recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **αδαμίτης** (αγγλικά: adamite) είναι αρσενικικό ορυκτό του ψευδαργύρου. Το όνομα του αποδόθηκε προς τιμήν του Γάλλου ορυκτολόγου Ζιλμπέρ Ζοζέφ Αντάμ (Gilbert Joseph Adam, 1795-1881).

Εμφάνιση, παραγενέσεις
----------------------

Αδαμίτης, προερχόμενος από την Καμάριζα Λαυρίου
Είναι διμορφικός με τον παραδαμίτη (Zn2(OH)(AsO4)), ενώ σχηματίζει ισόμορφη σειρά με τον ολιβινίτη (Cu2(OH)(AsO4)). Δεν έχει ιδιαίτερη οικονομική σημασία, είναι, όμως, ιδιαίτερα αγαπητό δείγμα για συλλέκτες, επειδή εμφανίζει έντονο φθορισμό, ιδιαίτερα κάτω από υπεριώδη ακτινοβολία. Κρύσταλλοι έντονου πράσινου χρώματος εμφανίζονται, συνήθως, επικαθήμενοι σε λειμωνίτη, του οποίου τα ερυθροκίτρινα χρώματα και η απουσία λάμψης δημιουργούν έντονη αντίθεση με τους κρυστάλλους του αδαμίτη.

Ανευρίσκεται, ως δευτερεύον ορυκτό, στις ζώνες οξειδώσεων ψευδαργυρούχων και αρσενικούχων μεταλλευμάτων υδροθερμικού σχηματισμού. Σχετίζεται με σμιθσονίτη, ημιμορφίτη, ολιβινίτη, ασβεστίτη, χαλαζία και ορυκτά οξείδια του σιδήρου και του μαγγανίου.

Απαντά σε πολλές περιοχές του πλανήτη. Χαρακτηριστικά του δείγματα ανευρίσκονται στην περιοχή Ατακάμα της Χιλής, στο Ζιμαπάν του Ντουράνγκο, και την Τσιουάουα του Μεξικού, στις πολιτείες Γιούτα και Καλιφόρνια των ΗΠΑ. Επίσης σε περιοχές στη Γαλλία, τη Γερμανία, τη Βρετανία (Κορνουάλλη), στην περιοχή Τσουμέμπ της Ναμίμπια και στην Αυστραλία. Πολύ όμορφα δείγματά του ανευρίσκονται, επίσης, στα μεταλλεία Λαυρίου στην περιοχή Καμάριζα.

Δείτε επίσης
------------

Κατάλογος ορυκτών

Πηγές
-----

* Τμήμα Γεωλογίας Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
* Handbook of Mineralogy
* Mindat.org
* Galleries.com
* Minerals.net
* Webmineral.com

Βιβλιογραφία
------------

* James Dwight Dana, *Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks*, READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244
* Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil, *A Field Guide to Rocks and Minerals*, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 039591096X
* Walter Schumann, R. Bradshaw, K. A. G. Mills, *Handbook of Rocks, Minerals and Gemstones*, Houghton Mifflin Harcourt, 1993 ISBN 0395511372

Παραπομπές
----------

1. ↑  Το Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης δίνει ως σύστημα κρυστάλλωσης το μονοκλινές
Ο **Αλκιδάμας** (4ος αι. π.Χ.) ήταν ρήτορας και σοφιστής από την Ελαία της Μικράς Ασίας. Υπήρξε μαθητής του Γοργία και ακολούθησε πιστά την ρητορική τέχνη εκείνου σε αντίθεση με το συμμαθητή του Ισοκράτη, που διαμόρφωσε περισσότερο προσωπικό χαρακτήρα. Σύμφωνος με το πνεύμα των σοφιστών τηρούσε αρνητική και κριτική στάση απέναντι στη φιλοσοφία που την αποκαλούσε επίσημα «*ἐπιτείχισμα τῷ νόμῳ*», δηλαδή προμαχώνα ανάσχεσης των νόμων, προσέγγισε όμως τον Πλάτωνα υπεραμυνόμενος του ρητορικού αυτοσχεδιασμού.

Εργογραφία
----------

Με το όνομα του Αλκιδάμαντα σώζονται δύο έργα: το *Περί των τους γραπτούς λόγους γραφόντων ή περί σοφιστών*, και το *Οδυσσεύς κατά Παλαμήδους προδοσίας*, το οποίο δεν θεωρείται γνήσιο.

Είναι γνωστοί ακόμη τίτλοι έργων του που δεν σώθηκαν, όπως ο «Μεσσηνιακός», λόγος συμβουλευτικός, στον οποίο ανήκει η γνωστή φράση:

> *ἐλευθέρους ἀφἢκε πάντας ὁ θεός οὐδένα δοῦλον ἡ φύσις πεποίηκεν*.
> 
> — Αλκιδάμας

και δύο λόγοι επιδεκτικοί:

* «*Εγκώμιον Ναϊδος της εταίρας*» και
* «*Εγκώμιον θανάτου*».

Το σπουδαιότερο από τα θεωρητικά του έργα, το «Μουσείον», άρχιζε με έναν αγώνα ανάμεσα στον Όμηρο που αυτοσχεδίαζε και τον Ησίοδο που αντιπροσώπευε τον συγγραφέα των λόγων. Στο αγώνα αυτό, που υποδήλωνε την αντίθεση ανάμεσα στον ίδιο τον Αλκιδάμαντα και στον Ισοκράτη, κέρδιζε ο Ησίοδος, αλλά μόνο χάρη στους άδικους και αμαθείς κριτές. Αυτό το έργο, που αποτελούσε συλλογή βιογραφικού και ανεκδοτολογικού υλικού για ανάπτυξη σε λόγους, χρησιμοποιήθηκε ευρύτατα στην αρχαιότητα και πρώτα από όλους από τον Αριστοτέλη στο έργο του «Ρητορική τέχνη».

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. 13092291m. Ανακτήθηκε στις 21  Μαρτίου 2022.
2. 1 2 3 4 5  Paul de Roux: «Nouveau Dictionnaire des œuvres de tous les temps et tous les pays» (Γαλλικά) Éditions Robert Laffont. 1994. σελ. 49. ISBN-13 978-2-221-06888-5. ISBN-10 2-221-06888-2.
3. ↑  Αλκιδάμας, *Περί των τους γραπτούς λόγους γραφόντων ή περί σοφιστών*
4. ↑  *Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό*, τόμ. 1, σ.183, εκδ. Αθηνών 1983
5. ↑  Αλκιδάμας, Μεσσηνιακός (Sauppe,Fragmenta incerta, ii,156)

Πηγές
-----

Αριστοτέλης, Ρητορική/3 Κεφ. 3. 3-4

### Βιβλιογραφία

* Cope, E.M.: *The RHETORIC of Aristotle with a Commentary*, I-III, Καίμπριτζ 1877
* Νικολάου Δημητριάδη (μετάφρ.): *Η ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΦΟΡΙΚΟΥ ΛΟΓΟΥ / Ο ρητορικός λόγος του Αλκιδάμαντος «Περί των τους γραπτούς λόγους γραφόντων ή Περί Σοφιστών» σε νεοελληνική μετάφραση μαζί με εισαγωγή και σχόλια*, ΑΘΗΝΑ 1987, Εκδ. Τάκη Μιχαλά.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Wikiquote logoWikiquote logo | Στα Βικιφθέγματα υπάρχει υλικό σχετικό με το λήμμα:   **Αλκιδάμας** |

* Ο λόγος *Περί σοφιστών* σε αγγλ. μετάφραση (Van Hook, 1919)

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 266716505
* **ΕΒΕ**: 86718
* **AA**: 97158
* LCCN: n87855622
* ISNI: 0000 0003 8283 4238
* GND: 118502018
* SELIBR: 215779
* SUDOC: 030785863
* BNF: cb13092291m (data)
* BIBSYS: 90642460
* ULAN: 500056945
* ICCU: PUVV244790
* BNE: XX1678770
* CiNii: DA14033835

 |

 |
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Αγωγός (αποσαφήνιση).
Στην ηλεκτρολογία, **αγωγός** χαρακτηρίζεται ένα σύρμα γυμνό ή μονωμένο το οποίο χρησιμοποιείται για την μεταφορά του ηλεκτρικού ρεύματος. Αν αυτός ο αγωγός φέρει μονωτικό περίβλημα ονομάζεται μονωμένος αγωγός. Ανάλογα με τον αριθμό των κλώνων ή συρμάτων οι αγωγοί διακρίνονται σε μονόκλωνους και σε πολύκλωνους αγωγούς. 

Στη φυσική, ως **αγωγοί** χαρακτηρίζονται υλικά σώματα των οποίων τα άτομα διαθέτουν ελεύθερα ηλεκτρόνια με συνέπεια να επιτρέπουν την ελεύθερη κίνηση ηλεκτρικών φορτίων μέσω αυτών. Πολλοί αγωγοί είναι μέταλλα, όπως ο χαλκός και το αλουμίνιο, αλλά υπάρχουν και μη μεταλλικοί αγωγοί, το νερό. 

Υπό την επίδραση διαφοράς δυναμικού στα άκρα ενός αγωγού, τα ηλεκτρικά φορτία που κινούνται στο εσωτερικό του δημιουργούν ηλεκτρικό ρεύμα. Η ροή του ηλεκτρικού φορτίου (δηλαδή το ρεύμα) παράγει θερμότητα, η οποία εξαρτάται από την αντίσταση του αγωγού.

Σε αντίθεση με τους αγωγούς, τα υλικά που δεν επιτρέπουν την κίνηση φορτίων στο εσωτερικό τους, συνεπώς στερούνται ελεύθερων ηλεκτρονίων, λέγονται μονωτές. Τέτοια υλικά είναι π.χ. το γυαλί, η πορσελάνη, ο βακελίτης, το καουτσούκ, τα πλαστικά, ο ξηρός αέρας, το ξύλο και το κενό.

Υπάρχει και μία τρίτη, ενδιάμεση κατηγορία υλικών, οι ημιαγωγοί (π.χ. πυρίτιο, γερμάνιο), στους οποίους ένας μικρός αριθμός ηλεκτρικών φορτίων μπορεί να κινείται. Οι ιδιότητες των ημιαγωγών εξαρτώνται σημαντικά από τη θερμοκρασία, καθώς και από τις προσμίξεις που περιέχουν.

Κάτω από μία «κρίσιμη» θερμοκρασία, ορισμένα υλικά (που μπορεί να είναι αγωγοί ή και μονωτές σε συνήθεις θερμοκρασίες) μετατρέπονται σε υπεραγωγούς, δηλαδή σε αγωγούς με μηδενική αντίσταση.

Πηγές
-----

* *Ναυτικά ηλεκτρονικά όργανα*, σ.5 - Θ.Μ. Πουλάκη - Αθήνα 1970

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85041622
* GND: 4151734-9
* BNF: cb119795376 (data)
* NDL: 01173308

 |

 |
Η **Αιμιλία Ιλαρία** (~300 - ~363) ήταν Ρωμαιο-γαλάτισσα γιατρός που έγραψε διάφορα βιβλία γυναικολογίας και μαιευτικής. Πήρε το προσωνύμιο "Ιλαρία" λόγω του ότι ήταν πολύ χαρούμενη ως μωρό.

Η ζωή της
---------

Η Αιμιλία γεννήθηκε στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία στην περιοχή που σήμερα είναι η Μοζέλ στη Γαλλία. Ήταν θεία του Αυσόνιου που έγινε δάσκαλος του αυτοκράτορα Γρατιανού. Ο Αυσόνιος μεταξύ άλλων έγραψε διάφορα αυτοβιογραφικά ποιήματα που ονομάσε *Parentalia* στα οποία αναφέρθηκε και στην θεία του. Ανέφερε πως η Αιμιλία Ιλαρία είχε αρνηθεί να παντρευθεί εκ πεποιθήσεως προκειμένου να αφοσιωθεί στην καριέρα της και πως ήταν «εξίσου καλά εκπαιδευμένη στην ιατρική με κάθε άντρα». Ανέφερε επίσης πως ήταν τίμια και ικανή γιατρός που συνεργάζονταν και με τον αδερφό της (τον πατέρα του Αυσόνιου) που ήταν και εκείνος γιατρός.

Η Αιμιλία Ιλαρία περιλαμβάνεται στο έργο της Τζούντι Σικάγο «Το Δείπνο» που παρουσιάζει γυναίκες που αγωνίστηκαν να καταξιωθούν και στη συνέχεια το έργο τους ξεχάστηκε.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Ogilvie, Marilyn Bailey.· Harvey, Joy Dorothy. (2000). *The biographical dictionary of women in science : pioneering lives from ancient times to the mid-20th century*. New York: Routledge. ISBN 0-415-92038-8. 40776839.
2. ↑  Gardner, Jane F. (1986). *Women in Roman law & society*. Bloomington: Indiana University Press. ISBN 0-253-36609-7. 13327284.
3. ↑  Furst, Lilian R. (1997). *Women healers and physicians : climbing a long hill*. Lexington, Ky.: University Press of Kentucky. ISBN 0-8131-2011-X. 35145865.
4. ↑  «Brooklyn Museum: Aemilia». *www.brooklynmuseum.org*. Ανακτήθηκε στις 14 Μαρτίου 2020.
Μαρμάρινο μπούστο του Βασιλιά Καρόλου Ζ΄
Η **Pragmatica sanctio της Μπουρζ** - **(Caroli Septimi Frankorum Regis Pragmatica Sanctio** ) - 
εκδόθηκε από τον βασιλιά Κάρολο Ζ΄ της Γαλλίας στις 7 Ιουλίου 1438, με σκοπό να περιορίσει τις εξουσίες του Πάπα της Ρώμης. 

Η Σύνοδος της Βασιλείας (1431- 14377) ευνόησε τις προσπάθειες αναμόρφωσης της Καθολικής Εκκλησίας, και εξέδωσε μια σειρά διαταγμάτων που περιόριζαν την παπική εξουσία και προσπαθούσαν να αναβιώσουν τις συνοδικές λειτουργίες της πρώτης δυτικής εκκλησίας. Σφοδρός αντίπαλος αυτών των προσπαθειών ήταν ο Πάπας Ευγένιος Δ΄. Όταν η Σύνοδος της Βασιλείας κατέστη άκαρπη εξαιτίας των αντιμαχιών, και οι δυο πλευρές, Πάπας και Συμβούλιο της Συνόδου αναζήτησαν νέους τρόπους υπεροχής. Ο Πάπας, αποκήρυξε τη Σύνοδο της Βασιλείας, (η Σύνοδος αυτή δεν αναγνωρίζεται από την Καθολική Εκκλησία μέχρι σήμερα) και διακήρυξε νέα σύνοδο στη Φερράρα, με τους Επισκόπους που του έμειναν πιστοί. 

Οι διαφωνούντες επίσκοποι αναζήτησαν την προστασία του Γάλλου βασιλιά, ο οποίος συγκάλεσε για αυτό τον σκοπό ένα Εθνικό συμβούλιο που διέταξε να συνέλθει στη Μπουρζ τον Μάιο του 1438. Στις 7 Ιουλίου 1438, ο βασιλιάς εξέδωσε το διάταγμα, **Caroli Septimi Frankorum Regis Pragmatica Sanctio**, στην οποίο αποδέχτηκε τις αποφάσεις του Εθνικού συμβουλίου της Γαλλίας και διέταξε την τήρησή τους. Ουσιαστικά περιέχει τις αρχές της υπεροχής μιας οικουμενικής συνόδου έναντι του Πάπα, της τακτικής διεξαγωγής γενικών συνόδων και του περιορισμού των παπικών επιφυλάξεων και απαιτήσεων φόρου. 

Με αυτό το διάταγμα ο Γάλλος βασιλιάς εξέδωσε νόμο της κοσμικής νομοθετικής αρχής σε καθαρά εκκλησιαστικά θέματα. Η αναγνώριση της εξουσίας του Συμβουλίου της Βασιλείας ήταν μόνο τυπική, διότι η εγκυρότητα των αποφάσεών του στη Γαλλία βασιζόταν αποκλειστικά στο διάταγμα του βασιλιά. Καθώς ο νόμος καταγράφηκε στα κοινοβούλια, αυτά, ιδιαίτερα η Βουλή των Παρισίων, έλαβαν το δικαίωμα να παρέμβουν στις εσωτερικές υποθέσεις της Εκκλησίας. Ο Πίος Β' (1458-64) την κήρυξε ως παραβίαση των δικαιωμάτων της παπικής έδρας και κάλεσε τους Γάλλους επισκόπους να βοηθήσουν στην καταστολή της. Ο Κάρολος Ζ' άσκησε έφεση εναντίον αυτού σε ένα γενικό συμβούλιο. Ο διάδοχός του Λουδοβίκος ΙΔ' υποσχέθηκε στον πάπα να καταργήσει την κύρωση, αλλά η Βουλή του Παρισιού και το πανεπιστήμιο αντιστάθηκαν, και ο βασιλιάς άφησε το θέμα να πέσει. Το 1499 ο Λουδοβίκος XII με ρητή δήλωση ανανέωσε την επιβολή της κύρωσης. 

Η Pragmatica sanctio της Μπουρζ τελικά αντικαταστάθηκε το 1516 από τις αποφάσεις του Κονκορδάτο της Μπολόνια - μεταξύ Πάπα Λέων 10ου και αυτοκράτροα Φραγκίσκου Α' που επανακαθόρισε τις εξουσίες των δυο μερών.

Δείτε επίσης
------------

* Γαλικανισμός

Πηγή
----

* «Pragmatic Sanction». *Catholic Encyclopedia*. New York: Robert Appleton Company. 1913.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑

Περαιτέρω ανάγνωση
------------------

* Noël Valois, *Histoire de la Pragmatique sanction de Bourges sous Charles VII* (Παρίσι: Picard, 1906).

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 201184330
* LCCN: sh85106057
* GND: 4175580-7
* SUDOC: 132938294
* BNF: cb151247110 (data)

 |

 |
Η **Αννία Κορνιφικία Φαυστίνα**, λατιν.: Annia Cornificia Faustina (122/123 - 152-158) ήταν το μικρότερο παιδί και η μόνη κόρη του Mάρκου Αννίου Βήρου πραίτωρα και της Δομιτίας Καλβίλας, κόρης του Πούμπλιου Καλβίσιου Τούλου Ρούσο, πατρικίου. Οι γονείς της Α. Κορνιφικίας προήρχοντο από πλούσιες οικογένειες συγκλητικών, που είχαν ανέλθει στην υπατεία. Αδελφός της ήταν ο Μάρκος Αυρήλιος μέλλοντας Ρωμαίος Αυτοκράτορας· τα δύο αδέλφια γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στη Ρώμη.

Ιστορία
-------

Το 124 ο πατέρας της Α. Κορνιφικίας απεβίωσε και αυτή και ο αδελφός της ανατράφηκαν από τη μητέρα τους και τον εκ πατρός πάππο τους, τον Mάρκο Άννιο Βήρο συγκλητικό, ο οποίος απεβίωσε το 138. Οι σχέσεις μεταξύ αυτής και του αδελφού της φαίνονται καλές. Πριν παντρευτεί η Κορνιφικία, είχε τακτοποιήσει την πατρική της κληρονομιά με τον αδελφό της.

Ο Ρώναλντ Σάυμ αναγνωρίζει τον σύζυγό της ως έναν από τους αναπληρωτές υπάτους το 146, που καταγράφηκε στο *Fasti Ostiens* ως Γάιος Αννιανός Βήρος, και ισχυρίζεται ότι το πλήρες όνομά του ήταν Γάιος Ουμίδιος Κουαδράτος Αννιανός Βήρος. Καταγόταν από μία από τις κορυφαίες αριστοκρατικές και με πολιτική επιρροή οικογένειες στη Ρώμη και ήταν άμεσος απόγονος του αείμνηστου Γαΐου Ουμίδιου Δούρμιου Κουαδράτου, μία φορά αναπληρωτής πρόξενος.

Οικογένεια
----------

Η Κορνιφικία παντρεύτηκε τον Γάιο (Ουμίδιο Κουαδράτο) Aννιανό Βήρο και είχε τέκνα:

* Mάρκος Ουμίδιος Κουαδράτος Αννιανός 138-182, συγκλητικός.
* Ουμιδία Κορνιφικία Φαυστίνα 141-182, παντρεύτηκε έναν αγνώστου ονόματος συγκλητικό.
	+ Αννία Φαυστίνα 165-ως το 218, παντρεύτηκε τον Τιβέριο Κλαύδιο Σεβήρο Πρόκουλο συγκλητικό.
		- Αννία Φαυστίνα π.201-π.222, παντρεύτηκε πρώτα τον Πομπώνιο Βάσο ύπατο και μετά τον Ελαγάβαλο Ρωμαίο Αυτοκράτορα.

Πηγές
-----

* Marcus Aurelius, από τον Anthony Richard Birley, Routledge, 2000
* Από τον Τιβέριο στους Αντωνίνους: μια ιστορία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας 14-192 μ.Χ. από τον Albino Garzetti, 1974
* *Τα Εις Εαυτόν (Διαλογισμοί)* του Μάρκου Αυρηλίου
* Ιστορία των Αυγούστων - Μάρκος Αυρήλιος

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Syme, "The Ummidii", *Historia: Zeitschrift für Alte Geschichte*, **17** (1968), pp. 98f

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Άγαλμα προτομή της Annia Cornificia Faustina από μια ιστορική περιοχή της Πορτογαλίας
Ο Αμπούλ Μπατζαντάρ από το Μπαγκλαντές που διαγνωσθεί με Ακροχορδονοειδής επιδερμοδυσπλασία (2016)
Η **ακροχορδονοειδής επιδερμοδυσπλασία** (Epidermodysplasia verruciformis, συντομογραφια: EV, που επίσης ονομάζεται **δυσπλασία Λεβαντόφσκι-λουτς**), κοινώς γνωστή ως **ασθένεια του ανθρώπου δέντρου** είναι μια εξαιρετικά σπάνια αυτοσωματική υπολειπόμενη γενετική[1] κληρονομική διαταραχή του δέρματος που σχετίζεται με υψηλό κίνδυνο καρκίνου του δέρματος. Χαρακτηρίζεται από ανώμαλη ευαισθησία στον ιό των ανθρωπίνων θηλωμάτων (HPVs) του δέρματος.[2] Οι προκύπτουσες μη ελεγχόμενες λοιμώξεις HPV έχουν ως αποτέλεσμα την δημιουργία κονδυλωμάτων, ιδιαίτερα στα χέρια και τα πόδια. Συνήθως σχετίζεται με τους τύπους HPV 5 και 8,[3] που ανευρίσκονται σε περίπου το 80% του φυσιολογικού πληθυσμού ως ασυμπτωματικές λοιμώξεις,[4] αν και άλλοι τύποι μπορεί επίσης να συνεισφέρουν στην πάθηση.[3]

Η κατάσταση αυτή εμφανίζεται συνήθως μεταξύ των ηλικιών από ενός έως 20 έτη,[5] αλλά μπορεί να εμφανιστεί περιστασιακά και στην μέση ηλικία.[5] Το όνομα της ασθενείας το πήρε από τους γιατρούς που την ανακάλυψαν, τον Φέλιξ Λεβαντόφσκι και τον Βίλχελμ Λουτς.[6]

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Mutations in two adjacent novel genes are associated with epidermodysplasia verruciformis». *Nature Genetics* **32** (4): 579–81. December 2002. doi:10.1038/ng1044. PMID 12426567.
2. ↑  «Regulation of cellular zinc balance as a potential mechanism of EVER-mediated protection against pathogenesis by cutaneous oncogenic human papillomaviruses». *The Journal of Experimental Medicine* **205** (1): 35–42. January 2008. doi:10.1084/jem.20071311. PMID 18158319.
3. 1 2  Orth G (1986). «Epidermodysplasia verruciformis: a model for understanding the oncogenicity of human papillomaviruses». *Ciba Foundation Symposium* **120**: 157–74. PMID 3013521.
4. ↑  «The ubiquity and impressive genomic diversity of human skin papillomaviruses suggest a commensalic nature of these viruses». *Journal of Virology* **74** (24): 11636–41. December 2000. doi:10.1128/JVI.74.24.11636-11641.2000. PMID 11090162. PMC 112445. .
5. 1 2  «Clinical aspects of epidermodysplasia verruciformis and review of the literature». *International Journal of Dermatology* **46** (10): 1069–72. October 2007. doi:10.1111/j.1365-4632.2006.03014.x. PMID 17910717.
6. ↑  Lewandowsky-Lutz dysplasia: Who Named It?

Περαιτέρω ανάγνωση
------------------

* «The virus of epidermodysplasia verruciformis: electron microscopic and fluorescent antibody studies». *The Journal of Investigative Dermatology* **65** (3): 324–30. September 1975. doi:10.1111/1523-1747.ep12598388. PMID 808576.
* «Ein Fall einer bisher nicht beschriebenen Hauterkrankung (Epidermodysplasia verruciformis)» (στα German). *Archiv für Dermatologie und Syphilis* **141** (2): 193–203. October 1922. doi:10.1007/BF01938833.
Ο Joseph Paul **Oswald Wirth** (Όσβαλντ Βιρτ) (1860, Brienz, Canton of Bern – 1943) ήταν Ελβετός αποκρυφιστής, καλλιτέχνης και συγγραφέας. Μελέτησε τον εσωτερισμό και την συμβολολογία με τον Στανισλάς ντε Γκουαϊτα (Stanislas de Guaita) και το 1889 δημιούργησε υπό την καθοδήγηση του ντε Γκουαϊτα μία χαρτομαντική Ταρω αποτελούμενη μόνο από τα 22 Κλειδιά της Μεγάλης Αρκάνα. Αυτές οι κάρτες γνωστές περισσότερο ως "Arcanes du Tarot kabbalistique", ακολουθούν αρκετά το πρότυπο του Ταρώ της Μασαλίας αλλα με αρκετές τροποποίησεις, ενσωματώνοντας τον υπάρχωντα αποκρυφιστικό συμβολισμό.. Η τράπουλα των Βιρτ-ντε Γκουαϊτα
θεωρείται εξαιρετικά σημαντική στη ιστορία της αποκρυφιστικής Ταρώ για το λόγο ότι ειναι η πρώτη σε μία μακρά γραμμή αποκρυφιστικών, χαρτομαντικών και μυητικών καρτών.

Τα ενδιαφέροντα του Βιρτ περιελάμβαναν μεταξύ άλλων τον Ελευθεροτεκτονισμό και την αστρολογία. Έχει γράψει πολλά βιβλία στα Γαλλικά σχετικά με τον Ελευθεροτεκτονισμό με περισσότερο σημαντικά, μια σειρά τριών βιβλίων που εξηγούν τον καθένα από τους πρώτους τρείς βαθμούς του Ελευθεροτεκτονισμού.

1. La Franc-Maçonnerie rendue intelligible à ses adeptes, tome 1: L'apprenti
2. La Franc-Maçonnerie rendue intelligible à ses adeptes, tome 2: Le Compagnon
3. La Franc-Maçonnerie rendue intelligible à ses adeptes, tome 3: Le Maître

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. data.bnf.fr/ark:/12148/cb11929307p. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
2. 1 2  (Αγγλικά) *SNAC*. w6c578x1. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
3. 1 2  Guillaume Pinson, Marie-Ève Thérenty: «Médias 19» (Γαλλικά) 21451.
4. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. data.bnf.fr/ark:/12148/cb11929307p. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
5. ↑  Michael Dummett. The Game of Tarot. London: Duckworth, 1980. ISBN 0715631225

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 2478401
* **ΕΒΕ**: 78374
* **BiblioNet**: **4333**
* LCCN: n50013766
* ISNI: 0000 0001 0862 4828
* GND: 120746247
* SUDOC: 027198537
* BNF: cb11929307p (data)
* NLA: 35614920
* NDL: 001327254
* NKC: kup20030000112079
* BNE: XX913914
* CiNii: DA04053031

 |

 |
Η **Όρχις η άρρην** είναι είδος ορχιδέας της οικογένειας των Ορχεοειδών.

Ετυμολογία
----------

*Άρρην* σημαίνει αρσενική. Πήρε αυτή την ονομασία λόγω των δύο κονδύλων της που ομοιάζουν με όρχεις.

Περιγραφή
---------

Η όρχις η άρρην είναι ποώδες φυτό με βλαστούς ύψους 50-60 εκατοστών οι οποίοι είναι πράσινοι στη βάση και μοβ στη κορυφή. Το ριζικό της σύστημα αποτελείται από δύο κονδύλους στρογγυλού ή ελλειψοειδούς σχήματος. Τα φύλλα της ξεκινούν από την βάση του μίσχου και είναι επιμήκη, λογχοειδή ανοιχτού πράσινου χρώματος με μοβ ή καφέ κηλίδες. Η ταξιανθία έχει 7 με 12 εκατοστά μήκος και αποτελείται από 6 έως 20 άνθη που συγκεντρώνονται σε πυκνές κυλινδρικές αιχμές. Το μέγεθος των ανθέων είναι περίπου 2,5 εκατοστά και το χρώμα τους ποικίλλει από ροζ έως βιολετί. Ανθίζει από τον Απρίλιο μέχρι τον Ιούνιο. Το άνθος δεν έχει νέκταρ και αναπαράγεται με έντομα επικονιαστές (μέλισσες, σφήκες, σκαθάρια) που προσελκύονται από την εμφάνιση του άνθους που θυμίζει άλλα είδη. Στην Ελλάδα απαντάται κυρίως στη Ροδόπη και στο Βέρνο σε φυσικούς λειμώνες ως υδροχαρές φυτό.

Κατανομή και ενδιαίτημα
-----------------------

Αυτό το είδος είναι διαδεδομένο σε όλη την Ευρώπη, από την Πορτογαλία μέχρι τον Καύκασο (Ιρλανδία, Μεγάλη Βρετανία, Νορβηγία, Σουηδία, Φινλανδία, Ισπανία, Γαλλία, Βέλγιο, Ολλανδία, Γερμανία, Αυστρία, Δανία, Ουγγαρία, Ελβετία, Ιταλία ,πρώην Γιουγκοσλαβία, Αλβανία, Ελλάδα, Τουρκία, Βουλγαρία, Ρουμανία, Πολωνία, Ρωσία. Επίσης φύεται και στην βόρειο Αφρική (Αλγερία, Τυνησία, Μαρόκο) και στη Μέση Ανατολή (Λίβανος, Συρία, Ιράκ, Ιράν).

Αναπτύσσεται σε μια ποικιλία οικοτόπων, από λιβάδια σε ορεινούς βοσκότοπους και δάση, σε ηλιόλουστες ή σκιερές περιοχές, από 0-2.500 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.

Χρήσεις
-------

Σε ορισμένες περιοχές της Δυτικής Μακεδονίας ονομάζεται μονοκλήσι (μόνο για την εκκλησία) γιατί στολίζει περιμετρικά τις μαλάθες (πανέρια) των διαφόρων γλυκισμάτων που προσφέρονται την πεντηκοστή στη μνήμη των νεκρών.

Από τους αλεσμένους κονδύλους του βγαίνει ένα άλευρο που λέγεται Σαλέπι και χρησιμοποιείται για την παρασκευή ενός θρεπτικού, αμυλούχου ροφήματος το οποίο είναι ευρέως διαδεδομένο στην κουζίνα της Μέσης Ανατολής.

Λόγω του σχήματος τους που ομοιάζει με όρχεις, παλαιότερα πιστεύονταν ότι οι κόνδυλοι του φυτού έχουν αφροδισιακές ιδιότητες και χρησιμοποιούνταν για τη παρασκευή ερωτικών φίλτρων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Δημήτριος Γκολίτσης, Ηδύγαιον, σ. 15, Καστοριά 1988, εκδ. Αποστόλου Δούκη
2. ↑  «World Checklist of Selected Plant Families».

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Όρχις η άρρην** |
Η **εκκλησία του Αγίου Αυγουστίνου** (ιταλικά: *Chiesa di Sant'Agostino*) είναι μια γοτθική εκκλησία στο Παλέρμο. Βρίσκεται κοντά στην αγορά του Κάπο, στην συνοικία του Σεραλκάντιο, στο ιστορικό κέντρο του Παλέρμο. Η εκκλησία ονομάζεται επίσης *Σάντα Ρίτα*, λόγω της αφοσίωσης των Αυγουστιανών στην Αγία Ρίτα της Κασκίας.

Η εκκλησία χτίστηκε κατά τη διάρκεια της περιόδου των Ανδεγαυών, αντικαθιστώντας μια προηγούμενη εκκλησία που χρονολογείται στην εποχή των Ωτβίλ. Το κτίριο υπήρξε αντικείμενο μεταγενέστερων αλλαγών κατά τη διάρκεια των αιώνων. Τον 18ο αιώνα ο γλύπτης Τζάκομο Σερπότα δημιούργησε μια πολυτελή διακόσμηση από μάρμαρο μέσα στην εκκλησία.

Ο ναός χτίστηκε με πρωτοβουλία των οικογενειών Τσιαραμόντε και Σκλαφάνι στις αρχές του 14ου αιώνα. Το τύμπανο της πρόσοψης διαθέτει κόγχες (εσοχές) και ένα πολυτελές γλυπτό παράθυρο ρόδου. Η γοτθικού σχήματος πύλη είναι διακοσμημένη με αραβουργήματα και φυτόμορφα μοτίβα.

Εσωτερικό του ναού

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 6  Ιανουαρίου 2021.
2. ↑
3. ↑
4. ↑
5. ↑
6. ↑
**Αρραβώνας** (ως όρος και έννοια του Ενοχικού Δικαίου) είναι το πράγμα (χρηματικό ποσό ή οτιδήποτε άλλο) που δίνει ο ένας αντισυμβαλλόμενος στον άλλον κατά την κατάρτιση της σύμβασης και για τη διασφάλιση ότι η σύμβαση θα εκτελεσθεί. 
Η λέξη "αρραβώνας" στην ελληνική γλώσσα εμφανίζεται από τους ελληνιστικούς χρόνους και είναι μάλλον αραβικής προελεύσεως. 

Στη γλώσσα των συναλλαγών, αντί του νομικού όρου "αρραβώνας", συνηθέστερη είναι η χρήση της λέξεως "καπάρο". Στην καθημερινή νεοελληνική γλώσσα χρησιμοποιούμε τη λέξη "αρραβώνας" για να δηλώσουμε την αμοιβαία υπόσχεση δύο ανθρώπων για μελλοντική σύναψη γάμου, δηλαδή τη μνηστεία. Η διαφορά αυτή οφείλεται στο ότι παραδοσιακώς η σύναψη μνηστείας γινόταν με την καταβολή "αρραβώνα", δηλαδή ενός αντικειμένου αξίας (συνήθως δακτυλιδιού ή κάτι άλλου), το οποίο είχε χαρακτήρα επιβεβαιωτικό συνήθως, δηλαδή ότι όντως συνάφθηκε μνηστεία. 

Σύμφωνα με το άρθρο 402 του ισχύοντος Αστικού Κώδικα, "αν κατά την κατάρτιση της σύμβασης δόθηκε αρραβώνας, εφόσον δεν ορίστηκε τίποτε άλλο, θεωρείται ότι δόθηκε για την κάλυψη της ζημίας από τη μη εκτέλεση της σύμβασης". Ο κανόνας αυτός είναι ενδοτικού δικαίου. Συνεπώς, οι συμβαλλόμενοι μπορούν να συμφωνήσουν ότι ο αρραβώνας δόθηκε για κάποια άλλη αιτία, όπως α) για να χρησιμεύσει ως απόδειξη ότι όντως καταρτίσθηκε η σύμβαση (επιβεβαιωτικός αρραβώνας), ή β) υπό την έννοια ότι αυτός που δίνει τον αρραβώνα θα δικαιούται να υπαναχωρήσει από τη σύμβαση με μόνη συνέπεια σε βάρος του ότι θα χάσει τον αρραβώνα (αρραβώνας ως επιτίμιο μεταμέλειας) ή γ) ότι αυτός που δίνει τον αρραβώνα, εάν δεν εκπληρώσει τη σύμβαση, θα χάσει τον αρραβώνα και επιπλέον θα οφείλει πλήρη αποζημίωση στον αντισυμβαλλόμενο για τη ζημία που θα υποστεί από τη μη εκπλήρωση της συμβάσεως (αρραβώνας ως ποινή).

Ενδεικτικές Πηγές
-----------------

* Ν. Παπαδόπουλος, *Γενικές Αρχές Δικαίου*, εκδόσεις Δίσιγμα, 2010, σελ. 135-137

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **αρραβώνας**  |

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Αρραβώνας** |
Αιθιοπική εικόνα που απεικονίζει τον άγιο Γεώργιο, την Σταύρωση και την Παρθένο Μαρία
Η **Αιθιοπική Ορθόδοξη Εκκλησία** (αμχαρικά: የኢትዮጵያ:ኦርቶዶክስ:ተዋሕዶ:ቤተ:ክርስቲያን) είναι η μεγαλύτερη από τις προχαλκηδόνιες (ανατολίτικες) χριστιανικές εκκλησίες. Μία από τις λίγες *προ-αποικιοκρατικές* χριστιανικές εκκλησίες στην υποσαχάρια Αφρική, η Αιθιοπική Ορθόδοξη Εκκλησία υπολογίζεται ότι έχει μεταξύ 45 και 50 εκατομμύρια πιστούς, οι περισσότεροι από τους οποίους ζουν στην Αιθιοπία. Είναι ιδρυτικό μέλος του Παγκόσμιου Συμβουλίου Εκκλησιών. Η Αιθιοπική Ορθόδοξη Εκκλησία είναι σε κοινωνία με την Κοπτική Ορθόδοξη Εκκλησία της Αλεξάνδρειας, από την οποία απέκτησε αυτοκεφαλία το 1959. 

Η Αιθιοπική Ορθόδοξη Εκκλησία ανήκε διοικητικά στην Κοπτική Ορθόδοξη Εκκλησία της Αλεξάνδρειας από το πρώτο μισό του 4ου αιώνα μέχρι το 1959, όταν της χορηγήθηκε αυτοκεφαλία από τον πατριάρχη Κύριλλο Ε΄, Πάπα της Κοπτικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Είναι μια από τις παλαιότερες χριστιανικές εκκλησίες και, ως προ-χαλκηδονιακή εκκλησία, δεν είναι σε πλήρη κοινωνία ούτε με την Αιθιοπική Καθολική, ούτε με την Ορθόδοξη Εκκλησία. Η Αιθιοπία είναι ιστορικά η δεύτερη χώρα, μετά την Αρμενία, η οποία επίσημα ανακήρυξε τον Χριστιανισμό ως κρατική θρησκεία (το 333 μ.Χ.). 

Στα αιθιοπικά, η επίσημη ονομασία της είναι *Αιθιοπική Ορθόδοξη Tewahedo Εκκλησία*. Το *Tewahedo* ( Ge'ez ተዋሕዶ) είναι μια λέξη που σημαίνει «που έγινε ένας». Η λέξη αυτή αναφέρεται στο δόγμα των προχαλκηδόνιων εκκλησιών περί μιας, εντελώς ενιαίας φύσης του Χριστού, δηλαδή μιας πλήρους ένωσης των θεϊκών και ανθρώπινων φύσεων σε μία, προκειμένου να επιτευχθεί η θεϊκή σωτηρία της ανθρωπότητας, σε αντίθεση με το δόγμα των «δύο φύσεων του Χριστού», το οποίο ακολουθεί η Ρωμαιοκαθολική, η Ορθόδοξη, η Αγγλικανική, οι Λουθηρανικές και οι περισσότερες προτεσταντικές εκκλησίες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Ethiopia: Orthodox Head Urges Churches to Work for Better World». *AllAfrica*. Ανακτήθηκε στις 13 Σεπτεμβρίου 2006.
2. ↑  Berhanu Abegaz (2005). "Ethiopia: A Model Nation of Minorities" (accessed 6 April 2006)
3. ↑  "Ethiopian Orthodox Tewahedo Church", World Council of Churches website (accessed 2 June 2009)

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 125463366
* **ΕΒΕ**: 47549
* LCCN: n50076393
* ISNI: 0000 0001 2107 6977
* GND: 4399521-4
* SELIBR: 373593
* SUDOC: 100459412
* BNF: cb162584759 (data)
* BIBSYS: 90660104
* NLA: 36513946
* NKC: ko2016917980
* CiNii: DA06487699

 |

 |
Ο **Άγιος Βαλέριος του Σορέντο** (Santo Valerio di Sorrento) ήταν Επίσκοπος του Σορρέντο, τον 5ο αιώνα, και άγιος της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας.

Ο Βαλέριος ήταν ο δεύτερος επίσκοπος της πόλης μετά τον Άγιο Ρενάτο του οποίου ήταν σύντροφος και μαθητής, και τον αντικατέστησε μετά τον θάνατο του. Οι αγιογραφικές παραδόσεις δεν καθορίζουν με σαφήνεια την ιστορική περίοδο στην οποία έζησε και οι χρονολογικές προτάσεις των διαφόρων συγγραφέων δεν είναι ομόφωνες. Τα λείψανά του φυλάσσονται στον Καθεδρικό Ναό του Σορέντο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Μemoria di San Valerio vescovo di Sorrento
2. ↑   Vincenzo Donnorso, Memorie istoriche della fedelissima ed antica città di Sorrento, σελ. 54
3. ↑  San Valerio
Ο **Α. Ο. Αρίων Σητείας** ιδρύθηκε το 1998, με κύριο αθλητικό τμήμα το μίνι ποδόσφαιρο (ποδόσφαιρο σάλας). 

Έλαβε μέρος στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Σάλας Ανδρών της περιόδου 1998-1999 φτάνοντας μέχρι τα προημιτελικά του πρωταθλήματος.

Το καλοκαίρι του 1999 ιδρύθηκε η Ακαδημία Ποδοσφαίρου για παιδιά της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης, με στόχο την εκμάθηση του ποδοσφαίρου στις μικρές ηλικίες, η οποία συνεχίζεται έως σήμερα με ικανοποιητικά αποτελέσματα όσον αφορά την παραγωγή παικτών. Σαν επιστέγασμα αυτής της προσπάθειας ήρθε η συνεργασία το 2008 με την Π.Α.Ε ΠΑΟΚ Θεσσαλονίκης σε επίπεδο ανάδειξης παικτών σε προπονητικά προγράμματα, ανταλλαγή τεχνογνωσίας κ.λ.π η οποία διαρκεί έως σήμερα.

Την περίοδο 2000-2001 λαμβάνει μέρος στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Σάλας με δύο ομάδες, στις κατηγορίες παίδων και εφήβων. Την περίοδο 2004-2005 ιδρύθηκε Γυναικείο τμήμα κλασσικού Ποδοσφαίρου και από τότε λαμβάνει μέρος ανελλιπώς στο Περιφερειακό Πρωτάθλημα, παρόλο που το Εθνικό Στάδιο Σητείας ανασκευαζόταν επί τετραετία και αναγκαζόταν τους εντός έδρας αγώνες να τους δίνει σε άλλη επαρχία, μιας και στη Σητεία δεν υπήρχε γήπεδο με χλοοτάπητα που απαιτούσε η ΕΠΟ.

Ο σύλλογος στοχεύει επίσης στην ανάπτυξη του τουριστικού αθλητισμού στη Σητεία. Διοργανώνει ολιγοήμερα τουρνουά το καλοκαίρι για όλες τις ηλικίες και ταυτόχρονα οι συμμετέχοντες έχουν τη δυνατότητα να ξεναγούνται στις φυσικές ομορφιές του τόπου. Μάλιστα τα τελευταία δύο χρόνια σε συνεργασία με το Δήμο Σητείας διοργανώθηκαν τουρνουά γυναικείου ποδοσφαίρου ενταγμένο στις πολιτιστικές εκδηλώσεις των Κορναρείων με συμμετέχουσες όλες τις ομάδες της Κρήτης καθώς και μια ομάδα από τη Γαλλία, δίνοντας το χαρακτήρα του «διεθνούς» στην όλη εκδήλωση.

Έδρα του Συλλόγου είναι πλέον το ανακαινισμένο Εθνικό Στάδιο Σητείας χωρητικότητας 1600 θέσεων, με αγωνιστικό χώρο από τεχνητό χλοοτάπητα τελευταίας τεχνολογίας έχοντας μάλιστα εξασφαλίσει και πιστοποίηση για διεθνείς αγώνες.

Την περίοδο 2010-2011 αγωνίζεται στο Πρωτάθλημα Γ΄ Εθνικής Γυναικείων ομάδων που διοργανώνει η Ε.Π.Ο στον 4ο Όμιλο που απαρτίζεται επίσης από τον Α.Ο Χανίων, τον Άρη Αρχαγγέλου Ρόδου και τον Κωακό Φιλίνο από την Κω.
Με τον αγγλικό όρο **Who's Who** (Ποιος είναι ποιος) συνήθως αναφερόμαστε σε έργα αναφοράς - εγκυκλοπαιδικά λεξικά που περιέχουν βιογραφικές πληροφορίες , (βιογραφικά λεξικά) για προσωπικότητες που βρίσκονται στη ζωή. Στις εκδόσεις αυτού του είδους τα λήμματα είναι σύντομα και περιέχονται ευρετηριασμένα κατ' αλφαβητική σειρά. Μπορεί κανείς να βρει πληροφορίες σχετικά με τη χρονολογία γέννησης, τις σπουδές, τη σταδιοδρομία, καθώς και στοιχεία επικοινωνίας για ανθρώπους που έχουν διακριθεί σε διάφορους τομείς της δημόσιας ζωής.

Ιστορία του "Who's Who" στην Ελλάδα
-----------------------------------

Το πρώτο "Who's Who" στην Ελλάδα κυκλοφόρησε το 1958 από τη δημοσιογράφο και εκδότρια Ελένη Βλάχου. Η ίδια έκδοση τον επόμενο χρόνο μεταφράστηκε στα αγγλικά από την αγγλόφωνη εφημερίδα "Athens News".

Το 1962 και το 1965 κυκλοφόρησαν άλλες δύο εκδόσεις βιογραφικών λεξικών "Who's Who" με επικεφαλής τον γνωστό αρχιτέκτονα Αντώνη Κιτσίκη, ενώ άλλη μία παρόμοια έκδοση κυκλοφόρησε το 1979.

Το 1992 ξεκίνησε η έκδοση του Επίτομου Ελληνικού Βιογραφικού Λεξικού Who's Who από τις Εκδόσεις Μέτρον, με διευθυντή τον δημοσιογράφο Δημοσθένη Κούκουνα. Μέχρι σήμερα οι Εκδόσεις Μέτρον έχουν παρουσιάσει δεκατρείς τέτοιες εκδόσεις στα ελληνικά και τρεις αγγλόγλωσσες. Η επιλογή των βιογραφουμένων γίνεται αποκλειστικά με αξιολογικά κριτήρια. Περιλαμβάνονται μεταξύ άλλων όλοι οι εν ενεργεία και διατελέσαντες υπουργοί και βουλευτές, σημαντικοί καλλιτέχνες και συγγραφείς, επιχειρηματίες, ιεράρχες κ.λπ.

Άλλα σημαντικά Who's Who
------------------------

* Who's Who. Μια καταγραφή σημαντικών προσωπικοτήτων της Βρετανίας που κυκλοφορεί από το 1849.
* Who's Who in Australia. Ένα λεξικό για Αυστραλούς που κυκλοφορεί από το 1923.
* Who's Who in American Art. Μια καταγραφή των σημαντικότερων προσωπικοτήτων της αμερικανικής τέχνης.
* Kraks Blå Bog. Το Who's Who της Δανίας.
* Who's Who in France. Μια καταγραφή των εξεχουσών προσωπικοτήτων που ζουν στη Γαλλία. Εκδίδεται από το 1953.
* International Who's Who
* Marquis Who's Who
* Hübners Who Is Who, που έχει πραγματοποιήσει εκδόσεις σε διάφορες χώρες, ανάμεσα στις οποίες και στην Ελλάδα.

Το αντίτιμο της ματαιοδοξίας
----------------------------

Όπως προαναφέρθηκε, παράλληλα στα βιογραφικά λεξικά που επιλέγουν το ποιους θα καταγράψουν με αξιολογικά και όχι κερδοσκοπικά κριτήρια, υπάρχουν και κάποιες εκδόσεις που περιλαμβάνουν ένα βιογραφικό με μόνο κριτήριο την αγορά της έκδοσης, που σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να φτάσει και το ποσό των χιλίων ευρώ.

Φωτοθήκη
--------

* Το Δανικό Kraks Blå Bog (1912)Το Δανικό *Kraks Blå Bog* (1912)
* Το Σουηδικό Vem är det (4 issues)Το Σουηδικό *Vem är det* (4 issues)
* Το Σουηδικό Vem är det (1969)Το Σουηδικό *Vem är det* (1969)
Ο **Αθλητικός Όμιλος Δάφνη Πατρών**, γνωστός και ως **Δάφνη Καρατζά** ή **Δάφνη Ζαρουχλέικων**, είναι αθλητικός σύλλογος της Πάτρας με έδρα την συνοικία Ζαρουχλέικα. Ιδρύθηκε το 1965 με βασικά χρώματα το κίτρινο-μπλε και αριθμό μητρώου Ε.Π.Ο. 1148. 

Η αρχική έδρα του συλλόγου ήταν στην συνοικία Καρατζά πάνω από τα Ψηλαλώνια με την ομάδα να αγωνίζεται στο ιστορικό Γήπεδο Προσφυγικών. Εξού και η αρχική ονομασία του συλλόγου ήταν *Δάφνη Καρατζά*. Αργότερα, και ύστερα από μερική συγχώνευση με τον γειτονικό σύλλογο Α.Ο. Ψηλαλώνια, η εναπομείνασα ομάδα επανασυστάθηκε με έδρα τα Ζαρουχλέικα και μετονομάστηκε στην σημερινή *Δάφνη Πατρών*. 

Ανήκει στην δύναμη της Ε.Π.Σ. Αχαΐας και έχει κατακτήσει μια φορά το Πρωτάθλημα Αχαΐας την περίοδο 1987-88, αλλά δεν κατάφερε να ανέλθει στη Δ' Εθνική μέσω των μπαράζ ανόδου.

Ξεκίνησε από την Γ' τοπική κατηγορία την αγωνιστική περίοδο 1965-66. Ανέβηκε στην Β' κατηγορία το 1969-70 ενώ την περίοδο 1972-73 ανήλθε στην Α' κατηγορία όπου παρέμεινε έως το 1988-89. Ουσιαστικά επωφελήθηκε με την αποχώρηση καταρχήν των Σωματείων της Περιφέρειας Αιτωλοακαρνανίας, και στην Συνέχεια και των Σωματείων της Ηλείας/Ζακύνθου το 1968/69 και 1969/70. Σήμερα αγωνίζεται ξανά στην Β' Κατηγορία των Πρωταθλημάτων της Ε.Π.Σ Αχαΐας.

Συμμετοχές σε Εθνικά πρωταθλήματα
---------------------------------

* **Μπαράζ Ανόδου για την Δ΄ Εθνική**: 1988

Τίτλοι
------

* Πρωτάθλημα Αχαΐας: 1987/88
* Πρωτάθλημα Γ΄ Αχαΐας: 1966/67

Διαχρονική Πορεία
-----------------

* 1965/66 2η Γ' Κατηγορία ΕΠΣ Πατρών
* 1966/67 1η Γ' Κατηγορία ΕΠΣ Πατρών
* 1967/68 3η Γ' Κατηγορία ΕΠΣ Πατρών (2ος Όμιλος)
* 1968/69 5η Γ' Κατηγορία ΕΠΣ Πατρών (1ος Όμιλος)
* 1969/70 5η Β' Κατηγορία ΕΠΣ Πατρών
* 1970/71 3η Β' Κατηγορία ΕΠΣ Πατρών
* 1971/72 2η Β' Κατηγορία ΕΠΣ Πατρών
* 1972/73 2η Α' Κατηγορία ΕΠΣ Πατρών
* 1973/74 6η Α' Κατηγορία ΕΠΣ Πατρών

Παραπομπές
----------

1. ↑  Βασιλείου Οικονομόπουλου, *Πατρινό αθλητικό πανόραμα*, Πάτρα 1995, λήμμα "Αστραπή Ψαροφαίου"
2. 1 2  Τάσος Σταθόπουλος, *Αχαϊκό ποδόσφαιρο, εκατόν είκοσι χρόνια (1891-2010), εκδόσεις Γιάννης Πικραμένος, Πάτρα 2010 , ISBN 978-960-6628-27-6*
Ένα από τα βασικότερα στοιχεία της θεωρίας της πληροφορίας και της επιστήμης των υπολογιστών είναι το αλφάβητο.

