recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Γιάρι Λιτμάνεν** (*Jari Litmanen*, γεννήθηκε 20 Φεβρουαρίου 1971) είναι Φινλανδός πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός μέσος και δεύτερος επιθετικός. Θεωρείται ως ο καλύτερος Φινλανδός ποδοσφαιριστής όλων των εποχών και έχει ανακηρυχθεί 42ος στο πρόγραμμα 100 Μεγάλοι Φινλανδοί το 2004.

Κατά τη διάρκεια της καριέρας του σε συλλόγους, ο Λιτμάνεν αγωνίστηκε για τις Ρέιπας, ΧΓΚ, ΜΥΠΑ και Λάχτι στη Φινλανδία και στις Άγιαξ, Μπαρτσελόνα, Λίβερπουλ, Χάνσα Ρόστοκ και Μάλμε στο εξωτερικό. Όσο αγωνιζόταν για τον Άγιαξ (1992-1999) θεωρούταν ένας από τους καλύτερος επιθετικούς μέσους στον κόσμο και έγινε ο πρώτος Φινλανδός ποδοσφαιριστής αστέρας. Κέρδισε το Τσάμπιονς Λιγκ με τον Αίαντα το 1995. Το ύστερο τμήμα της καριέρας του σημαδεύτηκε από τραυματισμούς και δεν κατάφερε να επαναλάβει τις επιτυχίες του με τον Άγιαξ στην Μπαρτσελόνα και στη Λίβερπουλ και βρέθηκε πολλές φορές στον πάγκο, παρά τις κατά καιρούς εντυπωσιακές εμφανίσεις του.

Ο Λιτμάνεν ήταν αρχηγός της εθνικής Φινλανδίας από το 1996 μέχρι το 2008. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την εθνική το 1989 και πραγματοποίησε συνολικά 137 εμφανίσεις σκοράροντας 32 φορές. Είναι ο παίκτης με τις περισσότερες εμφανίσεις και ήταν πρώτος σκόρερ της εθνικής μέχρι το 2021, οπότε και τον ξεπέρασε ο Τέεμου Πούκι. Αποσύρθηκε από την εθνική το 2010.

Το 2003 επελέγη από την Ομοσπονδία της Φινλανδίας ως ο «χρυσός παίκτης» της χώρας για τον εορτασμό των 50 χρόνων της ΟΥΕΦΑ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (πολλαπλές γλώσσες) *Transfermarkt*. 4675. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  «Enciclopèdia de l'esport català» (Καταλανικά) Grup Enciclopèdia. 2012. 7549.
3. ↑  (Ισπανικά) *Argentine Soccer Database*. 47619.
4. ↑  Ανακτήθηκε στις 23  Ιουλίου 2017.
5. ↑  www.hs.fi/paivanlehti/21022018/art-2000005575362.html. Ανακτήθηκε στις 29  Δεκεμβρίου 2020.
6. ↑  www.is.fi/huuhkajat/art-2000006309952.html. Ανακτήθηκε στις 29  Δεκεμβρίου 2020.
7. ↑  www.suomenjalkapallomuseo.fi/4.
8. ↑  www.palloliitto.fi/jalkapallouutiset/suomen-leijonan-ritarimerkki-jari-litmaselle.
9. ↑  «Litmanen heads home» (στα αγγλικά). 2004-05-25.. Ανακτήθηκε στις 2020-06-23.
10. ↑  «Jari's game: How did Litmanen fade away? - Professor Champions League - FourFourTwo». *web.archive.org*. 29 Ιουνίου 2012. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Ιουνίου 2012. Ανακτήθηκε στις 23 Ιουνίου 2020. CS1 maint: Unfit url (link)
11. ↑  «Golden Players take centre stage». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Μαρτίου 2007. Ανακτήθηκε στις 2 Ιουλίου 2020. CS1 maint: Unfit url (link)
Ο **Οίκος των Ζόγου** (αλβανικά: Zogu‎), μέχρι το 1922 **Ζογκόλι** (αλβανικά: Zogolli‎) είναι αλβανική δυναστεία που ιδρύθηκε στις αρχές του 20ού αιώνα. Η οικογένεια αποτελούσε το βραχύβιο σύγχρονο Βασίλειο της Αλβανίας με τον μοναδικό μονάρχη της, τον Ζογ Α΄ της Αλβανίας (1928–1939).

Ιστορία
-------

Η δυναστεία ιδρύθηκε από τον Ζόγου Πασά ο οποίος μετανάστευσε στο Μάτι της Αλβανίας στις αρχές του 20ού αιώνα. 

Το πιο γνωστό μέλος της δυναστείας είναι ο Ζογ Α΄, ο οποίος το 1928 ανακηρύχθηκε βασιλιάς των Αλβανών και βασίλευσε έως ότου απομακρύνθηκε από τον Βίκτορα Εμμανουήλ Γ΄ της Ιταλίας και την ιταλική εισβολή το 1939. Ο Βίκτωρ Εμμανουήλ κατέλαβε αργότερα τον αλβανικό θρόνο. 

Με τον θάνατο του εξόριστου βασιλιά Ζογ το 1961, διάδοχος του θρόνου και επικεφαλής του Οίκου των Ζόγου αναδείχθηκε ο μοναδικός γιος του Λέκα, Πρίγκιπας του Στέμματος της Αλβανίας (γεν. το 1939), ο οποίος ανακηρύχθηκε *βασιλιάς των Αλβανών* από την εξόριστη αλβανική Εθνοσυνέλευση. Ο βασιλιάς Λέκα παρέμεινε επικεφαλής του οίκου και διεκδικητής του θρόνου μέχρι τον θάνατό του το 2011, όταν τον διαδέχτηκε ο μοναδικός του γιος, ο Λέκα Β΄. 

Ο Λέκα δεν έχει γιους και είναι ο μόνος διάδοχος του βασιλιά Ζογ. Ο σημερινός κληρονόμος του Πρίγκιπα Λέκα είναι ο Σκεντέρ Ζόγου, πρώτος ξάδελφος του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Montgomery-Massingberd, Hugh (1977). *Burke's Royal Families of the World, volume 1: Europe & Latin America*. Burke's Peerage. σελίδες 7–8.
2. ↑  Niget, Florian (5 Δεκεμβρίου 2012). «Chantilly : à 79 ans, il peut devenir roi d’Albanie». Le Parisien.. Ανακτήθηκε στις 12 Ιουλίου 2019.

Βιβλιογραφία
------------

* Patrice Najbor, Histoire de l'Albanie et de sa maison royale (5 volumes), JePublie, Paris, 2008, ((ISBN 978-2-9532382-0-4)).
* Patrice Najbor, la dynastye des Zogu, Textes & Prétextes, Paris, 2002

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα του Αλβανικού Βασιλικού Οίκου
Ο **Αθλητικός Όμιλος Άνω Σύρου** είναι ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα τον οικισμό της Άνω Σύρου. Έχει χρώματα το κίτρινο και το πράσινο και έμβλημα δύο κανόνια κάτω από τον ιστορικό λόφο του οικισμού. Ως πρώτη έδρα χρησιμοποιεί το Δημοτικό Γήπεδο Άνω Σύρου και ως δεύτερη το γήπεδο της Ερμούπολης.

Σύμφωνα με το επίσημο καταστατικό του, ο σύλλογος ιδρύθηκε αρχικά το 1939, ενώ διέλυσε κατά την περίοδο της δικτατορίας. Επαναδραστηριοποιήθηκε το 1981 με τη δημιουργία της ΕΠΣ Κυκλάδων και από τότε κατέκτησε δύο φορές το Πρωτάθλημα Κυκλάδων (1986, 2010), με συνέπεια να αγωνιστεί ισάριθμες φορές στη Δ΄ Εθνική κατηγορία, χωρίς όμως να καταφέρει να αποφύγει τον υποβιβασμό. Το καλοκαίρι του 2012 ο σύλλογος ανέστειλε τη λειτουργία του, επανήλθε όμως και πάλι τον Ιούλιο του 2020.

Τίτλοι - διακρίσεις
-------------------

* Στη **Δ΄ Εθνική**:
	+ 1986-87 (1ος όμιλος): 18η/19 ομάδες (υποβιβάστηκε)
	+ 2010-11 (9ος όμιλος): 15η/16 ομάδες (υποβιβάστηκε)
* **Πρωταθλητής Κυκλάδων** (2): 1985-86, 2009-10
* **Κυπελλούχος Κυκλάδων** (1): 1987-88
	+ Φιναλίστ Κυπέλλου Κυκλάδων (1): 2011-12

Παραπομπές
----------

1. ↑  Α.Ο. Άνω Σύρουστο epskyklades.gr
2. ↑  Η Άνω Σύρος επέστρεψε και επίσημα στο πρωτάθλημα της ΕΠΣ Κυκλάδωνστο syros-sports.gr

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η σελίδα του Α.Ο. Άνω Σύρου στην ΕΠΣ Κυκλάδων

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ποδόσφαιρο
* Πύλη:Ελλάδα
 |

 |
Ο **Α.Ο. Αγίου Δημητρίου** είναι αθλητικός σύλλογος της Πάτρας με έδρα την συνοικία Άνω Πόλης του Αγίου Δημητρίου, στην οποία οφείλει και το όνομα του. Ο σύλλογος διαθέτει τμήμα ποδοσφαίρου και παλιότερα και καλαθοσφαίρισης. Ιδρύθηκε το 1972 με χρώματα το κόκκινο και άσπρο.

Ιστορία
-------

### Τμήμα ποδοσφαίρου

Το τμήμα ποδοσφαίρου ιδρύθηκε το 1972 και ανήκει στη δύναμη της Ε.Π.Σ. Αχαΐας με αριθμό μητρώου Ε.Π.Ο. 1865. Έχει αγωνιστεί μια χρονιά στην Γ' Εθνική.

Ξεκίνησε την αγωνιστική του παρουσία από την Γ' κατηγορία το 1972-73 και μετά από δύο χρόνια ανέβηκε στην Β'. Στην Β' κατηγορία έπαιξε μόλις μία περίοδο, το 1974-75, και ανέβηκε την ίδια περίοδο στην Α' κατηγορία, στην οποία έπαιξε μέχρι το 1984. Στην Α' κατηγορία έπαιξε άλλη μια χρονιά, και τελευταία, το 1994.

Η μεγαλύτερη επιτυχία του συλλόγου ήρθε την περίοδο 1978-79, όταν ως πρώτος του Α' ομίλου του πρωταθλήματος Αχαΐας αντιμετώπισε σε τελικό αγώνα τον πρώτο του Β' ομίλου **Δόξα Νιφορέικων**. Ο τελικός έγινε στα Προσφυγικά μπροστά σε 6.000 θεατές και ο Άγιος Δημήτριος νικώντας με σκορ 1-0 κέρδισε την άνοδο σε εθνική κατηγορία. Ο Σύλλογος έπαιξε στον αγώνα με τους: Π. Φιλόπουλο, Π Φιλόπουλο, Βγενόπουλο, Γαρταγάνη, Φωτόπουλο, Π. Πεφάνη, Α. Κολλυρόπουλο, Μούζιο, Γ. Σκληβανιώτη, Τοφταρόπουλο, Μερλίγκα, Σχοινά, Κατσιγιάννη και Χαραλαμπακόπουλο, με προπονητή τον Γ. Γερογιάννη.. Πρόεδρος του συλλόγου ήταν ο Γιώργος Κωστένης και προπονητής αρχικά ο Αντώνης Μαυρίας μέχρι τέσσερις αγωνιστικές πριν την λήξη, οπότε ανέλαβε ο Γιώργος Γερογιάννης.

Την αγωνιστική περίοδο 1979-80 ο Άγιος Δημήτριος αγωνίστηκε στην Εθνική Ερασιτεχνική κατηγορία, τη σημερινή Γ' Εθνική. Έπαιξε στον Β' όμιλο με άλλους 20 συλλόγους από όλη την Πελοπόννησο την Κρήτη και την Ήπειρο. Σε 38 αγώνες σημείωσε 14 νίκες, 6 ισοπαλίες και 16 ήττες. Κατέλαβε την 13η θέση και υποβιβάστηκε στην Α΄ κατηγορία του πρωταθλήματος Αχαΐας.

### Τίτλοι

* Πρωτάθλημα Αχαΐας: 1979
* Πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας: 1978, 1995

Τμήμα καλαθοσφαίρισης
---------------------

Το τμήμα καλαθοσφαίρισης του Αγίου Δημητρίου έχει παρουσίες μόνο στα τοπικά πρωταθλήματα της ΕΣΚΑ-Η. Τα τελευταία χρονια έχει σταθερή παρουσία στο πρωτάθλημα της Γ΄1 ΕΣΚΑ-Η χωρίς κάποια ιδιαίτερη διάκριση.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Βασιλείου Οικονομόπουλου, Πατρινό αθλητικό πανόραμα, Πάτρα 1995, λήμμα ΑΟ Άγιος Δημήτριος
2. 1 2 3 4 5  Τάσος Σταθόπουλος, *Αχαϊκό ποδόσφαιρο, εκατόν είκοσι χρόνια (1891-2010), εκδόσεις Γιάννης Πικραμένος, Πάτρα 2010 , ISBN 978-960-6628-27-6*
3. 1 2  Λεύκωμα "100 χρόνια Πατραϊκό ποδόσφαιρο" Δήμος Πατρέων 2006, σελίδα 123

Πηγές
-----

* *Πατρινό Αθλητικό Πανόραμα*, Βασίλης Οικονομόπουλος, Πάτρα 1994
* Λεύκωμα "100 χρόνια Πατραϊκό ποδόσφαιρο" Δήμος Πατρέων 2006
* Τάσος Σταθόπουλος, *Αχαϊκό ποδόσφαιρο, εκατόν είκοσι χρόνια (1891-2010), εκδόσεις Γιάννης Πικραμένος, Πάτρα 2010 , ISBN 978-968-6628-27-6*

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Καλαθοσφαίριση | Πύλη Καλαθοσφαίριση |
Το σήμα του αυτοκινητοδρόμου 5
Ο χάρτης του αυτοκινητοδρόμου 5
Ο **Ότογιολ 5** ή **Αυτοκινητόδρομος 5** στα ελληνικά ή **Περιφερειακή οδός Προύσας** είναι ένας αυτοκινητόδρομος στην Τουρκία. Ξεκινάει από την Προύσα και λειτουργεί ως **περιφερειακή οδός** της πόλης. Έχει μήκος 110 χιλιόμετρα, ενώ στο όλο μήκος του διαθέτει 6 λωρίδες κυκλοφορίας (τρεις ανά κατεύθυνση). Μόλις ολοκληρωθεί ο αυτοκινητόδρομος θα συνδέει την Προύσα με την Σμύρνη μέσω του Μπαλικεσίρ και της Μανίσας (Μαγνησίας). Επίσης είναι μέρος της Ευρωπαϊκής Οδού 90.

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Αυτοκινητόδρομοι της Τουρκίας |
| --- |
|  |
| Αυτοκινητόδρομοι | 
Ο1 | Ο2 | Ο3 | Ο4 | Ο5 | Ο20 | Ο21 | Ο30 | Ο31 | Ο32 | Ο50 | Ο51 | Ο52 | Ο53 | Ο54 |  |

 |
Ο **Γιάνους Γ΄**, πολων. Janusz III (π. 27 Σεπτεμβρίου 1502 - 9/10 Μαρτίου 1526) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν δούκας περιοχών της Μαζοβίας: Βαρσοβίας, Τσερσκ, Λιφ, Ζακρότσυμ, Νουρ (1503-24) μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του και μετά (1524-26) μόνος του. Ήταν ο τελευταίας άρρην τού κλάδου των Πιαστ-Μαζοβίας και μετά από αυτόν η Μαζοβία ενσωματώθηκε στο βασίλειο της Πολωνίας.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Κορράδου Γ΄ τού *ερυθρού* δούκα της Μαζοβίας και της Άννας Ραντζίβιου, κόρης τού Μικαλόιους βοεβόδα τού Βόλνιους και μεγάλου Καγκελάριου της Λιθουανίας.

Το 1503 απεβίωσε ο πατέρας του και ο Γιάνους Γ΄, μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του Στανίσλαφ, κληρονόμησε τις κτήσεις εκείνου. Ήταν ανήλικοι και η μητέρα τους ανέλαβε επίτροπος της αρχής. Εκτός από το Τσερσκ, που είχε δοθεί από το 1495 στον Κορράδο Γ΄ ως κληρονομικό φέουδο, η κληρονομία τους ήταν υπό την απειλή τού βασιλιά της Πολωνίας. Οι ευγενείς διαμαρτυρήθηκαν και το 1504, ο Αλέξανδρος Ατης Πολωνίας φοβούμενος εξέγερση, εξέδωσε απόφαση, ότι τα δύο αδέλφια έλαβαν όλη την κληρονομία τους ως φέουδο.

Όπως και ο αδελφός του, έγινε γρήγορα γνωστός για το πάθος του στο ποτό και στις γυναίκες. Η άσωτη ζωή του ίσως συνέβαλε στο να αποβιώσει πρόωρα, 24 ετών. Τάφηκε στον αρχικαθεδρικό του Αγ. Ιωάννου στη Βαρσοβία. Δύο έτη πριν είχε αποβιώσει ο Στανίσλαφ, έτσι ο Γιάνους Γ΄ ήταν ο τελευταίος άρρην του κλάδου των Πιαστ-Μαζοβίας, που εξέλιπε. Διαδόθηκαν φήμες, ότι τα δύο αδέλφια δολοφονήθηκαν· ο Σιγισμούνδος Α΄ της Πολωνίας (αδελφός τού Αλεξάνδρου Α΄) ερεύνησε το θέμα, αλλά δεν βρήκε δόλο. Ο χρονικογράφος Γιαν Ντούγκος πιστεύει, πως οι δύο αδελφοί ίσως είχαν κληρονομική ασθένεια, τη φυματίωση. Ο σύγχρονος ιστορικός Μάρτσιν Μπιέλσκι εκτιμά, ότι απεβίωσαν από αλκοολισμό.

Σύντομα το δουκάτο της Μαζοβίας ενσωματώθηκε στο βασίλειο της Πολωνίας, αν και ορισμένοι ευγενείς προσπάθησαν να διατηρήσουν την ανεξαρτησία τους, προτείνοντας τις αδελφές τού Γιάνους Γ΄, την Άννα ή τη Σοφία. Ωστόσο ο Σιγισμούνδος Α΄ έμεινε στις συμφωνίες, που τον έκαναν κληρονόμο, ενώνοντας το δουκάτο με την Πολωνία. Η ΜΑζοβία κράτησε κάποια αυτονομία ως το 1576.

Ο Γιάνους Γ΄ είναι μία από τις μορφές τού πίνακα *Η Πρωσική δήλωση υποτέλειας* τού ζωγράφου Γιαν Ματέϊκο, έργου των ετών 1879-82.

Πηγές
-----

* Samuel Orgelbrand, Encyklopedja Powszechna, S. Orgelbranda Synów, p.54 (public domain via Google Print)
* Józef Szujski, Historyi polskiéj treściwie opowiedzianéj ksiąg dwanaście, 1880, p.167, (public domain via Google Print)

Κατηγορίες: 1502 births

1. ↑  Salomon Janusz III
2. ↑  (Πολωνικά) *MAK*. 9810620754205606.
3. ↑  dw.2722.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 40151776733918010493

 |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Janusz III of Masovia  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Αυτό το λήμμα αφορά το Μελιτέα Μελίτης.  Για το Μελιτέα Θεσσαλονίκης, δείτε: Μ.Γ.Σ Μελιτέας.  

Ο **Αθλητικός Μορφωτικός Σύλλογος Μελιτέας Μελίτης**, γνωστός απλά ως **Μελιτέας Μελίτης** είναι Ελληνικός ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα τη Μελίτη Φλώρινας. Επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου είναι το 1957 και χρώματά του είναι το μαύρο και το λευκό. Ανήκει στη δύναμη της Ε.Π.Σ. Φλώρινας και αγωνίζεται στην Α΄ Κατηγορία Ε.Π.Σ. Φλώρινας.

Μεγαλύτερη διάκριση του συλλόγου είναι η συμμετοχή του στην Γ΄ Εθνική κατηγορία τη σεζόν 2018-19. Έχει πλήθος συμμετοχών στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής κατά το παρελθόν, όπου πιο συγκεκριμένα αγωνίστηκε τις χρονιές 1982-83, 1986-87, 1991-92, 1995-96, 1997-98, με τελευταία παρουσία τη σεζόν 2003-04.

Έχει κατακτήσει 10 πρωταθλήματα Ε.Π.Σ. Φλώρινας (1981-82, 1985-86, 1987-88, 1990-91, 1994-95, 1996-97, 1998-99, 2002-03, 2017-18 και 2021-22), ενώ τις χρονιές 2003-04, 2011-12 και 2018-19 κατέκτησε το κύπελλο Ε.Π.Σ. Φλώρινας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Αναφορά sinwebradio.com
2. ↑  Greece - List of Fourth Level Final Tables rsssf.com
3. ↑  [ Κυπελλούχος ΕΠΣ Φλώρινας ο Μελιτέας Μελίτης neaflorin
4. ↑  Κυπελλούχος ΕΠΣ Φλώρινας 2018-2019 ο Μελιτέας Μελίτης neaflorina.gr

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη σελίδα του Συλλόγου στο Facebook
Οι **Σιμπίρσκι** (ρωσικά: Сибирский) ήταν η πρώτη από πολλές οικογένειες, απογόνων του Τζένγκις Χαν (Σαϊβανίδες), που έζησαν στο παρελθόν στη Ρωσία. 

Έλκουν την καταγωγή τους από τον Κουτσούμ Χαν, τον τελευταίο του Χανάτου της Σιβηρίας.

Οι γιοι του Κουτσούμ Χαν συνελήφθησαν από τους Κοζάκους του Γερμάκ Τιμοφέγιεβιτς και μεταφέρθηκαν στη Μεγάλο Δουκάτο της Μόσχας, όπου εγκαταστάθηκαν στο Γιαροσλάβλ και σε άλλες πόλεις και λάβανε την άδεια να αυτοαποκαλούνται "Τσάρεβιτς" της Σιβηρίας (Ρωσικά: царевичи Сибирские). Ο εγγονός του Κουτσούμ Χαν, Αλπ Αρσλάν, εγκαταστάθηκε ακόμη και ως Χαν "υποχείριο" στο Κασίμοφ μεταξύ 1614 και 1627.

Το 1591, ο γιος του Κουτσούμ, Αμπούλ Χαΐρ, ήταν ο πρώτος της δυναστείας του, που μεταστράφηκε στον Χριστιανισμό. Aκολούθησε η μεταστροφή ολόκληρης της οικογένειάς του, που τελικά εξομοιώθηκε με τη ρωσική αριστοκρατία. Για παράδειγμα, αν και ο γιος του Αμπούλ Χαΐρ έγινε γνωστός ως Βασίλι Αμπουλγάιροβιτς, το όνομα του εγγονού του, Ρομάν Βασίλιεβιτς, δεν ξεχώριζε πλέον από ένα γηγενές ρωσικό όνομα.

Το 1686, ο τσάρος Φιοντόρ Α΄ της Ρωσίας αποφάσισε ότι οι δυναστείες των ηγεμόνων του Ιμερέτι (στη σημερινή Γεωργία) στον Καύκασο μαζί με τους Τατάρους πρίγκιπες της Σιβηρίας και του Κασίμοφ θα εντάσσονταν στο Γενεαλογικό Βιβλίο της Ρωσικής Αριστοκρατίας. 

Οι τσάρεβιτς προχώρησαν σε γάμους με απογόνους από τις καλύτερες ρωσικές οικογένειες. Μία από τις πριγκίπισσές τους ήταν η σύζυγος του θείου του τσάρου Πέτρου Α', ενώ μια άλλη παντρεύτηκε έναν γιο του βασιλιά της Γεωργίας.

Αξιοσημείωτοι εκπρόσωποι
------------------------

Ο τελευταίος από τους Τσάρεβιτς ήταν ο **Βασίλι Αλεξέγιεβιτς Σιμπίρσκι**, ο οποίος τάχθηκε στο πλευρό του Τσάρεβιτς Αλεξέι Πετρόβιτς εναντίον του Μεγάλου Πέτρου. Το 1718, εξορίστηκε στη Σιβηρία, ενώ ο τίτλος των απογόνων του υποβιβάστηκε από *"τσάρεβιτς"* σε *"κνιάζ"* ή *"πρίγκιπας"*.

Ο εγγονός του Βασίλι, πρίγκιπας **Βασίλι Φιοντόροβιτς Σιμπίρσκι**, έφτασε στο αξίωμα του Στρατηγού του Πεζικού στην υπηρεσία της αυτοκράτειρας Αικατερίνης της Μεγάλης, αλλά εμπλεκόταν σε παρατυπίες και στάλθηκε στη Σιβηρία από τον γιο της, τον τσάρο Παύλο Α' της Ρωσίας. Ο Τσάρος Αλέξανδρος Α' τον επέστρεψε στην Αγία Πετρούπολη ως γερουσιαστή. Ο γιος του, Αλέξανδρος, ήταν επίσης στρατηγός του τσάρου.

Ο γιος του τελευταίου, ο πρίγκιπας **Αλεξάντερ Αλεξάντροβιτς** **Σιμπίρσκι** (1824–79), ήταν το τελευταίο μέλος της οικογένειας Σιμπίρσκι. Προετοιμάστηκε από τους γονείς του για στρατιωτική θητεία και έλαβε μέρος στον πόλεμο της Κριμαίας. Εκείνη την εποχή, εξέφρασε το ενδιαφέρον του για τις ελληνικές αποικίες στην Κριμαία και τη Νότια Ρωσία και παρήγαγε μια αξιοσημείωτη μονογραφία για τα μετάλλια και τα νομίσματα του Βασιλείου του Βοσπόρου. Ολόκληρη η έκδοση χάθηκε κατά τη διάρκεια μιας πλημμύρας, με μόνο τρία αντίγραφα να σώζονται ως σήμερα. Ωστόσο, το έργο του Σιμπίρσκι βραβεύτηκε με το βραβείο Ντέμιντοφ το 1859. Μετά το θάνατο του Σιμπίρσκι, η υπέροχη συλλογή αρχαίων νομισμάτων του αφιερώθηκε στον Μεγάλο Δούκα Αλέξανδρο Μιχαήλοβιτς της Ρωσίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Michael Khodarkovsky, *Russia's Steppe Frontier*, Indiana University Press, 2002, (ISBN 0-253-21770-9), M1 Google Print, p. 265.
*Για άλλον Γιώργο Παπαδόπουλο δείτε: Γιώργος Παπαδόπουλος (αποσαφήνιση)*

Ο  **Γιώργος Παπαδόπουλος** είναι Έλληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, γεννημένος στις 13 Νοεμβρίου 1967, ο οποίος αγωνιζόταν ως αμυντικός.

Καριέρα
-------

### Σε συλλογικό επίπεδο

Έγινε ευρύτερα γνωστός αγωνιζόμενος με τη φανέλα του Ηρακλή Θεσσαλονίκης από τα μέσα της δεκαετίας του 80' μέχρι και αυτά του 90', με την οποία αγωνίστηκε επί δώδεκα συνεχή έτη (1985-97) ως αμυντικός. Συμπαίκτες του την εποχή εκείνη υπήρξαν, μεταξύ άλλων, οι Χατζηπαναγής, Κωφίδης, Λ.Παπαϊωάννου, Πλίτσης, Δ.Παπαδόπουλος και Τουτζιάρης, ενώ μια από τις κορυφαίες του στιγμές στον "Γηραιό" ήταν η συμμετοχή στον τελικό του κυπέλλου Ελλάδας (1986-87) με αντίπαλο τον ΟΦΗ, ο οποίος οδηγήθηκε στη διαδικασία των πέναλτι. Σημαντική στιγμή στην καριέρα του επίσης ήταν το γκολ που σημείωσε στο τελευταίο λεπτό στην αναμέτρηση με τον Πανηλειακό (1995-96), το οποίο εξασφάλισε στην ομάδα του την έξοδο στο κύπελλο ΟΥΕΦΑ της επόμενης περιόδου.

