recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Νίκος Παπάς** ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός στην ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης από το 1948 ως το 1954.

Βιογραφία
---------

Ο Παπάς έπαιξε στην πρώτη ομάδα των "κίτρινων" για πρώτη φορά στις 20 Φεβρουαρίου 1949, όταν ο Άρης ηττήθηκε με 2-0 από τον Ηρακλή. Την ίδια σεζόν, συμμετείχε στον τελευταίο αγώνα της τελικής φάσης του πρωταθλήματος Ελλάδας εναντίον του Παναθηναϊκού, όπου ο Άρης αγωνίστηκε, κατά κύριο λόγο, με αναπληρωματικούς ποδοσφαιριστές, διαμαρτυρόμενος για την διαιτησία του αγώνα με τους "πράσινους" στην Αθήνα.

Διακρίθηκε ιδιαίτερα την σεζόν 1951-52, όταν αγωνίστηκε σε όλους τους αγώνες του πρωταθλήματος Θεσσαλονίκης, πετυχαίνοντας το νικητήριο τέρμα κατά του Μακεδονικού στις 28 Νοεμβρίου 1951 και κλείνοντας το σκορ στην συντριπτική νίκη του Άρη κατά του ΠΑΟΚ με 1-5. Την ίδια χρονιά, σκόραρε το μοναδικό γκολ της αναμέτρησης με τον "δικέφαλο του Βορρά" για την φάση των '16 του κυπέλλου Ελλάδας, όπου οι "κίτρινοι" αποκλείστηκαν στην προημιτελική φάση από την Δόξα Δράμας.

Συμμετείχε στην βαριά ήττα του Άρη με 1-11 από την Ραπίντ Βιέννης σε φιλικό αγώνα που πραγματοποιήθηκε στην Θεσσαλονίκη στις 20 Ιανουαρίου 1952 και κέρδισε το πασχαλινό τουρνουά Θεσσαλονίκης, καταβάλλοντας την αντίσταση του ΠΑΟΚ και του Μακεδονικού.

Την επόμενη χρονιά αγωνίστηκε κυρίως στην δεύτερη ομάδα, λόγω της επιστροφής του Δημήτρη Καζαντζή και του Δημήτρη Κέννα στην βασική ενδεκάδα του Άρη. Αγωνίστηκε με τους "κίτρινους" για τελευταία σεζόν το 1953-54, παίζοντας για τελευταία φορά στον αγώνα κατά του ΠΟ Ξηροκρήνης στις 21 Μαρτίου 1954, όταν σκόραρε στο 2-4 υπέρ του Άρη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ο Παναθηναϊκός πρωταθλητής Ελλάδος εις το ποδόσφαιρον, εφημ. «ΕΜΠΡΟΣ» 26.07.1949, σελ. 2
2. ↑  «Οι «μάχες» από το 1947 ως το 1962 | aris.re». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 1 Ιουνίου 2015.
3. ↑  Άγγελος Καριπίδης, *Άρης 1914-2002. Οι μεγάλες στιγμές της ιστορικής ομάδος*, σελ. 106, University Studio Press, Θεσσαλονίκη 2003. ISBN 960-12-1189-6, ISBN-13 978-960-12-1189-3

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* *Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ... Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό*, ISBN 978-960-93-5927-6
* Παπάς Νίκος | aris.re
Η **Ντικινσόνια** είναι χαρακτηριστικό απολίθωμα της ζωής της Εντιάκαρα. Μοιάζει (περίπου) με ένα διμερώς συμμετρικό κυματιστό οβάλ με μήκος έως 1,4 μέτρα. Είναι άγνωστο που ανήκει: οι περισσότερες φορές θεωρείται να είναι ζώο, αν και κάποιοι προτείνουν ότι μπορεί να είναι μύκητας, ή μέλος ενός εξαφανισμένου βασιλείου.

Οι οργανισμοί κυμαίνονται σε μέγεθος από 4 σε 1400 χιλιοστά σε μήκος, και ένα ωοειδές περίγραμμα. Αποτελούνται από έναν αριθμό κυματιστών κομματιών που εκτείνονται ακτινωτά από μία κεντρική περιοχή.

Έχουν αναγνωριστεί πέντε είδη: *D. costata*, *D. lissa*, *D. tenuis*, *D. rex* and *D. menneri*. Ξεχωρίζουν κυρίως σε μορφομετρικό επίπεδο. Η *D. rex* είναι το μεγαλύτερο και έχει πολύ λεπτότερα/στενότερα κομμάτια από την *D. costata*. Η *D. lissa* είναι πάρα πολύ επιμηκημένη, με σχεδόν σχήμα κορδέλας. Η *D. menneri* (αρχικά *Vendomia menneri*) διαφέρει από όλα τα άλλα μέλη του γένους στο ότι τα ισομερή του ενός τέλους συνδέονται μαζί με σχηματίζουν μία κεφαλόμορφη μονάδα. Με την εξαίρεση αυτού του χαρακτηριστικού τα περισσότερα άτομα μοιάζουν με μικρές μορφές του είδους *D. costata*.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Harrington, N. J. and Moore. R. C. (1955). «Kansas Pennsylvanian and other jellyfishes». *Bull. Kansas geol. Surv.* **114** (5): 153–163. .
2. 1 2 3 4  Ivantsov, A. Yu (2007). «Small Vendian transversely Articulated fossils». *Paleontological Journal* **41** (2): 113–122. doi:10.1134/S0031030107020013.
3. ↑  B. M. Keller and M. A. Fedonkin (1976). «New Records of Fossils in the Valdaian Group of the Precambrian on the Syuz’ma River» (στα Russian) (PDF). *Izv. Akad. Nauk SSSR, Ser. Geol.* **3**: 38–44. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2007-09-27.. Ανακτήθηκε στις 2010-01-06.
4. 1 2  Retallack, G.J. (2007). «Growth, decay and burial compaction of Dickinsonia, an iconic Ediacaran fossil» (PDF). *Alcheringa: an Australasian Journal of Palaeontology* **31** (3): 215–240. doi:10.1080/03115510701484705.. Ανακτήθηκε στις 2007-11-24.
Η **Μουσουλμανική Βιβλιοθήκη Φετχή Πασά** ή **Βιβλιοθήκη του Χαφίζ Αχμέτ Αγά**, είναι ιστορικό οθωμανικό κτίριο στη μεσαιωνική πόλη της Ρόδου στην Ελλάδα, Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO (1988), ως μέρος της μεσαιωνικής πόλης,  που στεγάζει τη βιβλιοθήκη του μουσουλμάνου λόγιου Χαφίζ Αχμέτ Αγά.

Ιστορία
-------

Εσωτερική άποψη της βιβλιοθήκης
Ο Χαφίζ Αχμέτ Αγάς γεννήθηκε στο χωριό Ασγούρου 3 χλμ. νότια από το σημερινό κέντρο της πόλεως της Ρόδου, στα μέσα του 18ου αιώνα, σε μια πλούσια, οθωμανική οικογένεια. Σπούδασε στην αυτοκρατορική αυλή και αργότερα έγινε αρχι-ιπποκόμος του σουλτάνου. Συνταξιοδοτήθηκε το 1789, αλλά επαναδραστηριοποιήθηκε και έγινε μέλος των τακτικών αντιπροσωπειών που ταξίδευαν στη Μέκκα με τα ετήσια δώρα του σουλτάνου προς τον Σαρίφη της Μέκκας. Πέθανε κατά τη διάρκεια ενός τέτοιου ταξιδιού μεταξύ 1800-1802.

Ίδρυσε τη βιβλιοθήκη για το εγγράμματο πληθυσμό της γενέτειράς του με 1995 χειρόγραφα από όλο το φάσμα της ισλαμικής επιστήμης το 1793. Το ίδρυμα έγινε κέντρο μάθησης. Ο Χαφίζ Αχμέτ Αγάς πλήρωνε τους βιβλιοθηκάριους και για τη διδασκαλία της αραβικής γλώσσας που ήταν απαραίτητη για την ανάγνωση των κειμένων. Η συλλογή της βιβλιοθήκης, μετά το θάνατο του ιδρυτή της, εμπλουτίστηκε από το γιο του, Φετχή Πασά.

Συλλογές
--------

Σήμερα υπάρχουν 1256 χειρόγραφα στην κατοχή της βιβλιοθήκης. Μεταξύ των πιο πολύτιμων είναι ένα Κοράνι του 1540, η ιστορία της τουρκικής πολιορκίας της πόλης το 1522 και χειρόγραφα με περσικές μικρογραφίες. Στους τοίχους της υπάρχουν παλιοί χάρτες και γκραβούρες της πόλεως.

### Έκθεση Φωτογραφιών

Εικόνες από τη συλλογή της βιβλιοθήκης: 

* Σφουγγαράδες- 1844Σφουγγαράδες- 1844
* Ένα μικρό λιμάνι στη Ρόδο -19ος αιώναςΈνα μικρό λιμάνι στη Ρόδο -19ος αιώνας
* Γενική άποψη της πόλης της Ρόδου, 1844Γενική άποψη της πόλης της Ρόδου, 1844
* Παλάτι του Μεγάλου Μαγίστρου της Ρόδου, 1844Παλάτι του Μεγάλου Μαγίστρου της Ρόδου, 1844
* Οδός των Ιπποτών, 1844.Οδός των Ιπποτών, 1844.

Δείτε επίσης
------------

* Παγκόσμια Ψηφιακή Βιβλιοθήκη

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑  «ΜΝΗΜΕΙΑ ΤΗΣ ΡΟΔΟΥ - Δωδεκανησιακή Ένωση Επιστημόνων Πανεπιστημίων Ιταλίας». *www.deepi.gr*. Ανακτήθηκε στις 12 Ιουνίου 2022.
4. ↑  Rhodes Grand Master Palace

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Ιστορικές βιβλιοθήκες στην Ελλάδα |
| --- |
|  |
| 
* Δημόσια Ιστορική Βιβλιοθήκη Ανδρίτσαινας
* Δημόσια Ιστορική Βιβλιοθήκη Δημητσάνας
* Δημόσια Ιστορική Βιβλιοθήκη Ζαγοράς
* Δημόσια Ιστορική Βιβλιοθήκη Ζακύνθου
* Ζωσιμαία Δημόσια Κεντρική Ιστορική Βιβλιοθήκη Ιωαννίνων
* Δημόσια Κεντρική Ιστορική Βιβλιοθήκη Κέρκυρας
* Κοβεντάρειος Δημοτική Βιβλιοθήκη Κοζάνης
* Δημόσια Ιστορική Βιβλιοθήκη Μηθύμνης «Αργύρης Εφταλιώτης»
* Δημόσια Βιβλιοθήκη Μηλεών
* Δημόσια Κεντρική και Ιστορική Βιβλιοθήκη Σάμου
* Δημόσια Ιστορική Κεντρική Βιβλιοθήκη Χίου «Κοραής»
 |

 |

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 311434351
* LCCN: n2016063220
* BNF: cb169181379 (data)

 |

 |
Ο Συνταγματάρχης **Μουσταφά Ουλντ Σαλέκ** (Mustafa Ould Salek, 1936-2012) ήταν Μαυριτανός στρατιωτικός, πρόεδρος της Μαυριτανίας από το 1978 ως το 1979.

Καριέρα
-------

Διορίστηκε στρατιωτικός διοικητής επί του επί πολλά έτη προέδρου Μοκτάρ Ουλντ Νταντά τον Φεβρουάριο του 1978 σε περίοδο που η Μαυριτανία αντιμετώπιζε σοβαρή οικονομική κρίση και απέτυχε να περιορίσει τη δράση του Μετώπου Πολισάριο της Δυτικής Σαχάρας το 1975 σε συμμαχία με το Μαρόκο. Στις 10 Ιουλίου 1978 ο Ουλντ Σαλέκ ηγήθηκε στρατιωτικού πραξικοπήματος εναντίον του προέδρου Νταντά και διορίστηκε επικεφαλής 20μελούς χούντας (με την ονομασία Στρατιωτική Επιτροπή για την Εθνική Αποκατάσταση ή CMRN. 

Θεωρούμενος ως γαλλόφιλος, πρόσεξε παράλληλα να μη διακοπεί η συμμαχία της χώρας του με το Μαρόκο. Απέτυχε να συνάψει ειρήνη με το μέτωπο των Πολισάριο (που είχαν αντιδράσει στην πτώση του Νταντά με το την είσοδό τους σε μια μονομερή εκεχειρία από τη σύγκρουση). Επίσης, απέτυχε να αντιμετωπίσει τη φυλετική ένταση ανάμεσα στους μαύρους Αφρικανούς της νότιας Μαυριτανίας και στους Άραβες του Βορρά (στη φυλή των οποίων ανήκε και ο ίδιος), ευνοώντας με διαχωρισμό μόνο τους δεύτερους. Συνακόλουθα, απομονώθηκε σταδιακά από το καθεστώς. Στις 6 Απριλίου 1979, με δεύτερο πραξικόπημα υπό τους συνταγματάρχες Αχμάντ ουλντ Μπουσεΐφ και Μουχάμαντ Κούνα Αϊνταλά η εξουσία του περιορίστηκε σε ρόλο Προέδρου με εθιμοτυπική εξουσία σε χούντα που αντικατέστησε την προηγούμενη. Η νέα στρατιωτική κυβέρνηση ονομάστηκε Στρατιωτική Επιτροπή για την Εθνική Σωτηρία (CMSN). Τον Μάιο αντικαταστάθηκε ως πρόεδρος από το Συνταγματάρχη Μοχάμαντ Λουλί.

Φυλακίστηκε την περίοδο από το 1981 ως το 1984 και εν συνεχεία κατήλθε ως ανεξάρτητος υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές που διεξήχθησαν το 1992 , συγκεντρώνοντας ποσοστό 2,9% των ψήφων.

Πέθανε στο Παρίσι σε ηλικία 76 ετών στις 18 Δεκεμβρίου 2012..

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Γερμανικά) *Munzinger Personen*. 00000015441. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  «Death of former president of Mauritania (Arabic)». bna.bh. 18 Δεκεμβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 19 Δεκεμβρίου 2012.
3. ↑
4. ↑
5. ↑
6. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Δεκεμβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 29 Ιουνίου 2013.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 3844163026477989570008
* GND: 1239545703

 |

 |
Το λογότυπο του θεάτρου ως επιγραφή νέον (2012)
Το **Νέο Θέατρο**, γνωστό και ως **Νέο Θέατρο Καζίμιες Ντέιμεκ** (πολωνικά: *Teatr Nowy w Łodzi* ή *Teatr Nowy im. Kazimierza Dejmka w Łodzi*) είναι θέατρο ρεπερτορίου στο Λοτζ της Πολωνίας, το οποίο ιδρύθηκε το 1949. Το θέατρο παρουσιάζει ένα ποικίλο πρόγραμμα, που περιλαμβάνει διεθνή κλασική δραματουργία και νέα έργα σύγχρονων θεατρικών συγγραφέων. Εκτός από τις παραστάσεις, το Νέο Θέατρο περιοδεύει σε παραγωγές σε θέατρα στο Βοεβοδάτο Λοτζ, στην υπόλοιπη Πολωνία και στο εξωτερικό.

Ιστορία
-------

Το 1949, η Ομάδα Νέων Ηθοποιών (πολωνικά: *Grupa Młodych Aktorów*), με τον Καζίμιες Ντέιμεκ ως έναν από τους ηγέτες τους, οργάνωσε μια σειρά εργαστηρίων κατά τη διάρκεια των οποίων οι συγκεντρωμένοι εργάστηκαν για την εκμάθηση της μεθόδου του Στανισλάφσκι. Αυτή η ομάδα ήταν που δημιούργησε το Νέο Θέατρο. Το θέατρο διοικούνταν αρχικά συλλογικά και τον Νοέμβριο του 1949 παρουσίασε την πρώτη του πρεμιέρα σε κοινή σκηνοθεσία, μια παραγωγή ενός τσέχικου θεατρικού ρεπερτορίου του Βάσεκ Κάνια με τίτλο *Ταξιαρχία εργασίας του Κάρχαν* (τσεχικά: *Parta brusiče Karhana*). Εκείνη την εποχή, ξεκινώντας από το συνέδριο του Ιανουαρίου 1949 της Ένωσης Πολωνών Συγγραφέων που πραγματοποιήθηκε στο Στσέτσιν, ο Σοσιαλιστικός Ρεαλισμός έγινε το κυρίαρχο αισθητικό δόγμα.

Το 1950, ο Ντέιμεκ ανέλαβε τη θέση του διευθυντή θεάτρου και καλλιτεχνικού διευθυντή του ιδρύματος και εγκατέλειψε την υποκριτική ως επάγγελμα. Παρέμεινε διευθυντής του θεάτρου μέχρι το 1962. Αργότερα κατείχε τη θέση αυτή μεταξύ 1974 και 1979, καθώς και το 2002. Το 2008 το Νέο Θέατρο πήρε το όνομά του, αλλά ο πλήρης τίτλος χρησιμοποιείται σπάνια.

Τον Φεβρουάριο του 1950, ο κομμουνιστής Πρόεδρος Μπολέσουαφ Μπιέρουτ απένειμε στο θέατρο το Τάγμα του Λαβάρου της Εργασίας. Τον Νοέμβριο του 2019, το Υπουργείο Πολιτισμού και Εθνικής Κληρονομιάς απένειμε στο Νέο Θέατρο το Αργυρό Μετάλλιο για Αξία στον Πολιτισμό - Gloria Artis.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 11  Σεπτεμβρίου 2021.
2. ↑  «Teatr Nowy im. K. Dejmka w Łodzi». *www.nowy.pl*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Σεπτεμβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 14 Ιουνίου 2020.
3. ↑  «Театр Nowy им. Казимежа Деймека из Лодзи выступит в столице Беларуси». *Polskie Radio dla Zagranicy*. Ανακτήθηκε στις 14 Ιουνίου 2020.
4. 1 2 3  «Kazimierz Dejmek». *Culture.pl* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 14 Ιουνίου 2020.
5. ↑  «Teatr w Polsce - polski wortal teatralny». *www.e-teatr.pl*. Ανακτήθηκε στις 14 Ιουνίου 2020.
6. ↑  «Zarządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 17 lutego 1950 r. w sprawie nadania Orderu "Sztandar Pracy"». *prawo.sejm.gov.pl*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Ιουνίου 2020. Ανακτήθηκε στις 14 Ιουνίου 2020.
7. ↑  Παβουόφσκι, Ντάριους (19 Νοεμβρίου 2019). «Medale i gratulacje w Teatrze Nowym im. Kazimierza Dejmka w Łodzi». *Dziennik Łódzki* (στα Πολωνικά). Ανακτήθηκε στις 14 Ιουνίου 2020.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 137846459
* NKC: ko2012676401

 |

 |
Το **Ντιμαπούρ** (αγγλικά: Dimapur) είναι η μεγαλύτερη πόλη στη Ναγκαλάντ της Ινδίας. Από το 2011, ο δήμος είχε πληθυσμό 122.834 κατοίκους. Η πόλη είναι η κύρια πύλη και το εμπορικό κέντρο της Ναγκαλάντ.

