recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η **Πολιορκία της Θεσσαλονίκης το 586 ή 597** ήταν η πρώτη πολιορκία της πόλης από τους Άβαρους και τους υποτελείς τους Σλάβους. Η πολιορκία κράτησε επτά ημέρες και έληξε με νίκη των αμυνόμενων που αποδόθηκε σε θαύμα του πολιούχου Αγίου Δημητρίου.

Ο χαγάνος Βαϊανός μάζεψε 100.000 στρατό και έφτασε στην Θεσσαλονίκη νωρίτερα από ότι τους περίμεναν οι Βυζαντινοί με αποτέλεσμα να τους πιάσουν απροετοίμαστους. Πολλοί κάτοικοι ήταν στους αγρούς ενώ η φρουρά και ο διοικητής έλειπαν. Επίσης το καλοκαίρι, η πολιορκία έγινε τον Σεπτέμβριο, ένας λοιμός σκότωσε πολλούς κατοίκους της Θεσσαλονίκης.

Οι πολιορκητές είχαν κάθε λογής πολιορκητικές μηχανές που χρησιμοποίησαν για να δημιουργήσουν ρήγμα στα τείχη της πόλης αλλά αντιμετώπισαν πρόβλημα ανεφοδιασμού των δυνάμεων τους αλλά και λιποταξίες. Οι Άβαροι χρησιμοποίησαν και ορύγματα για υπονόμευση των τειχών αλλά αυτά καταστράφηκαν από έξοδο των πολιορκημένων, επίσης ταυτόχρονα προσπάθησαν να καταλάβουν το λιμάνι. Οι πολιορκητές μηχανές των Άβαρων δεν κατάφεραν να δημιουργήσουν κάποιο ρήγμα, πολλές βολές αστοχούσαν επειδή δεν τις χειρίζονταν σωστά λόγω απειρίας. Την έκτη ημέρα οι Βυζαντινοί σε έξοδο που έκαναν στη θαλάσσια πλευρά του τείχους σημείωσαν μεγάλη νίκη επί των Άβαρων.

Την έβδομη ημέρα οι Άβαροι ετοιμάζονταν για γενική έφοδο στην Θεσσαλονίκη όταν ξαφνικά αποσύρθηκαν και έλυσαν την πολιορκία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Κουρμπέρτης, σελ. 8
2. 1 2 3 4  Κουρμπέρτης, σελ. 5
3. ↑  Κουρμπέρτης, σελ. 6
4. 1 2 3  Κουρμπέρτης, σελ. 7

Πηγές
-----

* Δημήτρης Κουρμπέρτης, H πρώτη Αβαροσλαβική επιδρομή στη Θεσσαλονίκη το 597 μ.Χ σύμφωνα με τα θαύματα του Αγίου Δημητρίου
Το **Πανελλήνιο Σχολικό Δίκτυο** (ΠΣΔ) είναι o πάροχος υπηρεσιών διαδικτύου του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων. Συνδέει ψηφιακά τις σχολικές μονάδες των δύο πρώτων βαθμίδων εκπαίδευσης στην Ελλάδα, τις διοικήσεις τους, καθώς και τους φορείς που υπάγονται στο προαναφερθέν υπουργείο.
Το Ινστιτούτο Τεχνολογίας Υπολογιστών και Εκδόσεων διαχειρίζεται το ΠΣΔ, βάσει του αρ. 32 του Νόμου 3966/2011.

Είναι δυνατό να συνδέσει και να μεταφέρει πληροφορίες ανάμεσα στον καθηγητή και τον μαθητή. Μπορεί να μεταφέρει διάφορα αρχεία όπως Word, Excel, Power Point κ.α. Επίσης ο καθηγητής μπορεί να ανοίξει σελίδα την οποία θα την ενημερώνει ανεβάζοντας αρχεία, συνδέσμους βίντεο και φωτογραφίες προκειμένου για την εύκολη εκμάθηση του μαθητή. Ωστόσο ο μαθητής δεν έχει την δυνατότητα να δημοσιεύει βίντεο όπως ο καθηγητής μπορεί όμως να στείλει αυτός στον καθηγητή το υλικό που επιθυμεί. Επιπλέον είναι δυνατό ο καθηγητης να ανεβάζει-αναρτει ότι μπορεί να κάνει την μάθηση του μαθητη πιο ευκολη.

Παραπομπές
----------

1. ↑

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα
Ο **Μανουήλ Λάσκαρης** ήταν βυζαντινός στρατιωτικός αξιωματούχος από την Δυναστεία των Λασκαρίδων.

Ο Μανουήλ ήταν γιος του Μανουήλ και της Ιωάννας Καράτζαινας, αδέλφια του οι Μιχαήλ, ο Γεώργιος, ο Κωνσταντίνος (Αυτοκράτορας), ο  Θεόδωρος (Αυτοκράτορας), ο Αλέξιος και ο Ισαάκιος. Ο Μανουήλ είχε στρατιωτικό αξίωμα, ο Ακροπολίτης τον αναφέρει στρατηγό, ότι στρατηγεί, εξορίσθηκε μαζί με την οικογένεια του από τον αυτοκράτορα Ιωάννη Βατάτζη αλλά επέστρεψε το 1254 μετά την ανάρρηση στον θρόνο του μικρανιψιού του Θεόδωρου Β΄ Λάσκαρη.

Μετά την επιστροφή του από την εξορία εκάρη μοναχός και το επόμενο έτος στάλθηκε στο Διδυμότειχο σαν αρχηγός του εκεί σώματος στρατού ασκώντας ταυτόχρονα και την ιδιότητα του μοναχού και του στρατιωτικού. Πήρε μέρος το 1265 στην αποτυχημένη εκστρατεία στην Τζεπαίνη όπου παρά την ήττα του στρατού πήρε τους τίτλους του *πρωτοσεβαστού* και του *ηγεμόνα* του Διδυμότειχου. Το 1266 συμμετείχε στην νέα εκστρατεία του Θεόδωρου κατά των Κουμάνων όπου κατέληξε σε ήττα και κατάφερε να διαφύγει στην Αδριανούπολη. Αυτή ήταν η τελευταία φορά που αναφέρεται το όνομα του, ενώ είναι γνωστό ότι πέθανε σε βαθιά γεράματα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  Ζαφειρίου, Γερακίνα (2000, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ)), Η νοτιοδυτική Θράκη κατά τους 13ο και 14ο αιώνες, σελ. 126-127
1/2 kουάρτο, 1842. Βασίλισσα Βικτωρία
Η **λίρα Γιβραλτάρ** (σύμβολο νομίσματος: £· τραπεζικός κωδικός: GIP) είναι το νόμισμα του Γιβραλτάρ. Είναι συνδεδεμένο - και ανταλλάσσεται με - τη βρετανική λίρα στερλίνα στην ονομαστική αξία. Τα νομίσματα και τα τραπεζογραμμάτια της λίρας του Γιβραλτάρ κόβονται ή τυπώνονται από την κυβέρνηση του Γιβραλτάρ.

Μέχρι το 1872, η νομισματική κατάσταση στο Γιβραλτάρ ήταν περίπλοκη, με ένα σύστημα που βασιζόταν στο πραγματικό και περιλάμβανε βρετανικά, ισπανικά και νομίσματα του Γιβραλτάρ. Από το 1825, το ρεάλ (στην πραγματικότητα το ισπανικό real de plata) ήταν συνδεδεμένο με τη λίρα με ισοτιμία 1 ισπανικό δολάριο προς 4 σελίνια 4 πένες (που ισοδυναμεί με 21,67 πένες σήμερα). Το 1872, ωστόσο, το ισπανικό νόμισμα έγινε το μοναδικό νόμιμο χρήμα στο Γιβραλτάρ. Το 1898, ο Ισπανοαμερικανικός πόλεμος έκανε την ισπανική πεσέτα να πέσει ανησυχητικά και η λίρα εισήχθη ως το μοναδικό νόμισμα του Γιβραλτάρ, αρχικά με τη μορφή βρετανικών νομισμάτων και τραπεζογραμμάτια.

Το 1898, η βρετανική λίρα έγινε το μοναδικό νόμιμο χρήμα, αν και η ισπανική πεσέτα συνέχισε να κυκλοφορεί μέχρι τον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο. Από το 1927, το Γιβραλτάρ έχει εκδώσει τα δικά του τραπεζογραμμάτια και, από το 1988, τα δικά του νομίσματα. Το Γιβραλτάρ δεκαδικοποιήθηκε το 1971 ταυτόχρονα με το ΗΒ, αντικαθιστώντας το σύστημα της 1 λίρας = 20 σελίνια = 240 πένες με ένα της 1 λίρας = 100 (νέες) πένες.
Ο **Γκίντερ Ίκερ** (*Günther Uecker*, γενν 13 Μαρτίου 1930) είναι Γερμανός γλύπτης, καλλιτέχνης op και καλλιτέχνης εγκατάστασης. Η πρώιμη καλλιτεχνική του εκπαίδευση ξεκίνησε το 1949 στο Βίσμαρ, ακολούθησαν σπουδές στο Βερολίνο-Βάισεζιι και στην Kunstakademie Düsseldorf υπό τον Ότο Πάνκοκ. Το 1956, ο Ίκερ άρχισε να ενσωματώνει καρφιά στο έργο του.

Günther Uecker, Ντίσελντορφ 2011, πορτραίτο από τον Όλιβερ Μαρκ
Ο Ίκερ εντάχθηκε στην ομάδα ZERO το 1960, μαζί με τους Χάινς Μακ και Ότο Πίνε, εστιάζοντας στο φως, τα οπτικά φαινόμενα και τις διαδραστικές δομές θέασης. Η συνεργατική δουλειά της ομάδας περιελάμβανε εγκαταστάσεις «Salon de Lumière» σε διάφορες πόλεις. Μετά τη διάλυση της ZERO το 1966, ο Ίκερ συνέχισε να εξερευνά τη χρήση των καρφιών στην τέχνη του, δημιουργώντας κινητικές και ελαφριές σειρές καρφιών.

Τα έργα του, τα οποία περιλαμβάνουν ζωγραφική, αντικειμενική τέχνη, εγκαταστάσεις, σκηνικά και ταινίες, συχνά αντανακλούν το ενδιαφέρον του για την ανατολικοευρωπαϊκή πρωτοπορία και την ασιατική κουλτούρα. Οι αξιοσημείωτες συνεισφορές του Ίκερ περιλαμβάνουν την αίθουσα προσευχής για το Κτήριο του Ράιχσταγκ του Βερολίνου το 2000.

Günther Uecker, πορτραίτο από τον Λόθερ Βόλε
Ο Ίκερ υπηρέτησε ως καθηγητής στην Kunstakademie Düsseldorf από το 1974 έως το 1995. Ίδρυσε το ίδρυμα ZERO το 2008 μαζί με τους Mack, Piene και Mattijs Visser, διατηρώντας τα αρχεία και τα σχετικά έγγραφα της ομάδας.

Οι εκθέσεις του περιλαμβάνουν Documenta 4 στο Κάσελ, την Μπιενάλε της Βενετίας, ατομικές εκθέσεις στο Ντίσελντορφ, το Μόναχο και το Ουλμ και την πρώτη του ατομική έκθεση στις ΗΠΑ το 1966. Το 2021 παρουσίασε ένα νέο καλλιτεχνικό σκηνικό στο Παρίσι, εμπνευσμένο από μια επίσκεψη στα Στενά του Ορμούζ.

Τα έργα του Ίκερ βρίσκονται σε μεγάλα ιδρύματα σε όλο τον κόσμο και έχει επιτύχει σημαντικές πωλήσεις σε δημοπρασίες τέχνης, συμπεριλαμβανομένου του ρεκόρ 3,2 εκατομμυρίων δολαρίων για το "Spirale 1/Spirale 2" του σε δημοπρασία Christie's το 2017.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Profile of Günther Uecker
2. 1 2  Biography at Deutscher Bundestag.de
3. ↑  «15 expositions en galeries à ne pas manquer cet hiver à Paris». 18 Ιανουαρίου 2021.
4. ↑  «Post-War Evening Sales results from London». *christies.com*. Ανακτήθηκε στις 18 Οκτωβρίου 2018.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* ZERO foundation
* ZERO group
* A tribute to Günther Uecker with photos and interview from Cà Pesaro Venice exhibition, September 2012
* Upcoming exhibition at the Guggenheim Museum- ZERO: Countdown to Tomorrow 1950s–60s
* The Book of Job artist book, published by Har-El Printers & Publishers; collection of Deutsche Bundestag
Η **σκληρότητα υλικού** είναι το μέτρο της αντίστασης που προβάλλει σε προσπάθεια διείσδυσης, παραμόρφωσης ή εκδοράς από ξένο σώμα. Η σκληρομέτρηση υλικού γίνεται με δοκιμή σκληρότητας, και αποδίδεται σε μονάδες της κλίμακας Μος.

Η σκληρότητα είναι ιδιότητα της ύλης που εξαρτάται από τις άλλες: συνάφεια, συνοχή, ελατότητα, την ολκιμότητα, την ελαστικότητα, την πλαστικότητα, την επιφανειακή τάση, τη συμπιεστότητα, το ιξώδες και την αντοχή σε εφελκυσμό και θλίψη.

Ορισμένα υλικά (π. χ. μέταλλα) είναι σκληρότερα από άλλα, όπως πλαστικά, ξύλο.Κοινά παραδείγματα **σκληρών υλικών** είναι τα κεραμικά, το σκυρόδεμα, ορισμένα μέταλλα, και υπερσκληρά υλικά που αντιπαραβάλλονται στα υπερμαλακά υλικά.

Σκληρομέτρηση
-------------

Μέτρηση σκληρότητας με τη μέθοδο Vickers
Οι μετρήσεις σκληρότητας διακρίνονται σε: *σκληρότητα διείσδυσης*, *σκληρότητα εκδοράς* και *δυναμική σκληρότητα*. 

Η μέτρηση περιλαμβάνει έναν εισβολέα από πολύ σκληρό χάλυβα ή από διαμάντι, κατάλληλης γεωμετρικής μορφής, που πιέζεται υπό κάθετο και σταθερό φορτίο για καθορισμένο χρονικό διάστημα στο υπό εξέταση δείγμα υλικού. Μετά, μετρώνται οι διαστάσεις του αποτυπώματος και η σκληρότητα σε Μος υπολογίζεται με έναν μαθηματικό τύπο. Ο αριθμός που προκύπτει είναι ανάλογος της σκληρότητας του υλικού.

Οι τρεις μέθοδοι προσδιορισμού της σκληρότητας: η μέθοδος Brinell, η μέθοδος Vickers, και η μέθοδος Rockwell, διαφέρουν ως προς την γεωμετρική μορφή του εισβολέα της δοκιμής και τον μαθηματικό τύπο που αποδίδει τη σκληρότητα σε Μος.

Βιβλιογραφία
------------

1. 1 2 3 4  «Σκληρομετρήσεις» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 26 Δεκεμβρίου 2017.
2. ↑  «Σκληρότητα Μεταλλικών Υλικών» (PDF). [*νεκρός σύνδεσμος*]
3. ↑  «Μηχανική Συμπεριφορά των Υλικών» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 29 Μαρτίου 2017.

Περαιτέρω ανάγνωση
------------------

* Chinn, R. L. (2009). «Hardness, bearings, and the Rockwells». *Advanced Materials & Processes* **167** (10): 29–31.
* Davis, J. R. (Ed.). (2002). *Επιφάνεια σκλήρυνση χαλύβων: Κατανόηση τα βασικά.*  Υλικά Πάρκο, Ω: ASM International.
* Dieter, George E. (1989). *Μηχανική Μεταλλουργία.*  SI Μετρική Προσαρμογή. Maidenhead, ηνωμένο βασίλειο: McGraw-Hill Education. (ISBN 0-07-100406-8)
* Malzbender, J (2003). «Comment on hardness definitions». *Journal of the European Ceramics Society* **23**: 9. doi:10.1016/S0955-2219(02)00354-0.
* Revankar, Γ. (2003). "Εισαγωγή στη δοκιμή σκληρότητας." *Μηχανική δοκιμή και αξιολόγηση*, ASM σε απευθείας Σύνδεση Vol. 8.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Εισαγωγή στη σκληρότητα υλικών
* Κατευθυντήριες γραμμές για τη δοκιμή σκληρότητας Αρχειοθετήθηκε 2021-02-25 στο Wayback Machine.
* Σκληρομετρήσεις των Μετάλλων
Συντεταγμένες: 40°08′26.90″N 24°23′19.56″E﻿ / ﻿40.1408056°N 24.3887667°E﻿ / 40.1408056; 24.3887667

Η **Σκήτη Τιμίου Προδρόμου Μεγίστης Λαύρας** είναι ρουμάνικη και απέχει γύρω στη μισή ώρα από την κυρίαρχη μονή. Είναι σε στυλ μοναστηριού. Στη θέση της ήταν μέχρι το 1854 Κελί του Τιμίου Προδρόμου με μοναχούς καταγόμενους από τη Χίο. Η Μεγίστη Λαύρα με έγγραφό της επέτρεψε τη μετατροπή του Κελιού σε Σκήτη. Με Πατριαρχικό Σιγίλιο το 1856 επί Πατριάρχου Κυρίλλου Ζ΄ τελικά επικυρώθηκε η ίδρυση και η κοινοβιακή οργάνωση της Σκήτης από Μολδαβούς μοναχούς.

Εγκαινιάστηκε το 1866. Σήμερα εγκαταβιούν 25 μοναχοί Ρουμανικής καταγωγής.

Το Κυριακό της Σκήτης είναι αφιερωμένο στη βάπτιση του Χριστού. Έχει μήκος 30 και ύψος 18 μέτρα.

Δείτε επίσης
------------

* Βίγλα Αγίου Όρους
Φλογοκρύπτης τύπου κλωβού (τύπος Α2), την στιγμή που εξέρχεται το βλήμα.
Ο **φλογοκρύπτης** είναι εξάρτημα που βρίσκεται στο άκρο της κάνης των όπλων, με κύρια λειτουργία τον περιορισμό της λάμψης από την εκπυρσοκρότηση. Ο βασικός σκοπός του φλογοκρύπτη είναι να προφυλάσσει τον σκοπευτή από την προσωρινή τύφλωση που προκαλεί η λάμψη όταν βάλει, ιδίως κατά την νύχτα. Παράλληλα μειώνει την ένταση της λάμψης που βλέπει ο εχθρός, ενώ μειώνει και το μέγεθος της ανάκρουσης του όπλου. Τέλος, ο φλογοκρύπτης μπορεί να είναι σχεδιασμένος ώστε να μειώνει την ποσότητα σκόνης που σηκώνεται από το έδαφος κατά την πρηνηδόν βολή. Όταν η κύρια λειτουργία είναι ο περιορισμός της ανάκρουσης (συνήθως σε μεγάλα πυροβόλα), το αντίστοιχο εξάρτημα ονομάζεται πέδη πυροβόλου.

Ο φλογοκρύπτης λειτουργεί εκτρέποντας τα καυσαέρια της έκρηξης πλαγίως, μακρυά από την γραμμή σκόπευσης, ώστε να περιορίζεται η θάμβωση του σκοπευτή. Παράλληλα, και ανάλογα με τον σχεδιασμό του, μπορεί να προκαλεί και ψύξη των καυσαερίων, μειώνοντας την ένταση της λάμψης. Η εκτροπή των καυσαερίων έχει ως πρόσθετη, ευεργετική συνέπεια την μείωση της ανάκρουσης κατά το ποσοστό που αυτή οφείλεται στην προς τα εμπρός εκτόξευση των καυσαερίων. Σε ορισμένες περιπτώσεις ο φλογοκρύπτης μπορεί να περιορίζει την εκτροπή του όπλου κατά την εκπυρσοκρότηση, όπως για παράδειγμα στο τυφέκιο AK-47.
Ο **Οθέλλος Αμμοχώστου** (ή **Οθέλλος Βαρωσίων**) ήταν κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα την Αμμόχωστο. Έδρα της ομάδας ήταν το Στάδιο ΓΣΕ. Είχε συμμετάσχει 5 φορές στο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας. Διαλύθηκε το 1963.

Ιστορία
-------

Ο Οθέλλος εντάχθηκε στην Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) το 1956 ως ομάδα Β΄ κατηγορίας. Η πρώτη του συμμετοχή στο πρωτάθλημα ήταν την περίοδο 1956-57. Την περίοδο εκείνη η Β΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε γεωγραφικές περιφέρειες. Ο Οθέλλος συμμετείχε στον όμιλο Λευκωσίας-Αμμοχώστου-Λάρνακας-Κερύνειας.

Η ομάδα συνέχισε στη Β΄ κατηγορία τις περιόδους 1957-58, 1959-60, 1960-61 και 1961-62 (την περίοδο 1958-59 δεν διεξήχθη πρωτάθλημα), χωρίς κάποια διάκριση. Στο πρωτάθλημα της περιόδου 1962-63 ο Οθέλλος δεν παρουσίασε ποδοσφαιρική ομάδα και έτσι τον Ιανουάριο του 1963 η γενική συνέλευση της ΚΟΠ αποφάσισε τη διαγραφή της ομάδας από τις τάξεις της.


Η πορεία του Οθέλλου στις διοργανώσεις της ΚΟΠ.| Περίοδος | Πρωτάθλημα | Κύπελλο |
| --- | --- | --- |
| Κατηγορία | Θέση | Ομάδες | Αγώνες | Νίκες | Ισοπαλίες | Ήττες | Τέρματα | Βαθμοί | Διοργάνωση | Φάση |
| Υπέρ | Κατά |
| 1956-57 | Β΄ | **4**1 | 5 | 8 | 3 | 0 | 5 | 13 | 26 | **6** | Δεν διεξήχθη |
| 1957-58 | Β΄ | 2 | 5 | 8 |  |  |  |  |  |  | Δεν διεξήχθη |
| 1958-59 | Δεν διεξήχθη πρωτάθλημα | Κύπελλο Κύπρου | Δεν συμμετείχε |
| 1959-60 | Β΄ | 2 | 4 | 6 |  |  |  |  |  |  | Δεν διεξήχθη |
| 1960-61 | Β΄ | 2 | 4 | 6 |  |  |  |  |  |  | Δεν διεξήχθη |
| 1961-62 | Β΄ | 3 | 3 | 4 |  |  |  |  |  |  | 1961-62 | Κύπελλο Κύπρου |
| Βαθμολογία: Νίκη=2 βαθμοί, Ισοπαλία=1 βαθμός, Ήττα=0 βαθμοί |
|

1Η Β΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε 2 ομίλους. Ο Οθέλλος συμμετείχε στον όμιλο Λευκωσίας-Αμμοχώστου-Λάρνακας-Κερύνειας.  

2Η Β΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε 2 ομίλους. Ο Οθέλλος συμμετείχε στον όμιλο Λευκωσίας-Αμμοχώστου-Κερύνειας.  

3Η Β΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε 3 ομίλους. Ο Οθέλλος συμμετείχε στον όμιλο Αμμοχώστου-Λάρνακας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Αποφάσεις γενικής συνέλευσης της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου». *Ελευθερία*: σελ. 4. 1956-10-16.
2. 1 2  «Cyprus 1956/57». *www.rsssf.com*. Ανακτήθηκε στις 24 Ιουνίου 2016.
3. ↑  «Η ΑΫΜΑ και ο Οθέλλος διεγράφησαν από την ΚΟΠ». *Αθλητική*: σελ. 4. 1963-01-14.
4. ↑  Γαβριηλίδης & Παπαμωυσέως 2001, σελ. 72

Βιβλιογραφία
------------

* Γαβριηλίδης, Μιχάλης· Παπαμωυσέως, Στέλιος (2001). *Ένας αιώνας Κυπριακό ποδόσφαιρο*. Λευκωσία: Ο Συγγραφέας. ISBN 9963-8720-1-8.

Δείτε επίσης
------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Ποδόσφαιρο στην Κύπρο
Το **Ισοφθαλικό οξύ** ή **βενζολο-1,3-δικαρβοξυλικό οξύ** ή **μετα-φθαλικό οξύ** είναι μία οργανική ένωση με τον χημικό τύπο C6H4(CO2H)2. Αυτό το άχρωμο στερεό είναι ένα ισομερές του φθαλικού οξέος και του τερεφθαλικού οξέος. Αυτά τα αρωματικά δικαρβοξυλικά οξέα χρησιμοποιούνται ως αντιδρώντα (με τη μορφή χλωριούχων ακυλίων) για εμπορικά σημαντικά πολυμερή, π.χ. το πυρίμαχο υλικό Nomex. Αναμειγμένο με τερεφθαλικό οξύ, το ισοφθαλικό οξύ χρησιμοποιείται στην παραγωγή ρητινών για πόσιμες φιάλες. Το υψηλής απόδοσης πολυμερές πολυβενζιμιδαζόλη παράγεται από ισοφθαλικό οξύ.

Παρασκευή
---------

Το ισοφθαλικό οξύ παράγεται σε δισεκατομμύρια χιλιόγραμμα τον χρόνο με οξείδωση του μεταξυλολίου χρησιμοποιώντας οξυγόνο. Η διεργασία χρησιμοποιεί έναν καταλύτη κοβαλτίου-μαγγανίου. Στο εργαστήριο, το χρωμικό οξύ μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως οξειδωτικό. Προκύπτει επίσης από την σύντηξη μετα-θειοβενζοϊκού καλίου, ή μετα-βρομοβενζοϊκού καλίου με μυρμηγκικό κάλιο (στην τελευταία περίπτωση σχηματίζεται επίσης τερεφθαλικό οξύ).

Το άλας με βάριο (ως εξαένυδρο) είναι πολύ διαλυτό (μια διαφορά μεταξύ φθαλικών και τερεφθαλικών οξέων). Το 5-μεθυλοισοφθαλικό οξύ, λαμβάνεται με οξείδωση του μεσιτυλενίου ή με συμπύκνωση του πυροσταφυλικού οξέος με βάριο ύδωρ.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Richard J. Sheehan "Terephthalic Acid, Dimethyl Terephthalate, and Isophthalic Acid" in Ullmann's Encyclopedia of Industrial Chemistry, Wiley-VCH, Weinheim, 2005.doi:10.1002/14356007.a26\_193

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* International Chemical Safety Card 0500
Η **Άλεξ Μυλωνά** (Αθήνα, 1920 - 2016) ήταν Ελληνίδα γλύπτρια, γνωστή για την πολυδιάστατη και πειραματική προσέγγισή της στην τέχνη. 

Από μικρή ηλικία, επέδειξε ταλέντο στο σχέδιο, ξεκινώντας τα πρώτα της μαθήματα ζωγραφικής σε ηλικία 8 ετών. Σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας, στο εργαστήριο του Μιχάλη Τόμπρου. Το 1940, παντρεύτηκε τον πολιτικό Γεώργιο Μυλωνά, με τον οποίο απέκτησε δύο κόρες. Η ζωή της επηρεάστηκε από την πολιτική δίωξη του συζύγου της κατά τη δικτατορία, η οποία την οδήγησε στο Παρίσι, όπου είχε την ευκαιρία να επεκτείνει τους καλλιτεχνικούς της ορίζοντες. Στον κύκλο των γνωριμιών της ανήκαν επαγγελματίες όπως ο Νίκος Χατζηκυριάκος-Γκίκας, ο Χένρι Μουρ, ο Αλμπέρτο Τζακομέτι, ο Όσιπ Ζάντκιν και ο Ζαν Αρπ.

Η Μυλωνά εκπροσώπησε την Ελλάδα σε διεθνή φόρα όπως η Μπιενάλε της Βενετίας, την Μπιενάλε Σάο Πάολο, και την Μπιενάλε του Παρισιού, και συνεργάστηκε με πολλές γκαλερί τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. Το έργο της παρουσιάστηκε σε σημαντικές εκθέσεις, όπως στο Salon de la Jeune Sculpture στο Παρίσι και στη Διεθνή Έκθεση του Μόντρεαλ. Το 1954 κέρδισε το Β΄ Πανελλήνιο βραβείο για το μνημείο των εκτελεσθέντων από τους Γερμανούς στη Νίκαια. Η καλλιτεχνική της έκφραση περιλάμβανε πειραματισμούς σε πολλαπλά μέσα και υλικά, όπως τυπώματα, κολλάζ, υφάσματα, χαλιά και ζωγραφική.

Το 2002, ξεκίνησε το ύστατο έργο της δημιουργίας του Μουσείου Άλεξ Μυλωνά(D/R), το οποίο τελικά πέρασε το 2007 στην αρμοδιότητα του Μακεδονικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης. Το μουσείο αποτελούσε έναν ζωντανό οργανισμό, αντανακλώντας την προσωπικότητα και το έργο της Μυλωνά, ενώ παράλληλα υποστήριζε νεότερες τάσεις και προτάσεις στην τέχνη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Μόνιμη Έκθεση Μουσείου Άλεξ Μυλωνά». *MOMus*. Ανακτήθηκε στις 1 Δεκεμβρίου 2023.
2. 1 2 3  «Μυλωνά Άλεξ». *Εθνική Πινακοθήκη*. Ανακτήθηκε στις 1 Δεκεμβρίου 2023.
3. 1 2 3  «Μυλωνά Άλεξ». *Ινστιτούτο Σύγχρονης Ελληνικής Τέχνης*. Ανακτήθηκε στις 1 Δεκεμβρίου 2023.

Πηγές
-----

* Μουσείο Άλεξ Μυλωνά, MoMUS
* Μυλωνά Άλεξ (1923 - 2016), Ινστιτούτο Σύγχρονης Ελληνικής Τέχνης
* Μυλωνά Άλεξ, Εθνική Πινακοθήκη
*Για άλλες χρήσεις του "αιθυλίου", δείτε Αιθύλιο (αποσαφήνιση).*
Αιθυλομάδα (τονισμένη με **γαλάζιο**) ως μέρος ενός μορίου, ως ρίζα του αιθυλίου και στις ενώσεις αιθανόλη, βρωμοαιθάνιο, αιθανικός αιθυλεστέρας και αιθυλομεθυλαιθέρας.
Στη χημεία, μια **αιθυλομάδα** ή **αιθύλιο** είναι ένα αλκύλιο που παράγεται από το αιθάνιο και περιέχει δύο άτομα άνθρακα και πέντε άτομα υδρογόνου. Έχει χημικό τύπο –C2H5 και συντομεύεται πολύ συχνά στα αγγλικά ως **Et**. Το αιθύλιο χρησιμοποιείται στην ονοματολογία οργανικών ενώσεων ως ένα κορεσμένο τμήμα δύο ανθράκων σε ένα μόριο, ενώ το πρόθεμα "αιθ-" χρησιμοποιείται για να δείξει την παρουσία δύο ατόμων άνθρακα στο μόριο.

Αιθυλίωση
---------

**Αιθυλίωση** είναι ο σχηματισμός μιας ένωσης με εισαγωγή μιας αιθυλομάδας. Το πιο πλατιά πρακτικό παράδειγμα αυτής της αντίδρασης είναι η αιθυλίωση του βενζολίου. Το μέσο αιθυλίωσης είναι το αιθένιο.

Παράχθηκαν περίπου 24,7 εκατομμύρια τόνοι το 1999. Το αιθυλοβενζόλιο είναι η πρόδρομη ένωση για το στυρένιο, την πρόδρομη ένωση για το πολυστυρένιο.

Ετυμολογία
----------

Το όνομα της ομάδας παράγεται από τον αιθέρα, τον πρώτο γεννημένο στοιχειακό θεό του αέρα και το "ύλη", που αναφέρεται στο "υλικό".

Δείτε επίσης
------------

* Χαρακτηριστική ομάδα

Παραπομπές
----------

1. ↑  Vincent A. Welch, Kevin J. Fallon, Heinz-Peter Gelbke "Ethylbenzene" *Ullmann’s Encyclopedia of Industrial Chemistry*, Wiley-VCH, Weinheim, 2005. doi:10.1002/14356007.a10\_035.pub2
Περιοχές όπου κατοικούσαν θρακικά φύλα από τους αρχαίους κλασσικούς χρόνους σύμφωνα με τον Ορφέα.
Το θρακικό φύλο των **Δολόγκων** κατοικούσε από την πανάρχαια εποχή στην χερσόνησο της Καλλιπόλεως. Ήταν λαός φύσει ειρηνικός και με σχετικό πολιτισμό, ο οποίος οφειλόταν στις αποικίες των Αθηναίων και των άλλων νοτίων Ελλήνων στην χερσόνησο εκείνη. Με αυτές διατηρούσαν ειρηνικές επαφές. Φαίνεται ότι κατά την προϊστορική εποχή επέδρασαν στον ειρηνικό τους βίο και οι ομόφυλοί τους Πελασγοί, οι οποίοι προ πολλού καιρού κατοικούσαν την Θρακική χερσόνησο, αργότερα μετανάστευσαν στην Αττική έγιναν σύνοικοι των Αθηναίων, όπως και σε άλλα μέρη της Ελλάδας.

Πηγές
-----

* Θράκη & Θράκες - θρακικά φύλα[*νεκρός σύνδεσμος*]
Σελίδα του Liggeren του 1588
**Liggeren** είναι το όνομα που χρησιμοποιείται για τα αρχεία της Συντεχνίας του Αγίου Λουκά στα οποία καταγράφηκαν οι καλλιτέχνες της Συντεχνίας στην Αμβέρσα.

Τα αρχεία είναι ιδιαίτερα πολύτιμα για τη μελέτη της ιστορίας της τέχνης. Συμπιλήθηκαν, τους έγινε επιμέλεια και καταγράφηκαν σε βιβλίο από τους Φ. Ρομπάουτς (Ph. Rombouts) και Τ. φαν Λέριους (Th. van Lerius), υπό τον τίτλο "De Liggeren en andere historische archieven der Antwerpsche Sint Lucasgilde onder zinspreuk: "Wt ionsten versaemt" (Το liggeren και άλλα ιστορικά αρχεία της Συντεχνίας του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας υπό το ρητό *Wt ionsten versaemt*). Το έργο εκδόθηκε τόσο στα ολλανδικά όσο και στα γαλλικά, από τον Φελισιέν Μπάγκερμαν (Feliciaen Baggerman) και τυπώθηκε από τον Γ. Ε. Μπούσχμανν (J. E. Buschmann) μεταξύ 1872 και 1876.

Το πρώτο μέρος περιέχει αρχειακές καταγραφές από το 1453 ως το 1615 και αποσπάσματα από τους παλαιότερους διασωθέντες λογαριασμούς (1610-1615) που σχετίζονται με συνδρομές και μεταθανάτιες οφειλές. Σύμφωνα με τον πρόλογο του πρώτου τόμου, τα *liggeren* από το 1616 ως το 1629 έχουν χαθεί, αλλά για την περίοδο αυτή υπάρχουν "οι λογαριασμοί για τις προσόδους" και περιλαμβάνονται στο έργο. Οι παλαιότεροι διασωθέντες λογαριασμοί των περιόδων 1585-86 και 1588-89 περιλαμβάνονται επίσης στο έργο. Για τα έτη 1541, 1548, 1562-1563, 1565-1566 και 1578 υπήρχαν, σύμφωνα με τους επιμελητές, ελάχιστα διαθέσιμα στοιχεία.

Το δεύτερο μέρος περιέχει τα *liggeren* από το 1629 ως το 1720, έτος κατά το οποίο, σύμφωνα με τον πρόλογο των επιμελητών, η Συντεχνία διαλύθηκε από τους Γάλλους. Επιπλέον, οι επιμελητές αναφέρουν ότι το έργο περιέχει στοιχεία μέχρι τις 18 Σεπτεμβρίου 1736, αλλά η Συντεχνία τελούσε, το 1773, υπό την εποπτεία της Μαρίας Θηρεσίας της Αυστρίας.

Η Συντεχνία του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας ιδρύθηκε το 1382 αλλά για την περίοδο 1382 - 1453 το βιβλίο δεν περιέχει καμία πληροφορία. Η καταγραφή Διδασκάλων και Μαθητευομένων στο *liggeren* ξεκίνησε πράγματι το 1453.

Παραπομπές
----------

1. ↑   De liggeren en andere historische archieven der Antwerpsche sint Lucasgilde van 1453-1615, bewerkt en uitgegeven door Ph. Rombouts en Th. van Lerius, Antwerpen, 1872-1876.
2. ↑  Floris Prims, Geschiedenis van Antwerpen, 1927-1948, Zevende deel, heruitgegeven door Kultuur en beschaving, 1984, σελ. 295.
3. ↑  Stephanie Van de Voorde. Gilde van Sint-Lucas (1382-1773). In ODIS - Database Intermediary Structures Flanders [online]. 18 oktober 2011. Record Last Modified Date : 12 september 2012. Record no. 38944.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* De liggeren en andere historische archieven der Antwerpsche sint Lucasgilde listing archives from 1453-1615, by Ph. Rombouts and Th. van Lerius, Antwerp, 1872, on Google books
Ο **Ισπουίνι** (επίσης **Ισπουινίς**) (κυβέρνησε 828-810 π. Χ.) ήταν βασιλιάς των Ουράρτιων. Διαδέχθηκε τον πατέρα του, τον Σαρντούρι Α΄ ο οποίος μετακίνησε την πρωτεύουσα στην Τούσπα (Βαν). Ο Ισπουΐνι κατέκτησε το Μουσασίρ, πόλη των Μανναίων, και το έκανε θρησκευτικό κέντρο της αυτοκρατορίας. Ο κύριος ναός του θεού του πολέμου Χάλντι ήταν στο Μουσασίρ. Αργότερα δέχθηκε μαζί με τον λαό του επίθεση από τον Ασσύριο βασιλιά Σαμσί Αντάντ Ε', τον οποίο πολέμησε και κέρδισε. Από τότε άρχισε να είναι τόσο σίγουρος για την δύναμη του και άρχισε να χρησιμοποιεί αιώνια ονόματα, όπως "Βασιλιάς της γης του Ναΐρι", "Ένδοξος Βασιλιάς" και "Βασιλιάς του Σύμπαντος".

Τον Ισπουίνι διαδέχτηκε ο γιος του, ο Μένουα.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος των βασιλέων της Ουραρτού

Παραπομπές
----------

1. ↑  LEVENT, Esra KAÇMAZ, "The Early Urartian Kings Ishpuini and Minua’s Search for a Royal Architectural Idiom as Reflected in the Lower and Upper Anzaf Fortresses", Anadolu Araştırmaları 27, σσ. 81-105
2. ↑  Chahin, M. (2001). The Kingdom of Armenia: A History. σ. 74

Πηγές
-----

* LEVENT, Esra KAÇMAZ, "The Early Urartian Kings Ishpuini and Minua’s Search for a Royal Architectural Idiom as Reflected in the Lower and Upper Anzaf Fortresses", Anadolu Araştırmaları 27.
* Chahin, M. (2001). The Kingdom of Armenia: A History.
Σπιτική πουτίγκα μπανάνα.
Η **πουτίγκα** ή **πουτίγγα** (από τα αγγλικό *pudding*) είναι ονομασία για μία κατηγορία εδεσμάτων, στην πλειοψηφία τους γλυκά (υπάρχουν και αλμυρές πουτίγκες), που απαντώνται κυρίως στις αγγλόφωνες χώρες του κόσμου. 

Η λέξη *pudding* πιθανόν να προέρχεται από τη γαλλική λέξη *boudin*, η οποία με τη σειρά της είναι λατινογενής προερχόμενη από τη *botellus* που σημαίνει «μικρό λουκάνικο». Σημειώνεται πως στο Ηνωμένο Βασίλειο, αλλά και σε μερικές χώρες της Κοινοπολιτείας, η λέξη *pudding* έχει επιπλέον και μια γενική έννοια που είναι συνώνυμη με το επιδόρπιο. Ως συγκεκριμένο είδος γλυκού διακρίνεται σε δύο τύπους.

Πρώτος τύπος
------------

Ο πρώτος τύπος πουτίγκας είναι μια συμπαγής μάζα που φτιάχνεται με την ανάμιξη διαφόρων υλικών μαζί με αλεύρι ή δημητριακά. Οι πουτίγκες παρασκευάζονται με τρεις τρόπους: ψήσιμο, βράσιμο ή στον ατμό. Αυτός ο τύπος πουτίγκας είναι γνωστός και στις Βρετανικές Νήσους και μπορεί να καταναλωθεί ως κυρίως πιάτο ή ως επιδόρπιο. Στην Αυστραλία η λέξη πουτίγκα αναφέρεται στον πρώτο τύπο, δεν αποκλείεται όμως να αναφέρεται και στο δεύτερο τύπο, που περιγράφεται παρακάτω. Αυτός ο τύπος πουτίγκας είναι λιγότερο γνωστή στις Η.Π.Α.

Πολλές από τις πουτίγκες του πρώτου τύπου θυμίζουν κέικ (*sponge pudding*), δεδομένου ότι συγκρατούν υγρασία στο εσωτερικό τους και συνήθως σερβίρονται σε μεγάλα κομμάτια, παρά σε λεπτές φέτες. Οι γλυκιές πουτίγκες συνήθως συνοδεύονται από σαντιγί ή παγωτό.

Δεύτερος τύπος
--------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **πουτίγκα**  |

̣

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Πουτίγκα** |

Ο δεύτερος και πιο σύγχρονος τύπος πουτίγκας αποτελείται από ζάχαρη και πηκτικά προϊόντα όπως η ζελατίνη, τα αυγά ή η ταπιόκα. Αυτός ο τύπος είναι και ο πιο κοινός στις Η.Π.Α.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85108894
* GND: 4176316-6
* BNF: cb15517468b (data)

 |

 |
Ο επίσημος ισραηλινός κυβερνητικός χάρτης της Δεύτερης Συμφωνίας του Όσλο, που επισημαίνει τους παλαιστινιακούς θύλακες με κίτρινο χρώμαΟι περιοχές A και B υπό την Δεύτερη Συμφωνία του ΌσλοΟ επίσημος χάρτης της κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών του ειρηνευτικού σχεδίου Τραμπ, που επισημαίνει με πράσινο τους παλαιστινιακούς θύλακες και τους προτεινόμενους διαδρόμους μεταφορών. (Η σήραγγα προς τη Γάζα και τα προτεινόμενα εδάφη στην έρημο Νεγκέβ δεν εμφανίζονται.)Πρόταση στο ειρηνευτικό σχέδιο Τραμπ (συμπεριλαμβανομένης μιας σήραγγας προς τη Γάζα και τμήματα της ερήμου Νεγκέβ)
Οι **παλαιστινιακοί θύλακες** είναι περιοχές στη Δυτική Όχθη οι οποίες προορίζονται για τους Παλαιστινίους στο πλαίσιο ποικίλων προτάσεων υπό την ηγεσία των ΗΠΑ και του Ισραήλ για τον τερματισμό της ισραηλινοπαλαιστινιακής σύγκρουσης. Οι θύλακες συχνά συγκρίνονται με τις θεωρητικά αυτοδιοικούμενες πατρίδες μαύρων που δημιουργήθηκαν στη Νότια Αφρική της εποχής του απαρτχάιντ, και επομένως αναφέρονται ως μπαντουστάν. Έχουν αναφερθεί μεταφορικά ως το Παλαιστινιακό αρχιπέλαγος, μεταξύ άλλων όρων. Η πραγματική κατάσταση το 2023 είναι ότι το Ισραήλ ελέγχει όλην την περιοχή έξω από αυτούς τους θύλακες.

Οι «νησίδες» πήραν για πρώτη φορά επίσημη μορφή ως Περιοχές A και B στο πλαίσιο της Δεύτερης Συμφωνίας του Όσλο το 1995. Αυτή η διευθέτηση προοριζόταν ρητά να είναι προσωρινή, με την περιοχή C (η υπόλοιπη Δυτική Όχθη) να «μεταφερθεί σταδιακά στην παλαιστινιακή δικαιοδοσία» έως το 1997. Ωστόσο, δεν έγινε καμία τέτοια μεταφορά. Η περιοχή της Δυτικής Όχθης που βρίσκεται σήμερα υπό μερικό πολιτικό έλεγχο της Εθνικής Παλαιστινιακής Αρχής αποτελείται από 165 «νησίδες». Η δημιουργία αυτής της διάταξης έχει περιγραφεί από την Ισραηλινή δημοσιογράφο Αμιρά Χας ως «το πιο εξέχον γεωπολιτικό γεγονός της περασμένης εικοσιπενταετίας».

Ορισμένα αμερικανοϊσραηλινά ειρηνευτικά σχέδια, συμπεριλαμβανομένου του Σχεδίου Αλλόν, του σχεδίου της Παγκόσμιας Σιωνιστικής Οργάνωσης Ντρομπλές, του σχεδίου του Μεναχέμ Μπέγκιν, του σχεδίου «Αλλόν Πλους» του Μπενιαμίν Νετανιάχου, της Συνόδου Κορυφής του Καμπ Ντέιβιντ του 2000 και του οράματος του Σαρόν για ένα παλαιστινιακό κράτος έχουν προτείνει εδάφη τύπου θύλακα, δηλαδή μια ομάδα μη συνεχόμενων περιοχών που περιβάλλονται, διαιρούνται και, τελικά, ελέγχονται από το Ισραήλ· όπως και το πιο πρόσφατο ειρηνευτικό σχέδιο Τραμπ. Αυτό έχει αναφερθεί ως η «εναλλακτική Μπαντουστάν».

Οι συνέπειες της δημιουργίας αυτών των κατακερματισμένων παλαιστινιακών περιοχών έχουν μελετηθεί ευρέως και έχει αποδειχθεί ότι είχαν «καταστροφικές επιπτώσεις στην οικονομία, τα κοινωνικά δίκτυα, [και] την παροχή βασικών υπηρεσιών όπως η υγειονομική περίθαλψη και η εκπαίδευση».

Παραπομπές
----------

1. ↑  Chaichian 2013, σελίδες 271–319.
2. ↑  Niksic, Eddin & Cali 2014, σελ. 1.
3. ↑  Harris 1984, σελίδες 169–189.
4. ↑  Srivastava 2020.
5. ↑  UNHRC 2020.
Οι **μάγισσες της νύχτας** (στα γερμανικά Nachthexen) ήταν μια ομάδα από επίλεκτες Σοβιετικές πιλότους, που έδρασαν κατά τη διάρκεια του Β' Π.Π.

Ιστορία
-------

Η Σοβιετική Ένωση υπήρξε το πρώτο κράτος στον κόσμο που επέτρεψε σε γυναίκες να κυβερνήσουν μαχητικά αεροσκάφη. Με εντολή του ίδιου του Ιωσήφ Στάλιν το 1942, δημιουργήθηκε το 588ο Σύνταγμα Νυχτερινών Βομβαρδισμών, αποτελούμενο από τρία σμήνη με περίπου 25 εκλεκτές νεαρές πιλότους, ηλικίας από 20 έως 30 ετών. Επικεφαλής τέθηκε η ικανότερη από αυτές, Μαρίνα Ράσκοβα. Οι περισσότερες είχαν κίνητρο την εκδίκηση για τον θάνατο συγγενικών τους προσώπων αλλά και την επιθυμία να πολεμήσουν κατά των Γερμανών εισβολέων.

Σαν αποστολή τους, είχαν να διεισδύουν, πετώντας σε πολύ χαμηλό ύψος, στις εχθρικές γραμμές και να βομβαρδίζουν με ακρίβεια στρατιωτικούς στόχους. Ως βομβαρδιστικά χρησιμοποιήθηκαν τριάντα διπλάνα τύπου Polikarkov Po-2, τα οποία ήταν κατασκευασμένα για εκπαιδευτικούς σκοπούς ή για γεωργική χρήση, ήταν ελαφριά, με ξύλινα μέρη και επένδυση από υφάσματα και κόντρα-πλακέ, κάτι που τα καθιστούσε πολύ αθόρυβα. Επίσης, δεν διέθεταν ραντάρ, ούτε αλεξίπτωτα. Η μέγιστη ταχύτητα που μπορούσαν να αναπτύξουν αυτά τα σκάφη ήταν μόλις 150 χλμ. την ώρα, γεγονός που τους έδινε τη δυνατότητα να αποφεύγουν εύκολα τις μεγάλες μανούβρες που αναγκάζονταν να κάνουν τα καταδιωκτικά της Λουφτβάφε.

Στα τέσσερα χρόνια της δράσης τους (1942-1945) οι "μάγισσες" πραγματοποίησαν περισσότερες από 30.000 αποστολές, ρίχνοντας 23.000 τόνους βομβών. Η πρώτη επίθεσή τους καταγράφηκε στις 8 Ιουνίου του 1942, εναντίον γερμανικής μεραρχίας. Από το 1943 και μετά η φήμη τους εξαπλώθηκε ραγδαία, με αποτέλεσμα να καταστούν ιδιαίτερα επικίνδυνες για τους ναζί. Για τον λόγο αυτό, όποιος Γερμανός αεροπόρος κατόρθωνε να καταρρίψει έστω μια από αυτές τιμούνταν με την απονομή του "Σιδηρού Σταυρού".

Η τελευταία "μάγισσα της νύχτας" Ναντέζντα Πόποβα απεβίωσε στις 8 Ιουλίου 2013, σε ηλικία 91 ετών. Είχε λάβει μέρος σε συνολικά 852 αποστολές και όπως η ίδια δήλωσε σε συνέντευξή της το 2010, ενώ μερικές φορές συμμετείχε σε οκτώ ή και περισσότερες ρίψεις βομβών την ίδια νύχτα.

Παραπομπές
----------

Πηγές
-----

* Περιοδικό *HellosPlus*, 17 Ιουλίου 2013
* Μηνιαία εφημερίδα *Εθνική Ηχώ*, τεύχος Ιούλιος 2013

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Φωτογραφίες αεροσκαφών και πιλότων
Οι **Μαχελώνες** ήταν μιά φυλή από την Κολχίδα που βρισκόταν νότια του ποταμού Φάσις στην δυτική Γεωργία σύμφωνα με αρκετές πηγές στην Κλασική αρχαιότητα. Η συγκεκριμένη εθνική ομάδα ταυτίζεται με τους *"Μαχόρωνες"* που καταγράφει ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος, βρισκόταν ανάμεσα στους ποταμούς Όφις και Πρύτανις στην σημερινή Τουρκία. Ο Λουκιανός τον 1ο αιώνα μ.Χ. καταγράφει τους *"Μαχλιαίους"* και τον βασιλιά τους αλλά η αφήγηση του φαίνεται ότι ήταν μυθιστορηματική. Ο Κλαύδιος Πτολεμαίος τον 2ο αιώνα μ.Χ. καταγράφει επίσης μια πόλη με το όνομα *"Μεχλεσσός"* στα σύνορα της Κολχίδας αλλά δεν προσθέτει τίποτα περισσότερο. Ο Φλάβιος Αρριανός την ίδια εποχή καταγράφει μιά σειρά από λαούς που ζούσαν στην ίδια περιοχή όπως οι Σαννοί, οι Μαχελώνες, οι Ηνίοχοι και οι Λαζοί. Λίγο αργότερα τον 3ο αιώνα μ.Χ. ο Δίων Κάσσιος έγραψε ότι οι Μαχελώνες και οι γείτονες τους Ηνίοχοι είχαν τον ίδιο βασιλιά με το όνομα *"Αγχίαλος"*, τον υπέταξε ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Τραϊανός. Η χώρα τους ονομαζόταν Μαχελώνια, ήταν Εξαρτημένο κράτος στην Αχαιμενιδική Αυτοκρατορία των Σασσανιδών, όπως φαίνεται από τις δραστηριότητες του βασιλιά της Περσίας Σαπώρη Α΄ ταυτίζεται με την Κολχίδα. Οι Μαχελώνες ήταν συνδεδεμένοι στενά με τους γειτονικούς Μάκρωνες οι οποίοι ήταν γνωστοί από τον 5ο αιώνα π.Χ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Edwards, Robert W. (1988), The Vale of Kola: A Final Preliminary Report on the Marchlands of Northeast Turkey, σσ. 129-131. Dumbarton Oaks Papers, Τομ. 42
2. ↑  Edwards, Robert W. (1988), The Vale of Kola: A Final Preliminary Report on the Marchlands of Northeast Turkey, σσ. 129-131. Dumbarton Oaks Papers, Τομ. 42
3. ↑  Rayfield, D. (2020, February 07). Edge of Empires: A History of Georgia. Chapitre 1 : The Emergence of the Kartvelians, σ. 20

Πηγές
-----

* Edwards, Robert W. (1988), The Vale of Kola: A Final Preliminary Report on the Marchlands of Northeast Turkey.
* Rayfield, D. (2020, February 07). Edge of Empires: A History of Georgia. Chapitre 1 : The Emergence of the Kartvelians.
Γκράφιτι με το ακρωνύμιο στο Λονδίνο
Το αγγλικό ακρωνύμιο **A.C.A.B.** (πλήρης μορφή: All Cops Are Bastards) σημαίνει "όλοι οι αστυνομικοί είναι μπάσταρδοι". Χρησιμοποιείται ως σύνθημα και ως γραπτή ατάκα, ενώ εμφανίζεται συχνότερα σε γκράφιτι, τατουάζ και άλλες εικόνες. Μερικές φορές αναγράφεται αριθμητικά και ως "1312", από την αλφαβητική σειρά των γραμμάτων που αποτελούν τη φράση.

Ο όρος αναφέρεται στην αστυνομία ως θεσμό. Ως εκ τούτου η άποψη δεν αντανακλάται αναγκαία σε ένα συγκεκριμένο αστυνομικό. Ο όρος χρησιμοποιείται ως απάντηση στις αστυνομικές πράξεις οι οποίες ιστορικά έχουν χαρακτηρισθεί ως καταχρηστικές, αντιπαθητικές, διεφθαρμένες και εκδικητικές.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Terry Victor· Tom Dalzell (2007). *The Concise New Partridge Dictionary of Slang and Unconventional English*. Routledge. σελ. 2. ISBN 978-1-134-61534-6.
2. ↑  «ACAB: All Cops Are ... Bounded». *Workers Solidarity Movement*. 16 Φεβρουαρίου 2015. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Μαΐου 2020. Ανακτήθηκε στις 14 Μαΐου 2020.
Συντεταγμένες: 40°7′48″N 24°21′0″E﻿ / ﻿40.13000°N 24.35000°E﻿ / 40.13000; 24.35000

Η **Σκήτη Αγίας Τριάδος**, επίσης γνωστή ως **Σκήτη των Καυσοκαλυβίων**, υπάγεται στη Μονή Μεγίστης Λαύρας. Απέχει γύρω στις 4:30 ώρες από την κυρίαρχη μονή. Είναι σε μορφή οικισμού. Το καθολικό της είναι αφιερωμένο στην Αγία Τριάδα. Ονομάζεται **"Καυσοκαλύβια"** καθώς σε αυτή την περιοχή ασκήτεψε ο Όσιος Μάξιμος ο Καυσοκαλυβίτης, ο οποίος ονομάστηκε έτσι επειδή ακριβώς δεν έμενε για πολύ καιρό σε μια καλύβα, αλλά την έκαιγε, για να μην αποκτήσει ποτέ περιουσία.

Ο οικισμός της Σκήτης Καυσοκαλυβίων, περιλαμβάνει τριάντα τέσσερις καλύβες με ενσωματωμένο ναό και πέντε ξεροκάλυβα. Διαθέτουν μικρή εδαφική έκταση. Διασώζεται η καλύβη του Αγίου Ακακίου, αρχών του 18ου αιώνα, με προσωπικά αντικείμενα. 

Οι τριάντα πέντε γέροντες της σκήτης ασχολούνται με την αγιογραφία, την ξυλογλυπτική, τη μικρογλυπτική και με άλλα εργόχειρα. Κατασκευάζουν εικόνες, σφραγίδες για τα πρόσφορα, κοχλιάρια, κομβολόγια, και κομβοσχοίνια. 

Στη σκήτη αυτή ασκήτεψε στα νεανικά του χρόνια και ο ονομαστός Γέροντας Πορφύριος, ο οποίος επέστρεψε εκεί τις τελευταίες μέρες της ζωής του, πέθανε και τάφηκε στη Σκήτη το Δεκέμβριο του 1991.

Κελιά
-----

Κελιά:

* Αγ Γεωργίου
* Υπαπαντής του Χριστού
* Αναλήψεως
* Νεομαρτύρων
* Κοιμήσεως Αγίας Άννης
* Αγ Ευσταθίου
* Αγ Δημητρίου
* Αγ Γεωργίου
* Αρχαγγέλων
* Αγ Μεθοδίου
* Αγ Παχωμίου
* Ζωοδόχου Πηγής
* Αγ Χαραλάμπους
* Αγ Μαξίμου
* Ευαγγελισμού
* Γενεσίου Θεοτόκου
* Αγ Σκεπής
* Αγιορειτών Πατέρων
* Αγ Ακακίου
* Αγ Παντελεήμονος
* Αγ Ιωασάςο
* Αγ Συμεών
* Ημίονος
* Αγ Ιωάννου του Θεολόγου
* Εισοδίων Θεοτόκου
* Αγ Αποστόλων
* Κοιμήσεως Θεοτόκου
* Μεταμορφώσεως
* Τριών Ιεραρχών
* Ευαγγελισμού

Δείτε επίσης
------------

* Άγιος Ακάκιος ο Καυσοκαλυβίτης
* Νεόφυτος Καυσοκαλυβίτης
* Όσιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης
* Νήφων Καυσοκαλυβίτης

Παραπομπές
----------

1. ↑  Howorth, Peter (2022). *Χάρτης του Αγίου Όρους Άθω*. Φιλαθωνίτες. ISBN 978-0-473-41386-6.

Πρότυπο:Χριστιανισμός=επέκταση

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ορθοδοξία
* Πύλη:Ελλάδα
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 135140630
* **ΕΒΕ**: 275224
* LCCN: no00018629
* GND: 7517907-6

 |

 |
Ο **Φρίντριχ Σέφελ** (γερμανικά: Friedrich Scheffel, 1865—1913) ήταν Βαλτικογερμανός αρχιτέκτονας, ένας από τους σημαντικότερους αρχιτέκτονες της Ρίγας στα τέλη του 19ου αιώνα, συνιδιοκτήτης της κατασκευαστικής εταιρείας «Šēls and Šefels». Ο Shefels εργάστηκε κυρίως σε στυλ αρτ νουβό, σχεδιάζοντας περίπου 35 κατοικίες και δημόσια κτίρια.  Τα έργα του Σέφελ χαρακτηρίζονται από ασύμμετρες λύσεις προσόψεων, τον ορθολογισμό της δομής του σχεδιασμού και τη συμμόρφωσή του με τη λειτουργική λύση του κτιρίου.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1862 ή το 1865 στη Λιέπαγια. Σπούδασε στο Baugewerkschule Eckernförde στο Δουκάτο του Σλέσβιχ. Τα οικοδομικά δικαιώματα του Σέφελ εγκρίθηκαν το 1899 στην Αγία Πετρούπολη, από την τεχνική επιτροπή του Υπουργείου Εσωτερικών. Το 1899 ο Χάινριχ Σελ έγινε συνεργάτης του Σέφελ και μαζί ίδρυσαν την κατασκευαστική εταιρεία Scheel & Scheffel, η οποία ήταν από τους πρωτοπόρους της αρ νουβό στη Ρίγα.  Το 1904 άνοιξε ένα ανεξάρτητο οικοδομικό στούντιο στη Ρίγα.

Το Σπίτι με τις Γάτες (Meistaru iela) (1909)
Τα κτίρια που σχεδιάστηκαν στο γραφείο δεν ήταν στυλιστικά τα ίδια, σχεδίασε επίσης κτίρια που ανταποκρίνονται στιλιστικά στον ιστορικισμό - ένα από αυτά είναι η κύρια αίθουσα συσκέψεων του πρώην εργοστασίου της ηλεκτροτεχνικής εταιρείας "Union" στην οδό Brīvības με τη μορφή του Δία στο το κέντρο, που σχεδιάστηκε το 1899, και αργότερα – τα κύρια κτίρια του VEF (Κρατικό Ηλεκτροτεχνικό Εργοστάσιο). Ένα από τα πιο αντιπροσωπευτικά κτήρια του στη Ρίγα είναι το Σπίτι με τις Γάτες (Kaķu nams) στη Ρίγα. Πέθανε από καρδιακή προσβολή το 1913 ενώ ταξίδευε στο Λύμπεκ, η χήρα του Λουίζ παρέμεινε να ζει στη Λιέπαγια με τα παιδιά της.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Iveta Sproģe (redaktors) (2018). *A strange world*
Hybridisation in Art Nouveau
and Symbolism*.*
2. 1 2  «Būvbirojs H. Šēls un F. Šefels - Latvijas mākslas vēsture». *www.makslasvesture.lv*. Ανακτήθηκε στις 16 Σεπτεμβρίου 2023.
3. ↑  «Rīgas Jūgendstila Centrs». *jugendstils.riga.lv*. Ανακτήθηκε στις 16 Σεπτεμβρίου 2023.
4. ↑  «Muzejs saņem vērtīgu dāvinājumu par arhitektu Frīdrihu Šefelu». *irliepaja.lv* (στα Λετονικά). Ανακτήθηκε στις 16 Σεπτεμβρίου 2023.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 7424157828051654550000
* GND: 1202364144

 |

 |
Ο **Κίρτα** ήταν ο θρυλικός ιδρυτής της βασιλικής δυναστείας των Χουρριτών του Μιτάννι αν και οι πληροφορίες σχετικά με το πρόσωπο του είναι σπάνιες. Μιά από τις σφραγίδες που βρέθηκε γράφει *"Σουττάρνα, γιος του Κίρτα, βασιλεύς του Μιτάννι"*. Η βασιλεία του τοποθετείται σύμφωνα με την Μέση Χρονολόγηση περί το 1540 π.Χ. οι άμεσοι απόγονοι του ήταν ο Σουττάρνα Α΄ και Μπαρρατάρνα. Η άνοδος του βασιλείου του Κίρτα και των απογόνων του σχετίζεται με την κατάπτωση της αυτοκρατορίας της Βαβυλώνας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Lewy, Hildegard, (1964). "Notes on the Political Organization of Asia Minor at the Time of the Old Assyrian Texts." Orientalia, Τομ. 33, σσ. 181–198
2. ↑  Espín, Orlando O.; Nickoloff, James B. (2007). An Introductory Dictionary of Theology and Religious Studies. Liturgical Press. σ. 1309

Πηγές
-----

* Lewy, Hildegard, (1964). "Notes on the Political Organization of Asia Minor at the Time of the Old Assyrian Texts." Orientalia.
* Espín, Orlando O.; Nickoloff, James B. (2007). An Introductory Dictionary of Theology and Religious Studies. Liturgical Press.
Ο **Αλφόνσος της Ισπανίας** (*Alfonso de Borbón y Battenberg*, 10 Μαΐου 1907 - 6 Σεπτεμβρίου 1938) ήταν πρίγκιπας (ινφάντης) των Αστουριών ως διάδοχος του ισπανικού θρόνου.

Βιογραφία
---------

Ο *Αλφόνσος Πίος Χριστιανός Εδουάρδος Φραγκίσκος Γουλιέλμος Κάρολος Ερρίκος Ευγένιος Φερδινάνδος Αντώνιος Βενάντιος* ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Αλφόνσου ΙΓ΄ της Ισπανίας και της Βικτωρίας Ευγενίας του Μπάττενμπεγρκ. Από την πλευρά της μητέρας του είχε κληρονομική την ασθένεια της αιμορροφιλίας. Αυτός και ο μικρότερος αδελφός του, Γονθάλο, φορούσαν ειδικά σακάκια, ώστε να προστατεύονται από αιματηρά ατυχήματα.

Τα πολιτικά προβλήματα άρχισαν όταν ο πατέρας του εκθρονίστηκε, έφυγε για την εξορία, και αποκαταστάθηκε η δημοκρατία στην Ισπανία (1931). Αποκήρυξε τα δικαιώματά του από τον ισπανικό θρόνο για λογαριασμό του δεύτερου αδελφού του, Ιάκωβο της Σεγόβια (1933), προκειμένου να παντρευτεί μια κοινή θνητή, την Εδελμίρα Ιγνάθια Αδριάνα Σαμπέδρο υ Ροβάτο, παίρνοντας τον τίτλο του *κόμη της Κοβαδόνγα*. Χώρισαν το 1937.

Το 1938 πέθανε από αυτοκινητιστικό δυστύχημα σε ηλικία 31 ετών, αφού το αυτοκίνητο που οδηγούσε έπεσε πάνω σε έναν τηλεφωνικό θάλαμο. Αρχικά τα τραύματα δεν φαίνονταν θανάσιμα, αλλά τα μετέτρεψε σύντομα η αρρώστια της αιμορροφιλίας που είχε εκ γενετής. Ο αδελφός του, Ιάκωβος, που ήταν κωφός εκ γενετής, αμέσως αρνήθηκε τον τίτλο του *πρίγκιπα των Αστουριών* (διαδόχου της Ισπανίας), που μεταβιβάστηκε στον μικρότερο αδελφό τους Ιωάννη, πατέρα του τέως βασιλιά Χουάν Κάρλος.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε πρώτα το 1933 την Εδελμίρα, Κόμισσα της Κοβαδόνγα, κόρη του Λουθιάνο Πάβλο Σαμπέδρο υ Οθέχο. Διαζεύχθηκαν το 1937. Αυτή απεβίωσε το 1994, 88 ετών.

Το 1937 ο Αλφόνσος έκανε δεύτερο γάμο, με τη Μάρτα Έστερ Ροκαφόρτ-Αλτουθάρρα, αλλά διαζεύχθηκαν 6 μήνες μετά, το επόμενο έτος. Οκτώ μήνες μετά απεβίωσε ο Αλφόνσος και το 1993 η Μάρτα Έστερ, 80 ετών.

Αναφορές
--------

1. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. 16187231b.
2. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*. p10108.htm#i101077.
3. 1 2  «Diccionario biográfico español» (Ισπανικά) Real Academia de la Historia. 2011. 8890/alfonso-de-borbon-y-battenberg. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
4. 1 2  p10108.htm#i101077. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
5. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 78046668
* LCCN: n96060292
* ISNI: 0000 0000 3226 0596
* GND: 1018869875
* SUDOC: 16571865X
* BNF: cb16187231b (data)
* BNE: XX1522086

 |

 |
Αυτό το λήμμα αφορά το ιστιοφόρο εκπαιδευτικό πλοίο.  Για το ελαφρύ καταδρομικό του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, δείτε: SMS Niobe.  

Η **SMS *Niobe*** ήταν φρεγάτα κλάσης *Diamond* η οποία ναυπηγήθηκε την δεκαετία του 1840 για το Βασιλικό Ναυτικό αλλά δεν εντάχθηκε σε υπηρεσία με αυτό. Πωλήθηκε το 1862 στην Πρωσία και χρησιμοποιήθηκε ως εκπαιδευτικό πλοίο μέχρι τον παροπλισμό της το 1890. Διαλύθηκε το 1919.

Περιγραφή
---------

Επρόκειτο για τρικάταρτη φρεγάτα τα ιστία της οποίας είχαν συνολική επιφάνεια 1650 m2. Η μέγιστη ταχύτητα πλεύσης ανέρχονταν σε 14 kn. Θεωρούνταν εξαιρετικά ευέλικτη παρόλο που υπήρχαν ζητήματα προνευστασμού. Παρόλο που αρχικά προοριζόταν να έχει πλήρωμα 240 ατόμων, σε γερμανική υπηρεσία ο αριθμός αυτός έφθανε τους 34 αξιωματικούς και 316 ναύτες. Το μήκος της στο κατάστρωμα των πυροβόλων έφθανε τα 42,7 m και το πλάτος της τα 12,8 m. Το εκτόπισμά της έφτανε τους 1590 LT (1620 t).

Επιχειρησιακή ιστορία
---------------------

Η ναυπήγησή της ξεκίνησε στο Ντέβονπορτ στις 18 Σεπτεμβρίου 1849. Οι εργασίες ολοκληρώθηκαν στις 5 Οκτωβρίου όμως το πλοίο δεν εντάχθηκε σε υπηρεσία με το Βασιλικό Ναυτικό. Εν τέλει πωλήθηκε στην Πρωσία στις 9 Ιουλίου 1862 για £15,892 και χρησιμοποιήθηκε ως εκπαιδευτικό πλοίο. Το 1865 κυβερνήτης της ήταν ο μελλοντικός ναύαρχος Καρλ Φέρντιναντ Μπατς (Carl Ferdinand Batsch) ενώ ανάμεσα στους ναυτικούς δοκίμους που εκπαιδεύτηκαν σε αυτήν συγκαταλέγονται επτά ακόμη μετέπειτα ναύαρχοι, συγκεκριμένα οι Άλφρεντ φον Τίρπιτς (Alfred von Tirpitz), Βίλχελμ Μπύχσελ (Wilhelm Büchsel), Όσκαρ Κλάουζα (Oscar Klausa), Ίβαν Όλντεκοπ (Iwan Oldekop), Ότο φον Ντίντεριχς (Otto von Diederichs), Ρίχαρντ Γκάισλερ (Richard Geissler) και Όσκαρ Μπέτερς (Oscar Boeters). 

Τη περίοδο 30 Σεπτεμβρίου 1865 - 15 Μαΐου 1866 η *Niobe* πραγματοποίησε από κοινού με το μπρίκι SMS *Rover* επισκέψεις σε Πλίμουθ, Μαδέρα, Πράσινο Ακρωτήριο, Κάδιθ και Λισαβόνα. Αφού υπηρέτησε με όλα τα ναυτικά του υπό διαμόρφωση γερμανικού κράτους, παροπλίστηκε στις 18 Νοεμβρίου 1890 στο Κίελο και διαλύθηκε το 1919, μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Το ακρόπρωρο της σώζεται μέχρι σήμερα και φυλάσσεται στη Ναυτική Ακαδημία Μύρβικ (γερμ. *Marineschule Mürwik*).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Gröner, pp. 41–42
2. 1 2 3  Winfield & Lyon, p. 116
3. 1 2  Gröner, p. 41
4. ↑  Colledge & Warlow, p. 244

Βιβλιογραφία
------------

* Colledge, J. J.· Warlow, Ben (2006) [1969]. *Ships of the Royal Navy: The Complete Record of all Fighting Ships of the Royal Navy* (Rev. έκδοση). London: Chatham Publishing. ISBN 978-1-86176-281-8.
* Gröner, Erich (1990). *German Warships 1815–1945*. I: Major Surface Vessels. Annapolis, Maryland: Naval Institute Press. ISBN 0-87021-790-9.
* Kelly, Patrick J. (2011). *Tirpitz and the Imperial German Navy*. Bloomington, Indiana: Indiana University Press. ISBN 978-0-253-35593-5.
* Winfield, R.· Lyon, D. (2004). *The Sail and Steam Navy List: All the Ships of the Royal Navy 1815–1889*. London: Chatham Publishing. ISBN 978-1-86176-032-6.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  SMS Niobe (ship, 1849) στο Wikimedia Commons