recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Συντεταγμένες: 37°56′12″N 23°05′14″E﻿ / ﻿37.9368°N 23.0872°E﻿ / 37.9368; 23.0872

Το **Σουσάκι** είναι ανενεργό ηφαίστειο και ιλυοδεξαμενή (mudpool) στα βορειοανατολικά του νομού Κορινθίας, στη βορειοδυτική ακτή του ηφαιστειακού τόξου του νοτίου Αιγαίου.

Το ηφαίστειο ήταν ενεργό στην Τεταρτογενή περίοδο, και πιο συγκεκριμένα, στο πλειστόκαινο (4 με 2,3 εκατομ. χρόνια πριν) και σήμερα έχει σημαντική σολφαταρική δραστηριότητα. Το γεωθερμικό σύστημα αποβάλλει περίπου 1 μεγαγραμμάριο ανά ημέρα από αέρια στους 42 °C, 90% CO2 και < 1% το καθένα από CH4 and H2S.

Η τελευταία έκρηξη του συγκεκριμένου ηφαιστείου ήταν μια πλάγια έκρηξη η οποία δημιούργησε νέα ξηρά στον κόλπο των Μεγάρων, όπου υπάρχει μεγάλο λιμάνι και δραστηριότητες διυλιστηρίων.

Ο ομώνυμος οικισμός
-------------------

Το **Σουσάκι** είναι παραλιακός οικισμός, ο οποίος βρίσκεται στο Νομό Κορινθίας και αποτελεί τμήμα του Ισθμού. Το όνομά του το πήρε απ' το ηφαίστειο Σουσάκι γύρω απ' το οποίο αναπτύχθηκε. Διαθέτει εργοστάσια, κάμπινγκ κι ένα φάρο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  D’Alessandro, W. (2006) *Gas hazard: an often neglected natural risk in volcanic areas*, a chapter in *Geo-Environment & Landscape Evolution II* edited by Martin-Duque J.F. Brebbia C.A. Emmanouloudis D.E and Mander U. Southampton, WIT Press, pages 369-378.
Η **Σαλάμψιο**, εβραϊκά שלומציון Shlomtzion, από την Ηρωδιανή Δυναστεία ήταν πριγκίπισσα της Ιουδαίας.

Ο Ηρώδης Α΄ ο Μέγας, πατέρας της Σαλάμψιο.

Βιογραφία
---------

Ήταν κόρη του Ηρώδη Α΄ του *Μεγάλου*, βασιλιά της Ιουδαίας και την 3ης συζύγου του Μαριάμνης Α΄ των Ασμοναίων/Μακκαβαίων, κόρης του Αλεξάνδρου της Ιουδαίας.

Αμφιθαλή αδέλφια της ήταν ο Αλέξανδρος διάδοχος, ο Αριστόβουλος πρίγκιπας και η Κύπρος. Επειδή ο πατέρας της είχε άλλες 8 συζύγους, η Σαλάμψιο είχε 10 ετεροθαλή αδέλφια. 

Με τον γάμο της με τον εξάδελφό της έκανε πέντε παιδιά.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε τον εξάδελφό της Φασαήλ Β΄, γιο του Φασαήλ Α΄ (αδελφό του Ηρώδη Α΄) και είχε τέκνα:

* Αντίπατρος Δ΄.
* Ηρώδης ΣΤ΄.
* Αλέξανδρος Γ΄.
* Αλεξάνδρα, παντρεύτηκε τον Τίμιο από την Κύπρο.
* Κύπρος Γ΄, παντρεύτηκε τον εξάδελφό της Ηρώδη Αγρίππα Α΄ της Ιουδαίας, γιο του Αριστόβουλου Δ΄ διαδόχου και αδελφού της Σλάμψιας.

Πηγές
-----

* Φλάβιος Ιώσηπος *Ιουδαϊκή Αρχαιολογία, βιβλίο ΙΗ΄, παρ. 5:4.*
Η "βρύση του Κολομπότσου" στον ελαιώνα της Ιτέας. Εδώ πέθανε ο Ντίνος Λύτρας

Ο **Ντίνος Λύτρας** (γεν. Ιτέα Φωκίδας 1923-29 Ιουλίου 1949, ψευδώνυμο "Λαός"), ήταν έλληνας αντιστασιακός. αριστερών πεποιθήσεων, τόσο αυτός όσο και η οικογένειά του, από τα φοιτητικά του χρόνια έγινε μέλος της ΕΠΟΝ και ακολούθως εντάχθηκε στον ΕΛΑΣ. Πολέμησε με γενναιότητα εναντίον των γερμανο-ιταλών κατά τη διάρκεια της κατοχής, κυρίως από τις τάξεις του ΕΛΑΝ

Μετά την Απελευθέρωση και τη Συμφωνία της Βάρκιζας, μπήκε στο στόχαστρο ακροδεξιών, παρακρατικών ένοπλων ομάδων, την περίοδο της "λευκής τρομοκρατίας" και καταδιωκόμενος, κατέφυγε στο βουνό. Έδρασε σε όλη την επαρχία Παρνασσίδας, επικεφαλής τμήματος του Δ.Σ.Ε. υπό τη γενικότερη ηγεσία του καπετάν-Διαμαντή.

Κατά την τελική φάση εκκαθαριστικών επιχειρήσεων του Εθνικού Στρατού στη Στερεά Ελλάδα, το καλοκαίρι του 1949, παγιδεύτηκε τη νύχτα της 29ης Ιουλίου πέφτοντας σε ενέδρα σε μια βρύση έξω από την Ιτέα, όπου τον περίμεναν άνδρες της ομάδας "Μ.Α.Υ", κρυμμένοι μέσα σε βαρέλια, καθώς είχαν πληροφορίες για την κάθοδό του. Εκεί, ο Λύτρας αυτοκτόνησε με χειροβομβίδα για να μη συλληφθεί.

Το πτώμα του κακοποιήθηκε από τους αντιπάλους του, οι οποίο το περιέφεραν με ανοιχτό φορτηγό την επόμενη μέρα του θανάτου του, στα χωριά της περιοχής, ως τρόπαιο, όπως συνηθιζόταν.

Πηγές
-----

* Εφημερίδα "*ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ*", Τετάρτη 12 Οκτωβρίου 2005, σελ. 36 "*Μνήμες Αγωνιστών*"
Σε παλαιότερα δυτικά ιστορικά κείμενα, ο όρος **Σαρακηνοί** χρησιμοποιούνταν για τους Άραβες από την Ύστερη Αρχαιότητα. Κατά το Μεσαίωνα επεκτάθηκε εν γένει στους Μουσουλμάνους ιδιαίτερα στα πλαίσια των πολεμικών συγκρούσεων μεταξύ Βυζαντίου και των χαλιφάτων των Ομεϋαδών και Αββασιδών, αλλά και κατά τις Σταυροφορίες για να δηλώσει τους Άραβες, Κούρδους, Τούρκους, Πέρσες, κλπ. αντιπάλους των χριστιανικών κρατών.

Ο όρος *Σαρακηνοί* είναι ελληνικός και προέρχεται από την αραβική λέξη شرقيين *sharqiyyin* («ανατολίτες»), ενώ από τον ελληνικό όρο προέρχονται οι αντίστοιχοι όροι στις πλείστες (τουλάχιστον) ευρωπαϊκές γλώσσες. Κατά τους πρώτους αιώνες της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας οι Σαρακηνοί ήταν νομαδική αραβική φυλή από τη Χερσόνησο του Σινά, αλλά αργότερα οι ελληνόφωνοι της αυτοκρατορίας χρησιμοποίησαν τον όρο αναφερόμενοι σε όλους τους Άραβες. Μετά την εξάπλωση του Ισλάμ, και ιδιαίτερα τον καιρό των Σταυροφοριών, ο όρος επεκτάθηκε για όλους τους μουσουλμάνους, κυρίως για εκείνους που ήταν στη Σικελία και τη νότια Ιταλία.

Στα χριστιανικά κείμενα το όνομα σήμαινε «αυτοί που δεν έχουν Σάρα» ή «όχι από τη Σάρα», καθώς οι Άραβες, σύμφωνα με τη γενεαλογία της Βίβλου, κατάγονταν από την Άγαρ και για αυτό λέγονταν και Αγαρηνοί. Σύμφωνα με τον αρθουριανό κύκλο, το όνομα προέρχεται από το Σάρας, ένα σημαντικό νησί στην αναζήτηση του Άγιου Δισκοπότηρου.

Ο Ιωάννης Δαμασκηνός, κάτοικος της πρωτεύουσας του χαλιφάτου, περιέγραψε τους Σαρακηνούς στις αρχές του 8ου αιώνα:

*«Έστι δε και η μέχρι του νυν κρατούσα λαοπλάνος θρησκεία των Ισμαηλιτών, πρόδρομος ούσα του Αντιχρίστου. Κατάγεται δε από Ισμαήλ, του εκ της Αγάρ τεχθέντος τω Αβραάμ, διόπερ Αγαρηνοί και Ισμαηλίται προσαγορεύονται. Σαρακηνούς δε αυτούς καλούσιν, ως εκ της Σάρρας κενούς...»*
Στην συνέχεια γράφει ότι αυτοί οι Αγαρηνοί – εννοεί προφανώς τους Άραβες – έγιναν ειδωλολάτρες και προσκύνησαν το φωτεινό αστέρι Αφροδίτη, οπότε *«έως μεν, ουν των Ηρακλείου χρόνων προφανώς ειδωλολάτρουν»*, μετά όμως την εμφάνιση του *«Μαμέδ»*, δηλαδή του Μωάμεθ, ο οποίος μελέτησε την Παλαιά και Καινή Διαθήκη *«ομοίως δήθεν Αρειανώ προσομιλήσας μοναχώ, ιδίαν συνεστήσατο αίρεσιν»*. (Γένεσις xxi. 10, 14).

