recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η **Ναταλίγια Κομπρίνσκα** (8 Ιουνίου 1851  – 22 Ιανουαρίου 1920) ήταν Ουκρανή συγγραφέας, σοσιαλίστρια φεμινίστρια  και ακτιβίστρια. 

Κόρη του αιδεσιμότατου Ιβάν Οζάρκεβιτς, ενός ιερέα που στη συνέχεια εξελέγη ως μέλος του αυστριακού κοινοβουλίου, και της Τεοφιλία Οκούνεβσκα, γεννήθηκε με το όνομα Ναταλίγια Οζάρκεβιτς στο χωριό Μπελελούια της επαρχίας Χαλίχινα της Γαλικίας. Εκείνη την εποχή, δεν επιτρεπόταν στις γυναίκες να συνεχίζουν τη εκπείδευσή τους πέρα από το δημοτικό σχολείο και έτσι η Κομπρίνσκα μορφώθηκε κυρίως στο σπίτι. Η Ναταλίγια Κομπρίνσκα έμαθε πολλές γλώσσες: γερμανικά, γαλλικά, πολωνικά και ρωσικά, και διάβασε λογοτεχνία από διάφορες χώρες. Το 1871, παντρεύτηκε τον Θεοφίλ Κομπρίνσκι, ο οποίος πέθανε λίγα χρόνια αργότερα. Τότε, η Ναταλίγια αναγκάστηκε να επιστρέψει στο Μπολεχίβ για να ζήσει και πάλι μαζί με τους γονείς της. 

Η Κομπρίνσκα πήγε στη Βιέννη μαζί με τον πατέρα της, όπου γνώρισε τον Ουκρανό λογοτέχνη και διανοητή Ιβάν Φράνκο. Ο Φράνκο προέτρεψε την Κομπρίνσκα να αναλάβει το έργο της βελτίωσης της θέσης των Ουκρανίδων και να τις ενθαρρύνει να επιδιώξουν νε πετύχουν την ισότητα με τους άνδρες.  Το 1884, οργάνωσε την Ένωση Ουκρανίδων Γυναικών (Tovarystvo Rus'kykh Zhinok)  για να μορφώσει τις γυναίκες μέσα από τη λογοτεχνία και προκαλώντας συζητήσεις για τα δικαιώματα των γυναικών. Το 1890, η Κομπρίνσκα έγινε μέλος μιας αντιπροσωπείας η οποία άσκησε πιέσεις στον Υπουργό Παιδείας για να επιτρέψει στις γυναίκες να φοιτούν στο πανεπιστήμιο. Υποστήριξε επίσης το καθολικό δικαίωμα ψήφου για τις γυναίκες, την ίδρυση παιδικών σταθμών και τις κοινοτικές κουζίνες. 

Έγραψε το πρώτο της διήγημα με τίτλο *Shuminska* (αργότερα γνωστό ως *Το πνεύμα των καιρών*, το 1883), ενώ τον επόμενο χρόνο, έγραψε μια νουβέλα με τίτλο *Για ένα κομμάτι ψωμί*.  Ο εκδοτικός οίκος της Κομπρίνσκα Zhinocha Sprava  δημοσίευσε τρία τεύχη ενός γυναικείου αλμανάκ που ονομάζεται *Nasha dolya* (Η μοίρα μας). 

Η Κομπρίνσκα πέθανε στο Μπολέχιβ το 1920. 

Έργα της μεταφράστηκαν στα αγγλικά.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Енциклопедія історії України». (Ουκρανικά) *History Encyclopedia of Ukraine*. Naukova Dumka. Κίεβο. 2003. ISBN-10 966-00-0632-2.
2. 1 2 3  *WeChangEd*. www.wechanged.ugent.be/wechanged-database/.
3. ↑  Ανακτήθηκε στις 19  Ιουλίου 2020.
4. ↑  *Czech National Authority Database*. js2007400483. Ανακτήθηκε στις 1  Μαρτίου 2022.
5. ↑  Some sources say 1855.
6. ↑  Bohachevsky-Chomiak, Martha (1988). *Feminists Despite Themselves: Women in Ukrainian Community Life, 1884-1939*. CIUS Press. σελ. 71.
7. 1 2 3  de Haan, Francisca· Daskalova, Krasimira (2006). *Biographical Dictionary of Women's Movements and Feminisms in Central, Eastern, and South Eastern Europe: 19th and 20th Centuries*. σελίδες 244–47. ISBN 9637326391.
8. 1 2 3 4  «Nataliya Kobrynska (1855-1920)». *Women's Voices in Ukrainian Literature*. Language Lanterns Publications.
9. 1 2 3  «The Pioneer of Ukrainian Feminism». *The Day*. July 5, 2005. .

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 40749002
* LCCN: n83068363
* ISNI: 0000 0001 1058 3981
* GND: 1053843216
* SUDOC: 249321130
* NLA: 35214941
* NKC: js2007400483

 |

 |
Οι **λεκτίνες** είναι μια κατηγορία πρωτεϊνών που προσδένουν υδατάνθρακες με υψηλή ειδικότητα και συγγένεια. Οι **λεκτίνες** παίζουν πολλούς ρόλους σε φαινόμενα βιολογικής αναγνώρισης που περιλαμβάνουν κύτταρα, υδατάνθρακες και πρωτεΐνες.

Οι λεκτίνες βρίσκονται σε πολλές τροφές. Ορισμένα τρόφιμα, όπως φασόλια και σπόροι, πρέπει να μαγειρευτούν ή να υποστούν ζύμωση για να μειωθεί η περιεκτικότητα τους σε λεκτίνες. Ορισμένες λεκτίνες είναι ευεργετικές, όπως η CLEC11A, η οποία προάγει την ανάπτυξη των οστών, ενώ άλλες μπορεί να είναι ισχυρές τοξίνες όπως η ρικίνη. 

Οι λεκτίνες μπορούν να απενεργοποιηθούν από συγκεκριμένους μονο- και ολιγοσακχαρίτες, αυτή η δέσμευση είναι για την κατάποση των λεκτινών από σιτάρια, όσπρια και στρυχνοειδή φυτά, η συμπλοκή αυτή εμποδίζει την σύνδεση λεκτίνης-υδαταθρακών εντός της κυτταρικής μεμβράνης.

Πηγές
-----

1. ↑  Reginald, Garret Η. (2019). *Biochemistry Garrett 6th American 1st Hellenic edition*. Αγία Παρασκευή: Utopia Publishing. σελ. 244. ISBN 978-618-5173-40-1.
2. ↑  Sachs, Lao. «Cell-to-Cell Binding Induced by Different Lectins».
3. ↑  Chan, Charles. «Lectins bring benefits to bones».
Το **Κύπελλο Συνομοσπονδιών FIFA** 2021 αποτελούσε την 11η διοργάνωση του θεσμού αυτού. Επρόκειτο να διαξαχθεί το 2021 στο Κατάρ , τη χώρα που θα διοργανώσει και το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2022, αλλά ακυρώθηκε λόγω μετάθεσης του EURO 2020 την ίδια εποχή.

Ομάδες
------

Οι ομάδες της διοργάνωσης εφόσον διεξαγόταν θα ήταν: ο νικητής του Κόπα Αμέρικα 2019 , ο νικητής του Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2019 , ο νικητής του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020 , ο νικητής του Ασιατικού Κυπέλου Εθνών Ποδοσφαίρου 2019 , ο διοργανωτής του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2022 , Κατάρ , ο νικητής του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 , ο νικητής του Γκολντ Καπ 2019 και ο νικητής του Κυπέλλου Εθνών Ωκεανίας.

Παραπομπές
----------

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* FIFA Confederations Cup Αρχειοθετήθηκε 2018-05-04 στο Wayback Machine. FIFA.com

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Κύπελλο Συνομοσπονδιών ΦΙΦΑ |
| --- |
|  |
| Διοργανώσεις | 
* Σαουδική Αραβία 1992
* Σαουδική Αραβία 1995
* Σαουδική Αραβία 1997
* Μεξικό 1999
* Κορέα / Ιαπωνία 2001
* Γαλλία 2003
* Γερμανία 2005
* Νότια Αφρική 2009
* Βραζιλία 2013
* Ρωσία 2017
 |
|  |
| Τελικοί | 
* 1992
* 1995
* 1997
* 1999
* 2001
* 2003
* 2005
* 2009
* 2013
 |
|  |
| Ρόστερ | 
* 1992
* 1995
* 1997
* 1999
* 2001
* 2003
* 2005
* 2009
* 2013
 |
|  |
| Άλλα λήμματα | 
* Πρώτοι σκόρερ
* Χατ-τρικς
* Ρεκόρ
* Κόκκινες κάρτες
* Παρουσίες ομάδων
 |

 |
Η Οκρούγκ Ζβετσάνσκι στον χάρτη διοικητικής διαίρεσης της Γιουγκοσλαβίας
Η **Οκρούγκ Ζβετσάνσκι** (*σερβικά: Звечански округ*) ήταν διοικητική διαίρεση του Βασίλειου της Σερβίας και της Γιουγκοσλαβίας στο Κόσοβο από το 1913 έως το 1922. Πρωτεύουσα ήταν η Κόσοβσκα Μιτρόβιτσα.

