recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Το **γραμμοάτομο** (gr-at) ενός χημικού στοιχείου είναι ποσότητα από το στοιχείο μετρημένη σε γραμμάρια, ίση με την τιμή της σχετικής ατομικής μάζας **Ar** του στοιχείου (παλαιότερη ονομασία της σχετικής ατομικής μάζας ήταν ατομικό βάρος πού όμως εγκαταλείπεται λόγω σύγχυσης πού μπορεί να δημιουργηθεί αφού δεν είναι βάρος).
Γιά παράδειγμα η σχετική ατομική μάζα τού Οξυγόνου είναι 16, άρα το γραμμοάτομο τού Οξυγόνου είναι ποσότητα μάζας 16 γραμμαρίων.

Το γραμμοάτομο οποιουδήποτε στοιχείου περιέχει τόσα ατομα όσος είναι ο αριθμός Avogadro (*Ν*Α) δηλαδή 6,0252·1023 άτομα.

Σύμφωνα λοιπόν με το τελευταίο μπορούμε να ορίσουμε με ένα άλλο τρόπο το γραμμοάτομο ενός στοιχείου, αν πούμε ότι αυτό είναι μάζα τόσων ατόμων όσα δηλώνει ο αριθμός Avogadro.

Το γραμμοάτομο θεωρείται σήμερα ξεπερασμένος όρος, έχοντας αντικατασταθεί από το mole.
Στη Στατιστική με τον όρο **περίοδος** και εξ αυτού **στατιστική περίοδος** χαρακτηρίζεται το χρονικό διάστημα που λαμβάνεται υπόψη στη στατιστική έρευνα και στο οποίο ανάγονται τα στατιστικά δεδομένα και τα εξ αυτών στατιστικά στοιχεία. Η περίοδος αυτή είναι τελείως διάφορη του χρόνου συλλογής και επεξεργασίας των στατιστικών δεδομένων. Πολλές φορές αναφέρεται και ως "περιοδική βάση", ή "βάση περιόδου" σε ευρύτερη χρήση.

Η στατιστική περίοδος μπορεί να αφορά διάφορους χρόνους όπως εικοσιτετράωρο, εβδομάδα, μήνα, τρίμηνο, εξάμηνο, έτος (π.χ. απογραφή), αλλά και δεκαετία (π.χ. απογραφή πληθυσμού). Η στατιστική περίοδος αναγράφεται υποχρεωτικά στους στατιστικούς πίνακες καθώς και σε όλες τις γραφικές παραστάσεις στατιστικών στοιχείων.  

Στη πράξη η στατιστική περίοδος μπορεί να ταυτίζεται με το ωράριο εργασίας υπαλλήλων, εργατών, τη σχολική περίοδο, τη διάρκεια στράτευσης, ναυτολόγησης, ώρες αιχμής συγκοινωνιών, ακροαματικότητας κ.λπ. μη λαμβάνοντας υπόψη τις αργίες.

Πηγές
-----

* UNESCO "Λεξικό Κοινωνικών Όρων" (Ελληνική Έκδοση) 3 τόμοι, Εκδ. Ελληνική Παιδεία Αθήναι 1972, τομ.3ος, σελ.865.
* ΥΠΕΠΘ - Παιδαγωγικό Ινστιτούτο, συλλογικό έργο των Λεων. Αδαμόπουλο, Χαραλ. Δαμιανού, Ανδ. Σπέρκου "Μαθηματικά και Στοιχεία Στατιστικής" ΟΕΔΒ - Αθήνα 1999, σελ.61.
* Συλλογ. έργο των Π. Κικίλια, Δ. Παλαμούρδα, Α. Πετράκη, Δ. Τσουκαλά "Στατιστική - Πιθανότητες" Εκδ. Δηρός - Αθήνα 2001, ISBN 960-8271-07-X, σελ. 18-19.
Η ***Γραμματική της καστιλιανικής γλώσσας*** (ισπ.: *Gramática de la lengua castellana*, επίσης γνωστή ως *Grammatica Nebrissensis*) είναι βιβλίο του Αντόνιο ντε Νεμπρίχα που δημοσιεύθηκε το 1492. Ήταν το πρώτο βιβλίο που είχε για θέμα του την ισπανική γλώσσα και τους κανόνες της.

Περιεχόμενα
-----------

Ο Νεμπρίχα διαίρεσε τη μελέτη του της γλώσσας σε τέσσερα «βιβλία» (μέρη):

* Ορθογραφία
* Μέτρο, τονισμός και συλλαβές
* Ετυμολογία και diction
* Σύνταξη

Υπήρχε και ένα πέμπτο «βιβλίο», αφιερωμένο στη διδασκαλία των καστιλιάνικων ως ξένης γλώσσας.

Το βιβλίο δεχόταν τα εξής δέκα μέρη του λόγου: τα ουσιαστικά, τις αντωνυμίες, τα ρήματα, τις μετοχές, τις προθέσεις, τα επιρρήματα, τους συνδέσμους, οι συζεύξεις, τα γερούνδια και τα απαρέμφατα.

Επίδραση
--------

Έργα είχαν πρωτύτερα δημοσιευθεί στη λατινική, όπως το *De Elegantiis Latinae Linguae* (1471) του Λορέντσο Βάλλα αλλά η *Grammatica* ήταν το πρώτο βιβλίο που επικεντρωνόταν στη μελέτη των κανόνων μιας δυτικοευρωπαϊκής γλώσσας εκτός από τη λατινική. Μετά τη δημοσίευσή του, η γραμματική θεωρήθηκε ο κλάδος που αφορούσε τους κανόνες της γλώσσας, μέχρι την έλευση της γλωσσολογίας ως επιστημονικού κλάδου τον 19ο αιώνα.

Άλλες γραμματικές της ισπανικής ακολούθησαν:

* Antonio de Nebrija, *Reglas de ortografía* («Κανόνες ορθογραφίας», 1517)
* Juan de Valdés, *Diálogo de la Lengua* («Διάλογος επί της γλώσσης», 1535)
* Andrés Flórez, *Arte para bien leer y escribir* («Η τέχνη της καλής αναγνώσεως και γραφής», 1552)
* Martín Cordero, *La manera de escribir en castellano* (1556)
* Cristóbal de Villalón, *Gramática castellana* («Καστιλιάνικη γραμματική», 1558)
* Gonzalo Correas, *Ortografía castellana* («Καστιλιάνικη ορθογραφία», 1630)
* Βασιλική Ισπανική Ακαδημία, *Gramática de la lengua española* («Γραμματική της ισπανικής γλώσσας», 1771)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Το κείμενο από την «Asociación Cultural Antonio de Nebrija»
Ο **Ιωάννης Μέξης** ήταν Έλληνας καπνέμπορος του 20ού αιώνα.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην Θήβα, όπου και πήγε σχολείο. Σε ηλικία 16 ετών ήρθε στην Αθήνα και δούλεψε στο καπνεμπορείο του Ανδρέα Γαζή στην οδό Ερμού. Εκεί έμαθε την τέχνη και όλα τα απαραίτητα για την ανάμιξη του καπνού. 

Μετά την στρατιωτική του θητεία ίδρυσε καπνοπωλείο στην οδό Αιόλου στην Αθήνα, ενώ παράλληλα ίδρυσε αργυραμοιβείο στην ίδια οδό. Εργάστηκε ως αργυραμοιβός επί τριάντα χρόνια και έγινε μέλος του Χρηματιστηρίου Αθηνών. Μετέφερε το αργυραμοιβείο του πιο κοντά και απέναντι στο Χρηματιστήριο και το επέκτεινε σε Τραπεζομεσιτικό Γραφείο.

Το 1906 άφησε την επιχείρησή του στον γιο του και εγκαταστάθηκε στην Αλεξάνδρεια, ως μέλος του εκεί Χρηματιστηρίου. Εκεί έχασε τα πάντα στην κρίση του 1907. Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1913 και ίδρυσε τον καπνεμπορικό Οίκο Αδελφών Μέξη.

Απεβίωσε το 1921.

Πηγές
-----

* *Πανελλήνιον Λεύκωμα Εθνικής Εκατονταετηρίδος 1821-1921 : Η χρυσή βίβλος του ελληνισμού. Τόμος Β' Έλληνες Βιομήχανοι και Έμποροι*. Αθήνα: Ν. Σηφάκης και Ι. Χατζηιωάννου. 1921. Ανακτήθηκε στις 24 Μαΐου 2010.
Συντεταγμένες: 11°56′N 85°57′W﻿ / ﻿11.933°N 85.950°W﻿ / 11.933; -85.950

Η **Γρανάδα** (ισπανικά: *Granada*) είναι πόλη της Νικαράγουα και πρωτεύουσα του διαμερίσματος Γρανάδα. Σύμφωνα με την απογραφή του 2005, η Γρανάδα έχει πληθυσμό 105.171, ήταν δηλαδή η πέμπτη μεγαλύτερη πόλη της χώρας. Η Γρανάδα είναι πολιτικά και ιστορικά μια από τις σημαντικότερες πόλεις της Νικαράγουα. Η πόλη είναι χτισμένη στις όχθες της λίμνης Νικαράγουα.

Η Γρανάδα ιδρύθηκε στις 8 Δεκεμβρίου του 1524 από τον Ισπανό εξερευνητή Φρανθίσκο Ερνάντεθ ντε Κόρδοβα και είναι η παλαιότερη πόλη στη Νικαράγουα, ενώ θεωρείται και η παλαιότερη αποικιακή πόλη που ιδρύθηκε στην Αμερική, χωρίς να υπολογίζονται τα στρατόπεδα που εξελίχθηκαν σε πόλεις. Η πόλη για πολλά χρόνια έχει αντιπαλότητα με το Λεόν, το οποίο είναι έδρα των φιλελεύθερων, ενώ η Γρανάδα των συντηρητικών. Η φιλονικία των δύο πόλεων οδήγησε την μεταφορά της πρωτεύουσας από το Λεόν στη Μανάγουα, η οποία βρίσκεται ανάμεσα στις δύο πόλεις. Όπως και άλλες πόλεις της Νικαράγουας έχει γίνει πολλές φορές πεδίο μαχών, με αποτέλεσμα τα ιστορικά κτήριά της να έχουν υποστεί εκτεταμένες ζημιές. Η πόλη σήμερα είναι σημαντικός τουριστικός προορισμός και μεγάλο εμπορικό κέντρο της περιοχής. Ο Καθεδρικός Ναός της Γρανάδα διακρίνεται εύκολα στο αστικό τοπίο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *GEOnet Names Server*. 11  Ιουνίου 2018. -1111886.
2. ↑  Jennifer Kott, Kristi Streiffert (2005). *Nicaragua*. Marshall Cavendish. σελ. 17. ISBN 9780761419693.  Unknown parameter `|publication=` ignored (βοήθεια)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Granada, Nicaragua στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 313409882
* LCCN: n81110656
* BNF: cb145047145 (data)

 |

 |
Ο **Ιωάννης Παρλιάρης** (1883 - 1931) ήταν Έλληνας Μακεδονομάχος οπλαρχηγός από το Λούκοβο (νυν Ταξιάρχης) Χαλκιδικής.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ο Ιωάννης Παρλιάρης του Δημητρίου γεννήθηκε το 1883 στο Λούκοβο (Ταξιάρχη) Χαλκιδικής. Εντάχθηκε στα ένοπλα αντάρτικα σώματα κατά τη διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα προκειμένου να αγωνιστεί για την προστασία των ελληνικών πληθυσμών από τις βουλγαρικές επιθέσεις και τις οθωμανικές αυθαιρεσίες, αλλά και για την απελευθέρωση της ιδιαίτερης πατρίδας του.

Συνεργάστηκε αρχικά με το σώμα του Γ. Τσόντου (καπετάν Βάρδα). Στη συνέχεια συγκρότησε δική του ένοπλη ομάδα αποτελούμενη από 12 άνδρες, της οποίας τέθηκε επικεφαλής και έδρασε στην περιοχή του Παγγαίου. Στο Παγγαίο εξόντωσε έπειτα από πολύνεκρη μάχη τον κομιτατζή Αθανάς που δραστηριοποιείτο στην περιοχή. Στη συνέχεια επέστρεψε στη Χαλκιδική και έδρασε κατά τουρκαλβανικών συμμοριών.

Μάλιστα, στον Άγιο Πρόδρομο συμμετείχε σε επιχείρηση που είχε ως αποτέλεσμα την εξουδετέρωση ένοπλης ομάδας Αλβανών.

Τον Οκτώβριο του 1912 επισκέφτηκε τον καϊμακάμη Πολυγύρου μετά από συμβουλή του Μητροπολίτη Κασσανδρείας Ειρηναίου, και τον διαβεβαίωσε με μεγάλη επιτηδειότητα και πειστικότητα, ότι έξω από τον Πολύγυρο και στα δάση του Χολομώντα, έχουν συγκεντρωθεί μεγάλες δυνάμεις Ελλήνων ανταρτών, έτοιμες να επιτεθούν. Του μετέφερε μάλιστα και υποτιθέμενη συμβουλή του Μητροπολίτη Κασσανδρείας να αποχωρήσει στη Θεσσαλονίκη. Ο καϊμακάμης Πολυγύρου τρομοκρατημένος, διέταξε αμέσως την αποχώρηση της οθωμανικής φρουράς και του στρατού στη Θεσσαλονίκη και με αυτόν τον τρόπο, απελευθερώθηκε αναίμακτα η Χαλκιδική στις 12 Οκτωβρίου του 1912.

Αργότερα, έλαβε μέρος στους βαλκανικούς πολέμους. Μάλιστα, στην πολιορκία των Ιωαννίνων συμμετείχε στο τάγμα του I. Βελισσαρίου. Επίσης έλαβε μέρος στον А' Παγκόσμιο Πόλεμο και στη Μικρασιατική Εκστρατεία.

Απεβίωσε στις 6 Αυγούστου του 1931 έπειτα από νοσηλεία στη Θεσσαλονίκη. Από τον γάμο του απέκτησε τέσσερα παιδιά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Αγωνιστές του Μακεδονικού Αγώνα από τον Ταξιάρχη Χαλκιδικής». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Ιανουαρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 14 Δεκεμβρίου 2013.
2. ↑  Πολύγυρος, τεύχος 18 (Σεπτέμβριος-Οκτώβριος 2003), σελ 4.
3. ↑  Ιωάννης Σ. Κολιόπουλος (επιστημονική επιμέλεια), Αφανείς, γηγενείς Μακεδονομάχοι, Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών, University Studio Press, Θεσσαλονίκη, 2008, σελ. 186.
4. ↑  Ιωάννης Σ. Κολιόπουλος (επιστημονική επιμέλεια), Αφανείς, γηγενείς Μακεδονομάχοι, Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών, University Studio Press, Θεσσαλονίκη, 2008, σελ. 186
5. ↑  Ερατώ Ζέλιου Μαστροκώστα, Ταξιάρχης Χαλκιδικής, Θεσσαλονίκη 1994, σελ. 61
6. ↑  Zougla.gr, Τιμή στον Μακεδονομάχο Ιωάννη Παρλιάρη στον Ταξιάρχη Χαλκιδικής, 28 Ιουνίου 2010
7. ↑  Πολύγυρος, τεύχος 18 (Σεπτέμβριος-Οκτώβριος 2003), σελ 4 - 8.
Ο όρος **γραμματική τέχνη** πρωτοεμφανίζεται στον Πλάτωνα με ιδιαίτερη έμφαση στα χωρία του Κρατύλου που αναφέρονται στη φύση και τις σxέσεις των γραμμάτων ή στοιχείων του αλφαβήτου. 

Οι γραμματιστές, που αρχικά δεν απολαμβάνανε μεγάλης υπόληψης, ήταν εκείνοι που δίδασκαν τα στοιχειώδη γράμματα, όπως στη νεότερη εποχή τα κολυβογράμματα. Με την πάροδο του χρόνου, μη περιοριζόμενοι μόνο στην απλή ανάγνωση, ήθελαν και να εξηγήσουν το διδασκόμενο κείμενο και επομένως και να διορθώσουν τα εσφαλμένα κείμενα, όπως του Ομήρου που συνήθως δίδασκαν. Έτσι προέκυψε βαθμηδόν στην πράξη η κριτική και ερμηνευτική. Πρώτα στην ελληνιστική εποχή, ιδιαίτερα στην Αλεξανδρινή βιβλιοθήκη και αργότερα στη Περγαμηνή Σχολή σε μικρότερο βαθμό, αναδείχθηκαν σπουδαίοι γραμματικοί, «την ακρίβειαν της γλώσσης και την σύμπασαν γλώσσαν επιδιώκοντες κατά τον Κικέρων. Τη γραμματική δε διαιρούσαν σε τρία μέρη, το τεχνικό, το ιστορικό που ερμηνεύει την έννοια και τα πράγματα και το ιδιαίτερο.

Οι απαρχές
----------

Κατά τον Διονύσιο Αλικαρνισσέα το έναυσμα αποτέλεσε το τρίτο βιβλίο της ρητορικής του Αριστοτέλη «Περί λέξεως» που αργότερα οι γραμματικοί το ενέταξαν ως τρίτο μέρος της ρητορικής και σχολίασαν ο μαθητής του Θεόφραστος και στη συνέχεια ο μαθητής αυτού Δημήτριος ο Φαληρεύς που τα έργα τους δεν σώζονται.

Οι διαπρέψαντες
---------------

Ανάμεσα στους σημαντικότερους γραμματικούς σε μια πορεία επτακοσίων ετών, αν αφαιρέσουμε περίπου τριακόσια χρόνια μετά το Λογγίνο και μέχρι την Ειρήνη την Αθηναία που δεν παρατηρείται καμία ιδιαίτερη δραστηριότητα, ξεχωρίζουν:

* Διονύσιος ο Θραξ αποδίδονται σ΄αυτόν έξι μέρη: ανάγνωση, εξήγηση, λέξεων και πραγμάτων ερμηνεία, ετυμολογία, αναλογία και κριτική.
* Αριστοφάνης ο Βυζάντιος
* Αρίσταρχος ο Σαμόθραξ
* Κράτης ο εξ Μαλλού
* Ιωάννης (γραμματικός), σύγχρονος του Φωτίου, που επινόησε την μικρογράμματη γραφή.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Κρατύλος [424a] κ.ε.
2. ↑  Κικέρων, de oratione I «Περί ρητόρων βιβλίο Ι» (Περί ρητόρων)
3. ↑  
	* Περί συνθέσεως ονομάτων
4. ↑  
	* Ρητορική βιβλίο Γ

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Γραμματικοί |
| --- |
|  |
| 
* Δημήτριος ο Φαληρεύς3ος αι. π.Χ.
* Απολλώνιος ο Δύσκολος
* Αριστόνικος ο Αλεξανδρεύς
* Αρίσταρχος ο Σαμόθραξ
* Αριστοφάνης ο Βυζάντιος
* Ασκληπιάδης
* Αρκάδιος (γραμματικός)
* Αρποκρατίων
* Αρτεμίδωρος (γραμματικός)
* Δίδυμος ο Αλεξανδρεύς
* Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς
* Διονύσιος ο Θραξ
* Δοσίθεος
* Δράκων εκ Στρατονίκης
* Ζηνόδοτος ο Εφέσιος
* Ζωίλος
* Αίλιος Ηρωδιανός
* Ηφαιστίων(γραμματικός)
* Αίλιος Ηρωδιανός
* Ησύχιος ο Αλεξανδρεύς
* Θεοδόσιος ο Αλεξανδρινός
* Θράσυλλος
* Ιούλιος Πολυδεύκης
* Καλλίμαχος ο Κυρηναίος
* Κράτης ο εκ Μαλλού
* Νικάνωρ ο Θυατειρινός
* Λογγίνος
* Τυραννίων ο Αμισσεύς
* Στέφανος Βυζάντιος
* Τρύφων ο Αλεξανδρεύς
* Γεώργιος Χοιροβοσκός
* Ιωάννης (γραμματικός)9ος αι. μ.Χ.
 |

 |
Ο **Γιώργος Ακοκαλίδης** (αλλιώς **Ακόκ**) (γεν. 1946) είναι Έλληνας γελοιογράφος, δημιουργός κόμικς και γραφίστας.

Βιογραφικό
----------

Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και σπούδασε γραφικές τέχνες. Πολιτικές γελοιογραφίες του έχουν δημοσιευτεί στις εφημερίδες Θεσσαλονίκη, Εγνατία, Ελεύθερη Γνώμη, Ποντίκι, Αγγελιοφόρος και Μακεδονία. Ασχολήθηκε επίσης με την εικονογράφηση βιβλίων, μεταξύ των οποίων και παιδικών, ενώ έχει εκδώσει και 3 άλμπουμ με γελοιογραφίες του. Έχει φτιάξει επίσης τα κοστούμια και τα σκηνικά για διάφορες θεατρικές παραστάσεις.

Στις αρχές της δεκαετίας του ογδόντα ξεκίνησε να συνεργάζεται με τον Τάσο Αποστολίδη στη διασκευή σε κόμικς των κωμωδιών του Αριστοφάνη. Με τον Τάσο Αποστολίδη συνεργάστηκε ξανά στο graphic novel «*Ομήρου Οδύσσεια*», το 2011 -12. Είχε κάνει επίσης την εικονογράφηση σε δύο μυθιστορήματα και μια νουβέλα του Κρίτωνα Σαλπιγκτή. Τα δύο πρώτα ήταν στη σειρά «*Ο Πουρός ΗΡΩΣ*», που εκδόθηκαν το 1991 και το 1994 και παρωδούσαν την ελληνική πολιτική σκηνή και τον Μικρό Ήρωα, ενώ η νουβέλα ήταν το «*Τελευταίο Δρομολόγιο*», το 2012.

Έχει βραβευθεί σε διάφορες εκθέσεις γελοιογραφίας και κόμικς τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. 1 2 3
3. ↑

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 45606236
* **ΕΒΕ**: 14414
* **BiblioNet**: **30506**
* LCCN: n80114854
* ISNI: 0000 0000 2500 6012
* GND: 1050048318
* NLA: 36076175

 |

 |
Ο **Σταν Ρόουλι** (11 Σεπτεμβρίου 1876 - 1 Απριλίου 1924) συμμετείχε στην Ολυμπιάδα του Παρισιού το 1900, εκεί όπου κέρδισε 3 χάλκινα μετάλλια.

Οι γονείς του πέθαναν το 1884, κι έτσι αυτός κι ο αδελφός του έζησαν με μια θεία στο Κρόιντον.

Ο Ρόουλι κέρδισε μετάλλια στο τρέξιμο στο σχολείο του και άρχισε τη σταδιοδρομία του με το Άσφιλντ Χάρριερς τον Απρίλιο του 1895, που αργότερα εντάχθηκε στο Σίδνεϊ Χάρριερς. Στα πρωταθλήματα της αποικίας τον Οκτώβριο ήταν 2ος στον αγώνα 100 γιαρντς, αλλά τον επόμενο χρόνο τον κέρδισε. Στο Αυστραλιανό πρωτάθλημα 1897 στο Σίδνεϊ κέρδισε τα 100 και τα 220 γιαρντς. Τον Μάρτιο του 1898 σε μια διακολληματική συνάντηση στην Ώκλαντ της Νέας Ζηλανδίας κέρδισε τα 100 και τα 250 γιάρντς σε 27.4 δευτερόλεπτα, και στο Σίδνεϊ τον Οκτώβριο έδωσε ένα Αυστραλασιακό ρεκόρ 12 δευτερολέπτων για 120 γιαρντς. Στο Μπρίσμπεϊν τον Νοέμβριο του 1899 ξανακέρδισε το Αυστραλασιακό ρεκόρ των 100 (που ισοδυναμεί με Αυστραλιακό ρεκόρ 9.9 δευτερόλεπτα) και των 220 γιαρντς (σε Αυστραλασιακό ρεκόρ των 22.2 δευτερολέπτων).

Η Ερασιτεχνική Αθλητική Ένωση της Αυστραλασίας αποφάσισε να μη στείλει ομάδα στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1900, αλλά μια επιτροπή με επικεφαλής τον Ρίτσαρντ Κουμπς. Έτσι, έθεσε 100 λίρες (₤) επιτρέποντας τον Ρόουλι να συμμετέχει ιδιωτικά. Λαμβάνοντας πέντε μήνες άδεια από την εργασία, τον Ιούνιο έφτασε στο Λονδίνο, όπου στοn τελικό των 100 γιαρντς στο πρωτάθλημα ερασιτεχνικών αθλητικών σωματείων χτυπήθηκε από τους Αμερικανούς, επίσης στο δρόμο για το Παρίσι.

Τα χρήματα ήταν πολλά, αλλά η Αγγλική Ένωση πλήρωσε τα έξοδα του Ρόουλι στο Παρίσι, όπου στις 14 και 15 Ιουλίου βγήκε τρίτος στα αγωνίσματα των 60, 100 και 200 μέτρων και ήταν και στην νικητήρια Βρετανική ομάδα στα 5000 μέτρα. Τα μετάλλια δεν παρουσιάστηκαν: Ο Ρόουλι κέρδισε ένα ρολόι μεταφοράς, ένα γυναικείο πορτοφόλι και ένα αργυροειδές μαχαίρι από χαρτί.

Επιστρέφοντας στο Σίδνεϊ από το Λονδίνο στις 16 Οκτωβρίου, αποχώρησε από το σπριντ. Στις 12 Οκτωβρίου του 1903 στο Άσφιλντ παντρεύτηκε την Μπέσι Σκοτ με Αγγλικανικές τελετές. Την 1η Απριλίου 1924 απεβίωσε από χρόνια νεφρίτιδα στο σπίτι του στο Μάνλι.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Σταν Ρόουλι». *sports-reference.com*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Ιουνίου 2010.
2. ↑  «Ρόουλι, Στάνλεϊ Ρούπερτ». *adb.anu.edu.au*.
Ο **Γοδεφρείδος Β΄**, (Γαλλικά ː *Geoffroi II*, πέθανε στις 13 Φεβρουαρίου 1067) μέλος του Οίκου των Μποζονιδών ήταν Κόμης της Προβηγκίας και ο πρώτος κόμης του Φορκαλκιέ (1062 - 1067) σε συμβασιλεία με τον μεγαλύτερο αδελφό του Γουλιέλμο Βερτράνδο και τον ξάδελφο του Βερτράνδος Β΄ (1062 - 1067).

Βιογραφία
---------

Ο Γοδεφρείδος Β΄ ήταν ο δευτερότοκος γιος του Φουλκ-Βερτράνδου κόμη της Προβηγκίας και της Χίλντεγκαρντ. Μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο Γουλιέλμος Βερτράνδος της Προβηγκίας.
Το 1062 οι δύο αδελφοί διαδέχθηκαν τον πατέρα τους: ο Γουλιέλμος-Βερτράνδος στην Προβηγκία και ο Γοδεφρείδος Β΄ το Φορκαλκιέ· ο τίτλος του μαγδράβου δινόταν στον πρεσβύτερο κόμη, έτσι μάγδραβος έγινε ο θείος τους Γοδεφρείδος Α΄ της Προβηγκίας. Αναφέρεται και ως κόμης της Προβηγκίας, είτε διότι ήταν μαζί με τον αδελφό και τον θείο του, είτε διότι το Φορκαλκιέ εθεωρείτο μέρος της Προβηγκίας. 
Υπέγραψε ένα καταστατικό με τον αδελφό του το 1064. Απεβίωσε λίγο μετά, το 1065 ή 1067. Κόμης της Προβηγκίας ήταν ο εξάδελφός του Βερτράνδος Β΄ της Προβηγκίας (γιος του Γοδεφρείδου Α΄), που απεβίωσε το 1093 άτεκνος.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε την Ερμενγάρδη. Δεν είχε (γνωστά) τέκνα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εναλλακτικά το 1065

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* ΠΡΟΒΗΓΚΙΑ


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Geoffrey II of Provence  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |

|  |
| --- |
| Γοδεφρείδος Β΄ της Προβηγκίας **Οίκος των Μποζονιδών** **Θάνατος:** 13 Φεβρουαρίου 1067 |
| Βασιλικοί τίτλοι |
| ΠροκάτοχοςΓοδεφρείδος Α΄ | **Κόμης της Προβηγκίας1062 - 1067Με τον αδελφό του Γουλιέλμο Βερτράνδο1062 - 1067Με τον ξάδελφο του Βερτράνδος Β΄1062 - 1067**  | ΔιάδοχοςΓουλιέλμος Βερτράνδος και Βερτράνδος Β΄ |
Το **Ιντζιρλίκ** (τουρκικά: *Incirlik*, προφέρεται: [indʒiɾˈlik]) είναι συνοικία στην περιοχή Γιουρεγίρ της πόλης των Αδάνων, 8 χιλιόμετρα (5 μίλια) ανατολικά του κέντρου της πόλης.

Ετυμολογία
----------

Η λέξη *incirlik*, στην τουρκική γλώσσα σημαίνει «συκιές».

Διακυβέρνηση
------------

Ο δήμος Ιντζιρλίκ ιδρύθηκε το 1971 και ενσωματώθηκε στο δήμο Γιουρεγίρ το 2008. Από το 2008, το Ιντζιρλίκ χωρίζεται σε τέσσερις γειτονιές και κάθε γειτονιά χορηγείται από τον Μουχτάρ και τη Δημογεροντία. Οι γειτονιές του Ιντζιρλίκ είναι οι Τζούμχουριγετ, Χουριγέτ, Κεμάλπασά και Γενί Μαχαλέ.

Οικονομία
---------

Η οικονομία του Ιντζιρλίκ στηρίζεται κυρίως στη γεωργία και στη βιομηχανία.

Το μεγαλύτερο ίδρυμα στο Ιντζιρλίκ είναι η Αεροπορική Βάση Ιντζιρλίκ του NATO από την οποία αμερικανικά αεροσκάφη περιπολούσαν στη ζώνη απαγόρευσης πτήσεων στο βόρειο Ιράκ, μεταξύ του Πολέμου του Κόλπου το 1991 και της εισβολής στο Ιράκ το 2003.

Μεταφορές
---------

Ο σιδηροδρομικός σταθμός Ιντζιρλίκ, ο οποίος άνοιξε το 1912, αυτή τη στιγμή εξυπηρετείται από δύο περιφερειακές γραμμές και μία γραμμή μεγάλων αποστάσεων.

Το Τμήμα Λεωφορείων Μητροπολιτικού Δήμου Αδάνων (ABBO) έχει δρομολόγια λεωφορείων από το κέντρο των Αδάνων προς Ιντζιρλίκ. Η Συνεταιριστική Μίνι Λεωφορείων Ιντζιρλίκ διεξάγει, επίσης, την τοπική συγκοινωνία από το κέντρο της πόλης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανησυχία για την ασφάλεια πυρηνικών που βρίσκονται στη βάση του Ιντζιρλίκ tovima.gr

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα İncirlik  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Γοδεφρείδος Β΄ της Κάτω Λωρραίνης** (*Godefroid Ier de Basse-Lotharingie*, 965 - 26 Σεπτεμβρίου 1023) από τον Οίκο του Αρντέν-Βερντέν ήταν άτεκνος γιος του Γοδεφρείδου Α΄ κόμη του Βερντέν και της Ματθίλδης των Μπίλλουνγκ, κόρης του Χέρμαν δούκα της Σαξονίας. Έγινε **κόμης του Βερντέν** (1002 - 1023) μετά το τέλος του πατέρα του, και δούκας της Κάτω Λωρραίνης (1012 - 1023), διαδεχόμενος τον Καρολίδη δούκα Όθωνα που απεβίωσε άτεκνος.

Βιογραφία
---------

Διορίστηκε δούκας από τον αυτοκράτορα Ερρίκο Β΄ υπό τις συμβουλές του Γεράρδου επίσκοπου του Καμπραί, επειδή ο αυτοκράτορας ήθελε ένα ισχυρό στρατιωτικό χέρι να διατηρεί την ειρήνη στο δουκάτο και να του εξασφαλίζει τα γαλλικά σύνορα. Το προσόν του Γοδεφρείδου ήταν ότι καταγόταν από την Άνω Λωρραίνη και δεν συμμετείχε στις διενέξεις των βαρόνων, παραμένοντας πιστός στη δυναστεία των Οθωνιδών. Το 1012 παραχώρησε το Βερντέν στον αδελφό του Φρειδερίκο. Είχε να αντιμετωπίσει πολλές διαμάχες με τοπικούς βαρόνους, η σημαντικότερη από τις οποίες ήταν αυτή με τον Γεράρδο, κόμη του Μετς, τον οποίο νίκησε στις 27 Αυγούστου 1017 παρά το ότι ο αντίπαλός του είχε αριθμητική του υπεροχή. Τον διαδέχθηκε ο νεότερος αδελφός του Γκοθέλο.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11  Charles Cawley: «Medieval Lands». (Αγγλικά) *Charles Cawley, "Medieval Lands", 2006-2020*.
2. ↑  p15058.htm#i150580. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.

|  |
| --- |
| Γοδεφρείδος Β΄ της Κάτω Λωρραίνης **Οίκος του Αρντέν****Γέννηση:** 965 **Θάνατος:** 26 Σεπτεμβρίου 1023 |
| Βασιλικοί τίτλοι |
| ΠροκάτοχοςΌθων | **Δούκας της Κάτω Λωρραίνης**1012-1023 | ΔιάδοχοςΓκοθέλο ο Μέγας |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 80586058
* GND: 136200117

 |

 |
Οι ***Ιντρίδες*** ή ***Ιντριίδες*** είναι οικογένεια μεσαίων προς μεγάλους σε μέγεθος λεμούριων. Είναι ενδημικές, όπως όλοι οι λεμούριοι, στο νησί της Μαδαγασκάρης. Περιλαμβάνει 19 είδη σε 3 γένη (Indri, Avahi, Προπίθηκος)

Ταξινομία
---------

* Οικογένεια Ιντρίδες
	+ Γένος Indri
		- Ίντρις (*Indri indri*)
	+ Γένος *Avahi* (Μαλλιαροί λεμούριοι)
		- Μαλλιαρός λεμούριος του Bemaraha (*Avahi cleesei)*
		- Ανατολικός μαλλιαρός λεμούριος (*Avahi laniger)*
		- Μαλλιαρός λεμούριος του Moore (*Avahi mooreorum)*
		- Δυτικός μαλλιαρός λεμούριος (*Avahi occidentalis)*
		- Μαλλιαρός λεμούριος του Sambirano (*Avahi unicolor)*
		- Μαλλιαρός λεμούριος του Peyrieras (*Avahi peyrierasi)*
		- Νότιος μαλλιαρός λεμούριος (*Avahi meridionalis)*
		- Μαλλιαρός λεμούριος του Ramanantsoavana (*Avahi ramanantsoavani)*
		- Μαλλιαρός λεμούριος του Betsileo (*Avahi betsileo)*
	+ Γένος Προπίθηκος (Σιφάκες)
		- Σιφάκας με διάδημα (*Propithecus diadema)*
		- Μεταξένιος σιφάκας (*Propithecus candidus)*
		- Σιφάκας του Milne-Edwards (*Propithecus edwardsi)*
		- Σιφάκας του Perrier (*Propithecus perrieri)*
		- Χρυσεστεμμένος σιφάκας (*Propithecus tattersalli)*
		- Σιφάκας του Verreaux (*Propithecus verreauxi)*
		- Σιφάκας του Coquerel (*Propithecus coquereli)*
		- Σιφάκας του Decken (*Propithecus deckenii)*
		- Εστεμμένος σιφάκας (*Propithecus coronatus*)

Χαρακτηριστικά
--------------

Τα 19 υφιστάμενα είδη Ιντρίδων είναι πολύ ποικιλόμορφα ως προς το μέγεθος. Η ουρά των σιφάκων και των μαλλιαρών λεμούριων είναι τόσο μακριά όσο και το σώμα τους, αλλά αυτή των Ιντρίδων (είδος) είναι μόλις λίγα εκατοστά. Τα πρόσωπά τους είναι μαύρα και άτριχα. Τα πόδια τους είναι πιο μακριά από τα χέρια τους και οι αντίχειρές τους δεν είναι αντιτακτοί.

Συμπεριφορά
-----------

Όλα τα είδη Ιντρίδων είναι δενδρόβια, αλλά ενίοτε κατεβαίνουν στο έδαφος. Όταν βρεθούν στο έδαφος, στέκονται όρθιοι και μετακινούνται με πλάγια άλματα, με τους βραχίονες σε έκταση. Στα δέντρα, ωστόσο, μπορούν να κάνουν τεράστια άλματα και είναι εξαιρετικά ευέλικτες· είναι σε θέση να αλλάζουν κατεύθυνση καθώς πηδούν από δέντρο σε δέντρο. Όπως τα περισσότερα φυλλοφάγα εξαιτίας της χαμηλής διατροφικής αξίας της τροφής τους περνούν μεγάλο μέρος της ημέρας τους σε αδράνεια. Μπορούν συχνά να παρατηρηθούν να λιάζονται στα κλαδιά των δέντρων. Ζουν σε οικογενειακές ομάδες μέχρι και 15 ατόμων και επικοινωνούν με κραυγές και εκφράσεις του προσώπου.

Πρόκειται για μονογαμικά ζώα. Η περίοδος κύησης διαρκεί 4-5 μήνες και τελειώνει την περίοδο της ξηρασίας με τη γέννηση ενός μόνο μικρού.

Φυσιολογία
----------

Οι Ιντρίδες είναι φυτοφάγα, που τρέφονται κυρίως με φύλλα, φρούτα και άνθη. Όπως και άλλα φυτοφάγα, έχουν διευρυμένο περιτόναιο που περιέχει βακτήρια που προκαλούν ζύμωση της κυτταρίνης των φύλλων, επιτρέποντας την πιο αποτελεσματική χώνεψη της φυτικής ύλης. Διαθέτουν λιγότερους κοπτήρες σε σχέση με τους υπόλοιπους λεμούριους, με οδοντική διάταξη 2.1.2.3/2.1.2.3.
Ο **Ιντιγκίρκα** (ρωσικά: Индигирка‎, σαχά: Индигир) είναι ποταμός στην Δημοκρατία των Σαχά (Γιακουτία) στην Άπω Ανατολή της Ρωσίας. Ο ποταμός διασχίζει μια απόσταση 1.726 χιλιομέτρων. 

Ο Ιντιγκίρκα σχηματίζεται από την ένωση του ποταμού Χαστάχ ή Τουόρα-Γιούργιαχ (μήκους 251 χιλιομέτρων) με τον Ταρίν-Γιούργιαχ (μήκους 63 χιλιομέτρων). Το υψηλότερο υψόμετρο του είναι κατά την διάβαση από τα υψίπεδα του Οϊμιάκον. Στην συνέχεια περνά από την οροσειρά Μόμα και την πεδιάδα Αμπί και καταλήγει στον κόλπο Κολιμά στον Αρκτικό Ωκεανό .

Η διαδρομή του αναλυτικά
------------------------

Η Ιντιγκίρκα προέρχεται από την ένωση των ποταμών Χαστάχ και Ταρίν-Γιούργιαχ, οι οποίοι πηγάζουν στις βόρειες πλαγιές της οροσειράς Χαλκάν. Πρώτον, ο ποταμός στρίβει προς τα βόρεια περνώντας από τα υψίπεδα του Οϊμιάκον και το χωριό Οϊμιάκον. Στο σημείο όπου περνά από την οροσειρά Τσεμάλγκιν ο ποταμός στενεύει και ρέει σε ένα βαθύ φαράγγι σχηματίζοντας ρεύματα. Αρχίζοντας από το σημείο στο οποίο ενώνεται με τον ποταμό Μόμα από τα νοτιοανατολικά, ο Ιντιγκίρκα φτάνει στο βύθισμα Μόμο-Σελενιάχ, μια πλατιά διαοροσειριακή λεκάνη και εκεί ξεκινά η μέση ροή του ποταμού, όπου η κοιλάδα του ποταμού επεκτείνεται. Κινώμενος προς τα βόρεια, ο Ιντιγκίρκα περνά από την οροσειρά Μόμα και ρέει προς τα βορειοανατολικά στη πεδιάδα Άμπι και πλατύνεται στα 500 μέτρα. Αφού ρέει ανάμεσα στο λαιμό που σχηματίζει το ανατολικό τέλος της οροσειράς Πολόουσνι και το δυτικό τέλος της οροσειράς Ουλαχάν-Τσιστάι, ρέει βόρεια στο οροπέδιο Κοντάκοφ προς τα ανατολικά κατά μήκος της πεδιάδας Γιάνα-Ιντιγκίρκα. Ακόμη πιο βόρεια, ενώ το τοπίο γίνεται τελείως επίπεδο, ο Ιντιγκίρκα χωρίζεται σε παραρτήματα και σχηματίζει δέλτα έκτασης 5.500 τ.χλμ. Τα νερά του καταλήγουν στον κόλπο Κολιμά στην θάλασσα της Ανατολικής Σιβηρίας.

Οι μεγαλύτεροι παραποταμοί του Ιντιγκίρκα είναι οι Νέρα, Μόμα και Μπαντιάριχα από τα δεξιά, ενώ από τα αριστέρα είναι οι Ελγκί, Σελένιαχ, Ουγιάντινα, Αλάιχα και Μπιοριολιόχ.. 

Στη μέση της πορείας του Ιντιγκίρκα βρίσκεται η κωμόπολη Ουστ-Νέρα. Πλωτός είναι μόνο σε ορισμένα σημεία, και παγώνει αρκετούς μήνες (από τον Οκτώβριο μέχρι τον Μάιο-Ιούνιο).

Τοπίο
-----

Το τοπίο του Ιντιγκίρκα είναι χαρακτηριστικό των περιοχών του Αρκτικού Κύκλου και των περιοχών κοντά σε αυτό. Κυριαρχείται από τάιγκα, δάση κωνοφόρων και τούνδρα.

Ιστορία και διασχίσεις του ποταμού
----------------------------------

Με επικεφαλής των Α. Γκλούσκοφ, μια ομάδα διέσχισε τον ποταμό με καγιάκ δύο φορές. Οι Αλεξάντερ και Μπάρμπαρα Κρεμπς-Γκίλεν διέσχισαν την διαδρομή από την Ουστ-Νέρα μέχρι τη Μπελάγια Γκόρα με αναδιπλούμενη βάρκα. 

Το όνομα του ποταμού προέρχεται από μια σαλάτα κατεψυγμένων ψαριών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Russian State Water Register - Река Хастах (Торо-Юрях, Туора-Юрях, Калкан)
2. ↑  Russian State Water Register - Река Тарын-Юрях
3. ↑  Google Earth
Ο **Ισίδωρος Σιδηρόπουλος** (25 Απριλίου 1911 - 24 Μαρτίου 1999) του Παύλου, ήταν Έλληνας δικηγόρος και νομάρχης.

Σταδιοδρομία
------------

Γεννήθηκε στο Γαλαξίδι και ακολούθησε νομικές σπουδές στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών.
Ήταν πρόεδρος της Ένωσης Νέων Γαλαξιδίου τη δεκαετία του '30 και συνετέλεσε στη δημιουργία της αρχαιολογικής συλλογής του Ναυτικού Μουσείου της γενέτειράς του.

Άσκησε το δικηγορικό λειτούργημα (αρχικά στην Παρνασσίδα) και διορίστηκε νομάρχης σε διάφορους νομούς της Ελλάδας. Ήταν παντρεμένος με την Πολυξένη Καβαλλίνη και είχε 1 κόρη και 1 γιο.
Έγινε Νομάρχης Κερκύρας το 1960, Νομάρχης Αιτωλοακαρνανίας το 1965, Νομάρχης Γρεβενών από το 1965 ως το 1966 και Νομάρχης Ξάνθης από τις 31 Οκτωβρίου 1966 ως το 1967. Την περίοδο της δικτατορίας ήταν Νομάρχης Πέλλας (1967) και μετά Νομάρχης Φθιώτιδας, και τον Σεπτέμβριο του 1969 μετατέθηκε στη Λάρισα. Αποχώρησε από την υπηρεσία τον Μάιο του 1970.

Πέθανε σε ηλικία 88 ετών και κηδεύτηκε στις 25 Μαρτίου 1999, από τον ιερό ναό Αγίου Γεωργίου Κυψέλης, ενώ η ταφή του έγινε στο Γαλαξίδι.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Ελληνικόν who's who, Εκδοτικός Οργανισμός Ελληνικών who's who 1965, σελ. 543.
2. ↑  Ναυτικό Μουσείο Γαλαξειδίου Αρχειοθετήθηκε 2012-11-03 στο Wayback Machine. Ιστοσελίδα Π.Ε. Φωκίδας.
3. 1 2  Το Βήμα, Κηδείες, 24-3-1999, σελ. 44.
4. ↑  Η «Βίβλος» των Νομαρχών Ξάνθης μέχρι 31-12-2010, 2-1-2011, ανάκτηση 3-2-2016.
5. ↑  Μακεδονία, Ενηργήθησαν μεταθέσεις νομαρχών, 6-2-1969, σελ. 10.
Το **Ιντλίμπ** (αραβικά: إدلب, επίσης **Εντλίμπ** ή **Ιντλέμπ**) είναι πόλη στη βορειοδυτική Συρία, πρωτεύουσα του Κυβερνείου Ιντλίμπ, 59 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Χαλεπίου. Βρίσκεται σε υψόμετρο περίπου 500 μέτρων πάνω από τη στάθμη της θάλασσας. Στην απογραφή του 2004 από το Κεντρικό Γραφείο Στατιστικής, το Ιντλίμπ είχε πληθυσμό 98.791 και το 2010 ο πληθυσμός ήταν περίπου 165.000. Πριν από τον εμφύλιο πόλεμο, οι κάτοικοι ήταν κυρίως Σουνίτες μουσουλμάνοι, αν και υπήρχε μια σημαντική χριστιανική μειονότητα. Το Ιντλίμπ χωρίζεται σε έξι βασικές συνοικίες: Ασράφιγιε (το πιο πυκνοκατοικημένο), Χιττίν, Χετζάζ, Κέντρο, Χούρριγια και Αλ-Κουσούρ.

Είναι σημαντικό γεωργικό κέντρο της Συρίας, η περιοχή Ιντλίμπ, είναι επίσης ιστορικά σημαντική, με πολλές «νεκρές πόλεις» και τεχνητά Τελλ. Το Ιντλίμπ περιέχει την αρχαία πόλη Έμπλα, που κάποτε ήταν πρωτεύουσα ενός ισχυρού βασιλείου. Τα αρχαία βασίλεια της Νουχάσας και του Λουχούτιου άνθισαν στο Κυβερνείο κατά τη διάρκεια της Εποχής του Χαλκού και του Σιδήρου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Mroue, Bassem. "Syrian forces capture rebel stronghold near Turkey". *The Salt Lake Tribune*. Associated Press. 2012-03-13. Retrieved on 2012-03-13.
2. ↑  John David Hawkins. *Inscriptions of the Iron Age: Part 1*. σελ. 400.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Idlib στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 140887812
* LCCN: n96073424
* GND: 4256813-4

 |

 |
Το **γκούλντεν του Ρήνου** (γερμανικά: Rheinischer Gulden‎, λατινικά: florenus Rheni‎) αγγλ.: *guilder of Rhine*, ισότιμο με το χρυσό φιορίνι Φλωρεντίας, είναι το όνομα του χρυσού, βασικού νομίσματος της Ρηνανίας τον 14ο και τον 15ο αι. Τα περισσότερα *γκούλντεν του Ρήνου* ήταν περίπου στο μέγεθος των σύγχρονων 10 cents (dime) των ΗΠΑ και ζύγιζαν μεταξύ 3,4 και 3,8 γραμ.

Ιστορία
-------

Το χρυσό γκούλντεν της Ρηνανίας δημιουργήθηκε, όταν οι εκλέκτορες της Κολωνίας, του Τρηρ και του Μάιντς ανταμείφθηκαν -για την υποστήριξή τους στην εκλογή του Καρόλου Δ΄- με το *δικαίωμα να κόβουν χρυσά νομίσματα* (goldmünzprivileg), ένα δικαίωμα που προέρχεται από τη Χρυσή Βούλα. Στο Τρηρ δόθηκε το προνόμιο στις 25 Νοεμβρίου 1346, στην Κολωνία στις 26 Νοεμβρίου 1346 και στο Μάιντς στις 22 Ιανουαρίου 1354.

Χρυσό γκούλντεν του Ιωάννη Β΄ του Νάσαου αρχιεπισκόπου και εκλέκτορα του Μάιντς (κόπηκε γύρω στο 1400 στο Χοχστ).
Το γκούλντεν Ρηνανίας ή φλορίνι ξεκίνησε το 1354 ως αντίγραφο του φλορινίου Φλωρεντίας (βάρους 1⁄66 του χρυσού μάρκου Κολωνίας, καθαρότητας 23 1⁄4 καρατίων ή 3,43 γραμ. καθαρού χρυσού). Ωστόσο στις αρχές του 15ου αι. είχε χάσει το μεγαλύτερο μέρος της περιεκτικότητάς του σε χρυσό. Το 1419 ήταν το 1⁄67 του χρυσού μάρκου Κολωνίας, καθαρότητας 19 καρατίων, δηλ. 2,76 γραμ. καθαρού χρυσού. 

Ως αποτέλεσμα της εκτεταμένης κοπής χρυσού γκούλντεν από τους αρχιεπισκόπους-εκλέκτορες της Κολωνίας, του Μάιντς, του Τρηρ και του εκλέκτορα του Παλατινάτου (Νομισματική Ένωση του Ρήνου), τα γκούλντεν του Ρήνου έγιναν σημαντικά τον 14ο και 15ο αι. και έγιναν το βασικό νόμισμα της περιοχής του Ρήνου. Λόγω έλλειψης χρυσού, υπήρχε έλλειψη γκούλντεν στα τέλη του 15ου και 16ου αι. και μάλιστα κόπηκαν με περιεκτικότητα σε χρυσό μειωμένη έως και κατά το ήμισυ.

Οι *αυτοκρατορικές διατάξεις κοπής* (reichsmünzordnung) της Γερμανίας (Α. Ρ.) Αυτοκρατορίας από το 1524 έως το 1559 προέβλεπαν ομοιόμορφα πρότυπα κοπής για το γκούλντεν του Ρήνου. Το 1559 το τελευταίο ορίστηκε στο 1⁄72 του χρυσού μάρκου Κολωνίας, καθαρότητας 18 1⁄2 καρατίων, δηλ. 2,50 γραμ. εκλεκτού χρυσού. Αυτό το πρότυπο *γκούλντεν του Ρήνου* κοβόταν μέχρι τον 18ο αι. και κόπηκε ταυτόχρονα με το χρυσό δουκάτο.

Σημασία
-------

Τα χρυσά *γκούλντεν του Ρήνου* ήταν κεντρικής σημασίας για το Γερμανικό νομισματικό σύστημα μέχρι τη σύγχρονη εποχή. Εξελίχθηκε στο πιο κοινό νόμισμα συναλλαγών μεγάλων αποστάσεων στη Βοημία, την Ουγγαρία, τη Γερμανία, την Ελβετία, τη Μοραβία, την Ολλανδία, την Ισπανία και τη Γαλλία. Όχι μόνο τα χρυσά, αλλά και τα αργυρά νομίσματα αποτιμούντο ανάλογα με την αξία τους σε *γκούλντεν του Ρήνου* και έτσι καθοριζόταν η ισοτιμία (αξία) τους.

Το ετήσιο ενοίκιο στη συνοικία Fuggerei στο Άουγκσμπουργκ της Βαυαρίας είναι μέχρι σήμερα ένα γκούλντεν του Ρήνου (0,88 € σήμερα).

Δείτε επίσης
------------

* γκούλντεν

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  page 19, Rhenish florin
2. ↑  p390: Gulden defined in 1559 as 1/72 Cologne Mark gold, 18.5 karats. p392: ducats & guldens defined until 18th century; gulden worth 3 fl in 1736.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------
Άνδρες του τακτικού ιρλανδικού στρατού Ο **Ιρλανδικός εμφύλιος πόλεμος** ήταν στρατιωτική σύγκρουση που έλαβε χώρα εντός της επικράτειας της Δημοκρατίας της Ιρλανδίας μεταξύ της προσωρινής δημοκρατικής κυβέρνησης της χώρας (που είχε συσταθεί μετά την επίτευξη της Ιρλανδικής ανεξαρτησίας από τη Μεγάλη Βρετανία) και των πολέμιων της συνθήκης ειρήνης (εθνικιστές), που δε συμφωνούσαν με τους εδαφικούς, κυρίως, όρους της συμφωνίας που είχε υπογραφεί με τους Άγγλους. Ο πόλεμος διήρκεσε επί 11 συνεχόμενους μήνες, από τις 28 Ιουνίου 1922 έως τις 23 Μαΐου 1923 και προκάλεσε περισσότερα θύματα από ότι ο προηγηθείς αγώνας της Ιρλανδικής ανεξαρτησίας. Νικήτρια αναδείχθηκε η προσωρινή κυβέρνηση της χώρας, η οποία μάλιστα ενισχύθηκε στρατιωτικά από τους Άγγλους, μέσω του Βασιλικού Ναυτικού.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Φύλλο εφημερίδας 'Έθνος' της 26 Μαρτίου 1923, σελ. 4: "*Το Ιρλανδικό μακελειό*"

Πηγές
-----

* Ernie O'Malley, The Singing Flame, Δουβλίνο, 1978 (ISBN 978-0-900068-40-9)
* M.E. Collins, Ireland 1868–1966, Δουβλίνο, 1993.
* Michael Hopkinson, Green against Green – the Irish Civil War, 1988 (ISBN 978-0-7171-1202-9)

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85068028
* GND: 4450578-4
* NKC: ph233633

 |

 |
Ο **Ισά Μουστάφα** (Αλβανικά: Isa Mustafa) είναι ο πρωθυπουργός της Δημοκρατίας του Κοσόβου και ηγέτης της Δημοκρατικής Ένωσης του Κοσόβου (LDK). Ο Μουσταφά ήταν επίσης δήμαρχος στην Πρίστινα από τον Δεκέμβριο του 2007, έως τον Δεκέμβριο του 2013.

Πρώτα χρόνια
------------

Ο Μουστάφα γεννήθηκε στο χωριό Προπαστίτσα, στην Επαρχία της Πρίστινας, στο Κόσοβο, στις 15 Μαΐου 1951, από Αλβανούς γονείς. Πήγε γυμνάσιο και λύκειο στην Πρίστινα και αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο της Πρίστινας, από την Σχολή των Οικονομικών. Το 1974 προσελήφθη στο Πανεπιστήμιο της Πρίστινας.

Πολιτική Καριέρα
----------------

Αναμείχθηκε στην πολιτική τη δεκαετία του 1980, όταν έγινε επικεφαλής στο δημοτικό συμβούλιο της Πρίστινας από το 1984 έως το 1988. Μιας και η Γιουγκοσλαβία είχε αρχίσει να καταρρέει, ο Μουστάφα έγινε Υπουργός Οικονομικών στην αυτοανακηρυσσόμενη Δημοκρατία του Κοσόβου, στην κυβέρνηση του Μπουγιάρ Μπουκόσι. 

Μετά τον πόλεμο του Κοσόβου, που τελείωσε το 1999, ο Μουστάφα επέστρεψε στο Κόσοβο, αλλά μόλις το 2006 ασχολήθηκε ξανά με την πολιτική. 
Τον Δεκέμβριο του 2007 εξελέγη δήμαρχος Πρίστινας στις δημοτικές εκλογές, νικώντας τον αντίπαλό του, Φατμίρ Λιμάι. Τον Νοέμβριο του 2009 επανεξελέγη στο αξίωμα. 
Στις 7 Νοεμβρίου 2010 ανέλαβε τα ηνία της Δημοκρατικής Ένωσης του Κοσόβου νικώντας τον Φατμίρ Σεϊντίου, στις εκλογές του κόμματος. 

Στις 1 Δεκεμβρίου 2013 ηττήθηκε στις δημοτικές εκλογές και αποχώρησε από το αξίωμα του δημάρχου της Πρίστινας.
Στις 9 Δεκεμβρίου 2014 ορκίστηκε πρωθυπουργός του Κοσόβου και υποστήριξε ότι η κυβέρνησή του θα επικεντρωθεί κυρίως σε οικονομικά ζητήματα. Στις 22 Σεπτεμβρίου 2015, στην Εθνοσυνέλευση του Κοσόβου σε μια συμφωνία με τη Σερβία για την προστασία των δικαιωμάτων των Σέρβων του Κοσόβου, δέχτηκε επίθεση με αυγά από βουλευτές της αντιπολίτευσης.

Στις 11 Μαΐου 2017 η κυβέρνησή του κατέρρευσε με πρόταση δυσπιστίας στο κοινοβούλιο. Προκηρύχθηκαν πρόωρες εκλογές για τον Ιούνιο του 2017.

Προσωπική ζωή
-------------

Είναι παντρεμένος και έχει τρία παιδιά. Είναι μουσουλμάνος στο θρήσκευμα.

Παραπομπές σημειώσεις
---------------------

1. ↑  (Γερμανικά) *Εγκυκλοπαίδεια Μπρόκχαους*. mustafa-isa. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  (Γερμανικά) *Munzinger Personen*. 00000030353. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
3. ↑  Ανακτήθηκε στις 24  Ιουνίου 2019.
4. ↑  «Biografia» (στα Αλβανικά). isamustafa.info. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Ιουλίου 2011. Ανακτήθηκε στις 7 Νοεμβρίου 2010.
5. ↑  «Mustafa: Nuk i kam blerë votat» (στα Αλβανικά). Gazeta Express. 7 Νοεμβρίου 2010. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Νοεμβρίου 2010. Ανακτήθηκε στις 7 Νοεμβρίου 2010.
6. ↑  «Lawmakers Throw Eggs At Kosovo's Prime Minister». Radio Free Europe/Radio Liberty. 2015-09-22.. Ανακτήθηκε στις 2015-09-24.
7. ↑  «Kosovo MPs vote government and Prime Minister Isa Mustafa out of office». *news.com.au*. 11 Μαΐου 2017.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ισά Μουστάφα** |

* Official website
* website of the Prime Minister's Office
Ο **Ιωάννης**, γεωργιανά: იოანე მუხრანბატონი *Ιοάνε μουχρανμπατόνι* (12 Δεκεμβρίου 1755 – 1 Οκτωβρίου 1801) ήταν Γεωργιανός διπλωμάτης και στρατιωτικός διοικητής από τον Οίκο τού Mουχράνι, κύριου κλάδου τού βασιλικού Οίκου των Μπαγκρατιόνι τού Kάρτλι. Ήταν *βασιλικός πρίγκιπας* (batoni) τού Mουχράνι και ex officio διοικητής τού μπανάτου τού Σίντα Kάρτλι και μέγας διδάσκαλος τού ανακτόρου (*msakhurt-ukhutsesi*) στην αυλή της Γεωργίας από 1778 έως 1801.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος τού πρίγκιπα Κωνσταντίνου Γ΄ τού Μουχράνι. Διαδέχτηκε στην ηγεσία τού Οίκου τού Μουχράνι με τη συνταξιοδότηση τού συγγενή του, Σίμωνα. Ήταν γαμπρός και ανώτερος αξιωματούχος τού βασιλιά Ηρακλή Β΄ της Γεωργίας. Το 1783 ο Iωάννης υπέγραψε, μαζί με τον πρίγκιπα Γκαρσεβάν Τσαβτσαβάτζε, τη συνθήκη τού Γκεοργκίεβσκ, η οποία υποσχόταν στη Γεωργία ρωσική προστασία  και διατήρηση τού θρόνου της υπό τον Οίκο των Μπαγκρατιόνι.  Από το 1786 έως το 1795 ήταν στρατιωτικός κυβερνήτης τού χανάτου τού Ερεβάν, υποτελούς κράτους της Γεωργίας. Ήταν υπεύθυνος για την καταστολή μίας εξέγερσης κατά της ηγεμονίας τού Ηρακλή στο χανάτο τού Ναχιτσεβάν το 1786, και διοίκησε σώματα των γεωργιανών στρατευμάτων στην καταστροφική μάχη κατά της ιρανικής εισβολής στην Τιφλίδα το 1795.

Οικογένεια
----------

Νυμφευμένος με την πριγκίπισσα Kετεβάν της Γεωργίας, κόρη τού βασιλιά Ηρακλή Β΄. Είχαν 7 παιδιά: 

* Κωνσταντίνος Δ΄ (1782–1842).
* Tεϊμουράζ (1784–1833).
* Γρηγόριος (1787–1861).
* Bαρβάρα (1790–1843).
* Δαβίδ
* Tάμαρ (1798–1851).
* Ηρακλής (1800–1816).

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  «Багратіонъ» (Ρωσικά)
2. ↑  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.
3. ↑  Gvosdev, Nikolas K. (2000). *Imperial policies and perspectives towards Georgia, 1760–1819*. New York: Palgrave. σελ. 55. ISBN 0312229909.
4. ↑  *Treaty of Georgievsk, 1783 Σφάλμα στο πρότυπο webarchive: Ελέγξτε την τιμή `|url=`. Empty.*. PSRZ, vol. 22 (1830), pp. 1013-1017. Translated from the Russian by Russell E. Martin, Ph.D. Westminster College.
5. ↑  Dumin, S.V. επιμ. (1996). (στα Russian). Moscow: Linkominvest. σελ. 58.  Missing or empty `|title=` (βοήθεια)CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
6. ↑  Gechua, V. (1984). «იოანე მუხრანბატონი [Ioane Mukhranbatoni]». *ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7 [Georgian Soviet Encyclopedia, Vol. 7]*. Tbilisi. σελ. 231.
7. ↑  Metreveli, Roin, επιμ. (2003). *ბაგრატიონები. სამეცნიერო და კულტურული მემკვიდრეობა* (στα Georgian και English). Tbilisi: Neostudia. σελ. Table 8. ISBN 99928-0-623-0. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
Ο **Ισάντ Ρεμπράμπ** (γεννημένος το 1944), είναι Αλγερινός δισεκατομμυριούχος επιχειρηματίας, διευθύνων σύμβουλος της βιομηχανικής εταιρίας Cevital, της μεγαλύτερης ιδιωτικής εταιρείας της Αλγερίας, που δραστηριοποιείται στον τομέα του χάλυβα, των τροφίμων, της αγροτικής βιομηχανίας και των ηλεκτρονικών ειδών.

Σύμφωνα με την ιδιωτική εταιρεία χρηματοοικονομικού λογισμικού Bloomberg, ο Ρεμπράμπ είναι ο ένατος πλουσιότερος Αφρικανός, με εκτιμώμενη καθαρή θέση ύψους 4,31 δισ. δολαρίων, τον Ιούνιο του 2017.

Ο Ρεμπράμπ είναι παντρεμένος, με 5 παιδιά.

27 Μαΐου 2023, Μετά από δικαστική απόφαση, η δικαιοσύνη απαγορεύει στον Issad Rebrad οποιαδήποτε πρόθεση άσκησης εμπορίου..

Πρώιμη ζωή
----------

Μετά την αποφοίτησή του από μια επαγγελματική σχολή, ο Ρεμπράμπ διδάχθηκε το λογιστικό και το εμπορικό δίκαιο. Σύντομα εγκατέλειψε τα μαθήματα και ξεκίνησε τη δική του εταιρεία λογιστικής.

Καριέρα
-------

Η βιομηχανική του καριέρα ξεκίνησε το 1971, όταν ένας από τους πελάτες του πρότεινε να αγοράσει μετοχές από μια μεταλλουργική κατασκευαστική εταιρεία. Πήρε το 20% των μετοχών της *Sotecom*. Μετά από αυτό, δημιούργησε άλλες εταιρείες στη χαλυβουργία: Την *Profilor* το 1975 και την *Metal Sider* το 1988.

Το 1995, οι κύριες εγκαταστάσεις του καταστράφηκαν από τρομοκρατική επίθεση. Αφού αναγνώρισε τους κινδύνους διαμονής, ο Ρεμπράμπ αποφάσισε να φύγει από την Αλγερία. Επέστρεψε το 1998 με την *Cevital*, τη μεγαλύτερη ομάδα γεωργικών επιχειρήσεων, η οποία αργότερα έγινε η μεγαλύτερη ιδιωτική αλγερινή εταιρεία. Η Cevital διαθέτει μία από τις μεγαλύτερες μονάδες παραγωγής ζάχαρης στον κόσμο.

Το 2016, ο Ρεμπράμπ απέκτησε τον όμιλο μέσων ενημέρωσης *El Khabar*, για 45 εκατομμύρια δολάρια. Αυτή ήταν η δεύτερη επένδυσή του στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, δεδομένου ότι κατέχει ήδη την γαλλικό-αλγερινή εφημερίδα *Liberte*.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  «Issad Rebrab». *Forbes*. Ανακτήθηκε στις 6 Ιανουαρίου 2016.
2. ↑  Nsehe, Mfonobong. «Algeria's Richest Man Issad Rebrab to Construct $150 Million Sugar Refinery in Sri Lanka». *Forbes*. Ανακτήθηκε στις 31 Μαΐου 2017.
Αυτό το λήμμα αφορά την σύζυγο του Σαμψιγέραμου Β΄.  Για την ομώνυμη αδελφή της, σύζυγο του Αντίοχου Γ΄, δείτε: Ιοτάπα (σύζυγος του Αντίοχου Γ΄).  

Η **Ιοτάπα των Οροντιδών**, λατιν. Iotapa (γενν. π. 20 π.Χ.) από τη Δυναστεία των Οροντιδών γεννήθηκε πριγκίπισσα της Κομμαγηνής και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Έμεσας στη Συρία.

Χάρτης όπου φαίνεται η Κομμαγηνή (στη μέση αριστερά), όπου γεννήθηκε η Ιοτάπα των Οροντιδών και η Έμεσα (κάτω αριστερά), όπου έζησε με τον άνδρα της.

Βιογραφία
---------

Ήταν κόρη τού Μιθριδάτη Γ΄ της Κομμαγηνής και της Ιοτάπας της Μηδίας, κόρης τού Αρταβάσδη Α΄ της Μηδίας Ατροπατηνής.

Έζησε στο β' ήμισυ τού 1ου αι. π.Χ. και το α' ήμισυ τού 1ου αι. μ.Χ. Οι Οροντίδες ήταν η πρώτη δυναστεία της Αρμενίας. Ο Μιθριδάτης Γ΄ είχε προμάμμη την Λαοδίκη Ζ΄ Θεά των Σελευκιδών. Έτσι η καταγωγή της Ιοτάπας των Οροντιδών ήταν Αρμενική, Ελληνική και Μηδική. Θα γεννήθηκε και θα μεγάλωσε στα Σαμόσατα, πρωτεύουσα του βασιλείου της Κομμαγηνής.

Παντρεύτηκε τον Σαμψιγέραμο Β΄ ιερέα τού Συριακού θεού Ήλιου (Ελ-Γκεμπάλ) και ταυτόχρονα βασιλιά της Έμεσας και έτσι έγινε βασίλισσα της Έμεσας. Μία επιγραφή που χρονολογείται από τη βασιλεία τού Σαμψιγέραμου Β΄, αναφέρεται σε αυτόν και την Ιοτάπα ως *το ευτυχισμένο ζεύγος*.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε τον Σαμψιγέραμο Β΄ από τη Δυναστεία της Έμεσας, ιερέα-βασιλιά της πόλης αυτής στη Συρία (βασ. 14-42) και είχε τέκνα:

* Γάιος Ιούλιος Αζίζιος, ιερέας-βασιλιάς της Έμεσας (βασ. 42-54).
* Γάιος Ιούλιος Σόαιμος ιερέας-βασιλιάς της Έμεσας (βασ. 54-73).
* Ιοτάπα της Έμεσας, παντρεύτηκε τον Αριστόβουλο τον Νεότερο, εγγονό τού Ηρώδη Α΄ τού Μεγάλου, από την Ηρωδιανή Δυναστεία της Ιουδαίας.
* Ιουλία Μαμαία, παντρεύτηκε τον Πολέμωνα Β΄ τού Πόντου & της Κιλικίας.

Πηγές
-----

* H. Temporini & W. Haase, 2, Principat: 9, 2, Volume 8, Walter de Gruyter, 1978
* Roller, Duane W (1998). *The Building Program of Herod the Great*. University of California Press. ISBN 0-520-20934-6.
* Chahin, Mark (2001). *The Kingdom of Armenia*. Routlege. σελίδες 190–191. ISBN 0-7007-1452-9.
* Levick, Barbara (2007). Julia Domna, Syrian Empress, Taylor & Francis
Ο **Ιοταπιανός**, λατιν.: *Jotapianus*, πλήρες όνομα Marcus F. Ru. Jotapianus (απεβ. π. 249) ήταν σφετεριστής στις ανατολικές επαρχίες της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας κατά τη διάρκεια της βασιλείας του αυτοκράτορα Φιλίππου του Άραβα, γύρω στο 249. Ο Ιοταπιανός είναι γνωστός από τα σπάνια νομίσματά του και από αφηγήσεις στους Αυρήλιο Βίκτωρα (*Caesares* xxix.2), Ζώσιμο (i.20.2 και i.21.2) και Πολέμιο Σίλβιο (*Laterculus*).

Βιογραφία
---------

### Καταγωγή

Ο Ιοταπιανός ήταν μέλος της αυτόχθονης αριστοκρατίας της Εγγύς Ανατολής. Το όνομά του είναι παρόμοιο με εκείνο της βασίλισσας Ιουλίας Ιοτάπας του βασιλείου της Κομμαγηνής, επομένως θα μπορούσε να ήταν μέλος της βασιλικής οικογένειας της Κομμαγηνής των Οροντιδών, η οποία είχε χάσει την εξουσία της υπέρ των Ρωμαίων υπό τον αυτοκράτορα Βεσπασιανό το 72.

Ο Αυρήλιος Βίκτωρ αναφέρει, ότι ο Ιοταπιανός ισχυριζόταν ότι κατάγεται από έναν Αλέξανδρο. Σύμφωνα με ορισμένους μελετητές, αναφερόταν στον Αλέξανδρο Σεβήρο, ενώ άλλοι μελετητές σημειώνουν ότι ο βασιλιάς Αντίοχος Α΄ Θεός της Κομμαγηνής ισχυριζόταν ότι κατάγεται από τον Έλληνα βασιλιά Αλέξανδρο τον Μεγάλο. Θα μπορούσε να είναι πιθανός απόγονος των τέκνων του Γαΐου Ιουλίου Αλεξάνδρου και της Ιουλίας Ιοτάπας της Κομμαγηνής, δηλ. των Γάιου Ιούλιου Αγρίππα ή του αδελφού του Γάιου Ιούλιου Αλεξάνδρου Βερενικιανού ή της αδελφής τους Ιουλίας Ιοτάπας, από την Ηρωδιανή Δυναστεία.

### Εξέγερση και θάνατος

Ο Ιοταπιανός ηγήθηκε μίας εξέγερσης που ξεκίνησε στη Συρία, προς το τέλος της διακυβέρνησης του Φιλίππου, ενάντια στην αύξηση της φορολογίας που διέταξε ο rector *Orientis* Πρίσκος, αδελφός του Φιλίππου. Είναι πιθανό ότι ο Φίλιππος ευνόησε κατά κάποιο τρόπο την Αραβία έναντι των άλλων ανατολικών επαρχιών, αφού η κυριαρχία του δεν έγινε αθόρυβα αποδεκτή από τον τοπικό πληθυσμό. Ο Ιοταπιανός έκανε την Αντιόχεια πρωτεύουσά του, αλλά η εξέγερση έλαβε τέλος και ο Ιοταπιανός σκοτώθηκε από τους δικούς του στρατιώτες, πιθανώς κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης του αυτοκράτορα Δεκίου.

### Νομισματοκοπία

Έχουν βρεθεί νομίσματα, που εκδόθηκαν από τον Ιοταπιανό. Όλα είναι αντωνινιανοί, όλα δείχνουν ένα χονδροειδές σχέδιο και όλα έχουν πίσω επιγραφή VICTORIA AVG. που εορτάζει μία νίκη των εξεγερμένων επί των στρατευμάτων του Φιλίππου ή μάλλον «τη δύναμη του αυτοκράτορα να κατακτήσει» (*Roman Imperial Coins*, 4.3). Έχει προταθεί ότι ο Ιοταπιανός εξέδωσε επίσης χρυσά νομίσματα (aureus), κανένα από τα οποία δεν είναι γνωστό ότι έχει διασωθεί.

Η εμπρός όψη έχει την επιγραφή IMP. M. F. RV. OTAPIANUS AV[G]. Τα νομίσματα είναι η μόνη πηγή για τα ονόματά του: το M. F. RV. θα μπορούσε να επεκταθεί ως Marcus Fulvius Rufus. Επιπλέον, η τεχνοτροπία τους υποδηλώνει, ότι η εξέγερση ήταν σύντομη και εξαπλώθηκε σε μία μικρή περιοχή, αφού ο Ιοταπιανός δεν έλεγχε κανένα σημαντικό νομισματοκοπείο.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* Meckler, Michael and Christian Körner, "Jotapianus", s.v. "Philip the Arab and Rival Claimants of the later 240s", in DIR (1999).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 17  Ιουνίου 2019.