recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η τοποθεσία του Κάστρου του Σίχροφ στην Τσεχική Δημοκρατία.
Το **Κάστρο του Σίχροφ** βρίσκεται κοντά στο χωριό Σίχροφ της Περιφέρειας Λίμπερετς, στην Δημοκρατία της Τσεχίας. Αποτελεί μοναδικό παράδειγμα νεογοτθικού κάστρου του δεύτερου μισού του 19ου αιώνα. Το κάστρο περιβάλλεται από ένα μεγάλο πάρκο.

Ιστορία
-------

Από το 15ο αιώνα, ένα οχυρό υπήρχε στη θέση που τοποθετείται σήμερα το Σίχροφ. Κατά τη διάρκεια των ετών μεταξύ του 1690 και του 1693, κατασκευάστηκε εκεί ένα μικρό μπαρόκ κάστρο.

Το 1820 το κάστρο αγοράστηκε από την γαλλική αριστοκρατική οικογένεια των Ροχάν, που ζούσε αυτοεξόριστη στην Αυστριακή Αυτοκρατορία, εξαιτίας της Γαλλικής Επανάστασης. Η 125χρονη ιδιοκτησία από τους Ροχάν αποδείχθηκε ως η πιο σημαντική στην ιστορία του κάστρου.

Το 1945 το κάστρο εθνικοποιήθηκε λόγω των Διαταγμάτων του Μπένες. Το 1950, μια μικρή του έκταση, άνοιξε για το κοινό, εντούτοις, από τη δεκαετία του 1970, το μεγαλύτερο μέρος του κάστρου άνοιξε για τους πολίτες. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1990, μια εκτεταμένη ανακατασκευή και αποκατάσταση των εξωτερικών και εσωτερικών μερών του κάστρου, καθώς και του πάρκου αυτού, βρίσκεται σε εξέλιξη. Στόχος των έργων αυτών είναι το κάστρο να φθάσει όσο το δυνατό στην αρχική μορφή του, δηλαδή στην κατάσταση που βρισκόταν κατά το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα. Το 1995 εντάχθηκε κάτω από την προστασία του κράτους ως εθνικό μνημείο πολιτισμικής κληρονομιάς.

Αρχιτεκτονική
-------------

Άποψη του κάστρου από το πάρκο.
Το έως τότε μικρό, ερειπωμένο μπαρόκ κάστρο ανοικοδομήθηκε από τους Ροχάν και ολοκληρώθηκε το 1834. Μια δεύτερη ανοικοδόμησή του (1847-1862), που προσέθεσε ρομαντικό νεογοτθικό ύφος εντός του κάστρου, είναι αυτή στην οποία παραμένει σήμερα. Η ανοικοδόμηση έγινε σύμφωνα με τα σχέδια του Μπερνάρντ Γκρουέμπερ και όλες οι εργασίες διευκολύνθηκαν από εγχώριους καλλιτέχνες και τεχνίτες.

Ο ιδιοκτήτης έδωσε ιδιαίτερη προσοχή στο πάρκο του κάστρου, σχεδιασμένο σε αγγλικό ρυθμό. Το πάρκο έγινε πρότυπο για τη δημιουργία πολλών βοτανικών κήπων, όπως στο Προυχόνιτσε και το Κονόπιστε. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, επιτεύχθηκε μια σπάνια εναρμόνιση του εξωτερικού μέρους, του εσωτερικού μέρους και το πάρκου του κάστρου. Κατά τα τέλη της δεκαετίας του 1920 και τις αρχές της δεκαετίας του 1930, το εσωτερικό του κάστρου ανακαινίστηκε. Ιδιαίτερα πολύτιμα είναι τα εσωτερικά γλυπτά του Πετρ Μπούσεκ, ο οποίος εργάστηκε στο κάστρο για 38 χρόνια.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Památkový katalog NPÚ*. pamatkovykatalog.cz/soupis/podle-relevance/1/seznam?katCislo=1000134863. Ανακτήθηκε στις 14  Φεβρουαρίου 2019.
2. 1 2 3
3. 1 2 3 4 5 6 7 8 9
4. 1 2 3 4 5 6 7 8
5. ↑

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Castle Sychrov στο Wikimedia Commons
* Castle website (cz, en)
* History of the castle (cz)

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 128323419
* LCCN: sh2018001546
* NKC: ko2002101771

 |

 |

Συντεταγμένες: 50°37′35″N 15°05′20″E﻿ / ﻿50.62639°N 15.08889°E﻿ / 50.62639; 15.08889
Το **μέντο** (*mento*) είναι παραδοσιακό, λαϊκό, μουσικό είδος που αναπτύχθηκε στη Τζαμάικα κατά το 19ο αιώνα και θεωρείται πρόδρομος των ρέγκε και σκα. Αποτελεί κυρίως χορευτική και εορταστική μουσική. Παρουσιάζει ομοιότητες με την Αφροκουβανική ρούμπα, αν και χαρακτηρίζεται από πιο αργό ρυθμό, όπως και με την καλύψο, με την οποία συχνά συγχέεται.

Αν και οι πληροφορίες σχετικά με την καταγωγή του μέντο είναι περιορισμένες, είναι κοινή πεποίθηση πως αντλεί τις ρίζες του από την Αφρικανική μουσική παράδοση, όπως τα περισσότερα μουσικά είδη της Καραϊβικής, χωρίς ωστόσο να απουσιάζουν και επιρροές από την Ευρωπαϊκή μουσική. Οι πρώτες ηχογραφήσεις του είδους εντοπίζονται στη δεκαετία του 1920, κυρίως από μουσικούς της τζαζ όπως ο Σαμ Μάνινγκ, ενώ αναφέρεται ως το πρώτο είδος τζαμαϊκανής μουσικής που ηχογραφήθηκε. Ως «χρυσή εποχή» για το μέντο αναγνωρίζεται η δεκαετία του 1950, καθώς τότε η δημοτικότητα του έφθασε στο υψηλότερο σημείο, ειδικότερα μέσα από τις ηχογραφήσεις που προώθησε ο επιχειρηματίας Stanley Motta, ως απάντηση στη διεθνή καταξίωση της *καλύψο*. Στη διάρκεια της ιστορίας του δε γνώρισε ποτέ σημαντική εμπορική απήχηση, σε αντίθεση με την *καλύψο*, ενώ τα επόμενα χρόνια επισκιάστηκε από τα νέα είδη της σκα και της ρέγκε. Ο τραγουδιστής των *Skatalites* Tommy McCook αναγνώρισε πως η μουσική τους διαμορφώθηκε συνδυάζοντας μεταξύ άλλων και στοιχεία του *μέντο*.

Συνήθως ερμηνεύεται από μουσικά σύνολα τεσσάρων έως δέκα ατόμων, και με συνοδεία διαφορετικών συνδυασμών οργάνων, κυρίως ακουστικών, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονται το φλάουτο, το ακορντεόν, το κλαρινέτο, η τρομπέτα, η κιθάρα, τα ντραμς ή άλλα κρουστά όργανα όπως μαράκες. Βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στη δεξιοτεχνία και στον αυτοσχεδιασμό των μουσικών, ενώ στιχουργικά, τα τραγούδια του μέντο διαπνέονται από ένα εύθυμο και ενίοτε σατιρικό ύφος, σχολιάζοντας κατά κύριο λόγο καθημερινά θέματα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Richard O. Nidel, *World Music: The Basics*, Routledge, 2005, σελ. 282
2. ↑  Dave Thompson, *Reggae and Caribbean Music*, Backbeat Books, 2002, σελ. 183

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ιστοσελίδα αφιερωμένη στο *mento*
Το ***Ινστιτούτο 22*** (ρωσικά:**Институт 22**) ήταν ένας οργανισμός που δημιουργήθηκε το 1978, από την Ρωσική Ακαδημία Επιστημών και το Υπουργείο Άμυνας στη Σοβιετική Ένωση κα είχε ως αποστολή του να διερευνήσει τα περιστατικά με ΑΤΙΑ στη Σοβιετική Ένωση. Το Ινστιτούτο 22 υπήρξε ένας μυστικός οργανισμός για ολόκληρα 13 χρόνια (μέχρι την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης) και μπορεί να συγκριθεί με το αμερικανικό Πρόγραμμα Blue Book.

Κατά τη διάρκεια της ύπαρξής του, έδωσε εντολή σε μεγάλο αριθμό στρατιωτών, ναυτικών και πιλότων του Σοβιετικού Στρατού να παρακολουθούν ΑΤΙΑ και άλλα ανεξήγητα γεγονότα, χωρίς περαιτέρω πληροφορίες. Οι διαταγές θα μπορούσαν να εκδοθούν πολύ εύκολα, καθώς συμμετείχε το Υπουργείο Άμυνας - επομένως δεν μπορούσαν να τεθούν ερωτήσεις. Το Ινστιτούτο 22 έχει διερευνήσει περίπου 3000 αναφορές για ΑΤΙΑ. Περίπου 5 εώς 10% όλων των περιπτώσεων παρέμειναν ανεξήγητες όταν διαλύθηκε ο οργανισμός.

Υπάρχει μια θεωρία συνωμοσίας ότι το Ινστιτούτο 22 συμμετείχε σε συγκάλυψη μιας σχεδόν πυρηνικής εκτόξευσης. Το 1982, μία από τις Σοβιετικές Πυρηνικές Βάσεις ενεργοποιήθηκε, και χωρίς προφανή λόγο ένας πυρηνικός πύραυλος ήταν έτοιμος να εκτοξευτεί. Μετά από 30 δευτερόλεπτα πανικού και χάους, η εκτόξευση ματαιώθηκε τόσο μυστηριωδώς όσο είχε εμφανιστεί. Αργότερα, μάρτυρες είπαν ότι υπήρξε κάποια δραστηριότητα ΑΤΙΑ κοντά στην περιοχή της βάσης και ως εκ τούτου υπήρξε ο λόγος για την εμπλοκή του Ινστιτούτου 22.

Τα ΑΤΙΑ εξηγήθηκαν ως φωτοβολίδες, τις οποίες ο στρατός δοκιμάζε από μεγαλύτερο υψόμετρο, ενώ η πυρηνική κρίση εξηγήθηκε ως μια απλή δοκιμή.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  Good, Timothy (2007). *Need to Know: UFOs, the Military, and Intelligence*Απαιτείται δωρεάν εγγραφή. Pegasus Books. σελ. 351. ISBN 9781933648385. Ανακτήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 2015.
Η πλατεία Γκρόσβενορ στο Μέιφερ
Το **Μέιφερ** (Mayfair) είναι μια εύπορη περιοχή στο West End του Λονδίνου προς την ανατολική άκρη του Hyde Park , στην πόλη Westminster , ανάμεσα στην Oxford Street , την Regent Street , το Piccadilly και το Park Lane. Είναι μια από τις πιο ακριβές περιοχές του Λονδίνου και του κόσμου[1]

Η περιοχή ήταν αρχικά μέρος ενός αρχοντικού και παρέμεινε σε μεγάλο βαθμό αγροτική μέχρι τις αρχές του 18ου αιώνα. Έγινε ευρέως γνωστός για το ετήσιο "Παζάρι Μέι" που πραγματοποιήθηκε από το 1686 έως το 1764 στη σημερινή αγορά Σέφερντ. Η έκθεση προσέλκυσε ένα δυσάρεστο στοιχείο και κατέστη δημόσιο όχλημα. Η οικογένεια Γκρόσβενορ (που έγιναν δούκες του Ουεστμίνστερ), αγόρασαν γη μέσω γάμου και άρχισαν να την αναπτύσσουν υπό την καθοδήγηση του Τόμας Μπάρλοου. Το έργο περιλάμβανε την πλατεία Χανόβερ, την πλατεία Μπέρκλεϊ και την πλατεία Γκρόσβενορ, που περιβάλλονται από υψηλής ποιότητας σπίτια.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Cox, Hugo (11 November 2016). «Mayfair: London’s most expensive ‘village’». *Financial Times*.. Ανακτήθηκε στις 31 March 2017.
Προσέλκυση νυμφών εντόμων λόγω της έκκρισης φερομονών.
**Μέθοδος φερομονών - παρεμπόδισης σύζευξης** (*Mating disruption*), ή αλλιώς γνωστή ως μέθοδος *Κομφούζιο*, ονομάζεται η τεχνολογική μέθοδος που διαμέσου της χρήσης σεξουαλικών φερομονών (που παράγονται τεχνητά) παρεμποδίζεται καθοριστικά η σύζευξη μεταξύ θηλυκών και αρσενικών λεπιδόπτερων.

Ως αποτέλεσμα της μεθόδου, η οποία γνωρίζει σημαντική άνθηση στους καλλιεργούμενους αγρούς και οπωρώνες, επιτυγχάνεται σταδιακή αλλά δραστική μείωση της αναπαραγωγής του πληθυσμού των λεπιδοπτέρων, με άμεση συνέπεια, τη μείωση και εν τέλει την ελαχιστοποίηση των ζημιών στους καρπούς της ροδακινιάς, της νεκταρινιάς, της βερυκοκιάς, της μηλιάς, της αχλαδιάς, της κυδωνιάς, καθώς και άλλων ειδών.

Είναι γνωστό ότι έτσι, με αυτή τη μέθοδο, ελαχιστοποιείται η αναπαραγωγική ικανότητα των ακμαίων μικρολεπιδοπτέρων, όπως: (i) της καρπόκαψας (*Grapholitha molesta*), της ανάρσιας (*Anarsia lineatella*) και του φυλλοδέτη (*Adoxophyes orana*), γνωστών εντομολογικών εχθρών της ροδακινιάς, της νεκταρινιάς και της βερυκοκιάς, (ii) του μικρολεπιδοπτέρου καρπόκαψας της μηλιάς (*Cydia pomonella*), κυριότερου εντομολογικού εχθρού της μηλιάς, της αχλαδιάς και της κυδωνιάς, και έτσι μειώνεται ή/και εξαφανίζεται ο πληθυσμός των επιβλαβών προνυμφών των εντόμων. Άλλες διαδεδομένες χρήσεις της μεθόδου, μπορούν να αφορούν την άμπελο (κν. αμπέλι) για τον έλεγχο της ευδεμίδας (*Lobesia botrana*) και επίσης, την ντομάτα θερμοκηπίου για τον έλεγχο της τούτα (*Tuta absoluta*).

Παγίδα φερομόνης για τον έλεγχο των εντόμων.
Στην πράξη, η χρήση ειδικών συσκευών από διαχυτήρες, με ελεγχόμενη αποδέσμευση, που περιέχουν τη συνθετική φερομόνη, που είναι παρόμοια με τη φυσική φερομόνη, την οποία παράγουν τα λεπιδόπτερα, αναρτώνται σε κλαδιά των οπωροφόρων δένδρων, σε μέτριο ύψος και τίθενται σε λειτουργία νωρίς την άνοιξη. Πρόσθετα, επιπλέον διαχυτήρες τοποθετούνται στα όρια των οπωρώνων κοντά στις κορυφές των δέντρων.

Η μέθοδος παρουσιάζει το πλεονέκτημα της καταπολέμησης των μικρολεπιδοπτέρων χωρίς επιβλαβείς χημικές ενώσεις (εντομοκτόνα) που προκαλούν περιβαλλοντική ρύπανση, και πρόσθετα, επιτρέπει την ανάκαμψη της βιοποικιλότητας στους οπωρώνες. Η εφαρμογή τέτοιων καινοτομικών μεθόδων σεξουαλικής σύγχυσης των μικρολεπιδοπτέρων, στην Ελλάδα, είναι γνωστή -για προφανείς λόγους- ως μέθοδος ***κομφούζιο***.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Foster, S.P.; Harris, M.O. (1997). «Behavioral manipulation methods for insect pest-management». *Annual Review of Entomology* **42**: 123–146. doi:10.1146/annurev.ento.42.1.123. PMID 15012310.
2. ↑  Polajnar, J.; Eriksson, A.; Lucchi, A.; Anfora, G.; Virant-Doberlet, M.; Mazzoni, V. (2015). «Manipulating behaviour with substrate-borne vibrations – potential for insect pest control». *Pest Management Science* **71** (1): 15–23. doi:10.1002/ps.3848. PMID 24962656. .
3. ↑
4. ↑
5. ↑
6. ↑
7. ↑

Σύνδεσμοι
---------

* Αξιολόγηση της αποτελεσματικότητας της μεθόδου διατάραξης της σύζευξης με φερομόνες
* Mating Disruption
* Mating Disruption for Management of Insect Pests
Το **Μέντισιν Χατ** (αγγλικά: Medicine Hat) είναι πόλη στη νοτιοανατολική Αλμπέρτα του Καναδά, κατά μήκος του ποταμού Σάουθ Σασκάτσιουαν. Βρίσκεται περίπου 169 χλμ ανατολικά του Λέθμπριτζ και 295 χλμ νοτιοανατολικά του Κάλγκαρι. Η πόλη αυτή και η γειτονική πόλη του Ρέντκλιφ στα βορειοδυτικά βρίσκονται εντός της κομητείας Σάιπρες. Το Μέντισιν Χατ ήταν η έκτη μεγαλύτερη πόλη στην Αλμπέρτα το 2016 με πληθυσμό 63.230 κατοίκους. Είναι επίσης το πιο ηλιόλουστο μέρος στον Καναδά σύμφωνα με το τμήμα της καναδικής κυβέρνησης Περιβάλλον και Κλιματική Αλλαγή του Καναδά (Environment and Climate Change Canada), με μέσο όρο 2.544 ώρες ηλιοφάνειας ετησίως. 

Ξεκίνησε ως σιδηροδρομική πόλη, σήμερα το Μέντισιν Χατ εξυπηρετείται από τον Υπερκαναδικό Αυτοκινητόδρομο (Αυτοκινητόδρομος 1) και τον ανατολικό τερματικό σταθμό του Αυτοκινητοδρόμου Κρόουσνετ (Αυτοκινητόδρομος 3). Οι κοντινές κοινότητες που θεωρούνται μέρος της περιοχής Μέντισιν Χατ περιλαμβάνουν την πόλη του Ρέντκλιφ (που εφάπτεται στο βορειοδυτικό όριο της πόλης) και τους οικισμούς Ντέζερτ Μπλουμ, Ντάνμορ, Ιρβάιν, Σέβεν Πέρσονς και Βέινερβιλ. Οι Λόφοι Σάιπρες (συμπεριλαμβανομένου του Διαπεριφερειακού Δρυμού Λόφων Σάιπρες) βρίσκονται σε σχετικά μικρή απόσταση (με αυτοκίνητο) στα νοτιοανατολικά της πόλης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Population and dwelling counts, for Canada, provinces and territories, and census subdivisions (municipalities), 2016 and 2011 censuses – 100% data». 20  Φεβρουαρίου 2019.
2. ↑  *Canada 2021 Census*.
3. ↑  McMillan, Dexter (December 29, 2021). «Why the Prairies get more sun then the rest of Canada». *CBC NEWS*. .

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 140638751
* LCCN: n83239913
* GND: 4230033-2
* BNF: cb15977935p (data)

 |

 |
Συντεταγμένες: 35°6′29″N 25°48′5″E﻿ / ﻿35.10806°N 25.80139°E﻿ / 35.10806; 25.80139

Το **Ινστιτούτο Αιγαιακής Προϊστορίας-Κέντρο Μελέτης Ανατολικής Κρήτης** (αγγλικά: *Institute for Aegean Prehistory Study Center for East Crete*‎ ή *INSTAP-SCEG*) είναι αρχαιολογικό ερευνητικό κέντρο, με έδρα την Παχεία Άμμο Λασιθίου, στο νησί της Κρήτης, στην Ελλάδα. Ως ερευνητικό αντικείμενο έχει τη μελέτη της προϊστορικής περιόδου της ιστορίας του ανατολικού τμήματος της Κρήτης.

Ιστορία
-------

Το ινστιτούτο ιδρύθηκε το 1997 ως τμήμα του Ινστιτούτου Αιγαιακής Προϊστορίας (αγγλικά: *Institute for Aegean Prehistory*‎ ή *INSTAP*), με έδρα τη Φιλαδέλφεια των ΗΠΑ. Αποστολή του είναι η υποστήριξη αρχαιολογικών ερευνών στην ευρύτερη περιοχή του Αιγαίου Πελάγους, πιο συγκεκριμένα εντός του ανατολικού τμήματος της Κρήτης, όπου υφίστανται αριθμός αρχαιολογικών τοποθεσιών χρονολογούμενων από τη μινωική περίοδο.

Εγκαταστάσεις
-------------

Το ινστιτούτο στεγάζεται εντός κτιρίου σε κοντινή απόσταση του χωριού Παχεία Άμμος του Δήμου Ιεράπετρας. Παρέχει στους ερευνητές, καθώς και στις ερευνητικές αποστολές και ερευνητικά εγχειρήματα, ερευνητικές, διδακτικές, καθώς και εργαστηριακές εγκαταστάσεις, βιβλιοθήκη, καθώς και εγκαταστάσεις για την εναπόθεση και την φύλαξη τέχνεργων και λοιπών αρχαιολογικών ευρημάτων.

Ερευνητικά εγχειρήματα και ανασκαφές
------------------------------------

Πανοραμική άποψη των τοποθεσιών αρχαιολογικών ανασκαφών Καβούσι Κάστρο (σημειωμένο με κύκλο) και Καβούσι Βροντάς (σημειωμένα με αστερίσκο), καθώς και των περιχώρων τους.
Μεταξύ των διαφόρων ερευνητικών και αρχαιολογικών εγχειρημάτων στα οποία το ινστιτούτο έχει παράσχει την υποστήριξή του περιλαμβάνονται τα κάτωθι:

* Αζοριάς
* Χρυσοκάμινο
* Γουρνιά
* Καβούσι Κάστρο
* Καβούσι Βροντάς
* Μόχλος
* Ψείρα

Παραπομπές
----------

1. ↑  instapstudycenter.net/about/mission-and-history/. Ανακτήθηκε στις 7  Οκτωβρίου 2021.
2. ↑  (Αγγλικά) «Institute for Aegean Prehistory Study Center for East Crete». *InterKriti*. Ανακτήθηκε στις 4 Σεπτεμβρίου 2017.
3. ↑  (Αγγλικά) «Institute for Aegean prehistory study center for east Crete (INSTAP-SCEC)». *University of Oxford*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Σεπτεμβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 4 Σεπτεμβρίου 2017.
4. ↑  (Αγγλικά) «General Information». *Institute for Aegean Prehistory Study Center for East Crete*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Αυγούστου 2017. Ανακτήθηκε στις 4 Σεπτεμβρίου 2017.
5. ↑  (Αγγλικά) «Facilities and Services». *Institute for Aegean Prehistory Study Center for East Crete*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Αυγούστου 2017. Ανακτήθηκε στις 4 Σεπτεμβρίου 2017.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

* (Αγγλικά) Επίσημος ιστότοπος

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Αρχαιολογία
* Πύλη:Ελλάδα
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 317033688
* SUDOC: 244271100
* BNF: cb16987174q (data)

 |

 |
Συντεταγμένες: 40°4′13″N 19°51′20″E﻿ / ﻿40.07028°N 19.85556°E﻿ / 40.07028; 19.85556

Το **Κάστρο του Μπορς** (αλβανικά: Kalaja e Borshit‎) ,γνωστό και ως **Κάστρο του Σόποτ** (αλβανικά: Kalaja e Sopotit‎) από το λόφο που βρίσκεται, είναι ερειπωμένο κάστρο κοντά στο χωριό Μπορς της Αλβανίας, κοντά στις ακτές του Ιονίου Πελάγους. Μέσα στο κάστρο βρίσκεται το Τζαμί του Χατζή Μπέντο του 17ου αιώνα από την οθωμανική εποχή.

Ιστορία
-------

Το κάστρο χρονολογείται στην Αρχαιότητα και οι οχυρώσεις του ακολουθούν τα ίχνη ακρόπολης, με τέσσερις επόμενες φάσεις ανοικοδόμησης, που κυμαίνονται από την πρώιμη βυζαντινή περίοδο έως τον ύστερο Μεσαίωνα. Το όνομα «Σόποτ» είναι σλαβικής προέλευσης. Στα μεσαιωνικά ελληνικά έγγραφα, το κάστρο ονομάζεται *Σόποτων* ή *Σοπωτός*, από το οποίο προέρχεται το όνομά του σε άλλες γλώσσες. Το λιμάνι της αναφέρεται στους ελληνικούς λιμενοδείκτες με το όνομα *Γαζόπολη*.

Η τοποθεσία αναφέρεται για πρώτη φορά στις αρχές του 13ου αιώνα, όταν ο αρχιεπίσκοπος Δημήτριος Χωματηνός έγραψε για την «*αρχοντία Σωποτού*», τμήμα της περιοχής Βαγενετίας. Το 1258, ο Δεσπότης της Ηπείρου, Μιχαήλ Β΄ Κομνηνός Δούκας, έδωσε το κάστρο μαζί με το Βουθρωτό και το νησί της Κέρκυρας ως προίκα για την κόρη του Ελένη Αγγελίνα της Ηπείρου στον Μανφρέδο της Σικελίας. Επέστρεψε υπό τον έλεγχο των Ηπειρωτών αμέσως μετά, προτού παραχωρηθεί και πάλι από τον Νικηφόρο Α΄ Κομνηνός Δούκας στον Κάρολος τον Ανδεγαυό το 1279. Η περιοχή επέστρεψε ξανά στα χέρια Ηπειρωτών τις επόμενες δεκαετίες, αλλά στην εξέγερση των Ηπειρωτών. ενάντια στη βυζαντινή κυριαρχία των Παλαιολόγων το 1338–39, παρέμεινε πιστή στον Αυτοκράτορα Ανδρόνικο Γ΄ Παλαιολόγο.

Μετά την οθωμανική κατάκτηση, ένα κτηματολόγιο του 1431 καταγράφει το *Σόποτ* με 60 νοικοκυριά και ως πρωτεύουσα ενός ναχιγέ*.* Το 1456, στρατεύματα του Βασιλιά Αλφόνσο Ε΄ της Αραγωνίας δρούσαν στην περιοχή του *Σομπάτο* εναντίον των Οθωμανών. Το 1470 ήταν υπό Ενετικό έλεγχο, υπό τη δικαιοδοσία του κυβερνήτη της Κέρκυρας. Στο τέλος του Οθωμανο-Βενετικού Πολέμου του 1463-1479, οι Οθωμανοί το διεκδίκησαν και προφανώς το έλαβαν. Το 1481, οι Αλβανοί με αρχηγό τον Γκιον Καστριότι το Νεότερο εισέβαλαν στη Νότια Αλβανία από την Ιταλία και κατέλαβαν το κάστρο, αλλά υποχώρησαν το 1484. Το 1488, ο ντόπιος αλβανικός πληθυσμός επαναστάτησε κατά της οθωμανικής κυριαρχίας.

Σώζονται τα τείχη του κάστρου, που ακολουθούν τις αρχαίες οχυρώσεις. Στο εσωτερικό, το μεσαιωνικό φρούριο χωριζόταν στα δύο μέσω ενός τείχους. Τριγωνικοί πύργοι προστέθηκαν αργότερα, πιθανώς κατά τη μεσοβυζαντινή περίοδο. Στο εσωτερικό του κάστρου υπάρχουν ερείπια από διάφορα κτίρια και στέρνες.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12  Soustal & Koder 1981, σελ. 262.
2. ↑  Akademia e Shkencave e Shqipërisë 2002
> [...] në viset bregdetare të Shqipërisë së Poshtme u çliruan kështjella e Himarës më 31 gusht 1481 dhe më pas ajo e Sopotit.
>

Πηγές
-----

* Soustal, Peter· Koder, Johannes (1981). *Tabula Imperii Byzantini, Band 3: Nikopolis und Kephallēnia* (στα Γερμανικά). Βιέννη: Verlag der Österreichischen Akademie der Wissenschaften. ISBN 3-7001-0399-9.
Ο **Ικαριώτικος** ή **Καριώτικος** (όπως τον αποκαλούν οι ντόπιοι) ή και **Ικαριακός χορός** είναι ελληνικός παραδοσιακός (νησιώτικος) χορός, με ρίζες από την Ικαρία. Πρόκειται για έναν από τους δημοφιλέστερους νησιώτικους της Ελλάδας. Ο χορός συνοδεύεται κι από στίχους πολλές φορές, οι οποίοι ποικίλλουν, ανάλογα με την εκδοχή του. Ο παραδοσιακός αυτός χορός έχει ρυθμική αξία 2/4.

Εκδοχές
-------

Χορός σε ικαριώτικο πανηγύρι
Υπάρχουν δύο Ικαριώτικοι χοροί: 

1. Ο αυθεντικός Ικαριώτικος (στη πραγματικότητα τέσσερα διαφορετικά τραγούδια-σκοποί, που συνολικά ή ξεχωριστά αποτελούν τον Ικαριώτικο χορό), που χορεύουν οι Ικαριώτες στα παραδοσιακά πανηγύρια τους. Συγκεκριμένα οι οργανικοί σκοποί είναι ο *τσαμούρικος*,ο *ραχιώτικος* και ο *περαμαρίτικος* και τα τραγούδια «Πέρα στο χωριού τη βρύση» και «Η συμπεθέρα».
2. Το τραγούδι «Ικαριώτικος» ή «Η αγάπη μου στην Ικαριά» (Κονιτόπουλος, Πάριος κ.α.).

Σύγχυση δημιουργείται συχνά μεταξύ των δύο εκδοχών. Πολύς κόσμος πιστεύει οτι το τραγούδι «Η αγάπη μου στην Ικαριά» είναι ο παραδοσιακός Ικαριώτικος χορός, το οποίο είναι ανακριβές, αν και οι χοροί είναι εξαιρετικά όμοιοι (στη πραγματικότητα ίδια βήματα με διαφορετικό ρυθμό και τρόπο)

Στον Ικαριώτικο χορό οι χορευτές πιάνονται ψηλά από τους ώμους. Τα όργανα που παίζουν τον Ικαριώτικο, παραδοσιακά είναι η τσαμπούνα ή τσαμπουνοφυλάκα, το βιολί και σε πιο σύγχρονες εκδοχές και η κιθάρα.

Στα ικαριώτικα πανηγύρια, η εκδοχή 2 (η αγάπη μου στην Ικαρία) δεν ακούγεται καθόλου από τις παραδοσιακές ορχήστρες του νησιού. 
Αυτό ερμηνεύεται από αρκετούς ως αποφυγή σύγχυσης του πραγματικού Ικαριώτικου με το τραγούδι. Αντ' αυτού, παίζεται ο Ικαριώτικος (εκδοχή 1) , ο οποίος χορεύεται με πάθος αρκετές φορές κατά τη διάρκεια του πανηγυριού από πλήθος κόσμου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Λυκεσάς 2002.

Πηγές
-----

* Λυκεσάς, Γεώργιος (2002). «Η μουσική, τα τραγούδια και οι χοροί της Ικαρίας». *ΙΚΕΕ / Αριστοτελειο Πανεπιστημιο Θεσσαλονικης - Βιβλιοθήκη*. Μουσικός Εκδοτικός Οίκος "Παπαγρηγορίου - Νάκας ISBN:960-7554-34-5. σελίδες σελ.50–63.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Nikaria.gr, Παραδοσιακή μουσική της Ικαρίας.
* Ικαριώτικος, Η τεχνική του Χορού
Ο **Λουκάς Βαλσαμάκης**, (Κεφαλλονιά ? - 17 Ιουνίου 1821, Σκουλένι Μολδαβίας), ήταν Κεφαλλονίτης αγωνιστής της επανάστασης του 1821.

Βιογραφία
---------

Ο Βαλσαμάκης είχε δικό του πλοίο και ήταν πειρατής, έδρασε στο Αιγαίο και στη Μενόρκα κουρσεύοντας κυρίως γαλλικά πλοία. Συμμετείχε στις παρασκευαστικές ενέργειες για την επανάστασης στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες υπό τον Αλέξανδρο Υψηλάντη. Μάλιστα με την δημιουργία του Ιερού Λόχου ανέλαβε εκατόνταρχος του. Τον Ιούνιο του 1821 βρισκόταν με το πλοίο του στην Οδησσό όταν έμαθε τα γεγονότα στο Σκουλένι έτρεξε μαζί με το πλήρωμά του για βοήθειά των κλεισμένων εκεί επαναστατών. 

Έπεσε μαχόμενος μαζί με τους άντρες του κατά τη μάχη του Σκουλενίου στις 17 Ιουνίου 1821. Μάλιστα αναφέρεται ότι πέθανε όταν εξήλθε του αναχώματος έφιππος, μαζί με άλλους, και επιτέθηκαν κατά των Οθωμανών κάτω από σφοδρά πυρά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Το Βήμα - Λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και το 45άρι μου…
2. ↑  Πειρατικά και Κουρσάρικα σκαριά των Θαλασσών μας
3. 1 2 3 4  Παναγιώτης Χιώτης, *Ἱστορια του Ἰονιου Κρατους ἀπο συστασεως αὐτου μεχρις ἑνωσεως. Ἐτη 1815-1864, Τόμος 1*, Εν Ζακύνθω 1874, σελ. 360 και 363
4. ↑  Ιωάννης Φιλήμων, Δοκίμιον ιστορικόν περι της Ελληνικής επαναστάσεως, τόμος 2, Αθήναι 1859, σελ. 197
Ο **Θάνος Τερζής** (γεννημένος στις 10 Μαρτίου του 1979 στη Θεσσαλονίκη) είναι Έλληνας πρώην διεθνής πετοσφαιριστής που αγωνίζονταν στη θέση του πασαδόρου.

Καριέρα
-------

Ο Θάνος Τερζής ξεκίνησε από πολύ μικρός την πετοσφαίριση από τις ακαδημίες του Ηρακλή το 1990 και προβιβάστηκε στην ανδρική ομάδα το 1995. Στους κυανόλευκους παρέμεινε μέχρι το 1998, χρονιά την οποία μεταπήδησε στο πρωτάθλημα της Γαλλίας και την Χαρνς. Την επόμενη χρονιά επέστρεψε στην Θεσσαλονίκη για λογαριασμό του Π.Α.Ο.Κ. ενώ την περίοδο 2000-2001, αγωνίστηκε με τον Ολυμπιακό με τον οποίο κατέκτησε το νταμπλ του 2001.

Το καλοκαίρι του 2001 μετεγγράφη στην πορτογαλική Εσπίνιο, ενώ τις επόμενες δύο περιόδους αγωνίστηκε στο Ρέθυμνο. Το 2004 αγωνίστηκε για δεύτερη φορά με τον Ολυμπιακό και την επόμενη χρονιά αγωνίστηκε ξανά στο εξωτερικό, για λογαριασμό της ισπανικής Γκραν Κανάρια. Την περίοδο 2006-2011, αγωνίστηκε για τον Άρη, με ένα διάλειμμα την περιόδο 2007-2008 όπου έπαιξε για τον Πανελλήνιο. Το 2012 αγωνίστηκε για τέταρτη φορά στο εξωτερικό, στο ρουμανικό πρωτάθλημα και την Ρεμάτ Ζαλάου, με την οποία κατάφερε να κατακτήσει το πρωτάθλημα.

Τις τρεις επόμενες περιόδους αγωνίστηκε κατά σειρά στους Παμβοχαϊκό, Φοίνικα Σύρου και Παμβοχαϊκό ξανά. Το καλοκαίρι του 2015 επέστρεψε στον Π.Α.Ο.Κ. μετά από δεκαπέντε χρόνια, κατακτώντας τα πρωταθλήματα του 2016 και 2017 και τα κύπελλα του 2018,2019 και 2022.

Διεθνείς Συμμετοχές
-------------------

Ο Θάνος Τερζής έχει αγωνιστεί σε σαραντα οκτω αγώνες με την εθνική ομάδα πετοσφαίρισης της Ελλάδας

Τίτλοι και Διακρίσεις
---------------------

* 3 **Πρωταθλήματα Ελλάδας**:
	+ 2001, 2016, 2017
* 4 **Κύπελλα Ελλάδας**:
	+ 2001, 2018, 2019, 2022
* 1 **Σούπερ Καπ Ελλάδας:**
	+ 2000
* 1 **Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης:**
	+ 2005
* 1 **Πρωτάθλημα Ρουμανίας**
	+ 2012
	+ 1 Κυπελλο Ρουμανιας

Πηγές
-----

* Θάνος Τερζής



  

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Πετοσφαιριστές Π.Α.Ο.Κ. περιόδου 2018-2019 |
| --- |
|  |
| 0 | 
* **1** Όκολιτς
* **4** Κωνσταντινίδης
* **5** Τερζής
* **6** Μουαγκουτουτία
* **7** Φιλίποφ
* **9** Καπετανίδης
* **10** Γάτσης
* **11** Γκόρτσανιουκ
* **13** Τακουρίδης
* **14** Κλαπβάικ
* **16** Μπούτος
* **17** Σαφράνοβιτς
* **18** Εφραιμίδης

Προπονητής: Γιούρι Φιλίποφ |  |

 |
Ο **Μαλίκ αλ-Αφντάλ ιμπν Μπαντρ αλ-Τζαμαλί Σαχανσάχ** (1066 - 11 Δεκεμβρίου 1121, αραβικά: الأفضل شاهنشاه بن بدر الجمالي) ήταν βεζίρης του Χαλιφάτου των Φατιμιδών της Αιγύπτου.

Η άνοδος στην εξουσία
---------------------

Γεννήθηκε στην Άκρα και ήταν γιος του Μπαντρ αλ-Τζαμαλί, ενός Αρμένιου Μαμελούκου που έγινε μουσουλμάνος. Ο Μπαντρ ήταν βεζίρης των Φατιμιδών στο Κάιρο από το 1074 έως το θάνατό του το 1094, όταν και τον διαδέχτηκε ο αλ-Αφντάλ. Ο χαλίφης Μαάντ αλ-Μουστανσίρ Μπιλλάχ πέθανε λίγο αργότερα και ο αλ-Αφντάλ διόρισε ως χαλίφη τον αλ-Μουσταλί, ένα παιδί, αντί για τον πολύ μεγαλύτερο αδελφό του, Νιζάρ. Ο Νιζάρ εξεγέρθηκε και ηττήθηκε το 1095. Οι υποστηρικτές του, υπό την ηγεσία του Χασσάν-ι-Σαμπάχ, διέφυγαν στα ανατολικά, όπου ο Χασσάν ίδρυσε την ισμαηλιτική κοινότητα, τα μέλη της οποίας ενίοτε αποκαλούνταν ειρωνικά Χασσασίνοι ή Ασασίνοι.

Τον καιρό εκείνο η φατιμιδική εξουσία στην Παλαιστίνη είχε ατονήσει εξαιτίας της άφιξης των Σελτζούκων Τούρκων. Το 1097 ο αλ-Αφντάλ κατέλαβε την Τύρο από τους Σελτζούκους και το 1098 την Ιερουσαλήμ, εκδιώκοντας τον Ορτοκίδη κυβερνήτη Ιλγκαζί και τοποθετώντας στη θέση του έναν Φατιμίδη. Ο αλ-Αφντάλ επανέφερε το μεγαλύτερο τμήμα της Παλαιστίνης υπό τον έλεγχο των Φατιμιδών, τουλάχιστον προσωρινά.

Η σύγκρουση με τους Σταυροφόρους
--------------------------------

Ο αλ-Αφντάλ πέρασε τους σταυροφόρους για Βυζαντινούς μισθοφόρους. Αυτή η εσφαλμένη αντίληψη οδήγησε τον αλ-Αφντάλ στο συμπέρασμα ότι οι σταυροφόροι θα έκαναν για φυσικοί σύμμαχοι, καθώς και οι δύο πλευρές ήταν εχθροί των Σελτζούκων. Οι προτάσεις των Φατιμιδών για συμμαχία με τους σταυροφόρους απορρίφθηκαν και οι σταυροφόροι συνέχισαν νότια από την Αντιόχεια για να καταλάβουν την Ιερουσαλήμ από τον έλεγχο των Φατιμιδών το 1099.

Όταν έγινε φανερό ότι οι Σταυροφόροι δεν θα σταματούσαν αν δεν έπαιρναν τον έλεγχο της πόλης, ο αλ-Αφντάλ ξεκίνησε από το Κάιρο αλλά ήταν πολύ αργά για τη διάσωση της Ιερουσαλήμ, η οποία έπεσε στις 15 Ιουλίου του 1099. Στις 12 Αυγούστου, οι σταυροφόροι υπό τον Γοδεφρείδο του Μπουιγιόν νίκησαν τον αλ-Αφντάλ στην Ασκαλώνα.
Έδρα του Ινστιτούτου Κροατικής Γλώσσας και Γλωσσολογίας
Το **Ινστιτούτο Κροατική Γλώσσας και Γλωσσολογίας** (κροατικά: Institut za hrvatski jezik i jezikoslovlje‎) είναι επίσημο ινστιτούτο της Κροατίας που σκοπεύει στη διατήρηση και ενίσχυση της κροατικής ποικιλίας της σερβοκροατικής γλώσσας. Χρονολογείται από το 1948, όταν ήταν μέρος της Γιουγκοσλαβικής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών (στη Κροατία είναι η σημερινή Κροατική Ακαδημία Επιστημών και Τεχνών). Το σύγχρονο ινστιτούτο χρονολογείται από την Κροατική ανεξαρτησία το 1991.

Διευθυντές
----------

* Άντουν Μπάρατς
* Στιέπαν Μούσουλιν (1948-1958)
* Μάτε Χράστε (1958-1965)
* Λιουντεβίτ Γιόνκε (1965-1973)
* Μπόζινταρ Φίγκα (1973-1977)
* Αντούν Σόγιατ (1977-1982)
* Μπόζινταρ Φίγκα (1982-1987)
* Μίγιο Λοντσάριτς (1987-1996)
* Μίρο Κάτσιτς (1996-2001)
* Μάρκο Σαμαρντζίγια (2001-2002)
* Ντούνια Μπρόζοβιτς-Ρόντσεβιτς (2003-2011)
* Ζέλικο Γιόζιτς (2012–σήμερα)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα
Ο **Ιωάσαφ Α΄ ο Μακρής** ήταν Έλληνας ιεράρχης του δέκατου έκτου αιώνα με καταγωγή από τη Ζάκυνθο. Επιλέχθηκε από το πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως στη θέση του «Ὑπέρτιμου καί έξαρχου πάσης Βοιωτίας» και Μητρoπολίτη Θηβών,  στην οποία διετέλεσε για είκοσι τέσσερα χρόνια, το διάστημα 1541 έως το 1565 , όταν η Θήβα ήταν επί Τουρκοκρατίας και ανήκε στον Καζά Θήβας, στο Σαντζάκι του Ευρίπου. Ο Ιωάσαφ Α΄ ο Μακρής αποτέλεσε τον εικοστό όγδοο Μητρoπολίτη Θηβών αντικαθιστώντας τον Γρηγόριο Α΄. Ο διάδοχός του ήταν ο Λαυρέντιος.

Το 1560 με 1563 ο ιστορικός Μανουήλ Μαλαξός εγκαταστάθηκε στη Θήβα, όπου και γνώρισε μέλη της οικογένειας του Μητροπολίτη. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να κληθεί ο Μαλαξός από το Mητροπολίτη, όπου συνέ­γραψε στο ναό του Αγίου Στεφάνου που τότε ήταν ο μητροπολιτικός ναός των Θηβών, το Νομοκάνονά του, το 1561, ένα κώδικας που αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα μεταβυζαντινά χειρόγραφα που αντιγράφηκε και για τον Μητροπολίτη.

Το διάστημα περίπου 1540 με 1570, σύμφωνα με πρόσφατες έρευνες στα οθωμανικά αρχεία, τέσσερα τουλάχιστον νέα μοναστήρια ιδρύθηκαν στην ευρύτερη περιοχή των Θηβών, που σήμερα αγνοείται η θέση των τριών, ενώ το τέταρτο είναι εντελώς ανακαινισμένο. Ένα από αυτά που είναι άγνωστη η θέση του είναι το μονα­στήρι του Αγίου Νικολάου στο Μουρίκι, που συνδέεται με το Μητροπολίτη Θηβών Ιωάσαφ Α.

Ο Ιωάσαφ Α΄ ο Μακρής ήταν ένας από τους Μητροπολίτες που υπέγραψαν για τη δημιουργία της Μονής Σταυρονικήτα του Αγίου Όρους το 1543, με παρουσία του Οικουμενικού Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Ιερεμία Α΄.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Κ. Μαμώνη, Νέα Στοιχεία για τον Νομοκάνονά «εις λέξιν απλήν» του Μανουήλ Μαλαξού, Μνημοσύνη 10 (1985-1987), σ. 191-193. Ανακτήθηκε 18 Ιανουαρίου 2015
2. 1 2 3 4  Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαιδεία Μαρτίνου, Θηβών και Λεβαδείας Μητρόπολις, τόμος 6, σελ. 516, Ανακτήθηκε 18 Ιανουαρίου 2015
3. ↑  «Έγγραφον συνοδικόν 68 Μητροπολιτών (...)». *Γρηγόριος ο Παλαμάς* **ΜΘ**: 226. Ιανουάριος 1920.. Ανακτήθηκε στις 30 Απριλίου 2022.
4. ↑  Επίσημη ιστοσελίδα Ιερά Μητρόπολις Θηβών και Λεβαδείας - Μητροπολίτες Θηβών και Λεβαδείας, Ανακτήθηκε 18 Ιανουαρίου 2015
5. 1 2  Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαιδεία Μαρτίνου, Μανουήλ Μαλαξός, τόμος 8, σελ. 536, Ανακτήθηκε 18 Ιανουαρίου 2015
6. 1 2  Ό.π.σ. 195-196, Ανακτήθηκε 18 Ιανουαρίου 2015
7. ↑  Εκθεση σπάνιου υλικού στη Βιβλιοθήκη της Ακαδημίας Αθηνών *tovima.gr*, Ανακτήθηκε 18 Ιανουαρίου 2015
8. ↑  Μ. Kiel, The Rise and Decline of Turkish Boeotia, 15th-19th Century, Recent Developments in the History and Archaeology of Central Greece, BAR International Series 666,1997, σ. 328, Ανακτήθηκε 18 Ιανουαρίου 2015
9. ↑   Ιερά Μονή Σταυρονικήτα
Κατάλογος Tου Αρχείου - Γραφή τοΰ πρώτου και τής Ιεράς συνάξεως σελ. 446, Ανακτήθηκε 18 Ιανουαρίου 2015

| τίτλοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας |
| --- |
| ΠροκάτοχοςΓρηγόριος Α΄ | **Μητρoπολίτης Θηβών**1541 – 1565 | ΔιάδοχοςΛαυρέντιος |
Ο μητροπολίτης **Ικονίου Ιάκωβος** (κατά κόσμον *Ελευθέριος Στεφανίδης*, Κωνσταντινούπολη, 13 Σεπτεμβρίου 1916 - Αθήνα, 16 Απριλίου 1965) ήταν Έλληνας ιεράρχης και εκπαιδευτικός.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1916 στη συνοικία Βλάγκα της Κωνσταντινούπολης και ήταν ένα από τα έξι παιδιά οικογένειας Καραμανλήδων από το Νεβσεχίρ της Καππαδοκίας. Σε μικρή ηλικία έμεινε ορφανός από πατέρα, ενώ έχασε και τρία από τα αδέλφια του. Χάρη στη βοήθεια του συγγένη και προστάτη του επισκόπου Δέρκων Ιάκωβου Παπαπαϊσίου, φοίτησε στην Αστική Σχολή της Αγίας Τρίαδος του Πέραν, στο ημιγυμνάσιο της Ζωγραφείου, στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης, καθώς και για ένα χρονικό διάστημα στην ιταλική σχολή της Κωνσταντινούπολης. Αποφοίτησε από τη σχολή της Χάλκης το 1938 και το ίδιο έτος χειροτονήθηκε διάκονος λαμβάνοντας το όνομα Ιάκωβος, προς τιμήν του επισκόπου Δέρκων.

Αρχικά υπηρέτησε στη μητρόπολη Χαλκηδόνας, ενώ το 1943 διορίστηκε υπογραμματέας της Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Το 1947 τοποθετήθηκε στη θέση του αρχιγραμματέα της Ι.Σ. και ακολούθως χειροτονήθηκε αρχιμανδρίτης, ενώ αργότερα ήταν πρωτοσύγκελλος. Παράλληλα δίδαξε επί σειρά ετών σε διάφορα εκπαιδευτικά ιδρύματα της ελληνικής κοινότητας της Κωνσταντινούπολης (όπως π.χ. στη Μεγάλη του Γένους Σχολή).

Το 1950 εξελέγη μητροπολίτης Ικονίου, διαδεχόμενος τον Προκόπιο Λαζαρίδη που είχε αποβιώσει από το 1923. Το 1951 ανέλαβε τη διεύθυνση της Σχολής της Χάλκης, θέση την οποία διατηρήθηκε μέχρι το 1955 όταν και παραιτήθηκε για λόγους υγείας. Παρά την παραίτησή του, ο Ιάκωβος συνέχισε να ανήκει στο εκπαιδευτικό προσωπικό της σχολής, ενώ συμμετείχε ενεργά στις δραστηριότητες του Πατριαρχείου (σύνοδοι, αποστολές στο εξωτερικό κλπ).

Λόγω της επιδείνωσης της υγείας του μετέβη τον Απρίλιο του 1965 στην Αθήνα και νοσηλεύτηκε στο Ιπποκράτειο, όπου απεβίωσε στις 16 Απριλίου. Η σορός του τέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα και η κηδεία του έγινε στη Μητρόπολη Αθηνών, ενώ η ταφή του πραγματοποιήθηκε στο Α΄ Νεκροταφείο.

Με μέριμνα του Ηγουμένου τότε της Πατριαρχικής Μονής Βλατάδων Θεσσαλονίκης Στυλιανού Χαρκιανάκη (μετέπειτα Αρχιεπισκόπου Αυστραλίας), μεταφέρθηκαν τα οστά του από το A' Κοιμητήριο των Αθηνών στον χώρο του Κοιμητηρίου της Μονής Βλατάδων στη Θεσσαλονίκη όπου ετάφησαν.

Τα λείψανά του επέστρεψαν, στις 19 Νοεμβρίου 2013, στην Κωνσταντινούπολη και ενταφιάστηκαν στο Κοιμητήριο του Μπαλουκλί.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  Τσερνόγλου, Αθ. Γ. (1965). «Ιάκωβος ο Στεφανίδης». *Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια*. **6ος**. Αθήναι: Αθ. Μαρτίνος. σελ. 657 - 658.
2. 1 2 3 4 5  Σταυρίδου, Βασιλείου Θ. (Ιανουάριος - Φεβρουάριος 1969). «Ιάκωβος Στεφανίδης, Μητροπολίτης Ικονίου, 1916 - 1965». *Γρηγόριος ο Παλαμάς* (Θεσσαλονίκη) (608 - 609): 74 - 79.. Ανακτήθηκε στις 2 Νοεμβρίου 2017. [*νεκρός σύνδεσμος*]
3. ↑  *Μακεδονία*, 18 Απριλίου 1965, σελ. 13.
4. ↑  11/22/2013 - Επιστροφή... 48 χρόνια μετά. Μνήμη Μητροπολίτου Ικονίου Ιακώβου
5. ↑  Μητροπολίτης Ἰκονίου Ἰάκωβος Στεφανίδης - Ιερά Θεολογική Σχολή της Χάλκης

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Μητροπολίτης Ἰκονίου Ἰάκωβος Στεφανίδης. Σχολάρχης (1951-1955) (Ιερά Θεολογική Σχολή Χάλκης)
Γραφική απεικόνιση των αποτελεσμάτων υπολογιστικής ανάλυσης των τάσεων σε οδοντοτό τροχό (γρανάζι) με τη μέθοδο των πεπερασμένων στοιχείων (εικόνα από Z88 Aurora).
Η **μέθοδος πεπερασμένων στοιχείων** είναι μια αριθμητική μέθοδος (δηλ. μέθοδος υπολογισμού με χρήση Η/Υ) για τον υπολογισμό προσεγγιστικών λύσεων μερικών διαφορικών εξισώσεων.

Η αναλυτική λύση των εξισώσεων με τις οποίες περιγράφονται τα διάφορα τεχνικά προβλήματα είναι δυνατή μόνο σε ειδικές περιπτώσεις, όπου οι καταπονήσεις και τα γεωμετρικά σχήματα είναι πάρα πολύ απλά. Όμως, υπήρχε η ανάγκη να λυθούν και πιο σύνθετα προβλήματα και γι' αυτό το λόγο αναπτύχθηκαν διάφορες προσεγγιστικές μέθοδοι.

Μία τέτοια μέθοδος είναι και η μέθοδος των πεπερασμένων στοιχείων. Αυτή η μέθοδος είναι μεν προσεγγιστική, αλλά μπορεί να δώσει αξιόπιστα αποτελέσματα και έχει το πλεονέκτημα ότι μπορεί να εφαρμοστεί σε όλα τα προβλήματα. Το μειονέκτημά της είναι οι αυξημένες απαιτήσεις σε υπολογιστική ισχύ, ιδίως όταν εφαρμόζεται σε σύνθετα μοντέλα. Αυτό όμως το μειονέκτημα ξεπεράστηκε τα τελευταία χρόνια χάρη στη ραγδαία ανάπτυξη των υπολογιστών. Η επιτυχία αυτής της μεθόδου ήταν τόσο μεγάλη, που ακόμα και σήμερα χρησιμοποιείται στην έρευνα και στην βιομηχανία για τον υπολογισμό και τη μελέτη διάφορων κατασκευών.

Η μέθοδος των πεπερασμένων στοιχείων είναι μία εξέλιξη των μητρωϊκών μεθόδων αριθμητικής επίλυσης διαφορικών εξισώσεων και έγινε από διαφόρους σπουδαίους επιστήμονες όπως ο Ιωάννης Αργύρης, ο Ρέι Κλαφ, ο Βάλτερ Ριτζ, ο Μπόρις Γκαλέρκιν και άλλοι.

Για να εφαρμοστεί η μέθοδος των πεπερασμένων στοιχείων απαιτούνται τα εξής στάδια:

1. Εισάγεται η γεωμετρία της κατασκευής σε ένα πρόγραμμα CAD και δημιουργείται το τρισδιάστατο μοντέλο.
2. Χωρίζεται το μοντέλο σε πεπερασμένα στοιχεία και αφού ετοιμαστεί το πλέγμα επιλέγεται το είδος της επίλυσης και εισάγονται τα επιπλέον δεδομένα που απαιτούνται. Παραδείγματος χάριν, αν επιλεγεί να λυθεί το μοντέλο σε στατική καταπόνηση θα πρέπει να δοθούν τα δεδομένα για τις δυνάμεις και τις στηρίξεις. Αυτή η διαδικασία γίνεται με προγράμματα που αποκαλούνται pre processor.
3. Όταν ετοιμαστούν τα δεδομένα για επίλυση, εισάγονται σε ένα πρόγραμμα το οποίο θα κάνει την επίλυση του προβλήματος. Τέτοιου είδους προγράμματα λέγονται solver και χρησιμοποιούν για τις επιλύσεις αριθμητικές μεθόδους.
4. Όταν τελειώσει η επίλυση τα αποτελέσματα πρέπει να χρησιμοποιηθεί ένα πρόγραμμα, που αποκαλείται post processor, για να μπορέσει ο μελετητής να δει τα αποτελέσματα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Μέθοδος πεπερασμένων στοιχείων** |

* Επίλυση 2D δικτυώματος με τη μέθοδο των πεπερασμένων στοιχείων
* σύνοψη εξαμηνιαίου μαθήματος εισαγωγής στη μέθοδο πεπερασμένων στοιχείων
* Βιβλίο με περιγραφή της μεθόδου στα ελληνικά

Υπολογιστική Μηχανική (Γ. Σταυρουλάκης, Α. Μουράντοβα, Μ. Σταυρουλάκη, Πολυτεχνείο Κρήτης, Εκδόσεις Κάλλιπος)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85048349
* GND: 4017233-8
* BNF: cb11938437v (data)
* NDL: 00574434
* NKC: ph115272

 |

 |
Το φρούριο της συριακής **Λυσιάδος**.
Η **Λυσιάς** ήταν αρχαία ελληνική πόλη στη βόρεια Συρία.

Ο Κλαύδιος Πτολεμαίος την αναφέρει και ως **Λυδία**. Απείχε 30 μίλια βορείως της Απαμείας. Κτίστηκε στους χρόνους της δυναστείας των Σελευκιδών. Κατά τον γεωγράφο Στράβωνα βρισκόταν στην Απαμείτιδα λίμνη («υπέρ της λίμνης κειμένη της προς Απαμεία»), ανήκε στην επαρχία *Κασσιώτιδα* και εκείτο στην αριστερή όχθη του ποταμού Ορόντη. 

Προφανώς το όνομα να σχετίζεται με τον Λυσία, επίτροπο του Αντιόχου Δ΄ Επιφανούς (175 -164 π.Χ.). Η πόλη χρησίμευε για την εμπορική (και ίσως στρατιωτική σύνδεση) της Λαοδίκειας με την Απάμεια. Κατά την εκπνοή του σελευκιδικού βασιλείου, η Λυσιάς αυτονομήθηκε υπό τον αυτόνομο Ιουδαίο τύραννο **Σίλα** που τον κατέβαλε ο Πομπήιος το 64 π.Χ. 

Αργότερα οι Βυζαντινοί έκτισαν εκεί ένα φρούριο, γνωστό ως *Βορζώ*. Το 948/9 μ.Χ. ο διοικητής Abu al-Hagar κατέλαβε το κάστρο για λογαριασμό του εμίρη του Χαλεπίου Sayf al-Dawla, αλλά το 975 ο αυτοκράτωρ Ιωάννης Τσιμισκής το ανακατέλαβε από την δυναστεία των Χαμδανιδών. Αργότερα το 1090 ο Σελτζούκος διοικητής του Χαλεπίου Al-Dawla Aqsunqur κατέλαβε την Βορζώ. Το 1103 την κατέλαβαν οι Σταυροφόροι του Πριγκηπάτου της Αντιόχειας. Την εποχή εκείνη (1100 -1140) οι Δυτικοί προχώρησαν σε αλλαγές στην μηχανική και δομή του κάστρου. Στις 23 Αυγούστου 1188 ο Σαλαντίν κατέλαβε το φρούριο με στρατήγημα, αλλά μετά την βραχύχρονη κατοχή του ξαναπέρασε στα χέρια των Σταυροφόρων και έπαιξε σπουδαίο ρόλο σαν αμυντικό οχυρό του Πριγκηπάτου της Αντιόχειας. 

Πρόκειται για την σημερινή Bourzey (‏قلعة برزويا) της βορειοδυτικής Συρίας.

Πηγές
-----

* Johann Gustav Droysen *Ιστορία των Επιγόνων του Μεγάλου Αλεξάνδρου*, εκδ. ελεύθερη σκέψις.
* Μεγάλη ελληνική εγκυκλοπαίδεια.
Ο **Μέιναρντ Τζέιμς Κίναν** (γεννημένος ως Τζέιμς **Χέρμπερτ Κίναν** στις 17 Απριλίου 1964) είναι Αμερικανός ροκ τραγουδιστής, τραγουδοποιός, μουσικός, παραγωγός και οινοποιός. Παρά το γεγονός ότι κατάγεται από το Οχάιο, ο Κίναν πέρασε τα χρόνια του γυμνασίου και του φοιτητή στο Μίτσιγκαν. Εντάχθηκε στον στρατό των Ηνωμένων Πολιτειών μετά την αποφοίτησή του στο γυμνάσιο. Μετά την έξοδο από το στρατό, ο Κίναν παρακολούθησε το Kendall College of Art and Design στο Grand Rapids. Μετακόμισε στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνιας το 1988 για να ασχοληθεί με την καριέρα του στον τομέα του εσωτερικού σχεδιασμού και της κατασκευής, και σύντομα σχημάτισε το συγκρότημα Tool μαζί με τον Άνταμ Τζόουνς. 

Ο Κίναν είναι πιο γνωστός ως ο τραγουδιστής του πολυ-πλατινένιο ροκ συγκροτημάτων Tool και A Perfect Circle, με τους οποίους έχει κυκλοφορήσει τέσσερα και τέσσερα στούντιο άλμπουμ, αντίστοιχα. Το 2003, δημιούργησε το Puscifer ως δευτερεύον έργο, χρηματοδοτώντας και απελευθερώνοντας το πρώτο του άλμπουμ στούντιο τον Οκτώβριο του 2007. Εκτός από τη μουσική του σταδιοδρομία, έχει πραγματοποιήσει αυτοσχεδιαστική stand-up κωμωδία εμπνευσμένη από τον στενό φίλο Bill Hicks και αποτολμήθηκε να το ενεργήσει. Η οικογένειά του έχει εμπλακεί στην οινοποίηση. κατέχει επί του παρόντος τις Merkin Vineyards και Caduceus Cellars στην Αριζόνα, όπου κατοικεί. Μεταξύ των άλλων επιχειρηματικών δραστηριοτήτων, είναι εταίρος στο εστιατόριο Cobras & Matadors του Λος Άντζελες. Από τότε, εκτοξεύοντας την φήμη του, ο Κίναν υπήρξε γνωστός ερημίτης, αν και εμφανίζεται για να υποστηρίξει φιλανθρωπικούς σκοπούς.

Πρώιμη ζωή
----------

Ο Τζέιμς Χέρμπερτ Κίναν γεννήθηκε σε οικογένεια Νοτίων Βαπτιστών στη Ραβέννα του Οχάιου στις 17 Απριλίου 1964, το μοναδικό παιδί της Τζούντιθ Μαρί (γένος Ντούερτυ, 22 Νοεμβρίου 1943  –  18 Ιουνίου 2003) και Μάικλ Λόρεν Κίναν (4 Μαρτίου 1946).   Όταν οι γονείς του χώρισαν το 1968, ο πατέρας του μετακόμισε στο Σκότβιλ του Μίσιγκαν και ο Κίναν θα τον δει περίπου μία φορά το χρόνο για τα επόμενα 12 χρόνια. Η μητέρα του ξαναπαντρεύτηκε, φέρνοντας τον Kίναν σε μια "ανυποχώρητη και άθλια οικογένεια", όπου η νοημοσύνη και η δημιουργική του έκφραση θα καταπνιγόταν. 

Η μητέρα του Κίναν υπέστη ένα παραλυτικό εγκεφαλικό ανεύρυσμα το 1976, όταν ο Μέιναρντ ήταν 11 ετών (η έμπνευση για δημιουργικά έργα όπως τα τραγούδια του εργαλείου "jimmy" και "Wings for Marie" καθώς και η "Judith" του Perfect Circle).  Λίγα χρόνια αργότερα, έπεισε τον Kίναν να ζήσει μαζί με τον πατέρα του στο Σκότβιλ. Ο Κίναν θεωρεί αυτό ως "την καλύτερη κίνηση που έκανε ποτέ".  Το 1982, αποφοίτησε από το κεντρικό γυμνάσιο της κομητείας Μέισον στο Σκότβιλ, όπου ήταν μέλος της ομάδας πάλης. Ο πατέρας του ήταν ένας από τους προπονητές της ομάδας και άφησε την προπόνηση την ίδια στιγμή που ο Kίναν αποφοίτησε το 1982.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ohio Birth Index, 1908-2011
2. ↑  Ohio, Death Index, 1908-1932, 1938-1944, and 1958-2007
3. 1 2  McAlley 2007.
4. ↑  McAlley 2007.
5. ↑  «Tool's Maynard James Keenan Helps Train High School Wrestling Team». *Loudwire*. 9 Δεκεμβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 23 Οκτωβρίου 2017.
Συντεταγμένες: 48°12′24.1″N 16°22′45.8″E﻿ / ﻿48.206694°N 16.379389°E﻿ / 48.206694; 16.379389

Το **Μέλαθρον Δούμπα** (γερμανικά:**Palais Dumba**) βρίσκεται στην Βιέννη, την πρωτευούσα της Αυστρίας. Ήταν η κατοικία του ελληνοαυστριακού επιχειρηματία και μεγάλου ευεργέτη των τεχνών, Νικόλαο Δούμπα (1830-1900). Το κτήριο κατασκευάστηκε το 1865-1866 με τα σχέδια των Αυστριακών αρχιτεκτόνων Γιόχαν Ρομάνο φον Ριγκε
και του Ογκούστ Σβεντεβάιν φον Λονεμπέργκ..

 Η βιβλιοθήκη του Μελάθρου Δούμπα, φιλοτεχνημένη από τον Ρούντολφ φον Αλτ
 Συνεδρίαση επιτροπής, έργο του Χανς Μάκαρτ στο Μέλαθρον Δούμπα
Το Μέλαθρον Δούμπα χτίστηκε στη νεοσύστατη και αριστοκρατική περιφερειακή λεωφόρο της Βιέννης (Ρίνγκστρασσε), που βρισκόταν απέναντι από το δημοτικό πάρκο της πόλης, όπου βρίσκεται σήμερα το χρυσοποίκιλτο άγαλμα του Γιόχαν Στράους. Ήταν πόλος έλξης αλλά και το απόλυτο σημείο συνάντησης της καλλιτεχνικής, πνευματικής και οικονομικής ζωής της πόλης στα τέλη του 19ου αιώνα. Διεθέτε τέσσερις ορόφους που είχαν διακοσμηθεί από γνωστούς ζωγράφους, όπως τον Χανς Μάκαρτ, τον Φρίντριχ Σίλχερ και τον Γκούσταβ Κλιμτ, που φιλοτέχνησε για το σαλόνι του σπιτιού το έργο **Αλληγορία της Μουσικής** καθώς και το έργο **Ο Σούμπερτ στο Πιάνο** (Schubert am Klavier).
Η βιβλιοθήκη του Μελάθρου φιλοτεχνήθηκε από τον Ρούντολφ φον Αλτ.

Στην είσοδο της κατοικίας του, ο Δούμπας είχε βάλει για την υποδοχή των προσκεκλημένων του μία κεντημένη κουρτίνα με χρυσά μεγάλα γράμματα την λέξη «ΧΑΙΡΕ», στα Ελληνικά. Επίσης ο Δούμπας φιλοξένησε στη κατοικία του αρκετούς διάσημους συνθέτες, όπως ο Γιοχάνες Μπραμς και ο Ρίχαρντ Βάγκνερ. Εκτός αυτών, ήταν συχνά προσκεκλημένοι και οι συγγενείς του Αυτοκράτορα Φραγκίσκου Ιωσήφ Ά της Αυστρίας, ιδιαιτέρως ο Αρχιδούκας και Πρίγκιπας Ροδόλφος με την σύζυγό του Πριγκίπισσα Στεφανία.

Το Μέλαθρον Δούμπα διασώζεται ως και τις μέρες μας, όντας πια εμπορικό κτίριο γραφείων και καταστημάτων.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *Wiki Loves Monuments monuments database*. 18  Αυγούστου 2017. tools.wmflabs.org/heritage/api/api.php?action=search&format=json&srcountry=at&srlanguage=de&srid=40813.
2. ↑  Johann Romano Ringe Biography στο biographien.ac.at (γερμανικά) ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2010
3. ↑  August Schwendenwein von Lanauberg Biography στο Architektenlexicon.at (γερμανικά) ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2010
4. ↑  Gustav Klimt Gallery Αρχειοθετήθηκε 2018-01-25 στο Wayback Machine. στο Klimtgallery.org Αρχειοθετήθηκε 2018-01-25 στο Wayback Machine. (αγγλικά) ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2018
Το **Ινστιτούτο Ραμόν Λιουλ** (καταλανικά: *Institut Ramon Llull*, γνωστό και με τα αρχικά *IRL*) είναι οργανισμός που έχει ως σκοπό την προώθηση της γλώσσας και κουλτούρας της Καταλονίας στον κόσμο. Εξαρτάται νομικά από τη Ζενεραλιτάτ της Καταλονίας και το Δημαρχείο της Βαρκελώνης όπου έχει και την έδρα του κι εντάσσεται στο ευρύτερο ομώνυμο ίδρυμα (*Fundació Ramon Llull*) που με έδρα την Ανδόρα ενσωματώνει και τις υπόλοιπες καταλανόφωνες περιοχές όπως το Αλγκέρο, την Περιφέρεια των Ανατολικών Πυρηναίων και τη σύμπραξη των Βαλενθιανικών Πόλεων. Έχει τέσσερις έδρες στο εξωτερικό, στο Βερολίνο, το Λονδίνο, το Παρίσι και τη Νέα Υόρκη. Από το 2008 το Δίκτυο Μπίβες των καταλανόφωνων πανεπιστημίων έχει ενταχθεί στο Ινστιτούτο. 

Φέρει το όνομα του Ραμόν Λιουλ, μαγιορκινού συγγραφέα του 13ου αιώνα, του πρώτου που έγραψε λογοτεχνία στα καταλανικά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Estatuts - Institut Ramon Llull – Llengua i cultura catalanes». *www.llull.cat*. Ανακτήθηκε στις 29 Οκτωβρίου 2015.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα του Ινστιτούτου (στα καταλανικά)
Ο **Ιωάννης Αρβανίτης** (Κορώνη Μεσσηνίας, 1888 - Αθήνα, 1947) ήταν Έλληνας τραπεζίτης και υπουργός.

Σταδιοδρομία
------------

Ακολούθησε σταδιοδρομία στον τραπεζικό τομέα και έφτασε ως το βαθμό του διευθυντή, ενώ εργάστηκε και στη Νέα Υόρκη. Υπήρξε υπεύθυνος του τομέα βιομηχανικής πίστης της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος. Στις 24 Ιουλίου 1937 αντικατέστησε τον Ανδρέα Χατζηκυριάκο στον θώκο του υπουργείου εθνικής οικονομίας, παραμένοντας στην ίδια θέση ακόμα και μετά τον θάνατο του Ιωάννη Μεταξά, αφού στην κυβέρνηση Κορυζή ανέλαβε πάλι το υπουργείο Εθνικής Οικονομίας μέχρι και τις 20 Απριλίου 1941.

Παράλληλα στις 4 Αυγούστου 1939 διορίστηκε υποδιοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος. Παρέμεινε υποδιοικητής έως τις 26 Απριλίου 1941, οπότε έγινε δεκτή η παραίτησή του για λόγους υγείας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Δημοσθένη Κούκουνα, Οι Έλληνες πολιτικοί 1926-1949, εκδόσεις Μέτρον 1999, σελ. 20.
2. ↑  ««Κυβέρνησις Αλέξανδρου Κορυζή, Από 29.1.1941 έως 20.4.1941»». Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης. Ανακτήθηκε στις 4 Οκτωβρίου 2015.
3. ↑  Διατελέσαντες υποδιοικητές Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine. δικτυακός τόπος Τραπέζης της Ελλάδος, ανάκτηση 4-10-2015. (pdf)
4. ↑  «Οι χρόνοι της Κατοχής (1941-1944) και η Τράπεζα της Ελλάδος». Next Deal. 26 Απριλίου 2012. Ανακτήθηκε στις 4 Οκτωβρίου 2015.
Ο **Ματ Χιλ** (αγγ.:Matt Hill) είναι Καναδός ηθοποιός φωνής που εργάζεται για την Ocean Productions. Γεννήθηκε στο ίδιο μέρος με τον Samuel Vincent. Οι δυο τους συμμετέχουν συχνά ως φίλοι, με πιο διάσημους τους Cartoon Network.

Έχει μια από τις πιο νεανικές και αναγνωρισμένες φωνές στην κοινότητα της φωνητικής υποκριτικής, συχνά παίζεται σε εφηβικούς ρόλους εξαιτίας αυτού. Ο ρόλος του στη ζωντανή δράση ήταν η ερμηνεία του Ραφαέλ στα Teenage Mutant Ninja Turtles III και Ninja Turtles: The Next Mutation. Έπαιξε επίσης τον αναπληρωτή στη ζωντανή ταινία Shanghai Knights.

Εκτός από τη φωνή, είναι επίσης ενεργός αθλητής και μανιώδης μαραθωνοδρόμος. Ολοκλήρωσε ένα μονοετές τρέξιμο στη Βόρεια Αμερική το 2008-2009, που ονομάστηκε Run for One Planet. Για το τρέξιμο, αυτός και η σύντροφός του έτρεχαν έναν μαραθώνιο σχεδόν κάθε μέρα για ένα χρόνο σε διάφορες πόλεις στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά και επίσης έκαναν παρουσιάσεις στα σχολεία και εκδηλώσεις ομιλίας για περιβαλλοντική ευαισθητοποίηση.

Έχει δώσει τη φωνή του σε σειρές anime όπως Beyblade Burst, 
Battle B-Daman, Beyblade Burst 
The Barbie Diaries, Cardcaptors Captor Sakura μεταγλώττιση 
Cardcaptors,Galaxy Angel, 
Gundam Seed, Gundam Seed Special Edition, Gundam Seed Destiny, 
Gundam Seed Destiny Special Edition, .hack//Roots, InuYasha, 
Master Keaton, Ranma ½ 
Ronin Warriors/Yoroiden Samurai Troopers, Star Ocean EX TV Series κλπ.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Matt Hill στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 46263984
* LCCN: nb2001012075

 |

 |