Το **BRDM-1** (Bronirovannaya Razvedyvatelnaya Dozornaya Mashina, Бронированная Разведывательная Дозорная Машина, κυριολεκτικά "θωρακισμένο όχημα αναγνώρισης/περιπολίας") είναι ένα σοβιετικό αμφίβιο τεθωρακισμένο ανιχνευτικό αυτοκίνητο. Ήταν το πρώτο ειδικά κατασκευασμένο σοβιετικό αναγνωριστικό όχημα που τέθηκε σε υπηρεσία μετά το BA-64 και κατασκευάστηκε στο πλαίσιο και το σύστημα μετάδοσης κίνησης του τεθωρακισμένου οχήματος μεταφοράς προσωπικού BTR-40, το οποίο ήταν βασισμένο στο GAZ-51. Είναι το πρώτο όχημα μάχης μαζικής παραγωγής στον κόσμο της κατηγορίας του.

Το πρωταρχικό πλεονέκτημα του BRDM-1 τη στιγμή της εισαγωγής του ήταν η αμφίβια ικανότητά του, η οποία ήταν το κύριο μειονέκτημα που σχετίζεται με το αντίστοιχο BTR-40. Ένα άλλο μοναδικό χαρακτηριστικό της σχεδίασης του οχήματος ήταν δύο ζεύγη βοηθητικών τροχών που κινούνταν με αλυσίδα, οι οποίοι μπορούσαν να χαμηλώσουν για να παρέχουν πρόσθετη πρόσφυση σε λασπωμένο έδαφος. Το BRDM-1 κατασκευάστηκε από το 1957 έως το 1966, οπότε 10.000 είχαν τεθεί σε υπηρεσία με τη Σοβιετική Ένωση και τους στρατιωτικούς της συμμάχους σε όλο τον κόσμο. Στη συνέχεια αντικαταστάθηκε από το βελτιωμένο BRDM-2, το οποίο διέθετε μεγαλύτερες αμφίβιες δυνατότητες, πιο ισχυρό κινητήρα και έναν πλήρως κλειστό πυργίσκο.

Ιστορία
-------

BRDM-1 σε μουσείο στην Ρωσία
BRDM-1 στην Ρωσία
Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και την αμέσως μεταπολεμική περίοδο, η Σοβιετική Ένωση και ορισμένες χώρες αγκάλιασαν την ιδέα των τεθωρακισμένων αυτοκινήτων προσκοπών που είχαν σχεδιαστεί για να παρέχουν προστασία και μέτρια ικανότητα μάχης στις μονάδες αναγνώρισης. Μερικά έθνη, όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες, απέρριψαν την ίδια ιδέα επειδή βρήκαν ότι τα τεθωρακισμένα οχήματα αναγνώρισης ήταν αντιπαραγωγικά στη μείωση της επίγνωσης της κατάστασης και στην ενθάρρυνση των πληρωμάτων τους να μιμηθούν τις τακτικές των τανκς. Άλλοι, όπως η Γαλλία, υιοθέτησαν ρητά βαριά οπλισμένα και τεθωρακισμένα οχήματα αναγνώρισης επειδή τα αντίστοιχα δόγματά τους ενθάρρυναν την επιθετική αναγνώριση. Τα σοβιετικά αυτοκίνητα προσκόπων, αντίθετα, ήταν ελαφρά οπλισμένα και θωρακισμένα, καθιστώντας τα αποτελεσματικά στο ρόλο της παθητικής αναγνώρισης, παρέχοντας παράλληλα προστασία υπό κάλυψη για το πλήρωμα. Εξακολουθούσαν να είναι σε θέση να αναλαμβάνουν πιο επιθετικές μορφές αναγνώρισης όταν αναπτύσσονταν σε συνεννόηση με πιο βαριά οπλισμένα οχήματα μάχης.

Καθ' όλη τη διάρκεια της μεταπολεμικής εποχής, ο Σοβιετικός Στρατός είχε αρχικά χρησιμοποιήσει το BA-64 στο ρόλο του προσκοπικού αυτοκινήτου. Ωστόσο, η αυξανόμενη απαξίωση αυτού του σχεδίου οδήγησε στην αντικατάστασή του από το BTR-40, το οποίο σχεδιάστηκε ως μεταφορέας γενικής χρήσης και θωρακισμένο αυτοκίνητο. Η σοβιετική δυσαρέσκεια με το BTR-40 στον ρόλο του προσκοπικού αυτοκινήτου οδήγησε στην έναρξη σχεδιαστικών εργασιών για ένα νέο αυτοκίνητο προσκοπικής κατασκευής το 1954. Ο Σοβιετικός Στρατός προσδιόρισε ένα αμφίβιο τεθωρακισμένο όχημα ικανό να φιλοξενήσει πλήρωμα πέντε ατόμων, με οδική ταχύτητα περίπου 80 χιλιομέτρων την ώρα και εμβέλεια δρόμου τουλάχιστον 500 χιλιομέτρων. Το 1956, το Dedkov OKB Design Bureau παρήγαγε ένα πρωτότυπο που χρησιμοποίησε τα εξαρτήματα του αυτοκινήτου και του πλαισίου του BTR-40, αλλά ενσωμάτωσε ένα εντελώς νέο, σε σχήμα σκάφους κύτος με δυνατότητα αμφίβιας. Χρειάστηκε επίσης να γίνει ένας αριθμός τροποποιήσεων στην τοποθέτηση του κινητήρα, στο κιβώτιο ταχυτήτων, στο κιβώτιο ταχυτήτων και στους άξονες του αρχικού σχεδίου BTR-40 για να χωρέσει το νέο κύτος. Αυτό έλαβε την ονομασία BTR-40P και δοκιμάστηκε για πρώτη φορά από τον Σοβιετικό Στρατό στη Μαύρη Θάλασσα εκείνη τη χρονιά. Το όχημα έγινε δεκτό για σέρβις το 1957 ως Boyevaya Razvedyvatelnaya Dozornaya Mashina (BRDM).

