Τρίτσος. Άγνωστος ναυτικός του 21'», Ιστορία Εικονογραφημένη, τχ. 189, (Μάρτιος 1984), σελ.86
2. ↑  Θεόφιλος Καλλίτσας, «Καπετάν Τρίτσος. Άγνωστος ναυτικός του 21'», Ιστορία Εικονογραφημένη, τχ. 189, (Μάρτιος 1984), σελ.86-87
3. ↑  Θεόφιλος Καλλίτσας, «Καπετάν Τρίτσος. Άγνωστος ναυτικός του 21'», Ιστορία Εικονογραφημένη, τχ. 189, (Μάρτιος 1984), σελ.89
4. ↑  Θεόφιλος Καλλίτσας, «Καπετάν Τρίτσος. Άγνωστος ναυτικός του 21'», Ιστορία Εικονογραφημένη, τχ. 189, (Μάρτιος 1984), σελ.90
5. ↑  Θεόφιλος Καλλίτσας, «Καπετάν Τρίτσος. Άγνωστος ναυτικός του 21'», Ιστορία Εικονογραφημένη, τχ. 189, (Μάρτιος 1984), σελ.90
6. ↑  Θεόφιλος Καλλίτσας, «Καπετάν Τρίτσος. Άγνωστος ναυτικός του 21'», Ιστορία Εικονογραφημένη, τχ. 189, (Μάρτιος 1984), σελ.90

Πηγές
-----

* Θεόφιλος Καλλίτσας, «Καπετάν Τρίτσος. Άγνωστος ναυτικός του 21'», Ιστορία Εικονογραφημένη, τχ. 189, (Μάρτιος 1984), σελ. 86-90
Ο **Αριστοτέλης Αδάμ** (1921- 5 Σεπτεμβρίου 1987) ήταν Έλληνας ομότιμος καθηγητής Οδοντιατρικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Από τα έργα του, αναφέρεται το "Στοιχεία ακίνητης προσθετικής"

Γεννήθηκε και πέθανε στην Αθήνα. Σπούδασε στην Οδοντιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου των Αθηνών και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Ηνωμένο Βασίλειο. Εξελέγη τακτικός καθηγητής του ΕΚΠΑ, στην Οδοντιατρική Σχολή, το 1970. Ήταν ιδρυτικό μέλος (10 Μαρτίου 1965) της Εταιρείας Οδοντικής Προσθετικής Ελλάδος.Πέθανε το 1987 και για το θάνατό του εκδόθηκαν ψηφίσματα από το Πανεπιστήμιο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  BiblioNet.gr
2. ↑  Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, τ.2, σελ. 269.
3. ↑  Η ιστορία της Ελληνικής Προσθετικής Εταιρείας Αρχειοθετήθηκε 2012-10-23 στο Wayback Machine. Ιστότοπος Ελληνικής Προσθετικής Εταιρείας, ανάκτηση 4-8-2013.
Ο **Αστέριος Καστόρης** (Κατερίνη, 19 Φεβρουαρίου 1960-) είναι Έλληνας πολιτικός, βουλευτής εκλεγμένος με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Έχει ολοκληρώσει τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Είναι παντρεμένος και μέλος πολλών επιτροπών της Βουλής και του Δ. Σ. του σωματείου του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου Πέτρας Ολύμπου.

Ανέπτυξε από πολύ νεαρή ηλικία συνδικαλιστική δράση και δραστηριοποιήθηκε με το Εργατικό Κέντρο της γενέτειράς του και είναι πρόεδρος του Ν.Τ. της ΑΔΕΔΥ στην Πιερία. Διετέλεσε γραμματέας της Ν.Ε. Πιερίας του Συνασπισμού και συντονιστής του ΣΥΡΙΖΑ στο νομό Πιερίας. 
Στις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015 εξελέγη βουλευτής Πιερίας με τον ΣΥΡΙΖΑ, έχοντας μπει στην τρίτη θέση της λίστας υποψηφίων σε αντικατάσταση του Ζήση Ζάννα, ο οποίος έφυγε από τον ΣΥΡΙΖΑ και προσχώρησε στη Λαϊκή Ενότητα.

