recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η **Μάχη της Μεγιδδούς** έλαβε χώρα το 609 π.Χ. μεταξύ των αιγυπτιακών στρατευμάτων και του Βασιλείου του Ιούδα, με επικεφαλείς, αντίστοιχα, τον Φαραώ Νεχώ Β' και τον βασιλιά Ιωσία.

Ιστορικό
--------

Μετά την απώλεια της Χαρράν, τελευταίας πρωτεύουσας ενός ανεξάρτητου βασιλείου της Ασσυρίας, ο κυβερνήτης Ashur-uballit II (Ασούρ- Ουμπαλίτ ΙΙ) ζήτησε τη βοήθεια της Αιγύπτου, προκειμένου να ανακτήσει την πόλη. Ο ίδιος ο Φαραώ Νεχώ Β ' ηγήθηκε του στρατού για την διάσωση της πόλης της Χαρράν, αλλά ο ηγέτης του Βασιλείου του Ιούδα, ο Ιωσίας, συμμάχησε με τους Μήδες και τους Βαβυλώνιους και τον αντέκρουσε στην οδό της θαλάσσης (Via Maris), κοντά στην πόλη της Μεγιδδούς .

Η νίκη του αιγυπτιακού στρατού, όμως, ήταν ολοκληρωτική: ο ίδιος ο Ιωσίας έπεσε στη μάχη. Τα στρατεύματα του Φαραώ συνέχισαν την επέλασή τους για να διασώσουν τις ασσυριακές δυνάμεις και να πολιορκήσουν την Χαρράν, αλλά απωθήθηκαν.

Συνέπειες
---------

Για να αντισταθμίσει την αυξανόμενη Βαβυλωνιακή κυριαρχία στη Μέση Ανατολή, ο Φαραώ ήθελε να εξασφαλίσει τον πλήρη έλεγχο του βασιλείου του Ιούδα. Επιστρέφοντας στην Αίγυπτο, μετά την ατυχή πολιορκία της Χαρράν, ο Φαραώ κατάφερε να συλλάβει τον Ιωάχαζ, γιο του Ιωσία, ο οποίος είχε προλάβει να ανέβει στο θρόνο. Ο Φαραώ αύξησε την φορολογία και το Βασίλειο του Ιούδα όφειλε να πληρώνει στην Αίγυπτο 100 (εκατό) αργυρά τάλαντα και 1 (ένα) χρυσού. Όρισε, επίσης, τον Ηλιακίμ (που άλλαξε το όνομά του σε Ιωακείμ), τον μεγαλύτερο γιο του Ιωσία, ως νέο ηγέτη του Βασιλείου του Ιούδα.

Ο Ιωάχαζ οδηγήθηκε σε εξορία στην Αίγυπτο και ήταν ο πρώτος ηγέτης του Βασιλείου του Ιούδα, που πέθανε μακριά από την πατρίδα του. 

Για όλο τον λαό του Ισραήλ η μάχη έχει γίνει συνώνυμη με την ολοκληρωτική καταστροφή, δημιουργώντας τον όρο Αρμαγεδδών .
Η χημική δομή της λοβαστατίνης.

Η **λοβαστατίνη** είναι χημική δραστική ουσία, η οποία χημικώς ανήκει στις στατίνες.

Σήμερα πωλείται με τις επωνυμίες ***Lovastatin*, *Mevacor*, *Lovatex***, μεταξύ άλλων, και είναι φάρμακο στατίνης για τη θεραπεία της υψηλής χοληστερόλης στο αίμα και τη μείωση του κινδύνου καρδιαγγειακών παθήσεων. Η χρήση του συνιστάται μαζί με αλλαγές στον τρόπο ζωής. Λαμβάνεται από το στόμα.

Παγκόσμιο δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για αυτήν έγινε το έτος 1979, αλλά σε φαρμακευτική χρήση έγινε διαθέσιμη το 1987 στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑  «Production and purification of statins from Pleurotus ostreatus (Basidiomycetes) strains». *Z Naturforsch C* **58** (1–2): 62–4. Jan–Feb 2003. doi:10.1515/znc-2003-1-211. PMID 12622228.
3. ↑  Fischer, Jnos· Ganellin, C. Robin (2006). *Analogue-based Drug Discovery*. John Wiley & Sons. σελ. 472. ISBN 9783527607495.
Το βιντεοπαιχνίδι **...Iru!** (ιαπωνικά:…いる!) κυκλοφόρησε στις 26 Μαρτίου 1998 από την εταιρία βιντεοπαιχνιδιών Takara για το PlayStation. Είναι Βιντεοπαιχνίδι περιπέτειας και επιβίωσης τρόμου. Στις 5 Αυγούστου 1999 κυκλοφόρησε μια έκδοση σε χαμηλότερη τιμή με το όνομα THE BEST Takaramono 

Ο ίδιος ο τίτλος του παιχνιδιού δεν έχει εύκολη έκφραση στα αγγλικά. Το «iru (いる)» υποδηλώνει την παρουσία ενός ζωντανού όντος, επομένως η πιο κοντινή μετάφραση είναι πιθανώς «…Είναι εδώ!» Αν και ακούσιο, είναι πολύ κατάλληλο για ένα έργο τόσο στενά συνδεδεμένο με τον Λάβκραφτ να καυχιέται για έναν τίτλο που αψηφά ενεργά τη μετάφραση.

Είναι ένα από τα παιχνίδια τρόμου επιβίωσης με τρισδιάστατα γραφικά χρησιμοποιώντας πολύγωνα το οποίο ήταν ένα δημοφιλές είδος εκείνη την εποχή. Μετά την κυκλοφορία του "Resident Evil "της Capcom (1996). Όλα τα κτίρια και οι άνθρωποι στο σχολείο χαρακτηρίζονται από πολύγωνα. Η Ιστορία ξεκινά στο γυμνάσιο σε ένα απομονωμένο νησί στην ξηρά. Πριν από το σχολικό φεστιβάλ, η ιστορία αναπτύσσετε μετά τον φόνο ενός κοριτσιού. Το κάλεσμα του Κθούλου χρησιμοποιείται ως βάση της ιστορίας μαζί με αντικείμενα και χαρακτήρες που σχετίζονται με μύθους που αποκαλυπτόταν μέσα στο παιχνίδι.

Ιστορία
-------

Σε ένα μικρό νησί στα ανοικτά των ακτών της Ιαπωνίας, ο κύριος πρωταγωνιστής, ο Τατσούγια Ινάμπα, φοιτά στο γυμνάσιο Κιριγκαόκα σε ένα απομονωμένο νησί στην ξηρά, έχει δει ένα απόκοσμο όνειρο. Ήταν μια προειδοποίηση από την Καόρι Αικάουα, μια φοιτήτρια στο παρεκκλήσι, και του είπε ότι θα έπρεπε να φύγει πριν από τη σεληνιακή έκλειψη. Το βράδυ πριν από το πολιτιστικό φεστιβάλ του γυμνασίου Κιριγκαόκα, όπου ο πρωταγωνιστής Ινάμπα, η αγάπη του Γιούμα και μερικοί συμμαθητές του μένουν αργά το βράδυ για να ολοκληρώσουν τις προετοιμασίες. Σε λίγο, τα φώτα σβήνουν, η Γιούμα εξαφανίζεται και τα νεκρά πτώματα των φίλων του Ινάμπα αρχίζουν να συσσωρεύονται. Οι λίγοι δάσκαλοι που βρίσκονται στο χώρο δεν βοηθούν, είτε κρύβονται από φόβο είτε συμπεριφέρονται σαν να μην συμβαίνει τίποτα.

Κριτικές
--------

Στην Famitsu η συνολική βαθμολογία είναι 20 βαθμοί (40 βαθμοί συνολικά)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα (ιαπωνικά)
* Το *...iru!* στο GameFAQs
* Το *...iru!* στη Wikia
* To *...iru!* στο MobyGames

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Amazon.com: THE BEST Takaramono DX Jinsei Game III Playstation[Japan Import]: Video Games». *www.amazon.com*. Ανακτήθηκε στις 8 Μαΐου 2021.
2. ↑  «Iru! – Hardcore Gaming 101» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 5 Μαρτίου 2022.
3. ↑  電撃PlayStation Vol.71 1998年4月10日号 139ページ
Συντεταγμένες: 62°06′N 28°26′E﻿ / ﻿62.100°N 28.433°E﻿ / 62.100; 28.433

Η Λίμνη **Χάουκιβεσι** (φινλανδικά: *Haukivesi*) είναι μια λίμνη στη νοτιοανατολική Φινλανδία και είναι μέρος του συστήματος της λίμνης Σάιμαα. Είναι η 8η μεγαλύτερη λίμνη της Φινλανδίας με έκταση 562,31 τ.χλμ. Όπως πολλές λίμνες στο συστήμα, περιέχει πολυάριθμα νησιά και διαιρείται σε πολλές μικρότερες περιοχές όπως Σιίτινσελκε, Σαβίλουοτο, Ταχκοσελκέ, Βουορισέλκε, Κουοκάνσελκε, Κουιβασέλκε, Χεποσέλκε, Πεονσέλκε, Τουουναανσέλκε, Βαρπαρανανσελκέ και Ίσο-Χάουκιβεσι.

