recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η **Ασιατική Ρωσία** είναι το τμήμα της Ρώσικης Ομοσπονδίας που γεωγραφικά ανήκει στην Ασιατική ήπειρο. Ο όρος αυτός χρησιμοποιείται σε αντιδιαστολή με τον όρο *Ευρωπαϊκή Ρωσία* και περιγράφει ακριβώς την έκταση που περιγράφει και ο όρος *Βόρεια Ασία*, ενώ ταυτίζεται παράλληλα και με την ιστορική περιοχή της Σιβηρίας.

Οριοθέτηση
----------

Οριοθετείται στα δυτικά και χωρίζεται παράλληλα από το ευρωπαϊκό τμήμα της Ρωσίας από τα Ουράλια Όρη και τον Ουράλης ποταμό, όρια που αποτελούν και μεγάλο τμήμα των ορίων της μεταξύ της Ευρώπης και της Ασίας, ενώ στα ανατολικά βρέχεται τον Ειρηνικό ωκεανό. Αντίστοιχα, στα βόρεια βρέχεται από τον Αρκτικό ωκεανό, ενώ στα νότια τα όρια της είναι τα εκεί εθνικά σύνορα της χώρας, δηλαδή με το Καζακστάν, με τη Μογγολία, με την Κίνα, καθώς και ένα μικρό μέρος της με την Κορεατική Χερσόνησο και συγκεκριμένα με τη Βόρεια Κορέα.

Γενικά στοιχεία
---------------

Ο συνολικός πληθυσμός της Ασιατικής Ρωσίας ανέρχεται περίπου σε 33,7 εκατομμύρια κατοίκους, ενώ καλύπτει μια έκταση 13.100.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων και αποτελεί το 75% του εδάφους της Ρωσίας, αλλά μόνο το 22% του πληθυσμού της, με πυκνότητα 2,5 ατόμων ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. 

Η μεγαλύτερη πόλη της γεωγραφικής αυτής έκτασης του ασιατικού τμήματος της χώρας, είναι το Νοβοσιμπίρσκ με πληθυσμό 1.547.910 κάτοικους και το οποίο αποτελεί επίσης την τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Ρωσίας και πρωτεύουσα της Περιφέρειας Νοβοσιμπίρσκ και της Σιβηρικού Ομοσπονδιακού Διαμερίσματος. 

Στην περιφέρεια που εκτείνεται η περιοχή χρησιμοποιούνται 8 ζώνες ώρας (UTC+05:00 - UTC+12:00).

Δείτε επίσης
------------

* Ρωσία
* Σιβηρία
* Βόρεια Ασία

Παραπομπές και υποσημειώσεις
----------------------------

1. ↑  Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία του 2017.
2. ↑  Vishnevsky, Anatoly (15 Αυγούστου 2000). «Replacement Migration: Is it a solution for Russia?» (PDF). *EXPERT GROUP MEETING ON POLICY RESPONSES TO POPULATION AGEING AND POPULATION DECLINE /UN/POP/PRA/2000/14*. United Nations Population Division, Department of Economic and Social Affairs. σελίδες 6, 10.  (Αγγλική γλώσσα).
3. ↑  Σύμφωνα με την εθνική απογραφή της Ρωσίας το 2014.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 256240375
* NDL: 00560439

 |

 |
Ο **Όθων Α΄ της Έσσης** (γερμ.: *Otto I.*, 1272 - 17 Ιανουαρίου 1328) ήταν λάντγκραβος της Έσσης από το 1308 μέχρι το θάνατό του.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στο Μάρμπουργκ και ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ερρίκου Α΄ λάντγκραβου της Έσσης και της Αδελαΐδας των Γουέλφων, κόρης του Όθωνα Α΄ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ. 

Το 1298 απεβίωσε ο πρωτότοκος αδελφός του Ερρίκος και το 1308 ο πατέρας του. Ο Ερρίκος Α΄ είχε κάνει δεύτερο γάμο και ο γιος του από αυτόν Ιωάννης διεκδίκησε μερίδιο από την κληρονομιά. Του δόθηκε η Κάτω Έσση, γύρω από το Κάσσελ. Ο Όθων Α΄ έλαβε πίσω την Άνω Έσση, γύρω από τον ποταμό Λαν και το Μάρμπουργκ. Όμως το 1311 ο Ιωάννης απεβίωσε και ο Όθων Α΄ έλαβε την Κάτω Έσση, επανενώνοντας την πατρική κτήση. 

Διέμενε πότε στο Κάσελ και πότε στο Μάρμπουργκ. Είχε μακρά διένεξη με τον αρχιεπίσκοπο του Μάιντς: το 1324 ο αρχιεπίσκοπος τον νίκησε στο Λάνμπεργκ και κατέλαβε το Γκήσεν, αλλά οι πολίτες του Γκήσεν βοήθησαν τον Όθωνα Α΄ να πάρει τον έλεγχο. Το 1328 με τη βοήθεια του Ιωάννη της Βοημίας νίκησε τον αρχιεπίσκοπο στο Βέτσλαρ. 

Απεβίωσε το 1328 στο Κάσσελ και τάφηκε στη μονή Άναμπεργκ.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε το 1297 την Αδελαΐδα, κόρη του Όθωνα Γ΄ κόμη του Ράβενσμπεργκ και είχε τέκνα:

* Ερρίκος Β΄ π. 1299-1376, λάντγκραβος της Έσσης
* Όθων 1301-1361, αρχιεπίσκοπος του Μαγδενβούργου.
* Λουδοβίκος 1305-1345, κύριος του Γκρέμπενσταϊν. Γιος του ήταν ο:
	+ Χέρμαν Β΄ λάντγκραβος της Έσσης.
* Χέρμαν Α΄ απεβ. 1368/70.
* Ελισάβετ απεβ. 1373, παντρεύτηκε τον Ροδόλφο Β΄ Ασκάνια δούκα της Σαξονίας-Βίτενμπεργκ.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 96225608
* GND: 138459290
* ULAN: 500076774

 |

 |
Η **ΒΦΣΟ Ντιναμό** (ρωσικά: БФСО Динамо) είναι λευκορωσική αθλητική κοινωνία με έδρα το Μινσκ. Λειτουργεί ως μη κερδοσκοπική οργάνωση.

Ιστορία
-------

Η λευκορωσική κοινωνία φυσικής αγωγής «Ντιναμό» (Белорусское физкультурно-спортивное общество «Динамо») συστάθηκε το 1991, ως διάδοχος της αθλητικής κοινωνίας Ντιναμό στην επικράτεια της Λευκορωσίας.

Δείτε επίσης
------------

* Αθλητική κοινωνία Ντιναμό

Παραπομπές
----------

1. ↑  ГОСТИНИЦА ГОМЕЛЬСКОЙ ООС БФСО ДИНАМО kontakt.by

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα Αρχειοθετήθηκε 2018-10-21 στο Wayback Machine.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 210144782718385397386

 |

 |
Η διαδρομή της Βία Πραινεστίνα από τη Ρώμη σε χάρτη του αρχαίου Λατίου.
Η **Οδός προς την Πραινέστη**, λατιν.: Via Praenestina, ιταλ.: Via Prenestina, ήταν ένας αρχαίος ρωμαϊκός δρόμος στην κεντρική Ιταλία. Ξεκινούσε από τα ανατολικά της ρώμης και προχωρούσε ανατολικότερα.

Αρχικά ονομαζόταν *Βία Γαβιάνα*, από τους Γάβιους (Gabii), την αρχαία πόλη του Παλαιού Λατίου στην οποία οδηγούσε, αλλά έλαβε νέο όνομα, όταν επεκτάθηκε μέχρι την Πραινέστη (σημερινή Παλαιστρίνα). Μόλις περνούσε την Πραινέστη, η οδός συνέχιζε προς τα Απέννινα και την πηγή του ποταμού Άνιο.

Στο 9ο μίλι ο δρόμος διασχίζει μία χαράδρα δίπλα στην καλοδιατηρημένη και υψηλή *Πόντε ντι Νόνα*, με επτά τόξα, την ωραιότερη αρχαία γέφυρα στην περιοχή της Ρώμης. Η κατεύθυνση του δρόμου είναι, λαμβάνοντας υπόψη τη δυσκολία της χώρας πέρα από τους Γάβιους, πολύ ευθεία. Στα μισά του δρόμου μεταξύ Γαβίω και Πραινέστης βρίσκεται μία καλά διατηρημένη μονότοξη γέφυρα, η *Πόντε Αμάτο*.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑   Μία ή περισσότερες προτάσεις από το προηγούμενο κείμενο ενσωματώνει κείμενο από έκδοση που είναι πλέον κοινό κτήμα: Ashby, Thomas (1911) «Praenestina, Via» στο: Chisholm, Hugh, επιμ. *Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάννικα* **22** (11η έκδοση) Cambridge University Press, σελ. 244

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 316405330

 |

 |
*Η Βία Βένετο στην πόλη της Ρώμης, Ιανουάριος 2009.*
Η **Βια Βιττόριο Βένετο** (ιταλικά: *Via Vittorio Veneto*), γνωστή περισσότερο ως **Βία Βένετο**, αποτελεί μια από τις ακριβότερες, διασημότερες και πολυτελέστερες οδούς της πόλης της Ρώμης. 

Ξεκινά από την Πιάτσα Μπαρμπερίνι και οδηγεί, διαμέσου μιας ανηφόρας, στην Πόρτα Πιντσιάνα, στη συνοικία Λουντοβίζι, διαχωρίζοντάς την από τη συνοικία Κολόννα. Έλαβε το σημερινό της όνομα μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, σε ανάμνηση της μάχης που διεξήχθη στην περιοχή του Βιττόριο Βένετο. 

Κατά την αυτοκρατορική περίοδο ήταν ένα προάστιο με πολυτελείς βίλες πλούσιων οικογενειών. Μετά τη λεηλασία της Ρώμης τον 5ο αιώνα ολόκληρη η περιοχή μετατράπηκε σε ακατοίκητη εξοχή. Κατά το 17ο αιώνα, μετά την οικοδόμηση του Παλάτσο Μπαρμπερίνι και της Βίλας Λουντοβίζι ανέκτησε την αίγλη της. Σήμερα διαθέτει δείγματα αρχιτεκτονικής του 18ου και 19ου αιώνα, καθώς και χαρακτηριστικά κτίσματα της τεχνοτροπίας Αρ Νουβώ. 

Έφτασε στο απόγειο της φήμης της κατά τη δεκαετία του 1960, οπότε οι διάσημοι κινηματογραφικοί αστέρες σύχναζαν στα πολυάριθμα ξενοδοχεία και καφέ της, με τους παπαράτσι να καιροφυλακτούν. Η εποχή αυτή απαθανατίστηκε στην ταινία *«La Dolce Vita»* του Ιταλού σκηνοθέτη Φεντερίκο Φελίνι.

Πηγές
-----

* *«Ρώμη»*, Σειρά: *«Οδηγοί του Κόσμου»*, Εκδόσεις Dorling Kindersley - Η Καθημερινή, 1998 (ISBN 9607945093)
* Scalfari, Eugenio, *«La sera andavamo in Via Veneto»*, Εκδόσεις Mondadori, 1986. (ISBN 9788806199166)

Συντεταγμένες: 41°54′22″N 12°29′23″E﻿ / ﻿41.9061°N 12.4897°E﻿ / 41.9061; 12.4897

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 242772786
* LCCN: sh89003556

 |

 |
Η **Αννία οδός** (*λατ.* Via Annia) ήταν δρόμος της αρχαίας Ρώμης στη Γαλατία εντεύθεν των Άλπεων  που ένωνε την Ατρία (σημερινή Αντρία) με την Ακουίλια περνώντας μέσω της Patavium (σημερινή Πάντοβα) και της λιμνοθάλασσας του Άλτιουμ και της Κονκόρντια Σαγκιττάρια. Η δημόσια αυτή αρτηρία επηρέασε καθοριστικά τη ρωμανοποίηση των περιοχών που διέσχιζε και αποτέλεσε κεντρική σύνδεση με τη βορειοανατολική επαρχία του Νορικού στη σημερινή Αυστρία. 

Η κατασκευή του δρόμου άρχισε από τον πραίτωρα Titus Annius Rufus και ολοκληρώθηκε το 131 π.Χ. Βρισκόταν στην ελώδη περιοχή της κοιλάδας του Πάδου και το ανυψόπεδο πλακόστρωτο ανέβαζε την Άννια οδό πάνω από τους βάλτους. Έχουν βρεθεί αρκετές πέτρες που στήριζαν τον δρόμο, για παράδειγμα κοντά στο τοπικό κανάλι της Grassaga (το 1922) και στην κοίτη του ποταμού Bidoggia. Κάποια κομμάτια του δρόμου δεν έπαψαν να είναι σε δημόσια χρήση ποτέ. Άλλα κομμάτια, όμως, χάθηκαν και μόνο μέσω αεροφωτογραφιών κατάφεραν να εντοπιστούν. Οι αρχαίοι συγγραφείς αναφέρουν ότι μεγάλα μήκοι του δρόμου υπήρχαν μεταξύ Πάντοβας και Αλτίνου, κάνοντας τους ειδικούς να είναι αβέβαιοι για το ποια πλευρά του ποταμού Μπρέντα ακολουθούσε η Άννια. Στην περιοχή αυτή, γνωρίζουμε ότι υπήρχαν δύο αρχαία πανδοχεία που προσέφεραν διανυκτέρευση και πρόσβαση σε άλογα.

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Ενώθηκε με την επαρχία της Ιταλίας το 43-42 π.Χ.
2. ↑  Μέρος της Άννιας οδού περνά επίσης από τη San Donà di Piave.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Αννία οδός** |

* Αννία Οδός (αγγλικά) Αρχειοθετήθηκε 2021-04-21 στο Wayback Machine.
* Βιβλιογραφία για τους ρωμαϊκούς δρόμους.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 102145857821623020871

 |

 |
Η **Ίνα Κούτουλα** (\* 30 Οκτωβρίόυ 1965 στο Μαγδεβούργο, Γερμανία) είναι Γερμανίδα μεταφράστρια και συγγραφέας που ζει στο Βερολίνο.

Βιογραφία και έργο
------------------

Η Ίνα-Κάτριν Κούτουλας (Ina Kutulas) άρχισε να γράφει ποιήματα όταν πήγαινε ακόμα σχολείο. Ακολουθούν οι πρώτες δημοσιεύσεις (μέχρι το 1985 με το πατρικό της όνομα Ίνα-Κατρίν Σιλντχάουερ) και βραβεία. Το 1983 ανακάλυψε για πρώτη φορά το ενδιαφέρον της για την μεταποίηση και μετάφραση και από τότε έκανε, μαζί με τον Αστέρη Κούτουλα, πολλές μεταφράσεις σημαντικών Ελλήνων ποιητών (Κωνσταντίνος Καβάφης, Γιώργος Σεφέρης, Μίκης Θεοδωράκης, Γιάννης Ρίτσος, Οδυσσέας Ελύτης κ. α.). Κατά τη διάρκεια αυτών των εργασιών μπόρεσε να γνωρίσει και προσωπικά κάποιους από αυτούς τους καλλιτέχνες (Ρίτσος, Ελύτης, Θεοδωράκης). 

Στο διάστημα 1987-89 συμμετείχε στην παραγωγή του περιοδικού «Ιδιόρρυθμες Πόλεις» (Bizarre Städte). Στο διάστημα 1990-1991 εργάστηκε στη συντακτική ομάδα του μηνιαίου περιοδικού «Βολιδοσκόπος» (Sondeur). Από το 1992 έως το 1996 έζησε στις παρυφές της Αθήνας. Εκεί μετεξελίχθηκε σε πεζογράφο και ξεκίνησε να γράφει το ημερολογιακό μυθιστόρημα «Ίσως Αθήνα- Βερολίνο ίσως» (Vielleicht Athen – Berlin vielleicht), το οποίο ολοκλήρωσε στο Βερολίνο. Το 1999 κυκλοφόρησε το βιβλίο από τον εκδοτικό οίκο Konkursbuch Verlag Claudia Gehrke (Τυβίγγη), όπου το 1992 είχε βγει και το πρώτο της βιβλίο. 

Παράλληλα με τη μεταποιητική-μεταφραστική δραστηριότητα της, η Ίνα Κούτουλας διεύθυνε για αρκετά χρόνια προγράμματα τέχνης για παιδιά, εξακολουθούσε όμως να εργάζεται κυρίως ως συγγραφέας δοκιμιακών κειμένων. Από το 2005 μέχρι το 2006 έμεινε ξανά στην Αθήνα. Τα έτη 2009 και 2010 αφιερώθηκαν κυρίως στη συνεργασία για το βιβλίο-λεύκωμα «Μίκης Θεοδωράκης. Μια ζωή σε εικόνες» (Mikis Theodorakis. Ein Leben in Bildern), και στην ταινία «Μίκης Θεοδωράκης. Συνθέτης» (Mikis Theodorakis. Komponist) που προβλήθηκε στην ARTE. Το 2011 η Ίνα Κούτουλας έγραψε από κοινού με τον Αστέρη Κούτουλα το σενάριο για την ταινία «Ανακυκλώνοντας τη Μήδεια» (Recycling Medea) και συμμετείχε στην παραγωγή της μέχρι την ολοκλήρωσή της το Μάρτιο του 2013.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. 12214483X. Ανακτήθηκε στις 16  Οκτωβρίου 2015.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος Ιστοχώρος
* Website της ταινίας RECYCLING MEDEA (ΑΝΑΚΥΚΛΩΝΟΝΤΑΣ ΤΗ ΜΗΔΕΙΑ) - Σενάριο: Αστέρης και Ινα Κούτουλα Αρχειοθετήθηκε 2013-07-08 στο Wayback Machine.
* Κείμενο της Ινα Κούτουλα στο περιοδικό ΤΕΦΛΟΝ

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 3346220
* LCCN: no2006024057
* ISNI: 0000 0000 4780 2132
* GND: 12214483X

 |

 |
Μείζον έμβλημα του Μεκλεμβούργου-Δυτικής Πομερανίας.Το **έμβλημα του Μεκλεμβούργου-Δυτικής Πομερανίας** καθιερώθηκε το 1991. Συναντάται σε δύο μορφές : στο επίσημο που χρησιμοποιεί η κυβέρνηση (μείζον) και στο μικρότερο, που αφορά λιγότερο επίσημες περιστάσεις.

Περιγραφή
---------

Το έμβλημα είναι ένας θυρεός χωρισμένος σε τέσσερα ισόπαχα τετράγωνα. Σε κάθε τετράγωνο απεικονίζεται ένα ζώο. Το περίγραμμα του θυρεού είναι μαύρο και τα τετράγωνα είναι κίτρινα και λευκά. Ειδικότερα, στο πρώτο επάνω και στο δεύτερο κάτω τετράγωνο απεικονίζεται η κεφαλή ενός μαύρου βοδιού με κέρατα, που φορά στέμμα και βγάζει έξω τη γλώσσα του. Στα δύο αυτά τετράγωνα το ζώο που εικονίζεται είναι πανομοιότυπο. Στο δεύτερο πάνω τετράγωνο υπάρχει ένας κόκκινος γρύπας και στο κάτω αριστερά τετράγωνο ένας επίσης κόκκινος αετός. Και τα δύο ζώα κοιτούν προς τα αριστερά και έχουν έξω τις γλώσσες. Το βόδι εικονίζεται δύο φορές γιατί τόσα ήταν τα Δουκάτα στα οποία επί αιώνες υποδιαιρούνταν το Μεκλεμβούργο: το Μεκλεμβούργο-Σβερίν και το Μεκλεμβούργο-Στρέλιτς. Αμφότερα χρησιμοποιούσαν την ίδια σημαία και εθνόσημο.

### Μικρότερο έμβλημα

Το ελάσσον έμβλημα του Μεκλεμβούργου-Δυτικής Πομερανίας
Το μικρότερο έμβλημα αποτελεί παραλλαγή του μείζονος εμβλήματος.Σε αυτό παρουσιάζεται ουσιαστικά το μισό του θυρεού στο μείζον έμβλημα και τα ζώα που συμβολίζουν το Μεκλεμβούργο (ένα μαύρο βόδι) και την Δυτική ή Πρόσω Πομερανία (κόκκινος γρύπας). Αυτά περιέχονται και στην κρατική σημαία του κρατιδίου.

Ιστορικά στοιχεία
-----------------

Τα ζώα του πρώτου και του τέταρτου τετραγώνου (το βόδι) συμβολίζει την επαρχία του Μεκλεμβούργου και ο γρύπας στο πάνω δεξιά τετράγωνο εκπροσωπεί την πρωσσική επαρχία της Πομερανίας, από τις οποίες ιδρύθηκε το κρατίδιο. η παρουσία του κόκκινου αετού οφείλεται στο ότι είναι και σύμβολο του Βραδεμβούργου. Το τελευταίο αφορά το γεγονός ότι όταν διαλύθηκαν το κρατίδιο το 1952 και επανασυστάθηκε το 1990, βασίστηκε αυτή η ανασύσταση σε συγκεκριμένα σύνορα, στα οποία είχε βασιστεί η διοικητική διαίρεση της πάλι ποτέ Ανατολικής Γερμανίας.

Πηγές
-----

* Το έμβλημα του κρατιδίου στις **Σημαίες του Κόσμου**.

Δείτε επίσης
------------

* Έμβλημα του Βραδεμβούργου
* Σημαία του Μεκλεμβούργου-Δυτικής Πομερανίας
Η Βία Αρντεατίνα με μπλε χρώμα.
Η **Οδός προς την Άρντεα**, λατιν.: Via Ardeatina ήταν ένας αρχαίος δρόμος της Ρώμης, που οδηγούσε στην πόλη Άρντεα, από την οποία πήρε το όνομά της. Η Άρντεα βρισκόταν 24 μίλια (39 χλμ.) νότια από τη Ρώμη. 

Ξεκινούσε νότια της Ρώμης, από την Πόρτα Οστιένσις. Στο 2ο μίλι διακλαδιζόταν σε δύο οδούς: η μία (προς Όστια και Λαουρεντίνα) μετά από 0,5 μίλι διακλαδιζόταν στη Βία Οστιένσις, που πήγαινε στην Όστια και τη Βία Λαουρεντίνα, που πήγαινε στο Λαουρέντουμ· η άλλη (προς Λαβίνιουμ και Άρντεα) μετά από 7 μίλια διακλαδιζόταν στη Βία Λαβινιένσις, που οδηγούσε στο Λαβίνιουμ και τη Βία Αρντεατίνα, που οδηγούσε στο Άρντεα. Όλη η περιοχή αυτή των δρόμων λεγόταν *Πεδίο του Σολόνιου* (Ager Solonius).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Λάκους Κούρτιους: Βία Αρντεατίνα

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  L. Quilici and S. Quilici Gigli, R. Talbert, Sean Gillies, Tom Elliott, and Jeffrey Becker, 'Via Ardeatina: a Pleiades place resource', Pleiades: A Gazetteer of Past Places, 2020 <> [accessed: 30 November 2020]

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 247749353

 |

 |
Ο **Αλέξανδρος Φαλτσέτας** (γεννημένος στις 4 Ιουλίου 1987) είναι Σουηδός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως μέσος για την Χάκεν.

Σταδιοδρομία σε συλλόγους
-------------------------

Ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο ως παιδί στο σύλλογο Βέστρα Φρέλουντα με έδρα το Γκέτεμποργκ και έμεινε εκεί μέχρι το 2009, όταν υπέγραψε με την ομάδα της Σούπερεταν FC Trollhättan, μετά από δοκιμαστικό.

Αρχικώς, ξεκίνησε ως επιθετικός μέσος, αλλά σταδιακά οπισθοχώρησε σε έναν πιο αμυντικό ρόλο, όπου είχε αρκετή επιτυχία, ούτως ώστε ο σύλλογος της Άλσβενσκαν, ΙΦΚ Γκέτεμποργκ, τον υπέγραψε τον επόμενο χρόνο. Εκεί έπαιξε σε 19 αγώνες στην πρώτη του σεζόν, αλλά είδε τον χρόνο παιχνιδιού του να μειώνεται, παίζοντας μόνο σε ένα αγώνα ως αναπληρωματικός στη δεύτερη χρονιά του. Λόγω της έλλειψης χρόνου παιχνιδιού, αγωνίστηκε με δανεισμό στη Μπράγκε της Σούπερεταν. Η Μπράγκε ήθελε να τον κρατήσει μετά το τέλος της σεζόν, αλλά ο Φαλτσέτας επέλεξε να υπογράψει με τη Γκέλφε.

Το συμβόλαιο του με τη Γκέλφε ολοκληρώθηκε μετά το τέλος της σεζόν 2013 και όταν ο προπονητής Πέλε Όλσον μετακινήθηκε στην Τζουργκάρντεν στις αρχές του 2014, έφερε μαζί του τον «αγαπημένο του παίκτη» Φαλτσέτα στο νέο σύλλογο, με τριετές συμβόλαιο.

Τη σεζόν 2017, υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με τη Χάκεν.

Διεθνής σταδιοδρομία
--------------------

Έχει μία συμμετοχή με την Εθνική Σουηδίας U19.

Προσωπική ζωή
-------------

Ο Φαλτσέτας έχει Έλληνα πατέρα. Ο αγαπημένος του ελληνικός ποδοσφαιρικός σύλλογος είναι ο ΠΑΟΚ, από την πατρίδα του πατέρα του, τη Θεσσαλονίκη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (πολλαπλές γλώσσες) *Transfermarkt*. 107541. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  278929. Ανακτήθηκε στις 17  Μαΐου 2022.
3. ↑  «Alexander Faltsetas». Svenskfotboll. Ανακτήθηκε στις 5 Ιανουαρίου 2012.
4. ↑  «Faltsetas blev FCT-förvärv nr 1» (στα Swedish). TTELA. Ανακτήθηκε στις 5 Δεκεμβρίου 2014. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link) [*νεκρός σύνδεσμος*]
5. ↑  «Intervju med Gefles nyförvärv Alexander Faltsetas: "Jag fick tillbaka självförtroendet i Brage"» (στα Swedish). SvenskaFans.com. Ανακτήθηκε στις 5 Δεκεμβρίου 2014. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
6. ↑  «Faltsetas klar för Djurgården» (στα Swedish). Svenska Dagbladet. Ανακτήθηκε στις 5 Δεκεμβρίου 2014. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
7. ↑  «Φαλτσέτας: «Όνειρο μου ο ΠΑΟΚ και η Εθνική»». *ritorno2015.com*. 6 Ιανουαρίου 2017. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Ιανουαρίου 2017.
8. ↑  «Blåvit debut nära för Faltsetas» (στα Swedish). Göteborgs-Posten. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Δεκεμβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 5 Δεκεμβρίου 2014. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Προφίλ στο Eliteprospects
* (Αγγλικά) Προφίλ Αλέξανδρος Φαλτσέτας στο Soccerway
* Προφίλ στο Transfermarkt.com
Ο **Ίμρι Ζιβ** (Εβραϊκά: אימרי זיו , γεν. στο Χοντ Χάσαρον 12 Σεπτεμβρίου 1991) ή **IMRI**, είναι Ισραηλινός τραγουδιστής και ηθοποιός. Νίκησε το "Το επόμενο αστέρι (HaKokhav HaBa, ΧαΚοκχάβ ΧάΜπα)" στο Ισραήλ και, εκπροσώπησε την χώρα στον διαγωνισμό τραγουδιού Γιουροβίζιον 2017 με το τραγούδι "I Feel Alive" που πραγματοποιήθηκε τον Μάιο στο Κίεβο. Εκεί πέρασε από τον ημιτελικό στην 3η θέση και στον τελικό κατέλαβε την 23η θέση με 39 βαθμούς. Προηγουμένως συμμετείχε στους διαγωνισμούς του 2015 και 2016 κάνοντας φωνητικά στον Ναντάβ Γκετζ με το "Golden Boy" και στον Hovi Star με το "Made of Stars" αντίστοιχα, οι οποίοι ήταν οι κύριοι εκπρόσωποι του Ισραήλ στους συγκεκριμένους διαγωνισμούς.

Βιογραφία
---------

### The Voice Israel

Το 2012, συμμετείχε στο Ισραηλινό The Voice όπου και πέρασε τα blind auditions, με 2 από τους 4 κριτές να γυρνούν τις καρέκλες τους στο τραγούδι "אהובתי". Αποκλείστηκε ωστόσο στην συνέχεια στα μπατλς. 

### HaKokhav HaBa

Το HaKokhav HaBa (μεταφράζεται στα αγγλικά The next Star και, στα ελληνικά "Το επόμενο αστέρι") είναι ουσιαστικά η Ισραηλινή έκδοση του Rising Star, και χρησιμοποιείται ως διαδικασία επιλογής για τον καλλιτέχνη που θα εκπροσωπεί το Ισραήλ στον διαγωνισμό. Ο Imri Ziv συμμετείχε στις οντισιόν (ακροάσεις) και με το τραγούδι "The Edge of Glory" της Lady Gaga κέρδισε ποσοστό των 93 %. 

Έφτασε ως τον τελικό της 13ης Φεβρουαρίου 2017, όπου και με το τραγούδι "Halo" της Μπιγιονσέ κέρδισε το 78% του κοινού και την έγκριση των 4 κριτών. Στην συνέχεια με το "Because of You" της Κέλλυ Κλάρκσον κέρδισε τον διαγωνισμό με ποσοστό 74%. Ο Imri αποδέχτηκε να εκπροσωπήσει την χώρα στην Γιουροβίζιον 2017. Το τραγούδι του που αποκαλύφθηκε αργότερα το "I Feel Alive" κατέλαβε την 23η θέση.

Παραπομπές
----------

1. ↑  It's Imri for Israel

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Imri Ziv στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| ΠροκάτοχοςΧόβι Σταρ**Made of Stars** | **Συμμετοχή του Ισραήλ στη Eurovision**2017 | ΔιάδοχοςΝέτα Μπαρζιλάι**Toy** |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 540163706538629420811
* ISNI: 0000 0004 6321 2035
* MusicBrainz: 35e522a0-e972-410f-a66c-f794b252effd

 |

 |
Το έμβλημα της πολιτείας
Το **έμβλημα του Μισισίπι** υιοθετήθηκε το 1798 όταν το Μισισίπι ήταν ακόμα περιοχή των Ηνωμένων Πολιτειών.Αφού έγινε πολιτεία το 1817 το έμβλημα παρέμεινε το ίδιο.
Ο αετός είναι υπερήφανα τοποθετημένος στο κέντρο του εμβλήματος με τα φτερά του ανοιχτά και του κεφάλι του στραμμένο προς τα πάνω.Αστέρια και ρίγες στολίζουν τον θώρακα του.Στα νύχια του ο αετός γραπώνει ένα κλαδί ελιάς που συμβολίζει την επιθυμία για ειρήνη καθώς και μια φαρέτρα με βέλη που συμβολίζουν την δύναμη σε περίπτωση πολέμου.Στον εξωτερικό κύκλο του εμβλήματος αναγράφονται τα εξής:The great seal of the state of Mississippi δηλαδή το πολιτειακό έμβλημα του Μισισίπι.

Ιστορία
-------

Το έμβλημα της πολιτείας υιοθετήθηκε στις 9 Ιανουαρίου 1818.Στις 31 Ιανουαρίου 2014 η σύγκλητος του Μισισίπι ψήφισε για να προσθέσει την φράση  "In God We Trust" δηλαδή τον Θεό εμπιστευόμαστε στο έμβλημα.

Κυβερνητικά εμβλήματα του Μισισίπι
----------------------------------

* Έμβλημα του δικαστικού σώματος του ΜισισίπιΈμβλημα του δικαστικού σώματος του Μισισίπι
* Έμβλημα του τμήματος μεταφορώνΈμβλημα του τμήματος μεταφορών
* Έμβλημα της Εθνικής ΦρουράςΈμβλημα της Εθνικής Φρουράς
Νατοϊκό αεροσκάφος έγκαιρης προειδοποίησης και ελέγχου τύπου E-3 Sentry.
Το **αεροσκάφος έγκαιρης προειδοποίησης και ελέγχου** (αγγλικό ακρωνύμιο AWACS) είναι ένα αεροσκάφος σχεδιασμένο για την ανίχνευση άλλων αεροσκαφών, πλοίων και οχημάτων σε μεγάλες αποστάσεις και για την εκτέλεση ελέγχου και διοίκησης, διευθύνοντας πλήγματα μαχητικών και επιθετικών αεροσκαφών σε περιοχές που διεξάγονται μάχες. Τέτοια αεροσκάφη μπορούν επίσης να εκτελούν αναγνωριστικές πτήσεις. Τα αεροσκάφη έγκαιρης προειδοποίησης και ελέγχου χρησιμοποιούνται τόσο σε αμυντικές όσο και σε επιθετικές επιχειρήσεις.

Επιπροσθέτως, μπορούν να ανιχνεύσουν άλλα αεροσκάφη σε αποστάσεις που ξεπερνούν τα 400 χιλιόμετρα, αποστάσεις δηλαδή που ξεπερνούν την εμβέλεια των περισσοτέρων πυραύλων επιφανείας-αέρος. Ένα αεροσκάφος έγκαιρης προειδοποίησης και ελέγχου μπορεί πετώντας στα 30.000 πόδια να καλύψει μια περιοχή 312.000 χλμ2. Δηλαδή τρία τέτοια αεροσκάφη αρκούν για την κάλυψη ολόκληρης της Κεντρικής Ευρώπης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «AWACS: NATO's 'Eye In The Sky'». *NATO*. 13 Απριλίου 2015.
2. ↑  Pike, John. «Airborne Early Warning [AEW] Airborne Warning and Control Systems (AWACS)». *www.globalsecurity.org*. Ανακτήθηκε στις 15 Σεπτεμβρίου 2015.
3. ↑  «E-3 AWACS (Sentry) Airborne Warning and Control System - Airforce Technology». *www.airforce-technology.com*. Ανακτήθηκε στις 15 Σεπτεμβρίου 2015.
4. ↑  «E-3A Component». NATO Airborne Early Warning and Control Force. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Σεπτεμβρίου 2006.
5. ↑  «Terms / Acronyms». *MSP Aero*. Ανακτήθηκε στις 15 Σεπτεμβρίου 2015. [*νεκρός σύνδεσμος*]
**Αποϊδρυματοποίηση** ονομάζεται η μετακίνηση φιλοξενούμενων από ιδρυματικές δομές φιλοξενίας, σε κοινοτικές δομές και σε οικογένειες και η κατάργηση της πρακτικής της μακροχρόνιας παραμονής τους σε ιδρύματα, με ταυτόχρονο κλείσιμο ή μείωση του αριθμού ή του μεγέθους των ιδρυμάτων μακροχρόνιας φροντίδας. Για το σκοπό αυτό η μετακίνηση συνοδεύεται από υποστήριξη σε ανοιχτές δομές ώστε οι φιλοξενούμενοι να έχουν καλό επίπεδο ζωής.

Σύμφωνα με όσα αναφέρει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, αρχικά δημιουργήθηκαν ιδρύματα για να παρέχουν φροντίδα, τροφή και στέγη άτομα με αναπηρίες, προβλήματα διανοητικής υγείας, ηλικιωμένους ή εγκαταλελειμμένα και ευάλωτα παιδιά σε μεγάλες απομονωμένες μονάδες. Μετά τα μέσα του 20ου αιώνα, αποδείχτηκε ότι τα ιδρύματα αυτά δεν μπορούν να εξασφαλίσουν ανθρωποκεντρικές υπηρεσίες και την κατάλληλη στήριξη που απαιτείται για να επιτευχθεί πλήρης ένταξη των ανθρώπων σε κοινότητες. Ο φυσικός διαχωρισμός του από τις κοινότητες και τις οικογένειες περιορίζει σημαντικά την επάρκεια και ετοιμότητα όσων ζουν ή μεγαλώνουν σε ιδρύματα, εμποδίζοντάς τα να συμμετέχουν στην κοινότητά τους και στην ευρύτερη κοινωνία. Για το λόγο αυτό γίνεται σταδιακά μετάβαση από τις «ιδρυματικές υπηρεσίες» στις «υπηρεσίες σε επίπεδο τοπικής κοινότητας».

Αναφορές
--------

1. ↑  What Is Deinstitutionalization?, April 2015, opensocietyfoundations.org
2. ↑  deinstitutionalization: a psychiatric "titanic", κεφ. 1, 3 και Appendix του: Out of the Shadows: Confronting America's Mental Illness Crisis, E. Fuller Torrey, M.D. (New York: John Wiley & Sons, 1997)
3. ↑  Μετάβαση από τις ιδρυματικές υπηρεσίες στις υπηρεσίες σε επίπεδο τοπικής κοινότητας (Αποϊδρυματοποίηση), Ευρωπαϊκή επιτροπή, ανακτήθηκε στις 11/2/2018
To έμβλημα των Μαλδίβων.
Το  **Εθνικό Έμβλημα των Μαλδίβων** αποτελείται από ένα δένδρο κοκκοφοίνικα (σύμβολο ζωντάνιας του λαού και πηγή ανάπτυξης), μία ημισέληνο (σύμβολο του Ισλάμ) και δύο διασταυρούμενες σημαίες της χώρας με την παραδοσιακή ονομασία του κράτους. Το αστέρι που συνοδεύει την ημισέληνο αποτελεί σύμβολο της κυριαρχίας του Ισλάμ στις Μαλδίβες.

Οι δύο λέξεις του παραδοσιακού ονόματος του κράτους, Αντ-Νταουλάτ και Αλ-Μαχαλμπιντίγια χρησιμοποιήθηκαν για πρώτη φορά από το Σουλτάνο Αλ-Γκαζί Μοχάμεντ Θακουρουφάανου αλ-Αζάμ, σημαντικότατο ήρωα της χώρας. Ο τίτλος Αντ-Νταουλάτ Αλ-Μαχαλμπιντίγια (αραβικά: الدولة المحلديبية) σημαίνει το Κράτος των Χιλίων Νησιών.

Σημερινή χρήση
--------------

Το σύμβολο αντιπροσωπεύει την κυβέρνηση και το Κράτος των Μαλδίβων και χρησιμοποιείται σε επίσημα έγγραφα και σε άλλες περιστάσεις φορέων της κυβέρνησης. Η επίσημη καθιέρωση του εμβλήματος έγινε το 1965.

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Έμβλημα των Μαλδίβων** |

1. ↑  Το έμβλημα των Μαλδίβων στις "Σημαίες του Κόσμου".

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Εθνόσημα των χωρών της Ασίας |
| --- |
|  |
| Ανεξάρτητα κράτη | 
* Αίγυπτος
* Αζερμπαϊτζάν
* Ανατολικό Τιμόρ
* Αρμενία
* Αφγανιστάν
* Βιετνάμ
* Βόρεια Κορέα
* Γεωργία
* Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα
* Ιαπωνία
* Ινδία
* Ινδονησία
* Ιορδανία
* Ιράκ
* Ιράν
* Ισραήλ
* Καζακστάν
* Καμπότζη
* Κατάρ
* ΛΔ Κίνας
* Κιργιζία
* Κουβέιτ
* Κύπρος
* Λάος
* Λίβανος
* Μαλαισία
* Μαλδίβες
* Μιανμάρ
* Μογγολία
* Μπαγκλαντές
* Μπαχρέιν
* Μπουτάν
* Μπρουνέι
* Νεπάλ
* Νότια Κορέα
* Ομάν
* Ουζμπεκιστάν
* Πακιστάν
* Ρωσία
* Σαουδική Αραβία
* Σιγκαπούρη
* Σρι Λάνκα
* Συρία
* Ταϊλάνδη
* Τατζικιστάν
* Τουρκία
* Τουρκμενιστάν
* Υεμένη
* Φιλιππίνες
 |
|  |
| Κράτη με περιορισμένη αναγνώριση | 
* Αμπχαζία
* Ναγκόρνο-Καραμπάχ
* ΤΔΒΚ
* Παλαιστίνη
* Νότια Οσετία
* Δημοκρατία της Κίνας (Ταϊβάν)
 |
|  |
| Εξαρτημένα και άλλα εδάφη | 
* Βρετανικό Έδαφος Ινδικού Ωκεανού
* Νησί των Χριστουγέννων
* Νησιά Κόκος
* Χονγκ Κονγκ
* Μακάου
 |

 |
Η **Αψίδα του Αρκαδίου, του Ονωρίου και του Θεοδοσίου** λατιν.: Arcus Arcadii, Honorii et Theodosii ήταν μία αρχαία αψίδα θριάμβου στην αρχαία Ρώμη.

Κτίστηκε από τη Σύγκλητο το 405, μετά τη νίκη του Στιλίχωνα στη μάχη της Πολέντια, που είχε γίνει τρία χρόνια νωρίτερα. Σύμφωνα με την παράδοση, η νίκη επί των Γότθων αποδόθηκε στους Αυτοκράτορες Αρκάδιο, Ονώριο και τον -συναυτοκράτορα του πρώτου- Θεοδόσιο Β΄.

Ήταν κοντά στη Γέφυρα του Νέρωνα (Pons Neronianus) και πιθανότατα κτίστηκε ακριβώς στην αρχή της γέφυρας. διασώθηκε μέχρι τον 15ο αι, αν και μέχρι τότε είχε απογυμνωθεί από τη μαρμάρινη πρόσοψή του.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος ρωμαϊκών αψίδων θριάμβου
* Κατάλογος αρχαίων μνημείων στη Ρώμη

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* 
*

Αναφορές σε πηγές
-----------------
Το έμβλημα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν.
Το **έμβλημα του ομοσπόνδου κρατιδίου του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν** καθιερώθηκε με ειδική νομοθετική Πράξη το 1957. Περιέχεται στην κρατική σημαία του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν. Τα σύμβολα στο έμβλημα είναι συνδυασμός των εμβλημάτων του Σλέσβιχ και του Χόλσταϊν.

Περιγραφή
---------

Στο θυρεό που έχει μαύρο περίγραμμα και αιχμηρή άκρη, διακρίνουμε δύο ίσα μέρη. Στο αριστερό μέρος υπάρχουν δυο μπλε λιοντάρια σε κίτρινο φόντο, με τις γλώσσες τους έξω. Στο δεξί μέρος υπάρχει ένα σχήμα που αποτελείται από γραμμές ζιγκ ζαγκ και είναι άσπρο, σε σχήμα φυτού. Θυμίζει την τσουκνίδα και πολλές φορές αναφέρεται με την ονομασία αυτή (Nesselblatt). Το φόντο είναι κόκκινο.

Ιστορικά στοιχεία
-----------------

Το πρώτο μισό του εμβλήματος με τα λιοντάρια προέρχεται από το δανικό έμβλημα. Τα λιοντάρια εμφανίζονται πρώτη φορά το 1245, στη σφραγίδα του ιδρυτή του Δουκάτου του Σλέσβιχ, Άβελ της Δανίας. Ο βασιλικός οίκος της Δανίας κυβέρνησε ως το 1375. Αργότερα το δουκάτο αποτέλεσε ανεξάρτητο δουκάτο.

Στο δεύτερο μέρος του εμβλήματος υπάρχει το έμβλημα των κομήτων τος Σάουμπουργκ, οι οποίοι ήταν επίσης κόμητες του Χόλσταϊν. Το παλαιότερο τέτοιο έμβλημα με λιοντάρι χρονολογείται από το 1238. Το 1239 το φυτό Nesselblatt εμφανίζεται σε σφραγίδα του Κόμητα Ιωάννη Α΄. Είναι άγνωστη η προέλευση του μοτίβου της τσουκνίδας. Ονομάστηκε έτσι από το σχήμα του, που θυμίζει το φυτό. Το έμβλημα παρέμεινε αναλλοίωτο παρά τις εδαφικές διαφοροποιήσεις του Χόλσταϊν.

Πηγές
-----

* Πληροφορίες για το έμβλημα του ομοσπόνδου κρατιδίου του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν

Βλέπε επίσης
------------

* Σημαία του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν
Ένα *χρυσό νόμισμα* (aureus) του Κλαυδίου, που απεικονίζει μία αψίδα με επιγραφή *De [victis] Britann[is]* (των νικημένων Βρετανών).
Τμήμα επιγραφή από την Αψίδα του Κλαυδίου, Μουσεία Καπιτωλίου.
Το ανάγλυφο των Πραιτωριανών από την Αψίδα του Κλαυδίου.
Η **Αψίδα του Κλαυδίου** ήταν μία θριαμβική αψίδα στη Ρώμη, που κτίστηκε προς τιμήν της νικηφόρας εισβολής του Αυτοκράτορα Κλαυδίου στη Βρετανία το 43 μ.Χ. Αφιερώθηκε το 51 μ.Χ. αλλά είχε ήδη προβλεφθεί σε αναμνηστικά νομίσματα, που κόπηκαν το 46-47 και το 49 μ.Χ. τη οποία την απεικόνιζαν συνοπτικά με ένα έφιππο άγαλμα ανάμεσα σε δύο τρόπαια. Όμως η τελιική κατασκευή ήταν μία μετατροπή ενός από τα τόξα του υδραγωγείου Άκουα Βίργκο στο σημείο όπου διέσχιζε τη Φλαμινία Οδό, τον κεντρικό δρόμο προς τα βόρεια, ακριβώς βόρεια του Περιτοιχίσματος του Ιουλίου.

Η κατάσταση της αψίδας φαίνεται να είχε επιδεινωθεί ήδη από τον 8ο αι. και δεν σώζεται πλέον. Ωστόσο τμήματα της κατασκευής ανακαλύφθηκαν το 1562, το 1641 και το 1869 και περιλάμβαναν μέρος της κύριας επιγραφής, επιγραφές αφιερωμένες σε άλλα μέλη της αυτοκρατορικής οικογένειας, μερικά από τα θεμέλια, και θραύσματα γλυπτών. Τα σωζόμενα τμήματα της επιγραφής σώζονται στα Μουσεία του Καπιτωλίου  και μπορούν να ανακατασκευαστούν με τη βοήθεια πανομοιότυπων επιγραφών στις αναμνηστικές αψίδες του Μπουλόν-συρ-Μερ και της Κυζίκου. Η επιγραφή έχει ως εξής:

Η Ρωμαϊκή Σύγκλητος και ο Λαός στον Τιβέριο Κλαύδιο Καίσαρα Αύγουστο Γερμανικό, γιο του Δρούσου, αρχιερέα μέγιστο, τριβούνο 11 φορές, ύπατο 5 φορές, Αυτοκράτορα 22 φορές, τιμητή, πατέρα της πατρίδος, επειδή έλαβε την παράδοση 11 βασιλέων των νικημένων Βρετανών, χωρίς απώλειες, και για πρώτη φορά έφερε βαρβαρικούς λαούς πέρα των Ωκεανού (= της Μάγχης) στην κυριαρχία του Ρωμαϊκού Λαού.

Πρωταρχικές πηγές
-----------------

Κείμενα
* Σουητώνιου. Κλαύδιος. 17
* Dio LX.22

Νομίσματα
* *The Monuments of Ancient Rome as Coin Types* (1989) του Philip V. Hill
* Freeman & Sear Catalog No.12 (2005), τεμάχιο 536.
* BM Claud. 29, 32-35, 49-50
* Cohen, Claudius 16-24
* HJ 468-9; LS III.125-6
* *PBSR* III.220-223

Επιγραφικές πηγές
* Corpus Inscriptionum Latinarum (CIL) VI.920-923 = 31203-4

Αρχαιολογικές πηγές
* Για ανάγλυφα που ανακαλύφθηκαν τη δεκαετία του 1920 και μπορεί να ανήκουν στην Αψίδα, βλέπε *Notizie degli Scavi* 1925, 230-233· Bocconi, Musei Capitolini, 292,9; 294,14; YW 1925-6, 112.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος ρωμαϊκών αψίδων θριάμβου
* Κατάλογος αρχαίων μνημείων στη Ρώμη
* Αψίδες του Κλαύδιου

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  M. K. Thornton· R. L. Thornton (1989). *Julio-Claudian Building Programs: A Quantitative Study in Political Management*. Bolchazy-Carducci Publishers. σελίδες 138–. ISBN 978-0-86516-202-0.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Έργο *Arch of Claudius* at *Encyclopædia Romana* (Πανεπιστήμιο του Σικάγο )

This article contains text from Platner and Ashby's A Topographical Dictionary of Ancient Rome, a text now in the public domain.
Ο **Αρρούν Ταρκύνιος** ήταν δεύτερος γιος του έβδομου και τελευταίου βασιλιά της Ρώμης Ταρκύνιου του Υπερήφανου και της Τύλλιας της νεότερης. Την περίοδο που ήταν βασιλιάς ο πατέρας τους ο ίδιος, ο μεγαλύτερος αδελφός του Τίτος Ταρκύνιος και ο ξάδελφος τους Λεύκιος Ιούνιος Βρούτος επισκέφτηκαν το Μαντείο των Δελφών να ρωτήσουν την Πυθία για τον επόμενο βασιλιά της Ρώμης. Η Πυθία τους απάντησε ότι ο επόμενος βασιλιάς θα γίνει αυτός που θα φιλήσει πρώτος τη μητέρα του. Ο Τίτος και ο Αρρούν περίμεναν να επιστρέψουν στη Ρώμη να φιλήσουν τη μητέρα τους, ο Βρούτος κατάλαβε το νόημα και έσκυψε να φιλήσει το έδαφος, που ανήκε στη θεά Γαία, μητέρα των πάντων. Μόλις ανατράπηκε ο πατέρας του τον ακολούθησε μαζί με τον αδελφό του Τίτο στην εξορία τους στο Τσερβέτερι, ο Βρούτος εξελέγη ο πρώτος Ύπατος της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας. Μετά την πρώτη ανεπιτυχή προσπάθεια επαναφοράς των Ταρκύνιων στη βασιλεία, ο Αρρούν συνόδευσε τον πατέρα του σε δεύτερη εκστρατεία (509 π.Χ.) όπου συνάντησε κατά πρόσωπο τον ξάδελφο του Βρούτο. Οι δυο άντρες μονομάχησαν σκληρά με τελικό αποτέλεσμα να πεθάνουν και οι δύο, οι Ταρκύνιοι απέτυχαν για δεύτερη φορά και παρέμειναν στην εξορία.
Ο Δάντης Αλιγκέρι στο πρώτο τμήμα του έργου του Θεία Κωμωδία παρουσιάζει τον Αρρούν στον 4ο Βολγία του Όγδοου Κύκλου της Κόλασης μαζί με αστρολόγους και άλλους ψευτοπροφήτες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Livy, Ab Urbe Condita 1:56
2. ↑  Livy, Ab Urbe Condita 1:60
3. ↑  Livy, Ab Urbe Condita 2:6, 7

Πηγές
-----

* Ovid Fast. 2.725ff.
* Dionys. iii, 46
* William Smith (ed.) (1870), Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology,
* The Early History of Rome: Books I-V of The History of Rome from Its Foundations by Livy, Aubrey De Sélincourt, Stephen P. Oakley.
* Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Tarquinius Superbus, Lucius". Encyclopædia Britannica. Vol. 26 (11th ed.). Cambridge University Press. p. 431.
Ο όρος **ίσαλος** ή *ίσαλος γραμμή* ή *γραμμή ισάλου* (water line), είναι ναυπηγικός και τεχνικός όρος που λαμβάνεται σοβαρά υπ΄ όψη στη φόρτωση πλοίου. Αν και λέγεται γραμμή, στην πραγματικότητα ορίζεται ως επίπεδο από την οριζόντια τομή της επιφάνειας της θάλασσας με το πλοίο στο σημείο που αυτό ισορροπεί και επιπλέει. Καθιερώθηκε να λέγεται έτσι επειδή περιμετρικά του σκάφους φαίνεται ως γραμμή.

Παρά ταύτα αν και ο όρος ίσαλος γραμμή είναι πλέον διαδεδομένος ως γενικός όρος, για τους έχοντες κάποιες ναυπηγικές γνώσεις ή σχετίζονται επαγγελματικά με τον ναυτικό χώρο ο όρος αυτός περιορίζεται αφενός μεν στην ειδική περίπτωση της έμφορτης ισάλου, δηλαδή, της τομής του σκάφους από το επίπεδο της επιφάνειας της θαλάσσης όταν το πλοίο είναι πλήρως και κανονικά φορτωμένο (ζυγοσταθμισμένο και νόμιμα), και αφετέρου, στις ειδικές περιπτώσεις φορτίου ειδικών ενδείξεων.

Από ναυπηγικής άποψης σχεδιασμού, η ίσαλος είναι μία από τις παρισάλους των ναυπηγικών γραμμών οι οποίες και αποτελούν τομές οριζοντίων επιπέδων μετά της εσωτερικής όψης των ελασμάτων του περιβλήματος του πλοίου, που καταδεικνύουν τη προοδευτική ναυπηγική μορφή του πλοίου από την λεγόμενη καρίνα μέχρι το κύριο κατάστρωμα. Στα ναυπηγικά σχέδια οι παρίσαλοι εμφανίζονται ως προβολές συνήθως της αριστερής πλευράς του σκάφους επί οριζοντίου επιπέδου όπου και φέρεται στο κάτω δεξιό μέρος του ναυπηγικού σχεδίου του πλοίου, καλούμενο κάτοψη σκάφους. Η απόσταση μεταξύ των παραλλήλων αυτών επιπέδων του σχεδίου αντιπροσωπεύει συνήθως το 1 μέτρο. Τέλος αυτές συμβολίζονται από τους ναυπηγούς με ενωμένα τα γράμματα WL και αριθμούνται από τη βασική γραμμή (που αντιστοιχεί με το 0) και προς τα πάνω 1, 2, 3, 4, ...κ.λπ. ή με λατινικούς αριθμούς Ι, ΙΙ, ΙΙΙ, κ.λπ. (χωρίς όμως τα διακριτικά γράμματα προ αυτών).

* Οι παρίσαλοι στην εγκάρσια όψη και πρόσοψη του πλοίου εμφανίζονται ως ευθείες γραμμές.

Εκτός όμως της σχεδιαστικής βοήθειας που παρέχουν οι παρίσαλοι στη ναυπήγηση ενός υπόψη σκάφους, στη πράξη κάποιοι απ΄ αυτούς ταυτίζονται με τα οριζόντια επίπεδα εκείνα της ασφαλούς πλήρους φόρτωσης του πλοίου, ανάλογα με το είδος του φορτίου, την εποχή, αλλά και το είδος του νερού (θαλάσσιο, ποταμού ή λίμνης) που προτίθεται αυτό να εκτελεί πλόες, λαμβάνοντας ανάλογες ονομασίες ισάλου. Για τη μεγάλη σπουδαιότητα αυτών, των συγκεκριμένων ισάλων, που αγγίζουν τα όρια ασφάλειας φόρτωσης των πλοίων, καθώς και του τρόπου κατάδειξής των δείτε σχετικά **γραμμή φόρτωσης**.

Δείτε επίσης
------------

* Γραμμή φόρτωσης
**Αχτναμές** ή **Αχιτναμές** είναι λέξη που προέρχεται εκ των αραβικών αχτ (=υποχρέωση) + ναμά (=επιστολή).

Το όνομα αυτό φέρει το επίσημο έγγραφο που επέχει θέση συνθήκης και το οποίο έστειλε το 638 προς τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων ο Χαλίφης Ουμάρ ιμπν αλ-Χαττάμπ και αναγνώριζε τα επί των Αγίων Τόπων προνόμια της Ορθοδοξίας.

Το έγγραφο αυτό φέρει τη σφραγίδα της χειρός του Μωάμεθ (πεντάλφα) που τέθηκε μεταγενέστερα προς επικύρωση. 

Το πρωτότυπο μεταφέρθηκε (για την αξία της σφραγίδας) κατά διαταγή του Σουλτάνου Αμντούλ Χαμίτ στη Κωνσταντινούπολη ενώ στο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων έμεινε αραβικό αντίγραφο σε περγαμηνή. Επίσης αντίγραφο αυτού φυλάσσεται στην Εθνική Βιβλιοθήκη των Παρισίων.
Με το όνομα **Βαλής** (αραβικά: والي), πληθυντικός *Βαλήδες*, φέρονταν εξελληνισμένα διοικητικός τίτλος της  Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. 

Το όνομα προέρχεται εκ της αραβικής *Ουαλί* (ορθότερα: Ουααλίι), όπου στη τουρκική προφέρονταν *Βαλή*. Τον τίτλο αυτόν έφερε ο Διοικητής μιας γεωγραφικής περιοχής που αποτελούσε ιδιαίτερο διοικητικό διαμέρισμα της Αυτοκρατορίας, το οποίο λέγονταν Βιλαέτι ή στην αραβική Βιλάγια. Τα καθήκοντά του Βαλή ήταν αντίστοιχα με του σημερινού Νομάρχη ή Περιφερειάρχη με ενισχυμένες αρμοδιότητες οικονομικής και στρατολογικής φύσεως.

Οι Βαλήδες ορίζονταν, πάντοτε από τον εκάστοτε Σουλτάνο, όπου συνηθέστερα ήταν στρατιωτικοί και τελευταία και Πασάδες, ανεξάρτητα θρησκείας ή καταγωγής. Για παράδειγμα Χριστιανός Βαλής ήταν ο Καραθεοδωρής πασάς που τον Απρίλιο του 1895 ανέλαβε Βαλής της Κρήτης, (ένας από τους έξι Χριστιανούς Βαλήδες που διορίστηκαν στη Κρήτη). 

Σήμερα ο τίτλος αυτός απαντάται στο Μαρόκο, Αλγερία και σε κάποιες πρώην Ηγεμονίες της Ασίας.

Πηγές
-----

* "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ.4ος, σελ.82
Συντεταγμένες: 21°45′N 82°51′W﻿ / ﻿21.750°N 82.850°W﻿ / 21.750; -82.850﻿ (Ίσλα δε λα Χουβεντούδ)

Η θέση του νησιού σε σχέση με την Κούβα.
Η **Ίσλα δε λα Χουβεντούδ** (ισπανικά: *Isla de la Juventud*, «η νήσος της νιότης») είναι το δεύτερο μεγαλύτερο νησί της Κούβας και το έκτο μεγαλύτερο στις δυτικές Ινδίες (μετά την ίδια την Κούβα, την Ισπανιόλα, την Τζαμάικα, το Πουέρτο Ρίκο και το Τρινιντάντ). Η έκταση του νησιού είναι 2.204 τ. χλμ. και βρίσκεται 50 χλμ. νότια από την νήσο της Κούβας, νότια της Αβάνας και του Πίναρ ντελ Ρίο. Διοικητικά, η Ίσλα δε λα Χουβεντούδ υπάγεται απευθείας στην κεντρική κυβέρνηση της Κούβας.

Ο πληθυσμός του νησιού είναι 86.420 κάτοικοι (2010) και η πρωτεύουσά του είναι η Νουέβα Χερόνα (Nueva Gerona). Το νησί μέχρι το 1978 ονομάζονταν Ίσλα ντε Πίνος.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Isla de la Juventud στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 138515840
* LCCN: n92007450
* BNF: cb11942521h (data)
* NKC: ge805100

 |

 |
Ο **αλυσόδεσμος** αποτελούσε "ποδοπέδη" (κατ΄ αντιστοιχία των χειροπέδων) στην παλαιότερη εποχή ναυτικής ιστορίας που κάποιες γαλέρες ήταν κάτεργα. Ο αλυσόδεσμος ήταν ένα μικρό σχετικά τμήμα αλυσίδας της οποίας το ένα άκρο έφερε κλοιό σχετικά μικρής διαμέτρου που περνούσε στο σφυρό του ενός ποδιού του "δεσμώτη - ερέτη" (κωπηλάτη) και το άλλο στερεωνόταν στο "σέλμα" πάγκο κωπηλασίας που αυτό χρησίμευε και ως κάθισμα, τραπέζι, κρεβάτι, τόπος μαρτυρίου για να καταλήξει όχι σπάνια και σε νεκρική κλίνη.

Όταν (σπάνια) υπήρχε ανάγκη να εξέλθει στη ξηρά το "ερετικό", (το σύνολο των κωπηλατών), το "τσούρμο" που λέγεται σήμερα, είτε για κόψιμο ξύλων (ξύλευση) είτε για μεταφορά νερού (ύδρευση), δεν αφαιρείτο ο αλυσόδεσμος από το σφυρό αλλά το αποκρύκωναν από το σέλμα και στη συνέχεια το εκρίκωναν σε μία μεταλλική βαριά σφαίρα την οποία ο δυστυχής κάτεργος έπρεπε να τη κρατάει και με τα δύο χέρια για να βαδίσει ενώ για διάφορες εργασίες την απέθετε στο έδαφος ως άγκυρα τρόπο τινά.

Στη παγκόσμια ναυτική ιστορία είναι πολύ σπάνια η περίπτωση απελευθέρωσης κατάδικων ναυτών από τέτοιου είδους αλυσόδεσμα. Παρά ταύτα, ίσως και το μοναδικό που συνέβει ήταν όταν ο νεαρός ναύαρχος Δον Χουάν Ντ΄ Αούστρια κατά τη κοσμοϊστορική ναυμαχία της Ναυπάκτου (1571) προκειμένου να ενθουσιάσει τα πληρώματά του (τα "ερετικά" του), τη κρίσιμη εκείνη ημέρα (7 Οκτωβρίου), έδωσε εντολή της απελευθέρωσης και ακολούθησε και η υπέρλαμπρη νίκη.

Από τη ζωή αυτών των κατάδικων προέρχονται και οι περισσότερες γελοιογραφίες κατάδικων που έφεραν αλυσόδεσμο και τη μεταλλική μπάλα, όπως επίσης προέρχεται και η ελληνική δημώδη έκφραση "*Κάθε κατεργάρης (κάτεργος) στο πάγκο του*". Βέβαια σήμερα η έννοια του κατεργάρη μάλλον αποδίδεται σε εξυπνάδα ή σε καπατσοσύνη παρά σε καταδίκη, άν ληφθεί υπ΄ όψη και ο στίχος από το γνωστό τραγούδι της Μαίρης Λίντα: "Έρωτά μου κατεργάρη, φύγε κάνε μου τη χάρη".
Η Απολλωνίς ήταν μια ελληνιστική πόλη της Λυδίας της Μικράς Ασίας.

Στον *Συνέκδημο* του Ιεροκλέους αναφέρεται ως *Απολλώνης* και στο Νotitiae episcopatuum ως *Απολλωνιάς*. Κατά τον Στράβωνα η πόλη απείχε εξίσου 300 μίλια από την Πέργαμο και τις Σάρδεις και εκείτο πάνω σε ευθεία οδό που ένωνε τις δύο πόλεις.

Η πόλη ιδρύθηκε προς τιμήν της Ατταλίδος βασίλισσας της **Απολλωνίδος** από την Κύζικο, από τα παιδιά της, είτε δηλαδή από τον **Ευμένη Β΄**, είτε από τον **Άτταλο Β΄**. Υπάρχουν ωστόσο κάποιες ενδείξεις ότι η πόλη ίσως να προϋπήρχε. Ο ερευνητής Launey υποστήριξε ότι μια αποικία των Σελευκιδών στην γύρω περιοχή (αν όχι η Δοιδύη, τότε κάποια άλλη) προηγήθηκε της ιδρύσεως της Απολλωνίδος. Σε αυτό συνεπικουρεί και ένας κιστοφόρος του 186 π.Χ. από την πόλη, γεγονός που προδίδει ότι η ήδη προϋπήρχε, ενώ ο Schuchhardt χρονολόγησε το κυκλικό τείχος της πόλεως κατά το 300 π.Χ. Επίσης δεν είναι σίγουρο ποιος από τους δύο αδελφούς ίδρυσε την πόλη, η πλάστιγγα όμως γέρνει προς τον Ευμένη Β΄ λόγω της χρονολογήσεως του κιστοφόρου του 186 π.Χ.

Στην νέα αποικία εγκαταστάθηκαν Μακεδόνες άποικοι, όπως αποδεικνύεται από τα νομίσματά της που φέρουν στην μια τους όψη μακεδονική ασπίδα, αλλά και από μακεδονικά ονόματα σε εφηβικές λίστες της πόλεως του 2ου αιώνα π.Χ. Σε αυτά διαβάζει κανείς τον Άτταλο υιό του Αρειδαίου, τον Βότρη, τον Πρεπέλαο, τον Αρεβέλαο (κατά άλλους Δρεβέλαο, όνομα μακεδονικό ή ιλλυρικό), καθώς και έναν πατέρα από τους εφήβους τον Σαδάλα (ίσως απόγονο Θρακών μισθοφόρων). Ίσως οι Μακεδόνες άποικοι να προσήλθαν στην νέα πόλη από τις γύρω πόλεις, όπου ήσαν ήδη εγκατεστημένοι. 

Ήδη από την ελληνιστική περίοδο, η Απολλωνίς ανέπτυξε έναν ιδιαίτερο δεσμό συμπολιτείας με την γείτονα πόλη Κάμαι. Σε μια επιγραφή που τιμούσε τον αυτοκράτορα Αντωνίνο Πίο έγραφε: *ο δήμος Απολλωνιδέων των περί Κάμας*.

Πολύ πιθανόν η Απολλωνίς να είναι η σημερινή Palamut (τουρκική παραφθορά του αρχαιοελληνικού ονόματος της πόλεως). Εκεί κοντά βρέθηκε αρχαίο βήμα με την επιγραφή *Απολλωνίδος μίλια Β΄*.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Στράβωνος, Γεωγραφικά, βιβλίο Η΄: επώνυμος εστί της Κυζικηνής Απολλωνίδος...

Πηγές
-----

* Getzel M. Cohen, "The Hellenistic settlements in Europe, the Islands, and Asia Minor".
* Johann Gustav Droysen, *«Ιστορία των Επιγόνων του Μεγάλου Αλεξάνδρου»*, εκδ. ελεύθερη σκέψις.
**Ο Ίσμαρ Ισιντόρ Μπόας (Ismar Isidor Boas)** (28 Μαρτίου 1858 – 15 Μαρτίου 1938) ήταν Γερμανός γαστρεντερολόγος που γεννήθηκε στην πόλη Κτσίνια, στην τότε πρωσική επαρχία Posen της σημερινής Πολωνίας.

Ο Μπόας γεννήθηκε στην οικογένεια ενός μικροέμπορου και ανάμεσα σε πολλά αδέρφια ήταν ο μόνος που μορφώθηκε. Πήγε σε γυμνάσιο στο Zülichau στη Σιλεσία, έπειτα σπούδασε ιατρική στο Βερολίνο, το Χάλλε και τη Λειψία και στη συνέχεια έγινε βοηθός του Carl Anton Ewald (1845-1915) στο νοσοκομείο Augusta στο Βερολίνο. Το 1886 έλαβε άδεια ως ειδικός γαστρεντερικών παθήσεων στο Βερολίνο.

Ο Μπόας ήταν ένας εκ των κορυφαίων αυθεντιών στη γαστρεντερολογία στην Ευρώπη. Μόνος, αλλά και σε συνεργασία με τον καθηγητή Ewald, έκανε αρκετές συνεισφορές στην παθολογία και τη φυσιολογία της πέψης. Περιέγραψε τον *Lactobacillus acidophilus*, έναν βάκιλο που βρίσκεται στο γαστρικό υγρό ατόμων με καρκίνωμα στομάχου. Αυτό το βακτήριο αναφέρεται μερικές φορές ως «βάκιλος Boas-Oppler».

Το 1895 ίδρυσε το *Archiv für Verdauungs-Krankheiten*, το πρώτο ιατρικό περιοδικό αφιερωμένο σε γαστρεντερολογικά θέματα και το 1913 ίδρυσε τη Γερμανική Γαστρεντερολογική Εταιρεία (*Deutsche Gesellschaft für Verdauungs-und Stoffwechselkrankheiten*). Δημιούργησε μια πολυκλινική στο βόρειο Βερολίνο. Προς τιμήν του έχουν δοθεί ονοματισμοί, όπως:

* το «Αλγεσίμετρο του Boas»: όργανο που χρησιμοποιείται για τον προσδιορισμό της ευαισθησίας πάνω από το επιγάστριο.
* το «Σημείο Boas»: ένα ευαίσθητο σημείο στα αριστερά του δωδέκατου θωρακικού σπονδύλου σε άτομα με γαστρικό έλκος.

Ως Εβραίος, ο Μπόας έχασε τη θέση του ως καθηγητή στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου και έφυγε για τη Βιέννη το 1936. Η γυναίκα του διέφυγε στην Ολλανδία. Όταν οι Ναζί μπήκαν στην Αυστρία, αυτοκτόνησε με υπερβολική δόση του ηρεμιστικού Veronal. Η σύζυγός του Sophie και ο γιος του Kurt, δερματολόγος, σκοτώθηκαν από τους Ναζί.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. 118660322. Ανακτήθηκε στις 16  Οκτωβρίου 2015.
2. 1 2  (Αγγλικά) *Who Named It?*. 2656. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
3. ↑  Ανακτήθηκε στις 9  Ιουλίου 2019.
4. ↑  Avery, Harold (1958). «Tribute to Ismar Boas (1858-1938)» (στα αγγλικά). *Digestion* **90** (1): 49–53. doi:10.1159/000201865. ISSN 0012-2823. PMID 13598025. .
5. ↑  Hoenig, Leonard J.; Boyle, James D. (1988). «The Life and Death of Ismar Boas» (στα αγγλικά). *Journal of Clinical Gastroenterology* **10** (1): 16–24. doi:10.1097/00004836-198802000-00006. ISSN 0192-0790. PMID 3282002. .

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 13100988
* **ΕΒΕ**: 309283
* LCCN: n85809033
* ISNI: 0000 0000 8092 801X
* GND: 118660322
* SUDOC: 103845739
* NKC: nlk20000080559
* ICCU: CUBV021318
* BNE: XX1206751

 |

 |
Κυριλλικό αλφάβητο Μολόνττσοφ
Το **Κυριλλικό αλφάβητο Μολόνττσοφ** (Κόμι: Молодцов анбур, *Molodcov anbur*) είναι αλφάβητο που προέρχεται από το Κυριλλικό και χρησιμοποιήθηκε στη δεκαετία του 1920 και του 1930 για να γράψει δύο εκδόσεις της γλώσσας Κόμι, την Κόμι-Ζιριάν και Κόμι-Περμιάκ. Αντικαταστάθηκε από το λατινικό αλφάβητο Μολόνττσοφ το 1931 και αργότερα από το Κυριλλικό αλφάβητο στην Αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία των Κόμι. 

Τα γράμματα που συναντώνται μόνο στο κυριλλικό αλφάβητο Μολόνττσοφ είναι τα ακόλουθα:
Ԁ Ԃ Ԅ Ԇ Ԉ Ԋ Ԍ Ԏ (τα άγκιστρα αντιπροσωπεύουν φατνιακοποίηση)

Το αλφάβητο Μολόνττσοφ| А а | Б б | В в | Г г | Ԁ ԁ | Ԃ ԃ | Е е | Ж ж | Җ җ | З з | Ԅ ԅ |
| Ԇ ԇ | І і | Ј ј | К к | Л л | Ԉ ԉ | М м | Н н | Ԋ ԋ | О о | Ӧ ӧ |
| П п | Р р | С с | Ԍ ԍ | Т т | Ԏ ԏ | У у | Ч ч | Ш ш | Щ щ | Ы ы |

Επιπλέον, τα γράμματα Ф ф, Х х, και Ц ц μπορεί να χρησιμοποιήθηκαν για λέξεις που προέρχονταν από την ρωσική.

Λατινικό αλφάβητο Μολόνττσοφ
Το λατινικό αλφάβητο Μολόνττσοφ χρησιμοποιήθηκε στην περιφέρεια Περμ, όπου σχεδόν όλες οι δημοσιεύσεις στα Κόμι από το 1932 μέχρι το 1936 έγιναν στο λατινικό αλφάβητο Μολόνττσοφ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  "Creating and development of the Komi literary language" in Tsypanov, Prof. E. A.; anonymous (tr.). «The Finno-Ugric language family». ReoCities. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Οκτωβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 8 Δεκεμβρίου 2011. CS1 maint: Πολλαπλές ονομασίες: authors list (link)
2. ↑  *Русско-пермяцкий словарь для канцелярии*. Kudьmkar: Komi-Permjackәj Izdat̡el̡ştvo. 1932 [Roça-komi kьvvez : natod̦il̡ kancel̡arija da sud uзьn].