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Where's Where: A Descriptive Gazetteer*. London: Eyre Methuen Ltd. 1974. ISBN 0-413-32290-4.
2. ↑  Το απόσπασμα είναι από την Εφημερίδα της Ιεράς Μητροπόλεως Ναυπάκτου Εκκλησιαστική Παρέμβαση Αρχειοθετήθηκε 2007-09-28 στο Wayback Machine.
Το **Σμαζένι σιρ** (smažený sýr) ή **βιπραζάνι σιρ** (vyprážaný sýr) – και τα δύο σημαίνουν "σαγανάκι" – είναι τσεχικό και σλοβακικό πιάτο με βάση το τυρί που καταναλώνεται ευρέως και στις δύο χώρες της πρώην Τσεχοσλοβακίας. Είναι κοινό φαγητό δρόμου και στις δύο χώρες.

Τηγανητό Γκρουγιέρ/Ελβετικό τυρί, σερβιρισμένο με σάλτσα και σαλάτα
Μια φέτα τυριού (που είναι συνήθως ένταμ, αλλά επίσης μπορεί να είναι Χερμελίν ή Νίβα στην Τσεχία, και Έμενταλ στη Σλοβακία) έχει πάχος περίπου 1.5 εκατοστών και παναρίζεται πρώτα με αλεύρι, αυγό και ψίχουλα ψωμιού και στη συνέχεια τηγανίζεται είτε σε ταψί ή βαθύ παχύ τηγάνι. Συνήθως σερβίρεται με σάλτσα ή μαγιονέζα, και σερβίρεται συχνά συνοδευόμενο από σαλάτα, πατάτες (τηγανιτές ή βραστές)

Είναι παρόμοιο με το ιταλικό μοτσαρέλα ιν καρότσα. Το πιάτο μπορεί, επίσης μπορεί να προετοιμαστεί με μια λεπτή φέτα ζαμπόν παρεμβαλλόμενη ανάμεσα σε δύο φέτες τυρί, και τα τσεχικά καταστήματα γρήγορου φαγητού συχνά το σερβίρουν σε μορφή σάντουιτς – κάτι παρόμοιο με χάμπεργκερ.

Δείτε επίσης
------------

* Τηγανητό τυρί
* Κατάλογος φαγητών του δρόμου

Παραπομπές
----------

1. ↑  Kraig, B.· Sen, C.T. (2013). *Street Food Around the World: An Encyclopedia of Food and Culture*. ABC-CLIO. σελ. 109. ISBN 978-1-59884-955-4. Ανακτήθηκε στις 27 Μαρτίου 2018.
Ο **Ντανιέλε Ρίτσι** (γεννημένος στις 11 Δεκεμβρίου 1950) είναι Ιταλός παλαίμαχος διεθνής πετοσφαιριστής και νυν προπονητής πετοσφαίρισης.

Καριέρα
-------

Ο Ντανιέλε Ρίτσι αγωνίστηκε καθόλη τη διάρκεια της επαγγελματικής του καριέρας ως παίκτης σε ομάδες της Ιταλίας. Υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο στην Πόρτο Ραβένα, στην οποία αγωνίστηκε αρχικά μέχρι το 1973. Τη σεζόν 1973-74 αγωνίστηκε με τη Βίρτους Μπολόνια ενώ την αμέσως επόμενη σεζόν αγωνίστηκε με τη Σπεμ Φαέντσα.

Το 1976 επέστρεψε στην Πόρτο Ραβένα, στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1980 με εξαίρεση ένα ενδιάμεσο πέρασμά του από την Παγιάβολο Λορέτο το 1978. Το 1980 μετεγγράφη στην Παγιάβολο Τρεβίζο ενώ ένα χρόνο αργότερα μεταπήδησε στην Πετράρτσα Πάντοβα.

Το 1982 επέστρεψε για τρίτη φορά στην Πόρτο Ραβένα, στην οποία και τερμάτισε την επαγγελματική του καριέρα ως πετοσφαιριστής ένα χρόνο αργότερα.

Διεθνείς συμμετοχές
-------------------

Ο Ντανιέλε Ρίτσι ήταν διεθνής με την εθνική ομάδα πετοσφαίρισης της Ιταλίας από το 1967 και μέχρι το 1973, έχοντας πραγματοποιήσει συνολικά 55 συμμετοχές.

Προπονητική καριέρα
-------------------

Από το 1983 και μέχρι το 2000, ο Ρίτσι εργάστηκε ως προπονητής αποκλειστικά σε ομάδες της Ιταλίας. Συγκεκριμένα, εργάστηκε στις: Σπεμ Φαένζα (1983-84), Πόρτο Ραβένα (1984-97), Τόρι Φεράρα (1997-98), Λούμπε Ματσεράτα (1998-99) και Βόλει Φόρλι (1999-00).

Το 2000 ταξίδεψε στην Ελλάδα όπου εργάστηκε αρχικά ως προπονητής του Ολυμπιακού Πειραιώς για δύο χρόνια (κατέκτησε μάλιστα και το εγχώριο νταμπλ του 2001) και στη συνέχεια ως προπονητής του Παναθηναϊκού. 

Το 2003 επέστρεψε στην Ιταλία και ανέλαβε κατά σειρά τις: Καλίπο Βαλέντια (2003-06), Σπάρκλινγκ Μιλάνο (2006-08), Τοπ Λατίνα (2008-10), Βόλει Σεγκράτε (2010-12), Άργκος Σόρα (2012-13) και Κοριλιάνο Βόλει (2014-15).

Ο Ρίτσι την περίοδο 2017-2018 ήταν προπονητής του ΠΑΟΚ.

Τίτλοι ως προπονητής
--------------------

* **3 Τσάμπιονς Λιγκ:** 1992, 1993, 1994
* **1 CEV Cup:** 1997
* **2 Σούπερ Καπ Ευρώπης:** 1992, 1993
* **1 Πρωτάθλημα Ιταλίας:** 1991
* **1 Κύπελλο Ιταλίας:** 1991
* **1 Πρωτάθλημα Ελλάδας:** 2001
* **2 Κύπελλα Ελλάδας:** 2001, 2018
* **1 Σούπερ Καπ Ελλάδας:** 2000

Πηγές
-----

* Το προφίλ του Ντανιέλε Ρίτσι


1. ↑  (Ιταλικά) *www.legavolley.it*. RIC-DAN-50. Ανακτήθηκε στις 7  Μαΐου 2022.
Το **αντοπενγκό** (στα ελληνικά: "φορολογικό πενγκό"), ήταν προσωρινή μονάδα του Ουγγρικού νομίσματος μεταξύ της 1ης Ιανουαρίου του 1946, όταν εισήχθη για να προσπαθήσει να σταθεροποιήσει το πενγκό, και τις 31 Ιουλίου 1946, όταν και αντικαταστάθηκε από το φιορίνι. Αρχικά το αντοπενγκό ήταν μόνο μια λογιστική μονάδα που χρησιμοποιούταν από την κυβέρνηση και τις εμπορικές τράπεζες, και αργότερα, τα ομόλογα και τα γραμμάτια εκφρασμένα σε αντοπενγκό επίσης εκδόθηκαν για το κοινό, και αντικατέστησαν τα χαρτονομίσματα σε κυλοφορία. Το σύμβολο του χαρτονομίσματος ήταν AP.

Στατιστικά
----------

Δείκτης αντοπενγκό (Αριθμός πενγκό προς 1 αντοπενγκό)| Ημερομηνία | Αριθμός ευρετηρίου |
| --- | --- |
| 1 Ιανουαρίου 1946 | 1 |
| 1 Φεβρουαρίου 1946 | 1.7 |
| 1 Μαρτίου 1946 | 10 |
| 1 Απριλίου 1946 | 44 |
| 1 Μαΐου 1946 | 630 |
| 1 Ιουνίου 1946 | 160.000 |
| 1η Ιουλίου 1946 | 7.500.000.000(7.5 × 109
) |
| 31 Ιουλίου 1946 | 2.000.000.000.000.000.000.000(2 × 1021
, 2 εξάκις εκατομμύρια, ή 2.000 εκατομμύρια εκατομμύρια εκατομμύρια) |

Δείτε επίσης
------------

1. ↑  «Pénzportál – Garami Erika: A hiperinfláció számokban». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Ιουλίου 2011. Ανακτήθηκε στις 8 Ιουνίου 2018.
Η **Σμίλα** ήταν αρχαία ελληνική πόλη (πόλη-κράτος) στην Χαλκιδική, αρχαία Μακεδονία. Αναφέρεται από τον Ηρόδοτο ως μία από τις πόλεις —μαζί με τις Λίπαξο, Κώμβρεια, Λίσαια, Γίγωνο, Κάμψα, Αίνεια— που βρίσκονταν στην περιοχή του Θερμαϊκού Κόλπου, εντός περιοχής γνωστής ως Κρουσίδα κοντά στη χερσόνησο της Παλλήνης, όπου ο Ξέρξης συγκέντρωσε στρατεύματα κατά την εκστρατεία του έτους 480 π.Χ. Στη συνέχεια, η πόλη προσχώρησε στην Συμμαχία της Δήλου, καθώς εμφανίζεται σε κατάλογο εισφορών προς την Αθήνα το 434/3 π.Χ.

Η ακριβής τοποθεσία της δεν έχει ακόμη ταυτοποιηθεί.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ηρόδοτος. «Ιστορίαι». *Ιστορίαι*. **7.123**.
2. ↑  Mogens Herman Hansen & Thomas Heine Nielsen (2004). «Thrace from Axios to Strymon». *An inventory of archaic and classical poleis*. New York: Oxford University Press. σελ. 843. ISBN 0-19-814099-1.
Ο **Ξενοφών, γιος του Ευριπίδη** (του τραγικού ποιητή) ήταν ένας από τους Αθηναίους στρατηγούς στην Ποτίδαια, το 429, στο τέλος του δευτέρου έτους του Πελοποννησιακού Πολέμου. Σκοτώθηκε νέος ένα χρόνο αργότερα, το 428 π.Χ. στην εκστρατεία εναντίον των Χαλκιδέων και Βοττιαίων έξω από τα τείχη της Σπαρτώλου, όπως και όλοι οι στρατηγοί που εκστρατεύανε μαζί του.

Όπως αναφέρει ο Θουκυδίδης οι Αθηναίοι εξεστράτευσαν εναντίον των πόλεων της Χαλκιδικής και της Βοττικής με δύο χιλιάδες οπλίτες και διακοσίους ιππείς, υπό την αρχηγίαν του Ξενοφώντος, υιού του Ευριπίδου. Φθάνοντας στη Σπάρτωλο κατέστρεψαν τα σπαρτά και περίμεναν ότι θα παραδοθεί η πόλη επειδή μεταξύ άλλων είχαν έρθει και σε συνενννόηση με κάποιους δημότες. Αντιθέτως οι πολιορκημένοι ειδοποίησαν και ήρθε στρατός απο την Όλυνθο. Ο στρατός αυτός όπως και κάποιοι μισθοφόροι νικήθηκαν από τους Αθηναίους και υποχώρησαν, όχι όμως και το ιππικό τους, που νίκησε το αθηναϊκό. Παράλληλα κατέφθασαν ενισχύσεις με πελταστές απο την Όλυνθο οπότε οι Αθηναίοι αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν. Σκοτώθηκαν τότε 330 Αθηναίοι και όλοι οι στρατηγοί (δηλαδή τρεις)

Είναι άγνωστο γιατί στις περισσότερες βιογραφίες του Ευριπίδη μνημονεύονται τρεις γιοι και όχι ο Ξενοφώντας, που σκοτώθηκε την χρονιά που ο πατέρας του κέρδιζε βραβείο για τον Ιππόλυτο. Πιθανόν να ήταν γιος του από τον πρώτο του γάμο ή πιθανόν να υπήρξε σύγχυση στη βιβλιογραφία και να μην ήταν γιος του τραγικού.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Johannes Kirchner: «Prosopographia Attica». (λατινική γλώσσα) *Prosopographia Attica*. Βερολίνο. 1901.
2. ↑  Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια του Παύλου Δρανδάκη
3. ↑  Ο Λυσίας, στο "Υπέρ των Αριστοφάνους Χρημάτων προς το δημόσιον" αναφέρει: πηρε τη μητέρα μου χωρίς προίκα, γιατί ήταν κόρη του "Ξενοφῶντος τοῦ Εὐριπίδου ὑέος, ὃς οὐ μόνον ἰδίᾳ χρηστὸς ἐδόκει εἶναι, ἀλλὰ καὶ στρατηγεῖν αὐτὸν ἠξιώσατε, ὡς ἐγὼ ἀκούω."
4. ↑  The Fragments of Attic Comedy, Τόμος 1; John M. Edmonds 1957
5. ↑   Θουκ. Β΄, 70,79
Η **οχλοκρατία** (αρχαία ελληνικά: ὀχλοκρατία, λατινικά: ochlocratia‎) είναι η διακυβέρνηση από τον όχλο ή μια μάζα ανθρώπων. Ως υποτιμητικό για τον πλειοψηφισμό, η λέξη οχλοκρατία έχει παρόμοια σημασία με τη λατινική φράση **mobile vulgus**, που σημαίνει "το άστατο πλήθος".

Ορολογία
--------

Ο Πολύβιος φαίνεται ότι επινόησε την λέξη τον 2ο αιώνα π.Χ. στις *Ιστορίες* του (6.4.6). Ο ίδιος χρησιμοποιεί τον όρο για να ονομάσει την "παθολογική" έκδοση της εξουσίας από τον λαό—σε αντίθεση με την καλή έκδοση, η οποία αναφέρεται ως δημοκρατία. Υπάρχουν πολλές αναφορές της λέξεως "όχλος" στο Ταλμούδ (όπου το όχλος αναφέρεται στον "όχλο", το "λαό", ακόμη και στην "ένοπλη φρουρά"), καθώς και στο Ρασσί, εβραϊκό σχόλιο για την Βίβλο.

Οι αρχαίοι Έλληνες πολιτικοί στοχαστές κατατάσσουν την οχλοκρατία στα "κακά" είδη διακυβέρνησης (τυραννία, ολιγαρχία, και οχλοκρατία) σε αντίθεση με τις τρεις "καλές" μορφές διακυβέρνησης (μοναρχία, αριστοκρατία και δημοκρατία). Διακρίνουν το καλό" και "κακό" ανάλογα με το αν η κυβέρνηση θα ενεργήσει προς το συμφέρον ολόκληρης της κοινότητας ("καλό") ή προς τα συμφέροντα μιας ομάδας ατόμων ή ενός ατόμου σε βάρος της δικαιοσύνης ("κακό").

  

Η απειλή της "οχλοκρατίας" σε μια δημοκρατία είναι συγκρατημένη, διασφαλίζοντας ότι το κράτος δικαίου προστατεύει τις μειονότητες ή τα πρόσωπα εναντίον της βραχυπρόθεσμης δημαγωγίας ή τον ηθικό πανικό. Μερικοί συγγραφείς, όπως η Βόσνια πολιτική θεωρητικός Γιασμίν Χασάνοβιτς, συνδέει την εμφάνιση της οχλοκρατίας στις δημοκρατικές κοινωνίες με την παρακμή της δημοκρατίας στον νεοφιλελευθερισμό, όπου "ο δημοκρατικός ρόλος των ανθρώπων έχει μειωθεί κυρίως στην εκλογική διαδικασία".

Δείτε επίσης
------------

* Λαϊκισμός

Παραπομπές
----------

1. ↑  
«Polybius, Histories, The Rotation of Polities». www.perseus.tufts.edu. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Φεβρουαρίου 2008. Ανακτήθηκε στις 29 Μαρτίου 2008.
2. ↑  Hasanović, Jasmin. «Ochlocracy in the Practices of Civil Society: A Threat for Democracy?». *Studia Juridica et Politica Jaurinensis*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2018-05-15. .
Το **ντανμπό** (δανικά: danbo) είναι ημιμαλακό, ωριμασμένο τυρί από αγελαδινό γάλα από τη Δανία. Του απονεμήθηκε το καθεστώς Προστατευόμενης Ονομασίας Προέλευσης (ΠΟΠ) σύμφωνα με το Ευρωπαϊκό Δίκαιο το 2017.

Το τυρί τυπικά παλαιώνεται μεταξύ 12 και 52 εβδομάδων σε ορθογώνια κομμάτια των 6 ή 9 κιλών, επικαλυμμένο με βακτηριακή καλλιέργεια. Η καλλιέργεια ξεπλένεται στο τέλος του κύκλου ωρίμανσης και το τυρί συσκευάζεται για λιανικές πωλήσεις.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Populær dansk ost får EU-blåstempel». LandbrugsAvisen. Ανακτήθηκε στις 26 Ιουλίου 2018.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πληροφορίες τυριού στο Cheese.com
* Ιστορία Αρχειοθετήθηκε 2017-10-28 στο Wayback Machine.
Ο **Ομπίτσο Α΄**, ιταλ. *Obizzo I* (π. 1100 – 5 Δεκεμβρίου 1193) από τον Οίκο των Έστε ήταν μαρκήσιος του Μιλάνου (1137-1193).

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στην πόλη Έστε και ήταν ο πρωτότοκος γιος του Φούλκωνος Α΄ μαρκησίου (μαργράβου) του Μιλάνου.

Όταν απεβίωσαν οι δύο αδελφοί του, ένωσε όλες τις πατρικές κτήσεις. Το 1163 βοήθησε τον Φρειδερίκο Α΄ Χοενστάουφεν της Γερμανίας να πολεμήσει τη Βερόνα, τη Πάντοβα και τη Βιτσέντσα. Ο Φρειδερίκος Α΄ έκανε την τρίτη εκστρατεία του στην Ιταλία και είχε σύμμαχο τη Παβία και τη Μάντοβα. Ο Ομπίτσο Α΄ έλαβε ως αμοιβή εμπορικά προνόμια στη Βερόνα. Ωστόσο το 1167 εισήλθε στη Λομβαρδική Ένωση των πόλεων εναντίον του Γερμανού βασιλιά.

Το 1177 πήγε στη Βενετία για να παραστεί στην υπογραφή της συνθήκης μεταξύ της Ένωσης και του Φρειδερίκου Α΄· συνοδευόταν από μία ακολουθία 180 ανδρών, μία επιβεβαίωση της αυξανόμενης πολιτικής επιρροής του. Το ίδιο έτος ορίστηκε διοικητής (podestà) της Πάντοβας. Το 1184 ο Φρειδερίκος Α΄ του επιβεβαίωσε τον τίτλο του μαρκησίου του Μιλάνου και της Γένοβας.

Στη Φερράρα οι Γουέλφοι (οπαδοί του πάπα) με επικεφαλής την οικογένεια Αντελάρντι ανταγωνιζόταν τους Γιβελλίνους (οπαδούς του Γερμανού βασιλιά), που είχαν επικεφαλής την οικογένεια Σαλινγκουέρα. Ο Ομπίτσο Α΄ υποστήριξε τους πρώτους και αυτό θα αποδειχθεί καθοριστικό για την τύχη του Οίκου των Έστε, που θα αναλαμβάνει όλο και πιο σημαντικό ρόλο.

Το 1193 απεβίωσε ο γιος του Άτσο Ε΄. Στις 25 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους απεβίωσε και ο Ομπίτσο Α΄ στη Φερράρα· τον διαδέχθηκε ο εγγονός του Άτσο ΣΤ΄ ως μαρκήσιος του Μιλάνου.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε το 1124 και είχε τα εξής τέκνα:

* Γκαρσέντα.
* Φρόα.
* Αδελαΐδα.
* Άτσο Ε΄ 1125-1193, πατέρας του Άτσο ΣΤ΄.
* Τομμαζίνα.
* Βονιφάτιος, απεβ. 1228, ακολούθησε στρατιωτική σταδιοδρομία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Biblioteca italiana: o sia giornale di letteratura, scienze et arti, Volume 71». *books.google.it*. σελ. 19. Ανακτήθηκε στις 10 Οκτωβρίου 2015.
2. ↑  Giorgio Varanini. «Este». *treccani.it*. Ανακτήθηκε στις 11 Οκτωβρίου 2015.
3. ↑  C.M.Goldoni, p.41
4. ↑  «voce:Este». *Enciclopedia Italiana di scienze, lettere ed arti*. XIV ENO-FEO. Istituto dell'Enciclopedia Italiana. 1949. σελ. 396.
5. ↑  C.M.Goldoni, p.43
6. ↑  Pompeo Litta *Famiglie celebri d'Italia. D'Este*, Torino 1835

Πηγές
-----

* Carlo Antolini *Il dominio estense in Ferrara:L'acquisto* Ferrara, Premiata Tipografia Sociale 1896.
* Claudio Maria Goldoni *Atlante estense - Mille anni nella storia d'Europa - Gli Estensi a Ferrara, Modena, Reggio, Garfagnana e Massa Carrara* Modena, Edizioni Artestampa 2011.
* Pompeo Litta *Famiglie celebri d'Italia. D'Este*, Τορινο 1835.
Άποψη των βόρειων τοιχών.Οι **οχυρώσεις του Κότορ** αποτελούν ένα ολοκληρωμένο ιστορικό σύστημα οχύρωσης που προστάτευε τη μεσαιωνική πόλη του Κότορ (πρώην *Καττάρο/Ασκρήβιον*). Σε αυτές περιλαμβάνονται επάλξεις, πύργοι, ακροπόλεις, πύλες, προμαχώνες, φρούρια, δεξαμενές, ένα κάστρο και βοηθητικά κτίρια και κατασκευές. Ενσωματώνουν στρατιωτική αρχιτεκτονική κυρίως της Βενετίας, αλλά και εν μέρει της αρχαίας Ιλλυρίας, του Βυζαντίου και της Αυστρίας. Μαζί με την παλιά πόλη και το φυσικό περιβάλλον της, οι οχυρώσεις εντάχθηκαν στον κατάλογο των Μνημείων Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ, το 1979, και αντιπροσωπεύουν το μοναδικό τέτοιο χώρο πολιτιστικής σημασίας στο Μαυροβούνιο. Η οχυρωμένη πόλη του Κότορ συμπεριλήφθηκε επίσης στον κατάλογο των Βενετσιάνικων Έργων Άμυνας 15ου-17ου αιώνα της ΟΥΝΕΣΚΟ, το 2017.

Περιγραφή
---------

Το μεσαιωνικό τμήμα της πόλης του Κότορ βρίσκεται σε ένα τριγωνικό κομμάτι γης, που συνορεύει με το εσωτερικό τμήμα του Κόλπου του Κότορ στη νοτιοδυτική πλευρά της, τον ποταμό Σκούρδα προς το Βορρά και το βουνό του Αγίου Ιωάννη (*San Giovanni*) προς την Ανατολή. Τα τείχη της πόλης την προστατεύουν στη βόρεια και νοτιοδυτική πλευρά της από το υδάτινο στοιχείο. Προμαχώνες, με πιο σημαντικό τον πύργο και την ακρόπολη Καμπάνα (13ος-14ος αιώνας), κατασκευάστηκαν για την καλύτερη άμυνα των τειχών. Ο Προμαχώνας Μπέμπο έχει μετατραπεί σήμερα σε θερινό θέατρο.

Η κύρια πύλη των οχυρώσεων κατασκευάστηκε το 1555 και επιτρέπει την πρόσβαση στην πόλη από τον κόλπο, ενώ οι άλλες δύο πύλες είναι η Ποτάμια Πύλη (1540) και η Πύλη Γκούρντιτς (1470). Υπήρχαν δύο επιπλέον πύλες, οι οποίες περιτοιχίστηκαν. Οι επάλξεις βρίσκονται σε διάφορα σημεία. Μέσα τους υπάρχει ένα δίκτυο επικοινωνιών, καθώς και επιπλέον κτίρια, συμπεριλαμβανομένης της Εκκλησίας της Παναγίας της Θεραπεύτριας από το 1518. Στην κορυφή του βουνού του Αγίου Ιωάννη βρίσκεται το ομώνυμο κάστρο, που σε ύψος 280 μέτρα δεσπόζει στον ανατολικό κόλπο, στο σύστημα οχύρωσης και στην πόλη. Πίσω από το λόφο του κάστρου η κατοικήσιμη και ορεινή ύπαιθρος οδηγεί προς το Όρος Λοβτσέν. Η περιφέρεια του εξωτερικού τοιχώματος είναι μήκους 4,5 χιλιομέτρων, με πάχος που ξεκινάει στα 2 μέτρα και φθάνει ως τα 16, ενώ το ύψος του εκτείνεται μέχρι τα 20 μέτρα.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑  State of Conservation: Natural and Culturo-Historical Region of Kotor (2003) at UNESCO website.
3. ↑  Centre, UNESCO World Heritage. «Venetian Works of Defence between 15th and 17th centuries: Stato da Terra – western Stato da Mar». *whc.unesco.org* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 11 Ιουλίου 2017.
4. ↑
5. ↑
6. ↑
7. ↑
8. ↑
9. ↑
10. ↑
11. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Απριλίου 2020. Ανακτήθηκε στις 7 Απριλίου 2020.
12. ↑
13. ↑

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Οχυρώσεις του Κότορ** |

* UNESCO: Natural and Culturo-Historical Region of Kotor
* Italian Cattaro
Συντεταγμένες: 41°21′12.1″N 23°29′4.1″E﻿ / ﻿41.353361°N 23.484472°E﻿ / 41.353361; 23.484472

Το **Οχυρό Κάλη** είναι ελληνικό οχυρό το οποίο χρησιμοποιήθηκε κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ήταν μέρος της γραμμής Μεταξά, ευρισκόμενο εκατέρωθεν του αυχένα Κάλη (κοντά στον Όρβηλο), στο πέρασμα μεταξύ των χωριών Άγκιστρο και Αχλαδοχώρι.

Ιστορία
-------

Το φρούριο είχε αποστολή να σταματήσει πιθανή εχθρική εισβολή μέσω των οδεύσεων που οδηγούν στην λεκάνη Αχλαδοχωρίου και τον αυχένα Καρατά και Αγίου Κωνσταντίνου. Στην αρχή της γερμανικής εισβολής τον Απρίλιο του 1941, διέθετε φρουρά 902 στρατιωτών και 30 αξιωματικών. Το φρούριο είχε δύο θέσεις για δύο πυροβολεία πλαγιοφύλαξης 75 χιλιοστών, τρεις εγκαταστάσεις ολμοβόλων διαμετρήματος 81 χιλιοστών, ένα αντιαεροπορικό κανόνι διαμετρήματος 20 χιλιοστών και 51 πολυβολεία (δεκαεννέα απλά, εννιά μεμονωμένα, δεκατρία διπλά, ένα τριπλό, ένα σύνθετο πολυβολείο-προβολέα και ένα πολυβολείο-οπτικό). Περιείχε επίσης παρατηρητήριο. Επίσης, το οχυρό διέθετε καταφύγιο (με ανάπτυγμα 989 μέτρων) και υπόγειες στοές (μήκους 1.811 μέτρων). Το οχυρό μπορούσε να αντέξει βολές διαμετρήματος έως και 155 χιλιοστών.

Διοικητής του οχυρού ήταν ο ταγματάρχης Κωνσταντίνος Κωστόπουλος. Την πρώτη ημέρα της γερμανικής εισβολής (6 Απριλίου 1941), το εχθρικό στράτευμα βομβάρδισε το οχυρό μόνο από εναέρια μέσα. Η κοντινή οδός Αχλαδοχωρίου-Σιδηροκάστρου δέχθηκε βολές ανασχέσεως πυροβολικού, σε περιορισμένη όμως κλίμακα. Οι στρατώνες Αχλαδοχωρίου, κοντά στο οχυρό, βομβαρδίστηκαν από τους εχθρούς, ενώ στην περιοχή πετούσαν γερμανικά αεροσκάφη για να επιτηρούν τις οδεύσεις.

Όσον αφορά τις ανθρώπινες απώλειες, κατά τη γερμανική εισβολή, το οχυρό έχασε ένα στρατιώτη και είχε 16 τραυματίες. Δεν καταγράφηκε κάποιο άλλο περιστατικό ένοπλης σύγκρουσης με τον εχθρό μέχρι την συνθηκολόγηση του ελληνικού κράτους.

Παραπομπές
----------
Η **ταινία** (*Taenia*) είναι γένος κεστώδων σκωλήκων το οποίο περιλαμβάνει μερικά σημαντικά για τα ζώα παράσιτα. Τα μέλη του γένους είναι υπεύθυνα για τις ταινιάσεις και τις κυστικερκώσεις. Έχουν καταγραφεί περισσότερα από 100 είδη. Χαρακτηρίζονται μορφολογικά από ένα σώμα που μοιάζει με κορδέλα (ταινία) και αποτελείται από μια σειρά κομματιών που ονομάζονται προγλωττίδες, και γι' αυτό πήραν αυτό το όνομα. Το πρόσθιο τμήμα του είναι γνωστό ως σκώληκας. Δεν έχουν όλα τα μέλη σκώληκα με γάντζους ή άκανθες στην κεφαλή. Για παράδειγμα, η ταινία των βοοειδών (*Taenia saginata*) δεν έχει, ενώ η ταινία των χοίρων (*Taenia solium*) έχει.

Οι προγλωττίδες έχουν κεντρική ωοθήκη με ένα σάκο που παράγει κρόκο οπισθίως. Όπως σε όλες τους κυκλοφυλλίδες κεστώδεις, υπάρχει ένας γεννητικός πόρος στο πλάι της προγλωττίδας. Τα αυγά απελευθερώνονται όταν η προγλωττίδα επιδεινωθεί και έτσι ένας ουρητικός πόρος δεν είναι απαραίτητος.

Κύκλος ζωής
-----------

Ο κύκλος ζωής ξεκινάει με τις προγλωττίδες ή τα αυγά με τα ογκοσφαιρίδια (γνωστά και ως εξάκανθα έμβρυα) τα οποία αποβάλλονται με τα κόπρανα και μπορούν να επιζήσουν για ημέρες, ακόμη και μήνες στο περιβάλλον. Μερικές φορές αυτά τα τμήματα εξακολουθούν να μπορούν να κινηθούν μετά την αποβολή και είτε θα αδειάσουν τα αυγά μέσα σε λίγα λεπτά ή, σε κάποια είδη, θα τα συγκρατήσουν μέχρι να φτάσει το κατάλληλο σπονδυλωτό - ενδιάμεσος ξενιστής. Ο ενδιάμεσος ξενιστής (αγελάδα, γουρούνι, τρωκτικά κτλ, ανάλογα με το είδος) πρέπει να χωνέψει τα αυγά ή τις προγλωττίδες. Αν ο ξενιστής είναι ο κατάλληλος για το εκάστοτε είδος ταινίας, τα αυγά εκκολάπτονται και τα εξάκανθα έμβρυα διατρυπούν το τοίχωμα του λεπτού εντέρου του ενδιάμεσου ξενιστή για να ταξιδεύσουν μέχρι τους ραβδωτούς μύες όπου θα γίνουν κυστίκερκοι. Σε αυτό το στάδιο θα αναπτυχθούν και θα διαφοροποιηθούν σε νύμφη δευτέρου σταδίου η οποία έχει τη μορφή κύστης (μέχρι το μέσο του 19ου αιώνα θεωρούταν ότι ήταν διαφορετικό παράσιτο) η οποία είναι μολυσματική για τον τελικό ξενιστή όταν ο πρωτοσκώληκας έχει αναπτυχθεί πλήρως. Για να συνεχίσει ο κύκλος, ο τελικός ξενιστής πρέπει να καταναλώσει το ωμό κρέας του ενδιάμεσου ξενιστή. Όταν φτάσει στο λεπτό έντερο του τελικού ξενιστή, η κύστη χωνεύεται και ο σκώληκας εισέρχεται στο τοίχωμα του λεπτού εντέρου και ο αυχένας αρχίζει να παράγει κομμάτια που θα σχηματίσουν τη στροβίλη. Τα καινούργια αυγά συνήθως εμφανίζονται στα κόπρανα του τελικού ξενιστή σε έξι με εννέα εβδομάδες και ο κύκλος ξαναρχίζει.

Η ταινία των βοοειδών έχει περίπου 1.000 με 2.000 προγλωττίδες και κάθε προγλωττίδα έχει 100.000 αυγά, ενώ η ταινία των χοίρων έχει περίπου 1.000 προγλωττίδες και κάθε προγλωττίδα περιέχει 50.000 αυγά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Roberts, L.S. and Janovy, John Jr. *Foundations of Parasitology* 7th Edition. McGraw-Hill. 2005.
2. ↑  *Taeniasis*, Centers for Disease Control and Prevention, DPDx
**Ταινιοθήκη** ονομάζεται ο χώρος φύλαξης της συλλογής κινηματογραφικών ταινιών, βιντεοεγγραφών, DVD, αλλά και γενικά υλικού σχετικού με κινηματογραφικές μελέτες.

Ο χώρος που φιλοξενεί αυτό το είδος υλικού θα πρέπει να έχει σχεδιαστεί με συγκεκριμένες προδιαγραφές ώστε να να διατηρείται ασφαλές ένα τόσο ευπαθές υλικό, όπως η μαγνητοταινία και το κινηματογραφικό φιλμ. Οι βιβλιοθήκες συνήθως απομονώνουν τις ταινιοθήκες σε χώρους όπου έχει πρόσβαση μόνο το προσωπικό, το οποίο σε αίτημα του χρήστη καλείται να ανασύρει και να δανείσει το υλικό που ενδιαφέρει. Σε άλλες περιπτώσεις, διαθέτουν ειδικά διαμορφωμένους χώρους, όπου ο χρήστης μπορεί να έχει οπτική πρόσβαση σε αυτό το υλικό κάνοντας χρήση του εξοπλισμού αναπαραγωγής του, εντός του χώρου της βιβλιοθήκης.
Ο **Ολεξί Βαλέριοβιτς Χοντσαρούκ** (ουκρανικά: *Олексій Валерійович Гончарук*‎, γενν. 7 Ιουλίου 1984) είναι Ουκρανός πολιτικός. 

Είναι πρωθυπουργός της Ουκρανίας από τις 29 Αυγούστου 2019.΄ Είναι ο νεαρότερος πρωθυπουργός της χώρας σε ηλικία μόλιες 35 ετών σπάζοντας το ρεκόρ του προκάτοχου του Βολοντιμίρ Γκρόιζμαν ήταν 38 όταν διορίστηκε.

Προηγουμένως ο Χοντσαρούκ ασκούσε το επάγγελμα του δικηγόρου και από τις 28 Μαΐου 2019 ήταν αναπληρωτής επικεφαλής του Γραφείου του Προέδρου της Ουκρανίας Β. Ζελένσκι.

Σπούδασε στο Κίεβο. Εργάζεται ως δικηγόρος από το 2005 και ήταν σύμβουλος του υπουργού οικολογίας Ίχορ Σέβτσενκο και του Στεπάν Κουμπίβ. Επίσης ήταν υποψήφιος του κόμματος Δύναμη του Λαού το 2014 χωρίς να κερδίσει έδρα, και το 2018 ίδρυσε την δεξιά φιλελεύθερη οργάνωση "Οι άνθρωποι είναι σημαντικοί". 

Στις 16 Ιανουαρίου 2020 υπέβαλλε την παραίτησή του στον πρόεδρο Βολοντίμιρ Ζελένσκι, η οποία προήλθε μετά από ηχητικά μηνύματα ντοκουμέντα, όπου ο πρωθυπουργός χλεύαζε τον πρόεδρο της χώρας, ενώ τον θεωρούσε ανίκανο να αναλάβει την ορθή οικονομική διαχείριση της χώρας του. Όμως η παραίτηση αυτή δεν έγινε αποδεκτή για πολιτικούς λόγους. Λόγω των ταλαντώσεων του κυβερνητικού συνασπισμού. 

Στις 2 Μαρτίου 2020 υπέβαλλε για δεύτερη φορά την παραίτηση του. Στις 4 Μαρτίου 2020 ενώπιον της ουκρανικής βουλής έγινε αποδεκτή η παραίτησή του από 355 ψήφους, ενώ χρειάζονταν 226 ψήφοι. Από το αποτέλεσμα αυτό σύσσωμη και οι υπουργοί υπέβαλλαν τις παραιτήσεις τους. Στην θέση του πρωθυπουργού τον διαδέχθηκε ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Ντενίς Σμιγκάλ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ukrainian Lawmakers Approve Political Novice Honcharuk As Prime Minister, Radio Free Europe (29 August 2019)
2. ↑  Про призначення О.Гончарука Заступником Глави Адміністрації Президента України
3. ↑  Про призначення О.Гончарука Заступником Керівника Офісу Президента України

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ουκρανία
* Πύλη:Βιογραφίες
 |

 |
Οι **σχέσεις Κύπρου και Ιρλανδίας‎** είναι οι σχέσεις μεταξύ της Κύπρου και της Ιρλανδίας. Η Κύπρος έχει πρεσβεία στο Δουβλίνο, ενώ η Ιρλανδία διατηρεί πρεσβεία στην Λευκωσία. Οι δύο χώρες είναι μέλη των Ηνωμένων Εθνών και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενώ είναι και νησιωτικά κράτη.

Στρατιωτικές σχέσεις
--------------------

Ιρλανδοί στρατιώτες αποτελούν μέλος της Ειρηνευτικής Δύναμης των Ηνωμένων Εθνών στην Κύπρο.

Επίσημη επίσκεψη του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας στο Δουβλίνο
--------------------------------------------------------------------

Ο τότε Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Τάσσος Παπαδόπουλος επισκέφθηκε το Δουβλίνο σε επίσημη επίσκεψη το 2005, μαζί με μια αντιπροσωπεία πολιτικών και διπλωματών. Στόχος της επίσκεψης ήταν η περαιτέρω ενίσχυση των σχέσεων μεταξύ της Ιρλανδίας και της Κύπρου. Ως μέρος της κυπριακής επίσκεψης στην Ιρλανδία, ο Παπαδόπουλος εγκαινίασε επίσημα τη μόνιμη έκθεση κυπριακών αρχαιοτήτων και άλλων εκθεμάτων με προέλευση από τη Κύπρο στο Εθνικό Μουσείο της Ιρλανδίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Embassy of the Republic of Cyprus in Dublin - Bilateral Relations with Ireland». *Mfa.gov.cy*. Ανακτήθηκε στις 11 Ιανουαρίου 2018.
2. ↑  «Crowd is praised for its good behaviour». *Braypeople.ie*. Ανακτήθηκε στις 11 Ιανουαρίου 2018.

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Διεθνείς σχέσεις της Κύπρου |
| --- |
|  |
| Αφρική | 
* Αλγερία
* Αίγυπτος
 | Εθνόσημο της Κύπρου |
|  |
| Αμερική | 
* Καναδάς
* Ηνωμένες Πολιτείες
 |
|  |
| Ασία | 
* Αρμενία
* Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα
* Ισραήλ
* Κουβέιτ
* Κατάρ
* Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας
* Μπανγκλαντές
* Σαουδική Αραβία
 |
|  |
| Ευρώπη | 
* Βουλγαρία
* Δανία
* Γεωργία
* Γερμανία
* Ελλάδα
* Ηνωμένο Βασίλειο
* Ιρλανδία
* Μάλτα
* Μαυροβούνιο
* Νορβηγία
* Πολωνία
* Ρωσία
* Σερβία
* Σουηδία
* Τσεχία
 |
|  |
| Διαφορές | 
Κυπριακό |
|  |
| Αποστολές | 
Διπλωματικές αποστολές από / προς την Κύπρο |
|  |
| 
Υπουργείο Εξωτερικών |

 |
Ο ***Οψοκομιστής*** είναι πίνακας του Έλληνα ζωγράφου Σπυρίδωνος Μαντζάκου.

Περιγραφή
---------

Ο «Οψοκομιστής» είναι ελαιογραφία. Εικονίζει μια μικρή σκηνή από την καθημερινή ζωή της Αθήνας στις αρχές του 20ού αιώνα. Ένα παιδί, βιοπαλαιστής στην αγορά κάθεται για μια στιγμή επάνω σε ένα ξύλινο κιβώτιο για να ξεκουραστεί, ενώ στην ράχη του έχει ακόμα δεμένο το καλάθι με την πραμάτεια του. Στο πίσω μέρος κυριαρχεί ένας μεγάλος εξωτερικός τοίχος σπιτιού, ενώ στο αριστερό άκρο μόλις και διακρίνεται ένα μικρό μέρος της αγοράς.

Ερμηνεία
--------

Ο οψοκομιστής είναι παιδάκι φτωχό, όπως πολλά άλλα της εποχής του. Την ώρα που άλλα παιδιά παίζουν ή παν στο σχολείο, αυτός πουλάει ψωμί στην αγορά, για να θρέψει τον εαυτό του και την οικογένειά του. Το διάλειμμα αυτό, αν και μικρό, του δίνει την ευκαιρία να ανοίξει το βιβλίο, να μάθει γράμματα, για να δει αργότερα ίσως μια καλύτερη ζωή. Το όλο έργο είναι εμπνευσμένο από την αφόρητα ταλαίπωρη ζωή των Ελλήνων, οι οποίοι μετά από τους τόσους αιώνες της σκλαβιάς, και μετά από τις πάμπολλες θυσίες στον αγώνα υπέρ της εθνικής ελευθερίας, ακόμα βρίσκονταν αντιμέτωποι με την καθημερινή σκληρή πραγματικότητα της βιοπάλης. Παρόλα αυτά, η ησυχία που εκπνέει η σκηνή αυτή, η ηρεμία και αφοσίωση του μικρού βιοπαλαιστή, είναι ταυτόχρονα και η βαθιά αλήθεια, η πίστη και ελπίδα στο μέλλον που θα φέρει κάτι καλύτερο, εφόσον το θέλουμε, και θα το πετύχουμε.

Ιστορική τοποθέτηση
-------------------

Η ελαιογραφία αυτή θεωρείται το τελειότερο έργο του Σπυρίδωνα Μαντζάκου, και ένα από τα ευτυχέστερα καλλιτεχνήματα, τα οποία έχει να επιδείξει η νεοελληνική τέχνη. Ο καλλιτέχνης το ζωγράφισε στα τέλη του 19ου αιώνα, αρχές του 20ού αιώνα. Στην εποχή του βρισκόταν σε αίθουσα του συλλόγου «Παρνασσός».

Πηγές
-----

* Ιωάννης Αρσένης (1912). *Ποικίλη Στοά: Εθνική εικονογραφημένη επετηρίς*. Αθήνα: Επί του Τυπογραφείου Αττικού Μουσείου. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Σεπτεμβρίου 2008. Ανακτήθηκε στις 17 Μαΐου 2010.
Η περιοχή που κατοικούσαν οι Ούβιοι
Οι **Ούβιοι** ήταν αρχαίος γερμανικός λαός που πρωτοεμφανίστηκε στην ανατολική πλευρά του Ρήνου την εποχή του Ιουλίου Καίσαρα.   
Το 55 π.Χ. ο Ιούλιος Καίσαρας προετοίμαζε επίθεση κατά της Βρετανίας όταν ομάδα γερμανικών λαών περιλαμβανομένων των Ουβίων διέσχισαν το Ρήνο, πιθανώς σε αναζήτηση ασφαλούς γης μακριά από τους Σουηβούς που τους κατεδίωκαν. Ο Καίσαρας, φοβούμενος πως οι κινήσεις τους θα μπορούσαν να αποσπάσουν την προσοχή των στρατιωτών του έτρεξε προς το Ρήνο. Συναντήθηκε με πρεσβευτές των Γερμανών και προσέφερε γη στους Ουβίους ως αντάλλαγμα της συστράτευσής τους ενάντια στους Σουηβούς. Το 39 π.Χ. ο Μάρκος Βιψάνιος Αγρίππας τους μετέφερε στις δυτικές όχθες, μάλλον μετά από δικό τους αίτημα, και υπό το φόβο των γειτονικών Χαττών. 
  
Το 50 μ.Χ. οι Ρωμαίοι βετεράνοι στρατιώτες έστησαν αποικία πάνω στην πρωτεύουσα των Ουβίων και την αφιέρωσαν στην εγγονή του Αγρίππα, την Αγριππίνα τη Νεότερη που είχε γεννηθεί εκεί. Η αποικία έφερε το όνομα της Αγριππίνας και του συζύγου της, αυτοκράτορα Κλαύδιου, και είχε σαν πλήρες όνομα το «Κολώνια Κλαύδια Άρα Αυγούστα Αγριππινένσιουμ» (Colonia Claudia Ara Augusta Agrippinensium), εξ ου και η προέλευση της σημερινής γερμανικής πόλης της Κολωνίας. Η υπαγωγή της πόλης στο επίσημο καθεστώς της «αποικίας» σήμαινε πως οι κάτοικοί της θα πρέπει να είχαν μεγάλα προνόμια. Οι Ούβιοι έζησαν επίσης στη Βόννα (σημερινή Βόννη) δίπλα στους Εβούρωνες. 
  
Η φυλή παρέμεινε σταθερός σύμμαχος των Ρωμαίων στην πάροδο των χρόνων. Έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην καταστολή της Ανταρσίας των Μπατάβιων το 70 και, μολονότι κάποια μέλη της συντάχθηκαν με τους εισβολείς της Παννονίας το 166, οι Ούβιοι υποστήριξαν τις Ρωμαϊκές στρατιές στους Μαρκομαννικούς Πολέμους του 166-167. 
  
Φαίνεται πως οι Ούβιοι αφομοιώθηκαν απο τους Ρωμαίους σε τέτοιο βαθμό που υιοθέτησαν το προσωνύμιο «Αγριππένσες» (Agrippenses) προς τιμήν του «πατέρα» τους του Αγρίππα.   
Η ιστορία τους χάνεται με την πιθανή ένωσή τους με τους Φράγκους της Γαλατίας.

Παραπομπές και σημειώσεις
-------------------------

1. ↑  Cassius Dio, Book 39, (on-line text).
2. ↑  William Smith, *A Dictionary of Greek and Roman Geography* *s.v.* "Colonia Agrippina".
3. ↑  Tacitus, *Annales* 12.27.1-2.
4. ↑  Barrett, Anthony A. (1996). *Agrippina: Sex, Power, and Politics in the Early Empire*, New Haven and London: Yale.
5. ↑  Tacitus, *Germania* c.28 and *Histories*, iv.28 (as noted in Smith, *loc. cit.*).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Περίληψη των εκστρατειών του Ιουλίου Καίσαρα (Αγγλικά)


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Ubii  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η **Τζίλιγχαμ ΦΚ** (αγγλικά: *Gillingham F.C.*) είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος της Αγγλίας. Ιδρύθηκε το 1893 και θεωρείται μια από τις παλαιότερες ποδοσφαιρικές ομάδες. Έδρα της είναι το *Πρέστφιλντ Στάντιουμ* χωρητικότητας 11.582 θέσεων. Αγωνίζεται στην Λιγκ Του. Την αγωνιστική περίοδο 2009-10 υποβιβάστηκε κατακτώντας την 21η θέση. Καλύτερη περίοδος της πρόσφατης ιστορίας της ήταν η περίοδος 2004-05 όταν αγωνίστηκε στην Τσάμπιονσιπ.Την περίοδο 2008-09 ανέβηκε στην Λιγκ Ουάν αλλά το 2010 τερμάτισε 21η με αποτέλεσμα να υποβιβαστεί στην Λιγκ Του.

Στάδιο
------

Όπως αναφέρθηκε, το γήπεδο της Τζίλιγχαμ είναι το Στάδιο Πρέστφιλντ. Χτίστηκε το 1930 ενώ το 1990 έγιναν οι πρώτες αλλαγές. Από τον Ιούνιο του 2007 το πλήρες όνομα του γηπέδου είναι *KBRS Prestfield Stadium*. Χορηγός του γηπέδου είναι η εταιρία οικοδομικών υλικών Κέντ. Το 1940, το Πρίστφιλντ είχε 25.000 - 30.000 θέσεις αλλά μειώθηκαν στις 11.582. Το 2007 το γήπεδο είχε μόνο 6.077 και έγινε επέκταση του γηπέδου κατά 52%. Το γήπεδο επίσης φιλοξενεί τους γυναικείους αγώνες της Εθνικής Αγγλίας.

Αντιπαλότητες
-------------

Η Τζίλιγχαμ έχει αντιπαλότητες με τις εξής ομάδες:

* με την Σουίντον Τάουν η οποία έχει την μεγαλύτερη αντιπαλότητα από το παρελθόν.
* με την Μέιντστοουν Γιουνάιτεντ απο το 1992.
* Ομάδες που έχουν καλές σχέσεις με την Τζίλιγχαμ είναι η Μίλγουολ ΦΚ από το 2003.

Εμβλημα και χρώματα
-------------------

Παρά το γεγονός οτι η Τζίλιγχαμ έχουν συνδεθεί με τα χρώματα του Μπλέ και του Ασπρου,παρουσίασαν το νέο στύλ που έδωσαν το ονομα της παλιάς ομάδας δηλαδή το όνομα Μπράμπντον.Οι φανέλες εντός έδρας είχαν απο μία μάυρη λωρίδα ενώ εκτός είχαν σχεδιάσει τις φανέλες με κόκκινο χρώμα με μάυρες ρίγες και μάυρα σορτσάκια.Τα αρχικά τους χρώματα επέστρεψαν μετα τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο.Το 1931 έκαναν τα ίδια φορέματα με μόνη αλλαγή τα χρώματα του Μπλέ και του Ασπρου.

Παραπομπές
----------

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος

  

|  |  |
| --- | --- |
|  | *Αυτό το λήμμα σχετικά με το **αγγλικό** ποδόσφαιρο χρειάζεται επέκταση. Βοηθήστε τη Βικιπαίδεια επεκτείνοντάς το!*. |
Η **Σεσίλ Κιέντζε** (*Cécile Kashetu Kyenge*) (γεν. 1964) είναι Ιταλίδα πολιτικός, με καταγωγή από την Λαϊκή Δημοκρατία του Κογκό, πρώην Υπουργός Ενσωμάτωσης στην κυβέρνηση του Ενρίκο Λέτα και νυν ευρωβουλευτής.

Βιογραφικό
----------

Γεννήθηκε στο Kambove, στην Λαϊκή Δημοκρατία του Κογκό, στις 28 Αυγούστου του 1964. Το 1983 εγκαταστάθηκε στην Ιταλία. Σπούδασε Ιατρική στο Καθολικό Πανεπιστήμιο Università Cattolica del Sacro Cuore στη Ρώμη, ειδικεύτηκε στην οφθαλμολογία στο Πανεπιστήμιο της Μόντενα και του Ρέτζιο Εμίλια (Università di Modena e Reggio Emilia) και εργάζεται ως οφθαλμίατρος. Είναι παντρεμένη με Ιταλό και έχει την ιταλική υπηκοότητα.

Το 2009, εξελέγη επαρχιακή σύμβουλος στην Μόντενα με το Δημοκρατικό Κόμμα (Partito Democratico). Στις εκλογές τις 25ης Φεβρουαρίου του 2013 εκλέχτηκε βουλευτής με το Δημοκρατικό Κόμμα στην Εμίλια Ρομάνια.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Ιταλικά) *storia.camera.it*. kashetu-kyenge-19640828. Ανακτήθηκε στις 2  Απριλίου 2022.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Cécile Kyenge στο Wikimedia Commons
* Scheda su Camera dei deputati

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 308181242
* LCCN: no2014039026
* ISNI: 0000 0004 3071 9470
* SUDOC: 195552849
* BNF: cb169132915 (data)

 |

 |
Η **Σεσίλ Ντυφλό** (γαλλικά: **Cécile Duflot**) (1 Απριλίου 1975) είναι Γαλλίδα πολιτικός και γραμματέας των Πρασίνων από τον Δεκέμβριο του 2006. Σπούδασε Οικονομικά και Γεωγραφία και εργάζεται ως πολεοδόμος. Είναι χωρισμένη και μητέρα τριών παιδιών.

Αρχικά ήταν μέλος της νεολαίας χριστιανών εργατών και εθελόντρια στην στήριξη κρατουμένων. Μέλος των Πρασίνων έγινε το 2001 ενώ είναι μέλος του εκτελεστικού συμβουλίου του Κόμματος από το 2003. Υπήρξε επίσης δημοτικός σύμβουλος του δήμου Βιλνέβ Σεν-Ζωρζ (Villeneuve-Saint-Georges), της περιοχής του Παρισιού.

Η Ντυφλό το 2006 ήταν ανάμεσα στα πρόσωπα που θα προτείνονταν για την θέση του υποψηφίου των Πράσινων για τις γαλλικές προεδρικές εκλογές του 2007. Στις εσωκομματικές εκλογές του Δεκεμβρίου 2006, υποστηριζόμενη από το αριστερό ρεύμα, εξελέγη γραμματέας μετά το συνέδριο στο Μπορντώ.

Τον Δεκέμβρη του 2008 επανεξελέγη στη θέση της Γραμματέως του κόμματος. 

Ως το 2009 που επιλέγει επικεφαλής του συνδυασμού Ευρώπη-Οικολογία για την περιφέρεια Ιλ ντε Φράνς (Παρίσι) παρά τη θέση της παρέμενε σχετικά άγνωστη στην κοινή γνώμη. Ο συνδυασμός της συγκέντρωσε 16,8% των ψήφων και από τότε είναι επικεφαλής της ομάδας της Ευρώπης Οικολογίας στο περιφερειακό συμβούλιο της Ιλ ντε Φράνς. 

Τον Νοέμβριο του 2010 η εκλογική συμμαχία Ευρώπη Οικολογία μετεξελίχθηκε σε κόμμα με την ονομασία Ευρώπη Οικολογία-οι Πράσινοι στο οποίο συμμετείχαν ‘οι Πράσινοι’ και συνεργαζόμενοι και του οποίου εξελέγη προσωρινή Γραμματέας. Στο πρώτο συνέδριο του νέου κόμματος που έγινε τον Ιούνιο του 2011 στη Λα Ροσέλ επανεξελέγη Γραμματέας με ποσοστό 92,17% παραγκωνίζοντας τελείως τον κύριο αντίπαλό της Ντανιέλ Κον Μπεντίτ.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Σεσίλ Ντυφλό** |

* 
* 

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 107826841
* LCCN: n2010079892
* ISNI: 0000 0001 0787 7997
* GND: 140848495
* SUDOC: 146585283
* BNF: cb16214138g (data)

 |

 |
Στερνμπέργκια η κίτρινη (*Sternbergia lutea*), Περιοχή Αργαλαστής, Πήλιο, Μαγνησία, Θεσσαλία
Η **στερνμπέργκια η κίτρινη** (*Sternbergia lutea*), με κοινή ονομασία **κίτρινο κρινάκι**, ανήκει στην οικογένεια Αμαρυλλιδίδες (Amaryllidaceae) και αποτελεί στενομεσογειακό είδος. Κατανέμεται σχεδόν σ’ όλη την Ελλάδα, σε πετρώδεις και ξηρές τοποθεσίες, συνήθως σε χαμηλό υψόμετρο. Τα άνθη είναι κίτρινα, με μεμβρανώδη σπάθη στη βάση τους και με χοανοειδές περιγόνιο, φέρουν 6 στήμονες, εκ των οποίων 3 βραχύτεροι και 1 στύλο. Ανθίζει το φθινόπωρο από Σεπτέμβριο ως Νοέμβριο. Συχνά καλλιεργείται ως καλλωπιστικό.

Πηγές
-----

Παπιομύτογλου Β. 2006, Αγριολούλουδα της Ελλάδας.

Lafranchis T. & Sfikas G. 2001, Flowers of Greece (Vol. I).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

https://www.greekflora.gr/el/flowers/0988/Sternbergia-lutea

http://portal.cybertaxonomy.org/flora-greece/cdm\_dataportal/taxon/5b757c78-fad5-438b-932f-b6c33b3ab132

http://euromed.luomus.fi/euromed\_map.php?taxon=506025&size=medium

Παραπομπές
----------
Χάρτης που δείχνει τη θέση του Στενού του Υδρούντα.
Κόλπος του Αυλώνα
Λιμένας του Οτράντο
Το **Στενό του Οτράντο** ή, όπως ήταν παλαιότερα γνωστό, **Στενό του Υδρούντα** (αλβανικά: Kanali i Otrantos, ιταλικά: Canale d'Otranto· κροατικά: Otranska Vrata) συνδέει την Αδριατική Θάλασσα με το Ιόνιο Πέλαγος και χωρίζει την Ιταλία από την Αλβανία. Το πλάτος του στην Πούντα Παλάσια, ανατολικά του Σαλέντο, είναι λιγότερο από 72 χιλιόμετρα. Το στενό πήρε το όνομά του από την ιταλική πόλη Οτράντο, η οποία φέρει το όνομα Υδρούς/Υδρούντας στα ελληνικά.

Ιστορία
-------

Από την αρχαιότητα, το Στενό του Υδρούντα είχε ζωτική στρατηγική σημασία. Οι Ρωμαίοι το χρησιμοποιούσαν για να μεταφέρουν τα στρατεύματά τους προς τα ανατολικά. Οι λεγεώνες που πήγαιναν στο Βρεντήσιον (σημερινό Μπρίντιζι), είχαν μονάχα μονοήμερη θαλάσσια πορεία προς τη σύγχρονη Αλβανία και στη συνέχεια θα μπορούσαν να μετακινηθούν ανατολικά στην Εγνατία Οδό.

Το Στενό του Υδρούντα σε χάρτη από τις αρχές του 17ου αιώνα
Κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, το στενό ήταν στρατηγικής σημασίας. Οι ναυτικοί σύμμαχοι της Ιταλίας, της Γαλλίας και της Μεγάλης Βρετανίας, παρεμποδίζοντας το στενό, κυρίως με ελαφρές ναυτικές δυνάμεις και ελαφρώς οπλισμένα αλιευτικά σκάφη γνωστά ως 'ανεμότρατες', εμπόδισαν το επιφυλακτικό Αυστροουγγρικό Ναυτικό να εισέλθει ελεύθερα στη Μεσόγειο Θάλασσα, και αποτελεσματικά τους κράτησε έξω από το ναυτικό θέατρο πολέμου. Η δύναμη παρεμπόδισης ήταν γνωστή ως το 'Μπαράζ του Οτράντο'.

Ωστόσο, ο καταιγισμός πυρών ήταν αναμφισβήτητα αναποτελεσματικός κατά των γερμανικών υποβρυχίων που λειτουργούσαν έξω από την Αδριατική, τα οποία θα έπλητταν τις συμμαχικές δυνάμεις για το μεγαλύτερο μέρος του πολέμου σε όλη τη Μεσόγειο.

Το 1992, η Αλβανία και η Ιταλία υπέγραψαν συνθήκη που καθόριζε το όριο της ηπειρωτικής υφαλοκρηπίδας μεταξύ των δύο χωρών στο στενό.

Το 1997 και το 2004, σχεδόν 100 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους προσπαθώντας να περάσουν παράνομα το στενό μετά τις αναταραχές του 1997 στην Αλβανία και τις κακές οικονομικές συνθήκες στην Τραγωδία του Οτράντο και την Τραγωδία του Καραμπουρούν.

Το 2006, η αλβανική κυβέρνηση επέβαλε δικαιοστάσιο σε μηχανοκίνητα ιστιοφόρα σκάφη σε όλες τις λίμνες, τα ποτάμια και τις θάλασσες της Αλβανίας για την καταπολέμηση του οργανωμένου εγκλήματος. Η μόνη απαλλαγή από τον κανονισμό είναι τα κυβερνητικά σκάφη, τα σκάφη από ανήκουν σε ξένους, τα αλιευτικά σκάφη και τα σκάφη με μηχανές αεριώθησης. Το 2010, το δικαιοστάσιο παρατάθηκε για άλλα 3 χρόνια, μέχρι το 2013.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Frank K. McKinney (2007). *The Northern Adriatic Ecosystem: Deep Time in a Shallow Sea*. Columbia University Press. σελ. 29. ISBN 978-0-231-13242-8. Ανακτήθηκε στις 6 Μαρτίου 2013.
2. ↑  *First World War* - Willmott, H.P. Dorling Kindersley, 2003, Page 186
3. ↑  «Archived copy». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Ιουλίου 2011. Ανακτήθηκε στις 25 Φεβρουαρίου 2011.  Council of Ministers of the Republic of Albania, www.keshilliministrave.al, 10 August 2006.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 240537618
* LCCN: sh2003008151
* GND: 4567801-7
* NKC: ge769605

 |

 |
Ο **Συμεών ο Θαυμαστορείτης** (521-596) ήταν χριστιανός ασκητής του Βυζαντίου που έζησε τον 6ο αιώνα μ.Χ. Είναι άγιος της Εκκλησίας.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην Αντιόχεια από γονείς Εδεσσινούς το 521. Η μητέρα του Μάρθα ήταν υμνωδός. Από πολύ νεαρή ηλικία, στράφηκε στον ασκητισμό επιλέγοντας ως μορφή άσκησης τον στυλιτισμό, εξ ου και η ονομασία του ως *Νεός Στυλίτης*. Αποσύρθηκε σε περιοχή έξω από την Αντιόχεια. Τα θαύματα που του αποδόθηκαν τον έκαναν να ονομαστεί ο τόπος άσκησής του, ως *Θαυμαστό Όρος*. Σύντομα γύρω του, συγκεντρώθηκαν αρκετοί νέοι ασκητές ως μαθητές του, ενώ προσείλκυσε και πολλούς προσκυνητές. Ενώ αρχικά διέμεναν σε καλύβες, οι μαθητές του σύντομα κατασκεύασαν λίθινο οίκημα με ναό για την κάλυψη και των λατρευτικών αναγκών τους. Τον βίο του συνέταξε ο μαθητής του και κατοπινός επίσκοπος Κύπρου Αρκάδιος και ο Νικηφόρος Ουρανός. Πέθανε σε ηλικία εβδομήντα πέντε ετών το 596. Η Εκκλησία τιμά την μνήμη του στις 24 Μαΐου.

Συγγραφικό έργο
---------------

Προϊόν της ομιλητικής-παραινετικής του δράσης προς τους προσερχόμενους θαυμαστές του, είναι οι "Τριάκοντα Ομιλίαι" του. Το περιεχόμενό τους είναι ασκητικό και ηθικό, με παραλήπτες τους ασκητές. Επικεντρώνεται στην προβολή της εγκράτειας, της καταδίκης των παθών και άλλων. Όλες ή οι περισσότερες, προέρχονται από την περίοδο που ήταν νέος, από την ηλικία των έντεκα ετών έως τα είκοσι τέσσερά του χρόνια. Επιστολές πρέπει να αντάλλασσε και με σημαίνοντα πρόσωπα. Διασώζεται μία προς τον αυτοκράτορα Ιουστίνο Β, όπου του αναφέρεται στην ανάγκη τιμωρίας των Σαμαρειτών που είχαν εξεγερθεί την περίοδο εκείνη, προκαλώντας σφαγές χριστιανών και καταστροφές των ναών τους. Η επιστολή αυτή αναγράφεται στα πρακτικά της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου. Επίσης μας έχουν διασωθεί τρία τροπάρια για τον σεισμό και άλλα στα Μηναία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Faceted Application of Subject Terminology*. 1661522. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  «Ökumenisches Heiligenlexikon» S/Simeon\_Stylites\_der\_Juengere.html.
3. 1 2  www.documentacatholicaomnia.eu/30\_20\_0534-0597-\_Symeon\_Junior.html.

Πηγές
-----

* Παναγιώτης Χρήστου, Ελληνική Πατρολογία, τομ. Ε, εκδ. Κυρομάνος, Θεσσαλονίκη, 2006, σελ. 402-403