recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η **Λιθουανική Βικιπαίδεια** (λιθουανικά: *‎Lietuviškoji Vikipedija*) είναι η έκδοση της Βικιπαίδειας στη λιθουανική γλώσσα. Είναι η μεγαλύτερη δωρεάν λιθουανική διαδικτυακή εγκυκλοπαίδεια. Η Βικιπαίδεια ξεκίνησε το 2003, ωστόσο απέκτησε έναν σημαντικό αριθμό λημμάτων μόνο το 2004. Στις 14 Δεκεμβρίου 2005 η λιθουανική Βικιπαίδεια έφθάσε τα 10.000 λήμματα, και στις 26 Οκτωβρίου 2006 έφτασε τα 40.000 λήμματα. Το ορόσημο των 50.000 λημμάτων επετεύχθη την 1η Αυγούστου 2007 και αυτό των 100.000 λημμάτων, στις 18 Ιανουαρίου 2010. Σήμερα (Νοέμβριος 2018) έχει περισσότερα από 192.000 λήμμματα, ευρισκόμενη στην 43η θέση όλων των γλωσσικών εκδοχών της Βικιπαίδειας από αυτή την άποψη, μεταξύ της κροατικής και της εσθονικής Βικιπαίδειας.

Γκαλερί
-------

* Αναμνηστικό λογότυπο της Λιθουανικής Βικιπαίδειας για τα 100.000 λήμματαΑναμνηστικό λογότυπο της Λιθουανικής Βικιπαίδειας για τα 100.000 λήμματα

Παραπομπές
----------

1. ↑  History on Lithuanian Wikipedia
2. ↑  Lithuanian Wikipedia. Ανακτήθηκε στις 18 Ιανουαρίου 2010

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* (Λιθουανικά) Κεντρική σελίδα της Λιθουανικής Βικιπαίδειας
* (Λιθουανικά) Ιστορία της Λιθουανικής Βικιπαίδειας
* (Λιθουανικά) Έκδοση της Λιθουανικής Βικιπαίδειας για κινητά (δεν υποστηρίζεται πλήρως)
Οριζόντιες συντεταγμένες: Το ύψος μετράται από τον ορίζοντα, ενώ το αζιμούθιο από το Βορρά.
Στην Αστρονομική ναυτιλία είναι γεγονός ότι το σύστημα των ισημερινών συντεταγμένων δεν κρίνεται κατάλληλο για τον προσδιορισμό των θέσεων των ουρανίων σωμάτων σε σχέση με την από θαλάσσης συνεχώς μετακινούμενη θέση του παρατηρητή (πλοίου). Για τον λόγο αυτό χρησιμοποιείται το σύστημα των **οριζοντίων συντεταγμένων** ή **τοπικών συντεταγμένων** του οποίου ως βάση λαμβάνεται ο μαθηματικός ορίζοντας.

Στοιχεία των οριζοντίων συντεταγμένων είναι το αληθές ύψος και το αληθές αζιμούθ τα οποία είναι και οι μοναδικές συντεταγμένες που είναι δυνατόν να παρατηρηθούν αλλά και να μετρηθούν από τον ναυτιλλόμενο, το μεν πρώτο με τον εξάντα, το δε δεύτερο με την διόπτρα.

Δείτε επίσης
------------

* Σύστημα συντεταγμένων
* Ισημερινές συντεταγμένες
* Γεωγραφικές συντεταγμένες
Η **Μάχη στον Άγιο Βασίλειο** ήταν μια μάχη του Ελληνικού Εμφυλίου η οποία κατέληξε στην εμφατική νίκη του Ελληνικού Στρατού απέναντι στις δυνάμεις του ΔΣΕ Πελοποννήσου. Η μάχη ήταν κομβικής σημασίας, καθώς οδήγησε στην διάλυση του ΔΣΠ

Ευρύτερο πλαίσιο
----------------

Στη Πελοποννήσο, οι δυνάμεις του Εθνικού Στρατού είχαν ξεκινήσει εκκαθαριστικές επιχειρήσεις στις οποίες συμμετείχαν περίπου 25000 στρατιώτες, ενώ ο ΔΣΠ έφθασε στη μεγαλύτερή του ακμή τους 3000 μαχητές τελείως ξεκομμένος από τις δυνάμεις του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ) της κεντρικής Ελλάδας. Μετά από την σχετική αποτυχία μιας επιχείρησης του ΔΣΕ στην περιοχή του Λεωνιδίου οι δυνάμεις του κατέφυγαν για ξεκούραση στον Άγιο Βασίλειο χωριό με σημαντική αριστερή συμμετοχή.

Μάχη
----

Ενώ υπήρξε προειδοποιητικό μήνυμα από τη διοίκηση της 55ής ταξιαρχίας του ΔΣΕ ότι *περίπου 1200 στρατιώτες αναχώρησαν από το χωριό Βαμβακού προς άγνωστη κατεύθυνση* τα μέλη των ΛΟΚ κατάφεραν οχυρωθούν στην ίδια περιοχή περιμένοντας το πρωί ώστε να εκδηλώσουν την αιφνιδιαστική επίθεση τους. Η επικράτηση τους έναντι στο 1ο τάγμα της 55ης ταξιαρχίας ήταν πλήρης, ενώ οι απώλειες του Δημοκρατικού στρατού σε στελέχη και μαχητές ήταν πολύ μεγάλες.

Αποτέλεσμα
----------

Μετά την μάχη ο διοικητής του 1ου τάγματος του ΔΣΠ Αλέκος Τσουκόπουλος πέρασε από στρατοδικείο και εκτελέστηκε ως υπεύθυνος για *βαριά αμέλεια* ενώ ο Πάνος Κοντογιάννης πολιτικός επίτροπος του ίδιου τάγματος καταδικάστηκε σε θάνατο με αναστολή. Μετά την συγκεκριμένη μάχη, το ηθικό των μαχητών του ΔΣΠ έπεσε κατακόρυφα, και δεν ξαναυπήρξε άλλη μεγάλης έκτασης μάχη μέχρι την ολοκληρωτική διάλυση του ΔΣΠ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Η τελική αναμέτρηση, άνοιξη καλοκαίρι 1949 Πολυμέρης Βόγλης- Ο Ελληνικός Εμφύλιος Πόλεμος 1946-1949 ΤΑ ΝΕΑ ιστορία 2010, σελ 152
2. ↑  Γιώργος Μαργαρίτης, Ιστορία του Ελληνικού Εμφυλίου Πολέμου 1946-1949 τόμος 2, εκδόσεις Βιβλιόραμα, σελ 318
3. ↑  Αδικαίωτη θυσία Αλέκος Τσουκόπουλος: Οι σύντροφοί του, η εποχή τους: Αλβανία - ΕΛΑΣ - Δημοκρατικός Στρατός Νίκος Μαραγκός Αλφειός, 2002 σελ 171
4. ↑  ΓΙΑΝΝΗ ΛΕΩΝ. ΛΕΦΑ Δ. Φ. *Ο ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ (Δημιουργία - Ανάπτυξη - Ήττα)*, Εκδόσεις Αλφειός, Αθήνα 1998, σελ. 54-5
5. ↑  Σόλωνας Γρηγοριάδης, Τα φοβερά ντοκουμέντα: Ο εμφύλιος 1946-1949, Β', Δημοσιογραφικός Οργανισμός Λαμπράκη, 2010 σελ 58-9

Διαβάστε
--------

* Περιγραφή της μάχης από τον Κώστα Ι. Παπαδόγιαννη
* ΜΑΧΗ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ-ΒΑΣΙΛΗ, περιγραφή της μάχης από μαχητή του ΔΣΠ που αιχμαλωτίστηκε
* Περιγραφή της μάχης από καταδρομέα του Εθνικού Στρατού
Ο **Μάικ Έμαν** (Michiel Godfried Eman) είναι πολιτικός από την Αρούμπα και πρωθυπουργός από τον Οκτώβριο του 2009 ως τον Νοέμβριο του 2017. Είναι πρόεδρος του Λαϊκού Κόμματος της Αρούμπας (AVP) (Arubaanse Volkspartij/Partido di Pueblo Arubano). Κατάγεται από οικογένεια πολιτικών.

Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
---------------------------

Γεννήθηκε στην Σαν Πέδρο ντε Βερόνα του Οράνιεστατ, την 1η Σεπτεμβρίου 1961. Ο πατέρας του, Άλμπερτ, ήταν αρχηγός του AVP όταν γεννήθηκε ο Μάικ. Απεβίωσε όμως σε ηλικία 50 ετών από καρδιακή προσβολή και τα παιδικά του χρόνια ήταν δύσκολα και με στερήσεις. Δραστηριοποιήθηκε στην πολιτική παρά το νεαρό της ηλικίας του, ενώ μαζί με δύο αδέρφια του ίδρυσαν επιχείρηση. Αποφοίτησε από το πανεπιστήμιο των Ολλανδικών Αντίλλων (UNA) και πήρε το πτυχίο του της νομικής το 1992. Το 1996 απέκτησε και πτυχίο στο πολιτικό δίκαιο (συμβολαιογράφου) από το ίδιο πανεπιστήμιο. Ο Μάικ εργάστηκε ως συμβολαιογράφος από το 1992 ως το 2001, οπότε κατήλθε στην πολιτική. Ο αδερφός του, Χένι Έμαν έγινε πρωθυπουργός το 1986 και ο Μάικ έγινε γραμματέας του. Το 1995 πρωτοστάτησε στη δημιουργία του τηλεοπτικού σταθμού ATV, θυγατρικού του αμερικανικού NBC.

Πολιτική καριέρα ως το 2009
---------------------------

Ο αδερφός του, Χένι, αποφάσισε να αποχωρήσει από την πολιτική το 1999. Το 2001 κατήλθε υποψήφιος με το AVP στις εκλογές του 2001, στις οποίες το κόμμα υπέστη ήττα με απώλεια 4 εδρών. Ο τότε ηγέτης του κόμματος, Τίκο Κρόες, παραιτήθηκε από την προεδρία και παρέδωσε την ηγεσία στον πρώην υπουργό δικαιοσύνης, Έντι Κρόες. Ο Μάικ έγινε αντιπρόεδρος του κόμματος και εξελέγη πρόεδρός του το 2003. Στις εκλογές του 2005 το AVP ανέκτησε 2 έδρες και ο Έμαν έγινε ηγέτης της αντιπολίτευσης, ασκώντας κριτική στην κυβέρνηση. Το 2006 μίλησε για τη "συνταγματική κρίση". Το 2008 εξελέγη αντιπρόεδρος της Διεθνούς των Κεντρώων Δημοκρατών.

Πρωθυπουργός
------------

Έπειτα από τη διεξαγωγή των γενικών εκλογών, στις 25 Σεπτεμβρίου 2009, το κόμμα του Έμαν (AVP) κέρδισε την πλειοψηφία εδρών (12 επί συνόλου 21) στο κοινοβούλιο, με ποσοστό 48%. Παρουσίασε τη σύνθεση της νέας κυβέρνησης στον Κυβερνήτη στις 2 Οκτωβρίου του 2009. Ορκίστηκε 5ος πρωθυπουργός στις 30 Οκτωβρίου 2009.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Aruba Jewish community». Beth Israel Synagogue. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Νοεμβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 20 Ιουνίου 2013.
2. ↑  Rulers.org
3. ↑  ATV- επίσημη ιστοσελίδα του τηλεοπτικού σταθμού.
4. ↑  CNN,Opposition wins majority in Aruba's elections, 29 Σεπτεμβρίου 2001.
5. ↑  Amigoe Αρχειοθετήθηκε 2010-01-14 στο Wayback Machine. AVP-party leader Mike Eman: ‘Aruba in constitutional crises’, 30 Ιουνίου 2006.
6. ↑  Taiwan News[*νεκρός σύνδεσμος*], Aruba's opposition party wins parliament elections, 26 Σεπτεμβρίου 2009.
7. ↑  Amigoe, Formation Mike Eman-cabinet official, 3 Οκτωβρίου 2009.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* www.mikeeman.com- Προσωπικός ιστότοπος (στη γλώσσα παπιαμέντο)
Η **Λιθουανική νοηματική γλώσσα** (λιθουανικά: Lietuvių gestų kalba) είναι η εθνική νοηματική γλώσσα που χρησιμοποιείται στη Λιθουανία, με πολλές τοπικές παραλλαγές. Πολύ λίγα είναι γνωστά για την ιστορία της πριν από το 1945. Από το 1945 έως το 1990 χρησιμοποιήθηκε μαζί με τη Ρωσική Νοηματική Γλώσσα και οι δύο νοηματικές γλώσσες έγιναν πολύ παρόμοιες. Ρωσικά νοήματα που χρησιμοποιούνται με κάποια νοήματα της ΛΝΓ δείχνουν ότι η γλώσσα μπορεί να έχει αρχικά επηρεαστεί από τη Ρωσική Νοηματική Γλώσσα. Όταν η Λιθουανία έγινε ανεξάρτητη, οι επαφές με τη Ρωσική Νοηματική Γλώσσα σχεδόν κόπηκαν και τώρα αναπτύσσεται ως ανεξάρτητη γλώσσα, με κάποια επιρροή από τα διεθνή νοήματα.

Η γλωσσολογική έρευνα της ΛΝΓ ξεκίνησε το 1996, όταν αναγνωρίστηκε ως η μητρική γλώσσα των Κωφών. Από τότε δημοσιεύτηκε λεξικό της Λιθουανικής Νοηματικής Γλώσσας (με βάση την παραδοσιακή λέξη για τα νοήματα) σε 5 τόμους (συμπεριλαμβανομένων περίπου 3000 νοημάτων), μαζί με κάποια θεματικά λεξιλόγια και δίγλωσσα κείμενα στη ΛΝΓ και τα Λιθουανικά (συμπεριλαμβανομένου του *Βιβλίου του Αδάμ*). Τώρα πραγματοποιείται εργασία σε μία βάση για τη ΛΝΓ. Επίσης γίνεται διδασκαλία της νοηματικής γλώσσας στους γονείς κωφών παιδιών, και υπάρχουν εκπαιδευτικοί που διδάσκουν τη γλώσσα σε κωφούς μαθητές και διερμηνείς νοηματικής γλώσσας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Hammarström, Harald· Forkel, Robert· Haspelmath, Martin· Bank, Sebastian, επιμ. (2016). «Lithuanian Sign Language». *Glottolog 2.7*. Jena: Max Planck Institute for the Science of Human History.

Βιβλιογραφία
------------

* Kupčinskas, Dainora (natively Kupčinskaitė, Dainora), (1999). *Issues in standardizing Lithuanian Sign Language,* Lituanus 45.1:17–20.
Ο **Μάικ Γουάιτ** (**Michael** ή «**Mike**» **White**, Ηνωμένο Βασίλειο, ; - 4 Φεβρουαρίου 2012)  ήταν Βρετανός καλλιτέχνης εικονογραφημένων εκδόσεων (κόμικς).

Ξεκίνησε την σταδιοδρομία του στις αρχές της δεκαετίας του ’60 στέλνοντας δείγματα των πρόωρων έργων του σε διάφορες εταιρείες, όπως η «Micron». Η πρώτη του σειρά που δημοσιεύτηκε ήταν το «Jackaroo Joe» (1965-66) και ακολούθησαν δεκάδες άλλες, επί σχεδόν τέσσερις δεκαετίες. Εργάσθηκε για λογαριασμό των εκδοτικών εταιρειών «Fleetway/I.P.C.» και «D.C. Thomson» και κατόπιν συνεργασίας με συγγραφείς (όπως οι Allan Moore, Τομ Τάλι, Grant Morrison, Steve Moore) δουλειές του (διαφόρων ειδών και θεματολογίας) δημοσιεύθηκαν σε πολλά περιοδικά του είδους («Sonic the Comic», «Valiant», «Score ‘n’ Roar», «Lion», «Action», «2000 AD», «Roy of the Rovers» (1986 – 1992), «Commando», «Buddy», «Champion», «Spike», «Whizzer & Chips», «Tiger» κ.α.) Το 1994 εικονογράφησε το εξώφυλλο του βιβλίου «Roy of the Rovers: The Playing Years» των Peter Acton και Colin Jarman, που εξέδωσε η εταιρεία «Queen Ann Press». Το 1999, ενόψει των εορτασμών για την είσοδο της νέας χιλιετίας (Millenium), ο Γουάιτ φιλοτέχνησε -για λογαριασμό των Βασιλικών Ταχυδρομείων- ένα γραμματόσημο με τη μορφή του αρχηγού της Εθνικής Ομάδας της Αγγλίας Bobby Moore, ο οποίος κρατούσε το έπαθλο «Jules Rimmet» πανηγυρίζοντας για την κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1966, στο Στάδιο Γουέμπλεϊ του Λονδίνου. Κατά τα τελευταία χρόνια της ζωής του φιλοτέχνησε ζωγραφικά έργα και εξώφυλλα ιστορικής θεματολογίας για τις εταιρείες «Templar», «Thalamus» και «Miles Kelley Publishing».

Εργογραφία
----------

* «School for Spacemen»
* «The Lords of Lilliput Island»
* «Cannonball Craig»
* «The Team Terry Kept in a Box»
* «Whiz – Along Wheeler»
* «The Test Match Terrors»
* «The Running Man»
* «Invasion»
* «Death Game 1990»
* «Abelard Snazz - The Double Decker Dome!»
* «Disaster 1990»
* «Hell’s Highway»
* «Iron Barr»
* «Pursuit of the Puzzler»
* «Revenge of the Puzzler»
* «Kids Rule OK»
* «The Reversible Man»
* «Hellman of Hammer Force»
* «Tharg's Future Shocks»
* «Tharg's Time Twisters»
* «Ro-Jaws Robo Tales»
* «The Mean Arena»
* «Sintek»
* «Deep Sea Danny's Iron Fish»
* «Roul the Warrior»
* «We Are United»

Πηγές
-----

* Lew Stringer: Mike White R-I-P
* Illustration Art Gallery: Mike White

Παραπομπές
----------

1. ↑  viaf.org/viaf/25428033/.
2. ↑  Mark Langshaw: Roy of the Rovers artist Mike White passes away Ανακτήθηκε στις 3/10/2018
3. ↑  Mike Perkins: Mike White R-I-P Ανακτήθηκε στις 3/10/2018
4. ↑  «The Comics Reporter: British Cartoonist Mike White Passes Away Ανακτήθηκε στις 3/10/2018». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Απριλίου 2016. Ανακτήθηκε στις 3 Οκτωβρίου 2018.
5. ↑  Heroes of 2000 AD: Mike White Ανακτήθηκε στις 3/10/2018
6. ↑  Ο Michael White στην Lambiek Comiclopedia Ανακτήθηκε στις 3/10/2018
7. ↑  John Freeman: In Memoriam Mike White Ανακτήθηκε στις 3/10/2018
Το **Λεκανοπέδιο Αττικής**, γνωστό και ως **Λεκανοπέδιο Αθηνών** ή **Αθηναϊκό Πεδίο**, είναι ο γεωγραφικός χώρος στο κέντρο της Αττικής, εντός του οποίου έχει αναπτυχθεί το πολεοδομικό συγκρότημα Αθηνών–Πειραιώς και όπου αποτελεί την πιο πυκνοκατοικημένη περιοχή της Ελλάδας.

Περιβάλλεται ημικυκλικά από τα όρη Αιγάλεω (Δ), Ποικίλο (Δ-ΒΔ), Πάρνηθα (Β), Πεντέλη (ΒΑ) και Υμηττό (Α), ενώ στα νότια βρέχεται από το Σαρωνικό κόλπο.

Μεγαλύτερος ποταμός της περιοχής είναι ο Κηφισός, με μήκος 27 χιλιομέτρων, ο οποίος πηγάζει από την Πάρνηθα και την Πεντέλη, διαρέει το λεκανοπέδιο με κατεύθυνση από βορρά προς νότο και εκβάλλει στον Φαληρικό όρμο στον Σαρωνικό. Το μεγαλύτερο τμήμα της διαδρομής του ποταμού έχει διαμορφωθεί από τα μέσα του 20ού αιώνα σε ανοικτό αγωγό, ο οποίος αργότερα καλύφθηκε από τον Εθνικό Αυτοκινητόδρομο Α1 και συγκεκριμένα το τμήμα που είναι γνωστό ως Λεωφόρος Κηφισού. Εντός του λεκανοπεδίου υπάρχουν και λόφοι, άλλοι μικροί άλλοι μεγαλύτεροι.

Ιστορία
-------

Ξεκινώντας από τα πρώτα χρόνια μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η αστυφιλία και η άναρχη οικοδόμηση εξαφάνισαν τα όρια ανάμεσα στις επιμέρους οικοδομικές ζώνες, δίνοντας στο λεκανοπέδιο τη μορφή ενός συμπαγούς οικοδομικού συγκροτήματος. Οι ελεύθεροι χώροι που επιβίωσαν είναι περιορισμένοι, ενώ τα τρία μεγάλα περιαστικά δάση (Πάρνηθας, Υμηττού και Πεντέλης) υφίστανται συνεχή συρρίκνωση εξαιτίας πυρκαγιών ή οικοπεδοποίησης. Ολική οικοδόμηση γνώρισαν επίσης, καλλιεργήσιμες εκτάσεις που παλαιότερα κάλυπταν μεγάλο τμήμα του εδάφους.

Τις τελευταίες δεκαετίες το πολεοδομικό συγκρότημα της Αθήνας έχει την τάση να επεκτείνεται και πέραν των φυσικών ορίων του λεκανοπεδίου, τόσο προς την Δυτική Αττική, όσο και προς τα Μεσόγεια της Ανατολικής Αττικής.

Δείτε επίσης
------------

* Αττική
* Αθήνα
* Πειραιάς

Παραπομπές
----------

1. ↑  Γιώργος Πάλλης, «Τοπογραφία του αθηναϊκού πεδίου κατά τη μεταβυζαντινή περίοδο: Οικισμοί, οδικό δίκτυο και μνημεία» (2009), Εκδοτικός Οργανισμός Π. Κυριακίδη, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. *Βιβλιοnet - Εθνικό Κέντρο Βιβλίου* (www.biblionet.gr).
2. ↑  Υπουργείο Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής minenv.gr Αρχειοθετήθηκε 2009-03-25 στο Wayback Machine.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Τα 4 βουνά που «αγκαλιάζουν» την Αθήνα clickatlife.gr
**Ο Μάικιλ Ποντισάκος** (Αγγλικά: *Michael Pontisakos*), γνωστός επαγγελματικά ως **Mike Pont**, είναι Αμερικάνος τραγουδιστής που έχει τραγουδήσει για πολλές μπάντες, συμπεριλαμβανομένων των Hotshot, Trouble, The Mike Pont Band, Danger Danger και των Gangsters Of Love. 

Τραγουδούσε για την μπαντα Hotshot τόσο πριν όσο και μετά το τραγούδι για το Danger Danger. Η ενσάρκωση του pre-Danger Danger του 1983 της νέας μπάντας των καλυμμένων κυμάτων Hotshot παρουσίασε επίσης τα μελλοντικά μέλη του Danger Danger Bruno Ravel και Steve West. Η ενσάρκωση μετά το Danger Danger του Hotshot παρουσίασε επίσης τον πρώην κιθαρίστα Danger Danger Aλ Πιτρέλλι

Μετά την πρώτη ενσάρκωση του Hotshot, συνέχισε να σχηματίζει το βραχύβιο συγκρότημα Trouble, από το οποίο συνέχισε να σχηματίζει The Mike Pont Band ... με τον κιθαρίστα Tony "Bruno" Rey .

Στη συνέχεια συνέστησε το συγκρότημα Danger Danger με τον Bruno Ravel και τον Steve West. Ήταν ο αρχικός τραγουδιστής του Danger Danger και αντικαταστάθηκε στο Danger Danger από τον Ted Poley .

Έφυγε από τον Danger Danger και μετακόμισε στο Λος Άντζελες, σχηματίζοντας το Gangsters Of Love και έπαιξε ως εναρκτήρια πράξη σε μερικές παραστάσεις για το LA Guns στην πρώτη του περιοδεία το 1988.

Αφού έφυγε από το Gangsters Of Love, ο Mike Pont επέστρεψε στη Νέα Υόρκη και αναμόρφωσε το Hotshot, αυτή τη φορά με τον πρώην συμπαίκτη του Danger Danger Al Pitrelli, όπως αναφέρεται παραπάνω.

Δισκογραφία
-----------

### Με την μπάντα Mike Pont

### Με τον Danger Danger

* demos

### Με Hotshot

* demos
* *Hotshot* (2005)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ιστοσελίδα Hotshot
Ο **Λυν Ρ. Σάικς**, (Lynn R. Sykes) (1937) είναι Αμερικανός γεωλόγος και σεισμολόγος, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια.

Ο Δρ Λυν Σάικς γεννήθηκε στις 16 Απριλίου (1937) στο Πίτσμπουργκ, Πενσυλβάνια. Από νεαρή ηλικία άρχισε να δείχνει ενδιαφέρον στις Γεωεπιστήμες. Σπουδάζοντας γεωλογία και γεωφυσική, το 1965 απέκτησε διδακτορικό Γεωλογίας από το Πανεπιστήμιο Κολούμπια.  

Παράλληλα με τις έρευνες και μελέτες επί των σεισμικών δραστηριοτήτων εκ πυρηνικών δοκιμών που ήταν το κύριο αντικείμενό του, όπου και έλαβε πολλές διακρίσεις, συγκέντρωσε ένα πλούσιο υλικό περί των φυσικών σεισμικών δραστηριοτήτων του ωκεάνιου βυθού. Από την ανάλυση αυτών διαπιστωνόταν ότι τα στοιχεία του συμφωνούσαν απόλυτα με τις διευθύνσεις των κινήσεων των τεκτονικών πλακών και ειδικά στα ρήγματα μετασχηματισμού, όπως μέχρι τότε είχε εκθέσει ως υπόθεση ο Τζων Τούζο Γουίλσον. Τα αποτελέσματα των ερευνών αυτών εκθέτοντάς τα το 1965 ενίσχυσαν ακόμα περισσότερο τη θεωρία των τεκτονικών πλακών που αποτελεί σήμερα το δόγμα των Γεωεπιστημών.

Ο Dr Σάικς έχει συγγράψει ή συμμετάσχει στη συγγραφή σε περισσότερα από 130 επιστημονικά συγγράμματα. Σήμερα εργάζεται ως Ομότιμος Καθηγητής Γεωεπιστημών και Περιβαλλοντικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια.

Ο Δρ Σάικς ζει μόνιμα στο Palisades, Νέα Υόρκη με τη σύζυγό του, Κάθρην Μαχόνευ Σάικς (Kathleen Mahoney Sykes).

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Czech National Authority Database*. mub20201077567. Ανακτήθηκε στις 8  Ιουνίου 2022.

Πηγές
-----

* "*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica*" τ.57ος, σ.43

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 16129309
* LCCN: n82225347
* ISNI: 0000 0000 2624 4602
* GND: 108926013X
* SUDOC: 232992320
* NKC: mub20201077567

 |

 |
Ο **Πίτερ Νόρμαν** (*Peter Norman*, 15 Ιουνίου 1942 - 3 Οκτωβρίου 2006) ήταν Αυστραλός αθλητής στίβου, ασημένιος Ολυμπιονίκης στα 200 μέτρα.

Γεννήθηκε στη Βικτώρια της Αυστραλίας και ασχολήθηκε με τον αθλητισμό όντας προπονητής σε ομάδα ποδοσφαίρου. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μεξικού το 1968, κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο στα 200 μέτρα. Κατά τη διάρκεια της ανάκρουσης του εθνικού ύμνου οι δύο μαύροι Αμερικανοί αθλητές που βρίσκονταν στο βάθρο μαζί με το Νόρμαν φορώντας μαύρα γάντια ύψωσαν τις γροθιές τους σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την παραβίαση των δικαιωμάτων των Μαύρων. Για αυτή την κίνησή τους, η ολυμπιακή επιτροπή των ΗΠΑ τους τιμώρησε αμέσως.

Ο Πίτερ Νόρμαν, αν και δεν έκανε την χαρακτηριστική κίνηση των "Μαύρων Πανθήρων", δέχθηκε λίγο πριν την απονομή να φορέσει μια κονκάρδα υπέρ των δικαιωμάτων των Μαύρων. Για αυτήν του την πράξη κατακρίθηκε από τον αυστραλιανό τύπο και την κυβέρνηση και σταδιακά απομονώθηκε από την κοινωνία. Αν και στους προκριματικούς για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μονάχου σημείωσε εξαιρετικούς χρόνους, η αρμόδια επιτροπή αρνήθηκε να τον συμπεριλάβει στην αποστολή με αποτέλεσμα η Αυστραλία να βρεθεί για πρώτη φορά στην ιστορία της χωρίς σπρίντερ σε Ολυμπιακούς Αγώνες. Μετά από αυτή την εξέλιξη εγκατέλειψε τον αθλητισμό, πήρε διαζύγιο και εθίστηκε στο αλκοόλ. Κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Σίδνεϊ, ο Νόρμαν ήταν ο μοναδικός Αυστραλιανός Ολυμπιονίκης που δεν κλήθηκε από την διοργάνωση για να λάβει μέρος σε κάποια δραστηριότητα. Αντίθετα η αποστολή των ΗΠΑ τον προσκάλεσε στο ολυμπιακό χωριό προτείνοντάς του μάλιστα να μείνει σε αυτό.

Απεβίωσε το 2006 στην Μελβούρνη από συγκοπή καρδιάς. Στην κηδεία του παραβρέθηκαν οι άλλοι δυο Ολυμπιονίκες που βρίσκονταν μαζί του στο βάθρο στους Ολυμπιακούς του 1968, οι Σμιθ και Κάρλος.

**Το 2012 η Βουλή της Αυστραλίας, ζήτησε συγνώμη** από τον Νόρμαν αναγνωρίζοντας την προσφορά του στην μάχη κατά του ρατσισμού.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Αγγλικά) *Find A Grave*. 15987917. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  *Athletics Australia*. 612. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
3. ↑  *World Athletics Database*. 6724.
4. ↑  «Peter Norman, 64, Who Shared Podium at ’68 Games, Dies».

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Peter Norman στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 107465912
* LCCN: no2010031837
* ISNI: 0000 0000 7699 0726
* GND: 1144306388

 |

 |
Στην αρχαία Αθήνα το λεγόμενο **Παράβυστον** ήταν μυστικός στεγασμένος χώρος που συνέρχονταν οι ένδεκα δικαστές της Ηλιαίας για να δικάσουν κακουργήματα που συνεπάγονταν τη θανατική ποινή, σε αντίθεση με τις άλλες ποινικές υποθέσεις, τις οποίες δίκαζαν στο ύπαιθρο.

Αναφορά σ' αυτό τον τύπο δικαστηρίου γίνεται από τον Αντιφώντα στον «περί του Ηρώδου φόνου» λόγο του, που εκφώνησε στο Παράβυστον και στον οποίο επικρίνει τον αντίδικό του ότι παραβίασε σοβαρή διάταξη του αττικού δικαίου μη λαμβάνοντας υπ΄ όψη το νόμο όπου σε περίπτωση πατροκτονίας ο μηνυτής δεν πρέπει να παρευρίσκεται υπό την αυτή στέγη με τον φονιά.

Αλλά και ο Αρποκρατίωνας αναφέρει ομοίως το Παράβυστον ως τέτοιο στεγασμένο χώρο, όπως και ο Παυσανίας προσδιορίζει (Ι:28):"*εν αφανεί της πόλεως όν και επί ελαχίστοις συνιόντων εις αυτό*".

Κατά τον Κέλερ ερείπια του Παραβύστου θα πρέπει να θεωρούνται τα σωζόμενα λείψανα κτιρίου στη βόρεια πλευρά - πλαγιά του λόφου των Νυμφών (σημερινού Αστεροσκοπείου). Κατ' άλλους αρχαιολόγους το Παράβυστον τοποθετείται στην αρχαία Αγορά της Αθήνας.

Έκφραση
-------

Η εξ αυτού, περισσότερο λογία, έκφραση "**εν κρυπτώ και παραβύστω**" σημαίνει απόκρυφα και μυστικά.

Πηγές
-----

* *Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου* τ. 15ος, σ. 477
Ο **Μάικλ Μίφσουντ** (*Michael Mifsud*, γεννήθηκε 17 Απριλίου 1981) είναι Μαλτέζος διεθνής πρώην ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως επιθετικός. Είναι κάτοχος του ρεκόρ διεθνών συμμετοχών και τερμάτων για την Εθνική Μάλτας με 42 γκολ σε 143 αγώνες.

Καριέρα
-------

Ξεκίνησε αγωνιζόμενος με την ομάδα νέων της Σλιέμα Γουόντερερς την πιο επιτυχημένη ομάδα της Μάλτας, και έκανε το ντεμπούτο του στο πρωτάθλημα της Μάλτας τη σεζόν 1997–98 με επτά συμμετοχές και ένα γκολ. Έγινε βασικό μέλος της πρώτης ομάδας την επόμενη σεζόν, σημειώνοντας οκτώ γκολ σε 22 αγώνες. Ακολούθησαν δύο επιτυχημένες σεζόν, με 21 γκολ σε 26 αγώνες το 1999–2000 και 30 γκολ σε μόλις 25 αγώνες την επόμενη σεζόν. Μικρόσωμος επιθετικός, το χαρακτηριστικό του είναι η ικανότητά του με τη μπάλα στα πόδια.

Οι πρώτες εμφανίσεις του σε εθνικό επίπεδο ήταν με την ομάδα Κ-16 (11 αγώνες) και Κ-18 (21 αγώνες). 
Κλήθηκε πρώτη φορά στην εθνική ομάδα στα 19 του για να αγωνιστεί στις 10 Φεβρουαρίου 2000 απέναντι στην Αλβανία. Η γερμανική Καϊζερσλάουτερν αναγνώρισε τις δυνατότητες του αλλά οι εμφανίσεις του με την πρώτη ομάδα ήταν ελάχιστες. Επέστρεψε στο σύλλογο του και την επόμενη χρονιά αγωνίστηκε στη Νορβηγία με την Λίλεστρεμ, όπου ψηφίστηκε "καλύτερος ξένος παίκτης στο πρωτάθλημα", τερματίζοντας πρώτος σκόρερ του συλλόγου για τη σεζόν 2006 με 11 γκολ σε 19 αγώνες. Μετά από δύο χρόνια στην Αγγλία (2007–09) χωρίς αξιοσημείωτη επιτυχία, επέστρεψε για άλλη μία φορά στη Μάλτα, αυτή τη φορά στη Βαλέτα κατακτώντας το Κύπελλο και το Σούπερ Καπ και την επόμενη χρονιά το πρώτο του πρωτάθλημα. Τη δεκαετία του 2010 αγωνίστηκε σχεδόν εξ ολοκλήρου στην πατρίδα του.

Παρόλο που δεν σημείωσε γκολ, είχε σημαντική συνεισφορά στην ιστορική νίκη της Μάλτας με 2–1 επί της Ουγγαρίας στα προκριματικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 2008, την πρώτη νίκη της Μάλτας εντός έδρας σε επίσημη διοργάνωση από το 1982. Στις 26 Μαρτίου 2008, σκόραρε πέντε γκολ για τη Μάλτα σε φιλικό αγώνα επί του Λιχτενστάιν (αποτέλεσμα 7–1), σημειώνοντας ρεκόρ στη μεγαλύτερη νίκη για τους Μαλτέζους.

Τίτλοι και διακρίσεις
---------------------

* Πρωτάθλημα Μάλτας (3) : 2011–12, 2015–16, 2017–18
* Κύπελλο Μάλτας : 2009–10
* Σούπερ Καπ Μάλτας : 2011, 2012
* Αθλητής της χρονιάς στη Μάλτα (2) : 2001, 2003

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος κορυφαίων διεθνών σκόρερ ποδοσφαίρου ανδρών ανά χώρα

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Michael Mifsud - Century of International Appearances». Ανακτήθηκε στις 3 Ιανουαρίου 2022.
2. 1 2  «Mifsud, Michael». Ανακτήθηκε στις 3 Ιανουαρίου 2022.
3. 1 2  «INTERNATIONALS: The career of Michael Mifsud». Ανακτήθηκε στις 3 Ιανουαρίου 2022.
4. ↑  «Malta conquer Hungary». Ανακτήθηκε στις 3 Ιανουαρίου 2022. [*νεκρός σύνδεσμος*]
5. ↑  «FOOTBALL - After Malta's Fine 7-1 win over Liechtenstein: Fitzel happy but cautious about the future». Ανακτήθηκε στις 3 Ιανουαρίου 2022.
Ο **Λυκόρτας** ήταν στρατηγός των Αχαιών. Καταγόταν από τη Μεγαλόπολη και διατέλεσε στρατηγός της Αχαϊκής Συμπολιτείας από το 180 π.Χ. και μετά. Είναι περισσότερο γνωστός ως ο πατέρας του Πολύβιου, τον οποίο και δίδαξε αρκετά πράγματα για τον στρατό και την πολιτική. Υπήρξε φίλος του Φιλοποίμενος. Μετά το θάνατο του τελευταίου, εισέβαλε στην Μεσσήνη για να πάρει πίσω τη σορό του νεκρού στρατηγού. Ανάγκασε τους Σπαρτιάτες και τους Μεσσήνιους να επανέλθουν στην Αχαϊκή ένωση. Αν και αυτός και ο γιος του Πολύβιος επιθυμούσαν την ουδετερότητα των Αχαιών στον πόλεμο των Ρωμαίων με τον Περσέα της Μακεδονίας, οι Ρωμαίοι συμπεριέλαβαν τον Πολύβιο μεταξύ των 1.000 ομήρων που κράτησαν στην Ιταλία για 17 έτη. Δεν γνωρίζουμε τίποτα για το τέλος του Λυκόρτα.

Πηγή
----

* Κ. Παπαρρηγόπουλος: *Ιστορία του Ελληνικού Έθνους*



1. ↑  Ανακτήθηκε στις 26  Νοεμβρίου 2018.
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 27  Νοεμβρίου 2018.
**Η Λουζίνε Ζακαριάν** (αρμενικά: Լուսինե Զաքարյան‎) ήταν Αρμένια σοπράνο. Το πραγματικό της όνομα ήταν **Σβετλάνα Ζακαριάν.**

Γεννήθηκε την 1η Ιουνίου 1937 στο Αχαλτσίχε της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Γεωργίας. Μεγάλωσε στην περιοχή Σάμτσχε-Τζαβαχέτι της νότιας Γεωργίας.

Το 1952, μετακόμισε στην αρμενική πρωτεύουσα Γερεβάν, όπου μαθήτευσε σε μουσικό γυμνάσιο. Το 1957, άρχισε να διαφαίνεται το ταλέντο της στο τραγούδι, αφότου εισήχθη στο Κρατικό Ωδείο του Γερεβάν.

Μεταξύ 1970-1983, η Ζακαριάν ήταν σολίστα με τη Συμφωνική Ορχήστρα της Αρμενικής Ραδιοτηλεόρασης. Έγινε γνωστή για τις άψογες ερμηνείες της παλαιών αρμενικών θρησκευτικών ύμνων.

Τραγούδησε επίσης διεθνές ρεπερτόριο όπερας, καθώς και αρμενική παραδοσιακή και εκκλησιαστική μουσική.

Το 1972, της απονεμήθηκε ο τίτλος του Λαϊκού Καλλιτέχνη της ΕΣΣΔ.

Πέθανε στο Γερεβάν της Αρμενίας στις 30 Δεκεμβρίου 1992 και ετάφη στο κοιμητήριο της Εκκλησίας Αγίας Γκαγιάνε στο Ετσμιατζίν.

Πηγές
-----

* YSU NEWS - In memory of Khoren Palyan and Lusine Zakaryan

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Lusine Zakaryan στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 58008299
* **Europeana**: agent/base/527
* LCCN: n84021988
* ISNI: 0000 0000 7874 4633
* GND: 130411671
* BNF: cb16580175p (data)
* MusicBrainz: 542dac54-7733-4977-872e-c147d5f97756

 |

 |
Νυχτερινή άποψη του προστώου.
Το **Παλάτι του Ρέκτορα** (κροατικά: Knežev dvor‎) είναι παλάτι στην πόλη του Ντουμπρόβνικ, το οποίο αποτέλεσε έδρα του Ρέκτορα της Δημοκρατίας της Ραγούσας μεταξύ του 14ου αιώνα και του 1808. Αποτέλεσε, επίσης, έδρα του Ελάσσονος Συμβουλίου, καθώς και της κρατικής διοίκησης. Επιπλέον, φιλοξενούσε οπλοστάσιο, πυριτιδαποθήκη, παρατηρητήριο και φυλακή.

Το Παλάτι του Ρέκτορα ανεγέρθηκε σε γοτθικό αρχιτεκτονικό ρυθμό, ωστόσο περιλαμβάνει και στοιχεία αναγεννησιακού και μπαρόκ αρχιτεκτονικού ρυθμού, συνδυάζοντάς τα αρμονικά μεταξύ τους.

Άποψη του Παλατιού του Ρέκτορα.
Αρχικώς, στην θέση του σημερινού κτιρίου ευρισκόταν αμυντικής φύσεως κτιριακή κατασκευή κατά τον Πρότερο Μεσαίωνα. Η τελευταία καταστράφηκε ολοσχερώς από πυρκαγιά το 1435 και η πόλη αποφάσισε, ως συνέπεια, την ανέγερση νέου παλατιού. Το έργο ανατέθηκε στον πρωτομάστορα Ονόφριο ντέλλα Κάβα από την Νάπολι, ο οποίος είχε προηγουμένως επιμεληθεί την κατασκευή του υδραγωγείου της πόλης. Μετατράπηκε σε ένα γοτθικού αρχιτεκτονικού ρυθμού κτίριο με διακοσμιτικά στοιχεία σκαλισμένα από τον Πιέτρο ντι Μαρτίνο από το Μιλάνο. Μία έκρηξη πυρίτιδας προξένησε σοβαρές ζημιές στο κτίριο το 1463. Η ανακατασκευή του ανατέθηκε στον αρχιτέκτονα Μικελότζο από την Φλωρεντία. Ωστόσο, τα σχέδιά του απορρίφθηκαν το 1464, καθώς ήταν έντονα βασισμένα στον αναγεννησιακό αρχιτεκτονικό ρυθμό. Άλλοι χτίστες ανέλαβαν την συνέχιση των εργασιών. Τα κιονόκρανα του προστώου ανακατασκευάστηκαν σε αναγεννησιακό αρχιτεκτονικό ρυθμό, ενδεχομένως από τον Σάλβι ντι Μικέλε από την Φλωρεντία. Ο τελευταίος, συνέχισε την ανακατασκευή του κτιρίου μετά το 1467. Το κτίριο υπέστη ζημιές από σεισμό το 1520, κάτι που επαναλήφθηκε το 1667. Η ανακατασκευή του έγινε σε μπαρόκ αρχιτεκτονικό ρυθμό. Μία σκάλα, καθώς και ένα κωδωνοστάσιο προστέθηκαν στο αίθριο. Το 1638, η Γερουσία ανήγειρε μνημείο προς τιμήν του Μίχο Πράτσατ (από τον Πιέτρο Τζακομέττι από το Ρεκανάτι), πλούσιο πλοιοκτήτη καταγόμενο από το Λόπουντ, ο οποίος είχε κληροδοτήσει την περιουσία του στο Ντουμπρόβνικ.

Το Τμήμα Ιστορίας του Μουσείου του Ντουμπρόβνικ φιλοξενείται στο παλάτι από το 1872.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Rector's Palace». *Cultural Historical Museum*. Zagreb, Croatia: Museum Documentation Centre. 1999. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 6 Φεβρουαρίου 2013.
2. ↑  «Dubrovnik Museums - Cultural History Museum». Zagreb, Croatia: Museum Documentation Centre. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Μαρτίου 2014. Ανακτήθηκε στις 6 Φεβρουαρίου 2013.

Βιβλιογραφία
------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Παλάτι του Ρέκτορα (Ντουμπρόβνικ)** |

* Katarina Horvat-Levaj, Relja Seferović (2006). «Baroque Reconstruction of the Rector's Palace in Dubrovnik». *Dubrovnik Annals* (10): 87–122. .
* *Dubrovnik, history, culture, art heritage* by Antun Travirka; Forum, Zadar, 2014; ISBN 978-953-179-884-6

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 313029842

 |

 |

Συντεταγμένες: 42°38′25″N 18°06′39″E﻿ / ﻿42.64028°N 18.11083°E﻿ / 42.64028; 18.11083
Ο **Πέτερ Σέερερ** (γερμ. Peter Scheerer, γεννημένος στις 16 Δεκεμβρίου του 1973) είναι σκηνοθέτης, παραγωγός ταινιών και σεναριογράφος. Συνεργάζεται με τον Μίχαελ Ρες στα έργα του.

Από την παιδική ηλικία του, ο Σέερερ ενθουσιαζόταν με τα έργα. Στο σχολείο άρχισε να γυρίζει ταινίες σε φιλμ 8χιλ. Μετά το σχολείο ο Σέερερ δούλευε σε διαφημιστική εταιρία. Αργότερα ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του με τον συνέταιρο του, Μίχαελ Ρες, ως επιτυχής σεναριογράφος και εργάστηκε σε διάφορες ικανότητες παραγωγής. Μεταξύ των σεναρίων που έγραψαν είναι τα έργα House of the Dead 2 και το Far Cry.

Το 2006 ο Ρες και ο Σέερερ σκηνοθέτησαν το πρώτο τους feature, το θρίλερ με βρικόλακες Brotherhood of Blood, με την Βικτόρια Πρατ, τον Σιντ Χάιγκ και τον Κεν Φόρεε. Η παγκόσμια πρεμιέρα του έργου ήταν στο Sitges Film Festival στο Σίτγκες, Ισπανία τον Οκτώβριο του 2007.

Το 2007 ο Ρες και ο Σέερερ σκηνοθέτησαν το Alone in the Dark II. Είναι η συνέχεια του Alone in the Dark του 2005.

Φιλμογραφία
-----------

* *Alone in the Dark II* (2009) (σκηνοθέτης, σεναριογράφος)
* *Far Cry* (2007) (σεναριογράφος)
* *In the Name of the King: A Dungeon Siege Tale* (2007) (Συμπαραγωγός)
* *Brotherhood of Blood* (2006) (σκηνοθέτης, σεναριογράφος)
* *BloodRayne* (2006) (Co-παραγωγός)
* *House of the Dead 2* (2005) (σεναριογράφος)
* *Alone in the Dark* (2005) (σεναριογράφος)

Παραπομπές
----------

1. ↑  *filmportal.de*. 8c89ce37a4e44aa8977841ce7001f85b. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 12599042
* LCCN: no2011034227
* ISNI: 0000 0001 1743 4284
* GND: 1209141701
* BNF: cb15094462b (data)
* BNE: XX5126114

 |

 |
Το **Παποράκι** είναι παλιό λαϊκό σμυρνέικο τραγούδι, το οποίο τραγουδούσαν οι Έλληνες στρατιώτες που λιποτακτούσαν από το Μικρασιατικό Μέτωπο το 1922. Στην Ελλάδα το τραγούδησε για πρώτη φορά ο Μανώλης Παπαγκίκας. Στο τραγούδι αναφέρεται το προάστιο της Σμύρνης, Μπουρνόβας, και ο καθένας έβαζε άλλον τελικό προορισμό ανάλογα με το πού ήθελε να τον πάει το βαπόρι.

Το 1972 το τραγούδι αυτό διασκευάστηκε από τον στιχουργό Λευτέρη Παπαδόπουλο, ο οποίος πρόσθεσε σε αυτό το δίστιχο "στον Περαία έχω σπίτι και στο Πέραμα κυρά" που είχε ακούσει από τον στιχουργό Νίκο Μάθεση ή "Τρελλάκια". Επίσης έβαλε σαν τελικό προορισμό τον Περαία, ενώ στο κανονικό ο δημοφιλεστερος προορισμός είναι η Βραΐλα της Ρουμανίας. Επίσης αφαιρέθηκαν οι αναφορές σε χασίς και δερβίσηδες, λόγω της λογοκρισίας. Η μελωδία του τραγουδιού διασκευάστηκε και ενορχηστρώθηκε από τον συνθέτη Μάνο Λοΐζο και συμπεριλήφθηκε στον δίσκο Νάχαμε τι νάχαμε ο οποίος κυκλοφόρησε τα Χριστούγεννα του 1972.

Αρχικά ο Λοΐζος σκόπευε να το δώσει να το ερμηνεύσει ο Γιώργος Νταλάρας. Όμως ο Νταλάρας, μόλις άκουσε την αρχή του τραγουδιού, είπε στους δυο δημιουργούς πως το γνώριζε. Τότε ο Λοΐζος εκνευρίστηκε, γύρισε κοίταξε τον Παπαδόπουλο και του είπε: "Δηλαδή, ο Νταλάρας ισχυρίζεται ότι το τραγούδι αυτό το κλέψαμε;" "Ναι", του απάντησε εκείνος γελώντας. Ο Νταλάρας στη συνέχεια διευκρίνισε πως πρόκειται για παλιό τραγούδι με άλλη μουσική, ωστόσο μετά από αυτό το επεισόδιο ο Λοΐζος έδωσε το *Παποράκι* στον Γιάννη Καλατζή. Το ότι ο Παπαδόπουλος κράτησε το αρχικό τετράστιχο, συμπληρώνοντάς το, με τον Λοΐζο να βάζει διαφορετική μουσική με γρήγορο και ζωντανό ρυθμό στη θέση του παλιού θλιμμένου τραγουδιού, επιβεβαίωσε αργότερα και ο ίδιος ο Γιώργος Νταλάρας.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Τάσος Π. Καραντής, *Λευτέρης Παπαδόπουλος: Παποράκι του Μπουρνόβα Αρχειοθετήθηκε 2014-07-01 στο Wayback Machine.*, Ιστοσελίδα περιοδικού *Ορφέας*, ανακτήθηκε 27-04-2014
2. ↑  Ισαάκ Σούσης, *Μάνος Λοΐζος – μια μέρα ζωής*, ΙΑΝΟΣ, 2007, σελ. 180 (όπως αναφέρεται στο Τάσος Π. Καραντής, *Λευτέρης Παπαδόπουλος: Παποράκι του Μπουρνόβα*)
Το **Παλάτι του Βασιλέα Νικολάου** είναι κτίριο ευρισκόμενο επί των ακτών της Αδριατικής Θάλασσας, στο Μπαρ του Μαυροβουνίου. Αποτελεί αξιόλογο μνημείο από ιστορικής και αρχιτεκτονικής πλευράς. Αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα τουριστικά αξιοθέατα της περιοχής του Μπαρ.

Εντός του παλατιού φιλοξενείται, από το 2011, το Εθνικό Μουσείο του Μπαρ. Επίσης, εντός των χώρων του φιλοξενεί αριθμό φεστιβάλ.

Ιστορία
-------

Η ανέγερση του παλατιού ολοκληρώθηκε το 1885. Η κατασκευή έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια της περιόδου βασιλείας του Βασιλέα Νικόλαου, κατόπιν επιθυμίας του να το παραχωρήσει στην κόρη του, Ζόρκα του Μαυροβουνίου, και τον σύζυγό της, Πέτρο Α΄ της Σερβίας (ο οποίος, το 1885, κατείχε, ακόμη, το αξίωμα του πρίγκιπα).

Περιγραφή
---------

Το κτίριο αποτελείται από δύο παλάτια: ένα μεγάλο και ένα μικρότερο. Επίσης, περιλαμβάνει ένα παρεκκλήσιο, ένα φυλάκιο, καθώς και ένα θερμοκήπιο. Το 1910, κατασκευάστηκε αίθουσα χορού. Η αρχιτεκτονική του είναι παρεμφερής εκείνης του Μπλε Παλατιού στο Τσέτινιε

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  (Αγγλικά) «Άρθρο στην ιστοσελίδα του γραφείου τουρισμού του Μπαρ».. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Νοεμβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 30 Αυγούστου 2011.  Εξωτερικός σύνδεσμος στο `|website=` (βοήθεια)
2. ↑  (Γαλλικά) *Monténégro 2009, σ. 155*, σ. 155, στα Google Books

Συντεταγμένες: 42°6′0″N 19°5′24″E﻿ / ﻿42.10000°N 19.09000°E﻿ / 42.10000; 19.09000

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Μαυροβούνιο
 |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Palais du Roi Nicolas  της Γαλλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Στην αρχαία ελληνική μυθολογία η **Μάκρις** (το όνομα της σχετίζεται με το μακρύ νησί της Εύβοιας) ήταν κόρη του μάντη βοσκού Αρισταίου και της Αυτονόης κόρης του μυθικού ιδρυτή της Θήβας Κάδμου. Η Μάκρις ανέθρεψε στην Εύβοια τη μικρή Ήρα μέχρι την εποχή που έφτασε στην εφηβεία, την έκλεψε ο αδελφός της Δίας και τη μετέφερε στο όρος Κιθαιρώνας. Ο Πλούταρχος έγραψε ότι ο Δίας τη μετέφερε σε μια «εσοχή μέσα σε μια σπηλιά». Η Μάκρις έφτασε στον Κιθαιρώνα να ζητήσει την Ήρα, ο ομώνυμος θεός του βουνού την έδιωξε αφού της είπε ότι τη φροντίζει ο Δίας με τη Λητώ. Ο νεογέννητος Διόνυσος ανατράφηκε από τη Μάκρι(ν) στην Εύβοια με μέλι, μεταφέρθηκε από τον θεό Ερμή, που τον έσωσε από την Ήρα. Η Ήρα έφτασε στην Εύβοια, έδιωξε τη Μάκριν και την καταδίωξε μέχρι τη στιγμή που έφτασε σε ένα άλλο μακρόστενο νησί που του έδωσε το όνομα της. Ο Απολλώνιος ο Ρόδιος έγραψε ότι το νησί που έφτασε η Μάκρις καταγραφόταν ως «Δρεπάνη» και ήταν συνδεδεμένο μέχρι τότε άμεσα με τη θεά Δήμητρα, τους έμαθε να καλλιεργούν το σιτάρι. Μερικοί ιστορικοί ταυτίζουν τη νήσο Μάκριν με την Κέρκυρα, δεν αποκλείεται να ήταν ωστόσο και η Χίος που αναφερόταν πολλές φορές στην αρχαιότητα ως Μάκρις. Η Μάκρις κατοίκησε στο νέο της νησί σε ένα σπήλαιο στο οποίο παντρεύτηκαν αργότερα ο Ιάσονας και η Μήδεια, από τότε το έλεγαν «σπήλαιο της Μήδειας».

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ευσέβιος της Καισαρείας, Praeparatio evangelica 3.1.84a-b; Hard, σ. 137
2. ↑  Conner, Nancy: *The Everything Book of Classical Mythology*, 2η έκδ.
3. ↑  W.H. Race: Apollonius Rhodius: Argonautica, σσ. 409-421

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969
* Apollonius Rhodius: *Argonautica*, μετάφρ. Robert Cooper Seaton (1853-1915), R.C. Loeb Classical Library Volume 001. London, William Heinemann Ltd, 1912.
* Apollonius Rhodius: *Argonautica*, George W. Mooney. London. Longmans, Green. 1912. Greek text available at the Perseus Digital Library.
* Conner, Nancy: *The Everything Book of Classical Mythology*, 2η έκδ.
* Race, William H.: Apollonius Rhodius: Argonautica, Loeb Classical Library, 2008
Ο **Μάκης** (Άνθιμος) **Χατζημωυσιάδης** υπήρξε διεθνής Έλληνας αμυντικός ποδοσφαιριστής της Ξάνθης του Πανιωνίου και του Παναιτωλικού.

Βιογραφικό
----------

Ο Μάκης Χατζημωυσιάδης γεννήθηκε στις 28 Ιουνίου 1964 στα Κομνηνά Ξάνθης. Ως ποδοσφαιριστής αγωνιζόταν στη θέση του δεξιού μπακ. Ξεκίνησε την καριέρα του στη Β' εθνική το 1982-83 αγωνιζόμενος για 6 χρόνια με την Ξάνθη. 

Στη συνέχεια μεταγράφηκε στην ομάδα του Πανιωνίου όπου αγωνίστηκε για δύο αγωνιστικές περιόδους (1988-89 και 1989-90, με 63 συμμετοχές σε αγώνες πρωταθλήματος και 1 γκολ) για να επιστρέψει στη συνέχεια στην Ξάνθη η οποία στο μεταξύ είχε προβιβαστεί στην Α' εθνική. Το 1992 μεταπήδησε στον Παναιτωλικό όπου αγωνίστηκε εκ νέου στη Β' εθνική. Έκλεισε την καριέρα του στο Φωκικό και τη Γ΄Εθνική, την περίοδο 1995-96.

Ήταν μέλος της ομάδας του Πανιωνίου που έφθασε στον τελικό του κυπέλλου Ελλάδος το 1989. Διακρινόταν για την ταχύτητά του και τη μαχητικότητά του.

Στην Εθνική Ελλάδος
-------------------

Ο Μάκης Χατζημωυσιάδης υπήρξε μία φορά διεθνής με την εθνική ομάδα. Αγωνίστηκε σε φιλικό παιχνίδι κατά της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη (1-1) στις 25 Οκτωβρίου 1989, ως ένας από τους 4 ποδοσφαιριστές του Πανιωνίου που είχαν αγωνιστεί στο συγκεκριμένο αγώνα. Επίσης, υπήρξε παίκτης της Εθνικής Ελπίδων.

Καριέρα
-------

| Χρονιές | Σύλλογος | Συμμ. | Γκολ |
| --- | --- | --- | --- |
| 1982-1988 | Ξάνθη | Β΄ Εθνική |  |
| 1988-89 | Πανιώνιος | 29 | 1 |
| 1989-90 | Πανιώνιος | 34 | 0 |
| 1990-91 | Ξάνθη | 32 | 5 |
| 1991-92 | Ξάνθη | 27 | 1 |
| 1992-93 | Παναιτωλικός | Β΄ Εθνική |  |
| 1993-1995 | ; |  |  |
| 1995-1996 | Φωκικός | Γ΄Εθνική |  |
| Χρονιές | Εθνικές ομάδες | Συμμ. | Γκολ |
| 1989 | Ελλάδα Ελλάδα (ανδρών) | 1 | 0 |
|  | Ελλάδα Ελλάδα (ελπίδων) |  |  |

* **Σημείωση** : τα στοιχεία προέρχονται από

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.national-football-teams.com/player/22586.html. Ανακτήθηκε στις 27  Ιουνίου 2020.

Πηγές
-----

* «Όλα για το ποδόσφαιρο '91. Τρίτομο ΑΛΜΑΝΑΚ», περιοδικό *Εικόνες*, 1991
* «Εθνική Ελλάδος, πορεία μέσα στο χρόνο», Εκδόσεις Παπαζήση, Αθήνα 1995

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* 

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Ποδόσφαιρο
 |

 |
Ο **Παναγιώτης Γ. Κατσογιάννης** (1924-2019) ήταν διακεκριμένος βιοχημικός, που θεωρείται ότι υπήρξε ο πρώτος που προέβη σε τεχνική σύνθεση ινσουλίνης, ενώ ηγούνταν επιστημονικής ομάδας στο Πανεπιστήμιο του Πίτσμπουργκ στις αρχές της δεκαετίας του 1960. Τα αποτελέσματα σύνθεσης της ινσουλίνης επιτεύχθηκαν σχεδόν ταυτόχρονα με τον Χέλμουτ Ζαν *(Helmut Zahn)* στο Πανεπιστήμιο του Άαχεν στη Γερμανία. Ο Παναγιώτης Κατσογιάννης είναι επίσης γνωστός για τις μελέτες του στη σύνθεση οξιτοκίνης και βασοπρεσίνης. Μετά από τη θητεία του στο Πανεπιστήμιο του Πίτσμπουργκ, διετέλεσε επικεφαλής του Τμήματος Βιοχημείας στο Εθνικό Εργαστήριο Μπρουκχέιβεν *(Brookhaven National Laboratory)*, ενώ αργότερα, το 1967, τοποθετήθηκε πρώτος πρόεδρος του Τμήματος Βιοχημείας της Ιατρικής Σχολής Όρους Σινά (Νέα Υόρκη), όπου και παρέμεινε ως το θάνατό του. Εργάστηκε στη συγκεκριμένη ιατρική σχολή ως διακεκριμένος καθηγητής και επίτιμος πρόεδρος Φαρμακολογίας και Συστημάτων Θεραπευτικής.

Βραβεύσεις
----------

Το 1972, ο Παναγιώτης Κατσογιάννης έλαβε το αναμνηστικό μετάλλιο από την Αμερικανική Εταιρεία Διαβήτη για την δέκατη πέμπτη επέτειο από την ανακάλυψη της ινσουλίνης. Επίσης, έλαβε το Μετάλλιο Γιακόμπι *(Jacobi)* από τους απόφοιτους της Ιατρικής Σχολής Όρους Σινά το 1995, καθώς και δίπλωμα τιμής ένεκεν από το Πανεπιστήμιο Πατρών το 1997. Ήταν συνεργάτης στην Αμερικανική Ένωση για την Πρόοδο της Επιστήμης από το 1966, στην Ακαδημία Επιστημών της Νέας Υόρκης από το 1977 και αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών από το 1970. Απεβίωσε στις 31 Μαΐου 2019.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  www.pumphreyfuneralhome.com/obituaries/Panayotis-George-Katsoyannis?obId=4441247.
2. ↑  Costin, Gertrude-Emilia (2004-01-01). «What is the advantage of having melanin in parts of the central nervous system (e.g. substantia nigra)?». *IUBMB life* **56** (1): 47–49. doi:10.1080/15216540310001659029. ISSN 1521-6543. PMID 14992380. .
3. ↑  Dieken, Markus Leyck· Federwisch, Matthias (31 Μαΐου 2002). *Insulin & Related Proteins — Structure to Function and Pharmacology*. Dordrecht: Springer Science & Business Media. σελ. ix. ISBN 9781402006555.
4. ↑  Niss, Barbara· Jr, Arthur H. Aufses (2005). *Teaching Tomorrow's Medicine Today: The Mount Sinai School of Medicine, 1963-2003*. New York: NYU Press. σελ. 43. ISBN 9780814707067.
5. ↑  Squire, Larry R. (1998). *The History of Neuroscience in Autobiography*. New York: Elsevier. σελ. 106. ISBN 9780080534053.
6. ↑  «Panayotis Katsoyannis Obituary». *www.legacy.com*. Ανακτήθηκε στις 15 Οκτωβρίου 2019.
7. ↑  Niss, Barbara· Jr, Arthur H. Aufses (2005). *Teaching Tomorrow's Medicine Today: The Mount Sinai School of Medicine, 1963-2003*. New York: NYU Press. σελ. 46. ISBN 9780814707067.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 91145014
* LCCN: no2009106819
* ISNI: 0000 0001 1684 6105
* NKC: nlk20000090557

 |

 |
Η **μακροοικονομική έρευνα** αποτελεί το ένα από τα δύο βασικά πεδία απασχόλησης των μακροοικονομολόγων και αποσκοπεί στην κατανόηση της δομής της οικονομίας εν γένει. Το έτερο πεδίο είναι η μακροοικονομική ανάλυση, που έχει σαν στόχο την ερμηνεία γεγονότων καθώς αυτά συμβαίνουν.

Η μακροοικονομική έρευνα παρουσιάζει έντονη ποικιλομορφία, από τη θεωρητική μαθηματική ανάλυση μέχρι τον ψυχολογικό πειραματισμό. Στόχος της είναι η εξαγωγή γενικών συμπερασμάτων σχετικά με τη λειτουργία της οικονομίας.

Επειδή διαμορφώνει τη βάση για την ανάπτυξη επιστημονικών πεδίων, όπως η οικονομική ανάλυση και οι οικονομικές προβλέψεις, η μακροοικονομική έρευνα αποτελεί πραγματικά τη μηχανή που σέρνει πίσω της ολόκληρη τη μακροοικονομική αμαξοστοιχία. Διεξάγεται κυρίως σε τεχνολογικά ιδρύματα, πανεπιστήμια, μη κερδοσκοπικούς οργανισμούς, καθώς και στο δημόσιο τομέα.

Πηγές
-----

* Abel, Andrew (2002). *«Μακροοικονομική Τόμος Α»*. Αθήνα: Εκδόσεις Κριτική. σελίδες 46–48. ISBN 978-960-218-280-2.  Unknown parameter `|coauthors=` ignored (`|author=` suggested) (βοήθεια)
Η **Λιφού** είναι νησί και κοινότητα που ανήκει στη Νέα Καληδονία. Το νησί είναι ευρέως γνωστό επειδή από εκεί κατάγεται ο Κριστιάν Καρεμπέ, γνωστός παλαίμαχος Γάλλος ποδοσφαιριστής που έχει κερδίσει μαζί με την εθνική Γαλλίας το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1998, ενώ έχει κερδίσει και το Τσάμπιονς Λιγκ ως παίκτης της Ρεάλ Μαδρίτης.

Γεωγραφία
---------

Η κοινότητα Λιφού αποτελείται από το νησί Λιφού, το οποίο είναι το πολυπληθέστερο και μεγαλύτερο νησί των νησιών της Πίστεως,[1] ενώ γειτνιάζει με το νησί Τιγκά και άλλα ακατοίκητα μικρότερα νησιά. Αυτά τα νησιά βρίσκονται στα νησιά της Πίστεως, 190 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της ενδοχώρας της Νέας Καληδονίας. Έχει έκταση 1.146 τ.χλμ. και είναι η μεγαλύτερη ατόλη στον κόσμο.[2]

Η πόλη Ουέ βρίσκεται στο νησί Λιφού και είναι το διοικητικό κέντρο της κοινότητας Λιφού και της επαρχίας των Νησιών της Πίστεως.[1]

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Murray, Lorraine (2009), *Lifou Island*, *Encyclopædia Britannica*, ανακτήθηκε στις 2009-07-16
2. ↑  Calder, Joshua (2003-12-14), *Island Misinformation*, ανακτήθηκε στις 2009-07-18
**Ο Πάτρικ Ντάμφιερ** (γεννημένος στις 20 Δεκεμβρίου 1981), είναι Αμερικανός τραγουδοποιός, μουσικός και παραγωγός. Ο Ντάμφιερ έχει επίσης περιοδεύσει ως μέλος των The Mynabirds, Lionlimb, Paper Rival, Stone Jack Jones και Jessica Lea Mayfield. Έχει εργαστεί ως παραγωγός για τέτοιες δράσεις όπως οι Myanabirds, Aaron Lee Tasjan, Thayer Sarrano, Tim Easton, The Archs, Paper Rival, Photo Ops, Houndmouth, Fences, Jessica Lea Mayfield, Mikaela Davis και Night Beds. Ο Ντάμφιερ είναι γνωστός για το ότι συχνά προσφέρει ουσιαστικές συμβολές ως μουσικός για τα μουσικά λευκώματα που παράγει. Έχει συγγράψει με ή / και είχε τραγούδια που έχουν καταγραφεί από τους The Mynabirds, Paper Rival, Photo Ops, Jessica Lea Mayfield, Aaron Lee Tasjan, Ruby Boots, Oh Mercy, Fences, Judy Blank, Mikaela Davis και Sun Seeker.
Ο **Παναγιώτης Ζαφειρόπουλος** ή **Ζαριφόπουλος** ήταν Έλληνας προεστός και πολιτικός της Επανάστασης του 1821. Συμμετείχε στη συνέλευση των Καλτεζών.

Βιογραφία
---------

Ήταν μέλος σημαντικής οικογένειας της Ανδρίτσαινας και ήταν ένας από τους πέντε γιους του ισχυρού ντόπιου προύχοντα Ζαρίφη, τον οποίο διαδέχτηκε στην αρχηγία της οικογένειας. Μυήθηκε το 1819 στη Φιλική Εταιρεία και το επόμενο έτος του ανατέθηκε η μύηση του προεστού της Τριπολιτσάς, Σωτηράκη Κουγιά, ο οποίος ωστόσο έσπευσε να ενημερώσει τις οθωμανικές αρχές. Τον Μάρτιο του 1821 προχώρησε μαζί άλλους προκρίτους στην επίσημη κήρυξη της επανάστασης στην Ανδρίτσαινα και την επαρχία Φαναρίου και τον Μάιο συμμετείχε στη συνέλευση των Καλτεζών. Ταυτόχρονα, όπως και τα υπόλοιπα αδέλφια του, μετέφερε την οικογένειά του για λόγους ασφαλείας στην αγγλοκρατούμενη Ζάκυνθο. Στη συνέχεια διετέλεσε υπεύθυνος για τη συγκέντρωση προμηθειών και πολεμοφοδίων. Το 1822 συμμετείχε μαζί με τον αδελφό του Ανδρέα - με τη σύμφωνη γνώμη και του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη - σε κίνηση για την εξασφάλιση της αγγλικής προστασίας μέσω διαπραγματεύσεων με την αγγλική διοίκηση των Επτανήσων. Ωστόσο οι όροι κρίθηκαν ενάντιοι στα εθνικά συμφέροντα και ο ίδιος συνελήφθη προσωρινά. Κατόπιν συνέχισε την ανάμειξή του στην επανάσταση, όντας στην παράταξη του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Διονυσίου Α. Κοκκίνου, *Η Ελληνική Επανάστασις*, εκδόσεις Μέλισσα, 1974, τόμος Α΄, σελ. 163.
2. 1 2 3 4 5 6 7  *Σύγχρονος Εγκυκλοπαιδεία Ελευθερουδάκη*, Εγκυκλοπαιδικαί Εκδόσεις Ν. Νίκας και ΣΙΑ Ε.Ε. έκδοσις πέμπτη εκσυγχρονισμένη δια συμπληρώματος κατά τόμον, Αθήναι 1964, τόμος 11ος, σελ. 171-172.
3. ↑  *Ιστορία του Ελληνικού Έθνους*, Εκδοτική Αθηνών, Αθήνα 1975, τόμος ΙΒ΄, σελ. 80.
4. ↑  *Ιστορία του Ελληνικού Έθνους*, 1975, ΙΒ΄, σελ. 94.
5. ↑  *Ιστορία του Ελληνικού Έθνους*, 1975, ΙΒ΄, σελ. 129.
6. ↑  Κοκκίνου, 1974, Β΄, σελ. 542-544.

Πηγές
-----

* Φώτιος Χρυσανθόπουλος, επιμ. (1888). *Βίοι Πελοποννησίων ανδρών και των εξώθεν εις την Πελοπόννησον ελθόντων κληρικών, στρατιωτικών και πολιτικών των αγωνισαμένων τον αγώνα της επαναστάσεως*. Αθήνα: Σταύρος Ανδρόπουλος, Τυπογραφείο Π. Δ. Σακελλαρίου. σελ. 229. Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2010.