Βρίσκεται κοντά στα σύνορα με το Άσαμ κατά μήκος των όχθες του ποταμού Ντανσίρι, το Ντιμαπούρ είναι η μόνη πεδινή περιοχή της λοφώδους Ναγκαλάντ και διαθέτει επίσης το μοναδικό αεροδρόμιο στην πολιτεία για συνδεσιμότητα και οικονομική δραστηριότητα. Ο κεντρικός σιδηροδρομικός του σταθμός είναι ο δεύτερος πιο πολυσύχναστος σταθμός στη βορειοανατολική Ινδία.

Γεωγραφία
---------

Το Ντιμαπούρ βρίσκεται στα νοτιοδυτικά του Ναγκαλάντ. Η συντριπτική πλειοψηφία αυτής της περιοχής είναι επίπεδη με τον ποταμό Ντανσίρι, έναν παραπόταμο του Βραχμαπούτρα να ρέει ανατολικά της πόλης.

### Κλίμα

Το Ντιμαπούρ είναι ζεστό και υγρό τα καλοκαίρια και ήπια κρύο τους χειμώνες.

Θρησκεία
--------

Ο Χριστιανισμός είναι η θρησκεία που ακολουθείται περισσότερο στην πόλη και αποτελεί το 45,10% του πληθυσμού της πόλης, ακολουθούμενο από τον Ινδουισμό με 41,11%. Το Ισλάμ ακολουθείται από το 11,21%, ο Τζαϊνισμός με 1,73%, ο Βουδισμός με 0,48% και ο Σιχισμός κατά 0,19% αντίστοιχα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «February Climate History for Dimapur». myweather2.com. Ανακτήθηκε στις 18 Φεβρουαρίου 2014.
2. ↑  «Dimapur City Population Census 2011 | Nagaland». *www.census2011.co.in*.
Συντεταγμένες: 47°30′N 34°30′E﻿ / ﻿47.5°N 34.5°E﻿ / 47.5; 34.5

Χάρτης με την περιοχή της Νέας Ρωσίας στην τσαρική Ρωσία (1897).
Η **Νέα Ρωσία** (ρωσικά: Новороссия, Νοβορόσσια) αποτελεί ιστορικό όρο, καθώς επίσης ήταν και μια εδαφική υποδιαίρεση της Ρωσικής Αυτοκρατορίας στο νότιο τμήμα της, μεταξύ της Μαιώτιδας λίμνης και κατά μήκος της Μαύρης Θάλασσας. 

Η περιοχή απελευθερώθηκε από τη Ρωσική Αυτοκρατορία στα τέλη του 18ου αιώνα από τους Οθωμανούς και παρέμεινε υπό τον έλεγχό της μέχρι την Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917. Στη σημερινή εποχή τα εδάφη αυτά περιλαμβάνουν: την περιοχή του Ντονέτσκ, τμήμα της περιοχής του Λουχάνσκ, την περιοχή του Ντνιπροπετρόφσκ, την περιοχή της Ζαπορίζια, την περιοχή του Μικολάιβ, την περιοχή της Χερσώνος, την περιοχή της Οδησσού στην Ουκρανία, το Κράι Κρασνοντάρ, το Κράι Σταυρούπολης, την Περιφέρεια Ροστόφ, την Κριμαία στη Ρωσία και το νότιο τμήμα της μολδαβικής δημοκρατίας της Υπερδνειστερίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Magocsi, Paul R. "A History of Ukraine: The Land and Its Peoples," σελ. 284.

Πηγές
-----

* Иван Черников, Гибель империи казаков: поражение непобежденных. Глава. 2. НОВОРОССИЯ. Litres, 2014

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 259745861
* GND: 1022653903
* NKC: ge1012723

 |

 |
Ο **Νικόδημος Καβάσιλας** (περ. 1595-1652) ήταν Έλληνας λόγιος του 17ου αιώνα.

Βιογραφία
---------

Πριν γίνει μοναχός ονομάζονταν Νικόλαος. Γεννήθηκε στο χωριό της Αγίας Ευθυμίας στα Σάλωνα γύρω στα 1595. Από μικρό παιδί φόρεσε το μοναχικό τριβώνιο και υπηρέτησε στη μονή των περιχώρων. Διδάχτηκε τα πρώτα του γράμματα από κάποιον Χριστόφορο, τον οποίο ακολούθησε στην μονή Βαρνακόβης. Εκεί δίδαξε τα γράμματα και αναδείχτηκε στην σοφία, θεοσεβία και φιλελεημοσύνη, ενώ ήταν υπόδειγμα εγκράτειας και ηθικής. Μετά τον θάνατο του Χριστόφορου ο Καβάσιλας επέστρεψε στην γενέτειρά του και ίδρυσε σχολείο, στο οποίο εδίδασκε δωρεάν. Δεν είναι γνωστό πόσα χρόνια δίδαξε, ξέρουμε μόνο ότι το 1642 βρίσκονταν στην Βουνιχώρα και έγραφε σε διάφορους προκρίτους, για να γίνει επίσκοπος των Σαλώνων. Το 1648 ο Νικηφόρος ειδοποιήθηκε ότι αρρώστησε ο διδάσκαλος της μονής Κοσουρού στην Βαρνάκοβα. Αμέσως πήγε εκεί, και τον βρήκε ετοιμοθάνατο να μιλάει για την μέλλουσα ζωή. Ο Νικόδημος τον διαδέχτηκε και διετέλεσε διδάσκοντας μέχρι τον θάνατό του στις 3 Μαΐου 1652. Μαθητές του ήταν οι Ευγένιος ο Αιτωλός, Κωνστάντιος ο Αγιορίτης, Φίλιππος Κόρμας στην Ιταλία, Νικόλαος Λογοθέτης, Χαράλαμπος ο ιερέας Μαρούλης, και άλλοι, των οποίων τα ονόματα δεν διασώθηκαν.

Συγγράμματα
-----------

Ο Νικόδημος έγραψε

* *Συλλογή απορρημάτων (αποφθεγμάτων) παλαιών τε και νεωτέρων*
* *Ακολουθία του Αγίου Αρσενίου του εκ Καρυών, του εν Βαρνακόβη εορταζομένου*
* *Βίοι των διδασκάλων Χριστοφόρου και Καλλινίκου*
* Λόγους και επιστολές

Πηγές
-----

* Κωνσταντίνος Σάθας (1868). *Νεοελληνική Φιλολογία: Βιογραφία των εν τοις γράμμασι διαλαμψάντων Ελλήνων, από της καταλύσεως της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας μέχρι της Ελληνικής εθνεγερσίας (1453-1821)*. Αθήνα: Τυπογραφείο των τέκνων Ανδρέου Κορομηλά. σελίδες 816-817. Ανακτήθηκε στις 15 Οκτωβρίου 2009.
Ο **Μοχαμάντ Νουρ Αχμάντ Ετεμαντί** (22 Φεβρουαρίου 1921 – 16 Σεπτεμβρίου 1979) ήταν Αφγανός διπλωμάτης και πολιτικός.

Ο Ετεμαντί γεννήθηκε στην Κανταχάρ του Αφγανιστάν. Διετέλεσε πρέσβης στο Πακιστάν για πρώτη φορά από το 1964 έως το 1965. Διορίστηκε Υπουργός Εξωτερικών το 1965 και έγινε πρωθυπουργός του Αφγανιστάν την 1η Νοεμβρίου 1967. Λόγω της αποτυχίας του να βελτιώσει την στασιμότητα της οικονομίας, έχασε και τις δύο θέσεις στις 9 Ιουνίου 1971 και έγινε πρέσβης στην Ιταλία. Σε αντίθεση με πολλούς πολιτικούς οι οποίοι έγιναν γνωστοί κατά τη βασιλεία του Ζαχίρ Σαχ, ο Ετεμαντί παρέμεινε στην κυβέρνηση μετά το πραξικόπημα του 1973 στο οποίο σχηματίστηκε δημοκρατία υπό τη διακυβέρνηση του Μοχάμεντ Νταούντ Χαν. Ο Ετεμαντί έφυγε από την Ιταλία και διετέλεσε πρέσβης στη Σοβιετική Ένωση μέχρι το 1976. Στη συνέχεια διετέλεσε πρέσβης στο Πακιστάν μέχρι το κομμουνιστικό πραξικόπημα του 1978.