Τάχθηκε υπέρ των δικτύων αλληλεγγύης "Χωρίς Μεσάζοντες" και με επερώτηση στον αρμόδιο υπουργό ζήτησε (μαζί με τη βουλευτή Μπέττυ Σκούφα) την κατάργηση του νόμου που απαγορεύει το να ασκείται πλανόδιο εμπόριο σε δήμους άνω των 3.000 κατοίκων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Προφίλ
2. ↑  Νέος βουλευτής στην Πιερία ο Αστέριος Καστόρης, Λευτεριά, 20-9-2015.
3. ↑  Να καταργηθεί η απαγόρευση διανομών από τους "Χωρίς Μεσάζοντες"[*νεκρός σύνδεσμος*], Ολύμπιο Βήμα, ηλεκτρονική έκδοση, ανάκτηση 10-4-2016.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Σελίδα του Α. Καστόρη στην ιστοσελίδα της Βουλής των Ελλήνων
Ο **Αριστόβουλος της Χαλκίδας** ήταν γιος του Ηρώδη της Χαλκίδας και της πρώτης γυναίκας αυτού, της Μαριάμνης, και κατά συνέπεια δισέγγονος του Ηρώδη Α΄ του Μεγάλου. 

Το 55 μ.Χ. διορίστηκε από τον Νέρωνα βασιλιάς της Μικράς Αρμενίας, και συμμετείχε με τις δυνάμεις του στον πόλεμο του 58-63 μεταξύ των Ρωμαίων και Πάρθων, όπου και πήρε ένα μικρό μέρος της Αρμενίας σαν αντάλλαγμα. Παρέμεινε ηγεμόνας της μέχρι την ενσωμάτωση εκ νέου της περιοχής στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία το 72 μ.Χ. Φέρεται επίσης να του είχε κατοχυρωθεί το βασίλειο της Χαλκίδος, ενώ η περίοδος της βασιλείας του χρονολογείται στο 57-92 μ.Χ. 

Νυμφεύτηκε την Σαλώμη μετά το θάνατο του πρώτου άνδρα της, Φίλιππου του Τετράρχη. Με αυτήν ο Αριστόβουλος απέκτησε τρία παιδιά. Έχουν βρεθεί τρία νομίσματα, που απεικονίζουν αυτόν και τη γυναίκα του .

Το όνομα "Σαλώμη" δίνεται στην προγονή του Ηρώδη Αντίπα (που δεν κατονομάζεται στα Ευαγγέλια του Ματθαίου και Μάρκου) στο έργο του Φλάβιου Ιώσηπου *Ιουδαϊκή Αρχαιολογία* (Βιβλίο XVIII, Κεφάλαιο 5, 4).

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε τη Σαλώμη Γ΄, κόρη του Ηρώδη Β΄ Φιλίππου πρίγκιπα της Ιουδαίας και είχε τέκνα:

* Ηρώδης Η΄ Τιμόθεος.
* Αγρίππας Δ΄.
* Αριστόβουλος.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Τάκιτος, *Annals*, XIII.7; XIV.26
2. ↑  *William Smith, *Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology*, pp. 301-302 Αρχειοθετήθηκε 2012-10-10 στο Wayback Machine.*
3. ↑  Ιώσηπος, *Ιουδαϊκή Αρχαιολογία*, XVIII.5.4

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Aristobulus of Chalcis στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 181151246601744132765
* GND: 1147217033

 |

 |
"*Τώρα το πλοίο έχει σαλπάρει...απ΄ το λιμάνι του Πειραιά*"
**Απόπλους** ή **σαλπάρισμα** (αγγλικά: departure ή sailing κυρίως για ιστιοφόρα), ονομάζεται η αναχώρηση του πλοίου από λιμένα ή αγκυροβόλιο προς συγκεκριμένη κατεύθυνση ή προορισμό. Στη κοινή γλώσσα λέγεται και *πηγαιμός*.

Ο χρόνος απόπλου των επιβατηγών πλοίων εσωτερικών γραμμών καθορίζεται από το Υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας, ενώ των μικρών σκαφών τοπικών δρομολογίων καθορίζεται από τις κατά τόπους Λιμενικές Αρχές.

Αντίθετα ο απόπλους των εμπορικών πλοίων, φορτηγών κλπ και ανεξάρτητα της σημαίας που φέρουν, επιτρέπεται κατόπιν έγγραφης άδειας οικείας Λιμενικής Αρχής του τόπου απόπλου, που μπορεί να είναι λιμένας ή εγκαταστάσεις σε παρακείμενο όρμο φορτοεκφόρτωσης, καλούμενη "Άδεια απόπλου", που εκδίδεται ανεξάρτητα των καιρικών συνθηκών.

Εξαίρεση αποτελεί ο απόπλους από σημείο καταφυγής που είχε επιλεχθεί λόγω δυσμενών καιρικών συνθηκών.

Το αντίθετο του απόπλου ονομάζεται **κατάπλους**. Επίσημα και οι δύο όροι μαζί ονομάζονται "*αμφοτερόπλους*", στη πράξη όμως χρησιμοποιείται ο όρος "*καταπόπλους*".

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **απόπλους**  |