recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο  **Χρήστος Κουτρόπουλος** (γεν. 1963) είναι Έλληνας αμυντικός ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίστηκε για πολλά χρόνια στον Πανιώνιο τη δεκαετία του ’80 και στις αρχές της δεκαετίας του ’90. Υπήρξε διεθνής με την Εθνική Ελπίδων και την ολυμπιακή ομάδα.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ο Χρήστος Κουτρόπουλος γεννήθηκε στις 28 Οκτωβρίου 1963 στην Αθήνα. Ως ποδοσφαιριστής αγωνιζόταν στην άμυνα και ως αμυντικός μέσος. Τα περισσότερα χρόνια της επαγγελματικής του σταδιοδρομίας αγωνίστηκε στον Πανιώνιο, στον οποίο ξεκίνησε τη σεζόν 1982-83. Έκανε το ντεμπούτο του στην Α΄ Εθνική στις 23 Ιανουαρίου 1983 και σταδιακά έγινε βασικός και αρχηγός της ομάδας. Μάλιστα τη σεζόν 1988-89 αγωνίστηκε και στις 30 αγωνιστικές.

Με τον Πανιώνιο έζησε τις δύσκολες σεζόν των μπαράζ: 1982-83 και 1983-84 αλλά και τις πετυχημένες χρονιές που ακολούθησαν: την έξοδο στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ το 1986-87 και τον τελικό του Κυπελλου, στον οποίο αγωνίστηκε με το περιβραχιόνιο του αρχηγού. Προς το τέλος της καριέρας του έμελλε να γνωρίσει τον πρώτο υποβιβασμό στη Β΄ Εθνική στην ποδοσφαιρική ιστορία του Πανιωνίου, τη σεζόν 1991-92.

Στις εθνικές ομάδες
-------------------

Ο Χρήστος Κουτρόπουλος αγωνίστηκε στην Εθνική Ελπίδων ως το 1985 και την περίοδο 1987-88 ήταν βασικό στέλεχος της ολυμπιακής ομάδας, στο προολυμπιακό τουρνουά για την Ολυμπιάδα της Σεούλ. Πρωτόπαιξε στις 28 Οκτωβρίου 1987 στο φιλικό προετοιμασίας με την ολυμπιακή ομάδα της Ιταλίας εκτός έδρας στο Αρέτσο (σκορ 0-2) και στη συνέχεια σε πέντε ματς του ομίλου με Πολωνία (δύο ματς), Δυτική Γερμανία, Ρουμανία και Δανία και σε φιλικό με την Ανατολική Γερμανία. Τελευταίος του αγώνας στις 20/4/1988 με τη Δανία εκτός έδρας (ήττα 0-4).

Καριέρα
-------

| Χρονιές | Σύλλογος | Συμμετοχές | Γκολ |
| --- | --- | --- | --- |
| 1982 ως 1992 |  Πανιώνιος | 235 | 2 |
| 1992-93 |  Πανιώνιος | Β΄ Εθνική |  |
| Χρονιές | Εθνικές ομάδες | Συμμετοχές | Γκολ |
|  | Ελλάδα Ελλάδα (ελπίδων) |  |  |
| 1987-88 | Ελλάδα Ελλάδα (ολυμπιακή ομάδα) | 7 |  |

* **Σημείωση**: Δεν υπάρχουν στοιχεία για τη σεζόν 1992-93 και τις επόμενες.

Τίτλοι-Διακρίσεις
-----------------

* Κύπελλο Ελλάδος (φιναλίστ): 1989.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* «Όλα για το ποδόσφαιρο ’91», περιοδικό Εικόνες.
Ο **Ιραουάντι**, ή επίσημα γνωστός, ως **Αγιεγιαρβάντι** (Πρότυπο:MYname, Πρότυπο:IPA-my, προερχόμενη από την ινδική λέξη ρεβατί) είναι ποταμός ο οποίος πηγάζει στην βόρεια Μιανμάρ και εκβάλλει στα νότια της χώρας. Είναι ο μεγαλύτερος ποταμός της χώρας και είναι πλωτός. Προέρχεται από την διασταύρωση των ποταμών Νμάι και Μαλί, it και ρέει με σχετικά ευθεία κατεύθυνση μέχρι το δέλτα του κοντά στην Γιανγκόν. Η λεκάνη απορροής του καλύπτει περίπου 404.200 τ.χλμ. καλύπτοντας μεγάλα τμήματα της Μιανμάρ. Ο συγγραφέας Ρούντγιαρντ Κίπλινγκ, σε έργο του, του έδωσε το προσωνύμιο "Ο δρόμος για την Μανταλέι". Στα αρχαία ελληνικά καλούνταν *Δοάνας*. 

Από τον έκτο αιώνα ο ποταμός έχει χρησιμοποιηθεί για την μεταφορά ανθρώπων και το εμπόριο αγαθών. Έχοντας ένα μεγάλο δίκτυο καναλιών απορροής, ο ποταμός έγινε σημαντικός για την Βρετανική Αυτοκρατορία αφού είχε μετατρέψει την Βιρμανία σε αποικία της. Ο ποταμός παραμένει ζωτικής σημασίας μέχρι τις ημέρες μας, καθώς μια σημαντική ποσότητα εξαγώγιμων και μη προϊόντων, καθώς και ατόμων περνά από τον ποταμό. Το ρύζι που παράγεται στο δέλτα του Ιραουάντι ποτίζεται με νερό από τον ποταμό. 

Το 2007, η στρατιωτική δικτατορία της Μιανμάρ υπέγραψε συμφωνία για την καταστροφή επτά υδροηλεκτρικών φραγμάτων, παράγοντας ενέργεια συνολικού μεγέθους 13.360 μεγαβάτ στους ποταμούς Νμάι και Μαλί. Επίσης, προγραμματίστηκε η κατασκευή του φράγματος Μιτσόνε στην περιοχή που συγκλίνουν οι ροές των δύο ποταμών. Η χωρητικότητα του φράγματος είναι 3.600 μεγαβάτ. Περιβαλλοντικές οργανώσεις έχουν εκφράσει τις ανησυχίες τους για τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις του φράγματος στα οικοσυστήματα του ποταμού. Τα ζώα που μπορεί να επηρεαστούν είναι το απειλούμενο με εξαφάνιση δελφίνι του Ιραουάντι και ο κρίσιμα απειλούμενος καρχαρίας του Γάγγη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «WRITING SYSTEMS: ROMANIZATION Government of the Union of Myanmar Notification 5/89» (PDF). *United Nation World Stats Forum*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 28 Ιουλίου 2018. Ανακτήθηκε στις 3 Ιουλίου 2019.
2. ↑  Ölmez, Mehmet (28 June 2019). «Etimoloji Sözlükleri Üzerine Kısa Bir Değerlendirme, Tanımı ve r-'li Yabancı Kelimelerin Türkçeye Giriş Yolları». *Istanbul University Faculty of Letters Journal of Turkish Language and Literature* **59** (1): 121. doi:10.26650/tuded2019-0012.
3. ↑   Scott, James George (1911) «Irrawaddy» στο: Chisholm, Hugh, επιμ. *Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάννικα* **14** (11η έκδοση) Cambridge University Press, σελ. 839
Οι Πυλώνες της Δημιουργίας στο Νεφέλωμα του Αετού.
Ο όρος **Πυλώνες της Δημιουργίας** (Pillars of Creation) αναφέρεται σε μια φωτογραφία που λήφθηκε από το διαστημικό τηλεσκόπιο Χαμπλ. Απεικονίζει διαστρικά αέρια και σκόνη στο Νεφέλωμα του Αετού, τα οποία έχουν τη μορφή προβοσκίδας ελέφαντα. Η φωτογραφία λήφθηκε την 1η Απριλίου του 1995 και είναι μια από τις δέκα καλύτερες φωτογραφίες από το Χαμπλ, σύμφωνα με το Space.com. Η φωτογραφία τραβήχτηκε από τους αστρονόμους Τζεφ Χέστερ και Πολ Σκόουεν του Πανεπιστημίου της Αριζόνα.

Οι Πυλώνες της Δημιουργίας δεν υπάρχουν πια. Το 2007, αστρονόμοι ανακοίνωσαν ότι καταστράφηκαν από το εκρηκτικό κύμα ενός υπερκαινοφανή αστέρα πριν από περίπου 6.000 χρόνια. Λόγω της πεπερασμένης ταχύτητας του φωτός, αυτή τη στιγμή από τη Γη μπορεί να παρατηρηθεί η προσέγγιση του εκρητικού κύματος στους Πυλώνες. Για να γίνει ορατή η πλήρης καταστροφή τους, θα χρειαστεί τουλάχιστον μια χιλιετία.

Οι Πυλώνες της Δημιουργίας αποτελούνταν από κρύο μοριακό υδρογόνο και σκόνη, τα οποία διαβρώνονταν από την φωτοεξάτμιση που προκαλούσε η υπεριώδης ακτινοβολία που προερχόταν από κοντινά θερμά αστέρια. Ο αριστερός πυλώνας είχε μήκος τεσσάρων ετών φωτός. Οι προεξοχές των πυλώνων που μοιάζουν με δάχτυλα είχαν μέγεθος μεγαλύτερο από αυτό του Ηλιακού μας συστήματος.

Η φωτογραφία αποτελείται από 32 διαφορετικές εικόνες οι οποίες έχουν τραβηχτεί από τέσσερις διαφορετικές κάμερες του Χαμπλ. Το γεγονός ότι στην πάνω δεξιά γωνία της φωτογραφίας λείπει ένα μέρος, οφείλεται στο διαφορετικό τύπο της κάμερας η οποία είναι υπεύθυνη για την περιοχή εκείνη. Συγκεκριμένα, η κάμερα αυτή παρατηρεί μια μεγεθυμένη εκδοχή της συγκεκριμένης περιοχής, επομένως για την τελική εικόνα χρειάστηκε να γίνει σμίκρυνση των φωτογραφιών, με αποτέλεσμα να μην καλύπτουν πλήρως το άνω δεξιό κομμάτι. Η φωτογραφία δημιουργήθηκε με το φως που εκπέμπεται από τα διαφορετικά χημικά στοιχεία από τα οποία αποτελείται το νεφέλωμα. Κάθε στοιχείο εμφανίζεται με διαφορετικό χρώμα στην τελική εικόνα: πράσινο για το υδρογόνο, κόκκινο για το απλά ιονισμένο θείο, και μπλε για το διπλά ιονισμένο οξυγόνο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Clavin, Whitney. «'Elephant Trunks' in Space». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Δεκεμβρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 6 Αυγούστου 2011.
2. ↑  Best Hubble Space telescope images from Space.com
3. 1 2  Lovett, Richard. «Photo in the News: Supernova Destroys "Pillars of Creation"». Ανακτήθηκε στις 6 Αυγούστου 2011.
4. ↑
5. ↑
6. ↑
7. ↑
8. ↑  Embryonic Stars Emerge from Interstellar "Eggs", Hubble news release

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Αστρονομία
 |

 |
Η Ιερά Λαύρα του Οσίου Σάββα του Ηγιασμένου από ψηλά
Ο Τάφος του Αγίου Σάββα
Η **Ιερά Λαύρα του Οσίου Σάββα του Ηγιασμένου** (συριακά: *ܕܝܪܐ ܕܡܪܝ ܣܒܐ*, αραβικά: دير مار سابا‎, εβραϊκά: מנזר מר סבא‎) είναι ελληνικό ορθόδοξο μοναστήρι με θέα στην κοιλάδα Κιντρόν στο Κυβερνείο της Βηθλεέμ της Παλαιστίνης, στη Δυτική Όχθη, σε ένα σημείο στα μισά του δρόμου μεταξύ της Βηθλεέμ και της Νεκράς Θάλασσας. Οι μοναχοί του μοναστηρίου και των παρακείμενων κτισμάτων είναι γνωστοί ως Σαββαΐτες.

Το μοναστήρι θεωρείται ένα από τα παλαιότερα αδιάλειπτα κατοικημένα μοναστήρια στον κόσμο και διατηρεί πολλές από τις αρχαίες παραδόσεις του, όπως τον περιορισμό στην είσοδο των γυναικών στο κυρίως συγκρότημα. Το μόνο κτίριο στο οποίο μπορούν να μπουν γυναίκες είναι ο Πύργος των Γυναικών, κοντά στην κεντρική είσοδο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Γερμανικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά) *archINFORM*. 4648. Ανακτήθηκε στις 31  Ιουλίου 2018.
2. ↑  (Γερμανικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά) *archINFORM*. 4648. Ανακτήθηκε στις 26  Σεπτεμβρίου 2020.
3. ↑  Melhem, Ahmad (9 May 2016). «Ancient Palestinian monastery under UNESCO consideration». *Al Monitor*.. Ανακτήθηκε στις 24 July 2016.
4. ↑  «Mar Saba Monastery». *WysInfo.com*. Ανακτήθηκε στις 24 Ιουλίου 2016.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 254927044
* LCCN: n94001708
* SUDOC: 078615313

 |

 |
Το **24: The Game** είναι ένα βιντεοπαιχνίδι shooter τρίτου προσώπου, βασισμένο στην τηλεοπτική σειρά της Fox, το 24. Το παιχνίδι αναπτύχθηκε από το SCE Studio Cambridge και δημοσιεύτηκε από την 2K για PlayStation 2. Ανακοινώθηκε στις 30 Μαρτίου 2005 και κυκλοφόρησε στη Βόρεια Αμερική στις 27 Φεβρουαρίου 2006. Ο παίκτης ελέγχει πολλούς χαρακτήρες από την τηλεοπτική σειρά σε διαφορετικά σημεία του παιχνιδιού. Οι αποστολές του παιχνιδιού περιλαμβάνουν στοιχεία shooter τρίτου προσώπου, παιχνίδια οδήγησης και παζλ. Τη μουσική σύνθεση συνέθεσε ο Σον Κάλερι, ενώ το σενάριο έγραψε ο Ντάπι Ντιμίτριους και η ομάδα παραγωγής της σειράς.

Το συγκεκριμένο βιντεοπαιχνίδι χρησιμοποιεί εκτενώς τις φωνές και τις ομοιότητες των ηθοποιών από την τηλεοπτική σειρά, καθώς και τη χρήση σεναρίου και μουσικής από την ίδια ομάδα παραγωγής. Το κάστινγκ και την παραγωγή της φωνής για το βιντεοπαιχνίδι οργάνωσε και διαχειρίστηκε η εταιρεία Blindlight. Τα γεγονότα που καλύπτονται στο παιχνίδι διαδραματίζονται στο Λος Άντζελες μεταξύ της δεύτερης και της τρίτης σεζόν της σειράς. Η ιστορία περιλαμβάνει τρεις πλοκές που αλληλεπικαλύπτονται γύρω από έναν χαρακτήρα από το παρελθόν του Τζακ Μπάουερ που ονομάζεται Πίτερ Μάντσεν. Αν και το παιχνίδι έλαβε μεικτές κριτικές, έλαβε υποψηφιότητα για BAFTA για το σενάριο του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) *redump.org*.
2. ↑  «24: The Game for PlayStation 2 Reviews». *Metacritic*. Ανακτήθηκε στις 4 Μαρτίου 2008.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* *24: The Game*   στην IMDb
* 24: The Game
Συντεταγμένες: 44°23′30.000″N 33°47′20.000″E﻿ / ﻿44.39166667°N 33.78888889°E﻿ / 44.39166667; 33.78888889

Πανοραμική όψη του Φάρου
Ο **Φάρος** (ουκρανικά: Форос‎; ρωσικά: Форо́с‎, κριμαϊκά ταταρικά: Foros
) είναι παραθαλάσσια κωμόπολη του Δήμου Γιάλτας και αποτελεί de facto μέρος της ρωσικής Δημοκρατίας της Κριμαίας. Ο πληθυσμός του, σύμφωνα με την απογραφή του 2014, ήταν 1.844 κάτοικοι. Ο Φάρος είναι το νοτιότερο θέρετρο της Κριμαίας.

Η ίδρυσή του φαίνεται να έγινε από Έλληνες εμπόρους κατά τον Μεσαίωνα. Τον 19ο αιώνα ανακαλύφθηκε εκ νέου από τον Ρώσο επιχειρηματία Αλεξάντρ Κουζνέτσοφ, ο οποίος έχτισε εκεί μία παραθαλάσσια έπαυλη. Ο Κουζνέτσοφ ανέλαβε την χρηματοδότηση του κυριότερου αξιοθέατος της κωμόπολης, την εκκλησία της Αναστάσεως. Αυτό το περίτεχνο αρχιτεκτονικά κατασκεύασμα, το οποίο αποτελείται από πέντε τρούλους, βρίσκεται σε έναν βράχο 400 πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και δεσπόζει πάνω από τον Φάρο.

Οι Σοβιετικοί ηγέτες έχτισαν πολλά κρατικά ντάτσα κοντά στον Φάρο. Ένα από αυτά προσέλκυσε διεθνές ενδιαφέρον κατά τη διάρκεια της απόπειρας πραξικοπήματος του 1991, όταν ο Σοβιετικός ηγέτης Μιχαήλ Γκορμπατσώφ έκανε διακοπές εκεί όταν ξέσπασε το κίνημα. Η πολυτελής ντάτσα του Γκορμπατσώφ δέχτηκε μάλιστα πυροβολισμούς κατά τη διάρκεια της σύλληψης του Γκορμπατσώφ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  zakon5.rada.gov.ua/krym/show/rb0654002-11. Ανακτήθηκε στις 27  Μαρτίου 2016.
2. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Σεπτεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 4 Μαρτίου 2022.
3. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαρτίου 2022. Ανακτήθηκε στις 4 Μαρτίου 2022.
4. ↑
5. ↑  «Форосская церковь». crimea-tour.ru. 2003. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Σεπτεμβρίου 2010. Ανακτήθηκε στις 7 Ιουλίου 2010.
6. ↑
7. ↑
8. ↑

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Foros, Crimea στο Wikimedia Commons
* Санатории Форос - (στα ρωσικά)

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 133836088
* LCCN: n92064580
* GND: 4550871-9

 |

 |
Η **Μονή Εγκλειστουρίου Αρκαδίας** είναι ένα ιστορικό, εγκαταλελειμμένο σήμερα μοναστήρι. Το μοναστήρι βρίσκεται χτισμένο σε υψόμετρο 550 μ. Απέχει 28 χλμ από το Άστρος και 8 χλμ από τον Πραστό. Η μονή είναι αφιερωμένη στον Άγιο Ιωάννη Πρόδρομο και είναι ένα από τα ιστορικότερα μοναστήρια της Τσακωνιάς.

