recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Καναδάς** ήταν το όνομα μίας γαλλικής αποικίας που εκτεινόταν κατά μήκος του Ποταμού Αγίου Λαυρεντίου· οι άλλες αποικίες της Νέας Γαλλίας ήταν η Ακαδία, η Λουιζιάνα και η νότια ακτή της Νέας Γης. Ο Καναδάς, η πιο ανεπτυγμένη αποικία της Νέας Γαλλίας, ήταν διαιρεμένος σε τρεις περιφέρειες, η κάθε μία με την δική της κυβέρνηση: Κεμπέκ, Τρουά-Ριβιέρ και Μοντρεάλ. Ο κυβερνήτης της Περιφέρειας του Κεμπέκ ήταν επίσης ο κυβερνήτης-στρατηγός όλης της Νέας Γαλλίας.

Εξαιτίας του επιπέδου ανάπτυξης του Καναδά σε σύγκριση με τις άλλες αποικίες, οι όροι "Καναδάς" και "Νέα Γαλλία" συχνά χρησιμοποιούνται εναλλακτικώς. Μετά την Συνθήκη του Παρισιού του 1763, οπότε η Γαλλία παραχώρησε τον Καναδά και τις κτήσεις του στην Μεγάλη Βρετανία, η αποικία μετονομάστηκε σε Επαρχία του Κεμπέκ.

Δείτε επίσης
------------

* Νέα Γαλλία
* Χώρα των Ιλλινόις
* Κεμπέκ

Σημειώσεις
----------

1. 1 2  MCC. "Le territoire Αρχειοθετήθηκε 2008-09-20 στο Wayback Machine.", in *La Nouvelle-France. Ressources françaises*, Ministère de la Culture et de la Communication (France), 1998, retrieved 2 August 2008
2. ↑  Germaine Warkentin· Carolyn Podruchny (2001). *Decentring the Renaissance: Canada and Europe in Multidisciplinary Perspective, 1500-1700*. University of Toronto Press. σελ. 234. ISBN 978-0-8020-8149-0.
3. ↑  "His Most Christian Majesty cedes and guaranties to his said Britannick Majesty, in full right, Canada, with all its dependencies, as well as the island of Cape Breton, and all the other islands and coasts in the gulph and river of St. Lawrence, and in general, every thing that depends on the said countries, lands, islands, and coasts" *Treaty of Paris*, 1763
Η **Κακίλη η παράλια** (*Cakile maritima*) με κοινή ονομασία *Ρόκα της θάλασσας* ανήκει στην οικογένεια των Σταυροφόρων ή Σταυρανθών (Cruciferae) στην οποία ανήκουν επίσης πολλά γνωστά μας λαχανικά όπως το λάχανο, το κάρδαμο, το ρεπάνι, το σινάπι, η ρόκα κ. ά. Η Κακίλη η παράλια κατανέμεται στις ακτές της Μεσογείου και του Ατλαντικού, ενώ στην Ελλάδα κατανέμεται σε όλες τις παράκτιες περιοχές της χώρας. Αποτελεί ένα αλονιτρόφιλο είδος, από τα χαρακτηριστικά είδη φυτών των αμμοθινών, της ζώνης της κυμαγωγής της ακτογραμμής. Τα είδη αυτά είναι πολύ καλά προσαρμοσμένα στις δύσκολες περιβαλλοντικές συνθήκες που επικρατούν στους αμμόλοφους. Συνήθως, είναι φυτά ανθεκτικά στις υψηλές μεταβολές αλατότητας, καθώς και στην έλλειψη υγρασίας, ειδικά κατά το θέρος και έχουν πολύ εκτεταμένες και βαθιές ρίζες ώστε να συγκρατούν το έδαφος και να φθάνουν στο επίπεδο του υδροφόρου ορίζοντα. Δυστυχώς όμως, τα σημεία που αναπτύσσονται, αποτελούν και τα σημεία που επισκέπτονται και δραστηριοποιούνται οι λουόμενοι το καλοκαίρι, με αποτέλεσμα να απειλούνται όλο και περισσότερο. Το Cakile maritima ανθίζει από τα μέσα Φεβρουαρίου μέχρι τον Νοέμβριο. Τα άνθη είναι ανοικτοπόρφυρα ή ιόχροα και ο καρπός είναι ιδιαίτερα χαρακτηριστικός, ξιφοειδούς σχήματος, εγκαρσίως αρθρωτός, με δύο αντίθετα κέρατα στη βάση.

Πηγές
-----

* Παπιομύτογλου Β. 2006, Αγριολούλουδα της Ελλάδας.

* Lafranchis T. & Sfikas G. 2001, Flowers of Greece (Vol. II).

* Strid, A.- Φυτά του Ολύμπου

* Strid A. & Tan K. 2002, Flora Hellenica (Vol. 2).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* 

* 

* </nowiki> <nowiki>

Παραπομπές
----------
Οι **Κανόνες του Σέφιλντ** ήταν ένας κώδικας του ποδοσφαίρου που επινοήθηκε και εφαρμόστηκε στην αγγλική πόλη Σέφιλντ μεταξύ 1857 και 1877. Οι κανόνες επινοήθηκαν από τους Ναθάνιελ Κρέσγουικ και Ουίλιαμ Πρεστ για χρήση από τη νεοσύστατη Σέφιλντ ΦΚ. Στη συνέχεια, οι κανόνες υιοθετήθηκαν σαν οι επίσημοι κανόνες της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας του Σέφιλντ (Sheffield Football Association) μετά τη δημιουργία της το 1867. Εξαπλώθηκαν πέρα από τα όρια της πόλης και σε άλλους συλλόγους και ομοσπονδίες στη βόρεια και κεντρική Αγγλία, καθιστώντας τους την πιο διαδεδομένη μορφή ποδοσφαίρου τις δεκαετίες του 1860 και 1870.

Έξι χρόνια μετά τη δημιουργία των κανόνων του Σέφιλντ, δημιουργήθηκαν οι Κανόνες του Παιχνιδιού. Οι κανονισμοί είχαν επηρεαστεί από τους Κανόνες του Σέφιλντ, ωστόσο λόγω των διαφορών των δύο κανονισμών, οι Κανόνες του Σέφιλντ συνέχισαν να χρησιμοποιούνταν. Κατά την περίοδο αυτή πολλά από τα στοιχεία των κανόνων ενσωματώθηκαν στους Κανονισμούς του Παιχνιδιού. Πολλά παιχνίδια διεξάγονταν μεταξύ του Σέφιλντ και του Λονδίνου με τη χρήση και των δύο κανονισμών. Αυτό οδήγησε το 1877 σε μια συμφωνία σε ένα ενιαίο σύνολο κανόνων που διαχειριζόταν η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Αγγλίας.

Οι Κανόνες του Σέφιλντ είχαν σημαντική επιρροή στο πώς αναπτύχθηκε το σύγχρονο παιχνίδι ποδοσφαίρου. Μεταξύ άλλων εισήγαγαν την έννοια έμμεσου ελεύθερου λακτίσματος μετά από φάουλ, το Το γωνιαίο λάκτισμα (Κόρνερ) και την Επαναφορά από την πλάγια γραμμή (Πλάγιο άουτ) στους Κανονισμούς του Παιχνιδιού.

Ακόμη, η κατάργηση της αλίευσης της μπάλας οδήγησε τις ομάδες του Σέφιλντ να είναι οι πρώτες που θα κτυπούν την μπάλα με το κεφάλι. Τα παιχνίδια που παίζονταν σύμφωνα με τους Κανόνες του Σέφιλντ επίσης οδήγησαν στην ανάπτυξη της κεφαλιάς και ήταν η προέλευση του τερματοφύλακα και των αμυντικών θέσεων. Τα πρώτα διεθνή διασυλλογικά παιχνίδια και τα ανταγωνιστικά τουρνουά διεξάγονταν με τους Κανόνες του Σέφιλντ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Where Football Kicked Off: Sheffield FC*. 1957.
2. ↑  «Potting shed birth of oldest team». BBC. 2007-10-24.. Ανακτήθηκε στις 2008-03-15.
3. ↑  Murphy, Brendan (2007). *From Sheffield with Love*. Sports Book Limited. σελίδες 82–83. ISBN 978-1-899807-56-7.

Πηγές
-----

* Χρόνια πολλά, ποδόσφαιρο!
* Sheffield F.C.: Η ιστορία της πρώτης ομάδας στα χρονικά του ποδοσφαίρου
* Το πρώτο ματς της ιστορίας...[*νεκρός σύνδεσμος*]
* Sheffield FC: Σβήνει τα 155α κεράκια της!
Μαρούβιο το περιπλανώμενο (*Marrubium peregrinum*), Επταπύργιο, Θεσσαλονίκη, 18-09-2021
To **Μαρούβιο το περιπλανώμενο** (*Marrubium peregrinum*), με κοινό όνομα σάρωμα ή σκυλόχορτο, ανήκει στην οικογένεια Χειλανθή (Lamiaceae), που χαρακτηρίζεται από τα δίχειλα άνθη, καθώς και από το γεγονός ότι τα περισσότερα είδη είναι πλούσια σε αιθέρια έλαια και για αυτό χρησιμοποιούνται ως φαρμακευτικά, αρωματικά, αρτυματικά κλπ. Αποτελεί είδος της κεντρικής και ανατολικής Ευρώπης και της δυτικής Ασίας που κατανέμεται σχεδόν σ’ όλη την Ελλάδα, λείπει μόνο στην Κρήτη, στις Κυκλάδες και τα νησιά του Ιονίου. Οι βλαστοί του είναι πολύ διακλαδισμένοι και τα φύλλα λογχοειδή ή προμήκη. Ο κάλυκας με πέντε ισομήκεις λογχοειδείς και μυτερούς οδόντες. Άνθη λευκά διατεταγμένα σε αραιανθείς (άνθη λιγότερα από 10) σπόνδυλους. Ανθίζει τον Ιούλιο με Σεπτέμβριο.