Το *Εθνικό Πάρκο Λίννανσααρι* βρίσκεται στο μέσο της λίμνης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Finnish Environment Institute: Finnish lakes larger than 40 square kilometers». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Φεβρουαρίου 2004. Ανακτήθηκε στις 21 Αυγούστου 2011.
2. ↑  «Etelä-Savon ympäristökeskus: Haukives». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Σεπτεμβρίου 2007. Ανακτήθηκε στις 21 Αυγούστου 2011.
Η **λίμνη Ταλκάς** (ρωσικά: Талкас; μπασκίρ: Талҡаҫ) είναι τεκτονική λίμνη στην επαρχία Μπαϊμάκσκι στη Δημοκρατία του Μπασκορτοστάν στη Ρωσία. Βρίσκεται στη δυτική πλαγιά του βουνού Ιρεντίκ, μέρος των Ουραλίων.

Το χωριό Ισγιάνοβο, με 170 κατοίκους το 2010, βρίσκεται στις ακτές της. Στη λίμνη καταλήγει το ποτάμι Σουγκούρ. Το 1978 η λίμνη ορίστηκε φυσικό μνημείο. Λόγω των καθαρών νερών της λίμνης, συχνά αποκαλείται "Το μαργαριτάρι των Ουραλίων".

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Μαρτίου 2017. Ανακτήθηκε στις 24 Μαρτίου 2017.
2. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Απριλίου 2016. Ανακτήθηκε στις 24 Μαρτίου 2017.
Ο **Αμανγκέλντι Μουραλίγιεφ** (κιργιζικά: Амангелди Мурсадыкович Муралиев‎, γεννηθείς στις 7 Αυγούστου 1947) είναι Κιργίζιος πολιτικός. Ήταν πρόεδρος της εκτελεστικής επιτροπής του συμβουλίου των αντιπροσώπων του λαού (δηλ. δήμαρχος της πόλης) στο Φρούνζε το 1988-91, υπουργός Οικονομίας και Οικονομικών το 1991-92, πρόεδρος της κρατικής επιτροπής οικονομίας το 1993-94, πρόεδρος του Ταμείου Κρατικής Ιδιοκτησίας το 1994-1996, κυβερνήτης της επαρχίας Ος το 1996-1999, πρωθυπουργός της Κιργιζίας από τις 13 Απριλίου 1999 έως τις 21 Δεκεμβρίου 2000 και πρόεδρος του χρηματιστηρίου της Κιργιζίας το 2001-04.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ο Αμανγκέλντι Μουραλίγιεφ στο Radio Free Europe
Η **Αγαμήδη** αυτή ήταν η μεγαλύτερη κόρη του Αυγεία, βασιλιά της Ήλιδας, και επομένως εγγονή του θεού Ήλιου κατά την επικρατέστερη εκδοχή. Η Αγαμήδη παντρεύτηκε τον Μούλιο. Αναφέρεται σχετικά στην *Ιλιάδα* πως γνώριζε όλα τα βοτάνια και τις ιαματικές ιδιότητες του καθενός τους: *«...το Μούλιο τον κονταριστή, που 'ταν γαμπρός του Αυγεία / κι είχε την πρώτη κόρη του, την καστανιά Αγαμήδη / που όσα η πλατιά φυτρώνει γης βοτάνια τά 'ξερε όλα»* (Λ 740)

Ο Ρωμαίος μυθογράφος Υγίνος (*Fabulae* 157) γράφει ότι η Αγαμήδη απέκτησε, όχι με τον σύζυγό της, αλλά με τον θεό Ποσειδώνα, τρεις γιούς: τον Βήλο, τον Άκτορα και τον Δίκτυ. Ο Θεόκριτος πάλι στα *«Ειδύλλια»* (Β, 16) αναφέρει την Αγαμήδη με το όνομα **Περιμήδη**.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Όμηρος: «Ἰλιάς» (Ομηρική γλώσσα, αρχαία ελληνικά)
2. 1 2 3  Hyginus Mythographus, Γάιος Ιούλιος Υγίνος: «Fabulae» (λατινική γλώσσα)
3. ↑  Hyginus Mythographus, Γάιος Ιούλιος Υγίνος: «Fabulae» (λατινική γλώσσα)

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Μυθολογία
* Πύλη:Ελληνική μυθολογία
 |

 |
Ο **Αμαλαφρίδας** ήταν γιος του ηγεμόνα των Θουριγγίων. Υπηρέτησε ως στρατηγός υπό τον Ιουστινιανό Α΄ και κατάφερε σημαντική νίκη εναντίον των Γεπιδών.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του τελευταίου βασιλιά της Θουριγγίας Ερμαναφρίδου και της συζύγου του Αμαλαβέργας, κόρης της Αμαλαφρίδας και ανιψιάς του βασιλιά των Οστρογότθων της Ιταλίας Θεοδώριχου του Μεγάλου.

Μετά την πτώση της βασιλικής Θουριγγικής έδρας του Σιθίνγκι στον βασιλιά του Μετς Θευδέριχο Α΄ το 531, ο Αμαλαφρίδας κατέφυγε με την οικογένειά του στον βασιλιά των Οστρογότθων Θεοδάτο. Εκεί οι δύο τους συνελήφθησαν από τον Ρωμαίο στρατηγό Βελισάριο και στάλθηκαν στην Κωνσταντινούπολη, μαζί με τον αιχμάλωτο Οστρογότθο βασιλιά Ουίτιγι. Ο Ιουστινιανός Α΄ έκανε τον Αμαλαφρίδα στρατηγό και πάντρεψε την αδελφή εκείνου Ροδελίντα με τον βασιλιά των Λομβαρδών Αυδοΐνο.

Όταν οι Λομβαρδοί ζήτησαν βοήθεια από τον Αυτοκράτορα των Ρωμαίων Ιουστινιανό Α΄ εναντίον των Γεπιδών, αυτός έστειλε στρατό υπό την διοίκηση των στρατηγών Ιουστίνου και Ιουστινιανού (γιων του εξαδέλφου του Γερμανού), Αράτιου και Αμαλαφρίδα. Όλοι οι πρώτοι παρέμειναν στα Ουλπιανά της Ιλλυρίας, για να αποφασίσουν για ένα θέμα διδασκαλίας μεταξύ των τοπικών χριστιανών. Ο Αμαλαφρίδας οδήγησε μέρος του Ρωμαϊκού στρατού ενάντια στους Γεπίδες. Φτάνοντας ο Αμαλαφρίδας, δεν περίμενε τον υπόλοιπο στρατό και με την βοήθεια του Αλδουίνου κέρδισε μεγάλη νίκη επί των Γεπιδών.

Ο Αμαλαφρίδας είχε έναν γιο με το όνομα Αρτάρχις, αλλά τίποτε άλλο δεν είναι γνωστό γι' αυτόν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 20  Ιουνίου 2019.
2. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
3. ↑  (βλ. Venantius Fortunatus, Carm. App. 3)

Πηγές
-----

* Procopius, Gothic War VII, 25
* Venantius Fortunatus, Carm. App. 3
* Martindale, John R.; Jones, A.H.M.; Morris, John (1992), *The Prosopography of the Later Roman Empire, Volume III: AD 527–641*, Cambridge University Press, ISBN 0-521-20160-8,
Η λιμνη Τσελιε
Χάρτης της λίμνης
Η **Λίμνη Τσέλιε** (*σερβικά : Бело*) είναι τεχνητή λίμνη της νότιας Σερβίας στην περιφέρεια Ρασίνσκι.

Η λίμνη δημιουργήθηκε το 1972 με κατασκευή φράγματος στο φαράγγι Ζλατάρσκε του ποταμού Ρασίνα. Το φράγμα είναι ύψους 55 μέτρων και η πλήρωση της δεξαμενής ολοκληρώθηκε το 1979. Κατά τη διάρκεια της πλήρωσης της δεξαμενής διαπιστώθηκε ότι το νερό είναι υψηλής ποιότητας και θεωρείται δυνατή η ύδρευση του Κρούσεβατς. Η επιφάνεια της λίμνης είναι από 3,5 τετραγωνικά χλμ έως 5 τετραγωνικά χλμ, ενώ η περιοχή της λεκάνης απορροής είναι 598 τετραγωνικά χλμ. Μέση ετήσια ροή του φράγματος στον ποταμό Ρασίνε είναι 6,13 κυβικά μέτρα ανά δευτερόλεπτο. Στην λεκάνη της λίμνης έχουν συσσωρεύσει 51,5 εκατ. κυβικά μέτρα νερού που χρησιμοποιείται για άρδευση της γης και του ύδρευσης του Κρούσεβατς. Το μέσο βάθος είναι περίπου 12 μέτρα, ενώ το μέγιστο πλάτος της λίμνης 45 μέτρα. Η διαφάνεια του νερού το καλοκαίρι είναι μέχρι 4 μέτρα.