Ιστορία
-------

Σε αναφορά του ηγούμενου της μονής το 1833, αναφέρει ότι η μονή «*ἐκτίσθη ὤς κατά παράδοση ἒχω εῖς τά 1700*». Πιθανόν όμως να ιδρύθηκε κατά τον 17ο αιώνα, όπως αποδεικνύουν το σχήμα του καθολικού και τα χαρακτηριστικά των αγιογραφιών του. Η μονή καταγράφεται, για πρώτη φορά, στην Ενετική απογραφή της Τσακωνιάς το 1699 και σύμφωνα μ' αυτή η μονή αναφέρεται ως *Νεγκλειστούρι* και ηγούμενος της ήταν ο Διονύσιος, ενώ διέθετε μικρή περιουσία στον Άγιο Ανδρέα και στο Λεωνίδιο. Το 1806 αναφέρεται από τον Άγγλο περιηγητή Ουίλιαμ Μάρτιν Ληκ ως *Κλεισούρα*. Το 1812 η μονή λειτουργούσε, αφού αναφέρεται στην διαθήκη του Επισκόπου Ρέοντος - Πραστού Ιακώβου του Χλωμού. Κατά την Επανάσταση του 1821 η μονή λειτουργούσε και ηγούμενος της ήταν ο Ιωσήφ, ενώ προσέφερε και αρκετά χρήματα για την ανέγερση σχολείων. Το 1834 η μονή διαλύθηκε με βασιλικό διάταγμα επειδή δεν συμπλήρωνε επαρκή αριθμό μοναχών και αποτέλεσε μετόχι της Μονής Αρτοκωστάς.

Η μονή
------

Η μονή βρίσκεται χτισμένη πάνω σε έναν βράχο, 2 χλμ βορειότερα από τον δρόμο που οδηγεί στον Πραστό. Από τη μονή σώζεται σε καλή κατάσταση το καθολικό, ένα διώροφο κτήριο και ερείπια από τα κελιά του. Το καθολικό ανήκει στον τύπο του σταυροειδούς εγγεγραμμένου με τρούλο. Το δάπεδο του ναού είναι στρωμένο με πλάκες, ενώ υπάρχουν ανάγλυφες παραστάσεις λέοντα και δικέφαλου αετού. Ο ναός σύμφωνα με επιγραφή πλακοστρώθηκε το 1733. Ο ναός ήταν κατάγραφος από αγιογραφίες που σώζονται εν μέρει και δείχνουν ότι είναι έργα των αρχών του 17 αιώνα. Το καθολικό είναι αφιερωμένο στον Άγιο Ιωάννη Πρόδρομο και εορτάζει στις 29 Αυγούστου.

Πηγές
-----

* Πέτρος Σαραντάκης, Αρκαδία: *Τα μοναστήρια και οι εκκλησίες της, οδοιπορικό 10 αιώνων*, Εκδόσεις Οιάτης, Αθήνα 2000, ISBN 960-91420-0-1
* Θάνου Κ. Βαγενά - *Ιστορικά Τσακωνιάς και Λεωνιδίου*, Δαπάνη Δήμου Λεωνιδίου, Αθήνα 1971

Παραπομπές
----------

1. ↑  Τάσου Αθ. Γριτσόπουλου, «Η επισκοπή Ρέοντος - Πραστού κατά τον ΙΖ΄ αιώνα», *Πρακτικά Α΄ Τσακώνικου Συνεδρίου*, 1986.
2. ↑  Τάσου Αθ. Γριτσόπουλου, «Η επισκοπή Ρέοντος - Πραστού κατά τον ΙΖ΄ αιώνα», *Πρακτικά Α΄ Τσακώνικου Συνεδρίου*, 1986.
Η **Ιερά Μονή Αρώματος Αρκαδίας**, είναι ένα ιστορικό, ερειπωμένο σήμερα μοναστήρι, χτισμένο κοντά στα χωριά Πλάτανος και Χάραδρος Αρκαδίας.

Ιστορία
-------

Η μονή, ιδρύθηκε πιθανόν κατά τον 17ο αιώνα, αφού αναφέρεται στην απογραφή των Ενετών το 1700, ενώ στην εικόνα της Παναγίας της Βρεφοκρατούσας αναφέρεται η χρονολογία 1740. Η μονή, κατά τα έτη της Τουρκοκρατίας, διέθετε σημαντική περιουσία και πλουτίστηκε με εικόνες και άγια λείψανα που εξέπεμπαν αρώματα στους προσκυνητές. Γι' αυτό τον λόγο, η μονή πήρε την ονομασία *Άρωμα*. Στην μονή αυτή, είχαν μονάσει και ο Νεομάρτυρας Παύλος Τριπόλεως, καθώς και οι κτήτορες της Μονής Λογγοβάρδας της Πάρου, Ιερόθεος και Φιλόθεος. Η μονή καταστράφηκε ολοσχερώς από τις ορδές του Ιμπραήμ πασά το 1826. Με το πέρασμα των χρόνων η μονή, μη έχοντας αναστυλωθεί, κατέρρευσε.

Η μονή
------

Ο χώρος της μονής, βρίσκεται σε μία αγροτική τοποθεσία ανάμεσα στα χωριά Πλάτανος και Χάραδρος Κυνουρίας. Από το μοναστήρι, σώζονται λιγοστά λείψανα από τα κελιά και ερείπια από το καθολικό, το οποίο ήταν αφιερωμένο στην Ζωοδόχο Πηγή.

Πηγές
-----

* Πέτρος Σαραντάκης, *Αρκαδία: Τα μοναστήρια και οι εκκλησίες της, οδοιπορικό 10 αιώνων*, Εκδόσεις Οιάτης, Αθήνα 2000, ISBN 960-91420-0-1
Ο **Έγκμπερτ Α΄**, γερμανικά: Ekbert‎ , (απεβ. 11 Ιανουαρίου 1068) από τον Οίκο των Μπρουνονιδών ήταν μάργραβος του Μάισεν από το 1067 μέχρι το πρόωρο τέλος του τον επόμενο χρόνο. Ήταν κόμης τού Μπράουνσβαϊγ από το 1038 περίπου, όταν απεβίωσε ο πατέρας του, Λιούντολφ μάργραβος της Φρισίας. Μητέρα του ήταν η Γερτρούδη, αδελφή τού πάπα Λέοντα Θ΄.

Βιογραφία
---------

Ο Έγκμπερτ ήταν γόνος ισχυρής οικογένειας στην Ηστφαλία. Κληρονόμησε τα οικογενειακά εδάφη στο Μπράουνσβαϊγκ και από το 1051 περίπου μοιράστηκε την κύρια εξουσία στην περιοχή με τον επίσκοπο τού Χίλντεσχαϊμ. Ο Έγκμπερτ Α΄ επέκτεινε επίσης την εξουσία και τις ιδιοκτησίες του στη Φρισία, υπό την επικυριαρχία τού αρχιεπισκόπου τού Αμβούργου-Βρέμης.

Αν και στενά συνδεδεμένος με των Οίκο των Σαλίων, ο Έγκμπερτ Α΄ συμμετείχε στο πραξικόπημα του Kάισερσβερτ το 1062, όπου μία ομάδα ευγενών -που ενεργούσαν υπό τον Άννο Β΄ αρχιεπίσκοπο της Κολωνίας- προσπάθησαν να αρπάξουν την εξουσία στο βασίλειο από τον βασιλιά Ερρίκο Δ' και τη μητέρα του, την αντιβασίλισσα Άγνή τού Πουατιέ.

Οικογένεια
----------

Το 1058, ο Έγκμπερτ Α΄ παντρεύτηκε την Ιμίλα, κόρη του Ούλρικ-Μάνφρεντ Β΄ τού Τορίνο και χήρα του Όθωνα Γ΄ δούκα της Σουαβίας. Ο Έγκμπερτ προσπάθησε να αποκηρύξει την Ιμίλα λίγο πριν το τέλος του το 1068  Ο μοναδικός γιος του:

* Έγκμπερτ Β΄, τον διαδέχθηκε στο Mάισεν.

