recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Το **Μπουσίρ** ή **Μπουσέρ** (περσ. بوشهر), ή και **Μπαντάρ Μπουσέρ** (بندر بوشهر), γνωστό στην αρχαιότητα και με την ελληνική ονομασία **Ἀντιόχεια τῆς Περσίδος** και **Μπουχτ Αρδασίρ**, είναι μεγάλη πόλη και λιμάνι του Ιράν στις ακτές του Περσικού Κόλπου, πρωτεύουσα της ομώνυμης Επαρχίας Μπουσέρ. Ο πληθυσμός του αριθμούσε 223.504 κατοίκους στην απογραφή του 2016.

Το Μπουσίρ βρίσκεται στην παραλιακή πεδιάδα του Περσικού Κόλπου, στα νοτιοδυτικά της χώρας, περίπου 1.218 χιλιόμετρα νοτίως της Τεχεράνης, κτισμένο κοντά στο αρχαίο λιμάνι Ρισάρ ή Ριβ Αρντασίρ. Την εποχή της Δυναστείας των Σασσανιδών αυτό ήταν το κύριο λιμάνι της Περσίας. Τότε ονομαζόταν και *Ραμ* Αρντασίρ και αργότερα **Ρεϋσάρ**. Στους μεταγενέστερους αιώνες υπήρξε το βασικό εμπορικό κέντρο της χώρας. Και σήμερα ακόμα τα κτίσματα της πόλεως διατηρούν έναν παραδοσιακό χαρακτήρα, έχοντας μικρές αναλογίες. Από τον 19ο αιώνα και μετά, εξαιτίας της ελλείψεως σιδηροδρομικής συνδέσεως με το εσωτερικό της χώρας και του αβαθούς χαρακτήρα του λιμανιού, έχασε τη θέση της ως το βασικό λιμάνι και εμπορικό κέντρο του Ιράν. Σήμερα πάντως διαθέτει διεθνές αεροδρόμιο.

Η πόλη έχει θερμό ημίξηρο κλίμα, με μέση ετήσια βροχόπτωση 268 χιλιοστόμετρα, εντόνως επικεντρωμένη στους μήνες Δεκέμβριο και Ιανουάριο, και πρακτικά ανύπαρκτη τους θερινούς μήνες και τον Σεπτέμβριο.

Το Πυρηνικό εργοστάσιο του Μπουσίρ απέχει μόλις 17 χιλιόμετρα από το κέντρο της πόλεως. Η κατασκευή του, με 2 αντιδραστήρες, είχε συμφωνηθεί με γερμανική εταιρεία το 1975, αλλά σταμάτησε εξαιτίας της Ιρανικής Επαναστάσεως και συνεχίσθηκε από τους Ρώσους το 1995 με 1 αντιδραστήρα ελαφρού ύδατος. Τα εγκαίνια και η πρώτη παροχή ηλεκτρικής ενέργειας στο δίκτυο της χώρας εγιναν τον Σεπτέμβριο του 2011. Η πόλη φιλοξενεί επίσης το «Πανεπιστήμιο του Περσικού Κόλπου» και το Πανεπιστήμιο Ιατρικών Επιστημών του Μπουσίρ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) *GeoNames*. 2005.
2. ↑  «Απογραφή της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν, 1385 (2006)». Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (Excel) στις 11 Νοεμβρίου 2011.
3. ↑  Xavier de Planhol: το λήμμα «BŪŠEHR i. THE CITY», *Encyclopædia Iranica*, IV/6, σσ. 569-572

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* «Το Μπουσέρ στον Περσικό Κόλπο»

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 239466301
* GND: 4088736-4

 |

 |
Συντεταγμένες: 54°30′10″N 24°15′10″E﻿ / ﻿54.50278°N 24.25278°E﻿ / 54.50278; 24.25278

Το **Μπουτριμόνις** (λιθουανικά: Butrimonys) είναι μικρή πόλη στην Επαρχία Αλίτους στη νότια Λιθουανία. Το 2011 είχε πληθυσμό 941 κατοίκους.

Σφαγή του Μπουτριμόνις
----------------------

 Αποχαιρετιστήρια επιστολή που γράφτηκε το 1941 από τον Κόνε Μπογιάρσκι.
Στις 9 Σεπτεμβρίου 1941, λίγο μετά τη ναζιστική εισβολή στη Σοβιετική Ένωση, οι Εβραίοι του Μπουτριμόνις σφαγιάστηκαν από συνεργάτες της Einsatzgruppen και της Λιθουανίας. Συγκεντρώθηκαν και βάδισαν κατά μήκος ενός δρόμου, όπου ήταν παραταγμένοι δίπλα σε έναν ομαδικό τάφο και πυροβολήθηκαν. Σύμφωνα με την Έκθεση Γέγκερ, 740 Εβραίοι δολοφονήθηκαν σε μια μέρα: 67 άνδρες, 370 γυναίκες και 303 παιδιά.

Αυτό που ξεχώρισε το Μπουτριμόνις από εκατοντάδες παρόμοια εγκλήματα στην περιοχή της Βαλτικής ήταν η επιβίωση ενός λεπτομερούς αρχείου που άφησε ένας ντόπιος Εβραίος, ο Κόνε Μπογιάρσκι. Κρυμμένος με τον γιο του, ο Μπογιάρσκι περιέγραψε τα γεγονότα σε μια αποχαιρετιστήρια επιστολή προς τους συγγενείς του στο εξωτερικό. Ο Μπογιάρσκι σκοτώθηκε αργότερα από τους Ναζί. Το γράμμα ανακαλύφθηκε τυχαία από έναν μεταπτυχιακό φοιτητή στα αρχεία του Γιαντ Βασσέμ.

Διάσημα πρόσωπα
---------------

* Μπέρναρντ Μπέρενσον (1865–1959), διάσημος και ακόμη με επιρροή Αμερικανός ιστορικός τέχνης
* Σέντα Μπέρενσον Άμποτ (1868–1954), γνωστή ως η μητέρα της γυναικείας καλαθοσφαίρισης. Η Μπέρενσον εισήγαγε την καλαθοσφαίριση στις γυναίκες το 1892 στο Smith College στο Νορθάμπτον της Μασαχουσέτης των Ηνωμένων Πολιτειών, ένα χρόνο αφότου εφευρέθηκε για πρώτη φορά από τον Τζέιμς Νέισμιθ. Έγραψε επίσης τον πρώτο Οδηγό Καλαθοσφαίρισης για Γυναίκες (1901–07).

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Μπουτριμόνις** |

1. ↑  «2011 census». Statistikos Departamentas (Lithuania). Ανακτήθηκε στις 2 Αυγούστου 2017.
2. ↑  Austin, Ben (1997). «The Einsatzgruppen -- Mobile Killing Units». Middle Tennessee State University. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Ιουνίου 2010.
3. ↑  Cohen, Nathan (1989). «The Destruction of the Jews of Butrimonys as Described in a Farewell Letter from a Local Jew». *Holocaust and Genocide Studies* **4** (3): 357–375. doi:10.1093/hgs/4.3.357. ISSN 1476-7937. .
4. ↑  Hult, Joan S.· Trekell, Marianna (1991). *A Century of women's basketball : from frailty to final four*. Reston, Va: National Association for Girls and Women in Sport. σελ. 33. ISBN 9780883144909.
Ο **Μενέλαος** (μέσα 4ου - αρχές 3ου αι. π.Χ.) από τη Δυναστεία των Πτολεμαίων ήταν ιερεάς την επώνυμης λατρείας του Αλεξάνδρου και για ένα διάστημα κυβερνήτης (βασιλιάς) της Κύπρου υπό την εξουσία του αδελφού του Πτολεμαίου Α΄ της Αιγύπτου.

Ο Πτολεμαίος Α΄ της Αιγύπτου, αδελφός του Μενελάου.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του Λάγου από την Εορδαία και της Αρσινόης. Αδελφός του ήταν ο Πτολεμαίος Α΄ ο *Σωτήρας*, βασιλιάς της Αιγύπτου. 

Το όνομά του δεν εμφανίζεται μεταξύ των αξιωματικών ή στρατηγών του Αλεξάνδρου Γ΄ του Μεγάλου (βασ. 336-323) κατά τη διάρκεια της ζωής του μονάρχη αυτού, αν και αναφέρεται τυχαία από τον Φύλαρχο με τρόπο, που δείχνει ότι ήδη κατείχε μία διακεκριμένη θέση. Η πρώτη περίπτωση που εμφανίζεται στην ιστορία, είναι το 315 π.Χ. όταν διορίστηκε από τον αδελφό του γενικός διοικητής των δυνάμεων που εστάλησαν στην Κύπρο, όπου επρόκειτο να συνεργαστεί με τον στόλο του Σέλευκου Α΄ και με τον Νικοκρέοντα βασιλιά της Σαλαμίνας. Με τις συνδυασμένες προσπάθειές τους σύντομα υπέταξαν όλες τις πόλεις της Κύπρου με την εξαίρεση του Κιτίου, το οποίο φαίνεται ότι και αυτό τελικά υποτάχθηκε. 

