recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Το **Περιοδικό Ισπανικής Φιλολογίας** (Revista de Filología Española, RFE) είναι ακαδημαϊκό περιοδικό της Ισπανίας που εξειδικεύεται σε θέματα φιλολογίας, γλωσσολογίας και διαλεκτολογίας.

Ιστορία
-------

Το πρώτο της τεύχος δημοσιεύθηκε από το Συμβούλιο για την Επέκταση των Σπουδών (πρόγονο του Ανώτατου Συμβούλιου Επιστημονικών Ερευνών της Ισπανίας) το 1914 υπό την διεύθυνση των πρωτοπόρων γλωσσολόγων Ραμόν Μενέντεθ Πιδάλ και Τομάς Ναβάρο Τομάς. Σύντομα έγινε το κύριο μέσο έκδοσης των ακαδημαϊκών ερευνών του Κέντρου Ιστορικών Μελετών και της πρώτης γενιάς της Ισπανικής Σχολής Γλωσσολογίας (Αμάδο και Ντάμασο Αλόνσο, Αμέρικο Κάστρο, Ραφαέλ Λαπέσα και Αλόνσο Θαμόρα Μπιθέντε) ενώ φιλοξένησε άρθρα και Ευρωπαίων ισπανιστών και ρομανιστών όπως του Βίλχελμ Μέγερ-Λύμπκε. Το 1915 ο Τομάς Ναβάρο δημιούργησε ένα σύστημα φωνητικής μεταγραφής που θα αποτελούσε σταθερά της ισπανικής γλωσσολογίας μέχρι τα τέλη του 20ού αιώνα, γνωστό ως Φωνητικό αλφάβητο του Περιοδικού Ισπανικής Φιλολογίας.

Κατά τις δεκαετίες 1920 και 1930 αποτέλεσε σημείο αναφοράς της ισπανικής φιλολογίας και γλωσσολογίας στην Ευρώπη. Ωστόσο, με την έκρηξη του Ισπανικού Εμφυλίου η δραστηριότητα του Κέντρου Ιστορικών Μελετών και του περιοδικού διακόπηκαν. Οι περισσότεροι πρωταγωνιστές της φιλολογίας στη χώρα εξορίστηκαν (άλλοι προσωρινά όπως ο Μενέντεθ Πιδάλ, άλλοι για πάντα όπως ο Τομάς Ναβάρο) λόγω της απόρριψης των επιστημών και την υποταγή του στην καθολική εκκλησία από τη δικτατορία του στρατηγού Φράνκο.

Κατά τα πρώτα χρόνια της δικτατορίας, ο Μενέντεθ Πιδάλ απομακρύνθηκε από το επίκεντρο των ερευνών στο νέο Ανώτατο Συμβούλιο Επιστημονικών Ερευνών της χώρας, δίνοντας χώρο σε έτερους ερευνητές όπως ο Ντάμασο Αλόνσο που ηγήθηκαν των φιλολογικών και γλωσσολογικών σπουδών της εποχής και προώθησαν την αναγέννηση του περιοδικού που εκδίδεται μέχρι σήμερα.

Παράλληλα, το 1948, ο εξόριστος Αμάδο Αλόνσο, τότε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ, δημοσίευσε το πρώτο τεύχος του Νέου Περιοδικού Ισπανικής Φιλολογίας, συνεχιστή του ιστορικού περιοδικού στο Μεξικό στα πλαίσια του Κολέγιου του Μεξικού.

Παραπομπές
----------

1. ↑  García-Mouton P. (2007): «La JAE y la filología española» στο Puig-Samper Mulero M.Á. (επιμ.), *Tiempos de investigación: JAE-CSIC, cien años de ciencia en España*. Μαδρίτη:CSIC. σελ. 156.
2. ↑  Navarro Tomás, T. (1966). El alfabeto fonético de la Revista de Filología Española. *Anuario de Letras, 6*, 5-19.
3. ↑  Luis Abellán J. (2007): «El exilio de la cultura y de la ciencia española» στο Puig-Samper. σελ. 253.
4. ↑  Rodríguez Mediano F.: «La Filología en el CSIC (1936-1975)» στο Puig-Samper σελ. 348.
5. ↑  *Boletín del Instituto Caro Cuervo*. Reseña de Revistas: Nueva Revista de Filología Hispánica.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Άρθρο στην εφημερίδα *La Vanguardia* για την έκθεση γύρω από τα εκατό χρόνια ζωής του περιοδικού

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 108145304361478570317
* GND: 1081270756
* SUDOC: 19161811X

 |

 |
Η **Πλατεία Λουμπιάνσκαγια** (ρωσ. Лубянская площадь), γνωστή απλώς και ως **Λουμπιάνκα**, είναι πλατεία στη Μόσχα, περίπου 900 μέτρα βορειοανατολικά από την Κόκκινη Πλατεία. Το όνομά της καταγράφεται για πρώτη φορά στην ιστορία το 1480, όταν ο Μέγας Πρίγκιπας Ιβάν Γ΄ της Ρωσίας, που είχε καταλάβει το Νόβγκοροντ το 1471, εγκατέστησε πολλούς Νοβγκοροντιανούς στην περιοχή. Εκείνοι έκτισαν τον ναό της Αγίας Σοφίας με πρότυπο τον ομώνυμο καθεδρικό ναό στο Νόβγκοροντ και απεκάλεσαν την περιοχή «Λουμπιάνκα» από την ομώνυμη περιοχή της πόλης τους.

Η Πλατεία Λουμπιάνκα είναι γνωστή εξαιτίας του επιβλητικού Μεγάρου Λουμπιάνκα, σχεδιασμένο από τον αρχιτέκτονα Αλεκσάντρ Βασίλιεβιτς Ιβανόφ και κατασκευασμένο το 1897 και το 1898. Αρχικώς στέγαζε την ασφαλιστική εταιρεία «Ρωσία», αλλά αργότερα έγινε διαβόητο ως το αρχηγείο της Κα Γκε Μπε, ενώ σήμερα στεγάζει τη διάδοχό της FSB. Σε όλη σχεδόν την κομμουνιστική περίοδο, από το 1926 έως το 1990, η πλατεία ονομαζόταν Πλατεία Ντζερζίνσκι προς τιμή του ιδρυτή της σοβιετικής υπηρεσίας ασφαλείας, Φέλιξ Ντζερζίνσκι. Το μνημειακό άγαλμα του Ντζερζίνσκι, έργο του γλύπτη Γιεβγκένι Βουτσέτιτς, εγκαταστάθηκε στο κέντρο της πλατείας το 1958.

Απέναντι από το Μέγαρο Λουμπιάνκα υψώνεται το Ντέτσκι Μιρ (= «Κόσμος των παιδιών»), το μεγαλύτερο παιδικό κατάστημα της Ευρώπης, κτισμένο μεταξύ του 1953 και του 1957, και ανακατασκευασμένο το 2014. Φιλοξενεί στο κύριο αίθριό του το μεγαλύτερο μηχανικό ρολόι στον κόσμο.

Στις 30 Οκτωβρίου 1990 η οργάνωση Memorial εγκατέστησε στην πλατεία την Πέτρα Σολοβέτσκυ, ένα απέριττο μνημείο για τα θύματα των Γκουλάγκ, μια απλή μεγάλη πέτρα από το Στρατόπεδο-φυλακή Σολοβιέτσκι στη Λευκή Θάλασσα. Το 1991 το άγαλμα του Ντζερζίνσκι αφαιρέθηκε από φιλελεύθερους διαδηλωτές μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα κατά του Γκορμπατσώφ.

Ο Σταθμός Λουμπιάνκα του Μετρό της Μόσχας βρίσκεται κάτω από την πλατεία.

Εικονοθήκη
----------

* Η πλατεία στις αρχές της δεκαετίας του 1900Η πλατεία στις αρχές της δεκαετίας του 1900
* Η πλατεία το 1966, με το άγαλμα του Φέλιξ ΝτζερζίνσκιΗ πλατεία το 1966, με το άγαλμα του Φέλιξ Ντζερζίνσκι
* Το αρχηγείο της Κα Γκε Μπε το 1983Το αρχηγείο της Κα Γκε Μπε το 1983
* Η Πέτρα ΣολοβέτσκυΗ Πέτρα Σολοβέτσκυ
* Μια λιγότερο συνηθισμένη άποψη της πλατείαςΜια λιγότερο συνηθισμένη άποψη της πλατείας

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Do not advertise a past dark with pain». *Financial Times*. Ανακτήθηκε στις 3 Σεπτεμβρίου 2015.
2. ↑  Ilya Khrennikov (31 Μαρτίου 2015). «Hamleys Moscow Store Transcends Toy Retailer's London Flagship». *Bloomberg*. Ανακτήθηκε στις 3 Σεπτεμβρίου 2015.
Το **Μενγκγιάνγκ** ή αλλιώς **Μενγκουκούο**, επίσης γνωστό **Μονγκολική Συνοριακή Επικράτεια** ή **Μογγολική Αυτόνομη Κυβέρνηση** ιδρύθηκε το 1939 και σχηματίστηκε από τις τότε-κινεζικές επαρχίες Chahar και Suiyuan που αντιστοιχούσαν στο κεντρικό τμήμα της σύγχρονης Εσωτερικής Μογγολίας. Η πρωτεύουσα ήταν ο Kalgan και ο ηγέτης ήταν ο Demchugdongrub. Η επικράτεια επέστρεψε στον έλεγχο της Κίνας μετά την ήττα της Ιαπωνικής Αυτοκρατορίας το 1945.

Ιστορικό
--------

Μετά την κατοχή της Μαντζουρίας από την Ιαπωνία το 1931 και την ίδρυση του προτεκτοράτου Manchukuo, η Ιαπωνία προσπάθησε να επεκτείνει την επιρροή της στη Μογγολία και τη Βόρεια Κίνα. Σε μια σειρά ενεργειών, ξεκινώντας από το 1933, οι στρατοί του Manchukuo και της Ιαπωνίας κατέλαβαν το Chahar. Το 1936, η Ιαπωνία, ανακήρυξε την ανεξάρτητη Μογγολική Στρατιωτική Κυβέρνηση, με σύμμαχο την Ιαπωνία υπό τον πρίγκιπα Demchugdongrub.
Το 1936 και το 1937, παρόμοιες επιχειρήσεις στο Suiyuan είδαν επίσης την κατοχή και κατάκτηση.

Ιστορία
-------

Δημιουργήθηκε στις 12 Μαΐου 1936, είχε τον πρίγκιπα Yondonwangchug της Ulanqab ως πρώτο πρόεδρό της. Μετονομάστηκε τον Οκτώβριο του 1937 ως Μονοβική Ενωση Αυτονομίας. Την 1η Σεπτεμβρίου 1939, οι κύριες κυβερνήσεις του Νότιου Chahar και του Βορείου Shanxi συγχωνεύθηκαν με την Μογγολική Αυτόνομη Κυβέρνηση της Μογγολίας, δημιουργώντας τη νέα Αυτόνομη Κυβέρνηση της Μενγκγιάνγκ.
Η πρωτεύουσα βρισκόταν στο Ζχανγκμπέι, κοντά στο Καλγγάν, με κυβερνητικό έλεγχο που εκτείνεται γύρω από το Χοχχότ. Στις 4 Αυγούστου 1941 μετονομάστηκε και πάλι: Μογγολική Αυτόνομη Ομοσπονδία. Αφού ο Wang Jingwei σχημάτισε μια νέα κυβέρνηση για τη Δημοκρατία της Κίνας στο Nanjing, το Μενγκγιάνγκ τέθηκε υπό τον έλεγχό του, αν και παρέμεινε εντελώς αυτόνομο.
Το Μενγκγιάνγκ έπαψε να υπάρχει το 1945 όταν εισέβαλε ο Σοβιετικός Κόκκινος Στρατός και ο Μογγολικός Κόκκινος Στρατός ως μέρος της Μαντζουριανής Στρατηγικής Επιθετικής Επιχείρησης. Το μεγαλύτερο μέρος της περιοχής, με την αξιοσημείωτη εξαίρεση του Καλγκάν, είναι τώρα μέρος της Εσωτερικής Μογγολίας στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας.
Συντεταγμένες: 55°51′40″N 4°15′1″W﻿ / ﻿55.86111°N 4.25028°W﻿ / 55.86111; -4.25028

Η **Πλατεία Τζορτζ** (αγγλικά: *George Square*) είναι η κεντρική πλατεία στην Γλασκώβης της Σκωτίας. Πήρε το όνομά της από τον Βασιλιά Γεώργιο Γ΄. Δημιουργήθηκε το 1781 και περιβάλλεται από κτήρια αρχιτεκτονικής σπουδαιότητας, όπως το Δημαρχιακό Μέγαρο της Γλασκώβης (Glasgow City Chambers). Στην πλατεία δεσπόζουν δώδεκα αγάλματα σημαντικών προσωπικοτήτων της πόλης και της χώρας.

Περίοπτα κτίρια
---------------

Η διάταξη της Πλατείας Τζορτζ, γύρω στο 1900.
Στην ανατολική πλευρά της πλατείας δεσπόζει το περίτεχνο Δημαρχιακό Μέγαρο της Γλασκώβης, σχεδιασμένο από τον αρχιτέκτονα Ουίλιαμ Γιανγκ, το οποίο εγκαινιάστηκε το 1888. Στη νότια πλευρά είναι μια σειρά από κτίρια, συμπεριλαμβανομένου του πρώην κεντρικού ταχυδρομείου της πόλης, που χτίστηκε το 1878 και ανακατασκευάστηκε σε γραφεία το 2007.

Στη βόρεια πλευρά βρίσκεται ο σιδηροδρομικός σταθμός Queen Street Station, το ξενοδοχείο Millennium Hotel (πρώην North British Railway Hotel), τα οποία χρονολογούνται από το 1840, και η Οικία Τζορτζ, το οποίο αντικατέστησε ένα παλαιότερο κτήριο γεωργιανής αρχιτεκτονικής, που χτίστηκε το 1979 για να παρέχει πρόσθετο χώρο γραφείου για το Συμβούλιο της Πόλης της Γλασκώβης, και αργότερα στα γραφεία της Ernst & Young.

Στη δυτική πλευρά βρισκόταν στο παρελθόν μια σειρά από ξενοδοχεία, όπου πλέον έχει χτιστεί το Merchants House. Στη δυτική πλευρά βρισκόταν επίσης η πρώην Τράπεζα της Σκωτίας, το οποίο κτίριο έχει πλέον μετατραπεί σε γραφεία, εστιατόριο και μπαρ.

Αγάλματα
--------

Στην έκταση της πλατείας υπάρχουν δώδεκα αγάλματα, που ανεγέρθηκαν στο διάστημα μεταξύ του 1832 και 1902.

Αγάλματα στην Πλατεία Τζορτζ| Εικονιζόμενο πρόσωπο | Ημερομηνία ανέγερσης | Φωτογραφία |
| --- | --- | --- |
| Τόμας Γκράχαμ (Thomas Graham) | 1872 |  |
| Τζέημς Όσγουαλντ (James Oswald) | 1856 |  |
| Τόμας Κάμπελ (Thomas Campbell) | 1877 |  |
| Σερ Κόλιν Κάμπελ (Sir Colin Campbell) | 1868 |  |
| Σερ Τζον Μουρ (Sir John Moore) | 1819 |  |
| Γουίλιαμ Γκλάντστοουν (William Gladstone) | 1902 |  |
| Ρόμπερτ Μπέρνς (Robert Burns) | 1877 |  |
| Τζέημς Βατ (James Watt) | 1832 |  |
| Πρίγκηπας Αλβέρτος (Prince Albert) | 1866 |  |
| Βασίλισσα Βικτώρια (Queen Victoria) | 1854 |  |
| Σερ Ρόμπερτ Πιλ (Sir Robert Peel) | 1859 |  |
| Σερ Γουάλτερ Σκοτ (Sir Walter Scott) | 1837 |  |

Η Πλατεία Τζορτζ τα Χριστούγεννα

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Your guide to the statues of George Square». *HeraldScotland* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 10 Σεπτεμβρίου 2018.
2. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Απριλίου 2016. Ανακτήθηκε στις 17 Μαΐου 2017.
3. ↑  The History of G1 Glasgow Αρχειοθετήθηκε 2011-06-12 στο Wayback Machine. G1 George Square Glasgow
4. ↑  «Restore George Square website». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Απριλίου 2021. Ανακτήθηκε στις 23 Μαΐου 2022.
5. ↑
6. ↑  *George Square, Glasgow* by Thomas Somerville, published in 1891, 294 pages, with illustrations
Ο **Πανάγος Δεληγιάννης** (1788-1839), γεννήθηκε στα Λαγκάδια Αρκαδίας και ήταν το ένατο παιδί του κοτζαμπάση, Ιωάννη Δεληγιάννη.

Βιογραφία
---------

Ήταν μορφωμένος καθώς μαθήτευσε στην "Ακαδημεία" των Λαγκαδίων. Ήταν αποκλειστικός υπεύθυνος για τη διαχείριση των οικονομικών της οικογένειας και τηρούσε την οικογενειακή αλληλογραφία. Πήρε μέρος στην επανάσταση του ΄21 ως Φιλικός. 

Μετά τον αγώνα υπηρέτησε σε διάφορες θέσεις: διοικητής Γαστούνης (1832), έπαρχος Ήλιδας (1833) και τέλος διοικητής Ήλιδας (1836). Από το 1837 μέχρι το 1838, υπήρξε διοικητής Κορίνθου. Ύστερα κατέφυγε στο Ναύπλιο όπου πέθανε πάμφτωχος ένα χρόνο μετά, το 1839. 

Παντρεύτηκε την Ελένη Θεοδοσίου Μιχαλοπούλου και απέκτησαν πέντε παιδιά, ένα από τα οποία ήταν ο μετέπειτα πρωθυπουργός της Ελλάδας Θεόδωρος Δηλιγιάννης. Τα άλλα παιδιά του ήταν η Μαρία (1822-;), ο Νικόλαος (1831-1890, ανώτατος δικαστικός), ο Κωνσταντίνος (1833-1898) και η Καλλιρρόη (1834-;).
Η **Πλατεία Χρυσοστόμου Σμύρνης** στη Νέα Σμύρνη βρίσκεται στην βασική είσοδο της πόλης από τη Λεωφόρο Συγγρού, στη θέση που παλιότερα ήταν γνωστή ως "Στροφή Νέας Σμύρνης". Επί της πλατείας έχει διαμορφωθεί το "Άλσος Μικρασιατικής Μνημοσύνης".

Θέση
----

Η χωροθέτηση της Πλατείας Χρυσοστόμου προβλέφθηκε από το πρώτο πολεοδομικό σχέδιο της Νέας Σμύρνης, στα τέλη της δεκαετίας 1920-30. Αφιερώθηκε στον εθνομάρτυρα τελευταίο μητροπολίτη Σμύρνης Χρυσόστομο, ώστε ο εισερχόμενος στην προσφυγική συνοικία να αντιλαμβάνεται το χαρακτήρα της νέας πόλης.

Η πλατεία περιβάλλεται από βασικούς οδικούς άξονες της Ν. Σμύρνης, μιας και βρίσκεται παρά τη λεωφόρο Συγγρού. Στα δυτικά οριοθετείται από την "οδό Νικολάου Πλαστήρα", στα βόρεια από την "οδό Αγίας Φωτεινής" και στα νότια από την "οδό Κωνσταντίνου Παλαιολόγου". 

Από τους δρόμους αυτούς διέρχονται λεωφορειακές γραμμές που συνδέουν την πόλη με το κέντρο της Αθήνας και τις περιοχές: Πειραιάς, Παλαιό Φάληρο, Καλλιθέα, Μοσχάτο, Δάφνη, Άγιος Δημήτριος, Υμηττός, Βύρωνας, Ηλιούπολη, Νέος Κόσμος κλπ. 

Έχει τραπεζοειδές σχήμα και στα βόρεια συνδέεται με τον υπαίθριο χώρο της Εστίας Νέας Σμύρνης.

Άλσος Μικρασιατικής Μνημοσύνης
------------------------------

Η πλατεία έχει σχήμα τραπεζίου. Στη στενή έδρα, που βρίσκεται προς τη λεωφόρο Συγγρού, δεσπόζει ο ανδριάντας του Χρυσόστομου, έργο του Σμυρνιού γλύπτη Θανάση Απάρτη, τα αποκαλυπτήρια του οποίου έγιναν στις 20 Νοεμβρίου 1965. 

Στο εσωτερικό της πλατείας δημιουργήθηκε μικρό πάρκο, το οποίο σταδιακά διαμορφώθηκε στο "Άλσος Μικρασιατικής Μνημοσύνης", το οποίο παρεμβάλλεται ανάμεσα στο χώρο με το άγαλμα του ιεράρχη Χρυσοστόμου και το μέγαρο της Εστίας Ν. Σμύρνης. Εδώ έχουν τοποθετηθεί μνημεία, έργα του Βάσου Καπάνταη, αφιερωμένα στις χαμένες πατρίδες και στα θύματα της Μικρασιατικής Καταστροφής. Επίσης, υπάρχουν προτομές προσωπικοτήτων της Νέας Σμύρνης.

### Γλυπτά του Άλσους

Στο Άλσος Μικρασιατικής Μνημοσύνης εκτίθενται τα ακόλουθα γλυπτά:

* Έργα του Βάσου Καπάνταη:

* + "Μικρασιατικά Παράλια", 1969.
	+ "Μνημείο Προσκόπων Αϊδινίου", 1975.
	+ "Πρόσφυγες από την Πέργαμο", 1978.
	+ "Η καμπάνα των Αρμενίων", 1979.
	+ "Σμύρνα", 1985: με την μάνα και το παιδί της να αγναντεύουν προς τη χαμένη πατρίδα τους.
	+ "Ιωνία", μεταλλική πλάκα με αναπαραστάσεις από την Ιωνία επί μαρμάρινου βράχου.
	+ "Επιτύμβια Νίκη", 1987.
	+ "Αϊβαλί 1580", 1987: η ημερομηνία αναφέρεται στο έτος ίδρυσης της πόλης Κυδωνιές ή Αϊβαλί από κατοίκους της Λέσβου.
	+ "Ακρίτας του Πόντου", 1988.
	+ "Προτομή Δημήτριου Ιωαν. Αρχιγένη", ιατρός-συγγραφέας.
	+ "Προτομή Αθανασίου Κρύλλου", πρώτος Κοινοτάρχης Νέας Σμύρνης.

* Έργα του γλύπτη Νικόλαου Παυλόπουλου:

* + "Προτομή του Στέλιου Σπεράντζα (1888–1962)", λογοτέχνης από τη Σμύρνη.
	+ "Προτομή του Μιχαήλ Αθ. Αναστασιάδη", κορυφαίος φυσικός.
	+ "Προτομή του Χρήστου Σωκ. Σολομωνίδη (1987–1976)", λογοτέχνης και ιστορικός από τη Σμύρνη.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ιστοσελίδα Δήμου Ν. Σμύρνης
* "Πλατεία Χρυσοστόμου Σμύρνης" wikimapia.org
* Νέα Σμύρνη "Γλυπτοθήκη"
* Πρωτοβουλία κατοίκων ενάντια στην καταστροφή της ιστορικής πλατείας

Πηγές
-----

* Δήμου Ν. Σμύρνης, "Νέα Σμύρνη: Από την καταστροφή στη δημιουργία", 2010.
Η **Μαγιούμι Αόκι** (ιαπων. 青木まゆみ , γενν. 1 Μαΐου 1953) είναι Ιαπωνίδα αθλήτρια της κολύμβησης. Πήρε το χρυσό μετάλλιο στο αγώνισμα των 100 μέτρων πεταλούδας στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1972. Αυτό ήταν το δεύτερο στην ιστορία χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο που πήρε Ιαπωνίδα σε οποιοδήποτε κολυμβητικό αγώνισμα, μετά από το μετάλλιο της Χιντέκο Μαεχάτα το 1936.

Η Αόκι γεννήθηκε στη Γιαμάγκα της νοτιοδυτικής Ιαπωνίας. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1972 συμμετείχε επίσης και στα αγωνίσματα των 200 μέτρων πεταλούδας και στη σκυταλοδρομία 4×100 μέτρων μικτής ομαδικής κολυμβήσεως, αλλά σε αυτά δεν πήρε κάποιο μετάλλιο. Στα 100 μέτρα πεταλούδας άλλωστε ήταν που είχε καταρρίψει το ίδιο έτος το παγκόσμιο ρεκόρ, στο Εθνικό Πρωτάθλημα Ιαπωνίας, με επίδοση 1.03,90. Την επόμενη χρονιά κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στο ίδιο αγώνισμα στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Υγρού Στίβου, που διεξάχθηκε στο Βελιγράδι.

Μετά το τέλος της αγωνιστικής της σταδιοδρομίας, η Μαγιούμι Αόκι εργάσθηκε ως προπονήτρια στην κολύμβηση και καθηγήτρια φυσικής αγωγής σε γυμνάσιο. Το 1989 εισήχθη στο Hall of Fame της FINA.

Παραπομπές
----------

1. ↑  mayumi-aoki. Ανακτήθηκε στις 10  Ιουνίου 2022.
2. ↑  Mayumi Aoki Αρχειοθετήθηκε 2012-07-20 στο Wayback Machine.. sports-reference.com

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* «MAYUMI AOKI (JPN)», *International Swimming Hall of Fame*


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Mayumi Aoki  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 253909514
* NDL: 00823642

 |

 |
Η **Μαρία Σώρα** (γεννήθηκε στις 10 Ιουνίου 1996 στον Πειραια) είναι διεθνής Ελληνίδα υδατοσφαιρίστρια που αγωνίζεται ως περιφερειακή στον Ολυμπιακό Πειραιώς.

Καριέρα
-------

Η Μαρία Σώρα υπέγραψε το πρώτο της επαγγελματικό συμβόλαιο στον Ολυμπιακό Πειραιώς, στον οποίο βρίσκεται από πολύ μικρή ηλικία. Με την ομάδα του Ολυμπιακού έχει κατακτήσει μέχρι στιγμής δύο πρωταθλήματα Ελλάδας νεανίδων (2013, 2015), τρία πρωταθλήματα Ελλάδας νέων γυναικών (2013, 2014, 2015), δύο πρωταθλήματα Ελλάδας γυναικών (2014, 2015), ένα Πρωτάθλημα Ευρώπης Γυναικών (2015) κι ένα Κύπελλο Κυπελλούχων Len Trophy (2014).

Η Μαρία Σώρα παραμένει στην ομάδα του Πειραιά μέχρι και σήμερα.

Διεθνείς συμμετοχές
-------------------

Η Μαρία Σώρα είναι διεθνής με την εθνική ομάδα υδατοσφαίρισης νεανίδων της Ελλάδας με την οποία έχει πραγματοποιήσει αρκετές συμμετοχές. Μάλιστα, το 2013 κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα υδατοσφαίρισης νεανίδων.

Τίτλοι
------

* 2 Πρωταθλήματα Νεανίδων: 2013, 2015
* 3 Πρωταθλήματα Νέων Γυναικών: 2013, 2014, 2015
* 3 Πρωταθλήματα Ελλάδας: 2014, 2015, 2016
* 1 Πρωτάθλημα Ευρώπης: 2015
* 1 Κύπελλο Κυπελλούχων Len Trophy: 2014

Πηγές
-----

* Το προφίλ της Μαρία Σώρα στο gavros.gr
* Πρωταθλήτρια Ευρώπης η Εθνική νεανίδων
Τα στεφάνια από αγριολούλουδα κυρίως είναι ελληνική παράδοση, για την 1η ημέρα του μήνα Μαΐου
Το **μαγιάτικο στεφάνι** είναι κατασκευή με λουλούδια με το οποίο γιορτάζουμε τον ερχομό της άνοιξης. Είναι ελληνικό αλλά όχι μόνο έθιμο. Ιδιαίτερα στα νησιά της Μεσογείου αλλά και σε όλη την Ελλάδα γιορτάζοντας την άνοιξη, την 1η του μήνα Μάη, φτιάχνουν ένα στεφάνι με λουλούδια (συνήθως αγριολούλουδα, μαργαρίτες και πιο σπάνια παπαρούνες) συνήθως από τους αγρούς. Το λουλούδινο στεφάνι που φτιάχνεται την πρωτομαγιά και κρεμιέται έξω από τα σπίτια συνήθως πάνω στην πόρτα.

Κατασκευή
---------

Σύμφωνα με τη Λαογραφική έρευνα το μαγιάτικο στεφάνι φτιάχνεται με βέργα από ευλύγιστο και ανθεκτικό ξύλο κληματαριάς ή σύρμα γύρω από το οποίο στηρίζονται τα λουλούδια.

Παράδοση και έθιμο
------------------

Τα έθιμα και οι δράσεις που συνοδεύουν τη μέρα της Πρωτομαγιάς ξεκινούν από τα βάθη της ανθρώπινης παράδοσης και περνούν από γενιά σε γενιά. Ο Μάιος είναι ο 5ος μήνας του χρόνου που - στην Ελλάδα, τη Ρώμη και μέχρι το Βυζάντιο- ήταν αφιερωμένος στον ετήσιο εορτασμό της θεάς της γονιμότητας και της γεωργίας, Δήμητρας. Η κόρης της, Περσεφόνη, που έρχεται από τον Κάτω Κόσμο αυτόν τον μήνα, από τον Άδη-σύζυγό της, ήταν ο λόγος για τη γιορτή των Ανθεστηρίων, της μεγαλόπρεπης πομπής προς τα ιερά για να προσφέρουν άνθη. 

Στη λαϊκή αντίληψη ο θάνατος και η γέννηση, το καλό και το κακό συνυπάρχουν. Όλα τα σπίτια, έκτος από εκείνα που έχουν πένθος, φτιάχνουν στεφάνι για προστασία, υγεία, ευτυχία, για το μάτι, με τον ανάλογο συνδυασμό λουλουδιών. Το μαγιάτικο στεφάνι είναι αυτό που θα το δει στην πόρτα του σπιτιού, θα το ζηλέψει και θα το κλέψει ο γείτονας για να το κρεμάσει στη δική του πόρτα. Το στεφάνι θα παραμείνει στο σπίτι μέχρι τα μέσα του καλοκαιριού. Στη γιορτή του Άη Γιάννη του Κλήδονα  το ρίχνουν στη φωτιά. Ανάβουν φωτιές σε δρόμους και πλατείες και πηδούν πάνω από τη φωτιά τρεις φορές, τρέχοντας.

### Συμβολισμός

Συμβολίζει την αναγέννηση της φύσης με την άνοιξη, γεγονός που θέλουν οι άνθρωποι να φέρουν και στα σπίτια τους. 

Από το «Πέρα από τη θάλασσα»:  

Το Μάη είχες στα μαλλιά  

γαρίφαλο στα χείλη  

στα μάτια και στο μέτωπο  

την ομορφιά του Απρίλη 
 Ερρίκος Θαλασσινός

Από την «Παράξενη Πρωτομαγιά»:  

Παράξενη πρωτομαγιά  

μ’ αγκάθια πλέκουν σήμερα στεφάνια  

ήρθ’ ο καιρός του «έχε γεια»  

τι να την κάνεις πια την περηφάνια. 
 Νίκος Γκάτσος

Παραπομπές
----------

1. ↑  ΜΠΑΜΠΙΝΙΩΤΗ, ΓΙΩΡΓΟΣ (1998). *ΛΕΞΙΚΟ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ*. ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΥ 16, 163 42 ΑΘΗΝΑ: ΚΕΝΤΡΟ ΛΕΞΙΚΟΛΟΓΙΑΣ ΕΠΕ ΓΙΩΡΓΟΣ Κ. ΤΣΙΒΕΡΙΩΤΗΣ. σελ. 2064. ISBN 960-86190-0-9.
2. ↑  
«Πρωτομαγιά: από που προέρχεται το έθιμο του στεφανιού». 1 Μαΐου 2015.
3. ↑  
«ΤΟ ΜΑΓΙΑΤΙΚΟ ΣΤΕΦΑΝΙ ΚΑΙ Η ΚΛΟΠΗ ΤΟΥ». 30 Απριλίου 2008.
4. ↑  
Βασίλης ΛΙΟΓΚΑΡΗΣ (10 Ιουλίου 1997). «Ο Κλήδονας και οι φωτιές του Αϊ - Γιαννιού».
Για ομώνυμα λήμματα, δείτε: Μενεκράτης.  
Ο **Μενεκράτης ο Ξάνθιος** ήταν ιστορικός του 4ου π.Χ. αιώνα από την Ξάνθο της Λυκίας. 

Έγραψε σε ιωνική διάλεκτο την ιστορία της πατρίδος του Λυκίας (*Λυκιακά*), στην οποία συμπεριέλαβε και μυθολογικά περιστατικά. Διεσώθησαν ελάχιστα αποσπάσματα  στον Διονύσιο τον Αλικαρνασσέα και στον Στέφανο Βυζάντιο. Τον χρησιμοποίησε, επίσης, ως πηγή του ο μυθογράφος Αντωνίνος Λιβεράλις.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Müller, *Fragmenta historicorum graecorum (1841)*, "Menecrates Xanthius", τόμ. II, σελ. 343.
2. ↑  Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς, *Ρωμαϊκή αρχαιολογία*, 1.48.3.
3. ↑  Στέφανος ο Βυζάντιος, *Ἐθνικά*, λήμματα: "Ἀρτύμνησος" και "Βλαῦδος".
4. ↑  Αντωνίνος Λιβεράλις, *Μεταμορφώσεων συναγωγή, 35 ("Βουκόλοι")*, εκδ. Κάκτος, 2003.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 399022
* GND: 102399131

 |

 |
Το σνίτσελ είναι από τα γνωστότερα κρεατικά που μαγειρεύονται με πανάρισμα.
Με τον όρο ***πανάρισμα*** (ρ. 'πανάρω') αναφερόμαστε σε μια συγκεκριμένη διαδικασία που ακολουθούμε πριν το ψήσιμο ενός υλικού.

Η ίδια η λέξη, που προέρχεται από το *pain* (γαλ:ψωμί) προσδιορίζει και τη σημασία της διαδικασίας. Συγκεκριμένα, *πανάρουμε* ένα υλικό όταν το κυλάμε σε τριμμένη ψίχα ψωμιού ή σε τριμμένη φρυγανιά ή και ακόμα σε ξηρούς καρπούς (ανάλογα με την συνταγή) αφού πρώτα το βουτήξουμε σε χτυπημένο αυγό.

Για να επιτύχουμε την ομοιομορφία του παναρίσματος σε όλη την επιφάνεια του υλικού, π.χ. ενός φιλέτου, αρχικά το αλευρώνουμε για να στεγνώσει, και το τινάζουμε, ώστε να φύγει το επιπλέον αλεύρι. Στη συνέχεια το βουτάμε σε χτυπημένο αυγό και κατόπιν το κυλάμε σε τριμμένη ψίχα ψωμιού ή σε γαλέττα. Τέλος, το υλικό τηγανίζεται σε δυνατή φωτιά και αποκτά μια χρυσή και τραγανή κρούστα.

Στη διεθνή βιβλιογραφία ο συγκεκριμένος τρόπος παναρίσματος ονομάζεται αγγλικός (*a l’ anglaise*) σε αντίθεση με τον μιλανέζικο τρόπο (*a la milanaise*) όπου η τριμμένη ψίχα ή φρυγανιά αντικαθίσταται κατά το ήμισυ, από τριμμένη παρμεζάνα.

Τα υλικά που πανάρονται συνήθως είναι τα φιλέτα κρέατος ή ψαριού και πρέπει να σερβίρονται αμέσως αφότου τηγανισθούν.

Πηγές
-----

* Technologie culinaire, E.Pauli, 1976, Suisse
* La cuisine du Cordon-Bleu, 1902, France
Ο **μεγαλομάτης αλωπίας** (επιστημονική ονομασία *Alopias superciliosus* - *Αλωπίας ο υπερβλεφαρώδης*) είναι ένα είδος καρχαρία του γένους Αλωπίας που ζει σε τροπικά και εύκρατα νερά σε όλο τον κόσμο. Όπως και άλλοι αλεποκαρχαρίες, σχεδόν το μισό από το συνολικό μήκος του αποτελείται από τον επιμήκη άνω λοβό του πτερυγίου της ουράς. Η κοινή ονομασία του προέρχεται από τα τεράστια μάτια του, τα οποία βρίσκονται στις σχήματος κλειδαρότρυπας υποδοχές που του επιτρέπουν να περιστραφούν προς τα πάνω. Το είδος αυτό επίσης διακρίνεται από ένα ζευγάρι βαθιά αυλάκια στο πάνω μέρος του κεφαλιού του, από τα οποία προέρχεται επιστημονική ονομασία του.

Τα μεγάλα μάτια του μεγαλόφθαλμου αλωπία είναι προσαρμοσμένα για κυνήγι σε συνθήκες χαμηλού φωτισμού. Είναι ένας από τους λίγους καρχαρίες που διεξάγουν κάθετη μετανάστευση, μένοντας σε βαθιά νερά κατά τη διάρκεια της ημέρας και κινούμενοι στα επιφανειακά ύδατα τη νύχτα για να τραφούν. Για την προστασία των ευαίσθητων εγκέφαλου και ματιών του από τις αλλαγές της θερμοκρασίας που συνοδεύουν αυτές τις κινήσεις, ο μεγαλόφθαλμος αλωπίας έχει ένα αγγειακό σύστημα ανταλλαγής που ονομάζεται Rete mirabile γύρω από τα όργανα αυτά. Το είδος τρέφεται κυρίως με ψάρια και καλαμάρια, που αναισθητοποιούνται με με χτυπήματα από τη μακριά ουρά. Ο μεγαλόφθαλμος αλωπίας είναι ωοζωοτόκος, και συνήθως γεννά δύο μικρά. Τα έμβρυα είναι ωοφάγα και τρέφονται με τα ωάρια που παράγονται από τη μητέρα, ενώ είναι μέσα στη μήτρα. Αυτός ο καρχαρίας αλιεύεται εμπορικά όπου ζει. Το κρέας του δεν εκτιμάται ιδιαίτερα, αλλά το δέρμα, τα πτερύγια, και λάδι από το συκώτι έχουν αξία.

Απαγορεύεται η αλιεία του.

Παραπομπές
----------

1. ↑   ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΣ (ΕΕ) αριθμ. 43/2014
Αναφορές στην τοποθέτηση δακτυλίων στις αιμορροΐδες υπάρχουν ήδη στα συγγράμματα του Ιπποκράτη. Η τεχνική χρησιμοποιήθηκε τον 19ο αιώνα, αλλά τροποποιήθηκε και βελτιώθηκε από τον Barron το 1963 και έκτοτε έχει το όνομα του.  

Ουσιαστικά πρόκειται για τοποθέτηση στην ρίζα των αιμορροΐδων ενός δακτυλίου, ο οποίος στραγγαλίζει τον αιμορροιδικό όζο και διακόπτει την παροχή αίματος. Ως αποτέλεσμα οι ο όζος συρρικνώνεται και αποπίπτει μέσα σε χρονικό διάστημα μίας εβδομάδας από την τοποθέτηση του όζου.  

Περίδεση αιμορροιδικού όζου
Η μέθοδος αυτή χρησιμοποιείται ειδικά για δευτέρου και τρίτου βαθμού αιμορροΐδες που αιμορραγούν. Επειδή η τοποθέτηση των δακτυλίων γίνεται σε σημείο πάνω από την οδοντωτή γραμμή του πρωκτού (όπου δεν υπάρχουν νευρικές απολήξεις), η επέμβαση αυτή είναι ανώδυνη και μπορεί εύκολα να γίνει διαμέσου πρωκτοσκοπίου στο ιατρείο του ειδικού ιατρού χωρίς καμία νάρκωση ή άλλη μέθοδο αναισθησίας.

Η ίνωση που δημιουργείται από την απόπτωση των αιμορροΐδων συγκρατεί τον βλεννογόνο του πρωκτού στην θέση του. Μπορούν να τοποθετηθούν ταυτόχρονα δύο δακτύλιοι σε ισάριθμους αιμορροιδικούς όζους. Στους υπόλοιπους όζους (ένας ή δύο), η διαδικασία επαναλαμβάνεται μετά από τρεις εβδομάδες. Η προετοιμασία της επέμβασης γίνεται με ένα χαμηλό υποκλυσμό για να απομακρυνθούν τα τυχόν υπάρχονται κόπρανα από τον πρωκτό.  

Μετά την τοποθέτηση των δακτυλίων ο ασθενής συνήθως δεν πονά καθόλου. Καμιά φορά αναφέρει κάποια αίσθηση προς αφόδευση ή ελαφρό πόνο. Το ήπιο άλγος αντιμετωπίζεται με χλιαρά λουτρά και αναλγητικά τύπου παρακεταμόλης. Όταν πέσουν οι δακτύλιοι 4-7 ημέρες μετά την τοποθέτηση μπορεί να παρατηρηθεί μικρή ποσότητα αίματος. Το αίμα σταματά μόνο του.

Τα μακροχρόνια αποτελέσματα είναι πολύ ικανοποιητικά. Οι χειρουργικές επεμβάσεις έχουν καλύτερα αποτελέσματα αλλά αποτελούν επιθετική μέθοδο, απαιτούν αναισθησία σε νοσοκομείο και υπάρχει μεγαλύτερος κίνδυνος μετεγχειρητικών επιπλοκών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Ανώδυνη σύντομη θεραπεία αιμορροίδων». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Οκτωβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 13 Ιουλίου 2014.
Ανθρώπινος πλακούντας με έμβρυο
Ανθρώπινος πλακούντας
Η θέση του πλακούντα εντός του αμνιακού σάκκου
Με την αύξηση του εμβρύου αυξάνεται και η μήτρα για να το χωρέσει. Μέσα στη μήτρα το έμβρυο περιβάλλεται από τον αμνιακό σάκο, γεμάτο με αμνιακό υγρό, που προστατεύει το έμβρυο από κτυπήματα. Στο μεταξύ σχηματίζεται και ο **πλακούντας**, που συνδέεται με το έμβρυο διαμέσου ενός σωλήνα, του ομφάλιου λώρου. Οι ανταλλαγές ουσιών μεταξύ μητέρας-εμβρύου γίνονται διαμέσου και του ομφάλιου λώρου. Το αίμα του εμβρύου δεν αναμιγνύεται στον πλακούντα με το αίμα της μητέρας.

Διαιτολόγιο
-----------

Αφού λοιπον η διατροφή του εμβρύου εξαρτάται αποκλειστικά από τη μητέρα, θα πρέπει το διαιτολόγιο της μητέρας να είναι ιδιαίτερα προσεγμένο. Πρέπει να είναι πλούσιο σε βιταμίνες και άλατα, κυρίως ασβεστίου και φωσφόρου, που μπορεί να εξασφαλίσει από το κρέας, το ψάρι, τα αυγά, τα φρούτα, τα λαχανικά, το μαύρο ψωμί κτλ. Η έλλειψη απαραίτητων ουσιών μπορεί να προκαλέσει ανωμαλίες στη μητέρα, π.χ. η έλλειψη ασβεστίου προκαλεί βλάβες στα δόντια.

Κινδύνοι
--------

Με το αίμα της μητέρας μπορούν ακόμα να περάσουν στο αίμα του εμβρύου και βλαβερές ουσίες, που προκαλούν ζημία σε αυτό. Χημικές ουσίες, όπως φυτοφάρμακα, βιομηχανικά κατάλοιπα όπως ο μόλυβδος, άλλες ουσίες(θαλιδομίδη), πρόσθετα τροφίμων, κ.ά. μπορούν να προκαλέσουν αποβολές στις εγκύους, τερατογένησση, διανοητική καθυστέρηση και άλλες παθήσεις στο έμβρυο. Η κακή συνήθεια του καπνίσματος, επίσης, μπορεί να προκαλέσει ανωμαλίες στο έμβρυο, διότι μεταφέρονται σε αυτό οι βλαβερές ουσίες του καπνού(νικοτίνη). Η μέλλουσα μητέρα καπνίζοντας υποχρεώνει το έμβρυο να καπνίζει και αυτό. Το κάπνισμα της εγκύου μπορεί να εμποδίσει την κανονική ανάπτυξη του έμβρυου με αποτέλεσμα το νεογέννητο να έχει λιγότερο βάρος από το κανονικό και ελαττωματική ανάπτυξη αργότερα. Αποβολή ή και ανωμαλίες στο έμβρυο μπορεί να προκαλέσουν και δίαφοροι μικροοργανισμοί, που είναι δυνατό να περάσουν σε αυτό διαμέσου του πλακούντα, όταν η έγκυος μητέρα είναι μολυσμένη. Τέτοια περίπτωση μόλυνσης του εμβρύου είναι η **τοξοπλάσμωση**, που οφείλεται σε μικροοργανισμό που πήρε η έγκυος μητέρα από μολυσμένο γάτο. Θα ήταν πολύ χρήσιμο όλες οι γυναίκες πριν την εγκυμοσύνη να υποβάλλονται σε ορολογικές εξετάσεις για τοξοπλάσμωση.

Πηγές
-----

* Αντρέας Χρ. Κούσπαρος, Ανδρούλα Χ. Νικολάου, Ανδρούλα Α. Ανθούλη Ανθρωπολογία Γ' Γυμνασίου σελ. 176-177
Ο ποταμός **Μακτά** βρίσκεται στην Αλγερία. 

Ο Μακτά έχει μήκος μόλις 4,8 χιλιόμετρα και εκβάλει στον Κόλπο του Αρζέου, περίπου 40 χιλιόμετρα δυτικά των εκβολών του Σελίφ. Σχηματίζεται από τους ποταμούς Χαμπρά (230 χιλιόμετρα) και Σιγκ (210 χιλιόμετρα), οι οποίοι πηγάζουν στην οροσειρά Αμούρ και ρέουν βόρεια προτού ενωθούν σε μια ελώδη πεδιάδα, στην περιοχή που εκβάλει ο Μακτά.

Στη μάχη του Μακτά η οποία έλαβε χώρα στις 28 Ιουνίου 1835, οι Βέρβεροι πολεμιστές επικράτησαν του γαλλικού αποικιακού στρατού.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Gibson 1911, σελ. 644.
2. ↑  Gibson 1911, σελ. 651.

Βιβλιογραφία
------------

* Το παρόν λήμμα ενσωματώνει κείμενο από έκδοση που είναι πλέον κοινό κτήμα: Gibson, Walcot (1911) «Algeria» στο: Chisholm, Hugh, επιμ. *Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάννικα* **1** (11η έκδοση) Cambridge University Press, σσ. 642–653
Ο **Πασιανός** (λατ.: *Pacianus*, καταλανικά: Sant Pacià‎, περίπου 310–391 μ.Χ.) ήταν επίσκοπος Βαρκελώνης κατά τον τέταρτο αιώνα. Ήταν επίσκοπος από περίπου το 365 μ.Χ. έως το 391 μ.Χ. διαδεχόμενος τον Πρετέξτατο (*Pretextat*), ο οποίος είχε συμμετάσχει σε Σύνοδο στην Σαρδική το 347 μ.Χ. και είναι ο πρώτος καταγεγραμμένος επίσκοπος της Βαρκελώνης.

Θεωρείται Πατέρας της Εκκλησίας και αναφέρεται στο *De viris illustribus* του Ιερωνύμου, στο οποίο επαινείται η ευγλωττία, οι γνώσεις του, η αγνότητα και η αγιότητα της ζωής του.

Τα γραπτά του σώζονται μόνο εν μέρει σε τρία γράμματα και μια σύντομη πραγματεία, το *Paraenesis ad Poenitentiam*. Στα γραπτά του ασχολείται με την εκκλησιαστική πειθαρχία, το βάπτισμα, το παπικό πρωτείο και τις διδασκαλίες σχετικά με την αποκήρυξη του Νοβιανισμού, ο οποίος τότε ανθούσε στην Ισπανία. Είναι επίσης γνωστός για μια φράση από ένα από τα γράμματά του: *Christianus mihi nomen est, catholicus vero cognomen* («Το όνομά μου είναι Χριστιανός, το επώνυμό μου Καθολικός».)

Ο Πασιανός ήταν παντρεμένος και απέκτησε έναν γιο, τον Flavius Dexter, ο οποίος υπηρέτησε ως οικονόμος του Θεοδοσίου Α΄ και ως πραιτωριανός του Ονωρίου . Ο Ιερώνυμος δεν γνώριζε τον Πασιανό προσωπικά, αλλά ήξερε τον γιο του, στον οποίο είναι αφιερωμένο το *De Viris Illustribus*.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Ιταλικά) *Mirabile: Digital Archives for Medieval Culture*. SISMEL – Edizioni del Galluzzo.
2. ↑  Documento sin título
3. 1 2  St. Pacian – Catholic Online
4. ↑  «Patron Saints Index: Saint Pacian of Barcelona». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Ιουνίου 2012. Ανακτήθηκε στις 12 Φεβρουαρίου 2021.
5. ↑  Saint of the Day, March 9 Αρχειοθετήθηκε 2011-12-27 στο Wayback Machine. at *SaintPatrickDC.org.* Retrieved 2012-03-03.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 190303599
* LCCN: nr96006015
* ISNI: 0000 0001 1804 3920
* GND: 118789163
* SUDOC: 033800553
* BNF: cb124624886 (data)
* BIBSYS: 99029668
* NLA: 64989196
* NKC: xx0019964
* BNE: XX969245

 |

 |
Ο **Περίβλετος Φανός** (all-around light) είναι ένας φανός που φωτοβολεί αδιαλείπτως κατά τόξο ορίζοντα 360 μοιρών[1].

Διεθνείς Κανονισμοί Αποφυγής Συγκρούσεως
----------------------------------------

Στους Διεθνείς Κανονισμούς Αποφυγής Συγκρούσεως των πλοίων αυτό το είδος φανού προβλέπεται σε ποικίλους από τους φανούς ναυσιπλοίας ενός πλοίου[2].

Προβλέπεται ότι δεν θα πρέπει να επισκιάζεται από τους ιστούς του πλοίου, τα κολωνάκια τους ή άλλες κατασκευές εντός γωνιακών τομέων μεγαλυτέρων των έξι μοιρών, ενώ εξαίρεση προβλέπεται για τους φανούς αγκυροβολίας του κανονισμού 30 που δεν χρειάζεται να τοποθετηθούν σε μη πρακτικό ύψος υπέρ του κυρίως σκάφους[3]. Επίσης, αν δεν μπορεί να τηρηθεί το παραπάνω, τότε επιτρέπεται η επίδειξη δυο περίβλεπτων φανών, τοποθετημένων έτσι ώστε να φαίνωνται σαν ένας φανός σε απόσταση ενός μιλίου[4]

Παραπομπές
----------

1. ↑  COLREGS 1972, Rule 21e
2. ↑  COLREGS 1972, Rule 23b, 25c, 30
3. ↑  COLREGS 1972, Annex I, 9b(i)
4. ↑  COLREGS 1972, Annex I, 9b(ii)
Μακρόκοσμος και μικρόκοσμος στο 'Harmonia macrocosmi cum microcosmi' (1654)
Κοιτάζοντας κάτω, βλέπω επάνω. Μέρος ενός ζευγαριού εικονογραφήσεων στο Astronomiæ instauratæ Mechanica του Τίχο Μπράχε που απεικονίζουν την κατανόησή του συγγραφέα για τη σχέση μεταξύ του μακροκοσμικού και του μικροκοσμικού χώρου.
Κοιτώντας πάνω, βλέπω κάτω
Ο **μακρόκοσμος** και **μικρόκοσμος** αναφέρονται σε μια άποψη του κόσμου όπου το μέρος (μικρόκοσμος) αντανακλά το σύνολο (μακροκόσμος) και αντίστροφα. Είναι ένα χαρακτηριστικό «παρόν σε όλες τις εσωτερικές σχολές σκέψης», σύμφωνα με τον μελετητή Πιέρ Α. Ρίφαρντ. Είναι στενά συνδεδεμένη με τον ερμητισμό και υπογραμμίζει πρακτικές όπως η αστρολογία, η αλχημεία και η ιερή γεωμετρία με την προϋπόθεση του «Όπως πάνω, έτσι και κάτω».

Σήμερα, η έννοια του μικρόκοσμου κυριαρχείται από την κοινωνιολογία ως μια μικρή ομάδα ατόμων των οποίων η συμπεριφορά είναι χαρακτηριστική ενός μεγαλύτερου κοινωνικού σώματος που την περιβάλλει. Ένας μικρόκοσμος μπορεί να θεωρηθεί ως ιδιαίτερο είδος επιτομής. Αντίθετα, ένας μακρόκοσμος είναι ένα κοινωνικό σώμα κατασκευασμένο από μικρότερες ενώσεις.

Αυτή η θεωρία ξεκίνησε από τον Πυθαγόρα ο οποίος είδε το σύμπαν και το σώμα ως αρμονική ενότητα. Εκφράζει τη σχέση αυτή με την αντίληψή του για τον μικρόκοσμο και τον μακρόκοσμο.

Μακρόκοσμος είναι το σύμπαν ως ένα ενιαίο και οργανικό σύνολο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Pierre A. Riffard, *Dictionnaire de l’ésotérisme*, Paris: Payot, 1983, 34.
2. ↑  Antoine Faivre, *Access to Western esotericism*, State University of New York Press, 1994, 10-11.
3. ↑   *Harmony in Healing*. 2017-07-28, σελ. 15-16. doi:10.4324/9780203790281. .

Περαιτέρω ανάγνωση
------------------

1. Plato: *Republic*, μετάφρ. B. Jowett M.A. Vintage Books, NY. § 435, σελ. 151

Βιβλιογραφία
------------

* *Theories of Macrocosms and Microcosms in the History of Philosophy*, G.P. Conger, NY 1922, που περιλαμβάνει μια επισκόπηση σημαντικών συζητήσεων μέχρι το 1922.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Cosmos - an Illustrated Dimensional Journey from microcosmos to macrocosmos - from Digital Nature Agency
**Ο Καταρράκτης Σκάκαβατς** (75 μέτρα) στο αρχέγονο δάσος.
Η **Περούτσιτσα** (Σερβικά Κυριλλικά: Перућица) είναι ένα από τα τελευταία εναπομείναντα παρθένα δάση στην Ευρώπη. Βρίσκεται στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, κοντά στα σύνορα με το Μαυροβούνιο, και αποτελεί μέρος του εθνικού πάρκου Σουτιέσκα. Το δάσος μπορεί μόνο να εξερευνηθεί με μια ομάδα ορειβατών.

Η υψηλότερη καταγγεγραμμένη Ερυθρελάτη (63 μ.), βρίσκεται σε αυτό το δάσος.

Δείτε επίσης
------------

* Καταρράκτης Σκάκαβατς (Περούτσιτσα)
* Σουτιέσκα (ποτάμι)
* Εθνικό Πάρκο Σουτιέσκα
* Κατάλογος των εθνικών πάρκων της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης
* Τάρα (Δρίνος)
* Πίβα (ποτάμι)
* Δρίνος
* Νερέτβα

Αναφορές
--------

1. ↑  «Perućica Official website». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Ιουλίου 2015. Ανακτήθηκε στις 24 Ιουνίου 2018.
2. ↑  Leibundgut, H. (1982). Europäische Urwälder der Bergstufe. Verlag Paul Haupt, Bern, Stuttgart

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Perućica official website Αρχειοθετήθηκε 2015-07-23 στο Wayback Machine.
* Sutjeska National Park - BH Tourism official website
Ο **Πατρίκ Μανουκιάν** είναι Γάλλος δημοσιογράφος, εκδότης και συγγραφέας. Γεννήθηκε στη Μεντόν, νοτιοδυτικά του Παρισιού στις 13 Αυγούστου 1949. Χρησιμοποίησε το ψευδώνυμο Ιάν Μανούκ, το οποίο είναι αναγραμματισμός του επιθέτου του, στη δημοσίευση του αστυνομικού μυθιστορήματος *Γερουλντελγγέρ*.

Βιογραφία
---------

Ο Μανουκιάν σπούδασε δίκαιο και πολιτικές επιστήμες στη Σορβόννη όπως επίσης και δημοσιογραφία στο Γαλλικό Ινστιτούτο Τύπου. Από νωρίς άρχισε να κάνει μεγάλα ταξίδια. Στα 18 του χρόνια ταξίδεψε για 2 χρόνια στις Η.Π.Α. και τον Καναδά και κάνοντας οτοστόπ διάνυσε 40 χιλιάδες χιλιόμετρα. 24 χρονών διέσχισε την Ισλανδία, το Μπελίζ και τη Βραζιλία, όπου και διέμεινε για 13 μήνες.

Επιστρέφοντας στη Γαλλία συνεργάστηκε ως δημοσιογράφος στις ταξιδιωτικές σελίδες διαφόρων περιοδικών και εφημερίδων όπως Le Figaro, Télé Magazine, Vacances Magazine κ.ά. Το 1987 δημιούργησε τις εκδόσεις Μανούκ (Manook), που ειδικεύονται στα ταξιδιωτικά βιβλία και στη συνέχεια τις εκδόσεις Τουρνόν (Tournon), με θέματα σχετικά με τη νεολαία.

Μετά από ένα ταξίδι του στη Μογγολία, γοητευμένος από την χώρα, δημοσίευσε το 2013 το αστυνομικό μυθιστόρημα *Γερουλντελγγέρ*, υπογράφοντας με το ψευδώνυμο Ιάν Μανούκ. Το βιβλίο αυτό τιμήθηκε με δεκαέξι βραβεία, τρία από τα οποία είναι τα πιο σημαντικά στην κατηγορία του αστυνομικού μυθιστορήματος στη Γαλλία, όπως το *Prix SNCF du polar*. Το 2015 εκδόθηκε το δεύτερο βιβλίο της σειράς με τίτλο *Les Temps sauvages* και το 2016 το *La mort nomade*, που συμπληρώνει την τριλογία με κεντρικό ήρωα τον Γερουλντελγγέρ, έναν αστυνομικό επιθεωρητή της Ουλάν Μπατόρ που εξιχνιάζει εγκλήματα που λαμβάνουν χώρα σε μια κοινωνία που προσπαθεί να εξισορροπήσει ανάμεσα στην παράδοση και τον εκσυχρονισμό.

Έργα
----

* *D’Islande en Belize*, récit de voyage, 1978
* *Le Temps du voyage : petite causerie sur la nonchalance et les vertus de l'étape*, éditions Transboréal, 2011
* *Les Bertignac L'homme à l'œil de diamant*, Éditions Hugo et Cie, 2011 (Βραβείο Gulli 2012), υπό το ψευδώνυμο Paul Eyghar
* *Yeruldelgger*, Albin Michel, 2013
* *Les Temps sauvages*, 2015 ISBN 978-2-226-31462-8
* *La mort nomade*, 2016 ISBN 978-225-3092-76-6
* *Mato Grosso*, 2017
* *Heimaey*, 2018
* *Askja*, 2019

### Ελληνικές μεταφράσεις

* *Γερουλντελγγέρ, Εγκλήματα στη Μογγολία*, Εκδόσεις Στερέωμα, 2015, ISBN 978-960-8061-41-5, Μετάφραση Ουρανία Πολυκανδριώτη

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Czech National Authority Database*. xx0202389. Ανακτήθηκε στις 17  Δεκεμβρίου 2022.
2. ↑  
Eléonore Sulser (15 Απριλίου 2020). «Ian Manook: «Je suis un nomade culturel»». Le Temps. Ανακτήθηκε στις 21 Φεβρουαρίου 2021.
3. 1 2  
«Patrick Manoukian». Τransboreal. Ανακτήθηκε στις 3 Δεκεμβρίου 2015.
4. ↑  
Ιάν Μανούκ (2015). *Γερουλντελγγέρ*. Αθήνα: Στερέωμα. ISBN 978-960-8061-41-5.

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Τέχνη
* Πύλη:Λογοτεχνία
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 305312511
* LCCN: no2017005901
* ISNI: 0000 0001 2069 6146
* GND: 1175515531
* SUDOC: 179515500
* BNF: cb16559107r (data)
* NLA: 59899785
* NKC: xx0202389
* BNE: XX5633934

 |

 |
Έργο της Μ. Δεσύλλα που απεικονίζει τον Γ. Σαμαρτζή
Η **Μαρία Δεσύλλα – Λαβράνου** ήταν Ελληνίδα ζωγράφος. Γεννήθηκε στην Κέρκυρα την 1η Φεβρουαρίου 1893. Καταγόταν από παλαιά μεγαλοαστική οικογένεια, μέλη της οποίας υπήρξαν προσωπικότητες της πολιτικής. 

Το ταλέντο της Δεσύλλα εμφανίστηκε πολύ νωρίς. Σε ηλικία 12 ετών βραβεύεται σ’ έναν διαγωνισμό ζωγραφικής, που είχε διοργανώσει το Αρσάκειο της Κέρκυρας. Από το 1905 έως το 1910 σπούδασε την τέχνη των χρωμάτων δίπλα στο γνωστό ζωγράφο Γεώργιο Σαμαρτζή. Το 1911 πηγαίνει στη Φλωρεντία για ανώτερες σπουδές, Θα επιστρέψει στην Κέρκυρα το 1915, ενώ από το 1919 έως το 1930 ταξιδεύει σε χώρες της Ευρώπης, επισκεπτόμενη Μουσεία και Πινακοθήκες.  

Το 1933 θα παντρευτεί τον Άγγελο Λαβράνο και θα εγκατασταθεί μόνιμα στην πατρίδα της, όπου αφοσιώνεται στη ζωγραφική.

Η Δεσύλλα δεν παρουσίασε εργασία της, ούτε σε ατομική, ούτε σε ομαδική έκθεση. Πέντε χρόνια μετά το θάνατό της οργανώθηκε μια αναδρομική παρουσίαση των έργων της στο Κέντρο Εικαστικών Τεχνών *«Υάκινθος»,* η οποία την ανέδειξε ως μια από τις πρώτες και πιο αξιόλογες Ελληνίδες ζωγράφους. Πέθανε στις 3 Μαΐου του 1987.

Πηγές
-----

* Εφημ. *«Η Βραδυνή»,* φ. 13.9.1940
* Περιοδικό *«Πόρφυρας»,* τευχ. Απρ. – Σεπτ. 1992
* Εφημ. *«Καθημερινή»* (ένθετο), (23.2.1997)
Συντεταγμένες: 48°52′18″N 2°16′53″E﻿ / ﻿48.87167°N 2.28139°E﻿ / 48.87167; 2.28139

Το **Μουσείο Ενερί** (Γαλλικά: Musée d'Ennery) είναι γαλλικό Εθνικό μουσείο ασιατικής τέχνης, παράρτημα του Μουσείου Γκιμέ, που βρίσκεται στο Παρίσι, στη λεωφόρο Φος 59, στο 16ο διαμέρισμα.

Το μουσείο είναι αφιερωμένο στην ασιατική τέχνη και δημιουργήθηκε από έργα τέχνης ιδιωτικής συλλογής που συγκεντρώθηκαν κατά το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα από την Κλεμάνς ντ'Ενερί (1823-1898), σύζυγο του δημοσιογράφου και θεατρικού συγγραφέα Αντόλφ ντ'Ενερί (1811-1899). Η Κλεμάνς κατείχε σημαντική συλλογή αντικειμένων ασιατικής τέχνης και δημιούργησε το σημερινό αρχοντικό σε στιλ Δεύτερης Αυτοκρατορίας όπου μετέφερε τη συλλογή της. Το 1890 το δώρισε στο Γαλλικό κράτος και άρχισε να το μετατρέπει σε δημόσιο μουσείο με τη βοήθεια του Ζωρζ Κλεμανσώ και του διευθυντή του Μουσείου Γκιμέ. 

Εγκαινιάστηκε ως δημόσιο μουσείο το 1908και χαρακτηρίστηκε ως ιστορικό μνημείο το 1979.

Το μουσείο έκλεισε για ανακαίνιση από το 1996 έως τον Απρίλιο του 2012.

Είναι ανοικτό κάθε Σάββατο με ελεύθερη είσοδο. Απαιτείται κράτηση. Οι πλησιέστεροι σταθμοί μετρό είναι οι σταθμοί Βικτόρ Ουγκό και Πορτ Ντωφίν.

Συλλογές
--------

Το μουσείο Ενερί περιλαμβάνει περίπου 7.000 αντικείμενα που απεικονίζουν την καθημερινή ζωή στην Κίνα και την Ιαπωνία από τον 12ο έως τον 19ο αιώνα. Εκτίθενται σε μεγάλες ξύλινες προθήκες επικαλυμμένες με φίλντισι και περιλαμβάνουν κεραμικά του Κιότο, αντικείμενα τέχνης Ναμπάν που προέκυψε από επαφές μεταξύ των Ιαπώνων και των Πορτογάλων 1543–1640, πάνω από 300 αγαλματίδια από την περίοδο Έντο (1603–1837), διάφορες πορσελάνες της Εταιρείας Ανατολικών Ινδιών, κούκλες και ειδώλια, γλυπτά από ημιπολύτιμους λίθους, αντικείμενα από ελεφαντόδοντο και χαλκό, έπιπλα και πολλές μάσκες ανθρώπινων μορφών και ζώων.

  

* Εκθέματα από πορσελάνηΕκθέματα από πορσελάνη
* Εσωτερικός χώρος του μουσείου ΕνερίΕσωτερικός χώρος του μουσείου Ενερί
* Αγαλματίδιο από πορσελάνηΑγαλματίδιο από πορσελάνη

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η ιστοσελίδα του μουσείου Ενερί (γαλλικά)

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  «base Mérimée» (Γαλλικά) Υπουργείο Πολιτισμού της Γαλλίας.
2. ↑ . «guimet.fr/musee-dennery/histoire-du-musee-dennery/».
3. ↑ . «oppic.fr/article387.html».
4. ↑ . «pop.culture.gouv.fr/notice/merimee/PA00086704».
5. ↑ . «offi.fr/expositions-musees/musee-dennery-5975.html».
6. ↑ . «parisinfo.com/paris-museum-monument/71316/Musee-d-Ennery».
7. ↑ . «eutouring.com/musee\_d\_ennery\_asian\_art.html».
Η **Μαρία Λουίζα Μαρνέτ** (*λατινικό αλφάβητο : María Luisa Marnet*), (1900-1995), ήταν Ισπανίδα πρωταθλήτρια της αντισφαίρισης.

Η Μαρνέτ είχε κερδίσει την πρόκριση της στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1924 στο Παρίσι. Εκεί στον α' γύρο του απλού προκρίθηκε χωρίς αγώνα στον δεύτερο γύρο (bye) όπου θα αντιμετώπιζε την Έλεν Γουίλς Μούντις αλλά δεν κατέβηκε να αγωνιστεί. Το ίδιο έγινε και στο διπλό γυναικών όπου με συμπαίκτρια την Ιζαμπέλ Φονροντόνα δεν κατέβηκαν στο αγώνα του ά γύρου κατά των Ουγγαρέζων Ιλόνα Πέτερι και Medy Krencsey.

Στο πρωτάθλημα Ισπανίας ήταν φιναλίστ στο μονό το 1930, νικήτρια στο διπλό το 1928 με συμπαίκτρια την Ρόζα Τόρας και στο μεικτό ήταν πρώτη το 1930 με συμπαίκτη τον Francisco Sindreu.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  gw.geneanet.org/pissermann?lang=fr&pz=gaston+leo+michel&nz=issermann&ocz=0&p=maria+luisa&n=marnet.
2. ↑  «F Maria Luisa MARNET». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Δεκεμβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 28 Νοεμβρίου 2017.
3. 1 2 3  «RFET, Real Federación Española de Tenis, Juegos Olímpicos». www.rfet.es
4. ↑  palmares
5. ↑  ABC (Madrid) - 12/10/1969, p. 156 - ABC.es Hemeroteca
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Παύλος Καλλιγάς (αποσαφήνιση).

Ο **Παύλος Καλλιγάς** (1883 - 1942) ήταν Έλληνας ζωγράφος.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στο Λονδίνο και ήταν γιος του Πέτρου Καλλιγά και της Ιουλίας Ράλλη, μέλος της γνωστής χιώτικης οικογένειας των εμπόρων. Σπούδασε χημεία στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης και το 1907 εγκαταστάθηκε στο Μόναχο για να σπουδάσει ζωγραφική στην εκεί Ακαδημία. Την περίοδο 1922 - 1928 διατηρούσε ατελιέ στους Αέρηδες στην Πλάκα, επί της οδού Διογένους αριθμού 4, μαζί με τους Περικλή Βυζάντιο και Φωκίωνα Ρωκ. Συμμετείχε στις Μπιενάλε της Βενετίας (1934, 1936). Έργα του φιλοξενούνται στην Εθνική Πινακοθήκη της Ελλάδος. 

Απεβίωσε το 1942 στην Αθήνα. Ήταν παντρεμένος δύο φορές, με την Κούλα Ζερβού και με την Λίζυ Ορφανίδη αποκτώντας δύο παιδιά: την Μάγια Καλλιγά και τον Πέτρο Καλλιγά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Γερμανικά) *Catalog of the German National Library*. 1079560807. Ανακτήθηκε στις 29  Μαΐου 2020.
2. 1 2 3  Βιογραφικό Παύλου Καλλιγά[*νεκρός σύνδεσμος*], από την ιστοσελίδα της Εθνική Πινακοθήκης της Ελλάδος

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 16963188
* LCCN: no2005093806
* ISNI: 0000 0000 4824 0362
* GND: 1079560807

 |

 |
Η ορχηστρική σύνθεση **Παν και Ηχώ** (αριθμ. έργου 53a) (φινλανδικά: Pan och Echo‎, op. 53a), είναι ένα χορευτικό ιντερμέτζο του Γιάν Σιμπέλιους.

Ιστορικά στοιχεία
-----------------

Το έργο γράφτηκε το 1906, ως μουσική συνοδεία ενός θεατρικού ταμπλώ, που επρόκειτο να παρουσιαστεί σε λοταρία, με στόχο τη συλλογή χρημάτων για την κατασκευή του συναυλιακού μεγάρου του Ελσίνκι. Eκεί πρωτοπαρουσιάστηκε στις 24 Μαρτίου 1906, με την Ορχήστρα της Φιλαρμονικής Εταιρίας της πόλης (η σημερινή Φιλαρμονική Ορχήστρα του Ελσίνκι), υπό τη διεύθυνση του ίδιου του συνθέτη. Το 1907 ο Σιμπέλιους το μετέγραψε για πιάνο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Barnett, Andrew (2007). *Sibelius*. Νιου Χέιβεν (Κονέκτικατ): Yale University Press. σελ. 175. ISBN 978-0-300-11159-0.
2. ↑  «Other orchestral works: Pan and Echo». *Sibelius* (στα Αγγλικά). Helsingin Suomalaisen Klubin. Ανακτήθηκε στις 21 Μαΐου 2016. [*νεκρός σύνδεσμος*]

Πρόσθετη βιβλιογραφία
---------------------

* Mäkelä, Tomi (2013). *Jean Sibelius und seine Zeit* (στα Γερμανικά) (2η έκδοση). Ρέγκενσμπουργκ: Laaber. ISBN 978-3890077673.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Παρτιτούρα του έργου, στο International Music Score Library Project.

* Ερμηνεία του *Παν και Ηχώ*, από τη St. Petersburg Radio & TV Symphony Orchestra, υπό τον Stanislav Gorkovenko (youtube).