recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Εδιμβούργο των Επτά Θαλασσών
Το Εδιμβούργο των Επτά Θαλασσών είναι ο μοναδικός κύριος οικισμός του νησιού Τριστάν ντα Κούνια. Μαζί με τα νησιά της Αγίας Ελένης,της Ασενσιόν καθώς και μερικά ακόμα ακατοίκητα νησιά αποτελούν το Βρετανικό Υπερπόντιο Έδαφος της Αγίας Ελένης, Ασενσιόν και Τριστάν ντα Κούνια στο Νότιο Ατλαντικό Ωκεανό. Μεταξύ των ντόπιων αναφέρεται πάντα ως ο Οικισμός (The Settlement) ή το Χωριό (The Village).

Το Εδιμβούργο των Επτά Θαλασσών θεωρείται ως ο πιο απομακρυσμένος μόνιμος οικισμός στην Γη, έχοντας 2.173 χιλιόμετρα (1.350 μίλια) απόσταση από τον εγγύτερο οικισμό, στην νήσο της Αγίας Ελένης.

Γεωγραφία
---------

Ο οικισμός βρίσκεται στην βόρεια ακτή του νησιού με συντεταγμένες 37°4′2.2″S 12°18′36″W και έχει πληθυσμό περίπου 250 κατοίκους, ενώ πήρε το όνομά του προς τιμή του Πρίγκιπα Alfred, Δούκα του Εδιμβούργου, ο οποίος επισκέφτηκε το νησί το 1867. 

Στο Εδιμβούργο των Επτά Θαλασσών υπάρχει ένα μικρό λιμάνι, η κατοικία του Διοικητή, ταχυδρομείο καθώς και επιστημονικός σταθμός παρακολούθησης
΄

Πρόσβαση
--------

Η πρόσβαση στον οικισμό και γενικότερα στο νησί Τριστάν ντα Κούνια γίνεται πάντα και μόνο με πλοίο. Η διάρκεια του ταξιδιού είναι συνήθως 6 ημέρες καλύπτοντας 2810 χλμ. ή 1750 μίλια από το λιμάνι του Κέιπ Τάουν. Η τελική αποβίβαση εξαρτάται από τον καιρό και συνήθως γίνεται άμεσα με ελικόπτερο, εκτός εάν επικρατούν πολύ δύσκολες καιρικές συνθήκες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Wayback Machine» (PDF). *web.archive.org*. 20 Ιουλίου 2011. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Ιουλίου 2011. Ανακτήθηκε στις 22 Απριλίου 2019. CS1 maint: Unfit url (link)
2. ↑  «Tristan da Cunha Edinburgh of the Seven Seas». *www.tristandc.com*. Ανακτήθηκε στις 22 Απριλίου 2019.
3. ↑  «Tristan da Cunha's Scientific Monitoring Stations». *www.tristandc.com*. Ανακτήθηκε στις 22 Απριλίου 2019.
4. ↑  «Tristan da Cunha Edinburgh of the Seven Seas». *www.tristandc.com*. Ανακτήθηκε στις 22 Απριλίου 2019.
5. ↑  «Cape Town - Tristan da Cunha Shipping Schedule». 2023.
Ο Μπόσνα στο Βιζόκο
Ο **Μπόσνα** (μτφ: Βοσνία) (*βοσνιακά: Bosna, λατινικά: Bathinus*) είναι ποταμός της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, παραπόταμος του Σάβου. Πηγάζει από το όρος Ίγκμαν διασχίζει το κεντρικό τμήμα της Βοσνίας και μετά από 271 χλμ. εκβάλει στον ποταμό Σάβο κοντά στο Σάμακ. Ανήκει στη λεκάνη της Μαύρης Θάλασσας.

Ο Μπόσνα πηγάζει από τριάντα καρστικές πηγές στο χωριό Βρούτσι στους πρόποδες του βουνού Ίγκμαν στα 500 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, ένα μέρος γνωστό στους κατοίκους του Σαράγεβο ως κατάλληλο για πικ-νικ. Στο επάνω μέρος από τις πηγές του μέχρι τη Ζένιτσα περνά μέσα από το Σαράγεβο, το Βιζόκο, τη Ζένιτσα και το Κακάνισκε. Λίγο πριν ενωθεί με τον Σάβο δημιουργεί νησίδες και μαιάνδρους.

Ο Μπόσνα έχει μήκος 273 χιλιόμετρα, βάθος 1–3 μέτρα (στις δίνες φτάνει βάθη έως 10 μέτρα) και πλάτος 35 έως 170 μέτρα. Οι ακτές καλύπτονται εν μέρει από δέντρα και θάμνους. Η μέση ροή του νερού είναι γύρω στα 100 m³/s. Το υψηλότερο επίπεδο του νερού το έχει κατά την περίοδο Μαρτίου–Μαΐου και τον Νοέμβριο, ενώ το χαμηλότερο Αύγουστο και Σεπτέμβριο.

Οι κυριότεροι παραπόταμοι του Μπόσνα είναι οι: Ζελιέζνιτσα (26,9 χλμ.), Μίλιατσκα (35,9 χλμ.), Κριβάια (101 χλμ.), Σπρέτσα (137,5 χλμ.), Στάβνια (30.4 χλμ.), Φοϊνίτσκα (46 χλμ.), Λάσβα (49,4 χλμ.) και Ουζόρα (82 χλμ.).

Η μόνη μονάδα υδροηλεκτρικής ενέργειας βρίσκεται στο Μπόγκατιτς που χτίστηκε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο με ισχύ 6,5 MW. Η λεκάνη απορροής του Μπόσνα καλύπτει 10.460 τετραγωνικά χλμ. με μέσο υψόμετρο 640 μ. και περιορίζεται κυρίως σε μεσαία και χαμηλά βουνά. Η κοιλάδα του ποταμού Μπόσνα είναι η πιο πυκνοκατοικημένη περιοχή της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, με σχεδόν ένα εκατομμύριο κατοίκους, και αποτελεί το βιομηχανικό κέντρο της χώρας.

Αναφορές
--------

* *Мала енциклопедија Просвета*, Треће издање (1985); Београд: „Просвета"; ISBN 86-07-00001-2, στα σερβικά
* Јован Ђ. Марковић (1990): *Енциклопедијски географски лексикон Југославије* Сарајево: „Свјетлост"; ISBN 86-01-02651-6, στα σερβικά


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα СБосна (река)  της Σερβικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η κινηματογραφική ταινία με τίτλο ***Franco & Ciccio: μάγοι του ποδοσφαίρου*** που γυρίστηκε το 1970 είναι μια κωμωδία ιταλογαλλικής παραγωγής και έχει διάρκεια 91 λεπτά (πρωτότυπος ιταλικός τίτλος: *Don Franco e don Ciccio nell'anno della contestazione*).

Υπόθεση
-------

Ο ντον Φράνκο και ο ντον Τσίτσο είναι δυο πάστορες από δύο διαφορετικές ενορίες της Σικελίας. Ο πρώτος από την εκκλησία του Αγίου Αντωνίου και ο δεύτερος από την Sacro Cuore di Gesù. Είναι δε εντελώς διαφορετικοί μεταξύ τους: ο ντον Φράνκο είναι ένας ιερέας πιο μοντέρνος, κάνει τη λειτουργία στα ιταλικά και είναι στο πλευρό των νεαρών διαδηλωτών, ενώ ο ντον Τσίτσο είναι ένας συντηρητικός ιερέας, θεωρεί ότι η λειτουργία πρέπει να γίνεται μόνο στα λατινικά και είναι φανατικός αντικομουνιστής. Μεταξύ των δύο υπάρχουν τρομερές διαφωνίες. Ο ντον Φράνκο συλλέγει υπογραφές θέλοντας να εμποδίσει έναν τοπικό επιχειρηματία να κατασκευάσει ένα ξενοδοχείο αντί για παιδική χαρά, κάτι για το οποίο και η τοπική κομουνιστική οργάνωση οργανώνει απεργίες και διαδηλώσεις. Εντωμεταξύ, πρόκειται να λάβει χώρα ένας ποδοσφαιρικός αγώνας μεταξύ των ομάδων των δύο ενοριών, και παρά τον φανατισμό που επικρατεί, ο εν λόγω αγώνας θα σταθεί η αφορμή για να λυθούν οι παρεξηγήσεις μεταξύ τους.

Βασικοί συντελεστές
-------------------

* Πρωταγωνιστούν: Φράνκο Φράνκι, Τσίτσο Ινγκράσια, Έντβιτζε Φένεκ, Ένιο Τζιρόλαμι, Λίνο Μπάνφι, Υβόν Σανσόν
* Σενάριο: Μαρίνο Τζιρόλαμι, Αμαντέο Σολάτσο
* Σκηνοθεσία: Μαρίνο Τζιρόλαμι

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Τσεχικά) *Česko-Slovenská filmová databáze*. 2001.
Η **ντριστέλα**, αλλιώς γνωστή ως *νεροτριβή*, είναι ειδική κατασκευή που εδράζεται σε μέρος με φυσικό ή τεχνητό καταρράκτη και χρησιμοποιείται κυρίως για το πλύσιμο των ρούχων, των κλινοσκεπασμάτων και των μάλλινων, λινών και βαμβακερών υφαντών με τη βοήθεια της φυσικής πίεσης, της περιδίνησης και της ανάδευσης του ύδατος.

Ντριστέλα στη Μηλιά του Μετσόβου
Ήταν στο παρελθόν πολύ συνηθισμένη κατασκευή σε ημιορεινή ή ορεινή θέση στην ύπαιθρο και σε κατάλληλη θέση με τρεχούμενα νερά.

Επίσης ονομάζονται και *δριστέλες* και πρωτοεμφανίζονται στον ελλαδικό χώρο από τα μέσα του 19ου αιώνα και μετά και είναι κατασκευάσματα που χρησιμοποιούν την υδραυλική ενέργεια για τον καθαρισμό των ρούχων.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑  «Η νεροτριβή στον Πλάτανο Κυνουρίας (pics)». *Arcadia Portal*. 2 Νοεμβρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 24 Αυγούστου 2023.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ντριστέλα στο youtube.com
* Ντριστέλα στην Ήπειρο
Ο **Δημήτρης Μουστάκας** είναι Έλληνας νομικός και δικαστικός ο οποίος διετέλεσε Υπουργός Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης στην Υπηρεσιακή Κυβέρνηση της Βασιλικής Θάνου-Χριστοφίλου το 2015.

Βιογραφικό
----------

Ο Δημήτρης Μουστάκας γεννήθηκε στο Αχλάδι της Εύβοιας και σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Εντάχθηκε στο δικαστικό σώμα το 1975 και επί του παρόντος είναι ανώτερος δικαστής. Επιμελήθηκε τη λογοτεχνική στήλη του περιοδικού *Δικαστικά Νέα*, που εξέδιδε η Ένωση Δικαστικών και Εισαγγελέων.

Ορίστηκε ως υπουργός Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης στην Υπηρεσιακή Κυβέρνηση της Βασιλικής Θάνου-Χριστοφίλου, στις 28 Αυγούστου 2015.

Ο Δημήτρης Μουστάκας έχει εκδώσει τρεις προσωπικές συλλογές ποίησης, μια εκ των οποίων ήταν για παιδιά. Το 2001 το απονεμήθηκε το πρώτο βραβείο διηγήματος στον Πανελλήνιο Λογοτεχνικό διαγωνισμό του Πειραϊκού Συνδέσμου και το 2008, του απονεμήθηκε το δεύτερο βραβείο ποίησης στον Πανελλήνιο διαγωνισμό ποίησης της Ένωσης Λογοτεχνών Βορείου Ελλάδας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης | Κυβέρνηση ΘΑΝΟΥ-ΧΡΙΣΤΟΦΙΛΟΥ ΒΑΣΙΛΙΚΗΣ (ΥΠΗΡΕΣΙΑΚΗ)». *www.ggk.gov.gr*. Ανακτήθηκε στις 30 Ιουνίου 2016.
2. 1 2 3  «Εκδοτικός οργανισμός Λιβάνη - Μουστάκας Δημήτρης». *www.livanis.gr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Δεκεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 29 Ιουνίου 2016.
3. ↑  «Δημήτρης Μουστάκας: Ο υπηρεσιακός υπουργός Εργασίας». *Καθημερινή*. 28-08-2015.. Ανακτήθηκε στις 30-06-2016.
4. ↑  «Αυτή είναι η νέα, υπηρεσιακή, κυβέρνηση - Ολα τα ονόματα». 28 Αυγούστου 2015. Ανακτήθηκε στις 29 Ιουνίου 2016.
Η **Ιουδήθ της Βαυαρίας** (19 Μαΐου 1100 - 27 Αυγούστου 1130) από τον Οίκο των Γουέλφων έγινε δούκισσα της Σουαβίας μέσω του γάμου της με τον Φρειδερίκο Β΄ των Χοενστάουφεν δούκα της Σουαβίας και μητέρα του κορυφαίου Γερμανού βασιλιά Φρειδερίκου Α΄ Βαρβαρόσσα. Η Ιουδήθ ήταν η μεγαλύτερη κόρη του Ερρίκου Θ΄ δούκα της Βαυαρίας και της Βουλφχίλδης των Μπίλουνγκ, κόρης του Μάγκνους δούκα της Σαξονίας. Αδελφοί της ήταν ο Ερρίκος Ι΄ δούκας της Βαυαρίας, ο Κορράδος και ο Γουέλφος ΣΤ΄ μαργράβος της Τοσκάνης, ενώ αδελφές της ήταν η Σοφία, η Ματίλντα και η Βόλφχιλντ. Η *"Ιστορία των Γουέλφων"* καταγράφει τα ονόματα Ιουδήθ, Ματίλντα, Σοφία και Βόλφχιλντ σαν τις τέσσερις κόρες του δούκα Ερρίκου Θ΄ και της Βολφχίλντε, συνεπώς η Ιουδήθ ήταν η μεγαλύτερη. Είχε επιπλέον έναν ετεροθαλή αδελφό, τον άνταλμπερτ, νόθο γιο τού Ερρίκου Θ΄ από μία ανώνυμη ερωμένη.

Δούκισσα της Σουαβίας
---------------------

Την περίοδο 1119 - 1121 παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Β΄ δούκα της Σουαβίας. Ο γάμος έφερε την ένωση ανάμεσα στις δύο κορυφαίες Γερμανικές οικογένειες, του Οίκου των Γουέλφων και του Οίκου των Χοενστάουφεν. Η *"Ιστορία Γουελφόρουμ"* γράφει τον γάμο της Ιουδήθ με τον δούκα Φρειδερίκο Β΄, αλλά χωρίς να αναφέρει την ημερομηνία. Ο πατέρας της υποστήριξε αρχικά τον γαμπρό του Φρειδερίκο Β΄ σαν διάδοχο του άτεκνου Ερρίκου Ε΄ των Σαλίων στο βασίλειο της Γερμανίας, αλλά στην συνέχεια άλλαξε και υποστήριξε τον Λοθάριο Β΄. Η αλλαγή αυτή δημιούργησε τεράστια προβλήματα ανάμεσα στις δύο οικογένειες και έφερε εμφύλιες συγκρούσεις, που διατηρήθηκαν ολόκληρο τον 12ο αιώνα. Δεν είναι γνωστές οι σχέσεις του ζεύγους μετά την αλλαγή αυτή· το βέβαιο είναι ότι η Ιουδήθ δεν έκανε άλλα παιδιά μετά τη γέννηση τής κόρης της Μπέρτας (1123). Πέθανε (27 Αυγούστου 1130) και τάφηκε στην Αλσατία· ο σύζυγός της νυμφεύτηκε σε δεύτερο γάμο την Άγκνες τού Σααρμπρύκεν.

Οικογένεια
----------

Με τον σύζυγό της Φρειδερίκο Β΄ των Χοενστάουφεν δούκα της Σουαβίας απέκτησε:

* Φρειδερίκος Α΄ Βαρβαρόσσα 1122-1190, βασιλιάς της Γερμανίας, Γ΄ ως δούκας της Σουαβίας.
* Μπέρτα 1123-1195, παντρεύτηκε τον Ματθαίο Α΄ δούκα της Λωρραίνης.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  «Kindred Britain»
2. ↑  p798.htm#i7971. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
3. ↑  Charles Cawley, Medieval Lands, Bavaria, Dukes
4. ↑  Charles Cawley, Medieval Lands, Bavaria, Dukes
5. ↑  Charles Cawley, Medieval Lands, Bavaria, Dukes
6. ↑  Charles Cawley, Medieval Lands, Bavaria, Dukes
7. ↑  Charles Cawley, Medieval Lands, Bavaria, Dukes
8. ↑  Brooke 2014, σ. 438

Πηγές
-----

* Charles Cawley, Medieval Lands, Bavaria, Dukes
Ο **Δημήτριος Γκίνης** (1890–1978) ήταν Έλληνας ιστορικός, νομικός και συγγραφέας.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1890 στην Αθήνα. Σπούδασε νομική και φιλολογία στα πανεπιστήμια της Αθήνας, όπου υπήρξε μαθητής του Δημητρίου Παπούλια, και της Λειψίας. Επέστρεψε στην Ελλάδα όπου ασχολήθηκε με τη συγγραφή συγγραμμάτων αλλά και την πραγματοποίηση ερευνών σχετικά με την ιστορία του βυζαντινού και μεταβυζαντινού δικαίου αλλά και τη βιβλιογραφία. Ήταν μεταξύ των ιδρυτών αλλά και αντιπρόεδρος της Ελληνικής Βιβλιογραφικής Εταιρείας. Το 1960 αναγορεύθηκε διδάκτορας του Πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης. Στα σημαντικότερα έργα του περιλαμβάνεται το *Ελληνική Βιβλιογραφία 1800-1863* το οποίο εκδόθηκε σε τρεις τόμους από το 1939 έως το 1957, σε συνεργασία με τον Βαλέριο Μέξα. Η μελέτη του αυτή βραβεύθηκε από την Ακαδημία Αθηνών το 1936. Σε άλλα σπουδαία έργα του περιλαμβάνονται τα *Μία άγνωστη ωδή του Κάλβου* (1938) και *Τα ανώνυμα έργα του Κοραή* (1948). Πέθανε στην Αθήνα το 1978.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Γκίνης, Δημήτριος». *www.ygeiaonline.gr*. Εγκυκλοπαίδεια Δομή. Ανακτήθηκε στις 13 Αυγούστου 2018.
2. ↑  «Γκίνης, Δημήτριος (Αθήνα, 1890 - 1978)». *Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό, τομ. 3*. Εκδοτική Αθηνών. σελίδες 109–110. Ανακτήθηκε στις 13 Αυγούστου 2018.
3. ↑  Ν. Γ. Μαύρης (1 Οκτωβρίου 1978). «Τα γεγονότα και τα ζητήματα: Δημήτριος Γκίνης». *Νέα Εστία* **24** (1230): 1299-1300. . [*νεκρός σύνδεσμος*]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Δημήτριος Γκίνης στον *Πανδέκτη*, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 76732432
* **ΕΒΕ**: 17008
* **AA**: 20598
* LCCN: n85229117
* ISNI: 0000 0000 3460 7098
* GND: 1048199711
* SUDOC: 148694322

 |

 |
Τα **μυελοδυσπλαστικά σύνδρομα** (ΜΔΣ) είναι μια ομάδα καρκίνων κατά την οποία οι ανώριμες μορφές των αιμοσφαιρίων στον μυελό των οστών δεν ωριμάζουν, με αποτέλεσμα να μην εξελίσσονται σε υγιή αιμοσφαίρια. Στα αρχικά στάδια δεν παρατηρούνται κατά κανόνα συμπτώματα. Αργότερα, τα συμπτώματα μπορεί να περιλαμβάνουν αίσθημα κόπωσης, δύσπνοια, αυτόματηαιμορραγία ή συχνές λοιμώξεις. Ορισμένοι τύποι ΜΔΣ μπορεί να εξελιχθούν σε οξεία μυελογενή λευχαιμία.

Στους παράγοντες κινδύνου περιλαμβάνονται η προηγηθείσα χημειοθεραπεία ή ακτινοθεραπεία, έκθεση σε ορισμένες χημικές ουσίες όπως ο καπνός του τσιγάρου, τα φυτοφάρμακα και το βενζόλιο, και η έκθεση σε βαρέα μέταλλα όπως ο υδράργυρος ή ο μόλυβδος. Η διαταραχή της ανάπτυξης των αιμοσφαιρίων οδηγεί σε ένα συνδυασμό χαμηλού αριθμού ερυθρών αιμοσφαιρίων, αιμοπεταλίων και λευκών αιμοσφαιρίων. Σε ορισμένους τύπους ΜΔΣ παρατηρείται αύξηση των πρόδρομων (ανώριμων) μορφών των αιμοσφαιρίων, που ονομάζονται βλάστες, στο μυελό των οστών ή στο αίμα. Οι κατηγορίες του ΜΔΣ βασίζονται στις συγκεκριμένες αλλαγές που παρατηρούνται στα κύτταρα του αίματος και στο μυελό των οστών.

Η θεραπεία μπορεί να περιλαμβάνει υποστηρικτική φροντίδα, φαρμακευτική θεραπεία και μεταμόσχευση βλαστοκυττάρων. Η υποστηρικτική φροντίδα μπορεί να περιλαμβάνει μεταγγίσεις αίματος, φάρμακα για την αύξηση της παραγωγής ερυθρών αιμοσφαιρίων και αντιβιοτικά. Η φαρμακευτική θεραπεία μπορεί να περιλαμβάνει τα φάρμακα λεναλιδομίδη, αντιθυμοκυτταρική σφαιρίνη και αζακιτιδίνη. Ορισμένα άτομα μπορούν να θεραπευτούν με χημειοθεραπεία ακολουθούμενη από μεταμόσχευση βλαστοκυττάρων από δότη. 

Περίπου επτά ανά 100.000 άτομα έχουν προσβληθεί, ενώ περίπου τέσσερα ανά 100.000 άτομα προσβάλλονται από την πάθηση κάθε χρόνο. Η τυπική ηλικία έναρξης είναι τα 70 έτη. Η πρόγνωση εξαρτάται από τον τύπο των κυττάρων που επηρεάζονται, τον αριθμό των βλαστών στο μυελό των οστών ή το αίμα και τις μεταβολές που παρατηρούνται στα χρωμοσώματα των προσβεβλημένων κυττάρων. Ο τυπικός χρόνος επιβίωσης μετά τη διάγνωση είναι 2,5 χρόνια. Η ύπαρξη του συνδρόμου αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά στις αρχές του 1900. Το σημερινό όνομα χρησιμοποιείται από το 1976.

Βιβλιογραφία
------------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19  «Myelodysplastic Syndromes Treatment (PDQ®)–Patient Version». NCI. 12 Αυγούστου 2015. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Οκτωβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 27 Οκτωβρίου 2016.
2. 1 2 3 4  Germing, U; Kobbe, G; Haas, R; Gattermann, N (15 November 2013). «Myelodysplastic syndromes: diagnosis, prognosis, and treatment.». *Deutsches Ärzteblatt International* **110** (46): 783–90. doi:10.3238/arztebl.2013.0783. PMID 24300826.
3. 1 2  Hong, Waun Ki· Holland, James F. (2010). *Holland-Frei Cancer Medicine 8* (στα Αγγλικά) (8 έκδοση). PMPH-USA. σελ. 1544. ISBN 9781607950141.
Κιτρικό οξύ - τυπικός ρυθμιστής οξύτητας.
**Ρυθμιστής οξύτητας** (αγγλ. *Acidity regulator, pH control agent*) ονομάζεται το χημικό αντιδραστήριο, συνήθως σε μορφή υδατικού διαλύματος, το οποίο χρησιμοποιείται για ρύθμιση της οξύτητας (*pH - acidity*) σε αντιδράσεις ή χημικές διεργασίες. Επίσης, στη βιομηχανία τροφίμων, συχνά ρυθμιστές οξύτητας χρησιμοποιούνται για να μεταβάλλουμε το pH, είτε αυξάνοντάς το (με αλκαλικό ρυθμιστή), είτε μειώνοντας το (με όξινο ρυθμιστή).

Οι ρυθμιστές, χημικώς, μπορεί να είναι οργανικά ή ανόργανα οξέα. Απειροελάχιστες ποσότητες, δηλ. σταγόνες (ml) χρησιμοποιούνται από το διάλυμα του εκάστοτε ρυθμιστή. Επίσης σε άλλες χημικές διεργασίες (βλ. τρόφιμα), μπορεί να χρησιμοποιηθούν ως ρυθμιστές: το οξικό οξύ, το κιτρικό οξύ ή το σορβικό οξύ. Φέρουν συνήθως τυπικά ονόματα, με το γράμμα "Ε", λ.χ. η ένωση **E260** είναι ο ρυθμιστής *οξικό οξύ*, ή το **Ε330**, το *κιτρικό οξύ*.

Στη χημεία των πολυμερών ή στη βιομηχανική χημεία, χρησιμοποιούνται επίσης *ρυθμιστές*, τυπικά ανόργανα οξέα, όπως συνήθως το θειϊκό οξύ (π.χ. σε διάλυμα 6% ή 3%) ή το υδροχλωρικό οξύ. Μπορεί επίσης οι ρυθμιστές να είναι *βάσεις*, με κυριότερη βάση το NaOH, δηλ. το υδροξείδιο του νατρίου (40% ή 50%, κάποιες φορές και σε αραιό διάλυμα 3%).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Erich Lück and Gert-Wolfhard von Rymon Lipinski "Foods, 3. Food Additives" in *Ullmann's Encyclopedia of Industrial Chemistry*, 2002, Wiley-VCH, Weinheim. doi: 10.1002/14356007.a11\_561
2. ↑
3. ↑
4. ↑
Ο **Στέλιος Κίτσιου** (Θεσσαλονίκη, 28 Σεπτεμβρίου 1993) είναι Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως ακραίος δεξιός αμυντικός και μέσος στη Γκαζισεχίρ Γκαζιαντέπ ΦΚ.

Καριέρα
-------

### Σε συλλογικό επίπεδο

Ξεκίνησε την ενασχόλησή του με το ποδόσφαιρο, στα 14 του χρόνια, στην ομάδα του Παύλου Μελά. Στη συνέχεια εντάχθηκε στις ακαδημίες του ΠΑΟΚ, αγωνίστηκε στα μικρότερα τμήματα του συλλόγου και το 2012 προωθήθηκε στην ομάδα των ανδρών κάνοντας την πρώτη του εμφάνιση σε αγώνα του πρωταθλήματος με αντίπαλο την ΑΕΚ στις 20 Οκτωβρίου 2012.

Στις 22 Νοεμβρίου 2013 ανακοινώθηκε η συμφωνία για επέκταση του συμβολαίου του μέχρι το 2018. Τις επόμενες τρεις χρονιές (2013-14, 2014-15, 2015–16) υπήρξε βασικό στέλεχος της ομάδας, ενώ την επόμενη (2016–17) μαζί με τον Λέο Μάτος πλαισίωσε το δεξί άκρο της άμυνας, φτάνοντας παράλληλα και στην κατάκτηση του πρώτου τίτλου στην καριέρα του, του Κυπέλλου Ελλάδας, στον τελικό του οποίου ο ΠΑΟΚ επικράτησε της ΑΕΚ με 2-1, με τον ίδιο να αγωνίζεται ως αλλαγή.

Το καλοκαίρι του 2017 παραχωρήθηκε ως δανεικός για έναν χρόνο στη Βελγική Σιντ Τρούιντεν.

Στις 31 Ιανουαρίου του 2019 παραχωρήθηκε δανεικός στην Άνκαραγκιουτζου για 6 μήνες. 

Στις 22 Ιουλίου του 2019 πουλήθηκε από τον ΠΑΟΚ στην Άνκαραγκιουτζου έναντι 300.000€. 

### Στις εθνικές ομάδες

Υπήρξε μέλος της εθνικής Νέων το 2011, ενώ από το 2013 μέχρι το 2014 ήταν διεθνής με την Ελπίδων (Κ-21).

Το 2015 κλήθηκε για πρώτη φορά στην εθνική Ανδρών, με την οποία πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στις 7 Σεπτεμβρίου στην εκτός έδρας αναμέτρηση με τη Ρουμανία (0-0) για τα προκριματικά του Euro 2016, όπου ξεκίνησε ως βασικός.

Τίτλοι - Διακρίσεις
-------------------

ΠΑΟΚ
* Κύπελλο Ελλάδας: **1** (2016-17)

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανανέωσε ο Κίτσιου ως το 2018, www.naftemporiki.gr
2. ↑  Ανακοίνωσαν Κίτσιου και Χαρίση στη Σιντ Τρούιντεν, www.sport-fm.gr
3. ↑  «Stelios Kitsiou - Player profile 19/20». *www.transfermarkt.com* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 2 Αυγούστου 2020.
4. ↑  Κίτσιου, Αραβίδης και Πλατέλλας στην Εθνική, www.gazzetta.gr
5. ↑  Ντεμπούτο για Κίτσιου, olapaok.gr[*νεκρός σύνδεσμος*]

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Ο Στέλιος Κίτσιου στο soccerway.com
* Το προφίλ του Στέλιου Κίτσιου στο transfermarkt
Ο **Πασκάλ Μαρτινό-Λαγκάρντ** (*Pascal Martinot-Lagarde*, γενν. 22 Σεπτεμβρίου 1991) είναι Γάλλος αθλητής του στίβου, και συγκεκριμένα εμποδιστής ειδικευμένος στις μικρές αποστάσεις (γνωστές στον στίβο και ως «υψηλά εμπόδια»).

Ο πατέρας του Πασκάλ είναι Γάλλος, ενώ η μητέρα του Ιβοριανή. Το ατομικό ρεκόρ του στα 110 μέτρα μετ' εμποδίων, 12,95 δευτερόλεπτα, είναι και εθνικό ρεκόρ Γαλλίας, και σημειώθηκε στο Μονακό στις 18 Ιουλίου 2014.

Σταδιοδρομία
------------

Ο Πασκάλ Μαρτινό-Λαγκάρντ σημείωσε την πρώτη του μεγάλη διάκριση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου Νέων, στο Μόνκτον του Καναδά το 2010, όταν πήρε το χρυσό μετάλλιο στα 110 μ. εμπόδια με χρόνο 13,52 με αντίθετο άνεμο 2,4 m/sec. Το 2012, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου στην Κωνσταντινούπολη, κατέκτησε την τρίτη θέση στα 60 μέτρα μετ' εμποδίων. Συνολικά κατέχει τρία μετάλλια στο συγκεκριμένο αγώνισμα σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα Κλειστού Στίβου. Χάλκινο μετάλλιο πήρε και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2014 στα 110 μ. εμπόδια με χρόνο 13,29, ενώ το επόμενο έτος κέρδισε το χρυσό μετάλλιο των 60 μ. εμποδίων στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου, που έγινε στην Πράγα, με χρόνο 7,49 δευτερόλεπτα (έχει ατομικό ρεκόρ στο αγώνισμα 7,45 δευτερόλεπτα από το 2014). Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018 στο Βερολίνο πήρε χρυσό μετάλλιο στα 110 μ. εμπόδια με χρόνο 13,17 δευτερόλεπτα. Το πρώτο του μετάλλιο σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα κατέκτησε σε αυτό του 2019, με 13.18.

Ο Πασκάλ δεν έχει ωστόσο κερδίσει ποτέ μετάλλιο σε Ολυμπιακούς Αγώνες (το 2016 στους Ολυμπιακούς του Ρίο ντε Τζανέιρο ήταν 4ος).

Προσωπικά δεδομένα
------------------

Ο Πασκάλ Μαρτινό-Λαγκάρντ έχει ύψος 1,90 μ. και ζυγίζει 80 κιλά. Ο κατά τριάμισυ χρόνια μεγαλύτερος αδελφός του, ο Τομά, είναι επίσης αθλητής των 110 μέτρων μετ' εμποδίων, με σημαντικότερη διάκριση το αργυρό μετάλλιο στους Μεσογειακούς Αγώνες του 2013.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *World Athletics Database*. 244111.
2. ↑  «Olympedia» (Αγγλικά) 2006.
3. ↑  (Αγγλικά) *All-Athletics.com*. 318875. Ανακτήθηκε στις 6  Απριλίου 2022.
4. ↑  «Inside Athletics: Pascal Martinot-Lagarde | Spikes». *spikes.iaaf.org* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 16 Σεπτεμβρίου 2017.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Το «προφίλ» του αθλητή στην IAAF
Ένας αρσενικός μανδρίλος στον ζωολογικό κήπο της Ιταλίας.
Ο **κυνοκέφαλος πίθηκος** ή **μανδρίλλος** είναι ένα μεσαίου έως μεγάλου μεγέθους πρωτεύον θηλαστικό και βρίσκεται σε ένα μικρό κομμάτι τροπικής ζούγκλας στη δυτική και κεντρική Αφρική. Είναι συνηθέστερα γνωστός για το κόκκινο και το μπλε χρώμα στη μύτη και τα πολύχρωμα πισινά του. Ο πίθηκος αυτός δεν συνδέεται με τους μεγάλους πιθήκους, αλλά θεωρείται ότι είναι συγγενής του μπαμπουίνου, ένα άλλο πρωτεύον θηλαστικό που απαντάται στην ανατολική και νότια Αφρική. Κάποτε θεωρούνταν υποείδος του μπαμπουίνου, αλλά αυτή η υπόθεση δεν είναι πλέον αποδεκτή.

Ο μανδρίλλος ζει στα τροπικά δάση και περιστασιακά στα λιβάδια του νότιου Καμερούν, Γκαμπόν, Ισημερινή Γουινέα, Κονγκό και στη δυτικοκεντρική Αφρική. Ο οικότοπος του κυνοκέφαλου πιθήκου συνορεύει με τον ποταμό Σαγκάνα στα βόρεια και τους ποταμούς Ογκόουε και Ιβίντο προς τα ανατολικά. Πρόσφατες έρευνες δείχνουν ότι οι πληθυσμοί κυνοκέφαλων πιθήκων στα βόρεια και νότια του ποταμού Ογκόουε είναι τόσο διαφορετικοί γενετικά ώστε να είναι στη πραγματικότητα ξεχωριστά υποείδη.

Οι μανδρίλλοι έχουν ευδιάκριτο χρώμα στις μύτες και τις ουρές που τους κάνει να ξεχωρίζουν μέσα στο δάσος. Τα χρώματα της μύτης στα θηλυκά είναι πολύ πιο θαμπά από τα αρσενικά, και τα θηλυκά έχουν επίσης σχεδόν το μισό μέγεθος από τα αρσενικά. Ο αρσενικός μανδρίλλος έχει απίστευτα μεγάλα δόντια, τα οποία χρησιμοποιεί για αμύνεται και να εκφοβίζει όποιον πλησιάζει απειλητικά, είτε αυτός είναι επίσης μανδρίλλος είτε κάποιο άλλο αρπαχτικό. Οι μανδρίλλοι είναι κοινωνικά ζώα και κατοικούν σε περιοχές του δάσους σε μεγάλες ομάδες. Μια ομάδα μανδρίλλων περιλαμβάνει κυρίως θηλυκούς μανδρίλλους και τα μωρά τους, οι οποίοι καθοδηγούνται από ένα και μόνο κυρίαρχο αρσενικό. Είναι παμφάγα ζώα και, συνεπώς, τρώνε σχεδόν τα πάντα, κυρίως όμως φρούτα, μούρα, σπόρους, ξηρούς καρπούς, ρίζες, φύλλα, έντομα, μικρά θηλαστικά και ερπετά. Λόγω του μεγάλου μεγέθους τους, έχουν λίγα αρπακτικά ζώα στο φυσικό τους περιβάλλον. Η λεοπάρδαλη είναι η κύρια απειλή τους, όπως και τα μεγάλα φίδια και αρπακτικά πουλιά, που κυνηγούν περισσότερο τους νέους. Ο άνθρωπος είναι επίσης ένας από τους κύριους εχθρούς του, καθώς κυνηγιέται για χρόνια για το κρέας του. Σήμερα ο μανδρίλλος θεωρείται ότι είναι ένα είδος ζώου που είναι ευάλωτο σε εξαφάνιση.
Ο Φάντασος στη δυτική γωνία της Ακαδημίας Καλών Τεχνών της Δρέσδης.
Ο **Φάντασος** (λατινικά: *Phantasos*, από την ελληνική λέξη *φαντασία*) εντοπίζεται στο έργο *Μεταμορφώσεις* του Ρωμαίου ποιητή Οβίδιου ως ένας από τους χίλιους γιούς του θεού Ύπνου (στα λατινικά *Somnus*). Έχει την δυνατότητα να εμφανίζεται στα όνειρα των ανθρώπων με τη μορφή άψυχων αντικειμένων, παίρνοντας παραπλανητική όψη, όπως γης, πέτρας, νερού, δέντρων, και άλλων στοιχείων.

Σύμφωνα με τον Οβίδιο, δύο από τα αδέρφια του ήταν ο Μορφέας, ο οποίος εμφανιζόταν στα όνειρα με ανθρώπινη μορφή, και ο Φοβήτωρ, ο οποίος εμφανιζόταν σε εφιάλτες παίρνοντας την μορφή άγριων ζώων. Τα ονόματα των τριών αδελφών δεν εντοπίζονται σε άλλες πηγές νωρίτερα από τον Οβίδιο και ίσως να αποτελούν δικές του επινοήσεις. Άλλοι μελετητές θεωρούν πως αυτοί οι θεοί των ονείρων και ιδιότητές τους, πιθανώς συμπεριλαμβανομένων και των ονομάτων τους, μπορεί να είναι δημιουργήματα της ελληνιστικής περιόδου.

Δείτε επίσης
------------

* Μηλινόη
* Κόσμος των ονείρων (μυθολογία)

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Οβίδιος, *Μεταμορφώσεις* 11.641–643
2. 1 2  Griffin, A. H. F. (1997), *A Commentary on Ovid, Metamorphoses XI*, Hermathena, vol. 162/163, Dublin, JSTOR 23041237
3. ↑  Tripp, Edward, *Crowell's Handbook of Classical Mythology*, Thomas Y. Crowell Co; First edition (June 1970). ISBN 069022608X.
Ο **Ερρίκος Γ'**, γερμ. Heinrich III (π. 1140 - 21 Ιουνίου 1221) από τον Οίκο του Λίμπουργκ ήταν δούκας του Λίμπουργκ & κόμης του Αρλόν (1165-1221).

Βιογραφία
---------

Ήταν ο μόνος γιος του Ερρίκου Β΄ δούκα του Λίμπουργκ & κόμη του Αρλόν και της Ματίλντας του Ζάφφενμπερκ.

Το 1172 πολέμησε εναντίον του Ερρίκου Δ΄ των Ναμύρ κόμη του Λουξεμβούργου και του συμμάχου του Βαλδουίνου Ε΄ κόμη του Αινώ. Τα περίχωρα του Αρλόν καταστράφηκαν, ο Ερρίκος Γ΄ ηττήθηκε και έπρεπε να αποζημιώσει τον Ερρίκο Δ΄ για τις ζημίες που είχε κάνει. Το 1183 υποστήριξε την εκλογή του Φόλμαρ αρχιεπισκόπου του Τρηρ, κάτι στο οποίο αντιτάχθηκε ο Φρειδερίκος Α΄ της Γερμανίας. 

Αργότερα ήλθε σε αντιδικία με τον γιο της αδελφής του, τον Ερρίκο Α΄ δούκα της Βραβάντης για την επιμέλεια (advocacy) του αββαείου του Σιντ-Τρούιντεν: ο ανιψιός του τη διεκδικούσε ως μέρος της προίκας της μητέρας του Μαργαρίτας. Το 1191 συμβιβάστηκαν: ο Ερρίκος Γ΄ έγινε υποτελής του Ερρίκου Α΄ και συνεργάστηκαν στα εσωτερικά ζητήματα της Βελγικής. 

Όταν υποψήφιοι βασιλείς της Γερμανίας ήταν ο Όθωνα Δ΄ των Γουέλφων και ο Φίλιππος των Χοενστάουφεν, υποστήριξε τον πρώτο. Στη μεταξύ τους διαμάχη πολέμησε στη μάχη του Μπουβίν το 1214, που απέβη καταστροφική για τον Όθωνα Δ΄. Το 1221 απεβίωσε σε ηλικία 81 ετών.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε τη Σοφία του Σααρμπρύκεν και είχε τέκνα:

* Βάλεραν Γ΄ π. 1165-1226, δούκας του Λίμπουργκ.

Αναφορά σε Πηγές
----------------

1. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. Ανακτήθηκε στις 9  Απριλίου 2014.
2. ↑  «Hendrik III van Limburg». *Biografisch Portaal*. 50193736.
3. ↑  p60448.htm#i604478. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
4. 1 2 3 4 5 6 7  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
5. ↑  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.
6. 1 2  Loud & Schenk 2017, σελ. xxix.

Πηγές
-----

* Loud, Graham A.; Schenk, Jochen, eds. (2017). The Origins of the German Principalities, 1100-1350: Essays by German Historians. Routledge.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 76101765
* GND: 136720811
* BPN: 50193736

 |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Henry III, Duke of Limburg  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Συντεταγμένες: 52°51′5″N 14°8′44″E﻿ / ﻿52.85139°N 14.14556°E﻿ / 52.85139; 14.14556

Το **Οσίνουφ Ντόλνι** (πολωνικά: Osinów Dolny, γερμανικά: Niederwutzen‎) είναι χωριό του Πόβιατ Γκριφίνο, στο Βοεβοδάτο Δυτικής Πομερανίας της βορειοδυτικής Πολωνίας, στα σύνορα με τη Γερμανία. Είναι ο δυτικότερος οικισμός της Πολωνίας. Απέχει περίπου 6 χλμ. νοτιοδυτικά της Τσεντίνια, 50 χλμ. νοτιοδυτικά του Γκριφίνο και 70 χλμ. νοτιοδυτικά της πρωτεύουσας του βοεβοδάτου, Στσέτσιν.

Είναι η τοποθεσία ενός συνοριακού περάσματος με το γερμανικό χωριό Χόενβουτσεν, στο δρόμο που συνδέει την πολωνική πόλη Χόινα με τη γερμανική Μπαντ Φράιενβαλντε.

Ιστορία
-------

 Μνημείο της 1ης Ανεξάρτητης Πολωνικής Ταξιαρχίας Όλμων
Γύρω στο 967, η περιοχή έγινε μέρος του αναδυόμενου πολωνικού κράτους. Μετά τον κατακερματισμό της Πολωνίας, αποτέλεσε τμήμα του Δουκάτου της Μείζονος Πολωνίας και αργότερα, ήταν επίσης μέρος του Μαργραβιάτου του Βραδεμβούργου, της Βοημίας (Τσεχία), του Βασιλείου της Πρωσίας και από το 1871 έως το 1945 και της Γερμανίας, εντός της οποίας βρισκόταν διοικητικά στην Περιοχή Φρανκφούρτης, στην Επαρχία του Βραδεμβούργου.

Στα τελευταία στάδια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, τον Μάρτιο του 1945, ήταν ο τόπος μαχών μεταξύ των κοινών πολωνο-σοβιετικών δυνάμεων και της γερμανικής Βέρμαχτ. Στη συνέχεια, η περιοχή έγινε και πάλι μέρος της Πολωνίας, αν και με ένα κομμουνιστικό καθεστώς που εγκατέστησε η Σοβιετική Ένωση, το οποίο στη συνέχεια παρέμεινε στην εξουσία μέχρι την πτώση του κομμουνισμού στη δεκαετία του 1980. Υπάρχει ένα μνημείο της 1ης Ανεξάρτητης Πολωνικής Ταξιαρχίας Όλμων, που πολέμησε στο Οσίνουφ Ντόλνι.

Οικονομία
---------

Το χωριό έχει εισόδημα από Γερμανούς που περνούν τα σύνορα για να αγοράσουν προϊόντα και υπηρεσίες φθηνότερα από ότι στη Γερμανία. Όταν άνοιξε το συνοριακό πέρασμα το 1993, χιλιάδες Γερμανοί συνωστίζονταν στο χωριό αναζητώντας φθηνά αγαθά και για να γεμίσουν το πορτ μπαγκάζ των αυτοκινήτων τους, εκμεταλλευόμενοι τις φθηνότερες τιμές καυσίμων. Τα τελευταία χρόνια αποκαλείται αστειευόμενα «Το χωριό των κομμωτών», λόγω του ότι περισσότεροι από τους μισούς κατοίκους του χωριού είναι κομμωτές, που απευθύνεται κυρίως σε Γερμανούς που επιθυμούν να έχουν φτηνό κούρεμα.

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Οσίνουφ Ντόλνι** |

1. ↑  bdl.stat.gov.pl/api/v1/data/localities/by-unit/023216606025-0773239?var-id=1639616&format=jsonapi. Ανακτήθηκε στις 6  Οκτωβρίου 2022.
2. ↑  «Κεντρική Στατιστική Υπηρεσία (ΚΣΥ) - Εθνικό Μητρώο Εδαφικής Κατανομής Γης» (στα Πολωνικά). 1 Ιουνίου 2008.
3. ↑  «Pomnik Matki Polki w Osinowie Dolnym». *Starostwo Powiatowe w Gryfinie* (στα Πολωνικά). Ανακτήθηκε στις 23 Μαΐου 2021.
4. ↑   [*νεκρός σύνδεσμος*]

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Πολωνία
 |

 |
Ο **Αθανάσιος Αντωνόπουλος** (Χαλανδρίτσα Αχαΐας, 1896 - Αθήνα, 11 Οκτωβρίου 1952) ήταν Έλληνας πολιτικός έχοντας διατελέσει βουλευτής και υφυπουργός.

Γεννήθηκε στην Χαλανδρίτσα Αχαΐας και έμεινε ορφανός από μικρή ηλικία μαζί με τις αδελφές του Θεοδώρα και Πουλχερία. Σπούδασε νομικά και άσκησε την δικηγορία, από το 1921 ήταν γραμματέας και τμηματάρχης στη Γενική διοίκηση Θράκης.

Πρώτη φορά εκλέγει βουλευτής στις εκλογές του 1932 και εκλεγόταν για πολλά χρόνια με το Λαϊκόν Κόμμα του Παναγή Τσαλδάρη. Το 1951 έγινε μέλος του Λαϊκού Ενωτικού Κόμματος και εν συνεχεία του Ελληνικού Συναγερμού. Υπηρέτησε ως υφυπουργός Οικονομικών πρώτη φορά στην κυβέρνηση Πουλίτσα το 1946 για πέντε ημέρες. Συνέχισε σαν υφυπουργός οικονομικών στην επόμενη κυβέρνηση Τσαλδάρη το 1946 για δύο μήνες περίπου. Υφυπουργός οικονομικών ήταν για τελευταία φορά στην επόμενη κυβέρνηση Τσαλδάρη το 1946 για δύο μήνες. 

Πέθανε στην Αθήνα την Κυριακή 11 Οκτωβρίου 1952, κλινήρης και με σοβαρά προβλήματα υγείας που είχε μετά από ατύχημα. Τάφηκε στην Πάτρα στο Α' νεκροταφείο.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6  Πελοπόννησος, 14 Οκτωβρίου 1952, από το μουσείο τύπου Πάτρας
2. ↑  Νεολόγος, 14 Οκτωβρίου 1952, από το μουσείο τύπου Πατρών
3. ↑  ««Κυβέρνησις Παναγιώτου Πουλίτσα Από 4.4.1946 έως 18.4.1946»». Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης. Ανακτήθηκε στις 22 Ιανουαρίου 2013.
4. ↑  ««Κυβέρνησις Κωνσταντίνου Τσαλδάρη Από 18.4.1946 έως 2.10.1946»». Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης. Ανακτήθηκε στις 22 Ιανουαρίου 2013.
5. ↑  ««Κυβέρνησις Κωνσταντίνου Τσαλδάρη Από 2.10.1946 έως 24.1.1947»». Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης. Ανακτήθηκε στις 22 Ιανουαρίου 2013.
6. ↑  Εθνικός Κήρυξ Πατρών, 13 Οκτωβρίου 1952, από το μουσείο τύπου Πατρών
Η **Δίδυμη Μαγεία** (Αγγλ. **Twitches**) είναι μια αυθεντική τηλεταινία του Disney Channel αμερικάνικης παραγωγής 2005, η οποία είναι βασισμένη στη διάσημη σειρά βιβλίων *T\*Witches* τα οποία εκδίδονται από την Scholastic Press. Η παραγωγή έγινε από την Broomsticks Productions Limited και στην ταινία πρωταγωνιστούν οι διάσημες δίδυμες αδερφές Τία Μάουρι & Τάμερα Μάουρι, οι οποίες έγιναν διάσημες από την σειρά *Sister, Sister* του ABC. Η πρεμιέρα της ταινίας έγινε στις 14 Οκτωβρίου 2005 και την παρακολούθησαν πάνω από 5 εκ. άνθρωποι, κάνοντας την την καλύτερη τηλεταινία του Disney Channel εκείνη την περίοδο. Στην Ελλάδα προβλήθηκε από την ΕΤ1.

Πλοκή
-----

Οι δίδυμες αδελφές Κέιμριν και Άλεξ, οι οποίες είχαν χωριστεί αμέσως μετά τη γέννησή τους, θα συναντηθούν κατά τύχη έξω από ένα μαγαζί ρούχων την ημέρα, που κλείνουν τα 21 και αμέσως θα αισθανθούν κάπως παράξενα, έναν ιδιαίτερο δεσμό, που συχνά παρατηρείται ανάμεσα σε διδύμους. Σύντομα θα μάθουν ότι έχουν μαγικές ικανότητες αφού γεννήθηκαν σε ένα μαγικό κόσμο, το Κόβεντρι, από τον οποίο φυγαδεύτηκαν προκειμένου να σωθούν από τις σατανικές δυνάμεις του «Σκότους». Οι δύο κοπέλες πρέπει να ενώσουν τις δυνάμεις τους για να αντιμετωπίσουν τις σκοτεινές δυνάμεις που απειλούν τις ίδιες, αλλά και το ίδιο το Κόβεντρι στον οποίο εξακολουθεί να ζει η πραγματική τους μητέρα, η βασίλισσα του Κόβεντρι.

Διανομή ρόλων
-------------

* Τία Μάουρι ως Άλεξ Φίλντιγκ
* Τάμερα Μάουρι ως Κέιμριν Μπερνς
* Κρίστεν Γουίλσον ως Μιράντα-βασίλισσα του Κόβεντρι
* Πάτρικ Φάμπιεν ως Θάντος-κακός θείος των κοριτσιών
* Τζένιφερ Ρόμπερτσον ως Ιλιάννα-προστάτιδα των κοριτσιών
* Πατ Κέλι ως Καρσ-προστάτης των κοριτσιών

Συνέχεια
--------

Μετά την επιτυχημένη πρώτη τηλεταινία, το 2007 έκανε πρεμιέρα το δεύτερο μέρος *Twitches Τοο* και συγκεκριμένα η πρεμιέρα έγινε στις 12 Οκτωβρίου 2007 στις ΗΠΑ, ενώ στις 26 Οκτωβρίου 2007 έγινε στον Καναδά και στις 2 Νοεμβρίου 2007 έγινε στην Αγγλία.
Στην Ελλάδα προβλήθηκε από την ΕΤ1.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Twitches
* Twitches στη σελίδα του Disney Channel

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26  «Twitches» (Αγγλικά) 14  Οκτωβρίου 2005.
Ο **Εμμανουήλ Τζανφορνάρης** ή **Εμμανουήλ Μάνος** (Κέρκυρα, 1570 - Βενετία, 1630) ήταν διάσημος Έλληνας ζωγράφος που εργάστηκε στην Κέρκυρα και στην Δημοκρατία της Βενετίας. Ο πατέρας του Γεώργιος ήταν επίσης διάσημος ζωγράφος, δάσκαλος του ήταν ο Θωμάς Μπαθάς. Παρέμεινε ενεργός έντονα στην Ελληνική κοινότητα της Βενετίας μέχρι το 1625, πολλά έργα του βρίσκονται στην Εκκλησία Αγίου Γεωργίου των Ελλήνων. Ο διάσημος ζωγράφος Μιχαήλ Δαμασκηνός και πολλοί άλλοι διάσημοι ζωγράφοι επηρέασαν την τέχνη του, ασπάστηκε την Βενετική Σχολή αλλά έμεινε εξίσου πιστός στην *"μανιέρα Γκρέκα"*. Τα έργα του επηρέασαν διάσημους μετέπειτα ζωγράφους όπως ο Εμμανουήλ Τζάνες, ο Φραγκιάς Καβερτζάς, ο Φιλόθεος Σκούφος και ο γιος του Θεοφύλακτος Τζανφορνάρης. Έχουν επιβιώσει 16 έργα του που βρίσκονται σε όλο τον κόσμο.

Βιογραφία
---------

Ο Εμμανουήλ Τζανφορνάρης γεννήθηκε στην Κέρκυρα και ήταν γιος του Γεωργίου Τζανφορνάρη, ο πατέρας του ήταν επίσης διάσημος ζωγράφος και εργάστηκε στην Εκκλησία του Παντοκράτορα στον Ζυγό της Κέρκυρας. Στα παιδικά του χρόνια τον δίδαξε ο διάσημος ζωγράφος Θωμάς Μπαθάς, σε ηλικία 29 ετών αναχώρησε για την Δημοκρατία της Βενετίας και έμεινε σε αυτήν 28 χρόνια. Την εποχή που βρισκόταν στην Βενετία παντρεύτηκε την Ελένη Σοντερίνι και απέκτησε 4 παιδιά, τον Θεοφύλακτο, τον Θωμά, τον Ανδρέα και την Ρόζα. Ο Θεοφύλακτος έγινε ιερέας και παπάς, ο Θωμάς έγινε δικηγόρος, η υπογραφή του Εμμανουήλ βρισκόταν έντονα την περίοδο 1611-1629 στην Ελληνική κοινότητα της Βενετίας. Αργότερα εξελέγη βικάριος (1623, 1625) και εκπρόσωπος επισκόπου. Πέθανε σε ηλικία 61 έτους (1631), καταγράφεται στην Δημοκρατία της Βενετίας ως *"Μανουέλ Τζανφορνάρι ντα Κορφού"*. Πολλές από τις εικόνες του βρέθηκαν στην Εκκλησία Αγίου Γεωργίου των Ελλήνων. Ο γιος του σύμφωνα με μιά διαθήκη του (14 Φεβρουαρίου 1651) κληρονόμησε δύο εικόνες του την *"Κοίμηση του Αγίου Σπυρίδωνος"* και την *"Εορτή της Ορθοδοξίας"* με την επιγραφή *"«Εμμανουήλου του Ζαν Φορνάρ χείρ 1595»"*. Ο γιος του Θεοφύλακτος παρέδωσε τις δύο εικόνες στην Ελληνική εκκλησία του Αγίου Γεωργίου (1 Μαρτίου 1658). Σώζεται πίνακάς του στην βιβλιοθήκη του Βατικανού στην Ρώμη, που παριστάνει την κοίμηση του Οσίου Εφραΐμ του Σύρου. Η υπογραφή του πλαστογραφήθηκε όπως και σε άλλους μεγάλους καλλιτέχνες στην εποχή του.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  «Artists of the World Online» (Γερμανικά, Αγγλικά) K. G. Saur Verlag, Walter de Gruyter. Βερολίνο. 2009. 00178275. Ανακτήθηκε στις 4  Φεβρουαρίου 2023.
2. ↑  Hatzidakis, Manolis & Drakopoulou, Eugenia (1997). Greek painters after the fall (1450-1830) Volume B (PDF). Center for Modern Greek Studies E.I.E. σσ. 429–430
3. ↑
4. ↑  James, Liz (1997). Women, Men, and Eunuchs: Gender in Byzantium. London England: Rutledge Publishing. σ. 46
5. ↑  Evans, Helen C. (1997). Byzantium: Faith and Power (1261-1557). New York, N.Y.: Metropolitan Museum of Art. σ. 155
6. ↑  Hatzidakis, 1997, σσ. 429-430

Πηγές
-----

* Ιωάννης Χατζηιωάννου, επιμ. (1927). *Πανελλήνιον Λεύκωμα Εθνικής Εκατονταετηρίδος 1821-1921 : Η χρυσή βίβλος του ελληνισμού. Τόμος Δ' Καλλιτεχνία*. Εν Αθήναις: Τυποις Ανώνυμου Εταιρείας Εκδόσεων. Ανακτήθηκε στις 24 Μαΐου 2010.
Ο **Αθανάσιος Παπαθανάσης - Τριχώνιος** (1885 - 1960) ήταν Έλληνας νομικός και στρατοδίκης, ο οποίος υπηρέτησε ως βουλευτής και υπουργός σε διάφορες κυβερνήσεις.

Βιογραφία
---------

Σπούδασε Νομικά και ασχολήθηκε με το Στρατιωτικό Δίκαιο. Το 1928 εγκατέλειψε τη Νομική και επιδόθηκε στα κοινά, εκλεγόμενος για πρώτη φορά βουλευτής Τριχωνίας στις εκλογές του 1928 με το Λαϊκόν Κόμμα και το 1932 και 1933 με το ίδιο κόμμα στην Αιτωλοακαρνανία. Επανεξελέγη βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας στις εκλογές του 1935, του 1936, του  1946 και του 1950 με το Λαϊκό Κόμμα. Για τελευταία φορά εξελέγη βουλευτής Τριχωνίδος στις εκλογές του 1952 με τον Ελληνικό Συναγερμό.

Ανέλαβε υπουργός Δικαιοσύνης από τις 3 Νοεμβρίου 1932 ως τις 16 Ιανουαρίου 1933 στην κυβέρνηση του Παναγή Τσαλδάρη.

Στην κυβέρνηση Κονδύλη έγινε υπουργός Οικονομικών από τις 10 Οκτωβρίου 1935 ως τις 20 Νοεμβρίου του ίδιου χρόνου. Ήταν υφυπουργός Γενικός Διοικητής Θράκης από τις 7 Μαρτίου 1945 ως τις 8 Απριλίου 1945 στην κυβέρνηση του Πλαστήρα.

Στην κυβέρνηση Τσαλδάρη υπηρέτησε ως υπουργός Γεωργίας από τις 18 Απριλίου 1946 ως τις 24 Ιανουαρίου 1947. Συνέχισε στο αξίωμα του υπουργού Γεωργίας και στην Κυβέρνηση Δημητρίου Μαξίμου 1947.Στην επόμενη κυβέρνηση ήταν υπουργός Γεωργίας και προσωρινά Δημοσίας Τάξεως, από τις 29 Αυγούστου 1947 ως τις 7 Σεπτεμβρίου 1947..
Στην κυβέρνηση Σοφούλη από τις 7 Σεπτεμβρίου 1947 ως τις 18 Νοεμβρίου 1948 ήταν πάλι υπουργός Γεωργίας.

Ως υπουργός Γεωργίας συνετέλεσε στη διόρθωση κοινωνικών αδικιών και την άμβλυνση των ανισοτήτων ανάμεσα σε γεωργούς και κτηνοτρόφους.

Ήταν παντρεμένος με την Ρεγγίνα Ραφτοπούλου (απεβίωσε τον Αύγουστο του 1989), κόρη του επιφανούς κτηματία Αιτωλοακαρνανίας Σπύρου Ραφτόπουλου, και απέκτησαν δύο κόρες, την Χριστίνα και την Ισμήνη. Η Χριστίνα νυμφεύθηκε τον Ιωάννη Αλευρά και η Ισμήνη τον Σπυρίδωνα Ζάππα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Βουλή των Ελλήνων, Μητρώον Πληρεξουσίων, Γερουσιαστών και Βουλευτών. 1822-1935, Αθήνα 1986, σελ. 131, αρ. 1211. (pdf)
2. ↑  ««Κυβέρνησις Νικολάου Πλαστήρα (De Facto) Από 3.1.1945 έως 8.4.1945»». Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης. Ανακτήθηκε στις 11 Σεπτεμβρίου 2014.
3. ↑  ««Κυβέρνησις Κωνσταντίνου Τσαλδάρη Από 18.4.1946 έως 2.10.1946»». Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης. Ανακτήθηκε στις 11 Σεπτεμβρίου 2014.
4. ↑  Σπυρίδων Μαρκεζίνης (1994). *Σύγχρονη Πολιτική Ιστορία της Ελλάδος (1936-1975), τόμος Δεύτερος (1944-1951)*. Εκδοτικός Οργανισμός Πάπυρος. σελίδες 309–310.
5. ↑  Χρ. Κορέλα, Αθανάσιος Παπαθανάσης Αρχειοθετήθηκε 2015-03-08 στο Wayback Machine. Η Νέα Εποχή, εφημερίδα του Αγρινίου στο διαδίκτυο, 1-5-2010, ανάκτηση 11-9-2014.
Ο **Χέρμαν Γ΄**, γερμ. Hermann III (π. 994/5 - 1 Απριλίου 1012) από τον Οίκο των Κορραδιδών ήταν δούκας της Σουαβίας (1003-1012).

Βιογραφία
---------

Ήταν ο μόνος γιος του Χέρμαν Β΄ δούκα της Σουαβίας και της Γκέρμπεργκας των Παλαιών Γουέλφων, κόρης του Κορράδου Α΄ της Βουργουνδίας. Είχε επιφανείς συγγενείς: ο πατέρας του ήταν απόγονος του Ερρίκου Α΄ Οθωνιδών του *Ορνιθοθήρα* δούκα της Σαξονίας, η μητέρα του ήταν απόγονος του Λουδοβίκου Δ΄ Καρολιδών της Δυτικής Φραγκίας και η αδελφή του Γκίζελα παντρεύτηκε τον Κορράδο Β΄ Σαλίων της Γερμανίας.

Ο πατέρας του ήταν υποψήφιος για βασιλιάς της Γερμανίας και οι περισσότεροι ευγενείς τον υποστήριζαν, αλλά ο άλλος υποψήφιος Ερρίκος Β΄ Οθωνιδών δούκας της Βαυαρίας έβαλε και τον έστεψαν πριν ολοκληρωθεί η εκλογή. Ο Χέρμαν Β΄ αντέδρασε ένοπλα, αλλά τελικά δήλωσε υποτέλεια. Όταν απεβίωσε το 1003 τον διαδέχθηκε ο Χέρμαν Γ΄. Επειδή ήταν 8-9 ετών, επίτροπος ανέλαβε ο Ερρίκος Β΄. Ο βασιλιάς δυσπιστούσε στους Κορραδίδες: στη Σουαβία πήρε τον έλεγχο θέσεων κλειδιών, όπως η Ζυρίχη και την κυριότητα του νομισματοκοπείου. Απέσπασε την Αλσατία από το δουκάτο και την έδωσε ως κομητεία στον συγγενή του Γκέραρτ. 

Ο Χέρμαν Γ΄ απεβίωσε το 1012. Ήταν 18 ετών και άγαμος. Ήταν ο τελευταίος των Κορραδιδών και είχε επιλέξει διάδοχο τον Ερνέστο Α΄ Μπάμπενμπερκ, ο οποίος δύο έτη μετά νυμφεύτηκε την αδελφή εκείνου Γκίζελα των Κορραδιδών.

Αναφορές στις Πηγές
-------------------

1. ↑  p50664.htm#i506637.
2. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
3. ↑  Weinfurter 1992, σελ. 46.
4. ↑  Wolfram, *Conrad II*, p. 32
5. ↑  Keller, ‘Schwäbische Herzöge als Thronbewerber,’ esp. pp. 135ff.
6. ↑  Thietmar of Merseburg, *Chronicon*, VI.9
7. ↑  Weinfurter, *Heinrich II*, p. 63.

Πηγές
-----

* Wolfram (2006). *Conrad II, 990-1039: Emperor of Three Kingdoms*. The Pennsylvania State University Press. CS1 maint: Uses authors parameter (link)
* S.Weinfurter, *Heinrich II. (1002-1024) Herrscher am Ende der Zeiten*
* Weinfurter, Stefan (1992). *The Salian Century: Main Currents in an Age of Transition*. Μτφρ. Bowlus, Barbara M. University of Pennsylvania Press.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Wolfram (2006). *Conrad II, 990-1039: Emperor of Three Kingdoms*. The Pennsylvania State University Press. CS1 maint: Uses authors parameter (link)
* S.Weinfurter, *Heinrich II. (1002-1024) Herrscher am Ende der Zeiten*
* Weinfurter, Stefan (1992). *The Salian Century: Main Currents in an Age of Transition*. Μτφρ. Bowlus, Barbara M. University of Pennsylvania Press.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 81308389
* GND: 137066619

 |

 |
Ο **Ευπάλαμος** ή **Παλαμάων** στην ελληνική μυθολογία ήταν Αθηναίος πρίγκηπας, ένα από τα πολλά παιδιά του βασιλιά Ερεχθέα και της Πραξιθέας. Αδέλφια του Ευπαλάμου ήταν οι Κέκρωπας ο νεότερος, Άλκωνας, Ορνέας, Θέσπιος, Πάνδωρος, Μητίωνας, Μερόπη, Κρέουσα, Ορείθυια, Πρόκρις, Πρωτογένεια, Πανδώρα και Χθονία. Σύμφωνα όμως με άλλη εκδοχή (*Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου*, Γ΄), πατέρας του Ευπαλάμου ήταν ο Μητίωνας, δηλαδή ο Ευπάλαμος ήταν *εγγονός* του Ερεχθέα ή Ερεχθέως.

Ο ίδιος ο Ευπάλαμος πήρε ως σύζυγό του την Αλκίππη ή τη Φρασιμήδη ή την Ιφινόη και έγινε πατέρας του περίφημου τεχνίτη Δαιδάλου, προσωποποιήσεως της τεχνικής προόδου στους αρχαιότατους χρόνους και δημιουργού του Λαβυρίνθου. Σύμφωνα με την άλλη εκδοχή, η Αλκίππη ήταν η μητέρα του Ευπαλάμου και γιαγιά του Δαιδάλου.

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969

1. ↑  «Metion» (Ρωσικά)
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 24  Σεπτεμβρίου 2016.
Ο **αρχαιολογικός τόπος της Μπατασίνα** (σερβικά κυριλλικά: Археолошко налазиште Баташина, σερβικά λατινικά: Arheološko nalazište Batašina) ευρίσκεται στο Στεπόγιεβατς της Σερβίας, εντός του Δήμου του Λαζάρεβατς και του εδάφους της Πόλεως του Βελιγραδίου. Ως προς το μεγαλύτερο μέρος του, η χρονολογία του ανάγεται στην περίοδο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Λόγω της σημασίας του, είναι κατηγοριοποιημένος εντός του καταλόγου των προστατευόμενων αρχαιολογικών τόπων της Δημοκρατίας της Σερβίας, καθώς και του καταλόγου των πολιτισμικών αγαθών της Πόλεως του Βελιγραδίου.

Πληροφορίες
-----------

Ο αρχαιολογικός τόπος της Μπατασίνα ευρίσκεται επί της δεξιάς της Ίμπαρσκα μαγκίστραλα, της « οδού του Ίμπαρ », με κατεύθυνση προς το Λγιγκ, στην έξοδο του Στεπόγιεβατς, στην τοποθεσία Νέντιτσα κράι.

Με βάση εκκίνησης αρχαιολογικά ευρήματα τα οποία ανευρέθηκαν τυχαία, μεταξύ άλλων έναν τάφο, περισσότερο εντατικές ανασκαφές τμήματος του αρχαιολογικού τόπου πραγματοποιήθηκαν το 1981. Οι τελευταίες, επέτρεψαν την ανεύρεση καταλοίπων κτιρίου χρονολογούμενου από τον 3ο και 4ο αιώνα, καθώς και ερείπια πολυτελούς αγροτικής έπαυλης, ενώ ανευρέθηκαν, επίσης, κατάλοιπα κοιμητηρίου χρονολογούμενου από τον 17ο και 18ο αιώνα. Αντιθέτως, ο τάφος ο οποίος είχε ανευρεθεί σε προγενέστερη ημερομηνία χρονολογήθηκε ως προερχόμενος από τον 5ο-6ο αιώνα.

Τα αρχαιολογικά ευρήματα καταδεικνύουν την πολυπλοκότητα του αρχαιολογικού τόπου, καθώς και την συνεχόμενη ανθρώπινη παρουσία επί της συγκεκριμένης τοποθεσίας στην διάρκεια της ιστορίας.

Δείτε επίσης
------------

* Αρχαιότητα στη Σερβία
* Πολιτισμικά μνημεία της Πόλεως του Βελιγραδίου

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Σερβικά)(xls) «Κατάλογος αρχαιολογικών τόπων της Σερβίας». Ιστοσελίδα του Ινστιτούτου για την προστασία της κληρονομιάς της Δημοκρατίας της Σερβίας. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Απριλίου 2012. Ανακτήθηκε στις 19 Απριλίου 2013.
2. 1 2 3 4  (Σερβικά)(Αγγλικά) «Archaeological site Batašina, Stepojevac». Ιστοσελίδα του Ινστιτούτου για την προστασία της κληρονομιάς της Πόλεως του Βελιγραδίου. Ανακτήθηκε στις 19 Απριλίου 2013.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Αρχαιολογία
* Πύλη:Αρχαία Ρώμη
* Πύλη:Βελιγράδι
 |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Site archéologique de Batašina  της Γαλλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |