recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η **Όμορφη νιότη** είναι ισπανική ταινία του 2014 σε σκηνοθεσία του Χάιμε Ροσάλες.

Πλοκή
-----

Η Νατάλια και ο Κάρλος είναι ένα ζευγάρι Ισπανών που ζει στη Μαδρίτη. Η Νατάλια είναι άνεργη, οι γονείς της είναι χωρισμένοι, ζει μαζί με η μητέρα της Ντολόρες και τα δύο αδέρφια της, ενώ ο πατέρας της δεν ασχολείται πολύ με τα παιδιά του. Ο Κάρλος δουλεύει σε οικοδομή για πολύ λίγα χρήματα και ζει μαζί με την άρρωστη μητέρα του. Οι δυο τους αποφασίζουν να παίξουν σε μία ταινία πορνό για να μαζέψουν λίγα χρήματα. Μετά το γύρισμα της ταινίας κερδίζει ο καθένας τους 300 ευρώ.

Μετά από λίγο καιρό η Νατάλια μαθαίνει πως είναι έγκυος και αποφασίζει να κρατήσει το παιδί, παρά τις οικονομικές αντιξοότητες. Συνεχίζει να μένει με τη μητέρα της και ο Κάρλος τη βοηθάει όσο μπορεί. Το ζευγάρι, παρ' όλο που απέκτησε παιδί σε τόσο μικρή ηλικία, συνεχίζει να ζει τη ζωή των ανθρώπων της ηλικίας τους.

Ένα βράδυ, ο Κάρλος τσακώνεται στον δρόμο με έναν άγνωστο και τραυματίζεται. Η υπόθεση θα πάει στα δικαστήρια, κάτι που σημαίνει πως προστίθενται επιπλέον έξοδα για το ζευγάρι. Επίσης, οι φίλοι του Κάρλος κανονίζουν μία μέρα να κυνηγήσουν και να δείρουν έναν νεαρό που χρωστάει λεφτά σε έναν από την παρέα. Ο Κάρλος είναι μαζί τους στο γεγονός, όμως δεν συμμετέχει και η έκβαση της υπόθεση τον συνταράσσει.

Η Νατάλια συνεχίζει να ψάχνει για δουλειά, όμως δεν βρίσκει, ενώ ο Κάρλος προσπαθεί να ξεκινήσει να δουλεύει μόνος του, χωρίς όμως να βρίσκει τα χρήματα. Έτσι, η Νατάλια αποφασίζει να πάει στο Αμβούργο για να βρει δουλειά. Ο Κάρλος δεν την ακολουθεί και αφήνει το μωρό να το μεγαλώσει η μητέρα της. Στη Γερμανία η Νατάλια συγκατοικεί με μια φίλη της, αρχίζει μαθήματα γερμανικών και μετά από λίγο καιρό μιλάει αρκετά καλά. Ωστόσο, ακόμη δεν μπορεί να βρει δουλειά.

Στο τέλος του έργου, η Νατάλια συνομιλεί μπροστά στην κάμερα με έναν άντρα, ο οποίος της κάνει ερωτήσεις, αν δουλεύει και αν έχει αγόρι. Στη συνέχεια, η Νατάλια είναι μπροστά από ένα κρεβάτι και γδύνεται και έτσι αποκαλύπτεται πως συμμετέχει σε πορνό ταινία για να βρει έσοδα και στη Γερμανία, παρ' όλο που πρόκειται για μία χώρα που έχει μικρή ανεργία και θεωρητικά δίνει ευκαιρίες σε όλους.

Διανομή
-------

* Ίνγκριντ Γκαρσία Γιόνσον ως Νατάλια
* Κάρλος Ροντρίγκεζ ως Κάρλος
* Ίνμα Νιέτο ως Ντολόρες

Βραβεία/Διακρίσεις
------------------

Η ταινία ήταν υποψήφια στην κατηγορία *Ένα Κάποιο Βλέμμα* και απέσπασε Ειδική Μνεία της Οικουμενικής Επιτροπής στο 67ο φεστιβάλ των Καννών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Cannes 2014 Official Selection
2. ↑  ΟΜΟΡΦΗ ΝΙΟΤΗ
Ο **Αντώνιος Καλαμογδάρτης** (Πάτρα 1810-Πάτρα 1856) ήταν πολιτικός, βουλευτής και ποιητής.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1810 στην Πάτρα και σε ηλικία δώδεκα ετών, ο πατέρας του, Ανδρέας Καλαμογδάρτης, τον έστειλε στην Μονή Ομπλού κοντά στον μοναχό δάσκαλο και λόγιο Αββακώμ. Εκεί έμεινε πέντε χρόνια, την περίοδο κατά την οποία ήταν εγκατεστημένο στη μονή στρατόπεδο των Ελλήνων, μέχρι το τέλος της επανάστασης. Επέστρεψε στην Πάτρα και συνέχισε τις σπουδές του μαθαίνοντας Γαλλικά και Ιταλικά. Ανήσυχο πνεύμα καθώς ήταν, κατατάχθηκε στο στρατιωτικό σώμα του Φαβιέρου. Συμμετείχε σε πολλές μάχες και διακρίθηκε ιδιαίτερα στην πολιορκία της Ακροπόλεως στην Αθήνα. Διετέλεσε πληρεξούσιος στην εθνοσυνέλευση της περιόδου 1843-1844. 

Το 1854 συμμετείχε στον ακήρυχτο και ατυχή πόλεμο με την Τουρκία για την ελευθέρωση της Ηπείρου όπου και αιχμαλωτίστηκε. Αργότερα αφέθηκε ελεύθερος και πήγε αρχικά στο Ναύπλιο και αργότερα στην Πάτρα. Το 1856, υποφέροντας από φριχτούς πόνους εξαιτίας χρόνιων ρευματισμών, αυτοκτόνησε. Σύμφωνα με τον ιστορικό Θωμόπουλο, η αυτοκτονία του οφειλόταν στην κακή οικονομική κατάστασή του. Είχε μεταφράσει πολλά ποιήματα από τα Γαλλικά και τα Ιταλικά καθώς ήταν λάτρης της ποίησης, ενώ ο ίδιος έγραφε και ποιήματα. Είχε στην κατοχή του εξοχικό στην περιοχή Χαλκωματά γι' αυτό και είχε το προσωνύμιο «ερημίτης του Χαλκωματά». 

Ήταν νυμφευμένος με την Βασιλική Λόντου, αδελφή του μετέπειτα δημάρχου Πατρών Ανδρέα Λόντου, και είχε δύο κόρες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Βέβαια ο Αντώνιος Καλαμογδάρτης δεν εστάθηκε μεγάλος ποιητής». Κωνσταντίνος Δημαράς, «Πατρινά γράμματα» στο: Κ.Θ. Δημαράς, *Σύμμικτα*, Α', *Από την παιδεία στην λογοτεχνία*, επιμ. Αλέξης Πολίτης, Σπουδαστήριο Νέου Ελληνισμού, Αθήνα 2000, σελ. 157.

Πηγές
-----

* Κωνσταντίνος Δημαράς, «Πατρινά γράμματα» στο: Κ.Θ.Δημαράς, *Σύμμικτα*, Α', *Από την παιδεία στην λογοτεχνία*, επιμ. Αλέξης Πολίτης, Σπουδαστήριο Νέου Ελληνισμού, Αθήνα, 2000, σελ. 156-158.
* Στέφανος Θωμόπουλος, *Ιστορία της πόλεως Πατρών*, Αχαϊκές εκδόσεις, SET ISBN 9607960106.
* Νίκος Μπακουνάκης, *Πάτρα 1828-1860. Μια ελληνική πρωτεύουσα στον 19ο αιώνα*, Αθήνα: Καστανιώτης, 1995 (2η έκδοση), ISBN 960-03-0000-3 (1η έκδοση: 1988).
* *Πελοποννήσιοι αγωνιστές του 1821, Νικηταρά απομνημονεύματα*, Φωτάκου, εκδόσεις Βεργίνα, Αθήνα 1996.
Στην ελληνική μυθολογία ο **`Ιτωνος** ήταν Θεσσαλός ήρωας, γιος του Αμφικτύονα και συνεπώς εγγονός του Δευκαλίωνα και της Πύρρας, και ανιψιός του Έλληνα. Ο Ίτωνος έδωσε το όνομά του στην πόλη Ίτωνα. Το σημαντικότερο σχετικά με τον Ίτωνο είναι ότι -από κάποιους μυθογράφους- αναφέρεται ως ο πατέρας της Ιτωνίας Αθηνάς (όπου η Αθηνά θεωρείται θνητή) και ότι ίδρυσε τον ναό της θεάς στην Κορώνεια. Επίσης, αναφέρεται από κάποιους και ως πατέρας του Βοιωτού, τον οποίο απέκτησε με τη Μελανίππη. Ο Ίτωνος αναφέρεται ότι είχε δύο κόρες, τη Χρωμία και την Ιοδάμα.

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  «Итон» (Ρωσικά)
Ο **Αθανάσιος Εξαδάκτυλος** (1869-1936) ήταν Έλληνας αξιωματικός, που έφτασε έως το βαθμό του υποστράτηγου και έπαιξε σημαντικό ρόλο στο Μακεδονικό Αγώνα, ενώ υπηρέτησε επίσης σε αρκετές υψηλές επιτελικές θέσεις, μεταξύ αυτών και τη θέση του Aρχηγού ΓΕΣ. 

Γεννήθηκε στο νησί της Άνδρου το 1869. Εισήλθε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων και αποφοίτησε το 1891 ως Ανθυπολοχαγός Πυροβολικού. Στον Ελληνοτουρκικό Πόλεμο του 1897 πήρε μέρος ως διοικητής πυροβολαρχίας στη Θεσσαλία. Από το 1904 έως το 1908 συμμετείχε στον Μακεδονικό Αγώνα με το ψευδώνυμο Αντωνίου. Περιπλανήθηκε στην κεντρική Μακεδονία υπό ποικίλες μεταμφιέσεις, μεταξύ αυτών ως δάσκαλος ή πωλητής, δρώντας ως κατάσκοπος και σύνδεσμος με τις εκεί ελληνικές κοινότητες και αντάρτικες ομάδες.

Κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων, ηγήθηκε του Γραφείου Πληροφοριών του Γενικού Στρατηγείου. Οι λεπτομερείς του χάρτες, που είχε συντάξει στα ταξίδια του κατά μήκος της Μακεδονίας τον καιρό του Μακεδονικού Αγώνα, αποδείχθηκαν ανεκτίμητοι κατά τη διάρκεια του πολέμου. Συμμετείχε επίσης ως στρατιωτικός ειδήμων στις ελληνικές αντιπροσωπίες των διαπραγματεύσεων ειρήνης του Λονδίνου και Βουκουρεστίου. Το 1915 τοποθετήθηκε στη Διεύθυνση Πληροφοριών και Πολιτικών Υποθέσεων του ΓΕΣ. Λόγω των βασιλικών του φρονημάτων στάθηκε απέναντι στον Ελευθέριο Βενιζέλο κατά τον Εθνικό Διχασμό και απολύθηκε γι΄ αυτό από το στράτευμα το 1917.

Μετά την ήττα του Βενιζέλου στις εκλογές του Νοεμβρίου 1920, ανακλήθηκε στην ενεργό υπηρεσία, προάχθηκε σε υποστράτηγο και τοποθετήθηκε στη θέση του υπαρχηγού του ΓΕΣ. Το 1921-22 υπηρέτησε για σύντομο διάστημα ως αρχηγός ΓΕΣ, ενώ το κύριο τμήμα του στρατού είχε εμπλακεί στη Μικρασιατική Εκστρατεία (Στρατιά Μικράς Ασίας). Μετά την ήττα στη Μικρά Ασία τον Αύγουστο 1922, απομακρύνθηκε ξανά από το στράτευμα, και αποστρατεύθηκε οριστικά το 1923. Απεβίωσε το 1936.

Πηγές
-----

1. 1 2  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. 16671489d.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 316737994
* **ΕΒΕ**: 94195
* ISNI: 0000 0004 5099 113X
* BNF: cb16671489d (data)

 |

 |
Ο **ίταμος της Νέας Καληδονίας** (*Austrotaxus spicata*) ή **νότιος ίταμος** είναι το μοναδικό είδος του γένους φυτών **αυστρόταξος** (*Austrotaxus*). Συγγενεύει με τους άλλους ιτάμους των γενών *Taxus* και *Pseudotaxus*.

Ο νότιος ίταμος είναι ενδημικός στη Νέα Καληδονία, απαντώμενος στο κεντρικό και βόρειο τμήμα του νησιού Γκραντ Τερ, σε υψόμετρα από 300 έως 1.350 μέτρα.

Περιγραφή
---------

Ο αυστρόταξος είναι κωνοφόρος μεγάλος θάμνος ή λεπτό δένδρο, που φθάνει σε ύψος από 5 έως 20 μέτρα (σπανίως έως 25 μ.) και έχει κοκκινωπό φλοιό. Τα φύλλα του, σε σπειροειδή διάταξη, είναι λογχοειδή, επίπεδα, με μήκος 8 έως 12 εκατοστόμετρα (μέχρι και 17 σε νεαρά φυτά) και πλάτος 4 χιλιοστόμετρα. Το επάνω μέρος των φύλλων είναι σκούρο πράσινο, ενώ στο κάτω μέρος υπάρχουν δύο ανοικτόχρωμες λωρίδες με στόματα.

Τα κουκουνάρια είναι δρυποειδή, με μήκος από 20 έως 25 χιλιοστόμετρα και σαρκώδες περισπέρμιο να περιβάλλει σχεδόν πλήρως το κάθε σπέρμα (σπόρο). Τα αρσενικά κουκουνάρια έχουν μήκος 10 έως 15 χιλιοστόμετρα και είναι λεπτότερα.

Το γένος ξεχωρίζει αρκετά εύκολα από τα είδη του γένους τάξος, από τα σαφώς μακρύτερα φύλλα και τους μεγάλους σπόρους του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  de Laubenfels, D.J.: «Gymnospermes» στο *Flore de La Nouvelle-Calédonie et Dépendances*, επιμ. A. Aubréville & J.F. Leroy, 4:1-168, Muséum National d’Histoire Naturelle, Παρίσι 1972
2. ↑  Cheng, Y. R.G. Nicolson, K. Tripp, S.M. Chaw: «Phylogeny of Taxaceae and Cephalotaxaceae Genera Inferred from Chloroplast matK Gene and Nuclear rDNA ITS Region», *Molecular Phylogenetics and Evolution*, τόμος 14 (2000), σσ. 353-365.

Πηγές
-----

* Price, R.A.: «Generic and familial relationships of the Taxaceae from *rbc*L and *mat*K sequence comparisons» *Acta Hort.*, τόμ. 615, σσ. 235-237 (2003)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Βάση δεδομένων των γυμνόσπερμων: *Austrotaxus*
Ως **αιώνας** ή **αιών** ορίζεται η χρονική περίοδος 100 ετών. Λέγεται αλλιώς και εκατονταετία.

Σημαίνει, εναλλακτικά, τη χρονική περίοδο με αυτοτελή ιστορική ταυτότητα που χαρακτηρίζεται από την ανάπτυξη ιδιαίτερων πολιτισμικών στοιχείων ή προσωπικοτήτων.

*Παράδειγμα χρήσης*: Ο 20ός αιώνας περιλαμβάνει τα χρόνια 1901 έως 2000, ομοίως ο 15ος αιώνας περιλαμβάνει τα χρόνια 1401 έως 1500 κ.ο.κ.

Ιστορία
-------

* **Χρυσός Αιώνας του  Περικλή** και *Χρυσούς αιών του Περικλέους*, γνωστή ως *Χρυσή εποχή* σηματοδοτεί τον 5ο αιώνα π.Χ. κατά τον οποίον άκμασε η δημοκρατία, άνθισαν τα γράμματα και οι τέχνες. Υπήρξε περίοδος μεγάλης οικονομικής, κοινωνικής, πολιτιστικής και πνευματικής ακμής.
* **Αργυρός Αιώνας** και *Αργυρούς αιών* ορίζεται ως περίοδος μεγάλης άνθησης, όπως για παράδειγμα της λατινικής, της ρωσικής λογοτεχνίας.

Γεωλογία
--------

Ορίζεται ως χρονική υποδιαίρεση του παρελθόντος της γης, βάσει του προσδιορισμού των στρωματογραφικών και τεκτονικών δεδομένων.

* **Καινοζωικός**

Ο τρίτος κατά σειρά και νεότερος γεωλογικός αιώνας που χαρακτηρίζεται από την επικράτηση των θηλαστικών στο ζωικό κόσμο και των αγγειοσπέρμων στον φυτικό.

* **Μεσοζωικός**

Ο Μεσοζωικός αιώνας είναι ο δεύτερος κατά σειρά αιώνας και αναφέρεται στην πέμπτη περίοδο της γεωλογικής ιστορίας κατά την οποία ξεκίνησε ο διαχωρισμός των ηπείρων από μία αρχέγονη χερσαία μάζα και η μετατόπισή τους.

* **Παλαιοζωικός**

Ο Παλαιοζωικός αιώνας είναι ο πρώτος κατά σειρά από τους τρεις που ανήκουν στον  Φανεροζωικό μεγααιώνα. Σχετίζεται με τα παλαιότερα ίχνη ζωής. Θεωρείται πως τότε συνέβη το σημαντικό βήμα ζωής από τη θάλασσα στην ξηρά.

* **Αζωικός**

Δε φέρει ίχνη ζωής. Πρόκειται για τη γεωολογική περίοδο κατά την οποία δεν είχε ακόμα αναπτυχθεί ζωή πάνω στην επιφάνεια της γης.

* **Κοσμικός**

Το διάστημα όπου η Γη βρισκόταν σε διάπυρη κατάσταση. Η περίοδος ολοκληρώθηκε με τον πιθανό σχηματισμό του γήινου φλοιού.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Γ. Μπαμπινιώτης, σ.97
2. ↑  Γ. Μπαμπινιώτης, σ.1994
3. ↑  Γ. Μπαμπινιώτης, σ.275
4. ↑  Γ. Μπαμπινιώτης, σ.97
5. ↑  Γ. Μπαμπινιώτης, σ.810
6. ↑  Γ. Μπαμπινιώτης, σ.1083-1084
7. ↑  Γ. Μπαμπινιώτης, σ.1317
8. ↑  Γ. Μπαμπινιώτης, σ.81
9. ↑  Γ. Μπαμπινιώτης, σ.941

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Αιώνας** |


|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **αιώνας**  |

* Γ. Μπαμπινιώτης (2008). *Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας*. Αθήνα: Κέντρο Λεξικολογίας, Εκτύπωση *Τυποεκδοτική Α.Ε*. σελ. 2064. ISBN 960-86190-0-9.
Η **Αραβία** ήταν η μόνη καταγεγραμμένη γνωστή κόρη του Βυζαντινού αυτοκράτορα Ιουστίνου Β΄ και της συζύγου του Σοφίας.

Παντρεύτηκε τον Βαδουάριο, με τον οποίο μπορεί να είχε μια κόρη, την Φιρμίνα, σύμφωνα με μια επιγραφή που χρονολογείται στο 564 .

Η Αραβία καταγράφεται από το Κορίππο σε ποίημα του στο οποίο προσεύχεται με τη μητέρα της στις 14 Νοεμβρίου του 565: "Στην ιερή πλευρά της πήγε η όμορφη κόρη της, που μπορούσε να ξεπεράσει την πανσέληνο με το δικό της φως, ίση με τη μητέρα της στο ύψος. Εξίσου λαμπερή στην εμφάνισή της, όσο όμορφη με τα χιονισμένα μάγουλά της, με τα μάτια της να είναι φλεγόμενα από τη φωτιά, όπως και η μητέρα της».  Απεικονίστηκε σε άγαλμα στο Μίλιον, ενώ ένα άλλο ίσως τοποθετήθηκε στο λιμάνι της Σοφιανής.

Πηγές
-----

* Janin, Raymond (1950), *Constantinople Byzantine*, Paris: Institut Français d'Etudes Byzantines
* Martindale, John R.; Jones, A.H.M.; Morris, John (1992), *The Prosopography of the Later Roman Empire - Volume III, AD 527–641*, Cambridge University Press, ISBN 0-521-20160-8
* Shahîd, Irfan (1995). *Byzantium and the Arabs in the sixth century, Volume 1*. Dumbarton Oaks. ISBN 978-0-88402-214-5.

Παραπομπές
----------

1. ↑   Martindale, Jones & Morris (1992), pp. 102, 484
2. ↑   Shahîd (1995), pp. 321–322
3. ↑   Janin (1950), p. 104
4. ↑   Shahîd (1995), p. 322

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Arabia (daughter of Justin II)  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Ίυγξ** είναι γνωστή μία θυγατέρα του θεού Πάνα και της Νύμφης Ηχούς. Αναφέρεται ότι η Ίυγξ έδωσε στον Δία να πιει το μαγικό φίλτρο του έρωτα, που του προκάλεσε τον ασίγαστο ερωτικό πόθο για την Ιώ. Για τον λόγο αυτό, η ζηλιάρα Ήρα τη μεταμόρφωσε στο ομώνυμο πουλί (το σημερινό *jynx torquilla* της οικογένειας των δρυοκολαπτιδών), το οποίο χρησιμοποιούσαν οι αρχαίοι Έλληνες ως ξόρκι του έρωτα. Π.χ. δίνεται από τη θεά του έρωτα Αφροδίτη στον Ιάσονα, ο οποίος περιστρέφοντάς το και απαγγέλλοντας κάποιες μαγικές λέξεις προκαλεί τον έρωτα στη Μήδεια.

Σε μία άλλη παράδοση, η Ίυγξ ήταν κόρη του Πιέρου, που με τις αδελφές της προκάλεσαν σε διαγωνισμό τις Μούσες, έχασαν και η Ίυγξ μεταμορφώθηκε στο ομώνυμο πτηνό.

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969
Ο **Αθανάσιος Ευσταθίου** (1939 - 7 Ιανουαρίου 1982) του Ευσταθίου, ήταν Έλληνας δικηγόρος και βουλευτής. Η θητεία του στη Βουλή, ήταν βραχύβια, καθώς διακόπηκε από τον αδόκητο θάνατό του σε τροχαίο δυστύχημα.

Πρώτα χρόνια και σπουδές
------------------------

Γεννήθηκε το 1939 και είχε καταγωγή από το Δορίσκο Έβρου. Οι γονείς του ήταν αγρότες.

Αποφοίτησε από την Παιδαγωγική Ακαδημία της Αλεξανδρούπολης το 1960 και υπηρέτησε τη θητεία του ως έφεδρος αξιωματικός. Εν συνεχεία έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στη Γερμανία και κατάφερε να ολοκληρώσει τις σπουδές του, εργαζόμενος στην οικοδομή. Διορίστηκε δάσκαλος στον Έβρο το 1967 αλλά απολύθηκε από τη χούντα και σπούδασε ξανά νομικά στη Θεσσαλονίκη, έως το 1972.
Έπειτα, άσκησε τη δικηγορία.

Πολιτική σταδιοδρομία
---------------------

Εντάχθηκε στο ΠΑΣΟΚ από την ίδρυση του κινήματος, το 1974, στη Θεσσαλονίκη. Ήταν μέλος του Δ.Σ. του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης.

Στις εκλογές του 1981 εξελέγη βουλευτής Έβρου με 7.668 ψήφους, με το ΠΑΣΟΚ.

Θάνατος
-------

Σκοτώθηκε σε τροχαίο δυστύχημα που συνέβη τον Ιανουάριο του 1982, όταν ο βουλευτής μετέβαινε οδηγώντας το αυτοκίνητό του σε συγκέντρωση από τις Φέρες προς το Σουφλί. Το αυτοκίνητο ξέφυγε από την πορεία του και κατέπεσε σε βαθύ χαντάκι στο 48ο χλμ της εθνικής οδού Αλεξανδρούπολης - Ορεστιάδας.

Η κηδεία του Ευσταθίου έγινε στην Αλεξανδρούπολη, δύο ημέρες μετά το θάνατό του. Ήταν παντρεμένος με δύο μικρά παιδιά.

Στην έδρα του τον διαδέχθηκε ως πρώτος επιλαχών, ο κτηνίατρος Χαράλαμπος Σταματόπουλος.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Ριζοσπάστης, "Σκοτώθηκε βουλευτής του Έβρου σε αυτοκινητιστικό", 9-1-1982, σελ. 2.
2. 1 2  Τα Νέα, 9-1-1982, σελ. 2.
3. ↑  Κώστα Διγκαβέ, Οι εκλογές στην Ελλάδα 1844-1985, Μαλλιάρης Παιδεία 1986, σελ. 194.
4. ↑  Βουλή των Ελλήνων, Κοινοβουλευτική θητεία βουλευτών από τη Μεταπολίτευση ως σήμερα, ανάκτηση 8-1-2016.
Τα **Αραβικά της Δαμασκού** (اللهجِة الشاميِّة*, llahže ššāmiyye*) είναι μια Βόρεια Λεβαντινική διάλεκτος, αυτόχθονη και ομιλούμενη κυρίως στη Δαμασκό. Ως διάλεκτος της πρωτεύουσας της Συρίας, και λόγω της χρήσης της στα μέσα ενημέρωσης της Συρίας, είναι διάσημη και αναγνωρίζεται ευρέως από τους ομιλητές άλλων Συριακών διαλέκτων, καθώς και στον Λίβανο, την Παλαιστίνη και την Ιορδανία. Συνεπώς, στη σύγχρονη εποχή ονομάζεται μερικές φορές ως **Συριακά Αραβικά**. Ωστόσο, αυτός ο όρος μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για να αναφερθεί στην ομάδα παρόμοιων αστικών καθιστικών διαλέκτων της Ανατολής, ή στα Λεβαντινικά Αραβικά σε γενικές γραμμές.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Versteegh, Kees. *Encyclopedia of Arabic language and linguistics*. Brill. σελίδες v1.492, v1.546, v1.604, v4.403–409. ISBN 9004144730.
2. ↑  Cowell, Mark W. (2005). *A Reference Grammar of Syrian Arabic (based on the Dialect of Damascus)*. Georgetown University Press. σελίδες xv, xvii. ISBN 1589010515.
Ο **Αρίστων**, (αρχ. ελλ. Ἀρίστων, θάνατος: 424 π.Χ.) γιος του Αριστοκλή, (εκ της Ηλιουπόλεως) ήταν ο πατέρας του έλληνα φιλοσόφου Πλάτωνα, του Αδειμάντου, του Γλαύκοντος και της Πωτώνης. Ο θρύλος λέει πως ήταν απόγονος του Κόδρου, αρχαίου βασιλιά των Αθηνών. Ο Διογένης ο Λαέρτιος Σπεύσιππος και άλλων, σχετίζει μία ιστορία όπου *"ο Αρίστων έκανε βίαιο έρωτα στην Περικτιόνη, έπειτα στο άνθος της, και απέτυχε να την κερδίσει"* και ότι *"όταν έπαυσε να προσφέρει βία, ο Απόλλωνας του εμφανίστηκε σε ένα όνειρο, στο οποίο δεν την κακομεταχειρίστηκε μέχρι που γεννήθηκε το παιδί της"*. Ο Αρίστων πέθανε όταν ο Πλάτωνας ήταν ακόμα αγόρι και τότε η Περικτιόνη παντρεύτηκε τον Πυριλάμπη, ένα φίλο του Αθηναίου πολιτικού, Περικλή. Λέγεται ο Αρίστων ήταν ο πρώτος δάσκαλος του Πλάτωνος στη γυμναστική.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Johannes Kirchner: «Prosopographia Attica». (λατινική γλώσσα) *Prosopographia Attica*. Βερολίνο. 1901.
2. ↑  Diogenes Laërtius, iii. 4
3. ↑  Diogenes Laërtius, iii. 1
4. ↑  Diogenes Laërtius, iii. 2
5. ↑  Plato, The Republic, Trans. G.M.A. Grube, Cambridge: Hackett, 1992. viii

Πηγές
-----

* *Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικό Λεξικόν Ηλίου* τ.3ος, σ.591
* Καραβίας, Γρίβας Νικόλαος. Λεξικόν των ενδόξων ανδρών της Ιστορίας των Επιστημών των Αρμάτων της Πολιτικής και των Ωραίων Τεχνών. Εκ της του Παναγίου Τάφου Τυπογραφίας των Χ. Ι. Δημητρίου, και Κ. Ιωαννίδου,1841-1842.ΑΡΒ 3278, σελ.69
The Sharon Chemical Works- A J Keene, ένα μέλος του Ομίλου Σκίτσου του Ντέρμπυ
Ο  **Όμιλος Σκίτσου του Ντέρμπι** είναι ένας όμιλος μελών που τώρα συναντούνται στο Λιττλόβερ, Ντέρμπι, Αγγλία. Ιδρύθηκε το 1887, και πραγματοποιεί συναντήσεις πέντε φορές την εβδομάδα, παρέχοντας ακόμα και διευκολύνσεις στα μέλη τους έτσι ώστε να μπορούν από κοινού με άλλους να εργαστούν και να μοιραστούν το ενδιαφέρον τους για την ζωγραφική και το σκίτσο, ένας χώρος για να μοιραστούν την τέχνη τους. Στα πρώτα μέλη συμπεριλαμβάνονταν οι F Booty, Alfred John Keene,William Swindell, George Thompson, Charles Terry και Frank Timms.

Ιστορία
-------

Το 1887, μια ομάδα νεαρών πραγματοποίησε μια συνάντηση στο ξενοδοχείο της Κομητείας του Ντέρμπι (County hotel) και ίδρυσε τον **Όμιλο Σκίτσου του Ντέρμπι** με στόχο να βρει ένα χώρο όπου οι ίδιοι αλλά και άλλοι θα μπορούσαν να εργαστούν και να μοιραστούν το ενδιαφέρον τους για την ζωγραφική και το σκίτσο, ένα χώρο για να μοιραστούν την τέχνη τους. Όρισαν μια ετήσια συνδρομή ύψους δύο σελινίων και έξι πένών. Η πρώτη έκθεση του έργου τους πραγματοποιήθηκε τον Ιανουάριο του 1889, στο *Athenaeum Rooms*. 

Το 1922, η Ομάδα Τέχνης των Κυριών του Ντέρμπι ιδρύθηκε και ήταν μόνον το 1951, για το Φεστιβάλ της Βρεττανίας, όπου οι δύο ομάδες πραγματοποίησαν μια κοινή Έκθεση. Τελικά συγχωνεύθηκαν το 1966.

Ο συλλέκτης έργων τέχνης Alfred E. Goodey. συγκέντρωσε την δουλειά των μελών του Όμιλου σκίτσου του Ντέρμπι, και στην δεκαετία του 1940 την παρουσίασε στο Μουσείο του Ντέρμπι.

Τρέχουσες δραστηριότητες
------------------------

Γίνονται τακτικές συναντήσεις για τα μέλη - για άσκηση σε ζωγραφική γυμνού, πορτραίτου και νεκράς φύσης. Πραγματοποιούνται διαλέξεις προσκεκλημένων ομιλητών και εκθέσεις και τα μέλη χρησιμοποιούν την ιστοσελίδα του Ομίλου για να προωθήσουν το έργο τους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Allard, Sarah (2003). *Goodey's Derby p. 12*. Breedon Books. σελ. 157. ISBN 1 85983 379 9.  Unknown parameter `|coauthors=` ignored (`|author=` suggested) (βοήθεια)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα του Ομίλου
Ο προϊστορικός οικισμός του ***Ασκηταριού*** εντοπίζεται 3 χλμ. νοτίως του κέντρου της σημερινής πόλης της Ραφήνας, στην κορυφή του ομώνυμου ακρωτηρίου. Η ίδρυσή του ανάγεται, σύμφωνα με τα υπάρχοντα δεδομένα, στο τέλος της Νεολιθικής και τις αρχές της Πρωτοελλαδικής Περιόδου (3000 π.Χ.), κατά την οποία και άκμασε. Ανασκάφηκε την περίοδο 1954-1955 από τον αρχαιολόγο Δημήτρη Ρ. Θεοχάρη που έμελλε αργότερα να διακριθεί για τις ανασκαφικές του έρευνες στη Θεσσαλία.

Ανασκαφή
--------

Μετά τις ανακαλύψεις του Δ. Θεοχάρη στη Ραφήνα, ο αρχαιολόγος στράφηκε προς την περιοχή του **Ασκηταριού**, δίπλα στην παραλία Μαρίκες, με την οποία ασχολήθηκε επί δύο συναπτά έτη (1954 - 1955). Ανακάλυψε τμήματα οικισμού που εκτείνονται χρονικά από την ΠΕ Ι έως και την ΠΕ ΙΙΙ περίοδο (3000 - 2200 π.Χ.) και με μεταγενέστερη κατοίκιση στα *Μυκηναϊκά χρόνια* (ΥΕ ΙΙΙ). Οι τομείς που ανασκάφηκαν αφορούν δύο συνοικίες του ΠΕ ΙΙΙ κυρίως οικισμού με συνολικά 11 οικίες (Α - Λ) που ποικίλουν σε τυπολογία και μέγεθος, καθώς και ένα τμήμα του τείχους μήκους 32 μέτρων. Εντόπισε επίσης το Πρωτοελλαδικό νεκροταφείο, σε χαμηλότερο επίπεδο του ακρωτηρίου, το οποίο ωστόσο δεν ανέσκαψε, λόγω της ύπαρξης ναρκών από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Τριάντα πέντε και πλέον χαρακτηριστικά ευρήματα, αποκλειστικά αγγεία, βρήκαν τη θέση τους στις προθήκες του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου (αίθουσα 3). Έκτοτε, δεν έχει υπάρχει συνέχιση της έρευνας και γι' αυτό και η εικόνα που έχουμε είναι ελλιπής, μιας και αφορά μόνο το 15% του συνολικού χώρου.

Αρχιτεκτονικά ευρήματα
----------------------

Η πολίχνη του **Ασκηταριού** (υπολογίζεται ότι θα στέγαζε περί τις 35-50 οικογένειες) αναπτύσσεται με οδούς και ανοικτούς χώρους (πλατείες) που διαχωρίζουν ενίοτε τις οικίες. Καθεμιά τους αναπτύσσεται αυτόνομα και σχεδόν ποτέ με τη χρήση μεσοτοιχίας, προσαρμοσμένη στις ανάγκες του κάθε νοικοκυριού. Οι σημαντικότερες είναι οι Α και οι Ε, όπου μάλιστα έχουμε και σημαντικά κινητά ευρήματα.

Η βασική δομή αυτών των οικιών είναι:

1. Τετράγωνος θάλαμος, όπου και η εστία, που μπορεί να πάρει τη μορφή πήλινου ταψιού τοποθετημένου στο έδαφος (Οικία Ε), τηγάνου (Οικία Ζ) κ.α.
2. Στενός προθάλαμος
3. Υποτυπώδης πρόδομος με παραστάδες (προεκτάσεις των τοίχων του προθαλάμου)
4. Αυλή, όπου βρίσκεται ο ιπνός (φούρνος) ή ο "βόθρος". Η αυλή δεν υπάρχει παρά στα μεγαλύτερου μεγέθους κτίσματα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Θεοχάρης, Δημήτριος Ρ. (1955). «Ανασκαφή εν Αραφήνι». *Πρακτικά Αρχαιολογικής Εταιρείας 1955*. Αθήνα: Εν Αθήναις Αρχαιολογική Εταιρεία. σελ. 109-117.
Το **Ασκηταριό του Αγίου Βασιλείου** είναι σπηλαιώδης ιερή κατασκευή στο Λουκά Αρκαδίας.

Βρίσκεται 14 χιλιόμετρα από την Τρίπολη, στην καρδιά της Μαντινείας. Ο χώρος φέρεται να έχει κατοικηθεί παλαιότερα, κρίνοντας από τα πολλά αρχαιολογικά ευρήματα διαφορετικών εποχών. Εικάζεται ότι υπήρχε στην περιοχή ιερό της Δήμητρας. Βρίσκεται προσκολλημένο στον απότομο βράχο. Το ίδιο σπήλαιο πρέπει να φιλοξενούσε και στην αρχαιότητα ιερές πρακτικές. Την παραμονή της πρωτοχρονιάς τελείται Θεία Λειτουργία στο μικρό ναό με την αρωγή και της Ελληνικής Εταιρείας Διάσωσης Αρκαδίας.

Πηγές
-----

Ιστοσελίδα traveltripolis, Δήμου Τρίπολης Αρχειοθετήθηκε 2014-08-18 στο Wayback Machine.
Συντεταγμένες: 41°1′11″N 28°57′26″E﻿ / ﻿41.01972°N 28.95722°E﻿ / 41.01972; 28.95722

Το **Αββαείο Αγίου Αγγέλου της Πέτρας** (γαλλικά: *Abbaye Saint-Ange de Pétra*) είναι πρώην κιστερκιανό αββαείο στην Κωνσταντινούπολη, πρωτεύουσα της βραχύβιας Λατινικής Αυτοκρατορίας (σημερινή Ιστανμπούλ της Τουρκίας), επί της ευρωπαϊκής ακτής του Βοσπόρου. Η ύπαρξή του, καθώς και η θυγατρική σχέση του, είναι επιβεβαιωμένες, ωστόσο, δεν ισχύει το ίδιο για την τοποθεσία του. Πιθανώς, επρόκειτο για τη Μονή Παντοκράτορος.

Ιστορία
-------

Έπειτα από την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης από τους Σταυροφόρους κατά την Δ΄ Σταυροφορία, η τελευταία κατέστη η έδρα της Λατινικής Αυτοκρατορίας, η οποία και διήρκεσε έως το 1261. Μοναχοί προερχόμενοι από τη Δύση κλήθηκαν προκειμένου να προχωρήσουν στην ίδρυση μοναστικών κοινοτήτων εντός των βυζαντινών εδαφών. Καθώς το Τάγμα των Κιστερκιανών βρισκόταν, εκείνη την περίοδο, στο απόγειό του, οι Φράγκοι απηύθυναν κάλεσμα, μεταξύ άλλων, στο Αββαείο του Ωτκόμπ. Από εκεί, Κιστερκιανοί μοναχοί κατέφθασαν και ίδρυσαν το αββαείο, κατά πάσα πιθανότητα εντός προϋπαρχόντων κτιρίων.

Ο Ραιμόν Ζανέν εικάζει, δίχως, ωστόσο, να είναι απόλυτα σίγουρος, πως το αββαείο ιδρύθηκε εντός της Μονής Παντοκράτορος.

Κατά τη διάρκεια της βραχύχρονης περιόδου ύπαρξής του, το αββαείο της Πέτρας άκμασε, προχωρώντας, παράλληλα, στην ίδρυση δύο θυγατρικών αββαείων, ένα ανδρικό το 1225, των Ρουφινιανών, και ένα γυναικείο το 1221, του Περχειό.

Το 1261, έπειτα από την ανακατάληψη της πόλης από τους Βυζαντινούς, τα αββαεία έπαυσαν την λειτουργία τους και οι μοναχοί τους εκδιώχθηκαν. Οι μοναχοί των ανδρικών αββαείων επέστρεψαν στο Ωτκόμπ, ενώ οι Κιστερκιανές μοναχές του Περχειό προχώρησαν στην ίδρυση νέου αββαείου στη Σικελία ή στο Ρίμινι.

Δείτε επίσης
------------

* Τάγμα των Κιστερκιανών
* Θυγατρικές σχέσεις των κιστερκιανών αββαείων
* Αββαείο του Ωτκόμπ
* Αββαείο των Ρουφινιανών
* Αββαείο του Περχειό
* Λατινική Αυτοκρατορία

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Λατινικά) «Angelus in Petra, Sant'». *www.cistercensi.info*. Τάγμα των Κιστερκιανών. Ανακτήθηκε στις 31 Οκτωβρίου 2013.
2. ↑  Clair 1964, σελ. 202
3. ↑  (Γαλλικά) Janin, Raymond (1968). «Notes d'Histoire et de topographie — L'abbaye cistercienne « Saint-Ange de Pétra » (1214-1261)». *Revue des études byzantines* **26**: 171-184. ISSN 0766-5598.. Ανακτήθηκε στις 10 Μαΐου 2013.
4. 1 2  Martin, Cuozzo & Martin-Hisard 1999, σελ. 216

Πηγές
-----

* (Γαλλικά) Clair, Romain (1964). «Les filles d'Hautecombe dans l'empire latin de Constantinople». *Revue Mabillon : archives de la France monastique* (Abbaye Saint-Martin de Ligugé) (61): 202. ISSN 0035-3620.. Ανακτήθηκε στις 31 Οκτωβρίου 2013.
* (Γαλλικά) Janin, Raymond (1968). «Notes d'Histoire et de topographie — L'abbaye cistercienne « Saint-Ange de Pétra » (1214-1261)». *Revue des études byzantines* **26**: 171-184. ISSN 0766-5598.. Ανακτήθηκε στις 10 Μαΐου 2013.
* (Γαλλικά) Martin, Jean-Marie; Cuozzo, Errico; Martin-Hisard, Bernadette (1999). «Un acte de Baudouin II en faveur de l'abbaye cistercienne de Sainte-Marie De Percheio». *Revue des études byzantines* **57**: 211-223. ISSN 0766-5598.. Ανακτήθηκε στις 31 Οκτωβρίου 2013.
Ο **Ααρών**, βουλγαρ. Арон (10ος αι.) από τη Δυναστεία Κομητόπουλων ήταν Βούλγαρος ευγενής. Όταν οι Ρωμαίοι ανέκτησαν τα ανατολικά μέρη της Βουλγαρίας το 971, ο Ααρών και οι τρεις αδελφοί του, γιοί του κόμη Νικολάου, συνέχισαν την αντίσταση στη δύση. Κλήθηκαν Κομητόπουλοι και κυβέρνησαν τη χώρα μαζί, ως νόμιμοι διάδοχοι του θρόνου, καθώς οι δύο τελευταίοι τσάροι της δυναστείας του Κρούμου, οι αδελφοί Βόρις Β΄ και Ρομάν, ήταν φυλακισμένοι στην Κωνσταντινούπολη. Η αντίσταση του Ααρών ήταν στη Σερδική (νυν Σόφια), που βρίσκεται στην κύρια οδό μεταξύ Κωνσταντινούπολης και Δυτικής Ευρώπης. Αυτός έπρεπε να υπερασπιστεί την περιοχή από εχθρικές εισβολές και να επιτεθεί στα Ρωμαϊκά εδάφη στη Θράκη.

Ο τσάρος Σαμουήλ, αδελφός του Ααρών.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του Νικολάου κόμη και της Ριψίμια της Αρμενίας. Αδελφοί του ήταν οι Δαυίδ, Μωυσής και Σαμουήλ.

Στην αρχή της μεγάλης εκστρατείας εναντίον της Ρωμανίας το 976, οι δύο μεγαλύτεροι αδελφοί Δαυίδ και Μωυσής απωλέσθηκαν, αλλά οι Βούλγαροι επέτυχαν μεγάλες επιτυχίες, όπως την επιστροφή της βορειο-ανατολικής Βουλγαρίας. Τότε ο Βασίλειος Β΄ Αυτοκράτορας των Ρωμαίων, που έπρεπε να πολεμήσει με τους Βούλγαρους και την επικίνδυνη εξέγερση υπό τον Βάρδα Σκληρό, στράφηκε στη μυστική διπλωματία. 

Η προσοχή του επικεντρώθηκε στον Ααρών, που ήταν πιο επικίνδυνος τότε, λόγω της εγγύτητας της έδρας του με τη Θράκη και εξ αιτίας της φιλοδοξίας του να κυβερνήσει όλη τη Βουλγαρία μόνος του. Αυτό έκανε την ειρήνη επικερδή για τον Ααρών και τον Βασίλειο Β΄. Οι Βούλγαροι ευγενείς ζήτησαν το χέρι της αδελφής του Αυτοκράτορα και ο Βασίλειος Β΄ συμφώνησε· όμως τού έστειλε την κόρη ενός ευγενούς του και τον επίσκοπο της Σεβάστειας. Αν και η εξαπάτηση ανακαλύφθηκε και ο επίσκοπος σκοτώθηκε, οι διαπραγματεύσεις συνεχίστηκαν. Στο τέλος ο Σαμουήλ έμαθε τις μυστικές διαπραγματεύσεις και στις 14 Ιουνίου 976 ο Ααρών, μαζί με όλη την οικογένειά του, εξοντώθηκε στην περιοχή της σημερινής Ντουπνίτσα. Μόνο ο μεγαλύτερος γιος του Ιβάν Βλάντισλαβ γλίτωσε, μετά από παρέμβαση του Γαβριήλ, γιου του Σαμουήλ. Ωστόσο ο Ιβάν Βλαντισλάβ σκότωσε τον (σωτήρα του) Γαβριήλ 39 έτη μετά, για να εκδικηθεί τον θάνατο των αθώων αδελφών του· έπειτα σφετερίστηκε τον θρόνο και έγινε τσάρος της Βουλγαρίας.

### Άλλη άποψη

Σύμφωνα με άλλη άποψη, ο Συμεών Α΄ της Βουλγαρίας είχε αρκετά παιδιά: ένα από αυτά, ο Ιβάν, νυμφεύτηκε με μία Αρμένια στην Καισάρεια και οι Ααρών και Μωυσής είναι παιδιά αυτού του Ιβάν.

Οικογένεια
----------

Είχε τέκνο:

* Ιβάν Βλαντισλάβ άκμασε 1015-1018, τσάρος της Βουλγαρίας.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.

Πηγές
-----

* Nicholas Adontz. Samuel l'Armenien, Roi des Bulgares. Bruxelles, Palais des academies, 1938. Published also in: Etudes Armeno-Byzantines. Livraria Bertrand. Lisbonne, 1965, Pp. 347 - 407
Η **Αλεξάνδρα, Δούκισσα του Φάιφ** (*Princess Alexandra, 2nd Duchess of Fife*, 17 Μαΐου 1891 - 26 Φεβρουαρίου 1959), ήταν κόρη του Αλεξάντερ Νταφ, 1ου Δούκα του Φάιφ, και της Λουίζας του Ηνωμένου Βασιλείου, καθώς και εγγονή του Εδουάρδου Ζ΄.

Η *Αλεξάνδρα Βικτωρία Αλβέρτα Εντουίνα Λουίζα* γεννήθηκε στις 17 Μαΐου 1891 στην Οικία Ηστ Σην του Ρίτσμοντ, πέμπτη στη σειρά διαδοχής του βρετανικού θρόνου. Παρότι ήταν εγγονή του Βρετανού μονάρχη, δεν έλαβε τον τίτλο *Πριγκίπισσα του Ηνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας και της Ιρλανδίας*, ούτε και την προσφώνηση *Βασιλική Υψηλότητα*, καθώς ο πατέρας της ήταν Δούκας. Στις 5 Νοεμβρίου 1905 ο Εδουάρδος Ζ΄ ανακήρυξε την μεγαλύτερη κόρη του, Λουίζα, σε *Βασιλοπούλα*. Έπειτα, χορήγησε τον τίτλο της *Πριγκίπισσας* στην Αλεξάνδρα και την αδελφή της. 

Γύρω στο 1910 η Αλεξάνδρα σύναψε μια κρυφή σχέση με τον Χριστόφορο της Ελλάδας, γιο του Γεωργίου Α΄. Ο δεσμός τους τερματίστηκε με παρέμβαση των γωνιών τους, καθώς ο Χριστόφορος και η Αλεξάνδρα ήταν πρώτα ξαδέλφια, μεταξύ των οποίων ο γάμος δεν επιτρέπεται από την Ορθόδοξη Εκκλησία.

Στις 15 Οκτωβρίου 1913 η Αλεξάνδρα παντρεύτηκε τον Αρθούρο του Κόννωτ στο Βασιλικό Παρεκκλήσι του Παλατιού του Αγίου Ιακώβου στο Λονδίνο. Το ζευγάρι απέκτησε μόνο ένα παιδί, τον Άλασταιρ (1914-1943).

Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Αλεξάνδρα υπηρέτησε ως νοσοκόμα στο Nοσοκομείο *Αγία Μαρία* του Λονδίνου. Όταν ο σύζυγός της διορίστηκε Γενικός Κυβερνήτης της Νότιας Αφρικής, το 1920, εκείνη τον συνόδευσε στην Πρετόρια και εργάστηκε σε τοπικά νοσοκομεία.

Η Αλεξάνδρα πέθανε στις 26 Φεβρουαρίου 1959 στο σπίτι της στο Λονδίνο και ενταφιάστηκε στο Παρεκκλήσι του Αγίου Νινιανού στο Μπρέιμαρ.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10
2. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Ιανουαρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 5 Ιανουαρίου 2016.
3. ↑
4. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 5 Ιανουαρίου 2016.
5. ↑
6. ↑
7. ↑

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 316737171
* ISNI: 0000 0004 5094 2004
* BNF: cb14977214n (data)

 |

 |
Η **Αδέλα** του Σαλούτσο (π. 995 - μετά το 1055) από τον Οίκο των Ομπερτιδών ήταν μία ευγενής γυναίκα της Βόρειας Ιταλίας. Με τον γάμο της έγινε μαρκησία του Σαλούτσο.

Βιογραφία
---------

Οι γονείς της Αδέλας ήταν ο Αλβέρτος-Άτσο Α΄ μάργραβος του Μιλάνου και η Αδέλα του Μιλάνου.  Ο αδελφός της Αλβέρτος-Άτσο Β΄ διαδέχτηκε τον πατέρα τους ως μάργραβος του Μιλάνου και δύο γιοί του έγιναν ιδρυτές του Οίκου των Γουέλφων και του Οίκου των Έστε αντίστοιχα.

Οικογένεια
----------

Η Αδέλα παντρεύτηκε τον Άνσελμο Β΄ μάργραβο του Σαλούτσο,  με τον οποίο είχε τα ακόλουθα παιδιά: 

* Όττο Β΄.
* Ούγκο Β΄.
* Άνσελμ.

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Brunhofer, *Arduin von Ivrea*, p. 212.
2. ↑  Thiele, *Erzählende genealogische Stammtafeln*, table 29; Brunhofer, *Arduin von Ivrea*, p. 263.
3. ↑  Foundation for Medieval Genealogy

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* U. Brunhofer, Arduin *von Ivrea.* *Untersuchungen zum letzten italienischen Königtum des Mittelalters* (Άουγκσμπουργκ, 1999).
* A. Thiele, *Erzählende genealogische Stammtafeln zur europäischen Geschichte Band III Europäische Kaiser-, Königs- und Fürstenhäuser* (RG Fischer Verlag, 1994).

Πηγές
-----

* Adele Markgräfin von Saluzzo (στα γερμανικά)
Συντεταγμένες: 35°14′5.928″N 25°9′32.148″E﻿ / ﻿35.23498000°N 25.15893000°E﻿ / 35.23498000; 25.15893000

Το **Αρχαιολογικό Μουσείο Αρχανών**, επίσης γνωστό ως **Αρχαιολογική Συλλογή Αρχανών**, είναι αρχαιολογικό μουσείο στην κωμόπολη των Αρχανών, στο νησί της Κρήτης, στην Ελλάδα. Φιλοξενεί μινωικά αρχαιολογικά ευρήματα προερχόμενα από την ευρύτερη γειτονική περιοχή.

Το μουσείο ιδρύθηκε το 1993. Στεγάζεται εντός νεοκλασικής αρχιτεκτονικής κτιρίου, το οποίο παλαιότερα λειτουργούσε ως σχολείο και το οποίο βρίσκεται εντός της συνοικίας Τζαμί, στις Αρχάνες. Το μουσείο εκτείνεται εντός έκτασης της τάξεως των 570 m².

Συλλογές
--------

Οι συλλογές του μουσείου περιλαμβάνουν αρχαιολογικά ευρήματα προερχόμενα από το Ανάκτορο των Αρχανών, την Ανεμόσπηλια, καθώς και το νεκροταφείο του Φουρνίου. Οι συγκεκριμένες συλλογές αποτελούνται, κυρίως, από κεραμικά και λιθόγλυπτα αντικείμενα. Αρκετά εκ των πλέον σημαντικών αρχαιολογικών ευρημάτων, όπως χρυσά κοσμήματα, σφραγίδες, καθώς και μεταλλικά αντικείμενα, φυλάσσονται εντός του Αρχαιολογικού Μουσείου Ηρακλείου για λόγους ασφαλείας.

* Φανάρι προερχόμενο από τις Αρχάνες.Φανάρι προερχόμενο από τις Αρχάνες.
* Αγαλματίδια ζώων προερχόμενα από τις Αρχάνες.Αγαλματίδια ζώων προερχόμενα από τις Αρχάνες.
* Τρίποδη τράπεζα λατρευτικών προσφορών προερχόμενη από τις Αρχάνες.Τρίποδη τράπεζα λατρευτικών προσφορών προερχόμενη από τις Αρχάνες.
* Πίθος προερχόμενος από τις Αρχάνες.Πίθος προερχόμενος από τις Αρχάνες.
* Πυξίδα προερχόμενη από το Φουρνί.Πυξίδα προερχόμενη από το Φουρνί.
* Αγγείο προερχόμενο από το Φουρνί.Αγγείο προερχόμενο από το Φουρνί.
* Δοχείο προερχόμενο από το Φουρνί.Δοχείο προερχόμενο από το Φουρνί.
* Ρυτό προερχόμενο από το Φουρνί.Ρυτό προερχόμενο από το Φουρνί.
* Σπαστήρας κρασιού προερχόμενος από το Φουρνί.Σπαστήρας κρασιού προερχόμενος από το Φουρνί.
* Ανασκαφή.Ανασκαφή.

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Αρχαιολογικό Μουσείο Αρχανών** |

1. 1 2 3  (Αγγλικά) «Archaeological Museum of Archanes». *InterKriti*. Ανακτήθηκε στις 1 Σεπτεμβρίου 2020.
2. 1 2 3  «Αρχαιολογικό Μουσείο Αρχανών». *Cretan Beaches*. Ανακτήθηκε στις 1 Σεπτεμβρίου 2020.
3. 1 2 3  «Αρχαιολογική Συλλογή Αρχανών». *Δήμος Αρχανών-Αστερουσίων*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Αυγούστου 2020. Ανακτήθηκε στις 1 Σεπτεμβρίου 2020.
Η **Αικατερίνη**, γαλλ. Catherine (1428 - 13 Ιουλίου 1446) από τον Οίκο των Βαλουά γεννήθηκε πριγκίπισσα της Γαλλίας και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Σαρολαί.

Βιογραφία
---------

Ήταν η δεύτερη κόρη του Καρόλου Ζ΄ της Γαλλίας και της Μαρίας των Βαλουά, κόρης του Λουδοβίκου Β΄ δούκα του Ανζού.

Ο γάμος της ήταν μέρος της συνθήκης του Αρράς μεταξύ της Γαλλίας και της Βουργουνδίας του 1438: θα παντρευόταν τον Κάρολο τότε κόμη του Σαρολαί. Το επόμενο έτος έγινε η μνηστεία και το 1439 ο γάμος στο Μπλουά. Η Αικατερίνη ήταν 12 ετών και ο Κάρολος 7 ετών. Λόγω της μικρής ηλικίας της, δόθηκε στη φροντίδα της μητέρας τού Καρόλου, της Ισαβέλλας των Αβίς και οι δύο τους τα πήγαιναν καλά: η Ισαβέλλα την είχε ως κόρη.

Η Αικατερίνη περιγράφεται ως έξυπνη, ευγενής, γοητευτική και αρεστή στη Βουργουνδία. Όμως η Αυλή της Βουργουνδίας είχε επίσημη, επίπονη εθιμοτυπία, την πιο επιτηδευμένη στην Ευρώπη· επιπρόσθετα η Αικατερίνη έπρεπε να ταξιδεύει συχνά από τη Βουργουνδία στις Κάτω Χώρες, που το ψυχρό τους κλίμα έβλαψε τη λεπτή υγεία της. Το 1446 ασθένησε από κρυολόγημα και απεβίωσε από φυματίωση. Ήταν 18 ετών· ο Κάρολος έγινε αργότερα δούκας της Βουργουνδίας· νυμφεύτηκε άλλες δύο φορές.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε το 1439 τον Κάρολο των Βαλουά τότε κόμη του Σαρολαί· δεν απέκτησε απογόνους.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  «Kindred Britain»
2. ↑  p11366.htm#i113655. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
3. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.

Πηγές
-----

* Ruth Putnam, "Charles the Bold"
* Aline S. Taylor, "Isabel of Burgundy: The Duchess Who Played Politics in the Age of Joan of Arc, 1397-1471"
**Ααχενόσαυρος** (***Aachenosaurus***) είναι το αμφίβολο όνομα (*nomen dubious*) γένους προϊστορικού φυτού. Ονομάστηκε με βάση θραύσματα απολιθωμένου υλικού που αρχικά θεωρήθηκε ότι ήταν θραύσματα σιαγόνας δεινοσαύρου με ράμφος παρόμοιο με πάπιας (ενός αδρόσαυρου). Ωστόσο τα απολιθώματα αποδείχθηκε ότι ήταν απολιθωμένο ξύλο, προς μεγάλη αμηχανία αυτού που τα ανακάλυψε. Το όνομα του απολιθώματος σημαίνει «η σαύρα του Άαχεν», και το πήρε από τον Σχηματισμό του Άαχεν στο Μόρεσνετ (το οποίο ήταν ουδέτερη περιοχή μεταξύ Βελγίου και Γερμανίας), όπου και ανακαλύφθηκε.

Ένα συνώνυμο του ονόματος Ααχενόσαυρος είναι το Ααχενόξυλο (*Aachenoxylon*), που προτάθηκε από τον Δρα Maurice Hovelacque το 1889/1890.

Ιστορία
-------

Ο Ααχενόσαυρος βρέθηκε και ονομάστηκε από τον Γκέραρντ Σμετς, στις 31 Οκτωβρίου 1888, ο οποίος ονόμασε και το τυπικό είδος *Aachenosaurus multidens*. Βασιζόμενος στα θραύσματα που βρήκε συμπέρανε ότι επρόκειτο για δείγμα αδρόσαυρου οποίος έφτανε κατ' εκτίμηση τα 4 με 5 μέτρα μήκος και ο οποίος πιθανώς έφερε και άκανθες στο δέρμα. Υπερασπίστηκε το πόρισμά του, δηλώνοντας ότι τα απολιθώματα είχαν εξεταστεί οπτικώς με γυμνό μάτι, με μεγεθυντικό φακό και με μικροσκόπιο. Εντούτοις σύντομα αποδείχθηκε το λάθος του από τον Λουί Ντολό. Ο Σμετς αρχικά προσπάθησε να υπερασπιστεί την αρχική αναγνώριση που έκανε αλλά αποδείχθηκε ξανά λάθος από ουδέτερη επιτροπή και έκτοτε αποσύρθηκε από την επιστημονική δράση νοιώθοντας ντροπιασμένος.

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **ααχενόσαυρος**  |

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Smets, G. (1888). "Notices palaeontologiques". *Ann. Soc. Science Brussels (Bulletin de la société Belge de Géologie de Paléontologie & D'Hydrologie)*, 12 (2): pp. 193-214
2. ↑  «Aachenoxylon». *Universal Biological Indexer and Organizer*. The Marine Biological Laboratory. Ανακτήθηκε στις 9 Μαΐου 2011.
3. ↑   G. F. H. (1891). Review of Maurice Hovelacque 'Sur la nature Végétale de l'Aachenosaurus multidens, G. Smets' Geological Magazine (Decade III), 8, pp 82-83
4. ↑  British Museum (Natural History). Dept. of Geology; Stopes, Marie Carmichael, 1880-1958. *Catalogue of the Mesozoic plants in the British museum (Natural history) The Cretaceous flora (1913)*. London, Printed by order of the Trustees.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* *Aachenosaurus* στο DinoData
* καταχώριση uBio
* καταχώριση Nomenclator Zoologicus
Η **Αλεξάντρια** (ρουμ. *Alexandria*) είναι πόλη της νότιας Ρουμανίας, πρωτεύουσα του Νομού Τέλεορμαν, στην ιστορική περιοχή Μουντενία ή Μείζων Βλαχία. Ο πληθυσμός της στην απογραφή του 2011 ήταν 45.434 κάτοικοι.

Γεωγραφία
---------

Η Αλεξάντρια βρίσκεται στο μέσο της Πεδιάδας της Βλαχίας, κτισμένη στη δεξιά όχθη του ποταμού Βέντεα, σε μέσο υψόμετρο μόλις 47 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, από την οποία απέχει 227 χιλιόμετρα σε ευθεία γραμμή. Οι γεωγραφικές συντεταγμένες του κέντρου της είναι 43°58΄07΄΄ Βόρειο πλάτος και 25°20΄10΄΄ Ανατολικό μήκος. Η πόλη απέχει 62 χιλιόμετρα από το Τζιούρτζιου και 86 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά από το Βουκουρέστι. 

Η πόλη διασχίζεται από τη ρουμανική Εθνική Οδό DN6 (Βουκουρεστίου-Βανάτου), τμήμα της Ευρωπαϊκής οδού E70, ενώ διαθέτει και σιδηροδρομική σύνδεση.

Ιστορία
-------

Η Αλεξάντρια πήρε την ονομασία της από το όνομα του ιδρυτή της, του **Αλεξάνδρου Β΄ Γκίκα**, πρίγκιπα της Βλαχίας από τον Απρίλιο του 1834 έως τις 7 Οκτωβρίου 1842. Ο πληθυσμός άρχισε να αυξάνεται αλματωδώς από τις αρχές του 20ού αιώνα, ξεκινώντας από μόλις 1.675 κατοίκους το 1900, εξαιτίας της πλούσιας γεωργικής παραγωγής, με κύριο εξαγωγικό εμπόριο τα σιτηρά.

Το 1989 η πόλη είχε πάνω από 63.000 κατοίκους και πάνω από 6 μεγάλα εργοστάσια, αλλά μετά την πτώση του κομμουνιστικού καθεστώτος ο πληθυσμός μειώθηκε εξαιτίας της μεταναστεύσεως προς το εξωτερικό.

Θρησκεία
--------

Η Μητρόπολη Αλεξανδρείας και Τέλεορμαν είναι επισκοπή της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ρουμανίας (Πατριαρχείο Ρουμανίας). Η έδρα της είναι η Αλεξάντρια, με καθεδρικό ναό τον Ναό του Αγίου Αλεξάνδρου στην πόλη και η δικαιοδοσία της συμπίπτει με τα όρια του Νομού Τέλεορμαν.

Πρόσωπα
-------

Στην Αλεξάντρια γεννήθηκαν, μεταξύ άλλων αξιόλογων ανθρώπων, ο ιστορικός και Ακαδημαϊκός Άνγκελ Ντεμετριέσκου (1847-1903) και ο μαθηματικός Σιπριάν Μανολέσκου (γενν. 1978), καθώς και ο ποδοσφαιριστής Αλίν Τόσκα (γενν. 1992).

Εικόνες
-------

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| Ο καθεδρικός Ναός του Αγίου Αλεξάνδρου
 |
| Ο καθεδρικός Ναός του Αγίου Αλεξάνδρου
  |

|  |
| --- |
| Και άλλος ορθόδοξος ναός στην πόλη
 |
| Και άλλος ορθόδοξος ναός στην πόλη
  |

|  |
| --- |
| Ανδριάντας του Λίβιου Βασίλιτσα
 |
| Ανδριάντας του Λίβιου Βασίλιτσα
  |

|  |
| --- |
| Το κτήριο της νομαρχίας
 |
| Το κτήριο της νομαρχίας
  |

|  |
| --- |
| Ο σιδηροδρομικός σταθμός
 |
| Ο σιδηροδρομικός σταθμός
  |

 |

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Rezultatele alegerilor locale din 2012». Central Electoral Bureau.
2. ↑  «Rezultatele alegerilor locale din 2016». Central Electoral Bureau.
3. ↑  www.alexandria.ro/alexandria/asezare-geografica/.
4. ↑   Μία ή περισσότερες προτάσεις από το προηγούμενο κείμενο ενσωματώνει κείμενο από έκδοση που είναι πλέον κοινό κτήμα: Chisholm, Hugh, επιμ.. (1911) «Alexandria» *Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάννικα* **1** (11η έκδοση) Cambridge University Press, σελ. 572

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η Αλεξάντρια στα «Βικιταξίδια»

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 151333368
* GND: 7683097-4

 |

 |
Ο **Αλεξάνταρ Ντίμτσεβ Πραματάροβ (Πραματάρσκι)** (*Александър Димчев Праматаров (Праматарски)*) ήταν Βούλγαρος, στρατιωτικός, πολιτικός και επαναστάτης μέλος της  Εσωτερικής Μακεδονικής Επαναστατικής Οργάνωσης.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1892 στο χωριό Σκρεμπάτνο, τότε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία σήμερα στη Βόρεια Μακεδονία, και ανήκε σε εξέχουσα οικογένεια. Το 1913 αποφοίτησε από την τελευταία εικοστή έβδομη τάξη του Βουλγαρικού γυμνασίου Θεσσαλονίκης. Το 1915 αποφοίτησε από την στρατιωτική σχολή της Σόφιας και στις 25 Αυγούστου προήχθη στον βαθμό του υπολοχαγού. Του ανατέθηκε να υπηρετήσει στο Έβδομο σύνταγμα πυροβολικού. Έλαβε μέρος στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο (1915 - 1918) ως αξιωματικός πυροβολικού. Του απονεμήθηκαν δύο μετάλλια "Για το θάρρος του", βαθμός IV.

Συμμετέχει ενεργά στις δραστηριότητες του βοηθητικού Οργανισμού της εσωτερικής Μακεδονικής επαναστατικής οργάνωσης. Τον Απρίλιο του 1926 διορίστηκε επικεφαλής της περιφερειακής μόνιμης επιτροπής του Πέτριτς. Το 1933, ως πρόεδρος της περιφερειακής μόνιμης επιτροπής, εξελέγη στο προεδρείο του μεγάλου Μακεδονικού συμβουλίου, που πραγματοποιήθηκε στη Άνω Τζουμαγιάς. Με την πρωτοβουλία του, έδωσε μεγάλη ώθηση στην οικονομική άνοδο της περιοχής του Πιρίν. Από το 1941 έως το 1944 ήταν δήμαρχος του Πέτριτς. Με την αποχώρηση των γερμανικών στρατευμάτων το 1944, με επικεφαλής τοπικούς εθελοντές, κατάφερε να εξουδετερώσει μια γερμανική μονάδα που ετοιμαζόταν να πυρπολήσει την πόλη.

Μετά τις 9 Σεπτεμβρίου 1944, συνελήφθη, ξυλοκοπήθηκε και οδηγήθηκε στις φυλακές της Άνω Τζουμαγιάς Στις 26 Μαρτίου 1945, καταδικάστηκε από το Λαϊκό Δικαστήριο του Σβέτι Βράχκα σε αυστηρή φυλάκιση 15 ετών όπου ενώπιον του δικαστηρίου δεν δηλώνει ένοχος. 

Πέθανε στη Σόφια σε προχωρημένη ηλικία στις 30 Σεπτεμβρίου 1982.

Δείτε επίσης
------------

* Ντιμίταρ Ντίμοβ Πραματάρσκι

Παραπομπές
----------

1. ↑  Енциклопедия „Пирински край", том II. Благоевград, Редакция „Енциклопедия", 1999. ISBN 954-90006-2-1. с. 152, 858, (Βουλγάρικα)
2. ↑  Кандиларовъ, Георги Ст (1930). *Българскитѣ гимназии и основни училища въ Солунъ (по случай на 50-годишнината на солунскитѣ български гимназии)*. София: Македонски Наученъ Институтъ, печатница П. Глушковъ. σελ. 101. , (Βουλγάρικα)
3. ↑  35-и „Рилски" випуск на Военното на Н.В. Училище (пълен списък), (Βουλγάρικα)
4. ↑  ДВИА, ф. 40, оп. 1, а.е. 221, л. 68; ф. 1, оп. 4, а.е. 2, л. 128-129, (Βουλγάρικα)
5. ↑  Тюлеков, Димитър. Обречено родолюбие. ВМРО в Пиринско 1919-1934, Унив. Изд. „Неофит Рилски", Благоевград, 2001, (Βουλγάρικα)
6. ↑  «Великиятъ македонски съборъ въ Горна Джумая». *Илюстрация Илиндень* (София) **V** (4 (44): 4. Мартъ 1933. . , (Βουλγάρικα)
7. ↑  Българска възрожденска интелигенция.- С. 1988, с. 387-388. (Βουλγάρικα)
8. ↑  "Спомени на Пандели Ангелов Стоянов (машинопис запазен от д-р Иван Гаджев)", Toronto, Canada, стр. 25. (Βουλγάρικα)
9. ↑  Ангелов. Веселин. Малко известни факти за т. нар. „народен съд" в Пиринска Македония (февруари-март 1945 г.), (Βουλγάρικα)
Ο ιστορικός συγγραφέας **Αίσωπος** ήταν Έλληνας της ελληνιστικής περιόδου που συνέγραψε μια βιογραφία του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Το αρχικό κείμενο αυτής της βιογραφίας έχει χαθεί, αλλά ήταν γνωστό ότι υπήρχε μία μετάφρασή της στη λατινική γλώσσα από τον Ιούλιο Βαλέριο. Αυτή ανακαλύφθηκε το έτος 1816 ως χειρόγραφο στην Αμβροσιανή βιβλιοθήκη του Μιλάνου και πρωτοεκδόθηκε το επόμενο έτος από τον A. Mai. Ο τίτλος της είναι: *Itinerarium ad Constantinum Atigustum, etc.: accedunt Julii Valerii Res gestae Alexandri Macedonis*. Η εποχή στην οποία έζησε ο Αίσωπος ο ιστορικός δεν είναι γνωστή με ακρίβεια. Ακόμα και η ίδια του η ύπαρξη έχει αμφισβητηθεί. Ο Mai, στον πρόλογο της εκδόσεώς του, κλίνει προς την άποψη ότι η μετάφραση του έργου γράφηκε πριν από το 389 μ.Χ. επειδή ο ναός Σεραπείον στην Αλεξάνδρεια, που καταστράφηκε με διαταγή του Μεγάλου Θεοδοσίου, αναφέρεται στη μετάφραση ως ευρισκόμενος σε λειτουργία. Αλλά σοβαρές αντιρρήσεις ως προς αυτό διατυπώθηκαν από τον Λετρόν, ο οποιός την τοποθετεί στον 7ο ή στον 8ο αιώνα. Το κείμενο εξάλλου περιέχει πολλά πραγματολογικά λάθη και ανακρίβειες, και έχει απαξιωθεί ως ιστορική πηγή από πολλούς ιστορικούς.

Δείτε επίσης
------------

* Φυλλάδα του Μεγαλέξανδρου

Παραπομπές
----------

1. ↑  Franciscus Juretus: *ad Symmach. Ep.* x. 54
2. ↑  Barth, *Adversar.* ii. 10
3. ↑  Julius Valerius, i. 31
4. ↑  *Journ. des Savans*, 1818, σελ. 617
5. ↑  Allen, Alexander (1867). «Aesopus (2)». Στο: Smith, William. *Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology*. **1**. σελ. 48. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Μαΐου 2011. Ανακτήθηκε στις 5 Φεβρουαρίου 2020.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Chisholm, Hugh, επιμ.. (1911) «Aesopus» *Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάννικα* (11η έκδοση) Cambridge University Press
* «ref. Letronne». *Journal des savans* (Paris: Imprimerie Royale): 617. January 1818. .

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 2857445
* GND: 102378258

 |

 |