recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Για ομώνυμα λήμματα, δείτε: Μενεκράτης.  

Ο **Μενεκράτης** ήταν φημισμένος γιατρός του 1ου. αιώνα. μ.Χ.

Οι πληροφορίες που έχουμε γι' αυτόν προέρχονται κατά κύριο λόγο από επιτάφια επιγραφή γραμμένη στα ελληνικά, και ίσως να ήταν το ίδιο πρόσωπο με τον Μενεκράτη που μνημονεύεται συχνά από τον Γαληνό.

Ο Μενεκράτης διετέλεσε, σύμφωνα με τα αναγραφόμενα στην προαναφερθείσα επιγραφή, γιατρός αυτοκρατόρων (πιθανόν του Τιβέριου και του Κλαύδιου) και έγραψε 156 ιατρικά και φαρμακολογικά συγγράμματα. Σύμφωνα με το γαληνικό έργο *Περὶ συνθέσεως φαρμάκων τῶν κατὰ τόπους* ο Μενεκράτης είχε συγγράψει βιβλίο *ἀρίστων φαρμάκων*, τα περισσότερα από τα περιγραφόμενα φάρμακα σε αυτό το πόνημα τα είχε εφεύρει ο ίδιος, και φαίνεται ο Γαληνός να τον τοποθετεί χρονικά μετά τον Ανδρόμαχο και ως σύγχρονο με τον Αντώνιο Μούσα. Είναι πιθανό ο τίτλος του βιβλίου να ήταν *αὐτοκράτωρ ὁλογράμματος ἀξιολόγων φαρμάκων* Ο Γαληνός δικαιολόγησε τον τίτλο του έργου του Μενεκράτη ως εξής: *αὐτοκράτωρ* προς τιμήν του αυτοκράτορα στον οποίο αποδίδεται το έργο και *ὁλογράμματος* διότι έγραφε αναλυτικά, χωρίς σύμβολα και συντμήσεις όλες τις συλλαβές, τους αριθμούς και τα συστατικά. Τέλος σε αυτό το βιβλίο περιγράφονταν ένα θεραπευτικό φάρμακο με την ονομασία *διὰ χυλῶν ἔμπλαστρον*, αλλά και μια φαρμακευτική συνταγή για στοματικές παθήσεις

Παραπομπές
----------

1. ↑  W. Smith, *Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology*, "Tiberius Claudius Quirina (Κουίρεινα) Menecrates"
2. ↑  Evelyne Samama, *Les médecins dans le monde grec: sources épigraphiques sur la naissance d'un corps médical*, "Épitaphe du médecin impérial Tiberius Claudius Ménécratès", σελ. 510, Librairie Droz, 2003.  

- Το πλήρες κείμενο της επιγραφής έχει ως εξής: 
*Τιβερίωνι Κλαυδίῳ*
*Κουιρείνᾳ*
*Μενεκράτει ἰατρῷ*
*Καισάρων καὶ ἰδίας*
*λογικῆς ἐναργοῦς*
*ἰατρικῆς κτίστῃ ἐν*
*βιβλίοις ρνς΄ δι' ὤν*
*ἐτειμήθη ὑπὸ τῶν ἐν-*
*λογίμων πόλεων ψηφίσ-*
*μασιν ἐντελέσι, οἱ γνώριμοι*
*τῷ ἑαυτῶν αἱρεσιάρχῃ τὸ ἡρῶον.*
3. ↑  Kühn, Karl (1821–1833). *Κλαυδίου Γαληνοῦ Ἅπαντα: Περὶ συνθέσεως φαρμάκων τῶν κατὰ τόπους*. Lipsiae: C. Cnobloch. σελίδες 989, 4–11.
4. ↑  Kühn, Karl (1821–1833). *Κλαυδίου Γαληνοῦ Ἅπαντα: Περὶ συνθέσεως φαρμάκων τῶν κατὰ γένη*. Lipsiae: C. Cnobloch. σελίδες 502, 18 – 503, 1.
5. ↑  Κουτρούμπας, Δημήτριος (2016). *Η Οδοντιατρική στον Αρχαίο Κόσμο, Ερευνητική Μονογραφία*. Αθήνα: Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. σελ. 138. ISBN 978-960-93-8402-5.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 20069469
* GND: 102399166

 |

 |
Η συναγωγή το 1893
Η **Συναγωγή Μαγκαίν Σαλόμ** (ούρντου: مگین شلوم کنیسہ‬‎‎· εβραϊκά: בית הכנסת מגן שלום‎‎) ήταν ο ακρογωνιαίος λίθος μιας αρχαίας εβραϊκής κοινότητας στο Καράτσι του Πακιστάν. Η συναγωγή χτίστηκε από τον Σολομώντα Δαυίδ Ουμερντεκάρ το 1893, κατά τη διάρκεια της εποχής των Βρετανικών Ινδιών. Η συναγωγή επεκτάθηκε το 1912 από τους δύο υιούς του Ουμερντεκάρ, τον Γερσώμ Σολομώντα Ουμερντεκάρ και τον Ραχαμίμ Σολομώντα Ουμερντεκάρ.

Στις 17 Ιουλίου 1988, η Συναγωγή Μαγκαίν Σαλόμ κατεδαφίστηκε ώστε να ανοίξει ο δρόμος για ένα εμπορικό κέντρο (Πλατεία Μάντιχα) στη συνοικία Ραντσόρ Λάιν του Καράτσι, επί προεδρίας του Μουχάμαντ Ζία-Ουλ-Χακ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Μαγκαίν Σαλόμ, Η Τελευταία Συναγωγή στο Πακιστάν;». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Νοεμβρίου 2010. Ανακτήθηκε στις 8 Νοεμβρίου 2010.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 128103669
* LCCN: nb2009007156

 |

 |
Το **Συνταγματικό Δικαστήριο της Δημοκρατίας της Σερβίας** (σερβικά: *Уставни суд Републике Србије*) είναι το δικαστήριο που έχει εξουσιοδότηση να εκτελεί δικαστικό έλεγχο σε θέματα της Δημοκρατίας της Σερβίας. Δηλαδή, αποφαίνεται σχετικά με το εάν οι νόμοι, τα διατάγματα ή άλλα νομοθετήματα, που θεσπίστηκαν από τις σερβικές αρχές, είναι σύμφωνα με το Σύνταγμα. Δεν θεωρείται μέρος του δικαστικού κλάδου, αλλά ένα δικαστήριο σούι τζένερις. Το Συνταγματικό Δικαστήριο έχει την εξουσία από το ίδιο το Σύνταγμα, που προβλέπει τη λειτουργία του.

Η έδρα του Συνταγματικού Δικαστηρίου είναι στο Βελιγράδι. Αποτελείται από 15 δικαστές, μεταξύ των οποίων είναι και ο Πρόεδρος του Δικαστηρίου. Πέντε από αυτούς εκλέγονται από τον Πρόεδρο της Σερβίας, πέντε από την Εθνοσυνέλευση και πέντε εκλέγονται κατά τη Γενική Συνέλευση του Ανωτάτου Ακυρωτικού Δικαστηρίου. Οι δικαστές εκλέγονται για μία θητεία 9 ετών. Οι υποψήφιοι δικαστές πρέπει να έχουν τελέσει δικηγόροι για τουλάχιστον 40 έτη και να έχουν τουλάχιστον 15 χρόνια εμπειρία στη νομολογία. Ένα άτομο μπορεί να εκλεγεί στο Δικαστήριο το πολύ για δύο θητείες. Μετά τις εκλογές, οι δικαστές λαμβάνουν όρκο ενώπιον του Προέδρου της Εθνοσυνέλευσης της Σερβίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Ιουνίου 2020. Ανακτήθηκε στις 14 Μαρτίου 2016.
2. ↑

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 305467809

 |

 |
Συντεταγμένες: 55°45′34″N 37°37′37″E﻿ / ﻿55.75944°N 37.62694°E﻿ / 55.75944; 37.62694

Η **Πλατεία Λουμπιάνσκαγια** ({{lang-ru|*Лубянская площадь*), επίσης γνωστή ως **Λουμπιάνκα**, είναι πλατεία στη Μόσχα, περίπου 900 μέτρα βορειοανατολικά από την Κόκκινη Πλατεία. Το όνομά της καταγράφεται για πρώτη φορά στην ιστορία το 1480, όταν ο Μέγας Πρίγκιπας Ιβάν Γ΄ της Ρωσίας, που είχε καταλάβει το Νόβγκοροντ το 1471, εγκατέστησε πολλούς Νοβγκοροντιανούς στην περιοχή. Εκείνοι έκτισαν τον ναό της Αγίας Σοφίας με πρότυπο τον ομώνυμο καθεδρικό ναό στο Νόβγκοροντ και απεκάλεσαν την περιοχή «Λουμπιάνκα» από την ομώνυμη περιοχή της πόλης τους.

