recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η **Φωτεινή Καφετζάκη** είναι Ελληνίδα πρώην διεθνής πετοσφαιρίστρια, η οποία γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη στις 13 Μαΐου 1977 και αγωνίστηκε κυρίως, ως διαγώνια στην ομάδα του Άρη, ενώ έπαιξε και στην Ιταλία.

Καριέρα
-------

Η Καφετζάκη ξεκίνησε την καριέρα της στον Αερωπό Έδεσσας σε ηλικία 14 ετών και μεταγράφηκε στον Άρη δύο χρόνια αργότερα, καταλαμβάνοντας την τέταρτη θέση στο ελληνικό πρωτάθλημα και κερδίζοντας την συμμετοχή της στο ευρωπαϊκό κύπελλο συνομοσπονδιών. Η ομάδα της Θεσσαλονίκης αποκλείστηκε από την ρώσικη Τσελιαμπίνσκ και στην συνέχεια παρέμεινε σε μέτριες θέσεις του βαθμολογικού πίνακα μέχρι τον Δεκέμβριο του 1999, όταν και μεταγράφηκε στην ιταλική Ρομανέλι Φιρένζε.

Το καλοκαίρι του 2000 επέστρεψε στον Άρη, συνεχίζοντας μέχρι τον Μάρτιο του 2002, όταν και μεταγράφηκε και πάλι στην Ιταλία και την Κορπλάστ Κοριντόνια. Επέστρεψε στην Ελλάδα, αγωνιζόμενη για δύο χρόνια στον Φιλαθλητικό και δύο ακόμη στη Νέα Γενεά Ασβεστοχωρίου, πριν ολοκληρώσει την καρίερα της το 2006.

Διεθνείς συμμετοχές
-------------------

Η Φωτεινή Καφετζάκη πραγματοποίησε 47 συμμετοχές με την εθνική ομάδα πετοσφαίρισης της Ελλάδας.

Πηγές
-----

* *"Αθλητικός Σύλλογος Άρης • 1914-2004"*, σελ. 172, συλλογικό έργο (επιστημονική τεκμηρίωση Αν. Στεφανίδης - Ελ. Τσιομπανούδη - Δ. Κυρίτσης), έκδοση *Κέντρο Ιστορίας Δήμου Θεσσαλονίκης*, Θεσσαλονίκη 2005, ISBN 960-8734-48-7
* ΚΑΦΕΤΖΑΚΗ ΦΩΤΕΙΝΗ - Greekvolley.com[*νεκρός σύνδεσμος*]
Η χημική δομή στο α-κουμπεμπένιο
Το **κουμπεμπένιο** είναι φυσική ουσία που απαντάται σε ζεύγος ισομερών και ως ένωση ανήκει στα σεσκιτερπένια που απομονώθηκαν για πρώτη φορά από το είδος μούρων *Piper cubeba*.

Το αιθέριο έλαιο από την απόσταξη των εν λόγω μούρων είναι ένα ωχροπράσινο ή γαλαζοκίτρινο παχύρρευστο υγρό με ξυλώδη, ελαφρώς καμφορώδη οσμή, το οποίο αποτελείται από κουμπεμπένιο το οποίο ανευρίσκεται σε δύο ισομερικές μορφές, το α- και το β-κουμπεμπένιο, και οι δύο με μοριακό τύπο C15H24. Οι δύο αυτές ενώσεις διαφέρουν μόνο στη θέση διπλού δεσμού που είναι ενδοκυκλικός (μέρος του πενταμελούς δακτυλίου) στο α-κουμπεμπένιο, και είναι εξωκυκλικός στο β-κουμπεμπένιο.

Το α- ισομερές της ένωσης έχει βρεθεί και στα είδη *Cinnamomum aromaticum* και *Cinnamomum verum*.

Παραπομπές
----------

1. ↑   Lawless, Julia (1995), *The Illustrated Encyclopedia of Essential Oils: The Complete Guide to the Use of Oils in Aromatherapy and Herbalism*, Element Books, ISBN 978-1-85230-721-9
2. ↑  Ohta, Yoshimoto; Sakai, Tsutomu; Hirose, Toshio (1966). «Sesquiterpene hydrocarbons from the oil of cubeb α-cubebene and β-cubebene». *Tetrahedron Letters* **7** (51): 6365–6370. doi:10.1016/S0040-4039(00)70179-1.
3. ↑  «(-)-alpha-Cubebene». *PubChem*. Ανακτήθηκε στις 5 Μαΐου 2023.
Μαλλιά με κρέμα μαλλιών
Η **κρέμα μαλλιών** είναι το πράγμα το όποιο βάφει τα μαλλιά. Συχνότερα χρησιμοποιείται από γυναίκες και τελευταία αρχίζει να εξαπλώνεται και στους άντρες. Υπάρχουν και άλλα είδη κρέμας εκτός των βαφών.

Ιστορία
-------

Η ανάλυση των αρχαίων αιγυπτιακών μούμιων έδειξε ότι οι κάτοικοι περιποιούνταν τα μαλλιά τους χρησιμοποιώντας μια κρέμα βασισμένη σε λίπος. Οι ερευνητές που έκαναν την ανάλυση λένε ότι οι Αιγύπτιοι χρησιμοποίησαν το προϊόν για να εξασφαλίσουν ότι το στυλ τους θα παρέμενε στη θέση του τόσο στη ζωή όσο και στον θάνατο. Η Ναταλί ΜακΚρις, αρχαιολόγος στο Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ της Αγγλίας καθώς και συνεργάτες της μελέτησαν δείγματα μαλλιών που ελήφθησαν από 18 μούμιες. Η παλαιότερη είναι περίπου 3.500 ετών, αλλά οι περισσότερες ανασκάφηκαν από ένα νεκροταφείο στην Όαση Νταχλέχ στη δυτική έρημο και χρονολογούνται από την ελληνορωμαϊή εποχή, πριν από 2300 χρόνια.

Ο Ιρλανδικός Άνδρας του Κλονικάβαν, ο οποίος έχει ραδιοχρονολογηθεί στην περίοδο 392-201 π.Χ. βρέθηκε να χρησιμοποιεί μια κρέμα μαλλιών από ρητίνη πεύκων που εισαγόταν από την Ισπανία ή τη νοτιοδυτική Γαλλία.

Το 1914, ο Αργεντίνος κτηνίατρος Χοσέ Αντόνιο Μπρανκάτο δημιούργησε το πρώτο σταθεροποιητικό για τα μαλλιά, το οποίο θα έφερνε το όνομα γκομίνα ως σήμα κατατεθέν. Γι 'αυτό ανέμιξε αραβικό κόμμι, περσικό τραγάκανθο και διάφορα αποστάγματα. Σύντομα η λέξη "γκομίνα" έγινε συνώνυμη με το σταθεροποιητικό. Ένα σταθεροποιητικό μέσο που απομάκρυνε τα σαπούνια και τα έλαια που χρησιμοποιήθηκε για το σκοπό αυτό

Το 1929 η βρετανική εταιρεία Chemico Works εφηύρε τη Brylcreem, η οποία έγινε κορυφαία κρέμα μαλλιών στις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ηνωμένο Βασίλειο.

Η σύγχρονη κρέμα μαλλιών εφερεύθηκε στην δεκαετία του 1960 στις Ηνωμένες Πολιτείες, από αυτό που αργότερα μετονομάστηκε σε Dep Corporation. Η σύγχρονη κρέμα για τα μαλλιά, η οποία διατίθεται στο εμπόριο με το εμπορικό σήμα Dep, έλαβε αυτό το όνομα από τον εφευρέτη της, Λουίς Μοντόγια, σε αναγνώριση της ουσίας που της έδωσε τη μοναδική, μη λιπαρή της σύσταση: τον φθαλικό διαιθυλεστέρα, συνήθως συντομογραφημένο ως DEP.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Marchant, Jo (December 2011). «Ancient Egyptians used 'hair gel': Mummy analysis finds that fat-based product held styles in place.». *Journal of Archaeological Science* **38** (12): 3432-3434. doi:10.1016/j.jas.2011.08.004. Lay summary – *Nature News*.
2. ↑  Colm (11 Αυγούστου 2011). «Irish bog bodies, some recent discoveries». *Irish Archaeology*.
Η **Κουνιγούνδη**, γερμ.: Cunigunde von Swaben (π. - 7 Φεβρουαρίου μετά το 918), μέλος της ευγενούς οικογένειας των Αχαλολφιδών, ήταν μαργραβίνα της Βαυαρίας έως το 907 από τον πρώτο της γάμο με τον Λεοπόλδο, και βασίλισσα της Γερμανίας (βασίλισσα των Φράγκων) από το 913 έως το 918 από τον δεύτερο γάμο της με τον Κορράδο Α΄ της Γερμανίας, μοναδικό ηγέτη του Οίκου των Κοραδιδών.

Βιογραφία
---------

Ήταν κόρη του Μέρχτολντ Α΄ παλατινού κόμη της Σουαβίας. Η μητέρα της ενδεχομένως ήταν η Γκίζελα, κόρη του Καρολίγγειου βασιλιά Λουδοβίκου Β΄ του *Γερμανικού*. Ο αδελφός της Κουνιγκούντε, ο Έρχανγκερ, έγινε δούκας της Σουαβίας το 915.

