recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Οι **ιβηρορομανικές γλώσσες** αποτελούν τον δυτικότερο κλάδο των Δυτικορομανικών γλωσσών στην Ευρώπη. Περιλαμβάνουν την κεντρική και δυτική Ιβηρική χερσόννησο και τις γλωσσικές επικράτειες των πορτογαλικών, των γαλικιανών, των αστουρλεονικών, των ισπανικών και των αραγωνικών, συνορεύοντας με τις οξιτανορομανικές γλώσσες (γασκωνικά) και, την μη ινδοευρωπαϊκή, βασκική στον βορρά και στην ανατολή (καταλανικά). Το μεγαλύτερο ωστόσο μέρος των ομιλητών τους εντοπίζεται στην αμερικανική ήπειρο. 

Η σχέση των ιβηρορομανικών γλωσσών είναι ιδιαίτερα στενή με τις οξιτανορομανικές. Ως αποτέλεσμα, παραδοσιακά έχει προταθεί η ενσωμάτωση είτε μόνο των καταλανικών είτε και των οξιτανικών στην κατηγορία αυτή, που εναλλακτικά έχουν λάβει συλλογικά το όνομα των Δυτικών Ιβηρορομανικών γλωσσών.

Από τις Ιβηρορομανικές γλώσσες μόνο τρεις χαίρουν επίσημης αναγνώρισης:

* Τα ισπανικά, η γλώσσα με τον δεύτερο μεγαλύτερο αριθμό φυσικών ομιλητών στον κόσμο και επίσημη σε 21 κράτη. Οι ισπανικές διάλεκτοι εκτείνονται από την Ευρώπη μέχρι την ισπανόφωνη Αμερική. Στην ισπανική εντάσσονται και τα ισπανοεβραϊκά ως διάλεκτος.
* Τα πορτογαλικά, επίσημη γλώσσα οκτώ κρατών με 250 εκατομμύρια φυσικούς ομιλητές.
* Τα γαλικιανά, συνεπίσημη γλώσσα μαζί με τα ισπανικά στην περιφέρεια της Γαλικίας.

Οι υπόλοιπες, παρότι την τελευταία δεκαετία έχουν λάβει την υποστήριξη των περιφερειακών αρχών των περιοχών όπου ομιλούνται και έχουν προχωρήσει στη σύσταση θεσμών που προωθούν την τυποποίησή τους, δεν χαίρουν επίσημης αναγνώρισης και πολλάκις εντάσσονται στην κατηγορία των διαλέκτων. Αυτές είναι:

* Η αραγωνική γλώσσα, που ομιλείται στις κοιλάδες των Πυρηναίων της περιφέρειας της Αραγώνας
* Η αστουρλεονική γλώσσα, που ιστορικά ομιλείτο στις περιφέρειες της Αστούριας και της Λεόν και στην Μιράντα ντο Ντόουρο της Πορτογαλίας.

Εξαφανισμένες γλώσσες της ιβηρορομανικής ομάδας είναι τα μοζαραβικά, τα ναβαρικά και πιθανότατα και οι αφρορομανικές γλωσσικές ποικιλίες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Guillem Calaforra i Castellano, *Wilhelm Meyer-Lübke i Das Katalanische: introducció i traducció*. Ινστιτούτο Καταλανικών Μελετών, Βαρκελώνη.
2. ↑  von Wartburg, Walter (1979), *La fragmentación lingüística de la Romania*. 2η έκδοση της μτφρ. στα ισπανικά. 1η έκδοση 1950. Gredos, Μαδρίτη. σελ. 75.

Δείτε επίσης
------------

* Σοροθαπτική γλώσσα
Συντεταγμένες: 38°35′39.34″N 21°36′49.86″E﻿ / ﻿38.5942611°N 21.6138500°E﻿ / 38.5942611; 21.6138500

Η **Ιερά Μονή Εισοδίων της Θεοτόκου Μυρτιάς** (**ή Μονή Παναγίας Φανερωμένης**) βρίσκεται στο νομό Αιτωλοακαρνανίας, έξω από το χωριό Μυρτιά, στο δρόμο που συνδέει το Αγρίνιο με το Θέρμο. Εορτάζει στις 21 Νοεμβρίου (στα Εισόδια της Θεοτόκου) ενώ το παρεκκλήσι της Μεταμορφώσεως, που βρίσκεται στη Μονή, εορτάζει στις 6 Αυγούστου.

Το καθολικό της μονής είναι σταυροειδής εγγεγραμμένος ναός και χτίστηκε το 16ο αιώνα εκτός από το ιερό που είναι παλαιότερο. Το ιερό είχε χτιστεί ως ξεχωριστός ναός τον 11ο-12ο αιώνα και τέσσερις αιώνες αργότερα προσκολλήθηκε προς τα δυτικά του ο ναός που αποτελεί σήμερα τον κυρίως ναό του καθολικού της μονής. Το 17ο αιώνα κατασκευάστηκε ο νάρθηκας.

Οι αγιογραφίες του ναού δεν είναι της ίδιας χρονικής περιόδου. Υπάρχουν τοιχογραφίες του 12ου και του 13ου αιώνα, του 1491, του 1539 και του 1712. Παλαιότερη τοιχογραφία είναι η Κοίμηση της Θεοτόκου, που χρονολογείται το 12ο ή 13ο αιώνα. Η αγιογράφηση της καμάρας και της αψίδας του ιερού έγινε το 1491 από το ζωγράφο Διγενή Ξένο σύμφωνα με το πνεύμα της Κρητικής Σχολής ενώ ο κυρίως ναός αγιογραφήθηκε από άγνωστο ζωγράφο το 1539 σύμφωνα με την Ηπειρωτική Σχολή.

Στη διάρκεια της Τουρκοκρατίας η Μονή της Μυρτιάς αποτέλεσε κέντρο παιδείας και εκεί έζησε ένα διάστημα ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός.

Μετά τη Μάχη της Μυρτιάς, στις 10 Ιουλίου 1943, τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής πυρπόλησαν ως αντίποινα τα κτίρια της μονής αλλά το καθολικό διασώθηκε.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* 
* 

1. ↑  www.imaa.gr/2012-03-18-21-38-34/2010-12-04-15-43-33.html.
2. ↑  www.immyrtias.gr/iera-moni/istoriko/.
***Η ουσία του Χριστιανισμού*** (γερμανικά: Das Wesen des Christentums‎; ιστορική ορθογραφία: *Das Weſen des Chriſtenthums*) είναι έργο του Λούντβιχ Φόιερμπαχ, το οποίο εκδόθηκε το 1841. Θεωρείται το αριστούργημα του Γερμανού φιλόσοφου και ένα κλασσικό ανάγνωσμα του Ανθρωπισμού. Στο βιβλίο αυτό ο Φόιερμπαχ εξαπολύει μια αιχμηρή κριτική στον Χριστιανισμό και τη φιλοσοφία της θρησκείας.

Το βιβλίο εκδόθηκε τρεις φορές κατά τη διάρκεια της ζωής του Φόιερμπαχ, το 1841, το 1843 και το 1848 με επιμέλεια του φιλόσοφου Karl Löwith. Οι νέες εκδόσεις συνοδεύονταν με αλλαγές, αναθεωρήσεις και εμπλουτισμό του περιεχόμενου.

Περιεχόμενο
-----------

To έργο του Φόιερμπαχ χωρίζεται σε δύο μέρη. Η κεντρική ιδέα του έργου είναι πως η θρησκεία αποτελεί αποξένωση του ανθρώπου από την αυτοσυνείδησία του.

Στο πρώτο μέρος, ο Φόιερμπαχ ισχυρίζεται πως η θρησκεία είναι σε συμφωνία με την ανθρώπινη φύση, καθώς, όταν οι θεολογικοί ισχυρισμοί κατανοηθούν με τον σωστό τρόπο, αναγνωρίζονται ως ανθρωπολογικές αλήθειες, οι οποίες είναι δημιουργήματα του ανθρώπου. Δηλαδή τα χαρακτηριστικά τα οποία οι πιστοί αποδίδουν στον Θεό, είναι χαρακτηριστικά που ισχύουν σε ανθρώπους- και αυτό είναι η ουσία του ότι ο Θεός είναι μια φανταστική αναπαράσταση.

Στο δεύτερο μέρος ο Φόιερμπαχ ισχυρίζεται πως η θρησκεία είναι σε αντίθεση με την ανθρώπινη φύση, ισχυριζόμενος πως, όταν οι θεολογικοί ισχυρισμοί κατανοηθούν με τον τρόπο που συνήθως εκλαμβάνονται- παραδείγματος χάριν όταν αναφέρονται σε ένα μη-ανθρώπινο πρόσωπο- στην ουσία αντιφάσκουν. Το 1942 ο Φοϊερμπαχ χαρακτήριζε τις ιδέες του σαν ανθρωποθεϊσμό παρά σαν αθεϊσμό, θέλοντας να δώσει έμφαση ότι η βάση της απόρριψης της λανθασμένης ουσίας της θρησκείας ήταν να τονίσει την ανθρωπολογική αξία, δηλαδή την ιερότητα του ανθρώπου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Η ουσία του Χριστιανισμού-Η ουσία της Θρησκείας (μετάφραση στα Ελληνικά από τον Θανάση Γκιούρα)*. Αθήνα: εκδόσεις ΚΨΜ. 2012. σελ. 9 (σημείωμα του Μεταφραστή). ISBN 7989606750687 Check `|isbn=` value: invalid prefix (βοήθεια).  `|first1=` missing `|last1=` in Authors list (βοήθεια)
2. 1 2 3  Gooch, Todd, "Ludwig Andreas Feuerbach", *The Stanford Encyclopedia of Philosophy*(Winter 2016 Edition), Edward N. Zalta (ed.), URL = <https://plato.stanford.edu/archives/win2016/entries/ludwig-feuerbach/>

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* GND: 4336931-5

 |

 |
Ο **Θόδωρος Ζάκκας** (γένν. 1965) είναι Έλληνας παλαίμαχος διεθνής επιθετικός ποδοσφαιριστής, που αγωνίστηκε στον Πανιώνιο και το βελγικό πρωτάθλημα.

