recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Βλάσης Τσιρογιάννης** (1872-1928) ήταν αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού, ο οποίος προήχθη στον βαθμό του αντιστράτηγου.

Βιογραφία
---------

Ο Βλάσης Τσιρογιάννης γεννήθηκε το 1872 στον Καρβασαρά (σημερινή Αμφιλοχία). Κατατάχθηκε στον Ελληνικό Στρατό ως εθελοντής στη 1 Σεπτεμβρίου 1889. Ενώ σπούδαζε στην σχολή υπαξιωματικών συμμετείχε στον ελληνοτουρκικό Πόλεμο του 1897. Στις 9 Αυγούστου 1899 αποφοίτησε από τη Σχολή υπαξιωματικών με το βαθμό του 2ου Υπολοχαγού Πεζικού. Το 1904, κατά τα πρώτα στάδια του μακεδονικού Αγώνα, πήγε στη Στρώμνιτσα όπου έγινε διευθυντής ενός ελληνικού σχολείου της περιοχής, χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμο **Ντάλης**.

Κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων του 1912-13 υπηρέτησε ως διοικητής τάγματος στο 10ο Σύνταγμα Πεζικού. Το 1917-18 υπηρέτησε ως διοικητής του 5ου Συντάγματος Πεζικού στις Σέρρες. Το 1919 διηύθυνε μια ταξιαρχία που ανακατέλαβε την περιοχή του Δελβινακίου και αργότερα ανέλαβε τη διοίκηση μιας ταξιαρχίας που είχε ως στόχο να καταλάβει την πόλη της Κορυτσάς. Στη συνέχεια μετακλήθηκε στη μικρά Ασία, όπου διοίκησε ένα μεικτό απόσπασμα της 9ης Μεραρχίας Πεζικού στην κατάληψη της Κιουτάχειας (Ιούλιος 1921). Στην συνέχεια ήταν αρχηγός Πεζικού στην ΙΧ μεραρχία Μάχη του Σαγγαρίου (Αύγουστος–Σεπτέμβριος 1921). Ύστερα η υπηρεσία του διακόπηκε και επανήλθε στην επανάσταση της 11ης Σεπτεμβρίου 1922 ως διοικητής της 3ης Μεραρχίας Πεζικού στο Στρατό του Έβρου.

Στη συνέχεια υπηρέτησε ως διοικητής της 2ας Μεραρχίας Πεζικού]] με έδρα την Αθήνα. Πέθανε στις 5 Νοεμβρίου 1928, ενώ υπηρετούσε ως αντιστράτηγος του Γ΄ Σώματος Στρατού στη Θεσσαλονίκη.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  *Μεγάλη Στρατιωτική και Ναυτική Εγκυκλοπαιδεία. Τόμος Στ′: Σαράντα Εκκλησίαι – Ώχρα*. Athens. 1930. σελ. 414.
Ο **Βλάντισλαφ Α΄**, πολων. Władysław I (1406/9 - 11/12 Δεκεμβρίου 1455) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν δούκας της δυτικής Μαζοβίας: Πουότσκ, Ράβα Μαζοβιέτσκα, Γκοστύνιν, Σοχάτσζεφ, Πουόνσκ, Ζάβκσε και Βίζνα (1426-34) μαζί με τους αδελφούς του. Το 1434 διαίρεσαν τις κτήσεις και ο Βλάντισλαφ Α΄ έλαβε τα Πουότσκ, Πλονσκ, Βίζνα, Ζάφκζε. Το 1442 επανένωσε όλη την πατρική κτήση, εκτός τού Γκοστύνιν.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο πέμπτος γιος τού Σιεμόβιτ Δ΄ δούκα της δυτικής Μαζοβίας και της Αλεξάνδρας των Γκεντιμινιδών, κόρης τού Αλγκίρντας μεγάλου δούκα της Λιθουανίας.

Το 1424, μαζί με τους μεγαλύτερους αδελφούς του Σιεμόβιτ Ε΄, Καζιμίρ Β΄ και Τρόιντεν Β΄, παρακολούθησε τον γάμο τού θείου του Βλαδισλάου Β΄ Γιαγκελόν της Πολωνίας με την 3η σύζυγό του Σοφία του Χαλσχάνυ. Δύο έτη μετά (Ιανουάριος τού 1426) απεβίωσε ο πατέρας του και ο Βλάντισλαφ Α΄ με τους αδελφούς του αποφάσισαν να μην διαιρέσουν και άλλο, ώστε να εξασθενήσει, την πατρική κτήση, αλλά να κυβερνήσουν μαζί. Τον Σεπτέμβριο μετέβησαν στο Σαντόμιες και δήλωσαν υποτέλεια στον βασιλιά της Πολωνίας.

Το 1431 οι αδελφοί και οι Πολωνοί υποτελείς έλαβαν μέρος στην εκστρατεία της Βολινίας εναντίον τού θείου τους Σβιτριγκάιλα μεγάλου δούκα της Λιθουανίας, αλλά δεν έπαιξαν σπουδαίο ρόλο.

Απεβίωσε 47-48 ετών, αφήνοντας δύο γιους 9 και 7 ετών. Επίτροποι της αρχής ανέλαβαν η μητέρα τους και ο Πάβελ Γκιζύτσκι επίσκοπος τού Πουότσκ. Το Σοχάτσζεφ περιήλθε στην Αλεξάνδρα ως το *μερίδιο της χήρας*.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε το 1444 την Άννα των Πιαστ-Σιλεσίας, κόρη τού Κορράδου Ε΄ Κάντνερ δούκα της Ολεσνίτσα και είχε τέκνα:

* Σιεμόβιτ ΣΤ΄ 1446-1461/2, δούκας της δυτικής Μαζοβίας: Πουότσκ, Ράβα, Μπελζ, Πουόνσκ, κ.ά.
* Βλάντισλαφ Β΄ 1448-1462, δούκας της δυτικής Μαζοβίας: Πουότσκ, Ράβα, Μπελζ, Πουόνσκ, κ.ά.

Πηγές
-----

* Codex diplomaticus Regni Poloniae et Magni Ducatus Lituaniae, wydał Maciej Dodgiel, vol. 4, Vilnius 1764, p. 132.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Siemowit VI of Płock  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Γεδεών** (18ος αιώνας - 8 Οκτωβρίου 1810) ήταν Επίσκοπος Ιεράς από το 1781 ως το 1783. Ελάχιστα στοιχεία είναι γνωστά για τη ζωή του. Χρησιμοποιούσε τη Μονή των Καρκάσων, κοντά στην Ανατολή, για θερινή κατοικία.

Διαδέχθηκε ως επίσκοπος το Φιλόθεο τον Κύπριο, το 1781.

Ο τάφος του βρίσκεται σήμερα στην κάτω πόλη στον Άγιο Νικόλαο. Μέχρι το 1932 ο τοίχος του ναού των Αγίων Αποστόλων έφερε χάραγμα με ένα σταυρό που έγραφε "Γεδεών 1782". Τον διαδέχθηκε ως επίσκοπος το 1783 ο Αυξέντιος.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ψαρουδάκη Γ. Αρχειοθετήθηκε 2012-04-18 στο Wayback Machine. *Εκκλησίες και Μοναστήρια της Ιεράπετρας*, Ιεράπετρα 1999. (pdf)
2. ↑  Γεώργιος Μαρκόπουλος, *Γεράπετρος και Γεραπετρίτες*, Μορφωτική Στέγη Ιεράπετρας 2002, σελ. 56.
Ο **Βέρνερ Ράουτενμπεργκ** (*γερμανικά: Werner Rautenberg*), γεννημένος στις 10 Φεβρουαρίου 1937, είναι Γερμανός πρώην πρωταθλητής της αντισφαίρισης στην Ανατολική Γερμανία.

Ήταν από τους καλύτερους αντισφαιριστές της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας στη δεκαετία του 1950 και του 1960. Άρχισε να παίζει από την ηλικία των έντεκα ετών στην Ερφούρτη και στον τοπικό σύλλογο Ροτ Βάις Ερφούρτης μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του Χανς, αργότερα μετακόμισε στο Βερολίνο και στον σύλλογο *Sports Club*.

Συμμετείχε σε αρκετά διεθνή τουρνουά όπως στο *Sportive et Gymnique du Travail* στη Γαλλία, στην Αίγυπτο το 1959 κι αλλού. Μετά το χτίσιμο του τείχους του Βερολίνου μπορούσε να συμμετέχει σε τουρνουά των χωρών του ανατολικού μπλοκ, το 1964 ταξιδεύε σε διεθνή αγώνα στην Κούβα. Μάλιστα το 1961 βρισκόταν σε τουρνουά στη Δυτική Γερμανία μαζί με άλλους συμπαίκτες του και επιστρέφοντας στο Βερολίνο συνάντησαν φράχτες στον σταθμό, είχε γίνει ο χωρισμός της Γερμανίας, αλλά επέλεξαν να επιστρέψουν και να μην μείνουν στη Δυτική πλευρά.

