recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η **υπογεγραμμένη** είναι διακριτικό που χρησιμοποιούνταν στις αρχαίες Ελληνικές διαλέκτους. Σημειωνόταν με ένα μικρό ιώτα (ι) κάτω από το ήτα ⟨η⟩, ωμέγα ⟨ω⟩ και άλφα ⟨α⟩ (δηλαδή μόνο σε μακρά φωνήεντα (η, ω) και στο διχρονο "α"). Αντιπροσωπεύει την προηγούμενη παρουσία ενός ιώτα [ι] μετά το φωνήεν, σχηματίζοντας ένα λεγόμενο "μακρύ δίφθογγο". Τέτοιες δίφθογγοι ήταν (δηλ. ηι, ωι, αι) -φωνολογικά διαφορετικοί από τους αντίστοιχους "βραχείς" διφθόγγους (δηλ. ει, οι, ᾰι) - ήταν χαρακτηριστικό της αρχαίας ελληνικής στην προκλασική και κλασική εποχή. Χαρακτηριστικό είναι το ότι η υπογεγραμμένη μετατρέπεται σε προσγεγραμμένη όταν είναι σε φωνήεν σε αρχή λέξεως (π.χ. Ξενοφών, βιβλίο 2, παράγραφος 30: "Ἧι δ' ἡμέρᾳ" , αντί "ᾟ δ' ἡμέρᾳ"). 

Η απόκλιση χάθηκε σταδιακά στην προφορά, μια διαδικασία που φαίνεται ότι είχε ήδη ξεκινήσει στην Αττική διάλεκτο από το 400 π.Χ. (π.χ. "ἐν τῶ θιάσῳ, αντί του "ἐν τῷ θιάσῳ") και καταλήγει σε πλήρη σίγηση τού -ι τον 1ο αιώνα π.Χ. με αποτέλεσμα το -ι να παραλείπεται τελείως στα κείμενα των παπύρων και των επιγραφών. Το κίνημα του Αττικισμού επαναφέρει στην γραφή το -ι ώς "παραγεγραμμένο ιώτα" (i adscriptum) στις καταλήξεις τών δοτικών, τής υποτακτικής κλπ. (π.χ. τῶι λόγωι, λέγηι), και εντέλει μεταβλήθηκε γραφικώς σε "υπογεγραμμένο ιώτα" (i subscriptum) από βυζαντινούς φιλολόγους τον 12ο αιώνα μ.Χ.

Στην ελληνική γλώσσα, η λέξη υπογεγραμμένη είναι παθητική μετοχή του ρήματος υπογράφω.

Παραδείγματα
------------

Η λέξη "ωδή" στη δοτική με υπογεγραμμένη
Χωρίς υπογεγραμμένη

Παραπομπές
----------

1. ↑  Μπαμπινιώτης, Γεώργιος (2002). *Συνοπτική Ιστορία της Ελληνικής Γλώσσας*. Αθήνα. σελ. 125.

Βιβλιογραφία
------------

* Γεώργιος Μπαμπινιώτης, Συνοπτική Ιστορία της Ελληνικής Γλώσσας, Αθήνα 2002.
Ο **Παντελής Πασχαλίδης** ήταν Έλληνας σκηνοθέτης, σεναριογράφος και συγγραφέας.

Βιογραφικό
----------

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1953. Σπούδασε Οικονομικά στον Πειραιά και το Λονδίνο, και σκηνοθεσία στην Αθήνα.

Εργάστηκε ως βοηθός σκηνοθέτη και διευθυντής παραγωγής στον κινηματογράφο και στην τηλεόραση, και σε δύσκολους καιρούς ως καθηγητής Αγγλικών, αλλά και ως κασκαντέρ (*The first Olympics in Athens*, «Αληθινές ιστορίες»).

Έγραψε δύο τηλεοπτικές σειρές (*Το συνεργείο*, σκηνοθεσία Τάκης Παπαγιαννίδης. *Σερσέ λα φαμ*, σκηνοθεσία Νίκος Ζερβός) και σενάρια για τηλεταινίες (*Η τελευταία διαδρομή*, *Το ψυγείο*, *Εφιαλτική διαδρομή*).   

Συνεργάστηκε ως διαλογίστας στο σενάριο της ταινίας μεγάλου μήκους *6 με ΕΞΙ* του Γιάννη Πετρόπουλου και στο σενάριο της ταινίας *Το κύκνειο άσμα* του Νίκου Σπανού (22ο Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας, 1999 / Πληροφοριακό Τμήμα).   

Σκηνοθέτησε ταινίες μικρού μήκους (*Τα κράνη της ιστορίας*, *Το μπλουτζήν της ορθοδοξίας*, *Ο χούλιγκαν*, *Κασκαντέρ-αγωνίες θανάτου* - Φεστιβάλ Δράμας 1991 / Διαγωνιστικό Τμήμα ).

Την περίοδο 1992-1996 διετέλεσε μέλος του διοικητικού συμβουλίου της `Ενωσης Σεναριογράφων Ελλάδος, και ήταν μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών.

Διηγήματά του δημοσιεύθηκαν στη στήλη «Το σύγχρονο ελληνικό διήγημα», της εφημερίδας *Τα Νέα*, και στο περιοδικό *ΤΟΜΕΣ*, του ποιητή Δημήτρη Δούκαρη. Το 1989 κυκλοφορεί συλλογή διηγημάτων του με τίτλο *Η Σεξουαλική Ζωή Ενός Ποντικού Στην Κόλαση* από τις εκδόσεις «Αιγόκερως».

Το 1999 παίζονται δύο μονόπρακτά του στη σπονδυλωτή παράσταση *«Πέντε Λεπτά Διάσημος»* από το «Θέατρο των Καιρών». Την ίδια χρονιά κυκλοφορεί το μυθιστόρημά του *Μπαλαντέρ*.

Από το 1984 εργάστηκε στη Διεύθυνση Προγράμματος της ΕΤ1.

Πέθανε στις 6 Νοεμβρίου 2001.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Αρχείο ταινιών μικρού μήκους (α)
2. ↑  Αρχείο ταινιών μικρού μήκους (β)
3. ↑  «Μια κριτική από το Περιοδικό *INROCK*». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Δεκεμβρίου 2008. Ανακτήθηκε στις 11 Νοεμβρίου 2008.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 461158790736838852258
* **ΕΒΕ**: 27371
* **BiblioNet**: **19297**

 |

 |
Πορτρέτο νεαρού άνδρα, Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης (Νέας Υόρκη)
Υπό το συμβατικό όνομα **Δάσκαλος της άποψης της Αγίας Γκούντουλα** φέρεται αγνώστου ονόματος Φλαμανδός ζωγράφος, ο οποίος δραστηριοποιήθηκε στις Βρυξέλλες από το 1480 ως το 1499.

Ο άγνωστος ζωγράφος γεννήθηκε στις Βρυξέλλες και είναι γνωστός για τη δημιουργία πορτρέτων επιφανών χορηγών της Εκκλησίας και άλλους πίνακες, πάντα με θρησκευτικό περιεχόμενο.

Στον πίνακα που υπάρχει στο Μητροπολιτικό Μουσείο της Νέας Υόρκης, από τον οποίο έχει πάρει το συμβατικό του όνομα ο άγνωστος ζωγράφος, απεικονίζεται ένας νεαρός άνδρας, ο οποίος κρατά ένα καρδιόσχημο βιβλίο, πιθανόν προσευχητάριο. Η μορφή απεικονίζεται με παρασκήνιο το εσωτερικό του ναού της Αγίας Γκούντουλα, όπου τελείται λειτουργία από ιερέα που βρίσκεται επίσης στο παρασκήνιο. Η ταυτότητα του νεαρού άνδρα είναι άγνωστη, αλλά πιθανόν είναι μέλος κάποιας Αδελφότητας ή κάποιας Συντεχνίας, με ιδιαίτερη αφοσίωση στον Άγιο Αυγουστίνο, του οποίου το συμβολικό χαρακτηριστικό είναι μια καρδιά περιβαλλόμενη από φλόγα. Είναι πιθανόν η εικόνα να αποτελούσε τη δεξιά πτέρυγα ενός διπτύχου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Master of the View of Saint Gudula[*νεκρός σύνδεσμος*]στο RKD
2. ↑  *Young Man Holding a Book*, Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης Νέας Υόρκης

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Δάσκαλος της άποψης της Αγίας Γκούντουλα** |

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος Φλαμανδών ζωγράφων
* Πρώιμη φλαμανδική ζωγραφική

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 95792937
* GND: 130266310
* ULAN: 500018237
* RKD: 53848

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Τέχνη
* Πύλη:ζωγραφική
 |

 |
Ο **Μάικλ Λόνγκλεϊ** (αγγλικά: Michael Longley) (γεννημένος στις 27 Ιουλίου 1939) είναι Ιρλανδός ποιητής, ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους ποιητές της Βόρειας Ιρλανδίας.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1939 στο Μπέλφαστ της Βόρειας Ιρλανδίας από Άγγλους γονείς που μετακόμισαν στο Μπέλφαστ από το Λονδίνο το 1927. Έχει έναν δίδυμο αδερφό και μια αδερφή. 