Βιογραφικό
----------

Ο Θόδωρος Ζάκκας γεννήθηκε στις 11-12-1965 στο Βέλγιο. Ως ποδοσφαιριστής αγωνιζόταν στην επίθεση συνήθως ως δεξί εξτρέμ. Έπαιξε στην ομάδα του Πανιώνιου στα τέλη της δεκαετίας του '80 και στις αρχές της δεκαετίας του '90. Διακρινόταν για την ταχύτητά του και την ντρίμπλα του.

Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο στις ακαδημίες της ΡΣΚ Άντερλεχτ, στην οποία υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο. Στη συνέχεια αγωνίστηκε ως δανεικός στην Άαλστ ως το καλοκαίρι του 1988, που ήρθε στον Πανιώνιο.

Στην ομάδα της Νέας Σμύρνης έμεινε τρεις σεζόν. Ήταν μέλος της ομάδας του Πανιωνίου που έφτασε ως τον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδος το 1989. Αφού απέκλεισε τον ΠΑΟΚ με 0-2, 3-0 και την Λάρισα με 2-0, 0-0, στον τελικό ηττήθηκε από τον ΠΑΟ με 3-1. Ο Ζάκκας σημείωσε το μοναδικό γκολ του Πανιωνίου στο 36΄, ισοφαρίζοντας προσωρινά τον αγώνα.

Το 1991 επέστρεψε στο Βέλγιο, όπου αγωνίστηκε μερικές σεζόν. Στη συνέχεια επέστρεψε στο ελληνικό πρωτάθλημα κι έπαιξε στις ομάδες της Καλαμάτας και της Χαλκίδας.

Σήμερα ζει στο Βέλγιο, όπου εργάζεται ως ανιχνευτής ταλέντων (σκάουτερ).

Στην Εθνική
-----------

Ο Θόδωρος Ζάκκας υπήρξε τρεις φορές διεθνής με την εθνική ομάδα, το 1989-90. Αγωνίστηκε για πρώτη φορά ήταν στις 25/10/1989 στον εκτός έδρας ισόπαλο 1-1 αγώνα με την Ουγγαρία, όταν μπήκε ως αλλαγή στο 46΄. Για τελευταία φορά αγωνίστηκε με την εθνική στις 28/3/1990 στον εντός έδρας φιλικό αγώνα με το Ισραήλ (σκορ 2-1), όταν μπήκε ως αλλαγή στο 60΄.

Καριέρα
-------

| Χρονιές | Σύλλογος | Συμμετοχές | Γκολ |
| --- | --- | --- | --- |
| Ως το 1987 |  ΡΣΚ Άντερλεχτ |  |  |
| 1987-88 |  Άαλστ | 29 | 6 |
| 1988 ως 1991 |  Πανιώνιος | 85 | 15 |
| 1991 ως 1993 |  Άαλστ | 53 | 5 |
| 1993-; |  Καλαμάτα |  |  |
| ; -1997 |  Χαλκίδα |  |  |
| 1997-98 |  Λα Λουβιέρ | 20 | 2 |
| 1998 ως 2000 |  Ζότεγκεμ | 17 | 2 |
| 2000-01 |  Βίλεμπρεκ-Μέρχοφ | 5 | 0 |
| Χρονιές | Εθνικές ομάδες | Συμμετοχές | Γκολ |
| 1989-1990 | Ελλάδα Ελλάδα (ανδρών) | 3 | 0 |

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

*

Παραπομπές
----------

1. ↑  (πολλαπλές γλώσσες) *Transfermarkt*. 196475. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* "Όλα για το ποδόσφαιρο '91. Τρίτομο ΑΛΜΑΝΑΚ", περ. *ΕΙΚΟΝΕΣ*, 1991.
Η **Κένυα (Kenya)** είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,836. Ανακαλύφθηκε το 1933 από τον Νοτιοαφρικανό αγγλικής καταγωγής αστρονόμο Σύριλ Τζάκσον, που παρατηρούσε από το Γιοχάνεσμπουργκ, και πήρε το όνομά της από την ομώνυμη χώρα της Αφρικής.

Εξαιτίας της μεγάλης εκκεντρότητας της τροχιάς της, η Κένυα προσεγγίζει κατά το περιήλιό της την τροχιά του πλανήτη `Αρη, ενώ κατά το αφήλιό της βρίσκεται στην εξωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης.

Φυσικά χαρακτηριστικά
---------------------

Η μέση διάμετρος της Κένυας εκτιμάται σε 23 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι **S** (λιθώδης), ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της δεν είναι γνωστό με κάποια ακρίβεια. Η Κένυα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της με άγνωστη περίοδο (εκτιμήσεις κυμαίνονται από 24 ως 46 ώρες, μία αργή περιστροφή για αστεροειδή).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

  


Αστεροειδείς| 1277 Ντολόρες | 1278 Κένυα | 1279 Ουγκάντα |
Ο **Θεόδωρος Β΄** (ιταλικά : Teodoro II) ν(... - Ρώμη, 739) ήταν Λομβαρδός αρχιεπίσκοπος Μεδιολάνων από το 725 έως το 739.

Βιογραφία
---------

Λίγα είναι γνωστά για τη ζωή του Θεόδωρου Β'. Τοπικές πηγές, όψιμες και αμφίβολες, τον υποδεικνύουν ως αδελφό του Αουρόνα και επομένως γιο του Ανσπράνδο και αδελφό του Λιουτπράνδο και του Σιγιπράδου. Ωστόσο, ο Παύλος ο Διάκονος στο *Historia Langobardorum* δεν κάνει καμία αναφορά σε αυτόν, ούτε καν όταν αφηγείται τα γεγονότα των γιων του Ανσπράνδο.

Εκλέχθηκε αρχιεπίσκοπος τον Μάρτιο του 732, μετά από αρκετά χρόνια επισκοπής. Ο Θεόδωρος Β' αναφέρεται ότι κατασκεύασε την εκκλησία του μοναστηριού της Σάντα Μαρίας στην Αυρόνα. 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| ΠροκάτοχοςΒενέδικτος | **Αρχιεπίσκοπος Μιλάνου** | ΔιάδοχοςΝατάλιος |

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Lida Capo, *Commento* a Paolo Diacono, *Storia dei Longobardi*, p. 575.
2. ↑  Fedele Savio, *Gli antichi vescovi d'Italia dalle origini al 1300. Lombardia I*, pp. 292-297.
3. ↑  Paolo Diacono, *Historia Langobardorum*, VI, 22.

Βιβλιογραφία
------------

* Lidia Capo, Commento, in Paolo Diacono, Storia dei Longobardi, Milano, Lorenzo Valla/Mondadori, 1992, ISBN 88-04-33010-4.
* Alberto Maria Ghisalberti, Gaetano Moroni, Dizionario biografico degli italiani, Milano, Istituto della Enciclopedia italiana, 1960.
* Gaetano Moroni, Dizionario di erudizione storico-ecclesiastica da San Pietro sino ai nostri giorni, Venezia, Tip. Emiliana, 1879.
* Fedele Savio, Gli antichi vescovi d'Italia dalle origini al 1300. Lombardia I, Firenze, 1913.
Ο **Θεόδωρος Αγιαποστολίτης** ήταν Έλληνας αγωνιστής την περίοδο του 16 αιώνα, από την Κορώνη της Μεσσηνίας. Πολέμησε για την απελευθέρωση της Κορώνης από τους Οθωμανούς Τούρκους, στο πλευρό του Ενετού, στρατηγού, Ανδρέα Ντόρια, το 1532. Αργότερα, το 1533, αν και ο Αγιαποστολίτης με τους συμπολίτες του, πολέμησαν ηρωικά, η πόλη έπεσε ξανά από τους Τούρκους και κατόπιν τούτου διέφυγε στη Ζάκυνθο.

Στη Ζάκυνθο τιμήθηκε, από τον Γερμανό αυτοκράτορα, Κάρολο Ε', ανακηρύσσοντάς τον Ιππότη. Επίσης του έδωσε φέουδο το Λεωνίδι και τον Άγιο Γεώργιο των Σκορτών *«οποτεδήποτε ήθελεν ο Θεός να εκδιώξη τους Τούρκους»*. Τέλος, συμμετείχε στο συμβούλιο της κοινότητας για την ίδρυση σχολείου στη Ζάκυνθο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν (1975). «τόμος Α». *Αγιαποστολίτης, Θεόδωρος*. ΗΛΙΟΣ. σελ. 304.
2. 1 2  Νέα Δομή (1997). «τόμος 1». *Αγιαποστολίτης, Θεόδωρος*. Μανιατέα-Τεγοπούλου. σελ. 102.
3. 1 2  Βασική Παγκόσμιος Εγκυκλοπαίδεια (1967). «τόμος 1». *Αγιαποστολίτης, Θεόδωρος*. Χάρης Πάτσης. σελ. 221.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* *Ο Θεόδωρος Αγιαποστολίτης* στο greekencyclopedia.com
Ο **Θεόδωρος Αβουκάρας** (735-;) χριστιανός επίσκοπος, θεολόγος και συγγραφέας που έζησε τον 8ο αιώνα. Η καταγωγή του ήταν από την ήταν Έδεσσα Μεσοποταμίας.

Βίος
----

Ο Θεόδωρος γεννήθηκε γύρω στα 735 στην Έδεσσα Μεσοποταμίας. Σε πολύ νεαρή ηλικία ακολούθησε τον μοναχισμό εισερχόμενος στη Μονή του Αγίου Σάββα , λίγο πριν το 749 και πιθανώς να υπήρξε μαθητής του Ιωάννη Δαμασκηνού. Αργότερα θα γίνει επίσκοπος Χαρράν (η πέραν του Ιορδάνη, *Κάρρα* της Μεσοποταμίας).

### Το επώνυμό του

Το «Αβουκάρας» είναι ελληνοφανής μορφή και σημαίνει «Πατήρ (επίσκοπος) της Χαρράν», ενώ στην αραβική μορφή του «Πατήρ της αναψυχής». Στα συριακά ονομάζεται *Αμπού-Κόρρα*.

### Συγχύσεις σχετικά με την ταυτότητά του

Έχει ταυτιστεί εσφαλμένα με τον Θεόδωρο Καρίας ο οποίος έζησε έναν αιώνα μετά από τον Αβουκαρά. Επίσης, έχει ταυτιστεί με κάποιον *Θεοδώρικο Αβού* ή *Πύγκαλα* ο οποίος αργότερα ονομάστηκε Θεόδωρος και ήταν επίσκοπος Χαρράν, ο οποίος παύθηκε από την θέση του και μετά άρχισε να περιοδεύει διαδίδοντας αιρετικές τριαδολογικού χαρακτήρα αιρετικές διδασκαλίες.

Συγγραφικό έργο
---------------

Χρησιμοποιούσε με μεγάλη άνεση την ελληνική, λατινική, συριακή και αραβική. Σώζονται στην ελληνική γύρω στις σαραντατρείς πραγματείες. Τα θεολογικά ζητήματα που πραγματεύεται είναι, η απόδειξη της θεότητας του Χριστού, η αναίρεση της βασικής θέσης των Μουσουλμάνων σχετικά με την προφητική ιδιότητα του Μωάμεθ, η καταπολέμηση ιουδαϊκών διδασκαλιών, η ανασκευή Νεστοριανικών και μονοφυστικών αντιλήψεων. Ο τρόπος που τα διαχειρίζεται είναι με συνεχή παράθεση των απόψεών του ή με τρόπο διαλογικό, δίνοντας μια φιλοσοφική χροιά στα κείμενά του.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: «BnF catalogue général» (Γαλλικά) Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας. Παρίσι.
2. ↑  *Τσεχική Εθνική Βάση Δεδομένων Καθιερωμένων Όρων*. jo2015875575. Ανακτήθηκε στις 29  Ιανουαρίου 2023.
3. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. 13517879t.
4. ↑  *Catalogue of the Library of the Pontifical University of Saint Thomas Aquinas*. 52026.
5. 1 2  *Τσεχική Εθνική Βάση Δεδομένων Καθιερωμένων Όρων*. jo2015875575. Ανακτήθηκε στις 1  Μαρτίου 2022.
6. ↑  Ανακτήθηκε στις 20  Ιουνίου 2019.
7. ↑  *Τσεχική Εθνική Βάση Δεδομένων Καθιερωμένων Όρων*. jo2015875575. Ανακτήθηκε στις 16  Δεκεμβρίου 2022.
8. 1 2  Πάπυρος Λαρούς

Πηγές
-----

* Παναγιώτης Χρήστου, Ελληνική Πατρολογία, τομ.Ε, εκδ. Κυρομάνος, Θεσσ/ίκη, 2006, σελ.353-354
* Πάπυρος Λαρούς, έκδ. 1963

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 116159414
* LCCN: n85000719
* ISNI: 0000 0004 2463 856X
* GND: 119258986
* SUDOC: 083646361
* BNF: cb13517879t (data)
* BIBSYS: 49948
* NLA: 49885811
* NKC: jo2015875575
* ICCU: RAVV092691
* BNE: XX1684155

 |

 |
Ο **Θεόδωρος Βουρλούμης** (1851 - 1919) ήταν Έλληνας σταφιδέμπορoς.

Γεννήθηκε στο Κούμανι Ηλείας και ήταν γιος του Αθανασίου Βουρλούμη και της Χρυσάφως Μπαμπαλή. Αδερφός του ήταν ο Παναγής Βουρλούμης. Εγκαταστάθηκε σε νεαρή ηλικία στην Πάτρα και ασχολήθηκε με το εμπόριο σταφίδας. Με τον Ιωάννη Παππά άνοιξε εμπορικό κατάστημα στο Λονδίνο ιδρύοντας με αυτόν τον τρόπο τον εμπορικό οίκο Βουρλούμη. Διετέλεσε πρόεδρος του Σωματείου των ξένων δημοσιογράφων Λονδίνου και υπήρξε σημαίνον πρόσωπο του Αγγλικού Σίτυ. Εισηγήθηκε την παρακράτηση στη σταφίδα και υπήρξε εκ των εμπνευστών της Προνομιούχου Εταιρείας της σταφίδος "Ενιαίας".

Διέμεινε για πάνω από σαράντα χρόνια στο Λονδίνο. Είχε συγγράψει διάφορα βιβλία περί της σταφίδος, αρθρογραφούσε τακτικά σε ελληνικές και ξένες εφημερίδες και είχε τιμηθεί με τον Χρυσό Σταυρό του Σωτήρος.

Απεβίωσε στις 13 Οκτωβρίου 1919 στο Λονδίνο και δεν είχε παιδιά.

Πηγές
-----

1. 1 2 3  Κώστας Τριανταφύλλου, *Ιστορικό λεξικό των Πατρών*, Πάτρα 1995, σελ.1256
2. 1 2  Σηφάκης Ν. Χατζηιωάννου Ι. *Πανελλήνιον Λεύκωμα Eθνικής Eκατονταετηρίδος 1821-1921*, σελ. 375
Η **Ιερά Μονή Παναγίας Ανδρουμπεβίτσης**, βρίσκεται στο Κάμπο Αβίας, στη δυτική Μάνη. Ανήκει στη Μητρόπολη Γυθείου και Οιτύλου και εορτάζει στις 23 Αυγούστου, ημέρα της Απόδοσης εορτής Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Από το 1978 λειτουργεί ως γυναικεία μονή.

Ιστορία της Μονής
-----------------

Η Μονή χτίστηκε μεταξύ 12ου και 13ου αιώνα όπως προκύπτει από τον αρχιτεκτονικό ρυθμό και την τεχνοτροπία των αγιογραφιών του παλιού καθολικού της. Συνεχόμενα στο παλιό καθολικό χτίστηκε νεότερο, σταυρεπίστεγο μετά τρούλου, το 1704.

Μετά την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης από τους Σταυροφόρους, το 1204, η μονή όπως και η γύρω περιοχή πέρασε στους Φράγκους. Στη συνέχεια περιήλθε στους Τούρκους και αργότερα, από το 1687 μέχρι το 1715, στους Βενετούς. Μετά επανήλθε εκ νέου στους Τούρκους.

Το μοναστήρι άκμασε μέχρι τα Ορλωφικά, το 1790, μετά την ατυχή κατάληξη των οποίων εγκαταλήφθηκε. Το 1810 επιτροπές λαϊκών της περιοχής έδωσαν τη Μονή ως μετόχι στη Μονή Δοχειαρίου του Αγίου Όρους. Μετά την απελευθέρωση η Μονή Παναγίας Ανδρουμπεβίτσης και η κτηματική περιουσία της ήταν για έναν αιώνα στην κατοχή της οικογένειας Τζανετάκη.

Το παλαιότερο καθολικό αναστηλώθηκε από την Αρχαιολογική Υπηρεσία Σπάρτης, τη δεκαετία του ’70. Τότε αναστηλώθηκαν και τα κελιά και οι βοηθητικοί χώροι του κτιριακού συγκροτήματος της Μονής.

