recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Την περίοδο του ελληνικού εμφυλίου πολέμου, η **Λαϊκή Πολιτοφυλακή** (**ΛΠ**) ήταν ένα ένοπλο σώμα του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας (ΚΚΕ) με στρατιωτική ιεραρχία και πειθαρχία, υπεύθυνο για την κατοχύρωση και περιφρούρηση της δημόσιας τάξης και ασφάλειας στις περιοχές υπό τον έλεγχο του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ).

Ιστορία και δράση
-----------------

Δημιουργήθηκε το 1947, με την υπ' αριθμ. 10/20-10-47 απόφαση του Γενικού Αρχηγείου του ΔΣΕ. Στο σώμα αυτό κατατάσσονταν εθελοντικά άνδρες και γυναίκες, σε αντίθεση με τον ΔΣΕ που προέβαινε και σε βίαιη στρατολόγηση. Η απόφαση δημιουργίας της ανέφερε επίσης ότι η Λαϊκή Πολιτοφυλακή θα φρόντιζε για την εφαρμογή της νομοθεσίας και των αποφάσεων των Λαϊκών Συμβουλίων και Λαϊκών Δικαστηρίων, και θα συμμετείχε όταν χρειαζόταν στον πόλεμο. Τέλος, η Λαϊκή Πολιτοφυλακή όφειλε «να παρακολουθεί άγρυπνα και να καταδιώκει κάθε φασιστική ενέργεια».

Τον Ιούνιο του 1948 η ηγεσία του ΚΚΕ διένειμε το εγχειρίδιο *«Μαθήματα Λαϊκής Πολιτοφυλακής»* στους πολιτοφύλακες. Εκεί τονιζόταν η προσπάθεια του Κόμματος να δημιουργήσει ένα σώμα ασφαλείας νέου τύπου, που θα ήταν διαφορετικό από τη Χωροφυλακή και την Αστυνομία Πόλεων του επίσημου ελληνικού κράτους.

Αρχικά υπεύθυνος επιχειρησιακά για τη Λαϊκή Πολιτοφυλακή ήταν ο Στέφανος Παπαγιάννης, πρώην λοχαγός Πυροβολικού του ελληνικού Στρατού Ξηράς με καταγωγή από την Ικαρία, που είχε προσχωρήσει στο ΚΚΕ ήδη από την περίοδο της Κατοχής. Αργότερα όμως τον έλεγχο ανέλαβε το κορυφαίο στέλεχος του ΚΚΕ και έμπιστος του Νίκου Ζαχαριάδη, Βασίλης Μπαρτζιώτας.

Πηγές
-----

1. 1 2 3  Αρχεία Εμφυλίου Πολέμου: (1944-1949), Διεύθυνση Ιστορίας Στρατού Γενικού Επιτελείου Στρατού, 1998, Τόμος 1, σελίδα 237
2. ↑  Μαθήματα Λαϊκής Πολιτοφυλακής, σελίδα 3
3. ↑  Ελεύθερος Κόσμος, 24/8/69
Ο Ροδόλφος των Αψβούργων, ο πρώτος από τους Κόμητες Βασιλείς
**Κόμητες Βασιλείς** (Γερμανικά: *Grafenkönige*, Αγγλικά: *Count-kings*) ήταν μια περιγραφή που δόθηκε από τον ιστορικό, Bernd Schneidmüller, προς τους ηγεμόνες της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας μεταξύ της Μεγάλης Μεσοβασιλείας (Great Interregnum) και της τελικής απόκτησης του βασιλικού θρόνου από τη δυναστεία των Αψβούργων το 1438. Αυτοί ήταν ως ακολούθως:[1]

* Ροδόλφος των Αψβούργων, βασιλιάς (1273–1291)
* Αδόλφος του Νασσάου, βασιλιάς (1292–1298)
* Αλβέρτος των Αψβούργων, βασιλιάς (1298–1308)
* Ερρίκος Ζ΄ του Λουξεμβούργου, βασιλιάς από το 1308, αυτοκράτορας (1312–1313)
* Λουδοβίκος Δ΄ της Βαυαρίας, βασιλιάς από το 1314, αυτοκράτορας (1328–1347), Οίκος του Βίττελσμπαχ
* Κάρολος Δ΄ του Λουξεμβούργου, βασιλιάς από το 1346 (επανεκλογή το 1347), αυτοκράτορας (1355–1378)
* Βεντσεσλάβος του Λουξεμβούργου, βασιλιάς (1378–1400)
* Ρούπερτ του Παλατινάτου, βασιλιάς (1401–1410), Οίκος του Βίττελσμπαχ
* Γιοστ της Μοραβίας, βασιλιάς (1410–1411), Οίκος των Λουξεμβούργων
* Σιγισμόνδος του Λουξεμβούργου, βασιλιάς από το 1410, αυτοκράτορας (1433–1437)

Η κατηγοριοποίηση αυτή, ωστόσο, δεν είναι καθολικά αναγνωρισμένη από τους ιστορικούς. Στην πραγματικότητα, κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου μόνο ο Ροδόλφος Α΄, ο Αδόλφος του Νασσάου και ο Ερρίκος Ζ΄ ήταν Αυτοκρατορικοί Κόμητες, όλοι οι άλλοι ηγεμόνες ήταν είτε δούκες, είτε βασιλιάδες (της Βοημίας), είτε πρίγκιπες εκλέκτορες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Bernd Schneidmüller. *Die Kaiser des Mittelalters*, C. H. Beck, Munich, 2006. ISBN 3-406-53598-4.
Το παλιό έμβλημα των Λόντον Ολύμπιανς.
Οι **Ολύμπιανς Λόντον Οντάριο** (*Olympians FC*) είναι ερασιτεχνικός ελληνοκαναδικός ποδοσφαιρικός σύλλογος που εδρεύει στην πόλη Λόντον της πολιτείας Οντάριο του Καναδά. Οι "Ολυμπιονίκες" έχουν γαλανόλευκα χρώματα και αγωνίζονται στις αθλητικές εγκαταστάσεις "Hellenic Centre" 133 Southdale Rd. W. London. 

Έχει και ομάδα ποδοσφαίρου σάλας που αγωνίζεται στην "MEN'S RECREATIONAL INDOOR LEAGUE".

Οι Ολύμπιανς ιδρύθηκαν το 2002 παίρνοντας ένα ιστορικό για το Λόντον Οντάριο όνομα, το οποίο είχε ξεχαστεί για παραπάνω από μισό αιώνα, αφού με αυτό το όνομα αναφέρεται μια ομάδα από το 1968 ως το 1986 τουλάχιστον. Το 2007 συνενώθηκαν με την ΑΕΚ Λόντον, της οποίας αποτελούν τη 2η τρόπον τινά ομάδα.

Ιστορικό
--------

Από το **1968** τουλάχιστον αναφέρεται η ποδοσφαιρική ομάδα "London Olympians", η οποία τη χρονιά αυτή αναδείχθηκε πρωταθλήρια στην 3η κατηγορία της τοπικής λίγκας της περιφέρειας του Λόντον (LDSL - London & District Soccer League). Η ομάδα είχε εντυπωσιακή εξέλιξη και το 1970 αναδείχθηκε πρωταθλήτρια της Λίγκας στην 1η κατηγορία με πρώτο σκόρερ της Λίγκας τον Τομ Παρτάλας. Το 1986 πήρε και πάλι το πρωτάθλημα με πρώτο σκόρερ της λίγκας τον Τζορτζ Μαύρο.

Το **2002** οι Ολύμπιανς επανιδρύθηκαν και εντάχθηκαν στην τοπική λίγκα "London Industrial Soccer League" (LISL), την μετέπειτα "London Ontario Soccer League" (LOSL). Είχαν την υποστήριξη της "Ολυμπιακής Αθλητικής Ομοσπονδίας" (The Olympic Athletic Association), της Ελληνικής Κοινότητας (Hellenic Community Center) και της Ενορίας της Αγ. Τριάδας του Λόντον (The Agia Triada Greek Orthodox Church of London, Ontario). 

Η ομάδα αγωνίστηκε στο τοπικό πρωτάθλημα του Λόντον, με το όνομα *"Olympians FC"* ως το **2006**. Στη συνέχεια μαζί με την "ΑΕΚ Λόντον" (γνωστή και ως "ΑΕΚ Ολύμπικς") εντάχθηκε ως κλάδος στον ευρύτερο αθλητικό όμιλο της ελληνικής κοινότητας ως: ΑΕΚ Ολύμπιανς (*"AEK London Olympians" ή "AEK L. OFC"*). Από τότε παίζει στη Λίγκα του Δυτικού Οντάριο (*Western Ontario Soccer League*) με το όνομα *"Olympians AEK London Soccer Club"*. Το 2011 βρίσκεται στη 2η κατηγορία (Second Division). Η πρώτη ομάδα του ομίλου είναι η ΑΕΚ Λόντον και παίζει στην Ανώτερη κατηγορία (Πρέμιερ) της WOSL.

Προπονητής της και παίκτης υπήρξε ο Τζον Παπαναγιώτου, ενώ βασικό στέλεχος ο Δρελιώζης, παλαίμαχος της ΑΕΚ Λόντον.

Αγωνιστική πορεία
-----------------

Το νέο έμβλημα της ΑΕΚ Ολύμπιανς.
* **Λόντον Ολύμπιανς** (η παλιά ομάδα)
	+ 1968: LDSL-3: πρωταθλήτρια, άνοδος.
	+ 1969: LDSL-2: άνοδος και **κατάκτηση Λιγκ Καπ**.
	+ 1970: LDSL-1: **πρωταθλήτρια**.
	+ 1986: LDSL-1: **πρωταθλήτρια**.
* **Ολύμπιανς FC** (η νέα ομάδα)
	+ 2002: LISL-2: άνοδος στην 1η κατηγορία.
	+ 2003: LISL-1: 6η θέση.
	+ 2004: LISL-1: 3η θέση.
	+ 2005: LISL-1: 3η θέση.
	+ 2006: LΟSL-1: 3η θέση.
* **Ολύμπιανς ΑΕΚ**
	+ 2008: WOSL-3: πρωταθλήτρια, άνοδος.
	+ 2009-2011: WOSL-2.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Επίσημη Ιστοσελίδα London Olympians FC.[*νεκρός σύνδεσμος*]
* Ιστοσελίδα της WOSL.
* Ιστοσελίδα ΑΕΚ Olympians
Ο **Πέρκελε** στη φινλανδική μυθολογία ήταν αρχικά θεότητα των κεραυνών, αν και ο θεός της βροντής ίσως ήταν ο Ιλμάρινεν. Ήταν γνωστός και με άλλες ονομασίες, όπως Ούκκο (σημαίνει *γέροντας*), Λαρς (*κοντός*) και Υλιγιούμαλα (*ο απώτατος θεός*).

Καθώς το όνομα της θεότητας έχει ινδοευρωπαϊκές ρίζες, σχετίζεται με τον βαλτικό Πέρκουνας (Λιθουανία) ή Πέρκονς (Λεττονία), τον Λευκορωσικό Πιαρούν, τον πρωσικό Περκούνις, τον Πέκο ή Πεκολάσο της Εσθονίας, τον σλαβικό Περούν και το Σκανδιναβό Θορ.

Αργότερα, κατά τη χριστιανική περίοδο, η ονομασία αυτή ταυτίστηκε με τον Σατανά λόγω της απόδοσης στα φινλανδικά της Βίβλου. Ο όρος χρησιμοποιήθηκε μέχρι την έκδοση του 1933/8. Η έκδοση του 1992 χρησιμοποιεί τον όρο "paholainen", που σημαίνει "διάβολος".

Επιρροή στη σύγχρονη κουλτούρα
------------------------------

Σήμερα, η λέξη "perkele" χρησιμοποιείται ως βρισιά στη φινλανδική γλώσσα.

Στα σουηδικά, υπάρχει η έκφραση "Management by perkele", η οποία προέρχεται από τη συχνότητα που εκστομίζεται η συγκεκριμένη βρισιά από ανώτερα διοικητικά στελέχη κι η οποία υποδηλώνει ένα αυστηρό επιχειρησιακό μοντέλο λήψης αποφάσεων αρκετά γρήγορα και άμεσα, χωρίς χρονοτριβές και υπερβολική εξέταση και ανάλυση όλων των πιθανών λύσεων. 

Επίσης, χρησιμοποιείται για έμφαση σε τίτλους δισκογραφικών δουλειών πολλών φινλανδικών συγκροτημάτων μουσικής Χέβι μέταλ, όπως οι Impaled Nazarene (δίσκος "Suomi Finland Perkele", 1994), ενώ ακόμα και ως όνομα συγκροτήματος, όπως οι Σουηδοί Πέρκελε.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Urban Dictionary
2. ↑  «Model country of social harmony, By Erkki Pennanen». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Ιουνίου 2009. Ανακτήθηκε στις 6 Σεπτεμβρίου 2009.
3. ↑  «Perkele Homepage». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Οκτωβρίου 2009. Ανακτήθηκε στις 6 Σεπτεμβρίου 2009.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **perkele**  |

* Απόσπασμα από τη φινλανδική μετάφραση της Βίβλου, όπου γίνεται χρήση του όρου (Φινλανδικά)

  

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Φινλανδική μυθολογία |
| --- |
|  |
| Θεότητες και πνεύματα | 
* Άγιαταρ
* Άκκα
* Άχτι
* Βέλλαμο
* Έγκρες
* Ίλματαρ
* Ίλμαρινεν
* Κάλμα
* Κούου
* Λόβιαταρ
* Λόουχι
* Μιελίκκι
* Ούκκο
* Πέκκο
* Πέρκελε
* Ράουνι
* Τάπιο
* Τουόνεταρ
* Τούονι
 |
|  |
| Τοποθεσίες | 
* Τούονελα
* Πόγιολα
* Καλεβάλα
 |
|  |
| Ήρωες | 
* Βέινεμουινεν
* Γιόουκαχαϊνεν
* Λέμμινκαϊνεν
* Άντερο Βίπουνεν
* Κούλλερβο
* Σάμπο
 |

 |
Συντεταγμένες: 36°57′39″N 30°51′12″E﻿ / ﻿36.96083°N 30.85333°E﻿ / 36.96083; 30.85333

Αρχαιότητες Πέργης (Αγορά)
το Νυμφαίο
Η **Πέργη** ήταν αρχαία ελληνική πόλη στη Μικρά Ασία πρωτεύουσα της Παμφυλίας. Βρισκόταν στις όχθες του Κέστρου ποταμού που ήταν πλωτός και καθιστούσε έτσι την πόλη παράλια.
Κοντά στην Πέργη βρισκόταν ο περίφημος ναός της θεάς Αρτέμιδας της Περγαίας που αποτελούσε σπουδαίο ιερό και προς τιμή της οποίας γίνονταν ετήσιες εορτές.

Το 546 π.Χ. καταλήφθηκε από τους Πέρσες Αχαιμενίδες όπου και παρέμειναν υπό τον έλεγχό τους μέχρι το 333 π.Χ. όπου η Πέργη παραδόθηκε στον Μέγα Αλέξανδρο. Στη συνέχεια περιήλθε στο κράτος των Σελευκιδών, στο Βασίλειο της Περγάμου, και από αυτούς στους Ρωμαίους για να καταλήξει στους Βυζαντινούς. 
Κατά την ελληνιστική περίοδο η Πέργη αποτελούσε μία από τις ωραιότερες πόλεις της ανατολής στολισμένη με πολλά αξιόλογα ελληνιστικά και ρωμαϊκά κτίρια, θέρμες κ.λπ..  
 
Κατά τους πρώτους χριστιανικούς χρόνους την πόλη επισκέφθηκαν ο ισαπόστολος Παύλος, ο Ευαγγελιστής Μάρκος και ο Βαρνάβας οι οποίοι και κήρυξαν τον Χριστιανισμό.

Ερείπια της πόλης βρίσκονται σήμερα κοντά στην Αττάλεια, στα οποία ξεχωρίζουν τα τείχη της ακρόπολης της Πέργης μια πύλη θριάμβου, το μεγαλοπρεπές θέατρο, το στάδιο και πολλοί ναοί. Επίσης έχουν βρεθεί πολλά νομίσματα με αναπαράσταση το ιερό της Αρτέμιδας καθώς και πολλές αρχαίες επιγραφές.

* Σημειώνεται ότι από τη Πέργη καταγόταν ο αρχαίος Έλληνας, σπουδαίος μαθηματικός και αστρονόμος, Απολλώνιος ο Περγαίος.

Πηγές
-----

* "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ.15ος, σελ.740.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 237313930
* GND: 4214930-7
* NKC: ge904270

 |

 |
Το προηγούμενο σήμα της ομάδας
Η **Ουνιόν Σπορτίβ Αβράνς Μον-Σαιν-Μισέλ**, με όνομα μέχρι το 1990 **Ουνιόν Σπορτίβ ντ'Αβράνς**, είναι γαλλική ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα την Αβράνς, στο νόμο της Μάγχης, με έτος ίδρυσης το 1897. 

Η ομάδα ήταν αρχικά ένας σύλλογος με διαφορετικά αθλητικά τμήματα, μέχρι που το ποδόσφαιρο έγινε η κύρια δραστηριότητά της. Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, η ομάδα βρίσκεται κολλημένη στις τοπικές κατηγορίες πριν καταφέρει να φτάσει στις εθνικές το 1987. Η ΟΣ Αβράνς καταφέρνει αρκετές συνεχόμενες ανόδους, μέχρι να φτάσει το 1993 στο πρωτάθλημα της Νασιονάλ 1, την ελίτ του ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου της Γαλλίας εκείνη την εποχή. Την δεκαετία του 2000, η ομάδα βρίσκεται κολλημένη στο Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα Γαλλίας 2 (CFA 2) πριν ξαναβρεί την ερασιτεχνική ελίτ του Ερασιτεχνικού Πρωταθλήματος Γαλλίας (CFA) στη διάρκεια της σεζόν 2009-2010. Η ομάδα μετράει επίσης δύο κατακτήσεις του Κυπέλλου Κάτω Νορμανδίας, το 1992 και το 2007.

Η ομάδα αγωνίζεται από την αρχή του 20ού αιώνα στο Σταντ Ρενέ Φενουγιέρ, από το όνομα ενός παλιού παίκτη και ιδρυτή της ομάδας, που έγινε στη συνέχεια αρχηγός της Εθνικής Γαλλίας και της Μπαρτσελόνα. Η πρώτη σχολή διαιτητών στη Γαλλία άνοιξε από την ΟΣ Αβράνς στο τέλος της δεκαετίας του 2000. Η ομάδα, με πρόεδρο τον Ζιλμπέρ Γκεράν από το 1990, μετράει 400 εγγεγραμμένους παίκτες το 2009. Η πρώτη ομάδα, με προπονητή τον Σέρβο Ζίβκο Σλιγιέπσεβιτς από το 2008, συμμετέχει για τη σεζόν 2009-2010 στο Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα Γαλλίας (CFA).

Πηγές
-----

### Βιβλιογραφία

* Jacques Simon, *Un siècle de football normand*, Éditions Charles Corlet, Μπαγιέ, Ιούνιος 1998
* US Avranches, *1897-1997 l'US Avranches à 100 ans*, 1997

### Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Επίσημη Ιστοσελίδα
* Προφίλ της ομάδας στην ιστοσελίδα footballenfrance.fr Αρχειοθετήθηκε 2011-12-19 στο Wayback Machine.
Το **Λαϊκό Επιτροπάτο** (ή **Κομισαριάτο**) **Εξωτερικών Υποθέσεων της Ρωσικής ΣΟΣΔ** ήταν το κεντρικό εκτελεστικό κρατικό όργανο της Ρωσικής Σοβιετικής Ομοσπονδιακής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας, υπεύθυνο για τη διεξαγωγή της εξωτερικής πολιτικής και διεθνών σχέσεων του Σοβιετικού κράτους το 1917-1923 και 1944-1946.

Ιστορία
-------

Το Λαϊκό Επιτροπάτο Εξωτερικών Υποθέσεων σχηματίστηκε από το Διάταγμα για την Ίδρυση του Συμβουλίου των Επιτρόπων του Λαού, που εγκρίθηκε από το 2ο Πανρωσικό Συνέδριο των Σοβιέτ στις 9 Νοεμβρίου 1917. Ήταν ένα από τα πρώτα λαϊκά επιτροπάτα που σχηματίστηκαν από τη Σοβιετική κυβέρνηση της Ρωσίας.

Κατάλογος Λαϊκών Επιτρόπων
--------------------------

| Αρ. | Πορτρέτο | Όνομα | Θητεία |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 |  | Λεβ Τρότσκι | 8 Νοεμβρίου 1917 | 13 Μαρτίου 1918 |
| 2 |  | Γκεόργκι Τσιτσέριν | 30 Μαΐου 1918 | 6 Ιουλίου 1923 |
| 3 |  | Ανατόλι Λαβρέντιεφ | 8 Μαρτίου 1944 | 13 Μαρτίου 1946 |

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Декрет об учреждении Совета Народных Комиссаров — Викитека». *ru.wikisource.org* (στα Ρωσικά). Ανακτήθηκε στις 16 Νοεμβρίου 2017.
2. ↑  «Конституция РСФСР (1918) — Викитека». *ru.wikisource.org* (στα Ρωσικά). Ανακτήθηκε στις 16 Νοεμβρίου 2017.
Ο **Κώστας Φλεβαράκης** (γεννήθηκε στις 24 Μαΐου 1969) είναι Έλληνας επαγγελματίας προπονητής καλαθοσφαίρισης, επί του παρόντος υπηρετεί ως επικεφαλής προπονητής για την ουγγρική ομάδα Σοπρόνι ΚΚ .

Προπονητική σταδιοδρομία
------------------------

Ο Φλεβαράκης μετά την προπονητική θητεία του στις ομάδες παίδων του ΠΑΟΚ από το 1988 έως το 1995, ξεκίνησε να εργάζεται ως βοηθός προπονητή στον σύλλογο της Ελληνικής Α1 Κατηγορίας ΠΑΟΚ το 1995. Έγινε προπονητής του ΠΑΟΚ το 1998. Με τον ΠΑΟΚ κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδας το 1999. Έγινε πρώτος προπονητής της ΑΕΚ το 2010. 

Ο Φλεβαράκης εργάστηκε ως βοηθός προπονητή στην ομάδα των Μιλγουόκι Μπάκς του Σάμερ Λιγκ του NBA το 2001. 

Όταν ανέλαβε τη Σοπρόνι ΚΚ το φθινόπωρο του 2021, η ομάδα είχε επίδοση 2-7 και έμεινε εκτός πλέι οφ. Μετά τον διορισμό του Φλεβαράκη, η ομάδα ήταν για 13 αγώνες αήττητη, το μεγαλύτερο σερί νικών στην πρώτη κατηγορία της Ουγγαρίας,  και ανέβηκε στη δεύτερη θέση της βαθμολογίας. Το σερί τελείωσε τελικά στις 16 Φεβρουαρίου, μετά από μία ήττα με 91-71 από την Κετσκεμέτ .

Ανιχνευτική πορεία
------------------

Ο Φλεβαράκης ήταν επίσης σκάουτερ για τον σύλλογο του ΝΒΑ τους Ντένβερ Νάγκετς .

Βραβεία και επιτεύγματα
-----------------------

* Κυπελλούχος Ελλάδας: (1999)
* Κυπελλούχος Κύπρου: (2006)

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Kostas Flevarakis in AEK.
2. ↑  «Kostas Flevarakis COACHING CAREER». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Φεβρουαρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 28 Φεβρουαρίου 2022.
3. ↑  «A Sopron az Alba Fehérvár elleni hihetetlen győzelemmel folytatta veretlenségi sorozatát az NB I-ben».
4. ↑  «Férfi kosár NB I: Falco-siker Pakson; kikapott a Sopron - NSO».
5. ↑  «Kostas Flevarakis SEMINARS». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Φεβρουαρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 28 Φεβρουαρίου 2022.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Προφίλ FIBA Ευρώπης
* Προφίλ Euroleague.net
* Προφίλ Diamond Sports Agency Αρχειοθετήθηκε 2022-02-28 στο Wayback Machine.
* Προφίλ Eurobasket.com
* Προφίλ ΑΕΚ
Η Οκρούγ το 1900
Η **Οκρούγκ Ρούντνικ** (*σερβικά : Руднички округ*) ήταν διοικητική περιοχή ή Διοικητική διαίρεση του Πριγκιπάτου της Σερβίας έπειτα Διοικητική διαίρεση του Βασιλείου της Σερβίας και Διοικητική διαίρεση του Βασιλείου Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων.

Ιστορία
-------

Ιδρύθηκε το 1834 με βάση το Ναχαγιέ Ρουντνίσκα και καταργήθηκε το 1922 όταν ίδρυσαν οι 33 περιφέρειες (Όμπλαστ) του Βασιλείου των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων και προσαρτήθηκε στην Όμπλαστ Σουμανδίας. Η διοικητική περιοχή αποτελούνταν από τις υποδιαιρέσεις: Σρεζ Μοράβα, Σρεζ Μαυροβούνιου και Σρεζ Κάτσερ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Јован Мишковић: *Опис Рудничког округа*, ISBN 978-86-86351-01-2
2. ↑  Борисав Челиковић, приређивач: *Руднички округ, Рудничка Морава*, ISBN 978-86-519-0961-3

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Руднички округ  της Σερβικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **λειτουργισμός** ήταν το ένα από τα σημαντικότερα κινήματα του σχεδιασμού στον 20. αιώνα. Της ρίζες του έχει στα τέλη του 19ου αιώνα και εκπροσωπεί την επιθυμία για απλά και λειτουργικά αντικείμενα και συστήματα σε μια εποχή που επικρατούσε ο Ιστορισμός. Την πρώτη έντονη παρουσία έχει στην εποχή του 1920 και 1930 με βασικούς εκπροσώπους την σχολή του Μπάουχαους και τους αρχιτέκτονες Πίτερ Σάλλιβαν, Άντολφ Λως, Μις βαν ντερ Ρόε και Βάλτερ Γκρόπιους. Δύο γνωστά συνθήματα που συνδέονται με τον λειτουργισμό είναι τα *"Weniger ist mehr"* (ελλ. μφ. *λιγότερο είναι περισσότερο*) και *"Form follows Function"* (ελλ. μφ. *Η μορφή ακολουθεί τη λειτουργία*).

Αρχιτεκτονική
-------------

Πολυκατοικία τις δεκαετίας του 1920 στην πλατεία Κολωνακίου
Ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος (και στην Ελλάδα και η μικρασιατική καταστροφή) προωθούν τις απόψεις του σύγχρονου κινήματος. Το κίνητρο για μια λειτουργική δόμηση πλέον δεν είναι μόνο ένα αισθητικό αλλά και ένα οικονομικό. Τρόποι είναι η τυποποίηση και η βιομηχανική προκατασκευή. Η Κουζίνα της Φρανκφούρτης η πρώτη εντοιχισμένη κουζίνα κατασκευάζεται σε 10.000 κομμάτια.

Κρίση του Λειτουργισμού
-----------------------

Η κρίση του Λειτουργισμού έρχεται στην δεκαετία του 1970 όταν τα ζητήματα τον μοντερνιστών είχαν πλέον απορροφηθεί και μετατραπεί. Ο απλός τρόπος κατασκευής δεν είχε πια χρησιμοποιηθεί για την παραχώρηση ανέσεων σε νέα φωτεινά κτίρια, αλλά είχε εκμεταλλευτεί για την δημιουργία απλών και μικρών διαμερισμάτων με σκοπό την έντονη εκμετάλλευση. Στην κεντρική Ευρώπη δημιουργηθήκανε μεγάλες μονάδες με εκατοντάδες διαμερίσματα οι οποίες σήμερα συνήθως μετατρέπονται σε γκέτο. Την ίδια εποχή στα αστικά κέντρα της Ελλάδας με την μέθοδο της αντιπαροχής δημιουργηθήκανε γειτονιές από πολυκατοικίες.

Ο μεταμοντερνισμός (Post-Modernism) ήταν μια αντίδραση εναντίον του λειτουργισμού, ενσωματώνοντας ιστορικά στοιχεία στην αρχιτεκτονική.

Βιομηχανικός σχεδιασμός
-----------------------

Χειρολαβή σχεδιασμένη από τον αρχιτέκτονα Φέρντιναντ Κράμερ το 1925
Οι σχεδιαστές στρέφονταν σε απλά και γεωμετρικά προϊόντα πιστεύοντας ότι κατασκευάζονταν εύκολα και κατά αυτό τον τρόπο θα κάλυπταν πιο εύκολα της ανάγκες του ευρύτερου κοινού. Από μια καθαρός καλλιτεχνική και δημιουργική εργασία ο βιομηχανικός σχεδιασμός πλέον στρέφεται σε μια δημιουργική και επιστημονική εργασία.

Γραφιστική
----------

Η γεωμετρική γραμματοσειρά Futura του Πάουλ Ρένερ, σχεδιασμένη το 1932
Στην γραφιστική ο λειτουργισμός περιγράφει την εντατική χρήση γραμματοσειρών *σαν-σέριφ* ειδικά στην δεκαετία του 1920 και μετέπειτα. Η *Ελβετική Γραφιστική* (Schweizer Typografie) ήταν η τελευταία εξέλιξη μιας λειτουργικής γραφιστικής, και ο γνωστότερος εκπρόσωπος ο σχεδιαστής Άντριαν Φρούτιγκερ.
Ο **Σύλλογος Αρωγής Άμυνας, Αεροπορίας και Χημικών Κατασκευών** (ρωσικά: Общество содействия обороне, авиационному и химическому строительству), πιο γωστός με το αρκτικόλεξο **ΟΣΟΑΒΙΑΧΙΜ** (ОСОАВИАХИМ), ήταν σοβιετική κοινωνική και πολιτική οργάνωση για την άμυνα, που υπήρξε το διάστημα 1927 με 1948 ως προκάτοχος της ΝΤΟΣΑΑΦ.

Ιστορία
-------

Το 1920, κατά τη διάρκεια του Ρωσικού Εμφυλίου, δημιουργήθηκε η εθελοντική οργάνωση «Στρατιωτικο-επιστημονική εταιρεία» (Военно-научное общество). Το καλοκαίρι του 1925, μέσω της συγχώνευσης των συλλόγων ΟΝΤΒΦ και Ντομπρόχιμ, σχηματίστηκε ο σύ Αβιάχιμ. Στις 27 Ιουλίου του 1926 η «Στρατιωτικο-επιστημονική εταιρεία» μετονομάστηκε σε «σύλλογος αρωγής άμυνας» της ΕΣΣΔ (ОСО).

Στις 23 Ιανουαρίου του 1927, κατά την κοινή συνεδρίαση του 1ου Πανενωτικού Συνεδρίου Αβιάχιμ και της 2ης Ολομέλειας του Κεντρικού Συμβουλίου του «συλλόγου αρωγής άμυνας», σχετικά με την έκθεση του Λαϊκού Κομισάριου Στρατιωτικών και Ναυτικών Υποθέσεων, Κ.Ε. Βοροσίλοφ, αποφασίστηκε η συγχώνευση των δύο συλλόγων σε μία με την επωνυμία «ΑΒΙΑΧΙΜ-ΟΣΟ» (АВИАХИМ-ОСО). Με την πάροδο του χρόνου, μετονομάστηκε σε «σύλλογος αρωγής άμυνας, αεροπορίας και χημικών κατασκευών της ΕΣΣΔ» (ΟΣΟΑΒΙΑΧΙΜ).

Εικόνες
-------

* Γραμματόσημο της ΕΣΣΔ τη δεκαετία του 50Γραμματόσημο της ΕΣΣΔ τη δεκαετία του 50
* ΟΣΟΑΒΙΑΧΙΜ Αγίας ΠετρούποληςΟΣΟΑΒΙΑΧΙΜ Αγίας Πετρούπολης

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Общественно-политические организации». Государственный архив Российской Федерации. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Ιουνίου 2009.
2. ↑  Постановление СНК СССР от 27.07.1926 "О переименовании Военно-Научного Общества Союза ССР в "Общество Содействия Обороне Союза ССР" consultant.ru

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **ΟΣΟΑΒΙΑΧΙΜ** |

* Επιγραφές ΟΣΟΑΒΙΑΧΙΜ

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 224796355
* NKC: ko2012677803

 |

 |
**Κόμβος** (αγγλικά: *Node*) στην πληροφορική ονομάζεται η βασική δόκιμη μονάδα των υπερκειμένων και των υπερμέσων. Κάθε κόμβος αποτελείται από τμήματα κειμένου, γραφικών, εικόνων, βίντεο ή ήχου. Ένας κόμβος μπορεί να περιέχει από μια απλή φωτογραφία ή ένα μικρό κείμενο έως μια μεγάλη ενότητα με διάφορες μορφές πληροφορίας. Οι κόμβοι μέσω των συνδέσμων (*links*) συνδέονται μεταξύ τους και μας επιτρέπουν την πλοήγηση σε κάθε ιστοσελίδα, υπερκείμενο ή υπερμέσο.

Επομένως ένας κόμβος είναι ένα τμήμα του εγγράφου (ένα γράμμα, ένα σύμβολο, μια λέξη, μια φράση ή και ολόκληρο το έγγραφο) που συνδέεται με ένα άλλο τμήμα του ίδιου ή διαφορετικού εγγράφου ή με ένα άλλο έγγραφο, δηλαδή με έναν άλλο κόμβο. Σύνδεσμος ονομάζεται η σύνδεση (αναφορά ή παραπομπή) μεταξύ των κόμβων του υπερκειμένου. Ένας σύνδεσμος που συνδέει δύο κόμβους κατευθύνεται από τον ένα κόμβο στον άλλο από τον κόμβο προέλευσης στον κόμβο προορισμού. Οι κόμβοι προέλευσης σε περιβάλλον γραφικών εμφανίζονται ή υπογραμμισμένοι ή με έντονα γράμματα ή με άλλο χρώμα είτε σε πλαίσιο ώστε να ξεχωρίζουν από το υπόλοιπο κείμενο. Η ενεργοποίησή τους (π.χ. ένα "κλικ" του ποντικιού πάνω τους) έχει σαν αποτέλεσμα την ενεργοποίηση ενός αυτόματου μηχανισμού μετάβασης από τον κόμβο προέλευσης στον κόμβο προορισμού τον οποίο καταδεικνύει ο σύνδεσμος. Είναι προφανές ότι οι κόμβοι δεν επιβαρύνουν την οικονομία του λόγου αφού δεν απαιτούν πρόσθετο κείμενο παρά μόνο επισήμανση με διαφορετικό τρόπο γραφής τμημάτων του κειμένου που ούτως ή άλλως υπάρχουν. Επιπλέον, ο αυτόματος μηχανισμός μετάβασης στους κόμβους προορισμού εκμηδενίζει τον χρόνο και τη δυσκολία μετάβασης ανάμεσα στα αλληλοσυσχετιζόμενα θέματα. Έτσι ενώ ο αναγνώστης ενός γραπτού διαβάζει το κείμενο, ο αναγνώστης - χρήστης του υπερκειμένου "περιηγείται" ή καλύτερα "πλοηγεί" μέσα στο δίκτυο των κόμβων με όργανα πλοήγησης προγραμματιστικά εργαλεία που του επιτρέπουν τη μη γραμμική προσπέλαση των πληροφοριών του κειμένου μέσα από πολλούς διαφορετικούς δρόμους. Επίσης μπορούν να υπάρχουν έγγραφα τα οποία αντιστοιχούν στον κλασσικό πίνακα περιεχομένων και στο ευρετήριο. Τα έγγραφα αυτά περιέχουν αποκλειστικά και μόνο κόμβους προέλευσης.
Οι διοικητικές περιοχές του Βασιλείου Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων 1918-1922
Η **Οκρούγκ Μόσταρ** (*κροατικά : Mostarski okrug*, *σερβικά : Мостарски округ*) ήταν διοικητική διαίρεση, διοικητική περιοχή, της Αυστροουγγαρίας και του Βασιλείου Σερβίας, Κροατίας και Σλοβένων από το 1878 έως το 1929. Διοικητικό της κέντρο ήταν το Μόσταρ.

Με το ίδιο όνομα υπήρξε και διοικητική περιοχή, μία από τις επτά, της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης στα πλαίσια της Γιουγκοσλαβίας από τις 16 Αυγούστου 1945 που ψηφίστηκε ο νόμος για την εδαφική διαίρεση της Ομοσπονδιακής δημοκρατίας Βοσνίας και Ερζεγοβίνης σε περιφέρειες, νομούς και τοπικές περιφέρειες επιτροπών πολιτών. Το 1949 στην νέα διοικητική διαίρεση της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης αποτέλεσε μία από τις τέσσερις διοικητικές περιοχές της, διατηρήθηκε και με την επόμενη διαίρεση του 1950.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Административно уређење Херцеговине - Most». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Νοεμβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 25 Φεβρουαρίου 2014.
Η **λεκτική επικοινωνία** είναι η ακουστική μορφή μεταφοράς των ιδεών, των σκέψεων και των οδηγιών, ή οδηγίες που χρησιμοποιούν οι φωνητικές χορδές και το στόμα του ομιλητή για να μεταδώσουν μία έννοια στον αέρα και αναγκάζοντας κατά συνέπεια τα κύματα του ήχου να μεταφερθούν στους κατάλληλους δέκτες του ακροατή, με συνέπεια έναν μετασχηματισμό της διανόησης και των εικόνων ή των συμβόλων που θα επιτρέψουν στο δέκτη να επεξεργαστεί την έννοια αυτού του οποίου έχει ειπωθεί. Είναι η επικοινωνία που διεξάγεται με τη χρήση του λόγου. **Λεκτική επικοινωνία** μπορεί να γίνει και μέσω συσκευών όπως: κινητό, Η/Υ, κλπ.
Συντεταγμένες: 28°19′5″N 76°46′49″E﻿ / ﻿28.31806°N 76.78028°E﻿ / 28.31806; 76.78028

Το **παλάτι του Πατάουντι**, που ονομάζεται επίσης **Ιμπραχίμ Κότι**, είναι ένα παλάτι της πρώην κυβερνώσας οικογένειας Πατάουντι, στην πόλη Πατάουντι της περιφέρειας Γκοργκέον, στην πολιτεία Χαρυάνα της Ινδίας. Το παλάτι κληρονόμησε ο Μανσούρ Άλι Καν, ο τελευταίος νοάμπ από τον πατέρα του, Ίφφικαρ Άλι Καν. Επί του παρόντος, το παλάτι αποτελεί κτήση του γιου του Μανσούρ Άλι Καν, Σάιφ Άλι Καν, ο οποίος το χρησιμοποιεί ως πατρική κατοικία.

Ιστορία
-------

Μετά τον γάμο μεταξύ του νοάμπ του Πατάουντι και της Μπέγκαμ του Μπόχαλ, ο νοάμπ αισθάνθηκε ότι το παλιό οικογενειακό σπίτι δεν ήταν αρκετά μεγάλο για να στεγάσει τη νέα νύφη του με τον τρόπο που είχε συνηθίσει. Μετά από αίτημα του Ίφφικαρ Άλι Καν (1910-52), το κτήριο σχεδιάστηκε στο στυλ των αρχοντικών της αποικιακής εποχής του αυτοκρατορικού Δελχί από τον Ρόμπερ Τορ Ρούσσελ (1888-1972) με τη βοήθεια του Au Molt von Heinz.  . Ο γιος του Ίφφικαρ, Μανσούρ Άλι Καν, είχε μισθώσει το παλάτι ως ξενοδοχείο στην Neemrana Hotels και λειτούργησε από το 2005 έως το 2014. Τότε, ο Σάιφ Άλι Καν ανέκτησε την κυριότητα του παλατιού και άρχισε εργασίες αποκατάστασης και ανακαίνισης, οι οποίες κράτησαν μέχρι τον Ιούλιο του 2015. Η αποκατάσταση και η ανακαίνιση έχουν πλέον τελειώσει και η οικογένεια ζει στο σπίτι τους κατά τους χειμερινούς μήνες.

Εμφάνιση σε ταινίες
-------------------

Το παλάτι έχει εμφανιστεί σε πολλές ταινίες Bollywood, όπως οι Veer Zara, Mangal Pandey, Rang De Basanti, Gandhi My Father και στην ταινία αμερικάνικης παραγωγής Eat Pray Love.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Pataudi Palace: 5 surprising facts about Saif Ali Khan and Kareena Kapoor Khan's home». *Architectural Digest India* (στα Αγγλικά). 26 Μαΐου 2019. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Ιουλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 2 Ιουλίου 2019.
2. ↑  "When in CP, think of Robert Tor Russell", *Times of India*, 27 August 2011.
3. ↑  Anuradha Chaturvedi· Dharmendar Kanwar (2 Αυγούστου 2010). *DK Eyewitness Travel Guide: Delhi, Agra and Jaipur*. DK Publishing. σελίδες 238–. ISBN 978-0-7566-7418-2. Ανακτήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 2013.
4. ↑  «Pictures: Interiors of Pataudi Palace, Saif Ali Khan-Kareena Kapoor's wedding venue». OneIndia Entertainment. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Μαΐου 2013. Ανακτήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 2013.
Εξώφυλλο του πρώτου μέρους του ορατορίου
Το ***Ορατόριο Χριστουγέννων*** (**BWV 248**) είναι ορατόριο του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ, έργο χορωδιακό με συμμετοχή σολίστ και ορχήστρας. Γράφτηκε για τον εορτασμό των Χριστουγέννων του 1734 και ως σύνθεση ενσωματώνει στοιχεία από προγενέστερες, κυρίως κοσμικές, καντάτες του Μπαχ. Με πολυάριθμες εκτελέσεις και ηχογραφήσεις από φημισμένα ορχηστρτικά σύνολα, ανήκει σήμερα στα δημοφιλέστερα κλασσικά έργα της περιόδου των Χριστουγέννων. Μετά την πρώτη εκτέλεση, το έργο ξεχάστηκε και παρουσιάστηκε για δεύτερη φορά το 1857 από τον Έντουαρντ Γκρελ (1800 - 1866) και την *Sing-Akademie* του Βερολίνου. Η ταυτότητα του συγγραφέα του λιμπρέτου δεν είναι γνωστή με βεβαιότητα. Σύμφωνα με την πιθανότερη εκδοχή, το κείμενο γράφτηκε από τον Κρίστιαν Φρίντριχ Ένριτσι (1700 - 1764), τον επονομαζόμενο και Πικάντερ, με τον οποίο ο Μπαχ συνεργαζόταν ήδη από το 1725.

Αποτελείται από έξι μέρη, καθένα από τα οποία προοριζόταν να παρουσιαστεί σε μία από τις γιορτινές ημέρες των Χριστουγέννων, ξεκινώντας από την 25η Δεκεμβρίου. Κατά σειρά, παραγματεύονται θεματικά τη γέννηση του Χριστού, την αναγγελία στους βοσκούς, τη λατρεία των βοσκών, την περιτομή και βάπτιση του Ιησού, το ταξίδι των Μάγων και την λατρεία των Μάγων. Σήμερα το έργο παρουσιάζεται ενιαίο, με διάρκεια περίπου τρεις ώρες.

Πηγές
-----

* Rathey, Markus (2016). *Johann Sebastian Bach’s Christmas Oratorio*. Oxford University Press

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Christmas Oratorio στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 179045932
* LCCN: n79140940
* GND: 300011806
* SELIBR: 275194
* SUDOC: 112174507
* BNF: cb13909560j (data)
* NLA: 35011576
* BNE: XX3385645

 |

 |
Οι διοικητικές περιοχές του Βασιλείου Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων 1918-1922
Η **Οκρούγκ Σαράγεβο** (*κροατικά : Sarajevski okrug*, *σερβικά : Сарајевски округ*) ήταν διοικητική διαίρεση, διοικητική περιοχή, της Αυστροουγγαρίας και του Βασιλείου Σερβίας, Κροατίας και Σλοβένων από το 1878 έως το 1922 που έγινε τμήμα της περιφέρειας Σαράγεβο. Το 1910 είχε 288.061 κατοίκους, διοικητικό της κέντρο ήταν το Σαράγεβο.

Με το ίδιο όνομα υπήρξε και διοικητική περιοχή, μία από τις επτά, της Λαϊκής δημοκρατίας Βοσνίας και Ερζεγοβίνης στα πλαίσια της Γιουγκοσλαβίας από τις 16 Αυγούστου 1945 που ψηφίστηκε ο νόμος για την εδαφική διαίρεση της Ομοσπονδιακής δημοκρατίας Βοσνίας και Ερζεγοβίνης σε περιφέρειες, νομούς και τοπικές περιφέρειες επιτροπών πολιτών. Το 1949 στην νέα διοικητική διαίρεση της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης αποτέλεσε μία από τις τέσσερις διοικητικές περιοχές της.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Βλαντιμίρ Κόροβιτς : Projekat Rastko Bosna i Hercegovina
2. 1 2  «Административно уређење Херцеговине - Most». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Νοεμβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 24 Φεβρουαρίου 2014.
Συντεταγμένες: 51°49′N 19°27′E﻿ / ﻿51.817°N 19.450°E﻿ / 51.817; 19.450

Το **Παλάτι του Έβαλντ Κερν** (πολωνικά: Pałac Ewalda Kerna) είναι παλάτι που βρίσκεται στην οδό Πιοτρκόφσκα 179 στο Λοτζ της Πολωνίας.

Ιστορία
-------

Ο Έβαλντ Κερν (Ewald Kern), πολίτης του Λοτζ αυστριακής καταγωγής, ήταν ιδιοκτήτης του δεύτερου μεγαλύτερου χυτηρίου σιδήρου στο Λοτζ και ενός μηχανουργείου που παρήγαγε μηχανικούς αργαλειούς ύφανσης. Κατά τα έτη 1896–1898 έχτισε, σύμφωνα με το σχέδιο του αρχιτέκτονα Φραντσίσεκ Χεουμίνσκι, ένα εκλεκτιστικό παλάτι που παραπέμπει στην αναγεννησιακή αρχιτεκτονική με κλασικιστικές λεπτομέρειες.

Ως αποτέλεσμα οικονομικών προβλημάτων, ο Έβαλντ Κερν πούλησε το παλάτι σε δημοπρασία το 1903 και από τότε το κτίριο άλλαξε ιδιοκτήτες αρκετές φορές. Το 1930 αγοράστηκε από την Γενική Εμπορική και Βιομηχανική Εταιρεία του Φρεντ Γκρίνγουντ.

Από το 1960, το κτίριο στέγαζε μια παιδαγωγική βιβλιοθήκη και στη συνέχεια την έδρα του παραρτήματος του Λοτζ της Πολωνικής Ακαδημίας Επιστημών και της Επιστημονικής Εταιρείας του Λοτζ.

Αρχιτεκτονική
-------------

Η πολυκατοικία είναι ένα μονώροφο κτίριο με επικλινές τοίχο και στέγη που γειτνιάζει με αυτό από τη νότια πλευρά. Η βάση του σπιτιού φτιάχτηκε με πράσινο γρανίτη εισαγόμενο από το εξωτερικό. Το ισόγειο είναι ρουστίκ με ημικυκλικά παράθυρα που ολοκληρώνονται με περίτεχνη διακόσμηση. Στον πλαϊνό άξονα υπάρχει μια αυλόπορτα με την κύρια είσοδο του κτιρίου που οδηγεί στη σκάλα.

Ένας μαίανδρος υπάρχει μεταξύ του ισογείου και του πρώτου ορόφου. Τα παράθυρα του πρώτου ορόφου είναι ορθογώνια στο επάνω μέρος με τριγωνικά τύμπανα γεμάτα με διακόσμηση. Τα παράθυρα διευρύνθηκαν με παραστάδες.

Η στέγη από μπροστά καλύπτεται με διάτρητη σοφίτα και από κάτω υπάρχει γείσο με ιωνικό κιμάτιο. Ανάμεσα στα παράθυρα υπάρχουν ανάγλυφα με κλαδίσιο στολίδι.

Το παράθυρο της σκάλας είναι γεμάτο με μια αλληγορική υαλογραφία με σύμβολα της βιομηχανίας, του εμπορίου και της ύφανσης. Οι εσωτερικοί χώροι με διαφορετικό στυλ διακόσμησης ήταν πολυτελώς εξοπλισμένοι με σόμπες μαγιόλικας, βιτρό παράθυρα, γυψομάρμαρο, πάνελ και καθρέφτες. Το πρωτότυπο της πολυκατοικίας ήταν το παλάτι του Καρλ Βίλχελμ Σάιμπλερ του νεότερου στην οδό Πιοτρκόφσκα 268, το οποίο έχει παρόμοια διαίρεση της πρόσοψης.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8  «Pałac Ewalda Kerna». *ziemialodzka.pl*.
2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9  Άννα Ρινκόφσκα (1970), *Ulica Piotrkowska*, Λοτζ: Wydawnictwo Łódzkie, σελ. 208, ISBN 978-83-939822-4-0
3. 1 2  Krajewski, Sławomir (2008). *Spacer drugi. Ulica Piotrkowska*. Λοτζ: Wydawnictwo Jacek Kusiński. ISBN 978-83-927666-8-1.
Οι διοικητικές περιοχές (Οκρούγκ ή Ζουπανίες) του Βασιλείου Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων 1918-1922
Η **Οκρούγκ Πριγιεπόβτσκι** (*σερβικά : Пријепољски округ*) ήταν διοικητική περιοχή, Διοικητική διαίρεση του Βασιλείου της Σερβίας από το 1913, έπειτα Διοικητική διαίρεση του Βασιλείου Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων από το 1918 έως το 1929. Το 1922 αποτέλεσε τμήμα της Όμπλαστ Ράσκα και διατηρήθηκε σαν διοικητική διαίρεση και υποδιαίρεσή της όμπλαστ Ράσκα. Διοικητικό της κέντρο ήταν η πόλη Πριγιεπόλιε όπου οφείλει και το όνομα της, καταργήθηκε οριστικά το 1929.

Πληθυσμός
---------

Σύμφωνα με την απογραφή του 1921 η διοικητική περιοχή είχε 42.322 κατοίκους από τους οποίους 24.570 Ορθόδοξοι, 17.719 μουσουλμάνοι και 27 Καθολικοί. Η πόλη του Πριγιεπόλιε είχε 3329 κατοίκους, από αυτούς οι 140 ήταν Ορθόδοξοι και οι 2.360 μουσουλμάνοι.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  «PDF Raška oblast u jugoslovenskoj državi - Архив Југославије». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 31 Δεκεμβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 26 Φεβρουαρίου 2014.
Χάρτης των διοικητικών διαιρέσεων της Ουκρανίας το 1933-1938
Τα οκρούγκ της Ουκρανικής ΣΣΔ αναφέρονται σε ειδικές διοικητικές διαιρέσεις της Ουκρανικής Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας, που αποτελούσαν μέρος τριών περιφερειών και υπήρχαν από το 1933 έως το 1937 (μερικά μέχρι το 1938). Τα περισσότερα από αυτά ήταν συνοριακές διοικητικές μονάδες που υπήρχαν κατά μήκος των δυτικών συνόρων της Σοβιετικής Ένωσης.

Κατάλογος των οκρούγκ
---------------------

Τα περισσότερα από τα οκρούγκ υπήρχαν εντός της περιφέρειας Βίνιτσια. Στην περιοχή Ντονέτσκ υπήρχε ειδικό αγροτικό οκρούγκ με κέντρο στο Σταρομπίλσκ. Τα συνοριακά οκρούγκ από το 1935 έως το 1937, ενώ το οκρούγκ Σταρομπίλσκ υπήρχε το 1933-1938.

### Περιφέρεια Βίνιτσια

* Οκρούγκ Καμιανέτς-Ποντίλσκι
* Οκρούγκ Μοχιλίβ-Ποντίλσκι
* Οκρούγκ Προσκουρίβ
* Οκρούγκ Σεπετίβκα

### Περιφέρεια Κιέβου

* Οκρούγκ Κοροστέν
* Οκρούγκ Νοβοχράντ-Βολίνσκι

### Περιφέρεια Ντόνετσκ

* Οκρούγκ Σταρομπίλσκ

Πηγές
-----
Η **Οργάνωση Μάχης** ήταν ο τρομοκρατικός κλάδος μέσα στο Σοσιαλ-Επαναστατικό Κόμμα της Ρωσίας. Ήταν μια τρομοκρατική υπο-ομάδα που είχε αυτονομία υπό το Κόμμα. Στις αναμνήσεις του, το μέλος της ομάδας Μπόρις Σαβινκόφ αποκάλεσε την ομάδα «Ταξιαρχία Τρομοκράτη». (Αυτή την διατύπωση χρησιμοποίησε στα απομνημονεύματά του ο Ουιτάκερ Τσάμπερς, ένας Αμερικανός κατάσκοπος των Σοβιετικών).

Ιστορικό
--------

Το 1902 ο Γκριγκόρι Γκερσούνι ίδρυσε και καθοδήγησε την ομάδα.

Το 1904, ο Γκερσούνι συνελήφθη, και ο Έβνο Άζεφ τον διαδέχτηκε, με τον Μπόρις Σαβινκόφ σαν βοηθό του. Ο Άζεφ, ένας διπλός πράκτορας στην υπηρεσία της Τσαρικής μυστικής αστυνομίας Οχράνα, άλλαξε τον τρόπο επίθεσης από πυροβόλα όπλα σε δυναμίτη. Στην μέση περίοδό της (1903-1906) τα μέλη της ταξιαρχίας περιλάμβαναν περισσότερες από μια ντουζίνα γυναίκες και πάνω από τέσσερις ντουζίνες άνδρες – κάποιοι ευγενείς, επίτιμοι πολίτες, ιερείς και έμποροι. Οι περισσότεροι ήταν 20-30 ετών. 19 Εβραίοι και δύο Πολωνοί. Το 1908, ο Σαβινκόφ διαδέχτηκε τον Άζεφ, αλλά η ομάδα διαλύθηκε λίγο αργότερα.

Μέλη
----

* Γκριγκόρι Γκερσούνι
* Έβνο Άζεφ
* Μπόρις Σαβινκόφ
* Μιχαήλ Μελινκόφ
* Στεπάν Μπαλμασόφ
* Τόμας Κατσούρα
* Ιγκόρ Σαζονόφ
* Ιβάν Καλγιάγεφ
* Σικόρσκι
* Μπορισάνκσι
* Ντουλεμπόφ
* Σβέιτσερ
* Καρλ Τράουμπεργκ

Απόπειρες δολοφονίας
--------------------

### Δολοφονίες

* 1902: Ντίμτρι Σιπγιάγκιν
* 1904: Βιατσεσλάβ φον Πλέβε
* 1905:
	+ Μέγας Δουξ Σεργκέι Αλεξανδρόβιτς της Ρωσίας
	+ Νίκολας Μπογκδάνοβιτς (κυβερνήτης της Ούφα)
* 1906: Βλαντιμίρ φον ντερ Λάουνιτζ

### Αποτυχημένες απόπειρες

* Νίκολας Κλέιγκελς
* Φεντόρ Ντουμπάσοφ
* Ιβάν Μιχαήλοβιτς Ομπολένσκι

Εξωτερικές πηγές
----------------

* Savinkov, Boris Viktorovich (1931). «Memoirs of a Terrorist». New York: A. & C. Boni. p. 364. Ανακτήθηκε στις 18 Απριλίου 2016.
* Albert Camus, The Just Assassins / Les Justes (Paris: Gallimard 1950). Στα ελληνικά: Αλμπέρ Καμύ, Οι Δίκαιοι, Ελεύθερος Τύπος 1999.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Savinkov, Boris Viktorovich (1931). «Memoirs of a Terrorist». New York: A. & C. Boni. σελ. 364. Ανακτήθηκε στις 18 Απριλίου 2016.
2. ↑  Chambers, Whittaker (1952). Witness. New York: Random House. σσ. 65–66.LCCN 52005149.
3. ↑  Gorodnitsky, R. (1998). Fighting Organization Socialist Revolutionary Party 1901-1911. Russian Political Encyclopedia (ROSSPEN). σσ. 235–236. ISBN 5-86004-120-9.
4. ↑  Chambers, Whittaker (1952).Witness. New York: Random House. σσ. 66 (fn).LCCN 52005149.
5. ↑  Chambers, Whittaker (1952).Witness. New York: Random House. σσ. 66 (fn).LCCN 52005149.
Η **Κυρά Μαρία** (βουλγαρικά: Кира Мария‎), ή μόνο **Μαρία**, ήταν αυτοκρατορική σύζυγος της Βουλγαρίας, πρώτη σύζυγος του Ιβάν Σισμάν (σ. 1371–1395). Δεν υπάρχουν σχεδόν καθόλου ιστορικές πηγές για αυτήν. Το όνομά της αναφέρεται στην *νεκρολογία Μπόριλ* με τον ακόλουθο τρόπο:

Στην Κυρά Μαρία, την ευσεβή αυτοκράτειρα του μεγάλου αυτοκράτορα Ιβάν Σισμάν, αιώνια η μνήμη.

Στην αφέντισσα Ντεσισλάβα, μητέρα της ευσεβούς αυτοκράτειρας Μαρίας του μεγάλου αυτοκράτορα Ιβάν Σισμάν, που ήρθε με την αγγελική μορφή της Ντεμπόρα, αιώνια η μνήμη.

Η ερμηνεία του αναφερόμενου αποσπάσματος δεν είναι σίγουρη. Είναι πιθανό ότι η Μαρία και η Κυρά Μαρία ήταν δύο διαφορετικές γυναίκες. Είναι γνωστό ότι ο Ιβάν Σισμάν είχε μία δεύτερη σύζυγο - τη Ντραγκάνα, κόρη του Πρίγκιπα Λαζάρ της Σερβίας και της Μιλίτσας Νεμάνιτς. Ο πρίγκιπας Λαζάρ δεν είχε γυναίκα που ονομάζεται Ντεισλάβα και ως εκ τούτου είναι πιθανό το όνομα της πρώτης γυναίκας του αυτοκράτορα να ήταν μόνο η Μαρία, ενώ η Ντραγκάνα θα μπορούσε να ονομαστεί Κίρα Μαρία, εκτός αν υπήρχε κάποιο λάθος στην παράγραφο και οι θέσεις των δύο αυτοκράτειρων άλλαξαν. 

Μία άλλη πιθανότητα είναι ότι τα δύο ονόματα ήταν ενός ατόμου, η πρώτη σύζυγος του αυτοκράτορα, που αναφέρεται κάποτε ως *Κυρά Μαρία* και μετά ως *Μαρία.* Αυτή η επιλογή, ωστόσο, εγείρει το ερώτημα γιατί παραλείπεται το όνομα της δεύτερης συζύγου του Ιβάν Σισμάν. 

Έχει προταθεί ότι η Κυρά Μαρία καταγόταν από μία σημαντική ευγενή οικογένεια από την πρωτεύουσα Τάρνοβο. Τα ονόματα των παιδιών που γεννήθηκαν από τον πρώτο γάμο του Ιβάν Σισμάν είναι άγνωστα. Είχε τρεις γιους Αλέξανδρος, Άσεν και Φρουζίν, αλλά είναι άγνωστο από ποια σύζυγο γεννήθηκαν. Είναι πιθανό ότι είχε άλλα παιδιά που πέθαναν κατά την παιδική τους ηλικία και αναφέρθηκαν στη *νεκρολογία* του Μπόριλ.
Ο **Λανδούλφος Δ΄** (απεβ. στις 13 Ιουλίου 982) από τον Οίκο της Κάπουα ήταν πρίγκιπας της Κάπουα (ως Λανδούλφος ΣΤ΄) και του Μπενεβέντo από το 968, όταν συγκυβέρνησε με τον πατέρα του, Πανδόλφος Α΄ *Σιδηροκέφαλο*, και πρίγκιπας του Σαλέρνo, που συγκυβέρνησε με τον πατέρα του από το 977 ή το 978. Το 968, ο θείος του Λανδούλφος Γ΄ απεβίωσε και αυτή ήταν η αφορμή της ανάδειξής του, καθώς ο Πανδόλφος Α΄ αγνόησε τα δικαιώματα τού γιου τού Λανδούλφος Γ΄, Πανδόλφος Β΄ του Μπενεβέντο, δηλ. του ανιψιού του, και αντ' αυτού έκανε τον δικό του γιο συγκυβερνήτη.

Βιογραφία
---------

Το 969, ο Πανδόλφος Α΄ ο *Σιδηροκέφαλος* αιχμαλωτίστηκε στη μάχη του Μποβίνο. Ο *στρατηγός* του Μπάρι, Ευγένιος, κατέλαβε την πόλη Αβελίνο και πολιόρκησε την Κάπουα και στη συνέχεια το Μπενεβέντο. Η μητέρα του Λανδούλφος Δ΄, Aλοάρα της Κάπουα και ο Λανδούλφος Α΄ αρχιεπίσκοπος του Μπενεβέντo, ανέλαβαν την κυβέρνηση στο όνομά του, για να υπερασπιστούν την πόλη από τους Βυζαντινούς. Το 977, μετά την απελευθέρωση του Πανδόλφος Α΄ του *Σιδηροκέφαλου*, ενώθηκε με τον πατέρα του σε μία αποστολή για την υπεράσπιση του Mόντε Κασίνοo ενάντια στην αρπακτικότητα του κόμη Μπέρναρντ του Αλίφε.

Με το τέλος του Πανδόλφος Α΄ τον Μάρτιο του 981, το μεγάλο πριγκιπάτο των Λομβαρδών διαιρέθηκε: ο Λανδούλφος Δ΄, ο μεγαλύτερος γιος, έλαβε την Κάπουα-Μπενεβέντο και το Σπολέτο, και ο Πανδόλφος Β΄ του Σαλέρνο, ο δεύτερος γιος, έλαβε το Σαλέρνο. Ωστόσο ο βασιλιάς αυτοκράτορας Όθωνας Β΄ της Γερμανίας, ο οποίος βρισκόταν στη Νότια Ιταλία εκείνη την εποχή πολεμώντας τους Σαρακηνούς, εκτόπισε τον Λανδούλφος Δ΄ από το δουκάτο του Σπολέτο και το έδωσε στον Θρασαμούνδο Γ΄ δούκα του Καμερίνο και κόμη του Πέννε. Λίγο αργότερα, ο Λανδούλφος Δ΄ αναγκάστηκε επίσης να αναγνωρίσει τη διαίρεση Κάπουας-Μπενεβέντo, που ήταν ενωμένα από το 899. Ο προαναφερθείς εξάδελφός του Πανδόλφος Β΄ του Μπενεβέντο του στέρησε το πριγκιπάτο του Μπενεβέντο, ίσως κρατώντας το ως υποτελές. Έτσι ο Λανδούλφος Δ΄ έμεινε απλώς πρίγκιπας της Κάπουα· με την ιδιότητα αυτή υποστήριξε τη μεταρρύθμιση του Κλυνύ και ίδρυσε την εκκλησία του Σαν Κρότσε στο Καϊάτσο. Ακολούθησε τον έκπτωτο αδελφό του Πανδόλφος Β΄ στην Καλαβρία, όπου πολέμησαν τους Σαρακηνούς με τον Όθωνα Β΄. Και οι δύο σπεβίωσαν στη μάχη του Στίλο στις 13 Ιουλίου. Τον διαδέχθηκε ο μικρότερος αδελφός του Λάντενουλφ Β΄, ο οποίος ήταν υπό την επιτροπεία της Aλοάρα.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* Caravale, Mario (επιμ.). *Dizionario Biografico degli Italiani: LXIII Labroca – Laterza*. Ρώμη, 2004.
Ο **Κωνσταντίνος ο *Σούδας*** ήταν βυζαντινός στρατηγός, κυβερνήτης του Θέματος Σικελίας, γύρω στα 826.

Ο Κωνσταντίνος στάλθηκε στη Σικελία και την πρωτεύουσα Συρακούσες το 826 από τον αυτοκράτορα Μιχαήλ Β΄. Κατά τη θητεία του ο Κωνσταντίνος αντιμετώπισε στάση από έναν πρώην τουμάρχη που τον είχε διορίσει ο ίδιος διοικητή του στρατού της Σικελίας τον Ευφήμιο.

Ο Ευφήμιος μαθαίνοντας ότι ο αυτοκράτορας έδωσε εντολή στον Κωνσταντίνο να τον συλλάβει και να τον υποβιβάσει, ξεκίνησε λαϊκή εξέγερση. Ο Ευφήμιος, τέλος, νίκησε τον Κωνσταντίνο, τον εκτέλεσε, και αυτοανακηρύχθηκε αυτοκράτορας.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Sarah Davis-Secord, Sicily between Byzantium and the Islamic World[*νεκρός σύνδεσμος*], σελ. 131-133
Πέτασος
Ο **πέτασος** ήταν είδος καπέλου στην αρχαία Ελλάδα. Πρωτοπαρουσιάστηκε στη Θεσσαλία, και έγινε δημοφιλές αξεσουάρ ένδυσης σε όλη την Ελλάδα. Μαζί με τη χλαμύδα, αποτελούσε τη χαρακτηριστική ενδυμασία των εφήβων. 

Ο πέτασος κατασκευάζονταν από δέρμα, πίλημα ή άχυρο και είχε φαρδύ στρογγυλό πλατύγυρο, ενίοτε με τέσσερις εγκοπές, από τις οποίες περνούσε λουράκι που δενόταν κάτω από το σαγόνι με παραγναθίδες. Ο γυναικείος πέτασος ήταν πιο ψηλός από τον ανδρικό.

Στην τέχνη συναντάται πολύ συχνά ως καπέλο εφήβων, ιππέων και ως φτερωτό καπέλο του Ερμή. Οι αρχαίοι Έλληνες φορούσαν καπέλο μόνο στην εξοχή και σε οδοιπορία, ενώ στην πόλη φορούσαν καπέλο στο θέατρο και όταν είχε πολλή ζέστη και ήλιο.

Δείτε επίσης
------------

* *Ένδυση στην αρχαία Ελλάδα*
* *Λέαγρος (έφηβος)*

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Encyclopedia Britannica petasos
2. 1 2  Greekenacademic.com Πέτασος

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Πέτασος** |
Ο **Λανδόλφος** ή **Λάντο**, ήταν Λομβαρδός , πιθανότατα γερουσιαστής και απόγονος του Ντοκιμπίλη, Δούκας της Γκαέτα με το αξίωμα του πρόξενου από το 1091 έως το 1103.

Με το θάνατο του Ζουρντέν Α΄ της Κάπουα τον Νοέμβριο του 1090. ξέσπασε αναρχία στα φέουδα του Πριγκιπάτου της Κάπουα, ειδικά στο Ακουίνο και τη Γκαέτα. Στη τελευταία ο Ρενώ Ριντέλ κυνηγήθηκε στον πύργο του στο Ποντεκόρβο, από τον λαό, ο οποίος ανακήρυξε τον Λανδούλφο ως δούκα τους. Η Θητεία του μπορεί να διήρκεσε πάνω από μια δεκαετία, αλλά τίποτα δεν είναι γνωστό. Είχε έναν γιο τον *Μαρίνο* από τη σύζυγό του *Ινμιλγία*, κόρη ενός δούκα της Νάπολης, ίσως του Σέργιου ΣΤ΄. Απομακρύνθηκε από την Γκαέτα το 1103 από τον Νορμανδό Γκιγιώμ ντε Μπλοσεβίλ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Chalandon, p 297, calls him Landon.
2. ↑  Chalandon, p 297
3. ↑  Genealogy of the Medieval Nobility of Southern Italy
4. ↑  Peter the Deacon, IV, 10.
5. ↑  Genealogy of the Medieval Nobility of Southern Italy

Πηγές
-----

* Leo of Ostia και Peter the Deacon], *Chronicon Monasterii Casinensis*.
* Ferdinand Chalandon, *Histoire de la domination normande en Italie et en Sicilie*, Paris, 1907.
* Genealogy of the Medieval Nobility of Southern Italy
Ο **Κωνσταντίνος Ι. Τζουράς** (Λήμνος 1800 - Αθήνα 1861) υπήρξε σημαντικός αγωνιστής στην Ελληνική Επανάσταση του 1821. Πολέμησε σε πολλές μάχες (Τρίκερι, πολιορκία Ακρόπολης κ.ά.), στις περισσότερες μαζί με τον μεγαλύτερο αδερφό του, Τριαντάφυλλο Τζουρά, ο οποίος ήταν καπετάνιος, μίσθωνε στρατιωτικό σώμα "εξ ιδίων" και παρασημοφορήθηκε.

Βιογραφικό
----------

### Η δράση του

Ο Κωνσταντίνος Τζούρας πρωτοαναφέρεται να μετέχει στην Επανάσταση το 1823, στην εκστρατεία Τρίκερι-Ευρίππου, στην ομάδα του Βάσου Μαυροβουνιώτη μαζί με τον αδερφό του Τριαντάφυλλο. Υπό τις διαταγές του ίδιου καπετάνιου, συνέχισε τον αγώνα μετέχοντας σε διάφορες μάχες, συνήθως μαζί με τον αδερφό του ως μέλος ελαφρών ταγμάτων ακροβολιστών. Το 1828 είχε το βαθμό του λοχία και το 1829 ήταν λοχίας-σιτιστής στο στρατιωτικό σώμα του Μαυροβουνιώτη.

Μετά την απελευθέρωση εντάχθηκε στον τακτικό στρατό. Το 1831 ήταν ανθυπολοχαγός στο ΙΒ' Ελαφρό Τάγμα, υπασπιστής του αδερφού του Τριαντάφυλλου, που ήταν διοικητής. Από το 1834 τοποθετήθηκε σε μονάδες δίωξης ληστών σε παραμεθόριες περιοχές και το 1836 μετατέθηκε στο 1ο Τάγμα Εθνοφυλακής του αδερφού του Τριαντάφυλλου, με τον οποίο ανέπτυξε μεγάλη δράση κατά της ληστείας. Το 1841 προήχθη σε υπολοχαγό και τοποθέτηθηκε στο 6ο Τάγμα Οροφυλακής. Το 1848 τοποθετήθηκε στην "Ενεργό Φάλαγγα", το στρατιωτικό σώματ που δημιουργήθηκε για να ενταχθούν τιμητικά ως αξιωματικοί παλαίμαχοι αγωνιστές της Επανάστασης. Ο ίδιος διαμαρτυρήθηκε για την τιμητική αυτή διαθεσιμότητα και ζήτησε να επιστρέψει στην ενεργό υπηρεσία, κάτι το οποίο δεν έγινε. Αποστρατεύτηκε με το βαθμό του υπολοχαγού.

### Η οικογένειά του

Ο Κωνσταντίνος Τζουράς γεννήθηκε στη Λήμνο και ο πατέρας του ονομαζόταν *Ιωάννης*. Αδερφός του ήταν ο αγωνιστής και αξιωματικός του ελληνικού κράτους Τριαντάφυλλος Τζουράς. Το 1846 παντρεύτηκε τη Γραμμάτω Κων. Χατζόπουλου από το Γαρδίκι Φθιώτιδας, όπου υπηρετούσε ως αξιωματικός. Απέκτησε ένα γιο, τον Ιωάννη (1847). Έζησε στην Αθήνα, όπου απεβίωσε στις 26 Ιουλίου 1861, αφήνοντας "χήραν σύζυγον και 14ετή ορφανόν υιόν", στους οποίους η πολιτεία χορήγησε 33,33 δρχ. μηνιαία σύνταξη.

Πηγές
-----

* Τρύφων Μαραγκός, "Λημνιακά Τετράδια: Ο Λήμνιος αγωνιστής του ’21 Τριαντάφυλλος Τζουράς και το Αρχείο του", Ιωλκός, Αθήνα 1981.
* Τάσος Καψιδέλης, "Η Λήμνος στην επανάσταση του 1821", Αθήνα 1986.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΑΤΣΙΚΙΩΤΩΝ ΛΗΜΝΟΥ.

Παραπομπές
----------