Πηγές
-----

Φυτολογία 2006, Εκδοτική Αθηνών.

Lafranchis T. & Sfikas G. 2001, Flowers of Greece (Vol. II).

Pignatti S. 1982, Flora d’ Italia (Vol. IΙ).

Strid A. 1980, Φυτά του Ολύμπου.

Tutin et al. 2005, Flora Europaea Vol 3, Cambridge University Press

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

https://www.greekflora.gr/el/flowers/2650/Marrubium-peregrinum

http://portal.cybertaxonomy.org/flora-greece/cdm\_dataportal/taxon/3f4afaef-3ccd-4921-aae5-67be45770eb1

https://euromed.luomus.fi/euromed\_map.php?taxon=504597&size=medium

https://izagori.gr/environment/flora-fauna/2720-%CE%BC%CE%B1%CF%81%CE%BF%CF%8D%CE%B2%CE%B9%CE%BF-%CF%84%CE%BF-%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%B9%CF%80%CE%BB%CE%B1%CE%BD%CF%8E%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%BF,-%CF%83%CE%AC%CF%81%CF%89%CE%BC%CE%B1.html

Παραπομπές
----------
Το **μετασύμπαν** είναι όρος που περιγράφει τη σύζευξη της πραγματικότητας και της εικονικής πραγματικότητας με αποτέλεσμα την επαυξημένη πραγματικότητα στο πλαίσιο των κοινωνικών δικτύων. Το μετασύμπαν με μια ευρύτερη έννοια μπορεί να μην αναφέρεται μόνο σε εικονικούς κόσμους που λειτουργούν από εταιρείες κοινωνικών μέσων, αλλά σε ολόκληρο το φάσμα της επαυξημένης πραγματικότητας. Ο όρος άρχισε να χρησιμοποιείται στις αρχές της δεκαετίας του 1990 και έχει απασχολήσει διάφορους ερευνητές έως και τις μέρες μας, ιδιαίτερα στο θέμα της ιδιωτικότητας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Web Archive of IEEE VW Standard Working Group». 8 Ιουνίου 2014. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Ιουνίου 2014. Ανακτήθηκε στις 29 Ιανουαρίου 2016. CS1 maint: BOT: original-url status unknown (link)
2. ↑  Θεοδωρίδης, Στέλιος (19 Ιουλίου 2023). «Τι είναι Metaverse, πληροφορίες και τεχνική ανάλυση». *Texnologia.Net ειδήσεις και ενημέρωση στην τεχνολογία*.
3. ↑  «Smart, J.M. Cascio, J. and Paffendorf, J. Metaverse Roadmap Overview, 2007.». Accelerated Studies Foundation. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Φεβρουαρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου 2010.
4. ↑  Yfantis, Vasileios (November, 2022.). «Exploring Privacy Measures in the Community Metaverse». *IEEE Technology Policy and Ethics*.. Ανακτήθηκε στις November, 18, 2022..
Η **Μαρία**, βουλγαρ. Мария Асенина (άκμασε 1256-1257) από τον Οίκο των Ασέν γεννήθηκε πριγκίπισσα της Βουλγαρίας και έγινε τσαρίνα της Βουλγαρίας μετά από τον γάμο της με τον Μίτσο της Βουλγαρίας.

Ο πατέρας της Μαρίας, ο Ιβάν Ασέν Β΄ έφθασε τη Βουλγαρία στο ύπατο σημείο της ισχύος της.

Βιογραφία
---------

Ήταν κόρη του Ιβάν Ασέν Β΄ της Βουλγαρίας (1218-41) και της τρίτης συζύγου του Ειρήνης Αγελίνας, κόρης του Θεοδώρου ηγεμόνα της Ηπείρου και της Μαρίας Πετραλίφαινας, αδελφής του Ιωάννη κυβερνήτη της Θεσσαλίας. Ο Ιβάν Ασέν Β΄ έδωσε στη Βουλγαρία τη μεγαλύτερη επέκτασή της και είχε συμμάχους με επιγαμίες τη Σερβία, την Ήπειρο, την Ουγγαρία και τη Νίκαια. Στις δύο πρώτες τοποθέτησε γαμπρούς του ως ηγεμόνες.

Ετεροθαλής αδελφός της ήταν ο Καλιμάν Ασέν Α΄ της Βουλγαρίας (1241-46) και αμφιθαλής αδελφός της ήταν ο Μιχαήλ Ασέν της Βουλγαρίας (1246-56). Τον τελευταίο διαδέχθηκε ο σύζυγος της Μαρίας, ο Μίτσο (1256-57) και αυτόν ο Κωνσταντίνος Α΄ Τιχ, γαμπρός της Ελένας, ετεροθαλούς αδελφής της Μαρίας. Ακολούθησε η βασιλεία του γιου της Μαρίας, του Ιβάν Ασέν Γ΄ της Βουλγαρίας (1279-80), και του γαμπρού της Γεωργίου Α΄ Τέρτερ της Βουλγαρίας (1280-92). Τον τελευταίο διαδέχθηκε ο γιος του και ο εγγονός του και έπειτα ο Μιχαήλ Γ΄ Σισμάν της Βουλγαρίας (1323-30), που η μητέρα του ήταν κόρη της Άννας-Θεοδώρας, αμφιθαλούς αδελφής της Μαρίας.

Ο Μίτσο έγινε τσάρος ένεκα του γάμου του με τη Μαρία· πρόσθεσε το επώνυμο των Ασέν στο όνομά του και το ίδιο έκανε και ο γιος τους. Ο Μίτσο απεβίωσε το 127/8.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε τον Μίτσο Ασέν της Βουλγαρίας και είχε τέκνα:

* Κύρα-Μαρία Ασένινα άκμασε 1280-1283, παντρεύτηκε τον Γεώργιο Α΄ Τέρτερ της Βουλγαρίας.
* Ιβάν Ασέν Γ΄ 1259/60-1303, τσάρος της Βουλγαρίας. Νυμφεύτηκε την Ειρήνη Παλαιολογίνα, κόρη του Μιχαήλ Η΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων και είχε τέκνο:
	+ Ανδρόνικος πρωτοστράτορας του Μωρέως. Νυμφεύτηκε την κόρη του Μιχαήλ Ταρχανειώτη και είχε τέκνα:
		- Ειρήνη, παντρεύτηκε τον Ιωάννη ΣΤ΄ Καντακουζηνό Αυτοκράτορα των Ρωμαίων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 27  Νοεμβρίου 2018.
2. ↑  p15003.htm#i150022. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.

Πηγές
-----

* Burkes Peerage staff (1914). Ruvigny's Titled Nobility of Europe. Burkes Peerage.
* Cawley, Charles (30 January 2011), Bulgaria: Ivan Asen II 1218–1241, Koloman I 1241–1246, Mihail II Asen 1246–1257, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy.
* Fine, John V. A. (1987). The Late Medieval Balkans. Ann Arbo.
Οι  **Μαρουανίδες** (990–1085) ήταν κουρδική δυναστεία στην περιοχή Ντιγιαρμπακίρ της Άνω Μεσοποταμίας (στο σημερινό Ιράν) και την Αρμενία, με επίκεντρο τη πόλη του Ντιγιαρμπακίρ. Άλλες πόλεις υπό τον έλεγχο τους ήταν οι πόλεις Αρζάν, Μαγιαφαρικίν (αρχ. Μαρτυρόπολη, σημερινό Σιλβάν), Χισν Καϋφά (Χασανκεΐφ), Χιλάτ, Μαντζικέρτ, Αργίς.

Ιδρυτής της δυναστείας ήταν ένας Κούρδος βοσκός, ο Αμπού Σουτζά Μπαντ ιμπν Ντουστάκ, ο οποίος εγκατέλειψε το κοπάδι του, πήρε τα όπλα και έγινε θαρραλέος πολέμαρχος, κερδίζοντας δημοσιότητα. Όταν ένα μέλος της ιρανικής δυναστείας των Βουγιδών, ο Αντούντ αντ-Ντάουλα, πέθανε το 983, ο Μπαντ κατέλαβε τη Μαγιαφαρικίν, μια πόλη στα νοτιοανατολικά του Ντιγιαρμπακίρ. Επίσης κατέλαβε την Αχλάτ και τη Νίσιβη.

Παραπομπές
----------


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 37803600
* GND: 122583027

 |

 |
Συντεταγμένες: 40°16′57″N 23°23′42″E﻿ / ﻿40.28250°N 23.39500°E﻿ / 40.28250; 23.39500

Οι **Καλύβες Πολυγύρου** είναι παραθαλάσσιος, μεγάλος συνοικισμός του δήμου Πολυγύρου του νομού Χαλκιδικής.

Βρίσκεται στο μυχό του Τορωναίου κόλπου μεταξύ Γερακινής και Ολύνθου με μόνιμο πληθυσμό που ξεπερνά τους 1.000 κατοίκους ο οποίος τους θερινούς αυξάνεται σε μεγάλο βαθμό από παραθεριστές.

Κύρια ενασχόληση των κατοίκων είναι η παραγωγή βρώσιμης πράσινης ελιάς Χαλκιδικής (χονδροελιά) η οποία είναι και η κύρια πηγή εισοδήματος.

Στις Καλύβες λειτουργεί νηπιαγωγείο και Δημοτικό σχολείο (Γερακινής-Καλυβών), ενώ υπάρχουν και ταβέρνες, εξοχικές κατοικίες και ενοικιαζόμενα δωμάτια. Προστάτης του χωριού είναι ο Άγιος Μόδεστος.ο οποίος έχει διπλή γιορτή στις 16 και 18 Δεκεμβρίου.Ο Άγιος θεωρείται προστάτης των ζώων.

Ιστορικά στοιχεία
-----------------

Στη περιοχή βρισκόταν η αρχαία πόλη Μυκήβερνα, που ήταν ανεξάρτητη και επίνειο της αρχαίας Ολύνθου , καθώς και ο προϊστορικός οικισμός Μολυβόπυργος.

Ο οικισμός ονομάστηκε έτσι από τις καλύβες που έφτιαχναν οι Πολυγυρινοί (αγροτικά σπίτια), για να καλλιεργούν τα κτήματά τους. Παλαιότερα στην περιοχή ασχολούνταν και με τη σηροτροφία. Από αιώνες υπήρχαν οι πατροπαράδοτοι ελαιώνες.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πληροφορίες για τον οικισμό Αρχειοθετήθηκε 2008-03-03 στο Wayback Machine.

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Οικισμοί του Δήμου Πολυγύρου |
| --- |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Ανθεμούντα | 
* Αγία Αναστασία
* Βάβδος
* Γαλαρινός
* Γαλάτιστα
* Δουμπιά
* Κιουρκτσόγλου
* Μονή Αγίας Αναστασίας Φαρμακολυτρίας
* Πρινοχώρι
 |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Ζερβοχωρίων | 
* Γεροπλάτανος
* Κρήμνη
* Μαραθούσα
* Παλαιόχωρα
* Πλατανοχώρι
* Ριζά
 |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Ορμύλιας | 
* Βατοπέδιο
* Ευαγγελισμός της Θεοτόκου
* Μεταμόρφωση
* Μετόχι
* Νέα Σερμύλη
* Νησί
* Ορμύλια
* Όσιος Αρσένιος
* Παραλία Βατοπεδίου
* Ψακούδια
 |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Πολυγύρου | 
* Άγιος Πρόδρομος
* Βράσταμα
* Διασταύρωση Παλαιοκάστρου
* Καλύβες Πολυγύρου
* Κελλί
* Όλυνθος
* Παλαιόκαστρο
* Πατελιδάς
* Πλανά
* Πολύγυρος
* Σανά
* Ταξιάρχης
 |
|  |
| 
* Έδρα: Πολύγυρος
 |

 |
Ο **Μιχάλης Μιχόπουλος** (1940) είναι Έλληνας δικηγόρος και πανεπιστημιακός, κυρίως γνωστός ως συνήγορος υπεράσπισης του αντιπρόεδρου της κυβέρνησης Μένιου Κουτσόγιωργα κατά την εκδίκαση της υπόθεσης της Τράπεζας Κρήτης (τμήμα του σκανδάλου Κοσκωτά).

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1940 στο Ρώμεσι Ηλείας. Σπούδασε νομικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και πολιτικές επιστήμες στο Πάντειο Πανεπιστήμιο (τότε Πάντειος Σχολή Πολιτικών Επιστημών) του οποίου αργότερα αναγορεύτηκε διδάκτορας πολιτικών επιστημών.

Ήταν ηγετικό στέλεχος της γενιάς του 1-1-4, πρόεδρος του Συλλόγου Φοιτητών Παντείου και μέλος της Ελληνικής Δημοκρατικής Νεολαίας (ΕΔΗΝ). Μετά την επιβολή της χούντας των συνταγματαρχών οργανώθηκε στην «Δημοκρατική Άμυνα», συνελήφθη, καταδικάστηκε και φυλακίστηκε.

Υπήρξε δικηγόρος της πρεσβείας του Ιράκ στην Ελλάδα (επί καθεστώτος Σαντάμ Χουσεΐν), καθώς και νομικός σύμβουλος του ηγέτη των Παλαιστινίων Γιασέρ Αραφάτ, με τον οποίο συνδεόταν με στενή φιλία.

Διατέλεσε αναπληρωτής καθηγητής Δημοσίου Δικαίου στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, από το οποίο συνταξιοδοτήθηκε το 2007, αλλά συνεχίζει να διδάσκει δωρεάν στο Μεταπτυχιακό Τμήμα Νομικού Πολιτισμού.

Μαζί με τον ποινικολόγο Αριστείδη Οικονομίδη, ήταν δικηγόροι του Μένιου Κουτσόγιωργα στο Ειδικό Δικαστήριο για την Τράπεζα Κρήτης. Ο Κουτσόγιωργας είχε προφυλακιστεί τον Οκτώβριο του 1990, αλλά τρεις μήνες αργότερα, τον Ιανουάριο του 1991, αφέθηκε ελεύθερος με εγγύηση 70 εκατομμυρίων δραχμών. Τον Μάρτιο του 1991 ξεκίνησε η δίκη, αλλά ο Κουτσόγιωργας κατέρρευσε μέσα στο δικαστήριο ένα μήνα αργότερα, και τελικά πέθανε στις 18 Απριλίου 1991.

«Η Μητέρα των Δικών»
--------------------

Το 2016, εικοσιπέντε χρόνια μετά τον θάνατο του Κουτσόγιωργα, εκδόθηκε το βιβλίο του Μιχόπουλου «*Η Μητέρα των Δικών και ο ρόλος του Τύπου, της Δικαιοσύνης και των Κομμάτων*», στο οποίο για πρώτη φορά δίνεται η οπτική γωνία της πλευράς Κουτσόγιωργα για τα γεγονότα του σκανδάλου Κοσκωτά και του Ειδικού Δικαστηρίου.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Βιογραφικό σημείωμα στο βιβλίο «Η Μητέρα των Δικών και ο ρόλος του Τύπου, της Δικαιοσύνης και των Κομμάτων, 2016, εκδόσεις Βιβλιοεπιλογή Γ. Αναστασάκης
2. ↑  Η Μητέρα των Δικών και ο ρόλος του Τύπου, της Δικαιοσύνης και των Κομμάτων, 2016, εκδόσεις Βιβλιοεπιλογή Γ. Αναστασάκης, σελίδες 64 και 354-356
Ο **Μιχάλης Παπαγιάννης** (21 Απριλίου του 1937 - 23 Οκτωβρίου 2007) ήταν Έλληνας πολιτικός μηχανικός. Διατέλεσε βουλευτής με τη Νέα Δημοκρατία.

Βιογραφία
---------

### Πρώτα χρόνια, σπουδές και οικογένεια

Γεννήθηκε το 1937 στα Μέγαρα, γιος του Κανέλλου Παπαγιάννη. Ήταν πολιτικός μηχανικός στο επάγγελμα, παντρεμένος με την Αικατερίνη Τάντση και πατέρας δυο παιδιών, του Κανέλλου και του Γιάννη, γνωστού δημοσιογράφου και πολιτικού συντάκτη.

### Πολιτική σταδιοδρομία

Το 1974 έγινε μέλος της ΝΔ και την περίοδο 1978-81 διετέλεσε γενικός διευθυντής και αντιπρόεδρος του Οργανισμού Σχολικών Κτιρίων. Επίσης, από το 1978 έως το 1982 υπήρξε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής της ΝΔ.

Το διάστημα 1985-89 υπήρξε μέλος της Διαρκούς Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για τα υπουργεία Δημοσίων Εργων, Εμπορικής Ναυτιλίας και Εθνικής Οικονομίας. Το 1991 υπήρξε διευθύνων σύμβουλος της Κτηματικής Κατασκευαστικής ΑΕ (ΕΚΤΕΝΕΠΟΛ) θυγατρικής της Κτηματικής Τράπεζας.

Εξελέγη πρώτη φορά βουλευτής Αττικής, με τη ΝΔ, στις εκλογές της 17ης Νοεμβρίου του 1974, ενώ επανεξελέγη βουλευτής Υπολοίπου Αττικής στις εκλογές της 2ας Ιουνίου του 1985 και της 5ης Νοεμβρίου του 1989. Το 1990 ανέλαβε πρόεδρος στο Ταμείο Εθνικής Οδοποιίας. Η προσφορά του στα Μέγαρα με την ανέγερση σχολείων, κλειστών γυμναστηρίων και σταδίων υπήρξε σημαντική. Πολύ σημαντική υπήρξε επίσης η ανέγερση εκατοντάδων σχολείων σε όλη την Ελλάδα.

### Θάνατος

Απεβίωσε από εγκεφαλικό επεισόδιο σε ηλικία 70 ετών στις 23 Οκτωβρίου 2007.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Νεκρός ο Μιχάλης Παπαγιάννης[*νεκρός σύνδεσμος*], Skai.gr, 24-10-2007, ανάκτηση 23-10-2017.
2. ↑  Κοινοβουλευτική θητεία Μιχαήλ Κ. Παπαγιάννη, δικτυακός τόπος Βουλής των Ελλήνων, ανάκτηση 23-10-2017.
3. ↑  Απεβίωσε ο πρώην βουλευτής της Ν.Δ. Μιχάλης Παπαγιάννης, naftemporiki.gr, 24-10-2007, ανάκτηση 23-10-2017.
Το **Καμπεόν ντε Καμπεόνες** (ισπανικά: *Campeón de Campeones*, κυριολεκτικά: *Πρωταθλήτρια των Πρωταθλητριών*) αποτελεί ετήσια διοργάνωση του μεξικανικού ποδοσφαίρου η οποία ξεκίνησε το 1942. Στη σημερινή του μορφή, λαμβάνουν μέρος οι πρωταθλήτριες των περιόδων Απερτούρα και Κλαουσούρα της Λίγα ΜΧ.

Ιστορία
-------

### Παραδοσιακή διοργάνωση

Η διοργάνωση δημιουργήθηκε το 1942. Το τρόπαιο παρουσιάστηκε τότε από τον πρόεδρο του Μεξικού, Μανουέλ Άβιλα Καμάτσο. Από το 1942 έως το 1995 διεξαγώταν το παιχνίδι μεταξύ της πρωταθλήτριας και της κυπελλούχου. Παραδοσιακά ο αγώνας (με εξαίρεση το 1968 και το 1988 όταν διεξήχθησαν δύο αγώνες) για τον προσδιορισμό της «υπερπρωταθλήτριας» πραγματοποιήθηκε στο τέλος της αγωνιστικής περιόδου σε γήπεδο στην Πόλη του Μεξικού.

Εάν μια ομάδα κέρδισε τόσο το πρωτάθλημα όσο και το κύπελλο εκείνο το έτος, της δινόταν ο τίτλος *Campeonísimo* με αυτόματη απονομή του τρόπαιου. Μέχρι σήμερα αυτό συνέβη μόνο πέντε φορές (Λεόν το 1949, το Κρους Ασούλ το 1969, η Γουαδαλαχάρα το 1970, Πουέμπλα το 1990 και Νεκάξα το 1995).

### Νέα εποχή

Μετά το 1995 η διοργάνωση χωρίστηκε σε δύο συντομότερες εποχές Απερτούρα και Κλαουσούρα. Στη συνέχεια το 1997 η Μεξικανική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου κατήργησε το Μεξικάνικο Κύπελλο. Λόγω αυτών των αλλαγών, η διοργάνωση Καμπεόν ντε Καμπεόνες αναβλήθηκε. Η διοργάνωση επαναλήφθηκε κατά την περίοδο 2002-03. Ωστόσο, αυτή τη φορά διεξήχθη αγώνας μεταξύ των πρωταθλητριών της Απερτούρα και της Κλαουσούρα. Η διοργάνωση διεξήχθη τέσσερις φορές και ξεκίνησε ξανά από το 2007 έως το 2011.

Το 2012, η ​​επανασχηματισμένη Λίγα ΜΧ επανέλαβε τη διοργάνωση για άλλη μια φορά. Υπήρξε ένας φιλικός αγώνας που διεξήχθη μεταξύ των πρωταθλητριών της Λίγα ΜΧ (πρώτη κατηγορία) και της Ασένσο ΜΧ (δεύτερη κατηγορία). Κατά την περίοδο 2013-14, η Λίγα ΜΧ προέβλεπε ότι στον αγώνα Καμπεόν ντε Καμπεόνες θα μπορούσαν να μετέχουν η πρωταθλήτρια της Απερτούρα 2013 με την κυπελλούχο της Απερτούρα 2013.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «León gana el Campeón de Campeones a Santos». 8 Ιουλίου 2012. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Δεκεμβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 16 Ιουνίου 2017.
2. ↑  «Santos 0-2 León... La Fiera está incontenible». 8 Ιουλίου 2012.
3. ↑  «Reglamento de competencia Liga MX 2012-2013» (PDF). σελ. 52. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 25 Δεκεμβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 16 Ιουνίου 2017.

Eξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Campeón de Campeones  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Το **Μεσάρι** (Μeshari) ("Λειτουργικόν" στα αλβανικά, δάνειο από τα λατινικά missa) είναι το πρώτο βιβλίο που γράφτηκε στην Αλβανική γλώσσα. 

Γράφτηκε από τον Γκιον Μπουζουκού (Gjon Buzuku), Καθολικό ιερέα στα 1555 και αποτελείται από 220 σελίδες, που είναι γραμμένες σε δύο στήλες. Αποτελεί μετάφραση στα Αλβανικά των βασικών μερών της καθολικής λειτουργίας, εμπεριέχει τις τελετουργίες των βασικών θρησκευτικών εορτών του χρόνου, σχόλια από το βιβλίο των προσευχών, μέρη από την Διαθήκη καθώς και μέρη από το τελετουργικό και την κατήχηση. Εμπεριέχει δηλαδή τα μέρη που χρειάζεται ένας ιερέας για τις καθημερινές θρησκευτικές τελετές.

Το μόνο γνωστό αντίγραφο του βιβλίου φυλάσσεται στη Βιβλιοθήκη του Βατικανού. Το Μεσάρι ανακαλύφθηκε από τον Γκιον Νικολέ Καζάζι το 1740, χάθηκε και ανακαλύφθηκε εκ νέου το 1909. Το 1930 φωτοτυπημένο αντίγραφο του βιβλίου έφτασε στην Αλβανία από τον πατέρα Γιουστίν Ρότα. Το 1968 δημοσιεύτηκε με μεταγραφές και σχόλια από γλωσσολόγους

Το Μεσάρι είναι γραμμένο στη βόρειο διάλεκτο των αλβανικών και στο λατινικό αλφάβητο εμπλουτισμένο με κάποια ειδικά γράμματα. Έχει σχετικά πλούσιο λεξιλόγιο και καθορισμένη ορθογραφία και γραμματική πράγμα που αποδεικνύει μια μεγαλύτερη παράδοση για την αλβανική γλώσσα.

Δείτε επίσης
------------

* Ιστορία της Αλβανίας
* Αλβανική γλώσσα
* Αλβανική λογοτεχνία

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Μεσάρι του Γκιον Μπουζουκούτ
* Το κείμενο στα αγγλικά
* Το κείμενο στα αλβανικά
* Ολόκληρο το κείμενο στα παλαιά αλβανικά

Περαιτέρω ανάγνωση
------------------

* Stanišić, Vanja (1990), *Из историје примене словенске писмености за албански језик (From the History of Using the Slavic Literacy for Albanian Language)*, **1**, Priština: Baština,

Πηγές
-----

1. ↑  «Tannhäuser». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαΐου 2011. Ανακτήθηκε στις 22 Μαρτίου 2008.
2. ↑  «Meshari». National Library of Albania. Ανακτήθηκε στις 14 Μαΐου 2010.
Ο **Μεσίτης** ήταν Βυζαντινός μάγος, τσαρλατάνος, κατά την βασιλεία του αυτοκράτορα Μαυρικίου τον 6ο αιώνα.

Ο Μεσίτης την περίοδο που βασίλευε ο Μαυρίκιος είχε εγκατασταθεί στην Κωνσταντινούπολη, έφτιαχνε διάφορα μαγικά βότανα, και διαλαλούσε ότι ήταν ο καλύτερος στην αυτοκρατορία. Κατηγορήθηκε ότι κάποτε προσέλαβε έναν νοτάριο, γραμματέα, και θέλησε να τον μυήσει στα μυστικά της τέχνης του. Το πήγε βράδυ σε μια ερημιά κάλεσε τον διάβολο με τους δαίμονες του που είχαν μορφή Αιθιόπων, η συμφωνία όμως με τον διάβολο δεν πραγματοποιήθηκε επειδή ο νοτάριος φοβήθηκε κι έκανε τον σταυρό του και τους έδιωξε. Χωρίς την συμφωνία με τον διάβολο δεν μπορούσε να του μεταδώσει τις γνώσεις του.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Βακαλούδη, σελ. 247

Πηγές
-----

* Βακαλούδη, Αναστασία (2000, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ)), Η μαγεία ως κοινωνικό φαινόμενο στο πρώιμο Βυζάντιο (4ος - 7ος μ.Χ. αι.), 2000, που διανέμεται με άδεια (CC BY-SA 4.0), ανακτήθηκε 5 Ιανουαρίου 2019
Χρήση καλαμάκι πόσης σε πλαστική φιάλη
Το **καλαμάκι** είναι βοηθητικό εργαλείο που χρησιμοποιούμε για την διευκόλυνση της ρόφησης ή και την απόλαυση κατά την πόση.

Ιστορική αναδρομή
-----------------

Το καλαμάκι είναι γνωστό από την αρχαιότητα, και κατασκευαζόταν από φυσικές ύλες, από κομμένο ψιλό καλάμι, όπως γνωρίζουμε από αρχαιολογικά ευρήματα των Σουμερίων. Σήμερα κατασκευάζεται από διάφορα φυσικά ή αναλώσιμα υλικά (χαρτί, άχυρο, μπαμπού, σιλικόνη κλπ) λόγω απαγόρευσης του πλαστικού, ενώ μέχρι πρόσφατα ήταν συνεχής σωλήνας λεπτού πλαστικού περιβλήματος, ο οποίος κόβεται σε τυποποιημένο μήκος, και προμηθεύεται μαζικά στους καταναλωτές για απλή χρήση βασικά για λόγους αισθητικούς και υγειονομικούς. Το σύγχρονο βιομηχανικό καλαμάκι πατενταρίστηκε επίσημα το 1888 από τον Μάρβιν Στόουν.

Μορφές και σχήμα
----------------

Τα σύγχρονα καλαμάκια απλής χρήσης διατίθενται σε πολλά μήκη και χρώματα. Είναι μονοκόμματα ή εύκαμπτα, ενώ ποικίλουν ως προς το σχήμα και το εμβαδόν τομής, για χρήση με ποτά και ροφήματα διαφόρων διαβαθμίσεων ρεύσης και ίξους. Ιδιαίτερες εφαρμογές με φαντεζί χρώματα και φωσφορισμούς δίνουν ιδιαίτερη έμφαση στην απόλαυση κατά την χρήση, ενώ σχηματισμοί αχαλίνωτης φαντασίας σε σχήμα σπιράλ, κόμβων, κυμάτων και άλλων γεωμετρικών και φανταστικών σχημάτων παροτρύνουν τον καταναλωτή να ζήσει το σήμερα. Τα κοινά καλαμάκια όμως έχουν σταθερό μήκος, λεπτό πάχος και μικρή διάμετρο, ενώ φέρουν ένα εύκαμπτο σημείο κοντά στο ένα άκρο για λόγους εργονομίας. Το κάτω άκρο τους είναι κομμένο οριζόντια, ή πλάγια όταν προορίζονται να τρυπήσουν μια επιφάνεια συσκευασίας για να διεισδύσουν μέχρι στο ποθητό υγρό έδεσμα. Το κάτω άκρο μερικές φορές συναντάται διαμορφωμένο ως μικρό κουτάλι.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Καλαμάκι πόσης** |
Στην Αρχαία ελληνική μυθολογία η **Μερόπη** ήταν θνητή πριγκίπισσα που βιάστηκε από τον Ωρίωνα και έγινε η μνηστή του, ο Παρθένιος της Νίκαιας την καταγράφει ως *"Αίρω"*. Η Μερόπη ήταν κόρη του βασιλιά Οινοπίωνος του θρυλικού βασιλιά της Χίου, γιο του Διονύσου και της Αριάδνης που έφερε στο νησί την αμπελοκαλλιέργεια και την οινοποιία. Η μητέρα της ήταν η Νύμφη Ελίκη, ήταν αδελφή του Μέλανα, του Τάλως, του Ευάνθη και του Αθάμα. Η ιστορία της κόρης του Οινοπίωνα παρουσιάζει παραλλαγές, ο κυνηγός Ωρίων ένας ωραίος άντρας παντρεύτηκε την Σίντη, μετά την τιμωρία του από την Ήρα έφτασε στην Χίο όπου τον καλοδέχτηκε ο βασιλιάς Οινοπίων σε ένα πλούσιο γεύμα. Η Μερόπη αγάπησε τον Ωριάνα αλλά δεν είχε την άδεια του πατέρα της να τον παντρευτεί, μετά από ένα μεθύσι ο Ωρίων της επιτέθηκε. Ο οργισμένος Οινοπίων για την πράξη στην κόρη του έβγαλε με το σπαθί του τα μάτια του Ωρίωνα και τον πέταξε στην θάλασσα. Οι ιστορίες διαφέρουν, μια πηγή καταγράφει την Μερόπη ως σύζυγο του Οινοπίωνα και όχι σαν κόρη του, σε άλλες πηγές αναφέρεται σαν κόρη του Μίνωα που ήταν επίσημα ο παππούς του πατέρα της. Ο κορυφαίος Ούγγρος μυθογράφος Καρλ Κερένυι γράφει στο έργο του *"Οι θεοί της Ελλάδας"* ότι ο Ωρίωνας ήταν Γίγαντας χωρίς μητέρα, εξέτασε την άποψη να είναι η Μερόπη σύζυγος του Οινοπίωνα σαν παραλλαγή μιας παράδοσης που καταγράφει την Μερόπη ως μητέρα του Ωρίωνα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Παρθένιος, Erotica Pathemata 20
2. ↑  Παυσανίας, *"Ελλάδος περιήγησης"*, 7.4.8
3. ↑  Pseudo-Eratosthenes, Catasterismi fr. 32
4. ↑
5. ↑  Kerenyi, Gods of the Greeks, σσ. 201–204

Πηγές
-----

* Parthenius, Love Romances translated by Sir Stephen Gaselee (1882-1943), S. Loeb Classical Library Volume 69. Cambridge, MA. Harvard University Press. 1916.
* Parthenius, Erotici Scriptores Graeci, Vol. 1. Rudolf Hercher. in aedibus B. G. Teubneri. Leipzig. 1858. Greek text available at the Perseus Digital Library.
* Pausanias, Description of Greece with an English Translation by W.H.S. Jones, Litt.D. and H.A. Ormerod, M.A. in 4 Volumes. Cambridge, MA, Harvard University Press; London, William Heinemann Ltd. 1918.
* Pausanias, Graeciae Descriptio. 3 vols. Leipzig, Teubner. 1903. Greek text available at the Perseus Digital Library.
*Η αναποδογυριστή μηλόπιτα ή τάρτα τατέν είναι γαλλική παραλλαγή μηλόπιτας*
Η **μηλόπιτα** είναι αρτοσκεύασμα που περιλαμβάνει βάση τάρτας από τριφτή ζύμη γεμισμένη με μήλα. Η βάση μπορεί να προψηθεί προτού γεμιστεί. Η γέμιση περιλαμβάνει μήλα ξεφλουδισμένα, αποπυρηνωμένα, και κομμένα σε φετάκια, ψιλοκομμένα ή τριμμένα, αναμειγμένα με ζάχαρη. Η μηλόπιτα σκεπάζεται με πλέγμα από λωρίδες τριφτής ζύμης, ή τρίμματα ζύμης και ψήνεται. Σερβίρεται ζεστή ή κρύα, με γαρνίρισμα σαντιγύ ή παγωτό.

Η αναποδογυριστή μηλόπιτα ή τάρτα τατέν είναι γαλλική παραλλαγή της μηλόπιτας. Αντί να παρασκευαστεί με βάση κάτω και κάλυψη πλέγματος, στην θέση της βάσης τοποθετούνται μήλα που καραμελώνονται κατά το ψήσιμο. Προτού σερβιριστεί, αναποδογυρίζεται ώστε τα καραμελωμένα μήλα να βρίσκονται στο πάνω μέρος. 

* Μηλόπιτες από όλον τον κόσμο
* Μηλόπιτα και μήλαΜηλόπιτα και μήλα
* Μηλόπιτα γαρνιρισμένη με παγωτόΜηλόπιτα γαρνιρισμένη με παγωτό
* Μηλόπιτα με σφολιάταΜηλόπιτα με σφολιάτα
* Μηλόπιτα πριν το ψήσιμοΜηλόπιτα πριν το ψήσιμο
* Μηλόπιτα - Μετά το ψήσιμοΜηλόπιτα - Μετά το ψήσιμο
* Πολωνέζικη μηλόπιταΠολωνέζικη μηλόπιτα
* Λιθουανική μηλόπιταΛιθουανική μηλόπιτα
* Αμερικάνικη μηλόπιταΑμερικάνικη μηλόπιτα
* ΜηλόπιταΜηλόπιτα
* Μηλόπιτα των McDonald'sΜηλόπιτα των McDonald's
* Η βάση της πίτας γεμίζεται με μήλα κομμένα σε φέτες.Η βάση της πίτας γεμίζεται με μήλα κομμένα σε φέτες.

Βιβλιογραφία
------------

1. ↑  Waters, Michael (July 13, 2017). «The Long, Storied Controversy Over Cheese on Apple Pie». *Atlas Obscura*.. Ανακτήθηκε στις 11 June 2018.
2. ↑  «20 Interesting Facts About Apple Pie». *factslegend.org*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Αυγούστου 2018. Ανακτήθηκε στις 20 Αυγούστου 2018.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **μηλόπιτα**  |

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Μηλόπιτα** |
Ο **Μηνάς Αβραμίδης** (1877-1954) ήταν λαϊκός κεραμίστας.

Γεννήθηκε στην Κιουτάχεια της Μικράς Ασίας και εργάσθηκε ως αγγειοπλάστης εκεί (η Κιουτάχεια ήταν φημισμένη για την παράδοσή της στη συγκεκριμένη τέχνη). Ο Αβραμίδης, ήδη ορφανός από πατέρα από μικρή ηλικία, εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή του 1922 μαζί με τη μητέρα του Γεσθημανή και τη σύζυγό του Δωροθέα. Εργάσθηκε στο Νέο Φάληρο από το 1923 επί δύο χρόνια και μετά για κάποιο διάστημα στη Φλώρινα, μέχρι το 1926, οπότε και εγκαταστάθηκε οριστικά στη Θεσσαλονίκη.

Τα κεραμικά του Αβραμίδη, εκτός από τα παραδοσιακές αναπαραστάσεις φυτών και ζώων, παρουσίαζαν επίσης μορφές από την αρχαιότητα και την Παλαιά Διαθήκη. Κάποια άλλα εμπνέονται από την ισλαμική ανεικονική διακοσμητική παράδοση. Ο Αβραμίδης φιλοτέχνησε επίσης πήλινα αγάλματα (όπως το «Η πικραμένη προσφυγοπούλα»). Αρκετά έργα του βρίσκονται στο Λαογραφικό και Εθνολογικό Μουσείο Μακεδονίας-Θράκης, καθώς και στη συλλογή κεραμικής του Μουσείου Ελληνικής Λαϊκής Τέχνης, στο Τζαμί Τζισταράκη, στην Αθήνα.

Πηγές
-----

* Το ομώνυμο λήμμα στην *Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος-Larousse-Britannica*, έκδοση 2006, τόμος 1, σσ. 139-140

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Αναλυτικότερη βιογραφία
* Ο ποταμός Νείλος προσωποποιημένος από τον Αβραμίδη
Ο **Μιλόγιε Πέτροβιτς Μπλάζναβακ** (*σερβικά : Milivoje Petrović Blaznavac*) (Μπλάζναβα 16 Μαΐου 1824 - Βελιγράδι 5 Απριλίου 1873) ήταν Σέρβος στρατηγός και πολιτικός. Είχε χρηματίσει πρωθυπουργός και υπουργός άμυνας του πριγκιπάτου της Σερβίας.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του Πέτρου ενός έμπορου στο Μπλάζναβακ, η μητέρα του ήταν πριν παντρευτεί τον Πέτρο στο χαρέμι του πρίγκιπα Μίλος Ομπρένοβιτς και υπάρχει η εκδοχή ότι παντρεύετηκε ενώ ήταν ήδη έγκυος στον Μιλόγιε κάτι που ο ίδιος δεν το διέψευσε ποτέ. 

Τελείωσε το δημοτικό σχολείο και εκ περιτροπής υπηρέτησε στην αστυνομία και το στρατό και υποστήριξε την δυναστεία Ομπρένοβιτς κατά τον επαναστατών που ζητούσαν περιορισμό της εξουσίας τους. Το 1848 έγινε υπασπιστής του πρίγκιπα Αλέξανδρου Καραγιόργεβιτς αλλά έπεσε σε δυσμένεια. Αργότερα στάλθηκε στη Βιέννη όπου ήταν εξόριστος ο Μίλος Ομπρένοβιτς για να τον παρακολουθεί. Έχοντας κερδίσει την εμπιστοσύνη του, έμαθε ότι ο πρίγκιπας σκοπεύει να επωφεληθεί από την επαναστατική αναταραχή στην Αυστρία για να επιστρέψει στην εξουσία στη Σερβία. Για να αποφευχθεί αυτό ο Μπλάζναβακ έδωσε οδηγίες στην κυβέρνηση του Βελιγραδίου για να δελεάσουν τον Μίλος. Όπως κι έγινε ο Μπλάζναβακ κατάφερε να κρατήσει τον πρίγκιπα Μίλος στο Ζάγκρεμπ είκοσι ημέρες όμηρο και πήρε χρήματα για την "διάσωση" του. 

Μετά την επιστροφή του στη Σερβία ακολούθησε στρατιωτική εκπαίδευση στην Βιέννη , το Παρίσι και σε ένα στρατιωτικό σχολείο στο Μετς. Κατά τη διάρκεια του Κριμαϊκού πολέμου ασκούσε διπλωματική αποστολή στη σερβική κυβέρνηση. Στο τέλος του 1854 , με το βαθμό του αντισυνταγματάρχη, διορίστηκε επικεφαλής του Σερβικού στρατού, και το 1858 προήχθη σε συνταγματάρχη, τον υψηλότερο βαθμό τότε στον Σερβικό Στρατό.

Όταν ο Μίλος επέστρεψε στην εξουσία συγχώρεσε συγχώρεσε τον Μπλάζναβακ για τα γεγονότα του Ζάγκρεμπ και τον διόρισε επίτροπο του Κραγκούγεβατς. Το 1865 έγινε υπουργός άμυνας του πριγκιπάτου όπου έδωσε ιδιαίτερη προσοχή στο πυροβολικό που εκείνη την εποχή δεν ήταν αρκετό, σε βάρος όμως της κατάρτισης και εξοπλισμού του προσωπικό και των αξιωματικών του στρατού και των υποδομών. Το 1868 ήταν αντιβασιλέας της Σερβιας σαν επίτροπος του ανήλικου Μιχαήλο Ομπρένοβιτς κι έγινε και πρωθυπουργός της χώρας το 1872 όπου εν ενεργεία πέθανε από ανακοπή καρδιάς το 1873.

Ήταν παντρεμένος με την Κατερίνα Κονσταντίνοβιτς εγγονή του Γεβρέμ Ομπρένοβιτς και μαζί της είχε δύο παιδιά.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Blaznavac, Milivoj Petrović» (Γερμανικά) σελ. 485.
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 24  Ιανουαρίου 2022.
3. ↑  "Vlada Milana Obrenovića, knj. 1", Slobodan Jovanović, str. 2
4. ↑  Jovanović, str. 4
5. ↑  Jovanović, str 4-5
6. ↑  Jovanović, 12-13

Πηγές
-----

* Biografija na sajtu SANU
* Влада Милана Обреновића. Књ. 1[*νεκρός σύνδεσμος*], стр. 1-21, Слободан Јовановић, Дигитална Народна библиотека Србије.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 67320980
* GND: 121366715

 |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Milivoje Petrović Blaznavac  της Σερβικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Μιλτιάδης Παπαδόπουλος** (1887-1958) ήταν Έλληνας έμπορος και πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια Θεσσαλονίκης.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1887 στην Τραπεζούντα και ασχολήθηκε με το εμπόριο και τις τραπεζικές επιχειρήσεις. Καταγόταν από ποντιακή πατριαρχική οικογένεια και ασχολήθηκε με τα κοινά από πολύ νεαρή ηλικία. Ο ίδιος διέθεσε μεγάλα χρηματικά ποσά προκειμένου να μορφωθεί η νεολαία του Πόντου. Υπήρξε στενός συνεργάτης του Αλέξανδρου Παπαναστασίου και πιστός στα ιδεώδη της δημοκρατίας ως τον θάνατό του.

Εξελέγη βουλευτής Θεσσαλονίκης με το Κόμμα Φιλελευθέρων το 1928.

Απεβίωσε σε ηλικία 70 ετών στη Θεσσαλονίκη και κηδεύτηκε στις 21 Ιανουαρίου 1958.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Βουλή των Ελλήνων, Μητρώον Πληρεξουσίων, Γερουσιαστών και Βουλευτών. 1822-1935, Αθήνα 1986, σελ. 131 (pdf) (αρ. 1204)
2. 1 2  εφ. Κοινωνικά, εφ. Μακεδονία, 22 Ιανουαρίου 1958, σελ. 3 (μέσω ΕΒΕ
Συντεταγμένες: 37°56′45.348″N 23°38′50.852″E﻿ / ﻿37.94593000°N 23.64745889°E﻿ / 37.94593000; 23.64745889

Ο **Καθολικός ναός του Αγίου Παύλου στον Πειραιά** είναι ευκτήριος οίκος της Ρωμαιοκαθολικής κοινότητας και βρίσκεται στην οδό Φίλωνος στον Πειραιά.

Ανέγερση
--------

Το 1838 ο Γερμανός αρχιτέκτονας Έντουαρτ Σάουμπερτ εκπονεί αρχιτεκτονική μελέτη για το ναό. Έγιναν μικρής κλίμακας τροποποιήσεις και ο Θεόφιλος Χάνσεν με τον C. Lorenzen, συνάδελφό του επέβλεψαν το οικοδόμημα. Τον Δεκέμβριο του 1839 ολοκληρώθηκε η κατασκευή του. Το οικόπεδο ανέγερσης ήταν παραχωρημένο από δωρεές πιστών και τη βοήθεια του Αυστριακού προξένου Άντον Πρόκες φον Όστεν.

Άντον φον Πρόκες Όστεν (1871) Αυστριακός πρόξενος στην Ελλάδα χάρις στη συμβολή του οποίου ανεγέρθηκε ο καθολικός ναός του Αγίου Παύλου στον Πειραιά.

Αρχιτεκτονικά χαρακτηριστικά
----------------------------

Είναι ναός με κάτοψη σχήματος ορθογωνίου και διαστάσεων 19,35 μ.Χ 9,20 μ.Έχει ξύλινη οροφή,κατασκευασμένη στα 1896, οπότε επεκτάθηκε και το μέτωπο του ναού Το αετωμα, τα δύο κωδωνοστάσια και οι παραστάδες είναι κορινθιακού ρυθμού.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Σταματίνα Μαλικούτη, Πειραιάς 1834-1912, εκδ. Πολιτιστικό Ίδρυμα Ομίλου Πειραιώς, 2004, σελ.251
2. ↑  Σταματίνα Μαλικούτη, Πειραιάς 1834-1912, εκδ. Πολιτιστικό Ίδρυμα Ομίλου Πειραιώς, 2004, σελ.251

Πηγές
-----

* Σταματίνα Μαλικούτη, Πειραιάς 1834-1912, εκδ. Πολιτιστικό Ίδρυμα Ομίλου Πειραιώς, 2004, σελ.251
Συντεταγμένες: 41°22′50″N 48°45′4″E﻿ / ﻿41.38056°N 48.75111°E﻿ / 41.38056; 48.75111

Το **Καρατσίκ Ζεγίντ** (επίσης, **Καρατσεκζεγίντ**, **Καρατσίκ Ζεγίντ**, **Καρατσίκ Ζέιντ**, **Κάρατσικ Ζέιντ**, και **Καραγκιντζίτ-Εντ**) είναι ένα χωριό και δήμος της επαρχίας Χατσμάζ του βορειοανατολικού Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 1,039 κατοίκων. Ο δήμος αποτελείται από τα χωριά Καρατσίκ Ζεγίντ, Κεντιμελικτσισλάκ και Καρατσίκ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Belediyye Informasiya Sistemi» (στα Azerbaijani). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Σεπτεμβρίου 2008. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)

* Qaracik Zeyid (as Qaracıq Zeyd) - GEOnet Names Server

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Αζερμπαϊτζάν
 |

 |
Η **Καθολική Εκκλησία στην Ιρλανδία** (ιρλανδικά: *Eaglais Chaitliceach na hÉireann*) είναι μέρος της παγκόσμιας Καθολικής Εκκλησίας και βρίσκεται σε κοινωνία με την Αγία Έδρα. Με 3,7 εκατομμύρια μέλη, είναι η μεγαλύτερη χριστιανική εκκλησία στην Ιρλανδία. Στην απογραφή του 2016, για την Δημοκρατία της Ιρλανδίας, το 78% του πληθυσμού χαρακτηρίζεται ως Καθολικό, ποσοστό όμως μειωμένο κατά 6% από την απογραφή του 2011. Αντίθετα, το 45% του πληθυσμού της Βόρειας Ιρλανδίας χαρακτηρίστηκε Καθολικό στην απογραφή του 2011, ποσοστό που αναμένεται να αυξηθεί τα επόμενα χρόνια. Προκαθήμενος της Εκκλησίας της Ιρλανδίας είναι ο Αρχιεπίσκοπος του Άρμαγκ.

Ο Χριστιανισμός υπάρχει στην Ιρλανδία από τον 5o αιώνα και έφτασε στο νησί από τη Ρωμαϊκή Βρετανία, μέσω της ιεραποστολής του Αγίου Πατρικίου, σχηματίζοντας αυτό που αποτελεί σήμερα τον Κελτικό Χριστιανισμό. Διαδόθηκε σταδιακά, αντικαθιστώντας τις παλιές παγανιστικές δοξασίες. Η Καθολική Εκκλησία στην Ιρλανδία θεωρεί τον Παλλάδιος ως τον πρώτο Επίσκοπο των Γαέλων, που στάλθηκε από τον Πάπα Κελεστίνο Α΄. Ωστόσο, κατά τον 12ο αιώνα επιβλήθηκε μια αυστηρή ομοιομορφία στη Δυτική Εκκλησία, με την εισαγωγή της επισκοπικής μορφής διοίκησης, και κορυφώθηκε με την Γρηγοριανή Μεταρρύθμιση, η οποία συνέπεσε με την νορμανδική εισβολή στην Ιρλανδία.

Μετά την κατάκτηση της Ιρλανδίας από την Αγγλία των Τυδώρ, η Kαθολική Eκκλησία τέθηκε εκτός νόμου, ενώ το Αγγλικό Στέμμα επιχείρησε να εξαγάγει την Προτεσταντική Μεταρρύθμιση στην Ιρλανδία. Τον 16ο αιώνα, η ιρλανδική εθνική ταυτότητα συνασπίστηκε γύρω από τον Ιρλανδικό Καθολικισμό. Για αρκετούς αιώνες, η ιρλανδική καθολική πλειοψηφία εξεγέρθη, ώσπου τελικά η Εκκλησία και η Βρετανική Αυτοκρατορία ξεκίνησαν συνομιλίες συμφιλίωσης. Η χρηματοδότηση του Κολλεγίου του Μενούθ ήταν μία από τις πράξεις εφαρμογής της συμφιλίωσης και χειραφέτησης του ιρλανδικού καθολικού εθνικισμού και επαναστατικού ρεπουμπλικανισμού. Μετά την Εξέγερση του Πάσχα του 1916 και τη δημιουργία του ελεύθερου ιρλανδικού κράτους, η Εκκλησία απέκτησε σημαντική κοινωνική και πολιτική επιρροή.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑
4. ↑
5. ↑
6. ↑
7. ↑
8. ↑
9. ↑
10. ↑
11. ↑
Το **Καρνομπάτ** (βουλγαρικά: Карнобат) είναι κωμόπολη στην Επαρχία Μπουργκάς, στη Νοτιοανατολική Βουλγαρία. Είναι το διοικητικό κέντρο του ομώνυμου Δήμου Καρνομπάτ. Από τον Δεκέμβριο του 2009, η πόλη έχει πληθυσμό 18.480 κατοίκους.

Γεωγραφία
---------

Ο δήμος Καρνομπάτ βρίσκεται στο νοτιοανατολικό τμήμα της Βουλγαρίας και εμπίπτει στα διοικητικά όρια της περιοχής του Πύργου. Το Πέρασμα Ρίσκι συνδέει τον δήμο με τη βόρεια Βουλγαρία. Η οροσειρά Καρνομπάτ-Αϊτός του Αίμου βρίσκεται στο βόρειο τμήμα του δήμου. Ο λόφος Χισάρ υψώνεται στα νότια της πόλης Καρνομπάτ. Η επικράτεια του δήμου Καρνομπάτ είναι 806 τετραγωνικά χιλιόμετρα, 87,37% εκ των οποίων είναι γεωργική γη, 9,81% δασική γη και 2,82% κατοικημένες περιοχές.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *GEOnet Names Server*. 11  Ιουνίου 2018. -834905.
2. ↑  www.grao.bg/tna/t41nm-15-09-2022\_2.txt.
3. ↑  (in αγγλική) Bulgarian National Statistical Institute - towns in 2009 Αρχειοθετήθηκε 2010-11-13 στο Wayback Machine.
Το **Μνημείο του Μενεκράτη** είναι ένα κενοτάφιο της αρχαϊκής περιόδου, που ανακαλύφθηκε το 1843 στο λόφο της Γαρίτσας, στη Κέρκυρα.

Το μνημείο
----------

Το μνημείο έχει ύψος 1,4 μ. και διάμετρο 4,7-4,9 μ. Ο αρχιτεκτονικός του τύπος τοποθετείται στην περίοδο 570 -540 π.Χ και είναι όμοιος με τον αρχιτεκτονικό τύπο του κενοταφίου που κατασκευάστηκε προς τιμήν του Κλεόβουλου, στη Λίνδο, στη Ρόδο. Είναι κατασκευασμένος από τοπικό ασβεστόλιθο και σύμφωνα με το ισοδομικό σύστημα τοιχοποιίας, με πέντε οριζόντιες στρώσεις ενώ η οροφή του είναι κωνική. Μαζί με το μνημείο ανακαλύφθηκε και ένα λιοντάρι, που είναι επίσης κατασκευασμένο από ασβεστόλιθο, για το οποίο έχει διατυπωθεί η άποψή ότι ήταν τοποθετημένο πάνω στο κενοτάφιο. Έχει διατυπωθεί όμως και η άποψη ότι ανήκε στο Τάφο του Αρνιάδα. Σήμερα το λιοντάρι του Μενεκράτη εκτίθεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Κέρκυρας. 

Το Λιοντάρι του Μενεκράτη
Σύμφωνα με επιγραφή που υπάρχει στο μνημείο, και η οποία είναι γραμμένη στο Κορινθιακό αλφάβητο και σε δακτυλικό εξάμετρο, το μνημείο κατασκευάστηκε προς τιμήν του Μενεκράτη, που ήταν πρόξενος της Κέρκυρας στην αρχαία πόλη Οιάνθεια (η Οιάνθεια βρισκόταν κοντά στο σημείο όπου σήμερα βρίσκεται το Γαλαξίδι) και ο οποίος χάθηκε στη θάλασσα (πιθανόν σε ναυμαχία). Η επιγραφή αναφέρει επίσης ότι οι κάτοικοι της Κόρκυρας κατασκεύασαν το μνημείο με τη βοήθεια του αδερφού του Μενεκράτη, Πραξιμένη, που έφτασε στην Κόρκυρα από την Οιάνθεια.

«*Υιού Τλασίαο Μενεκράτους τόδε σάμα Οιανθέως γενεάν τόδε δ' αυτώ δάμος εποίει- Ης γαρ πρόξενος, δάμου φίλος- αλλ' ενίπόντω Ώλετο• δαμόσιον δε καθίκετο πένθος Οιάνθην. Πραξιμενης δ' αυτώ ι. ηδ' απο πατριδος ενθων Συν δαμω τοδε σαμα κασιγνητοιο πονηθη*».

Τόσο το μνημείο όσο και το λιοντάρι ανακαλύφτηκαν το 1843, την περίοδο της Αγγλοκρατίας στην Κέρκυρα, κατά τη διάρκεια εργασιών κατεδάφισης του Βενετικού φρουρίου, στο λόφο της Γαρίτσας, από τον αγγλικό στρατό.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Ανακτήθηκε στις 25  Ιουνίου 2019.

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Μνημείο του Μενεκράτη** |
Ο **Μπράνκο Τσερβένκοφσκι** (σλαβομακεδονικά: Бранко Црвенковски‎, 12 Οκτωβρίου 1962-) είναι Σλαβομακεδόνας πολιτικός, πρώην πρωθυπουργός της Βόρειας Μακεδονίας από το 1992 ως το 1998, και από το 2002 ως το 2004, ενώ υπήρξε και πρόεδρος της Βόρειας Μακεδονίας από το 2004 ως το 2009, οπότε και τον διαδέχθηκε ο Γκιόργκε Ίβανοβ.

Γεννήθηκε στο Σαράγεβο της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης το 1962. Σπούδασε πληροφορική. Εξελέγη για πρώτη φορά το 1990 βουλευτής. Πρώην κομμουνιστής, ανήκει σήμερα στο κόμμα Σοσιαλδημοκρατική Ένωση της Μακεδονίας (SDSM) από τον Απρίλιο του 1991. Στις 5 Σεπτεμβρίου 1992 έγινε ο πρώτος πρωθυπουργός της πρώην Γιουγκοσλαβικής Μακεδονίας έπειτα από την απόσχιση από τη Γιουγκοσλαβία και συνέχισε στο αξίωμα έπειτα από τις εκλογές του 1994.

Ήταν πρωθυπουργός από το 1992 ως το 1998 και από το 2002 ως το 2004. Κέρδισε τις προεδρικές εκλογές του Απριλίου του 2004 κερδίζοντας τον Σάσκο Κέντεφ και ορκίστηκε Πρόεδρος στις 12 Μαΐου 2004. Τότε παραιτήθηκε από πρωθυπουργός. Το 2005 νομιμοποίησε τη χρήση της σημαίας της Αλβανίας.

Στις 24 Μαΐου του 2009 επανεξελέγη πρόεδρος της SDSM ως ο μοναδικός υποψήφιος.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Γερμανικά) *Εγκυκλοπαίδεια Μπρόκχαους*. crvenkovski-branko.
2. ↑  (Γερμανικά) *Munzinger Personen*. 00000024250. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
3. ↑  Ελευθεροτυπία, Ομόφωνα εξελέγη ο Τσερβένκοφσκι, 24-5-2009.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Branko Crvenkovski στο Wikimedia Commons
* Επίσημη βιογραφία

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Βόρεια Μακεδονία
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 67333030
* LCCN: n2016022021
* ISNI: 0000 0000 1265 3798
* GND: 12182392X

 |

 |
Ο **Καισάριος** (ιταλικά : *Cesario*, λατινικά : *Cesarius*), (απεβίωσε το 639), ήταν επίσκοπος της Νεαπόλεως από το 635 έως το 639.

Βιογραφία
---------

Η κύρια ιστορική πηγή για τον Καισάριο είναι το πρώτο μέρος των «Πράξεων των Ναπολιαντών Επισκόπων» που γράφτηκε στις αρχές του 8ου-9ου αιώνα από ανώνυμο συγγραφέα.

Δεν υπάρχουν πληροφορίες για την καταγωγή και την πρώιμη ζωή του Καισαρίου. Ανέβηκε στην επισκοπική έδρα της Νάπολης μετά τον θάνατο του Ιωάννη Γ' το 635. Ο Καισάριος κυβέρνησε την επισκοπή της Νεάπολης για τέσσερα χρόνια και τέσσερις ημέρες, και σε αυτό το διάστημα δεν πρόλαβε να διαπράξει σημαντικές πράξεις. Πέθανε το 639. Διάδοχός του στον επισκοπικό βαθμό ήταν ο Γρατιόσος. 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| ΠροκάτοχοςΙωάννης Γ΄ | **Επίσκοπος Νάπολης**635-639 | ΔιάδοχοςΓρατιόσος |

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Cronotassi dei Vescovi, Chiesa di Napoli
2. ↑  Деяния неаполитанских епископов (глава 27).
3. ↑  Zigarelli D. M. Biografie dei vescovi e arcivescovi della Chiesa di Napoli, Napoli, Stabilimento tipografico di G. Gioja, 1861, page 23
Η **Καρολίνα Γιουστσικόφσκα** (πολωνικά: Karolina Juszczykowska) (1 Ιουλίου 1898 – 9 Ιανουαρίου 1945) ήταν Πολωνή εργάτρια στο τμήμα κουζίνας της Οργάνωσης Τοτ, η οποία εκτελέστηκε επειδή έκρυψε δύο Εβραίους κατά τη διάρκεια του Ολοκαυτώματος. Αναγνωρίστηκε μεταθανάτια ως Δίκαιη των Εθνών το 2011.

Βιογραφία
---------

Η Καρολίνα Γιουστσικόφσκα γεννήθηκε το 1898 στο Μπούντκοβο της Πολωνίας. Έζησε με τους γονείς της μέχρι τα 13 της, πριν μετακομίσει στη Γερμανία, όπου εργάστηκε για τα επόμενα 5 χρόνια σε μια φάρμα στο Μεκλεμβούργο.

Πέντε χρόνια αργότερα, επέστρεψε στην Πολωνία για να ζήσει με την αδερφή της, μένοντας μαζί της μέχρι το 1934. Πριν από την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου εργάστηκε στην κατασκευή δρόμων, στη συνέχεια εργάστηκε σε διαφορετικές δουλειές καθ΄ όλη τη διάρκεια του πολέμου: πρώτα πλύστρα, μετά υπηρέτρια και τέλος για το τμήμα κουζίνας της Οργάνωσης Τοτ στο Τομάσουφ Μαζοβιέτσκι*.*

Η Γιουστσικόφσκα είπε ότι είχε γνωρίσει δύο Εβραίους, τους Γιάνεκ και Πάβεου, οι οποίοι της ζήτησαν να τους δώσει καταφύγιο. Εκείνη συμφώνησε και τους άφησε να κρυφτούν στο σπίτι της από τους Ναζί, όπου έμεναν στο υπόγειο και κοιμόντουσαν στο πάτωμα για να μην τους δουν. Έξι εβδομάδες αργότερα ακολούθησε επιδρομή, οι δύο άνδρες σκοτώθηκαν και η Γιουστσικόφσκα τέθηκε υπό κράτηση. Η εικοσάχρονη κόρη της, Μπρονισουάβα, επιστρατεύτηκε σε καταναγκαστικά έργα και στάλθηκε στη Γερμανία.

Τον Αύγουστο του 1944, οδηγήθηκε στη φυλακή για να περιμένει τη δίκη της. Δύο εβδομάδες αργότερα, διεξήχθη η δίκη της και τα δικαστήρια *Sondergericht* του Πιότρκουφ καταδίκασαν τη Γιουστσικόφσκα σε θάνατο. Οι δικαστές του δικαστηρίου πίστεψαν ότι η ποινή της ήταν άσκοπη καθώς όλοι οι Εβραίοι της περιοχής είχαν ήδη απελαθεί ή σκοτωθεί. Συνιστώντας τη συγχώρεση έγραψαν: «Ως εκ τούτου, στο δικαστήριο φαίνεται ότι το έγκλημα της κατηγορουμένης δεν είναι τόσο σοβαρό ώστε να δικαιολογεί την εκτέλεσή της, ειδικά εν όψει του γεγονότος ότι αυτή η ποινή δεν θα αποτρέψει άλλους».

Το αίτημα των δικαστών απορρίφθηκε και εκτελέστηκε στις 9 Ιανουαρίου 1945 στη φυλακή Πράινγκεσχαϊμ στη Φραγκφούρτη της Γερμανίας. Τον Μάιο του 2011, αναγνωρίστηκε ως Δίκαιη των Εθνών από το Γιαντ Βασσέμ στην Ιερουσαλήμ και μια πλακέτα αφιερώθηκε στη Γιουστσικόφσκα κοντά στο διαμέρισμά της το 2020.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Ανακτήθηκε στις 31  Οκτωβρίου 2020.
2. 1 2 3 4 5 6  «The Righteous Among the Nations Database» (Αγγλικά)
3. 1 2  «The Righteous Among the Nations Database». *The Righteous Among the Nations Database*. Ανακτήθηκε στις 2 Αυγούστου 2021.
4. ↑  Fellowship, The (16 Ιανουαρίου 2019). «Signed with Three Crosses». *International Fellowship of Christians and Jews* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 2 Αυγούστου 2021.
5. ↑  «Instytut Pileckiego upamiętnia Karolinę Juszczykowską». *dzieje.pl* (στα Πολωνικά). Ανακτήθηκε στις 2 Αυγούστου 2021.
6. ↑  «Karolina Juszczykowska – Stories of Women Who Rescued Jews During the Holocaust – Righteous Among the Nations – Yad Vashem». *www.yadvashem.org*. Ανακτήθηκε στις 3 Αυγούστου 2021.