Ορισμός
-------

**Αλφάβητο** ονομάζεται ένα πεπερασμένο σύνολο από σύμβολα. 

Π.χ. το ελληνικό αλφάβητο {α,β, ... , ψ, ω}. Ένα αλφάβητο με ιδιαίτερη σημασία στην επιστήμη των υπολογιστών είναι το **δυαδικό αλφάβητο**, {0,1}. Ένα αλφάβητο μπορεί να περιλαμβάνει σύμβολα κάθε είδους, παρόλα αυτά για λόγους απλότητας χρησιμοποιούνται συνήθως γράμματα, αριθμοί και ορισμένα ειδικά σύμβολα (π.χ. #, $).

Συμβολισμός
-----------

Ένα αλφάβητο συμβολίζεται με το ελληνικό κεφαλαίο γράμμα **\Sigma**  (σίγμα), ο συμβολισμός αυτός όμως δεν πρέπει να μπερδεύεται με το συμβολισμό του αθροίσματος. Π.χ.

 {\displaystyle \Sigma =\{a,\ b\}} 
όπου Σ συμβολίζει το αλφάβητο αποτελούμενο από δύο σύμβολα, το a και το b.

Βιβλιογραφία
------------

* H.R. Lewis, C.H. Papadimitriou, *Elements of the Theory of Computation*, Prentice Hall, 2nd Edition

Βλ. Επίσης
----------

* Συμβολοσειρά (string)
* Τυπική γλώσσα
* Finite State Machine
* Κανονική έκφραση (regular expression)
Ο **Άρρούν Ταρκύνιος** ήταν ο μικρότερος γιος του Δημάρατου της Κορίνθου μέλους της βασιλικής οικογένειας των Βακχιαδών της Κορίνθου. Η οικογένεια εκδιώχθηκε από την Κόρινθο, όταν ανέλαβε την εξουσία ο Κύψελος· τότε ο Δημάρατος μετανάστευσε τον 7ο αιώνα π.Χ. στην πόλη Ταρκυνία στην Ιταλία, που κατείχαν οι Ετρούσκοι. Ο Αρρούν πέθανε πρόωρα λίγο πριν από τον πατέρα του, άφησε την σύζυγο του έγκυο, η οποία απέκτησε αργότερα έναν γιο. Όταν πέθανε ο Δημάρατος, αν και ήταν πολύ πλούσιος, αποκλήρωσε τον εγγονό του αυτόν, ο οποίος έζησε στην φτώχεια, γι΄αυτό το παιδί πήρε το όνομα Εγέριος, που μεταφράζεται στην Λατινική γλώσσα *"άπορος"*. Ο μεγαλύτερος αδελφός του Αρρούν, Ταρκύνιος, μετανάστευσε στην Ρώμη, επειδή σαν ξένος δεν είχε πολιτικά δικαιώματα στην Ταρκυνία· εκεί στη Ρώμη κατάφερε να γίνει ο πέμπτος βασιλιάς της ως Ταρκύνιος ο Πρεσβύτερος. Όταν ο Ταρκύνιος ο Πρεσβύτερος κατέκτησε την Κολλατία, τοποθέτησε τον ανεψιό του Εγέριο επικεφαλής της Ρωμαϊκής φρουράς της πόλης. Ο γιος του Εγέριου ήταν ο Λεύκιος Ταρκύνιος Κολλατίνος, την σύζυγο του Λουκρητία βίασε ο εξάδελφός του Σέξτος Ταρκύνιος, γιος του βασιλιά Ταρκύνιου του νεότερου, εγγονού του Πρεσβύτερου. Ο Λεύκιος ανέτρεψε μαζί με τους συγγενείς της Λουκρητίας τον θείο του, καταργήθηκε η δυναστεία, ανακηρύχτηκε η Ρωμαϊκή Δημοκρατία και έγινε ο ένας από τους δύο πρώτους υπάτους (500 π.Χ.).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Livy, i. 34
2. ↑  Dionysius, iii. 46, 47
3. ↑  Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology, vol. III, pp. 976, 977 ("Tarquinius")
4. ↑  Livy, i. 34, 35
5. ↑  Dionysius, iii. 47–49
6. ↑  Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology, vol. III, pp. 976, 977 ("Tarquinius")
7. ↑  Livy, i. 38
8. ↑  Dionysius, iii. 50
9. ↑  Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology, vol. III, pp. 976, 977 ("Tarquinius")
10. ↑  Livy, i. 57–60
11. ↑  Dionysius, iv. 64, 76
12. ↑  Ovid, Fasti, ii. 725 ff
13. ↑  Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology, vol. III, pp. 976, 977 ("Tarquinius")
14. ↑  Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Tarquinius Priscus, Lucius". Encyclopædia Britannica. Τόμ. 26 (11th ed.). Cambridge University Press. σσ. 430–431

Πηγές
-----

* Dionysius of Halicarnassus, Romaike Archaiologia (Roman Antiquities).
* Titus Livius (Livy), History of Rome.
* Publius Ovidius Naso (Ovid), Fasti.
* Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology, William Smith, ed. Little, Brown and Company, Boston (1849).
* Encyclopædia Britannica, Eleventh Edition (1911).
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Αλφειός (αποσαφήνιση).
**Αλφειός (ναρκαλιευτικό)**

Τύπου ‘160’

Το ναρκαλιευτικό **Αλφειός** (πρώην *MacQuarie* και *John Williamson*) κατασκευάστηκε στα ναυπηγεία *Norway – Kaldnes Mek Wert. Tonsberq* της Νορβηγίας, ως αλιευτικό – φαλαινοθηρικό Νορβηγικού τύπου. Από τις 8 Δεκεμβρίου 1914 έως τις 17 Αυγούστου 1915, κατά τη διάρκεια του 1ου Παγκοσμίου Πολέμου, υπηρέτησε στο Νορβηγικό Πολεμικό Ναυτικό με το όνομα *MacQuarie*. Στις 21 Ιουνίου 1941 το Βρετανικό ναυτικό ζήτησε το πλοίο από Νορβηγικό ναυτικό ενώ αυτό βρίσκονταν στο Duran και στις 22 Αυγούστου 1941 εντάχθηκε στο Βρετανικό Πολεμικό Ναυτικό και κινήθηκε προς τη Μεσόγειο. Κατά τη διάρκεια του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου υπηρέτησε στο Βρετανικό Ναυτικό με το όνομα *John Williamson*, ιδιοκτησίας της εταιρείας *Union Whaling Co Ltd (E. A. Larsen), Durban*. Στις 15 Ιουλίου του 1943 παραχωρήθηκε στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό και επεστράφη στην Βρετανία το 1946. Ήταν ομοίου τύπου με τα Αχελώος ΙΙ, Ευρώτας, Πηνειός ΙΙ και Σπερχειός.

Το *Αλφειός* είχε μέγιστο εκτόπισμα 255 τόνων, μέγιστη ταχύτητα 10 κόμβων και πλήρωμα 30 ανδρών. Ο οπλισμός του αποτελούνταν από 2 πυροβόλα των 20 χιλιοστών.
Ο **Αρσάκης Β΄ της Αρμενίας** (*Արշակ Բ*, ... - 368) ήταν βασιλιάς των **Αρσακιδών της Αρμενίας** (350 - 368) δεύτερος γιος και διάδοχος του βασιλιά της Αρμενίας Τιράν ή Τιγράνη Ζ'. Έγινε βασιλιάς μετά την παραίτηση του πατέρα του ο οποίος είχε τυφλωθεί από τον Πέρση βασιλιά της δυναστείας των Σασσανιδών Σαπώρη Β'. Πιστός φίλος της Ρώμης, ωστόσο προσπάθησε να κρατήσει ουδετερότητα για να αποφύγει τις συγκρούσεις με τους Πέρσες. Παντρεύτηκε (358) μια Ελληνίδα ευγενή, την Ολυμπιάδα κόρη του πρέσβη του Φλάβιου Αβλάβιου. Χάρη σε αυτό τον γάμο του μπόρεσε να πετύχει τον σκοπό του, να είναι σύμμαχος με τη Ρώμη διατηρώντας την ουδετερότητα.
Ο Σαπώρης Β΄ έβαλε στόχο την κατάκτηση της Αρμενίας με κάθε μέσο.

Για τον σκοπό αυτό έφτασε στο σημείο να δωροδοκήσει Αρμένιους ευγενείς. Ο Αρσάκης στόχευε στη δημιουργία ισχυρού στρατού με τη δημιουργία μιας μεγάλης πόλης για τον σκοπό αυτό. Η πόλη ήταν η Αρσακαβάν και έδωσε αμνηστία ακόμα και σε κατάδικους προκειμένου να τους χρησιμοποιήσει ως στρατιώτες. Η αριστοκρατία της Αρμενίας έντονα δυσαρεστημένη επιτέθηκε στην πόλη σκοτώνοντας τους κατοίκους. Οι Ρωμαίοι και οι Πέρσες βρέθηκαν ξανά σε σύγκρουση αλλά ο Σαπώρης βρήκε απρόσμενο σύμμαχο τον ανίκανο Ρωμαίο αυτοκράτορα Ιοβιανό που εγκατέλειψε τη μάχη αφήνοντας τους Αρμένιους στην τύχη τους. Οι Πέρσες επιτέθηκαν καταλαμβάνοντας μεγάλο τμήμα της Αρμενίας και πολλά φρούρια αλλά απέτυχαν να καταλάβουν όλη τη χώρα χάρη στον στρατηγό Βασάκ Μαμικόνιαν. Με ύπουλο τρόπο ο Σαπώρης προσκάλεσε τον Αρσάκη και τον Μαμικόνιαν δήθεν για ειρήνη. Τον Αρσάκη τον έκλεισε φυλακή ενώ τον στρατηγό τον έγδαρε. Ο Αρσάκης μέσα από τη φυλακή δεν μπορούσε να εμποδίσει τους Πέρσες να καταλάβουν την Αρμενία επιβάλλοντας στους κατοίκους, οι οποίοι είχαν ήδη γίνει χριστιανοί, με βίαιο τρόπο τον Ζωροαστρισμό.

Επαρχίες της Μεγάλης Αρμενίας
Αυτοκτόνησε (370) στη φυλακή χρησιμοποιώντας το μαχαίρι ενός Αρμένιου επισκέπτη του. Στη συνέχεια αυτοκτόνησε και ο ίδιος ο επισκέπτης με το ίδιο μαχαίρι. Ο Αρσάκης Β' περιγράφεται από τον Αρμένιο ιστορικό του 5ου αιώνα Φαύστο του Βυζαντίου μελανόχρωμος με μακριά μαλλιά. Από τον Ρωμαίο αυτοκράτορα Ουάλη στη συνέχεια τοποθετήθηκε βασιλιάς της Αρμενίας ο γιος του, Παπ.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  (Aρμενικά) *Αρμένικη Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια*. 1974.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Arsaces II of Armenia στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Δυναστεία των Αρσακιδών της Αρμενίας |
| --- |
|  |
| 
* Τιριδάτης Α΄ 52-58, 62-68
* Τιγράνης ΣΤ΄ 59-62
* Σανατρούκης 88-110
* Παρθαμάσιρις 113-114
* Βολογέσης Α΄ 117/8-144
* Σόαιμος 144-161, 164-186
* Μπακούρ 161-164
* Βολογέσης Β΄ 186-198
* Χοσρόης Α΄ 198-217
* Τιριδάτης Β΄ 217-222
* Χοσρόης Β΄ π. 252
* Τιριδάτης Γ΄ 287-330
* Χοσρόης Γ΄ 330-339
* Τιγράνης Ζ΄ 339-π. 350
* Αρσάκης Β΄ π. 350-368
* Παπ 370-374
* Βαρασδάτης 374-378
* Αρσάκης Γ΄ 378-387
* Βολογέσης Γ΄ 378-386 (συμβασιλιάς)
* Χοσρόης Δ΄ 387-389
* Βραχμασαπώρ 389-414
* Αρταξίας Δ΄ 422-428
 |  |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 38479520
* LCCN: n88237875

 |

 |
Σύμφωνα του αλφαβήτου Πεγκόν. Τα γράμματα δεν υπάρχουν στο αραβικό αλφάβητο επισημαίνονται με ένα κίτρινο κύκλο.
Φωνήεντα του αλφαβήτου ΠεγκόνΤο **Πεγκόν** είναι αραβικό αλφάβητο που χρησιμοποιήθηκε για να γράψει την Ιαβαϊκή και Σουνδανική γλώσσα, ως εναλλακτική λύση για το λατινικό αλφάβητο ή το Ιαβανεζικό αλφάβητο[1] και το παλιό Σουνδανικό αλφάβητο[2]. Ειδικότερα, χρησιμοποιήθηκε για θρησκευτική (Ισλαμική) συγγραφή και την ποίηση από το δέκατο πέμπτο αιώνα, ιδιαίτερα στη γραφή σχολίων για το Κοράνιο. Η λέξη Πεγκόν προέρχεται από τη Ιαβαϊκή λέξη *pégo*, που σημαίνει "αποκλίνω", λόγω της πρακτικής της γραφής των Ιαβαϊκών με αραβική γραφή, το οποίο κρίθηκε αντισυμβατικό από τους Ιαβανέζους. Τα Πεγκόν περιλαμβάνουν σύμβολα για τους ήχους που δεν υπάρχουν στα πρότυπα Αραβικά.

Η κύρια διαφορά μεταξύ των Τζάουι και Πεγκόν είναι ότι το τελευταίο είναι σχεδόν πάντα γραμμένο με φωνητικά σημάδια. Δεδομένου ότι η Ιαβαϊκή περιέχει περισσότερα "ακσάρα σουάρα" (σήματα φωνηέντων) από τα Μαλαϊκά, τα φωνητικά σημάδια πρέπει να γραφτούν για να αποφευχθεί η φωνητική σύγχυση. Εκτός από τα Μαλαϊκά η Τσία-Τσία επίσης χρησιμοποίησε ένα παρόμοιο σύστημα γραφής, το Γκουντούλ.

Ένα από τα πρώτα χρονολογημένα παραδείγματα του αλφαβήτου Πεγκόν μπορεί να είναι το Μασά'ιλ αλ-ταλ'ίμ, ένα έργο σχετικά με τον Ισλαμικό νόμο γραμμένο στα αραβικά με μετάφραση και σχολιασμό στα Ιαβαϊκά. Το χειρόγραφο χρονολογείται από το 1623 και είναι γραμμένο σε *ντλουουάνγκ*, ένα χαρτί που παρασκευάζεται από το φλοιό της μουριάς.[3]

Παραπομπές
----------

1. ↑  "Ιαβαϊκό Αλφάβητο",
2. ↑  "Σουνδανικό Αλφάβητο",
3. ↑  "Χειρόγραφα της Νοτιοανατολικής Ασίας ψηφιοποιημένα ψηφιοποιημένα μέσω της Κληρονομιάς Γκίνσμπουργκ",  (Ιστολόγιο Ασιατικών και Αφρικανικών σπουδών), 13 Φεβρουαρίου 2015
**Αντβέιτα** (σημαίνει *ένας και μοναδικός* στα Σανσκριτικά) (1750 - 23 Μαρτίου 2006) ήταν το όνομα μιας αρσενικής Γιγάντιας χελώνας που ζούσε στον ζωολογικό κήπο της Καλκούτας. Ήταν ένα από τα μακροβιότερα ζώα που έζησαν ποτέ.

Ιστορία
-------

Αυτή η γιγάντια χελώνα πιάστηκε στις νήσους Σεϋχέλλες από Βρετανούς ναύτες και δόθηκε σαν δώρο στον στρατηγό Ρόμπερτ Κλιβ. Ο Κλιβ είχε άλλε τέσσερις χελώνες στην έπαυλη του στα περίχωρα της Καλκούτα. Όλες η χελώνες πέθαναν εκτός από τον Αντβέιτα όπου μεταφέρθηκε στον ζωολογικό κήπο της Καλκούτας από τον Καρλ Λούις Σβέντλερ, τον ιδρυτή του κήπου. Έζησε στον κήπο μέχρι τον θάνατο του το 2006.

Περιγραφή
---------

Με βάρος 250 κιλών, ο Αντβέιτα ήταν εργένης χωρίς καταγεγραμμένους απογόνους. Ακολουθούσε μια δίαιτα που αποτελούνταν από πίτουρο Σίτου, Καρότα, Μαρούλι, καβουρδισμένα ρεβίθια, ψωμί, χορτάρι και αλάτι. Το κέλυφος του έσπασε και μια τραύμα αναπτύχθηκε στην ράχη λίγους μήνες πριν από τον θάνατο του από ηπατική ανεπάρκεια το 2006.

Ηλικία
------

Η ηλικία του Αντβέιτα υπολογίζεται γύρω στα 255 έτη, αν αληθεύει είναι η μακροβιότερη χελώνα όλων τον εποχών. Έζησε 67 χρόνια παραπάνω από την δεύτερη μακροβιότερη χελώνα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Jogesh Barman, Forestry minister, West Bengal Government