H **κρίση ομήρων στην ιαπωνική πρεσβεία στη Λίμα** (ισπανικά: *Toma de la residencia del embajador de Japón en Lima*‎) του Περού έλαβε χώρα στις 17 Δεκεμβρίου 1996 όταν 14 μέλη του Επαναστατικού Κινήματος 
Τουπάκ Αμάρου (MRTA) συνέλαβαν ομήρους εκατοντάδες διπλωμάτες υψηλού επιπέδου, κυβερνητικούς και στρατιωτικούς αξιωματούχους και στελέχη επιχειρήσεων, οι οποίοι συμμετείχαν σε ένα πάρτι στην επίσημη κατοικία του Ιάπωνα πρέσβη, Μοριχίσα Αόκι, για τον εορτασμό των 63ων γενεθλίων του αυτοκράτορα Ακιχίτο. Αν και το περιστατικό έλαβε χώρα στην πρεσβευτική κατοικία στο Σαν Ισίντρο και όχι στην ίδια την πρεσβεία, συχνά αναφέρεται ως «κρίση ομήρων της ιαπωνικής πρεσβείας».

Οι ξένες γυναίκες όμηροι αφέθηκαν ελεύθερες κατά τη διάρκεια της πρώτης νύχτας και οι περισσότεροι αλλοδαποί έφυγαν μετά από πέντε ημέρες συνεχών απειλών για τη ζωή τους. Αφού κρατήθηκαν όμηροι για 126 ημέρες, οι εναπομείναντες αξιωματούχοι ελευθερώθηκαν στις 22 Απριλίου 1997, μετά από μια επιδρομή κομάντος των Περουβιανών Ενόπλων Δυνάμεων, κατά την οποία σκοτώθηκαν ένας όμηρος, δύο καταδρομείς και όλοι οι αντάρτες του Τουπάκ Αμάρου. 

Η επιχείρηση θεωρήθηκε από τους περισσότερους Περουβιανούς ως μια μεγάλη επιτυχία και κέρδισε την προσοχή των μέσων ενημέρωσης παγκοσμίως. Ο Πρόεδρος Αλμπέρτο Φουχιμόρι έλαβε αρχικά πολλά εύσημα για τη σωτηρία των ζωών των ομήρων. Ωστόσο αργότερα εμφανίστηκαν αναφορές που υποστήριζαν ότι ορισμένοι από τους αντάρτες εκτελέστηκαν συνοπτικά μετά την παράδοση τους. Ο Ιάπωνας διπλωμάτης Χιντεκάτα Ογκούρα κατέθεσε ότι τρεις από τους επαναστάτες βασανίστηκαν. Δύο από τους καταδρομείς υποστήριξαν ότι είδαν τον Εντοάρντο "Τίτο" Κρουζ ζωντανό και υπό κράτηση πριν βρεθεί νεκρός με τραύμα από σφαίρα στο λαιμό του. Αυτά τα ευρήματα προκάλεσαν μηνύσεις εναντίον στρατιωτικών από συγγενείς νεκρών ανταρτών. Το 2005, το γραφείο του Γενικού Εισαγγελέα στο Περού απήγγειλε κατηγορίες και διατάχθηκαν ανακρίσεις. Μετά από δημόσια κατακραυγή, όλες οι κατηγορίες αποσύρθηκαν, ωστόσο, περαιτέρω έρευνες παραπέμφθηκαν στο Διαμερικανικό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων  το οποίο αποφάνθηκε το 2015 ότι ο Κρουζ είχε πέσει θύμα δολοφονίας και ότι η περουβιανή κυβέρνηση παραβίασε το διεθνές δίκαιο. Το δικαστήριο κατονόμασε επίσης τον 25χρονο Βίκτορ Πεσέρος και τη 17χρονη Χέρμα Μελάντεζ ως θύματα που στερήθηκαν τα ανθρώπινα δικαιώματα τους.

Ιστορικό
--------

### Έναρξη της ομηρίας

Η αιφνιδιαστική επίθεση και η κατάληψη της κατοικίας του Ιάπωνα πρεσβευτή ήταν η μεγαλύτερη επιχείρηση του Επαναστατικού Κινήματος Τουπάκ Αμάρου στα 15 χρόνια ιστορίας του. Η επίθεση ώθησε το Περού γενικά, και το Τουπάκ Αμάρου ειδικότερα, στο παγκόσμιο προσκήνιο κατά τη διάρκεια της κρίσης. Οι επισκέπτες ανέφεραν ότι οι αντάρτες έκρηξαν μια τρύπα στον τοίχο του κήπου της κατοικίας του πρέσβη γύρω στις 20:20 το βράδυ της 17ης Δεκεμβρίου.

Η κατοικία του Ιάπωνα πρέσβη είχε οχυρωθεί καλά από την ιαπωνική κυβέρνηση. Ήταν περιτριγυρισμένο από έναν τοίχο 12 ποδιών και είχε σχάρες σε όλα τα παράθυρα, αλεξίσφαιρα τζάμια σε πολλά παράθυρα και οι πόρτες ήταν κατασκευασμένες για να αντέχουν την πρόσκρουση μιας χειροβομβίδας. 

Η είδηση ​​της επίθεσης των ανταρτών έκανε το Χρηματιστήριο της Λίμα να κλείσει τρεις ώρες νωρίτερα, καθώς οι εγχώριες μετοχές έπεσαν κατακόρυφα. Ένας πολιτικός αρθρογράφος εφημερίδας σχολίασε: *Είναι μια οπισθοδρόμηση τουλάχιστον τεσσάρων ετών. Έχουμε επιστρέψει στο να είμαστε μια χώρα υπό τον τρόμο*. Τα νέα ήρθαν κατά τη διάρκεια μιας περιόδου χαμηλής δημοτικότητας για τον Πρόεδρο Φουχιμόρι (κάτω από 40% από το υψηλό ποσοστό 75% του 1996), ο οποίος μέχρι τότε είχε πιστωθεί για την αποκατάσταση της ειρήνης στη χώρα αφού η τρομοκρατική δραστηριότητα σταμάτησε σε μεγάλο βαθμό στη χώρα κατά την πρώτη του προεδρική θητεία.

### Αντίδραση της κυβέρνησης

Στις 22 Δεκεμβρίου, ο πρόεδρος του Περού Αλμπέρτο ​Φουχιμόρι έκανε την πρώτη του δημόσια ανακοίνωση για την ομηρεία σε μια τηλεοπτική ομιλία διάρκειας τεσσάρων λεπτών. Στην ομιλία του, καταδίκασε τους δράστες, αποκαλώντας την επίθεση των ανταρτών «αποκρουστική» και απορρίπτοντας όλα τα αιτήματα τους. Δεν απέκλεισε μια ένοπλη προσπάθεια διάσωσης, αλλά δήλωσε ότι ήταν πρόθυμος να διερευνήσει μια ειρηνική λύση για την κατάσταση. Ανέφερε επίσης ότι δεν χρειαζόταν βοήθεια από ξένους συμβούλους ασφαλείας, μετά από εικασίες ότι το Περού στρεφόταν σε ξένες κυβερνήσεις για παροχή βοήθειας.

Ο Φουχιμόρι έκανε την ομιλία του λίγο μετά την ανακοίνωση του αρχηγού των Τουπάκ Αμάρου, Νέστορ Σέρπα Καρτολίνι, ότι θα απελευθερώσει σταδιακά όλους τους ομήρους που δεν είχαν σχέση με την κυβέρνηση του Περού.  Κατά τους μήνες που ακολούθησαν, οι αντάρτες απελευθέρωσαν όλες τις γυναίκες ομήρους και όλους τους άνδρες εκτός από 72.

### Αιτήματα

Τις ημέρες αμέσως μετά την ανάληψη, η Διεθνής Επιτροπή του Ερυθρού Σταυρού ενήργησε ως μεσολαβητής μεταξύ της κυβέρνησης και των μελών των ανταρτών. Μεταξύ των ομήρων ήταν υψηλόβαθμα στελέχη των δυνάμεων ασφαλείας του Περού, συμπεριλαμβανομένου του Μάξιμο Ριβέρα, αρχηγού της αντιτρομοκρατικής αστυνομίας του Περού, και του πρώην αρχηγού Κάρλος Ντομίνγκεζ. Άλλοι όμηροι ήταν ο Αλεχάντρο Τολέδο, ο οποίος αργότερα έγινε Πρόεδρος του Περού, και ο Χαβιέρ Ντίζ Κανσέκο, ένας σοσιαλιστής βουλευτής. Στους 24 όμηρους περιελαμβάνονταν η μητέρα του ίδιου του Προέδρου Φουτζιμόρι και ο μικρότερος αδερφός του.

Οι αντάρτες υπέβαλαν μια σειρά από αιτήματα όπως:

* Απελευθέρωση των μελών τους από τις φυλακές γύρω από το Περού (συμπεριλαμβανομένης της πρόσφατα καταδικασθείσας Αμερικανίδας ακτιβίστριας Λόρι Μπέρενσον και της συζύγου του Σέρπα).
* Αναθεώρηση των νεοφιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων της κυβέρνησης στην ελεύθερη αγορά.
* Διαχωρισμός του προγράμματος εξωτερικής βοήθειας της Ιαπωνίας στο Περού, υποστηρίζοντας ότι αυτή η βοήθεια ωφέλησε μόνο ένα στενό τμήμα της κοινωνίας.
* Διαμαρτυρήθηκαν επίσης για τις σκληρές και απάνθρωπες συνθήκες στις φυλακές του Περού, όπως ισχυρίστηκαν.

Ο αριστερός πολιτικός Χαβιέ Ντίεζ Κανσέκο ήταν μεταξύ των 38 ανδρών που αφέθηκαν ελεύθεροι πολύ λίγο μετά τη σύλληψη των ομήρων. Υπερασπίστηκε το Τουπάκ Αμάρου και κάλεσε την κυβέρνηση να διαπραγματευτεί μια διευθέτηση. Ο Ντίεζ Κανσέκο δήλωσε ότι οι όμηροι είναι *18 έως 20 ετών, ίσως 21... Νομίζω ότι είναι νέοι άνδρες που θέλουν να ζήσουν. Δεν θέλουν να πεθάνουν*.

Μόλις απελευθερώθηκε, ο Αλεχάντρο Τολέδο είπε ότι αυτό που πραγματικά ήθελε το Τουπάκ Αμάρου ήταν μια αμνηστία που θα επέτρεπε στα μέλη του να συμμετέχουν στη δημόσια ζωή. Είπε ότι οποιαδήποτε απόπειρα διάσωσης των ομήρων με τη βία θα ήταν «τρελή», καθώς ήταν οι αντάρτες «οπλισμένοι μέχρι τα δόντια». Τα δωμάτια του κτιρίου, είπε, ήταν καλωδιωμένα με εκρηκτικά, όπως και η οροφή. Πρόσθεσε ότι οι αντάρτες είχαν αντιαρματικά όπλα και φορούσαν σακίδια που ήταν γεμάτα με εκρηκτικά που μπορούσαν να πυροδοτηθούν τραβώντας ένα κορδόνι στο στήθος τους.

### Διαπραγματεύσεις

Αναζητώντας μια ειρηνική λύση, ο Φουχιμόρι διόρισε μια ομάδα για συνομιλίες με το Τουπάκ Αμάρου, συμπεριλαμβανομένου του Καναδού πρεσβευτή Αντόνι Βίνσεντ, ο οποίος ήταν για λίγο όμηρος, του Αρχιεπισκόπου Χουάν Λούι Σιπριάνι και ενός αξιωματούχου του Ερυθρού Σταυρού. Ο Φουχιμόρι μίλησε ακόμη και με τον Κουβανό ηγέτη Φιντέλ Κάστρο, προκαλώντας εικασίες στα μέσα ενημέρωσης ότι επεξεργαζόταν μια συμφωνία για να αφήσουν τους αντάρτες του Τουπάκ Αμάρου να πάνε στην Κούβα ως πολιτικοί εξόριστοι. Ωστόσο, αναφέρθηκε στις 17 Ιανουαρίου ότι οι διαπραγματεύσεις με το Τουπάκ Αμάρου είχαν σταματήσει.

Στις αρχές Φεβρουαρίου, μια νέα διμοιρία περουβιανών στρατευμάτων με βαρύ εξοπλισμό ανέλαβε την παρακολούθηση της πρεσβείας επί 24ώρη βάση. Έπαιζαν δυνατή στρατιωτική μουσική και έκαναν προκλητικές χειρονομίες στους αντάρτες, οι οποίοι ανταπέδιδαν με πυρά. Αυτό ώθησε τον Πρωθυπουργό της Ιαπωνίας, Ρουίταρο Χασίμοτο, να παροτρύνει δημόσια το Περού να απόσχει από κάθε περιττό κίνδυνο που θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο τη ζωή των ομήρων. Οι Ιάπωνες ηγέτες πίεσαν τον Φουτζιμόρι να καταλήξει σε κάποιου είδους διαπραγματευτική διευθέτηση με το Τουπάκ Αμάρου προκειμένου να διασφαλιστεί η ασφαλής απελευθέρωση των ομήρων. Ο Φουχιμόρι συνάντησε στη συνέχεια τον Χασιμότο στον Καναδά. Οι δύο ηγέτες ανακοίνωσαν ότι συμφωνούν για τον τρόπο χειρισμού της κατάστασης ομηρίας, αλλά έδωσαν λίγες λεπτομέρειες. 

Στις 10 Φεβρουαρίου, ο Φουχιμόρι ταξίδεψε στο Λονδίνο, όπου ανακοίνωσε ότι σκοπός του ταξιδιού του ήταν *να βρει μια χώρα που θα έδινε άσυλο στο Τουπάκ Αμάρου*. Οι παρατηρητές παρατήρησαν ότι το αίτημά του να δοθεί πολιτικό άσυλο στο Τουπάκ Αμάρου έρχεται σε αντίθεση με τη θέση του που είχε δηλώσει προηγουμένως ότι το Τουπάκ Αμάρου δεν ήταν αντάρτες αλλά τρομοκράτες. Στις 11 Φεβρουαρίου, ο Φουχιμόρι δήλωσε ότι *οι περουβιανές φυλακές είναι χτισμένες σύμφωνα με τα διεθνή πρότυπα για τους τρομοκράτες*. Παρακολούθησε επίσης επιχειρηματικές συναντήσεις, τις οποίες χαρακτήρισε στο εγχώριο κοινό του ως *άσκηση καθησυχασμού των διεθνών επενδυτών*.

### Στρατιωτική παρέμβαση

Τον Φεβρουάριο, η περουβιανή εφημερίδα La República ανέφερε την ύπαρξη ενός μυστικού κυβερνητικού «σχεδίου παρέμβασης», που περιελάμβανε την άμεση συμμετοχή αμερικανικών στρατιωτικών δυνάμεων. Το σχέδιο φέρεται να επινοήθηκε από τον ναύαρχο του Πολεμικού Ναυτικού και Διευθυντή της Υπηρεσίας Πληροφοριών του Στρατού του Περού, Αντόνιο Ιμπέρσενα και υποβλήθηκε στον Φουχιμόρι. Στις 17 Φεβρουαρίου, οι New York Times έγραψαν: *Η συμμετοχή των Ηνωμένων Πολιτειών στην επίθεση είναι κρίσιμη, σύμφωνα με το σχέδιο, το οποίο έλεγε ότι οι καταδρομείς θα προέρχονταν από τη Σχολή Καταδρομών του Περουβιανού Στρατού και τη Νότια Διοίκηση των Ηνωμένων Πολιτειών, με έδρα τον Παναμά*.

Οι αντάρτες του Τουπάκ Αμάρου διέκοψαν τις συνομιλίες με την κυβέρνηση τον Μάρτιο, όταν ανέφεραν ότι άκουγαν δυνατούς θορύβους από κάτω από τον όροφο της κατοικίας. Οι περουβιανές εφημερίδες επιβεβαίωσαν τις υποψίες τους, αναφέροντας ότι η αστυνομία έσκαβε τούνελ κάτω από το κτίριο. Η αστυνομία προσπάθησε να καλύψει τον θόρυβο από το σκάψιμο παίζοντας δυνατή μουσική από μεγάφωνα και πραγματοποιώντας θορυβώδεις ελιγμούς με τανκς στους κοντινούς δρόμους.

Σύμφωνα με τους New York Times, ο Καναδός πρεσβευτής Άντονι Βίνσεντ δήλωσε *εκ των υστέρων, ορισμένοι πίστευαν ότι η επιτροπή των εγγυητών [της οποίας ήταν μέλος] είχε χρησιμεύσει ως κάτι περισσότερο από μια κάλυψη για να δοθεί [στον Φουχιμόρι] χρόνος για να θέσει σε εφαρμογή μια επιδρομή καθώς θεωρούνταν ότι* και οι δύο πλευρές ήταν κοντά στη διευθέτηση *όταν ο Φουτζιμόρι την επέλεξε αντί για μια στρατιωτική επίθεση.*

Επιχείρηση Chavín de Huantar
----------------------------

### Προετοιμασίες

Στο πλαίσιο της προετοιμασίας για την επιδρομή, ο ναύαρχος του Περουβιανού Ναυτικού και πρώην διοικητής μιας ομάδας ειδικών επιχειρήσεων, Αντόνιο Ιμπαρτσένα, μοίρασε εκατοντάδες αντικείμενα που είχαν υποκλέψει στους ομήρους. Ένα από τα οποία περιελάμβανε την προσωπική του κιθάρα που δόθηκε στον όμηρο Λούι Τζιανπιέτρι (αργότερα εξελέγη Αντιπρόεδρος του Περού από το 2006 έως το 2011) για να περάσει ο χρόνος κατά τον οποίο ο Αντόνιο Ιμπαρτσένα εγκατέστησε ένα μικροσκοπικό αμφίδρομο ραδιόφωνο και έδωσε κρυπτογραφημένες οδηγίες για να προειδοποιήσει τους ομήρους δέκα λεπτά πριν ξεκινήσει η στρατιωτική επιχείρηση, λέγοντάς τους να μείνουν όσο το δυνατόν πιο μακριά από τα μέλη του Τουπάκ Αμάρου.

Ανοιχτόχρωμα ρούχα μεταφέρονταν συστηματικά στους ομήρους, έτσι ώστε να διακρίνονται εύκολα από τους αντάρτες κατά την προγραμματισμένη επιδρομή. Ο ίδιος ο Σέρπα βοήθησε άθελά του σε αυτό το μέρος του έργου όταν, όταν άκουσε θορύβους που τον έκαναν να υποψιαστεί ότι σκάβονταν ένα τούνελ, διέταξε να πάνε όλοι οι όμηροι στον δεύτερο όροφο.

Επιπλέον, εξελιγμένα μικρόφωνα και βιντεοκάμερες είχαν εισαχθεί λαθραία στην κατοικία, κρυμμένα σε βιβλία, μπουκάλια νερού και επιτραπέζια παιχνίδια. Ο Τζιανπιέτρι και άλλοι στρατιωτικοί μεταξύ των ομήρων έλαβαν την ευθύνη να τοποθετήσουν αυτές τις συσκευές σε ασφαλείς τοποθεσίες γύρω από το σπίτι. Κρυφακούοντας τους αντάρτες με τη βοήθεια αυτών των συσκευών υψηλής τεχνολογίας, οι στρατιωτικοί σχεδιαστές παρατήρησαν ότι οι αντάρτες είχαν οργανώσει την ασφάλειά τους προσεκτικά και ήταν ιδιαίτερα σε εγρήγορση τις νυχτερινές ώρες. Ωστόσο, νωρίς κάθε απόγευμα, οκτώ από τα μέλη του Τουπάκ Αμάρου, συμπεριλαμβανομένων των τεσσάρων αρχηγών, έπαιζαν ποδόσφαιρο σε κλειστό χώρο για περίπου μία ώρα.

Ο Φουχιμόρι αποκάλυψε αργότερα ένα μοντέλο κλίμακας του κτιρίου που κατασκευάστηκε ειδικά για την προετοιμασία της επιχείρησης διάσωσης, το οποίο περιελάμβανε τις σήραγγες από παρακείμενα σπίτια που χρησιμοποιούσαν οι καταδρομείς για να εισέλθουν στο κτίριο.

### Επιδρομή των ειδικών δυνάμεων

Στις 22 Απριλίου 1997, περισσότερο από τέσσερις μήνες μετά την έναρξη της ομηρίας, μια ομάδα 140 Περουβιανών καταδρομέων συγκεντρώθηκε σε μια μυστική μονάδα ad hoc με το όνομα Chavín de Huantar (μια αναφορά σε έναν περουβιανό αρχαιολογικό χώρο διάσημο για τα υπόγεια περάσματα του), πραγματοποίησε επιδρομή στην κατοικία του Ιάπωνα Πρέσβη. Στις 15:23:00 εκείνο το απόγευμα, ξεκίνησε η επιχείρηση Chavín de Huántar.

Τρεις βόμβες εξερράγησαν σχεδόν ταυτόχρονα σε τρία διαφορετικά δωμάτια στον πρώτο όροφο. Η πρώτη έκρηξη χτύπησε στη μέση της αίθουσας όπου γινόταν ο αγώνας ποδοσφαίρου, σκοτώνοντας αμέσως τρεις από τους ομήρους - δύο από τους άνδρες που συμμετείχαν στο παιχνίδι και μια από τις γυναίκες που παρακολουθούσαν από το πλάι. Μέσα από την τρύπα που δημιουργήθηκε από εκείνη την έκρηξη και τις άλλες δύο εκρήξεις, 30 καταδρομείς εισέβαλαν στο κτίριο, κυνηγώντας τα επιζώντα μέλη του Τουπάκ Αμάρου για να τα σταματήσουν πριν προλάβουν να φτάσουν στον δεύτερο όροφο.

Δύο άλλες κινήσεις έγιναν ταυτόχρονα με τις εκρήξεις. Στην πρώτη, 20 καταδρομείς εξαπέλυσαν απευθείας επίθεση στην εξώπορτα για να ενωθούν με τους συντρόφους τους μέσα στην αίθουσα αναμονής, όπου βρισκόταν η κύρια σκάλα προς τον δεύτερο όροφο. Καθώς έμπαιναν μέσα, βρήκαν άλλους δύο αντάρτες να φρουρούν την εξώπορτα. Πίσω από το πρώτο κύμα καταδρομέων που εισέβαλαν στην πόρτα ήρθε μια άλλη ομάδα στρατιωτών που έφεραν σκάλες, τις οποίες τοποθέτησαν στους πίσω τοίχους του κτιρίου.

Στο τελευταίο σκέλος της συντονισμένης επίθεσης, μια άλλη ομάδα καταδρομέων αναδύθηκε από δύο σήραγγες που είχαν φτάσει στην πίσω αυλή της κατοικίας. Αυτοί οι στρατιώτες ανέβηκαν γρήγορα στις σκάλες που τους είχαν τοποθετηθεί. Τα καθήκοντά τους ήταν να ανατινάξουν μια πόρτα στον δεύτερο όροφο, μέσω της οποίας θα εκκενώνονταν οι όμηροι, και να ανοίξουν δύο ανοίγματα στην οροφή, ώστε να μπορούν να σκοτώσουν τους αντάρτες στον επάνω όροφο πριν αυτοί προλάβουν να εκτελέσουν τους ομήρους.

Στο τέλος, και οι 14 αντάρτες, ένας όμηρος (ο δρ. Κάρλος Τζιούστι Ακούνα, μέλος του Ανωτάτου Δικαστηρίου, που είχε προβλήματα υγείας) και δύο στρατιώτες (ο συνταγματάρχης Χουάν Βάλερ Σαντόβαλ και ο λοχαγός Ραούλ Χιμένεζ Τσάβεζ) πέθαναν από την επιδρομή.

Σύμφωνα με την Υπηρεσία Πληροφοριών Άμυνας των ΗΠΑ (DIA), το μέλος του Τουπάκ Αμάρου, Ρόλι Ρόχας, ανακαλύφθηκε να προσπαθεί να βγει έξω από την κατοικία αναμεμειγμένος με τους ομήρους. Ένας καταδρομέας τον εντόπισε, τον πήγε στο πίσω μέρος του σπιτιού και τον εκτέλεσε με μια σφαίρα στο κεφάλι. Το τηλεγράφημα της DIA ανάφερει ότι η πρόθεση του καταδρομέα ήταν να πυροβολήσει μόνο γύρω από το κεφάλι του Ρόχας και λόγω λάθους ο καταδρομέας έπρεπε να κρύψει εν μέρει το σώμα του Ρόχας κάτω από αυτό του Σέρπα, ο οποίος είχε επίσης πεθάνει στην επιδρομή. Το τηλεγράφημα λέει επίσης ότι ένα άλλο γυναικείο μέλος του Τουπάκ Αμάρου εκτελέστηκε μετά την επιδρομή.

### Ο ρόλος του Φουχιμόρι

Σύμφωνα με έκθεση της Υπηρεσίας Αμυντικών Πληροφοριών, ο Φουχιμόρι διέταξε προσωπικά τους καταδρομείς που συμμετείχαν στην επιδρομή να *μην πάρουν κανέναν αντάρτη ζωντανό*.

Καθώς οι καταδρομείς αφαίρεσαν τη σημαία του Τουπάκ Αμάρου που κυμάτιζε στην οροφή της πρεσβείας, οΦουχιμόρι ενώθηκε με μερικούς από τους πρώην ομήρους τραγουδώντας τον περουβιανό εθνικό ύμνο. Η περουβιανή τηλεόραση έδειξε επίσης τον Φουχιμόρι να βαδίζει ανάμεσα στους νεκρούς αντάρτες με μερικά από τα πτώματα να ήταν ακρωτηριασμένα. Ο Φουχιμόρι φωτογραφήθηκε περνώντας δίπλα από τα πτώματα των Σέρπα και Ρόχας στην κύρια σκάλα της κατοικίας με το διαλύμενο κεφάλι του Ρόχας να φαίνεται στη φωτογραφία. Λίγο αργότερα, ο Φουχιμόρι εθεάθη να βρίσκεται στη Λίμα σε ένα λεωφορείο που μετέφερε τους απελευθερωμένους ομήρους.

Η στρατιωτική νίκη δημοσιοποιήθηκε ως πολιτικός θρίαμβος του Φουχιμόρι και χρησιμοποιήθηκε για να ενισχύσει τη σκληρή του στάση ενάντια στις ένοπλες ανταρτικές ομάδες. Τα ποσοστά δημοτικότητάς του γρήγορα διπλασιάστηκαν σε σχεδόν 70% και ανακηρύχθηκε εθνικός ήρωας.  *Έπρεπε να ζεις στο κλίμα της εποχής. Η επιχείρηση ήταν τόσο επιτυχημένη που δεν υπήρχε αντίθεση. Οι Περουβιανοί το λάτρεψαν*, είπε ο ιστορικός Λουί Τζοχάμοβιτς, συγγραφέας της βιογραφίας του Φουχιμόρι. Αναλογιζόμενος την επιδρομή λίγες μέρες αργότερα, ο Αντόνιο Σισνέρος, ένας κορυφαίος ποιητής, είπε ότι είχε δώσει στους Περουβιανούς *λίγη αξιοπρέπεια και ότι κανείς δεν περίμενε αυτή την αποτελεσματικότητα, με αυτή την ταχύτητα. Από στρατιωτικούς όρους ήταν μια δουλειά του Πρώτου Κόσμου, όχι του Τρίτου Κόσμου*.

Ο Φουχιμόρι πήρε επίσης προσωπικά εύσημα για την επέμβαση. Σε μια συνέντευξη στην έκδοση της 17ης Δεκεμβρίου 1997 του El Comercio, ο Φουχιμόρι δήλωσε ότι λίγο μετά την κατάληψη της πρεσβευτικής κατοικίας, είχε σχεδιάσει την επιχείρηση μαζί με την Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών με επικεφαλής τους Χούλιο Σαλαζάρ και Βλαντιμίρο Μοντεσίνος και την Κοινή Διοίκηση των Ενόπλων Δυνάμεων υπό τον Διοικητή Νίκολας ντε Μπάρι Χερμόζα Ρίος.

### Απόκρυψη σωρών των ανταρτών

Όταν τελείωσε η επιχείρηση, τα πτώματα των ανταρτών απομακρύνθηκαν μετά από εντολή των στρατιωτικών εισαγγελέων και δεν επετράπη η είσοδος σε εκπροσώπους του Γενικού Εισαγγελέα. Τα πτώματα δεν μεταφέρθηκαν στο Ινστιτούτο Ιατροδικαστικής για νεκροψία, όπως ορίζει ο νόμος. Πιθανολογείται ότι οι σοροί μεταφέρθηκαν στο νεκροτομείο του Αστυνομικού Νοσοκομείου και εκεί έγιναν οι αυτοψίες. Οι εκθέσεις της νεκροψίας κρατήθηκαν μυστικές μέχρι το 2001 και δεν επετράπη να παρευρεθούν οι συγγενείς των νεκρών για την ταυτοποίηση των σορών και τις νεκροτομές. Τα πτώματα θάφτηκαν μυστικά σε νεκροταφεία σε όλη τη Λίμα.

Η Ελίγια Ροντρίγκεζ Μπουστάμεντε, μητέρα ενός από τους αντάρτες, και ο αναπληρωτής διευθυντής του APRODEH ζήτησαν από το Γραφείο του Γενικού Εισαγγελέα να λάβει τα απαραίτητα μέτρα για να εντοπίσει όσους πέθαναν κατά τη διάσωση, αλλά το Γραφείο του Γενικού Εισαγγελέα παραχώρησε τη δικαιοδοσία του για την ταυτοποίηση των νεκρών μέλων του Τουπάκ Αμάρου στο σύστημα στρατιωτικής δικαιοσύνης.

### Διεθνείς αντιδράσεις

Γενικά, η στρατιωτική επιχείρηση αντιμετωπίστηκε με θετικά μάτια από άλλες κυβερνήσεις. Αρκετοί Πρόεδροι των Άνδεων (Ερνέστο Σάμπερ της Κολομβίας, Γκονσάλο Σάντσεθ ντε Λοζάντα της Βολιβίας και Ραφαέλ Καλντέρα της Βενεζουέλας) υποστήριξαν τις αποφάσεις του Αλμπέρτο ​​Φουχιμόρι. Αυτό έγινε μια δημόσια δήλωση του Προεδρικού Συμβουλίου των Άνδεων. Ωστόσο, υπήρχαν ορισμένες εξαιρέσεις:

Στις 25 Απριλίου υπήρξαν διαδηλώσεις στην Πρεσβεία του Περού στο Σαντιάγο της Χιλής. Η αστυνομία των ΜΑΤ έριξε δακρυγόνα σε διαδηλωτές και τους έσπρωξε στο έδαφος έξω από την πρεσβεία. Ορισμένοι διαδηλωτές είπαν στους τηλεοπτικούς δημοσιογράφους, *Απορρίπτουμε απολύτως αυτές τις πράξεις τέτοιας σκληρότητας, που δεν πρέπει να επαναληφθούν ποτέ*.

Την ίδια μέρα, το Υπουργείο Εξωτερικών της Χιλής δήλωσε: *Η κυβέρνηση της Χιλής έχει εκδηλώσει την ικανοποίησή της για την έκβαση αυτής της κρίσης. Είναι αλήθεια ότι πρέπει να λυπούμαστε για τον θάνατο πολλών ανθρώπινων ζωών, αλλά είναι επίσης σημαντικό να αναγνωρίσουμε ότι υπάρχει δεν υπήρχε άλλο πιθανό αποτέλεσμα*. 

Στην Πόλη του Μεξικού, στις 23 Απριλίου, δεκάδες άνθρωποι συγκεντρώθηκαν στην Πρεσβεία του Περού για να διαμαρτυρηθούν. Οι διαδηλωτές πέταξαν κόκκινες μπογιές και ντομάτες στο κτίριο, φωνάζοντας *ο Φουτζιμόρι είναι δολοφόνος* και *η Λατινική Αμερική θρηνεί*.

Στις 28 Απριλίου, ένα άρθρο στους New York Times σχολίαζε την εξάρτηση της κυβέρνησης από τον στρατό, περιγράφοντας τον Φουχιμόρι, τον Μοντεσίνος και τον αρχηγό των ενόπλων δυνάμεων στρατηγό Νίκολας Χερμόζα Ρίος ως *την κυβερνώσα τρόικα του Περού*.

Χρονολόγιο ομηρίας
------------------

* 17 Δεκεμβρίου 1996: Μέλη του Τουπάκ Αμάρου καταλαμβάνουν την κατοικία του Ιάπωνα πρέσβη στο Περού με περισσότερους από 600 ομήρους. Σύντομα απελευθερώνουν περίπου τους μισούς.
* 20 Δεκεμβρίου (3η μέρα): Άλλοι 38 όμηροι απελευθερώνονται.
* 21 Δεκεμβρίου (4η μέρα): Ο Φουτζιμόρι δηλώνει ότι δεν θα υπάρξουν συνομιλίες.
* 22 Δεκεμβρίου (5η ημέρα): 255 όμηροι απελευθερώνονται.
* 26 Δεκεμβρίου (9η μέρα): Ακούγεται έκρηξη στην κατοικία. Η αστυνομία λέει ότι ένα ζώο πυροδότησε μία νάρκη.
* 28 Δεκεμβρίου (11η μέρα): Ελεύθεροι 20 όμηροι.
* 31 Δεκεμβρίου (14η μέρα): Μια ομάδα ρεπόρτερ επιτρέπεται να μπει στην κατοικία του πρέσβη.
* 21 Ιανουαρίου (35η μέρα): Αστυνομία και μέλη του Τουπάκ Αμάρου ανταλλάσσουν πυρά.
* 2 Μαρτίου (75η μέρα): Τα μέλη του Τουπάκ Αμάρου αρνούνται άσυλο στην Κούβα και τη Δομινικανή Δημοκρατία.
* 22 Απριλίου (126η μέρα): Περουβιανές ειδικές δυνάμεις εισβάλλουν στην κατοικία. Ένας όμηρος, δύο καταδρομείς και τα 14 μέλη του Τουπάκ Αμάρου σκοτώνονται στη μάχη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  "Peru state attorney seeks Fujimori murder charges" (9 March 2001) CNN, Retrieved 10 April 2007
2. ↑  
"Peru's famed hostage raid investigated" (3 January 2012) AP Big Story [*νεκρός σύνδεσμος*]
3. ↑  Briceno, Franklin (18 Μαΐου 2012). «Peru's famed hostage raid investigated». *Deseret News*. Associated Press. Ανακτήθηκε στις 12 Ιουλίου 2018.
4. ↑  Post, Colin (29 Ιουνίου 2015). «IACHR: Peru violated executed rebel's human rights». *Peru Reports*. Peru Reports/Colombia Reports. Ανακτήθηκε στις 12 Ιουλίου 2018.
5. ↑  «How Peruvian Hostage Crisis Became Trip into the Surreal». *The New York Times*. 26 April 1997. .
6. ↑  emergency.com Αρχειοθετήθηκε 24 March 2008 στο Wayback Machine.
7. ↑  Andrew Reding, "Peru's Fujimori – A Latin American Pinochet with an Asian Face" Αρχειοθετήθηκε 24 February 2005 στο Wayback Machine. (30 January 1997) *Jinn Magazine*, Retrieved 23 February 2006
8. 1 2 3 4  Steve Macko, Day 3 of the Peru Hostage Crisis Αρχειοθετήθηκε 8 March 2005 στο Wayback Machine. EmergencyNet News Service (ENN), 19 December 1996. Retrieved 23 February 2006.
9. ↑  «"JDC y Cerpa revisaban documento"». *Diario Correo*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Μαΐου 2012.
10. ↑  Christopher B. Johnstone, Hostage Crisis Brings Attention to Japan's Economic Presence in Peru, originally at jei.org in Japan Economic Institute Weekly Review, No. 1, 10 January 1997. Archived on Internet Archive. Retrieved 27 March 2005.
11. ↑  Jon Miller, Peruvian Hostage Crisis Αρχειοθετήθηκε 6 January 2014 στο Wayback Machine. 7 February 1997. Online forum from PBS *NewsHour*. Retrieved 23 February 2006.
12. ↑  Adolfo Olaechea, Imperial Surrealism Αρχειοθετήθηκε 20 February 2005 στο Wayback Machine. *Maoist Sojourner*, 10 February 1997. Retrieved 23 February 2006.
13. ↑  «Peru Officials Admit to Plan for Commando Raid on Embassy». *The New York Times*: σελ. 3. 17 February 1997. .
14. ↑  Sims, Calvin; WuDunn, Sheryl (26 April 1997). «Talks Go in Circles, And Raid Is Readied». *The New York Times*: σελ. 6. .
15. ↑  Peruvian President shows model of Japanese residence, BBC, 11 December 1997. Retrieved 24 February 2006.
16. ↑  Defense Intelligence Agency. Intelligence Information Report. "IIR [Redacted] Commando execution of MRTA hostage takers and "take no prisoners" order." 10 June 1997. Online at the website of the National Security Archive here.
17. ↑  1997: Troops storm embassy in Peru, BBC "On this day: 22 April". Retrieved 23 February 2006.
18. ↑  John Catalinotto, After the Bloodbath, the Truth is Revealed. *Workers World*, 8 May 1997. Retrieved 23 February 2006.
19. ↑  Jude Webber, Fujimori murder charges. Datelined "LIMA, Peru, 9 March (Reuters)", no year specified. Reproduced on what appears to be at least a semi-official MRTA site. Retrieved 23 February 2006.
20. 1 2  Peru Ex – Leader's Popularity Falls, The Associated Press 2 April 2001. Retrieved 23 February 2006.
21. 1 2  Eduardo Nicolas Cruz Sanchez et al. Report Nº 13/04, Peru Petition 136/03 Admissibility, Inter-American Commission on Human Rights, 27 February 2004. Retrieved 24 February 2006.
22. ↑  Reuters story, Presidentes andinos apoyan a Perú Αρχειοθετήθηκε 18 February 2005 στο Wayback Machine. undated. Retrieved 5 March 2006.
23. ↑  «Embajada de Perú en Santiago, Chile». *Aid-Air del Gobierno* (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 5 Μαΐου 2022.
24. ↑  Roberto Candia, Reacciones de apoyo en Chile Αρχειοθετήθηκε 18 February 2005 στο Wayback Machine. Diario Electrónico de Copesa. Undated. Retrieved 5 March 2006.
25. ↑  Krauss, Clifford (28 April 1997). «Rescue's Architect: Fujimori's Shadowy Alter Ego». *The New York Times*: σελ. A6. .

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* "The Chavín de Huantar Case".
* Truth and Reconciliation Commission. Las ejecuciones extrajudiciales en la residencia del embajador de Japón (1997).
* Petition for admissibility: *Eduardo Nicolás Cruz Sánchez et al.* IACHR, 27 February 2004. Retrieved 9 March 2005.
* *Eduardo Nicolas Cruz Sanchez and Herma Luz Meléndez Cueva v. Peru* Inter-American Commission on Human Rights, 27 February 2004. Retrieved 11 July 2018.
* *Troops storm embassy in Peru* BBC, 22 April 1997. Retrieved 9 March 2005.
* "Peru's Fujimori: A Latin American Pinochet with an Asian Face" Pacific News Service, 30 January 1997. Retrieved 9 March 2005.
* *The Spiritual Dimension of the Hostage Drama* Catholic.net. Retrieved 9 March 2005.
* "Fuerzas especiales liberan a los rehenes de Lima"
* "Rescate el Lima"
* 1st Special Forces Operational Detachment (Airborne) Delta

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh2009006687

 |

 |