recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Γεώργιος Καραμπατζός** (20 Σεπτεμβρίου 1945 - 3 Ιουνίου 2011) ήταν Έλληνας καθηγητής Υπολογιστικών Μαθηματικών και Πληροφορικής που διετέλεσε πρώτος πρύτανης του Χαροκόπειου Πανεπιστημίου.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Σπούδασε μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών (1969) και πολιτικός μηχανικός στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο (1974) και εν συνεχεία εκπόνησε διδακτορική διατριβή στο τμήμα μαθηματικών του Πανεπιστημίου Αθηνών (1979).

Ακολούθησε ακαδημαϊκή σταδιοδρομία διατελώντας επιστημονικός συνεργάτης στο Τμήμα Πολιτικών Μηχανικών του ΕΜΠ και Επίκουρος Καθηγητής στα Τμήματα Μαθηματικών και Πληροφορικής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Διετέλεσε αντιπρόεδρος της Διοικούσας Επιτροπής του Χαροκοπείου Πανεπιστημίου από την ίδρυσή του (1991) μέχρι και το 1999 καθώς και πρώτος Πρύτανης του Χαροκόπειου Πανεπιστημίου από το 1999 έως το 2004. Προς τιμήν της προσφοράς του στο πανεπιστημιακό ίδρυμα το κεντρικό αμφιθέατρο του Χαροκόπειου Πανεπιστημίου φέρει το όνομά του.

Διετέλεσε, επίσης, ειδικός γραμματέας Ανώτατης Εκπαίδευσης του υπουργείου Παιδείας (1989 - 1992) καθώς και γενικός γραμματέας της Βουλής των Ελλήνων (2004 - 2007).

Απεβίωσε στις 3 Ιουνίου 2011. Ήταν παντρεμένος με δύο παιδιά. Γιος του είναι ο Αντώνης Καραμπατζός, καθηγητής αστικού δικαίου στη Νομική Σχολή Αθηνών.

Εργογραφία
----------

* Εισαγωγή στην Πληροφορική (2000, μαζί με τον Α. Μπεμ)
* Υπολογιστικά Μαθηματικά (2004)
* Ειδικά Θέματα Υπολογιστικών Μαθηματικών (2007)

Αναφορές
--------

1. 1 2  Βιογραφικό Γεωργίου Καραμπατζού Αρχειοθετήθηκε 2019-06-04 στο Wayback Machine. από το Τμήμα Πληροφορικής και Τηλεματικής του Χαροκοπείου Πανεπιστημίου
2. 1 2 3  Τελευταίο «αντίο» είπε η ακαδημαϊκή κοινότητα στον καθηγητή Γιώργο Καραμπατζό, από την ιστοσελίδα in.gr
3. ↑  Ιστορία του Χαροκόπειου Πανεπιστημίου Αρχειοθετήθηκε 2012-11-20 στο Wayback Machine. από την ιστοσελίδα του Χαροκόπειου Πανεπιστημίου
4. ↑  Δήλωση για την απώλεια του Γεώργιου Καραμπατζού Αρχειοθετήθηκε 2016-03-05 στο Wayback Machine. από την ιστοσελίδα της Βουλής των Ελλήνων
Η **Γλαφύρα** (έζησε τον 1ο αι. π.Χ.) ήταν εταίρα της Αυλής. Ήταν διάσημη και πασίγνωστη στην εποχή της για την ομορφιά της, τη γοητεία και της ελκυστηκότητά της. Ο γάμος της με τον Αρχέλαο Β΄ αρχιερέα-βασιλιά στην πόλη Κόμανα της Καππαδοκίας, της έδωσε πολιτική ισχύ. Όταν εκείνος απεβίωσε, η Γλαφύρα σχετίστηκε με τον Μάρκο Αντώνιο· η σχέση αυτή, έκανε τον Οκταβιανό να δημιουργήσει ένα χυδαίο ποίημα.

Βιογραφία
---------

### Ο γάμος με τον Αρχέλαο Β΄

Ήταν Ελληνίδα της Καπαδοκίας, άγνωστων γονέων. Παντρεύτηκε τον Αρχέλαο Β΄ αρχιερέα-βασιλιά της θεοκρατικής πόλης των Κομάνων, στην Καππαδοκία. Έτσι έγινε βασίλισσα στα Κόμανα. Ο πατέρας τού Αρχέλαου Β΄, ο Αρχέλαος Α΄ ήταν μάλλον εγγονός τού Μιθριδάτη ΣΤ΄ τού Πόντου.

Η Γλαφύρα έκανε δύο γιους, τον Αρχέλαο και τον Σισίνη. Ο Αρχέλαος Α΄ είχε τοποθετηθεί αρχιερέας-βασιλιάς στα Κόμανα από τον Πομπήιο. Ο Ρωμαίος στρατηγός ήταν προστάτης τού Αρχέλαου Α΄ και τού γιού του. Όταν όμως το 47 π.Χ. ο δικτάτορας Ιούλιος Καίσαρας νίκησε τον Πομπήιο, εκτόπισε τον Αρχέλο Β΄ και έθεσε στη θέση του τον Λυκομήδη. Αργότερα απεβίωσε ο Αρχέλαος Β΄· η χήρα Γλαφύρα παρέμεινε με τους γιους της στην Καππαδοκία.

Ο Αρχέλαος, σύζυγος της Γλαφύρας σε αργυρή δραχμή. Στη μία όψη το κεφάλι του με διάδημα. Στην άλλη το ρόπαλο τού Ηρακλή· επιγραφή ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΑΡΧΕΛΑΟΥ ΦΙΛΟΠΑΤΡΙΔΟΣ ΤΟΥ ΚΤΙΣΤΟΥ, έτος ΚΒ΄ = 22 = 15/14 π.Χ..
### Η σχέση με τον Μ. Αντώνιο

Μετά από έτη η Γλαφύρα έγινε ερωμένη τού Μ. Αντώνιου. Το 36 π.Χ. ο Αντώνιος εκθρόνισε και εκτέλεσε τον Αριαράθη Ι΄ της Καππαδοκίας. Με τις προσπάθειές της η Γλαφύρα επηρέασε και έλκυσε τον Ρωμαίο στρατηγό, ώστε να ορίσει διάδοχο τον γιο της Αρχέλαο ως βασιλιά της Καππαδοκίας. Η Γλαφύρα έγινε ισχυρή κυρία της Αυλής και ενεπλάκη στην εσωτερική πολιτική της χώρας. Η ισχυρή επιρροή της φαίνεται σε ένα προσβλητικό ποίημα της εποχής τού εμφυλίου πολέμου το 41 π.Χ. με κάποια ειλικρίνεια στους στίχους, που συνέθεσε ο Οκταβιανός για τον Αντώνιο. Η σάτυρα ήταν για τον Αντώνιο, που αν και σύζυγος της Φουλβίας, είχε ερωτευθεί τη Γλαφύρα.

Quod futuit Glaphyran Antonius, hanc mihi poenam
Fulvia constituit, se quoque uti futuam.
Fulvia ego ut futuam? Quid si me Manius oret
pedicem, faciam? Non puto, si sapiam.
"Aut futue, aut pugnemus" ait. Quid quod mihi vita
carior est ipsa mentula? Signa canant!
Επειδή ο Αντώνιος το κάνει με τη Γλαφύρα, κανόνισε η
Φουλβία να τον τιμωρήσει με το να το κάνω με αυτήν.
To να το κάνω με τη Φουλβία; Τι και αν ο Μάνιος ζητά
να το κάνω με αυτή; Δεν θα το κάνω, αν είμαι σώφρων.
Λέει αυτή: κάντο ή ας παλέψουμε. Δεν καταλαβαίνει, ότι από
τη ζωή είναι πιο ακριβό το κοκοράκι μου; Τρομπέτα σάλπισε!

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε τον Αρχέλαο Β΄ αρχιερέα-βασιλιά στα Κόμανα της Καππαδοκίας και είχε τέκνα:

* Αρχέλαος, βασιλιάς της Καππαδοκίας (βασ. 36-17 π.Χ.).
* Σισίνης.

Πηγές
-----

* Syme, Anatolica: studies in Strabo pp. 144 & 148
* Dueck, Strabo’s cultural geography: the making of a kolossourgia p. 208
Συντεταγμένες: 17°20′49″N 62°50′14″W﻿ / ﻿17.346944°N 62.837222°W﻿ / 17.346944; -62.837222


Το Οχυρό και Εθνικό Πάρκο του **Brimstone Hill** στο νησιωτικό κράτος Άγιος Χριστόφορος και Νέβις είναι ένα ξεχωριστό και καλά διατηρημένο δείγμα στρατιωτικής αρχιτεκτονικής του 17ου και 18ου αιώνα στην Καραϊβική. Σχεδιάστηκε από Βρετανούς στρατιωτικούς μηχανικούς και κατασκευάστηκε από Αφρικανούς σκλάβους.

