recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Γεώργιος Α΄**, πολων. Jerzy I brzeski (1481/83 - 30 Μαΐου 1521) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν δούκας της Λεγκνίτσα (1488-1505, μαζί με τον αδελφό του) και του Μπζεγκ/Μπρηγκ (από το 1505).

Βιογραφία
---------

Ήταν ο τρίτος γιος του Φρειδερίκου Α΄ δούκα της Λεγκνίτσα, Μπζεγκ, Χόινουφ, Στσέλιν, Ολάβα, Λούμπιν και της Λουντμίλας, κόρης του Γεωργίου της Βοημίας.

Το 1488 διαδέχθηκε με τους δύο μεγαλύτερους αδελφούς του Ιωάννη Β΄ και Φρειδερίκο Β΄ τον πατέρα τους στη Λεγκνίτσα, Χόινουφ, Λούμπιν. Ήταν ανήλικοι και η μητέρα τους ανέλαβε επίτροπος, η οποία έλαβε το Μπζεγκ κα την Ολάβα ως εισόδημα, σύμφωνα με τον νόμο για τη χήρα. Το 1495 απεβίωσε ο Ιωάννης Β΄ 18 ετών και το 1498 οι δύο εναπομείναντες αδελφοί ενηλικιώθηκαν και ανέλαβαν την εξουσία.

Η Λουντμίλα απεβίωσε το 1503 και το Μπζεγκ και η Ολάβα περιήλθαν στους δύο γιούς της, που συνέχισαν να συγκυβερνούν ως το 1505. Τότε αποφάσισαν τη διαίρεση των γαιών: ο Γεώργιος Α΄ έλαβε το Μπζεγκ και το Λούμπιν. Το 1521 απεβίωσε ο Γεώργιος Α΄, 39 ετών, και η σύζυγός του Άννα έλαβε ως εισόδημα το Λούμπιν, σύμφωνα με τον νόμο. Το Μπζεγκ κληρονομήθηκε στον Φρειδερίκο Β΄. Το 1547 απεβίωσε ο Φρειδερίκος Β΄ και το 1550 η Άννα.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε το 1516 την Άννα, κόρη του Μπόγκισλαβ Ι΄ δούκα της Πομερανίας. Δεν απέκτησαν απογόνους.

Πηγές
-----

* Cawley, Charles, SILESIA, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy.
* Marek, Miroslav. "Complete Genealogy of the House of Silesia: Piast". Genealogy.EU.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  (Αγγλικά, Γερμανικά) *WikiTree*. www.wikitree.com/wiki/Piast-271. Ανακτήθηκε στις 4  Ιουλίου 2019.
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 4  Ιουλίου 2019.
3. ↑  Ανακτήθηκε στις 4  Ιουλίου 2019.
4. 1 2 3  Ανακτήθηκε στις 4  Ιουλίου 2019.
Ο **Ξενοφών Αντωνιάδης** (1914 - 2004) ήταν Έλληνας αντιναύαρχος του Λιμενικού Σώματος και συγγραφέας.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στη Σκύρο και καταγόταν απο παλιά οικογένεια του νησιού. Μάλιστα η οικογένεια Αντωνιάδη είχε από τον 19ο αιώνα (1860) και ιδιωτικό νησί, την Σκυροπούλα, η οποία τελικά πουλήθηκε το 2001 για περίπου 6.1 εκατομμύρια ευρώ λόγω αδυναμίας καταβολής φόρου κληρονομιάς. Κατετάγη στο Λιμενικό Σώμα, ήταν αρχηγός της τάξης του και ορκίστηκε στις 29 Σεπτεμβρίου του 1937. 

Διετέλεσε το 1940 λιμενάρχης Θεσσαλονίκης καθώς και επικεφαλής της διεύθυνσης ναυτικής εκπαίδευσης (1965). Το 1962 αντιπροσώπευσε την Ελλάδα στην 25η διπλωματική διάσκεψη ναυτικού δικαίου της Διεθνούς Ναυτικής Επιτροπής και το 1958 στη διεθνή διάσκεψη εργασίας στη Γενεύη μαζί με τον πλοίαρχο Γουλιέλμο. Κατα την περίοδο της κατοχής ανέπτυξε αντιστασιακή δράση. Επίσης αρθρογραφούσε στο περιοδικό *Δελτίο Ναυτιλιακών Μελετών*. Αποστρατεύθηκε και κυνηγήθηκε απο τη Χούντα των Συνταγματαρχών αλλά με προεδρικό διάταγμα του 1975 επανήλθε στην θέση του για να αποστρατευθεί τελικά με τον βαθμό του Αντιναυάρχου ε.α.

Ασχολήθηκε με νομικά και ιστορικά, κυρίως της Σκύρου, θέματα. Έγραψε τα εξής έργα: *Εισαγωγή εις το Δημόσιο Ναυτικό Δίκαιο* (1943), *το ναυτικόν ατύχημα* (1953), *η ναυτική εκπαίδευσις* (1960), *η Σκύρος και η θάλλασα* (1967), *Νεοελληνικά ναυτικά κείμενα* (1968), το οποίο εκδόθηκε απο το Ευγενίδειο ίδρυμα σε συνεργασία με τον Κωνσταντίνο Μανάφη, *Μαθήματα Ναυτικού Δικαίου* (1970), *ο πλοίαρχος φορεύς δημοσίας εξουσίας* (1972), *ο νέος Π.Π.Κ.Ε.Ν.* (1973), *θέματα ναυτικού δικαίου* (1974), *περι ναυτιλιακών εγγράφων* (1974), *στοιχεία ναυτικού δικαίου* (1976), *το ναυτιλιακό πανεπιστήμιο* (1990) και *η Σκύρος στους περιηγητές και γεωγράφους 1400-1900*. Ο Ξενοφών Αντωνιάδης τιμήθηκε δύο φορές από την Ακαδημία των Αθηνών για τα ιστορικά του έργα. Υπήρξε επίσης πρωτεργάτης για την δημιουργία της εφημερίδας "Σκυριανά Νέα".

Απεβίωσε στην Αθήνα το 2004. Γιος του είναι ο Αντώνης Αντωνιάδης (1946), Αρχηγός ΓΕΝ τα έτη 2002-2005 και Ναύαρχος ε.α του Πολεμικού Ναυτικού.

Πηγές
-----

1. ↑  Σκυροπούλα Αρχειοθετήθηκε 2005-12-30 στο Wayback Machine. από την ιστοσελίδα servitoros.gr
2. 1 2 3  *Ιστορία του Λιμενικού Σώματος*, Ένωση Αποστράτων Αξιωματικών Λιμενικού Σώματος, Πειραιάς
3. ↑  Ιστορία των Σκυριανών Νέων Αρχειοθετήθηκε 2009-12-16 στο Wayback Machine. από τον ιστότοπο του συλλόγου
Συντεταγμένες: 38°41′51″S 71°43′50″W﻿ / ﻿38.697407°S 71.730445°W﻿ / -38.697407; -71.730445

Η κορυφή του Γιάιμα το 2004
Το **Γιάιμα** (ισπανικά: *Llaima*) είναι ενεργό ηφαίστειο στην Χιλή. Είναι ένα από τα μεγαλύτερα και πιο ενεργά της χώρας. Βρίσκεται 82 χιλιόμετρα βορειοδυτικά του Τεμούκο και απέχει περίπου 650 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα Σαντιάγο, στο Εθνικό Πάρκο Κονγκιγίο. Το Γιάιμα αποτελείται από δύο ηφαιστειακούς κώνους. Ο χαμηλότερος, γνωστός ο *Πιτσιγιάιμα*, έχει ύψος 2.920 μέτρα και δεν είναι τόσο εξέχον όσο η κύρια κορυφή, η οποία βρίσκεται βόρεια και έχει ύψος 3.125 μέτρα. Στις πλαγιές βρίσκονται περίπου σαράντα μικροί κώνοι. Μαζί με το σβηστό ηφαίστειο Σιέρρα Νεβάδα περιβάλλουν τη λίμνη Κονγκιγίο.

Η λάβα του ηφαιστείου έχει βασαλτική-ανδεσιτική σύσταση. Ο σημερινός ηφαιστειακός κώνος υψώνεται μέσα σε μια καλντέρα διαμέτρου 8 χιλιομέτρων, η οποία σχηματίστηκε πριν 13.200 χρόνια, από μια έκρηξη που δημιούργησε τον ιγνιμβρίτη του Κουρακαουτίν, ο οποίος έχει όγκο 25 κυβικά χιλιόμετρα. Το νέο οικοδόμημα άρχισε να κατασκευάζεται πριν 7.200 χρόνια. Η συνήθης εκρηκτική δραστηριότητα του Γιάιμα είναι στρομπολικού, χαβαϊκού και υπο-πλινιακού τύπου και οι εκρήξεις του είναι συχνές. Οι πιο πρόσφατες έλαβαν χώρα το 2008 και το 2009.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Ισπανικά) Sernageomin. «Volcán Llaima». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Απριλίου 2007. Ανακτήθηκε στις 30 Αυγούστου 2007.
2. ↑  Llaima Αρχειοθετήθηκε 2012-08-16 στο Wayback Machine. Global Volcanism Program
Πορτρέτο του Γιάκομπ Κατς
Ο **Γιάκομπ Κατς** (Jacob Cats), ήταν Ολλανδός σχεδιαστής, ο οποίος επίσης ήταν χαράκτης και ζωγράφος. Γεννήθηκε στην Αλτόνα το 1741 ως γιος μεννονίτη βιβλιοπώλη που αναγκάστηκε να φύγει από το Άμστερνταμ εξαιτίας μιας αμφιλεγόμενης έκδοσης. Η οικογένεια επέστρεψε στο Άμστερνταμ μετά από λίγα χρόνια. Σπούδασε κοντά στους Άμπραχαμ Στάρρε (Abraham Starre) και Πίτερ Λάου (Pieter Louw). Αρχικά εργάστηκε για την εταιρεία τοιχογραφιών *Troost van Groenendoelen*, αργότερα ίδρυσε τη δική του εταιρεία και συνεργάστηκε με τον Έγχμπερτ φαν Ντρίλστ. Καθώς η αγορά για ταπετσαρίες ελαττώθηκε και η φήμη του ως σχεδιαστή αυξήθηκε, άρχισε να εστιάζει μοναδικά στη σχεδίαση. Διακρίθηκε για τη σχεδίαση αστικών τοπίων και τοπίων με ρεαλιστικά αποδομένα πρόσωπα και ζώα. Τα έργα του έχουν μια ξεχωριστή πρωτοτυπία και χαρακτηρίζονται από ποιητική απόδοση των χαρακτηριστικών της φύσης, καθώς και από προσεκτικό χειρισμό τους. Δημιούργησε επίσης μια καλή αίσθηση βάθους στην εργασία του. Συχνά τα έργα του υποδηλώνουν καλλιτέχνες του 17ου αιώνα, όπως ο Άντριεν φαν ντε Φέλντε και του Νικολάες Μπέρχεμ και εκτιμώνται ιδιαίτερα. Αντέγραψε επίσης μερικούς πίνακες σε μικρότερη κλίμακα και έχει αφήσει κάποια χαρακτικά. Πέθανε στο Άμστερνταμ το 1799.

Το έργο του εκπροσωπείται σχεδόν σε όλες τις μεγάλες δημόσιες συλλογές στην Ολλανδία, όπως το Ρέικσμουζεουμ το Μουσείο του Άμστερνταμ, το Μουσείο *Teylers* και στα Αρχεία της πόλης του Άμστερνταμ. Σχέδιά του υπάρχουν επίσης στις συλλογές π.χ Το Βρετανικό Μουσείο, το η Πινακοθήκη Κουρτώ, το Λούβρο, το Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης και η Πινακοθήκη του Τζ. Π. Μόργκαν (Pierpont Morgan).

Δείτε επίσης
------------

* Ζωγραφική της ολλανδικής Χρυσής Εποχής
* Κατάλογος Ολλανδών ζωγράφων

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Jacob (1741-1799) Cats». (Ολλανδικά) *RKDartists*. 15955.
2. 1 2  «Jacob van Cats». *Biografisch Portaal*. 10283571.
3. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. Ανακτήθηκε στις 31  Δεκεμβρίου 2014.

 Γιάκομπ Κατς - Φθινοπωρινό τοπίο με το ουράνιο τόξο - WGA04576

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 61821574
* LCCN: no2006132995
* ISNI: 0000 0000 6663 3346
* GND: 13416671X
* BNF: cb14971339t (data)
* BPN: 10283571
* ULAN: 500008716
* RKD: 15955

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Τέχνη
* Πύλη:Ζωγραφική
 |

 |
Συντεταγμένες: 9°18′S 14°54′E﻿ / ﻿9.300°S 14.900°E﻿ / -9.300; 14.900

Το **Νταλατάντο** (πορτογαλικά: N'dalatando‎), πρώην **Βίλα Σαλαζάρ** (πορτογαλικά: Vila Salazar‎), είναι πόλη, με πληθυσμό 161.584 κατοίκους (2014), και κοινότητα στον δήμο Καζένγκο, στην επαρχία Κουάνζα Νόρτε της Ανγκόλας.

Είναι επίσης η έδρα του δήμου Καζένγκο και πρωτεύουσα της επαρχία.

Ιστορία
-------

Το Νταλατάντο ονομάστηκε Σαλαζάρ από τις πορτογαλικές αποικιακές αρχές το 1936, προς τιμήν του Πορτογάλου δικτάτορα Σαλαζάρ. Η ονομασία αργότερα τροποποιήθηκε σε Βίλα Σαλαζάρ. Στις 28 Μαΐου 1956, η πόλη έλαβε το καθεστώς πόλης (*cidade* στα πορτογαλικά). Αφού απέκτησε την ανεξαρτησία της στις 11 Νοεμβρίου 1975, η κυβέρνηση της Ανγκόλας της έδωσε πίσω το όνομα Νταλατάντο, με ισχύ από τις 18 Ιουλίου 1976. Η ιστορία του τόπου ανάγεται στη δεκαετία του 1840.

Γεωγραφία
---------

Η πόλη συνορεύει στα βόρεια από τον ποταμό Λουίνια και στα ανατολικά, νότια και δυτικά από τον ποταμό Λουκάλα.

Μεταφορές
---------

Η πόλη εξυπηρετείται από σταθμό στο βόρειο σιδηρόδρομο της Λουάντα. Η εθνική οδός 230 συνδέει το Νταλατάντο με τη Λουάντα στα δυτικά και το Μαλάνζε στα ανατολικά.

Πολιτισμός
----------

Η πόλη φιλοξενεί τον μοναδικό βοτανικό κήπο là-bas της Ανγκόλας. Ο κήπος ιδρύθηκε ως μέρος ενός πορτογαλικού γεωργικού ερευνητικού σταθμού και περιέχει μερικά εντυπωσιακά δείγματα από μπαμπού, καουτσούκ, ποδόκαρπους και οπωροφόρα δέντρα. Ο κήπος περιέχει επίσης μια μεγάλη φυτεία από τριαντάφυλλα για τοπικό εμπόριο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Angola: Provinces, Major Cities, Urban Localities & Urban Agglomerations - Population Statistics, Maps, Charts, Weather and Web Information». *www.citypopulation.de*. Ανακτήθηκε στις 2 Νοεμβρίου 2020.
2. ↑  «Provinces of Angola». Statoids. Ανακτήθηκε στις 2 Νοεμβρίου 2020.
3. 1 2  Kátia Ramos (Ndalatando) (2012-06-04). «Ndalatando a caminho do desenvolvimento» (στα pt). Luanda, Angola: Jornal de Angola. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2013-01-14.. Ανακτήθηκε στις 2020-11-02.
4. ↑  «Bem-vindo ao Kwanza Lodge. Refúgio de paz e tranquilidade». *Kwanza Lodge* (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Νοεμβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 2 Νοεμβρίου 2020.
Το Βουνό Πενλάι, έργο του Κινέζου Γουάν Γιάνγκ (1708), βρίσκεται στην Απαγορευμένη Πόλη.
Το **Βουνό Πενλάι** είναι μυθική γη στην κινέζικη μυθολογία. Στην ιαπωνική μυθολογία, η τοποθεσία είναι γνωστή ως **Χοράι** (αγγλικά: Hōrai).

Τοποθεσία
---------

Σύμφωνα με το *Βιβλίο Βουνών και Θαλασσών*, το βουνό βρίσκεται σ' ένα νησί στα ανατολικά της Θάλασσας Μποχάι, μαζί με άλλα τέσσερα νησιά όπου κατοικούν οι αθάνατοι, το Φάνγκζανγκ (方丈), το Γινγκζού (瀛州), το Ντάιγου (岱輿) και το Γουανζιάο (員嬌). Αρκετές θεωρίες αναπτύχθηκαν ανά τα έτη για την τοποθεσία των νησιών, αναφέροντας πως βρίσκονται στην Ιαπωνία, στο Νησί Τζέτζου (νότια της Κορεατικής Χερσονήσου) και στην Ταϊβάν. Παράλληλα, υπάρχει και η τοποθεσία Πενλάι στο Σαντόνγκ, αν και θεωρείται ότι δεν συνδέεται με το μυθικό νησί.

Κινέζικη μυθολογία
------------------

Σύμφωνα με την κινέζικη μυθολογία, το βουνό αναφέρεται ως βάση των Οκτώ Αθανάτων (ή το μέρος όπου γιόρταζαν), καθώς και του μάγου Άνκι Σενγκ. Στο βουνό, όλα φαίνονταν άσπρα, τα παλάτια ήταν φτιαγμένα από χρυσό και λευκόχρυσο, ενώ στα δένδρα ανθίζουν άλλα πολύτιμα μέταλλα. Στο βουνό δεν υπάρχει πόνος και χειμώνας, τα πιάτα και τα ποτήρια είναι πάντα γεμάτα, ενώ υπάρχει η δυνατότητα της αιώνιας νεότητας και της ανάστασης νεκρών. Ιστορικά, ο Τσιν Σι Χουάνγκ, ψάχνοντας για το ελιξήριο της αθανασίας, προσπάθησε ανεπιτυχώς να βρει το βουνό. Ο Ξου Φου, ένας δούλος που στάληκε να βρει το νησί, έτυχε να βρει την Ιαπωνία και θεώρησε πως το Πενλάι είναι το Βουνό Φούτζι.

Ιαπωνική μυθολογία
------------------

Το βουνό αναφέρεται στο έργο *Καϊντάν: Ιστορίες και Μελέτες Παράξενων Πραγμάτων* του Λευκάδιου Χερν, ωστόσο, δεν υπάρχει η ειδυλλιακή εικόνα της κινέζικης μυθολογίας. Η τοποθεσία αναφέρεται ως *Χοράι* και αποτελεί κατοικία των ψυχών, όπου κάποιος μπορεί να αποκτήσει τη σοφία των προγόνων αν εισπνεύσει τη ψυχή τους. Σύμφωνα με τον Χερν, το μέρος αποκαλείται επίσης και ως Σινκίρο, το οποίο στα ιαπωνικά σημαίνει «ψευδαίσθηση». Ωστόσο, στην ιαπωνική λογοτεχνία της περιόδου Τοκουγκάβα (1615-1868) υπάρχουν και άλλες αναπαραστάσεις της περιοχής.

Παραπομπές
----------

1. ↑  McCullough, Helen. *Classical Japanese Prose*, σελ. 570. Stanford Univ. Press, 1990. ISBN 0-8047-1960-8.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* «Horai». *Kwaidan: Stories and Studies of Strange Things (digital version @ sacred-texts.com)*. Ανακτήθηκε στις 22 Φεβρουαρίου 2006.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Mount Penglai  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Έννο Α΄**, γερμ.: Enno Ι von Ostfriesland (1 Ιουνίου 1460 - Φρήντεμπουργκ, 19 Φεβρουαρίου 1491) από τον Οίκο των Σίρκσενα ήταν κόμης της Ανατολικής Φρισίας.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ούλριχ Α΄ κόμη της Ανατολικής Φρισίας και της Τέντα Ούκενας, κόρης του Ούκο Φόκενα φυλάρχου των Μόορμερλαντ & Έμσιγκερλαντ στην Ανατολική Φρισία.

Δεν τον ενδιέφερε ιδιαίτερα να διαδεχθεί τον πατέρα του ως κόμης, οπότε η μητέρα του Τέντα παρέμεινε στην εξουσία. Ο Έννο Α΄ πήρε μέρος σε ένα προσκύνημα στους Αγίους Τόπους και στην Ιερουσαλήμ ονομάστηκε ιππότης του Τάγματος του Παναγίου Τάφου. Κατά τη διάρκεια της απουσίας του από την κομητεία, η αδελφή του Άλμουτ ερωτεύτηκε τον ευγενή Ένγκελμαν του Χόρστελ, *έπαρχο* (drost) του Φρήντεμπουργκ. Οι δύο τους έκαναν σχέδια για να παντρευτούν, αλλά τους εμπόδιζε η μητέρα τής Άλμουτ, η Τέντα. Απτόητη η Άλμουτ μετακόμισε μαζί με τον μνηστήρα της στο Φρήντεμπουργκ και πήρε μαζί της τα οικογενειακά κοσμήματα. Όταν ο Έννο Α΄ επέστρεψε στην Ανατολική Φρισία, πίστευσε ότι η αδελφή του είχε απαχθεί και κυνήγησε τον έπαρχο στο κάστρο του. Καθώς ήταν χειμώνας, η τάφρος γύρω από το κάστρο είχε παγώσει στο επάνω μέρος και ο Έννο Α΄ πίστευσε ότι μπορούσε να τη διασχίσει. Δυστυχώς η πανοπλία του ήταν πολύ βαριά: ο Έννο Α΄ βυθίστηκε στον πάγο και πνίγηκε.

Ήταν μόλις 30 ετών, όταν απεβίωσε. Η μητέρα του Τέντα έφτιαξε μία αναμνηστική ασπίδα προς τιμήν του, η οποία εξακολουθεί να εκτίθεται στη Μεγάλη Εκκλησία -σήμερα Βιβλιοθήκη Γιοχάνες-α-Λάσκο- στο Έμντεν, σε έναν τοίχο κοντά στην κρύπτη των κυρίων της Ανατολικής Φρισίας.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Βιογραφικό λεξικό Ανατολικής Φρισίας Αρχειοθετήθηκε 2021-07-01 στο Wayback Machine.
* Αναμνηστική ασπίδα Enno I.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 80345523
* GND: 135909430

 |

 |
Καρυάτις στο Ερέχθειο φοράει χιτώνα. Παρατηρείται ο κόλπος πάνω από την ζώνη
Η ένδυση στον αρχαίο ελληνικό κόσμο αποτελούνταν κυρίως από τον χιτώνα, τον πέπλο, το ιμάτιον ή μανδύα και την χλαμύδα.

Ιστορία και τύποι
-----------------

Αν και δεν έχει διατηρηθεί κάποιο ρούχο μέχρι τις μέρες μας, αντλούμε πληροφορίες από άλλα ευρήματα όπως αγάλματα, αγγεία και άλλες καλλιτεχνικές απεικονίσεις. Τα ρούχα ήταν, σχεδόν αποκλειστικά, χειροποίητα φτιαγμένα στο σπίτι και χρησιμοποιούνταν και ως κλινοσκεπάσματα ή στρωσίδια. Παρά την γενική αντίληψη ότι τα ρούχα ήταν όλα λευκά, στην πραγματικότητα, σύμφωνα με ίχνη χρωμάτων σε αγάλματα και από συμπεράσματα βάσει αγγείων, τα υφάσματα που φορούσαν οι αρχαίοι Έλληνες είχαν αρκετά έντονα χρώματα και τα ρούχα ήταν περίτεχνα διακοσμημένα. Άνδρες και γυναίκες φορούσαν ένα εσωτερικό ρούχο, είτε τον πέπλο είτε τον χιτώνα, και ένα εξωτερικό, το ιμάτιον. Ο πέπλος ήταν από πιο βαρύ ύφασμα, μάλλινος συνήθως ενώ ο χιτώνας ήταν ελαφρύτερος, από λινό ύφασμα. Εφάρμοζαν στο σώμα με την βοήθεια πόρπης ή/και ζώνης. Αν τραβούσε κανείς τον πεπλο προς τα πάνω κάτω από την ζώνη, το άνω μέρος φαινόταν σαν ξεχωριστή μπλούζα και αυτό λεγόταν κόλπος. Επίσης μπορούσε να φορεθεί ένα π.χ. Δωρικός χιτώνας πάνω από έναν Ιωνικό δημιουργώντας ένα δημοφιλές (μοδάτο) αποτέλεσμα για τις γυναίκες της εποχής. Ο χιτώνας των ανδρών ήταν συνήθως πιο κοντός, έφτανε το πολύ μέχρι το γόνατο.

Το στροφίον, είδος εσωρούχου, και το επίβλημα (εσάρπα) μπορούσαν να φορεθούν και εξωτερικά.

Οι άνδρες επίσης φορούσαν ένα καπέλο, τον πέτασο, ενώ οι γυναίκες φορούσαν πιο συχνά ένα διάδημα (διά + δένω) το στεφάνι.

Έξω από την οικία τους φορούσαν σανδάλια από δέρμα, μπότες και άλλα υποδήματα, ενώ μέσα κυκλοφορούσαν περισσότερο ξυπόλυτοι αν και υπήρχε και υπόδημα που χρησίμευε όπως οι σημερινές παντόφλες.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

1.

Πηγές
-----

* Ηope Τhomas, *costumes of greeks and romans*
* Georgia O'Daniel Baker, *A Handbook of Costume Drawing: A Guide to Drawing the Period Figure*
Συντεταγμένες: 36°48′S 174°45′E﻿ / ﻿36.800°S 174.750°E﻿ / -36.800; 174.750

Η **Πόλη της Βόρειας Ακτής** (**North Shore City**) (συνήθως ανεπίσημα αποκαλούμενη απλά **Βόρεια Ακτή**, ή μερικές φορές **Βόρειο Ώκλαντ** ή **Βόρειο Λιμάνι**) στη Νέα Ζηλανδία είναι μία από τις επίσημα αναγνωρισμένες πόλεις στην μητροπολιτική περιοχή του Ώκλαντ, και η τέταρτη μεγαλύτερη σε έκταση πόλη στη χώρα, αν και η αστική περιοχή του Ώκλαντ θεωρείται συνήθως ως μία πόλη από τους κατοίκους της, αλλά οι κάτοικοι της Βόρειας Ακτής είναι λιγότερο πιθανό να αποδεχτούν κάτι τέτοιο. 

Η Βόρεια Ακτή περικλείεται από το Λιμάνι Γουαϊτεμάτα στα νότια και το Κανάλι Ρανγκιτότο του Κόλπου Χαουράκι στα ανατολικά. Η Γέφυρα του Λιμανιού Ώκλαντ την συνδέει με την Πόλη του Ώκλαντ στη νότια πλευρά του Λιμανιού Γουαϊτεμάτα. Το Ντέβονπορτ φιλοξενεί την κεντρική βάση του Βασιλικού Ναυτικού της Νέας Ζηλανδίας και το Άλμπανυ είναι η έδρα της πανεπιστημιούπολης του Ώκλαντ του Πανεπιστημίου του Μάσσεϋ.

Τα τελευταία πέντε χρόνια η περιοχή του Άλμπανυ έχει γνωρίσει σημαντική ανάπτυξη. Το κάποτε ήσυχο αγροτικό προάστιο έχει καταστεί το εμπορικό κέντρο της Βόρειας Ακτής.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «2006 Census Data - QuickStats About a Place - North Shore City». *Stats Store House*. Ανακτήθηκε στις 3  Δεκεμβρίου 2022.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  North Shore City στο Wikimedia Commons

|  |  |
| --- | --- |
| WikiVoyage logoWikiVoyage logo | Στο Wikivoyage υπάρχει ταξιδιωτικός οδηγός σχετικός με το λήμμα:   **Βόρεια Ακτή (Νέα Ζηλανδία)** |

* Διαδυκτιακός τόπος του δημoτικού συμβουλίου

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 135201936
* LCCN: no2018070646
* GND: 16338458-7

 |

 |
Στο κόκκινο η Βόρεια Αλβανία.
Η **Βόρεια Αλβανία** (αλβανικά: Shqipëria Veriore‎) είναι μία από τις τρεις περιφέρειες NUTS-2 της Αλβανίας.

Αποτελείται από τους νομούς Δίβρη, Δυρραχίου, Κούκες, Λέζας και Σκόδρας.

Οι βορειοανατολικές ορεινές περιοχές έχουν σημαντικά αποθέματα μεταλλικών ορυκτών, συμπεριλαμβανομένων χρωμίου, χαλκού και σιδήρου-νικελίου.

Δείτε επίσης
------------

* Νότια Αλβανία
* Κεντρική Αλβανία

Παραπομπές
----------

1. ↑  «NUTS of Albania» (PDF). INSTAT. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 24 Σεπτεμβρίου 2015.
2. ↑  «A new Urban–Rural Classification of Albanian Population» (PDF). Instituti i Statistikës (INSTAT). Μαΐου 2014. σελ. 15. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 14 Νοεμβρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 2020.
3. ↑  «Economy of Albania».
Στη σουμεριακή μυθολογία, ο **Ένκι** (ή Εά) είναι ο θεός των υδάτων, αλλά και ο σοφός θεός της δημιουργίας, του πνεύματος και της ιατρικής που μπορούσε να αναστήσει τους νεκρούς. Αποτελούσε την πηγή όλης της απόκρυφης και μαγικής γνώσης της ζωής και της αθανασίας. Με τη Νινχουρσάγκ απέκτησαν μια κόρη, τη Νινσάρ.

Ο Ένκι ήταν προστάτης της σουμεριακής πόλης Ερίντου. Έλεγχε επίσης τις "εξουσίες" και τους "νόμους" του κόσμου, μέχρι που τις έκλεψε η Ινάννα και τις μετέφερε στην πόλη της, την Ουρούκ. Ο Ένκι εφήυρε για χάρη των ανθρώπων τον πολιτισμό κι έπειτα τους άφησε να ακολουθήσουν τη μοίρα τους. Επέβαλε την τάξη στον κόσμο: γέμισε τους ποταμούς με ψάρια, κι έμαθε τη γεωργία στους ανθρώπους. Επίσης ήταν ο αφέντης της γης αλλά και της βαθιάς γης, του υπεδάφους και σε μερικές θεολογικές παραδόσεις θεωρείται δημιουργός της ανθρωπότητας που την είχε ζυμώσει με λάσπη και της ειχε δώσει ζωή με την ανάσα του. Χάρη σε αυτόν ένα μόνο ζευγάρι προειδοποιήθηκε και σώθηκε από τον κατακλυσμό.

Ο Ένκι, σύμφωνα με την Μεσοποταμιακή μυθολογία, είναι αυτός που γέμισε τους ποταμούς Τίγρη και Ευφράτη με άφθονο γλυκό νερό.

Βιβλιογραφία
------------

* Kramer, Samuel Noah (1944). Sumerian Mythology: A Study of Spiritual and Literary Achievement in the Third Millennium B.C. ISBN 9780812210477
* Leick, Gwendolyn (1991). A Dictionary of Ancient Near Eastern Mythology. Routledge. ISBN 9780415198110

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Βρετανικό Μουσείο. Σφραγιδοκύλινδρος με τον θεό Ένκι.
* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Enki στο Wikimedia Commons

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 26  Σεπτεμβρίου 2016.
2. 1 2  Kramer (1944)
3. 1 2  Leick (1991)

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Σουμεριακή μυθολογία |
| --- |
|  |
| Σημαντικοί θεοί | 
* Άνου
* Κι
* Ενλίλ
* Ένκι
* Ερεσκιγκάλ
* Ινάννα
* Νάμου
* Νάννα
* Νινλίλ
* Νινούρτα
* Νινχουρσάγκ
* Ούτου
 |
|  |
| Ήρωες | 
* Γκιλγκαμές
* Ενκίντου
* Λουγκαλμπάντα
* Ουτναπιστίμ
 |
|  |
| Κείμενα | 
Έπος του Γκιλγκαμές |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 258712210
* LCCN: no2019087958
* GND: 118682091
* SUDOC: 03078431X

 |

 |
Ο **Γεώργιος Κορίνθιος** ήταν Έλληνας λόγιος του 16ου αιώνα.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στη Μονεμβασία και ήταν ανιψιός του Αρσένιου Αποστόλη, ο οποίος και τον εκπαίδευσε. Αργότερα ο Κορίνθιος έγινε μαθητής του Ιωάννη Λάσκαρι. Έφερε τον τίτλο του Κόμητος. Ήταν άνδρας πολύ φιλόπατρις και τηρούσε επιστολική κοινολογία με τους σοφούς της εποχής του. Παρ' όλες τις προτροπές των φίλων του, ο Κορίνθιος ποτέ δεν συνέγραψε αυτά που μελετούσε.

Συγγράμματα
-----------

Ο Κορίνθιος, αν και αποδεκτός σοφός της εποχής του δεν άφησε καμία γραπτή σπουδή, ούτε βιβλία. Σώζονται μόνο τέσσερις επιστολές προς Κορίνθιο, δύο του Μιχαήλ Παραστράτη, και από μία του Γεώργιου Βαλσαμώνος και Παύλου Μανούτιου αντίστοιχα, που δημοσιεύτηκαν από τον Λαμίο και τον Μουστοξύδη. 

Σώζεται επίσης μια επιστολή του Κορίνθιου πρός Ερμόδωρο, που χρονολογείται το 1539 και δημοσιεύτηκε από τον Μουστοξύδη.

Πηγές
-----

* Κωνσταντίνος Σάθας (1868). *Νεοελληνική Φιλολογία: Βιογραφία των εν τοις γράμμασι διαλαμψάντων Ελλήνων, από της καταλύσεως της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας μέχρι της Ελληνικής εθνεγερσίας (1453-1821)*. Αθήνα: Τυπογραφείο των τέκνων Ανδρέου Κορομηλά. Ανακτήθηκε στις 15 Οκτωβρίου 2009.
Γ. Κοσμαδόπουλος, *Περιστερώνας* (χωρίς χρονολογία;). Ελαιογραφία σε καμβά κολλημένο σε πεπιεσμένο ξύλο, 21 εκ. x 28 εκ. Ιδιωτική συλλογή.
Ο **Γεώργιος Δ. Κοσμαδόπουλος** (Βόλος, 1895 - Αθήνα, 1967) ήταν Έλληνας ιμπρεσιονιστής ζωγράφος του 20ού αιώνα.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1895 στον Βόλο και σπούδασε ζωγραφική στην Σχολή Καλών Τεχνών της Λειψίας (Γερμανία) και στην *Grande Chaumière* του Παρισιού. Συμμετείχε από το 1926 σε αρκετές εκθέσεις της Ελλάδας και του εξωτερικού και το 1936 πραγματοποίησε την πρώτη του ατομική έκθεση στην Αθήνα. Την ίδια χρονιά τιμήθηκε με το Αργυρό Μετάλλιο της Διεθνούς Εκθέσεως του Παρισιού. Συμμετείχε μεταξύ άλλων στην Μπιενάλε της Βενετίας (1934 και 1936) και σε πολλές Πανελλήνιες Εκθέσεις (1938-1940, 1948, 1952, 1957, 1960, 1963 και 1967).

Οι πίνακές του περιλαμβάνουν πορτρέτα, ηθογραφικές συνθέσεις και τοπιογραφίες. Το ύφος του κινείται ανάμεσα στον ρεαλισμό και τον ιμπρεσιονισμό. Ειδικά στις τοπιογραφίες του, χρησιμοποίησε τις μικρές κοφτές πινελιές των ιμπρεσιονιστών με τις χρωματικές αντιθέσεις των εξπρεσιονιστών. Υπέγραφε τα έργα του με το ακρώνυμο «Cosm.». Ήταν μέλος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος (ΕΕΤΕ).

Πέθανε το 1967 στην Αθήνα. Έργα του βρίσκονται στην Εθνική Πινακοθήκη της Ελλάδας, στην Πινακοθήκη του Δήμου Αθηναίων, στην Πινακοθήκη του Δήμου Ροδίων και σε πολλές άλλες δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές.

Παραπομπές
----------

1. ↑  e265886d-5022-e111-9c2b-000c29604b72. Ανακτήθηκε στις 4  Ιουλίου 2020.
2. 1 2  9fc1d5fd-4e22-e111-9c2b-000c29604b72. Ανακτήθηκε στις 4  Ιουλίου 2020.
3. ↑  *reproduction right*. 9fc1d5fd-4e22-e111-9c2b-000c29604b72.
4. ↑  e265886d-5022-e111-9c2b-000c29604b72. Ανακτήθηκε στις 4  Ιουλίου 2020.
5. ↑  9fc1d5fd-4e22-e111-9c2b-000c29604b72. Ανακτήθηκε στις 4  Ιουλίου 2020.
6. 1 2 3 4  *Ελληνική Τοπιογραφία 19ος - 20ός αιώνας*. Αθήνα: Εθνική Πινακοθήκη και Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου. 1998. σελ. 178.

Ενδεικτική βιβλιογραφία
-----------------------

1. Γ. Βουτσινάς, *56 έλληνες ζωγράφοι μιλούν για την τέχνη τους*, Γκοβόστης, Αθήνα 2000, σσ. 73–77. ISBN 960-270-848-4.
Ο **Γεώργιος Α΄**, γεωργιανά: გურგენ I Gurgen I (απεβ. το 891) από τον Οίκο των Βαγρατιδών-Ιβηρίας του κλάδου του Τάο-Κλαρτζέτι ήταν πρίγκιπας της Ιβηρίας (μετέπειτα Γεωργίας) με τον Βυζαντινό τίτλο του κουροπαλάτη από το 881 μέχρι το τέλος του, που έγινε σε μία δυναστική διαμάχη το 891.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του πρίγκιπα Aδαρνάση Β΄ και βαπτίστηκε από τον επιφανή μοναχό Γκρίγκολ Καντζτέλι. Κληρονόμησε από τον πατέρα του το δουκάτο του Άνω Τάο, συμπεριλαμβανομένης της κατοικίας στο Καλμάχι. Στον δυναστικό πόλεμο που ξεκίνησε μεταξύ των Βαγκρατιδών-Ιβηρίας, ο Γεώργιος Α΄ αρχικά τάχθηκε στο πλευρό του Νάσρα, ο οποίος είχε δολοφονήσει τον εξάδελφό του Δαβίδ Α΄ κουροπαλάτη της Ιβηρίας το 881. Λόγω της ανηλικιότητας τού γιου τού Δαβίδ Α΄ και νόμιμου διαδόχου του Αδαρνάση Δ΄, η Βυζαντινή Αυλή επιβεβαίωσε ως κουροπαλάτη όχι τον Αδαρνάση Δ΄, αλλά τον Γεώργιο Α΄. Τελικά ο Γεώργιος Α΄ άλλαξε μερίδα και ενώθηκε με τον Aδαρνάση Δ΄ εναντίον του Nάσρα, που ηττήθηκε και θανατώθηκε το 888. Ως αποτέλεσμα της διαίρεσης της κληρονομιάς του Νάσρα, ο Γεώργιος Α΄ ίσως πρόσθεσε το Σαβσέτι και τον Αρταάνι στις κτήσεις του, διότι ακούμε τον 18ο αι. από τον Γεωργιανό χρονικογράφο του Γεωργίου Α΄, τον πρίγκιπα Βαχούστι να έχει μεταφέρει την κατοικία του εκεί. 

Εν τω μεταξύ ο Aδαρνάσης Δ΄, μη όντας κουροπαλάτης και έχοντας μπροστά του το παράδειγμα των εξαδέλφων του Βαγρατιδών της Αρμενίας, ανέλαβε τον τίτλο του βασιλιά. Οι σχέσεις μεταξύ του Aδαρνάση Δ΄ και του Γεωργίου Α΄ έγιναν τεταμένες και εξελίχθηκαν σε ανοιχτό πόλεμο. Ο Γεώργιος Α΄ τραυματίστηκε θανάσιμα και αιχμαλωτίστηκε στο Μγκλινάβι κοντά στο Αρταάνι από τον Αδαρνάση Δ΄ και τον σύμμαχό του Βαγράτ Α΄ Μαμπάλι το 891. Σύμφωνα με τη διαθήκη του, ο Γεώργιος Α΄ τάφηκε στο μοναστήρι της Οπίζα, που είχε ανακαινιστεί από τον ίδιο.  

Ο Γεώργιος Α΄ πιθανώς ήταν νυμφευμένος με μία κόρη του Σμπατ Η΄ Μπαγκρατουνί (826–855), του *σπαραπέτ* της Αρμενίας. Άφησε πίσω του δύο γιους, τον Aδαρνάση Γ΄ και τον Aσότ τον Ανώριμο. Έτσι έγινε ο ιδρυτής του Βαγκρατιδο-Ιβηρικού «πρώτου οίκου του Tάο», που θα εκλείψει με τον εγγονό του Γεώργιο Β΄.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. 1 2 3 4  Toumanoff, Cyril (1967). *Studies in Christian Caucasian History*, pp. 490-3. Georgetown University Press.
2. ↑  Thomson, Robert W. (1996), *Rewriting Caucasian History*, p. 264. Oxford University Press, (ISBN 0-19-826373-2)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| ΠροκάτοχοςΔαβίδ Α΄ της Ιβηρίας | **πρίγκιπας της Ιβηρίας και κουροπαλάτης** | ΔιάδοχοςΑδαρνάσης Δ΄ της Ιβηρίας |
Συντεταγμένες: 65°01′48″N 16°45′00″W﻿ / ﻿65.03000°N 16.75000°W﻿ / 65.03000; -16.75000

Η καλντέρα του Άσκγια
Ο κρατήρας Βίνι με την θερμή λίμνη
Το **Άσκγια** (ισλανδικά: *Askja*) είναι ηφαίστειο στα υψίπεδα της κεντρικής Ισλανδίας. Το όνομα Άσκγια αναφέρεται στο σύμπλεγμα καλντέρων μαζί με τα βουνά Ντινγιοφγιόλ τα οποία τις περιβάλλουν· ο όρος *άσκγια* στα ισλανδικά σημαίνει κουτί ή καλντέρα. Το ύψος του φτάνει τα 1.516 μέτρα. Η ισχυρότερη έκρηξη του Άσκγια έλαβε χώρα το 1875 και θεωρείται μια από τις ισχυρότερες που έχουν καταγραφεί στην Ισλανδία. Δημιούργησε μια μικρή καλντέρα η οποία πλημμύρισε και σχημάτισε τη λίμνη Οσκγιουβάτν. Η πιο πρόσφατη έκρηξη του ηφαιστείου συνέβη το 1961.

Περιγραφή
---------

Η περιοχή του Άσκγια είναι προσβάσιμη λίγους μήνες το χρόνο. Βρίσκεται στην απάνεμη περιοχή του παγετώνα Βατναγιοκούλτ και έτσι δέχεται περίπου 450 χιλιοστά νερού. Η πρώτη ηφαιστειακή δραστηριότητα στην περιοχή παρατηρήθηκε όταν ήταν καλυμμένη με πάγο κατά τη διάρκεια της τελευταίας εποχής των παγετώνων. Η περιοχή του Άσκγια επιλέχθηκε από τη ΝΑΣΑ ώστε να εξασκηθούν οι Νιλ Άρμστρονγκ και Έντγουιν Όλντριν στο σεληνιακό τοπίο.

Το Άσκγια αποτελείται από τρεις αλληλοκαλύπτουσες καλντέρες. Η μεγαλύτερη από αυτές έχει διάμετρο 8 χιλιόμετρα και έκταση 50 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Η καλντέρα αυτή δημιουργήθηκε ύστερα από ισχυρή έκρηξη στα Ντινγιοφγιόλ πριν περίπου 10.000 χρόνια. Πέρα από την ισχυρή έκρηξη, στη δημιουργία καλντέρας συνεισέφεραν και πολλές περιφερειακές εκρήξεις. Εξαίτιας της έκρηξης του 1875, η οποία είχε ισχύ στη κλίμακα VEI 5, ο πυθμένας του ηφαιστείου κατάρρευσε και δημιουργήθηκε η νεότερη καλντέρα διαμέτρου 4,5 χιλιομέτρων, η οποία πλημμύρισε και σχημάτισε τη λίμνη Οσκγιουβάτν. Η Οσκγιουβάτν είναι η δεύτερη βαθύτερη λίμνη στην Ισλανδία, με βάθος 220 μέτρων. Η λίμνη έχει φωτεινό μπλε χρώμα.

Η έκρηξη του 1875 δημιούργησε επίσης και το μικρότερο κρατήρα Βίνι, διαμέτρου περίπου 150 μέτρων, μέσα στον οποίο υπάρχει μια γαλανόλευκη λίμνη. Η λίμνη αυτή θερμαίνεται από το πυθμένα του κρατήρα και έχει θερμοκρασία περίπου 25 με 30 °C.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Askja Αρχειοθετήθηκε 2012-11-08 στο Wayback Machine. Global Volcanism Program, Smithsonian Institution.
2. ↑  Jökulsárlón now Iceland’s deepest Lake Αρχειοθετήθηκε 2012-03-29 στο Wayback Machine. Inceland Review Online. 1 Ιουλίου 2009.
3. ↑  Andrew Evans (2008). *Iceland*. Bradt Travel Guides. σελ. 404. ISBN 9781841622156.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 235738483
* GND: 7703134-9

 |

 |
Ο **Γεώργιος Γρήντζαλης** ήταν σπουδαίος Έλληνας αγωνιστής στην Ελληνική Επανάσταση του 1821 αλλά και πολύ επικίνδυνος ληστής.

Βιογραφία
---------

Φέρεται να γεννήθηκε στη Κορώνη. Κατά την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 ήταν "μπουλουκτζής" στη περιοχή της Μεθώνης. Υπήρξε από τους αγριότερους πολεμιστές. Εκδικούμενος το φόνο των οικείων του στη Κορώνη, διέπραξε πλήθος από θηριωδίες κατά την παράδοση της Μεθώνης και την παρασπονδία της συνθηκολόγησης του Νεοκάστρου.

Το 1824 ανέλαβε επικεφαλής μικρού σώματος Μανιατών των επιλεγομένων "κακοβουλίων" και προέβη στην αξιομνημόνευτη επίθεση εναντίον της Κορώνης όπου ανερχόμενος τα τείχη του κάστρου της ανάρτησε τη σημαία του σταυρού. Αποτυγχάνοντας όμως την κατάληψη από την έφοδο εκείνη, εγκατέλειψε τον αγώνα κατά των Τούρκων και μετέβη στην Ύδρα όπου ανέλαβε να συμμετάσχει σε διάφορες θαλάσσιες πειρατικές δραστηριότητες. Ένεκα αυτών συνελήφθη από τον Χάμιλτον απ΄ όπου κατάφερε όμως να δραπετεύσει, και το 1826 ξανάρχισε ζωηρότερα τον αγώνα του εναντίον του Ιμπραήμ.

Ακολουθώντας το παράδειγμα του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη σχημάτισε ομάδες, τις λεγόμενες "παγάνες" με τις οποίες ακολουθούσε τα απομονωμένα σώματα του αιγυπτιακού τακτικού στρατού όπου με νυκτερινές αιφνιδιαστικές επιθέσεις τα αιχμαλώτιζε, λήστευε και στη συνέχεια τα αντάλλαζε είτε με Έλληνες αιχμαλώτους, είτε με πλούσια λύτρα.

Μετά τη λήξη του Αγώνα του 21 και επί Ι. Καποδίστρια ο Γεώργιος Γρήντζαλης παρέμεινε ανένταχτος στα βουνά ακολουθώντας ληστρικό βίο σε βάρος ακόμη και των Ελλήνων. Τον βίο αυτό συνέχισε και επί Όθωνα μέχρι που διατάχθηκε ολόκληρο στρατιωτικό απόσπασμα για τη σύλληψή του. Τελικά φονεύθηκε το 1841.
Ο **Νικάνωρ**, γνωστός με το προσωνύμιο *«ο Ελέφαντας»*, ήταν στρατηγός του βασιλιά της Μακεδονίας, Φιλίππου Ε', κατά τον 3ο αιώνα π.Χ.

Λίγο πριν από την έναρξη του Δευτέρου Μακεδονικού Πολέμου, το 200 π.Χ. ο Νικάνωρ εισέβαλε στην Αττική, φτάνοντας μέχρι την Ακαδημία. Είχε ήδη λεηλατήσει μέρος των εδαφών αυτών, όταν κατέφθασαν απεσταλμένοι των Ρωμαίων στην Αθήνα, οι οποίοι απείλησαν το Φίλιππο να αποσυρθεί, αλλιώς η Ρώμη θα απαντούσε με πόλεμο. Πράγματι τα μακεδονικά στρατεύματα αποσύρθηκαν.

Είναι επίσης γνωστό, ότι ο Νικάνωρ συμμετείχε στη Μάχη στις Κυνός Κεφαλαί το 197 π.Χ. μια αποφασιστική ρωμαϊκή νίκη.

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Πολύβιος, *«Ιστορίες»*, 16.27
2. ↑  Πολύβιος, *«Ιστορίες»*, 18.24
Νιτρικό αμμώνιο
Το **νιτρικό αμμώνιο** είναι ανόργανη χημική ένωση. Ο χημικός τύπος της είναι NH4NO3. Είναι λευκό, διαυγές στερεό και διαλύεται εύκολα στο νερό. Χρησιμοποιείται κυρίως στη γεωργία ως λίπασμα λόγω της υψηλής περιεκτικότητάς του σε άζωτο.

Το νιτρικό αμμώνιο χρησιμοποιείται ως συστατικό σε πολλά εκρηκτικά μείγματα που χρησιμοποιούνται στη μεταλλεία, σε εξορύξεις και σε αστικές κατασκευές. Είναι το κύριο συστατικό του ANFO, ενός δημοφιλούς βιομηχανικού εκρηκτικού προϊόντος που αποτελεί το 80% της αγοράς εκρηκτικών στη Βόρεια Αμερική. Παρόμοια σκευάσματα έχουν χρησιμοποιηθεί για την παραγωγή αυτοσχέδιων εκρηκτικών μηχανισμών. 

Πολλές χώρες εγκαταλείπουν σταδιακά τη χρήση του νιτρικού αμμωνίου για καταναλωτικούς σκοπούς, λόγω των ανησυχιών για πιθανή κατάχρηση του. Διάφορες εκρήξεις νιτρικού αμμωνίου έχουν στοιχίσει τη ζωή εκατοντάδων ατόμων από τις αρχές του 20ού αιώνα.

Η Έκρηξη στο λιμάνι της Βηρυτού (2020) στις 5 Αυγούστου οφείλεται σε αυτή την ουσία. Καταστράφηκε το μεγαλύτερο μέρος του λιμανιού και βυθίστηκαν 3 πλοία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Karl-Heinz Zapp "Ammonium Compounds" in *Ullmann's Encyclopedia of Industrial Chemistry* 2012, Wiley-VCH, Weinheim. doi:10.1002/14356007.a02\_243
2. ↑  Ammonium nitrate sold by ton as U.S. regulation is stymied. Αρχειοθετήθηκε 2018-02-28 στο Wayback Machine. – The Dallas Morning News
3. ↑  «Βηρυτός : Τα συγκλονιστικότερα βίντεο που αποτύπωσαν την τραγωδία». *in.gr*. 6 Αυγούστου 2020. Ανακτήθηκε στις 6 Αυγούστου 2020.
Συντεταγμένες: 9°14′10″N 80°05′10″W﻿ / ﻿9.23611°N 80.08611°W﻿ / 9.23611; -80.08611

Το **Νουέβο Τσάγρες** (ισπανικά: *Nuevo Chagres*, ισπανική προφορά ΔΦΑ: [ˈnweβo ˈtʃaɣɾes]) είναι παραθαλάσσια πόλη στην επαρχία Κολόν του Παναμά και η πρωτεύουσα της Περιφέρειας Τσάγρες. Ο πληθυσμός του από το 1990 ήταν 327 κατοίκων και είχε έναν πληθυσμό 499 κατοίκων από το 2010.

Η πόλη πήρε το όνομά της από το ιστορικό οικισμό του Τσάγρες, ο οποίος βρίσκεται περίπου 130 χλμ στα βορειοδυτικά, στις εκβολές του ποταμού Τσάγρες. Αν και ο ποταμός ήταν έξω από το αρχικό όριο της Ζώνης Διώρυγας του Παναμά, εκείνο το όριο επεκτάθηκε το 1916 για να συμπεριλάβει τις εκβολές του ποταμού Τσάγρες. Η πόλη του Τσάγρες ερημώθηκε έπειτα, και οι προηγούμενοι κάτοικοι του μεταφέρθηκαν στο Νουέβο Τσάγρες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  "Cuadro 11 (Superficie, población y densidad de población en la República...)" [Table 11 (Area, population, and population density in the Republic...)] (.xls). In «Resultados Finales Básicos» [Basic Final Results] (στα Ισπανικά). National Institute of Statistics and Census of Panama. Ανακτήθηκε στις 26 Μαΐου 2015.
2. ↑  Peter L. Weaver and Gerald P. Bauer. «The San Lorenzo Protected Area: A Summary of Cultural and Natural Resources» (PDF). United States Department of Agriculture Forest Service, International Institute of Tropical Forestry. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 10 Ιουλίου 2007. Ανακτήθηκε στις 1 Νοεμβρίου 2012.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 132555618
* LCCN: n82243688

 |

 |
Αρχαίο ανάγλυφο της 3ης χιλιετίας π.Χ. όπου απεικονίζεται η Νισάμπα (Μουσείο του Ιράκ).
Η **Νισάμπα** (στα Σουμεριακά: 𒀭𒉀 *DNAGA*, αργότερα: 𒀭𒊺𒉀 *DŠE.NAGA*) ήταν κόρη του Άνου και της Ουράς (αναφέρεται και ως *Νιντάμπα*).

Ήταν μία θεότητα των Σουμερίων που προστάτευε την γραφή και την μάθηση. Ήταν και η προστάτιδα θεά της ευφορίας της γης για την καλλιέργεια των σιτηρών. Είχε υπό την προστασία της την Μεσοποταμιακή πόλη Eρές. Σύζυγός της ήταν ο θεός Χάγια. Η Νισάμπα προστάτευε επίσης την λογιστική και τα μαθηματικά. Σύμβολα της Νισάμπα, τα οποία βλέπουμε συνήθως να κρατά, είναι, εκτός από το στάχυ σιταριού, η ράβδος μέτρησης και η πήλινη πινακίδα της σοφίας επάνω στην οποία έγραφαν, τα απαραίτητα δηλαδή όργανα των γραφέων για να μετρούν τις εκτάσεις γης και να κάνουν διάφορους υπολογισμούς και καταγραφές προϊόντων.

Στην σφηνοειδή γραφή των Σουμερίων το σύμβολο που χρησιμοποιούσαν για να αποδώσουν το όνομά της ήταν ένα στάχυ σιταριού από όπου φαίνεται πως η πρωταρχική ιδιότητά της ήταν να προστατεύει τις καλλιέργειες του σιταριού. Η λατρεία της Νισάμπα, όπως μαρτυρείται στις σουμεριακές γραπτές πηγές και την σουμεριακή τέχνη, χρονολογείται ήδη από τους πρώιμους δυναστικούς χρόνους (3η χιλιετία π.Χ.). Στην πόλη Λαγκάς συγκαταλέγοταν στο τοπικό πάνθεον της περιοχής και για αυτό την θεωρούσαν ως κόρη του Ενλίλ και μία από τις αδελφές του Νιγκίρσου. Ο θεός Χάγια ήταν ο σύζυγός της. Ο Χάγια προστάτευε τις καλλιέργειες των δημητριακών και τους γραφείς. Στη διάρκεια της 2ης χιλιετίας π.Χ. στον ρόλο της ως προστάτιδα των γραφέων η Νισάμπα αντικαταστάθηκε σταδιακά από τον Ναμπού.

Παραπομπές
----------

1. ↑  The Open Richly Annotated Cuneiform Corpus. Ancient Mesopotamian Gods and Goddesses – Nidaba (goddess).
2. 1 2 3  Black, Jeremy and Green, Anthony. 1992. *Gods, Demons and Symbols of Ancient Mesopotamia An Illustrated Dictionary.* The British Museum Press*.*
3. ↑  Dalley, Stephanie. 1989. *Myths from Mesopotamia Creation, the Flood, Gilgamesh, and Others.* Oxford University Press.
4. ↑  Robson, Eleanor: "Mathematics, metrology, and professional numeracy", in Leick, G. (2007). *The Babylonian World*. pp. 422-423.
5. ↑  The Open Richly Annotated Cuneiform Corpus. Ancient Mesopotamian Gods and Goddesses – Haya (god).
6. ↑  Beaulieu Paul-Alain: "Late Babylonian intellectual life", in Leick, Gwendolyn (ed.). 2007. *The Babylonian World*. Routledge. p. 480.

Βιβλιογραφία
------------

* Black, Jeremy and Green, Anthony. 1992. *Gods, Demons and Symbols of Ancient Mesopotamia An Illustrated Dictionary,* The British Museum Press*.* ISBN 0-7141-1705-6
* Dalley, Stephanie. 1989. *Myths from Mesopotamia Creation, the Flood, Gilgamesh, and Others.* Oxford University Press. ISBN: 9780199538362
* Leick, Gwendolyn (edit.). 2007. *The Babylonian World*. Routledge. ISBN 0203946235

Δικτυογραφία
------------

Oracc: The Open Richly Annotated Cuneiform Corpus. Ancient Mesopotamian Gods and Goddesses.
Ο  πατρίκιος **Νικήτας Χαλκούτζης** (έδρασε κατά την περίοδο μεταξύ 950–965) ήταν Βυζαντινός στρατηγός, το πρώτο καταγεγραμμένο μέλος της οικογένειας Χαλκούτζη, ο οποίος έγινε ιδιαιτέρως γνωστός για την ανακατάληψη της Κύπρου από τους Άραβες το 965. 

Αποτελεί το πρώτο καταγεγραμμένο μέλος της οικογένειας Χαλκούτζη ή Χαλκούτση, αναφορές στα μέλη της οποίας αναφέρονται ανά διαστήματα έως τον 13ο αιώνα. Για πρώτη φορά αναφέρεται από τον Σκυλίτζη και τον Κεδρηνό το 956, όταν ηγήθηκε πρεσβείας στην αυλή του Χαμδανίδη Εμίρη του Χαλεπιού, Σαΐφ αλ-Ντάουλα, ο οποίος, εκείνη την περίοδο, βρισκόταν εν μέσω πολεμικής σύγκρουσης με τους Βυζαντινούς. Σύμφωνα με τους Βυζαντινούς χρονικογράφους, ο Σαΐφ πήρε μαζί του τον Χαλκούτζη σε επιδρομή του στα βυζαντινά εδάφη, ωστόσο ο Χαλκούτζης δωροδόκησε τους φρουρούς του και πέτυχε να διαφύγει μαζί με τους υπηρέτες του στην διάρκεια ενέδρας που στήθηκε στις δυνάμεις του Σαΐφ από τον Λέοντα Φωκά τον Νεότερο σε μια χαράδρα.

Στον Χαλκούτζη αποδίδεται, σύμφωνα με τον Κεδρηνό, η ανακατάληψη της Κύπρου—το νησί αποτελούσε από κοινού κτήση των Αράβων και των Βυζαντινών από τα τέλη του 7ου αιώνα—και η πλήρης προσάρτησή της από την Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Το γεγονός αυτό ελάχιστα καλύπτεται και ουδεμία σχετική λεπτομέρεια δεν αναφέρεται στις πηγές της εποχής, ενώ η ημερομηνία του τοποθετείται συνήθως κατά τα τέλη του 965, αν και ενδέχεται να έλαβε χώρα και λίγο νωρίτερα, ακόμη και στα μέσα του 964. Ο Χαλκούτζης ενδέχεται να ήταν ο πρώτος Βυζαντινός κυβερνήτης (*στρατηγός*) του νησιού μετά την επανακατάκτησή του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Σαββίδης 1993, σελ. 375.
2. ↑  Σαββίδης 1993, σελίδες 375–376.
3. ↑  Wortley 2010, σελίδες 233–234.
4. ↑  Σαββίδης 1993, σελίδες 372–375.

Πηγές
-----

* Σαββίδης, Αλέξιος Γ. Κ. (1993). «Προσωπογραφικό σημείωμα για τον απελευθερωτή της Κύπρου Νικήτα Χαλκούτζη και για τη χρονολογία ανακατάληψης της μεγαλονήσου (965 μ.Χ.)» (στα ελληνικά). *Επετηρίς Κέντρου Μελετών Ιεράς Μονής Κύκκου* (Λευκωσία) **2**: 371–378.
* Wortley, John, επιμ. (2010). *John Skylitzes: A Synopsis of Byzantine History, 811-1057*. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-76705-7.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Niketas Chalkoutzes  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Σερ Ντάνιελ Ουίλιαμς** (Sir Daniel Charles Williams) ήταν ο Γενικός Κυβερνήτης της Γρενάδας από το 1996 ως το 2008. Είναι παντρεμένος με 4 παιδιά. Έχει συγγράψει αρκετά βιβλία.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στη Γρενάδα στις 4 Νοεμβρίου 1935. Ξεκίνησε την καριέρα του ως δάσκαλος σε σχολεία στη γενέτειρά του και έφτασε στο βαθμό του υποδιευθυντή. Τις δεκαετίες του 1950 και 1960 εργάστηκε στο Λονδίνο ως δημόσιος υπάλληλος. Το 1967 απέκτησε πτυχίο Νομικής από το Πανεπιστήμιο του Λονδίνου και δίπλωμα δικηγόρου (*Barrister-at-Law Certificate*) από το Συμβούλιο Νομικής Εκπαίδευσης στο Λονδίνο. Το 1969 άρχισε να δικηγορεί ιδιωτικά. Την περίοδο από το 1970 ως το 1974 διορίστηκε εισαγγελέας στην Αγία Λουκία και το 1974-84 εργάστηκε ξανά ως ιδιώτης.

Πολιτική καριέρα
----------------

Διετέλεσε Υπουργός Υγείας, Χωροταξίας και Περιβάλλοντος, επίσης Υπουργός επί Γυναικείων Υποθέσεων (1984-1987), Υπουργός Δικαιοσύνης και γενικός εισαγγελέας (1988-89). Στα μέσα της δεκαετίας του 1980 εξελέγη βουλευτής. Το 1990-1995 επέστρεψε στη δικηγορία ως ιδιώτης.

Κυβερνήτης της Γρενάδας
-----------------------

Το 1996 διορίστηκε σύμβουλος της Βασίλισσας. Αργότερα, διορίστηκε Κυβερνήτης της Γρενάδας και ανέλαβε καθήκοντα στις 9 Αυγούστου του 1996. Υπηρέτησε στο αξίωμα του Κυβερνήτη ως τις 27 Νοεμβρίου 2008, οπότε και τον διαδέχθηκε ο Καρλάιλ Γκλιν..

Πηγές
-----

* Βιογραφικά στοιχεία στον ιστότοπο της Μόνιμης Αντιπροσωπείας της Γρενάδας στα Ηνωμένα Έθνη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 20  Οκτωβρίου 2022.
2. ↑  World Rulers.org, Νοέμβριος 2008.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 58596143
* LCCN: nb2004312966

 |

 |
Η **Νοτς Κάουντι** (αγγλικά: *Notts County*) είναι αγγλική ποδοσφαιρική ομάδα. Η Νοτς Κάουντι είναι η παλαιότερη επαγγελματική ομάδα έχοντας ιδρυθεί στις 28 Νοεμβρίου του 1862 (παλαιότερη είναι η μη επαγγελματική Σέφιλντ ΦΚ ιδρυμένη το 1857). Έδρα της είναι το Μίντοου Λέιν όπου έχει χωρητικότητα 19.139 θέσεις το οποίο βρίσκεται στο Νότιγχαμ.

Ιστορία
-------

Οι ιδρυτές της ομάδας ήταν οι Αρκραιτ και Ντίγκιν. Τη Δεκαετία του 1880 ήταν από τις καλύτερες ομάδες της Αγγλίας. Η παλιά της έδρα από το 1883 μέχρι το 1910 ήταν το Τρεντ Μπριτζ όπου αργότερα μετατράπηκε σε γήπεδο του Κρίκετ. Από το 1910 και μετά έχει για έδρα της το Μέντοου Λείν. Το Ψευδώνυμο της Ομάδας είναι *The Magpies*.

Επιτυχίες
---------

Η πρώτη επιτυχία της ομάδας ήταν το 1888 όπου έφτασε μέχρι τα Ημιτελικά του Κυπέλλου Αγγλίας χάνοντας από την Μπλάκμπερν Ρόβερς με 3-1. Το 1894 κατέκτησε το πρώτο και το μοναδικό της Κύπελλο Αγγλίας νικώντας την Μπόλτον Γουόντερερς με 4-1. Το 1900 τερμάτισαν 3οι και ανέβηκαν για πρώτη φορά στη Λιγκ Ουάν όπου έμειναν μέχρι το 1912-1913. Η Μεγαλύτερη θεαματικότητα της Νοτς ήταν 40.000 θεατές το 1955 ενάντια στην Αγγλική Γιορκ Σίτι. Η μεγαλύτερη της νίκη ήταν στο Κύπελλο F.A.Cup που νίκησε την Τότεναμ Χότσπουρ με 1-0 εντός έδρας και 2-1 εκτός, αλλά και το 1994 που τη νίκησε με 3-0 για το Κόκα-Κόλα Καπ. Το 1995-1996 η Νοτς άλλαξε σελίδα, παίρνοντας το Πρωτάθλημα της Λιγκ Ουάν. Από τότε μέχρι σήμερα έχει κάνει μεγάλες επιτυχίες.Τελευταία φορά που αγωνίστηκε στην πρώτη κατηγορία Αγγλίας ήταν την σεζόν 1991-92.

Παραπομπές
----------

Πηγές
-----

Η Ιστορία της Νότς Κάουντι στα Αγγλικά[*νεκρός σύνδεσμος*]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Επίσημος ιστότοπος

  

|  |  |
| --- | --- |
|  | *Αυτό το λήμμα σχετικά με το **αγγλικό** ποδόσφαιρο χρειάζεται επέκταση. Βοηθήστε τη Βικιπαίδεια επεκτείνοντάς το!*. |
Η **Νισέμι** είναι Δήμος της Ιταλικής επαρχίας της Καλτανισσέττα στην Περιφέρεια Σικελία στην νότια Ιταλία. Ο πληθυσμός της πόλης είναι 27.558 κάτοικοι, βρίσκεται πολύ κοντά στην Τζέλα και την Καλτατζιρόνε και απέχει 90 χιλιόμετρα από την Κατάνια. Το όνομα της έχει Αραβική προέλευση και προσδιορίζει έναν μοναδικό τύπο δέντρου. Όταν ξέσπασε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος η 12η Αεροπορική Δύναμη των Η.Π.Α. κατασκεύασε ένα πολεμικό αεροδρόμιο για να το χρησιμοποιήσει στην Ιταλική εκστρατεία. Μετά την λήξη του πολέμου η περιοχή αναδιαμορφώθηκε και δεν υπάρχουν σήμερα ενδείξεις για την ύπαρξη του αεροδρομίου.

Η Ναυτική βάση των Η.Π.Α.
-------------------------

Το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ κατασκεύασε μια στρατιωτική βάση την *"MUOS"* με στόχο την επικοινωνία με τα πλοία (2017), η κεραία φτάνει σε ύψος 252 μέτρα και βρίσκεται στην θέση *"37°7'32"N 14°26'11"E"*. Στις περιοχές αυτές έχει ξεκαθαριστεί απόλυτα, «ο διοικητής των ΗΠΑ έχει την απόλυτη στρατιωτική ευθύνη πάνω στο προσωπικό, τους εξοπλισμούς και τις επιχειρήσεις των ΗΠΑ», με τη μοναδική υποχρέωση «να ενημερώνει από πριν τον Ιταλό διοικητή για κάθε σημαντική δραστηριότητα των ΗΠΑ». Η νέα βάση έφερε πολλές διαμαρτυρίες από τους ακτιβιστές που ισχυρίστηκαν ότι καταστρέφεται το περιβάλλον, ζήτησαν την απαγόρευση της επικοινωνίας ανάμεσα στην βάση και τα πλοία στην Μέση Ανατολή. Οι ισχυρισμοί τους ωστόσο δεν αποδείχτηκαν ποτέ, η νέα εγκατάσταση *"MUOS"* ήταν αναβάθμιση της παλιότερης και δεν είχε στόχο την επικοινωνία με τα πλοία. Οι κάτοικοι του Νισέμι ισχυρίστηκαν ότι η κυβέρνηση του Σίλβιο Μπερλουσκόνι δεν ζήτησε την γνώμη τους πριν παραχωρήσει στο Ναυτικό των Η.Π.Α. την περιοχή.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Superficie di Comuni Province e Regioni italiane al 9 ottobre 2011». Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής της Ιταλίας. Ανακτήθηκε στις 16  Μαρτίου 2019.
2. ↑  «Popolazione Residente al 1° Gennaio 2018». Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής της Ιταλίας. Ανακτήθηκε στις 16  Μαρτίου 2019.
3. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Ιουνίου 2019. Ανακτήθηκε στις 12 Οκτωβρίου 2019.
4. ↑
5. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 10 Φεβρουαρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 12 Οκτωβρίου 2019.

Πηγές
-----

* Maurer, Maurer. Air Force Combat Units of World War II. Maxwell AFB, Alabama: Office of Air Force History, 1983.
* Nadeau, Barbie Latza (April 28, 2015). "The Tiny Italian Town Killing the U.S. Navy's Surveillance Plans". The Daily Beast.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ναυτικά Δορυφορικά Προγράμματα

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 233868112
* GND: 4461093-2

 |

 |
Το σήμα του αυτοκινητοδρόμου 32
Ο χάρτης του αυτοκινητοδρόμου 32
Ο **Ότογιολ 32** ή **Αυτοκινητόδρομος 32** στα ελληνικά ή **Αυτοκινητόδρομος Σμύρνης-Τσεσμέ** είναι ένας αυτοκινητόδρομος στην Τουρκία. Ξεκινάει από την Σμύρνη και καταλήγει στον Τσεσμέ. Έχει μήκος 68 χιλιόμετρα, ενώ στο όλο μήκος του διαθέτει 6 λωρίδες κυκλοφορίας (3 ανά κατεύθυνση). Η κατασκευή του ξεκίνησε τον Δεκέμβριο του 1989 ενώ δόθηκε στην κυκλοφορία τον Σεπτέμβριο του 1997. Επίσης είναι μέρος της Ευρωπαϊκής Οδού 881.

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Αυτοκινητόδρομοι της Τουρκίας |
| --- |
|  |
| Αυτοκινητόδρομοι | 
Ο1 | Ο2 | Ο3 | Ο4 | Ο5 | Ο20 | Ο21 | Ο30 | Ο31 | Ο32 | Ο50 | Ο51 | Ο52 | Ο53 | Ο54 |  |

 |
Το σήμα του αυτοκινητοδρόμου 50
Ο χάρτης του αυτοκινητοδρόμου 50
Ο **Ότογιολ 50** ή **Αυτοκινητόδρομος 50** στα ελληνικά ή **Περιφερειακή οδός Αδάνων** είναι ένας αυτοκινητόδρομος στην Τουρκία. Ξεκινάει από τα Άδανα και λειτουργεί ως **περιφερειακή οδός** της πόλης. Έχει μήκος 24 χιλιόμετρα, ενώ στο όλο μήκος του διαθέτει 6 λωρίδες κυκλοφορίας (τρεις ανά κατεύθυνση). Μόλις ολοκληρωθεί ο αυτοκινητόδρομος θα συνδέει τα Άδανα με τον Ότογιολ 51 και τον Ότογιολ 52. Ο οδικός άξονας δεν έχει διόδια. Επίσης είναι μέρος της Ευρωπαϊκής Οδού 90.

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Αυτοκινητόδρομοι της Τουρκίας |
| --- |
|  |
| Αυτοκινητόδρομοι | 
Ο1 | Ο2 | Ο3 | Ο4 | Ο5 | Ο20 | Ο21 | Ο30 | Ο31 | Ο32 | Ο50 | Ο51 | Ο52 | Ο53 | Ο54 |  |

 |