Σπούδασε στη Λειψία δίδαξε αθλητικά και βιολογία σε σχολείο στο Ανατολικό Βερολίνο. Μετά την πτώση του Τείχους έπαιξε σε πολλά διεθνή τουρνουά παλαιμάχων. Μαζί με τον Rüdiger Rogoll έχουν γράψει το βιβλίο *Werde, der du werden kannst: Persönlichkeitsentfaltung durch Transaktionsanalyse*. Επίσης έχει διετελέση διοικητικός παράγοντας στον σύλλογο τένις του Μεγδεμβούργου

Παραπομπές
----------

1. ↑  Tennis als Leistungssport in der DDR
2. ↑  Werde, der du werden kannst: Persönlichkeitsentfaltung durch Transaktionsanalyse
3. ↑  «Historie | www.tc-magdeburg.de». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Ιουλίου 2017. Ανακτήθηκε στις 5 Νοεμβρίου 2017.

Πηγές
-----

* Robin Streppelhoff, *Tennis als Leistungssport in der DDR*, in: Stadion. Internationale Zeitschrift für Geschichte des Sports 23 (2007) 2, S. 243–264
Γέφυρα πάνω στον ποταμό Βέρνιτζ κοντά στο Χαρβούργο
Ο **Βέρνιτς** (Γερμ.: Wörnitz) είναι ποταμός της Γερμανίας στη Βαυαρία. Έχει μήκος 132 χιλιόμετρα και είναι αριστερός παραπόταμος του Δούναβη. Οι πηγές του βρίσκονται στο Σίλινγκσφυρστ, στη Μέση Φρανκονία της Βαυαρίας. Ρέει προς τα νότια, διαρρέει τον κρατήρα Νέρντλινγκερ Ρις (Nördlinger Ries) και εκβάλλει στον Δούναβη στο Ντοναουβέρτ (Donauwörth). Πόλεις κατά μήκος του ποταμού είναι οι Βέρνιτς, Ντίνκελσμπυλ, Βασερτρύντινγκεν, Έτινγκεν,Χάρμπουργκ και Ντοναουβέρτ.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Wörnitz (river) στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 144128977
* GND: 4066722-4

 |

 |


1. ↑  www.lfu.bayern.de/wasser/gewaesserverzeichnisse/doc/tab11.pdf#page=61.
Ο **Γερμανός** ήταν Επίσκοπος Κίτρους που έζησε τον 9ο αιώνα. Είναι ο πρώτος γνωστός επίσκοπος Κίτρους που γνωρίζουμε, αν και ορισμένοι (Αριστάρχης) θεωρούν ότι κάποιος Φωτεινός που έζησε τον 5ο αιώνα, ήταν επίσης επίσκοπος Κίτρους. Αυτή η εικασία όμως απορρίπτεται από τους περισσότερους, καθώς ο επίσκοπος Φωτεινός είναι ο επίσκοπος Κύτρων ή Χύτρων (Κύπρου) και όχι Κίτρους. Ο Γερμανός άκμασε επί αυτοκρατορίας του Βασιλείου Α'. Έγινε επίσκοπος το 869 και παρέμεινε ως το 879. 

Θεωρείται πιθανό να πήρε μέρος στην Οικουμενική Σύνοδο του 867 που έγινε στην Κωνσταντινούπολη, κατά την οποία αναθεματίστηκε και εκθρονίστηκε ο Πατριάρχης Φώτιος. Επίσης, ο Γερμανός συμμετείχε και στη σύνοδο του 879 που οδήγησε στην επαναφορά του Φωτίου στο θρόνο. Σε αμφότερες τις συνόδους είχαν πάρει μέρος και εκπρόσωποι του Πάπα.

Είναι άγνωστο ποιοι επίσκοποι διαδέχθηκαν το Γερμανό. Ο επόμενος γνωστός επίσκοπος Κίτρους είναι ο Ιωάννης (13ος αιώνας).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Τιμητικό αφιέρωμα Μητροπολίτου Κίτρους Βαρνάβα, εργασία Εμμ. Κωνσταντινίδη, σελ. 226, 227.
2. ↑  Εμμανουήλ Κωνσταντινίδη, *Επισκοπικός Κατάλογος Κίτρους* Ανθ. Αλεξούδη (94) τ. 16.44

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Ιεράρχες της  Ιεράς Μητροπόλεως Κίτρους, Κατερίνης και Πλαταμώνος |
| --- |
|  |
| 
* Γερμανός
* Ιωάννης
* Ιωάννης Σηκουντηνός
* Νεόφυτος
* Σωφρόνιος
* Δαμασκηνός
* Λουκιανός
* Ζωσιμάς
* Ιερεμίας
* Ιωακείμ
* Αββακούμ
* Διονύσιος
* Κωνστάντιος
* Ιγνάτιος
* Ζαχαρίας
* Μελέτιος
* Κύριλλος
* Σαμουήλ
* Μελέτιος
* Γρηγόριος
* Αθανάσιος
* Ιωαννίκιος
* Φιλάρετος
* Δωρόθεος
* Μελέτιος
* Νικόλαος
* Ιωαννίκιος
* Λεόντιος
* Νικόλαος
* Θεόκλητος
* Παρθένιος
* Κωνσταντίνος
* Βαρνάβας
* Αγαθόνικος
* Γεώργιος
 |

 |
Ο **Βλαντύσλαφ**, πολων. Władysław oświęcimski (1275/80 - 15 Μαΐου 1324) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας-Οπόλε ήταν δούκας του Οσβιέντσιμ (από το 1315).

Βιογραφία
---------

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Μιέσκο Α΄ δούκα του Τσέσυν, Ρατσίμπους και της συζύγου του, που μάλλον λεγόταν Γκσυμισλάβα, ίσως των Ρουρικιδών. 

Το 1290, σύντομα μετά που ο πατέρας του ανέλαβε τον έλεγχο του Τσέσυν, ο Βλαντύσλαφ ονομάστηκε συγκυβερνήτης του. Όμως, για άγνωστους λόγους, έπειτα από το τέλος του Μιέσκο Α΄, ο Βλαντύσλαφ δεν έλαβε την πρωτεύουσα Σέτσυν, αλλά το μικρότερη πολιτικά Οσβιέντσιμ, πράγμα που προκάλεσε τις μετέπειτα διπλωματικές συγκρούσεις με τον αδελφό του Καζιμίρ Α΄. Αυτό συνέβαλε στο να εμπλακεί στην πολιτική με το μέρος τού Βλαντύσλαφ Α΄ του *Βραχύ*, δούκα της Κρακοβίας και από το 1320 βασιλιά της Πολωνίας: σε ένα έγγραφο του 1315 ο Βλαντύσλαφ του Οσβιέντσιμ αποκαλείται σύμμαχος του δούκα της Κρακοβίας.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε το 1304 την Ευφροσύνη των Πιαστ, κόρη του Μπολέσλαφ Β΄ δούκα της Μαζοβίας και είχε τέκνα:

* Ιωάννης Α΄ ο *Σχολαστικός* 1308/10-1372,
* Άννα απεβ. 1354, παντρεύτηκε τον Θωμά Σετσένι επικεφαλής των επαρχιών Άραντ, Μπακς & Σύρμια.

Πηγές
-----

* Cawley, Charles, SILESIA, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy.
* Marek, Miroslav. "Genealogy of the House of Szécsényi". Genealogy.EU.
Ο Βλάντισλαβ και η γυναίκα του η Νεακσα
Το Μοναστήρι που ιδρύθηκε από τον Βλαντισλάβ Β΄.
Ο **Βλάντισλαβ Β΄** (πέθανε περ. 20 Αυγούστου 1456) ήταν Βοεβόδας ή ηγεμόνας του πριγκιπάτου της Βλαχίας, από το 1447 έως το 1448, και πάλι από το 1448 έως το 1456. Ο τρόπος που ο Βλάντισλαβ Β΄ ενθρονίστηκε δεν είναι βέβαιος. Η πιο αποδεκτή άποψη είναι ότι ο Βλάντισλαβ δολοφόνησε τον Βλαντ Β΄ Ντράκουλ, τον ηγεμόνα της Βλαχίας, και στη συνέχεια τοποθετήθηκε στο θρόνο από τον Ιωάννη Ουνυάδη, σύμφωνα με την άλλη, ο Βλάντισλαβ Β΄ βοηθήθηκε από τους Οθωμανούς για να αντικαταστήσει τον Νταν Γ΄, που δολοφονήθηκε από τους Ούγγρους.

Σύγκρουση με τον Ιωάννη Ουνυάδη
-------------------------------

Δεν είναι γνωστό αν Βλάντισλαβ Β΄ είχε προσκληθεί να λάβει μέρος στη Μάχη του Κοσσυφοπεδίου το 1448 ή όχι. Είναι βέβαιο, ωστόσο, ότι δεν έστειλε στρατό για να βοηθήσει και, ως αποτέλεσμα, ο Ιωάννη Ουνυάδης πήρε πίσω τις Τρανσυλβανικες κατοχές Φαγκαράς και Αμλας στις 23 Απριλίου του 1452. Ο Βλάντισλαβ απάντησε θέτοντας εμπάργκο σε όλο το Βλαχικό εμπόριο προς την κομητεία του Μπρασόβ, τότε μέρος της Τρανσυλβανίας του Ουνυάδη. Ωστόσο, στις 15 Νοεμβρίου 1455, αφού ο Ουνυάδης ενημέρωσε τους κατοίκους του Μπρασόβ ότι το εμπάργκο θα αρθεί, ο Βλάντισλαβ ανακατέλαβε Τρανσυλβανικές περιοχές, και επιτέθηκε στο φρούριο του Φαγκαράς και καίγοντας μαζί και μερικά σαξονικά χωριά. Σε απάντηση, ο Ουνυάδης δίνει στον Βλαντ Γ΄, μέλος του αντιπάλου οίκου του Ντρακουλέστι του Μπασαράμπ (τον μέλλοντα Βλαντ τον Ανασκολοπιστή) στρατιωτική υποστήριξη και, με τη βοήθεια των Σαξόνων των οποίων τα χωριά κάηκαν, εκθρόνισε τον Βλάντισλαβ Β΄.

