recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Βαλίος** αναφέρονται τα ακόλουθα δύο όντα:

1. Το ένα από τα δύο αθάνατα άλογα του Αχιλλέα. Γονείς του, όπως και του άλλου αλόγου, του Ξάνθου, ήταν η Ποδάργη και ο Ζέφυρος. Ο θεός Ποσειδώνας χάρισε τον Βαλίο στον Πηλέα, πατέρα του Αχιλλέα, ως γαμήλιο δώρο. Μετά τον θάνατο και του Αχιλλέα, τα δύο άλογα υπηρέτησαν, έπειτα από εντολή του θεού Δία, τον Νεοπτόλεμο. Ο Διόδωρος αναφέρει ότι σύμφωνα με την παράδοση τα άλογα αυτά ήταν αρχικά Τιτάνες, σύμμαχοι του θεού Δία και του θεού Ποσειδώνα, που αξίωσαν κατά τη διάρκεια της Τιτανομαχίας να μεταμορφωθούν σε άλογα.
2. Το ένα από τα σκυλιά του Ακταίωνα.

Ο Όμηρος αναφέρεται στον Βάλιο στην 16η ραψωδία της Ιλιάδας:

>   **«τῷ δὲ καὶ Αὐτομέδων ὕπαγε ζυγὸν ὠκέας ἵππους**
> 
> 
> **Ξάνθον καὶ Βαλίαν, τὼ ἄμα πνοιῇσι πετέσθην,**
> **τοὺς ἔτεκε Ζεφύρῳ ἀνέμῳ Ἄρπυια Ποδάγρη**
> **βοσκομένη λειμῶνι παρὰ ῥόον Ὠκεανοῖο»**
> **ἐν δὲ παρηορίῃσιν ἀμύμονα Πήδασον ἵει,**
> **τόν ῥά ποτ᾽ Ἠετίωνος ἑλὼν πόλιν ἤγαγ᾽ Ἀχιλλεύς,**
> 
> 
> **ὃς καὶ θνητὸς ἐὼν ἕπεθ᾽ ἵπποις ἀθανάτοισι. από τη Βικιθήκη - Ομήρου Ἰλ. 16, 150**
> 
> 

>  *Και ο Αυτομέδων έζεψε τον Ξάνθον και Βαλίον,*
> 
> 
> πουλάρι᾽ ανεμόποδα, τα γέννησε η Ποδάργη  
> 
> 150η Άρπυι᾽ από τον Ζέφυρον ως έβοσκε στην χλόην  
> 
> στα τείχη του Ωκεανού. Τους έδεσε στο πλάγι  
> 
> τον Πήδασον ασύγκριτον, που ᾽χε ο Πηλείδης φέρει  
> 
> από του Ηετίωνος την πορθημένην πόλιν,  
> 
> 
> 
> κι ίππος συμβάδιζε θνητός με αθάνατα πουλάρια. 
> 
> 

Αναφορά στα μυθικά άλογα του Αχιλλέα γίνεται και από τον Κωνσταντίνο Καβάφη στο ποίημα «*Τα άλογα του Αχιλλέως*».

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969

Αναφορές
--------

1. ↑  από τη Βικιθήκη - Ομήρου Ἰλ. 16, 150

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

* Cavafis.compupress.gr Αρχειοθετήθηκε 2019-04-24 στο Wayback Machine.
* Κωνσταντίνος Καβάφης
Ο **Αρσένιος**, σερβικά Арсени (16/17 Απριλίου 1859 - 19 Οκτωβρίου 1938) από τον Οίκο των Καραγεώργεβιτς ήταν πρίγκιπας της Γιουγκοσλαβίας. Έγινε αξιωματικός του Ρωσικού στρατού.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο τρίτος (επιζήσας) γιος του Αλεξάνδρου πρίγκιπα της Σερβίας και της Περσίντα Νεναντόβιτς. Γεννήθηκε στην Τιμισοάρα της Βοϊβοντίνας (στη βόρεια Σερβία) ένα έτος μετά την εκτόπιση του πατέρα του. Μεγαλύτεροι αδελφοί του ήταν ο Πέτρος Α΄ της Σερβίας (μετέπειτα των Σέρβων, Κροατών & Σλοβένων) και ο Τζόρτζε. 

Ο γάμος τού Αρσενίου έγινε το 1892 στην Αγ. Πετρούπολη με την Αουρόρα Ντεμίντοβνα, κόρη του Πάβελ Παύλοβιτς Ντεμίντοβ πρίγκιπα του Σαν Ντονάτο και της δεύτερης συζύγου του Ελένας Πετρόβνας Τρουμπέτσκαγιας. Ένα έτος μετά γεννήθηκε ο γιος τους Παύλος. Το 1896 ο Αρσένιος διαζεύχθηκε και η Αουρόρα έκανε το επόμενο έτος δεύτερο γάμο με τον Νικόλαο κόμη Νογκέρα στη Γένουα. Η Αυρόρα απέκτησε μία κόρη και απεβίωσε το 1904 στο Τορίνο.

Ο Παύλος, όταν δολοφονήθηκε ο εξάδελφός του Αλέξανδρος Α΄ της Γιουγκοσλαβίας το 1934 και τον διαδέχθηκε ο 11ετής γιος αυτού Πέτρος Β΄ της Γιουγκοσλαβίας, ανέλαβε αντιβασιλιάς ως το 1941, οπότε ενηλικιώθηκε ο νέος βασιλιάς. 

Ο Αρσένιος απεβίωσε στο Παρίσι το 1938 σε ηλικία 79 ετών. Στον Οίκο του είναι ιδρυτής ιδιαίτερου κλάδου.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε το 1892 με την Αουρόρα Παύλοβνα, κόρη του Παύλου Παύλοβιτς Ντεμίντοβιτς πρίγκιπα του Σαν Ντονάτο και είχε τέκνο:

* Παύλος 1893-1976, πρίγκιπας της Γιουγκοσλαβίας και αντιβασιλιάς της. Νυμφεύτηκε την Όλγα, κόρη του Νικολάου πρίγκιπα της Ελλάδας.

Διακρίσεις
----------

Του απονεμήθηκε η διάκριση του Τάγματος του Αγ. Βλαδιμήρ (1905), του Αγ. Στανισλάς (1905), του Αγ. Γεωργίου (1915) και το χρυσό Ξίφος της Ανδρείας (1906) από τη Ρωσία. Επίσης το αναμνηστικό μετάλλιο του Ρωσο-Ιαπωνικού Πολέμου. 

Η διάκριση του Καρόλου Α΄ της Ρουμανίας.

Η διάκριση του Τάγματος του Άστρου των Καραγεώργεβιτς και του Στέμματος της Γιουγκοσλαβίας.

Αναφορές σε Πηγές
-----------------

1. 1 2  (Αγγλικά) *Find A Grave*. 8702183. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  *Czech National Authority Database*. js20201077471. Ανακτήθηκε στις 1  Μαρτίου 2022.
3. ↑  p11494.htm#i114931. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
4. 1 2 3 4 5  *Genealogisches Handbuch des Adels, Fürstliche Häuser* VIII. "Jugoslawien". C.A. Starke Verlag, 1968, pp. 95-36. (German).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Prince Arsen of Yugoslavia στο Wikimedia Commons
* Royal House of Yugoslavia
* Princely House Demidov de San Donato

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 316443554
* BNF: cb14978291b (data)
* NKC: js20201077471

 |

 |
Η **Βάϊολετ Σταρ** γεννήθηκε στις 23 Δεκεμβρίου 1996 στην Τάμπα της Φλόριντα και είναι Αμερικανίδα ηθοποιός ερωτικών ταινιών.

Παιδικά χρόνια
--------------

Η Βάϊολετ Σταρ γεννήθηκε στην Τάμπα της Φλόριντα, στις 23 Δεκεμβρίου 1996. Είναι Ισπανικής καταγωγής, αλλά μεγάλωσε στην Φλόριντα των Η.Π.Α. Ήταν άριστη μαθήτρια στο σχολείο ενώ κατά την διάρκεια των παιδικών της χρόνων ασχολήθηκε με τον αθλητισμό, το πατινάζ και την υποκριτική. Έκανε πρώτη φόρα έρωτα, με το τότε αγόρι της, όταν ήταν δεκαπέντε ετών. Αυτό συνέβη το 2011 στο γκαράζ του σπιτιού του φίλου της, πάνω σε ένα στρώμα που υπήρχε μέσα στο γκαράζ. Κατά την διάρκεια της σεξουαλικής επαφής, ο φίλος της Βάϊολετ, βιντεοσκόπησε όλη την ερωτική πράξη. Η Βάϊολετ και οι φίλοι της παρακολουθούσαν το συγκεκριμένο βίντεο πολύ συχνά και αυτό είχε ως αποτέλεσμα να συνειδητοποιήσει ότι θέλει να ασχοληθεί με το πορνό. Κατά τη διάρκεια των ετών της φοίτησής στο κολέγιο, η Βάϊολετ Σταρ είχε ερωτικές επαφές και με κορίτσια.

Καριέρα
-------

Η Βάϊολετ Σταρ ξεκίνησε την καριέρα της στην βιομηχανία του πορνό τον Απρίλιο του 2016. Η πρώτη της ερωτική σκηνή αγόρι με κορίτσι γυρίστηκε για την Raw 27 το οποίο γυρίστηκε χωρίς συνεργείο με επαγγελματικές κάμερες και έμοιαζε περισσότερο με ερασιτεχνικό βίντεο. Έχει συμμετάσχει σε ταινίες πολλών εταιρειών όπως Naughty America, Vixen και Tushy.

Πηγές
-----

*

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Babesdirectory» violet-starr.
**Αυστριακά Γερμανικά** (Γερμανικά: **Österreichisches Deutsch**), είναι η διάλεκτος της γερμανικής γλώσσας που γράφεται και ομιλείται στην Αυστρία. Έχει το υψηλότερο κοινωνιογλωσσικό κύρος σε τοπικό επίπεδο, καθώς είναι η μορφή της γλώσσας που χρησιμοποιείται στα μέσα ενημέρωσης και για άλλες επίσημες περιστάσεις. Σε λιγότερο επίσημες περιστάσεις, οι Αυστριακοί τείνουν να χρησιμοποιούν μορφές πλησιέστερες ή πανομοιότυπες με τις Βαυαρικές και Αλεμανικές διαλέκτους, που παραδοσιακά ομιλούνται - αλλά σπάνια γράφονται - στην Αυστρία.

Έχει τις ρίζες της στα μέσα του 18ου αιώνα, όταν η αυτοκράτειρα Μαρία Θηρεσία και ο γιος της Ιωσήφ Β΄ εισήγαγαν την υποχρεωτική εκπαίδευση (το 1774) και αρκετές μεταρρυθμίσεις στη διοίκηση στην πολύγλωσση αυτοκρατορία των Αψβούργων. Εκείνη την εποχή, επικρατούσα γλώσσα στον γραπτό λόγο ήταν η *Oberdeutsche Schreibsprache* (γραπτή γλώσσα της Άνω Γερμανίας), η οποία επηρεάστηκε σε μεγάλο βαθμό από τις βαυαρικές και αλεμανικές διαλέκτους της Αυστρίας. Μια άλλη επιλογή ήταν η δημιουργία ενός νέου προτύπου βασισμένου στις νότιες γερμανικές διαλέκτους, όπως προτάθηκε από τον γλωσσολόγο Johann Siegmund Popowitsch. Αντ 'αυτού, αποφάσισαν για ρεαλιστικούς λόγους να υιοθετήσουν την ήδη τυποποιημένη γλώσσα της καγκελαρίας της Σαξονίας (Sächsische Kanzleisprache ή Meißner Kanzleideutsch), η οποία βασίστηκε στη διοικητική γλώσσα της μη αυστριακής περιοχής του Μάισσεν και της Δρέσδης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Hammarström, Harald· Forkel, Robert· Haspelmath, Martin· Bank, Sebastian, επιμ. (2016). «{{{name}}}». *Glottolog 2.7*. Jena: Max Planck Institute for the Science of Human History.
2. ↑  «The problems of Austrian German in Europe». *eurotopics.net*. euro|topics. 16 Μαρτίου 2006. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Μαΐου 2015. Ανακτήθηκε στις 13 Μαΐου 2015.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Austrian German – German Dictionary
* Das Österreichische Volkswörterbuch

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* GND: 4172450-1

 |

 |
Ο **Γκιγκ Α΄** o *Γηραιός*, γαλλ.: *Guigues I* d'Albon, (π. 1000 - 1070 στο Kλυνύ) από τον Οίκο του Αλμπόν, ήταν κόμης των Ουαζάν, Γκρεζιβωντάν και Μπριανσοναί.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του Γκιγκ του Αλμπόν και της Γκοτελάνα ντε Κλεριέ (Clérieux).

Η επίσημη ιστορία που έγραψε ο Ζωρζ ντε Μαντεγιέ τον έκανε γνωστό ως τον πρώτο *δελφίνο* (κόμη) του Βιενουά, παρά το γεγονός ότι αυτός ο χαρακτηρισμός εμφανίστηκε έναν αιώνα αργότερα. Ο Γκιγκ Α΄ ήταν ένας φιλόδοξος μικρός ευγενής, που επέκτεινε την κυριαρχία του μεταξύ του Ροδανού και των Άλπεων. Το 1016 αποκαλείται «κόμης» σε ένα καταστατικό, που αφορούσε τα υπάρχοντά του στα Μουαράν. Στη συνέχεια εμφανίζεται ως γαιοκτήμονας στο Σαμσώρ (Champsaur) (1027), στο Ουαζάν (Oisans) με τον τίτλο του κόμη (1035), στο Γκρεζιβωντάν (Grésivaudan) (γύρω στο 1050), στο Μπριανσοναί (Briançonnais) (γύρω στο 1053) και στην κοιλάδα του Ουλξ (Oulx) (1070).

Από το 1035 ήταν πάντα με τον τίτλο του «κόμη». Δεν είναι γνωστό πώς ο Γκιγκ Α΄ κατέλαβε τα εδάφη, αλλά η δύναμή του τού επέτρεψε να τοποθετήσει μέλη της οικογένειας ως επισκόπους. Ο θείος του ο Γκυ ήταν επίσκοπος της Γκρενόμπλ και είχε διαδεχθεί τον Ιζάρν. Η επισκοπή στη συνέχεια πέρασε σε έναν εξάδελφό του, τον Mαλέν. Ο αδελφός του έγινε επίσκοπος τού Βαλάνς (Valens) και το αρχιεπισκοπικό ανάκτορο στο Βιέν, που ήταν δίπλα στην πιο διάσημη εκκλησία της επαρχίας, βρισκόταν στα χέρια ενός εξαδέλφου από γάμο.

Στο τέλος της ζωής του ο Γκιγκ Α΄ αποσύρθηκε στο Κλυνύ της Βουργουνδίας, όπου απεβίωσε το 1070.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε την Αδελαΐδα, η οποία φαίνεται να ανήκε στην οικογένεια των κομήτων του Τορίνο, και απέκτησε έναν γιο, τον:

* Γκιγκ Β΄ ο *Παχύς* (1025–1079), που τον διαδέχθηκε. Ο μεγαλύτερος γιος του:
* Ουμβέρτος, ήταν προορισμένος στο να γίνει επίσκοπος.

Πηγές
-----

* 
* Marek, Miroslav. «french/albon1.html». Genealogy.EU.  [*αυτοδημοσιευμένη πηγή*]

Παραπομπές σε πηγές
-------------------

1. 1 2  www.persee.fr/doc/shmes\_1261-9078\_1985\_act\_15\_1\_1444.
2. 1 2 3  Charles Cawley: «Medieval Lands». (Αγγλικά) *Charles Cawley, "Medieval Lands", 2006-2020*.
3. ↑  www.google.fr/books/edition/Annales/mjoiAQAAIAAJ?hl=fr&gbpv=1&dq=%22Humbert+II+fr%C3%A8re+de+Guigues+le+gras%22&pg=PA43&printsec=frontcover.
4. 1 2  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.
5. ↑  www.academia.edu/6778612/\_Du\_royaume\_aux\_principaut%C3%A9s\_Savoie\_Dauphin%C3%A9\_Xe\_XIe\_si%C3%A8cles\_dans\_Christian\_Guiller%C3%A9\_Jean\_Marie\_Poisson\_Laurent\_Ripart\_Cyrille\_Ducourthial\_dir\_Le\_royaume\_de\_Bourgogne\_autour\_de\_l\_an\_mil\_Chamb%C3%A9ry\_2008\_p\_247\_276.
6. ↑  Charles Cawley: «Medieval Lands». (Αγγλικά) *Charles Cawley, "Medieval Lands", 2006-2020*.
Ο **Αρσαβήρ** (από το αρμενικό *Αρσαβίρ*), ήταν Βυζαντινός ευγενής ο οποίος επιχείρησε ανεπιτυχώς να σφετεριστεί τον βυζαντινό αυτοκρατορικό θρόνο το 808.

Βιογραφία
---------

Ο Αρσαβήρ ήταν ευγενής αρμενικής καταγωγής, ο οποίος κατείχε το αξίωμα του *πατρικίου*, καθώς και υπηρέτησε ως *κοιαίστωρ* του Αυτοκράτορα Νικηφόρου Α΄ Λογοθέτη (βασίλευσε μεταξύ 802-811). Τον Φεβρουάριο του 808, μια ομάδα κοσμικών και κληρικών αξιωματούχων, οι οποίοι ήσαν δυσαρεστημένοι με την διακυβέρνηση του Νικηφόρου, σχεδίασαν συνωμοσία και ανακήρυξαν τον Αρσαβήρ ως αυτοκράτορα. Ο Νικηφόρος, ωστόσο, ανακάλυψε την συνωμοσία και προχώρησε στη σύλληψη των συμμετεχόντων, οι οποίοι ξυλοκοπήθηκαν, οι περιουσίες τους κατασχέθηκαν, ενώ τελικώς στάλθηκαν σε εξορία. Ο ίδιος ο Αρσαβήρ κουρεύτηκε και στάλθηκε σε εξορία σε μοναστήρι στη Βιθυνία. Ο κόρη του Αρσαβήρ, Θεοδοσία, ήταν νυμφευμένη με τον μέλλοντα Αυτοκράτορα Λέοντα Ε΄ τον Αρμένιο (βασίλευσε μεταξύ 813-820). Ο Λέων, τότε στρατηγός και χαίρων της εμπιστοσύνης του Νικηφόρου, εστάλη σε εξορία για ορισμένο διάστημα, πιθανώς λόγω της συγκεκριμένης συγγένειάς του με τον Αρσαβήρ.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Kazhdan 1991, σελ. 186.
2. 1 2  Winkelmann και άλλοι 1999, σελ. 193.
3. ↑  Brubaker & Haldon 2011, σελ. 361.
4. ↑  Kazhdan 1991, σελ. 1209.

Πηγές
-----

* Brubaker, Leslie· Haldon, John (2011). *Byzantium in the Iconoclast Era c. 680-850: A History*. Cambridge, United Kingdom: Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-43093-7.
* Kazhdan, Alexander Petrovich, επιμ. (1991). *The Oxford Dictionary of Byzantium*. New York, New York and Oxford, United Kingdom: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-504652-6.
* Winkelmann, Friedhelm· Lilie, Ralph-Johannes· Ludwig, Claudia· Pratsch, Thomas· Rochow, Ilse (1999). «Arsaber (#600)». *Prosopographie der mittelbyzantinischen Zeit: I. Abteilung (641–867), 1. Band: Aaron (#1) – Georgios (#2182)* (στα Γερμανικά). Berlin, Germany and New York, New York: Walter de Gruyter. σελ. 193. ISBN 978-3-11-015179-4.



|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Arsaber  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
*Βαθύφωνη Βιόλα, Βιόλα & Βιολί*
Η **Βαθύφωνη Βιόλα** είναι ένα όργανο τεσσάρων χορδών, που βρίσκεται όσον αφορά την έκταση και τον ήχο μεταξύ της βιόλας και του βιολεντσέλο.

Το τονικό της ύψος και το ηχόχρωμα της είναι αυτό του Τενόρου, συμπληρώνοντας έτσι μελωδικά και αρμονικά μια πιο σταθερή ηχητική ισορροπία στο κουαρτέτο εγχόρδων, δηλαδή ολοκληρώνοντας και ανανεώνοντας την παραδοσιακή του μορφή. Είναι γνωστό, ότι όλες οι οικογένειες των οργανικών συνόλων βασίζονται στο φωνητικό τραγούδι, δηλαδή στη διαίρεσή του σε **Σοπράνο**, **Κοντράλτο**, **Τενόρος** και **Μπάσσο**, που αντιστοιχεί στη διαίρεση του τονικού σύμπαντος σε τέσσερις βασικές περιοχές, όπως είναι η ομάδα των ξύλινων οργάνων, των μεταλλικών κ.τ.λ. στην ορχήστρα.

*Με την εισαγωγή της Βαθύφωνη Βιόλα στην οικογένεια των εγχόρδων επιτυγχάνεται η ανεξαρτησία και διαφορετικότητα τεσσάρων ηχοχρωμάτων και μια ακριβέστερη ηχητική ισορροπία, εξαιτίας των συνακόλουθων αρμονικών μεταξύ των δονούμενων σωμάτων, της μαθηματικής τους σχέσης και του μεγέθους που διατηρούν μεταξύ τους.*

| Φωνή | Κουαρτέτο εγχόρδων (παραδοσιακό) | Κουαρτέτο εγχόρδων (αναμορφωμένο) |
| --- | --- | --- |
| **Σοπράνο** | Πρώτο βιολί | Βιολί |
| **Κοντράλτο** | Δεύτερο βιολί | Βιόλα |
| **Τενόρος** | Βιόλα |  **Βαθύφωνη Βιόλα** |
| **Μπάσσος** | Βιολοντσέλο | Βιολοντσέλο |
|

Έτσι όπως το Βιολοντσέλο είναι η χαμηλή οκτάβα της Βιόλας, η Viola Profonda είναι η χαμηλή οκτάβα του Βιολιού.

  

**Τρόπος ερμηνείας:** όπως και στο Βιολί, επάνω στον ώμο.

  

**Κούρδισμα:**
Σολ, Ρε, Λα, μι` (ή σε: Φα, Ντο, Σολ, ρε`)

  

**Πιθανές σημειογραφίες:**
Στο κλειδί του σολ (όπως και στο βιολί, αλλά ηχεί μια οκτάβα χαμηλά).

Στο κλειδί του Ντο της Κοντράλτο, αλλά ηχεί μια τέταρτη χαμηλά (δηλαδή ηχεί σε μεταφορά).

Στο κλειδί του Ντο του Τενόρου (χωρίς μεταφορά).

Ιστορία
-------

Η Βαθύφωνη Βιόλα κατανοήθηκε, αναπτύχθηκε και ονομάστηκε από τον συνθέτη, διευθυντή και ερευνητή οργάνων Βολιβιανό Gerardo Yañez. Το πρωτότυπο της ευρεσιτεχνίας παρουσιάστηκε σε συναυλία με χαρακτήρα Παγκόσμιας Πρεμιέρας στην Εκκλησία του Αγίου Θωμά – Λειψία,  μέρος όπου για πολλά χρόνια ο Δάσκαλος Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ υπήρξε γενικός μουσικός διευθυντής. Τον Ιανουάριο του 2010 παρουσιάστηκε στη Φιλαρμονική Βερολίνου .

Παραπομπές
----------

1. ↑  Παγκόσμια Πρεμιέρα στη Λειψία
2. ↑  «Παρουσίαση στο Βερολίνο, 2010». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Ιουνίου 2011. Ανακτήθηκε στις 3 Ιανουαρίου 2011.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

www.violaprofonda.com
Ο **ποταμός Βιέν** (γαλλικά: Vienne, οξιτανικά: Vinhana) είναι ένας από τους σημαντικότερους ποταμούς στη νοτιοδυτική Γαλλία. Είναι αριστερός παραπόταμος του Λίγηρα. Υποστηρίζει πολυάριθμα υδροηλεκτρικά φράγματα και είναι ο κύριος ποταμός του βόρειου τμήματος της περιοχής Νέα Ακουιτανία.

Δύο νομοί της Γαλλίας έχουν λάβει το όνομά τους από τον ποταμό Βιέν: οι νομοί Ωτ-Βιέν και Βιέν στα βόρεια της Νέας Ακουιτανίας.

Πορεία του ποταμού
------------------

Ο ποταμός Βιέν κοντά στο Περλεβάντ
Οι πηγές του ποταμού Βιέν βρίσκονται στο νομό Κορέζ της Νέας Ακουιτανίας, κοντά στην κοινότητα Περελεβάντ. Οι πηγές του βρίσκονται στους βορειοδυτικούς πρόποδες της Κεντρικής οροσειράς (Μασίφ Σαντράλ), στο οροπέδιο Μιλβάς, σε υψόμετρο 859 μέτρων.

Από εκεί ο ποταμός διασχίζει τους νομούς στους οποίους έδωσε το όνομά του: Ωτ-Βιέν και Βιέν. Ρέει δυτικά και διασχίζει την πόλη Λιμόζ, όπου στο παρελθόν έπαιξε σημαντικό ρόλο στη διάσημη βιομηχανία πορσελάνης της πόλης.

Λίγο μετά τη Λιμόζ παίρνει μια στροφή προς τα βόρεια. Στο δρόμο προς τη συμβολή του με τον Λίγηρα, ο ποταμός συμβάλει με τους ποταμούς Κρεζ και Κλαιν.

Τέλος, και μετά από διαδρομή 372 χιλιομέτρων, εκβάλει στον Λίγηρα στο Καντ-Σαιν-Μαρτέν στο νομό Αντρ-ε-Λουάρ, σε υψόμετρο 30 μέτρων.

Η μέση ροή του ποταμού κοντά στη Λιμόζ είναι 43,9 μ3 / δευτερόλεπτο και στην συμβολή του με τον Λίγηρα είναι 210 μ3 / δευτερόλεπτο.

Νομοί και πόλεις
----------------

Ο Λίγηρας και οι παραπόταμοί του, ο ποταμός Βιέν κάτω, αριστερά
Ο ποταμός διέρχεται από 6 νομούς και πολλές κοινότητες, οι κυριότερες από τις οποίες είναι:

Κορέζ: Περλεβάντ

Κρεζ

Ωτ-Βιέν: Αιμουτιέ, Σαιν-Λεονάρ-ντε-Νομπλά, Λιμόζ, Αιξ-συρ-Βιέν, Σαιν-Ζυνιάν

Σαράντ: Σαμπαναί, Κονφολάν

Βιέν: Λ'Ιλ-Ζουρντάν, Λυσάκ-λε-Σατώ, Σωβινί, Σατελερώ

Αντρ-ε-Λουάρ: Λ'Ιλ-Μπουσάρ, Σινόν

Παραπόταμοι
-----------

* Ο ποταμός Κρεζ, ο οποίος συμβάλει με τον ποταμό Βιέν βόρεια του Σατελερώ.
* Ο ποταμός Κλαιν, ο οποίος διέρχεται από την πόλη του Πουατιέ και συμβάλει επίσης με τον ποταμό Βιέν βόρεια του Σατελερώ.
* Ο ποταμός Μπριάνς, ο οποίος συμβάλει με τον ποταμό Βιέν στο Κοντά-συρ-Βιέν.
* Ο Τωριόν, ο οποίος συμβάλει με τον ποταμό Βιέν βόρεια του Σαιν-Πριστ-Τωριόν.

Παραπομπές
----------

1. ↑ . «sandre.eaufrance.fr».

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Βιέν (γαλλικός ποταμός)** |

* Η κοιλάδα του ποταμού Βιέν (επιλογή γλώσσας)

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 14144647638648146701
* LCCN: sh87003012
* GND: 4513949-0
* SUDOC: 028612396
* BNF: cb12041265n (data)

 |

 |
Το **γλαύκιο το κίτρινο** (*Glaucium flavum*), με κοινή ονομασία **κίτρινη παπαρούνα**, ανήκει στην οικογένεια Papaveraceae (Μηκωνωειδή) και είναι είδος κυρίως παραθαλάσσιο κατά μήκος των ακτών της Μεσογείου, του Ατλαντικού και της Μαύρης Θάλασσας. Κατανέμεται σχεδόν σ’ όλη την Ελλάδα, εκτός από τις βορειοδυτικές περιοχές και αποτελεί είδος κοινό κυρίως κατά μήκος των ελληνικών ακτών, σε αμμώδεις ή βραχώδεις περιοχές, λιμάνια και άλλα παραλιακά ενδιαιτήματα, αρκετές φορές πιο εσωτερικά σε άκρες δρόμων ή μπάζα και περιοχές με ανθρωπογενή επιβάρυνση, μεταξύ 0-50(-500)μ. Είναι διετής ή πολυετής γλαυκή πόα με κίτρινο γαλακτώδη χυμό, Διακρίνεται από τα τέσσερα μεγάλα πέταλα, κίτρινου ή πολύ σπάνια κόκκινου χρώματος, κάποιες φορές με μια μαύρη κηλίδα στη βάση. Ανθίζει από τα τέλη Μαρτίου μέχρι τις αρχές Ιουνίου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Glaucium flavum Grantz 1763». *www.greekflora.gr*. Ανακτήθηκε στις 20 Αυγούστου 2021.

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Γλαύκιο το κίτρινο** |

Πηγές
-----

* Παπιομύτογλου Β. 2006, Αγριολούλουδα της Ελλάδας.

* Φυτολογία 2006, Εκδοτική Αθηνών.

* Lafranchis T. & Sfikas G. 2001, Flowers of Greece (Vol. I-II).

* Strid A. 1980, Φυτά του Ολύμπου.

* Strid A. & Tan K. 2002, Flora Hellenica (Vol. 2).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* 

* 

*
**Βιοανατροφοδότηση** ονομάζεται στην ψυχολογία μία μέθοδος ψυχοθεραπείας, αλλά και γενικότερα μία μέθοδος θεραπείας διάφορων παθήσεων. Κατά την εφαρμογή της μεθόδου αυτής πραγματοποιούνται μετρήσεις διάφορων μεγεθών της φυσιολογίας του υποκειμένου (πίεση, καρδιακοί παλμοί, θερμοκρασία κ.ά.), αναλύονται τα δεδομένα, και στη συνέχεια το υποκείμενο ενημερώνεται για τα αποτελέσματα των μετρήσεων (π.χ. μέσω κάποιου χαρακτηριστικού ήχου), ώστε να μπορέσει να επιδράσει στη φυσιολογία του. Μετά από εξάσκηση το υποκείμενο εκπαιδεύεται στο να προκαλεί εκούσιες μεταβολές σε πλευρές της λειτουργίας του οργανισμού, όπως η αρτηριακή πίεση ή οι καρδιακοί παλμοί, ή καταφέρνει να αντιμετωπίζει χωρίς φάρμακα ελαφρείς πόνους κ.ά..

Η Βιοανατροφοδότηση σαν μέθοδος υπήρξε στο παρελθόν αρκετά αμφιλεγόμενη. Σήμερα η πλειοψηφία των επιστημόνων αποδέχεται την αποτελεσματικότητα και το επιστημονικό της υπόβαθρο.
Ο Γλαύκος ο Αργείος ήταν ένας μυθικός αοιδός (τραγουδιστής) από το Άργος. Αυτός ο Γλαύκος αναφέρεται και με τα ονόματα **Χαριάδης** και **Δημόδοκος**. Ο Όμηρος και οι τραγικοί αφηγούνται ότι ο Αγαμέμνονας, όταν έφυγε για την εκστρατεία της Τροίας, ανέθεσε στον έμπιστό του και συνετό Γλαύκο να προσέχει την Κλυταιμνήστρα, ώστε η βασίλισσά του να παραμείνει πιστή σύζυγος και να μη μολύνει τη συζυγική εστία. Αλλά ο αντιβασιλέας Αίγισθος εξόρισε τον Γλαύκο σε ένα ξερονήσι και έκανε ερωμένη του την Κλυταιμνήστρα. Στο ερημονήσι ο Γλαύκος κατασπαράχθηκε από τα όρνια.

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 278

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Μυθολογία
* Πύλη:Ελληνική μυθολογία
 |

 |
Ο **Αχιλλέας Λυμπουρίδης** ήταν Κύπριος μουσικοσυνθέτης.

Γεννήθηκε στη Λευκωσία το 1917. Μετά το Παγκύπριο Γυμνάσιο Λευκωσίας, σπούδασε μουσική και βιολί στο Ελληνικό Ωδείο Κύπρου. Ως μουσικοσυνθέτης επικεντρώθηκε κυρίως στο έντεχνο λαϊκό τραγούδι και επηρέασε αρκετά τα μουσικά δρώμενα της εποχής του. Τα τραγούδια του «τα Μαύρα Μάδκια», «το Αερούδι», «η Αππωμένη», «η Δροσούλα», «η Γιαλλουρού», άντεξαν στο χρόνο επιδεικνύοντας αξιοσημείωτη διαχρονικότητα.

Το 1964 συνεργάστηκε με τη Λυρική Σκηνή και την Συμφωνική Ορχήστρα Αθηνών και έδωσε συναυλίες με τραγούδια και χοροδράματά του στην Αθήνα και στον Πειραιά. Το 1969, στα πλαίσια της Β΄ Ολυμπιάδας Διεθνούς Τραγουδιού, εκτελέστηκαν στο Παναθηναϊκό Στάδιο έργα του που αφορούσαν την Κύπρο. Εκεί ακούστηκε για πρώτη φορά το τραγούδι του «Μαύρα Μάδκια», που σημείωσε πανελλήνια επιτυχία.

Ο Λυμπουρίδης αγαπούσε πολύ και το θέατρο και ασχολήθηκε και με αυτό. Το 1942 ίδρυσε, μαζί με τον Φοίβο Μουσουλίδη, το πρώτο μόνιμο επαγγελματικό θέατρο στην Κύπρο, το «Λυρικό Θέατρο». Παράλληλα, έγραψε και θεατρικά έργα, ηθογραφικές κωμωδίες όπως «Ο Ττοουλής ο Ξενοχωρίτης», ενώ μετέφρασε ξένες θεατρικές επιτυχίες.

Το 1952 ίδρυσε το μηνιαίο περιοδικό έρευνας και τέχνης «Ο Φακός», ενώ παρουσίασε και συγγραφικό έργο. Έργα του η «Ιστορία της Κυπριακής Δημοσιογραφίας» (1878-1960), «Κυπριακές Θεατρικές Σελίδες» (1971), «Η Θέμις επί Αγγλοκρατίας στην Κύπρο» (1980), «Η Αγγλοκρατία στην Κύπρο» σε δύο τόμους (1985 και 1987), «Ο Τεχνολογικός Πολιτισμός στη Ζωή των Κυπρίων» (1988), και «Εξέχουσες Μορφές της Κυπριακής Ιστορίας» (1989).

Για την πολύπλευρη πολιτιστική προσφορά του, ο Αχιλλέας Λυμπουρίδης έτυχε πολλών τιμητικών διακρίσεων. Βραβεύτηκε, μεταξύ άλλων, από το Δήμο Λευκωσίας, από το Πανεπιστήμιο Κύπρου και από πολλούς άλλους οργανισμούς και φορείς. Το 1997 η Κυπριακή Δημοκρατία τον τίμησε με το Αριστείο Γραμμάτων και Τεχνών, την ανώτατη διάκριση για το έργο και την προσφορά του στον πολιτισμό της Κύπρου. Υπηρέτησε άξια την «κυπριακή ντοπιολαλιά», αφού «πάντρεψε» κυρίως στίχους της κυπριακής διαλέκτου με την κατάλληλη μουσική σύνθεση. Το παραδοσιακό ηχόχρωμα που έδινε ο Λυμπουρίδης στις συνθέσεις του του έδωσε τον τίτλο του «πρωτοπόρου της κυπριακής έντεχνης λαϊκής μουσικής».

Πέθανε στις 20 Αυγούστου 2008 σε ηλικία 91 ετών.

Πηγές
-----

* Πορτραίτο Αχιλλέα Λυμπουρίδη
* Ανακοίνωση του Υπουργείου Παιδείας[*νεκρός σύνδεσμος*] για το θάνατο του Κύπριου συνθέτη Αχιλλέα Λυμπουρίδη
* «Λυμπουρίδης Αχιλλέας». Polignosi.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* «Τα μαύρα μάδκια», τραγούδι σε μουσική Αχιλλέα Λυμπουρίδη
* «Το στομόσιειλον», τραγούδι σε μουσική Αχιλλέα Λυμπουρίδη
* «Το αερούδιν», τραγούδι σε μουσική Αχιλλέα Λυμπουρίδη

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 95146937867713832835
* GND: 1106272080

 |

 |
Συντεταγμένες: 38°53′0″N 6°42′0″W﻿ / ﻿38.88333°N 6.70000°W﻿ / 38.88333; -6.70000

Η **Βαλδελακαλθάδα** (στα Εξτρεμαδουρικά *Valdelacarçá* [bɑlð̪elakaɾˈθɑː] και στα Ισπανικά *Valdelacalzada* [bɑlðelakɑlˈθaða]) είναι ένα χωριό της Ισπανίας. Βρίσκεται 30 χλμ. από τη Μέριδα και άλλα 30 χλμ. από το Μπαδαχόθ. Έχει 2.747 κατοίκους (2008). Το 1993 έγινε ανεξάρτητη από το Μπαδαχόθ. Η οικονομία της βασίζεται στη γεωργία, και ιδιαίτερα στη καλλιέργεια φρούτων.

Βαλδελακαλθάδα.

Όνομα
-----

Το όνομα της Βαλδελακαλθάδας είναι μία σύνθεση του λόγου *val*, αποκοπή του *valle*, που σημαίνει "κοιλάδα" και του λόγου *calzada* "οδός": Val-de-la-Calzada *Κοιλάδα-της-Οδού*. Ονομάζεται Βαλδελακαλθάδα επειδή το χωριό είναι κοντά στην αρχαική ρωμαϊκή οδό που ένωνε Olissipo με Emerita Augusta, στην κοιλάδα του ποταμού Γουαδιάνας.
Η **Βασιλική Καναδική Έφιππη Αστυνομία** (αγγλικά: *Royal Canadian Mounted Police*, RCMP), αναφερόμενη και ως **Βασιλική Χωροφυλακή του Καναδά** (γαλλικά: *Gendarmerie royale du Canada*, GRC) είναι σώμα χωροφυλακής με σκοπό την αστυνόμευση σε ομοσπονδίακο και εθνικό επίπεδο στον Καναδά. Ειδικότερα, το σώμα παρέχει την επιβολή του νόμου σε ομοσπονδιακό επίπεδο στον Καναδά, αλλά και σε σύμβαση με τα τρία εδάφη, οκτώ από τις επαρχίες του Καναδά (το σώμα δεν παρέχει επαρχιακή ή δημοτική αστυνόμευση στο Οντάριο και στο Κεμπέκ), σε περισσότερους από 150 δήμους, 600 τοπικές κοινότητες και τρία διεθνή αεροδρόμια.

Στρατιωτική υπηρεσία
--------------------

Παρόλο που αποτελεί πολιτική αστυνομία, το 1921, ύστερα από τη συμμετοχή πολλών μελών της στα πεδία των μαχών, κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, ο βασιλιάς Γεώργιος Β΄ απένειμε στη δύναμη το καθεστώς του συντάγματος των δραγώνων, παρέχοντάς της τη δυνατότητα να επιδείξει τις τιμητικές διακρίσεις με τις οποίες είχε βραβευτεί.

Εικόνες
-------

* Κτίριο του σώματος στην ΟτάβαΚτίριο του σώματος στην Οτάβα
* Παρέλαση στο Οντάριο το 2016Παρέλαση στο Οντάριο το 2016
* Περίπολος στο Κεμπέκ το 2014Περίπολος στο Κεμπέκ το 2014

Παραπομπές
----------

1. ↑  Καναδάς: Ανθρωποκυνηγητό για τον δολοφόνο των τριών αστυνομικών naftemporiki.gr
2. ↑  Καναδάς: Σύλληψη διδύμων αδελφών για τρομοκρατική δράση naftemporiki.gr
3. ↑  «About the RCMP». Royal Canadian Mounted Police. 26 Απριλίου 2016. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Ιουλίου 2017. Ανακτήθηκε στις 7 Μαΐου 2016.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Βασιλική Καναδική Έφιππη Αστυνομία** |

* Επίσημος ιστότοπος

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 127482874
* LCCN: n80152367
* ISNI: 0000 0001 0147 6420
* GND: 511592-9
* SUDOC: 028118960
* BNF: cb120017149 (data)
* NKC: kn20120208004

 |

 |
Δείγμα βακερίτη
Ο **Βακερίτης** είναι σύνθετο ορυκτό της ομάδας των βοριοπυριτικών ορυκτών. Πρόκειται για πυριτικό υδροξείδιο ενυδατωμένου βορίου και ασβεστίου, που εμφανίζεται σε ηφαιστειακά πετρώματα.

Ο Βακερίτης είναι ένα λευκό άχρωμο ημιδιαφανές ορυκτό με θαμπή υαλοειδή λάμψη, και σκληρότητα 4,5 (κατά κλίμακα Μος) που απαντάται σε λεπτές κοκκώδεις ή κονδυλώδεις μάζες και που μοιάζει πολύ με το μάρμαρο και την αβερνίκωτη πορσελάνη. Φέρεται να κρυσταλλώνεται στο μονοκλινικό σύστημα ενώ ο χημικός τύπος αυτού είναι **8CaO·5B2O3·6SiO2·6H2O** .

Ο Βακερίτης ανακαλύφθηκε το 1903, η δε ονομασία του δόθηκε αργότερα, τιμής ένεκεν εκ του ονόματος του Άγγλου επιχειρηματία μεταλλευτικής εταιρείας στις ΗΠΑ, του Richard Charles Baker, που φέρεται πρώτος να ανακάλυψε το ορυκτό, λαμβάνοντας ελληνική κατάληξη.

Εντοπίζεται κυρίως σε περιοχές των ΗΠΑ, καθώς και στον Καναδά, το Μεξικό, την Ιταλία και την Ιαπωνία.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος ορυκτών

Πηγές
-----

* "*Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica*" τ.13ος, σ.165

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Ενώσεις, κράματα και ορυκτά του βορίου |
| --- |
|  |
| Ανόργανες ενώσεις | 

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Ανόργανα βοράνια | 

|  |  |
| --- | --- |
| Μη κυκλικά βοράνια(χωρίς ετεροάτομα) | 
BH3  · B2H4  · B2H6  · B3H5  · B3H7  · B4H10  · B5H9  · B5H11  · B6H10  · B6H12  · B7H5  · B8H12  · B8H14 |
|  |
| Αλοβοράνια | 
BF3  · B2F4  · BBr3  · ΒΙ3 |
|  |
| Ισοκυκλικά βοράνια | 
Τριβοριράνιο(3) |
|  |
| Ετεροκυκλικά βοράνια | 
Οξαδιβοριράνιο |

 |
|  |
| Βορίδια | 
ScB12 |
|  |
| Ανόργανα σύμπλοκα | 
LiBH4  · Be(BH4)2 |

 |
|  |
| Οργανικές ενώσεις | 

|  |
| --- |
|  |
| Αλειφατικές ενώσεις | 
CH3BH2 |
|  |
| Ετεροκυκλικές ενώσεις | 
C2H5B  · CH2B2  · C4H9B  · C4H9BO  · C4H5B  · C4H4B2 |

 |
|  |
| Ορυκτά του βορίου | 
Βόρακας  · Βακερίτης  · Ουλεξίτης |

 |
*\*Αυτό το άρθρο αναφέρεται σε μυθικά πρόσωπα. Για άλλες σημασίες, βλ. Αφαρέας (αποσαφήνιση).*

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Αφαρέας** (***Αφαρεύς***) είναι κυρίως γνωστός ένας από τους δημοφιλέστερους ήρωες του μεσσηνιακού ηρωικού κύκλου και σύμβολο της αντιστάσεως των Μεσσηνίων κατά των Σπαρτιατών, παρά το γεγονός ότι αργότερα λατρευόταν και στη Σπάρτη!.

Ο Αφαρέας ήταν γιος του Περιήρη και της Γοργοφόνης, κόρης του Περσέως. Αδέλφια του Αφαρέως ήταν οι Λεύκιππος, Τυνδάρεως και Ικάριος. Πήρε ως σύζυγό του την Αρήνη και απέκτησαν δύο γιους, τον Ίδα και τον Λυγκέα. Ο Παυσανίας αναφέρει (Γ 1, 4) ότι ο Αφαρέας όταν βασίλεψε στη Μεσσηνία φιλοξένησε τον Τυνδάρεω που καταδιωκόταν από τον Ικάριο και τον Ιπποκόοντα, οι οποίοι τον είχαν εκδιώξει από τη Σπάρτη. Ο Αφαρέας φιλοξένησε επίσης τον Νηλέα, τον μετέπειτα βασιλιά των παραλιακών πόλεων της δυτικής Μεσσηνίας και της Πύλου, καθώς και τον Λύκο, τον γιο του Πανδίωνα, ο οποίος εισήγαγε τα μυστήρια των «Μεγάλων Θεών» στη Μεσσηνία.

Νεότεροι μύθοι μιλούν για τη διαμάχη ανάμεσα στους γιους του Αφαρέα, που ονομάσθηκαν **Αφαρητιάδες** ή **Αφαρητίδες**, και τους Διοσκούρους. Τον 4ο αιώνα π.Χ. όταν ο Επαμεινώνδας αποκατέστησε τη μεσσηνιακή λατρεία, ο Αφαρεύς και οι γιοι του ενσωματώθηκαν στον ιερατικής προελεύσεως γενεαλογικό κατάλογο των Μεσσηνίων βασιλέων και εικόνες τους τοποθετήθηκαν στον ναό του Τρίοπα στη Μεσσήνη.

Δείτε επίσης
------------

* Με το όνομα **Αφαρέας** ήταν γνωστός και ένας Αχαιός ήρωας που σκοτώθηκε από τον Αινεία στον Τρωικό Πόλεμο, κατά τη μάχη για το σώμα του Ασκαλάφου. Αυτός ο Αφαρέας ήταν γιος του Καλήτορα.

Αναφορές
--------

1. 1 2 3 4 5  «Афарей» (Ρωσικά)
2. ↑  «Aeolus» (Ρωσικά)
**Βακχικά** τραγούδια λέγονται τα άσματα που έψελναν τα αρχαία χρόνια προς τιμή του Θεού Διονύσου.

Αρχαία Ελλάδα
-------------

Στην εποχή της αρχαίας Ελλάδας, που κύρια θρησκεία ήταν το Δωδεκάθεο, οι αρχαίοι Έλληνες διοργάνωναν διάφορες γιορτές προς τιμήν των Θεών, στις οποίες ψάλλονταν διάφοροι ύμνοι και τραγούδια. 

Έτσι και στις γιορτές προς τιμήν του Θεού Διονύσου οι πιστοί τραγουδούσαν τα βακχικά τραγούδια, που είχαν τον τύπο οργιαστικών ασμάτων.

Νεοελληνική λογοτεχνία
----------------------

Στην πρώιμη νεοελληνική λογοτεχνία στοιχεία βακχικών τραγουδιών βρίσκουμε στη δημοτική ποίηση εμπνευσμένα από τη λαϊκή Μούσα. 

Κατά το 19ο αιώνα τα βακχικά τραγούδια πήραν τη μορφή των νεότερων συμποσιακών τραγουδιών. Αξιόλογοι ποιητές που έγραψαν τραγούδια αυτού του είδους ήταν ο Αθανάσιος Χριστόπουλος και ο Σπυρίδων Βασιλειάδης. 

Κυριότεροι ποιητές της νεοελληνικής λογοτεχνίας που έγραψαν βακχικά τραγούδια ήταν ο Ιωάννης Πολέμης, ο Λάμπρος Πορφύρας, ο Κώστας Βάρναλης, ο Γεώργιος Σουρής κ.ά.

Ακολουθεί χαρακτηριστική στροφή του τραγουδιού *Η κατάρα* που έγραψε ο ποιητής Αθανάσιος Χριστόπουλος.

> 
> Να μη φθάσω, να μη ζήσω,  
> 
> αν μια μέρα δε μεθύσω,  
> 
> κι' αν πεθάνω, να πεθάνω,  
> 
> στο ποτήρι μου επάνω.  
> 
> 
> 
>

Εκκλησιαστική μουσική
---------------------

Στην εκκλησιαστική μουσική, βακχικά στοιχεία με τη συμποσιακή τους μορφή, μπορούμε να εντοπίσουμε και στις παρωδίες των εκκλησιαστικών ασμάτων.

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Το όνομα του προέρχεται από το προσωνύμιο του Θεού Απόλλωνα, Βάκχος.

Παραπομπές
----------

1. ↑  
Σ. ΓΚΙΚΑΣ - Δ. ΔΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ - Ι. ΕΥΑΓΓΕΛΛΟΥ - Χ. ΡΩΜΑΣ (1997). «Βακχικά». *ΛΕΞΙΚΟ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΩΝ ΟΡΩΝ*. Αθήνα: Εκδόσεις Σαββάλας. σελ. 62. ISBN 960-460-197-0.
2. ↑  
Γεράσιμος Αν. Μαρκαντωνάτος (2013). «Βακχικά (τραγούδια)». *ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟΙ ΚΑΙ ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΟΙ ΟΡΟΙ*. Αθήνα: Δημοσιογραφικός Οργανισμός Λαμπράκη Α.Ε. σελ. 83. ISBN 978-960-503-298-2.
3. ↑  
Σ. ΓΚΙΚΑΣ - Δ. ΔΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ - Ι. ΕΥΑΓΓΕΛΛΟΥ - Χ. ΡΩΜΑΣ (1997). «Βακχικά». *ΛΕΞΙΚΟ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΩΝ ΟΡΩΝ*. Αθήνα: Εκδόσεις Σαββάλας. σελ. 62. ISBN 960-460-197-0.
4. ↑  
Κωνσταντίνος Παπανικολάου (1980). *Νεοελληνική Καλολογία*. Αθήνα: ΕΣΤΙΑ.
Ο **Αφαρεύς** ήταν Έλληνας ρήτορας και τραγικός ποιητής των κλασικών χρόνων από την Αθήνα.

Βιογραφία
---------

Πατέρας του ήταν ο Αθηναίος ρήτορας Ιππίας και η Πλαθάνη. Μετά το θάνατο του πατέρα του η μητέρα του παντρεύτηκε τον ρήτορα Ισοκράτη, ο οποίος και τον υιοθέτησε και ανέλαβε και την εκπαίδευσή του.

Έργο
----

Ο Αφαρεύς έγραψε δικανικούς και συμβουλευτικούς λόγους. Μάλιστα σώζεται μία αναφορές για έναν δικανικό λόγο με τον τίτλο *Κατά Μεγακλείδη* που συνέγραψε και εκφώνησε ο ίδιος για λογαριασμό του θετού του πατέρα.

Παράλληλα ο Αφαρεύς ασχολήθηκε με τη συγγραφή τραγωδιών, διαγωνιζόμενος στις αθηναϊκές εκδηλώσεις από το 369 έως το 342 π.Χ. Κατέκτησε την πρώτη θέση για τις τραγωδίες του, δύο φορές στα Διονύσια και δύο στα Λήναια. Εντούτοις το έργο του παραμένει παντελώς άγνωστο καθώς δεν έχει διασωθεί ούτε ένας τίτλος από αυτό.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (πολλαπλές γλώσσες) *Virtual International Authority File*. OCLC. Dublin. 27455073. Ανακτήθηκε στις 25  Μαΐου 2018.
2. ↑  A Dictionary of Greek and Roman biography and mythology, by various writers,(επιμ.) Smith W.Boston: Little, Brown and co. 1867: <Aphareus>

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 27455073
* ISNI: 0000 0000 0500 7501
* GND: 102380422

 |

 |
«Το Πρωσικό λιοντάρι περιτριγυρίζει τον Αυστριακό ελέφαντα» εικονογραφία του Άντολφ φον Μέντσελ, 1846.
Η **Αυστρία** και η **Πρωσία** αποτελούσαν τα δύο ισχυρότερα κράτη στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία κατά τον 18ο και 19ο αιώνα και είχαν εμπλακεί σε έναν αγώνα για κυριαρχία επί των υπόλοιπων Γερμανικών κρατών. Ο ανταγωνισμός τους χαρακτηρίστηκε από μεγάλες εδαφικές συγκρούσεις με οικονομικές, πολιτιστικές και πολιτικές πτυχές. Αποτέλεσε κεντρικό στοιχείο στο λεγόμενο «Γερμανικό Ζήτημα» αναφορικά με τον καλύτερο τρόπο επίτευξης της Γερμανικής ενοποίησης του 19ου αιώνα. Οι δύο αντίπαλοι συναντήθηκαν για πρώτη φορά στους Σιλεσιανούς Πολέμους και στον Επταετή Πόλεμο στα μέσα του 18ου αιώνα, ενώ η σύγκρουση κορυφώθηκε με τον Αυστρο-Πρωσικό Πόλεμο του 1866. 

Στα γερμανικά η σχέση των δύο κρατών περιγράφεται με τον όρο *Deutscher Dualismus* (*Γερμανικός Δυαδισμός*), ο οποίος αναφέρεται όχι μόνο στην σύγκρουση, αλλά και στην συνεργασία τους, όπως κατά την διάρκεια των Ναπολεόντιων Πολέμων. Οι δύο δυνάμεις κυριάρχησαν από κοινού στην Γερμανική Συνομοσπονδία, η οποία λειτουργούσε μόνο σε περιόδους συνεργασίας (1815-1848 και 1851-1859). Πολέμησαν επίσης στην ίδια πλευρά (εναντίον της Δανίας) στον Δεύτερο Πόλεμο του Σλέσβιχ (1864).

Μετά από τον πόλεμο του 1866 (συγκρότηση της Βόρειας Γερμανικής Συνομοσπονδίας) και το 1871 (συγκρότηση της Γερμανικής Αυτοκρατορίας) στο γερμανικό έθνος-κράτος κυριαρχούσε πλέον η Πρωσία. Καθώς η Αυστρία (πλέον γνωστή ως Αυστροουγγαρία) έπαψε να επιδιώκει την ηγεμονία στην Γερμανία, ο όρος *Deutscher Dualismus* έχασε την σημασία του. Η Γερμανική Αυτοκρατορία και η Αυστροουγγαρία σύντομα έγιναν στενοί σύμμαχοι, όπως αποδείχθηκε με την Διπλή Συμμαχία του 1879. Οι δύο χώρες ήταν οι κύριες Κεντρικές Δυνάμεις κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο (1914-1918). Μετά από τον πόλεμο, η Αυστροουγγαρία διαλύθηκε με την Συνθήκη του Αγίου Γερμανού και η Γερμανία έγινε δημοκρατία μετά την Νοεμβριανή Επανάσταση και την Συνθήκη των Βερσαλλιών (1919).

Δείτε επίσης
------------

* Γερμανικό Ζήτημα
* Αυστροπρωσικός Πόλεμος
* Γερμανική ενοποίηση
Τα **Μοριόρι** (*Moriori*) είναι μια Μαλαϊο-Πολυνησιακή γλώσσα με πιο στενή τους συγγένεια τα Μαορί. Είναι η ιθαγενής γλώσσα των Μοριορί, ιθαγενή πληθυσμού των Νησιών Τσάταμ. 

Αν και μερικές πηγές την κατατάσσουν στις εκλιπούσες γλώσσες, έχουν εκφραστεί αμφιβολίες για την κατάταξη αυτή. Άλλες πηγές υποστηρίζουν πως ομιλούνται ακόμη από μια ομάδα ανθρώπων στα Τσάταμ και την ενδοχώρα με μεγάλο βαθμό ευφράδειας, και πως οι περισσότεροι Μοριορί γνωρίζουν τα βασικά της γλώσσας. 

Το Μοριόρι όνομα των Τσάταμ είναι "Ρεκόχου" ("Rekohu").

Επιπλέον ανάγνωση
-----------------

* Galbraith, Sarah: A Grammar of the Moriori language.
* Clark, R. 1994. Moriori and Maori: The Linguistic Evidence. In Sutton, D. (ed) The origins of the First New Zealanders. Auckland: Auckland University Press. pp.123-135.
* King, M. 2000. Moriori: A people rediscovered. (Revised Edition) Viking: Auckland.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* GND: 1052279376

 |

 |
Ο **Βαχτάνγκ** ο *Καλός* , γεωργιανά: ვახტანგ კარგი, (1738  ή 1742  – 1 Φεβρουαρίου 1756  ή 1760 ) ήταν Γεωργιανός βασιλικός *πρίγκιπας* (batonishvili) από τον Οίκο Μπαγκρατιόνι. Ήταν το πρώτο παιδί και ο μεγαλύτερος γιος τού Ηρακλή Β΄, τότε πρίγκιπα τού Καχέτι, που γεννήθηκε από τον πρώτο του γάμο με την Κετεβάν Ορμπελιάνι  ή, σύμφωνα με πιο πρόσφατες έρευνες, την Κετεβάν Πχεΐτζε.

Βιογραφία
---------

Ο Βαχτάνγκ γεννήθηκε την εποχή, που η ανατολική Γεωργία ανακαταλήφθηκε από τον επεκτεινόμενο ηγεμόνα τού Ιράν Ναντέρ σαχ από την Οθωμανική αυτοκρατορία (που είχε πριν την ανατολική Γεωργία) και οι ιθαγενείς μοναρχίες και στα δύο βασίλεια της Γεωργίας, Κάρτλι (κεντρικά) και Καχέτι (δυτικά), ήταν ακόμη αδρανείς. Το 1744, ο Nαντέρ σαχ αναγνώρισε τον Ηρακλή Β΄ και τον πατέρα του Tεϊμουράζ Β΄ ως βασιλείς τού Kαχέτι και του Kάρτλι, αντίστοιχα. Έτσι, ο Βαχτάνγκ έγινε κληρονομικός διάδοχος τού θρόνου τού Καχέτι. Επιπλέον, το 1747, ο παππούς του Τεϊμουράζ Β΄ παραχώρησε στον Βαχτάνγκ το φέουδο του Αράγκβι, ο κληρονομικός δούκας (*eristavi*) τού οποίου Μπεζάν, δολοφονήθηκε από τους επαναστάτες αγρότες το 1743. Στο εξής, το δουκάτο τού Αράγκβι πέρασε στην κατοχή της βασιλικής οικογένειας. Καθώς ο Βαχτάνγκ ήταν ακόμη ανήλικος, το δουκάτο διοικούνταν για λογαριασμό του από τον πρίγκιπα Τζιμσέρ Τσολοκασβίλι, ο οποίος έπρεπε να αντιμετωπίσει μία εξέγερση αγροτών και τις επιδρομές από το Νταγκεστάν. Αργότερα, μετά το πρόωρο τέλος τού Βαχτάνγκ από ευλογιά στην Τιφλίδα, το Αράγκβι παραχωρήθηκε στον ετεροθαλή αδελφό του, Λέβαν.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε την Κετεβάν (20 Φεβρουαρίου 1744–4 Μαρτίου 1808), κόρη του Κωνσταντίνου Γ΄, πρίγκιπα τού Μουχράνι. Δεν είχαν παιδιά. Η πριγκίπισσα Kετεβάν έζησε για να δει το τέλος τού γεωργιανού βασιλείου, όταν αυτό προσαρτήθηκε στη Ρωσική Αυτοκρατορία το 1801 και απεβίωσε στην Αγία Πετρούπολη το 1808 .

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. 1 2 3 4  Metreveli, Roin, επιμ. (2003). *Scientific and Cultural Heritage of the Bagrationis*. Tbilisi: Neostudia. ISBN 99928-0-623-0.
2. 1 2 3 4  Montgomery, Hugh, επιμ. (1980). *Burke's Royal Families of the World, Volume 2*. London: Burke's Peerage. σελ. 66. ISBN 0850110297.
3. ↑  Bendiashvili, A. (1975). «არაგვის საერისთავო [Duchy of Aragvi]». *ქართული საბჭოთა ენცილოპედია*. **1**. Tbilisi, σελ. 532.
Η **Αυτόλογη μεταμόσχευση χόνδρου τυπου MACI** είναι μια νέα μέθοδος αυτομεταμόσχευσης υαλοειδούς χόνδρου σε δύο στάδια με τη βοήθεια της πιο εξελιγμένης βιοτεχνολογίας

Τα τραύματα του αρθρικού χόνδρου αφορούν εκατομμύρια ανθρώπους στον κόσμο. Η παρατεταμένη αθλητική δραστηριότητα σε συνδυασμό με την αύξηση του μέσου χρόνου ζωής στις σύγχρονες κοινωνίες, μεγαλώνουν σημαντικά τον κίνδυνο χόνδρινης βλάβης. Αποτελούν σοβαρό πρόβλημα μιας και ο υαλοειδής χόνδρος ακόμη και στη νεαρή ενήλικο ζωή, έχει πολύ περιορισμένη δυνατότητα ανάπλασης. Βλάβες στον αρθρικό χόνδρο του γόνατος και των άλλων αρθρώσεων, οδηγούν σε οστεοαρθρίτιδα της άρθρωσης και βαριές χειρουργικές επεμβάσεις.

Τι είναι ο υαλοειδής αρθρικός χόνδρος
-------------------------------------

Είναι το περίβλημα των άκρων των οστών που συμμετέχουν στο σχηματισμό των αρθρώσεων. Ο υγιής υαλοειδής χόνδρος είναι λευκός και ολισθηρός με ισχυρή συνοχή στη σύστασή του. Αποτελείται από χονδροκύτταρα, ειδικές πρωτεΐνες όπως οι γλυκοζαμινογλυκάνες και σημαντική ποσότητα νερού, λειτουργώντας ως αποσβεστήρας (αμορτισέρ) κατά τη χρήση των αρθρώσεων και ιδιαίτερα τη φόρτιση (εφαρμογή βάρους στην άρθρωση). Η λεία επιφάνειά του ταυτόχρονα με την παρουσία αρθρικού υγρού, διασφαλίζουν την χωρίς τριβές και φθορά λειτουργία των αρθρώσεων. Εμβιομηχανικά μπορεί να αντέξει βάρος 7 φορές μεγαλύτερο από το σωματικό βάρος του ανθρώπου.

Τι συμβαίνει όταν υποστεί βλάβη ο αρθρικός χόνδρος
--------------------------------------------------

Παρά τη σταθερότητα και την ισχύ του αρθρικού χόνδρου, η αναγεννητική του ικανότητα είναι πολύ μικρή. Αυτό οφείλεται στο ότι ο αρθρικός χόνδρος δεν έχει αγγειακή αιμάτωση, αλλά τρέφεται από το αρθρικό υγρό. Όταν λοιπόν υποστεί τραυματική βλάβη , η περιοχή καλύπτεται από ινώδη κι όχι υαλοειδή χόνδρο, ο οποίος δεν έχει την ίδια αντοχή και μηχανικές ιδιότητες και δεν αντέχει τα φορτία της καθημερινής ζωής. Οι ασθενείς αυτοί εμφανίζουν οίδημα, πόνο, δυσκαμψία γόνατος μόνιμα ή σε κρίσεις κι όταν η βλάβη του χόνδρου είναι ολικού πάχους δεν επουλώνεται ποτέ και οδηγεί σε οστεοαρθρίτιδα και χρόνιο πόνο. Οι βλάβες αυτές στη νεαρή ενήλικο ζωή μπορεί να επηρεάσουν δραματικά την ικανότητα για άθληση αλλά και για επαγγελματικές ή κοινωνικές δραστηριότητες.

Συμπέρασμα
----------

Η MACI είναι μια νέα μέθοδος αυτομεταμόσχευσης υαλοειδούς χόνδρου σε δύο στάδια με τη βοήθεια της πιο εξελιγμένης βιοτεχνολογίας. Ενδείκνυται σε χόνδρινες βλάβες της νέας και μέσης ηλικίας κι έχει εξαιρετικά αποτελέσματα που προσομοιάζουν στο φυσιολογικό. Αποτρέπει σε μεγάλο βαθμό την οστεοαρθρίτιδα αλλά απαιτεί ειδική κι έμπειρη στη μέθοδο χειρουργική ομάδα κι αυστηρό πρόγραμμα αποκατάστασης την πρώτη μετεγχειρητική περίοδο.

Πηγές
-----

* Προλαμβάνοντας την Οστεοαρθρίτιδα – Μέθοδος Maci (το αρχικό κείμενο προέρχεται από τη σελίδα  στην οποία δημοσιεύεται με τους όρους cc-by-sa).
Η **Γιάσνα Ράδερ** (με αρχικό όνομα **Γιάσνα Φάζλιτς**), γεννημένη στις 20 Δεκεμβρίου 1970 στη Φότσα, SFR Γιουγκοσλαβία είναι πρώην Αμερικανίδα παίκτρια πινγκ πονγκ, που έπαιξε για τη Γιουγκοσλαβία και στη συνέχεια για τις Ηνωμένες Πολιτείες, συμμετέχοντας σε τέσσερις Ολυμπιακούς Αγώνες : στη Σεούλ το 1988 στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες, στη Βαρκελώνη το 1992, στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες το 2000 στο Σύνδεϊ και στους θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες στην Αθήνα το 2004, αντίστοιχα.

Νεανικά χρόνια
--------------

Η Γιάσνα Φάζλιτς ξεκίνησε να παίζει πινγκ πονγκ σε ηλικία επτά ετών. Το 1982 εντάχθηκε στην ένωση Mladost Zagreb μαζί με την αδελφή της Αμέλα. Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Νέων του 1987, κέρδισε το χάλκινο στην κατηγορία των κοριτσιών σε μονά και διπλά, με την ομάδα που κέρδισε το αργυρό. Ένα χρόνο αργότερα, εξασφάλισε το χρυσό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος με την ομάδα των κοριτσιών.

Συμμετοχή σε Ολυμπιακούς Αγώνες
-------------------------------

Το 1988 κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο για τη Γιουγκοσλαβία στο διπλό γυναικών μαζί με την Γκορντάνα Περκούτσιν. Τέσσερα χρόνια αργότερα αγωνίστηκε ως Ανεξάρτητη Ολυμπιακή Συμμετέχουσα. Το 2000 και το 2004 συμμετείχε για τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Προσωπική ζωή
-------------

Η Γιάσνα έζησε στο Ζάγκρεμπ για το μεγαλύτερο μέρος της παιδικής και νεανικής της ηλικίας. Από το 1992 έως το 1997 ήταν παντρεμένη με τον Ιλία Λουπουλέσκου. Μετά τον χωρισμό της με τον Λουπουλέσκου το 1996, έπαιξε στην Ιαπωνία για λίγο διάστημα και μετά μετακόμισε στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Μετά την έκδοση του διαζυγίου της άλλαξε το όνομά της σε Ριντ. Σπούδασε στις ΗΠΑ και από το 2002 εργάστηκε ως πανεπιστημιακός λέκτορας ιστορίας, γεωγραφίας, πολιτικής και οικονομικών. Η Γιάσνα παντρεύτηκε στις 20 Αυγούστου 2009 τον Γουίλιαμ Ράδερ και άλλαξε το επώνυμό της σε Ράδερ. Η Γιάσνα και ο Ράδερ έχουν μία κόρη, που γεννήθηκε στις 18 Δεκεμβρίου 2011.

Coaching
--------

Από το 2006, είναι η επικεφαλής προπονήτρια επιτραπέζιας αντισφαίρισης στο Πανεπιστήμιο του Τέξας Wesleyan. Από την έναρξη του προγράμματος επιτραπέζιας αντισφαίρισης στο Πανεπιστήμιο του Τέξας Wesleyan, η ομάδα έχει κατακτήσει 69 συλλογικούς εθνικούς τίτλους σε ομαδικά, ατομικά και διπλά αγωνίσματα.

Καριέρα Επιτραπέζιας αντισφαίρισης
----------------------------------

* 1988, 1992, 2000, 2004 Ολυμπιακοί Αγώνες
* 1988 Χάλκινο μετάλλιο στη Σεούλ, Νότια Κορέα
* 1988 and 1992 Ευρωπαΐκό Πρωτάθλημα
* 2003 and 2005 Πρωταθλήτρια Αμερικάνικου Πρωταθλήματος απλού γυναικών

Η Γιάσνα εισήχθη στο Hall of Fame του Πινγκ πονγκ των ΗΠΑ τον Δεκέμβριο του 2011.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Reed, Ping advance as U.S. women's pair». *ESPN*. 14 Ιουλίου 2004. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Σεπτεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 17 Αυγούστου 2021.

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Βιογραφίες | Πύλη Βιογραφίες |
Η **αυτόματη διόρθωση** (αγγλικά:**autocorrect**), είναι λειτουργία αυτόματης αντικατάστασης λέξεων και χαρακτήρων που απαντάται συνήθως σε επεξεργαστές εγγράφων και εικονικά πληκτρολόγια σε smartphones και tablets. Σκοπός είναι ως μέρος ο ορθογραφικός έλεγχος, εξοικονομώντας χρόνο για τον χρήστη. Χρησιμοποιείται επίσης για αυτόματη μορφοποίηση κειμένου ή εισαγωγή ειδικών χαρακτήρων. Η αυτόματη διόρθωση χρησιμοποιείται επίσης σε SMS και σε προγράμματα όπως το Microsoft Word.

Ορισμένοι οργανισμοί επιλέγουν να αντικαθιστούν με συνέπεια ορισμένες λέξεις με άλλες ως μέρος της πολιτικής τους, με περιστασιακά ευτράπελα. Για παράδειγμα, η American Family Association επέλεξε να αντικαταστήσει όλες τις περιπτώσεις της λέξης "gay" με τη λέξη "homosexual". Αυτό προκάλεσε σύγχυση, για παράδειγμα ένα άρθρο που αφορούσε τον ολυμπιονίκη σπρίντερ Tyson Gay, συντάχθηκε ως εξής:"In Saturday's opening heat, Homosexual pulled way up, way too soon, and nearly was caught by the field, before accelerating again and lunging in for fourth place". Παρόμοια λάθη και η γενικότερη λανθασμένη αντικατάσταση λέξεων είναι αντικείμενο αστεϊσμών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Mary Ann Akers (1 Ιουλίου 2008). «Christian Site's Ban on 'G' Word Sends Homosexual to Olympics». *The Washington Post*. Ανακτήθηκε στις 19 Ιανουαρίου 2019.
2. ↑  «Microsoft AutoCorrect Prank». Instructables. Ανακτήθηκε στις 19 Ιανουαρίου 2019.
Συντεταγμένες: 23°54′36″N 42°55′13″E﻿ / ﻿23.91000°N 42.92028°E﻿ / 23.91000; 42.92028

Το **Αφίφ**(αραβικά: عفيف‎ *ʿAfīf*) είναι πόλη στη Σαουδική Αραβία, στην περιοχή του Νατζντ. Βρίσκεται περίπου στο μέσο της απόστασης Ριάντ-Μέκκα. Η σύγχρονη πόλη χτίστηκε τη δεκαετία του 1910 ως μια χίτζρα (οικισμός), για τις νομαδικές φυλές της περιοχής, όπως την 'Ουταϊμπάχ (Ιχγουάν). Έχει αναπτυχθεί από τότε και είναι μια μικρή πόλη 39.581 κατοίκων την απογραφή του 2004,χωρίς τις γύρω πόλεις και χωριά, που σχηματίζουν το κυβερνείο Αφίφ. 

Η πόλη υπηρέτησε ως πύλη μεταξύ της κεντρικής και δυτικής περιοχής της Σαουδικής Αραβίας. Η πόλη είναι επίσης γνωστή επειδή ήταν ο χώρος που προσγειώθηκε για πρώτη φορά το πρώτο αεροπλάνο του Βασιλιά Αμπντουλαζίζ, ο πρώτος βασιλιάς της Σαουδικής Αραβίας.

Η πόλη πήρε το όνομα Αφίφ από ένα παλιό πηγάδι που ονομαζόταν Αφίφ "بئر عفيف - البير العود". Χρησιμοποιόταν από τους ανθρώπους στα ταξίδια τους προς τη Μέκκα, για το Χατζ ή το Ομράχ, και να προμηθευτούν νερό για το υπόλοιπο της διαδρομής τους. Τον μήνα του Χατζ, άνθρωποι έρχονταν γύρω από το πηγάδι για να πωλήσουν τα προϊόντα τους στους επιβάτες. Τότε, άνθρωποι από τα γύρω χωριά συνειδητοποίησαν το πόσο κερδοφόρο είναι το να ζει κάποιος κοντά στο συγκεκριμένο πηγάδι και άρχισαν να χτίζουν σπίτια κοντά στο πηγάδι. Από τότε, η πόλη αναπτύσσεται.

Ορόσημα
-------

* LORAN-C συσκευή αποστολής σημάτων Afif

Παραπομπές
----------

1. ↑  «تعداد السكان والمساكن». General Authority for Statistics. Ανακτήθηκε στις 12  Ιουλίου 2020.
2. ↑  «Saudi Arabia: largest cities and towns and statistics of their population». World Gazetteer. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Δεκεμβρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 27 Αυγούστου 2012.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 130261817
* LCCN: n85346722

 |

 |