recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Σταλαγμίτης στο σπήλαιο Μπαράντλα
Το **σπήλαιο** **Μπαράντλα** (ουγγρικά και σλοβακικά: Baradla) βρίσκεται στο Εθνικό Πάρκο Αγκτελέκ της Ουγγαρίας. Είναι μέρος του συστήματος σπηλαίων Μπαράντλα - Ντόμιτσα.

Το σπήλαιο παρουσιάζει μεγάλη ποικιλία από διαφορετικούς σχηματισμούς και σταλακτίτες. Μάλιστα, μέσα στο σπήλαιο βρίσκεται και μια αίθουσα συναυλιών, όπου συχνά πραγματοποιούνται συναυλίες κάθε είδους μουσικής. Η αίθουσα είναι εξοπλισμένη με μια σκηνή, στο φόντο της οποίας βρίσκεται ένα πέτρωμα σταλακτίτη, το οποίο επισημαίνεται με εξελιγμένο φωτισμό. Κατά τη διάρκεια των ξεναγήσεων, η αίθουσα συναυλιών είναι μεταξύ των χώρων που παρουσιάζονται στη ξενάγηση.

Στο παρελθόν, τμήματα του σπηλαίου ήταν πλωτά, αλλά σήμερα αυτό έχει πλέον καταστεί αδύνατων λόγω ανεπαρκών επιπέδων νερού. Κοντά στο Γιόσβαφο βρίσκεται ένας από τους μεγαλύτερους σταλακτίτες σε όλο το κόσμο.

Τοποθεσία
---------

Το σπήλαιο βρίσκεται στη βορειοανατολική Ουγγαρία στο νομό Μπορσόντ-Αμπαούι-Ζεμπλέν. Οι κύριες είσοδοι προς την σπηλιά βρίσκονται στο Αγκτελέκ και το Γιόσβαφο. Ορισμένα τμήματα του σπηλαίου εκτείνονται στο έδαφος τηςΣλοβακίας. Μαζί με το σπήλαιο της Ντόμιτσα, το οποίο αποτελεί μέρος της Σλοβακίας, αποτελεί το σύστημα σταλακτιτικών σπηλιών Μπαράντλα-Ντόμιτσα, το οποίο αποτελεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της Ουνέσκο. Το σπήλαιο αναγνωρίστηκε ως μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς στην 19η συνεδρίαση, το 1995, ενώ επεκτάσεις έγιναν το 2000 και 2008.

Επίσκεψη
--------

Υπάρχουν διάφορες επιλογές περιήγησης στα αξιοθέατα της σπηλιάς. Συγκεκριμένα, υπάρχουν τέσσερις διαθέσιμες διάρκειες ξεναγήσεως, οι οποίες διαρκούν 1, 2, 5 και 7 ώρες αντίστοιχα. Οι μακριές περιηγήσεις είναι αυτές των 5 και 7 ωρών. Οι επισκέπτες είναι εξοπλισμένοι με λαμπτήρες για το σκοπό αυτό. Για τις μεγάλες περιηγήσεις θα πρέπει να γίνει προκαταχώρηση. Ειδικά κατά τη διάρκεια των μεγάλων περιηγήσεων, ο επισκέπτης συνιστάται να έχει θερμά ρούχα, καθώς η θερμοκρασία εντός του σπηλαίου δεν ξεπερνά τους + 10 °C. Οι περιηγήσεις στα αξιοθέατα δεν οδηγούν στα σλοβακικά τμήματα της σπηλιάς.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Baradla Cave στο Wikimedia Commons
* Επίσημη ιστοσελίδα του φυσικού πάρκου και της σπηλιάς με δυνατότητα εγγραφής
* Γερμανόφωνη σελίδα για την Ουγγαρία με σελίδα για το εθνικό πάρκο Αγκτελέκ και το σπήλαιο Μπαράντλα Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 849155953616642630007
* NKC: ge313162

 |

 |
Η **Μπαρέντου** (τιγκρινιακά: ባረንቱ ) είναι πόλη στη βορειοδυτική Ερυθραία, η οποία βρίσκεται νότια του Αγκορντάτ, και είναι η πρωτεύουσα της Περιοχής Γκας-Μπάρκα. Η πόλη είναι ενσωματωμένη με διαφορετικούς τύπους φυλών: οι Κουνάμα, οι Νάρα, οι Τίγκρε και οι Τιγκρίνια είναι οι πιο κυρίαρχες φυλές.

Πολιτισμός
----------

Η Μπαρέντου κατοικείται από τους λαούς Κουνάμα και Νάρα. Θρησκευτικά, η πόλη έχει ακόλουθους της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ερυθραίας, της Καθολικής Εκκλησίας της Ερυθραίας και του Ισλάμ, καθώς και ασκούμενους των ιθαγενών παραδοσιακών πεποιθήσεων Κουνάμα και Νάρα.

Η παραδοσιακή θρησκεία Κουνάμα είναι μονοθεϊστική, με λατρεία της θεάς Άννα. Το όνομα Άννα εμφανίζεται σε πολλές φράσεις της γλώσσας Κουνάμα, όπως οι «Άνναμ κόσκε» («Ο Θεός υπάρχει, βλέπει και κρίνει»), «Άννα λάγκα» (κυρ. «ο κόσμος του Θεού», δηλ. «το σύμπαν ανήκει στον Θεό»), και «Άννα χεντάμπου» («Θεού θέλοντος»).

Εκπαίδευση
----------

Η εκπαίδευση παρέχεται από μια σειρά σχολείων δημοτικής και γυμνασιακής εκπαίδευσης και ένα λύκειο. Τα σχολεία διδάσκουν στις γλώσσες Κουνάμα, Νάρα, Σύγχρονα Τυπικά Αραβικά, Τιγκρινιακά και Αγγλικά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Religions in Eritrea, Part 4». *BadenKunama*. The RKPHA. Ανακτήθηκε στις 28 Ιανουαρίου 2020.
Το **Μουρόβνταγ** (αζερικά: *Murovdağ*) ή **Μραβ** (αρμενικά: Մռավի լեռնաշղթա - Μραβί Λερνα**σ**’γτά) είναι η υψηλότερη οροσειρά στο Μικρό Καύκασο. Η οροσειρά εκτείνεται περίπου στα 70 χλμ. και το Όρος Γκαμίς είναι η υψηλότερη κορυφή της στα 3.724 μέτρα. Αποτελείται κυρίως από Ιουρασικούς, Κρητιδικούς και Παλαιογενείς βράχους.

Η κορυφογραμμή Μουρόβνταγ εκτείνεται βόρεια από την Κορυφή Χίναλνταγ, μέσω του Όρους Γκαμίς (ή Γκομσασάρ). Η βορειοανατολική πλαγιά παρουσιάζει μια ομάδα γραφικών λιμνών, συμπεριλαμβανομένης της Γκιοϊγκιόλ κοντά στη βόρεια πλαγιά. Το οροπέδιο Καραμπάχ εκτείνεται νοτίως του Μουρόβνταγ. Τα δάση από έλατα και πικέες εκτείνονται όσο πιο νοτιοανατολικά του Μουρόβνταγ. Τα καλοκαιρινά ορεινά βοσκοτόπια του Μουρόβνταγ χρησιμοποιούνταν παραδοσιακά από τους Αζέρους και τους Αρμένιους βοσκούς.

Η κορυφογραμμή αποτελεί το βόρειο τμήμα της γραμμής ελέγχου που χωρίζει τη μη αναγνωρισμένη Δημοκρατία του Ναγκόρνο-Καραμπάχ από το Αζερμπαϊτζάν. Οι νότιες πλαγιές της διέρχονται από την περιοχή Μαρτακέρτ του Ναγκόρνο-Καραμπάχ.

* Θέα από το Ναγκόρνο-Καραμπάχ, επί του χωριού Κοζλού (τοπική ονομασία Βάγκουας)Θέα από το Ναγκόρνο-Καραμπάχ, επί του χωριού Κοζλού (τοπική ονομασία Βάγκουας)
* 
* 
*

Παραπομπές
----------

1. ↑  *GEOnet Names Server*. 11  Ιουνίου 2018. 199232.
2. 1 2  Karl DeRouen, *Civil wars of the world*. p 105. ABC-CLIO - 2007. (ISBN 1-85109-919-0)
3. ↑  «NAGORNO-KARABAKH REPUBLIC "Geographical location». Ministry of Foreign Affairs of the Nagorno Karabakh Republic. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Νοεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 7 Φεβρουαρίου 2012.
4. ↑  *Azerbaijan Soviet Encyclopedia* (1983), vol. 7, p. 93
Ο **Μόδιος** ήταν αρχαίο ρωμαϊκό μέτρο χωρητικότητας υγρών, αλλά και ξηρών καρπών και ειδικοτερα των σιτηρών. Η περιεκτικότητά του ισοδυναμούσε προς το 1/6 του ελληνικού μέδιμνου που ισοδυναμούσε με 8.7 λίτρα.

Επίσης ίδιο μέτρο με την αυτή ισοδυναμία αναφέρεται από τους Εβδομήκοντα και ως μια βιβλική μονάδα μέτρησης χωρητικότητας μόνο στερεών που αποτελούσε χαρακτηριστικό οικιακό σκεύος που χρησιμοποιούταν κατά την Καινή Διαθήκη. Υποδιαίρεση αυτού του βιβλικού μοδίου ήταν ο χοίνιξ, ενώ πολλαπλάσια μονάδα ήταν η Σάτα. Ο βιβλικός μόδιος αναφέρεται στα εδάφια: Ματθαίος 5:15, Μάρκος 4:21, Λουκάς 11:33.

Νεότεροι χρόνοι
---------------

Επίσης στους νεότερους χρόνους το "μόδιον" (εκ του ρωμαϊκού μόδιος) κοινώς "μόδι" αποτελούσε στην ελληνική ύπαιθρο ιδίως στη Λέσβο μέτρο χωρητικότητας ελαιόλαδου που ισοδυναμούσε με 640 κιλά ελιές ή 500 οκάδες λάδι. Σε άλλα μέρη της Ελλάδας Μάνη, Μεσσηνία, Κόρινθος κ.λπ. αποτελούσε μέτρο σιτηρών και διαφόρων καρπών ποικίλης χωρητικότητας. Χαρακτηριστικό είναι το όνομα "Χιλιομόδι" σε ένδειξη πλούσιας τοπικής γεωργικής παραγωγής.

Παραπομπές
----------

1. ↑  ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΟ ΜΟΔΙΟΝ ή ΜΟΔΙ
Ο **Μιλτιάδης Γουλιμής** (1844-1901) ήταν Έλληνας πολιτικός.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στο Αγγελόκαστρο Αγρινίου και ήταν γιος του Γεωργίου Γουλιμή, βουλευτή και γόνου παλιάς οικογένειας αρματωλών. Σπούδασε νομικά στο Παρίσι και ιδιώτευσε ως δικηγόρος στο Μεσολόγγι. Ασχολήθηκε με την πολιτική εκλεγόμενος στις βουλευτικές εκλογές του 1887 βουλευτής με το κόμμα του Χαριλάου Τρικούπη καθώς και σε αυτές του 1890. Στις εκλογές του 1895 ήταν υποψήφιος με το κόμμα του Δηλιγιάννη καταφέρνοντας να κερδίσει την βουλευτική έδρα από τον Χαρίλαο Τρικούπη για μόλις τέσσερις ψήφους. Μετά από αυτό ο Τρικούπης αποσύρθηκε από την πολιτική δηλώνοντας *Ανθ΄ ημών Γουλιμής... Καληνύχτα σας*, φράση που πέρασε στην ιστορία. Στη φράση δεν περιέχεται υπεροπτική κρίση κατά του Γουλιμή. Ο τελευταίος μόλις πληροφορήθηκε την αποτυχία του Τρικούπη εκδήλωσε την πρόθεσή του να παραιτηθεί υπερ αυτού, κάτι που δεν δέχτηκε ο Τρικούπης.

Απεβίωσε το 1901. Ήταν παντρεμένος και είχε αποκτήσει έναν γιο, τον Γεώργιο Γουλιμή, δικηγόρο που πέθανε στο Ηπειρωτικό Μέτωπο (1912-1913).

Πηγές
-----

1. ↑  Γουλιμής Αρχειοθετήθηκε 2012-04-30 στο Wayback Machine. από την εφημερίδα "το Βήμα"
2. ↑  Βιογραφικό του Χαρίλαου Τρικούπη, από την ιστοσελίδα sansimera.gr
3. 1 2  Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, εκδοτικός Οργανισμός Πάπυρος, Αθήνα 2001, τόμος 19, σελ. 127, λήμμα: Μιλτιάδης Γουλιμής
Ο αρχαιολογικός χώρος των Λίμα ''Καχιαμαρκουίλα''
Οι **Λίμα** ήταν ένας προκολομβιανός πολιτισμός του βορειοδυτικού Περού και δραστηριοποιήθηκε στην σημερινή ομώνυμη πόλη Λίμα από το 100 έως το 650 μ.Χ. Αυτός ο πολιτισμός ο οποίος ήταν κατά κάποιον τρόπο περικυκλωμένος από τους Παράκας τους Μόχε και τους Νάζκα επικεντρώθηκε πιο συγκεκριμένα στις κοιλάδες Χιλόν και Ριμάκ. Επίσης φαίνεται να έχουμε συγκεντρώσεις των ανθρώπων των Λίμα σε πληθυσμιακά κέντρα με ναούς ή πυραμίδες κάτι που συναντάμε και σε άλλους προκολομβιανούς πολιτισμούς όπως οι Μάγια, οι Αζτέκοι, οι Νότε Τσίκο και πολλοί άλλοι πολιτισμοί που αναπτύχθηκαν πριν το 800 θα λέγαμε μ.Χ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Protzel, Carmen Maria Guevara. «Lima culture». *www.inkanatura.com* (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Αυγούστου 2020. Ανακτήθηκε στις 26 Μαρτίου 2021.
Η Νεκρόπολη του Λι Μουρί με τους κυκλικούς Μεγαλιθικούς τάφους στον Πολιτισμό της Αρτσακένα
Ο **Πολιτισμός της Αρτσακένα** ήταν ένας προ-Νουραγικός πολιτισμός στην μετέπειτα Νεολιθική περίοδο με επίκεντρο την Γκαλλούρα στην βορειοανατολική Σαρδηνία, την 4η-3η χιλιετία π.Χ. Το όνομα της προέρχεται από την πόλη της Σαρδηνίας Αρτσακένα, το βασικό χαρακτηριστικό της ήταν οι μεγαλιθικές κατασκευές, οι χαρακτηριστικοί κυκλικοί μεγαλιθικοί τάφοι και τα Μενίρ. Η τέχνη και ο πολιτισμός τους παρουσιάζει την εποχή εκείνη μεγάλες ομοιότητες με την Καταλονία, την Λανγκντόκ-Ρουσιγιόν, την Προβηγκία και την Κορσική. Σε αντίθεση με τον γειτονικό Πολιτισμό της Οτσιέρι που κυριαρχούσε στην υπόλοιπη νότια Σαρδηνία, οι Αρτσακένα ήταν αριστοκρατική κοινωνία που στηρίχτηκε περισσότερο στον ποιμενισμό παρά στην αγροτική παραγωγή. Οι τάφοι των ανώτατων τάξεων ήταν τεράστια μεγαλιθικά μνημεία σε σχήμα κύκλου, στο κέντρο υπήρχε ένας θάλαμος με την ταφή του άρχοντα. Στο υπόλοιπο τμήμα της Σαρδηνίας που ζούσαν οι Οτσιέρι επικρατούσαν οι ομαδικοί υπόγειοι τάφοι, γνωστοί ως *"Ντόμους ντε Γιάνας"*.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Angela Antona, Il complesso nuragico di Su Brandali e i monumenti archeologici di Santa Teresa di Gallura, σ. 13
2. ↑
3. ↑  Giovanni Ugas, L'alba dei Nuraghi (2005) σ. 14
4. ↑  Paola Mancini, Gallura preistorica, 2011, σ. 17
5. ↑  Giovanni Lilliu, La società in Sardegna nei secoli, Prima dei nuraghi, σ. 13
6. ↑  Giovanni Lilliu, La società in Sardegna nei secoli, Prima dei nuraghi, σ. 11
7. ↑  Giovanni Lilliu, La società in Sardegna nei secoli, Prima dei nuraghi, σ. 13

Πηγές
-----

* Angela Antona, Il complesso nuragico di Su Brandali e i monumenti archeologici di Santa Teresa di Gallura.
* Giovanni Ugas, L'alba dei Nuraghi (2005)
* Paola Mancini, Gallura preistorica, 2011
* Giovanni Lilliu, La società in Sardegna nei secoli, Prima dei nuraghi.
Ο **μιλλερίτης** (αγγλ. millerite) είναι θειούχο ορυκτό του νικελίου. Το όνομα τού αποδόθηκε προς τιμήν του Βρετανού καθηγητή του Κέμπριτζ *William Hallowes Miller* (1801–1880), ο οποίος ήταν ο πρώτος που μελέτησε κρυστάλλους του ορυκτού. Λόγω χρώματος και λάμψης μοιάζει ιδιαίτερα με σιδηροπυρίτη, από τον οποίο διαφέρει στην υφή, γι' αυτό και αποκαλείται και "τριχοειδής σιδηροπυρίτης". Άλλα προσωνύμιά του είναι "τριχοπυρίτης" και "νικελιοπυρίτης".

Εμφάνιση, παραγενέσεις
----------------------

Συχνότερα ανευρίσκεται ως απόθεση χαμηλών θερμοκρασιών, σε κοιλότητες ασβεστολίθων ή καρμπονατιτών ή υπό μορφή διεισδυουσών μικρών φλεβών, καθώς και εντός βαρύτη. Μπορεί, επίσης, να προέλθει από την εξαλλοίωση άλλων νικελιούχων ορυκτών. Έχει ανευρεθεί και σε ιζηματογενή πετρώματα, σχετιζόμενος με ανθρακοφόρες φλέβες. Σπανιότερα ανευρίσκεται και σε σερπεντινίτες.

Ορυκτά με τα οποία συνδέεται είναι ο γερσδορφίτης, ο πολυδυμίτης, ο νικελίνης, ο γαληνίτης, ο σφαλερίτης, ο σιδηροπυρίτης, ο χαλκοπυρίτης, ο πυρροτίτης, ο πεντλανδίτης, ο κουβανίτης, ο ασβεστίτης, ο δολομίτης, ο σιδηρίτης, ο βαρύτης και ο ανκερίτης.