Εξωτερικός σύνδεσμος
--------------------

*
Ο **Θεόδωρος Αψευδής** (1150–1215) ήταν Βυζαντινός αγιογράφος με καταγωγή από την Κύπρο.  
Σύγχρονός του στην Ιταλία ήταν ο Aλμπέρτο Σότιο. Και οι δύο ζωγράφοι δραστηριοποιήθηκαν την ίδια περίοδο. Ο Αψευδής και ο Σότιο επηρεάστηκαν από τη Μακεδονική Αναγέννηση και άλλους ρυθμούς τέχνης του Βυζαντίου. Δραστηριοποιήθηκαν κατά την αποκατάσταση του Κράτους από τους Κομνηνούς. Το έργο του Αψευδούς επηρέασε την Παλαιολόγεια Αναγέννηση. Αρκετοί Ιταλοί καλλιτέχνες που ζωγράφισαν με την τεχνοτροπία του, ήταν ο Κόπο ντι Μαρκοβάλντο και ο Γκουίντο ντα Σιένα. Ο Αψευδής και οι σύγχρονοί του έθεσαν το σκηνικό για την Ιταλική και Κρητική Αναγέννηση. Κάποια από τα αξιόλογα έργα του βρίσκονται στην Κύπρο.

Ιστορία
-------

Γεννήθηκε στη Κύπρο κάποια στιγμή κατά τον 12ο αι.· δεν είναι πολλά πράγματα γνωστά για τη ζωή του. Ο τρόπος ζωγραφικής του μοιάζει με την τέχνη της Κωνσταντινούπολης, έτσι οι ιστορικοί έχουν συμπεράνει, ότι ήταν από την Πόλη. Μπορεί να ταξίδεψε σε όλη την Αυτοκρατορία ζωγραφίζοντας σε διαφορετικές εκκλησίες: η υπογραφή του βρέθηκε σε μία από τις εκκλησίες, που φιλοτέχνησε στην Κύπρο. Είναι ένας από τους λίγους καλλιτέχνες της περιόδου, που το όνομά του είναι γνωστό· ο Ιταλός ζωγράφος Aλμπέρτο Σότιo ήταν ο άλλος γνωστός καλλιτέχνης του Ιταλο-Βυζαντίου την ίδια περίοδο. Το κύριο έργο του είναι στην Παναγία του Άρακα και στον Άγιο Νεόφυτο στην Πάφο.

Εκθεσιακός χώρος
----------------

* Η Παναγία και το ΒρέφοςΗ Παναγία και το Βρέφος
* Νωπογραφία ΑγίουΝωπογραφία Αγίου
* Τοιχογραφία Τριών ΑνδρώνΤοιχογραφία Τριών Ανδρών

Δείτε επίσης
------------

* Μανουήλ Πανσέληνος
* Ιωάννης Κορνάρος

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑
2. ↑  www.greekencyclopedia.com/apsevdis-theodwros-v-miso-12oy-ai-p14687.html.
3. ↑  <
4. ↑  Romaine, James (2013). *ReVisioning Critical Methods of Seeing Christianity in the History of Art*. Cambridge, United Kingdom: The Lutterworth Press. σελ. 25. ISBN 978-1620320846.
5. ↑  Vasilaki, Maria (1997). *The Portrait of the Byzantium*. Cambridge, United Kingdom: The Lutterworth Press. σελ. 84, 89, 100. ISBN 9789605240196.
6. ↑  Piompinos, Phoivos I. (1984). *Hellēnes hagiographoi mechri to 1821*. Athens, Greece: Hellenic Society of Literature and Historical Studies. σελ. 487. ISBN 9789605240196.
7. ↑  Staff Writers (10 Αυγούστου 2021). «The art of Theodore Apsevdis». The Cyprus Institute. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Φεβρουαρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 10 Αυγούστου 2021.
8. ↑  Staff Writers (10 Αυγούστου 2021). «Catalog of the Byzantine Museum». The Cyprus Makarios Cultural Center. Ανακτήθηκε στις 10 Αυγούστου 2021.
9. ↑   Romaine, 1987, p. 191
Ο **Ιωάννης Ξόμπλαρος** (1839 - 17 Ιανουαρίου 1923) ήταν Κρητικός αγωνιστής και πολιτικός.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1839 στους Αρμένους Σητείας και πατέρας του ήταν ο Εμμανουήλ Ξόμπλαρος (αρχές 19ου αιώνα - 1902), αγωνιστής και οπλαρχηγός στη Σητεία. Υπηρέτησε ως δικαστικός, ως Δήμαρχος Σητείας και ως πληρεξούσιος Σητείας στην επαναστατική συνέλευση του 1878. Ο ίδιος ο Ιωάννης ήταν οπλαρχηγός στο Χανδρά της Σητείας. Εν συνεχεία έγινε μέλος στην επιτροπή για την κατάταξη των αγωνιστών στο νομό Λασιθίου.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  1ο Γυμνάσιο Σητείας, Τοπική Ιστορία Γ΄ Γυμνασίου, Βιογραφία Αρχειοθετήθηκε 2016-03-05 στο Wayback Machine. Οι δρόμοι της πόλης μου: τα πρόσωπα και η ιστορία τους, 2013-14, σελ. 31-32. (pdf)
2. ↑  Ανατολή, φύλλο 2-6-1979, σελ. 1, 4.
Ο **Θεόδωρος Βαλλιάνος** (1799 ή 1801-1857) ήταν Έλληνας στρατιωτικός και λόγιος, που αγωνίστηκε στην Ελληνική Επανάσταση του 1821.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1799 ή το 1801 στο Ταϊγάνιο (Ταγκανρόγκ) της Ρωσίας, ενώ η καταγωγή του ήταν από εύπορη οικογένεια της Κεφαλονιάς, η οποία μετακόμισε στη Ρωσία στα τέλη του 18ου αιώνα. Σπούδασε στη Στρατιωτική Ακαδημία της Αγίας Πετρούπολης, ενώ ασχολιόταν με τη θεολογία και τη λογοτεχνία. Υπηρέτησε στον Ρωσικό Στρατό, φτάνοντας στο βαθμό του λοχαγού του μηχανικού. Πήγε στην Ελλάδα το 1822, και συμμετείχε στην Ελληνική Επανάσταση. Προέβη στη συγκρότηση στρατιωτικού σώματος Κεφαλονιτών, μιας και μαζί του είχε φέρει χρήματα και όπλα. Συμμετείχε στις μάχες κατά του Δράμαλη και του Γιουσούφ πασά στην Πάτρα. Στο Μεσολόγγι αγωνίστηκε κατά του Σκόδρα πασά.

Το 1824 ορίστηκε διοικητής μηχανικού και πυροβολικού στο Ναύπλιο. Εκεί κατασκεύασε το Βουλευτήριο, στρατώνες, υδραγωγεία, αποθήκες, εργαστήρια και άλλα κτίσματα. Στην εποχή του Ιωάννη Καποδίστρια έγινε αντισυνταγματάρχης, διευθυντής του μηχανικού και διοικητής του Οπλοστασίου. Ο Όθων Α΄ της Ελλάδας, τον όρισε πρόξενο Θεσσαλίας και Μακεδονίας. Έμεινε στη θέση μέχρι το 1841 όταν και παραιτήθηκε για να αναλάβει το Δικαστικό Σώμα του Υπουργείου Στρατιωτικών, ενώ έγινε συνταγματάρχης. Πέθανε το 1857 στην Αθήνα.

Έργα
----

Ήταν θεολόγος, ενώ έγραψε και μετέφρασε μελέτες. Στα έργα του περιλαμβάνονται τα εξής:

* *Διάλογος περί Ορθοδοξίας της Ανατολικής Καθολικής Εκκλησίας*, (1851)
* *Ιστορία της Ρωσικής Εκκλησίας*, (1851)
* *Ο θάνατος του πρίγκιπα Ποτέμκιν*, (1850)

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Valliános, Theódōros (1799-1857)». *www.idref.fr*. Ανακτήθηκε στις 17 Ιουλίου 2017.
2. 1 2 3 4  «Βαλλιάνος, Θεόδωρος». *www.ygeiaonline.gr*. Εγκυκλοπαίδεια Δομή. Ανακτήθηκε στις 17 Ιουλίου 2017.
3. ↑  «Βαλλιάνος, Θεόδωρος (Ταϊγάνιο {σημ. Ταγκανρόγκ Ρωσίας}, ; - Αθήνα, 1857)». *Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό - Τόμος: 2*. Εκδοτική Αθηνών. Ανακτήθηκε στις 17 Ιουλίου 2017.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Θεόδωρος Βαλλιάνος στον *Πανδέκτη*, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 29242432
* **ΕΒΕ**: 160673
* **AA**: 161331
* LCCN: no2004049423
* ISNI: 0000 0000 4864 8413
* SUDOC: 155038877

 |

 |
***Η νύχτα πριν από τη δίκη*** (Ρωσικός τίτλος: Ночь перед судом) είναι διήγημα του Αντόν Τσέχωφ που δημοσιεύθηκε σε περιοδικό το 1886 με την υπογραφή Α. Τσεχοντέ και υπότιτλο *Μια υπόθεση από την κομπογιαννίτικη ιατρική πρακτική μου*.

Υπόθεση
-------

Ο πολίτης Ζάιτσεφ ταξιδεύει στο περιφερειακό δικαστήριο της πόλης Σ. όπου θα εκδικαστεί η υπόθεσή του με την κατηγορία της διγαμίας. Λόγω χιονοθύελλας, σταματά για τη νύχτα σε έναν ταχυδρομικό σταθμό, όπου συναντά τη Ζίνοσκα, μια γυναίκα που περνά τη νύχτα στον διπλανό χώρο του δωματίου του (που χωρίζεται από ένα παραβάν) και υποφέρει από τσιμπήματα κοριών. Ο Ζάιτσεφ της προσφέρει λίγη περσική σκόνη και προσποιείται ότι είναι γιατρός για να την πλησιάσει. Αυτή όμως ξυπνάει τον σύζυγό της, τον κρατικό σύμβουλο Φεντόρ, του οποίου η εμφάνιση ήταν μια δυσάρεστη έκπληξη για Ζάιτσεφ.

