recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η αμφιλεγόμενη γαλλική φράση ***Ζήτω το ελεύθερο Κεμπέκ!*** (Γαλλικά: *Vive le Québec libre!*) ειπώθηκε σε ομιλία του προέδρου της Γαλλίας, Σαρλ ντε Γκωλ, στις 24 Ιουλίου του 1967 κατά τη διάρκεια επίσημης επίσκεψής του στον Καναδά με το πρόσχημα της παρουσίας του στην έκθεση Expo 67 στο Μόντρεαλ του Κεμπέκ.

Ιστορικό
--------

Το μπαλκόνι του δημαρχείου του Μόντρεαλ απ' όπου ο Σαρλ ντε Γκωλ έδωσε την ομιλία του.
Χιλιάδες κάτοικοι του Μόντρεαλ, πρωτεύουσας της γαλλόφωνης επαρχίας Κεμπέκ του Καναδά, παραληρούσαν ανεμίζοντας σημαίες της Γαλλίας και της επαρχίας τους το βράδυ της 24ης Ιουλίου του 1967, καθώς ο Γάλλος πρόεδρος Σαρλ ντε Γκωλ τούς μιλούσε από τον εξώστη του δημαρχείου της πόλης. Τα λόγια του ντε Γκωλ τούς ενθουσίασαν:

> Η καρδιά μου πλημμυρίζει από τεράστια συγκίνηση, καθώς βλέπω μπροστά μου τη γαλλική πόλη του Μόντρεαλ... Εδώ, απόψε, και σε όλο το μήκος της διαδρομής μου, βρήκα μία ατμόσφαιρα που μοιάζει με την απελευθέρωση της Γαλλίας στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Επιπροσθέτως, σε όλη τη διαδρομή, παρατήρησα την τεράστια προσπάθεια που κάνετε για την πρόοδο, την ανάπτυξη και επομένως την απελευθέρωση... Όλη η Γαλλία ξέρει, βλέπει και ακούει τι γίνεται εδώ. Ζήτω το ελεύθερο Κεμπέκ! Ζήτω ο Γαλλικός Καναδάς! Ζήτω η Γαλλία!
> 
> 

Οι δηλώσεις του Σαρλ ντε Γκωλ προκάλεσαν παγκόσμιο σάλο και πολιτικό σεισμό στην Οτάβα, την πρωτεύουσα του Καναδά. Κι ενώ ο Γάλλος πρόεδρος περιόδευε στις 25 Ιουλίου στη Διεθνή Έκθεση του Μόντρεαλ, όπου έγινε δεκτός με τρομερό ενθουσιασμό, στις 26 Ιουλίου συνήλθε σε δύο αλλεπάλληλες έκτακτες συνεδριάσεις το υπουργικό συμβούλιο του Καναδά. Ο πρωθυπουργός Λέστερ Πίρσον μετά τις συνεδριάσεις του υπουργικού συμβουλίου δήλωσε:

> Μερικές δηλώσεις του Γάλλου προέδρου τείνουν να ενθαρρύνουν τη μικρή μειοψηφία του πληθυσμού μας που έχει στόχο να καταστρέψει τον Καναδά. Ο λαός του Καναδά είναι ελεύθερος. Οι Καναδοί δεν χρειάζονται απελευθέρωση.
> 
> 

Ο Γάλλος πρόεδρος, μετά τη δήλωση αυτή, ακύρωσε την προγραμματισμένη για τις 27 Ιουλίου επίσκεψή του στην πρωτεύουσα Οτάβα, όπου θα είχε συνομιλίες με τον πρωθυπουργό και τους ομοσπονδιακούς ηγέτες της χώρας, και αποχώρησε επιδεικτικά για τη Γαλλία, έχοντας παραμείνει τέσσερις ημέρες στον Καναδά, αλλά μόνο στο έδαφος του γαλλόφωνου Κεμπέκ, πράγμα που είχε προσχεδιάσει, ώστε να υπογραμμίσει το ζήτημα της αυτονομίας της επαρχίας αυτής. Ο πρωθυπουργός του Κεμπέκ Ντανιέλ Τζονσόν δήλωσε στις 29 Ιουλίου:

> Η κυβέρνηση του Καναδά, υπό την πίεση εξτρεμιστικών στοιχείων, αισθάνθηκε υποχρεωμένη να κάνει μια δήλωση που εξανάγκασε τον φιλοξενούμενό μας να επιστρέψει στη Γαλλία παρακάμπτοντας την Οτάβα.
> 
>

Παραπομπές
----------

1. ↑  Pierre Berton, *1967: The Last Good Year*, Τορόντο: Doubleday Canada (1997) ISBN 0-385-25662-0
2. ↑  De Gaulle and "Vive le Québec Libre" The Canadian Encyclopedia
3. ↑  "Vive le Québec libre!" CBC Digital Archives
4. ↑  Brian Busby, *Great Canadian Speeches: Words that Shaped a Nation*, Λονδίνο: Capella (2008) ISBN 978-1-84193-957-5
5. ↑  Dale C. Thomson, *Vive Le Québec Libre*, Τορόντο: Deneau Publishers (1988) ISBN 0-88879-151-8
6. ↑  *Ντε Γκολ: "Ζήτω το ελεύθερο Κεμπέκ!"*, Ιστορικό Λεύκωμα 1967, σελ. 112-113, Καθημερινή (1997)
Στην ελβετική ιστορία, η **Ελβετική Δημοκρατία** (1798-1803) αντιπροσώπευε μια πρώιμη απόπειρα επιβολής κεντρικής διακυβέρνησης στην Ελβετία, η οποία μέχρι τότε αποτελούνταν από αυτοδιοικούμενα καντόνια ενωμένα σε μια χαλαρή στρατιωτική συμμαχία.

Οι Γάλλοι εισέβαλαν στην Ελβετία και την μετέτρεψαν σε σύμμαχο με το όνομα «Ελβετική Δημοκρατία». Η παρέμβαση στον τοπικισμό και τις παραδοσιακές ελευθερίες προκάλεσε δυσαρέσκειες, αν και πραγματοποιήθηκαν ορισμένες εκσυγχρονιστικές μεταρρυθμίσεις. Η αντίσταση ήταν ισχυρότερη στους πιο παραδοσιακούς καθολικούς προμαχώνες, με ένοπλες εξεγέρσεις που ξέσπασαν την άνοιξη του 1798 στο κεντρικό τμήμα της Ελβετίας. Ο γαλλικός στρατός κατέστειλε τις εξεγέρσεις, αλλά η υποστήριξη σε επαναστατικές ιδέες αυξήθηκε σταθερά, καθώς οι Ελβετοί ήταν δυσαρεστημένοι από την απώλεια της τοπικής τους δημοκρατίας, τους νέους φόρους, τον συγκεντρωτισμό και την εχθρότητα στη θρησκεία. Ωστόσο, υπήρξαν μακροπρόθεσμες επιπτώσεις.

Η Δημοκρατία ονομάστηκε *Ελβετική* λόγω των Ελβετών, των Γαλατών κατοίκων του Ελβετικού Οροπεδίου στην αρχαιότητα, δεν ήταν κάποια καινοτομία. Αντίθετα, η Ελβετική Συνομοσπονδία ονομάστηκε περιστασιακά *Republica Helvetiorum* στα Λατινικά από τον 17ο αιώνα, και η Helvetia, η ελβετική εθνική προσωποποίηση, έκανε την πρώτη της εμφάνιση το 1672.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Marc H. Lerner, "The Helvetic Republic: An Ambivalent Reception of French Revolutionary Liberty," *French History* (2004) 18#1 pp 50-75.
2. ↑  R.R. Palmer, *The Age of the Democratic Revolution* 2:394-421
3. ↑  Otto Dann· John Dinwiddy (1988). *Nationalism in the Age of the French Revolution*. Continuum. σελίδες 190–98.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Helvetic Republic στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 164756006
* LCCN: n81035502
* GND: 1257385879
* HDS: 009797
* LIR: 2771

 |

 |
Συντεταγμένες: 48°53′39.5″N 0°12′4.0″W﻿ / ﻿48.894306°N 0.201111°W﻿ / 48.894306; -0.201111

Η **Εκκλησία Αγίας Τριάδας** (γαλλικά: *Église de la Trinité*) είναι καθολική εκκλησία στη Φαλαίζ της Γαλλίας.

Τοποθεσία
---------

Η εκκλησία βρίσκεται εντός του γαλλικού νομού του Καλβαντός, εντός της κοινότητας της Φαλαίζ.

Ιστορία
-------

Μία πρώτη εκκλησία ανεγέρθηκε κατά τη διάρκεια του 9ου αιώνα, εντός του πρώτου αστικού ιστού. Μία ρομανικής αρχιτεκτονικής κατασκευή την αντικατέστησε κατά τη διάρκεια του 12ου αιώνα, η οποία, ωστόσο, καταστράφηκε κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της πόλεως στα πλαίσια της κατάκτησης της Νορμανδίας από τον Φίλιππο Αύγουστο, το 1204.

Η ανακατασκευής της, υπό την μορφή γοτθικής αρχιτεκτονικής εκκλησίας, ολοκληρώθηκε το 1240. Υπέστη σημαντικές ζημιές κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της πόλεως, το 1417, στα πλαίσια του Εκατονταετούς Πολέμου. Παρά το γεγονός πως το κλίτος του ανακατασκευάστηκε από το 1438 έως το 1450, ωστόσο, οι εργασίες ανακατασκευής του χοροστασίου ξεκίνησαν παρά μόνον το 1510, ενώ ολοκληρώθηκαν το 1540, ενώ, παράλληλα, συμπληρώθηκαν με την ανέγερση τριών παρεκκλησίων εντός του βόρειου τμήματος της εκκλησίας, καθώς και ενός προστώου, το 1545.

Η εκκλησία κατηγοριοποιήθηκε ως ιστορικό μνημείο το 1889.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος ιστορικών μνημείων του Καλβαντός

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  «base Mérimée» (Γαλλικά) Υπουργείο Πολιτισμού της Γαλλίας.
2. 1 2  «Église de la Trinité». Base Mérimée, ministère français de la Culture.
3. 1 2  (Γαλλικά) Libourel, Jean-Louis (1990). *Falaise Calvados*. Images du patrimoine. Association de développement culturel en Basse-Normandie. σελ. 20. ISBN 2-908621-01-0.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Χριστιανική αρχιτεκτονική
* Πύλη:Καθολικισμός
* Πύλη:Ιστορικά Μνημεία
* Πύλη:Καλβαντός
 |

 |
Το **Ζήτω η Λευκορωσία!** ή **η Λευκορωσία Ζωντανή!** ή **Βίβα Λευκορωσία!** (λευκορωσικά: *Жыве Беларусь!*, λευκορωσικά με λατινική γραφή: *Žyvie Biełaruś!*) είναι το λευκορωσικό πατριωτικό κάλεσμα-σύνθημα που στοχεύει στην αφύπνιση της έννοιας της αίσθησης της εθνικής πολιτικής, την εξυγίανση του λευκορωσικού λαού για την ελευθερία και την ανεξαρτησία της χώρας τους, την γλώσσα και τον εθνικό πολιτισμό τους.[1] Οι καταβολές του συνθήματος ανάγονται στο επαναστατικό κίνημα του 1863-64. Το σύνθημα ήταν δημοφιλέστατο κατά τη διάρκεια της ύπαρξης της λαϊκής Δημοκρατίας της Λευκορωσίας.

Δείτε επίσης
------------

* Βίβα Λευκορωσία! (ταινία)
* Δόξα στην Ουκρανία

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Аляксей Каўка*. Жыве Беларусь! // Энцыклапедыя гісторыі Беларусі. У 6 т. Т. 3: Гімназіі — Кадэнцыя / Беларус. Энцыкл.; Рэдкал.: Г. П. Пашкоў (гал. рэд.) και інш.; Маст. Э. Э. Жакевіч. — Мн.: БелЭн, 1996. С. 377.
Επίσημο λογότυπο της λέσχης
Η **Ελβετική Αλπική Λέσχη** (γερμανικά: Schweizer Alpen-Club‎, γαλλικά: Club Alpin Suisse‎, ιταλικά: Club Alpino Svizzero‎, ρομανσικά: *Club Alpin Svizzer*) είναι ο μεγαλύτερος ορειβατικός σύλλογος στην Ελβετία. Ιδρύθηκε το 1863 στο Ολτέν και πλέον αποτελείται από 111 τμήματα με 160.000 μέλη (2020). Σε αυτά περιλαμβάνονται η Ένωση Βρετανών Μελών της Ελβετικής Αλπικής Λέσχης.

Δείτε επίσης
------------

* Ελβετικές Άλπεις

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Swiss Alpine Club SAC». *Swiss Alpine Club SAC* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 1 Απριλίου 2022.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Swiss Alpine Club στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 132389126
* LCCN: n84128093
* ISNI: 0000 0001 1089 7585
* GND: 1013337-9
* SUDOC: 067106730
* BNF: cb124047392 (data)
* HDS: 016457

 |

 |
Το έργο ***Θησέας*** είναι μια όπερα σέρια σε πέντε πράξεις (η μόνη πεντάπρακτη) του Γκέοργκ Φρίντριχ Χαίντελ, σε λιμπρέτο του Νικόλα Φραντσέσκο Χάιμ. Ήταν η τρίτη όπερα που έγραψε ο Χαίντελ στο Λονδίνο, με σκοπό να σημειώσει μεγάλη επιτυχία όπως τα: *Ρινάλντο* και *Ο πιστός ποιμένας*.

Κάνοντας πρεμιέρα στο King's Theatre του Λονδίνου, σημείωσε μεγάλη επιτυχία, μιας και κατά τη διάρκεια της παράστασης υπήρχαν πολλά ''μαγικά εφέ'' όπως ιπτάμενοι δράκοι, σκηνές μεταμόρφωσης και εμφανίσεις αξιόλογων Ιταλών τραγουδιστών όπερας. Το κοινό του Λονδίνου ενθουσιάστηκε με αυτό το έργο, και έλαβε δεκατρείς παραστάσεις, παρόλο που ο σκηνικός μηχανισμός για τα μαγικά εφέ κατέρρευσε, και θα είχε λάβει ακόμη περισσότερες παραστάσεις αν ένας από τους διευθυντές του θεάτρου δεν είχε δραπετεύσει παίρνοντας τις εισπράξεις του ταμείου.

Ρόλοι
-----

| Ρόλοι | Φωνή | Πρωταγωνιστές
10 Ιανουαρίου 1713 |
| --- | --- | --- |
| Θησέας | Άλτο καστράτο | Valeriano Pellegrini |
| Αιγέας | Άλτο καστράτο | Valentini |
| Μήδεια | Σοπράνο | Elisabetta Pilotti-Schiavonetti |
| Αίγλη | Σοπράνο | Francesca Margherita de L'Epine |
| Κλιζία | Σοπράνο | Maria Gallia-Saggione |
| Αρκάιν | Κοντράλτο | Jane Barbier |
| Ιερέας της Μινέρβα | Μπάσος | Richard Leveridge |

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Teseo στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 176445078
* LCCN: no2003005458
* GND: 300327226
* BNF: cb139137109 (data)

 |

 |
Το δισκάριο και το δισκοπότηρο
Ο **Θησαυρός του Γκουρντόν** (γαλλικά: Le Trésor de Gourdon) είναι ένα σύνολο χρυσών σκευών και νομισμάτων χρονολογούμενο από τα τέλη του 5ου ή τις αρχές του 6ου αιώνα μ.Χ. Τα έκρυψαν γύρω στο 524. Ανακαλύφθηκαν το 1845 στη Γαλλία, κοντά στο Γκουρντόν, στο νομό Σον-ε-Λουάρ.

Περιεχόμενα
-----------

Ο θησαυρός περιλαμβάνει ένα δισκοπότηρο και ένα ορθογώνιο δισκάριο διακοσμημένα με πολύτιμους λίθους, γρανάτες και τυρκουάζ, καθώς και 104 χρυσά νομίσματα, τα οποία επιτρέπουν την χρονολόγησή του στη Μεροβίγγεια περίοδο (τέλη 5ου αιώνα ή αρχές του 6ου αιώνα). Τα νομίσματα προέρχονται από το Βυζάντιο την περίοδο της βασιλείας των Βυζαντινών αυτοκρατόρων Λέοντα Α΄ (457-474) έως τον Ιουστίνο Α΄ (518–527). Ο Μεροβίγγειος βασιλιάς Κλόβις Α΄ προσηλυτίστηκε στον Χριστιανισμό το 496. Το δισκοπότηρο και το δισκάριο χαρακτηρίζονται έργα τέχνης πρώιμα μεροβίγγεια ή όψιμα γαλατορωμαϊκά.

Ο θησαυρός φυλάσσεται στη Νομισματική Συλλογή (Cabinet des médailles) της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας στο Παρίσι.

Το δισκοπότηρο έχει ύψος 7,5 εκατοστά, στηρίζεται σε κωνική βάση και φέρει δύο λαβές. Το πάνω μέρος είναι διακοσμημένο με πολύτιμους λίθους κομμένους σε σχήμα καρδιάς και ανθεμίων.

Το ορθογώνιο δισκάριο έχει διαστάσεις 19,5 εκ. μήκος επί 12,5 εκ. πλάτος και 1,6 εκ. βάθος. Παρουσιάζει ένα περίγραμμα και έναν κεντρικό σταυρό από γρανάτες και τέσσερα γωνιακά μοτίβα από τιρκουάζ. Ο χριστιανικός σταυρός προσδιορίζει κατηγορηματικά το σύνολο ως χριστιανικό.

Ιστορία
-------

Τον 6ο αιώνα, η πόλη Γκουρντόν, του βασιλείου των Βουργουνδών, είχε ένα μοναστήρι, από όπου θεωρείται ότι προέρχονται αυτά τα αντικείμενα. Η τελευταία ημερομηνία που αναφέρεται στα νομίσματα που αποτελούσαν μέρος του θησαυρού εκτιμάται ότι είναι περίπου το 524. Ο θησαυρός πιθανώς θάφτηκε εν αναμονή μιας φραγκικής επιδρομής. Ο πόλεμος στην περιοχή τη δεκαετία του 520 διεξάγονταν από τους Φράγκους κατά των Βουργουνδών από τους διαδόχους του Κλοβίς. Ο πόλεμος έφτασε σε ένα αποφασιστικό τέλος με τη μάχη της Βεζερόνς, το 524, με οριστική ήττα του βασιλείου των Βουργουνδών.

