recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Δημήτριος Ιωάννου** (1861–1926) ήταν ανώτερος Έλληνας αξιωματικός που πολέμησε στο Μακεδονικό Μέτωπο κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και στα αρχικά στάδια του Ελληνοτουρκικού Πολέμου 1919-22.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στις 23 Οκτωβρίου 1861 στη Λιβαδειά. Εισήλθε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων και αποφοίτησε ως Ανθυπολοχαγός του Μηχανικού τον Ιούλιο του 1884. Το 1897, ως λοχαγός πλέον, συμμετείχε στο ελληνικό εκστρατευτικό σώμα στην Κρήτη υπό το συνταγματάρχη Τιμολέοντα Βάσσο. Όταν ξέσπασε ο Α΄ Βαλκανικός Πόλεμος είχε το βαθμό του αντισυνταγματάρχη, και υπηρέτησε ως επιτελάρχης της Στρατιάς της Ηπείρου, υπό τη διοίκηση του στρατηγού Κωνσταντίνου Σαπουντζάκη. Αργότερα, κατά τη μάχη του Μπιζανίου διοικούσε ένα απόσπασμα μάχης που είχε συγκροτηθεί από τέσσερα ευζωνικά τάγματα, ξεχωρίζοντας για τo δυναμισμό και την αποφασιστικότητά του.

Το 1913, του ανατέθηκε η διοίκηση της νεοσχηματισθείσας ΙΧ Μεραρχίας Πεζικού, την οποία διοίκησε έως το 1916, όταν και πήρε μέρος στο βενιζελικό κίνημα της Εθνικής Άμυνας στη Θεσσαλονίκη, που σε αντίθεση με τη βασιλική κυβέρνηση της Αθήνας που επιθυμούσε ουδετερότητα, έλαβε μέρος στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στο πλευρό της Αντάντ. Στον Ιωάννου ανατέθηκε τότε το καθήκον σχηματισμού της Μεραρχίας Αρχιπελάγους, από τους κατοίκους των νησιών του Αιγαίου. Το Μάιο του 1917, η μεραρχία του ήταν έτοιμη και αναπτύχθηκε στον τομέα του Μοναστηριού στο Μακεδονικό Μέτωπο. Το Μάιο του 1918, ο Ιωάννου οδήγησε τη μεραρχία του στη νίκη στη μάχη του Σκρα, και συμμετείχε με αυτή στη γενική συμμαχική επίθεση του Σεπτεμβρίου 1918, που διέσπασε το γερμανοβουλγαρικό μέτωπο. Η εκεχειρία με τη Βουλγαρία τον βρήκε με τη μεραρχία του στη μικρή πόλη Πέχτσεβο (στο σημερινό κράτος της Βόρειας Μακεδονίας).

Έχοντας προαχθεί σε αντιστράτηγο λίγους μήνες νωρίτερα, ανέλαβε τη διοίκηση του Α΄ Σώματος Στρατού και αργότερα της Στρατιάς Ηπείρου. Μετά την απόβαση του ελληνικού στρατού στη Σμύρνη το Μάιο 1919 και την εγκαθίδρυση της ζώνης κατοχής γύρω από την πόλη, επιλέχθηκε 
να διοικήσει το νεοσχηματισθέν Σώμα Στρατού Σμύρνης της Στρατιάς Μικράς Ασίας, το οποίο οδήγησε κατά τις επιχειρήσεις της άνοιξης και την επίθεση του καλοκαιριού του 1920. Μετά τη νίκη της αντιβενιζελικής και φιλοβασιλικής Ηνωμένης Αντιπολιτεύσεως στις εκλογές του Νοεμβρίου 1920, απολύθηκε από τη θέση του.

Ο Ιωάννου απολάμβανε φήμης ειδικού στον οχυρωματικό πόλεμο, αλλά ξεχώριζε για τη συχνά απερίσκεπτη γενναιότητά του και επιθετικότητά του ως διοικητής. Ο συγγραφέας Στράτης Μυριβήλης, στο αντιπολεμικό του έργο Η ζωή εν τάφω, στο οποίο περιγράφει τη ζωή στο Μακεδονικό Μέτωπο με βάση τις αναμνήσεις του ως στρατιώτη στη Μεραρχία Αρχιπελάγους, μας δίνει ένα πορτραίτο του Ιωάννου, υπό το όνομα Μπαλαφάρας. Αναφέρει χαρακτηριστικά ότι ήταν ένας ελαφρώς παλιάτσος αλλά συναρπαστικός άντρας, που αρεσκόταν να επιδεικνύει την προσωπική του γενναιότητα αρνούμενος να καλυφθεί ή να φορέσει το κράνος του όταν επισκεπτόταν τα χαρακώματα με επίσημη στολή, και του οποίου οι πιο απερίσκεπτες ορμές χρειαζόταν να περιορίζονται από τους υπασπιστές του και τη γαλλική ανώτατη διοίκηση.

Ο Ιωάννου απεβίωσε το 1926 σε ηλικία 65 ετών στην Αθήνα.
Η **εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης ανδρών της Νέας Ζηλανδίας** είναι το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της Νέας Ζηλανδίας στις διεθνείς διοργανώσεις καλαθοσφαίρισης ανδρών και τελεί υπό τον έλεγχο της Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης Νέας Ζηλανδίας (BNZ).

Ιστορία
-------

Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης ανδρών της μετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2000 στο Σίδνεϊ της Αυστραλίας.

Στατιστικά
----------

Για το 2021, η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης ανδρών της Νέας Ζηλανδίας βρισκόταν στην 25η θέση της Παγκόσμιας Κατάταξης της FIBA.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Page 1/9 Αρχειοθετήθηκε 2017-06-10 στο Wayback Machine. library.la84.org

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος
Με το όνομα **Ζήτης** στην ελληνική μυθολογία είναι γνωστός ο ένας από τους Βορεάδες. Πατέρας του ήταν ο Βορέας και μητέρα του η Ωρείθυια. Αδέλφια του ήταν ο Κάλαϊς, η Κλεοπάτρα και η Χιόνη (*Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου*, Γ΄ 15, 2). Ο Ζήτης και ο Κάλαϊς ήταν ονομαστοί για την ικανότητά τους να διασχίζουν με μεγάλες ταχύτητες τους αιθέρες, καθώς ήταν κι αυτοί φτερωτοί όπως και ο πατέρας τους. Ο Υγίνος γράφει ότι οι φτερούγες τους ήταν κολλημένες στα πόδια τους και ότι τα μαλλιά τους ήταν γαλανά, ενώ αλλού ο ίδιος γράφει πως είχαν φτερά και στο κεφάλι τους. Ο Οβίδιος γράφει επιπλέον ότι ο Ζήτης και ο Κάλαϊς ήταν δίδυμοι και μόλις έγιναν έφηβοι απέκτησαν φτερούγες στα πλευρά τους. Ο Πίνδαρος γράφει ότι οι φτερούγες τους ήταν ολοπόρφυρες. Η Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου (Α΄ 9, 16) αναφέρει ότι οι δύο αδελφοί πήραν μέρος στην Αργοναυτική Εκστρατεία, όπου τους δόθηκε η ευκαιρία να απαλλάξουν τον Φινέα από τις Άρπυιες (βλ.λ.). Ο Φινέας ήταν σύζυγος της αδελφής τους, της Κλεοπάτρας. Σύμφωνα με μία παράδοση, ο Ζήτης σκοτώθηκε καταδιώκοντας τις Άρπυιες, ενώ σε άλλη εκδοχή ο Ζήτης και ο Κάλαϊς σκοτώθηκαν στην Τήνο από τον Ηρακλή (*Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου*, Γ΄ 15, 2). Τη δεύτερη εκδοχή δέχεται και ο Απολλώνιος ο Ρόδιος. Ο Ηρακλής τους εκδικήθηκε έτσι επειδή οι Ζήτης και Κάλαϊς είχαν συμβουλεύσει τους Αργοναύτες να τον παρατήσουν στη Μυσία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Φινέας». *mythotopia.eu*. Ινστιτούτο Επεξεργασίας του Λόγου. Ανακτήθηκε στις 26 Αυγούστου 2023.

Πηγή
----

* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969
Οι **Tsopana Rave** είναι ελληνικό μουσικό συγκρότημα από την Αθήνα, το οποίο ιδρύθηκε το 1993.

Τα πρώτα δύο χρόνια έπαιζαν ζωντανά. Το 1995 κυκλοφόρησαν το πρώτο τους single με τίτλο *Η Κορνηλία* από την δική τους δισκογραφική εταιρία. Το 1997 κυκλοφόρησε ο πρώτος κανονικής διάρκειας δίσκος τους, το *Tsopana Rave* από την EMI. Ο ήχος του άλμπουμ χαρακτηρίζεται ως εναλλακτική ροκ*.* Μετά από δύο χρόνια κυκλοφόρησαν τον δεύτερο δίσκο τους, το *Tsopana Rave II*, με την EMI, που ακολουθεί το ίδιο μοτίβο μουσικά.

Το 2004 κυκλοφορούν τον τρίτο τους δίσκο από την δική τους εταιρία Live Records - με τίτλο *Τsopana Rave III*, που χαρακτηρίζεται ως μείξη του πρώτου & του δεύτερου δίσκου. Ακολούθησε η αποχώρηση του Παναγιώτη Νταβέλου από το συγκρότημα.

Το 2007 η EΜΙ κυκλοφόρησε cd *από τη σειρά συλλογών "Μεγάλα Τραγούδια"* με 14 κομμάτια απ' την δισκογραφία τους.

Ακολούθησε η πρώτη παύση του συγκροτήματος το 2009. Τα χρόνια που ακολούθησαν επανασυνδέθηκαν σε αρκετές περιστάσεις για να παίξουν live, σε συναυλίες και άλλες διοργανώσεις. Έκαναν δύο τηλεοπτικές εμφανίσεις στην εκπομπή  Ράδιο Αρβύλα. Το 2013 για πρώτη φορά στο Park Festival στους Αγ. Αναργύρους , εμφανίζονται με νέο μέλος τον Σπύρο Σπυρόπουλο *κιθάρα)* και τον Παναγιώτη Νταβέλο *(ως guest).* Τα επόμενα χρόνια και μέχρι το 2020 ασχολήθηκαν με τα side projects τους, ενώ έλαβαν χώρα και οι αποχωρήσεις των Duru *(μπάσο)* & Δημήτρη Καλαντζή *(φωνή)*. 

Το 2020 οι Tsopana Rave ξαναβρέθηκαν με νέα μέλη , τους Κωνσταντίνο Αγγελόπουλο *(τραγούδι)* και Νίκο Χριστογιαννόπουλο *(μπάσο),* αλλά και την επιστροφή του Παναγιώτη Νταβέλου *(πλήκτρα).*

Μέλη
----

Αρχική σύνθεση: 

```
Νίκος Σπυρόπουλος *(τύμπανα)*
Παναγιώτης Σπυρόπουλος *(κιθάρα)* 
Παναγιώτης Νταβέλος *(πιάνο/πλήκτρα)*
Δημήτρης Καλαντζής *(φωνή)* 
Duru *(μπάσο)*
```

```
*κατά καιρούς μέλη* : 
Διαμαντής Διαμαντίδης  *(κιθάρα, φωνητικά)* 
Γιώργος Θεοδωρόπουλος *(πλήκτρα)* 
Ηλίας Μακρίδης *(πλήκτρα)*
```

  

2013 σύνθεση: 

```
Νίκος Σπυρόπουλος *(τύμπανα)*
Παναγιώτης Σπυρόπουλος *(κιθάρα)* 
Δημήτρης Καλαντζής *(φωνή)* 
Duru *(μπάσο)* 
Σπύρος Σπυρόπουλος *(κιθάρα)*
```

  

2020 σύνθεση: 

```
Νίκος Σπυρόπουλος *(τύμπανα)*
Παναγιώτης Σπυρόπουλος *(κιθάρα)* 
Σπύρος Σπυρόπουλος *(κιθάρα)*
Παναγιώτης Νταβέλος (πιάνο/πλήκτρα)
```

  

2021 - 2022 σύνθεση: 

```
Νίκος Σπυρόπουλος *(τύμπανα*)
Παναγιώτης Σπυρόπουλος *(κιθάρα)*
Σπύρος Σπυρόπουλος *(κιθάρα)* 
Παναγιώτης Νταβέλος *(πιάνο/πλήκτρα)* 
Κωνσταντίνος Αγγελόπουλος *(φωνή)* 
Νίκος Χριστογιαννόπουλος *(μπάσο)*
```

Δισκογραφία
-----------

* Tsopana Rave \* Η Κορνηλία - 1995
* Tsopana Rave \* Τσοπανα Rave - 1997
* Tsopana Rave \* Tsopana Rave II - 2000
* Tsopana Rave \* Tsopana Rave III - 2004
* Tsopana Rave \* 14 μεγάλα τραγούδια - 2007

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ogdoo.gr
Η Άρτεμις Βένδις και οι ακόλουθοί της, πιθανότατα συμμετέχοντες σε λαμπαδηδρομία προς τιμήν της θεάς. *Στήλη από μάρμαρο, 400-375 π.Χ. Αθήνα*
Στην ελληνική μυθολογία η **Βένδις** ή **Βένδεια** ή **Βενδίδα** ήταν χθόνια τοπική θεότητα της Θράκης. Η λατρεία της γινόταν σε βαθιές σπηλιές κι οι γιορτές της είχαν οργιαστικό χαρακτήρα, μοιάζοντας με αντίστοιχες φρυγικές τελετές προς τιμήν του Σαβάζιου, με τον οποίο συσχετίζεται σε αρκετές πηγές της αρχαιότητας.

Όταν η λατρεία της εισήχθη στην υπόλοιπη Ελλάδα ως χθόνια ή σεληνιακή θεότητα ταυτιζόταν με την Περσεφόνη ή την Εκάτη, ενώ ως θεά του κυνηγιού ταυτίστηκε με την Άρτεμη ή χρησιμοποιήθηκε ως προσωνύμιό της (*Άρτεμις Βενδίδα*).

Κατά τους κλασσικούς χρόνους, οι Θράκες που είχαν μετοικήσει στην Αθήνα γιόρταζαν στον Πειραιά τα Βενδίδεια τη 19η ημέρα του μήνα Θαργηλιώνα, γιορτή στην οποία αναφέρεται ο Πλάτων στην *Πολιτεία* του. Στη Μουνιχία, άλλωστε, υπήρχε ναός αφιερωμένος στη Βένδιδα, αλλά και στη Μουνιχία Άρτεμη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Βενδίδα». *mythotopia.eu*. Ινστιτούτο Επεξεργασίας του Λόγου. Ανακτήθηκε στις 25 Αυγούστου 2023.
2. ↑  *<Βενδῖς>· ἡ Ἄρτεμις, Θρᾳκιστί· παρὰ δὲ Ἀθηναίοις ἑορτὴ Βενδίδεια* Ησύχιος *Γλώσσαι*.
3. ↑  «Πλάτωνος *Πολιτεία*, 327a». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Δεκεμβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2008.

Πηγές και εξωτερικοί σύνδεσμοι
------------------------------

* Αθανασίου Αγγελόπουλου, *Νέο λεξικό της Ελληνικής μυθολογίας*, έκδοση Ελεύθερις σκέψις.
* Θράκη: Πληθυσμός, ιστορία και γλώσσα[*νεκρός σύνδεσμος*]
* Κ.Γ.Κουρτίδου, Ιστορία της Θράκης, 1932, "Θρησκεία των Θράκων"[*νεκρός σύνδεσμος*]

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 50136606
* LCCN: sh85013110
* GND: 123494567
* SUDOC: 241973635

 |

 |
Με την σύζυγό του Ευαγγελία στην Λικοτιναρέα Αποκορώνου Χανίων
Ο **Ιωάννης Γ. Ηλιάκης** ήταν Έλληνας Υπουργός Γενικός Διοικητής Μακεδονίας και Θράκης (αγγλικά: General Governor of Western Macedonia‎)

Βιογραφία
---------

Ως ιδιαίτερος γραμματέας του Ελ. Βενιζέλου ανέλαβε τον συντονισμό της προεκλογικής εκστρατείας του Κόμματος Φιλελευθέρων στην Κοζάνη το 1916. Οργάνωσε την επανάσταση στη Θεσσαλονίκη το 1917 και διατέλεσε υπουργός Γενικός Διοικητής Μακεδονίας και Θράκης.
Με ενέργειές του κατεστάλη και η αντεπανάσταση των βασιλοφρόνων στη Χαλκιδική.

Εκτελέστηκε από τον ΕΛΑΣ το 1944, κατά τη διάρκεια των Δεκεμβριανών.

### Ο Ναός Προφήτη Ηλία στους Τάφους των Βενιζέλων στο Ακρωτήρι Χανίων

Ναός Προφήτη Ηλία - φωτογραφία της επιγραφής πάνω από την πόρτα.
Το 1936 ο Ιωάννης Ηλιάκης επισκεύασε την εκκλησία του Προφήτη Ηλία του 16ου αιώνα που ανακαινίστηκε από την Υψηλότητά του Τσάρο Νικολάι Β' και κατά τα μέσα του 16ου αιώνα κατασκευάστηκε και ο δεύτερος, ο Ναός του Προφήτη Ηλία, και στο αρχικό βόρειο τοίχο τοξωτό δημιουργήθηκε άνοιγμα επικοινωνίας ανάμεσα στις δύο εκκλησίες.

Ο Ναός Προφήτη Ηλία καταστράφηκε κατά τον βομβαρδισμό του λόφου το 1897 από τις Μεγάλες Δυνάμεις και αποκαταστάθηκε με δαπάνη του τσάρου της Ρωσίας, ο οποίος θεώρησε ότι η έκρηξη ενός κανονιού πάνω στη ρωσική ναυαρχίδα ήταν η τιμωρία του Προφήτη Ηλία για την καταστροφή του ναού του. Αργότερα ανακαινίσθηκε με αποτέλεσμα να αλλοιωθεί η αρχική του μορφή.

Στο διαμορφωμένο χώρο και δίπλα από τον ναό του Προφήτη Ηλία έχουν ταφεί ο Ελευθέριος Βενιζέλος και ο δευτερότοκος γιός του Σοφοκλής Βενιζέλος. 

Οι Τάφοι των Βενιζέλων είναι σήμερα ένα από τα αξιοθέατα των Χανίων.

### Συγγραφικό Εργο

Άφησε σημαντικό συγγραφικό έργο, με έργα όπως: "Η απολογία ενός τυράννου", "Η ιστορία εξήντα χρόνων", "Βενιζέλος και Αντιβενιζέλος".

* *Η απολογία ενός τυράννου (1921)*
* *Ο Βενιζέλος και η πολιτική (1923)*
* *Η δικαιοσύνη του Σίσυφου (1931)*
* *Η νεολαία ,στη νεολαία ,για τη νεολαία (1937)*
* *Η ιστορία εξήντα χρόνων (1940)*
* *Πώς γνώρισα το κόσμο (1940)*

#### Διπλωματική Εργασία : Λιάπη, Στυλιανή (Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας)

Οι Γάλλοι και η διοίκηση του Ιωάννη Ηλιάκη στην Κοζάνη την περίοδο του Εθνικού διχασμού (1916-1920)

Παραπομπές
----------

1. ↑  Γιάννης Γκλαβίνας, Εκλογικές αναμετρήσεις στην Κοζάνη την περίοδο του Εθνικού Διχασμού 1915-1920: κόμματα, υποψήφιοι και εκλογικές συμπεριφορές, σελ. 454
2. ↑  Κρήτη, Το Αφιέρωμα, εκδ. οίκος Αρσινόη, Αθήνα 1985, τ. 10, σελ. 62.
3. ↑  Ο "Δεκέμβρης" του 1944: Τέσσερα άγνωστα κείμενα, Πληροφορίες για την εκτέλεσή του
Στην ελληνική μυθολογία η **Δαμασίππη** ήταν κόρη του Άτρακος των Λαπιθών και η δεύτερη σύζυγος του βασιλιά της Θράκης Κασάνδρου. 

Η Δαμασίππη ερωτεύθηκε τον όμορφο προγονό της, Έβρο, γιο του Κασάνδρου από την Κροτονίκη, ο οποίος όμως επέδειξε αδιαφορία για τον έρωτά της. Για να τον εκδικηθεί, η Δαμασίππη τον συκοφάντησε στον Κάσανδρο ότι αποπειράθηκε να τη βιάσει. Ο Κάσανδρος κατεδίωξε τον Έβρο για να τον σκοτώσει, οπότε ο Έβρος έπεσε στον ποταμό Ρόμβο και πνίγηκε. Από τότε ο ποταμός αυτός ονομάσθηκε Έβρος.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  «Πλουτάρχου Περί ποταμών, 3,1». *el.wikisource.org*. Ανακτήθηκε στις 7 Απριλίου 2023.
2. ↑  «Έβρος». *mythotopia.eu*. Ινστιτούτο Επεξεργασίας του Λόγου. Ανακτήθηκε στις 25 Αυγούστου 2023.

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Μυθολογία
* Πύλη:Ελληνική μυθολογία
 |

 |
Καλλιεργούμενο μαστιχόδενδρο. Εδώ, ένας παραγωγός τοποθετεί ανθρακικό ασβέστιο, μια ουσία που μοιάζει με άσπρο χώμα που βελτιώνει την ποιότητα της ρητίνης της μαστίχας.
Το **Μαστιχόδενδρο**, (*Pistacia lentiscus* 'Chia'), που μερικές φορές αποκαλείται **Σκίνος της Χίου** ή **Πυξάρι** είναι μια καλλιεργούμενη ποικιλία του Σκίνου (Pistacia lentiscus L.). Το Μαστιχόδενδρο βρίσκεται μόνο στο νότιο τμήμα της Χίου, ένα νησί της Ελλάδας, σε μια σειρά από 24 χωριά που ονομάζονται «Μαστιχοχώρια». Το Μαστιχόδενδρο μπορεί επίσης να βρεθεί σε ορισμένες περιοχές κοντά στο Τσεσμέ και τα Αλάτσατα στην Τουρκία, αν και δεν καλλιεργείται εκτενώς.

Το Μαστιχόδενδρο μπορεί να φτάσει σε ύψος μερικά μέτρα και ζει μέχρι και αρκετές δεκαετίες. Στη Χίο, είναι ευρέως γνωστό για τη ρητίνη του, που ονομάζεται Μαστίχα. Η μαστίχα χρησιμοποιείται ευρέως στην παραδοσιακή ιατρική και στα τρόφιμα, ιδιαίτερα στα επιδόρπια. Η ρητίνη επίσης γίνεται και τσίχλα και θεωρείται ότι είναι από τις πρώτες τσίχλες που εφευρέθηκαν ποτέ. Η συγκομιδή της ρητίνης γίνεται με δημιουργία «πληγών» (Κέντημα) στον κορμό και τα κλαδιά του δέντρου. Αυτό ενεργοποιεί την παραγωγή ρητίνης η οποία απελευθερώνεται υγρή και σκληραίνει σε βέλτιστες συνθήκες. Η ρητίνη και ορισμένα από τα παράγωγά της έχουν λάβει το καθεστώς ΠΟΠ από την Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ η τεχνογνωσία της καλλιέργειας αποτελεί μέρος της άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO.

Αν και οι άγριοι σκίνοι είναι διάσπαρτοι στην περιοχή της Μεσογείου, η συγκεκριμένη ποικιλία που παράγεται στο εμπόριο είναι γηγενής της Χίου. Στο παρελθόν έχουν γίνει προσπάθειες καλλιέργειας του δέντρου εκτός Μαστιχοχωρίων, σε περιοχές όπως η Ιταλία, η Τουρκία, ακόμη και το υπόλοιπο νησί, χωρίς όμως επιτυχία. Αυτό οφείλεται στο τοπικό μικροκλίμα και γεωλογία της περιοχής, καθώς και στην καλή φροντίδα από τους τοπικούς παραγωγούς.

Το Μαστιχόδενδρο έχει και ορισμένους κλώνους, όπως ο Μαυρόσκινος, ο Βοτόμος, ο Καλλιμασιώτης, ο Λιβανός, ο Κρεμεντινός κ.α. Συνήθως καλλιεργούνται αρσενικά δέντρα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Tabanca, Nurhayat; Nalbantsoy, Ayse; Kendra, Paul E.; Demirci, Fatih; Demirci, Betul (January 2020). «Chemical Characterization and Biological Activity of the Mastic Gum Essential Oils of Pistacia lentiscus var. chia from Turkey» (στα αγγλικά). *Molecules* **25** (9): 2136. doi:10.3390/molecules25092136. ISSN 1420-3049. .
2. ↑  «Chios, Greece: Visit the Aegean island renowned for mastic sap». *Travel* (στα Αγγλικά). 15 Νοεμβρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 12 Ιουνίου 2023.
3. ↑  «UNESCO - Know-how of cultivating mastic on the island of Chios». *ich.unesco.org* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 12 Ιουνίου 2023.
4. ↑  Malathronas, John (30 Σεπτεμβρίου 2019). «The mysterious healing plant that only grows on Greece's Chios island». *CNN* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 12 Ιουνίου 2023.
5. ↑  «Mastic Tree | Mastic Gum | Chios Island». *Mastic Masticlife* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 12 Ιουνίου 2023.
**Το Αγόρι και οι Λύκοι** (αγγλικά: The Boy and the Wolves) είναι ινδιάνικο παραμύθι. Ο Άντριου Λανγκ το συμπεριέλαβε στο *The Yellow Fairy Book*.

Σύνοψη
------

Αποφεύγοντας την κακία των ανθρώπων, ένας ευγενής κυνηγός κινείται με την οικογένειά του σε μια απομονωμένη γη, όπου ζει μια ειρηνική ζωή. Πολλά χρόνια αργότερα, καθώς ο άνδρας πεθαίνει, ζητά από τα δύο μεγαλύτερα παιδιά του, τον έναν γιο και τη μια κόρη, να φροντίζουν πάντα τον μικρότερο αδελφό τους και να μην τον εγκαταλείψουν ποτέ. Τα παιδιά του του υπόσχονται, και ο άνδρας μπορεί πια να πεθάνει με ειρήνη. Ωστόσο, μετά το θάνατο της μητέρας τους, ο μεγαλύτερος γιος επιθυμεί να πάει στο χωριό όπου γεννήθηκε ο πατέρας του. Παρά την αδερφή του που του υπενθύμισε την υπόσχεση, ο γιος του μεγαλύτερου γιου φεύγει ούτως ή άλλως, βρίσκοντας το χωριό και ξεκινώντας μια δική του οικογένεια. Η αδελφή του ακολουθεί αργότερα τον μεγαλύτερο αδελφό της, αφήνοντας τον μικρότερο γιο να φροντίσει για τον εαυτό του όταν αρχίζει να τον βλέπει ως βάρος. Βρίσκει κι αυτή το χωριό και παντρεύεται. Το νεότερο παιδί είναι σε θέση να ζήσει από τα αποθέματα που άφησαν πίσω του, αλλά όταν έρχεται ο χειμώνας μένει λιμοκτονημένος. Για να επιβιώσει αρχίζει να τρώει οτιδήποτε αφήνουν από πίσω τους οι λύκοι, μέχρι οι λύκοι να συνηθίσουν το αγόρι και να του επιτρέψουν να μοιραστεί τα γεύματά τους. Όταν έφθασε η άνοιξη, το αγόρι ακολουθεί τους λύκους στις ακτές και τυχαίνει να ψαρεύει ο αδελφός του εκεί γύρω. Ο μεγαλύτερος αδελφός θυμάται την υπόσχεση καθώς το αγόρι φωνάζει ότι γίνεται καθώς επίσης και λύκος. Ο αδελφός του καλεί το αγόρι, αλλά το παιδί μεταμορφώνεται σταδιακά σε λύκο και τρέχει με την υπόλοιπη αγέλη. Ο μεγάλος του αδελφός, με τύψεις, επιστρέφει στο χωριό και ξοδεύει το υπόλοιπο της ζωής του θρηνώντας, όπως και η αδελφή του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Andrew Lang, *The Yellow Fairy Book*, "The Boy and the Wolves"
Ο **Γάιος Φλαμίνιος Νέπος** (Gaio Flaminio Nepote, 265 π.Χ. - 24 Ιουνίου 217 π.Χ.) ήταν πολιτικός και ύπατος της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας. Πρόκειται για το σημαντικότερο φιλολαϊκό πολιτικό που απείλησε την εξουσία της Συγκλήτου πριν από τους αδερφούς Γράκχους έναν αιώνα αργότερα.

Μετά το πέρας του Α' Καρχηδονιακού Πολέμου, ο Φλαμίνιος τέθηκε επικεφαλής μιας μεταρρυθμιστικής κίνησης που είχε σαν στόχο τον αναδασμό της κρατικής γης στην Ιταλία. Από το αξίωμα του Δημάρχου το 232 π.Χ. κατάφερε με δημοψήφισμα να μοιραστεί και να παραχωρηθεί σε φτωχές οικογένειες που είχαν καταστραφεί από τον πόλεμο η έκταση νότια του Αριμίνουμ, η οποία είχε αποσπαστεί από τους Γαλάτες δεκαετίες πριν. Η Σύγκλητος προέβαλε αντίσταση αλλά ο Φλαμίνιος δεν την συμβουλεύτηκε, αντίθετα με το σύνταγμα και την παράδοση. 

Το 227 π.Χ. ο Φλαμίνιος διετέλεσε κυβερνήτης της Σικελίας. Στο μεταξύ, ο αναδασμός της γης επέφερε ατυχώς μια νέα επίθεση στα ρωμαϊκά εδάφη από γαλατικές φυλές, τις οποίες τελικά οι Ρωμαίοι κατάφεραν να νικήσουν στη Μάχη του Τελαμώνα, το 224 π.Χ. Την επόμενη χρονιά ο Φλαμίνιος εκλέχτηκε ύπατος για πρώτη φορά, και με τον Πόπλιο Φούριο Φίλο ανάγκασε τους Γαλάτες να υποταχθούν στους Ρωμαίους δημιουργώντας την επαρχία της Εντεύθεν των Άλπεων Γαλατίας.

Το 221 π.Χ. ο Φλαμίνιος υπηρέτησε ως ίππαρχος υπό τον Μάρκο Μινούκιο Ρούφο. Κατόπιν, το 220 π.Χ. εξελέγη κήνσορας μαζί με τον Λεύκιο Αιμίλιο Πάπο. Κατά τη διάρκεια της θητείας του φρόντισε για την κατασκευή της Φλαμινίας Οδού *(Via Flaminia)* που ένωνε τη Ρώμη με το Αριμίνουμ, ίδρυσε αποικίες στην Κρεμόνα και την Πλακεντία και αναδιοργάνωσε την comitia centuriata ώστε να δώσει περισσότερα πολιτικά δικαιώματα στις φτωχές τάξεις. Τέλος οριοθέτησε το Τσίρκους Φλαμίνιους στο νότιο άκρο του Πεδίου του Άρεως. Το 218 π.Χ. ως μέλος της Συγκλήτου, ήταν ο μόνος από τους συναδέλφους του που υποστήριξε τον *Lex Claudia*, ένα νόμο που απαγόρευσε στην τάξη των Συγκλητικών να ασχολείται με το θαλάσσιο εμπόριο.

Το 217 π.Χ. κατά την εισβολή του Αννίβα στην Ιταλία, επανεξελέγη ύπατος με το Γναίο Σερβίλιο Γέμινο. Ο Φλαμίνιος συγκέντρωσε νέες λεγεώνες και προέλασε βόρεια για να αναχαιτίσει τον Καρχηδόνιο στρατηγό. Ωστόσο έπεσε σε ενέδρα στη λίμνη Τρασιμένη. Στη μάχη που ακολούθησε, ο στρατός του καταστράφηκε ολοσχερώς και ο ίδιος έχασε τη ζωή του. Οι υποστηρικτές του στη Σύγκλητο έχασαν σταδιακά τη δύναμή τους από φιλοαριστοκρατικές φατρίες, ενώ στην πόλη εξαπλωνόταν ο φόβος για πολιορκία από τον Αννίβα.

Δείτε επίσης
------------

* Αρχαία Ρώμη
* Β' Καρχηδονιακός Πόλεμος
* Δουκάριος
* Τσίρκους Φλαμίνιους

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Digital Prosopography of the Roman Republic» (Αγγλικά) 793. Ανακτήθηκε στις 10  Ιουνίου 2021.
2. ↑  «Digital Prosopography of the Roman Republic» (Αγγλικά) 989. Ανακτήθηκε στις 10  Ιουνίου 2021.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 59878337
* **Europeana**: agent/base/149173
* **ΕΒΕ**: 227557
* LCCN: nr94023064
* ISNI: 0000 0000 7976 2091
* GND: 118683853
* SUDOC: 127621504
* BNF: cb12436644g (data)

 |

 |
Ο **Γκερντ Κάντερ** (*Gerd Kanter*, γεννήθηκε 6 Μαΐου 1979) είναι Εσθονός δισκοβόλος, χρυσός Ολυμπιονίκης το 2008 στο Πεκίνο. 

Ήταν παγκόσμιος πρωταθλητής το 2007 και χάλκινος Ολυμπιονίκης το 2012 στο Λονδίνο. Συνολικά έχει κατακτήσει πέντε μετάλλια σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα, τέσσερα σε Πανευρωπαϊκά και ένα σε Πανεπιστημιάδα.

Είναι ο κάτοχος του ρεκόρ Εσθονίας στο δίσκο με 73,38 μέτρα, επίδοση που αποτελεί την τρίτη καλύτερη στην ιστορία του αθλήματος.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στις 6 Μαϊου 1979 στο Τάλιν.

Το 2005 κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στην πανεπιστημιάδα που διεξήχθη στη Σμύρνη και ήταν δεύτερος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ανοιχτού Στίβου, στο Ελσίνκι. Την επόμενη χρονιά ήταν και πάλι δεύτερος, αυτή τη φορά στους Πανευρωπαϊκούς Αγώνες Ανοιχτού Στίβου, στο Γκέτεμποργκ. Στις 4 Σεπτεμβρίου του 2006 στο Χέλσινγκμποργκ, στη Σουηδία έριξε το δίσκο στα 73μ. και 38 εκ. πετυγχαίνοντας ρεκόρ Εσθονίας.

Το 2007 στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ανοιχτού Στίβου, στην Οζάκα κέρδισε το χρυσό μετάλλιο ρίχνοντας το δίσκο στα 68μ. και 94 εκ. Το 2008 στο Πεκίνο ήταν χρυσός Ολυμπιονίκης, με βολή στα 68μ. και 82 εκ. ενώ το 2009 κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα Ανοιχτού Στίβου, που διεξήχθη στο Βερολίνο. Την επόμενη χρονία ήταν τέταρτος στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, στη Βαρκελώνη.

Από το 2011 μέχρι το 2016 κέρδισε δύο μετάλλια σε παγκόσμια πρωταθλήματα: το ασημένιο μετάλλιο το 2011 στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, στο Νταεγού, στη Νότια Κορέα και το χάλκινο μετάλλιο το 2013 στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, στη Μόσχα. Στο ίδιο διάστημα κέρδισε και τρία μετάλλια σε πανευρωπαϊκά πρωταθλήματα: δύο φορές το ασημένιο, το 2012 και το 2014, στο Ελσίνκι και στη Ζυρίχη αντίστοιχα και μια φορά το χάλκινο, το 2016, στο Άμστερνταμ.

Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου το 2012 ήταν τρίτος με 68μ. και 3 εκ.

Το 2012 και το 2013 ήταν πρώτος στο IAAF Diamond League.

Παραπομπές
----------

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

*
Ο **Αντρέας Τόρκιλντσεν** (*Andreas Thorkildsen*, γεννήθηκε 1 Απριλίου 1982) είναι Νορβηγός πρώην αθλητής του ακοντισμού. Ήταν χρυσός Ολυμπιονίκης δύο φορές (2004, 2008), παγκόσμιος πρωταθλητής μία (2009) και πρωταθλητής Ευρώπης δύο φορές (2006, 2010), ενώ έχει κερδίσει και τρία ασημένια μετάλλια σε παγκόσμια πρωταθλήματα.

Βιογραφία
---------

Ο Αντρέας Τόρκιλντσεν γεννήθηκε στο Κρίστιανσαντ, στη Νορβηγία, την 1η Απριλίου 1982. Ξεκίνησε να ασχολείται με τον ακοντισμό σε ηλικία 11 ετών. Πρώτος προπονητής του ήταν ο πατέρας του Τομ, πρώην αθλητής του ακοντισμού. Η μητέρα του ήταν αθλήτρια στα 110μ. με εμπόδια. Το 2001 εγκαταστάθηκε στο Όσλο και άρχισε να προπονείται με τον Åsmund Martinsen.
Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ανοιχτού Στίβου που διεξήχθη στο Έντμοντον, στον Καναδά, το 2001, δεν κατάφερε να προκριθεί στον τελικό, όπως και στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, στο Μόναχο, την επόμενη χρονιά.

Στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας το 2004 κέρδισε το χρυσό μετάλλιο, με βολή στα 86μ. και 50 εκ. Μέχρι τους επόμενους ολυμπιακούς αγώνες, κέρδισε δύο ασημένια μετάλλια σε παγκόσμια πρωταθλήματα, το 2005 στο Ελσίνκι και το 2007 στην Οσάκα και ένα χρυσό μετάλλιο στο πανευρωπαϊκό πρωταθλήμα το 2006 στο Γκέτεμποργκ. Τον Μάιο του 2006 ξεπέρασε για πρώτη φορά τα 90μ. στο Super Grand Prix στην Ντόχα, στο Κατάρ.

Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου το 2008 ήταν και πάλι πρώτος με 90μ. και 57 εκ. Την επόμενη χρονιά κέρδισε το χρυσό μετάλλιο και στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα στο Βερολίνο, ρίχνοντας το ακόντιο στα 89μ. και 59 εκ. Πρώτος ήταν και το 2010 στο Πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα που διεξήχθη στη Βαρκελώνη ενώ στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στο Νταεγού, το 2011, ήρθε δεύτερος.

Το 2004 επιλέχθηκε ως ο αθλητής της χρονιάς στη Νορβηγία, ενώ το 2008 του απονεμήθηκε ο τίτλος του Ευρωπαίου αθλητή της χρονιάς από την Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Στίβου (*European Athletic Association':).*

Παραπομπές
----------

1. ↑  *World Athletics Database*. 176447.
2. ↑  (Αγγλικά) *All-Athletics.com*. 61947. Ανακτήθηκε στις 6  Απριλίου 2022.
3. ↑  www.norskesportsjournalister.no?action=news&news=show&id=617.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* 


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Andreas Thorkildsen  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Μπράντον Σταρκ** (γεν. 24 Νοεμβρίου 1993) είναι Αυστραλός αθλητής του στίβου που ειδικεύεται στο αγώνισμα του ύψους. Το ατομικό του ρεκόρ είναι 2.36 μέτρα από το 2018, που αποτελεί και εθνικό ρεκόρ.

Έχει το χρυσό μετάλλιο στους Κοινοπολιτειακούς Αγώνες 2018, με άλμα στα 2.32. Επίσης έχει και το ασημένιο μετάλλιο από τους πρώτους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2010, στην κατηγορία των αγοριών. Επίσης, είναι ο κάτοχος του διαμαντιού της σειράς IAAF Diamond League το 2018.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Brandon Starc». Ρίο ντε Τζανέιρο 2016. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Αυγούστου 2016.. Ανακτήθηκε στις 19 Νοεμβρίου 2019.
2. ↑
3. ↑
4. ↑

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ο Μπράντον Σταρκ στην World Athletics
* Επίσημος ιστότοπος
Η **Σάρα Πρόκτορ** (γεν. 16 Σεπτεμβρίου 1988) είναι αθλήτρια του στίβου από την Ανγκουίλα, που συμμετέχει με τη Μεγάλη Βρετανία από το 2011. Συμμετέχει στο αγώνισμα του άλματος εις μήκος.

Καριέρα
-------

### Με την Ανγκουίλα

Συμμετείχε στους Κοινοπολιτειακούς Αγώνες 2006 και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2007 με την Ανγκουίλα, χωρίς να προκριθεί στον τελικό γύρο.

Μεταφέρθηκε από την Ανγκουίλα στη Μεγάλη Βρετανία τον Νοέμβριο του 2010. Η Ανγκουίλα δεν είχε δικιά της Ολυμπιακή Επιτροπή, που σήμαινε οτι δεν μπορούν οι αθλητές της χώρας να συμμετέχουν στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Έτσι, πήρε μεταγραφή στη Μεγάλη Βρετανία, για να μπορεί να συμμετέχει σε όλους τους διεθνείς αγώνες.

### Με τη Μεγάλη Βρετανία

Το πρώτο της μετάλλιο για τη Μεγάλη Βρετανία κέρδισε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2012 στην Κωνσταντινούπολη, με άλμα στα 6.89 και Νέο Βρετανικό ρεκόρ.

Ακόμη πιο σημαντικό μετάλλιο ήταν αυτό στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2015 στο Πεκίνο, όπου έγινε η πρώτη Βρετανίδα αθλήτρια που πέρασε τα 7 μέτρα στο μήκος και έσπασε το ρεκόρ Μεγάλης Βρετανίας, κερδίζοντας το αργυρό μετάλλιο.

Το 2018 κατέκτησε δύο χάλκινα μετάλλια, ένα μετάλλιο στους Κοινοπολιτειακούς Αγώνες 2018 συμμετέχοντας με την Αγγλία με άλμα στα 6.75 μέτρα, και ένα ακόμη μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018, με άλμα στα 6.70 μέτρα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Η Σάρα Πρόκτορ στην World Athletics
2. ↑  Overseas Territories .
3. ↑  «World Championships: Shara Proctor wins long jump silver» (στα αγγλικά). 2015-08-28.. Ανακτήθηκε στις 2019-05-03.
4. ↑  «Athletics | Athlete Profile: Shara PROCTOR - Gold Coast 2018 Commonwealth Games». *results.gc2018.com*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Απριλίου 2018. Ανακτήθηκε στις 3 Μαΐου 2019.
Η **ραβδωτή ύαινα** (*Hyaena hyaena*), γνωστή επίσης και ως **γλάνος**, είναι είδος ύαινας που προέρχεται από τη βόρεια και ανατολική Αφρική, τη Μέση Ανατολή, τον Καύκασο, την κεντρική Ασία και την Ινδική υποήπειρο. Είναι καταγεγραμμένη από την IUCN ως σχεδόν απειλούμενη, καθώς ο παγκόσμιος πληθυσμός εκτιμάται ότι είναι κάτω από 10.000 ώριμα άτομα τα οποία εξακολουθούν να υφίστανται εσκεμμένη και παρεμπίπτουσα δίωξη μαζί με μείωση της βάσης των θηραμάτων τέτοια που μπορεί να καταστεί συνεχιζόμενη πτώση κατά 10% ενόψει των επόμενων τριών γενεών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  AbiSaid, M.· Dloniak, S. M. D. (2015). «*Hyaena hyaena*». *IUCN Red List of Threatened Species. Version 2017-3*. International Union for Conservation of Nature.  doi:10.2305/IUCN.UK.2015-2.RLTS.T10274A45195080.en
Ο **Δημήτριος Βρανόπουλος** (1900-1980) ήταν Έλληνας δικηγόρος, διευθυντής Αστυνομίας Πόλεων, βουλευτής και υπουργός Συγκοινωνιών.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1900. Μετά την ολοκλήρωση των νομικών σπουδών του στο Πανεπιστήμιο Αθηνών ξεκίνησε να δικηγορεί στην Αθήνα και αργότερα κατετάγη στη νεοσύστατη Αστυνομία Πόλεων. Την περίοδο 1943 - 1945 ανέλαβε διευθυντής της Αστυνομίας Πόλεων των Πατρών. Τη δε περίοδο 1945 - 1950 ανέλαβε διευθυντής Αστυνομίας Πόλεων Πειραιώς και στη συνέχεια την περίοδο 1950 - 1956 διευθυντής της Αστυνομίας Πόλεων Αθηνών. Μετά την αποχώρησή του από το αστυνομικό σώμα, εξελέγη δημοτικός σύμβουλος Αθηναίων και πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου.

Εξελέγη βουλευτής Αθηνών με την ΕΡΕ πέντε φορές: το 1956, το 1958, το 1961, το 1963 και το 1964. Στη κυβέρνηση Κ. Καραμανλή του 1961 ανέλαβε Υφυπουργός Συγκοινωνιών και Δημοσίων Έργων, και στη συνέχεια υπουργός Δημοσίων Έργων, θέση που διατήρησε μέχρι το 1963. Επί υπουργίας του τοποθετήθηκαν οι μικρο-μεγαφωνικές εγκαταστάσεις στα λεωφορεία καθώς και τα ηλεκτρικά κουδούνια στάσης που μέχρι τότε γίνονταν δια "ζώσης φωνής" τόσο από τον εισπράκτορα όσο και από τους επιβάτες.

Το 1969 του απονεμήθηκε από το Γιαντ Βασσέμ ο τίτλος του Δικαίου των Εθνών, για τη συμβολή του στη διάσωση Εβραίων στη διάρκεια της Κατοχής. (βλ. Έλληνες Δίκαιοι των Εθνών).

Απεβίωσε σε ηλικία 80 ετών στις 19 Φεβρουαρίου 1980 και κηδεύτηκε την μεθεπομένη από τον ιερό ναό του Πρώτου Νεκροταφείου Αθηνών. 
Κατέλιπε τη σύζυγό του, Λίτσα, και τα παιδιά Μιχάλη και Νανά.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «The Righteous Among the Nations Database» (Αγγλικά)
2. 1 2  Τα Νέα, "Πέθανε χθες ο Δημ. Βρανόπουλος", 20 Φεβρουαρίου 1980, σελ. 16.
3. ↑  «Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης», Η σύνθεση της κυβέρνησης Καραμανλή 1961, ανακτήθηκε στις 6 Απριλίου 2020.

Πηγές
-----

* "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ.15ος, σελ.279.
Η **Ιβάνα Βουλέτα** (γενν. *Ιβάνα Σπάνοβιτς*, σερβικά: Ивана Шпановић, γεν. 10 Μαΐου 1990) είναι Σέρβα αθλήτρια του στίβου που ειδικεύεται στο άλμα εις μήκος γυναικών. Είναι η κάτοχος του χάλκινου μεταλλίου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 στο Ρίο ντε Τζανέιρο, με επίδοση 7.08, τότε επίδοση του ρεκόρ Σερβίας.

Καριέρα
-------

Το πρώτο της μετάλλιο σε διοργάνωση ανωτέρου επιπέδου το πήρε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2013, όταν κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο με επίδοση 6.82 μέτρα, τότε ρεκόρ Σερβίας.

Την επόμενη χρονιά κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2014. Στη σεζόν του ανοιχτού στίβου κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2014, με επίδοση 6.81 μ.

Το 2015, κατέκτησε το πρώτο της χρυσό μετάλλιο σε μεγάλη διοργάνωση στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2015, με επίδοση 6.98 και ρεκόρ Σερβίας. Επίσης κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2015 στο Πεκίνο, με επίδοση 7.01 που κατέρριψε το ρεκόρ Σερβίας.

Κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2016, με επίδοση 7.07 - ξανά ρεκόρ Σερβίας - πίσω από τη Μπρίτνεϊ Ριζ. Κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2016 στο Άμστερνταμ με 6.94 μ. Στη μεγαλύτερη διοργάνωση της χρονιάς (τους Ολυμπιακούς Αγώνες 2016) κατάφερε να κατακτήσει το χάλκινο μετάλλιο με επίδοση 7.08 μέτρων και νέου ρεκόρ Σερβίας.

Με 7.24 μέτρα (νέο ρεκόρ Σερβίας) κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2017, στο Βελιγράδι. Και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2017 τερμάτισε ακριβώς έξω από τα μετάλλια, με επίδοση 6.96 μ.

Τη σεζόν 2018 την άρχισε με το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2018 στο Μπέρμιγχαμ, όπου κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο. Στους Μεσογειακούς Αγώνες 2018 κέρδισε εύκολα τον αγώνα, αφού μόλις στην πρώτη προσπάθεια πήδηξε 7.04 μ. Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018 προκρίθηκε ως πρώτη στον τελικό, αλλά δεν άρχισε τον αγώνα της στον τελικό και έτσι έμεινε εκτός.

Ατομικά ρεκόρ
-------------

* Ανοιχτός: 7.14 μέτρα (2023)
* Κλειστός: 7.24 μέτρα (2017)

Παραπομπές
----------

1. ↑  H Ιβάνα Βουλέτα στην World Athletics
Το **SMS *Prinzregent Luitpold*** (Πλοίο της Αυτού Μεγαλειότητας *Αντιβασιλεύς Λεοπόλδος*, ή *Λουϊπόλδος*) ήταν το πέμπτο και τελευταίο των θωρηκτών κλάσης Κάιζερ του Αυτοκρατορικού Γερμανικού Ναυτικού. Η τρόπιδα του Λεοπόλδου τέθηκε τον Οκτώβριο του 1910 στα ναυπηγεία Γερμάνιαβερφτ στο Κίελο. Καθελκύσθηκε στις 17 Φεβρουαρίου 1912 και τέθηκε - εντάχθηκε στην υπηρεσία του ναυτικού στις 19 Αυγούστου 1913. Το πλοίο ήταν εξοπλισμένο με δέκα κανόνια των 30,5 εκατοστών (12 ίντσες) σε πέντε δίδυμους περιστροφικούς πύργους και είχε μέγιστη ταχύτητα 21,7 κόμβων (40,2 χλμ/ώρα ή 25 μίλια/ώρα).

Το Θ/Κ Αντιβασιλέας Λεοπόλδος ανατέθηκε στην Γ' Μοίρα θωρηκτών του Στόλου Βορείων Θαλασσών για το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του. και τον Δεκέμβριο του 1916 μεταφέρθηκε στη Δ' Μοίρα θωρηκτών. Μαζί με τα τέσσερα αδελφά πλοία του, Θ/Κ Κάιζερ, Φρειδερίκος ο Μέγας, Καϊζερίνα και Βασιλιάς Αλβέρτος, συμμετείχε σε όλες τις μεγάλες επιχειρήσεις του στόλου κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, συμπεριλαμβανομένης και της σπουδαίας ναυμαχίας της Γιουτλάνδης από τις 31 Μαΐου έως την 1 Ιουνίου του 1916, ενώ σπουδαί υπήρξε η συμβολή του στην Επιχείρηση Αλβιών, μία αμφίβια απόβαση στα Ρωσικά τότε νησιά του Κόλπου της Ρίγας, στα τέλη του 1917.

Μετά την ήττα της Γερμανίας στον πόλεμο και την υπογραφή της ανακωχής το Νοέμβριο του 1918, το Λεοπόλδος όπως και οι περισσότερες από τις ναυαρχίδες του Στόλου των Βορείων Θαλασσών τέθηκαν υπό περιορισμό από το βρετανικό Βασιλικό Ναυτικό στο Σκάπα Φλόου έχοντας προηγουμένως αφοπλιστεί και τα πληρώματά τους μειωθεί στο ελάχιστα απαραίτητο, καθ' ον χρόνο οι συμμαχικές δυνάμεις διαπραγματευόντουσαν το τελικό κείμενο της Συνθήκης των Βερσαλλιών.  
 
Στις 21 Ιουνίου του 1919, μερικές ημέρες πριν την υπογραφή της συνθήκης, ο διοικητής του υπο κράτηση στόλου, υποναύαρχος Λούντβιχ φον Ρόιτερ, διέταξε την αυτοβύθιση του στόλου για να εξασφαλίσει ότι δεν θα γινόταν ποτέ λεία πολέμου στα χέρια των Βρετανών, όπως και το πέτυχε. Το θωρηκτό Λεοπόλδος ανελκύθηκε τον Ιούλιο του 1931 με επακόλουθο να οδηγηθεί σε εκποίηση και διάλυση για παλιοσίδερα το 1933.
Ο **Κώστας Αθάνατος** (Καλαμάτα, 1896 - Παρίσι, 1966) ήταν διακεκριμένος δημοσιογράφος, λογοτέχνης, ιστοριογράφος. Το πραγματικό του όνομα ήταν Κώστας Καραμούζης. Είχε εκπροσωπήσει τη χώρα σε διάφορα δημοσιογραφικά συνέδρια στο εξωτερικό και είχε διατελέσει ανταποκριτής αθηναϊκών εφημερίδων και ακόλουθος Τύπου ελληνικών πρεσβειών. Διακρίθηκε σε όλες τις δημοσιογραφικές θέσεις (αρθρογράφος, χρονογράφος, απεσταλμένος, αρχισυντάκτης, διευθυντής) και ίδρυσε τρεις ημερήσιες αθηναϊκές εφημερίδες ("Ημερήσιος Τύπος", "Ελεύθερος Άνθρωπος", "Ελεύθερος Λόγος"). Για την πολύτιμη προσφορά του τιμήθηκε με το Εθνικό Αριστείο Γαλλικής Ακαδημίας της Ιστορίας. Τα γνωστότερα από τα βιβλία που έγραψε ήταν: "Θλιμμένοι θεοί", "Διατί ηττήθημεν", "Το κίνημα της Χίου", "Περπατώντας στη Δόξα", "Αττίλας". Ο Κώστας Αθάνατος πέθανε στο Παρίσι το 1966.

Έργα
----

Μερικά από τα έργα του:

* Περπατώντας η δόξα, Αθήνα, 1920
* Διατί ηττήθημεν, Αθήνα, 1922
* Το Εθνικόν Κίνημα Χίου και Μυτιλήνης, Αθήνα, 1923
* Θλιμμένοι θεοί, Αθήνα, 1925
* Αττίλας

Μεταφράσεις

* Ομήρου Ιλιάδα, Αθήνα, εκδ. Ελεύθερος Άνθρωπος, 1932
* Ομήρου Οδύσσεια, Αθήνα, εκδ. Ελεύθερος Άνθρωπος, 1932

Αναφορές
--------

1. 1 2  Καραμούζης Κωνσταντίνος (Ψευδώνυμο: Αθάνατος Κώστας)[*νεκρός σύνδεσμος*] ΕΚΕΒΙ, Αρχείο Ελλήνων Λογοτεχνών, ανακτήθηκε στις 26/12/2017
Ο **Ότοκαρ Α΄**, γερμ.: *Ottokar* ή *Otakar* Ι (απεβ. 29 Μαρτίου 1075) από τον Οίκο των Οτοκαριδών ήταν κόμης στο Βαυαρικό Χήμγκαου και μάργραβος της Στυρίας από το 1056 μέχρι το τέλος του. Έγινε γενάρχης της δυναστείας των Οτοκαριδών.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του Ότακαρ Ε΄ κόμη του Χήμγκαου (απεβ. 1020) και της συζύγου του, κόρης του Άρνολντ ΑΒ΄ κόμη του Βελς-Λάμπαχ, ο οποίος είχε διοριστεί μάργραβος μετά την εκτόπιση του Aδαλβέρτου κόμη της Καρινθίας από τον βασιλιά Κορράδο Β΄ της Γερμανίας το 1035.

Ο Ότοκαρ Α΄ τεκμηριώνεται ως κόμης στο ανατολικό Χήμγκαου (Chiemgau) περί το 1048. Από τη μητέρα του κληρονόμησε εκτεταμένες ανεξάρτητες (allodium) εκτάσεις και τον τίτλο του μαργράβου του Tράουνγκαου γύρω από το φρούριο του Στάυρ. Υπηρέτησε επίσης ως επιμελητής (*vogt*) των μοναστηριών Λάμπαχ, Tράουνκιρχεν, 'Ομπερμυνστερ και Πέρσενμποϊγκ και ήταν συνιδρυτής του αβαείου Άντμοντ.

Από το 1056 εμφανίζεται ως μάργραβος της μαρκιωνίας της Καραντανίας, αργότερα γνωστής ως μαρκιωνία της Στυρίας (γερμανικά: Steiermark‎, από την πόλη Steyr/Στάυρ/Στυρία, όπου ήταν κόμης ο Ότοκαρ Α΄). Στην αυξανόμενη έριδα της Περιβολής παρέμεινε πιστός υποστηρικτής του βασιλιά Ερρίκου Δ΄. Ο Ότοκαρ Α΄ απεβίωσε στη Ρώμη, ενώ βρισκόταν σε προσκύνημα στους Αγίους Τόπους .

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε τη Βίλιμπιργκ του Έπενσταϊν, πιθανώς κόρη του Αντάλμπερο δούκα της Καρινθίας. Είχε τέκνα:

* Aντάλμπερo απεβ. π. 1084, μάργραβος της Στυρίας (1075-82).
* Ότοκαρ Β΄ απεβ. 1122, μάργραβος της Στυρίας (1082-1122).

Ο πρεσβύτερος Aντάλμπερο διαδέχθηκε τον πατέρα του, αλλά περιήλθε σε ρήξη με τον μικρότερο αδερφό του Ότοκαρ Β΄ κατά τη διάρκεια της έριδας της Περιβολής: εκτοπίστηκε και τελικά δολοφονήθηκε το 1082.

Πηγές
-----

* Brunner, Karl (1994). *Herzogtümer und Marken. Vom Ungarnsturm bis ins 12. Jahrhundert* (στα Γερμανικά). Wien: Ueberreuter. σελίδες 907–1156. ISBN 3-8000-3532-4.

Παραπομπές
----------

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Ottokar I of Styria στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 147349502
* GND: 142372226

 |

 |
Κάρτα SIM
Κάθε κινητή μονάδα για να συνδεθεί με το δίκτυο GSM θα πρέπει απαραιτήτως να διαθέτει στο εσωτερικό της και μία κάρτα **SIM** (Subscriber Identity Module, μετάφραση: Μονάδα Ταυτότητας Συνδρομητή). Αυτή η κάρτα διατίθεται από τον παροχέα και αποτελεί την ταυτότητα για έναν συνδρομητή αφού περιλαμβάνει απαραίτητες πληροφορίες για αυτόν και για το δίκτυο του με το οποίο συνδέεται, καθώς και μια περιορισμένη ποσότητα μνήμης.

Από τη στιγμή που θα αφαιρεθεί από τη κινητή μονάδα, η κινητή μονάδα δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί πέραν από κλήσεις εκτάκτου ανάγκης (112).

Μια κάρτα SIM διαθέτει έναν μικροεπεξεργαστή, μια μνήμη ROM που χρησιμοποιείται για τις λειτουργίες του δικτύου (αναγνωριστικά, πιστοποίηση κτλ.) και μια μνήμη EPROM που την χρησιμοποιεί ο χρήστης για τα δικά του προσωπικά του δεδομένα.
Η **Φρανσουάζ ντε Ντινάν**, γαλλ.: *Françoise de Dinan* (1436-1499), ήταν Γαλλίδα κληρονόμος, αυλική και παιδαγωγός. Ήταν η γκουβερνάντα της Άννας της Βρετάνης.

Βιογραφία
---------

Ήταν κόρη και κληρονόμος του Ιακώβου ντε Ντινάν (π. 1444), κυρίου του Μπωμανουάρ και αρχιθαλαμηπόλου στην αυλή της Βρετάνης, και της Αικατερίνης ντε Ροάν. Ήταν επίσης κληρονόμος του εκ πατρός θείου της Μπερτράν ντε Ντινάν (απεβ. 1444), μαρεσάλη (στρατάρχη) της Βρετάνης, κυρίου του Μονταφιλάν, του Σατωμπριάν και του Ουγκετιέρ.

Απήχθη και αναγκάστηκε να παντρευτεί τον Ζιλ της Βρετάνης, αδελφό του Φραγκίσκου Α' δούκα της Βρετάνης και του Πέτρου Β' δούκα της Βρετάνης, το 1444. Έμεινε χήρα το 1450, όταν ο σύζυγός της φυλακίστηκε και απεβίωσε μετά από παρότρυνση του Aρτύρ ντε Μοντωμπάν, ο οποίος ήθελε να τη νυμφευτεί. Με τη βοήθεια της Φρανσουάζ ντ' Αμπουάζ, παντρεύτηκε τον Γκυ ΙΔ΄ του Λαβάλ το 1451.

Το 1488 διορίστηκε γκουβερνάντα της Άννας της Βρετάνης και της αδελφής της Ισαβέλλας. Έπαιξε ενεργό ρόλο στις πολιτικές ρυθμίσεις γάμου γύρω από την Άννα.

Το 1494 ξαναπαντρεύτηκε τον ευγενή Ζαν ντε Προυαζύ.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* Φρανσουάζ ντε Ντινάν », dans Alphonse-Victor Angot, Ferdinand Gaugain, Dictionnaire historique, topographique et biographique de la Mayenne, Goupil, 1900-1910 [détail de l'édition], t. IV, σελ. 528.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Françoise de Dinan στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 96429976
* ULAN: 500101043

 |

 |
Μαζί με την Καραϊβική Θάλασσα, ο **Ινδικός Ωκεανός** ήταν παλιότερα ένα από τα σημαντικότερα κέντρα της θαλάσσιας **πειρατείας**. Η δραστηριότητα αυτή ήταν, τότε, επικεντρωμένη στο νοτιοδυτικό τμήμα της περιοχής αυτής, δηλαδή στην ευρύτερη περιοχή της Μαδαγασκάρης, των Νησιών Μασκαρέν και των Σεϋχελλών. Σήμερα, έχει μετατοπιστεί προς την Υεμένη και τα Στενά της Μαλάκα, κάτι που εξηγείται από την δημιουργία νέων θαλάσσιων οδών μετά το άνοιγμα της Διώρυγας του Σουέζ. Μια νέα οικονομική διάσταση έχει κάνει την εμφάνισή της εδώ και τριάντα χρόνια με την ανακάλυψη και εκμετάλλευση ψαρικών ειδών (Dissostichus) με υψηλή εμπορική αξία (Ιαπωνία), με την αλιευτική πειρατεία που αποτελεί προϊόν παραγαδοκάικων με ψεύτικη σημαία.

Ιστορία
-------

Νεκροταφείο πειρατών στην Ιλ Σαιντ-Μαρί (Μαδαγασκάρη)
Η ανάπτυξη της πειρατείας στον Ινδικό ωκεανό οφείλεται κυρίως στις προσπάθειες για την καταπολέμηση της πειρατείας στην Καραϊβική που πραγματοποιούσε το Βρετανικό Ναυτικό, το οποίο της πρόσαπτε το γεγονός ότι αποτελούσε κίνδυνο για την θαλάσσια κυκλοφορία, αλλά και ότι ήταν επικίνδυνη για τις ισονομικές και ελευθεριακές ιδέες της, ενώ, ταυτόχρονα, αποτελούσε και κίνδυνο για την Εκκλησία και το Στέμμα. Εκδιωγμένοι από την Καραϊβική, les Frères de la Côte ήρθαν, τότε, να δημιουργήσουν νέες βάσεις στον Ινδικό Ωκεανό.

Στην περιοχή, ωστόσο, υπήρχαν πολύ λιγότερα νησιά, ενώ οι εμπορικές συναλλαγές δεν ήταν επικεντρωμένες σε μόνο μία θαλάσσια οδό, καθώς διάσχιζαν είτε το Κανάλι της Μοζαμβίκης είτε έπλεαν κατά μήκος των ανατολικών ακτών της Μαδαγασκάρης. Έκτοτε, σύμφωνα με τον συγγραφέα Ντάνιελ Ντεφόε, ο οποίος ήταν από τους πλέον ειδικούς εκείνης της εποχής για θέματα σχετικά με την πειρατεία, οι πειρατές ίδρυσαν μια Δημοκρατία στην Γκραντ Ιλ, στην οποία και έδωσαν την ονομασία *Libertalia*.

* Ουίλιαμ Κιντ
* Ολιβιέ Λεβασέρ
* Ρομπέρ Συρκούφ
* Τζον Τέιλορ

Δείτε επίσης
------------

* Πειρατεία στην Καραϊβική
* Ναυμαχία του Ανζουάν
* Ναυμαχία του Σαιν-Ντενί
* Κρυπτόγραμμα του Λα Μπυζ
* Θησαυρός του Λα Μπυζ

### Βιβλιογραφία

* *La Voile noire, aventuriers des Caraïbes et de l'océan Indien*, Mikhaïl W. Ramseier, Editions Favre, 2006.
* *La traite et les navires négriers*, Didier Lauglaney.
* *Les mutins de la liberté*, roman, Daniel Vaxelaire.
* *Pirate de légines (Océan Indien austral)*, essai documentaire, Jacques Nougier.
* Nathalie Fontaine, *Pirates, corsaires et forbans dans l'océan Indien : impact d'un épisode de l'histoire régionale sur les mentalités actuelles*, Université de la Réunion, 2001, 99 p. (mémoire de DEA de Lettres et sciences sociales)

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Πειρατεία | Πύλη Πειρατεία |
Η **Ajet** ήταν αεροπορική εταιρία που ιδρύθηκε στις 14 Μαρτίου 2006 ως αντικαταστάτρια της Helios Airways.

Ιστορία
-------

Η **Ajet** ήταν αεροπορική εταιρία που ιδρύθηκε στις 14 Μαρτίου 2006 ως αντικαταστάτρια της Helios Airways. Στις 30 Οκτωβρίου 2006, η εταιρία ανακοίνωσε πως θα διακόψει τις δραστηριότητες της κατά την περίοδο των ακόλουθων 90 ημερών. Εξαιτίας αυτής της είδησης, η Κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας ζήτησε άμεση πληρωμή των καθυστερούμενων φόρων. Επίσης, ιδιώτες απαίτησαν την άμεση αποπληρωμή σε μετρητά όλων των υπηρεσιών και αγαθών που παρείχαν στην εταιρία. Στις 31 Οκτωβρίου 2006, η εταιρία ανακοίνωσε πως θα παύσει αμέσως τις δραστηριότητες της. Στις 11 Νοεμβρίου 2006, η ιστοσελίδα της εταιρίας ανέφερε πως η Κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας «κρατούσε παράνομα τα αεροπλάνα της εταιρίας και πάγωσε τους λογαριασμούς της σε κυπριακές τράπεζες». Ως αποτέλεσμα, τη Δευτέρα 6 Νοεμβρίου 2006, η εταιρία ανακοίνωσε πως οι πτήσεις που προγραμμάτιζε θα εκτελεστούν από άλλες εταιρίες. Σύμφωνα με την ιδιοκτήτρια εταιρία, Libra Holidays, η απόφαση για κλείσιμο της Ajet οφείλεται στα ελάχιστα κέρδη και στην πίεση από τους πιστωτές.

Παραπομπές
----------

1. ↑  BBC NEWS | Business | Cypriot airline to stop flights
2. ↑  Airliner World, Ιανουάριος 2007

Ajet Boeing 737-800

|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
 Αεροπορικές εταιρίες της Κύπρου |
| --- |
|  |
| Ενεργές | 
* Cyprus Airways
* Tus Airways
 |
|  |
| Ανενεργές | 
* Cobalt Aero
* Aerotrans Airlines
* Κυπριακές Αερογραμμές
* Eurocypria Airlines
* Helios Airways
* Ajet
* Orion Airways
 |

 |
Η **Λίλα Χατζηορίδου**, γεννημένη το 1966, είναι πρώην διεθνής πρωταθλήτρια της καλαθοσφαίρισης, από τις καλύτερες ελληνίδες καλαθοσφαιρίστριες της εποχής της μαζί με την Άννυ Κωνσταντινίδου. Αγωνιζόταν στην θέση της γκάρντ.

Είναι παντρεμένη με τον επίσης καλαθοσφαιριστή Ντίνο Καλαμπάκο και κόρη τους είναι η διεθνής καλαθοσφαιρίστρια Ασπασία Καλαμπάκου. 

Ξεκίνησε από τον Ζωγράφο και το 1983 πήγε στον Παναθηναϊκό, μαζί του αγωνίστηκε σε 6 διοργανώσεις του Ευρωπαϊκού κυπέλλου Λιλιάνα Ρονκέτι, επίσης ήταν μόνιμα η πρώτη του σκόρερ. Στην Α΄εθνική κατηγορία ήταν πρώτη σκόρερ το 1989 με 552 πόντους, δεύτερη το 1988 με 515 πόντους, το 1991 με 472 πόντους, και τρίτη το 1987 με 387 πόντους, και το 1990 με 453 πόντους. Το 1989 την διεκδίκησε ο Σπόρτιγκ προσφέροντας 100 με 150 εκατομμύρια δραχμές και παίκτη για αντάλλαγμα αλλά ο Παναθηναϊκός δεν δέχτηκε την προσφορά. 

Μετά τον Παναθηναϊκό το 1995 πήρε μεταγραφή κι έπαιξε στον Θρίαμβο Αθηνών όπου και έπαιξε πάλι στο Λιλιάνα Ρονκέτι. Με τον Θρίαμβό ήταν κυπελλούχος Ελλάδας το 1998 κι φιναλίστ το 1999.

Με την εθνική ομάδα, αρχηγός της, έχει 37 συμμετοχές στην εθνική γυναικών και 293 πόντους, επίσης 18 συμμετοχές με την εθνική νεανίδων και 170 πόντους. Με την εθνική νεανίδων κατέκτησε το χάλκινο στους βαλκανικούς του 1986.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Sportime, φύλλο 18-09-1996[*νεκρός σύνδεσμος*]
2. ↑  *100 χρόνια μπάσκετ*, εκδόσεις περιοδικό Τρίποντο, Αθήνα 1991, σελ. 294
3. ↑  Κόροιβος Αμαλιάδος-Χρόνια πολλά Ντίνο, ανακτήθηκε 27 Μαρτίου 2018
4. ↑  Prasinofors.gr - Συνέντευξη Λίλας Χατζηορίδου 1ο μέρος: «Ο πατέρας μου έβαλε 50.000 δραχμές από την τσέπη του για να πάω στον Παναθηναϊκό»!
5. ↑  *100 χρόνια μπάσκετ*, εκδόσεις περιοδικό Τρίποντο, Αθήνα 1991, σελ. 296-298
6. ↑  Αθλητική Ηχώ, φύλλο 12-07-1989[*νεκρός σύνδεσμος*]
7. ↑  Αθλητική Ηχώ, φύλλο 11-08-1995[*νεκρός σύνδεσμος*]
8. ↑  Αθλητική Ηχώ, φύλλο 26-04-1998[*νεκρός σύνδεσμος*]
9. ↑  Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης-Χατζηορίδου Λίλα[*νεκρός σύνδεσμος*], ανακτήθηκε 27 Μαρτίου 2018