Βέβαια, παρά όλα αυτά, το BRDM-1 δεν ήταν και το πιο μοντέρνο όχημα, καθώς ήταν βασισμένο στο BTR-40, το οποίο χρησιμοποιούσε το σασί και την μηχανή του GAZ-51, το οποίο ήταν εμπνευσμένο σε μεγάλο βαθμό από το Αμερικάνικο Studebaker US6 του 1940.

Υπηρεσία
--------

Στη σοβιετική υπηρεσία, τα νέα BRDM προσαρτήθηκαν σε επίπεδο τμήματος και αναπτύχθηκαν για ενέργειες ελέγχου και ανίχνευσης μεγάλης εμβέλειας. Κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του 1960 και του 1970, τα αυτοκίνητα ανιχνευτών συμπληρώθηκαν στα σοβιετικά τάγματα αναγνώρισης από εξειδικευμένες παραλλαγές των οχημάτων μάχης πεζικού BMP-1, τα οποία ήταν σε θέση να αναγνωρίσουν πολύ πιο επιθετικά και να εμπλακούν με εχθρική πανοπλία όπως χρειαζόταν. Περίπου 10.000 BRDM κατασκευάστηκαν για τον Σοβιετικό Στρατό και άλλα 1.500 για εξαγωγή, κυρίως στην Ανατολική Γερμανία, όπου έλαβε την ονομασία SPW-40P, και στη Λαϊκή Δημοκρατία της Πολωνίας. Το όχημα επικρίθηκε για την ελαφριά θωράκισή του και την ευπάθεια του μπροστινού χώρου κινητήρα του κατά τη διάρκεια της μάχης, καθώς και για την ανοιχτή κορυφή του, που εξέθεσε το πλήρωμα σε εχθρικά πυρά όταν χειριζόταν τα οπλικά συστήματα. Αυτό διορθώθηκε εν μέρει με την εισαγωγή μιας βελτιωμένης παραλλαγής το 1958, η οποία είχε ένα ερμητικά κλειστό τμήμα μάχης και ένα σύστημα υπερπίεσης, μειώνοντας τις απειλές από θραύσματα και επιτρέποντας στο πλήρωμα να αναγνωρίσει μολυσμένα περιβάλλοντα. Ωστόσο, παρέμενε αδύνατη η λειτουργία του οπλικού συστήματος του οχήματος μέσα από το κύτος. Αυτή και άλλες αδυναμίες ώθησαν τους Σοβιετικούς μηχανικούς να ξεκινήσουν τις εργασίες για ένα νέο μοντέλο του BRDM ικανό να φέρει τον ίδιο πυργίσκο με το τεθωρακισμένο όχημα μεταφοράς προσωπικού BTR-60. Το πιο πρόσφατο σήμα είχε το διαμέρισμα του κινητήρα μετατοπισμένο προς τα πίσω και ήταν πολύ πιο ευκίνητο. τέθηκε σε λειτουργία ως BRDM-2 στα μέσα της δεκαετίας του 1960. Το προηγούμενο σχέδιο BRDM επανασχεδιάστηκε BRDM-1 στη σοβιετική υπηρεσία και παρέμεινε σε χρήση μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1970, όταν αποσύρθηκε.

Ο Σοβιετικός Στρατός εξήγαγε πολλά μεταχειρισμένα BRDM-1 στους στρατιωτικούς του συμμάχους, ιδιαίτερα στην Αφρική, από το 1966 έως το 1980. Τόσο η Αίγυπτος όσο και η Συρία ανέπτυξαν BRDM-1 κατά τη διάρκεια του Πολέμου των Έξι Ημερών. ορισμένα από αυτά τα οχήματα καταλήφθηκαν από τις Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις (IDF) κατά τη διάρκεια αυτής της σύγκρουσης και στη συνέχεια επαναχρησιμοποιήθηκαν σε αντισυμβατικές επιχειρήσεις. Τα αιγυπτιακά και συριακά BRDM-1 αναπτύχθηκαν ξανά κατά τη διάρκεια του Πολέμου του Γιομ Κιπούρ, αν και σε μικρότερους αριθμούς, έχοντας σε μεγάλο βαθμό αντικατασταθεί από το πιο σύγχρονο BRDM-2. Αρκετά συλλαμβανόμενα αιγυπτιακά ή συριακά BRDM-1 μεταφέρθηκαν στις Ηνωμένες Πολιτείες για σκοπούς αξιολόγησης στα τέλη της δεκαετίας του 1970 από την ισραηλινή κυβέρνηση. Οι Ένοπλες Δυνάμεις για την Απελευθέρωση της Αγκόλα (FAPLA) ανέπτυξαν έναν αριθμό BRDM-1 κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου της Αγκόλας. Τα BRDM-1 της Ουγκάντα αναπτύχθηκαν εναντίον των δυνάμεων της Τανζανίας στην Καμπάλα κατά τη διάρκεια του πολέμου Ουγκάντα-Τανζανίας.

Μέχρι το 2000, το BRDM-1 παρέμεινε σε υπηρεσία μόνο με τους στρατούς έντεκα εθνών και περιοριζόταν σχεδόν εξ ολοκλήρου στον εφεδρικό ρόλο. Το 2016, λιγότερα από 200 BRDM-1 πιστεύεται ότι παραμένουν σε υπηρεσία παγκοσμίως.

Προβλήματα
----------

Το BRDM του 1959 ήταν κανονικά οπλισμένο με ένα μόνο 7,62 mm μεσαίο πολυβόλο SGMB τοποθετημένο στο μπροστινό μέρος του κύτους για το οποίο μεταφέρθηκαν 1.250 φυσίγγια. Το BRDM-2 obr. Το 1960 είχε επίσης βάσεις για δύο ακόμη 7.62 mm Πολυβόλα μεσαίου μεγέθους SGMB στις πλευρές της οροφής, ωστόσο συνήθως τοποθετούνταν μόνο ένα πολυβόλο, παρόλο που ήταν δυνατή η τοποθέτηση πολυβόλων και στα τρία σημεία στήριξης. Αργότερα η 12.7 mm DShK 1938/46 βαρύ πολυβόλο ή 14,5 mm βαρύ πολυβόλο KPV αντικατέστησε το 7,62 mm μεσαίο πολυβόλο SGMB μπροστά ενώ επιπλέον 7,62 mm Το μεσαίο πολυβόλο SGMB ήταν τοποθετημένο στο πίσω μέρος. Ήταν ακόμα δυνατή η τοποθέτηση των άλλων δύο 7.62 mm μεσαία πολυβόλα SGMB στα πλαϊνά του οχήματος.

Ωστόσο, ο Σοβιετικός Στρατός αντιπαθούσε το όχημα για διάφορους λόγους. Το όχημα δεν είχε πυργίσκο και για να χειριστεί τον οπλισμό ο πυροβολητής έπρεπε να ανοίξει μια καταπακτή και να εκτεθεί στα εχθρικά πυρά. Το όχημα επίσης δεν είχε κανένα είδος ειδικού σκοπευτικού που υπονόμευε τη χρηστικότητά του ως όχημα αναγνώρισης. Αυτά τα μειονεκτήματα ενθάρρυναν την ομάδα σχεδιασμού να δημιουργήσει το BRDM-2 που θα ταίριαζε στο σύγχρονο πεδίο μάχης.

Χρήστες
-------

Το BRDM-1 σήμερα χρησιμοποιήτε σε μικρά νούμερα στο Κονγκό, στην Κούβα, την Ερυθραία, την Αιθιοπία, την Γουινέα, το Καζακστάν, την Υπερδνειστερία και μερικές ακόμα. Τα προηγούμενα χρόνια, το όχημα χρησιμοποιούταν σχεδόν σε όλο το Ανατολικό Μπλοκ και σε μερικές αγορές εξαγωγής.

Σημειώσεις και παραπομπές
-------------------------

1. ↑  Kinnear, James (2008). Russian Armored Cars 1930-2000. Darlington, MD (USA): Darlington Productions Inc. pp. 210–241. ISBN 978-1-892848-05-5.
2. ↑  «To fight to not to fight» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Ιουνίου 2010. Ανακτήθηκε στις 30 Ιουλίου 2023. CS1 maint: Unfit url (link)
3. ↑  Isby, David (1981). Weapons and Tactics of the Soviet Army. London: Jane's Information Group. p. 377. ISBN 978-0710603524.
4. ↑  Christopher F. Foss (16 May 2000). Jane's Tanks and Combat Vehicles Recognition Guide (2000 ed.). Harper Collins Publishers. pp. 284–285. ISBN 978-0-00-472452-2.
5. ↑
6. ↑

εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **BRDM-1** |

* Πληροφορίες για το BRDM-1