Το 1845, μια βοσκοπούλα ανακάλυψε τα αντικείμενα κάτω από ένα ρωμαϊκό κεραμίδι χαραγμένο με σταυρό. Ο θησαυρός πωλήθηκε σε δημοπρασία στο Παρίσι στις 20 Ιουλίου 1846. Το δισκάριο και το δισκοπότηρο αγοράστηκαν από το γαλλικό κράτος αλλά τα χρυσά νομίσματα διασκορπίστηκαν και δεν είναι διαθέσιμα στο κοινό.

Παραπομπές
----------

1. ↑ . «persee.fr/Trésor de Gourdon».
2. ↑ . «gourdon71.e-monsite.com/pages/histoire-de-gourdon».
3. ↑ . «medaillesetantiques.bnf.fr/ws/Médailles et Antiques de la Bibliothèque nationale de France».
4. ↑ . «fr-academic.com/dic.nsf/Trésor de Gourdon».
5. ↑ . «lejsl.com/edition-de-montceau-les-mines/Mémoire des lieux. Le trésor de Gourdon».
6. ↑ . «web.archive.org/web/20070311072924/http://www.lejsl.com/dossiers/decouverte/». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Μαρτίου 2007. Ανακτήθηκε στις 15 Οκτωβρίου 2021. CS1 maint: Unfit url (link)
Ο **Χοβάννες-Σμπατ/Ιωάννης-Συμβάτιος Γ΄**, αρμενικά: *Hovhannes-Smbat III*, (άκμασε 1020-1040) από τον Οίκος των Βαγρατιδών ήταν βασιλιάς του Ανί (1020 - 1040). Διαδέχτηκε τον πατέρα του Γκαγκίκ Α΄ του Ανί (989 - 1020), καθώς ήταν ο μεγαλύτερος γιος τού βασιλιά και νόμιμος διάδοχος του θρόνου.

Βιογραφία
---------

Στην ενθρόνισή του το 1020 αντιτάχθηκε σθεναρά ο μικρότερος αδελφός του Aσότ, ο οποίος έναν χρόνο αργότερα το 1021 επαναστάτησε εναντίον του, οδηγώντας τις δυνάμεις του στην πρωτεύουσα Aνί, περικυκλώνοντας και κατακτώντας την πόλη και εκθρονίζοντας τον αδελφό του Χοβάννες-Σμπατ Γ΄ το 1021 και σφετεριζόμενοςς την εξουσία από αυτόν.

Αλλά μετά από μία συμβιβαστική συμφωνία μεταξύ των δύο αδελφών, ο Ασότ συμφώνησε να αποσύρει τις δυνάμεις της εξέγερσής του από το Aνί και να αφήσει τον νόμιμο διάδοχο Χοβάννες-Σμπατ Γ΄ να επιστρέψει στην εξουσία, συνεχίζοντας ως Χοβάννες-Σμπατ Γ΄ του Aνί σε ορισμένες περιοχές γύρω από την πρωτεύουσα, ενώ ο Ασότ (γνωστός ως Aσότ Δ΄) θα ενθρονιζόταν -ταυτόχρονα με τον Ασότ- ως βασιλιάς και θα κυβερνούσε σε άλλες Αρμενικές επαρχίες, πιο κοντά στην Περσία και τη Γεωργία. Παρά τον συμφωνημένο συμβιβασμό, οι συγκρούσεις -μερικές φορές με στρατό- συνεχίστηκαν μεταξύ των δύο αδελφών βασιλέων, αποδυναμώνοντας έτσι σε μεγάλο βαθμό το Αρμενικό βασίλειο των Βαγρατιδών. Τον χειμώνα του 1021/2 ο Χοβάννες-Σμπατ αναγκάστηκε να κάνει κληρονόμο του τον Ρωμαίο Αυτοκράτορα Βασίλειο Β΄ των Μακεδόνων, μία ρύθμιση που τού επιβλήθηκε λόγω της υποστήριξης των Αρμενίων στον βασιλιά Γεώργιο Α΄ της Γεωργίας κατά τον Γεωργιανο-Βυζαντινό πόλεμο. Η κληρονομιά του Χοβάννες-Σμπατ Γ΄ πέρασε τελικά στη Ρωμανία/Βυζαντινή Αυτοκρατορία το 1042, πολύ μετά το τέλος του Βασιλείου Β΄ Βουλγαροκτόνου.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| ΠροκάτοχοςΓκαγκίκ Α΄ της Αρμενίας | **βασιλιάς της Αρμενίας**1020 - 1040(μαζί με τον Ασώτιος Δ΄ της Αρμενίας) | ΔιάδοχοςΓκαγκίκ Β΄ της Αρμενίας |
Ο θυρεός των Λουζινιάν της Κύπρου & Ιερουσαλήμ.
Η **Ελβίς/Ελοΐζα των Λουζινιάν**, (Γαλλική γλώσσα : *Helvis de Lusignan*, περί το 1190 - περί το 1218) από τον Οίκο των Λουζινιάν ήταν πριγκίπισσα της Κύπρου και με τους γάμους της έγινε πρώτα κυρία του Νταμπιέρ και μετά πριγκίπισσα της Αντιόχειας. Ήταν η δεύτερη κόρη του Αμωρί Β΄ της Ιερουσαλήμ, βασιλιά της Κύπρου και της Εσίβας των Ιμπελέν, κόρης του Βαλδουίνου κυρίου της Ράμλα.
Παντρεύτηκε πρώτα τον Εύδη των Νταμπιέρ, Γάλλο ιππότη, το 1205 και είχε τέκνα, με μεγαλύτερο τον:

* Ριχάρδος ντε Νταμπιέρ.

Σε μία επιστολή που έστειλε τον Σεπτέμβριο του 1211 ο πάπας Ιννοκέντιος Γ΄ στον αρχιεπίσκοπο της Αντιόχειας, αποκαλύπτεται ότι ο νεαρός Ραϋμόνδος Ρουπέν πρίγκιπας της Αντιόχειας & διεκδικητής της Αρμενίας πήρε την Ελβίς από τον 1ο της σύζυγο Εύδη (ή αυτή έφυγε από τον Εύδη). Οι εκκλησιαστικές αρχές διέταξαν την επιστροφή της στον σύζυγό της, όμως η Ελβίς αρνήθηκε. Το νεαρό ζεύγος ενθαρρύνθηκε από τον κουνιάδο της Βαλτέρ του Μονμπελιάρ, πράγμα που εξόργισε τον αδελφό της Ούγο Α΄ της Κύπρου. Με τον δεύτερο γάμο της με τον Ραϋμόνδο Ρουπέν η Ελβίς απέκτησε :

* Μαρία της Αντιόχειας-Αρμενίας 1215-1257, παντρεύτηκε τον Φίλιππο των Μονφώρ κύριο της Τύρου.
* Εσίβα. Μάλλον απεβίωσε μικρή και δεν ευσταθεί η παλαιότερη άποψη ότι παντρεύτηκε τον Χετούμ των Χετουμιδών, κύριο του Λαμπρόν (1220-1250).

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Charles Cawley: «Medieval Lands». (Αγγλικά) *Charles Cawley, "Medieval Lands", 2006-2020*.
2. ↑  Revue de l'Orient Latin, t. III, σ. 76, Σημ. 202
3. ↑  Brequigny, Lettres d'Innocent III, σ. 466

Πηγές
-----

* Revue de l'Orient Latin, t. III, p. 76, n. 202
*Να μη συγχέεται με την Ιωάννα των Καπετιδών-Βουργουνδίας (απεβ. 1349).*

Η **Ιωάννα της Βουργουνδίας** (απεβ. 1349) από τον Οίκο της Ιβρέας έγινε με τους γάμους της πρώτα κόμισσα του Πφιρτ, μετά μαργραβίνα του Μπάντεν-Μπάντεν και έπειτα κόμισσα του Κατζενελνμπόγκεν.

Ο θυρεός των Ιβρέα, κομήτων της Βουργουνδίας.

Βιογραφία
---------

Ήταν η δεύτερη κόρη του Ρέγκιναλντ και της Γκυγιεμέτ του Νεσατέλ, κόρης του Αμεδαίου κόμη του Νεσατέλ.

Όταν απεβίωσε ο αδελφός της Οτενίν κόμης του Μονμπελιάρ, η Ιωάννα με τον 2ο σύζυγό της Ροδόλφο-Χέσσο κληρονόμησε τις κυριότητες του Μπελφόρ και του Ερικούρ. Ύστερα από το τέλος του 3ου της συζύγου, διαίρεσε τις κτήσεις της μεταξύ των τεσσάρων κορών της: η Μαργαρίτα έλαβε το Ερικούρ, ενώ η Ούρσουλα και η Αδελαΐδα μοιράστηκαν το Μπελφόρ.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε πρώτα τον Ούλριχ Γ΄ κόμη του Πφιρτ (απεβ. 1324) και είχε τέκνα:

* Ιωάννα π.1300-1351, παντρεύτηκε τον Αλβέρτο Β΄ των Αψβούργων δούκα της Έσω & Πέραν Αυστρίας. Τέκνα: Αλβέρτος Γ΄ της Κάτω Αυστρίας, Λεοπόλδος Γ΄ της Έσω & Πέραν Αυστρίας.
* Ούρσουλα, παντρεύτηκε τον Ούγο του Χόενμπεργκ.

Μετά η Ιωάννα έκανε 2ο γάμο με τον Ροδόλφο-Χέσσο μάργραβο του Μπάντεν-Μπάντεν και είχε τέκνα:

* Μαργαρίτα απεβ. 1367, παντρεύτηκε τον 2ο εξάδελφό της Φρειδερίκο Γ΄ (απεβ. 1353).
* Αδελαΐδα απεβ. μετά το 1399, παντρεύτηκε πρώτα τον 2ο εξάδελφό της Ροδόλφο Ε΄ μαργράβο του Μπάντεν-Πφόρτσχαϊμ και μετά τον Βάλραμ Δ΄ κόμη του Τήρσταϊν (απεβ. 1386).

Έπειτα έκανε 3ο γάμο με τον Γουλιέλμο του Κατζενελνμπόγκεν· δεν απέκτησε απογόνους από αυτόν τον γάμο.

Πηγές
-----

* Le Roman d'une Principauté, D. Seigneur. - Éditions : Cêtre (Besançon).

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  p53084.htm#i530835. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
2. 1 2  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.
Η **Ελβίρα Μενένδεθ**, ισπαν.: *Elvira Menéndez*, Πορτογαλικά και Γαλικιανά: *Elvira Mendes*, (απεβ. μεταξύ 20 Φεβρουαρίου και 12 Οκτωβρίου 921)  ήταν βασιλική σύζυγος του Λεόν λόγω του γάμου της με τον βασιλιά Oρδόνιο Β΄.

Βιογραφία
---------

Ήταν κόρη του Ερμενεγίλδο Γκουτιέρεθ, ενός Γαλικιανού ευγενή, κόμη στο Tούι και στο Oπόρτo, ο οποίος ήταν υπεύθυνος για την ανακατάκτηση της Κοΐμπρα, και της συζύγου του Ερμεσένδας Γκατόνεθ.  Γύρω στο 892 η Ελβίρα νυμφεύτηκε τον *πρίγκιπα (infante)* Oρδόνιo, γιο του βασιλιά Αλφόνσου Γ΄ των Αστουριών, ο οποίος κυβέρνησε αρχικά ως βασιλιάς της Γαλικίας και αργότερα του Λεόν, μετά το τέλος του αδελφού του Γκαρθία Α΄ το 914. Η Ελβίρα επιβεβαίωσε πολλά καταστατικά με τον σύζυγό της, πολλά από αυτά ήταν προνόμια και δωρεές σε ευγενείς και θρησκευτικά ιδρύματα της Γαλικίας, ειδικά στον καθεδρικό ναό του Σαντιάγο ντε Κομποστέλα. 

Η Eλβίρα απεβίωσε μεταξύ 20 Φεβρουαρίου και 12 Οκτωβρίου 921.  Σύμφωνα με το χρονικό του Σαμπίρo, όταν ο βασιλιάς Oρδόνιo έλαβε την είδηση του τέλους της κατά την επιστροφή του από μία επιτυχημένη εκστρατεία κατά των Μαυριτανών στη Θαμόρα, «...ο πόνος ήταν τόσο μεγάλος, όσο η χαρά για τον θρίαμβό του».  Τάφηκε στο Πάνθεον των Αστουριανών Βασιλέων στον Καθεδρικό Ναό του Σαν Σαλβαδόρ στο Οβιέδο.

Οικογένεια
----------

Από τον γάμο της με τον βασιλιά Oρδόνιo απέκτησε τα ακόλουθα παιδιά:

* Σάντσο Ορδόνιεθ,  βασιλιάς της Γαλικίας.
* Aλφόνσο Δ΄  βασιλιάς του Λεόν.
* Ραμίρο Β΄,  βασιλιάς του Λεόν μετά την παραίτηση του αδελφού του Aλφόνσo.
* Χιμένα Ορδόνιεθ (απεβ. μετά το 935).
* Γκαρσία Ορδόνιεθ (απεβ. μετά το 934).

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. 1 2 3  dbe.rah.es/biografias/6544/elvira-menendez-i.
2. 1 2  Sáez 1947, σελ. 31.
3. ↑  Sáez 1947, σελ. 27.
4. ↑  Sáez 1947, σελ. 30.
5. ↑  Sáez 1947.
6. ↑  Arco y Garay 1954, σελ. 144.
7. 1 2 3 4 5  Sáez 1947, σελ. 33.

Βιβλιογραφία
------------

* Arco y Garay, Ricardo del (1954). *Sepulcros de la Casa Real de Castilla* (στα Ισπανικά). Madrid: Instituto Jerónimo Zurita. Consejo Superior de Investigaciones Científicas.
* Sáez, Emilio (1947). «Los ascendientes de San Rosendo: notas para el estudio de la monarquía astur-leonesa durante los siglos IX y X» (στα Spanish). *Hispania: Revista española de Historia* (Madrid: CSIC, Instituto Jerónimo Zurita): 139–156. OCLC 682814356. .
Η **Ελίσα Ροσάλες Οτσόα** (ισπανικά: *Elisa Rosales Ochoa*, γεννημένη στις 3 Δεκεμβρίου 1897 στο Μπουτουάν και αποβιώσασα στις 20 Σεπτεμβρίου 1978 στην ίδια πόλη) ήταν Φιλιππινέζα νοσηλεύτρια και πολιτικός. Αποτέλεσε την πρώτη γυναίκα εκλεγμένη βουλευτή στην ιστορία της χώρας.

Βιογραφία
---------

Ήταν κόρη του Κανούτο Ροσάλες και της Ραμόνα Βιγιανουέβα. Έχοντας παρακολουθήσει σπουδές νοσηλευτικής, εργάστηκε σε αριθμό νοσοκομείων, ενώ, παράλληλα, διετέλεσε πρόεδρος της *Philippine Nurses Association*. Το 1941, εξελέγη βουλευτής της Εθνοσυνέλευσης εκπροσωπώντας την γενέθλιο επαρχία της του Αγουσάν, αξίωμα στο οποίο και παρέμεινε έως το 1946. Εκείνη την περίοδο, αποτέλεσε την πρώτη χρονικά, καθώς και μοναδική, εκλεγείσα γυναίκα. Η κοινοβουλευτική θητεία της, ωστόσο, διακόπηκε *εκ των πραγμάτων* από την ιαπωνική κατοχή των Φιλιππίνων.

Παράλληλα, αποτέλεσε εξαίρετη αθλήτρια της αντισφαίρισης για τα δεδομένα της εποχής της, κατακτώντας, μεταξύ άλλων, το εθνικό πρωτάθλημα αντισφαίρισης γυναικών των Φιλιππίνων κατά τη διάρκεια της περιόδου μεταξύ 1928 και 1930.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 26  Ιουνίου 2019.
2. ↑  (Αγγλικά) *Filipinos in history*. **5**. National Historical Institute. 1989. σελ. 258. Ανακτήθηκε στις 21 Απριλίου 2018.
3. 1 2  (Αγγλικά) «Filipinos Elect Nurse to House; Elisa Rosales Ochoa Is First Woman to Win Place in Newly Created Congress». *The New York Times*. 23 Νοεμβρίου 1941. ISSN 0362-4331. Ανακτήθηκε στις 21 Απριλίου 2018.
4. ↑  (Αγγλικά) Tan, Nigel (21 Μαρτίου 2014). «Filipinas who were first in PH history». *Rappler*. Ανακτήθηκε στις 20 Απριλίου 2022.
5. ↑  (Αγγλικά) Ylanan, Regino R.· Ylanan, Carmen Wilson (1974). *The History and Development of Physical Education and Sports in the Philippines*. Regino R. Ylanan. σελ. 63. Ανακτήθηκε στις 21 Απριλίου 2018.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Φιλιππίνες
* Πύλη:Πολιτική
 |

 |
Ο **Ερρίκος Β΄** ο *παις*, γερμ. Heinrich II das Kind (περ. 1308 - Ιούλιος 1320) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν μαργράβος του Βρανδεμβούργου-Στένταλ (1319-1320).

Βιογραφία
---------

Ήταν ο μόνος γιος του Ερρίκου Α΄ συν-μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Στένταλ και της Αγνής των Βίττελσμπαχ, κόρης του Λουδοβίκου Β΄ δούκα της Βαυαρίας.

Το 1319 διαδέχθηκε τον άτεκνο εξάδελφό του Βάλντεμαρ σε ηλικία 11 ετών. Ο Βράτισλαβ Δ΄, δούκας της Πομερανίας-Βόλγκαστ άδραξε την ευκαιρία και έγινε επίτροπος· στη μακρά διένεξη της Πομερανίας με το Στένταλ, προώθησε τα συμφέροντά του. Ο 3ος εξάδελφος του Ερρίκου Α΄ παρενέβη, προσπαθώντας να αναλάβει επίτροπος. Τότε ο Λουδοβίκος Δ΄ των Βίττελσμπαχ της Γερμανίας, θείος του Ερρίκου Β΄, τον κήρυξε ενήλικο.

Το 1320 απεβίωσε σε ηλικία 12 ετών. Ήταν ο τελευταίος του κλάδου του Βρανδεμβούργου-Στένταλ και το μαργραβάτο επεστράφη στον βασιλιά της Γερμανίας Λουδοβίκο Δ΄, που το παραχώρησε στον πρωτότοκο γιο του Λουδοβίκο Ε΄. Έτσι τον Ερρίκο Β΄ διαδέχθηκε ο εξάδελφός του Λουδοβίκος Ε΄.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.

Πηγές
-----

* Johannes Schultze (1969), "Heinrich II. das Kind", Neue Deutsche Biographie (NDB) (in German), 8, Berlin: Duncker & Humblot, pp. 349–349; (full text online)

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 81525649
* GND: 137318529

 |

 |
**Η Πέπι, η Λούσι, η Μπομ και τα άλλα κορίτσια** είναι ισπανική ταινία του 1980 σε σκηνοθεσία και σενάριο του Πέδρο Αλμοδόβαρ.

Υπόθεση
-------

Η Πέπι είναι μια ανεξάρτητη γυναίκα που μένει μόνη της. Έχει στο μπαλκόνι της γλάστρες με χασίς και όταν την ανακαλύπτει ένας αστυνομικός, αυτή του ζητά για να μην τη συλλάβει να της κάνει στοματικό έρωτα. Όμως, εκείνος τη βιάζει. Η Πέπι θέλει να τον εκδικηθεί και βάζει τους φίλους της ένα βράδυ να τον δείρουν, αλλά τελικά δέρνουν τον δίδυμο αδερφό του, τον Χουάν.

Έτσι, η Πέπι ψάχνει έναν άλλο τρόπο για να εκδικηθεί τον αστυνομικό. Πλησιάζει τη γυναίκα του, τη Λούθι, η οποία είναι μία υποταγμένη νοικοκυρά, και της ζητά να της μάθει να πλέκει. Εκείνη δέχεται και πάει στον σπίτι της Πέπι, όπου γνωρίζει την Μπομ, μία φίλη της Πέπι που είναι πανκ τραγουδίστρια και λεσβία. Η Λούθι γοητεύεται από την Μπομ, γίνονται ζευγάρι και χωρίζει από τον άντρα της.

Οι τρεις κοπέλες ζουν στα άκρα και πηγαίνουν σε κλαμπ και πάρτυ με drag queens και διαγωνισμό μεγαλύτερου πέους. Παράλληλα, η Πέπι ξεκινά να εργάζεται ως διαφημίστρια, γιατί ο πατέρας της σταμάτησε να τη χρηματοδοτεί, και γράφει ένα σενάριο με θέμα τον έρωτα της Λούθι και της Μπομ.

Ένα βράδυ που οι τρεις τους έχουν βγει έξω, ο πρώην άντρας της Λούθι παραφυλάει για να τη βρει. Όταν εκείνη βγαίνει έξω, την δέρνει, με αποτέλεσμα να πάει στο νοσοκομείο. Ειδοποιεί την Μπομ ότι βρίσκεται στο νοσοκομείο και πάει μαζί με την Πέπι να την επισκεφτούν. Τότε η Λούθι λέει πως θέλει να γυρίσει στον άντρα της, γιατί εκείνος είναι που την υποτιμά πραγματικά, ενώ η Μπομ δεν την κακομεταχειρίστηκε όσο θα έπρεπε.

Η Πέπι και η Μπομ φεύγουν από το νοσοκομείο και αποφασίζουν να ζήσουν μαζί, να γίνει η Μπομ η προστάτιδα της Πέπι και να αλλάξει το είδος των τραγουδιών που λέει, γιατί δεν είναι πια της μόδας.

Διανομή
-------

| Ηθοποιός | Ρόλος |
| --- | --- |
| Κάρμεν Μάουρα | Πέπι |
| Εύα Σίβα | Λούθι |
| Αλάσκα | Μπομ |
| Φέλιξ Ροτέτα | αστυνομικός/Χουάν |
| Σεσίλια Ροτ | κορίτσι στο διαφημιστικό |
| Κριστίνα Σάντσεθ | κορίτσι με το μούσι |
Ο **Ερρίκος Β΄**, πολων. Henryk II, książę Ziębicki (π. 1396 - 11 Μαρτίου 1420) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας-Ζιενμπίτσε ήταν δούκας του Ζιένμπιτσε/Μύνστερμπεργκ (από το 1410, συγκυβερνήτης με τον αδελφό του).

Βιογραφία
---------

Ήταν ο τρίτος γιος του Μπόλκο Γ΄ δούκα του Ζιενμπίτσε/Μύνστερμπεργκ και της Ευφημίας των Πιαστ-Σιλεσίας-Οπόλε, κόρης του Μπολέσλαφ δούκα του Μπύτομ.

Λίγα μας είναι γνωστά για τη ζωή του. Εμφανίζεται στα επίσημα έγγραφα μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του και κύριο κυβερνήτη Ιωάννη Α΄. Απεβίωσε άγαμος και μάλλον τάφηκε στο Κιστερκιανό μοναστήρι του Χενρίκουφ/Χάινριχαου. Έπειτα από το τέλος του, ο Ιωάννης Α΄ κυβέρνησε μόνος του.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Ανακτήθηκε στις 30  Ιουνίου 2019.
2. 1 2  Ανακτήθηκε στις 30  Ιουνίου 2019.
3. ↑  Ανακτήθηκε στις 30  Ιουνίου 2019.

Πηγές
-----

* Cawley, Charles, SILESIA, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy.
* Marek, Miroslav. "Complete Genealogy of the House of Piast". Genealogy.EU.
* Genealogy of the Dukes of Ziębice
Ο **Ιωάννης Πλύτος** ήταν ανώτερος αξιωματούχος και κυβερνήτης επαρχίας στο δεσποτάτου της Ηπείρου και στην αυτοκρατορία της Θεσσαλονίκης υπό τον Θεόδωρο Κομνηνό Δούκα.

Ο *σεβαστός* Ιωάννης Πλύτος υπηρέτησε ως κυβερνήτης (*δουξ*) της Kρούγιας (όπου ο φίλος του, Γρηγόριος Καμωνάς, είχε κυβερνήσει περί το 1215, της Αχρίδας και της Βέροιας. Αργότερα ανέβηκε στον βαθμό του *πανυπερσεβαστού* και διορίστηκε μεσάζων (*κύριος υπουργός*) του Θεόδωρου Κομνηνού Δούκα.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Nicol 1976.

Πηγές
-----

* Nicol, Donald MacGillivray (1976). «Refugees, Mixed Population and Local Patriotism in Epiros and Western Macedonia after the Fourth Crusade». *XVe Congrès international d'études byzantines (Athènes, 1976), Rapports et corapports I*. Athens. σελίδες 3–33.
***Η Νύχτα του Λυκάνθρωπου*** (αγγλικά: *Night of the Werewolf*) είναι μια ισπανική ταινία τρόμου του 1981 σε σκηνοθεσία Paul Naschy. Αυτή είναι η ένατη ταινία της σειράς με τον λυκάνθρωπο Waldemar Daninsky, που παίζεται από τον Paul Naschy. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η ταινία κυκλοφόρησε θεατρικά και σε βιντεοκασέτα με τίτλο *The Craving*, το 1985, και πρόσφατα σε DVD και Blu-ray με τον τίτλο *Night of the Werewolf*. Αυτή ήταν μακράν η αγαπημένη ταινία με λυκάνθρωπο του Naschy, σύμφωνα με τις συνεντεύξεις. Η ταινία είχε ένα πολύ μεγαλύτερο προϋπολογισμό από τις προηγούμενες ταινίες με λυκανθρώπους του Naschy.

Πλοκή
-----

Μια κακιά μάγισσα φέρνει πίσω στη ζωή την περίφημη κόμισσα Elizabeth Bathory, η οποία εκτελέστηκε αρκετά εκατοντάδες χρόνια πριν για τη δολοφονία μιας νεαρής γυναίκας και για της κολύμβησης στο αίμα της. Άλλα στη ζωή έρχεται επίσης και ο κόμης λυκάνθρωπος Waldemar Daninsky και βρίσκεται πρόσωπο με πρόσωπο με την κόμισσα.

Ηθοποιοί και Χαρακτήρες
-----------------------

* Paul Naschy - Waldemar Daninsky / Λυκάνθρωπος
* Julia Saly - Elisabeth Bathory
* Silvia Aguilar - Erika
* Azucena Hernandez - Karen
* Pilar Alcon - Barbara
* Beatriz Elorrieta - Mircaya

Ενδιαφέρουσες Πληροφορίες
-------------------------

* Η μουσική που χρησιμοποιήθηκε στην αρχή της ταινίας είναι στην πραγματικότητα η μουσική του Στέλβιο Σιπριάνι η οποία χρησιμοποιήθηκε στην ταινία του 1977, Τα Πλοκάμια του Τρόμου.

Υποδοχή
-------

Η ταινία γνώρισε θετικές ως μεικτές κριτικές από το κοινό. Στο IMDb κρατάει μια βαθμολογία των 6,0/10. Η ελληνική ιστοσελίδα ταινιών χαμηλού προϋπολογισμού b-movies.gr έδωσε στην ταινία μια βαθμολογία των 4/5 και είπε ότι είναι ίσως μια από τις καλύτερες δουλειές του Paul Naschy και παρόλο που οι ερμηνείες δεν είναι και τόσο καλές έχει μια άλλη γοητεία.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Night of the Werewolf στο Rotten Tomatoes
* Παρουσίαση της ταινίας στο b-movies.gr


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα El Retorno del Hombre Lobo  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ευρωπαϊκός Οργανισμός Χημικών Προϊόντων
Ο **Ευρωπαϊκός Οργανισμός Χημικών Προϊόντων (EOXA)** είναι ένας οργανισμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης ο οποίος διαχειρίζεται τις τεχνικές και διοικητικές πτυχές της εφαρμογής του κανονισμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την καταχώριση, την αξιολόγηση, την αδειοδότηση και τους περιορισμούς των χημικών προϊόντων (REACH). Ο EOXA είναι η κινητήρια δύναμη μεταξύ των ρυθμιστικών αρχών όσον αφορά την εφαρμογή της νομοθεσίας της ΕΕ για τα χημικά προϊόντα. Ο EOXA βοηθά τις εταιρείες να συμμορφωθούν με τη νομοθεσία, προωθεί την ασφαλή χρήση χημικών ουσιών, παρέχει πληροφορίες για τις χημικές ουσίες και αντιμετωπίζει τις ανησυχητικές χημικές ουσίες. Βρίσκεται στο Ελσίνκι της Φινλανδίας. 

Ο οργανισμός, ο οποίος επί του παρόντος διευθύνεται από τον εκτελεστικό διευθυντή Shay O’Malley  ο οποίος ανέλαβε καθήκοντα στις 1 Απριλίου 2022.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Executive Director - ECHA». *echa.europa.eu* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 3 Ιουνίου 2022.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 253373400
* LCCN: no2013026099
* GND: 1050970810
* NDL: 01131155

 |

 |
Ο **Ιωάννης Πώλος** ή *Πούλος* ή *Πόλος* ήταν αγωνιστής από την Αχαΐα προ της επαναστάσεως του 1821.

Βιογραφία
---------

Υπήρξε πρόκριτος και από τους αρχηγούς και υποκινητές της αποτυχημένης επαναστάσεως που έμεινε γνωστή ως Ορλωφικά. Είχε υπογράψει την αναφορά στην τσαρίνα Αικατερίνη Β΄ για να βοηθήσει την επανάσταση, μάλιστα συμμετείχε και στις συζητήσεις με τον εκπρόσωπο της τσαρίνας, Παπαζώλη. Μαζί με τους Λόντο, Μελετόπουλο, και το μητροπολίτη Παρθένιο πήγαν στη Βοστίτσα και ξεσήκωσαν το λαό, εκδιώκοντας τους Τούρκους από τα Καλάβρυτα. Συμμετείχε στην πολιορκία του Ναυαρίνου και παρέμεινε εκεί μέχρι τη λήξη της επανάστασης και την αποχώρηση των Ρώσων. Ο Πούλος επιβιβάστηκε σε ρώσικο πλοίο μαζί με τους υπόλοιπους προκρίτους και διέφυγε στη Ρωσία.

Πηγές
-----

* Μιχαήλ Β. Σακελλαρίου, *Η Πελοπόννησος κατά την δεύτερην Τουρκοκρατίαν* (1715-1821), Αθήνα 1939, επανέκδοση 2000.
Η **θανατική ποινή στο Τουρκμενιστάν** αρχικά επιτρεπόταν από το Άρθρο 20 του Συντάγματος του 1992, όπου περιγραφόταν ως «μια εξαιρετική τιμωρία για τα βαρύτερα των εγκλημάτων». Το Δεκέμβριο του 1999, ένα προεδρικό διάταγμα κατήργησε τη θανατική ποινή "για πάντα".

Το Τουρκμενιστάν είναι μέλος του Δεύτερου Προαιρετικού Πρωτοκόλλου στο Διεθνές Σύμφωνο για τα ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα, με σκοπό την κατάργηση της θανατικής ποινής. Η θανατική ποινή αντικαταστάθηκε με ισόβια κάθειρξη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  1992 Constitution of Turkmenistan Αρχειοθετήθηκε 2015-04-14 στο Wayback Machine. unofficial English translation, University of Texas at Arlington, URL accessed 27 December 2006
2. ↑  Abolition of capital punishment in Turkmenistan Αρχειοθετήθηκε 2016-11-26 στο Wayback Machine. Presidential Decree 3003, 28 December 1999 (ρωσικά)
3. ↑  «Ratification of Second Optional Protocol on abolition of death penalty». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Ιανουαρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 15 Ιουλίου 2018.
Ο **Ιεσσαί,** γεωργιανά: იესე, Γιεσσέ, ή **Iσά Χαν,** περσικά: عیسی خان‎ , γεωργιανά: ისა-ხანი, (απεβ. στις 15 Σεπτεμβρίου 1615), τού Οίκου των Μπαγκρατιόνι, ήταν κυβερνήτης τού Καχέτι στην ανατολική Γεωργία, που διορίστηκε από τους Σαφαβίδες από το 1614 έως το 1615. 

Ο Ιεσσαί ήταν γιος τού πρίγκιπα Γεωργίου (γιου τού βασιλιά Αλέξανδρου Β΄ τού Καχέτι). Κρατήθηκε ως πολιτικός όμηρος από τον Αμπάς Α΄ της Περσίας, ασπάστηκε το Ισλάμ  και ανατράφηκε στην αυλή τού σάχη στο Ισπαχάν.  Το 1614, όταν οι στρατοί του Αμπάς Α΄ κατέλαβαν το Καχέτι, ο βασιλιάς Τεϊμουράζ Α΄ έπρεπε να καταφύγει στη δυτική Γεωργία (βασίλειο τού Ιμερέτι). Ο Αμπάς Α΄ διόρισε τον πιστό του υποτελή, Ισά Χαν, ως κυβερνήτη της περιοχής, αλλά δεν κατάφερε να κερδίσει μία βάση εκεί. Σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια μίας εξέγερσης ενάντια στην κυριαρχία του.

Ο Ιεσσαί δεν πρέπει να συγχέεται με τον μεγάλο θείο του Ιεσσαί πρίγκιπα τού Καχέτι, γνωστό και ως Iσά Χαν.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Colin P. Mitchell. *New Perspectives on Safavid Iran: Empire and Society* Taylor & Francis, 3 mrt. 2011 (ISBN 1136991948) p 69.
2. ↑  A history of the Georgian people, By William Edward David Allen, pg. 153
3. ↑  Colin P. Mitchell. *New Perspectives on Safavid Iran: Empire and Society* Taylor & Francis, 3 mrt. 2011 (ISBN 1136991948) p 69.

Πηγές
-----

* Suny, Ronald Grigor (1994), *The Making of the Georgia Nation: 2nd edition*. Ιντιάνα University Press ,(ISBN 0-253-20915-3) .
* David Marshall Lang, *The Last Years of the Georgia Monarchy, 1658-1832*. Νέα Υόρκη: Columbia University Press, 1957.
* (in ρωσική) Вахушти Багратиони (Vakhushti Bagrationi) (1745). История царства грузинского. Возникновение и жизнь Кахети и Эрети. Ч.1. Πρόσβαση στις 25 Οκτωβρίου 2007.
Ο **Θανασούλας ή Αθανάσιος Βαλτινός** (1801 ή 1802-1870 ή 1877) ήταν αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης του 1821.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1801 ή το 1802 στο Μεσολόγγι, και ήταν μέλος της οικογένειας επαναστατών των Βαλτινών που καταγόταν από τον Βάλτο Αιτωλοακαρνανίας. Ο πατέρας του Ιωάννης Βαλτινός υπηρετούσε στην αυλή του Αλή πασά, και για αυτό το λόγο ο Κώστας Λεπενιώτης, πέταξε τον Θανασούλα στον Αχελώο. Ωστόσο αιχμάλωτες γυναίκες τον έσωσαν, και ο Αλή πασάς τον πήρε στην αυλή όπου του παρείχε εκπαίδευση, με δάσκαλο τον Αθανάσιο Ψαλίδα. Όταν ενηλικιώθηκε έγινε αυλικός του μέχρι τον θάνατο του Αλή πασά. Στη συνέχεια αιχμαλωτίστηκε στα Ιωάννινα μέχρι το 1824. Τότε εστάλη στην Άρτα, και του ζητήθηκε να αναλάβει μυστική αποστολή στο όνομα του Ομέρ Βρυώνη. Όμως, ο Αθανασούλας προσχώρησε στο σώμα του Γεωργίου Καραϊσκάκη, υποστηρίζοντας τους επαναστατημένους Έλληνες. Αργότερα, όταν σκοτώθηκε ο Καραϊσκάκης, προσχώρησε στο σώμα του Δημητρίου Υψηλάντη, μένοντας εκεί μέχρι το τέλος της επανάστασης. Από το 1855 ήταν υπασπιστής του βασιλιά Όθωνα. Μάλιστα, τον ακολούθησε και στην εξορία του στη Γερμανία. Επέστρεψε στην Αθήνα όπου και πέθανε το 1870 ή το 1877.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Βαλτινός». *www.ygeiaonline.gr*. Εγκυκλοπαίδεια Δομή. Ανακτήθηκε στις 21 Ιουλίου 2017.
2. ↑  «Βαλτινός, Θανασούλας (Αθανάσιος) (1802 - 1870)». *Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό - Τόμος: 2*. Εκδοτική Αθηνών. Ανακτήθηκε στις 21 Ιουλίου 2017.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Θανασούλας Βαλτινός στον *Πανδέκτη*, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.
Ο **Ιερός Ναός Προφήτη Ηλία Πειραιώς** βρίσκεται στην κορυφή του λόφου της Καστέλας.

Ανέγερση
--------

Η ανέγερση του ναού Προφήτη Ηλία Πειραιώς ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του 1860. Ο ιδιώτης Ιωάννης Παπαδόπουλος έλαβε άδεια από τον Δήμο προκειμένου να ανεγείρει *παρεκκλήσιον επ΄ονόματι Αγίας Ρωσικής* στην κορυφή του λόφου της Καστέλας αρκεί ο ναός να θεωρείται δημοτικός. Στις 16 Νοεμβρίου 1880 δόθηκε προϋπολογισμός της δαπάνης του και κτστικε στα 1883. Το 1888 επισκευάστηκε η στέγη του, το 1901 έγινε προσθήκη πρόναου και το 1906 έγινε γενική επισκευή του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Σταματίνα Μαλικούτη, Πειραιάς 1834-1912, εκδ. Πολιτιστικό Ίδρυμα Ομίλου Πειραιώς, 2004, σελ.248

Πηγές
-----

* Σταματίνα Μαλικούτη, Πειραιάς 1834-1912, εκδ. Πολιτιστικό Ίδρυμα Ομίλου Πειραιώς, 2004, σελ.248
Πρόσφυγες από το δήμο Μουολάα στη Φινλανδική Καρελία μετακινούνται στην δυτική Φινλανδία στην αρχή του Πολέμου του Χειμώνα.
Ως αποτέλεσμα της Συνθήκης Ειρήνης της Μόσχας του 1940 που διαδέχτηκε τον Χειμερινό Πόλεμο, η Φινλανδία παραχώρησε τη περιοχή της Φινλανδικής Καρελίας και άλλες περιοχές προς τη Σοβιετική Ένωση. Ως αποτέλεσμα, περίπου 410.000 Φινλανδοί Καρέλιοι, ή το 12% του πληθυσμού της Φινλανδίας, μεταφέρθηκαν στο υπόλοιπο της Φινλανδίας.

Η συνθήκη δεν απαιτούσε άδειασμα του παραχωρημένου εδάφους εκ μέρους της Φινλανδίας, αλλά σχεδόν κανείς δεν ήθελε να παραμείνει, και σχεδόν το 100% του επηρεασμένου πληθυσμού επέλεξαν να μετεγκατασταθούν, παίρνοντας μαζί τους τα υπάρχοντά τους. Μόνο τα κτίρια και μηχανήματα έμειναν πίσω άθικτα σύμφωνα με τη Συνθήκη Ειρήνης.

Κατά τη διάρκεια του Πολέμου Συνέχισης, μερικοί από τους 260.000 εκτοπισμένους επέστρεψαν στο σπίτι τους. Τον Ιούνιο του 1944, τα φινλανδικά στρατεύματα αποσύρθηκαν από τις παραχωρημένες περιοχές και πάλι, ως αποτέλεσμα της Σοβιετικής Τέταρτης στρατηγικής επίθεσης. Ταυτόχρονα, αυτοί που επέστρεψαν εγκατέλειψαν και πάλι την περιοχή.

Μια εκτοπισμένη οικογένεια που εγκαταστάθηκε στη νότια Φινλανδία, εργάζεται στο χωράφι.
Τέλος, οι συνθήκες ειρήνης του Παρισιού του 1947 επιβεβαίωσαν την φινλανδική απώλεια του εδάφους. Οι πρόσφυγες είχαν εγκατασταθεί μόνιμα στη Φινλανδία. Η κυβέρνηση της Φινλανδίας επιδότησε την επανεγκατάσταση με δύο τρόπους: 

* οι επανεποικιστές λάμβαναν επιδότηση. Οι οικογένειες λάμβαναν γη σε αναλογία με την προηγούμενη ιδιοκτησία. Επιπλέον, όλοι όσοι απομακρύνθηκαν από την Καρελία έλαβαν το δικαίωμα να πάρουν μια κατοικία και οι κάτοικοι των πόλεων και οι ιδιοκτήτες επιχειρήσεων λάμβαναν χρηματική αποζημίωση. Το δικαίωμα κατοικίας επεκτάθηκε επίσης και σε βετεράνους του πολέμου, χήρες και ορφανά του πολέμου.
* οι ιδιώτες ιδιοκτήτες της γης που δόθηκε στους επανεποικιστές έλαβαν χρηματική αποζημίωση για την απώλεια των ακινήτων.

Από τη δεκαετία του 1990, κάποιες ενώσεις έχουν ζητήσει την επιστροφή της Καρελίας στη Φινλανδία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Karjalainen siirtoväki Αρχειοθετήθηκε 2012-03-19 στο Wayback Machine.. Yle Teema. Retrieved 2009-07-28. (Φινλανδικά)
2. ↑  "An OSS Report on Wartime Population Changes in the Baltic OSS" Αρχειοθετήθηκε 2013-01-11 στο Wayback Machine. Lithuanian Quarterly J. on Arts and Sci. Vol. 27, No. 3, 1981

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Virtanen, P. V. Asutustoiminta itsenäisessä Suomessa. Maankäyttö 1/2006. (Φινλανδικά)
Ευφορβία η πεπλίς (*Euphorbia peplis*), Ποταμός Επανομής, Ν. Θεσσαλονίκης
Το είδος **Ευφορβία η πεπλίς (*Euphorbia peplis*) με κοινή ονομασία** πορφυρός φλώμος*,* ανήκει στην οικογένεια Ευφορβιδών (Euphorbiaceae), με τα περισσότερα είδη να χαρακτηρίζονται από την ύπαρξη γαλακτώδους χυμού ο οποίος τις περισσότερες φορές είναι δηλητηριώδης. Η Ευφορβία η πεπλίς είναι φυτό των παραθαλασσίων αμμωδών παραλιών (σπάνια σε αμμώδεις θέσεις κατά μήκος ποταμών) με μεσογειακή-ευρωπαϊκή κατανομή που απαντά σ’ όλες τις ελληνικές ακτές. Είναι είδος ετήσιο με έρποντα βλαστό, κοκκινωπό και διχοτομικά διακλαδισμένο. Τα φύλλα είναι σαρκώδη, ασύμμετρα στη βάση τους και οι ταξιανθίες (κυάθια) βρίσκονται στις μασχάλες των φύλλων. Ανθίζει Μάιο-Αύγουστο.

Πηγές
-----

Καββαδάς Σ. 1956, Εικονογραφημένον Βοτανικόν - Φυτολογικόν Λεξικόν: Τόμος Δ΄, Εκδόσεις Πελεκάνος

Φυτολογία 2006, Εκδοτική Αθηνών

Lafranchis T. & Sfikas G. 2001, Flowers of Greece (Vol. I).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

https://www.greekflora.gr/el/flowers/2578/Euphorbia-peplis

http://portal.cybertaxonomy.org/flora-greece/cdm\_dataportal/taxon/9e77964a-e783-436f-85c7-5aa78b488394

https://euromed.luomus.fi/euromed\_map.php?taxon=482397&size=medium

https://www.nhmc.uoc.gr/el/museum/photo-archive/selection/images/nhmc.image.68290

Παραπομπές
----------
Το ***Εθνικό Συνδικάτο Εγκλήματος*** (αγγλικά: **National Crime Syndicate**) ήταν ένας όρος που δόθηκε από τον Τύπο στην ένωση πολλών πολυεθνικών εγκληματικών οργανώσεων στις Ηνωμένες Πολιτείες, μιας συνομοσπονδίας που ως επί το πλείστον αποτελούνταν από την στενή σύνδεση μεταξύ της Ιταλο-Αμερικανικής μαφίας με την Εβραϊκή, αλλά περιλαμβάνοντας επίσης και διάφορες μικρότερες εγκληματικές οργανώσεις από άλλες εθνικοτήτες, όπως η Ιρλανδο-Αμερικανική. Η προέλευση του όρου είναι ώστοσο αβέβαιη.

Ιστορικό υπόβαθρο
-----------------

Κατά την διάρκεια της  Ποτοαπαγόρευσης υπήρξε η ανάγκη για την ίδρυση μιας εγκληματικής οργάνωσης, που θα περιλάμβανε όλους τους γκάνγκστερ στην Ανατολική Ακτή των Ηνωμένων Πολιτειών και που θα στόχευε στην καλύτερη οργάνωση του λαθρεμπόριου αλκοόλ. Σύμφωνα με τους ερευνητές για το οργανωμένο έγκλημα, το Συνδικάτο ήταν μια ιδέα του Τζόνι Τόριο, και ιδρύθηκε τον Μάιο του 1929 κατά την διάρκεια της διάσκεψης του Ατλάντικ Σίτι, στην οποία συμμετείχαν εξέχουσες προσωπικότητες του υποκόσμου απ' όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες, συμπεριλαμβανομένων του Τόριο, του Λάκι Λουτσιάνο, του Αλ Καπόνε, του Μπάγκσυ Σίγκελ και του Φρανκ Κοστέλο. Άλλοι ερευνητές έχουν χαρακτηρίσει την διάσκεψη του Ατλάντικ Σίτι ως ένα συνέδριο για τον συντονισμό και τη στρατηγική του λαθρεμπορίου αλκοόλ.

Σύμφωνα με τα ευρήματα της Ειδικής Επιτροπής των ΗΠΑ στη δεκαετία του 1950 υπό την προεδρία του Εστές Κεφόβερ, το Συνδικάτο ήταν μια συνομοσπονδία, κυρίως ιταλικών και εβραϊκων ομάδων του οργανωμένου εγκλήματος σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες. Λόγω του ότι η οργάνωση ήταν ανεπίσημη, η ιστορία του Συνδικάτου είναι δύσκολο να προσδιοριστεί με ακρίβεια. Σύμφωνα με τον Μάικλ Φραντσίζ, το Συνδικάτο σταμάτησε να υπάρχει κατά την διάρκεια της δεκαετίας του '60.

Βιβλιογραφία
------------

* Nash, Jay Robert (1992). Nash, Jay Robert, επιμ. *World Encyclopedia of Organized Crime*Απαιτείται δωρεάν εγγραφή (First Paragon House Trade έκδοση). CrimeBooks, Inc. Paragon House. ISBN 1-55778-508-2.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Abadinsky, Howard (2009). *Organized Crime*. Cengage Learning. σελ. 115.
2. ↑  Sifakis, Carl. *The Mafia Encyclopedia* (Second έκδοση). Checkmark Books.
3. ↑  Eisenberg, Dennis & Dan, Uri & Landau, Eli (1979). *Meyer Lansky: Mogul of the Mob*. Paddington Press. CS1 maint: Uses authors parameter (link)
4. ↑  Dennis Eisenberg, Uri Dan, Eli Landau, *Meyer Lansky: Mogul of the Mob* Paddington Press, 1979
5. ↑  Carl Sifakis, *The mafia encyclopedia*, Infobase Publishing, 2005, page 78
Ο **Ιερός Ναός του Ελκόμενου Χριστού** είναι ναός της Μεσοβυζαντινής περιόδου, στη Μονεμβασιά. Σε παρεκκλήσι του ναού βρίσκεται η εικόνα του Ελκόμενου Χριστού, του 14ου αιώνα.

Ο ναός γιορτάζει κάθε χρόνο τη Μεγάλη Πέμπτη ενώ στις 23 Μαΐου εορτάζεται η επιστροφή της εικόνας του Ελκόμενου Χριστού, που είχε κλαπεί το 1979.

Ιστορία του ναού και της εικόνας του Ελκόμενου Χριστού
------------------------------------------------------

Ο Ναός του Ελκόμενου Χριστού χτίστηκε τον 6ο ή 7ο αιώνα η μορφή που έχει σήμερα όμως διαμορφώθηκε σταδιακά τους επόμενους αιώνες. Αρχικά ήταν τρίκλιτη ξυλόστεγη βασιλική με νάρθηκα. Τον 11ο αιώνα προστέθηκαν οι αψίδες της πρόθεσης και του διακονικού. Το 1520 έγινε επισκευές στο ναό με χρήματα που έδωσε ο καθολικός αρχιεπίσκοπος Αρσένιος. Δεκαοκτώ χρόνια αργότερα με χρήματα που δώρισε ο κόμης Κορίνθου, δικαιοφύλακας Γεώργιος Κουγκύδας, αντικαταστάθηκαν οι κίονες με πεσσούς, προκειμένου να στηριχθούν οι καμάρες που κτίστηκαν στη θέση της παλαιάς ξύλινης στέγης. Το 1697 κατασκευάστηκαν ο εξωνάρθηκας, το παρεκκλήσι στη νότια πλευρά και ο τρούλος στο μέσο του ναού. Ο ναός καταστράφηκε από Τουρκοαλβανούς κατά την επανάσταση του 1770. Τα επόμενα χρόνια έγιναν επανειλημμένως επισκευές στο ναό και χτίστηκε το κωδωνοστάσιο του. Το 1901 κατασκευάστηκε το μαρμάρινο τέμπλο της εκκλησίας, από τον Τήνιο Γεώργιο Καπαριά. 

Στο Ναό του Ελκόμενου Χριστού, και ειδικότερα στο παρεκκλήσι του Αγίου Ιωάννη, βρίσκεται η εικόνα του Ελκόμενου Χριστού. Η εικόνα είχε κλαπεί το 1979. Ο δράστης εκτός από τη συγκεκριμένη εικόνα (που τότε η αξία της υπολογιζόταν σε 100.000.000 δρχ) είχε κλέψει και άλλες περίπου 35 εικόνες. Μετέφερε τα κλοπιμαία στην Αθήνα και προσπάθησε να τα πουλήσει. Έγινε όμως αντιληπτός από την Ασφάλεια Αθηνών και τελικά συνελήφθη όταν άντρας της Ασφάλειας εμφανίστηκε ως αγοραστής. Αφού η εικόνα αποκαταστάθηκε, καθώς ο κλέφτης την είχε κόψει σε τρία κομμάτια, μεταφέρθηκε στο Βυζαντινό Μουσείο Αθηνών όπου φυλασσόταν μέχρι το 2011 οπότε επιστράφηκε στο Ναό του Ελκόμενου Χριστού, στη Μονεμβασιά. Στο ναό βρίσκονται και άλλα έργα του 17ου και 18ου αιώνα.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑
4. ↑
5. ↑
Άποψη της Αστυπάλαιας με τη χαρακτηριστική δωδεκανησιακή αρχιτεκτονική
**Δωδεκανησιακή αρχιτεκτονική** είναι η αρχιτεκτονική που βλέπουμε στα νησιά των Δωδεκανήσων (Ρόδος, Κάρπαθος, Κως, Κάλυμνος, Αστυπάλαια, Κάσος, Τήλος, Σύμη, Λέρος, Νίσυρος, Πάτμος, Χάλκη, Σαριά, Λειψοί, Ψέριμος, Αγαθονήσι, Λέβιθα και Καστελόριζο) και αποτελεί μέρος της ελληνικής λαϊκής αρχιτεκτονικής. Η δωδεκανησιακή αρχιτεκτονική μοιάζει αρκετά με αυτή των Κυκλάδων, αφού και τα δύο μέρη έχουν ίδιο κλίμα και διαθέτουν ίδια υλικά. Η εξωτερική εικόνα είναι συνήθως λευκά, πέτρινα, παραλληλόγραμμα σπίτια με λίγα ανοίγματα (πόρτες και παράθυρα) για να μειώνεται η ζέστη που μπαίνει μέσα. Οι διαφορές από την κυκλαδική αρχιτεκτονική οφείλονται στην ιταλική κατοχή των Δωδεκανήσων. Κάποιες από αυτές είναι η διακόσμηση των εξωτερικών τοίχων με οικόσημα και κατασκευαστικά στοιχεία όπως τα τόξα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *National Geographic - Η μεγάλη μαθητική εγκυκλοπαίδεια, τόμος 8*. Αθήνα: Τέσσερα Πι. 2010–2011. σελίδες 178–179.
Χάρτης της Διοίκησης Ανατολής (*Dioecesis Orientis*) το 400 μ.Χ. ο οποίος δείχνει την επαρχία Ευφρατησία.
Η **Ευφρατησία** (Λατινικά: *Euphratensis*), με πλήρη ονομασία **Αυγούστα Ευφρατησία,** ήταν ύστερη ρωμαϊκή επαρχία και μετέπειτα επαρχία της βυζαντινής Αυτοκρατορίας στη Συρία, τμήμα της βυζαντινής Διοίκησης Ανατολής.

Ιστορία
-------

Κάποια στιγμή μεταξύ 330 και 350 μ.Χ. πιθανότατα το 341, εγκαθιδρύθηκε η ρωμαϊκή επαρχία Ευφρατησία από εδάφη της Κοίλης Συρίας, κατά μήκος της δυτικής όχθης του ποταμού Ευφράτη.

Περιλάμβανε τα εδάφη της Κομμαγηνής και της Κυρρηστικής. Πρωτεύουσα της επαρχίας ήταν η Κύρρος ή ίσως η Ιεράπολη Βαμβύκη (σημερινή πόλη Μανμπίτζ της Συρίας).

Παρέμεινε εντός της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας μετά τη διάσπασή της το 395 από τον αυτοκράτορα Θεοδόσιο Α΄.

Η επαρχία συμπεριλαμβάνεται στον Κατάλογο της Βερόνα, που χρονολογείται περίπου το 314.

Οι Άγιοι Σέργιος και Βάκχος της Ρωμαιοκαθολικής και Ορθόδοξης Εκκλησίας φέρεται ότι μαρτύρησαν στην πόλη Ρεσάφα (Συριούπολη) της Ευφρατησίας και η πόλη ονομάστηκε αργότερα Σεργιόπολις. Άλλες πόλεις στην επαρχία ήταν οι Ζεύγμα και Σαμόσατα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Kazhdan, Alexander (Ed.) (1991). *Oxford Dictionary of Byzantium*. Oxford University Press. σελ. 748. ISBN 978-0-19-504652-6. CS1 maint: Extra text: authors list (link)
2. ↑  Edmund Spenser Bouchier, *Syria as a Roman Province*, 1916, p. 155