recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Συντεταγμένες: 14°57′N 23°31′W﻿ / ﻿14.950°N 23.517°W﻿ / 14.950; -23.517

| Πράια Praia |
| --- |
| Αερογραφία της Πράια |
| Ο Δήμος Πράια στο Πράσινο Ακρωτήρι |
| Συνταγμένες: | 14°57′Β 23°31′Δ |
| Χώρα: | Πράσινο Ακρωτήρι |
| Επίσημη γλώσσα: | Πορτογαλικά |
| Πρωτεύουσα: | Πράια |
| Νησί: | Σαντιάγο |
| Νησιωτική ομάδα: | Σοταβέντο |
| Έκταση: | 258 km² |
| Κατάσταση: | 6ος μεγαλύτερος (17)ος μικρότερος |
| Πληθυσμός (2005): | 113.664 |
| Κατάσταση: | 1ος μεγαλύτερος  (22)ος μικρότερος |
| Πυκνότητα: | 441/km² |
| Ζώνη ώρας: | CVT (UTC-1) |
| Κωδικός: CV- | PR |
| Ιστοσελίδα: |  |

Ο **Δήμος Πράια** (πορτογαλικά: Praia) είναι ένας δήμος του Πράσινου Ακρωτηρίου. Βρίσκεται στο Νησί Σαντιάγο. Έχει έκταση 258 τ.χλμ. και πληθυσμό 113.664 κατοίκων (2005). Πρωτεύουσα είναι η Πράια.

Γεωγραφία
---------

Ο Δήμος Πράια βρίσκεται νότια-κεντρικά του Πράσινου Ακρωτηρίου και του νησιού Σάντο Αντάο. Έχει έκταση 258 τ.χλμ. Είναι σε έκταση ο έκτος μεγαλύτερος δήμος του Πράσινου Ακρωτηρίου μετά το Μπόα Βίστα, το Πόρτο Νόβο, το Σάο Φιλίπε, το Μάιο και το Σάο Βισέντε.

Ενορίες
-------

Ο Δήμος Πράια συμπεριλαμβάνει μόνο μία ενορία:

| Ενορία | Πορτογαλικά |
| --- | --- |
| Νόσσα Σενιόρα ντα Γκράσα | Nossa Senhora da Graça |

Χωριά
-----

* Πράια
* Σάο Φρανσίσκο
* Σάο Ζορζίνο
* Σάο Μαρτίνιο Γκράντε
* Σάο Μαρτίνιο Πεκένο
* Τρίνδαδε

Δημογραφία
----------

Ο Δήμος Πράια έχει πληθυσμό 113.664 κατοίκων (2005) με πυκνότητα 441 κατοίκων ανά τ.χλμ. Είναι σε πληθυσμό ο μεγαλύτερος δήμος του Πράσινου Ακρωτηρίου.

Ιστορία
-------

Η πόλη Πράια εμφανίστηκε το 1615 όταν εποικίστηκε το υψίπεδο κοντά στην ακτή του νησιού Σάντα Μαρία. Στην αρχή χρησιμοποιήθηκε ως παράνομο λιμάνι με σκοπό να καταβάλλονται οι τελωνειακοί δασμοί στην τότε πρωτεύουσα Ριμπέιρα Γκράντε. Σταδιακά ο οικισμός απέκτησε χαρακτήρα πόλης και η Ριμπέιρα Γκράντε παρήκμασε, με αποτέλεσμα να την εγκαταλείψουν οι κάτοικοί της. Ως αποτέλεσμα αυτού, η Πράια έγινε επίσημα πρωτεύουσα το 1770.

Ανά τους αιώνες, έγιναν πολλές προτάσεις για μεταφορά της πρωτεύουσας από την Πράια σε άλλο μέρος. Τελευταία από τις προτάσεις ήταν στα τέλη του 19ου αιώνα η πρόταση για μεταφορά της πρωτεύουσας στο Μιντέλο. Με επίσημο διάταγμα το 1858 η Πράια ανέλαβε πολιτικούς, οικονομικούς και θρησκευτικούς ρόλους και ορίστηκε να παραμείνει πρωτεύουσα.

Έπειτα από την ανεξαρτησία, το 1975, ο πληθυσμός παρουσίασε αλματώδη αύξηση και τετραπλασιάστηκε μέσα σε 30 χρόνια.

Δείτε επίσης
------------

* Δήμοι του Πράσινου Ακρωτηρίου

Παραπομπές
----------

* Ιστοσελίδα της Πράια

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Δήμοι του Πράσινου Ακρωτηρίου |
| --- |
|  |
| 
* Ριμπέιρα Γκράντε
* Παούλ
* Πόρτο Νόβο
* Σάο Βισέντε
* Ριμπέιρα Μπράβα
* Ταρραφάλ ντε Σάο Νικολάου
* Μπόα Βίστα
* Σαλ
* Πράια
* Σάο Ντομίνγκος
* Σάντα Καταρίνα
* Σάντα Κρουζ
* Σάο Λουρένσο ντος Οργκάος
* Σάο Σαλβαδόρ ντο Μούντο
* Ριμπέιρα Γκράντε ντε Σαντιάγο
* Σάο Μιγκέλ
* Ταρραφάλ
* Σάο Φιλίπε
* Μάιο
* Σάντα Καταρίνα ντο Φόγκο
* Μοστέιρος
* Μοστέιρος
* Μπράβα
 |

 |
Ο **Δήμος Πυθαγορείου** λειτούργησε σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστριας ως δήμος του  νομού Σάμου από το 1999 έως το 2010 με έδρα το Πυθαγόρειο, το οποίο είναι κτισμένο στην θέση της αρχαίας Σάμου. 

Ήταν ένας από τους τέσσερις δήμους, στους οποίους διαιρείτο διοικητικά η Σάμος και ένας από τους οκτώ του νομού. Βρισκόταν στα νοτιοανατολικά του νησιού, περιελάμβανε έντεκα δημοτικά διαμερίσματα και είχε συνολικό πληθυσμό 9.003 κατοίκους. Ήταν ο μεγαλύτερος σε έκταση δήμος του νησιού με συνολική έκταση 164,6 τ. χλμ.. Ήταν επίσης ο δήμος με την μεγαλύτερη τουριστική κίνηση στο νησί της Σάμου, μαζί με τον δήμο Βαθέος. 

Με τη διοικητική διαίρεση του 2011 (Σχέδιο Καλλικράτης), από 1 Ιανουαρίου 2011 εντάχθηκε στο νέο διευρυμένο  Δήμο Σάμου της  Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου.

Ο δήμος περιελάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:

 **Δ.δ. Πυθαγορείου**  [ 1.642 ] 
* το Πυθαγόρειο [ 1.327 ]
* ο Καρπόβουλος [ 23 ]
* η Νέα Πόλη [ 211 ]
* οι Πούντες [ 81 ]

 **Δ.δ. Κουμαραδαίων**  [ 158 ] 
* οι Κουμαραδαίοι [ 157 ]
* η Μονή Μεγάλης Παναγίας [ 1 ]

 **Δ.δ. Μαυρατζαίων**  [ 401 ] 
* οι Μαυρατζαίοι [ 363 ]
* οι Γιώνιδες [ 35 ]
* η Μονή Τιμίου Σταυρού [ 3 ]

 **Δ.δ. Μεσογείου**  -- το Μεσόγειο [ 143 ]
 **Δ.δ. Μύλων**  -- οι Μύλοι [ 265 ]
 **Δ.δ. Μυτιληνιών**  [ 2.437 ] 
* οι Μυτιληνιοί [ 2.340 ]
* η Καμάρα [ 4 ]
* η Μονή Αγίας Τριάδος [ 4 ]
* το Ποτάμι Μεσοκάμπου [ 79 ]
* ο Ριζοβράχος [ 10 ]

 **Δ.δ. Παγώνδου**  [ 1.294 ] 
* ο Παγώνδας [ 764 ]
* το Ηραίο [ 495 ]
* η Κολόνα [ 35 ]

 **Δ.δ. Πανδρόσου**  -- το Πάνδροσο [ 166 ]
 **Δ.δ. Πύργου**  -- ο Πύργος [ 562 ]
 **Δ.δ. Σπαθαραίων**  [ 438 ] 
* οι Σπαθαραίοι [ 273 ]
* το Αβάντι (ο Ζέφυρος) [ 32 ]
* ο Απόστολος Παύλος [ 17 ]
* η Βεργή [ 23 ]
* το Καλογερικό [ 5 ]
* η Κύργιαννη [ 36 ]
* το Λιμνονάκι [ 26 ]
* το Μετόχι [ 4 ]
* η Σαμιοπούλα (νησίδα) [ 5 ]
* η Συκιά [ 17 ]

 **Δ.δ. Χώρας**  [ 1.497 ] 
* η Χώρα [ 1.448 ]
* το Ποτοκάκι [ 49 ]

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

* Δήμος Πυθαγορείου, Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Σχέδιο Καποδίστριας: Διοικητική διαίρεση του νομού Σάμου |
| --- |
|  |
| 
* Αγίου Κηρύκου
* Βαθέος
* Ευδήλου
* Καρλοβασίων
* Μαραθοκάμπου
* Πυθαγορείου ·
* Ραχών
* Φούρνων Κορσεών
 |

 |
Το **Ατζίλ-ε Μοσκέλ-γκοσά** (περσικά: آجیل مشکل‌گشا‎, κυριολεκτικά σημαίνει Ατζίλ που λύνει προβλήματα) είναι ένα μείγμα από διαφορετικούς αποξηραμένους καρπούς και φρούτα, που σερβίρεται κατά τη διάρκεια του Νεβρόζ στο Ιράν. Πιστεύεται ευρέως ότι κάνοντας μια ευχή και καταναλώνοντάς το, το πρόβλημα θα επιλυθεί. Μερικοί επίσης πιστεύουν ότι η κατανάλωση αυτών των καρπών θα τους προστατεύσει από τις πληγές του κακού και τα κακά μάτια. Πιστεύεται επίσης ότι η κατανάλωση αυτών των καρπών με κέλυφος είναι αποτελεσματικός για το ξεκλείδωμα της μοίρας των κοριτσιών.

Κάθε περιοχή του Ιράν παρασκευάζει τα γλυκά με το δικό της τρόπο. Στην Τεχεράνη τα συστατικά των γλυκών αυτών είναι τα εξής: φιστίκια, αμύγδαλα, καρύδια, σταφίδες, φύλλα βερίκοκου, σύκα και χουρμάδες. Πρόσφατα επίσης προσθέτουν και καρύδες, γκέισι, κρουτόν και ζαχαρωτά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Shafia, Louisa (16 Απριλίου 2013). *The New Persian Kitchen*. Potter/TenSpeed/Harmony. σελίδες 36–37.
2. ↑  «روزنامه سرمایه». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Φεβρουαρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 24 Ιουλίου 2018.
3. ↑  «سایت مردمک». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Δεκεμβρίου 2008. Ανακτήθηκε στις 24 Ιουλίου 2018.
Ο **Χουάν Νούνιεθ Β΄ δε Λάρα**, ισπαν.: *Juan Núñez II de Lara,* ( π. 1276 – 1315), με το παρωνύμιο *el Mozo* (ο Υπηρέτης) ή *el de la Barba* (ο Γενειοφόρος), ήταν Ισπανός ευγενής και επικεφαλής του Οίκου της Λάρα στην υπηρεσία του βασιλείου της Καστίλης.

Μεταξύ άλλων τίτλων, ήταν ο μέγας μαγιορδόμος του βασιλιά (mayordomo mayor del rei) τέσσερις φορές και ήταν ο μέγας κυβερνήτης του Συνόρου της Ανδαλουσίας (adelantado mayor de la Frontera de Andalucía). Ήταν επίσης ο ονομαστικός κάτοχος του τίτλου της κυριότητας του Αλβαρασίν (sinyoría d' Albarrazín), αν και αυτή ενσωματώθηκε στο στέμμα του βασιλείου της Αραγονίας το 1300.

Οικογένεια και υστεροφημία
--------------------------

Το 1290 ο Χουάν νυμφεύτηκε για πρώτη φορά την Ισαβέλλα Αλφόνσο δε Μολίνα, η οποία απεβίωσε το 1292. Ήταν κόρη του Aλφόνσο Φερνάνδεθ δε Καστίγια του Βρέφους (*el Niño)*, του νόθου γιου του βασιλιά Aλφόνσο Ι΄ της Καστίλης, και της Μπλάνκα Αλφόνσο δε Μολίνα, κυρία της Moλίνα και της Mέσα. Από αυτόν τον γάμο δεν απέκτησε τέκνα.

Το 1295 νυμφεύτηκε τη Μαρία Ντίαθ δε Άρο, κόρη του πρίγκιπα (infante) Ιωάννη της Καστίλης και της συζύγου του, Μαρίας Α΄ Ντίαθ δε Άρο. Το ζευγάρι δεν είχε παιδιά.

Το 1300 έκανε τρίτο γάμο, με τη Mαρία Ντίαθ Γ΄ δε Άρo, κόρη του Ντιέγο Λόπεθ Ε΄ δε Άρo, κυρίου του Βισκάυ, και της συζύγου του πριγκίπισσας Βιολάντε δε Καστίγια υ Αραγόν. Χωρίς απογόνους.

Χωρίς απογόνους από κάποιον από τους τρεις γάμους του, σε συνδυασμό με τον αδελφό του, Άλβαρο Νούνιεθ δε Λάρα που απεβίωσε το 1287, όταν πέθανε, παραχώρησε όλους τους τίτλους του στην αδελφή του, Χουάνα Νούνιεθ δε Λάρα. Αυτή παντρεύτηκε τον πρίγκιπα Φερδινάνδο δε λα Θέρδα, εγγονό του Aλφόνσου Ι΄ της Καστίλης.

Βιβλιογραφία
------------

* Estepa Díez, Carlos (2006). «Doña Juana Núñez y el señorío de los Lara, Revue interdisciplinaire d'études hispaniques médiévales». *E-Spania. Revue Interdisciplinaire d'Études Hispaniques Médiévales et Modernes* (París: SEMH-Sorbonne) (1). doi:10.4000/e-spania.315. .

* Masnata y de Quesada, David E. (1985). *La Casa Real de la Cerda, Estudios Genealógicos y Heráldicos*. Madrid: Asociación Española de Estudios Genealógicos y Heráldicos. σελίδες 169–229. ISBN 84-398-3591-4.

* de Salazar y Acha, Jaime (2000). *La casa del Rey de Castilla y León en la Edad Media* (1ª έκδοση). Madrid: Centro de Estudios Políticos y Constitucionales. ISBN 84-259-1128-1.
Η λέξη **Ατζαμής** ή **Ατζέμης** προέρχεται εκ της αραβικής "*Ατζέμ*" που σημαίνει Πέρσης. Γενικά όμως η λέξη αυτή χαρακτηρίζει τον άπειρο, τον αγύμναστο και τον αμαθή.

Όπως οι Έλληνες χαρακτήριζαν κατά το "*πας μη Έλλην, βάρβαρος*", το ίδιο και οι Άραβες χαρακτήριζαν "*πάντα μη Άραβα, Ατζαμή*".  
 
Βαθμιαία όμως η λέξη περιορίστηκε μόνο για τους Πέρσες, τους οποίους οι Άραβες θεωρούσαν άσπονδους εχθρούς, καθώς και αιρετικούς (σιίτες), αποδίδοντάς τους χαρακτήρα χυδαίων και απολίτιστων, ενώ οι ίδιοι επαίρονταν ως οι μόνοι ευγενείς και πολιτισμένοι.

Εξ αυτού καθιερώθηκε και η λέξη αυτή στην ελληνική δημώδη γλώσσα ν' αποδίδεται με τη σημασία του αμαθούς, του άπειρου, του αδέξιου.
Ο **Χουάν Μιγκέλ Καγιεχόν** γεννήθηκε στις 11 Φεβρουαρίου 1987 στην Ισπανία και είναι διεθνής ποδοσφαιριστής. Αγωνίζεται ως μέσος στην Μπόλιβαρ. Είναι ο δίδυμος αδερφός του Χοσέ Μαρία που είναι επίσης ποδοσφαιριστής και αγωνίζεται στη Νάπολι. Οι δύο Ισπανοί ποδοσφαιριστές είναι απόφοιτοι της μεγάλης ποδοσφαιρικής σχολής της Ρεάλ Μαδρίτης.

Ποδοσφαιρική Καριέρα
--------------------

Ο Καγιεχόν γεννήθηκε στο Motril της Γρανάδα. Το 2005-06, έπαιξε σε 33 παιχνίδια και σημείωσε οκτώ γκολ για μια υποομάδα της Ρεάλ Μαδρίτης, την Juvenil Α και το Μάρτιο του 2007, έκανε το ανώτερο ντεμπούτο του για τη Β-ομάδα του συλλόγου. Τελειώνοντας τη σεζόν στη δεύτερη κατηγορία με δύο εμφανίσεις χωρίς γκολ η ικανότητά του μειώθηκε σε ένα επίπεδο.
ο Χουανμί έπαιξε μαζί με τον αδελφό Χοσέ Μαρία στη Ρεάλ Μαδρίτης Β. Στις 11 Αυγούστου 2008, υπέγραψε τετραετές συμβόλαιο με τη Μαγιόρκα. Ο σύλλογος Βαλεαρίδες Νήσοι διατήρησε το 75% των δικαιωμάτων του παίκτη. Έκανε το ντεμπούτο του στη La Liga στις 25 Σεπτεμβρίου 2008 σε 2-0 εντός έδρας νίκη επί CD Numancia, αρχής γενομένης από το ό, τι θα ήταν μόνο αγώνα του πρωταθλήματος στο σύνολο της καμπάνιας.

Στις 25 Αυγούστου του 2009, ο Χουάν Μιγκέλ δόθηκε δανεικός στην Αλμπαθέτε στη δεύτερη κατηγορία. Έμεινε στην κατηγορία για το 2010-11, που ενώνει Κόρδοβα στην πατρίδα του, την Ανδαλουσία με ελεύθερη μεταγραφή. 

Τον Ιανουάριο του 2013, μετά από 1½ σεζόν συμμετοχής στη δεύτερη κατηγορία αγωνιζόμενος στη Χέρκουλες, ελεύθερος πλέον,υπέγραψε στον Λεβαδειακό, στην Ελλάδα σε μια συμφωνία 1½ έτους. Τον Ιούλιο μεταπήδησε συλλόγους και τις χώρες πάλι,πήρε μεταγραφή στη Λέσχη Μπολιβάρ. Ο ίδιος σκόραρε τέσσερα τέρματα σε δώδεκα εμφανίσεις στην ημι-τελική ευθεία του Κόπα Λιμπερταδόρες και στις 30 Νοεμβρίου 2014, κάνοντας χατ-τρικ στη νίκη με σκορ 6-1 επί της Ρεάλ Ποτοσί, κατάφερε να φέρει την ομάδα του στην κορυφή της Liga de Fútbol Profesional Boliviano, και τον ίδιο ως τον κορυφαίο σκόρερ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (πολλαπλές γλώσσες) *Transfermarkt*. 8187. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  «As» (Ισπανικά) Grupo PRISA. Μαδρίτη. juanmi\_callejon/17476.

Εξωτερικές συνδέσεις
--------------------

* [*νεκρός σύνδεσμος*]
* [*νεκρός σύνδεσμος*]
* [*νεκρός σύνδεσμος*]
Φυκοκυανοχολίνη - μία φυκοχολίνη - ομοιοπολικά συνδεδεμένη σε αμινοξικό κατάλοιπο κυστεΐνης (Cys)
Φυκοερυθροχολίνη
Οι **φυκοχολίνες** (αγγλ.: *phycobilin*, εξού και **φυκοβιλίνη**), φέρονται διάφορες μπλε ή κόκκινες χρωστικές ουσίες που απαντώνται σε φύκη και κυρίως στα κυανοβακτήρια, και στα ροδόφυτα. Πρόκειται για τετραπυρρολικές ενώσεις που αποτελούν βοηθητικές χρωστικές της φωτοσύνθεσης που όμως, αντίθετα από τις χλωροφύλλες και τα καροτενοειδή, αυτές είναι υδατοδιαλυτές. Δομικά μοιάζουν πολύ με το πορφυρινικό τμήμα του μορίου της χλωροφύλλης, με τη διαφορά ότι είναι μόρια ανοικτής αλυσίδας (χωρίς δακτύλιο) και δεν περιέχουν μαγνήσιο.

Δύο είδη φυκοχολινών:

* η φυκοερυθροχολίνη και
* η φυκοκυανοχολίνη.

Δείτε επίσης
------------

* Φυκοχολοπρωτεΐνη
Τέμπλο ορθόδοξου ρωσικού ναού. Στο κέντρο κάτω διακρίνεται η Ωραία Πύλη με τα βημόθυρα.
Ωραία Πύλη Ορθόδοξου Ναού
**Ωραία Πύλη** αποκαλείται η κεντρική (μεσαία) πύλη του Ιερού Βήματος («Ιερού») μέσα σε έναν ορθόδοξο χριστιανικό ναό. Η πύλη αυτή είναι η μία από τις τρεις πύλες-ανοίγματα στο τέμπλο, το οποίο χωρίζει το Ιερό από τον κυρίως ναό. Οι άλλες πύλες ονομάζονται και «παραπόρτια». Στις παλαιοχριστιανικές βασιλικές το τέμπλο είχε μορφή απλού χαμηλού κιγκλιδώματος, οπότε οι είσοδοι αυτές αποκαλούνταν «καγκελοθύρια» ή «Άγια Θύρα». Αλλά από τη βυζαντινή περίοδο και μετά η Ωραία Πύλη κατασκευαζόταν (και κατασκευάζεται) περισσότερο εξέχουσα και μεγαλόπρεπη, είτε με ένα τόξο πάνω από αυτή, στηριζόμενο σε δύο κίονες, είτε με τη διαμόρφωση ενός «προστώου», δηλαδή με 4 κίονες και πάνω της ένας μικρός θόλος ή πλάκα. Το άνοιγμα της πύλης καλύπτεται με δίφυλλη πόρτα, τα *βημόθυρα* ή (στη λαϊκή γλώσσα) *τα δηλόπορτα*. Αυτά είτε καλύπτουν όλο το ύψος της Ωραίας Πύλης, είτε το κατώτερο μισό.

Αμέσως δεξιά της Ωραίας Πύλης, όπως βλέπει ο πιστός από τον κυρίως ναό προς το Ιερό, τοποθετείται πάντοτε εικόνα του ενήλικου Χριστού, ενώ αριστερά της Ωραίας Πύλης τοποθετείται πάντοτε εικόνα της Θεοτόκου, που συνήθως κρατά τον Χριστό ως νήπιο στα χέρια της. Δίπλα και αριστερά από την εικόνα της Παναγίας τοποθετείται η εικόνα του Αγίου ή της Αγίας στον οποίο ή στην οποία είναι αφιερωμένος ο συγκεκριμένος Ναός. Δίπλα και δεξιά από τον Χριστό, βρίσκεται η εικόνα του Ιωάννη του Πρόδρομου.

Πατέρες της Εκκλησίας διείδαν διάφορους συμβολισμούς στο τέμπλο, αλλά ιδιαίτερως στα βημόθυρα. Αυτά συμβολίζουν τη Θεοτόκο, ως θύρα δια της οποίας πέρασε ο Χριστός προκειμένου να εισέλθει στον κόσμο μας. Για τον λόγο αυτό, πριν αρχίσει τη Θεία Λειτουργία ο λειτουργός ιερέας, ανοίγοντας την Ωραία Πύλη (πάνω στα βημόθυρα της οποίας αγιογραφείται συνήθως ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου) ψυθιρίζει το τροπάριο *«Τῆς εὐσπλαχνίας τὴν πύλην ἄνοιξον ἡμῖν εὐλογημένη Θεοτόκε…»*. Δηλαδή ζητεί από την Παναγία να ανοίξει την πύλη της μητρικής της αγάπης, ώστε να προσέλθει ο Χριστός ανάμεσα στους πιστούς και αυτοί να εισέλθουν μέσα σε Αυτόν.

Πάνω από την Ωραία Πύλη υπάρχει συνήθως η παράσταση του Μυστικού Δείπνου (και στις ρωσικές εκκλησίες η Ανάσταση), ενώ δεξιά και αριστερά της οι εικόνες του Δωδεκάορτου (των δώδεκα σπουδαιότερων εορτών), μέχρι τα άκρα του τέμπλου.

Δείτε επίσης
------------

* Εκκλησία (αρχιτεκτονική)

Πηγές
-----

* Στουφή, Ιωάννα: *Χριστιανική και βυζαντινή αρχαιολογία και τέχνη*, εκδ. «Παρρησία», Αθήνα 2011, ISBN 960-6960684
* Συλλογικό: *Εκκλησιαστική αρχιτεκτονική*, εκδ. Ελληνική Εταιρεία Περιβάλλοντος και Πολιτισμού, Αθήνα 2011, ISBN 960-9955010

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **ωραία πύλη**  |

* «Η Θεολογία του Τέμπλου» στο ιστολόγιο «Προσκυνητής»
* Εικόνα Ωραίας Πύλης με χαμηλά βημόθυρα[*νεκρός σύνδεσμος*]
Ο **Χριστιανός-Λουδοβίκος** (*Christian Ludwig*, 25 Φεβρουαρίου 1622 - 15 Μαρτίου 1665) από τον Οίκο των Γουέλφων-Αννόβερου ήταν πρίγκιπας του Κάλενμπεργκ (1641-48) και έπειτα του Λύνεμπουργκ (1648-65), τα οποία ήταν μέρη του δουκάτου του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στο Χέρτσμπεργκ αμ Χαρτς (Herzberg am Harz) του Γκέτινγκεν (Göttingen) και ήταν ο πρώτος από τους τέσσερις γιους του Γεωργίου δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ και της Άννας-Ελεονόρας, κόρης του Λουδοβίκου Ε΄ λαντγκράβου της Έσσης-Ντάρμστατ. Διαδέχθηκε το 1641 τον πατέρα του ως πρίγκιπας του Κάλενμπεργκ (Calenberg) και διέμενε στο ανάκτορο Λάινε (Leineschloss) στο Αννόβερο. Όταν το 1648 διαδέχθηκε τον θείο του Φρειδερίκο Δ΄ ως πρίγκιπας του Λύνεμπουργκ (Lüneburg), παραχώρησε το Κάλενμπεργκ στον επόμενο αδελφό του Γεώργιο-Γουλιέλμο και μετακινήθηκε στο κάστρο του Τσέλλε (Celle) στο Λύνεμπουργκ.

Έγινε μέλος της *Φρουτοφόρου Εταιρείας*, ενός συλλόγου λογίων για την τυποποίηση της γερμανικής γλώσσας. Το 1653 νυμφεύτηκε τη Δωροθέα, κόρη του Φιλίππου, δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ, αλλά απεβίωσε το 1665 άτεκνος. Τον διαδέχθηκε ο αδελφός του Γεώργιος Γουλιέλμος, ο οποίος παραχώρησε την προηγούμενη κτήση του, το Κάλενμπεργκ, στον επόμενο αδελφό Ιωάννη Φρειδερίκο.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε το 1653 τη Δωροθέα-Σοφία, κόρη του Φιλίππου, δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ. Δεν απέκτησαν απογόνους. Η σύζυγός του παντρεύτηκε για 2η φορά με τον Φρειδερίκο Γουλιέλμο των Χοεντσόλερν εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου.

Πηγές
-----

* Allgemeine Deutsche Biographie, vol. 4, p. 163-164
* Welfen.de/ChristianLud.htm

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 44685464
* LCCN: n97874303
* ISNI: 0000 0001 0893 8413
* GND: 102117977
* SUDOC: 188627545

 |

 |
Ο **Χουάν Κάρλος Φερρέρο** (*λατινικό αλφάβητο : Juan Carlos Ferrero Donat*), γεννημένος στις 12 Φεβρουαρίου 1980, είναι πρώην Ισπανός πρωταθλητής της αντισφαίρισης. Ήταν Νο 1 στον κόσμο για 8 εβδομάδες το 2003. 

Κέρδισε το απλό του Ρολλάν Γκαρός το 2003, ενώ ήταν φιναλίστ το 2002 χάνοντας από τον Άλμπερτ Κόστα. Επίσης ήταν φιναλίστ στο Αμερικανικό όπεν το 2003 χάνοντας από τον Άντι Ρόντικ. Ανάμεσα στα μεγαλύτερα του επιτεύγματα περιλαμβάνεται ο τελικός του ATP World Tour Finals το 2002 , εκτός 4 τίτλοι Masters 1000 και 2 τελικοί. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του κέρδισε συνολικά 16 τίτλους της ATP, προσθέτοντας 2 ATP 500 και 9 ATP 250 σε εκείνους που αναφέρθηκαν προηγουμένως. 

Συμμετείχε 13 φορές στο κύπελλο Ντέιβις, κερδίζοντας τρεις παγκόσμιους τίτλους το 2000, το 2004 και το 2009, μαζί την μεγάλη γενιά Ισπανών παικτών της δεκαετίας του 2000, το Νο 1 Κάρλος Μόγια μέχρι τον Ραφαέλ Ναδάλ.

Στις 23 Οκτωβρίου 2012 αποχώρησε από την αντισφαίριση και ασχολείται σήμερα με την προπονητική.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Bud Collins: «The Bud Collins History of Tennis» (Αγγλικά) New Chapter Press. Νέα Υόρκη. 2010. σελ. 689. ISBN-13 978-0-942257-70-0.
2. ↑  (Αγγλικά) *Olympedia*.
3. ↑  Ανακτήθηκε στις 24  Ιουνίου 2019.
4. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Ιουνίου 2018. Ανακτήθηκε στις 4 Δεκεμβρίου 2017.
5. ↑
6. ↑
7. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Ιουνίου 2014. Ανακτήθηκε στις 4 Δεκεμβρίου 2017.
8. ↑
9. ↑  Ferrero firma una despedida con sorpresa
Η **Φωτοχημεία** είναι κλάδος της Φυσικοχημείας που ασχολείται κυρίως με τα φωτοφυσικά φαινόμενα και τις φωτοχημικές αντιδράσεις που προκαλούνται υπό την επίδραση ακτινοβολίας σ΄ ένα σύστημα.

Για την Φωτοχημεία ο όρος ακτινοβολία περιλαμβάνει, στη κυριολεξία, τις ηλεκτρομαγνητικές ταλαντώσεις που περιλαμβάνονται στα ηλεκτρικά κύματα χαμηλής συχνότητας, το υπέρυθρο, το ορατό και το υπεριώδες τμήμα του φάσματος καθώς και οι υψηλής συχνότητας ακτίνες Χ και ακτίνες γ.  
 
Οι ακτινοβολίες που παρουσιάζουν ενδιαφέρον στη φωτοχημεία βρίσκονται σχεδόν αποκλειστικά μεταξύ μήκους κύματος 2.000 - 8.000 μονάδων Ώνγκστρεμ, δηλαδή στην ορατή και υπεριώδη περιοχή του φάσματος. Συνεπώς η Φωτοχημεία εξετάζει τα φαινόμενα εκείνα που συμβαίνουν μέσα ακριβώς σ΄ αυτό το φάσμα.

Γενικά το φως ή ακριβέστερα μια φωτεινή ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία είναι δυνατόν να προκαλέσει ή ακόμα και να επιταχύνει μεγάλο αριθμό χημικών αντιδράσεων, όπως για παράδειγμα: τη μετατροπή του λευκού φωσφόρου σε ερυθρό, ή την ένωση του χλωρίου με το υδρογόνο, τον γνωστό σχηματισμό του όζοντος (O3), από το οξυγόνο (O2), τη διάσπαση των αλογονούχων ενώσεων του αργύρου (βασική της κλασικής φωτογραφίας), αλλά ακόμα και στον άνθρωπο, όπως το μαύρισμα του δέρματος, μετά από παρατεταμένη έκθεση στον Ήλιο.  
 
Κυρίαρχη όμως επίδραση του φωτός σε τέτοιες διεργασίες αποτελεί η διαδικασία της φωτοσύνθεσης που συμβαίνει στα πράσινα μέρη των φυτών με την μεσολάβηση βεβαίως της χλωροφύλλης.

Δείτε επίσης
------------

* Ακτινοχημεία
* Φωτοκατάλυση
* Φωτόλυση
* Φωτοφόρηση
* Φωτοχημική αντίδραση
Ο **Ασαγιάκατλ** (ισπανικά: Axayácatl που σημαίνει "πρόσωπο του νερού", έζησε περίπου το 1449–1481) ήταν ο έκτος τλατοάνι του Τενοτστιτλάν και ηγέτης της Τριπλής Συμμαχίας των Αζτέκων.

Βιογραφία και ιστορικό
----------------------

Ο Ασαγιάκατλ ήταν γιος της πριγκίπισσας Ατολόστλι Β΄ και του ξαδέλφου της, του πρίγκιπα Τεσοσομόκ. Ήταν εγγονός των αυτοκρατόρων Μοκτεσούμα Α΄ και Ίτσκοατλ. Ήταν απόγονος του βασιλιά Κουαουτοτοτσίν. Ήταν διάδοχος του Μοκτεσούμα και οι αδερφοί του ήταν οι αυτοκράτορες Τίσοκ και Αουιτσότλ. Αδελφή του ήταν η πριγκίπισσα Τσαλτσιουνενετσίν. Ήταν θείος του αυτοκράτορα Κουαουτέμοκ και πατέρας των αυτοκρατόρων Μοκτεσούμα Β΄ και Κουιτλάουακ.

Άνοδος στην εξουσία
-------------------

Κατά τη διάρκεια της νεολαίας του, η στρατιωτική του ανδρεία του οδήγησε στο να κερδίσει την εύνοια σημαντικών προσώπων της εποχής, όπως ο Νεσαουαλκόγιοτλ και Τακαακαέλ Α΄. Έτσι, μετά τον θάνατο του Μοκτεσούμα Α΄ το 1469, επιλέχθηκε να ανέβει στο θρόνο, παρά την δυσαρέσκεια των αδερφών του. Είναι επίσης σημαντικό ότι η Μεγάλη Πέτρα του Ήλιου, επίσης γνωστή ως Ημερολόγιο των Αζτέκων, χαράχτηκε υπό την ηγεσία του. Το 1475 σημειώθηκε ένας μεγάλος σεισμός που κατέστρεψε πολλά σπίτια στο Τενοτστιτλάν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 16857294
* LCCN: no99036515

 |

 |
Αυτό το λήμμα αφορά ηρωίδα της ελληνικής λαογραφίας.  Για τις οχυρώσεις που ονομάστηκαν από αυτήν, δείτε: Κάστρο της Ωριάς (αποσαφήνιση).  
Το όνομα **Ωριά** ή Ωργιά σύμφωνα με τις ελληνικές παραδόσεις και τα δημοτικά τραγούδια σημαίνει αφενός μεν ηρωίδα αφετέρου ως παράγωγο όνομα ωραίας (γυναίκας), ωριάς.

Κατά τον επικρατέστερο τύπο των δημοτικών τραγουδιών η Ωριά φέρεται άλλοτε ως Βασίλισσα, και άλλοτε ως Πριγκίπισσα κάστρου που πολιορκούμενη από Οθωμανούς ή Σαρακηνούς υπεραμύνθηκε για πολλά χρόνια μέχρις ότου κάποιος από τους πολιορκητές κατάφερε να εισέλθει στο κάστρο. Μάλιστα λέγεται πως αυτός ήταν από ελληνίδα μάνα ο οποίος μηχανεύτηκε το εξής (επικρατέστερο) τέχνασμα, προκειμένου να πετύχει την κατάληψη του απόρθητου κάστρου: Μεταμφιέστηκε σε γυναίκα εγκυμονούσα, (ή κατ΄ άλλες παραλλαγές σε μοναχό), και φθάνοντας στη πύλη του κάστρου ικέτευε ν΄ ανοίξουν για να γεννήσει (ή να ξεκουραστεί από την ασκητεία ή για καταφυγή μεταξύ των ομοθρήσκων του).  

Έτσι παραπεισθείσα η ευσπλαχνική Βασίλισσα (ή Πριγκίπισσα) διέταξε ν΄ ανοίξει η Πύλη για να εισέλθει ο ικέτης, αλλά "*όσο ν΄ ανοίξη η πόρτα, χίλιοι εμπήκαν, κι όσο να μισανοίξη γέμισ΄ η αυλή, κι όσο να καλοκλείση η Χώρα πάρθηκε*".  
 
Αυτός δε που μηχανεύτηκε την εκπόρθηση κατά προηγούμενη συμφωνία με τον επικεφαλής των πολιορκητών έσπευσε να συλλάβει την Ωριά προκειμένου να την πάρει γυναίκα του πλην όμως εκείνη αλλόφρων από την απελπισία ρίφθηκε από τους προμαχώνες του κάστρου και σκοτώθηκε.

Επισημάνσεις
------------

Από την εξιστόρηση αυτή επισημαίνονται τα ακόλουθα λαογραφικά σημεία: η Ωριά είναι μια όμορφη ηρωίδα, υψηλόβαθμη (Βασίλισσα ή Πριγκίπισσα), που κατέχει κάστρο, δηλαδή περιτείχιο οικοδόμημα που όμως είναι πολύ σημαντικό αφού δέχεται συνεχείς πολιορκίες που καταλήγουν άκαρπες. Αυτός που μηχανεύτηκε τη εκπόρθηση φέρεται ως γιος Ελληνίδας και ειδικότερα χριστιανής (αφού κατέφυγε ένας μοναχός), ενώ στο τέλος της αφήγησης το κάστρο αναφέρεται ως Χώρα.
Ο **Χουάν Μαρτίν Παρόδι** (ισπ. Juan Martín Parodi González) (γεν. 1974) είναι διεθνής ποδοσφαιριστής από την Ουρουγουάη, ο οποίος έχει αγωνιστεί στην Αργεντινή, στο Μεξικό, στην Παραγουάη, στην Κολομβία και στην Ελλάδα, στην Α΄ Εθνική με τoν Πανιώνιο και στη Β΄ Εθνική με τον Ολυμπιακό Βόλου. Έχει ύψος 1,71 μ. και αγωνίζεται στη μεσαία γραμμή.

Βιογραφικό
----------

Ο Παρόδι γεννήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 1974 στο Παϊσαντού (Paysandú), την τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Ουρουγουάης. Ξεκίνησε να παίζει επαγγελματικό ποδόσφαιρο το 1993 στη Νασιονάλ Μοντεβιδέο. Από το 1997 ως το 2003 περιπλανήθηκε σε διάφορες ομάδες στην Αργεντινή και στο Μεξικό. Τη σεζόν 2003-04 αγωνίστηκε στον Πανιώνιο. Με 7 γκολ σε 25 ματς ήταν ο πρώτος σκόρερ της ομάδας, που τερμάτισε στην 6η θέση κερδίζοντας μια θέση στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ της επόμενης σεζόν και έφτασε ως τα προημιτελικά του Κυπέλλου Ελλάδος. Τα έξι από τα επτά γκολ σημειώθηκαν εκτός έδρας και βοήθησαν την ομάδα του να πάρει πολύτιμες νίκες ή ισοπαλίες. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνεται και η εκτός έδρας νίκη επί της ΑΕΚ με 1-0, με δικό του γκολ στο 80΄, στις 7 Φεβρουαρίου 2004. Την επόμενη σεζόν αγωνίστηκε σε 12 ματς πρωταθλήματος ως το Δεκέμβριο του 2004 καθώς και στα ματς του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ. 

Ακολούθως, επέστρεψε στη Νότιο Αμερική, στην Ολίμπια Ασουνθιόν της Παραγουάης. Τα επόμενα χρόνια αγωνίστηκε μεταξύ άλλων στο Ντουμπάι και στην Κολομβία και τον Ιανουάριο του 2009 ήρθε πάλι στην Ελλάδα να αγωνιστεί στον Ολυμπιακό Βόλου, στη Β΄ Εθνική ως το τέλος της σεζόν.

### Στην εθνική

Το 2004 κλήθηκε στην εθνική Ουρουγουάης για τα ματς του Κόπα Αμέρικα, στο οποίο αγωνίστηκε σε τρία ματς και κατέκτησε με τη χώρα του την 3η θέση.

Καριέρα
-------

| Χρονιές | Σύλλογος | Συμμετοχές | Γκολ |
| --- | --- | --- | --- |
| 1993-1996 |  Νασιονάλ Μοντεβιδέο |  |  |
| 1997-1998 |  Ντεπορτίβο Εσπανιόλ | 51 | 13 |
| 1998-1999 |  Τόρος Νέσα | 30 | 3 |
| 1999-2000 |  Ουρακάν | 12 | 1 |
| 2000-2002 |  Κανιέρος Σακατέπεκ |  |  |
| 2002-2003 |  Κολόν Σάντα Φε | 30 | 3 |
| 2003-04 |  Πανιώνιος | 25 | 7 |
| 2004-05 (α΄) |  Πανιώνιος | 12 | 0 |
| 2005 |  Ολίμπια Ασουνσιόν |  |  |
| 2006-2007 |  Αλ Αχλί |  |  |
| 2007-2008 |  Ντεφενσόρ Σπόρτινγκ | 15 | 3 |
| 2008 |  Ντεπορτίβο Περέιρα | 23 | 4 |
| 2008-09 (β΄) |  Ολυμπιακός Βόλου | 11 | 0 |
| 2009-10 |  Ντεφενσόρ Σπόρτινγκ |  |  |
| Χρονιές | Εθνικές ομάδες | Συμμετοχές | Γκολ |
| 2004 | Ουρουγουάη ! Ουρουγουάη | 3 | 0 |

Τίτλοι-Διακρίσεις
-----------------

* Κόπα Αμέρικα 2004: 3η θέση (χάλκινο μετάλιο)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* 
* 
*
Η **Ασγκάρντια**, επισήμως γνωστή ως το **Διαστημικό Βασίλειο της Ασγκάρντια** (ή **Ασγάρδιας**), είναι ένα υπό κατασκευή διαστημικό κράτος. Η ιδέα αποσκοπεί στη δημιουργία ενός νέου πλαισίου για το πώς οι διαστημικές δραστηριότητες ρυθμίζονται και ανήκουν, διασφαλίζοντας ότι το μέλλον του χώρου είναι ειρηνικό και πως θα γίνει προς όφελος της ανθρωπότητας.

Η πρόταση για την δημιουργία του έθνους είχε ανακοινωθεί τον Οκτώβριο του 2016 από τον Ιγκόρ Ασουρμπεϊλί, ο ιδρυτής του Διεθνούς Κέντρου Ερευνών Αεροδιαστημικής (Βιέννη), και Πρόεδρος της επιστημονικής επιτροπής της UNESCO. Η ιστοσελίδα της πρωτοβουλίας αυτή τη στιγμή ζητώντας τους ανθρώπους να εγγραφούν για να γίνουν ''ιθαγενείς'' με στόχο την εφαρμογή της στα Ηνωμένα Έθνη για την αναγνώριση της ως κράτος. Οι τεχνικές λεπτομέρειες παραμένουν ασαφείς.

Η οργάνωση σχεδιάζει την δημιουργία ενός δορυφόρου με ένα αξιοσέβαστο ωφέλιμο φορτίο και να ξεκινήσει το 2017. Είναι επίσης επί του παρόντος οι διαγωνισμοί για τη δημιουργία της σημαίας του κράτους, του εθνοσήμου[*νεκρός σύνδεσμος*] και του εθνικού ύμνου[*νεκρός σύνδεσμος*].

Μεταξύ των αξιοσημείωτων ανθρώπων που έχουν γίνει Ασγκαρντιανοί είναι ο Νταν Σκρέμπερ, ο Τζέιμς Χάρκιν και ο Άντριου Χάντερ Μάρεϊ, συν-παρουσιαστές της κωμωδίας του BBC Two: *No Such Thing as the News* οι οποίοι εντάχθηκαν στην Ασγκάρντια κατά την διάρκεια του προγράμματός τους.

Παραπομπές
----------

Πηγές
-----

* Asgardia (Επίσημη ιστοσελίδα)
* Status of International Agreements relating to Activities in Outer Space (Λίστα των συμφωνηθέντων κρατών για την δημιουργία της Ασγκάρντια), UN Office for Outer Space Affairs
Το **Φωτοβολταϊκό φαινόμενο** περιγράφεται ως η πόλωση των ηλεκτρικών φορτίων που συμβαίνει σε συγκεκριμένα υλικά όταν αυτά εκτεθούν σε φωτεινή ακτινοβολία. Κάτι τέτοιο παρατηρείται στα φυσικά στοιχεία που ανήκουν στην ομάδα των ημιαγωγών καθώς και στις τεχνητές ημιαγωγικές διατάξεις. Η πόλωση των ηλεκτρικών φορτίων μεταφράζεται ως δημιουργία διαφοράς δυναμικού μεταξύ των δημιουργούμενων πόλων, δηλαδή έχουμε μια υποτυπώδη ηλεκτρική γεννήτρια.

Παραστατική περιγραφή του φαινομένου
------------------------------------

Θα μπορούσαμε να παρομοιάσουμε την φωτοβολταϊκή ηλεκτρική γεννήτρια σαν μια ανεπίστροφη βαλβίδα ηλεκτρονίων, δια της οποίας τα ηλεκτρόνια μπορούν να διέρχονται μόνο προς την μια κατεύθυνση. Όταν λοιπόν συμβεί κάποιο φωτόνιο να προσκρούσει πάνω σε ηλεκτρόνιο του υλικού,
τότε θα του μεταδώσει μέρος της ενέργειάς του, αναγκάζοντάς το να «εκσφενδονιστεί» από την θέση ηρεμίας του. Εάν τώρα, η κατεύθυνση που θα λάβει το «εκσφενδονισμένο» ηλεκτρόνιο συμπέσει με
την φορά της βαλβίδας ηλεκτρονίων τότε αυτό θα μετατοπισθεί σε σχέση με την αρχική του θέση και
θα παγιδευτεί εκεί αφού η βαλβίδα αποτρέπει την επαναφορά του στην αρχική θέση. Κατόπιν τούτου, διαπιστώνουμε ότι, σε μία «πλευρά» του υλικού (πλευρά παγίδευσης) θα έχουμε περίσσεια ενός ηλεκτρονίου ενώ στην άλλη πλευρά (πλευρά εκσφενδονισμού) θα έχουμε έλλειμμα ενός ηλεκτρονίου,
που συνεπάγεται **διαφορά ηλεκτρικού δυναμικού**.

Ποιοτικές παράμετροι για την εκδήλωση του φαινομένου
----------------------------------------------------

Η ένταση του Φαινομένου (δεδομένου ότι εξετάζουμε υλικό το οποίο διαθέτει την ιδιότητα της ανεπίστροφης βαλβίδας), εξαρτάται από τρεις βασικούς παράγοντες:

* την διαθεσιμότητα ηλεκτρονίων που «μπορούν να εκσφενδονιστούν» (ηλεκτρικές ιδιότητες του υλικού)
* την πιθανότητα σύγκρουσης φωτονίου-ηλεκτρονίου (στατιστική πιθανότητα) και
* την ικανότητα της σύγκρουσης να προσδώσει στο ηλεκτρόνιο κατάλληλη ταχύτητα και διεύθυνση ώστε να μεταπηδήσει στην πλευρά παγίδευσης (επίσης στατιστική πιθανότητα).

Από αυτές τις εξαρτήσεις, γίνεται αντιληπτό ότι ένα μικρό ποσοστό της φωτεινής ακτινοβολίας λαμβάνει μέρος επί του φωτοβολταϊκού φαινομένου.
Ο **Δήμων** ήταν ιστορικός, συγγραφέας μιας *Ατθίδος* αποτελούμενης από τέσσερα (τουλάχιστον) βιβλία σύμφωνα με την μαρτυρία του Αθήναιου.

Πότε έζησε δεν είναι ακριβώς γνωστό, ήταν πάντως αρχαιότερος από τον Φιλόχορο, ο οποίος λέγεται ότι έγραψε την δική του *Ατθίδα* ενάντια στην *Ατθίδα* του Δήμωνα που την θεωρούσε ανακριβή.

Στον Δήμωνα αποδίδονται επίσης άλλα δύο συγγράμματα, τα *Περί παροιμιών* και *Περί θυσιών*.

Από τα έργα του διασώθηκαν 22 αποσπάσματα (τα περισσότερα από το *Περί παροιμιών*). Αναφέρονται από τον Πλούταρχο (στο βίο του Θησέως), τον Στέφανο Βυζάντιο, τον Αρποκρατίωνα, τον Ησύχιο, τον Ζηνόβιο, τον Φώτιο, τον Σουίδα κ.ά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Αθήναιος, *Δειπνοσοφισταί*, βιβλίον γ΄, 50. perseus
2. ↑  William Smith, *A Dictionary of Greek and Roman biography and mythology* (1869), τόμος Ι, σελ. 977. **Demon**
3. ↑  Müller, *Fragmenta historicorum Graecorum*, Τόμος I, σελ.378-383. **Demonis Fragmenta**

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 32386336
* ISNI: 0000 0000 0512 7052
* GND: 102390371

 |

 |
Ο **Γιοβάν Ντεγιάνοβιτς**, *σερβικά: Јован Драгаш, ελληνικά: Ιωάννης Δραγάσης*, (π. 1343 - π. 1378) από τον Οίκο των Ντράγκας/Δραγάση, ήταν Σέρβος δεσπότης ενός σερβικού κρατιδίου με την ονομασία Δεσποτάτο των Ντεγιάνοβιτς. Μαζί με τον αδελφό του Κωνσταντίνο και τη μητέρα του Θεοδώρα κατάφερε να εξουσιάζει μία μεγάλη περιοχή, που κάλυπτε τις νότιες περιοχές της σημερινής Σερβίας, τις ανατολικές περιοχές της σημερινής Βόρειας Μακεδονίας και το νοτιο-δυτικό τμήμα της σημερινής Βουλγαρίας.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του δεσπότη Ντέγιαν και της Θεοδώρας των Νεμάνιτς, κόρης του Στεφάνου Ούγου Γ΄ *Ντέτσαν(σκ)ι, βασιλιά της Σερβίας.*

Ο πατέρας του κυβέρνησε μία μεγάλη έκταση, που κάλυπτε την περιοχή μεταξύ του Πρέσεβο, του Κουμάνοβο και του Βελμπάζντ. Μετά τον θάνατο εκείνου ή την απόσυρσή του σε μοναστήρι, τον διαδέχθηκε ο Ιωάννης (Γιοβάν) και το 1373 του απονεμήθηκε ο τίτλος του δεσπότη.

Η επέκταση του πατρικού δεσποτάτου ξεκινά μετά τη μάχη του ποταμού Μαρίτσα το 1371. Εκμεταλλευόμενος μαζί με τον αδελφό του τις τότε συνθήκες, μεγάλωσε την επικράτεια του Ντέγιαν τους και τη διπλασίασαν. Σταδιακά κατέκτησαν το Βλατοκόβογκ, το Πρέσεβο, τη Σουρντουλίτσα, το Σλαβίστι, το Βράνιε και κατέλαβαν το ανατολικό τμήμα της σημερινής Βόρειας Μακεδονίας.

Ήταν υποτελής του σουλτάνου Μουράτ Α΄, αλλά πιστεύεται ότι στην επέκταση αυτή δεν έλαβε οθωμανική στρατιωτική βοήθεια και στην περιοχή του διατήρησε ένα βαθμό ανεξαρτησίας.

Πέθανε περίπου το 1378 και τον διαδέχτηκε ο νεώτερος αδελφός του Κωνσταντίνος.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Група аутора, *Историја српског народа I* , Београд 1981
2. 1 2 3 4 5  Група аутора, *Историја српског народа II* , Београд 1982
3. 1 2 3  Група аутора, *Родословне таблице и грбови српских династија и властеле*, Београд 1991. ISBN 86-7685-007-0

Πηγές
-----

* Група аутора, *Историја српског народа I* , Београд 1981.
* Група аутора, *Историја српског народа II* , Београд 1982.
* Група аутора, *Родословне таблице и грбови српских династија и властеле* (према таблицама Алексе Ивића) (друго знатно допуњено и проширено издање), Београд 1991. ISBN 86-7685-007-0


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Јован Драгаш  της Σερβικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η **φωτοτροπία** αποτελεί φαινόμενο κάπως ανάλογο του φωσφορισμού. Ανακαλύφθηκε από τον Μάρκβαλντ το 1899.

Περιγραφή
---------

Το φαινόμενο της φωτοτροπίας συνίσταται στην αλλαγή του χρώματος ορισμένων κρυσταλλικών ενώσεων όταν αυτές φωτισθούν από ακτινοβολία την οποία απορροφούν. Όμως στο σκότος ή ακόμη ταχύτερα διά φωτισμού με ακτινοβολία που απορροφάται από το νέο χρώμα η ουσία αποκτά εκ νέου το αρχικό χρώμα.

Το 1908 ο Στομπ ανακάλυψε ένα τυπικό παράδειγμα φωτοτροπίας στη χημική ένωση τριφαινυλοφουλγίδιο. Αυτό είναι πορτοκαλόχρουν, αλλά όταν φωτιστεί με φως βραχέων κυμάτων καθίσταται υποκύανο. Επανέρχεται στο αρχικό του χρώμα γρήγορα σε επίδραση ερυθρού φωτός και βραδύτερα αν μείνει στο σκότος. Η θέρμανση απλά επιταχύνει την τελευταία αυτή μεταβολή.

Σήμερα διά της φωτοτροπίας και με δεδομένα τις φωτοτροπικές ιδιότητες κάποιων στοιχείων και χημικών ενώσεων γίνεται σε πολλές των περιπτώσεων ευκολότερη η αναγνώρισή τους.

Ο όρος φωτοτροπία δεν θα πρέπει να συγχέεται με τον όρο φωτοτροπισμός που αφορά την ικανότητα των φυτών να προσανατολίζονται στο φως για την επιτυχέστερη φωτοσύνθεση.

Παραπομπές
----------
Οι **Χαριζίτες** (αραβικά: الخوارج‎) εμφανίστηκαν στον πρώτο αιώνα του Ισλάμ κατά τη διάρκεια της πρώτης Φίτνα, της κρίσης ηγεσίας μετά το θάνατο του Μωάμεθ. Εξεγέρθηκαν ενάντια στην εξουσία του Χαλίφη Αλή, ο οποίος συμφώνησε σε διαιτησία με τον αντίπαλό του, τον Μωαβία Α΄, ώστε να αποφασιστεί η διαδοχή του Χαλιφάτου μετά τη μάχη του Σιφίν (657). Ένας Χαριζίτης αργότερα δολοφόνησε τον Αλή και για εκατοντάδες χρόνια οι Χαριζίτες ήταν πηγή εξέγερσης ενάντια στο Χαλιφάτο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Στο χάρτη του χαλιφάτου και η Κύπρος - Ανησυχία για τα σχέδια των Τζιχαντιστών Αρχειοθετήθηκε 2016-10-29 στο Wayback Machine. ΑΝΤ1
2. ↑  Al-Yaqoubi, Muhammad (2015). *Refuting ISIS: A Rebuttal Of Its Religious And Ideological Foundations*. Sacred Knowledge. σελίδες xvii–xviii. ISBN 978-1908224125.
3. ↑  Higgins, Annie C. (2004). «Kharijites, Khawarij». Στο: Martin, Richard C. *Encyclopedia of Islam and the Muslim World v.1*. Macmillan. σελ. 390.
4. ↑  Glasse, Cyril (2001). *The New Encyclopedia of Islam*. California: Altamira Press. σελίδες 255–56. ISBN 0759101892.
Η **Βόλογκντα** (ρωσικά: Вологда, προφ.: *Βόλαγκντα*) είναι πόλη και το διοικητικό, πολιτιστικό και επιστημονικό κέντρο του όμπλαστ της Βόλογκντα, στη Ρωσία, που βρίσκεται επί του ποταμού Βόλογκντα εντός της λεκάνης απορροής του Βόρειου Ντβινά. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, ο πληθυσμός της πόλης είναι 301.755 κάτοικοι.

Η πόλη χρησιμεύει ως σημαντικός κόμβος μεταφορών στα βορειοδυτικά της Ρωσίας. Το Υπουργείο Πολιτισμού της Ρωσικής Ομοσπονδίας έχει ταξινομήσει τη Βόλογκντα ως ιστορική πόλη, μία από τις σαράντα μία στη Ρωσία και μία από τις τρεις μόνο στο όμπλαστ της Βόλογκντα. 224 κτίρια στη Βόλογκντα έχουν αναγνωριστεί επισήμως ως μνημεία πολιτιστικής κληρονομιάς.

Ιστορία
-------

Ο Καθεδρικός Ναός της Αγίας Σοφίας
Η πόλη έχει αρχαία προέλευση, με την πρώτη αναφορά να χρονολογείται από το 1147, όταν ιδρύθηκε μια εκκλησία και ένα μικρό χωριό· έναν ολόκληρο αιώνα αργότερα η πόλη ισοπεδώθηκε από τους Μογγόλους. Στις αρχές του 15ου αιώνα η Βόλογκντα εισήλθε στη σφαίρα επιρροής της Μοσχοβίας, ξεκινώντας την ανάπτυξή της ως κέντρο εμπορίου.

Δεδομένης της διάρκειας της ιστορίας της, η πόλη είναι πλούσια σε μαρτυρίες: ο καθεδρικός ναός της Αγίας Σοφίας, ο οποίος χτίστηκε από τον Ιβάν τον Τρομερό μεταξύ 1568 και 1570, και το μοναστήρι Σπασό-Πριλούτσκιι, το οποίο χρονολογείται από το 1371, προσλαμβάνουν ιδιαίτερη αξία.

Υποδομές και μεταφορές
----------------------

Η πόλη εξυπηρετείται από το Αεροδρόμιο της Βόλογκντα, όντας εύκολα προσβάσιμη με καθημερινές προγραμματισμένες πτήσεις της τοπικής αεροπορικής εταιρείας Vologda Air, οι οποίες συνδέουν τη Βόλογκντα με το Διεθνές Αεροδρόμιο Βνούκοβο, που βρίσκεται στη ρωσική πρωτεύουσα, τη Μόσχα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *d:Q26842998*. www.gks.ru/free\_doc/2016/oktmo/tom2\_oktmo.rar. Ανακτήθηκε στις 27  Οκτωβρίου 2016.
2. ↑  vologda-portal.ru/o\_gorode/.
3. ↑  vologdaregion.ru/news/2016/9/26/novym-glavoy-vologdy-stal-yuriy-sapozhnikov.
4. ↑  «26. Численность постоянного населения Российской Федерации по муниципальным образованиям на 1 января 2018 года». Federal State Statistics Service. Ανακτήθηκε στις 23  Ιανουαρίου 2019.
5. ↑  «Приказ Министерства культуры Российской Федерации, Министерства регионального развития Российской Федерации от 29 июля 2010 г. N 418/339 г. Москва "Об утверждении перечня исторических поселений"» (στα Ρωσικά). Российская газета. 29 Σεπτεμβρίου 2010. Ανακτήθηκε στις 24 Οκτωβρίου 2011.
6. ↑  «Culture in the Vologda region: Vologda city». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Μαΐου 2014. Ανακτήθηκε στις 23 Φεβρουαρίου 2022.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 157108883
* LCCN: n80137531
* GND: 4225196-5
* NKC: ge556710

 |

 |
Το Βάζο του Βατερλώ στον κήπο του Ανακτόρου του Μπάκιγχαμ
Συντεταγμένες: 51°30′07″N 0°08′54″W﻿ / ﻿51.50194°N 0.14833°W﻿ / 51.50194; -0.14833
Το **Βάζο του Βατερλώ** είναι μεγάλο βάζο, ύψους 5 μέτρων και βάρους 20 τόνων, το οποίο έχει κατασκευαστεί από ένα κομμάτι μάρμαρο Καρράρας. Από το 1906 χρησιμοποιείται ως διακοσμητικό κήπου στον κήπο του Ανακτόρου του Μπάκινγχαμ, στο Λονδίνο.

Ο αυτοκράτορας Ναπολέων της Γαλλίας, κατά τη διέλευσή του από την Τοσκάνη προς το Ρωσικό Μέτωπο, ενημερώθηκε για ένα μεμονωμένο τεράστο κομμάτι μαρμάρου, το οποίο ζήτησε να διατηρηθεί. Πιστεύεται οτι ο Ναπολέων μπορεί να διέταξε μία αρχική αδρή σμίλευση του στο σχήμα του βάζου που έχει τώρα, αφήνοντας το αδιακόσμητο, έτοιμο να χρησιμοποιηθεί για την απεικονίση των επικείμενων νικών του.

Μετά την ήττα των Γάλλων κατά τους Ναπολεόντειους Πολέμους, το βάζο δωρίστηκε ημιτελές στον Πρίγκηπα Αντιβασιλέα Γεώργιο από τον Φερδινάνδο Γ΄, Μεγάλο Δούκα της Τοσκάνης, μέσω του βρεττανού πρεσβευτή Λόρδου Μπάργκερς. Ο αντιβασιλέας, που σύντομα θα γινόταν ο Βασιλέας Γεώργιος ο Δ' , διέταξε την ολοκλήρωση του βάζου από τον γλύπτη Ρίτσαρντ Γουεστμάκοτ, με πρόθεση να είναι το κεντρικό έκθεμα της νέας Αίθουσας του Βατερλώ στο Κάστρο του Ουίνδσορ, προς ανάμνηση της Μάχης του Βατερλώ.

Εμπνευσμένο από την αρχαία ρωμαϊκή τέχνη, το Βάζο του Βατερλώ διακοσμήθηκε με ανάγλυφα του Γεωργίου του Γ' (ο οποίος είχε αποσυρθεί προ πολλού από τη δημόσια ζωή) στο θρόνο του, τον Ναπολέοντα πεζό και διάφορα αλληγορικά προσωπα. Δύο φτερωτοί άγγελοι προβάλλουν από τις πλευρές του βάζου, μοιάζοντας περισσότερο με ακρόπρωρα πλοίων, παρά με λαβές βάζου.

Ωστόσο, κανένα πάτωμα δεν μπορούσε να αντέξει το βάρος του βάζου, το οποίο υπολογιζόταν στους 20 τόνους, οπότε δωρίστηκε στην Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου το 1836. Η Πινακοθήκη τελικά επέστρεψε το έκθεμα στον Βασιλιά Εδουάρδο τον Ζ' το 1906 και εκείνος το τοποθέτησε στον κήπο του Ανακτόρου του Μπάκιγχαμ, όπου παραμένει μέχρι σήμερα, σε κάποια απόσταση στα ΒΔ του κεντρικού κτιρίου.

Πηγές
-----

* Harris, John· de Bellaigue, Geoffrey· Miller, Oliver (1968). *Buckingham Palace and its treasures*. New York: Viking Press. OCLC 442864. Library of Congress catalogue card no: 62-23206.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* The "marble story" of the Waterloo Vase (σε βιογραφία του Richard Westmacott)
* Φωτογραφία της Βασιλομήτορος Ελισάβετ δίπλα στο βάζο το 1938
Ο **Βόλφγκανγκ Μπόρχερτ** (*Wolfgang Borchert*, 20 Μαΐου 1921 – 20 Νοεμβρίου 1947) ήταν Γερμανός θεατρικός συγγραφέας.

Βιογραφία
---------

Από γονείς διανοουμένους του Αμβούργου, άρχισε το 1938 να γράφει έργα με αντιναζιστικές αιχμές, πράγμα που του στοίχισε μια πρώτη σύλληψη. Το 1940-41 πήρε μαθήματα υποκριτικής και άρχισε να εργάζεται σε θίασο του Αμβούργου. Τον Ιούνιο του 1941 κατατάχθηκε στην Βέρμαχτ και στάλθηκε στο Ρωσικό Μέτωπο. Αντίκρυσε την φρίκη του πολέμου, έπαθε κρυοπαγήματα, πέρασε από στρατοδικείο κατηγορούμενος για αυτοτραυματισμό, και φυλακίστηκε για αντικαθεστωτικές τάσεις. 

Μετά τον πόλεμο ο Μπόρχερτ, που υπέφερε από σοβαρότατη πάθηση του --ήπατος, εξακολούθησε να γράφει θεατρικά έργα, διηγήματα και ποιήματα. Τον Ιανουάριο του 1947 έγραψε το δράμα *Draußen vor der Tür* (Έξω από την πόρτα), που μεταδόθηκε ραδιοφωνικά τον Φεβρουάριο και προξένησε μεγάλη εντύπωση. Πέθανε τον Νοέμβριο του ιδίου έτους. 

Το *Έξω από την πόρτα* ανήκει στην λεγόμενη «Λογοτεχνία των ερειπίων» (Trümmerliteratur). Είναι το δράμα όσων γύρισαν από τον πόλεμο σε μιαν ερειπωμένη χώρα και ζουν με την φρίκη των αναμνήσεων και την αγωνία για το αύριο. Είναι σύμφωνα με τον υπότιτλο «ένα έργο που κανένα θέατρο δεν θέλει να το παίξει και κανένα κοινό δεν θέλει να το δει».

Το *Έξω από την πόρτα* μετέφρασε στα ελληνικά ο Παναγιώτης Σκούφης (*Θέατρο* Νίτσου 1964, τεύχος 18)

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Βόλφγκανγκ Μπόρχερτ** |

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 34473749
* **Europeana**: agent/base/66001
* **ΕΒΕ**: 267110
* **AA**: 150917
* LCCN: n79077406
* ISNI: 0000 0000 8113 051X
* GND: 118513451
* SELIBR: 312874
* SUDOC: 028569164
* BNF: cb120378766 (data)
* BIBSYS: 90059742
* MusicBrainz: ef153efa-0ec6-4d5b-b51c-263857045c43
* NLA: 35020316
* NDL: 00433864
* NKC: ola2002153871
* BNE: XX889105

 |

 |
Ο **Γιόουκαχαϊνεν** (φινλ. *Joukahainen*) είναι ένας από τους χαρακτήρες του φινλανδικού έπους της Καλέβαλα. Είναι ο νεαρός αντίπαλος του μεγάλου σαμάνου Βέινεμουινεν, από τον οποίο χάνει σε ένα διαγωνισμό τραγουδιού κι έτσι του υπόσχεται την νεαρή αδερφή του, Άινο. Η ίδια όμως, προτιμά το θάνατο, καθώς πέφτει και πνίγεται σε ένα ποτάμι αντί να τον παντρευτεί. Λίγο πιο μετά, όταν στο ποτάμι βρίσκεται ο Βέινεμουινεν, του εμφανίζεται με μορφή ψαριού, αλλά του ξεφεύγει και τον κοροϊδεύει για την "ευκαιρία" που έχασε. 

Ο Γιόουκαχαϊνεν, γεμάτος ζήλια για το μεγάλο σαμάνο, αργότερα σκοτώνει το άλογο του αντιπάλου του, το οποίο τον παρασέρνει στα νερά της Πόγιολα. 

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Φινλανδική μυθολογία |
| --- |
|  |
| Θεότητες και πνεύματα | 
* Άγιαταρ
* Άκκα
* Άχτι
* Βέλλαμο
* Έγκρες
* Ίλματαρ
* Ίλμαρινεν
* Κάλμα
* Κούου
* Λόβιαταρ
* Λόουχι
* Μιελίκκι
* Ούκκο
* Πέκκο
* Πέρκελε
* Ράουνι
* Τάπιο
* Τουόνεταρ
* Τούονι
 |
|  |
| Τοποθεσίες | 
* Τούονελα
* Πόγιολα
* Καλεβάλα
 |
|  |
| Ήρωες | 
* Βέινεμουινεν
* Γιόουκαχαϊνεν
* Λέμμινκαϊνεν
* Άντερο Βίπουνεν
* Κούλλερβο
* Σάμπο
 |

 |
|  |
| --- |
| **Ολυμπιακό μετάλλιο** |
| **Μονόζυγο** | **Ομαδικό** |
| **Ολυμπιακοί αγώνες 1896 Αθήνα** | Campione olimpicoCampione olimpico |
| **Χρυσό μετάλλιο** |
|
| **Δίζυγο** | **Ομαδικό** |
| **Ολυμπιακοί αγώνες 1896 Αθήνα** | Campione olimpicoCampione olimpico |
| **Χρυσό μετάλλιο** |
|
|
|

Οι Άλφρεντ και Γουσταύος Φλάτοβ σε Γερμανικό γραμματόσημο
Ο **Γουσταύος Φλάτοβ** (στην ελληνική βιβλιογραφία συναντάται και ως Φλάτοου, *Gustav Felix Flatow*, 7 Ιανουαρίου 1875 - 29 Ιανουαρίου 1945) ήταν Γερμανός αθλητής της γυμναστικής και ολυμπιονίκης.

Η ζωή του
---------

Ο Γουσταύος Φλάτοβ γεννήθηκε στο Μπέρεντ της Δυτικής Πρωσίας (σημερινή Κοστσιεζίνα της Πολωνίας). Αποφοίτησε από το σχολείο το 1890 και το 1893 γράφτηκε σε εμπορική σχολή στο Βερολίνο, ενώ από το 1893 ήταν αθλητής του συλλόγου Turnverein 1850. Πήρε μέρος στους Α' Ολυμπιακούς αγώνες του 1896 στην Αθήνα στην γυμναστική. Κέρδισε δύο χρυσά μετάλλια με την εθνική ομάδα της Γερμανίας στο ομαδικό του δίζυγου και του μονόζυγου.

Αφού συμμετείχε χωρίς να κατακτήσει μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού, εγκατέλειψε τον αθλητισμό και αφιερώθηκε στη διεύθυνση του εργοστασίου κλωστοϋφαντουργίας που είχε αναλάβει ένα χρόνο νωρίτερα. Αργότερα, την δεκαετία του '30 ίδρυσε δική του κλωστοϋφαντουργία.  

Το 1933 το Ναζιστικό καθεστώς κατάσχεσε την περιουσία του επειδή ήταν Εβραίος και ο ίδιος αναγκάστηκε να μεταναστεύσει στη Ολλανδία. Το 1940 με την κατάληψη της Ολλανδίας από τον Γερμανικό στρατό συνελήφθη και στάλθηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Τερέζιενσταντ στην Βοημία, όπου και πέθανε το 1945.

Το 1997 η πόλη του Βερολίνου τίμησε τον Γουσταύο μαζί με τον ξάδελφο του επίσης ολυμπιονίκη το 1896 Άλφρεντ δίνοντας το όνομα τους σε δρόμο κοντά στο ολυμπιακό χωριό και σε γυμναστήριο της πόλης. Επίσης τα Γερμανικά Ταχυδρομεία εξέδωσαν γραμματόσημο με την μορφή τους.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  *The Database of Victims of the Nazi Persecution*. Terezín Initiative Institute. Πράγα. 149880. Ανακτήθηκε στις 10  Δεκεμβρίου 2020.
2. 1 2 3  *Database of the Terezín Memorial*. www.pamatnik-terezin.cz/database. Ανακτήθηκε στις 15  Μαρτίου 2021.

Πηγές
-----

* International Jewish Sports Hall of Fame
* Γουσταύος Φλάτοβ - Γιαντ Βασσέμ (Αγγλικά)

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 18134964
* ISNI: 0000 0000 2250 506X
* GND: 123580218

 |

 |
Ο *Γιόκε Γιουπάνκι*, αναπαράσταση αγνώστου καλλιτέχνη
Ο **Γιόκε Γιουπάνκι** (Κέτσουα: *Lloq'e Yupanki Inka* "ο αριστερόχειρας λογιστής Ίνκα", ισπ. *Lloque Yupanqui*) ήταν ο τρίτος αυτοκράτορας των Ίνκας. Ήταν γιος του Σίντσι Ρόκα και της *Μάμα Κόρα*. Ανήκε στη δυναστεία *Ούριν* (ισπ. *Hurin*) που ίδρυσε ο παππούς του, Μάνκο Κάπακ. Βασίλεψε περίπου το 1260 ενώ παντρεύτηκε τη *Μάμα Κάουα* (*Mama Cahua*) και έκανε έναν γιο, τον Μάιτα Κάπακ, ο οποίος τον διαδέχθηκε στο θρόνο της αυτοκρατορίας.

Τα χρονικά των παρουσιάζουν ως φιλειρηνικό ηγεμόνα με έφεση στη τέχνη και το εμπόριο. Επι ημερών βασιλείας του κτίστηκε η δημόσια αγορά του Κούσκο και *το Ακλιαουάσι* ή *Ακγιαουάσι* (Κέτσουα: *Acllahuasi*, ισπ. *Acllahuasi*). Το συγκεκριμένο κτίσμα ήταν η Σχολή των Επιλεγμένων Γυναικών. Εκεί εκπαιδευόντουσαν, από τις Δασκάλες (Κέτσουα: *Mamaconas*) όλα τα κορίτσια που επέλεγε απ'όλη την Αυτοκρατορία ο Ανώτατος Ιερέας (Κέτσουα: *Apo Panaca*).

Η εκπαίδευση περιλάμβανε από τα 4 μέχρι τα 10 τους χρόνια την εκμάθηση της υφαντουργικής και της οικοκυρικής. Στη συνέχεια εκπαιδευόντουσαν στην εξερεύνηση της γυναικείας φύσης και στις αρετές ενώ δεν παρέλειπαν την εκμάθηση καλλωπισμού του σώματος τους. Όταν ήταν έτοιμες και είχανε ολοκληρώσει την εκπαίδευση τους περνούσανε την Τελετή του *Κικουτσίκο* (Κέτσουα: *Quicuchico*), που ήταν η υπέρτατη Γυναικεία Μύηση. Έτσι μετά τη τελετή είχανε γίνει ολοκληρωμένες γυναίκες οι οποίες δίνονταν ως γυναίκες στους αυτοκράτορες των Ίνκας είτε σε σημαντικές προσωπικότητες, ξένες ή μη, ενώ άλλες επέλεγαν να αφιερωθούν στη Λατρεία του Ηλίου ως ιερείς *Νιούστας* (Κέτσουα: *Ñustas*).

Πηγές
-----

* ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ, ΙΝΚΑΣ, Δεληγίαννης Π. τεύχος 147, εκδόσεις ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ, Νοέμβριος 2008
* Εγκυκλοπαίδεια ΠΑΠΥΡΟΥΣ ΛΑΡΟΥΣ ΜΠΡΙΤΑΝΝΙΚΑ, Εκδοτικός Οργανισμός Πάπυρος, Αθήνα, 1996
* *History of the Incas*, Sarmiento de Gamboa P. S. Bauer B. Smith V. Decoster J. University of Texas Press, March 2007

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Προηγούμενος Σίντσι Ρόκα | **Σάπα Ίνκα** *περίπου το 1260*  | Επόμενος**Μάιτα Κάπακ**  |

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Σάπα Ίνκα |
| --- |
|  |
| Δυναστεία Ούριν | 
* Μάνκο Κάπακ
* Σίντσι Ρόκα
* Γιόκε Γιουπάνκι
* Μάιτα Κάπακ
* Κάπακ Γιουπάνκι
 |
|  |
| Δυναστεία Άναν | 
* Ίνκα Ρόκα
* Γιάουαρ Ουάκακ
* Βιρακότσα Ίνκα
* Πατσακούτι Ίνκα Γιουπάνκι
* Τούπακ Ίνκα Γιουπάνκι
* Ουάινα Κάπακ
* Ουάσκαρ Ίνκα
* Αταουάλπα Ίνκα
* Τόπα Ουάλπα
* Μάνκο Ίνκα Γιουπάνκι
 |

 |