Ο Ετεμαντί επέστρεψε στο Αφγανιστάν και συνελήφθη από το κομμουνιστικό καθεστώς. Το 1979, μαζί με αρκετούς ακόμη αξιωματούχους των κυβερνήσεων του Ζαχίρ Σαχ και του Νταούντ Χαν, συμπεριλαμβανομένου του πρώην πρωθυπουργού Μοχαμάντ Μουσά Σαφίκ, ο Ετεμαντί εκτελέστηκε.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Garthoff, Raymond L. (1994). *Détente and confrontation: American-Soviet relations from Nixon to Reagan*. Washington, D.C.: Brookings Institution. σελ. 1007. ISBN 0-8157-3041-1.
2. ↑  Golenpaul, Dan· Golenpaul, Ann (1997). *Information Please Almanac, Atlas and Yearbook*. United States: McGraw-Hill.
3. ↑  Adamec, Ludwig W. (2012). *Historical Dictionary of Afghanistan*. Lanham: Scarecrow Press. σελ. 131. ISBN 9780810878150.
4. ↑  Galster, Steven R.· Archive (U.S.), National Security (1991). *Afghanistan, the making of U.S. policy, 1973-1990*. USA: Chadwyck-Healey, Inc. σελ. 86.

| Πολιτικά αξιώματα
 |
| --- |
| ΠροκάτοχοςΑμπντουλάχ Γιακτάπροσωρινός | **Πρωθυπουργός του Αφγανιστάν**1967–1971 | ΔιάδοχοςΑμπντούλ Ζαχίρ |
|

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 21146094234900331483
* LCCN: n2016210316

 |

 |
Η παραλία ΑχλιάΑυτό το λήμμα αφορά την παραλία Αχλιών.  Για τον ομώνυμο παραθαλάσσιο οικισμό της Κοινότητος Σχινοκαψάλων, δείτε: Αχλιά Λασιθίου.  
Η παραλία **Αχλιών**, ή αλλιώς **Γαλήνη**, βρίσκεται στην Κοινότητα Σχινοκαψάλων της δημοτικής ενότητας Μακρύ-Γιαλού του Δήμου Ιεράπετρας Λασιθίου, 51 χλμ νοτιοανατολικά από τον Άγιο Νικόλαο και 15 χλμ από την Ιεράπετρα.

Στην γύρω περιοχή υπάρχουν τουριστικές υποδομές φιλοξενίας. Ακόμη, προσφέρονται στους επισκέπτες της παραλίας αθλητικές εγκαταστάσεις, όπως γήπεδα beach volley και beach soccer, καθώς επίσης παρέχεται η δυνατότητα θαλασσίων αθλημάτων από ιδιωτική εταιρία.

Η θάλασσα είναι σχεδόν πάντα ήρεμη, καθώς η γεωγραφία της περιοχής με τον φυσικό κόλπο, δεν επιτρέπουν την ανάπτυξη κυμάτων.

Τους χειμερινούς μήνες στη παραλία εκβάλει και ένα μικρό ρυάκι το οποίο διέρχεται από το ομώνυμο φαράγγι το οποίο συνδέει τη παραλία με το χωριό των Σχινοκαψάλων, όπου και ανήκει διοιηκητικά.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Παραλία Αχλιά cretanbeaches.com Αρχειοθετήθηκε 2012-07-07 στο Wayback Machine.
Ο **Μούνιχος** ήταν μυθικός ήρωας, βασιλιάς της Αθήνας και πιστεύεται ότι ο λόφος της Μουνιχίας στον Πειραιά φέρει το όνομα του (Ευριπίδου "Ιππόλυτος" 760).

Φέρεται ως γιος του Παντακλή ή Πεντευκλή που εκδιώχθηκε από τους Θράκες, από τον Ορχομενό, και μετοίκησε με τους οπαδούς του Μινύες στην περιοχή του αρχαίου Πειραιά όπου και εγκαταστάθηκε στον ψηλότερο λόφο, που από το όνομά του ονομάστηκε στη συνέχεια Μουνιχία. Έχει αναφερθεί επίσης ότι όταν ο Ορχομενός δέχθηκε επίθεση από τους Θράκες οι κάτοικοι του προσέφυγαν στον βασιλιά Μούνιχο, ο οποίος τους δέχθηκε και τους παραχώρησε γη προς εγκατάσταση και εκείνη ονόμασαν την γη από ευγνωμοσύνη Μουνιχία.

Στους Μινύες πιθανώς αποδίδονται και τα πρώτα κατασκευάσματα και ορύγματα που απαντώνται στη περιοχή όπως το Σηράγγιο ή Σπηλιά του Παρασκευά καθώς και η λεγόμενη Σπηλιά Αρετούσας.

Πηγές
-----

* *Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν λεξικόν Ηλίου* τ.13ος, σ.810.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Menoni, Burton (24 Ιανουαρίου 2016). *Kings of Greek Mythology*. Lulu.com. ISBN 9781329854277.
2. ↑  Heath, Malcolm (29 Ιουλίου 2004). *Menander*. Oxford University Press. σελίδες 132–183. ISBN 9780199259205.
Οι **Μπαβανδίδες** (Αγλικά: Bavand dynasty, Περσικά: باوندیان) ήταν ιρανική δυναστεία που κυβέρνησε τμήματα του Ταμπαριστάν στο σημερινό βόρειο Ιράν, από το 651 μ.Χ. έως το 1349, κινούμενη μεταξύ περιόδων ανεξαρτησίας και αντίστοιχων υποτέλειας σε πιο ισχυρούς τοπικούς ηγέτες.

Οι Μπαβανδίδες εισήλθαν στο προσκήνιο μετά την κατάκτηση του Ιράν από τους Αββασίδες, με τον Σαρβίν Α΄. Η δυναστεία χωριζόταν σε τρεις κύριους κλάδους: Τους Καγιουσίγια, τους Ισπαχμπαντίγια, και τους Κιναχβαρίγια. Αναλυτικότερα, οι Καγιουσίγια πήραν το όνομά τους από τον Καγιούς ιμπν Κουμπάντ, εξαραβισμένο όνομα του θρυλικού προγόνου της οικογένειας, Καβούς, γιου του Καβάδη, που κυβέρνησε από το 665 έως το 1006, όταν η εξουσία του κλάδου αυτού της οικογένειας τερματίστηκε από τον Καμπούς ιμπν Βουσμαγκίρ των Ζιγιαριδών. Αρκετά όμως μέλη της οικογένειας συνέχισαν να κυβερνούν σε διάφορες περιοχές, οδηγώντας στην ανάδυση του δεύτερου κλάδου της οικογένειας, των Ισπαχμπαντίγια, το έτος 1073. Πρωτεύουσα των Ισπαχμπαντίγια ήταν το Σάρι, και η εξουσία τους εκτεινόταν στο Γκιλάν, στη Ρέι και το Κουμίς, καθώς και στο Ταμπαριστάν, αν και υποτελείς των Σελτζούκων, και αργότερα των Χωρεσμίων Τούρκων. Η δυναστική αυτή γραμμή έληξε το 1210 με το φόνο του Ρουστάμ Ε΄, οπότε ο Μουχάμμαντ Β΄ των Χωρεσμίων ανέλαβε τον απευθείας έλεγχο της περιοχής. Η τρίτη δυναστική γραμμή των Κιναχβαρίγια προεκυψε το 1237 μετά τις μογγολικές εισβολές και την ευρείας έκτασης αναρχία που επικράτησε, και ήταν υποτελής των Μογγόλων, μέχρι το τέλος της δυναστείας το 1349.

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Μπαβανδίδες** |
Συντεταγμένες: 43°37′00″S 170°12′00″E﻿ / ﻿43.6167°S 170.2°E﻿ / -43.6167; 170.2
Ο **Παγετώνας Τάσμαν** (**Tasman Glacier**) είναι ο μεγαλύτερος από τους δεκάδες παγετώνες, οι οποίοι ρέουν νότια και ανατολικά προς τη Λεκάνη Μακένζι από τις Νότιες Άλπεις στο Νότιο Νησί της Νέας Ζηλανδίας. Έχει μήκος 27 χιλιόμετρα και μέχρι τρία χιλιόμετρα φάρδος και βρίσκεται εξ΄ ολοκλήρου εντός των ορίων του Εθνικού Πάρκου Αοράκι/Όρος Κουκ. 

Ο Τάσμαν ρέει νότια από τις νότιες πλαγιές της κορυφής Μιναρέτς, κατά μήκος της ανατολικής πλευράς του Αοράκι/Όρους Κουκ, η κορυφή του οποίου είναι μόλις πέντε χλμ από τον παγετώνα. Κατά το μήκος του συναντάται μερικώς με το λιωμένο νερό του Παγετώνα Μέρτσισον, ο οποίος ενώνεται από τα βορειοανατολικά. 

Τα νερά των δύο αυτών παγετώνων, μαζί με τα νερά των κοντινών Παγετώνων Χούκερ και Μιούλλερ χύνονται στην μεγάλη κοιλάδα του Ποταμού Τάσμαν, του οποίου οι διαπλεκόμενοι χείμαρροι χύνονται νότα στη Λίμνη Πουκάκι. Στο τέλος ρέουν μέσω του Ποταμού Γουαϊτάκι στον Ειρηνικό Ωκεανό βορείως του Οαμάρου.
Το **Μπαγκασλαβίσκις** (λιθουανικά: Bagaslaviškis) είναι μια πόλη στον δήμο επαρχίας Σιρβίντος, στην Κομητεία Βίλνιους της ανατολικής Λιθουανίας. Σύμφωνα με την Λιθουανική απογραφή του 2011, η πόλη είχε πληθυσμό 110 ατόμων. Η πόλη έχει μια Καθολική εκκλησία.

Βρίσκεται 5 χλμ ανατολικά του Γκελβονάι.

Υπάρχει μια ξύλινη καθολική εκκλησία στο χωριό (που χτίστηκε το 1851), ένα ταχυδρομείο και μια βιβλιοθήκη.

Το 1910 δημιουργήθηκε το πρώτο σχολείο. Από το 1921 υπάρχει ένα δημοτικό σχολείο και από το 1957 ένα γυμνάσιο.