Αρχίζουν να συζητούν για διάφορα και ο σύζυγος του ζητά να εξετάσει τη Ζίνοσκα που πάσχει από πόνους στο στήθος της. Παρά την παντελή έλλειψη ιατρικών γνώσεων, ο Ζάιτσεφ αναγκάζεται να την εξετάσει και να γράψει μια αυτοσχέδια συνταγή για να μην αποκαλύψει το ψέμα του. Το επόμενο πρωί, αναγκάζεται μάλιστα να δεχθεί 10 ρούβλια για αμοιβή.

Στο δικαστήριο κατά την ακροαματική διαδικασία, ο Ζάιτσεφ βλέπει με τρόμο τον Φεντόρ να κάθεται στη θέση του εισαγγελέα και να τον κοιτάζει με σκοτεινό βλέμμα. Τότε, συνειδητοποιεί ότι η κατάστασή του είναι άσχημη: «... Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, ο εισαγγελέας αποφάσισε να με τιμωρήσει ...». Η ιστορία τελειώνει σε ένα διάλειμμα της δίκης και η περαιτέρω τύχη του Ζάιτσεφ παραμένει άγνωστη.

Διασκευές
---------

### Θέατρο

Με βάση το διήγημα, ο Τσέχωφ έγραψε ένα ομώνυμο θεατρικό έργο, η πλοκή του οποίου παρέμεινε σχεδόν αμετάβλητη, με εξαίρεση ορισμένες λεπτομέρειες. Στα εγκλήματα του Ζάιτσεφ προστέθηκαν η πλαστογραφία διαθήκης και η απόπειρα φόνου, η «εξέταση» της γυναίκας περιγράφεται με περισσότερες λεπτομέρειες. Η περιγραφή των γεγονότων του επόμενου πρωινού, όταν ο Ζάιτσεφ λαμβάνει χρήματα από τον Φεντόρ και στη συνέχεια συναντώνται ξανά στο δικαστήριο, λείπει εντελώς. Σύμφωνα με πολλές ενδείξεις, το έργο θεωρείται ημιτελές - οι συντομογραφίες στο χειρόγραφο, η πρόχειρη μορφή του και η απουσία της λέξης «Αυλαία», με την οποία ο Τσέχωφ πάντα τελείωνε τα έργα. Ανέβηκε στη θεατρική σκηνή το 1914.  

### Ταινία

* 1971  - *Αυτά τα διαφορετικά, διαφορετικά, διαφορετικά πρόσωπα (Эти разные, разные, разные лица…)* ταινία βασισμένη σε διηγήματα του Τσέχωφ, σε σκηνοθεσία Ιγκόρ Ιλυίνσκι.

Μετάφραση στα ελληνικά
----------------------

* *Την νύχτα προ της δίκης (διήγησις υποδίκου)*, μετάφραση: Κωνσταντίνος Κοκόλης

Παραπομπές
----------

1. ↑  dlib.rsl.ru/viewer/01003652371#?page=35.
2. ↑ . «kritikatur.de/Anton\_Tschechow/Die\_Nacht\_vor\_der\_Verhandlung».
3. 1 2 . «wiki-data.de-de.nina.az/Die\_Nacht\_vor\_der\_Verhandlung».
4. ↑ . «fr-academic.com/La Nuit qui précéda le jugement».
5. ↑ . «chehov-lit.ru/chehov/text/noch-pered-sudom».
6. ↑ . «theatre-contemporain.net/La-Nuit-avant-le-proces-Anton-Tchekhov/».
7. ↑ . «kosmopolis.library.upatras.gr/Την νύχτα προ της δίκης (διήγησις υποδίκου)».
Ο **Ιωάννης Παλαιολόγος**, ήταν στραντιότι-μισθοφόρος στην υπηρεσία της Δημοκρατίας του Αγίου Μάρκου με καταγωγή την οικογένεια των Παλαιολόγων.

Ο Ιωάννης γεννήθηκε το 1498 στην Πελοπόννησο κι είχε στρατευτεί στους στρατιότι, αλλά μετά παράδοση του Ναυπλίου το 1540, όπου πολέμησε, από τους Ενετούς στους Οθωμανούς μετοίκησε με την οικογένεια του στην Κύπρο συνεχίζοντας να προσφέρει υπηρεσίες στους Ενετούς. Είχε αδελφό τον, επίσης μισθοφόρο, *Ανδρόνικο*, εγγόνια και οι δύο του Ανδρόνικου Παλαιολόγου

Ο Ιωάννης αναφέρεται ότι κατείχε μετέπειτα τον ευγενή τίτλο του *Καβαλιέρ*, δηλαδή ήταν ιππότης της (Ενετικής) Στρατιάς της Κύπρου. Το 1560 αναφέρεται διοικητής λόχου 60 ιππέων που του είχε ανατεθεί η φύλαξη των Αλυκών της Λεμεσού. Ο Ιωάννης έπεσε μαχόμενος το 1570, σε ηλικία 72 ετών, στην πολιορκία της Λευκωσίας από τους Οθωμανούς.

Ήταν παντρεμένος με άγνωστη γυναίκα και μαζί της απέκτησε τον Εμμανουήλ, τον Δημήτριο και την Σπεράντζα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  www.polignosi.com/cgibin/hweb?-A=11556&-V=limmata.
2. 1 2 3  Εφημερίδα Πολίτης, ένθετο Παράθυρο, Οι κλάδοι των Παλαιολόγων της Κύπρου Αρχειοθετήθηκε 2020-01-26 στο Wayback Machine. ανακτήθηκε 27 Μαρτίου 2020
3. 1 2 3  Κορρέ, Κατερίνα (2018, Ιόνιο Πανεπιστήμιο), Μισθοφόροι stradioti της Βενετίας: πολεμική και κοινωνική λειτουργία (15ος-16ος αιώνας)[*νεκρός σύνδεσμος*], σελ. 246,
4. ↑  Πολυγνώση-Παλαιολόγος Ιωάννης[*νεκρός σύνδεσμος*], ανακτήθηκε 27 Μαρτίου 2020
| Atlas Oryx |
| --- |
| Atlas OryxAtlas Oryx |
| Περιγραφή |
| Αποστολή | Ελικόπτερο Γενικής Χρήσης |
| Πλήρωμα | 3 |
| Κατασκευαστής | Atlas Aircraft Corporation |
| Διαστάσεις |
| Μήκος | 15,45 m |
| Διάμετρος Κύριου Στροφείου | 15.6 m |
| Ύψος | 5.14 m |
| Βάρος |
| Άδειο | 3.600 kg |
| Μέγιστο απογείωσης | 8.000 kg |
| Πηγή ισχύος |
| Κινητήρες | 2× Turbomeca Makila IA1 |
| Ισχύς | 1.044 hp (έκαστος) |
| Επιδόσεις |
| Μέγιστη ταχύτητα | 306 km/h |
| Αυτονομία | 561 km |
| Μέγιστο ύψος | 7.612 m |
| Μεταφορική Ικανότητα |
|  | Μέχρι 20 επιβάτες |
| Οπλισμός |
| Πυροβόλα | 2 πλευρικά πυροβόλα των 7.62 mm (προαιρετικά) |
|

Το **Atlas Oryx** είναι δικινητήριο ελικόπτερο γενικής χρήσης, μέσης μεταφορικής ικανότητας, κατασκευασμένο από την Atlas Aircraft Corporation (σήμερα Denel Aerospace Systems) στη Νότια Αφρική.

Σχεδίαση και εξέλιξη
--------------------

Το Oryx είναι αναβαθμισμένη και ανακατασκευασμένη έκδοση του Aérospatiale Puma, παρόμοιο με το Eurocopter Super Puma, προσφέροντας βελτιωμένες επιδόσεις σε σχέση με το αρχικό, μειώνοντας ταυτόχρονα τα λειτουργικά έξοδα έως και 30%.

Το ελικόπτερο μπορεί να μεταφέρει μέχρι 20 πλήρως εξοπλισμένους στρατιώτες ή 6 τραυματίες σε φορεία και 4 συνοδούς ή 3 τόνους φορτίου μέσα στην καμπίνα ή έως 4,5 τόνους φορτίου σε εξωτερικά σημεία ανάρτησης. 

Μέχρι σήμερα έχουν κατασκευαστεί 44 Oryx, τα οποία βρίσκονται σε υπηρεσία σε πολλές μοίρες της Πολεμικής Αεροπορίας της Νότιας Αφρικής.

Εκδόσεις
--------

Υπάρχει μία έκδοση ηλεκτρονικού πολέμου του Oryx (παρεμβολής τηλεπικοινωνιών και παρεμβολής εκπομπών ραντάρ) εξοπλισμένη με συστήματα παρεμβολών GSY 1501 της Grinaker Systems Technologies. Επίσης δύο ελικόπτερα έχουν τροποποιηθεί για επιχειρήσεις στον Νότιο Παγωμένο Ωκεανό και την Ανταρκτική και γι' αυτό το λόγο έχουν βαφεί κόκκινα και άσπρα. Τα δύο αυτά σκάφη φέρουν την ονομασία **Oryx M2**.

