recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **σελεστίνης** (αγγλ. celestine και celestite) είναι ορυκτό θειικό στρόντιο. Το όνομά του προέρχεται από την λατινική λέξη *coelestis* (= ουράνιος) λόγω του χρώματός του (γαλάζιο του ουρανού).

Εμφάνιση, παραγενέσεις
----------------------

Σχηματίζει πλήρη ισόμορφη σειρά με τον βαρύτη. Η δομή των κρυστάλλων και το χρώμα τους είναι παρόμοια (ιδιαίτερα στις άχροες ποικιλίες) και δεν είναι δυνατό τα δύο ορυκτά να διακριθούν μακροσκοπικά. Η διάκρισή τους γίνεται με τη βοήθεια φλόγας λύχνου Bunsen, την οποία ο σελεστίνης χρωματίζει κόκκινη, ενώ ο βαρύτης πράσινη.

Είναι τυπικά ιζηματογενούς προελεύσεως ορυκτό, σχηματιζόμενο, ως χημικό ίζημα, από καταβυθίσεις υδατικών διαλυμάτων πλούσιων σε στρόντιο και πληροί εδαφικές κοιλότητες, σχισμές αλλά και σπήλαια. Απαντά, επίσης, σε υδροθερμικές φλέβες και σιδηρομαγνησιούχα πυριγενή πετρώματα.

Σχετίζεται με γύψο, ανυδρίτη, φθορίτη, στροντιανίτη, αυτοφυές θείο (εβαποριτικής προέλευσης), με το οποίο σχηματίζει πολύ όμορφο χρωματικό συνδυασμό, περιζήτητο από συλλέκτες, ασβεστίτη, δολομίτη, ανάλκιμο και νατρόλιθο.

Είναι το πλέον διαδεδομένο ορυκτό του στροντίου, του οποίου αποτελεί και μετάλλευμα, με παγκόσμια διασπορά. Πολύ όμορφα δείγματά του, με μεγάλους και όμορφα χρωματισμένους κρυστάλλους ανευρίσκονται στη Μαδαγασκάρη, το Μεξικό, τη Σικελία, τη Γερμανία (Κάτω Σαξωνία), τη Νορβηγία, την Αίγυπτο και τις πολιτείες Οχάιο, Πενσιλβάνια, Ιλινόις και Τέξας των ΗΠΑ.

Πηγές
-----

* Handbook of Mineralogy
* Mindat.org
* Galleries.com
* Webmineral.com

Βιβλιογραφία
------------

* James Dwight Dana, *Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks*, READ BOOKS, 2008 ISBN 1-4437-4224-4
* Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil, *A Field Guide to Rocks and Minerals*, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 0-395-91096-X
* Walter Schumann, R. Bradshaw, K. A. G. Mills, *Handbook of Rocks, Minerals and Gemstones*, Houghton Mifflin Harcourt, 1993 ISBN 0-395-51137-2

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Ο ιστοχώρος Webmineral αναφέρει ότι ο πλεοχρωισμός δίνει άχρωμο αποτέλεσμα
2. ↑  Στον ιστοχώρο Mindat αναφέρεται ότι η λέξη προέρχεται από την ελληνική *κελαινός* (= σκούρος, μαύρος), αυτό όμως δεν φαίνεται πιθανόν.
Ο **Ιάκωβος Ζόρζι** (*ιταλικά : Giacomo Giorgi ή Zorzi*) ήταν Ενετικής καταγωγής Μαρκήσιος της Βοδονίτσας από το 1388 έως το 1410 και τριτημόριος της Καρύστου. Ήταν γιος του Φραγκίσκου Ζόρζι και της Ευφροσύνης Σομμαρίπα των Κυκλάδων, όταν πέθανε ο πατέρας του τον διαδέχτηκε υπό την αντιβασιλεία της μητέρας του.

Ο Ιάκωβος παρέμεινε υποτελής του Πριγκιπάτου της Αχαΐας αλλά σταμάτησε να πληρώνει τον ετήσιο φόρο που είχαν υποχρεώση το Μαρκιζάτο να πληρώνει οι Καταλανοί στο Δουκάτο των Αθηνών. Το 1393-1394 οι Οθωμανοί κατέλαβαν την Κομητεία των Σαλώνων και το Δουκάτο Νέων Πατρών η Βοδονίτσα δεν καταλήφθηκε αλλά υποχρεώθηκε να πληρώνει φόρο υποτέλειας στον Σουλτάνο. Το 1409 απαλλάχτηκε από τον φόρο αποτέλεσμα μια σειράς συνθηκών ανάμεσα στην Βενετία και τους Οθωμανούς. 

Το 1410 ο νέος ηγέτης των Οθωμανών Μούσα Τσελεμπί ξεκίνησε πόλεμο κατά του Μαρκιζάτου, επιτέθηκε και πολιόρκησε την Βοδονίτσα χωρίς επιτυχία. Ο Ιάκωβος πέθανε το 1410 και τον διαδέχτηκε ο Νικόλαος Β΄ Ζόρζι που συνέχισε τον πόλεμο με τους Οθωμανούς.

Πηγές
-----

* Setton, Kenneth M. *Catalan Domination of Athens 1311–1380*. Revised edition. Variorum: London, 1975.
* Miller, W. "The Marquisate of Boudonitza (1204-1414)." *Journal of Hellenic Studies*, Vol. 28, 1908, pp 234–249.
* Latin Lordships of Greece: Boudonitza, ανακτήθηκε 26 Μαρτίου 2013
Ο **Σουχμπααταρίν Μπάτμπολντ** (Sukhbaataryn Batbold, στα μογγολικά Сүхбаатарын Батболд) είναι πολιτικός από τη Μογγολία. Διετέλεσε πρωθυπουργός από τις 29 Οκτωβρίου 2009 ως τις 10 Αυγούστου 2012 και νωρίτερα υπηρέτησε ως υπουργός εξωτερικών στην κυβέρνηση του προκατόχου του, Σαντζίν Μπαγιάρ.

Προσωπική ζωή και εκπαίδευση
----------------------------

Γεννήθηκε στο Ουλάν Μπατόρ το 1963 και εκεί ολοκλήρωσε την πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Στη συνέχεια σπούδασε στο Κρατικό Ινστιτούτο Διεθνών Σχέσεων στη Μόσχα, από το 1980 ως το 1986. Το 1991 έκανε σπουδές και στο London Business School και το 2002 στην Ακαδημία Διπλωματών του Ρωσικού Υπουργείου Εξωτερικών στη Μόσχα. Από την δεύτερη σύζυγό του, την οποία παντρεύτηκε έπειτα από διαζύγιο από την πρώτη του σύζυγο, έχει 5 παιδιά.

Πολιτική καριέρα
----------------

Εξελέγη δύο φορές βουλευτής και ανέλαβε υφυπουργός εξωτερικών από το 2000 ως το 2004 και έπειτα υπουργός βιομηχανίας και εμπορίου το 2004-2006. Από το 2008 ως το διορισμό του στην πρωθυπουργία χρημάτισε υπουργός εξωτερικών.

Κατά τη θητεία του στο υπουργείο εξωτερικών φιλοξένησε τον γενικό γραμματέα του ΟΗΕ, Μπαν Κι-μουν στο Ουλάν Μπατόρ, για συνομιλίες σχετικές με τις κλιματικές αλλαγές στη Μογγολία. Ο Μπάτμπολντ αντικατέστησε επίσης τον πρωθυπουργό Μπαγιάρ στη διάρκεια της συνάντησης του Οργανισμού για τη Συνεργασία της Σαγκάης. Στις 29 Οκτωβρίου του 2009 διορίστηκε νέος πρωθυπουργός, έπειτα από την παραίτηση, για λόγους υγείας, του Σαντζίν Μπαγιάρ.

Παραλειπόμενα
-------------

Υπάρχουν φήμες ότι ο Μπάτμπολντ είναι ο πλουσιότερος άνθρωπος στη Μογγολία , καθώς είναι ιδιοκτήτης πολλών εταιρειών, όπως η *Altai Holdings LLC* και η *Altai Trading LLC*.

Εκτός αυτού, ο Μπάτμπολντ πιστεύεται ότι έχει σημαντικά συμφέροντα σε διάφορες επιχειρήσεις για εξόρυξη μετάλλων. Έχει κατηγορηθεί ότι χρησιμοποίησε τη θέση του ως υπουργού εμπορίου για ίδιον όφελος με την πώληση του χρυσωρυχείου Μπορού στην Σεντέρα Γκολντ.

Το 2012 ο Μπάτμπολντ αντικαταστάθηκε από τον Νοροβίν Αλτανχουγιάγκ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 18  Δεκεμβρίου 2021.
2. ↑  «Honorary Doctorates». (Αγγλικά) Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων Μόσχας. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29  Ιουνίου 2019. Ανακτήθηκε στις 29  Ιουνίου 2019.
3. ↑  «mongolia business hotel ulan climb at business-mongolia.com». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαρτίου 2010. Ανακτήθηκε στις 31 Οκτωβρίου 2009.
4. ↑  «mongolia business hotel ulan climb at business-mongolia.com». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαρτίου 2010. Ανακτήθηκε στις 31 Οκτωβρίου 2009.
5. ↑  «ACTIVITIES OF THE SECRETARY-GENERAL IN MONGOLIA, 26-28 JULY». Ηνωμένα Έθνη.. Ανακτήθηκε στις 28 Οκτωβρίου 2009.
6. ↑  «Chinese vice premier meets Mongolian FM». China Daily.. Ανακτήθηκε στις 28 Οκτωβρίου 2009.
7. ↑  BBC News - Mongolia nominates a new leader
8. ↑  Улаанбаатар Таймс[*νεκρός σύνδεσμος*]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Sükhbaataryn Batbold στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 91155786
* LCCN: no2009108622

 |

 |
Συντεταγμένες: 37°54′0.000″N 30°37′4.440″E﻿ / ﻿37.90000000°N 30.61790000°E﻿ / 37.90000000; 30.61790000

Η **Σελεύκεια Πισιδίας** ή **Σελεύκεια η Σιδηρά**, (στη ρωμαϊκή εποχή: **Κλαυδιοσελευκεία**, Claudioseleucia, Claudioseleuceia, Klaudiaseleukeôn ή Klaudisseleukeôn) ήταν αρχαία ελληνική πόλη στο βόρειο τμήμα της Πισιδίας, στην Ανατολία. Πρόκειται για τη σημερινή πόλη Σελέφ (τουρκικά: Selef), κοντά στο Εγιρντίρ (Egirdir ή Ejerdir), και απέχει περίπου 15 χλμ βόρεια της αρχαίας ελληνικής πόλης Σπάρτη Πισιδίας ή Σπάρτη Μικράς Ασίας, γνωστότερης σήμερα ως Ισπάρτα, στην επαρχία Ισπάρτα, στο ασιατικό τμήμα της Τουρκίας.

Ιστορία πόλης
-------------

Την Σελεύκεια Πισιδίας ή Σελεύκεια Σιδηρά, ίδρυσε ο Σέλευκος Α' Νικάτωρ ή Σέλευκος Α΄ ο Νικάνωρ (στην εξουσία 312-280 π.Χ.) ή κατά μια άλλη εκδοχή ο Αντίοχος Α' Σωτήρ για την προστασία του στρατιωτικού δρόμου σε όλη την βόρεια Πισιδία. Η επωνυμία της πόλης «Σιδηρά», είναι πιθανόν να προέρχεται από τα μεταλλεία σιδήρου που υπήρχαν στην περιοχή αυτή. Η πόλη έκοψε δικά της νομίσματα, μερικά από τα οποία φέρουν εικόνες ασιατικών ανδρικών θεοτήτων, που λατρευόταν στην ευρύτερη περιοχή της Αντιόχειας. Την πόλη επανίδρυσε ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Κλαύδιος. Κατά τον 1ο αιώνα μ.Χ. το όνομα της πόλης άλλαξε σε Κλαυδιοσελεύκεια (Claudioseleucia). Το όνομα αυτό διατηρείται σε νομίσματα της πόλης μέχρι την εποχή του Κλαύδιου Β’, αν και υπάρχουν άλλες βασικότερες πηγές, όπως ο Κλαύδιος Πτολεμαίος, το γεωγραφικό κείμενο «Συνέκδημος» (Synecdemus) που συνέγραψε ο Ιεροκλής (γραμματικός) (αγγλικά: Hierocles), και το ρωμαϊκό βιβλίο «Dignitatum Notitiae», που αναφέρουν, ότι το όνομα που καταγράφεται και χρησιμοποιείται και κατά τους ρωμαϊκούς χρόνους είναι το Σελεύκεια. Ο Χριστιανισμός είχες εδραιωθεί από την πρωτοχριστιανική περίοδο στην πόλη αυτή, ενώ ο επίσκοπος Ευτύχιος ήταν παρών και στη πρώτη οικουμενική σύνοδο γνωστότερη ως Πρώτη Σύνοδος της Νίκαιας το 325. Γνωστή προσωπικότητα των χριστιανικών χρόνων († α΄αι.) ήταν και ο Ιερομάρτυρας Αρτέμων (γενική: Αρτέμονος), επίσκοπος Σελευκείας της Πισιδίας, του οποίου η μνήμη τιμάται στις 24 Μαρτίου. Η Σελεύκεια Πισιδίας ή Σελεύκεια η Σιδηρά σήμερα είναι ερειπωμένη. Διασώζονται μόνο μέρη του αρχαίου τείχους, η νεκρόπολη και το θέατρο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Η σιδηρά», (hê Sidêra), Κλαύδιος Πτολεμαίος, Ptol. v. 5. § 4; Ιεροκλής (γραμματικός) Hierocl. σελ. 673.

Πηγές
-----

* Από το αντίστοιχο λήμμα της αγγλικής έκδοσης της Βικιπαίδειας, στο οποίο ενσωματώνεται κείμενο του Smith, William, ed. (1854–57), στα αγγλικά, από το Λεξικό της Ελληνικής και Ρωμαϊκής Γεωγραφίας - Dictionary of Greek and Roman Geography. London: John Murray.
* «Λεξικό της Ελληνικής και Ρωμαϊκής Γεωγραφίας, "Σελεύκεια Σιδηρά" (στα αγγλικά) - Smith, William (editor); Dictionary of Greek and Roman Geography, "Seleucia Sidera", London, (1854).  και
* «Η Εγκυκλοπαίδεια Princeton των Κλασσικών Πόλεων , "Σελεύκεια Σιδηρά" (στα αγγλικά) - Richard Stillwell, William L. MacDonald, Marian Holland McAllister (editors); The Princeton Encyclopedia of Classical Sites, "Seleucia Sidera", Princeton, (1976)

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Αρχαιολογία
* Πύλη:Ιστορία
* Πύλη:Τουρκία
 |

 |
*Για τον ομώνυμο πάππο του, δείτε Ιάκωβος Αργυρόπουλος*.
Ο **Ιάκωβος** **Αργυρόπουλος** (1845 - 1923) ήταν Έλληνας διπλωμάτης της Ελλάδας, πρόξενος στη Σμύρνη και πρέσβης στο Βελιγράδι.

Βιογραφία
---------

Ο Ιάκωβος Αργυρόπουλος ήταν από την οικογένεια Αργυρόπουλου, ελληνική οικογένεια Φαναριώτικης καταγωγής. Ήταν γιος του Περικλή Αργυρόπουλου υπουργού Εξωτερικών της Ελλάδας και της Αγλαΐας Ροσέττι. Προερχόμενος από οικογένεια 5 παιδιών, είναι επίσης εγγονός τού Ιάκωβου Αργυρόπουλου, Οθωμανού υπουργού στο Βερολίνο και μεγάλου Δραγομάνου (αντίστοιχου του Υπουργού Εξωτερικών στην Οθωμανική Αυτοκρατορία) και γαμπρός του Μιχαήλ Β΄ Σούτσου πρίγκιπα της Μολδαβίας. Ο Ιάκωβος ήταν εξάδελφος του Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου πρωθυπουργού, του Εμμανουήλ Αργυρόπουλου αεροπόρου, του Περικλή Αργυρόπουλου νομικού και βουλευτή, καθώς και του Γάλλου γερουσιαστή Γκυ ντε Βαντέλ.

Ο Ιάκωβος ξεκίνησε γρήγορα μια καριέρα στις διεθνείς σχέσεις για να γίνει διπλωμάτης, όπως πολλά άλλα μέλη της οικογένειάς του (π.χ. ο πατέρας του, ο παππούς του και αρκετοί από τους θείους του). Έτσι απέκτησε τη θέση του προξένου του Βασιλείου της Ελλάδος στη Σμύρνη, που ήταν τότε μια από τις κύριες τουρκικές παράκτιες πόλεις της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Στη συνέχεια έγινε πρέσβης της Ελλάδας στη Σερβία με έδρα την πόλη του Βελιγραδίου.

Οικογένεια
----------

Ο Ιάκωβος Αργυρόπουλος νυμφεύτηκε δύο φορές. Την πρώτη φορά με την Ασπασία Πετράκη και τη δεύτερη με τη Δέσποινα Παντελίδη. Η Ασπασία ήταν κόρη του Ανάργυρου Πετράκη (1793-1876), 1ου δημάρχου Αθηναίων και υπουργού Στρατιωτικών και Ναυτικών, και αδελφή του Περικλή Πετράκη υπουργού Δικαιοσύνης στα μέσα της δεκαετίας του 1860. Ο Ιάκωβος απέκτησε 5 παιδιά:

* Μαρία Αργυροπούλου (1874-1930), παντρεύτηκε τον Πέτρο Μάνο στρατιωτικό και αθλητή. Είναι γονείς της:
	+ Ασπασίας Μάνου, πριγκίπισσας της Ελλάδας ως συζύγου του Αλεξάνδρου βασιλιά της Ελλάδας.
* Περικλής Ιακ. Αργυρόπουλος (1871-1953), Έλληνας υπουργός Μεταφορών και ναύαρχος, νυμφεύτηκε τις 1.Ευφροσύνη Μαυρομιχάλη και 2.Χαρίκλεια Ράλλη.
* Κίμων Αργυρόπουλος (γενν. 1878), αντιναύαρχος και πρέσβης στα Ηνωμένα Έθνη, νυμφεύτηκε τη Φωτεινή Μαυρομιχάλη.
	+ Αλέξανδρος (1910-Αθήνα 1992), πρέσβης της Ελλάδας, νυμφεύτηκε την Αγγελική Κωστάλα.
		- Φωτεινή (γενν. Αλεξάνδρεια 1945).
	+ Ελένη (1912-2004), παντρεύτηκε τους: 1.Σπύρο Σαλταφέρα, υπουργό πληρεξούσιο της Ελλάδας στην Άγκυρα και 2.Αλέξανδρος Μάτσας (1910-1969), πρέσβης της Ελλάδας στη Γουάσινγκτον.
	+ Ζήτα (γενν. 1919), παντρεύτηκε τον Θρασύβουλο Βογιατζίδη.
* Στεφανία Αργυροπούλου, παντρεύτηκε τον Ζορζ Ανρί-Μαρτέν.
* Αλέξανδρος Αργυρόπουλος (1894-1978), πρέσβης και ναύαρχος. νυμφεύτηκε την Αικατερίνη Κυριαζή (Απεβ. 1976). Είναι γονείς της:
	+ Ευθαλίας Αργυροπούλου (γενν. 1930), παντρεύτηκε τον Κωνσταντίνο Κωνσταντινίδη, αρχιτέκτονα.

Πηγές
-----

* Mona et Florian Budu-Ghyka, «Arbre généalogique de la famille Argyropoulos» [archive], sur  [archive] (consulté le 18 juin 2013)
* Livre d'or de la noblesse phanariote, Athènes, Vlastos, 1892 (lire en ligne [archive])
χημικός τύπος της σελαμεκτίνης
Η **σελαμεκτίνη** είναι ένα τοπικό παρασιτοκτόνο που χρησιμοποιείται σε σκύλους και γάτες και διανέμεται από την εταιρία Pfizer. Θεραπεύει και αποτρέπει την μόλυνση από διροφιλάρια, αγκυλόστομα, ψύλλους, ακάρεα, ορισμένα είδη τσιμπουριών και ψώρα. Δεν εγκρίνεται για ανθρώπινη χρήση.

Χρήση
-----

Το φάρμακο εφαρμόζεται τοπικά. Είναι αδιάβροχο και δεν χάνει την αποτελεσματικότητα του με το πλύσιμο. Συσκευάζεται σε διάφορα μεγέθη ανάλογα με την δοσολογία και εφαρμόζεται μια φορά τον μήνα.

Τρόπος δράσης
-------------

Η σελαμεκτίνη καθιστά ανίκανα τα παράσιτα καταστρέφοντας το γλουταμινικό οξύ των μυών τους. Το γλουταμινικό οξύ είναι ένα αμινοξύ το οποίο αλληλεπιδρά με τους υποδοχείς που ανοίγουν τους διαύλους χλωρίου στον μυ. Αυτό προκαλεί ιόντα χλωρίου να εισχωρήσουν στα νευρικά κύτταρα και να προκαλέσουν νευρομυική παράλυση, μειωμένη μυϊκή συστολή, και τελικά θάνατο. Η ουσία καταπολεμά τόσο την εσωτερική όσο και την επιφανειακή παρασιτική μόλυνση. Απορροφάται από το σώμα μέσο του δέρματος και των θυλάκων των τριχών. Ταξιδεύει μέσω του αίματος, των εντέρων και των Σμηγματογόνων αδένων και καταπολεμά όλα τα παράσιτα που βρίσκονται στον δρόμο του.

Παρενέργειες
------------

Σε έναν έλεγχο που έγινε το 2003 διαπιστώθηκε ότι η σελαμεκτίνη είναι ασφαλής και αποτελεσματική. 

Η σελαμεκτίνη είναι ασφαλής και μόνο το 1% των ζώων εμφανίζουν παρενέργειες. Σε σπάνιες περιπτώσεις εμφανίζεται ελαφρύς ερεθισμός και απώλεια τριχώματος στο σημείο της εφαρμογής. Συμπτώματα όπως σιελόρροια, διάρροια, εμετός, γρήγορη αναπνοή ή έλλειψη συντονισμού είναι εξαιρετικά σπάνια και απαιτούν άμεση κτηνιατρική φροντίδα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Label for Revolution (selamectin topical solution) Topical Parasiticide for Dogs and Cats». Pfizer Canada Inc. Ανακτήθηκε στις 5 Ιουλίου 2008. [*νεκρός σύνδεσμος*]
2. ↑  Pipano, E. (2003). «Recent Developments In The Control Of Ectoparasites And Endoparasites Of Dogs And Cats With Selamectin». *Israel Journal of Veterianry Medicine* **58** (2–3). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2008-04-14.. Ανακτήθηκε στις 2008-07-05.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Pfizer Canada
Συντεταγμένες: 36°19′21″N 41°51′51″E﻿ / ﻿36.32250°N 41.86417°E﻿ / 36.32250; 41.86417

Η πόλη **Σιντζάρ** (στα αραβικά: **سنجار**‎, **Sinjar**, στα κουρδικά: **Şengal/Şingal/Şingar/شنگار شن**) (παλαιότερα αναφερόταν και ως **Σαντζάρ (Sanjár)**), βρίσκεται στο βόρειο Ιράκ, είναι η πρωτεύουσα της επαρχίας Σιντζάρ και ανήκει στο κυβερνείο της Νινευή.

Ναός των Γιαζίντι στο όρος Σιντζάρ, 2004
Τα Σίγγαρα στον Χάρτη του Πόιτινγκερ
Είναι χτισμένη σε υψόμετρο 522 μ. και το 2013 είχε 88.023 κατοίκους, κυρίως Κούρδους Γιαζίντι αλλά και Μουσουλμάνους Σινγκαλί (Shingali Muslim), Άραβες και Ασσύριους. Κοντά στην πόλη είναι το όρος Σιντζάρ στην ψηλότερη κορυφή του οποίου βρίσκεται ναός των Γιαζίντι. Στον Χάρτη του Πόιτινγκερ, στην περιοχή όπου είναι σήμερα η πόλη Σιντζάρ, αναφέρεται η οχυρωμένη τοποθεσία Σίγγαρα. Αργότερα οι Άραβες θεωρούσαν το Σιντζάρ τμήμα της επαρχίας Ντιγιάρ Ραμπί’α, όπου κατοικούσε η φυλή Ραμπία.

Κατάληψη από ISIS
-----------------

Στις 3 Αυγούστου του 2014 το Σιντζάρ καταλήφθηκε από το Ισλαμικό Κράτος, οι μαχητές του οποίου τις επόμενες ημέρες, σύμφωνα με αναφορά του Ο.Η.Ε, δολοφόνησαν 5.000 άνδρες Γιαζίντι και πήραν γυναίκες Γιαζίντι ως σκλάβες. Τη νύχτα της 20ης Δεκεμβρίου 2014 Κούρδοι μαχητές προσπάθησαν να ανακαταλάβουν την πόλη χωρίς όμως επιτυχία. Τελικά σχεδόν ένα χρόνο αργότερα, στις 13 Νοεμβρίου 2015, οι κουρδικές δυνάμεις ανακατέλαβαν το Σιντζάρ. Μετά την νίκη των Κούρδων και την εκδίωξη των μαχητών του Ισλαμικού Κράτους από την πόλη και την περιοχή, ανατολικά του Σιντζάρ βρέθηκε ομαδικός τάφος με τις σωρούς 78 γυναικών Γιαζίντι.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Sinjar στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 157171394
* LCCN: n85155703

 |

 |
Ο **Γιώργος Κατακουζηνός** (Αλεξάνδρεια, 1 Ιανουαρίου 1943 - Αθήνα, 13 Αυγούστου 2013) ήταν Έλληνας σκηνοθέτης και σεναριογράφος. 

Είναι γνωστός κυρίως για την ταινία *Άγγελος* του 1982, η οποία ασχολήθηκε με το θέμα της ομοφυλοφιλίας. Η ταινία είναι εμπνευσμένη από ένα πραγματικό γεγονός που συνέβη λίγα χρόνια νωρίτερα.

Η ταινία θεωρείται αρκετά τολμηρή για τις αρχές της δεκαετίας του 1980, επειδή η ομοφυλοφιλία ήταν κοινωνικό στίγμα στην ελληνική κοινωνία την εποχής. Κέρδισε τρία βραβεία στο φεστιβάλ κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, ανάμεσά τους και το βραβείο καλύτερης ταινίας. Η δεύτερη ταινία του, *Απουσίες*, ασχολείται με την ελληνική αστική οικογένεια στις αρχές του 20ου αιώνα και κέρδισε βραβεία στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βαλένθιας. Η τρίτη ταινία του, *Ζωή*, είναι επίσης εμπνευσμένη από ένα πραγματικό έγκλημα που είχε συγκλονίσει το πανελλήνιο στα τέλη της δεκαετίας του 1980. Επίσης εργάστηκε στην ελληνική τηλεόραση.

Φιλμογραφία
-----------

* Άγγελος (1982)
* Απουσίες (1987)
* Ζωή (1995)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Γιώργος Κατακουζηνός στην IMDb

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  «Ο σκηνοθέτης που έσπασε τα ταμπού». enet.gr. Ανακτήθηκε στις 21 Μαΐου 2015.
2. 1 2  «Έφυγε» ο δημιουργός του "Αγγέλου", σκηνοθέτης Γιώργος Κατακουζηνός». kathimerini.gr. Ανακτήθηκε στις 21 Μαΐου 2015.
3. ↑  «Absences». tainiothiki.gr. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Αυγούστου 2019. Ανακτήθηκε στις 21 Μαΐου 2015.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 1098155919366239730001
* LCCN: no2019074633

 |

 |
Συντεταγμένες: 38°00′00″N 23°35′00″E﻿ / ﻿38.00000°N 23.58333°E﻿ / 38.00000; 23.58333 
Ο **Όρμος Σκαραμαγκάς** ή **Όρμος του Σκαραμαγκά** είναι βορειοδυτικός εσωτερικός όρμος του Σαρωνικού, επί της Αττικής και συγκεκριμένα ο νότιο-νοτιοανατολικός μυχός του Κόλπου της Ελευσίνας.

Κατ΄ επέκταση ονομάζεται και ολόκληρη η παραλία από τη Λίμνη Κουμουνδούρου μέχρι το Πέραμα, αν και περιορίζεται στη χρήση από τις εγκαταστάσεις του Πολεμικού Ναυτικού. Το όνομά του οφείλεται σε παλιό γόνο της ιστορικής οικογένειας Σκαραμαγκάδων στην ιδιοκτησία του οποίου είχε περιέλθει η περιοχή.

Στο χερσαίο τμήμα του όρμου Σκαραμαγκά αναπτύχθηκαν τα πρώτα μεγαλύτερα Ναυπηγεία της Ελλάδας από τον Έλληνα εφοπλιστή Σταύρο Νιάρχο, όπου τα σημερινά Ελληνικά Ναυπηγεία Σκαραμαγκά. Επίσης στην ίδια περιοχή υφίταται η ομώνυμη πόλη Σκαραμαγκάς Αττικής καθώς και η Ναυτική Ακαδημία Σκαραμαγκά, Μηχανικών Εμπορικού Ναυτικού.

Πηγές
-----

* "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ.16ος, σελ.1063
Το Κοινοβούλιο της **Ανγκουίλας** έχει ένα σώμα (House of Assembly, με 11 μέλη). 7 μέλη εκλέγονται απευθείας με την ψήφο του λαού , ενώ υπάρχουν και 2 μέλη ex officio και 2 διορισμένα. Η θητεία των βουλευτών διαρκεί πέντε χρόνια. Στις εκλογές που διεξήχθησαν στις 21 Φεβρουαρίου του 2005 κέρδισε το Ενωτικό Μέτωπο της Ανγκουίλας, ένας συνασπισμός απαρτιζόμενος από την Εθνική Συμμαχία Ανγκουίλας και το Δημοκρατικό Κόμμα Ανγκουίλας.

Αποτελέσματα εκλογών 2005
-------------------------

**Συνέλευση της Ανγκουίλας (House of Assembly of Anguilla), 21 Φεβρουαρίου 2005**

ε • σ | Κόμματα | Ψήφοι | % | Έδρες |
| --- | --- | --- | --- |
| Ενωτικό Μέτωπο Ανγκουίλας
* Εθνική Συμμαχία Ανγκουίλας
* Δημοκρατικό Κόμμα Ανγκουίλας
 | 2.177 | 39,1 | 4 |
| Στρατηγική Συμμαχία της Ανγκουίλας | 1.203 | 21,6 | 2 |
| Ενωμένο Κίνημα Ανγκουίλας | 1.088 | 19,5 | 1 |
| Προοδευτικό Κόμμα Ανγκουίλας | 370 | 6,6 | - |
| Ανεξάρτητοι | 731 | 13,1 | - |
| Διορισμένα μέλη | - | - | 4 |
| Σύνολο (συμμετοχή 74,6 %) | **5.569** | **100** | **11** |
| Πηγή: The Anguillian |

Η ημέρα μετά τις εκλογές ανακηρύχθηκε αργία και τα τέσσερα εκλεγμένα μέλη του Ενωτικού Μετώπου Ανγκουίλας ορκίστηκαν στην κυβέρνηση ενώπιον του Κυβερνήτη Άλαν Χακλ. Έπειτα από τις εκλογές, ο Άλμπερτ Χιουζ, αποχώρησε από την Στρατηγική Συμμαχία της Ανγκουίλας και αυτομόλησε στην κυβέρνηση. Το σχίσμα στους κόλπους της αντιπολίτευσης είχε αποτέλεσμα να μη διοριστεί από τον Κυβερνήτη αρχηγός της αντιπολίτευσης.

Παραπομπές
----------

1. ↑   «BBC Caribbean News in Brief: Anguilla slate confirmed». *Stabroek News*. 2010-01-23.. Ανακτήθηκε στις 2010-01-23.
2. ↑  «THE PEOPLE HAVE SPOKEN AUF Government Sworn In, Full Ceremony Later». *The Anguillian*. 24 Φεβρουαρίου 2005. Ανακτήθηκε στις 23 Φεβρουαρίου 2009.
3. ↑  «MINISTERIAL PORTFOLIOS, OTHER POSTS ANNOUNCED». *The Anguillian*. 18 Μαρτίου 2005. Ανακτήθηκε στις 24 Φεβρουαρίου 2009.
4. ↑  «ALBERT HUGHES JOINS GOVERNEMNT ANSA Leaders Disagrees With Decision». *The Anguillian*. 4 Μαρτίου 2005. Ανακτήθηκε στις 24 Φεβρουαρίου 2009.
Ο **Γελάσιος Κυζικηνός** ήταν Βυζαντινός εκκλησιαστικός ιστορικός του 5ου αιώνα.  
 Το «Γελάσιος» του αποδόθηκε από λάθος του Πατριάρχη Φώτιου καθώς ο πραγματικός συγγραφέας δεν ανέφερε ποτέ το όνομά του. .

Ζωή και έργο
------------

Ο ανώνυμος ιστορικός ήταν γιος ιερέα από την Κύζικο και έγραψε στη Βυζαντινή επαρχία της Βιθυνίας, στη Μικρά Ασία γύρω στα 475. Περιγράφει πως ο σκοπός του ήταν να αποδείξει στους Ευτυχιανιστές πως η Σύνοδος της Νίκαιας ήταν ενάντια στον Μονοφυσιτισμό. Πέρα από αυτή τη σημείωση στον πρόλογό του, δεν γνωρίζουμε τίποτα για την προσωπικότητα του Κυζικηνού. 

Έγραψε το «Σύνταγμα των κατά την εν Νικαία Σύνοδον πραχθέντων», μια συλλογή των αποφάσεων της Συνόδου της Νίκαιας που αν και αρχικά θεωρήθηκε φτωχή, οι σύγχρονοι ιστορικοί την αποτιμούν θετικά. Το έργο του διαιρείται σε τρία βιβλία : το πρώτο μιλά για τη ζωή του Μ. Κωνσταντίνου ως το 323, το δεύτερο για το ιστορικό της συνόδου (συνολικά 36 κεφάλαια), ενώ από το τρίτο μόνο ελάχιστα αποσπάσματα έχουν δημοσιευτεί. 

Ολόκληρο το τρίτο βιβλίο ανακαλύφθηκε από τον ιταλό κληρικό και φιλόσοφο Άγγελο Μάι στη Βιβλιοθήκη του Αμβρόσιου Μεδιολάνων. Η σοβαρή μελέτη των κειμένων του Γελάσιου ξεκίνησε μετά την παρατήρηση ότι αρκετά τμήματά του πήγαζαν από τα γραπτά του Ρουφίνου (δεύτερο βιβλίο). Οι σύγχρονες αναλύσεις  εξυψώνουν το Γελάσιο σε πολύ σημαντική πηγή της εκκλησιαστικής ιστορίας και ρίχνουν φως στην υπόθεση της ύπαρξης επίσημων πρακτικών της Συνόδου της Νίκαιας, κάτι που οι επιστήμονες θεωρούσαν ως τώρα απίθανο. 

Ο Γελάσιος αναφέρεται σε κάποιον «Ιωάννη», πρόδρομο του Θεοδώρητου Κύρου για τον οποίο δεν ξέρουμε τίποτα και από τον οποίο φαίνεται να προήλθαν τα κείμενα του τρίτου βιβλίου του, που έχουν δημοσιευτεί εκτενώς. Σε αυτά περιλαμβάνονται τα γράμματα του Κωνσταντίνου στον Άρειο, στην εκκλησία της Νικομήδειας και στον Θεόδωτο, που θα πρέπει να είναι όλα αυθεντικά. Ο Γελάσιος παραθέτει ακόμα τις επιστολές του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου προς την Πρώτη Σύνοδο της Τύρου (335) που πρέπει να είναι επίσης αυθεντικές, καθώς συγκρινόμενες με όσα αναφέρει για αυτές ο Αθανάσιος Αλεξανδρείας, εμφανίζονται να είναι πληρέστερες .

Σημειώσεις
----------

1. ↑  en.wikisource.org/wiki/Catholic\_Encyclopedia\_(1913)/Gelasius\_of\_Cyzicus.
2. ↑  «Identifiants et Référentiels». (Γαλλικά) *IdRef*. Agence bibliographique de l'enseignement supérieur. Ανακτήθηκε στις 3  Μαΐου 2020.
3. ↑  Cf. Günther Christian Hansen, *Anonyme Kirchengeschichte (Gelasius Cyzicenus, CPG 6034)*, de Gruyter, Berlin-New York, 2002.
4. ↑  Labbe, II, 117.
5. ↑  Ιερός Ναός Αγίου Ανδρέου Αιγίου
6. ↑  Labbe, II, 117-296.
7. ↑  X, 1-5.
8. ↑  *Ecclesiastical History* of Eusebius of Caesarea, Rufinus in the Greek version of Gelasius of Caesarea d. 395), Socrates Scholasticus, Theodoret, "John" and Dalmatius
9. ↑  Apolg. n. 86.

Πηγές
-----

* *Gelasius of Cyzicus* in Catholic Encyclopedia, Robert Appleton Company (αγγλικά)

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 89139709
* LCCN: no2002054614
* ISNI: 0000 0001 0774 6241
* GND: 100942229
* SELIBR: 336384
* SUDOC: 086040243
* BNF: cb14471945j (data)
* BIBSYS: 9063179
* CiNii: DA14335732

 |

 |
Ο **Γιόχαν Νίκολαους Μπαχ** (Johann Nicolaus Bach, 10 Οκτωβρίου 1669, Άιζεναχ - 4 Νοεμβρίου 1753, Γιένα) ήταν Γερμανός συνθέτης και οργανίστας της μπαρόκ περιόδου, γιος του Γιόχαν Κρίστοφ Μπαχ.

Τις βασικές μουσικές γνώσεις έλαβε κατ’ οίκον και αργότερα στη Λατινική Σχολή του Άιζεναχ, όπου φοίτησε μέχρι το 1689. Το 1690 ξεκίνησε σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Γιένας, και παράλληλα παρακούθησε μουσικά μαθήματα υπό την επίβλεψη του Γιόχαν Νίκολαους Κνούπφερ. Ταξίδεψε για ένα διάστημα στην Ιταλία και περίπου το 1694 διορίστηκε οργανίστας στην εκκλησία της Γιένας, ως διάδοχος του Κνούπφερ. Ήταν επίσης οργανίστας στην εκκλησία του πανεπιστημίου και κατασκευαστής μουσικών οργάνων.

Οι περισσότερες συνθέσεις του έχουν χαθεί, συνεπώς είναι δύσκολη μια ακριβής αποτίμηση του έργου του ή του ύφους του. Ειδικότερα, σώζεται ένα ζίνγκσπιλ (γερμ. singspiel) με θέμα τα έθιμα των φοιτητών της Γιένας (*Der Jenaische Wein- und Bierrufer)*, καθώς και ένα κοράλ για εκκλησιαστικό όργανο (*Nun freut euch lieben Christen gmein*). Στη *Γενεαλογία* του ο Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ, τον χαρακτηρίζει ανώτερο όλων των εν ζωή Μπαχ.

Από τους μαθητές του διακρίνεται ο Φρίντριχ Έρχαρντ Νιντ ( F. E. Niedt), ο οποίος έγραψε θεωρητικές πραγματείες και μουσικά εγχείρίδια, όπως το *Musicalische Handleitung* (Αμβούργο, 1700–17).

Πηγές
-----

* Gurlitt, Wilibald, "Bach, Johann Nikolaus" στο *Neue Deutsche Biographie* 1 (1953), σελ. 484 f. [διαδικτυακή έκδοση]; URL:
* Wolff, C.; Emery W.; Helm, E. E.; Warburton E. & Derr, E. S. (1993). *Die Bach-Familie*. Stuttgart; Weimar: Metzler

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. data.bnf.fr/ark:/12148/cb14787070f. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
2. ↑  (Αγγλικά) *SNAC*. w63v1fsf. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
3. ↑  *International Music Score Library Project*. Category:Bach,\_Johann\_Nicolaus. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
4. ↑  (Γαλλικά, Ολλανδικά, Αγγλικά, Γερμανικά, Ιταλικά, Ισπανικά) *Musicalics*. 78743. Ανακτήθηκε στις 5  Απριλίου 2022.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 49487811
* **Europeana**: agent/base/74311
* LCCN: n78016435
* ISNI: 0000 0000 8128 2871
* GND: 129733474
* BNF: cb14787070f (data)
* MusicBrainz: 1ecec213-2446-456b-9b5b-7bd00c16d290
* CiNii: DA12991310

 |

 |
Ο **Ιζαάκ Χουρού Ντόκο** (επίσης γνωστός ως **Ιζαάκ**, 20 Νοεμβρίου 1913 - 29 Ιουλίου 1985) είναι Εθνικός Ήρωας της Ινδονησίας. Ο τίτλος χορηγήθηκε στις 3 Νοεμβρίου 2006.

Βιογραφία
---------

Ο Ντόκο γεννήθηκε στο Σάμπου, στο Κούπανγκ στο Τιμόρ, στις 20 Νοεμβρίου 1913. Ολοκλήρωσε την πρωτοβάθμια εκπαίδευση σε ολλανδικά σχολεία σε Κούπανγκ πριν μετακινηθεί στο Μπαντούνγκ της Δυτικής Ιάβας, για να σπουδάσει σε σχολείο για εκπαιδευτικούς. Εκεί γνώρισε τον Χέρμαν Γιοχάνες, με τους οποίους ίδρυσε την οργάνωση Τιμόρσε Γιόνγκερεν (Νέοι Τιμορέζοι).

Κατά τη διάρκεια της Ιαπωνικής κατοχής, μετά την ανατροπή της ολλανδικής αποικιακής κυβέρνησης, ο Ντόκο έγραψε εκτενώς για την κατάσταση του Τιμορέζικου λαού. Επίσης αντιπροσώπευσε το λαό του σε μια ηγούμενη από τους Ιαπωνέζους τοπική αυτοδιοίκηση. Στις 17 Αυγούστου 1945, μετά την ήττα της Ιαπωνίας στον Ειρηνικό, η Ινδονησία διακήρυξε την ανεξαρτησία της. Κατά την επακόλουθη επανάσταση ο Ντόκο οργάνωσε την Τιμορέζικη νεολαία σε ένοπλο αγώνα ενάντια στην εισβολή των ολλανδικών δυνάμεων.

Αφού οι Ολλανδοί αναγνώρισαν την ανεξαρτησία της Ινδονησίας το 1949, ο Ντόκο οργάνωσε το Δημοκρατικό Κόμμα της Ινδονησίας (Partai Demokrasi Indonesia) και μίλησε εκτενώς κατά του σχηματισμού ενός ανεξάρτητου Κράτους της Ανατολικής Ινδονησίας. Επίσης, βοήθησε στην ίδρυση του Πανεπιστημίου Ουνταγιάνα στο Ντενπασάρ του Μπαλί, και το Πανεπιστήμιο Νούσα Τσεντάνα στο Κούπανγκ. Υπηρέτησε ως σχολικός επόπτης στο Τιμόρ από τη δεκαετία του 1950 και εργάστηκε στη κατασκευή εκπαιδευτικών υποδομών στην περιοχή. Για αυτό, έζησε οκτώ μήνες στην Αυστραλία το 1958, μαθαίνοντας για τα διαφορετικά σχολικά συστήματα που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν. Στη δεκαετία του 1970, ήταν ο επικεφαλής του γραφείου Τιμόρ του Υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού.

Ο Ντόκο που πέθανε στις 29 Ιουλίου του 1985. Στις 3 Νοεμβρίου 2006 του απενεμήθη ο τίτλος του Εθνικού Ήρωα της Ινδονησίας από τον Πρόεδρο Σουσίλο Μπάμπανγκ Γιουντχογιόνο. Ένα δρόμος στο Κούπανγκ ονομάζεται προς τιμήν του.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  Mirnawati 2012.
2. 1 2  Sudarmanto 2007.

Έργα που παρατίθενται
---------------------

* Mirnawati (2012). *Kumpulan Pahlawan Indonesia Terlengkap* [*Most Complete Collection of Indonesian Heroes*] (στα Ινδονησιακά). Jakarta: CIF. ISBN 978-979-788-343-0.
* Sudarmanto, J. B. (2007). *Jejak-Jejak Pahlawan: Perekat Kesatuan Bangsa Indonesia* [*Footsteps of the Heroes: Uniting the Indonesian People*] (στα Ινδονησιακά). Jakarta: Grasindo. ISBN 978-979-759-716-0.

Περαιτέρω ανάγνωση
------------------

* Aco Manafe· Paul J. A. Doko. *Pahlawan Nasional I.H. Doko: Berjuang Hingga Akhir* (στα Ινδονησιακά). Artha Wacana Press.
Ο **Σουλεϊμάν Τίχιτς** (*Sulejman Tihić*, 26 Νοεμβρίου 1951 - 25 Σεπτεμβρίου 2014) ήταν Βόσνιος πολιτικός, πρόεδρος (αρχηγός του εναλλασσόμενου Προεδρείου) στη Βοσνία Ερζεγοβίνη, από τις 28 Φεβρουαρίου του 2006 μέχρι τον Οκτώβριο του ίδιου έτους.

Πρώτα χρόνια και σπουδές
------------------------

Γεννήθηκε στο Μποζάνσκι Σάματς (στα βόρεια της Βοσνίας) στις 26 Νοεμβρίου του 1951. Σπούδασε Νομικά στο πανεπιστήμιο του Σεράγεβου. 
Είναι παντρεμένος με 3 παιδιά. Ανήκει στο Κόμμα Δημοκρατικής Δράσης.

Πολιτική καριέρα
----------------

Το 1990 ήταν ιδρυτικό μέλος του κόμματος SDA και διαδέχθηκε τον Αλίγια Ιζετμπέκοβιτς στην ηγεσία του. Ο Μουσουλμάνος Βόσνιος Τίχιτς έγινε για πρώτη φορά μέλος του Προεδρείου στις 5 Οκτωβρίου του 2002 και υπηρέτησε στο αξίωμα αυτό ως τις 6 Νοεμβρίου του 2006, οπότε και τον διαδέχθηκε ο Χάρις Σίλαζιτς. Ήταν επίσης Πρόεδρος στην εναλλασσόμενη Προεδρία και την περίοδο 28 Φεβρουαρίου 2004- Οκτώβριο 2004. Στις 14 Νοεμβρίου του 2007 έγινε πρόεδρος της Βουλής. 
Πέθανε στις 25 Σεπτεμβρίου 2014. Η αιτία ήταν μακροχρόνια και οξεία ασθένεια.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ιστότοπος του Sulejman Tihic
* Town Hall Meeting with Sulejman Tihic, *Αμερικανικό Ινστιτούτο για την Ειρήνη*, Μάιος 2006 (ηχητικό απόσπασμα)
* Bosnian president 'threatened' by US-based Serbs, *Turkishpress.com*, 14 Αυγούστου 2006

Παραπομπές
----------

1. ↑
Ο **Σουλεϊμάν Καμαρά** είναι διεθνής Σενεγαλέζος ποδοσφαιριστής, γεννημένος στις 22 Δεκεμβρίου 1982 στο Ντακάρ.

Αγωνιζόμενος στην θέση του επιθετικού, ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα από την ΑΣ Μονακό το 2001. Έπειτα από δυόμισι σεζόν στους Μονεγάσκους και μία κατάκτηση του Λιγκ Καπ, παραχωρήθηκε υπό την μορφή δανεικού μέχρι το τέλος της σεζόν 2004 στην ΑΑ Γκανγκάμπ, όπου δεν θα καταφέρει να πείσει για την αξία του τους διοικούντες τον σύλλογο της Βρετάνης. Έπειτα από ακόμη μια σεζόν ως αναπληρωματικός στην ΑΣ Μονακό, αποφάσισε να αποχωρήσει με προορισμό την ΟΖΚ Νις. Έχοντας πετύχει μόλις ένα τέρμα σε δύο σεζόν παρουσίας στην ομάδα, οι διοικούντες την Νις τον παραχώρησαν ως δανεικό στην Μονπελιέ ΣΚ, η οποία αγωνιζόταν το 2007 στην Λιγκ 2. Πείθοντας με την απόδοσή του στη νέα του ομάδα, υπέγραψε οριστικά στην Μονπελιέ ΣΚ με την οποία επέστρεψε στην Λιγκ 1 το 2009.

Ο Σουλεϊμάν Καμαρά έχει έναν αξιοσέβαστο αριθμό διακρίσεων στο ενεργητικό του, καθώς κατέκτησε το Λιγκ Καπ το 2003 και τερμάτισε δευτεραθλητής Γαλλίας την ίδια χρονιά. Στη συνέχεια, το 2011, έφτασε για ακόμη μια φορά ως τον τελικό του Λιγκ Καπ, κι έπειτα το 2012, κατέκτησε τον τίτλο του πρωταθλητή Γαλλίας.

Τίτλοι
------

* Γαλλικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 2011-12 με την Μονπελιέ

Παραπομπές
----------

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

Προφίλ του Σουλεϊμάν Καμαρά στο National-Football-Teams.com

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

  

  

|  |  |
| --- | --- |
|  | *Αυτό το λήμμα σχετικά με το **γαλλικό** ποδόσφαιρο χρειάζεται επέκταση. Βοηθήστε τη Βικιπαίδεια επεκτείνοντάς το!*. |
Συντεταγμένες: 53°1′N 19°36′E﻿ / ﻿53.017°N 19.600°E﻿ / 53.017; 19.600

Το **Σκρβίλνο** (πολωνικά: Skrwilno) είναι χωριό του Πόβιατ Ρίπιν, στο Βοεβοδάτο Κουγιαβίας-Πομερανίας της βορειοκεντρικής Πολωνίας. Είναι η έδρα της Γκμίνα Σκρβίλνο. Απέχει περίπου 12 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του Ρίπιν και 66 χιλιόμετρα ανατολικά του Τόρουν.

Το χωριό έχει πληθυσμό περίπου 1.700 κατοίκους.

Ιστορία
-------

 Πρώην μεσαιωνικό οχυρό
Το Σκρβίλνο χρονολογείται από τον Μεσαίωνα, όταν ήταν πολωνικό προπύργιο. Το οχυρό χτίστηκε πιθανώς από τον πρώτο ιστορικό Πολωνό ηγεμόνα Μιέσκο Α΄ της Πολωνίας τον 10ο αιώνα.

Κατά τη διάρκεια της σουηδικής εισβολής στην Πολωνία, το 1658, οι Σουηδοί δολοφόνησαν τον ντόπιο Πολωνό ιερέα Βαλέριαν Τσάπσκι.

Κατά τη διάρκεια της κατοχής της Πολωνίας (Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος), μεταξύ 15 Οκτωβρίου και 15 Νοεμβρίου 1939, οι Γερμανοί πραγματοποίησαν μαζικές εκτελέσεις Πολωνών από το Ρίπιν, το Βομπζέζνο, τη Μπροντνίτσα και το Σκρβίλνο στο χωριό (βλ. *ναζιστικά εγκλήματα κατά του πολωνικού έθνους*). Επίσης, στο χωριό θάφτηκαν Πολωνοί που δολοφονήθηκαν στο Ρίπιν. Οι Γερμανοί κατέστρεψαν και το ιστορικό παλάτι.

Το 1961, μια συλλογή από χρυσά και ασημένια επιτραπέζια σκεύη, κοσμήματα και μαργαριτάρια του 16ου και 17ου αιώνα, βρέθηκε στο μεσαιωνικό οχυρό. Ονομάστηκε «Θησαυρός του Σκρβίλνο» και θεωρείται ένας από τους πιο πολύτιμους θησαυρούς που βρέθηκαν στην Πολωνία τον 20ο αιώνα. Ο θησαυρός ανήκε στην Πολωνή ευγενή Ζόφια Πιβόβα, η οποία πιθανότατα τον έθαψε κατά τη διάρκεια της σουηδικής εισβολής στην Πολωνία γύρω στο 1655. Εκτίθεται στο Περιφερειακό Μουσείο του Τόρουν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  bdl.stat.gov.pl/api/v1/data/localities/by-unit/040410712052-0869933?var-id=1639616&format=jsonapi. Ανακτήθηκε στις 4  Οκτωβρίου 2022.
2. ↑  «Κεντρική Στατιστική Υπηρεσία (ΚΣΥ) - Εθνικό Μητρώο Εδαφικής Κατανομής Γης» (στα Πολωνικά). 1 Ιουνίου 2008.
3. 1 2  Κοστανέτσκι, σελ. 33
4. ↑  Βαρντζίνσκα, Μάρια (2009). *Był rok 1939. Operacja niemieckiej policji bezpieczeństwa w Polsce. Intelligenzaktion* (στα Πολωνικά). Βαρσοβία: Ινστιτούτο Εθνικής Μνήμης. σελ. 174.
5. ↑  Βαρντζίνσκα, σελ. 173
6. ↑  Κοστανέτσκι, σελ. 32

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 165145542682696642410

 |

 |
Η **Σοφία Ταβουλάρη** (1843 - Αθήνα, 1916) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός από τις πρωτοπόρους του αθηναϊκού θεάτρου, του 19ου αιώνα.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Η ίδια ηθοποιός σύζυγος του Παναγιώτη Πανά, μετά τον θάνατο του συζύγου της, βρισκόμενη στη Κωνσταντινούπολη γνώρισε τον Διονύσιο Ταβουλάρη σε θεατρική περιοδεία του τον οποίο στη συνέχεια και παντρεύτηκε. Με τον σύζυγό της συνέχισε παραστάσεις σημειώνοντας μεγάλη επιτυχία συμμετέχοντας σ΄ όλους τους θιάσους που δημιούργησε ως θιασάρχης στην Αθήνα, τη Σύρο, τη Σμύρνη και άλλα αστικά κέντρα του Ελληνισμού. Το 1867 μαζί με τον σύζυγό της προσχώρησαν στον θίασο "Σοφοκλής" που ίδρυσε ο Σοφοκλής Καρύδης και αργότερα στο σπουδαίο θίασο "Αισχύλος" όπου το 1872 μετονομάστηκε "Μένανδρος". ο οποίος ήταν και ο σημαντικότερος της ελληνικής σκηνής της εποχής εκείνης. Αργότερα συμμετείχε στο θίασο της Νέας Σκηνής του Κωνσταντίνου Χρηστομάνου, με τον οποίο πραγματοποίησαν περιοδείες και στο εξωτερικό μεταξύ των οποίων Αγγλία και ΗΠΑ (1903 - 1904), ενώ λίγο αργότερα προσχώρησαν στο Εθνικό θέατρο. Πέθανε στην Αθήνα έχοντας προηγουμένως αποσυρθεί της θεατρικής σκηνής, το 1916.

Πηγές
-----

* "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ.56ος, σελ.276
Ο **Ιάκωβος Διασωρίνος** (Ρόδος ; - Λευκωσία 1562) ήταν Έλληνας λόγιος του 16ου αιώνα, από τους πιο αντιπροσωπευτικούς τύπους των πρώτων μεταβυζαντινών αιώνων. Η ζωή του υπήρξε περιπετειώδης τυχοδιωκτική, αλλά και γεμάτη πνευματική δράση.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στη Ρόδο, αλλά άγνωστο είναι πότε. Για κάποιο λόγο ονομαζόταν «Κύριος της Δωρίδος». Ο πατέρας του εγκατέλειψε το νησί, ίσως κατά την κατάκτησή της από τους Τούρκους το 1522, και πήγε στη Χίο. Εκεί ο Ιάκωβος εκπαιδεύτηκε από τον λόγιο Ερμόδωρο Λήσταρχο. Το 1543 ο Ιάκωβος βρίσκεται στη Βενετία. Από την αλληλογραφία του με τον Αλέξανδρο Νερούλη μαθαίνουμε για τη γεμάτη στερήσεις ζωή του στη πόλη αυτή. Κάποια στιγμή έπιασε δουλειά ως υπηρέτης στο φαρμακείο κάποιου Άγγελου. Γρήγορα άφησε τη δουλειά αυτή και έγινε αρχηγός σώματος Ελλήνων ιππέων στο στρατό του Καρόλου Ε', του κατόπιν αυτοκράτορα της Γερμανίας. Με το σώμα αυτό πολέμησε στις εκστρατείες κατά της Γαλλίας και Ιταλίας. Εγκατέλειψε τη στρατιωτική σταδιοδρομία και πήγε στις Βρυξέλλες το 1555, όπου διέτριβε μαζί με τον ξάδελφό του και μεγάλο τυχοδιώκτη, Ιάκωβο Βασιλικό. Επανήλθε στις φιλολογικές του ασχολίες και επιδόθηκε στην αντιγραφή αρχαίων χειρογράφων. Γράφει επιγράμματα και άλλα ποιήματα και γοητεύει τους πάντες με την πολυμάθεια και την ευφράδειά του. Παράλληλα τρέφει την ιδέα της απελευθέρωσης της πατρίδας του με τη βοήθεια του ηγεμόνα των Κάτω Χωρών και της Ισπανίας Φιλίππου Β'. Επέλεξε τη Βενετοκρατούμενη Κύπρο, όπου εγκαταστάθηκε το 1562 ίδρυσε Ελληνική σχολή στην οποία και δίδασκε τον Ελληνικό πολιτισμό (γλώσσα και ιστορία). Εκεί χρησιμοποίησε τις ρητορικές του ικανότητες, μιλούσε για την αρχαία Ελλάδα και παρότρυνε τους κατοίκους να εξεγερθούν και να αποκτήσουν την ελευθερία τους. Έστειλε και πράκτορα στην Κωνσταντινούπολη για να εξασφαλίσει την εύνοια και βοήθεια του Σουλτάνου. Ο πράκτοράς του όμως εκμυστηρεύτηκε τα σχέδια σε κάποιον προδότη, και για το λόγο αυτό, συνελήφθη στην Πάφο όπου βρισκότανε, και μεταφέρθηκε στη Λευκωσία, όπου μετά από συνοπτική διαδικασία εκτελέστηκε δια απαγχονισμού από τις Βενετικές αρχές το 1562. Το πτώμα του κρεμάστηκε από το ένα πόδι σε γαϊδουράκο και σύρθηκε στους δρόμους της πόλης για να διαπομπευτεί.

Συγγράμματα
-----------

Το πλούσιο έργο του περιήλθε σε μας πολύ ελλιπές. 

* Αντέγραψε διάφορους κώδικες ελληνικών χειρογράφων και έστειλε μερικά δικά του ποιήματα στον Ισπανό βασιλιά Φίλιππο Β’ για να τον παρακινήσει να απελευθερώσει υπόδουλη την Ελλάδα.
* Απεύθυνε επίσης επιστολή προς Φίλιππο Μελάγχθωνα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΗ - ΝΕΟΤΕΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ (Β΄ Λυκείου), Συνοπτική παρουσίαση της Βενετοκρατίας (1489 – 1571)» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 11 Οκτωβρίου 2010. Ανακτήθηκε στις 8 Μαΐου 2010.

Πηγές
-----

* Κωνσταντίνος Σάθας (1868). *Νεοελληνική Φιλολογία: Βιογραφία των εν τοις γράμμασι διαλαμψάντων Ελλήνων, από της καταλύσεως της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας μέχρι της Ελληνικής εθνεγερσίας (1453-1821)*. Αθήνα: Τυπογραφείο των τέκνων Ανδρέου Κορομηλά. Ανακτήθηκε στις 15 Οκτωβρίου 2009.
* Ηλίας Βουτιερίδης: Ιστορία της νεοελληνικής λογοτεχνίας, σσ. 307-313, Εκδοτικός οίκος Μιχ. Σ. Ζηκάκη, Αθήνα, 1924
Ο **Σιδηροδρομικός Σταθμός Εισόδου Αιτωλικού** ήταν σταθμός των Σιδηροδρόμων Βορειοδυτικής Ελλάδος, επί της σιδηροδρομικής γραμμής Αιτωλικού - Κατοχής, στη χιλιομετρική θέση 0,800 από το σταθμό Αιτωλικού. Βρισκόταν στο Αιτωλικό, στην είσοδο της πόλης από τη πλευρά του Μεσολογγίου, απ' όπου και πήρε το όνομά του. Εξυπηρετούσε την εκεί περιοχή ως προαιρετική στάση και δεν διέθετε κάποια ιδιαίτερη εγκατάσταση. Εγκαινιάστηκε το 1912 και έκλεισε το 1943, μαζί με τη γραμμή Αιτωλικού - Κατοχής.

  

  


| **Προηγούμενος σταθμός** | **Σιδηροδρομικές γραμμές** | **Επόμενος σταθμός** |
| --- | --- | --- |
| Αιτωλικό |   | Αιτωλικό - Κατοχή
(κατηργημένη) |   | Πλατεία Αιτωλικού |
Συντεταγμένες: 37°52′31″N 22°46′13″E﻿ / ﻿37.87528°N 22.77028°E﻿ / 37.87528; 22.77028
*Για συνώνυμο οικισμό δείτε το λήμμα: Σουληνάρι Μεσσηνίας*

Το **Σουληνάρι** είναι είναι ημιορεινό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Κορινθίας στην Πελοπόννησο σε υψόμετρο 180 μέτρα.

Γεωγραφία - Αξιοθέατα
---------------------

Το Σουληνάρι βρίσκεται στο κέντρο του πρώην νομού Κορινθίας σε απόσταση περίπου 22 χλμ. Δ.-ΝΔ. από την Κόρινθο, 17 χλμ. ΒΑ. από τη Νεμέα και 7 χλμ. ΝΔ. από το Ζευγολατιό (έδρα δήμου). Δυτικά από το χωριό περνά το ποτάμι της Νεμέας ή Κουτσομαδιώτικο ή χείμαρρος Ζαπάντι (Ζαπάντης) που ξεκινά από τα βόρεια της πεδιάδας της Νεμέας και σχηματίζει, στη γύρω από το χωριό περιοχή, την κοιλάδα του Ζαπάντη, στην οποία οι κάτοικοί του καλλιεργούν αμπέλια (την ποικιλία της κορινθιακής σουλτανίνας), εσπεριδοειδή και ελιές. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1879 στο ΦΕΚ 50Α - 25/07/1879 να προσαρτάται στον τότε δήμο Κορινθίων. Το 1912 με το ΦΕΚ 262Α - 31/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοσυσταθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, αποτελεί την τοπική κοινότητα Σουληναρίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Βόχας του δήμου Βέλου - Βόχας, ενώ σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 397 μονίμους κατοίκους.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Σουληνάρι Κορινθίας: Ιστορικά στοιχεία, Κώστας Σχοινοχωρίτης

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Ελληνικά) *Βάση δεδομένων της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής*.
2. ↑  *Εγκυκλοπαίδεια Νέα Δομή*. Τεγόπουλος - Μανιατέας. 1996. σελ. 291, τομ. 31.
3. ↑  Σχοινοχωριτης, Κωνσταντινος (23 Οκτωβρίου 2019). «Ποταμός Νεμέας (Χείμαρρος Ζαπάντι]: Το ιστορικό ποτάμι της Κορίνθου, της Νεμέας και της Βόχας». *e-Sisifos*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Ιουλίου 2020. Ανακτήθηκε στις 11 Μαΐου 2020.
4. ↑  «Διοικητικές Μεταβολές Οικισμών». *ΕΕΤΑΑ*. Ανακτήθηκε στις 11 Μαΐου 2020.
5. ↑  «ΦΕΚ αποτελεσμάτων ΜΟΝΙΜΟΥ πληθυσμού», σελ. 10760 (σελ. 286 του pdf)

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Οικισμοί του Δήμου Βέλου - Βόχας |
| --- |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Βέλου | 
* Βέλο
* Ελληνοχώρι
* Κοκκώνι
* Κρήνες
* Νεράντζα
* Πουλίτσα
* Σαταίικα
* Στιμάγκα
* Ταρσινά
 |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Βόχας | 
* Βοχαϊκό
* Βραχάτι
* Ευαγγελίστρια
* Ζευγολατιό
* Καλέντζι
* Μπολάτι
* Σουληνάρι
* Χαλκί
 |
|  |
| 
* Έδρα: Ζευγολατιό
 |

 |
Ο **Σιδηροδρομικός Σταθμός Καματερού** ήταν σιδηροδρομικός σταθμός στην Αθήνα, επί της γραμμής Πειραιά - Πάτρας , έναντι του δημαρχείου Καματερού. Ο σταθμός λειτούργησε ορισμένη χρονική στιγμή κατά το διάστημα λειτουργίας της γραμμής από το 1884 έως το 2007. Το 2004 είχε προταθεί η επαναλειτουργία της γραμμής Πελοποννήσου με ελαφρύ μετρό (LRT) από Σταθμό Λαρίσης ή Κάτω Πατήσια προς Ελευσίνα μέσω του σταθμού Δημαρχείο Καματερού που θα αντικαθιστούσε τον σταθμό Καματερού.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Tραμ και για Πατήσια, Καισαριανή, Πειραιά, Πολυτεχνούπολη ρεπορτάζ Χαρά Τζαναβάρα Ελευθεροτυπία
Ο **Γεώργιος Στεφάνου** (1824 - 1901) ήταν Έλληνας αξιωματικός της χωροφυλακής. Υπήρξε ένας από τους ηγέτες της Ηπειρωτικής επανάστασης του 1878, η οποία εκδηλώθηκε κυρίως στις περιοχές των Τζουμέρκων και του Δελβίνου.

Βιογραφία
---------

### Καταγωγή και συμμετοχή στην επανάσταση του 1878

Ο Στεφάνου γεννήθηκε το 1824 στο Κηπαρό της Χειμάρρας και σταδιοδρόμησε στις τάξεις της Ελληνικής Χωροφυλακής. Το 1877, φέροντας τον βαθμό του αντιμοίραρχου, ενεπλάκη στις διαπραγματεύσεις μεταξύ της ελληνικής κυβέρνησης και των Αλβανών οπλαρχηγών της ΝΔ Αλβανίας στην προσπάθεια επίτευξης κοινής δράσης εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στα πλαίσια του ρωσοτουρκικού πολέμου.

Το επόμενο έτος ήταν ένα από τα βασικά στελέχη της Ηπειρωτικής επανάστασης αναλαμβάνοντας την ηγεσία του τομέα Δελβίνου. Με εντολές της υποεπιτροπής που έδρευε στην Κέρκυρα αποβιβάστηκε την 11η ή 12η Φεβρουαρίου στη θέση Μπορτενέζι, επικεφαλής σώματος 460 ή 700 ενόπλων που απαρτιζόταν κυρίως από Ηπειρώτες που κατοικούσαν στα Επτάνησα (συμμετείχαν επίσης Κρητικοί και Πελοποννήσιοι εθελοντές όπως και μερικοί Ιταλοί).

Παρά τις αρχικές επιτυχίες που περιλάμβαναν την κατάληψη των Αγίων Σαράντα και μέρος του καζά Δελβίνου, η αδυναμία συνεννόησης με τους ντόπιους μουσουλμάνους πρόκριτους, η αποχή της Χειμάρρας και οι διενέξεις μεταξύ των οπλαρχηγών αποδυνάμωσαν τους επαναστάτες. Η εξέγερση κατεστάλη ουσιαστικά μετά τη μάχη του Λυκουρσίου όπου στις 23 - 24 Φεβρουαρίου οι επαναστάτες νικήθηκαν από πολυάριθμο οθωμανικό εκστρατευτικό σώμα που ήρθε από τα Ιωάννινα και είχε τη συνδρομή ντόπιων Αλβανών ενόπλων. Μετά από αυτήν την εξέλιξη ο Στεφάνου κατέφυγε με λίγους άνδρες μέσω της Θεσπρωτίας στον ποταμό Λούρο από όπου μετέβη στα Τζουμέρκα προκειμένου να ενισχύσει το εκεί κίνημα, το οποίο όμως είχε παρόμοια αποτυχία με αποτέλεσμα να επιστρέψει στην Ελλάδα.

### Ύστερη δράση

Τον Σεπτέμβριο του 1878 διατάχτηκε με εγκύκλιο του υπουργείου Στρατιωτικών η απόταξή του ώστε να μην εκτεθεί το κράτος έναντι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, τελικά όμως παρέμεινε στο σώμα της χωροφυλακής παίρνοντας μετάθεση το επόμενο έτος στη Λακωνία προκειμένου να βρίσκεται μακριά από τα σύνορα. Αργότερα μετατέθηκε στην Αθήνα, ενώ αποστρατεύτηκε τον Μάιο του 1894 με τον βαθμό του συνταγματάρχη. Απεβίωσε στις 13 Μαΐου του 1901.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Κωνσταντίνου Σ. Αντωνίου, *Ιστορία Ελληνικής Βασιλικής Χωροφυλακής 1833 - 1967*, Εκδοτικός Οίκος Χρηματιστήριον του Βιβλίου, Αθήναι 1965, τόμος Β΄, σελ. 679.
2. 1 2  *Μεγάλη Στρατιωτική και Ναυτική Εγκυκλοπαιδεία[*νεκρός σύνδεσμος*]*, Αθήναι 1929, τόμος ΣΤ΄, σελ. 236.
3. ↑  Ηλίας Σκουλίδας, *Οι σχέσεις Ελλήνων και Αλβανών κατά το 19ο αιώνα. Πολιτικές επιδιώξεις και θεωρήσεις (1875 - 1897) Αρχειοθετήθηκε 2015-05-28 στο Wayback Machine.*, Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, Διδακτορική Διατριβή, Ιωάννινα 2001, σελ. 104, 108.
4. ↑  Γιάννη Κορδάτου, *Μεγάλη Ιστορία της Ελλάδας*, εκδόσεις 20ος αιών, τόμος ΧΙΙ, σελ. 363.
5. 1 2  Σκουλίδας, 2001, σελ. 124 - 125.
6. ↑  Αντωνίου, 1965, Β΄, σελ. 679 - 680.
7. 1 2  Αντωνίου, 1965, Β΄, σελ. 680.
Ο **Γιάν Κρόσλακ** (*λατινικό αλφάβητο: Ján Krošlák*), γεννημένος στην Μπρατισλάβα, Τσεχοσλοβακία, στις 17 Ιουνίου 1974), είναι Σλοβάκος πρωταθλητής της αντισφαίρισης.

Έμαθε αντισφαίριση από τον πατέρα του, Γιαν, όπου ήταν και ο πρώτος του προπονητής, η μητέρα του Ζήτα ήταν υπάλληλος γραφείου. Ήταν στο τοπ 100 για αρκετά χρόνια.

Με τη Σλοβακία έχει αγωνιστεί στο κύπελλο Ντέιβις από το 1994 έως το 2002 σε 8 διοργανώσεις με ρεκόρ 17 νίκες και 9 ήττες. Έχει συμμετάσχει στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1996 στην Ατλάντα όπου στο απλό και στο διπλό αποκλείστηκε από τον πρώτο γύρο.

Έχει συμμετάσχει και στα τέσσερα τουρνουά Γκραντ λαμ από το 1995 έως το 2000 χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία. Sto "ATP world tour" ήταν νικητής στο Τελ Αβίβ το 1995 και στη Σαγκάη το 1997, δεύτερος στην Οστράβα το 1998. Το 1994 ήταν νικητής στο Τσάλεντζ του Πέρθ, το 1995 στο Τσάλεντζ του Αμβούργου.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *ATP website*.
2. 1 2 3 4  Ο Κρόσλακ στο ATP world tour
3. ↑  Ο Κρόσλακ στο κύπελλο Ντέιβις
4. ↑  «Ο Κρόσλακ στους Ολυμπιακούς αγώνες». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Νοεμβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 4 Οκτωβρίου 2017.
5. ↑  «Ο Κρόσλακ στο ITF tennis». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 4 Οκτωβρίου 2017.