Αποτελεί μαρτυρία για την ευρωπαϊκή αποικιοκρατία, το δουλεμπόριο και την ανάδειξη των νέων κοινωνικών στρωμάτων της Καραϊβικής, όπως αναφέρεται από την UNESCO, καθώς αποτελεί από το 1999 Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς.

Η κατασκευή του οχυρού κράτησε πάνω από 100 χρόνια, ενώ στο απόγειο της δόξας του, είχε γίνει γνωστό ως *«Γιβραλτάρ των Δυτικών Ινδιών»*, λόγω του επιβλητικού του ύψους και της απρόσβλητης θέσης του. Το 1782, οι Γάλλοι πραγματοποίησαν πολιορκία στο φρούριο, κατά τη διάρκεια της οποίας παραδόθηκε το νησί Νέβις και μεταφέρθηκε οπλισμός από άλλα μικρά οχυρά στο Σαιντ Κιτς, προκειμένου να χρησιμοποιηθεί εναντίον του Μπρίμστοουν Χιλ. Οι υπερέχοντες σε αριθμό Άγγλοι παραδόθηκαν μετά από ένα μήνα πολιορκίας, ωστόσο κατά τη Συνθήκη των Παρισίων το 1783, το Σαιντ Κιτς και το Οχυρό Μπρίμστοουν επανήλθαν υπό τη βρετανική εξουσία, όπως και το νησί Νέβις.

Στα μέσα του 19ου αιώνα, οι Βρετανοί εγκατέλειψαν το οχυρό, το οποίο σταδιακά κατέρρευσε λόγω βανδαλισμών και φυσικών αιτίων. Η συντήρηση των εναπομείναντων τμημάτων του φρουρίου ξεκίνησε στις αρχές του 20ού αιώνα και το 1987 ανακηρύχθηκε επίσημα Εθνικό Πάρκο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Brimstone Hill Fortress National Park - UNESCO World Heritage Centre
2. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Μαΐου 2008. Ανακτήθηκε στις 15 Ιανουαρίου 2009.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Εθνικό Πάρκο Φρουρίου του Μπρίμστοουν Χιλ** |

* Η επίσημη ιστοσελίδα του μνημείου
* About.com:Caribbean Travel

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 315529893
* LCCN: sh2003012086

 |

 |
Ο Κυζικηνός **Γλαύκος** ήταν ένας ήρωας από την πόλη Κύζικο της Προποντίδας. Ο βασιλιάς της Κυζίκου είχε υποδεχθεί φιλόξενα τους Αργοναύτες όταν είχαν περάσει από εκεί πηγαίνοντας για το χρυσόμαλλο δέρας. Ωστόσο, μετά την αναχώρησή τους, μια τρικυμία τους έφερε πίσω στην Κύζικο την επόμενη νύχτα. Τότε οι Κυζικηνοί νόμισαν ότι ήταν πειρατές και τους πολέμησαν. Στα πλαίσια αυτής της νυκτερινής μάχης, ο Ηρακλής, που συμμετείχε στην Αργοναυτική εκστρατεία, σκότωσε τον Γλαύκο, που πολεμούσε στην πρώτη γραμμή.

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 278
Συντεταγμένες: 35°10′31.47330″N 32°57′26.00017″E﻿ / ﻿35.1754092500°N 32.9572222694°E﻿ / 35.1754092500; 32.9572222694

Αυτό το λήμμα αφορά το χωριό της ΤΔΒΚ.  Για το χωριό της Κυπριακής Δημοκρατίας, δείτε: Νικήτας.  

Το **Γκουνεσκόι** είναι χωριό της επαρχίας Γκιουζέλγιουρτ στην Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, σύμφωνα με την οποία το χωριό ονομάζεται Νικήτας. Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

1. ↑  «Cyprus census 1973» (Αγγλικά) Στατιστική Υπηρεσία της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Πηγές
-----

* «Nikitas». *www.prio-cyprus-displacement.net*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Οκτωβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 12 Οκτωβρίου 2018.
Ο Γιοβάν Γκραβρίλοβιτς
Ο **Γιοβάν Γκραβρίλοβιτς** (*σερβικά : Јован Гавриловић*) (Βούκοβαρ 3 Νοεμβρίου 1796 - Βελιγράδι 29 Ιουλίου 1877) ήταν ιστορικός και πολιτικός της Σερβίας.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στο Βούκοβαρ σε πλούσια οικογένεια εμπόρων. Όταν μετακόμισε στη Σερβία κατείχε διάφορες κυβερνητικές θέσεις όπως διευθυντής στο πριγκιπικό γραφείο, ο υπουργός οικονομικών, μέλος του συμβουλίου της επικρατείας, διευθυντής σχολείου, πρόεδρος της Σερβικής ακαδημίας επιστημών, αντιβασιλέας του πρίγκιπα Μίλαν Ομπρένοβιτς.

Σπούδασε σερβική ιστορία, και ασχολήθηκε με τη συλλογή υλικού σχετικού με την πρώτης σερβικής εξέγερσης. Ήταν στενός φίλος του Βουκ Στεφάνοβιτς Κάρατζιτς και τον υποστήριξε στην την αλλαγή της γλώσσας. Συνέβαλε σημαντικά στην ανάπτυξη της εκπαίδευσης στη Σερβία και στη σύγχρονη οργάνωση του σερβικού κράτους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. 10499822d.

Πηγές
-----

* Биографија на сајту САНУ[*νεκρός σύνδεσμος*]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Jovan Gavrilović στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 55942620
* LCCN: n99028571
* GND: 1089591241
* BNF: cb10499822d (data)
* NKC: jn20020717316

 |

 |
Ο **Γκουλιέλμο Β΄** (απεβ. 1273/75) από την Οικογένεια ντα Βερόνα ήταν Λομβαρδός ευγενής προερχόμενος από την Εύβοια, ο οποίος θεωρείται από προγενέστερους ιστορικούς ως τριτημόριος της Εύβοιας (της Χαλκίδας) και στρατάρχης του Πριγκιπάτου της Αχαΐας κατά την περίοδο της Φραγκοκρατίας.

Ήταν δεύτερος γιος του Γκουγκλιέλμο Α΄ ντα Βερόνα, τριτημόριου της Εύβοιας (της Χαλκίδας).

Σύμφωνα με προγενέστερους ιστορικούς, οι οποίοι ακολούθησαν τον Κ. Χοπφ, διαδέχθηκε τον πατέρα του, όταν απεβίωσε μεταξύ 1263-66. Θεωρείται, επίσης, πως διετέλεσε Βαρώνος του Πασσαβά και στρατάρχης του Πριγκιπάτου της Αχαΐας, μέσω ενδεχόμενου γάμου του με την Μαργαρίτα του Νεϊγί, καθώς εσφαλμένα χαρακτηρίζεται ως "στρατάρχης" στην *Istoria di Romania* του Μαρίνο Σανούδο. Οι απόψεις αυτές αποτελούν αντικείμενο αντιρρήσεων από τον R-J Loenertz από την δεκαετία του 1960 κι έπειτα.

Νυμφεύθηκε την Αικατερίνη, μία ανιψιά του Γουλιέλμου Β΄ Βιλλεαρδουίνου, με την οποία παραμένει άγνωστο εάν απέκτησε κάποιον απόγονο.

Ο Γκουλιέλμο Β' σκοτώθηκε στην Ναυμαχία της Δημητριάδος, η οποία έλαβε χώρα στην περιοχή του σημερινού Βόλου, είτε το 1273, είτε το 1275.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 27  Νοεμβρίου 2018.
2. ↑  ήταν ο πρώτος, σύμφωνα με τον Κ. Χοπφ (σε αντίθεση με την πρωτογενή του πηγή, τον Μαρίνο Σανούδο)
3. ↑  Loenertz, p. 162
4. ↑  Bury (1886), pp. 333, 350
5. ↑  Ήταν, ουσιαστικά, η σύζυγός του η οποία κατέστη "στρατάρχησα" μέσω του πρώτου γάμου της με τον Ιωάννη του Σαιντ-Ομέρ (Loenertz, pp. 164, 170)
6. ↑  Loenertz, p. 170
7. ↑  Bury (1886), pp. 337–338, 350
8. ↑  Geanakoplos (1959), p. 284
9. ↑  «LATIN LORDSHIPS IN GREECE». *fmg.ac*. Ανακτήθηκε στις 19 Ιουνίου 2020.

Πηγές
-----

* Bury, John Bagnell (1886). «The Lombards and Venetians in Euboia (1205–1303)». *The Journal of Hellenic Studies* **7**: 309–352. doi:10.2307/623649.
* Geanakoplos, Deno John (1959). *Emperor Michael Palaeologus and the West, 1258–1282. A Study in Byzantine-Latin Relations*. Harvard University Press.
* R-J Loenertz, *Les seigneurs tierciers de Négrepont*, *Byzantion*, vol. 35, 1965, re-edited in *Byzantina et Franco-Graeca : series altera*

Εξωτερικός Σύνδεσμος
--------------------

* Cawley, Charles, *Latin Lordships in Greece: Euboea — Central Triarchate*, Foundation for Medieval Genealogy, ανακτήθηκε στις August 2012
Με την ονομασία ***Διεθνές Γεωφυσικό Έτος*** (αγγλ. *International Geophysical Year*, ***IGY***), φέρεται μία συγκεκριμένη χρονική περίοδος, διάρκειας 18 μηνών, από την 1η Ιουλίου 1957 μέχρι 31 Δεκεμβρίου 1958 η οποία ορίστηκε από το Διεθνές Συμβούλιο Επιστημονικών Ενώσεων, (International Council for Science) ως βάση διεθνούς συμφωνίας για διεθνείς επιστημονικές έρευνες στην Ανταρκτική. 

