recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Συντεταγμένες: 35°22′N 24°28′E﻿ / ﻿35.367°N 24.467°E﻿ / 35.367; 24.467

Τα χωριά του δήμου Ρεθύμνης
Ο **Δήμος Ρεθύμνης** βρίσκεται στα βόρια του νομού Ρεθύμνης και έχει σαν έδρα το την πρωτεύουσα του νομού Ρέθυμνο. Πρόκειται για παραθαλάσσιο δήμο ο οποίος, σύμφωνα με την απογραφή του 2001, έχει συνολικά 31.687 κατοίκους και έκταση 126.456 στρέμματα.

Ο δήμος περιλαμβάνει 12 δημοτικά διαμερίσματα:

 **Δ.δ. Ρεθύμνης** 
* το Ρέθυμνο
* η Αγία Ειρήνη
* τα Ανώγεια
* ο Γάλλος
* το Γιαννούδι
* το Μεγάλο Μετόχι
* το Μικρό Μετόχι
* το Ξηρό Χωρίο
* τα Τρία Μοναστήρια

 **Δ.δ. Αρμένων** 
* οι Αρμένοι
* ο Άγιος Γεώργιος
* ο Σωματάς
* ο Φωτεινός

 **Δ.δ. Γουλεδιανών** 
* τα Γουλεδιανά
* η Γενή

 **Δ.δ. Καρές** 
* η Καρέ
* το Αμπελάκι

 **Δ.δ. Καστέλλου**  -- ο Κάστελλος
 **Δ.δ. Κούμων**  -- οι Κούμοι
 **Δ.δ. Μαρουλά** 
* ο Μαρουλάς
* το Δίλοφο

 **Δ.δ. Όρους**  -- το Όρος
 **Δ.δ. Πρασιών**  -- οι Πρασιές
 **Δ.δ. Ρουσσοσπιτίου**  -- το Ρουσσοσπίτι
 **Δ.δ. Σελλίου** 
* το Σελλί
* η Μύρθιος

 **Δ.δ. Χρομοναστηρίου** 
* το Χρομοναστήρι
* τα Καπεδιανά
* οι Μύλοι
* οι Πρινέδες

Εμφανίζει μεγάλη τουριστική κίνηση κατά την διάρκεια του καλοκαιριού ενώ οι 7000 και πλέον ενεργοί φοιτητές καθιστούν την πόλη ιδιαίτερα ζωντανή κατά την υπόλοιπη περίοδο του χρόνου. Ο πληθυσμός της πόλης ανέρχεται στους 31.687 κατοίκους (απογραφή 2001). Είναι η τρίτη σε πληθυσμό πρωτεύουσα των νομών της Κρήτης μετά το Ηράκλειο και τα Χανιά ενώ βρίσκεται μπροστά απο τον Άγιο Νικόλαο.

Ιστορική αναδρομή Νομού Ρεθύμνης

Το νησί που από πολλούς χαρακτηρίστηκε ως μια δεύτερη Ελλάδα, το νησί στο οποίο γεννήθηκαν άνθρωποι των Τεχνών και των Γραμμάτων που τιμήθηκαν και αναγνωρίστηκαν διεθνώς, το νησί του Δομίνικου Θεοτοκόπουλου, του Βιτσέντζου Κορνάρου, του Γεώργιου Χορτάτζη, του Νίκου Καζαντζάκη, του Μίκη Θεοδωράκη, του Ελευθέριου Βενιζέλου, το νησί που αποτέλεσε πόλο έλξης και πηγή έμπνευσης συγγραφέων και καλλιτεχνών όλου του κόσμου...η Κρήτη!

Πολυτάραχη πραγματικά η Ιστορία που κρύβει η Μεγαλόνησος, πολυτάραχο και το ιστορικό παρελθόν ενός από τους τέσσερεις μεγάλους- κατά πολλές έννοιες- Νομούς του νησιού, του Νομού Ρεθύμνης και το Ρέθυμνο.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η επίσημη ιστοσελίδα του δήμου Ρεθύμνης
* Στοιχεία για τον δήμο Ρεθύμνης από το Υπουργείο Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης Αρχειοθετήθηκε 2007-11-03 στο Wayback Machine.
	+ Ρέθυμνο Κρήτης
	+ GOODnet.gr Ειδήσεις,Φόρουμ, Οδηγός αγοράς. Αρχειοθετήθηκε 2021-09-24 στο Wayback Machine. Η πύλη του Ρεθύμνου στο Internet!
	+ Πληροφορίες για το Ρέθυμνο Κρήτης Το Ρέθυμνο e-λεκτρονικά!
	+ ΕΠΙΣΗΜΗ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΤΗΣ ΝΟΜΑΡΧΙΑΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΗΣ ΠΡΟΒΟΛΗΣ ΡΕΘΥΜΝΗΣ
	+ ΝΟΜΑΡΧΙΑΚΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ ΡΕΘΥΜΝΟΥ Νομαρχία Ρεθύμνης Πρότυπο:Επέκταση γεωγραφία Ελλάδας


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Σχέδιο «Καλλικράτης»: Διοικητική διαίρεση του νομού Ρεθύμνης |
| --- |
|  |
| 
Δήμοι Ανωγείων · Μυλοποτάμου · Αμαρίου · Αγίου Βασιλείου · Ρεθύμνης |

 |
**Ο πατέρας** (σουηδικά: *Fadren*) είναι θεατρικό έργο του 1887 του Άουγκουστ Στρίντμπεργκ, το οποίο αποτελείται από τρεις πράξεις.

Πλοκή
-----

Ο Άντολφ, αξιωματικός του ιππικού, και η σύζυγός του, Λάουρα, έχουν διαφωνία σχετικά με την εκπαίδευση της κόρης τους, Βέρθα. Η Λάουρα θέλει να μένει στο σπίτι και να γίνει καλλιτέχνης, ενώ ο Άντολφ θέλει να μετακομίσει στην πόλη και να σπουδάσει δασκάλα. Ο Άντολφ λέει ότι η απόφασή του είναι τελική και ότι ο νόμος τον υποστηρίζει, επειδή, όπως επισημαίνει, η γυναίκα χάνει τα δικαιώματά της όταν παντρεύεται. Η λογομαχία τους εντείνεται και αγριεύει.

Χαρακτήρες
----------

* Άντολφ, ίλαρχος (ο πατέρας)
* Λάουρα, η σύζυγός του
* Βέρθα, η κόρη τους
* Δρ. Όστερμαρκ, ο γιατρός
* Πάστορας, ο αδελφός της Λάουρα
* Μάργκρετ, η παραμάνα του ιλάρχου
* Νιεντ, ένας στρατιώτης

Ελληνικές Θεατρικές Παραστάσεις
-------------------------------

Κατάλογος βασικών πληροφοριών ελληνικών θεατρικών αναπαραστάσεων του έργου "Ο Πατέρας"

Κατάλογος Ελλήνων ηθοποιών που έχουν ερμηνεύσει τον ρόλο του Ιλάρχου Άντολφ

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ο πατέρας (θεατρικό έργο)** |

1. ↑  «The Father - PLAY BY STRINDBERG». Ανακτήθηκε στις 20 Απριλίου 2019.
2. ↑  «Ο πατέρας». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Απριλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 20 Απριλίου 2019.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* GND: 4575197-3

 |

 |
Η **Νικόλ Φονταίν** (*Nicole Fontaine*, 16 Ιανουαρίου 1942 – 17 Μαΐου 2018) ήταν Γαλλίδα πολιτικός, που υπήρξε επί πολλά χρόνια μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για λογαριασμό της Γαλλίας: από το 1984 μέχρι το 2002 και πάλι από το 2004 μέχρι το 2009. Η Φονταίν διετέλεσε Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου από το 1999 έως το 2001, οπότε αντικαταστάθηκε από τον Ιρλανδό Πατ Κοξ, καθώς είχε προσυμφωνηθεί από τις πολιτικές ομάδες της Φονταίν και του Κοξ. Η Φονταίν ανήκε στο γαλλικό κόμμα Ένωση για ένα Λαϊκό Κίνημα, που με τη σειρά του συμμετείχε στην ομάδα του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος.

Η Φονταίν υπήρξε η δεύτερη στην ιστορία γυναίκα Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, μετά την επίσης Γαλλίδα Σιμόν Βέιλ.

Γεννήθηκε στο χωριό Γκραινβίλ-Υμωβίλ της Νορμανδίας (νομός Σεν-Μαριτίμ) την περίοδο της Γερμανικής Κατοχής, και ήταν κόρη ιατρού και εγγονή δημοδιδασκάλων. Η Νικόλ Φονταίν πήρε πτυχίο νομικής σε ηλικία μόλις 20 ετών, δίπλωμα του Ινστιτούτου Πολιτικών Σπουδών των Παρισίων (του γνωστού ως *Sciences Po*) το 1964 και διδακτορικό στο δημόσιο δίκαιο το 1969. Ως δικηγόρος, ήταν εγγεγραμμένη στον δικηγορικό σύλλογο του Νομού Ω-ντε-Σεν. Η διδακτορική διατριβή της Φονταίν επανεκδόθηκε 4 φορές και κυκλοφόρησε ευρύτατα: είχε ως θέμα τις σχέσεις μεταξύ του κράτους και ιδιωτικών εκπαιδευτικών ιδρυμάτων τα οποία συνδέονται με κάποια συμφωνία με το κράτος (η περίπτωση των γαλλικών ιδιωτικών σχολείων, που ελέγχονται από τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία), και έγινε έργο αναφοράς στο πεδίο αυτό. Συνεκδοχικά, η Φονταίν έγινε μέλος του Ανωτέρου Συμβουλίου Εθνικής Εκπαιδεύσεως το 1975 και μέλος της επιτροπής αυτού το 1978 και έως το 1981.

Στο ενδιάμεσο των θητειών της στο Ευρωκοινοβούλιο, η Φονταίν διετέλεσε Υπουργός Βιομηχανίας της Γαλλίας από τις 27 Ιουνίου 2002 μέχρι τις 31 Ιουλίου 2004, επί προεδρίας του Ζακ Σιράκ. Η Νικόλ Φονταίν πέθανε σε ηλικία 76 ετών στο Νεϊγί-συρ-Σεν και τάφηκε στο εκεί δημοτικό κοιμητήριο.

Πηγές - εξωτερικοί σύνδεσμοι
----------------------------

* «Queen of compromise», *Politico Europe*, 8 Σεπτεμβρίου 1999
* Η Nicole Fontaine στο «Βρες τον τάφο του»

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Nicole Fontaine, ex-présidente du Parlement européen et ex-ministre, est morte». 18  Μαΐου 2018.
2. ↑  (Γερμανικά) *Εγκυκλοπαίδεια Μπρόκχαους*. fontaine-nicole.
3. 1 2  *Roglo*. p=nicole;n=garnier.
4. 1 2  «Fichier des personnes décédées». *Fichier des personnes décédées*. Ανακτήθηκε στις 12  Ιουνίου 2022.
5. ↑  (Γερμανικά) *Munzinger Personen*. 00000023050. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
6. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. data.bnf.fr/ark:/12148/cb11903055v. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
7. ↑  www.sudoc.fr/084392509.
8. ↑  *www.europarl.europa.eu*. 945. Ανακτήθηκε στις 20  Απριλίου 2022.
9. 1 2 3 4 5  «Members of the European Parliament». *Members of the European Parliament*. 945.
10. ↑  BOE-A-2002-763.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 262544259
* LCCN: n79033570
* ISNI: 0000 0000 8120 1349
* GND: 123826470
* SUDOC: 026868539
* BNF: cb11903055v (data)

 |

 |
Ο **Αβραάμ Ρεκανάτι** (Avraham Shmuel Rakanti (εβραϊκά: אברהם שמואל רקנאטי‬, 1888-1980) ήταν Ελληνο-Ισραηλινός πολιτικός και δημοσιογράφος. Στην Ελλάδα υπηρέτησε ως Αντιδήμαρχος Θεσσαλονίκης μεταξύ των ετών 1930 και 1933, ενώ στο Ισραήλ ήταν μέλος της Κνέσετ με το κόμμα Herut του Μεναχέμ Μπέγκιν μεταξύ 1949 και 1951.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1888 στη Θεσσαλονίκη και ήταν μέλος της σιωνιστικής ένωσης Μιζραχί. Το 1925 έγινε μέλος των ρεβιζιονιστών σιωνιστών και τέθηκε επικεφαλής του ελληνικού τους τμήματος. Το 1930 έγινε αντιδήμαρχος της Θεσσαλονίκης, υπηρετώντας στη θέση ως το 1933. Το 1934 μετανάστευσε στην Παλαιστίνη και ήταν ο μόνος ελληνικής καταγωγής εβραίος που δραστηριοποιήθηκε στο Ισραήλ, διαδραματίζοντας σημαντικό πολιτικό ρόλο. Ως δημοσιογράφος ίδρυσε την εφημερίδα Pro-Yisrael, η οποία ήταν γραμμένη στα γαλλικά. Εξελέγη στις πρώτες βουλευτικές εκλογές του Ισραήλ το 1949 με τη λίστα του Herut, όμως έχασε την έδρα του στις βουλευτικές εκλογές του 1951.

Οικογένεια
----------

Ο αδερφός του, Λέον Ρεκανάτι, ήταν επικεφαλής της μεγαλύτερης ιδιωτικής τράπεζας του Ισραήλ.

Ο Ρεκανάτι απεβίωσε στο Τελ Αβίβ στις 3 Μαρτίου 1980.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «חה"כ אברהם רקנטי». Κνέσετ.
2. ↑  Βιογραφικά στοιχεία, στον δικτυακό τόπο της Κνέσετ.
3. 1 2 3  "Πέθανε 94 ετών στο Ισραήλ ο Αβραάμ Ρεκανάτι", Μακεδονία, φύλλο 6ης Μαρτίου 1980, [efimeris.nlg.gr/ns/pdfwin\_ftr.asp?c=124&pageid=95346&id=-1&s=0&STEMTYPE=0&STEM\_WORD\_PHONETIC\_IDS=AAiARtASNASSASJASVASEAScASRAAi&CropPDF=0 σελ. 7], (μέσω ΕΒΕ)
4. ↑  Katzenelson, K (1964) *The Ashkenazi Revolution*, Anakh Publishing, p297

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 1769155769085327880001

 |

 |
***Ο πατέρας της οικογένειας*** (γαλλικός τίτλος: *Le Père de Famille*) είναι πεντάπρακτο αστικό δράμα σε πεζό του Ντενί Ντιντερό που γράφτηκε το 1758 και παρουσιάστηκε στο Παρίσι στην Κομεντί Φρανσαίζ το 1761. Η αρχική έκδοση του έργου συνοδεύτηκε από τον *Λόγο για τη Δραματική Ποίηση*, ένα δοκίμιο του Ντιντερό για το θέατρο.

Η πρώτη παράσταση του έργου σηματοδοτεί την είσοδο του αστικού δράματος στη γαλλική σκηνή. Ο Ντιντερό δεν έκρυψε τις μεγάλες ελπίδες που είχε στο έργο. *Ο πατέρας της οικογένειας* «έπρεπε να δημιουργήσει ένα νέο είδος, το οποίο θα ήταν ευρύτερο, πιο γόνιμο, το μόνο αληθινό και σοβαρό θεατρικό είδος», με στόχο του τη διδαχή του κοινού μέσα από τη συγκίνηση και τη διάδοση των ιδεών του Διαφωτισμού. 

Ο Ντιντερό ανέφερε ότι το έργο περιέχει μερικώς αυτοβιογραφικά στοιχεία, ο χαρακτήρας του Σαιντ-Αλμπέν αναφέρεται στην ιστορία του πάθους του ίδιου για τη σύζυγό του πριν την παντρευτεί.

Υπόθεση
-------

Ο Σαιντ-Αλμπέν, ένας νεαρός άνδρας καλής οικογένειας, ερωτεύεται τη Σοφί, μια ταπεινή εργάτρια άγνωστης καταγωγής. Ο πατέρας του, ο χαρακτήρας του τίτλου, αντιτίθεται σ'αυτόν τον γάμο και ο θείος του, διοικητής της περιοχής και πολύ συντηρητικός, προσπαθεί να κλείσει τη Σοφί στο μοναστήρι. Για να βοηθήσει το ζευγάρι, η Σεσίλ, αδερφή του Σαιντ-Αλμπέν, κρύβει τη Σοφί στο σπίτι τους κατόπιν συνεννόησης με τον Ζερμέιγ, γιο ενός φίλου της οικογένειας με τον οποίο έχει δεσμό.

Όταν ο πατέρας ανακαλύπτει την ανυπακοή των παιδιών του, τρομάζει. Η όλη κατάσταση επιδεινώνεται από τον κακοπροαίρετο θείο. Όταν όμως ο θείος έρχεται αντιμέτωπος με τη νεαρή γυναίκα αυτοπροσώπως, συνειδητοποιεί ότι είναι ανιψιά του. Με το ζήτημα της καταγωγής της λυμένο, ο νεαρός είναι ελεύθερος να παντρευτεί τη Σοφί, η Σεσίλ είναι ελεύθερη να παντρευτεί τον Ζερμέιγ και ο πατέρας καλωσορίζει τα παιδιά του με ανοιχτές αγκάλες.

Το 1761 και το 1763, εκδόθηκαν δύο παρωδίες του έργου από τους θεατρικούς συγγραφείς Αντουάν-Αλεξάντρ-Ανρί Πουανσινέ και Ζαν Νουγκαρέ.

*Λόγος για τη Δραματική Ποίηση*
-------------------------------

Με τον *Πατέρα της οικογένειας*, που ήταν το δεύτερο θεατρικό έργο του Ντιντερό μετά το *Ο νόθος γιος* του 1757, ο συγγραφέας προσδοκούσε να αναγεννήσει το θέατρο της εποχής του με σκοπό τη διάδοση των ιδεών του Διαφωτισμού. Έτσι, όπως και οι *Συνομιλίες για τον Νόθο γιό* που συνόδευσαν το πρώτο του έργο, ο *Πατέρας της οικογένειας* εκδόθηκε με μια πραγματεία για το θέατρο με τίτλο *Λόγος για τη Δραματική Ποίηση,* όπου εισάγει το είδος του αστικού δράματος.

Παραπομπές
----------

1. ↑ . «babelio.com/livres/Diderot-Le-Pere-de-famille--Extraits-du-Discours».
2. ↑ . «spiridopoulou.files.wordpress.com/2011/04/the-french-drama-18th-century.pdf» (PDF).
3. ↑ . «bacdefrancais.net/le-pere-de-famille-diderot-acte-2-scene-6».
4. ↑ . «cosmovisions.com/textPereFamille».
5. ↑ . «theatreclassique.fr/pages/pdf/DIDEROT\_PEREDEFAMILLE.pdf» (PDF).
6. ↑ . «artandpopularculture.com/Discours\_sur\_la\_poesie\_dramatique».

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* GND: 4123061-9

 |

 |
Ο **Νικόλα Ρομέο** (ιταλική προφορά: [niˈkɔːla roˈmɛːo]; Σαντ'Άντιμο, 28 Απριλίου 1876 – Μαγκρέλιο, 15 Αυγούστου 1938) ήταν Ιταλός μηχανικός και επιχειρηματίας. Υπηρέτησε ως γερουσιαστής του 18ου Κοινοβουλίου του Βασιλείου της Ιταλίας (XXVIII legislatura del Regno D'italia).

Καριέρα
-------

Ο Ρομέο αποφοίτησε με το πτυχίο του μηχανικού από το Πολυτεχνείο της Νάπολης (σήμερα γνωστό ως Πανεπιστήμιο της Νάπολης) το 1899. Μετά από αυτό, εργάστηκε για δυο χρόνια στο εξωτερικό και κέρδισε ένα δεύτερο πτυχίο στην ηλεκτρική εφαρμοσμένη μηχανική σε Λιέγη, Βέλγιο. 

Το 1911 επέστρεψε στην Ιταλία και δημιούργησε την εταιρεία "Ing. Nicola Romeo e Co.". Η εταιρία κατασκεύαζε μηχανές και εξοπλισμούς για τη βιομηχανία εξόρυξης. Καθώς η εταιρεία ήταν επιτυχημένη, απέκτησε το πλειοψηφικό πακέτο της εταιρείας κατασκευής αυτοκινήτων με έδρα το Μιλάνο, της A. L. F. A. (Anonima Lombarda Fabbrica Automobili) το 1915. Μόνο τρία χρόνια αργότερα, το 1918, ο Ρομέο απέκτησε το σύνολο της εταιρείας. Η A. L. F. A. μετονομάστηκε σε "Anonima Lombarda Fabbrica Automobili "Romeo". Το πρώτο αυτοκίνητο με το σήμα της Alfa Romeo ήταν το Torpedo 20/30 HP, μοντέλο του 1921.

Η εταιρεία έγινε διάσημη από το ότι κατασκεύαζε ασφαλή και κομψά αυτοκίνητα, καθώς και τμήματα αεροσκαφών, αλλά το 1927 ήρθε κοντά στην χρεοκοπία λόγω κακών επενδύσεων. Κατά τη διάρκεια μιας συνεδρίασης του διοικητικού συμβουλίου της εταιρείας, στελέχη του ζήτησαν να αποχωρήσει από την εταιρεία, αλλά ο νέος διευθύνων σύμβουλος Πασκουάλλε Γκάλο τον έπεισε να παραμείνει ως πρόεδρος. Ο Ρομέο έφυγε από την Alfa Romeo το 1928.

Τεχνικές εταιρείες που κατείχε
------------------------------

Ο Νικόλα Ρομέο κατείχε διάφορες τεχνικές εταιρείες κατά τη διάρκεια της ζωής του. Αυτές περιλαμβάνουν:

* Ing. Nicola Romeo e Co.
* Società Nicola Romeo di Saronno
* Costruzioni Meccaniche di Saronno
* CEMSA
* Officine Ferroviarie Meridionali

Οικογένεια
----------

Το 1905 παντρεύτηκε την Αντζελίνα Βαλαντίν, μια πορτογαλέζα τραγουδίστρια της όπερας και πιανίστρια. Μαζί απέκτησαν εφτά παιδιά: τους Μαουρίτσιο, Εντοάρντο, Νίκολας, Έλενα, Τζιουλιέτα, Πιέρα και Ιρένε.

Θάνατος
-------

Τιμητική πλάκα για τον Νικόλα Ρομέο στην γενέτειρά του, το Σαντ'Άντιμο (Νάπολη) της Ιταλίας.
Ο Νικόλα Ρομέο πέθανε στις 15 Αυγούστου 1938, στο σπίτι του στη Λίμνη Κόμο σε ηλικία 62 ετών. Σχεδόν εβδομήντα χρόνια μετά το θάνατό του και με την ευκαιρία της 130ης επετείου της γέννησης του, η Νάπολη μετονόμασε μια οδό σε οδό Νικόλα Ρομέο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Documentary narration by Matthew Franklin». *alfalegend.com*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 31 Μαρτίου 2008. Ανακτήθηκε στις 18 Φεβρουαρίου 2008.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 267145542622496640696
* LCCN: no2016006558
* ISNI: 0000 0004 5571 4967
* GND: 1084216639
* ICCU: CFIV329967

 |

 |
Το έμβλημα του συλλόγου.
Η **Αθλητική Ένωση Κωνσταντινουπολιτών Κοκκινιάς** γνωστή και με τη σύντμηση **ΑΕΚ Κοκκινιάς** είναι αθλητικό σωματείο του Πειραιά, με έδρα τη συνοικία της Παλαιάς Κοκκινιάς. Διατηρεί τμήματα υποδομών ράγκμπι λιγκ και τμήματα τριάθλου και μοντέρνου πεντάθλου. Στο παρελθόν διέθετε και τμήματα ποδοσφαίρου και ράγκμπι λιγκ ανδρών.

Ιστορία
-------

Ιδρύθηκε σαν ποδοσφαιρικός σύλλογος στην Παλαιά Κοκκινιά το 1977 με την ονομασία **ΑΕΚ Παλαιάς Κοκκινιάς** και αποτέλεσε σημείο αναφοράς της παλαιότερης ομώνυμης ιστορικής ομάδας ΑΕΚ Πειραιώς, η οποία ιδρύθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1920 από Κωνσταντινουπολίτες πρόσφυγες στο Νέο Φάληρο του Πειραιά. Από την ίδρυση της αγωνιζόταν επίσημα στα πρωταθλήματα της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Πειραιά και τη σεζόν 1990-91 αγωνίστηκε για πρώτη και μοναδική φορά στην κορυφαία κατηγορία της Ε.Π.Σ. Πειραιά. Το 2002 και έπειτα από οικονομικές δυσκολίες οδήγησαν την ΑΕΚ Παλαιάς Κοκκινιάς στη συγχώνευση και την αναστολή της λειτουργίας της, γεγονός που σηματοδότησε το ουσιαστικό τέλος της ποδοσφαιρικής ιστορίας του σωματείου. Το 2003 η ΑΕΚ Παλαιάς Κοκκινιάς επαναλειτουργεί και συνεχίζει σαν ανεξάρτητο ποδοσφαιρικό σωματείο.

Το 2012 αλλάζει διοίκηση, μετονομάζεται σε **ΑΕΚ Κοκκινιάς** και δημιουργεί τμήμα ανδρών ράγκμπι λιγκ, με την παρουσία της έκτοτε να συνεχίζεται αμιγώς στο ράγκμπι λιγκ, μία εκ των δύο μορφών του αθλήματος του ράγκμπι. Μέχρι και την αγωνιστική περίοδο 2015-16 συμμετείχε στις επίσημες διοργανώσεις ράγκμπι λιγκ της Ελληνικής Ομοσπονδίας Ράγκμπι Λιγκ, κατέκτησε και τον τίτλο του κυπέλλου 9's τo 2015. Το 2016 το τμήμα ανδρών ράγκμπι λιγκ της ΑΕΚ Κοκκινιάς συγχωνεύτηκε από τον Προμηθέα Νίκαιας/Ρέντη/Κορυδαλλού. Η ΑΕΚ Κοκκινιάς όμως συνέχισε να υφίσταται μέσα από το παιδικό και εφηβικό τμήμα ράγκμπι λιγκ. Από το 2017 λειτουργεί και τμήμα Τριάθλου και Μοντέρνου Πεντάθλου και συμμετέχει σε όλες τις ανάλογες διοργανώσεις της Ελληνικής Ομοσπονδίας Μοντέρνου Πεντάθλου, αρμόδιας για τα αθλήματα αυτά.

Το 2018 στο Δίαθλο (Τρίαθλο), ο αθλητής της ΑΕΚΚ Παναγιώτης Μπιτάδος, κατέκτησε το πανελλήνιο πρωτάθλημα στην κατηγορία παίδων και το ελληνικό κύπελλο xterra στην κατηγορία Sprint σε όλες τις ηλικιακές κατηγορίες. Ακολούθως, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα xterra στη Χαβάη ήταν 2ος στην κατηγορία 15-19 και 38ος στη γενική κατάταξη από 570 αθλητές.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Χρυσαφέλης και Συντζανάκη πρωταθλητές Ελλάδας Διάθλου | ΕΟΜΟΠ». 4 Απριλίου 2018. Ανακτήθηκε στις 12 Ιουνίου 2022.
2. ↑  «Κέρδισε τις εντυπώσεις το πρωτάθλημα Τριάθλου Xterra | ΕΟΜΟΠ». 6 Μαΐου 2018. Ανακτήθηκε στις 12 Ιουνίου 2022.
3. ↑  «ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΔΙΕΘΝΗΣ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΜΠΙΤΑΔΟ | ΕΟΜΟΠ». 3 Νοεμβρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 12 Ιουνίου 2022.

Πηγές
-----

* Επίσημη ιστοσελίδα ΑΕΚ Κοκκινιάς
* *"ΟΛΕΣ ΟΙ ΑΕΚ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ"*, Νίκος Αγγελίδης, Εκδόσεις Νότιος Άνεμος.
Πράξη Ανοχής απο το Κοινοβούλιο της Αγγλίας του 1688. Ένας νόμος για την Εξαίρεση των Μεγάλων Προτεσταντικών Υποκειμένων που διαφωνούν με την Εκκλησία της Αγγλίας από τις κυρώσεις ορισμένων Νόμων.Νόμος του Τριαδικού Δόγματος του 1813, απο το Κοινοβούλιο της Αγγλίας.
Ο **Νόμος του Τριαδικού Δόγματος** ή **Νόμος της Τριάδας** του 1813 ήταν νόμος του Κοινοβουλίου του Ηνωμένου Βασιλείου. Τροποποίησε τον νόμο περί βλασφημίας του 1697 (αγγλικά: *Blasphemy Act 1697*‎) σχετικά με τις Τριαδικές διατάξεις του. Ο νόμος περί βλασφημίας εφαρμόζεται μόνο σε εκείνους που έχουν εκπαιδευτεί ή έχουν κάνει επάγγελμα που αφορά τη χριστιανική θρησκεία.

Ο νόμος, που ψηφίστηκε στις 21 Ιουλίου, ήταν επίσης γνωστός ως «Νόμος Ανακούφισης των Ουνιταριανιστών», ή «*The Unitarian Tol Toler Bill*» και «*Mr William Smith's Bill*» (μετά τον πολιτικό του κόμματος Γουίγκς του Ηνωμένου Βασιλείου, Ουίλιαμ Σμιθ).

Ο νόμος παραχώρησε ανοχή για τη θρησκευτική λατρεία των Ουνιταριανιστών, όπως προηγουμένως ο Νόμος περί Ανεκτικότητας του 1689 είχε δώσει ανεκτικότητα μόνο σε εκείνους τους διαφωνούντες προτεστάντες που αποδέχθηκαν την Τριάδα.

Ο Νόμος περί Βλασφημίας καταργήθηκε το 1967, λαμβάνοντας εμμέσως το δόγμα του νόμου της Τριάδας.

Δείτε επίσης
------------

* Πράξη Ανοχής (1689)
* Βαπτιστική Ομολογία Πίστης (1689)

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Doctrine of the Trinity Act 1813». *Academic Dictionaries and Encyclopedias* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 1 Ιουλίου 2020.
2. ↑  Maclear J.F. *Church and State in the Modern Age: a documentary history* 1995
3. ↑  Dudley Julius Medley, *A Student's Manual of English Constitutional History. Sixth Edition* (Oxford: Basil Blackwell, 1925), p. 653.
4. ↑  Participation, Expert. «Criminal Law Act 1967, Section 13, Schedule 4». *www.legislation.gov.uk*. Ανακτήθηκε στις 1 Ιουλίου 2020.
5. ↑  «Doctrine of the Trinity Act 1813 - en.LinkFang.org». *en.linkfang.org*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Ιουλίου 2020. Ανακτήθηκε στις 1 Ιουλίου 2020.
Ο **Αβραάμ της Βουλγαρίας** (ρωσικά: Авраамий Болгарский‎, πέθανε την 1η Απριλίου 1229) ήταν χριστιανός, μεταστραμένος από το Ισλάμ, που μαρτύρησε για την πίστη του και θεωρείται άγιος από την Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία.

Βίος
----

Γεννήθηκε στη Βουλγαρία του Βόλγα, ανάμεσα στους Μουσουλμάνους Βούλγαρους στο Ταταρστάν της Ρωσίας. Μεγάλωσε ως Ισλαμιστής έμπορος, και ήταν καλός και ευγενικός προς τους άπορους. Αργότερα μετατράπηκε σε Χριστιανός. Οι Μουσουλμάνοι προσπάθησαν επίμονα να τον πείσουν να αποκηρύξει τον Χριστό, αλλά ο Αβραάμ ήταν αμετάβλητος στην πίστη του και σκοτώθηκε από το ξίφος των συμπατριωτών του την 1η Απριλίου 1229 (κατά προσέγγιση) στην όχθη του ποταμού Βόλγα. Θάφτηκε από Ρώσους εμπόρους στο χριστιανικό νεκροταφείο στο Βουλγάρ (ή *Μπουλγκάρ* ή *Μπόλγκαρ*), πρωτεύουσα της Βουλγαρίας του Βόλγα). Ο πρίγκιπας του Βλαντίμιρ, Γκεόργκι Βσεβολόδοβιτς, διέταξε τη μεταφορά του σώματος του Αβραάμ στο Βλαντίμιρ.

Σύντομα, σύμφωνα με τη μαρτυρία του χρονικού, η πόλη της Βουλγάρ κάηκε ως τιμωρία «για το αίμα του μάρτυρα του Χριστού». Στον τόπο εκτέλεσης του Αβραάμ της Βουλγαρίας εμφανίστηκε μια θεραπευτική πηγή. Ένας τοπικός μύθος λέει ότι το πρώτο άτομο που θεραπεύτηκε από αυτήν την πηγή ήταν ένας μουσουλμάνος.

Τα λείψανά του λατρεύονται στο Βλαντίμιρ στο ποταμό Κλιάζμα. Ο Λαυρέντιος Κώδικας περιέχει το μητρώο σχετικά με αυτό το συμβάν που έλαβε χώρα στις 9 Μαρτίου 1230.

Η ανάκτηση των λειψάνων του εορτάζεται στις 9 Μαρτίου εκάστου έτους και η μνήμη του επίσης τιμάται την 1η Απριλίου εκάστου έτους.

### Προέλευση, επάγγελμα

Ο Αβραάμ της Βουλγαρίας ήταν πλούσιος και αξιοσημείωτος έμπορος. διαπραγματεύτηκε στις πόλεις της περιοχής του Βόλγα.

Υπάρχουν πολύ λίγες πληροφορίες για τη ζωή του Αβραάμ της Βουλγαρίας. Βασικές πληροφορίες για αυτόν περιέχονται από τα Χρονικά και τις γραπτές ιστορίες του 17ου αιώνα. Η παλαιότερη πηγή που αναφέρεται στον Αβραάμ της Βουλγαρίας είναι ο Λαυρέντιος Κώδικας (14ος αιώνας).

Ο Χρονογράφος είπε ότι ο Αβραάμ της Βουλγαρίας ήταν «άλλης γλώσσας, όχι Ρωσικής» (το όνομα πριν το βάπτισμά του είναι άγνωστο). Πιθανώς, ήρθε από τους Βούλγαρους ("Βούλγαροι του Βόλγα", "Κάμα Βούλγαροι"), μεγάλωσε στο μουσουλμανικό περιβάλλον και αρχικά αναγνώρισε το Ισλάμ.

Πηγές
-----

* Holweck, F. G. *A Biographical Dictionary of the Saints*. St. Louis, MO: B. Herder Book Co. 1924.

### Παραπομπές

1. ↑  «Martyr Abraham of Bulgaria». *www.oca.org*. Ανακτήθηκε στις 11 Μαΐου 2021.
2. 1 2 3  «АВРААМИЙ [АВРАМИЙ] БОЛГАРСКИЙ». *www.pravenc.ru*. Ανακτήθηκε στις 11 Μαΐου 2021.
3. ↑  «Колодец, святой источник в честь мученика Авраамия у города Болгар Спасский район республика Татарстан». *web.archive.org*. 9 Ιανουαρίου 2018. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Ιανουαρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 11 Μαΐου 2021. CS1 maint: Unfit url (link)
4. ↑  «АВРААМИЙ БОЛГАРСКИЙ - Древо». *drevo-info.ru* (στα Ρωσικά). Ανακτήθηκε στις 11 Μαΐου 2021.
5. ↑  Алексеев, Игорь. «Почитание святого мученика Авраамия (Аврамия) Болгарского в Казанской епархии во второй половине XIX - начале XX вв». *Русская Народная Линия*. Ανακτήθηκε στις 11 Μαΐου 2021.
O **Γκαρτσία**, ιταλ. Garzia (5 Ιουλίου 1547-6 Δεκεμβρίου 1562) από τον Οίκο των Μεδίκων ήταν το θέμα ενός πίνακα του Μπροντσίνο. Καθώς ταξίδευε με τη μητέρα του και τον αδελφό του Τζοβάνι προς την Πίζα προσβλήθηκε από ελονοσία και απεβίωσε λίγες ημέρες μετά από αυτόν.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο τρίτος γιος τού Κόζιμο Α΄ μεγάλου δούκα της Τοσκάνης και της Ελεονώρας δε Τολέδο, κόρης τού Πέδρο Άλβαρεθ μαρκησίου της Βιγιαφράνκα. Γεννήθηκε στη Φλωρεντία.

Οι γονείς του τον προόριζαν για στρατιωτική σταδιοδρομία και ήδη στα 13 έτη του ονομάστηκε Τιμητικός Διοικητής και Ανώτερος Διοικητής των Τοσκανικών γαλερών. Το 1562 συνόδευσε τους γονείς του και τους αδελφούς του Τζοβάνι και Φερδινάνδο στην ακτή της Τοσκάνης για να ταξιδέψουν στην Ισπανία, όπου ζούσε ο άλλος αδελφός του Φραγκίσκος. Όμως η Ελεονώρα και τα παιδιά ασθένησαν από ελονοσία και σε λίγες εβδομάδες απεβίωσαν, εκτός τού Φερδινάνδου.

Αιώνες μετά δημιουργήθηκε ο μύθος ότι ο Γκαρτσία, σε διαφωνία που είχε με τον Τζοβάνι, τον σκότωσε. Ο πατέρας του θυμωμένος, με τη σειρά του σκότωσε τον Γκαρτσία με το ξίφος του. Στην εποχή μας έγιναν εκταφές των σορών τους, που δεν έδειξαν σημάδια βίας στο σώμα, αλλά ότι απεβίωσαν από ελονοσία.

Πηγές
-----

* Staley, Edgcumbe. The Tragedies of the Medici. Archived 2007-12-17 at the Wayback Machine.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 95578314
* ISNI: 0000 0000 6882 8307
* GND: 138974861
* BNE: XX1585808

 |

 |
Η **ομάδα Σχεδίασης Έμπειρων Συστημάτων και Μηχανικής Μάθησης** (*Knowledge Engineering and Machine Learning group (KEMLg))* είναι ερευνητική ομάδα του Πολυτεχνικού Πανεπιστημίου της Καταλωνίας. Δημιουργήθηκε από τον καθηγητή Ulises Cortés και δραστηριοποιείται στον τομέα της Τεχνητής Νοημοσύνης από το 1988.

Ο κύριος σκοπός της ομάδας είναι η ανάλυση, σχεδιασμός, υλοποίηση και εφαρμογή διαφόρων τεχνικών της Τεχνητής Νοημοσύνης, για να στηρίξει τη λειτουργία και την ανάλυση συμπεριφοράς σύνθετων συστημάτων και τομέων του πραγματικού κόσμου. Η έρευνα επικεντρώνεται στην ανάλυση, στο σχεδιασμό, στη διαχείριση και επιτήρηση αυτών των τομέων, όπως η υγεία, στα συστήματα περιβάλλοντος καθώς και στο βιομηχανικό και επιχειρησιακό τομέα.

Η ομάδα επιτελεί ερευνητικό έργο στην ανάλυση και υλοποίηση ευφυών πρακτόρων (intelligent agents), την κατανόηση της δυναμικής της δημιουργίας συνασπισμών (coalition setting dynamics), την ανάλυση της δυναμικής των κοινωνικών δομών (social structure dynamics analysis), τη σύνταξη τυπικής σημασιολογίας μοντέλων για κανόνες (norms) και συμβάσεις για ηλεκτρονικό εμπόριο, το σχεδιασμό διαγραμμάτων ροής δεδομένων, τη προσωρινή συλλογιστική βασιζόμενη σε επεισόδια (temporal episode-based reasoning), τις τεχνικές συλλογιστικής βασιζόμενων σε εμπειρίες (experience-based argumentation techniques), τις υβριδικές μεθόδους σε Στατιστική και Τεχνητή Νοημοσύνη (hybrid methods in Statistics and Artificial Intelligence), τα Μπαϋεσιανά δίκτυα (Bayesian networks), τη συλλογιστική βασισμένη σε περιπτώσεις (case-based reasoning), τις τεχνικές επιτηρούμενης και μη επιτηρούμενης μηχανικής μάθησης (supervised and unsupervised machine learning), την αναγνώριση και κατασκευή μοντέλων γνώσης (knowledge model identification and building), την αναπαράσταση γνώσης (knowledge representation), τις οντολογίες (ontologies), τα κοινωνικά δίκτυα (social networks), το σημασιολογικό ιστό (semantic Web), τις υπηρεσίες ιστού (Web services) και τις υπηρεσίες καταλόγου (directory services).

Ένας από τους κύριους τομείς εμπειρίας της ομάδας είναι η ανάπτυξη Συστημάτων Υποστήριξης Αποφάσεων για το Περιβάλλον (Environmental Decision Support Systems (EDSS)) χρησιμοποιώντας τεχνικές της Τεχνητής Νοημοσύνης. Συγκεκριμένα, από το 1990 η ομάδα διεξάγει έρευνα στον τομέα των Εγκαταστάσεων Επεξεργασίας Αστικών Λυμάτων (Urban Wastewater Treatment Plants) και συγκεκριμένα σε τομείς που βασίζονται τεχνολογικά στην ενεργό ιλύ.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα
Ο **Γιάννης Γιαννέλης-Θεοδοσιάδης** είναι Έλληνας πολιτικός και συγγραφέας.

Γεννήθηκε στη Μυτιλήνη και κατάγεται από παλιά οικογένεια του νησιού. Σπούδασε νομικά στο πανεπιστήμιο Αθηνών και ιδιώτευσε ως δικηγόρος. Εντάχθηκε στη Νέα Δημοκρατία και συγκαταλέγεται στα ιδρυτικά της μέλη. Έχει διατελέσει δημοτικός σύμβουλος Μυτιλήνης, ενώ το 1989 εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Λέσβου. Επανεξελέγη το 1990, το 2004 με 11.760 σταυρούς και το 2007. Επίσης εχει θέσει δύο φορές υποψηφιότητα για τη νομαρχία χωρίς επιτυχία.

Στην ιδιοκτησία του βρίσκεται ο πατρογονικός πύργος της οικογένειας Γιαννέλη, ο οποίος κατασκευάστηκε το 1910 από τον αρχιτέκτονα Αδαλή κατόπιν παραγγελίας του προγόνου του Γιαννέλη - Θεοδοσιάδη, Ιωάννη Γιαννέλη. Στον πύργο έχουν φιλοξενηθεί σημαντικές προσωπικότητες όπως ο Οδυσσέας Ελύτης κ.α. ενώ σήμερα υπάρχουν παλιά βιβλία και σπάνιες συλλογές.

Είναι διαζευγμένος. Κατοικεί μόνιμα στη Μυτιλήνη και έχει συγγράψει αρκετά βιβλία. Έχει τιμηθεί από την ολλανδική κυβέρνηση με το ανώτατο παράσημο του Τάγματος των Ιπποτών της Οράγγης-Νάσσαου και είναι επίτιμος πρόξενος της Ολλανδίας.

Στις 15 Μαΐου 2012 αποχώρησε από τη Ν.Δ. και εντάχθηκε στους Ανεξάρτητους Έλληνες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  web.archive.org/web/20080929160540/http://www.parliament.gr/synthesh/mp.asp?MPID=709.
2. 1 2  Βιογραφικό του Γιάννη Γιαννέλη Αρχειοθετήθηκε 2008-09-29 στο Wayback Machine. ανακτήθηκε από την επίσημη ιστοσελίδα της Βουλής των Ελλήνων
3. 1 2  *Οι θησαυροί της Ελλάδας:Αρχοντικά*, έκδοση: Εφημερίδα "τα Νέα", Απρίλιος 2007, σελ.118
4. ↑  Βιογραφικό του Γιάννη Γιαννέλη[*νεκρός σύνδεσμος*], από τη σελίδα του βιβλιοπωλείου "Ελευθερουδάκης"
5. ↑  Αποχώρηση Γιαννέλη από ΝΔ
6. ↑  Ένταξη Γιαννάλη σε Ανεξάρτητους Έλληνες

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* **BiblioNet**: **49446**

 |

 |
Ο **Γιάνκο Κάτιτς** (σερβικά: Јанко Катић) ( 18ος αιώνας - 1806) ήταν σέρβος βοδεβόδας κι ένας από τους ηγέτες της πρώτης σερβικής επανάστασης. Ήταν μέλος του διοικητικού συμβουλίου των Σέρβων της κυβέρνησης των επαναστατών.

Γεννήθηκε γύρω στα 1770 στο Ρογάτσι (Рогачи) και πέρασε τα παιδικά του χρόνια στο Βελιγράδι στην αδελφή του και τον Οθωμανό σύζυγο της. Από την αρχή της Σερβικής επανάστασης πήρε τα όπλα και ήταν από τους γενναιότερους αρχηγούς της. Πήρε μέρος σε όλες τις μάχες που έγιναν μέχρι τον θάνατο του κι έμεινε γνωστός για την γενναιότητα και τον ηρωισμό του. Θεωρήται από τους μεγαλύτερους ήρωες της εποχής του και ήταν πολύ εύγλωττος και έξυπνος καπετάνιος. Ο ίδιος διακρίθηκε ως διαπραγματευτής , μιλούσε τέλεια Τούρκικα. Πέθανε την παραμονή της μάχης του Μισάρ κοντά στο Σάμπατς σε μάχη με τους Οθωμανούς. 

Στο μουσείο της πρώτης σερβικής εξέγερσης στο Ορασάκ στο Αραντιέλοβατς υπάρχουν τα όπλα του, το γιαταγάνι του και το όπλο του. Το 2004 ανεγέρθηκε χάλκινο μνημείο στην γενέτηρά του 2,4 μέτρα ύψος.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  «Општина Сопот: Војвода Јанко Катић, војвода Првог српског устанка». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Μαΐου 2012. Ανακτήθηκε στις 31 Αυγούστου 2013.
2. ↑  «Дневник: Музеј Први српски устанак посетило више од 150.000 особа, Танјуг». dnevnik.rs. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Δεκεμβρίου 2014.
3. ↑  «Историјски музеј Србије: Јатаган белосапац Јанка Катића». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Σεπτεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 31 Αυγούστου 2013.
4. ↑  «Историјски музеј Србије: Пиштољ кремењак Јанка Катића». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Σεπτεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 31 Αυγούστου 2013.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Janko Katić στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 35318316
* ISNI: 0000 0000 1174 1884
* GND: 121670732

 |

 |
Η **Γιάννα Καραπέτοφνα Εγκοριάν** (ρωσικά: *Яна Карапетовна Егорян*, αρμενικά: *Յանա Կարապետի Եգորյան*, 20 Δεκεμβρίου 1993) είναι Ρωσίδα ξιφομάχος αρμενικής καταγωγής, που συμμετέχει στο αγώνισμα της σπάθης. Στις επιτυχίες της περιλαμβάνονται χρυσά μετάλλια σε διοργανώσεις ευρωπαϊκού και παγκοσμίου επιπέδου, καθώς και δύο χρυσά κατά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016 στη Βραζιλία.

Σταδιοδρομία
------------

Γεννήθηκε το 1993 στο Γερεβάν της Αρμενίας και σε ηλικία 6 ετών μετανάστευσε με την οικογένειά της στο ρωσική πόλη Χίμκι της περιφέρειας Μόσχας, όπου ξεκίνησε την ενασχόλησή της με την ξιφομαχία μερικά χρόνια αργότερα. Το 2010 κέρδισε δύο χρυσά μετάλλια στους Ολυμπιακούς Αγώνες Νέων που διεξήχθησαν στη Σιγκαπούρη, ενώ το ίδιο έτος κατετάγη πέμπτη στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του Μπακού.

Τα επόμενα χρόνια καθιερώθηκε ως μέλος της γυναικείας ομάδας σπάθης, κερδίζοντας τέσσερα συνεχόμενα χρυσά μετάλλια στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ξιφομαχίας (το 2013 στο Ζάγκρεμπ, το 2014 στο Στρασβούργο, το 2015 στο Μοντρέ της Ελβετίας και το επόμενο έτος στο Τόρουν της Πολωνίας) και δύο μετάλλια στα αντίστοιχα Παγκόσμια Πρωταθλήματα (ένα ασημένιο το 2013 στη Βουδαπέστη και ένα χρυσό το 2015 στη Μόσχα). Παράλληλα, το 2014 κατέκτησε σε ατομικό επίπεδο το χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του Καζάν.

Η βράβευση της Εγκοριάν από τον Ρώσο πρωθυπουργό (2016).
Στις 8 Αυγούστου του 2016 κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο, επικρατώντας στον τελικό με 15-14 της - επίσης Ρωσίδας - Σοφίγια Βελίκαγια. Στους προηγούμενους γύρους, είχε αποκλείσει διαδοχικά τη Μεξικανή Τάνια Αραγιάλες, την Ελληνίδα Βάσω Βουγιούκα, τη Ρωσίδα Γιεκατερίνα Ντιατσένκο και την Ουκρανή Όλχα Χάρλαν. Λίγες μέρες αργότερα κέρδισε το χρυσό και στο ομαδικό γυναικών της σπάθης, από κοινού με τις Βελίκαγια, Ντιατσένκο και Γαβρίλοβα. Για τις επιτυχίες έλαβε διάφορες τιμές από το ρωσικό κράτος. Ανάμεσα σε αυτές τις διακρίσεις, περιλαμβάνονται η ανακήρυξή της σε Αθλήτρια της Χρονιάς για το 2016 από το ρωσικό Υπουργείο Αθλητισμού και η βράβευσή της με το παράσημο του Τάγματος της Τιμής.

Το 2017 και το 2018 κέρδισε με τη ρωσική γυναικεία ομάδα σπάθης το ασημένιο και το χρυσό μετάλλιο στα Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα που διεξήχθησαν στην Τιφλίδα και το Νόβι Σαντ αντίστοιχα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Egorian Yana». *fie.org* (στα Αγγλικά). International Fencing Federation. Ανακτήθηκε στις 15 Ιουλίου 2018.
2. ↑  «Yana Egorian. "Not many people in Armenia know about my success"». *sport.mediamax.am* (στα Αγγλικά). Mediamax. 13 Δεκεμβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 15 Ιουλίου 2018.
3. ↑  «Ξιφασκία-Η χρυσή Ολυμπιονίκης του Ρίο Γιάνα Εγκοριάν στο ΑΠΕ –ΜΠΕ «Αυτό που κατάφερε η Βουγιούκα είναι… θαύμα»». *ert.gr*. ΕΡΤ. 27 Φεβρουαρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 15 Ιουλίου 2018. [*νεκρός σύνδεσμος*]
4. ↑  Χολίδης, Κώστας (8 Αυγούστου 2016). «Η Εγκοριάν κατέκτησε το χρυσό στην σπάθη». *sport24.gr*. Sport 24. Ανακτήθηκε στις 15 Ιουλίου 2018.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* «Egorian Yana». *fie.org* (στα Αγγλικά). Διεθνής Ομοσπονδία Ξιφομαχίας.
Ο **Ξενοκλής ο Λακεδαιμόνιος** ήταν στρατηγός των Λακεδαιμονίων, ο οποίος έδρασε προς τα τέλη του 4ου αιώνα π.Χ. Στη διάρκεια της εκστρατείας εναντίον της Ασίας εστάλη από τον Αγησίλαο Β' στη θέση του Λύσανδρου. Ο Ξενοκλής ανέλαβε διοικητής του ιππικού το 395 π.Χ.. Ακολούθησε η αποστολή του στη Λάρισα με σκοπό να προτείνει τον τερματισμό του πολέμου (394 π.Χ.) και τη σύναψη ειρήνης. Ωστόσο, κρατήθηκε μαζί με έναν ακόμα στρατηγό, τον Σκύθη, για να αφεθούν ελεύθεροι έπειτα από τη συνθήκη που τελικά επιτεύχθηκε.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ξενοφώντα, "Ελληνικά", βιβλίο Γ, κεφ. 4, 20

Πηγές
-----

* Εγκυκλοπαίδεια *2002*, εκδ. 1984, τ. 14, σελ. 136.
Η **Αδελαΐδα**, γερμ.: Adelheid von Ballenstedt von Ascania (π. 1100 - μετά το 1139) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν κόρη του κόμη του Μπάλενστετ και με τους γάμους της έγινε πρώτα κόμισσα του Στάντε και μετά κόμισσα του Όστερμπουργκ.

Βιογραφία
---------

Ήταν η μόνη κόρη του Όθωνα κόμη του Μπάλενστετ και της Αϊλίκας των Μπίλλουνγκ, κόρης του Μάγκους δούκα της Σαξονίας. Αδελφός της ήταν ο Αλβέρτος η *Άρκτος*.

Οικογένεια
----------

Ο πρώτος σύζυγος της Aδελαΐδας ήταν ο Ερρίκος Δ΄ κόμης του Στάντε (απεβ. 1128).  Το ζευγάρι δεν είχε (καταγεγραμμένα) παιδιά. 

Το 1139 η Αδελαΐδα παντρεύτηκε για δεύτερη φορά, με τον Βέρνερ φον Φέλτιμ, κόμη τον Όστερμπουργκ (απεβ. μετά το 1169).  Σύμφωνα με τα *Χρονικά του Στάντε,* ο Βέρνερ ήταν υποτελής *(vassus)* του Αλβέρτου της Άρκτου.  Με τον Βέρνερ, η Aδελαΐδα είχε (τουλάχιστον) έναν γιο: 

* Aλβέρτος, κόμης του Όστερμπουργκ.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* A. Thiele, *Erzählende genealogische Stammtafeln zur europäischen Geschichte "Band I, Teilband 1 Deutsche Kaiser-, Königs-, Herzogs- und Grafenhäuser I*
* L. Partenheimer, *Albrecht der Bär.* *Gründer der Mark Brandenburg und des Fürstentums Anhalt.*
* R. Hucke, *Die Grafen von Stade 990-1144* (Stade 1956).

Παραπομπές σε πηγές
-------------------

1. ↑  Thiele, *Erzählende genealogische Stammtafeln*, table 158.
2. ↑  Partenheimer, *Albrecht der Bär*, p. 42.
3. ↑  Thiele, *Erzählende genealogische Stammtafeln*, table 158.
4. ↑  «*Annales Stadenses*, a.1144, p. 326». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Ιουλίου 2018. Ανακτήθηκε στις 14 Ιουλίου 2018.
5. ↑  Hucke, *Die Grafen von Stade*, p. 41.
O **Γκαμπριέλε**, ιταλ. Gabriele Sforza (1423 - 1457) από τον Οίκο των Σφόρτσα ήταν μέλος τού Αυγουστινιανού Τάγματος και υπηρέτησε ως αρχιεπίσκοπος τού Μιλάνου (1445-57).

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος τού Τζάκομο Αττεντόλο και της τρίτης συζύγου του Μαρία Μαρτσάνι κόμισσας τού Τσελάνο. Ο πατέρας του από τρεις συζύγους και μία ερωμένη είχε αποκτήσει 16 τέκνα. Ο Αττεντόλο, που στα πεδία των μαχών τον αποκαλούσαν *Μούτσιο*, άλλαξε το επώνυμό του σε *Σφόρτσα (δυνατός)*. Ο Γκαμπριέλε αρχικά είχε βαπτιστεί Κάρολος. Ο πιο γνωστός αδελφός τού Κάρλο ήταν ο Φραγκίσκος Α΄ δούκας τού Μιλάνου (1450-66).

Γεννήθηκε το 1423 και πέρασε την νεανική ζωή του υπηρετώντας στο στρατό, αλλά σύντομα κουράστηκε από την κοσμική ζωή. Προτιμούσε να μελετά χειρόγραφα από το να πολεμά στο πεδίο της μάχης. Το 1442 εισήλθε στην Αυγουστινιανή μονή τού Σαν Σαλβατόρε ντε Σέλβα ντι Λάγκο, έξω από τη Σιένα. Έλαβε τη χειροτονία των Ιερών Εντολών υπό τον Τζιρόλαμο Μπουονσινιόρι, βοηθό ηγούμενο της μονής και πήρε το όνομα Γκαμπριέλε ντι Κοτινιόλα ή Γαμπριέλε Σφόρτσα, όπως είναι πια γνωστός. Στη μονή αφιέρωσε τον εαυτό του στις σπουδές και έγραψε διάφορες θεολογικές επιστολές, ομιλίες, ηθικές πραγματείες, δοκίμια επί των ευαγγελίων και τέσσερα βιβλία επί της Σχολαστικής Θεολογίας. Οι επιτεύξεις του δεν πέρασαν απαρατήρητες και σύντομα διορίστηκε ως θεολόγος καθηγητής στη μονή.

Ο αδελφός του Φραγκίσκος Α΄ το 1545 έλαβε γι' αυτόν από τον πάπα Νικόλαο Ε΄ τον διορισμό του ως αρχιεπισκόπου τού Μιλάνου. Ο Γκαμπριέλε ήταν απρόθυμος να αποδεχθεί το αξίωμα· χειροτονήθηκε επίσκοπος στο ναό της Σάντα Μαρία Ινκορονάτα το 1454 από τον Τζοβάννι Καστιλιόνε επίσκοπο της Παβία. Το 1456 ο αρχιεπίσκοπος άρχισε να κάνει επισκέψεις στις ενορίες τού Μιλάνου. Με σκοπό να ανταποκριθεί στις ανάγκες τού λαού του, πίεσε τον αδελφό του να κτίσει το *Μεγάλο Νοσοκομείο (Ospedale Maggiore)*, ένα από τα πρώτα κοινοτικά νοσοκομεία στην Ευρώπη.

Απεβίωσε το 1457 στο Μιλάνο και τάφηκε στο ναό της Σάντα Μαρία Ινκορονάτα της πόλης, που είχε οικοδομηθεί με παραγγελία τού Φραγκίσκου Α΄. Το επιτάφιο μνημείο του φιλοτεχνήθηκε από τον Φραντσέσκο Σολάρι. Επειδή ήταν αφοσιωμένος στην πίστη, ο Γκαμπριέλε μερικές φορές αργότερα εθεωρείτο *ευλογημένος*, αν και δεν είχε μνήμη των ακολουθιών.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  «Dizionario Biografico degli Italiani». (Ιταλικά) *Dizionario Biografico degli Italiani*. 1960.
2. ↑  «Catholic-Hierarchy.org» (Αγγλικά) Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. sforzacg. Ανακτήθηκε στις 16  Οκτωβρίου 2020.
3. ↑  sforzacg.
4. ↑  mila.

Πηγές
-----

* Marcora, Carlo (1954). "Frate Gabriele Sforza, Arcivescovo di Milano". Memorie Storiche della Diocesi di Milano (in Italian). 1: 236–263.
* Alegiani, Giovan Battista (1763). Il Compendio della Vita del B. Gabriele Sforza. Roma: Per Benedetto Franzesi e Gaetano Paperi Con Licenza De' Superiori. p. 124.
* Cazzani, Eugenio (1996). Vescovi e arcivescovi di Milano. Milano: Massimo. pp. 210–211. ISBN 88-7030-891-X.(in Italian)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 254976420

 |

 |
Πίνακας ζωγραφικής απεικονίζει δύο αδελφές να αγκαλιάζονται
**Αδελφή**, ή αδερφή, ονομάζεται το θηλυκό τέκνο μιας πολυμελούς οικογένειας.

Κοινωνικά θέματα
----------------

Ορισμένες μελέτες έχουν βρει ότι οι αδελφές εμφανίζουν περισσότερα χαρακτηριστικά που υποδηλώνουν ζήλια γύρω από τα αδέλφια τους από ό,τι οι άνδρες. Σε μερικούς πολιτισμούς, οι αδελφές έχουν τον ρόλο να προστατεύονται από τα αρσενικά αδέλφια, ειδικά τα μεγαλύτερα αδέλφια. Σε μερικές περιπτώσεις ο όρος αδελφή εννοείται ως υποτιμητικός για τους ομοφυλόφιλους.

Διάφορες μελέτες έχουν δείξει ότι μια οι μεγαλύτερες αδελφές είναι πιθανό να δώσουν υποδείγματα προς μίμηση. Οι μικρότερες αδελφές εμφανίζουν μια πιο αναξιοποίητη συμπεριφορά όταν βρίσκονται κοντά στην μεγαλύτερη αδελφή τους και είναι πιο πιθανό να είναι ανεκτικές στην κακή συμπεριφορά μιας μεγάλης αδελφής. Τα αγόρια με μεγαλύτερες αδελφές ήταν λιγότερο πιθανό να παραβαίνουν ή να έχουν συναισθηματικές και συμπεριφορικές διαταραχές εν αντιθέσει με αδελφό προς αδελφό ή αδελφή προς αδελφή.
Η **ΑΔ Θέουτα** (*Asociación Deportiva Ceuta*) ήταν ισπανικός ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα την αυτόνομη πόλη της Θέουτα. Ιδρύθηκε το 1996 και η τελευταία της σεζόν ήταν το 2011-12 στη Σεγούντα Ντιβισιόν Β, με τους εντός έδρας αγώνες της να διεξάγονται στο Στάδιο Αλφόνσο Μουρούμπε*,* χωρητικότητας 6.500 θεατών.

Ιστορία
-------

Η *Agrupación Deportiva Ceuta*, άλλη ομάδα από την πόλη, ιδρύθηκε το 1972 και διαλύθηκε το 1991. Ο σύλλογος έπαιξε μία φορά στη Σεγούντα Ντιβισιόν, τη σεζόν 1980-81. 

Το 1996 γεννήθηκε η *Asociación Deportiva Ceuta*, φτάνοντας στη Σεγούντα Ντιβισιόν Β σε μόλις δύο χρόνια. Στις πρώτες δεκαετίες της ύπαρξής της, εμφανίστηκε - χωρίς επιτυχία - σε πέντε πλέι οφ ανόδου στη δεύτερη κατηγορία. 

Την 1η Ιουλίου 2012, η Θέουτα υποβιβάστηκε στη Τερθέρα Ντιβισιόν για απλήρωτους μισθούς προς τους παίκτες της.

Μετά τη σεζόν 2011-12, ο σύλλογος υποβιβάστηκε στο Περιφερειακό Πρωτάθλημα της Θέουτα (*Regional Preferente de Ceuta*), λόγω των μη καταβληθέντων μισθών από την προηγούμενη σεζόν. Λίγο αργότερα, ο σύλλογος διαλύθηκε με συνολικό χρέος 600.000 ευρώ.

### Ιστορικό συλλόγου

* *Agrupación Deportiva Ceuta* - *(1972-91)*
* *AD Ceutí Atlético* - *(1996-97)*
* *Asociación Deportiva Ceuta* - *(1997-2012)*

Αντιπαλότητα
------------

Το ντέρμπι Θέουτα-Μελίγια γινόταν μεταξύ της Θέουτα και της Μελίγια. Οι δύο σύλλογοι ταξίδεψαν ο ένας στον άλλο μέσω της ισπανικής χερσονήσου για να αποφύγουν την είσοδο τους στο Μαρόκο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  El Ceuta desciende a Tercera tras no recibir la ayuda de la ciudad (Η Θέουτα υποβιβάστηκε στη Τερθέρα, αφού δεν έλαβε βοήθεια από την πόλη)[*νεκρός σύνδεσμος*]; El Pueblo de Ceuta, 1 Ιουλίου 2012 (Ισπανικά)
2. ↑  Been a year since AD Ceuta was wound up Ceuta Deportiva, 30 Ιουνίου 2013
3. ↑  Χόκι, Ίαν (2009). *Feet of the chameleon : the story of African football*. Λονδίνο: Portico. ISBN 978-1-906032-71-5.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* «Επίσημος ιστότοπος» (στα Ισπανικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Ιουλίου 2010.
* Προφίλ ομάδας στο futbolme.com (Ισπανικά)
* Ανεπίσημος ιστότοπος (Ισπανικά)

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |
Ο **Αγρίππας** (Agrippa) είναι κρατήρας στη Σελήνη. Η διάμετρός του είναι 46 χιλιόμετρα. Βρίσκεται στο νοτιοανατολικό χείλος της Θάλασσας των Ατμών, σε σεληνογραφικές συντεταγμένες 4,1° βόρειο πλάτος και 10,5° ανατολικό μήκος. Στα νότιά του βρίσκεται ο κρατήρας Γκοντέν, ενώ στα ανατολικά του ο σχεδόν εξαφανισμένος κρατήρας Τέμπελ. Στα βόρεια και βορειοανατολικά το Σχίσμα του Αριαδαίου ακολουθεί μία διεύθυνση προς τα ανατολικά-νοτιοανατολικά, φθάνοντας στο δυτικό άκρο της Θάλασσας της Γαλήνης.

Ο κρατήρας Αγρίππας πήρε το όνομά του προς τιμή του αρχαίου Έλληνα αστρονόμου Αγρίππα του Βιθυνίου.

Χαρακτηριστικά
--------------

Το χείλος του Αγρίππα έχει ασυνήθιστο σχήμα, που θυμίζει ασπίδα, με στρογγυλευμένο το νότιο μέρος και πιο γωνιώδες το βόρειο ήμισυ. Το εσωτερικό του κρατήρα είναι ανώμαλο, με κεντρικό ύψωμα. Το βάθος του κρατήρα φθάνει τα 3,1 χλμ. Ο Αγρίππας χρονολογείται στην Ερατοσθένεια περίοδο της σεληνιακής ιστορίας, που διάρκεσε από 3,2 μέχρι 1,1 δισεκατομμύρια χρόνια πριν από σήμερα.

Δευτερεύοντες κρατήρες
----------------------

Πλάγια όψη βλέποντας προς νότο, από την αποστολή *Απόλλων 15*, με τον κρατήρα Αγρίππα στα δεξιά του κέντρου και τον κρατήρα Γκοντέν πάνω από το κέντρο.
Ο Αγρίππας περιβάλλεται από μερικούς μικρότερους κρατήρες, οι περισσότεροι από τους οποίους δημιουργήθηκαν μάλλον από την ίδια πρόσκρουση. Καθώς συνηθίζεται, αυτοί οι κρατήρες-δορυφόροι ονομάζονται με το όνομα του κύριου κρατήρα ακολουθούμενο από ένα κεφαλαίο γράμμα του λατινικού αλφαβήτου. Υπάρχουν έτσι οι κρατήρες:

| Ονομασία | Σεληνογρ.πλάτος | Σεληνογρ. μήκος | Διάμετρος (χλμ.) |
| --- | --- | --- | --- |
| Αγρίππας B | 6,2° Β | 9,4° Α | 4 |
| Αγρίππας D | 3,8° Β | 6,7° Α | 20 |
| Αγρίππας E | 5,2° Β | 8,5° Α | 5 |
| Αγρίππας F | 4,4° Β | 11,4° Α | 6 |
| Αγρίππας G | 3,9° Β | 6,2° Α | 13 |
| Αγρίππας H | 4,8° Β | 10,7° Α | 6 |
| Αγρίππας S | 5,3° Β | 8,9° Α | 32 |

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Αγρίππας (κρατήρας)** |

* Andersson, L.E.; Whitaker, E.A. (1982): *NASA Catalogue of Lunar Nomenclature*. NASA RP-1097.
* Price, Fred W. (1988): *The Moon Observer's Handbook*. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-33500-3.

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Σελήνη
 |

 |
Το **ξυνιστέρι** (**ξινιστέρι**) είναι αυτόχθονο λευκό σταφύλι το οποίο καλλιεργείται στην Κύπρο.

Σύμφωνα με ορισμένες εκτιμήσεις, το 33% των Κυπριακών αμπελώνων στις νότιες πλαγιές της οροσειράς του Τροόδους φυτεύονται με αυτή την ποικιλία σταφυλιών, γεγονός που κάνει το Ξυνιστέρι την κύρια ποικιλία λευκού σταφυλιού που παράγεται στη Κύπρο.

Τα συμπλέγματα και μούρα του ξυνιστερίου είναι μεσαίου μεγέθους, ενώ είναι γνωστό για την αντοχή του ενάντια στις ασθένειες του κρασιού. Χρησιμοποιείται στην παραγωγή αρκετών τοπικών (κυρίως λευκών) κρασιών. Το ξυνιστέρι συνδυάζεται με μαύρα σταφύλια για την παραγωγή της Κουμανδαρίας, ενώ χρησιμοποιείται και για τη παραγωγή του τοπικού οινοπνεύματος Ζιβανία.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Vitis International Variety Catalogue» (στα English). CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
2. ↑  Lazarou, Stalo. «Ξυνιστέρι». *foodmuseum.cs.ucy.ac.cy* (στα Greek). Cyprus Food Virtual Museum. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Νοεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 24 Νοεμβρίου 2015. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
3. ↑  «Xynisteri Wine». *wine-searcher.com*. Wine-searcher. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Ιουλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 24 Νοεμβρίου 2015.
4. 1 2 3  «Xynisteri». *vounipanayiawinery.com*. Vouni Panaya Winery. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Φεβρουαρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 14 Φεβρουαρίου 2018.
Το **Pour a nouveau roman** (απόδοση: Για ένα νέο μυθιστόρημα) είναι συλλογή θεωρητικών γραπτών του 1963 από τον Γάλλο συγγραφέα Αλαίν Ρομπ-Γκριγιέ.

Επισκόπηση
----------

Δημοσιεύθηκε από την Les Éditions de Minuit. Τα άρθρα που αποτελούν το βιβλίο είχαν δημοσιευθεί μεταξύ του 1955 και 1963 σε πολλές γαλλικές εκδόσεις και μερικά αναθεωρήθηκαν πριν συμπεριληφθούν στο βιβλίο.

Σε αυτό, υποστηρίζει (αναφορικά με τα δικά του μυθιστορήματα και αυτά των εξεχόντων μοντερνιστών συγγραφέων, όπως ο Μαρσέλ Προυστ και ο Σάμιουελ Μπέκετ) ότι η νέα μορφή πρέπει να διαφοροποιηθεί από κάθε γενιά. Αμφισβητεί την κοινή ιδέα ότι το αστικό μυθιστόρημα του 19ου αιώνα (με παραδειγματική μορφή αυτό του Μπαλζάκ) είναι το σημείο αναφοράς με το οποίο πρέπει να κριθούν όλα τα μυθιστορήματα. Εξάλλου, υποστηρίζει, ότι κάθε νέα μορφή καλλιτεχνικής έκφρασης ήταν κάποτε νέα και περίεργη. Είναι η υποχρέωση του καλλιτέχνη να δημιουργεί νέα και περίεργα έργα τέχνης τα οποία με τη σειρά τους δημιουργούν σημεία αναφοράς για να κρίνουν τα μελλοντικά έργα τέχνης (και τα οποία θα είναι αναγκαστικά άχρηστα για να το κάνουν).

Αντιφατικά, υποστηρίζει ότι «δεν υπάρχουν αρκετές απαρχαιωμένες έννοιες» όπως ο χαρακτήρας, η ιστορία και το βάθος.

Δείτε επίσης
------------

* Νέο μυθιστόρημα