Η Πλατεία Λουμπιάνκα είναι γνωστή εξαιτίας του επιβλητικού Μεγάρου Λουμπιάνκα, σχεδιασμένο από τον αρχιτέκτονα Αλεκσάντρ Βασίλιεβιτς Ιβανόφ και κατασκευασμένο το 1897 και το 1898. Αρχικώς στέγαζε την ασφαλιστική εταιρεία «Ρωσία», αλλά αργότερα έγινε διαβόητο ως το αρχηγείο της Κα Γκε Μπε, ενώ σήμερα στεγάζει τη διάδοχό της FSB. Σε όλη σχεδόν την κομμουνιστική περίοδο, από το 1926 έως το 1990, η πλατεία ονομαζόταν Πλατεία Ντζερζίνσκι προς τιμή του ιδρυτή της σοβιετικής υπηρεσίας ασφαλείας, Φέλιξ Ντζερζίνσκι. Το μνημειακό άγαλμα του Ντζερζίνσκι, έργο του γλύπτη Γιεβγκένι Βουτσέτιτς, εγκαταστάθηκε στο κέντρο της πλατείας το 1958.

Απέναντι από το Μέγαρο Λουμπιάνκα υψώνεται το Ντέτσκι Μιρ (= «Κόσμος των παιδιών»), το μεγαλύτερο παιδικό κατάστημα της Ευρώπης, κτισμένο μεταξύ του 1953 και του 1957, και ανακατασκευασμένο το 2014. Φιλοξενεί στο κύριο αίθριό του το μεγαλύτερο μηχανικό ρολόι στον κόσμο.

Στις 30 Οκτωβρίου 1990 η οργάνωση Memorial εγκατέστησε στην πλατεία την Πέτρα Σολοβέτσκυ, ένα απέριττο μνημείο για τα θύματα των Γκουλάγκ, μια απλή μεγάλη πέτρα από το Στρατόπεδο-φυλακή Σολοβιέτσκι στη Λευκή Θάλασσα. Το 1991 το άγαλμα του Ντζερζίνσκι αφαιρέθηκε από φιλελεύθερους διαδηλωτές μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα κατά του Γκορμπατσώφ.

Ο Σταθμός Λουμπιάνκα του Μετρό της Μόσχας βρίσκεται κάτω από την πλατεία.

Φωτοθήκη
--------

* Η πλατεία στις αρχές της δεκαετίας του 1900Η πλατεία στις αρχές της δεκαετίας του 1900
* Η πλατεία το 1966, με το άγαλμα του Φέλιξ ΝτζερζίνσκιΗ πλατεία το 1966, με το άγαλμα του Φέλιξ Ντζερζίνσκι
* Το αρχηγείο της Κα Γκε Μπε το 1983Το αρχηγείο της Κα Γκε Μπε το 1983
* Η Πέτρα ΣολοβέτσκυΗ Πέτρα Σολοβέτσκυ
* Μια λιγότερο συνηθισμένη άποψη της πλατείαςΜια λιγότερο συνηθισμένη άποψη της πλατείας

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Do not advertise a past dark with pain». *Financial Times*. Ανακτήθηκε στις 3 Σεπτεμβρίου 2015.
2. ↑  Ilya Khrennikov (31 Μαρτίου 2015). «Hamleys Moscow Store Transcends Toy Retailer's London Flagship». *Bloomberg*. Ανακτήθηκε στις 3 Σεπτεμβρίου 2015.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Ρωσία
 |

 |
| Κλασική μηχανική |
| --- |
| {\displaystyle {\vec {F}}={\mathrm {d} (m{\vec {v}}) \over \mathrm {d} t}} |
| Θεμελιώδη ΜεγέθηΔύναμη  Ενέργεια  Κινητική ενέργεια  Δυναμική ενέργεια  Έργο  Ισχύς  Ορμή  Ώθηση  Κρούση |
| Περιστροφική κίνησηΓωνιακή ταχύτητα  Γωνιακή επιτάχυνση  Γωνιακή συχνότητα Ροπή  Στροφορμή  Ροπή αδράνειας |
| ΤαλαντώσειςΤαλάντωση  Απλός αρμονικός ταλαντωτής  Φθίνουσα ταλάντωση  Μαθηματικό εκκρεμές  Φυσικό εκκρεμές  Εξαναγκασμένη ταλάντωση  Συντονισμός |
| Βαρυτικό πεδίοΒαρυτικό πεδίο  Νόμος της παγκόσμιας έλξης  Ένταση βαρυτικού πεδίου  Δυναμικό βαρυτικού πεδίου  Παλιρροϊκές δυνάμεις  Όριο του Roche |
| Μηχανική των στερεώνΚέντρο βάρους  Κέντρο μάζας  Πυκνότητα  Ελαστικότητα  Τάση |
| Μηχανική των ρευστώνΠίεση  Άνωση  Παροχή  Υδροστατική  Υδροδυναμική  Ιξώδες |
| ΑκουστικήΈνταση ήχου  Συχνότητα  Φασματικό περιεχόμενο |
| Μαθηματικά μοντέλα μηχανικήςΛαγκραντζιανή μηχανική  Χαμιλτονιανή μηχανική  Στατιστική μηχανική |
| * π
* σ
* ε
 |

Απεικόνιση παράλληλων δυνάμεων βαρύτητας που ασκούνται σε κάθε σημείο σώματος. Στο σημείο τομής των διαγωνίων του, βρίσκεται το **κέντρο βάρους** του.
Γενικά θεωρείται ότι η Βαρύτητα εφαρμόζεται σε κάθε σημείο ενός σώματος έλκοντας αυτό προς το κέντρο της Γης. Έτσι όλες οι δυνάμεις που ασκούνται σ΄ ένα σώμα λόγω της σμίκρυνσης αυτού σε σχέση με την ακτίνα της Γης θεωρούνται παράλληλες. Η συνισταμένη όλων αυτών ονομάζεται **βάρος** του σώματος. Το σημείο εφαρμογής αυτής της συνισταμένης πάνω στο σώμα ονομάζεται **κέντρο βάρους** του σώματος. Σε περίπτωση που το πεδίο βαρύτητας είναι ομοιογενές σε όλο τον χώρο που καταλαμβάνει το σώμα και η πυκνότητα του σώματος έχει ομοιόμορφη κατανομή, το κέντρο βάρους είναι το ίδιο σημείο με το κέντρο μάζας του σώματος.

Το *κέντρο βάρους* αποτελεί το σημείο εκείνο του σώματος που επιδέχεται υποστήριξη προκειμένου να ισορροπήσει υπό την ενέργεια της βαρύτητας. Αναλυτικά βρίσκονται οι συντεταγμένες Χ, Υ, και Ζ του κέντρου βάρους σε σχέση προς το σύστημα αξόνων συντεταγμένων δια των εξισώσεων: GX=ΣΒx, GY=ΣΒy και GZ=ΣΒz, όπου G το βάρος του σώματος, x,y, και z οι συντεταγμένες στοιχείου του σώματος βάρους Β.

Το κέντρο βάρους σώματος μπορεί να προσδιοριστεί πειραματικά με τη μέθοδο της διπλής εξάρτησης ή με τη μέθοδο της διπλής στήριξης. Προκειμένου περί ομογενών σωμάτων με γεωμετρικό σχήμα, π.χ. σφαίρας, το κέντρο βάρους είναι το γεωμετρικό κέντρο της, σε κυκλικό σώμα το κέντρο του, σε τριγωνικό το σημείο τομής των τριών διαμέσων του και σε παραλληλόγραμμο το σημείο τομής των διαγωνίων του. 

* Η θέση του κέντρου βάρους ενός ομογενούς σώματος με σταθερή μάζα και σταθερό σχήμα είναι αμετάθετη όπως και να μετακινηθεί αυτό. Στα ομοιογενή σώματα το κέντρο βάρους εξαρτάται από το γεωμετρικό σχήμα τους, ενώ στα ανομοιογενή από τη διάθεση της ύλης.

Δείτε επίσης
------------

* Κέντρο μάζας
* Κέντρο βάρους πλοίου
Η **Επαρχία Μονοφατσίου** ανήκε στον Νομό Ηρακλείου. Εκτεινόταν στα νότια του Νομού και ήταν από τις μεγαλύτερες σε έκταση στην Κρήτη. Συνόρευε βόρεια με την Επαρχία Μαλεβιζίου, ανατολικά με την Επαρχία Πεδιάδος και την Επαρχία Βιάννου και δυτικά με την Επαρχία Καινουργίου. Στα νότια βρεχόταν από το Λιβυκό Πέλαγος. Υπαγόταν εκκλησιαστικώς στην Ιερά Μητρόπολη Γορτύνης και Αρκαδίας. Και ορισμένες κοινότητες στην Ιερά Μητρόπολη Αρκαλοχωρίου Καστελλίου και Βιάννου

Ιστορικά στοιχεία
-----------------

Η Επαρχία έλαβε την ονομασία της από το φρούριο Bonifacio, το οποίο έγινε Μονοφάτσι από τους κατοίκους. Οικοδομήθηκε από τον Ενρίκο Πεσκατόρε (Enrico Pescatore) και αναφέρεται σε έγγραφο διανομής του 1212. Το όνομα του κάστρου οφείλεται στο φρούριο Bonifacio της Κορσικής, το οποίο οικοδομήθηκε από τον Μπονιφάτσιο Πιζάνο (Bonifacio Pisano) (820) και καταλήφθηκε από τους Γενουάτες (1195). Οι Βενετοί το διατήρησαν και έδωσαν το όνομά του στην Επαρχία. Το εν λόγω φρούριο σώζεται σήμερα στην κορυφή απότομου υψώματος, στα δυτικά του χωριού Τσιφούτ Καστέλλι.