Χρήστες
-------

 Νότια Αφρική

Σχετικές εξελίξεις
------------------

* Aérospatiale Puma
* Eurocopter Super Puma
* Eurocopter Cougar
* Eurocopter EC 725
* Eurocopter EC 225
* IAR 330
* Denel AH-2 Rooivalk

Συγκρίσιμα ελικόπτερα
---------------------

* Sikorsky S-92
* Mil Mi-8

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Atlas Oryx** |


|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Αεροπορία | Πύλη Αεροπορία |

* Το Atlas Oryx στο airliners.net
* Φωτογραφίες του Atlas Oryx στο airliners.net
Το **2009 KK** είναι ένας γεωπλησίος αστεροειδής με απόλυτο μέγεθος 20,5. Κατά εβδομάδες του Μαΐου και του Ιουνίου του 2009, ανφέρθηκε, από το πρόγραμμα NASA Near Earth Object Program της ΝΑΣΑ ότι απειλεί τη Γη και αποτέλεσε αντικείμενο Επιπέδου 1 στην Κλίμακα του Τορίνο. Στις 22 Μαΐου 2009, καταγράφθηκε ως το δεύτερο Εγγύς στη Γη αντικείμενο που εκτιμάται νε βρίσκεται πάνω από το επίπεδο 0 για τις πιθανές συγκρούσεις μέσα σε 100 χρόνια (το πρώτο είναι το 2007 VK184 ) , με τη Γη. Από τις 10 Ιουνίου 2009 υποβαθμίστηκε σε επίπεδο 0, καθώς η πιθανότητα για πρόσκρουση στη γη αξιολογήθηκε ως 7.9e-06 ή 1 στις 127.000. Στις 17 Ιουνίου 2009, το JPL απομάκρυνε το 2009 ΚΚ από τη λίστα των πιθανών αστεροειδών για κοντινό πέρασμα από τη γη ή σύγκρουση με αυτήν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Current Impact Risks». *Near Earth Object Program*. NASA. 28 Ιανουαρίου 2009. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Μαΐου 2013. Ανακτήθηκε στις 22 Μαΐου 2009.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* 2009 KK orbital diagram- JPL Small-Body Database Browser
Ο **Ιμπραχίμ Ορχάν** ήταν Τουρκοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ο Ιμπραχίμ Ορχάν γεννήθηκε στη Λευκωσία το 1911. Ομιλούσε, πέρα από την τουρκική, την ελληνική και την αγγλική γλώσσα. Σπούδασε τραπεζικές σπουδές και ήταν γενικός διευθυντής τράπεζας.

Απεβίωσε το 2000.

Πολιτική διαδρομή
-----------------

Εκλέχτηκε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας με την Εθνική Τουρκική Ένωση Κύπρου για την Α΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο σε αναπληρωματική εκλογή που διεξήχθη στις 25 Σεπτεμβρίου 1960 (οι βουλευτικές εκλογές του 1960 είχαν διεξαχθεί δύο μήνες προηγουμένως) μετά την παραίτηση του Φαζίλ Μουσταφά Πλουμέρ ο οποίος διορίστηκε Υπουργός Γεωργίας και Φυσικών Πόρων. Το 1961 αποχώρησε από την Εθνική Τουρκική Ένωση Κύπρου μαζί με άλλους 10 Τουρκοκύπριους βουλευτές. Συγκρότησαν την Ανεξάρτητη Τουρκική Ομάδα. Παρέμεινε στη θέση του βουλευτή έως τον Δεκέμβριο του 1963 που οι Τουρκοκύπριοι αποχώρησαν από την κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6 7  «50 χρόνια κυπριακού κοινοβουλίου» (PDF). Βουλή των Αντιπροσώπων (Κύπρος). σελ. 181. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 4 Ιουλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 4 Ιουλίου 2019.
2. 1 2 3  «Εκλογές 31ης Ιουλίου 1960». *www.parliament.cy*. Βουλή των Αντιπροσώπων (Κύπρος). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Ιουλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 26 Ιουλίου 2019.
3. ↑  «Parliament Of Cyprus». *www.parliament.cy*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Αυγούστου 2019. Ανακτήθηκε στις 10 Αυγούστου 2019.

Πηγές
-----

* «50 χρόνια κυπριακού κοινοβουλίου» (PDF). Βουλή των Αντιπροσώπων (Κύπρος). σελ. 181. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 4 Ιουλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 4 Ιουλίου 2019.
Συντεταγμένες: 33°32′35.8″N 133°23′34.8″E﻿ / ﻿33.543278°N 133.393000°E﻿ / 33.543278; 133.393000

Το **ιερό Ομούρα** (小村神社, Omura-jinja, συχνά προφέρεται εσφαλμένα ως "Ιερό Κομούρα") είναι Σιντοϊστικό ιερό στη Χιντάκα, στην περιοχή Τακαόκα, στο νομό Κότσι, στην Ιαπωνία.

Το ιερό ιδρύθηκε το 587, αλλά το σημερινό κεντρικό κτήριο (*σάντεν*) του ιερού χρονολογείται στο 1705. Ο ιαπωνικός κέδρος Μποτανσούγκι (牡丹杉) πίσω από το κεντρικό κτήριο θεωρείται ιερός και λέγεται ότι είναι 1000 ετών. Έχει χαρακτηριστεί από το χωριό ως φυσικό μνημείο (村指定天然記念物). Σύμφωνα με το μύθο, η κορυφή του δέντρου λέγεται ότι λάμπει σε στιγμές έκτακτης ανάγκης. Εξαιτίας αυτού, το δέντρο ονομάζεται επίσης κέδρος της Αιώνιας φλόγας (燈明杉, *Tōmyō-sugi*).

Το αντικείμενο της λατρείας ή σίνταϊ του ιερού είναι ένα επιχρυσωμένο μπρούτζινο σπαθί, με λαβή σε σχήμα κρίκου (金銅荘環頭大刀拵, *kondōsō kantō tachi goshirae*), που αποτελεί Εθνικό Θησαυρό της Ιαπωνίας. Προσφέρθηκε στον Κουνιτοκοτάτσι από τη φυλή Κουσακάμπε κατά τη στιγμή της ίδρυσης, αυτή η δίκοπη λεπίδα λέγεται ότι είναι το παλαιότερο ιαπωνικό αντικείμενο, που μεταδίδεται από γενιά σε γενιά. Αυτό το ίσιο ξίφος χρονολογείται στην ύστερη περίοδο Κοφούν, ζυγίζει 527 γραμμάρια, έχει μήκος (απόσταση από την εγκοπή μέχρι την άκρη του ξίφους) 68,4 εκατοστά, μήκος λαβής 7,5 εκατοστά και μήκος θήκης 92,1 εκατοστά. Το *τάτσι* (*tachi)* εκτίθεται δημόσια στο ετήσιο μεγάλο φεστιβάλ του ιερού στις 15 Νοεμβρίου.

Το ιερό έχει στην κατοχή του δύο ξύλινες μάσκες της ύστερης περιόδου Χεϊάν των μποντισάτβα, που χαρακτηρίζονται ως Σημαντικές Πολιτιστικές Περιουσίες και δύο καθρέφτες με σχέδιο Χοράι, που χαρακτηρίζονται ως απτά πολιτιστικά αγαθά της νομαρχίας. Άλλοι αξιόλογοι θησαυροί, που κρατά το ιερό περιλαμβάνουν ένα κομμάτι πήλινο Σουέ, δύο χάλκινα χόκο, μια κάθετη εικόνα που αποδίδεται στον Όνο νο Μιτσικάζε, μια μουνάφουντα (棟札, munafuda) (ταμπέλα κορυφογραμμής) με πληροφορίες για την κατασκευή του κτηρίου από το 1240, εννέα ζωγραφισμένες ξύλινες αναθηματικές πλάκες χενγκάκου (*hengaku)* από τους 36 ποιητές και ένα τανζάκου (*tanzaku)* (στενή λωρίδα χαρτιού) με βακά (waka) του αυτοκράτορα Γκο-Νάρα.

Ο σταθμός Ομούρα-Τζίντζα-Μάε στη γραμμή Ντοσάν άνοιξε το 2008 και πήρε το όνομά του από το Ιερό Ομούρα. Βρίσκεται περίπου 300 μέτρα νότια του ιερού.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6  «小村神社と国宝・金銅荘環頭大刀» [Omura Shrine and the national treasure: gilt bronze tachi with ring pommel] (στα Ιαπωνικά). Hidaka Board of Education. Ανακτήθηκε στις 3 Ιουλίου 2011.
2. ↑  Satō & Earle 1983
3. ↑  Nagayama 1998

Βιβλιογραφία
------------

* Nagayama, Kōkan (1998). *The connoisseur's book of Japanese swords*. Kodansha International. ISBN 4-7700-2071-6.
* Satō, Kanzan· Earle, Joe (1983). *The Japanese sword*. Japanese arts library. **12** (illustrated έκδοση). Kodansha International. ISBN 0-87011-562-6.


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ιαπωνία
 |

 |
Συντεταγμένες: 35°10′47.29566″N 33°21′41.22752″E﻿ / ﻿35.1798043500°N 33.3614520889°E﻿ / 35.1798043500; 33.3614520889

Αυτό το λήμμα αφορά τη συνοικία της ΤΔΒΚ.  Για τη συνοικία της Κυπριακής Δημοκρατίας, δείτε: Ιμπραχίμ Πασά (συνοικία Λευκωσίας).  

Η **Ιμπραΐμπασα** είναι συνοικία της Βόρειας Λευκωσίας στην Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου. Το έδαφος της συνοικίας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία (Ιμπραχίμ Πασά (συνοικία Λευκωσίας)). Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, η συνοικία δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Ο **Ιμπραήμ Πονοσέτσι** (Ibrahim Ponosheci, 1944 – 2008) ήταν Κοσοβάρος – Αλβανός ζωγράφος, ένας από τους πιο σημαντικούς εκπροσώπους της σύγχρονης κοσοβάρικης τέχνης. Γεννήθηκε στις 3 Μαρτίου 1944 στην πόλη Τζακόβα (Gjakova ) του Κοσόβου (Κοσσυφοπεδίου).

*Χωρίς τίτλο*. Έργο του Ιμπραήμ Πονοσέτσι
Πέρασε τα μαθητικά του χρόνια στο δημοτικό σχολείο της γενέτειράς του Τζακόβα, ενώ συνέχισε τις γυμνασιακές σπουδές του στο Σχολείο Εφαρμοσμένων Τεχνών στην Πέγια (Peja), όπου φοίτησε για πέντε χρόνια, αποφοιτώντας το 1966 σε ηλικία 19 ετών. Η καλλιτεχνική του έφεση και το ζωγραφικό ταλέντο του εμφανίστηκαν από τα νεανικά του χρόνια, με σχεδιάσματα λουλουδιών, μορφές γερόντων κ. ά. 

Στα 1966 – 1968, ο Πονοσέτσι εργάστηκε στο Παιδαγωγικό Κολλέγιο της Πρίστινα. Υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία για ένα χρόνο και στη συνέχεια, με υποτροφία, γράφτηκε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Βελιγραδίου, αποφοιτώντας το 1974. Τελειώνοντας τις σπουδές του, επέστρεψε στην Τζακόβα και εργάστηκε για ένα χρόνο στο εργοστάσιο υφασμάτων "Napredak". 

To 1980, σε ηλικία 33 ετών, ο Πονοσέτσι προσελήφθη ως λέκτορας στην Ακαδημία Τεχνών της Πρίστινα. Συνέχισε όμως μεταπτυχιακές σπουδές στο Βελιγράδι μέχρι το 1982, αποφοιτώντας με Μάστερ Ζωγραφικής. Στα επόμενα χρόνια και μέχρι το τέλος της ζωής του, ακολούθησε παιδαγωγική σταδιοδρομία ως καθηγητής καλλιτεχνικών και παιδαγωγικών μαθημάτων στο Κολέγιο Εκπαίδευσης στην Τζακόβα.

Κατά τη διάρκεια των διώξεων του αλβανικού πληθυσμού του Κοσόβου από το καθεστώς του Μιλόσεβιτς (Milosevic), ο Πονοσέτσι απολύθηκε από τη θέση του στην εκπαίδευση και τον Απρίλιο του 1999 εκδιώχθηκε, όπως και όλος ο αλβανικός πληθυσμός του Κοσόβου, και εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στην Αυλώνα (αλβαν. Vlora) της Αλβανίας, όπου εργάστηκε ως καθηγητής καλλιτεχνικών μαθημάτων στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση.

Μετά από τρεις μήνες διαμονής στην Αλβανία και μετά την εγκατάσταση της ειρηνευτικής δύναμης του ΝΑΤΟ στο Κόσοβο, ο Πονοσέτσι επέστρεψε με την οικογένειά του στην Τζακόβα. To έργο του έτυχε γενικής αναγνώρισης, με επιτυχείς εκθέσεις τόσο στο Κόσοβο όσο και στις χώρες της περιοχής, ενώ ανακηρύχθηκε δια βίου καθηγητής στην Ακαδημία Τεχνών της Πρίστινα. Πέθανε τον Οκτώβριο του 2008.

Ανάμεσα στα έργα του, που παρουσιάστηκαν σε έκθεση στην Εθνική Πινακοθήκη του Κοσόβου στην Πρίστινα το Φεβρουάριο του 2009, περιλαμβάνονταν: «Απόλλων και Δάφνη», «Οικογένεια», «30 Αυγούστου 1944 στην Τζακόβα», «Πιετά», «Συμφωνία», «Τζακόβα», «Δίχως τίτλο» (ξαπλωμένο γυναικείο γυμνό), «Δίχως τίτλο» (όρθια γυμνή κοπέλα με μαύρη γάτα), «Λεμόνια», «Δίχως τίτλο» (βάζα με λουλούδια πάνω σε τραπέζι), «Αυτοπροσωπογραφία», «Γεώργιος Καστρότι – Σκεντέρμπεης» κ. ά.

Πηγέ ς
------

* Mustafa Ferizi: "Ibrahim Ponosheci" (Monografi), Prishtina, 2009.
Η **Ρεάλ Κλουμπ Θέλτα ντε Βίγο, Σ.Α.Ν. «Β»** (*Real Club Celta de Vigo, S.A.D. "B*") είναι ισπανικός ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα το Βίγο της Ποντεβέρδα, στην αυτόνομη κοινότητα της Γαλικίας. Ιδρύθηκε το 1927, είναι η δεύτερη ομάδα της Θέλτα Βίγο και συμμετέχει σήμερα στη Σεγούντα Ντιβισιόν Β. Παίζει τους εντός έδρας αγώνες της στο Μουνιθιπάλ ντε Μπαρέιρο, χωρητικότητας 4.500 θέσεων.

Ιστορία
-------

Το 1927, ιδρύθηκε η Σπορτ Κλουμπ Τουρίστα (*Sport Club Turista)*, που μετονομάστηκε σε Κλουμπ Τουρίστα (*Club Turista)* εννέα χρόνια αργότερα. Το 1988, προβλεπόταν μία συγχώνευση με τη Γκραν Πένια ΦΚ, αλλά τελικά η Τουρίστα απορροφήθηκε από τη Θέλτα Βίγο και μετονομάστηκε Θέλτα Τουρίστα (*Celta Turista)*. Η Γκραν Πένια συνέχισε να αγωνίζεται τις επόμενες δεκαετίες ως ανεξάρτητος σύλλογος.

Στην πρώτη σεζόν επαγγελματικού ποδοσφαίρου, η Θέλτα Τουρίστα αγωνίστηκε στην Περιφερειακή Κατηγορία, τερματίζοντας στην πρώτη θέση με 57 πόντους. Αγωνίστηκε για πρώτη φορά στη Σεγούντα Ντιβισιόν Β τη σεζόν 1992-93, όπου υποβιβάστηκε την επόμενη σεζόν. Το 1996, για να συμμορφωθεί με τους νέους κανονισμούς της Βασιλικής Ισπανικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου, ο σύλλογος άλλαξε την ονομασία του σε Θέλτα Βίγο Β (*Celta de Vigo Β*).

### Ιστορικό ονομασιών

* *Σπορτ Κλουμπ Τουρίστα (1927-1936)*
* *Κλουμπ Τουρίστα* (1936-1988)
* *Θέλτα Τουρίστα (1988-1996)*
* *Θέλτα Βίγο Β (1996-)*

Διακρίσεις
----------

* **Τερθέρα Ντιβισιόν**: 1957-58, 1999-2000, 2000-01
* **Κύπελλο Βασιλικής Ισπανικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου**: 2001-02

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Επίσημος ιστότοπος Θέλτα Βίγο
* Προφίλ ομάδας στο Futbolme (Ισπανικά)
Ο Πρίγκιπας **Ιβάν Μιχαΐλοβιτς Ομπολένσκι** (ρωσικά: Ива́н Миха́йлович Оболе́нский‎), ή **Ιβάν Ομπολένσκι** (1853 – 28 Φεβρουαρίου 1910), ήταν Αντιστράτηγος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ο Ιβάν Μιχαΐλοβιτς Ομπολένσκι (1903)
Υπηρέτησε ως Γενικός Κυβερνήτης της Φινλανδίας από τις 18 Αυγούστου 1904 έως τις 18 Νοεμβρίου 1905. Ο προκάτοχός του, Νικολάι Ιβάνοβιτς Μπομπρίκοφ, δολοφονήθηκε τον Ιούνιο του 1904.

Ήταν μέλος πριγκιπικής οικογένειας προερχόμενης από τους Ρουρικίδες, της οποίας οι πρόγονοι είχαν διατελέσει κυβερνήτες ενός εκ των Άνω Πριγκιπάτων. Μητέρα του ήταν η -γεννημένη στη Ρουμανία- πριγκίπισσα Μαριοάρα Στούρτζα, κόρη του Αλεξάντρου Στούρτζα. Πατέρας του ήταν ο Πρίγκιπας Μιχαΐλ Αλεξάντροβιτς Ομπολένσκι (1821–1886).

Η θητεία του έλαβε χώρα εν μέσω επαναστατικού αναβρασμού τόσο στη Ρωσία, όσο και στο Μεγάλο Δουκάτο της Φινλανδίας. Η Ρωσική επανάσταση του 1905 είχε ως αποτέλεσμα μία γενική απεργία στη Φινλανδία και την αντικατάσταση της φεουδαρχικής Δίαιτας της Φινλανδίας με το σύγχρονο Κοινοβούλιο της Φινλανδίας.

Σκοτώθηκε από επαναστάτες στην Αγία Πετρούπολη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Ivan Mihajlovitj Obolenskij». (σουηδικά) *Biografiskt lexikon för Finland*. Society of Swedish Literature in Finland. 4696-1416928957302.
2. 1 2  3254. Ανακτήθηκε στις 3  Οκτωβρίου 2018.
3. 1 2 3  Kauffman, George B.; Niinistö, Lauri (1998). «Chemistry and Politics: Edvard Immanuel Hjelt (1855–1921)». *The Chemical Educator* **3** (5): 1–15. doi:10.1007/s00897980247a. .
4. ↑  "Obolensky" at pages.prodigy.net

Βιβλιογραφία
------------

* Vsevolod Vladimirov: The Revolution in Finland under Prince John Obolensky σε μετάφραση του Victor E. Marsden (London: Wyman & Sons, Ltd. 1911).

| Πολιτικά αξιώματα |
| --- |
| ΠροκάτοχοςΝικολάι Ιβάνοβιτς Μπομπρίκοφ | **Γενικός Κυβερνήτης της Φινλανδίας**1904-1905 | ΔιάδοχοςΝικολάι Νικολάγιεβιτς Γκέρχαρντ |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Ivan Mikhailovich Obolensky  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Το **Θέμα Αδριανουπόλεως και Διδυμότειχου** ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, Θέμα, στην Ανατολική Θράκη, κατά τον 12ο αιώνα. Το θέμα αναφέρεται σε χρυσόβουλο του αυτοκράτορα Αλεξίου Γ΄ προς τους Ενετούς και σε ποιες περιοχές μπορούσαν να ασκούν ελεύθερα το εμπόριο. Πρωτεύουσα του θέματος ήταν η Αδριανούπολη.

Πιστεύεται ότι η περιοχή αποσπάστηκε από το Θέμα Μακεδονίας, άγνωστο πότε, για να αποτελέσει ξεχωριστό Θέμα είτε για αμυντικούς ή φορολογικούς και δικαστικούς λόγους. Διοικητής-δούξ της Αδριανούπολης αναφέρεται ένας και τον 10ο αιώνα, αλλά και τον 11ο, χωρίς να είναι γνωστό αν υπήρξε τότε θέμα, γενικά υποστηρίζεται η εκδοχή ότι δημιουργήθηκε τον 12ο αιώνα,

Γνωστοί διοικητές της Αδριανούπολης ή του Θέματος ήταν οι :

* Θυμολέοντας ο Πατρίκιος, 10ος αιώνας
* Κωνσταντίνος Αριανίτης, ο πρώτος δούξ, γύρω στο 1048
* ανώνυμος, κατεπάνω, 1077
* Βασίλειος Πρωτοσπαθάριος, εκ προσώπου, 11ος αιώνας
* Νικόλαος, εκ προσώπου, 11ος αιώνας

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Ακριτίδης, σελ. 166
2. 1 2 3 4 5  Κυριαζόπουλος, σελ. 239
3. 1 2 3  Κυριαζόπουλος, σελ. 240

Πηγές
-----

* Νικόλαος Σ. Ακριτίδης, Η εκκλησιαστική γεωγραφία του Οικουμενικού Πατριαρχείου από τον 9ο αιώνα έως το 1453
* Κυριαζόπουλος, Χρίστος (1997, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ)), Η Θράκη κατά τους 10ο - 12ο αιώνες: συμβολή στη μελέτη της πολιτικής, διοικητικής και εκκλησιαστικής της εξέλιξη
Ο **Ιωάννης Β΄**, αποκαλούμενος ο *Καταραμένος* (Maledictus), (απεβ. μεταξύ 994 και 998), γιος του Λάμπερτ του Σπολέτο, ήταν ο κόμης του παλατιού του Σαλέρνο το 980 και ενεργούσε ως επίτροπος για τον πρίγκιπα Πανδόλφος Β΄. Τον έδιωξε με τον πρίγκιπα ο Mάνσo, δούκας του Αμάλφι, το 981. Η κυριαρχία των Αμαλφιτών και του γιου του Ιωάννη Α΄ ήταν καταπιεστική και ο τοπικός πληθυσμός ξεσηκώθηκε και εξέλεξε τον Σπολετανό Ιωάννη Β΄ ως πρίγκιπα το 983, εκδιώκοντας τον Μάνσο.

Βιογραφία
---------

Προσπάθησε, διορίζοντας τον γραφέα του Τότο ως επιμελητή (advocat), να ελέγξει το μοναστήρι του Σαν Μάσιμο και την περιουσία του, αλλά απέτυχε. Μαζί με τη σύζυγό του Σιχελγκάιτα, ίδρυσε το Σάντα Μαρία ντε Ντόμνο και το έθεσε απευθείας στην αρχιεπισκοπή του Σαλέρνο. Υπό τον πρώτο του ηγούμενο, τον Ράντοαλντ, ήταν πολύ επιτυχημένο, αν και οι προσπάθειες του Ιωάννη Β΄ να ελέγξει τη θρησκεία στο πριγκιπάτο του ήταν λιγότερο. Τον Ιανουάριο του 984, ο Ιωάννης έκανε συγκυβερνήτη τον γιο του Γκουίντο, αλλά ο Γκουίντο απεβίωσε το 988. Μεταξύ Ιανουαρίου και Μαρτίου 989, έκανε συγκυβερνήτη τον επόμενο γιο του Γουαϊμάρος Γ΄, ο οποίος τον διαδέχθηκε. Η Σιχελγκάιτα άφησε άλλους γιους στον Πανδόλφος: τον Λάμπερτ, τον Ιωάννη και τον Πέτρο.

Σύμφωνα με έναν μύθο που αφηγείται ο Πέτερ Ντάμιαν, υπήρξε μία έκρηξη του Βεζούβιου και ο Ιωάννης Β΄ αναφώνησε ότι σίγουρα ήταν ένας οιωνός, που προμήνυε το θάνατο κάποιου πλούσιου άνδρα, ο οποίος σίγουρα θα κατέληγε στην κόλαση. Την επόμενη μέρα, ο Ιωάννης Β΄ βρέθηκε νεκρός στην αγκαλιά μίας ιερόδουλης.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε τη Σιχελγκάιτα και είχετέκνα:

* Γκουίντο.
* Γουαϊμάρος Γ΄, πρίγκιπας του Σαλέρνο.
* Λάμπερτ.
* Ιωάννης.
* Πέτρος.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* Caravale, Mario (επιμ.). *Dizionario Biografico degli Italiani: LV Ginammi – Giovanni da Crema*. Ρώμη, 2000.
Ο **Ιωάννης Μιχάλβοδα Σούτσος** (1812-1892) ήταν Έλληνας διπλωμάτης.

Η ζωή του
---------

Ήταν πρωτότοκος γιος του πατριώτη ηγεμόνα της Μολδαβίας Μιχαήλ Σούτσου, γόνου της σπουδαίας Φαναριώτικης οικογένειας των Σούτσων και γνωστού υπό το όνομα Μιχάλβοδα Β'. Ήταν δισέγγονος του ηγεμόνα της Μολδαβίας Μιχάλβοδα Α', ενώ από την μεριά της μητέρας του ήταν εγγονός του ηγεμόνα της Βλαχίας Ιωάννη Καρατζά. 

Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1812. Έλαβε εγκυκλοπαιδική παιδεία με Φαναριώτικη παράδοση και έκανε διπλωματική καριέρα στην Ελλάδα, από το 1835 ως το 1862. Ακολούθησε τον πατέρα του στην Πρεσβεία του Λονδίνου, της Πετρούπολης και του Παρισιού μέχρι το 1843 και το 1852 διορίστηκε πρώτος γραμματέας Πρεσβείας στην Πετρούπολη. 

Νυμφεύτηκε στο Παρίσι το 1841 την Ρωσίδα Αικατερίνη Κόμησα Ομπρέσκοφ, μέλος της υψηλής αριστοκρατίας της Ρωσίας. Επιστρέφοντας στην Αθήνα η οικία τους έγινε από τα αριστοκρατικότερα και πλέον περιζήτητα κέντρα της κοινωνίας της Αθήνας. 

Απεβίωσε στην Αθήνα την 12η Φεβρουαρίου 1892.

Πηγές
-----

* Ιωάννης Σούτσος συνοπτικό βιογραφικό σημείωμα από το Ινστιτούτο Νεοελληνικών Ερευνών
* Ιωάννης Αρσένης, Μιχαήλ Ραφαήλοβιτς, επιμ. (1894). *Ποικίλη Στοά: Εθνική εικονογραφημένη επετηρίς, 1-16, 1881-1914*. Αθήνα: Εστία. Ανακτήθηκε στις 22 Μαρτίου 2010.