Ο προσδιορισμός του Δ.Γ.Ε. ήταν το αποτέλεσμα προγραμματισμού ως συνέχεια των δύο προηγηθέντων Διεθνών Πολικών Ετών 1882-83 και 1932-33. Συνέπεια των σπουδαίων αποφάσεων που λήφθηκαν κατά την 18μηνη αυτή περίοδο ήταν το διεθνές πολιτικό μορατόριουμ των κυβρνήσεων των 12 κρατών που έλαβαν μέρος για συνεργασία και ανταλλαγή απόψεων των επιστημονικών ερευνών της Ανταρκτικής.

Μετά τη λήξη του Δ.Γ.Ε. και προ του κινδύνου τερματισμού και του μορατόριουμ και επαπειλούμενου του κινδύνου υπαγωγής της περιοχής σε πολιτικό χάος, οι ΗΠΑ επανεξετάζοντας την περιοχή γεωπολιτικά κάλεσε τις υπόλοιπες 11 χώρες για την συνυπόσχεση μιας διεθνούς ειρήνης στη περιοχή. Έτσι στις 15 Οκτωβρίου του 1959 συνομολογείται η περίφημη Συνθήκη της Ανταρκτικής που άρχισε να ισχύει από τις 23 Ιουνίου του 1961

Την διεθνή αυτή συνθήκη υπέγραψαν τελικά επιστήμονες από 67 κράτη μέλη.
Ο **Γιοβάν (Ιωάννης) Μπράνκοβιτς** (*σερβικά : Јован Бранковић*) από τον Οίκο Μπράνκοβιτς, ήταν Σέρβος ηγεμόνας του δεσποτάτου της Σερβίας από το 1496 έως το 1502. Ήταν ο αδελφός του δεσπότη Γεώργιου Μπράνκοβιτς, από τον οποίο έλαβε τον τίτλο του δεσπότη. Από το 1493 τον τίτλο μοιράζονταν τα δύο αδέλφια και από το 1496, όταν ο Γεώργιος έγινε μοναχός, ο τίτλος έμεινε στον Γιοβάν.

Απέκτησε μεγάλη φήμη στις μάχες με τους Τούρκους, έκανε στρατιωτικές επιδρομές στη Βοσνία και ιδίως στο Σβόρνικ. Ετοίμασε ένα πολύ καλά ολοκληρωμένο σχέδιο με τη βοήθεια της Ενετικής Δημοκρατίας να συνεχίσει τον αγώνα για την απελευθέρωση του λαού του από τους Οθωμανούς, αλλά τον πρόλαβε ο θάνατος το 1502 και δεν πρόλαβε να το ολοκληρώσει.

Ήταν ο τελευταίος δεσπότης της Σερβίας της βασιλικής δυναστείας Μπράνκοβιτς, οι οποίοι θεωρούνταν ως νόμιμοι κληρονόμοι των Νεμάνια και είχαν υπό την προστασία του τη Μονή Χιλανδαρίου στο Άγιο όρος.

Ήταν νυμφευμένος με την Γιελένα από την οικογένεια Γιάκσιτς και είχε πέντε κόρες, αλλά όχι γιους να τον διαδεχτούν:

* Ελένα Αικατερίνα απεβ. 1553, παντρεύτηκε τον Πέτρο Δ΄ Ράρες πρίγκιπα της Μολδαβίας.

Μετά το τέλος του η Έλενα ξαναπαντρεύτηκε τον Ιβανίς Μπερισλάβιτς, στον οποίο το 1504 ο βασιλιάς της Ουγγαρίας χορήγησε τον τίτλο του δεσπότη της Σερβίας.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.

Πηγές
-----

* Βλαντιμίρ Κόροβιτς, *Историја српског народа]*, 1997

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 2929151778211818130004

 |

 |
Συντεταγμένες: 15°24′N 61°16′W﻿ / ﻿15.400°N 61.267°W﻿ / 15.400; -61.267

Για άλλες χρήσεις, δείτε: Γκουντ Χόουπ.
Η **Γκουντ Χόουπ** (αγγλικά: Good Hope) είναι ένα χωριό της Δομινίκας. Βρίσκεται στον Άγιο Δαβίδ. Βρίσκεται δυτικά της Δομινίκας και κεντρικά του Αγίου Δαβίδ. Έχει πληθυσμό 500 κατοίκων (2001).

Γεωγραφία
---------

Η Γκούντ Χόουπ βρίσκεται δυτικά της Δομινίκας και κεντρικά του Αγίου Δαβίδ. Βρίσκεται βόρεια της Κασλ Μπρους, νότια της Ροζαλί και βόρεια του Κόλπου Πετίτ Σουφριέρ.

Άποψη
-----

Η Γκούντ Χόουπ έχει μια μικρή βραχώδη παραλία. Λίγο πιο μακρυά της υπάρχουν δύο μικροί βράχοι, στους οποίους μπορεί κανείς να σκαρφαλώσει ή να παίξει. Στην Γκουντ Χόουπ υπάρχουν πολλά μαγαζιά, μία ντίσκο, ένα κέντρο (που συμπεριλαμβάνει ένα σχολείο, ένα κέντρο ηλεκτρονικών υπολογιστών, μια βιβλιοθήκη και μια κουζίνα) και μερικά σπίτια. Για δέκα με δεκαπέντε χρόνια η Γκούντ Χόουπ είχε τηλεόραση, ηλεκτρισμό και νερό. Οι περσσότεροι είχαν ηλεκτρισμό και τηλεόραση.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος οικισμών της Δομινίκας

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Άγιος Δαβίδ, Δομινίκα |
| --- |
|  |
|  | Χωριά | 
* Άτκινσον
* Γκούντ Χόουπ
* Γκραντ Φοντ, Ντομίνικα
* Κασλ Μπρους
* Μορν Ζων
* Μορπό
* Μπατακά
* Πετίτ Σουφριέρ
* Ριβιέρ Κιρίκ
* Ροζαλί
* Σαλίμπια
* Σαν Σωβέ
 |
|  |
| Κόλποι | 
* Πετίτ Σουφριέρ
* Ροζαλί
* Παγκουά
* Κόλπος Γκραντ Μαριγκο
* Ραϊμόν
 |
|  |
| Ποτάμια | 
Αγία Μαρία
* Κασλ Μπρους
* Μαώτ
* Ποταμός Παγκουά
* Ροζαλί
* Σαιν Σωβέ
* Μπελ Φιλ
* Κλαρ'ς Χωλ
* Ουγιανρί
 |

 |
Η επίσημη γλώσσα του **Λίχτενσταϊν** είναι τα γερμανικά, και το πριγκιπάτο είναι η μικρότερη από τις τέσσερις χώρες της Ευρώπης που κατοικείται κατά πλειοψηφία από γερμανόφωνους ομιλητές. Επίσης ομιλούνται και άλλες γλώσσες από τον πληθυσμό που έχει γεννηθεί σε άλλες χώρες, που αποτελούν περίπου το 14% του πληθυσμού της χώρας (και τα δύο τρίτα του εργατικού δυναμικού).

Το μέρος της χώρας όπου ομιλούνται τα Υψηλότερα Αλεμαννικά επισημαίνεται με κόκκινο χρώμα, στα νότια της χώρας. Το υπόλοιπο του Λίχτενσταϊν ομιλεί τα Υψηλά Αλεμαννικά.

Γερμανικά και Αλεμαννικά
------------------------

Η τοπική γερμανική διάλεκτο είναι η Αλεμαννική, μια διάλεκτος (μερικές φορές θεωρείται γλώσσα) που ανήκει σε μια αρκετά αποκλίνουσα ομάδα  συμπεριλαμβανομένων των Ελβετικών Γερμανικών (ομιλούμενη από τους Ελβετούς Γερμανούς, τη πλειοψηφία της χώρας), την Αλσατία (που ομιλείται στην Αλσατία της Γαλλίας), τους Γερμανούς που ζουν στη Βάδη-Βυρτεμβέργη και τη Βαυαρική Σουαβία, και τους Αυστριακούς που ζουν στο Φόραρλμπεργκ. Ογδόντα έξι τοις εκατό της χώρας είναι "εθνοτικοί Αλεμανικοί", και ομιλητές της γλώσσας. Τα Υψηλότερα Αλεμαννικά ομιλούνται στο νότιο τμήμα της χώρας, και τα Υψηλά Αλεμαννικά στην υπόλοιπη χώρα. Μπορεί να είναι δύσκολο να επιτευχθεί η αμοιβαία κατανόηση μεταξύ των Αλεμαννικών και των Πρότυπων Γερμανικών, ιδίως με την Υψηλότερη Αλεμαννική ποικιλία.

Άλλα
----

Οι αλλοδαποί αποτελούν περίπου το 14% του πληθυσμού του Λιχτενστάιν, κυρίως Ιταλοί και Τούρκοι. Τα ιταλικά και τα τουρκικά ομιλούνται στη χώρα.

Παραπομπές
----------

* Το λήμμα ενσωματώνει υλικό από την έκδοση του 2006 του CIA World Factbook, έγγραφο της κυβέρνησης των ΗΠΑ που βρίσκεται στο κοινό κτήμα.
Η **Γιολάνδη του Κουρτεναί** (1200 - 1233) ήταν βασίλισσα της Ουγγαρίας ως δεύτερη σύζυγος του βασιλιά της Ουγγαρίας Ανδρέα Β',  απο την εθνική βασιλική οικογένεια των Καπετιδών της Γαλλίας και τον κλάδο των Κουρτεναί.
Θυγατέρα του κόμη Πέτρου Β' του Κουρτεναί Λατίνου αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης και της δεύτερης συζύγου του Γιολάντας της Φλάνδρας, αδελφή των επίσης Λατίνων αυτοκρατόρων της Κωνσταντινούπολης Ροβέρτου του Κουρτεναί και Βαλδουίνου Β', παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο του τον βασιλιά της Ουγγαρίας Ανδρέα Β' μετά την δολοφονία της πρώτης συζύγου του Γερτρούδης στις 24 Σεπτεμβρίου/1213, ο γάμος τακτοποιήθηκε από τον θείο της Ερρίκο της Φλάνδρας. Ο γάμος του νέου βασιλικού ζεύγους έγινε στο Σζεκεσφεχέρβαρ απο τον αρχιεπίσκοπο του Έσζτεργκομ, ο επίσκοπος Ροβέρτος του Βέσζπρεμ έστειλε αίτημα στον πάπα Ιννοκέντιο Γ' ζητώντας οτι ο γάμος του βασιλικού ζεύγους ανήκε στην δική του επίβλεψη, ο πάπας έστειλε απεσταλμένο του να διερευνήσει την υπόθεση και έκανε δεκτό το αίτημα του Βέσζπρεμ. Μετά τον θάνατο του θείου της στις 11 Ιουλίου/1216 ο σύζυγος της έκανε αίτημα να τον διαδεχτεί ο ίδιος ως Λατίνος Αυτοκράτορας της Κωνσταντινούπολης, οι βαρόνοι όμως της Λατινικής Αυτοκρατορίας προτίμησαν τον πατέρα της.
Η Γιολάντα διατηρούσε καλές σχέσεις με όλα τα παιδιά του συζύγου της από τον πρώτο του γάμο και πέθανε πρόωρα πριν από αυτόν το μόνο παιδί που έκανε μαζί του ήταν η :

* Γιολάνδη της Ουγγαρίας

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Kindred Britain»
2. ↑  p11412.htm#i114114. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
3. ↑

Πηγές
-----

* Soltész, István: Árpád-házi királynék (Gabo, 1999)
* Kristó, Gyula - Makk, Ferenc: Az Árpád-ház uralkodói (IPC Könyvek, 1996)


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Yolanda de Courtenay  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Οι **29ες γενικές εκλογές** στην Αλμπέρτα του Καναδά διεξήχθησαν πρόωρα στις 5 Μαΐου 2015. Εξελέγησαν τα μέλη της Νομοθετικής Συνέλευσης. Ο πρωθυπουργός της επαρχίας, Τζιμ Πρέντις ζήτησε από τον Αντικυβερνήτη να διαλύσει τη βουλή στις 7 Απριλίου 2015.

Πλαίσιο
-------

Με βάση τον Εκλογικό Νόμο, οι εκλογές πρέπει να διεξαχθούν εντός περιόδου 3 μηνών ανάμεσα στην 1η Μαρτίου και στην 31η Μαΐου στο 4ο ημερολογιακό έτος μετά τις προηγούμενες εκλογές, οι οποίες ήταν στις 23 Απριλίου 2012. Ωστόσο, ο Νόμος αυτός δεν επηρεάζει τις εξουσίες του Αντικυβερνήτη, ο οποίος μπορεί να διαλύσει τη βουλή και πριν την περίοδο εκείνη (στις εκλογές του 2015 έναν χρόνο νωρίτερα). Στην απερχόμενη 28η συνέλευση, η Προοδευτική Ένωση των Συντηρητικών της Αλμπέρτας (PCs) διέθετε την πλειοψηφία.

Αποτελέσματα
------------

Το Νέο Δημοκρατικό Κόμμα της Αλμπέρτας (NDP) πλειοψήφησε στις εκλογές με νέα ηγέτιδα τη Ρέιτσελ Νότλι και σχημάτισε για πρώτη φορά στην ιστορία κυβέρνηση, ανατρέποντας τους Προοδευτικούς Συντηρητικούς (PC), οι οποίοι περιορίστηκαν στην 3η θέση. Ο Τζιμ Πρέντις παραιτήθηκε από αρχηγός του κόμματος. Οι Προοδευτικοί Συντηρητικοί κέρδισαν όλες τις προηγούμενες εκλογές από το 1971 έως και το 2012 και κυβέρνησαν ως το 2015, ως η μακροβιότερη κυβέρνηση για καναδική επαρχία.

Το Κόμμα του Άγριου Ρόδου (Wildrose Party) με νέο ηγέτη τον Μπράιαν Τζιν παρέμεινε στην επίσημη αντιπολίτευση, κερδίζοντας 4 έδρες σε σχέση με τις προηγούμενες γενικές εκλογές του 2012. Αμφότερα το Κόμμα Φιλελευθέρων της Αλμπέρτας (Lib) και το Κόμμα της Αλμπέρτας (AP) κέρδισαν από μία έδρα.

↓| **53** | **21** | **10** | **1** | **1** |
| **NDP** | **Wildrose** | **PC** | **LIB** | **AP** |

Παραπομπές
----------

1. ↑  Πρότυπο:Cite canlaw
2. ↑  "Jim Prentice resignation as MLA too fast, strategist says". CBC News, 6-5-2015.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Elections Alberta
Η **Γιοβανίτσια Καντιάνο** ήταν Δόγισσα της Βενετίας μέσω του γάμου της με τον Πιέτρο Δ΄ Καντιάνο σαν πρώτη σύζυγος και μητέρα του μελλοντικού δόγη Βιτάλε Καντιάνο. Η Γιοβανίτσια δεν ανήκε στην αριστοκρατία και για να παντρευτεί τον Πιέτρο χώρισε τον πρώτο της σύζυγο, οι πράξεις αυτές προκάλεσαν αντιδράσεις στην κοινωνία της Βενετίας και τις θεωρούσε σκάνδαλο. Ο Πιέτρο Δ΄ την χώρισε, την έκλεισε μοναχή στον Ναό του Αγίου Ζαχαρία και προχώρησε σε δεύτερο γάμο με την Βαλντράντα της Τοσκάνης. Η Γιοβανίτσια έγινε αντικείμενο θρύλων και μύθων όπως ένα διάσημο παιχνίδι με κάρτες που η δόγισσα εμφανίζεται στην *"Τετράδα της καρδίας"*.

Παραπομπές
----------

1. ↑

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Οι δόγισσες της Βενετίας
**Δηλία**, αρχαιοελληνικό γυναικείο κύριο όνομα.

Ετυμολογία και διάδοση του ονόματος
-----------------------------------

Άγαλμα που βρέθηκε στη Δήλο της θεάς Αρτέμιδος.  
1ος αι. π.Χ. Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο.
Το όνομα *Δηλία* προέρχεται από το αρχαιοελληνικό επίθετο *δήλιος*, *δηλία*, *δήλιον* «αυτός που έχει σχέση με τη Δήλο, που προέρχεται από τη Δήλο». Ήταν γνωστό ως προσωνύμιο της θεάς Αρτέμιδος, η οποία, σύμφωνα με την αρχαιοελληνική μυθολογία, γεννήθηκε, όπως και ο δίδυμος αδελφός της θεός Απόλλων, στη Δήλο, όπου είχε καταφύγει η μητέρα της Λητώ κυνηγημένη από την Ήρα. Σύμφωνα με το *Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας* του  Γ. Μπαμπινιώτη, το ίδιο το όνομα *Δήλος* είναι άγνωστου ετύμου, πιθανόν προελληνικό τοπωνύμιο (όπως μαρτυρείται από το σπάνιο *Δηλησσός*), που συνδέθηκε παρετυμολογικά με το επίθετο *δῆλος* «φανερός» εξαιτίας ενός αρχαιοελληνικού μύθου σύμφωνα με τον οποίον το νησί εμφανίστηκε («δῆλον») ξαφνικά.

Το όνομα *Δηλία* αποδόθηκε στα λατινικά ως *Delia* (Ντέλια). 
Στη Βρετανία, το όνομα ως *Delia* (Ντίλια) διαδόθηκε από τους βουκολικούς (pastoral) ποιητές του 17ου αι.

Σύμφωνα με το *Athenian Onomasticon*, το όνομα *Δηλία* εμφανίζεται στο *Inscriptiones Graecae*, τμ. I (1–2) (Βερολίνο, 1981-94), 1010, 85, να το φέρουν 6 Αθηναίες.

Παράγωγα ονόματα είναι τα αντρικά αρχαία αθηναϊκά ονόματα: *Δηλιάδης* (Φάληρο), *Δηλιάς*, *Δηλόδοτος* (Τζια), *Δηλοφάνης* (Χολαργός).

Πρόσωπα
-------

* Ντίλια Σμιθ (Delia Smith, 1941), διάσημη Βρετανή συγγραφέας βιβλίων μαγειρικής.
* Ντέλια Βελκουλέσκου (Delia Velculescu, 1975), οικονομολόγος ρουμανικής καταγωγής.

Δείτε επίσης
------------

* Δηλία, αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών που ανακαλύφθηκε το 1894 από τον Γάλλο αστρονόμο Ωγκύστ Σαρλουά.
* Δήλιον πρόβημα, το πρόβλημα του διπλασιασμού του κύβου, ένα από τα τρία γνωστά προβλήματα της αρχαιότητας που δεν είναι δυνατόν να λυθούν μόνο με κανόνα και διαβήτη.
* *Δήλιος κολυμβητής* «δεινός κολυμβητής», φράση της αρχαιότητας που οφείλεται στην άποψη ότι οι Δήλιοι ήταν δεινοί κολυμβητές.
* Δήλιον, αρχαία Βοιωτική πόλη, επίνειο της Τανάγρας. Στη μάχη του Δηλίου κατά τη διάρκεια του Πελοποννησιακού πολέμου, το 424 π.Χ. πήρε μέρος και ο Σωκράτης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Γεώργιος Μπαμπινιώτης, *Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας*, Κέντρο Λεξικολογίας, Αθήνα, δεύτερη έκδοση, ανατύπωση, 2005.
2. ↑  Online *Etymology Dictionary*.
3. ↑  Patrick Hanks και Flavia Hodges, *A Concise Dictionary of First Names*, Oxford Univesity Press, αναθεωρημένη έκδοση, 1997, ISBN 0-19-860094-1, σ. 62.
4. ↑  *Athenian Onomasticon*[*νεκρός σύνδεσμος*].
5. ↑  *Athenian Onomasticon*[*νεκρός σύνδεσμος*].
6. ↑  *Athenian Onomasticon*[*νεκρός σύνδεσμος*].
7. ↑  *Athenian Onomasticon*[*νεκρός σύνδεσμος*].
8. ↑  *Athenian Onomasticon*[*νεκρός σύνδεσμος*].
9. ↑  William Smith, *Dictionary of Greek and Roman Geography*, τμ. I, σ. 758, Λονδίνο 1854.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **Δηλία**  |
Συντεταγμένες: 35°10′5.07644″N 32°42′42.35490″E﻿ / ﻿35.1680767889°N 32.7117652500°E﻿ / 35.1680767889; 32.7117652500

Αυτό το λήμμα αφορά το χωριό της ΤΔΒΚ.  Για το χωριό της Κυπριακής Δημοκρατίας, δείτε: Αμμαδιές.  

Το **Γκιουνέμπακαν** είναι εγκαταλελειμμένο χωριό της επαρχίας Λέφκε στην Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, σύμφωνα με την οποία το χωριό ονομάζεται Αμμαδιές. Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Cyprus census 1973» (Αγγλικά) Στατιστική Υπηρεσία της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Πηγές
-----

* «Amadies». *www.prio-cyprus-displacement.net*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Οκτωβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 6 Οκτωβρίου 2018.
Ο **Γιεγκόρ Κονσταντίνοβιτς Μπαμπούριν** (ρωσικά: **Его́р Константи́нович Бабу́рин**) γεννήθηκε στις 9 Αυγούστου 1993 στο Τσερνίγκοφ της Ουκρανίας και είναι Ρώσος ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως τερματοφύλακας στη Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης.

Καριέρα
-------

### Σύλλογοι

Απόφοιτος της Ακαδημίας της Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στο πρωτάθλημα νέων το 2010, στον αγώνα της 30ης αγωνιστικής απέναντι στην Κρίλια Σοβέτοφ Σαμάρα, αντικαθιστώντας τον Αντρέι Ζάιτσεφ στο 79ο λεπτό. Την επόμενη χρονιά συμμετείχε σε 9 αγώνες. Το 2012 κλήθηκε από τον Λουτσιάνο Σπαλέτι στην κύρια ομάδα. Στις 17 Μαρτίου 2013, στη 21η αγωνιστική του πρωταθλήματος, πραγματοποίησε το ντεμπούτο του για την κύρια ομάδα στη Ρωσική Πρέμιερ Λιγκ, αντικαθιστώντας στο 11ο λεπτό του αγώνα με την ΦΚ Μορντόβια τον Γιούρι Ζεβνόφ - ο Μπαμπούριν δεν δέχθηκε τέρματα στον αγώνα.. Στον αγώνα της 23 αγωνιστικής, αντικατέστησε τον Βιτσισλάφ Μαλαφέεφ στον αγώνα με την Κρίλια Σοβέτοφ Σαμάρα, όταν το αποτέλεσμα ήταν 1:0 υπέρ της Ζενίτ. Στον αγώνα της 24ης αγωνιστικής, απέναντι στη Λοκομοτίβ Μόσχας, αγωνίστηκε 90 λεπτά. Στον αγώνα της τελευταίας αγωνιστικής του πρωταθλήματος Ρωσίας 2012-2013, όπως και στους προηγούμενους αγώνες, δεν δέχθηκε τέρμα και έσπασε το ρεκόρ του Ρομάν Μπερεζόφσκι για το «ξηρό» (χωρίς να δεχθεί τέρμα) ντεμπούτο (το ρεκόρ είναι 304 λεπτά στους πρώτους αγώνες).

### Εθνικές ομάδες

Από το 2009 συμμετείχε σ' αγώνες της εθνικής Ρωσίας κάτω των 17. Την περίοδο 2011-2012 αγωνίστηκε σε 3 αγώνες, χωρίς να δεχθεί τέρμα, για την εθνική Ρωσίας κάτω των 19. Από το 2013 στην εθνική Ρωσίας κάτω των 21 - μέχρι σήμερα αγωνίστηκε σε 4 αγώνες και δέχθηκε 2 τέρματα.

Τρόπαια
-------

**Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης**:

* Δευτεραθλητής Ρωσίας: 2012-13
* Πρωταθλητής Ρωσίας: 2014-15

Παραπομπές
----------

1. ↑  (πολλαπλές γλώσσες) *Transfermarkt*. 146918. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  «As» (Ισπανικά) Grupo PRISA. Μαδρίτη. baburin\_yegor/21174.
3. ↑  (Ρωσικά, Αγγλικά) *premierliga.ru*. Baburin-Egor. Ανακτήθηκε στις 25  Απριλίου 2022.
4. ↑  «Зенит - Кр. Советов. Первенство России молодёжных команд 2010, 30-й тур,». РФПЛ. 27 Νοεμβρίου 2010. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Απριλίου 2013. Ανακτήθηκε στις 15 Απριλίου 2017.  Unknown parameter `|lang=` ignored (`|language=` suggested) (βοήθεια)
5. ↑  «Зенит - Мордовия». Чемпионат.com. 17 Μαρτίου 2013. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Οκτωβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 17 Μαρτίου 2013.  Unknown parameter `|lang=` ignored (`|language=` suggested) (βοήθεια)
6. ↑  Павел Хрусталев (26 Μαΐου 2013). «Бабурин установил рекорд «Зенита» по количеству «сухих» дебютных минут». sports.ru. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Ιουνίου 2013. Ανακτήθηκε στις 10 Ιουνίου 2013.  Unknown parameter `|lang=` ignored (`|language=` suggested) (βοήθεια)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Σελίδα του ποδοσφαιριστή στην επίσημη ιστοσελίδα της Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης (Ρωσικά)
* Σελίδα του ποδοσφαιριστή στον ιστότοπο «Sports.ru» (Ρωσικά)
Ο **Γκουρμαελόν** (πέθανε το 914) ήταν κόμης της Κορνουάλλης και Πρίγκιπας της Βρετάνης (907 - 914). Η περίοδος της κυβέρνησης του είναι καταγεγραμμένη αναλυτικά με δραματικό τρόπο, το αποτέλεσμα ήταν η εισβολή των Βίκινγκ που κατέλαβαν την χώρα, ο ίδιος έπεσε στην μάχη (914). Ο προκάτοχος του στην Βρετάνη ήταν ο Αλαίν Α΄ της Βρετάνης, με τον θάνατο του (907) ξέσπασε σκληρός εμφύλιος πόλεμος για την διαδοχή. Τα δραματικά γεγονότα της ηγεμονίας του διασώθηκαν αναλυτικά με πρωτοβουλία των μοναχών, είχε καλές σχέσεις με την εκκλησία και έκανε πολλές δωρεές. Μετά τον θάνατο του κατέλαβαν την Βρετάνη οι Βίκινγκ, θα τους εκδιώξει (936) ο εγγονός του Αλαίν Α΄ Αλαίν Β΄ της Βρετάνης ή Αλαίν Μπαρμπετόρτ που επέστρεψε από την εξορία του στην Αγγλία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Price 1989, σ. 102
2. ↑  Price 1989, σ. 357
3. ↑  Cartulaire de Landévennec, σσ. 154–155
4. ↑  Poisson & Le Mat 2000, σ. 69
5. ↑  Cartulaire de Redon 910