Βιβλιογραφία
------------

* *Το Ηράκλειον και ο νομός του*. Ηράκλειο: Νομαρχία Ηρακλείου. 1971.

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Επαρχίες του Νομού Ηρακλείου |
| --- |
|  |
| 
* Βιάννου
* Καινούργιου
* Μαλεβιζίου
* Μονοφατσίου
* Πεδιάδος
* Πυργιωτίσσης
* Τεμένους
 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Ελλάδα
 |

 |
Το **Αλευρομουτζούρωμα** είναι ένα έθιμο που λαμβάνει χώρα στο Γαλαξίδι όπου οι καρναβαλιστές πασαλείφονται με αλεύρι και χορεύουν κυκλικά κάθε χρόνο την Καθαρά Δευτέρα με μουσικές. Ο πόλεμος αυτός ξεκινάει με τη διανομή του αλευριού από τον Δήμο, όπου παρέχεται δωρεάν σε όλους ενώ χρησιμοποιούνται φούμο και διάφορα χρώματα από τους νέους.

Αλευρομουτζούρωμα στο Γαλαξείδι

Η ιστορία του Αλευρομουτζουρώματος
----------------------------------

Η ιστορία του εθίμου του Αλευρομουτζουρώματος έχει τις ρίζες του στα βάθη των αιώνων, πιθανότατα στη Βυζαντινή εποχή, περίοδο κατά την οποία οι παλιάτσοι των ιπποδρόμων έβαφαν τα πρόσωπά τους.
Την εποχή της ιστιοφόρου ναυτιλίας  , δηλαδή από το 1840 και μετά, η γιορτή αυτή πήρε μεγάλες διαστάσεις καθώς οι ναυτικοί αποχαιρετούσαν με αυτό τον τρόπο τις οικογένειές τους. Οι Απόκριες και ιδιαίτερα η Καθαρά Δευτέρα ήταν ιδιαίτερα εθιμικές εορτές για τη ναυτική πολιτεία του Γαλαξειδίου, καθώς ήταν ώρα για γλέντι και ξεφάντωμα.
Κατά την περίοδο του Τριωδίου  άναβε και μια φωτιά στις γειτονιές και σε πολλά καφενεία της πόλης τα όργανα έπαιζαν ως τις πρωινές ώρες. Το αποκορύφωμα του αποκριάτικου αυτού γλεντιού ήταν τα Γαλαξειδιώτικα κούλουμα της «Καθαράς Δευτέρας». Στο λιμάνι του Γαλαξειδίου ξεκινούσε ο αλευροπόλεμος στο οποίο λάμβαναν μέρος μόνο άνδρες και πετούσαν αλεύρι μεταξύ τους. Οι γυναίκες συμμετείχαν πολύ αργότερα. Οι επισκέπτες που δεν ήθελαν να αλευρωθούν έπρεπε να έχουν οπωσδήποτε μια μουτζούρα ή ένα σταυρό στο μέτωπο από βερνίκι παπουτσιών.

Παραπομπές
----------

1. ↑   Γαλαξείδι, η ακμή των ιστιοφόρων
2. ↑   Τί είναι το Τριώδιο, γιατί ονομάζεται έτσι, πότε ξεκινά και πότε ολοκληρώνεται;

Πηγές
-----

* «ΤΟ ΓΑΛΑΞΕΙΔΙ ΣΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΤΩΝ ΚΑΡΑΒΙΩΝ» του Ευθυμίου Ν. Γουργουρή
* «Το Γαλαξείδι, Μια πανάρχαια Ναυτική Πολιτεία», του Αναστάσιου Ι. Σκιαδά
Ο **Νικόλαος Γουργουρής** (1879 - 1946) ήταν Έλληνας πολιτικός και ιατρός.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Γαλαξείδι. Αποφοίτησε από το γυμνάσιο Αμφίσσης και σπούδασε στην ιατρική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στην μαιευτική. Ιδιώτευσε ως ιατρός και ασχολήθηκε με τα κοινά.

Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Παρνασσίδος στις εκλογές του 1923 και επανεξελέγη βουλευτής, με την υποστήριξη του Κόμματος των Φιλελευθέρων, στις εκλογές του 1928. Στις εκλογές του 1926 απέτυχε να εκλεγεί βουλευτής. Κατα τη διάρκεια της βουλευτικής του θητείας πέτυχε τη δημιουργία δημοτικού σχολείου, την εκβάθυνση του λιμανιού και την ολοκλήρωση της αμαξιτής οδού Γαλαξειδίου-Λιδωρικίου.

Ήταν παντρεμένος με την Καλομοίρα Βλασσοπούλου και απέκτησαν δύο γιους, τον Ευθύμιο, δικηγόρο και συγγραφέα του βιβλίου "Το Γαλαξείδι στον καιρό των καραβιών", και τον Μανώλη, γιατρό και αξιωματικό του Πολεμικού ναυτικού που υπηρετούσε στο αντιτορπιλλικό Έλλη, όταν αυτό χτυπήθηκε από τους Ιταλούς. Εγγονός του είναι ο Νικόλαος Ευθ. Γουργουρής, δήμαρχος Γαλαξειδίου την περίοδο 1994 - 1998.

Αναφορές
--------

1. 1 2 3  Βουλή των Ελλήνων, Μητρώον Πληρεξουσίων, Γερουσιαστών και Βουλευτών. 1822-1935, Αθήνα 1986, σελ. 204 - 205 (pdf)
2. 1 2 3  Ευθύμιος Ν. Γουργουρής, *Το Γαλαξείδι στον καιρό των καραβιών*, Αθήνα 1982, μέρος πρώτο, σελ. 123
Για ομώνυμα λήμματα, δείτε: Νίκανδρος (αποσαφήνιση).  

Ο **Νίκανδρος ο Χαλκηδόνιος** ήταν ιστορικός της ελληνιστικής εποχής από την Χαλκηδόνα (ή *Καλχηδόνα*) της Βιθυνίας.

Έγραψε, σύμφωνα με τον Αθήναιο, ένα έργο τεσσάρων βιβλίων (με τίτλο *Προυσίου συμπτώματα*), στο οποίο εξιστορούσε τη ζωή του Προυσία, του διαβόητου για την φιλήδονη και τρυφηλή ζωή του βασιλιά της Βιθυνίας. Από τον Αθήναιο μνημονεύεται και ένα άλλο έργο του Νίκανδρου με τον τίτλο *Περιπέτειαι*.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Γερμανικά) *Κατάλογος της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γερμανίας*. d-nb.info/gnd/102400342. Ανακτήθηκε στις 11  Μαρτίου 2021.
2. ↑  1. Αθήναιος, *Δειπνοσοφισταί*, XI.496e (11.94).   
 • W. Smith, *A Dictionary of Greek and Roman biography and mythology*, "Nicander of Chalcedon]".
3. ↑  Αθήναιος, Δειπνοσοφισταί, XII.606b (13.85).

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 57001838
* GND: 102400342

 |

 |
Το **Συνταγματικό δικαστήριο** ήταν θεσμός της Ελλάδας που ορίστηκε από την στρατιωτική δικτατορική κυβέρνηση του Γεώργιου Παπαδόπουλου το 1970 με τον νόμο 803/71 *περί Συνταγματικού δικαστηρίου και διορισμού του Προέδρου, των Αντιπροέδρων και των μελών του*. Το Νομοθετικό Διάταγμα προέβλεπε έντεκα μέλη, τα οποία με Βασιλικό Διάταγμα μπορούσαν να αυξηθούν σε δεκαπέντε, περιλαμβανομένου του Προέδρου και των δυο Αντιπροέδρων. Ο συγκεκριμένος νόμος κατοχυρώθηκε συνταγματικά με το δεύτερο Σύνταγμα της χούντας και εφαρμόστηκε στις 19 Σεπτεμβρίου 1973 με τον διορισμό και την ορκωμοσία των 10 μελών του Συνταγματικού Δικαστηρίου.

Η ιδέα για την δημιουργία Συνταγματικού Δικαστηρίου είχε εκφραστεί ήδη από το 1963 από τον Κωνσταντίνο Τσάτσο, εφαρμόστηκε όμως μερικά χρόνια αργότερα ως ένα από τα μέτρα φιλελευθεροποίησης του χουντικού καθεστώτος, όπως η Συμβουλευτική επιτροπή και η δημιουργία της Κυβέρνησης Μαρκεζίνη. Η ορκωμοσία των μελών του πραγματοποιήθηκε σε αίθουσα της Βουλής από τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο Α΄.