Είναι ορυκτό με παγκόσμια εξάπλωση. Μερικές από τις σημαντικότερες εμφανίσεις του είναι στη Γερμανία (κυρίως Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία και Θουριγγία), το Kotalahti στη Φινλανδία, το Kladno στην Τσεχία, την περιοχή Glamorgan στην Ουαλία, την Αυστρία, τη Γαλλία, το Έιρε, τη Νορβηγία, την Ιταλία (σύμπλεγμα Βεζουβίου, Καμπανία), την Ουκρανία, τη Ρωσία (μέσα Ουράλια όρη), το Μαρόκο, τη Γκάνα, την Ανγκόλα, τη Ζάμπια, τη Νότια Αφρική, το Ομάν, πολλές Πολιτείες των ΗΠΑ και στη χερσόνησο Λαμπραντόρ του Καναδά.

Στην Ελλάδα ανευρίσκεται στα Μεταλλεία Λαυρίου (μεταλλείο «km3» στον Άγιο Κωνσταντίνο) και στο όρος Βέρμιο στο Νομό Πέλλας.

Πηγές
-----

* Handbook of Mineralogy
* Mindat.org
* Galleries.com Αρχειοθετήθηκε 2010-01-02 στο Wayback Machine.
* Webmineral.com

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος ορυκτών
* Κατάλογος ορυκτών των μεταλλείων Λαυρίου

Βιβλιογραφία
------------

* James Dwight Dana, *Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks*, READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244
* Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil, *A Field Guide to Rocks and Minerals*, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 039591096X
* Walter Schumann, R. Bradshaw, K. A. G. Mills, *Handbook of Rocks, Minerals and Gemstones*, Houghton Mifflin Harcourt, 1993 ISBN 0395511372

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Ο ιστοχώρος Mindat αναφέρει τριγωνικό
2. ↑  Όνομα αναγνωρισμένο από την ΙΜΑ "grandfathered"
Ο **Μιλτιάδης Δάλλας** (1860 - 1951) ήταν Έλληνας πολιτικός.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην Αγιά Λάρισας και ήταν γιος του Ιωάννη Δάλλα, δημάρχου Δωτίου που δολοφονήθηκε, το 1883, από αγνώστους. Φοίτησε στη Μεγάλη του Γένους Σχολή στην Κωνσταντινούπολη και εν συνεχεία σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Εξελέγη πρώτη φορά βουλευτής Λάρισας στις εκλογές του 1890 και επανεξελέγη, βουλευτής Αγυιάς σε αυτές του 1892 και του 1895. Στις εκλογές του Αυγούστου 1910 και του Νοεμβρίου 1910 εξελέγη βουλευτής Λάρισας. Την περίοδο 1901 - 1903 διετέλεσε νομάρχης Τρικάλων, Άρτας και Ζακύνθου.

Υπήρξε συνιδρυτής της Ιστορικής και Λαογραφικής Εταιρείας Θεσσαλών.

Απεβίωσε στην Αθήνα. Ήταν παντρεμένος με την Ευδοκία Παυλίδου, της γνωστής οικογένειας της σοκολατοβιομηχανίας.

Ο Μιλτιάδης Ι. Δάλλας και Ευδοκία Παυλίδη απέκτησαν τρεις (3) υιούς και μια (1) κόρη, τους Ιωάννη Δάλλα (Χημικό Μηχανικό), Άθω Δάλλα (Πολιτικό Μηχανικό), Ιάσονα Δάλλα (Δικηγόρο) και την Αικατερίνη (Τιτή) Σούκα - Δάλλα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Βουλή των Ελλήνων, Μητρώον Πληρεξουσίων, Γερουσιαστών και Βουλευτών. 1822-1935, Αθήνα 1986, σελ. 102 - 103, (pdf)
2. ↑  Θεσσαλικά χρονικά, Ιστορική και Λαογραφική Εταιρεία Θεσσαλών, Αθήνα 1935, σελ. 7

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Μιλτιάδης Δάλλας στον *Πανδέκτη*, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 72133988
* ISNI: 0000 0003 6951 1979
* GND: 116016876

 |

 |
Η **μονή Αγίου Γεωργίου Κουδουνά** (τουρκικά: Aya Yorgi Manastırı), Πριγκήπου είναι από τις αρχαιότερες των Πριγκηπονήσων, αφού ήταν κτισμένη το 10ο αιώνα στα χρόνια του Νικηφόρου Φωκά.

Το 1204 ερειπώθηκε από τους Λατίνους επιδρομείς της Δ΄ Σταυροφορίας. Επίσης, το 1302 σε πειρατική επιδρομή τα κτίριά της καταστράφηκαν από φωτιά. Αναγκαστικά οι μοναχοί της την εγκατέλειψαν, αφού πρώτα έκρυψαν την εικόνα του Αγίου Γεωργίου σε απόκρημνη, δυσπρόσιτη περιοχή. Την εικόνα ανακάλυψε πολλούς αιώνες αργότερα ένας τσοπάνος από την Πελοπόννησο, στον ύπνο του οποίου είχε εμφανιστεί ο άγιος, σύμφωνα με τοπική παράδοση. Έτσι ξαναχτίστηκε η μονή, στα 1751-1752 σύμφωνα με πατριαρχικά σιγίλια, από τον μοναχό Ησαΐα.

Το 1781 η μονή προσαρτήθηκε στην Αγία Λαύρα των Καλαβρύτων. Το 1806 κτίστηκε στο βουνό το συγκρότημα των «παλιών» κελιών, όπως αποκλήθηκαν μεταγενέστερα, από τον ηγούμενο Αρσένιο. Το 1821, με το ξέσπασμα της ελληνικής επανάστασης, οι Τούρκοι γνωρίζοντας τη σχέση της μονής με τη Λαύρα της Πελοποννήσου επιτέθηκαν στο μοναστήρι και σκότωσαν τους καλογήρους. Σώθηκαν μόνο δύο, οι οποίοι διέφυγαν, ξυρισμένοι και μεταμφιεσμένοι. Τα επόμενα χρόνια η μονή κατάφερε να ξαναλειτουργήσει, έστω και με δυσκολία. Μάλιστα, το 1884 ανεγέρθηκε διώροφο πέτρινο κτίριο, από τον ηγούμενο Αρσένιο, ενώ το 1908 κτίστηκε νέο ευρύχωρο καθολικό από τον αρχιμανδρίτη Διονύσιο, ο οποίος μόνασε ως το 1936 που απεβίωσε σχεδόν αιωνόβιος. Στο μεταξύ μετά το 1922 η μονή έχασε την κτηματική περιουσία της, η οποία απαλλοτριώθηκε από το τουρκικό κράτος.

Μετά το θάνατο του Διονυσίου, στη μονή απέμεινε ως μοναδικός μοναχός, ο υποτακτικός του Κλεόνικος, που την υπηρέτησε ως το θάνατό του, το 1969. Τον διαδέχθηκε ο Κωνσταντίνος Παϊκόπουλος. Μια πυρκαγιά που ξέσπασε το 1986 στις πλαγιές του βουνού, έφτασε ως τα ιστορικά κελιά της μονής καταστρέφοντάς τα. Έτσι έχασε την επιβλητικότητά της και την παραδοσιακή μορφή της. Οι μεταγενέστερες ατυχείς παρεμβάσεις αλλοίωσαν τη φυσιογνωμία της.

Πηγές
-----

* Ακύλα Μήλλα, *Πριγκηπόνησα*, εκδ. ΤΑ ΝΕΑ, 2008, ISBN 978-960-6731-91-4
| Χριστιανισμός |
| --- |
| Σταυρός |
| 
Σειρά λημμάτων |
| 
* Ιησούς Χριστός

* Ο Ιησούς στον Χριστιανισμό
* Παρθενική γέννηση
* Διακονία
* Σταύρωση
* Ανάσταση
 |
| 
* Αγία Γραφή (Βίβλος)
* Θεμελιώδη

* Παλαιά Διαθήκη
* Καινή Διαθήκη
* Ευαγγέλιο
* Κανόνας
* Βιβλία
* Ναός
* Σύμβολο της Πίστεως
 |
| Θεολογία
* Θεός
	+ Πατήρ
	+ Υιός
	+ Άγιο Πνεύμα

* Απολογητική
* Βάπτισμα
* Καθολικισμός
* Χριστολογία
* Ιστορία της θεολογίας
* Ιεραποστολή
* Σωτηρία
* Αγία Τριάδα
 |
| 
* Ιστορία
* Παράδοση

* Μαρία
* Απόστολοι
* Πέτρος
* Παύλος
* Πατέρες
* Πρωτοχριστιανική περίοδος
* Κωνσταντίνος
* Σύνοδοι
* Αυγουστίνος
* Σχίσμα του 1054
* Σταυροφορίες
* Ακινάτης
* Μεταρρύθμιση
* Λούθηρος
 |
| Σχετικά λήμματα
* Τέχνη
* Κριτική
* Οικουμενισμός
* Λειτουργία
* Μουσική
* Αλλες θρησκείες
* Προσευχή
* Κήρυγμα
* Σύμβολα
 |
| 
* Ομολογίες
* Κλάδοι
**Ανατολικός**
* Ορθόδοξη Εκκλησία
* Ασσυριακή Εκκλησία
* Ανατολίτικες Ορθόδοξες Εκκλησίες
* Ανατολικός Καθολικισμός

**Δυτικός**
* Καθολική Εκκλησία
* Προτεσταντισμός
* Λουθηρανισμός
* Αγγλικανική Εκκλησία
* Μεθοδισμός
* Αντβεντισμός
* Αγιαστικό κίνημα
* Πεντηκοστιανισμός
* Καλβινισμός
* Αναβαπτιστές
* Βαπτιστές
* Ευαγγελικοί

**Αντιτριαδικός**
* Μάρτυρες του Ιεχωβά
* Μορμόνοι
* Μονοθεϊστικός Πεντηκοστιανισμός
 |
| ΙΧΘΥΣ |
| * π
* σ
* ε
 |

Ο Αναβαπτιστής Dirk Willems σώζει έναν από τους διώκτες του.
Η **Ριζοσπαστική Μεταρρύθμιση** (αγγλ. *Radical Reformation*) αποτελεί προσπάθεια επιστροφής στην πνευματικότητα και απλότητα της πρώτης Χριστιανικής Εκκλησίας. 

Οι Ομολογίες που ανήκουν σε αυτήν την κατηγορία δεν ανήκουν στον Προτεσταντισμό και αρχικά είχαν έρθει σε ρήξη με αυτόν, αν και αργότερα ορισμένες ομάδες ασπάστηκαν τον Ευαγγελικαλισμό, όπως από τους Αναβαπτιστές η Ευαγγελική Μεννονιτική Εκκλησία και από τους Κουάκερους η Διεθνής των Ευαγγελικών Φίλων. 

Οι Εκκλησίες που ανήκουν σε αυτό το ρεύμα απορρίπτουν το νηπιοβάπτισμα και τον απόλυτο προορισμό. Αγωνίζονται για «θρησκευτική ελευθερία για όλους τους ανθρώπους», είναι ειρηνιστές και πιστεύουν στην «οδηγία του Αγίου Πνεύματος» και στον «εσωτερικό φωτισμό». Γενικά είναι συντηρητικοί Χριστιανοί και ζουν με απλότητα και μέτρο. Αρκετές από τις Ομολογίες αυτές όπως οι Άμις δεν χρησιμοποιούν τη σύγχρονη τεχνολογία, ενώ άλλες, όπως οι Χουτερίτες, έχουν κοινοκτημοσύνη κατά το πρότυπο της Εκκλησίας της Ιερουσαλήμ. 

Κυριότεροι εκπρόσωποι είναι οι Αναβαπτιστές και οι Κουάκεροι. Οι ρίζες τους βρίσκονται σε παλιότερες Ομολογίες όπως είναι οι Καθαροί.

Υποσημειώσεις
-------------

1. ↑  ορισμένοι μελετητές π.χ. ο Γεώργιος Χατζηαντωνίου διαφωνούν
2. ↑  Πράξεις των Αποστόλων, κεφ.2

Ιστοσελίδες
-----------

* Jam and the Radical Reformation
Η **πλαταγή** (λατ. *crepitaculum*), ήταν ένα παιχνίδι που έδιναν στα παιδιά στον αρχαίο κόσμο, ελληνικό και ρωμαϊκό. Οι περισσότερες πλαταγές της ελληνικής και ρωμαϊκής αρχαιότητας είναι πήλινες. Ωστόσο, έχουν διασωθεί κάποια παραδείγματα από ξύλο, οστό και μέταλλο. Κάποιες μοιάζουν με ορθογώνια κρόταλα. Άλλες έχουν ένα πήλινο σφαιρίδιο ή ένα χαλικάκι, που τοποθετούνταν στο εσωτερικό του αντικειμένου πριν την όπτησή του, ώστε να παράγεται ήχος. Αντιθέτως, οι μεταλλικές πλαταγές έφεραν κρίκους που με την κίνηση, παρήγαγαν ήχους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Dasen, Véronique (1957-....).· Lugdunum - Musée & théatres romains (Lyon, France). *Ludique : jouer dans l'Antiquité : [catalogue de l'exposition "Ludique ! Jouer dans l'Antiquité" présentée du 20 juin au 1er décembre 2019 à Lugdunum-musée et théâtres romains]*. Gand. ISBN 9789461614902. 1107637782.
Ο **Μλάντεν Μιλοβάνοβιτς** (*σερβικά : Младен Миловановић*), (Μποτιούνε 1760 - Ζλάτιμπορ 1823) ήταν Σέρβος ένας από τους ηγέτες της Α΄ Σερβικής επανάστασης και πρωθυπουργός της χώρας το 1807-1810 και 1813-1814 και ο πρώτος Σέρβος Υπουργός Άμυνας (1811-1813).

Πριν από την επανάσταση του 1804 ήταν έμπορος βοοειδών και πολύ πλούσιος και μορφωμένος. Αργότερα κατά την επανάσταση φυλακίστηκε και έπειτα συντάχτηκε με τους εξεγερμένους και στο πλευρό του Καραγιώργη. Σταδιακά λόγω και του ότι ήταν μορφωμένος, σπάνιο χαρακτηριστικό της εποχής, ανέβηκε σταδιακά στα αξιώματα ανάμεσα στους εξεγερμένους για να γίνει τέλος υπουργός άμυνας και πρωθυπουργός. Του πιστώνεται η απελευθέρωση του Κρούσεβατς το 1806 αλλά και η ήττα στο ανατολικό μέτωπο το 1809 που συνέβαλε στην κατάρρευση της εξέγερσης το 1813. 

Μετά την αποτυχία της επανάστασης το 1814 πήγε στο Σρεμ της τότε Αυστροουγγαρίας και έπειτα στη Βεσσαραβία όπου παρέμεινε μέχρι το 1821. Στο Ιάσιο γνώρισε τον Δημήτριο Υψηλάντη και τον υπηρέτησε ως οπλαρχηγός. Το 1822 Βρέθηκε κρυφά στο Κρούσεβατς όπου έγινε αντιληπτός από τον Οθωμανό πασά, προσπαθώντας να διαφύγει στο Μαυροβούνιο σκοτώθηκε στο Ζλάτιμπορ το 1823.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 24  Ιουνίου 2019.
2. ↑  Πυροβολητής, τεύχος 27 του 2008, άρθρο : Οι Σέρβοι κι εμείς
3. ↑  Андра Гавриловић, Знаменити Срби 19. века, Загреб, 1904. год.

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Младен Миловановић  της Σερβικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Για άλλα άτομα με το ίδιο όνομα, δείτε: Πολύειδος (αποσαφήνιση).  

| Αρχαίοι Έλληνες ζωγράφοι |
| --- |
| * Αγάθαρχος
* Αναξάνδρα
* Ανδροκύδης
* Αντίφιλος
* Απελλής
* Απολλόδωρος
* Αριστείδης
* Κίμων
* Εχίων
* Ευφράνωρ
* Εύπομπος
* Μελάνθιος
* Νεάλκης
* Νικόμαχος
* Πάμφιλος
* Πάναινος
* Παρράσιος
* Παυσίας
* Πολύειδος
* Πολύγνωτος
* Πρωτογένης
* Θέων
* Τιμάνθης
* Τιμαρέτη
* Τιμόμαχος
* Ζεύξις
 |
| π • σ • ε
 |

Ο **Πολυίδος** ή **Πολύειδος** ή **Πολυείδης** (5ος/4ος αιώνας π.Χ.) ήταν Έλληνας διθυραμβικός ποιητής, μουσικός και ζωγράφος, ο οποίος υπήρξε σύγχρονος του Τιμόθεου του Μιλήσιου. Ένας από τους μαθητές του, ο Φιλώτας, κατάφερε να κερδίσει τον Τιμόθεο σε διαγωνισμό. Κατά τον Πλούταρχο, ο Πολύειδος ήταν ανώτερος του Τιμοθέου, ενώ ο Αριστοτέλης τον ονομάζει ως *Σοφιστή* και με παράδειγμα τον μύθο του Ορέστη σχολιάζει την ικανότητα του Πολύειδου στο να μεταφέρει την δράση στους ακροατές με τις μουσικές ερμηνείες του. Άλλη γνωστή σύνθεση του ήταν αυτή του Άτλαντα, όπου ο τιτάνας μετατρέπεται σε πέτρα κατά την συνάντηση του με τον Περσέα ο οποίος του δείχνει την κεφαλή της Μέδουσας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «A Dictionary of Greek and Roman biography and mythology, Paca'rius, De'cimus, Poly'critus, Polyi'dus». *www.perseus.tufts.edu*. Ανακτήθηκε στις 13 Μαρτίου 2017.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 37304952
* **Europeana**: agent/base/1410
* GND: 102403945

 |

 |
Οι **Μπουγίδες** ή **Βουγίδες**, γνωστοί και ως **Βουγιαχίδες**, **Βουβαϊχίδες** ή **Μπουίδες** (934-1055 μ.Χ. περσικά: آل بویه) ήταν σιιτική δυναστεία δαϋλαμιτικών και κουρδικών καταβολών από το Νταϋλαμάν της περιοχής Γκιλάν στο βόρειο Ιράν. Ίδρυσαν μια συνομοσπονδία που ήλεγχε το μεγαλύτερο τμήμα του σημερινού Ιράν και του Ιράκ τον 10ο και 11ο αιώνα. Κατά τη διάρκεια του 10ου και 11ου αιώνα, λίγο πριν την εισβολή των Σελτζούκων Τούρκων, οι Μπουγίδες ήταν η πιο σημαίνουσα δυναστεία στη Μέση Ανατολή.

Ιδρυτές της συνομοσπονδίας των Μπουγιδών ήταν ο Αλί ιμπν Μπουγιά και οι δύο νεότεροι αδελφοί του, αλ-Χασάν και Αχμάντ. Αρχικώς στρατιώτης στην υπηρεσία των Ζιγιαριδών του Ταμπαριστάν, ο Αλί κατάφερε να συγκεντρώσει στρατό και να νικήσει τον Τούρκο στρατηγό Γιακούτ των Αββασιδών το 934. Tο 946 κατέλαβαν τη Βαγδάτη. Ενώ αποδέχοντο την κατ' όνομα εξουσία του χαλίφη της Βαγδάτης, οι Μπουγίδες αυθέντες απέκτησαν αποτελεσματικό έλεγχο του κράτους.

Οι πρώτες δεκαετίες της μπουγιδικής συνομοσπονδίας, χαρακτηρίζονταν από μεγάλες εδαφικές κατακτήσεις. Επιπρόσθετα στη Φαρς και την Τζιμπάλ, τις οποίες κατέκτησαν στη δεκαετία του 930, και το κεντρικό Ιράκ, που υπέταξαν το 945, οι Μπουγίδες πήραν τη Ρέι (943), την Καρμανία (967), το Ομάν (967), την Άνω Μεσοποταμία (Τζαζίρα) (979), το Ταμπαριστάν (980) και το Γκοργκάν (981). Κατόπιν οι Μπουγίδες έπεσαν σε μακρά παρακμή, με τμήματα της συνομοσπονδίας βαθμιαία να αποσκιρτούν και τοπικές δυναστείες υπό την ηγεσία τους να κηρύσσουν μονομερώς την ανεξαρτησία τους.

Παραπομπές
----------


|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Μπουγίδες** |


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 22935416
* GND: 118664859

 |

 |
Ο **Πρίγκιπας της Οράγγης** (ολλανδικά: *Prins van Oranje*) είναι τίτλος που αρχικά συνδέθηκε με το κυρίαρχο Πριγκιπάτο της Οράγγης, στη νότια Γαλλία. Σύμφωνα με τη Συνθήκη της Ουτρέχτης του 1713, ο Φρειδερίκος Γουλιέλμος Α΄ της Πρωσίας παραχώρησε το Πριγκιπάτο της Οράγγης στον βασιλιά Λουδοβίκο ΙΔ΄ της Γαλλίας (διατηρώντας ταυτόχρονα τον τίτλο ως μέρος του δυναστικού τίτλου του). Μετά το θάνατο του Γουλιέλμου Γ΄ της Αγγλίας χωρίς ν' αφήσει απογόνους, προέκυψε διαφωνία μεταξύ του Ιωάννη Γουλιέλμου Φρίζο και του Φρειδερίκου Α΄ της Πρωσίας, η οποία εγκαταστάθηκε στη Συνθήκη της Κατανομής (1732), συνεπώς, ο γιος του Φρίζο, Γουλιέλμος Δ΄ μοιράστηκε τον τίτλο του «Πρίγκιπα της Οράγγης» (ο οποίος είχε συσσωρεύσει κύρος στην Ολλανδία και σε όλο τον προτεσταντικό κόσμο) με τον Φρειδερίκο Γουλιέλμο Α΄ της Πρωσίας. Ο τίτλος αποδίδεται παραδοσιακά στον κληρονόμο του Ολλανδού μονάρχη. Ο τίτλος αποδίδεται μέσω της απόλυτης πρωτοτοκίας από το 1983, που σημαίνει ότι ο κάτοχός του μπορεί να είναι είτε πρίγκιπας είτε πριγίπισσα της Οράγγης.

Η ολλανδική βασιλική δυναστεία, ο Οίκος της Οράγγης-Νασσάου, δεν είναι η μόνη οικογένεια που αξιώνει τον δυναστικό τίτλο. Οι αντίπαλες αξιώσεις για τον τίτλο έγιναν από γερμανούς αυτοκράτορες και βασιλιάδες του Οίκου των Χοεντσόλερν και από τον επικεφαλής της γαλλικής ευγενικής οικογένειας Μαϊγύ. Οι σημερινοί κάτοχοι του τίτλου είναι η Πριγκίπισσα Αικατερίνη Αμαλία της Ολλανδίας (Οράγγης-Νασσάου), ο Γεώργιος Φρειδερίκος, Πρίγκιπας της Πρωσίας (Χοεντσόλερν) και ο Γκυ, Μαρκήσιοτ του Μαϊγύ-Νελ (Μαϊγύ).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Harkness, D (April 1924). «The Opposition to the 8th and 9th Articles of the Commercial Treaty of Utrecht». *The Scottish Historical Review* **21** (83): 219–226.. Ανακτήθηκε στις 2 December 2016.
2. ↑  «Treaty between Prussia and Orange-Nassau, Berlin, 1732». *Heraldica.org* (στα French). Ανακτήθηκε στις 16 Ιουνίου 2015. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)

Βιβλιογραφία
------------

* Herbert H. Rowen, *The princes of Orange: the stadholders in the Dutch Republic*. Cambridge and New York: Cambridge University Press, 1988.
* John Lothrop Motley, "History of the United Netherlands from the Death of William the Silent to the Synod of Dort". London: John Murray, 1860.
* John Lothrop Motley, "The Life and Death of John of Barenvelt". New York & London: Harper and Brothers Publishing, 1900.
* Petrus Johannes Blok, "History of the people of the Netherlands". New York: G. P. Putnam's sons, 1898.
* Reina van Ditzhuyzen, *Het Huis van Oranje: prinsen, stadhouders, koningen en koninginnen*. Haarlem : De Haan, [1979].

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Treaty ceding the Principality to Louis XIV
* Treaty of Partition (1732)
Η λέξη *μπουγιουρντί* σήμαινε αρχικά την έγγραφη διαταγή αξιωματούχου της Οθωμανικής αυτοκρατορίας (τουρκ. buyurdι γ' εν. του ρ. buyur `διατάζω΄). Σήμερα σημαίνει το επίσημο έγγραφο, ιδίως διαταγή, συνήθως με δυσάρεστο οικονομικό περιεχόμενο: Γνωστή η φράση: σού 'ρθε το μπουγιουρντί από την εφορία;.

Από κει και πέρα το **μπουγιουρντί** είναι μεζές της Ελληνικής κουζίνας. Η ονομασία *μπουγιουρντί* του δόθηκε ακριβώς γιατί το αποτέλεσμα είναι αρκετά καυτερό. Φτιάχνεται με φέτα, ψιλοκομμένες ντομάτες, πιπεριές, ελαιόλαδο και προαιρετικά κρεμμύδι τα οποία ανακατεύονται και συνδυάζονται κυρίως με πάπρικα, πιπέρι και ρίγανη, αλλά και διάφορα παραδοσιακά ελληνικά τυριά, λαχανικά, μυρωδικά χόρτα και μπαχαρικά. Ψήνεται μέχρι να λιώσει η φέτα σε παραδοσιακό μικρό πήλινο σκεύος στο φούρνο, αν και τελευταία χρησιμοποιείται συχνά αλουμινόχαρτο, ανοιχτό ή κλειστό.

Σημειώσεις
----------

1. ↑  
όπως γραβιέρα και κεφαλοτύρι.

Πηγές
-----

1. ↑  Μπουγιουρντί
2. ↑  Γρήγορο μπουγιουρντί

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **μπουγιουρντί**  |

* Λεξικό της κοινής νεοελληνικής
* Η συνταγή της ημέρας: Μπουγιουρντί με κοτόπουλο
* Ένα διαφορετικό μπουγιουρντί!
* Μαύρες ταλιατέλες με χταπόδι μπουγιουρντί
Συντεταγμένες: 43°33′28.55″N 19°4′21.40″E﻿ / ﻿43.5579306°N 19.0726111°E﻿ / 43.5579306; 19.0726111

Το **Μοναστήρι της Κοιμήσεως της Θεοτόκου** (σερβικά: Манастир Успења Пресвете Богородице Чајничке‎) είναι σερβικό ορθόδοξο μοναστήρι στο Τσάινιτσε της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας. Δύο εκκλησίες υφίστανται, μία νέα και μία παλαιά. Η παλαιά εκκλησία χρονολογείται από το 15ο αιώνα, ενώ η νέα ανεγέρθηκε το 1857. Η εκκλησία είναι γνωστή για τη θαυματουργή εικόνα της Παρθένου Μαρίας την οποία διαθέτει. Η συγκεκριμένη λιτανική εικόνα, η οποία αποτελεί το μόνο σωζόμενο παράδειγμα εικονογραφίας στη Βοσνία η οποία να χρονολογείται από την προοθωμανική περίοδο, αναπαριστά, από την μία πλευρά, την Παναγία Βρεφοκρατούσα, ενώ, από την άλλη πλευρά, τον Άγιο Ιωάννη τον Βαπτιστή. Γνωστή ως *«Ομορφιά του Τσάινιτσε»* και θεωρούμενη ως θαυματουργή, η συγκεκριμένη εικόνα προέρχεται από την Εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο Τσάινιτσε, η οποία αποτελεί παραδοσιακό τόπο προσκυνήματος. Αποτελεί έργο Βυζαντινού καλλιτέχνη κατά την διάρκεια του πρώτου μισού του 14ου αιώνα. Ιστορικοί πιστεύουν πως η συγκεκριμένη εικόνα φιλοτεχνήθηκε προς το 1329-1330.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Σερβικά) «Manastir Uspenja Presvete Bogorodice». Krasnica.rs.sr. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Σεπτεμβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 19 Σεπτεμβρίου 2015.
2. ↑  (Αγγλικά) «Alex Shevchenko | Eastern Orthodox Church on stamps». *Orthodoxstamp.wordpress.com*. 13 Μαΐου 2011. Ανακτήθηκε στις 3 Νοεμβρίου 2016.
Ο **Πρίσκος** (Ήπειρος, περ. 305- Αθήνα, περ. 396) ήταν νεοπλατωνικός φιλόσοφος. Σπούδασε στην νεοπλατωνική σχολή της Περγάμου κοντά στον Αιδέσιο, δίδαξε εκεί για ένα σύντομο χρονικό διάστημα και γύρω στο 350 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, όπου και ανέλαβε τη διεύθυνση της Πλατωνικής Ακαδημίας. Εκεί είχε ανάμεσα στους μαθητές του τον Μέγα Βασίλειο, Ιουλιανό και τον Λιβάνιο. Το 361 εγκαταστάθηκε στην Κωνσταντινούπολη ως σύμβουλος του Ιουλιανού.

Επί των διαδόχων του Ιουλιανού πέρασε από δίκη ως συνεργάτης του αυτοκράτορα στην προσπάθεια του για την επαναφορά της εθνικής θρησκείας, αλλά αθωώθηκε. Επανήλθε στην Αθήνα και συνέχισε το διδακτικό έργο του στην Ακαδημία. Το τέλος του συνδέεται με την επιδρομή των Βησιγότθων στην Ελλάδα και την καταστροφή του εθνικού θρησκευτικού κέντρου της Ελευσίνας το 396.

Ο Πρίσκος είχε ασχοληθεί κυρίως με ηθικά και ερμηνευτικά προβλήματα της φιλοσοφίας και είχει εκτιμηθεί ιδιαίτερα για τη σοφία και το ήθος του. Πηγή ειδήσεων για το πρόσωπό του και το έργο του αποτελεί η βιογραφία του από τον Ευνάπιο και ορισμένες επιστολές προς αυτόν του Ιουλιανού και του Λιβάνιου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εκπαιδευτική Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό» σ.369 τόμ. 8, Εκδοτική Αθηνών

Βιβλιογραφία
------------

* Ευάγγελος Χρυσός, «Ο Ηπειρώτης φιλόσοφος Πρίσκος», Παρνασσός 22 (1980)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* ιστολ. εργαστήριο ερευνών νεοελληνικής φιλοσοφίας Αρχειοθετήθηκε 2015-10-01 στο Wayback Machine.

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Πλατωνιστές |
| --- |
|  |
| (Ακαδημεικοί) Παλαιά περίοδος | 
* Πλάτων
* Σπεύσιππος
* Ηρακλείδης ο Ποντικός
* Εύδοξος ο Κνίδιος
* Φίλιππος ο Οπούντιος
* Ξενοκράτης
* Κράντωρ
* Πολέμων (σχολάρχης)
* Κράτης ο Αθηναίος
* Κάσσιος Λογγίνος
 |  |
|  |
| Μέση περίοδος | 
* Αρκεσίλαος
* Λακύδης ο Κυρηναίος
* Τηλεκλής
* Εύανδρος
* Ηγησίνους
 |
|  |
| Νεότερη περίοδος | 
* Καρνεάδης ο Κυρηναίος
* Κλειτόμαχος
* Χαρμάδας
* Φίλων ο Λαρισαίος
* Αντίοχος ο Ασκαλωνίτης
* Άριστος ο Ασκαλωνίτης
* Θεόμνηστος της Ναυκράτου
* Αμμώνιος (ακαδημαϊκός)
 |
|  |
| Πρόδρομοι του νεοπλατωνισμού | 
* Αττικός ο Πλατωνικός
* Εύβουλος ο Εφέσιος
* Πρίσκος
* Πρόκλος
* Δαμάσκιος
 |
|  |
| Νεοπλατωνιστές | 
* Αμμώνιος Σακκάς
* Πλωτίνος
* Ιάμβλιχος
* Χρυσάνθιος
* Ευσέβιος της Μύνδου
* Πορφύριος
* Υπατία
* Πλούταρχος (Αθηνών)
* Διόδοτος
* Ολυμπιόδωρος
* Ερμίας ο Αλεξανδρινός
* Αμμώνιος ο Αλεξανδρινός
 |

 |
Η κοιλάδα του Δρίνου κοντά στην Μπάγινα Μπάστα
Το **Ποντρίνιε**(Κυριλλικά: Подриње) είναι το Σλαβικό όνομα της λεκάνης απορροής του Δρίνου που βρίσκεται στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη και τη Σερβία.

Ιστορία
-------

Η γέφυρα του Δρίνου στο Βίσεγκραντ (γύρω στο 1890)
Από το 1918 έως το 1922, η επαρχία Ποντρίνιε, με διοικητικό κέντρο το Σάμπατς, ήταν μία από τις επαρχίες του Βασιλείου των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων. Η επαρχία καταλάμβανε το βορειοδυτικό μέρος της σημερινής Σουμάντιγια και της Δυτικής Σερβίας. Από το 1922 έως το 1929, το Ομπλάστ του Ποντρίνιε καταλάμβανε περίπου την ίδια περιοχή, με διοικητικό κέντρο το Σάμπατς. Το 1929 σχηματίστηκε μια μεγάλη επαρχία του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας, γνωστή ως Μπανόβινα του Δρίνου, με πρωτεύουσα το Σεράγεβο. Η Μπανόβινα του Δρίνου καταλάμβανε τα δυτικά τμήματα της σημερινής Σερβίας και τα ανατολικά τμήματα της σημερινής Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Μετά από την κατοχή στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το 1941, η επαρχία καταργήθηκε και η περιοχή ήταν χωρισμένη ανάμεσα στο Ανεξάρτητο Κράτος της Κροατίας και από την περιοχή που κυβερνιόταν από τη Στρατιωτική Διοίκηση στη Σερβία. 

Τον Σεπτέμβριο του 1941, οι Γιουγκοσλάβοι Παρτιζάνοι απελευθέρωσαν μεγάλο τμήμα του κατεχόμενου εδάφους. Σε αυτό ανακήρυξαν τη Δημοκρατία του Ούζιτσε (Uzička Republika) με πρωτεύουσα ήταν το Ούζιτσε. Αυτό το μεγάλο ελεύθερο έδαφος ήταν νησί ελευθερίας στην κατεχόμενη Ευρώπη. Η δημοκρατία του Ούζιτσε ήταν βραχύβια καθώς οι γερμανικές δυνάμεις ανακατέλαβαν την περιοχή, ενώ η πλειοψηφία των Παρτιζάνων μαχητών διέφυγαν μέσω της Βοσνίας.

Μετά το ξέσπασμα του Πολέμου της Βοσνίας το 1992, η Κοιλάδα του Δρίνου έγινε το επίκεντρο μιας ευρύτερης εθνοκάθαρσης από τις Σερβικές δυνάμεις, η οποία τελικά κατέληξε στη γενοκτονία της Σρεμπρένιτσα τον Ιούλιο του 1995. 

Σύμφωνα με το Πρότζεκτ του Βοσνιακού Άτλαντα των Νεκρών από το Κέντρο Έρευνας και Τεκμηρίωσης του Σαράγιεβο, το Ποντρίνιε ήταν η περιοχή με τις μεγαλύτερες απώλειες ανθρώπων. Το 2007 είχε αναφεθεί ότι οι 28.666 θάνατοι από τους 97.207 που καταγράφηκαν μέχρι τον Ιούνιο εκείνης της χρονιάς συνέβησαν στο Ποντρίνιε.

Σήμερα ένα από τα καντόνια στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη είναι το Καντόνι του Βοσνιακού Ποντρίνιε.

Πόλεις στο Ποντρίνιε
--------------------

Πόλεις στο βοσνιακό τμήμα της περιοχής (στη Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας):

* Σρεμπρένιτσα
* Μπράτουνατς
* Φότσα
* Γκόραζντε
* Ζέπα
* Βίσεγκραντ
* Βλασένιτσα
* Ρογκάτιτσα
* Ζβόρνικ
* Γιάνγια

Πόλεις στη Σερβία (Οκρούγκ Μάτσβα και Οκρούγκ Ζλάτιμπορ):

* Μπάγινα Μπάστα
* Μπάνια Κοβιλιάτσα
* Λιουμπόβιγια
* Λόζνιτσα
* Μάλι Ζβόρνικ

Δείτε επίσης
------------

* Βοσνιακό Καντόνι Ποντρίνιε
* Γεωγραφικές περιοχές στη Σερβία
* Μπανόβινα του Δρίνου
* Δρίνος
* Ποσάβινα

Παραπομπές
----------

1. ↑  Bećir Bogilović's evidence at Orić trial, 21 Μαρτίου 2005, ICTY, σελ. 6367 , icty.org; ανακτήθηκε 31 Ιουλίου 2010.
2. ↑  Nidzara Ahmetasević.
Η **πραγματική πλάνη** είναι νομικός όρος που συναντάται στον κλάδο του Ποινικού Δικαίου. Με τον όρο "πραγματική πλάνη" δηλώνεται η άγνοια των περιστατικών που συνιστούν μία αξιόποινη πράξη από εκείνον που την τελεί. 

Παράδειγμα : ένας κυνηγός σε έρημη περιοχή πυροβολεί ένα θάμνο στον οποίο κάτι κινείται, νομίζοντας ότι πυροβολεί θήραμα. Αντ' αυτού τραυματίζει έναν άλλον άγνωστο κυνηγό, που ήταν μέσα στον θάμνο και, χωρίς να το ξέρει ο πρώτος, βρέθηκε στην περιοχή. Υφίσταται πραγματική πλάνη του κυνηγού που πυροβόλησε, διότι αγνοούσε τα περιστατικά που συνιστούσαν την αξιόποινη πράξη της εκ δόλου σωματικής βλάβης που τέλεσε.

Η πραγματική πλάνη ως λόγος που αίρει τον καταλογισμό της πράξεως
-----------------------------------------------------------------

Η πραγματική πλάνη αποτελεί λόγο άρσεως του καταλογισμού της αξιόποινης πράξης που τελέσθηκε. Εφόσον γίνει δεκτό από τη δικαστική αρχή (εισαγγελέα, δικαστικό συμβούλιο, δικαστήριο) ότι υφίσταται πραγματική πλάνη, η πράξη δεν καταλογίζεται στον υπαίτιο και γίνεται δεκτό ότι αυτός δεν ενέργησε με δόλο ή αμέλεια, οπότε απαλλάσσεται από την κατηγορία. Σχετικώς, το άρθρο 30 του ελληνικού Ποινικού Κώδικα έχει ως εξής: "1. Η πράξη δεν καταλογίζεται στο δράστη, αν αυτός κατά το χρόνο τέλεσης της πράξης αγνοεί τα περιστατικά που τη συνιστούν. Αν όμως η άγνοια αυτών των περιστατικών μπορεί να αποδοθεί σε αμέλεια του υπαιτίου, η πράξη του καταλογίζεται ως έγκλημα από αμέλεια. 2. Επίσης δεν καταλογίζονται στο δράστη τα περιστατικά που κατά το νόμο επαυξάνουν το αξιόποινο της πράξης του αν τα αγνοούσε".

Πηγές
-----
Συντεταγμένες: 24°46′N 141°18′E﻿ / ﻿24.767°N 141.300°E﻿ / 24.767; 141.300

Γεωγραφική θέση των νήσων Βολκάνο
Οι **Νήσοι Βολκάνο**, ή **Ηφαίστεια νησιά**, (ιαπωνικά: 火山列島‎) αποτελούν μια μικρή ομάδα νήσων που βρίσκονται στον δυτικό Ειρηνικό Ωκεανό μεταξύ των νήσων Μπόνιν και των Μαριάνων νήσων, στο αρχιπέλαγος της Ιαπωνίας.

Θέση
----

Διοικητικά υπάγονται στη μητροπολιτική περιοχή του Τόκιο. Πρόκειται για τρεις ηφαιστειακές νήσους, θεωρούμενα ενεργά ηφαίστεια, σε διάταξη από Β. προς Ν. με τα ακόλουθα ονόματα και γενικότερα χαρακτηριστικά:

1. η **Κίτα-Ίβο-Τζίμα**, ή Κιταϊότο (= βόρειο νησί του θείου), έκτασης 5,5 τ.χλμ. με μέγιστο υψόμετρο 792 μ. 25°26′02″N 141°17′00″E﻿ / ﻿25.43389°N 141.28333°E﻿ / 25.43389; 141.28333
2. η **Ίβο-Τζίμα**, ή Ιότο (= νησί του θείου), έκτασης 20 τ.χλμ. με οροπέδιο κα μέγιστο υψόμετρο 166μ. 24°47′00″N 141°19′00″E﻿ / ﻿24.78333°N 141.31667°E﻿ / 24.78333; 141.31667 και
3. η **Μινάμι-Ίβο-Τζίμα**, ή Μιναμιότο (= νότιο νησί του θείου), έκτασης 3,5 τ.χλμ. και υψόμετρο 916 μ. 24°14′10″N 141°27′45″E﻿ / ﻿24.23611°N 141.46250°E﻿ / 24.23611; 141.46250

Ιστορία
-------

Αρχικά τα νησιά αυτά δεν τα διεκδικούσε κανείς μέχρι το 1887, όταν έφθασαν σ΄ αυτά οι πρώτοι Ιάπωνες ψαράδες καθώς και λατόμοι. Επίσημα περιήλθαν στην Ιαπωνία το 1891.

Η μεγαλύτερη εξ αυτών νήσος, με μεγάλη επίπεδη έκταση, είναι η Ίβο-Τζίμα, η οποία στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου αποτελούσε σπουδαία ιαπωνική στρατιωτική βάση. Συγκεκριμένα το 1945 δόθηκε επ΄ αυτής μια αιματηρή μάχη μεταξύ των αμερικανικών και ιαπωνικών δυνάμεων, η γνωστή μάχη της Ιβο Τζίμα.  
 
Μετά την ιαπωνική συνθηκολόγηση αν και τα νησιά ουσιαστικά ήταν ιαπωνικά οι Αμερικανοί ασκούσαν την διοίκηση σ΄ αυτά από το 1951 μέχρι το 1968 όπου και τα επέστρεψαν στην Ιαπωνία.

Άτλας νήσων Βολκάνο
-------------------

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  |  |  |  |  |  |
| Η νήσος Κιταϊότο. | Χάρτης της Κιταϊότο. | Η Νήσος Ιβο-Τζίμα | Χάρτης της Ίβο-Τζίμα | Η νήσος Μιναμι-ιότο | Χάρτης της Μιναμιότο |

Πηγές
-----

* "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" - τομ.15ος, σελ.44.
|  |  |  |
| --- | --- | --- |
|  Το θεμελιώδες πολύγωνο του προβολικού επιπέδου.  |  Η λωρίδα Μέμπιους με μία ακμή, μπορεί να κλείσει σε ένα προβολικό επίπεδο, κολλώντας μεταξύ τους τις απέναντι ανοιχτές ακμές.  |  Σε σύγκριση, η φιάλη του Κλάιν είναι μια ταινία του Μέμπιους που έχει κλείσει σε έναν κύλινδρο.  |

Στα μαθηματικά, το **πραγματικό προβολικό επίπεδο** είναι ένα παράδειγμα μιας συμπαγούς μη προσανατολισμένης δισδιάστατης πολλαπλότητας. Με άλλα λόγια, μια μονόπλευρη επιφάνεια. Δεν μπορεί να εμφυτευθεί σε τυπικό τρισδιάστατο χώρο χωρίς να τέμνει τον εαυτό της. Έχει βασικές εφαρμογές στη γεωμετρία, αφού η συνήθης κατασκευή του πραγματικού προβολικού επιπέδου είναι ο χώρος των γραμμών στο **R**3 που διέρχονται από την αρχή των αξόνων.

Παραδείγματα
------------

Το πραγματικό προβολικό επίπεδο μπορεί να στρεβλωθεί και να τοποθετηθεί στο ευκλείδειο επίπεδο ή στον τρισδιάστατο χώρο με πολλούς διαφορετικούς τρόπους. Μερικά από τα πιο σημαντικά παραδείγματα περιγράφονται παρακάτω. 

Το προβολικό επίπεδο δεν μπορεί να εμφυτευθεί (δηλαδή να τοποθετηθεί χωρίς να τέμνει τον εαυτό του) στον τρισδιάστατο ευκλείδειο χώρο. Η απόδειξη ότι το προβολικό επίπεδο δεν εμφυτεύεται στον τρισδιάστατο ευκλείδειο χώρο γίνεται ως εξής: Υποθέτοντας ότι εμφυτεύεται, θα οριοθετούσε μια συμπαγή περιοχή στον τρισδιάστατο ευκλείδειο χώρο από το γενικευμένο θεώρημα καμπύλης Τζόρνταν. Το μοναδιαίο κάθετο διανυσματικό πεδίο με κατεύθυνση προς το εξωτερικό αυτής της περιοχής θα έδινε έναν προσανατολισμό της οριοθετημένης πολλαπλότητας, το σύνορο της οποίας θα ήταν το προβολικό επίπεδο, που όμως δεν είναι προσανατολισμένο. Η υπόθεση του ότι μπορεί να εμφυτευτεί οδήγησε σε άτοπο άρα δεν ισχύει. 

### Η προβολική σφαίρα

Αν υποθέσουμε ότι έχουμε μια σφαίρα, και έστω ότι οι μέγιστοι κύκλοι της σφαίρας είναι "γραμμές", και τα ζεύγη των αντίποδων σημείων είναι τα "σημεία". Είναι εύκολο να δει κανείς ότι αυτό το σύστημα υπακούει στα αξιώματα του προβολικού επιπέδου:

* κάθε ζεύγος δυο διαφορετικών μέγιστων κύκλων τέμνεται σε ένα ζεύγος αντίποδων σημείων, και
* κάθε δυο διαφορετικά ζεύγη αντίποδων σημείων βρίσκονται πάνω σε έναν μοναδικό μέγιστο κύκλο.

Αν ταυτίσουμε κάθε σημείο της σφαίρας με το αντίποδο σημείο του, τότε παίρνουμε μια αναπαράσταση του πραγματικού προβολικού επιπέδου στο οποίο τα "σημεία" είναι πράγματι σημεία. Αυτό σημαίνει ότι το προβολικό επίπεδο είναι ένας χώρος πηλίκο της σφαίρας, ο οποίος είναι η διαμέριση της σφαίρας στις κλάσεις ισοδυναμίας που ορίζονται από την σχέση ισοδυναμίας ~, όπου x ~ y αν y = −x. Αυτός ο χώρος πηλίκο της σφαίρας είναι ομοιομορφικός με την συλλογή των γραμμών που περνούν από την αρχή των αξόνων του **R**3.

Η απεικόνιση πηλίκο από την σφαίρα επί του πραγματικού προβολικού επιπέδου είναι στην πραγματικότητα μια 2 επί 1 απεικόνιση(απεικονίζει δύο σημεία σε ένα).

### Το προβολικό ημισφαίριο

Λόγω του ότι η σφαίρα καλύπτει το πραγματικό επίπεδο δύο φορές, το επίπεδο μπορεί να αναπαρασταθεί ως ένα κλειστό ημισφαίριο του οποίου τα απέναντι σημεία ταυτίζονται.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Apéry, F.; *Models of the real projective plane*, Vieweg (1987)
2. ↑  Weeks, J.; *The shape of space*, CRC (2002), p 59
Το **Μπαμιάν** ή **Μπαμιγιάν** (αγγλικά: Bamyan, περσικά: بامیان, Bāmyān) είναι πόλη του Αφγανιστάν, πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας. Βρίσκεται σε υψόμετρο 2.550 μ. και έχει πληθυσμό 100.000 κατοίκους (2014). Είναι η μεγαλύτερη πόλη στην περιοχή Χαζιριστάν του κεντρικού Αφγανιστάν και βρίσκεται 240 χλμ. βορειοδυτικά της πρωτεύουσας της χώρας, Καμπούλ.

Στο Μπαμιγιάν βρισκόταν ένα παλαιό ινδουιστικό-βουδιστικό μοναστήρι από το οποίο το Μπαμιγιάν πήρε το όνομά του (σανσκριτικά: varmayana, χρωματισμένος). Πολλά αγάλματα του Βούδα έχουν λαξευτεί στις πλευρές των βράχων που βλέπουν προς την πόλη.

Η κομβική θέση της πόλης την έκανε να δεχτεί κατά τη διάρκεια της ιστορίας πολιτισμικές επιρροές από πολλούς λαούς, μεταξύ των οποίων Ινδούς, Πέρσες, Έλληνες, Τούρκους και Κινέζους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  en.unesco.org/creative-cities/bamiyan. Ανακτήθηκε στις 9  Ιουνίου 2021.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 315531401
* LCCN: n2012029934
* BNF: cb15303518j (data)

 |

 |
Συντεταγμένες: 45°28′25.44″N 9°12′12.97″E﻿ / ﻿45.4737333°N 9.2036028°E﻿ / 45.4737333; 9.2036028

Ο αστρικός προβολέας Zeiss star project of the Planetario
Το **Πλανητάριο του Μιλάνου** (ιταλ. *Planetario di Milano*) είναι το μεγαλύτερο και σημαντικότερο πλανητάριο σε ολόκληρη την Ιταλία. Βρίσκεται στους Κήπους της Πόρτα Βενέτσια, στο διαμέρισμα Πόρτα Βενέτσια του Μιλάνου. Ιδρύθηκε το έτος 1930 και βρίσκεται σχεδόν συνεχώς σε λειτουργία από τότε μέχρι σήμερα.

Το κτίριο του πλανηταρίου εγκαινιάσθηκε στις 20 Μαΐου 1930. Σχεδιάσθηκε από τον αρχιτέκτονα Πιέρο Πορταλούππι για λογαριασμό του Ουλρίκο Οέπλι (Ulrico Hoepli), ο οποίος το δώρισε στην πόλη του Μιλάνου. Η βάση του είναι οκταγωνική με διάμετρο αντίστοιχου κύκλου 19,6 μέτρα, ενώ έχει συνολική χωρητικότητα τριακοσίων θεατών. Ο θόλος του είναι ακόμη διακοσμημένος με τον ορίζοντα του Μιλάνου όπως αυτός ήταν το 1930 (π.χ. χωρίς τον Πύργο της Πιρέλλι).

Οι παραδοσιακές προβολές γίνονται με έναν αστρικό προβολέα τύπου «Zeiss IV», σε χρήση από το 1968.

Το Πλανητάριο του Μιλάνου δέχεται περί τους 100.000 επισκέπτες ανά έτος. Χρησιμεύει επίσης ως έδρα του «Κύκλου Αστρόφιλων του Μιλάνου» (*Circolo Astrofili di Milano*), που είναι ο παλαιότερος και σημαντικότερος σύλλογος ερασιτεχνικής αστρονομίας στην πόλη.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  (Ιταλικά) *SIRBeC*.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ιστοσελίδα στον ιστότοπο του Δήμου του Μιλάνου Αρχειοθετήθηκε 2019-12-22 στο Wayback Machine.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 137306571
* LCCN: n88024858
* ISNI: 0000 0001 0724 1972
* NKC: uk2007381763

 |

 |
Άποψη του Πλαντάζεχαους Μπρίφενχατ.
Ως **πλαντάζεχαους** (ολλανδικά: *plantagehuis*, παπιαμέντο: *kas di shon*, μτφ. «οικία του κυρίου» ή «κύρια οικία») ορίζονταν τα κύρια κτίρια των πρώην φυτειών του νησιού του Κουρασάο, εξαρτώμενου εδάφους του Βασιλείου των Κάτω Χωρών, στην Καραϊβική Θάλασσα. Σε τοπικό επίπεδο, τα συγκεκριμένα κτίρια ήσαν γνωστά ως «αγροικίες» (ολλανδικά: *landhuis*), ενώ ο όρος «οικία της φυτείας» (ολλανδικά: *plantagehuis*) δεν χρησιμοποιείτο σχεδόν καθόλου.

Έπειτα από την κατάκτηση του νησιού από την Ολλανδική Εταιρεία Δυτικών Ινδιών, ξεκίνησε η δημιουργία φυτειών, με απώτερο σκοπό την καλύτερη επιτήρηση των κτήσεών της. Σταδιακά, οι συγκεκριμένες φυτείες πέρασαν υπό τον έλεγχο ιδιωτών. Για την φιλοξενία των ιδίων, καθώς και των οικογενειών τους, ολλανδικού αρχιτεκτονικού ρυθμού οικίες ανεγέρθηκαν, οι οποίες τροποποιήθηκαν καταλλήλως ώστε να ανταποκρίνονται στις καιρικές συνθήκες του νησιού.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Ολλανδικά) Brada, Willebrordus Menno Jan (1 Ιανουαρίου 1961). *Kerkgeschiednenis Curaçao 1680-1707: Curaçao 1861*. W. Brada. Ανακτήθηκε στις 6 Αυγούστου 2015.
2. ↑  (Ολλανδικά) *De Indische gids*. 1 Ιανουαρίου 1907. Ανακτήθηκε στις 6 Αυγούστου 2015.
3. ↑  (Ολλανδικά) Hoetink, H. (1 Ιανουαρίου 1969). *Encyclopedie Van de Nederlandse Antillen*. Elsevier. Ανακτήθηκε στις 6 Αυγούστου 2015.
4. ↑  (Ολλανδικά) Newton, Michael A. (1 Ιανουαρίου 1990). *Architektuur en bouwwijze van het Curaçaose landhuis*. Werkgroep Restauratie. ISBN 9789072485038. Ανακτήθηκε στις 6 Αυγούστου 2015.
Ο **Μιλούτιν Πέτροβιτς** (σερβικά : Милутин Петровић), (Λένοβατς 1791 – Ποζάρεβατς 21 Φεβρουαρίου 1861), ήταν Σέρβος αγωνιστής της πρώτης σερβικής εξέγερσης.

Ήταν αδελφός του Χαϋδούκου Βέλικο, μετά τον θάνατο του αδελφού του έγινε Βοεβόδας της Κράινα την 1 Αυγούστου 1813. Ήταν παντρεμένος με κόρη του καπετάν Ράντι Πέτροβιτς. Εγγονός του ήταν ο ιατρός και συνταγματάρχης Μιλίβογιε Πέτροβιτς (1877-1938), ο «ήρωας της Červntije», ένας από τους ιδρυτές της οδοντιατρικής στη Σερβία.

Ήταν μέλος της κυβέρνησης κατά τη διάρκεια της πρώτης βασιλείας του πρίγκιπα Μιχαήλο. Είχε προσωπική φιλία με τον Μίλος Ομπρένοβιτς όπου για τον τιμήσει έδωσε το όνομα του στην πόλη Πέτροβατς Μλάβι.

Τάφηκε στο νεκροταφείο του καθεδρικού ναού στο Ποζάρεβατς.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Милорад Радојчић: Др Селимир Ђорђевић (1866 — 1915), стр. 36, у „Гласнику", број 40, Историјски архив Ваљево, 2006. године.

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Милутин Петровић  της Σερβικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |