Η **συριακή κρίση του 1957** ήταν μια περίοδος σοβαρών διπλωματικών αντιπαραθέσεων κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου που περιλάμβανε τη Συρία και τη Σοβιετική Ένωση από τη μια και τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους συμμάχους τους, συμπεριλαμβανομένης της Τουρκίας και του Συμφώνου της Βαγδάτης, από την άλλη.

Οι εντάσεις ξεκίνησαν στις 18 Αυγούστου  όταν η συριακή κυβέρνηση υπό την προεδρία του Σούκρι αλ Ουαβατλί έκανε μια σειρά από προκλητικές θεσμικές αλλαγές, όπως ο διορισμός του συνταγματάρχη Αφίφ αλ -Μπίζρι ως αρχηγός του επιτελείου του Συριακού Στρατού, ο οποίος θεωρούνταν από τις δυτικές κυβερνήσεις ως σοβιετικός υποστηρικτής. Η υποψία ότι είχε συμβεί μια κομμουνιστική κατάληψη στη Δαμασκό έγινε μεγαλύτερη, ωθώντας τα γειτονικά κράτη Ιράκ, Ιορδανία και Λίβανο να εξετάσουν το ενδεχόμενο να υποστηρίξουν μια αραβική ή δυτική στρατιωτική επέμβαση για την ανατροπή της συριακής κυβέρνησης. Η Τουρκία ήταν η μόνη χώρα που παρενέβη αναπτύσσοντας χιλιάδες στρατεύματα στα σύνορα Συρίας-Τουρκίας. Ο Νικίτα Χρουστσόφ απείλησε ότι θα εκτόξευε πυραύλους κατά της Τουρκίας εάν επιτεθεί στη Συρία, ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες ανέφεραν ότι θα μπορούσαν να επιτεθούν στη Σοβιετική Ένωση ως απάντηση σε μια επίθεση στην Τουρκία. Η κρίση έληξε στα τέλη Οκτωβρίου, όταν η Τουρκία συμφώνησε να σταματήσει τις συνοριακές της επιχειρήσεις μετά από πίεση των Ηνωμένων Πολιτειών,  και όταν ο Χρουστσόφ έκανε μια απροσδόκητη επίσκεψη στην τουρκική πρεσβεία στη Μόσχα. 

Τα γεγονότα θεωρούνται ευρέως ως μια μεγάλη αποτυχία του Δόγματος Αϊζενχάουερ, το οποίο τόνισε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσαν να επέμβουν στρατιωτικά για λογαριασμό ενός συμμάχου της Μέσης Ανατολής για την καταπολέμηση του «διεθνούς κομμουνισμού».

Γεγονότα
--------

|  |
| --- |
| Πλησιάζει η ώρα, αν δεν έχει φτάσει ήδη, όταν η Συρία θα πάψει να είναι ουσιαστικά ένα ανεξάρτητο έθνος, αλλά θα έχει καταληφθεί όπως η Τσεχοσλοβακία το 1948 και θα έχει μετατραπεί σε σοβιετικό δορυφόρο έχοντας ανεξαρτησία μόνο κατ' όνομα και όχι κατ' ουσία. Επίσης, πεπεισμένοι ότι από τη στιγμή που η σημερινή ομάδα έχει τώρα τον έλεγχο της Δαμασκού έχει εδραιώσει τη θέση της στη Συρία, θα προσεγγίσει τις προσπάθειες ανατροπής των γύρω χωρών, διαδίδοντας έτσι τον κομμουνιστικό ιό και ανοίγοντας τον δρόμο για τον έλεγχο από στοιχεία που υποτάσσονται στη Μόσχα. |
| — Τηλεγράφημα από την πρεσβεία των ΗΠΑ στη Σαουδική Αραβία προς το Στέιτ Ντιπάρτμεντ.  |

Η κρίση ξεκίνησε στα μέσα Αυγούστου, όταν η συριακή κυβέρνηση έκανε μια σειρά από σημαντικές κινήσεις, προωθώντας την ιδέα ότι οι κομμουνιστές είχαν τον έλεγχο της Δαμασκού. Τέτοιες αλλαγές περιελάμβαναν την αντικατάσταση του Ταφίκ Νιζάμ αλ-Ντιν από τον συνταγματάρχη Αφίφ αλ-Μπίζρι ως αρχηγός του επιτελείου του Συριακού Στρατού. Ο τελευταίος ήταν ύποπτος από τις δυτικές κυβερνήσεις ότι ήταν φιλοσοβιετικός υποστηρικτής. Αυτό έγινε τέσσερις ημέρες αφότου η Συρία απέλασε τρεις Αμερικανούς διπλωμάτες που κατηγορήθηκαν από τη Δαμασκό ότι σχεδίαζαν να ανατρέψουν την κυβέρνηση. 

Ο ειδικός απεσταλμένος του Προέδρου Ντουάιτ Αϊζενχάουερ στη Μέση Ανατολή, Τζέιμς Π. Ρίτσαρντς, προειδοποίησε ότι κινούνται πολύ γρήγορα και πίστευε ότι οι εντάσεις θα μπορούσαν να *αλλάξουν χαρακτήρα και να εκτονωθούν σε λίγες μέρες ή εβδομάδες*, μετά τις αγγλοαμερικανικές συνομιλίες ως απάντηση στα περιστατικά. Ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Τζον Φόστερ Ντάλες, χαρακτήρισε την κατάσταση ως *εντελώς απαράδεκτη* και κάλεσε για περαιτέρω προσπάθειες για να αποτραπεί η μετατροπή της Συρίας σε *σοβιετικό δορυφόρο*. Ήλπιζε, ωστόσο, ότι θα αποφευχθεί μια βίαιη απάντηση στις εξελίξεις, ειδικά από το Ισραήλ. Στις 21 Αυγούστου, όπως ενημέρωσε ο Ντάλες, ο Αϊζενχάουερ έκανε ασαφείς δηλώσεις για τα γεγονότα κατά τη διάρκεια μιας συνέντευξης Τύπου, χωρίς να αναφέρει ότι η συριακή κυβέρνηση ελέγχεται από τους κομμουνιστές. Η Συρία απάντησε με μια άλλη συνέντευξη Τύπου δύο ημέρες αργότερα, δηλώνοντας ότι η Δαμασκός ήταν προσηλωμένη στον *θετικό ουδετερισμό*, ένα δόγμα εξωτερικής πολιτικής που τόνιζε την ανεξαρτησία από τον *πατερναλισμό* των υπερδυνάμεων του Ψυχρού Πολέμου. 

Μέχρι τα τέλη Αυγούστου, τόσο η Ουάσινγκτον όσο και το Λονδίνο ήταν πεπεισμένοι ότι η Συρία δεν βρισκόταν πλέον στο στρατόπεδο των αδέσμευτων και ότι κάτι έπρεπε να γίνει για να αποτραπεί η ανατροπή των γειτονικών χωρών. Σε μια επιστολή προς τον Ντάλες στις 28 Αυγούστου, ο Βρετανός πρωθυπουργός Χάρολντ Μακμίλαν περιέγραψε τον Σοβιετικό ηγέτη Νικίτα Χρουστσόφ ως *πιο επικίνδυνο άνθρωπο ακόμη και από τον Στάλιν* και τόνισε περαιτέρω τη σημασία της ανάληψης δράσης ώστε ο γειτονικός Λίβανος, η Ιορδανία και τελικά το Ιράκ. να μην εμπίπτουν στη σοβιετική σφαίρα επιρροής. Την ίδια μέρα, ο πρεσβευτής της Βρετανίας στην Ιορδανία, Σερ Τσαρλς Τζόνστον, δήλωσε ότι η ιορδανική κυβέρνηση γνώριζε για αντικυβερνητικούς πυρήνες στη Συρία που σκέφτηκε να οπλίσει, αλλά στη συνέχεια εγκατέλειψε την ιδέα και αποφάσισε να περιμένει τις περαιτέρω εξελίξεις. Στα τέλη του μήνα, ο Αϊζενχάουερ έστειλε τον Λόι Β. Χέντερσον  ως ειδικό απεσταλμένο στη Μέση Ανατολή, ο οποίος επρόκειτο να επεξεργαστεί μια λύση στην κρίση διαβουλεύοντας διάφορες εμπλεκόμενες κυβερνήσεις, όλες εκτός από τη συριακή κυβέρνηση. 

Στις 2 Σεπτεμβρίου, ο υπουργός Εξωτερικών Ντάλες δήλωσε κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου στην Ουάσινγκτον, ότι όλες οι χώρες που συνορεύουν με τη Συρία ήταν της γνώμης ότι η Συρία θα γινόταν κομμουνιστικό κράτος εάν δεν γίνοταν κάτι μέσα στις επόμενες 60 ημέρες. Αυτό έγινε αφού ο Χέντερσον παρέδωσε στον Αϊζενχάουερ μια έκθεση από την επίσκεψή του στη Μέση Ανατολή.  Ακολούθησε επίσης μια σειρά σημαντικών διπλωματικών ανταλλαγών μεταξύ αξιωματούχων από διαφορετικές χώρες, κατά τις οποίες αποκαλύφθηκε ότι το Ισραήλ ήταν πρόθυμο να αναλάβει στρατιωτική δράση, εκτός εάν άλλες χώρες γειτονικές με τη Συρία αποφάσιζαν να κλείσουν τα σύνορα τους με τη χώρα, κάτι που συζητήθηκε στο αρχές Σεπτεμβρίου κατά τη διάρκεια συνάντησης στην Άγκυρα μεταξύ του Τούρκου Πρωθυπουργού Αντνάν Μεντερές, του ιρακινού διάδοχου πρίγκιπα Άμπντ αλ-Ιλάχ και του Αμερικανού πρέσβη στην Τουρκία. Το Ισραήλ τελικά πιέστηκε από τη Δύση να δείξει αυτοσυγκράτηση και να μην αντιδράσει. Ο Άμπντ αλ-Ιλάχ ήταν προσεκτικός, καθώς ήθελε να συμβουλευτεί πρώτα την Ιορδανία πριν κάνει οποιαδήποτε κίνηση. Η διείσδυση στο συριακό έδαφος μέσω της Ιορδανίας του φάνηκε σαν πιο εύκολο σχέδιο παρά μέσω των συνόρων Ιράκ-Συρίας.  Η Τουρκία, ωστόσο, ήταν πρόθυμη να λάβει στρατιωτικά μέτρα, αφού θεωρούσε την κατάσταση ως ζήτημα εθνικής της ασφάλειας.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Brecher 1997.
2. 1 2  Yaqub 2011.
3. 1 2 3 4 5 6 7  Anderson 1995.
4. ↑  U.S. Department of State.
5. ↑  Jones, σελ. 4.
6. ↑  Brown, σελ. 16.

Περαιτέρω ανάγνωση
------------------

* Anderson, Philip (1995). «'Summer Madness': The Crisis in Syria, August-October 1957». *British Journal of Middle Eastern Studies* (Taylor & Francis) **22** (1/2): 21–42. doi:10.1080/13530199508705610.
* Blackwell, Stephen (2000). «Britain, the United States and the Syrian crisis, 1957». *Diplomacy and Statecraft* **11** (3): 139–158. doi:10.1080/09592290008406174.
* Bogle, Lori Lyn (2001). *The Cold War: Hot wars of the Cold War*. Taylor & Francis. σελίδες 156–163. ISBN 9780815332404.
* Brecher, Michael (1997). *A Study of Crisis*. University of Michigan Press. σελίδες 345–346. ISBN 9780472108060.
* Brown, Kevin (2013). «The Syrian Crisis of 1957: A Lesson for the 21st Century». *CPD Perspectives on Public Diplomacy* (University of Southern California Center for Public Diplomacy). .
* Jankowski, James P. (2002). *Nasser's Egypt, Arab Nationalism, and the United Arab Republic*. Lynne Rienner Publishers. ISBN 9781588260345.
* Jones, Matthew (2004). «The 'Preferred Plan': The Anglo-American Working Group Report on Covert Action in Syria, 1957». *Intelligence and National Security* **19** (3): 401–415. doi:10.1080/0268452042000316214. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2015-01-08.. Ανακτήθηκε στις 2023-01-31.
* Kirk, George (1960). «The Syrian Crisis of 1957: Fact and Fiction». *International Affairs* **36** (1): 58–61. doi:10.2307/2609310. .
* Laçiner, Sedat; Bal, İhsan (2011). «USAK Yearbook of International Politics and Law: Volume 4». *International Strategic Research Organization* **4**. ISBN 9786054030477.
* Lesch, David W. (1992). «The Saudi Role in the America‐Syrian Crisis of 1957». *Middle East Policy* **1** (3): 33–48. doi:10.1111/j.1475-4967.1992.tb00194.x. .
* Lesch, David W. (1994). «Syria and the United States: Eisenhower's Cold War in the Middle East». *Foreign Affairs* (Council on Foreign Relations) **73** (6): 183. doi:10.2307/20046994.
* Pearson, Ivan (2007). «The Syrian Crisis of 1957, the Anglo-American 'Special Relationship', and the 1958 Landings in Jordan and Lebanon». *Middle Eastern Studies* (Taylor & Francis) **43** (1): 45–64. doi:10.1080/00263200601079625. .
* «Egypt Lands Troops In Syria; Reinforces Country's Defenses». The Stanford Daily. **132**. 14 October 1957. .
* U.S. Department of State (1861). *Foreign Relations of the United States*. U.S. Government Printing Office (originally from the University of Michigan). σελ. 500.
* Yaqub, Salim (2004). *Containing Arab Nationalism: The Eisenhower Doctrine and the Middle East*. University of North Carolina Press. ISBN 9780807855089.
* Yaqub, Salim (2011). *Contesting Arabism: The Eisenhower Doctrine and the Arab Middle East, 1956-1959*. **6**. The MacMillan Center Council on Middle East Studies, σελ. 111–123. .