Ο Μενέλαος παρέμεινε στο νησί, που το κυβερνούσε με σχεδόν απόλυτη εξουσία, έχοντας τους μικρούς πρίγκιπες αρκετών πόλεων εκτοπίσει ή φυλακίσει ή οδηγήσει στην αυτοχειρία με το πιο μικρό δείγμα δυσαρέσκειας σε αυτούς. Ήταν ακόμη γενικός διοικητής το 306 π.Χ. όταν ο Δημήτριος έφθασε στην Κύπρο με έναν ισχυρό στόλο και στρατό. Μη μπορώντας να αντιμετωπίσει έναν τέτοιο αντίπαλο, ο Μενέλαος συγκέντρωσε όλες τις δυνάμεις του και κλείστηκε μέσα στα τείχη της Σαλαμίνας, την οποία προετοιμάστηκε να υπερασπιστεί ως το τέλος. Όταν ο Μενέλαος τόλμησε μία επίθεση κάτω από τα τείχη, νικήθηκε με πολλές απώλειες. Ο Δημήτριος προχωρούσε στην πολιορκία με τη συνηθισμένη του μέθοδο, την κατασκευή πολιορκητικών μηχανών. 

Ο Μενέλαος ωστόσο έκαιγε τις μηχανές αυτές και με τις επίπονες προσπάθειές του, κράτησε την άμυνα της πόλης, ως την άφιξη του ίδιου του Πτολεμαίου με έναν μεγάλο στόλο, για να ανακουφίσει το νησί. Στη μεγάλη ναυμαχία που ακολούθησε, ο Μενέλαος έστειλε μία μοίρα 60 πλοίων για να βοηθήσει τον Πτολεμαίο, αλλά -αν και κατάφεραν να βγουν έξω από το λιμάνι της Σαλαμίνας- έφθασαν πολύ αργά για να ανατρέψουν το αποτέλεσμα την ημέρας. Έπειτα από την ολική ήττα του Αιγυπτιακού στόλου, όλες οι ελπίδες του Μενελάου εξαφανίστηκαν και αμέσως αυτός παρέδωσε την πόλη με όλη τη δύναμή της, στρατιωτική και ναυτική, στα χέρια του Δημητρίου. Ο κατακτητής, με χαρακτηριστική μεγαλοψυχία, τον έστειλε πίσω στην Αίγυπτο, συνοδευόμενο από τους φίλους του και φέροντας μαζί του όλη του την ιδιωτική περιουσία.

Στα τέλη της δεκαετίας του 280 υπηρέτησε ως ο πρώτος επώνυμος ιερέας της λατρείας του Αλεξάνδρου.

Πηγές
-----

* Smith, William (editor); Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology, "Menelaus (3)", Boston, (1867)
* E. R. Bevan House of Ptolemy, Chapter II
* Smith, William, ed. (1870). "Menelaus(3)". Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology.
Το **Ξουρύχτι** ή **Ξορύχτι** είναι οικισμός του Πηλίου που βρίσκεται περίπου 44 χλμ ανατολικά από την πόλη του Βόλου, χτισμένο σε ύψωμα με θέα το Αιγαίο, ενώ απέχει μόλις 3 χλμ από την Τσαγκαράδα. Η μοναδική παραλία του χωριού είναι ο Λιμνιώνας (Κάτω Ξορύχτι), που είναι κάπως δυσπρόσιτη και αυτό την κάνει ιδιαίτερη.

Το χωριό πήρε το όνομά του εξαιτίας της μεταλλευτικής δραστηριότητας που υπήρχε στην περιοχή. Αυτό αποδεικνύεται και από αρχαιολογικές ανασκαφές που έγιναν στην περιοχή όπου και ανακαλύφθηκε αρχαίο υπόγειο μεταλλείο με συνολικό μήκος διαδρόμων πάνω από 100 μέτρα καθώς υπήρχε έντονη επιφανειακή δραστηριότητα. Όσον αφορά τον τρόπο με το οποίο κτίστηκε το χωριό , σύμφωνα με τις μαρτυρίες των κατοίκων , το χωριό αρχικά βρίσκονταν πιο παραλιακά αλλά εξαιτίας των πειρατικών επιδρομών οι κάτοικοι αναγκάστηκαν να μεταφερθούν προς τα πάνω και να χτίσουν εκ νέου το χωριό γύρω από την εκκλησία.

Τα κύρια αξιοθέατα του χωριού είναι τα ξωκκλήσια του αλλά και τα παλιά σπίτια που αντιπροσωπεύουν την πηλιορείτικη αρχιτεκτονική. 
Ένα εντυπωσιακό αξιοθέατο της ευρύτερης περιοχής είναι το φαράγγι της Τσουνάγκας, το βαθύτερο και πιο απότομο φαράγγι του Πηλίου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Μαΐου 2022. Ανακτήθηκε στις 2 Μαΐου 2022.
2. ↑
3. ↑

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Οικισμοί του Δήμου Ζαγοράς - Μουρεσίου |
| --- |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Ζαγοράς | 
* Άγιοι Σαράντα
* Ανάληψη
* Ελίτσα
* Ζαγορά
* Καράβωμα
* Μακρυρράχη
* Οβριός
* Πουρί
* Πουριανός Σταυρός\*
* Χορευτό
 |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Μουρεσίου | 
* Άγιος Δημήτριος
* Άγιος Ιωάννης Αγίου Δημητρίου
* Άγιος Ιωάννης Μουρεσίου
* Ανήλιο
* Κάτω Ξορύχτι
* Κισσός
* Μούρεσι
* Μυλοπόταμος
* Νταμούχαρη
* Ξουρίχτι
* Πλάκα
* Τσαγκαράδα
 |
|  |
| 
* Έδρα: Ζαγορά
* \* (Οικισμοί με μη μόνιμο πληθυσμό)
 |

 |
Η **Μαργαρίτα Έρικσντοτερ**, Νορβηγικά: *Margrete Eriksdotter*, (π. 1155 – 1209) ήταν πριγκίπισσα της Σουηδίας και έγινε βασίλισσα της Νορβηγίας ως σύζυγος του βασιλιά Σβέρ της Νορβηγίας.

Βιογραφία
---------

Η Μαργαρίτα ήταν κόρη του βασιλιά Ερίκου Θ' της Σουηδίας και της Δανής βασίλισσας Χριστίνας. Αυτή το 1189 παντρεύτηκε τον βασιλιά Σβερ της Νορβηγίας. Αναφέρεται μόνο σποραδικά στην ιστορία κατά τη διάρκεια της θητείας της ως βασίλισσας. πρωτίστως σε σχέση με μια προσπάθεια του Νίκολας Άρνεσον να γίνει επίσκοπος του Στάβανγκερ. Στις σάγκας, η βασίλισσα Μαργαρίτα απεικονίζεται ως ύποπτη και δύστροπη 

Έμεινε χήρα το 1202, επέστρεψε στη γενέτειρά της Σουηδία και αποσύρθηκε στα κτήματά της στο Δυτικό Γκότλαντ και στο Βέρμλαντ. Αναχωρώντας από τη Νορβηγία, έπρεπε να αφήσει εκεί την κόρη της Χριστίνα Σβέρεσντοτερ παρά τη θέλησή της. Πέρασε δύο χρόνια στη Σουηδία και επέστρεψε στη Νορβηγία το 1204.

Την 1η Ιανουαρίου 1204, δύο ημέρες αφότου είχε επιστρέψει στη Νορβηγία, ο γιος του συζύγου της από τον 1ο του γάμο, ο βασιλιάς Χάακον Γ΄ της Νορβηγίας, απεβίωσε με εμφανή συμπτώματα δηλητηρίασης. Η Μαργαρίτα έγινε ύποπτη για το έγκλημα και ένας από τους υπηρέτες της προσπάθησε να αποδείξει την αθωότητά της σε μια δοκιμασία, που απέτυχε. Ο υπηρέτης πνίγηκε και η Μαργαρίτα έφυγε πίσω στη Σουηδία.

Η Μαργαρίτα επέστρεψε στη Νορβηγία το 1209 για τον γάμο της κόρης της. Η κόρη της παντρεύτηκε τον αντιβασιλιά Φίλιπ Σίμονσον, τον υποψήφιο της παράταξης του Μπάγκλερ για τον θρόνο της Νορβηγίας. Η Μαργαρίτα πήρε μέρος στον γάμο. Αμέσως μετά το γάμο αρρώστησε και απεβίωσε λίγες εβδομάδες αργότερα.

Στη λαϊκή κουλτούρα
-------------------

Η Λία Μπόυζεν υποδύεται μια μυθιστορηματική Mαργαρίτα στην ταινία του 2016 Ο Τελευταίος Βασιλιάς. Η Μαργαρίτα απεικονίζεται να έχει σχέση με έναν φανταστικό αριστοκράτη Μπάγκλερ και δηλητηριάζει τον Χάακον Γ΄ σε μια συνωμοσία, για να γίνει ξανά βασίλισσα.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  «Margareta». (σουηδικά) *Dictionary of Swedish National Biography*. 9096.
2. ↑  «Dictionary of Women Worldwide» (Αγγλικά) Gale, Yorkin Publications. Ντιτρόιτ. 2006. ISBN-13 978-0-7876-7585-1.
3. ↑  p11303.htm#i113021. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
4. 1 2 3  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
5. ↑  *Margrete Eriksdotter – utdypning* (Store norske leksikon)
6. ↑  *Margrete Eriksdotter – utdypning* (Store norske leksikon)

Άλλες πηγές
-----------

* Magerøy, H. *Soga om birkebeinar og baglar* (1988)
* Imsen, Steinar *Våre dronninger: fra Ragnhild Eriksdatter til Sonja* (Όσλο: 1991)
* Koht, Halvdan *Norske dronningar* (στο "The Old Norse Sagas", 1931)
Το διαφιλονικούμενο τρίπτυχο "μαργαριτάρι της Βραβάντης"
Ο **Ντίρικ Μπάουτς ο νεότερος** (φλαμανδικά: **Dirk Bouts de Jongere** ή Dieric II of Thierry Bouts, 1448 - 2 Μαΐου 1491) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος της πρώιμης φλαμανδικής σχολής ζωγραφικής.