Πηγές
-----

* Poisson, Henri; Le Mat, Jean-Pierre (2000). Histoire de Bretagne (Second ed.). Coop Breizh.
* Cartulaire de Landévennec Chartre XXIV De Aeccleia Sanctus.
* Cartulaire de Redon Chartre CCLXXIX du 27 novembre 910.
* Price, Neil S. (1989). The Vikings in Brittany. Saga-Book XXII 6.
* Quaghebeur, Joëlle (2002). La Cornouaille du IXieme au XIIieme (Mémoire, pouvoirs, noblesse), Edition 2. Rennes: Presses universitaires de Rennes


|  |
| --- |
| Γκουρμαελόν της Βρετάνης  **Θάνατος:** 914 |
| Βασιλικοί τίτλοι |
| ΠροκάτοχοςΑλαίν Α΄ | **Βασιλιάς της Βρετάνης**907 - 914 | ΔιάδοχοςΚατάληψη από τους ΒίκινγκΕπόμενος κάτοχος : Αλαίν Β΄ |
Ο **Γκουλούσα** ήταν ο δεύτερος νόμιμος γιος του κορυφαίου βασιλιά των Βερβέρων της Νουμιδίας Μασσανάσση, αδελφοί του και συμβασιλείς ήταν οι Μικίψα και Μασταναμπάλ. Ο υπέργηρος πατέρας του λίγο πριν τον θάνατο του όρισε τον Σκιπίωνα Αφρικανό να ρυθμίσει την κληρονομιά ανάμεσα στους γιους του (148 π.Χ.). Ο Σκιπίων την μοίρασε στα τρία, ο Μικίψα ανέλαβε το στέμμα και τον τίτλο του βασιλιά, ο Γκουλούσα την στρατιωτική διοίκηση και ο Μασταναμπάλ την δικαιοσύνη. Ο Γκουλούσα είχε ήδη μεγάλη στρατιωτική εμπειρία και αυτό αποδείχθηκε στον πόλεμο που ακολούθησε με την Αρχαία Καρχηδόνα. Την άνοιξη του 150 π.Χ. ο Γκουλούσα και ο μεγαλύτερος αδελφός του Μικίψα ηγήθηκαν σε αντιπροσωπεία στην αυλή της Καρχηδόνας αλλά αρνήθηκαν να τους δεχτούν. Στον δρόμο της επιστροφής οι Καρχηδόνιοι τους παγίδευσαν και σκότωσαν πολλούς άνδρες της συνοδείας, οι Νουμίδιοι απάντησαν με την λεηλασία της Καρχηδονιακής πόλης Οροσκόπα. Τα γεγονότα αυτά προκάλεσαν επέμβαση από την Ρωμαϊκή δημοκρατία με αποτέλεσμα να ξεσπάσει ο Γ΄ Καρχηδονιακός Πόλεμος (148 π.Χ.). Δεν υπάρχουν από τότε πληροφορίες για τον ίδιο και τον μικρότερο αδελφό του Μασταναμπάλ, πιθανότατα πέθαναν αμέσως μετά αλλά δεν έχουν καταγραφεί οι ακριβείς ημερομηνίες. Η αφιέρωση στον ναό του Μασσανάσση στην Ντούγκα (139 π.Χ.) εμφανίζει τον μεγαλύτερο αδελφό του Μικίψα ως μοναδικό βασιλιά.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  «Gulussa» (Ρωσικά)
2. ↑  «Massiva» (Ρωσικά)
3. ↑  «Гулусса» (Ρωσικά)
4. ↑  «Масинисса» (Ρωσικά)
5. ↑  «Micipsa» (Ρωσικά)
6. ↑  Camps 1999
7. ↑  Camps 1999
8. ↑  Camps 1999

Πηγές
-----

* Camps, Gabriel (1999) [published online 2011]. "Gulussa". Encyclopédie berbère. Τομ. 21
Συντεταγμένες: 35°10′0.000″N 33°25′0.000″E﻿ / ﻿35.16666667°N 33.41666667°E﻿ / 35.16666667; 33.41666667

Αυτό το λήμμα αφορά τη συνοικία της ΤΔΒΚ.  Για τη συνοικία της Κυπριακής Δημοκρατίας, δείτε: Γενί Τζαμί (συνοικία Λευκωσίας).  

Η **Γιενιτσαμί** είναι συνοικία της Βόρειας Λευκωσίας στην Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου. Το έδαφος της συνοικίας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, σύμφωνα με την οποία ανήκει στη συνοικία Γενί Τζαμί. Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, η συνοικία δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Στην Αρχαία ελληνική μυθολογία ο **Δηιονεύς** ήταν γιος του γενάρχη των Αιολών Αίολου και της Εναρέτης. Ο Δηιονεύς γεννήθηκε στην Θεσσαλία, από εκεί πήγε στους Φωκείς όπου και βασίλευσε. Όταν πέθανε ο αδελφός του Σαλμωνέας πάντρεψε την κόρη του Τυρώ με τον άλλο αδελφό του Κρηθέα. Ο Δηιονεύς παντρεύτηκε την ξαδέλφη του Διομήδη κόρη του Ξούθου και απέκτησε πολλά παιδιά όπως ο Κέφαλος, ο Αττόρης, ο Αινετός, η Αστερόδεια και ο Φύλακος.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑  William Smith, A Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology s.v. Deion
3. ↑  Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου, 1. 7. 3 & 1. 9. 4

Πηγές
-----

* William Smith, A Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology s.v. Deion

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Βιβλιοθήκη του Απολλόδωρου
Ένα σφραγισμένο έγγραφο δεσμευμένο με γιεμστβένικ.
Το **Γιεμστβένικ** (σερβικά: јемственик‎) ή **γιαμστβένικ** (κροατικά, σλοβενικά), είναι μια συμβολοσειρά που αποτελείται από κόκκινα, μπλε και λευκά σκέλη που χρησιμοποιούνται για να δέσουν τα επίσημα έγγραφα. Χρησιμοποιείται για παρόμοιους σκοπούς σε χώρες της πρώην Γιουγκοσλαβίας.

Τα χρώματα της σειράς είναι αυτά της σημαίας της Σερβίας (χρησιμοποιήθηκε στη Σερβία πριν από τη δημιουργία της Γιουγκοσλαβίας). Αυτό χρησιμοποιήθηκε αργότερα στην Γιουγκοσλαβία, στην Κροατία και τη Σλοβενία (αν και οι σημαίες τους έχουν διαφορετικό χρώμα, η ίδια συμβολοσειρά ταιριάζει σε όλες τις προαναφερμένες χώρες). Η Βοσνία και Ερζεγοβίνη και το Μαυροβούνιο εξακολουθούν να χρησιμοποιούν το κόκκινο-μπλε-λευκό γιεμστβένικ παρά την αλλαγή στα χρώματα των σημαιών τους. Στη Βόρεια Μακεδονία, η σειρά ονομάζεται *εμστβένικ* (σλαβομακεδονικά: емственик‎) και έχει κόκκινο και κίτρινο χρώμα το οποίο ταιριάζει στη σημαία της χώρας.

Ο όρος προέρχεται από τη λέξη γιέμστβο, που σημαίνει εγγύηση.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Програм и правилник за Примање изложбених предмета из Краљевине Србије за светску изложбу, која ће се држати у Паризу 1900 г.». *Тежак* (Belgrade): 66. 1898-03-29.. Ανακτήθηκε στις 2018-01-07.
2. 1 2  «емственик (м.)». *Дигитален речник на македонскиот јазик* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 9 Μαρτίου 2018.
Το **Γκαρίπ** (**Garip**, *περίεργο/παράξενο* στα Τούρκικα) ήταν ομάδα Τούρκων ποιητών και ποιητικό κίνημα της χώρας. 

Το αποτέλεσαν οι Ορχάν Βελί, Οκτάυ Ριφάτ και Μελίχ Τζεβντέτ, επιφανείς ποιητές της Τουρκίας που ήταν φίλοι από τα μαθητικά τους χρόνια. Έκαναν γνωστό το νέο εγχείρημά τους το 1941 με μία συλλογή με την ονομασία Γκαρίπ, η οποία αποτέλεσε το έναυσμα του καλλιτεχνικού ρεύματος. Μετά το θάνατο του Βελί το 1950, οι δύο άλλοι φίλοι ανέπτυξαν τα ιδιαίτερα ξεχωριστά τους στυλ και άρχισαν τη συγγραφή μυθιστορημάτων και θεατρικών έργων. 

Τα ποιήματα της ομάδας δημοσιεύτηκαν σε μια σειρά λογοτεχνικών περιοδικών, ιδιαίτερα στη Βαρλέκ (*Varlık, Ύπαρξη*) και Γιαπράκ (*Yaprak, Φύλλο*). Η Βαρλέκ είναι περιοδικό ευρείας κυκλοφορίας σε ολόκληρη την επικράτεια της χώρας, ενώ η Γιαράκ ήταν ολιγοσέλιδο λογοτεχνικό περιοδικό που ετοιμαζόταν, εκδιδόταν και διανεμόταν από τους ποιητές του Γκαρίπ μέχρι τον ξαφνικό θάνατο του Ορχάν Βελί σε ηλικία τριάντα έξι χρονών. 

Το όνομα Γκαρίπ συμβόλιζε τη ρήξη με τη συμβατική (θεωρούμενη παρηκμασμένη) τεχνοτροπία της Τουρκικής ποίησης και λογοτεχνίας. Οι ποιητές του Γκαρίπ χρησιμοποιούσαν την τρέχουσα καθομιλουμένη γλώσσα καθώς και σουρεαλιστικά στοιχεία στα ποιήματά τους. Αν και διήρκεσε μόλις δέκα χρόνια ο αντίκτυπος του κινήματος στην Τουρκική ποίηση είναι αισθητός ακόμη και σήμερα.
Ο **Γκαρθία Γκαλίντεθ** (ισπανικά: *García Galíndez*) ονομαζόμενος και ως **ο Κακός** (*ισπανικά: el Malo*, πέθανε το 833) ήταν Κόμης της Αραγωνίας (820-833). Τα λίγα στοιχεία για τη ζωή του, που συλλέχθηκαν από μεταγενέστερους ιστορικούς, βρίσκονται στον *Κώδικα της Ρόδας*.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του Γκαλίντο Βελάσκο και της Φάκιλο, παντρεύτηκε την Ματρώνα, κόρη του Αθνάρ Α´ Γκαλίντεθ, κόμη της Αραγωνίας. Σκότωσε τον κουνιάδο του Θέντουλο και αποκήρυξε την Ματρώνα προκειμένου να παντρευτεί μια κόρη αγνώστου ονόματος (πιθανώς Νούνιλα), του βασιλιά της Παμπλόνα, Ίνιγο Αρίστα με την οποία είχε ένα γιο, τον Γκαλίντο Γκαρθές. Για την ενέργειά του αυτή απέκτησε το προσωνύμιο **"ο Κακός**". Σύμφωνα με την παράδοση, ο λόγος ήταν πως ο Θέντουλο και ο αδελφός του Γκαλίντο Α´ Αθνάρεθ του έκαναν μια φάρσα σε έναν αχυρώνα τη νύχτα της γιορτής του Σαν Χουάν. 

Ο Ίνιγο Αρίστα του έδωσε ένα μικρό στρατό με τον οποίο καθαίρεσε τον Αθνάρ Α´ Γκαλίντεθ και πήρε η κυβέρνηση της κομητείας της Αραγωνίας το 820. Το ίδιο έτος, επαναστάτησε ενάντια στην καρολίγγεια εξουσία, με τις δυνάμεις του ενωμένες με εκείνες του πεθερού του, του μονάρχη της Παμπλόνα.

Το έτος 824 υποστήριξε τον Ινίγκο Αρίστα ενάντια σε μια φραγκική αποστολή στη Ναβάρρα που είχε διαταχθεί από τον Λουδοβίκο τον Ευσεβή, υπό την ηγεσία των κομητών Αέμπλους και Αθνάρ Σάντσεθ. Με τη βοήθεια του μουσουλμάνου ηγέτη Μούσα ιμπν Μούσα (*Musa ibn Musa*), της οικογένειας των Μπανού Κασί, οι Φράγκοι ηττήθηκαν στη δεύτερη μάχη της Ρονκεσβάλλ.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος μοναρχών της Αραγωνίας

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Real Academia de la Historia*.
2. 1 2  Martínez Díez 1985, σελ. 24.
3. 1 2 3  Lacarra de Miguel 1945, σελ. 211.
4. ↑  Lacarra de Miguel 1945, σελ. 207.
5. ↑  Martínez Díez 1985, σελ. 23.

Βιβλιογραφία
------------

* Lacarra de Miguel, José María (1945). «Textos navarros del Códice de Roda» (στα ισπανικά). *Estudios de Edad Media de la Corona de Aragón* **1**: 193-284. OCLC 694519776. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2016-03-03.. Ανακτήθηκε στις 2017-11-21.
* Martínez Díez, Gonzalo (2007). *Sancho III el Mayor Rey de Pamplona, Rex Ibericus* (στα Ισπανικά). Μαδρίτη: Marcial Pons Historia. ISBN 978-84-96467-47-7.

|  |
| --- |
| Γκαρθία Γκαλίντεθ της Αραγωνίας  **Θάνατος:** 833 |
| Βασιλικοί τίτλοι |
| ΠροκάτοχοςΑθνάρ Α΄ Γκαλίντεθ | **Κόμης της Αραγωνίας820 - 833** | ΔιάδοχοςΓκαλίντο Γκαρθές |
**Η γλώσσα Bayali** (επίσης γράφεται **Biyali**, **Baiali**, **Byelle**, **Byellee**, και είναι επίσης γνωστή ως **Orambul** ή **Urambal**) ήταν μια εξαφανισμένη γλώσσα του Κουίνσλαντ της Αυστραλίας, ομιλούμενη στην περιοχή Rockhampton, αλλά βρίσκεται σε εξέλιξη ένα έργο για την αναβίωση της γλώσσας.

Έχει ταξινομηθεί μαζί με τη γλώσσα Darumbal ως γλώσσα Kingkel, αλλά οι δύο γλώσσες δεν είναι κοντινες, και ο Bowern (2011) αναταξινόμησε το Darumbal ως γλώσσα Maric.

 Χάρτης των παραδοσιακών εδαφών των αυτόχθονων ανθρώπων γύρω από τα Mackay, Rockhampton και Gladstone Queensland.

Γλωσσική αναβίωση
-----------------

Από το 2017, το Γλωσσικό Κέντρο του Κεντρικού Κουίνσλαντ εργάζεται για να βοηθήσει στην παλινόρθωση τριών γλωσσών της περιοχής - Yiiman, Byelle και Taribelang (επίσης γνωστά ως Gureng Gureng).  Ως τις 2020[update], το Bayali (προφέρεται Bayelle) είναι μία από τις 20 γλώσσες που έχουν προτεραιότητα ως μέρος του Προγράμματος Υποστήριξης Γλωσσών Προτεραιότητας, το οποίο έχει αναλάβει η First Languages Australia και χρηματοδοτείται από το Υπουργείο Επικοινωνιών και Τεχνών. Το έργο στοχεύει να "εντοπίσει και να καταγράψει επαπειλούμενες γλώσσες - εκείνες τις γλώσσες για τις οποίες υπάρχει ελάχιστη ή καθόλου τεκμηρίωση, όπου δεν έχουν γίνει προηγούμενες εγγραφές, αλλά όπου υπάρχουν ζωντανοί ομιλητές"

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Hammarström, Harald· Forkel, Robert· Haspelmath, Martin· Bank, Sebastian, επιμ. (2016). «Bayali». *Glottolog 2.7*. Jena: Max Planck Institute for the Science of Human History.
2. ↑  Wang, Amy Chien-Yu· Apostolou, Panos (2 Ιουλίου 2017). «Indigenous languages at risk». *SBS Greek*. Special Broadcasting Service. Ανακτήθηκε στις 13 Ιανουαρίου 2020.
3. ↑  «Priority Languages Support Project». *First Languages Australia*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Φεβρουαρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 13 Ιανουαρίου 2020.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Βιβλιογραφία της γλώσσας Bayali και των ανθρωπίνων πόρων Αρχειοθετήθηκε 2015-05-18 στο Wayback Machine. στο Αυστραλιανό Ινστιτούτο Αβοριγίνων και Στενών Νήσων Torres Strait
Ο **Γουλιέλμος**, γερμ. Wilhelm (1 Μαρτίου 1905 - 30 Απριλίου 1942) από τον Οίκο της Έσσης ήταν τιτουλάριος διάδοχος της Έσσης-Φίλιπσταλ-Μπάρχφελντ και μέλος του σώματος των Waffen-SS.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στο Ρότενμπουργκ επί του Φούλντα και ήταν ο πρωτότοκος γιος του Κλόντβιχ, τιτουλάριου λαντγράβου της Έσσης-Φίλιπσταλ-Μπάρχφελντ και της Καρολίνας, κόρης του Χέρμαν, πρίγκιπα του Ζολμς-Χοενζόλμς-Λιχ. 

Ο πατέρας του το 1925 έγινε αρχηγός του κλάδου Έσσης-Φίλιπσταλ. Η αδελφή της συζύγου του, Ελεονόρα, ήταν σύζυγος του Ερνέστου Λουδοβίκου, μεγάλου δούκα της Έσσης-Ντάρμστατ & παρά τω Ρήνω.

Με τη λήξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου καταργήθηκε η μοναρχία στη Γερμανία. Ο Γουλιέλμος ζούσε στο ανάκτορο Αουγκούστεναου στο Χερλεσχάουζεν και ασχολείτο με τη δασοκομία και τη γεωργία. Το 1932 εισήλθε στο NSDAP, ενώ έγινε λοχαγός της παραστρατιωτικής οργάνωσης *Επιλαρχία Προστασίας (Schutzstaffel, SS)*.  

O μικρότερος αδελφός του, Αλέξανδρος Φρειδερίκος έπασχε από επιληψία και οι Ναζί τον υπέβαλαν σε στείρωση το 1938 για να μην αποκτήσει απογόνους· απεβίωσε το επόμενο έτος σε ηλικία 18 ετών.

Ο Γουλιέλμος συμμετείχε ως έφεδρος λοχαγός τεθωρακισμένων στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, πολεμώντας με τη δεύτερη τεθωρακισμένη μεραρχία των Ες-Ες στην Πολωνία και στη Γαλλία, όπου συμμετείχε στη Μάχη της Δουνκέρκης. Αργότερα πολέμησε στην Ελλάδα και τη Ρουμανία, πριν σταλεί στο Ανατολικό Μέτωπο και σκοτωθεί στη Ρωσία την άνοιξη του 1942

Του είχε απονεμηθεί ο Σιδηρούς Σταυρός.

Το 1954 απεβίωσε ο Κλόντβιχ και τον διαδέχθηκε στον τίτλο ο γιος του Γουλιέλμου, -επίσης- Γουλιέλμος.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε το 1933 τη Μαριάννα των Χοεντσόλερν, κόρη του Φρειδερίκου Γουλιέλμου, πρίγκιπα της Πρωσίας και είχε τέκνα:

* Γουλιέλμος γενν. 1933, τιτουλάριος λαντγράβος της Έσσης-Φίλιπσταλ-Μπάρχφελντ
* Χέρμαν γενν. 1935
* Ιωάννα γενν. 1937

Αναφορές
--------

1. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*. p10870.htm#i108691. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  «Dienstaltersliste der Schutzstaffel der NSDAP, Stand vom 1. Dezember 1936» 1  Δεκεμβρίου 1936.
3. ↑  p10870.htm#i108691. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
4. 1 2 3 4  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
5. 1 2 3  *Almanach de Gotha*. Justus Perthes. 1942. σελ. 62.
6. 1 2 3  Jonathan Petropoulos (2006). *Royals and the Reich: The Princes Von Hessen in Nazi Germany*.
Ο **Γουλιέλμος**, τσεχ. Vilém (π. 1410 - 15 Αυγούστου 1452) από τον Οίκο των Πρεμυσλιδών ήταν δούκας τού 1/3 (μετά των 2/3) της Οπάβα. Επίσης δούκας τού Μύνστερμπερκ (1443-52).

Βιογραφία
---------

Ήταν ο τρίτος γιος τού Πρέμυσλ Α΄ δούκα της Οπάβα και της δεύτερης συζύγου του Αικατερίνης των Πιαστ-Σιλεσίας, κόρης τού Μπόλκο Γ΄ δούκα τού Μέρσεμπουργκ.

Το 1433 διαδέχθηκε τον πατέρα του. Ο πρωτότοκος Βεγκέσλαος Β΄ ανέλαβε την κηδεμονία των μικρότερων, ετεροθαλών αδελφών του Γουλιέλμου, Ερνέστου (από τον 2ο γάμο τού πατέρα του) και Πρέμυσλ Β΄ (από τον 3ο γάμο). Ο δευτερότοκος Νικόλαος Δ΄ (από τον 1ο γάμο) αυτοαποκλήθηκε κύριος τού Ζλάτε Χόρυ. Αν και ο πατέρας τους είχε καθορίσει με τη διαθήκη του να μην διαιρεθεί το δουκάτο, το μοίρασαν: ο Βεντσέσλαος Β΄ έλαβε το Γκλουμπτσύτσε και το 1/3 της Οπάβα, οι Γουλιέλμος και Ερνέστος από 1/3 της Οπάβα και ο Πρέμυσλ Β΄ ακολούθησε εκκλησιαστική σταδιοδρομία. Τα μερίδια ήταν τόσο μικρά, ώστε τα έσοδα δεν επαρκούσαν για το κόστος ζωής και ο Γουλιέλμος έγινε ληστής-βαρόνος.

Ο Χύνεκ Κρουσίνα του Λίχτενμπουρκ διοικητής των Ουσσιτών είχε αναλάβει το Μύνστερμπερκ το 1440, αλλά το δουκάτο τον απέρριψε και εξέλεξε τον Γουλιέλμο. Η διεκδίκηση τού Γουλιέλμου στηριζόταν, στο ότι η μητέρα του Αικατερίνη ήταν αδελφή τού τελευταίου των Πιαστ δούκα Ιωάννη Α΄ (1410-28) και στο ότι νυμφεύτηκε τη Σαλώμη, κόρη τού Πούτα Γ΄ του Τσατολοβίτσε δούκα του Μύνστερμπερκ (1429-34). Ο Γουλιέλμος τώρα έγινε υπερασπιστής της ειρήνης: μαζί με τους Νικόλαο Ε΄ δούκα του Κρνοβ, Πσέμυσλαφ Β΄ του Τσέσυν και Ερρίκο Θ΄ δούκα τού Ζάγκανι-Γκλόγκουφ πολέμησε ως διοικητής τού Βρόκλαβ εναντίον των ληστών και των ληστών-βαρόνων.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε τη Σαλώμη των Τσαστολοβίτσε, κόρη τού Πούτα Γ΄ δούκα τού Μύνστερμπερκ και είχε τέκνα:

* Φρειδερίκος π. 1440-1470, δούκας των 2/3 της Οπάβα.
* Βεντσέσλαος Γ΄ απεβ. 1474.
* Πρέμυσλ Γ΄ π. 1450-1493, τιτουλ. δούκας της Οπάβα, μέλος τού Συλλόγου τού καθεδρικού στο Βρόκλαβ, Ολομόουτς & Βιέννης και κοσμήτωρ τού Συλλόγου τού καθεδρικού στον Αγ. Ότμαρ τού Μέντλινκ.
* Αικατερίνη 1443-1505, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Β΄ των Πιαστ-Σιλεσίας δούκα τού Ζαγκάνι.
* Άννα απεβ. 1515, ηγουμένη τού αββαείου της Αγ. Γιάντβιγκα της Τρέμπνιτσα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.

Πηγές
-----

* Ludwig Petry et al.: Geschichte Schlesiens, vol. 1, Sigmaringen, 1988, ISBN 3-7995-6341-5, pp. 191, 201, 205, 208, 212
* Hugo Weczerka (ed.): Handbuch der historischen Stätten — Schlesien. Stuttgart, 1977, ISBN 3-520-31601-3, p. 218

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  William, Duke of Opava στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 85985611
* GND: 137804172

 |

 |
Η Λίμνη Γκαράσκα
Η **Γκαράσκα** (*σερβικά : Гарашко*) είναι τεχνητή λίμνη της κεντρικής Σερβίας στην περιφέρεια Σουμανδίας. Βρίσκεται σε υψόμετρο περίπου 400 μ. και δημιουργήθηκε το 1976 με την δημιουργία αρδευτικού φράγματος στον ποταμό Μπουκούλια. 

Η λίμνη καταλαμβάνει έκταση 65 εκτάρια και οφείλει το όνομά της στο βυθισμένο χωριό Γκαράσκι. Κατά την κατασκευή της βυθίστηκε και το χωριό Γέλοβικ. Χαρακτηρίζεται από απότομες παλγιές στη μία πλευρά και είναι προσβάσιμη μόνο από την άλλη πλευρά. Ο πυθμένας της αποτελείται από σκληρό άργιλο, με ήπια φαράγγια κατά μήκος των παλαιών ροών των ποταμών. Το μέγιστο βάθος της είναι άνω των 20 μέτρων, έχει ποικιλία ψαριών όπως τυλινάρι καλαμίθρες, τσιπούρες, κυπρίνους, πέρκες, γατόψαρα, κυπρίνους και τούρνα.

Αναφορές
--------

* *Мала енциклопедија Просвета*, Треће издање (1985); Београд: „Просвета"; ISBN 86-07-00001-2, στα σερβικά
* Јован Ђ. Марковић (1990): *Енциклопедијски географски лексикон Југославије* Сарајево: „Свјетлост"; ISBN 86-01-02651-6, στα σερβικά


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Гарашко језеро  της Σερβικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |