recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Ουνανιμισμός** είναι ένα ρεύμα στη γαλλική λογοτεχνία που ξεκίνησε από τον Ζυλ Ρομαίν στις αρχές της δεκαετίας του 1900, με το πρώτο βιβλίο του *Η ομόφωνη ζωή* (La Vie unanime 1904-1907), από όπου έλαβε και το όνομα. Ανάγεται σε μια ιδέα που είχε ο Ρομαίν τον Οκτώβριο του 1903 για ένα «κοινό πνεύμα» ή μια κοινή «ψυχική ζωή» σε ομάδες ανθρώπων Βασίζεται σε ιδέες συλλογικής συνείδησης και συλλογικής συγκίνησης καθώς και σε συμπεριφορά πλήθους, όπου τα μέλη μιας ομάδας κάνουν ή σκέφτονται κάτι ταυτόχρονα. Ο συγγραφέας πρέπει να επιδιώκει μια επικοινωνία με τα καθημερινά συναισθήματα των απλών ανθρώπων, με την ψυχή του πλήθους, με την ομαδική συνείδηση.

Οι γενικές γραμμές της θεωρίας του Ουνανιμισμού διατυπώθηκαν στα έργα *Μικρή πραγματεία στιχουργικής* (Petit traité de versification, 1923) του Ζυλ Ρομαίν και του Ζωρζ Σενεβιέρ και στο *Σημειώσεις για την ποιητική τεχνική* (Notes sur la technique poétique, 1910) του Ζωρζ Ντυαμέλ και του Σαρλ Βιλντράκ.

Το κυριότερο ουνανιμιστικό έργο είναι ο μυθιστορηματικός κύκλος 27 τόμων, *Οι άνθρωποι καλής θέλησης* (1932-1947) του Ζυλ Ρομαίν, που δημοσιεύθηκε από το 1932 έως το 1946 και παρουσίαζε το πνεύμα μιας ολόκληρης εποχής και τη γαλλική κοινωνία από το 1908 έως το 1933. Η αφήγηση μεταπηδά από χαρακτήρα σε χαρακτήρα, αντί να ακολουθεί έναν κάθε φορά, σε μια προσπάθεια να αποκαλύψει τη φύση και την εμπειρία της ομάδας στο σύνολό της. 

Άλλοι συγγραφείς και καλλιτέχνες που είχαν προσχωρήσει στον Ουνανιμισμό - πολλοί σχετίζονται με την καλλιτεχνική ομάδα του Αβαείου ντε Κρετέιγ (Abbaye de Créteil) - περιλαμβάνουν τον Ζωρζ Σενεβιέρ, τον Ανρί-Μαρτέν Μπαρζάν, τον Αλεξάντρ Μερσερέ, τον Πιερ-Ζαν Ζουβ, τον Ζωρζ Ντυαμέλ, τον Λυκ Ντυρταίν, τον Σαρλ Βιλντράκ, τον Ρενέ Ακρό, τον ζωγράφο Αλμπέρ Γκλεζ, τον μουσικό Αλμπέρ Ντουαγιέν, κ.α..

Παραπομπές
----------

1. ↑  Tame, Peter (April 1999). "La Part du mal: essai sur l'imaginaire de Jules Romains dans 'Les Hommes de bonne volonté' by Dirck Degraeve (review)"*The Modern Language Review*. **94** (2): 547–548
2. ↑  Bergholz, Harry (April 1951). "Jules Romains and His "Men of Good Will"". *The Modern Language Journal*. **35** (4): 303–309
Ο **ουνιβερσαλισμός** (αγγλ.: *Universalism*) είναι χριστιανική κίνηση που υποστηρίζει ότι η Αγία Γραφή δεν διδάσκει την αιώνια οδύνη στην κόλαση. Ακολουθώντας τον Ωριγένη, τον Αλεξανδρινό λόγιο και θεολόγο του 3ου αιώνα, βεβαιώνει την καθολική αποκατάσταση των πάντων ενώπιον του Θεού, τη σωτηρία της ψυχής όλων των ανθρώπων.

Ιστορική εξέλιξη του ουνιβερσαλισμού
------------------------------------

Ο ουνιβερσαλισμός εμφανίστηκε ως οργανωμένο κίνημα στα μέσα του 18ου αιώνα, στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Διαφωτισμός συνέβαλε στην άμβλυνση των πιο ακραίων πλευρών της καλβινιστικής θεολογίας και προετοίμασε το έδαφος για την επανεμφάνιση του *δόγματος της καθολικής σωτηρίας*. Οι ουνιβερσαλιστές δεν μπορούσαν να πιστέψουν ότι ο φιλεύσπλαχνος Θεός επιθυμούσε τη σωτηρία ενός μόνο τμήματος της ανθρωπότητας καταδικάζοντας την υπόλοιπη στην αιώνια τιμωρία. Υποστήριζαν ότι η τιμωρία στη μεταθανάτια ζωή διαρκούσε για ένα περιορισμένο χρονικό διάστημα, κατά το οποίο η ψυχή εξαγνιζόταν και προετοιμαζόταν για την αιωνιότητα ενώπιον του Θεού.

Πρόδρομος του ουνιβερσαλισμού υπήρξε ο Ζωρζ Ντε Μπενβίλ, ένας Γάλλος που μετανάστευσε το 1741 στην Πενσυλβανία και έζησε εκεί διδάσκοντας το δόγμα, ασκώντας ταυτόχρονα την ιατρική στις κοινότητες των αποίκων και των ινδιάνων. Τη μεγαλύτερη ώθηση στο νεαρό τότε κίνημα έδωσε το κήρυγμα του Τζων Μάρυ (1741-1815), ο οποίος εγκατέλειψε την Αγγλία για να εγκατασταθεί στην αποικιακή Αμερική το 1770. Διέδωσε το δόγμα στις περισσότερες αποικίες, αντιμετωπίζοντας συχνά μεγάλη αντίδραση από τους ορθόδοξους χριστιανούς, που πίστευαν ότι ο ουνιβερσαλισμός θα οδηγούσε στην ανηθικότητα.

Ο ουνιβερσαλισμός του Τζων Μάρυ αποτελούσε παραλλαγή του καλβινισμού. Προς τα τέλη του 18ου αιώνα οι ουνιβερσαλιστές υιοθέτησαν τη διδασκαλία του Χοζία Μπαλού (1771-1852), που απέρριπτε τις αρχές του καλβινισμού.Ο μπαλού εισήγαγε μία μοναρχιανική αντίληψη για τον Θεό και πρότεινε μία νέα ερμηνεία του θανάτου του Ιησού, θεωρώντας τον, όχι ως θυσία για να εξιλεωθούν οι αμαρτίες της ανθρωπότητας, αλλά ως εκδήλωση της απέραντης και αναλλοίωτης αγάπης του Θεού για τα τέκνα του. Ο Μπαλού έδωσε επίσης ιδιαίτερη έμφαση στη λογική, ως μέσου ερμηνείας της θρησκείας.

Από τις αρχές του 19ου αιώνα οι ουνιβερσαλιστές ανέπτυξαν στενές σχέσεις με τους ουνιταριανούς, με τους οποίους είχαν πολλές κοινές απόψεις και πρακτικές. Οι διάφορες προσπάθειες να ενωθούν η Ουνιβερσαλιστική Εκκλησία της Αμερικής και η Αμερικάνικη Ουνιταριανή Ένωση οδήγησαν στην επίσημη συγχωνευσή τους το 1961.

Πηγές
-----

* Πάπυρος Larousse Britannica,2006
Η **Ούτα**, γερμ.: Uta von Schauenburg (π.1115/20 - 1197) από τον Οίκο του Σάουμπουργκ ήταν κόρη του παλατινού κόμη του Ρήνου και με τον γάμο της έγινε μαργραβίνα της Τοσκάνης και δούκισσα του Σπολέτο. Έγινε κόμισσα του Σάουενμπουργκ suo jure από το 1151 ως το 1197.

Βιογραφία
---------

Ήταν κόρη του Γκότφρηντ φον Καλβ παλατινού κόμη του Ρήνου και μία από τις πλουσιότερες κληρονόμους στη Γερμανία. 

Παντρεύτηκε τον Γουέλφο ΣΤ΄ μάργραβο της Τοσκάνης· τον γάμο είχε κανονίσει ο Ερρίκος Ι΄ δούκας της Βαυαρίας, αδελφός του γαμπρού. Μετά το τέλος του πατέρα της το 1131, ακολούθησε ένας σκληρός πόλεμος διαδοχής: την παλατινή κομητεία του Ρήνου διεκδικούσε ο Αδαλβέρτος, ανιψιός του γκότφρηντ και οι Γουέλφοι. Η έριδα λύθηκε υπέρ της από τον ανιψιό του συζύγου της Γουέλφου ΣΤ΄, τον Φρειδερίκο Α΄ Χοενστάουφεν, το 1151. 

Ήταν η ιδρύτρια του αβαείου τω Αγ. Πάντων στο Μπάντεν-Βυρτεμβέργη.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε τον Γουέλφο ΣΤ΄ των Γουέλφων μάργραβο της Τοσκάνης και δούκα του Σπολέτο και είχε τέκνο:

* Γουέλφος Ζ΄ π.1135-1167, δούκας του Σπολέτο. Απεβίωσε πριν τον πατέρα του.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
2. ↑  «Women in power BCE 4500-1500». Guide2womenleaders.com. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Δεκεμβρίου 2008. Ανακτήθηκε στις 9 Φεβρουαρίου 2009.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 1072507
* GND: 128744278

 |

 |
Το ***Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα: Στους Δύο Τρίτος δεν Χωρεί***, γνωστό ως "*Diary of a Wimpy Kid: The Third Wheel*" στις ΗΠΑ, είναι ένα μυθιστόρημα ρεαλιστικής φαντασίας, γραμμένο από τον Αμερικανό συγγραφέα και σκιτσογράφο Τζεφ Κίνι, και το έβδομο βιβλίο της σειράς *Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα*. Στις ΗΠΑ κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Amulet Books, ενώ στην Ελλάδα από τις εκδόσεις Ψυχογιός.

Πλοκή
-----

Έρωτες, καρδούλες, αστεράκια – τι σημαίνουν όλα αυτά για τον Γκρεγκ Χέφλι; Ένας χορός στο σχολείο του την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου έχει φέρει τα πάνω κάτω στη ζωή του. Ο Γκρεγκ φοβάται μήπως μείνει μπακούρι στο χορό και προσπαθεί απεγνωσμένα να βρει μια κοπέλα να τον συνοδέψει. Βέβαια, ούτε ο καλύτερος φίλος του, ο Ρόουλι, έχει βρει συνοδό αλλά αυτό δεν αποτελεί την παραμικρή ανακούφιση.Μια απροσδόκητη ανατροπή προσφέρει στον Γκρεγκ την πολυπόθητη ντάμα και αφήνει τον Ρόουλι να κρατάει το φανάρι. Όμως πολλά μπορούν να συμβούν σε μια βραδιά και στο τέλος δεν ξέρεις ποιος θα ερωτευτεί και ποιος όχι.

Συνέχεια
--------

Αυτό είναι το έβδομο βιβλίο της σειράς *Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα*. Το προηγούμενο είναι *Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα: Μέρες Πανικού* ενώ το επόμενο *Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα: Τρελή Γκαντεμιά*.

Παραπομπές
----------

1. ↑  archive.org/details/isbn\_9781419705847. Ανακτήθηκε στις 11  Μαρτίου 2019.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

 Αρχειοθετήθηκε 2013-09-30 στο Wayback Machine.

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
*Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα* από τον Τζεφ Κίνι |
| --- |
|  |
| Βιβλία | 

|  |  |
| --- | --- |
| Βασικά | 
* *Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα* (2007)
* *Ο Ρόντρικ δεν Παίζεται* (2008)
* *Το Ποτήρι Ξεχείλισε* (2009)
* *Σκυλίσια Ζωή* (2009)
* *Η Σκληρή Αλήθεια* (2010)
* *Μέρες Πανικού* (2011)
* *Στους Δύο Τρίτος δεν Χωρεί* (2012)
* *Τρελή Γκαντεμιά* (2013)
* *Θα Πάει Μακριά η Βαλίτσα* (2014)
* *Τον Παλιό Καλό Καιρό* (2015)
* *Όλα για Όλα* (2016)
* *Η Απόδραση* (2017)
* *Αδέσποτες Χιονόμπαλες* (2018)
* *Κακός Χαμός* (2019)
* *Στα Βαθιά* (2020)
* *Μεγάλη Ευκαιρία* (2021)
* *Σκληρό Ροκ* (2022)
 |
|  |
| Άλλα | 
* *Το Ημερολόγιο ενός Απίστευτα Καλού Παιδιού* (2019)
 |

 |
|  |
| Ταινίες | 

|  |  |
| --- | --- |
| Με ηθοποιούς | 
* *Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα* (2010)
* *Νέοι Κανόνες* (2011)
* *Σκυλίσια Ζωή* (2012)
* *Θα Πάει Μακριά η Βαλίτσα;* (2017)
 |
|  |
| Κινουμένων σχεδίων | 
* *Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα* (2021)
* *Ο Ρόντρικ δεν Παίζεται* (2022)
 |

 |

 |
Συντεταγμένες: 38°0′12″N 23°45′20″E﻿ / ﻿38.00333°N 23.75556°E﻿ / 38.00333; 23.75556

Γεώργιος Παπανδρέου is located in ΑθήναΓεώργιος Παπανδρέου**Γεώργιος Παπανδρέου**Η θεση της συνοικίας **Γεώργιος Παπανδρέου** στο χάρτη
Ο οικισμός «**Γεώργιος Παπανδρέου**» βρίσκεται στα Τουρκοβούνια και διοικητικά ανήκει στον Δήμο Αθηναίων. Αποτελείται από 145 κατοικίες και έχει μόνιμο πληθυσμό άνω των 800 ατόμων. Έχει έκταση 100 περίπου στρεμμάτων (συμπεριλαμβανομένων των οδών των πλατειών, του υδραγωγείου κ.λ.π. Οι ιδιοκτήτες των ακινήτων στην εν λόγω περιοχή άρχισαν να κατασκευάζουν κτίσματα από το 1944. Ο κύριος όγκος των κτισμάτων έγινε στην δεκαετία του 1960 είτε από τους σημερινούς κατοίκους είτε από τους δικαιοπαρόχους τους. Κατά περιόδους το ελληνικό δημόσιο έχει αμφισβητήσει την ιδιοκτησία της εν λόγω έκτασης και εξ αυτού του λόγου έχουν εκδοθεί πολλές και αντιφατικές αποφάσεις πολιτικών δικαστηρίων.

Ο οικισμός έχει χαρακτηριστεί και ως «χωριό εντός της Αθήνας» εξαιτίας του ύφους, των δρόμων και των κατοικιών του οικισμού. Σύμφωνα με κατοίκους, το διαφορετικό αυτό χρώμα της περιοχής που διατηρείται μέχρι και σήμερα εν μέρει οφείλεται στον τρόπο δημιουργίας της αλλά και στο ιδιοκτησιακό καθεστώς των κατοικιών που υπάρχουν εκεί, το οποίο παραμένει ασαφές μέχρι τις μέρες μας.

Στην περιοχή βρίσκεται, επίσης, τμήμα της περιοχής του *Τάματος*, της περιοχής που είχε απαλλοτριώσει η Χούντα των Συνταγματαρχών για να ανεγείρει, ως "τάμα", μεγάλο ιερό ναό. Επίσης, υπάρχει η Ιερά Μονή Προφήτη Ηλία και ο ναός της Αγίας Κυριακής.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Το μοναδικό… χωριό εντός Αττικής!». *Newsbeast*. 16 Νοεμβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2022.
2. ↑  «ΙΕΡΟ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟ ΠΡΟΦΗΤΗ ΗΛΙΑ | ΕΚΚΛΗΣΙΑ | ΑΘΗΝΑ - ΑΤΤΙΚΟ ΑΛΣΟΣ». *www.polispages.gr*. Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2022.
3. ↑  «Λαμπρός Εσπερινός της Αγίας Κυριακής στο Αττικό Άλσος Γαλατσίου (ΦΩΤΟ)». *ROMFEA*. Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2022.

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Συνοικίες και περιοχές του Δήμου Γαλατσίου |
| --- |
|  |
| 
* Αγία Ειρήνη
* Ακτημόνων
* Γεώργιος Παπανδρέου
* Καραγιαννέικα
* Κρητικά
* Λαμπρινή
* Λόφος Κόκκου
* Μενιδιάτικα
* Ναξιώτικα/Περιβόλια
* Ομορφοκλησσιά
* Πανόραμα
 |

 |

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Οικισμός Παπανδρέου: Το άγνωστο χωριό της Αθήνας
euler spiralΜια σπείρα Όιλερ διπλού άκρου. Η καμπύλη συνεχίζει να συγκλίνει στα σημεία που σημειώνονται, καθώς το t τείνει προς το θετικό ή αρνητικό άπειρο.
Μια **Σπείρα Όιλερ** είναι μια καμπύλη της οποίας η καμπυλότητα αλλάζει γραμμικά με το μήκος της καμπύλης της (η καμπυλότητα μιας κυκλικής καμπύλης είναι ίση με την αντίστροφη ακτίνα).

Οι σπείρες Όιλερ έχουν εφαρμογές σε υπολογισμούς περίθλασης. Χρησιμοποιούνται επίσης ευρέως ως καμπύλες μετάβασης στη μηχανική σιδηροδρόμων / μηχανική αυτοκινητοδρόμων για τη σύνδεση και μετάβαση της γεωμετρίας μεταξύ εφαπτόμενων και κυκλικών καμπύλων. Μια παρόμοια εφαρμογή βρίσκεται επίσης στα φωτονικά ολοκληρωμένα κυκλώματα.
Ο **Ομπέρτο Α΄**, λατινικά *Otbertus* (απεβ. 15 Οκτωβρίου 975), ο ιδρυτής του Οίκου των Ομπερτιδών, τοποθετήθηκε το 951 μαρκήσιος (margrave) του Μιλάνου, αξίωμα κληρονομικό. Είναι ο προγεννήτορας του Οίκου των Γουέλφων και του Οίκου των Έστε.

Βιογραφικά
----------

Ήταν γιος του Αδαλβέρτου, μαρκήσιου του Μάιντς (Mainz). Το 950 ο Βερεγγάριος Β΄ κατάφερε να γίνει βασιλιάς της Ιταλίας. Το επόμενο έτος οργάνωσε τα φέουδα της περιοχής του, που την διέρεε το δυτικό τμήμα του Πάδου: έθεσε τον Αρντουίνο τον φαλακρό (glabrio) μαρκήσιο του Τορίνο, τον Αλεράμο μαρκήσιο του Μομφερράτου (δυτική Λιγουρία) και τον Ομπέρτο Α΄ μαρκήσιο του Μιλάνου (ανατολική Λιγουρία). Η τελευταία περιοχή περιελάμβανε τη Γένουα, την Πάρμα με την Πλακεντία, τη Μόντενα, τη Φερράρα, και άλλα.

Σε 960, αναγκάστηκε να καταφύγει στη Γερμανία. Το επόμενο έτος, ο πάπας Ιωάννης ΙΒ΄ ζήτησε από Όθωνα Α΄ των Οθωνιδών βασιλιά της Γερμανίας να παρέμβει στην Ιταλία για να τον προστατεύσει από τον Βερεγγάριο Β΄. Όταν ο Όθωνας πήρε τον έλεγχο της Ιταλίας, ο Ομπέρτο Α΄ επέστρεψε στις κτήσεις του· ο Όθωνας επιβεβαίωσε την ιδιοκτησία του και τον αναβάθμισε σε *παλατινό κόμη* (δούκα).

Τον διαδέχθηκε ο γιος του Ομπέρτο Β΄ ως μαρκήσιος του Μιλάνου. Ο εγγονός του Ομπέρτο Β΄, ο Αλβέρτος-Άτσο Β΄ είχε δύο γιούς: αυτός από τον πρώτο του γάμο, ο Γουέλφος Α΄ της Βαυαρίας είναι ο γενάρχης του Οίκου των Γουέλφων και αυτός από τον δεύτερο γάμο του, ο Φούλκων Α΄ του Μιλάνου είναι ο γενάρχης του Οίκου των Έστε.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε τη Ραϊλένδη και είχε τέκνο:

* Ομπέρτο Β΄ απεβ. μετά το 1014, μαρκήσιος του Μιλάνου.
	+ Αλβέρτος-Άτσο Α΄ απεβ. 1029, μαρκήσιος του Μιλάνου.
		- Αλβέρτος-Άτσο Β΄ 997/1009-1097, μαρκήσιος του Μιλάνου.

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Mogontiacum, Μαγεντία (στη Ρηνανία)

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Oberto I  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Ομφάλιον.
Με την ονομασία **Ομφάλιον** ήταν γνωστή κατά την αρχαιότητα πόλη στην Ήπειρο.

Για το Ομφάλιον υπήρχε αναφορά από τον Κλαύδιο Πτολεμαίο ως πόλης εντός της περιοχής των Χαόνων Σε ότι αφορά την σημερινή τοποθεσία εκτιμάται πως ταυτίζεται με την πόλη Πρεμετή, ενδεχομένως και το Λάμποβο (κοντά στο Αργυρόκαστρο) της Αλβανίας. Σύμφωνα με τον Άγγλο μελετητή της αρχαιοελληνκής μυθολογίας του 18ου αιώνα Τζέικομπ Μπράιαντ (1715–1804), υπάρχει αρχαία μνεία ότι οι κάτοικοι της Δωδώνης ονομάζονταν *Ομφαλιείς*. Θεωρούσε έτσι ότι το Ομφάλιον της Ηπείρου βρισκόταν στην περιοχή του αρχαίου μαντείου, διότι ονομασίες όπως *Ομφαλός*, *Ομφαλία* συσχετίζονταν με μαντεία και τα γύρω από αυτά μέρη ονομάζονταν συχνά *χωρίον Ομφάλιον*.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Leake, William Martin (1835). *Travels in Northern Greece*. **ΙV**. Λονδίνο: J. Rodwell. σελ. 120.
2. ↑  Richard Stillwell *κ.άλ.*, επιμ. (1976). *The Princeton Encyclopedia of Classical Sites*. Πρίνστον: Princeton University Press. σελ. 474. ISBN 9781400886586.
3. ↑  Γόλδσμιθ (=Dr. Oliver Goldsmith) (1838) [1809]. *Ιστορία της Ελλάδος*. **Β΄**. Μετάφραση από τα αγγλικά και επαύξηση: Δημήτριος Αλεξανδρίδης (3 έκδοση). Αθήνα. σελ. ιγ΄.
4. ↑  «Ομφάλιον». *ygeiaonline.gr*. Ανακτήθηκε στις 12 Αυγούστου 2017.  (Από *Νέα Δομή*).
5. ↑  «Omphalion: a Pleiades place resource». *Pleiades: a gazetteer of past places* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 12 Αυγούστου 2017.
6. ↑  Bryant, Jacob (1774). *A New System, or, An Analysis of Ancient Mythology*. **I**. Λονδίνο. σελίδες 243–247. Ανακτήθηκε στις 17 Αυγούστου 2017.  Πρβ. και ανατύπωση από Kessinger Publishing (Γούαιτφις, Μοντάνα 2003), τόμ. Α', ISBN 0766168875.
Η **Οικογένεια Σπάτα** ήταν Αλβανική οικογένεια ευγενών υποτελών αρχικά στην Δημοκρατία της Βενετίας και αργότερα στην Οθωμανική αυτοκρατορία. Οι προπάτορες της Οικογένειας ήταν οι Δεσπότες της Άρτας Ιωάννης Μπούας Σπάτας και Σγουρός Σπάτας. Το όνομα *"Σπάτα"* μεταφράζεται στην Αλβανική γλώσσα ως *"Σπαθί"*. Στις αρχές του 14ου αιώνα έμποροι, μετανάστες και επιδρομείς Αλβανοί κατέκλυσαν την Ελλάδα, ξεκίνησαν τις επιδρομές στην Θεσσαλία (1325, 1334). Οι Αλβανοί λεηλάτησαν την Ήπειρο, την Αιτωλία και την Ακαρνανία (1358), ίδρυσαν πριγκιπάτα με αρχηγούς τον Ιωάννη Μπούα και τον Πέτρο Λιόσα, αλώθηκε και η Ναύπακτος (1378). Η Οικογένεια των Σπάτα είχε συχνά καλές σχέσεις με τους Οθωμανούς που τους θεωρούσε ως προστάτες. Ο ιστορικός Καρλ Χοπφ καταγράφει το γενεαλογικό δέντρο της Οικογένειας που έγινε αποδεκτό από τους περισσότερους ιστορικούς.

* Ιωάννης Μπούας Σπάτας, ο Συμεών Ούρεσης Παλαιολόγος τον διόρισε κυβερνήτη της Ηπείρου και της Αιτωλίας (1359-1360).
	+ Ειρήνη Σπάτα, παντρεύτηκε τον Δεσπότη των Ιωαννίνων Ησαύ Μπουοντελμόντι (1396)
	+ Ανώνυμη θυγατέρα που παντρεύτηκε τον Αλβανό φύλαρχο Τζων Ζενεβίσι.
	+ Άγνωστο τέκνο
		- Μορίς Σπάτας
		- Γιακούμπ Σπάτας
* Σγουρός Σπάτας
	+ Παύλος Σπάτας, Οθωμανός υποτελής.

Η Οικογένεια Σπάτα δεν είχε συγγενικές σχέσεις με την Φάρα Μπούα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Hammond 1976, σ. 59
2. ↑  Hammond 1976, σσ. 39, 57
3. ↑  Hammond 1976, σ. 59
4. ↑  Ιmber, Colin (1990). The Ottoman empire: 1300-1481. Isis. σ. 113
5. ↑  Luttrell 1982, σ. 122
6. ↑  Madgearu & Gordon 2008, σ. 83
7. ↑  Luttrell 1982, σ. 122
8. ↑  Schirò 1971–1972, σ. 81

Πηγές
-----

* Aleksić, Marko (2007). Mediaeval Swords from Southeastern Europe: Material from 12th to 15th Century. Belgrade: Marko Aleksić.
* Hammond, Nicholas Geoffrey Lemprière (1976). Migrations and Invasions in Greece and Adjacent Areas. Park Ridge, NJ: Noyes Press.
* Luttrell, Anthony (1982). Latin and Greece: The Hospitallers and the Crusades, 1291–1440. London: Ashgate Publishing Limited.
* Madgearu, Alexandru; Gordon, Martin (2008). The Wars of the Balkan Peninsula: Their Medieval Origins. Lanham, MD: Scarecrow Press.
* Pipa, Arshi (1978). Albanian Folk Verse: Structure and Genre. Munich: Trofenik.
* Schirò, Giuseppe (1971–1972). "La genealogia degli Spata tra il XIV e XV sec. E due Bua sconosciuti". Rivista di Studi Bizantini e Neoellenici. 28–29: 67–85.
Η **Στρόβιλος**, σημερινό **Ασπάτ** ή **Τσιφίτ Καλεσί**, είναι φρούριο της βυζαντινής περιόδου επί των νοτιοδυτικών ακτών της Ανατολίας, απέναντι από το νησί της Κω και πλησίον του σημερινού Μπόντρουμ της Τουρκίας.

Πρώτη αναφορά της γίνεται το 724, καθιστώντας την ως έναν από τους λιγοστούς γνωστούς μικρασιατικούς οικισμούς οι οποίοι ιδρύθηκαν κατά την διάρκεια του Πρώιμου Μεσαίωνα, με αποτέλεσμα, σύμφωνα με τον ερευνητή Κλάιβ Φος, «να πρέπει να αποκαλύπτει την εμφάνιση ενός καθαρά βυζαντινού οικισμού». Ήταν περισσότερο γνωστή ως τόπος εξορίας, καθώς και ως σημαντικό φρούριο και ναυτική βάση του Θέματος Κιβυρραιωτών. Ως τέτοια δέχθηκε επίθεση δύο φορές από τους Άραβες, το 924 και το 1035. Επίσης αναφέρεται ύπαρξη μοναστηριού στη συγκεκριμένη τοποθεσία κατά την διάρκεια του 11ου αιώνα. Το φρούριο αλώθηκε από τους Σελτζούκους Τούρκους προς το 1080, ωστόσο ανακατελήφθη και οι οχυρώσεις του ενισχύθηκαν υπό τους Κομνηνούς. Παρέμεινε υπό βυζαντινό έλεγχο έως το 1269, όταν και κατελήφθη από το τουρκικό εμιράτο του Μεντεσέ.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  Foss 1991, σελίδες 1967–1968.

Πηγές
-----

* (Αγγλικά) Foss, Clive (1991). «Strobilos». Στο: Kazhdan, Alexander, επιμ. *The Oxford Dictionary of Byzantium*. Οξφόρδη και Νέα Υόρκη: Oxford University Press, σσ. 1967–1968. ISBN 0-19-504652-8.

Συντεταγμένες: 36°58′50″N 27°19′00″E﻿ / ﻿36.98056°N 27.31667°E﻿ / 36.98056; 27.31667
Σωρείτες
Οι **Σωρείτες** (*Cumulus*) αποτελούν επίσημη κατηγορία νεφών, σύμφωνα με τον Άτλαντα νεφών που εξέδωσε το 1957 ο Π.Μ.Ο. η χρήση των οποίων γίνεται από τους μετεωρολόγους και από όλα τα Γραφεία Καιρού του Κόσμου.

Χαρακτηριστικά
--------------

Οι Σωρείτες είναι πυκνά νέφη με καθαρό περίγραμμα που το σχήμα τους μεταβάλλεται σταθερά. Άλλοτε μοιάζουν σαν λόφοι από αναχώματα ή σαν λευκοί θόλοι, όπως το κουνουπίδι και άλλοτε σαν τούφες από βαμβάκι. Όταν οι ακτίνες του Ήλιου πέσουν πάνω σε σωρείτες αυτές ανακλώνται με μεγάλη ένταση ενώ τα ίδια φαίνονται κατάλευκα και λάμπουν έντονα. Αποτελούνται από υδροσταγονίδια, αν και σε μερικά τμήματά τους όταν παρουσιάσουν θερμοκρασία κάτω από 0 βαθμούς Κελσίου μπορεί να σχηματίσουν παγοκρυστάλλους. Το ύψος της βάσης τους είναι κατά μέσο όρο στα 2.500 μέτρα, επομένως ανήκουν στα λεγόμενα χαμηλά νέφη.

Σχηματισμός
-----------

Συνήθως σχηματίζονται την ημέρα, όταν στη ξηρά υφίσταται θερμός αέρας που ανυψώνεται, καθώς απαιτούνται ανοδικά ρεύματα για τον σχηματισμό τους. Αντιστρόφως, κατά την διάρκεια της νύκτας, οι σωρείτες κατά κανόνα εξαφανίζονται.

Λαϊκή θεώρηση
-------------

Είναι γνωστά στην καθημερινότητα και ως *«τα σύννεφα του καλού καιρού»*. Είναι όντως νέφη καλοκαιρίας, αν και αρκετές φορές μετατρέπονται σε καταιγιδοφόρα σύννεφα, όπως λέγονται οι σωρειτομελανίες, οπότε και παρουσιάζουν διαλείπουσες (όχι συνεχόμενες) βροχοπτώσεις. Το συνολικό ύψος τους μπορεί τότε να φτάσει και τα 13.000 μέτρα.

Τα νέφη αυτά είναι εκείνα που εμπλούτισαν σε μύθους την Ελληνική Μυθολογία αλλά και που ενέπνευσαν ένα πολύ μεγάλο αριθμό καλλιτεχνών ζωγράφων αλλά και αγιογράφων από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Σε τέτοια νέφη αγιογραφείται από τους Χριστιανούς και η Πλατυτέρα των Ουρανών. Η διεθνής σύντμησή τους είναι **Cu**.

Δείτε επίσης
------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **σωρείτης**  |

* Σωρειτομελανίες

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85034796
* GND: 4166003-1

 |

 |
Αναπαράσταση της τεχνικής Λεβαλλουά με προεπεξεργασμένο χελωνοειδή πυρήνα
 Αναπαράσταση απόσπασης αιχμής από προεπεξεργασμένο πυρήνα
Η **τεχνική Λεβαλλουά** (ΔΦΑ: [lə.va.lwa]) αποτελεί διακριτό είδος λιθοτεχνίας που αναπτύχθηκε κατά την Παλαιολιθική περίοδο. Το όνομα της τεχνικής προέκυψε από λίθινα ευρήματα στο προάστιο Λεβαλλουά-Περρέ, του Παρισιού. Η τεχνική της απόκρουσης είναι πιο εξελιγμένη από παλαιότερες μεθόδους λιθοτεχνίας, που σχετίζονταν με τυχαία απόσπαση (απόκρουση) από την κροκάλα ή πυρήνα. Ο πυρήνας που χρησιμοποιείται στην τεχνική Λεβαλλουά είναι προεπεξεργασμένος και μπορεί να είναι πρισματικός, σφαιρικός, χελονοειδής ή με αιχμές.

Η μέθοδος του προεπεξεργασμένου πυρήνα παρέχει μεγαλύτερο έλεγχο όσον αφορά στο μέγεθος και το σχήμα της τελικής φολίδας που μπορεί κατόπιν να χρησιμοποιηθεί ως ξέστρα ή μαχαίρι, αν και με την κατάλληλη προσαρμογή είναι δυνατόν να παράγει αιχμηρά αντικείμενα. Η τεχνική με προεπεξεργασμένο πυρήνα κατατάσσεται ως Μέθοδος 3, όσον αφορά στον τρόπο επεξεργασίας, δηλαδή απόξεση λεπίδων με αλληλεπικαλυπτόμενη σειρά απόκρουσης φολίδων και φαίνεται ότι αναπτύχθηκε κατά την Μέση παλαιολιθική περίδο, πριν από 300.000 χρόνια.

Λιθοτεχνίες που περιλαμβάνουν την τεχνική Λεβαλλουά στην Ελλάδα, απέδωσε η αρχαιολογική έρευνα στη Θεόπετρα, την Aλόννησο των Βόρειων Σποράδων και τη θέση Λακωνίδα στη Μάνη.

Παραπομπές σημειώσεις
---------------------

1. ↑  Bordes, F. (1968). *Faustkeil und Mammut. Die Altsteinzeit*. Muenchen: Verlag. σελίδες Abb. 30.
2. ↑  Foley, Robert; Lahr, Marta Mirazón (1997). «Mode 3 technologies and the evolution of modern humans». *Cambridge Archaeological Journal* **7.01**: 3–36. doi:10.1017/s0959774300001451.
3. ↑  Hirst, K. K. (2018). «The Evolution of Stone Tools». Τhoughtco.com. Ανακτήθηκε στις 10 Μαρτίου 2019. CS1 maint: Πολλαπλές ονομασίες: authors list (link)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Τεχνική Λεβαλλουά** |

* Demidenko, Y. E.; Usik, V. I. (1993). «The problem of changes in Levallois technique during the technological transition from the Middle to Upper Palaeolithic». *Paléorient* **19** (2): 5-15. doi:10.3406/paleo.1993.4593. .
Συντεταγμένες: 39°28′28.76″N 0°21′30.10″W﻿ / ﻿39.4746556°N 0.3583611°W﻿ / 39.4746556; -0.3583611

Το **Στάδιο Μεστάγια** (ισπανικά: *Estadio de Mestalla*) είναι γήπεδο στην Βαλένθια της Ισπανίας. Χτίστηκε το 1923 και τα εγκαίνια έγιναν στις 20 Μαΐου του ίδιου χρόνου. Το στάδιο έχει χωρητικότητα 55.000 θέσεων, γεγονός που το κατατάσσει ως το πέμπτο σε χωρητικότητα στάδιο στην Ισπανία. Είναι έδρα της Βαλένθια ΚΦ και είναι μία από τις πιο θερμές έδρες της Ευρώπης.

Ιστορία
-------

Το γήπεδο εγκαινιάστηκε με έναν φιλικό αγώνα μεταξύ της Βαλένθια και της Λεβάντε. Το Μεστάγια αντικατέστησε το Αλγκιρός, το προηγούμενο γήπεδο της Βαλένθια. Κατά τον Ισπανικό Εμφύλιο, το Μεστάγια χρησιμοποιήθηκε ως αποθήκη. Μόνο η δομή θα μείνει ίδια, αφού μία εξέδρα καταστράφηκε, ενώ οι άλλες είχαν σοβαρές ζημιές. Μετά τον πόλεμο, το στάδιο επιδιορθώθηκε. Το γήπεδο έχει φιλοξενήσει τον τελικό του  Κυπέλλου Ισπανίας 7 φορές.
Συντεταγμένες: 50°36′35.68″N 5°32′36.02″E﻿ / ﻿50.6099111°N 5.5433389°E﻿ / 50.6099111; 5.5433389

Το **Στάδιο Μωρίς Ντυφράν** (γαλλικά: *Stade Maurice Dufrasne*) είναι στάδιο ποδοσφαίρου στη Λιέγη του Βελγίου. Το γήπεδο έχει χωρητικότητα 27.670 θεατών. Είναι επίσης γνωστό ως **Στάδιο του Σκλεσέν** (*Stade de Sclessin*), από το όνομα της συνοικίας της Λιέγης όπου βρίσκεται, και είναι η έδρα της Σταντάρ Λιέγης. Η Εθνική Βελγίου έχει παίξει επίσης εδώ, πιο αξιοσημείωτα εναντίον της Εσθονίας τον Σεπτέμβριο του 2008 σε έναν αγώνα για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2010 και εναντίον του Γιβραλτάρ στις 31 Αυγούστου 2017 σε έναν αγώνα για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2018. Το γήπεδο φιλοξένησε τρεις αγώνες στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2000.

Το στάδιο φέρει το όνομα του Μορίς Ντιφράν, ο οποίος ήταν Πρόεδρος της Σταντάρ Λιέγης από το 1909 (όταν χτίστηκε το στάδιο) μέχρι το 1931. Ήταν γνωστό ότι έπαιρνε παίκτες στο σπίτι του και τους μαγείρευε ένα γεύμα αν έπαιζαν καλά, ειδικά στα εντός έδρας παιχνίδια.

Αγώνες στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα 2000
------------------------------------

| Ημερομηνία | Ομάδα #1 | Αποτέλεσμα | Ομάδα #2 | Γύρος |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 12 Ιουνίου 2000 |  Γερμανία | 1–1 |  Ρουμανία | 1ος Όμιλος |
| 18 Ιουνίου 2000 |  Νορβηγία | 0–1 |  Γιουγκοσλαβία | 3ος Όμιλος |
| 21 Ιουνίου 2000 |  Δανία | 0–2 |  Τσεχία | 4ος Όμιλος |

Παραπομπές
----------

1. ↑  Stade Maurice Dufrasne standard.be (last view on 19/10/2017)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Στάδιο Μωρίς Ντυφράν** |

* Στάδιο Μορίς Ντουφράν στο stadiumguide.com
Συντεταγμένες: 45°26′9″N 8°35′45″E﻿ / ﻿45.43583°N 8.59583°E﻿ / 45.43583; 8.59583

Το **Στάδιο Σίλβιο Πιόλα** είναι ένα ποδοσφαιρικό γήπεδο στη Νοβάρα της Ιταλίας και είναι η έδρα της Νοβάρα Κάλτσιο.

Ιστορία
-------

Το γήπεδο άρχιζε να κατασκευάζεται το 1971 και η αρχική σχεδιαζόμενη χωρητικότητα έφτανε τις 25.000 θέσεις. Εγκαινιάστηκε στις 11 Ιανουαρίου 1976 με ένα φιλικό παιχνίδι με αντίπαλο τη Γιουβέντους. Το γήπεδο αρχικά ονομαζόταν ανεπίσημα "Λεωφόρος Κέννεντυ", από το δρόμο που ήταν το γήπεδο. Στις 27 Οκτωβρίου 1997 το στάδιο πήρε το σημερινό του όνομα, προς τιμήν του πρώην ποδοσφαιριστή της Νοβάρα, Σίλβιο Πιόλα.

Το καλοκαίρι του 2010, μετά τον προβιβασμό της Νοβάρα στη Σέριε Β, έγιναν κάποιες ανακαινίσεις, όπως η αλλαγή του χλοοτάπητα, η αντικατάσταση του σκέπαστρου της εξέδρας, ενώ το 2011 που η Νοβάρα προβιβάστηκε στη Σέριε Α έγινε επέκταση του σταδίου, ανεβάζοντας έτσι τη χωρητικότητα από 11.328 σε 17.875 θέσεις.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 1  Ιουλίου 2019.
2. 1 2  «Stadio Silvio Piola». Ανακτήθηκε στις 20 Μαρτίου 2021.
3. 1 2  «Stadio Silvio Piola (Vercelli) - Pro Vercelli Stadium Guide». Ανακτήθηκε στις 21 Μαρτίου 2021.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Το στάδιο Αρχειοθετήθηκε 2011-08-29 στο Wayback Machine.
Συντεταγμένες: 33°57′35.50″N 6°53′20.80″W﻿ / ﻿33.9598611°N 6.8891111°W﻿ / 33.9598611; -6.8891111

Το **Στάδιο Πρίγκιπα Μουλάι Αμπνταλά** (αραβικά: المجمع الرياضي الأمير مولاي عبد الله‎) είναι ένα στάδιο πολλαπλών χρήσεων που βρίσκεται στο Ραμπάτ του Μαρόκου. Το στάδιο αυτό πήρε το όνομά του από τον Πρίγκιπα Μουλέι Αμπντέλα του Μαρόκου. Εγκαινιάστηκε το 1983 και λόγω του θανάτου του Πρίγκιπα την ίδια χρονιά, το στάδιο πήρε αυτήν την ονομασία, που παραμένει μέχρι και σήμερα. Είναι η έδρα του συλλόγου ΦΑΡ Ραμπάτ, καθώς και της Εθνικής ποδοσφαιρικής ομάδας ανδρών του Μαρόκου. Χρησιμοποιείται συχνά για ποδοσφαιρικούς αγώνες, καθώς και για διοργανώσεις στίβου. Είναι το στάδιο που διοργανώνει το Διεθνές Μίτινγκ Στίβου του Ραμπάτ Μοχάμεντ ο 6ος από το 2008, και από το 2016, αυτό το μίτινγκ είναι ένα από τα μίτινγκ της σειράς IAAF Diamond League. Θα διοργάνωνε το Κύπελλο Εθνών Αφρικής 2015, μέχρι που το Μαρόκο αποσύρθηκε από την υποψηφιότητα της διοργάνωσης. Θα διοργανώσει τα αγωνίσματα στίβου και τις τελετές έναρξης-λήξης στους Αφρικανικούς Αγώνες 2019.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Φωτογραφίες στο fussballtempel.net

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ποδόσφαιρο
* Πύλη:Μαρόκο
 |

 |
Ο **Οξυάθρης της Ηράκλειας**, ή **Οξυάθρης ο Ηρακλείδης** (πέθανε το 284 π.Χ.), ήταν γιος του Διονύσιου, τυράννου της Ηράκλειας και της Αμάστριδος, κόρη του αδελφού του Δαρείου Γ΄ της Περσίας, επίσης γνωστός ως Οξυάθρης. Κατάφερε, μαζί με τον αδερφό του τον Κλέαρχο, να κυριαρχήσει στην Ηράκλεια μετά το θάνατο του Διονύσιου, το 306 π.Χ. αλλά η κυβέρνηση διοικούταν από την Αμάστρις κατά τη διάρκεια της παιδικής ηλικίας των δύο γιων της. Λίγο μετά, οι νεαροί άνδρες είχαν φθάσει στην ενηλικίωση και πήραν την κατεύθυνση των πραγμάτων στα χέρια τους, όπου έστειλαν τη μητέρα τους σε θάνατο (284 π.Χ.). Αυτή η πράξη μητροκτονίας έφερε επάνω τους την άμεση εκδίκηση του Λυσίμαχου, ο οποίος αυτοανακηρύχθηκε άρχοντας της Ηράκλειας και σκότωσε τόσο τον Κλέαρχο όσο και τον Οξυάθρη. Σύμφωνα με τον Διόδωρο, βασίλευαν δεκαεπτά χρόνια, αλλά ο θάνατός τους πρέπει να αποδοθεί στο έτος 284 π.Χ..

Πηγές
-----

* Σμιθ, Ουίλιαμ; *Λεξικό της ελληνικής και ρωμαϊκής βιογραφίας και μυθολογίας*, «Οξυάθρης»(4) Αρχειοθετήθηκε 2005-12-30 στο Wayback Machine. Βοστώνη, (1867)

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 27  Νοεμβρίου 2018.
2. ↑  Μέμνων, *Ιστορία της Ηράκλειας*, 4-6; Διόδωρος, *Βιβλιοθήκη*, xx. 77
Η **οδός R573** είναι περιφερειακός δρόμος στην Ιρλανδία. Διασχίζει τμήματα της κομητείας Κέρι. Μέρος του δρόμου βρίσκεται στην "Άγρια Ατλαντική Διαδρομή".

Ο R573 κατευθύνεται προς τα δυτικά. Είναι παρακλάδι του R571 και ξεκινάει από το Τούοσιστ. Ο δρόμος συνεχίζει κατά μήκος της ακτής, μέσω του Μπούνοου Κουέι και του κήπου Ντερίν. Επανενώνεται με τον R571 στο Λάουραγκ. Ο R573 έχει μήκος 11.0 χιλιομέτρων.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  
Google (7 Ιουλίου 2016). «R571 to R571» (Χάρτης). *Google Maps*. Google. Ανακτήθηκε στις 7 Ιουλίου 2016.
2. ↑  
Davenport, Fionn· Dixon, Belinda· Le Nevez, Catherine· O'Carroll, Oda (Φεβ. 2013). *Lonely Planet Ireland's Best Trips*. Lonely Planet. σελ. 212. ISBN 978-1-7432-1779-5. Ανακτήθηκε στις 7 Ιουλίου 2016.
3. ↑  
«Wild Atlantic Way: Explore The Route». Fáilte Ireland. Ανακτήθηκε στις 7 Ιουλίου 2016.
4. ↑  
«S.I. No. 54/2012 – Roads Act 1993 (Classification of Regional Roads) Order 2012». Government of Ireland. 28 Φεβρουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 7 Ιουλίου 2016.
Η **Οδός Καρόν** είναι μικρή οδός της συνοικίας του Μαραί, στο 4ο Δημοτικό Διαμέρισμα του Παρισιού.

Περιγραφή
---------

Εκτείνεται από την Οδό Σαιντ-Αντουάν στα νότια έως την Οδό ντε Ζαράντ στα βόρεια, διασχίζοντας την μικρή Πλατείας της Αγοράς Σαιντ-Κατρίν, φυτεμένης με κινέζικες μουριές. Απαντώνται εντός της συγκεκριμένης οδού, γειτονικής του Πλετζλ, της ιστορικής εβραϊκής συνοικίας του Παρισιού, ένα γίντις εστιατόριο, καθώς και ένα ταξιδιωτικό πρακτορείο με ειδίκευση στα ταξίδια προς το Ισραήλ.

Η συγκεκριμένη τοποθεσία εξυπηρετείται από τον σταθμό του μετρό Σαιν-Πωλ.

Ιστορία
-------

Η συγκεκριμένη οδός χαράχτηκε το 1784 στην θέση του Μοναστηριού Σαιντ-Κατρίν-ντυ-Βαλ-ντεζ-Εκολιέ, το οποίο κατεδαφίστηκε μεταξύ του 1773 και του 1777. Οφείλει το όνομά της στον Λουί Καρόν, γενικό μάγιστρο των κτιρίων του βασιλέα Λουδοβίκου ΙΣΤ΄ και των γεφυρών και οδών της Γαλλίας, ο οποίος και είχε προχωρήσει στον σχεδιασμό ενός πρώτου κατασκευαστικού σχεδίου για την Αγορά Σαιντ-Κατρίν, το οποίο, ωστόσο, ουδέποτε υλοποιήθηκε. Για λόγους οικονομίας, προτιμήθηκε άλλο σχέδιο από τον αρχιτέκτονα Μαξιμιλιάν Μπρεμπιόν.

Η οδός στις τέχνες
------------------

Η συγκεκριμένη οδός ορίζεται από τον Σιρίλ Φλεσμάν ως τόπος κατοικίας ενός εκ των χαρακτήρων του, του Ζαν Σιμπελμπέργκ, στη γωνία της Οδού Καρόν και της Πλατείας της Αγοράς Σαιντ-Κατρίν, εντός του βιβλίου του υπό τον τίτλο *"Rendez-vous au métro Saint-Paul"*.

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Οδός Καρόν** |

1. ↑  Cyrille Fleischman, Rendez-vous au métro Saint-Paul, Le Dilettante, Paris, 1992.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Παρίσι
* Πύλη:Δρόμος
 |

 |
Ο **Ουμπερτίνο** (Ubertino ή Umbertino Pallavicini) από τον Οίκο των Παλαβιτσίνι ήταν ο δεύτερος Μαρκήσιος της Βοδονίτσας από το 1237 έως τον θάνατο του το 1278, ενός κρατιδίου κατά τη Φραγκοκρατία στην Ελλάδα.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του πρώτου μαρκήσιου Γκουίντο Παλαβιτσίνι.

Παρά το γεγονός ότι μετά την πτώση τού βασιλείου της Θεσσαλονίκης το 1224 και το μαρκιζάτο της Βοδονίτσας έγινε υποτελές τού πριγκιπάτου της Αχαΐας, ο Ουμπερτίνο βοήθησε τον εξάδελφό του Γκυ Α΄ ντε λα Ρος, δούκα της Αθήνας, στον πόλεμο εναντίον του πρίγκιπα της Αχαΐας, Γουλιέλμου Βιλλεαρδουίνου. 

Ήταν παρών στη Μάχη στο Καρύδι το 1258 και μετά την ήττα από τον Βιλλεαρδουίνο υποχώρησε με τον δούκα Γκυ ντε λα Ρος πίσω στην Θήβα. Το 1259 όμως, βοήθησε τον πρίγκιπα και πήρε μέρος στην εκστρατεία και τη Μάχη της Πελαγονίας. Το 1263 ο Ουμπερτίνο ήταν και πάλι στο πλευρό του πρίγκιπα, στον πόλεμο με το Δεσποτάτο του Μορέως για την ανάκτηση των χαμένων εδαφών του πριγκιπάτου. 

Το 1264 έλαβε κληρονομιά από την αδελφή του γη κοντά στην Πάρμα.

Όταν πέθανε, τον κληρονόμησε η νεότερη αδελφή του Ισαβέλλα Παλαβιτσίνι.

Πηγές
-----

* Setton, Kenneth M. (general editor) *A History of the Crusades: Volume III — The Fourteenth and Fifteenth Centuries*. Harry W. Hazard, editor. University of Wisconsin Press: Madison, 1975.
* Miller, W. "The Marquisate of Boudonitza (1204-1414)." *Journal of Hellenic Studies*, Vol. 28, 1908, pp 234–249.
* Latin Lordships of Greece: Boudonitza, ανακτήθηκε 23 Μαρτίου 2013
Ο **Οίκος Ναύτου** -στην Ελλάδα- ήταν Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου, τη λειτουργία του οποίου επόπτευε το Υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας και μετά την συγχώνευσή του το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη. Αποτελούσε ίδρυμα κοινωνικής προστασίας ναυτικών παρέχοντας σ΄αυτούς και τις οικογένειές τους ιατρική, φαρμακευτική και νοσοκομειακή περίθαλψη.

Από την 1η Απριλίου 2012, ο Οίκος Ναύτου απορροφήθηκε από τον ΕΟΠΥΥ.

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Σημειώνεται στην Ελλάδα, επειδή με τον αγγλικό όρο υφίστανται επαγγελματικές λέσχες περισσότερο ψυχαγωγίας ναυτικών σε λιμένες του εξωτερικού όμοιες με τα γνωστά «*seamen's clubs*».
Τάσου Χατζή: «Περιστέρι,κοράκι,ήλιος» (Χαρακτικό)
Ο **Τάσος Χατζής** (31 Οκτωβρίου 1927 – 15 Σεπτεμβρίου 1994) ήταν Έλληνας ζωγράφος και χαράκτης.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην Κερατέα Αττικής και σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών (1949 – 1954) στο εργαστήριο του Ανδρέα Γεωργιάδη. Με υποτροφία του Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών μετεκπαιδεύτηκε στο Παρίσι, στη Σχολή Επαγγελμάτων Τέχνης και στην Ανώτερη Σχολή Γραφικών Τεχνών. Από το 1960 ως το 1973 ασχολήθηκε ιδιαίτερα με τις γραφικές τέχνες και το όνομά του στο διάστημα αυτό συνδέθηκε με αξιόλογες καλλιτεχνικές εκδόσεις. Το 1964 ίδρυσε τη Σχολή Γραφικών Τεχνών της Χριστιανικής Ένωσης Νέων και επί μια τριετία δίδαξε στο Κέντρο Λιθογραφικών Σπουδών.

Έργα του παρουσίασε σε πολλές ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Εννέα φορές συμμετείχε στις Πανελλήνιες και το 1968 στη Μπιενάλε του Σάο Πάολο, το 1972 στη Διεθνή Έκθεση της Φρανκφούρτης και το 1969 στο Διεθνές Φεστιβάλ Ζωγραφικής στη Cagnes – sur - mer .

Εκτός από το ζωγραφικό του έργο, επιμελήθηκε πολλά λευκώματα. Τα πιο αξιοσημείωτα είναι αυτά με τους τίτλους: *«Ύδρα – Ζάκυνθος»* με δικά του σχέδια,  *«Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως»* (Βραβείο της Ακαδημίας) του Δ. Κόκκινου, *«Μεγάλοι Έλληνες Ζωγράφοι»* και *«Ιστορία της Νεωτέρας Ελλάδος»* του Δημήτρη Φωτιάδη. Επίσης εικονογράφησε κι επιμελήθηκε βιβλία των Ν. Καζαντζάκη, Ηλία Βενέζη, Μενέλαου Λουντέμη, Γεωργίου Κάρτερ, Ελένης Ουράνη καθώς και τα βιβλία της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης που εισήγαγε ο Ευάγγελος Παπανούτσος.

Ο Χατζής τιμήθηκε με βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών (1971) και με βραβείο της UNESCO (1969). Έργα του βρίσκονται στην Εθνική Πινακοθήκη, στο Ιστορικό Μουσείο Βουκουρεστίου, σε πολλές πινακοθήκες και ιδιωτικές συλλογές.Έφυγε απρόσμενα και κηδεύτηκε στη αγαπημένη του Κερατέα.

Πηγές
-----

* Στέλιου Λυδάκη: *«Λεξικό Ελλήνων ζωγράφων»* , σελ. 479-480
* Τώνη Σπητέρη: *«3 αιώνες Νεοελληνικής Τέχνης»,*  τ. Γ΄, σελ. 307-308
* "Τάσος Χατζής / "Τα ΄Ελγίνεια΄", Περιοδικό "Τέχνη", τ.2, 1983
* Ευάγγελος Ανδρέου, *Ο ζωγράφος Τάσος Χατζής - Η ζωγραφική ιδιομορφία μιάς πρωτοπορίας που δεν αυθαιρετεί και η αναποίηση της εικαστικής "ορθοδοξίας",* Περ. Κατοικία, τεύχος 13ο 1983
* "Περιοδική Βιογραφική Ιστορία και Εγκυκλοπαιδεία των Εικαστικών Τεχνών", Περιοδικό "ΕΙ" Αρχειοθετήθηκε 2018-09-11 στο Wayback Machine. τ. 8 1994 (*Χατζής, Τάσος* ένθετο, σ. 20)
* Who is who, 1979
* Who is who, εκδ. *«Μέτρον»*

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Βιογραφικό του Τάσου Χατζή στην ιστοσελίδα του δήμου Κερατέας[*νεκρός σύνδεσμος*]
Συντεταγμένες: 48°06′42″N 5°08′20″E﻿ / ﻿48.1117°N 5.1389°E﻿ / 48.1117; 5.1389

Γκραβούρα της παλαιάς πόλης Σωμόν
Το **Σύμφωνο της Σωμόν**, ή **Συνθήκη της Σωμόν** ήταν ήταν μια σύνθετη συνθήκη των Ναπολεοντείων πολέμων που προέβλεπε 20ετή συμμαχία των συμβαλλομένων ευρωπαϊκών Μεγάλων Δυνάμεων, αλλά και όρους εκεχειρίας με τον Ναπολέοντα Α΄ Βοναπάρτη, που υπεγράφη μεταξύ της Αυστρίας, της Ρωσίας, της Πρωσίας και της Αγγλίας στις 1 Μαρτίου του 1814 (9 Μαρτίου) στη πόλη Chaumont του Άνω-Μάρνη στη Γαλλία. Το σύμφωνο αυτό απορρίφθηκε από τον Ναπολέοντα.

Γενικά
------

Κατά τη διάρκεια της εκστρατείας στη Γαλλία των συνασπισμένων Μεγάλων Δυνάμεων το 1814 μετά την ισχυρή αντίσταση που αντιμετώπισαν από τα υπολείμματα του στρατού του Ναπολέοντα, έχοντας εισβάλει στη Γαλλία και φθάνοντας στην εν λόγω πόλη, με προτροπή του Άγγλου Λόρδου Κάσρλη συμφώνησαν να μη υπογράψουν καμία επιμέρους συνθήκη ειρήνης με τη Γαλλία μέχρι της τελικής νίκης. Ταυτόχρονα δε τα συμβαλλόμενα μέρη συμφώνησαν σε μία εικοσαετή μεταξύ τους συμμαχία. Στο ίδιο τέλος σύμφωνο περιλήφθηκαν όροι εκεχειρίας που ουσιαστικά ήταν όροι συνθηκολόγησης και συνομολόγησης ειρήνης με τον Ναπολέοντα με προθεσμία αποδοχής, διαφορετικά θα συνεχιζόταν ο πόλεμος μέχρι της τελικής νίκης με την κατάληψη του Παρισιού.  

Τελικά ο Ναπολέων απέρριψε το εν λόγω σύμφωνο, για σύναψη ειρήνης, την επόμενη ημέρα της υπογραφής, όταν και έγινε επίδοση αυτής, οπότε και συνεχίστηκε η προέλαση των Μεγάλων Δυνάμεων προς το Παρίσι.

Όροι
----

Παρατηρήσεις
------------

Το σύμφωνο αυτό για περισσότερη επιβεβαίωση της ανάληψης των εξ αυτού υποχρεώσεων των συμβαλλομένων μερών υπεγράφη, στις 9 Μαρτίου, αν και έφερε ημερομηνία 1η Μαρτίου, από κάθε μία Μεγάλη Δύναμη χωριστά με τις άλλες τρεις, ενώ στους όρους του περιλαμβανόταν για πρώτη φορά η ιδέα της "ισορροπίας δυνάμεων" και της καθιέρωσης μιας μόνιμης ειρήνης στην Ευρώπη. Το σύμφωνο της Σωμόν απετέλεσε ιστορικά το προοίμιο της Τετραπλής Συμμαχίας μετά τη μάχη του Παρισιού, όπως αυτή διαμορφώθηκε με τη Συνθήκη των Παρισίων (1814) που ακολούθησε αλλά και η πρώτη μορφή διευθυντηρίου των Μεγάλων Δυνάμεων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος τ.56ος, σ.256
2. ↑  Χ. Νικολάου σ.55

Πηγές
-----

* Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια τ.Δ΄ (συμπλήρωμα) σ.670
* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larous Britannica τ.56ος, σ.256
* Χαραλ. Νικολάου "*Διεθνείς Πολιτικές και Στρατιωτικές Συνθήκες - Συμφωνίες - Συμβάσεις*" σ.55 Εκδ. Φλώρος Αθήνα 1996.

Βιβλιογραφία
------------

* Artz, Frederick Β (1934), "*Αντίδραση & Επανάσταση: 1814-1832*", σ. 110
* Chandler, David (1999), "*Λεξικό των Ναπολεόντειων πολέμων*", Wordsworth εκδόσεις
* Schroeder, Paul W. (1996), Ο Μετασχηματισμός της Ευρωπαϊκής Πολιτικής 1763-1848, Clarendon Press, σελ 501-4. - advanced διπλωματική ιστορία σε απευθείας σύνδεση
Ο Ονάτας ήταν ένας από τους σημαντικούς γλύπτες της κλασικής αρχαιότητας. Το όνομά του μας παραδίδεται από τον Παυσανία, καθώς φαίνεται πως είχε φιλοτεχνήσει πολλά και σημαντικά έργα στους Δελφούς και την Ολυμπία.

Βιογραφία
---------

Ο Ονάτας καταγόταν από την Αίγινα και εκπροσωπούσε την τοπική σχολή γλυπτικής που άνθισε στα τέλη της αρχαϊκής και την αρχή της κλασικής εποχής. Η υπογραφή του σώζεται σε μια βάση από την Ολυμπία και σε άλλη μια βάση χάλκινου αλόγου από την Ακρόπολη της Αθήνας. Στους Δελφούς φέρεται ως δημιουργός, μαζί με τον Αγελάδα από το Άργος, του γλυπτού αναθήματος των Ταραντίνων. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του Παυσανία, στα έργα του συγκαταλέγονταν ένα άγαλμα του Ερμή με ένα κριάρι, ένα άγαλμα της "Μαύρης Δήμητρας", παραγγελία των πολιτών της Φιγάλειας, αλλά και το τέθριππο που στήθηκε στην Ολυμπία για τη νίκη του Ιέρωνα των Συρακουσών, αντίστοιχο με το τέθριπππο του Ηνίοχου στους Δελφούς για τον αδελφό του Πολύζαλο. Επίσης στην Ολυμπία ήταν εκτεθειμένο ένα γιγαντιαίο άγαλμα του Ερμή, αλλά και ένα γλυπτό σύνταγμα εννέα μορφών με τον Νέστορα επικεφαλής. Δεν αποκλείεται να είχε εργαστεί και στην κατασκευή των αετωμάτων του ναού της Αφαίας στη γενέτειρά του, τα οποία σήμερα βρίσκονται στη Γλυπτοθήκη του Μονάχου. Αν ισχύει αυτό, τότε θα πρέπει να θεωρήσουμε ότι το καλλιτεχνικό ιδίωμα του Ονάτα ήταν οι στιβαρές, αρρενωπές μορφές, οι οποίες ωστόσο δεν χαρακτηρίζονταν τόσο από πλαστικότητα όσο από μια ακίνητη μνημειακότητα. Για το λόγο αυτό και θεωρείται από τους σημαντικούς εκπροσώπους του "αυστηρού" ρυθμού.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Palagia, O. Pollitt, J.J.(eds), Personal styles in Greek sculpture, Cambridge 1996:23
2. ↑  Παυσανίας, Φωκικά, 13.10

Βιβλιογραφία
------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ονάτας** |

* Dorig, J. *Onatas of Aegin*a (Monumenta Graeca et Romana), 1977
* Λογιωτατίδης, Σπ. *Ονάτας : Τα αιγινήτικα αγάλματα και η αιγιναία τέχνη, μετά μιας εικόνος*, Αθήναι 1862
* Olympia. Dedication with a signature of Onatas of Aegina, ca. 490-480 B.C?, *SEG* 32-412, 1982
* Palagia, O. Pollitt, J.J.(eds), *Personal styles in Greek sculpture*, Cambridge 1996:23

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 219535739
* **Europeana**: agent/base/158186
* LCCN: n78073483
* ISNI: 0000 0004 2757 3036
* GND: 118787098
* SUDOC: 122929756
* ULAN: 500046489
* NLA: 52243938

 |

 |
50 παράδες του 1965
Ο **παράς** (τουρκικά: *para*, από τα περσικά: پاره, κυριολεκτικά: *τεμάχιο*) ήταν πρώην νόμισμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, της Τουρκίας, του Μαυροβουνίου, της Αλβανίας και της Γιουγκοσλαβίας και είναι σημερινή υπομονάδα, αν και σπάνια χρησιμοποιείται, του σερβικού δηναρίου. Στην αλβανική, την ελληνική, τη βουλγαρική, τη σλαβομακεδονική, τη ρουμανική, τη σερβική και την τουρκική γλώσσα, ο παράς ή ο πληθυντικός, οι *παράδες*, *pari*, *pare*, *parale*, *paraja*, *paralar* ή парче είναι ένας γενικός όρος για τα «χρήματα».

Ως πρώην οθωμανικό και τουρκικό νόμισμα, ήταν το 1/40 ενός κουρού (γρόσι), ο οποίος, με τη σειρά του, ήταν το 1/100 μιας τουρκικής λίρας. Ισοδυναμούσε επίσης αρχικά με 3 ακτσέδες. Η σύγχρονη τουρκική λίρα διαιρείται μόνο σε κουρού. Στη Σερβία, το νόμισμα αποτελεί την υπομονάδα του δηναρίου από τον 19ο αιώνα. Το πέρπερ Μαυροβουνίου υποδιαιρούταν σε 100 *παράδες* κατά τη διάρκεια της σύντομης κυκλοφορίας του μεταξύ 1906 και 1918. Στην Αλβανία χρησιμοποιήθηκε ως νόμισμα πριν από την εισαγωγή του αλβανικού λεκ το 1926.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Para - Define Para at Dictionary.com». *Dictionary.com*. Ανακτήθηκε στις 5 Οκτωβρίου 2015.
2. ↑  «para nedir, ne demek, para anlamı - Sesli Sözlük». *Sesli Sözlük*. Ανακτήθηκε στις 5 Οκτωβρίου 2015.
Στις 2 Νοεμβρίου 2020 πραγματοποιήθηκε **τρομοκρατική επίθεση στη Βιέννη**, με 4 νεκρούς και 23 τραυματίες. 

Ο δράστης ήταν ένας 20χρονος αλβανικής καταγωγής, με αυστριακή υπηκοότητα και υπηκοότητα Βόρειας Μακεδονίας και ήταν γνωστός στις αρχές καθώς είχε προσπαθήσει παλιότερα να φτάσει στη Συρία και να ενταχθεί στο Ισλαμικό Κράτος. Σκοτώθηκε από τους Αυστριακούς αστυνομικούς λίγα λεπτά μετά την επίθεση.

Η επίθεση
---------

Στις 20.00, τη 2α Νοεμβρίου 2020, ο 20χρονος Kujtim Fejzullai, οπλισμένος με ένα πυροβόλο, ένα πιστόλι και μια ματσέτακαι φορώντας ένα γιλέκο με ψεύτικα εκρηκτικά επιτέθηκε σε διάφορους ανθρώπους στο ιστορικό κέντρο της Βιέννης. Εννέα λεπτά αργότερα ο δράστης εξουδετερώθηκε από την αυστριακή αστυνομία. Οι αρχικές αναφορές της αστυνομίας έκαναν λόγω για περισσότερους δράστες αλλά τελικά επιβεβαιώθηκε ότι ο δράστης ήταν ένας, ο οποίος μετακινούνταν κατά τη διάρκεια της επίθεσης. 

Τα τέσσερα θύματα ήταν ένας 39χρονος Αυστριακός, μια 24χρονη Γερμανίδα, μια 44χρονη Αυστριακή και ένας 21χρονος Αυστριακός πολίτης, αλβανικής καταγωγής, από τη Βόρεια Μακεδονία. Είκοσι τρεις άλλοι άνθρωποι τραυματίστηκαν: δεκατρείς Αυστριακοί, τέσσερις Γερμανοί, δύο Σλοβάκοι και ένας από το Αφγανιστάν, ένας από τη Βοσνία Ερζεγοβίνη, ένας από τη Κίνα και ένας από το Λουξεμβούργο.  Οι τραυματίες έφεραν τραύματα από σφαίρες και μαχαίρι. Μεταξύ των τραυματιών ήταν ένας 28χρονος αστυνομικός, τον οποίο, μαζί με μια ηλικιωμένη γυναίκα, έσωσαν ένας Παλαιστίνιος και δύο Τουρκοαυστριακοί, που βρίσκονταν στη περιοχή και τους μετέφεραν στα ασθενοφόρα. Ο ένας από τους δύο Τουρκοαυστριακούς τραυματίστηκε στη συνέχεια από το δράστη. Και οι τρεις δέχτηκαν συγχαρητήρια για τη πράξη τους.

Ο δράστης
---------

Ο Kujtim Fejzullai είχε γεννηθεί στη πόλη Mödling, νότια της Βιέννης και είχε ζήσει στο Σανκτ Πέλτεν.   Μερικές ώρες πριν την επίθεση είχε δηλώσει τη πίστη του στο Ισλαμικό Κράτος, με ανάρτηση στα αραβικά, στο Instagram post, χρησιμοποιώντας το όνομα Abu Dujana al-Albani και κρατώντας τα όπλα με τα οποία πραγματοποίησε την επίθεση. 

Ήταν ένας από τους 90 Αυστριακούς Ισλαμιστές, που είχαν προσπαθήσει να φτάσουν στη Συρία και να ενταχθούν στο Ισλαμικό Κράτος και για το λόγο αυτό τον Απρίλιο του 2019 του είχε επιβληθεί ποινή φυλάκισης 22 μηνών αλλά το Δεκέμβριο του ίδιου έτους είχε αφεθεί ελεύθερος με περιοριστικούς όρους.  Είχε συμμετάσχει σε πρόγραμμα αποριζοσπαστικοποίησης της οργάνωσης DERAD.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑
4. ↑
5. ↑
6. ↑
7. ↑
8. ↑
9. ↑
10. ↑
Ασημένιο νόμισμα που απεικονίζει τον Τάραντα
Ο **Τάραντας** ή **Τάρας** σύμφωνα με την Ελληνική μυθολογία ήταν ο επώνυμος ιδρυτής της πόλης Τάραντας στην Μεγάλη Ελλάδα στην σημερινή νότια Ιταλία. Ο Τάρας ήταν γιος του θεού Ποσειδώνα και της Σατυρίας που ήταν μία από τις Νύμφες ή κόρη του Μίνωα.
Όταν ναυάγησε ο πατέρας του έστειλε ένα δελφίνι να τον σώσει που ταξίδευσε από το Ακρωτήριο Ταίναρο μέχρι την Απουλία, όταν ο Τάρας βγήκε στην στεριά ίδρυσε το *"Ταρεντούμ"* που πήρε το δικό του όνομα για να τον τιμήσει. Ο Παυσανίας γράφει ότι οι κάτοικοι τον λάτρεψαν σαν ήρωα, έδωσαν το όνομα του τόσο στην πόλη όσο και στο ποτάμι.

Σύμφωνα με άλλη πολύ διαδεδομένη εκδοχή ο Τάραντας ήταν γιος του ήρωα Ηρακλή που ήρθε από την Σπάρτη μαζί με τον Φάλανθο.Το Τόρρε Σάτυρο είναι ένα λιμάνι περίπου 15 χιλιόμετρα νότια από τον Τάραντα, το όνομα προέρχεται από το αντίστοιχο της μητέρας του Σατυρίας, στο λιμάνι ήρθαν οι πρώτοι άποικοι από την Αρχαία Σπάρτη, αργότερα κατέκτησαν την πόλη του Τάραντα από τους Ιάπυγες. Τα αρχαία νομίσματα της πόλης απεικονίζουν τον γιο του Ποσειδώνα πάνω σε ένα δελφίνι να κρατά την τρίαινα του πατέρα του, η ίδια εικόνα απεικονίζεται στο έμβλημα της σύγχρονης πόλης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Βιργίλιος, *"Γεωργικά"*, Βιβλίο 2, 197
2. ↑
3. ↑  Παυσανίας, *"Ελλάδος περιήγησις/Φωκικά, Λοκρών Οζόλων"*, Παρ. 10.8
4. ↑

Πηγές
-----

* Βιργίλιος, *"Γεωργικά"*, Βιβλίο 2
* Παυσανίας, *"Ελλάδος περιήγησις/Φωκικά, Λοκρών Οζόλων"*
* Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Παιδί σε ένα δελφίνι
* Παιδί σε ένα δελφίνι