Πολύ λίγα είναι γνωστά γι' αυτήν. Για πρώτη φορά αναφέρεται ως βασίλισσα τον Ιούνιο του 914· η Κουνιγκούντα φαίνεται ότι δεν έπαιξε σημαντικό πολιτικό ρόλο, ενώ ο γιος της Αρνούλφος (από τον 1ο της γάμο) παρέμεινε σε συνεχή σύγκρουση με τον βασιλιά Κορράδο Α΄ (σύζυγο της στον 2ο γάμο της). Το 915 επέλεξε το αββαείο του Λορς ως τόπο ταφής της.

Ο Κορράδος Α΄ απεβίωσε τον Δεκέμβριο του 918 μετά από μακρά ασθένεια, πιθανώς από σοβαρό τραυματισμό κατά τη διάρκεια εκστρατείας εναντίον του Αρνούλφου δούκα της Βαυαρίας. Τον διαδέχθηκε ο Ερρίκος Α΄ ο Ορνιθοθήρας, δούκας της Σάξονίας.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε πρώτα τον Λεοπόλδο μάργραβο της Βαυαρίας, που έγινε ο γενάρχης του Οίκου των Λεοπολδιδών. Οι γιοι της από αυτόν ήταν:

* Αρνούλφος ο *Κακός*.
* Μπέρτολντ, που και οι δύο κυβέρνησαν αργότερα ως δούκες της Βαυαρίας.

Ο Λούιτπολντ σκοτώθηκε στη μάχη του Πρέσμπουργκ το 907 κατά των Ουγγρικών δυνάμεων. Σύμφωνα με τα *Αλαμαννικά Χρονικά*, η Κουνιγούνδη παντρεύτηκε το 913 τον Κορράδο Α΄ των Κορραδιδών βασιλιά της Γερμανίας, ο οποίος προσπαθούσε να ενισχύσει τους δεσμούς του με το δουκάτο της Βαυαρίας.  Ο γάμος δεν άφησε άρρενες διαδόχους. Υποτίθεται ότι δύο παιδιά γεννήθηκαν το 913: 

* Χέρμαν, ο οποίος απεβίωσε νέος.
* Κουνιγκούντα, η οποία παντρεύτηκε τον Βέρνερ του Βορμς και πιθανώς ήταν η μητέρα του:
	+ Κορράδου του *Ερυθού*, ιδρυτή του Οίκου των Σαλίων.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  MacLean 2017, σελ. 26.

Πηγές
-----

* MacLean, Simon (2017). *Ottonian Queenship*. Oxford University Press.
Ο Ζοζέφ Ντυκρώ ενώ χασμουριέται σε αυτοπορτραίτο του, γύρω στο 1783.
Το **χασμουρητό** αποτελείται από την ταυτόχρονη εισπνοή αέρα και το τέντωμα των τυμπάνων των αφτιών, ακολουθούμενο από μια εκπνοή. Κατά τη διάρκεια του χασμουρητού, ο τυμπανικός υμένας στο μέσο αυτί συστέλλεται, δημιουργώντας έναν θόρυβο μέσα στο κεφάλι. 

Το χασμουρητό συμβαίνει όταν ο οργανισμός είναι καταβεβλημένος, μετά το ξύπνημα και κατά τη διάρκεια κουραστικών δραστηριοτήτων. Συνήθως συνδέεται με κόπωση, άγχος, υπνηλία ή ακόμα και πείνα. Στους ανθρώπους, το χασμουρητό προκαλείται συχνά από άλλους που χασμουριούνται (π.χ. βλέποντας ένα άτομο, μιλώντας με κάποιον στο τηλέφωνο που χασμουριέται) και είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα θετικής ανατροφοδότησης. Αυτό το «μεταδοτικό» χασμουρητό παρατηρήθηκε επίσης στους χιμπατζήδες, τους σκύλους, τις γάτες, τα πουλιά και τα ερπετά, αν και μπορεί να εμφανιστεί σε όλα τα είδη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Anderson, James R.; Meno, Pauline (2003). «Psychological Influences on Yawning in Children». *Current Psychology Letters* **2** (11). .
2. ↑  Camazine, Deneubourg, Franks, Sneyd, Theraulaz, Bonabeau, *Self-Organization in Biological Systems*, Princeton University Press, 2003. (ISBN 0-691-11624-5), (ISBN 0-691-01211-3) (pbk.) p. 18.
3. ↑  Shepherd, Alex J.; Senju, Atsushi; Joly-Mascheroni, Ramiro M. (2008). «Dogs catch human yawns». *Biology Letters* **4** (5): 446–8. doi:10.1098/rsbl.2008.0333. PMID 18682357. Lay summary – *BBC News* (August 5, 2008).
4. ↑  Madsen, Elanie E.; Persson, Tomas; Sayehli, Susan; Lenninger, Sara; Sonesson, Göran (2013). «Chimpanzees Show a Developmental Increase in Susceptibility to Contagious Yawning: A Test of the Effect of Ontogeny and Emotional Closeness on Yawn Contagion». *PLoS ONE* **8** (10): e76266. doi:10.1371/journal.pone.0076266. PMID 24146848. Bibcode: 2013PLoSO...876266M. Lay summary – *LA Times* (October 16, 2013).
Η **Ευρωπαϊκή Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων** ήταν όργανο του Συμβουλίου της Ευρώπης. Σκοπός του ήταν η διασφάλιση της συμμόρφωσης και η επιβολή της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ). Ιδρύθηκε στο Στρασβούργο το 1954 και έδρευε εκεί μέχρι τη διάλυσή της το 1998.

Οργάνωση
--------

Το αρχικό σύστημα είχε τρία εποπτικά όργανα για την προστασία των δικαιωμάτων που κατοχυρώνονταν με την ΕΣΔΑ: την Ευρωπαϊκή Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ) και την Επιτροπή Υπουργών του Συμβουλίου της Ευρώπης, η οποία αποτελείται από τους υπουργούς Εξωτερικών των κρατών μελών.

Η Επιτροπή διεξήγαγε δύο τύπους διαδικασιών: την κρατική και την ατομική καταγγελία.

Στην περίπτωση κρατικής καταγγελίας, την οποία υποχρεωτικά ακολουθούσαν τα κράτη μέλη, η διαδικασία ενώπιον της Επιτροπής προηγούνταν της δικαστικής διαδικασίας ενώπιον του Δικαστηρίου (ΕΔΑΔ).

Η ατομική διαδικασία καταγγελιών, για την οποία τα κράτη μέλη έπρεπε πρώτα να έχουν αναγνωρίσει την αρμοδιότητα της Επιτροπής, επιτρεπόταν μόνο στην Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και δεν μπορούσε να μετατραπεί σε ατομική διαδικασία ενώπιον του ΕΔΑΔ. Μόνο η Επιτροπή, το κράτος μέλος του οποίου ήταν υπήκοος ο ζημιωθείς, το καταγγέλλον κράτος μέλος και το εναγόμενο κράτος μέλος είχαν δικαίωμα να ασκήσουν προσφυγή.

Εάν η Επιτροπή αποδεχόταν μια καταγγελία, διαπίστωνε την τυχόν παραβίαση της ΕΣΔΑ και προσπαθούσε να επιτύχει φιλική διευθέτηση της διαφοράς. Έτσι, η Επιτροπή λειτουργούσε ως φίλτρο για το Δικαστήριο. Η απόφασή της δεν ήταν νομικά δεσμευτική, αλλά απλώς σύσταση. Εάν δεν μπορούσε να επιτευχθεί φιλική συμφωνία, η Επιτροπή (κατόπιν έκδοσης αντίστοιχης γνώμης προς την Επιτροπή Υπουργών του Συμβουλίου της Ευρώπης) ή ένα από τα ενδιαφερόμενα κράτη μέλη μπορούσε να προσφύγει στο ΕΔΑΔ, εφόσον το εναγόμενο κράτος είχε προηγουμένως αποδεχθεί τη δικαιοδοσία του. Η απόφαση του ΕΔΑΔ ήταν νομικά δεσμευτική.

Διάλυση και συνέπειες
---------------------

Λόγω του γρήγορα αυξανόμενου αριθμού καταγγελιών, τα όργανα παρακολούθησης της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου μεταρρυθμίστηκαν με πρόσθετο πρωτόκολλο, το οποίο τέθηκε σε ισχύ την 1η Νοεμβρίου 1998. Το πρωτόκολλο αυτό κατάργησε την Επιτροπή και μετέτρεψε το Δικαστήριο σε μόνιμο, το οποίο έκτοτε έχει αποκλειστική δικαιοδοσία επί των καταγγελιών.

Οι εκθέσεις και οι αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων βρίσκονται σε τόμους που δημοσιεύθηκαν από το Συμβούλιο της Ευρώπης με τίτλο "Decisions and reports / European Commission of Human Rights - Décisions et rapports / Commission Européenne des Droits de l'Homme".

Βιβλιογραφία
------------

* Klaus Schubert και Martina Klein: *Πολιτικό λεξικό*. 4η ενημερωμένη έκδοση. Federal Agency for Civic Education, Βόννη 2006 (σειρά δημοσιεύσεων Τόμος 497), ISBN 3-89331-618-3 .

* Mario Oetheimer / Guillem Cano Palomares, Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΔΑ), στο: Max Planck Encyclopaedia of International Law.
Η **Εξέγερση του Τζάκιτς** (*σερβικά: Јанчићева буна*) ήταν μία εξέγερση των Σέρβων του Βιλαετίου της Βοσνίας κατά των Οθωμανών. Έγινε το 1809 με ηγέτη τον Γιοβάν Τζάκιτς και τον μητροπολίτη Βενέδικτο.

Μετά την Πρώτη Σερβική εξέγερση και τη Μάχη του Μισάρ σέρβοι αντάρτες πέρασαν στην άλλη πλευρά του Ντρίνα στην περιοχή της Μασίσκας και ξεσήκωναν τους κατοίκους. Ο Τζάκιτς ζήτησε βοήθεια από την Αυστροουγγαρία και τη Γαλλία χωρίς να καταφέρει κάτι.

Στις 23 Σεπτεμβρίου 1809 χωρικοί γύρω από το Γκραντίσκι πήραν τα όπλα κι εξεγέρθηκαν. Οι Τούρκοι ενισχύθηκαν με στρατό, συνέλαβαν και φυλάκισαν τον Τζάκιτς, τον σκότωσαν τη νύχτα 25 προς 26 Σεπτεμβρίου. Οι αντάρτες αντέταξαν ισχυρή αντίσταση στους Οθωμανούς κι ιδιαίτερα στην πόλη Κοζάρα. Οι Τούρκοι μέχρι τα μέσα Οκτωβρίου είχαν καταστείλει την εξέγερση, ενώ έκαψαν και λεηλάτησαν πολλά χωριά.

Η εξέγερση είναι γνωστή και σαν εξέγερση Μαζίσκα από το ομώνμο χωριό.

Πηγές
-----

* *Војна енциклопедија*, Београд, 1973, књига пета, страна 332.
**Το παζάρι των Αθηνών** (αγγλ. *Bazar of Athens*) είναι έργο του Ιρλανδού περιηγητή και αρχαιοδίφη Έντουαρντ Ντόντγουελ.

Περιγραφή
---------

Παρουσιάζει όπως εκδηλώνει ο τίτλος μια πολυσύχναστη σκηνή από το παζάρι της Αθήνας στις αρχές του 19ου αιώνα. Εκεί συναντούναι Έλληνες, Τούρκοι και Αλβανοί, έμποροι και κάτοικοι της Αθήνας και των γύρω χωριών. Ο μαύρος στα δεξιά είναι απελευθερωμένος σκλάβος. Φοράει βελούδινα ρούχα με χρυσαφικά. Στην πόρτα του καφενείου βλέπουμε τον καφετζή έρχεται για να σερβίρει τον καφέ που παρήγγειλε ο Disdar, κυβερνήτης του κάστρου, που συνοδεύεται από έναν Τούρκο Αγά. Ο Έλληνας Βοεβόδας της Σαλαμίνας στέκει στο πατάκι και αυναντάει τον Έλληνα Βαρατατάριο που φοράει τουρμπάνι στο κεφάλι. Το τουρμπάνι ήταν χαρακτηριστικό γνώρισμα των ξένων αντιπροσώπων, αλλά και των ιατρών. Στο βάθος μια συνοδεία από τρεις Τούρκισσες, και άλλες Αλβανές χριστιανές. Ο Τούρκος που είναι ντυμένος στα πράσινα είναι προσκυνητής που επιστρέφει από την Μέκκα. Στο βάθος διακρίνουμε την Ακρόπολη, το Ερέχθειο και τον Παρθενώνα. Δεξιά του μιναρέ η σπηλιά του Πανός και ο Φράγκικος Πύργος κοντά στα Προπύλαια.

Πηγές
-----

* Έντουαρντ Ντόντγουελ (1821). *Views in Greece*. London. σελίδες 50 και πίνακας. Ανακτήθηκε στις 1 Μαΐου 2012.
Η **εξέγερση των μαύρων σκλάβων της Βιρτζίνια** (1831) ήταν η μεγαλύτερη και βιαιότερη επανάσταση σκλάβων που σημειώθηκε σε όλη την ιστορία των ΗΠΑ, αλλά και μοναδική για το λόγο πως δεν προδόθηκε, όπως άλλες, από τους ίδιους τους πρωταγωνιστές της, ενώ για πρώτη φορά ανάδειξε το νομιμοφανές πέπλο που κάλυπτε με επιμέλεια το θεσμό της δουλείας στις Νότιες Πολιτείες των Ηνωμένων Πολιτειών. Η υπόθεση αυτή αποτέλεσε την κορύφωση μιας σταδιακά αυξανόμενης έντασης που επικρατούσε μεταξύ μαύρων και λευκών τη δεκαετία του 1830 στη Βιρτζίνια, λόγω της οικονομικής κρίσης, συνδυαστικά με το μεγάλο πολλαπλασιασμό των σκλάβων, γεγονότα που προκάλεσαν την εκατέρωθεν αντιπαλότητα.

Ιστορικό της εξέγερσης
----------------------

Επικεφαλής και εμπνευστής της αιματηρής στάσης ήταν ο 30χρονος (γεννημένος το 1800) μαύρος σκλάβος Νατ Τέρνερ («*Nat Turner*») με το προσωνύμιο «*προφήτης της ελευθερίας*», ο οποίος στις 21 Αυγούστου του 1831 ξεκίνησε μια πορεία μαζί με 6 αρχικά, οπαδούς του προς την πόλη Ιερουσαλήμ της Κομητείας του Σαουθάμπτον στη Βιρτζίνια των ΗΠΑ, η οποία χαρακτηρίσθηκε από δολοφονίες δουλεμπόρων, κλοπή όπλων και προσηλυτισμό νέων μελών. Την επόμενη κιόλας ημέρα από την έναρξη της εκστρατείας της, η ομάδα του Τέρνερ αριθμούσε ήδη 70 άτομα, ενώ ο απολογισμός της δράσης της συνοψιζόταν σε 59 φόνους (10 άνδρες, 14 γυναίκες, 35 παιδιά) Οι αρχές της Κομητείας κινητοποιήθηκαν άμεσα επιστρατεύοντας 3.000 άνδρες, ωστόσο χρειάσθηκαν περισσότεροι από 2,5 μήνες έως ότου να εντοπισθεί και να συλληφθεί ο υποκινητής της σφαγής, που ανακαλύφθηκε στην κρυψώνα του από έναν χωρικό και οδηγήθηκε αλυσοδεμένος στην Ιερουσαλήμ. Εκεί, προσήχθη σε δίκη, καταδικάσθηκε και τελικά εκτελέσθηκε με απαγχονισμό μαζί με 16 από τους συντρόφους του, στις 11 Νοεμβρίου της ίδιας χρονιάς.

Πηγές
-----

* Τασία Χατζή, στο «*Σημείωμα της μεταφράστριας*» του έργου του Έντγκαρ Άλλαν Πόε Αφήγηση του Άρθουρ Γκόρντον Πυμ, έκδοση Αθήνα, 1994, σελ. 29-30.
Ο **Κωνσταντίνος Πρίγγος** (1892 - 1964) ήταν Έλληνας ψάλτης, ο οποίος γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Επίσης εικάζεται λανθασμένα ότι γεννήθηκε στην Ζαγορά του Πηλίου. Από 4 χρονών ασχολήθηκε με την βυζαντινή μουσική με δάσκαλο τον τότε πρωτοψάλτη του Οικουμενικού Πατριαρχείου Ιάκωβο Ναυπλιώτη (ο οποίος στους περισσότερους δίσκους έψαλλε μαζί με τον Πρίγγο). Υπηρέτησε ως πρωτοψάλτης από το 1939 έως το 1959.

Μαθητές Πρίγγου
---------------

Όσο αναλάμβανε την πρωτοψαλτία ο Πρίγγος είχε μαθητές τους: Χαρίλαο Ταλιαδώρο, τον Αθανάσιο Παναγιωτίδη, τον Χρύσανθο Θεοδοσόπουλο και τον Αθανάσιο Καραμάνη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Οικουμενικό Πατριαρχείο - Κωνσταντίνος Πρίγγος». *ec-patr.net*. Ανακτήθηκε στις 4 Αυγούστου 2019.
2. ↑  «Ένας μεγάλος και ανεπανάληπτος Πρωτοψάλτης | Ψαλτική Πύλη». *pemptousia.gr*. 4 Αυγούστου 2019.. Ανακτήθηκε στις 4 Αυγούστου 2019.
Η **Επανάσταση των Σαμαρειτών** του 484 είναι η εξέγερση της θρησκευτικής -φυλετικής μειονότητας της Παλαιστίνης κατά των Βυζαντινών αρχών.

Τα γεγονότα
-----------

Η εξέγερση των Σαμαρειτών εκδηλώθηκε επί βασιλέως Ζήνωνος (474-491). Η αιτία ή αφορμή μας είναι άγνωστες. Κατά τον ιστορικό Προκόπιο την Πεντηκοστή του 484 ένοπολοι Σαμαρείτες εισήλθαν στον καθεδρικό ναό της Νεάπολης. Στη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας και με την παρουσία του επισκόπου Τερεβίνθιου. Οι εισβολείς εξύβρισαν τα εκκλησιαστικά μυστήρια, σκότωσαν πολλούς χριστιανούς. και υπέβαλαν σε βασανίστηρια τον Τερεβίνθιο, κόβοντάς του τα δάκτυλα. Ο ακρωτηριασμένος ιεράρχης πήγε στην βυζαντινή πρωτεύουσα και κατήγγειλε το περιστατικό. Ο Μαλάλας μας πληροφορεί πως οι Σαμαρείτες προέλαυσαν έως την Καισάρεια.[1]
Εκεί εκδίωξαν την τοπική φρουρά των Αρκαδιανών, έκαψαν τον μητροπολιτικό ναό του Αγίου Προκοπίου και το ναό του Αγίου Πρόβου. Επίσης δολοφόνησαν αρκετούς χριστιανούς πολίτες. Στο τέλος έστεψαν κάποιο Σαμαρείτη λήσταρχο ονόματι Ιουστασά ως βασιλέα, ο οποίος εόρτασε το γεγονός με αρματοδρομίες στον ιππόδρομο της πόλης.

Η αποκατάσταση της τάξης
------------------------

Ο δούκας της Παλαιστίνης Ασκληπιάδης κατανίκησε σε μάχη τους επαναστάτες, συνέλαβε τον αρχηγό της εξέγερσης, τον αποκεφάλισε και έστειλε το κομμένο κεφάλι με το διάδημα στον αυτοκράτορα. Ο Ζήνων με τη σειρά του εξέδωσε νόμο μη στρατεύσεως στο εξής κανενός Σαμαρείτη. Δήμευσε τις περιουσίες των πιο πλούσιων Σαμαρειτών, θεωρώντας τους χορηγούς αυτής της εξέγερσης. Απαγόρευσε την είσοδό τους στο ιερό τους στο όρος Γαριζίν και μετέτρεψε το ναό τους σε ναό της Θεοτόκου. Περιτείχισε το ναό και εγκατέστησε εκεί φρουρά από δέκα στρατιώτες. [2]
Παράλληλα εγκατέστησε φρουρά στην γειτονική προς το όρος Γαριζίν πόλη της Νεάπολης, πρωτεύουσας της σαμαρειτικής μειονότητας της Παλαιστίνης.[3]

Παραπομπές
----------

1. ↑  Δημήτριος Τσουλκανάκης, «Οι επαναστάσεις των Σαμαρειτών στην Παλαιστίνη το 484 και το 529 ,καθώς και η διπλωματική τους αποστολή στην Περσική αυλή. Μια νέα προσέγγιση του ζητήματος», Βυζαντινά, τομ.32 (2012),σελ.134
2. ↑  Δημήτριος Τσουλκανάκης, «Οι επαναστάσεις των Σαμαρειτών στην Παλαιστίνη το 484 και το 529 ,καθώς και η διπλωματική τους αποστολή στην Περσική αυλή. Μια νέα προσέγγιση του ζητήματος», Βυζαντινά, τομ.32 (2012),σελ.135
3. ↑  Δημήτριος Τσουλκανάκης, Η παρουσία του Βυζαντίου στους Αγίους Τόπους από το Μέγα Κωνσταντίνο έως την αραβική κατάκτηση, Διδακτορική διατριβή, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας-Σχολή Επιστημών του Ανθρώπου. Τμήμα Ιστορίας, Αρχαιολογίας και Κοινωνικής Ανθρωπολογίας, 2011, σελ.176

Πηγές
-----

* Δημήτριος Τσουλκανάκης, «Οι επαναστάσεις των Σαμαρειτών στην Παλαιστίνη το 484 και το 529 ,καθώς και η διπλωματική τους αποστολή στην Περσική αυλή. Μια νέα προσέγγιση του ζητήματος», Βυζαντινά, τομ.32 (2012),σελ.133-153
* Δημήτριος Τσουλκανάκης, Η παρουσία του Βυζαντίου στους Αγίους Τόπους από το Μέγα Κωνσταντίνο έως την αραβική κατάκτηση, Διδακτορική διατριβή, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας-Σχολή Επιστημών του Ανθρώπου. Τμήμα Ιστορίας, Αρχαιολογίας και Κοινωνικής Ανθρωπολογίας, 2011
Ο **Φρειδερίκος Δ΄** (28 Αυγούστου 1574 - 10 Δεκεμβρίου 1648) από τον Οίκο των Γουέλφων-Αννόβερου, ήταν διοικητής στο πριγκιπάτο-επισκοπή της Βρέμης. Ήταν πρίγκιπας του Λύνεμπουργκ, που ήταν μέρος του δουκάτου Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ.

Τhaler (τάληρο) του Φρειδερίκου Δ΄: FRIDERICH HERTZOG Z[U] BR[AUNSCHWEIG] U[ND] LU[NEBURG] P C D S R H D P D E B. Άλλη όψη: FRIED ERNEHRT UNFRIED VERZEHR

Βιογραφικά
----------

Ήταν ο τέταρτος γιος του Γουλιέλμου ΣΤ΄ και της Δωροθέας του Όλντενμπουργκ, κόρης του Χριστιανού Γ΄ βασιλιά της Δανίας. Έγινε βοηθός (adjutor) του επισκόπου του Ράτσεμπουργκ και επίσης διοικητής (provost) της αρχιεπισκοπής της Βρέμης.

Το 1636 απεβίωσε ο μεγαλύτερος αδελφός του Αύγουστος και τον διαδέχθηκε ως πρίγκιπας του Λύνεμπουργκ. Επίσης διαδέχθηκε τον δεύτερο εξάδελφό του Γουλιέλμο Αύγουστο στο Αμβούργο, που το ενσωμάτωσε στο Λύνεμπουργκ. Απεβίωσε το 1648 και τον διαδέχθηκε ο ανιψιός του Χριστιανός-Λουδοβίκος.

Πηγές
-----

* Allgemeine Deutsche Biographie, vol. 4, p. 163-164
* www.Welfen.de

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Frederick IV, Duke of Brunswick-Lüneburg (1574–1648) στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 10229492
* LCCN: n85144077
* GND: 10211787X

 |

 |
Οι **"Χελένικς" της περιφέρειας Γιορκ** του Οντάριο (*York Region Hellenics Thornhill*) είναι ερασιτεχνικός ελληνοκαναδικός ποδοσφαιρικός σύλλογος που εδρεύει στην πόλη Θόρνχιλ (Thornhill) της πολιτείας Οντάριο του Καναδά. Ιδρύθηκε το 2003, έχει χρώματα γαλανόλευκα και στο έμβλημά του συνδυάζει την ελληνική σημαία με το καναδέζικο φύλλο σφενταμιού (*maple leaf*). Πρόεδρος είναι ο Νικ Σερέτης και αντιπρόεδρος ο Άντι Σερέτης, οι οποίοι είναι και βετεράνοι παίκτες της ομάδας.

Αγωνιστική πορεία
-----------------

Οι "Χελένικς" μετέχουν στις χαμηλές κατηγορίες του τοπικού πρωταθλήματος της περιοχής του Γιορκ (York Region Soccer Association) που ανήκει στην κεντρική περιοχή (Central Region) της ομοσπονδίας του Οντάριο (Ontario Soccer Association). Μετέχουν επίσης στο πρωτάθλημα Β΄ ομάδων ως "Hellenics B".

Από το 2007 μετέχουν στο ετήσιο ποδοσφαιρικό τουρνουά ομογενειακών ομάδων (*Hellenic Soccer Tournament*).

Ποδοσφαιριστές
--------------

Το 2011 στην α΄ ομάδα αγωνίζονται οι παίκτες: 

* **Τερματοφύλακες**: Ντινάπολι, Σάρσεβιτς, Νικ Σερέτης.
* **Αμυντικοί**: Ρόζα, Λεγκιέν, Μπελκάστρο, Σπύρος Σερέτης, Ματ Γκριν, Μασκέτα, Άντι Σερέτης
* **Μέσοι**: Μπάντλει, Τσανγκ, Τσερούλο, Μάικ Αϊβαλής, Νικ Δημητρακόπουλος, Άλαβι
* **Επιθετικοί**: Τζον Βουτσινός, Τσιαβαρέλα, Μαρκ Ακάρντι, Μανουέλ, Χαμάμ.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Ιστοσελίδα York Region Hellenics
* Ιστοσελίδα York Region Soccer Association
* Ποδοσφαιρική πυραμίδα Οντάριο.
* Hellenic Soccer Tournament Crowns Champions 2007.[*νεκρός σύνδεσμος*]
Ως **Επισκοπή Αδρασσού** αναφέρεται κυρίως μία επισκοπή της Ορθόδοξης Εκκλησίας στη Μικρά Ασία κατά την εποχή της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Αναφέρεται αρχικώς ως η εικοστή δεύτερη στη σειρά επισκοπή από τις 28 της Ιεράς Μητροπόλεως Σελευκείας της επαρχίας της Ισαυρίας. Μεταγενέστερα, κατά τις αρχές του 10ου αιώνα, μνημονεύεται από τον Λέοντα ΣΤ΄ τον Σοφό ως η δέκατη έκτη από τις 23 επισκοπές που περιελάμβανε τότε πλέον η Μητρόπολη Σελευκείας. Στη δεύτερη αυτή αναφορά γράφεται με τον τόνο στην παραλήγουσα, ως ***Επισκοπή Αδράσσου***.

Δευτερευόντως, ως Επισκοπή Αδρασσού αναφέρεται η δεύτερη στη σειρά επισκοπή από τις 34 της επαρχίας της Αραβίας που υπάγονταν στην Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία

Παραπομπές
----------

1. ↑  Το λήμμα «Αδρασσού επισκοπή» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 2, σελ. 124.
Η **Επισκοπή Αμαθούντος** είναι μια Επισκοπή που ανήκει Εκκλησιαστικά στην Εκκλησία της Κύπρου. Γνωστός Επίσκοπος της Επισκοπής υπήρξε ο Άγιος Τύχων, του οποίου η μνήμη εορτάζεται στις 16 Ιουνίου. Άλλοι άγιοι της Επισκοπής είναι ο Άγιος Θεόπομπος και ο Άγιος Μνημόνιος. 

Πρώτος Επίσκοπος υπήρξε ο Αριστοκλειανός, τον οποίο ακολούθησαν οι Άγιος Μνημόνιος και Άγιος Τύχων. Τέταρτος Επίσκοπος ήταν ο Ηλιόδωρος ο οποίος έλαβε μέρος και στην Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο. Ακολούθησε ο Θεοδόσιος και κατόπιν ο Διονύσιος που μετείχε σε Σύνοδο στην Ιερουσαλήμ το 563 μ.Χ. Όγδοος Επίσκοπος υπήρξε ο Αλέξανδρος και επόμενος γνωστός είναι κάποιος Ιωάννης που έζησε τον 12ο αιώνα, ενώ τελευταίος αυτής της εποχής αναφέρεται ο Θεόδουλος. Κατά την Φραγκοκρατία, ο Επίσκοπος της περιοχής Λεμεσού μεταφέρει την έδρα του στα Λεύκαρα λόγω της καταστροφής της πόλης και φέρει τον τίτλο του *Επισκόπου Αμαθούντος και Προέδρου Νεμεσού και Κουρέων*. 

Από την Φραγκοκρατία η Επισκοπή Αμαθούντος μπήκε στην Επισκοπή Κιτίου (όταν οι 14 τότε Επισκοπές μειώθηκαν σε 4), και το 1962 μετά από εισήγηση του Μητροπολίτου Κιτίου Άνθιμου, ανασυστάθηκε η Επισκοπή Αμαθούντος και χειροτονήθηκε Χωρεπίσκοπος Αμαθούντος ο **Καλλίνικος** Μαχαιριώτης ο οποίος ήταν βοηθός Επίσκοπος του Μητροπολίτου Κιτίου και υπηρέτησε μέχρι το 1973. Από το 1973 δημιουργήθηκε η Μητρόπολη Λεμεσού, παίρνοντας κομμάτι από την Κιτίου και ο Επίσκοπος της φέρει τον τίτλο *Μητροπολίτης Λεμεσού και Πρόεδρος Αμαθούντος και Κουρίου*. Το 2007 ανεσυστάθη η πάλε ποτέ διαλαμψάσα Επισκοπή Αμαθούντος και ο Επίσκοπός της είναι βοηθός του Μητροπολίτου Λεμεσού.

Σήμερα, η **Χωρεπισκοπή Αμαθούντος**, έχει την έδρα της στη είναι κοινότητα Άγιος Τύχωνας και ο σημερινός Επίσκοπος της Χωρεπισκοπής είναι ο Θεοφιλέστατος Χωρεπίσκοπος Αμαθούντος κ. Νικόλαος, ο οποίος είναι Βοηθός Επίσκοπος του Μητροπολίτου Λεμεσού.

Οι κοινότητες που υπάγονται στην Χωρεπισκοπή Αμαθούντος σήμερα, είναι: Άγιος Τύχων, Ακαπνού, Αρακαπάς, Ασγάτα, Βάσα (Σανίδας), Βάκλα, Διερώνα, Επταγωνιά, Κελλάκι, Κλωνάρι, Μοναγρούλι, Μονή, Παρεκκλησιά, Πεντάκωμο, Πραστειό Κελλακίου, Προφήτης Ηλίας (παρα την Συκόπετρα), Πύργος, Σανίδα, Συκόπετρα καθώς και οι προσφυγικές κοινότητες: Αρμενοχώρι και Μονή (Άγιος Επίκτητος).

Η Επισκοπή ανασυστάθηκε στις 22 Μαΐου 2007, όταν και ψηφίσθηκε ο Χωρεπίσκοπος και χειροτονήθηκε την 10η Ιουνίου του ιδίου έτους.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ο άγιος Τύχων
* Η παλαίφατος Επισκοπή Αμαθούντος
* Ιερά Χωρεπισκοπή Αμαθούντος
* Ιερά Μητρόπολις Λεμεσού
* Μητροπόλεις Εκκλησίας της Κύπρου

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Εκκλησία της Κύπρου |
| --- |
|  |
| Αρχιεπισκοπή | 
**Ιερά Αρχιεπισκοπή Κύπρου** |
|  |
| Μητροπόλεις | 
* Πάφου
* Κιτίου
* Κυρηνείας
* Λεμεσού
* Μόρφου
* Κωνσταντίας και Αμμοχώστου
* Κύκκου και Τηλλυρίας
* Ταμασού και Ορεινής
* Τριμυθούντος
 |
|  |
| Επισκοπές | 
* Καρπασίας
* Αρσινόης
* Αμαθούντος
 |

 |
Το **Ενωμένο Εθνικό Κίνημα** ( γεωργιανά: ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა, σύντμηση: UNM) είναι ένα κεντροδεξιό πολιτικό κόμμα στη Γεωργία. 

Από το 2007 το κόμμα είναι μέλος παρατηρητής στο Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα.

Ιστορία
-------

Ιδρύθηκε τον Οκτώβριο του 2001 από τον Μιχαήλ Σαακασβίλι, που έγινε και πρόεδρος του κόμματος. Τον Νοέμβριο του 2003 ο Σαακασβίλι και άλλοι αρχηγοί της Γεωργιανής αντιπολίτευσης σχημάτισαν την "Ενωμένη Λαϊκή Συμμαχία" που τάχθηκε κατά της κυβέρνησης του Προέδρου Έντβαρντ Σεβαρντνάτζε. Η Επανάσταση των Ρόδων (3-23 Νοεμβρίου 2003) έληξε με την αναγκαστική παραίτηση του Προέδρου Σεβαρντνάτζε. Στις εκλογές που ακολούθησαν, το 2004, κυριάρχησε το Ενωμένο Εθνικό Κίνημα και ανέλαβε την κυβέρνηση. 

Στις κοινοβουλευτικές εκλογές του 2008, κέρδισε το Ενωμένο Εθνικό Κίνημα που συγκέντρωσε το 59,1% των ψήφων και τις 119 από τις 150 έδρες. Ωστόσο, στις εκλογές του 2012 συγκέντρωσε μόνο το 40,3% των ψήφων και τις 65 από τις έδρες, και έγινε αντιπολίτευση με το κόμμα Γεωργιανό Όνειρο στην κυβέρνηση. Το 2015 ορισμένα μέλη του ΕΕΚ έφυγαν από το κόμμα και ίδρυσαν το Νέο Πολιτικό Κέντρο - Γκίρτσι, με αρχηγό τον Ζούραμπ Ζαμπαρίτσε. 

Στις κοινοβουλευτικές εκλογές του 2016 το Ενωμένο Εθνικό Κίνημα συγκέντρωσε το 27,11% των ψήφων και τις 27 από τις 150 έδρες. Λίγο αργότερα, την 12η Ιανουαρίου 2017, το κόμμα χωρίστηκε στα δύο. Τα περισσότερα από τα μέλη του, με συμπεριλαμβανόμενους 21 βουλευτές, εγκατέλειψαν το ΕΕΚ και ίδρυσαν το κόμμα Ευρωπαϊκή Γεωργία, στο οποίο πέρασαν οι 19 από τις έδρες του κοινοβουλίου. Το Ενωμένο Εθνικό Κίνημα κράτησε μόνο 6 από τις έδρες των εκλογών του 2016.

Την 24η Μαρτίου 2019, στο 8ο συνέδριο του ΕΕΚ, ο Μιχαήλ Καακασβίλι έγινε επίτιμος πρώην πρόεδρος του κόμματος και ο Γκρίγκολ Βασάτζε εξελέγη νέος πρόεδρος. Τον Δεκέμβριο του 2020 ο Γκ. Βασάτζε παραιτήθηκε από την ηγεσία του κόμματος και νέος πρόεδρος του κόμματος εξελέγη ο Νίκα Μέλια.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Georgia: political parties and the EU» (PDF). *europarl.europa.eu*. Briefing European Parliamentary Research Service. Ανακτήθηκε στις 16 Απριλίου 2018.
2. ↑  Nodia, Ghia; Pinto Scholtbach, Álvaro (2006), *The Political Landscape of Georgia: Political Parties: Achievements, Challenges and Prospects*, Eburon, σελ. 123
3. ↑  «Civil.Ge | United National Movement Splits». *old.civil.ge*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Νοεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 18 Ιανουαρίου 2020.
4. ↑  «Civil.Ge | Former UNM Members Unveil Political Plans, Change Party Name». *old.civil.ge*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Ιουνίου 2021. Ανακτήθηκε στις 18 Ιανουαρίου 2020.
5. ↑  «UNM Elects New Chairman, Governing Body». *Civil Georgia*. 25 March 2019.. Ανακτήθηκε στις 28 March 2019.
6. ↑  «Nika Melia becomes new UNM party chair». *Agenda.ge*. Ανακτήθηκε στις 18 Αυγούστου 2021.
7. ↑  «Nika Melia elected new UNM head». *OC Media* (στα Αγγλικά). 26 Δεκεμβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 18 Αυγούστου 2021.
Ο **Φιλονίδης ο Λαοδίκειος** ή **Φιλονίδης ο Επικούρειος** ή **Φιλωνίδης** (200 - 130 π.Χ.) ήταν Έλληνας φιλόσοφος της σχολής των Επικούρειων και μαθηματικός με καταγωγή από την Λαοδίκεια της Συρίας -σημερινή Λαττάκεια-, και ήταν μέλος της βασιλικής αυλής της δυναστείας των Σελευκιδών υπό τον Αντίοχο Δ´ Επιφανή και τον Δημήτριο Α´ Σωτήρ.

Βιογραφικό
----------

Είναι γνωστός κυρίως μέσω του έργου *Βίος Φιλονίδου* (*Vita Philonidi*) ο οποίος ανακαλύφθηκε ανάμεσα στους παπύρους του Ερκολάνο στη βίλα των παπύρων στο Ερκολάνο -αρχαία Ηράκλεια κοντά στη Νάπολη-. Ο Φιλονίδης κατάγονταν από οικογένεια η οποία διατηρούσε ισχυρούς δεσμούς με τον οίκο των Σελευκιδών. και καθηγητές του υπήρξαν οι μαθηματικοί Διονυσόδωρος και Εύδημος. Ο Φιλονίδης προσπάθησε να προσηλυτίσει τον Αντίοχο στον Επικουρισμό, και κατόπιν υπήρξε καθηγητής φιλοσοφίας του Δημήτριου Α´, του ανιψιού του Αντίοχου. Απολάμβανε υψηλής εκτίμησης στην αυλή, και το όνομα του είναι επίσης γνωστό και από διάφορες επιγραφές οι οποίες έχουν ανακαλυφθεί.

Ήταν διάσημος ως μαθηματικός και αναφορά σε αυτόν γίνεται και από τον Απολλώνιο τον Περγαίο στο εισαγωγικό σημείωμα του δεύτερου βιβλίου του έργου των *Κωνικών*.Συνέλεγε επίσης με ιδιαίτερη θέρμη τα έργα του Επίκουρου και των συνεργατών του, και αναφέρεται πως εξέδωσε πάνω από 100 πραγματείες οι οποίες πιθανώς ήταν συλλογές των κειμένων που συνέλεγε.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Vita Philonidi*, PHerc. 1044
2. 1 2  Dov Gera, (1998), *Judaea and Mediterranean Politics, 219 to 161 B.C.E.*, page 274. BRILL
3. 1 2  Ian Mueller, *Geometry and scepticism*, in Jonathan Barnes, (2005), *Science and Speculation: Studies in Hellenistic Theory and Practice*, page 94. Cambridge University Press.
4. ↑  Dewitt, (1999), *Epicurus and His Philosophy*, pages 119–120. U of Minnesota Press
5. ↑  Apollonius, I 192.7–11
6. ↑  H. Gregory Snyder, (2000), *Teachers and Texts in the Ancient World*, pages 49–50. Routledge

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 24990759
* GND: 102403104

 |

 |
Η **Επισκοπή Μεσαορίας** είναι μια Επισκοπή που ανήκει Εκκλησιαστικά στην Εκκλησία της Κύπρου άνευ ποιμαντικής περιφέρειας.
Δημιουργήθηκε από την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας Κύπρου το Μάρτιο του 2008, κατόπιν εισηγήσεως του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Κύπρου Χρυσοστόμου Β΄. Ο Επίσκοπος Μεσαορίας είναι τιτουλάριος Επίσκοπος (μη επαρχιούχος), δηλαδή δεν έχει Επισκοπική Περιφέρεια, και είναι βοηθός του Αρχιεπισκόπου Κύπρου, με ευθύνη συγκεκριμένου έργου και η έδρα του βρίσκεται εντός του Μεγάρου της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κύπρου, στη Λευκωσία. Από τις 30 Μαρτίου 2008 μέχρι και σήμερα Επίσκοπος Μεσαορίας είναι ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Μεσαορίας Γρηγόριος.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ιερά Αρχιεπισκοπή Κύπρου Αρχειοθετήθηκε 2021-07-20 στο Wayback Machine.
* Εκκλησία της Κύπρου
* Μητροπόλεις Εκκλησίας της Κύπρου

Παραπομπές
----------

1. ↑  Hadjiprodromou, Pavlos. «Βιογραφικό Σημείωμα Επισκόπου Μεσαορίας». *Εκκλησία της Κύπρου*. Ανακτήθηκε στις 31 Αυγούστου 2020.
Ο **Κωνσταντίνος Δ. Δαβάκης** (18 Αυγούστου 1927 - 28 Φεβρουαρίου 2000) ήταν Έλληνας δικηγόρος και νομάρχης.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του Δάβου Δαβάκη. Γεννήθηκε στα Κεχριάνικα της κοινότητας Κίττας Λακωνίας και εισήλθε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων το 1946. Μετά την αποστρατεία του εργάστηκε ως δικηγόρος πρώτα στο Πρωτοδικείο Αθηνών και το 1973 προήχθη σε δικηγόρο παρ' εφέταις.

Διορίστηκε αναπληρωτής Νομάρχης Αττικής τον Αύγουστο του 1974. Δύο χρόνια μετά, στις 30 Ιουλίου 1976 τοποθετήθηκε Νομάρχης Δυτικής Αττικής.

Πέθανε τον Φεβρουάριο του 2000 σε ηλικία 73 ετών και κηδεύτηκε στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών στις 29 Φεβρουαρίου. Ήταν παντρεμένος, με 3 παιδιά.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Κούλα Παπαδάκη-Κάκαρη,Προσωπικότητες από τον πολιτικό κόσμο της Ελλάδας : Αρχηγοί κομμάτων, υπουργοί, υφυπουργοί, γενικοί γραμματείς, νομάρχες & δήμαρχοι, 1975, σελ. 330
2. ↑  Μακεδονία, φύλλο 21-8-1974, σελ. 8.
3. ↑  To Βήμα, Κοινωνικά, 28-2-2000, σελ. 68.
Η **Επισκοπή Ανδριανουπόλεως** ήταν χριστιανική επισκοπή στην περιοχή της Ηπείρου, σημερινή Βόρεια Ήπειρος στην πόλη Ανδριανούπολη στην σημερινή περιοχή της Δρόπολης. 

Μέχρι τα μέσα του του 8ου αιώνα η επισκοπή ανήκε στην δικαιοδοσία του Πάπα, αργότερα πέρασε στο Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης.

Στο *Notiscus Episcopatuum*(εκκλησιαστικά τακτικά) που αποδίδεται στον αυτοκράτορα Λέων ΣΤ΄ αναφέρεται αρχικά επισκοπή της Αρχιεπισκοπής της Νικόπολης, στις αρχές του 10ου αιώνα αναφέρεται μεταξύ των επισκοπών της Μητρόπολις Ναυπάκτου.

Υπάρχουν τέσσερις γνωστοί επίσκοποι. Ο Ευτύχιος συμμετείχε στη σύνοδο της Εφέσου το 449 και στη σύνοδο της Χαλκηδόνας το 451. Ο *Υπάτιος* υπέγραψε την επιστολή των επισκόπων της επαρχίας Παλαιάς Ηπείρου στον Αυτοκράτορα Λέων Α΄ το 458 μετά τη δολοφονία του Πατριάρχη Αλεξανδρείας Προτέριου. Ο *Κωνσταντίνος* με τη σειρά του υπέγραψε επιστολή από τους επισκόπους της εκκλησιαστικής επαρχίας του προς τον Πάπα Ορμίσδα σχετικά με τη χειροτονία του Ιωάννη της Νικόπολης (516). Ο *Κοσμάς* συμμετείχε στη Σύνοδο της Κωνσταντινούπολης του 869 η οποία καταδίκασε τον πατριάρχη Φώτιο. Οι επίσκοποι δεν είναι πλέον γνωστοί από τα τέλη του 11ου αιώνα, όταν η επισκοπή μετακινήθηκε και πήρε το όνομα της Δρυνόπολης στις βυζαντινές πηγές.

Σήμερα η Αδριανούπολη της Ηπείρου είναι μια τιμητική επισκοπή της Καθολικής Εκκλησίας. η έδρα είναι κενή από τις 10 Απριλίου 1964.

Βυζαντινοί Επίσκοποι
--------------------

* Ευτύχιος † (πριν το 449 - μετά το 451)
* Υπάτιος † (αναφέρεται στο 458)
* Κωνσταντίνος † (αναφέρεται στο 516)
* Κοσμάς † (αναφέρεται στο 869)

Τιμητικοί καθολικοί επίσκοποι
-----------------------------

* Γιόσεφ Freusberg † (12 Απριλίου 1953 - 10 Απριλίου 1964)

Παραπομπές
----------

1. ↑  Heinrich Gelzer, *Ungedruckte und ungenügend veröffentlichte Texte der Notitiae episcopatuum*, in: Abhandlungen der philosophisch-historische classe der bayerische Akademie der Wissenschaften, 1901, p. 557, nº 563. Anche Lequien, *op. cit.*, coll. 197-198 (linea 9 di Naupacto)
2. ↑  (Γαλλικά) Janin, Raymond (1960). «Drynopolis». *Dictionnaire d'Histoire et de Géographie ecclésiastiques*. **14**. Παρίσι, σσ. 824-826 (420-421 στο PDF). .

Πηγές
-----

* (Λατινικά) Pius Bonifacius Gams, *Series episcoporum Ecclesiae Catholicae*, Leipzig 1931, p. 430
* (Λατινικά) Michel Lequien, *Oriens christianus in quatuor Patriarchatus digestus*, Parigi 1740, Tomo II, coll. 141-142
* (Αγγλικά) La sede titolare nel sito di www.catholic-hierarchy.org
* (Αγγλικά) La sede titolare nel sito di www.gcatholic.org
Η **Επισκοπή Μαΐνης** ήταν εκκλησιαστική έδρα στην περιοχή της Μάνης.

Ιστορικές καταβολές
-------------------

Η παλαιότερη μνεία της επισκοπής εντοπίζεται στο *τακτικό* του Λέοντα Στ', το οποίο κατατέθηκε στο Πατριαρχικό αρχείο το 907 μ.Χ.Ανήκε στην εκκλησιαστική επαρχία του Μητροπολίτη Κορίνθου της *Πελοποννήσου*. Η σύσταση της επισκοπής πρέπει να πραγματοποίηθηκε μετά τον εκχριστιανισμό των ειδωλολατρών Μανιατών επί Βασίλειου Α' του Μακεδόνος και πριν το θάνατό του, το 886 μ.Χ. Έδρα της επισκοπής ήταν το Οίτυλο.

Φραγκοκρατία
------------

Κατά την περίοδο της Φραγκοκρατίας, η Λατινική Αρχιεπισκοπή Κορίνθου περιελάμβανε μεταξύ άλλων και την επισκοπή Μάνης.

Βυζαντινή περίοδος
------------------

Με την προαγωγή της Μονεμβασιάς σε μητρόπολη το 1283, η Μάνη υπήχθη στη νέα μητρόπολη.Η ανασύσταση της Μητρόπολης Κορίνθου, όμως προκάλεσε την μεταξύ τους έριδα για την Μαΐνη, η οποία, μετά το θάνατο του Ακάκιου Μονεμβασίας, έγινε προσπάθεια να περιέλθει στην Μητρόπλη Κορίνθου. Τελικά δεν έγινε κατορθωτό, καθώς ο διάδοχος του Ακάκιου, Δωσίθεος, προέβαλε ιστορικά επιχειρήματα (η Επισκοπή Μαΐνης ανήκε εδώ και 127 χρόνια στην μητρόπολη Μονεμβασιάς). Επί Θεόδωρου Β΄ Παλαιολόγου υπήχθη στον Μητροπολίτη Κορίνθου

Τουρκοκρατία
------------

Επί πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Μάξιμου Γ΄ (1476-1482) με συνοδική απόφαση δόθηκε η Μαΐνη στον Μητροπολίτη Σπάρτης, ενώ στη συνέχεια συγκαταλέγεται μεταξύ των επισκοπών Μονεμβασίας. Στα χρόνια της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, εξαιτίας της χηρείας του θρόνου της επισκοπής Μαΐνης λόγω του θανάτου του Νεοφύτου το 1823, ο Ζαρνάτας Γαβριήλ, χειροτόνησε με δύο άλλους επισκόπους διάδοχό του τον Ιωσήφ Βουτικλάρη, χειροτονία που κρίθηκε από το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως άκυρη.

Όρια
----

Τα όριά της μεταβάλλονταν ενώ γενικά η πνευματική της διακαιοδοσία εκτεινόταν από τα μεσσηνιακά παράλια μέχρι το Ταίναρο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Γεράσιμος Κονιδάρης, «Η παλαιοτέρα μνεία της Μαΐνης και της επισκοπής αυτής», *Θεολογία*, τομ. 22, (1951), σελ. 654-655.
2. ↑  Τάσος Γριτσόπουλος, «Μάνη», *Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια*, τομ. 8 (1966), στ. 563.
3. ↑  Γεράσιμος Κονιδάρης, *Εκκλησιαστική Ιστορία της Ελλάδος*, τομ. Β΄, εν Αθήναις, 1970, σελ. 171.
4. ↑  Γεράσιμος Κονιδάρης, *Εκκλησιαστική Ιστορία της Ελλάδος*, τομ. Β΄, εν Αθήναις, 1970, σελ. 174.
5. ↑  Χρυσόστομος Παπαδόπουλος, *Ιστορία της Εκκλησίας της Ελλάδος*, τομ. Α', Αθήναι 1920, σελ. 28·Τασος Γριτσόπουλος, «Μάνη», *Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια*, τομ. 8 (1966), στ. 566.

Πηγές
-----

* Τάσος Γριτσόπουλος, «Μάνη», *Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια*, τομ. 8 (1966), στ. 556-570, ιδ. 562-565.
* Γεράσιμος Κονιδάρης, *Εκκλησιαστική Ιστορία της Ελλάδος*, τομ. Β΄, εν Αθήναις, 1970.
* Γεράσιμος Κονιδάρης, «Η παλαιοτέρα μνεία της Μαΐνης και της επισκοπής αυτής», *Θεολογία*, τομ. 22, (1951), σελ. 652-656.
* Χρυσόστομος Παπαδόπουλος, *Ιστορία της Εκκλησίας της Ελλάδος*, τομ. Α', Αθήναι 1920.
Ο **ποταμός Κουνάρ** (ουρντού, παστού: کونړ سيند), γνωστός και ως **ποταμός Τσιτράλ** (چترال سيند) ή **ποταμός Καμά** (کامه سيند), είναι ποταμός μήκους 480 χιλιομέτρων στο βόρειο Χιμπέρ Παχτούνκουα του Πακιστάν και στο ανατολικό Αφγανιστάν. Ο ποταμός τροφοδοτείται από πάγους και χιόνια που λιώνουν στην οροσειρά Χίντου Κους. Επίσης αποτελεί τμήμα της λεκάνης απορροής του Ινδού.

Πηγές και ρους
--------------

Ο ποταμός πηγάζει από την οροσειρά Χίντου Κους στην περιοχή Τσιτράλ του Χιμπέρ Παχτούνκουα του Πακιστάν. Μέχρι την πόλη Μαστούτζ είναι γνωστός ως *ποταμός Μαστούτζ* δηλαδή μέχρι το σημείο της συμβολής του με τον ποταμό Λοτκόχ. Έπειτα ονομάζεται **ποταμός Τσιτράλ**, προτού στραφεί νότια στην κοιλάδα Κουνάρ του Αφγανιστάν.

Στην Ασανταμπάντ, συμβάλει με τον ποταμό Πεχ και τελικά εκβάλει στον ποταμό Καμπούλ ανατολικά από την πόλη Τζαλαλαμπάντ στο Αφγανιστάν. Στη συνέχεια οι ποταμοί συνεχίζουν ανατολικά προς το Πακιστάν μέσω του περάσματος Χιμπέρ και εκβάλουν στον ποταμό Ινδό στην πόλη Άτοκ.

Ο ποταμός Κουνάρ στην ομώνυμη κοιλάδα

Ιστορικά στοιχεία
-----------------

Προτού η πολιτική διαίρεση της περιοχής διαχωρίσει τις κοιλάδες Κουνάρ και Τσιτράλ μεταξύ των σύγχρονων κρατών του Αφγανιστάν και του Πακιστάν, ο ποταμός αποτελούσε μία σημαντική εμπορική οδό, όντας ο ευκολότερος τρόπος μετακίνησης από τα περάσματα της οροσειράς Παμίρ προς τις πεδιάδες της υποηπείρου. Πλέον στον ποταμό κατασκευάζονται φράγματα για την εκμετάλλευση των δυνατοτήτων για υδροηλεκτρική ενέργεια.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  The Afghan War, 1838-1842: From the Journal and Correspondence of the Late Major - General Augustus Abbott - with Charles Rathbone Low, Publisher R. Bentley and son, 1879.
2. ↑  *Pakistan & the Karakoram*. Lonely Planet. 2008. σελ. 233.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Kunar River στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 315144987
* LCCN: sh95005956

 |

 |

Συντεταγμένες: 34°24′08″N 70°32′12″E﻿ / ﻿34.4021°N 70.5367°E﻿ / 34.4021; 70.5367
Ο **Κωνσταντίνος Γκλαβάνης** ήταν βιομήχανος και πολιτικός από τη Ζαγορά Πηλίου.

Γεννήθηκε το 1854 και σε νεαρή ηλικία έφυγε για τη Ρωσία. Παρέμεινε εκεί για περίπου 15 χρόνια και ασχολήθηκε με το εμπόριο. Αργότερα γύρισε στο Βόλο όπου ίδρυσε την πρώτη Αλευροβιομηχανία της πόλης και τη βιομηχανία μηχανημάτων «Γκλαβάνη». Το 1881 ίδρυσε μαζί με το Γεώργιο Φιλάρετο το Δημοκρατικό Κόμμα ενώ στη συνέχεια, μετά την έλευση του Ελευθερίου Βενιζέλου, προσχώρησε στο Φιλελεύθερο Κόμμα. Ήταν δήμαρχος Βόλου για 14 χρόνια και επί δημαρχίας του, με δική του πρωτοβουλία, η διοίκηση του σημερινού Αχιλλοπούλειου Δημοτικού Νοσοκομείου πέρασε στο δήμο και έγινε δεκτή η πρόταση του Δημήτριου Σαράτση για την ίδρυση του Ανώτερου Παρθεναγωγείου. Πέθανε στο Βόλο το 1932.

Είχε δύο γιους, τον Ιωάννη, που εκλέχτηκε πολλές φορές βουλευτής με το Κόμμα Φιλελευθέρων και την Ένωση Κέντρου ενώ διετέλεσε και υπουργός *Εθνικής Οικονομίας*, *Ανοικοδομήσεως*, *Πρόνοιας, Υγιεινής και Ανοικοδομήσεως* και *Εμπορίου και Βιομηχανίας*, και τον Ευάγγελο που επίσης εκλέχτηκε βουλευτής.

Πηγή
----

* Ένθετο εφημερίδας Ελευθεροτυπία Ε/Ιστορικά-Τα Αθεϊκά του Βόλου και ο Δελμούζος,22 Ιουνίου 2009
* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, τ.14
Το **φράγκο** (γαλλικά: *franc guinéen*) είναι το νόμισμα της Γουινέας. Υποδιαιρείται σε 100 *σαντίμ* (γαλλικά: *centimes*). Ο κωδικός (ISO 4217 είναι το GNF.

Ιστορία
-------

### Πρώτο φράγκο Γουινέας

Το πρώτο φράγκο της Γουινέας εισήχθη το 1959 και αντικατέστησε το Φράγκο CFA. Κυκλοφόρησαν κέρματα του 1 και των 5, 10 και 25 φράγκων, καθώς επίσης και χαρτονομίσματα (με ημερομηνία 1958) των 50, 100, 500, 1000, 5.000 και των 10.000 φράγκων. Το 1960 ακολούθησε η κυκλοφορία δεύτερης σειράς τραπεζογραμματίων χωρίς εκείνα των 10.000 φράγκων. Το πορτρέτο στη δεύτερη σειρά ήταν το ίδιο αλλά με διαφορετικό χρώμα και αντεστραμμένα σχέδια σε σχέση με την πρώτη σειρά. Μια νέα σειρά κερμάτων του 1962 κατασκευάστηκαν από χαλκονικέλιο. Το 1971 το φράγκο αντικαταστάθηκε από το σιλί, σε ισοτιμία του 1 σιλί προς 10 φράγκα.

### Δεύτερο φράγκο Γουινέας

Το φράγκο εισήχθη ξανά στη Γουινέα το 1985 και είχε ίδια αξία με το συλί. Κόπηκαν κέρματα σε ονομαστικές αξίες του 1, 5 και των 10 φράγκων, ενώ τα 25 φράγκα (1987) και τα 50 φράγκα (1994) προστέθηκαν αργότερα. Τυπώθηκαν τραπεζογραμμάτια σε αξίες των 25, 50, 100, 500, 1000 και των 5.000 φράγκων. 

Το 1998 τυπώθηκε δεύτερη σειρά και αποσύρθηκαν τα χαρτονομίσματα των 25 και των 50 φράγκων, καθώς αντικαταστάθηκαν από κέρματα. Μια τρίτη σειρά κυκλοφόρησε το 2006 σε αξίες των 500, 1000 και των 5.000 φράγκων. Στις 11 Ιουνίου του 2007, τυπώθηκε χαρτονόμισμα των 10.000 φράγκων. .

Ισοτιμίες
---------

Η αξία του φράγκου έναντι της αγγλικής λίρας ήταν το 2000 1 λίρα προς 2.500 φράγκα Γουινέας. Ωστόσο, το 2006 έπεσε σε περίπου 8.000 προς 1 λίρα. Επίσης, το Νοέμβριο του 2007 1 Δολάριο ΗΠΑ ήταν ίσο σε αξία με 4.280 Φράγκα Γουινέας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Nachthund (7 Ιανουαρίου 2007). «Update - Guinea». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Σεπτεμβρίου 2007. Ανακτήθηκε στις 19 Ιανουαρίου 2007.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Banque Populaire Marocaine Guineenne
Η **Εμίλια Τζόουνς** (πλήρες όνομα: *Εμίλια Άννις Τζόουνς*, αγγλικά:*Emilia Jones*, γεν. στις 23 Φεβρουαρίου 2002) είναι μια Αγγλίδα ηθοποιός. Έπαιξε τον πρωταγωνιστικό ρόλο της Ρούμπι Ρόσι στην βραβευμένη με Όσκαρ καλύτερη ταινία του 2021 *CODA: Στον Ρυθμό της Καρδιάς*. Έχει λάβει πολλές διακρίσεις, συμπεριλαμβανομένου ενός βραβείου Screen Actors Guild και μιας υποψηφιότητας για ένα βραβείο BAFTA Καλύτερου Α' Γυναικείου Ρόλου.

Είναι επίσης γνωστή για τον ρόλο της Κίνσεϊ Λοκ στην σειρά του Netflix *Locke & Key* (2020–2022) και έχει εμφανιστεί σε μικρούς ρόλους σε εκπομπές όπως το Doctor Who (2013) και η Utopia (2013–2014). Έχει πρωταγωνιστήσει και σε άλλες κινηματογραφικές ταινίες όπως το *Brimstone* (2016), το *Ghostland* και το *Two for Joy* (και οι δύο ταινίες το 2018), σύν το *Horrible Histories* (2019). Έχει επίσης παίξει σε πολλές θεατρικές παραγωγές στο West End του Λονδίνου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Emilia Jones στο Wikimedia Commons
* Εμίλια Τζόουνς στην IMDb

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 71147095077225081887
* LCCN: no2020081300
* ISNI: 0000 0004 6871 1781
* GND: 1109808720
* SUDOC: 204105048
* BNF: cb17759049w (data)
* MusicBrainz: 7490bece-f3ef-4550-a7ff-f0993a9a48c8
* BNE: XX6105845

 |

 |
Ο **Κριστόφ Ντελμότ**, γεννημένος στις 9 Ιουνίου 1969 στην Κομίν (Βέλγιο), είναι Γαλλο-Βέλγος πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν στην θέση του αμυντικού.

Αφού διετέλεσε βοηθός προπονητή του Ζαν-Γκι Βαλέμ στην ΡΚ Λανς το διάστημα μεταξύ 2008 και 2010, έγινε προπονητής της ηλικιακής κατηγορίας U-19 της Ολιμπίκ Λυών τον Ιούλιο του 2011.

Βιογραφία
---------

Ξεκίνησε την καριέρα του από την Λανς στη διάρκεια της σεζόν 91-92, όπου πέτυχε 2 τέρματα σε 14 αναμετρήσεις.

Έπειτα από δύο συνολικά σεζόν στην ΡΚ Λανς, αγωνίστηκε διαδοχικά στις ΚΣ Σεντάν-Αρδέννες κι έπειτα στην ΑΣ Κάννες.

Επέστρεψε στην Λανς για δύο χρόνια προτού μεταγραφεί στην Ολιμπίκ Λυών, στην οποία παρέμεινε για 7 σεζόν. Με τον σύλλογο της περιοχής του Ροδανού κατέκτησε μεταξύ άλλων τρεις τίτλους πρωταθλητή Γαλλίας και είχε την ευκαιρία να αγωνιστεί στο Τσάμπιονς Λιγκ.

Με το πέρας της σεζόν 2003-2004 και έπειτα από συνεχόμενους τραυματισμούς, μεταξύ των οποίων ένα κάταγμα στο σφυρό απέναντι στην ΟΖΚ Νις που θα τον υποχρεώσει να αποχωρίσει από τον αγώνα, αυτός που ήταν γνωστός με το προσωνύμιο *Toph' Delmotte* αποχώρησε με προορισμό την Σταντ ντε Ρενς, ομάδα της Β΄ Κατηγορίας, όπου αγωνίστηκε στην θέση του αμυντικού.

Το 2006, ο Κριστόφ Ντελμότ τελικώς επέστρεψε στην Λυών, ώστε να ολοκληρώσει την αγωνιστική του καριέρα στην ερασιτεχνική ομάδα της ΑΣ Σαιν-Πριέστ.

Ο Ντελμότ ήταν γνωστός για τις πολύ καλές του τοποθετήσεις (χάρη στις οποίες θα πετύχει το νικητήριο τέρμα στην νίκη στο 90ό λεπτό του Ντέρμπι Ολιμπίκ Λυών-ΑΣ Σαιντ-Ετιέν στις 21 Δεκεμβρίου 2000), την επιβλητική σωματοδομή του (1,88 μέτρα ύψος για 88 κιλά), και την ταχύτητά του.

Στη συνέχεια, πέρασε τα απαραίτητα διπλώματα προπονητικής και ανέλαβε την τεχνική ηγεσία της ΡΚ Λανς στις 27 Μαΐου 2008, μαζί με τον Ζαν-Γκι Βαλέμ. Δύο χρόνια αργότερα, ανέλαβε τον ρόλο του σκάουτερ των αντιπάλων της ΡΚ Λανς.

Στις 18 Ιουλίου 2011, ο Ντελμότ επέστρεψε στην Λυών αναλαμβάνοντας την τεχνική ηγεσία της ηλικιακής κατηγορίας U-19 της Ολιμπίκ Λυών.

Τίτλοι
------

* Πρωταθλητής Γαλλίας το 2002, το 2003 και το 2004 με την Ολιμπίκ Λυών
* Νικητής του Λιγκ Καπ Γαλλίας το 2001 με την Ολιμπίκ Λυών
* Νικητής του Κυπέλλου Ιντερτότο το 1997 με την Ολιμπίκ Λυών

Πηγή
----

* Marc Barreaud, *Dictionnaire des footballeurs étrangers du championnat professionnel français (1932-1997)*, L'Harmattan, 1997.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

* Στατιστικά του Κριστόφ Ντελμότ στο footballdatabase.eu
* Βιογραφία του Κριστόφ Ντελμότ στο afterfoot.fr

Παραπομπές
----------

1. ↑  Christophe Delmotte revient entraîner à Lyon, Le Progrès, 18 juillet 2011