recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Ερρίκος**, γαλλ. *Henri*, (20 Μαρτίου 1601 - 25 Ιουλίου 1666) από τον Οίκο της Λωρραίνης ήταν κόμης του Αρκούρ (1605-1666), κόμης του Μπριόν και του Αρμανιάκ και υποκόμης του Μαρσάν. Είναι ο ιδρυτής του κλάδου του Μπριόν.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Καρόλου Α΄ δούκα του Ελμπέφ και κόμη του Αρκούρ και της Μαργαρίτας ντε Σαμπό, κόρης του Λεονόρ κόμη του Σαρνύ. Το 1605 απεβίωσε ο πατέρας του και ο μεγαλύτερος αδελφός έγινε δούκας του Ελμπέφ· ο Ερρίκος έγινε κόμης του Αρκούρ.

Η πρώτη στρατιωτική υπηρεσία του ήταν στην πολιορκία της Πράγας το 1620. Για την ανδρεία που επέδειξε, ονομάστηκε από τους συντρόφους του *ο δοκιμασμένος* (cadet). Πολέμησε κατά των Προτεσταντών και πήρε μέρος στην πολιορκία της Λα Ροσέλ (1627-8) και του Σαιν-Ζαν-ντ'Ανζελύ. Έγινε ιππότης του Τάγματος του Αγ. Πνεύματος το 1633, Μέγας Σταυλάρχης (Grand Écuyer) της Γαλλίας το 1643 και Σενεσάλης της Βουργουνδίας. Το υψηλό αξίωμα του Μέγα Σταυλάρχη τον έκανε υπεύθυνο για τις μετακινήσεις του βασιλιά και της συνοδείας του· τον προσφωνούσαν *ο Κύριος Μέγας* (Monsieur le Grand).

Το 1637 πολέμησε στο Πεδεμόντιο κατά τη διάρκεια του Γαλλο-Ισπανικού Πολέμου (1635-59) όπου νίκησε μια Ισπανική στρατιά, πολύ μεγαλύτερη σε αριθμό, κοντά στο Κιέρι. Το 1640 ήταν υπεύθυνος για την πολιορκία του Τορίνο, που έπειτα από τρεις μήνες παραδόθηκε. Έπειτα πολέμησε στη Σαρδηνία και στην Καταλωνία, στην οποία έγινε αντιβασιλιάς το 1645.

Κατά την εξέγερση της Σφενδόνης (Fronde) έμεινε πιστός στην αντιβασίλισσα Άννα της Αυστρίας, αλλά συγκρούστηκε με τον καρδινάλιο Μαζαρέν και αποσύρθηκε στην Αλσατία.

Οικογένεια
----------

Το 1639 νυμφεύτηκε τη Μαργαρίτα-Φιλίππη του Καμπού και είχε τέκνα:

* Αρμάνδη-Ενριέττα 1640-1684, ηγουμένη του αβαείου του Σουασόν.
* Λουδοβίκος 1641-1718, κόμης του Μπριόν και του Αρμανιάκ.
* Φίλιππος 1643-1702, ιππότης.
* Αλφόνσος-Λουδοβίκος 1644-1689, ηγούμενος του αβαείου στο Ρογιαμόν.
* Ραϊμόντ-Μπερενγκέρ 1647-1686, ηγούμενος του αβαείου στο Φακόν ντε Μω.
* Κάρολος 1648-1708, κόμης του Μαρσάν.

Πηγές
-----

* Georges Poull, La maison ducale de Lorraine, 1991.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 45725280
* LCCN: n85056825
* ISNI: 0000 0001 2101 0433
* GND: 1018248242
* SUDOC: 073671355
* BNF: cb14898246r (data)
* ULAN: 500354647

 |

 |
O **Ερρίκος**, πολων. Henryk (1368/70 - 1392/93) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν ευγενής και επίσκοπος τού Πουότσκ (1390-93).

Βιογραφία
---------

Ήταν ο τρίτος γιος τού Σιεμόβιτ Γ΄ δούκα της Μαζοβίας και της Άννας των Πιαστ-Σιλεσίας, κόρης τού Νικολάου δούκα τού Ζιενμπίτσε.

Τα παιδικά του έτη ήταν τραγικά: όταν η μητέρα του ήταν έγκυος, ο πατέρας του την κατηγόρησε για μοιχεία και τη φυλάκισε στο κάστρο. Έπειτα από τη γέννηση τού Ερρίκου, αν και τα στοιχεία ήταν ισχνά, ο Σιεμόβιτ Γ΄ διέταξε τον στραγγαλισμό της και το παιδί να ανατραφεί μακριά από την Αυλή. Μεγάλωσε σε μία αγροτική οικογένεια.

Ο Ερρίκος ήταν το μόνο επιζών τέκνο τού Σιεμόβιτ Γ΄ από τη δεύτερη σύζυγό του. Από την πρώτη είχε, μεταξύ άλλων, τη Μαργαρίτα, σύζυγο τού δούκα της Πομερανίας-Στολπ, που αποφάσισε να σώσει τον αδελφό της και τον πήρε στο μέγαρό της στο Σβουπσκ. Όταν 10 ετών έγινε εμφανές, ότι έμοιαζε τού πατέρα του, ο Σιεμόβιτ Γ΄ τον αποδέχθηκε πίσω ως γιο του. Στη διαθήκη του μοίραζε τις κτήσεις του στους δύο γιους από τον πρώτο γάμο, έτσι ο Σιεμόβιτ Γ΄ αποφάσισε ο Ερρίκος να γίνει ιερέας.

Το 1378 έλαβε ενορία στο Πουότσκ. Ο πατέρας του ήθελε να τού αποδοθεί ενορία στη Βεντσύτσα, που όμως την είχε ήδη δώσει ο αρχιεπίσκοπος σε υποστηρικτή του. Τότε άρχισε να φιλονικεί μαζί του. Το 1382 απεβίωσε ο Λουδοβίκος Α΄ της Πολωνίας και το κράτος αναστατώθηκε και αποδυναμώθηκε: ο Σιεμόβιτ Γ΄ με στρατό κατέλαβε την ενορία και την κράτησε για αρκετά έτη.

Ο πατέρας του, μάλλον από ενοχή, έπεισε τους δύο πρώτους γιους του ότι, σε περίπτωση που ο Ερρίκος εγκαταλείψει τον κλήρο, να μοιραστούν μαζί του την κληρονομία. Το 1390 ο πατέρας του και οι αδελφοί του με τις προσπάθειές τους έκαναν τον Ερρίκο επίσκοπο τού Πουότσκ, αλλά δεν είχε ακόμη χειροτονηθεί ιερέας.

Ο Ερρίκος έγινε γνωστός για τη δύναμή του και τη διπλωματική ικανότητά του, έτσι το 1391 ο Λαδίσλαος Β΄ Γιαγκελόν της Πολωνίας τού ανέθεσε να πείσει τον αδελφό του Βιταούτας μεγάλο δούκα της Λιθουανίας να εγκαταλείψει τη συμμαχία του με τους Τεύτονες Ιππότες, εχθρούς της Πολωνίας. Ο Ερρίκος τον έπεισε με επιτυχία και έγινε φίλος τού Βιταούτας, ο οποίος μάλιστα τον πάντρεψε με την κόρη του Ρυνγκάβα.

Ο γάμος θα είχε επιπτώσεις, αλλά το 1392/3 ο Ερρίκος απεβίωσε. Τάφηκε στον καθεδρικό τού Πουότσκ. Τότε διαδόθηκαν φήμες, ότι τον δολοφόνησαν οι Τεύτονες ή οι αδελφοί του. Η Ρυνγκάβα έκανε δεύτερο γάμο, αλλά όταν δολοφόνησε τον δεύτερο σύζυγό της, έγινε ύποπτη και για τον πρώτο.

Πηγές
-----

* Płockie Ślady Na Mołdawskiej Ziemi
* O Ryngalle, która skradła[*νεκρός σύνδεσμος*]

1. 1 2 3 4  7.i16.4.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Henry of Masovia  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Εχσάν Χαντάντι** (Περσικά: احسان حدادی, γεν. 20 Ιανουαρίου 1985) είναι Ιρανός αθλητής του στίβου, και συγκεκριμένα της δισκοβολίας.

Καριέρα
-------

Στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2008 στο Πεκίνο ήταν 17ος στον προκριματικό γύρο, χωρίς να προκριθεί στον τελικό.

Κατέκτησε το πρώτο του μετάλλιο σε Παγκόσμιο επίπεδο, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2011, το χάλκινο μετάλλιο με βολή στα 66.08 μέτρα.

Στους δεύτερους Ολυμπιακούς Αγώνες της καριέρας του, κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο, με βολή στα 68.18 μέτρα. Ήταν το πρώτο ολυμπιακό μετάλλιο του Ιράν στον στίβο.

Το αργυρό του μετάλλιο το δώρισε για παιδιά με καρκίνο, και ταξίδεψε στο Αζερμπαϊτζάν για να μαζέψει χρήματα για τα θύματα του σεισμού του 2012.

Ο Χαντάντι (στο κέντρο) στο βάθρο στο Ασιατικό Πρωτάθλημα Στίβου 2017.

Παραπομπές
----------

* O Εχσάν Χαντάντι στην World Athletics
Ο **ευκροσσόρρινος** (λατινική και επιστημονική ονομασία *Eucrossorhinus*) είναι γένος καρχαριοειδούς ψαριού της οικογένειας ορεκτολοβίδες, το οποίο σήμερα περιλαμβάνει το μοναδικό είδος **ευκροσσόρρινος ο δασυπώγων** (*Eucrossorhinus dasypogon*), είναι δηλαδή *μονοτυπικό* γένος. Ζει στους βυθούς αβαθών περιοχών των θαλασσών βορείως της Αυστραλίας, συνήθως σε κοραλλιογενείς υφάλους. Φθάνει σε μήκος το 1,8 μέτρο και έχει πεπλάτυσμένο σώμα και κεφαλή. Το πλέον χαρακτηριστικό του σημάδι είναι μια σειρά δερματικών φύλλων που προεξέχουν γύρω από την κεφαλή του, μέχρι και το πηγούνι. Η σειρά αυτή, μαζί με το πολυσύνθετο χρωματικό μοτίβο του ψαριού αυτού, αποτελούμενο από μικρές κηλίδες και δικτυωτούς σχέδια, το καμουφλάρουν αποτελεσματικότατα στον βραχώδη βυθό των υφάλων.

Κατά τη διάρκεια της ημέρας οι μοναχικοί ευκροσσόρινοι βρίσκονται γενικώς μέσα σε κοιλότητες, με την ουρά τους διπλωμένη. Ο καθένας τείνει να παραμένει σε μία συγκεκριμένη περιοχή και έχει τα αγαπημένα του σημεία για ανάπαυση, ενώ παράλληλα ενεδρεύει για περαστικά ψάρια και ασπόνδυλα. Επίσης, δελεάζει τη λεία του κυματίζοντας την ουρά του έτσι ώστε να μοιάζει με κοπάδι από μικρά ψαράκια. Τη νύκτα κινητοποιείται και κυνηγά ενεργητικά. Το είδος/γένος είναι, όπως και πολλοί άλλοι καρχαρίες, ωοζωοτόκο, αλλά λίγα είναι γνωστά σχετικώς με την ανάπτυξή του από έμβρυο μέχρι ώριμο ευκροσσόρρινο.

Ευκροσσόρρινοι έχουν απρόκλητα δαγκώσει, καταγεγραμμένα, και πιθανώς και σκοτώσει, ανθρώπους. Αιτίες μπορεί να ήταν εξ απροσεξίας παρενόχληση του καρχαρία ή η λανθασμένη αντίληψη ενός ανθρώπινου μέλους από το ψάρι ως θηράματος (διότι ο ευκροσσόρρινος δεν θα ριχνόταν ποτέ σε τόσο μεγάλο θήραμα όσο ο άνθρωπος).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Compagno, L.J.V. (2002). *Sharks of the World: An Annotated and Illustrated Catalogue of Shark Species Known to Date (Volume 2)*. Food and Agriculture Organization of the United Nations. σελίδες 150–152. ISBN 9251045437.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ευκροσσόρρινος** |

* Ο *Eucrossorhinus dasypogon* στη FishBase
* «Biological Profiles: Tasselled Wobbegong» στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας της Φλόριντα
*Για άλλους με όμοιο όνομα δείτε Λέων Γ. Μελάς, Λέων Μ. Μελάς*.

  

Ο **Λέων Β. Μελάς** (1885 - 1966) ήταν Έλληνας διπλωμάτης.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του Βίκτωρα Μελά, μέλους της οικογένειας Μελά. Ακολούθησε καριέρα διπλωμάτου και διετέλεσε πρέσβης στα Τίρανα (1928), στο Βελιγράδι (1930), στο Λονδίνο και στο Βερολίνο. Το 1936 έγινε πληρεξούσιος υπουργός Α΄, το 1945 πρέσβης και την ίδια χρονιά διορίστηκε γενικός διευθυντής του υπουργείου εξωτερικών, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1947. Εν συνεχεία διορίστηκε πρέσβης στο Λονδίνο, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1955, οπότε και αντικαταστάθηκε από τον Βασίλειο Μόστρα. 

Ως εξάδελφος του Ψυχάρη συνέβαλε σημαντικά στο να επιτευχθεί η αγορά της βιβλιοθήκης του Ψυχάρη από τον Εμμανουήλ Μπενάκη. Τιμήθηκε με τον Μεγαλόσταυρο του Φοίνικος ενώ έφερε τον τίτλο του πρέσβη επί τιμή.

Ήταν παντρεμένος με την Δωροθέα Ντέιβις, εγγονή του Εμμανουήλ Μπενάκη και είχε αποκτήσει δύο παιδιά.

Πηγές
-----

1. 1 2  Φλεριάνου Αικατερίνη, *Η βιβλιοθήκη Ψυχάρη*, περιοδικό "Τα Ιστορικά", εκδόσεις Μέλισσα & Μουσείο Μπενάκη, Αθήνα, Δεκέμβριος 2011, σελ.467
2. 1 2 3  Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, εκδοτικός Οργανισμός Πάπυρος, Αθήνα 2001, τόμος 41, σελίδα 210
Ο **Εόουιλς και Χάλφνταν** ήταν συμβασιλείς της Αγγλικής Νορθουμβρίας μετά την δολοφονία του Έθελγουλντ Έθελινγκ από τον ξάδελφο του Εδουάρδο τον Πρεσβύτερο ύστερα από εξέγερση εναντίον του (902). Βασίλευσαν στην Δανική Νορθουμβρία σαν συμβασιλείς για περισσότερα από 8 χρόνια και βρήκαν τον θάνατο μαζί στην *μάχη του Τέττενχολ* στην οποία οι δυνάμεις των Βίκινγκ τις οποίες διοικούσαν ηττήθηκαν από τις Αγγλικές δυνάμεις. Το *Χρονικό του Έθελγουιρντ* το οποίο αποτελεί Λατινική μετάφραση στο Αγγλοσαξωνικό χρονικό αναφέρει και έναν τρίτο αδελφό τους τον Ινγκουίρ που σκοτώθηκε και εκείνος στην *μάχη του Τέττενχολ*. Ο θρόνος της Νορθουμβρίας πέρασε προσωρινά στον Εδουάρδο τον Πρεσβύτερο, αργότερα (918) τοποθετήθηκε στον θρόνο ολόκληρης της Νορθουμβρίας ο Ραγκνάλ ουα Αιμάρ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Downham, pp. 79–80

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Εδουάρδος ο Πρεσβύτερος
* Εδουάρδος ο Πρεσβύτερος
* Εόουιλς[*νεκρός σύνδεσμος*]
* Χάλφνταν[*νεκρός σύνδεσμος*]

|  |
| --- |
| Εόουιλς και Χάλφνταν  **Θάνατος:** 5 Αυγούστου 910 |
| Βασιλικοί τίτλοι |
| ΠροκάτοχοςΆιρντεκονουτ | **Βασιλιάς της Γιορκ**905 - 910 | ΔιάδοχοςΙνγκουίρ |



|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Eowils and Halfdan  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Λέων Β΄** ήταν δούκας και Κυβερνήτης της Γκαέτα για λίγους μήνες το 1042, μέλος της οικογένειας Γκαετάνι. Ήταν ο τελευταίος εκπρόσωπος της οικογένειας Γκαετάνι..

Ο πατέρας του ήταν ο Ντοκιμπίλης γιος του Δούκα Γρηγόριου. Ο αδερφός του, ο Ούγος, ήταν κόμης του Σούιο.

Η Γκαέτα την εποχή εκείνη ήταν υπό τον έλεγχο του Λομβαρδικού Πριγκιπάτου της Κάπουα από το 1032 και το 1040 αναγνώρισε την κυριαρχία του Πρίγκιπα Γουαϊμάρος Δ΄ του Σαλέρνο. Ο Λέων οφείλει πιθανότατα την άνοδό του ίσως έπειτα από μια εξέγερση. Σε μια από τις επίσημες πράξεις του ως δούκας, παραχώρησε ένα δημόσιο μύλο στα μέλη της ισχυρής οικογένειας Kampuli «σε αντάλλαγμα για τις υπηρεσίες τους». Οι υπηρεσίες τους ήταν πιθανότατα καθοριστικές για την άνοδο του Λέοντα. Μόνο άλλη μια πράξη του Λέοντα είναι γνωστή. Στα τέλη του 1042, ο Γουαϊμάρος είχε καταφέρει να επιβάλει τον δικό του υποψήφιο για δούκα, τον Νορμανδό τυχοδιώκτη Ραϊνούλφο .

Ο Λέων παντρεύτηκε την σενατριξ *Θεοδώρα*. Το όνομα και ο τίτλος υποδηλώνουν έντονα ότι ήταν ρωμαϊκής καταγωγής, ίσως της οικογένειας Crescentii. Απέκτησαν έναν γιο που ονομαζόταν Πέτρος. Ο Λέων είχε τουλάχιστον άλλους τρεις γιους: τον Ρανιέρι, ο οποίος διαδέχθηκε τον θείο του ως κόμης του Σουιού, ο Ντοκιμπίλης και ο Λέων, που εξελέγη επίσκοπος της Γκαέτα το 1049-1050.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Skinner 1995, σελ. 77.
2. ↑  Skinner 1995, σελ. 105.
3. 1 2  Bloch 1986, σελ. 185.
4. ↑  Skinner 1995, σελ. 153.
5. ↑  Skinner 1995, σελ. 183.
6. ↑  Skinner 1995, σελ. 154.

Πηγες
-----

* Bloch, Herbert (1986). *Monte Cassino in the Middle Ages*. Volume I (Parts I–III). Harvard University Press.
* *Family Power in Southern Italy: The Duchy of Gaeta and Its Neighbours, 850–1139*. Cambridge University Press. 1995.
Ο **Κυαξάρης** (... - 585 π.Χ.), γιος του βασιλιά Φραόρτη και εγγονός του Δηιόκη, ήταν σύμφωνα με τον Ηρόδοτο ο τρίτος και πιο ικανός βασιλιάς της Μηδίας. Βασίλεψε κατά πάσα πιθανότητα από το 624 ως το 585 π.Χ. Είχε μεγαλύτερη φήμη στον πόλεμο από τους προκατόχους του. Ήταν αυτός που οργάνωσε πρώτος τα ασιατικά στρατεύματα χωρίζοντάς τα σε μονάδες αιχμοφόρους, τοξότες και ιππείς και αυτός που ένωσε όλη την Ασία πέρα από τον Άλυ ποταμό κάτω από την εξουσία του.

Ο Κυαξάρης κατά τον Ηρόδοτο
---------------------------

### Πρώτες ενέργειες

Μόλις πήρε την εξουσία ο Κυαξάρης επιτέθηκε στην Νινευή, πρωτεύουσα των Ασσυρίων, με σκοπό να την καταστρέψει και να εκδικηθεί τον θάνατο του πατέρα του. Παρ’όλο που νίκησε τη μάχη και άρχισε να πολιορκεί την πόλη αναγκάστηκε να οπισθοχωρήσει, επειδή ηττήθηκε σε μάχη εναντίον των Σκυθών. Εξαιτίας αυτής της ήττας οι Μήδοι έχασαν την υπεροχή στην Ασία .

### Τέλος της βασιλείας του

Μετά από είκοσι οχτώ χρόνια οι Μήδοι ξανακέρδισαν την υπεροχή στην Ασία, κατέλαβαν την Νινευή και υπέταξαν τους Ασσυρίους κατακτώντας όλα τα εδάφη τους εκτός από τη Βαβυλώνα. Όταν πέθανε ο Κυαξάρης, μετά από βασιλεία σαράντα χρόνων μαζί με την σκυθική υπεροχή, τον διαδέχτηκε ο γιος του, Αστυάγης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  βλέπε Μήδοι, Κεφ. *Σκυθική υπεροχή και το τέλος της*

Πηγές
-----

* Ηρόδοτος, *Ιστορία 1 Κλειώ*, Εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα: Ιούλιος 1994, σσ. 165-9, ISBN 978-960-352-070-2.
Ο **Ζόρδι Κοδίνα Ροδρίγεθ** (Jordi Codina Rodríguez**,** γεννημένος στις 27 Απριλίου 1982 στη Βαρκελώνη), είναι Ισπανός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται για λογαριασμό του ΑΠΟΕΛ, στην θέση του τερματοφύλακα.

Καριέρα
-------

Γεννήθηκε στην Βαρκελώνη της Καταλονίας και έκανε τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα με την Εσπανιόλ. Το 2002, σε ηλικία 20 χρονών μετακόμισε στην Μαδρίτη για λογαριασμό της Ρεάλ, όπου αγωνίστηκε τα επόμενα χρόνια με την ομάδα της Ρεάλ Μαδρίτης Β. Από την σεζόν 2007-2008 μεταπήδησε στην πρώτη ομάδα της Ρεάλ ως ο 3ος τερματοφύλακας πίσω από τον Ικέρ Κασίλιας και τον Τζέρζι Ντούντεκ. Εκεί θα μείνει για 2 σεζόν για να μετακομίσει το 2009 στην Χετάφε. Εκεί θα μείνει μέχρι το 2015 και θα αγωνιστεί σε 68 παιχνίδια. Το καλοκαίρι του 2015 ο Κότινα υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασία με την ομάδα του ΑΠΟΕΛ.Σήμερα αγωνίζεται για λογαριασμό της Πάφος FC ως πρώτος τερματοφύλακας.

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Ποδοσφαιριστές ΑΠΟΕΛ - Τρέχουσα σύνθεση |
| --- |
|  |
| 
* **2** Καρώ
* **3** Βινίσιους
* **4** Σάντος
* **5** Σόουζα
* **6** Νταουσβίλι
* **7** Εφραίμ
* **8** Λουντέμο
* **9** Μάγκλιτσα
* **10** Βιγιαφάνιες
* **11** Κβιλιτάια
* **14** Μιντίκκης
* **17** Οκριασβίλι
* **18** Σατσιάς
* **21** Θεοδώρου
* **22** Σκουφφέτ
* **25** Γαβριήλ
* **27** Τσεπάκ
* **36** Σαμπάλα
* **37** Νατέλ
* **42** Γουίλερ
* **75** Τσιλιγγίρης
* **77** Εντονγκαλά
* **90** Σάβιτς
* **93** Μιχαήλ
* **99** Ντανίλο
* **-** Κρέσπο
* **-** Ντάλσιο
* Προπονητής: Σωφρόνης Αυγουστή
 |  |

 |
Οι **Θέρμες του Τίτου**, λατιν. Thermae Titi, ήταν δημόσια λουτρά, που κτίστηκαν το 81 μ.Χ. στη Ρώμη της Ιταλίας από τον Αυτοκράτορα Τίτο. Βρισκόταν στη βάση του Εσκουιλίνου λόφου, μία περιοχή πάρκων και πολυτελών ιδιοκτησιών, που είχαν απαλλοτριωθεί από τον Νέρωνα (54 - 68) για τον Χρυσό Οίκο του. Οι Θέρμες του Τίτου κτίστηκαν βιαστικά, μάλλον μετατρέποντας ένα υπάρχον (ή μερικώς κτισμένο) συγκρότημα Θερμών του Χρυσού Οίκου, ο οποίος είχε αποδοκιμαστεί από τον λαό και εγκαταλειφθεί. Δεν ήταν ιδιαίτερα εκτεταμένες και 28 έτη μετά εγκαινιάστηκαν οι γειτονικά με αυτές Θέρμες του Τραϊανού.

Η Θέρμες του Τίτου είχαν δύο αίθουσες με πισίνες με θερμό νερό (ροζ χρώμα), μία αίθουσα με χλιαρό (μωβ) και μία αίθουσα για ψυχρό (γαλάζιο).

Θέση και δομή
-------------

Ακριβέστερα, ήταν στον Όππιο λόφο, που είναι μία προέκταση του Εσκουιλίνου. Κτίστηκαν στη δυτική πτέρυγα του Χρυσού Οίκο του Νέρωνα, μάλλον μετατροπή των Θερμών του. Νοτιοδυτικά ήταν το Κολοσσαίο και βορειοανατολικά οι μετέπειτα Θέρμες του Τραϊανού.

Από τη νότια είσοδο εισερχόταν κάποιος σε έναν κήπο. Στο κύριο κτήριο υπήρχαν δύο αίθουσες με πισίνες θερμού νερού, έπειτα μία μικρή με χλιαρό με δωμάτια από τη μία και την άλλη μεριά. Τέλος υπήρχε μία μεγάλη αίθουσα με κρύο νερό και εκατέρωθεν αυτής δύο γυμναστήρια χωρίς σκεπή.

Περιγραφή
---------

Αποκαταστάθηκαν κατά τη βασιλεία του Αδριανού, όπως επίσης και το 238· δεν γνωρίζουμε άλλες επεμβάσεις. Έτσι είναι πιθανό, ότι όλο το συγκρότημα περιέπεσε σε μία πρώιμη εγκατάλειψη. Μεγάλα μέρη του κτηρίου στεκόταν ακόμη, όταν ο Αντρέα Παλλάντιο περιέγραψε τα σχέδια των δαπέδων. Τα ερείπια κατέρρευσαν σύντομα μετά και τα μάρμαρα με το άλλο οικοδομικό υλικό επαναχρησιμοποιήθηκαν για το κτίσιμο ανακτόρων και εκκλησιών, όπως τα παρεκκλήσια στην Εκκλησία του Ιησού ή το αναβρυτήριο της Κορτίλε ντελ Μπελβεντέρε στο Βατικανό.

Ένα από τα χαρακτηριστικά των Θερμών ήταν οι τοιχογραφίες, που σχεδίασε ο καλλιτέχνης Φάμουλος, με την τεχνική της νωπογραφίας (fresco). Πριν οι ζωγραφιές καταστραφούν από τα στοιχεία της φύσης, ο Νίκολας Πόντσε τις αντέγραψε και τις αναπαρήγαγε ως χαλκογραφίες στο έργο του "Περιγραφή των Θερμών του Τίτου" (Παρίσι 1786). Τα σχέδια αναγνωρίζονται τώρα ως η πηγή του ρυθμού *γκροτέσκ* (= των σπηλαίων), καθώς οι ερειπωμένες αίθουσες των Θερμών του Τίτου βρισκόταν κάτω από το έδαφος, όταν ανακαλύφθηκαν κατά την Αναγέννηση.

Πηγές
-----

* Suet. Titus 7
* Frank Sear (1983). Roman Architecture. Cornell University Press. pp. 145–. ISBN 0-8014-9245-9.
* American Architect and Architecture. J. R. Osgood & Company. 1900. pp. 27–.

Πινακοθήκη
----------

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 237482156

 |

 |

1. ↑  *dati.beniculturali.it*.
***Λουλούδια στη Σοφίτα*** (πρωτότυπος αγγλικός τίτλος: *Flowers in the Attic*) είναι ο τίτλος του γοτθικού μυθιστορήματος της Βιρτζίνια Άντριους, 400 σελίδων, που πρωτοκυκλοφόρησε τον Νοέμβρη του 1979 στην Αμερική υπό τον εκδοτικό οίκο *Simon and Schuster*. Στην Ελλάδα κυκλοφόρησε το 1982 υπό τον εκδοτικό οίκο *Bell*.

Το μυθιστόρημα είναι το πρώτο σε στην επονομαζόμενη **σειρά Ντόλανγκανγκερ**. Τα υπόλοιπα μυθιστορήματα (τα οποία επίσης κυκλοφόρησαν υπό τον εκδοτικό οίκο *Bell*) είναι: *Λουλούδια στον Άνεμο*, *Λουλούδια και Αγκάθια*, *Λουλούδια του Χθες* και *Ο Κήπος των Σκιών* (το οποίο δεν δημοσιεύθηκε στην Ελλάδα).

Το μυθιστόρημα είχε γνωρίσει τεράστια επιτυχία και έδωσε στην Βιρτζίνια Άντριους μεγάλη φήμη. Ήταν τέταρτο στη λίστα των μπεστ-σέλερ της *New York Times* και κράτησε τη θέση του για 15 ολόκληρες εβδομάδες. Το 1986, η Άντριους ανακηρύχθηκε, ξεπερνώντας ακόμη και τον Στίβεν Κινγκ, *Νούμερο Ένα Συγγραφέας Μπεστ-Σέλερ* τρόμου. Το 1984 είχε ήδη ανακηρυχθεί *Επαγγελματική Γυναίκα της Χρονιάς*.

Το μυθιστόρημα ήταν επίσης και η βάση για την ταινία *Λουλούδια της Σοφίτας* (1987), η οποία όμως δεν τιμήθηκε ιδιαίτερα, λόγω των διαφορών της με το μυθιστόρημα. Στην ταινία πρωταγωνιστούσαν οι: Λουίζ Φλέτσερ στο ρόλο της γιαγιάς Φόξγουορθ, η Βικτόρια Τέναντ στο ρόλο της Κορίν, και την Κρίστι Σουάνσον ως Κάθυ Ντόλανγκανγκερ, με τον Τζεμπ Στούαρτ Άνταμς στο ρόλο του αδερφού της, Κρίστοφερ. Τα μικρότερα αδέρφια Κόρυ και Κάρυ ερμηνεύτηκαν από τους Μπεν Γκέιντζερ και Λίνζι Πάρκερ.

Πλοκή μυθιστορήματος
--------------------

Η Κορίν, μετά τον θάνατο του συζύγου της (που στην πραγματικότητα ήταν ο ετεροθαλής αδερφός του πατέρα της, δηλαδή ο θείος της), επιστρέφει στο Φόξγουορθ Χολ, το πατρικό της αρχοντικό με τα τέσσερα παιδιά της: την δωδεκάχρονη Κάθυ (και πρωταγωνίστρια), τον δεκατετράχρονο Κρις και τα πεντάχρονα δίδυμα Κόρυ και Κάρυ. Ελπίζει πως ο ετοιμοθάνατος πατέρας της -ο παππούς των παιδιών- θα τη συγχωρέσει που παντρεύτηκε το θείο της και έτσι να την συμπεριλάβει στην διαθήκη του. Όμως, για την συγχωρέσει, η Κορίν πρέπει να κρύψει την ύπαρξη των παιδιών της, με τη βοήθεια της σκληρόκαρδης και φανατικά θρησκόληπτης γιαγιάς των παιδιών, σ' ένα απόμερο δωμάτιο του αρχοντικού. Τα παιδιά πιστεύουν στη μητέρα τους πως θα μείνουν κλειδωμένα πολύ λίγο καιρό, και με την τεράστια σοφίτα του αρχοντικού σαν παιχνιδότοπο (της οποίας η είσοδος είναι μια σκάλα στο καμαράκι του δωματίου των παιδιών), προσμένουν το θάνατο του παππού τους έτσι ώστε να ελευθερωθούν. Όμως, περνούν μέρες, μήνες, χρόνια...

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Τα *Λουλούδια στη Σοφίτα* στο "Complete V.C. Andrews" Αρχειοθετήθηκε 2006-09-06 στο Wayback Machine.
* Η ταινία στο "IMdB"
* Κριτική της ταινίας και της ελληνικής της έκδοσης σε DVD


1. ↑  archive.org/details/flowersinatticdo00vcan. Ανακτήθηκε στις 25  Μαρτίου 2019.
Η **Ζόριτσα**, σερβ.: Зорица (άκμασε τον Ιούλιο του 1308) από τον Οίκο των Νεμάνια ήταν πριγκίπισσα της Σερβίας.

Βιογραφία
---------

Ήταν κόρη του Στεφάνου Ούρου Β΄ *Μιλούτιν* και της τρίτης (από τις πέντε) συζύγους του Ελισάβετ των Άρπαντ, κόρης του Στεφάνου Ε΄ της Ουγγαρίας.

Ο πατέρας της (βασ. 1292-1321) σχεδίαζε να την παντρέψει με τον Κάρολο Β΄ των Βαλουά κόμη του Αλανσόν, Περς, Σαρτρ και Ζουανύ, αδελφό του Φιλίππου ΣΤ΄ της Γαλλίας και υπέγραψε συμφωνία γι'΄αυτό τον Ιούλιο του 1308 στη Σερβία. Ωστόσο, έπειτα από τις ανεπιτυχείς στρατιωτικές επιχειρήσεις του Μιλούτιν προς τον νότο και τις δολιοφθορές προς την αποστολή των παπικών απεσταλμένων (legatii) προς τη Σερβία, ο Κάρολος αποσύρθηκε. 

Η Ζόριτσα έχει ζωγραφιστεί σε νωπογραφίες στο Μοναστήρι Γκρατσάνιτσα και στο Βισόκι Ντέτσανι.

Πηγές
-----

* Svetislav Mandić (1990). Carski čin Stefana Nemanje: činjenice i pretpostavke o srpskom srednjovekovlju. Srpska književna zadruga. p. 116.
* Dejan Nikolić (1996). Svi vladari Srbije. Narodna biblioteka "Resavska škola". p. 92. Да би овај савез био још чвршћи Милутинова кћерка Царица (Зорица) тре- бала је да се уда за Карла, сина Карла Валое. Краљ Милутин је потписао овај уговор у Србији јула

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 27  Νοεμβρίου 2018.
Μακέτα των Θερμών του Κωνσταντίνου στο Νομαρχιακό Μουσείο της Αρχαίας Αρλ.
Οι **Θέρμες του Κωνσταντίνου** ή **Θέρμες του Βορρά** είναι ρωμαϊκά λουτρά του 4ου αιώνα, τα οποία ευρίσκονται στην Αρλ της Γαλλίας.

Ιστορία
-------

Οι συγκεκριμένες θέρμες ανεγέρθηκαν στις αρχές του 4ου αιώνα, όταν ο Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος διέμενε στην Αρελάτη. Γνωστές κατά την διάρκεια του Μεσαίωνα ως *« Palais de la Trouille »*, θεωρούνταν παραδοσιακά, εσφαλμένα, ως τα ερείπια ενός παλατιού το οποίο ο Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος είχε κατασκευάσει.

Τα ερείπια των θερμών έχουν κατηγοριοποιηθεί ως ιστορικό μνημείο μέσω του καταλόγου του 1840, ενώ το ρωμαϊκό τείχος και τα γειτνιάζοντα υπόγεια κατηγοριοποιήθηκαν το 1922.

Περιγραφή
---------

Οι Θέρμες του Βορρά (Θέρμες του Κωνσταντίνου) συγκαταλέγονται μεταξύ των καλύτερα διατηρημένων της Γαλλίας, μαζί με τις Θέρμες του Κλυνί στο Παρίσι. Οι θέρμες άρχισαν μερικώς να ανασκάπτονται μετά τον 19ο αιώνα.

Τα ορατά, σήμερα, ερείπια αντιστοιχούν στο *caldarium*, με θερμαινόμενα υπερυψωμένα δάπεδα (υπόκαυστο), ενώ διέθετε τρεις δεξαμενές (*solia*). Δύο εξ αυτών ήταν ορθογωνικού σχήματος. Η τρίτη, σε μορφή ημικυκλικής αψίδας και φωτιζόμενη από τρία παράθυρα, ενώ καλυπτόταν από έναν θόλο σε μορφή ημιθόλου. Το *caldarium* επικοινωνούσε με το *laconicum* ή χαμάμ και το *tepidarium* ή θερμό λουτρό, το οποίο πλαισιωνόταν στα δυτικά από μία ημικυκλική αψίδα.

* Άποψη των θερμών από τα βόρεια
* 
* Άποψη του ημικυκλικού soliumΆποψη του ημικυκλικού *solium*
* 

Στα υπόλοιπα τμήματα των θερμών, το οποία ευρίσκονται νοτιότερα, δεν έχουν ακόμη ανασκαφεί.

* Ορισμένες λεπτομέρειες
* Ο θόλος του caldarium των Θερμών του ΚωνσταντίνουΟ θόλος του *caldarium* των Θερμών του Κωνσταντίνου
* Το υπόκαυστο των Θερμών του ΚωνσταντίνουΤο υπόκαυστο των Θερμών του Κωνσταντίνου
* 
* Δομή των τοίχωνΔομή των τοίχων
* Οι Θέρμες του ΚωνσταντίνουΟι Θέρμες του Κωνσταντίνου

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  «base Mérimée» (Γαλλικά) Υπουργείο Πολιτισμού της Γαλλίας.
2. 1 2  (Γερμανικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά) *archINFORM*. 14035. Ανακτήθηκε στις 31  Ιουλίου 2018.
3. ↑  «Thermes, anciennement dits Palais de Constantin». Base Mérimée, ministère français de la Culture.
4. ↑  Ως μέσον αντίθεσης στις θέρμες που ευρίσκονταν νοτιότερα, στην θέση της σημερινής *Place de la République*
5. ↑  Marc Heijmans, Jean-Maurice Rouquette, Claude Sintès, *Arles antique*, Centre des monuments nationaux/Monum, Éditions du patrimoine, 2006, p. 104

Πηγές
-----

* Marc Heijmans, Jean-Maurice Rouquette et de Claude Sintes, *Arles antique*, Éditions du Patrimoine, Paris, 2006

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

* Οι Θέρμες του Κωνσταντίνου στην επίσημη ιστοσελίδα πολιτισμικού περιεχομένου της Αρλ
* Διαδραστική Επίσκεψη των Θερμών του Κωνσταντίνου: επιλέξτε *"Les Thermes de Constantin"*
* Αρχαιολογική αναφορά: διαγνωστικό, έρευνες, ανακαίνιση των Θερμών του Κωνσταντίνου της Αρλ, από τον Φρεντερίκ Ρενώ, 2007[*νεκρός σύνδεσμος*]

Συντεταγμένες: 43°40′44″N 4°37′38″E﻿ / ﻿43.6789°N 4.62722°E﻿ / 43.6789; 4.62722
Η **Ζόφια Κορμπόνσκα** (πολωνικά: Zofia Korbońska, το γένος **Ρίσταου** [Ristau]) (10 Μαΐου 1915, Βαρσοβία – 16 Αυγούστου 2010, Ουάσιγκτον) ήταν Πολωνή αντιστασιακή και δημοσιογράφος.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στη Βαρσοβία και αποφοίτησε από το Λύκειο Μάρια Κονοπνίτσκα και τη Σχολή Πολιτικών Επιστημών εκεί. Το 1938 παντρεύτηκε έναν δικηγόρο και πολιτικό του Πολωνικού Λαϊκού Κόμματος, τον Στέφαν Κορμπόνσκι. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το 1941, βοήθησε στην οργάνωση του υπόγειου ραδιοφωνικού σταθμού, ο οποίος έστελνε τις κωδικοποιημένες ραδιοφωνικές εκπομπές στην πολωνική εξόριστη κυβέρνηση. Οι αποστολές της διέδωσαν τα νέα για τις γερμανικές θηριωδίες που διαπράχθηκαν στην Πολωνία. Ως μέλος του Πολωνικού Εσωτερικού Στρατού, η Κορμπόνσκα πήρε τελικά μέρος στην Εξέγερση της Βαρσοβίας το 1944. Τον Ιούνιο του 1945 συνελήφθη από το Λαϊκό Επιτροπείο Εσωτερικών Υποθέσεων μαζί με τον σύζυγό της. Αφέθηκαν ελεύθεροι μετά τη δημιουργία της Προσωρινής Κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας. Το 1947, όταν ο σύζυγός της κινδύνευε με νέα σύλληψη, κατέφυγαν μαζί στη Σουηδία κρυμμένοι σε ένα πλοίο που μετέφερε γαιάνθρακα. Από το Νοέμβριο του 1947, ζούσαν στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου εργάστηκε στη Φωνή της Αμερικής και στο Πολωνικό Αμερικανικό Κογκρέσο.

Το 2006 της απονεμήθηκε ο τίτλος της επίτιμης πολίτη της Πρωτεύουσας της Βαρσοβίας. Ο Πρόεδρος της Πολωνίας Λεχ Κατσίνσκι της απένειμε τον Μεγαλόσταυρο του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας. Πάλεψε με την ασθένεια για μερικά χρόνια πριν από το θάνατό της στις 16 Αυγούστου 2010. Τάφηκε στο πολωνικό νεκροταφείο στο Ντόιλσταουν της Πενσυλβάνια.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Αγγλικά) *SNAC*. w6qh32f9. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  *Czech National Authority Database*. js2015867545. Ανακτήθηκε στις 1  Μαρτίου 2022.
3. ↑  *Czech National Authority Database*. js2015867545. Ανακτήθηκε στις 16  Δεκεμβρίου 2022.
4. ↑  Ανακτήθηκε στις 8  Ιανουαρίου 2022.
5. ↑  Ανακτήθηκε στις 9  Ιανουαρίου 2022.
6. ↑  Ανακτήθηκε στις 19  Σεπτεμβρίου 2022.
7. 1 2 3  Ted Lipien: Remembering a Polish-American patriot at the *Washington Times*, 1 September 2010.
8. ↑  Nie żyje Zofia Korbońska at tvn24.pl, 16 August 2010.

Περαιτέρω ανάγνωση
------------------

* Αλεξάντρα Ζιοουκόφσκα-Μποέμ: *Amerykanie z wyboru* /Americans by Choice/, Βαρσοβία 1998; (ISBN 83-900358-7-1)
* Αλεξάντρα Ζιοουκόφσκα-Μποέμ: *Podróże z moją kotką* /Travels with My Cat/, Βαρσοβία 2002; (ISBN 83-88576-90-9)
* Αλεξάντρα Ζιοουκόφσκα-Μποέμ: *Druga bitwa o Monte Cassino i inne opowieści* / Second Battle of Monte Cassino and Other Stories/, Iskry, Βαρσοβία 2014.(ISBN 978-83-244-0363-9) ISBN 978-83-244-0363-9
* Αλεξάντρα Ζιοουκόφσκα-Μποέμ: *Podróże z moją kotką* /Travels with My Cat/, Βαρσοβία 2002; (ISBN 83-88576-90-9)
* Roman W. Rybicki, Pamieci Zofii Korbonskiej: Piekna Zosia, Βαρσοβία 2011

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 161104356
* LCCN: n2012012987
* ISNI: 0000 0001 1095 4869
* GND: 1022525026
* NKC: js2015867545

 |

 |
Ο **κυανίτης** (αγγλ. kyanite) είναι πυριτικό ορυκτό του αργιλίου. Ονομάστηκε από την ελληνική λέξη "κυανός" λόγω του χαρακτηριστικότερου χρώματος που έχουν οι κρύσταλλοί του. Εναλλακτική ονομασία του είναι "**δισθενής**" (αγγλ. disthene) λόγω της μεταβλητής του σκληρότητας.

Είναι χαρακτηριστικό ορυκτό σχηματιζόμενο κατά τη μεταμόρφωση αργιλικών πετρωμάτων. Ανάλογα με τις συνθήκες πίεσης και θερμοκρασίας κατά τη μεταμόρφωση σχηματίζονται είτε κυανίτης είτε τα πολύμορφα ανδαλουσίτης και σιλλιμανίτης. Η ανεύρεση των ορυκτών αυτών αποτελεί ένδειξη των συνθηκών που επικράτησαν κατά τη μεταμόρφωση, με τον κυανίτη να καταδεικνύει υψηλές πιέσεις. Απαντάται σε γνευσίους, σε σχιστολίθους, σε πηγματίτες και χαλαζιακές φλέβες, από μεταμόρφωση υψηλών πιέσεων. Θραύσματά του ανευρίσκονται και σε ιζηματογενή πετρώματα.

Ορυκτά με τα οποία συνδέεται είναι, εκτός από τα πολύμορφά του, ο γεδρίτης, η κεροστίλβη, ο βιοτίτης, το κορούνδιο, οι γρανάτες και ο σταυρόλιθος. Η εξαλλοίωσή του δημιουργεί τα ορυκτά σερικίτη και καολινίτη.

Είναι ευρύτατα διαδεδομένος ακόμη και σε πολύ όμορφα σχηματισμένους κρυστάλλους (για τους οποίους είναι περιζήτητος από συλλέκτες) και απαντάται σχεδόν σε όλες τις χώρες. Ενδεικτικά αναφέρονται το Τυρόλο στην Αυστρία, το Τιτσίνο στην Ελβετία, η Άνω Αδίγη στην Ιταλία, η Γαλλία, η Γερμανία, η περιοχή του Γιεκατερίνμπουργκ στα Ουράλια όρη (Ρωσία), η Κένυα, η περιοχή του Minas Gerais στη Βραζιλία και αρκετές πολιτείες των ΗΠΑ.

Στην Ελλάδα ανευρίσκεται στη νήσο Νάξο, στο Παρανέστι του Νομού Δράμας και τις Άνω Θέρμες του Νομού Ροδόπης.

Πηγές
-----

* Τμήμα Γεωλογίας Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
* Handbook of Mineralogy
* Mindat.org
* Galleries.com
* Webmineral.com
* Mineralienatlas

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος ορυκτών

Βιβλιογραφία
------------

* James Dwight Dana, *Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks*, READ BOOKS, 2008 ISBN 1-4437-4224-4
* Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil, *A Field Guide to Rocks and Minerals*, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 0-395-91096-X
* Walter Schumann, R. Bradshaw, K. A. G. Mills, *Handbook of Rocks, Minerals and Gemstones*, Houghton Mifflin Harcourt, 1993 ISBN 0-395-51137-2

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Αναφέρεται 4,5 (Min. Galleries) και 7(Mineralienatlas). Η διαφορά αυτή είναι υπαρκτή καθώς ο κρύσταλλος εμφανίζει σκληρότητα γύρω στο 5 στον παράλληλο προς την επιμήκυνσή του άξονα και περίπου 7 στον κάθετο προς αυτήν άξονα. Στο χαρακτηριστικό αυτό οφείλει και την εναλλακτική του ονομασία "Δισθενής"
2. ↑  Πολύμορφα λέγονται τα ορυκτά που έχουν την ίδια χημική σύσταση αλλά κρυσταλλώνονται σε διαφορετικό σύστημα
Η **ζύγαινα** (επιστημονική ονομασία *Sphyrna zygaena* - Σφύρνα η ζύγαινα), γνωστή ως *σφύραινα* και *πατερίτσα*, είναι ένα είδος σφυροκέφαλου, του οποίου το κεφάλι δεν έχει καμία αναγνωριστική προεξοχή μπροστά (εξού και η ονομασία *smooth* (απαλός, λείος) στα αγγλικά). Σε αντίθεση με άλλους σφυροκέφαλους, αυτό το είδος προτιμά εύκρατα νερά και εμφανίζεται σε όλο τον κόσμο σε μεσαία γεωγραφικά πλάτη. Το καλοκαίρι, αυτοί οι καρχαρίες μεταναστεύουν προς τους πόλους ακολουθώντας δροσερότερες υδάτινες μάζες, και μερικές φορές σχηματίζουν κοπάδια που αριθμούν στις εκατοντάδες έως και χιλιάδες καρχαρίες.

Είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος σφυροκέφαλος καρχαρίας, με μήκος μέχρι και πέντε μέτρα. Είναι ενεργό αρπακτικό που τρέφεται με μια μεγάλη ποικιλία από οστεϊχθύες και ασπόνδυλα, ενώ τα μεγαλύτερα άτομα τρέφονται επίσης και με καρχαρίες και σαλάχια. Όπως και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειάς του, αυτός ο καρχαρίας είναι ζωοτόκος και γεννά κάθε φορά 20 με 40 νεογνά. Είναι σχετικά κοινός καρχαρίας, και συλλαμβάνεται συχνά, ηθελημένα ή μη, από εμπορικά αλιευτικά σε όλο το εύρος της κατανομής του. Τα πτερύγια του είναι εξαιρετικά πολύτιμα για τη χρήση σε σούπα από πτερύγια καρχαρία. Αυτός ο καρχαρίας είναι δυνητικά επικίνδυνος και είναι πιθανό να ήταν υπεύθυνος για μερικές επιθέσεις σε ανθρώπους, αν και είναι λιγότερο πιθανό να συναντήσει τους κολυμβητές από τα άλλα μεγάλα είδη σφυροκέφαλων λόγω του εύκρατου βιότοπού του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Casper, B.M. Domingo, A. Gaibor, N. Heupel, M.R. Kotas, E. Lamónaca, A.F. Pérez-Jimenez, J.C. Simpfendorfer, C. Smith, W.D. Stevens, J.D. Soldo, A. & Vooren, C.M. (2005). *Sphyrna zygaena*  *στην Κόκκινη Λίστα Απειλούμενων Ειδών της IUCN*. Έκδοση 2013.2. Διεθνής Ένωση Προστασίας της Φύσης (IUCN). Ανακτήθηκε 10 Ιαν. 2014.
2. ↑  Internet Archive, Richard (1989). *The book of sharks*. New York : Knopf. ISBN 978-0-679-72210-6.
3. ↑  «Sphyrna zygaena, Smooth hammerhead : fisheries, gamefish». *www.fishbase.in*. Ανακτήθηκε στις 24 Αυγούστου 2021.
***Η αρπαγή των θυγατέρων του Λευκίππου*** είναι πίνακας ζωγραφικής του Φλαμανδού καλλιτέχνη Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς, που δημιουργήθηκε το 1618. Σήμερα εκτίθεται στην Παλαιά Πινακοθήκη (Alte Pinakothek) του Μονάχου.

Περιγραφή
---------

Ο πίνακας απεικονίζει την αρπαγή των θυγατέρων του Λευκίππου: Οι Διόσκουροι, ο θνητός Κάστορας και ο αθάνατος Πολυδεύκης, απάγουν τις θυγατέρες του Λευκίππου Φοίβη και Ιλάειρα. Ο Κάστορας, ο γητευτής των αλόγων, αναγνωρίζεται από την πανοπλία του, ενώ ο πυγμάχος Πολυδεύκης εμφανίζεται γυμνός από τη μέση και άνω. Ξεχωρίζουν, επίσης, από τα άλογά τους: Αυτό του Κάστορα συμπεριφέρεται ήρεμα υποστηριζόμενο από έναν ερωτιδέα, ενώ του Πολυδεύκη είναι ανασηκωμένο στα πίσω πόδια του. Τα μαύρα φτερά του ερωτιδέα προδιαγράφουν το πεπρωμένο των Διόσκουρων. Η Φοίβη και η Ιλάειρα δεν έχουν κάποιο χαρακτηριστικό που να τις ξεχωρίζει.

Ιστορικό
--------

Ο πίνακας αγοράστηκε στην Αμβέρσα το 1714 από τον εκλέκτορα του Παλατινάτου Γιόχαν Βίλχελμ. Αρχικά στάλθηκε στο Μανχάιμ και το 1805/6 έφθασε στο Μόναχο.

Πηγές
-----

* Alte Pinakothek-Ausgewählte Werke; [Editor: Bayerischen Staatsgemäldesammlungen, Authors: Marcus Dekiert, Nina Schleif], München; Pinakothek-DuMont, 2005, ISBN 978-3-8321-7592-4,
* 50 Klassiker: Gemälde, H. Johannsen, Gerstenberg, 2001, ISBN 380-672-516-0.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  The Rape of the Daughters of Leucippus στο Wikimedia Commons
Ο **Λάζαρ Ντόκιτς** (*σερβικά : Лазар Докић*), (Βελιγράδι, 27 Σεπτεμβρίου 1845 - Opatija , 1 ή 13 του Δεκεμβρίου 1893) ήταν Σέρβος γιατρός, πολιτικός και πρωθυπουργός το 1893.

Βιογραφία
---------

Τελείωσε το σχολείο πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στο Βελιγράδι. Σπούδασε ιατρική στη Βιέννη και την Πράγα. Εργάστηκε ως γιατρός περιοχή στο Ούζιτσε για δεκαπέντε χρόνια. Στο πόλεμο με την Τουρκία το 1877-1888 ήταν στρατιωτικός γιατρός του σώματος της Σουμανδίας. Διορίστηκε καθηγητής ανατομίας, φυσιολογίας και ζωολογίας σε σχολείο στο Βελιγράδι το 1878. Έπειτα έγινε για οκτώ χρόνια δάσκαλος ου πρίγκιπα Αλέξανδρος Ομπρένοβιτς το 1883. έτος.

Ήταν μέλος του Ριζοσπαστικού κόμματος στην πιο μετριοπαθή πτέρυγα του. Το 1888 έγινε μέλος του Συμβουλίου της Επικρατείας και στη συνέχεια ο πρόεδρος του.

Όταν ο πρίγκιπας Αλέξανδρος επιλύει μικρή αντιπαράθεση μεταξύ των φιλελευθέρων και των ριζοσπαστικών μετά τις εκλογές του Φεβρουαρίου 1893 έγινε πρωθυπουργός την 1 Απριλίου. 

Έγραψε βιβλία σχετικά με βιολογία, ζωολογία και τα είδη των ζώων στη Σερβία.

Γιοι του ήταν ο στρατηγός Ντούρο Λ. Ντόκιτς, και ο ταξίαρχος ιππικού Γιόβαν Λ. Ντόκιτς.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9  «Докич, Лазарь» (Ρωσικά)
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 24  Ιουνίου 2019.

Πηγές
-----

* Βιογραφία του στην САНУ

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Lazar Dokić στο Wikimedia Commons
Ο **Ζόρδι Ερέου** (Jordi Hereu i Boher, προφορά: [ˈʒɔrði əˈɾɛw], Βαρκελώνη, 14 Ιουνίου 1965) είναι Καταλανός πολιτικός, μέλος του Κόμματος των Σοσιαλιστών της Καταλονίας, δήμαρχος της Βαρκελώνης μεταξύ 2006 και 2011. Από το 2012 έχει αποσυρθεί από την πολιτική. Σήμερα είναι πρόεδρος της εταιρείας παροχής συμβουλευτικών υπηρεσιών σε πόλεις IdenCity.

Βιογραφία και πολιτική σταδιοδρομία
-----------------------------------

Κατάγεται από την καταλανική επαρχία του Κάτω Παλιάρς αλλά μεγάλωσε στη Βαρκελώνη όπου σπούδασε μάρκετινγκ στην ιδιωτική σχολή ESADE. Από το 1991 εργάστηκε ως υπεύθυνος προώθησης του τμήματος επιμελητείας του λιμένα της πόλης. Η πολιτική του σταδιοδρομία ξεκίνησε το 1997 όταν ενσωματώθηκε στο δημαρχείο της Βαρκελώνης ως διαχειριστής του τομέα των Λες Κορς παρότι είχε ενσωματωθεί στις τάξεις του PSC ήδη από το 1987. Στις εκλογές του 1999 εκλέχθηκε σύμβουλος του ίδιου τομέα. Το 2004 επανεκλέχθη και ορίστηκε δημοτικός σύμβουλος Ασφάλειας και Κινητικότητας· κατά τη διάρκεια της θητείας του προώθησε ένα μοντέλο πιο αποδοτικής μετακίνησης, με αύξηση των θέσεων στάθμευσης για ποδήλατα, τη βελτίωση του στόλου και της συχνότητας του μετρό και της κατασκευής δικτύου τραμ. Τον Μάιο του 2006 ανέλαβε τη θέση του εκπροσώπου τύπου του δημαρχείου.

Τον Σεπτέμβριο του 2006 διαδέχθηκε τον Ζοάν Κλος στη θέση του δημάρχου της πόλης μετά τον ορισμό του τελευταίου ως υπουργού Βιομηχανίας, Εμπορίου και Τουρισμού στην κυβέρνηση του Χοσέ Λουίς Ροδρίγεθ Θαπατέρο. Εκλέχθηκε επίσημα στις δημοτικές εκλογές του 2007. Μετά την απόρριψη του σχεδίου του αναμόρφωση της λεωφόρου Ντιαγονάλ από τους πολίτες της Βαρκελώνης το 2010 ηττήθηκε στις δημοτικές εκλογές του επόμενου έτους από τον υποψήφιο της Σύγκλισης και Ένωσης, Σαβιέ Τρίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Ο Ζόρδι Ερέου παραιτείται από την πολιτική». *www.20minutos.es*. Ανακτήθηκε στις 21 Σεπτεμβρίου 2016.
2. ↑  «Entrevista a Jordi Hereu, presidente de IdenCity y exalcalde de Barcelona». Ανακτήθηκε στις 21 Σεπτεμβρίου 2016.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Συνέντευξη του Ζόρδι Ερέου στο Barcelona Informació (τεύχος 100, Οκτ. 2006)[*νεκρός σύνδεσμος*]

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| ΠροκάτοχοςΖοάν Κλος | 
Δήμαρχος της Βαρκελώνης**2006-2011**  | ΔιάδοχοςΣαβιέ Τρίας |
|

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 96844575
* LCCN: no2009125015
* ISNI: 0000 0001 1690 9508
* BNE: XX4614789

 |

 |
**Λαιτιπόρος ο θειαφένιος**
O **Λαιτιπόρος ο θειαφένιος** (*Laetiporus sulphureus)* είναι ένα είδος μανιταριού που αναπτύσεται σε κορμούς δέντρων και συναντάται κυρίως στην Ευρώπη και την Βόρεια Αμερική. Είναι κοινώς γνωστός ως ***κοτόπουλο του δάσους*** καθώς σε γεύση και υφή θυμίζει αρκετά κοτόπουλο.

Περιγραφή
---------

Το καπέλο του έχει ακανόνιστο σχήμα που μοιάζει με βεντάλια και βγαίνει απευθείας από τον κορμό του δέντρου πάνω στο οποίο αναπτύσεται σε πλάτος έως 30 εκ. και πάχος έως 4 εκατοστά. Το επάνω μέρος του έχει χρώμα θείο-κίτρινο έως έντονο πορτοκαλί, ενώ είναι βελούδινο με κυματιστή περιφέρεια. Η κάτω επιφάνεια αποτελείται από θειό-κίτρινους πόρους και σωλήνες. Η παχιά του σάρκα αρχικά είναι κίτρινη, μαλακή και χυμώδης, αργότερα γίνεται ξηρή λευκή και εύθραυστη, με ελαφρά ξινή γεύση και με ευχάριστη οσμή μανιταριού όσο είναι σε νεαρή ηλικία. Το αποτύπωμα των σπόρων του έχει λευκό χρώμα. Κυρίως το βρίσκουμε επάνω σε βελανιδιές, όμως πολύ συχνά έχει βρεθεί σε πρίνους, αχλαδιές, ιτιές, καστανιές και λεύκες αλλά και σε οπωροφόρα, σε αλληλοκαλυπτόμενα καρποσώματα στα οποία προκαλεί καφέ σήψη στον κορμό και τις ρίζες.

Βρωσιμότητα
-----------

Το κοτόπουλο του δάσους θεωρείται βρώσιμο όσο είναι σε νεαρή ηλικία και αφού μαγειρευτεί καλά, ενώ δεν θα πρέπει να καταναλώνεται ωμο. Είναι σημαντικό πως έχουν καταγραφεί περιπτώσεις που έχει προκαλέσει ναυτία και άλλες σοβαρές γαστρεντερικές ενοχλήσεις. Ορισμένοι συγγραφείς προτείνουν να μην συλλέγονται δείγματα από κωνοφόρα δέντρα, ευκάλυπτος και από χαρουπιές.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Laetiporus-sulphureus-κοτόπουλο-του-δάσους-άγρια-μανιτάρια». *Άγρια Μανιτάρια*. 6 Ιανουαρίου 2019.
**Η αποθέωση του Ομήρου** (γαλ. *L'Apothéose d'Homère*) είναι αριστουργηματικός πίνακας του Γάλλου ζωγράφου Ζαν Ωγκύστ Ντομινίκ Ενγκρ. Φιλοξενείται στο μουσείο του Λούβρου στο Παρίσι.

Περιγραφή
---------

Η σύνθεση του έργου ετούτου θυμίζει τον έργο «Απόλλων και οι Μούσες στον Παρνασσό» του ζωγράφου Ραφαήλ. Ο Ενγκρ ανέλαβε την σύνθεση ενός μεγάλου πίνακα που θα κοσμούσε την οροφή του μουσείου του Καρόλου Ι' στο Λούβρο. Ο ποιητής Όμηρος εικονίζεται ως θεός, καθήμενος μπροστά από ένα ναό, στον οποίο είναι χαραγμένο το όνομά του. Δεξιά του Ομήρου μια Νίκη στέκει όρθια κρατώντας δάφνινο στεφάνι. Στα πόδια του κάθονται με μορφή δύο γυναικών, η Ιλιάδα με το σπαθί και η Οδύσσεια με το κουπί. Στη μεγάλη τιμητική στιγμή παρευρίσκονται σαράντα έξι σημαντικές φυσιογνωμίες της αρχαιότητας και των νεότερων χρόνων, μεταξύ αυτών ο Δάντης και ο Ραφαήλ.

Πηγές
-----

* Παρουσίαση του πίνακα από το Μουσείο του Λούβρου
Συντεταγμένες: 50°28′00″N 86°00′00″E﻿ / ﻿50.46667°N 86.00000°E﻿ / 50.46667; 86.00000


Τα **Χρυσά Όρη των Αλτάι** είναι όνομα φυσικού μνημείου παγκόσμιας κληρονομιάς στο οποίο περιλαβάνονται τα όρη Αλτάι και το Προστατευόμενο πάρκο του Κατούν, η λίμνη Τελέτσκογιε, το όρος Μπελούκα και το Υψίπεδο Ουκόκ. 

Το όνομα Αλτάι, σημαίνει «Χρυσό Βουνό» στην τουρκική και μογγολική γλώσσα.

Η περιγραφή της UNESCO
----------------------

Όπως αναφέρεται στην περιγραφή της UNESCO "η περιοχή αντιπροσωπεύει την πληρέστερη αλληλουχία υψομετρικών ζωνών βλάστησης στην κεντρική Σιβηρία, από στέπες, στέπες-δάση, μεικτά δάση, υποαλπική έως αλπική βλάστηση". Λαμβάνοντας την απόφασή της, η UNESCO ανέφερε επίσης τη σημασία των ρωσικών Αλτάι για τη διατήρηση θηλαστικών που κινδυνεύουν με εξαφάνιση όπως η λεοπάρδαλη του χιονιού και το αργκάλι των Αλτάι. Η τοποθεσία καλύπτει περιοχή με έκταση 16.175 χλμ².

Πολιτισμική κληρονομιά
----------------------

Εκτός από το φυσικό κάλλος, η περιοχή διακρίνεται και για την ιδιαίτερη πολιτισμική κληρονομιά της, καθώς στην ευρύτερη περιποχή εμφανίστηκαν ανθρωπίδες πριν από 1 εκατ. χρόνια, όπως φαίνεται από εγκαταστάσεις της παλαιολιθικής, ειδικότερα στο Ουστ-Κάνσκαγια, την αρχαιότερη παλαιολιθική αρχαιολογική θέση στα Αλτάι.

Η ευρύτερη περιοχή υπήρξε επίσης το πεδίο συνάντησης φυλών, χανάτων και αυτοκρατοριών έως ότου έγιναν κατά τον 18ο αιώνα τμήμα της ρωσικής αυτοκρατορίας. Η περιοχή είναι αραιοκατοικημένη με ντόπιους πληθυσμούς Ρώσων και Αλταΐσκι τουρκόφωνης φυλής, που χρησιμοποιούν παραδοσιακές μεθόδους κτηνοτροφίας και μικρής έντασης γεωργία, κυνήγι και τροφοσυλλογή, όντας ταυτόχρονα ιδιαίτερα δεμένοι με το φυσικό περιβάλλον.

Παραπομπές σημειώσεις
---------------------

1. ↑  «Τα χρυσά Όρη Αλτάι της Ρωσίας».
2. ↑  «Golden Mountains of Altai». UNESCO. Ανακτήθηκε στις 31 Ιουλίου 2007.
3. ↑  «Greater Altai – Altai Krai, Republic of Altai, Tyva (Tuva), and Novosibirsk - Crossroads». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Μαρτίου 2007. Ανακτήθηκε στις 30 Νοεμβρίου 2006.
4. ↑  Zwyns, N. (2014). «Altai». Στο: Claire Smith, επιμ. *Encyclopedia of Global Archaeology*. **1 (A)**. New York: Springer-Verlag, σσ. 148–158 (149).
5. ↑  «Golden Mountains of Altai». UNESCO. Ανακτήθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου 2014.

Φωτοθήκη
--------

* Λίμνη ΤελέτσκογιεΛίμνη Τελέτσκογιε
* Υψίπεδο ΟυκόκΥψίπεδο Ουκόκ

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Χρυσά Όρη των Αλτάι** |

* Location map
* Altai Republic Recreation Areas
* Golden Mountains, Altai Republic, Russia
* Golden Mountains of Altai at Natural Heritage Protection Fund
Στην ελληνική μυθολογία ο **Ευρυσάκης** ήταν γιος του Αίαντα και της Τέκμησσας, κόρης του βασιλιά Τελεύτα της Φρυγίας. Ο Ευρυσάκης πήρε το όνομά του από την ασπίδα («σάκον») του πατέρα του, που ήταν πολύ πλατιά (*ευρύς* + *σάκος*).

Ο μύθος
-------

Την ώρα που ο Αίας απεφάσισε να αυτοκτονήσει, εμπιστεύθηκε τον γιο του στον αδελφό του, τον Τεύκρο. Στην τραγωδία *«Αίας»* του Σοφοκλή, η ασπίδα είναι το μοναδικό αντικείμενο που παραδίδει στον γιο του ο Αίας πριν την αυτοκτονία του. Μετά την άλωση της Τροίας, ο Ευρυσάκης επέστρεψε στη Σαλαμίνα, όχι όμως στο ίδιο πλοίο με τον θείο του. Ο Τελαμών θύμωσε γιατί ο Ευρυσάκης ήρθε μόνος του και όταν γύρισε ο Τεύκρος τον έδιωξε. Ο Τεύκρος πήρε τότε τον Ευρυσάκη, πήγε στην Κύπρο και ίδρυσε εκεί την ομώνυμη πόλη Σαλαμίνα. Μετά τον θάνατο του Τελαμώνα, ο Τεύκρος επέστρεψε και ο Ευρυσάκης πήρε την εξουσία σε όλη την Κύπρο. Αργότερα ο Τεύκρος ξαναπήγε στην Κύπρο, αλλά αυτή τη φορά διώχθηκε από τον ανεψιό του.

Ο Ευρυσάκης είχε έναν ετεροθαλή αδελφό, τον Φιλαίο, γιο του Αίαντα και της Λυσιδίκης. Ο Παυσανίας όμως γράφει (Α΄ 35, 2) ότι ο Φιλαίος ήταν γιος του Ευρυσάκη. Κατά τον Πλούταρχο («Βίοι Παράλληλοι», *Σόλων*, 10) τα δύο αδέλφια έδωσαν τη Σαλαμίνα στους Αθηναίους και απέκτησαν έτσι όλα τα δικαιώματα Αθηναίου πολίτη. Στη συνέχεια εγκαταστάθηκαν στην Αττική: ο Ευρυσάκης στη Μελίτη, δυτικά της Αγοράς των Αθηνών, και ο Φιλαίος στη Βραυρώνα. Ο Ευρυσάκης και οι πρόγονοί του τιμήθηκαν ως ήρωες από τους Αθηναίους, που του ίδρυσαν και ομώνυμο ιερό, το **«Ευρυσάκειον»**. Απόγονοί του ισχυρίζονταν ότι ήταν άνδρες ένδοξοι, όπως ο Μιλτιάδης, ο Κίμων, ο Αλκιβιάδης και ο Θουκυδίδης.

Ο Σοφοκλής, εκτός από τη γνωστή τραγωδία του *«Αίας»*, έγραψε και την τραγωδία *Ευρυσάκης* με θέμα τη ζωή του γιου του Αίαντα, από την οποία όμως διασώθηκαν μόνο αποσπάσματα. Από την τραγωδία *«Ευρυσάκης»* θα πρέπει να πήρε στοιχεία ο Λατίνος ποιητής Λούκιος Άκκιος, στο έργο του οποίου η υπόθεση είναι κάπως διαφορετική από τον μύθο: εδώ ο Τεύκρος και ο Ευρυσάκης επιστρέφουν μαζί από την Κύπρο ενώ ο Τελαμών είναι ακόμα ζωντανός, αλλά τον βρίσκουν ξεπεσμένο γέρο στην Αίγινα, εκθρονισμένο από αντιπάλους του από τον θρόνο της Σαλαμίνας. Οι Τεύκρος και Ευρυσάκης τότε τον αποκαθιστούν στον θρόνο του.

Δείτε επίσης
------------

* Ο αστεροειδής 8317 Ευρυσάκης (8317 Eurysaces), που ανακαλύφθηκε το 1960 και ανήκει στην Τρωική Ομάδα, πήρε το όνομά του από το μυθικό αυτό πρόσωπο.

Πηγή
----

* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969
Ο **Χρήστος** "**Κρις** "**Παπασαράντου** (γεννήθηκε στις 3 Απριλίου 1966) είναι ένας πρώην Ελληνοαμερικανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής.

Επαγγελματική σταδιοδρομία
--------------------------

Ο Παπασαράντου αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο Μπάπτιστ της Οκλαχόμα και πήγε στον ΠΑΟΚ μαζί με τον ξάδερφό του Πιτ Παπαχρόνη. Μετά από ένα χρόνο με τον ΠΑΟΚ, ο Παπασαράντου πήγε στον Φίλιππο Θεσσαλονίκης. Στον πρώτο αγώνα της χρονιάς ο Φίλιππος συνέτριψε τον Ολυμπιακό με 111–90 και ο Παπασαράντου σημείωσε 19 πόντους. Παρά το υπέροχο ξεκίνημα ο Φίλιππος υποβιβάστηκε, αλλά ο Παπασαράντου ήταν ένας από τους καλύτερους παίχτες του συλλόγου του. Το 1991 πήγε στην ΑΕΚ και έμεινε για τέσσερα χρόνια. Έπαιξε στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας το 1992, απέναντι στον Άρη. Την περίοδο 1995–96 έπαιξε με την Δάφνη στην Ελληνική Α2 Κατηγορία. Ήταν ένας από τους καλύτερους σκόρερ της δεύτερης κατηγορίας και η προσωπική του καλύτερη επιθετική επίδοση ήταν 39 πόντοι στον αγώνα με τη Νήαρ Ηστ. Το 1996 εντάχθηκε στον Σπόρτινγκ και έπαιξε για δύο χρόνια. Μετά την απόσυρσή του, έγινε επιχειρηματίας πλυντηρίου αυτοκινήτων.

Προσωπική ζωή
-------------

Ο Παπασαράντου είχε σχέση με την πρώην Μις Ευρώπη Μαρίνα Τσιντικίδου για τέσσερα χρόνια.  Σήμερα, κατοικεί στην Οκλαχόμα Σίτι με τη σύζυγό του, Κατερίνα Τσαρούχα Παπασαράντου, μία επιτυχημένη φωτογράφο πορτραίτων και τα τρία τους παιδιά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  makthes.gr[*νεκρός σύνδεσμος*]
2. ↑  «www.hyper.gr». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Ιουλίου 2017. Ανακτήθηκε στις 8 Δεκεμβρίου 2021.
3. ↑  espressonews.gr

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Στο esake.gr
* Στο fibaeurope.com