Αξιοσημείωτοι πολίτες
---------------------

* Ριμάντας Ντιντζιόκας, υπουργός μεταφορών της Λιθουανίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «2011 census». Statistikos Departamentas (Lithuania). Ανακτήθηκε στις 16 Αυγούστου 2017.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Bagaslaviškis στο Wikimedia Commons
Συντεταγμένες: 51°26′N 4°55′E﻿ / ﻿51.433°N 4.917°E﻿ / 51.433; 4.917Το **Μπάρλε** είναι ένα χωριό του οποίου η επικράτεια χωρίζεται σε ένα συνονθύλευμα βελγικών και ολλανδικών ακινήτων. Η βελγική επικράτεια του χωριού ονομάζεται Μπάαρλε-Χέρτογκ και η ολλανδική Μπάαρλε-Νάσσαου. Το βελγικό τμήμα περιλαμβάνει 22 ακίνητα σε ολλανδικό έδαφος. Επιπλέον υπάρχουν 7 ολλανδικά ακίνητα σε βελγικό έδαφος. Το βελγικό έδαφος περιβάλλει επίσης μια ογδόη ολλανδική περιοχή κοντά στο Γκινχόβεν. Το 1995 τα σύνορα οριστικοποιήθηκαν για να περιλάβουν έναν πρώην ουδέτερο βοσκότοπο.

Η γραμμή των συνόρων σημαίνει ότι ορισμένα κτίρια εκτείνονται και στις δύο χώρες. Αυτή είναι η περίπτωση υποκαταστήματος του Ζέεμαν. Για αυτές τις περιπτώσεις, εφαρμόζεται η πολιτική voordeurregel (κυριολεκτικά: "έλεγχος της πόρτας"): δηλαδή το ακίνητο ανήκει στη χώρα που κατέχει την μπροστινή είσοδο του ακινήτου. Η εξαίρεση είναι μια κατοικία στην οδό Λόβερεν με την πόρτα να βρίσκεται μισή στο Βέλγιο (# 2) και μισή στη Ολλανδία (# 19). Επιπλέον για ευκολία, σε κάθε σπίτι στη πινακίδα αριθμού κατοικίας εμφανίζεται η σημαία του κάθε κράτους.
Το **μουτζαχεντίν** (αραβικά:  مجاهدين ‎ mujāhidīn) είναι η πληθυντική μορφή του μουτζαχίντ (αραβικά: مجاهد), ο αραβικός όρος για κάποιον που ασχολείται με την τζιχάντ (κυριολεκτικά, «αγώνας»). Ο αγγλικός όρος τζιχαντιστές αντιστοιχεί γραμματικά σε αυτόν.

Δυτικός ορισμός
---------------

Ο σύγχρονος όρος των μουτζαχεντίν που αναφέρεται στους πνευματικούς μουσουλμάνους πολεμιστές, προέρχεται από τον 19ο αιώνα όταν ορισμένοι ηγέτες φυλών στο Αφγανιστάν πολέμησαν εναντίον των Βρετανών που επιχειρούσαν να σταματήσουν τις επιδρομές ισλαμιστών στην Ινδία. Το κίνημα των μουτζαχεντίν ξεκίνησε το 1829 όταν ένας θρησκευτικός κινηματίας, ο Σαγίντ Αχμέντ Μπαρέλβι, πήγε στο χωριό Σιτάνα και άρχισε να κηρύττει πόλεμο εναντίον των «απίστων» στην περιοχή που οριοθετούσε τα βορειοδυτικά σύνορα της Βρετανικής Ινδίας. Αν και πέθανε στη μάχη, η αίρεση που δημιούργησε επέζησε και οι Μουτζαχεντίν απέκτησαν περισσότερη δύναμη και κοινωνικό κύρος. Κατά τη διάρκεια της Ινδικής ανταρσίας του 1857, οι Μουτζαχεντίν αποδέχτηκαν Σεπόγους που διέφυγαν και τους ενέταξαν στις τάξεις τους. Οι Μουτζαχεντίν σε όλη την διάρκεια της ιστορίας τους μέχρι και σήμερα λεηλατούν περιοχές. Με την πάροδο του χρόνου η αίρεση μεγάλωνε όλο και περισσότερο ελέγχοντας περιοχές στο Αφγανιστάν.
Συντεταγμένες: 51°9′N 19°0′E﻿ / ﻿51.150°N 19.000°E﻿ / 51.150; 19.000

Το **Παγέντσνο** (πολωνικά: Pajęczno) είναι πόλη και η έδρα του Πόβιατ Παγέντσνο, στο Βοεβοδάτο Λοτζ της Πολωνίας, περίπου 40 χλμ. βόρεια της Τσενστοχόβα. Ο πληθυσμός του είναι 6.410 κάτοικοι (2021).

Ιστορία
-------

Αναφέρεται για πρώτη φορά σε ιστορικές πηγές από το 1140, όταν ήταν μέρος του Βασιλείου της Πολωνίας που κυβερνούσε ο Οίκος των Πιαστ. Είχε δικαιώματα πόλης μεταξύ 1276 και 1870, και ξανά από το 1958. Ήταν μια βασιλική πόλη του Πολωνικού Στέμματος, διοικητικά τοποθετημένη στο Βοεβοδάτο Σιέρατς (1339-1793) στην Επαρχία Μείζονος Πολωνίας του Πολωνικού Στέμματος.

Μια εβραϊκή κοινότητα ήταν κάτοικοι του Παγέντσνο από τα τέλη του 1700 και αριθμούσε περίπου 700 στην αρχή του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Όταν οι Γερμανοί κατέλαβαν την πόλη το Σεπτέμβριο του 1939, εξαπέλυσαν μια βίαιη επίθεση κατά της εβραϊκής κοινότητας, ξεκινώντας με δολοφονίες και κακοποιήσεις, αφαιρώντας τους το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας τους και το 1941, περιορίζοντάς τους σε ένα υπερπλήρες γκέτο. Μετά από αυτό, οι Εβραίοι εκδιώχθηκαν σε στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας και, στη συνέχεια, τον Αύγουστο του 1942, πολλοί δολοφονήθηκαν στην πόλη και οι περισσότεροι από τους υπόλοιπους στάλθηκαν στο στρατόπεδο εξόντωσης Χέλμνο όπου τους δολοφόνησαν αμέσως αέρια. Το 1942, οι Γερμανοί απέλασαν επίσης 312 Πολωνούς, οι οποίοι απελάθηκαν σε ένα στρατόπεδο διέλευσης στο κοντινό Βιέλουν και στη συνέχεια σε καταναγκαστική εργασία στη Γερμανία και τη γερμανική κατεχόμενη Γαλλία. Οι τελευταίες δεκάδες Εβραίοι στάλθηκαν στο Γκέτο του Λοτζ. Πολύ λίγοι Εβραίοι του Παγέντσνο επέζησαν του πολέμου.

Στις 14 Ιουνίου 2019, ένας μεθυσμένος άνδρας διέσχισε την πόλη με ένα άρμα T-55 και συνελήφθη λίγο αργότερα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  bdl.stat.gov.pl/api/v1/data/localities/by-unit/051011809044-0932330?var-id=1639616&format=jsonapi. Ανακτήθηκε στις 4  Οκτωβρίου 2022.
2. ↑  «Pajęczno w liczbach» [Παγέντσνο σε αριθμούς]. *polskawliczbach.pl* (στα Πολωνικά).
3. ↑  Βαρντζίνσκα, Μάρια (2009). *Wysiedlenia ludności polskiej z okupowanych ziem polskich włączonych do III Rzeszy w latach 1939-1945* (στα Πολωνικά). Βαρσοβία: Ινστιτούτο Εθνικής Μνήμης. σελ. 336.
4. ↑  Megargee, Geoffrey (2012). *Encyclopedia of Camps and Ghettos*. **II**. Μπλούμινγκτον, Ιντιάνα: University of Indiana Press. ISBN 978-0-253-35599-7.
5. ↑  Harry Cockburn (20 Ιουνίου 2019). «Drunk man faces eight years in prison for invading Polish town in Russian tank». Independent.co.uk. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Μαΐου 2022. Ανακτήθηκε στις 28 Ιουνίου 2020.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ιστότοπος που δημιουργήθηκε από κατοίκους του Παγέντσνο
* Επίσημος ιστότοπος
* Ανεξάρτητη πύλη για το Παγέντσνο

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Πολωνία
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 306364767
* GND: 1047792605

 |

 |
Ο **Ντάριους Φορμέλα** (*Dariusz Formella,* 21 Οκτωβρίου 1995) είναι Πολωνός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός ή αριστερός πλάγιος μέσος για τη Σακραμέντο Ρεπάμπλικ στο USL.

Σταδιοδρομία σε συλλόγους
-------------------------

Ο Φορμέλα ξεκίνησε την επαγγελματική σταδιοδρομία του τη σεζόν 2012-13 με την Άρκα Γκντίνια, προερχόμενος από τις ακαδημίες νέων της. 

Την 1η Ιουλίου 2013, μετακινήθηκε με ελεύθερη μεταγραφή στη Λεχ Πόζναν. 

Την 1η Φεβρουαρίου 2016, δανείστηκε στην Άρκα Γκντίνια για 6 μήνες.

Στις 20 Ιουλίου 2017, δανείστηκε στην Πόγκον Στσέτσιν.

Στις 25 Ιανουαρίου 2018, δανείστηκε στην Ράκουβ Τσεστοχόβα, στην οποία αγωνίστηκε για 6 μήνες, πριν ενταχθεί με μόνιμη μεταγραφή στο σύλλογο το καλοκαίρι του 2018. Το συμβόλαιο του λύθηκε με αμοιβαία συναίνεση στις 8 Μαΐου 2019.

### Σακραμέντο Ρεπάμπλικ

Στις 18 Ιουλίου 2019, ο Φορμέλα υπέγραψε στη Σακραμέντο Ρεπάμπλικ του πρωταθλήματος USL, για το υπόλοιπο της σεζόν του 2019, με το σύλλογο να έχει επιλογή επέκτασης του συμβολαίου μέχρι το 2020.

Διεθνής σταδιοδρομία
--------------------

Ο Φορμέλα έχει αγωνιστεί στις «μικρές» Εθνικές ομάδες της Πολωνίας (U16, U17, U18, U19, U20 και U21), με συνολικά 37 συμμετοχές και 9 γκολ.

Διακρίσεις
----------

Λεχ Πόζναν
* Εκστρακλάσα: 2014-15
* Σούπερ Καπ Πολωνίας: 2015, 2016

Άρκα Γκντίνια
* Κύπελλο Πολωνίας: 2016-17

Παραπομπές
----------

1. ↑  (πολλαπλές γλώσσες) *Transfermarkt*. 225865. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. 1 2  www.uslchampionship.com/dariusz-formella. Ανακτήθηκε στις 21  Ιουλίου 2020.
3. 1 2  (Πολωνικά) *90minut.pl*. 22339. Ανακτήθηκε στις 23  Σεπτεμβρίου 2022.
4. ↑  «Formella opuścił zgrupowanie». Λεχ Πόζναν. 1 Φεβρουαρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 1 Φεβρουαρίου 2016.
5. ↑  «Formella wypożyczony do Pogoni» (στα Πολωνικά). Λεχ Πόζναν. 20 Ιουλίου 2017. Ανακτήθηκε στις 22 Ιουλίου 2017.
6. ↑  «Formella wypożyczony do Rakowa» (στα Πολωνικά). Λεχ Πόζναν. 25 Ιανουαρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 31 Ιανουαρίου 2018.
7. ↑  Dariusz Formella odchodzi z Rakowa, rksrakow.pl, 8 Μαΐου 2019
8. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Νοεμβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου 2019.
9. ↑  «National team career». *www.transfermarkt.com*.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* (Αγγλικά) Προφίλ Ντάριους Φορμέλα στο Soccerway
* Προφίλ στο Transfermarkt.com
Ο **Ανθρωποφάγος 2000** (πρωτότυπος τίτλος: *Anthropophagous 2000*) είναι μια ταινία τρόμου του 1999 σε σκηνοθεσία Ανδρέας Σνας και σε σενάριο Καρλ Χέινζ Γκέιζεντορφ. Είναι ένα πολύ αιματηρό ριμέικ της κλασσικής ταινίας Ο Ανθρωποφάγος του Τζο Ντ'Αμάτο. Ο Ανδρέας Σνας εκτός από σκηνοθεσία παίρνει και τον πρωταγωνιστικό ρόλο του βίαιου ανθρωποφάγου ερημίτη.

Περίληψη
--------

Μια ομάδα φίλων μπαίνουν στην περιοχή ενός μοναχικού ανθρωποφάγου φονιά ο οποίος αρχίζει να τους σκοτώνει με αποτρόπαιους και πολύ αιματηρούς τρόπους. Όταν μόνο λίγοι παραμένουν, αποφασίζουν να πάρουν θέση εναντίον του δολοφόνου και να παλέψουν για τη ζωή τους.

Ηθοποιοί και Χαρακτήρες
-----------------------

* Ανδρέας Σνας ως *Νίκος Καραμανλής* (ανθρωποφάγος)
* Όλιβερ Σάουερ ως *Γκεόργκ Στοκμαν*
* Ασίμ Κολχάσε ως *Σταν*
* Ανδρέας Στόεκ ως *Μαρκ*
* Κορνήλια ντε Πάμπλος ως *Ρίτα*
* Σιβίλ Κολχάσε ως *Εριέτ/Ιρίνα Καραμανλή*
* Αντρέ Σομπότκα ως *Βίνσεντ*
* Μπριτ Μπι ως *Κάρολ*
* Κορντούλα Κρούγκερ ως *Μάρθα Καραμανλή*
* Σάντρα Μπέργκ ως *Βίκυ Καραμανλή*
* Καρλ Χέινζ Γκέιζεντορφ ως *Άλαν*
* Σβέν Κάρστενς ως *Στιούαρτ*

Ομοιότητες και διαφορές με την πρώτη ταινία
-------------------------------------------

Ο Γερμανός σκηνοθέτης Ανδρέας Σνας σκηνοθέτησε αυτή την ταινία ως φόρο τιμή στον Τζο Ντ'Αμάτο ο οποίος πέθανε λίγο πριν αρχίσει να γυρίζεται η ταινία. Ο Σνας έβαλε στην ταινία του πολύ περισσότερο αίμα και βία από την πρωτότυπη του Ντ'Αμάτο και έδωσε στον ανθρωποφάγο του υπεράνθρωπη δύναμη ώστε να συνθλίβει ανθρώπινα κρανία με τα χέρια ενώ στην πρώτη ταινία ο ανθρωποφάγος είχε απλά ανθρώπινη δύναμη. Η περίφημη σκηνή κανιβαλισμού του ανθρώπινου εμβρύου επαναλήφθηκε στην ταινία με τα ειδικά εφέ βέβαια να είναι χαμηλότερης ποιότητας από αυτά της πρώτης ταινίας κάνοντας την σκηνή να είναι λιγότερο πειστική από αυτή της πρωτότυπης ταινίας του Ντ'Αμάτο. Η κλασσική σκηνή όπου ο ανθρωποφάγος ξεκοιλιάζεται στο τέλος της ταινίας επαναλήφθηκε επίσης αλλά αντί ο Σνας να τελειώσει εκεί την ταινία κάνει τον ανθρωποφάγο να συνεχίζει να επιτίθεται και στο τέλος αποκεφαλίζεται από ένα φτυάρι.

Υποδοχή
-------

Το Worldwide Celluloid Massacre είπε ότι το Anthropophagous 2000 ήταν «ανιαρό» και «αναβαθμίζει το splatter από διάφορους κάδους, αλλά διατηρεί την απόλυτη πλήξη" και το χαρακτήρισε ως άνευ αξίας. Το Slasherpool δήλωσε ότι η ταινία είναι ντροπή για το πρωτότυπο φιλμ κατά την αναθεώρηση της ταινίας Ο Ανθρωποφάγος.

Οι Cult Κριτικές ανταποκρίθηκαν θετικά στο Anthropophagous 2000, οι μόνες κριτικές του site είναι ότι εμποδίστηκε από το να βγει απευθείας-σε-βίντεο και ότι ο Ανδρέας Σνας δεν έχει την σκηνοθετική δεξιοτεχνία του Τζο Ντ'Αμάτο.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Anthropophagous 2000 Αρχειοθετήθηκε 2015-11-17 στο Wayback Machine. στο Rotten Tomatoes
* Παρουσίαση της ταινίας στο horrornews.net
* Παρουσίαση της ταινίας στο b-movies.gr
Ο ***Αρχάγγελος Μιχαήλ*** είναι έργο του ζωγράφου Παναγιώτη Δοξαρά και χρονολογείται στις αρχές του 18ου αιώνα. Πρόκειται για ελαιογραφία σε χαλκό, έχει διαστάσεις 19 x 14,5 εκ. σε οβάλ σχήμα και αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα ζωγραφικής της Επτανησιακής Σχολής. Εκτίθεται στο Παράρτημα Κέρκυρας της Εθνικής Πινακοθήκης και Μουσείου Αλεξάνδρου Σούτζου.

Ο πίνακας
---------

Ακολουθώντας τα πρότυπα της δυτικής ζωγραφικής παράδοσης στην εικονογραφία αλλά κυρίως στη ζωγραφική απόδοση, ο Δοξαράς ζωγράφισε τον *Αρχάγγελο Μιχαήλ* με ελαιοχρώματα, εισάγοντας κατ' αυτό τον τρόπο νέα υλικά στη νεοελληνική ζωγραφική. Ο Αρχάγγελος εικονίζεται νικητής επί «*του μεγάλου Δράκοντα, του αρχαίου φιδιού, του Σατανά*» (Αποκάλυψη 12:7-9), κραδαίνοντας σπαθί στο δεξί του χέρι και δείχνοντας προς τον ουρανό με το αριστερό, ακολουθώντας τη διήγηση της Καινής Διαθήκης. Το πορφυρό και το μπλε της ενδυμασίας του είναι τα χρώματα που συνηθίζονται στα έργα της βυζαντινής και μεταβυζαντινής ζωγραφικής παράδοσης.

Στυλ και επιρροές
-----------------

Ο Παναγιώτης Δοξαράς θεωρείται ο θεμελιωτής της Επτανησιακής Σχολής αλλά και ο πατέρας της νεοελληνικής ζωγραφικής. Διδάχτηκε αγιογραφία στην βενετοκρατούμενη Ζάκυνθο και ζωγραφική στην Ιταλία. Συνδυάζοντας την παράδοση της βυζαντινής ζωγραφικής με τη μελέτη της ιταλικής ζωγραφικής και χρησιμοποιώντας για πρώτη φορά την τρίτη διάσταση, ο Παναγιώτης Δοξαράς υλοποίησε το προσωπικό του ζωγραφικό ιδίωμα στις δεκαεπτά συνθέσεις που ολοκλήρωσε το διάστημα 1726-1729 για την *oυρανία*, την οροφή του ναού του Αγίου Σπυρίδωνα, στην πόλη της Κέρκυρας. Οι σκηνές από το βίο του αγίου μαρτυρούν την άμεση σχέση του Δοξαρά με τη μανιεριστική ζωγραφική του Πάολο Βερονέζε στο Pallazo Ducale της Βενετίας. Σήμερα στο ναό διασώζονται τα αντίγραφα που είναι έργα του Ν. Ασπιώτη.

Συμβολή στη νεοελληνική ζωγραφική
---------------------------------

Μέσα από το έργο του ο Δοξαράς εισάγει στη νεοελληνική τέχνη καινοτομίες που οδήγησαν στην καλλιτεχνική σύγκλιση με την δυτικοευρωπαϊκή τεχνοτροπία, αποτελώντας τον γεφυροποιό μεταξύ της μεταβυζαντινής παράδοσης και της Δύσης.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  «Ο Αρχάγγελος Μιχαήλ». *corfu.nationalgallery.gr*. Εθνική Πινακοθήκη και Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου, Παράρτημα Κέρκυρας. Ανακτήθηκε στις 3 Οκτωβρίου 2016.
2. ↑  Εθνική Πινακοθήκη – 100 Χρόνια. Τέσσερις Αιώνες Ελληνικής Ζωγραφικής. Από τις Συλλογές της Εθνικής Πινακοθήκης και του Ιδρύματος Ευριπίδη Κουτλίδη. ΕΠΜΑΣ, Αθήνα 1999, σελ. 51 - 52.
3. ↑  Εθνική Πινακοθήκη – 100 Χρόνια. Τέσσερις Αιώνες Ελληνικής Ζωγραφικής. Από τις Συλλογές της Εθνικής Πινακοθήκης και του Ιδρύματος Ευριπίδη Κουτλίδη. ΕΠΜΑΣ, Αθήνα 1999, σελ. 61, 191.

Πηγές
-----

1. Εθνική Πινακοθήκη και Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου,"Ζωγραφίζοντας στην Κέρκυρα", 2003
2. Εθνική Πινακοθήκη και Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου,*Εθνική Πινακοθήκη 100 χρόνια* β΄έκδοση, Αθήνα 2001, ISBN 960 7791 02 9
3. Εθνική Πινακοθήκη και Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου, "Ελληνική Ζωγραφική, Μόνιμες Συλλογές", ISBN 978 960 7791 36 8

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη Ιστοσελίδα Εθνικής Πινακοθήκης-Μουσείου Αλεξάνδρου Σούτζου Αθηνών
* Επίσημη Ιστοσελίδα Παραρτήματος της Εθνικής Πινακοθήκης στην Κέρκυρα
Σελίδα από αντίγραφο του Νιχόν Σόκι, πρώιμη περίοδος Χεϊάν.
Αναφορά της 15ης Απριλίου 683 (Τένμου, 12ο έτος), όταν εκδόθηκε ένα διάταγμα που επέβαλε τη χρήση χάλκινων νομισμάτων αντί αργυρών, σε μια πρώιμη αναφορά του ιαπωνικού νομίσματος. Απόσπασμα της έκδοσης του 11ου αιώνα.
Το **Νιχόν Σόκι** (ιαπωνικά: 日本書紀), μερικές φορές μεταφράζεται ως **Τα Χρονικά της Ιαπωνίας**, είναι το δεύτερο παλαιότερο βιβλίο της κλασικής ιαπωνικής ιστορίας. Το βιβλίο ονομάζεται επίσης **Νιχονγκί** (日本紀, "Ιαπωνικά Χρονικά"). Είναι πιο περίτεχνο και λεπτομερές από το Κοτζίκι (*Kojiki*), που είναι παλαιότερο βιβλίο, και έχει αποδειχθεί σημαντικό εργαλείο για ιστορικούς και αρχαιολόγους, καθώς περιλαμβάνει την πληρέστερη σωζόμενη ιστορική καταγραφή της αρχαίας Ιαπωνίας. Kαλύπτει την περίοδο από τις μυθικές καταβολές της Ιαπωνίας έως το 697. Ολοκληρώθηκε το 720 υπό την εκδοτική επίβλεψη του πρίγκιπα Τονέρι, με τη βοήθεια του Όνο Γιασούμαρο (Ιάπωνα χρονικογράφου), αφιερωμένο στην αυτοκράτειρα Γκενσό.

Το Νιχόν Σόκι αποτελείται από 30 κεφάλαια. Ξεκινά με τον ιαπωνικό μύθο της δημιουργίας, εξηγώντας την προέλευση του κόσμου και τις πρώτες επτά γενιές θεϊκών όντων (ξεκινώντας από τον θεό Κουνινοτοκοτατσί) και συνεχίζει με αρκετούς μύθους (όπως και το Κοτζίκι) μέχρι τα γεγονότα του 8ου αιώνα. Επικεντρώνεται στα πλεονεκτήματα των ενάρετων ηγεμόνων καθώς και στα λάθη των κακών ηγεμόνων. Περιγράφει επεισόδια από μυθολογικές εποχές και διπλωματικές επαφές με άλλες χώρες. Μεταξύ των γεγονότων που περιγράφονται είναι η εισαγωγή του βουδισμού και οι μεταρρυθμίσεις Τάικα του 7ου αιώνα.

Το Νιχόν Σόκι γράφτηκε στα κλασικά κινέζικα (文言文, πινγίν: Wényánwén) όπως ήταν συνηθισμένο για τα επίσημα έγγραφα εκείνη την εποχή. Το Κοτζίκι, από την άλλη πλευρά, είναι γραμμένο σε συνδυασμό κινεζικής και φωνητικής μεταγραφής των ιαπωνικών (κυρίως για ονόματα και τραγούδια). Περιέχει επίσης πολλές σημειώσεις μεταγραφής που δείχνουν στον αναγνώστη πώς προφέρονταν οι λέξεις στα ιαπωνικά.

Κληρονομιά
----------

Σε αντίθεση με το Κοτζίκι, το οποίο έφθινε ανεξήγητα σε δημοτικότητα τους αιώνες αμέσως μετά την έκδοσή του, το Νιχόν Σόκι είχε πάντα μεγάλη σημασία στην Ιαπωνία. Κατά την περίοδο Χεϊάν (794-1185) υπήρχαν έξι ξεχωριστές σειρές διαλέξεων για το βιβλίο που χρηματοδοτήθηκαν και παραδόθηκαν στην ιαπωνική αυλή. Μέχρι τον 16ο αιώνα μ.Χ. το Νιχόν Σόκι θεωρούνταν η οριστική και χρήσιμη πηγή για την ιαπωνική ιστορία, και μόνο τους τελευταίους δύο αιώνες το Κοτζίκι το επισκίασε, σχεδόν σίγουρα λόγω της λιγότερο επιστημονικής παρουσίασης και της μεγαλύτερης ψυχαγωγικής αξίας του τελευταίου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Nihongi: Chronicles of Japan from the Earliest Times to A.D. 697*. Society. 1896. ISBN 978-0-524-05347-8.
2. 1 2 3 4  «Nihon shoki | Japanese chronicles». *Encyclopedia Britannica* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 4 Νοεμβρίου 2021.
3. 1 2  «Nihon Shoki». *World History Encyclopedia* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 4 Νοεμβρίου 2021.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 179831715
* LCCN: n82031677
* GND: 4252178-6
* SUDOC: 030279364
* BNF: cb12172935p (data)
* NDL: 00644492

 |

 |
Ο **Παναγιώτης Σιφναίος** (1904 - 1979) ήταν Έλληνας πολιτικός και δημοσιογράφος.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Ήταν διδάκτωρ της Νομικής και των πολιτικών επιστημών του Πανεπιστημίου των Παρισίων. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής ίδρυσε τις αντιστασιακές οργανώσεις Πανελλήνιος Απελευθερωτικός Συνασπισμός & Εθνική Δράση και το 1943 διέφυγε στην Αίγυπτο. Υπήρξε σχολιαστής ελληνικών εκπομπών του ραδιοσταθμού του Καΐρου, γενικός διευθυντής του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας (1945 - 1947) και εκδότης της εφημερίδας "Στρατιωτικά Νέα". Ασχολήθηκε με την πολιτική εκλεγόμενος το 1952 βουλευτής Λέσβου με τον Συναγερμό του Αλέξανδρου Παπάγου, από τον οποίο όμως αποχώρησε ακολουθώντας τον Σπυρίδωνα Μαρκεζίνη, του οποίου υπήρξε στενός φίλος και συνεργάτης. 

Κατά τη διάρκεια της πολιτικής του σταδιοδρομίας ανέλαβε υπουργός παρά την Προεδρία της Κυβερνήσεως (1952 - 1954) και υπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων στην κυβέρνηση Μαρκεζίνη.

Απεβίωσε στην Αθήνα και κηδεύτηκε στις 8 Απριλίου 1979 από τον ιερό ναό του Πρώτου Νεκροταφείου Αθηνών..

Αναφορές
--------

1. 1 2 3  Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, εκδοτικός Οργανισμός Πάπυρος, τόμος 54, σελ.120
2. ↑  Κυβέρνηση Αλέξανδρου Παπάγου, από την ιστοσελίδα της Γενικής Γραμματείας Κυβερνήσεως
3. ↑  Κυβέρνηση Σπυρίδωνος Μαρκεζίνη Αρχειοθετήθηκε 2016-03-14 στο Wayback Machine. από την ιστοσελίδα της Γενικής Γραμματείας Κυβερνήσεως
4. ↑  εφ. Η Βραδυνή, φύλλο 7ης Απριλίου 1979, σελ. 15.
Ο **Παναγιώτης Σφακιανάκης**, γνωστός και ως **Μπότης Σφακιανάκης** (1895 - 23 Αυγούστου 1957) ήταν Έλληνας στρατιωτικός. Ήταν γόνος της ιστορικής οικογένειας των Σφακιανάκηδων.

Βιογραφία
---------

### Πρώτα χρόνια και στρατιωτική καριέρα

Γεννήθηκε το 1895 στο Ηράκλειο, με καταγωγή από το Βραχάσι. Σπούδασε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων και έγινε Συνταγματάρχης. Υπήρξε συμπολεμιστής και φίλος του Σοφοκλή Βενιζέλου. Πήρε μέρος σε όλους τους πολέμους και τραυματίστηκε στον Πόλεμο της Μικράς Ασίας, εξαιτίας ιατρικού λάθους (από τα τραύματά του τού έμειναν συρίγγια με αποτέλεσμα να ταλαιπωρηθεί σε όλη του τη ζωή). Αργότερα παραιτήθηκε από τις τάξεις του στρατού.

### Πολιτική σταδιοδρομία

Μπότης Εμμ. Σφακιανάκης
Επί διετία ήταν γενικός γραμματέας του Υπουργείου Προνοίας. Εξελέγη βουλευτής Λασιθίου στην Δ΄ Εθνοσυνέλευση (1923). Ήταν υποψήφιος και στις εκλογές του 1926 στο Λασίθι με την Ένωση Φιλελευθέρων, όπου έλαβε 1119 ψήφους, αλλά χωρίς να εκλεγεί.

Στις 18 Μαΐου 1936 διορίστηκε υφυπουργός Γενικός Διοικητής Κρήτης στην κυβέρνηση του Μεταξά. Θεμελίωσε και ολοκλήρωσε το έργο διάνοιξης της εθνικής οδού Σητείας - Ηρακλείου το 1939. Παρέμεινε στη θέση του και μετά το θάνατο του δικτάτορα Μεταξά, ως τις 21 Απριλίου 1941. Από τη θέση του συνετέλεσε στην τηλεφωνική σύνδεση των χωριών του Μιραμπέλλου, στην παροχή επιδοτήσεων στους λεπρούς της Σπιναλόγκας και στη διάνοιξη του δρόμου προς την Ελούντα. To 1938 εκδηλώθηκε τοπικό κίνημα στα Χανιά, τα οποία τέθηκαν σε κατάσταση πολιορκίας τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς και μέχρι τον Οκτώβριο. Ο Σφακιανάκης ζήτησε βοήθεια σε στρατό από την Αθήνα και μαζί με το στρατηγό Τσολάκογλου πέτυχαν την κατάσχεση 434 όπλων σε μικρό χρονικό διάστημα, τα περισσότερα από τα οποία προέρχονταν από τα Χανιά.

Στην τελευταία δεκαετία της ζωής του ήταν και πάλι υποψήφιος βουλευτής Λασιθίου, στις εκλογές του 1950 (ως ανεξάρτητος), του 1951 (με τον Ελληνικό Συναγερμό) και του 1956 (με την ΕΡΕ).

Πέθανε τον Αύγουστο του 1957 και κηδεύτηκε στο Ηράκλειο Κρήτης στις 24 Αυγούστου.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Γιώργου Πρατσίνη, Μεραμπέλλο, Το Άγιον Όρος της Κρήτης, Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Λασιθίου, 2011.
2. 1 2  Κρήτη, Το Αφιέρωμα, εκδ. οίκος Αρσινόη 1985, τ. 10, σελ. 178.
3. ↑  Στο Μητρώο της Βουλής αναφέρεται ως Π. Σφακιανάκης, εκλεγμένος το 1923 στο νομό Λασιθίου.
4. ↑  «ΕΚΛΟΓΕΣ 1926 - ΟΙ 2.010 ΠΟΛΙΤΕΥΤΕΣ». 9 Μαΐου 2012. Ανακτήθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου 2015.
5. ↑  ««Κυβέρνησις Ιωάννου Μεταξά, Από 13.4.1936 έως 29.1.1941»». Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης. Ανακτήθηκε στις 28 Ιουνίου 2015.
6. ↑  Greek mimistries, etc, Rulers.org
7. ↑  «Περί ιστορίας». Χανιώτικα Νέα (ηλεκτρονική έκδοση). 31 Αυγούστου 2012. Ανακτήθηκε στις 28 Ιουνίου 2015.
8. ↑  Μακεδονία, "Απεβίωσε ο Σφακιανάκης", 25-8-1957.
Ο **Νιχάτ Εμρέ Εκίμ** (γεννημένος στις 10 Αυγούστου 1980) είναι Τούρκος καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 206εκ και αγωνίζεται ως πάουερ φόργουορντ.

Καριέρα
-------

Ο Νιχάτ Εμρέ Εκίμ ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα το 1998, όταν και υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο με την τουρκική Νταρουσάφακα Σπορ, στην οποία παρέμεινε για τρία χρόνια.

Το 2001 άφησε την Τουρκία και ταξίδεψε με προορισμό τη γειτονική Ελλάδα και συγκεκριμένα τον Ολυμπιακό Πειραιώς. Στην ελληνική ομάδα ωστόσο έμεινε για λίγους μόνο μήνες.

Το υπόλοιπο της περιόδου 2001-02, ο Νιχάτ Εμρέ Εκίμ αγωνίστηκε στο Στρασβούργο, ομάδα της Γαλλίας.

Το 2002 επέστρεψε στην Τουρκία για λογαριασμό της Τουρκ Τέλεκομ, ωστόσο μετά από λίγο καιρό μεταπήδησε στην Φενερμπαχτσέ Σπορ Κουλουμπού, στην οποία παρέμεινε για περίπου τρία χρόνια.

Την περίοδο 2005-06 αγωνίστηκε με τη φανέλα της Μερσίν, ενώ από το 2006 μέχρι και το 2008 αποτελούσε παίκτη της Τέκελσπορτ.

Το καλοκαίρι του 2008, ο Νιχάτ Εμρέ Εκίμ υπέγραψε πολυετές συμβόλαιο με την Ερντέμισπορ.

Σήμερα, αγωνίζεται με τη φανέλα της τουρκικής Ανκάρα Έρα.

Πηγές
-----

* 

]
Ο **πειθαναγκασμός** αποτελεί επιθετική στρατηγική για την αλλαγή της υφιστάμενης κατάστασης (status quo) με την απειλή χρήσης βίας ή την περιορισμένη χρήση βίας. Παρεμφερείς του πειθαναγκασμού είναι οι όροι εξαναγκασμός και καταναγκασμός.

Όπως και η έννοια της αποτροπής, έτσι και ο πειθαναγκασμός χαρακτηρίζεται από τη χρήση απειλής βίας. Στην περίπτωση του πειθαναγκασμού στο πλαίσιο του χειρισμού κρίσεων, όταν ο αντίπαλος παραβιάσει το στάτους κβο παρά τις απειλές μας (δηλαδή η αποτροπή μας καταρρεύσει), τότε μπορούμε να αποπειραθούμε να επαναφέρουμε την προϋφιστάμενη κατάσταση (status quo ante) με περιορισμένη, παραδειγματική μορφή βίας, χωρίς να καταφεύγουμε σε γενικό πόλεμο. Πρόκειται για μια γκρίζα ζώνη μεταξύ ειρήνης και πολέμου, η οποία μπαίνει κάτω από την έννοια του πειθαναγκασμού.

Βασικό στοιχείο του πειθαναγκασμού, όπως και της αποτροπής είναι η έννοια του σχετικού κόστους. Δηλαδή, ο αντίπαλος θα πρέπει πάντοτε να βρίσκεται σε χειρότερη θέση αν δεν συμμορφωθεί με την απειλή μιας απ’ό,τι αν συμμορφωθεί. Πιο συγκεκριμένα στην αποτροπή πρέπει να επιφυλλάσσεται στον αντίπαλο κόστος μεγαλύτερο από το όποιο όφελος αποκομίσει αλλάζοντας το στάτους κβο. Στον πειθαναγκασμό, ο αντίπαλος ούτως ή άλλως θα υποστεί κόστος, οπότε θα πρέπει να του επιφυλλάσσεται μεγαλύτερο κόστος αν δεν συμμορφωθεί απ’ότι αν συμμορφωθεί με την πειθαναγκαστική απειλή.

Θεμελιώδες στοιχείο της αποτροπής και του πειθαναγκασμού είναι η αξιοπιστία τους (credibility). Για να είναι αξιόπιστη μια αποτρεπτική ή πειθαναγκαστική απειλή, θα πρέπει όχι μόνο να υπάρχουν τα μέσα και η θέληση πραγματοποίησής της, αλλά επιπρόσθετα ο αντίπαλος θα πρέπει να γνωρίζει ότι υπάρχουν τα εν λόγω μέσα και να πιστεύει στην εν λόγω θέληση.