Το 1958 άρχισε να σπουδάζει κλασική φιλολογία στο κολλέγιο Τρίνιτι του Δουβλίνου και μετά την αποφοίτησή του εργάστηκε ως καθηγητής στο Δουβλίνο, το Λονδίνο και το Μπέλφαστ. Στο Μπέλφαστ το 1964 ήρθε σε επαφή με την *Ομάδα του Μπέλφαστ*, έναν άτυπο ποιητικό κύκλο που περιλάμβανε επίσης τους Σέιμους Χίνι και Ντέρεκ Μαχόν εκείνη την εποχή. Το 1969 εξέδωσε την πρώτη του ποιητική συλλογή. Έχει επίσης γράψει για το ραδιόφωνο του BBC, το λογοτεχνικό περιοδικό *Encounter* και το σατιρικό περιοδικό *The Phoenix*.

Η ποίησή του παρουσιάζει επιρροές από την κλασική μετρική και την κλασική ελληνική και ρωμαϊκή μυθολογία, αντλεί συχνά από τα ομηρικά έπη, αλλά συνδέεται επίσης με τη σύγχρονη ιστορία και το παρόν. Αγαπημένα θέματα είναι ο έρωτας, η φύση και η σύγκρουση στη Βόρεια Ιρλανδία. 

Έλαβε, μεταξύ άλλων, το βραβείο ποίησης Κόστα το 1991, το βραβείο Hawthornden 2000 και το 2001 το βραβείο Τ.Σ. Έλιοτ καθώς και το Χρυσό Μετάλλιο της Βασίλισσας για την Ποίηση. Το 2015, τιμήθηκε με το καναδικό λογοτεχνικό βραβείο Γκρίφιν. Το 2017 ο Λόνγκλεϊ έλαβε το *Βραβείο PEN Pinter* και το 2022 του απονεμήθηκε το ιταλικό Διεθνές Βραβείο Ποίησης Φελτρινέλι με χρηματικό έπαθλο 250.000 ευρώ. 

Ο Λόνγκλεϊ ήταν διευθυντής του Συμβουλίου Τεχνών της Βόρειας Ιρλανδίας από το 1970 έως το 1991, έτος της συνταξιοδότησής του. Είναι μέλος της Βασιλικής Εταιρείας Λογοτεχνίας και μέλος της Aosdána, ένωσης Ιρλανδών συγγραφέων και καλλιτεχνών, μέλος της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών από το 2009. Το 2015 εξελέγη επίτιμος πολίτης της πόλης του Μπέλφαστ. Είναι επίτιμος διδάκτορας στο πανεπιστήμιο του Μπέλφαστ από το 1995 και στο κολλέγιο Τρίνιτι του Δουβλίνου από το 1999. Το 2010 του απονεμήθηκε ο τίτλος μέλους του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας.

Ο Μάικλ Λόνγκλεϊ ζει στο Μπέλφαστ. Είναι παντρεμένος, η σύζυγός του Έντνα Λόνγκλεϊ είναι κριτικός της σύγχρονης ιρλανδικής και βρετανικής ποίησης, και έχει τρία παιδιά.

Επιλογή έργων
-------------

* 1969: *No Continuing City*
* *1973:* *An Exploded View*
* 1976: *Man Lying on a Wall*
* 1979: *The Echo Gate*
* *1995:* *The Ghost Orchid*
* 1998: *Broken Dishes*
* 2000: *The Weather in Japan*
* 2004: *Snow Water*
* 2006: *Collected Poems*
* 2009: *Gorse Fires*
* 2011: *A Hundred Doors*
* 2020: *Homer's Octopus*
	+ *Το χταπόδι του Ομήρου κι άλλα ποιήματα*, μτφ. Χάρης Βλαβιανός, εκδ. Πατάκης

Παραπομπές
----------

1. ↑ . «kathimerini.gr/culture/321207/Ενας Ιρλανδός σύγχρονος Οδυσσέας».
2. ↑ . «poetryfoundation.org/poets/michael-longley».
3. ↑ . «dytikosanemos.blogspot.com/2008/ Μάικλ Λόνγκλεϊ».
4. ↑ . «poetryarchive.org/poet/michael-longley/».
5. ↑ . «poiein.gr/2023/Μάικλ Λόνγκλεϊ».
6. ↑ . «politeianet.gr/books/longley-michael-patakis-to-chtapodi-tou-omirou-kai-alla-poiimata-diglossi-ekdosi».
Το **Λαϊκό Κόμμα** (βουλγαρικά: *Народна партия*‎‎) ήταν πολιτικό κόμμα στη Βουλγαρία μεταξύ 1894 και 1920.

Ιστορία
-------

Το κόμμα ιδρύθηκε το 1894 από τον Κονσταντίν Στοΐλοφ, κερδίζοντας τις εκλογές το ίδιο έτος. Το κόμμα κέρδισε και τις εκλογές του 1896 αλλά έπεσε σε μόλις δύο έδρες στις εκλογές του 1899.

Το Λαϊκό κόμμα κέρδισε 29 έδρες στις εκλογές του 1901 και 28 έδρες στις εκλογές του 1902, πριν κερδίσει τις εκλογές του 1903 με 134 από τις 189 έδρες στην Εθνοσυνέλευση. Ωστόσο, ο ανεξάρτητος βουλευτής Ράτσχο Πέτροφ διορίστηκε πρωθυπουργός και σχηματίζεται κυβέρνηση συνασπισμού με τα μέλη του Λαϊκού Κόμματος των Φιλελευθέρων που είχαν μόλις οκτώ έδρες.

Στις εκλογές του 1908 το κόμμα έπεσε σε δύναμη σε επτά έδρες. Ωστόσο το 1911 έκανε μια συμμαχία με το Προοδευτικό Φιλελεύθερο κόμμα και κέρδισαν με μεγάλη πλειοψηφία στις εκλογές για τη Συνταγματική Συνέλευση τον Ιούνιο και τις βουλευτικές εκλογές του Σεπτεμβρίου 1911. Το Λαϊκό κόμμα ήταν η μεγαλύτερη από τις δύο παρατάξεις, με 99 από 190 έδρες της συμμαχίας. Ο αρχηγός του κόμματος Ιβάν Ευστρατίεφ Γκέσοφ διορίστηκε Πρωθυπουργός.

Το 1913 έχασε τις εκλογές παίρνοντας πέντε έδρες. Στις εκλογές του 1914 κέρδισε άλλες πέντε έδρες, και στις εκλογές του 1919 κέρδισε 19 έδρες. Ωστόσο, το κόμμα έπεσε σε 14 έδρες στις εκλογές του 1920. Αργότερα στο ίδιο έτος, το κόμμα συγχωνεύεται με το Προοδευτικό Φιλελεύθερο Κόμμα και σχημάτισαν το των Ηνωμένο Λαϊκό Προοδευτικό κόμμα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Konstantin Stoilov Ministry of Finance
2. ↑  "The Bulgarian Elections", *The Times*, 25 September 1894
3. 1 2 3  Nohlen & Stöver 2010, σελ. 384.
4. 1 2  Nohlen & Stöver 2010, σελ. 391.
5. ↑  Nohlen & Stöver 2010, σελ. 385.
6. ↑  Nohlen & Stöver 2010, σελ. 372.

Πηγές
-----

* (Αγγλικά) Nohlen, Dieter· Stöver, Philip (2010). *Elections in Europe: A Data Handbook*. Nomos Verlagsgesellschaft. ISBN 978-3-8329-5609-7.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ιστορία
* Πύλη:Πολιτική
* Πύλη:Βουλγαρία
 |

 |
Η **Πόρτσια (Πορκία)**, ιταλ.: Porzia de' Medici (1538–1565) από τον Οίκο των Μεδίκων ήταν Ιταλίδα ιεραπόστολος, και νόθη κόρη του Aλεξάνδρου δούκα της Φλωρεντίας και άγνωστης μητέρας.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε μετά τη δολοφονία του Aλεξάνδρου και τοποθετήθηκε ως μικρό παιδί στο αυγουστιανό μοναστήρι του Σαν Κλεμέντε στη Οδό Σαν Γκάλλο. Το μοναστήρι είχε ιδρυθεί από τη Μαρία Σαλβιάτι, τη μητέρα του Κόζιμο Α' των Μεδίκων (3ου εξαδέλφου του Αλεξάνδρου), για να προστατεύσει τις νόθες κόρες του Αλεξάνδρου. Η Πόρτσια πήρε τους τελευταίους όρκους της και έγινε Ρωμαιοκαθολική μοναχή. Τελικά έγινε ηγουμένη του μοναστηριού. 

Η Πόρτσια βρισκόταν σε στενή επαφή με μέλη της οικογένειας των Μεδίκων, συμπεριλαμβανομένης της ετεροθαλούς αδελφής της Ιουλίας των Μεδίκων και του ετεροθαλούς αδελφού της Ιουλίου των ΜΕδίκων. Ζωγραφίστηκε μία τοιχογραφία που απεικονίζει την Πόρτσια με τους Φραγκίσκο Α΄, Φερδινάνδo Α΄, Τζοβάνι και Γκαρτσία, τους τέσσερις γιους του Κόζιμο Α΄. Αυτή η τοιχογραφία έχει χαθεί έκτοτε. Η ετεροθαλής αδελφή της Ιουλία επισκεπτόταν συχνά την Πόρτσια στο μοναστήρι της.  Η Πόρτσια απεβίωσε στο μοναστήρι σε ηλικία 27 ετών.

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Langdon (2006), p. 124
2. ↑  Langdon (2006), p. 125

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* Langdon, Gabrielle (2006). *Γυναίκες Medici: Πορτρέτα εξουσίας, αγάπης και προδοσίας*. University of Toronto Press. ISBN 0-8020-3825-5
Ο **Στέφανος Κορκολής** είναι Έλληνας συνθέτης, πιανίστας και ερμηνευτής.

Αρχικά χρόνια
-------------

Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 12 Σεπτεμβρίου 1960 και μεγάλωσε στα Πατήσια. Θείος του είναι ο μεγάλος Έλληνας μουσικοσυνθέτης Μίμης Πλέσσας, ενώ παππούς του ο Διονύσιος Κορκολής. Ο Στέφανος δεν χρειάστηκε πολύ χρόνο, για να αποκαλύψει το μουσικό του ταλέντο, αφού από την ηλικία των τεσσάρων χρονών είχε την ικανότητα να απομνημονεύει με μεγάλη ευκολία κομμάτια κλασικής μουσικής και να τα αναπαράγει στο πιάνο σχεδόν αυτούσια.

### Σπουδές

Ξεκίνησε τις σπουδές του στο Ωδείο Αθηνών υπό την καθοδήγηση της Μαρίκας Παπαϊωάννου και υπό τη διδασκαλία της Φοίβης Βάλληνδα, απ’ όπου απέκτησε το δίπλωμα πιάνου και αμέσως μετά ταξίδεψε στο Παρίσι για να συνεχίσει τις σπουδές του –με υποτροφία του γαλλικού κράτους– δίπλα στην διεθνούς φήμης πιανίστα Ιβόν Λεφεμπίρ. Εκεί παρακολούθησε ταυτόχρονα μαθήματα σύνθεσης, ενορχήστρωσης, διεύθυνσης ορχήστρας και μουσικής κινηματογράφου, ενώ είχε τη χαρά και την τιμή να παρακολουθήσει σεμινάρια με τους σπουδαίους συνθέτες Πιερ Μπουλέζ και Άστορ Πιατσόλα, αλλά και με άλλους φημισμένους δασκάλους της μουσικής. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο Παρίσι γνώρισε τη διάσημη Αργεντινή πιανίστα Μάρτα Άργκεριτς, με την οποία τον ένωσαν δεσμοί φιλίας και αμοιβαίας καλλιτεχνικής εκτίμησης. Χάρη στη Μάρτα γνώρισε τον Βλαντίμιρ Χόροβιτς και κατά τη διάρκεια της σύντομης μαθητείας του δίπλα του, ο Στέφανος έμαθε για την πραγματική αξία της μουσικής, διδάχτηκε τεχνικές που μόνο ένας μουσικός αυτού του επιπέδου θα μπορούσε να του μεταγγίσει.

Στο μεταξύ ο Στέφανος ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο Ωδείο του Παρισιού και στην École Normale de Μusique και επιπλέον κέρδισε το πρώτο βραβείο καλύτερης μουσικής σύνθεσης για σύγχρονο μπαλέτο στο Διεθνές Φεστιβάλ της Βαλ-ντε-Μαρν (Val-de-Marne).

Οικογένεια
----------

Ο Στέφανος Κορκολής έχει παντρευτεί δύο φορές. Πρώτος γάμος ήταν με τη Βικτώρια Καϊματζόγλου από το 2002 μέχρι το 2007 όπου πήρανε διαζύγιο. Είναι σε δεύτερο γάμο με την Σβετλάνα Γκέιμαν από το 2012.

Επαγγελματική καριέρα
---------------------

Ανήκει στο δυναμικό της Panik Entertainment Group, στο label της Panik Oxygen, από την οποία, το 2018, κυκλοφόρησε το δίσκο «Θα 'θελα αυτήν την μνήμη να την πω», με 21 συνθέσεις σε ποιήματα του Κωνσταντίνου Π. Καβάφη. Ο δίσκος, που απέσπασε εξαιρετικά σχόλια από κριτικούς και μελετητές του σπουδαίου Αλεξανδρινού ποιητή, έγινε χρυσός.

παραπομπές
----------

1. ↑  «Στέφανος Κορκολής - Κωνσταντίνος Π. Καβάφης «Θαθελα αυτήν την μνήμη να την πω»». .
2. ↑  «Στέφανος Κορκολής: Χρυσό το «Θα ‘Θελα Αυτή Τη Μνήμη Να Την Πω»». .

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 80003284
* **Europeana**: agent/base/17321
* ISNI: 0000 0000 5571 6453
* GND: 135164818
* MusicBrainz: 8336fc8b-114b-45e7-9240-570190e93802

 |

 |
Ο **Καταφρόνιος** ήταν Έπαρχος Αιγύπτου (*Praefectus Aegypti*) από το 356 έως το 357. Λίγο πριν αναλάβει έπαρχος είχε εκδιωχθεί από την Αλεξάνδρεια ο Αθανάσιος, και 4 μέρες μετά την άφιξή του στην πόλη ξέσπασαν ταραχές από τους εθνικούς. Κατάγονταν από την Βύβλο της Φοινίκης. Σε αυτόν απευθύνεται η επιστολή 521 του Λιβάνιου.

Έπαρχος Αιγύπτου
----------------

Ο Καταφρόνιος έφτασε στην Αλεξάνδρεια στις 10 Ιουνίου 356 μαζί με τον κόμη Ηράκλειο, τον δούκα Σεβαστιανό και τον καθολικό (*rationalis*) Φαυστίνο. Ο Ηράκλειος έφερε μαζί του επιστολή του Κωνστάντιου για την απέλαση του επισκόπου της Αλεξάνδρειας Αθανάσιου. Είχε προηγηθεί η έφοδος του δούκα Συριανού στην εκκλησία του Αγίου Θεωνά την νύχτα της 8ης Φεβρουαρίου του 356 όπου ιερουργούσε ο Αθανάσιος, και ο οποίος κατάφερε να διαφύγει. Ο αρειανός Κωνστάντιος στη συνέχεια διόρισε επίσκοπο της πόλης τον επίσης αρειανό Γεώργιο τον Καππαδόκη. Τέσσερις ημέρες μετά την άφιξή του Καταφρόνιου στην πόλη ξέσπασαν ταραχές από τους εθνικούς, οι οποίοι αρχικά επιτέθηκαν σε χριστιανούς πιστούς στον Αθανάσιο σε εκκλησία στον χώρο του Καισάριου και στη συνέχεια έκαναν θυσία. Αν και ο Αθανάσιος θεωρεί ότι η ταραχές ήταν καθοδηγούμενες από τον Καταφρόνιο και τους υπόλοιπους απεσταλμένους του αυτοκράτορα, σύμφωνα με τον Haas οι αιτίες πιθανώς ήταν, αφενός το κενό από τον διορισμό του νέου επισκόπου μέχρι την άφιξή του στην πόλη, που διατάραξε τις λεπτές θρησκευτικές ισορροπίες στην πόλη, και αφετέρου το γεγονός ότι οι εθνικοί, που προηγουμένως συντάσσονταν μαζί με τους αρειανούς, άρχισαν να διαβλέπουν την επέκταση της κατασταλτικής πολιτικής του αυτοκράτορα και πέρα από τους μη αρειανούς χριστιανούς, γεγονός που σηματοδοτούνταν και από την επιλογή του Καταφρόνιου στην θέση του επάρχου. Ο Hass επιπλέον υποθέτει ότι ο Κωνστάντιος να διόρισε έπαρχο μετά τον Καταφρόνιο, τον εθνικό Παρνάσιο το 357 για να καθησυχάσει τους εθνικούς.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Jones, Martindale & Morris (1971), σελ. 186
2. ↑  Haas (1991), σελ. 285
3. ↑  Jones, Martindale & Morris (1971), σελίδες 418–419
4. 1 2  Haas (1991), σελ. 282
5. ↑  Haas (1991), σελ. 286–287
6. ↑  Haas (1991), σελ. 287–288
7. ↑  Haas (1991), σελ. 296, υποσημείωση 57

Πηγές
-----

* Jones, A. H. M.· Martindale, J. R.· Morris, John, επιμ. (1971). «Cataphronius». *Prosopography of the Later Roman Empire*. Cambridge: Cambridge University Press.
* Haas, Christopher (1991). «The Alexandrian Riots of 356 and Geroge of Cappadocia». *Greek, Roman, and Byzantine Studies* **32** (3): 281–301. ISSN 2159-3159.. Ανακτήθηκε στις 2024-03-11.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

Επιστολή 521 του Λιβάνιου προς τον Καταφρόνιο
Η **Αγγλική Ομοσπονδία Ράγκμπι Λιγκ** (αγγλικά: *Rugby Football League*, RFL) είναι ο επίσημος φορέας για επαγγελματικό ράγκμπι λιγκ στην Αγγλία. Το όνομα «Ράγκμπι Φούτμπολ Λιγκ» προηγουμένως αναφερόταν, επίσης, στο πρωτάθλημα το οποίο διοργάνωνε η RFL. Αυτό έχει έκτοτε αντικατασταθεί από τη Σούπερ Λιγκ, την Τσάμπιονσιπ και τη Λιγκ 1.

Εδρεύει στο Ρεντ Χαλ του Ληντς και είναι επιφορτισμένη με την οργάνωση των εθνικών ομάδων ανδρών, γυναικών και νέων, του πρωταθλήματος Αγγλίας, του Τσάλεντζ Καπ, της Σούπερ Λιγκ και των Πρωταθλημάτων Ράγκμπι Λιγκ. Για τη διεξαγωγή αγώνων ερασιτεχνών και νέων η RFL συνεργάζεται με τη Βρετανική Ομοσπονδία Ράγκμπι Λιγκ Ερασιτεχνών (BARLA). Η RFL είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Ράγκμπι Λιγκ (RLEF) και ως κύριο πλήρες μέλος έχει τη δυνατότητα αρνησικυρίας (veto) στο Συμβούλιο μαζί με τη Γαλλία. Η RFL αποτελεί μέρος του Κοινοτικού Συμβουλίου (Community Board), το οποίο έχει επίσης εκπροσώπους από τη BARLA, τις Συνδυασμένες Υπηρεσίες (Combined Services), τα Αγγλικά Σχολεία Ράγκμπι Λιγκ (English Schools Rugby League) και το Ράγκμπι Λιγκ Σπουδαστών (Student Rugby League).

Ιστορία
-------

Ιδρύθηκε αρχικά ως «Βόρεια Ένωση Ράγκμπι» (γνωστή και ως Βόρεια Ένωση) τον Αύγουστο του 1895 από εκπροσώπους των είκοσι ενός συλλόγων της Ομοσπονδίας Ράγκμπι (RFU) στο Τζορτζ Χοτέλ του Χάντερσφιλντ. Το 1922 μετονομάστηκε σε «Βόρεια Ομοσπονδία Ράγκμπι Λιγκ»,, σύμφωνα και με τις αντίστοιχες οργανώσεις στο εξωτερικό, την Αυστραλιανή Ομοσπονδία Ράγκμπι Λιγκ (ARL) και την Ομοσπονδία Ράγκμπι Λιγκ Νέας Ζηλανδίας (NZRL). Τελικά η λέξη «Βόρεια» απαλείφθηκε από την ονομασία της ομοσπονδίας στις αρχές της δεκαετίας του 1980.

Λογότυπο
--------

Το πρώτο λογότυπο που χρησιμοποιήθηκε από την RFL είχε ωοειδές σχήμα, που αντιπροσώπευε την μπάλα με την αναγραφή XIII - The Rugby Football League γύρω από αυτό. Το λογότυπο εμφανίστηκε επίσης στις φανέλες των ομάδων. Στα τέλη της δεκαετίας του 1990 το λογότυπο άλλαξε σε πιο απλοϊκό σχεδιασμό από το παλιό. Είχε σχήμα μπάλας ράγκμπι με τρεις μικρές γραμμές και δύο μακριές, τοποθετημένες σε σχήμα μπάλας ράγκμπι, με την αναγραφή της συντομογραφίας RFL. Το 2017 παρουσιάστηκε ένα νέο λογότυπο, το οποίο περιελάμβανε στοιχεία όπως το κτίριο *MyLocal Morrisons* του Χάντερσφιλντ, όπου συστάθηκε η ομοσπονδία και η αναγραφή του έτους ίδρυσης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «RLIF Confederations». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Ιανουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 27 Αυγούστου 2011.
2. ↑  «The History Of Rugby League». *Rugby League Information*. napit.co.uk. Ανακτήθηκε στις 2 Ιανουαρίου 2014.
3. ↑  RFL announce re-brand with new England logo Αρχειοθετήθηκε 2017-01-30 στο Wayback Machine. rugbyam.co.uk

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Αγγλική Ομοσπονδία Ράγκμπι Λιγκ** |

* Επίσημος ιστότοπος
**Το ARIS IV** (***A**nti-tank **R**ocket **I**nfantry **S**ystem IV)* ήταν ένα φορητό σύστημα αντιαρματικού πυραύλου διαμέτρου 112 mm μίας χρήσης σχεδιασμένο κυρίως γα το πεζικό. Σχεδιάστηκε, χρηματοδοτήθηκε και κατασκευάστηκε 100% στην Ελλάδα από την EBO το 1984. Είχε ωφέλιμο βεληνεκές 300 μέτρα και μέγιστο βεληνεκές τα 400 μέτρα ενώ η ικανότητα διάτρησης χάλυβα ήταν 700 mm.

Εκτοξευτής
----------

Ο εκτοξευτής αποτελείται από έναν κυλινδρικό σωλήνα από fiberglass με οκταγωνικά προστατευτικά από αφρώδες υλικό γύρω από το ρύγχος της κάνης και το πίσω μέρος. Από το ίδιο αφρώδες υλικό ήταν το στήριγμα του ώμου, καθώς και η βάση του σκοπευτικού. Ο εκτοξευτής συμπληρώνονταν από μια κυλινδρική πρόσθια λαβή για καλύτερη σταθερότητα κατά την στόχευση/βολή, μία χειρολαβή μεταφοράς στο πάνω μέρος και ένα κανάβινο ιμάντα μεταφοράς στη δεξιά πλευρά. Ο πείρος όπλισης και ο δακτύλιος έλξης του βρίσκονται στη δεξιά πλευρά του σωλήνα, ακριβώς πίσω από τη μονάδα στόχευσης, ενώ η σκανδάλης βρίσκεται στη δεξιά πλευρά του σωλήνα ακριβώς απέναντι από το σκοπευτικό.

Πύραυλος
--------

Διαφημιστικό έντυπο της ΕΒΟ για το ARIS IV
Ο πύραυλος διαμέτρου 112 mm, ζυγίζει 4,5 κιλά, έχει ταχύτητα εξόδου 260 μ/δευτ. δραστικό βεληνεκές 300 μέτρα και μέγιστη εμβέλεια άνω των 400 μέτρων χάρις ένα κινητήρα στερεού καυσίμου. Για το ARIS IV αναπτύχθηκαν δύο είδους πύραυλοι. Ένας με κεφαλή HEAT κατά αρμάτων και θωρακισμένων οχημάτων και ένας θραυσματογόνος πύραυλος κατά προσωπικού (HE-FRAG). Και οι δύο κεφαλές ζύγιζαν περίπου 1,4 κιλά. Στις δοκιμές που έγιναν ο πύραυλος HEAT κατάφερε να διαπεράσει χάλυβα άνω των 700mm. Το πίσω μέρος του πυραύλου υπάρχουν 8 πτερύγια σταθεροποίησης κατά την πτήση που αναπτύσσονται μετά την έξοδο από τον σωλήνα.

Πορεία
------

Παρά τις εξαιρετικές επιδόσεις του ARIS IV, ο Ελληνικός Στρατός τελικά δεν το επέλεξε αγοράζοντας αντιαρματικούς πυραύλους από το εξωτερικό, καθώς υπήρχε αμφιβολία ότι η EBO θα μπορούσε να ολοκληρώσει την ανάπτυξη του ARIS IV και να τα παράγει αρκετά γρήγορα για να καλύψει εγκαίρως τις ανάγκες του ΕΣ. Αυτή η πεποίθηση ενισχύθηκε περαιτέρω από το γεγονός ότι οικονομικά η EBO μετά βίας παρέμενε στη ζωή. Χωρίς τα οικονομικά ή πολιτικά οφέλη από την παραγγελία του Ελληνικού Στρατού η EBO δεν κατάφερε να βρει πελάτες για εξαγωγές του όπλου αυτού, και τελικά αποφάσισε το 1987 να εγκαταλείψει το πρόγραμμα.
Ο **Φώτης Γιαγκούλας** (... - 20 Σεπτεμβρίου 1925) ήταν θρυλικός Έλληνας λήσταρχος από το χωριό Μεταξάς Κοζάνης.

Κατηγορήθηκε για φόνους και ληστείες και αποδείχθηκε αμφιλεγόμενη προσωπικότητα. Ο Γιαγκούλας δρούσε στον μισό Όλυμπο και στα Πιέρια, την  Ελασσόνα και την Κοζάνη, ενώ υπήρξε φίλος και με τον άλλο μεγάλο λήσταρχο, Θωμά Καντάρα. Σε μικρό χρονικό διάστημα η συμμορία του κατάφερε να γίνει ο φόβος και ο τρόμος του Ολύμπου, τρομοκρατώντας τους ορειβάτες.

Σκοτώθηκε στις 20 Σεπτεμβρίου 1925 σε συμπλοκή που κράτησε 8 ώρες με χωροφύλακες στην περιοχή Κλεφτόβρυση του Ολύμπου. Μαζί του σκοτώθηκε και ο συνεργάτης του, Πάντος Μπαμπάνης. Επίσης, σκοτώθηκε ο λήσταρχος Τσαμήτρας και ο χωροφύλακας Κωνσταντίνος Σαλιώρας. Τα κεφάλια των ληστών εκτέθηκαν σε κοινή θέα στην Κατερίνη, επάνω σε ένα κοντάρι, μπροστά στο κτήριο του δικαστηρίου για να αποθαρρυνθεί η περαιτέρω σύνταξη ληστρικών ομάδων. Σήμερα το κεφάλι του Γιαγκούλα, μαζί με το θρυλικό μαχαίρι του, την «Παρδάλα», με το οποίο εκτιμάται ότι δολοφόνησε 54 ανθρώπους, εκτίθενται στο Μουσείο Εγκληματολογίας (ΕΚΠΑ) του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.

Το 1925 η ζωή και η δράση του Γιαγκούλα αποτέλεσε το θέμα ταινίας του Δημήτρη Καμινάκη με τίτλο *Ο λήσταρχος Γιαγκούλας*  σε μια εμβρυακή εποχή του ελληνικού κινηματογράφου. Η ταινία τελικά δεν προβλήθηκε στις αίθουσες της Θεσσαλονίκης, όπως είχε αναγγελθεί.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Olympus Marathon
2. ↑  «Το άγνωστο και μακάβριο Εγκληματολογικό Μουσείο της Αθήνας (φωτογραφίες) | Kathimerini». *www.kathimerini.gr*. Ανακτήθηκε στις 1 Ιουλίου 2019.
3. ↑  «CINEEK online art magazine for the Alternative culture - Κινηματογράφος και τηλεόραση στη Θεσσαλονικη». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 31 Οκτωβρίου 2007. Ανακτήθηκε στις 27 Νοεμβρίου 2007.
4. 1 2  Αργύρης, Τσιάπος. *Οι πρώτες ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου*. Σέρρες: Α. Τσιάπος. σελ. 329–344. ISBN 978-960-93-7608-2.

Βιβλιογραφία
------------

* Γεώργιος Χατζής & Μιλτιάδης Τερζόπουλος, Γιαγκούλας - Λήσταρχοι του Ολύμπου, εκδόσεις Μάτι, Μάιος 2012, ISBN 978-960-6692-17-8

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Εγκληματολογικό Μουσείο του Πανεπιστημίου Αθηνών
* Λήσταρχοι του Ολύμπου (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ)
*Για άλλους με όμοιο όνομα δείτε Γεώργιος Β. Μελάς, Γεώργιος Μ. Μελάς.*

Ο **Γεώργιος Λ. Μελάς** (1785 - 1856) ήταν Έλληνας έμπορος.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στα Ιωάννινα και ήταν γιος του Λέοντα Μελά, εμπόρου και μέλους της εύπορης οικογένειας Μελά της Ηπείρου. Ασχολήθηκε με το εμπόριο και ανέλαβε το κατάστημα του οικογενειακού εμπορικού οίκου στην Κωνσταντινούπολη, επεκτείνοντας παράλληλα τις δραστηριότητές του, ύστερα και από τον γάμου του με την κόρη του μεγαλεμπόρου Μιχαήλ Βασιλείου. Μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία και με την έναρξη της επανάστασης υπέστη διώξεις, με αποτέλεσμα να διαφύγει αρχικά στην Οδησσό και εν συνεχεία στην Ιταλία, την Ύδρα, τη Σύρο και την Αθήνα. Το 1833 επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη επανιδρύοντας τον εμπορικό του οίκο. 

Είχε διατελέσει πρόεδρος του εμπορικού δικαστηρίου της Ερμούπολης (1833).

Απεβίωσε στην Κωνσταντινούπολη. Ήταν νυμφευμένος με τη Σμαράγδα Βασιλείου και είχαν αποκτήσει, μεταξύ άλλων, τον Λέοντα, τον Μιχαήλ, τον Βασίλειο την Ευφροσύνη, σύζυγο Ανδρέα Βαλλιάνου και τη Σμαράγδα (μετέπειτα Βικέλα), μητέρα του λογοτέχνη Δημήτριου Βικέλα.

Αναφορές
--------

1. 1 2 3 4 5  Οικογένεια Μελά, από το Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού
*They Know It's Christmas?* από το φιλανθρωπικό μουσικό σχήμα Band Aid 20 (ο Χίλι και ο φίλος του Νίγκελ Γκόντριτς παίζουν βασικούς ρόλους στους Band Aid 20). Ο Χίλι σαν μέλος της φιλανθρωπικής κίνησης Make Poverty History, έκανε δύο ταξίδια στο Σουδάν με τον οργανισμό Save the Children. Στις 13 Ιουλίου 2006, οι Travis κόλλησαν ένα γιγαντιαίο αυτοκόλλητο μπροστά στη πόρτα του σπιτιού του Βρετανού Πρωθυπουργού, Τόνι Μπλερ, που έγραφε: "Tony Blair - Some steps forward, much to do at the G8, make poverty history."

### The Boy With No Name (2006-2007)

Ο Φραν Χίλι σε συναυλία των Travis στην Γλασκώβη το 2007
Οι Travis κυκλοφόρησαν το πέμπτο άλμπουμ τους, *The Boy With No Name*, στις 7 Μαΐου 2007. Ο Νίγκελ Γκόντριτς ήταν ο βασικός παραγωγός, με τον Μπράιαν Ήνο να έχει αναμιχθεί επίσης. Το άλμπουμ πήρε το όνομά του (*Αγόρι Χωρίς Όνομα*) από τον γιο του Χίλι, Κλέυ. Ο Φραν Χίλι και η σύζυγός του Νόρα δεν είχαν αποφασίσει ποιο θα ήταν το όνομα του μωρού μέχρι και μερικές βδομάδες μετά τη γέννησή του. Ο Χίλι παρομοίασε τη διαδικασία της δημιουργίας του άλμπουμ με "έξοδο από του δάσος", και είπε πως το συγκρότημα είναι πλέον σε "σε ένα καλό δρόμο" αντιπαραβάλλοντας με τη σκοτεινή διάθεση που περιέβαλλε το *12 Memories*. Οι κριτικές με λίγες εξαιρέσεις, σε γενικές γραμμές ήταν θετικές.

Στις 19 Ιανουαρίου, ο Κρις Μάρτιν των Coldplay υποδέχτηκε πρώτος ένα νέο τραγούδι των Travis από το *The Boy With No Name*, το *Big Chair*, στο Radio 1. Ο Μάρτιν σχολίασε: "Θα τελειώσουμε την εκπομπή με μια απίστευτη αποκλειστικότητα. Είμαστε πολύ προνομιούχοι για να το παίξουμε! Είναι ένα νέο τραγούδι απ’ το συγκρότημα Travis: το συγκρότημα πρωτοπόρησε ώστε να δημιουργηθεί το δικό μου συγκρότημα καθώς και πολλά άλλα."

Το πρώτο σινγκλ του άλμπουμ, *Closer*, κυκλοφόρησε στις 23 Απριλίου 2007, και έφτασε στον αριθμό 10 των τσαρτς. Στο βιντεοκλίπ του έπαιξε ο ηθοποιός και φίλος του συγκροτήματος, Μπεν Στίλλερ, τον ρόλο του προϊσταμένου ενός σούπερ-μάρκετ. Ακολούθησαν τα σινγκλ *Selfish Jean* και το *My Eyes*. Ειδικά το *Selfish Jean* πήγε καλά παγκοσμίως.

Την κυκλοφορία του άλμπουμ ακολούθησε μια παγκόσμια περιοδεία, που τελείωσε με μια συναυλία στην Γλασκώβη, την πατρίδα του συγκροτήματος. Κατά την διάρκεια αυτής της περιοδείας οι Travis επισκέυτηκαν για πρώτη φορά μέρη όπως το Μπουένος Άιρες της Αργεντινής και το Σαντιάγκο της Χιλής.

1. ↑  «'Travis get Closer', συνέντευξη στο stv.tv, Μάρτιος 2007». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Μαΐου 2007. Ανακτήθηκε στις 24 Σεπτεμβρίου 2019.
Ο **Δημοσθένης Ταμπακόπουλος** (ή Ταμβακόπουλος) ήταν Έλληνας τραπεζίτης και έμπορος της Αλεξάνδρειας της Αιγύπτου, πρόσωπο με μεγάλη επιρροή.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1860 στην Αθήνα και ήταν απόγονος της ιστορικής, προυχοντικής οικογένειας της Βυτίνας, Αρκαδίας. 

Το 1865 είναι εγκατεστημένος μαζί με τους γονείς του στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Σπούδασε στην Ελλάδα και την Ελβετία και ήταν από τους κορυφαίους παράγοντες της ελληνικής παροικίας στην Αλεξάνδρεια, έχοντας συγκεντρώσει πάμπολλες ιδιότητες, μεταξύ αυτών:

Διευθυντής του υποκαταστήματος της Τράπεζας της Ανατολής, ιδρυτικό μέλος και πρόεδρος της Ελληνικής Εμπορικής Λέσχης Αλεξανδρείας (1891), Γενικός Γραμματέας του Δ.Σ. του Ελληνικού Εμπορικού Επιμελητηρίου Αλεξανδρείας (από το 1901 μέχρι και το 1912), μέλος της επιτροπής της Ελληνικής Κοινότητας Αλεξανδρείας (ΕΚΑ), εκλεγμένο μέλος του Δημαρχιακού Συμβουλίου Αλεξανδρείας (ήταν μέλος του Συμβουλίου για πάνω από 15 χρόνια), Γραμματέας του Διεθνούς Συνδέσμου κατά της Σωματεμπορίας (1905), ιδρυτής και πρόεδρος στην πρώτη προσωρινή επιτροπή του Ελληνικού Ναυτικού Ομίλου Αλεξανδρείας (1909), πρόεδρος του Δ.Σ. της Εταιρείας των Τραμ, πρόεδρος του Ελληνικού Συλλόγου Καπνεκοπτών, εκ των ιδρυτών και πρόεδρος του Δ.Σ. της Λέσχης Φιλελευθέρων (1891), πρόεδρος της Πελοποννησιακής Αδελφότητας, ιδρυτής και επικεφαλής (Σεβάσμιος) της τεκτονικής στοάς Αλεξανδρείας «Μέγας Ἀλέξανδρος» (1907-1910), πρόεδρος του Ελληνικού Συλλόγου «Κόδρος» (1926) και πρόεδρος του Λαϊκού Κέντρου.

Είχε παρασημοφορηθεί από την Ελληνική Κυβέρνηση, τον Σουλτάνο και το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων, ενώ οδός στην Αλεξάνδρεια έφερε το όνομά του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Λέκκου, Παντελής. *Το Αβερώφειο Γυμνάσιο Αλεξανδρείας από της ιδρύσεώς του εως το 1960*. Θεσσαλονίκη: Ζήτη. σελ. 53.
2. ↑  Χατζηφώτης, Ιωαννης (1999). *Oι δύο αιώνες του νεότερου ελληνισμού*. Αθήνα: ΜΠΑΣΤΑΣ/ΠΛΕΣΣΑΣ. σελ. 488.
3. ↑  Νικηταρίδης, Νϊκος (2017). *Αιγυπτιώτικες Προσωπικότητες του Χθες*. Ελλάδα: ΑΓΓΕΛΑΚΗ. σελ. 438-439.
Η **Παγκόσμια Ημέρα της Γλώσσας Ρομά** προωθεί την γλώσσα, τον πολιτισμό και την εκπαίδευση των ρομά. Γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 5 Νοεμβρίου, από το 2015. Καθιερώθηκε από το Κοινοβούλιο της Κροατίας το 2012 και από την UNESCO το 2015. Από το 2018, δεκαέξι κράτη-μέλη του Συμβουλίου της Ευρώπης αναγνωρίζουν την γλώσσα ρομά ως μειονοτική γλώσσα βάσει του ευρωπαϊκού χάρτη για τις περιφερειακές ή μειονοτικές γλώσσες.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Αρχείο της Κοινότητας Ρομά
* UNESCO

Δείτε επίσης
------------

* Παγκόσμια Ημέρα των Ρομά

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Parliament Speaker Issues Message For 50th International Romani Day». *www.total-croatia-news.com* (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Απριλίου 2021. Ανακτήθηκε στις 18 Απριλίου 2021.
2. ↑  «5 November: International Day of Romani Language». *ECML/CELV* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 18 Απριλίου 2021.
3. ↑  «World Day of Romani Language». *www.coe.int* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 18 Απριλίου 2021.
Το **Σπήλαιο του Περάματος** βρίσκεται πλάι στη λίμνη, τέσσερα χιλιόμετρα από την πόλη των Ιωαννίνων, στο Πέραμα. Ανακαλύφθηκε τυχαία το 1940, κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, και μετά το τέλος του, φωτογραφήθηκε για πρώτη φορά από τον Κωνσταντίνο Κασβίκη, γυμναστή και ερασιτέχνη σπηλαιολόγο.

Έτσι έμαθαν για το σπήλαιο ο Ιωάννης και η Άννα Πετροχείλου (ιδρυτές της Ελληνικής Σπηλαιολογικής Εταιρείας), και άρχισαν τη συστηματική εξερεύνηση και χαρτογράφησή του, ώστε να γίνει το πρώτο τουριστικά διευθετημένο στην Ελλάδα.

Αποτελείται από πολλές διαδοχικές αίθουσες και διαδρόμους με σταλακτίτες, σταλαγμίτες, κουρτίνες και εντυπωσιακές κολώνες σε συμπλέγματα. Το 1956 βρέθηκαν απολιθωμένα δόντια και οστά της αρκούδας των σπηλαίων.

Καταλαμβάνει έκταση 14.800 τ.μ. και η επισκέψιμη διαδρομή είναι συνολικά 1.100 μέτρα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Η Ανακάλυψη του Σπηλαίου».
2. ↑  «Απολιθώματα».
3. ↑  «Περιγραφή του Σπηλαίου».

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* ShowCaves.gr: Σπήλαιο του Περάματος Αρχειοθετήθηκε 2012-03-04 στο Wayback Machine.
* Σπήλαιο Περάματος
Ο **Δημήτρης Κανελλόπουλος** (γενν. Αθήνα, 11 Μαρτίου 1975) είναι Έλληνας τραγουδοποιός και κιθαρίστας και ιδρυτικό μέλος των Domenica.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1975. Σπούδασε Μουσική (Σύνθεση – Ενορχήστρωση – Φωνητική – Θεωρία – Πιάνο – Ηλεκτρική Κιθάρα) στο Εθνικό Ωδείο Αθηνών και στο Ωδείο Τέχνης του Γιώργου Φακανά. Γνωρίζει να παίζει ηλεκτρικό μπάσο, ντραμς, και υπήρξε δάσκαλος κιθάρας σε διάφορα ωδεία.

Τον Μάρτιο του 1994 δημιούργησε το ποπ-ροκ συγκρότημα Domenica, το οποίο σε σύντομο χρονικό διάστημα έγινε δημοφιλές στο ελληνικό κοινό. Με τους Domenica, έγραφε τη μουσική και τους στίχους στα περισσότερα τραγούδια και ήταν ο βασικός τραγουδιστής. Το 2002, στα Μουσικά Βραβεία Αρίων, στην ετήσια μουσική διοργάνωση της I.F.P.I. το γκρουπ κέρδισε τον τίτλο Καλύτερο Έντεχνο Συγκρότημα 2002 με το άλμπουμ *Μέσα στη βουή του δρόμου*. Το 2004, πάλι στα Μουσικά Βραβεία Αρίων, οι Domenica κέρδισαν τον τίτλο Καλύτερος Δίσκος Εναλλακτικής Μουσικής με το άλμπουμ *Ιστορίες για μικρούς και μεγάλους* και το 2005 στα Mad Awards Καλύτερο Ροκ Video Cip με το τραγούδι *Λίγη ζωή ακόμη*. Έχει συμμετάσχει σε πάνω από 30 δίσκους άλλων καλλιτεχνών.

Από τα τέλη του 2020 και μέχρι σήμερα συνθέτει ορχηστρικά κομμάτια που κυκλοφορούν ψηφιακά με τίτλο *Composition Part 1*.

Το 2021 κυκλοφόρησε 2 singles με τίτλο "Σκάλα" και "Θα έρθεις η να 'ρθώ".

Δισκογραφία
-----------

### Προσωπική

* *Άσε τ' όνειρο ν' ανάψει* (Cd Baby, 2017)
* *Compositions Part 1* (Amuse, 2021)

### Με Domenica

* *Άχρηστα ρολόγια* (Minos Emi, 1999)
* *Μέσα στη βουή του δρόμου* (Lyra, 2002)
* *Ιστορίες για μικρούς και μεγάλους* (Sony, 2004)
* *Χίλιες φορές έτσι* (Lyra, 2007)
* *Λήθη* (No Label, 2009)
* *Πέρασε η ώρα?* (Amuse, 2018)
* *Στοργή* (Amuse, 2022)

Παραπομπές
----------

1. ↑  athenstimeout (18 Μαΐου 2017). «ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ (Domenica) – νέο cd «Άσε τ΄όνειρο ν΄ανάψει»». *AthensTimeout* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 22 Μαρτίου 2023.
2. ↑  «Compositions Part 1 - Dimitris Kanellopoulos». *www.noizy.gr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Ιουλίου 2023. Ανακτήθηκε στις 22 Μαρτίου 2023.
3. ↑

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Δημήτρης Κανελλόπουλος στο YouTube
* Δημήτρης Κανελλόπουλος στο Discogs
* Συνέντευξη στο ParallaxiMag
Ο **Ερρίκος Γ΄** ο *Μέγας*, γερμ.: *Heinrich II graf von Sayn* (απεβ. 1246) ήταν κόμης του Ζάυν (1202–1246), μίας κομητείας που βρίσκεται κοντά στον ποταμό Ζηγκ, στη βόρεια Ρηνανία-Παλατινάτο της Γερμανίας.

Βιογραφία
---------

Ο Ερρίκος Γ' μοιράστηκε το πρώτο έτος τής εξουσίας του με τον θείο του, κόμη Ερρίκο Β', καθώς ο θείος του και ο πατέρας του, Έμπερχαρντ Β', είχαν συγκυβερνήσει την κομητεία. Ο Γοδεφρείδος Γ΄ κόμης του Σπόνχαϊμ ήταν επίτροπος από το 1181 μέχρι το τέλος του το 1220. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Ιωάννης Α΄ κόμης του Σπόνχαϊμ-Στάρκενμπουργκ, που ήταν επίτροπος από το 1226 μέχρι το τέλος τού Ερρίκου Β΄ το 1246.

Το 1233, ο Κορράδος του Μάρμπουργκ, ο Κορράδος Ντόρσo και ο Ιωάννης ο Μονόφθαλμος κατηγόρησαν τον Ερρίκο Β΄ ότι επιδόθηκε σε σατανικά όργια. Ο Ερρίκος Β΄ υπέβαλε επιτυχώς την υπόθεσή του σε μία συνέλευση επισκόπων στο Μάιντς, και αθωώθηκε.  Ωστόσο ο Κορράδος αρνήθηκε να δεχτεί την ετυμηγορία, αλλά τελικά έφυγε από το Μάιντς. Ενώ περνούσε κοντά από το Μάρμπουργκ, ο Κορράδος δέχτηκε ενέδρα, και σκοτώθηκε από μία ομάδα ιπποτών. Άγνωστο αν αυτοί ήταν στην υπηρεσία του Ερρίκου Β΄.

Ο Ερρίκος Β΄ απεβίωσε το 1246. Η κομητεία του κληρονομήθηκε από τον κουνιάδο του, κόμη Έμπερχαρντ Γ' του Σπόνχαϊμ-Έμπερσταϊν.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε τη Μέχτιλντ του Ζάυν. Η κόρη του:

* Αδελαΐδα, παντρεύτηκε τον Γοδεφρείδο Γ΄ κόμη του Σπόνχαϊμ.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  See Robert I. Moore, *The War on Heresy. Faith and Power in Medieval Europe*, London, Profile Books, 2014, p. 280-281.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 15714444
* GND: 124807496

 |

 |
Ενοριακός Ναός του Αγίου Ιακώβου
Το **Ράμσλο** (γερμανικά: Ramsloh, Φριζική γλώσσα του Σάτερλαντ: *Roomelse* ) είναι τμήμα του δήμου Σάτερλαντ στην περιφέρεια Κλόππενμπουργκ στην Κάτω Σαξονία και έδρα της δημοτικής διοίκησης.

Γεωγραφία
---------

Το χωριό βρίσκεται ανατολικά της εθνικής οδού Β 72. Νότια βρίσκεται το Σάρρελ (Scharrel), βόρεια το Στρύκλινγκεν (Strücklingen). Το φυσικό καταφύγιο "Esterweger Dose" βρίσκεται στο νοτιοδυτικό τμήμα της περιοχής. Η πόλη διασχίζεται από τη σιδηροδρομική γραμμή Κλόππενμπουργκ - Όκολτ (Cloppenburg-Ocholt).

Ιστορία
-------

Στη δεκαετία του 1850, το Ράμσλο είχε 896 κατοίκους, διαμοιρασμένους μεταξύ των αγροτικών κοινοτήτων Ράμσλο (380), Χόλλεν (354) και Χόλλενερ Μόορ (Hollener Moor) (162). Το 1910 το Ράμσλο είχε 1012 κατοίκους.

Στη δεκαετία του 1850 υπήρχαν δύο σχολεία στην περιοχή, ένα στο Ράμσλο με 120 μαθητές και ένα στο Hollener Moor με 22 μαθητές.

### Οικόσημο

Το οικόσημο απεικονίζει καθιστή, νεανική βασιλική μορφή (Karolus Rex) se κόκκινο σε χρυσό (κίτρινο) θρόνο καλυμμένο με μαύρο καρό μαξιλάρι, με χρυσό (κίτρινo) ένδυμα, χρυσό (κίτρινο) μανδύα με μπλε κούμπωμα και χρυσά (κίτρινα) παπούτσια με μπλε εξαρτήματα. Στο αριστερό χέρι ένα χρυσό (κίτρινο) σκήπτρο με κρίνο, στο ανασηκωμένο δεξιό μια χρυσή (κίτρινη) σφαίρα. Πάνω από αυτό, που επιπλέει στην επάνω δεξιά γωνία, είναι μια μικρή χρυσή (κίτρινη) ασπίδα που περιέχει μαύρο δικέφαλο αετό σε χρυσό (κίτρινο) φόντο.

Το οικόσημο, που απονεμήθηκε στο Ράμσλο από τον Υπουργό Εσωτερικών της Κάτω Σαξονίας στις 16 Σεπτεμβρίου 1954, προέρχεται από τη μεσαιωνική κρατική σφραγίδα του Σάτερλαντ. Το οικόσημο δείχνει τον Καρλομάγνο (Carolus Magnus), ο οποίος, σύμφωνα με τον μύθο, είχε εγγυηθεί στους Φριζίους εκτεταμένα δικαιώματα ελευθερίας τους. Και οι τρεις πρώην δήμοι της Saterland έχουν παρόμοια οικόσημα που δείχνουν τον Καρλομάγνο και αποτελεί, κατ' αυτόν τον τρόπο, υπενθύμιση της κοινής διοικητικής παράδοσης.

### Συγχωνεύσεις

Ως αποτέλεσμα της μεταρρύθμισης της τοπικής κυβέρνησης τον Μάρτιο του 1974, το Ράμσλο το Σάρρελ και το Στρύκλινγκεν σχημάτισαν τον ενιαίο Δήμο του Σάτερλαντ.

Οικονομία και υποδομές
----------------------

Στο Ράμσλο , το γυμνάσιο του Σάτερλαντ και το "Laurentius-Siemer-Gymnasium" βρίσκονται σε ενιαίο σχολικό κέντρο.

Νοτιοδυτικά του χωριού βρίσκεται ο ναυτικός ραδιοφωνικός σταθμός "Rhauderfehn" .

Προσωπικότητες (επιλογή)
------------------------

* Χέρμαν Μπίττερ (Hermann Bitter) (1897–1982), Γερμανός πολιτικός (κέντρο)

Παραπομπές
----------

1. 1 2  
[[[:Πρότυπο:Google Buch]] *Das Grossherzogthum Oldenburg*] Check `|url=` value (βοήθεια). Gerhard Stalling. 1862. σελίδες 555f.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ράμσλο (Σάτερλαντ)** |

* Ιστοσελίδα του δήμου Saterland

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 129850597

 |

 |
Η **Φορωνίς** ήταν ένα επικό ποίημα γραμμένο τον 6ο ή 7ο π.Χ. αιώνα από κάποιον άγνωστο ποιητή. Διηγιόταν την παμπάλαια ιστορία και τα κατορθώματα του Φορωνέος, του μυθικού πρώτου βασιλιά της Αργολίδος. Διασώθηκαν έξι μόλις αποσπάσματα.

Σε ένα από αυτά, που αναφέρεται από τον Κλήμη τον Αλεξανδρέα, ο Φορωνεύς αποκαλείται *πατέρας των θνητών ανθρώπων*. Σύμφωνα με τις γνωστές από άλλες πηγές επιχώριες παραδόσεις του Άργους, ο Φορωνεύς ήταν αυτός που εξημέρωσε τα άγρια ήθη των διάσπαρτων μέχρι τότε ανθρώπων συγκεντρώνοντάς τους στο *Φορωνικόν Άστυ*, στην πρώτη πόλη που δημιουργήθηκε ποτέ. Εγκαθίδρυσε την λατρεία της Ήρας και έφερε από τον ουρανό το θείο δώρο της φωτιάς. Μέχρι την εποχή του Παυσανία το αρχέγονο αυτό πυρ, το *πυρ του Φορωνέος*, έκαιγε ακόμη στο ναό του Λυκίου Απόλλωνος στο Άργος.
Αυτές τις ιστορίες το δίχως άλλο, σύμφωνα με τον Τζέιμς Φρέιζερ, διηγιόταν η χαμένη *Φορωνίδα*.

Υπήρχαν επίσης σκόρπιες αναφορές και σε άλλες μυθολογικές παραδόσεις. Σύμφωνα με το απόσπασμα λίγων στίχων που διέσωσε ο *Σχολιαστής στο Απολλώνιο τον Ρόδιο*, οι Φρύγες μάγοι και θεράποντες της Αδράστειας *Κέλμις*, *Δαμναμενεύς* και *Άκμων* ανακάλυψαν στις δασωμένες κοιλάδες της Τρωαδικής Ίδης την τέχνη της μεταλλουργίας και με την βοήθεια της φωτιάς έγιναν οι πρώτοι σιδηρουργοί.

Εκτεταμένα στοιχεία από την *Φορωνίδα* χρησιμοποίησαν αργότερα στα έργα τους οι λογογράφοι Ακουσίλαος και Ελλάνικος ο Μυτιληναίος. Ο τελευταίος μάλιστα φαίνεται πως μετέγραψε την *Φορωνίδα* σε ένα ομότιτλο πεζό έργο αποτελούμενο από δύο βιβλία, το οποίο έχει επίσης χαθεί.

Παραπομπές
----------

1. ↑  G. Kinkel, *Epicorum Graecorum fragmenta (1877)*, σελ. 209. **Phoronis**  

-- Loeb Classical Library, *Greek Epic Fragments. Genealogical and Antiquarian Epics*. **Phoronis** ,  

(όπου περιλαμβάνεται και το απόσπασμα που βρέθηκε σε πάπυρο της Οξυρρύγχου)
2. ↑  Παυσανίας, *Ελλάδος περιήγησις* , Κορινθιακά, 15.5 & 19.5.
3. ↑  James George Frazer, *Myths of the Origin of Fire* (γαλλική μετάφραση: εκδ. Payot, 1967, σελ. 178).
4. ↑  G. Kinkel, απόσπασμα 2, σελ. 211.  

*ἔνθα γόητες/* 
*Ἰδαῖοι, Φρύγες ἄνδρες, ὀρέστερα οἰκί᾿ ἔναιον,/* 
*Κέλμις Δαμναμενεύς τε μέγας καὶ ὑπέρβιος Ἄκμων,/* 
*εὐπάλαμοι θεράποντες ὀρείης Ἀδρηστείης,/* 
*οἳ πρῶτοι τέχνηις πολυμήτιος Ἡφαίστοιο/* 
*εὗρον ἐν οὐρείηισι νάπαις ἰόεντα σίδηρον/* 
*ἐς πῦρ τ᾿ ἤνεγκαν καὶ ἀριπρεπὲς ἔργον ἔδειξαν*.
5. ↑  William Smith, *A dictionary of Greek and Roman biography and mythology (1867)*,Τόμος II, λήμμα *Hellanicus*.
Η **Ρόζαμουντ Κλίφορντ**, η οποία φημιζόταν για την ομορφιά της, ήταν ερωμένη του Ερρίκου Β΄ της Αγγλίας.

Ζωή
---

Η Ρόζαμουντ πιστεύεται ότι ήταν η κόρη του λόρδου Ουόλτερ ντε Κλίφορντ και της συζύγου του Μαργαρίτας. Η Ρόζαμουντ είχε δύο αδελφές, την Άμις και τη Λούσι και τρεις αδελφούς, τον Ουόλτερ (πέθανε το 1221), τον Ριχάρδο και τον Τζίλμπερτ. Το όνομά της, "Ρόζαμουντ", μπορεί να προέρχεται από τη λατινική φράση rosa mundi, που σημαίνει "ρόδο του κόσμου." 

Η Ρόζαμουντ μεγάλωσε στο Κάστρο του Κλίφορντ, και μετά πήγε σε σχολείο καλογριών στο μοναστήρι Godstow κοντά στην Οξφόρδη. Το 1174 ο Ερρίκος παραδέχτηκε δημόσια την σχέση τους. Όταν η σχέση τελείωσε, η Ρόζαμουντ πήγε σε μοναστήρι, όπου πέθανε, πριν γίνει τριάντα χρονών, το 1176. Σύμφωνα με τον Mike Ibeji, «δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η μεγάλη αγάπη της ζωής του [Ερρίκου Β΄] ήταν η Ρόζαμουντ Κλίφορντ."

Στην παράδοση
-------------

Η βασίλισσα Ελεονώρα ετοιμάζεται να δηλητηριάσει την Ρόζαμουντ, Evelyn De Morgan
Η παραδοσιακή ιστορία αναφέρει ότι ο βασιλιάς Ερρίκος την έκανε ερωμένη του. Για να μην το μάθει η σύζυγός του, Ελεονώρα της Ακουιτανίας, την έκρυψε σε έναν λαβύρινθο. Οι φήμες φτάνουν στα αυτιά της βασίλισσας Ελεονώρας, η οποία αποφάσισε να μπει στον λαβύρινθο, όπου ανακάλυψε την αντίζηλό της και την ανάγκασε να επιλέξει ανάμεσα στο στιλέτο και στο δηλητήριο. Η Ρόζαμουντ επέλεξε το δεύτερο και πέθανε .

Η Ρόζαμουντ Κλίφορντ θεωρείται από τις πιο ωραίες γυναίκες του δωδέκατου αιώνα και ενέπνευσε μπαλάντες, ποιήματα, ιστορίες και πίνακες ζωγραφικής .

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. 1016564627. Ανακτήθηκε στις 17  Οκτωβρίου 2015.
2. ↑  p10461.htm#i104602.
3. ↑  (Γερμανικά) *Κατάλογος της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γερμανίας*. 1016564627. Ανακτήθηκε στις 17  Ιουλίου 2021.
4. 1 2 3  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
5. ↑  Anthony à Wood The life and times of Anthony Wood: antiquary, of Oxford, 1632-1695, described by himself. Printed for the Oxford historical society, at the Clarendon press, 1891. Page 341.
6. ↑  Bingham, Jane. The Cotswolds: A Cultural History, Oxford University Press, 2010 ISBN 9780195398755
7. ↑
8. ↑
9. ↑

Βιβλιογραφία
------------

* Biography from *Who's Who in British History* (1998), H. W. Wilson Company. *Who's Who in British History*, Fitzroy Dearborn Publishers, 1998.
* W. L. Warren, *Henry II*, 1973.
* Remfry. P.M. *Clifford Castle, 1066 to 1299* ((ISBN 1-899376-04-6))

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Fair Rosamund στο Wikimedia Commons

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 200651391
* LCCN: n83008399
* ISNI: 0000 0001 3923 4558
* GND: 1016564627
* SUDOC: 261934392

 |

 |
Η **Ακτή** ήταν απελεύθερη της Ρώμης που έγινε ερωμένη του αυτοκράτορα Νέρωνα. 

Ένα χρόνο αφού έγινε αυτοκράτορας, ενθαρρυμένος από τον Σενέκα το Νεότερο και του Μπούρο και παρά τις επιθυμίες της μητέρας του Αγριππίνας, ο Νέρων πήρε την Ακτή ως η ερωμένη του. Ο Σενέκας ανησυχούσε ιδιαίτερα ότι ο νεαρός του μαθητής δεν θα ήταν ικανοποιημένος με τη γυναίκα του, την Οκταβία, και ότι θα μπορούσε να επιδοθεί σε επικίνδυνα σεξουαλικά κατορθώματα. Η σχέση του με την Ακτή διατηρήθηκε όσο το δυνατόν πιο διακριτική, ώστε να μην καταστρέψει τον πολιτικά σημαντικό γάμο του Νέρωνα με την Οκταβία. Ο Σερένος, ένας προστατευόμενος του Σενέκα, ισχυρίστηκε ακόμη ότι η Ακτή ήταν η δική του ερωμένη για να αποφύγει την υποψία.

Το ζευγάρι συναντήθηκε όταν ο Νέρωνας ήταν μόνο 17 ετών και η συναισθηματική και παθιασμένη σχέση τους διήρκεσε τουλάχιστον τρία χρόνια. Ο Νέρων εξέφρασε την επιθυμία να παντρευτεί την Ακτή και είχε σχεδιάσει ένα γενεαλογικό δέντρο που να τη συνδέει με το αυτοκρατορικό. Έβαλε ακόμη και πρώην υπάτους για να προετοιμαστούν να ορκιστούν για τα βασιλικά δικαιώματα της Ακτής, μια κίνηση που εξόργισε τη μητέρα του, την Αγριππίνα, η οποία γνώριζε πολύ καλά και ήταν περήφανη για τη δική της γενιά που κρατούσε από πατρίκιους. 

Ως η ερωμένη του Νέρωνα, η Ακτή μπορεί να είχε την ευκαιρία να ασκήσει σημαντική επιρροή στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, αν και είναι άγνωστη η επιρροή της στην πραγματικότητα. Ο Τάκιτος ισχυρίζεται ότι η Αγριππίνα άσκησε κάποια ερωτική εξουσία στον γιο της και ότι η Ακτή ενημέρωσε τον Νέρωνα να αντισταθεί, προειδοποιώντας τον για τις ενδεχόμενες πολιτικές επιπτώσεις με το στρατό εάν η αιμομιξία με τη μητέρα του γίνει γνωστή. Η σχέση του Νέρωνα και της Ακτής μείωσε την κυριαρχία της Αγριππίνας στον γιο της και επομένως την επιρροή της στην αυτοκρατορία.

Ο χαρακτήρας της στην τέχνη
---------------------------

Η Ακτή εμφανίζεται ως χαρακτήρας στο μυθιστόρημα του Χένρικ Σιενκιέβιτς *Κβο Βάντις* και στο *Myself My Sepulcher* της Μέρι Τερέζα Ρόναλντς. Και στα δύο απεικονίζεται σαν κρυπτοχριστιανή. Εμφανίζεται επίσης στην ταινία *Νέρων*. Η Ακτή είναι επίσης ο κύριος χαρακτήρας του μυθιστορήματος *Ακτή* του Αλέξανδρου Δουμά.

Παραπομπές
----------

1. ↑   Tacitus, Annals 13.12-13
2. ↑  Cassius Dio 61.7.1; Suetonius, Nero 28
3. ↑   Tacitus, Annals 14.2