recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Συντεταγμένες: 43°17′51″N 20°43′23″E﻿ / ﻿43.29750°N 20.72306°E﻿ / 43.29750; 20.72306

Η λίμνη Σεμετέσκο
Η **Λίμνη Σεμετέσκο** (σερβικά : Семетешко) είναι φυσική λίμνη της Σερβίας στην περιφέρεια Ράσκα. Βρίσκεται στη δυτική πλευρά του όρους Κοπαονίκ, κοντά στο χωριό Σεμέτες, 200 μέτρα από το Εθνικό πάρκο Κοπαονίκ. Από γεωλογική άποψη, η λίμνη δημιουργήθηκε πριν εκατομμύρια χρόνια, από τους παγετώνες.

Έχει κυκλική διάμετρο 60 μέτρων ενώ έχει πάντα το ίδιο επίπεδο και τροφοδοτείται με νερό από υποβρύχιες πηγές και από δύο πηγές πάνω από τη λίμνη. Λόγω του μεγάλου πλάτους και βάθους των υποθαλάσσιων πόρων, το κεντρικό τμήμα της λίμνης έχει σχήμα χωνιού και είναι πρακτικά αδύνατο να μετρηθεί το βάθος της. Πολλοί δύτες έχουν προσπαθήσει, αλλά κανείς δεν τόλμησε να βουτήξει βαθύτερα από τα 15 μέτρα λόγω των ισχυρών ρευμάτων. Η μέση θερμοκρασία του νερού είναι 10 °C τον Ιούλιο και τον Αύγουστο έως 20 °C. Κοντά της περνά ο ποταμός Σεμετέσκο.

Στην λίμνη διαμορφώνονται πλωτά νησιά όπου υπάρχουν φυτά και δέντρα. Όταν ο άνεμος φυσάει, το νησί κινείται γύρω από τη λίμνη. Λόγω αυτών των πλωτών νησιών η λίμνη ανακηρύχθηκε υδρολογικό μνημείο της φύσης.

Διαθέτει πολλά ψάρια: κυπρίνους και Λορίν , και είναι ως εκ τούτου ελκυστική για τους ψαράδες. Ένα από τα αυτόχθονα ερπετά της λίμνης είναι η σαλαμάνδρα.

Νοτιοδυτικά της βρίσκονται οι ιαματικές πηγές της Γιασανίκα και υπάρχουν δύο λίμνες της ίδιας γεωλογικής εποχής.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Глас јавности: Острва плове, аждаја ћути, М. С. 22. 7. 2002. στα σερβικά
2. ↑  Вести онлине: Језера, водени бисери Србије, 16. 1. 2011. Αρχειοθετήθηκε 2013-08-21 στο Wayback Machine. στα σερβικά
3. ↑  НАПС: НП Копаоник[*νεκρός σύνδεσμος*], στα σερβικά
4. 1 2  Копаоник онлине: О Копаонику Αρχειοθετήθηκε 2012-01-27 στο Wayback Machine. στα σερβικά
5. 1 2 3 4 5  Семетешко језеро, στα σερβικά
6. 1 2 3  РТС: Лепоте Рашке, 29. 8. 2011. Приступљено 31. јануар, στα σερβικά
7. 1 2  ТО Србија: Споменици природе Αρχειοθετήθηκε 2013-01-21 στο Wayback Machine. στα σερβικά
8. ↑  Скијање: Национални парк Копаоник Αρχειοθετήθηκε 2018-10-08 στο Wayback Machine. στα σερβικά

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Семетешко језеро  της Σερβικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Συντεταγμένες: 39°3′58.000″N 22°16′26.000″E﻿ / ﻿39.06611111°N 22.27388889°E﻿ / 39.06611111; 22.27388889

Η **Ξυνιάδα** είναι αποξηραμένη λίμνη της Στερεάς Ελλάδας, που βρισκόταν στο οροπέδιο της Ομβριακής, στις δυτικές απολήξεις της Όθρυος. Αποξηράνθηκε κατά την περίοδο 1936-1942 με σκοπό την δημιουργία καλλιεργήσιμης γης. Πριν την αποξήρανσή της, η λίμνη Ξυνιάδα καταλάμβανε έκταση 31.600 στρεμμάτων, από τα οποία τα 5.000 στρέμματα ήταν καλαμώνες και είχε μέγιστο βάθος 4 μέτρα. Η επιφάνεια της λίμνης βρισκόταν σε υψόμετρο 463 μέτρων πάνω από το επίπεδο της θάλασσας. Το όνομά της το όφειλε στην αρχαία πόλη Ξυνία (ή Ξυνίαι) που ήταν χτισμένη στις όχθες της. Την περίοδο της Τουρκοκρατίας η λίμνη λεγόταν και Νταουκλή.

Η αποξήρανση της λίμνης
-----------------------

Η πρώτη μελέτη για την αποξήρανση της λίμνης Ξυνιάδας έγινε το 1887. Νέα μελέτη πραγματοποιήθηκε κατά την δεκαετία του 1920. Τα έργα για την αποξήρανση της λίμνης ξεκίνησαν το φθινόπωρο του 1936 και ολοκληρώθηκαν το καλοκαίρι του 1942. Η αποξήρανση επιτεύχθηκε με την κατασκευή ειδικής αποστραγγιστικής τάφρου προς τον χείμαρρο Πεντεμύλη. Την καλλιεργήσιμη γη που δημιουργήθηκε μετά την αποξήρανση της λίμνης, εκμεταλλεύτηκε αρχικά η ανάδοχος εταιρία του έργου, Κανζούχ και ΣΙΑ. Το 1958 έγινε η διανομή των κτημάτων στους κατοίκους των γύρω χωριών.

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **Ξυνιάδα**  |

Ανασύσταση της λίμνης
---------------------

Τα τελευταία χρόνια γίνεται συζήτηση για ανασύσταση της λίμνης. Λόγω της σταδιακής υποβάθμισης της γονιμότητας του εδάφους, η γεωργική εκμετάλλευση της περιοχής δεν παρέχει πλέον τα προσδοκώμενα οικονομικά οφέλη. Η ανασύσταση της λίμνης αναμένεται να ενισχύσει οικονομικά την περιοχή, δημιουργώντας μια άλλη οικονομία, με οικοτουριστικά οφέλη και παράλληλα θα εξασφαλίσει νερό για άρδευση στην γύρω περιοχή. Τα σχέδια για ανασύσταση της λίμνης οδηγούν σε πλημμυρισμό 26.000 στρεμμάτων.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Ομβριακή, Θεόδωρος Αποστολόπουλος, Αθήνα 2011, σελ. 261
2. 1 2  Καθημερινή, ένθετο «επτά ημέρες», λίμνες της Ελλάδας
3. 1 2  Δήμος Δομοκού, Δημοτική ενότητα Ξυνιάδας
4. ↑  Το Έθνος[*νεκρός σύνδεσμος*] Πλημμύρα ζωής για δύο αποξηραμένες λίμνες
61°35′N 25°30′E﻿ / ﻿61.583°N 25.500°E﻿ / 61.583; 25.500Συντεταγμένες: 61°35′N 25°30′E﻿ / ﻿61.583°N 25.500°E﻿ / 61.583; 25.500

Η Λίμνη **Πάιγιανε** (φινλανδικά: *Päijänne*) είναι η 2η μεγαλύτερη λίμνη της Φινλανδίας με έκταση 1.080 τ.χλμ.. Η λίμνη καταλήγει στο Φινλανδικό κόλπο μέσω του ποταμού Κύμι. Τα κυριότερα νησιά από το βορρά προς νότο είναι τα Βουορίτσαλο, Μουουράτσαλο, Ονκίσαλο, Γιουντίνσαλο, Εντέσσαλο, Ταϊβάσσαλο, Χαουκκάσαλο, Βεχκασάλο, Μουστάσσαλο, Βιρμάιλανσααρι και Σαλονσάαρι, με το μεγαλύτερο να είναι το Βιρμάιλανσααρι.

Οι μεγαλύτερες πόλεις στις ακτές της λίμνης Πάιγιανε είναι η Γυβάσκυλα στον Βορρά και η Λάχτι στο Νότο.

Ένα υπόγειο υδραγωγείο, η *Σήραγγα Νερού Πάιγιανε* συνδέει τη λίμνη με το Ελσίνκι, παρέχοντας στην περιοχή νερό. Το βαθύτερο σημείο από κάθε άλλη λίμνη της Φινλανδίας βρίσκεται στην Πάιγιανε (95.3 μέτρα).

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Finnish Environment Institute: Finnish lakes larger than 40 square kilometers». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Ιουλίου 2011. Ανακτήθηκε στις 21 Αυγούστου 2011.
2. ↑  Seppälä, Matti (2005)The Physical Geography of Fennoscandia Oxford University Press, p. 145, ISBN 9780199245901

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 248716152
* LCCN: sh85096612
* GND: 4491162-2

 |

 |
Οι **Λαπέρσαι** ήταν αρχαίος δήμος της Λακεδαίμονας. Εκτεινόταν προς τη νοτιοανατολική πλευρά του Ταϋγέτου, μια κορυφή του οποίου που ήταν ακριβώς πάνω από τον δήμο αυτόν ονομαζόταν Λαπέρσα. Βρισκόταν δηλαδή αρκετά νοτίως της Σπάρτης. Στην περιοχή του, όπου ήταν κτισμένη η προομηρική και μετέπειτα ακμάζουσα πόλη Λας, υπήρχε ο ναός του «Αγαμέμνονος Λαπερσίου», ή του «Διός Λαπερσίου». οι δημότες των Λαπερσών αποκαλούνταν *Λαπερσαίοι*.

* «Λαπέρσαι» ή «Λαπέρσιοι» αποκαλούνταν οι Διόσκουροι (βλ.λ.), επειδή κατά την παράδοση είχαν εκπορθήσει (αλώσει) την παραπάνω πόλη Λα. Τότε είχαν κτίσει στο έδαφος του δήμου έναν ναό αφιερωμένο στην «Ασία Αθηνά».

Πηγές
-----

* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 16, σελ. 655
Το **Ντεραπούρ** είναι μια πόλη στην επαρχία Κανπούρ Ντεχάτ στην πολιτεία του Ουτάρ Πραντές της Ινδίας. Είναι η έδρα του τεχσίλ με το ίδιο όνομα. Το Ντεραπούρ απέχει 61 χλμ. από το Κανπούρ.

Μεταφορές
---------

Το Ντεραπούρ συνδέεται οδικώς και σιδηροδρομικώς με τις γύρω πόλεις. Ο Ρούρα είναι ο πλησιέστερος σιδηροδρομικός σταθμός προς την πόλη.

Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Ρούρα
Ο Ρούρα βρίσκεται σε απόσταση 14 χλμ. βόρεια. Τα γρήγορα και ταχεία τρένα είναι διαθέσιμα. Συνδέεται προς τα ανατολικά με το Κανπούρ τη Πάτνα και άλλες πόλεις και προς τα δυτικά με το Αλιγκάρ, την Άγκρα, το Δελχί κ. λπ. Επίσης, συνδέεται με δρόμους στη Χρυσή Τετράπλευρη Εθνική Οδό της Ινδίας στο Μουγκισαπούρ σε απόσταση 6 χλμ. προς νότια. Βρίσκεται στη νότια όχθη του ποταμού Σενγκούρ.

Ναός Καπαλεσούαρ
----------------

Ναός Καπαλεσουάρ
Ο ναός αυτός βρίσκεται προς τα βορειοανατολικά, 2 χλμ. από την πόλη Ντεραπούρ κοντά στην αριστερή όχθη του ποταμού Σενγκούρ. Στο εσωτερικό του ναού στο πάτωμα, με κατεύθυνση νότο προς βορρά, υπάρχει ένα μικρό μαυσωλείο (Σαμάντι). Το Σιβλίνγκα είναι εγκατεστημένο στο βόρειο άκρο του μαυσωλείου (Σαμάντι). Είναι το κέντρο της πίστης των ανθρώπων. Χτίστηκε το 1893. Το πλήθος των πιστών συγκεντρώνεται κάθε Δευτέρα του μήνα Σαουάν κάθε χρόνο. Ένα πανηγύρι διεξάγεται στο φεστιβάλ Μαχασιβαράτρι στο μήνα Φαλγκούν του Ινδουιστικού ημερολογίου κάθε χρόνο.

Εγκαταστάσεις
-------------

* Έδρα του τεχσίλ
* Αστυνομικό τμήμα
* Τραπεζικά υποκαταστήματα
* Ταχυδρομικό γραφείο

Αξιοσημείωτα άτομα
------------------

Ο Ραμ Ναθ Κοβίντ είναι ο 14ος Πρόεδρος της Ινδίας. Ήταν πρώην Κυβερνήτης της Μπιχάρ. Γεννήθηκε στο χωριό Παραούχ στο Ντεραπούρ της επαρχίας Κανπούρ Ντεχάτ.

Εκπαιδευτικά ιδρύματα
---------------------

1. Διακολλέγιο Γκαλουαπούρ
2. Διακολλέγιο Ντέβι Σαχάι Σαρβτζανίκ
3. Κολλέγιο Βαθμού Γκούντα Ντεβί Σιαμ Μπιχάρι

Φεστιβάλ
--------

Όλες τις εθνικές γιορτές, οι Χόλι, Ντιουάλι, Μαχασριβάτρι, Σρι Κρίσνα Τζανμαστάμι, Ραμναβάμι, Μακάρα Σανκράντι, Ιντ-ουλ-Φιτρ, Ρακσαμπαντάν, Χανουμάν Τζαγιάντι και τοπικές γιορτές όπως οι Ναγκ-Πάντσμι, Ναβράτρι και Ντούργκα Πούτζα εορτάζονται με ενθουσιασμό. Το Σαβίτρι βρατ και το Ναβράτρι βρατ είναι τα κύρια γυναικεία φεστιβάλ στο Ντεραπούρ. Το πιο διάσημο φεστιβάλ στη πόλη είναι το Βιτζιαντάσμι και γιορτάζεται συνεχώς για 3 ημέρες. Ένα πανηγύρι που διοργανώνονται για 15 ημέρες.

Γκαλερί
-------

* Διακολλέγιο ΓκαλουουαπούρΔιακολλέγιο Γκαλουουαπούρ
* Κολλέγιο Βαθμού Γκούντα Ντεβί Σιάμ ΜπιχάριΚολλέγιο Βαθμού Γκούντα Ντεβί Σιάμ Μπιχάρι

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Μαΐου 2015. Ανακτήθηκε στις 18 Ιουνίου 2018.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Derapur
Το **Ντμίτροφ** (ρωσικά: Дмитров‎) είναι Ρωσική πόλη στην Περιφέρεια Μόσχας, ευρισκόμενη 65 χιλιόμετρα βόρεια από την πρωτεύουσα της Ρωσικής Ομοσπονδίας, Μόσχα. Σύμφωνα με την Ρωσική απογραφή του 2010, το Ντμιτρόφ είχε 61,306 κατοίκους, αριθμός που σταδιακά μειώνεται σε σχέση με απογραφές προηγούμενων δεκαετιών.

Ιστορία
-------

Η πόλη ιδρύθηκε από τον Γιούρι Ντολγκορούκι το 1154, όπου γεννήθηκε ο γιος του Βσέβολοντ Γ΄. Η πόλη ονομάστηκε Ντμίτροφ προς τιμήν του Άγιου Δημήτριου. Το 1374, δόθηκε δικαιώματα πόλης.

Η βασιλεία του Ιβάν Γ΄ της Ρωσίας (1503-1533) εγκαινίασε τη χρυσή εποχή του Ντμίτροφ. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του ο καθεδρικός ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο Κρεμλίνο και άλλοι σημαντικοί ναοί φτιάχτηκαν.

Η πόλη υπέστη ζημιά κατά τη διάρκεια της εποχής των αναστατώσεων, όταν διεκόπη από τους Πολωνούς.

Το 1812, το Ντμίτροφ καταλήφθηκε για λίγο από τον Ναπολέων Α΄. Ο αναρχικός πρίγκιπας Πιοτρ Κροπότκιν πέρασε τα τελευταία του χρόνια εκεί.

Αδελφοποιήσεις
--------------

Το Ντμίτροφ είναι αδελφοποιημένο με τις παρακάτω πόλεις:

* Λευκορωσία Μαργίνα Χόρκα, Λευκορωσία
* Καναδάς Σπάνις, Καναδάς
* Γερμανία Σχόρντορφ, Γερμανία
* Μολδαβία Ρίμπνιτσα, Μολδαβία (Υπερδνειστερία)
* Ολλανδία Αλμέρε, Ολλανδία
* Πολωνία Μπίτομ, Πολωνία
* Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής Μπέρκλεϋ, Καλιφόρνια, Ηνωμένες Πολιτείες
* Γεωργία Πιτσούντα, Γεωργία
* Λετονία Ρέζεκνε, Λετονία

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Resolution #123-PG
2. 1 2  Russian Federal State Statistics Service (2011). «Всероссийская перепись населения 2010 года. Том 1» [2010 All-Russian Population Census, vol. 1]. *Всероссийская перепись населения 2010 года (2010 All-Russia Population Census)* (στα Ρωσικά). Federal State Statistics Service. Ανακτήθηκε στις 29 Ιουνίου 2012.
3. ↑  «'History'» (στα Ρωσικά). City of Dmitrov. Ανακτήθηκε στις 23 Φεβρουαρίου 2018.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 248662112
* GND: 4283145-3
* NKC: ge273366

 |

 |
Ο **Νάρκισσος** (λατινικά, *Narcissus*) ήταν αθλητής και συγκεκριμένα παλαιστής, του 2ου αιώνα. Φόνευσε τον Ρωμαίο αυτοκράτορα Κόμμοδο το 192.

Ιστορία
-------

Αθλητής και παλαιστής, ο σκλάβος Νάρκισσος έμεινε κυρίως γνωστός ως δολοφόνος του Ρωμαίου αυτοκράτορα Κόμμοδου, για λογαριασμό του οποίου και εργαζόταν ως συναθλητής στην πάλη και προσωπικός του προπονητής στον χειρισμό όπλων, προκειμένου ο τελευταίος να είναι σε θέση να αγωνιστεί ως μονομάχος στην διάρκεια μονομαχιών που ελάμβαναν χώρα εντός του Κολοσσαίου. Κατά τα τελευταία χρόνια της περιόδου εξουσίας του, ο Κόμμοδος, όντας παρανοϊκός, προέβη σε σειρά σφαγών, ειδικότερα εναντίον προσώπων του στενού του κύκλου, τα οποία και υποπτευόταν πως επιθυμούσαν την ανατροπή του. Το 192 ο Νάρκισσος προσελήφθη από τον έπαρχο του πραιτωρίου Κουίντο Αιμίλιο Λαίτο, τον αυτοκρατορικό αρχιθαλαμηπόλο Εκλεκτό και την σύντροφό του Μαρκία. Οι τελευταίοι, απειλούνταν να απωλέσουν την εύνοια του Αυτοκράτορα και, ως εκ τούτου, επιθυμούσαν να προλάβουν τις εξελίξεις.

Στις 31 Δεκεμβρίου 192, η Μαρκία, σύντροφος του Κόμμοδου και συνωμότισσα, έβαλε τον Νάρκισσο στην κάμαρα του Αυτοκράτορα (Έπαυλη των Κουιντιλίων επί του Καιλίου). Πιστεύεται πως η Μαρκία είχε προηγουμένως ναρκώσει ή ακόμη, δηλητηριάσει, τον Κόμμοδο ο οποίος, υπό την επήρεια εμετών, είχε μεταβεί, προκειμένου να ανακτήσει τις αισθήσεις του, στο λουτρό του. Ο Νάρκισσος στραγγάλισε στην συνέχεια τον αφέντη του, πιθανώς εντός του λουτρού του.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Dion Cassius, *Histoire romaine*, Livre LXXII.
2. 1 2 3  Lampridius, *Historia Augusta* ("Vie de Commode").
3. 1 2  Hérode d'Antioche, *Histoire de l'Empire romain de la mort de Marc-Aurèle à l'ascension de Gordien III*, I.i. ; Edward Gibbon, *The History of the Decline and Fall of the Roman Empire*, 1.4.
4. ↑  Σύνδεσμος προς το λήμμα *"Μαρκία, σύντροφος του Κόμμοδου"* στην εγκυκλοπαίδεια Βικιπαίδεια (αγγλική έκδοση)
5. ↑ . Ο Ηρώδης ο Αντιοχεύς *(πρ. παρ.)* εκτιμά πως ο φόνος έλαβε χώρα στο κρεβάτι του Κόμμοδου.

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Narcisse (athlète)  της Γαλλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η **Νάσια Λιάγκη** (γεν. 24 Νοεμβρίου 1995, Κερατέα) είναι Ελληνίδα διεθνής αθλήτρια πετοσφαίρισης, η οποία αγωνίζεται ως Διαγώνια.

Τη σεζόν 2011-12 αγωνίστηκε με τη φανέλα της ΑΕΚ. Αναδείχθηκε πρωταθλήτρια Ελλάδος γυναικών.

Τη σεζόν 2012-13 αγωνίστηκε με τη φανέλα του Παναθηναϊκού. Επίσης, με την ομάδα Νεανίδων του Παναθηναϊκού αναδείχθηκε πρωταθλήτρια Ελλάδος 2013, στον τελικό που έγινε στο Άργος και στον οποίο οι Πράσινες επιβλήθηκαν με 3-0 σετ του Αίαντα Ευόσμου.

Τη σεζόν 2013-14 αγωνίστηκε με τη φανέλα του Α.Ο. Μαρκόπουλου. Με την ομάδα Νεανίδων αναδείχθηκε πρωταθλήτρια της ΕΣΠΑΑ και πολυτιμότερη παίκτρια (MVP). Στον τελικό του Πανελληνίου Πρωταθλήματος κατέκτησαν τη δεύτερη θέση.

Τη σεζόν 2017-18 αγωνίστηκε με τη φανέλα της Ηλιούπολης. Αναδείχθηκε πολυτιμότερη παίκτρια (MVP) της 3ης αγωνιστικής.

Τη σεζόν 2018-19 αγωνίστηκε με τη φανέλα του Πανναξιακού, κατακτώντας τη δεύτερη θέση στο Πρωτάθλημα Ελλάδος γυναικών.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Greekvolley.gr - ΛΙΑΓΚΗ ΝΑΣΙΑ
Η **Ορθόδοξη Εκκλησία της Προστάτιδος Θεοτόκου** είναι γοτθικού ρυθμού ξύλινη εκκλησία του 17ου αιώνα στο χωριό Οφτσάρι στην Πολωνία, η οποία μαζί με άλλα τσέρκβα (εκκλησία ανατολικής ορθόδοξης αρχιτεκτονικής) χαρακτηρίζεται ως μέρος των ξύλινων τσέρκβα της περιοχής των Καρπαθίων στην Πολωνία και την Ουκρανία της UNESCO.

Ιστορία
-------

Το *τσέρκβα* στο Οφτσάρι φτιάχτηκε το 1653. Το τσέρκβα είναι το δεύτερο κτίριο του τύπου του σε αυτήν την τοποθεσία - το πρώτο κατέρρευσε λόγω της κινούμενης άμμου στα θεμέλια του. Το 1701, το τσέρκβα του δικαστηρίου υπέστη εκτεταμένη ανακαίνιση, ο πύργος χτίστηκε το 1783 (χτίστηκε από τους Ντιμίτρ Ντεκοβέκιν και Τεοντόρ Ρούσινκα) και το 1870 το κτίριο διευρύνθηκε για να έχει ίσες μετρήσεις με εκείνες του κυρίως ναού. Το 1938, το εσωτερικό του τσέρκβα ήταν διακοσμημένο με πολύχρωμα. Μετά την Επιχείρηση Βιστούλας, το τσέρκβα μεταφέρθηκε στην Ρωμαιοκαθολική ενορία. Αφού μερικοί από τους εκτοπισμένους χωρικούς επέστρεψαν στο χωριό το 1956, το τσέρκβα είχε ξανάρχισε τις υπηρεσίες της Ουκρανικής Ελληνοκαθολικής Εκκλησίας. Από το 1998, το τσέρκβα άρχισε να λειτουργεί ως Ρωμαιοκαθολική - Ουκρανική Ελληνοκαθολική εκκλησία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «woj. małopolskie – pow. bocheński» (PDF). *NID*. Ανακτήθηκε στις 13 Μαρτίου 2016.
2. ↑  Marciniszyn, Grażyna i Zygmunt Malinowscy, Elżbieta i Piotr (2009). *Ikony i cerkwie : tajemnic łemkowskich świątyń* (Wyd. 1. έκδοση). Βαρσοβία: Carta Blanca. ISBN 9788361444152.
3. ↑  «Drewniana cerkiew pw. Opieki Bogarodzicy w Owczarach w Beskidzie Niskim». *Panoramy*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Απριλίου 2021. Ανακτήθηκε στις 13 Μαρτίου 2016.
Συντεταγμένες: 37°3′18″N 43°39′4″E﻿ / ﻿37.05500°N 43.65111°E﻿ / 37.05500; 43.65111

Το **Ντεραλούκ** (αραβικά: ديرلوك‎, κουρδικά: دێرەلووک‎, συριακά: *Deira d-Luqa*) είναι πόλη και υποδιαμέρισμα στο Κυβερνείο Ντεραλούκ του Ιρακινού Κουρδιστάν. Βρίσκεται στον ποταμό Λύκο και στο διαμέρισμα Αμαντίγια.

Στην πόλη δεσπόζει ο ιερός ναός του Αγίου Γεωργίου.

Το όνομα της πόλης προέρχεται από τη λέξη «ντέιρα» («μοναστήρι/εκκλησία» στα συριακά) και το «Λούκ’α» («Λουκάς» στα συριακά), και έτσι το Ντεραλούκ μεταφράζεται σε «μοναστήρι ή εκκλησία του Αγίου Λουκά».

Παραπομπές
----------

1. ↑  «العراق.. محافظ دهوك يجدد مطالبته بإنهاء وجود إرهابيي "بي كا كا"». *Anadolu Agency* (στα Arabic). 13 Απριλίου 2021. Ανακτήθηκε στις 31 Ιουλίου 2021. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
2. ↑  «بەهۆی بۆردوومانەکەی تورکیا لە دێرەلووک چوار کەس گیانیان لەدەستداوە». *Rudaw Media Network* (στα Kurdish). 24 Ιανουαρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 31 Ιουλίου 2021. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
3. 1 2  Donabed (2015), σελ. 318.
4. ↑  Στράβων: Γεωγραφικά 16, 2
5. ↑  «Mar Gewargiz church – Deraluk». *Ishtar TV*. 7 Οκτωβρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 31 Ιουλίου 2021.
Με την ονομασία **Δόγμα Τζι-Τι-Άι** ("Dogma GTI") σχεδιάστηκε και αναπτύχθηκε εκ μέρους του ΝΑΤΟ ένα δόγμα συνεργασίας στρατιωτικών επιχειρήσεων στα πλαίσια του ψυχρού πολέμου που ακολούθησε αμέσως μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Βασικό στοιχείο του δόγματος αυτού ήταν η πλήρης αμυντική συνεργασία των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων με τις ένοπλες δυνάμεις τριών βασικών χωρών μελών του ΝΑΤΟ της νοτιοανατολικής Ευρώπης που επιχειρησιακά εκτεινόταν στη νοτιοδυτική Ασία καλύπτοντας κυρίως το νότιο και νοτιοδυτικό υπογάστριο του Συμφώνου της Βαρσοβίας. Οι χώρες που συμμετείχαν σ΄ αυτό το δόγμα ήταν οι ένοπλες δυνάμεις της Ελλάδας, της Τουρκίας και του Ιράν, εξ ου και το αρκτικόλεξο του δόγματος (**G**reece, **T**urkey, **I**ran - GTI).

Την επιμέλεια της ανάπτυξης αυτής της ιδιαίτερης συνεργασίας ανέλαβε παράλληλα και ιδιαίτερο γραφείο που συνεστήθη για το σκοπό αυτό στο υπουργείο εξωτερικών των ΗΠΑ που έφερε την επωνυμία "US State Department Bureau for Greek, Turkey, and Iran", που συντόνιζε και επόπτευε τις εξωτερικές σχέσεις των ΗΠΑ με τις παραπάνω χώρες. Το δόγμα αυτό αναπτύχθηκε έντονα για τρεις δεκαετίες την περίοδο 1950 μέχρι σχεδόν το τέλος της δεκαετίας του 1970 όταν και σημειώθηκε στη συνέχεια η πτώση του Σάχη της Περσίας, της οποίας και ακολούθησε ο οκταετής Περσο-ιρακινός, ή Ιρακινο-ιρανικός πόλεμος.

Σημαντικότερα γεγονότα που συνέβησαν κατά την περίοδο ισχύος του δόγματος Τζι-Τι-Άι εκτός από τις εθνικές ανασυγκροτήσεις των τριών χωρών που πραγματοποιήθηκαν με τεράστια κεφάλαια αμερικανικής οικονομικής βοήθειας και συνεργασίας, χωρίς να παραβλέπεται ο μακαρθισμός (κομουνιστοφοβία) της εποχής, ήταν: η κρίση του Σουέζ, η ανεξαρτησία της Κύπρου, η επιχείρηση "λευκή επανάσταση" στο Ιράν από τον Σάχη, η επιβολή χούντας στην Ελλάδα το 1967, ο πόλεμος των έξι ημερών που ακολούθησε αμέσως μετά, ο πόλεμος του Γιομ Κιπούρ, το 1973 και η διεθνής πετρελαϊκή κρίση που ακολούθησε το ίδιο έτος, η κατάληψη της Β. Κύπρου από τους Τούρκους, το επόμενο έτος, και η Ιρανική επανάσταση.  
 
Συνέπεια της τελευταίας ήταν το τέλος - αντικατάσταση του δόγματος αυτού με έτερο που συμπεριέλαβε το Πακιστάν, δημιουργώντας όμως ένα κενό στο αμυντικό διασυμμαχικό τόξο.

Πηγές
-----
Ως **ναυαγοσωστική υπηρεσία** (γαλ. *service de sauvetage*, αγγλ. *salvage service*) χαρακτηρίζεται ειδική υπηρεσία, σπάνια κρατική, συνηθέστερα ιδιωτική υπό κρατικό έλεγχο, που διαθέτει επάκτιους ναυαγοσωστικούς σταθμούς εφοδιασμένους με κατάλληλα μέσα και ειδικευμένο προσωπικό για παροχή βοήθειας σε πλοία, σκάφη και αεροσκάφη στον θαλάσσιο χώρο ευθύνης τους.

Η πλέον άριστη τέτοια υπηρεσία είναι η γαλλική «Societé centrale de Sauvetage des naufragés», που ιδρύθηκε το 1868 η οποία και πύκνωσε τους σταθμούς διάσωσης σε όλο σχεδόν το ανάπτυγμα των γαλλικών ακτών, σχεδόν με τα τελειότερα μέσα και με πολύ εκπαιδευμένο προσωπικό, που συνεργάζεται με την τελωνοφυλακή. Παρόμοιες υπηρεσίες υφίστανται και στα βόρεια πρόσγεια του Βοσπόρου, από τη Μαύρη Θάλασσα.

Στην Ελλάδα έγινε μια τέτοια πρόβλεψη δημιουργίας υπηρεσίας, χρονικά πολύ πριν της γαλλικής, στην εποχή του Βασιλέως Όθωνα. Εκείνη η υπηρεσία προβλέπονταν κρατική υπό τη ναυτική διοίκηση της Υπηρεσίας Φάρων. Με τον ειδικότερο όμως νόμο περί Φάρων του 1833 αφαιρέθηκε η αρμοδιότητα αυτή χωρίς και να γίνει κάποια σχετική πρόβλεψη.  
 
Κατά τη δεκαετία του 1980 άρχισε η οργάνωση των παραλιών με μικρές εγκαταστάσεις που επάνδρωσαν πολύ λίγοι ναυαγοσώστες για προστασία περισσότερο των λουομένων στη περιοχή ως διασώστες και όχι για ναυαγούς.

Η ναυαγοσωστική υπηρεσία δεν θα πρέπει να συγχέεται με τις ναυαγοσωστικές εταιρίες που επιλαμβάνονται σε διασώσεις πλοίων με τα ναυαγοσωστικά που διαθέτουν.
Συντεταγμένες: 7°37′0″S 15°3′0″E﻿ / ﻿7.61667°S 15.05000°E﻿ / -7.61667; 15.05000

Το **Ουίγκε** (πορτογαλικά: Uíge‎), πρώην **Καρμόνα** (πορτογαλικά: Carmona‎), είναι πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας στη βορειοδυτική Ανγκόλα, με πληθυσμό 322.531 κατοίκους (απογραφή 2014), και δήμος, με πληθυσμό 519.196 κατοίκους (απογραφή 2014). Αναπτύχθηκε από ένα μικρό εμπορικό κέντρο το 1945 και έγινε πόλη το 1956.

Ονομασία
--------

Το Ουίγκε μετονομάστηκε σε **Βίλα Μαρεσάλ Καρμόνα** το 1955 προς τιμήν του πρώην Πορτογάλου προέδρου Όσκαρ Καρμόνα. Έπειτα μετονομάστηκε απλά σε **Καρμόνα** αφού έγινε πόλη, αλλά άλλαξε ξανά σε Ουίγκε το 1975 μετά την ανεξαρτησία της Ανγκόλας.

Ιστορία
-------

Κατά τη διάρκεια της πορτογαλικής διοίκησης ήταν σημαντικό κέντρο παραγωγής καφέ στη δεκαετία του 1950. Η πόλη ήταν το επίκεντρο της δραστηριότητας των επαναστατών κατά της πορτογαλικής κατοχής. Κατά συνέπεια, η πόλη αντιμετώπισε συχνά ενέργειες του ανταρτοπολέμου μεταξύ των πορτογαλικών δυνάμεων και του Εθνικού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Ανγκόλας (Frente Nacional de Libertação de Angola, FNLA).

Στην πόλη σημειώθηκε το πιο ακραίο ξέσπασμα του ιού Μάρμπουργκ το 2005.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Angola: Provinces, Major Cities, Urban Localities & Urban Agglomerations - Population Statistics, Maps, Charts, Weather and Web Information». *www.citypopulation.de*. Ανακτήθηκε στις 14 Νοεμβρίου 2020.
2. ↑  Eribo, Festus (1997). *Press freedom and communication in Africa*. Trenton: Africa World Press. σελ. 330. ISBN 978-0-86543-551-3.
3. ↑  «Uíge | Angola». *Encyclopedia Britannica* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 14 Νοεμβρίου 2020.
4. ↑  «City councils of Angola». *www.statoids.com*. Ανακτήθηκε στις 14 Νοεμβρίου 2020.
5. ↑  Stead, Mike· Rorison, Sean (2010). *Angola*. Guilford: Bradt Travel Guides. σελ. 7. ISBN 978-1-84162-304-7.
6. ↑  Roddy, Paul; Thomas, Sara L.; Jeffs, Benjamin; Folo, Pascoal Nascimento; Palma, Pedro Pablo; Henrique, Bengi Moco; Villa, Luis; Machado, Fernando Paixao Damiao *και άλλοι*. (2010-06-15). «Factors Associated with Marburg Hemorrhagic Fever: Analysis of Patient Data from Uige, Angola». *The Journal of infectious diseases* **201** (12): 1909–1918. doi:10.1086/652748. ISSN 0022-1899. PMID 20441515. PMC 3407405. .

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 137586573
* LCCN: no2007092577
* GND: 4408736-6

 |

 |
Ο **Ουίλιαμ Φράνκλιν Έιβερι Τζούνιορ** (γεννήθηκε στις 8 Αυγούστου 1979) είναι Αμερικανός πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής .

Κολεγιακή σταδιοδρομία
----------------------

Ο Έιβερι, με ύψος 1,90 μέτρων, ήταν ο αρχικός γκαρντ στην ομάδα μπάσκετ των Ντιουκ Μπλου Ντέβιλς την περίοδο 1998–99, όπου είχε κατά μέσο όρο 14,9 πόντους και 5,0 ασίστ ανά παιχνίδι στη δεύτερη χρονιά του. Αφού κέρδισε 32 συνεχόμενα παιχνίδια, το Ντιουκ έχασε στον αγώνα του Εθνικού Πρωταθλήματος από το Πανεπιστήμιο του Κονέκτικατ. Ο Έιβερι, μαζί με τον Έλτον Μπραντ και τον Κόρι Μάγκετ, έγινε ένας από τους πρώτους παίκτες υπό τον Μάικ Σιζέφσκι που εγκατέλειψε το Ντιουκ πριν αποφοιτήσει .

Επαγγελματική πορεία
--------------------

### ΝΒΑ

Ο Έιβερι επιλέχθηκε 14ος στη γενική από τους Μινεσότα Τίμπεργουλβς στο ντραφτ του ΝΒΑ του 1999 μετά τη δεύτερη χρονιά του. Είχε κατά μέσο όρο 2,7 πόντους ανά παιχνίδι και 1,4 ασίστ ανά παιχνίδι σε 142 παιχνίδια NBA σε τρεις χρονιές με τους Τίμπεργουλβς.

### Ισραήλ και Ευρώπη

Ο Έιβερι δεν υπέγραψε με καμία ομάδα του ΝΒΑ μετά το τριετές συμβόλαιό του με τους Τίμπεργουλβς που έληξε το 2002, οπότε μετέφερε την σταδιοδρομία του στο εξωτερικό. Ο Έιβερι έπαιξε με τους ακολούθους επαγγελματικούς συλλόγους: Χάποελ Τελ Αβίβ και Χάποελ Ιερουσαλήμ της 1ης Ισραήλ, Στρασσμπούρ ΙΓ της 1ης Γαλλίας, Αζοβμάς Μαριούπολ της 1ης Ουκρανίας, Μακεδονικός, Πανιώνιος και ΑΕΚ της Ελληνικής Α1 Κατηγορίας , Άλμπα Βερολίνου της 1ης Γερμανίας, και Γαλατασαράι της 1ης Τουρκίας .

Ο Έιβερι έμεινε ελεύθερος από τη Γαλατασαράι τον Οκτώβριο του 2007, μόλις τρεις μήνες μετά την υπογραφή του με τον σύλλογο. Στη συνέχεια μετακινήθηκε αμέσως στην Ελλάδα και υπέγραψε στην ΑΕΚ. Εντάχθηκε στα Τρίκαλα 2000 το 2008. Το καλοκαίρι του 2009 μετεγράφη στον ΠΑΟΚ. Τον Φεβρουάριο του 2011 υπέγραψε με την Ενέργκα Τσάρνι Σλουπσκ στην Πολωνία.

Απόσυρση
--------

Ο Έιβερι αποσύρθηκε από το επαγγελματικό μπάσκετ το 2012. Μετά την απόσυρσή του, επέστρεψε στο Έβανς της Τζόρτζια όπου ξεκίνησε μία μπασκετική κατασκήνωση. 

Το φθινόπωρο του 2019, ο Έιβερι επέστρεψε στο Πανεπιστήμιο του Ντιουκ για να ολοκληρώσει τις σπουδές του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Energa Czarni Slupsk tabs William Avery
2. ↑  «William Avery Update». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Δεκεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 7 Νοεμβρίου 2021.
3. ↑  @. «Guess who's back??? I have returned to Duke University to get my degree after 20 years! The support from @DukeMBB h…» (Tweet) – μέσω Twitter.  Missing or empty `|user=` (help); Missing or empty `|number=` (help); Missing or empty `|date=` (help)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Στατιστικά σταδιοδρομίας και πληροφορίες παίκτη από το Basketball-Reference.com
Ο **Ουίλιαμ Άμποτ** (αγγλικά: William Abbot ή Abbott‎, 12 Ιουνίου 1790 - 1 Ιουνίου 1843) ήταν Άγγλος ηθοποιός και θεατρικός παραγωγός, τόσο στην Αγγλία όσο και στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής.

Βίος
----

Ο Άμποτ γεννήθηκε στο Τσέλσι του Λονδίνου και έκανε την πρώτη του εμφάνιση στη σκηνή στο Μπαθ το 1806 και την πρώτη του εμφάνιση στο Λονδίνο το 1808, στο Θέατρο Χέιμαρκετ, σε μια φιλανθρωπική παράσταση. Εκεί εμφανίστηκε ως Φρέντερικ σε μια παραγωγή του 1809 του έργου *Lovers' Vows*. Στο θέατρο του Κόβεντ Γκάρντεν το 1813, σε ελαφριά κωμωδία και μελόδραμα, σημείωσε την πρώτη του σαφή επιτυχία. Υποδύθηκε τον Πυλάδη στον Ορέστη του Ουίλιαμ Τσαρλς Μακρήντυ, ενώ συμμετείχε και στο έργο *Distressed Mother* του Άμπροουζ Φίλιπς, όταν ο Μακρήντυ έκανε την πρώτη του εμφάνιση εκεί, το 1816. Έπαιξε τους ρόλους του Άππιου Κλαύδιου στο έργο του *Βιργίνιος* του Σέρινταν Νόουλς (1820) και του Μόντους στο έργο του *Hunchback* (1832).

Το 1827 ο Άμποτ οργάνωσε τον θίασο, στον οποίο συμμετείχε και η Χάριετ Σμίθσον, που ανέβασε Σαίξπηρ στο Παρίσι. Η θέση του ήταν διευθυντής σκηνής. Έδωσε παραστάσεις στη Salle Favart, αλλά δεν απέσπασε επαίνους. Κατά την επιστροφή του στο Λονδίνο έπαιξε τον Ρωμαίο στην *Ιουλιέτα* της Φάνι Κεμπλ (1830). Δύο από τα μελοδράματα του Άμποτ, *The Youthful Days of Frederick the Great* (1817) και *Swedish Patriotism* (1819), ανέβηκαν στο Κόβεντ Γκάρντεν.

Ο Άμποτ εργάστηκε επίσης στην Αμερική, όπου εμφανίστηκε για πρώτη φορά ως "Mr. Beverly" σε μια παραγωγή του 1832 του *The Gamester* στο Park Theatre της Νέας Υόρκης. Αργότερα μετακόμισε στο Τσάρλεστον της Νότιας Καρολίνας, όπου δημιούργησε το New Charleston Theatre και το διηύθυνε από το 1837 έως το 1841. Το θέατρο αυτό έφερε αστέρες όπως η Έλεν Τρι στον θίασο εκεί, αλλά δεν γνώρισε μεγάλη επιτυχία.

Ο Ουίλιαμ Άμποτ πέθανε στη Νέα Υόρκη ή στη Βαλτιμόρη του Μέριλαντ στις 7 Ιουνίου 1843. Είχε παντρευτεί μια ηθοποιό, την Ελίζαμπεθ Μπράντσοου, το γένος Μπουλόιντ, νωρίτερα το ίδιο έτος.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. data.bnf.fr/ark:/12148/cb162958598. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
2. 1 2 3  «Abbot, William (1790–1843), actor». *Oxford Dictionary of National Biography* (στα Αγγλικά). doi:10.1093/ref:odnb/10. Ανακτήθηκε στις 30 Αυγούστου 2022.
3. 1 2 3 4  Wemyss, Francis Courtney (1852). *Wemyss' Chronology of the American Stage, from 1752 to 1852* (στα Αγγλικά). New York: W. Taylor&Company. σελ. 19.
4. 1 2 3  Chisholm 1911.

Βιβλιογραφία
------------

* Το παρόν λήμμα ενσωματώνει κείμενο από έκδοση που είναι πλέον κοινό κτήμα: Chisholm, Hugh, επιμ.. (1911) «Abbot, William» *Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάννικα* **1** (11η έκδοση) Cambridge University Press, σελ. 23

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 25985092
* LCCN: n83180250
* ISNI: 0000 0000 8208 3137
* BNF: cb162958598 (data)
* NLA: 50316599
* CiNii: DA11972649

 |

 |
Συντεταγμένες: 43°2′22″N 22°10′38″E﻿ / ﻿43.03944°N 22.17722°E﻿ / 43.03944; 22.17722

Το όρος **Κρουσέβιτσα** (σερβικά κυριλλικά: *Крушевица*, σερβικά λατινικά: *Kruševica*) είναι βουνό στα νοτιοανατολικά της Σερβίας, με υψόμετρο 910 μέτρων.

Γεωγραφία
---------

Το όρος Κρουσέβιτσα βρίσκεται βορειοανατολικά του Λέσκοβατς και βόρεια του Βλασότιντσε. Γειτνιάζει με τον ποταμό της Βλάσινα και το κοίλωμα του Λέσκοβατς-Βλασότιντσε στα νότια και τον Νότιο Μοράβα στα δυτικά. Βρίσκεται περιτριγυρισμένο από την Όστροζουμπ στα νότια, από τα όρη Ρούι στα νοτιοανατολικά, από την Κουκάβιτσα στα δυτικά, από τα όρη της Μπάμπιτσκα Γκόρα στα βορειοδυτικά και από τα όρη της Σούβα Πλάνινα στα βορειοανατολικά.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος βουνών της Σερβίας

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Αγγλικά) «Ostrozub, Serbia and Montenegro». *www.traveljournals.net*. Ανακτήθηκε στις 19 Αυγούστου 2009. [*νεκρός σύνδεσμος*]
2. ↑  (Σερβικά) (Αγγλικά) *Serbia and Montenegro road map*. ISBN 963-00-8053-2.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Σερβία
 |

 |
Τα **διαβατήρια της Νότιας Οσσετίας** εκδίδονται για τους κατοίκους της Νότιας Οσσετίας (μια αμφισβητούμενη περιοχή του Καυκάσου) για το σκοπό του ταξιδιού στο εξωτερικό και για το σκοπό της νομικής αναγνώρισης εντός της Νότιας Οσσετίας. Ξεκίνησαν να εκδίδονται από τις 15 Αυγούστου 2006. Καθώς η Νότια Οσσετία αναγνωρίζεται μόνο από τη Ρωσία, τη Βενεζουέλα, τη Νικαράγουα και τη Ναουρού, πολλοί Νότιοι Οσσέτιοι έχουν ρωσικά διαβατήρια, τα οποία είναι πιο πρακτικά για διεθνή ταξίδια.

Δείτε επίσης
------------

* Διεθνής αναγνώριση της Αμπχαζίας και της Νότιας Οσσετίας
* Εξωτερικές σχέσεις της Νότιας Οσετίας

Παραπομπές
----------

1. ↑  «*Tskhinvali Begins Issuing South Ossetian Passports*, civil.ge15.08.2006». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Σεπτεμβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 14 Ιουλίου 2018.
Το **ναυάγιο του ακρωτηρίου Χελιδωνία** (*Gelidonya Wreck*) στην νοτιοανατολική Μικρά Ασία αφορά ένα εμπορικό πλοίο με πιθανή συροπαλαιστινιακή καταγωγή[1] που βυθίστηκε γύρω στο 12ο αι. π.Χ.. Ανακαλύφθηκε το 1954 σε βάθος 27 μέτρων. Η υποβρύχια ανασκαφή ξεκίνησε το 1960 από τους αρχαιολόγους-ερευνητές Πήτερ Θροκμόρτον (*Peter Throckmorton*), Τζορτζ Φ. Μπας (*George F. Bass*) και Φρέντερικ Ντούμας (*Frédéric Dumas*) όπου και βρέθηκε μεγάλος αριθμός ευρημάτων μεταξύ των οποίων μυκηναϊκά αγγεία και τάλαντα χαλκού με κυπριακή πιθανώς προέλευση.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Sarah P. Morris, *Daidalos and the origins of Greek art,* Princeton University Press (19952), p.103.

Πηγές
-----

* Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού
Ο όρος **ναυλοτιμάριθμος**, (freight rate index), αφορά τον τιμάριθμο των ελεύθερων κυρίως ναύλων, δηλαδή εκτός εκείνων που ορίζονται υποχρεωτικά από ναυλολόγιο (υπό τη δεύτερη έννοια του όρου).

Ο ναυλοτιμάριθμος προσδιορίζεται στατιστικά και πάντα για ορισμένη χρονική περίοδο και απεικονίζεται με γραφικές παραστάσεις, διαγράμματα. Πρόκειται για μια συνισταμένη των επιμέρους ναύλων κατά είδος, βάρος, όγκο και επικινδυνότητα μεταφερομένων φορτίων, ορισμένης χρονικής περιόδου. Συνηθέστερα ακολουθείται ένας ναυλοτιμάριθμος για στερεά - ξηρά μεταφερόμενα φορτία και ένας για τα υγρά φορτία.

Τον ναυλοτιμάριθμο παρακολουθούν ιδιαίτερα όλοι οι εμπλεκόμενοι με τις μεταφορές πρόσωπα και φορείς. Αποτελεί μάλιστα ένα άριστο ενδεικτικό εργαλείο στη Οικονομία, και στις επιμέρους οικονομίες, όπως για παράδειγμα στη ναυτιλιακή οικονομία, μέχρι ακόμα και στο επίπεδο της ακολουθούμενης Οικονομικής Πολιτικής, π.χ. της ναυτιλιακής πολιτικής.

Συγκεκριμένα ο ναυλοτιμάριθμος είναι ο πρώτος ενδεικτικός δείκτης προσδιορισμού τυχόν επικείμενης ύφεσης ναυλαγοράς (depression) και επερχόμενης οικονομικής κρίσης π.χ. ναυτιλιακή κρίση, ανεξαρτήτως παραγόντων, εσωτερικών ή εξωτερικών, ή αντίθετα και ύψωσης (έκρηξης) τιμών ναύλου (boom) σε επικείμενες περιόδους ανερχόμενης οικονομικής ανάπτυξης.

Σημειώνεται ότι ο ναυλοτιμάριθμος προσδιορίζεται επί των εσωτερικών μεταφορών Χωρών, άπό μεγάλα εμπορικά κέντρα μεταφορών, (λιμένες, αεροδρόμια κ.λπ.), όπως και σε διεθνείς μεταφορές μεταξύ Χωρών και συνασπισμών Χωρών από τις οποίες και προσδιορίζεται ο **διεθνής ναυλοτιμάριθμος**.

* Στις γραφικές παραστάσεις του ναυλοτιμαρίθμου η δεξιά άκρη της γραμμής που υποδηλώνει αυτόν παρίσταται συνήθως με μορφή βέλους (ανοδικού ή καθοδικού). Η τελική αυτή άκρη, πολλές φορές και όλη αυτή η γραμμική παράσταση ονομάζεται **δείκτης ναυλοτιμαρίθμου**, ή **δείκτης ναυλαρίθμου**, (index of freight rate).

Δείτε επίσης
------------

* Ναυλαγορά
* Διαμόρφωση ναύλων
Η **Ντούλσε** ή **Αλδόνθα** (γεννημένη το 1195) από τον Καστιλιανό Οίκο της Ιβρέα ήταν η δεύτερη κόρη του Αλφόνσου Θ΄ του Λεόν από την πρώτη σύζυγό του, Θηρεσία της Πορτογαλίας. Ανατράφηκε στην Πορτογαλία με τη μητέρα της, μετά το διαζύγιο των γονιών της, μαζί με τον αδελφό της Φερδινάνδο, ενώ η αδελφή της Σάντσα μεγάλωσε στο βασίλειο του πατέρα τους το 1195.

Μετά το θάνατο του αδελφού της Ντούλσε το 1214, ο Αλφόνσος ονόμασε κληρονόμο του τον ετεροθαλή αδερφό της, επίσης Φερδινάνδο, κληρονόμο του, παραχωρώντας του τον τίτλο του Ινφάντη το 1216. Το 1217, με την υποστήριξη της αριστοκρατίας, ο Αλφόνσος έδωσε στις κόρες του Σάντσα και Ντούλσε τα χωριά της Portela de San Juan, Burgo de Ribadavia και Allariz, για να κυβερνηθούν από αυτές μέχρι το θάνατό τους, με τα οποία θα επανέλθουν στον θρόνο. Την ίδια χρονιά, η μητέρα του Φερδινάνδου, Βερεγγάρια, κληρονόμησε το στέμμα του Βασιλείου της Καστίλης, αλλά το παραχώρησε στον γιο της, ο οποίος ανακηρύχθηκε βασιλιάς στο Βαγιαδολίδ στις 2 Ιουλίου. Με τον κληρονόμο του βασιλείου του να κυριαρχεί σε άλλο τόπο, ο Αλφόνσος προσπάθησε να κάνει τις μεγαλύτερες κόρες του κοινούς κληρονόμους του. Στη Συνθήκη του Μπορονάλ που συνάφθηκε με την Πορτογαλία το 1219, ο Αλφόνσος δηλώνει ρητά ότι εάν πέθαινε, η Πορτογαλία πρέπει να σεβαστεί τη συμφωνία με τις κόρες του.

Μετά το θάνατο του Αλφόνσου στις 24 Σεπτεμβρίου 1230, ο λαός του Λεόν, ο οποίος είχε δεσμευθεί με τον Φερδινάνδο το 1206, αρνήθηκε να αναγνωρίσει τις κόρες του, και με τη σειρά τους παραχώρησαν τα δικαιώματά τους στην βασιλεία τους στον ετεροθαλή αδελφό τους. Ήταν τριάντα πέντε ετών τότε. Η συμφωνία αυτή, διαπραγμάτευση στη Valencia de Don Juan με τη Βερεγγάρια, μητέρα του βασιλιά, και τη Θηρεσία, με τη Σάντσα και τη Ντούλσε παρούσες, είναι γνωστό ως η «Συμφωνία των μητέρων». Η συνθήκη υπογράφηκε ως αποζημίωση και ο Φερδινάνδος υποσχέθηκε έναν ετήσιο μισθό των 30.000 maravedíes σε καθεμιά από τις αδελφές και την κυριαρχία ορισμένων κάστρων. Αργότερα, η Ντούλσε έγινε μοναχή μαζί με την αδερφή της.

Βιβλιογραφία
------------

* Janna Bianchini. 2015. "Foreigners and Foes in the Leonese Succession Crisis of 1230". James Todesca, ed. *The Emergence of León-Castile, c.1065–1500: Essays Presented to J. F. O'Callaghan*. Aldershot: Ashgate, pp. 47–68.
* H. Salvador Martínez. 2010. *Alfonso X, the Learned: A Biography*. Brill.
* María Damián Yáñez Neira. 1982. "La princesa Doña Sancha, hija primogénita de Alfonso IX" Αρχειοθετήθηκε 2020-08-06 στο Wayback Machine.. *Tierras de León*, 22(47):47–60.

Παραπομπές
----------

1. ↑   Salvador Martínez, 32–33.
2. ↑   Yáñez Neira, 53.
3. ↑   Yáñez Neira, 54.
4. ↑   Salvador Martínez, 32–33.

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Dulce of León  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Το **Κύριο Μουσείο του Τουρκμενιστάν** (Türkmenistanyň Milli muzeyi), επίσης γνωστό ως **Μουσείο Σαπαρμουράτ Τουρκμενμπάσι**, είναι ένα μουσείο στο Τουρκμενιστάν.

Το μουσείο εγκαινιάστηκε στις 12 Νοεμβρίου 1998.. Το μουσείο διαθέτει επτά μόνιμες συλλογές που ενσωματώνουν την ιστορία, τη σημερινή κουλτούρα και την εθνογραφία.

Συλλογές
--------

Από το 2013, το μουσείο χωρίστηκε σε τρία τμήματα: της φυσικής ιστορίας, των επιστημών και του Πρόεδρου του Τουρκμενιστάν. Η φωτογραφία απαγορεύεται σε οποιοδήποτε μέρος του μουσείου και όλοι οι επισκέπτες ακολουθούνται από έναν υπάλληλο του μουσείου κατά τη διάρκεια της παραμονής τους. Πολλά αντικείμενα και φωτογραφίες είναι καθαρά απομιμήσεις ή ψηφιακά επεξεργασμένα.

### Εθνική ιστορία

Το μουσείο περιέχει μια μεγάλη συλλογή από αρχαία αντικείμενα. Ωστόσο, πολλά είναι υπερβολικά περίπλοκα, σε παρθένα κατάσταση και για χιλιάδες χρόνια που οδηγούν σε ερωτήσεις σχετικά με την αυθεντικότητά τους.

### Πρόεδρος

Το μουσείο διαθέτει το ένα τρίτο του χώρου του αφιερωμένο στον σημερινό Πρόεδρο του Τουρκμενιστάν. Σε αυτό το τμήμα, οι εικόνες του προέδρου κάνουν μια μεγάλη ποικιλία πραγμάτων, μεταξύ των οποίων είναι η συγκομιδή καλλιεργειών με τους πολίτες του, η οδήγηση αυτοκινήτων, ανάγνωση με παιδιά, συμμετοχή σε αθλήματα και συναντήσεις με ηγέτες άλλων χωρών. 

### Επιστήμες

Το τμήμα του μουσείου αφιερωμένο στην επιστήμη δεν έχει αγγλικές λεζάντες, παρόλο που το υπόλοιπο μουσείο έχει.

Δείτε επίσης
------------

* Αψίδα της Ουδετερότητας, Ασγκαμπάτ, Τουρκμενιστάν

Παραπομπές
----------

1. ↑  Museum renamed
2. ↑  «The National Museum of Turkmenistan». *ALMATY Cluster Office for Kazakhstan, Kyrgyzstan, Tajikistan and Uzbekistan*. UNESCO. Ανακτήθηκε στις 6 Οκτωβρίου 2011.  Εξωτερικός σύνδεσμος στο `|work=` (βοήθεια)
3. ↑  Museum Guidebook, Saparamyrat Türkmenbaşy adyndaky Türkmenistanyň Milli muzeyi, Asgabat 2001.
4. ↑  Museum Guidebook, Saparamyrat Türkmenbaşy adyndaky Türkmenistanyň Milli muzeyi, Asgabat 2001.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Κρατικό Μουσείο του Κρατικού Πολιτιστικού Κέντρου του Τουρκμενιστάν
* Φωτογραφική γκαλερί της Ασγκαμπάτ

Συντεταγμένες: 37°53′07.49″N 58°20′56.51″E﻿ / ﻿37.8854139°N 58.3490306°E﻿ / 37.8854139; 58.3490306
Ο **Κωνσταντίνος Δημητρίου** από τη Λήμνο (γενν. το 1803) υπήρξε αγωνιστής στην Ελληνική Επανάσταση του 1821. Πολέμησε σε πολλές μάχες ως υπαξιωματικός. Μετά την επανάσταση έφτασε έως το βαθμό του ανθυπολοχαγού. Παρασημοφορήθηκε με "χαλκούν αριστείον ανδρείας". Μεταπολεμικά έζησε στο Σάλεσι (Αυλώνας Αττικής).

Η δράση του
-----------

Ο Κωνσταντίνος Δημητρίου γεννήθηκε στη Λήμνο το 1803. Συμμετοχή του στην Επανάσταση αναφέρεται από το 1824, όταν υπηρετούσε ως στρατιώτης στην άμυνα της Ύδρας υπό τις διαταγές του συμπατριώτη του Τριαντάφυλλου Τζουρά και του Βάσου Μαυροβουνιώτη. Με το σώμα του τελευταίου μετείχε στην εκστρατεία Αρκαδιάς - Τριπολιτσάς κατά του Ιμπραήμ.

Μεταγενέστερα μεταπήδησε στο ιππικό και το 1830 υπηρετούσε ως πένταρχος υπό τον στρατηγό Χατζηχρήστο στη μάχη της Αθήνας. Με την ίδρυση των ελαφρών ταγμάτων κατατάσσεται στο ΙΒ΄ τάγμα του Τριαντάφυλλου Τζουρά, στον 4ο λόχο, όπως και άλλοι Λήμνιοι στρατιώτες και υπαξιωματικοί. Με το λόχο του μετείχε στις μάχες για την οριστικοποίηση των συνόρων του ελληνικού κράτους, υπό την γενική αρχηγία του Δημ. Υψηλάντη. Μεταξύ άλλων το Δεκέμβριο του 1830 μετέχει στη μάχη του Μαρτίνου Λοκρίδας. Το 1831, μετά τη δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια, ακολούθησε το τάγμα στην Πελοπόννησο για την αντιμετώπιση των ταραχών που ξέσπασαν. Είναι πλέον δεκανέας αλλά τον Απρίλιο του 1832 έχει προαχθεί σε ανθυπολοχαγό, ως ανταμοιβή των υπηρεσιών που πρόσφερε στην κυβέρνηση Αυγουστίνου Καποδίστρια.

Την οθωνική περίοδο υπηρέτησε στο Σώμα Εθνοφυλακής και το 1836 του απονεμήθηκε το χάλκινο αριστείο ανδρείας, το οποίο παρέλαβε με τρία χρόνια καθυστέρηση. Μετά την αποστράτευσή του εγκαταστάθηκε στο Σάλεσι, τη σημερινή Αυλώνα Αττικής και δεν είναι γνωστές άλλες λεπτομέρειες για τη ζωή και την οικογένειά του. Επίσης, δεν είναι γνωστό αν ήταν συγγενής του ο επίσης Λήμνιος αγωνιστής του '21 Βασίλειος Δημητρίου, με τον οποίο συνυπηρέτησε κάποιες φορές.

Όμως, πιθανότατα είχε στενή συγγένεια με έναν άλλο Λήμνιο αγωνιστή, τον *Νικόλαο Δημητρίου*, ο οποίος υπηρέτησε ως απλός στρατιώτης στα ίδια μέρη (εκστρατείες Αρκαδιάς-Τρίπολης, επιχειρήσεις Καποδίστρια, μάχη Μαρτίνου) και στρατιωτικά σώματα (Μαυροβουνιώτη, Τρ. Τζουρά, Δ. Υψηλάντη) με τον Κωνσταντίνο και το 1837 τιμήθηκε με το "σιδηρούν αριστείον ανδρείας". Ο Νικόλαος Δημητρίου εγκαταστάθηκε στη Θήβα.

### Τιμητικές διακρίσεις

* Χαλκούν αριστείον ανδρείας: 1836.

Πηγές
-----

* Τάσος Καψιδέλης, "Η Λήμνος στην επανάσταση του 1821", Αθήνα 1986.
Η **Ομοσπονδία Αραβικών Δημοκρατιών** (αραβικά: اتحاد الجمهوريات العربية *Ittiħād Al-Jumhūriyyāt Al-`Arabiyya*) ήταν μια απόπειρα του ηγέτη της Λιβύης Μοαμάρ Καντάφι να συγχωνεύσει τη Λιβύη, την Αίγυπτο και τη Συρία με στόχο τη δημιουργία ενός ενιαίου αραβικού κράτους. Παρά την έγκριση της πρότασης για ένωση στα δημοψηφίσματα που έγιναν σε κάθε χώρα την 1η Σεπτεμβρίου 1971, οι 3 χώρες διαφώνησαν σε συγκεκριμένους όρους για τη συγχώνευση. Η ομοσπονδία διήρκεσε από την 1η Ιανουαρίου 1972 ως τις 19 Νοεμβρίου 1977.

Δεν πρέπει να γίνεται σύγχυση με την Ηνωμένη Αραβική Δημοκρατία (1958–1961), που αποτελούσε ένα κυρίαρχο κράτος, αποτέλεσμα της ένωσης της Αιγύπτου με τη Συρία.

Δημοψηφίσματα
-------------

Τα τρία ταυτόχρονα δημοψηφίσματα για την Ομοσπονδία Αραβικών Δημοκρατιών έγιναν την 1η Σεπτεμβρίου 1971 σε Αίγυπτο, Λιβύη και Συρία. Η πρόταση στην Αίγυπτο υπερψηφίστηκε από το 99,9% των ψηφοφόρων, στη Λιβύη από το 98,6% των ψηφισάντων και στη Συρία το 96,4% τάχθηκαν υπέρ της συγχώνευσης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Η κατά λέξη μετάφραση είναι "Ένωση Αραβικών Δημοκρατιών".
2. 1 2  Nohlen, D, Krennerich, M & Thibaut, B (1999) *Elections in Africa: A data handbook*, p336 ISBN 0-19-829645-2
3. ↑  Nohlen, D, Krennerich, M & Thibaut, B (1999) *Elections in Africa: A data handbook*, p340 ISBN 0-19-829645-2
4. ↑  Nohlen, D, Krennerich, M & Thibaut, B (1999) *Elections in Africa: A data handbook*, p528 ISBN 0-19-829645-2
5. ↑  Syrien, 1. September 1971 : Bildung der Vereinigten Arabischen Republik Direct Democracy (Γερμανικά)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Federation of Arab Republics στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 248461828
* LCCN: n50082851
* GND: 14373-X

 |

 |
Ο **Κωνσταντίνος Ελευθερουδάκης** (1877 - 1962) ήταν Έλληνας εκδότης και ιδιοκτήτης του εκδοτικού οίκου Ελευθερουδάκη.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην Αθήνα. Περάτωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στην Οδησσό και σπούδασε φιλολογία και οικονομικές επιστήμες στο πανεπιστήμιο της Ρίγα, του οποίου αναγορεύθηκε και διδάκτωρ. Το 1901 εξαγόρασε το μερίδιο του Μπαρτ στο βιβλιοπωλείο Μπαρτ -
Μπεκ επί της οδού Ερμού στην Αθήνα και το 1918 εξαγόρασε το μερίδιο του Μπεκ ιδρύοντας το "Διεθνές Βιβλιοπωλείο Ελευθερουδάκη". Το 1924 μετέτρεψε την επιχείρηση σε Εκδοτική Ανώνυμη Εταιρεία "Ελευθερουδάκης". Υπήρξε διευθυντής του δωδεκάτομου εγκυκλοπαιδικού λεξικού Ελευθερουδάκη καθώς και εκδότης δεκάδων βιβλίων, χαρτών, λεξικών κ.α. μεταξύ των οποίων και της ιστορίας του ελληνικού έθνους του Κωνσταντίνου Παπαρρηγόπουλου.

Το 1896 έφερε στην Ελλάδα το πρώτο ζευγάρι σκι, το οποίο φυλάσσεται στο καταφύγιο Μπάφι στην Πάρνηθα, και υπήρξε από τους πρώτους αθλητές σκι στην Ελλάδα. Διετέλεσε μέλος του διοικητικού συμβουλίου Εθνικού Κήπου, προς τον οποίο πραγματοποίησε αρκετές δωρεές (κυρίως προτομών).

Απεβίωσε στην Αθήνα. Ήταν παντρεμένος και είχε αποκτήσει τρία παιδιά: τον Γεώργιο, τον Παύλο και την Ρούση, σύζυγο του Γουλιέλμου Άμποτ.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  www.sapere.it/enciclopedia/Eleutherudakis%2C+Kostas.html.
2. 1 2  Ιστορία του βιβλιοπωλείου, από την εφημερίδα Το Βήμα
3. 1 2  Γαλλέτας Ηλίας, Μπουζουμπάρδη Μαρίκα, *Σπέτσες, Ιστορία - Λαογραφία*, Ένωση Σπετσιωτών, 2004, τόμος Α΄, σελ. 373
4. ↑  Ιστορία του σκι στην Ελλάδα Αρχειοθετήθηκε 2016-08-27 στο Wayback Machine. από την ιστοσελίδα timbertrail.gr
5. ↑  Ιστορία Εθνικού Κήπου Αρχειοθετήθηκε 2016-08-15 στο Wayback Machine. από την ιστοσελίδα attiko-prasino.gr

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Κώστας Ελευθερουδάκης στον *Πανδέκτη*, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 316521129
* **ΕΒΕ**: 216290
* **AA**: 167336
* GND: 1073428656

 |

 |
Ο **Κωνσταντίνος Δολαψάκης** (ή Δολαψής, Μαγουλάς Λασιθίου, 1865 - Καραβάδω Ηρακλείου, 24 Οκτωβρίου 1957) ήταν πληρεξούσιος, βουλευτής και αντιστασιακός.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στο χωριό Μαγουλάς. Φοίτησε στο Παπαδάκειο Σχολείο του Ψυχρού.
Ήταν ενεργός στις Κρητικές Επαναστάσεις του 1889 και του 1897-98. Αργότερα έγινε τιμητικά χιλίαρχος. Το 1901 διορίστηκε Δήμαρχος Ψυχρού Λασιθίου. Εξελέγη βουλευτής στην Κρητική Βουλή του 1910 και υπήρξε μέλος της Επαναστατικής Συνέλευσης του 1911. Ήταν ανάμεσα στους Κρήτες πληρεξουσίους (24 συνολικά) που είχαν συλληφθεί κατά τη μετάβασή τους με πλοία από τη Σούδα για τον Πειραιά το 1911. Οι συλληφθέντες τέθηκαν υπό κράτηση μέχρι τα τέλη Δεκεμβρίου μέσα στο καράβι. Σύμφωνα με μαρτυρία του στρατηγού Ιωάννη Αλεξάκη (στην εφημερίδα "Πατρίς", Νοέμβριος 1954) ο βρακοφόρος Δολαψάκης, όταν τελικά έγιναν δεκτοί οι Κρήτες βουλευτές στην Αθήνα, τον Μάιο του 1912 μπήκε πρώτος στην αίθουσα του Κοινοβουλίου. Στην προσπάθειά του να εισέλθει στη Βουλή των Ελλήνων, απωθήθηκε με τη βία από τη φρουρά. και τραυματίστηκε από τη λόγχη ενός στρατιώτη. Παρά τον τραυματισμό του, ο Δολαψάκης μπήκε στην αίθουσα και δέχτηκε τις επευφημίες των βουλευτών, ενώ ο Ελευθέριος Βενιζέλος διέκοψε τη συνεδρίαση και το επεισόδιο έλαβε τέλος. Από το 1918 και για 4 χρόνια ήταν αγρονόμος, ενώ κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ανέπτυξε αντιστασιακή δράση, παρότι ήταν πολύ μεγάλος σε ηλικία. Για την εκεί δράση του τού απονεμήθηκε ειδικό δίπλωμα τιμής από τον στρατάρχη Αλεξάντερ..

Απεβίωσε το 1957 σε ηλικία 92 ετών.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Ιωάννου Αλεξάκη, Κωστής Δ. Δολαψάκης , "Ανατολή" , Οκτώβριος 1957.
2. 1 2  «Διοικητική οργάνωση και παλιοί δήμαρχοι στο Οροπέδιο Λασιθίου». Αφιέρωμα "Μεσόγειος". Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Απριλίου 2016. Ανακτήθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου 2015.
3. ↑  «Η σύλληψη των Κρητών πληρεξουσίων μετά το "όχι" Βενιζέλου». patris.gr. Ανακτήθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου 2015. [*νεκρός σύνδεσμος*]
4. ↑  «ΕΠΕΤΕΙΑΚΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ : Κρητική Πολιτεία - 94 χρόνια από την Ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα». Εφημερίδα "Πατρίς". 30 Νοεμβρίου 2007. Ανακτήθηκε στις 30 Νοεμβρίου 2007.  (pdf)
5. ↑  Νεκρολογία του Δολαψάκη από το στρατηγό Ι. Αλεξάκη, Πατρίς, 9-11-1957.>
Το ***Κουντουριώτης*** ήταν ελληνικό αντιτορπιλικό της κλάσης Ντάρντο, το οποίο χρησιμοποιήθηκε από το Ελληνικό πολεμικό Ναυτικό κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Ονομάστηκε προς τιμήν του ναυάρχου και πολιτικού Παύλου Κουντουριώτη, ο οποίος ήταν ο διοικητής του ελληνικού Στόλου κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους και υπηρέτησε δύο φορές ως Πρόεδρος της Δεύτερης Ελληνικής Δημοκρατίας. Ήταν το δεύτερο πλοίο που έφερε αυτό το όνομα.

Το πλοίο ναυπηγήθηκε στο Σέστρι Πονέντε της Ιταλίας και εντάχθηκε στο Ελληνικό πολεμικό Ναυτικό τον Νοέμβριο 1932. Μετά το ξέσπασμα του Ελληνοϊταλικού Πολέμου, συμμετείχε σε ναυτικές επιχειρήσεις, ιδιαίτερα κατά την δεύτερη και τρίτη ναυτική επιδρομή κατά των ιταλικών πλοίων στο Στενό του Οτράντο (15-16 Δεκεμβρίου 1940 και 4-5 Ιανουαρίου 1941). Κατά τη διάρκεια της γερμανικής εισβολής στην Ελλάδα, ήταν ένα από τα πολλά πλοία που κατάφεραν να διαφύγουν στην Αλεξάνδρεια. Στη συνέχεια, υποβλήθηκε σε επισκευές και εκσυγχρονισμό στη Βομβάη από τον Ιούνιο 1941 έως τον Απρίλιο 1942. Ύστερα το πλοίο επέστρεψε στα καθήκοντα του Μεσόγειο Θάλασσα, και υπηρέτησε μέχρι τις 15 Νοεμβρίου 1943, όταν τοποθετήθηκε σε ενεργό εφεδρεία. Παροπλίστηκε το 1946.