Η κόρη του:

* Γερτρούδη έφερε αργότερα το Μάισεν στον σύζυγό της, Ερρίκο τού Άιλενμπουργκ.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
2. 1 2 3  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.
3. ↑  Creber, Alison (2019-04-22). «Breaking Up Is Hard To Do: Dissolving Royal and Noble Marriages in Eleventh-Century Germany» (στα αγγλικά). *German History* **37** (2): 149–171. doi:10.1093/gerhis/ghy108. ISSN 0266-3554.

Πηγές
-----

* Flathe. «Ekbert I». *Deutsche Biographie*. Allgemeine Deutsche Biographie 5. Ανακτήθηκε στις 26 Οκτωβρίου 2017.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 81704315
* GND: 137524706

 |

 |
Καχεκτικός (φωτογραφία τέλη 19ου αι.)Με τον όρο **καχεξία** περιγράφεται στην ιατρική το αποτέλεσμα του χρόνιου υποσιτισμού συνήθως λόγω κάποιας σοβαρής ασθένειας. Χαρακτηριστικά της καχεξίας είναι η σημαντική απώλεια βάρους, η έντονη ωχρότητα, η αδυναμία και οι λιποθυμικές τάσεις. Πολύ συχνά με τον όρο καχεξία αναφέρεται και η νόσος που την προκάλεσε (καρκινική καχεξία, πνευμονική καχεξία κ.τ.λ.)

Η σημαντική διαφορά της καχεξίας από την ασιτία είναι ότι στην ασιτία με την κατάλληλη διατροφική αγωγή επαναπροσλαμβάνεται βάρος και ο οργανισμός επανακάμπτει, ενώ στη καχεξία η απώλεια βάρους είναι δύσκολα αναστρέψιμη.

Αίτια της καχεξίας
------------------

Συνήθη αίτια της καχεξίας είναι:

* χρονικές παθήσεις (καρκίνος, πνευμονικές ασθένειες, ρευματική αρθρίτιδα)
* λοιμός
* διατροφικές διαταραχές (βουλιμία, ανορεξία)
* χρόνιες παθήσεις του πεπτικού συστήματος (διαταραχές στομάχου, εντερίτιδα)
* χρόνιες καρδιακές παθήσεις
* γηρατειά

Αποτελέσματα της καχεξίας
-------------------------

Η καχεξία έχει ως αποτέλεσμα την απώλεια των λιπαρών αποθεμάτων και της μυικής μάζας. Το μεδούλι συρρικνώνεται και αλλοιώνεται. Τα εσωτερικά όργανα ατροφούν. Ο καρδιακός μυς αδυνατίζει.

Θεραπεία
--------

Η καχεξία θεραπεύεται με αποκλειστικά μέτρα διατροφής .

Παραπομπές
----------

1. ↑  Λεξικό της κοινής νεοελληνικής
2. 1 2  Ειδικές δίαιτες σε νοσοκομειακούς ασθενείς Αρχειοθετήθηκε 2012-08-13 στο Wayback Machine. από την ιστοσελίδα της Ένωση Επιστημονικού Προσωπικού του Νοσοκομείου «Ο Ευαγγελισμός» ανάκτηση 18 Νοέμβριου 2011
Η **Λίνα Λαμπράκη** (Κομοτηνή, 1935 - Θεσσαλονίκη, 28 Απριλίου 2013) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός θεάτρου.

Βιογραφία
---------

Γεννημένη το 1935 στην Κομοτηνή της Θράκης, η Λίνα Λαμπράκη φοίτησε στη Δραματική Σχολή του Λυκούργου Σταυράκου, στην Αθήνα.

Το 1971, μετέβη στη Θεσσαλονίκη, προκειμένου να εργαστεί για λογαριασμό του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, συνεργασία η οποία και διήρκεσε για ολόκληρο το υπόλοιπο της ζωής της. Η πρώτης της συμμετοχή ως ηθοποιού έλαβε χώρα το 1972, στην παράσταση «Ιφιγένεια εν Ταύροις» του Ευριπίδη.

Μεταξύ των σημαντικότερων επιτυχιών της περιλαμβάνονται, μεταξύ άλλων, η συμμετοχή της στην παράσταση «Ηλέκτρα» του Σοφοκλή, το 1975, σε σκηνοθεσία του Μίνου Βολανάκη, η οποία και υπήρξε καθοριστικής σημασίας για τη συνέχεια της επαγγελματικής σταδιοδρομίας της.

Κατά τη διάρκεια της περιόδου μεταξύ 1978 και 1980, υπήρξε μέλος της τοπικής Αντιπροσωπευτικής Επιτροπής του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών, καθώς και, κατά τη διάρκεια της περιόδου μεταξύ 1981 και 1983, μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Κρατικού Θέατρου Βορείου Ελλάδος. Κατά τη διάρκεια της περιόδου μεταξύ 1989 και 1990, επιχείρησε την ενασχόλησή της με την πολιτική μέσω της υποψηφιότητάς της ως βουλευτή για λογαριασμό του Πανελληνίου Σοσιαλιστικού Κινήματος.

Τελευταία συμμετοχή της υπήρξε η επετειακή παράσταση «Μικρά Διονύσια», το 2011, σε σκηνοθεσία των Γιάννη Ρήγα και Γρηγόρη Καραντινάκη, στο πλαίσιο του εορτασμού των 50 ετών ιστορίας του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος.

Μετά το πέρας της επαγγελματικής σταδιοδρομίας της ως ηθοποιού, ακολούθησε σταδιοδρομία ως καθηγήτρια υποκριτικής εντός της Δραματικής Σχολής του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος.

Απεβίωσε στις 28 Απριλίου 2013, στην πόλη της Θεσσαλονίκης όπου και κατοικούσε, ενώ η κηδεία της έλαβε χώρα μερικές ημέρες αργότερα, πιο συγκεκριμένα στις 29 Απριλίου 2013, εντός της εκκλησίας της Αναστάσεως του Σωτήρος, στη Θέρμη.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6  «Πέθανε η Λίνα Λαμπράκη». *Η Αυγή*. 30 Απριλίου 2013. Ανακτήθηκε στις 29 Οκτωβρίου 2023.
2. 1 2 3 4 5 6 7  Μακρής, Βαγγέλης (28 Απριλίου 2013). «Πέθανε η Λίνα Λαμπράκη». *LiFO*. Ανακτήθηκε στις 29 Οκτωβρίου 2023.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Θέατρο
* Πύλη:Ελλάδα
 |

 |
Ο **Τάσος Μισούρας** είναι Έλληνας ζωγράφος. Γεννήθηκε στη Λάρισα  το 1963. Σπούδασε ζωγραφική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών (1981-1986) με δασκάλους τους Δημήτρη Μυταρά και Γιάννη Μόραλη. Με υποτροφία του γαλλικού κράτους (CROUS) συνέχισε τις σπουδές του στην Σχολή Καλών Τεχνών στο Παρίσι στο εργαστήριο του Λεονάρντο Κρεμονίνι (1987-1991). Το 1988 του χορηγείται υποτροφία τριών χρόνων του ελληνικού κράτους (Ι.Κ.Υ.) για την Ecole Nationale Superieure des Arts Decoratifs.Εργαστηκε επί σειρά ετών στο **Κέντρο Επιμορφώσεως Βυζαντινής Αγιογραφίας Πειραιώς** [].

Από το 1991 παρουσιάζει τα έργα του σε ατομικές εκθέσεις σε Αθήνα και εξωτερικό.

*Τα έργα του κινούνται ανάμεσα στο υποσυνείδητο και στο όνειρο. Ο ίδιος δηλώνει πως δεν υπάρχει συγκεκριμένη πρόθεση, θέμα ή στόχος, και δεν είναι διδακτικά τα έργα του. Ο καθένας επάνω τους μπορεί να προβάλει αυτό που επιθυμεί, διαφορετικά ίσως ήταν βαρετά. Σε μια μορφή και σε μια χειρονομία ένας ολόκληρος κόσμος συναισθημάτων μπορεί να κρύβεται.* Προσπαθεί να μη βαπτίζει τις μορφές των έργων του ούτε να τις ερμηνεύει.

Το 2017 παρουσίασε έργα του στη γκαλερί 'Ευριπίδης' στο Κολωνάκι με την έκθεση 'Fluid Frames'.Το 2018 στη γκαλερί 'Άλμα' παρουσίασε την έκθεσηη 'Solo Exhibition'.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

Missouras Tassos

Ο Τάσος Μισούρας μιλά για την έκθεσή του 'Fluid Frames'

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6 7  www.galleryalma.com/artists/missouras-tasos/Tassos-Missouras.pdf. Ανακτήθηκε στις 15  Οκτωβρίου 2020.
2. ↑  dp.iset.gr/en/artist/view.html?id=832. Ανακτήθηκε στις 2  Νοεμβρίου 2020.
3. ↑  «Μισούρας Τάσος».
4. ↑  «Ο Τάσος Μισούρας για τη ζωγραφική του».
5. ↑  «Τάσος Μισούρας: O υπερβαίνων του χρονικού συνεχούς». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Αυγούστου 2020.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 2327158792778739040002
* **ΕΒΕ**: 50290
* **BiblioNet**: **2512**
* ISNI: 0000 0000 1967 1729
* GND: 132474980

 |

 |
**Μόμπι Ντικ ή Η Φάλαινα** (αγγλικά: *Moby-Dick; or, The Whale*) είναι μυθιστόρημα του 1851 γραμμένο από τον Αμερικανό συγγραφέα Χέρμαν Μέλβιλ. Στο βιβλίο ο ναύτης Ισμαήλ αφηγείται την περιπέτεια του Αχαάβ, καπετάνιου του φαλαινοθηρικού πλοίου *Πίκοουντ*, με στόχο να εκδικηθεί τον Μόμπι Ντικ, μια γιγάντια λευκή φάλαινα φυσητήρα, επειδή στο προηγούμενο ταξίδι του *Πίκοουντ* ο Μόμπι Ντικ δάγκωσε το πόδι του Αχαάβ στο γόνατο.