Ιστορία
-------

Το 1912 με τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου το Κοσσυφοπέδιο αποσπάστηκε από τη Οθωμανική Αυτοκρατορία και δόθηκε στη Σερβία. Το Κόσοβο χωρίστηκε σε τέσσερις Ογκρούτ ή διοικητικές περιοχές με τη Διοικητική διαίρεση του Βασιλείου της Σερβίας.

Με τη δημιουργία του Βασιλείου Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων και του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας παρέμεινε διοικητική διαίρεση έως το 1929. Το 1923 μετονομάστηκε σε Οκρούγκ Ράσκας και Ζβετσάνσκι (*σερβικά : "Раш-ко-Звечанским округ"*), το 1929 εντάχτηκε στην Μπανόβινα του Βαρδάρη. Το 1920 το 60,5% του πληθυσμού δήλωσε Αλβανικής καταγωγής.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  *[PDF Читать статью - Православный Свято-Тихоновский...]*
Μπροστινή όψη
Πίσω όψη
Το **κύπελλο των Πτολεμαίων** είναι κάνθαρος (βάζο με διπλές λαβές) με ανάγλυφες παραστάσεις από σαρδόνυχα που διατηρείται στη Νομισματική Συλλογή (Cabinet des médailles) της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας στο Παρίσι.

Ιστορία
-------

Κατασκευάστηκε στην αρχαιότητα, πιθανόν στην Αλεξάνδρεια, και έφτασε στην κατοχή του Βασιλείου της Γαλλίας.

Μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1791, το κύπελλο ήταν μέρος των θησαυρών του Saint-Denis. Είχε κλαπεί στις 17 Φεβρουαρίου του 1804, και βρέθηκε θαμμένo σε έναν κήπο της πόλεως Ροζουά-σιρ-Σεν (Rozoy-sur-Serre), στις 14 Νοεμβρίου 1804, αλλά χωρίς τα χρυσά στολίδια και τις πολύτιμες πέτρες.

Στις αρχές του Μεσαίωνα, το κύπελλο χρησιμοποιήθηκε ως δισκοπότηρο. Στην Καρολίγγεια αναγέννηση  , η βάση  του ήταν διακοσμημένη  με πολύτιμους λίθους που δεν υπάρχουν πια  άλλα υπάρχει ένα χαρακτικό με περιγραφή  του Michel Félibien .

  

Η βάση αυτή  έφερνε την ακόλουθη λατινική επιγραφή χαραγμένη στο χρυσό:

   

Το Κύπελλο των  Πτολεμαίων 
**"HOC VAS XPE TIBI MENTE DICAVIT ; TERTIUS IN FRANCOS REGMINE KARLUS »**

Ο Erwin Panofsky  απέδειξε ότι αυτή η επιγραφή φανερώνει  ότι ο  βασιλιάς ήταν ο Κάρολος ο Φαλακρός , ο οποίος προσέφερε αυτό το αντικείμενο στη  βασιλική του Αγίου Διονυσίου (αββαείο Σαιν Ντενί). Το Κύπελλο των  Πτολεμαίων ήταν συνδεδεμένο με την  τελετή  στέψης των βασιλιάδων της Γαλλίας και μπορεί να θεωρηθεί ως ένα από τα βασιλικά σύμβολα. Σύμφωνα με τον S.G. Millet, κατά τη διάρκεια της τελετής, η βασίλισσα "έκανε *Ιεροτελεστική πλύση* με αυτό το δισκοπότηρο, μετά την θεία κοινωνία" .

Έκθεση Φωτογραφιών
------------------

|  |
| --- |
| Εικόνες |
| 

|  |
| --- |
| Το Κύπελλο των Πτολεμαίων.
 |
| Το Κύπελλο των Πτολεμαίων.
  |

|  |
| --- |
|  Το Κύπελλο των Πτολεμαίων.
 |
|  Το Κύπελλο των Πτολεμαίων.
  |

|  |
| --- |
|  Το Κύπελλο των Πτολεμαίων.
 |
|  Το Κύπελλο των Πτολεμαίων.
  |

|  |
| --- |
|  Το Κύπελλο των Πτολεμαίων.
 |
|  Το Κύπελλο των Πτολεμαίων.
  |

 |

Παραπομπές
----------

1. ↑  de Ricci (1923). «Un calice du trésor de Saint-Denis». *Comptes-rendus des séances* **67** (4): 335-339. doi:10.3406/crai.1923.74807. .
2. ↑  Isidore Philoxime Mien (2010). Le livre d'histoire-Lorisse éditeur, επιμ. *Le canton de Rozoy sur Serre*. Autremencourt. σελ. 498. ISBN 9782758604006.
3. ↑  Καρολίγγεια αναγέννηση
4. ↑  Michel Félibien(1706). Histoire de l'Abbaye Royale de Saint-Denys en France [History of the Royal Abbey of Saint- Denis in France] (francoščina). Plate VI illustrates the cup with its Carolingian mounts. Paris: Frederic Leonard. str. 544–545.
5. ↑  Erwin Panofsky

Βιβλιογραφία
------------

* Musée de sculpture antique et moderne ou Description historique et graphique
Ο **Κύπρος Χρύσανθης**, ήταν Κύπριος συγγραφέας. Γεννήθηκε στη Λεύκωσια το 1915 και πέθανε το 1998.

Σπούδασε στην Άθηνα Ιατρίκη και εργάστηκε ως παιδίατρος στη Λευκωσία, ενω παράλληλα διδασκε το μαθημα της Υγιεινης στην Παιδαγωγική Ακαδημία και στο Παγκύπριο Γυμνάσιο.Ίδρυσε και διηύθυνε πολλά ιατρικά και λογοτεχνικά περιοδικά (γνωστότερο είναι το λογοτεχνικό περιοδικό Πνευματική Κύπρος (1960-1998), που τιμήθηκε από την Ακαδημία Αθηνών) .Έγραψε ποιήση, πεζογραφήματα, θέατρο και φιλολογικά δοκίμια, και μετάφρασε Ισπανούς ποιητές.


1. 1 2  www.persee.fr/authority/401300. Ανακτήθηκε στις 27  Ιουλίου 2018.
2. 1 2  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. 136037128.
3. ↑  *NUKAT*. n2010169396.
4. 1 2  (Γερμανικά) *Catalog of the German National Library*. 11915224X. Ανακτήθηκε στις 17  Ιουλίου 2021.
**Ναυτίλος Ι (Κότερο)**

Το 1834 ναυπηγήθηκε στον ναύσταθμο Πόρου. Τον Απρίλιο του 1835 μετέφερε τα λείψανα του Στρατηγού Γ. Καραϊσκάκη από τη Σαλαμίνα στο Φάληρο (μεγαλόπρεπη ταφή). Το 1837 με αίτηση του πασά της Θεσσαλονίκης στάλθηκε για την δίωξη της πειρατείας στο Θερμαϊκό κόλπο έχοντας βάση τη Θεσσαλονίκη. Ο Υπουργός Κ. Κανάρης το 1838 το θεωρεί πρότυπο πλοίο για την εκπαίδευση των πληρωμάτων. Ιδίου τύπου πλοία '**Ναυτίλος Ι'** και ‘Γλαύκος Ι ’. Το 1843 μέχρι το 1846 παροπλίστηκε μαζί με τα κανονιοφόρα πλοία ‘ΚΡΙΕΖΗΣ’, ‘ΤΟΜΠΑΖΗΣ’, ‘ΚΑΝΑΡΗΣ’ και ‘ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ’ για οικονομικούς λόγους. Το 1847 ενεργοποιήθηκε και μετονομάσθηκε σε ‘ΓΟΛΕΤΑ’ ( στην ιστιοφορία). Από τις 18 Ιανουαρίου 1850 έως και τις 28 Απριλίου 1850 κατασχέθηκε βιαίώς από τους Άγγλους στο λιμάνι της Πάτρας, κατά τα επεισόδια του Πατσιφίκου και ρυμουλκήθηκε στην Κέρκυρα. Το ίδιο επαναλήφθηκε από τους Άγγλογάλλους στον Πειραιά τον Μάιο του 1854 την περίοδο του Κριμαϊκού πολέμου. Το 1872 διαγράφεται από τη δύναμη του Στόλου και στη συνέχεια χρησιμοποιήθηκε για φυλακή. Διαλύθηκε αργότερα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* http://www.hellasarmy.gr/
Ο **Πέτερ Κλάσον** (γεννημένος στις 4 Απριλίου 1848 στο Årstad, στην κομητεία Χάλαντ, πέθανε την 1η Ιανουαρίου 1937 στη Στοκχόλμη) ήταν Σουηδός χημικός.

Ήταν γιος του επιμελητή *Christopher Adam Claesson* και της *Elna Helena Billing* και καταγόταν από μια οικογένεια που αρχικά ονομαζόταν Claus. Ο Κλάσον έγινε φοιτητής στο Λουντ το 1868, διδάκτωρ και αναπληρωτής καθηγητής του εργαστηρίου Οργανικής Χημείας το 1874 και το 1887, στο Πανεπιστήμιο του Λουντ. Το 1890 διορίστηκε καθηγητής Χημείας και Χημικής Τεχνολογίας στο Τεχνικό Πανεπιστήμιο της Στοκχόλμης.

Υπήρξε φοιτητής του *Christian Wilhelm Blomstrand*. Πραγματοποίησε σειρά πειραμάτων για τη φύση, τη χημική δομή και τις αντιδράσεις της λιγνίνης την οποία και μελέτησε για πολλά χρόνια. Ανέπτυξε -πρώτος- την πρωταρχική μέθοδο απομόνωσης της λιγνίνης, που φέρει και το όνομά του (*Klason lignin*). 

Σειρά πειραμάτων οργανικής χημείας και ειδικότερα μερκαπτανών και άλλων ενώσεων θείου, όπως ο θειικός διμεθυλεστέρας, εκτελέστηκαν κατά τη διάρκεια της ερευνητικής θητείας του Κλάσον στο Λουντ. Για πρακτικούς λόγους, εξέλιξε μια απλή μέθοδο προσδιορισμού του οργανικού θειούχου, που αργότερα βρήκε χρήση στην έρευνά του για την παραγωγή θειικής κυτταρίνης. Ουσίες δύσοσμες που αναδύονταν κατά την εν λόγω παραγωγή, έδειξε ο ίδιος ότι αποτελούνταν από μεθυλομερκαπτάνες.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  «J Peter Klason». (σουηδικά) *Dictionary of Swedish National Biography*. 11560.
2. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. 10276204b.
3. 1 2  «Matteus kyrkoarkiv, Död- och begravningsböcker, SE/SSA/6024/F I/10 (1936-1938), bildid: 00051152\_00067, sida 63». *church death record*. SE/SSA/6024. Ανακτήθηκε στις 30  Ιανουαρίου 2023.
4. ↑  Sveriges dödbok 1901-2009
5. ↑  J Peter Klason, Svenskt biografiskt lexikon (art av Holger Erdtman), hämtad 2014-11-24
6. ↑   pg. 6

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 35202382
* **AA**: 8982
* LCCN: no92031683
* ISNI: 0000 0000 8050 1569
* GND: 116205644
* SELIBR: 67431
* SUDOC: 181853906
* BNF: cb10276204b (data)
* BIBSYS: 22795

 |

 |
Η **Κύρα-Μαρία Ασένινα**, βουλγαρικά Кира-Мария Асенина (άκμασε 1280-1283) από τον Οίκο του Μίτσο, γεννήθηκε πριγκίπισσα της Βουλγαρίας και έγινε τσαρίνα της Βουλγαρίας μετά τον γάμο της με τον Γεώργιο Α΄ Τερτερ.

Βιογραφία
---------

Ήταν κόρη του Μίτσο της Βουλγαρίας (1256-57) και της Μαρίας των Ασέν. Η Μαρία ήταν κόρη του Ιβάν Ασέν Β΄ της Βουλγαρίας (1218-1241) και της Ειρήνης Αγγελίνας της Ηπείρου.

Έγινε η δεύτερη σύζυγος του Βουλγαρο-Κουμάνου Γεωργίου Α΄ Τέρτερ. Τον γάμο διευθέτησε ο αδελφός της Ιβάν Ασέν Γ΄ της Βουλγαρίας (1279-80) για να ισχυροποιήσει τη θέση του. Ο Γεώργιος Α΄ διαζεύχθηκε την πρώτη σύζυγό του Μαρία και την έστειλε, μαζί με τον γιο τους Θεόδωρο-Σβετοσλάβ, όμηρους στην Κωνσταντινούπολη. Ακολούθως έγινε *δεσπότης*, από τα πιο υψηλά αξιώματα στη Ρωμαιο-Βουλγαρική ιεραρχία της Αυλής και η Κιρά Μαρία έγινε *δέσποινα* (Κιρά<Κυρά = Δέσποινα).

Ο Ιβάν Ασέν Γ΄ απέτυχε να επιβληθεί σε όλη τη χώρα και διέφυγε μυστικά από την πρωτεύουσα Τάρνοβο το 1280, καταφεύγοντας στην Κωνσταντινούπολη. Τότε ο Γεώργιος Α΄ κατέλαβε τον θρόνο και η Κυρά Μαρία ανακηρύχθηκε ως η νέα τσαρίνα.

Πάντως ήταν αντιδημοφιλής στο Τάρνοβο, ένεκα του έκπτωτου αδελφού της. Η εγκυρότητα του γάμου της αμφισβητήθηκε, καθώς η πρώτη σύζυγος του Γεωργίου Α΄ ζούσε ακόμη στην Κωνσταντινούπολη. Σύμφωνα με τη Βουλγαρική Ορθόδοξη Εκκλησία, ο πρώτος γάμος του ήταν ακόμη σε ισχύ και η Κυρά Μαρία δεν ήταν κανονική σύζυγος. Ο πατριάρχης Ιωακείμ Γ΄ της Βουλγαρίας απείλησε με αφορισμό το ζεύγος και επέμενε, ότι δεν θα υποχωρήσει, ώσπου ο Γεώργιος Α΄ να διώξει τη Μαρία. Ο τσάρος άρχισε πάλι διαπραγματεύσεις με τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και ζήτησε την επιστροφή της Μαρίας. Αυτό τελικά επιτεύχθηκε μετά από συμφωνία, όπου η Μαρία και η Κυρά Μαρία αντάλλαξαν τις θέσεις της τσαρίνας και της ομήρου.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε τον Γεώργιο Α΄ Τέρτερ της Βουλγαρίας και είχαν, σύμφωνα με τον Γεώργιο Παχυμέρη τέκνο:

* Άννα άκμασε 1284-1299, παντρεύτηκε πρώτα τον Στέφανο-Ούρο Β΄ *Μιλούτιν* της Σερβίας και μετά τον Δημήτριο (Μιχαήλ) Άγγελο *Κουτρούλη*.

Πηγές
-----

* Pavlov, Plamen, "Търновските царици". ДАР-РХ, 2006.

Παραπομπές
----------

1. ↑  p22003.htm#i220023. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
2. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
3. ↑  Georgius Pachymeres. Relationes Historicas. Edidit, notisque instruxit Albertus Failler. Gallice vertit Vitalianus Laurent. (CFHB XXIV/2). Paris, 1999
Τα **κρούφκι** (πολωνικά: krówki, πληθυντικός του krówka [*κρούφκα*]), που κυριολεκτικά σημαίνει «μικρές αγελάδες», είναι πολωνικές φατζ ημιμαλακές τόφι καραμέλες γάλακτος. Όταν είναι χειροποίητα, είναι σκληρά και τραγανά εξωτερικά, αλλά το εσωτερικό είναι πιο ρευστό παρά στερεό.

Είναι ένα από τα πιο κοινά πολωνικά γλυκίσματα, που πωλείται παγκοσμίως και μπορεί να θεωρηθεί «καραμέλα *dulce de leche*». Εμπορικά, πολλές μάρκες είναι διαθέσιμες, όπου οι περισσότερες από αυτές έχουν κάθε ξεχωριστή καραμέλα τυλιγμένη σε ασπροκίτρινο χαρτί με εικόνα μιας αγελάδας Χόλσταϊν-Φρίσλαντ. Είναι ευρέως γνωστά σε όλη την Ευρώπη, ακόμη και πριν από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και είναι κάτι σαν το αντίστοιχο της καραμέλας Λευκό Κουνέλι, διάσημη σε όλη την Ανατολική Ασία.

Η αρχική συνταγή περιέχει συνήθως γάλα, ζάχαρη και μερικές φορές βούτυρο, κρέμα γάλακτος και γεύση βανίλιας. Υπάρχουν επίσης διαθέσιμες εκδοχές γεύσεις φρούτων (π.χ. μπανάνα), κακάου, καφέ, ξηροών καρπών, γλυκόριζας, καθώς και εκδόσεις από γάλα σόγιας για καταναλωτές με δυσανεξία στη λακτόζη. Τα κρούφκι μπορούν να παρασκευαστούν στο σπίτι, χρησιμοποιώντας ένα απλό τηγάνι από χυτοσίδηρο και τα προαναφερθέντα συστατικά.

Η εταιρεία ζαχαροπλαστικής "L. Pomorski i syn" ισχυρίζεται ότι τα πρώτα κρούφκι κατασκευάστηκαν στο Πόζναν από την οικογένεια Πομόρσκι, η οποία αργότερα εκδιώχθηκε από τους Γερμανούς Ναζί στο Μιλανούβεκ, κοντά στη Βαρσοβία, κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Στη Γερμανία, τα κρούφκι ονομάζονται συχνά *Muh-Muhs* (από τον ήχο που κάνουν οι αγελάδες) ή *Kuhbonbons* (μπομπονιέρες αγελάδων).

 Κρούφκι από το Μιλανούβεκ

Δείτε επίσης
------------

* Καραμέλα
* Κρέμα καραμελέ
* Αντίδραση Μαϊγιάρ
* Πενούτσι
* Dulce de leche
* Prince Polo

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Why? you should TRY !!». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Μαΐου 2007.
2. 1 2 3 4  «Krówka» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 22 Αυγούστου 2020.
3. ↑  «Advertising cream fudge L. Pomorski and sonCukierki reklamowe L. Pomorski i syn». *www.krowki-pomorski.pl* (στα Πολωνικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Μαρτίου 2012.
4. ↑  «Home». *www.muh-muhs.de* (στα Γερμανικά). 1 Ιουλίου 2021. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Ιουλίου 2021. Ανακτήθηκε στις 10 Ιανουαρίου 2022.
5. ↑  «Kuhbonbon Online Shop». *Kuhbonbon Online-Shop* (στα Γερμανικά).
**Ναυτικό παράπτωμα** χαρακτηρίζεται κάθε πράξη ή παράλειψη που προσβάλλει αμέσως ή εμμέσως την επί του πλοίου πειθαρχία.  
 
Τα ναυτικά παραπτώματα διακρίνονται σε ελαφρά και βαρέα.

Τα ναυτικά παραπτώματα των μελών του πληρώματος του πλοίου, κολάζονται από τον Πλοίαρχο του πλοίου δια προστίμου ίσου προς το 1/10 του μηνιαίου μισθού, για τα ελαφρά, και ίσο προς το 1/5 αυτού για τα βαρέα παραπτώματα, ποσοστά που διπλασιάζονται σε κάθε επόμενη υποτροπή κατά τη διάρκεια της ίδιας ναυτολόγησης.  

Τις ως άνω ποινές καταγράφει ο Πλοίαρχος στο Ποινολόγιο του πλοίου το οποίο αμέσως με τον κατάπλου προσκομίζει με τα λοιπά ναυτιλιακά έγγραφα στη Λιμενική Αρχή προς θεώρηση. Ο τιμωρηθείς έχει το δικαίωμα να προσφύγει στη Λιμενική Αρχή (εσωτερικού ή εξωτερικού).

Ειδικότερα τα ναυτικά παραπτώματα του Πλοιάρχου κολάζονται από τη Λιμενική ή Προξενική Αρχή, είτε αυτεπάγγελτα, είτε μετά από μήνυση διατηρώντας όμως το δικαίωμα της προσφυγής εντός πενθημέρου ενώπιον του Πρωτοβαθμίου Συμβουλίου Ε.Ν. Στη περίπτωση υποτροπής του Πλοιάρχου κατά την ίδια ναυτολόγηση το πρόστιμο διπλασιάζεται.

Στο άρθρο 70 του Π.Π.Κ.Ε.Ν. απαριθμούνται 11 περιπτώσεις συμπεριφοράς που αποτελούν βαρέα ναυτικά παραπτώματα, μεταξύ των οποίων είναι: κάθε νέο παράπτωμα εντός διμήνου κατά την αυτή ναυτολόγηση, η απείθεια σε υπηρεσιακή εντολή, η μέθη επί του πλοίου, η έλλειψη σεβασμού προς ανώτερο, η αφή πυράς, η απουσία άνευ αδείας, η αδικαιολόγητη έξοδος, η αδικαιολόγητη απουσία πέραν των 6 ωρών, η κλοπή, η φθορά αλλότριων κ.λπ. καθώς και κάθε παράβαση του κοινού ποινικού νόμου που τιμωρείται ως πταίσμα. Επ΄ αυτού σημειώνεται ότι τα πταίσματα του κοινού ποινικού νόμου θεωρούνται κατά το Π.Π.Κ.Ε.Ν. ως βαρέα ναυτικά παραπτώματα.

Παραγραφή
---------

Σημειώνεται ότι τα βαρέα ναυτικά παραπτώματα παραγράφονται με τη συμπλήρωση ενός έτους από τη τέλεσή τους, οι δε επ΄ αυτών επιβληθείσες ποινές μετά διετία από της επιβολής τους.
Ο **Κωνσταντίνος Σνωκ** (1897-1951) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος, φαρμακοποιός και πολιτικός.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ο Κωνσταντίνος Σνωκ γεννήθηκε στις Σέρρες ως Κωνσταντίνος Συνώκας το 1897 και σπούδασε στη Βιέννη όπου άλλαξε το επίθετό του σε Σνωκ. Άσκησε την φαρμακευτική στην Ξάνθη έως το 1912. Αργότερα εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη όπου ανέπτυξε δράση στο πλευρό του Ελευθερίου Βενιζέλου. Διετέλεσε Γραμματέας της Νομαρχίας και έπειτα Υποδιοικητής Πολυγύρου, Λαγκαδά και Κατερίνης. Ως βενιζελικός κατά τη Διασυμμαχική κατοχή της Θράκης το 1919-1920, διορίσθηκε Πολιτικός Διοικητής του Κάραγατς, της Αδριανούπολης και μετά της Αλεξανδρούπολης, όπου επίσημα ο ίδιος παραλαμβάνει την διοίκηση από τους Γάλλους το Μάιο του 1920. Ακολούθως διετέλεσε Νομάρχης Έβρου, Καβάλας και Γενικός Επιθεωρητής Εποικισμού Θράκης. Ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία αναλαμβάνοντας τη διεύθυνση της Εφημερίδας «Νέα Αλήθεια» από το 1927 μέχρι το 1935. Από το 1936 έως το 1940 εξέδωσε στη Θεσσαλονίκη το περιοδικό «Μήνες». 

Στο ξεκίνημα της Κατοχής φυλακίστηκε από τις γερμανικές αρχές μαζί με άλλες προσωπικότητες που αναφέρονταν ως αγγλόφιλοι ή γαλλόφιλοι. Το 1942 εξέδωσε το βιβλίο ιστορίας «Μακεδονία-Θράκη» όπου εξυμνούσε τους Γερμανούς και το γερμανικό πνεύμα.[*ασαφές*] Υπήρξε φίλος του καθηγητή Περικλή Βιζουκίδη, ο οποίος προλόγισε το συγκεκριμένο βιβλίο.

Το 1945 υποστήριξε για την Εξέγερση της Δράμας πως ήταν αποτέλεσμα της ανοησίας των ντόπιων κομμουνιστών που εξαπατήθηκαν και συνεργάστηκαν με τις βουλγαρικές αρχές, χωρίς ωστόσο να παρουσιάσει τα στοιχεία που υποστήριζε πως είχε. Ανάλογες θέσεις περί παγίδευσης των οργανωτών της εξέγερσης υποστήριξαν μεταξύ άλλων οι Χάγκεν Φλάισερ, Σόλων Γρηγοριάδης, Τάσος Βουρνάς, Μάρκος Βαφειάδης, Θανάσης Χατζής και Πέτρος Ρούσος.

Επί Δικτατορίας δόθηκε το όνομά του σε οδό της Θεσσαλονίκης, έχει όμως ζητηθεί η απαλοιφή του από ενώσεις πολιτών και το δημοτικό συμβούλιο.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Ιστορία: Ταξιδεύοντας με τους φαρμακευτικούς συλλόγους, www.farmakeutikoskosmos.gr
2. ↑  Καλογρηάς, Βάιος (2012). *Το αντίπαλο δέος. Οι εθνικιστικές οργανώσεις αντίστασης στην κατεχόμενη Μακεδονία. 1941-1944*. Θεσσαλονίκη: University Studio Press. σελ. 47.
3. ↑  Η Ιστορία του Κωνσταντίνου Σνωκ, empros.gr
4. ↑  *Μακεδονία-Θράκη*, Κωνσταντίνος Σνωκ, Τύποις Νικολαΐδου, Τσιμισκή 9, Θεσσαλονίκη 1942, σελ.3-4
5. ↑  Περικλής Γρ. Αγγελόπουλος, Πολιτική Διοίκησις και Αυτοδιοίκησις εις την Βόρειον Ελλάδα 1912-1965, Θεσσαλονίκη 1965, σελ. 108-109.
6. ↑  ΣΝΩΚ Κ. *Μακεδονία - Θράκη, Πρόλογος ΠΕΡ. ΒΙΖΟΥΚΙΔΗΣ*, Θεσσαλονίκη, 1942.
7. ↑  Κουζινόπουλος, Σπύρος (2011). Δράμα 1941. Μια παρεξηγημένη εξέγερση. Αθήνα: Εκδόσεις Καστανιώτη. σελ. 248, 265-266.
8. ↑  Η ηρωική εξέγερση του 1941 στη Δράμα, 13/12/2015, rizospastis.gr
9. ↑  Φλάισερ, Χάγκεν (2009). *Στέμμα και σβάστικα. Η Ελλάδας της Κατοχής και της Αντίστασης, 1941-1944*. **Α΄**. Αθήνα: ΤΟ ΒΗΜΑ Βιβλιοθήκη. σελ. 112-114.
10. ↑  Βουρνάς, Τάσος (1980). *Ιστορία της Σύγχρονης Ελλάδας. 1940-1945*. Αθήνα: Εκδόσεις Αδελφών Τολίδη. σελ. 75-78.
11. ↑  Κουζινόπουλος (2011). σελ. 272-274.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* **ΕΒΕ**: 74302

 |

 |
Το **ναυτικό στάδιο** είναι μονάδα μέτρησης μήκους, υποδιαίρεση του ναυτικού μιλίου. Χρησιμοποιείται ευρύτατα, τόσο στο Εμπορικό ναυτικό, όσο και από το Πολεμικό Ναυτικό στις κατά θάλασσα κυρίως αποστάσεις, καθώς και περιορισμένα σε μεταξύ παράλιων σημείων. Λέγεται κοινώς «γουμενία».  

Το ναυτικό στάδιο ισούται με το 1/10 του μιλίου δηλαδή με **185,2** μέτρα, χαρακτηριζόμενο έτσι ως η αρχαιότερη μονάδα μέτρησης του κόσμου που ισχύει σήμερα και που ανάγεται στην ελληνική αρχαιότητα.

* Στις ναυτικές ασκήσεις και γενικά στη ναυτική τακτική το ναυτικό στάδιο ορίζεται συμβατικά στα 200 μέτρα, καλύπτοντας και μικρό ποσοστό ασφαλείας.

Δείτε σχετικά
-------------

* Στάδιο (μονάδα μήκους)
* Σταδιασμός
Ο **Κωνσταντίνος Στεφανής** (1928-2016) ήταν Έλληνας ιατρός, πολιτικός και ακαδημαϊκός. Διατέλεσε υπουργός Υγείας και πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών.

Βιογραφικό
----------

Γεννήθηκε το 1928 στην Καλαμπάκα και σπούδασε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, της οποίας αναγορεύτηκε διδάκτορας. Συμπλήρωσε τις σπουδές του στο Μόντρεαλ του Καναδά, στο Εθνικό Ίδρυμα Ψυχικής Υγείας των ΗΠΑ και στο Ομοσπονδιακό Ψυχιατρικό Νοσοκομείο St. Elizabeths στην Ουάσινγκτον. Το 1970 εξελέγη καθηγητής και διευθυντής της ψυχιατρικής κλινικής του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Διετέλεσε, μεταξύ άλλων, πρόεδρος της Ελληνικής Ψυχιατρικής και Νευρολογικής Εταιρείας, πρόεδρος της Επιτροπής Ηθικής και Δεοντολογίας (1977 - 1983), πρόεδρος της Παγκόσμιας Ψυχιατρικής Εταιρείας (1983 - 1990) και πρόεδρος της Διεθνούς Εταιρείας για την Πρόληψη και Θεραπεία της Κατάθλιψης. Το 1994 έγινε μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, της οποίας διετέλεσε και πρόεδρος.

Από το 1996 μέχρι το 2000 ήταν βουλευτής Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ, ενώ από τον Ιούνιο του 2002 μέχρι τον Μάρτιο του 2004 διετέλεσε εξωκοινοβουλευτικός υπουργός Υγείας.

Απεβίωσε στις 29 Οκτωβρίου 2016.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *Τσεχική Εθνική Βάση Δεδομένων Καθιερωμένων Όρων*. xx0211947. Ανακτήθηκε στις 8  Ιουνίου 2022.
2. 1 2  «Ακαδημία Αθηνών». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Μαΐου 2014. Ανακτήθηκε στις 4 Ιουνίου 2008.
3. ↑  Άρθρο Αρχειοθετήθηκε 2008-01-07 στο Wayback Machine. της εφημερίδας "Ελευθεροτυπία" για τα βραβεία της Ακαδημίας
4. ↑  Βιογραφικό σημείωμα του Στεφανή
5. ↑  «Πέθανε ο ψυχίατρος και πρώην υπουργός Υγείας, Κώστας Στεφανής». *tovima.gr*. 2016-10-30.. Ανακτήθηκε στις 2016-10-30.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 51784312
* **ΕΒΕ**: 200731
* **AA**: 144192
* **BiblioNet**: **30882**
* LCCN: n82126427
* ISNI: 0000 0000 6307 5377
* GND: 1063000262
* SUDOC: 033634173
* NKC: xx0211947

 |

 |
Η **οπλομαχία** ή **μονομαχία** ήταν η ονομασία που είχε δοθεί από τους Αρχαίους Έλληνες στην ξιφασκία με βαρύ οπλισμό, ως αντιπαράθεση προς τους αγώνες γυμνής πάλης (πάλη, πυγμή και παγκράτιο).

Η οπλομαχία έκανε την εμφάνισή της από την εποχή του Ομήρου, ο οποίος περιέγραφε μονομαχία μεταξύ του Διομήδη και του Αίαντα. 

Η ξιφασκία είχε ιδιαίτερη πέραση στους Έλληνες από τον 5ο αιώνα π.Χ. Ο Πλάτων αναφέρθηκε στο έργο του υπό τον τίτλο *Λάχης* τα αδέρφια Ευθύδημο και Διονυσόδωρο, τα οποία και παρουσίασε ως ιδιαιτέρως εγνωσμένης αξίας εκπαιδευτές στην χρήση όπλων. Παράλληλα, ενέταξε το συγκεκριμένο άθλημα στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα της ιδανικής, σύμφωνα με τον ίδιο, πόλης. Τον 4ο αιώνα π.Χ. ο συγκεκριμένος τύπος επαγγελματία εκπαιδευτικού έλαβε την ονομασία του οπλομάχου, ενώ είχε ως ρόλο την εκμάθηση των βασικών επί της ξιφασκίας στους νέους στην διάρκεια της εφηβείας τους, αντίστοιχης της σύγχρονης στρατιωτικής υπηρεσίας.

Η οπλομαχία ήταν μέρος του προγράμματος ορισμένων αγώνων, ιδιαίτερα στη Σάμο και τα *Θησεία* της Αθήνας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Homère, *Iliade* [λεπτομέρεια των εκδόσεων] [διαδικτυακή ανάγνωση], XXIII, 798-825.
2. ↑  Platon, *Lachès*, 181e-183d.
3. ↑  Platon, *Les Lois* [λεπτομέρεια των εκδόσεων] [διαδικτυακή ανάγνωση], 813e.
4. ↑  *SIG³* 1061.
5. ↑  *CIA*, II, 445, 446, 448 et 449.

Πηγές
-----

* (Αγγλικά) Brian F. Cook, « Footwork in Ancient Greek Swordsmanship », *Metropolitan Museum Journal*, vol. 24 (1989), p. 57-64.
* Edmond Saglio, « Hoplomachia » dans Charles Victor Daremberg et Edmond Saglio (éd.), *Dictionnaire des Antiquités grecques et romaines*, Hachette, Paris, 1877-1919 [διαδικτυακή ανάγνωση]

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Αρχαία Ελλάδα
* Πύλη:Ξιφασκία
 |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Hoplomachie  της Γαλλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η **Οφρύς η κίτρινη**  ή **κίτρινη ορχιδέα** (επιστ. ονομ. *Ophrys lutea*) ανήκει στην οικογένεια Ορχεοειδή (Orchidaceae) στην οποία ανήκουν οι γνωστές μας ορχιδέες, οι οποίες με μεγάλο αριθμό ειδών, ίσως 20000, παρουσιάζουν ευρύτατη εξάπλωση στις εύκρατες και θερμές περιοχές της γης, και κατά κύριο λόγο στα δάση των τροπικών χωρών. Το άνθος στις ορχιδέες αποτελεί χαρακτηριστικό γνώρισμα της οικογένειας αφού ένα από τα τρία πέταλα είναι μεγαλύτερο και διαφορετικό από τα υπόλοιπα και εκτείνεται εμπρός σχηματίζοντας αυτό που ονομάζεται χείλος, το οποίο πολλές φορές παρουσιάζει διάφορα σχέδια για να προσελκύει τα έντομα. Στην Ελλάδα οι αυτοφυείς (άγριες) ορχιδέες αριθμούν περίπου 200 είδη. Στο γένος *Ophrys*, τα άνθη μιμούνται θηλυκές αγριομέλισσες τόσο οπτικά όσο και οσφρητικά με αποτέλεσμα τα αρσενικά έντομα να παραπλανώνται και προσπαθώντας να έρθουν σε σεξουαλική επαφή μαζί τους, τα γυρεομάγματα να προσκολώνται επάνω τους και να μεταφέρονται έτσι σ’ άλλα άνθη. Η *Ophrys lutea* αποτελεί είδος με στενομεσογειακή κατανομή που απαντά σ’ όλη την Ελλάδα, σε φρύγανα, θαμνώνες, μεταξύ 0-600 μ. Το χείλος είναι τρίλοβο, με τους πλάγιους λοβούς, κίτρινους και ελαφρά τριχωτούς, ενώ ο μεσαίος μεγαλύτερος λοβός καλύπτεται από ένα έντονο, καφεκόκκινο γράφημα που μοιάζει με ουρά χελιδονιού. Ανθίζει από Φεβρουάριο έως Απρίλιο. Στην Ελλάδα απαντούν τρία υποείδη: *Ophrys lutea* subsp. *galilaea*, *Ophrys lutea* subsp. *lutea*, *Ophrys lutea* subsp. *melena*.

Πηγές
-----

* Πέτρου Ν. Πέτρου Μ. & Γιαννακούλας Μ. 2009, Ορχιδέες της Ελλάδας, Ελληνική Εταιρία Προστασίας της Φύσης.

* Φυτολογία, 2006, Εκδοτική Αθηνών

* Lafranchis T. & Sfikas G. 2001, Flowers of Greece (Vol. IΙ)

* Pignatti S. 1982, Flora d’ Italia (Vol. IΙI). Vol. 1–3. Bologna: Edagricole

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* 

* 

* Αρχειοθετήθηκε 2016-05-26 στο Wayback Machine.

*

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Οφρύς η κίτρινη** |

1. ↑  «Ελληνικές Ορχιδέες Κατά Γένος - In situ | Ελληνική Εταιρία Φίλων της Ορχιδέας». *www.greekorchidsociety.org*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Μαΐου 2016. Ανακτήθηκε στις 20 Αυγούστου 2021.
2. ↑  savvas (20 Μαΐου 2017). «Ophrys lutea subsp. galilaea». *Savvas Tryfonos Cyprus Plants Photography* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 20 Αυγούστου 2021.
Ο **Οδυσσέας Ιάλεμος** ή **Γιαλαμάς** (;-1898) ήταν Έλληνες δημοσιογράφος και συγγραφέας.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Καταγόταν από τη Λέσβο, αλλά σε μικρή ηλικία μετακόμισε στο Ναύπλιο, μιας και ο θείος ήταν φιλόλογος σε σχολείο της πόλης. Εκεί ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές σπουδές του, και στη συνέχεια φοίτησε στην Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Από το 1858 άρχισε να γράφει στην εφημερίδα *Πρωινός Κήρυκας*, όπου μέσα από τα άρθρα του διακήρυττε την ανεξαρτησία των ιδεών και φρονημάτων του. Επίσης, το 1860 αρθρογράφησε στην εφημερίδα *Μέλλον της Πατρίδας* η οποία ανήκε στην Χρυσή Νεολαία. Την περίοδο εκείνη είχε αναμιχθεί στην αντιοθωνική δημοσιογραφική και πολιτική κίνηση και ως εκ τούτου το 1859 είχε φυλακιστεί μαζί με τους Αχιλλέα Παράσχο και Αλέξανδρο Βυζάντιο. Από το 1866 υπηρέτησε ως υποπρόξενος στη Νεάπολη, και μόλις αποχώρησε εξέδωσε την εφημερίδα *Λαοί*. Μετέβη στην Κωνσταντινούπολη όπου εξελέγη πρόεδρος του εν Κωνστανινουπόλει Φιλολογικού Συλλόγου, παραμένοντας στο αξίωμα την περίοδο 1878-79. Παράλληλα υπήρξε αρχισυντάκτης των εφημερίδων *Κωνσταντινούπολις*, *Θράκη* και του περιοδικού *Ερμής*. Υπήρξε ακόμη πληρεξούσιος στην ελληνική Εθνοσυνέλευση. Πέθανε φτωχός στην Αθήνα στις 10 Δεκεμβρίου 1898.

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Wikisource logoWikisource logo | Στη Βικιθήκη υπάρχει υλικό που έχει σχέση με το θέμα:  **Συγγραφέας:Οδυσσέας Ιάλεμος** |

1. ↑  «Η Ναυπλιακή Επανάσταση του 1862: Μια νέα γενιά δημοκρατικών Ελλήνων». *argolikivivliothiki.gr*. Αργολική Αρχειακή Βιβλιοθήκη Ιστορίας και Πολιτισμού. Ανακτήθηκε στις 20 Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  «Ο θάνατος του Ιαλέμου». *Σκρίπ*: σελ. 3. 11 Δεκεμβρίου 1898. .

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 187659082
* LCCN: no2009104970
* SUDOC: 15082906X

 |

 |
Συντεταγμένες: 34°43′30″N 33°16′55″E﻿ / ﻿34.725°N 33.282°E﻿ / 34.725; 33.282
Η **Ναυτική Βάση Ευάγγελος Φλωράκης** είναι κυπριακή ναυτική βάση που βρίσκεται στη νότια ακτή του νησιού δίπλα στη βιομηχανική περιοχή του Βασιλικού και τις εγκαταστάσεις παραγωγής ενέργειας, μεταξύ Λεμεσού και Λάρνακας. Πριν από τις 11 Ιουλίου 2011 ήταν η κεντρική βάση της διοίκησης του πολεμικού Ναυτικού της Κύπρου**.**Η διοίκηση της βάσης ήταν υπεύθυνη για την εποπτεία σε όλες τις ναυτικές εγκαταστάσεις στην ξηρά και του σχετικού προσωπικού. 

Η βάση πήρε το όνομα της από τον υποστράτηγο Ευάγγελο Φλωράκη,  επικεφαλής της Κυπριακής Εθνικής Φρουράς, ο οποίος σκοτώθηκε σε ατύχημα με ελικόπτερο, τον Ιούλιο του 2002. Πριν από τη μετονομασία ήταν γνωστή ως **Ναυτική Βάση Μαρί.**

Στις 11 Ιουλίου έγινε στη βάση ισχυρή έκρηξη, κατά την οποία σκοτώθηκαν ο διοικητής της βάσης Λάμπρος Λάμπρου και ο επικεφαλής του Κυπριακού Ναυτικού, Ανδρέας Ιωαννίδης, μαζί με άλλα 11 άτομα.

Αναφορές
--------

1. ↑  «Cyprus mourns military deaths». *BBC News* (BBC). 10 July 2002.. Ανακτήθηκε στις 15 July 2011.
2. ↑  Dewhurst, Patrick (11 July 2011). «Breaking News: huge explosion at Evangelos Florakis naval base». *Cyprus Mail* (Cyprus Mail Co Ltd). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2011-07-12.. Ανακτήθηκε στις 12 July 2011.
Η **οδοντίνη** είναι ασβεστοποιημένος ιστός του σώματος και αποτελεί ένα από τα τέσσερα κύρια συστατικά των δοντιών. Κατά όγκο, το 45% της οδοντίνης αποτελείται από το ορυκτό υδροξυλαπατίτη, το 33% είναι οργανικό υλικό και το 22% είναι νερό. Κίτρινη σε εμφάνιση, επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό το χρώμα ενός δοντιού λόγω της διαφάνειας του σμάλτου. Η οδοντίνη, η οποία είναι λιγότερο ανόργανη και λιγότερο εύθραυστη από το σμάλτο, είναι απαραίτητη για την υποστήριξη του σμάλτου.[1] Η οδοντίνη έχει βαθμό κοντά στο 3 στη σκληρομετρική κλίμακα του Μος.[2] Η οδοντίνη είναι μεταξύ των ευαίσθητων μερών του δοντιού.[3]

Οδοντική σκλήρωση

Ανάπτυξη
--------

Ο σχηματισμός της οδοντίνης είναι γνωστή ως οδοντινογένεση. Μετά την πρόσθεση της πρεδεντίνης και της ωρίμανσης στην οδοντίνη, τα κυτταρικά σώματα των οδοντοβλαστών παραμένουν στον πολτό μέσα στο δόντι, κατά μήκος του εξωτερικού του τοιχώματος. Σε αντίθεση με το σμάλτο, η οδοντίνη συνεχίζει να σχηματίζεται καθ 'όλη τη ζωή και μπορεί να ξεκινήσει σε απόκριση σε ερεθίσματα, όπως η τερηδόνα ή η φθορά των δοντιών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Johnson, Clarke. "Biology of the Human Dentition Αρχειοθετήθηκε 2015-10-30 στο Wayback Machine.." Page accessed July 18, 2007.
2. ↑  Marshall GW Jr, Marshall SJ, Kinney JH, Balooch M.J. The dentin substrate: structure and properties related to bonding *J* *Dent.* 1997 Nov;25(6):441-58.
3. ↑  Berkovits BKB, Holland GR, Moxham BJ. (2002). Oral Anatomy, Histology and Embryology. Mosby. 3rd edn. pp. 125. (ISBN 0723431817).
Ο **Κωνσταντίνος Ε΄**, αρμεν. Կոստանդին, αγγλ. Gosdantin (17 Απριλίου 1313 - 21 Δεκεμβρίου 1362) από τον Οίκο των Χετουμιδών ήταν ηγεμόνας της Μικράς Αρμενίας (Κιλικίας) το διάστημα 1344-1362. Αριθμείται ως Κωνσταντίνος Γ΄ βασιλιάς της Αρμενίας, μια και οι δύο πρώτοι ηγεμόνες με το όνομα αυτό ήταν πρίγκιπες της Αρμενίας.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του Βαλδουίνου κυρίου του Νεγκίρ, γιου του Κωνσταντίνου κυρίου του Νεγκίρ, γιου του Κωνσταντίνου κυρίου του Μπεμπερόν. Ήταν 2ος εξάδελφος των αδελφών Χετούμ Β΄, Θόρου Γ΄, Σεμπάντ, Κωνσταντίνου Γ΄ και Οσίν βασιλέων της Αρμενίας και της αδελφής τους Ισαβέλλας.

Όταν το 1344 έγινε εξέγερση και ο Κωνσταντίνος Γ΄ σκοτώθηκε, τον διαδέχθηκε ο Κωνσταντίνος Ε΄. Προσπάθηκε να εξαλείψει τους διεκδικητές που στασίασαν: τον Βοημούνδο των Πουατιέ γιο της Ισαβέλλας και τον Λέοντα ΣΤ΄ γιο του Ιωάννη των Πουατιέ (αδελφού του Βοημούνδου). Πριν όμως τους σκοτώσει, αυτοί διέφυγαν στην Κύπρο.

Κατή τη διακυβέρνησή του το βασίλειο περιορίστηκε, λόγω των επιδρομών και των κατακτήσεων των Μαμελούκων, οι οποίοι κατέλαβαν την πόλη Αιγεαί (νυν Γιουμουρταλίκ) το 1347, την Ταρσό και τα Άδανα το 1359.

Οι δύο γιοί του απεβίωσαν νέοι το 1356-57, έτσι το 1362 που απεβίωσε ο Κωνσταντίνος Ε΄ δεν είχε επιζόντα τέκνα και τον διαδέχθηκε ο εξάδελφός του Κωνσταντίνος ΣΤ΄.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε τη Μαρία, κόρη του Οσίν Β΄ κυρίου του Κόρυκος και της Ιωάννας των Καπετιδών-Ανζού, κόρης του Φιλίππου Α΄ πρίγκιπα του Τάραντα και είχε τέκνα:

* Οσίν απεβ. 1356, απεβίωσε μικρός.
* Λέων 1338-πριν το 1357.

Πηγές
-----

* Boase, T. S. R. (1978). The Cilician Kingdom of Armenia. Edinburgh: Scottish Academic Press. ISBN 0-7073-0145-9.
* Rüdt-Collenberg, W. H. (1963). The Rupenides, Hethumides and Lusignans: the Structure of the Armeno-Cilician Dynasties. Paris: Imprimerie A. Pignie.

|  |
| --- |
| Κωνσταντίνος Ε΄ της Αρμενίας **Οίκος των Χετουμιδών****Γέννηση:** 17 Απριλίου 1313 **Θάνατος:** 21 Δεκεμβρίου 1362 |
| Βασιλικοί τίτλοι |
| ΠροκάτοχοςΚωνσταντίνος Δ΄ | **Βασιλιάς του Αρμενικού βασιλείου της Κιλικίας**1344 - 1362 | ΔιάδοχοςΚωνσταντίνος ΣΤ΄ |


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 75527070
* LCCN: n93067334

 |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Constantine III, King of Armenia  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η **Οδικές Συγκοινωνίες Ανώνυμος Εταιρεία** (ΟΣΥ ΑΕ) αποτελεί νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου και θυγατρική εταιρεία του ΟΑΣΑ. Στόχος είναι η αξιοποίηση και λειτουργίας των ηλεκτρικών λεωφορείων (τρόλεϊ) και των αστικών, θερμικών, λεωφορείων στο Λεκανοπέδιο Αττικής. Ιδρύθηκε με τον ν.3920/2011 ΦΕΚ 33/Α/3-3-2011  ως αποτέλεσμα συγχώνευσης του ΗΛΠΑΠ και της ΕΘΕΛ, στο πρίσμα της γενικότερης εξυγίανσης του δημοσίου τομέα και αναδιάρθρωσης των αστικών συγκοινωνιών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  ΦΕΚ 1454/B/2011
2. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Δεκεμβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 26 Αυγούστου 2021.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

osy.gr
Ο **Κωνσταντίνος Δραγώνας** (1780–1858) ήταν Έλληνας ιατρός και μέλος της Φιλικής Εταιρείας.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1780 στη Ζάκυνθο και σπούδασε ιατρική σε πανεπιστήμιο της Ιταλίας. Όταν επέστρεψε στην πατρίδα του διορίστηκε υγειονόμος των Άγγλων στην Ιόνιο Πολιτεία. Παράλληλα έγινε μέλος της Φιλικής Εταιρείας και ανέπτυξε έντονη δραστηριότητα για την οργάνωση της Ελληνικής Επανάστασης, πρωτοστατώντας στα κινήματα της Πελοποννήσου μαζί με άλλους Ζακύνθιους επαναστάτες, φέρνοντας τροφές και οπλισμό. Μετά την εισβολή του Ιμπραήμ, συγκροτήθηκε στη Ζάκυνθο αγγλόφιλη επιτροπή η οποία είχε ως στόχο την στρατιωτική και πολιτική υποοσοτήριξη της Ελληνικής Επανάστασης από τους Άγγλους. Μετά από αίτηση του Ανδρέα Μιαούλη, ο Δραγώνας ανέλαβε να μεσολαβήσει στον Άγγλο αρμοστή των Επτανήσων για τη διάσωση των Ελλήνων από το πολιουρκούμενο Μεσολόγγι. Το 1827 συμμετείχε στην τρίτη Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας. Το 1835 τιμήθηκε με το αργυρό αριστείο και το 1842 με τον Σταυρό του Σωτήρος. Ήταν μέλος της Τεκτονικής Στοάς *Αστήρ Ζακύνθου*. Πέθανε το 1858 στη γενέτειρα του Ζάκυνθο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Δραγώνας, Κωνσταντίνος». *www.ygeiaonline.gr*. Εγκυκλοπαίδεια Δομή. Ανακτήθηκε στις 7 Ιανουαρίου 2019.
2. ↑  «Δραγώνας Κωνσταντίνος». *www.grandlodge.gr*. Ανακτήθηκε στις 7 Ιανουαρίου 2019.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Κωνσταντίνος Δραγώνας στον *Πανδέκτη*, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών
Η **Κρυσταλλοπηγή** (πρώην όνομα: **Σέλλιανη**) είναι χωριό της Θεσπρωτίας στην Ήπειρο, το όπιο υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Παραμύθιας του Δήμου Σουλίου. 

Ανήκει στην ομώνυμη κοινότητα στην οποία περιλαμβάνεται επίσης το Κεφαλόβρυσο και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 163 κατοίκους ως αυτοτελής οικισμός, ενώ συνολικά η τοπική κοινότητα αριθμεί 382 κατοίκους.

Ονομασία
--------

Το χωριό με την παλιά του ονομασία όπου μένει ιδιαίτερα γνωστή και σήμερα, αναφέρεται το 1361 μ.Χ. στο χρυσόβουλο υπόμνημα του Βασιλιά και Αυτοκράτορα των Ρωμαίων και Σέρβων, Συμεών Παλαιολόγου. 

Την ονομασία *Σέλλιανη* ο παλιός οικισμός είχε μέχρι το 1955 όπου μετονομάσθηκε σε *Αγία Μαύρα*. Το 1955 επίσης, ο νέος οικισμός, καθώς και η τότε κοινότητα μετονομάστηκαν σε *Κρυσταλλοπηγή*, ονομασία που διατηρείται επισήμως και σήμερα.

Τοποθεσία
---------

Η Κρυσταλλοπηγή βρίσκεται χτισμένη αμφιθεατρικά σε υψόμετρο περίπου 240 μέτρων σε μια τοποθεσία με πράσινο και άφθονα νερά.

Νότια του οικισμού βρίσκεται η λίμνη Χότκοβα, ενώ βόρεια «διέρχεται» η Εγνατία Οδός. 

Απέχει περί τα 6 χιλιόμετρα από την Παραμυθιά.

Σημείωση
--------

Να μην συγχέεται με το ομώνυμο χωριό του Νομού Φλώρινας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *GEOnet Names Server*. 11  Ιουνίου 2018. -821817.
2. ↑  Ο Παναγιώτης Αραβαντινός (1969), σελ. 313.
3. ↑  Πανδέκτης - Μετονομασίες των Οικισμών της Ελλάδας: Σέλλιανη / Αγία Μαύρα.
4. ↑  Πανδέκτης - Μετονομασίες των Οικισμών της Ελλάδας: Νέα Σέλλιανη / Κρυσταλλοπηγή.

Πηγές - Βιβλιογραφία
--------------------

* Σταύρος Γ. Παπαμώκος, *Η Σέλλιανη του χθες και σήμερα*, Αθήνα 1997.
* Παναγιώτης Α. Αραβαντινός, *Χρονογραφία της Ηπείρου*, Β' Τόμος, Αθήνα 1969.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Seliani.gr (Ιστότοπος του χωριού).
* Ellinismos.gr : Κρυσταλλοπηγή Θεσπρωτίας
* Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές Μεταβολές της Τ.Α. : Κοινότητα Κρυσταλλοπηγής.
* Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές Μεταβολές της Τ.Α. : Σέλλιανη (παλιός οικισμός).
* Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές Μεταβολές της Τ.Α. : Κρυσταλλοπηγή.
Η **Ουρανία Δούκα** υπήρξε Ελληνίδα παιδαγωγός του 19ου και 20ού αιώνα.

Βιογραφία
---------

Πατρίδα της ήταν η Σμύρνη, όπου γεννήθηκε το 1860. Έμαθε γράμματα και πήγε στη Σχολή των Αδελφών του Ελέους, όπου έμαθε και γαλλικά. Διορίστηκε νηπιαγωγός, και πήρε αμέσως προαγωγή ως διευθύντρια της Σχολής του Αγίου Πνεύματος στην συνοικία του Αγίου Δημητρίου. Διετέλεσε επίσης διευθύντρια του Κεντρικού Παρθεναγωγείου Σμύρνης από το 1891 ως το 1922. Με τις ενέργειές της δημιουργήθηκαν πολλά εξατάξια παραρτήματα στην Σμύρνη. Πήρε μέρος στο εκπαιδευτικό συνέδριο των Αθηνών το 1904. Προς τιμή της ονομάστηκε δρόμος στην Νέα Σμύρνη.

To Κεντρικό Παρθεναγωγείο Σμύρνης.
Οι ιωνικοί κίονες στο εσωτερικό του Κεντρικού Παρθεναγωγείου Σμύρνης.
To Κεντρικό Παρθεναγωγείο Σμύρνης.

Πηγές
-----

* Αλεξάνδρα Δεσποτοπούλου, Μαρία Φουντουλάκη (Φεβρουάριος 2004). *Οδωνυμικά της Νέας Σμύρνης: οι ονομασίες των οδών*. Αθήνα: Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο. σελίδες 79. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Νοεμβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 16 Μαρτίου 2012.
**Οφηλία** είναι ελληνικό γυναικείο κύριο όνομα (βαφτιστικό όνομα).

Ετυμολογία του ονόματος
-----------------------

Το όνομα φαίνεται ότι δημιουργήθηκε ως *Ofelia* το 15ο αιώνα από τον Ναπολιτάνο ποιητή Τζάκοπο Σαννατσάρο (Jacopo Sannazaro, 1457–1530) για το χαρακτήρα του ποιητικού του έργου *Αρκαδία* (*Arcadia*, 1480–1504), πιθανότατα από την αρχαιοελληνική λέξη *ὄφελος*, ως θηλυκός τύπος του αρχαιοελληνικού ονόματος Ὀφέλας. (Βλ. τον θαλασσοπόρο Οφέλα.) Έτσι, κατά το *Online Etymology Dictionary Αρχειοθετήθηκε 2015-12-05 στο Wayback Machine.* το *Οφηλία* προέρχεται από το *ὄφελος* «βοήθεια, πλεονέκτημα, όφελος», από την πρωτοϊνδοευρωπαϊκή ρίζα *\*obhel-* «βοηθώ, ωφελώ». (Σύμφωνα με το *Λεξικό της Ελληνικής Γλώσσας* του Γ. Μπαμπινιώτη, στην ίδια λεξικολογική οικογένεια ανήκει και η λέξη *ὀ-φείλω*, αν η σύνδεση με το μυκηναϊκό *o-pe-ro* «χρέος, έλλειμμα» είναι έγκυρη.) Επομένως το όνομα θα σήμαινε «αυτή που βοηθά». Το όνομα είναι γνωστό από τον *Άμλετ* του Σαίξπηρ (μάλιστα πολλές φορές η δημιουργία του αποδίδεται στον Άγγλο Βάρδο). Παρά το τραγικό τέλος της σαιξπηρικής Οφηλίας, το όνομα αγαπήθηκε και είναι σε χρήση από τον 19ο αιώνα.

Ονομαστική εορτή
----------------

Στις 3 Φεβρουαρίου, ημέρα μνήμης για την Καθολική Εκκλησία της Δανέζας μάρτυρος αγίας Οφηλίας.

Το όνομα Οφηλία σε άλλες γλώσσες
--------------------------------

* αγγλικά: *Ophelia*
* βουλγαρικά: *Офелия*
* γαλλικά: *Ophélie* (Οφελί)
* γερμανικά: *Ophelia*
* ιαπωνικά: *オフィーリア* (Οφῑ́ρια)
* ισπανικά: *Ofelia* (Οφέλια)
* ιταλικά: *Ofelia* (Οφέλια)
* καταλανικά: *Ofèlia*
* ουγγρικά: *Ofélia*
* πολωνέζικα: *Ofelia* (Οφέλια)
* πορτογαλικά: *Ofélia* (Οφέλια)
* ρουμανικά: *Ofelia*
* ρωσικά: *Офелия* (Όφελι)
* σουηδικά: *Ofelia*
* σλοβένικα: *Ofelija*

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Ophelia», *Online Etymology Dictionary Αρχειοθετήθηκε 2015-12-05 στο Wayback Machine.*
2. ↑  Γεώργιος Μπαμπινιώτης, *Λεξικό της Ελληνικής Γλώσσας*, Κέντρο Λεξικολογίας, Αθήνα, δεύτερη έκδοση, ανατύπωση, 2005
3. ↑  J. Madison Davis, A. Daniel Frankforter, *The Shakespeare Name Dictionary*, Routledge, 2004, σ. 681 ISBN 0-203-67712-9 (Adobe e-Reader Format).
4. ↑  Ofelia, *Santi, beati e testimoni*

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **Οφηλία**  |
Συντεταγμένες: 8°00′S 32°25′E﻿ / ﻿8.000°S 32.417°E﻿ / -8.000; 32.417

Η **Λίμνη Ρούκουα** (Αγγλικά: *Lake Rukwa*, Σουαχίλι: *Ziwa Rukwa*), είναι μια ενδορέουσα *(endorheic)* λίμνη στην Κοιλάδα Ρούκουα *(Rukwa Valley)* στη νοτιοδυτική Τανζανία.

Η αλκαλική Λίμνη Ρούκουα *(Lake Rukwa)* βρίσκεται ανάμεσα στη Λίμνη Τανγκανίκα *(Lake Tanganyika)* και τη Λίμνη Νιάσα *(Lake Nyasa)* σε υψόμετρο 800 περίπου μέτρων (2.600 ft), σε ένα παράλληλο κλάδο του συστήματος του ρήγματος. Σχεδόν το ήμισυ της λίμνης βρίσκεται στο *Uwanda Game Reserve*.

Η λίμνη έχει δει με την πάροδο των ετών, μεγάλες διακυμάνσεις στο μέγεθός της, λόγω των διαφορετικών εισροών των ρεμάτων. Επί του παρόντος, έχει μήκος 180 περίπου χιλιόμετρα (110 μίλια) και πλάτος κατά μέσο όρο 32 περίπου χιλιόμετρα (20 μίλια), κάνοντάς την σε μέγεθος 5.760 τετραγωνικά χιλιόμετρα (2.220 τετραγωνικά μίλια). Το 1929 είχε μήκος μόνο περίπου 48 χιλιόμετρα (30 μίλια), αλλά το 1939 είχε μήκος περίπου 128 χιλιόμετρα (80 μίλια) και πλάτος 40 χιλιόμετρα (25 μίλια).

Η λίμνη μπορεί να ήταν μερικές φορές ακόμη υψηλότερα και συνέδεε τη Λίμνη Τανγκανίκα με τη Λίμνη Μαλάουι *(Lake Malawi)*, αρχαίες ακτογραμμές προτείνουν μια τελική ημερομηνία υπερχείλισης στη Λίμνη Τανγκανίκα 33.000 BP.

Ανακάλυψη Αερίου Ηλίου
----------------------

Το 2016, υπολογίστηκαν ότι 1,53 δισ. κυβικά μέτρα (54,2 δισ. πρότυπα κυβικά πόδια) όγκου Αερίου Ηλίου που ανακαλύφθηκαν στη Λίμνη Ρούκουα *(Lake Rukwa)* είναι αξίας $3,5 δισ.ευρώ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Rukwa Uwanda Game Reserve». Utalii Travel and Safari. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Νοεμβρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 29 Οκτωβρίου 2010.
2. 1 2  Encyclopædia Britannica Online/Lake Rukwa
3. ↑  «Rukwa Uwanda Game Reserve». Utalii Travel and Safari. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Νοεμβρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 29 Οκτωβρίου 2010.
4. ↑  Google Earth accessed 6 February 2007
5. ↑  Lévêque, Christian (1997). *Biodiversity Dynamics and Conservation: The Freshwater Fish of Tropical Africa*. Cambridge University Press. σελ. 110.
6. ↑  «Helium 'could earn Tanzania $3.5bn'». *www.thecitizen.co.tz*. 8 Ιουλίου 2016. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Αυγούστου 2016. Ανακτήθηκε στις 13 Οκτωβρίου 2016.

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Lake Rukwa (έκδοση 729172763) της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |