recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Στέφεν Αντεγκμπόγιε**, γεννημένος στις 23 Σεπτεμβρίου 1987, είναι Βρετανός καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίστηκε στην Ελλάδα και την Κύπρο με τις ομάδες του ΑΠΟΕΛ, της ΕΘΑ Έγκωμης, της Α.Ε.Ν. Κηφισιάς και του Άρη Θεσσαλονίκης. Πλέον, αγωνίζεται στην Ιταλία με την ομάδα της Βανόλι Κρεμόνα.

Καριέρα
-------

Ο Αντεγκμπόγιε γεννήθηκε στη Νιγηρία και μετανάστευσε μαζί με την οικογένεια του στο Λονδίνο, σε ηλικία τριών ετών. Αγωνίστηκε στους Τόπκατς του Μπρίξτον πριν μετακομίσει στις Ηνωμένες Πολιτείες για να φοιτήσει στο κολέγιο του Λαμάρ. Στα δύο χρόνια που παρέμεινε στο Λαμάρ, είχε μέσο όρο 11,1 πόντων και 3,2 ασίστ. Στην συνέχεια, μεταγράφηκε στο κολέγιο του Σεντ Μποναβεντούρ, με τους οποίους είχε 6,6 πόντους στο πρώτο του έτος και 11,5 πόντους και 4 ασίστ στο δεύτερο.

Το καλοκαίρι του 2011, μεταγράφηκε στην ομάδα του ΑΠΟΕΛ, ενώ την επόμενη σεζόν αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα μπάσκετ της Κύπρου με την ομάδα της ΕΘΑ Έγκωμης.

Το καλοκαίρι του 2013, μεταγράφηκε στη Νέα Κηφισιά, με την οποία κατέκτησε την πέμπτη θέση του ελληνικού πρωταθλήματος.

Στην αρχή της επόμενης χρονιάς, παρέμεινε χωρίς συμβόλαιο, αλλά το φθινόπωρο του 2015 υπέγραψε στον Άρη Θεσσαλονίκης, με τον οποίο κατέκτησε την τέταρτη θέση του ελληνικού πρωταθλήματος, αν και δεν αγωνίστηκε σε μεγάλος μέρος των πλέι-οφ λόγω τραυματισμού.

Τον Αύγουστο του 2015, υπέγραψε στην ιταλική Βανόλι Κρεμόνα. Με την ιταλική ομάδα είχε μέσους όρους 8,6 πόντων, 2,6 ριμπάουντ και 1,8 ασίστ, πριν μεταγραφεί στην πολωνική Κινγκ Βίλκι Μόρσκι τον Δεκέμβριο του 2015, όπου όμως δεν αγωνίστηκε. Συνέχισε στην ιταλική Καζέρτα, ενώ τον Ιανουάριο του 2016 συμφώνησε με την Ρέτζιο Καλάμπρια. Τον Οκτώβριο του 2016, συμφώνησε με την ομάδα της Κύμης, επιστρέφοντας στο ελληνικό πρωτάθλημα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ogo Adegboye Stats, Bio - ESPN - ESPN.com - Go.com
2. ↑  Η ΕΘΑ Όγκο Αντεγκμπόγιε - Basketnet.gr[*νεκρός σύνδεσμος*]
3. ↑  Ενισχύεται με Αντεγκμπόγιε η Κηφισιά - NovaSports[*νεκρός σύνδεσμος*]
4. ↑  Σοκ με Αντεγκμπόγιε - Άρης - SPORT 24
5. ↑  «Στην Βανόλι ο Αντεγκμπόγιε! - Stin Vanoli o Antegkmpogie!». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Αυγούστου 2015. Ανακτήθηκε στις 10 Σεπτεμβρίου 2015.
6. ↑  Από τον Άρη, στην Πολωνία… | ThesSports[*νεκρός σύνδεσμος*]
7. ↑  «Juvecaserta: ufficiale la firma di Ogo Adegboye - Sportando». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Δεκεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 24 Οκτωβρίου 2016.
8. ↑  Viola, ufficiale Ogo Adegboye — Viola Reggiocalabria Basket[*νεκρός σύνδεσμος*]
9. ↑  «Κι επισήμως στην Κύμη ο Αντεγκμπόγιε - Basketblog.gr». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Οκτωβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 24 Οκτωβρίου 2016.

Πηγές
-----

* Απόδραση από την κόλαση του Λόρενμπεργκ | AllAboutARIS
* Ο Άγγλος που διαβάζει ελληνικά - Άρης - SPORT 24

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ogo Adegboye (@OgoAde) | Twitter
Η **ολοτομογραφία** (*αγγλ.* **H**olo**t**omography), συντομογραφικά ως **HT**, είναι σύγχρονη **τεχνική λέιζερ** για τη μέτρηση τρισδιάστατης τομογραφίας -βάσει του δείκτη διάθλασης (RI)- σε διάφορα μικροσκοπικά δείγματα, όπως λ.χ. βιολογικά κύτταρα και ιστοί. 

Ολοτομογραφία 3D από ένα ζωντανό κύτταρο
Επειδή ο δείκτης διάθλασης μπορεί να χρησιμεύσει ως εγγενής αντίθεση απεικόνισης για διαφανή αντικείμενα ή φάσεις, οι μετρήσεις αυτού του τύπου τομογραφιών μπορούν να παρέχουν ποσοτική απεικόνιση αντικειμένων μικροσκοπικής φάσης, χωρίς ετικέτα. Προκειμένου να μετρηθεί το τρισδιάστατο τομογράφημα δειγμάτων, ο δείκτης χρησιμοποιεί την αρχή της ολογραφικής απεικόνισης και της αντίστροφης σκέδασης.

Συνήθως, πολλαπλές δισδιάστατες ολογραφικές εικόνες ενός δείγματος μετρώνται σε διάφορες γωνίες φωτισμού, χρησιμοποιώντας την αρχή της ενδομετρικής απεικόνισης. Στη συνέχεια, ένα τρισδιάστατο τομογράφημα του δείγματος (με αυτή τη νέα τεχνική) ανακατασκευάζεται από αυτές τις πολλαπλές δισδιάστατες ολογραφικές εικόνες λύνοντας αντίστροφα τη σκέδαση φωτός στο δείγμα.

Η πρώτη θεωρητική πρόταση για την ολοτομογραφία παρουσιάστηκε από τον δρ. **Emil Wolf** και η πρώτη πειραματική επίδειξη παρουσιάστηκε από τους Fercher et al. Από τη δεκαετία του 2000, οι τεχνικές Ολοτομογραφίας μελετήθηκαν και εφαρμόστηκαν εκτενώς στους τομείς της βιολογίας και της ιατρικής, από διάφορες ερευνητικές ομάδες, συμπεριλαμβανομένου του *Εργαστηρίου Φασματοσκοπίας*, στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο Μασαχουσέτης (MIT). Τόσο οι τεχνικές εξελίξεις όσο και οι εφαρμογές του HT έχουν προχωρήσει σημαντικά. Το 2012 ιδρύθηκε η πρώτη εμπορική εταιρεία με την ονομασία *Nanolive* ακολουθούμενη αργότερα από την εταιρεία *Tomocube*, το 2014.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑  *Three-dimensional structure determination of semi-transparent objects from holographic data*, Optics Communications,
3. ↑  Fercher, A.F.; Bartelt, H.; Becker, H.; Wiltschko, E. (1979). «Image formationbyinversion of scatteredfielddata: experiments and computationalsimulation». *Applied Optics* **18** (14): 2427–39. doi:10.1364/AO.18.002427. PMID 20212679. Bibcode: 1979ApOpt..18.2427F.
4. ↑
5. ↑  *What is holotomography?*,
6. ↑  «Home». *nanolive.ch* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 26 Αυγούστου 2020.
Ο **Τανχόιζερ** (Tannhäuser, πέθανε μετά το 1265) ήταν Γερμανός λυρικός ποιητής (Minnesänger).

Ιππότης-ποιητής, ήταν ευνοούμενος του δούκα της Αυστρίας Φρειδερίκου Β΄του Πολεμοχαρούς. Εικάζεται ότι πήρε μέρος στις Σταυροφορίες, την πέμπτη ή την έκτη. Μετά τον θάνατο του Φρειδερίκου κατασπατάλησε τα πλούσια δώρα του σε «γυναίκες, κρασιά και φαγητά» κατά την ομολογία του, και έζησε από τότε πλάνητα βίον περιφερόμενος στις αυλές των ευγενών.

Σώζονται έξι λυρικές μπαλάντες του, λίγα ερωτικά τραγούδια του σε ύφος παρωδίας και πολλές παροιμίες. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο ίδιος στα ποιήματά του σατιρίζει το κατάντημά του.

Ο θρύλος
--------

Τζων Κόλιερ : *Ο Τανχόιζερ στο Venusberg* (Όρος της Αφροδίτης), 1901, Southport, Atkinson Art Gallery
Ήδη από τέλη του 13ου αιώνα (κατ’ άλλους από τα μέσα του 14ου) είχε διαμορφωθεί ο θρύλος του Τανχόιζερ: Ο ιππότης-ποιητής ανακαλύπτει την κατοικία της θεάς Αφροδίτης στο όρος Venusberg (Όρος της Αφροδίτης), κοντά στην πόλη Άιζεναχ (Eisenach) της Θουριγγίας και μένει έναν χρόνο μαζί της παραδομένος στις ηδονές. Καταλαμβάνεται όμως από τύψεις, ταξιδεύει στη Ρώμη και ζητά από τον Πάπα Ουρβανό Δ΄ να τον συγχωρήσει. Ο Πάπας απαντά ότι όπως το ραβδί του Τανχόιζερ δεν πρόκειται ποτέ να ανθίσει, έτσι και οι αμαρτίες του δεν θα συγχωρεθούν ποτέ. Ο Τανχόιζερ πετά το ραβδί του απελπισμένος και ξεκινά πάλι για το Όρος της Αφροδίτης. Αλλά την τρίτη μέρα το ραβδί του άνθισε. Ο Πάπας στέλνει ανθρώπους να τον αναζητήσουν αλλά ο Τανχόιζερ έχει εξαφανιστεί.

Ο θρύλος του Τανχόιζερ ενέπνευσε τον Χάινριχ Χάινε και άλλους ρομαντικούς συγγραφείς, ιδιαίτερα τον Ρίχαρντ Βάγκνερ στην περίφημη ομώνυμη όπερα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Γαλλικά, Ολλανδικά, Αγγλικά, Γερμανικά, Ιταλικά, Ισπανικά) *Musicalics*. 90420. Ανακτήθηκε στις 5  Απριλίου 2022.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Tannhäuser στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 19872631
* LCCN: n85042938
* ISNI: 0000 0000 0298 3195
* GND: 118620746
* SUDOC: 027471632
* BNF: cb13959191r (data)
* MusicBrainz: 2d34cfd6-53b6-4b46-81fc-c534c3ba146d
* NKC: jn20010525067
* ICCU: CFIV242019

 |

 |
Το ***Ταξίδι μιας μεγάλης μέρας μέσα στη νύχτα*** (αγγλικά: *Long Day's Journey into Night*) είναι τίτλος θεατρικού έργου του Ευγένιου Ο'Νηλ το οποίο περιέχει αυτοβιογραφικά στοιχεία. Γράφτηκε το 1912, αλλά ο συγγραφέας ζήτησε να παιχτεί 25 χρόνια μετά τον θάνατό του, κερδίζοντας το 4ο του βραβείο Πούλιτζερ για το έργο αυτό, μεταθανάτια το 1957 -είχε πεθάνει το 1953-. Ο «πατέρας» του σύγχρονου αμερικανικού θεάτρου αποκάλυπτε όσα σημάδεψαν τη νιότη του και επέδρασαν σ’ όλη τη ζωή του. Η μητέρα του διέφευγε από τα οικογενειακά προβλήματα με τη χρήση ναρκωτικών ουσιών. Ο εγωιστής, τσιγκούνης ηθοποιός πατέρας του νοιαζόταν μόνο για το χρήμα και όχι για την υγεία, τη μόρφωση, τη ζωή των δύο γιων του. Ο πρωτότοκος γιος, αυτοκαταστροφικός χαρακτήρας, έβρισκε παρηγοριά στο ποτό και τις πόρνες, πάθη στα οποία ώθησε και τον αδερφό του, Έντμοντ, στο έργο. 

Το έργο είναι γνωστό επίσης και ως ***Το μακρύ ταξίδι της μέρας μέσα στη νύχτα***.

Ελληνικές Θεατρικές Παραστάσεις
-------------------------------

Κατάλογος βασικών πληροφοριών ελληνικών θεατρικών αναπαραστάσεων του έργου "Ταξίδι μιας μεγάλης μέρας μέσα στη νύχτα"

Παραπομπές
----------
Ο **Τζοβάννι-Πάολο Α΄**, ιταλ. Giovanni Paolo (Μάρτιος 1497 – Δεκέμβριος 1535) από τον Οίκο των Σφόρτσα ήταν Ιταλός κοντοτιέρος, ο ιδρυτής τού κλάδου των μαρκησίων τού Καραβάτζο.

Βιογραφία
---------

Ήταν νόθος γιος τού Λουδοβίκου τού *μέλανος* δούκα τού Μιλάνου και της ερωμένης του Λουκρέτσια Κριβέλλι. Ο πατέρας του τον είχε νομιμοποιήσει.

Το 1513, που ο ετεροθαλής αδελφός του Μαξιμιλιανός μόλις είχε αποκαταστήσει την κυριαρχία των Σφόρτσα στο Μιλάνο, έλαβε μέρος στην άμυνα της Νοβάρα εναντίον των Γάλλων. Όταν ο άλλος ετεροθαλής αδεφός του Φραγκίσκος Β΄ έκανε παρόμοια απόπειρα το 1525, ο Τζοβάννι-Πάολο πολιορκήθηκε από τους Ισπανούς τού Αντώνιο δε Λέυβα. Τρία έτη μετά πάλι πολιορκήθηκε από αυτούς στο Λόντι, αυτή τη φορά με νικηφόρο έκβαση.

Το 1532, έπειτα από την ειρήνη της Μπολόνα μεταξύ τού Φραγκίσκου Β΄ και τού Καρόλου Ε΄ των Αψβούργων της Γερμανίας, έλαβε ως αμοιβή τον τίτλο τού μαρκησίου τού Καραβάτζο. Έπειτα από τρία έτη, απεβίωσε ο Φραγκίσκος Β΄ και ο Τζοβάννι-Πάολο ξεκίνησε να μεταβεί στο βασίλειο της Νάπολης, που ήταν υπό Ισπανική επικυριαρχία για να διεκδικήσει το δουκάτο τού Μιλάνου για τον εαυτό του. Στη διαδρομή, απεβίωσε στη Φλωρεντία υπό μυστηριώδεις συνθήκες: μερικές πηγές λένε ότι δηλητηριάστηκε από τον Αντώνιο δε Λέυβα.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε τη Βιολάντε Μπεντιβόλιο, δισεγγονή τού Γκαλεάτσο Μαρία Σφόρτσα δούκα τού Μιλάνου και είχε τέκνο:

* Μούτσιο Α΄, μαρκήσιος τού Καραβάτζο και κόμης τού Γκαλλιάτε.

Πηγές
-----

* Chisholm, Hugh, ed. (1911): "Sforza". Encyclopædia Britannica. 24 (11th ed.). Cambridge University Press. p. 756

Παραπομπές σε πηγές
-------------------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 2  Οκτωβρίου 2016.
Έραστος, Ολυμπάς, Ροδίων, Σωσίπατρος, Κουάρτος και Τέρτιος (Μηνολόγιον Βασιλείου Β΄.
Ο **Ολυμπάς** (αρχαία ελληνικά: Ὀλυμπᾶς, ουράνιος, σύντμηση του ονόματος Ολυμπιόδωρος) είναι ένα πρόσωπο που αναφέρεται στην Επιστολή προς Ρωμαίους του Παύλου, όπου τον χαιρετίζει μαζί με άλλα πρόσωπα της πρώιμης χριστιανικής κοινότητας στη Ρώμη. 

Σύμφωνα με τη χριστιανική παράδοση ακολούθησε τον Απόστολο Πέτρο στη Ρώμη μαζί με τον Ροδίωνα, όπου βρήκε με τον τελευταίο μαρτυρικό θάνατο επί Νέρωνος το 54 μ.Χ. με αποκεφαλισμό. 

Η Ορθόδοξη Εκκλησία τον τιμά ως άγιο, ένα από τους Εβδομήκοντα Αποστόλους, και εορτάζει τη μνήμη του στις 10 Νοεμβρίου μαζί με τους άλλους Αποστόλους από τους Εβδομήκοντα Ροδίων (ή Ηρωδίων), Σωσίπατρο, Τέρτιο, Έραστο και Κουάρτο, όπως και στις 4 Ιανουαρίου, Σύναξη των Εβδομήκοντα Αποστόλων.

Λάμψας Oλυμπάς ηλίου λαμπρού δίκην,
Όλυμπον (ήτοι τον ουρανόν) οικεί συν Aποστόλοις άμα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  biblehub
2. ↑  ἀσπάσασθε Φιλόλογον καὶ Ἰουλίαν, Νηρέα καὶ τὴν ἀδελφὴν αὐτοῦ, καὶ Ὀλυμπᾶν καὶ τοὺς σὺν αὐτοῖς πάντας ἁγίους Προς Ρωμαίους 16:15 Αρχειοθετήθηκε 2015-02-15 στο Wayback Machine.
3. ↑  Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού
4. ↑  Μηνιαίο Εκκλησίας 10 Νοεμβρίου
Η **Σιμόν Μπαρμπιέ** (*γαλλικά : Simone Barbier*) ήταν Γαλλίδα πρωταθλήτρια της αντισφαίρισης.

Συμμετείχε στο Ρολάν Γκαρός από το 1927 έως το 1951 ανελλιπώς εκτός την περίοδο του Β΄Παγκοσμίου πολέμου. Καλύτερη θέση στο Γαλλικό πρωτάθλημα ήταν η δεύτερη στο διπλό γυναικών το 1930 όπου με συμπαίκτρια την Σιμόν Ματιέ έχασαν από τις Έλεν Γουίλς Μούντι και Ελίζαμπεθ Ράιαν. Είχε πάρει μέρος στο Τουρνουά Γουίμπλεντον το 1929 και το 1930 στο διπλό γυναικών με συμπαίκτρια την Σιμόν Ματιέ.

Στο Πρωτάθλημα αντισφαίρισης Ανατολικής Μεσογείου το 1932 ήταν δεύτερη στο διπλό γυναικών με συμπαίκτρια την Ζακλίν Γκαλαί όπου έχασαν από τις Λεβάντα Κάμπελ και Ίντζι Λενού.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Lowe's Lawn Tennis Annual and Compendium for 1933» (Αγγλικά) Eyre and Spottiswoode. Λονδίνο. 1933. σελ. 210.
2. ↑  Risultati su tennis-histoire.com
3. ↑  *Ελευθέριου Σκιαδά,* 100 χρόνια Όμιλος Αντισφαίρισης Αθηνών 1895-1995*, Μικρός Ρωμηός Ε.Π.Ε. ISBN 960-85466-2-1, σελ. 390*
Η **Οικία Σιγιάντι**, επίσης γνωστή ως Μπαΐτ Σιγιάντι (αραβικά: بيت سيادي) είναι ένα ιστορικό κτήριο στο Μουχάρακ του Βασιλείου του Μπαχρέιν. Είναι μέρος ενός μεγαλύτερου συγκροτήματος κτιρίων που κατασκευάστηκαν για τον έμπορο μαργαριταριών Αμπντουλάχ μπιν Ίσα Σιγιάντι, το οποίο περιλαμβάνει επίσης ένα τζαμί και ένα *μαζλί*. Ενώ η οικία Σιγιάντι χτίστηκε υπό τον Αχμάντ μπιν Ζασίμ Σιγιάντι, η κατασκευή του Μαζλί Σιγιάντι ξεκίνησε από τον Αχμάντ μπιν Ζασίμ Σιγιάντι και το τζαμί Σιγιάντι ήταν μια κοινή πρωτοβουλία των Ίσα και Ζασίμ μπιν Αχμάντ Σιγιάντι. Είναι επίσης μέρος του Μονοπατιού Μαργαριταριών του Μπαχρέιν, του δεύτερου Μνημείου Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO στη χώρα.

Ιστορία
-------

Η οικογένεια Σιγιάντι έφτασε στο Μπαχρέιν στις αρχές του 19ου αιώνα και εγκαταστάθηκε κοντά στα σπίτια των ηγεμόνων στη γειτονιά Αμπντάλαχ. Ο πλούτος της οικογένειας προήλθε από τη συμμετοχή της στο εμπόριο μαργαριταριών, το οποίο άνθισε στο Μουχάρακ τον 19ο αιώνα.

Αρχιτεκτονική
-------------

Το παλαιότερο τμήμα του συγκροτήματος είναι το Τζαμί Σιγιάντι, το οποίο δώρισαν οι Ίσα και Ζασίμ μπιν Γιουσίφ Σιγιάντι στην κοινότητα Μουχάρακ το 1865. Το αρχικό κτίριο αναστηλώθηκε αργότερα και, σύμφωνα με τον Γιάργουντ, η διατηρημένη κατασκευή χρονολογείται από το 1910. Το τζαμί Σιγιάντι είναι το παλαιότερο διατηρημένο τζαμί στο Μουχάρακ και εξακολουθεί να χρησιμοποιείται για καθημερινές προσευχές.

Το Μαζλί Σιγιάντι κατασκευάστηκε σε δύο φάσεις. Η πρώτη φάση που ξεκίνησε από τον Ζασίμ μπιν Γιουσίφ Σιγιάντι το 1850, η οποία κάλυψε το ισόγειο και τα δωμάτια του επάνω ορόφου που κατασκευάστηκαν κατά τη δεύτερη φάση το 1921. Το μεγαλύτερο κομμάτι του συγκροτήματος, η οικία Σιγιάντι, χρησιμοποιείται ακόμα ως ιδιωτική κατοικία και κατοικείται από τον Αμπντάλαχ μπιν Χάσαν Σιγιάντι, τον εγγονό του κατασκευαστή Αμπντάλαχ μπιν Ίσα Σιγιάντι. Δεν είναι ανοιχτό και επισκέψιμο στο κοινό. Η κατοικία των 450 τετραγωνικών μέτρων ήταν η τελευταία κατασκευή και χρονολογείται από το 1931.

Τα τρία κτίρια περιέχουν περίτεχνες διακοσμήσεις της ύστερης περιόδου κυνηγιού μαργαριταριών του Μπαχρέιν, όπου ιδίως το Μαζλί Σιγιάντι έχει ένα εσωτερικό δωμάτιο που αξιόλογο επίσκεψης. Προς το παρόν, το Μαζλί Σιγιάντι είναι υπό την ευθύνη του Υπουργείου Πολιτισμού του Μπαχρέιν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Υπουργείο Πολιτισμού και Πληροφοριών: *Pearling, Testimony of an island economy*, 2010, σελ. 156
2. ↑  Υπουργείο Πολιτισμού και Πληροφοριών: *Pearling, Testimony of an island economy*, 2010, σελ. 158
3. ↑  Τζον Γιάργουντ: *Al-Muharraq: Architectural Heritage of a Bahraini City*, 2005
4. ↑  Τζον Φάλαγκαν: *We're all men here*, 2007, σελ. 294
Ο **Ταξίαρχος** είναι βαθμός αξιωματικού στην ιεραρχία της Ελληνικής Αστυνομίας. Ανήκει στην κατηγορία των Ανωτάτων Αξιωματικών από κοινού με τον Υποστράτηγο και τον Αντιστράτηγο. Αποτελεί βαθμό μεγαλύτερο του Αστυνομικού Διευθυντή και μικρότερο του Υποστρατήγου. Αντίστοιχοι βαθμοί στον Στρατό Ξηράς είναι ο Ταξίαρχος, στο Πολεμικό Ναυτικό και στο Λιμενικό ο Αρχιπλοίαρχος, στην Πολεμική Αεροπορία ο Ταξίαρχος και στην Πυροσβεστική ο Αρχιπύραρχος. 

Το διακριτικό του Ταξιάρχου της ΕΛ.ΑΣ
Το διακριτικό του Ταξιάρχου της Ελληνικής Χωροφυλακής
Το διακριτικό του Γενικού Αστυνομικού Διευθυντή της Αστυνομίας Πόλεων
Το διακριτικό του Deputy Chief/Assistant Chief/Inspector/Commander/Chief of Detention/Contract City Chief στις Ηνωμένες πολιτείες
Το διακριτικό του Commander/First Deputy Superintendent στις Ηνωμένες πολιτείες
Το διακριτικό του Area Commander στο LASD
Ο Ταξίαρχος καταλαμβάνει οργανική θέση Ταξιάρχου. Ο ελάχιστος χρόνος παραμονής στον βαθμό είναι 2 έτη στο βαθμό ή 30 έτη συνολικής υπηρεσίας αξιωματικού, από τα οποία 1 έτος στο βαθμό.

Διακριτικά
----------

Τα διακριτικά βαθμού του Ταξιάρχου αποτελούνται από έναν αδαμάντινο αστέρα, σύμπλεγμα ράβδου και σπάθης και φλογοφόρο ροιά τα οποία τοποθετούνται στον διαμήκη άξονα των επωμίδων, κατά σειρά από την κορυφή προς την βάση, η φλογοφόρος, το σύμπλεγμα ράβδου και σπάθης, κατά τρόπο ώστε το άνοιγμα να βρίσκεται προς τα εμπρός και στη συνέχεια ένας αστέρας. Στην στολή εκστρατείας τοποθετούνται στο αριστερό πέτο κεντητά σε μικρογραφίες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Νόμος 1481/1984 - ΦΕΚ Α-152/8-10-1984».
2. ↑  «Π.Δ.24 / 1997 (ΦΕΚ Α-29/28-2-1997)».
3. ↑  «Προεδρικό Διάταγμα 81/2016 - ΦΕΚ 150/Α/10-8-2016». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Ιουλίου 2017.
4. ↑  «Απόφαση 7012/6/103 - ΦΕΚ 1426/Β/16-7-2009».
Ο Οιδίποδας και η Σφίγγα απο τον Γκυστάβ Μορώ, 1864.
Το **οιδιπόδειο σύμπλεγμα** στην ψυχαναλυτική θεωρία αποτελείται απο μια ομάδα ασυνείδητων (απωθημένων) ιδεών και συναισθημάτων που συγκεντρώνονται πάνω στην επιθυμία της απόκτησης του γονιού του αντίθετου φύλου και της εξόντωσης του γονιού του ιδίου φύλου.

Τον όρο εισήγαγε ο Σίγκμουντ Φρόυντ βασισμένος στον μύθο του Οιδίποδα, ο οποίος, χωρίς να το γνωρίζει, σκότωσε τον πατέρα του Λάιο και παντρεύτηκε τη μητέρα του Ιοκάστη. Σύμφωνα με τον Σίγκμουντ Φρόυντ το οιδιπόδειο σύμπλεγμα είναι συχνό φυλογενετικό φαινόμενο το οποίο ωστόσο είναι πηγή έντονων τύψεων στους ανθρώπους.

Ο Σίγκμουντ Φρόυντ είπε για τον μυθικό Οιδίποδα:

> Αν η μοίρα του μας συγκινεί, είναι επειδή θα μπορούσε να ήταν και δική μας μοίρα, επειδή το μαντείο έχει επιτάξει πριν απο τη γέννησή μας την ίδια κατάρα για μας όπως γι'αυτόν. Για όλους μας ίσως η μοίρα έχει ορίσει να στρέψουμε την πρώτη σεξουαλική μας παρόρμηση προς την μητέρα, μας πείθουν γι'αυτό τα όνειρα μας
> 
> 

Η κλασσική θεωρία αναφέρει πως η επιτυχής επίλυση του οιδιπόδειου συμπλέγματος είναι επιθυμητή και είναι το κλειδί των σεξουαλικών ρόλων και της σεξουαλικής ταυτότητας. Ο Φρόυντ έλεγε πως τα αγόρια και τα κορίτσια αντιμετωπίζουν διαφορετικά το σύμπλεγμα ως αποτέλεσμα του άγχους του ευνουχισμού που περνάει το αγόρι καθώς και της απογοήτευσης του κοριτσιού επειδή δεν έχει πέος.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Charles Rycroft: A Critical Dictionary of Psychoanalysis (London, 2nd Edn, 1995)
2. ↑  Columbia Dictionary of Modern Literary and Cultural Criticism. Ed Joseph Childers and Gary Hentzi. New York: Columbia University Press, 1995.
3. ↑  Σίγκμουντ Φρόυντ, Η ερμηνεία των ονείρων, κεφάλαιο V "Το υλικό και οι πηγές του ονείρου", (Δ) Χαρακτηριστικά όνειρα, Εκδόσεις:Επίκουρος, σελίδα.238
Ο **Πέτρος Κάλας** (γεννημένος στις 23 Ιουλίου 1994) είναι Έλληνας επαγγελματίας πετοσφαιριστής. Έχει ύψος 190εκ και αγωνίζεται τόσο στη θέση του διαγωνίου, όσο και σε αυτή του ακραίου.

Καριέρα
-------

Ο Πέτρος Κάλας έκανε τα πρώτα του βήματα στο χώρο της πετοσφαίρισης στις ακαδημίες της τοπικής ομάδας του Περιστερίου, στις οποίες παρέμεινε μέχρι το 2011.

Το 2011 εισήχθη στις ακαδημίες του Ολυμπιακού Πειραιώς, με την εφηβική ομάδα του οποίου κατάφερε να κατακτήσει τρία πρωταθλήματα εφήβων (2012, 2013, 2014).

Την αγωνιστική περίοδο 2014-15 αγωνίστηκε με τη φανέλα του Πανελληνίου Γ.Σ. ενώ από το καλοκαίρι του 2015 ανήκει στο δυναμικό της Ροδίων Άθλησις.

Τον Αύγουστο του 2016, έκανε το μεγάλο βήμα στην καριέρα του, παίρνοντας μεταγραφή για την ομάδα του Παναθηναϊκού.

Τίτλοι
------

* 3 Πρωταθλήματα Εφήβων ΕΣΠΕΔΑ: 2012, 2013, 2014

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.worldofvolley.com/wov-community/players/32626.html.
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 24  Ιουνίου 2019.
3. ↑  Στον Παναθηναϊκό ο Κάλας

Πηγές
-----

* Το βιογραφικό του Πέτρου Κάλα
Ο **Τζιοβάνι/Ιωάννης** (απεβ. 1358) από την Οικογένεια νταλλε Κάρτσερι ήταν τριτημόριος της Εύβοιας ως κύριος της Χαλκίδας. 

Ο πατέρας του ήταν κύριος της Χαλκίδας, κύριος του ημίσεως των Ωρεών και κύριος του ημίσεως της Καρύστου· από τον δεύτερο γάμο του με τη Μπαλτζάνα Γκοζαντίνι βαρόνη της "Αρκαδίας" (Κυπαρισσίας) απέκτησε τον Τζιοβάνι, ο οποίος το 1340 τον κληρονόμησε στην κυριότητα της Χαλκίδας.

Ο Τζιοβάνι νυμφεύτηκε τη Φιορέντσα Σανούδου, κόρη του Τζιοβάνι Α'. Είχαν γιο τον 

* Νικολό,

που διαδέχθηκε τον πατέρα του το 1358 ως κύριος της Χαλκίδας. Το 1361 η χήρα Φιορέντσα γίνεται δούκισσα της Νάξο ως το 1371, οπότε ο Νικολό κληρονομεί και το δουκάτο της Νάξου.

Πηγές
-----

W. Miller Η Φραγκοκρατία στην Ελλάδα 1204-1566 , Γ' έκδοση 1997
Ο **Σουλτάν Σαμπούροβιτς Ραχμάνοφ** (ρωσικά: *Султан Сабурович Рахманов*, 6 Ιουλίου 1950 – 5 Μαΐου 2003) ήταν Σοβιετικός αθλητής της άρσης βαρών στην κατηγορία των υπερβαρέων βαρών. Ήταν χρυσός Ολυμπιονίκης στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1980.

Βιογραφία
---------

Γεννημένος από Ουζμπέκο πατέρα και Ουκρανή μητέρα, η οικογένεια του Ραχμάνοφ μετακόμισε στο Ντνιπροπετρόβσκ της Ουκρανικής ΣΣΔ το 1966, όπου ξεκίνησε η ενασχόληση του εφήβου με την άρση βαρών. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του βρισκόταν πάντα υπό τη σκιά του κορυφαίου Βασίλι Αλεξέεφ. 
Ήταν παγκόσμιος πρωταθλητής δύο φορές (1979 στη Θεσσαλονίκη και 1980), δεύτερος το 1978 και πρωταθλητής Ευρώπης το 1980. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Μόσχας κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο με ανύψωση στο σύνολο 440 κιλών. Κατέρριψε δύο φορές το παγκόσμιο ρεκόρ στο αρασέ με 200,5 κιλά το 1978 και 201 κιλά το 1981. Σημείωσε επίσης 14 εθνικά ρεκόρ και πέντε πανευρωπαϊκά. Το 1980 αποφοίτησε από το Κρατικού Ινστιτούτου Φυσικής Πολιτισμού και Αθλητισμού του Ντνιπροπετρόβσκ.

Ο Ραχμάνοφ υπήρξε ο πρώτος από τη σειρά πολυάριθμων αρσιβαριστών της Σοβιετικής Ένωσης (Σεργκέι Ντίντικ, 
Αλεξάντρ Γκινάσιεφ, Ανατόλι Πισαρένκο, Αλεξάντρ Κούρλοβιτς, Λεονίντ Ταρανένκο, Αντρέι Τσεμέρκιν), που κυριάρχησαν στην κατηγορία των υπερβαρέων βαρών ως το τέλος του 20ού αιώνα. 
Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση το 1982, ασχολήθηκε με φιλανθρωπικό έργο για πολλά χρόνια. Ήταν πρόεδρος του ουκρανικού παραρτήματος της Διεθνούς Ένωσης Βετεράνων Αθλητισμού με Αναπηρία και το 2000, επιλέχθηκε Πρόεδρος της Διεθνούς Ένωσης Βετεράνων Αθλητισμού με Αναπηρία, θέση την οποία κράτησε μέχρι τον πρόωρο θάνατό του.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  «INTERNATIONAL OLYMPIC COMMITTEE : Sultan RAKHMANOV». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Αυγούστου 2022. Ανακτήθηκε στις 13 Αυγούστου 2022.
2. ↑  «The Sultan's Story: Hub-Style Pinch Gripping, Rules and Records». Ανακτήθηκε στις 13 Αυγούστου 2022.
3. ↑  «INTERNATIONAL OLYMPIC COMMITTEE : MOSCOW 1980 WEIGHTLIFTING 110KG SUPER HEAVYWEIGHT MEN RESULTS». Ανακτήθηκε στις 13 Αυγούστου 2022.
4. ↑  «Olympic superheavyweight champion Sultan Rakhmanov broke his world record». Ανακτήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 2022.
5. ↑  «Фонды исторического музея Днепропетровска пополнились личными вещами и наградами самого сильного человека планеты». Ανακτήθηκε στις 13 Αυγούστου 2022.
6. ↑  «Султан РАХМАНОВ». Ανακτήθηκε στις 13 Αυγούστου 2022.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Sultan Rakhmanov στο Wikimedia Commons
* Sultan Rakhmanov
Το ανάγλυφο έχει σχήμα πυραμιδοειδές. Βρέθηκε σύμφωνα με τον αρχαιολόγο Μανουσάκη στο Νεροσουρμί κοντά στο θέατρο, ή σύμφωνα με τον Σταματάκη κοντά στην Μαγούλα.

Περιγραφή
---------

Παρουσιάζει έναν ψηλό άνδρα με κοντά μαλλιά ως τον σβέρκο και γενειοφόρο, να βαδίζει προς μια γυναίκα. Οι πατούσες του είναι κολλημένες στο έδαφος. Η γυναίκα που τον αντικρίζει φοράει μακρύ χιτώνα και πέπλο. Η κόμη της είναι μακρυά και μπουκλωτή. Το αριστερό χέρι του άνδρα κρατάει τον σβέρκο της γυναίκας. Το δεξί χέρι της γυναίκας ακουμπάει το κεφάλι του άνδρα.

Ερμηνεία
--------

Πολλές ερμηνείες έχουν δοθεί. Πρόκειται για τον Ορέστη και την Ηλέκτρα, ή την Εριφύλη και τον Πολυνείκη. Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή είναι ο Δίας που είναι έτοιμος να δεχθεί την Αλκμήνη.

Ιστορική τοποθέτηση
-------------------

Το ανάγλυφο είναι έργο τέχνης αρχαϊκής του 6ου αι. π.Χ.. Είναι ένα από τα πλέον αξιόλογα έργα τέχνης της εποχής του.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Αρχαιολογία | Πύλη Αρχαιολογία |

* Marcus Niebuhr Tod· Alan John Bayard Wace (1906). *A catalogue of the Sparta Museum*. Oxford: Clarendon Press. σελίδες 132. Ανακτήθηκε στις 24 Φεβρουαρίου 2011.
Η **Σουμάτρα** (ινδονησιακά: *Sumatera*) είναι νησί της Ινδονησίας και ανήκει στις Νήσους Σούνδες. Είναι το μεγαλύτερο νησί που ανήκει εξ ολοκλήρου στην Ινδονησία και είναι το έκτο μεγαλύτερο νησί στον κόσμο με έκταση 473.481 τ.χλμ.

Γεωγραφία
---------

Τη Σουμάτρα τη διασχίζει ο Ισημερινός. Χωρίζεται σε δύο γεωγραφικές ζώνες: στην οροσειρά Μπαρισάν (*Barisan*) δυτικά, και στις ελώδεις πεδιάδες στα ανατολικά.

Το νησί βρέχεται βόρεια από τα Στενά της Μαλάκας, ανατολικά από τη Νότια Κινεζική θάλασσα, νοτιοανατολικά από τη Θάλασσα της Ιάβας, νότια και δυτικά από τον Ινδικό Ωκεανό και βορειοδυτικά από τη Θάλασσα Ανταμάν.

Η οροσειρά Μπαρισάν αποτελεί τη «ραχοκοκκαλιά» του νησιού, με το ενεργό ηφαίστειο Κερίντσι να αποτελεί την υψηλότερη κορυφή του νησιού στα 3.805 μέτρα. Η έντονη ηφαιστειακή δραστηριότητα της περιοχής είναι η κύρια αιτία για την ύπαρξη μεγάλων εκτάσεων γόνιμης γης στην οροσειρά, καθώς και όμορφων τοπίων, όπως π.χ στη λίμνη Τόμπα, η οποία είναι μια ηφαιστειακή καλντέρα που δημιουργήθηκε πριν 75.000 χρόνια περίπου. Η έκρηξη είναι από τις ισχυρότερες που έλαβαν χώρα τα τελευταία εκατομμύρια χρόνια και θεωρείται ότι προκάλεσε την πιο πρόσφατη εποχή των παγετώνων.

Τα ποτάμια του νησιού πηγάζουν από τα δυτικά και εκβάλλουν στα Στενά της Μαλάκας στα ανατολικά, σχηματίζοντας ελώδεις εκτάσεις. Οι μεγαλύτεροι ποταμοί του νησιού είναι ο Κάμπορ, ο Χάρι, ο Σιάκ, και άλλοι.

Μεγαλύτερες πόλεις
------------------

Σύμφωνα με απογραφή του 2009 οι μεγαλύτερες πόλεις της Σουμάτρας είναι οι εξής:

| Θέση | Πόλη, Επαρχία | Πληθυσμός |
| --- | --- | --- |
| 1 | Μεντάν *(Medan)*, Βόρεια Σουμάτρα | 3.418.645 |
| 2 | Παλεμπάνγκ *(Palembang)*, Νότια Σουμάτρα | 1.271.855 |
| 3 | Πάνταν *(Padang)*, Δυτική Σουμάτρα | 960.184 |
| 4 | Μπαντάρ Λαμπούνγκ *(Bandar Lampung)*, Λαμπούνγκ | 916.561 |
| 5 | Πεκανμπαρού *(Pekanbaru)*, Ριάου | 763.275 |
| 6 | Τζάμπι *(Jambi)*, Τζάμπι | 454.686 |
| 7 | Μπενγκούλου *(Bengkulu)*, Μπενγκούλου | 373.243 |
| 8 | Μπάντα Ασέχ *(Banda Aceh)*, Ασέχ | 287.769 |
| 9 | Πεματάνγκ Σιαντάρ *(Pematang Siantar)*, Βόρεια Σουμάτρα | 209.568 |
| 10 | Λουμπουκλινγκάου *(Lubuklinggau)*, Νότια Σουμάτρα | 189.371 |
|

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Σουμάτρα** |

1. ↑  Helders, Stefan. «Indonesia: largest cities and towns and statistics of their population». *World Gazetteer*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Μαΐου 2013. Ανακτήθηκε στις 21 Απριλίου 2009.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 315129124
* LCCN: sh85130407
* GND: 4058586-4
* NDL: 00628653
* NKC: ge201758

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Ασία
* Πύλη:Ινδονησία
 |

 |
The various levels of the scientific classification system.The various levels of the scientific classification system.

---

Η ιεραρχία των οκτώ κύριων ταξινομικών βαθμίδων στην Συστηματική ταξινόμηση. Μία ομοταξία περιλαμβάνει μία ή περισσότερες τάξεις. Οι ενδιάμεσες βαθμίδες δεν συμπεριλαμβάνονται στο σχεδιάγραμμα .
**Τάξη** (λατ.: *Ordo*) ονομάζεται – στη συστηματική ταξινόμηση – το σύνολο των οικογενειών που είναι συγγενείς μεταξύ τους. Για παράδειγμα οι οικογένειες των σκύλων και των γατών ανήκουν στην τάξη σαρκοφάγα. 

Στα ελληνικά έχουν κατάληξη σε **-ώδη**, όπως Ροδώδη στη Βοτανική (στα λατινικά σε -ales), και Κητώδη στη Ζωολογία (στα λατινικά σε -ea).

Για την καλύτερη αποσαφήνιση των σχέσεων στην ταξινόμηση πολλές φορές χρησιμοποιούνται και οι κατηγορίες **Υπερτάξη** (στα λατινικά *Superοrdo*) και **Υποτάξη** (*Subordo*). Πιο κάτω από την Υπόταξη βρίσκεται η κατηγορία **Ανθυποτάξη** ή **Ενδοτάξη** (*Infraordo*). Μικρότερη εσωτερική διαίρεση αποτελεί η **Μικρόταξη** (*Parvordo*).

| π • σ • εΤαξινομικές βαθμίδες |
| --- |
|  |  |  |  | Μεγατάξη |  |  |  |  |
| **Επικράτεια/Υπερβασίλειο** | Υπερσυνομοταξία | Υπερομοταξία |  | Υπερτάξη | Υπεροικογένεια |  |  | Υπερείδος |
| **Βασίλειο** | **Συνομοταξία** | **Ομοταξία** | Λεγεώνα | **Τάξη** | **Οικογένεια** | Φύλο | **Γένος** | **Είδος** |
| Υποβασίλειο | Υποσυνομοταξία | Υφομοταξία | Κοόρτις  | Υποτάξη | Υποοικογένεια | Υποφύλο | Υπογένος | Υποείδος |
| Ανθυποβασίλειο | Ανθυποσυνομοταξία | Ανθυφομοταξία |  | Ανθυποτάξη |  |  | Τμήμα (βοτ.) | Ανθυποείδος |
|  | Μικροσυνομοταξία | Μικρομοταξία |  | Μικροτάξη |  |  |  |  |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* GND: 4302971-1

 |

 |
Ο **Σουλτάνας Γεώργιος (1798-;)** ήταν αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 από την Λάκκα Σουλίου.

Ὁ Γεώργιος Σουλτάνας πολέμησε με δικὸ του σώμα με τον Μάρκο Μπότσαρη στις μάχες Σουλίου, στο Μεσολόγγι και στο Καρπενήσι όπου φονεύθηκε ο Μάρκος. Στην συνέχεια με τον Κώστα Μπότσαρη στις μάχες στο Κρεμμύδι, στο Νεόκαστρο, στο Μετόχι του Προφήτη Ηλία Σαλώνων, στην πολιορκία του Μεσολογγίου, στην Αράχωβα, στο Δίστομο και στην Αττική. Τέλος ως Πεντηκόνταρχος πολέμησε στην μάχη στα Μάνινα Ξηρομέρου (13 Φεβρ. 1828), στο Αιτωλικό και με την Χιλιαρχία τού Νάση Κουτσονίκα στην Κορωνησία.

Υπηρέτησε ως Υπολοχαγός στο 13ο Ελαφρό Τάγμα, έλαβε τον βαθμό του Υπολοχαγού στην Βασιλική Φάλαγγα και εγκαταστὰθηκε το 1834 στο Αγρίνιο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Τμῆμα χειρογράφων καὶ ὁμοιοτύπων τῆς Ἐθνικῆς Βιβλιοθήκης, Μητρῶο Ἀγωνιστῶν ΑΑ 194, Φάκελος 59
Ο **Πέτρος Μάρτυς της Ανγκιέρα** (*Pietro Martire d'Anghiera*, 2 Φεβρουαρίου 1457 – Οκτώβριος 1526) ήταν Ιταλός ιστορικός στην υπηρεσία της Ισπανίας κατά τη διάρκεια της Εποχής των ανακαλύψεων. Φέρεται να είναι ο πρώτος που έκανε χρήση του όρου *Νέος Κόσμος* (*novi orbis*) για να περιγράψει την ήπειρο της Αμερικής που οι Ευρωπαίοι ήρθαν σε επαφή το 1492,σε μια επιστολή του η οποία απευθυνόταν στον Κολόμβο κατά τη διάρκεια του πρώτου του ταξιδιού στην Αμερική.

Στην αρχή σπούδασε ιατρική και αποκτώντας μεγάλη φήμη προσλήφθηκε βασιλικός γιατρός του Λουδοβίκου ΙΑ'. Το 1487 μετέβη στην Ισπανία και προσλήφθηκε στην αυλή του βασιλιά Φερδινάνδου Β´ και της βασίλισσας Ισαβέλλας Α´. Εκεί απέκτησε σημαντική φήμη και κατέλαβε ανώτατα αξιώματα. Στη συνέχεια ανέλαβε την εξέταση των πληρωμάτων των εξερευνητών και σχετίσθηκε με τους μεγάλους θαλασσοπόρους Χριστόφορο Κολόμβο, Αμέρικο Βεσπούτσι, Βάσκο ντε Γκάμα, Μαγγελάνο, Κορτές κ.ά. ισχυρούς της εποχής εκείνης. Το 1501 στάλθηκε στην Αίγυπτο και κατόπιν άδειας που του παρεχώρησε ο Σουλτάνος ανέλαβε την επισκευή των Χριστιανικών μνημείων των Ιεροσολύμων.

Ο Αγκιέρα έγραψε πολλά κυρίως ιστορικά συγγράμματα από τα οποία και σπουδαιότερα είναι εκείνο που αναφέρεται στο ταξίδι του στην Αίγυπτο, και το αναφερόμενο στην εξερεύνηση της νέας γης στο οποίο εξιστορούνται τα ταξίδια των θαλασσοπόρων, οι ανακαλυφθείσες νέες χώρες καθώς και μία συλλογή επιστολών.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Ισπανικά) «Perdo Martir De Angleria - Instituto Cervantes» (PDF).
2. ↑  (Ισπανικά) «Pedro Mártir de Anglería - encaribe.org». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Μαΐου 2015.
3. ↑  de Madariaga, Salvador (1952). *Vida del muy magnífico señor Don Cristóbal Colón* (στα Καταλανικά) (5η έκδοση). Mexico: Editorial Hermes. σελ. 363. "nuevo mundo", [...] designación que Pedro Mártyr será el primero en usar
4. ↑  (Αγγλικά) «Edmundo O'Gorman - The invention of America, Greenwood Press, 1972».
5. ↑  (Λατινικά) «Opus Epistolarum - Pedro Mártir de Anglería, typis Elzevir, 1670».

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 68967770
* **ΕΒΕ**: 90168
* **AA**: 98258
* LCCN: n80057192
* ISNI: 0000 0001 1833 690X
* GND: 118740490
* SELIBR: 321631
* SUDOC: 030060788
* BNF: cb12155335b (data)
* BIBSYS: 98007227
* NLA: 35716810
* NDL: 00462367
* NKC: ola2008460031
* ICCU: CFIV087129
* BNE: XX965505
* CiNii: DA05425222

 |

 |
Το **Τάο-Τάο** (ιαπ.:タオタオ絵本館) είναι μια σειρά anime που προβλήθηκε σε 52 επεισόδια στο TV Osaka από τις 7 Οκτωβρίου 1983 έως τις 30 Μαρτίου 1984. Μια άλλη σειρά με τον ίδιο τίτλο προβλήθηκε από τις 9 Οκτωβρίου 1984 έως τις 9 Απριλίου 1985. Πριν από την τηλεοπτική σειρά, κυκλοφόρησε μια ταινία άνιμε στις 26 Δεκεμβρίου 1981. Αποτελεί κινεζοϊαπωνογερμανική συμπαραγωγή και σκηνοθετήθηκε από τους Σουίτσι Νακαχάρα και Τατσούο Σιμαμούρα.

Η σειρά αφορά τον Τάο-Τάο, ένα μικρό πάντα. Στις ιστορίες, ο Τάο-Τάο μπλέκεται σε περιπέτειες με τους φίλους του τα ζώα και ακούει τις ιστορίες της μητέρας του, της μητέρας πάντα.

Τους τίτλους αρχής της σειράς δημιούργησε ο Τσέχος συνθέτης Κάρελ Σβόμποντα .

Διεθνής μετάδοση
----------------

Η σειρά έχει προβληθεί στα φινλανδικά στα κανάλια Yleisradio. Η αφήγηση της σειράς έγινε στα φινλανδικά από την Ίνκερι Βαλένιους και με τη μουσική υπόκρουση του αυστριακού τηλεοπτικού καναλιού ORF .

Η σειρά μεταδόθηκε επίσης στο Ισραήλ όπου μεταγλωττίστηκε στα εβραϊκά και το θέμα της τραγουδήθηκε στα εβραϊκά από την τραγουδίστρια Ιλανίτ .

Στην Ελλάδα η σειρά μεταδόθηκε τη δεκαετία του 1980 από την ΕΡΤ στα ελληνικά.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1980 μεταδόθηκε στα Αφρικάανς στη Νότια Αφρική. Το άνιμε μεταδόθηκε επίσης στις αρχές της δεκαετίας του 1990 πολλές φορές ως «تاو» και εξακολουθεί να είναι δημοφιλές στον αραβικό κόσμο .

Η σειρά μεταδόθηκε και στην Αλβανία στα τέλη της δεκαετίας του 1980 και στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Εν τω μεταξύ, ο κομμουνιστής πρωθυπουργός της Αλβανίας Αντίλ Τσαρτσάνι αναφέρθηκε ανεπίσημα ως Τάο-Τάο από τους Αλβανούς αντιφρονούντες κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων που οδήγησαν στην πτώση του κομμουνισμού στην Αλβανία. 

Η σειρά έχει προβληθεί και στα γαλλικά στο γαλλόφωνο τμήμα του Καναδά στην Télévision de Radio-Canada και στη Γαλλία το 1987 μέσω του FR3 .

Στη λαϊκή κουλτούρα
-------------------

Το φινλανδικό συγκρότημα Guava κυκλοφόρησε τη θεματική μουσική της σειράς σαν single το 2003.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Oι αγαπημένες παιδικές σειρές των '80s (μέρος I): Kινούμενα σχέδια». *in.gr*. 7 Αυγούστου 2014. Ανακτήθηκε στις 2 Νοεμβρίου 2022.
2. ↑  Gabriel Partos (16 Οκτωβρίου 1997). «Obituary: Adil Carcani». *The Independent*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Μαΐου 2022. Ανακτήθηκε στις 11 Ιουλίου 2017.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* 
* Το single του Guava
* *Tao Tao Ehonkan* στην εγκυκλοπαίδεια Anime News Network
Η **Οικία Ελευθερίου Βενιζέλου**, βρίσκεται στη συμβολή της λεωφόρου Βασιλίσσης Σοφίας και της οδού Λουκιανού 2 στην Αθήνα, δίπλα στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου του Πτωχοκομείου, απέναντι από το κτιριακό συγκρότημα του Βυζαντινού Μουσείου, και σήμερα αποτελεί κατοικία του Βρετανού πρέσβη.

Το Μέγαρο Βενιζέλου
-------------------

Η νεοκλασική κατοικία του Ελευθερίου Βενιζέλου οικοδομήθηκε στα χρόνια του Μεσοπολέμου μεταξύ των ετών 1930-1932 στο οικόπεδο που βρισκόταν το Πτωχοκομείο Αθηνών. Τα σχέδια ήταν του αρχιτέκτονα Αναστασίου Μεταξά (1862-1937) με επίβλεψη της Έλενας Σκυλίτση.

Η οικία Βενιζέλου χρησιμοποιήθηκε για λίγα χρόνια και συνδέθηκε με αρνητικά γεγονότα για τον Έλληνα πολιτικό, όπως η απώλεια των εκλογών του 1932, η απόπειρα δολοφονίας του το 1933, το αποτυχημένο κίνημα του 1935 και με αποκορύφωμα την αυτοεξορία του στη Γαλλία, όπου και απεβίωσε στις 18 Μαρτίου 1936.

Μετά το θάνατο του συζύγου της, η Έλενα Σκυλίτση πώλησε την κατοικία στη Βρετανική κυβέρνηση και στέγασε τη Βρετανική Πρεσβεία. Από τη δεκαετία του 1960 στεγάζει την πρεσβευτική κατοικία, ενώ η πρεσβεία εγκαταστάθηκε σε παρακείμενο νεόδμητο κτήριο.

Ο Άγιος Νικόλαος του Πτωχοκομείου
---------------------------------

Με την πρώην οικία Βενιζέλου συνορεύει ο Ναός του Αγίου Νικολάου του Πτωχοκομείου, που βρίσκεται στη γωνία της λεωφόρου Βασιλίσσης Σοφίας και της οδού Πλουτάρχου. Έχει οικοδομηθεί το 1876 στον περίβολο του τότε Πτωχοκομείου Αθηνών.

Ο ναός ανεγέρθηκε σε νεοβυζαντινό ρυθμό από τον αρχιτέκτονα Παναγιώτη Κάλκο (1810-1878). Πρόκειται για εκκλησία του τύπου σταυροειδούς μετά τρούλου, με εμφανή βυζαντινά μορφολογικά στοιχεία, που αναβιώνουν τη ναοδομία της βυζαντινής παράδοσης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Καθημερινή- Οικία Βενιζέλου - 80 χρόνια μετά
2. ↑  British Embassy

Πηγές
-----

* Michael Llewellyn Smith: «Η πρεσβευτική κατοικία», Καθημερινή/Επτά Ημέρες, 22 Νοεμβρίου 1998.
* Γ. Α. Πουλημένος: «Λεωφόρος Βασιλίσσης Σοφίας: Άγιος Γεώργιος και Άγιος Νικόλαος», Καθημερινή/Επτά Ημέρες, 5 Νοεμβρίου 2000.
* Κάτια Μητροπούλου: «Αθήνα: Μνήμες και Κτήρια», Εκδόσεις Ι. Σιδέρης, 1η έκδοση, Ιούλιος 2004.
* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος-Λαρούς-Μπριτάνικα, λήμμα "Πτωχοκομείο", Εκδόσεις Πάπυρος, Αθήνα, 1996.
* Αρχείο Νεότερων Μνημείων
Ο **Πέτρος Καπαγέρωφ** (Πειραιάς, 12 Φεβρουαρίου 1941 - Πειραιάς, 6 Δεκεμβρίου 2002) ήταν Έλληνας αθλητικός παράγοντας στον χώρο της καλαθοσφαίρισης.

Γεννήθηκε το 1941 και τελείωσε το Α' Γυμνάσιο Πειραιά (Ιωνίδειος). Συνέχισε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, όπου τελείωσε τη Μαθηματική Σχολή. Στα φοιτητικά του χρόνια ανέπτυξε έντονη αντιστασιακή δράση κατά του δικτατορικού καθεστώτος. Συνελήφθη και φυλακίστηκε για 4,5 χρόνια, αρνούμενος την οποιαδήποτε παραχώρηση στις αξίες, τις αρχές και τις θέσεις που πιστά υπηρετούσε. Υπήρξε τακτικό μέλος του ιστορικού σωματείου του Πειραϊκού Συνδέσμου, επιδεικνύοντας σημαντική δραστηριότητα αρχικά ως αθλητής στην ομάδα μπάσκετ του Πειραϊκού Συνδέσμου (ήταν συναθλητής με τον Γιώργο Βασιλακόπουλο, τον Κώστα Δήμου και τον Βασίλη Μουζακιώτη) και εν συνεχεία (το 1966) ως διοικητικός παράγοντας της ομάδας.

Το 1975 εκλέγεται μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης. Στη συνέχεια, αναλαμβάνει την θέση του Προέδρου της Επιτροπής Ορισμού Διαιτησίας. Η πολύ μεγάλη προσφορά του και οι αναμφισβήτητες ικανότητές του τον φέρνουν στην θέση του Προέδρου Επιτροπής Εθνικών Ομάδων, που οδήγησε μαζί με τον Κώστα Πολίτη και τον Ευθύμη Κιουμουρτζόγλου στον θρίαμβο της κατάκτησης της πρώτης θέσης στο 25ο ΕΥΡΟΜΠΑΣΚΕΤ ΑΝΔΡΩΝ το 1987, στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας. Ως υπεύθυνος των Εθνικών ομάδων, υπήρξε ο θεμελιωτής του Αναπτυξιακού Προγράμματος της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης, που δημιούργησε σωρεία ταλέντων στο Ελληνικό μπάσκετ.

Το 1995 εκλέγεται Γενικός Γραμματέας της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (διαδεχόμενος τον Γιώργο Βασιλακόπουλο, που ανέλαβε την θέση του Προέδρου της Ομοσπονδίας).

Το 1995 ιδρύει την Ένωση Σωματείων Καλαθοσφαίρισης Νότιας Αττικής (Ε.Σ.ΚΑ.Ν.Α.), ενώ τον Ιούνιο του 2002, μετά την εκλογή του Γιώργου Βασιλακόπουλου ως Προέδρου της FIBA EUROPE , ο Πέτρος Καπαγέρωφ αναλαμβάνει την θέση του Προέδρου της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης.

Έφυγε από την ζωή τον Δεκέμβριο του 2002 στο Τζάννειο Νοσοκομείο του Πειραιά λόγω πνευμονικού οιδήματος.

Το Εθνικό Κλειστό Κολυμβητήριο Πειραιά (γνωστό και ως Παπαστράτειο Κολυμβητήριο Πειραιά) φέρει το όνομά του.
Οι **Τάοχοι** ήταν αρχαίος λαός της Μικράς Ασίας, γνωστοί κυρίως από τους αρχαίους ιστορικούς συγγραφείς. Οι Τάοχοι ζούσαν σε ορεινή περιοχή του Εύξεινου πόντου στα σημερινά σύνορα της Αρμενίας με την Τουρκία. Η χώρα τους συνόρευε με τις χώρες των Χαλύβων και των Φασιανών[1].

Ο Ξενοφών περνώντας με τους Μυρίους από την χώρα τους, αντιμετώπισε εχθρική στάση. Όπως μας αναφέρει σε μάχη, και μετά από νίκη των μυρίων με τέχνασμα, οι Τάοχοι για να μην πιαστούν αιχμάλωτοι αυτοκτονούσαν μαζί με τις γυναίκες και τα παιδιά τους πηδώντας σε γκρεμό[2].

Βιβλιογραφία
------------

* Ξενοφώντος , Κύρου Ανάβασις από τα Google Books

Αναφορές
--------

1. ↑  [...]ἐντεῦθεν ἐπορεύθησαν σταθμοὺς δύο παρασάγγας δέκα· ἐπὶ δὲ τῇ εἰς τὸ πεδίον ὑπερβολῇ ἀπήντησαν αὐτοῖς Χάλυβες καὶ Τάοχοι καὶ Φασιανοί. [...] Κύρου Ανάβασις Δ [4.6.5 ]
2. ↑  [...] ἐνταῦθα δὴ δεινὸν ἦν θέαμα. αἱ γὰρ γυναῖκες ῥίπτουσαι τὰ παιδία εἶτα ἑαυτὰς ἐπικατεῤῥίπτουν, καὶ οἱ ἄνδρες ὡσαύτως. [...] Κύρου Ανάβασις Δ , 4.7.13
Η **Τιλφούσσα** ή **Τιλφούσα** (Τιλφοῦ(σ)σα) είναι πηγή εν αρχαία Βοιωτία. Ο Τειρεσίας πέθανε αφότου ήπιε νερό από αυτήν την πηγή. Ο Στράβων τοποθετεί τη θανατηφόρα πηγή κάτω από τις πλαγιές του Τιλφώσσιου Όρους, κοντά στον Αλίαρτο και τις Αλαλκομενές· αναφέρει το ιερό του Τειρεσία και τον ναό του Τελφούσιου Απόλλωνος, μοναδικά σε αυτόν τον τόπο. Ο Παυσανίας σημείωσε ότι ένας ναός αφιερωμένος στην Πραξιδίκη βρισκόταν κοντά στον τάφο του Τειρεσία. Η ιστορία των χειρογράφων στον *Βίο του Λυσάνδρου* του Πλούταρχου προσφέρει μια μοναδική αναφορά για την πηγή *Κιφφούσα* στον Αλίαρτο, στην οποία πλύθηκε το μωρό Διόνυσος· αυτό πρέπει να είναι γραπτό σφάλμα για την Τιλφούσσα.

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Στράβων 'Γεωγραφικά' 9. 2. 27 και 36
2. ↑  Έντουαρντ Ντόντουελ, *Μια κλασική και τοπογραφική περιήγηση ανά την Ελλάδα: κατά τη διάρκεια των ετών 1801, 1805 και 1806* (Λονδίνο, 1819) Τόμος 1, σελ. 246 απέδωσε το σφάλμα στον ίδιο τον Πλούταρχο.
Τάπιρος (Tapirus bairdii), Μπελίζ, Αμερική
Ο Ταπιρος είναι φυτοφάγο μεγαλόσωμο παχύδερμο θηλαστικό με μικρή προβοσκίδα, της οικογένειας των ταπιριδών (Tapiridae) και της τάξης των περισσοδακτύλων (Perissodactyla).

Εμφάνιση
--------

Ο τάπιρος έχει οπλές και είναι πολύ ογκώδης. Το μήκος του είναι 2 περίπου μέτρα, το ύψος του (στο ακρώμιο) έως 1 μέτρο, και το βάρος του φτάνει τα 300 κιλά. Έχει κωνικό κεφάλι, μάτια μικρά και καστανά, και αυτιά επίσης μικρά και όρθια. Η προβοσκίδα του είναι κινητή αλλά μικρή, και στην άκρη της βρίσκονται τα ρουθούνια του. Στα πίσω πόδια έχει τρία δάχτυλα, αλλά στα μπροστινά τρία κύρια δάχτυλα κι ένα τέταρτο, που χρησιμοποιείται όταν βαδίζει σε μαλακό έδαφος. Μερικοί λένε ότι στην όψη μοιάζει με γουρούνι.

Είδη ταπίρων
------------

Υπάρχουν 4 είδη ταπίρων. Το πρώτο ζει στην Ασία και τα άλλα τρία στην αμερικανική ήπειρο. Το ασιατικό είδος διαθέτει λιγότερα χρωμοσώματα.

1. Tapirus indicus - Τάπιρος ο ινδικός (ασιατικός ή της Μαλαισίας)
2. Tapirus pinchaque - Τάπιρος ο πιντσάκε (ορεσίβιος)
3. Tapirus bairdii - Τάπιρος του Μπερντ
4. Tapirus terrestris - Τάπιρος ο χερσαίος (βραζιλιάνικος)

Ζωή, αναπαραγωγή και εχθροί
---------------------------

Ο τάπιρος ζει συνήθως σε δάση κοντά σε νερό. Η διάρκεια ζωής του είναι 25-30 χρόνια. Τα αρσενικά ωριμάζουν σεξουαλικά στα 3-5 χρόνια, ενώ τα θηλυκά ωριμάζουν λίγο νωρίτερα και βρίσκονται σε περίοδο οργασμού κάθε δυο-τρεις μήνες. Το ζευγάρωμα λαμβάνει χώρα κάτω από το νερό και μετά από κύηση 13 μηνών τα θηλυκά γεννούν συνήθως ένα μικρό. Κάθε θηλυκό γενναει ένα μικρό κάθε δυο χρόνια, και αυτός ο αργος ρυθμός αναπαραγωγης σε συνδυασμό με το κυνήγι από τον άνθρωπο είναι οι λόγοι που τον καθιστουν απειλούμενο ειδος. Υπάρχουν ενδείξεις ότι πρόκειται για μονογαμικά ζώα, πάντως ζουν ζωή μάλλον μοναχική και τα ζευγάρια δεν συναντιούνται ιδιαίτερα εκτός των περιόδων ζευγαρώματος.
Αγαπούν το μπάνιο σε νερό. Είναι ζώα φιλήσυχα και ντροπαλά, που συνήθως δεν επιτίθενται σε ανθρώπους. 

Αλλοι εχθροί του ταπιρου εκτος από τον άνθρωπο που τον κυνηγά για το νόστιμο κρέας του είναι οι ιαγουαροι, οι κροκόδειλοι, οι τίγρεις και τα ανακόντα. Απέναντι σ' αυτά τα ζώα μπορεί να αμυνθεί με το παχύ δέρμα του και την μεγάλη ταχύτητά του στο τρέξιμο. 

Οι τάπιροι τρέφονται κυρίως με ρίζες, φύλλα και φρούτα.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* GND: 4184456-7

 |

 |
Η **Τιλάπια της Μοζαμβίκης** *(Oreochromis mossambicus)* είναι θαλάσσιο ψάρι της οικογένειας των Κιχλίδων που προέρχεται από τη νότια Αφρική. Είναι ένα διάσημο ψάρι για Ιχθυοτροφεία. Λόγω των ανθρώπινων παρεμβάσεων, βρίσκεται τώρα σε πολλά τροπικά και υποτροπικά κλίματα σε ολόκληρο τον κόσμο, όπου μπορεί να γίνει ένα διεισδυτικό είδος λόγω της ισχυρής φύσης του. Είναι γνωστό ως **Μαύρη Τιλάπια** στην Κολομβία  και ως **Μπλε Κούπερ** στη Νότια Αφρική.

Περιγραφή
---------

Η Τιλάπια της Μοζαμβίκης είναι συμπιεσμένη πλευρικά και έχει βαθύ σώμα με μακριά ραχιαία πτερύγια, το εμπρόσθιο τμήμα των οποίων έχουν άκανθες. Τα ενήλικα φτάνουν σε μήκος περίπου 35 cm και έως 1,13 kg. Το μέγεθος και ο χρωματισμός μπορεί να ποικίλλουν σε πληθυσμούς αιχμαλωτισμένους ή στη φύση λόγω των περιβαλλοντικών και αναπαραγωγικών πιέσεων. Μπορεί να ζήσει 11 χρόνια.

Χρήση σε ιχθυοτροφεία
---------------------

Οι Τιλάπιες της Μοζαμβίκης είναι ανθεκτικά ψάρια που αναπτύσσονται εύκολα και γρήγορα, κάνοντάς τα ένα καλό είδος υδατοκαλλιέργειας. Έχουν μια ήπια, λευκή σάρκα που προσελκύει τους καταναλωτές. Το είδος αυτό αποτελεί περίπου το 4% της συνολικής παραγωγής υδατοκαλλιέργειας παγκοσμίως. Οι τιλάπιες είναι πολύ ευαίσθητες σε ασθένειες όπως η περιστροφική ασθένεια και η ιχθυοπάθεια. Λόγω αυτών των δυνατοτήτων χρησιμοποιήθηκαν ως οργανισμοί βιοανάλυσης για τη δημιουργία δεδομένων τοξικότητας μετάλλων για την εκτίμηση επικινδυνότητας των τοπικών ειδών γλυκού νερού στα ποτάμια της Νότιας Αφρικής.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑  «Big Bass». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Ιουνίου 2019. Ανακτήθηκε στις 23 Ιανουαρίου 2019.
3. ↑  Gupta and Acosta 2004
4. ↑  Mashifane, TB; Moyo, NAG (29 October 2014). «Acute toxicity of selected heavy metals to *Oreochromis mossambicus* fry and fingerlings». *African Journal of Aquatic Science* **39** (3): 279–285. doi:10.2989/16085914.2014.960358. .
Οικία Στρίγκου, ακουαρέλα
Η Οικία Στρίγκου είναι έργο του Γιάννη Τσαρούχη. Ζωγράφος, σκηνογράφος και διανοητής ο Γιάννης Τσαρούχης, μέλος της καλλιτεχνικής ομάδας *Αρμός* θεωρείται αφενός εκφραστής του ελληνοκεντρικού μοντερνισμού, αφετέρου μεταμοντερνιστής στη δεκαετία του 1970. Το έργο του *Οικία Στρίγκου* ανήκει σε ένα σύνολο έργων («Νεοκλασικά του Πειραιά»), που αποτυπώνουν μια ιδανική εικόνα για τον Πειραιά, στον οποίο έζησε και σχεδίασε ο καλλιτέχνης επί σειρά ετών και αντανακλά έναν χαρακτηριστικό κλασικισμό και ρομαντισμό του καλλιτέχνη που εξιδανικεύει το αστικό τοπίο. Αν και τα παραπάνω πιθανώς φαίνονται αντιφατικά, είναι στην πραγματικότητα αντιπροσωπευτικά του γεγονότος ότι ο Γιάννης Τσαρούχης «είναι γέννημα θρέμμα του τόπου του», όπως παρατηρεί ο Α. Λεβίδης και εν προκειμένω της γενέτειράς πόλης του. Η οικία Στρίγκου φιλοξένησε επί σειρά ετών το Γαλλικό Ινστιτούτο, παράρτημα Πειραιώς και είναι σήμερα ιδιοκτησία του ιδρύματος «Αικατερίνη Λασκαρίδη».

Το «φως του Πειραιά», βιωματική εμπειρία του καλλιτέχνη που θεωρεί ότι έμαθε πολλά αντικρίζοντας μικρό παιδί το φως της γενέτειράς του, αποτυπώνεται στο νεοκλασικό κτίριο και τον ορίζοντα και τονίζεται με λιτές παρεμβάσεις φωτοσκίασης στα παράθυρα, στην είσοδο του προαύλιου χώρου, στην κεντρική είσοδο της οικίας και στα στόρια του κτιρίου της εισόδου. Το λευκό στους πυργίσκους του περιβόλου προβάλλει μέσα από το πράσινο ενός ειδυλλιακού ρομαντικού κήπου, που παραπέμπει με τον εντυπωσιακό φοίνικα σε τοπία της ανατολής, ανακατεμένα με το γηγενές τοπίο της δενδροφύτευσης του πεζοδρομίου. Οι ελληνικές σημαίες στον εξώστη της εισόδου και σε πλευρικό σημείο του κτιρίου προσδίδουν την ταυτότητα του ελληνοκεντρισμού στην τέχνη που υπηρέτησε ο καλλιτέχνης, παρά τις διεθνείς τάσεις του μοντερνισμού που διδάχθηκε στο Παρίσι.

Σημειώσεις παραπομπές
---------------------

1. ↑  Κοτίδης 2000, 107.
2. ↑  Κοτίδης 2000, 111.
3. ↑  Λουκάκη 2009, 226
4. ↑  Λεβίδης 1998, 274
5. ↑  Μπίστικα, Ε. 2009. Το νεοκλασικό ιστορικό Μέγαρο Στρίγκου στον Πειραιά είναι το νέο, δεύτερο κτίριο του Ιδρύματος «Αικατερίνη Λασκαρίδη», εφ. *Καθημερινή*, διαθέσιμο στο , ανάκτηση 15/04/2018
6. ↑  Λουκάκη 2009, 214.
7. ↑  Λουκάκη 2009, 215.

Βιβλιογραφία
------------

* Κοτίδης, Α. 2000, Το μεταπολεμικό πρόσωπο της ελληνικής τέχνης, στο Δασκαλοθανάσης, Ν. και Α. Κοτίδης, *Τέχνες Ι: Ελληνικές εικαστικές Τέχνες, Επισκόπηση Ελληνικής Αρχιτεκτονικής και Πολεοδομίας: Νεότερη και Σύγχρονη Τέχνη*, Τόμ. Γ΄, Πάτρα: Ε.Α.Π.
* Λεβίδης, Α. 1998. Κήρυξ της Ελληνικότητος, στο Σαββάκης, Α. (επιμ.) *Ωσεί Μύρα-Γιάννης Τσαρούχης 1910-1989*, (271-278), Αθήνα: Καστανιώτης.
* Λουκάκη, Α. 2009. Πειραιάς: Ιδανική εκδοχή του αστικού τοπίου στη ζωγραφική του Γιάννη Τσαρούχη», στο Καλαφάτης, Θ. (επιμ.), *Πειραιάς- Ιστορία και Πολιτισμός* (Πρακτικά Συνεδρίου του Πανεπιστημίου Πειραιά), Αθήνα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Περιδιαβάζοντας στον Πειραιά Αρχειοθετήθηκε 2019-01-14 στο Wayback Machine. ΟΛΠ
* Πειραιάς Τότε και Σήμερα: Οικία Στρίγκου
* Ίδρυμα Γιάννη Τσαρούχη]