recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **θεωροδόκος** στην αρχαία Ελλάδα ήταν τίτλος λειτουργού, καθήκον ήταν να υποδέχεται και να βοηθά τους *θεωρούς* («θεατές», ιερούς προσκεκλημένους) πριν από πανελλήνιους αγώνες και γιορτές . Ο θεωροδόκος οριζόταν άλλοτε από την κοινότητα στην οποία ζούσε και άλλοτε από την κοινότητα που απέστελνε τους θεωρούς. 

Προκειμένου να έχει ευνοϊκή αναφορά από τους θεωρούς που επισκέπτονταν την πόλη για έναν αγώνα ή γιορτή, η φιλοξενούσα πόλη-κράτος ανέθετε σε εύπορο πολίτη της το λειτούργημα του θεωροδόκου. Το έκαναν αυτό διότι στις περισσότερες περιπτώσεις οι θεωροδόκοι επρόκειτο να αναλάβουν το κόστος φιλοξενίας των θεωρών και να τους παρέχουν επαρκές κατάλυμα, για τα οποία οι θεωροδόκοι χρειάζονταν επαρκή προσωπικό πλούτο. Για να έχουν την επιθυμητή ευνοϊκή αναφορά από τους θεωρούς, τους προσέφεραν δώρα, φαγητό, ακόμη και χρήματα για να καλύψουν το κόστος του ταξιδιού τους στην φιλοξενούσα πόλη-κράτος.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Hansen & Nielsen 2004.
2. ↑  Miller 2004
3. ↑  Perlman 2000.
4. ↑  Dillon, Matthew. *Pilgrims and Pilgrimage in Ancient Greece*. Routledge, 1997, (ISBN 0-415-12775-0), σελ. 12.

Πηγές
-----

* Hansen, Mogens Herman· Nielsen, Thomas Heine (2004). *An Inventory of Archaic and Classical Poleis*. Oxford and New York: Oxford University Press. ISBN 0198140991.
* Miller, Stephen G. (2004). *Ancient Greek Athletics*. New Haven and London: Yale University. ISBN 0300100833.
* Perlman, Paula Jean (2000). *City and Sanctuary in Ancient Greece: The Theorodokia in the Peloponnese*. Göttingen: Vandenhoeck & Ruprecht. ISBN 3525252188.

Περαιτέρω ανάγνωση
------------------

* Κατάλογος θεωροδόκων της Επιδαύρου (περί το 365 π.Χ.) - Επιγραφική βάση δεδομένων
Η **ιστορία της ελπίδας** (αγγλικά: The Story of Holly and Ivy). Το παραμύθι γράφτηκε το 1958 από τη συγγραφέα Ράμερ Γκόντεν και εικονογραφήθηκε από την εικονογράφο Μπάρμπαρα Κούνεϊ.

Υπόθεση
-------

Η Ήβη είναι ένα εξάχρονο κορίτσι που ζει σε ένα ορφανοτροφείο. Πλησιάζουν Χριστούγεννα και η Ήβη θέλει μια κούκλα και μια οικογένεια για δώρο. Όλα τα παιδιά θα περάσουν με κάποιο τα Χριστούγεννα εκτός από την Ήβη. Η μικρή όμως είναι έξυπνη και αντί να πάει στο σπίτι των νηπίων σταματάει στο Άπλετον. Στο Άπλετον βρίσκεται το κατάστημα του κυρίου Μπλόσσομ και μέσα μια κούκλα, η Χριστίνα που αναζητά ένα κοριτσάκι να τη δεχτεί. Όμως στο Άπλετον ζει και ένα ζευγάρι που δεν έχει παιδιά, ο αστυφύλακας κύριος Τζόουνς και η γυναίκα του η κυρία Τζόουνς που θέλει ένα παιδί. Στο τέλος θα βρεθούν όλοι μαζί ως δώρο ο ένας στον άλλο.

Χαρακτήρες
----------

* Ήβη
* Χριστίνα κούκλα)
* κύριος Τζόουνς και κυρία Τζόουνς
* κύριος Μπλόσσομ
* Πέτρος υπάλληλος του κυρίου Μπλόσσομ
* κυρία Σέπερντ: διευθύντρια του ορφανοτροφείου
* Αμπρακατάμπρα κουκουβάγια παιχνίδι που μισεί τις κούκλες στο μαγαζί
* κούκλες στο μαγαζί

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 15  Δεκεμβρίου 2022.
**Η ιστορία της Ο** είναι Γαλλική ταινία του ερωτικού κινηματογράφου του 1975 σε σκηνοθεσία Just Jaeckin βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα της Dominique Aury.

Πλοκή
-----

Η **Ο** είναι μια νεαρή Παριζιάνα, επιτυχημένη επαγγελματίας φωτογράφος της μόδας. Για να ικανοποιήσει τις σεξουαλικές επιθυμίες του φίλου της, Ρενέ, πηγαίνει τρόφιμος στον απόμερο πύργο *Roissy*, όπου λειτουργεί ιδιωτική σχολή σαδομαζοχισμού, για να εκπαιδευτεί ως πειθήνια ερωτική παρτενέρ.

Στο πολυτελές περιβάλλον του μεσαιωνικού γοτθικού πύργου Roissy, η *Ο* και οι συμφοιτήτριές της εξοικειώνονται σιγά σιγά με όλα τα μυστικά της τέχνης της οικειοθελούς μα και απόλυτης ερωτικής υποταγής. Μαθαίνουν με αυτοπεποίθηση και επαγγελματική τελειότητα να ερεθίζουν σεξουαλικά τους άνδρες και, αφού πρώτα αυτές δηλώσουν τη συγκατάθεσή τους, να ικανοποιούν όλες τις σεξουαλικές αρέσκειές τους όταν τις μεταχειρίζονται. 

Όταν η *Ο* θα αποφοιτήσει με ιδιαίτερη ικανότητα από τη σχολή, ο φίλος της, Ρενέ, θα της ζητήσει να του αποδείξει τα αληθινά αισθήματά της για αυτόν. Η *Ο* πρέπει να μπει στην υπηρεσία του πατρικού του φίλου, Σερ Στέφεν, και να του εκπληρώνει κάθε επιθυμία. Ο Σερ Στέφεν, που είναι ιδιαίτερα απαιτητικός και σκληρός στα βίτσια του, κερδίζει άθελά του την αγάπη της *Ο*, η οποία αποφασίζει να συνεχίσει τις σπουδές της και να επεκτείνει τις γνώσεις της. Όταν αποφοιτά εκ νέου, η τελική εξέταση είναι ένα πυρακτωμένο τατουάζ του μονογράμματός της στο σώμα της, ως απόδειξη των ειλικρινών αισθημάτων της. Η *Ο* και ο Σερ Στέφεν είναι πια ένα ιδανικό ζευγάρι.

Κοινωνική αποδοχή
-----------------

Η πρώτη προβολή της ταινίας λογοκρίθηκε και συνοδεύτηκε από έντονες διαμαρτυρίες, ενώ μέχρι σήμερα συνεχίζει σε πολλές χώρες να απαγορεύεται η προβολή ή και η κατοχή της ταινίας. Η ταινία, αν και δεν περιέχει ερωτικές σκηνές ή σκληρή γλώσσα, προκάλεσε για το θέμα της και μόνο. Η Aury δημοσίευσε το μυθιστόρημά της υπό το ψευδώνυμο *Pauline Réage*, κρατώντας μυστική την ταυτότητά της μέχρι το 1994, οπότε και την αποκάλυψε σε συνέντευξη που έδωσε. Στη Γερμανία το λογοκριμένο έργο απαγορεύτηκε για ανηλίκους το 1982 και απελευθερώθηκε ξανά στην αρχική πλήρη έκδοσή του το 2008 κατόπιν δικαστικής απόφασης. Στη Μεγάλη Βρετανία επιτρέπεται από το 2000 κατόπιν λογοκρισίας και αφαίρεσης οκτώ λεπτών. Στη Νορβηγία απαγορεύτηκε το 1978 και επιτράπηκε ξανά το 2003. Στη Νέα Ζηλανδία εξακολουθεί να απαγορεύεται. Το μυθιστόρημα απέσπασε το 1955 το Γαλλικό βραβείο λογοτεχνίας Prix des Deux Magots.

Πηγές
-----

* Pauline Réage (Dominique Aury): *Geschichte der O* (Originaltitel: *Histoire d'O*). 3. Auflage. Heyne, München 2006, 223 S. ISBN 978-3-453-69907-6 oder ISBN 3-453-69907-6

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Παρουσίαση της ταινίας από το rottentomatoes.com
* dvdtalk.com Αρχειοθετήθηκε 2005-02-18 στο Wayback Machine. εκτενής ανάλυση
* filmcritic.com[*νεκρός σύνδεσμος*] εκτενής ανάλυση





1. 1 2  *Unifrance*. 1476. Ανακτήθηκε στις 14  Οκτωβρίου 2020.
2. 1 2  *filmportal.de*. 63f30964348c45339a85600956cebc05. Ανακτήθηκε στις 14  Οκτωβρίου 2020.
***Η ζωή ενός πλαστογράφου*** (ιαπωνικά: ある偽作家の生涯, προφέρεται: Άρου γκισάκα νο σογκάι, κυριολεκτική μετάφραση: "Η ζωή ενός ψεύτικου καλλιτέχνη") είναι μια ιαπωνική νουβέλα του Γιασούσι Ινουέ. Το έργο εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1951.

