recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Χρήστος Ανδρικόπουλος** (1916 - 11 Σεπτεμβρίου 1980) ήταν Έλληνας διοικητής του ΟΓΑ από το 1969 έως τον θάνατό του.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1916 και σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών. Άρχισε τη σταδιοδρομία του από το ΙΚΑ, στο οποίο εργάστηκε από τότε που συστάθηκε το ίδρυμα και έγινε εκπρόσωπος του ΙΚΑ σε διοικητικά συμβούλια άλλων οργανισμών. 
Στη διοίκηση του ΟΓΑ τον Αύγουστο του 1969 διαδέχθηκε τον Αντώνιο Μπερνάρη.

Στον ΟΓΑ επέδειξε έργο στον τομέα των συντάξεων, οργανώνοντας το τμήμα αυτό και διατελώντας προϊστάμενός του.

Απεβίωσε από καρδιακή εμβολή τον Σεπτέμβριο του 1980 και ενώ ήταν εν ενεργεία διοικητής στον ΟΓΑ και βρισκόταν στη βιβλιοθήκη του Υπουργείου Κοινωνικών Υπηρεσιών, στη διάρκεια σύσκεψης για θέματα του οργανισμού. Έγιναν προσπάθειες να τον επαναφέρουν στη ζωή από τον γιατρό και υφυπουργό Τσουκαντά, χωρίς όμως αποτέλεσμα. 

Ήταν παντρεμένος και πατέρας ενός παιδιού. Είχε τιμηθεί με διάφορες διακρίσεις.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Αυτοί που φύγαν, Ολύμπιο Βήμα, 10-10-1980.
2. ↑  Μακεδονία, 31-8-1969 Ανακοινωθέν του οίκου του Αντιβασιλέως, σελ. 8 Αρχειοθετήθηκε 2016-03-05 στο Wayback Machine.
3. ↑  Μακεδονία, "Ο διοικητής του ΟΓΑ πέθανε από καρδιακή εμβολή", 12-9-1980, σελ. 1.
Το **αρχαίο Ρίο Μεσσηνίας**, ήταν χτισμένο στην περιοχή που βρίσκεται η σύγχρονη μεσσηνιακή κωμόπολη Κορώνη.

Ιστορία
-------

Όταν ο Κρεσφόντης κατέλαβε τη Μεσσηνία, έχτισε την πόλη Στενύκλαρο και την έκανε πρωτεύουσά του και διαίρεσε τη Μεσσηνία σε πέντε διοικητικές περιοχές. Οι πόλεις αυτές ήταν το Στενύκλαρον, η Πύλος, το **Ρίον**, η Μεσόλα και η Υαμείτης (Αρχαία Υάμεια).

Διοικητική υπαγωγή
------------------

| **Διοικητική υπαγωγή** |
| --- |
| Περιφέρεια | Πελοποννήσου |
| Περιφερειακή Ενότητα | Μεσσηνίας |
| Δήμος | Πύλου - Νέστορος |
| Δημοτική Ενότητα | Κορώνης |
| Κοινότητα | Κορώνης |
| Οικισμός | Κορώνη |

Τοποθεσία
---------

Η σύγχρονη Κορώνη, στη θέση του αρχαίου Ρίου, αργότερα της αρχαίας Ασίνης και μετέπειτα της αρχαίας Κορώνης, η οποία μετεγκαταστάθηκε, από τη θέση που βρίσκεται το σύγχρονο Πεταλίδι Μεσσηνίας.Στην περιοχή που βρισκόταν το αρχαίο Ρίο, θα εγκατασταθούν αργότερα έποικοι από την αρχαία Ασίνη Αργολίδας και θα δημιουργήσουν την ερχαία Ασίνη Μεσσηνίας. Μετέπειτα θα μετεγκατασταθεί στην περιοχή αυτή, η αρχαία Κορώνη, από τη θέση που βρίσκεται το σημερινό Πεταλίδι και θα εξελιχθεί στη σύγχρονη Κορώνη.

Οικισμοί
--------

Εξέλιξη σύγχρονων οικισμών: το Πεταλίδι, η Κορώνη, η Νέα Κορώνη, τα Βουνάρια| Σύγχρονος Οικισμός | Ιστορική εξέλιξη |
| --- | --- |
| Πεταλίδι | Αρχαία Αίπεια | αρχαία Κορώνη | Πεταλίδι |  |
| Κορώνη | Αρχαίο Ρίο | αρχαία Ασίνη | αρχαία Κορώνη | Κορώνη |
| Νέα Κορώνη | Κολωνίδες | Καντιάνικα | Νέα Κορώνη |  |
| Βουνάρια | Καστέλλια | Βουνάρια |  |

Παραπομπές
----------

1. ↑  «ΑΡΙΣΤΟΜΕΝΗΣ Ο ΜΕΣΣΗΝΙΟΣ - ΤΟ ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΚΟ ΡΙΟΝ, ΜΕΣΣΗΝΙΑ».
2. ↑  «ΑΡΙΣΤΟΜΕΝΗΣ Ο ΜΕΣΣΗΝΙΟΣ - ΑΡΧΑΙΑ ΑΣΙΝΗ, ΚΟΡΩΝΗ: Η ΠΟΛΗ ΤΩΝ ΔΡΥΟΠΩΝ ΣΤΗ ΜΕΣΣΗΝΙΑ».
3. ↑  «ΑΡΙΣΤΟΜΕΝΗΣ Ο ΜΕΣΣΗΝΙΟΣ - ΑΡΧΑΙΑ ΚΟΡΩΝΗ, ΠΕΤΑΛΙΔΙ ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ».
4. ↑  «ΑΡΙΣΤΟΜΕΝΗΣ Ο ΜΕΣΣΗΝΙΟΣ - ΑΡΧΑΙΕΣ ΚΟΛΩΝΙΔΕΣ - ΜΕΣΣΗΝΙΑ».
5. ↑  «ΜΑΝΙΑΤΑΚΕΙΟ ΙΔΡΥΜΑ - Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΤΩΝ ΚΑΣΤΕΛΛΙΩΝ» (PDF).
Τα **Αρχαία Χωριά της Βόρειας Συρίας**, επίσης «Νεκρές Πόλεις» και «Ξεχασμένες Πόλεις» είναι μια ομάδα 700 εγκαταλελειμμένων οικισμών στη βορειοδυτική Συρία, μεταξύ Χαλεπίου και Ιντλίμπ. 

Τα περίπου 40 χωριά, που ομαδοποιούνται σε οκτώ αρχαιολογικά πάρκα, δίνουν μια εικόνα της αγροτικής ζωής στην Ύστερη αρχαιότητα και κατά τη διάρκεια της Βυζαντινής Περιόδου. 

Τα χωριά απλώνονται σε έκταση πλάτους περίπου 20-40 χλμ. και μήκους περίπου 140 χλμ. Τα περισσότερα, τα οποία χρονολογούνται από τον 1ο έως 7ο αιώνα, εγκαταλείφθηκαν μεταξύ του 8ου και του 10ου αιώνα. Οι οικισμοί διαθέτουν καλά διατηρημένα αρχιτεκτονικά ερείπια κατοικιών, ειδωλολατρικών ναών αλλά και εκκλησιών, στερνών, λουτρών κλπ. 

Σημαντικό μνημείο είναι η εκκλησία του Οσίου Συμεών του Στυλίτη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «"خراب شمس".. قرية من التاريخ». *www.esyria.sy* (στα Αραβικά). Ανακτήθηκε στις 28 Ιουνίου 2023.
2. 1 2 3  Centre, UNESCO World Heritage. «Ancient Villages of Northern Syria». *UNESCO World Heritage Centre* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 28 Ιουνίου 2023.
3. ↑  «في قرية "فافرتين".. أقدم كنيسة مؤرّخة في "سورية"». *www.esyria.sy* (στα Αραβικά). Ανακτήθηκε στις 28 Ιουνίου 2023.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Αρχαία χωριά της βόρειας Συρίας** |

* Burns, Ross. Monuments of Syria: An Historical Guide, p. 109
*
Η **Χάννα Μόνγιερ** (ρουμάνικα: Hannah Monyer) (γεννημένη στις 3 Οκτωβρίου 1957 στη Λασλέα, Ρουμανία) είναι Ρουμανικής καταγωγής (Σάξονας της Τρανσυλβανίας) Γερμανίδα νευροβιολόγος και, από το 1999, είναι Διευθύντρια του Τμήματος Κλινικής Νευρολογίας στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της Χαϊδελβέργης. Το 2004 της απονεμήθηκε το βραβείο Γκότφριντ Βίλχελμ Λάιμπνιτς, ύψους 1,55 εκατομμυρίων ευρώ. Έλαβε το Βραβείο Έρευνας Philip Morris - το οποίο θεωρείται ως "ένα από τα πιο διάσημα επιστημονικά βραβεία στη Γερμανία" - το 2006. Το 2010, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Έρευνας τη βράβευσε συνολικά με 1,87 εκατομμύρια ευρώ για την έρευνά της. 

Η έρευνά της εξέτασε τη σύνθεση των υποδοχέων NMDA και τα πρότυπα έκφρασής τους σε πληθυσμούς εγκεφαλικών κυττάρων. Οι υποδοχείς NMDA σχετίζονται με τη συναπτική πλαστικότητα και τελικά με την ικανότητα του εγκεφάλου να θυμάται και να μαθαίνει. Έχει επίσης δείξει ότι υπάρχουν διαφορετικά είδη υποδοχέων γλουταμινικού, μελέτησε διάφορες νευρολογικές διαταραχές και τη διαμόρφωση των ενδονευρώνων γάμμα-αμινοβουτυρικού οξέος σε ένα γενετικό παράδειγμα. Ανέπτυξε τις νέες τεχνικές στη μοριακή ανάλυση, που αποτελούν τη βάση της δουλειάς της. 

Η Μόνγιερ είναι συνεργάτης εκδότης του *Frontiers in Molecular Neuroscience*, που εκδόθηκε από το Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης, και μέλος της Γερουσίας του Γερμανικού Κέντρου Νευροεκφυλιστικών Νοσημάτων (Deutsches Zentrum für Neurodegenerative Erkrankungen). 

Αφού έλαβε το MD της το 1983, η Μόνγιερ έκανε μεταδιδακτορική εργασία στο Ιατρικό Κέντρο του Πανεπιστημίου του Στάνφορντ. Επέστρεψε στη Χαϊδελβέργη το 1989,  όπου έλαβε θέση καθηγητή στο Σίλινγκ πριν δημιουργήσει τη δική της ερευνητική ομάδα. 

Η *Siebenbürgische Zeitung* ("Εφημερίδα Τρανσιλβανίας") την περιγράφει ως "πολύγλωσση και με μεγάλη ικανότητα στη μουσική", αναφέροντας την ικανότητά της στο πιάνο και την ικανότητά της να μιλά στους περισσότερους πολυεθνικούς υπαλλήλους της στη δική τους γλώσσα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. Ανακτήθηκε στις 27  Απριλίου 2014.
2. ↑  «Identifiants et Référentiels». (Γαλλικά) *IdRef*. Agence bibliographique de l'enseignement supérieur. Ανακτήθηκε στις 22  Μαΐου 2020.
3. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. Ανακτήθηκε στις 2  Μαρτίου 2015.
4. ↑  Interdisciplinary Center for Neuroscience, Heidelberg University, retrieved 27 May 2010.
5. 1 2 3  Hannah Monyer receives Leibniz Prize Αρχειοθετήθηκε 2016-03-03 στο Wayback Machine. University of Heidelberg, retrieved 27 May 2010.
6. 1 2  DZNE Αρχειοθετήθηκε 2012-02-27 στο Wayback Machine. The Senate of the DZNE, retrieved 27 May 2010.
7. ↑  Interview with Hannah Monyer, (in γερμανική) Siebenbürgische Zeitung, retrieved 27 May 2010.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 64177061
* LCCN: n99802804
* ISNI: 0000 0001 2027 2765
* ORCID: 0000-0002-9332-5749
* GND: 1012792374
* SUDOC: 052646033
* BNF: cb13598160c (data)
* ICCU: UFIV137477

 |

 |
Ο **Χρήστος Αφρουδάκης** (γεννημένος στις 23 Μαΐου 1984) είναι Έλληνας διεθνής υδατοσφαιριστής. Έχει ύψος 188εκ και αγωνίζεται στη θέση του περιφερειακού. Από το 2009 υπηρετεί στο Πυροσβεστικό Σώμα και σήμερα κατέχει τον βαθμό του Υποπυραγού.

Καριέρα
-------

Ο Χρήστος Αφρουδάκης ξεκίνησε την καριέρα του στη Βουλιαγμένη, με την οποία υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο το 2002, σε ηλικία 18 ετών. Στη Βουλιαγμένη παρέμεινε μέχρι το 2004, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να κατακτήσει κάποιο τίτλο.

Τη διετία 2004-06 αγωνίστηκε στην Ιταλική Ποζιλίπο, ενώ το καλοκαίρι του 2006 επέστρεψε στην Ελλάδα για λογαριασμό του Εθνικού Πειραιώς.

Το 2007, ο Χρήστος Αφρουδάκης μετεγγράφη στον Ολυμπιάκό Πειραιώς, στον οποίο παρέμεινε μέχρι το 2011, έχοντας καταφέρει να κατακτήσει 4 Πρωταθλήματα Ελλάδας (2008, 2009, 2010, 2011) και 4 Κύπελλα Ελλάδας (2008, 2009, 2010, 2011).

Από τις 9 Ιουλίου του 2011, ο Χρήστος Αφρουδάκης αγωνίζεται στο Ν.Ο. Βουλιαγμένης. Μάλιστα, με την ομάδα της Βουλιαγμένης κατάφερε να κατακτήσει το εγχώριο νταμπλ του 2012.

Διεθνείς συμμετοχές
-------------------

Ο Χρήστος Αφρουδάκης έχει πραγματοποιήσει αρκετές συμμετοχές με την εθνική ομάδα υδατοσφαίρισης της Ελλάδας.

Μεταξύ άλλων, έχει συμμετάσχει στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα υδατοσφαίρισης του 2005 και του 2015 στα οποία και κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο.

Τίτλοι
------

* 5 Πρωταθλήματα Ελλάδας: 2008, 2009, 2010, 2011, 2012
* 5 Κύπελλα Ελλάδας: 2008, 2009, 2010, 2011, 2012

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.sports-reference.com/olympics/athletes/af/khristos-afroudakis-1.html.

Πηγές
-----

* 
*
Η **Χάνα Ριζίκοβα** (Ουκρανικά: Ганна Василівна Рижикова, γεννημένη Γιάροστσουκ στις 24 Νοεμβρίου 1989) είναι Ουκρανή αθλήτρια του στίβου που εξειδικεύεται στα 400 μέτρα με εμπόδια γυναικών. Συμμετέχει και με τη χώρα της στα 4 x 400 μέτρα σκυταλοδρομία.

Καριέρα
-------

Τερμάτισε 10η στα ημιτελικά του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου 2011 στα 400 μ εμπόδια, με χρόνο 55.09.

Με νέο ατομικό ρεκόρ 54.35 δευτερολέπτων κατέκτησε την 3η θέση και το χάλκινο μετάλλιο στα 400 μέτρα εμπόδια στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2012. Αυτό το ρεκόρ είναι το ατομικό της ρεκόρ μέχρι σήμερα.

Ήταν 12η στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2012 χωρίς να προκριθεί στον τελικό.

Κέρδισε την 6η θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2013, με χρόνο 55.01.

Ήταν 9η στα ημιτελικά στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2015, και για λίγο δεν μπήκε στην οκτάδα του τελικού.

Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018, κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στα 400 μέτρα με εμπόδια, με χρόνο 54.51, και κέρδισε το δεύτερο μετάλλιο της σε Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Η Χάνα Ριζίκοβα στην IAAF
Φαράγγι της Σαμαριάς
Γενικά στη νεοελληνική γλώσσα ως **φαράγγι**, ή *φάραγγας*, χαρακτηρίζεται βαθιά χαράδρα με σχεδόν απόκρημνες βραχώδεις πλευρές, όχι βέβαια των διαστάσεων εκείνων σε μήκος και βάθος που παρουσιάζουν τα λεγόμενα κάνυον που όμως οι πλευρές τους δεν παρουσιάζουν τις σχεδόν κατακόρυφες και τη στενότητα των φαραγγιών.

Γενικά τα φαράγγια δημιουργούνται από τη διαβρωτική δράση των ιδιαίτερα ορμητικών υδάτινων ρευμάτων, καταφέρνοντας έτσι μια συνεχή εκβάθυνση της κοίτης ανάμεσα σε συμπαγή και ανθεκτικά πετρώματα. Επίσης άλλη αιτία δημιουργίας φαραγγιών μπορεί να είναι κάποια τεκτονική διεργασία, σεισμός, κατάπτωση θόλων υπόγειων σηράγγων, όπως συμβαίνει κυρίως σε καρστικές περιοχές, καθώς ακόμα και μια παγετωνική δράση που δημιουργεί εκτενή ρήγματα. Σημειώνεται ότι το πλείστο των φαραγγιών των Άλπεων οφείλονται σε παγετωνικές δράσεις.

Στην Ελλάδα παρατηρούνται πολλά φαράγγια εξαιτίας του μεγάλου εύρους των ασβεστολιθικών πετρωμάτων που διαβρώνονται σχετικά εύκολα. Σημαντικότερα ελληνικά φαράγγια είναι το Φαράγγι της Σαμαριάς, που βρίσκεται στη Κρήτη, μήκους 16 χλμ. το Φαράγγι του Βίκου, που βρίσκεται στην Ήπειρο, μήκους 20 χλμ. που θεωρείται και το μεγαλύτερο του κόσμου σε βάθος με τα αυστηρά κριτήρια προσδιορισμού της γεωμορφολογίας αυτής(\*), καθώς και άλλα μικρότερα. Επίσης σπουδαία φαράγγια υφίστανται στην Τουρκία, Αρμενία, Νεπάλ, κ.ά. το δε φαράγγι του Βερντόν στις Ν. Άλπεις θεωρείται ένα από τα μεγαλύτερα αξιοθέατα της Γαλλίας.

Τα φαράγγια από την αρχαιότητα λόγω της ιδιομορφίας τους συνδέθηκαν με στρατιωτικές επιχειρήσεις διείσδυσης αλλά και καταφυγής - διαφυγής καταδιωκομένων. Επίσης, λόγω της αγριότητας που παρουσιάζουν, έχουν συνδεθεί με διάφορες λαογραφικές ιστορίες και μύθους συναφείς ακριβώς του τρόμου που παρουσιάζει η θέα τους.

Γνωστότερο φαράγγι στον ελλαδικό χώρο κατά την αρχαιότητα ήταν ο Καιάδας.

Σημειώσεις
----------

(\*) Ο προσδιορισμός των διαστάσεων των φαραγγιών ποικίλει: α) ως προς το βάθος μετρούμενο κατ΄ άλλους από το μέσο επίπεδο του οροπεδίου, κατ΄ άλλους από τις κορυφές των εκατέρωθεν βουνών, β) ως προς το μήκος μετρούμενο κατ΄ άλλους μόνο το μήκος της στενωπού διόδου, κατ΄ άλλους όλο το μήκος του σχηματισμού και γ) ως προς την έκταση που καταλαμβάνει ο όλος σχηματισμός.

Πηγές
-----

* "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ.59ος, σελ.160.
Ο **Χρήστος Αγγουράκης** (Ηράκλειο Κρήτης 1952 - Περιγιάλι Κορινθίας 22 Φεβρουαρίου 2022) ήταν Έλληνας παραολυμπιονίκης στίβου στις ρίψεις: σφαίρα, ακόντιο, δίσκος. Κατέκτησε ένα αργυρό (1992) και τρία χάλκινα μετάλλια (1988, 1992, 2004). Αναδείχθηκε παγκόσμιος πρωταθλητής ακοντισμού το 1994, πρωταθλητής Ευρώπης στο δίσκο το 2003 και κατέρριψε το παγκόσμιο ρεκόρ ακοντισμού. Συμμετείχε σε παραολυμπιακούς αγώνες από το 1976, παλαιότερα στις κατηγορίες Β1 και THW3 και σήμερα στην κατηγορία F53 ατόμων με τετραπληγία. Το 2005 τιμήθηκε με το βραβείο ΠΣΑΤ καλύτερου Έλληνα αθλητή ΑΜΕΑ. Ήταν ο παλαιότερος εν ενεργεία Έλληνας αθλητής με κινητικά προβλήματα. Απεβίωσε σε ηλικία 70 ετών στις 22 Φεβρουαρίου 2022 στο Περιγιάλι Κορινθίας.

Βιογραφικό
----------

Ο Χρήστος Αγγουράκης γεννήθηκε στις 24 Αυγούστου 1952 στο Ηράκλειο της Κρήτης. Έπειτα από ατύχημα που του δημιούργησε το πρόβλημα αναπηρίας, πήγε σε κέντρο αποκατάστασης στην Ουγγαρία. Εκεί αποφάσισε να ξεκινήσει τον αθλητισμό μετά από παρακίνηση του προπονητή του.

Το 1976 ήταν ένας από τους τρεις αθλητές που πήραν μέρος στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του Τορόντο, στην πρώτη ελληνική συμμετοχή σε Παραολυμπιακούς Αγώνες. Μετά την πρώτη συμμετοχή συνέχισε με επιτυχία την αθλητική του καριέρα συμμετέχοντας σε παγκόσμια πρωταθλήματα και σε όλους τους Παραολυμπιακούς Αγώνες ως το 2004.

Στη μακροχρόνια παραολυμπιακή καριέρα του κατέκτησε στον ακοντισμό ένα αργυρό μετάλλιο το 1992 και ένα χάλκινο το 1988 και στη σφαιροβολία δύο χάλκινα το 1992 και το 2004 στην Αθήνα μπροστά στο Ελληνικό κοινό.

Ήταν αθλητής του Α.Σ. Σπάρτακος και η προπονήτριά του ήταν η Κυριακή Τσιαντούκα.

### Παραολυμπιακοί Αγώνες στους οποίους συμμετείχε

* Τορόντο 1976
* Άρνεμ 1980

* Σεούλ 1988
* Βαρκελώνη 1992
* Ατλάντα 1996
* Σίδνεϊ 2000
* Αθήνα 2004

Προσωπική ζωή
-------------

Εκτός από τον αθλητισμό, εργαζόταν ως ελεύθερος επαγγελματίας. Ήταν έγγαμος και είχε έναν γιο.

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του διέμενε μόνιμα στο Περιγιάλι Κορινθίας

Τίτλοι-Διακρίσεις
-----------------

* Παραολυμπιακοί Αγώνες
	+ 2004: Σφαίρα F53 **χάλκινο μετάλλιο**
	+ 2000: Δίσκος F53 5ος
	+ 2000: Ακόντιο F53 6ος
	+ 1992: Σφαίρα THW3 **χάλκινο μετάλλιο**
	+ 1992: Ακόντιο THW3 **αργυρό μετάλλιο**
	+ 1988: Ακόντιο 1B **χάλκινο μετάλλιο** και παγκόσμιο ρεκόρ
* Παγκόσμια Πρωταθλήματα
	+ 2002: Ακόντιο F53 6ος
	+ 2002: Σφαίρα F53 6ος
	+ 2002: Δίσκος F53 7ος
	+ 1998: Δίσκος F53 6ος
	+ 1998: Ακόντιο F53 7ος
	+ 1994: Σφαίρα F53 4ος
	+ 1994: **Ακόντιο F53 1ος**
* Πανευρωπαϊκά Πρωταθλήματα
	+ 2005: Σφαίρα F53 2ος
	+ 2005: Ακόντιο F53 3ος
	+ 2003: **Δίσκος F53 1ος**
	+ 2003: Σφαίρα F53 3ος
	+ 2003: Ακόντιο F33-F53 3ος
* Αθλητικά Βραβεία ΠΣΑΤ
	+ 2005: **Καλύτερος Έλληνας αθλητής με αναπηρία**.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Πέθανε ο εμβληματικός Παραολυμπιονίκης, Χρήστος Αγγουράκης». *www.sport24.gr*. Ανακτήθηκε στις 22 Φεβρουαρίου 2022.
2. ↑  «Στις 2 το μεσημέρι στο Περιγιάλι η κηδεία του Χρήστου Αγγουράκη – korinthia.net.gr» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 27 Φεβρουαρίου 2022.

Πηγές
-----

* Χρήστος Αγγουράκης, Ιστοσελίδα Ελληνικής Παραολυμπιακής Επιτροπής.
Ο **Γουλιέλμος** (*Wilhelm*, 25 Απριλίου 1806 - 18 Οκτωβρίου 1884) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν δούκας του Μπράουνσβαϊγκ (1830-1884). Ήταν ο τελευταίος του κλάδου των Γουέλφων-Λύνεμπουργκ-Βολφενμπύτελ.

Βιογραφία
---------

Ο *Γουλιέλμος Αύγουστος Λουδοβίκος Μαξιμιλιανός Φρειδερίκος* ήταν ο δευτερότοκος γιος του Φρειδερίκου Γουλιέλμου του Μπράουνσβαϊγκ και της Μαρίας, κόρης του Καρόλου Λουδοβίκου της Βάδης. Όταν απεβίωσε ο πατέρας του το 1815 ήταν 9 ετών και ο αδελφός του Κάρολος ήταν 11. Την κηδεμονία τους ανέλαβε ο συγγενής τους Γεώργιος Δ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου.

Το 1823 έγινε ταγματάρχης στον πρωσικό στρατό. Το 1823 ο αδελφός του θεωρήθηκε ενήλικος και ανέλαβε την εξουσία, αλλά η διακυβέρνηση ήταν άστοχη και διεφθαρμένη. Με αφορμή ένα διάταγμά του το 1830 ο λαός ξεσηκώθηκε και εισέβαλε στο ανάκτορο, που το έκαψε. Ο Κάρολος Β΄ διέφυγε και ο Γουλιέλμος ανέλαβε προσωρινά. Ένας νόμος των Γουέλφων του επέτρεψε, ένα έτος μετά, να γίνει το 1831 δούκας του Μπράουσβαϊγκ μόνιμα. Άφησε το μεγαλύτερο μέρος της διακυβέρνησης στους υπουργούς του και περνούσε τον καιρό του έξω από το δουκάτο, στην κτήση του στο Οέλς (Ολέσνικ) στη Σιλεσία.

Είχε προσχωρήσει στη Βορειο-Γερμανική Συνομοσπονδία το 1866, που την καθοδηγούσε η Πρωσία και ζήτησε να τον κληρονομήσει ο πλησιέστερος άρρην συγγενής του Ερνέστος Αύγουστος Β΄. Η Πρωσία, επειδή ο Ερνέστος Αύγουστος Β΄ διεκδικούσε το Αννόβερο, αρνήθηκε και οι σχέσεις τους περιήλθαν σε ένταση. Το 1884 απεβίωσε ο Γουλιέλμος και δημιουργήθηκε κρίση στη διαδοχή. Ο Γουλιέλμος Β΄ της Γερμανίας δεν επέτρεπε στον κληρονόμο να έρθει, φοβούμενος ότι η διεκδίκηση του Αννοβέρου θα κατέστρεφε την ειρήνη. Ορίστηκε επιτροπή που έθεσε αντιβασιλέα στο δουκάτο, αλλά ο Ερνέστος Αύγουστος Β΄ αποκαλούσε τον εαυτό του *δούκα του Μπράουνσβαϊγκ* και ήρθε και έμενε στην Αυστρία, στα σύνορα με τη Γερμανία. Η διένεξη κράτησε 29 έτη. Το 1913 ο Ερνέστος Αύγουστος Γ΄, γιος του προηγουμένου, στον οποίο ο Γουλιέλμος είχε αφήσει την ιδιωτική του περιουσία, νυμφεύτηκε την κόρη του Γουλιέλμου Β΄ της Γερμανίας, Βικτωρία Λουίζα, με τον όρο να παραιτηθεί των αξιώσεών του στο Αννόβερο, οπότε του παραχωρήθηκε το δουκάτο.

Οικογένεια
----------

Δεν νυμφεύτηκε, αλλά είχε μια σειρά από νόθα τέκνα.

Πηγές
-----

* Meyers Konversationslexikon, 1889
* Allgemeine Deutsche Biographie, vol. 43, p. 4-13

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 261873528
* LCCN: nb2002100111
* ISNI: 0000 0003 8168 2287
* GND: 120746921
* NKC: xx0149274

 |

 |
Ο **Βαλτάσαρ**, γερμ. Balthasar von Hanau-Münzenberg (29 Ιουνίου 1508 - 9 Δεκεμβρίου 1534) από τον Οίκο του Χάναου ήταν επίτροπος για τον ανήλικο ανιψιό του κόμη του Χάναου-Μύντσενμπεργκ.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο δεύτερος και υστερότοκος γιος του Ράινχαρντ Δ΄ κόμη του Χάναου-Μύντσενμπεργκ και της Αικατερίνης, κόρης του Γκύντερ ΛΗ΄ κόμη του Σβάρτσμπουργκ-Μπλάνκενμπουργκ.

Από το 1529 ενήργησε ως συγκυβερνήτης και επίτροπος του ανιψιού του Φιλίππου Γ΄, του οποίου ο πατέρας είχε αποβιώσει νέος. Συνέχισε την κατασκευή των οχυρωμάτων γύρω από το Χάναου, που ο αδελφός του Φίλιππος Β΄ είχε ξεκινήσει. Συμπλήρωσε τα φρούρια με έναν αμυντικό δακτύλιο, σύμφωνα με τις τελευταίες τεχικές προδιαγραφές της Αναγέννησης.

Ο Βαλτάσαρ έμεινε άγαμος. Όπως όλα τα άρρενα μέλη του κύριου κλάδου του Χάναου-Μύντσενμπεργκ απεβίωσε νέος το 1534, σε ηλικία 26 ετών. Τάφηκε στην εκκλησία της Αγ. Μαρίας στο Χάναου.

Μία από τις πύλες της πόλης του Χάναου είχε διακοσμηθεί με την προτομή του Βαλτάσαρ, αλλά η πύλη κατεδαφίστηκε τον 18ο αι. Η προτομή περιήλθε στην Ιστορική Εταιρεία του Χάναου. Καταστράφηκε, όταν η πόλη βομβαρδίστηκε στις 19 Μαρτίου 1945. Σώζονται μόνο σχέδιά της.

Πηγές
-----

* Reinhard Dietrich: *Die Landes-Verfaßung in dem Hanauischen. Die Stellung der Herren und Grafen in Hanau-Münzenberg aufgrund der archivalischen Quellen*, in the series *Hanauer Geschichtsblätter*, vol. 34, Hanauer Geschichtsverein, Hanau, 1996, (ISBN 3-9801933-6-5)
* Eckhard Meise: *Bernhard Hundeshagen — kein Denkmalschutz im Hanau des frühen 19. Jahrhunderts*, in: *Neues Magazin für hanauische Geschichte*, 2006, ZDB-ID 535233-2, p. 3–61.
* Reinhard Suchier: *Genealogie des Hanauer Grafenhauses*, in: Reinhard Suchier (ed.): *Festschrift des Hanauer Geschichtsvereins zu seiner fünfzigjährigen Jubelfeier am 27. August 1894*, Heydt, Hanau, 1894, p. 7–23.
* Ernst J. Zimmermann: *Hanau Stadt und Land. Kulturgeschichte und Chronik einer fränkisch-wetterauischen Stadt und ehemaligen Grafschaft. Mit besonderer Berücksichtigung der älteren Zeit*, 3rd extended edition, self-published, Hanau, 1919, reprinted: Peters, Hanau, 1978, (ISBN 3-87627-243-2)

Παραπομπές σε πηγές
-------------------
Με την ονομασία **Χάρτης Ελληνικής Έκδοσης**, και αρκτικόλεξο **ΧΕΕ**, φέρονται οι επίσημοι ναυτικοί χάρτες που εκδίδει η Διεύθυνση Χαρτογραφίας της (ελληνικής) Υδρογραφικής Υπηρεσίας, ανεξάρτητης υπηρεσίας του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού, που καλύπτουν κυρίως τις ελληνικές θάλασσες και ακτές, καθώς επίσης, την Αδριατική, την κεντρική και όλη την ανατολική Μεσόγειο και την Κύπρο συμπεριλαμβανομένη.  

Η ονομασία αυτή ακολουθούμενη από ένα μονοψήφιο μέχρι τετραψήφιο αριθμό που προσδιορίζει συγκεκριμένο γεωγραφικό τόπο, για κάθε χάρτη, αποτελεί και τον επίσημο τίτλο των ελληνικών ναυτικών χαρτών με τους οποίους εφοδιάζονται όλα τα πλοία ελληνικά και ξένα που ναυσιπλοούν εντός των ελληνικών χωρικών υδάτων, και στις αναφερόμενες παραπάνω θαλάσσιες περιοχές .

Κλίμακες ΧΕΕ
------------

Οι XEE εκπονούνται σε έξι βασικές κλίμακες  

0**α)** 1: 1.000.000 (γενικοί χάρτες κεντρικής Μεσογείου), π.χ. ΧΕΕ-106 Αδριατική.
0**β)** 1: 500.000, (γενικοί ναυτικοί χάρτες Ελλάδος), π.χ.ΧΕΕ-4 Ν. Αιγαίο.
0**γ)** 1:300.000 μέχρι 1:250.000 που καλύπτουν μεγάλα τμήματα του Αιγαίου και Ιονίου, μεγάλης ακτοπλοΐας, π.χ. ΧΕΕ-44 Ανατ. Κρήτη.
0**δ)** 1: 150.000 και 1: 100.000, συνήθεις χάρτες μικρής ακτοπλοΐας π.χ. ΧΕΕ-413 Σαρωνικός Κ.
0**ε)** 1:75.000 και 1: 50.000 αναφερόμενοι κυρίως σε κόλπους και νησιά, π.χ. ΧΕΕ-4235 Σαντορίνη και
**στ)** από 1: 50.000 μέχρι 1:2.000 που αφορούν ελληνικούς λιμενοδείκτες.

Διάθεση ΧΕΕ
-----------

Οι ΧΕΕ πωλούνται από συγκεκριμένα γραφεία της Υ.Υ. που στεγάζονται σε κτίρια του ΠΝ καθώς και από ιδιωτικά καταστήματα ναυτιλιακών ειδών μεγάλων λιμένων που είναι συμβεβλημένα με την Υ.Υ. Από τα σημεία διάθεσης αυτών παρέχονται δωρεάν συνοπτικά ευρετήρια, κατάλογοι ΧΕΕ, προς ενημέρωση κάθε ναυτιλλομένου.

Σημειώνεται ότι κατά τις ετήσιες ή έκτακτες επιθεωρήσεις των ελληνικών εμπορικών πλοίων και σκαφών και ειδικά του ναυτιλιακού τομέα μεταξύ των άλλων ελέγχεται ο σωστός εφοδιασμός τους με πρόσφατους ΧΕΕ, ή τουλάχιστον ενημερωμένους καθώς και η σωστή ταξινόμησή τους στο χώρο χαρτοθεσίας τους.

Πηγές
-----

* "Συνοπτικό ευρετήριο ναυτικών χαρτών ελληνικής έκδοσης". Υ.Υ. Αθήνα - Μάρτιος 2007.
Ο **Γουλιέλμος** ήταν κόμης του Λοριτέλο (1137) από τον Οίκο των Ωτβίλ. Ήταν υιός του Ροβέρτου Β' και της 2ης εξαδέλφης του Αδελαΐδας Ωτβίλ, κόρης του Ροβέρτου Β' βασιλιά της Σικελίας

Βιογραφία
---------

Ανέλαβε κόμης του Λοριτέλο όταν απεβίωσε ο πατέρας του το 1137. Το ίδιο έτος ο Λοθάριος Β΄ Σούπλινμπουργκ βασιλιάς της Γερμανίας και των Λομβαρδών της Ιταλίας εκστράτευσε στη Ν. Ιταλία για να αντιμετωπίσει τις επεκτατικές αξιώσεις του Ρογήρου Β'. Ο Γουλιέλμος συνάντησε τον Λοθάριο Β' στον ποταμό Τρόντο, δήλωσε υποτέλεια και άνοιξε τις πύλες της πόλης Τέρμολι σε αυτόν, μαζί με τον Ούγο Β' κόμη του Μολίζε. 

Ήταν ο πρώτος που αντί να αντισταθεί, παραδόθηκε στο Λοθάριο Β'. Όταν ο τελευταίος επέστρεψε στη Γερμανία, ο θυμός του επικυριάρχη του, Ρογήρου Β' επέπεσε στο Γουλιέλμο με ιδιαίτερη ταχύτητα: του αφαίρεσε τον τίτλο του κόμη και κατάσχεσε το Λοριτέλο. Όταν ο Γουλιέλμος αργότερα απεβίωσε, η κομητεία του Λοριτέλο δόθηκε στον Ροβέρτο Β' Μπασονβίλα, κόμη του Κονβερσάνο.

Πηγές
-----


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα William of Loritello  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Βαλκανικός χτενοτρίτωνας**, *Triturus ivanbureschi* Arntzen & Wielstra, 2013 ή χτενοτρίτωνας του Buresh, είναι ένα είδος τρίτωνα που ανήκει στο σύμπλεγμα ειδών χτενοτριτώνων του γένους *Triturus*. Εντοπίζεται στη Ν.Α. Ευρώπη και την Ανατολία. Πρόκειται για μεγάλου μεγέθους τρίτωνα που μπορεί να φτάσει μέχρι και τα 18cm ολικό μήκος.

Ταξινόμηση
----------

Αρχικά, περιγράφηκε ως είδος υποείδος του νότιου χτενοτρίτωνα *Triturus karelinii arntzeni* το 1999. Αργότερα ανάχθηκε σε επίπεδο είδους, καθώς γενετικές μελέτες έδειξαν ότι αποτελεί ένα διακριτικό εξελικτικό κλάδο. Αργότερα, αποδείχθηκε ότι ο ολότυπος του "*T. arntzeni*" ουσιαστικά ανήκε στο είδος *T. macedonicus,* έτσι το είδος περιγράφηκε εκ νέου με νέο ολότυπο ως *T. ivanbureschi* το 2013. Η ονομασία δόθηκε ως φόρος τιμής στον Βούλγαρο ερπετολόγο Ivan Buresh.

Γεωγραφική κατανομή
-------------------

Η κατανομή του είδους περιλαμβάνει τη Ν.Α. Βαλκανική χερσόνησο (Δυτική Βόρεια Μακεδονία. Β.Δ. Ελλάδα, Βουλγαρία, Ανατολική Θράκη) και μέρος της Δ. Ανατολία. Ένας απομονωμένος πληθυσμός που περιβάλλεται από άλλα είδη χτενοτριτώνων εντοπίζεται στη Σερβία.

Βιολογία
--------

Προτιμά κυρίως ορεινά δάση. Κυρίως νυκτόβιο είδος. Ζευγαρώνει στο νερό κατά την περίοδο της άνοιξης σε μικρές λίμνες, στάσιμα ή ελαφρώς ρέοντα νερά. Η μεταμόρφωση των προνυμφών συνήθως διαρκεί 3 με 4 μήνες. Η ενηλικίωση αρχίζει στο 3ο με 5ο έτος της ζωής του, ενώ η διάρκεια ζωής του υπολογίζεται στα 8-15 χρόνια με τα θηλυκά να ζουν περισσότερο από τα αρσενικά. Πέφτει σε χειμερία νάρκη τον Σεπτέμβριο ή Οκτώβριο ανάλογα με την θερμοκρασία.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  WIELSTRA, B.; LITVINCHUK, S. N.; NAUMOV, B.; TZANKOV, N.; ARNTZEN, J. W. (2013-06-28). «A revised taxonomy of crested newts in the *Triturus karelinii* group (Amphibia: Caudata: Salamandridae), with the description of a new species» (στα αγγλικά). *Zootaxa* **3682** (3). doi:10.11646/zootaxa.3682.3.5. ISSN 1175-5334. .
2. 1 2  «.:| herpetofauna.gr |:. ..Ελληνική Ερπετοπανίδα». *www.herpetofauna.gr* (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Ιουνίου 2017. Ανακτήθηκε στις 21 Ιανουαρίου 2018.
3. ↑  Litvinchuk, Spartak N.; Borkin, Leo J.; Džukić, G.; Kalezić, M. L.; Khalturin, M. D.; Rosanov, Jury M. (2011-10-22). «Taxonomic Status of Triturus karelinii on the Balkans, with Some Comments about Other Crested Newt Taxa» (στα αγγλικά). *Russian Journal of Herpetology* **6** (2): 153–163. ISSN 1026-2296. .
4. ↑  Espregueira Themudo, G.; Wielstra, B.; Arntzen, J.W.. «Multiple nuclear and mitochondrial genes resolve the branching order of a rapid radiation of crested newts (Triturus, Salamandridae)». *Molecular Phylogenetics and Evolution* **52** (2): 321–328. doi:10.1016/j.ympev.2009.03.024. .
Ο **Γιώργος Πουλόπουλος** (γενν. Αθήνα, 28 Ιουνίου 1975) είναι Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως αμυντικός και μετράει περισσότερες από 300 συμμετοχές σε Α' και Β' Εθνική.

Ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα στην Καλλιθέα το 1994. Με τη φανέλα της Καλλιθέας αγωνίστηκε δύο χρονιές στη Γ' Εθνική μέχρι το 1996, όποτε μεταγράφηκε στον Αθηναϊκό που τότε αγωνιζόταν στην Α' Εθνική. Την πρώτη χρονιά (1996-97) με τη φανέλα του Αθηναϊκού δεν συμμετείχε σε κανέναν αγώνα, κάτι που έγινε την αμέσως επόμενη (1997-98) που έκανε το ντεμπούτο του στην Α' Εθνική, όμως βίωσε τον υποβιβασμό της ομάδας. Συνέχισε να αγωνίζεται με τη φανέλα του Αθηναϊκού στη Β' Εθνική μέχρι το 2001, όπου μεταγράφηκε στην Προοδευτική η οποία αγωνιζόταν στη Β' Εθνική. Με τα χρώματα της Προοδευτικής πανηγύρισε αρχικά την πρώτη του χρονιά (2001-02) την άνοδο, και κατόπιν συνέχισε να αγωνίζεται με τη φανέλα της στην Α' Εθνική για δύο χρονιές μέχρι το 2004, όποτε και υποβιβάστηκε η ομάδα. 

Το καλοκαίρι του 2004 μεταγράφηκε στον Ιωνικό που αγωνιζόταν στην Α' Εθνική. Με τη φανέλα του Ιωνικού αγωνίστηκε σύνολο 4 χρονιές, τις 3 πρώτες στην Α' και 1 στη Β' Εθνική, μέχρι το 2008. Επόμενοι σταθμοί στην καρίερα του ο Διαγόρας Ρόδου στον οποίο αγωνίστηκε τρεισήμισι χρόνια, από το καλοκαίρι του 2008 μέχρι τον Ιανουάριο του 2012, όταν στα μέσα πλέον της χρονιάς 2011-12, μετακόμισε στον Πιερικό και με το τέλος της χρονιάς, σε ηλικία 36 ετών, ολοκλήρωσε την ποδοσφαιρική του καριέρα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Πουλόπουλος και επίσημα, footballleaguenews.gr
2. ↑  Στον Πιερικό ο Πουλόπουλος, zougla.gr

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Αφιέρωμα στον Γιώργο Πουλόπουλο, balleto.gr[*νεκρός σύνδεσμος*]
* Ιστορικό συμμετοχών Γιώργου Πουλόπουλου με τον Πιερικό, pierikos.info/site/index.php[*νεκρός σύνδεσμος*]
* Καριέρα Γιώργου Πουλόπουλου μέχρι το 2007, insports.eu[*νεκρός σύνδεσμος*]
Ο **Γιώργος Ιωαν. Ρήγας** (1921-2014) γεννήθηκε στο μικρό ορεινό χωριό Ζωριάνος στη Φωκίδα, οπού έζησε τα νεανικά του χρόνια.

Είναι αυτοδίδακτος λαϊκός ζωγράφος (ναΐφ) και η ζωγραφική του εμπνέεται από αναμνήσεις και προσωπικά του βιώματα από τη ζωή, αλλά και από έθιμα του χωριού του, τις γιορτές, τις εκδηλώσεις και τις δραστηριότητες των κατοίκων του και γενικότερα από εικόνες της ορεινής υπαίθρου, όπως αυτός τις έζησε.

Ευτύχησε να δει κατά τη διάρκεια του βίου του έργα του να εκτίθενται σε μουσεία, γκαλερί και διάφορους άλλους χώρους τέχνης τόσο στην Ελλάδα, όσο και στο εξωτερικό, (Γερμανία, Αγγλία, Γαλλία, Η.Π.Α. κ.λ.π.) και ήδη κάποια από αυτά έχουν αποκτηθεί από σημαντικούς ιδιώτες συλλέκτες και δημόσιους οργανισμούς. Εκθέσεις των έργων του, που διοργανώνονται μετά από τον θάνατο του, εξακολουθούν να αποσπούν ενθουσιώδη σχόλια τόσο από το κοινό, όσο και από τεχνοκριτικούς. 

Η διεθνής αναγνώριση του επισφραγίσθηκε με την καταχώρηση σχετικού λήμματος στην εγνωσμένου κύρους εγκυκλοπαίδεια τέχνης "World Encyclopedia of Naive Art", αλλά και από δημοσιεύματα διακεκριμένων κριτικών τέχνης, όπως η Αγγελική Ταμβάκη και άρθρα του διεθνούς τύπου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  World Encyclopedia of Naive Art. Ed. Frederick Muller. London: 1984. p. 504
2. ↑  βλ. ενδεικτική βιβλιογραφία

Ενδεικτική Βιβλιογραφία
-----------------------

* Tamvaki, Angela. "*The Painting of Giorgos Rigas and Its Place in the World of Greek Naive Art*."Giorgos Rigas. Dusseldorf: Stadtmuseum Dusseldorf, 1987.
* "Papastamos, Dimitris, Ph.D. "*Towards an Evaluation of the Work of Giorgos Rigas*." GiorgosRigas: A Greek Painter. Aachen: Neue Galerie - Sammlung Ludwig, 1988.
* Smith, Roberta, "*Feeling Right at Home on the Fringe: Outsider Art Fair Opens at 548 West 22nd Street*",The New York Times, January 31, 2013.
* Ros enberg, Karen, "*Creating Artworks Without a Net: the 20th Anniversary of the Outsider ArtFair*",The New York Times, January 27, 2012.
* Schwendener, Martha, "*Opening the Folkways of Perception: Outsider Art’s Wide World ofInclusion*",The New York Times , February 11, 2011.
Η χερσόνησος της Ερυθραίας σημειωμένη στον χάρτη της Μικράς Ασίας
Χάρτης της χερσονήσου
Η **Χερσόνησος της Ερυθραίας** (*τουρκικά: Karaburun Yarımadası*) είναι μία από τις μεγαλύτερες χερσονήσους της Τουρκίας και μαζί με την περιοχή της Τρωάδας αποτελούν τα δυτικότερα σημεία της Μικράς Ασίας. Βρίσκεται δυτικά της Σμύρνης απέναντι από τη Χίο και χωρίζει τον Κόλπο της Σμύρνης από τον Κόλπο της Εφέσου (ή *Σκαλανόβας*). Η χερσόνησος πήρε το όνομά της από την αρχαία Ελληνική πόλη Ερυθρές που βρισκόταν στη δυτική ακτή της χερσονήσου.

Στην αρχαιότητα η χερσόνησος είχε αποικιστεί από Ίωνες και στις ακτές της είχαν ιδρύσει τις πόλεις Ερυθρές, Κλαζομενές και Τέως. Σήμερα η χερσόνησος είναι αρκετά αραιοκατοικημένη. Οι μεγαλύτεροι οικισμοί της χερσονήσου είναι το Τσεσμέ στη δυτική άκρη της χερσονήσου, τα Βουρλά στα ανατολικά της χερσονήσου και το Καραμπουρούμ στα βόρεια της χερσονήσου.

Στις 13 Σεπτεμβρίου του 1922, με την αποτυχία της Μικρασιατικής εκστρατείας, τα τελευταία Ελληνικά στρατεύματα οχυρώθηκαν στη χερσόνησο των Ερυθρών, με μία ισχυρή στρατιωτική δύναμη να φυλάει το λεπτότερο σημείο του ισθμού, μήκους 11 χιλιομέτρων. Από εκεί ξεκίνησε η οργανωμένη και ασφαλής αποχώρηση των Ελληνικών στρατευμάτων. Όσοι στρατιώτες ήταν να επιστρέψουν στον Πειραιά παροπλίστηκαν, αλλά αυτοί που μεταφέρθηκαν προς τη Θράκη διατήρησαν τον οπλισμό τους. 
Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή Έλληνες πρόσφυγες από τις Ερυθρές και συγκεκριμένα από τα χωριά Λυθρί, Βουρλά, Αλάτσατα, Τσεσμέ, Σιβρισάρι, Καράμπουρνα, Μελί κ.α. εγκαταστάθηκαν πάνω από τη Κηφισιά όπου ίδρυσαν τον οικισμό της **Νέας Ερυθραίας**.

Η χερσόνησος έχει κυρίως χαμηλά υψώματα με το μεγαλύτερο να έχει κορυφή στα 1.218 μέτρα. Η βλάστηση της χερσονήσου είναι κυρίως θαμνώδης με εξαίρεση ορισμένες ζώνες που καλύπτονται από πευκοδάση.

Γκαλερί
-------

* ΜπαντενμπουκούΜπαντενμπουκού
* ΧάσεκιΧάσεκι
* Θέα της Χίου από τη χερσόνησο της ΕρυθραίαςΘέα της Χίου από τη χερσόνησο της Ερυθραίας
* Θέα του χωριού ΣαρπινσίκΘέα του χωριού Σαρπινσίκ
* Γενική άποψη του Καϊνάρ-πινάρΓενική άποψη του Καϊνάρ-πινάρ
* Το χωριό Κιουτσούκ-μπαχσέΤο χωριό Κιουτσούκ-μπαχσέ
* Στάνη στο Κιουτσούκ-μπαχσέΣτάνη στο Κιουτσούκ-μπαχσέ

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Αυγούστου 2020. Ανακτήθηκε στις 22 Ιουλίου 2018.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Το Βήμα, οδοιπορικό στην περιοχή της Ερυθραίας και της Σμύρνης
Οι **Γαργαρείς** ήταν μυθικός λαός του Καυκάσου, αποτελούμενος μόνο από άνδρες, όπως αντίστοιχα οι Αμαζόνες ήταν ένας λαός αποτελούμενος μόνο από γυναίκες.

Κατά την παράδοση οι Γαργαρείς συνευρίσκονταν κάθε άνοιξη με τις Αμαζόνες, που κατοικούσαν σε κοντινή περιοχή, *«τεκνοποιίας χάριν, αφανώς τε και εν σκότει ο τυχών τη τυχούση»* (Στράβων, ΙΑ΄ 504). Τα παιδιά που γεννιούνταν από τις συναντήσεις αυτές, αν ήταν κορίτσια τα κρατούσαν οι Αμαζόνες, ενώ αν ήταν αγόρια τα έδιναν στους Γαργαρείς. Ο μύθος αναφέρεται και από τον Στέφανο τον Βυζάντιο.

Οι Γαργαρείς υποστηρίζεται από κάποιους ιστορικούς ότι αποτελούν τμήμα των προγονικών καταβολών των Τσετσένων και των Ινγκουσετίων.

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969
Η **Χερσόνησος του Ακάμαντα** βρίσκεται στη βορειοδυτική πλευρά της Κύπρου. Στο άκρο της βρίσκεται το ακρωτήριο του Ακάμαντα το δυτικότερο σημείο της νήσου ενώ βρέχεται από τη θάλασσα στις τρεις πλευρές της. Η χερσόνησος δεν κατοικείται, έχει πλούσια παρθένα βλάστηση και αποτελεί καταφύγιο άγριας ζωής.

Το όνομα της προέρχεται από τον Ακάμαντα, οικιστή της περιοχής, γιό του Μίνωα και της Φαίδρας ή γιο του Θησέα. Μιά άλλη εκδοχή λέει ότι ονομάστηκε έτσι από το «άκαος» - άκαφτος, επειδή ήταν το μοναδικό μέρος της Κύπρου που δεν είχε καεί από τους Άραβες πειρατές.

Η χερσόνησος είναι πλούσια σε πανίδα και χλωρίδα, έχει 530 είδη φυτών από τα οποία τα 33 ενδημικά, δηλαδή φυτρώνουν μόνο στη Κύπρο, από τα οποία το ένα τοπικό ενδημικό του Ακάμαντα. Τα δάση της χερσονήσου χαρακτηρίζονται από την Τραχεία πεύκη, ενώ υπάρχουν αγριελιές και αγριοχαρουπιές. Στις παραλίες της γεννούν δύο είδη θαλάσσιων χελωνών, η πράσινη χελώνα (Chelonia mydas) και η μεσογειακή Καρέτα καρέτα. Στα αρχαία χρόνια στη περιοχή υπήρχαν μεταλλεία όπου οι είσοδοι τους είναι ορατές σήμερα. Έχουν ανεβρεθεί πολλοί οικισμοί της νεολιθικής περιόδου, ρωμαϊκών αλλά και νεότερων χρόνων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Επιμελητήριο Περιβάλλοντος και Βιωσιμότητας  Αρχειοθετήθηκε 2008-10-24 στο Wayback Machine. ανακτήθηκε 16-1-2009
2. ↑  *Encyclopaedia Perthensis; Or Universal Dictionary of the Arts, Sciences, Literature, &c. Intended to Supersede the Use of Other Books of Reference*, έκδοση Printed by John Brown, 1816
3. ↑  Νέο Χωριό Πάφου  Αρχειοθετήθηκε 2009-01-06 στο Wayback Machine. ανακτήθηκε 15/1/2009
4. ↑  Η βιοποικιλότητα της Κύπρου [*νεκρός σύνδεσμος*]
5. ↑  Χλωρίδα της Κύπρου
6. ↑  Γραφείο Τύπου και Πληροφοριών Κυπριακής Δημοκρατίας  Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine. ανακτήθηκε 15-1-2009
Το **γαρμπίλι** είναι ψιλοκομμένη πέτρα που έχει συνήθως διάμετρο ίση ή μικρότερη από μισό εκατοστό. Χρησιμοποιείται ως μια αδρανής ύλη στο σκυρόδεμα (μπετόν) και ουσιαστικά είναι το τρίτο σε διάμετρο αδρανές υλικό, μετά το χονδροχάλικο που είναι πρώτο και το χαλίκι. Η προέλευση της λέξης είναι μάλλον άγνωστη, εικάζεται ότι είναι πιθανώς ιταλική, από το *Garbouglio* (*γκαρμπούλιο*) που σημαίνει *«ανακάτεμα»* ή *«ανακατωμένο πράγμα»*.

Το γαρμπίλι, όπως και άλλα αδρανή υλικά, φτιάχνεται σε λατομεία. Με ειδικά μηχανήματα (κρουστικούς σπαστήρες), ασβεστολιθικά πετρώματα θραύονται με μηχανική κατεργασία. Στη συνέχεια οδηγούνται σε κόσκινα, συνήθως ηλεκτρικά, και το όλο υλικό κοσκινίζεται και τυπικά λαμβάνει διαβάθμιση (συνήθως από 4 mm έως 8 mm). Η πιο συνηθισμένη χρήση του είναι στην επίστρωση δαπέδων για πρόχειρο μωσαϊκό, το οποίο λέγεται *γαρμπιλομωσαϊκό*. Χρησιμοποιείται και για διακόσμηση σε κήπους.

Τόσο το γαρμπίλι όσο και όλα τα αδρανή σκυροδέματος, που κυκλοφορούν στην Ευρωπαϊκή αγορά, και τα οποία χρησιμοποιούνται στα ιδιωτικά και στα δημόσια έργα θα πρέπει να έχουν σήμανση CE (Οδηγία 89/106, *Περί Δομικών Κατασκευών*).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Σιμωνέτης, Γιάννης Θ. (2001). *Γλωσσάρι της Μαστοράντζας*. Αθήνα: Εκδόσεις Ξύλο-Έπιπλο. σελ. 73.
2. ↑
3. ↑
Με τη γενική κοινή ονομασία **βάτραχος του Σουρινάμ** (αγγλ. *Suriname toads*) είναι γνωστοί όλοι οι βάτραχοι που ανήκουν στο γένος ***Pipa***, μέλος της ομώνυμης οικογένειας *πιπίδες*. Καθώς υποδηλώνει η κοινή ονομασία τους, ζουν στο Σουρινάμ, όπως και σε άλλες χώρες του βόρειου μέρους της Νότιας Αμερικής, καθώς και στα νότια όρια της Κεντρικής Αμερικής (ουσιαστικά στον Παναμά). Ο βάτραχος του Σουρινάμ, όπως και οι άλλες πιπίδες, είναι σχεδόν αποκλειστικά υδρόβιος.

Περιγραφή
---------

Ο βάτραχος του Σουρινάμ, όπως και τα άλλα γένη της οικογένειας πιπίδες, δεν έχει γλώσσα (για τον λόγο αυτό κατατασσόταν παλαιότερα στην υπόταξη «άγλωσσα»). Είναι μεγάλος γκρίζος βάτραχος, με μακρύ τριγωνικό κεφάλι και πολύ μικρά μάτια. Ο τρόπος αναπαραγωγής του είναι κάπως ιδιόμορφος, καθώς η γονιμοποίηση είναι εσωτερική. Αμέσως μετά την ωοτοκία, το θηλυκό τοποθετεί τα αυγά του στη ράχη του, με τη βοήθεια ενός ειδικού οργάνου, του *ωθητήρα*, που έχει σχήμα σάκκου και μπορεί να τινάζεται προς τα εμπρός. Για την ασφαλή συγκράτηση των αυγών, το δέρμα της ράχης σχηματίζει ανάμεσα στις πτυχές του μικρά διαμερίσματα που μοιάζουν με κελλιά. Στο κάθε κελλί τοποθετείται και από ένα αυγό και γεννιέται από ένα βατραχάκι, το οποίο αποχωρίζεται από το σώμα της μητέρας του μόνο όταν έχει πλέον αναπτυχθεί αρκετά.

Είδη
----

Σήμερα αναγνωρίζονται γενικώς επτά είδη στο γένος, τα εξής:

* *Pipa arrabali*, Izecksohn, 1976
* *Pipa aspera*, Müller, 1924
* *Pipa carvalhoi* (Miranda-Ribeiro, 1937)
* *Pipa myersi*, Trueb, 1984
* *Pipa parva* Ruthven & Gaige, 1923
* *Pipa pipa* (Linnaeus, 1758) - ο «κοινός βάτραχος του Σουρινάμ»
* *Pipa snethlageae*, Müller, 1914

Επιπροσθέτως, υπάρχει ένα αβέβαιο είδος, το *Pipa verrucosa* (Wiegmann, 1832).

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Frost, Darrel R. (2014). «*Pipa* Laurenti, 1768». *Amphibian Species of the World: an Online Reference. Version 6.0*. American Museum of Natural History. Ανακτήθηκε στις 7 Ιουνίου 2014.
2. 1 2  «Pipidae». *AmphibiaWeb: Information on amphibian biology and conservation. [web application]*. Berkeley, California: AmphibiaWeb. 2014. Ανακτήθηκε στις 7 Ιουνίου 2014.
3. ↑  Trueb, L. & D.C. Cannatella (1986). «Systematics, morphology and phylogeny of genus *Pipa* (Anura: Pipidae)». *Herpetologica* **42** (4): 412-449. .

Πηγές
-----

* Το λήμμα «άγλωσσα» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 1 (1972), σελ. 584

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ο βάτραχος του Σουρινάμ στα *Βικιείδη*
* Βατραχάκια του Σουρινάμ πετιούνται από τη ράχη της μητέρας τους στο *YouTube*
Το **βαλκανικό** ή **μακεδονικό** ή **πενταβέλονο πεύκο** (*Pinus peuce*) είναι ένα είδος πεύκου, ιθαγενές των βουνών της Ελλάδας, της Βόρειας Μακεδονίας, της Βουλγαρίας, της Αλβανίας και της Σερβίας. Στην Ελλάδα απαντάται στην οροσειρά της Ροδόπης και στον Βόρα (Καϊμακτσαλάν). Φυτρώνει σε υψόμετρα από 600 μέχρι 2.300 μέτρα, φτάνοντας συχνά στην αλπική ζώνη. Τα ώριμα δέντρα έχουν ύψος 35 έως 40 μέτρα και διάμετρο κορμού 1,5 μέτρο.

Ανήκει στην ομάδα του υπογένους *Strobus* και όπως όλα τα μέλη αυτής της ομάδας, οι βελόνες του φύονται ανά πέντε σε βραχυκλάδια, μήκους 6 έως 9 εκατοστών. Οι κώνοι έχουν συνήθως μήκος 8-16 εκατοστά (σπάνια φτάνουν τα 20 εκατοστά). Οι σπόροι έχουν μέγεθος 6 έως 7 χιλιοστά και διαδίδονται μέσω του ανέμου, αλλά και με τη βοήθεια του πτηνού καρυοθραύστης (*Nucifraga caryocatactes*). Είναι πολύ ανθεκτικό στον μύκητα *Cronartium ribicola*.

Το Βαλκανικό πεύκο είναι, επίσης, δημοφιλές διακοσμητικό δέντρο σε πάρκα και μεγάλους κήπους. Μεγαλώνει αργά και σταθερά και είναι ανθεκτικό στους ανέμους και στο δριμύ χειμερινό ψύχος, αφού αντέχει τουλάχιστον στους -45° C.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Pinus peuce» (στα αγγλικά). *Βοτανική*.. Ανακτήθηκε στις 2018-07-24.
2. ↑  «Pinus peuce» (στα αγγλικά). *Βοτανική*.. Ανακτήθηκε στις 2018-07-24.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Pinus peuce στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85011208
* NKC: ph495135

 |

 |
Ο **Βασίλειος Στεφανόπουλος** (1902 - 26 Μαρτίου 1952) ήταν Έλληνας πολιτικός και δικηγόρος.

Ο Βασίλειος Στεφανόπουλος (γνωστός ως Βάσος) γεννήθηκε στη Δίβρη (Λαμπεία) Ηλείας το 1902. Ήταν γόνος της μεγάλης και ιστορικής Διβριώτικης οικογένειας των Στεφανοπουλέων, με παρουσία στη Βουλή από την ίδρυση του ελληνικού κράτους έως πρόσφατα. Ήταν πρώτος εξάδελφος του πρωθυπουργού Στέφανου Χ. Στεφανόπουλου.

Το 1927 υπήρξε συνιδρυτής του Προοδευτικού Συνδέσμου Δίβρης. Το 1933 εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Ηλείας και υπηρέτησε το ελληνικό Κοινοβούλιο έως το 1952, οπότε πέθανε. 

Στις 18 Νοεμβρίου 1948 διορίστηκε Υπουργός άνευ Χαρτοφυλακίου με καθήκοντα Υφυπουργού Οικονομικών. Μάλιστα υπήρξε και ο εισηγητής για την αναθεώρηση του Συντάγματος του 1950.

Δημοσίευσε σωρεία μελετών σε οικονομικά και πολιτικά θέματα, καθώς και λογοτεχνικά κείμενα. Είχε γράψει δοκίμια και στην Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια.

Απεβίωσε αιφνίδια στις 26 Μαρτίου 1952. Στις 23 Μαρτίου 1957 ο Σύλλογος των Λαμπειέων Διβριωτών Αθήνας, υπό την προεδρία του Νικολάου Σωτηρόπουλου, διευθυντού της Ελληνικής Στατιστικής Υπηρεσίας, πραγματοποίησε Φιλολογικό Μνημόσυνο στο Φιλολογικό Σύλλογο Παρνασσός, με παρουσία πληθώρας πολιτικών προσωπικοτήτων και ανθρώπων του πνεύματος και της τέχνης.

Ήταν νυμφευμένος με την Τασία Δημουλιά και είχε έναν γιο, τον Στέφανο Β. Στεφανόπουλο, βουλευτή με τη Νέα Δημοκρατία και την Πολιτική Άνοιξη και μία κόρη, την Βάσω Στεφανοπούλου.
Ο **Βασίλειος Σκαλτσοδήμος** (; - 1873) ήταν Έλληνας πολιτικός.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ήταν γιος του οπλαρχηγού Δήμου Σκαλτσά. Το 1836 εγκαταστάθηκε στο Αγρίνιο.

Εξελέγη βουλευτής Δωρίδος για πρώτη φορά στις εκλογές του 1850 και επανεξελέγη, ως βουλευτής Τριχωνίας, στις εκλογές του 1862, του 1865, του 1869, του 1872 και του 1873.

Διετέλεσε υπουργός Στρατιωτικών στην κυβέρνηση Μπενιζέλου Ρούφου (1865), θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι τις 26 Ιανουαρίου 1866, οπότε και αντικαταστάθηκε.

Απεβίωσε στις 10 Ιουλίου 1873 εν ενεργεία βουλευτής. Ήταν παντρεμένος με την Μαριώσσα Στάϊκου, κόρη του Γιαννάκη Στάϊκου και είχαν αποκτήσει αρκετά παιδιά μεταξύ των οποίων τον Ανδρέα Σκαλτσοδήμο, βουλευτή και δήμαρχο Αγρινίου, και την Σπυριδούλα Σκατσοδήμου, σύζυγο του Μιχαήλ Μπέλλου, δημάρχου Αγρινίου.

Πηγές
-----

1. 1 2  Γιαννακοπούλου Ελένη, Η διαμόρφωση του κοινωνικού ιστού στο Βραχώρι (19ος - α΄ μισό του 20ού αιώνα) Αρχειοθετήθηκε 2019-12-22 στο Wayback Machine. από την ιστοσελίδα epoxi.gr
2. ↑  Βουλή των Ελλήνων, Μητρώον Πληρεξουσίων, Γερουσιαστών και Βουλευτών. 1822-1935, Αθήνα 1986, σελ. 55, 77, 160 - 161 (pdf)
3. ↑   ΦΕΚ Α58 /1865
Τα **Βάτικα** (τουρκικά: Misakça) είναι χωριό της Τουρκίας, στη Μικρά Ασία. Βρίσκεται στα νότια παράλια της Προποντίδας, τέσσερα περίπου χιλιόμετρα ανατολικά από τις εκβολές του Αισήπου ποταμού. Βρίσκεται στην περιοχή της πόλης Μπάλια και ανήκει στην επαρχία Μπαλίκεσιρ. Το χωριό βρίσκεται 25 χλμ. ΔΝΔ από την Πάνορμο, 15 χλμ. ΝΔ από την Αρτάκη, 37 χλμ. ΒΑ από την Μπίγα, 23 χλμ. ΒΒΑ απο την πόλη Γκιονέν.

Προσφυγικό ζήτημα
-----------------

Το 1922, με τη Μικρασιατική Καταστροφή, οι ξεριζωμένοι Μικρασιάτες από τα Βάτικα κατόπιν σύντομης παραμονής τους στο Αίγιο, εγκαταστάθηκαν τελικα στη Μακεδονία και συγκεκριμένα στα Σέρβια Κοζάνης στο μεγαλύτερο ποσοστό τους, αλλά και την Ξιφιανή Πέλλας ,το Σκλήθρο Φλώρινας, το Χιονάτο Καστοριάς, τη Νέα Αρτάκη Ευβοίας, τα Μονόσπιτα Ημαθίας, την Πετριά Πέλλας, τη Γοργόπη Κιλκίς, το Χιλιόδενδρο Καστοριάς, το Άργος Ορεστικό και τη Συκιά Σερρών.

* Βατικιώτες στα Σέρβια ΚοζάνηςΒατικιώτες στα Σέρβια Κοζάνης
* Βατικιώτες στα Σέρβια ΚοζάνηςΒατικιώτες στα Σέρβια Κοζάνης
* Βατικιώτες στα Σέρβια ΚοζάνηςΒατικιώτες στα Σέρβια Κοζάνης

Το χωριό σήμερα
---------------

Οι σημερινοί κάτοικοι της περιοχής ζουν κυρίως από τις ελιές, το ρύζι και πολλά αγροτικά προϊόντα. Η κτηνοτροφία είναι επίσης πολύ ανεπτυγμένη. Είναι μία από τις κορυφαίες περιοχές της Τουρκίας στην ελαιοκαλλιέργεια και υπάρχει επώνυμο προϊόν με το δικό τους όνομα (*Misakça Zeytin*).

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Εγκατάσταση προσφύγων από: Βάτικα». *stavrakoudis.econ.uoi.gr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Ιουλίου 2021.

Βιβλιογραφία
------------

* Βάτικα και Χαβουτσί: Τα Τσακωνοχώρια της Προποντίδας (1979)
* Ιστορία του Νέου Ελληνισμού (Τόμος Β) (2000)
* Από τα Βάτικα της Μικράς Ασίας και την Πόλη στο... Σικάγο. (2019)
Στη Πυρηνική Φυσική με τον όρο **φωτοσχάση** χαρακτηρίζεται η σχάση (διάσπαση) ενός ατομικού πυρήνα που προκαλείται από βομβαρδισμό φωτονίων.

Συγκεκριμένα πρόκειται για το αποτέλεσμα απορρόφησης ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας που συμβαίνει κατά τη διάσπαση βαρέων πυρήνων, όπως π.χ. του ουρανίου και του θορίου, μετά από βομβαρδισμό φωτονίων γ, ενέργειας περίπου 10 έως 20 μεγαηλεκτρονιοβόλτ (MeV).

Η φωτόσχαση δεν θα πρέπει να συγχέεται με την φωτοδιάσπαση, που αφορά αντικείμενο φωτοχημείας, κατά την οποία το φωτόνιο που απορροφάται, από μια χημική ένωση, δεν προκαλεί σχάση αλλά μόνο μεταστοιχείωση, που συμβαίνει απελευθερώνοντας πρωτόνια, νετρόνια ή και άλλα σωματίδια.

Πηγές
-----

* "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Lurousse Britannca" τομ.60ος, σελ.303.
Τα **φωτοφυσικά φαινόμενα** μαζί με τις φωτοχημικές αντιδράσεις αποτελούν τους κύριους τομείς έρευνας στη Φωτοχημεία.

Τα φωτοφυσικά φαινόμενα διακρίνονται σε δύο βασικές κατηγορίες: α) διέγερσης και β) αποχωρισμού.

* 1. Στα φαινόμενα διέγερσης η πρωτογενής δράση συνίσταται στον ερεθισμό ενός σωματιδίου (μορίου ή ατόμου) δια της πρόσληψης ενός κβάντου φωτός το οποίο μπορεί στη συνέχεια να αντιδράσει κατά διάφορους τρόπους προκαλώντας:

α) τον φθορισμό και ενδεχομένως τον φωσφορισμό όπου το διεγερθέν σωματίδιο όταν επανέλεθει σε ομαλή κατάσταση (προτέρα), εκπέμπει κβάντα ακτινοβολίας ίσης η μικρότερης συχνότητας της ακτινοβολίας διέγερσης.
β) τον εξ ευαισθητοποίησης φθορισμό κατά τον οποίο τo αρχικά διεγερθέν σωματίδιο μεταπίπτει στη προτέρα ομαλή κατάσταση αφού προηγουμένως έχει ερεθίσει με τη σειρά του άλλο σωματίδιο το οποίο και τελικά εκπέμπει ακτινοβολία ίση η μικρότερης συχνότητας της ακτινοβολίας διέγερσης και
γ) τις καλούμενες συγκρούσεις πρώτου και δεύτερου είδους κατά τις οποίες το ερεθιζόμενο σωματίδιο μεταπίπτει στην αρχική κατάσταση προκαλώντας μια θερμική διαταραχή από την προσληφθείσα ακτινική ενέργεια που την αποδίδει σε θερμική.
* 2. Στα φαινόμενα αποχωρισμού η πρωτογενής δράση συνίσταται σε απελευθέρωση ενός ηλεκτρονίου (ιονισμός). Το ηλεκτρόνιο αυτό μπορεί ν΄ ανιχνευτεί δια του φωτοηλεκτρικού φαινομένου. Στη περίπτωση όμως αυτή δεν υφίσταται διέγερση αλλά αποχωρισμός.

Ένα άλλο νεότερο είδος σχετικού φαινομένου που περιλαμβάνεται όμως στα φωτοφυσικά φαινόμενα είναι η φωτοτροπία που έχει να κάνει με ακτινοβολία άλλου χρώματος από εκείνου της διέγερσης.
Συντεταγμένες: 8°31′27.30″S 179°11′39.01″E﻿ / ﻿8.5242500°S 179.1941694°E﻿ / -8.5242500; 179.1941694

Το **Φουναφούτι** (αγγλικά: *Funafuti*) είναι πόλη και πρωτεύουσα του νησιωτικού έθνους του Τουβαλού. Έχει πληθυσμό 6.320 κατοίκους, καθιστώντας την πιο πολυπληθή πόλη της χώρας, με το 60,1% του πληθυσμού του έθνους. Περιβάλλεται από μεγάλη λιμνοθάλασσα 18 επί 14 χιλιομέτρων με μέσο βάθος τα 36,5 μέτρα. Η λιμνοθάλασσα έχει επιφάνεια 275 τετραγωνικών χιλιομέτρων και είναι η μεγαλύτερη λιμνοθάλασσα στο Τουβαλού.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Γερμανικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά) *archINFORM*. 8452. Ανακτήθηκε στις 6  Αυγούστου 2018.
2. ↑  Coates, A. (1970). *Western Pacific Islands*. H.M.S.O. σελίδες 349.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Funafuti στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 158406611
* LCCN: n90679763
* SUDOC: 148429351

 |

 |