Η λίμνη έχει 8 είδη ψαριών, πολλά ερπετά, αμφίβια, 117 είδη πουλιών και 278 είδη φυτών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Шарчевић, Бранислав. *Текст о Западној Морави*. Пројекат *Чиста Морава, здрава будућност*, στα σερβικά

Αναφορές
--------

* *Мала енциклопедија Просвета*, Треће издање (1985); Београд: „Просвета"; ISBN 86-07-00001-2, στα σερβικά
* Јован Ђ. Марковић (1990): *Енциклопедијски географски лексикон Југославије* Сарајево: „Свјетлост"; ISBN 86-01-02651-6, στα σερβικά


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Ћелије (језеро)  της Σερβικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η **Τσινγκχάι** (κιν. 青海湖) ή **Κόκο Νο(υ)ρ** (μογγολ. Хөх нуур) ή **Τσο Νγκονπό** (θιβ. མཚོ་སྔོན་པོ།) είναι η μεγαλύτερη λίμνη της Κίνας, με έκταση 4.185 τετραγωνικά χιλιόμετρα το έτος 2004, που αυξήθηκαν σε 4.317 έως 4.489 τ.χλμ. σήμερα. Βρίσκεται στην ομώνυμη επαρχία της Κίνας, σε μία λεκάνη του Θιβετιανού Υψιπέδου 3.200 και πλέον μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, και ταξινομείται στις αλμυρές και αλκαλικές λίμνες. Το κινεζικό όνομα Τσινγκχάι μεταφράζεται ως «πράσινη θάλασσα», το παλαιότερο μογγολικό όνομα Κόκο-νορ ως «μπλε λίμνη» και το θιβετιανό όνομα ως «μπλε-πράσινη θάλασσα». Δέχεται τα νερά 23 ποταμών και χειμάρρων, οι περισσότεροι από αυτούς ωστόσο δεν έχουν συνεχή ροή όλο το έτος: τα 5 μόνιμης ροής ποτάμια παρέχουν το 80% της ολικής εισροής υδάτων στη λίμνη.

Η λίμνη συρρικνωνόταν σε μέγεθος κατά το μεγαλύτερο μέρος του 20ού αιώνα, αλλά ξανάρχισε να μεγαλώνει από το 2004. Υπάρχουν 5 ενδημικά είδη ψαριών στη λίμνη: Ο φαγώσιμος «γυμνός κυπρίνος» (*Gymnocypris przewalskii*, στα κινεζικά *huángyú*), που είναι το αφθονότερο είδος στη λίμνη, και 4 ακόμα ψάρια της τάξεως των κυπρινόμορφων, που ανήκουν στην οικογένεια νημαχειλίδες (*Triplophysa stolickai*, *Triplophysa dorsonotata*, *T. scleroptera* και *T. siluroides*). Στη λίμνη απαντώνταν επίσης στην προϊστορική εποχή και είδη ψαριών του Κίτρινου Ποταμού, αλλά εξαφανίσθηκαν εξαιτίας της αυξήσεως της αλμυρότητας και της αλκαλικότητας της λίμνης, που άρχισε κατά την πρώιμη Ολόκαινο εποχή και έφθασε σήμερα στα επίπεδα των 1,4% περίπου για την αλμυρότητα και pH 9,3 για την αλκαλικότητα. Η λίμνη Τσινγκχάι απομονώθηκε από τον Κίτρινο Ποταμό πριν από περίπου 150 χιλιάδες χρόνια.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Buffetrille 1994, σελ. 2. Gruschke 2001, σσ. 90 κ.ε..
2. ↑  Rhode, David; Ma Haizhou; David B. Madsen; P. Jeffrey Brantingham; Steven L. Forman; John W. Olsen (2009). «Paleoenvironmental and archaeological investigations at Qinghai Lake, western China: Geomorphic and chronometric evidence of lake level history». *Quaternary International* **218**: 3. doi:10.1016/j.quaint.2009.03.004.. Ανακτήθηκε στις 2010-03-18.
3. ↑  Su Shuyang: *China ein Lesebuch zur Geschichte, Kultur und Zivilisation*, Wissenmedia Verlag, 2008, σελ. 19, ISBN 3-577-14380-0
4. 1 2 3  Zhang, Ludwig, Zhang, Tong, Li, Tang, Peng & Zhao (2015): «Gymnocypris przewalskii (Cyprinidae) on the Tibetan Plateau», *Scientific Reports* 5, άρθρο 9780.

Πηγές
-----

* Buffetrille, Katia: «The Blue Lake of Amdo and Its Island: Legends and Pilgrimage Guide» στο *The Tibet Journal* τόμος XIX, No. 4, χειμώνας 1994
* Andreas Gruschke: "The realm of sacred lake Kokonor", in: *The Cultural Monuments of Tibet’s Outer Provinces: Amdo vol. 1. The Qinghai Part of Amdo*, White Lotus Press, Bangkok 2001; pp. 93ff. (ISBN 974-7534-59-2)
* Shakabpa, Tsepon W.D.: *Tibet: a Political History*, Yale University Press, New Haven 1962

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Δίκτυο τουρισμού και πολιτισμού Λίμνης Τσινγκχάι (στην κινεζική)
* «Koko-nor». *Encyclopedia Americana*. 1920.  (Αγγλικά)
ο Αδίγης κατά το πέρασμα του από τη Βερόνα
Ο Αδίγης στο χάρτη της Ιταλίας
Ο **Αδίγης** ή **Άντιτζε** (ιταλικά: *Adige*, γερμανικά: *Etsch*, λαδινικά: *Adesc*, λατινικά: *Athesis*, από το αρχαιοελληνικό όνομα *Ἄθεσις*) είναι ποταμός της βορειοανατολικής Ιταλίας. Είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος σε μήκος ποταμός της Ιταλίας μετά τον Πάδο.

Πηγάζει από τις Άλπεις, στην επαρχία Μπολτσάνο, στην περιφέρεια Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε κοντά στα σύνορα με Αυστρία. Μετά από μια πορεία 410 χλμ. χύνεται στην Αδριατική θάλασσα στον κόλπο της Βενετίας. 

Στην πορεία του περνά από τη Βερόνα, το Τρέντο και άλλες μικρότερες πόλεις. Στη Βερόνα δίπλα στον ποταμό είναι χτισμένα μερικά από τα σπουδαιότερα αξιοθέατα της πόλης, όπως το κάστρο Καστελβέκκιο , το Ντουόμο και πολλά άλλα μεσαιωνικά κτήρια.

Ο ποταμός αναφέρεται ότι πλημμύριζε συχνά δημιουργώντας πολλές καταστροφές. Για το λόγο αυτό κατασκευάστηκε σήραγγα, που μεταφέρει τα νερά του σε περίπτωση που χρειαστεί στη λίμνη Γκάρντα. Τελευταία φορά που χρησιμοποιήθηκε η σήραγγα ήταν το 2002. Στους πρώτους χριστιανικούς χρόνους η πορεία του ποταμού ήταν διαφορετική από τη σημερινή, που είναι τεχνητή με αναχώματα που άρχισαν να κατασκευάζονται εκείνη την εποχή για να ρυθμιστούν τα νερά του. Τα τελευταία 80 χλμ. του ποταμού η κοίτη είναι τεχνητή με αναχώματα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάνικα
2. 1 2 3  *The National Geographic Traveler*, *Ιταλία*, έκδοση Δημοσιογραφικός Οργανισμός Λαμπράκη 2001, ISBN 960 8162 19 X

Βιβλιογραφία
------------

* Helmut Gritsch, Schiffahrt auf Etsch und Inn, in Alpenübergänge vor 1850, a cura di Uta Lindgren, Stoccarda: Steiner, 1987, pp. 47–63. ISBN 3-515-04847-2
* Peter Ortner, Christoph Mayr, *Die Etsch. Natur- und Kulturbild eines Alpenflusses*, Bolzano: Athesia, 1984. ISBN 3-515-04847-2
* Eugenio Turri, *L'Adige: il fiume, gli uomini, la storia*, Verona: Cierre, 1997. ISBN 88-85923-40-2
* Lorenzo Braccesi, *Hellenikòs kolpos: supplemento a Grecità adriatica*, L'ERMA di BRETSCHNEIDER, 2001. ISBN 978-88-8265-153-4
* Kurt Werth, *Geschichte der Etsch zwischen Meran und San Michele. Flussregulierung, Trockenlegung der Möser, Hochwasser*, Lana: Tappeiner, 2003. ISBN 88-7073-334-3

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 233668530
* LCCN: sh85000874
* GND: 4015629-1
* BNF: cb17157861f (data)
* NKC: ge369126

 |

 |
Ο Αλέξανδρος Μερκάτης (δεύτερος από αριστερά) σε φωτογραφία της διοργανωτικής επιτροπής των Ολυμπιακών αγώνων του 1906: Μιλτιάδης Νεγρεπόντης, Αλέξανδρος Μερκάτης, Σπυρίδων Στάης, Σπυρίδων Λάμπρος, Γεώργιος Στρέιτ, Γεώργιος, Πέτρος Καλλιγάς, Παύλος Σκουζές, Μ. Στελλάκης, Νικόλαος Θων, Κωνσταντίνος Μηλιώτης Κομνηνός.Ο **Αλέξανδρος Μερκάτης** (1874 - 1947) ήταν Έλληνας αυλικός και αθλητής.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ήταν γιος του Λεονάρδου Μερκάτη και της Αικατερίνης Μπενιζέλου. Από την πλευρά του πατέρα του καταγόταν από παλιά οικογένεια της Ζακύνθου ιταλικής καταγωγής ενώ από την πλευρά της μητέρας του από τις οικογένειας Σκουζέ και Μπενιζέλου. Παππούς του ήταν ο ακαδημαΐκός Αλέξανδρος Μπενιζέλος. Ήταν διδάκτωρ της Νομικής και έφερε τον τίτλο του Κόμητος. Την περίοδο 1896 - 1897 χρημάτισε γραμματέας της αυτοκράτειρας της Αυστρίας Ελισάβετ. Υπήρξε Αυλάρχης των βασιλιάδων Κωνσταντίνου και του Αλεξάνδρου και Μέγας Αυλάρχης και Μέγας Τελετάρχης του Γεωργίου Β΄, θέση από την οποία παραιτήθηκε το 1946. Είχε αποκτήσει τεράστια ακίνητη περιουσία στην περιοχή των Αθηνών μεταξύ των οποίων και το *κτήμα Αλεξάνδρου* στο Αιγάλεω. Ήταν παιδικός φίλος του Βασιλιά Κωνσταντίνου Α΄.

Ήταν παντρεμένος με την Χάριετ Wright και είχε αποκτήσει έναν γιο, τον Λεονάρδο, και δύο κόρες, την Αταλάντα, σύζυγο του γνωστού συγγραφέα Michael Arlen, και την Ντάρια.

Αθλητική δραστηριότητα
----------------------

Υπήρξε στενός συνεργάτης του Ντε Κουμπερντέν και συνέβαλε σημαντικά στην διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων του 1896. Διετέλεσε μέλος της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής (1899 - 1925), μέλος της Επιτροπής Ολυμπιακών Αγώνων, μέλος της διοργανωτικής επιτροπής των Ολυμπιακών Αγώνων του 1896 και 1906, αλυτάρχης στους αθλητικούς αγώνες του 1907 προς τιμήν του βασιλιά της Ιταλίας, ιδρυτικό μέλος και πρόεδρος (1901 - 1909) του Ομίλου Αντισφαίρισης Αθηνών καθώς και μέλος της ελλανοδίκου επιτροπής των Πανελλήνιων πρωταθλημάτων στίβου ανδρών του 1905 και του 1907. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού (1900) αν και ήταν ο αρχηγός της ελληνικής αποστολής, στο αγώνισμα του γκολφ συμμετείχε με τα γαλλικά χρώματα λαμβάνοντας την ενδέκατη θέση. Η πράξη του αυτή προκάλεσε μεγάλες αντιδράσεις στην Ελλάδα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  I24602. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. 1 2  *Roglo*. p=alexander;n=mercati.
3. 1 2 3 4  «Kindred Britain»
4. 1 2 3 4 5  Ο Αγιος Ιωάννης του Ελαιώνος Αρχειοθετήθηκε 2012-09-10 στο Wayback Machine. από την ιστοσελίδα ieraodos-ps.gr
5. 1 2  Στοιχεία για Μερκάτη[*νεκρός σύνδεσμος*], από το Ιστορικό Αρχείο Ελληνικής Νεολαίας
6. ↑  Μέλη ΕΟΕ, από την ιστοσελίδα της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής
7. ↑  Στοιχεία για Μερκάτη[*νεκρός σύνδεσμος*], από το Ιστορικό Αρχείο Ελληνικής Νεολαίας
Ο **Αινείας Τζελάτι** (15 Μαϊου 1982) είναι Έλληνας επαγγελματίας πετοσφαιριστής. Έχει ύψος 198 εκ. και αγωνίζεται στη θέση του διαγωνίου.

Σταδιοδρομία
------------

Ο Αινείας Τζελάτι ήρθε στην Ελλάδα το 1990, σε ηλικία μόλις οκτώ ετών, και πέντε χρόνια αργότερα ξεκίνησε το βόλεϊ στις ακαδημίες του Άρη Θεσσαλονίκης. Το 1999 μεταπήδησε στον Ηρακλή Θεσσαλονίκης, με τον οποίο μάλιστα κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδας του 2000. 

Στη συνέχεια μετεγγράφη στον Μακεδονικό, στον οποίο αγωνίστηκε μέχρι το 2005, όταν και αποφάσισε να επιστρέψει στον Ηρακλή. Στο δεύτερο πέρασμά του από τον Ηρακλή κατάφερε να κατακτήσει ένα Κύπελλο Ελλάδας. 

Το 2006 μεταπήδησε στον ΠΑΟΚ, στον οποίο παρέμεινε για ένα χρόνο κατακτώντας την 4η θέση στο εγχώριο πρωτάθλημα. Το 2007 μετεγγράφη στον Επίκουρο Πολίχνης, ενώ ένα χρόνο αργότερα επέστρεψε για δεύτερη φορά στην καριέρα του στον Άρη, στον οποίο παρέμεινε μέχρι το 2013, με εξαίρεση ένα σύντομο πέρασμά του από τον Απόλλωνα Καλαμαριάς κατά την αγωνιστική περίοδο 2011-12. 

Την περίοδο 2013-14 αγωνίστηκε με τη φανέλα του ΠΑΟΚ, για δεύτερη φορά στην καριέρα του, ενώ το καλοκαίρι του 2014 αποκτήθηκε από τον Ολυμπιακό Πειραιώς, στον οποίο παρέμεινε για ένα χρόνο.

Τίτλοι
------

**2 Κύπελλα Ελλάδος**

* 2000, 2006 (Ηρακλής Θεσσαλονίκης)

Πηγές
-----

* Το βιογραφικό του Αινεία Τζελάτη[*νεκρός σύνδεσμος*]
* Συνέντευξη του Αινεία Τζελάτη Αρχειοθετήθηκε 2012-01-18 στο Wayback Machine.
Η **Αιμιλία** (πέθανε τον Ιανουάριο του 1036) ήταν δούκισσα της Γκαέτα πρώτα ως σύζυγος του Ιωάννη Γ' (984–1008) και έπειτα ως συνκυβερνήτης για τον εγγονό της Ιωάννη Ε' (1012–1032) έως τουλάχιστον το 1029. Την περίοδο αυτή το δουκάτο ήταν αυτόνομο , κατ΄όνομα υποτελής του Βυζαντινού αυτοκράτορα.

Κατά τον γάμο της,έφερε τον ρωμαϊκό τίτλο senatrix ήταν πιθανώς ρωμαϊκής καταγωγής, μέλος της οικογένειας Crescenzi ή Τουσκουλάνι. Ο γάμος της ήταν πιθανότατα μια συμμαχία μεταξύ του κυβερνώντος των Γκαετάνι και της ρωμαϊκής αριστοκρατίας για να εξασφαλίσει την εύνοια της Γκαέτα στην αιώνια πόλη, το σπίτι του Πάπα και του αυτοκράτορα. Ο γάμος πραγματοποιήθηκε πριν από τον Ιανουάριο του 998, όταν η Αιμίλια εμφανίστηκε με τον Ιωάννη στο μοναστήρι του Αγίου Νείλου του Νεότερου. Ο Ιωάννης πέθανε πριν ή το 1008 και της παραχωρήθηκε μια μικρή περιφέρεια από τον γιο της Ιωάννη Δ΄.

Όταν ο Ιωάννης Δ΄ πέθανε μεταξύ Απριλίου και Αυγούστου 1012, ανέλαβε την επιμέλεια του εγγονού της, που ήταν βρέφος. Αμέσως, αυτή και ο Ιωάννης αμφισβητήθηκαν από τον ξάδελφο του Ιωάννη Δ΄ *Λέων* , μέχρι τον Οκτώβριο, οι υποστηρικτές της τον είχαν αποβάλει. Αλλά τότε έπρεπε να αντιμετωπίσει την αντιπολίτευση του γιου της Λέων Α΄, ο οποίος περίμενε να αποκτήσει την αντιβασιλεία. Οι δύο αμφισβήτησαν ο ένας τον άλλον και τους συνυπογράφοντες χάρτες μέχρι τον Ιανουάριο του 1025, όταν ο Λέων εμφανίστηκε τελευταία στον Codex Caietanus. Η Αιμίλια ήταν ο μοναδικός συνκυβερνήτης σε έναν χάρτη του Φεβρουαρίου.

Η Αιμίλια ακολούθησε αντιβυζαντινή πολιτική με την υποστήριξη του Πάπα και των Λομβαρδών.

Με τον σύζυγο του, Ιωάννη είχαν τρία παιδιά :

* Ιωάννης Δ΄, δούκας της Γκαέτας
* Λέων Α΄, δούκας της Γκαέτας
* Μαρίνος

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Charles Cawley, *Foundation for Medieval Genealogy, Southern Italy - Chapter 6. GAETA* *(Αγγλικά)*

Πηγές
-----

* Chalandon, Ferdinand. *Histoire de la domination normande en Italie et en Sicilie*. Paris, 1907.
* Caravale, Mario (ed). *Dizionario Biografico degli Italiani LXII Dugoni – Enza*. Rome, 1993.
Ο **Αλέξανδρος Μπαγκρατιόν-Ιμερετίνσκυ,** γεωργιανά: ალექსანდრე ბაგრატიონ-იმერეტინსკი *Aλεξάντρε Μπαγκρατιόνι-Iμερετίνσκι*, ρωσικά: Александр Георгиевич Багратион-Имеретинский‎ *Aλεξάντρ Γεωργίεβιτς Μπαγκρατιόν-Iμερετίνσκι*, (1796 — 5 Φεβρουαρίου 1862) ήταν Γεωργιανός βασιλικός πρίγκιπας από τον Οίκο των Μπαγκρατιόνι τού Ιμερέτι και στρατηγός στην αυτοκρατορική ρωσική υπηρεσία.

Βιογραφία
---------

Ο πρίγκιπας Αλέξανδρος ήταν γιος του πρίγκιπα Γεωργίου τού Ιμερέτι, εγγονός τού βασιλιά Σολομώντα Α΄ τού Ιμερέτι, από τη σύζυγό του, την πριγκίπισσα Νταρεγιάν των Εριστάβι της Ράτσα. Από τον Ιούλιο έως τον Σεπτέμβριο του 1810, ο νεαρός πρίγκιπας Αλέξανδρος πολέμησε υπό τον Ρώσο στρατηγό Σιμόνοβιτς εναντίον τού συγγενή του, βασιλιά Σολομώντα Β΄ τού Ιμερέτι, ο οποίος κρατούσε αιχμάλωτο τον πατέρα τού Αλέξανδρου για εννέα χρόνια. Οι υπηρεσίες τού Αλέξανδρου ανταμείφθηκαν δεόντως. Η ρωσική κυβέρνηση χορήγησε σύνταξη στη μητέρα του και επέτρεψε σε αυτόν και τον αδελφό του, Δημήτριο, να καταταγούν στο Πεζικό Σώμα. Το 1811, ο πρίγκιπας Αλέξανδρος έλαβε τη θέση τού σαλπιγκτή των Ουλάνων της Αυτοκρατορικής Φρουράς. Πολέμησε κατά της Μεγάλης Στρατιάς τού Ναπολέοντα Α΄ το 1812, των Δεκεμβριστών επαναστατών το 1825 και των Οθωμανών το 1828. Οι προαγωγές του ήταν αυτές στον βαθμό τού συνταγματάρχη το 1827, τού υποστράτηγου το 1835, τού υποστράτηγου το 1844, του υποστράτηγου το 1852 και τού στρατηγού τού ιππικού το 1860. Το 1855, ήταν διοικητής τού εφεδρικού τμήματος ελαφρού ιππικού. Τού απονεμήθηκε το παράσημο τού Αγ. Γεωργίου και ένα χρυσό ξίφος. Ο Aλέξανδρος απεβίωσε στην Αγία Πετρούπολη και ετάφη στη Λαύρα Aλεξάντερ Νέφσκυ.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Zhordania, O. (1997). «ალექსანდრე ბაგრატიონ-იმერეტინსკი [Alexander Bagration-Imeretinsky]». *ენციკლოპედია "საქართველო", ტ. I* (στα Georgian). Tbilisi: Georgian National Academy of Sciences. σελίδες 320–321. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
2. ↑  Yudin, P. (1897). «Судьба князей Багратионов-Имеретинских в России [Fate of Princes Bagration-Imeretinsky in Russia]» (στα Russian). *Russkiy Arkhiv* (Moscow) **3** (10): 299–311. .
Ο **Αλέκος Καραβίτης** (1904 - 1975) ήταν Έλληνας λυράρης.

Βιογραφία
---------

Ο Αλέκος Καραβίτης γεννήθηκε το 1904 στο γραφικό και ορεινό χωριό Ακτούντα Ρεθύμνης. Ήταν το τρίτο παίδι μιας πολυμελούς οικογένειας (οκτώ αδέλφια) και ακολουθώντας την οικογενειακή παράδοση ασχολήθηκε από πολύ μικρός με την μουσική. Δική του λύρα απέκτησε σε ηλικία 15 χρονών το 1919.

"*Ο Αλέκος, πρωτόμαθε λύρα στις ψηλές και απόκρημνες βουνοκορφές του χωριού μας. Από παιδί είχε μεγάλο πάθος και μεράκι γι αυτό το όργανο*", έλεγε με καμάρι ο μεγαλύτερος αδελφός του.

Ο Kαραβίτης πήγε για πρώτη φορά στην Αθήνα το 1921. Αργότερα, εξελίχθηκε σε πρωτομάστορα της κρητικής μουσικής ενώ έγινε και καλλιτεχνικός διευθυντής της Δόρας Στράτου. Εκτός από μουσικός υπήρξε και ιδιοκτήτης καφενείου αρχικά στην Αθήνα και στην συνέχεια έγινε αποκλειστικός διανομέας πάγου στην Αττική, μια αποκλειστικότητα που του έδωσε ο κουμπάρος του γνωστός επιχειρηματίας Αντώνιος Φιξ με το εργοστάσιο μπύρας. Λυράρης με ορεινά ακούσματα έκανε γνωστή την λύρα και στην Αθήνα και συσπείρωσε τους Κρήτες των Αθηνών με την λύρα του στο καφενεδάκι που διατηρούσε εκεί από το 1927.

Πέθανε το 1975. Κόρη του είναι το μοντέλο Υακίνθη Καραβίτη που ανακηρύχτηκε μις Ελλάς. Εγγονή του είναι η δημοσιογράφος Χριστίνα Πολίτη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Παναγιώτης Κουνάδης, *Η Κρητική "Παρουσία" στο Ρεμπέτικο*, Δίφωνο, τεύχος 8, σελ. 84, Μάιος 1996
2. ↑  Καραβίτης Αλέκος Ερωτόκριτος FM
3. ↑  Οι Πρωτομάστορες - Αλέκος Καραβίτης Αρχειοθετήθηκε 2017-06-05 στο Wayback Machine. Εκδόσεις Αεράκης
4. ↑  Αλέκος Καραβίτης ο μεγάλος λυράρης από το χωριό Ακτούντα Αγίου Βασιλείου του νομού Ρεθύμνης Κρήτη... Πόλεις και Χωριά
5. ↑  Ρεθεμνιώτες: Aλέκος Kαραβίτης Rethemnos
6. ↑  Οι Κρητικοί καλλιτέχνες που δεν ζουν αποκλειστικά από την μουσική! Ρέθεμνος
7. ↑  Αλέκος Καραβίτης Creta Music
8. ↑  Υακίνθη: ένας θρύλος του ελληνικού μόντελινγκ των 60's, μας ανοίγει το αρχείο της Lifo
Ο **Αδόλφος**, γερμ. Adolf (Alf) (πριν το 1463 - 17 Φεβρουαρίου 1500) από τον Οίκο του Όλντενμπουργκ ήταν Κόμης του Όλντενμπουργκ (1482-1500).

Βιογραφία
---------

Ήταν ο πρώτος (επιζήσας) γιος του Γεράρδου ΣΤ΄, κόμη του Όλντενμπουργκ και της Αδελαΐδας του Χάγκεν, κόρης του Όθωνα Ζ΄, κόμη του Τέκλενμπουργκ. Ο πατέρας του πιέστηκε από τους Φρισίους και τον επίσκοπο του Μύνστερ να παραιτηθεί το 1482 υπέρ των υιών του Αδόλφου και του Ιωάννη Ε΄. 

Το επόμενο έτος τον συνέλαβαν οι Φρίσιοι· ελευθερώθηκε μετά την παύση των εχθροπραξιών το 1486 και την καταβολή 3.500 χρυσών νομισμάτων (Gulden) ως λύτρων. Μετά την απελευθέρωσή του η διακυβέρνηση παρέμενε στα χέρια του Ιωάννη Ε΄ και ο Αδόλφος αποδέχθηκε την κατάσταση. Αφιερώθηκε στις διαμάχες: μαζί με τον αδελφό του Όθωνα συμμετείχε στην εκστρατεία του Μάγκνους Α΄ των Ασκάνια, δούκα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ, εναντίον των Φρισίων του Βούρστεν, περιοχής ελευθέρων αγροτών υπό την ψιλή επικυριαρχία του αρχιεπισκόπου της Βρέμης. Όμως ο Ιωάννης Γ΄, αρχιεπίσκοπος της Βρέμης συγκέντρωσε συμμάχους και νίκησε το 1499. 

Το επόμενο έτος ο Αδόλφος και ο Όθων συμμετείχαν στον στρατό του εξαδέλφου τους Ιωάννη της Δανίας εναντίον του Ντίτμαρσεν. Στη μάχη του Χέμινγκστετ το 1500 οι δύο αδελφοί σκοτώθηκαν και οι Δανοί ηττήθηκαν. Τον άτεκνο Αδόλφο διαδέχθηκε ο αδελφός του Ιωάννης Ε΄.

Παραπομπές
----------

1. ↑  p639.htm#i6387.
2. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
3. 1 2  Schmidt, Heinrich. "Adolf" in *Biographisches Handbuch zur Geshichte des Landes Oldenburg*, Isensee Verlag, 1992. (ISBN 3-89442-135-5), p. 14.

|  |
| --- |
| Αδόλφος του Όλντενμπουργκ **Οίκος του Όλντενμπουργκ****Γέννηση:** 1458 **Θάνατος:** 17 Φεβρουαρίου 1500 |
| Βασιλικοί τίτλοι |
| ΠροκάτοχοςΓεράρδος ΣΤ΄ | **Κόμης του Όλντενμπουργκ1482 - 1500** | ΔιάδοχοςΙωάννης Ε΄ |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 299640155
* GND: 103371917X

 |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Adolph, Count of Oldenburg-Delmenhorst  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Συντεταγμένες: 52°23′44″N 1°58′46″W﻿ / ﻿52.3955°N 1.9794°W﻿ / 52.3955; -1.9794
Το **Λόνγκμπριτζ** *(Longbridge)* είναι μια περιοχή στο Μπέρμιγχαμ, Μεγάλη Βρετανία. Εδώ και περίπου 100 χρόνια, η περιοχή ήταν σε μεγάλο βαθμό κατειλημμένη από το εργοστάσιο παραγωγής αυτοκινήτων, που παρήγαγε οχήματα της μάρκας Austin και MG Rover. Το εργοστάσιο έχει σταματήσει τη λειτουργία του από τον Απρίλιο 2005, όταν η εταιρεία ετέθη σε καθεστώς διαχείρισης. Ο καινούριος ιδιοκτήτης της MG Rover, η εταιρεία Nanjing Automobile Group, είχε δεσμευθεί για την επανέναρξη της παραγωγής στο τεράστιο εργοστάσιο μέχρι το 2007.

Στα νοτιοδυτικά της περιοχής βρίσκονται οι Λόφοι Lickey, ένα αγαπημένο σημείο αναψυχής για τους κατοίκους του Μπέρμιγχαμ. Στα νοτιο-ανατολικά η σιδηροδρομική γραμμή από το χωριό Barnt Green διαχωρίζει το Λόνγκμπριτζ από τις λίμνες Μπίτελ (Bittell Reservoirs).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Λόνγκμπριτζ** |

* Σελίδα του Δημοτικού Συμβουλίου Μπέρμιγχαμ για την κρίση στο Λόνγκμπριτζ
* Σελίδα του Δημοτικού Συμβουλίου του Μπέρμιγχαμ για το εκλογικό διαμέρισμα του Λόνγκμπριτζ Αρχειοθετήθηκε 2006-04-12 στο Wayback Machine..

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 157293200
* LCCN: n2001002532

 |

 |
Λιμπεράλε ντα Βερόνα
 Παναγία Βρεφοκρατούσα με Άγγελο. Μουσείο Καλών Τεχνών, Βουδαπέστη, Ουγγαρία
 Σκηνή από διήγημα σκακιστών, Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης, Ν. Υόρκη, ΗΠΑ.
 *Saint-Madeleine, Saint-Catherine και Saint-Tuscany* Sant'Anastasia (Βερόνα)
Ο **Λιμπεράλε ντα Βερόνα** Liberale da Verona, 1441–1526) ήταν Ιταλός ζωγράφος της Αναγεννησιακής περιόδου, που δραστηριοποιήθηκε κυρίως στη Βερόνα.

Βιογραφία
---------

Ήταν μαθητής του ζωγράφου Βιντσέντσο ντι Στέφανο (Vincenzo di Stefano), αν και επηρεάστηκε έντονα από τον Αντρέα Μαντένια και τον Γιάκοπο Μπελλίνι. Εμφανίστηκε στο *Vite* του Τζόρτζο Βαζάρι. Στη Βερόνα ζωγράφισε μια *λατρεία των μάγων* στον Καθεδρικό ναό και μια άλλη για το παρεκκλήσιο της επισκοπής. Για την εκκλησία του Σαν Μπερναρντίνο, ζωγράφισε στο παρεκκλήσι της Μαγδαληνής. Ζωγράφισε, επίσης τη *Γέννηση* και την *Κοίμηση της Θεοτόκου*. Στην Πινακοθήκη Μπρέρα υπάρχει ο *Άγιος Στέφανος*. Υπάρχουν εικονογραφημένα από αυτόν βιβλία στον καθεδρικό ναό του Κιούζι. Ο *Άγιος Σεβαστιανός* στο Μουσείο Τέχνης του Πανεπιστημίου του Πρίνστον αποδίδεται στον Λιμπεράλε. 

Ταξίδεψε στη Σιένα για να εργαστεί στο Μοναστήρι των μοναχών του Αβαείου του Μόντε Ολιβέτο, όπου εικονογράφησε διάφορα χειρόγραφα. 

Μεταξύ των ζωγράφων που αναφέρονται ως μαθητές του είναι οι Τζοβάννι και Τζοβάννι Φραντσέσκο Καρότο, ο Φραντσέσκο Τορμπίντο επίσης γνωστός ως *il Moro* και οΠάολο Καβατσόλα.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος Ιταλών ζωγράφων

Παραπομπές
----------

1. ↑  *The Fine Art Archive*. cs.isabart.org/person/160884. Ανακτήθηκε στις 1  Απριλίου 2021.
2. ↑  Princeton Art Museum, St Sebastian, circa 1480 or later.
3. ↑  Serie degli uomini i più illustri nella pittura, scultura, e architettura ... by Marco Martelli, page 67.
4. ↑  *Le vite de' pittori, degli scultori, et architetti veronesi*, by Bartolomeo Dal Pozzo (1718), page 18.

Πηγές
-----

* Farquhar, Maria (1855). Ralph Nicholson Wornum, επιμ. *Biographical catalogue of the principal Italian painters*. Woodfall & Kinder, Angel Court, Skinner Street, London; Digitized by Googlebooks from Oxford University copy on Jun 27, 2006. σελίδες 83. Wornum.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 20475480
* **Europeana**: agent/base/11135
* LCCN: n81129684
* ISNI: 0000 0001 1604 978X
* GND: 118728075
* SUDOC: 193427214
* BNF: cb14909443t (data)
* ULAN: 500006509
* NLA: 36555899
* ICCU: RAVV039259
* BNE: XX4840073
* RKD: 49887

 |

 |
Είναι παράκτια περιοχή μεγάλης ορνιθολογικής αξίας. Βρίσκονται 5,5 χιλιόμετρα βόρεια της Ιστιαίας εκατέρωθεν του οικισμού Κανατάδικα, και σε υψόμετρο 0-3 μέτρα. 

Μεγάλο Λιβάρι Ιστιαία Μικρό Λιβάρι Ιστιαία

Υδροβιότοπος
------------

Είναι δύο αβαθείς λιμνοθάλασσες όπου βρίσκουν τροφή και ξεκούραση σπάνια πουλιά την εποχή της αποδημίας. Μέρος της επιφάνειάς τους καλύπτουν καλάμια, βούρλα και νούφαρα, ενώ στις όχθες υπάρχουν πόες, θάμνοι και καλλιέργειες. Εδώ βρίσκουμε πάπιες, βουβόκυκνους, φοινικόπτερα, χουλιαρομύτες, χαλκόκοτες, πολλά είδη ερπετών και βίδρες. Στο βόρειο όριο της λιμνοθάλασσας Μεγάλο Λιβάρι βρίσκεται μία μονάδα παραγωγής γόνου ψαριών. Το Μικρό Λιβάρι βρίσκεται πλάι στην παραλία Τσοκαΐτη. Ολόγυρα υπάρχουν πυκνοί καλαμώνες και περιμετρικά υπάρχει αγροτικός δρόμος. Οι δύο λιμνοθάλασσες μαζί με το Δέλτα του ποταμού Ξεριά, το Υδροχαρές Δάσος Αγίου Νικολάου (800 μ. Ν των Κανατάδικων), και την Παράκτια Θαλάσσια Ζώνη, έχουν ενταχθεί στο δίκτυο Natura 2000 και έτσι υπάγονται σε καθεστώς ειδικής προστασίας. Επίσης η περιοχή έχει θεσμοθετηθεί ως Ζώνη Οικιστικου Ελέγχου (ΖΟΕ) από το 1990.

Πηγές
-----

* Λίλα Σιμιτζή,"Μικρό και Μεγάλο Λιβάρι", Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρία, 2011, σελ. 55-56

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------
Στην Αρχαία Αθήνα **αείσιτοι** ονομάζονταν οι πολίτες τους οποίους η πολιτεία/δήμος ήθελε να τιμήσει ή να ανταμείψει για κάποια μεγάλη υπηρεσία που είχαν προσφέρει στην πόλη και για τον λόγο αυτόν τρέφονταν (*σιτίζονταν*, από όπου και η λέξη) δωρεάν σε όλη τους την υπόλοιπη ζωή με έξοδα του δημοσίου. Αυτή η προσφορά τροφής γινόταν σε συγκεκριμένο κτίσμα («δημόσιο κατάστημα») που ονομαζόταν *Πρυτανείο* και βρισκόταν στους βόρειους πρόποδες της Ακρόπολης, αφιερωμένο στην Πολιάδα Αθηνά.

Στη σίτιση στο πρυτανείο είχαν δικαίωμα επίσης οι *πρυτάνεις*, οι πρέσβεις και επίσημοι πολίτες, καθώς και οι δημόσιοι λειτουργοί των οποίων η υπηρεσία τους υποχρέωνε να μένουν στον χώρο και κατά τη διάρκεια της νύχτας. Οι κυρίως αείσιτοι όμως ήταν όσοι είχαν ευεργετήσει την πόλη με μεγάλες πράξεις ή κατορθώματα. Στη σίτιση αυτή φαίνεται ότι είχαν δικαίωμα και οι απόγονοι των παραπάνω, όπως αναφέρει η εξής αρχαία επιγραφή:

> 
> «Δεδόχθαι τω δήμω επαινέσαι μεν Λυκούργον αρετής ένεκα και δικαιοσύνης... ...δούναι δε σίτησιν εν πρυτανείω των εκγόνων αεί των Λυκούργου εις άπαντα τον χρόνον.»
> 
> 

Το έθιμο αυτό ήταν αρχαιότερο του 450 π.Χ. τουλάχιστον, καθώς στον *Κατά Λεωκράτους* λόγο αναφέρεται ότι η πόλη έδωσε ισόβια σίτιση στον Κλεομένη από τους Δελφούς και στους απογόνους του εξαιτίας μιας μεγάλης ευεργεσίας του προς την πόλη. Ο Σωκράτης στην απολογία του αντέτεινε αντί της θανατικής του καταδίκης τη σίτισή του στο Πρυτανείο. Στην ακμή του «Χρυσού Αιώνα» των Αθηνών η τιμή και η διάκριση των αεισίτων ήταν πολύ μεγάλη, και όλοι τους εκτιμούνταν από όλους τους πολίτες. Αργότερα όμως, μετά τον Πελοποννησιακό Πόλεμο, ξέπεσε η αξία και του θεσμού αυτού, όπως και άλλων.

Πηγές
-----

* Βασιλόπουλος, Στέφανος Δ.: Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 2, σελ. 154
Χάρτης της Ελλάδας
Το ελληνικό κράτος έχει αντικαταστήσει πολλά γεωγραφικά και τοπογραφικά ονόματα μη-ελληνικής καταγωγής με ελληνικά ονόματα ως μέρος της πολιτικής και της ιδεολογίας του Εξελληνισμού. Ο κύριος στόχος της πρωτοβουλίας ήταν να αφομοιωθούν ή να αποκρυφθούν τοπωνύμια που κρίθηκαν ξένα και διχαστικά εναντίον της ελληνικής ενότητας ή θεωρήθηκαν ως "κακά ελληνικά". Τα ονόματα που θεωρήθηκαν ξένα ήταν συνήθως τουρκικής, αλβανικής και Σλαβικής προέλευσης. Οι περισσότερες αλλαγές τοπωνυμίων έγιναν στην βόρεια Ελλάδα και σε περιοχές όπου κατοικούσαν Αρβανίτες στην κεντρική Ελλάδα. Επίσης, τοπωνύμια ελληνικής καταγωγής μετονομάστηκαν σε τοπωνύμια με καταβολές από την Κλασική Ελλάδα.

Η πολιτική άρχισε μετά την ανεξαρτησία της Ελλάδας από την Οθωμανική Αυτοκρατορία στις αρχές της δεκαετίας του 1830. Συνεχίστηκε κατά την εδαφική επέκταση της Ελλάδας και συνέχισε στην ελληνική Δημοκρατία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Tsitselikis, Konstantinos (2012). *Old and New Islam in Greece: From Historical Minorities to Immigrant Newcomers*. Martinus Nijhoff Publishers. σελ. 49. ISBN 9789004221529.
2. 1 2 3 4 5  Zacharia, Katerina (2012). *Hellenisms: culture, idenitity, and ethnicity from antiquity to modernity*. Martinus Nijhoff Publishers. σελίδες 230–233. ISBN 9789004221529.
3. ↑  Tsitselikis, Konstantinos (2012). *Old and New Islam in Greece: From Historical Minorities to Immigrant Newcomers*. Martinus Nijhoff Publishers. σελ. 50. ISBN 9789004221529.

Διαβάστε επίσης
---------------

* Ελένη Κυραμαργιού, "Καινούρια Ονόματα - Καινούριος Χάρτης: Οι μετονομασίες των οικισμών της Ελλάδας, 1909-1928", *Τα Ιστορικά*, τχ. 52 (Ιούνιος 2010), σελ. 3-26.
* Ελένη Κυραμαργιού, *Καινούργια ονόματα - Καινούργιος χάρτης: ζητήματα μετονομασιών των οικισμών της Ελλάδας, 19ος-20ος αιώνας*, Μεταπτυχιακή εργασία ειδίκευσης, Πανεπιστήμιο Κρήτης-Φιλοσοφική Σχολή-Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας, Ρέθυμνο 2007.
Το **Αθλητικό Κέντρο Λαδόπουλου Πάτρας** αποτελείται από ανοιχτό στάδιο που διαθέτει γήπεδο με φυσικό χλοοτάπητα και περιβάλλοντα στίβο, καθώς και κλειστό γυμναστήριο φουλ εξοπλισμένο. Είναι προπονητήριο ομάδων στίβου, ενόργανης γυμναστικής και κατά καιρούς σε αυτό διεξάγονται διάφορα αθλητικά δρώμενα. 

Είναι εξοπλισμένο με όλα τα απαραίτητα για τα αθλήματα που λαμβάνουν χώρα στις εγκαταστάσεις του, νυχτερινό φωτισμό, αποδυτήρια, γραφεία, κλιματισμό και εξαερισμό στους εσωτερικούς χώρους, περιμετρική περίφραξη, καθώς και χώρο στάθμευσης οχημάτων (πάρκινγκ), ενώ το στάδιο διαθέτει επίσης μικρή κερκίδα θεατών.

Τοποθεσία
---------

Βρίσκεται στην συνοικία Λαδόπουλου της Πάτρας, περί τα 4 χιλιόμετρα οδικώς από το κέντρο της πόλης. Οι οδοί που περιβάλλουν το αθλητικό κέντρο περιμετρικά είναι οι *Οδυσσέα Ελύτη* στα ανατολικά, *Κερασόβου* στα νότια, *Σουνίου* στα δυτικά, καθώς και *Τεμπών* (κυρίως) και *Τρικάλων* (εν μέρη) στα βόρεια, οι οποίες συναντώνται στην οδό *Ηλέκτρας* όπου καταλήγει στην κεντρική είσοδο του χώρου του αθλητικού κέντρου.

Ιστορικό
--------

Με την σημερινή του μορφή διαμορφώθηκε το 2003, όπου μέχρι τότε ήταν ξερό γήπεδο ποδοσφαίρου και αποτελούσε έδρα της Αναγέννησης Πατρών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Βλ. Χάρτες της Google.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Google Maps - Η τοποθεσία του Αθλητικού Κέντρου Λαδόπουλου Πάτρας στον χάρτη. Ανακτήθηκε: 11/12/2018.
Πιστοποιητικό αλλαγής ονόματος που εξέδωσε ο Χριστιανός Ι΄ της Δανίας το 1917
Η **αλλαγή ονόματος** γενικά αναφέρεται στη νομική πράξη από ένα άτομο να υιοθετεί ένα νέο όνομα διαφορετικό από το όνομά του από τη γέννηση, την υιοθεσία ή τον γάμο.

Οι διαδικασίες και η ευκολία μιας αλλαγής ονόματος ποικίλλουν μεταξύ των δικαιοδοσιών. Σε γενικές γραμμές, οι δικαιοδοσίες του κοινού δικαίου έχουν χαλαρές διαδικασίες για την αλλαγή ονόματος, ενώ οι δικαιοδοσίες του αστικού δικαίου είναι πιο περιοριστικές. 

Ψευδώνυμο είναι ένα όνομα που διαφέρει από το αρχικό ή το αληθινό όνομα και δεν απαιτεί νομική κύρωση. Γενικά υιοθετείται για να αποκρύπτει την ταυτότητα ενός ατόμου, αλλά μπορεί επίσης να εφαρμοστεί για προσωπικούς, κοινωνικούς ή ιδεολογικούς λόγους.
Η **αγγουρόσουπα** είναι μια παραδοσιακή πολωνική και λιθουανική σούπα (πολωνικά: (**Zupa ogórkowa** (βοήθεια·πολυμέσα), μερικές φορές απλά **ογκουρκόβα** [*ogórkowa*]). Φτιάχνεται από αγγουράκια τουρσί και πατάτες. Περιστασιακά το ρύζι αντικαθιστά τις πατάτες.

Η αγγουρόσουπα είναι επίσης οποιαδήποτε σούπα που χρησιμοποιεί τα αγγούρια ως κύριο συστατικό και είναι παρούσα σε διάφορες κουζίνες. Οι δύο μεγάλες ποικιλίες είναι η σούπα φρέσκου αγγουριού και η σούπα από αγγουράκια τουρσί.

Μια παρόμοια σούπα είναι επίσης κοινή στη Ρωσία και την Ουκρανία, όπου είναι γνωστή ως ρασόλνικ.

Φρέσκες αγγουρόσουπες
---------------------

Μερικές φρέσκες αγγουρόσουπες είναι απλώς ένα μείγμα συστατικών (αγγούρι, μπαχαρικά, άλλα λαχανικά ή φρούτα, κ.λπ.) που σερβίρονται κρύες. Άλλες μαγειρεύονται, πιθανώς σε κάποιο είδος ζωμού και σερβίρονται είτε ζεστές είτε κρύες.

* Φρέσκια σούπα αγγουριού-μέντας με ντάμπλιγνκ γιαουρτιού.Φρέσκια σούπα αγγουριού-μέντας με ντάμπλιγνκ γιαουρτιού.

Δείτε επίσης
------------

* Χυμός αγγουριού
* Σάντουιτς αγγουριού
* Τζατζίκι

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Applebaum, A.· Crittenden, D.· Bialy, B.· Bialy, D. (2012). *From a Polish Country House Kitchen: 90 Recipes for the Ultimate Comfort Food*. Chronicle Books. σελίδες 60–61. ISBN 978-1-4521-1055-4.

Περαιτέρω ανάγνωση
------------------

* Μπίτμαν, M. (2010). *The Minimalist Cooks Dinner*. Potter/TenSpeed/Harmony. σελίδες 8–9. ISBN 978-0-307-48827-5.
Τμήμα χειροσφαίρισης ανδρών
---------------------------

Η ομάδα χειροσφαίρισης ανδρών (με χρώματα Μπλε-Άσπρο) ιδρύθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 1985 και έκανε τις πρώτες προπονήσεις στο Πεδίον του Άρεως. Την περίοδο 1992-93 έκανε την εμφάνισή της στην Α1 κατηγορία. Πριν από την παύση και την νέα συνεργασία με την ομάδα της Νέα Ιωνίας, Αθλητικό Σύλλογο Δικέφαλος Αστέρας Νέας Ιωνίας (ΔΙΚΕ.ΑΣ.) -γνωστό και ως ΙΕΚ ΞΥΝΗ ΔΙΚΕΑΣ που αγωνίζεται στην Handball Premier Α1 από την αγωνιστική περίοδο 2014-15-, μετρούσε 9 παρουσίες στην Α1 κατηγορία με μεγαλύτερη διάκριση την 2η θέση την αγωνιστική περίοδο 1996-97. 'Εχει συμμετάσχει και σε 2 τελικούς Κυπέλλου Ελλάδας έχοντας μία κατάκτηση το 1995 κόντρα στον Φίλιππο Βέροιας με 30-29 και το 1997 έχασε από τον Αθηναϊκό με 26-24. Μετράει ακόμα 2 κατακτήσεις πρωταθλήματος στην Α2 τις περιόδους 1991-92 και 2001-02.

Διακρίσεις του τμήματος
-----------------------

* **Κύπελλο Ελλάδας**
	+ **Κυπελλούχος** (1): **1994-95**
	+ Φιναλίστ (1): 1996-97
* **Handball Premier**
	+ Φιναλίστ (1): 1996-97
* **Α2 Εθνική**
	+ **Πρωταθλητής** (2): **1991-92, 2001-02**
Ο **Αγκσαρτάν Α΄**, Aghsartan I, γεωργιανά: აღსართან I, (απεβ. το 1084) από τον Οίκο των Βαγρατιδών της Αρμενίας (Μπαγκρατούνι) ήταν βασιλιάς τού Καχέτι και τού Χερέτι στην ανατολική Γεωργία από το 1058 μέχρι το τέλος του το 1084.

Βιογραφία
---------

Διαδέχθηκε τον πατέρα του Γκαγκίκ του Καχέτι, μετά το τέλος εκείνου. Η βασιλεία του συνέπεσε με τις επιδρομές των Σελτζούκων στα γεωργιανά εδάφη και τις επίμονες προσπάθειες των Γεωργιανών Βαγρατιδών βασιλέων να φέρουν όλες τις γεωργιανές πολιτικές στο ενιαίο βασίλειό τους. Το 1068 ο Αγκσαρτάν Α΄ υποτάχθηκε στον σουλτάνο Αλπ Αρσλάν των Σελτζούκων, και συμφώνησε να πληρώσει φόρο υποτέλειας και εξασφάλισε την τουρκική υποστήριξη κατά τού βασιλιά Βαγράτιος Δ΄ της Γεωργίας, που είχε καταλάβει μέρος της επικράτειας τού Καχέτι. Συνέχισε τον αγώνα του ενάντια στην συγκεντρωτική πολιτική τού Γεωργιανού στέμματος υπό τον διάδοχο τού Βαγράτ Γεώργιο Β΄ και συμμάχησε με την επαναστατική φυλή των Λιπαριτιδών, αλλά στη συνέχεια μετέφερε την υπακοή του στον Γεώργιο Β΄ και τον βοήθησε να αντιμετωπίσει τη φεουδαρχική αντιπολίτευση και στη συνέχεια να πολεμήσει την εισβολή των Σελτζούκων το 1074 υπό τον σουλτάνο Μαλίκ Σαχ Α΄. Ωστόσο, όταν ο Γεώργιος Β΄ έκανε ειρήνη με τον σουλτάνο στις αρχές της δεκαετίας του 1080, ο τελευταίος αναγνώρισε τον βασιλιά της Γεωργίας ως τον μόνο νόμιμο κύριο τού Καχέτι και τού έδωσε μία δύναμη Σελτζούκων για να κατακτήσει την περιοχή. Ο Γεώργιος Β΄, επικεφαλής ενός συνδυασμένου στρατού Γεωργίας-Σελτζούκων, πολιόρκησε το Καχετικό φρούριο Βεζίνι, αλλά δεν κατάφερε να το καταλάβει και αποχώρησε. Ο Αγκσαρτάν Α΄ άδραξε αμέσως την ευκαιρία για να υποσχεθεί την πίστη του στους Σελτζούκους: πήγε στον Μαλίκ Σαχ και ασπάστηκε το Ισλάμ, κερδίζοντας έτσι μία σελτζουκική προστασία ενάντια στις φιλοδοξίες τού βασιλιά της Γεωργίας. Απεβίωσε το 1084 και τον διαδέχθηκε ο γιος του Γεώργιος Δ΄.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* Toumanoff, Cyrille (1976, Ρώμη). Manuel de Généalogie et de Chronologie pour le Caucase chrétien (Arménie, Géorgie, Albanie).
* Βαχουστι Μπαγκατιονι. История царства грузинского. Возникновение и жизнь Кахети и Эрети. Ч.1.
Το **αγγολόγι** ή **αγκολόγι** ή **αγγολόι** είναι ονομασία αλιευτικού εργαλείου με το οποίο αλιεύονται κυρίως οστρακοειδή (π.χ. στρείδια, μύδια, χτένια κ.λπ).  
 
Το εργαλείο αυτό είναι ένα μακρύ κοντάρι που καταλήγει σε μεταλλική στεφάνη, από την οποία και φέρεται σχετικό μικρό δίχτυ υπό μορφή σάκου. Μικρό μέγεθος αυτού του εργαλείου είναι η απόχη. Ο ψαράς (ή στρειδευτής ή στρειδιάρης όπως συνηθίζεται να λέγεται κατά το είδος του ψαρέματος) βυθίζει το κοντάρι στη θάλασσα και το σέρνει στο βυθό με συνέπεια να εκριζώνει τα υφιστάμενα όστρακα.

Κατά τον γνωστό παλαιότερα γλωσσολόγο Φιλήντα το όνομα του εργαλείου προέρχεται από τη λέξη «άγγη» (= όστρακο) + το ρήμα «λέγω» (= συλλέγω).

* Ανάλογο εργαλείο είναι και το «πινολόγι», με το οποίο αλιεύονται οι πίνες.