recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Τανούσιο (Αθανάσιος) Β΄**, αλβανικά: Tanush Topia‎‎, λατινικά: Tanusas Thopius‎‎ (απεβ. 1467) ήταν Αλβανός ευγενής και ένας από τους στενότερους συνεργάτες του Γεωργίου Καστριώτη (Σκεντέρμπεη).

Βιογραφία
---------

Καταγόταν από τον Οίκο Τόπια, που μεταστράφηκε από τον Ορθόδοξο Χριστιανισμό στον Καθολικισμό. Το 1444, μαζί με τον θείο του Ανδρέα Β΄ Τόπια, συμμετείχε στην ίδρυση της Ένωσης των Λέζα (Lezhë), της στρατιωτικής συμμαχίας με επικεφαλής τον Σκεντέρμπεη. Ήταν διοικητής του πεζικού της Ένωσης Λέζα και η φρουρά του έγινε διάσημη για την αντίστασή της κατά τη Β΄ Πολιορκία της Kρούγια. Μετά από εκείνη την πολιορκία δεν αναφέρεται πλέον στις ιστορικές πηγές, και κάποιοι υποθέτουν ότι μπορεί να είχε σκοτωθεί στο τέλος εκείνης της μάχης ή να απεβίωσε αμέσως μετά. Ήταν επιδέξιος διοικητής και η πίστη του στον Σκεντέρμπεη ήταν απτόητη και αυτός ήταν ο λόγος, που διορίστηκε σε εκείνη τη λεπτή θέση.

Το όνομα *Tanush* είναι αλβανικό εξώνυμο για τον *Αθανάσιο*.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  (Γερμανικά) *Κατάλογος της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γερμανίας*. 1035626640. Ανακτήθηκε στις 17  Ιουλίου 2021.
2. ↑  Kristaq Prifti (1993). *The Truth on Kosova*. Encyclopaedia Publishing House. σελ. 52. Ανακτήθηκε στις 5 Ιανουαρίου 2014. Together with them, there was a religious personage like Tanush Topia from a family which passed easily from Orthodoxy to Catholicism and, then, the dubious experience of Patarinism.
3. ↑  Noli, Fan Stylian, George Castroiti Scanderbeg (1405–1468), International Universities Press, 1947
> "p.36: Andrea Thopia of Scuria between Tirana and Durazzo with his nephew, Tanush Thopia"
>
4. ↑  Noli, Fan Stylian, George Castroiti Scanderbeg (1405–1468), International Universities Press, 1947
5. ↑  Elsie, Robert. «The Christian Saints of Albania». *Balkanistica* (American Association for South Slavic Studies) **13**: 46. .

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 303710001
* GND: 1035626640

 |

 |
Ο **Εφεδρικός Στρατός** (παλαιότερα γνωστός ως, «Εδαφικός Στρατός», Territorial Army, TA, ή «Εδαφικός και Εφεδρικός Στρατός Εθελοντών» (Territorial and Army Volunteer Reserve, TAVR, 1920-2014) είναι εν ενεργεία εθελοντική εφεδρική δύναμη και αναπόσπαστο στοιχείο του Βρετανικού Στρατού.

Ο εφεδρικός στρατός δημιουργήθηκε ως Εδαφική Δύναμη το 1908 από τον αρμόδιο Υπουργό Εξωτερικών για τον Πόλεμο, Ρίτσαρντ Χόλντεϊν (Richard Haldane), όταν με νομοσχέδιο (Territorial and Reserve Forces Act 1907) συγχωνεύθηκαν η πρώην πολιτική υπηρεσία Εθελοντική Δύναμη με μία ίλη ιππικού (γνωστή ως «Yeomanry», την ίδια στιγμή η Πολιτοφυλακή, γνωστή ως «Militia», μετονομάστηκε σε Ειδική Εφεδρεία, δηλαδή «Special Reserve»). Το 2012, ο Εδαφικός Στρατός μετονομάστηκε σε Εφεδρικό Στρατό.

Οι περισσότερες μονάδες πεζικού Εθελοντών είχαν τη δική τους μοναδική ταυτότητα την οποία έχασαν κατά την αναδιοργάνωση, καθώς μετασχηματίστηκαν σε Εδαφικά τάγματα υπαγόμενα σε συντάγματα πεζικού του Τακτικού Στρατού. Ορισμένα συντάγματα, κυρίως του Λονδίνου, του Μόνμουθσαϊρ και του Χέρτφορντσαϊρ διατήρησαν την ξεχωριστή τους ταυτότητα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Territorial Army 'to be renamed the Army Reserve'». *BBC News*. Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2015.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Εφεδρικός Στρατός (Ηνωμένο Βασίλειο)** |

* Επίσημος ιστότοπος

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Πόλεμος
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: n85161712

 |

 |
Canaletto:Δρέσδη (1749-1751)
Η **Συνθήκη της Δρέσδης** υπογράφηκε από τις χώρες Αυστρία, Πρωσία και Σαξωνία στις 25 Δεκεμβρίου 1745 στην Δρέσδη, πρωτεύουσα του ελεκτοράτου της Σαξωνίας, βάζοντας τέλος στον Β΄ Σιλεσιανό πόλεμο.

Ιστορικό πλαίσιο
----------------

Την χρονιά 1745 οι ενωμένες δυνάμεις της Αυστρίας και της Σαξωνίας εισέβαλαν στην πρωσική Σιλεσία, με σκοπό να επαναφέρουν την επαρχία στην κυριαρχία των Αψβούργων. Οι Πρώσοι αναδείχθηκαν νικητές σε μια σειρά μαχών (Χόενφρίντμπεργκ, Σορ, Κέσσελντορφ) καταλήγοντας στην κατάληψη της Δρέσδης στις 18 Δεκεμβρίου. Παρά τις νικηφόρες μάχες, ο Φρειδερίκος Β΄ έπρεπε να αντιμετωπίσει τους αυξανόμενους εξωτερικούς εχθρούς του και την έλλειψη πόρων, καθώς είχε αποτύχει να εξασφαλίσει την υποστήριξη της Ελισάβετ της Ρωσίας.

Συνθήκη
-------

Βάσει της καταστάσεως, οι αντιμαχόμενες χώρες κατέληξαν σthn συνθηκολόγηση. Η Πρωσία και η Αυστρία συμφώνησαν στην διατήρηση του στάτους κβο, και ο βασιλιάς της Πρωσίας αναγνώρισε τον Φραγκίσκο Α΄ ως αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ο μεγάλος χαμένος ήταν το ελεκτοράτο της Σαξωνίας, καθώς έπρεπε να καταβάλει στην Πρωσία το ποσό του ενός εκατομμυρίου ασημένιων νομισμάτων, ως αποζημίωση. Στην ουσία η συνθήκη αποτέλεσε μια επικύρωση των συνθηκών Μπρεσλάου και Βερολίνου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «The Encyclopedia of World History (2001) - December 25». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Μαρτίου 2006. Ανακτήθηκε στις 6 Ιουλίου 2013.
2. ↑  Encyclopædia Britannica Concise - Dresden

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Treaty of Dresden (1745) στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85039507
* GND: 1255374977

 |

 |
Ο **Γναίος Κορνήλιος Σκιπίων Ασίνα**, λατιν.: *Gnaeus Cornelius Scipio Asina*, (έζησε τον 3ο αι. π.Χ.) ήταν Ρωμαίος στρατηγός και πολιτικός, που συμμετείχε στον Α΄ Καρχηδονιακό Πόλεμο.

Ο Σκιπίων Ασίνα ανήκε στο γένος πατρικίων των Κορνηλίων Σκιπιώνων. Ήταν γιος τού Λεύκιου Κορνήλιου Σκιπίωνα Βαρβάτου και αδελφός του Lucius Cornelius Scipio (υπάτου το 259 π.Χ.). Εκλεγμένος ύπατος για το έτος 260 π.Χ. ο Σκιπίων Ασίνα είχε την τιμή να κυβερνήσει τον πρώτο ρωμαϊκό στόλο, που ρίχθηκε στη Μεσόγειο Θάλασσα.

Ενώ περιπολούσε στα ύδατα του στενού της Μεσσήνης μεταξύ Ιταλίας και Σικελίας, ο Σκιπίων Ασίνα έλαβε την πληροφορία ότι η Λιπάρα, στα νησιά Λιπάρι, επρόκειτο να αλλάξει προς τη ρωμαϊκή πλευρά. Πρόθυμος να εξασφαλίσει ένα τόσο σημαντικό λιμάνι και να κερδίσει δόξα για τον εαυτό του, όρμησε στα νησιά, χωρίς να σκεφτεί την ασφάλεια. Δεν είναι σαφές εάν οι Καρχηδόνιοι σχεδίασαν την όλη υπόθεση, αλλά ο ρωμαϊκός στόλος παγιδεύτηκε στο λιμάνι από τον Αννίβαλ Γίσκο. Χωρίς εμπειρία ναυτικού πολέμου, τα πληρώματα πανικοβλήθηκαν και διέφυγαν στη στεριά, αφήνοντας τα πλοία αφύλακτα και τον Σκιπίωνα Ασίνα να αιχμαλωτιστεί από τους Καρχηδονίους.  Αν και δεν υπήρξε σχεδόν καμία μάχη, η συνάντηση είναι γνωστή ως η μάχη των νήσων Λιπάρι.

Η ατυχία τού χάρισε το υποτιμητικό επώνυμο *Asina* («γάιδαρος», κυριολεκτικά «γαϊδάρα», στα λατινικά), που τού έδωσαν πολιτικοί αντίπαλοι. Ούτε η ταπείνωση, ούτε η απώλειά του, τελείωσαν τη σταδιοδρομία του: το 254 π.Χ. ο Σκιπίωνας Ασίνα εξελέγη ύπατος για δεύτερη φορά και, μαζί με τον συνύπατό του Αύλο Ατίλιο Καϊατινό, επέτυχε την κατάκτηση της Πάνορμου (Παλέρμο, σημερινή πρωτεύουσα της Σικελίας).

Οικογένεια
----------

Γιος του ήταν ο Πόπλιος Κορνήλιος Σκιπίων Ασίνα, ύπατος το 221 π.Χ.

Δείτε επίσης
------------

* Οικογενειακό δέντρο Σκιπιώνων-Παύλων-Γράκχων

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  «Digital Prosopography of the Roman Republic» (Αγγλικά) 723. Ανακτήθηκε στις 29  Ιουνίου 2021.
2. ↑  «Cornelii» (Ρωσικά)
3. 1 2  «Digital Prosopography of the Roman Republic» (Αγγλικά) 723. Ανακτήθηκε στις 10  Ιουνίου 2021.
4. ↑  «Digital Prosopography of the Roman Republic» (Αγγλικά) 819. Ανακτήθηκε στις 10  Ιουνίου 2021.
5. ↑  «Digital Prosopography of the Roman Republic» (Αγγλικά) 628. Ανακτήθηκε στις 10  Ιουνίου 2021.
6. ↑  «Digital Prosopography of the Roman Republic» (Αγγλικά) 723. Ανακτήθηκε στις 10  Ιουνίου 2021.
7. ↑  «Digital Prosopography of the Roman Republic» (Αγγλικά) 722. Ανακτήθηκε στις 10  Ιουνίου 2021.
8. 1 2  Thomas Robert Shannon Broughton: «The Magistrates of the Roman Republic» (Αγγλικά) Αμερικανική Φιλολογική Εταιρεία. 1951. ISBN-10 0-89130-812-1.
9. ↑  Polybius The Histories, 1.21
Ο **Πόπλιος Κορνήλιος Σκιπίων Νασίκα**, λατιν.: *Publius Cornelius Scipio Nasica*, όπου Nasica σημαίνει «μυτερή μύτη», (γενν. το 227 π.Χ. άκμασε το 204 – 171 π.Χ.) ήταν ύπατος της αρχαίας Ρώμης το 191 π.Χ. Ήταν γιος τού Γναίου Κορνήλιου Σκιπίωνα Κάλβου.

Βιογραφία
---------

Κατόπιν αιτήματος της Συγκλήτου, ταξίδεψε με τις Ρωμαίες ματρόνες για να παραλάβει το άγαλμα της Κυβέλης (Magna Mater) το 204, όταν έφτασε από τη Μ.Ασία στην Όστια. Σύμφωνα με τα *Fasti* τού Λίβιου και τού Oβίδιου, επιλέχθηκε γι' αυτό το καθήκον, επειδή ήταν ο καλύτερος της ρωμαϊκής κοινότητας. Αργότερα έγινε αγορανόμος (aedilis) το 197. Ως πραίτορας στην Εκείθεν Ιβηρία (Hispania Ulterior) (194), νίκησε τους Λουζιτανούς στην Iλίπα και ως ύπατος υπέταξε τους Bοίους.  Δεν επελέγη ως τιμητής (censor), παρά το γεγονός ότι έλαβε μέρος στις εκλογές του 189 και του 184, μία αποτυχία που σηματοδοτεί την πτώση της επιρροής των Σκιπιώνων στη Ρώμη. Συνέχισε για να βοηθήσει στην ίδρυση της Ακυληίας (Aquileia) το 181, και εμφανίζεται σε μία έρευνα τού 171.

Αυτός ο Σκιπίων Νασίκα ήταν ο πατέρας τού Σκιπίωνα Νασίκα Κορκούλου, που εναντιώθηκε στον Κάτωνα τον τιμητή για αρκετά χρόνια στο ζήτημα της Καρχηδόνας. Και ο πατέρας και ο γιος ήταν διακεκριμένοι νομικοί. Σύμφωνα με πληροφορίες, η Σύγκλητος παραχώρησε στον πατέρα ένα σπίτι στο κέντρο της Ρώμης, για να κάνει τις συμβουλές του πιο προσιτές στη Σύγκλητο και τον λαό της Ρώμης.

Γνώριζε τον επικό ποιητή Έννιο, καθώς ο Κικέρων αναφέρει ένα ανέκδοτο σε αυτούς.

Δείτε επίσης
------------

* Οικογενειακό δέντρο των Κορνηλίων Σκιπιώνων
* Γένος των Κορνηλίων

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Digital Prosopography of the Roman Republic» (Αγγλικά) 1077. Ανακτήθηκε στις 10  Ιουνίου 2021.
2. ↑  «Digital Prosopography of the Roman Republic» (Αγγλικά) 1396. Ανακτήθηκε στις 10  Ιουνίου 2021.
3. ↑  «Digital Prosopography of the Roman Republic» (Αγγλικά) 817. Ανακτήθηκε στις 10  Ιουνίου 2021.
4. ↑  «Digital Prosopography of the Roman Republic» (Αγγλικά) 1077. Ανακτήθηκε στις 10  Ιουνίου 2021.
5. ↑  «Digital Prosopography of the Roman Republic» (Αγγλικά) 1090. Ανακτήθηκε στις 10  Ιουνίου 2021.
6. 1 2  Thomas Robert Shannon Broughton: «The Magistrates of the Roman Republic» (Αγγλικά) Αμερικανική Φιλολογική Εταιρεία. 1951. ISBN-10 0-89130-812-1.
7. ↑  Livy, 36.38
8. ↑  Cicero, *De Oratore*, ii. 68.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Publius Cornelius Scipio Nasica στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 305418991
* BNE: XX1642063

 |

 |
Η Επιτροπή «Γυναίκα και Αθλητισμός» του ΚΟΑ έχει, μεταξύ άλλων, την ευθύνη για την προώθηση της ισοτιμίας των  φύλων στον αθλητισμού. Αναγνωρίζοντας την ανάγκη για τη συλλογή δεδομένων σχετικά με τη θέση της γυναίκας στον κυπριακό αγωνιστικό αθλητισμό, σε πολλαπλά επίπεδα, η Επιτροπή διεξήγαγε 2 έρευνες σε Παγκύπρια βάση, και προχώρησε στη σύγκριση των αποτελεσμάτων.

Το 2011, η Επιτροπή  διεξήγαγε μέσω του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου Κύπρου την Παγκύπρια έρευνα με θέμα ‘Γυναίκα και Αθλητισμός στην Κύπρο’. Στόχος της εν λόγω έρευνας, όπως έχει ήδη προαναφερθεί, ήταν ο καθορισμός της συμμετοχής της γυναίκας στα αθλητικά δρώμενα του τόπου – τόσο σε αγωνιστικό επίπεδο, όσο και για σκοπούς αναψυχής.

Σημαντικός λόγος διεξαγωγής της έρευνας αποτέλεσε και η προοπτική σύγκρισης των αποτελεσμάτων της με αντίστοιχα αποτελέσματα ερευνών άλλων Ευρωπαϊκών χωρών και η γενική διαπίστωση του επιπέδου στο οποίο βρίσκεται η συμμετοχή των γυναικών στον αθλητισμό σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

Το Β’ Μέρος της έρευνας αφορούσε στη συμμετοχή της γυναίκας στον Αγωνιστικό Αθλητισμό σε πολλαπλά επίπεδα, μεταξύ των οποίων τα κέντρα λήψης αποφάσεων (Εκτελεστικά Συμβούλια, Διευθυντικές θέσεις, Υπο-Επιτροπές κλπ),  το έμμισθο προσωπικό των αθλητικών ομοσπονδιών, σωματείων, λεσχών, κ.α. και τον αθλητισμό υψηλού επιπέδου.

Το 2014, η Επιτροπή «Γυναίκα και Αθλητισμός» του ΚΟΑ, συγκέντρωσε παρόμοια δεδομένα με τα προαναφερθέντα από τις αθλητικές ομοσπονδίες. Στόχος της ήταν η σύγκριση των δεδομένων αυτών με τα αντίστοιχα του 2011.
Ο **Κώστας Αγαπητίδης** (1926-2020), του Ιωάννη και της Δικαίας, ήταν Έλληνας οικονομολόγος, λογοτέχνης και πολιτικός. Διετέλεσε Νομάρχης τη δεκαετία του ' 60.

Σταδιοδρομία
------------

Γεννήθηκε στη Σύμη της Δωδεκανήσου. Σπούδασε Πολιτικές και Οικονομικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.  Ακολούθησε καριέρα στον τραπεζικό τομέα και μεταξύ άλλων ήταν διευθυντής του Ελληνικού Κέντρου Παραγωγικότητας και της Ιονικής και Λαϊκής Τράπεζας. Επίσης, ήταν υπεύθυνος της εφημερίδας "Συμαϊκό Βήμα". Από το 1965 ως το 1967 διατέλεσε Νομάρχης Χίου.
Απεβίωσε σε ηλικία 94 ετών στις 5 Οκτωβρίου 2020 και κηδεύτηκε την επομένη από τον ιερό ναό του Παλαιού Φαλήρου.

Συγγραφέας
----------

Ήταν βαθύς γνώστης της δωδεκανησιακής βιβλιογραφίας και συνέγραψε πολλά άρθρα, κριτικές και μελέτες για τον πολιτισμό των Δωδεκανήσων.
Υπηρέτησε ως πρόεδρος του Ιδρύματος και του Κοινωνικού Συλλόγου Συμαίων ‘"Ο Πανορμίτης", μέλος του Δ.Σ. της Δωδεκανησιακής Ιστορικής και Λαογραφικής Εταιρείας (ΔΙΛΕ) και της Επιτροπής Βραβείων Μοσκόβη του Δήμου Αθηναίων.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Χάρης Πάτσης, *Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας: Α-Αλάβαστρα*, εκδ. Ευρωπαϊκού Κέντρου Εκδόσεων, 1995, σελ. 46
2. 1 2  «Πέθανε ο Κώστας Αγαπητίδης». *rodiaki.gr*. 6 Οκτωβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 7 Οκτωβρίου 2020.
3. ↑  «Έφυγε ο "Νέστορας των Δωδεκανησιακών Γραμμάτων". Ψήφισμα του ιδρύματος «ΚΛΕΟΒΟΥΛΟΣ Ο ΛΙΝΔΙΟΣ»». *karpathiakanea.gr/*. 6 Οκτωβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 7 Οκτωβρίου 2020.
Ο **Άλκης Αγγελόγλου** είναι λογοτέχνης και δημοσιογράφος. Γεννήθηκε στη Σάμο το 1915. 

Εργάστηκε στο Λονδίνο, στον ραδιοφωνικό σταθμό του BBC. 

Εμφανίστηκε στα γράμματα στις ημέρες της γερμανικής κατοχής (1943), οπότε μαζί με τον Αστέρη Κοββατζή και άλλους αξιόλογους συνεργάτες εξέδωσε το περιοδικό "Φιλολογικά Χρονικά".

Την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε και δύο συλλογές διηγημάτων του με τίτλο "Εαρινό" και "Αμαρτωλοί". Σ' αυτές προστέθηκε μία τρίτη ("Τα κυπαρισσόμηλα") και το [952 κυκλοφόρησε το έργο του, τη "Ρωμιοσύνη" (νουβέλα εξαίρετης πνοής και πλοκής). Τις εντυπώσεις του από την Αγγλία τις συγκέντρωσε σε έναν τόμο, που κυκλοφόρησε με τίτλο "Ταξίδι χωρίς χάρτες" και που σημείωσε επιτυχία για τον πρωτότυπο τρόπο, με τον οποίο ο συγγραφέας έβλεπε τα καθημερινά γεγονότα από την δική του οπτική γωνία

Παραπομπές
----------

1. 1 2  catalogue.nlg.gr/Authority/Record?id=au.14208.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 8345158792828439040003
* **ΕΒΕ**: 14208
* **AA**: 127952
* **BiblioNet**: **26546**

 |

 |
Ο **Ιβάν Ιβάνοβιτς** ο **Νέος** (ρωσ. Иван Иванович Молодой [προφ. μολοντόι] (15 Φεβρουαρίου 1458 – 6 Μαρτίου 1490) από τον Οίκο των Ρουρικιδών ήταν ο διάδοχος στο μεγάλο πριγκιπάτο της Μόσχας.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Ιβάν Γ΄ μεγάλου πρίγκιπα της Μόσχας και της Μαρίας του Τβερ, κόρης τού Μπόρις Αλεξάντροβιτς πρίγκιπα τού Τβερ.

Ο πατέρας του τού έδωσε την εξουσία να διαχειρίζεται τις πιο πολλές διοικητικές και στρατιωτικές υποθέσεις, ώστε οι Ρώσοι να τον συνηθίσουν ως μελλοντικό ηγεμόνα. Τού έδωσε τον τίτλο τού μεγάλου πρίγκιπα και έτσι οι πρέσβεις της Μόσχας μιλούσαν, εκπροσωπώντας τους δύο πρίγκιπες. Οι πρέσβεις των άλλων Ρωσικών κρατών και των άλλων χωρών, μπορούσαν εξ ίσου να απευθύνονται στον έναν ή τον άλλον για ένα θέμα. Τα Ρωσικά χρονικά αναφέρουν ότι ο Ιβάν συμμετείχε στις εκστρατείες εναντίον τού Ιμπραχίμ τού Καζάν (1468) και τού Νόβγκοροντ (1471).

Το 1476 και 1478, κατά τη διάρκεια απουσίας του, ο Ιβάν Γ΄ έθεσε τον Ιβάν υπεύθυνο της Μόσχας. Το 1480 ο Ακχμάτ χαν μετακινήθηκε στα Ρωσικά σύνορα και το ίδιο έκανε ο μέγας πρίγκιπας, στέλνοντας τον Ιβάν με πολλά συντάγματα. Τους χώριζε ο ποταμός Ούγκρα και οι δύο στρατοί έμειναν στάσιμοι για πολύ διάστημα. Ο Ιβάν Γ΄ μετακινήθηκε προς στον ποταμό Όκα· επέστρεψε στη Μόσχα και ζήτησε από τον γιο του να κάνει το ίδιο, φοβούμενος για τη ζωή του. Όταν αρνήθηκε, ο Ιβάν Γ΄ ζήτησε από τον βοηθό του πρίγκιπα Κόλμσκι να τον φέρει, αλλά ο Ιβάν ο *νέος* επέμενε να μείνει. Όταν ο ποταμός πάγωσε, ο πατέρας του τού είπε να τον διασχίσει: το σχέδιό του ήταν να επιτεθεί στους Τατάρους. Ωστόσο ο Ακχμάτ χαν, όταν είδε τον Ρωσικό στρατό, προτίμησε να φύγει και έτσι οι Ρώσοι επέστρεψαν στη Μόσχα.

Το 1485 ο Ιβάν έλαβε την κληρονομία της μητέρας του στο Τβερ και εγκαταστάθηκε ως κυβερνήτης στην πόλη, που πρόσφατα είχε καταλάβει ο πατέρας του. Σύντομα ασθένησε από ποδάγρα (ουρική αρθρίτιδα). Ο ιατρός του Λέων υποστήριξε ότι θα μπορούσε να τον θεραπεύσει και ζήτησε την άδεια για να αρχίσει τη θεραπεία· η υγεία του επιδεινώθηκε και απεβίωσε το 1490. Ο Λέων αργότερα εκτελέστηκε.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύθηκε την Ελένα των Μουσάτ, κόρη τού Στέφεν Γ΄ πρίγκιπα της Μολδαβίας και είχε τέκνο:

* Ντμίτρι Ιβάνοβιτς.

Πηγές
-----

* J.L.I. Fennell: «The Dynastic Crisis 1497-1502», *The Slavonic and East European Review*, τόμ. 39, No. 92 (Δεκέμβριος 1960), 1. JSTOR

Παραπομπές
----------

1. ↑  p11486.htm#i114855. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
***Εγκάρδιο ξύλο*** σε δρυ: το κεντρικό σκουρότερο τμήμα
Το **εγκάρδιο ξύλο** (αγγλ. *heartwood*, *duramen*), ή αλλιώς *καρδιόξυλο*, είναι το κεντρικό ξυλώδες τμήμα στον κορμό των δέντρων. 

Το ξύλο αυτό είναι σκουρότερο και βαρύτερο από το σομφό ξύλο που είναι το εξωτερικό ξυλώδες τμήμα. Το εγκάρδιο ξύλο αποτελείται από τους παλαιότερους αυξητικούς δακτυλίους. Καθώς αυξάνεται η ηλικία του δένδρου, οι πιο παλιοί δακτύλιοι σταδιακά σταματούν να συμμετέχουν στη διακίνηση του ύδατος και των θρεπτικών ουσιών, που συλλέγονται από τις ρίζες του δέντρου. Η διαφοροποίηση αυτή προκαλεί και αλλαγή του χρώματος που γίνεται πιο σκοτεινό. Δασοπονικά δέντρα που έχουν σκουρόχρωμο εγκάρδιο είναι τα πεύκα, το κυπαρίσσι, η δρυς, η καστανιά, η καρυδιά και άλλα είδη. Το εγκάρδιο ξύλο στους κορμούς περιέχει μεγάλο αριθμό χημικών ενώσεων (λ.χ. τερπένια, ταννίνες, φαινολικά) που έχουν αμιγώς προστατευτικό ρόλο.

Πηγές
-----

1. ↑   *Μακροσκοπικά χαρακτηριστικά του ξύλου* (ΑΠΘ), του δρ. Π. Τσιώρα
2. ↑   Εγκάρδιο ξύλο, *votaniki.gr*

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh87001173
* GND: 4139268-1

 |

 |
Ο **Νικόλαος Κ. Κωνσταντόπουλος** (1884 - 1975) ήταν Έλληνας πολιτικός και λογοτέχνης.

Βιογραφία
---------

Ο Κωνσταντόπουλος γεννήθηκε το 1884 στον Σκοπό της Ανατολικής Θράκης. Ολοκλήρωσε το γυμνάσιο στην Αδριανούπολη και στη συνέχεια μετέβη στην Αθήνα όπου σπούδασε φιλολογία και πολιτικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Αθηνών από όπου αποφοίτησε το 1910. Στη συνέχεια εργάστηκε από το 1910 μέχρι το 1918 ως καθηγητής σε ελληνικά σχολεία της Θράκης, της Ρουμανίας και της Οδησσού. Μετά τη λήξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου διετέλεσε εκπρόσωπος των Ελλήνων Θρακών της Νότιας Ρωσίας και το 1919 συμμετείχε ως βοηθητικό μέλος στην ελληνική αποστολή που συμμετείχε στη σύσκεψη ειρήνης του Παρισιού και στη συνθήκη των Σεβρών. Αργότερα συμμετείχε στην ελληνική αρμοστεία της Κωνσταντινούπολης και το 1920 διορίστηκε βοηθός υποδιοικητής της Ξάνθης την περίοδο που η περιοχή βρισκόταν υπό διασυμμαχικό έλεγχο. Το ίδιο έτος, μετά την παραχώρηση της Ανατολικής Θράκης στην Ελλάδα διορίστηκε ιδιαίτερος γραμματέας της ελληνικής αρμοστείας Αδριανούπολης και τον Νοέμβριο του 1920 συμμετείχε στις βουλευτικές εκλογές του 1920 καταφέρνοντας να εκλεγεί βουλευτής Σαράντα Εκκλησιών με το Κόμμα Φιλελευθέρων. 

Μετά την Μικρασιατική Καταστροφή και την απώλεια της Ανατολικής Θράκης κατέφυγε στην Ελλάδα όπου διετέλεσε νομάρχης Λακωνίας επί κυβέρνησης Γονατά. Έπειτα εκλεγόταν επί σειρά ετών στην εκλογική περιφέρεια Σερρών με το κόμμα των Φιλελευθέρων (1923, 1928, 1932, 1933, 1936), ενώ μεταπολεμικά διετέλεσε από το 1952 μέχρι το 1956 βουλευτής Αθηνών με τον Ελληνικό Συναγερμό. Ενδιάμεσα διετέλεσε από το 1944 ως το 1946, γενικός διοικητής Ανατολικής Μακεδονίας.

Παράλληλα υπήρξε συγγραφέας πολιτικών μελετών και λογοτεχνικών έργων. Από τις μελέτες του σημαντικότερες είναι η *Συμβολή - μελέτη περί των διεκδικήσεών μας επί υπολοίπου Δυτικής Θράκης και της γραμμής του Έβρου* (Αθήνα, 1944) και το *Υπόμνημα περί των ελληνικών διεκδικήσεων επί της Βορείου Θράκης* (1945). Από τα λογοτεχνικά του έργα ξεχωρίζουν τα, πατριωτικού χαρακτήρα, ποιήματα *Γρηγορείτε* (1909) και *Νικητήρια* (1947). Απεβίωσε στις 20 Ιουλίου του 1975. Προτομή του υπάρχει στον προσφυγικό οικισμό του Νέου Σκοπού Σερρών.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6 7  Μόσχου Κούκου - Ευαγγελίας Τσιακίρη, *Η προσφορά των Θρακών εκπαιδευτικών στα γράμματα και στο Έθνος*, Εταιρεία Παιδαγωγικών Επιστημών Κομοτηνής, Κομοτηνή 1997, σ. 117 - 118.
2. ↑  *Μητρώο πληρεξουσίων, γερουσιαστών και βουλευτών 1822-1935*, Βουλή των Ελλήνων, Διεύθυνση Διοικητικού - Τμήμα Μητρώου Βουλευτών, Αθήνα 1986, σ. 236 - 237.
3. ↑  Βουλή των Ελλήνων, *Διεύθυνση Διοικητικού - Τμήμα Μητρώου Βουλευτών, Μητρώον Γερουσιαστών και Βουλευτών*, Εκ του Εθνικού Τυπογραφείου, Εν Αθήναις 1977, σ. 146 - 147.
4. ↑  *Εμπρός*, 9 Μαρτίου 1945, σ. 4.
5. ↑  «Αρχείο Κωνσταντοπούλου». *eliamietthessaloniki*. ΕΛΙΑ – ΜΙΕΤ Θεσσαλονίκης. 30 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 8 Ιουνίου 2016.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 8647158792829439040009
* **ΕΒΕ**: 143413

 |

 |
Ο Λάμπρος Βέικος. Ελαιογραφία, Δράκος Θ. Εθνικό Ιστορικό Μουσείο
Ο **Λάμπρος Βέικος** ή **Λάμπρος Ζάρμπας** ήταν Σουλιώτης οπλαρχηγός και αρχηγός φάρας.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γνωστός και ως Λάμπρος Βέκιος, γεννήθηκε περίπου το 1785 στο Σούλι και ήταν γιος του Φώτου-Βέικου Ζάρμπα, γενάρχη της φάρας των Ζαρμπαίων. Καταγόταν από το Νικολίτσι Πρέβεζας.

Όταν ο Αλή πασάς το 1821 συμμάχησε με τους Σουλιώτες, προκειμένου να τους έχει στο πλευρό του ενάντια στα σουλτανικά στρατεύματα, που τον πολιορκούσαν και συμφώνησε να τους παραδώσει το Σούλι, παρέδωσε στον Λάμπρο Βέικο και τον Μάρκο Μπότσαρη, το κάστρο της Κιάφας.

Όταν ο Χουρσίτ πασάς πολιορκούσε το Σούλι, στη μάχη που έγινε στη θέση Μαμάκου, οι Σουλιώτες χτυπήθηκαν από τα πλάγια από 2000 τουρκαλβανούς. Μαζί με τον Βέλιο Καραμπίνη και 150 στρατιώτες, αναχαίτισε τους Τούρκους δίνοντας έτσι την ευκαιρία στον Θανάση Δράκο να απαγκιστρωθεί και να οχυρωθεί στο Κούγκι.

Ηγήθηκε του στρατού των 3.000 Ρουμελιωτών που πήραν την απόφαση να ενισχύσουν τους Μεσολογγίτες. Ο Κιουταχής τού ζήτησε να μεσολαβήσει για σύναψη συμφωνίας µε τους πολιορκημένους αλλά η απάντησή του ήταν αρνητική. 

Μετά την Έξοδο, συνέχισε να παίρνει μέρος σε πολλές μάχες και μεταξύ αυτών, στη μάχη της Άμπλιανης και του Διστόμου. Πολέμησε μαζί με τον Καραϊσκάκη στην Αράχοβα, ενώ το 1827, έλαβε μέρος μάχες γύρω από την Αθήνα και τελικά σκοτώθηκε στη μάχη του Ανάλατου. 

Προς τιμήν του οι Έλληνες έδωσαν το όνομά του σε μια συνοικία των Αθηνών, που σήμερα βρίσκεται μέσα στα όρια του δήμου Καλλιθέας. 

Το κράτος για να τον τιμήσει έδωσε στους κληρονόμους του εκτάσεις γης στην περιοχή του σημερινού άλσους Βεΐκου στα όρια του Δήμου Γαλατσίου.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  «Ποιος ήταν ο Λάμπρος Βέικος και ποια η σχέση του με την Πρέβεζα». *article*. Ανακτήθηκε στις 7 Απριλίου 2023.
2. ↑  1821 - Άγνωστοι ήρωες
3. 1 2  «Βέικος Λάμπρος (; – 1827)». *ΑΡΓΟΛΙΚΗ ΑΡΧΕΙΑΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ*. 25 Ιουνίου 2012. Ανακτήθηκε στις 7 Απριλίου 2023.
4. 1 2  «Ο ιδιόρρυθμος κτηματίας Λάμπρος Βέϊκος». *ΤΑ ΑΘΗΝΑΪΚΑ*. 4 Ιουνίου 2018. Ανακτήθηκε στις 7 Απριλίου 2023.
Το **καρότο** ή **καρώτο** είναι εδώδιμη ρίζα χρώματος πορτοκαλί, αν και υπάρχουν μοβ, μαύρες, κόκκινες και κίτρινες ποικιλίες, που προήλθε από την εξημέρωση του άγριου καρότου (*Daucus carota*), ένα φυτό μονοετές ή διετές της οικογένειας των Απιίδων που είναι ιθαγενές στην Ευρώπη και στη Νοτιοδυτική Ασία.

Προέρχεται από το Αφγανιστάν και τις γύρω περιοχές, ενώ ήταν γνωστό φαρμακευτικό φυτό στην Αρχαία Ελλάδα με το όνομα *Σταφυλίνος και κυρίως δαύκος*. Στην Ευρώπη η καλλιέργεια του ξεκίνησε το 13ο αιώνα και ήταν χρώματος μοβ, εξαιτίας κάποιων χρωστικών που περιείχε.

Καρότα διαφόρων χρωμάτων
*Daucus carota subsp. maximus*
Η ρίζα του είναι σαρκώδης με κωνικό μακρύ σχήμα και χρώμα πορτοκαλί, κίτρινο ή λευκό ανάλογα με την ποικιλία. Οι διάφορες ποικιλίες καρότου διακρίνονται από διαφορές στο σχήμα, το χρώμα και το μήκος της ρίζας. Τα φύλλα βγαίνουν από τη κορυφή της ρίζας και έχουν μακρύ μίσχο. Τη δεύτερη χρονιά αναπτύσσονται τα άνθη που είναι λευκά, κιτρινωπά ή ρόδινα.

Καλλιεργείται για τη σαρκώδη ρίζα του σε όλες τις Εύκρατες περιοχές, κυρίως το χειμώνα με ιδανική θερμοκρασία τους 15–18 βαθμούς. Προτιμά τα εδάφη με άφθονη υγρασία και καλά στραγγιζόμενα.

Η αναπαραγωγή γίνεται με σπορά και τα φυτάρια αναπτύσσονται με αργό ρυθμό. Η συγκομιδή γίνεται 3-4 μήνες μετά τη σπορά και στο εμπόριο διατίθεται συνήθως χωρίς το φύλλωμα, γιατί έτσι διατηρείται περισσότερο.

Στην Ελλάδα καλλιεργείται κυρίως στη Μακεδονία και τη Στερεά και η βασική ποικιλία είναι αυτή της «Αιγίνης», με κωνική ρίζα μεγάλου μεγέθους και πορτοκαλί χρώμα.

Το καρότο τρώγεται ωμό είτε σκέτο, είτε σε σαλάτες (κυρίως συνοδεύοντας το λάχανο), ή σαν τουρσί ή μαγειρεμένο (θεωρείται βασικό συστατικό στη φασολάδα, ενώ ταιριάζει πολύ καλά και με τον αρακά). Είναι μία εξαιρετική τροφή για τον οργανισμό αφού είναι πλούσιο σε βιταμίνη Α και έχει αρκετή ποσότητα από βιταμίνες Β1, Β2 καθώς και νιασίνη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Ιουνίου 2015. Ανακτήθηκε στις 18 Οκτωβρίου 2009.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Λεξιλογικός ορισμός του καρότο  στο Βικιλεξικό
* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Daucus carota στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85020481
* GND: 4163348-9
* BNF: cb11959621p (data)
* NDL: 00568527
* NKC: ph134914

 |

 |
Η **Χάιδω Σέχου** ήταν Σουλιώτισσα αγωνίστρια της επανάστασης του 1821.

Προσωπική ζωή
-------------

Η Χάιδω ήταν πρωτότοκη κόρη του Γιαννάκη Σέχου και ανιψιά της Δέσπως Μπότση. 

Λέγεται πως ήταν «πανώρια» γυναίκα κι όλοι τη θαύμαζαν και τη σέβονταν για την ανδρεία και την ομορφιά της.

Δράση
-----

Η δράση της ξεκίνησε το 1792 στους πολέμους με τον Αλή Πασά όπου επέδειξε ηρωισμό και αγωνίστηκε δίπλα στους άντρες, ειδικά στον Φώτο Τζαβέλα.

Διακρίθηκε στη μάχη της Κιάφας (20/7/1792). 

Στον τρίτο πόλεμο (1800-1803) μεταξύ Αλή Πασά και Σουλιωτών είχε πρωταγωνιστικό ρόλο: έγινε καπετάνισσα με δικό της στρατιωτικό σώμα από Σουλιώτισσες, συμμετείχε στα συμβούλια των καπεταναίων Σουλιωτών και ηγούνταν σε μάχες λόχου τον οποίο αποτελούσαν Σουλιώτισσες.

Σημαντική ήταν η συμβολή της στην άμυνα του λόφου Κούγκι: Στις 3/9/1803, ο Αλή Πασάς κατέλαβε το χωριό Κακοσούλι, εξαιτίας της προδοσίας του Πήλικο – Γούση, που έκρυψε 200 μουσουλμάνους Αρβανίτες στο σπίτι του. Οι Σουλιώτες είχαν υπό τον έλεγχό τους μόνο το Κούγκι και την Κιάφα. Εκεί οι άντρες φυλάγανε τα προσιτά μονοπάτια και οι γυναίκες κουβαλούσαν εφόδια κάτω από τα πυρά των πολιορκητών με σκοπό την άμυνα του λόφου. Ανάμεσά τους ήταν και η Χάιδω.

Μετά την πτώση του Σουλίου, η Χάιδω πήγε με τον Φώτο Τζαβέλα στην Κέρκυρα κι έπειτα στην Ιταλική χερσόνησο όπου πολέμησε το 1805 μαζί με τον Τζαβέλα στη Μάχη της Νάπολης κατά του Ναπολέοντα. Τα ίχνη της χάνονται από τότε χωρίς τίποτε άλλο να είναι γνωστό.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Luigi Ciampolini, Οι πόλεμοι των Σουλιωτών κατά του Αλή Πασά των Ιωαννίνων, σελ. 38
2. ↑  Ξηραδάκη, Κούλα (1995). *ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΟΥ ’21, Προσφορές, ηρωισμοί και θυσίες*. Αθήνα: ΔΩΔΩΝΗ. σελ. 47.
3. ↑  pontos-news. Οι γυναίκες που έγραψαν ιστορία στην επανάσταση του 1821 Αρχειοθετήθηκε 2020-01-28 στο Wayback Machine.
4. 1 2  Ελευθερουδάκη σύγχρονος εγκυκλοπαίδεια μετά πλήρους λεξικού της Ελληνικής γλώσσας, Τόμος 21, Εγκυκλοπαιδικές εκδόσεις Νίκας, 1979, σελ. 6
5. ↑  Ξηραδάκη, Κούλα (1995). *ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΟΥ ’21, Προσφορές, ηρωισμοί και θυσίες*. Αθήνα: ΔΩΔΩΝΗ. σελ. 50.
6. ↑  Ποια ήταν η Χάιδω Σέχου; - NGradio.gr[*νεκρός σύνδεσμος*]
7. ↑  Σουλιώτισσες
Το **Antonov An-70** είναι ένα στρατιωτικό/εμπορευματικό τετρακινητήριο αεροσκάφος νέας γενιάς.

Η παρθενική πτήση του πρωτότυπου έγινε το 1994. Η Ρωσία και η Ουκρανία έχουν, σύμφωνα με τα στοιχεία του 2002, υπογράψει σύμφωνο για διαχείριση τυχόν οικονομικών απωλειών μεριδίου 50-50. Κατά την παρθενική του πτήση, το πρωτότυπο An-70 καταστράφηκε ύστερα από εναέρια σύγκρουση με ένα An-72, το οποίο και κινηματογραφούσε την πτήση του πρώτου. Το δεύτερο πρωτότυπο υπέστη σοβαρές ζημιές κατά την διάρκεια αναγκαστικής προσγείωσης.

Το An-70 παρέχει όλες τις τελευταίες αεροναυτικές ευκολίες: fly-by-wire, οθόνες πολλαπλών ενδείξεων, ενώ έχει γίνει εκτεταμένη χρήση συνθετικών υλικών. Οι κινητήρες του, τέσσερις turboprop Progress D-27, εφοδιασμένοι με έλικες αντίθετης περιστροφής (contra-rotating). Η χρήση τέτοιου είδους κινητήρων, δίνει την δυνατότητα στο An-70 να αναπτύσσει ταχύτητες εφάμιλλες των αεροσκαφών τζετ, ενώ η κατανάλωση είναι αυτή ενός ελικοφόρου αεροσκάφους.

Χαρακτηριστικά (An-70)
----------------------

### Γενικά Χαρακτηριστικά

* **Πλήρωμα:** 3-5
* **Χωρητικότητα:** 300 στρατιώτες, 206 τραυματίες, ή μέχρι 47t εμπορευμάτων (cargo)
* **Μήκος:** 40.7 m
* **Άνοιγμα Πτερυγίων:** 44.06 m)
* **Ύψος:** 16.38 m
* **Βάρος (Άδειο):** 66,230 kg
* **Βάρος (Γεμάτο):** 108,860 kg
* **Κινητήρες:** 4x Progress D-27 propfans, 10,300 kW (14,000 ίππων)

### Επιδόσεις

* **Μέγιστη Ταχύτητα:** 780 km/h (420 κόμβοι)
* **Ακτίνα:** 8,000 km (4,320 nm) χωρίς φορτίο, 6,600 km (3,600 nm) με 20t cargo
* **Επιχειρησιακό ύψος:** 12,000 m (40,000 πόδια)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Antonov An-70** |

* Ιστότοπος της Antonov

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Αεροσκάφη Antonov |
| --- |
|  |
| Επιβατηγά | 
* An-10
* An-24
* An-28
* An-74
* An-140
* An-148
* An-158
* An-174
* An-180
* An-218
 |
|  |
| Μεταγωγικά | 
* An-2
* An-3
* An-4
* An-8
* An-12
* An-14
* An-22
* An-26
* An-32
* An-38
* An-50
* An-70
* An-72
* An-74
* An-112
* An-124
* An-132
* An-178
* An-225
 |
|  |
| Αναγνωριστικά &επιτήρησης | 
* OKA-38
* An-6
* An-30
* An-71
* An-88
 |
|  |
| Πειραματικά | 
* An-13
* SKV
* An-188
 |
|  |
| Ανεμόπτερα | 
* A-1
* A-2
* A-7
* A-9
* A-10
* A-11
* A-13
* A-15
* A-40
 |
|  |
| Microlights | 
* T-2M
 |
|  |
| 
* Κατηγορία Κατηγορία
* Commons page Κοινά
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh2007008506
* GND: 7518379-1

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Αεροπορία
 |

 |
ΑμπάριΗ λέξη **αμπάρι** είναι τουρκικής προέλευσης και χρησιμοποιείται ευρύτατα με την έννοια γενικά της αποθήκης κυρίως δημητριακών. Με τη σημασία αυτή πέρασε και σε χρήση από τους ναυτικούς για τον χαρακτηρισμό των κυτών των πλοίων στα οποία φορτώνονται χύδην φορτία. Αργότερα επiκράτησε και το ρήμα ''αμπαριάζω'' που σημαίνει όχι μόνο τη φόρτωση, αλλά και τη διευθέτηση του φορτίου, (ευτρεπισμός φορτίου), μέσα στα κύτη των πλοίων, καθώς και την επιμελή ισοπέδωση, (χαπιάρισμα), του χύδην φορτίου και τη λήψη άλλων ασφαλών μέτρων στοιβασίας.

Όταν πρωτοεμφανίστηκαν οι πρώτες φορτηγίδες πλοίων (των χαρακτηριστικών σήμερα φορτηγιδοφόρων πλοίων), που σημειώθηκε αρχικά για στρατιωτικούς σκοπούς κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο τις φορτηγίδες εκείνες τις αποκαλούσαν τότε "**κινητά αμπάρια**".

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Αμπάρι** |
Δαντέλα
Η **δαντέλα** είναι ένα διάτρητο πλέγμα από λεπτές κλωστές, διαταγμένες σε διάφορα κοσμητικά σχέδια που επαναλαμβάνονται. Συνήθως έχει το σχήμα ταινίας και η μια της πλευρά τελειώνει σε γλώσσες σαν κύμα, χρησιμοποιείται σαν τελείωμα ή κόσμημα ρούχων.

Η δαντέλα είναι πλέγμα υφαντό, ειδικής μορφής. Πλέκεται με βάση καθορισμένη τεχνική μέθοδο. Στην εκτέλεση χρησιμοποιείται βελόνα με στρογγυλή αιχμή, αγκυροβελόνα (βελονάκι), κερκίδα (σαΐτα) ή περιστρεφόμενο υφαντικό ιστό. Κατασκευάζονται από νήμα λινό, βαμβακερό ή μάλλινο, ανάλογα με το είδος και την ποιότητα της δαντέλας. Οι δαντέλες αρχικά κατασκευάζονταν με διάκενα, που σχηματίζονταν με τη αφαίρεση νημάτων ή πάνω σε αμοργινό ύφασμα (τούλι) ή πάνω σε πλέγμα λινού και μεταξωτού υφάσματος.

Κατόπιν κατασκευάζονταν δαντέλες πιο σύνθετες με δύο κερκίδες (σαΐτες) και βελονάκι πλεγμένες με κόμπους συνδεδεμένους μεταξύ τους, που σχημάτιζαν διάφορα σχέδια. Έπειτα εμφανίστηκαν οι δαντέλες που πλέκονταν με απλή βελόνα. Αυτές κατασκευάζονται πάνω σε χαρτί περγαμηνής, όπου έχουν σχεδιαστεί διάφορες παραστάσεις, με λινό νήμα. Στην αρχή κεντιέται με βελόνα το περίγραμμα των σχεδίων και πάνω σ' αυτό συνδέονται διαδοχικά οι κόμποι της δαντέλας.

Οι δαντέλες που κατασκευάζονται με κοινή βελόνα είναι οι καλύτερες, όπως η δαντέλα της Βενετίας. Παραλλαγές της δαντέλας αυτής είναι η δαντέλα της Αλανσόν, του Αρζανάν και η διακοσμημένη με τριαντάφυλλα.

Οι δαντέλες που κατασκευάζονται με το πλέξιμο μικρών κόμπων λέγονται δαντέλες βελονακιού (κν. αζούρ). Το νήμα που χρησιμοποιείται για αυτές είναι καλό στριμμένο και στιλπνό (κορδονέτο).

Το βελονάκι είναι από ατσάλι με πάχος ανάλογο με το είδος της δαντέλας. Ανάμεσα στους κόμπους παρεμβάλλεται μπαμπάκι για το σχηματισμό των ανάγλυφων παραστάσεων της δαντέλας. Το πραγματικό αζούρ είναι της Ιρλανδίας.

Άλλα είδη δαντέλας είναι η δαντέλα «χηλεύματος» (κν. τρικό) και η ιστόπλεκτη (αργαλειού).
Τα σύνορα των ΗΠΛΑ
Οι **Ηνωμένες Πολιτείες της Λατινικής Αφρικής** (γαλλικά: *Les États-Unis de l'Afrique Latine*, πορτογαλικά: *Estados Unidos da África Latina*, ισπανικά: *Estados Unidos de África Latina*) ήταν μία προτεινόμενη ένωση από χώρες της Κεντρικής Αφρικής που ομιλούσαν τις Ρομανικές γλώσσες. Η πρώτη πρόταση έγινε τον Μάιο του 1957.

Οι προτεινόμενες χώρες ήταν η Ανγκόλα, η Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, η Ρουάντα, το Μπουρούντι, η Δημοκρατία του Κονγκό, η Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, το Τσαντ, το Γαλλόφωνο Κομμάτι του Καμερούν, η Γκαμπόν και η Ισημερινή Γουινέα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Gérard Prunier, *Africa's World War*, Oxford University Press, 2009, ISBN 978-0-19-537420-9, pp. 102-103
*Psilocybe semilanceata*
Τα **μανιτάρια ψιλοκυβίνης**, κοινώς γνωστά ως **μαγικά μανιτάρια**, είναι μια πολυφυλετική άτυπη ομάδα μυκήτων που περιέχουν ψιλοκυβίνη η οποία μετατρέπεται σε ψιλοκίνη κατά την κατάποση.  Τα βιολογικά γένη που περιέχουν μανιτάρια ψιλοκυβίνης περιλαμβάνουν *τα Psilocybe*, *Panaeolus* (συμπεριλαμβανομένης *της Copelandia* ), *Inocybe*, *Pluteus*, *Gymnopilus* και *Pholiotina*. Τα μανιτάρια ψιλοκυβίνης χρησιμοποιούνται και συνεχίζουν να χρησιμοποιούνται σε αυτόχθονες πολιτισμούς του Νέου Κόσμου σε θρησκευτικά, μαντικά ή πνευματικά πλαίσια.  Χρησιμοποιούνται επίσης ως ψυχαγωγικά ναρκωτικά. Μπορεί να απεικονίζονται στη βράχο τέχνη της Λίθινης Εποχής στην Αφρική και την Ευρώπη, αλλά παρουσιάζονται πιο διάσημα στα προκολομβιανά γλυπτά και γλυφές που εμφανίζονται σε όλη τη Βόρεια, Κεντρική και Νότια Αμερική.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Kuhn, Cynthia· Swartzwelder, Scott· Wilson, Wilkie (2003). *Buzzed: The Straight Facts about the Most Used and Abused Drugs from Alcohol to Ecstasy*. W.W. Norton & Company. σελ. 83. ISBN 978-0-393-32493-8.
2. ↑  Guzmán G. (2008). «Hallucinogenic mushrooms in Mexico: An overview». *Economic Botany* **62** (3): 404–412. doi:10.1007/s12231-008-9033-8. .

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Psilocybin mushrooms στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85088759
* BNF: cb122272086 (data)

 |

 |
Μερλό
Το **Μερλό** (γαλ. *Merlot*) είναι γαλλική ποικιλία αμπέλου η οποία χρησιμοποιείται για παραγωγή ερυθρών κρασιών. Μαζί με την ποικιλία Καμπερνέ Σοβινιόν θεωρείται μία από τις πιο δημοφιλείς ποικιλίες της αμπέλου και καλλιεργείται σε πολλές αμπελουργικές χώρες. Στην Ελλάδα καλλιεργείται κυρίως στην Χαλκιδική, Λάρισα, Αττική και Πέλλα. Το 2004 καταλάμβανε 105.000 στρέμματα, καθώς η ποικιλία επεκτάθηκε έως 108.000 στρέμματα διεθνώς. Η ποικιλία έχει μεσαία αντοχή στις ασθένειες όπως περονόσπορο και τεφρά σήψη αμπέλου. Όμως η ποικιλία είναι ευαίσθητη στη ξηρασία. Τα άνθη είναι ερμαφρόδιτα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  J. Robinson (ed) *The Oxford Companion to Wine* Third Edition, Oxford University Press 2006, pg. 746: *"Vine varieties"*,
2. ↑  «Distribution of the world's grapevine varieties» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 1 Μαρτίου 2018. Ανακτήθηκε στις 6 Σεπτεμβρίου 2020.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Merlot στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh97008346

 |

 |
*Medicago sativa*
Η **μηδική** (επιστημονική ονομασία *Medicago sativa*) ή πολυετές τριφύλλι, είναι ανθοφόρο φυτό και ανήκει στην οικογένεια των ψυχανθών. Περιέχει τουλάχιστον 87 είδη και συναντάται κυρίως γύρω από τη λεκάνη της Μεσογείου. Διεθνώς αναφέρεται ως *alfalfa*, που σημαίνει «πατέρας όλων των τροφών» στα αραβικά. Καλλιεργείται αποκλειστικά και μόνο για το χόρτο της που υπό διάφορες μορφές χρησιμοποιείται στη διατροφή των ζώων. Η μηδική μπορεί επίσης να καταναλωθεί από τον άνθρωπο (οι φρέσκοι νεαροί βλαστοί, τα φύτρα και όχι οι σπόροι). Περιέχει υψηλά επίπεδα πολλών βασικών βιταμινών, όπως Α, Β, D, E, K και είναι πλούσιο σε μεταλλικά στοιχεία.

Καλλιέργεια
-----------

Η μηδική  καλλιεργείται μόνη της και σε συνδυασμό με άλλα ψυχανθή ή αγρωστώδη. Η τάση σήμερα παγκοσμίως είναι η μονοκαλλιέργεια της μηδικής. Ο κύριος λόγος της συγκαλλιέργειας είναι γενικά η αύξηση της απόδοσης σε σύγκριση με την καλλιέργεια του ενός ή του άλλου συγκαλλιεργούμενου είδους. Δευτερεύοντες λόγοι είναι η παραγωγή χόρτου για βόσκηση με αποφυγή του κινδύνου τυμπανισμού των ζώων, η διατήρηση της απόδοσης και ο περιορισμός των ζιζανίων στις παλαιές φυτείες και η καλύτερη εκμετάλλευση αγρών που θεωρούνται οριακοί για την καλλιέργεια της μηδικής. Η υπεροχή ή όχι της συγκαλλιέργειας σε απόδοση εξαρτάται από το είδος ή τα είδη με τα οποία συγκαλλιεργείται η μηδική, από τη γονιμότητα και τη χημική σύστηαση του εδάφους, τη λίπανση, τις κλιματολογικές συνθήκες της περιοχής, την ανταγωνιστική ικανότητα των συγκαλλιεργούμενων ειδών κ.ά. παράγοντες. Η συμμετοχή ενός αγρωστώδους στη συγκαλλιέργεια μειώνει την ποιότητα του σανού και η μείωση αυτή είναι τόσο μεγαλύτερη όσο αργότερα από το στάδιο της άνθησης γίνεται η κοπή. Στη συγκαλλιέργεια από τα ψυχανθή χρησιμοποιούνται διάφορα τριφύλλια, όπως το λειμώνιο, το αλεξανδρινό, το έρπον, το περσικό, ο λωτός κ.ά. και από τα αγρωστώδη ο βρώμος, η δακτυλίδα, η φάλαρη, η φεστούκα. Σπανιότερα συγκαλλιεργείται με ετήσια αγρωστώδη, όπως κριθάρι, βρώμη, τα οποία με φθινοπωρινή σπορά αυξάνουν την απόδοση της πρώτης κοπής. Ανάλογα με τα συγκαλλιεργούμενα είδη γίνεται και η διαχείριση της καλλιέργειας.-ΔΙΔΙ

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Medicago» (στα αγγλικά). *Wikipedia*. 2020-05-23. .
2. ↑  «Ψυχανθή». *Βικιπαίδεια*. 2020-10-25. .
3. ↑  Wikifarmer, Συντακτική Ομάδα (27 Δεκεμβρίου 2017). «Μηδική – Πολυετές Τριφύλλι: Πληροφορίες και Χρήσεις». *Wikifarmer*. Ανακτήθηκε στις 29 Νοεμβρίου 2020.
4. ↑  «Καλλιέργεια μηδικής - GAIApedia». *www.gaiapedia.gr*. Ανακτήθηκε στις 29 Νοεμβρίου 2020.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Medicago sativa στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85003383
* BNF: cb11932309w (data)
* NKC: ph116627

 |

 |
Η **Ακρόπολη Φαρσάλου** είναι ιστορική τοποθεσία στην κορυφή του άλσους των Φαρσάλων, στην Ελλάδα, η οποία διαμορφώθηκε κατά τη διάρκεια της υστεροαρχαϊκής εποχής, πιο συγκεκριμένα κατά τα τέλη του 6ου αιώνα π.Χ. ενώ καταλαμβάνει την κορυφή του υψώματος του Προφήτη Ηλία.

Περιγραφή
---------

Αποτελεί το νοτιότερο και υψηλότερο τμήμα της πόλης και το σχήμα της είναι επίμηκες, με κατεύθυνση ανατολικά – δυτικά και αποτελείται από δύο πεπλατυσμένες εξάρσεις στα άκρα, με ένα στενό διάσελο ανάμεσά τους. Το μήκος της φτάνει τα 500 μέτρα, ενώ το μέγιστο πλάτος της μόλις τα 60 μέτρα.

Λειτουργία
----------

Φαίνεται ότι εξυπηρετούσε καθαρά στρατιωτικούς – αμυντικούς σκοπούς. Η σημερινή της εικόνα είναι προϊόν των μετασκευών της βυζαντινής περιόδου. Στο σύστημα τροφοδοσίας και αποταμίευσης νερού της αρχαίας ακρόπολης ανήκει μία δεξαμενή σε σχήμα φιάλης, σκαμμένη στο βράχο και κτισμένη στην περιοχή του στομίου της κατά το εκφορικό σύστημα με ορθογώνιους κυβόλιθους σε δόμους.

Η πρόσβαση στην ακρόπολη γινόταν από δύο πύλες, τοποθετημένες βόρεια και νότια στο στενό διάσελο. Η βόρεια πύλη εξυπηρετούσε, κυρίως, την εσωτερική επικοινωνία με την πόλη, ενώ η νότια πύλη αποτελούσε την απευθείας έξοδο από αυτή.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Η Ακρόπολη και το τείχος της Αρχαίας Φαρσάλου». *www.farsala.gr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Φεβρουαρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 1 Φεβρουαρίου 2022.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* «Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού | Αρχαιολογικοί Χώροι». *odysseus.culture.gr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Φεβρουαρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 1 Φεβρουαρίου 2022.
Η **Νατάλια Γκλέμποβα** (πλήρες όνομα: *Natalya Vladimirovna Glebova* Νατάλια Βλαδιμήροβνα Γκλέμποβα, γεννημένη 11 Νοεμβρίου 1981) είναι Καναδή μοντέλο και Μις Υφήλιος το 2005.

Πρώιμη ζωή
----------

Γεννήθηκε στο Τουάπσε της Ρωσίας. Όταν ήταν παιδί, έμαθε κλασικό πιάνο και αγωνίστηκε στη Ρυθμική γυμναστική. Σε ηλικία 13 ετών, η οικογένειά της εγκατέλειψε τη Ρωσία για τον Καναδά και εγκαταστάθηκαν στο Τορόντο του Οντάριο.

Μετά την αποφοίτησή της από το γυμνάσιο, εργάστηκε ως επαγγελματίας μοντέλο στο Τορόντο και πήρε πτυχίο Bachelor of Commerce στη διαχείριση τεχνολογίας πληροφοριών και μάρκετινγκ από το Πανεπιστήμιο του Τορόντο. Πριν την συμμετοχή της στην καλλιστεία, δούλευε ως ενθαρρυντική ομιλήτρια για μαθητές δημοτικού και γυμνασίου.

Καριέρα
-------

### Διαγωνισμοί ομορφιάς

#### Μις Υφήλιος Καναδά

Το 2004, ξεκίνησε την καριέρα της στα καλλιστεία κατά τη διάρκεια του διαγωνισμού Μις Υφήλιος Καναδά 2004, όπου τερμάτησε ως 3η αναπληρωματική. Επέστρεψε το επόμενο έτος και κέρδισε το τίτλο Μις Υφήλιος Καναδά 2005.

#### Μις Υφήλιος

Ως Μις Υφήλιος Καναδά 2005, κέρδισε το δικαίωμα να εκπροσωπήσει τον Καναδά στον διαγωνισμό Μις Υφήλιος 2005, που θα διεξαχθεί στη Μπανγκόκ της Ταϊλάνδης. Αναδείχθηκε Μις Υφήλιος και έγινε η δεύτερη του Καναδή μετά την Κάρεν Μπάλντουιν το 1982.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «New Miss Universe hopes to be a role model for immigrants». Work Permit. 31 Μαΐου 2005.
2. ↑  «Miss Universe 2005 Natalie Glebova - Pageantry magazine». *www.pageantrymagazine.com*.
3. ↑  «inner.gif». *www.island.lk*.
4. ↑  «Miss Universe contestants and the universities that shaped them». Study International. 2 Φεβρουαρίου 2017.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος
* Η HHB Life - επίσημη ιστοσελίδα της Natalie Glebova - αδρανής και αρχειοθετημένη.
* Νατάλια Γκλέμποβα - Γκαλερί περιοδικών - αδρανής και αρχειοθετημένη.
* Υγιές, ευτυχισμένη, όμορφη - Βιβλίο της Νατάλια Γκλέμποβα
Το κρασί Μπαρόλο
Το **Μπαρόλο** είναι κόκκινο κρασί, που παράγεται στο Πεδεμόντιο, στη βορειοδυτική Ιταλία και έχει αναγνωριστεί ως *Denominazione di Origine Controllata e Garantita* (*DOCG*) (*ελεγχόμενη και εγγυημένη περιοχή προέλευσης*). 

Η ζώνη παραγωγής του εκτείνεται στις κοινότητες Μπαρόλο, Καστιλιόνε Φαλλέττο και Σερραλούνγκα ντ’ Άλμπα και σε τμήματα των κοινοτήτων Κεράσκο, Ντιάνο ντ’ Άλπμα, Γκριντζάνε Καβούρ, Λα Μόρρα, Μονφόρτε ντ’ Άλμπα, Νοβέλλο, Ρόντι και Βερντούνο, στην επαρχία Κούνεο.  

Το κρασί Μπαρόλο παράγεται από την ποικιλία *nebbiolo* και σύμφωνα με τους κανόνες που ισχύουν για την παραγωγή του, τα κλήματα πρέπει να βρίσκονται στις πλαγιές λόφων στις προαναφερθείσες περιοχές ενώ με τους κανόνες όπως διαμορφώθηκαν το 2010 αποκλείονται ρητά οι υγρές και επίπεδες περιοχές, οι περιοχές χωρίς επαρκή ηλιοφάνεια, οι περιοχές στο επίπεδο μέρος των κοιλάδων και όσες έχουν αποκλειστικά βόρειο προσανατολισμό.

Το κρασί Μπαρόλο πρέπει να παλαιωθεί για τουλάχιστον 38 μήνες μετά τη συγκομιδή των σταφυλιών, από τους οποίους οι 18 μήνες πρέπει να είναι σε ξύλινα βαρέλια.   Είναι πλούσιο σε τανίνες, έχει αρώματα πίσσας και τριαντάφυλλου και καθώς ωριμάζει παίρνει το κόκκινο χρώμα της σκουριάς.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑  K. O'Keefe Barolo and Barbaresco: the King and Queen of Italian Wine California University Press 2014
4. ↑
5. ↑  K. O'Keefe Barolo and Barbaresco: the King and Queen of Italian Wine California University Press 2014
6. ↑

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Barolo (wine) στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh2009006931

 |

 |
Ενδυμασίες των Λάντσκνεχτ
Σημαία των αυτοκρατορικών Λάντσκνεχτ
Οι **Λάντσκνεχτ** (γερμανικά: *Landsknecht* προφέρεται: [lanʦ.knɛçt], *πεδινός υπηρέτης*) ήταν μισθοφόροι με πολύχρωμη ενδυμασία και τρομερή φήμη, εξ αιτίας του μαχητικού πνεύματος και της στρατιωτικής αποτελεσματικότητας τους, αλλά και της ωμής βίας την οποία ασκούσαν ενάντια σε εχθρούς και απλούς πολίτες. Αποτέλεσαν σημαντική στρατιωτική δύναμη μεταξύ του 15ου και του 16ου αιώνα στην Ευρώπη. Απαρτίζονταν κυρίως από γερμανούς δορατοφόρους και ιπποκόμους.

Ιστορία
-------

Ο Μαξιμιλιανός Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, δημιούργησε τα πρώτα μισθοφορικά τμήματα των *Λάντσκνεχτ* το 1487. Ανέθεσε την οργάνωσή τους στον Γκέοργκ φον Φρούντσμπεργκ, που μερικές φορές αναφέρεται ως ο *Πατέρας των Λάντσκνεχτ*. Έλαβαν μέρος σχεδόν σε κάθε στρατιωτική εκστρατεία του 16ου αιώνα, μερικές φορές πολεμώντας στο πλευρό και των δύο αντιπάλων.

Το παράδειγμα
-------------

Οι *Λάντσκνεχτ*, οι οποίοι βασίστηκαν τον τρόπο οργάνωσης και λειτουργίας των Ελβετών μισθοφόρων (αρχικά χρησιμοποιώντας Ελβετούς εκπαιδευτές), τελικά συνέβαλαν στον παραγκωνισμό των Ελβετών μισθοφόρων, των οποίων ο στρατιωτικός σχηματισμός βασιζόταν υπερβολικά στη μάχη σώμα με σώμα, καθώς έγιναν ευάλωτοι λόγω της αύξησης της δύναμης πυρός των αρκεβούζιων και του πυροβολικού. Το γαλλικό πυροβολικό και η ισπανική δύναμη πυρός επέφεραν σοβαρά πλήγματα στους ελβετικούς σχηματισμούς, ενώ οι *Λάντσκνεχτ* τους αντιμετώπιζαν με επιτυχία στο πεδίο της μάχης.

Οι *Λάντσκνεχτ* χρησιμοποιούσαν με φειδώ τα πυροβόλα όπλα τους, ενώ αρκετοί ήταν απλά δορατοφόροι. Ωστόσο, με τον καιρό, έκαναν όλο και περισσότερο τακτική χρήση των πυροβόλων όπλων, εν σχέσει με τους Ελβετούς, καθώς στηρίζονταν όλο και λιγότερο στα δόρατα. Ως αυτοκρατορικά στρατεύματα, συχνά πολεμούσαν σε μεικτούς σχηματισμούς μαζί με Ισπανούς κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Βασιλιά της Ισπανίας και Αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Καρόλου Ε΄. Στο πλευρό των Ισπανών πραγματοποίησαν ευρεία χρήση του αρκεβούζιου και αργότερα του μουσκέτου. Οι *Λάντσκνεχτ* συνήθως προέρχονταν από τη Σουηβία, την Αλσατία, το Τυρόλο και τη Ρηνανία.

Δείτε επίσης
------------

* Τέρθιο

Παραπομπές
----------

1. ↑  vgl. Landsknechte kriegsreisende.de
2. ↑  Landsknechte Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine. members.kabsi.at
3. ↑  *The Landsknechts*, Author: Douglas Miller, Publisher: Osprey Publishing, Great Britain, 1976, ISBN 0850452589.
4. ↑  *Landsknecht Soldier 1486-1560*, Author: John Richards, Publisher Osprey Publishing, Great Britain, 2002, ISBN 1841762431.
5. ↑  Arfaioli, *Black Bands*, 10–11; Oman, *Art of War*, 185; Taylor, *Art of War*, 51.
6. ↑  Duthel, Heinz (2013). *Söldner gesetzlos und gefürchtet: Die Hunde des Krieges*. Norderstedt.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Landsknechts στο Wikimedia Commons

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Πόλεμος
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85054404
* GND: 4034375-3
* SUDOC: 032688520
* BNF: cb12367000w (data)
* NKC: ph311311

 |

 |