### Στις εθνικές ομάδες

Αγωνίστηκε 12 συνολικά φορές με την εθνική Ελλάδας, το διάστημα 1988-91. Το ντεμπούτο του πραγματοποιήθηκε στις 15 Νοεμβρίου 1988 στον εντός έδρας νικηφόρο φιλικό αγώνα με την Ουγγαρία (3-0), όταν υπό τις οδηγίες του Αλέκου Σοφιανίδη αντικατέστησε τον Κώστα Λαγωνίδη.

Υπήρξε μέλος της εθνικής Ελπίδων, η οποία το 1988 αγωνίστηκε στον τελικό του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος Ελπίδων, εναντίον της Γαλλίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Ο τελικός της απογοήτευσης, bluearena.gr». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Απριλίου 2015. Ανακτήθηκε στις 6 Μαρτίου 2015.
2. ↑  Ελλάδα - Ουγγαρία 15-11-1988, www.epo.gr
3. ↑  Η χαμένη γενιά του '88 και η κερδισμένη του '98, www.kathimerini.gr

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Η καριέρα του Γιώργου Παπαδόπουλου στο national football teams
* Το προφίλ του Γιώργου Παπαδόπουλου στο transfermarkt
* Ο Γιώργος Παπαδόπουλος στο epo.gr
* "Αυτή είναι η ιστορία της Εθνικής Ελλάδας και πως φθάσαμε στην Αφρική" (Ανδρέας Μπόμης 2009)
Ο **Γκάι Ντίκινς** (αγγλ. Guy Dickins, 1881 - 1916) ήταν κλασικός αρχαιολόγος.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1881. Αρχικά υπηρέτησε ως κρατικός υπάλληλος στην Ινδία, όπου ανακάλυψε την αγάπη του για τις αρχαιότητες και αποφάσισε να σπουδάσει αρχαιολογία στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Το 1904 ήρθε στη Βρετανική Σχολή Αθηνών, όπου διενήργησε αρχαιολογικές ανασκαφές στις αρχαίες Θαλάμες όταν διευθυντής της σχολής ήταν ο Ρίτσαρντ ΜακΓκίλλιβρευ Ντώκινς (Richard McGillivray Dawkins, 1871-1955). Διενήργησε επίσης ανασκαφές στον ναό της Άρτεμης Ορθίας στη Σπάρτη. Παντρεύτηκε την Μαίρη Χάμιλτον, επίσης αρχαιολόγο της Βρετανικής Σχολής. Επέστρεψε στην Αγγλία το 1909 και διορίστηκε στο Κολλέγιο της Οξφόρδης, όπου δίδαξε ιστορία της αρχαιότητας. το 1914 διορίστηκε καθηγητής πανεπιστημίου της κλασικής αρχαιολογίας. Επιστρατεύτηκε ξανά για να υπηρετήσει στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, όπου τραυματίστηκε στην μάχη του Σομμ το 1916 και πέθανε στο Ποζιέρ (Pozières) της Γαλλίας.

Εργογραφία
----------

Ο Ντίκινς εξέδωσε τα πορίσματα των ανασκαφών του στο Ετήσιο *Annual of the British School at Athens* το 1905. Η Βρετανική σχολή εξέδωσε επίσης τον κατάλογο του Μουσείου της Ακρόπολης το 1912, τον οποίο συνέταξε ο Ντίκινς μαζί με τον Στάνλεϋ Κάσσον (Stanley Casson), την Ντόροθυ Λαμπ Μπρουκ (Lamb Brooke) και την Λέιντυ Νίκολσον (Lady Nicholson, 1887-1967). Μετά θάνατον η χήρα του επιμελήθηκε το υλικό που είχε συγκεντρώσει και το δημοσίευσε το 1920 με τίτλο «Ελληνιστική Γλυπτική».

* "Published Works of the Author." in, Dickins, Guy. Hellenistic Sculpture. Oxford: Clarendon Press, 1920, pp. 89–94
* Γκάι Ντίκινς (1881 - 1916) (1912). *Catalogue Of The Acropolis Museum Volume I Archaic Sculpture*. Cambridge: University Press. Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2010.
* Γκάι Ντίκινς (1881 - 1916) (1921). *Catalogue Of The Acropolis Museum Volume IΙ Sculpture and Architevtural Fragments*. Cambridge: University Press. Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2010.
* Hellenistic sculpture. Oxford: Clarendon Press, 1920
* "The Art of Sparta." Burlington Magazine 14 no. 68 (November 1908): 64-84.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Dictionary of Art Historians» (Αγγλικά) dickinsg. Ανακτήθηκε στις 23  Απριλίου 2022.

Πηγές
-----

* Βιογραφικό στο The Dictionary of Art Historians
* Gardner, Percy. "Preface." Dickins, Guy. Hellenistic Sculpture. Oxford: Clarendon Press, 1920, pp. vii-ix
* Bates, William N. "Necrology." American Journal of Archaeology 21 no. 1 (January 1917): 92.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 12664612
* **ΕΒΕ**: 137581
* LCCN: no2003043174
* ISNI: 0000 0000 8092 318X
* SUDOC: 070005575
* BIBSYS: 90952088
* CiNii: DA10804354

 |

 |
Ο **Γιώργος Παπαμιχαήλ** ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός στην ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης από το 1969 μέχρι το 1973, κατακτώντας με τους "κίτρινους" το κύπελλο Ελλάδος του 1970. Συνέχισε την καριέρα του αγωνιζόμενος στις δύο ανώτερες κατηγορίες του ελληνικού πρωταθλήματος για την Δόξα Δράμας και τον Πανιώνιο.

Καριέρα
-------

Ο Παπαμιχαήλ ξεκίνησε στην ομάδα του Π.Α.Ο. Κουφαλίων και μεταγράφηκε στον Άρη το καλοκαίρι του 1969. Ο προπονητής Μίλοβαν Τσίριτς τον χρησιμοποίησε ως αλλαγή στον αγώνα εναντίον της ΑΕΚ, αλλά στη συνέχεια της χρονιάς έπαιξε σε μόλις δύο ακόμη αγώνες πρωταθλήματος και έναν κυπέλλου.

Την επόμενη σεζόν έπαιξε σε μόλις δύο παιχνίδια πρωταθλήματος, αλλά το 1971-72 μπήκε σε επτά αγώνες της ομάδας του, μεταξύ αυτών στο 0-5 εναντίον της Βέροιας στην τελευταία αγωνιστική της χρονιάς, όπου πέτυχε δύο γκολ.

Το 1972-73, ο Παπαμιχαήλ ξεκίνησε ως βασικός, μετά την τιμωρία των Αλέκου Αλέξιάδη και Βαγγέλη Συρόπουλου. Έπαιξε στην πρεμιέρα στην εκτός έδρας νίκη των "κίτρινων" επί του Αιγάλεω με 0-2, δίνοντας τις ασίστ και στα δύο γκολ του Μάκη Κόκκορη. Την δεύτερη όμως αγωνιστική στον αγώνα με τον Παναθηναϊκό τραυματίστηκε στο αστράγαλο. Συνολικά αγωνίστηκε σε δεκατρείς αγώνες πρωταθλήματος, πριν μεταγραφεί στην Δόξα Δράμας το καλοκαίρι του 1973.

Για τις επόμενες έξι χρονιές, η Δόξα Δράμας υπήρξε βασική διεκδικήτρια της ανόδου στην πρώτη κατηγορία, τερματίζοντας τρίτη στον τρίτο όμιλο το 1973-74 και το 1974-75, τέταρτη το 1975-76, δεύτερη το 1976-77, τρίτη το 1977-78 και τελικά πρώτη στον Βόρειο όμιλο το 1978-79, κερδίζοντας την συμμετοχή της στην Α' εθνική.

Το 1979-80, οι "μαυραετοί" κατέλαβαν την δωδέκατη θέση και ο Παπαμιχαήλ έπαιξε σε 33 αγώνες σκοράροντας μία φορά. Ακολούθησε η ένατη θέση το 1980-81, όπου σκόραρε πέντε γκολ σε 32 συμμετοχές, πριν μεταγραφεί στον Πανιώνιο.

Στην ομάδα της Νέας Σμύρνης παρέμεινε για δύο χρόνια και έπαιξε σε 39 παιχνίδια, σκοράροντας έξι φορές. Κατέλαβε την 7η θέση το 1980-81 και την 14η το 1982-83, με σημαντικότερο γκολ αυτό στην εκτός έδρας νίκη κατά του Παναθηναϊκού στις 9 Ιανουαρίου 1983, όταν άνοιξε το σκορ στο 1-3 μέσα στο γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας.

Ο Παπαμιχαήλ απεβίωσε στις 21 Φεβρουαρίου 2020.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Georgios Papamichail - Player profile | Transfermarkt
2. ↑  Εφημερίδα Μακεδονία, 27/11/1969, Σελίδα: 7
3. ↑  Greece 1970/71 - RSSSF
4. ↑  Εφημερίδα Μακεδονία, 27/6/1972, Σελίδα: 8
5. ↑  Πιο φτωχός ο Άρης: Έφυγε ο Γιώργος Παπαμιχαήλ! - www.aris.re
6. ↑  Εφημερίδα Μακεδονία, 26/9/1972, Σελίδα: 8
7. ↑  Greece 1972/73 - RSSSF[*νεκρός σύνδεσμος*]
8. ↑  Greece - List of Second Level Final Tables - RSSSF
9. ↑  Greece 1979/80 - RSSSF
10. ↑  Greece 1980/81 - RSSSF
11. ↑  Εφημερίδα Ριζοσπάστης, 11/1/1983, Σελίδα: 8
12. ↑  Πέθανε ο παλαίμαχος ποδοσφαιριστής του Άρη Γιώργος Παπαμιχαήλ - Parallaxi

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Βασίλης [άγνωστο επίθετο], *Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ...Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό*, αυτοέκδοση, 2014. ISBN 978-960-93-5927-6
Ο **Αλέν Ραγκουέλ** (Alain Raguel) (γεν. 1976) είναι ποδοσφαιριστής από τη Γαλλία. Αγωνίστηκε στη Λιλ και στη Βαλένς και από το 2000 αγωνίζεται στην Ελλάδα. Έχει παίξει στην Α΄ Εθνική με τoν Πανιώνιο, τον Παναθηναϊκό, τον Ατρόμητο και τον Ηρακλή και την περίοδο 2008-09 έπαιξε στη Β΄ Εθνική με τον Ολυμπιακό Βόλου. Έχει ύψος 1,75 και αγωνίζεται στη μεσαία γραμμή. Αυτή τη στιγμή παραμένει «ελεύθερος» (χωρίς επαγγελματικό συμβόλαιο).

Βιογραφικό
----------

Ο Αλέν Ραγκουέλ γεννήθηκε στις 6 Σεπτεμβρίου 1976 στη Λιλ. Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο στην τοπική ομάδα Ολιμπίκ Λιλ, στην οποία έπαιξε τη σεζόν 1998-99. Συνέχισε στη Βαλένς για τη σεζόν 1999-2000 και στη συνέχεια ήρθε στην Ελλάδα, στον Πανιώνιο, στον οποίο έπαιξε τέσσερις σεζόν με επιτυχία. Συνέβαλε στην έξοδο του συλλόγου στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ δύο φορές το 2003 και το 2004 και στην πρόκριση και συμμετοχή του στους ομίλους της διοργάνωσης. 

Στη συνέχεια πήρε μεταγραφή στον Παναθηναϊκό, αλλά δεν μπόρεσε να βρει θέση στην πρώτη ομάδα και το 2005-06 πήγε στον Ατρόμητο Περιστερίου. Συνέχισε στον Ηρακλή και το 2008-09 αγωνίστηκε στον Ολυμπιακό Βόλου.
Ο **Αλέκος Σπάθης** (Έδεσσα, 1914 ή 1915 – 10 Ιανουαρίου 1970) ήταν Έλληνας συνθέτης, βραβευμένος στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης του 1969 για το τραγούδι του «Πικρό παράπονο».

Προερχόμενος από οικογένεια μουσικών η οποία εγκαταστάθηκε οριστικά στη Θεσσαλονίκη το 1930, ο Σπάθης πραγματοποίησε σπουδές ορχηστρικής μουσικής. Η σταδιοδρομία του συμπίπτει με την έναρξη της Κατοχής (1941). Διετέλεσε διευθυντής στην ορχήστρα ελαφράς συμφωνικής μουσικής που ίδρυσαν στην ελληνική συμπρωτεύουσα οι κατοχικές δυνάμεις την ίδια χρονική περίοδο και εν συνεχεία (1946) στην αντίστοιχη ορχήστρα του Ραδιοφωνικού Σταθμού Θεσσαλονίκης. Παράλληλα συνέθετε μουσική για Επιθεωρήσεις, αλλά και για κινηματογραφικές ταινίες. Συνεργάσθηκε με το Γιώργο Οικονομίδη, ενώ συνθέσεις του ερμήνευσαν η Ρένα Βλαχοπούλου, η Νάνα Μούσχουρη, η Ζωζώ Σαπουντζάκη, κ.α. Στις 31 Μαΐου του 1962 ο Σπάθης υπέστη εγκεφαλικό με αποτέλεσμα να παραλύσει η δεξιά του πλευρά. Ωστόσο συνέχισε, σποραδικά, την καλλιτεχνική του δραστηριότητα. Το 1968 η σύνθεσή του «Θεέ μου» κέρδισε το Γ΄ βραβείο στο Φεστιβάλ τραγουδιού της Θεσσαλονίκης και την επόμενη χρονιά κατέκτησε την πρωτιά με το τραγούδι του «Πικρό Παράπονο». Ήταν νυμφευμένος, από το 1955 έως τον πρόωρο θάνατό του, με την τραγουδίστρια Μαίρη Μουστάκα, πιο γνωστή σαν Μαίρη Μοντ, με την οποία απέκτησαν μια κόρη.

Πηγές
-----

Η σχέση του Αλέκου Σπάθη και της Μαίρης Μοντ με την Ρένα Βλαχοπούλου[*νεκρός σύνδεσμος*]

Παραπομπές
----------

1. ↑  stixoi.info: «Αλέκος Σπάθης (Συνθέτης)»
2. ↑  Π. Γιωργάκης στο φύλλο της εφημερίδας «Έθνος» της 12 Ιανουαρίου 1970, σελ. : «Χωρίς πικρό παράπονο πια ο Σπάθης»
Ο **Γιώργος Παπάζογλου** (γεννημένος στις 27 Ιουνίου 1973) είναι Έλληνας παλαίμαχος διεθνής πετοσφαιριστής. Έχει ύψος 201εκ και αγωνιζόταν στη θέση του κεντρικού.

Καριέρα
-------

Ο Γιώργος Παπάζογλου υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο με την ομάδα της Ορεστιάδας, στην οποία παρέμεινε για αρκετά χρόνια και συγκεκριμένα μέχρι το 2005. 

Το 2005 αποφάσισε να κάνει το μεγάλο βήμα στην καριέρα του και να μεταγραφεί στον Ολυμπιακό Πειραιώς, ο οποίος λίγο καιρό νωρίτερα είχε κατακτήσει το Κύπελλο Κυπελλούχων. Στην ομάδα του Πειραιά παρέμεινε για ένα χρόνο καθώς το 2006 μετεγγράφη στον Γ.Σ. Λαμίας, στον οποία παρέμεινε για δύο χρόνια.

Την περίοδο 2008-09 αγωνίστηκε με την Ε.Α. Πατρών, ενώ την αμέσως επόμενη περίοδο αγωνίστηκε με τη φανέλα του Πανελληνίου Γ.Σ.

Το 2010 επέστρεψε στον Ολυμπιακό για δεύτερη φορά στην καριέρα του, στον οποίο παρέμεινε επίσης για ένα χρόνο κατακτώντας το εγχώριο τρεμπλ (Σούπερ Καπ, Πρωτάθλημα και Κύπελλο Ελλάδας).

Το 2011 μετεγγράφη στον Εθνικό Αλεξανδρούπολης στον οποίο παρέμεινε μέχρι το τέλος της αγωνιστικής περιόδου 2014-15, όταν και αποφάσισε να τερματίσει την πολυετή επαγγελματική του καριέρα σε ηλικία 42 ετών.

Διεθνείς συμμετοχές
-------------------

Ο Γιώργος Παπάζογλου πραγματοποίησε με το εθνόσημο κατά τη διάρκεια της καριέρας του 38 συμμετοχές.

Τίτλοι
------

* 1 Σούπερ Καπ Ελλάδας: 2010
* 1 Πρωτάθλημα Ελλάδας: 2011
* 1 Κύπελλο Ελλάδας: 2011

Πηγές
-----

* Η καριέρα του Γιώργου Παπάζογλου
Η **Γιούττα της Δανίας** ή **Ιουδήθ της Δανίας** (1246 - 1286/1295 ) ήταν τρίτη κόρη του του Ερρίκος Δ΄ της Δανίας και της συζύγου του Γιούττας της Σαξονίας, μεγαλύτερες αδελφές της ήταν η Σοφία της Δανίας, βασίλισσα της Σουηδίας και η Ίνγκεμποργκ της Δανίας, βασίλισσα της Νορβηγίας, μικρότερη αδελφή της ήταν η Αγνή της Δανίας, ήταν μέλος του Οίκου του Έστριντσον και ερωμένη του γαμπρού της Βάλντεμαρ της Σουηδίας. 

Το 1250 που δολοφονήθηκε ο πατέρας της η Γιούττα ήταν μόλις 4 ετών και η μητέρα της παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο της τον κόμη Μπουσάρ Η΄ του Ρόζεμπουργκ ο οποίος διεκδικούσε και τον τίτλο του βαγδράβου του Βραδεμβούργου, οι δυο μεγαλύτερες αδελφές της παντρεύτηκαν βασιλιάδες αντίθετα η Γιούττα και η μικρότερη αδελφή της Αγνή πιέστηκαν να γίνουν μοναχές στη μονή της Αγίας Αννέτας στο Ροσκίλντε αλλά ποτέ δεν συμπάθησαν τη μοναχική ζωή. Το 1269 η αδελφή τους Σοφία της Σουηδίας η οποία έκανε επίσκεψη στον τάφο του πατέρα της επισκέφτηκε και τις αδελφές της, αργότερα δραπέτευσαν για τη Σουηδία (1272) οπου η αδελφή τους Σοφία και ο αδελφός της Βάλντεμαρ τις δέχτηκαν στην αυλή τους, η Γιούττα έγινε ερωμένη του ίδιου του γαμπρού της με αποκορύφωμα τη γέννηση του γιου του Έρικ (1273).  Το αμάρτημα ήταν θανάσιμο λόγω της μοιχείας και λόγω της συγγένειας γι'αυτό η Γιούττα επέστρεψε στη μονή όπου έμεινε μέχρι τον θάνατο της ενώ ο Βάλντεμαρ πραγματοποίησε προσκύνημα στη Ρώμη για να ζητήσει συγχώρεση απο τον πάπα. Η αδελφή της Σοφία σε τραγική κατάσταση ακούστηκε οτι είπε : *"Δεν πρόκειται να γίνω ποτέ καλά από τη λύπη μου, καταραμένη η μέρα που τη δέχτηκα στη Σουηδία"*,  αργότερα όταν εκθρονίστηκε ο Βάλντεμαρ τον χώρισε. Ο πρώτος ξάδελφος της Έρικ Ε΄ της Δανίας αρνήθηκε να παραχωρήσει στη Γιούττα και στη μικρότερη αδελφή της Αγνή τα κληρονομικά τους δικαιώματα στον θρόνο της Δανίας.

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Γιούττα της Δανίας** |

1. ↑  «Jutta». (σουηδικά) *Dictionary of Swedish National Biography*. 12265.
2. ↑  Cawley, Charles, DENMARK, Medieval Lands, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy
3. ↑  Cawley, Charles, SWEDEN KINGS, Medieval Lands, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy,
4. ↑  Christer Öhman (Swedish): Helgon, bönder och krigare. Berättelser ur den svenska historien (Saints, farmers and warriors. Stories from the history of Sweden)
5. ↑  Regesta Diplomatica Danica 1348, p. 166

Πηγές
-----

* Cawley, Charles, SWEDEN KINGS, Medieval Lands
* Christer Öhman (Swedish): Helgon, bönder och krigare. Berättelser ur den svenska historien (Saints, farmers and warriors. Stories from the history of Sweden)


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Jutta of Denmark  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Συντεταγμένες: 35°12′42″N 24°34′35″E﻿ / ﻿35.21167°N 24.57639°E﻿ / 35.21167; 24.57639

Άποψη του οροπεδίου την άνοιξη, με τις ανθισμένες άγριες τουλίπες.
Ο **Γιους Κάμπος** (ονομάζεται και *στση Αιγιδούς - Γιδούς*) είναι οροπέδιο που βρίσκεται στην κοιλάδα του Αμαρίου του νομού Ρεθύμνης, στο νησί της Κρήτης. Βρίσκεται σε θέση 31 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της πόλης του Ρεθύμνου.

Ονομασία
--------

Όσον αφορά στην ονομασία του κάμπου, σύμφωνα με μια εκδοχή προέρχεται από την τοπική γενική *τση Γιούς ο Κάμπος*, η οποία στο κρητικό ιδίωμα σημαίνει *ο κάμπος της Ηούς*. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή, ο κάμπος έλαβε την ονομασία αυτή από τα κοπάδια αιγών που έβοσκαν εκεί από την βυζαντινή ακόμη περίοδο.

Τοποθεσία και άλλα στοιχεία
---------------------------

Ο Γιους Κάμπος βρίσκεται βορειοδυτικά του βουνού Κέντρος και εκτείνεται σε μια έκταση περίπου 2,5 τετραγωνικών χιλιομέτρων με μέσο υψόμετρο 750 μέτρων και είναι προσβάσιμος από τα χωριά Σπήλι, Κισσός και Γερακάρι. Το οροπέδιο είναι γνωστό για την εξαιρετικά πλούσια χλωρίδα του, η οποία περιλαμβάνει αρκετά ενδημικά φυτά. Ειδικότερα, η κόκκινη άγρια τουλίπα (Tulipa doerfleri), ένα από τα λίγα ενδημικά είδη τουλίπας στην Κρήτη, ευδοκιμεί εκεί. Παράλληλα, εντοπίζονται διάφορα είδη δέντρων όπως πλάτανοι και έλατα καθώς και σπάνια είδη ορχιδέας.

Το οροπέδιο είναι εξαιρετικά εύφορο καθώς παράγει δημητριακά όλων των ειδών, κηπευτικά, κερασιές, μηλιές, βυσσινιές, λαχανικά και καρυδιές ενώ στους βοσκότοπους του οροπεδίου σιτίζονται ευάριθμα κοπάδια αιγοπροβάτων. Τα παλαιότερα χρόνια, ο κάμπος αποτελούσε σημαντική πηγή τροφής για τα χώρια της γύρω περιοχής, όπως το Σπήλι, ο Κισσός, οι Καρίνες, ο Πατσός, το Γερακάρι, ο Βάτος κ.ά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ειρήνη Μπριλλάκη - Καβακοπούλου, *Τοπωνύμια περιοχής Σπηλίου Ρεθύμνου Κρήτης* στο συλλογικό *Τα Κρητικά τοπωνύμια - Διήμερο Επιστημονικό Συνέδριο, Ρέθυμνο 6-7 Νοεμβρίου 1998, Πρακτικά*, τόμος Α', Ιστορική - Λαογραφική Εταιρεία Ρεθύμνης, Ρέθυμνο 2000, σελ. 493.
2. ↑  Γιους Κάμπος από τον ιστότοπο CretanBeaches.com.
3. ↑  Nicholas J. Turland et al. 2004: Weeds of the traditional agriculture of Crete. - Willdenowia 34(2): 381-406. (Online Αρχειοθετήθηκε 2012-01-11 στο Wayback Machine.)
4. ↑  Η άγρια τουλίπα φέρνει στην Κρήτη Ιάπωνες.
5. ↑  Μπριλλάκη - Καβακοπούλου, 2000, Α', 492.
Ο **Γισούλφος Α΄** (απεβ. το 706  ) ήταν δούκας του Μπενεβέντο από το 689, όταν απεβίωσε ο αδελφός του Γριμοάλδος Β΄.  Ο πατέρας του ήταν ο Ρομουάλδος Α΄. Μητέρα του ήταν η Θεοδράδα (ή Θευδεράτα), κόρη του Λούπου δούκα του Φρίουλι, και άσκησε την επιτροπία γι' αυτόν τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του.

Βιογραφία
---------

Σύμφωνα με τον Παύλο τον Διάκονο ήταν κατά τη διάρκεια τής βασιλείας του, που οι Φράγκοι πήραν τα λείψανα του Αγίου Βενέδικτου της Νούρσια και της αδελφής του Αγίας Σχολαστικής από το Μόντε Κασίνο. Ο Γισούλφος μπορεί να παραχώρησε στο μοναστήρι του Σαν Βιντσέντσοαλ αλ Βολτούρνo ένα τετράγωνο γης μεγάθους 500 τετρ. χλμ. περί το έτος 700. 

Περί το 705 ο Γισούλφος κατέλαβε τις πόλεις Σόρα, Aρπίνo και Άρτσε. Προχώρησε μέχρι τη Χορέα,  λεηλατώντας και καίγοντας, προτού έρθει αντιμέτωπος με δώρα από τους πρεσβευτές τού πάπα Ιωάννη ΣΤ΄, οι οποίοι λύτρωσαν πολλούς από τους αιχμαλώτους του και τον ανάγκασαν να επιστρέψει από όπου είχε έρθει, στις δικές του κτήσεις.

Οικογένεια
----------

Ήταν ένας ενεργητικός δούκας, όπως ο πατέρας και ο πάππος του. Πολέμησε εναντίον του βασιλιά, του πάπα και του Βυζαντινών. Ήταν νυμφευμένος με τη Βινιπέργκα και τον διαδέχθηκε ο γιος του Ρομουάλδος Β' .

Πηγές
-----

* *Lexikon des Mittelalters* : Gisulf I. Herzog von Benevent (681-698) .
* Παύλος ο Διάκονος. *Historia Langobardorum*. Διαθέσιμο στο Northvegr.
* Κρις Γουίκαμ. *Early Medieval Italy: Central Power and Local Society, 400–1000*. Λονδίνο: Macmillan, 1981.

Σημειώσεις
----------

1. ↑  p67225.htm#i672246. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
2. 1 2 3  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
3. ↑  Perhaps 707. The *Lexikon* gives his death as 698, which is inconsistent with Paul the Deacon's statement about a reign of seventeen years if his reign began in 689. It clearly contradicts references to acts undertaken during the pontificate of John VI around 705.
4. ↑  Wickham (1981), 225.
5. ↑  Wickham (1981), 151. Alternatively, this may have been Duke Arichis II of Benevento around 760.
6. ↑  Paul the Deacon, Chapter XXVII. Identified as Puteoli or a location at the five mile mark of the Via Latina.
Ο **Γιούρι Σάβιτσεφ** (αγγλικά: *Yuri Nikolayevich Savichev*; ρωσικά: *Юрий Николаевич Савичев*) είναι Ρώσος πρώην ποδοσφαιριστής γεννημένος στις 13 Φεβρουαρίου 1965 στη Μόσχα. Έχει αγωνιστεί στη θέση του επιθετικού στις ομάδες Τορπέντο Μόσχας, Ολυμπιακός, Σάαρμπρουκεν, Σεντ Πάουλι.

Καριέρα
-------

Στην Τορπέντο Μόσχας αγωνίστηκε την περίοδο 1985-1990 σημειώνοντας 47 γκολ και είναι 8ος σκόρερ στην ιστορία του συλλόγου. Το 1990 ο Όλεγκ Μπλαχίν τον έφερε στον Ολυμπιακό μαζί με τον Προτάσωφ και το Λιτόφτσενκο και αποτέλεσαν μαζί την περίφημη τριάδα των <<μινγκ>>. Με τον Ολυμπιακό σκόραρε 17 γκολ τις σεζόν 1990-1991 και 1991-1992 σε 45 αγώνες.

Ομάδες
------

* 1984-1990  Τορπέντο Μόσχας
* 1990-1992  Ολυμπιακός
* 1992-1994  1. ΦΚ Σααρμπρύκεν
* 1994-1999  ΦΚ Ζανκτ Πάουλι

Grigory Fedotov Club
--------------------

Ανήκει στο *Grigory Fedotov Club* το οποίο είναι ανεπίσημος τίτλος τιμής για τους Ρώσους ή Σοβιετικούς που έχουν σκοράρει πάνω από 100 επίσημα γκολ στην καριέρα τους. Έχει σκοράρει 101 γκολ (2 με την Εθνική Ρωσίας, 7 στα Ευρωπαϊκά κύπελλα, 47 στο Ρωσικό πρωτάθλημα, 8 στο Ρωσικό κύπελλο και 37 με ομάδες του εξωτερικού).

Εθνική Ρωσίας
-------------

Συμμετείχε με την Εθνική ομάδα της Σοβιετικής Ένωσης στην Ολυμπιάδα της Σεούλ το 1988. Στον τελικό απέναντι στη Βραζιλία των Ρομάριο, Μπεμπέτο, Ταφαρέλ, ο Γιούρι Σάβιτσεφ που είχε μπει ως αλλαγή, σημείωσε στο 103ο λεπτό το γκολ της νίκης (2-1) για τη Σοβιετική Ένωση κερδίζοντας το χρυσό μετάλιο μπροστά σε 73,000 θεατές.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Η καριέρα του Σάβιτσεφ
Η **Αγγερώνα** (λατ. *Angerona*) ήταν αρχαία ρωμαϊκή θεότητα. Από την ετυμολογία του ονόματός της προκύπτει ότι ήταν η θεότητα που προστάτευε και απήλλασσε τους ανθρώπους από τις αγωνίες και τους πόνους (*angerere*). Το όνομά της ωστόσο μπορεί να το χρωστά και στην παράδοση κατά την οποία είχε κάποτε διασώσει τους Ρωμαίους και τα κοπάδια τους από την επιδημία άγγινα (*angina*). Σύμφωνα με άλλη θεωρία, «Αγγερώνα» είναι το μυστηριακό όνομα της πόλεως της Ρώμης.

Πηγή
----

* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 1 (1972), σελίδα 201

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Angerona (mythology) στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 295602183
* GND: 1031268944

 |

 |
Ο **Αθλητικός Όμιλος Ίκαρος Πετρωτού** είναι αθλητικός σύλλογος με έδρα το Πετρωτό Αχαΐας που δραστηριοποιείται στο ποδόσφαιρο. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 1984 και έχει χρώματα το πράσινο και το κίτρινο. Διατηρεί τμήμα ποδοσφαίρου ανδρών και τμήμα ποδοσφαίρου γυναικών, το οποίο έχει παρουσία στην Α΄ Εθνική κατηγορία.

Τμήμα ποδοσφαίρου ανδρών
------------------------

Το τμήμα ποδοσφαίρου ανδρών ιδρύθηκε παράλληλα με τον σύλλογο το 1984. Εντάχθηκε στην τότε Ε.Π.Σ. Πατρών, σημερινή Ε.Π.Σ. Αχαΐας.

Ξεκίνησε από την Γ΄ κατηγορία και τη σεζόν 1990–91 επί προεδρίας Δήμου Λιουρδή και με προπονητή τον Βασίλη Κατσουράνη προβιβάστηκε στην Β΄ κατηγορία.

Το 1996–97 επί προεδρίας Κώστα Αγγελόπουλου και με προπονητή τον Τάκη Παναγιωτόπουλο προβιβάστηκε στην Α΄ κατηγορία όπου και παρέμεινε μέχρι το 2005-06.

Ύστερα από μία τριετία στην Β΄, το 2009 επανήλθε στην Α΄ κατηγορία στην οποία παρέμεινε μέχρι το 2010-11, όποτε και υποβιβάστηκε. Τη σεζόν 2014-15 υποβιβάστηκε από τη Β΄ στην Γ΄ κατηγορία, για να κατακτήσει τη σεζόν 2015-16 το πρωτάθλημα στον 3ο όμιλο και την επιστροφή στην Β΄ κατηγορία.

Ακολούθησε μια τετραετία στη Β΄ και τη σεζόν 2019-20 κέρδισε την επιστροφή στην Α΄ κατηγορία, όπου αγωνίζεται μέχρι σήμερα.

Τμήμα ποδοσφαίρου γυναικών
--------------------------

Το τμήμα ποδοσφαίρου γυναικών του συλλόγου ιδρύθηκε το 2012. Δήλωσε συμμετοχή στην Γ΄ Εθνική της περιόδου 2012-13 και στην πρώτη του επίσημη παρουσία κατέκτησε το πρωτάθλημα του 3ου ομίλου και την άνοδο στην Β΄ Εθνική, όπου την αμέσως επόμενη περίοδο πανηγύρισε την κατάκτηση του πρωταθλήματος του 2ου ομίλου και την άνοδο στην Α΄ Εθνική κατηγορία.

Τη σεζόν 2014-15 αγωνίστηκε στην Α΄ Εθνική χωρίς όμως ιδιαίτερη επιτυχία, γνωρίζοντας τον υποβιβασμό. Τη σεζόν 2017-18 τερμάτισε τελευταίος στον 3ο όμιλο της Β΄ και υποβιβάστηκε στην Γ΄ Εθνική. Ωστόσο ανέκαμψε άμεσα κατακτώντας το πρωτάθλημα στον 4ο όμιλο τη σεζόν 2018-19 και την επάνοδο στην Β΄ Εθνική.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6  «Σχετικά με εμάς». *ikarospetrwtou.wordpress.com*. Ανακτήθηκε στις 21 Μαΐου 2020.
2. ↑  Β ΕΘΝΙΚΗ ΓΥΝΑΙΚΩΝ : στην Α ΕΘΝΙΚΗ η ΑΓΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, dielpa.wordpress.com
Ο **Αθλητικός Μορφωτικός Εκπολιτιστικός Σύλλογος Νηρέας Πάρου** είναι αθλητικός και πολιτιστικός σύλλογος με έδρα τον οικισμό της Νάουσας στο νησί της Πάρου. Η ποδοσφαιρική ομάδα έχει χρώματα το κίτρινο και το μαύρο και ως έδρα χρησιμοποιεί το Δημοτικό Στάδιο Πάρου.

Ιστορία
-------

Ιδρύθηκε το 1959, όταν μια παρέα από Ναουσαίους που ανησυχούσαν για το μέλλον των παιδιών του χωριού, αποφάσισαν τη δημιουργία του συλλόγου. Πήρε την ονομασία του από τη θεότητα της θάλασσας και με την υπ' αριθμό 434/1959 απόφαση του πρωτοδικείου Σύρου ξεκίνησε τη λειτουργία του ως «Α.Ο. Νηρεύς». Τα πρώτα τμήματα που περιελάμβανε ήταν: κολύμβηση, κωπηλασία και ποδόσφαιρο.

Οι πρώτες επιτυχίες έρχονται τα επόμενα χρόνια με την κατάκτηση των τοπικών πρωταθλημάτων ποδοσφαίρου (1967, 1972, 1978), όμως ο σύλλογος διανύει μια δύσκολη περίοδο μέχρι το 1979. Τότε, μπαίνουν νέοι άνθρωποι στη διοίκηση και αρχίζει μια έντονη πολιτιστική δραστηριότητα παράλληλα με την αθλητική. Δημιουργείται κινηματογραφική λέσχη, οργανώνονται εκθέσεις ζωγραφικής και συναυλίες, ενώ αποφασίζεται και η δημιουργία νέου ποδοσφαιρικού γηπέδου για τις ανάγκες της ομάδας.

Το 1980 συμβάλλει στην ίδρυση της Ε.Π.Σ. Κυκλάδων και συμμετέχει στο εναρκτήριο πρωτάθλημα του νομού. Το 1981 γίνεται τροποποίηση καταστατικού σύμφωνα με την υπ' αριθμό 259/1981 απόφαση του πρωτοδικείου Σύρου και ο σύλλογος μετονομάζεται σε «Αθλητικό Μορφωτικό Εκπολιτιστικό Σύλλογο (Α.Μ.Ε.Σ.) ΝΗΡΕΑΣ». Το 1987 κατακτά τη δεύτερη θέση στο πρωτάθλημα παίδων και το 1988 την πρώτη στο εφηβικό πρωτάθλημα του νομού Κυκλάδων. Τη δεκαετία του 1990 κατασκευάζεται η αίθουσα πολιτιστικών και αθλητικών εκδηλώσεων, καθώς και νέα αποδυτήρια και γραφεία για την ομάδα.

Μεγαλύτερη στιγμή του συλλόγου ήταν η κατάκτηση του πρωταθλήματος Κυκλάδων τη σεζόν 2007-08 και η άνοδός του στη Δ' Εθνική κατηγορία. Συμμετείχε στον 8ο όμιλο, όμως τερμάτισε στη 12η θέση και υποβιβάστηκε ξανά στο τοπικό πρωτάθλημα, όπου συνέχισε να αγωνίζεται κατά την επόμενη δεκαετία. Το 2009 κατέκτησε το κύπελλο Κυκλάδων κερδίζοντας στον τελικό τον Α.Ο. Πάγου Σύρου με 4-2.

Το καλοκαίρι του 2020, οι διοικούντες τεσσάρων συλλόγων της Πάρου (Α.Μ.Ε.Σ. Μαρπησσαϊκού, Α.Μ.Ε.Σ. Νηρέα, Α.Ο. Πάρου και Μ.Ε.Α.Σ. Αστέρα Μαρμάρων) αποφάσισαν τη συγχώνευση των σωματείων, με σκοπό τη δημιουργία μίας πιο ανταγωνιστικής ομάδας στο νησί που θα πρωταγωνιστήσει μελλοντικά στο ποδόσφαιρο του νομού. Ο νέος σύλλογος ονομάστηκε Αθλητική Ένωση Πάρου (Α.Ε. Πάρου) και συμμετείχε άμεσα στις διοργανώσεις της Ε.Π.Σ. Κυκλάδων. Ο Νηρέας συνεχίζει να υφίσταται, με έμφαση πια στις ακαδημίες σε ποδόσφαιρο και πετοσφαίριση, καθώς και στις πολιτιστικές του δραστηριότητες.

Τίτλοι - διακρίσεις
-------------------

* Συμμετοχές σε ανώτερη κατηγορία:
	+ Δ΄ Εθνική 2008-09 (8ος όμιλος): 12η/14 ομάδες (υποβιβάστηκε)
* **Πρωταθλητής Κυκλάδων** (1): 2007-08
* **Κυπελλούχος Κυκλάδων** (1): 2008-09

Παραπομπές
----------

1. ↑  Α.Μ.Ε.Σ. Νηρέαςστο epskyklades.gr
2. 1 2 3  Ιστορία συλλόγου

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Επίσημη ιστοσελίδα
* Η σελίδα του Α.Μ.Ε.Σ. Νηρέας στην ΕΠΣ Κυκλάδων
Ο **Α.Μ.Σ. Απόλλων Ευρωπού** είναι αθλητικός σύλλογος με έδρα τον Ευρωπό Κιλκίς. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 1952 και χρώματά του το κόκκινο και το μαύρο, με την ονομασία και τα χρώματα του συλλόγου να είναι εμπνευσμένα από τον ομώνυμο ιστορικό αθλητικό σύλλογο της Καλαμαριάς. Δραστηριοποιείται στο άθλημα του ποδοσφαίρου, διαθέτοντας τμήμα ποδοσφαίρου ανδρών και υποδομών. Έδρα του αποτελεί το Δημοτικό Στάδιο Ευρωπού.

Ιστορία
-------

Την αγωνιστική περίοδο 1959-60 ο Απόλλων Ευρωπού κατέκτησε το πρωτάθλημα περιφέρειας Κιλκίς που διοργάνωνε η Ε.Π.Σ. Μακεδονίας. Την αγωνιστική περίοδο 1964-65 αναδείχθηκε πρωταθλητής της Ε.Π.Σ. Κιλκίς και προβιβάστηκε στη νεοσύστατη Γ΄ Εθνική, όπου και αγωνίστηκε στα δύο πειραματικά της πρωταθλήματα κατά τις περιόδους 1965-66 και 1966-67. 

Την αγωνιστική περίοδο 1969-70 αναδείχθηκε εκ νέου πρωταθλητής της Ε.Π.Σ. Κιλκίς και προκρίθηκε στο ειδικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα με στόχο την άνοδο στην Β΄ Εθνική, χωρίς όμως επιτυχία καθώς αποκλείστηκε στην προκριματική φάση από τον Πυρσό Γρεβενών. Την αγωνιστική περίοδο 1987-88 κατέκτησε το Κύπελλο Ε.Π.Σ. Κιλκίς νικώντας με 2-0 τον Ποντιακό Νέας Σάντας.

Την αγωνιστική περίοδο 2022-23 κατέκτησε για τρίτη φορά το πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Κιλκίς νικώντας με 3-1 τον Κιλκισιακό στην τελευταία αγωνιστική των play off και προκρίθηκε στο ειδικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα με στόχο την άνοδο στην Γ΄ Εθνική. Επίσης, κατέκτησε για δεύτερη φορά στην ιστορία του το Κύπελλο Ε.Π.Σ. Κιλκίς νικώντας με 3-1 τον Π.Α.Ο. Κρηστώνης.

Τίτλοι και διακρίσεις
---------------------

### Τίτλοι

* 3 Πρωταθλήματα Ε.Π.Σ. Κιλκίς:
	+ 1964-65, 1969-70, 2022-23

* 2 Κύπελλα Ε.Π.Σ. Κιλκίς:
	+ 1987-88, 2022-23

### Διακρίσεις

* Φιναλίστ Κυπέλλου Ε.Π.Σ. Κιλκίς:
	+ 1979-80, 2009-10

2023: Πρωταθλητής και κυπελλούχος Ε.Π.Σ Κιλκίς

Παραπομπές
----------

1. ↑  Επίσημη ιστοσελίδα Γενικής Γραμματείας Αθλητισμού
2. ↑  Ιστορία του χωριού, evropos3.blogspot.com
3. ↑  Επίσημη ιστοσελίδα Δήμου Παιονίας
4. ↑  Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΟΥ, maxitis.gr
5. ↑  Παννάξιος πρωταθλητής ο Απόλλων Ευρωπού κέρδισε 3-1 τον Κιλκισιακό, eidisis.gr
6. ↑  Κυπελλούχος ΕΠΣ Κιλκίς 2022-23 ο Απόλλων Ευρώπου, με 3-1 επί του ΠΑΟΚ Κρηστώνης, maxitis.gr

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------
Ο **Αβραάμ Παυλίδης** γεννήθηκε το 1950 στη Θεσσαλονίκη, αλλά πέρασε τα παιδικά του χρόνια στο Γάζωρο, χωριό των Σερρών. Είναι φωτογράφος και ιδιωτικός υπάλληλος. Ξεκίνησε σαν εικαστικός χρησιμοποιώντας ακουαρέλα να εκφράζεται καλλιτεχνικά, ενώ άρχισε να φωτογραφίζει από τις αρχές της δεκαετίας του ΄90. Η θεματολογία των φωτογραφικών του έργων περιστρέφεται γύρω από την παράδοση, την εγκατάλειψη και τη μνήμη. Ταξιδεύοντας σε όλη την Ελλάδα καταγράφει με χαρακτηριστικό τρόπο οικίες, ναούς, καφενεία, νοσοκομεία ή εργοστάσια εγκαταλελειμμένα, παρατημένα στον χρόνο και φορτισμένα με μνήμες και ιστορία.

Έχει παρουσιάσει το έργο του σε διάφορες εκθέσεις στο εξωτερικό και την Ελλάδα. Μερικές από αυτές είναι: Ανκόνα της Ιταλίας (2002), Αυστρία, Φωτογραφικό Κέντρο Θεσσαλονίκης (2002), ομαδική έκθεση "Αποθήκες του χρόνου" στο Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης (2003). Το 2004 το Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης παρουσίασε ατομική έκθεσή του, με τίτλο "Εστίες Παράδοσης", ενώ το 2010 παρουσιάστηκε ενόψει του Athens Photo Festival 2010, η ατομική του έκθεση με τίτλο "Το τελευταίο βλέμμα" στο 'The Lond Room' του Πικερμίου.

Σχετικά Άρθρα
-------------

Culture now

Τα Νέα online

Καθημερινή[*νεκρός σύνδεσμος*]

Fmag photography magazine

Φωτογραφική Λέσχη Βόλου[*νεκρός σύνδεσμος*]

Συμβούλιο Απόδημου Ελληνισμού

El Culture[*νεκρός σύνδεσμος*]

Biblionet - "Το Τελευταίο Βλέμμα", Αβραάμ Παυλίδης
Συντεταγμένες: 40°15′24.8″N 6°44′24.4″W﻿ / ﻿40.256889°N 6.740111°W﻿ / 40.256889; -6.740111

Ο **ποταμός Αγκέδα** ή **Άγκεδα** (Agueda) είναι ποταμός της Ισπανίας που καταλήγει σε παραπόταμο του ποταμού Ντουέρο ή Ντόουρου στην Πορτογαλία. Πηγάζει από την οροσειρά ντας Μάσας (Σέρα ντας Μάσας) στην αυτόνομη επαρχία Καστίλλη και Λεόν όπου μετά από μια δυτική και νότια διαδρομή 130 χλμ. εισέρχεται στην Πορτογαλία, καθιστάμενος έτσι διεθνής ποταμός. Η λεκάνη απορροής του φθάνει τα 2.537 τ.χλμ. η δε μέση ροή του υπολογίζεται σε 197 κ.μ. ανά δευτερόλεπτο.

Ένα μεγάλο μήκος του τέλους του, η νότια διαδρομή του, αποτελεί φυσικό σύνορο μεταξύ Ισπανίας και Πορτογαλίας όπου και καθίσταται έτσι συνοριακός ποταμός.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Αγκέδα (ποταμός)** |

* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα τ.30ος, σελ. 262 και 265