recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η **Φελίτσια (Felicia)** είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,6. Ανακαλύφθηκε το 1890 από τον Γάλλο αστρονόμο Ωγκύστ Σαρλουά, που παρατηρούσε από τη Νίκαια.

Φυσικά χαρακτηριστικά
---------------------

Η μέση διάμετρος της Φελίτσιας υπολογίσθηκε σε 53 χιλιόμετρα και η μάζα της σε 156 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Τότε η επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Φελίτσιας θα είναι περίπου 1,48 cm/sec² (663 φορές ασθενέστερη από την αντίστοιχη γήινη), ενώ η ταχύτητα διαφυγής 28 m/sec (101 χιλιόμετρα την ώρα). Ο φασματικός τύπος της Φελίτσιας είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της εκτιμήθηκε σε 0,091 από τον IRAS. Είναι άγνωστο αν η Φελίτσια περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της και με ποια περίοδο. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε περίπου 115 βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *JPL Small-Body Database*. 2000294.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

  


Αστεροειδείς| 293 Βραζιλία | 294 Φελίτσια | 295 Θηρεσία |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ηλιακό Σύστημα
* Πύλη:Αστρονομία
 |

 |
Ο **Κοκονίνο (Coconino)** είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,6. Ανακαλύφθηκε το 1982 από τον Αμερικανό αστρονόμο Έντουαρντ Μπόουελ, που παρατηρούσε από την `Αντερσον Μέσα (σταθμός του Αστεροσκοπείου Λόουελ), και πήρε το όνομά του από την Κομητεία Κοκονίνο της Αριζόνα, στης οποίας το έδαφος βρίσκεται ο σταθμός της `Αντερσον Μέσα.

Φυσικά χαρακτηριστικά
---------------------

Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά του Κοκονίνο είναι άγνωστα. Ο Κοκονίνο περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 4 ώρες 40 λεπτά και 53,0 δευτερόλεπτα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
--------------------------

* Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

  


Αστεροειδείς| 2938 Χόπι | 2939 Κοκονίνο | 2940 Βάκων |
Η **Λιλιπουτία (Lilliputia)** είναι ένας μικρός αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 14,1. Ανακαλύφθηκε το 1979 από τον Σοβιετικό αστρονόμο Νικολάι Τσερνίχ, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά της από το φανταστικό νησί που περιγράφεται από τον Τζόναθαν Σουίφτ στο έργο του *«Τα ταξίδια του Γκιούλιβερ»*.

Φυσικά χαρακτηριστικά
---------------------

Η μέση διάμετρος της Λιλιπουτίας εκτιμάται σε 9 χιλιόμετρα περίπου. Ο φασματικός τύπος της είναι **Cb**, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,0505 ± 0,015. Η Λιλιπουτία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 2,5 ως 4 ώρες περίπου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
--------------------------

* Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

  


Αστεροειδείς| 2951 Περεπαντίν | 2952 Λιλιπουτία | 2953 Βυσεσλαβία |
Τοποθεσία της Αψίδας του Διοκλητιανού.
Η **Νέα Αψίδα** ή Αψίδα του Διοκλητιανού, λατιν.: Arcus Novus, ήταν μία αρχαία αψίδα στη Ρώμη, που βρισκόταν στη *Via Lata* (τώρα Via del Corso), στη θέση της εκκλησίας της Σάντα Μαρία ιν Βία Λάτα.

Ιστορία
-------

Η αψίδα ήταν αφιερωμένη στον Διοκλητιανό είτε με την ευκαιρία της *δεκαετίας του* το 293 μ.Χ. ή του θριάμβου του, που εορτάστηκε με τον Μαξιμιανό το 303–304. Το όνομα Νέα Αψίδα πιθανότατα αναφέρεται σε σύγκριση με την προηγούμενη Αψίδα του Κλαυδίου στον ίδιο δρόμο.

Περιγραφή
---------

Η Νέα Αψίδα ήταν διακοσμημένο με ανάγλυφα επαναχρησιμοποιημένα (spolia) από τον μεγάλο βωμό της Ιουλιο-Κλαυδιανής περιόδου, πιθανότατα τον *Ara Pietatis*, ενώ οι βάσεις των κιόνων ήταν διακοσμημένες με εικόνες της Νίκης, βαρβάρων κρατουμένων και των Διοσκούρων, πιθανώς παρμένες από την πρόσοψη τού κοντινού ναού του Ηλίου του Αυρηλιανού. Η αψίδα καταστράφηκε το 1491 με εντολή του πάπα Ιννοκεντίου Η' κατά την ανοικοδόμηση της Σάντα Μαρία ιν Βία Λάτα. 

Θραύσματα των ανάγλυφων ανακαλύφθηκαν το 1523 και προστέθηκαν στη συλλογή ντελα Βάλλε, πριν αποκτηθούν από τον καρδινάλιο Φερδινάνδο των Μεδίκων το 1584, από τον οποίο οι βάσεις τοποθετήθηκαν στους κήπους Μπόμπολι του παλάτσο Πίτι-Μέντιτσι στη Φλωρεντία. Άλλα θραύσματα από την περίοδο των Αντωνίνων, που επαναχρησιμοποιήθηκαν από τον Διοκλητιανό, συμπεριλήφθηκαν στην πίσω πρόσοψη της έπαυλης Μέντιτσι του καρδιναλίου στη Ρώμη. Πιο πρόσφατα οι ανασκαφές που πραγματοποιήθηκαν το 1923-1933, ανακάλυψαν άλλα θραύσματα τώρα στο Τσεντράλε Μοντεμαρτίνι.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος ρωμαϊκών αψίδων θριάμβου

Bιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

Βιβλιογραφία
------------

1. 1 2 3  Richardson 1992.
Το **Νοκντούμουκ** ή **Νοκτούμουκ** (ζελέ από πράσινα φασόλια)(κορεάτικα녹두묵)  είναι ένα κορεάτικο ζελέ που φτιάχνεται από άμυλο πράσινου φασολιού. Λέγεται επίσης και Τσονγκπόμουκ (청포묵) που σημαίνει διαυγές αφρώδης ζελέ εξαιτίας του άσπρου του χρώματος. Συνήθως χρωματίζεται με γαρδένια και λέγεται **χουάνγκπόμουκ** που σημαίνει κίτρινο αφρώδης ζελέ. 

Σερβίρεται κρύο με ρύζι και αρωματίζεται με σάλτσα σόγιας και ξύδι. 

Το Νοκντούμουκ σερβίρετε συνήθως σε σημαντικές περιστάσεις όπως γάμοι και εορτασμοί. Επίσης το Νοκντούμουκ είναι το κύριο συστατικό ενός πιάτου που σερβίρονταν σου κορεάτες αυτοκράτορες και λέγονταν Τανγκπιόνγκτσάι. Το Τανγκπιόνγκτσάι αποτελείται από Νοκντούμουκ, διάφορα λαχανικά και τηγανιτό  μοσχαρίσιο κρέας και αρωματίζεται με σάλτσα σόγιας, ξύδι, ζάχαρη, αλάτι και σησαμέλαιο.

παραπομπές
----------

1. ↑  (Κορεατικά) Nokdumuk (녹두묵) Αρχειοθετήθηκε 2011-07-14 στο Wayback Machine. at Nate Korean-English Dictionary
2. ↑  «Wiktionary: 綠». Wikimedia.
3. ↑  «Wiktionary: 豆». Wikimedia.
4. ↑  «Wiktionary: 묵». Wikimedia.
5. ↑  (Κορεατικά) Nokdumuk (녹두묵) Αρχειοθετήθηκε 2008-09-27 στο Wayback Machine. at Doosan Encyclopedia
6. ↑  (Κορεατικά) Tangpyeongchae[*νεκρός σύνδεσμος*] at Doosan Encyclopedia

περαιτέρω ανάγνωση
------------------

* Muk: A Refreshing Taste to Whet the Appetite
Μετά τη βασιλεία του Βασιλείου Β', η οποία χαρακτηρίσθηκε από μεγάλες στρατιωτικές επιτυχίες και επέκταση της εδαφικής επικράτειας της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, διαμορφώθηκε μία πνευματική κίνηση κυρίως από νέους λογίους στην Κωνσταντινούπολη, η οποία επεδίωκε την οργάνωση της ανώτατης εκπαιδεύσεως. Αυτή η ομάδα των νέων λογίων, στην οποία διακρίνουμε τον Ιωάννη Ξιφιλίνο και τον Κωνσταντίνο (μετέπειτα Μιχαήλ) Ψελλό, προσέλκυσε τον ενδιαφέρον του αυτοκράτορα και της αυλής. Ακολούθησαν διαμάχες, εάν η οργάνωση της ανώτατης εκπαιδεύσεως θα λάμβανε τη μορφή Φιλοσοφικής Σχολής ή Νομικής Σχολής. Το 1045 μ.Χ. ,με Νεαρά του Βασιλέως, η οποία διασώζεται, ιδρύθηκε Νομική Σχολή, ενώ παράλληλα ιδρύθηκε και Φιλοσοφική Σχολή.

Η ανάγκη για νομικώς καταρτισμένους υπαλλήλους του Κράτους έγινε πλέον κατανοητή, λαμβανομένου υπ' όψη ότι μέχρι τότε οι νέοι προσλάμβαναν νομική παιδεία εργαζόμενοι κοντά σε νομομαθείς, δικηγόρους ή συμβολαιογράφους, οι οποίοι δεν είχαν πάντοτε τη δέουσα επιστημονική καλλιέργεια. Το Νομικόν Λύκειον, που ιδρύθηκε κατά τη βασιλεία του Κωνσταντίνου Θ' του Μονομάχου, αποσκοπούσε στην ικανοποίηση της ανάγκης αυτής και η διεύθυνσή του ανατέθηκε στον Ιωάννη Ξιφιλίνο, ο οποίος ήταν σύγχρονος και φίλος του Ψελλού. Η φοίτηση στη Νομική Σχολή ήταν δωρεάν, ενώ οι αποδοχές των καθηγητών ήταν υψηλές. Πρόσβαση στη Νομική Σχολή είχαν οι πάντες, ανεξαρτήτως κοινωνικής και οικονομικής καταστάσεως, υπό την προϋπόθεση ότι είχαν την απαιτούμενη μορφωτική υποδομή. Σύμφωνα με την ιδρυτική της Νεαρά, η Νομική Σχολή απέβλεπε στη νομική κατάρτιση κρατικών υπαλλήλων που θα γνώριζαν επαρκώς και θα ερμήνευαν καταλλήλως τους νόμους του Κράτους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Σάθα, *Bibliotheca graeca medii aevi*, V, 508.
2. ↑  Α. Βασίλιεφ, *Ιστορία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας*, τ. Α', εκδόσεις Πελεκάνος, 2006, σελ. 454-455.
Ο **Νικόλαος Κούρσουλας** ήταν Έλληνας λόγιος του 17ου αιώνα.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στη Ζάκυνθο από γονείς ευπατρίδες που είχαν μεταναστεύσει από το ομώνυμο Δαλματικό νησί. Πήγε σχολείο στην πατρίδα του και μετά τον έστειλαν οι γονείς του στην Ιταλία, όπου έγινε τρόφιμος του σπουδαστηρίου του Αγίου Αθανασίου στη Ρώμη. Σπούδασε φιλοσοφία και θεολογία και αναγορεύτηκε διδάκτωρ της θεολογίας και της φιλολογίας το 1625. 

Μετά από τη Ρώμη ήλθε στην Πάντοβα για να σπουδάσει και νομικά. Επέστρεψε στη Ζάκυνθο και έγινε μοναχός στο μοναστήρι των Στροφάδων. Χειροτονήθηκε ιερέας στην Κεφαλλονιά και ο τότε αρχιεπίσκοπος Μεταξάς τον διόρισε αρχιερατικό επίτροπο στη Ζάκυνθο το 1630. Ένα χρόνο αργότερα το αξίωμά του καταργήθηκε, και ο Κουρσούλας αναγκάστηκε να αποδημήσει στην Αλεξάνδρεια. Επέστρεψε στην πατρίδα του, όπου και επιδόθηκε στη μελέτη και συγγραφή θεολογικών πραγματιών. Το έτος 1646 ο Κούρσουλας έθεσε υποψηφιότητα διαδοχής του αποθανόντως Νικόδημου Μεταξά και καταψηφίστηκε παίρνοντας δώδεκα ψήφους υπέρ και 198 ψήφους κατά. Αποσύρθηκε στον Άθωνα και έζησε μοναχικά μέχρι τον θάνατό του το έτος 1652.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  διάφοροι συγγραφείς: «Encyclopedia of Renaissance Philosophy» Springer Nature. 2019. 1200-1. Ανακτήθηκε στις 14  Μαΐου 2021.

Πηγές
-----

* Κωνσταντίνος Σάθας (1868). *Νεοελληνική Φιλολογία: Βιογραφία των εν τοις γράμμασι διαλαμψάντων Ελλήνων, από της καταλύσεως της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας μέχρι της Ελληνικής εθνεγερσίας (1453-1821)*. Αθήνα: Τυπογραφείο των τέκνων Ανδρέου Κορομηλά. Ανακτήθηκε στις 15 Οκτωβρίου 2009.
Ο **Νικόλαος Λαμπρινάκος** (1899-1975), του Γεωργίου, ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής Λακωνίας από το 1956 ως το 1964.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στις Κροκεές Λακωνίας το 1899 και σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Στην Αθήνα ξεκίνησε την ενασχόλησή του με τα κοινά. Εξελέγη δημοτικός σύμβουλος Αθηνών, υπηρετώντας από το 1932 ως το 1938. Υπηρέτησε επίσης στο Αδελφάτο του νοσοκομείου του Δήμου. Στη συνέχεια, το 1946, ήταν υποψήφιος βουλευτής με το Δημοκρατικόν Σοσιαλιστικόν Κόμμα, το οποίο μετείχε στο συνδυασμό στην Εθνική Πολιτική Ένωση, αλλά δεν πέτυχε να εκλεγεί αν και συγκέντρωσε στην Β΄ Αθηνών 5.032 ψήφους. Εν συνεχεία πολιτεύτηκε ξανά ανεπιτυχώς στην εκλογική περιφέρεια Λακωνίας με το Κόμμα Γεωργίου Παπανδρέου το 1950 και με το Κόμμα Φιλελευθέρων το 1951 και στην εκλογική περιφέρεια Λακεδαίμονος το 1952 με το συνδυασμό Ένωσις Κομμάτων Ε.Π.Ε.Κ.-Φιλελευθέρων.

Εξελέγη βουλευτής Λακωνίας το 1956 με την ΕΡΕ και επανεξελέγη το 1958, το 1961 και το 1963.

Απεβίωσε στο Πόρτο Χέλι και κηδεύτηκε στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών στις 24 Ιουλίου 1975. Στην κηδεία του παρευρέθη εκ μέρος της κυβέρνησης ο Γιάννης Κοντοβράκης. Γιος του ήταν ο μετέπειτα νομάρχης, Γεώργιος Ν. Λαμπρινάκος.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Μητρώο Γερουσιαστών και Βουλευτών 1929-1974 Βουλή των Ελλήνων, Εθνικό Τυπογραφείο, 1977 (σελ. 75, αρ. 578).(pdf)
2. 1 2  "Εκηδεύθη ο τ. βουλευτής Ν. Λαμπρινάκος", εφ. Η Βραδυνή, φύλλο 26ης Ιουλίου 1975.
3. ↑  Νικόλαος Λαμπρινάκος Αρχειοθετήθηκε 2021-02-27 στο Wayback Machine. Βιογραφικό Λεξικό Ελλήνων Βουλευτών 1946-1956, ανακτήθηκε στις 9 Νοεμβρίου 2020.
Ο **Νικόλαος Κούλας** (1860 - 16 Δεκεμβρίου 1937) ήταν Πρόεδρος της Κοινότητας Κατερίνης από το 1927 ως το 1928.

Βιογραφία
---------

Στα τέλη του 1925 ήταν υποψήφιος πρόεδρος στις πρώτες εκλογές για πρόεδρο της Κοινότητας Κατερίνης, όπου ηττήθηκε από τον Κωνσταντίνο Κουρκουμπέτη, καθώς ο τελευταίος συγκέντρωσε 8 ψήφους έναντι 7 για τον Κούλα, ο οποίος εξελέγη μέλος του Κοινοτικού Συμβουλίου. Επί προεδρίας του έγιναν σημαντικές προσπάθειες για την υδροδότηση της Κατερίνης από τις πηγές της Βρυάζας (από τα Πιέρια Όρη. Το σχετικό έργο ολοκληρώθηκε όταν η Κατερίνη ξεναέγινε Δήμος, μετά το 1929, και οδήγησε στην επίλυση του προβλήματος της λειψυδρίας στην πόλη.
Έπειτα από διαταγή του Νομάρχη Θεσσαλονίκης διεξήχθησαν νέες εκλογές στις 30 Μαρτίου 1927 και ο Κούλας εξελέγη πρόεδρος με 9 ψήφους έναντι 6 για τον Ι. Κοντοφάκα. Στις επόμενες εκλογές, που έγιναν τον Αύγουστο του 1928, ο Κούλας απέτυχε να επανεκλεγεί και πρόεδρος εξελέγη ο Αναστάσιος Τασιούλας.
Ο Νικόλαος Κούλας προσχώρησε στο Προοδευτικόν Κόμμα και μετέσχε στο συνέδριό του, το 1932. Πέθανε σε ηλικία 77 ετών το 1937.
Γιος του ήταν ο δικηγόρος Αθανάσιος Ν. Κούλας (1916 - 1981).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Κοινοτάρχες Κατερίνης Αρχειοθετήθηκε 2014-06-27 στο Wayback Machine. στον δικτυακό τόπο του Δήμου Κατερίνης, ανάκτηση 3-8-2014.
2. 1 2  Καζταρίδης Ιωάννης (2006). *Κατερίνη: από τη μικρή κώμη στην πολύτροπη πόλη*. εκδ. Μάτι. σελ. 106-107. ISBN 960-8042-72-0.
3. ↑  εφ. Μακεδονία, φύλλο 23-10-1932, σελ.1
\* *Αυτό το άρθρο αναφέρεται στο νησί Νέανδρος. Για το ομώνυμο πρόσωπο της μυθολογίας, δείτε Νέανδρος (μυθολογία).*
Το νησάκι όπως φαίνεται από τα δυτικά
Η **Νέανδρος** ή **Νιάνδρος** (τουρκ. *Tavşan Adası*) είναι ένα από τα ακατοίκητα βραχονήσια του συμπλέγματος των Πριγκηπονήσων της Προποντίδας. Έχει έκταση μόλις 10 στρέμματα. Βρίσκεται νοτιοδυτικά της Πριγκήπου και είναι η πιο απομακρυσμένη από όλα.

Ονομασία
--------

Κατά τη βυζαντινή εποχή ονομαζόταν *"`Ιατρος"* ή *"`Υατρος"*.

Ο Σκαρλάτος Βυζάντιος την αναφέρει με το σημερινό όνομα: *Νειάνδρο* ή *Νέανδρο*, ενώ οι Τούρκοι την αποκάλεσαν «Tavşayli», δηλαδή «Λαγούσα», από το πλήθος των αγριοκούνελων που έφεραν οι Φράγκοι στο νησί, ώστε να αποτελούν τροφή και κυνηγετικό στόχο. Το τουρκικό όνομα παρέμεινε, αν και τα κουνέλια έχουν εξαφανιστεί από τη Νέανδρο εδώ και μισό αιώνα.

Στους αγγλικούς ναυτικούς χάρτες σημειώνεται ως *Balikşi adasi*, δηλαδή *«Νησί των ψαράδων»*, επειδή τα νερά του αποτελούσαν και αποτελούν πλούσιο ψαρότοπο. Οι ψαράδες το αποκαλούσαν και *«Νησί της Φώκιας»* από τις θαλάσσιες φώκιες που έμεναν στις θαλασσοσπηλιές του και *«Νησί του Αράπη»*, θεωρώντάς το στοιχειωμένο.

Ιστορικές αναφορές
------------------

Αν και η Νέανδρος είναι μικρή και έρημη, εντούτοις υπάρχουν κάποιες λιγοστές ιστορικές αναφορές σε αυτή από τα βυζαντινά χρόνια.

Τον 9ο αιώνα στην *Ύατρο* είχε ιδρύσει μονή ο Άγιος Ιγνάτιος, όπως σημειώνουν οι βυζαντινοί συγγραφείς Νικήτας Παφλαγών και Ιωάννης Ζωναράς. Η μονή επέζησε ως το 1158 τουλάχιστον, οπότε αναφέρεται σε χρυσόβουλλο του αυτοκράτορα Μανουήλ Α΄ Κομνηνού.

Τα ερείπια της μονής αυτής υπάρχουν ακόμα πάνω στο νησάκι. Οικοδομικό υλικό από αυτά έχει χρησιμοποιηθεί για τα ντάμια των ψαράδων που έβρισκαν καταφύγιο στο νησί. Στα υπάρχοντα ερείπια διακρίνεται ένα υπόγειο κτίσμα, καμαροσκεπές, μάλλον στέρνα, αφού είναι επιχρισμένο με κορασάνι. Οι ψαράδες το αποκαλούσαν *«Σπηλιά του Αη Γιάννη».* Προφανώς, η προφορική παράδοση διέσωσε το όνομα του αγίου στον οποίο ήταν αφιερωμένη η μονή, για την οποία δεν υπάρχουν γραπτές μαρτυρίες.

Σε παλιότερες εποχές, που ο ελληνισμός ήταν πολυάριθμος, κάθε χρόνο στα τέλη Αυγούστου πλήθος προσκυνητών — ιερείς, νέοι, γέροι, παιδιά — έρχονταν με καΐκια και λειτουργούσαν τον Αη-Γιάννη τον Αποκεφαλιστή, πάνω στα χαλάσματα. Έκαναν λιτανεία και αγιασμό, για να είναι πλούσιες οι ψαριές τους. Θεωρούσαν πως έτσι ξόρκιζαν τα τελώνια και τα στοιχειά που πίστευαν ότι κατοικούσαν στο νησί.

Πηγές
-----

* Ακύλα Μήλλα: *«Πριγκηπόνησα»*, εκδ. «ΤΑ ΝΕΑ», 2008.

Παραπομπές
----------

1. ↑

|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Πριγκηπόννησα |
| --- |
|  |
| Κύρια νησιά | 
* Πρίγκηπος (*Büyükada*)
* Χάλκη (*Heybeliada*)
* Αντιγόνη (*Burgazada*)
* Πρώτη (*Kınalıada*)
 |
|  |
| Δευτερεύοντα νησιά | 
* Πίτα (*Kasikada*)
* Αντιρόβυθος (*Sedefada*)
* Πλάτη (*Yassıada*)
* Οξειά (*Sivriada*)
* Νέανδρος (*Tavşanada*)
 |

 |
Συντεταγμένες: 59°48′27″N 30°36′15″E﻿ / ﻿59.8075°N 30.6042°E﻿ / 59.8075; 30.6042

Ο **Νιβά** (*ρωσ.* Нева́) είναι ποταμός της Περιφέρειας Λενινγκράντ στην ΒΔ Ρωσία. Πηγή του Νιβά είναι η λίμνη Λάντογκα, στο σημείο που βρίσκεται η πόλη Σλισελμπούργκ. Εκβάλλει στον κόλπο της Φινλανδίας (ανατολική Βαλτική Θάλασσα) σχηματίζοντας δέλτα, πάνω στο οποίο είναι κτισμένη η Αγία Πετρούπολη.

Εικόνα από τις όχθες του Νιβά στην Αγία Πετρούπολη
Μολονότι το μήκος του είναι μικρό (μόλις 74 χμ), έχει την τρίτη μεγαλύτερη απορροή υδάτων στην Ευρώπη μετά τον Βόλγα και τον Δούναβη, χύνοντας στη θάλασσα σχεδόν 10.000.000 κυβικά μέτρα ανά ώρα. Αυτό οφείλεται εν μέρει στο μεγάλο πλάτος του: 500 μ. κατά μέσο όρο, πάνω από χιλιόμετρο στα πλατύτερα σημεία του.

Ο Νιβά είναι πλωτός, γεγονός που του έδωσε στρατηγική σημασία από τα μεσαιωνικά κιόλας χρόνια ως πέρασμα από τη Βαλτική στη Λάντογκα. Ο ποταμός και η γύρω περιοχή (Βοντ, Ίνγκρια και σήμερα Λενινγκράντ) έγινε κατά καιρούς μήλον της έριδος ανάμεσα σε Βαράγγους, Σουηδούς, Φίννους και Ρώσους. Στο παρελθόν υπήρξε τμήμα της Εμπορικής Οδού Βαράγγων - Ελλήνων, ενώ ακόμα και σήμερα είναι τμήμα δύο ποτάμιων διαδρομών: Λευκή Θάλασσα - Βαλτική, που έχει σχεδόν εγκαταλειφθεί, και Μόσχα - Αγ. Πετρούπολη, στην οποία εκτελούνται εμπορικά αλλά και τουριστικά δρομολόγια με ποταμόπλοιο.

Δείτε επίσης
------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ρωσία | Πύλη Ρωσία |

* Ο αστεροειδής 1603 Νιβά ονομάστηκε από τον ποταμό.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **Νιβά**  |

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Νέβας** |


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 237015439
* GND: 4669196-0
* NKC: ge632003

 |

 |

Παραπομπές
----------

1. ↑  Dmitriy Rikhter: «Нева» (Ρωσικά)
Η **Ναυμαχία της Αμοργού** έλαβε χώρα το 1312 μεταξύ των στόλων των Ιωαννιτών Ιπποτών και του Τουρκικού εμιράτου του Μεντεσέ. Η μάχη ήταν μια νίκη του Ιωαννιτών, αλλά και οι δύο πλευρές υπέστησαν μεγάλες απώλειες.

Ιστορικό
--------

Μετά την κατάκτηση της Ρόδου, την οποία έκαναν βάση των επιχειρήσεων τους, οι Ιωαννίτες Ιππότες (ή Ιππότες του Νοσοκομείου, chevaliers Hospitaliers) ανέλαβαν γρήγορα στρατιωτική δράση στα νερά του Αιγαίου Πελάγους. Οι στόχοι τους δεν ήταν μόνο Τουρκικά πλοία, αλλά και ένα Γενουατικό σκάφος, που πραγματοποιούσε εμπόριο με την Αίγυπτο των Μαμελούκων, αψηφώντας το εμπάργκο τέτοιων δραστηριοτήτων από τον πάπα, παρόλο που οι Γενουάτες είχαν βοηθήσει τους Νωαννίτες στην κατάληψη της Ρόδου. Όταν οι Γενουάτες έστειλαν απεσταλμένο στη Ρόδο για να απαιτήσουν την απελευθέρωση των πλοίων το 1311, οι Ιππότες αρνήθηκαν. Σε αντίποινα, οι Γενουάτες έδωσαν 50.000 χρυσά φλωρίνια στον Μεσούντ, εμίρη του Μεντεσέ, για να επιτεθεί στους Ιωαννίτες.

Μάχη
----

Ο Μεσούντ συνέλαβε αρκετούς Ροδίους εμπόρους στην ηπειρωτική χώρα και οι Γενουάτες και οι Τουρκικές γαλέρες άρχισαν να επιτίθενται στο ναυτικό των Ιπποτών.  Ωστόσο το 1312 ο στόλος των Ιωαννιτών κατάφερε να αναχαιτίσει τον στόλο του εμίρη του Mεντεσέ στο νησί της Αμοργού. Αφού αποβιβάστηκαν οι Τούρκοι στο νησί, οι Ιππότες έκαψαν και τα 23 Τουρκικά πλοία και προχώρησαν σε επίθεση κατά των Τούρκων. Σύμφωνα με ένα χρονικό του 15ου αι. περισσότεροι από 800 Τούρκοι σκοτώθηκαν, αλλά και οι Ιωαννίτες είχαν μεγάλες απώλειες, με 57 Ιππότες και 300 πεζούς νεκρούς. Όμως μία σύγχρονη επιστολή ενός πρέσβη της Αραγονίας στη Σύνοδο της Βιέννης, αναφέρει 1.500 Τούρκους και 75 Ιππότες να έχουν σκοτωθεί.   Στον απόηχο της μάχης, οι Ιωαννίτες κατέλαβαν την Κω και τα κάστρα στην ηπειρωτική χώρα, πιθανώς την ακτή του Mεντεσέ.

Δείτε επίσης
------------

* Ναυμαχία της Χίου (1319)

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. 1 2  Luttrell 1975.
2. ↑  Carr 2013.
3. 1 2 3  Luttrell 1975, σελ. 287.
4. 1 2  Carr 2013, σελ. 168.

Πηγές
-----

* Carr, Mike (2013). «The Hospitallers of Rhodes and their Alliances against the Turks». Στο: Buttigieg, Emanuel. *Islands and Military Orders, c.1291–c.1798*. Farnham: Ashgate. σελίδες 167–176. ISBN 978-1-472-40990-4.
* Luttrell, Anthony (1975). "The Hospitallers at Rhodes, 1306–1421". In Setton, Kenneth M.; Hazard, Harry W. (eds.). A History of the Crusades, Volume III: The Fourteenth and Fifteenth Centuries. Madison and London: University of Wisconsin Press. pp. 278–313. ISBN 0-299-06670-3.
Ο **Νόρμαν Γουόρκερ** (*Norman Worker*, Κεντ, Αγγλία, 1927 – Bromley, 5 Φεβρουαρίου 2005) ήταν Βρετανός συγγραφέας και δημιουργός κόμικς, γνωστός για τη συνεισφορά του στη σειρά του Λι Φολκ, Φάντομ.

Ο Γουόρκερ σε ηλικία μόλις 17 ετών πήρε μέρος στον Β’ Π.Π.. Μεταπολεμικά, απασχολήθηκε στην οικογενειακή επιχείρηση κατασκευής επίπλων. Μετά την πτώχευση της τελευταίας, ο Νόρμαν στράφηκε στις εικονογραφημένες εκδόσεις, ύστερα από παρότρυνση του εξαδέλφου του, Πίτερ Ο’ Ντόνελ (1920 – 2010) , που είχε δημιουργήσει τη σειρά Μόντεστι Μπλέιζ και του πρότεινε να γίνει σεναριογράφος. Τότε ο Γουόρκερ απευθύνθηκε στη Σουηδική εκδοτική εταιρεία Semic, για λογαριασμό της οποίας συνέγραψε ιστορίες των ηρώων The Saint και Μπούφαλο Μπιλ. Στην ίδια εταιρεία ξεκίνησε την ενασχόλησή του με τη σειρά The Phantom, αρχικά με το ψευδώνυμο «J. Bull». Σταδιακά κατέστη ο πλέον δημοφιλής συγγραφέας της Σουηδικής έκδοσης της συγκεκριμένης σειράς, δημιουργώντας για αυτήν, 127 διαφορετικά σενάρια, έως τη συνταξιοδότησή του, το 2004. Ήταν εκείνος που καθιέρωσε τη διαχρονικότητα του ήρωά του ανά τους αιώνες, καθώς λάτρευε την ιστορία. Επιπλέον, ο Νόρμαν συνέγραψε ιστορίες του χαρακτήρα Powerman (Νιγηριανός ύπερ-ήρωας), για την εταιρεία Bardon Press Features.

Πηγή
----

* Comic Vine: Norman Worker

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Γαλλικά) *BD Gest'*. 26766. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  Ο Νόρμαν Γουόρκερ στη βάση δεδομένων κόμικς

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 9518152502910710800003
* LCCN: no2018052751

 |

 |
Η **Άρτεμις (Artemis)** είναι ένας μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,57. Ανακαλύφθηκε το 1868 από τον Αμερικανό αστρονόμο Τζέιμς Κρεγκ Γουάτσον, που παρατηρούσε από το Ανν Άρμπορ του Μίσιγκαν, και πήρε το όνομά της από τη θεά του κυνηγιού και των δασών της ελληνικής μυθολογίας. Αρκετές επιπροσθήσεις αστέρων από την Άρτεμι έχουν αναφερθεί.

Φυσικά χαρακτηριστικά
---------------------

Η μέση διάμετρος της Αρτέμιδος υπολογίσθηκε σε 119,1 χλμ. ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 1,8 τετράκις εκατομμύριο τόνους. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Αρτέμιδος εκτιμάται σε 3,33 cm/sec², ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 63,0 m/sec.

Ο φασματικός τύπος της Αρτέμιδος είναι **C** (ανθρακούχος). Το ακριβές άλβεδό της είναι άγνωστο, ενώ η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 92 βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.

Η Άρτεμις περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 37 ώρες και 9 λεπτά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *JPL Small-Body Database*. 2000105.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

  


Αστεροειδείς| 104 Κλυμένη | 105 Άρτεμις | 106 Διώνη |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ηλιακό Σύστημα
* Πύλη:Αστρονομία
 |

 |
Ο **Ντέιβιντ Τζόναθαν Χίλι** (*David Jonathan Healy* , γεννήθηκε 5 Αυγούστου 1979) είναι Βορειοϊρλανδός πρώην επαγγελματίας ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής ποδοσφαίρου. Έκανε επιτυχημένη καριέρα ως παίκτης σε βρετανικές ομάδες, είναι πρώτος σκόρερ όλων των εποχών της Εθνικής Βόρειας Ιρλανδίας με 36 γκολ.

Καριέρα
-------

Ξεκίνησε την καριέρα του ως παίκτης στην ομάδα νέων της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ το 1995, έγινε επαγγελματίας το 1999, αλλά υπέγραψε στην Πρέστον Νορθ Εντ δύο χρόνια αργότερα μετά από ένα σύντομο δανεισμό. Πέρασε τρία χρόνια με την Πρέστον, διατηρώντας ικανοποιητική αναλογία γκολ προς αγώνες, πριν μεταγραφεί στη Λιντς Γιουνάιτεντ το 2004. Μετά από τρία χρόνια μετακόμισε στη Φούλαμ για μια σεζόν, προτού εγκατασταθεί στη Σάντερλαντ το 2008. Μετακόμισε βόρεια στη Σκωτία για να παίξει στη Ρέιντζερς Γλασκώβης τον Ιανουάριο του 2011. Βοήθησε τον σύλλογο να κατακτήσει το τίτλο του πρωταθλήματος το 2010–11 και έπαιξε επίσης στον τελικό του Λιγκ Καπ το 2011 κατακτώντας το δεύτερο και τελευταίο τίτλο της καριέρας του, πριν φύγει στο τέλος της σεζόν 2011–12. Επέλεξε να αποσυρθεί τον Νοέμβριο του 2013 καθώς δεν κατάφερε να βρει σύλλογο για να συνεχίσει την σταδιοδρομία του. 

Πριν εκπροσωπήσει τη χώρα του σε επίπεδο ανδρών, έπαιξε τόσο για την ομάδα κάτω των 21 όσο και για την ομάδα Β. Στην προκριματική φάση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 2008 σημείωσε συνολικά 13 γκολ (σε 12 αγώνες), επίδοση ρεκόρ την εποχή εκείνη που τώρα μοιράζεται με το Ρόμπερτ Λεβαντόφσκι.

Ξεκίνησε τη προπονητική του καριέρα με τη Λίνφιλντ τον Οκτώβριο του 2015 και οδήγησε το σύλλογο σε τρεις τίτλους το 2016–17.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος κορυφαίων διεθνών σκόρερ ποδοσφαίρου ανδρών ανά χώρα

Παραπομπές
----------

1. ↑  «David Healy - Goals in International Matches». Ανακτήθηκε στις 28 Δεκεμβρίου 2021.
2. ↑  «Northern Ireland - Record International Players». Ανακτήθηκε στις 28 Δεκεμβρίου 2021.
3. ↑  «Healy, David». Ανακτήθηκε στις 28 Δεκεμβρίου 2021.
4. ↑  «Record goal-scorer David Healy was one of Northern Ireland greats». Ανακτήθηκε στις 28 Δεκεμβρίου 2021.
5. ↑  «David Healy: trainer». Ανακτήθηκε στις 28 Δεκεμβρίου 2021.
**31 Ευφροσύνη** |  |
| Ανακάλυψη |
| Ανακαλύφθηκε από | Τζέιμς Φέργκιουσον |
| Ανακαλύφθηκε στις | 1 Σεπτεμβρίου 1854 |
| Χαρακτηριστικά τροχιάς |
| Αφήλιο |  577.571.000 km  (3,861 AU) |
| Περιήλιο |  364.755.000 km  (2,438 AU) |
| Ημιάξονας τροχιάς |  471.163.000 km  (3,150 AU) |
| Εκκεντρότητα |  0,226 |
| Περίοδος περιφοράς |  2.041,585 ημέρες  (5,59 χρόνια) |
| Μέση Ταχύτητα Τροχιάς |  16,57 km/sec  |
| Κλίση |  26,316° ως προς την Εκλειπτική |
| Μήκος του ανερχόμενου σημείου |  31,238°  |
| Όρισμα του περιηλίου |  61,996°  |
| Φυσικά Χαρακτηριστικά |
| Ακτίνα |  128 km  |
| Μάζα |  6,2 ×1018 kg |
| Μέση πυκνότητα |  0,71 ± 0,16 g/cm3 |
| Επιφανειακή Βαρύτητα στον Ισημερινό |  ~0,0679 m/s2 |
| Ταχύτητα Διαφυγής |  ~0,1319 km/sec |
| Αστρονομική περίοδος περιστροφής |  0,2305 ημέρες  (5,531 h)  |
| Λευκαύγεια |  0,0543  |
| Φασματικός τύπος |  C  |
| Φαινόμενο μέγεθος |  10,16 ως 13,61  |
| Απόλυτο μέγεθος |  6,74  |
| Θερμοκρασία | 

| ελάχ. | μέση | μεγ. |
| --- | --- | --- |
|  |  ~159 K |  |

 |

Η **Ευφροσύνη** (αγγλικά: *Euphrosyne*) είναι ο αστεροειδής (μικρός πλανήτης) με αύξοντα αριθμό ανακαλύψεως 31. Ανακαλύφθηκε την 1 Σεπτεμβρίου 1854 από τον Τζέιμς Φέργκιουσον, που παρατηρούσε από τις ΗΠΑ (η πρώτη ανακάλυψη αστεροειδούς από την Αμερική). Η Ευφροσύνη έχει απόλυτο μέγεθος (όπως αυτό ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 6,74 και φαινόμενο μέγεθος που κυμαίνεται από 10,16 ως 13,61. Πήρε το όνομά της από τη μία εκ των Χαρίτων στην αρχαία ελληνική μυθολογία.

Η Ευφροσύνη περιφέρεται περί τον Ήλιο σε μέση απόσταση (μεγάλος ημιάξονας της τροχιάς της) 3,149 αστρονομικών μονάδων ή 471,16 εκατομμυρίων χιλιομέτρων. Η απόσταση από τον Ήλιο όμως κυμαίνεται σημαντικά, από 364,75 ως 577,57 εκατομμύρια χλμ. καθώς η εκκεντρότητα της τροχιάς της Ευφροσύνης είναι αρκετά μεγάλη, e = 0,226. Μία περιφορά της Ευφροσύνης περί τον Ήλιο συμπληρώνεται σε 2041,6 γήινες ημέρες ή 5,59 γήινα έτη. Η κλίση της τροχιάς της Ευφροσύνης ως προς την εκλειπτική είναι επίσης σημαντική, 26,32 μοίρες.

Η μέση διάμετρος της Ευφροσύνης είναι 255,9 χλμ. πράγμα που την καθιστά έναν από τους μεγαλύτερους αστεροειδείς της Κύριας Ζώνης, και η μάζα της 17 τετράκις εκατομμύρια τόνοι. Η Ευφροσύνη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 5 ώρες και 32 λεπτά.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Προσομοίωση τροχιάς (Java Applet) / Εφημερίδα

  


Αστεροειδείς| 30 Ουρανία | 31 Ευφροσύνη | 32 Πομόνα |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ηλιακό Σύστημα
* Πύλη:Αστρονομία
 |

 |
Ο **Ντέιβιντ Τ. Φρέντλι** (αγγλικά: *David T. Friendly*, 1 Μαΐου 1956 -) είναι Αμερικανός παραγωγός, κυρίως, του κινηματογράφου. Περισσότερο γνωστός είναι ως συμπαραγωγός της αμερικανικής ταινίας *Little Miss Sunshine*, μέσω της οποίας έλαβε και υποψηφιότητα για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, καθώς και BAFTA Καλύτερης Ταινίας. Πέρα από την προαναφερθείσα ταινίας, έχει συμμετάσχει στην παραγωγή, μεταξύ άλλων, και στα *Big Momma's House 2* (2006), *Meet Dave* (2008) και *Big Mommas: Like Father, Like Son* (2011).

Η σταδιοδρομία του ξεκίνησε στον κλάδο της δημοσιογραφίας, γράφοντας στο *Newsweek*, το 1978. Το 1985, μετακινήθηκε στους *Los Angeles Times*, όπου έγραφε για την κινηματογραφική βιομηχανία. Το 1987, οι ιδρυτές της Imagine Entertainment, τον προσέγγισαν και έπεισαν να γίνει αντιπρόεδρος της εταιρείας στο κινηματογραφικό τμήμα της. Το 1994, έγινε πρόεδρος της εταιρείας Davis Entertainment. Κατόπιν, άνοιξε τη δική του εταιρεία, ονόματι *Friendly Productions*, με πρώτη παραγωγή να είναι το *Here on Earth* (2000). Ο Φρέντλι είναι νυμφευμένος με τη γνωστή μοντέρ, Πρισίλια Νεντ-Φρέντλι. Είναι, επίσης, γιος του Φρεντ Γ. Φρέντλι, ο οποίος ήταν πρόεδρος στις ειδήσεις του CBS, από το 1964 έως το 1966.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Fleming, Michael (24 Σεπτεμβρίου 2004). «Fox, Friendly ink production pact». *Variety*. Ανακτήθηκε στις 8 Αυγούστου 2008.
2. ↑  Gardner, Chris (20 Νοεμβρίου 2005). «Hopper flows to Deep River». *Variety*. Ανακτήθηκε στις 8 Αυγούστου 2008.
3. 1 2 3  «Board of Directors: David Friendly – Advisory Board». US-Ireland Alliance. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις Οκτωβρίου 7, 2007. Ανακτήθηκε στις Αυγούστου 8, 2008.
4. 1 2  Haggerty, Ryan (7 Δεκεμβρίου 2007). «The Producer». Northwestern University. Ανακτήθηκε στις 8 Αυγούστου 2008.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ντέιβιντ Τ. Φρέντλι στην IMDb
* Profile of David T. Friendly by *Northwestern Magazine*

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Κινηματογράφος
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 87054378
* LCCN: no2004084525
* ISNI: 0000 0000 6040 1720
* BNE: XX1290769

 |

 |
Ο **Χέρσελ (Herschel)** είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,25. Ανακαλύφθηκε το 1960 από τον Γερμανό αστρονόμο Γ. Σούμπαρτ, που παρατηρούσε από το Ζόνεμπεργκ και πήρε το όνομά του προς τιμή του γερμανικής καταγωγής Βρετανού αστρονόμου Ουίλιαμ Χέρσελ.

Η μεγάλη εκκεντρότητα του Χέρσελ έχει ως αποτέλεσμα κοντά στο περιήλιό του να βρίσκεται έξω από τα εσώτατα όρια της Κύριας Ζώνης και να εγγίζει την τροχιά του πλανήτη Άρη. Η πιθανότητα συγκρούσεως των δύο σωμάτων εκτιμάται σε 18% στο ένα δισεκατομμύριο περιφορές του Χέρσελ (3,67 δισεκατομμύρια χρόνια).

Φυσικά χαρακτηριστικά
---------------------

Ο φασματικός τύπος του Χέρσελ είναι **S** (λιθώδης). Ο Χέρσελ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 130 ± 3 ώρες, μια περίοδος από τις μεγαλύτερες για αστεροειδή της Κύριας Ζώνης. Ανάλυση της καμπύλης φωτός του φαίνεται να υποδεικνύει ότι η περιστροφή γίνεται γύρω από ένα μη κύριο άξονα. Το φαινόμενο μέγεθος του Χέρσελ αυξομειώνεται κατά 1,16 ± 0,05 σε μία πλήρη περιστροφή.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

Αστεροειδείς| 1999 Χιραγιάμα | 2000 Χέρσελ | 2001 Αϊνστάιν |
**2002 GB32** | Ανακάλυψη |
| --- |
| Ανακαλύφθηκε από |  M. W. Buie  |
| Ανακαλύφθηκε στις | 7 Απριλίου 2002 |
| Χαρακτηριστικά τροχιάς |
| Αφήλιο |  376,53 AU |
| Περιήλιο |  35,33 AU |
| Ημιάξονας τροχιάς |  209,93 AU |
| Εκκεντρότητα |  0,828 |
| Περίοδος περιφοράς |  2955 χρόνια |
| Κλίση |  14,207° ως προς την Εκλειπτική |
| Μήκος του ανερχόμενου σημείου |  177,08°  |
| Όρισμα του περιηλίου |  37,17°  |
| Φυσικά Χαρακτηριστικά |
|  Διάμετρος  |  127 km  |
| Απόλυτο μέγεθος | 7,7 |
|

Το **2002 GB32** είναι ένα αντικείμενο διασκορπισμένου δίσκου, με διάμετρο που υπολογίζεται σε περίπου 130 χιλιόμετρα.

Τροχιακά χαρακτηριστικά
-----------------------

Έχει πολύ ελλειπτική τροχιά, με αφήλιο στις 375 ΑΜ και ημιάξονα τροχιάς 210 ΑΜ, ένα από τους μεγαλύτερους γνωστούς για αντικείμενα του Ηλιακού Συστήματος. Είναι πιθανό το 2002 GB32 να βρίσκεται σε τροχιακή αντήχηση 1:18 με τον Ποσειδώνα, δηλαδή για κάθε περιφορά του 2002 GB32, ο Ποσειδώνας πραγματοποιεί 18. Επίσης, το 2002 GB32 έχει παρατηρηθεί ότι έχει παρόμοια τροχιακά χαρακτηριστικά με το 2001 FP185 γεγονός το οποίο μπορεί να υποδηλώνει την ύπαρξη ενός ακόμη πλανήτη ο οποίος δεν έχει ακόμη παρατηρηθεί και με τον οποίο τα δύο αντικείμενα βρίσκονται σε τροχιακή αντήχηση.

Το 2002 GB32 προς το παρόν (Ιούνιος 2014) βρίσκεται 35,34 ΑΜ από τον Ήλιο, κοντά στο περιήλιό του. Το φαινόμενο μέγεθός του είναι 23,2.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  JPL Small-Body Database Browser, ανακτήθηκε 14 Νοεμβρίου 2009
2. ↑  List of known Trans-Neptunian Objects 22 Αυγούστου 2008
3. ↑  M. Antonietta Barucci (2008). *The Solar System Beyond Neptune*. University of Arizona Press. σελ. 263. ISBN 9780816527557.
4. ↑  C. de la Fuente Marcos, R. de la Fuente Marcos (16 Jun 2014). *Extreme trans-Neptunian objects and the Kozai mechanism: signalling the presence of trans-Plutonian planets*. .
5. ↑  2002GB32 AstDys
Η **Χάνσα (Hansa)** είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,38. Ανακαλύφθηκε το 1901 από τους αστρονόμους Μαξ Βολφ και Λουίτζι Καρνέρα, που παρατηρούσαν από τη Χαϊδελβέργη. Η Χάνσα έδωσε το όνομά της στην «Οικογένεια αστεροειδών της Χάνσα», που περιλαμβάνει σώματα με μεγάλη κλίση τροχιάς ως προς την εκλειπτική. Η ίδια η Χάνσα πήρε το όνομά της από την Χανσεατική Ένωση.

Φυσικά χαρακτηριστικά
---------------------

Η μέση διάμετρος της Χάνσα εκτιμάται σε 56,2 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της σε 186 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι **S** (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,248 (από δεδομένα του IRAS). Η Χάνσα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 16 ώρες και 11 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 110 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *JPL Small-Body Database*. 2000480.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

  


Αστεροειδείς| 479 Καπρέρα | 480 Χάνσα | 481 Εμίτα |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ηλιακό Σύστημα
* Πύλη:Αστρονομία
 |

 |
Η **ναυμαχία της Αβύδου** ήταν μια ναυτική σύγκρουση που διεξήχθη στον Ελλήσποντο το 410 π.Χ. ανάμεσα στους Αθηναίους και τους Σπαρτιάτες στο πλαίσιο του Πελοποννησιακού Πολέμου.

Προοίμιο
--------

Μετά τη ναυτική νίκη των Αθηναίων στο Κυνός Σήμα, εγκαταστάθηκαν στη Σηστό. Μετά το θάνατο του Μινδάρου, οι Σπαρτιάτες είχαν ως νέο ναύαρχο τον Δωριέα από τις Συρακούσες και τους Πέρσες του Φαρνάβαζου συγκεντρώνοντας ένα στόλο 97 πλοίων. Κατευθύνθηκαν προς την Άβυδο με σκοπό την αντιμετώπιση του αθηναϊκού στόλου του Θράσυλλου και του Θρασύβουλου.

Η ναυμαχία
----------

Ο αθηναϊκός στόλος που βρισκόταν στη Σηστό αριθμούσε 74 πλοία, ενώ μόλις έμαθε ότι οι Σπαρτιάτες θα επετίθοντο στην Άβυδο αμέσως κατευθύνθηκαν εναντίον τους. Μόλις συναντήθηκαν οι δύο αντίπαλοι στόλοι παρατάχθηκαν για μάχη. Η ναυμαχία άρχισε με τους Αθηναίους και τους Σπαρτιάτες να πολεμούν με μίσος ο ένας με τον άλλο χωρίς να έχει το πλεονέκτημα της νίκης κάποιος από τους δύο. Αυτό έγινε για ώρες, αλλά ήρθε ο Αλκιβιάδης με 17 τριήρεις. Το ηθικό των Αθηναίων αναπτερώθηκε και κατάφεραν να διασπάσουν την παράταξη των Σπαρτιατών. Οι Αθηναίοι είχαν μικρές απώλειες, ενώ οι Σπαρτιάτες έχασαν 30 πλοία.

Πηγές
-----

* Ντόναλντ Κέηγκαν, Ο Πελοποννησιακός Πόλεμος (Penguin Books, 2003)

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Οι μάχες του Πελοποννησιακού Πολέμου |
| --- |
|  |
| 
* Σύβοτα
* Ποτίδαια
* Σπάρτωλος
* Ναύπακτος
* Πλαταιές
* Μυτιλήνη
* Τανάγρα
* Πύλος και Σφακτηρία
* Δήλιο
* Αμφίπολη
* Μαντίνεια
* Σικελία
* Σύμη
* Κυνός Σήμα
* Άβυδος
* Κύζικος
* Νότιο
* Αργινούσες
* Αιγός Ποταμοί
 |

 |
Το **ατομικό ξίφους μονομαχίας ανδρών** ήταν ένα από τα επτά αγωνίσματα στο πρόγραμμα της ξιφασκίας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1900. Στους αγώνες που διεξήχθησαν από την 1η Ιουνίου μέχρι τις 14 Ιουνίου, έλαβαν μέρος συνολικά 104 ξιφομάχοι από εννέα χώρες.

Σύνοψη αγωνίσματος
------------------

Στον προκριματικό αγώνα έλαβαν μέρος 104 ξιφομάχοι, 36 εκ των οποίων πέρασαν στον προημιτελικό αγώνα όπου οι 18 πέρασαν στον ημιτελικό. Έγιναν τρεις όμιλοι των έξι ξιφομάχων και οι τρεις κορυφαίοι ξιφομάχοι του κάθε ομίλου πέρασαν στον τελικό. Ένας εξ αυτών ήταν Κουβανός, ένας άλλος Αργεντινός και οι υπόλοιποι επτά ήταν όλοι Γάλλοι. Στον τελικό ο κάθε ξιφομάχος έκανε πέντε αγώνες και όσοι ξιφομάχοι ισοβάθμισαν σε νίκες έδωσαν και έκτο αγώνα ως μπαράζ.

Ο δεκαεξάχρονος Κουβανός Ραμόν Φονστ πήρε την πρώτη θέση πετυχαίνοντας 4 νίκες, στη δεύτερη θέση ακολούθησε ο Γάλλος Λουί Περέ επίσης με 4 νίκες και στην τρίτη ο Γάλλος Λεόν Σε με 3 νίκες.

Τελική κατάταξη
---------------

| Κατάταξη | Ξιφομάχος | Νίκες | Ήττες |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 | Κούβα Ραμόν Φονστ (Κούβα) | 4 | 2 |
| 2 | Γαλλία Λουί Περέ (Γαλλία) | 4 | 1 |
| 3 | Γαλλία Λεόν Σε (Γαλλία) | 3 | 2 |
| 4 | Γαλλία Ζωρζ ντε λα Φαλέζ (Γαλλία) | 3 | 3 |
| 5 | Αργεντινή Εντουάρντο Καμέτ (Αργεντινή) | 2 | 3 |
| 6 | Γαλλία Έντμοντ Γουαλάς (Γαλλία) | 2 | 4 |
| 7 | Γαλλία Γκαστόν Άλιμπερτ (Γαλλία) | 2 | 3 |
| 8 | Γαλλία Λεόν Τιεμπότ (Γαλλία) | 2 | 4 |
| 9 | Γαλλία Χένρι Πλομέτ (Γαλλία) | 0 | 6 |

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Fencing at the 1900 Paris Summer Games». Sports-Reference. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Σεπτεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 6 Νοεμβρίου 2014.

Πηγές
-----

* International Olympic Committee medal winners database.
* De Wael, Herman. *Herman's Full Olympians: Fencing 1900*. Sky Net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 6 Νοεμβρίου 2014.
* Mallon, Bill (1998). *The 1900 Olympic Games, Results for All Competitors in All Events, with Commentary*Απαιτείται δωρεάν εγγραφή. Jefferson, North Carolina: McFarland & Company, Inc. Publishers. ISBN 0-7864-0378-0.
Το **Ουρσακμπασκαραμάλι**(μπασκίρ: Өршәкбаш-Ҡарамалы) είναι χωριό στην επαρχία Μιγιακίνσκι, στη Δημοκρατία του Μπασκορτοστάν στη Ρωσία. Είναι διοικητικό κέντρο του Σελσοβιέτ Ουρσακμπασκαραμαλίνσκι.

Πληθυσμός
---------

Ο πληθυσμός του χωριού ήταν 620 κάτοικοι το 2010, μειωμένος σε σχέση με το 2002 που ήταν 724 κάτοικοι, και το 2009 που ήταν 721 κάτοικοι.

Γεωγραφική θέση
---------------

Το χωριό βρίσκεται στο νοτιοδυτικό μέρος του Μπασκορτοστάν.
Επίσης, απέχει 31 χιλιόμετρα από το επαρχιακό κέντρο, το Κιργκίζ-Μιγιάκι και 74 χιλιόμετρα από τον πλησιέστερο σιδηροδρομικό σταθμό, που βρίσκεται στο Ακσιόνοβο.

Πολιτισμός
----------

* Μινιγκάλι Γκουμπαϊντούλιν Χαμπιμπούλοβιτς (8 Μαρτίου 1921 — 8 Μαρτίου 1944) — μέλος του Μεγάλου Πατριωτικού πολέμου, υπολοχαγός της φρουράς, Ήρωας της Σοβιετικής Ένωσης (1944).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Административно-территориальное устройство Республики Башкортостан: Справочник / Сост. Р. Ф. Хабиров. — Уфа: Белая Река, 2007. — 416 с. — 10 000 экз.
2. ↑  Губайдуллин, Миннигали Хабибуллович.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Το συμβούλιο της δημοτικής ενότητας Δημοκρατίας Χαλκίδα.
* Уршакбашкарамалы στην πύλη "η Γενεαλογία και τα Αρχεία"
Η **Αταλά (Atala)** είναι ένας μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,33. Ανακαλύφθηκε το 1875 από τον Γάλλο αστρονόμο Πωλ Ανρί, που παρατηρούσε από το Παρίσι, και έλαβε το όνομα της ηρωίδας του ομώνυμου μυθιστορήματος (1801) του Φρανσουά-Ρενέ ντε Σατωμπριάν.

Φυσικά χαρακτηριστικά
---------------------

Η μέση διάμετρος της Αταλά εκτιμάται (αναλόγως του άλβεδου) μεταξύ 60 και 122 χιλιομέτρων. Ο φασματικός της τύπος είναι **D** (με οργανικά υλικά και ίσως πάγο νερού). Το άλβεδό της είτε 0,054, είτε περί το 0,26. Η Αταλά περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 6 ώρες και 15 λεπτά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *JPL Small-Body Database*. 2000152.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

  


Αστεροειδείς| 151 Αφθονία | 152 Αταλά | 153 Χίλντα |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ηλιακό Σύστημα
* Πύλη:Αστρονομία
 |

 |
Ο **Νικηφόρος Βρυέννιος** ο πρεσβύτερος ήταν στρατηγός του Βυζαντίου πού συμμετείχε στη μάχη του Μαντζικέρτ στις 26 Αυγούστου 1071. Κατέπνιξε την επανάσταση του δούκα των Παριστρίων Νέστορα, και των Πετσενέγων. Καθαιρέθηκε όμως από την Βυζαντινή αυλή. Το 1077 ανακηρύχτηκε αυτοκράτορας στο Δυρράχιο και κατέλαβε τις δυτικές επαρχίες του κράτους και απείλησε την Κωνσταντινούπολη. Το 1078 ο Νικηφόρος Βοτανειάτης, για να αποφύγει τα δεινά του εμφύλιου πολέμου, έστειλε πρεσβεία προς τον Βρυέννιο, προσφέροντάς του το αξίωμα του Καίσαρα και ζητώντας του να σταματήσει την αντιπαράθεση. Ο Βρυέννιος απέκρουσε τις προτάσεις αυτές, όπως και τις δύο επόμενες πρεσβείες που ακολούθησαν. Ακολούθησε μάχη στην θέση Καλαβρύη της Θράκης. Ο Βρυένιος ηττήθηκε στην πεισματική αυτή μάχη και έπεσε αιχμάλωτος του Αλεξίου Κομνηνού, ο οποίος κατ' εισήγηση του Βορίλου για να τον τιμωρήσει του έβγαλε τα μάτια. Ο Βοτανειάτης όμως τον αποκατέστησε στα κτήματά του, και παρέμεινε ανενόχλητος στην Αδριανούπολη ακόμα και αφού ο Αλέξιος ανήλθε στο θρόνο, ηγήθηκε μάλιστα της άμυνας της πόλης ενάντια σε μία επίθεση των Κουμάνων το 1094/1095. Ο γιος ή εγγονός του, Νικηφόρος Βρυέννιος ο Νεότερος, παντρεύτηκε την Άννα Κομνηνή, κόρη του Αλεξίου, και διακρίθηκε ως στρατηγός και ιστορικός.

Πηγές
-----

* Μηνάς Δ. Χαμουδόπουλος, Χρήστος Δ. Χαμουδόπουλος (1874). *Ιστορία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, Τόμος Α΄*. Εν Σμύρνη: Τύποις Προόδου. Ανακτήθηκε στις 22 Μαρτίου 2011.
Ο **Νικόλαος Φωνιαδάκης** (Καλαμαύκα Λασιθίου, γύρω στα 1836 ή σύμφωνα με άλλες πηγές, το 1828 - 1870) ήταν Κρητικός αγωνιστής και οπλαρχηγός από την Ιεράπετρα.

Αγωνιστική δράση
----------------

Πατέρας του ήταν ο χατζη-Αναγνώστης Φωνιαδάκης και ο ίδιος ολοκλήρωσε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση στο Ηράκλειο. Πραγματοποίησε πλήθος ταξιδιών στη Μεσόγειο, από τη βόρεια Αφρική ως και τη Γαλλία, όπου εργάστηκε ως βοηθός χειρουργού. Έπειτα από την επάνοδό του στην Κρήτη αφοσιώθηκε στον επαναστατικό αγώνα εναντίον των Τούρκων. 

Συνεργάστηκε με τον Εμμανουήλ Λακέρδα και τον Ιωσήφ Δερμιτζάκη. Σε στρατιωτικό έγγραφο με ημερομηνία 17 Σεπτεμβρίου 1868 υπογράφει ως "Αρχηγός Ιεραπέτρου". Την ίδια χρονιά έλαβε μέρος σε μάχη στα δυτικά της Ιεράπετρας.

Εφευρέτης
---------

Ο Φωνιαδάκης ήταν ανήσυχο πνεύμα και ασχολήθηκε και με τις εφευρέσεις. Αναφέρεται ότι κατασκεύασε ένα μικρό βαπόρι που κινούνταν με ατμό. Λέγεται επίσης ότι κατασκεύασε φτερά και με αυτά πραγματοποίησε πτήση από τον Τίμιο Σταυρό της Καλαμαύκας στην πλατεία του χωριού.

Θάνατος και τιμές
-----------------

Απεβίωσε έπειτα από επίθεση σκυλόψαρου ενώ κολυμπούσε σε παραλία κάτω από το εργοστάσιο ¨Μίνως". Ο Φωνιαδάκης κατάφερε να παλέψει με το ζώο και να βγει στη στεριά, αλλά πέθανε λίγες ημέρες μετά, υποκύπτοντας στα τραύματά του. Ο Δήμος Ιεράπετρας τίμησε τον οπλαρχηγό δίνοντας το όνομά του σε δρόμο της πόλης.

Πηγές
-----

* Νίκου Γ. Τζώρτζη, *Τα Οδωνυμικά της Ιεράπετρας*, β΄έκδοση Δήμος Ιεράπετρας, Ιεράπετρα 2002, σελ. 31-32.
* Μιχαήλ Ηλ. Κοζύρη, *Λασίθι, αγώνες και θυσίες αιώνων*.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Γιάννη Χρηστάκη, *Η Ιεράπετρα*, Ηράκλειο 1994.
Η **Αφθονία (Abundantia)** είναι ένας μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,24. Ανακαλύφθηκε το 1875 από τον Αυστριακό αστρονόμο Γιόχαν Παλίζα, που παρατηρούσε από την Πόλα, τη σημερινή Πούλα της Κροατίας, και έλαβε το όνομά της από τη ρωμαϊκή θεά της αφθονίας και της καλής τύχης. Το όνομα επιλέχθηκε για να υποδηλώσει τον αυξανόμενο αριθμό αστεροειδών που ανακαλύπτονταν τη δεκαετία του 1870.

Φυσικά χαρακτηριστικά
---------------------

Η μέση διάμετρος της Αφθονίας είχε εκτιμηθεί σε 45,4 ± 0,9 χιλιόμετρα. Ωστόσο μια επιπρόσθηση αστέρα από τον αστεροειδή αυτόν, που παρατηρήθηκε στις 10 Δεκεμβρίου 2017, έδειξε ότι η Αφθονία είναι πολύ μακρόστενη, με διαστάσεις περίπου 24 επί 52 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της Αφθονίας είναι **S** (λιθώδης). Το άλβεδό της είναι 0,23. Η Αφθονία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 9 ώρες και 52 λεπτά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *JPL Small-Body Database*. 2000151.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
* Καμπύλη φωτός της Αφθονίας

  


Αστεροειδείς| 150 Νούβα | 151 Αφθονία | 152 Αταλά |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ηλιακό Σύστημα
* Πύλη:Αστρονομία
 |

 |
Η **Κορωνίς (Koronis)** είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,27. Ανακαλύφθηκε το 1876 από τον Γερμανορώσο αστρονόμο Βίκτορ Κνόρε, που παρατηρούσε από το Βερολίνο, και πήρε το όνομα της ομώνυμης ερωμένης του Απόλλωνα στην ελληνική μυθολογία. Υπήρξε ο πρώτος από τους 4 αστεροειδείς που ανακάλυψε συνολικά ο συγκεκριμένος αστρονόμος και ο πρώτος από τους 12 που ανακαλύφθηκαν εκείνη τη χρονιά.

Η Κορωνίς έδωσε το όνομά της στην πολύ σημαντική **«Οικογένεια της Κορωνίδος»**, μία ομάδα αστεροειδών που έχουν παρόμοιες τροχιές και πιθανώς προήλθαν από ένα σώμα, που διαλύθηκε πριν από 300 ως 500 εκατομμύρια χρόνια.

Φυσικά χαρακτηριστικά
---------------------

Η μέση διάμετρος της Κορωνίδος υπολογίσθηκε σε 35,37 χλμ. Το σχήμα της, σύμφωνα με την καμπύλη φωτός της, μοιάζει με αυτό της `Ιδης. Ο φασματικός τύπος της Κορωνίδος είναι **S** (λιθώδης). Το άλβεδό της είναι 0,277. Η Κορωνίς περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 14 ώρες και 12 λεπτά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *JPL Small-Body Database*. 2000158.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

  


Αστεροειδείς| 157 Δηιάνειρα | 158 Κορωνίς | 159 Αιμιλία |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ηλιακό Σύστημα
* Πύλη:Αστρονομία
 |

 |
Η **οικογένεια Νεγρεπόντη** είναι μία παλαιά, αριστοκρατική οικογένεια της Ελλάδας, που άκμασε ιδιαίτερα στον εμπορικό τομέα στα τέλη του 19ου αιώνα ως μέλος του λεγόμενου Χιώτικου δικτύου. 

Μέλη της φεουδαρχίας κατά τη Φραγκοκρατία στην Ελλάδα, τους συναντάμε για πρώτη φορά, τον 14ο αιώνα, στην Εύβοια, να κατέχουν μεγάλες εκτάσεις γης ιδιαίτερα στη «Βαρωνεία της Χαλκίδας» ή **"Negroponte"** (από όπου πήραν και το επώνυμό τους).

Ωστόσο από τον 16ο αιώνα, κάποια μέλη της οικογένειας εγκαθίστανται στη Χίο όπου κατέχοντας και εκεί μεγάλες εκτάσεις γίνονται από τους ισχυρούς του νησιού. Μέλη της Δημογεροντίας της Χίου, ασχολούνται κυρίως με το εμπόριο και τη ναυτιλία, και χάρη στην ένωσή τους με τις άλλες ισχυρές οικογένειες του νησιού, μέσω εμπορικών συμφωνιών ή και γάμων, επεκτείνουν τις εργασίες τους και στο εξωτερικό όπου μέλη της εγκαθίστανται δημιουργώντας νέες ανθηρές εμπορικές, ναυτιλιακές και τραπεζιτικές επιχειρήσεις.

Μετά τη Σφαγή της Χίου μεταναστεύουν και αυτοί, όπως πάρα πολλές οικογένειες του νησιού, στη Σύρο, στην Κωνσταντινούπολη, και όπου αλλού υπάρχει παροικιακός Ελληνισμός σχηματίζοντας καινούριους κλάδους.

Η οικογένεια Νεγρεπόντη υπήρξε ανέκαθεν ευεργέτης της Χίου αλλά και του παροικιακού Ελληνισμού ενώ εννέα μέλη της έχουν τιμηθεί με το παράσημο του Τάγματος του Σωτήρος.
Γνωστότερα μέλη της είναι σήμερα οι: Δημήτριος Νεγρεπόντης, εφοπλιστής, ο Μιλτιάδης Νεγρεπόντης οικονομολόγος και πολιτικός, η Ελένη Ουράνη, θεατρικός και λογοτεχνικός κριτικός, κόρη του Μιλτιάδη Νεγρεπόντη, και ο Νίκολας Νεγρεπόντε, καθηγητής στο Μ.Ι.Τ..

Μέλη της οικογένειας
--------------------

Η πρώτη αναφορά του επιθέτου Νεγρεπόντη, αφορά στον **Παύλο Νεγρεπόντη**, κάτοικος Χίου τον 16ο αιώνα, χωρίς όμως περαιτέρω στοιχεία. Αντίθετα ο γιος του, **Αμβρόσιος Νεγρεπόντης**, αναφέρεται ως κτήτορας της εκκλησίας της Παναγίας της Παχειάς στον Κάμπο της Χίου, ενώ ένας από τους γιους του του Αμβρόσιου, ο Αυγούστης (Αμβροσίου) Νεγρεπόντης φέρεται να γεννήθηκε το 1654 στη Χίο και να πέθανε το 1674 στη Ρώμη της Ιταλίας.

Ο Αμβρόσιος (Παύλου) Νεγρεπόντης που πέθανε το 1732 θα παντρευτεί την Αικατερίνη (Μιχαήλ) Μαυροκορδάτου και έτσι θα ενώσει τις δυο αριστοκρατικές οικογένειες του νησιού.   
Η Δέσποινα (Τζανή) Νεγρεπόντη θα παντρευτεί τον Παύλο (Πέτρου) Ροδοκανάκη και η Αγγελική (Τζανή) Νεγρεπόντη που θα πεθάνει κατά τη διάρκεια της Σφαγής της Χίου το 1822, τον Αυγουστή Αγέλαστο. Εξάλλου και ο Παντελής (Τζανή) Νεγρεπόντης θα ενώσει ακόμα μια ισχυρή οικογένεια, αυτή των Ζιζίνια με των Νεγρεπόντη, αφού θα παντρευτεί την Αικατερίνη (Στεφάνου) Ζιζίνια.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