Πλοκή
-----

Στις αρχές του 1951, ένας δημοσιογράφος που ασχολείται με θέματα τέχνης λαμβάνει μια πρόσκληση για μια εκδήλωση με αφορμή τη 13η επέτειο του θανάτου του διάσημου ζωγράφου Κεϊγκάκου Ονούκι. Θυμάται την ανάθεση που είχε λάβει από τους συγγενείς του Κεϊγκάκου να γράψει μια βιογραφία για τον καλλιτέχνη πριν από 9 χρόνια και αποφασίζει να ολοκληρώσει επιτέλους αυτό το έργο, το οποίο είχε σταματήσει κατά τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια. Ενώ μελετά τα ημερολόγια του Κεϊγκάκου, βλέπει να αναφέρεται επανειλημμένα το όνομα ενός φίλου του με το όνομα Σινοζάκι. Κάποια στιγμή, συνειδητοποιεί ότι ο Σινοζάκι δεν είναι άλλος από τον πρώην φίλο του Κεϊγκάκου, τον Χοσέν Χάρα, ο οποίος έχει αντιγράψει με μεγάλη επιτυχία την τέχνη του Κεϊγκάκου και την πουλά ως πρωτότυπη.

Ο δημοσιογράφος ανακαλεί αναμνήσεις από το 1943, όταν είχε συναντήσει ιδιώτες που είχαν στην ιδιοκτησία τους πίνακες του Κεϊγκάκου και ερχόταν επανειλημμένα αντιμέτωπος με τα τεχνικά άρτια αντίγραφα του Χάρα, αλλά και από το 1945 και το 1947, όταν έμεινε στο χωριό στα βουνά Τσουγκόκου, όπου έζησε ο Χάρα τα τελευταία του χρόνια. Εγκαταλελειμμένος από τη γυναίκα του, ο Χάρα πειραματίστηκε παράνομα με την πυρίτιδα για να δημιουργήσει ένα πυροτέχνημα που να έχει το χρώμα των κόκκινων χρυσάνθεμων. Ο δημοσιογράφος συλλογίζεται τη μοίρα ενός ανθρώπου που, επισκιασμένος από έναν διάσημο φίλο του καλλιτέχνη, δεν κατάφερε να ανγνωριστεί ποτέ για το δικό του ταλέντο και κατέληξε να ξεθωριάσει στην αφάνεια.

Ιστορικό δημοσίευσης
--------------------

*Η ζωή ενός πλαστογράφου* εκδόθηκε για πρώτη φορά τον Οκτωβρίου του 1951 μέσω του περιοδικού *Shinchō*  και δημοσιεύτηκε σε μορφή βιβλίου την ίδια χρονιά. 

Στα ελληνικά, το έργο έχει μεταφραστεί από τον Παναγιώτη Ευαγγελίδη και κυκλοφόρησε το 2005 από τις εκδόσεις Άγρα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «主な作品 (Main Works)». *Yasushi Inoue Memorial Hall* (στα Ιαπωνικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Αυγούστου 2021. Ανακτήθηκε στις 20 Αυγούστου 2021.
2. ↑  Inoue, Yasushi (2014). *Life of a Counterfeiter*. London: Pushkin Press. ISBN 978-1-78227-002-7. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Αυγούστου 2021. Ανακτήθηκε στις 29 Νοεμβρίου 2021.
3. ↑  Maloney, Iain (10 January 2015). «Life of a Counterfeiter». *The Japan Times*.. Ανακτήθηκε στις 20 August 2021.
4. ↑  «ある偽作家の生涯». *National Diet Library* (στα Ιαπωνικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Νοεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 20 Αυγούστου 2021.
5. ↑  «ΤΙΤΛΟΣ – Βιβλιοnet» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 29 Νοεμβρίου 2021.
**Η Πλημμύρα** είναι ένα μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας γραμμένο από τον Τζέιμς Γκράχαμ Μπάλαρντ το 1962. Σε αντίθεση με πολλά έργα μετά-αποκαλυπτικής φαντασίας, το μυθιστόρημα παρουσιάζει έναν κεντρικό χαρακτήρα, ο οποίος αντί να είναι διαταραγμένος από το τέλος του παλιού κόσμου, εμφανίζεται εκστασιασμένος από την χαοτική πραγματικότητα που τον έχει αντικαταστήσει.

Σύνοψη
------

  

Η Πλημμύρα ξεκινάει με όλες τις συμβάσεις ενός έργου
καθαρής επιστημονικής φαντασίας, καθώς ή καταστροφή που ευθύνεται
για την αποκάλυψη εξηγείται επιστημονικά - η ηλιακή ακτινοβολία έχει
λιώσει τα παγόβουνα και έχει ωθήσει τη θερμοκρασία στα ύψη, βυθίζοντας
τις πόλεις της βορείου Ευρώπης και της Αμερικής μέσα σε πανέμορφες όσο και τρομακτικές τροπικές λίμνες. Ωστόσο το μυθιστόρημα του Ballard είναι πιο
πολύπλοκο από όσο αρχικά φαίνεται. Ο Ballard χρησιμοποιεί τον μετά-αποκαλυπτικό
κόσμο της ιστορίας για να αντανακλάσει τις συλλογικές ασυνείδητες επιθυμίες
των κεντρικών χαρακτήρων. Μία από τις ιδέες που παρουσιάζει ο Ballard μέσα
από το γράψιμό του είναι ότι οι άνθρωποι διαμορφώνουν το περιβάλλον τους
έτσι ώστε να αντανακλούν τις υποσυνείδητες παρορμήσεις τους. Στη Πλημμύρα
ωστόσο, μια φυσική καταστροφή ωθεί αυτόν τον κόσμο να μετατραπεί σε ένα
ονειρεμένο κόσμο, προκαλώντας την πνευματική κατάπτωση των κεντρικών
χαρακτήρων.

> Όπως η ψυχανάλυση ανακατασκευάζει την αυθεντική  
> 
> 
> 
>  τραυματική εμπειρία για να απελευθερώσει τα απωθημένα, έτσι κι  
> 
>  εμείς τώρα βυθιζόμαστε στο αρχαιοφυσικό μας παρελθόν,ξυπνώντας  
> 
>  τα αρχαία ταμπού και τις παρορμήσεις που κοιμόντουσαν για αιώνες...  
> 
>  Ο καθένας από εμάς έχει την ηλικία ολόκληρου του βιολογικού βασιλείου  
> 
> 
> 
>  και το αίμα μας είναι νερό στη μεγάλη θάλασσα της μνήμης του.
> 
> — Η Πλημμύρα, J. G. Ballard, Σελ.41

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 309277534

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Λογοτεχνία
 |

 |
Το **ανάγλυφο της Ηούς και του Κεφάλου** είναι αρχαιολογικό εύρημα από την περιοχή της Αθήνας.

Περιγραφή
---------

Το πήλινο ανάγλυφο μικρών διαστάσεων διαπνέεται από μεγαλοπρέπεια και γαλήνη. Παριστάνει μια γυναικεία μορφή που κρατάει το σώμα ενός εφήβου στην αγκαλιά της, ενώ πετάει.

Ερμηνεία
--------

Το ανάγλυφο παρουσιάζει την Ηώ και τον Κέφαλο. Η σκηνή απαγωγής παριστάνεται συνήθως σε μια από εξής δύο μορφές. Οι ζωγράφοι προτιμούν κυρίως την σκηνή της καταδίωξης, ενώ στην γλυπτική, όπως εδώ, συναντούμε την ένωση του ζεύγους σε μία πλαστική αρχιτεκτονική οντότητα.

Ιστορική τοποθέτηση
-------------------

Το ανάγλυφο πιστεύεται ότι ήταν τμήμα του διακόσμου της βασιλείου στοάς προς την μεριά του Κεραμεικού.

Πηγές
-----

* Ερνστ Κούρτιους, Ρίχαρντ Σένε: Αρχαιολογική Εφημερίδα, 1876, σελ. 166-168 και 245 (pdf)

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο αρχαιολογία | Πύλη αρχαιολογία |
Συντεταγμένες: 42°29′06″N 19°53′50″E﻿ / ﻿42.48500°N 19.89722°E﻿ / 42.48500; 19.89722

Η **Ζλα Κολάτα** (μαυροβουνιακά: Зла Колата, αλβανικά: Kollata e Keqe‎) είναι βουνό της οροσεριάς Προκλέτιγιε στα σύνορα του Μαυροβουνίου και της Αλβανίας.

Περιγραφή
---------

Η Ζλα Κολάτα έχει υψόμετρο 2.534 μ. καθιστώντας την το υψηλότερο βουνό στο Μαυροβούνιο και το 16ο στην Αλβανία. Βρίσκεται στα σύνορα του δήμου Γκούσινιε του Μαυροβουνίου και της επαρχίας Τροπόγια του νομού Κούκεσι στην Αλβανία. Η Ζλα Κολάτα έχει θεόρατη κορυφή και αποτελεί δημοφιλή τουριστικό προορισμό και στις δύο χώρες. Μισό χιλιόμετρο βορειοανατολικά στα 2.528 μ. βρίσκεται η Κολάτα ε Μίρα ή Ντόμπρε Κολάτα, που βρίσκεται επίσης στα σύνορα. Η υψηλότερη κορυφή αυτού του ορεινού όγκου βρίσκεται 1 χλμ. ανατολικά-νοτιοανατολικά της Ζλα Κολάτα και βρίσκεται σε αλβανικό έδαφος. Πρόκειται για τη Ρόντι ε Κολλάτες ή Μάγια ε Κολλάτες, η οποία φτάνει στα 2.552 μ. αλλά παρά τη θέα προς την κοιλάδα Βαλμπόνα, δεν είναι αποτελεί τόσο σημαντικό τουριστικό προορισμό.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «OpenStreetMap» (πολλαπλές γλώσσες)
2. ↑  summitpost.org Αρχειοθετήθηκε 2018-01-26 στο Wayback Machine.
3. ↑  Crolla, R.· McKeating, C. (2014). *Europe's High Points: Reaching the summit of every country in Europe*. UK: Cicerone Press. σελ. 241. ISBN 978-1-84965-960-4.
4. ↑  Abraham, R. (2018). *The Peaks of the Balkans Trail: Montenegro, Albania and Kosovo*. UK: Cicerone Press. σελ. 87. ISBN 978-1-78362-556-7.
5. ↑  «Europen Mountains, Montenegro: Maja Kolata, Prokletije». *www.westcoastpeaks.com*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Ιανουαρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 23 Ιουνίου 2019.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος βουνών της Αλβανίας
Στην πολωνική μυθολογία, η **Ζλότα Μπάμπα** (πολ. Złota Baba) είναι μια θεότητα, της οποίας το όνομα σημαίνει *Χρυσή Γυναίκα*. Λάμβανε πολυάριθμες θυσίες και έδινε χρησμούς.

Η θεότητα σε διάφορους σλαβικούς μύθους είναι γνωστή και με άλλα ονόματα, όπως Ζύβα, Ζύβιε, Ζαλέτα, Γιέζι Μπάμπα και Μπάμπα Γιέτζα, η οποία τελευταία ταυτίζεται με τη ρωσική Μπάμπα Γιάγκα, ενώ διαφόρων περιοχών στην Πολωνία και τη Σλοβακία πηγάζει από αυτήν το όνομά τους (π.χ. Μπάμπια Γκόρα, Μπάμπι Γιαρ, Μπάμπιετς).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Oleszkiewicz, Malgorzata (12-15 January 2003). «Mother of God and Mother Earth: Religion, Gender, and Transformation in East-Central Europe». *Hawaii International Conference on Arts and Humanities* (Sheraton Waikiki Hotel, Honolulu, Hawaii, USA). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2011-07-26.. Ανακτήθηκε στις 2010-01-04.

Πηγές
-----

* Polish Paganism

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Σλαβική μυθολογία |
| --- |
|  |
| Κύριες θεότητες | 
* Βέλες
* Γιαρίλο
* Μοράνα
* Νταζβόγ
* Περούν
* Ράντεγκαστ
* Σβάντεβιτ
* Σβαρόγ ή Σβάροζιτς
* Τρίγκλαβ
 |  |
|  |
| Μυθικές φιγούρες | 
* Κοσέι
* Λιμπούσε
* Μπάμπα Γιαγκά
* Ζόρια
 |
|  |
| Πλάσματα | 
* Αλκονόστ
* Γκαμαγιούν
* Ρουσάλκα
* Σίριν
* Σισίγκα
 |

 |
Με το επίσημο όνομα **ιερουργικόν** φερόταν παλαιότερα ειδικό σήμα (σημαία) που υψωνόταν στα πλοία κατά τη διάρκεια τέλεσης επ΄ αυτών Θείας Ευχαριστίας ή άλλης τυχόν λειτουργίας ή μυστηρίου. Το σήμα αυτό παρέμενε επηρμένο μέχρι το τέλος της λειτουργίας, όπου κατά το διάστημα αυτό σταματούσαν οποιεσδήποτε άλλες κινήσεις στο πλοίο καθώς και η επιβίβαση ή αποβίβαση ("εν όρμω").

Το ιερουργικό ήταν άλλοτε σημαία κυανή με λευκό σταυρό, ή επικρατέστερα, η βυζαντινή κίτρινη με τον δικέφαλο αετό. Επίσης τέτοιο σήμα ύψωναν και τα πλοία όταν επέβαιναν σ΄ αυτά ανώτατοι κληρικοί π.χ. Πατριάρχης, Αρχιεπίσκοπος ή ακόμα και Μητροπολίτης νήσου στην οποία προσέγγιζαν αυτά ή και όταν μετέφεραν επίσης ιερά λείψανα ή ιερές εικόνες ή άλλα ιερά προσκυνήματα.  
 
Πολύ αργότερα καθιερώθηκε αντ΄ αυτού του σήματος να υψώνεται η ελληνική σημαία στο κύριο ιστό καθ΄ όλη τη διάρκεια του πλου.

Πηγές
-----

* *Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου* τ.9ος, σ.828.
Ο **θαλάσσιος ίππος** ή **οδόβαινος** (από το αρχαίο ελληνικό *οδούς* (δόντι) και το *βαίνω* (βαδίζω), δηλαδή αυτός που βαδίζει στα δόντια του) είναι ένα μεγάλο θαλάσσιο θηλαστικό με κατανομή στον Βόρειο Πόλο και σε άλλα παγωμένα σημεία του Βορείου Ημισφαιρίου. Ο θαλάσσιος ίππος είναι το μόνο μέλος της οικογένειας *Οδοβαινίδες* και του γένους *Οδόβαινος*. Υπάρχουν τρία υποείδη, ο οδόβαινος του Ατλαντικού Ωκεανού (*O. r. rosmarus*), ο οδόβαινος του Ειρηνικού Ωκεανού (*O. r. divergens*) και ο οδόβαινος της θάλασσας Λέπτεβ (*O. r. laptevi*). 

Οι ενήλικοι θαλάσσιοι ίπποι αναγνωρίζονται εύκολα από τους μεγάλους χαυλιόδοντες, τα μουστάκια και το ογκώδες σώμα τους. Τα ενήλικα αρσενικά ζυγίζουν γύρω στα 1.700 κιλά και το μόνο πτερυγιόποδο που τους ξεπερνά σε μέγεθος είναι ο θαλάσσιος ελέφαντας. Οι θαλάσσιοι ίπποι ζουν κυρίως σε ρηχά νερά πάνω από ηπειρωτικές υφαλοκρηπίδες, αλλά περνάνε ένα μεγάλο μέρος της μέρας στην ανοιχτή θάλασσα ψάχνοντας όστρακα για να τραφούν. 

Οι θαλάσσιοι ίπποι είναι κοινωνικά ζώα που ζουν σε μεγάλες ομάδες. Έχουν μεγάλη διάρκεια ζωής και ζουν γύρω στα 30 χρόνια, φτάνουν στην σεξουαλική ωριμότητα σε ηλικία 15 ετών. Είναι από τα πιο σημαντικά ζώα για τα παράκτια αρκτικά οικοσυστήματα.

Ο θαλάσσιος ίππος παίζει μεγάλο ρόλο στην ζωή τον αυτοχθόνων πληθυσμών της Αρκτικής, όπου τον κυνηγούν για το κρέας, το λίπος, το δέρμα, τους χαυλιόδοντες και τα  κόκαλα του. Κατά τον 19o και τον 20ο αιώνα το κυνήγι από τους Ευρωπαίους μείωσε σε μεγάλο βαθμό τον αριθμό τον θαλάσσιων ίππων. Ευτυχώς από τότε ο πληθυσμός τους έχει ανακάμψει αλλά ακόμα είναι πολύ χαμηλός σε σχέση με πριν από 300 χρόνια.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Lowry, L. Kovacs, K. & Burkanov, V. (IUCN SSC Pinniped Specialist Group) (2008). *Odobenus rosmarus*  *στην Κόκκινη Λίστα Απειλούμενων Ειδών της IUCN*. Έκδοση 2013.2. Διεθνής Ένωση Προστασίας της Φύσης (IUCN). Ανακτήθηκε 12 Μαρτίου 2014.

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Θαλάσσιος ίππος** |


|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **οδόβαινος**  |

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **οδοεπίβαινος**  |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85144976
* GND: 4189027-9
* NDL: 00570463

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ζωολογία
* Πύλη:Θηλαστικά
 |

 |
Ο **Ιωάννης Τσεκούρας** του Γρηγορίου (Βρυσούλα Πρέβεζας, 19 Ιανουαρίου 1937) είναι Έλληνας πολιτειολόγος, οικονομολόγος, καθηγητής και πρώην πρύτανης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, συγγραφέας και πολιτικός.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στη Βρυσούλα Πρέβεζας τον Ιανουάριο του 1937. Αποφοίτησε από το Γυμνάσιο Πρέβεζας και σπούδασε οικονομικά και πολιτικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο της Βασιλείας στην Ελβετία, του οποίου αναγορεύτηκε διδάκτορας Πολιτικών Επιστημών (Dr. rer. Pol.). Κατά τα έτη 1971-1974 ήταν υπεύθυνος (Projektleiter) Προγραμματισμού και Ανάπτυξης στο υπουργείο Οικονομικών (Finanzdepartement) του ελβετικού καντονίου της Βασιλείας.

Την περίοδο της χούντας συνδέθηκε στενά με τον Ανδρέα Παπανδρέου και διετέλεσε μέλος του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΚ, ενώ το 1974 ήταν από τους βασικούς συντάκτες της ιδρυτικής διακήρυξης της 3ης του Σεπτέμβρη του ΠΑΣΟΚ, του οποίου υπήρξε σημαντικό στέλεχος, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής και του Εκτελεστικού του Γραφείου (1974-1976).

Το 1976 ο Ανδρέας Παπανδρέου τον διέγραψε από το ΠΑΣΟΚ, και ο Τσεκούρας αφοσιώθηκε στην πανεπιστημιακή του καριέρα. Τις δεκαετίες του 1970 και του 1980, δημοσιεύματα ακροδεξιών εφημερίδων τον εμφάνιζαν ως «ιδεολογικό καθοδηγητή» ή και πιθανό ηγέτη της τρομοκρατικής οργάνωσης 17 Νοέμβρη, φήμες που αποδείχθηκαν εντελώς ψευδείς μετά την εξάρθρωση της οργάνωσης.

Εκλέχθηκε βουλευτής Πρέβεζας στις εκλογές του 2000, με το ΠΑΣΟΚ υπό τον Κωνσταντίνο Σημίτη.

Ακαδημαϊκή σταδιοδρομία
-----------------------

Διετέλεσε καθηγητής Θεωρητικής Πολιτικής Οικονομίας της Ανωτάτης Βιομηχανικής Σχολής Θεσσαλονίκης και Πρύτανης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας για δύο συνεχείς θητείες, από το 1991 έως το 1997.

Εκτός από Πρύτανης, στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας διετέλεσε επίσης πρόεδρος των Τμημάτων: Οικονομικών Επιστημών (1987-1991), Εκπαιδευτικής και Κοινωνικής Πολιτικής (1994-1999), Βαλκανικών- Σλαβικών και Ανατολικών Σπουδών (1996-2000), Μουσικής Επιστήμης και Τέχνης (1996-2000), καθώς και διευθυντής του Ερευνητικού Πανεπιστημιακού Ινστιτούτου του ίδιου Πανεπιστημίου (1996-2000).

Υπήρξε πρόεδρος της Ένωσης Οικονομικών Πανεπιστημίων Νοτιοανατολικής Ευρώπης, διευθυντής του Επιστημονικού και Διοικητικού Συμβουλίου του Ιδρύματος ΙΣΤΑΜΕ-Ανδρέας Παπανδρέου Θεσσαλονίκης και πρόεδρος της Επιτροπής του Πανεπιστημίου Μακεδονίας για τη διάδοση της ελληνικής γλώσσας και του πολιτισμού.

Βιβλιογραφικές παραπομπές
-------------------------

1. ↑  (Αγγλικά) *pace.coe.int*. 4412. Ανακτήθηκε στις 20  Απριλίου 2022.
2. ↑  Γεώργιος Ι. Κούρτης, *Η Κοινοβουλευτική πορεία της Πρέβεζας (1915-2005)*, Αθήνα 2005, σελ. 234-235.
3. 1 2  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Φεβρουαρίου 2004. Ανακτήθηκε στις 4 Φεβρουαρίου 2016.
4. ↑  *Έλληνες Βουλευτές και Ευρωβουλευτές Εθνικών Εκλογών 9 Απριλίου 2000 και 13 Ιουνίου 1999*, Έκδοση της Βουλής των Ελλήνων, Αθήνα 2000.
Ο **Θεομονισμός** είναι φιλοσοφική θεωρία κατά την οποία μόνο ο Θεός υπάρχει, ενώ όλα τα αντιλαμβανόμενα με τις αισθήσεις και θεωρούμενα ως υπάρχοντα, υπάρχουν "εν Αυτώ" και δι΄ "Αυτού" (του Θεού).

Ο Θεομονισμός χρονολογείται από την ελληνική αρχαιότητα που πρώτος φέρεται να τον εισήγαγε ο στωικός φιλόσοφος Κλεάνθης στον οποίο και αποδίδεται η ρήση: "*Εν αυτώ (τω Θεώ) ζώμεν και κινούμεθα και εσμέν*". Της ρήσης δε αυτής έκανε μνεία και ο Απόστολος Παύλος κατά την ομιλία του στην αρχαία Αθήνα.

Αντίθετη φιλοσοφική θεωρία προς τον Θεομονισμό είναι ο "**Φυσιομονισμος**" κατα την οποία (θεωρία) μόνο ο φύση, δηλαδή ο κόσμος που υποπίπτει στις ανθρώπινες αισθήσεις, είναι αυτό που υπάρχει.
Η **Ηχώ** (αρχ. ᾿Ηχώ) ήταν ορεσίβια Νύμφη στην ελληνική μυθολογία, την οποία οι Μούσες δίδαξαν άσμα, αυλό και σύριγμα. Έμεινε γνωστή για τη μελωδική φωνή της.

Ο μύθος
-------

Ως μουσικός, κατά μία παράδοση, συναγωνίζονταν τον Πάνα, που, είτε αυτός από καλλιτεχνική αντιζηλία είτε διότι η Ηχώ περιφρόνησε τον έρωτά του, προτιμώντας αντ' αυτού έναν σάτυρο (αν και αναφέρεται ως κόρη της Ηχούς και του Πάνα η ομηρική Ίαμβη ή η Βαυβώ των Ορφικών), ενέβαλε μανία στους ποιμένες, οι οποίοι την κατακερμάτισαν και σκόρπισαν τα λείψανά της. Όμως η Γαια συνέλεξε τα τεμάχια της Ηχούς και τα έθαβε όπου τα έβρισκε. Αυτά, όμως, παρέμειναν αναλλοίωτα, διατηρώντας τις μουσικές ικανότητες της Ηχούς, ώστε να επαναλαμβάνουν, ασθενέστερα, ό,τι ήχους ακούσουν (Μόσχου Ειδυλ. Λόγγος ΙΙΙ, 23).

Κατ' άλλη παράδοση, η Ηχώ, σε μια περιπλάνησή της στα δάση, είδε κι ερωτεύτηκε τον Νάρκισσο. Προσπάθησε να τον σαγηνέψει με την ομορφιά της, αλλά εκείνος ήταν απορροφημένος από τη δική του ομορφιά. Χρησιμοποίησε τότε τη φωνή της, χωρίς όμως κανένα αποτέλεσμα. Αυτή η απόρριψη είχε ως αποτέλεσμα η νύμφη να πέσει σε βαθιά θλίψη, να κρύβεται στα δάση και η φυσική της υπόσταση να εξαφανιστεί σιγά-σιγά, έτσι ώστε να μείνει μόνο η φωνή της, που και αυτή ακόμα ακούγεται ως επανάληψη λέξεων άλλων. Έτσι, όταν οι θεοί από οίκτο τη μεταμόρφωσαν σε βράχο, διατήρησε την ιδιότητα της επανάληψης των τελευταίων συλλαβών της όποιας φωνής έφθανε σ' αυτόν.

Κατά τον Οβίδιο, η Ηχώ είχε αναλάβει να βοηθάει τον Δία κατά τις ερωτοτροπίες του με τις Νύμφες, απασχολώντας την Ήρα με την ακατάσχετη αλλά ευχάριστη φλυαρία της. Όταν, όμως, η Ήρα αντελήφθη το στρατήγημα της Ηχούς, της αφαίρεσε τη λαλιά, αφήνοντας τόσο λίγη, που να μπορεί μόνο να επαναλαμβάνει τις τελευταίες συλλαβές των όσων ακούει.

Ηχώ και Νάρκισσος, Walker Art Gallery, Λίβερπουλ

Δείτε επίσης
------------

* Ο αστεροειδής **60 Ηχώ** (60 Echo), που ανακαλύφθηκε το 1860, πήρε το όνομά του από τη νύμφη αυτή.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Γιάννης Λάμψας, Λεξικό του αρχαίου κόσμου, τόμ. Β ΄ISBN 960-666-933-5

Πηγές
-----

* Οβίδιος, Μεταμορφώσεις iii.341-401

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 62415124
* LCCN: sh89006070
* GND: 121852881
* SUDOC: 078600529
* BNF: cb14500996x (data)

 |

 |
Τα **Θεοξένια** ήταν ιερή γιορτή και αθλητικοί αγώνες που γίνονταν στην αρχαία Πελλήνη.

Διεξάγονταν στην Αχαϊκή Πελλήνη και γίνονταν προς τιμήν του Απόλλωνα Θεοξενίου σε στάδιο που βρισκόταν κοντά στο ιερό. Στους αγώνες συμμετείχαν και αθλητές από όλη την Ελλάδα και οι νικητές έπαιρναν ως έπαθλο έναν μάλλινο μανδύα. Ο Πίνδαρος, στις ωδές που έχει γράψει, αναφέρει πολλούς αθλητές που είχαν νικήσει στα Θεοξένια.

Αναφορές
--------

1. ↑  ἔστι καὶ Ἀπόλλωνος Θεοξενίου Πελληνεῦσιν ἱερόν, τὸ δὲ ἄγαλμα χαλκοῦ πεποίηται: καὶ ἀγῶνα ἐπιτελοῦσι Θεοξένια τῷ Ἀπόλλωνι, τιθέντες ἀργύριον ἆθλα τῆς νίκης, καὶ ἄνδρες ἀγωνίζονται τῶν ἐπιχωρίων (Παυσανίου Αχαϊκά)
Συντεταγμένες: 9°32′23″S 122°00′12″E﻿ / ﻿9.53972°S 122.00333°E﻿ / -9.53972; 122.00333

Η θάλασσα Σάβου στο χάρτη της ΝΑ Ασίας
Η **Θάλασσα Σάβου** (*Savu Sea*) αποτελεί τμήμα του Ινδικού Ωκεανού και μέρος του Ειρηνικού Ωκεανού που περιβάλλεται από τις μικρές Σούνδες (= νήσους) της Ινδονησίας. Η έκτασή της πλησιάζει τα 105.000 τ.χλμ.

Η Θάλασσα Σάβου συνδέεται ΒΑ. με τη Θάλασσα Μπάντα, ΒΔ. με τη Θάλασσα Φλόρες μέσω του πορθμού Σούμπα, ΝΔ με τον Ινδικό Ωκεανό και ΝΑ με τη Θάλασσα του Τιμόρ. Το μεγαλύτερο βάθος της υπολογίζεται περίπου στα 3.500 μ. και βρίσκεται νότια της νήσου Πάνταρ.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Savu Sea στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 315528398

 |

 |
Ο λεγόμενος **Ιεροσολυμιτικός κώδικας** (λατιν. *Codex Hierosolymitanus*), γνωστός και ως **Χειρόγραφο του Βρυεννίου** (συχνά απαντώμενος μόνο με το αρχικό **H** μεταξύ των ειδικών παλαιογράφων), είναι ελληνικό χειρόγραφο του 11ου αιώνα. Περιέχει αντίγραφα παλαιών χριστιανικών κειμένων, μεταξύ των οποίων τη μοναδική πλήρη σωζόμενη έκδοση της *Διδαχής των Δώδεκα Αποστόλων*. Γράφηκε από άγνωστο κατά τα λοιπά γραφέα ονομάτι Λέοντα, ο οποίος το χρονολογεί στο έτος 1056.

Ο κώδικας αυτός περιέχει τη *Διδαχή*, την *Επιστολή Βαρνάβα*, την Α΄ Επιστολή Κλήμεντος προς Κορινθίους, τη Β΄ Επιστολή Κλήμεντος προς Κορινθίους, τη μακρά εκδοχή των επιστολών του Ιγνατίου Αντιοχείας και έναν κατάλογο των κανονικών βιβλίων της Αγίας Γραφής κατά την τάξη του Ιωάννου του Χρυσοστόμου.

Το χειρόγραφο ανακαλύφθηκε το έτος 1873 από τον Φιλόθεο Βρυέννιο, Μητροπολίτη Νικομηδείας, στη συλλογή της Ιεροσολυμιτικής Μονής του Παναγίου Τάφου, η οποία βρίσκεται στην Κωνσταντινούπολη. Ο Βρυέννιος εξέδωσε από αυτό τα κείμενα των δύο Επιστολών του Κλήμεντος το 1875, παραβλέποντας τη *Διδαχή των Δώδεκα Αποστόλων*, την οποία ανεκάλυψε όταν ξαναμελέτησε το χειρόγραφο.

Ο Άντολφ Χίλγκενφελντ βασίσθηκε στον *Ιεροσολυμιτικό κώδικα* για την πρώτη έντυπη έκδοση της έως τότε σχεδόν άγνωστης *Διδαχής* το 1877.

Πηγές
-----

* Milavec, A. (2003). *The Didache: Faith, Hope, & Life of the Earliest Christian Communities, 50=70 C.E.* The Newman Press significant scholarly studies. Newman Press. σελ. 54. ISBN 978-0-8091-0537-3. Ανακτήθηκε στις 22 Μαΐου 2021.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* *John Chrysostom: Synopsis of the Testaments, Apostolic Fathers*, 1056 A.D. 120 f. Pg. 16 ft. Σαρωμένες σελίδες από την έντυπη έκδοση
* *Patriarchikê bibliothêkê, Panaghiou Taphou 054*, περιγραφή, κατάλογος περιεχομένων
**Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου Κορακιών (Χανιά)**. Γνωστή και ως μονή των Καλογραιών, η Μονή του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου στις Κορακιές Ακρωτηρίου κτίστηκε κατά τον 16ο αι. Από το αρχικό μοναστηριακό συγκρότημα σώζεται το δίκλιτο καθολικό (το δεύτερο κλίτος τιμάται προς τιμήν του Αγίου Γεωργίου) που βρίσκεται στο κέντρο του επιμήκους μοναστηριακού περιβόλου, κάποια κελιά και οι στέρνες για τη συλλογή των όμβριων υδάτων. Λειτουργούσε κανονικά μέχρι το 1821, οπότε και η έναρξη της επανάστασης σήμανε και την καταστροφή της από τους Οθωμανούς. Η μονή ανακαινίσθηκε μετά το 1866 και κατά την εποχή της Αυτονομίας κατέστη ένα από τα πιο σημαντικά προσκυνήματα της Κρήτης.

Πηγές
-----

1. Ανδριανάκης, Μιχάλης Γ. Γιαπιτσόγλου, Κωνσταντίνος, Χριστιανικά Μνημεία της Κρήτης, Συνοδική Επιτροπή Θρησκευτικού Τουρισμού της Εκκλησίας Κρήτης: Μ.Κ.Ο. "Φιλοξενία", Ηράκλειο 2012.
2. Ψιλάκης, Βασίλειος, Ιστορία της Κρήτης: από της απωτάτης αρχαιότητος μέχρι των καθ' ημάς χρόνων, τ. Γ΄, εκδ. Νέα Έρευνα, εν Χανίοις, 1909.
3. Ανδριανάκης, Μιχάλης, «Μοναστήρια του νομού Χανίων», εφ. Χανιώτικα Νέα, 5-14/06/1985.
Η **Ζόγια Σλάινινγκ** (γενν. **Λέλτσουκ**, 6 Σεπτεμβρίου 1961), είναι Γερμανίδα σκακίστρια γεννημένη στην Ουκρανία. Κατέχει τον τίτλο του Διεθνούς Μετρ (IM, 2016).

Βιογραφικά Στοιχεία
-------------------

Η Ζ. Σλάινινγκ συμμετείχε έξι φορές στους τελικούς του πρωταθλήματος σκακιού γυναικών της ΕΣΣΔ (1981, 1982, 1986, 1987, 1988, 1989). Το καλύτερο αποτέλεσμα σημειώθηκε το 1986 όταν μοιράστηκε την 4η-5η θέση. Το 1984, στο Τάλιν κέρδισε το Συνδικαλιστικό Πρωτάθλημα Γυναικών της ΕΣΣΔ στο σκάκι. Το 1986 κέρδισε το πρωτάθλημα σκακιού γυναικών της Ουκρανίας. Το 1990 κέρδισε διεθνή τουρνουά σκακιού γυναικών στη Δρέσδη και τη Μόσχα. Μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης από το 1992 έως το 2000 εκπροσώπησε την Ουκρανία, αλλά από το 2000 εκπροσωπεί τη Γερμανία. Το 1995 κέρδισε ξανά στο τουρνουά της Δρέσδης. Το 2014, κέρδισε το γερμανικό πρωτάθλημα γρήγορου σκακιού γυναικών, αλλά το 2015 στο Μπαντ Βίσζεε ήταν η νικήτρια στο γερμανικό πρωτάθλημα σκακιού γυναικών.

### Αποτελέσματα Σημαντικών Σκακιστικών Τουρνουά

Η Ζ. Σλάινινγκ συμμετείχε δύο φορές στα Διαζωνικά Τουρνουά του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος Σκακιού Γυναικών:

| Έτος | Διαζωνικό Τουρνουά | Πόλη | Αποτελέσματα | Θέση |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1987 | 15ο Διαζωνικό Τουρνουά |  Σμέντερεβσκα Πάλανκα | +8, =4, -3 | 5η θέση |
| 1993 | 16ο Διαζωνικό Τουρνουά |  Τζακάρτα | +5, =3, -5 | 20η θέση |

Η Ζ. Σλάινινγκ εκπροσώπησε τη Γερμανία σε μία σκακιστική Ολυμπιάδα γυναικών:

| Έτος | Εκπροσώπηση | Αριθμός Σκακιέρας | Ολυμπιάδα Γυναικών | Πόλη | Αποτελέσματα |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2014 |  Γερμανία | 2η σκακιέρα | 41η Ολυμπιάδα Γυναικών |  Τρούμσε | +2, =1, -3 |

Η Ζ. Σλάινινγκ έπαιξε για τη Γερμανία στο Ευρωπαϊκό Ομαδικό Πρωτάθλημα Σκακιού Γυναικών:

| Έτος | Εκπροσώπηση | Αριθμός Σκακιέρας | Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Γυναικών | Πόλη | Αποτελέσματα |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2013 |  Γερμανία | 2η σκακιέρα | 10ο Ευρωπαϊκό Ομαδικό Πρωτάθλημα Γυναικών |  Βαρσοβία | +1, =3, -2 |
| 2015 |  Γερμανία | 3η σκακιέρα | 11ο Ευρωπαϊκού Ομαδικό Πρωτάθλημα Γυναικών |  Ρέικιαβικ | +1, =3, -2 |

Το 1985, της απονεμήθηκε ο τίτλος FIDE Διεθνούς Μετρ Γυναικών (WIM) και έλαβε τον τίτλο FIDE Γυναίκας Γκρανμαίτρ (WGM) δύο χρόνια αργότερα. Το 2016, της απονεμήθηκε ο τίτλος του Διεθνούς Μετρ (IM) της FIDE.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) *OlimpBase*. b33b9p1g. Ανακτήθηκε στις 4  Απριλίου 2022.
2. ↑  «1987 Smederevska Palanka Interzonal Tournament : World Chess Championship (women)». *www.mark-weeks.com*. Ανακτήθηκε στις 18 Μαρτίου 2022.
3. ↑  «1993 Jakarta Interzonal Tournament : World Chess Championship (women)». *www.mark-weeks.com*. Ανακτήθηκε στις 18 Μαρτίου 2022.
4. ↑  «OlimpBase :: Women's Chess Olympiads :: Zoya Schleining». *www.olimpbase.org*. Ανακτήθηκε στις 18 Μαρτίου 2022.
5. ↑  Bartelski, Wojciech. «OlimpBase :: European Women's Team Chess Championship :: Zoya Schleining». *www.olimpbase.org*.
6. ↑  Administrator. «FIDE Title Applications (GM, IM, WGM, WIM, IA, FA, IO)». *ratings.fide.com*.
Συντεταγμένες: 37°40′53.0″N 21°35′39.1″E﻿ / ﻿37.681389°N 21.594194°E﻿ / 37.681389; 21.594194

Το μοναστήρι του Αϊ Γιάννη όπως αποκαλούν οι ντόπιοι την **Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννη Πελοπίου Ηλείας** βρίσκεται στο Πελόπιο του δήμου Αρχαίας Ολυμπίας, της περιφερειακής ενότητας Ηλείας. Η Ιερά Μονή ανήκει στην Ι.Μ. Ηλείας και Ωλένης.

Ιστορία
-------

Το ησυχαστήριο ιδρύθηκε από τον Πελόπιο αρχιμ. Πανάρετο Παπαευθυμίου. Εκοιμήθη και ετάφη στο ησυχαστήριό του το έτος 1942. Το ησυχαστήριο συνέχισε να λειτουργεί ως γυναικεία μονή για πολλές δεκαετίες.

Χώρος μοναστηρίου
-----------------

Σήμερα το μοναστήρι παρουσιάζει μια εντελώς διαφορετική εικόνα από εκείνη της εποχής της ίδρυσής του. Ο Ι. Ν. Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου, το καθολικό της μονής, ανηγέρθη από τον π. Πανάρετο το 1902. Ο Ιερός Ναός είναι ρυθμού βασιλικής, πετρόχτιστος και διαθέτει ένα κωδωνοστάσιο. Πίσω από τον Ναό ευρίσκονται τα κελιά των μοναχών, ο ξενώνας, καθώς και τα κτήματα της Μονής. Προ του Ιερού Ναού ευρίσκεται το μεγάλο διώροφο κτήριο του γηροκομείου, του οποίου η λειτουργία έχει ανασταλεί, και που σήμερα στον ισόγειο χώρο του φιλοξενείται ο παιδικός σταθμός του δήμου Αρχαίας Ολυμπίας "Ο μικρός αρκούδος". Δίπλα στο κτήριο του πρώην γηροκομείου ανηγέρθη δαπάναις του Ιδρύματος Λάτση νέο μεγαλοπρεπές κτήριο, το οποίο όμως δεν χρησιμοποιείται.

Σημερινή εικόνα
---------------

Σήμερα δεν διαβιούν μοναχές στην Μονή. Τελευταία ηγουμένη υπήρξε η Καλλινίκη Παφιλιάρη. Η Μονή πανηγυρίζει στις 24 Ιουνίου, οπότε πλήθος προσκυνητών συρρέει, κυρίως από την γύρω περιοχή.

Παραπομπές
----------
Ο **Θεολόγος Αναστάσογλους** (ή Αναστασόπουλος) (Σμύρνη ? - ? ) , ήταν Έλληνας γυμναστής, ολυμπιονίκης το 1906.

Ο Αναστάσογλου έμενε στην Σμύρνη και ήταν αθλητής του τοπικού Απόλλωνα. Στη Μεσολυμπιάδα του 1906 ήταν δεύτερος στο γυμναστικό πένταθλο με 80 βαθμούς. Το αγώνισμα έγινε στο Παναθηναϊκό στάδιο. Είχε διακριθεί στα *Απολλώνια* τους τοπικούς αγώνες που διοργάνωνε ο Απόλλων στην Σμύρνη, επίσης είχε συμμετάσχει και στο πανελλήνιο πρωτάθλημα του 1904. 

Στο πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου το 1904 ήταν πρώτος στο μονόζυγο με δεύτερο τον Δεσποτόπουλο , κι επίσης δεύτερος στους κρίκους πίσω από τον Δεσποτόπουλο. Στούς κρίκους σύμφωνα με τον τύπο της εποχής μαζί με τον συμπαίκτη του Δεσποτόπουλο στον Απόλλωνα "κατέπληξαν το πλήθος διά της εξόχου εκτελέσεως των γυμνασμάτων τους". 

Εν συνεχεία εγκαταστάθηκε στις ΗΠΑ. Τον Μάρτιο του 1907 ευρισκόμενος εις ΗΠΑ: *"ήρε τριπλήν νίκην αλλεπαλλήλως επί των γυμναστικών οργάνων κρίκων, διζύγου και αναρριχήσεως δια σχοινίου εις τους άρτι τελεσθέντας εν Νέα Υόρκη, Εθνικούς Φιλαθλητικούς Αγώνας, διοργανούμενους κατ' έτος υπό του εκεί Αμερικανικού Συνδέσμου των Γυμναστικών Σωματείων και εις ους λαμβάνουσι μέρος άπαντες οι κορυφαίοι Αμερικανοί πρωταθληταί"*.. 

Το Δεκέμβριο του ίδιου έτους αναφέρεται πως είχε σοβαρό ατύχημα σε γυμναστήριο της Ν. Υόρκης κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας του για τη συμμετοχή του στους αγώνες του Λονδίνου. Συγκεκριμένα υπέστη κάταγμα του αριστερού ποδιού σε μια προσπάθεια στους κρίκους. Οι ομογενείς και οι συναθλητές του τον περιέθαλψαν αλλά *"ο ιατρός εδήλωσεν, ότι ουδέποτε πλέον θα δυνηθεί να λάβη μέρος σε αγώνισμα ο κ. Θεολόγος Αναστάσογλου"*. 

Σύμφωνα με δημοσίευμα του 1910 *"Τον νεαρόν και ευσταλή συμπολίτην εγνώρισεν και ηράσθη περιπαθώς εκατομμυριούχος Αμερικανίς, η δεσποινίς Εδέ Δουάλσον Γιουνγ και οι γάμοι αυτών ετελέσθησαν πρό τινων ημερών εν Νέα Υόρκη"*.

Διακρίσεις
----------

* **Πανελλήνιο πρωτάθλημα**

Κρίκοι
αργυρό: 1904
Μονόζυγο
χρυσό: 1904
* **Ολυμπιακοί αγώνες**

Γυμναστικό πένταθλο
αργυρό: 1906

Παραπομπές
----------

1. ↑  Αθλητική Ηχώ, 20 Οκτωβρίου 1958
2. ↑  Αθλητική Ηχώ, 6 Ιουνίου 1984
3. ↑  ΣΚΡΙΠ, 9 Μαΐου 1904
4. ↑  Αμάλθεια, 12 Απριλίου 1907 (αναδημοσίευση από φύλλο της 3ης Μαρτίου του Κήρυκος Ν. Υόρκης), ψηφ. σελ. 36.
5. ↑  εφ. Αμάλθεια Σμύρνης, 27/12/1907, ψηφ. σελ. 393
6. ↑  εφ. Αμάλθεια Σμύρνης, 14/5/1910, ψηφ. σελ. 367
Συντεταγμένες: 50°6′0.0″N 19°49′59.9″E﻿ / ﻿50.100000°N 19.833306°E﻿ / 50.100000; 19.833306

Η **Ζόνσκα** (πολωνικά: Rząska) είναι χωριό του Πόβιατ Κρακοβίας, στο Βοεβοδάτο Ελάσσονος Πολωνίας της Πολωνίας.

Κατά τα έτη 1975–1998, η Ζόνσκα βρισκόταν διοικητικά στο Βοεβοδάτο Κρακοβίας.

Ιστορία
-------

Η πρώτη αναφορά του χωριού προέρχεται από το 1388, όταν ιδιοκτήτες του οικισμού ήταν οι Σούουεκ (Sułek) και Νάβοϊ (Nawoj), ιππότες της οικογένειας Τοπόρτσικ (Toporczyk), καθώς και ο Μικόουαϊ (Mikołaj), γιος του Σαλόμον από την Κρακοβία.

Μια αναφορά του χωριού από το 1523: «Ο βασιλιάς Σιγισμούνδος Α΄ της Πολωνίας δηλώνει ότι ο Στανίσουαφ της Σπρόβα, καστελάνος του Ζάρνουφ, δανείστηκε 400 ζλότι από τις μοναχές του μοναστηριού της Αγίας Αγνής στο Στράντομ και ασφάλισε δάνειο στο χωριό Ζόνσκα».

Η Ζόνσκα ανήκε στην ενορία του Αγίου Στσέπαν της Κρακοβίας. Το 1887 χτίστηκε ένα μικρό παρεκκλήσι. Μετά τον πόλεμο, η Ζόνσκα ορίστηκε στην ενορία της Παναγίας της Αιώνιας Βοήθειας στο γειτονικό Μιντλνίκι.

Τον Σεπτέμβριο του 1976, την Ζόνσκα επισκέφτηκε ο Καρδινάλιος Κάρολ Βοϊτίλα (μετέπειτα Πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄), ο οποίος στη συνέχεια έκανε μια δημόσια ομιλία

Το 1979, ο Καρδινάλιος Φραντσίσεκ Μαχάρσκι ανήγειρε την ενορία του Αγίου Αντωνίου της Πάδοβας στη Ζόνσκα. Στις 31 Οκτωβρίου 1981 τέθηκε ο θεμέλιος λίθος του ναού και ξεκίνησε η κατασκευή, η οποία διήρκησε μέχρι το 1984.

Παραπομπές
----------

1. ↑  bdl.stat.gov.pl/api/v1/data/localities/by-unit/011212006162-0343912?var-id=1639616&format=jsonapi. Ανακτήθηκε στις 4  Οκτωβρίου 2022.
2. ↑  «Monografia Gminy Zabierzów s. 111» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 1 Δεκεμβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 26 Ιουνίου 2023.
3. ↑  *Projekt Dziedzictwo kulturowe po klasztorach skasowanych na ziemiach dawnej Rzeczypospolitej oraz na Śląsku w XVIII i XIX w.: losy, znaczenie, inwentaryzacja*[*νεκρός σύνδεσμος*]
4. ↑   *Parafia św. Antoniego z Padwy w Rząsce*,
5. ↑   *Parafia św. Antoniego z Padwy w Rząsce*,

Βιβλιογραφία
------------

* Marian Kornecki (1993), *Sztuka sakralna*, Natura i kultura w krajobrazie Jury, Wydawnictwo Zarządu Zespołu Jurajskich Parków Krajobrazowych
* «Historia wsi». *wrotamalopolski.pl*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Σεπτεμβρίου 2007. Ανακτήθηκε στις 26 Ιουνίου 2023.
Η **ιερά μόνη του Αγίου Γεωργίου Μαλεσίνας** βρίσκεται ένα χιλιόμετρο βορειοανατολικά της Μαλεσίνας στην χερσόνησο της Αετολίμνης.

Το μοναστήρι ιδρύθηκε τον 11ο αιώνα μ.Χ. από δύο μονάχους του Αγίου Όρους σύμφωνα με την παράδοση. Αρχικά ήταν αφιερωμένο στην Παναγία και μετά τον 17ο αιώνα στον Άγιο Γεώργιο.

Από τον σεισμό του 1894 καταστράφηκε το μεγαλύτερο μέρος του, σώθηκε μόνο ένα τμήμα του καθολικού με πλούσιες αγιογραφίες.

Οι αγιογραφίες ανήκουν σε τρεις περιόδους, στους παλαιόγειους χρόνους (1261-1453), στα τέλη του 16ου και στις αρχές του 17ου αιώνα.

Μετά την καταστροφή του από το σεισμό, κτίστηκε νέο μοναστήρι, σε κοντινή απόσταση. Τα θυρανοίξια του έγιναν στις 23 Απριλίου του 1920.

Κατά τα έτη 1923-1925 στο μοναστήρι λειτούργησε εκκλησιαστική σχολή, στη συνέχεια όμως αυτή μεταφέρθηκε στη Λαμία.

Διέθετε βιβλιοθήκη, αποτελούμενη από 42 χειρόγραφα βιβλία τα οποία παραχώρησε στην Εθνική Βιβλιοθήκη και μεγάλη περιουσία που απαλλοτριώθηκε από το κράτος το 1931.

Το 1988 το μοναστήρι στελεχώθηκε από μοναχές και λειτουργεί πλέον ως γυναικείο. Εορτάζει στις 23 Απριλίου και στις 2 Ιουνίου.

Το 1992 ιδρύθηκε ο Πολιτιστικός Σύλλογος «Όμιλος για την διάσωση του Βυζαντινού Ναού της Ιεράς Μονής Αιγίου Γεωργίου Μαλεσίνας», ο οποίος με την επίβλεψη της 7ης Εφορείας Βυζαντινών Αρχαιοτήτων, πραγματοποίησε μια σειρά εργασιών για την συντήρηση των κτισμάτων του παλαιού Μοναστηριού, τον καθαρισμό του περιβάλλοντα χώρου του από τους θάμνους, την απομάκρυνση των μπαζών από τον ναό και την επισκευή της στέγης του.

Πηγές
-----

1. Καραστάθης Κώστας Β. 1999. «Μαλεσίνα – Ιστορία – Μνημεία – Αρχαιολογικοί Χώροι». Αθήνα. Έκδοση του Ομίλου για τη διάσωση του Βυζαντινού ναού Αγίου Γεωργίου Μαλεσίνας.

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Οικισμοί του Δήμου Λοκρών |
| --- |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Αταλάντης | 
* Άγιος Βλάσιος\*
* Αταλάντη
* Έξαρχος
* Ευκάλυπτος
* Καλαπόδι
* Κυπαρίσσι
* Κυρτώνη
* Μεγαπλάτανος
* Μικρόβιβος
* Μονή Αγίων Αναργύρων
* Παλίρροια
* Σκάλα
* Τραγάνα
 |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Δαφνουσίων | 
* Αγία Αικατερίνη
* Άγιος Νικόλαος
* Αρκίτσα
* Γουλέμι
* Καλυψώ
* Λιβανάτες
* Μελιδόνι
* Πουρνάρα
 |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Μαλεσίνης | 
* Θεολόγος
* Λεκούνα
* Μάζι
* Μαλεσίνα
* Μονή Αγίου Γεωργίου
* Προσκυνάς
 |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Οπουντίων | 
* Λαγονήσι
* Λάρυμνα
* Μαρτίνο
* Μεταλλεία
* Μεταλλείο Τσούκκας
 |
|  |
| 
* Έδρα: Αταλάντη
* \* (Οικισμοί με μη μόνιμο πληθυσμό)
 |

 |
***Η Ερρικειάδα*** (γαλλικός τίτλος: *La Henriade*) είναι επικό ποίημα σε 10 άσματα του φιλόσοφου του Διαφωτισμού Βολταίρου, γράφτηκε προς τιμήν του βασιλιά της Γαλλίας Ερρίκου Δ' και κάνει έκκληση για ανεκτικότητα και την ανεξιθρησκία. Εκτυπώθηκε για πρώτη φορά με τον τίτλο *Η Λίγκα* το 1723 και ανατυπώθηκε δεκάδες φορές στη διάρκεια της ζωής του συγγραφέα.

Παρουσίαση
----------

Το έργο παρουσιάζει μια εντυπωσιακή εικόνα των Θρησκευτικών Πολέμων της Γαλλίας και αφηγείται τα γεγονότα με ιστορική ακρίβεια. Περιγράφει τα κατορθώματα του Ερρίκου Δ' που αναφέρει ως πρότυπο του πεφωτισμένου μονάρχη.

Το ιστορικό θέμα είναι η πολιορκία του Παρισιού το 1589, που ξεκίνησε από τον Ερρίκο Γ' της Γαλλίας και ολοκληρώθηκε από τον διάδοχό του Ερρίκο Γ' της Ναβάρρας, τον μελλοντικό Ερρίκο Δ'. Αλλά τα κυρίως θέματα είναι ο θρησκευτικός φανατισμός και η εμφύλια διχόνοια. Αναφέρεται επίσης και την πολιτική κατάσταση της Γαλλίας. 

Ο Ερρίκος Δ' στο άρμα της νίκης.
Η δράση διεξάγεται στο Παρίσι και το Ιβρύ, όπου έγινε η περίφημη μάχη που έκρινε τη μοίρα της Γαλλίας και του βασιλικού οίκου. Τα κύρια ιστορικά γεγονότα αναφέρονται πιστά, ενώ ορισμένες λεπτομέρειες είτε έχουν παραλειφθεί είτε τροποποιηθεί διατηρώντας μια αληθοφάνεια.

Η Ερρικειάδα αποτελείται από δύο μέρη. Το πρώτο αναμειγνύει πραγματικά γεγονότα και μυθοπλασία με πολλά στοιχεία του φανταστικού. Για παράδειγμα, η πρόβλεψη της μεταστροφής στον Καθολικισμό του Ερρίκου Δ', η προστασία που παρείχε ο βασιλιάς Άγιος Λουδοβίκος Θ' της Γαλλίας, πρόγονος όχι μόνο του κλάδου των Βαλουά στον οποίο ανήκε ο Ερρίκος Γ' αλλά και του οίκου των Βουρβόνων από τους οποίους κατάγονταν ο Ερρίκος Δ', ο Λουδοβίκος ΙΕ΄ και ο αντιβασιλέας Φίλιππος της Ορλεάνης, ο Φανατισμός που βγήκε από την κόλαση με τη μορφή του Ερρίκου του Γκιζ, μετά τη δολοφονία του στο κάστρο του Μπλουά, και ήρθε στο κελί του μοναχού Κλεμάν για να του ζητήσει εκδίκηση και να του δώσει ένα σπαθί για να χτυπήσει τον Ερρίκο Γ'. Το δεύτερο μέρος, που απεικονίζει το ταξίδι της Έριδος στη Ρώμη, την Πολιτική, τον Φανατισμό προσωποποιημένο, τον ναό της αγάπης, τέλος τα πάθη και τις κακίες, είναι καθαρά αλληγορικό.

Η Ερρικειάδα είναι ένα από τα δύο επικά ποιήματα του Βολταίρου, το άλλο είναι το σατιρικό *Η παρθένος της Ορλεάνης*, στο οποίο αναφέρεται στην Ιωάννα της Λωρραίνης. Ο Βολταίρος έγραψε κι άλλα ποιήματα κατά τη διάρκεια της ζωής του, αλλά κανένα δεν ήταν τόσο μεγάλο ή λεπτομερές όσο αυτά τα δύο.

Παραπομπές
----------

1. ↑ . «britannica.com/topic/La-Henriade».
2. ↑ . «salon-litteraire.linternaute.com/fr/voltaire/la-henriade-de-volaire-resume».
3. ↑ . «raptisrarebooks.com/product/la-henriade-and-collection-complete-des-oeuvres-de-mr-de-voltaire/».
4. ↑ . «archive.org/La Henriade-texte».
5. ↑ . «babelio.com/livres/Voltaire-La-Henriade».
6. ↑ . «rassias.gr/VOLTAIRE».

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* BNF: cb120659680 (data)

 |

 |
Η **Ηράκλεια Οδός** στη Νότια Ιταλία, περιοχή της Λευκανίας (**via Herculea** ή **via Herculeia** ή **via Herculia** ή **via Erculea** ή **via Herculeana**) που συνέδεε την περιοχή του Σάμνιο με την Λευκανία, 3ος αιώνας
Η **Ηράκλεια Οδός** στη Νότια Ιταλία, περιοχή της Λευκανίας (Λουκάνια - Lucania) (αναφερόμενη στη βιβλιογραφία ως **via Herculea** ή **via Herculeia** ή **via Herculia** ή **via Erculea** ή **via Herculeana** ) συνέδεε την περιοχή του Σάμνιο (Samnium - κοντά στη σημερινή περιοχή Μολίζε) με την Λευκανία (σημερινή Μπαζιλικάτα). Κατασκευάστηκε τον 3ο αιώνα κατά την εποχή του Ρωμαίου αυτοκράτορα Διοκλητιανού και ολοκληρώθηκε κατά τη θητεία του Μαξιμιανού (Μαξιμιανού Ηρακλέα) (πλήρες όνομα: Marcus Aurelius Valerius Maximianus Herculius), Καίσαρα της Αυτοκρατορίας και στη συνέχεια Αύγουστο (285-305) κατά την εποχή της Τετραρχίας, στον οποίο οφείλει πιθανότατα το όνομά της.

Διαδρομή της Ηράκλειας οδού
---------------------------

Η διαδρομή της Ηράκλειας οδού άρχιζε από την Τραϊανή οδό (Via Traiana) στο Νότιο Σάμνιο, από την πόλη Έκβουουμ Τούτικουμ (Aequum Tuticum) (κοντά στο σημερινό Αριάνο Ίρπινο - Ariano Irpino, στο σημερινό δήμο του Αβελλίνο της Καμπανίας, βορειοανατολικά της Νάπολης), στη συνέχεια κατευθυνόταν νότια προς το κέντρο της Λευκανίας (Λουκάνια - Lucania - σημερινή περιοχή της Μπασιλικάτα Basilicata) στην πόλη Βενούζια (Venusia - τη σημερινή Βενόζα Venosa), όπου διασταυρωνόταν με την Αππία οδό (via Appia) και συνέχιζε νότια μέσω Lacus Pensilis προς την Ποτέντια (Potentia, τη σημερινή Ποτέντσα Potenza) και συνέχιζε προς το Γκρουμέντουμ (Γρούμεντον - Grumentum, σημερινό Γκρουμέντο Νόβα Grumento Nova). Η διαδρομή της Ηράκλειας οδού δεν είναι πλήρως ταυτοποιημένη, θεωρείται όμως ότι συνέχιζε νότια, περνώντας το σταθμό Semuncla, μέχρι την πόλη Νέρουλουμ (Nerulum), στη Βρεττία (στην ευρύτερη περιοχή της σημερινής πόλης Ροτόντα Rotonda). Κοντά σε αυτή την περιοχή συνέκλινε με την Ποπίλια οδό (Via Popilia), της περιοχής Κάπουα - Ρέγιουμ (Capua-Rhegium), ενώ άλλοι θεωρούν ότι στρεφόταν προς τα ανατολικά προς την πόλη Ηράκλεια (Heraclea) στον κόλπο του Τάραντος, στην πλευρά του Ιονίου.

Πηγές
-----

* The Via Herculia, R. J. Buck, Papers of the British School at Rome, Vol. 39, (1971), pp. 66–87, Published by: British School at Rome

Αναφορές
--------

1. ↑  La Vita quotidiana in Basilicata nell'Età Romana Αρχειοθετήθηκε 2009-05-24 στο Wayback Machine. Cosimo Castronovi, Pierfrancesco Rescio, Consiglio Regionale della Basilicata, 2004, Κεφ. 3, Case e strade romane: l’evoluzione di una società
2. 1 2 3 4 5  R. J. Buck (1971)
3. ↑  Il Castello di caccia di Federico II Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine. ανακτήθηκε στις 11 Αυγούστου 2012 «Una statio lacus pensilis è ricordata già nel VI secolo a.C. a controllo della via Herculeia, che collegava Potenza a Venosa.»
Τύμβος από τη συριακή **Ηράκλεια**. Μάλλον χρονολογείται στην ελληνιστική περίοδο.
Η **Ηράκλεια** ήταν αρχαία ελληνιστική πόλη στην επαρχία της Πιερίας της βορειοδυτικής Συρίας. 

Απείχε μόλις 20 στάδια (περίπου 4 χιλιόμετρα) από την Λαοδίκεια (σημ. Λαττάκια της Συρίας), όπως παραθέτει ο Στράβων. Πιθανώς να κτίστηκε, αν όχι από τον Μέγα Αλέξανδρο προς τιμήν του προγόνου του Ηρακλή, τότε ίσως από τους Σελευκίδες τιμώντας τον πρώτο. 

Ο ερευνητής Pococke την ταυτίζει με το σημερινό χωριό της Συρίας Meinet Borja, όπου ανακάλυψε μισοκατεστραμμένο λιμάνι (προφανώς κοντά στο ακρωτήριο της Πολιάδος που θα μπορούσε να είναι το σημερινό Ρας ιμπν Χάνι), στο οποίο μεταφερόταν από την Κύπρο σιτάρι και αλάτι. Βρέθηκε επίσης ένα μικρό εξέχον επίπεδο σημείο εντός της θάλασσας, όπου υπήρχαν τάφοι λαξευμένοι στον βράχο, μερικές λίθινες σαρκοφάγοι και τμήματα από μαρμάρινους κίονες. Προς βοράν παρατήρησε κομμάτια προβλήτας μέσα στην θάλασσα, υπολείμματα ισχυρού θαλάσσιου τείχους, καθώς επίσης και ενδείξεις ισχυρής οχύρωσης στο άκρο της προβλήτας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  [...] *εφ'εξής δε Ποσείδιον πολίχνη και Ηράκλεια, είτα Λαοδίκεια [...]*

-Στράβων, Γεωγραφικά, Βιβλίο ΙΣΤ', 2.8
2. ↑  Pococke, Richard. «A description of the East, and some other countries». τόμος Β', μέρος Α'. σελ. 194. Ανακτήθηκε στις 14 Απριλίου 2023.
3. ↑  Chesney, Francis Rawdon (1868). *Narrative of the Euphrates Expedition*. **A'**. Longmans, Green, and Company. σελ. 453.
4. ↑  Ritter, *Die Erdkunde im Verhältniss zur Natur und zur Geschichte des Menschen,* τόμος ΙΕ', μέρος Α', σ. 99

Πηγές
-----

* Johann Gustav Droysen *Ιστορία των επιγόνων του Μεγάλου Αλεξάνδρου*.