Ο **Χουάν Λαρέα** (ισπανικά: Juan Larrea‎‎, 24 Ιουνίου 1782 – 20 Ιουνίου 1847) ήταν Ισπανός επιχειρηματίας και πολιτικός στο Μπουένος Άιρες στις αρχές του 19ου αιώνα. Ήταν επικεφαλής στρατιωτικής μονάδας κατά τη δεύτερη βρετανική εισβολή στο Ρίο ντε λα Πλάτα και εργάστηκε στο Καμπίλντο του Μπουένος Άιρες. Συμμετείχε στην ατυχή ανταρσία του Αλσάγκα. Ο Λαρέα και ο Ντομίνγκο Ματέου ήταν τα δύο μοναδικά ισπανικής καταγωγής μέλη της Πριμέρα Χούντα, της πρώτης εθνικής κυβέρνησης της Αργεντινής.

Υποστήριξε τον γραμματέα Μαριάνο Μορένο στο πλαίσιο της Χούντας και μετακινήθηκε στη μακρινή πόλη Σαν Χουάν όταν οι υποστηρικτές του Μορένο απομακρύνθηκαν από την κυβέρνηση. Επέστρεψε ως βουλευτής της Κόρδοβα στη συντακτική Συνέλευση του έτους XIII, προωθώντας πολλά ψηφίσματα. Μαζί με τον Κάρλος Μαρία ντε Αλβεάρ οργάνωσε τη στρατηγική για την πτώση του βασιλικού προπυργίου στο Μοντεβιδέο, που αποτελούσε απειλή για το Μπουένος Άιρες κατά τη διάρκεια του πολέμου της ανεξαρτησίας της Αργεντινής. Παρά τη νίκη, αντιμετώπισε πολιτικές συγκρούσεις με τον ναύαρχο Γουίλιαμ Μπράουν και μια οικονομική κρίση και εξορίστηκε από τη χώρα.

Μετακόμισε στο Μπορντώ της Γαλλίας, αλλά επέστρεψε στο Μπουένος Άιρες όταν η εξορία του έπαυσε λόγω του νόμου της λήθης. Υπηρέτησε ως πρόξενος για ένα διάστημα, αλλά οι επιχειρήσεις του κατέρρευσαν και αυτοκτόνησε στις 20 Ιουνίου 1847. Ήταν το τελευταίο επιζών μέλος της Πριμέρα Χούντα.

Βιογραφία
---------

### Πρώτα χρόνια και Αντιβασιλεία

Ο Χουάν Λαρέα γεννήθηκε στις 24 Ιουνίου 1782 στην πόλη Ματαρό της Καταλονίας. Ο πατέρας του ήταν ο Μαρτίν Ραμόν ντε Λαρέα, ο οποίος ήταν υπεύθυνος για τις τελωνειακές εργασίες στο Ματαρό, και η μητέρα του ήταν η Τομάσα Εσπέσο. Σπούδασε μαθηματικά και ναυσιπλοΐα και εστίασε την εκπαίδευσή του σε μια σταδιοδρομία στο εμπόριο. Ο πατέρας του πέθανε το 1793, οπότε ο Λαρέα έγινε ο πατριάρχης της οικογένειας. Μετακόμισαν στο Μπουένος Άιρες, όπου δημιούργησε μια αποθήκη κρασιών, δέρματος και ζάχαρης. Έκανε εμπόριο με το Περού, το Άνω Περού, την Παραγουάη, τη Χιλή και την αποικιακή Βραζιλία. Μέχρι το 1806 ήταν ένας αξιοσέβαστος επιχειρηματίας και συνδικαλιστής του βασιλικού προξενείου. Προώθησε τον ρόλο των αντιπροσώπων από το Μπουένος Άιρες στο δικαστήριο της Μαδρίτης, για την καλύτερη εκπροσώπηση της βραζιλιάνικης αντιβασιλείας και τη μείωση των προνομίων των εμπόρων της χερσονήσου.

Το Μπουένος Άιρες και άλλες κοντινές πόλεις συμμετείχαν στις βρετανικές εισβολές στο Ρίο ντε λα Πλάτα το 1806 και το 1807. Ελλείψει ενισχύσεων από την Ισπανία, ο αντιβασιλέας Σαντιάγο ντε Λινιέ διέταξε να συμμετάσχουν στην αντίσταση κατά της δεύτερης εισβολής όλοι όσοι στο Μπουένος Άιρες ήταν ικανοί να φέρουν όπλα. Ο Λαρέα ίδρυσε τη Λεγεώνα των Καταλανών Εθελοντών με τους Ζάϊμε Ναντάλ ι Γκουάρντα, Ζάϊμε Λαβαλόλ και Χοσέ Ολάγκερ Ρεϊνάλς. Ο Λαρέα διορίστηκε λοχαγός αυτής της στρατιωτικής μονάδας. Η άμυνα ήταν επιτυχής και οι Βρετανοί αναγκάστηκαν τελικά να παραδοθούν και να εκκενώσουν την αντιβασιλεία.

Οι επιχειρήσεις του Λαρέα γνώρισαν ευημερία και το 1808 το Καμπίλντο του Μπουένος Άιρες τον διόρισε να επιβλέπει μια ναυτική περιπολία για την καταστολή των φορτίων λαθρεμπορίου. Αυτό του έδωσε την ευκαιρία να χρησιμοποιήσει τις ναυτικές του ικανότητες. Συμμετείχε επίσης στις μυστικές συναντήσεις πατριωτών που προωθούσαν την πολιτική αλλαγή και συμμετείχε στην ανταρσία του Αλσάγκα το 1809, η οποία επιχείρησε να καθαιρέσει τον αντιβασιλέα Λινιέ και να τον αντικαταστήσει με μια χούντα. Η ανταρσία απέτυχε, αλλά οι πατριώτες συνέχισαν να συνωμοτούν, και το 1810 η Επανάσταση του Μαΐου κατάφερε να καθαιρέσει τον νέο αντιβασιλέα. Ο Λαρέα δεν συμμετείχε στις συζητήσεις στο ανοιχτό καμπίλντο, αλλά διορίστηκε μέλος της Πριμέρα Χούντα.

Όπως πολλοί άλλοι Αργεντινοί του δέκατου ένατου αιώνα που πρωταγωνίστησαν στη δημόσια ζωή, ήταν τέκτονας.

### Πριμέρα Χούντα

Λιθογραφία των μελών της Πριμέρα Χούντα
Το κύρος του Λαρέα ως επιχειρηματία με επιρροή προώθησε τον διορισμό του ως μέλους της Πριμέρα Χούντα. Ωστόσο, όπως και με τα άλλα μέλη, οι ακριβείς λόγοι για την ένταξή του δεν είναι σαφείς. Η σύνθεση της Χούντας θεωρήθηκε ισορροπία μεταξύ των υποστηρικτών του Καρλωτισμού και του Αλσάγκα. Ο Λαρέα παραιτήθηκε από τους μισθούς του από τη θέση του ως μέλος της Χούντας και οργάνωσε τους πόρους για τον επερχόμενο πόλεμο ανεξαρτησίας. Μαζί με τον Μανουέλ ντε Σαρατέα συνέταξε έναν νέο κώδικα που ρύθμιζε τις επιχειρήσεις στην Αργεντινή, και εξασφάλισε επίσης την εξορία του πρώην αντιβασιλέα Μπαλτάσαρ Χιντάλγκο ντε Σισνέρος δωροδοκώντας τον καπετάνιο του πλοίου που τον μετέφερε, του *Dart*, ώστε να αποφύγει κάθε προσάραξη μέχρι να φτάσει στα Κανάρια Νησιά στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Υποστήριξε την εκτέλεση του Λινιέ μετά την ήττα της αντεπανάστασής του και υποστήριξε τον γραμματέα Μαριάνο Μορένο εναντίον του προέδρου Κορνέλιο Σααβέδρα. Ο Λαρέα ψήφισε υπέρ της ενσωμάτωσης βουλευτών από άλλες πόλεις στη Χούντα, αν και προηγουμένως είχε δηλώσει την αντίθεσή του στην πρόταση αυτή. Σκοπός του Σααβέδρα ήταν η αλλαγή αυτή να μειώσει την επιρροή του Μορένο στη Χούντα.

Η πρόταση επικράτησε και η Πριμέρα Χούντα μετατράπηκε σε Χούντα Γκράντε ενσωματώνοντας τους νέους βουλευτές. Η παραίτηση και ο θάνατος του Μαριάνο Μορένο δεν μείωσαν τις συγκρούσεις μεταξύ των υποστηρικτών του Μορένο και του Σααβέδρα. Ακολούθησε εξέγερση υπέρ του Σααβέδρα, στις 5 και 6 Απριλίου 1811, με στόχο την παραίτηση όλων των εναπομεινάντων υποστηρικτών του Μορένο, συμπεριλαμβανομένου του Λαρέα. Ο Λαρέα κατηγορήθηκε ότι συνεργάστηκε με φατρίες και έθεσε σε κίνδυνο τη δημόσια ασφάλεια και καθαιρέθηκε. Συνελήφθη αιχμάλωτος και μεταφέρθηκε στην κοντινή πόλη Λουχάν και στη συνέχεια στο μακρινό Σαν Χουάν.

### Επιστροφή στην πολιτική

Συνεδρίαση της Συνέλευσης του Έτους XIII. Λιθογραφία της εποχής.
Ο Λαρέα συνέχισε τις επιχειρηματικές του δραστηριότητες στο Σαν Χουάν, αποφεύγοντας την πολιτική μέχρι το 1812. Η επανάσταση της 8ης Οκτωβρίου 1812 επανέφερε τους υποστηρικτές του Μορένο στην εξουσία και έτσι ο Λαρέα μπόρεσε να επιστρέψει στο Μπουένος Άιρες. Επέστρεψε ως βουλευτής της Κόρδοβα στη συντακτική Συνέλευση του Έτους XIII.

Στη συνέλευση, ο Λαρέα προώθησε έναν τελωνειακό νόμο που φορολογούσε τις περισσότερες εισαγωγές, αλλά έκανε εξαιρέσεις για τις μηχανές, τα επιστημονικά εργαλεία, τα βιβλία, τα όπλα και τις στρατιωτικές προμήθειες. Οργάνωσε ένα τοπικό νομισματοκοπείο και τον εφοδιασμό του στρατού του Βορρά. Η προεδρία της συνέλευσης εναλλασσόταν και ο Λαρέα προήδρευσε από τις 30 Απριλίου έως την 1η Ιουνίου 1813. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου η Συνέλευση έθεσε εκτός νόμου τα βασανιστήρια και κατήργησε όλους τους τίτλους ευγενείας, ενώ επέλεξε επίσης τον επίσημο εθνικό ύμνο της Αργεντινής.

Ο Λαρέα υπηρέτησε για λίγο στη Δεύτερη Τριανδρία, αντικαθιστώντας τον Χοσέ Χουλιάν Πέρες ως υπουργό Οικονομικών, μέχρι που η Συνέλευση αντικατέστησε την Τριανδρία με τον Ανώτατο Διοικητή, ένα αξίωμα που τοποθετούσε τις εξουσίες του αρχηγού κράτους στα χέρια ενός ατόμου. Ο Χερβάσιο Αντόνιο δε Ποσάδας επιλέχθηκε ως ο πρώτος Ανώτατος Διοικητής. Ο Ποσάδας ανησυχούσε για το Μοντεβιδέο, μια κοντινή πόλη που βρισκόταν υπό τον έλεγχο των βασιλικών από την αρχή του πολέμου και αποτελούσε μια συνεχή απειλή για το Μπουένος Άιρες. Ο Κάρλος Μαρία ντε Αλβεάρ συνέβαλε στη συμπλήρωση της υφιστάμενης πολιορκίας του Μοντεβιδέο με ναυτικό αποκλεισμό, στον οποίο έπαιξε καθοριστικό ρόλο η τεχνογνωσία του Λαρέα. Ο Αλβεάρ ανέπτυξε τη στρατιωτική στρατηγική και ο Λαρέα ανέλαβε τις οικονομικές πτυχές. Ο Λαρέα συνέταξε μια έκθεση για τη φύση, το κόστος και τη δύναμη του προτεινόμενου ναυτικού, καθώς και για τους καπετάνιους και τους ναύτες που απαιτούνταν, και σχεδίασε να διαπραγματευτεί με τον Αμερικανό Γουίλιαμ Γουάιτ. Ο Λαρέα διόρισε επίσης τον Ιρλανδό ναύαρχο Γουίλιαμ Μπράουν να ηγηθεί της επίθεσης. Οι βασιλικές δυνάμεις στο Μοντεβιδέο ηττήθηκαν τελικά τον Ιούνιο του 1814.

Ο Λαρέα δεν τα πήγαινε καλά με τον Μπράουν, ο οποίος τον κατηγορούσε για τις διαφωνίες και τις ελλείψεις προμηθειών, ακόμη και για τη δυσαρέσκεια των ναυτικών. Το Μπουένος Άιρες δεν είχε ναυτική παράδοση και, ως εκ τούτου, οι περισσότεροι από τους ανθρώπους που συμμετείχαν στη ναυτική εκστρατεία ήταν ξένοι. Ως αποτέλεσμα, η προσήλωσή τους στον πόλεμο ήταν συνήθως περιορισμένη. Μετά την κατάληψη του Μοντεβιδέο, ο Λαρέα έδωσε εντολή στον Μπράουν να αναφέρεται απευθείας στον υπουργό πολέμου και να μην αλληλογραφεί με τον ίδιο. Παρ' όλα αυτά, οι διαφωνίες συνεχίστηκαν. Λόγω της οικονομικής κρίσης που προκάλεσε ο πόλεμος, ο Λαρέα πούλησε τα καταληφθέντα πλοία, απέσυρε το ναυτικό και ξεπούλησε τα δικά του πλοία, αλλά οι ναύτες παραπονέθηκαν ότι δεν είχαν λάβει τους μισθούς τους, την αμοιβή τους για τη στρατιωτική νίκη ούτε το ποσοστό τους από την πώληση των καταληφθέντων πλοίων. Ο Λαρέα και ο Γουάιτ κατηγορήθηκαν γι' αυτό. Ο Λαρέα παραιτήθηκε στο τέλος του έτους, αφού υπέγραψε διαταγή για τη δημιουργία ενός συντάγματος πεζικού και ενός συντάγματος ιππικού για τη Στρατιά των Άνδεων. Ο Λαρέα κατηγόρησε τον Γουάιτ για την άλυτη διαμάχη σχετικά με τους μισθούς των ναυτικών, δηλώνοντας ότι είχε κανονίσει να οργανώσει ο Γουάιτ την καταβολή των μισθών. Ο Αλβεάρ παραιτήθηκε το 1815 μετά την ανταρσία του Αλβάρες Τόμας και όλα τα μέλη της διοίκησής του παραπέμφθηκαν σε δίκη. Ο Λαρέα κατηγορήθηκε για κατάχρηση εξουσίας, διοικητική απάτη και κλοπή του εθνικού ταμείου. Όλες οι περιουσίες του κατασχέθηκαν και ο ίδιος εξορίστηκε.

### Εξορία και επιστροφή

Μετά την εξορία του, ο Λαρέα μετακόμισε στο Μπορντώ της Γαλλίας και συνεργάστηκε με μερικούς από τους παλιούς του εταίρους. Συνέχισε την αλληλογραφία του με τον Μπερναρδίνο Ριβαδάβια και το 1818 μετακόμισε στο Μοντεβιδέο, που εκείνη την εποχή βρισκόταν υπό βραζιλιάνικο έλεγχο, και από εκεί ενίσχυσε τις επαφές του στο Μπουένος Άιρες. Τελικά μπόρεσε να επιστρέψει στο Μπουένος Άιρες το 1822 λόγω του νόμου περί παραγραφής.

Μόλις επέστρεψε στο Μπουένος Άιρες, ο Λαρέα απέφυγε τις πολιτικές δραστηριότητες και επικεντρώθηκε σε επιχειρηματικές δραστηριότητες. Ίδρυσε μια ταχυδρομική υπηρεσία μεταξύ του Μπουένος Άιρες και της Χάβρης (Γαλλία), αλλά το εγχείρημα απέτυχε. Στη συνέχεια εργάστηκε στην κτηνοτροφία, τόσο στο Μπουένος Άιρες όσο και στο Μοντεβιδέο. Διορίστηκε πρόξενος των Ηνωμένων Επαρχιών από τον κυβερνήτη Μανουέλ Ντορέγο και επέστρεψε στο Μπορντό για να ενισχύσει το εμπόριο με τη Γαλλία.

Παραιτήθηκε από πρόξενος το 1830, λίγο μετά τον πρώτο διορισμό του Χουάν Μανουέλ ντε Ρόσας ως κυβερνήτη, και επέστρεψε και πάλι στις ιδιωτικές επιχειρήσεις. Η επιχείρησή του άρχισε να καταρρέει και έζησε κατά διαστήματα στο Μοντεβιδέο, στην Κολόνια ντελ Σακραμέντο και στο Μπορντώ, προτού επιστρέψει και πάλι στο Μπουένος Άιρες. Αυτοκτόνησε στις 20 Ιουνίου 1847. Ήταν το τελευταίο επιζών μέλος της Πριμέρα Χούντα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  National... σελ. 263
2. ↑  National... σελ. 264
3. ↑  Denslow, William R. (1957). *10,000 Famous Freemasons*. **1–4**. Richmond, VA: Macoy Publishing & Masonic Supply Co Inc.
4. ↑  Luna, σελ. 39
5. ↑  National... σσ. 264–265
6. ↑  Galasso, σελ. 113
7. ↑  Galasso, σελ. 128
8. 1 2  National... σελ. 265
9. ↑  National... σσ. 265–266
10. ↑  National... σσ. 266–267
11. ↑  Ratto, σσ. 33–73
12. ↑  National... σσ. 267–269
13. ↑  Ratto, σσ. 75–93
14. 1 2  National... σελ. 269
15. ↑  National... σσ. 269–270

Βιβλιογραφία
------------

* Galasso, Norberto (2004). *Mariano Moreno – El sabiecito del sur*. Buenos Aires: Colihue. ISBN 950-581-799-1.
* Luna, Félix (2003). *La independencia argentina y americana* (στα Ισπανικά). Buenos Aires: Planeta. ISBN 950-49-1110-2.
* National Academy of History of Argentina (2010). *Revolución en el Plata* (στα Ισπανικά). Buenos Aires: Emece. ISBN 978-950-04-3258-0.
* Ratto, Héctor (1999). *Historia del Almirante Brown*. Buenos Aires: Instituto de publicaciones navales. ISBN 950-9016-49-7.