Γεννήθηκε σε οικογένεια καλλιτεχνών στο Λέουβεν. Εκπαιδεύτηκε στη ζωγραφική από τον πατέρα του, επίσης ζωγράφο, Ντίρικ Μπάουτς τον πρεσβύτερο, (1415-1475). Αδελφός του ήταν ο Έλμπρεχτ Μπάουτς (1450 - 1549). Ο γιος του, Γιαν Μπάουτς έγινε επίσης ζωγράφος. Ο Ντίρικ κληρονόμησε το εργαστήριο του πατέρα του το 1475, ενώ ο αδελφός του δημιούργησε το δικό του εργαστήριο, επίσης στο Λέουβεν. Ενώ ο Ντίρικ συνέχισε στο ύφος του πατέρα του, ο Έλμπρεχτ δημιούργησε το δικό του, πρόδηλο ύφος, με έντονα χρώματα, πλούσιες υφές και κομψές λεπτομέρειες.

Το 1486 ανέλαβαν με τον αδελφό του την παραγγελία των πτερύγων του "τριπτύχου των Ιερών Μυστηρίων" στον ναό του Αγίου Πέτρου στο Λέουβεν.

Καθώς το ύφος της ζωγραφικής του ήταν σχεδόν αδύνατο να ξεχωρίσει από αυτό του πατέρα του, είναι σήμερα δύσκολο να του αποδοθούν έργα. Υπάρχουν ιστορικοί τέχνης που αποδίδουν το "μαργαριτάρι της Βραβάντης", τμήμα πολυπτύχου που σήμερα υπάρχει στην *Alte Pinakothek* του Μονάχου απευθείας στον Ντίρικ τον νεότερο. Εν τούτοις, άλλοι ιστορικοί το αποδίδουν στον πατέρα του, λόγω της ιδιαίτερα υψηλής ποιότητας της τέχνης του. Ο Ντίρικ ο νεότερος απεβίωσε σε σχετικά νεαρή ηλικία (43 ετών) στις 2 Μαΐου 1491. Ο αδελφός του Έλμπρεχτ ανέλαβε την προστασία του μικρού του γιου Γιαν, ο οποίος επίσης δραστηριοποιήθηκε ως ζωγράφος στο Μέχελεν.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Ολλανδικά) *RKDartists*. rkd.nl/explore/artists/230307. Ανακτήθηκε στις 23  Αυγούστου 2017.
2. ↑  «Dieric Bouts». *Biografisch Portaal*. 71254847.
3. ↑  (Αγγλικά) *ECARTICO*. 1331. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
4. 1 2  (Αγγλικά) *Union List of Artist Names*. 16  Δεκεμβρίου 2009. 500087784. Ανακτήθηκε στις 21  Μαΐου 2021.

Πηγές
-----

* Friedländer, Max J. *Early Netherlandish Painting*. Translated by Heinz Norden. Leiden: Praeger, 1967-76 ASIN B0006BQGOW
* F. BAUDOUIN, Dieric Bouts II, in the National Biographical Dictionary, Part 1, col. 261-262, Brussels 1964
* A. WAUTERS, Thierri Bouts le jeune, in the Biographie Nationale, part 2, col. 883-884, Brussels, 1868

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 96318026
* GND: 1132519691
* BPN: 71254847
* ULAN: 500087784
* ICCU: VEAV315048
* RKD: 230307

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Τέχνη
* Πύλη:Ζωγραφική
 |

 |
Ξιφόσουρα σε σύγκριση με ανθρώπινο χέρι
**Ξιφόσουρα** ονομάζεται το αρθρόποδο το οποίο σχετίζεται με αραχνοειδή που εμφανίστηκαν για πρώτη φορά την Ορδοβίκια περίοδο και υπάρχει μέχρι σήμερα. Επί του παρόντος, υπάρχουν μόνο τέσσερα είδη που έχουν επιβιώσει. Είναι μέλη της τάξης Ξιφόσουρα (Xiphosura), η οποία περιλαμβάνει δύο υποκατηγορίες, Xiphosurida και Synziphosurina.

Η τάξη αυτών των ζωντανών οργανισμών έχει αλλάξει ελάχιστα εδώ και εκατομμύρια χρόνια, καθώς η σύγχρονη ξιφόσουρα είναι σχεδόν ίδια με το προϊστορικό γένος της Ιουράσιας περιόδου με το όνομα *Mesolimulus*. Η πιο αξιοσημείωτη διαφορά μεταξύ αρχαίων και σύγχρονων μορφών είναι ότι τα κοιλιακά τμήματα στο σύγχρονο είδος είναι συγχωνευμένα σε μια ενιαία μονάδα για τις ενήλικες ξιφόσουρες.

Περιγραφή
---------

Η σύγχρονη ξιφόσουρα φτάνει μέχρι και 60 εκατοστά σε μήκος, αλλά το είδος του Παλαιοζωικού αιώνα ήταν συχνά πολύ μικρότερο, κάποιες ήταν ακόμη και 1-3 εκατοστά.

### Εσωτερική ανατομία

Οι ξιφόσουρες έχουν αναπτύξει το κυκλοφορικό σύστημα, με πολλές αρτηρίες που στέλνουν το αίμα από τη μεγάλη σωληνοειδή καρδιά προς τους ιστούς του σώματος, και στη συνέχεια σε δύο διαμήκη ιγμόρεια δίπλα από τα βράγχια. Αφότου οξυγονωθεί, το αίμα ρέει μέσα στην κοιλότητα του σώματος και πίσω στην καρδιά. Το αίμα περιέχει αιμοκυανίνη, μια μπλε χρωστική ουσία που εκτελεί την ίδια λειτουργία όπως η αιμοσφαιρίνη στους σπονδυλωτούς ζωντανούς οργανισμούς, και έχει επίσης έμμορφα στοιχεία αίματος που βοηθούν στην πήξη του.

Αναφορές
--------

Περαιτέρω ανάγνωση
------------------

* Jason A. Dunlop (1997). «Palaeozoic arachnids and their significance for arachnid phylogeny» (PDF). *Proceedings of the 16th European Colloquium of Arachnology*: 65–82. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2011-07-27.. Ανακτήθηκε στις 2018-05-01.
* J. A. Dunlop and P. A. Selden (1997). «The early history and phylogeny of the chelicerates». Στο: R. A. Fortey & R. H. Thomas. *Arthropod Relationships* (PDF). Systematics Association Special Volume Series 55. Chapman & Hall. σελίδες 221–235. ISBN 0-412-75420-7. [*νεκρός σύνδεσμος*]
* B. b. Rohdendorf (επιμ.) *Βασικές αρχές της Παλαιοντολογίας*, vol. 9, *Αρθρόποδα-Tracheata και Chelicerata*: 894 pp. [1991 αγγλική μετάφραση από το ρωσικό πρωτότυπο, Smithsonian Institution Βιβλιοθήκες και το Εθνικό Ίδρυμα Επιστημών].
* R. E. Snodgrass. Το 1952. *Ένα Βιβλίο από Αρθρόποδα Ανατομία*. Χάφνερ Publishing Company, Νέα Υόρκη.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Peripatus - μια επισκόπηση των αρθροπόδων σχέσεις.
* Παλαιός - ένα site με συνοπτικούς λογαριασμό του Xiphosura, επικεντρώθηκε σε απολιθώματα.
* Xiphosura - το άρθρο από το UCMP Web Taxa του έργου.
* Xiphosura Εκπαιδευτικό Φύλλο εργασίας για τα Παιδιά στις EasyScienceforKids.
Το **ατομικό ξίφους ασκήσεως ανδρών** ήταν ένα από τα επτά αγωνίσματα στο πρόγραμμα της ξιφασκίας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1900. Στους αγώνες έλαβαν μέρος συνολικά 54 ξιφομάχοι από εννέα χώρες.

Σύνοψη αγωνίσματος
------------------

Στον προκριματικό αγώνα έλαβαν μέρος 54 ξιφομάχοι, 37 εκ των οποίων πέρασαν στον προημιτελικό αγώνα όπου οι 16 πέρασαν στον ημιτελικό. Έγιναν δύο όμιλοι των οκτώ ξιφομάχων και οι τέσσερις κορυφαίοι ξιφομάχοι του κάθε ομίλου πέρασαν στον τελικό, ενώ οι υπόλοιποι πήραν μέρος σε αγώνες για τις θέσεις 9 έως 16. Στον τελικό, που έγινε στις 21 Μαΐου 1900, προκρίθηκαν επτά Γάλλοι και ένας Αυστριακός ξιφομάχος. Ο κάθε ξιφομάχος έδωσε επτά αγώνες αντιμετωπίζοντας όλους τους υπόλοιπους ξιφομάχους.

Ο Γάλλος Émile Coste πήρε την πρώτη θέση πετυχαίνοντας 6 νίκες, στη δεύτερη θέση ακολούθησε ο Γάλλος Henri Masson με 5 νίκες και στην τρίτη ο επίσης Γάλλος Marcel Jacques Boulenger με 4 νίκες.

Τελική κατάταξη
---------------

| Κατάταξη | Ξιφομάχος | Νίκες | Ήττες |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 | Γαλλία Émile Coste (Γαλλία) | 6 | 1 |
| 2 | Γαλλία Henri Masson (Γαλλία) | 5 | 2 |
| 3 | Γαλλία Marcel Jacques Boulenger (Γαλλία) | 4 | 3 |
| 4 | Γαλλία Felix Debax (Γαλλία) | 4 | 3 |
| 5 | Γαλλία Pierre Georges Louis d'Hugues (Γαλλία) | 3 | 4 |
| 6 | Γαλλία Prospère Sénat (Γαλλία) | 3 | 4 |
| 7 | Γαλλία Georges Dillon-Cavanagh (Γαλλία) | 2 | 5 |
| 8 | Αυστρία Rudolf Brosch (Αυστρία) | 1 | 6 |

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Fencing - Men's Individual Foil». Sports-Reference. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 7 Νοεμβρίου 2014.

Πηγές
-----

* International Olympic Committee medal winners database.
* De Wael, Herman. *Herman's Full Olympians: Fencing 1900*. Sky Net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 7 Νοεμβρίου 2014.
* Mallon, Bill (1998). *The 1900 Olympic Games, Results for All Competitors in All Events, with Commentary*Απαιτείται δωρεάν εγγραφή. Jefferson, North Carolina: McFarland & Company, Inc. Publishers. ISBN 0-7864-0378-0.
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Ξούθος** αναφέρεται ένα κεντρικό γενεαλογικώς πρόσωπο του έθνους των Ελλήνων. Ο Ξούθος ήταν γιος του Έλληνος και της Νύμφης Ορσηίδας, αδελφός του Αιόλου (του γενάρχη των Αιολέων) και, σύμφωνα με την επικρατούσα εκδοχή, του Δώρου.

Ο Ξούθος πήρε ως σύζυγό του την Κρέουσα την Αθηναία, τη θυγατέρα του Ερεχθέως και της Πραξιθέας, καθώς ο Ξούθος διαδέχθηκε τον Ερεχθέα στη βασιλεία των Αθηνών. Σύμφωνα με την τραγωδία *`Ιων* του Ευριπίδη, πριν από τον γάμο της η Κρέουσα είχε μείνει έγκυος από τον Απόλλωνα και το βρέφος της παρέλαβε ο Ερμής και το άφησε στους Δελφούς. Η Κρέουσα με τον Ξούθο όμως αργούσαν να αποκτήσουν παιδί, οπότε η Κρέουσα πήγε στους Δελφούς για να ρωτήσει τι θα έπρεπε να κάνει για να μείνει (και πάλι) έγκυος. Εκεί βρήκε και ανεγνώρισε τον γιο της, τον `Ιωνα, που έμελλε να γίνει γενάρχης και επώνυμος ήρωας των Ιώνων. Στα επόμενα χρόνια, η Κρέουσα και ο Ξούθος έκαναν και δικά τους παιδιά, τον Αχαιό, τον Αίκλο, τον Κόθο, τη Διομήδη και, σύμφωνα με τον Ευριπίδη, και τον Δώρο. Οι δύο από τους γιούς τους έγιναν οι γενάρχες και των άλλων ελληνικών φύλων, των Δωριέων και των Αχαιών. Ο Δώρος όμως σε άλλες εκδοχές είναι γιος του `Ελληνα, ή του Απόλλωνα και της Φθίας.

Δείτε επίσης
------------

* Βοηδρόμια

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Achaeus» (Ρωσικά)
2. 1 2 3 4  «Xuthus» (Ρωσικά)
3. ↑  «Aeolus» (Ρωσικά)
4. ↑  «Dorus» (Ρωσικά)

Πηγές
-----

* Hamilton, Edith (1942): *Mythology*. Little, Brown & Company. ISBN 0-316-34114-2.
* *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 18, σελ. 552
Ο **Ντίνος Ψυχογιός** (1915 - 1982) ήταν λαογράφος και ιστορικός.

Βιογραφικό
----------

Γεννήθηκε στο Νεοχώρι Ηλείας και ήταν γιος του Δημητρίου Ψυχογιού. Τα γυμνασιακά του χρόνια τα πέρασε στην Πάτρα. Το 1940 διορίστηκε ταμειακός υπάλληλος στις Φιλιάτες και στη συνέχεια, με κάποια διακοπή λόγω κατοχής, στην Αμαλιάδα και τα Λεχαινά. Το 1962 με τον βαθμό του διευθυντή μετατέθηκε στον Πειραιά διαμένοντας για κάποια χρόνια στην Αθήνα. Το 1972 μετατέθηκε για πολιτικούς λόγους στα Χανιά για να επιστρέψει τελικώς στην Αθήνα μετά την πτώση της Χούντας. Το 1977, έτος συνταξιοδότησής του, εγκαταστάθηκε μόνιμα στο Νεοχώρι Ηλείας.

Την περίοδο 1933 - 1935 εξέδωσε ποιήματα σε παιδικά περιοδικά και εφημερίδες του Πύργου και της Ζακύνθου. Το 1949 εξέδωσε την συλλογή *«Γεωργικά Ηλείας»*, η οποία και βραβεύθηκε από την Ελληνική Γλωσσική Εταιρία, ενώ ένα χρόνο αργότερα κυκλοφόρησε την μελέτη του *«Ο Κώδικας της Παναγίας της Λεχαινίτισσας και τα Λεχαινά»*. Το σημαντικότερο έργο του ήταν η έκδοση του τριμηνιαίου περιοδικού *«Ηλειακά»*, η κυκλοφορία του οποίου ξεκίνησε το 1951, διακόπηκε όμως το 1962 λόγω της μετεγκατάστασής του στην Αθήνα. Το 1977 επανακυκλοφόρησε τα "Ηλειακά" μέχρι το 1982, οπότε και απεβίωσε. Κατά τον ιστορικό Κώστα Τριανταφύλλου, *«το λαογραφικό του έργο είναι πολύτιμο και για την επαρχία των Πατρών εκτός από αυτήν της Ηλείας»*. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ετοίμαζε ιστορικό λεξικό της Ηλείας, έργο όμως το οποίο δεν ολοκληρώθηκε λόγω του θανάτου του.

Αρθρογραφούσε τακτικά στις εφημερίδες Αυγή, Καθημερινή, Πελοπόννησος κ.α. Επίσης είχε εκδώσει τις εξής μελέτες: *Ηλειώτικα Παιδοκόμια* (Θεσσαλονίκη 1951), *Τα πατριαρχικά σιγίλλια της Μονής Βλαχέραινας Ηλείας* (Πάτρα 1956), *Περί γοητειών και μαντείας* (Λεχαινά 1989). Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Ηλειακών Σπουδών καθώς και μέλος της Εταιρίας Πελοποννησιακών Σπουδών και του Συνδέσμου Ελλήνων Λογοτεχνών. Το 2008 επανεκδόθηκαν όλα τα "Ηλειακά" σε δύο τόμους.

Απεβίωσε το 1982 στο Νεοχώρι Ηλείας. Ήταν παντρεμένος με την Διονυσία Μανιάτη και απέκτησαν έξι παιδιά: την Ιωάννα (Ψυχογιού) Ανδρέου, αρχαιολόγο, την Ελένη Ψυχογιού, λαογράφο και συγγραφέα, τον Δημήτρη Ψυχογιό, δημοσιογράφο, συγγραφέα, καθηγητή πανεπιστημίου και αρθρογράφο του "Βήματος", τη Χλόη Ψυχογιού, φιλόλογο, τον Πάνο Ψυχογιό, πολιτικό μηχανικό, και τη Φανή (Ψυχογιού) Φούντα, αρχιτέκτονα, πολιτευτή και μητέρα της Νίκης Φούντα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  Κώστας Τριανταφύλλου, *Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών*, Τυπογραφείο Κούλη, Πάτρα 1995, σελ. 2274.
2. 1 2 3 4 5  Τάκης Δόξας, *Ηλειακή Γραμματολογία*, Πύργος Ηλείας 1963, σελ. 191.
3. ↑  Βιβλιογραφία για την Ηλεία, από την Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Πύργου

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 1001158792837039040009
* **ΕΒΕ**: 32614
* **AA**: 14346
* LCCN: n90697862
* ISNI: 0000 0000 4258 5853

 |

 |
Το **ξίφος ασκήσεως διδασκάλων** ήταν ένα από τα επτά αγωνίσματα στο πρόγραμμα της ξιφασκίας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1900. Στους αγώνες που διεξήχθησαν από τις 22 μέχρι τις 29 Μαΐου 1900, έλαβαν μέρος συνολικά 60 ξιφομάχοι από οκτώ χώρες.

Σύνοψη αγωνίσματος
------------------

Ο Ίταλο Σαντέλι *(αριστερά)* και ο Jean-Baptiste Mimiague *(δεξιά)* κατά τη διάρκεια του αγωνίσματος. Ο Σαντέλι έχασε και τους δύο γύρους στον αγώνα.
Στα προκριματικά του αγωνίσματος ξιφασκίας διδασκάλων, που διεξήχθησαν στις 22 και 23 Μαΐου 1900, συμμετείχαν 60 ξιφομάχοι, 43 εκ των οποίων πέρασαν την επόμενη ημέρα στα προημιτελικά και 16 ξιφομάχοι εξ αυτών πέρασαν στα ημιτελικά στις 26 Μαΐου όπου σχημάτισαν δύο ομίλους εκ των οποίων προκρίθηκαν στον τελικό οι τέσσερις κορυφαίοι ξιφομάχοι από τον καθέ όμιλο, ενώ οι υπόλοιποι πήραν μέρος σε αγώνες για τις θέσεις 9 έως 16. Στον τελικό που διεξήχθη στις 29 Μαΐου 1900 βρέθηκαν αντιμέτωποι οκτώ διδάσκαλοι ξιφομάχοι, οι έξι ήταν Γάλλοι και οι άλλοι δύο Ιταλοί.

Ο Γάλλος διδάσκαλος Lucien Mérignac πήρε την πρώτη θέση, στη δεύτερη θέση ακολούθησε ο Γάλλος διδάσκαλος Alphonse Kirchhoffer και στην τρίτη ο επίσης Γάλλος διδάσκαλος Jean-Baptiste Mimiague.

Τελική κατάταξη
---------------

| Κατάταξη | Ξιφομάχος | Νίκες | Ήττες |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 |  Lucien Mérignac (Γαλλία) | 6 | 1 |
| 2 |  Alphonse Kirchhoffer (Γαλλία) | 6 | 1 |
| 3 |  Jean-Baptiste Mimiague (Γαλλία) | 4 | 3 |
| 4 |  Αντόνιο Κόντε (Ιταλία) | 4 | 3 |
| 5 |  Jules Rossignol (Γαλλία) | 3 | 4 |
| 6 |  Léopold Ramus (Γαλλία) | 2 | 5 |
| 7 |  Ίταλο Σαντέλι (Ιταλία) | 0 | 7 |
| 8 |  Adolphe Rouleau (Γαλλία) | 3 | 4 |

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Fencing - Men's Épée for Masters & Open». Sports-Reference. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 7 Νοεμβρίου 2014.
2. ↑  Ο Rouleau έλαβε την 8η θέση επειδή δεν ολοκλήρωσε τον τελευταίο γύρο του.

Πηγές
-----

* International Olympic Committee medal winners database.
* De Wael, Herman. *Herman's Full Olympians: Fencing 1900*. Sky Net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 7 Νοεμβρίου 2014.
* Mallon, Bill (1998). *The 1900 Olympic Games, Results for All Competitors in All Events, with Commentary*Απαιτείται δωρεάν εγγραφή. Jefferson, North Carolina: McFarland & Company, Inc. Publishers. ISBN 0-7864-0378-0.
Ο **Νταβίδ Θουρουτούθα Βεϊγέ** (γεννημένος στις 19 Ιουλίου 1986) είναι Βάσκος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται για λογαριασμό της Ρεάλ Σοσιεδάδ ως επιθετικός μέσος. Διαθέτει επίσης την γαλλική υπηκοότητα.

Πρώτα χρόνια
------------

Ο Θουρουτούθα είναι γεννημένος στο Ροσφόρ της Γαλλίας, από Γαλλίδα μητέρα και Ισπανό πατέρα, με την οικογένειά του να επιστρέφει στην περιοχή καταγωγής του τελευταίου, την Χώρα των Βάσκων, λίγο καιρό αργότερα.

Συλλογική Καριέρα
-----------------

Ο Θουρουτούθα εντάχθηκε στα τμήματα υποδομής της Ρεάλ Σοσιεδάδ αφού πρώτα ξεκίνησε την καριέρα του από την Ντέμπα (Χιπούθκοα). Την σεζόν 2007–08 αγωνίστηκε υπό την μορφή δανεικού στην γειτονική ΣΝ Εϊμπάρ, στη δεύτερη κατηγορία του ισπανικού ποδοσφαίρου.

Ο Θουρουτούθα πέρασε την επόμενη σεζόν αγωνιζόμενος με την δεύτερη ομάδα της Ρεάλ στην τρίτη κατηγορία, όπου και γνώρισε τον υποβιβασμό. Στις 23 Νοεμβρίου 2008 πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την πρώτη ομάδα του συλλόγου του Σαν Σεμπαστιάν, αγωνιζόμενος για εννέα λεπτά στην εντός έδρας νίκη με σκορ 1–0 επί της ΣΝ Ουέσκα.

Για την σεζόν 2009–10, ο Θουρουτάθα συνεισέφερε με τέσσερα τέρματα σε 28 συμμετοχές για την επάνοδο της Ρεάλ Σοσιεδάδ στην Πριμέρα Ντιβιζιόν, έπειτα από απουσία τριών ετών. Συνέχισε να αγωνίζεται ως βασικός και την επόμενη σεζόν, πραγματοποιώντας το ντεμπούτο του στην διοργάνωση στις 29 Αυγούστου 2010 σε μαι εντός έδρας νίκη με σκορ 1–0 επί της Βιγιαρρεάλ ΚΦ,, ενώ πέτυχε το πρώτο του τέρμα στις 28 Νοεμβρίου σε μια νίκη με σκορ 3–1 επί της Σπόρτινγκ Χιχόν. Εκείνη την σεζόν ήταν απών από μόλις δύο αναμετρήσεις για το πρωτάθλημα, με τους Βάσκους να καταφέρνουν, τελικώς, να διατηρηθούν στην κατηγορία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Nací en Rochefort por accidente, crecí en Deba, vivo en Hendaia y no me siento francés» («I was born in Rochefort by accident, grew up in Deba, live en Hendaia and i don't feel French») Αρχειοθετήθηκε 2016-03-03 στο Wayback Machine.; Diario Vasco, 7 October 2009 (Ισπανικά)
2. ↑  La Real trilingüe (Trilingual Real); El País, 21 September 2010 (Ισπανικά)
3. ↑  Sociedad make winning return Αρχειοθετήθηκε 2012-10-24 στο Wayback Machine.; ESPN Soccernet, 29 August 2010
4. ↑  Sociedad leave it late Αρχειοθετήθηκε 2013-01-07 at WebCite; ESPN Soccernet, 28 November 2010
5. ↑  El bautismo goleador soñado (A dream scoring baptism); El Mundo Deportivo, 29 November 2010 (Ισπανικά)

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη προφίλ από την Ρεάλ Σοσιεδάδ (Ισπανικά)
* Προφίλ από το BDFutbol
* Προφίλ από το Futbolme (Ισπανικά)
* Προφίλ από το Transfermarkt
Συντεταγμένες: 34°46′N 32°28′E﻿ / ﻿34.767°N 32.467°E﻿ / 34.767; 32.467

Ο **ναός της Αγίας Παρασκευής** στη Γεροσκήπου είναι βυζαντινός χριστιανικός ναός της εκκλησίας της Κύπρου ο οποίο βρίσκεται στο κέντρο της Γεροσκήπου, κοντά στην Πάφο, και χρονολογείται από τον 9ο αιώνα. Χαρακτηρίζεται από την ιδιαίτερη διάταξη των τρούλων της, που όμοιά της στην Κύπρο έχει μόνο ο ναός Αγίων Βαρνάβα και Ιλαρίωνα. Το σχέδιο πιθανόν προέρχεται από τον ναό του Ιωάννη στην Έφεσο και στο ναό των Αποστόλων στην Κωνσταντινούπολη.

Περιγραφή
---------

Το εσωτερικό του ναού
Ο τρίκλιτος ναός της Αγίας Παρασκευής χωρίζεται στο εσωτερικό από τοίχους που στηρίζουν τους τρούλους. Υπάρχουν τρεις θόλοι πάνω από τον κεντρικό κλίτος, ενώ διαθέτει άλλους δύο θόλους, ένα σε κάθε πλάγιο κλίτος, δημιουργώντας την εντύπωση σταυροειδούς δομής. Στην κόγχη του κεντρικού ναού, ένα παρεκκλήσι είναι προσκολλημένο στο νότιο κλίτος στα ανατολικά, το οποίο πιθανότατα ήταν τόπος μαρτυρίου στο παρελθόν, ένα κτίριο σε ένα μέρος που είχε στενή σχέση με τη ζωή ή το λείψανο ενός αγίου ή μάρτυρα. Η νοτιοανατολική γωνία της εκκλησίας κυριαρχείται από έναν καμπαναριό που χτίστηκε το 1886. Το δυτικό τμήμα που μοιάζει με νάρθηκα χτίστηκε τον 19ο αιώνα ως γυναικωνίτης και επεκτάθηκε το 1931.

Οι εξαιρετικά παχείς τοίχοι φέρουν τοιχογραφίες στο εσωτερικό. Τα παλαιότερα λείψανα είναι ανεικονικά, καθαρά διακοσμητικά μοτίβα που χρονολογούνται από την εποχή της Εικονομαχίας τον 9ο αιώνα. Πάνω από αυτό είναι ένα στρώμα τοιχογραφιών του 12ου αιώνα, μία από τις καλύτερα διατηρημένες να είναι η Κοίμηση της Θεοτόκου στο βόρειο τείχος του ναού. Οι περισσότερες τοιχογραφίες χρονολογούνται από τον 15ο αιώνα και έχουν ιστορίες από την Καινή Διαθήκη ως θέμα τους. Επίσης στο ναό σώζονται και εικόνες, με τη πιο σημαντική εικόνα να χρονολογείται από την ίδια περίοδο (14ος-15ος αιώνας), που απεικονίζει την Παναγία Γεροσκηπιώτισσα από τη μία πλευρά και τη Σταύρωση από την άλλη.

Είναι πιθανόν ο ναός να είναι κτισμένος στη θέση ιερού της Αφροδίτης, καθώς φαίνεται ότι κατά την αρχαιότητα η περιοχή ήταν ιερή. Το όνομα Γεροσκήπου προέρχεται από την ονομασία Ιερός Κήπος.

Πηγές
-----

* Andreas Schneider: *Zypern. Archäologische Schätze, byzantinische Kirchen und gotische Kathedralen im Schnittpunkt der Kulturen*. 2011, σ. 136–139.
* «Βυζαντινή Εκκλησία Αγίας Παρασκευής στο χωριό Γεροσκήπου». *www.visitcyprus.com*. Ανακτήθηκε στις 27 Απριλίου 2020.
Το **Φρούριο Μπούζοβο** (*βουλγαρικά: Бузово кале*) είναι ερειπωμένο σήμερα βυζαντινό φρούριο στις πλαγιές του Σαμέρνα στη Βουλγαρία. Βρίσκεται νότια της πόλης Κανζαλάκ ανάμεσα στο Κραν και το Μπόρουι σε οχυρή θέση που ελέγχει την κοιλάδα του ποταμού Τούνια. Το σημερινό του όνομα προέρχεται από το κοντινό χωριό Μπούζοβγκράντ, στην περιοχή και κοντά στο κάστρο υπάρχουν ερείπια μεγαλιθικού θρακικού μνημείου.

Το κάστρο βρίσκεται 566 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, έχει σχήμα ακανόνιστου τετραπλεύρου και καταλαμβάνει έκταση 17 στρεμμάτων. Τα τείχη του σήμερα είναι σχεδόν κατεστραμμένα ολοσχερώς, μόνο σε ορισμένα σημεία είναι ορατά λείψανα ύψους 3 με 3,5 μέτρα. Η τοιχοποιία είναι χτισμένη από πέτρες με λευκό κονίαμα όπου αναμειγνύεται με κομμάτια από τούβλα. Η δυτική πλευρά του τείχους του φρουρίου δεν έχει πύργους αντίθετα με τη νότια που το τείχος είναι ενισχυμένο με πύργους. Στο ψηλότερο μέρος του ορατού τείχους έχουν βρεθεί ερείπια παρατηρητηρίου και στο ανατολικό τμήμα έχουν ανασκαφεί θεμέλια κτιρίων. Σώζονται ερείπια πύργου σε σωζόμενο ύψος 3,50 μέτρα, ο πύργος είναι συνδεδεμένος με το εσωτερικό τοίχωμα και μέσω αυτού έπαιρναν νερό σε πολιορκία από του ποταμό Τούνια κατέβηκε με υπόγεια παροχή νερού. 

Το κάστρο κατασκευάστηκε στους πρώιμους βυζαντινούς χρόνους. Στην περιοχή έχουν βρεθεί νομίσματα του Μεγάλου Κωνσταντίνου και τμήματα πρώιμης βυζαντινής κεραμικής και του Δεύτερου Βουλγαρικού Βασιλείου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Стоев, А. Мъглова, П. Йотова, Д. "Мегалитният паметник край с. Бузовград, Община Казанлък - Вратата на Богинята", В: "Известия на Старозагорския исторически музей", т. 3, Ст. Загора, 2008г. 127-139.
2. ↑  bulgariancastles.com Αρχειοθετήθηκε 2012-05-06 στο Wayback Machine. Бузово

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Бузово кале  της Βουλγαρικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Το **Ντίτμαρ-Χοπ-Στάντιον** είναι ποδοσφαιρικό γήπεδο στο Zίνσχαϊμ της Βάδης-Βυρτεμβέργης στη Γερμανία. Το χωρητικότητας 6.350 θέσεων γήπεδο αποτελεί έδρα της Χόφενχαϊμ 1899 Β΄, ενώ αποτέλεσε έδρα της πρώτης ομάδας της Χόφενχαϊμ έως την άνοδό της στην Μπουντεσλίγκα για τη σεζόν 2008-09. Οφείλει την ονομασία του στον συνιδρυτή της εταιρείας SAP AG και πρόεδρο της Χόφενχαϊμ, Ντίτμαρ Χοπ.

Καθώς το γήπεδο δεν κάλυπτε τα κριτήρια αδειοδότησης έδρας για την Μπουντεσλίγκα, τη θέση του πήρε η Ράιν-Νέκαρ Αρένα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Σελίδα του γηπέδου στην επίσημη ιστοσελίδα της Χόφενχαϊμ 1899

Συντεταγμένες: 49°16′41.8″N 8°50′31.6″E﻿ / ﻿49.278278°N 8.842111°E﻿ / 49.278278; 8.842111
Συντεταγμένες: 45°9′32″N 10°47′39″E﻿ / ﻿45.15889°N 10.79417°E﻿ / 45.15889; 10.79417

Χαρακτηριστικό δείγμα αναγεννησιακής αρχιτεκτονικής ο **ναός του αγίου Ανδρέα** (Μάντοβα, 1460), είναι έργο του Φλωρεντίνου αρχιτέκτονα Λεόν Μπατίστα Αλμπέρτι (Leon Batista Alberti) (1404- 1472). Κατά την Αναγέννηση η αρχιτεκτονική απέκτησε διαφορετική όψη. Η κοσμική όψη της διακρίνεται ιδιαίτερα στα *παλάτσι* της Φλωρεντίας και στα ανάλογα μέγαρα μέγαρα που κτίστηκαν περί τον 15ο αι. για πρίγκιπες και εμπορικές οικογένειες. Στην περίπτωση των ναών εισήχθησαν στοιχεία -όπως οι κίονες, τα αετώματα και οι αψίδες- από κλασικά ρωμαϊκά κτήρια. 

Από την πρόσοψή του εν λόγω ναού διακρίνεται ιδιαίτερα μια αψίδα ρωμαϊκού τύπου, αλλά και η χρήση αετώματος, καθώς και η μετατροπή των πλάγιων κλιτών σε σειρές παρεκκλησιών ανάμεσα σε χοντρές αντηρίδες. Επίσης οι εσωτερικές όψεις των πλαγίων κλιτών συγκροτήθηκαν από μια σειρά θριαμβικών αψίδων. Η όλη κλίμακα της εκκλησίας είναι ρωμαϊκή και το κεντρικό της τόξο, το μεγαλύτερο από όλα, τονίζεται ιδιαίτερα με μικρότερα αρχιτεκτονικά στοιχεία που βρίσκονται πλάι του. Όσον αφορά στις ομοιότητες, θα μπορούσε κανείς να προσθέσει για τον Αλμπέρτι, ότι δεν εγκατέλειψε απόλυτα τη γοτθική φόρμα αλλά «μετέφρασε» ορισμένα γοτθικά χαρακτηριστικά σε μια κλασική φόρμα, αμβλύνοντας τη «βαρβαρική» οξυκόρυφη αψίδα με κλασικές παρεμβολές σε ένα παραδοσιακό πλαίσιο.

Ο Αλμπέρτι, σε αντίθεση με προγενέστερες μεσαιωνικές φόρμες, διαχώρισε στο οικοδόμημα την πρόσοψη από το σώμα του ναού, μετατρέποντάς τη σε ανεξάρτητο νάρθηκα. Η Joan Gadol, επίσης, αναφέρει πως «*ο αρχιτεκτονικός σκοπός της σχηματοποίησης στο χώρο μέσω της μορφής του ναού της αρμονικής τάξης του κόσμου, πραγματοποιήθηκε μεγαλόπρεπα στην εκκλησία του Αγ. Ανδρέα. Αυτό ήταν το τελευταίο αρχιτεκτονικό έργο του και αποτυπώνει τις θεωρητικές του ιδέες με τέλεια καλλιτεχνική διαύγεια*».

Παραπομπές - σημειώσεις
-----------------------

1. 1 2 3 4 5  (Ιταλικά) *SIRBeC*.
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 6  Ιανουαρίου 2021.
3. 1 2  (Γερμανικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά) *archINFORM*. 4126. Ανακτήθηκε στις 31  Ιουλίου 2018.
4. ↑  Φυρνώ-Τζόρνταν, 232.
5. ↑  Φυρνώ-Τζόρνταν, 250.
6. ↑  Marvin Trachtenberg and Isabelle Hyman, 295-6.
7. ↑  Joan Gadol, 135.

Βιβλιογραφία
------------

* Gadol Joan. 1969. *Leon Battista Alberti, Universal Man of the Early Renaissance*. Chicago: The University of Chicago Press
* Marvin Trachtenberg and Isabelle Hyman. 1986. *Architecture, from Prehistory to Post-Modernism*. Englewood Cliffs, NJ: Prentice-Hall
* Φυρνώ-Τζόρνταν, Ρόμπερτ, 1981, *Ιστορία της Αρχιτεκτονικής*, Υποδομή, Αθήνα.
Ο **Ματτέο Μπερρεττίνι** (*Matteo Berrettini,* 12 Απριλίου 1996) είναι Ιταλός επαγγελματίας τενίστας. Έχει καταταχθεί μέχρι στο Νο. 6 του κόσμου στο μονό από την Ένωση Επαγγελματιών Τένις (ATP), θέση την οποία πέτυχε τον Ιανουάριο του 2022. Ο Μπερετίνι έχει κερδίσει επτά τίτλους ATP Tour στο μονό και σημείωσε την καλύτερη μεγάλη επίδοση του φτάνοντας στον τελικό του Γουίμπλετον το 2021. Έχει φτάσει επίσης στους προημιτελικούς ή καλύτερα και στα τέσσερα γκραν σλαμ.

Αφού έγινε επαγγελματίας το 2015, ο Μπερρεττίνι κέρδισε δύο τίτλους σινγκλ στο ITF World Tennis Tour και τρεις στο ATP Challenger Tour, φτάνοντας στο τοπ 100 της κατάταξης ATP τον Μάιο του 2018. Δύο μήνες αργότερα, έφτασε στον πρώτο του τελικό ATP Tour στο Ελβετικό Όπεν του 2018, όπου κέρδισε τον παρθενικό του τίτλο, και έκανε το ντεμπούτο του στους κορυφαίους 60. Το 2019, αφού κατέκτησε δύο ακόμη τίτλους στο Ουγγρικό Όπεν και στο Όπεν Στουτγκάρδης, μπήκε στους κορυφαίους 25 και έφτασε στον πρώτο του ημιτελικό σε γκραν σλαμ στο Αμερικανικό Όπεν για να ολοκληρώσει τη χρονιά εντός των 10 κορυφαίων. Ο Μπερρεττίνι το 2021 έφτασε στον πρώτο του τελικό Masters 1000 στο Όπεν της Μαδρίτης, κέρδισε τον πρώτο του τίτλο ATP 500 στο Πρωτάθλημα Κουίνς Κλαμπ και έγινε ο πρώτος Ιταλός παίκτης, άνδρας ή γυναίκα, που αγωνίστηκε σε τελικό του Γουίμπλετον στο μονό.

Ο ύψους 1,96 μ. Μπερρεττίνι είναι γνωστός για το επιθετικό του στυλ παιχνιδιού. Διαθέτει ένα από τα ταχύτερα σερβίς και συχνά χρησιμοποιεί το φόρεχαντ με έντονο τοπσπιν ώστε να καθοδηγεί τα ράλι, καθιστώντας τον ευέλικτο σε όλες τις επιφάνειες, αν και αγαπημένη του επιφάνεια είναι το γρασίδι. Προκειμένου να αντισταθμίσει τις αδυναμίες του, χρησιμοποιεί συχνά μπάκχαντ με σλάις για να κρατήσει τη μπάλα χαμηλά για τον αντίπαλό του και χρησιμοποιεί μια μπλοκαρισμένη επιστροφή για να εξουδετερώσει πόντους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  BK40.
2. 1 2  *ATP website*.
3. ↑  800331825. Ανακτήθηκε στις 27  Απριλίου 2022.
4. ↑  «ATP Gstaad: Matteo Berrettini downs Bautista Agut to conquer first title». *Tennis World USA*.
5. ↑  «Berrettini's Serving Feat Second Only To Federer». *atpworldtour.com*. Ανακτήθηκε στις 7 Ιουλίου 2019.
6. ↑  «cinch Championships at the Queen's Club Tournament». *www.lta.org.uk*.
7. ↑  «Matteo Berrettini Seals Historic Wimbledon Final Berth With Hubert Hurkacz Victory | ATP Tour | Tennis». *ATP Tour*.
8. ↑  Clarey, Christopher (9 July 2021). «It's Novak Djokovic vs. Matteo Berrettini in Wimbledon Final». *The New York Times*. .
9. ↑  «Men's & Women's Fastest Tennis Serves Ever Recorded» (στα αγγλικά). *Tennis Creative*. 6 April 2021.. Ανακτήθηκε στις 2021-05-09.
10. ↑  «Matteo Berrettini retains Queen's Club title to signal Wimbledon intent». *TheGuardian.com*. 19 Ιουνίου 2022.
11. ↑  Clarey, Christopher (29 July 2021). «It's Novak Djokovic vs. Matteo Berrettini in Wimbledon Final». *The New York Times*.. Ανακτήθηκε στις 7 June 2022.
Ο **Νικηφόρος Καραντινός** υπήρξε ναύαρχος του Βυζαντίου και διοικητής Πελοποννήσου.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Πατέρας του ήταν ο πατρίκιος Κωνσταντίνος Καραντινός. Διορίστηκε υπό του αυτοκράτορα Ρωμανού Γ΄ του Αργυρού διοικητής Πελοποννήσου. Το 1031 καταδίωξε τον αραβικό στόλο και τον κατέστρεψε. Το επόμενο έτος (1032), καινούργιος στόλος Αράβων από 1000 πλοία κατέπλευσε, και ο Καραντινός τον έτρεψε σε φυγή, συλλαμβάνοντας πολλούς αιχμαλώτους, τους οποίους οδήγησε στην Κωνσταντινούπολη. Σε άλλη ναυμαχία που ακολούθησε το επόμενο χρόνο (1033), νίκησε ξανά τους Άραβες και συνέλαβε 600 αιχμαλώτους.

Αναφορές
--------

1. 1 2  *Μεγάλη Στρατιωτική και Ναυτική Εγκυκλοπαιδεία (Κ - Μ)*. Αθήναι: Έκδοσις Μεγάλης Στρατιωτικής και Ναυτικής Εγκυκλοπαιδείας. σελ. 62. Ανακτήθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου 2009.
Συντεταγμένες: 53°23′N 23°36′E﻿ / ﻿53.383°N 23.600°E﻿ / 53.383; 23.600

 Μέσα στο τζαμί του Μποχονίκι
Το **Μποχονίκι** (πολωνικά: *Bohoniki*) είναι χωριό στη διοικητική περιφέρεια της Γκμίνα Σοκούουκα του Πόβιατ Σοκούουκα, στο Βοεβοδάτο Ποντλάσκιε στη βορειοανατολική Πολωνία, κοντά στα σύνορα με τη Λευκορωσία. Απέχει περίπου 7 χιλιόμετρα ανατολικά της Σοκούουκα και 42 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της πρωτεύουσας του βοεβοδάτου, Μπιαουίστοκ. Το χωριό έχει 100 κατοίκους.

Το Μποχονίκι ήταν κατά κύριο λόγο οικισμός των Λιπκάνων Τάταρων. Σήμερα, μερικές ακόμη οικογένειες στο χωριό είναι Τάταροι που εξασκούν το Ισλάμ. Αν και οι κάτοικοι δεν μιλούν τη μητρική τους ταταρική γλώσσα (συχνά γραμμένη σε λατινικό, κυριλλικό ή αραβικό αλφάβητο), έχουν στενούς δεσμούς με τα λιπκανικές τατάρικες και τις ισλαμικές παραδόσεις.

Τα σημεία ενδιαφέροντος του χωριού περιλαμβάνουν ένα ξύλινο τζαμί του 19ου αιώνα και ένα μουσουλμανικό κοιμητήριο.

Το χωριό ονομάστηκε ένα από τα επίσημα εθνικά ιστορικά μνημεία της Πολωνίας (*Pomnik historii*), όπως ορίστηκε στις 20 Νοεμβρίου 2012. Η κατηγοριοποίηση του διατηρείται από το Συμβούλιο Εθνικής Κληρονομιάς της Πολωνίας.

Μουσουλμανικό κοιμητήριο
------------------------

* ΕίσοδοςΕίσοδος
* Πινακίδα κοιμητηρίου Μουσουλμάνων Λιπκάνων ΤάταρωνΠινακίδα κοιμητηρίου Μουσουλμάνων Λιπκάνων Τάταρων
* Κατεστραμμένη ταφόπλακαΚατεστραμμένη ταφόπλακα
* Ρουθηνιανή και αραβική γραφή σε ταφόπλακαΡουθηνιανή και αραβική γραφή σε ταφόπλακα

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Μποχονίκι** |

1. ↑  bdl.stat.gov.pl/api/v1/data/localities/by-unit/062013711085-0040011?var-id=1639616&format=jsonapi. Ανακτήθηκε στις 6  Οκτωβρίου 2022.
2. ↑  «Κεντρική Στατιστική Υπηρεσία - Εθνικό Μητρώο Εδαφικής Κατανομής Γης» (στα Πολωνικά). 1 Ιουνίου 2008.
3. ↑  Λεόναρντ Ντροζντζέβιτς, Biographical Dictionary of Polish Tatars of the Twentieth Century, „Znad Wilii", nr 4 (68) z 2016 r. σελ. 77-82,

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 124316006
* LCCN: n78070927

 |

 |
Συντεταγμένες: 39°32′20.306″N 21°24′52.646″E﻿ / ﻿39.53897389°N 21.41462389°E﻿ / 39.53897389; 21.41462389

Ο **ναός της Αγίας Παρασκευής** είναι μεταβυζαντινός χριστιανικός ναός ο οποίος βρίσκεται τρία χιλιόμετρα από το Νεραϊδοχώρι Τρικάλων, Θεσσαλία. Στο παρελθόν ήταν καθολικό της μονής Τσούκας, η οποία πλέον έχει καταστραφεί και σώζονται μόνο ερείπια των υπολοίπων κτιρίων. Σύμφωνα με την κτητορική επιγραφή πάνω από την είσοδο αναφέρει ως έτος κατασκευής το 1792, όταν μητροπολίτης Σταγών ήταν ο Παΐσιος, και κτήτορας αναφέρεται ως ιερομόναχος Δαμασκηνός, τρεις κοσμικοί και δύο μάστορες.

Ο ναός ανήκει στον τύπο του σταυροειδούς εγγεγραμμένου μετά τρούλου και συγκεκριμένα στην αθωνική παραλλαγή, με τρεις κόγχες. Οι εξωτερικές διαστάσεις του, χωρίς τις προεκτάσεις είναι 17,3 επί 8,5 μέτρα. Ο τρούλος του ναού, ύψους από το δάπεδο 10,8 μέτρων, έχει ψηλό οκτάγωνο τύμπανο και κυβική βάση και υποστηρίζεται από τέσσερις κίονες. Στη δυτική πρόσοψη υπάρχει μεγάλος φεγγίτης. Η τοιχοποιία του ναού είναι κτισμένη με αργολιθοδομή και έχει δίρριχτη με μια απότμηση στο ανατολικό άκρο οροφή αποτελούμενη από πέτρινες πλάκες. Κάτω από την οροφή βρίσκεται ως κοσμητής πέτρινη οδοντωτή ταινία. Το πλαίσιο της πόρτας, η οποία βρίσκεται στη νότια πρόσοψη, και το υπέρθυρο είναι διακοσμημένο με ανάγλυφα, ενώ στο υπέρθυρο σώζεται και η κτητορική επιγραφή. Στον ανατολικό τοίχο βρίσκονται τρεις κόγχες, μία μεγάλη για το ιερό και δύο μικρότερες για τα παραβήματα.

Στο εσωτερικό του, ο ναός διαθέτει ξύλινο εικονοστάσι, το οποίο χωρίζεται από δύο πέτρινους πεσσούς. Πάνω από το κεντρικό τμήμα του κλίτους έχει κτιστεί το παρεκκλήσι της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος. Η επικοινωνία με το παρεκκλήσι γινόταν αρχικά μέσω καταπακτής προς τον από κάτω όροφο, ενώ σήμερα η είσοδος γίνεται με τη βοήθεια μεταλλικής σκάλας που οδηγεί σε θύρωμα στη δυτική πρόσοψη του ναού. Είναι πιθανόν τον παρεκκλήσι να διέθετε αρχικά τρούλο, όμως τώρα η οροφή είναι θολωτή.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Πασαλή, Αφροδίτη (1998). «Η Αγία Παρασκευή στο Νεραϊδοχώρι Τρικάλων». *Εκκλησίες στην Ελλάδα μετά την Άλωση*. **5**. Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. σελ. 189-206.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ιστορία
* Πύλη:Αρχαιολογία
* Πύλη:Ελλάδα
 |

 |
Ο Ορθόδοξος **Ναός του Αγίου Σπυρίδωνος** (ιταλ. *Chiesa di San Spiridione*, σερβ. Црква светог Спиридона) στην Τεργέστη της Ιταλίας είναι σερβικός ορθόδοξος ναός.

Ιστορία
-------

Η Ορθόδοξη κοινότητα της Τεργέστης είχε συσταθεί από το 1748 αλλά χρειάσθηκε να περάσουν τρία χρόνια ακόμα μέχρι η Αυτοκράτειρα Μαρία Θηρεσία να επιτρέψει στους Ορθόδοξους Χριστιανούς να θρησκεύουν δημόσια. Αυτό προέτρεψε την εγκατάσταση στην πόλη Σέρβων εμπόρων από το Χέρτσεγκ Νόβι, το Τρεμπίνιε και το Σαράγεβο. Ο πρώτος ορθόδοξος ναός κτίσθηκε έτσι στα μέσα του 18ου αιώνα και χρησίμευε αρχικώς ως τόπος λατρείας τόσο για τους Σέρβους, όσο και για τους Έλληνες που ζούσαν στην Τεργάστη. Η πρώτη ακολουθία στον ναό τελέσθηκε το 1755, ενώ δύο καμπαναριά ανεγέρθηκαν το 1782. Διαφωνίες μεταξύ των δύο εθνοτικών ομάδων επί των εκκλησιαστικών πραγμάτων οδήγησαν στη διάλυση της ενιαίας κοινότητας το 1781. Η σερβική κοινότητα κράτησε τον ναό, αναγνωριζόμενη επισήμως το 1782, ενώ η ελληνική κοινότητα έκτισε τον Ναό του Αγίου Νικολάου των Ελλήνων. 

Εξαιτίας της αστάθειας του εδάφους στη θέση όπου είχε ανεγερθεί ο αρχικός ναός, λήφθηκε ομόφωνη απόφαση να κατεδαφισθεί και να αναγερθεί νέος ναός του Αγίου Σπυρίδωνος, ο οποίος είναι και ο σημερινός. Οι εργασίες για την κατασκευή του νέου ναού άρχισαν στις 2 Μαρτίου 1861, σε σχέδια του αρχιτέκτονα Κάρλο Ματσακίνι. Ο εξωτερικός διάκοσμος ανατέθηκε στους Πομπέυ Μπερτίνι και Αντώνιο Καρέλια, οι εσωτερικές ζωγραφικές διακοσμήσεις και ο σχεδιασμός των εξωτερικών έγιναν από τον Τζουζέππε Μπερτίνι, ενώ ο επίσης Μιλανέζος Εμίλιο Μπίζι (*Emilio Bisi*, 1850-1920) φιλοτέχνησε αργότερα γλυπτά έργα για την πρόσοψη του ναού. Τα μάρμαρα του ναού προέρχονται από την Καρράρα, τη Βερόνα, το Υψίπεδο Καρστ και την Ίστρια. Ο νέος ναός αποπερατώθηκε στις 2 Σεπτεμβρίου 1868 και μία λιτή τελετή θυρανοιξίων έλαβε χώρα στις 20 Σεπτεμβρίου 1869.

Από το 1994 έως το 2011 ο ναός και η ενορία του υπαγόταν στη Μητρόπολη Ζάγκρεμπ και Λιουμπλιάνας του Ορθόδοξου Πατριαρχείου Σερβίας, ενώ από 2011 υπάγεται στην Επαρχία Αυστρίας και Ελβετίας του ίδιου Πατριαρχείου.

Ο ναός του Αγίου Σπυρίδωνος φιλοξενεί πολλά αντικείμενα, ιστορικά έγγραφα, ιερές εικόνες και διάφορα έργα τέχνης, χρονολογούμενα από το 1751 και ύστερα. Δίπλα στον ναό βρίσκεται η Σχολή «Γιοβάν Μίλετιτς».

Φωτογραφίες
-----------

* Σχέδιο του Ματσακίνι για τον νέο ναό (1860)Σχέδιο του Ματσακίνι για τον νέο ναό (1860)
* Το εσωτερικό του ναού με το τέμπλοΤο εσωτερικό του ναού με το τέμπλο
* Ο τρούλος του ναούΟ τρούλος του ναού
* Η οροφή του νότιου μέρουςΗ οροφή του νότιου μέρους
* Κιονόκρανο από το εσωτερικό του ναούΚιονόκρανο από το εσωτερικό του ναού
* Η εικόνα του Αγίου Σπυρίδωνος από εξωτερικό τοίχοΗ εικόνα του Αγίου Σπυρίδωνος από εξωτερικό τοίχο
* Η στέγη του ναού με τους χαρακτηριστικούς μικρούς θόλους γύρω από τον κεντρικό τρούλοΗ στέγη του ναού με τους χαρακτηριστικούς μικρούς θόλους γύρω από τον κεντρικό τρούλο

Παραπομπές
----------

1. ↑  «SUŠAČKA REVIJA». *www.klub-susacana.hr*.
2. 1 2 3 4 5 6  Perišić, Miroslav· Reljić, Jelica (2019). *La chiesa di San Spiridone a Trieste*. Βελιγράδι: Archivio di Serbia.
Το **Ματσόρμπο** είναι ένα νησί στην βόρεια Λιμνοθάλασσα της Βενετίας στην βόρεια Ιταλία, ο πληθυσμός του σύμφωνα με την Απογραφή του 2019 είναι 256 κάτοικοι. Συνδέεται με το γειτονικό νησί Μπουράνο με μια γέφυρα. Σε παλιότερες εποχές ήταν μεγάλο εμπορικό κέντρο, σήμερα καλλιεργούνται μονάχα Αμπέλια και Ορχιδέες. Το κύριο αξιοθέατο του νησιού είναι η εκκλησία της Αγίας Αικατερίνης που οικοδομήθηκε τον 14ο αιώνα και ένα πολύχρωμο συγκρότημα κατοικιών που σχεδιάστηκε (1979) από τον διάσημο αρχιτέκτονα Τζιανκάρλο Ντε Κάρλο (1919 - 2005).

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Γερμανικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά) *archINFORM*. 8928. Ανακτήθηκε στις 6  Αυγούστου 2018.
2. ↑
3. ↑

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ταξίδι στο Ματσόρμπο
* Google Maps

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 167410614

 |

 |