Θάνατος
-------

Στις 20 Αυγούστου 1456, ο γιος του Βλαντ Β΄ Ντρακούλ, ο Βλαντ Γ΄ Δράκουλα, σκότωσε τον Βλάντισλαβ προσωπικά σε μάχη. Αν και η ταφόπλακα του Βλάντισλαβ γράφει 22 Αυγούστου 1456, αυτή ήταν η ημερομηνία του χαράγματος. Δεν τάφηκε στην Μονή Σναγκοβ την οποία ίδρυσε, αντ' αυτού, θάφτηκε στην Μονή Ντεάλου.

Κληρονομιά
----------

Ο Βλάντισλαβ Β΄ ίδρυσε την Μονή Σναγκοβ το 1453 όπου μια ξύλινη γλυπτή πόρτα σώζονται μέχρι σήμερα και εκτίθεται στο Μουσείο Εκκλησιαστικής Τέχνης του Βουκουρεστίου. Στο Άγιον Όρος το 1450, ο Βλάντισλαβ έδωσε στην Μονή Κουτλουμουσίου προνόμια και έδωσε ένα δώρο 10000 Ακτσετ στον Αγίο Ηλία.

Γκαλερί
-------

* Το μόνο πορτρέτο του Βλάντισλαβ Β΄.Το μόνο πορτρέτο του Βλάντισλαβ Β΄.
* Πόρτες στην Μονή Σνακγοβ.Πόρτες στην Μονή Σνακγοβ.

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Academiei σελ. 375
2. ↑  Giurescu σελ. 14

Αναφορές
--------

Οι πληροφορίες από τους Radu R. Florescu και Raymond T. McNally *Δράκουλας: Πρίγκιπας με Πολλά Πρόσωπα* Copyright: 1989

* Giurescu, Constantin C. (2007). *The History of Romanians*. **Β΄**. Βουκουρέστι: BIC ALL. σελίδες 107–108. ISBN 978-973-571-709-4.
* Academia Romana (2012). *A History of Romanians*. **Δ΄** (2η έκδοση). Βουκουρέστι: Editura Enciclopedica. ISBN 978-973-45065-2-1.
Άποψη του Τζαμιού του Χαντζί Κουρτ στο Μόσταρ, χρονολογούμενο από τα τέλη 16ου αιώνα-αρχές 17ου αιώνα.
Το **Βιλαέτι της Ερζεγοβίνης** ήταν βιλαέτι (επαρχία) της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, το οποίο υφίστατο από το 1875 έως το 1877. 

Δημιουργήθηκε από τον Μέγα Βεζίρη Μαχμούντ Νεντίμ Πασά, όταν ο τελευταίος προχώρησε, το 1875, στην απόσπαση της Ερζεγοβίνης από τη Βοσνία και τη δημιουργία μίας νέας επαρχίας, η οποία αποτελείτο από δύο σαντζάκια: εκείνο του Μόσταρ και εκείνο του Γκάτσκο.

Ωστόσο, το 1877, το Βιλάετι της Ερζεγοβίνης ενσωματώθηκε εκ νέου εντός του Βιλαετιού της Βοσνίας, ενώ, έπειτα από την κρίση της Ανατολής, τέθηκε υπό τη διοίκηση της Δυαδικής Μοναρχίας, ωστόσο παρέμεινε υπό οθωμανική εξουσία έως την προσάρτησή του από την Αυστροουγγαρία το 1908.

Φέρεται να είχε έκταση της τάξεως των 14.800 τ.χλμ..

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) Stanford Jay Shaw· Ezel Kural Shaw (1977). *History of the Ottoman Empire and Modern Turkey*. Cambridge University Press. σελ. 154. ISBN 978-0-521-29166-8. Ανακτήθηκε στις 4 Ιουνίου 2013.
2. ↑  (Αγγλικά) Élisée Reclus. «Europe». σελ. 152. Ανακτήθηκε στις 19 Απριλίου 2019.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Οθωμανική Αυτοκρατορία
* Πύλη:Βοσνία και Ερζεγοβίνη
 |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Vilayet d'Herzégovine  της Γαλλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Βεκίλης** ήταν πολιτικό και θρησκευτικό αξίωμα στην Οθωμανική αυτοκρατορία. Το πολιτικό αυτό αξίωμα έφεραν οι υπουργοί και ανώτατοι διοικητικοί υπάλληλοι με την έννοια του αναγνωρισμένου πληρεξούσιου. Το θρησκευτικό αξίωμα έφερε ο Mέγας Πρωτοσύγκελος του Πατριαρχείου.

Το όνομα Βεκίλης είναι αραβοτουρκικό. Ως θεσμός φέρεται ν΄ αναδείχθηκε επί τουρκοκρατίας στην Πελοπόννησο, τον αποκαλούμενο τότε Μοριά, μετά το 1717, αρχικά με τον χαρακτήρα «όμηρος πίστεως» και εγγυητής δημογερόντων, έναντι της Υψηλής Πύλης, ο οποίος και στέλνονταν στη Κωνσταντινούπολη.

Με τον καιρό οι Βεκίληδες λάμβαναν μεγάλη μόρφωση και εκ της ιδιότητάς τους συναναστρέφονταν υψηλόβαθμους υπαλλήλους της Αυτοκρατορίας ασκώντας και σημαντική επιρροή σε θέματα που αφορούσαν κυρίως τον Μοριά. Πολλές φορές μάλιστα κατάφερναν να κερδίζουν την εμπιστοσύνη του Μεγάλου Βεζίρη γινόμενοι σύμβουλοί του. Υπήρξαν δε και περιπτώσεις που οι Βεκίληδες της Πελοποννήσου κατάφερναν ν΄ αλλάζουν και τον Μόρα βαλή όταν δεν ήταν της αρεσκείας τους.

Έτσι με δεδομένη την δύναμη και την ισχύ που είχαν οι Βεκίληδες οι διάφορες φατρίες και τα κόμματα της Πελοποννήσου προσπαθούσαν ν' αποσπάσουν τον τίτλο αυτό σε πρόσωπο της δική τους φατρίας. Σε πολλές όμως των περιπτώσεων που δεν συνέβαινε αυτό στέλνονταν ανεπίσημα στην Κωνσταντινούπολη πρόσωπα με γενναία χρηματοδότηση προκειμένου να υπονομεύουν το έργο των επίσημων βεκίληδων και στη συνέχεια ν' αναλάβουν αυτά.

Κατά τις διάφορες εξεγέρσεις των Ελλήνων οι πρώτοι που θανατώνονταν στη Κωνσταντινούπολη ήταν οι Βεκίληδες όπως π.χ. ο Παλαιολόγος Τροπαίων που απαγχονίστηκε στα Ορλωφικά.

Ένας από τους σημαντικότερους Βεκίληδες και ισχυρούς της περιόδου εκείνης στη Κωνσταντινούπολη ήταν και ο Σωτηράκης Λόντος (1799).

Δείτε επίσης
------------

* Κοινό των Ζαγορισίων
Ο **Βλάντο** (λατινικά: Blado‎, σερβικά κυριλλικά: Владо‎ fl. 1274–79) ήταν ευγενής στην υπηρεσία του Σερβικού βασιλείου, με τον τίτλο του «Θησαυροφύλακα» (Καζνάκ - kaznac). Πιθανόν ήταν πρώην Βυζαντινός μισθοφόρος (stratioti, που έγινε υπεύθυνος για τα φορολογικά οικονομικά του Σερβικού βασιλείου μεταξύ 1274 και 1279.  Έχει ταυτιστεί με τον Μπλενίστι (Blenisti), ο οποίος μαζί με τον αδελφό του Βιλίεμ, τον Γιόβακ Μουσάκι (Jovan Musaki) και τον Ντιμίταρ Σοκ φυλακίστηκαν στην Απουλία το 1279 ως αρχηγοί κινήματος εξέγερσης εναντίον της κυριαρχίας  των Καπετιδών-Ανζού (Ανδαγαυών) στο Βασίλειο της Αλβανίας.    Πιθανολογείται ως γενάρχης της φάρας των Μπιλίστι, οικογένειας φεουδαρχών της βόρειας Αλβανίας.  ωστόσο οι σύγχρονοι ιστοριογράφοι αμφισβητούν ακόμα και την πιθανότητα.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Šufflay, Milan (1925), H. Barić, επιμ. *Srbi i Arbanasi : njihova simbioza u srednjem vijeku*, Istorijska Serija (Biblioteka Arhiva za Arbanasku Starinu, Jezik i Etnologiju έκδοση), Belgrade: Seminar za Arbanasku Filologiju, σελ. 47, OCLC 249799501,
2. ↑  SANU 1983, σελ. 31.
3. 1 2  SANU 1983, σελ. 47.
4. ↑  *Bulletin des musʹees de Cʹetignʹe*. 10-12. 1977. σελ. 116.
5. ↑  Antonović, Miloš (2003). *Town and District in Littoral of Zeta and Northern Albania in XIVth and XVth Century*. Istorijski institut. σελ. 272. ISBN 978-86-7743-031-3.
6. ↑  Akademia e Shkencave e RPS të Shqipërisë· Fjalori enciklopedik shqiptar (1985). *Fjalor enciklopedik shqiptar*. Akademia e Shkencave e RPSSH. σελ. 105.