Μετά το πραξικόπημα του Ιωαννίδη, η Κυβέρνηση Αδαμαντίου Ανδρουτσόπουλου 1973 κατάργησε τον συγκεκριμένο νόμο με Συντακτική Πράξη στις 26 Νοεμβρίου 1973. Το Συνταγματικό Δικαστήριο δεν λειτούργησε ποτέ.

Μέλη
----

Τα μέλη του Συνταγματικού Δικαστηρίου ήταν οι: 

* Χαράλαμπος Γεωργιόπουλος, πρόεδρος
* Παναγιώτης Δεδόπουλος, αντιπρόεδρος
* Νικόλαος Αποστολόπουλος, Β' αντιπρόεδρος
* Γιώργος Παπανικολάου, αρεοπαγίτης
* Παναγιώτης Μακρόπουλος, σύμβουλος της Επικρατείας
* Σπυρίδων Ποταμιανός, νομικός σύμβουλος του Κράτους
* Βασίλειος Ρεγκάκος, νομικός σύμβουλος του Κράτους
* Κωνσταντίνος Τζαβούλης, εισαγγελεύς Εφετών
* Δημήτριος Αβραμίδης, πληρεξούσιος Υπουργός Α΄ Τάξεως επί τιμή
* Μιχαήλ Δεκλερής, πάρεδρος (τότε) του Συμβουλίου της Επικρατείας
* Γεώργιος Αλεξανδρής, σύμβουλος του ΑΣΔΥ

Πηγές
-----

1. ↑  ΦΕΚ A 1/1971, σελ. 37, Νομοθετικό Διάταγμα Υπ' Αριθ. 803 Περί Συνταγματικού δικαστηρίου
2. ↑  Συνταγματικό Δικαστήριο Αρχειοθετήθηκε 2011-04-09 στο Wayback Machine. άρθρο του Νίκου Αλιβιζάτου
3. ↑  Ορκωμοσία των μελών του Συνταγματικού Δικαστηρίου, από το Εθνικό Οπτικοακουστικό Αρχείο
4. ↑  Αντώνης Παντελής, *Εγχειρίδιο Συνταγματικού Δικαίου*, εκδόσεις Λιβάνη, Αθήνα 2007, σελ. 281
Ο **Χέρμπερτ Χάραλντοβιτς Βασίλιεφ** (λετ. *Herberts Vasiļjevs*, ρωσ. *Херберт Харальдович Васильев*, γενν. 23 Μαΐου 1976, Ρίγα, ΕΣΣΔ) ήταν Λετονός παίκτης χόκεϊ επί πάγου, σέντερ και δεξιός εξτρέμ. Αποσύρθηκε ως παίκτης στο τέλος της σεζόν 2016/2017. Γνωστός για το ότι έπαιξε για το Krefeld Penguin της γερμανικής ένωσης χόκεϋ, για το οποίο έπαιξε συνολικά 12 σεζόν. Έχει γερμανική υπηκοότητα. Γιος του παίκτη χόκεϋ και προπονητή χόκεϋ Χάραλντ Βασίλιεφ.

Βιογραφία
---------

Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, μαζί με τον πατέρα του Χάραλντ, μετακόμισε στη Γερμανία, όπου ο Χέρμπερτ Βασίλιεφ έκανε τα πρώτα του βήματα στο χόκεϊ. Σε ηλικία 18 ετών, ξεκίνησε την καριέρα του στο κλαμπ Krefeld Penguin, παίζοντας στη γερμανική ένωση χόκεϋ. Ο Βασίλιεφ πέρασε τη σεζόν 1995/96 στο Ontario Hockey League, παίζοντας για τον σύλλογο Guelph Storm.

Την επόμενη σεζόν 1996/97, ο Βασίλιεφ υπέγραψε συμβόλαιο με τον σύλλογο NHL Φλόριντα Πάνθερς. Ωστόσο, για πρώτη φορά έπαιξε για τις αγροτικές λέσχες Carolina Monarchs, Port Huron Border Cats και Best New Haven. Έπαιξε 5 παιχνίδια για τη Φλόριντα τη σεζόν 1998/99. Από το 1999 έως το 2001, έπαιξε για τους Ατλάντα Θράσερς, αλλά πέρασε τους περισσότερους αγώνες στο farm club για το Orlando Solar Bears club.

Μετά τη λήξη του συμβολαίου με τους Thrashers, ο Βασίλιεφ υπέγραψε συμβόλαιο με τους Βανκούβερ Κάνακς, αλλά πέρασε μόνο ένα μέρος της σεζόν 2001/02 στο NHL, πέρασε το υπόλοιπο αυτής της σεζόν και τη σεζόν 2002/03 στη φάρμα, παίζοντας για τον σύλλογο Μανιτόμπα Μους.

Τη σεζόν 2003/04 έπαιξε στη ρωσική Super League για την Αμούρ Χαμπάροφσκ. Το 2004, υπέγραψε συμβόλαιο με τη γερμανική ομάδα Νυρεμβέργης Ice Tigers. Το 2005 επέστρεψε στο κλαμπ Krefeld Penguin, όπου ξεκίνησε την καριέρα του. Είναι ο αδιαμφισβήτητος ηγέτης του συλλόγου. Από το 2007 μόνιμος αρχηγός της ομάδας.

Επιτεύγματα
-----------

* Νικητής Turner Cup με Orlando Solar Bears (2000/01)
* Ο καλύτερος σκόρερ της γερμανικής ένωσης χόκεϋ (30 γκολ τη σεζόν 2006/07)
* Παίκτης της Χρονιάς στη γερμανική ένωση χόκεϋ (2007)
* Μέλος των αγώνων all-star της Γερμανικής Λίγκας Χόκεϋ (2006/07, 2007/08, 2008/09)
* Καλύτερη χρησιμότητα στο γερμανικό πρωτάθλημα (+25 το 2012/13)

Σύνδεσμοι
---------

* Херберт Васильев — статистика на The Internet Hockey Database  (англ.)
* Херберт Васильев — статистика на European Ice Hockey Online AB  (англ.)
* Херберт Васильев — статистика на «Eliteprospects.com» (англ.)

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) *Eurohockey.com*. 10741. Ανακτήθηκε στις 25  Απριλίου 2022.
Το **Χαμένο Δέντρο** (γαλλικά: Arbre Perdu‎‎), επίσης γνωστό και ως **Arbre Thierry Sabine**, είναι ένα πολύ απομονωμένο δέντρο στην περιοχή Τενερέ της ερήμου της Σαχάρας στο βορειοανατολικό Νίγηρα.

Το δέντρο είναι μια ακακία, που βρίσκεται σε ένα μικρό ανάχωμα σε ένα ακρωτήριο. Η απόστασή του καθιστά το δέντρο σημαντικό ορόσημο παρά το μικρό του μέγεθος.

Ο Τιερί Σαμπίνε, ιδρυτής του Ράλι Ντακάρ (τρέχει στην Αφρική από το 1979-2007), πέθανε σε συντριβή ελικοπτέρου κοντά στο Τιμπουκτού κατά τη διάρκεια του ράλι του 1986. Οι στάχτες του ήταν διάσπαρτες γύρω από το Χαμένο Δέντρο, οι χάρτες που εκτυπώθηκαν για το ράλι στη συνέχεια περιγράφονται ως "Arbre Thierry Sabine". Μια πλάκα δίπλα στο δέντρο είναι αφιερωμένη στη μνήμη του, γράφοντας "Για όσους αντιμετωπίζουν μια πρόκληση - για όσους ακολουθούν ένα όνειρο".

Δείτε επίσης
------------

* Δέντρο του Τενερέ

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Petit Futé: Niger*, p.191
2. ↑  Hacking, Lawrence· Clercq, Wil (2008). *To Dakar and Back: 21 Days Across North Africa by Motorcycle*. Toronto: ECW Press. σελ. 7. ISBN 978-1-55022-808-3.
3. ↑  Hacking, Lawrence· Clercq, Wil (2008). *To Dakar and Back: 21 Days Across North Africa by Motorcycle*. Toronto: ECW Press. σελ. 7. ISBN 978-1-55022-808-3.
Ο **Όθων Β΄ ο μέλας** (Πρότυπο:Lang-cz, π. 1085 - 18 Φεβρουαρίου 1126) από τον Οίκο των Πρεμυσλιδών ήταν πρίγκιπας τού Ολομόουτς (1107-26) και τού Μπρνο (1123-26).

Βιογραφία
---------

Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Όθωνα Α΄ πρίγκιπα τού Ολομόουτς και της Ευφημίας των Αρπάντ, κόρης τού Μπέλα Α΄ της Ουγγαρίας.

Ο πατέρας του είχε κληρονομήσει από το 1055 το Ολομόουτς ως εισόδημα (appanage), αλλά οι μεγαλύτεροι αδελφοί του Σπυτίνιεφ Β΄ και Βρατίσλαος Β΄ δούκες της Βοημίας ήθελαν να κάνουν πιο κεντρική την εξουσία. Έτσι όταν το 1087 απεβίωσε ο Όθων Α΄, οι δύο γιοί του Σβατοπλούκ και Όθων Β΄ εξορίστηκαν.

Κατά τη διάρκεια των εμφυλίων ερίδων για τη διαδοχή που ακολούθησαν, οι δύο αδελφοί μπόρεσαν να επιστρέψουν το 1091 στη Μοραβία. Το 1107 ο Σβατοπλούκ κατόρθωσε να γίνει δούκας της Βοημίας, αφού εκτόπισε τον Μποζιβόι Β΄ (γιο τού Βρατισλάου Β΄). Τότε ο Όθων Β΄ ενήργησε ως αντιβασιλιάς της Βοημίας. Το 1108/09 όμως ο Σβατοπλούκ κρατήθηκε όμηρος από τον Ερρίκο Ε΄ της Γερμανίας· αργότερα το 1109 σκοτώθηκε και ο Όθων Β΄, αν και είχε σημαντική υποστήριξη από τους ευγενείς, δεν μπόρεσε να επιβεβαιώσει τις αξιώσεις του στον θρόνο, στον οποίο κάθισε ο Βλαδίσλαος Α΄ (άλλος γιος τού Βρατισλάου Β΄).

Ήταν σε σταθερή διαμάχη με τον εξάδελφό του Βλαδίσλαο Α΄ της Βοημίας. Παρά ταύτα διαδέχθηκε τον Σομπιέσλαφ Α΄ (μικρότερο γιο τού Βρατισλάου Β΄) στο Μπρνο. Όταν το 1125 απεβίωσε ο Βλαδίσλαος Α΄, ο Όθων Β΄ διεκδίκησε τη διαδοχή με βάση την *αρχή τού πρεσβύτερου* που ίσχυε στη Βοημία, σύμφωνα με την οποία διάδοχος είναι ο επόμενος αδελφός και όχι ο μεγαλύτερος γιος. Τελικά δούκας της Βοημίας έγινε ο Σομπιέσλαφ Α΄· τότε ο Όθων Β΄ στράφηκε στον Λοθάριο Β΄ της Γερμανίας, ο οποίος βάδισε με τον στρατό του εναντίον της Βοημίας. Οι δύο αντίπαλοι συγκρούστηκαν το 1126 στο Χλούμετς, όπου οι δυνάμεις τού Λοθαρίου Β΄ συνετρίβησαν αποφασιστικά και ο Όθων Β΄ σκοτώθηκε στη μάχη. Έπειτα ο Σομπιέσλαφ Α΄ προσέγγισε τον Λοθάριο Β΄ και έλαβε το δουκάτο της Βοημίας ως φέουδο.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε π. το 111 τη Σοφία από τη Σουαβία, κόρη τού Ερρίκου Α΄ κόμη τού Μπεργκ και είχε τέκνα:

* Ευφημία.
* Όθων Γ΄ 1122-1160, πρίγκιπας τού Ολομόουτς.
* Ντιέτλεμπ, επίσκοπος τού Ολομόουτς.

Όταν ο Οθων Β΄ απεβίωσε, η χήρα του επέστρεψε στη Σουαβία και αποσύρθηκε στο αββαείο τού Τσβήφαλτεν.

Πηγές
-----

* Marek, Miroslav. «Bohemia». genealogy.euweb.cz. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Αυγούστου 2012. Ανακτήθηκε στις 4 Αυγούστου 2018.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Μεσαίωνας
* Πύλη:Τσεχία
 |

 |
Η **Γκαγκάριν** (ρωσικά: Гага́рин‎‎
), γνωστή έως το 1968 σαν **Γκιάτσκ** (ρωσικά: Гжатск‎‎
), είναι πόλη και διοικητικό κέντρο της Περιφέρειας Γκαγκαρίνσκυ του Όμπλαστ του Σμολένσκ, Ρωσία, κοντά στον ποταμό Γκιάτσκ, 240 kilometers (150 mi) βορειοανατολικά του Σμολένσκ, του διοικητικού κέντρου του Όμπλαστ.

Το προηγούμενο όνομα της πόλης προερχόταν από τον ποταμό Γκιάτσκ. Το 1968, η πόλη μετονομάστηκε σε Γκαγκάριν προς τιμήν του πρώτου ανθρώπου που ταξίδεψε στο διάστημα, του Γιούρι Γκαγκάριν, ο οποίος γεννήθηκε το 1934 στο γειτονικό χωριό Κλούσινο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «26. Численность постоянного населения Российской Федерации по муниципальным образованиям на 1 января 2018 года». Federal State Statistics Service. Ανακτήθηκε στις 23  Ιανουαρίου 2019.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 138403513
* LCCN: n82164567
* SUDOC: 178675415

 |

 |
Ο **Υδροηλεκτρικός Σταθμός Τάλα** είναι υδροηλεκτρικός σταθμός παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος στο ποταμό Ουάνγκτσου στην επαρχία Τσούχα στο Μπουτάν. Ο σταθμός αποτελείται από φράγμα βαρύτητας 92 μέτρων, το οποίο εκτρέπει το νερό μέσα από ένα τούνελ 22 μέτρων για το σταθμό παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος ο οποίος περιέχει έξι γεννητριών τουρμπινών Πέλτον και χωρητικότητας 170 MW η μία.

Η προκαταρκτική κατασκευή του έργου άρχισε το 1997 και τα μεγάλα έργα που ήταν σε εξέλιξη από το 1999. Η πρώτη γεννήτρια εγκαταστάθηκε στις 31 Ιουλίου 2006 και η τελευταία στις 30 Μαρτίου 2007. Το κόστος του έργου ήταν περίπου 900 εκατομμύρια δολάρια και χρηματοδοτήθηκε από την Ινδία μέσω επιχορηγήσεων και δανείων, σε επιτόκιο 9%. Όλη η ηλεκτρική ενέργεια που παράγεται εξάγεται στην Ινδία, μέσω τριών γραμμών μεταφοράς 440kV.

Ο σταθμός είναι το μεγαλύτερο πρόγραμμα υδρενέργειας της χώρας και η τέταρτη μετά το έργο Τσούκα (336 MW) το 1988, που ακολουθείται από το Κουρίτσχου (60 MW) κατά το έτος 2001, και το Μπασότσχο (40 MW) το 2005. Η ηλεκτρική ενέργεια αναμένεται να παρέχει όχι λιγότερο από το 60% των συνολικών κυβερνητικών εσόδων του 2009. Ακόμη, μόλις το 66% των νοικοκυριών του Μπουτάν και το 39% των χωριών του είναι ηλεκτρισμένα.

Δείτε επίσης
------------

* Ποταμός Ραϊντάκ

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Tala Hydroelectric Project, Bhutan». Power Technology. Ανακτήθηκε στις 10 Σεπτεμβρίου 2013. [*Αναξιόπιστη πηγή 
;*]
2. ↑  «Tala Hydropower Plant». DrukGreen. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Δεκεμβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 10 Σεπτεμβρίου 2013.
3. ↑  «Bhutan's happiness is large dam, fast GDP». The Economic Times, India. 2 Νοεμβρίου 2009. Ανακτήθηκε στις 27 Αυγούστου 2014.
Η **Συνέλευση της Δημοκρατίας** (Πορτογαλικά: *Assembleia da República*, προφ:ɐsẽˈblɐjɐ dɐ ʁɛˈpublikɐ) είναι το Πορτογαλικό κοινοβούλιο.Βρίσκεται σε ένα ιστορικό κτίριο στη Λισαβόνα, που αναφέρεται ως Palácio de São Bento, τοποθεσία μιας παλαιάς μονής Βενεδικτίνων. Το Παλάτι του São Bento ήταν προηγουμένως γνωστό ως έδρα της Εθνόσυνέλευσης (*Assembleia Nacional*) κατά τη διάρκεια του καθεστώτος Estado Novo.

Σύμφωνα με το Πορτογαλικό Σύνταγμα, η μονοθάλαμη Συνέλευση "είναι η αντιπροσωπευτική συνέλευση όλων των πολιτών της Πορτογαλίας." Το σύνταγμα ονομάζει την συνέλευση ως ένα από τα όργανα υπέρτατης εξουσίας της χώρας.

Τελευταία εκλογή
----------------

Κύριο λήμμα: Πορτογαλικές βουλευτικές εκλογές (2019)

Παραπομπές
----------
Η Τίμοτσκα Κράινα (με κίτρινο χρώμα)
Η **Τίμοτσκα Κράινα** (*σερβικά : Тимочка Крајина*) είναι γεωγραφική περιοχή της Σερβίας στην αυτόνομη περιφέρεια της Βοϊβοντίνα. Βρίσκεται στην ανατολική Σερβία και καταλαμβάνει την κοιλάδα του ποταμού Τίμοκ. Σύμφωνα με την απογραφή του 2002 έχει 284.112 κατοίκους.

Ιστορία
-------

Η περιοχή στην αρχαιότητα κατοικήθηκε από το θρακικό φύλο των Μυσών, έως ότου κατακτήθηκαν από τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Η περιοχή ήταν υπό την κυριαρχία της Ρώμης έως το 395 μ.χ.. Όταν η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία διαιρείται σε ανατολική και δυτική έγινε τμήμα της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας η οποία αργότερα ονομάστηκε Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Σήμερα στο Ζάγετσαρ ανασκάπτονται τα ερείπια της Felix Romulijana (lat. Romuliana Felix ), περισσότερο γνωστή ως Gamzigrad.

Κατά το Μεσαίωνα η περιοχή ελέγχεται αρχικά από το Βυζάντιο, έπειτα τη Βουλγαρία, την Ουγγαρία και τέλος την Τουρκία. Ο Σέρβος πρίγκιπας Στέφαν Νεμάνια αποκτά τον έλεγχο της περιοχής. Μετά τη μάχη του Μαρίτσα το 1371 και η Μάχη του Κοσσυφοπεδίου το 1389 οι Οθωμανοί καταλαμβάνουν την περιοχή και παρέμειναν εκεί μέχρι το 1833 όταν η περιοχή ενώθηκε αυτόνομα με τη Σερβία. Ο Σλαβικός πληθυσμός που εγκαταστάθηκε στις αρχές του Μεσαίωνα σχεδόν εξαφανίστηκε από τον 15ο αιώνα αλλά στη συνέχεια εγκαταστάθηκαν βλάχοι και λίγοι Σέρβοι.

Μεταξύ 1918 και 1922 υπάρχουν δύο διοικητικές περιοχές του Βασιλείου των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων της Κράινα και της Τίμοκ, και από το 1922 του Ζάγετσαρ. Το 1929 έγινε τμήμα της Μπανόβινα του Μοράβα.

Εθνοτική σύνθεση του πληθυσμού
------------------------------

* Σέρβοι = 243.148 (85.58%)
* Βλάχοι = 23.604 (8,31%)
* Ρομά = 2.723 (0,96%)

Αναφορές
--------

* Ранко Јаковљевић: „Српска тимочка елита почетком 20. века"
* Тимочка Крајина
Ο **Ιωάννης Καραβίτης** (1883-1949) ήταν Κρητικός οπλαρχηγός του Μακεδονικού αγώνα.

Βιογραφία
---------

Οι Μακεδονομάχοι Ιωάννης Καραβίτης, Γεώργιος Βολάνης και Γεώργιος Δικώνυμος
Γεννήθηκε το φθινόπωρο του 1883 στην Ανώπολη των Σφακίων στην Κρήτη. Το 1903, ενώ βρισκόταν στην Αθήνα, πληροφορήθηκε τη μετάβαση ένοπλων σωμάτων Κρητικών στη Μακεδονία και θέλησε να συμμετάσχει σε αυτό το εγχείρημα. Μετά το τέλος του Μακεδονικού αγώνα συμμετείχε σε ένοπλες συγκρούσεις στην Κρήτη και τη Σάμο, στους Βαλκανικούς πολέμους και στον Ηπειρωτικό αγώνα. Η διαφωνία του σχετικά με τα αποτελέσματα του Εθνικού Διχασμού και την ίδρυση κράτους στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη στον Α Παγκόσμιο πόλεμο ήταν αρκετά έντονη.

Ο Καραβίτης έφυγε από την Κρήτη 1929 και μετακόμισε στον Πειραιά και αργότερα στην Αθήνα, όπου νοίκιασε το καφενείο «Αργολίς». Μερικά χρόνια νωρίτερα, η Σχολή Ευελπίδων είχε καθιερώσει μάθημα ανταρτοπόλεμου με την ονομασία «Τακτική Καραβίτη» και περιελάμβανε αιφνιδιαστική προσέγγιση του εχθρού, συλλογή πληροφοριών, αστραπιαία επίθεση και οπισθοχώρηση.

Στο τέλος του 1939 με αρχές του 1940 δημοσίευσε στον «Κρητικό Κόσμο» λεπτομέρειες από τους αγώνες του με περιγραφές όπου κυριαρχούν τα κατορθώματα των Κρητικών. Αργότερα, δημοσίευσε ό,τι θυμόταν για τον πόλεμο στην εφημερίδα «Ελληνικός Βορράς» της Θεσσαλονίκης. Η δημοσίευση άρχισε στις 22 Μαΐου 1949 και ολοκληρώθηκε στις 25 Μαρτίου 1950 σε 236 φύλλα. Περισσότερες πληροφορίες για τη συμμετοχή του στον Αγώνα παρέχονται στα απομνημονεύματά του.

Πέθανε στις 30 Οκτωβρίου 1949. Η κηδεία του έγινε δημοσία δαπάνη, με τιμές στρατηγού στο Α νεκροταφείο.

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ιωάννης Καραβίτης** |

1. ↑  Καραβίτης, Ι. (1994). *Ο Μακεδονικός Αγών. Απομνημονεύματα*. Αθήνα. σελίδες κδ.
2. ↑  Καραβίτης, Ι. (1994). *Ο Μακεδονικός Αγών. Απομνημονεύματα*. Αθήνα. σελ. 7.
3. ↑  Καραβίτης, Ι. (1994). *Ο Μακεδονικός Αγών. Απομνημονεύματα*. Αθήνα. σελίδες κε.
4. 1 2  Καραβίτης, Ι. (1994). *Ο Μακεδονικός Αγών. Απομνημονεύματα*. Αθήνα. σελίδες κστ.
5. ↑  Καραβίτης, Ι. (1994). *Ο Μακεδονικός Αγών. Απομνημονεύματα*. Αθήνα. σελίδες κα – κβ.
6. ↑  Καραβίτης, Ι. (1994). *Ο Μακεδονικός Αγών. Απομνημονεύματα*. Αθήνα.
7. ↑  Καραβίτης, Ι. (1994). *Ο Μακεδονικός Αγών. Απομνημονεύματα*. Αθήνα. σελίδες κζ.

Βιβλιογραφία
------------

* Καραβίτης, Ι. 1994. *Ο Μακεδονικός Αγών. Απομνημονεύματα*, Πετσίβας Γ. (επιμ.), Αθήνα.
Το ***Στρόμπολι***, αναφερόμενο επίσης με τον πλήρη τίτλο ***Στρόμπολι, (η) γη του Θεού*** (ιταλικά: *Stromboli (Terra di Dio**‎‎)* ), είναι κινηματογραφική ταινία του 1950 σε παραγωγή και σκηνοθεσία του Ρομπέρτο Ροσσελλίνι, η πρώτη του Ιταλού σκηνοθέτη με την για πολλά χρόνια σύντροφό του Σουηδή ηθοποιό Ίνγκριντ Μπέργκμαν. Θεωρείται κλασικό παράδειγμα του ιταλικού νεορεαλισμού.

Πλοκή
-----

Η Κάριν, μια εκτοπισμένη Λιθουανή στην Ιταλία, εξασφαλίζει την απελευθέρωσή της από ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης μέσω του γάμου της με έναν Ιταλό πρώην αιχμάλωτο πολέμου και ψαρά, τον Αντόνιο, τον οποίο συναντά στο στρατόπεδο. Αυτός της υπόσχεται μια υπέροχη ζωή στην πατρίδα του, το Στρόμπολι, ένα ηφαιστειογενές νησί που βρίσκεται ανάμεσα στην ηπειρωτική Ιταλία και τη Σικελία. Σύντομα εκείνη όμως ανακαλύπτει ότι το Στρόμπολι είναι πολύ σκληρό και άγονο νησί, πολύ μακριά από όσα περίμενε, και οι άνθρωποι, πολύ παραδοσιακοί και συντηρητικοί, οι πιο πολλοί ψαράδες, της δείχνουν εχθρότητα και περιφρόνηση επειδή είναι ξένη και δεν ακολουθεί τα δικά τους ήθη.

Η Κάριν απελπίζεται όλο και περισσότερο και τελικά αποφασίζει να ξεφύγει από το νησί περνώντας με τα πόδια στην άλλη του πλευρά σε μια δύσβατη διαδρομή στις παρυφές του ηφαιστείου. Η ταινία περιλαμβάνει επίσης τμήματα που μοιάζουν με ντοκιμαντέρ για το ψάρεμα και μια πραγματική εκκένωση της πόλης μετά από έκρηξη του ηφαιστείου.

Διανομή ρόλων
-------------

* Ίνγκριντ Μπέργκμαν ως Κάριν
* Μάριο Βιτάλε ως Αντόνιο
* Ρένζο Κεσάνα ως ιερέας
* Μάριο Σποόζα ως φαροφύλακας
* Γκαετάνο Φαμουλάρο ως ο άνθρωπος με την κιθάρα
* Άντζελο Μολίνο ως μωρό

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8  *Freebase Data Dumps*. Google.
2. ↑  (Τσεχικά) *Česko-Slovenská filmová databáze*. 2001.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Στρόμπολι στην IMDb (Αγγλικά)Edit on Wikidata

* Στρόμπολι στο AllMovie (Αγγλικά)Edit on Wikidata

* Στρόμπολι στο Rotten Tomatoes (Αγγλικά)Edit on Wikidata

* Στρόμπολι στο TCMDB (Αγγλικά)Edit on Wikidata

* Στρόμπολι στο AlloCine (Γαλλικά)Edit on Wikidata

* Στρόμπολι στο Cine.gr (αρχειοθετημένος)Edit on Wikidata

* Στρόμπολι στο Αμερικανικό Ινστιτούτο ΚινηματογράφουEdit on Wikidata

* Στρόμπολι στο Βρετανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου (Αγγλικά)Edit on Wikidata

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: n2001027402

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Τέχνη
* Πύλη:Κινηματογράφος
* Πύλη:Ιταλία
 |

 |
Οι περιφέρειες του Βασιλείου των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων
Η **περιφέρεια Βέρμπασκα** (*κροατικά: Vrbaska oblast*, *σερβικά: Врбаска област*) ήταν διοικητική περιφέρεια του Βασιλείου Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων από το 1922 έως το 1929. Διοικητικό της κέντρο ήταν η πόλη Μπάνια Λούκα. Σύμφωνα με την απογραφή του 1921 είχε έκταση 8.849 τετραγωνικά χλμ και πληθυσμό 423.096 κατοίκους.

Με την διοικητική διαίρεση του 1929 καταργείται και προσαρτήθηκε στην Μπανόβινα Βέρμπα. Σύμφωνα με την απογραφή του 1921 είχε πληθυσμό 423.096 κατοίκους, 242.557 ορθόδοξοι, 95.202 Καθολικοί και 72.271 μουσουλμάνοι.

Κυβερνήτες
----------

* Σβέτισλαβ Παύλοβιτς (1924)
* Βοΐν Μάσιτς (1924)
* Μάρκο Νοβάκοβιτς (1926)
* Μπράνκο Στάκιτς (1927)
* Νεμάνια Λιουμπισλαβίεβιτς (1928)
* Γιόβαν Χάρ (1929)

Αναφορές
--------

1. ↑  ТОКОВИ ИСТОРИЈЕ Часопис Института за новију историју Србије
2. ↑  Glasnik arhivâ i Društva arhivskih radnika Bosne i Hercegovine, Том 29, 1989, pp=281

* *Glasnik arhivâ i Društva arhivskih radnika Bosne i Hercegovine, Том 29*. Универзитет у Мичигену. 1989.
Πε\*ς

Το **αγγούρι** το χρησιμοποιείτε ως παρομοίωση για το πε\*σ καθώς το σχήμα μοιάζει αρκετά, όπως και το μέγεθος. Ειναι καρπός που προέρχεται από την Ηρώ από το έρπον και αναρριχώμενο ετήσιο φυτό της αγγουριάς *Cucumis sativus*-*Σικυός ο ήμερος*. Ανήκει στην οικογένεια κολοκυνθοειδών όπως το πεπόνι, το καρπούζι, το κολοκύθι. Η αγγουριά καλλιεργείται στην ύπαιθρο τους καλοκαιρινούς μήνες και σε θερμοκήπιο τον υπόλοιπο χρόνο, λόγω της ευαισθησίας στις χαμηλές θερμοκρασίες. Η υψηλή θερμοκρασία και υγρασία ευνοούν την ανάπτυξή της.

Προέλευση
---------

Ο καρπός της αγγουριάς (*Cucumis sativus*) είναι αδιάρρηκτη ψευδής ράγα, ή πέπων, κυλινδρικού σχήματος, με πολλούς σπόρους.
Προέρχεται από την Ινδία όπου καλλιεργούνταν 3.000 χρόνια πριν. Είχε παρουσία στην Αρχαία Ελλάδα και κατά τους ρωμαϊκούς χρόνους. Ύστερα, διαδόθηκε και στην υπόλοιπη Ευρώπη.

Χαρακτηριστικά
--------------

Κάθε φυτό φέρει άνθη και αρσενικού και θηλυκού γένους. Τα φύλλα είναι τριχωτά και διαθέτουν έως πέντε λοβούς. Το σχήμα του είναι επίμηκες και κυλινδρικό. Εξωτερικά έχει χρώμα πράσινο, ενώ εσωτερικά ελαφρώς πράσινο ή λευκό. Συγκεντρώνει βιταμίνες όπως: C, B1, B2 και βιταμίνη Α που εντοπίζεται στη φλούδα.

Χρήση
-----

* Καταναλώνεται ωμό, είτε σκέτο ή σε σαλάτες όπως στην κλασσική χωριάτικη σαλάτα, αλλά και σε χυμούς.
* Αποτελεί το κύριο συστατικό για την παρασκευή του τζατζικιού.
* Χρησιμοποιείται στην κοσμετολογία.

Ποικιλίες
---------

Τα τελευταία χρόνια συναντώνται διάφορες ποικιλίες αγγουριών. Από το μικρότερο έως το μεγαλύτερο γνωστό επίμηκες σχήμα που πωλούνται ανά τεμάχιο ή με το κιλό. Υπάρχει και η ποικιλία που διατηρείται σε ξύδι, γνωστή ως τουρσί.

Δείτε επίσης
------------

* Ξυλάγγουρο

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Λεξιλογικός ορισμός του αγγούρι  στο Βικιλεξικό
* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Cucumis sativus στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85034673
* GND: 4158557-4
* BNF: cb122554004 (data)
* NDL: 00567337
* NKC: ph239946
* BNE: XX557526

 |

 |
Το **Φρούριο Μπρέεντονκ** (στα oλλανδικά: *Fort van Breendonk*, στα γαλλικά: *Fort de Breendonk*) βρίσκεται στην πόλη Μπρέεντονκ, δίπλα στο Μέχελεν, στο βόρειο Βέλγιο.

Χτίστηκε το διάστημα 1906 –1913 και αποτελούσε μέρος της οχύρωσης της Αμβέρσας (*National Redoubt*). Μετά τη παράδοση του Βελγίου, στις 28 Μαΐου 1940, επιτάχθηκε από τα SS και χρησιμοποιήθηκε ως φυλακή. Οι συνθήκες κράτησης ήταν πολύ κακές και οι κρατούμενοι υφίσταντο βασανιστήρια. Οι κρατούμενοι (πολιτικοί κρατούμενοι, μέλη της αντίστασης και Εβραίοι) μεταφέρονταν στη συνέχεια σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στην Ανατολική Ευρώπη. Στη διάρκεια λειτουργίας της φυλακής είναι γνωστό ότι 3.590 άνθρωποι κρατήθηκαν εκεί από τους οποίους 303 πέθαναν (είτε εκτελέστηκαν είτε πέθαναν από τις κακουχίες και τα βασανιστήρια). Από τους υπόλοιπους 1.741 πέθαναν μέχρι το τέλος του πολέμου σε στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Αρχές Σεπτεμβρίου του 1944 τα SS εκκένωσαν το φρούριο και οι τελευταίοι κρατούμενοι στάθηκαν στο Στρατόπεδο συγκέντρωσης Μπούχενβαλντ. Όταν η περιοχή απελευθερώθηκε από τους Συμμάχους, για μικρό χρονικό διάστημα κρατήθηκαν στο Φρούριο Μπρέεντονκ Βέλγοι συνεργάτες των Γερμανών.

Το 1947 το φρούριο ανακηρύχθηκε εθνικό μνημείο και σήμερα λειτουργεί ως μουσείο.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  erfgoedkaart.be?id=8562.
2. ↑  inventaris.onroerenderfgoed.be/erfgoedobjecten/1730. Ανακτήθηκε στις 16  Ιανουαρίου 2022.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Fort van Breendonk στο Wikimedia Commons

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 49147965650884080465
* LCCN: no96068531
* ISNI: 0000 0000 8816 9185
* GND: 4430393-2
* SUDOC: 088590941
* BNF: cb15089234j (data)

 |

 |
Ο **Αθλητικός Σύλλογος Απόλλων Ευπαλίου** είναι αθλητικός σύλλογος της Φωκίδας, που ιδρύθηκε το 1989. Τα χρώματα της ομάδας είναι μπλε-άσπρο. Η μεγαλύτερη διάκριση στην ιστορία του Απόλλωνα είναι η συμμετοχή του στο Περιφερειακό Πρωτάθλημα, της αγωνιστικής περιόδου 2009-10.

Τα πρόσφατα χρόνια
------------------

Τη σεζόν 2008-09 ο Απόλλων κατέκτησε το πρωτάθλημα της Α΄ Κατηγορίας Ε.Π.Σ. Φωκίδας έχοντας προπονητή το *Βασίλη Λουκόπουλο*. Επίσης, ήταν φιναλίστ στον Τελικό του Κυπέλλου Φωκίδας, όπου ηττήθηκε από τον Αστέρα Ιτέας, με 2-0.

Την επόμενη χρονιά αγωνίστηκε για πρώτη φορά στην ιστορία του στη Δ΄Εθνική, καθώς τοποθετήθηκε στον 5ο όμιλο. Όμως, δεν του επιτράπηκε να χρησιμοποιήσει την φυσική του έδρα και οι εντός έδρας αγώνες του ορίσθηκαν σε διάφορα άλλα γήπεδα, που απείχαν πολύ μεγάλες αποστάσεις από το Ευπάλιο, όπως στο Αντίρριο, στο Μεσολόγγι, στο Αιτωλικό κ.λ.π.

Υπό αυτές τις συνθήκες  και έχοντας νέο τεχνικό το *Σταύρο Σταύρου*, ο Απόλλων δεν κατάφερε να διεκδικήσει την παραμονή του και τερμάτισε στη 17η θέση με 25 βαθμούς σε 34 αγώνες (τέρματα 46-59), επιστρέφοντας στο τοπικό πρωτάθλημα Φωκίδας. Παρόλες τις αντιξοότητες, ο ποδοσφαιριστής του Απόλλωνα *Χρήστος Φλέγκας* αναδείχτηκε 1ος σκόρερ στον 5ο όμιλο της κατηγορίας.

Tον ίδιο χρόνο, ο Απόλλων πέτυχε να κατακτήσει -για πρώτη φορά στα χρονικά- το Κύπελλο Φωκίδας,  αφού επικράτησε στον Τελικό της 24 Μαρτίου 2010 με σκορ 2-0 του Κρισσαίου Χρισσού.

Την περίοδο 2014-2015 ο Απόλλωνας κατέκτησε το δεύτερο πρωτάθλημα της ιστορίας του και αγωνίστηκε στους αγώνες των πρωταθλητριών ομάδων ΕΠΣ για την άνοδο στη Γ΄ Εθνική κατηγορία.

Πρωταθλητής αναδείχθηκε και την περίοδο 2018-19  κερδίζοντας το δικαίωμα ανόδου στην ερασιτεχνική Γ' Εθνική, ενώ την ίδια χρονιά ήταν φιναλίστ στο Κύπελλο της ΕΠΣ Φωκίδας .

Στέφθηκε πρωταθλητής Α' Φωκίδας τρεις συνεχόμενες σεζόν (2021-22, 2022-23, 2023-24) ενώ παράλληλα κατέκτησε και το κύπελλο την δεύτερη σεζόν .

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

Πηγές - Εξωτερικοί σύνδεσμοι
----------------------------

* "Ευπάλιο ...καθ΄οδόν"
* Φωκίδα ΣΠΟΡ
*

Παραπομπές
----------

1. ↑  «efpalio.pblogs.gr: "Δεν πάει ...Πρέβεζα ως γηπεδούχος ο Απόλλων!"». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 12 Απριλίου 2012.
2. ↑  «Amfissa Press: Κυπελλούχος για το 2010 ο Απόλλων Ευπαλίου». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Ιουλίου 2012. Ανακτήθηκε στις 11 Ιουλίου 2012.
3. ↑  Τάσος Τσόλκας: "Πρωταθλητής Φωκίδας για το 2018-19 ο Απόλλων Ευπαλίου". Ανακτήθηκε στις 2/5/2019
4. ↑  Στον Τελικό Κυπέλλου Φωκίδας: Απόλλων Ευπαλίου - Αστέρας Ιτέας. Ανακτήθηκε στις 2/5/2019
5. ↑  Ο Απόλλων και Κυπελλούχος ΕΠΣ Φωκίδας 2022-2023 – "Κάηκε" το Ευπάλιο στην υποδοχή
**Ο κροκόδειλος** είναι ένα διήγημα του Φιόντορ Ντοστογιέφσκι που δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1865 στο περιοδικό Εποχή. Είναι ένα έργο σάτιρας, παρωδώντας πολιτικά, κοινωνικά και οικονομικά θέματα που κυριαρχούσαν στη Ρωσία εκείνη την εποχή.

Υπόθεση
-------

Η ιστορία αφηγείται τα γεγονότα που συνέβησαν στον Ιβάν Ματβιέιτς όταν αυτός, η σύζυγός του Γιελιένα Ιβάνοβνα και ο αφηγητής επισκέπτονται τη Στοά στη λεωφόρο Nevsky για να δουν έναν κροκόδειλο που έχει εκτεθεί από έναν Γερμανό επιχειρηματία. Αφού πειράζει τον κροκόδειλο, ο Ιβάν Ματβιέιτς καταπίνεται ζωντανός. Βρίσκει ότι το εσωτερικό του κροκόδειλου είναι αρκετά άνετο και ο ιδιοκτήτης του ζώου αρνείται να τον ανοίξει, παρά τις εκκλήσεις της Γιελιένα Ιβάνοβνα. Ο Ιβάν Ματβιέιτς παροτρύνει τον αφηγητή να κανονίσει να αγοραστεί και να κοπεί ο κροκόδειλος, αλλά ο ιδιοκτήτης του ζητά τόσα πολλά που δεν γίνεται τίποτα. Καθώς η ιστορία τελειώνει, η Γιελιένα Ιβάνοβνα σκέφτεται να χωρίσει και ο Ιβάν Ματβιέιτς αποφασίζει να συνεχίσει τη δουλειά του ως δημόσιος υπάλληλος όσο καλύτερα μπορεί μέσα από τον κροκόδειλο.

Ανάλυση
-------

Ο κροκόδειλος ανήκει στα λεγόμενα «μικρά έργα» του Ντοστογιέφσκι (νουβέλες και διηγήματα), και η ιστορία του αγγίζει τα όρια του παραλόγου. Ο Ντοστογιέφσκι στον κροκόδειλο περνάει «γενεές δεκατέσσερεις» τους θιασώτες του καπιταλισμού και της δυτικοευρωπαϊκής αστικής δημοκρατίας με μια σάτιρα λεπτή και διαπεραστική. Ο άριστος ψυχολόγος Ντοστογιέφσκι σκιαγραφεί τη διαμόρφωση των ανθρώπινων σχέσεων στην κοινωνία της Αγίας Πετρούπολης και περιγράφει συμπεριφορές και νοοτροπίες με τρόπο οξυδερκή, γλαφυρό και κυρίως αστείο, αποκαλύπτοντας έτσι στον αναγνώστη μια άγνωστη πλευρά του μεγάλου συγγραφέα, όπου επικρατεί η υπερβολή, η παραδοξολογία και το χιούμορ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Φιόντορ Ντοστογέφσκι. *Ο κροκόδειλος.* Μετάφραση από τα Ρωσικά Βασίλης Μακρίδης. Εκδόσεις Εντύποις. Αθήνα. 2012. ISBN 978-618-5019-00-6.
2. ↑  Φιόντορ Ντοστογιέφσκι. *Ο κροκόδειλος & Ο τίμιος κλέφτης.* Μετάφραση από τα Ρωσικά Γιώργος Τσακνιάς. Πρόλογος Κατερίνα Σχινά. Εκδόσεις Πατάκη. Αθήνα. 2014. Πρώτη έκδοση 1996. ISBN 978-960-16-2132-6.
Ο βωμός των Χίων στους Δελφούς.
Ο **βωμός των Χίων** στους Δελφούς ήταν ο βωμός του ναού του Απόλλωνα, που οικοδομήθηκε κατά την ελληνιστική περίοδο, σε αντικατάσταση του παλαιότερου, κατεστραμμένου βωμού.

Περιγραφή
---------

Το 373 π.Χ. ο αρχαϊκός ναός του Απόλλωνα, γνωστός και ως ναός των Αλκμαιωνιδών, καταστράφηκε από σεισμό. Ο ναός σύντομα ξανακτίστηκε, ωστόσο ο βωμός όπου τελούνταν οι ιερές θυσίες δεν εναρμονιζόταν αρχιτεκτονικά με το νέο οικοδόμημα. Την κατασκευή ενός νέου βωμού ανέλαβε ο λαός της Χίου, όπως αναφέρει επιγραφή στο αριστερό τμήμα της επίστεψης του κτίσματος. Στο δυτικό τμήμα της ευθυντηρίας αναγράφεται επιγραφή προμαντείας προς τιμήν των Χίων. Ο πυρήνας του βωμού είναι φτιαγμένος από ασβεστόλιθο και επενδεδυμένος με πλάκες από γαλαζωπό μάρμαρο. Η τράπεζα των προσφορών ήταν από λευκό μάρμαρο και οι ιερείς θα πρέπει να ανέβαιναν σε αυτήν με τη βοήθεια κλίμακος. Τα άκρα διακοσμούνταν με απολήξεις σε σχήμα έλικας, ενώ το ανώτερο τμήμα επιστεφόταν με κυμάτιο. Το μνημείο χρονολογείται στον 3ο αιώνα π.Χ. πιθανόν μετά το 246/245, όταν η Χίος έγινε μέλος της Αμφικτυονία.

Πηγές-βιβλιογραφία
------------------

* Amandry, J. «Delphes», *BCH* 105, 1981, 739-740.
* Αmandry, P. « Chios and Delphi», σε *Chios, A Conference at the Homereion in Chios*, 1984, London 1986, 205-232.
* Bommelaer, J.-F. Laroche, D. *Guide de Delphes. Le site*, Sites et Monuments 7, Paris 1991, 170-175.
* Gruben, G. « Kykladische Architektur», *MüJb* 23, 1972, 24-26.
* Laroche, D. «L’autel d’Apollon à Delphes: éléments nouveaux», σε *L’espace sacrificiel dans les civilisations méditerranéennes de l’Antiquité*, Lyon-Paris 1991, 103-107.
* Stikas, E. «La restauration de l'autel d'Apollon à Delphes», *BCH* 103, 1979, 479-500.