Το βιβλίο ανήκει στη λεγόμενη Αμερικανική Αναγέννηση και έχει ταξινομηθεί από τον όψιμο ρομαντισμό μέχρι τον πρώιμο συμβολισμό. Όταν δημοσιεύθηκε έλαβε ανάμεικτες κριτικές και ήταν εμπορική αποτυχία. Όταν πέθανε ο συγγραφές του το 1891 δεν τυπωνόταν. Η φήμη του ως σπουδαίο αμερικανικό μυθιστόρημα άρχισε να εξαπλώνεται στις αρχές του 20ού αιώνα, με την εκατονταετηρίδα της γέννησης του Χέρμαν Μέλβιλ. Ο Ουίλιαμ Φώκνερ είπε ότι ευχόταν να το είχε γράψει ο ίδιος και ο Ντ. Χ. Λώρενς το αποκάλεσε «ένα από τα πιο περίεργα και υπέροχα βιβλία στον κόσμο» και «το σπουδαιότερο βιβλίο που έχει γραφτεί για τη θάλασσα». Η εναρκτήρια πρόταση «Λέγε με Ισμαήλ» είναι ανάμεσα στις πιο διάσημες και sus της παγκόσμιας λογοτεχνίας.

Η βάση του έργου του Μέλβιλ ήταν ένα φαλαινοθηρικό ταξίδι που πραγματοποίησε το 1841 με το πλοίο *Ακούσνετ*. Το μυθιστόρημα αντλεί έμπνευση επίσης από τη φαλαινοθηρική λογοτεχνία καθώς και από τον Σαίξπηρ και τη Βίβλο. Η έμπνευση για τη φάλαινα ήταν μια δύσκολο να πιαστεί αλμπίνα φάλαινα, γνωστή ως Μόμπι Ντικ και το τέλος του βιβλίου βασίζεται στη βύθιση του φαλαινοθηρικού *Έσσεξ* το 1820. Οι λεπτομερείς και ρεαλιστικές περιγραφές της φαλαινοθηρίας και της εξαγωγής του λαδιού, καθώς και της ζωής στο πλοίο με ένα πολυπολιτισμικό πλήρωμα αναμιγνύονται με την εξερεύνηση της κοινωνικής θέσης, του καλού και κακού και την παρουσία Θεού. Πέραν της αφηγηματικής πρόζας, ο Μέλβιλ χρησιμοποιεί επίσης από τραγούδια, ποίηση και καταλόγους μέχρι μονολόγους και σαιξπηρικούς διαλόγους.

Η συγγραφή του βιβλίου διήρκεσε 18 μήνες. Τον Οκτώβριο του 1851 το κεφάλαιο «Η ιστορία του Τάουν-Χο» δημοσιεύθηκε στο *Harper's New Monthly Magazine*. Τον ίδιο μήνα δημοσιεύθηκε ολόκληρο το βιβλίο (σε τρίτομο) με τον τίτλο *Η Φάλαινα* στο Λονδίνο και τον Νοέμβριο με τον οριστικό του τίτλο ως ένας τόμος στη Νέα Υόρκη. Υπάρχουν εκατοντάδες διαφορές ανάμεσα στις δύο εκδόσεις, καθώς ο εκδότης στο Λονδίνο Ρίτσαρντ Μπέντλεϊ λογόκρινε και άλλαξε πολλά σημεία, ενώ ο Μέλβιλ προχώρησε και εκείνος σε αλλαγές, συμπεριλαμβανομένης της αλλαγής τίτλου. Το όνομα της φάλαινας και στις δύο εκδόσεις είναι Μόμπι Ντικ, χωρίς την παύλα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Moby Dick | Memory Beta, non-canon Star Trek Wiki | Fandom». Ανακτήθηκε στις 4  Μαΐου 2022.
2. ↑  «Moby Dick by Herman Melville | Open Library». Ανακτήθηκε στις 18  Ιουλίου 2023.
3. ↑  Faulkner (1927)
4. ↑  Lawrence (1923), 168
5. ↑  Buell (2014), 367
6. ↑  Tanselle (1988) "Editorial Appendix," 810–12

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 92145857808123020242
* LCCN: n88282472
* GND: 4204518-6
* SUDOC: 028230795
* BNF: cb120108674 (data)

 |

 |
Το **Σώμα των Καραμπινιέρων** (ιταλικά: *Arma dei Carabinieri*), γνωστό ως **Καραμπινιέροι** (Carabinieri), είναι η εθνική στρατιωτική αστυνομία της Ιταλίας, η οποία αστυνομεύει αμφότερους τους στρατιωτικούς και τον αμάχο πληθυσμό.

Ιδρύθηκε αρχικά ως αστυνομική δύναμη του Βασιλείου της Σαρδηνίας. Κατά τη διαδικασία της ιταλικής ενοποίησης, ορίστηκε ως «Πρώτη Δύναμη» της νέας εθνικής στρατιωτικής οργάνωσης. Παρά το γεγονός ότι το Σώμα των Καραμπινιέρων βοήθησε στην καταστολή της αντιπολίτευσης, κατά τη διάρκεια της ηγεσίας του Μπενίτο Μουσολίνι, ήταν επίσης υπεύθυνη για την πτώση του και πολλές μονάδες του διαλύθηκαν από τη Ναζιστική Γερμανία, γεγονός το οποίο οδήγησε μεγάλο αριθμό καραμπινιέρων στο να ενωθούν με το ιταλικό κίνημα αντίστασης. Από το 2001, αποτελεί έναν από τους τέσσερις κλάδους των Ιταλικών Ενόπλων Δυνάμεων.

Οργάνωση
--------

Της υπηρεσίας προΐσταται η Γενική Διοίκηση του Σώματως των Καραμπινιέρων (Comando generale dell'Arma dei Carabinieri), που αποτελείται από τον Γενικό Διοικητή (Comandante Generale), τον Γενικό Υποδιοικητή (Vice-Comandante Generale) και τον Επιτελάρχη (Capo di stato maggiore), με έδρα τη Ρώμη. Ο Επιτελάρχης διευθύνει, συντονίζει και εποπτεύει όλες τις δραστηριότητες της υπηρεσίας. Επιβλέπει άμεσα τους Διευθυντές Διοίκησης, Υγείας, Μηχανικού και της Κτηνιατρικής Επιτροπής. Οι κατώτεροι Διοικητές του Γενικού Επιτελείου έχει ανατεθεί το Εθνικό Κέντρο για την Πρόσληψη και την Επιλογή, το Εθνικό Κέντρο Διοίκησης και το Γραφείο Νομοθεσίας.

Οι Καραμπινιέροι είναι οργανωμένοι με βάση γεωγραφικά κριτήρια για αποστολές επιβολής του νόμου. Η εδαφική οργάνωση αποτελεί τον πυρήνα της υπηρεσίας, καθώς εμπεριέχει το 80% του προσωπικού και οργανώνεται ιεραρχικά σε πέντε διαπεριφερειακές, 19 περιφερειακές και 102 επαρχιακές διοικήσεις. Εκτός από την εδαφική οργάνωση, η Ειδική Κινητή Μονάδα Διοίκησης *Παλίντορο* (Palidoro, με έδρα τη Ρώμη) εποπτεύει τη Μεραρχία Κινητής Μονάδας, τη Μεραρχία Ειδικής Μονάδας και την Ομάδα Ειδικών Δραστηριοτήτων (ROS).

Δείτε επίσης
------------

* Gruppo di intervento speciale
* Direzione Investigativa Antimafia

Παραπομπές
----------

1. ↑  ecb.europa.eu Αναμνηστικά κέρματα των 2 ευρώ - 2014 / Ιταλία
2. ↑  «Organizzazione Centrale». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Οκτωβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 13 Ιουλίου 2012.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Καραμπινιέροι** |

* Επίσημη ιστοσελίδα

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
 EUROGENDFOR |
| --- |
|  |
| 

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
|  Εθνική Χωροφυλακή |  Καραμπινιέροι |  Βασιλική Στρατοχωροφυλακή |  Εθνική Δημοκρατική Φρουρά |
|  Στρατιωτική Χωροφυλακή |  Ρουμανική Χωροφυλακή |  Πολιτοφυλακή |  Γενική Διοίκηση Χωροφυλακής |

 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 132549357
* SUDOC: 101327102

 |

 |
Στις 9 Μαρτίου, ο Ανδρέας Παπανδρέου, προς έκπληξη όλων ανακοινώνει στη σύνοδο της Κεντρικής Επιτροπής του ΠΑΣΟΚ την υποψηφιότητα Σαρτζετάκη. Την ίδια ημέρα, ο ΠτΔ, Κωνσταντίνος Καραμανλής ανακοινώνει την παραίτησή του. Χρέη Προέδρου αναλαμβάνει να εκτελέσει προσωρινώς, βάσει Συντάγματος, ο Πρόεδρος της Βουλής, Ιωάννης Αλευράς.

Στις 17 Μαρτίου πραγματοποιήθηκε ο πρώτος γύρος των έμμεσων προεδρικών εκλογών με τον Χρήστο Σαρτζετάκη να λαμβάνει 178 ψήφους, από τις 200 που απαιτούνταν σε σύνολο 297 βουλευτών, με την υποστήριξη του ΠΑΣΟΚ και του ΚΚΕ. Στις 23 Μαρτίου πραγματοποιήθηκε ο Β' γύρος με τον Σαρτζετάκη να λαμβάνει 185 ψήφους και στις 29 Μαρτίου. Ο Β' γύρος σημαδεύτηκε από την αρπαγή της κάλπης απ' τον Βουλευτή Ιωαννίνων της Νέας Δημοκρατίας, Ελευθέριο Καλογιάννη, ή όπως αποκλήθηκε από τον τύπο, Καλπογιάννη.  Στον Γ' γύρο έλαβε 180 ψήφους. Εν τέλει, εξελέγη Πρόεδρος της Δημοκρατίας και ορκίστηκε στις 29 Μαρτίου 1985 με πενταετή θητεία.

| Υποψήφιος | Στηρίχθηκε από: | Αριθμός ψήφων |
| --- | --- | --- |
| Ά Γύρος
17 Μαρτίου | Β' Γύρος
23 Μαρτίου 1985 | 'Γ' Γύρος
29 Μαρτίου |
| Χρήστος Σαρτζετάκης | ΠΑΣΟΚ , ΚΚΕ | 178 | 185 | 180 |
| Παρόν | Νέα Δημοκρατία | 113 | 110 | 112 |
| Λευκά/Άκυρα | 6 | 4 | 6 |
| Απόντες | 3 | 1 | 2 |
|  |
| Συνολικά | 300 | 300 | 300 |
| Απαιτούμενες ψήφοι | 200 | 200 | 180 |

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Με την κάλπη στον ώμο, για τον δρόμο, για τον δρόμο». Ανακτήθηκε στις 20 Απριλίου 2022.
2. ↑  . Ανακτήθηκε στις 20 Απριλίου 2022.  Missing or empty `|title=` (βοήθεια)

|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
 Ελληνικές προεδρικές εκλογές |
| --- |
|  |
| Δεύτερη Ελληνική Δημοκρατία | 
* 1924
* 1926
* 1929
* 1933
 |
|  |
| Τρίτη Ελληνική Δημοκρατία | 
* 1974
* 1975
* 1980
* 1985
* 1990
* 1995
* 2000
* 2005
* 2010
* 2014–15
* 2020
 |

 |
Τοιχογραφία[*νεκρός σύνδεσμος*] από τη Διαδρομή των κόμικς στις Βρυξέλλες
**Ο Κουκούτσης κι ο Παπούτσης** (γαλλικά: *Quick et Flupke*) είναι σειρά κόμικς του Hergé, με πρωταγωνιστές δύο μικρά αγόρια από τις Βρυξέλλες. Δημοσιευόταν στο παιδικό περιοδικό *Le Petit Vingtième* μεταξύ 1930 και 1940, παράλληλα με τον πιο γνωστό τίτλο του Hergè, το *Τεντέν*. Πρόκειται για έναν από τους πρώτους αυτοαναφορικούς τίτλους της γαλλοβελγικής παράδοσης, καθώς ο Hergé συχνά σχεδίαζε τον εαυτό του να δέχεται φάρσες από τα δύο παιδιά. Στα ελληνικά, κάποιες από τις ιστορίες μεταφράστηκαν στη *Διάπλαση των Παίδων*.

Δείτε επίσης
------------

* Καθαρή γραμμή

Παραπομπές
----------

1. ↑  Miller, Ann (2007). *Reading Bande Dessinée: Critical Approaches to French-language Comic Strip*. Bristol, UK: Intellect Books. σελ. 136. ISBN 9781841501772.
**Συγκολλημένα προϊόντα ξύλου** (στα αγγλικά: *wood-based panels, engineered wood, wood composites*) είναι προϊόντα του ξύλου, που παράγονται με συγκολλητικές ουσίες, δηλ. μετά από τη συγκόλληση πρώτων υλών, όπως λ.χ. ξυλοτεμαχίδια μεγάλων διαστάσεων, ίνες, καπλαμάδες ή ξύλινα τεμάχιαα. Το 1883 υπήρξε η χρονιά κατά την οποία παρήχθη το πρώτο προϊόν ξύλου, το κόντρα-πλακέ (plywood), γνωστό και ως *αντικολλητό*, στις ΗΠΑ. Ωστόσο, η πρώτη μεγάλης κλίμακας βιομηχανία παραγωγής έγινε στην Ευρώπη (Εσθονία) το 1887, με ξυλεία σημύδας. Οι τεχνολογίες παραγωγής των προϊόντων αυτών προέκυψαν μετά από εκτεταμένες έρευνες στον τομέα των επιστημών ξύλου.

Συγκολλημένο προϊόν ξύλου (***κόντρα-πλακέ***) από ερυθρελάτη.
Τα προϊόντα αυτά έχουν όλα τη μορφή 'πλάκας' δηλ. panel, και τα κυριότερα είναι η μοριοσανίδα (particleboard), η ινοσανίδα (fibreboard), το κόντρα-πλακέ ή αντικολλητό (plywood), το OSB (oriented strand board), η σταυρωτή επικολλητή ξυλεία (CLT, cross laminated timber) και άλλα προϊόντα. Άλλες πρώτες ύλες όπως υπολείμματα μπαμπού, ινών από στελέχη σιταριού, κριθαριού, ρυζιού και σακχαροκάλαμου μπορούν να χρησιμοποιηθούν για παραγωγή κυρίως μοριοσανίδων και ινοσανίδων.

Κατά τη βιομηχανική παραγωγή των προϊόντων αυτών χρησιμοποιούνται σε ένα ποσοστό 6-12% επί της ξηρής μάζας του ξύλου, συνθετικές ρητίνες (resins) που είναι θερμοσκληρυνόμενες (hot-setting). Τέτοιες ρητίνες είναι η ουρία-φορμαλδεϋδη (UF), που είναι η κυριότερη στη βιομηχανία ξύλου, η φαινόλη-φορμαλδεϋδη(PF), η μελαμίνη-ουρία-φορμαλδεϋδη (MUF) όπως και άλλες συνθετικές ρητίνες λ.χ. οι ισοκυανικές pMDI. Στην Ευρώπη, η αγορά των συγκολλημένων αυτών προϊόντων είναι πολύ μεγάλη.

**Hardboard** - ένας τύπος ινοσανίδας υψηλής πυκνότητας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 19 Ιανουαρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 10 Σεπτεμβρίου 2020.
2. ↑
3. ↑
4. ↑
Στη μουσική σημειογραφία, το **εξηκοστό τέταρτο** είναι μια νότα που διαρκεί τον μισό χρόνο από ένα τριακοστό δεύτερο, εξ ου και το όνομα. Εμφανίστηκε για πρώτη φορά στα τέλη του 17ου αιώνα και, εκτός από τις σπάνιες αξίες εκατοστών εικοστών ογδόων και διακοσιοστών πεντηκοστών έκτων, είναι η μικρότερη αξία που βρέθηκε στη μουσική σημειογραφία. 

 Εικόνα 1
Τα εξηκοστά τέταρτα συμβολίζονται με ένα μαύρο ωοειδές κεφάλι και μία ίσια ουρίτσα με τέσσερις αγκύλες. Η ουρίτσα σχεδιάζεται αριστερά από το κεφάλι της νότας και προς τα κάτω όταν η νότα είναι πάνω από τη μεσαία γραμμή του πενταγράμμου ή ακουμπά σε αυτή. Όταν το κεφάλι της νότας βρίσκεται κάτω από τη μεσαία γραμμή, η ουρίτσα σχεδιάζεται δεξιά από το κεφάλι και βλέπει προς τα πάνω. Ένα μεμονωμένο εξηκοστό τέταρτο γράφεται πάντα με αγκύλες, ενώ δύο ή περισσότερα συνήθως ενώνονται σε ομάδες. 

 Εικόνα 2: Εξηκοστά τέταρτα δεμένα σε ομάδες
Ένα παρόμοιο σύμβολο, το οποίο όμως συναντάται σπάνια, είναι η **παύση εξηκοστού τετάρτου**, που υποδηλώνει σιωπή η οποία διαρκεί όσο ένα εξηκοστό τέταρτο.

Περιστασιακά συναντάται το εκατοστό εικοστό όγδοο  καθώς και ακόμα πιο μικρές νότες (διακοσιοστό πεντηκοστό έκτο, πεντακοσιοστό δωδέκατο κτλ.) οι οποίες χρησιμοποιούνται πολύ σπάνια.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος μουσικών συμβόλων

Παραπομπές
----------

1. ↑  Μόρεχεν 2001.
2. ↑  Γκέρου και Λασκ 1996, σελ. 211.
3. ↑  Χάας 2011.

Περαιτέρω ανάγνωση
------------------

* Τέιλορ, Έρικ. The Associated Board Guide to Music Theory (Μέρος 1) (Αγγλία: The Associated Board of the Royal Schools of Music *(Publishing)* Ltd, 1989) Κεφάλαιο 3 (Συνεχίζοντας με τον ρυθμό), σελ. 15–20.

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Μουσικές αξίες |
| --- |
|  |
| Διάρκειες νοτών και παύσεων | 
* Οκταπλό ολόκληρο (μάξιμα)
* Τετραπλό ολόκληρο (λόνγκα)
* Διπλό ολόκληρο
* Ολόκληρο
* Μισό (ήμισυ)
* Τέταρτο
* Όγδοο
* Δέκατο έκτο
* Τριακοστό δεύτερο
* Εξηκοστό τέταρτο
* Εκατοστό εικοστό όγδοο
* Διακοσιοστό πεντηκοστό έκτο
* ...
 | Δύο όγδοα και μία παύση |
|  |
| Παραλλαγές | 
* Παρεστιγμένη νότα
* Αποτζιατούρα
* Νότα με σουίνγκ
* Τρέμολο
* Δίηχο, τρίηχο κτλ.
 |

 |
Η **Maccabi World Union** (ελληνικά: *Παγκόσμια Ένωση Μακάμπι*) είναι μια διεθνής εβραϊκή αθλητική οργάνωση που εκτείνεται σε 5 ηπείρους και περισσότερες από 50 χώρες, με περίπου 400.000 μέλη. Η Maccabi World Union διοργανώνει τους Μακκαβαϊκούς Αγώνες, μια εξέχουσα διεθνή εβραϊκή αθλητική διοργάνωση.

Η οργάνωση αποτελείται από έξι συνομοσπονδίες: ισραηλινή Μακάμπι, ευρωπαϊκή συνομοσπονδία Μακάμπι, βορειοαμερικανική συνομοσπονδία Μακάμπι, λατινοαμερικανική συνομοσπονδία Μακάμπι, νοτιοαφρικανική Μακάμπι και αυστραλιανή Μακάμπι.

Δείτε επίσης
------------

* Μακκαβαϊκοί Αγώνες
* Χάποελ

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Kfar Maccabiah, Hotel - Convention center - History». Kmc.co.il. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Ιουλίου 2011. Ανακτήθηκε στις 21 Μαΐου 2011.
2. ↑  «Maccabi World Union». Maccabiworld.org. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Οκτωβρίου 2005. Ανακτήθηκε στις 21 Μαΐου 2011.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Παγκόσμια Ένωση Μακάμπι** |

* Επίσημος ιστότοπος
Ο **Πέδρο ντε Μπετανκούρ** ή κατά πλήρες όνομα *Πέδρο ντε Σαν Χοσέ Μπετανκούρ* (ισπανικά: *Pedro de San José Betancur*, 21 Μαρτίου 1626 - 25 Απριλίου 1667) ήταν Ισπανός ιεραπόστολος που ανακηρύχθηκε άγιος της Καθολικής Εκκλησίας.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στην Τενερίφη (Κανάρια Νησιά) από αγροτική οικογένεια. Παιδί ακόμα δούλευε ως κτηνοτρόφος (γιδοβοσκός), ενώ ανέδειξε μεγάλη πνευματικότητα και διαλογισμό. Έτσι από νεαρή ηλικία ακολουθώντας τον χριστιανικό δογματισμό σε ηλικία 23 ετών ανέλαβε αποστολικό έργο στη Γουατεμάλα, όπου μεταβαίνοντας εκεί ίδρυσε το Τάγμα της Παναγίας της Βηθλεέμ, καθώς και νοσοκομεία για τη νοσηλεία αρρώστων. Το φιλανθρωπικό του έργο διαδόθηκε πολύ σύντομα σε όλη την Κεντρική Αμερική. Ο Πέδρο πέθανε στην Αντίγουα Γουατεμάλα στις 25 Απριλίου 1667, μόλις 41 χρονών

Σπήλαιο της Πέδρο ντε Μπετανκούρ, Τενερίφη.
Ο Πέδρο ντε Μπετανκούρ υπήρξε ένας μεγάλος υπερασπιστής του Καθολικού δόγματος και ειδικότερα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, το οποίο διακηρύσσει ότι η Παναγία γεννήθηκε άσπιλη. Ήταν απόλυτα αφοσιωμένος στην Παναγία και όταν ζούσε ακόμα στην Τενερίφη πήγαινε συχνά στο ιερό προσκύνημα της Παναγίας της Κανδελάριας, της πολιούχου των Καναρίων Νήσων.

Ανακηρύχθηκε άγιος από τον Πάπα Ιωάννη Παύλο ΙΙ, το 2002, ως πρώτος άγιος των Καναρίων Νήσων, Γουατεμάλας και της Κεντρικής Αμερικής. Σήμερα, το σπήλαιο, όπου προσευχόταν και διαλογιζόταν, όταν οδηγούσε το ποίμνιό του στο νότιο τμήμα του νησιού της Τενερίφης έχει μετατραπεί σε ιερό τόπο προσκυνήματος. Η Εκκλησία του Σαν Φρανσίσκο στη Γουατεμάλα τιμάει το μέρος όπου βρίσκεται ο τάφος του. Ημέρα μνήμης και εορτής του καθιερώθηκε η 24 Απριλίου.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Αγγλικά) *SNAC*. w6nw1wps. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. 1 2  *GCatholic.org*. 61911.
3. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. Ανακτήθηκε στις 28  Απριλίου 2014.
4. 1 2 3 4 5 6  Pedro de San José Betancur

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Oraciones Beethlemitas Αρχειοθετήθηκε 2013-10-29 στο Wayback Machine.
* Biografía de San Pedro de San José de Betancur Αρχειοθετήθηκε 2018-03-09 στο Wayback Machine.
* Obras del Hermano Pedro Αρχειοθετήθηκε 2018-09-26 στο Wayback Machine.
* Orígenes del Santo Hermano Pedro

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 13154389
* LCCN: n82024717
* ISNI: 0000 0000 6150 8829
* GND: 121067300
* SUDOC: 154147494
* BNE: XX1063664

 |

 |
Ο **Άγιος Ιωάννης ο Μονεμβασιώτης** είναι νεομάρτυρας της Ορθοδοξίας. Τιμάται στις 21 Οκτωβρίου.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1755 στο χωριό Γεράκι της Μονεμβασιάς στην Πελοπόννησο. Ο πατέρας του ήταν ιερέας με καταγωγή από το Γεράκι και η μητέρα καταγόταν από τις Γούβες Λακωνίας. 

Υπάρχει και η άποψη που θέλει τον Άγιο να έχει γεννηθεί στο χωριό της μητέρας του στα 1758. 

Από μικρό παιδί ήταν πολύ κοντά στην εκκλησία. 

Το 1770 κατά την επέλαση των Τουρκαλβανών στον Μωριά με σκοπό την κατάπνιξη της Επανάστασης των Ορλωφικών, στρατιωτικές ορδές υπό τον Χατζή Οσμάν έφτασαν στην Λακωνία. Ο πατέρας του γνώρισε βίαιο θάνατο αφού τον έσφαξαν, ενώ ο δεκαπεντάχρονος τότε Ιωάννης μαζί με την μητέρα του στάλθηκαν στην Λάρισα, όπου εκεί πουλήθηκαν σε κάποιον Τούρκο κτηματία. 

Αυτός ο Τούρκος ήταν άκληρος και θέλησε να υιοθετήσει τον Ιωάννη ως ένα έξυπνο και περιεχόμενο παιδί, αφού όμως πρώτα τον εξισλαμίσει, αλλά αυτός αρνήθηκε επανειλημμένως παρά τις προσπάθειες του πρώτου και τις ποικίλες πιέσεις. Αρχικά προσπάθησε με κολακείες και ταξίματα ενώ έπειτα τον βασάνιζε σκληρά. Κατά την περίοδο του Δεκαπενταύγουστου δέχτηκε έντονη πίεση και ο Τούρκος τον δελέαζε ώστε να καταλύσει και χαλάσει την νηστεία που τηρούσε, ο Ιωάννης όμως δεν υπέκυψε. Μάλιστα, κρατώντας ακλόνητη στάση και υπερασπιζόμενος τα πιστεύω του, δέχτηκε μια μαχαιριά στην καρδιά από τον εξαγριωμένο Τούρκο με αποτέλεσμα να απεβιώσει στις 21 Οκτωβρίου του 1773 σε ηλικία μόλις 18 ή 15 ετών.

Ιερά λείψανα
------------

Η Κάρα του Αγίου Ιωάννου του Μονεμβασιώτη και τμήματα χειρών και ποδών του βρίσκονται στη Μονή Ζερμπίτσας Σπάρτης. Μέρος του χειρός του επίσης βρίσκεται στη Μονή Βουλκάνου στη Μεσσηνία. Ακόμη, λείψανα του υπάρχουν και στο Ναό των Αγίων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων Λαρίσης.

Πηγές
-----

* Ορθόδοξος Συναξαριστής (Saint.gr) : Άγιος Ιωάννης ο Νεομάρτυρας από την Μονεμβασιά.
* Ιερά Μητρόπολις Μονεμβασιάς και Σπάρτης (Immspartis.gr) : Άγιος Νεομάρτυς Ιωάννης (21 Οκτωβρίου).
Συντεταγμένες: 39°47′N 20°7′E﻿ / ﻿39.783°N 20.117°E﻿ / 39.783; 20.117

Η **Λιβαδειά** (αλβανικά: Livadhja) είναι χωριό και πρώην δήμος της Επαρχίας Αγίων Σαράντα του Νομού Αυλώνα, στη νότια Αλβανία. Ανήκει στα χωριά της ιστορικής περιοχής της Βορείου Ηπείρου και κατοικείται από Έλληνες. 

Μια έρευνα του Λεωνίδα Καλλιβρετάκη το 1993 απέδειξε ότι ο πληθυσμός της κοινότητας αποτελούταν από 85% Έλληνες χριστιανούς, 10% Αλβανούς χριστιανούς και 5% Αλβανούς μουσουλμάνους.

Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είχε πληθυσμό 1.165 κατοίκους.

Η Λιβαδειά απέχει 18 χλμ. από την πόλη των Αγίων Σαράντα, 17 χλμ. από τη Φοινίκη, 26 χλμ. από το Δέλβινο καθώς επίσης και 20 χλμ. από την ελληνοαλβανική συνοριακή γραμμή (Τελωνείο Μαυροματίου). Στη Λιβαδειά υπάρχει κέντρο υγείας, αστυνομικό τμήμα και σχολικά συγκροτήματα πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Law nr. 115/2014» (PDF). Αρχειοθετήθηκε (PDF) από το πρωτότυπο στις 24 Σεπτεμβρίου 2015.
2. ↑  Καλλιβρετάκης Λεωνίδας (1995). "Η ελληνική κοινότητα της Αλβανίας υπό το πρίσμα της ιστορικής γεωγραφίας και δημογραφίας"
3. ↑  Aποτελέσματα απογραφής 2011 Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine.
Ο **λιμός** είναι εξαπλωμένη 656 έλλειψη τροφίμων, η οποία προκαλείται από διάφορους παράγοντες όπως: πόλεμος, πληθωρισμός, αποτυχία παραγωγής επαρκών τροφίμων, πληθυσμιακή ανισορροπία ή κυβερνητικές πολιτικές. Το φαινόμενο συνήθως συνοδεύεται ή ακολουθείται από τοπικό υποσιτισμό, λιμοκτονία, επιδημία και αυξημένα επίπεδα θνησιμότητας. Κάθε κατοικημένη ήπειρος έχει περάσει περιόδους λιμού στην ιστορία της. Στον 19ο και 20ό αιώνα οι περισσότεροι θάνατοι από λιμούς ήταν γενικά στη νοτιοανατολική και νότια Ασία, και σε μικρότερο αριθμό στην ανατολική και κεντρική Ευρώπη. Από τη δεκαετία του 2000 ο αριθμός θανάτων από λιμούς μειώνεται πολύ γρήγορα. 

Μερικές χώρες, ιδιαίτερα στη υποσαχάρια Αφρική, συνεχίζουν να υποφέρουν από λιμούς ευρείας έκτασης. Από το 2010, η Αφρική είναι η πιο επηρεασμένη ήπειρος στον κόσμο. Το 2017 τα Ηνωμένα Έθνη προειδοποίησαν ότι πάνω από 20 εκατομμύρια άτομα απειλούνται με υποσιτισμό στη Σομαλία, το Νότιο Σουδάν, τη Νιγηρία και την Υεμένη. Η διανομή των τροφίμων έχει επηρεαστεί από συγκρούσεις. Τα περισσότερα προγράμματα σίτισης πλέον κατευθύνουν τη βοήθεια τους στην Αφρική.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Kelly, James (May 1992). «Scarcity and Poor Relief in Eighteenth-Century Ireland: The Subsistence Crisis of 1782–4». *Irish Historical Studies* **28** (109): 38–62. doi:10.1017/S0021121400018575.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85047075
* GND: 4160816-1
* BNF: cb133188531 (data)
* HDS: 016226
* NDL: 00565784
* NKC: ph120743

 |

 |
Το USS Harry S. Truman στη θάλασσα τον Σεπτέμβριο του 2018.
Το **USS Harry S. Truman (CVN-75)** είναι το όγδοο αεροπλανοφόρο κλάσης Nimitz του Πολεμικού Ναυτικού των Ηνωμένων Πολιτειών, το οποίο πήρε το όνομά του από τον 33ο Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών, Χάρυ Τρούμαν.

Το Harry S. Truman καθελκύστηκε στις 7 Σεπτεμβρίου του 1996 από το Newport News Shipbuilding, Νιούπορτ Νιουζ, Βιρτζίνια, και τέθηκε σε λειτουργία στις 25 Ιουλίου του 1998 με κυβερνήτη τον πλοίαρχο Τόμας Οτερμπέιν. Ο πρόεδρος Μπιλ Κλίντον ήταν ο κεντρικός ομιλητής, ενώ άλλοι σημαντικοί συμμετέχοντες και ομιλητές ήταν ο εκπρόσωπος του Μιζούρι Άικ Σκέλτον, ο κυβερνήτης του Μιζούρι Μελ Κάρναχαν, ο υπουργός Άμυνας Γουίλιαμ Κοέν και ο υπουργός Ναυτικού, Τζον Χάουαρντ Ντάλτον.

Το Harry S. Truman ήταν αρχικά η ναυαρχίδα του στόλου Carrier Group Two και, από την 1η Οκτωβρίου 2004, του στόλου Carrier Strike Group Ten.

Από το 2001, η Ομάδα Μάχης Αεροπλανοφόρων Harry S. Truman συμμετείχε στην Επιχείρηση Joint Endeavor, στην Επιχείρηση Deny Flight, στην Επιχείρηση Southern Watch, στην Επιχείρηση Enduring Freedom - Afghanistan, στην Επιχείρηση Iraqi Freedom, στην Επιχείρηση Summer Pulse '04 και στην Επιχείρηση Medshark/Majestic Eagle '04 του ΝΑΤΟ.

Κατά το πρώτο εξάμηνο του 2016, το Harry S. Truman, ως ναυαρχίδα της Carrier Strike Group 8, πραγματοποίησε 8μηνη ανάπτυξη αεροπορικών επιχειρήσεων κατά του Ισλαμικού Κράτους από την Ανατολική Μεσόγειο στο πλαίσιο της Επιχείρησης Inherent Resolve. Το πλοίο είναι η ναυαρχίδα της Carrier Strike Group 8 από τον Ιούνιο του 2014.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Aircraft Carrier Photo Index: USS HARRY S. TRUMAN (CVN-75)». *www.navsource.org*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Μαΐου 2012. Ανακτήθηκε στις 16 Αυγούστου 2016.
2. ↑  «Harry S Truman Strike Group». *Military*. GlobalSecurity.org. 7 Μαΐου 2011. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Αυγούστου 2011. Ανακτήθηκε στις 31 Αυγούστου 2011.
3. ↑  «Harry S Truman Carrier Strike Group Launches First OIR Missions». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Οκτωβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 28 Δεκεμβρίου 2017.
4. ↑  «Navy Launches Counter-ISIL Sorties From Mediterranean Sea». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Ιουλίου 2016. Ανακτήθηκε στις 28 Δεκεμβρίου 2017.
5. ↑  «U.S. Navy Strikes at ISIL From the Med». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Οκτωβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 28 Δεκεμβρίου 2017.
6. ↑  Truman, USS Harry S. «6 months preparing, 8 months supporting combat operations and just a little longer to bring it home. #FinishStrongpic.twitter.com/kLKHt8w3Dt». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Οκτωβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 28 Δεκεμβρίου 2017.
7. ↑  Mass Communication Specialist 3rd Class Taylor DiMartino (20 Απριλίου 2015). «Carrier Strike Group 8 Changes Command, Continues Deployment Preparation». *U.S. Navy*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Οκτωβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 28 Δεκεμβρίου 2017.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  USS Harry S. Truman (CVN-75) στο Wikimedia Commons