Πηγές
-----

* SANU (1983). *Glas*. **338**. Srpska akademija nauka i umetnosti. σελ. 47.
Ο **Βλάσης Γιαννόλας** (1877–1922) ήταν Έλληνας ιατρός και λόγιος.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1877 στην Κέρκυρα. Στη συνέχεια σπούδασε βιολογία και ιατρική στα πανεπιστήμια του Λονδίνου, του Βερολίνου και της Πάντοβα. Από το 1900 εγκαταστάθηκε και δραστηριοποιήθηκε στο Κάιρο. Εκεί το 1921 εξέδωσε το μοναδικό του σύγγραμμα, με τίτλο *Ευθύνη και ελευθερία*. Στο έργο αυτό παρουσιάζει έναν απολογισμό των αγαθών που προκύπτουν από τις ατομικές ελευθερίες, ενώ παρουσιάζει την ανάγκη απλοποίησης της ορθογραφίας της ελληνικής γλώσσας και της κατάργησης των πνευμάτων και του τονισμού, που ο ίδιος στο έργο του δεν χρησιμοποίησε. Επιθυμούσε μία γλώσσα η οποία να πλησιάζει στην καθομιλουμένη και να εξυπηρετεί τον άνθρωπο και την επικοινωνία. Πέθανε το 1922 στο Κάιρο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Γιαννόλας Βλάσσης - Φωτόδεντρο». *photodentro.edu.gr*. Εθνικό Κέντρο Τεκμηρίωσης. Ανακτήθηκε στις 17 Ιουνίου 2018.
2. ↑  «Γιαννόλας, Βλάσης». *www.ygeiaonline.gr*. Εγκυκλοπαίδεια Δομή. Ανακτήθηκε στις 17 Ιουνίου 2018.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Βλάσης Γιαννόλας στον *Πανδέκτη* του Εθνικού Ιδρύματος Ερενών.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* **ΕΒΕ**: 157788

 |

 |
Ο **Βλάντισλαφ Β΄**, πολων. Władysław II (μετά την 31 Οκτωβρίου 1448 - 27 Φεβρουαρίου 1462) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν δούκας της δυτικής Μαζοβίας: των περιοχών Πουότσκ, Ράβα Μαζοβιέτσκα, Μπελζ, Πουόνσκ, Ζάφκζε, Βίζνα (1455-61/2) μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του. Το 1459 περιήλθε και το Γκοστύνιν στην κατοχή τους.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Βλάντισλαφ Α΄ δούκα της δυτικής Μαζοβίας και της Άννας των Πιαστ-Σιλεσίας, κόρης τού Κορράδου Ε΄ δούκα της Ολεσνίτσα.

Το 1455 απεβίωσε ο πατέρας του και ο Βλάντισλαφ Β΄, μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του Σιεμόβιτ ΣΤ΄, κληρονόμησε τις πατρικές κτήσεις. Οι δύο τους ήταν 9 και 7 ετών και έτσι ανέλαβαν επίτροποι της αρχής η μητέρα τους και ο Πάβελ Γκιζύτσκι επίσκοπος τού Πουότσκ. Το 1459 ενηλικιώθηκε ο πρώτος και ανέλαβε προσωπικά την εξουσία και την επιτροπεία τού δεύτερου.

Τα δύο αδέλφια (και ο πατέρας τους) κατείχαν τη δυτική Μαζοβία εκτός τού Γκοστύνιν, περιοχής τού θείου τους Σιεμόβιτ Ε΄, η οποία περιήλθε στη χήρα εκείνου Μαργαρίτα των Πρεμυσλιδών. Στα τέλη τού 1459 αυτή απεβίωσε και έτσι το Γκοστύνιν επανενώθηκε με την υπόλοιπη δυτική Μαζοβία των δύο αδελφών.

Το 1461 ο Σιεμόβιτ ΣΤ΄ απεβίωσε και ο Βλάντισλαφ Β΄ έμεινε μόνος στην εξουσία. Ήταν 14 ετών και ανέλαβαν πάλι η Άννα και ο επίσκοπος την αρχή. Δύο μήνες μετά απεβίωσε και ο Βλάντισλαφ Β΄. Διαδόθηκαν φήμες, ότι οι δύο αδελφοί δηλητηριάστηκαν και οι υποψίες κατευθυνόταν στον Γκόταρντ της Ρύμπνα, καστελάνο τού Σοχάτσζεφ, που οι αδελφοί τού είχαν στερήσει κάποιο αξίωμα. Οι υπερβολικοί ισχυρισμοί απορρίφθηκαν. Ο χρονικογράφος της εποχής Γιαν Ντούγκος θεωρεί, ότι απεβίωσαν από φυματίωση, ασθένεια που απεβίωσε ο πατέρας τους.

Ο Βλάντισλαφ Β΄ ήταν ο τελευταίος άρρην τού κλάδου της δυτικής Μαζοβίας. Τότε ο Καζίμιρ Δ΄ της Πολωνίας ως επικυρίαρχος ζήτησε να ενσωματώσει τη δυτική Μαζοβία. Σε αυτό αντέδρασε η θεία των δύο αδελφών Αικατερίνη (σύζυγος του πρίγκιπα της Λιθουανίας) και οι πιο πολλοί τοπικοί ευγενείς. Τελικά ο βασιλιάς μπόρεσε να λάβει μόνο τις πόλεις Μπελζ, Ράβα Μαζοβιέτσκα και Γκοστύνιν, ενώ οι πόλεις Πουότσκ, Πουόνσκ και Ζάφκζε ελήφθησαν από τον Κορράδο Γ΄ τον *Ερυθρό*, πλησιέστερου άρρενα συγγενή τού Βλάντισλαβ Β΄ (γιο τού δεύτερου εξαδέλφου του). Ο Καζίμιρ Δ΄ απέσπασε το Σοχάτσζεφ, που ήταν το μερίδιο της χήρας Άννας, αλλά δεν μπόρεσε να κάνει κάτι άλλο, αν και είχε καταλάβει το Πουότσκ και έβαλε τους τοπικούς ευγενείς να τού δηλώσουν υποτέλεια· αυτοί ήταν βαθιά προσηλωμένοι στους Πιαστ.

Πηγές
-----

* Codex diplomaticus Regni Poloniae et Magni Ducatus Lituaniae, wydał Maciej Dodgiel, vol. 4, Vilnius 1764, p. 132.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Władysław II of Płock  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
**Επίσκεψις** ή Παναγία η Γλυκοφιλούσα (14ος αι.) είναι βυζαντινή εικόνα εκτιθέμενη στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείοτης Αθήνας.

Περιγραφή
---------

Η **Παναγία Γλυκοφιλούσα, η Επίσκεψις** είναι ψηφιδωτή εικόνα του 14ου αι. Οι διαστάσεις της είναι 100Χ 85 εκ.Ανήκει στη Σχολή Κωνσταντινουπόλεως και μιμείται την τεχνική και τα υλικά της μνημειακής ψηφιδογραφίας.
Προέρχεται από τη Μικρά Ασία και ήλθε στην Ελλάδα από πρόσφυγες του 1922.
Παριστανει την Παρθένο να κρατάει στην αγκαλία της τον Χριστό βρέφος.
Οι ψηφίδες είναι τεχνητές μεγέθους πέντε χιλιοστών για τα λεπτά μέρη, τις άκρες των πτυχών και ιδίως των προσώπων και των γυμνών μερών του σώματος, και ενός εκατοστού για το χρυσό έξεργο και τα φορέματα. Η Παρθένος φοράει μελανοκύανο μανδύα που σκεπάζει το κεφάλι και το σώμα. Ο εσωτερικός χιτώνας δεν φαίνεται παρά μόνο στις παρυφές και στα χέρια τα οποία είναι ερυθρου χρώματος με χρυσές διαποικίλσεις. Τα μαλλιά περισφίγγουν τυπικός βυζαντινός κεφαλόδεσμος, λευκός με αργυρές αναλαμπές. Οι πτυχώσεις του μανδύα της Παναγίας και των φορεμάτων του Χριστού, σκληρές και ευθύγραμμες, τις αποδίδει ο καλλιτέχνης με χρυσές ψηφίδες πέντε χιλιστών. Ο Χριστός φοράει χιτώνα ζωσμένο με πιο ανοικτό χρώμα πρασινοκίτρινο με σκοτεινές βαθυκύανες πτυχώσεις.
Τα πρόσωπα είναι συντεθειμένα με μακρές ψηφίδες,λευκές, ελαφρώς ρόδινες για τα φωτεινά μέρη, ενώ για τα σκιερά με ψηφίδες χλωροκίτρινες βαθύχροες. Ερυθρές ψηφίδες ενδυναμώνουν τα περιγράμματα.
Εκατέροθεν του φωτοστεφάνου της Παναγίας που ορίζεται με ερυθρό περίγραμμα υπάρχουν τα γράμματα MHΡ ΘΟΥ και πάνω από τον αριστερό ώμο της η λέξη ΕΠΙCKEΨΙC όπως και τα άνωθεν και δεξιά του Χριστού στοιχεία ΙC -XC μας βοηθούν για τη χρονολόγηση της εικόνας με το σχήμα τους: περί το τέλος του 1300.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Μανόλης Χατζηδάκης, Βυζαντινό Μουσείο Αθηνών-Εικόνες, Αθήνα, Εκδόσεις *Απόλλων*,χ.χ. σελ.21
2. ↑  Στέφανος Ξενόπουλος, «Ψηφιδωτή εικών η "Επίσκεψις" εν τω Βυζαντινώ Μουσείω Αθηνών», Δελτίον Χριστιανικής Αρχαιολογικής Εταιρείας Περίοδος Δευτέρα,τομ. 2 (1925), σελ44
3. ↑  Στέφανος Ξενόπουλος, «Ψηφιδωτή εικών η "Επίσκεψις" εν τω Βυζαντινώ Μουσείω Αθηνών», Δελτίον Χριστιανικής Αρχαιολογικής Εταιρείας Περίοδος Δευτέρα,τομ. 2 (1925), σελ46
4. ↑  Στέφανος Ξενόπουλος, «Ψηφιδωτή εικών η "Επίσκεψις" εν τω Βυζαντινώ Μουσείω Αθηνών», Δελτίον Χριστιανικής Αρχαιολογικής Εταιρείας Περίοδος Δευτέρα,τομ. 2 (1925), σελ46
5. ↑  Στέφανος Ξενόπουλος, «Ψηφιδωτή εικών η "Επίσκεψις" εν τω Βυζαντινώ Μουσείω Αθηνών», Δελτίον Χριστιανικής Αρχαιολογικής Εταιρείας Περίοδος Δευτέρα,τομ. 2 (1925), σελ47
6. ↑  Στέφανος Ξενόπουλος, «Ψηφιδωτή εικών η "Επίσκεψις" εν τω Βυζαντινώ Μουσείω Αθηνών», Δελτίον Χριστιανικής Αρχαιολογικής Εταιρείας Περίοδος Δευτέρα,τομ. 2 (1925), σελ48-49

Πηγές
-----

* Μανόλης Χατζηδάκης, Βυζαντινό Μουσείο Αθηνών-Εικόνες, Αθήνα, Εκδόσεις *Απόλλων*,χ.χ
* Στέφανος Ξενόπουλος, «Ψηφιδωτή εικών η "Επίσκεψις" εν τω Βυζαντινώ Μουσείω Αθηνών», Δελτίον Χριστιανικής Αρχαιολογικής Εταιρείας Περίοδος Δευτέρα,τομ. 2 (1925), σελ. 44-53
Ο πρίγκιπας Μίρκο
Ο Ομέρ Πασάς
Ο **Πόλεμος Μαυροβούνιου και Οθωμανικής Αυτοκρατορίας του 1861-1862** (*σερβικά : Црногорско-турски рат*) ήταν μία πολεμική σύγκρουση μεταξύ του Πριγκιπάτου του Μαυροβουνίου και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ο πόλεμος έληξε με ήττα του Μαυροβουνίου και την ειρήνη στη Ριέκα. 

Ο λόγος για το ξέσπασμα του πολέμου ήταν η βοήθεια που παρέχεται από τους Μαυροβούνιους στους Σέρβους αντάρτες της Ερζεγοβίνης και στον Λούκα Βουκαλόβιτσα το 1861. Το γεγονός αυτό πληροφορήθηκε η Οθωμανική πόρτα και κήρυξε τον πόλεμο στο Μαυροβούνιο. Όπως και στο προηγούμενο πόλεμο, πριν από μια δεκαετία ο τουρκικός στρατός τέθηκε υπό τις διαταγές του Ομέρ Πασά. Στόχος του ήταν να κατακτήσει την πρωτεύουσα του Μαυροβουνίου Τσετίνιε.

Παρά την σφοδρή αντίσταση του Μαυροβούνιου στρατού υπό την ηγεσία του πρίγκιπα Μίρκο Πέτροβιτς, οι Μαυροβούνιοι αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν μπρος στον ανώτερο τουρκικό στρατό. Στα τέλη Αυγούστου ο Μαυροβούνιος στρατός έκανε απεγνωσμένη αντίσταση στα προάστια του Τσετίνιε. Κατόπιν αιτήματος των Μαυροβούνιων η Ρωσία παρενέβη στην Κωνσταντινούπολη με σκοπό την ειρήνευση και ο Πρίγκιπας Νικόλαος έπρεπε να αποδεχθεί το τελεσίγραφο του Ομέρ Πασά. Πέντε μήνες πολέμου είχαν εξαντλήσει εντελώς το Μαυροβούνιο.

Η ειρηνευτική συμφωνία υπεγράφη στην Ριέκα. Βάση αυτής το Μαυροβούνιο διατήρησε τη θέση του (σύνορα και εδάφη του) αλλά έπρεπε να κάνει ορισμένες παραχωρήσεις στην Πύλη. Ο Ομέρ Πασάς πήγε έπειτα στο Μαυροβούνιο και είδε ότι ο στρατός του Μαυροβουνίου, που αποτελείται από απλούς ανθρώπους, δεν είναι σε θέση να αντιταχθούν με επιτυχία στους Τούρκους. Η Σερβική κυβέρνηση αργότερα βοήθησε τους Μαυροβούνιους με αξιωματικούς για την εκπαίδευση τον εξοπλισμό του στρατού και με χρήματα.

Πηγές
-----

* *Историја Срба*, Βλαντιμίρ Κόροβιτς (627)
* *Историја за 3. разред гимназије општег и друштвено-језичког смера* Радош Љушић, (275-276)


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Црногорско-турски рат (1862)  της Σερβικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η **Ρανγκάρντα** (Rangarda) ήταν αριστοκράτισσα του Δουκάτου της Γκαέτα, τον 12ο αιώνα, μέλος της οικογένειας Γκαετάνι που κυβερνούσε για πολλά χρόνια το Δουκάτο.

Ήταν κόρη του δούκα του Φοντί, Μαρίνου Γ΄ και της επίσης Ρανγκάρντας. Παντρεύτηκε τον Ριχάρδο Β΄ της Γκαέτα κόμης του Φοντί και Δούκας της Γκαέτα. Μετά τον θάνατο του Ριχάρδου το 1111 η Ρανγκάρντα προσπάθησε να πάρει τον έλεγχο του δουκάτου, πολέμησε χωρις επιτυχία για αυτό με τον Ριχάρδο Γ΄ της Γκαέτα και τον Ιωνάθαν της Γκαέτα. Αναφέρεται ότι το 1116 ξαναπαντρεύτηκε με τον Αλεσάντρο.

Με τον Ριχάρδο Β΄απέκτησε τους: 

* Ανδρέας, δούκας της Γκαέτα
* Γοδεφρείδος, κόμης του Φοντί

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Charles Cawley, *Foundation for Medieval Genealogy, Southern Italy - Chapter 6. GAETA* *(Αγγλικά)*
2. ↑  Monte Cassino in the Middle Ages, Τόμος 1, Herbert Bloch, 1986
3. ↑  Osservazioni critiche sopra la storia della Via Appia di F.M. Pratilli, Erasmo Gesualdo
Παγκόσμιος χάρτης με πληροφορίες ζώνης ώρας και αποκλειστικής οικονομικής ζώνης
Η **επίσημη ώρα** (Standard time) είναι ο συγχρονισμός των ρολογιών εντός μιας γεωγραφικής ζώνης ή περιοχής σε ένα ενιαίο πρότυπο χρόνου, αντί να χρησιμοποιείται η ηλιακή ώρα ή ένας τοπικά επιλεγμένος μεσημβρινός (γεωγραφικό μήκος) για τη δημιουργία μιας τοπικής μέσης επίσημης ώρας. Ιστορικά, η έννοια δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα για να βοηθήσει την πρόγνωση του καιρού και τα σιδηροδρομικά ταξίδια. Εφαρμόστηκε σε παγκόσμιο επίπεδο κατά τον 20ό αιώνα. Οι γεωγραφικές περιοχές επεκτάθηκαν γύρω από ομοιόμορφα κατανεμημένους μεσημβρινούς σε ζώνες ώρας που (συνήθως) επικεντρώνονται σε αυτούς. Η επίσημη ώρα σε κάθε ζώνη ώρας καθορίζεται σε σχέση με τα αντισταθμιστικά οφέλη από την Παγκόσμια Ώρα (Universal Time). Σε περιοχές όπου χρησιμοποιείται η Θερινή ώρα, η ώρα αυτή καθορίζεται από την επίσημη ώρα.

Η υιοθέτηση της επίσημης ώρας, επειδή είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με το χρόνο και το γεωγραφικό μήκος, σταθεροποίησε τις έννοιες του διαμοιρασμού της υδρογείου σε Ανατολικό ημισφαίριο και Δυτικό ημισφαίριο, με ένα πρώτο μεσημβρινό (καθώς και την αντίθεση του, την Διεθνή Γραμμή Ημερομηνίας) αντικαθιστώντας τους διάφορους πρώτους μεσημβρινούς που είχαν προηγουμένως χρησιμοποιηθεί.
Προσωπογραφία Ιωάννη Κωστόπουλου 
Η **Προσωπογραφία Ιωάννη Κωστόπουλου** είναι πίνακας ζωγραφικής του Γεώργιου Ιακωβίδη δημιουργημέος στα 1919

Πληροφορίες
-----------

Η **Προσωπογραφία Ιωάννη Κωστόπουλου** είναι έργο λάδι σε μουσαμά διαστάσεων 80 × 64 εκ.Ανήκει στη συλλογή της Τραπέζης Πίστεως. Απεικονίζεται ο ιδρυτής της Τράπεζας Πίστεως Ιωάννης Κωστόπουλος.
Η ισχυρή προσωπικότητα του εικονιζόμενου εξαίρεται με τη γρήγορη δυνατή πινελιά, την εστίαση του φωτός στο πρόσωπο καιτην έντονη φωτοσκίαση.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Μεντζάφου-Πολύζου 1999, σελ. 354
2. ↑  Μεντζάφου-Πολύζου 1999, σελ. 260

Πηγές
-----

* Μεντζάφου-Πολύζου, Όλγα (1999). *Ιακωβίδης*. Αθήνα: Εκδόσεις Αδάμ.
Το ***Προσωπογραφικό λεξικό της εποχής των Παλαιολόγων*** (πρωτότυπο στα γερμανικά: *Prosopographisches Lexikon der Palaiologenzeit*), συντομογραφία ***PLP***, είναι ένα έργο αναφοράς σχετικά με πρόσωπα των δύο τελευταίων αιώνων της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, από το 1261 έως την Άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453, όταν στην Αυτοκρατορία βασίλευε η δυναστεία των Παλαιολόγων.

Εκδόθηκε μεταξύ 1976 και 1995 από την Αυστριακή Ακαδημία Επιστημών, υπό τη διεύθυνση του Έριχ Τραπ, με τη συνεργασία των Ράινερ Βάλτερ, Χανς-Βάιτ Μπάγιερ, Κάτγια Στουρμ-Σναμπλ, Έρβαλντ Κίσλινγκερ, Σωκράτη Καπλανήρη και Ιωάννη Λεοντιάδη. Αποτελείται από 15 τόμους: 12 κύριους, 2 τόμους παραρτημάτων και παροραμάτων και 1 τόμο ευρετηρίου. Το 2001, το λεξικό κυκλοφόρησε διαδικτυακά ως συνδρομητική υπηρεσία και σε ψηφιακό δίσκο (CD).

Το έργο αποτελεί ολοκληρωμένη πηγή για βιογραφίες και για τη γενεαλογία όχι μόνο Βυζαντινών Ελλήνων, αλλά και Βουλγάρων, Σέρβων, Αλβανών, Τούρκων και άλλων λαών που αλληλεπιδρούσαν με τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία εκείνη την εποχή.
Η **εντολή πώλησης** ή **παραγγελία πελάτη** είναι μία εντολή που εκδίδεται από μία επιχείρηση προς έναν πελάτη. Μία εντολή πώλησης μπορεί να αφορά προϊόντα ή/και υπηρεσίες. Δεδομένης της ποικιλίας των επιχειρήσεων, αυτό σημαίνει ότι οι εντολές μπορούν να ολοκληρωθούν με διάφορους τρόπους. Σε γενικές γραμμές, οι τρόποι ολοκλήρωσης, με βάση τη σχέση μεταξύ απόδειξης παραγγελίας και παραγωγής, είναι οι εξής: 

* Ψηφιακό αντίγραφο – Τα προϊόντα είναι ψηφιακά και το απόθεμα βρίσκεται σε ένα ψηφιακό πρωτότυπο. Τα αντίγραφα δημιουργούνται βάσει της ζήτησης σε πραγματικό χρόνο και δίνονται άμεσα στους πελάτες.
* Κατασκευή προς αποθήκευση –Τα προϊόντα κατασκευάζονται και αποθηκεύονται σε αναμονή της ζήτησης. Τα περισσότερα προϊόντα για τον καταναλωτή περιέχονται εμπίπτουν σε αυτή την κατηγορία.
* Κατασκευή κατά παραγγελία – Τα προϊόντα κατασκευάζονται ανάλογα με τις εισερχόμενες παραγγελίες. Αυτός είναι ο πιο διαδεδομένος τρόπος για προϊόντα κατά παραγγελία όπου τα σχέδια είναι γνωστά εκ των προτέρων.
* Παραμετροποίηση κατά παραγγελία – Τα προϊόντα ρυθμίζονται ή συναρμολογούνται ανάλογα με τις ιδιαίτερες απαιτήσεις των πελατών, π.χ. Υπολογιστές.
* Σχεδιασμός κατά παραγγελία – Κάποιο μέρος από το σχέδιο του έργου γίνεται αφότου γίνει η παραλαβή της παραγγελίας.

Η εντολή πώλησης είναι ένα εσωτερικό αρχείο της εταιρείας, που σημαίνει ότι δημιουργείται από την ίδια την εταιρεία. Μία εντολή πώλησης θα πρέπει να καταγράφει την αρχική εντολή αγοράς του πελάτη, η οποία είναι ένα εξωτερικό έγγραφο. Αντί να χρησιμοποιείται το έγγραφο παραγγελίας του πελάτη, μια εσωτερική φόρμα εντολής πώλησης επιτρέπει o εσωτερικός έλεγχος της ολοκλήρωσης να παρακολουθείται ως αύξων αριθμός παραγγελίας. Η εντολή αγοράς του πελάτη είναι ένα αρχικό έγγραφο που ενεργοποιεί τη δημιουργία μιας εντολής πώλησης. Η εντολή πώλησης, καθώς είναι ένα εσωτερικό έγγραφο, μπορεί συνεπώς να περιέχει παραπάνω από μία εντολή αγοράς πελάτη. Σε ένα κατασκευαστικό περιβάλλον, μία εντολή πώλησης μπορεί να μετατραπεί σε εντολή εργασίας για να δείξει ότι είναι έτοιμη να ξεκινήσει η κατασκευή των προϊόντων που επιθυμεί ο πελάτης.

Ηλεκτρονική εντολή πώλησης
--------------------------

Πολλές εντολές πώλησης δεν γίνονται πλέον έντυπα, αλλά διαβιβάζονται ηλεκτρονικά μέσω ενός εταιρικού δικτύου Intranet. Αυτές οι εντολές πώλησης μπορεί να επικοινωνούνται σε διάφορες εταιρικές εφαρμογές.

Συνηθισμένοι τύποι εντολών
--------------------------

* Προσφορές
* Εκτίμηση
* Εντολή επιστροφής
* Αριθμός προϊόντος
* Εντολή παραγγελίας κατά προτεραιότητα

Ολοκλήρωση παραγγελίας πελάτη
-----------------------------

Τα βήματα που απαιτούνται στην ολοκλήρωση των απαιτήσεων μιας εντολής πώλησης συνθέτουν τη διαδικασία ολοκλήρωσης της παραγγελίας.

Δείτε επίσης
------------

* Εντολή αγοράς
* Μάρκετινγκ
* Διαχείριση εφοδιαστικής αλυσίδας


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Sales order  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Ερκονγουάλδος** (αγγλ.: *Earconwald*, επίσης *Ercenwald*, *Erkenwald* ή *Erconwald*) ήταν χριστιανός επίσκοπος της αγγλοσαξονικής εκκλησίας του Λονδίνου μεταξύ των ετών 675 και 693.

Ο Ερκονγουάλδος γεννήθηκε στο Lindsey και υποτίθεται πως είχε βασιλική καταγωγή. Έδωσε το μερίδιό του από τα χρήματα της οικογένειάς του προκειμένου να βοηθήσει να ιδρυθούν δύο μονές Βενεδικτίνων, η ανδρώα Chertsey Abbey στο Surrey  το 661 και η γυναικεία Barking Abbey. Η αδελφή του, Εδιλμπούργκα, ήταν Ηγουμένη στο Barking, όταν αυτός υπηρετούσε ως Ηγούμενος στο Chertsey.

Το 675, ο Ερκονγουάλδος έγινε επίσκοπος Λονδίνου, διαδεχόμενος τον Wine. Ήταν επιλογή του Αρχιεπισκόπου Θεοδώρου του Canterbury. Ενώ ήταν επίσκοπος, συνεισέφερε στον κώδικα νόμων του βασιλιά Ine του Wessex, και αναφέρεται συγκεκριμένα στον κώδικα ως συνεισφέρων. Είναι επίσης γνωστός για το ότι βάπτισε χριστιανό τον Sebba, βασιλιά της Ανατολικής Σαξονίας το 677. Ο βασιλιάς Ine του Wessex προσέλαβε τον Ερκονγουάλδο ως νομικό του σύμβουλο.

Ο Ερκονγουάλδος πέθανε το 693 και το λείψανό του ετάφη στον παλαιό καθεδρικό ναό του Αγίου Παύλου. Ο τάφος του ήταν δημοφιλής τόπος προσκυνήματος στο Μεσαίωνα, αλλά καταστράφηκε μαζί με άλλους τάφους στο ναό κατά τη διάρκεια της Μεταρρύθμισης.

Η μνήμη του Ερκονγουάλδου τιμάται στις 30 Απριλίου (και από την Ορθόδοξη Εκκλησία).

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  earcon.
2. ↑  «Catholic-Hierarchy.org» (Αγγλικά) Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. earcon. Ανακτήθηκε στις 18  Οκτωβρίου 2020.
3. ↑  l540.
4. ↑  Walsh A New Dictionary of Saints σελ. 182
5. ↑  Farmer Oxford Dictionary of Saints σελ. 175
6. ↑  Kirby Earliest English Kings σελ. 83
7. ↑  Yorke "Adaptation of the Anglo-Saxon Royal Courts" Cross Goes North σελ. 250–251
8. ↑  Kirby Earliest English Kings σελ. 102
9. ↑  Kirby Earliest English Kings σελ. 95–96
10. ↑  Fryde, et al. Handbook of British Chronology σελ. 219
11. ↑  Yorke Conversion of Britain σελ. 235
12. ↑  Kirby Earliest English Kings σελ. 103
13. ↑  Thornbury, Walter Old and New London: τόμος 1, 1878

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Συναξαριστής
* Εικόνα στο flickr[*νεκρός σύνδεσμος*]

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 52487800
* LCCN: n88119456
* ISNI: 0000 0000 6120 9167
* GND: 118898701

 |

 |
Ο **Εριμπά Μαρδούκ** ήταν βασιλιάς της Βαβυλώνας (769 π.Χ. - 761 π.Χ.), ένας από τους τρεις Χαλδαίους φυλετικούς γενάρχες που κατέλαβαν τον θρόνο της Βαβυλώνας τον 8ο αιώνα π.Χ. Εξασφάλισε μεγάλη σταθερότητα στη χώρα ύστερα από μια περίοδο αναταραχών. 

Το όνομα του πατέρα του ήταν Μαρδούκ σακίν σουμί, ο ίδιος υπήρξε διάδοχος του βασιλιά της Βαβυλώνας Μαρδούκ απλά ουσούρ του πρώτου Βαβυλώνιου βασιλιά που έχει αναγνωριστεί επίσημα ως Χαλδαίος σύμφωνα με τα **Βαβυλωνιακά χρονικά** και τον **Πτολεμαϊκό κανόνα** που συμφωνούν μαζί τους τα **χρονικά των Ασσύριων βασιλέων**. Συμμετείχε στην εορτή του **Ακιτού** για την είσοδο του νέου έτους τον δεύτερο χρόνο της βασιλείας του. Η βασιλεία του επεκτάθηκε στην βόρεια Βαβυλώνα απέκρουσε επιτυχώς τις επιδρομές των νομάδων τους επιστρέφοντας τις εκτάσεις γης στους προηγούμενους ιδιοκτήτες του όπως αναφέρουν νομικά έγγραφα που βρέθηκαν από την εποχή. Έκανε πολλές θρησκευτικές μεταρρυθμίσεις όπως επισκεύασε όλες τις ζημιές στον ναό του Μαρδούκ στην Εσαγκίλα, επανέφερε τον θρόνο του Μαρδούκ ο ίδιος όπως αναφέρουν οι επιγραφές της εποχής του Εσαραδδών κάποιες θρησκευτικές όμως μεταρρυθμίσεις που υποτιμούσαν την λατρεία της Ιστάρ δυσαρεστώντας τους υπηκόους του.

Πηγές
-----

* J. A. Brinkman (1968). A political history of post-Kassite Babylonia, 1158-722 B.C. Analecta Orientalia. pp. 221–224.
* A. K. Grayson (1975). Assyrian and Babylonian chronicles. J. J. Augustin. pp. 216–217, 225.
* J. A. Brinkman and D. A. Kennedy (Jan. - Apr. 1983). "Documentary Evidence for the Economic Base of Early Neo-Babylonian Society: A Survey of Dated Babylonian Economic Texts, 721-626 B.C.". Journal of Cuneiform Studies = volume = 35 (1/2): 63. JSTOR 3515942.
* J. A. Brinkman. "A Legal Text from the Reign of. Eriba-Marduk (ca. 775 B.C.)". In H. Behrens, M. T. Roth. Dumu-e2-dub-ba-a: Studies in Honor of Ake W. Sjoberg. University Museum, Philadelphia. pp. 37–47.


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Προκάτοχος:**Μαρδούκ απλά ουσούρ** | **Βασιλιάς της Βαβυλώνας769 π.Χ.–761 π.Χ.** | Διάδοχος:**Ναβού σουμά ισκούν** |

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 19  Ιουνίου 2021.
Ποικιλία κοχυλιών προσωβραγχίων γαστεροπόδων.
Τα **Προσωβράγχια** είναι η μία από τις τρεις υφομοταξίες της ομοταξίας των Γαστεροπόδων της γενικότερης συνομοταξίας των Μαλακίων.

Γενικά
------

Η υφομοταξία αυτή περιλαμβάνει γαστερόποδα μαλάκια που φέρουν τα αναπνευστικά τους όργανα - βράγχια - μπροστά από την καρδιά τους, εξ ου και η ονομασία τους. Τα πρoσωβράγχια καλούνται επίσης και **στρεπτόνευρα**, ή **στρεψίνευρα**, από την περιστροφή του σώματός τους που έχει ως συνέπεια το ίδιο ακριβώς με τα παραπάνω, τα βράγχια αυτών να βρίσκονται μπροστά από την καρδιά.

Τα περισσότερα προσωβράγχια είναι θαλασσόβια, με κέλυφος, το δε πόδι τους έχει "επίπωμα", ή είναι μεταπλασμένο σε νηκτικό όργανο. Θεωρούνται "γονοχωριστικά", δηλαδή το αρσενικό και το θηλυκό διαφέρουν μεταξύ τους.

Ταξινομία
---------

Η υφομοταξία των προσωβραχίων περιλαμβάνει τέσσερις τάξεις: τα αρχαιογαστερόποδα, τα νηριτοειδή, τα μεσογαστερόποδα και τα νεογαστερόποδα.

Δείτε επίσης
------------

* Μαλακιολογία

Πηγές
-----
Το **Βιλανκούλο** (*Vilankulo*), γνωστό παλαιότερα με την αποικιακή εκδοχή του ονόματος ως **Βιλανκούλος** (*Vilanculos*), είναι παράκτια πόλη στο ομώνυμο διαμέρισμα της νότιας Μοζαμβίκης, στην Επαρχία Ινιαμπάνε. Ο πληθυσμός της το 2010 εκτιμήθηκε σε 24.433 κατοίκους. Η πόλη πήρε την ονομασία της από το όνομα του τοπικού φυλάρχου Γκαμέλα Βιλανκούλο Μουκόκε, ενώ κάποια από τα προάστιά της φέρουν τα ονόματα των γιων του.

Το Βιλανκούλο αναπτύχθηκε αρκετά από τις αρχές του 20ού αιώνα και έχει δεχθεί σημαντικές επενδύσεις στην τουριστική υποδομή του. Η πόλη αποτελεί «πύλη» προς το Αρχιπέλαγος Μπαζαρούτο, με καΐκια (*dhow*) και πλέον και ελικόπτερα να διανύουν τη μεταξύ τους απόσταση. Η πόλη απλώνεται σε μήκος περίπου 5 χιλιομέτρων.

Το Βιλανκούλο έχει από το 2011 ένα νέο, διεθνές αεροδρόμιο στα νότια όρια της πόλης, με καθημερινές πτήσεις από και προς αρκετούς προορισμούς της νοτιοανατολικής Αφρικής, όπως το Γιοχάνεσμπουργκ και την πρωτεύουσα της Μοζαμβίκης Μαπούτο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Mozambique: largest cities and towns and statistics of their population». *World Gazetteer*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Ιουλίου 2012. Ανακτήθηκε στις 18 Ιουνίου 2008.

Εικονοθήκη
----------

* Παραλία του ΒιλανκούλοΠαραλία του Βιλανκούλο
* Ακτή στο ΒιλανκούλοΑκτή στο Βιλανκούλο

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Το Βιλανκούλο στα Βικιταξίδια
Στη γλωσσολογία, η **προσωδία** είναι ο ρυθμός, ο τόνος και ο επιτονισμός της ομιλίας. Η προσωδία μπορεί να αντικατοπτρίζει ποικίλα χαρακτηριστικά του ομιλητή ή του εκφωνήματος: την συναισθηματική κατάσταση του ομιλητή, την μορφή του εκφωνήματος (δήλωση, ερώτηση ή εντολή), την παρουσία ειρωνίας ή σαρκασμού, την έμφαση, αντίθεση ή εστίαση ή άλλα στοιχεία της γλώσσας που δεν κωδικοποιούνται από την γραμματική ή από την επιλογή του λεξιλογίου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ρουσοχατζάκη, Μαρία. «Τι εννοούμε με τον όρο προσωδία;». eumedline.eu. Ανακτήθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου 2015.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **προσωδία**  |

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Προσωδία (γλωσσολογία)** |

* Λεξικό της κοινής νεοελληνικής: προσωδία.
* Μπαμπινιώτης Γεώργιος, Συνοπτική ιστορία τής ελληνικής γλώσσας: Τονισμός και προσωδία.
Ο **Αυξέντιος** (18ος αιώνας) ήταν Επίσκοπος Ιεράς από το 1783 ως το 1795. Η καταγωγή του ήταν από την Κίσαμο και πιστεύεται ότι ήταν ανεψιός του προκατόχου του, Γεδεών.

Θείος και ανιψιός μόναζαν στο μοναστήρι της Αγίας Τριάδας Τσαγκαρόλων.

Κατά το 1788-1790 ήταν ενοικιαστής κτημάτων του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας, τα οποία βρίσκονταν στην Ιεράπετρα, όπου ο Αυξέντιος απεβίωσε. Σύμφωνα με την παράδοση, το καντήλι του άναβαν Χριστιανοί και ο τάφος του ήταν μπροστά στην είσοδο του ναού του Αγίου Νικολάου.. Μετά το θάνατό του, η επισκοπή ήταν χηρεύουσα. Τον διαδέχθηκε ως επίσκοπος το 1810 ο Αρτέμιος Παρδάλης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Νικ. Τωμαδάκη, Επετ. Εταιρ. Βυζαντινών Σπουδών, τόμος Θ' , Ιερά Μονή Αγίας Τριάδος Τσαγκαρόλων.
2. ↑  Ψαρουδάκη Γ. Αρχειοθετήθηκε 2012-04-18 στο Wayback Machine. *Εκκλησίες και Μοναστήρια της Ιεράπετρας*, Ιεράπετρα 1999. (pdf)
3. ↑  Γεώργιος Μαρκόπουλος, *Γεράπετρος και Γεραπετρίτες*, Μορφωτική Στέγη Ιεράπετρας 2002, σελ. 57.
**Γενικές εκλογές** διεξήχθησαν στο Κιριμπάτι στις 30 Δεκεμβρίου 2015 και στις 7 Ιανουαρίου 2016.

Εκλογικό σύστημα
----------------

Τα 46 αιρετά μέλη του Νομοθετικού Σώματος εξελέγησαν σε 23 μονοεδρικές και πολυεδρικές περιφέρειες με τη χρήση του συστήματος των δύο γύρων.

Αποτελέσματα
------------

Επί συνόλου 44 εδρών, οι 19 κερδήθηκαν στον πρώτο γύρο και οι 25 αποφασίστηκαν σε δεύτερο γύρο.

Στον πρώτο γύρο, ο υπουργός Τομ Μέρντοκ έχασε την έδρα του. Στον τελικό γύρο, ο υπουργός Εργασίας Μάρτιν Μορέτι και ο υπουργός Περιβάλλοντος Τιατίτε Κουόνγκ έχασαν τις έδρες τους. Ο πρώην πρόεδρος Τεατάο Τεανάκι έχασε κι εκείνος την έδρα του στο Αμπάιανγκ. Ωστόσο, οι πρώην πρόεδροι Γερέμια Ταμπάι και Τεμπουρόρο Τίτο διατήρησαν τις έδρες τους.

| Κόμμα | 1ος γύρος | 2ος γύρος | Σύνολοεδρών | +/– |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Ψήφοι | % | Έδρες | Ψήφοι | % | Έδρες |
| Πυρσοί της Αλήθειας |  |  |  |  |  |  | 26 | +11 |
| Κόμμα Ενωμένου Συνασπισμού |  |  |  |  |  |  | 19 |  |
| Κόμμα Μαουρίν Κιριμπάτι |  |  |  |  |  |  |  |
| Εκλεγμένος πρόεδρος της Βουλής | – | – | – | – | – | – | 1 | 0 |
| Άκυρα/λευκά |  | – | – |  | – | – | – | – |
| **Σύνολο** |  |  | **19** |  |  | **25** | **46** | **0** |
| Εγγεγραμμένοι/συμμετοχή |  |  | – |  |  | – | – | – |
| Πηγή: IPU |

Παραπομπές
----------

1. ↑  Voter registration closes in Kiribati Radio New Zealand, 17-12-2015
2. ↑  Electoral system IPU
3. 1 2  Kiribati getting ready for second round of elections Radio New Zealand, 5-1-2016
4. ↑  More Kiribati ministers lose seats Radio New Zealand, 8-1-2016
**Βουλευτικές εκλογές** διεξήχθησαν στο Κουβέιτ στις 27 Ιουλίου 2013 μετά τη διάλυση του Κοινοβουλίου με απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου και την ακύρωση των αποτελεσμάτων από τις προηγούμενες εκλογές που είχαν διεξαχθεί τον Δεκέμβριο του 2012.

Οι υποψήφιοι από τις περιθωριοποιημένες φυλές διατήρησαν τις 24 έδρες τους στην Εθνοσυνέλευση (πλειοψηφία), ενώ οι Φιλελεύθεροι πήραν 3 έδρες μετά τη μη συμμετοχή τους στις προηγούμενες εκλογές του 2012, οι σουνίτες υποψήφιοι κέρδισαν 7 έδρες (2 παραπάνω από τις προηγούμενες εκλογές) και οι Σιίτες ηττήθηκαν, καθώς η δύναμή τους μειώθηκε στις 8 έδρες έναντι 17 που είχαν στις προηγούμενες εκλογές του Δεκεμβρίου του 2012. Τα ισλαμιστικά κόμματα της χώρας δεν έλαβαν μέρος στις εκλογές του 2013.

Αποτελέσματα
------------

| Ομάδα | Σύνολο | % | Έδρες | +/– |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Σουνίτες Ανεξάρτητοι |  |  | 30 | +2 |
| Φιλελεύθεροι (ιδίως από την Εθνική Δημοκρατική Συμμαχία) |  |  | 9 | +8 |
| Σιίτες |  |  | 8 | –9 |
| Σουνίτες Ισλαμιστές |  |  | 3 | –1 |
| **Σύνολο** | **228.314** | **100** | **50** | **0** |
| Εγγεγραμμένοι/συμμετοχή | 439.911 | 51,90 | – | – |
| Πηγή: Υπηρεσία Έρευνας του Κογκρέσου, IFES |

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Kuwait's main liberal group to take part in polls». Ahram Online. 17 Ιουνίου 2013.
2. ↑  «Kuwait election: Shia candidates suffer at polls». BBC News. 28 Ιουλίου 2013.
3. ↑  «Αλλαγή συσχετισμών στη Βουλή του Κουβέιτ». euronews. 29 Ιουλίου 2013. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 31 Αυγούστου 2019. Ανακτήθηκε στις 13 Δεκεμβρίου 2020.
Ο όρος **προσωπική ένωση** στην πολιτική, είναι μια πολιτική ένωση δύο ή περισσότερων κρατικών οντοτήτων, τα οποία θεωρούνται διεθνώς ως χωριστά κράτη, αλλά μοιράζονται τον ίδιο αρχηγό κράτους, συνήθως έναν μονάρχη. Δεν πρέπει να συγχέεται με την ομοσπονδία (όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες π.χ.), η οποία διεθνώς θεωρείται ως ενιαίο κράτος. Διαφέρει δε και με την δεσποτική ένωση, όπου δυο χώρες κυβερνούνται από δυο μονάρχες που ανήκουν στην ίδια δυναστεία.

Οι προσωπικές ενώσεις μπορούν να προκύψουν για πολύ διαφορετικούς λόγους, από μια σύμπτωση (π.χ. μια πριγκήπισσα που είναι ήδη παντρεμένη με έναν βασιλιά άλλης χώρας, γίνεται βασίλισσα κυβερνώσα, και το παιδί τους κληρονομεί το στέμμα και των δύο χωρών) μέχρι και την ουσιαστική προσάρτηση (όπου μια προσωπική ένωση μερικές φορές λειτουργούσε ως μέσο παρεμπόδισης των εξεγέρσεων). Μπορούν επίσης να κωδικοποιηθούν (όταν τα τα συντάγματα των δυο χωρών δηλώνουν σαφώς ότι θα έχουν κοινό αρχηγό κράτους) ή να μη κωδικοποιηθούν (οπότε σ' αυτή την περίπτωση η ένωση αυτή μπορεί εύκολα να σπάσει, λόγω π.χ διαφορετικών κανόνων διαδοχής).

Επειδή οι Πρόεδροι των δημοκρατιών επιλέγονται συνήθως από τους πολίτες, οι προσωπικές ενώσεις είναι σχεδόν εξ ολοκλήρου ένα φαινόμενο που απαντάται σε μοναρχίες. Κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα, οι προσωπικές ενώσεις έχουν γίνει αρκετά ασυνήθιστες. Όπου υπάρχουν, ειδικότερα μεταξύ κρατών που ανήκουν σε Κοινοπολιτείες, είναι συνήθως εθιμοτυπικές, όπου ο αρχηγός της Κοινοπολιτείας έχει θεωρητικά την πολιτική δύναμη, η οποία όμως είναι οριακή και υποχρεούται να λαμβάνει υπόψη τις συμβουλές του τοπικού επικεφαλής της κυβέρνησης.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Personal union  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |