recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η **Αθηνά Μποχώρη** (γεννηθείσα στις 26 Ιουλίου 1978) είναι Ελληνίδα πρώην κολυμβήτρια, η οποία ειδικεύεται σε σπριντ ελεύθερο. Εκπροσώπησε την Ελλάδα στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2000. Κατέρριψε πολυάριθμα εγχώρια ρεκόρ, συμπεριλαμβανομένου του ελληνικού ρεκόρ για το 50 μέτρα ελεύθερο. Εκπαιδεύτηκε στον Παναθηναϊκό, με προπονητή τον Ευάγγελο Βούλτσου.

Η Μποχώρη αγωνίστηκε μόνο στα 50 μέτρα ελεύθερο στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2000 στο Σίδνεϊ. Στην Αθήνα, κέρδισε αξιολόγηση ΦΙΝΑ Β-επιπέδου, 26.09 βαθμών, συμμετέχοντας στο διεθνές τουρνουά της Αθήνας. Εκεί συμμετείχαν και άλλοι κολυμβητές όπως η 15χρονη φινλανδή Χάννα-Μαρία Σεπάλα και η Σιγκαπουρέζα κολυμβήτρια, τρεις φορές Ολυμπιονίκης Τζόσελιν Γιέο. Η Μποχώρη τερμάτισε τελευταία. Η Μποχώρη δεν κατάφερε να προκριθεί στα ημιτελικά, αλλά τερμάτισε 43η από 74 κολυμβητές στα προκριματικά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Swimming – Women's 50m Freestyle Startlist (Heat 7)» (PDF). *Sydney 2000*. Omega Timing. Ανακτήθηκε στις 14 Ιουνίου 2013.
2. ↑  «Sydney 2000: Swimming – Women's 50m Freestyle Heat 7» (PDF). *Sydney 2000*. LA84 Foundation. σελ. 166. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 19 Αυγούστου 2011. Ανακτήθηκε στις 14 Ιουνίου 2013.
3. ↑  «Results from the Summer Olympics – Swimming (Women's 50m Freestyle)». Canoe.ca. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Ιουνίου 2013. Ανακτήθηκε στις 14 Ιουνίου 2013.
4. ↑   (στα Greek). Eideisis Ellinika. 22 September 2000.. Ανακτήθηκε στις 14 June 2013.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Αθλητισμός
* Πύλη:Ελλάδα
 |

 |
Ο **Μητροπολίτης Θεοφύλακτος** (γεννηθείς ως Βασίλειος Παπαθανασόπουλος, 1 Ιανουαρίου 1891 - 2 Αυγούστου 1958) ήταν Ελληνορθόδοξος Αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας.

Βιογραφικό
----------

Γεννήθηκε τη 1η Ιανουαρίου 1891, ανήμερα της εορτής του Αγίου Βασιλείου, και για αυτό το λόγο βαπτίστηκε Βασίλειος. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Πύργο Ηλείας, και ήταν γιος του Δημήτριου Παπαθανασόπουλου και της συζύγου του Καλλιόπης. Σπούδασε θεολογία στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης, και έγινε μοναχός στη Μονή Σταυρονικήτα, του Αγίου Όρους. Εκάρη μοναχός στις 2 Δεκεμβρίου 1917 και έλαβε το όνομα Θεοφύλακτος, ενώ αργότερα χειροτονήθηκε ιερέας. Αφού αποφοίτησε από τη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, δίδαξε στη Ριζάρειο Εκκλησιαστική Σχολή.

Το Φεβρουάριο του 1928, μετά την απομάκρυνση του Μητροπολίτη Χριστόφορου Κνήτη, ο Θεοφύλακτος εστάλη στο Σίδνεϊ ως διαχειριστής μέχρι την άφιξη του νέου επισκόπου. Διετέλεσε εφημέριος για πέντε χρόνια στο Σίδνεϊ και πέντε χρόνια στη Μελβούρνη μέχρι τη στιγμή που εξελέγη Μητροπολίτης Αυστραλίας και Νέας Ζηλανδίας στις 22 Απριλίου 1947. Χειροτονήθηκε στον πατριαρχικό ναό στις 24 Αυγούστου και διέμεινε για μικρό διάστημα στη Μονή Σταυρονικήτα του Αγίου Όρους. Ανέλαβε τη νέα του θέση, καταφθάνοντας στο Περθ στις 19 Απριλίου 1948. Ενθρονίστηκε στο Σίδνεϊ στις 13 Ιουνίου, παρουσία Ελλήνων, Ρώσων και Σύριων κληρικών.

Η παρουσία του στο θρόνο της Εκκλησίας της Αυστραλίας ήταν σύντομη μιας και απεβίωσε στις 2 Αυγούστου 1958, στο Νοσοκομείο Άλφρεντ, της Μελβούρνης, εξ αιτίας τραυματισμού του από τροχαίο ατύχημα, δύο μέρες πριν.

Η κηδεία του τελέστηκε από τον Αρχιεπίσκοπο Θυατείρων Αθηναγόρα στον Καθεδρικό Ναό Αγίας Σοφίας στο Σίδνεϊ. Ετάφη, στο Κοιμητήριο Μπότανι *(Botany)*. Μέχρι τη στιγμή εκείνη ήταν ο μοναδικός Ελληνορθόδοξος επίσκοπος που είχε ταφεί στην Αυστραλασία. Πλέον βρίσκεται στο Ορθόδοξο τμήμα του Κοιμητηρίου Ρούκγουντ *(Rookwood)*, όπου υπάρχουν τάφοι κληρικών, πίσω από το ιερό του παρεκκλησίου του Αγίου Αθανασίου.

Το Φεβρουάριο του 1959, ο Ιεζεκιήλ Τσουκαλάς εξελέγη ως ο τέταρτος Μητροπολίτης Αυστραλίας και Νέας Ζηλανδίας.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Former Hierarchs of Australia». *www.greekorthodox.org.au*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Ιουλίου 2016. Ανακτήθηκε στις 24 Ιουλίου 2016.
2. ↑  Γεώργιος-Σπυρίδων Μάμαλος, Το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως στο επίκεντρο διεθνών ανακατατάξεων (1918-1972), σελ. 189
3. 1 2  «Archdiocese's History». *www.greekorthodox.org.au*. 14 Σεπτεμβρίου 2015. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Σεπτεμβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 24 Ιουλίου 2016.
4. ↑  Simmons, H. L. N. *Papathanasopoulos, Theophylactos (1891–1958)*. Canberra: National Centre of Biography, Australian National University.

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Αρχιεπίσκοποι Αυστραλίας |
| --- |
|  |
| 
* Χριστόφορος
* Τιμόθεος
* Θεοφύλακτος
* Ιεζεκιήλ
* Στυλιανός
* Μακάριος
 |

 |
Άποψη των σχηματισμών του Μανπουπουνιόρ
Οι **σχηματισμοί βράχων του Μανπουπουνιόρ** (Man-Pupu-Nyor; Мань-Пупу-нёр\* Η Bolvano-Iz) είναι σύνολο 7 πέτρινων κολώνων που βρίσκονται δυτικά των Ουραλίων στην επαρχία Τρόιτσκο-Πετσόρσκι στη Δημοκρατία των Κόμι. Βρίσκονται στο έδαφος του καταφυγίου Πετσόρο-Ιλίτσσκι στο όρος Μαν-Πουπού-Νιορ (στα μανσί σημαίνει "ένα μικρό βουνό από είδωλα"), μεταξύ των ποταμών Ίλιτς και Πετσόρι. Είναι επίσης γνωστό ως **πετρώματα των Επτά Δυνατών Ανδρών** και **Πόλοι της Δημοκρατίας των Κόμι**. Το όνομά τους στα Κόμι σημαίνει "το Βουνό από είδωλα".

Το ύψος των βράχων κυμαίνεται μεταξύ 30 και 42 μέτρα. Περίπου 200 εκατομμύρια χρόνια πριν στη θέση τους υπήρχαν ψηλά βουνά. Η βροχή, το χιόνι, ο άνεμος, ο παγετός και η θερμότητα προκάλεσαν σταδιακή διάβρωση στα βουνά. Τα υπολείμματα αποτελείται από σχιστόλιθους σερικίτη-χαλαζίτη, έχουν διαβρωθεί λιγότερο και επιβιώνουν μέχρι σήμερα. Οι μαλακές πέτρες που είχαν καταστραφεί από τις καιρικές συνθήκες μεταφέρθηκαν από το νερό και τον αέρα σε βυθίσματα.

Ένας πυλώνας, 34 μέτρα ύψος, βρίσκεται κάπως μακριά από τους άλλους. Μοιάζει με ανεστραμμένο μπουκάλι. Άλλοι έξι βρίσκονται στο χείλος του γκρεμού. Οι πυλώνες μοιάζουν με τεράστιο άνθρωπο, κεφάλι ενός αλόγου. Υπάρχουν πολλοί μύθοι που συνδέονται με τη σημασία των σχηματισμών στο Μανπουπουνιόρ. Οι σχηματισμοί κάποτε θεωρούνταν ιεροί από τους αυτόχθονες Μάνσι.

Το μνημείο θεωρείται ένα από τα Επτά Θαύματα της Ρωσίας. Τα πετρώματα του Μανπουπουνιόρ είναι δημοφιλές αξιοθέατο στη Ρωσία, αν και είναι σχετικά ανέγγιχτο από τον τουρισμό.

Πανίδα
------

Στην περιοχή του οροπεδίου υπάρχουν:

* Ζωοτόκος σαύρα
* Βοτανικός βάτραχος
* Αιχμηρός βάτραχος
* σκίουρος
* βίδρα
* ερμίνα
* Καφέ αρκούδα
* αλεπού
* και άλλα

Τουρισμός
---------

Οι σχηματισμοί μπορούν να προσεγγισθούν οδικώς από δρόμους στη Δημοκρατία των Κόμι, με πεζοπορία ή σκι πάνω από το πέρασμα Ντιάτλοφ στη περιφέρεια Σβερντλόφσκ ή με ελικόπτερο. Μέχρι το 2004, επιτρεπόταν μια οδική διαδρομή από την περιφέρεια Σβερντλόφσκ μέσω του περάσματος Ντιάτλοφ, του όρους Οτόρτεν και τη πηγή του ποταμού Πετσόρα. Αυτό όμως απαγορεύτηκε λόγω της ίδρυσης 2 προστατευόμενων περιοχών οι οποίες περικλείουν τμήματα του δρόμου - τα καταφύγια Πετσόρο-Ιλίτσσκι και Ιβντέλσκι. 

Ρωσικό γραμματόσημο που απεικονίζει τα πετρώματα του Μανπουπουνιέρ

Παραπομπές
----------

1. ↑  Легенды о столбах выветривания
2. ↑  А. Кеммерих "Северный Урал" Глава IV. В край пещер и каменных идолов
3. ↑  Пряхина, Екатерина (April 2009), *В гости к семерым великанам*, izvestia.ru,

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημες εικόνες του Manpupuner βράχια Αρχειοθετήθηκε 2019-03-24 στο Wayback Machine.
* В гости к семерым великанам (Izvestia, 9 avril 2009)
* Столбы выветривания на плато Мань-Пупу-нёр Αρχειοθετήθηκε 2017-09-06 στο Wayback Machine. (7 чудес России)
* Manpupuner. Επτά Θαύματα της Ρωσίας. Επτά Θαύματα του Κόμι.
Το ***Γουίνι το Αρκουδάκι: Αίμα και Μέλι 2*** (πρωτότυπος τίτλος: ***Winnie-the-Pooh: Blood and Honey 2***) είναι Βρετανική ανεξάρτητη ταινία σλάσερ του 2024 σε σκηνοθεσία Ρις Φρέικ-Γουότερφιλντ και σενάριο Ματ Λέσλι. Είναι η δεύτερη ταινία του Twisted Childhood Universe (TCU) και συνέχεια του *Γουίνι το Αρκουδάκι: Αίμα και Μέλι* (2023), το οποίο βασίζεται στην σειρά βιβλίων *Γουίνι το Αρκουδάκι*. Πρωταγωνιστούν οι Σκοτ Τσάμπερς, Ράιαν Ολίβια, Έντι ΜακΚένζι, Λιούις Σάντερ, Μάρκους Μάσεϊ και Σάιμον Κάλοου. Στην ταινία, ο Γουίνι και η παρέα του προσπαθούν να καταστρέψουν την πατρική πόλη του Κρίστοφερ Ρόμπιν αφότου τους αποκάλυψε στον κόσμο.

Μετά από την εισπρακτική επιτυχία της ταινίας, ο σκηνοθέτης Φρέικ-Γουότερφιλντ εξέφρασε ένα ενδιαφέρον για μια συνέχεια. Οι αρχικοί ηθοποιοί της πρώτης ταινίας αντικαταστάθηκαν, ενώ ο προϋπολογισμός της ταινίας ήταν ο δεκαπλάσιος από αυτόν της πρώτης, με την πρώτη να στοιχίζει $100.000 και την δεύτερη $1 εκατομμύριο.

Το *Γουίνι το Αρκουδάκι: Αίμα και Μέλι 2* κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στις 26 Μαρτίου του 2024. Μια συνέχεια βρίσκεται σε ανάπτυξη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 16  Μαρτίου 2024.
2. ↑  Yossman, K. J. (8 Σεπτεμβρίου 2023). «'Shakespeare in Love' Star Simon Callow Joins Cast of 'Winnie the Pooh: Blood and Honey 2' (EXCLUSIVE)». *Variety* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 26 Μαρτίου 2024.
3. ↑  Yossman, K. J. (20 Οκτωβρίου 2023). «'Winnie the Pooh: Blood and Honey' Director Hopes Fourth Graders Not 'Ruined' by Surprise Screening, Teases Sequel Budget and Deaths». *Variety* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 26 Μαρτίου 2024.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* *Γουίνι το Αρκουδάκι: Αίμα και Μέλι 2*   στην IMDb
Το **Κόμμα Εθνικής Ανεξαρτησίας του Αζερμπαϊτζάν** (**ΚΕΑ,** αζερικά: Azərbaycan Milli İstiqlal Partiyası‎‎) είναι κεντροδεξιό πολιτικό κόμμα στο Αζερμπαϊτζάν.

Ιστορία
-------

Το ΚΕΑ ιδρύθηκε στις 3-4 Ιουλίου 1992 και εγγράφηκε επίσημα στο Υπουργείο Δικαιοσύνης στις 17 Ιουλίου το ίδιο έτος, αποκαθιστώντας το πολυκομματικό σύστημα στο Αζερμπαϊτζάν μετά από 70 χρόνια σοβιετικής κυριαρχίας.

Το ΚΕΑ ήταν η πρώτη πολιτική οργάνωση που αγωνίστηκε για πολιτική εξουσία και ο αρχηγός του κόμματος Ετιμπάρ Μαμάντοφ ήταν μια από τις ηγετικές προσωπικότητες του εθνικού κινήματος ελευθερίας του Αζερμπαϊτζάν.

Κατά τη διάρκεια συνέντευξης τύπου στην πόλη της Μόσχας στις 26 Ιανουαρίου 1990, σχετικά με τις σφαγές που διαπράχθηκαν από τη Σοβιετική Ένωση στο Μπακού στις 20 Ιανουαρίου 1990, ο Μαμάντοφ συνελήφθη και κρατήθηκε στη φυλακή του Λεφορτόβο.

Το ΚΕΑ έχει συμμετάσχει σε όλες τις εκλογές που διεξήχθησαν στη χώρα από την ανεξαρτησία. Στις προεδρικές εκλογές του 1992, ο Μαμάντοφ πήρε πίσω την υποψηφιότητά του, αλλά τρία χρόνια αργότερα, το ΚΕΑ ξεπέρασε το όριο του 8% στις κοινοβουλευτικές εκλογές του 1995 και έτσι εκπροσωπήθηκε στο ανώτατο νομοθετικό σώμα, παρά όλα τα εμπόδια που έθεσε η κυβέρνηση.

Στις προεδρικές εκλογές του 1998, ο Μαμάντοφ ήρθε δεύτερος. Το ΚΕΑ συμμετείχε επίσης στις κοινοβουλευτικές εκλογές του 2000, του 2005 και του 2010.

Το 2003, ο Μαμάντοφ συμμετείχε στις εκλογές ως υποψήφιος του εκλογικού συνασπισμού «Κελεμπέ» (νίκη), που ιδρύθηκε εντός του ΚΕΑ στις 15 Οκτωβρίου του 2003. Τα αποτελέσματα των εκλογών παραποιήθηκαν.

Το ΚΕΑ, που συμμετείχε στις δημοτικές εκλογές του 2004, κατέλαβε τη δεύτερη θέση μετά το Κόμμα του Νέου Αζερμπαϊτζάν, το κυβερνών κόμμα, σε αριθμό δημοτικών μελών.

Ιδεολογία και πολιτικές θέσεις
------------------------------

Ο κύριος σκοπός του κόμματος είναι να συνδυάσει τις αρχές του Αζεμπαϊτζανισμού με:

* τον εκσυγχρονισμό στη σκέψη
* τον συντηρητισμό στην παράδοση και την ηθική
* την ελευθερία στην οικονομία
* την δικαιοσύνη στην κοινωνική ζωή
* την επίτευξη ενότητας και ακεραιότητας της κοινωνίας και του κράτους.

Το κόμμα αγωνίζεται για την οικοδόμηση της δημοκρατίας και τη θέσπιση κράτους δικαίου στη χώρα, κάτι που έχει εκθέσει τους υποστηρικτές του σε διάφορες μορφές ποινών από το τρέχον καθεστώς.

Οργάνωση
--------

Το ΚΕΑ είναι ένα από τα κορυφαία πολιτικά κόμματα στην πολιτική του Αζερμπαϊτζάν, που παίζει σημαντικό ρόλο στη δημόσια και κοινωνική ζωή, με τοπικά γραφεία σε 73 περιφέρειες και περισσότερα από 40.000 μέλη.
Φρεγάτα Κασατόνοφ
***Ναύαρχος Κασατόνοφ*** ( ρωσικά: Адмирал флота Касатонов‎‎
 ) ονομάζεται φρεγάτα του ρωσικού ναυτικού και το δεύτερο πλοίο της ομώνυμης τάξης. Πήρε το όνομά του από τον Ήρωα του Στόλου Ναύαρχου Βλαντιμίρ Κασατόνοφ .

Καθελκύστηκε στις 26 Νοεμβρίου 2009  στο Σεβερνάγια, και έκανε το πρώτο του ταξίδι στις 12 Δεκεμβρίου 2014, ενώ τέθηκε σε λειτουργία στις 21 Ιουλίου 2020. Ανήκει στο 43ο τμήμα πυραυλικών πλοίων του ρωσικού βόρειου στόλου με βάση του το Σεβέρομορσκ .

Παραπομπές
----------

1. ↑  Costa, George (8 Ιουνίου 2020). «The newest Russian frigate "Admiral of the fleet Kasatonov" tests anti-submarine complex "Paket"». *International Insider* (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Ιουνίου 2020. Ανακτήθηκε στις 8 Ιουνίου 2020.
2. ↑  «На "Северной верфи" в Петербурге заложен новый фрегат». *baltinfo.ru*. 26 Νοεμβρίου 2009. Ανακτήθηκε στις 1 Μαρτίου 2020.
3. ↑   (12 December 2014). *На "Северных верфях" спущен на воду фрегат "Адмирал флота Касатонов"*. Δελτίο τύπου.  Ανακτήθηκε στις 1 March 2020.
4. ↑
5. ↑
6. ↑
Ο **Θεοβάλδος ΣΤ΄ του Μπλουά** (Γαλλική γλώσσα : *Thibaut*, 1190 - 1218) κόμης του Μπλουά και κόμης του Κλερμόν (1205 - 1218) ήταν γιος και διάδοχος του Λουδοβίκου κόμη του Μπλουά και του Κλερμόν, και της Αικατερίνης του Κλερμόν. Ο Θεοβάλδος παντρεύτηκε δυο φορές την Μάο του Αλανσόν και την Κλημεντία του Ρος αλλά παρέμεινε άτεκνος, η Κλημεντία μετά τον θάνατο του παντρεύτηκε τον Γοδεφρείδο ΣΤ΄, υποκόμη του Αλανσόν. 
Ο Θεοβάλδος ΣΤ΄ πολεμώντας εναντίον των Μουσουλμάνων στην Καστίλη κόλλησε λέπρα, αναγκάστηκε να επιστρέψει στο Μπλουά και να αποσυρθεί στο κάστρο του Λα Φετρέ-Βιλλενέγ μέχρι τον θάνατο του (1218). Kληρονόμοι του ήταν οι θείες του Μαργαρίτα του Μπλουά και Ισαβέλλα. Το βόρειο τμήμα της κομητείας διαχωρίστηκε ως κομητεία του Σαρτρ και δόθηκε στην Ισαβέλλα, το υπόλοιπο τμήμα δόθηκε στην Μαργαρίτα η οποία πούλησε του Κλερμόν στο Γαλλικό στέμμα πριν τον θάνατο της.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Peter of Blois 1993, σ. 38
2. ↑  Dickson 2009, σ. 50

Πηγές
-----

* Dickson, Gary (2008). The Children's Crusade: Medieval History, Modern Mythistory. Palgrave Macmillan.
* Peter of Blois (1993). Revell, Elizabeth (ed.). The Later Letters of Peter of Blois. Oxford University Press.


|  |
| --- |
| Θεοβάλδος ΣΤ΄ του Μπλουά **Οίκος του Μπλουά****Γέννηση:** 1190 **Θάνατος:** 1218 |
| Βασιλικοί τίτλοι |
| ΠροκάτοχοςΛουδοβίκος του Μπλουά | **Κόμης του Μπλουά1205 – 1218** | ΔιάδοχοςΜαργαρίτα του Μπλουά |
| **Κόμης του Κλερμόν1205 - 1218** | ΔιάδοχοςΦίλιππος Α΄ της Βουλώνης |
Μια **κουβέρτα** ή ένα **πάπλωμα**, είναι ένα κομμάτι μαλακού υφάσματος αρκετά μεγάλο ώστε να καλύπτει ή να περικλείει ένα μεγάλο μέρος του σώματος του χρήστη, συνήθως όταν κοιμάται ή "ξαπλώνει", παγιδεύοντας έτσι την ακτινοβολούμενη σωματική θερμότητα και διατηρώντας έτσι το σώμα ζεστό.

Χρήσεις
-------

Οι κουβέρτες έχουν χρησιμοποιηθεί από στρατούς. Οι περισσότεροι στρατιωτικοί είναι υποχρεωμένοι να συμβιβάζονται με την κουβέρτα και δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν πάπλωμα. Οι στρατιωτικές κουβέρτες τείνουν να είναι χονδροειδείς γκρίζες με υψηλό επίπεδο ινών.

Οι κουβέρτες είναι μικρότερες από τα σεντόνια/ριχτάρια, που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για επιπλέον ζεστασιά και διακόσμηση.
Ο **Δήμος Μυκηναίων** ήταν δήμος του νομού Αργολίδας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Ο δήμος λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Άργους-Μυκηνών. Βρισκόταν στα βόρεια του νομού, βορειοανατολικά της αργολικής πεδιάδας. Ο δήμος αποτελούταν από επτά δημοτικά διαμερίσματα και είχε πληθυσμό 4.349 κατοίκους. Έδρα του δήμου ήταν οι Μυκήνες που μέχρι το 1928 ονομάζονταν "Χαρβάτι".  Σήμερα αποτελούν την ιστορική έδρα του δήμου Άργους-Μυκηνών.

Δημοτικά διαμερίσματα
---------------------

Ο δήμος Μυκηναίων περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:

 **Δ.δ. Μυκηνών**  -- οι Μυκήνες [ 422 ]
 **Δ.δ. Λιμνών**  -- οι Λίμνες [ 920 ]
 **Δ.δ. Μοναστηρακίου**  -- το Μοναστηράκι [ 368 ]
 **Δ.δ. Μπόρσα**  -- ο Μπόρσας [ 214 ]
 **Δ.δ. Νέου Ηραίου**  (Χώνικα) -- το Νέον Ηραίο (τ.Χώνικας) [ 585 ]
 **Δ.δ. Προσύμνης**  -- η Πρόσυμνα [ 919 ]
 **Δ.δ. Φιχτίου**  -- το Φίχτιον [ 921 ]

Διατελέσαντες δήμαρχοι Μυκηναίων
--------------------------------

| Θητεία | Δήμαρχος(γέννηση-θάνατος) | Σημειώσεις |
| --- | --- | --- |
| 1999-2002 | Παναγιώτης Γκορίτσας |  |
| 2003-2006 | Γεώργιος Τσούμπας (1946-2016) | Ταξίαρχος ε.α. |
| 2007-2010 | Επαμεινώνδας Μαυρογιάννης |  |

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Δήμος Μυκηναίων

Παραπομπές
----------

1. ↑  Απεβίωσε ο Γιώργος Τσούμπας, Αργολικές Ειδήσεις, 20 Φεβρουαρίου 2016, ανακτήθηκε στις 19 Φεβρουαρίου 2020.

Η πύλη των Λεόντων στις Μυκήνες

|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Σχέδιο Καποδίστριας: Διοικητική διαίρεση του νομού Αργολίδας |
| --- |
|  |
| Δήμοι | 
* Ναυπλίου
* Άργους
* Ασίνης
* Ασκληπιείου
* Επιδαύρου
* Ερμιόνης
* Κουτσοποδίου
* Κρανιδίου
* Λέρνας
* Λυρκείας
* Μιδέας
* Μυκηναίων
* Νέας Κίου
* Νέας Τίρυνθας
 |
|  |
| Κοινότητες | 
* Αλέας
* Αχλαδοκάμπου
 |

 |
Ο **μπέης της Κωνσταντίνης** (αραβικά: ) ήταν αξιωματούχος που διοικούσε το μπεηλίκι της Ανατολής από το 1528, υπό το εγιαλέτι του Αλγερίου. Ο μπέης διοριζόταν από τον νταή του Αλγερίου, μέχρι τη γαλλική εισβολή και την κατάληψη της Κωνσταντίνης από το γαλλικό στρατό στις 13 Οκτωβρίου 1837.

Πρώτος μπέης της Κωνσταντίνης διετέλεσε ο Ραμντάν-Τσουλάκ μπέης, ο οποίος βασίλεψε από το 1567 έως το 1574 στο μπεηλίκι της Ανατολής. Όπως και στα υπόλοιπα μπεηλίκια του εγιαλετίου (το δυτικό μπεηλίκι και το μπεηλίκι του Τιτρί), ο μπέης της Κωνσταντίνης ήταν ο εκπρόσωπος του Αλγερίου και διοικούσε το μπεηλίκι για λογαριασμό του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Histoire pittoresque de l'Afrique française: son passé, son présent, son avenir, Paris, Editions B. Renault, 1845, p. 26 – 30
2. ↑  Charles -André Julien, Histoire de l'Afrique du Nord : Des origines à 1830, Grande Bibliothèque Payot, 1994 (ISBN 2-228-88789-7), p. 677

Βιβλιογραφία
------------

* Mouloud Gaïd, Chronique des beys de Constantine, Office des publications universitaires (OPU), 1983
Διάμετρος κύκλου
Η λέξη **διάμετρος** σημαίνει μέτρηση συμμετρικών αποστάσεων εκατέρωθεν ενός σημείου.

  

  

  

  

  

  

  

  

  

=) 

$\_$

Επιπεδομετρία
-------------

Η **διάμετρος** It is often abbreviated {\displaystyle {\text{DIA}},{\text{dia}},d,} or {\displaystyle \varnothing .} είναι οποιοδήποτε ευθύγραμμο τμήμα που ενώνει δύο σημεία της περιφέρειας ενός κύκλου και διέρχεται από το κέντρο του ή κάθε ευθεία που διέρχεται από το κέντρο κύκλου και περατώνεται στη περιφέρεια αυτού. Επίσης *διάμετρος* ενός κύκλου ονομάζεται και το μέτρο ενός τέτοιου ευθύγραμμου τμήματος. Η διάμετρος ενός κύκλου ισούται με το διπλάσιο της ακτίνας του.  

Τέτοιες διάμετροι στο κύκλο υπάρχουν άπειροι. Κάθε δε διάμετρος διαιρεί τον κύκλο (την επιφάνειά του) και την περιφέρεια αυτού σε δύο ίσα συμμετρικά εκατέρωθεν μέρη.

Αλλά και στην έλλειψη απαντώνται ομοίως άπειροι διάμετροι που όμως είναι άνισοι μεταξύ τους. Η μεγαλύτερη και η μικρότερη διάμετροι αυτής ονομάζονται άξονες της έλλειψης.

* Συζυγείς διάμετροι σε μία έλλειψη ονομάζονται δύο διάμετροι αυτής που αντιστοιχούν σε δύο διαμέτρους καθέτους μεταξύ τους περιγραφομένου σ΄ αυτήν κύκλου.

Επίσης στην παραβολή ο άξονας αυτής είναι η κύρια διάμετρος αυτής. Κάθε άλλη ευθεία της παραβολής, παράλληλη προς τον άξονά της ονομάζεται "διάμετρος της παραβολής".  

Ακόμη και στην υπερβολή κάθε ευθεία που διέρχεται από το σημείο τομής των ασυμπτώτων ονομάζεται "διάμετρος της υπερβολής".

* Δύο ευθείες εφαπτόμενες δύο συμμετρικών (εκ των τεσσάρων) κλαδων της υπερβολής και παράλληλες προς τυχούσες διαμέτρους της υπερβολής αντίστοιχα ονομάζονται και αυτές "συζυγείς διάμετροι της υπερβολής".Τη διάμετρο τη βρίσκουμε σε σφαίρες όχι σε άλλα σχήματα.

Στερεομετρία
------------

Ομοίως και στη σφαίρα διάμετρος ονομάζεται κάθε ευθεία που διέρχεται από το κέντρο της και τα άκρα της απολήγουν στην επιφάνειά της. Ειδικά στον πλανήτη Γη κύρια διάμετρος είναι ο άξονας της Γης που διέρχεται από τους Πόλους. Τα δε άκρα της όποιας γήινης διαμέτρου χαρακτηρίζονται μεταξύ τους ως αντίποδες. Όπως ομοίως χαρακτηρίζονται και τα άκρα διαμέτρου της ουράνιας σφαίρας.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **διάμετρος**  |

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Διάμετρος** |

Παραπομπές
----------

1. ↑  «diameter - Origin and meaning of diameter by Online Etymology Dictionary». *www.etymonline.com*.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh2003001062
* GND: 4273067-3

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Μαθηματικά
 |

 |
Πιθανώς ο αρχαιότερος σωζόμενος κουμπαράς. Βρέθηκε στην Πριήνη και χρονολογείται από τον 2ο αι. π.Χ.
Ο **κουμπαράς** είναι δοχείο με σχισμή που χρησιμεύει για την άτυπη αποταμίευση κερμάτων ή χαρτονομισμάτων. Χρησιμοποιείται περισσότερο από παιδιά στα οποία δίνονται ως σύμβολα προνοητικότητας και εγκράτειας, ώστε να μαθαίνουν την πρακτική της αποταμίευσης. Οι σύγχρονοι κουμπαράδες έχουν συχνά σχήμα μικρού γουρουνιού και παραδοσιακά φτιάχνονται από κεραμικό.

Παραπομπές
----------

1. ↑  [...] "Money boxes: (ἀργυροθήκη/argyrothḗkē; Latin arcula, crumena). It seems that MB were unknown in archaic and classical Greece; money was kept in trunks and chests together with jewellery and other objects of value (e.g. Theophr. Char. 10). **Probably the oldest surviving MB is from Priene** (2nd/1st cent. BC) and has the form of a little temple with a slit in the pediment for inserting money, which can be taken out again through a lockable opening at the rear [1. 190 f. no. 25]. The Romans used small pots for keeping money (olla or aula, Cic. Fam. 9,18,4, cf. also Plautus's comedy Aulularia)". [...] Lohmann, Hans (Bochum), Money boxes.

Παραπομπές
----------

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Piggybanks στο Wikimedia Commons
* Λεξιλογικός ορισμός του κουμπαράς  στο Βικιλεξικό

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh96009377
* GND: 4694919-7

 |

 |
Η **Μάχη του Ροκρουά** στις 19 Μαΐου 1643 ήταν μια σημαντική πολεμική σύγκρουση που κατέληξε στη νίκη του γαλλικού στρατού υπό τον Δούκα ντ΄ Ανγκιέν εναντίον του Ισπανικού Στρατού υπό τον στρατηγό Φρανθίσκο ντε Μέλο, μόλις πέντε μέρες μετά την ανάρρηση του Λουδοβίκου ΙΔ΄ στο θρόνο της Γαλλίας, προς το τέλος του Τριακονταετή Πολέμου. Η μάχη θεωρείται από πολλούς ως το αποφασιστικό σημείο για τον ισπανικό πολεμικό σχηματισμό του *τέρθιο*. Μετά το Ροκρουά, οι Ισπανοί εγκατέλειψαν αυτό τον τρόπο παράταξης μάχης και άρχισαν να χρησιμοποιούν το γραμμικό ολλανδικό τρόπο παράταξης ταγμάτων όπως οι Γάλλοι.

Πλαίσιο
-------

Από το 1618 μαινόταν στα γερμανικά εδάφη ο Τριακονταετής Πόλεμος ανάμεσα στους Ισπανούς Αψβούργους υπό τον Φίλιππο Δ΄ και τις προτεσταντικές δυνάμεις. Ανήσυχη για την παρουσία των Αψβούργων στα σύνορά της, η Γαλλία τους είχε κηρύξει το 1635 τον πόλεμο, προς υποστήριξη των προτεσταντικών κρατών που αντιμάχονταν τους Αψβούργους, παρά το γεγονός ότι ήταν παραδοσιακά μια καθολική δύναμη, και είχε μάλιστα καταστείλει τις εξεγέρσεις των Ουγενότων στο έδαφός της. Μια ανοιχτή εισβολή στις Ισπανικές Κάτω Χώρες είχε καταλήξει σε αποτυχία, με τους Γάλλους να υποχωρούν και να περιορίζονται στα σύνορά τους για τα επόμενα αρκετά χρόνια.

Στις 4 Δεκεμβρίου 1642 ο βασιλικός σύμβουλος καρδινάλιος Ρισελιέ απεβίωσε, και ο Λουδοβίκος ΙΓ΄ αρρώστησε στις αρχές της άνοιξης του 1643. Ο Γάλλος βασιλιάς απεβίωσε στις 14 Μαΐου 1643, αφήνοντας τον γιο του Λουδοβίκο ΙΔ΄ ως κληρονόμο τού Βασιλείου της Γαλλίας. Παρά το ότι έλαβε προτάσεις ειρήνης, ο νέος βασιλιάς δεν επιθυμούσε ν΄ αλλάξει την πορεία του πολέμου, και η γαλλική πολεμική πίεση στις περιοχές Φρανς-Κοντέ, Καταλωνία και Ισπανική Φλάνδρα διατηρήθηκε.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Battle of Rocroi στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85114794
* BNF: cb12017182s (data)
* NKC: ph549725

 |

 |
Ο **Αστυνόμος Α΄** είναι βαθμός αξιωματικού στην ιεραρχία της Ελληνικής Αστυνομίας. Ανήκει στην κατηγορία των Ανωτέρων Αξιωματικών από κοινού με τον Αστυνομικό Υποδιευθυντή και τον Αστυνομικό Διευθυντή. Αποτελεί βαθμό μεγαλύτερο του Αστυνόμου Β΄ και μικρότερο του Αστυνομικού Υποδιευθυντή. Αντίστοιχοι βαθμοί στον Στρατό Ξηράς είναι ο Ταγματάρχης, στο Πολεμικό Ναυτικό και στο Λιμενικό ο Πλωτάρχης, στην Πολεμική Αεροπορία ο Επισμηναγός και στην Πυροσβεστική ο Επιπυραγός. 

Ο Αστυνόμος Α΄ καταλαμβάνει οργανική θέση Αστυνόμου Α΄. Ο ελάχιστος χρόνος παραμονής στον βαθμό είναι 6 έτη στο βαθμό ή 20 έτη συνολικής υπηρεσίας αξιωματικού, από τα οποία 5 έτη στο βαθμό.

Διακριτικό
----------

Τα διακριτικά βαθμού του Αστυνόμου Α΄ αποτελούνται από ένα μεταλλικό αστέρα και φλογοφόρο ροιά χρώματος χρυσού, τα οποία τοποθετούνται στον διαμήκη άξονα των επωμίδων, κατά σειρά από τη βάση προς την κορυφή, ή στο αριστερό πέτο της στολής εκστρατείας κεντητά σε μικρογραφίες.

Το διακριτικό του Ταγματάρχη της Ελληνικής Χωροφυλακής
Το διακριτικό του Αστυνόμου Α' της Αστυνομίας Πόλεων
Το διακριτικό του Αστυνόμου Α' της ΕΛ.ΑΣ.(1985-1986)
Το διακριτικό του Αστυνόμου Α' της ΕΛ.ΑΣ.(2006-σήμερα)

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Νόμος 1481/1984 - ΦΕΚ Α-152/8-10-1984».
2. ↑  «Π.Δ.24 / 1997 (ΦΕΚ Α-29/28-2-1997)».
3. ↑  «Προεδρικό Διάταγμα 81/2016 - ΦΕΚ 150/Α/10-8-2016». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Ιουλίου 2017.
4. ↑  «Απόφαση 7012/6/103 - ΦΕΚ 1426/Β/16-7-2009».
Το **Πρωτάθλημα Ρωσικής Αυτοκρατορίας στο ποδόσφαιρο** (ρωσικά: Чемпионат Российской империи по футболу) ήταν ποδοσφαιρική διοργάνωση στη Ρωσική Αυτοκρατορία. Διήρκησε μόλις δύο αγωνιστηκές περιόδους υπό την αιγίδα της Πανρωσικής Ποδοσφαιρικής Ένωσης (ВФС).

Ιστορία
-------

Επισήμως θεωρείται ότι διεξήχθη μόνο το πρωτάθλημα του 1912. Το πρωτάθλημα του 1913, σύμφωνα με την απόφαση της Πανρωσικής Ποδοσφαιρικής Ένωσης, θεωρήθηκε ανεπίσημο.

Τρόπος διεξαγωγής
-----------------

Τα πρωταθλήματα διεξάγονταν ετησίως στο φθινοπορινό τμήμα της αγωνιστικής περιόδου, ενώ όλοι οι αγώνες ήταν νοκ-άουτ. Στη διοργάνωση συμμετείχαν επίλεκτες ομάδες πόλεων.

Τελικοί
-------

### Υπόμνημα

Επεξήγηση| (Ε) | Επαναληπτικός |
| δ.δ. | Δεν διεξήχθη |

| Περίοδος | Πρωταθλήτρια | Σκορ | Φιναλίστ | Αν. |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1912 | Αγία Πετρούπολη | 2:2 (παρ.) | Μόσχα | (Ε) |
| 4:1 |
| 1913 | Οδησσός | 4:2 | Αγία Πετρούπολη |  |
| 1914 |  | δ.δ. |  |  |
|

Επιδόσεις
---------

| Ομάδα | Πρω. | Φιν. | Έτη πρω. | Έτη φιν. |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Αγία Πετρούπολη | 1 | 1 | 1912 | 1913 |
| Οδησσός | 1 | – | 1912 | – |
| Μόσχα | – | 1 | – | 1912 |

Παραπομπές
----------

1. ↑  Russian Championship (City Selections) 1912-1913, RSSSF

Περαιτέρω μελέτη
----------------

* Внуков В. Чемпионаты России и СССР 1912-1935. — 2-е, доп. и исп.. — Чебоксары: Самиздат, 1999. — 76 с.
Το **σέσκουλο** ή **σέσκλο** ή **Βέτα η σικελική** είναι μια ποικιλία παντζαριού (***Beta vulgaris***, ***Βέτα η κοινή***). Είναι ποώδες, διετές συνήθως φυτό της οικογένειας των Χηνοποδιοειδών και ανήκει στο γένος *Βέτα* ή *Μπέτα*. Καλλιεργείται στις Μεσογειακές περιοχές, στη Βόρεια Αφρική και γενικά στις Εύκρατες περιοχές. Θεωρείται ότι κατάγεται από τα Κανάρια Νησιά.

Αναφορές
--------

Ο Θεόφραστος αναφέρει τα σέσκουλα (*Βέτα η κοινή* ποικ. σικελική – *Beta vulgaris* var. cicla) ως «λευκόν τευτλίον» και τα κοκκινογούλια (*Βέτα η κοινή* ποικ. αιμάσσουσα – *Beta vulgaris* var. cruenta) ως «σαρκόρριζον τευτλίον».

Περιγραφή
---------

Τα φύλλα του είναι μεγάλα, γυαλιστερά, αρκετά σκληρά και γραμμωτά, ενώ ο μίσχος και η μεσαία νεύρωση μπορεί να έχουν λευκό, υποκίτρινο ή κοκκινωπό χρώμα. Τα άνθη του έχουν πρασινωπό ή κοκκινωπό χρώμα και διατάσσονται κατά σωρούς στη μέση του φυτού. Η αναπαραγωγή γίνεται με σπόρο. Το σέσκουλο αρέσκεται σε υγρά εδάφη και θέλει καλό πότισμα για να αναπτυχθεί. Όταν δεν υπάρχει αρκετή υγρασία στο έδαφος πραγματοποιείται ένα πότισμα μετά από το φύτρωμα των μικρών φυταρίων.

Ελληνική χλωρίδα
----------------

Στην Ελλάδα εκτός από το καλλιεργούμενο σέσκουλο υπάρχει και το αυτοφυές **αγριοσέσκουλο** (***Beta maritima***) που βρίσκεται σε παραθαλάσσιες αμμώδεις τοποθεσίες.

Τα φύλλα του σέσκουλου γίνονται σαλάτες, χρησιμοποιούνται και σε πίτες, αλλά τρώγονται κυρίως μαγειρεμένα, ενώ οι ντολμάδες από σέσκουλα είναι παραδοσιακό πιάτο σε αρκετές περιοχές της Ελλάδας.

Στην Κύπρο το σέσκουλο αναφέρεται και ως **λάχανο**, και χρησιμοποιείται κατά κύριο λόγο ως συνοδευτικό στα φαγητά με όσπρια.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Θεόφραστος, Περί φυτών ιστορία (Α-Ι), εκδ. Κάκτος

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Λεξιλογικός ορισμός του σέσκουλο  στο Βικιλεξικό
* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Chard στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh2004009962
* GND: 4245844-4
* NKC: ph559498
* BNE: XX552699

 |

 |
Ο **Ευπόλεμος ο Αργείος** ήταν αρχιτέκτονας ο οποίος έζησε στην Αρχαία Ελλάδα στα μέσα πρός τέλη του 5ου αι. π.Χ. και θεωρείται ως ο αρχιτέκτονας του δωρικού ναού στο Ηραίον Άργους. Ο Ευπόλεμος ξαναέκτισε το ναό της Ήρας τα τέλη του 5ου αι. π.Χ. όταν αυτός καταστράφηκε το 423 π.Χ από πυρκαγιά, που λέγεται ότι οφείλετο σε αμέλεια της ιέρειας Χρυσηίδας. Ο περιηγητής Παυσανίας αναφέρει στα Κορινθιακά 2.17.3 {βλ. Βικιθήκη}

>  *[1] Μυκηνῶν δὲ ἐν ἀριστερᾷ πέντε ἀπέχει καὶ δέκα στάδια τὸ Ἡραῖον ..... [3] ἀρχιτέκτονα μὲν δὴ γενέσθαι τοῦ ναοῦ λέγουσιν Εὐπόλεμον Ἀργεῖον: ὁπόσα δὲ ὑπὲρ τοὺς κίονάς ἐστιν εἰργασμένα, τὰ μὲν ἐς τὴν Διὸς γένεσιν καὶ θεῶν καὶ γιγάντων μάχην ἔχει, ...*
> 
>

Παραπομπές
----------

1. ↑  «από τον κόμβο *Οδυσσεύς* του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Οκτωβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 23 Μαΐου 2016.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 96222699
* ULAN: 500076430

 |

 |
***Ο μεγάλος φόβος στο βουνό*** (*La Grande Peur dans la montagne*) είναι μυθιστόρημα του Σαρλ Φερντινάν Ραμύ που εκδόθηκε το 1926 στο Παρίσι. Είχε προηγηθεί δημοσίευση σε έξι συνέχειες στο γαλλικό λογοτεχνικό περιοδικό *Εβδομαδιαία Επιθεώρηση* από τις 20 Ιουνίου έως την 1η Αυγούστου 1925. 

Αναφέρεται στην ιστορία μιας μικρής ορεινής κοινότητας που, παρά τις συμβουλές των γερόντων και προκαλώντας το πεπρωμένο, αποφάσισε να επαναχρησιμοποιήσει έναν αλπικό βοσκότοπο πάνω από τον οποίο επικρέμεται μια κατάρα.

Υπόθεση
-------

Το Σασενέρ είναι ένα ψηλό ορεινό αλπικό βοσκοτόπι που οι κάτοικοι του χωριού έχουν εγκαταλείψει εδώ και είκοσι χρόνια λόγω μιας όχι πολύ ξεκάθαρης ιστορίας που κάνει ακόμη τους ηλικιωμένους να τρέμουν και διηγούνται ότι υπάρχουν πολύ παλιές δυνάμεις εκεί πάνω που δεν πρέπει να τις ξυπνήσουν. Πρέπει όμως να χαθεί τόσο πολύ καλό χορτάρι από τον φόβο μιας υποτιθέμενης κακοτυχίας, όταν το χωριό είναι τόσο φτωχό; Οι νεότεροι αποφασίζουν να αψηφήσουν την κατάρα που το στοιχειώνει.

Έτσι, το καλοκαίρι τα κοπάδια ανεβαίνουν στα ορεινά βοσκοτόπια στη σκιά ενός μεγάλου παγετώνα, σε υψόμετρο 2.300 μέτρων. Τα συνοδεύουν ένας τυροκόμος, ο ανιψιός του, τέσσερις άνδρες και ένα νεαρό αγόρι. Πολύ γρήγορα, τα λόγια του γέρου Μπαρτελεμί δημιουργούν ένα κλίμα φόβου και δεισιδαιμονίας. Σύντομα η «ασθένεια» καταστρέφει τα βοοειδή. Σε καραντίνα, οι άνδρες του βοσκοτόπου βρίσκονται κρατούμενοι στους πρόποδες του απειλητικού παγετώνα. Όλα μετά αλλάζουν και ο μεγάλος φόβος καταλαμβάνει τους κατοίκους που προσπαθούν με φυλαχτά και προσευχές να απωθήσουν το κακό, όπως αφηγείται ο Ραμύ σ' αυτό το δυνατό ορεινό χρονικό, που καταφέρνει να μεταδώσει στον αναγνώστη τον ανεξέλεγκτο πανικό και την απόγνωση των κατοίκων.

Σχόλια
------

Οι αλπικοί θρύλοι καταλαμβάνουν μεγάλη θέση στο έργο του Σαρλ Φερντινάν Ραμύ που σε μεγάλο μέρος αναφέρεται στην πάλη του ανθρώπου με τις δυνάμεις της φύσης. Ο *Μεγάλος φόβος στο βουνό* παρουσιάζει την καθημερινή ζωή του ορεινού χωριού με τις συγκρούσεις, τις γιορτές, τα δράματα, τις δεισιδαιμονίες των κατοίκων και τον αγώνα τους για επιβίωση. Η ιστορία εντάσσεται στον κύκλο των «ορεινών μυθιστορημάτων» που έκαναν διάσημο τον συγγραφέα και ανήκουν στην τελευταία περίοδο της δημιουργίας του. Η εισβολή του φανταστικού και η αυξανόμενη ένταση κάνουν την απειλή που πλανάται πάνω από τους άντρες απτή, στα όρια της συλλογικής ψύχωσης, σε μια ιστορία που ανεβαίνει σε κρεσέντο.

Στην οθόνη
----------

Το μυθιστόρημα διασκευάστηκε δύο φορές για την τηλεόραση: 

* το 1966 σε σκηνοθεσία Πιέρ Καρντινάλ και
* το 2006 σε σκηνοθεσία Κλόντιο Τονέτι.

Παραπομπές
----------

1. ↑ . «crdp.ac-paris.fr/parcours/index.php/category/ramuz». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Ιουλίου 2015. Ανακτήθηκε στις 29 Μαρτίου 2022.
2. ↑ . «gallica.bnf.fr/ark:/La grande peur dans la montagne (4e édition) / C. F. Ramuz».
3. ↑ . «choeurdhommesdelens.ch/wcms/ftp/La Grande Peur dans la montagne de Charles-Ferdinand Ramuz.pdf» (PDF).
4. ↑ . «babelio.com/livres/Ramuz-La-Grande-Peur-dans-la-montagne/».
5. ↑ . «cairn.info/revue-a-contrario-La Grande Peur dans la montagne de C. F. Ramuz».
6. ↑ . «imdb.com/title/La grande peur dans la montagne».
Συντεταγμένες: 30°24′S 56°30′W﻿ / ﻿30.400°S 56.500°W﻿ / -30.400; -56.500

Το **Αρτίγας** (ισπανικά: *Artigas*‎‎, προφέρεται: [arˈtiɣas]) είναι η πρωτεύουσα του διαμερίσματος Αρτίγας της Ουρουγουάης. Το όνομά του προέρχεται από τον εθνικό ήρωα Χοσέ Χερβάσιο Αρτίγας, ο οποίος πολέμησε για την απελευθέρωση του ποταμός του ασημιού (Ρίο ντε λα Πλάτα). Από την απογραφή του 2011, είναι η ενδέκατη πιο πυκνοκατοικημένη πόλη της χώρας.

Η πόλη βρίσκεται στα σύνορα με τη Βραζιλία, χωρισμένη από μια γέφυρα από την πόλη Κουαραΐ της πολιτείας Ρίο Γκράντε ντο Σουλ της Βραζιλίας. Είναι η πιο μακρινή πόλη από την πρωτεύουσα της Ουρουγουάης, Μοντεβιδέο, όντας 600 χιλιόμετρα μακριά.

Ιδρύθηκε στις 12 Σεπτεμβρίου 1852 από τον Δον Κάρλος Καταλά.

Το Αρτίγας είναι κέντρο για να ανταλλάξει τις καλλιέργειες σιτηρών (πρώτα καλαμπόκι) με την Αργεντινή και τη Βραζιλία. Ο σιδηροδρομικός σταθμός και, από το 1973, το αεροδρόμιο επικεντρώθηκαν σε αυτό το εμπόριο.

Τα βουνά στην περιοχή περιέχουν σημαντικούς αριθμούς των πολύτιμων λίθων, ειδικά αχάτης και αμέθυστος, οι οποίες βρέθηκαν αρχικά το 1860, από όταν η μεταλλεία έχει συμβεί. Τα αναμνηστικά και χειροτεχνήματα κατασκευάζονται με αυτούς τους πολύτιμους λίθους στο Αρτίγας και εξάγονται ευρέως.

Το 2011, είχε έναν πληθυσμό περίπου 40,658 κατοίκους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Censos 2011 Cuadros Artigas» (στα Ισπανικά). INE. 2012. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Νοεμβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 27 Σεπτεμβρίου 2014.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Ciudad de Artigas στο Wikimedia Commons
* (Ισπανικά) Επίσημος ιστότοπος

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Ουρουγουάη
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 130217626
* LCCN: n82251274

 |

 |
Ο **Άγητος** (*Ἅγητος*) ήταν Σπαρτιάτης που έζησε τον 6ο αιώνα π.Χ. Ήταν γιος του Αλκείδου και φίλος του Αρίστωνα, του βασιλιά της Σπάρτης.

Ιστορία
-------

Ο Άγητος είναι γνωστός για την εξής ιστορία: Κατά τον Ηρόδοτο: Είχε παντρευτεί, μία από τις ωραιότερες γυναίκες του Άργους. Ο μύθος, λέει, ότι ως βρέφος ήταν δύσμορφη, αλλά η τροφός της την πήγαινε στο ιερό της Ελένης, για να την απαλλάξει από τη δυσμορφία, και μία γυναίκα την άγγιξε στο πρόσωπο και τη μετέτρεψε σε καλλονή. Ο Αρίστων, αγάπησε αυτή τη γυναίκα, και είπε κάποτε στον Άγητο, να του δώσει ό,τι θέλει από τα υπάρχοντα του, για να πάρει κι αυτός κάτι από τα δικά του. Ο Άγητος δεν είχε καταλάβει την παγίδα. Έτσι, επέλεξε διάφορα βασιλικά αντικείμενα, αλλά ο Αρίστων, όταν ήρθε η σειρά του, επέλεξε αυτή τη γυναίκα, κι αφού είχε δώσει όρκο ο Άγητος, δεν μπορούσε τώρα να τον καταπατήσει.

Η γυναίκα αυτή, όμως, γέννησε μετά από λίγο τον Δημάρατο, αλλά υπήρξε αμφιβολία για το ποιος είναι ο πατέρας, και αυτό επηρέασε πολύ τη μετέπειτα πορεία του αγοριού.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Νέα Δομή (1997). «Τόμος 1». *Άγητος*. Μανιατέα - Τεγοπουλου. σελ. 91.
2. ↑  Βασική Παγκόσμιος Εγκυκλοπαίδεια (1967). «Τόμος 1». *Άγητος*. Χάρης Πάτσης. σελ. 199.
3. ↑  Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν (1975). «Τόμος Ι». *Ἀγητος*. ΗΛΙΟΣ. σελ. 291.
Ο **Καρπάθου και Κάσου Νείλος** (1836) ήταν Έλληνας μητροπολίτης. Ήταν γνωστός για τις σημαντικές δωρεές στον τόπο καταγωγής του.

Πρώτα χρόνια
------------

Γεννήθηκε το 1836 στο Πιαλί (στη σημερινή Αλέα) της Τεγέας και είχε άλλα τέσσερα αδέλφια.

Σταδιοδρομία
------------

Διετέλεσε δάσκαλος στην Πάτμο και την Κάρπαθο. Έπειτα σπούδασε στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης. Μετά την αποφοίτησή του, εκλέχθηκε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο μητροπολίτης Ερυθρών. Τον Ιούνιο του 1886 ορίστηκε μητροπολίτης Καρπάθου και Κάσου. Ωστόσο παραιτήθηκε τρία χρόνια αργότερα εξαιτίας των προσωπικών προβλημάτων υγείας αλλά και των εμποδίων που αντιμετώπιζε από την οθωμανική διοίκηση των νησιών, στην οποία τότε ανήκαν τα δύο νησιά. Στη συνέχεια έζησε ως μοναχός στο Άγιο Όρος μέχρι και τον θάνατό του. Χαρακτηρίζεται ως λιτός και μορφωμένος ιεράρχης.

Έργο
----

Αρχαιολογικό Μουσείο Αλέας Τεγέας.
Δώρισε στην Εν Αθήναις Αρχαιολογική Εταιρεία, οικόπεδο στο Πιαλί για την ανέγερση του σημερινού Αρχαιολογικού Μουσείου Τεγέας.

Δείτε επίσης
------------

* Αρχαιολογικό Μουσείο Αλέας Τεγέας
* Μητρόπολη Καρπάθου και Κάσου

Παραπομπές
----------

1. ↑  Μοραΐτης σελ. 634.
2. ↑  Μοραΐτης σελ. 631-632.
3. ↑  ΘΗΕ, τόμος 12, σελ. 823.
4. ↑  «Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού | Αρχαιολογικό Μουσείο Τεγέας». *odysseus.culture.gr*. Ανακτήθηκε στις 25 Σεπτεμβρίου 2023.

Βιβλιογραφικές πηγές
--------------------

* Μοραΐτου, Νικολάου Δ. (1932). *Ιστορία της Τεγέας από των αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι καθ'ημάς. της Αρκαδίας γενικώς, της αρχαίας Τεγέας, των μεσαιωνικών Νυκλίου και Μουχλίου, των νεωτέρων Τριπολιτσάς και Τεγέας*. Αθήναι: Τυπ. Νέα Ελληνική Ηώς.
* *Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια*. **12ος**. Αθήναι: Αθ. Μαρτίνος. 1968.
Ο **Γιάννης Πουτέτσης** ήταν Έλληνας επαναστάτης που δραστηριοποιήθηκε στην περιοχή της Ηπείρου στις αρχές του εικοστού αιώνα. Γεννήθηκε στη Στεγοπολη της Βορείου Ηπείρου και σκοτώθηκε σε μάχη με τον οθωμανικό στρατό κοντά στην Τσούκα Δελβίνου στις 26 Σεπτεμβρίου του 1912.

Δράση
-----

Συμμετείχε από το 1906 στις ένοπλες ομάδες της Ηπειρωτικής Εταιρείας όντας αρχηγός ένοπλου αντάρτικου σώματος και τον Οκτώβριο του 1908 στη Δραγουμή έγινε οπλαρχηγός, χρησιμοποιώντας το πολεμικό ψευδώνυμο *Καπετάν Βοριάς*. Χρησιμοποιώντας ως βάση το μοναστήρι της Αγ.Παρασκευής στα Πράμαντα διεξήγαγε αρκετές μάχες τόσο με τα τουρκικά στρατεύματα όσο και με αντίστοιχες αλβανικές και ρουμανοβλάχικες αντάρτικες ομάδες.

Στη πλούσια δράση του,η οποία τον ανέδειξε ως έναν από τους ικανότερους οπλαρχηγούς της Α' Διευθύνσεως (Ιωαννίνων) της Ηπειρωτικής Εταιρείας, συγκαταλέγονται η εξόντωση της ρουμανοβλάχικης ομάδας των Σκουμπραίων Μποτάσηδων το φθινόπωρο του 1906 στο χάνι της Ντουραχάνης καθώς και οι μάχες με αλβανικές αντάρτικες ομάδες και τον οθωμανικό στρατό την περίοδο Αυγούστου-Σεπτεμβρίου του 1912 στην περιοχή της Βορείας Ηπείρου. Σε μία από αυτές τις συμπλοκές,στην Τσούκα Δελβίνου,την 26η Σεπτεμβρίου του 1912 σκοτώθηκε, λίγες μόλις μέρες πριν την κήρυξη του Α' Βαλκανικού Πόλεμου.

Πηγές
-----

* *Ιωάννη Ν.Νικολαΐδη:Τα Γιάννινα του Μεσοπολέμου,τόμος Α',σελ 25 (Ιωάννινα 1992)*
* *Λάμπρου Μάλαμα:Πώς απελευθερώθηκε η Ήπειρος και η Μακεδονία το 1912-13,σελ 17*
* *M.V.Sakellariou:Epirus,4000 years of Greek history and civilization,Εκδοτική Αθηνών,σελ 361 (1997)*
* Δήμος Ευρυμενών[*νεκρός σύνδεσμος*]
Το **καρτέλ του λαμπτήρα** αναφέρεται σε μια συμφωνία μεταξύ των μεγαλύτερων εταιριών παραγωγής λαμπτήρων, ώστε να παράγουν λάμπες με μικρότερη διάρκεια ζωής από την υφιστάμενη, με σκοπό τη μεγιστοποίηση των κερδών από τις πωλήσεις. Το καρτέλ δημιουργήθηκε το 1925 με την ονομασία Φοίβος, και συμμετείχαν εταιρίες-κολοσσοί όπως Osram, Philips, General Electric κλπ. Αναφέρεται επίσης ως **συνωμοσία του λαμπτήρα**, και θεωρείται η πρώτη υλοποίηση σχεδίου σκόπιμης μείωσης της ποιότητας των προιόντων εν αγνοία των καταναλωτών σε παγκόσμιο επίπεδο.

Τρόπος δράσης
-------------

Αρχικά, το καρτέλ χαμήλωσε τα λειτουργικά έξοδα, και διεξήγαγε έρευνα ώστε η διάρκεια ζωής των λαμπτήρων πυρακτώσεως να μειωθεί περίπου στο μισό. Στη συνέχεια αύξησε και τις τιμές, αφού δεν υπήρχε πλέον ο ανασταλτικός παράγοντας σοβαρού ανταγωνισμού. Για να διασφαλιστεί το σχέδιο αυτό, δημιουργήθηκε ακόμη επιτροπή ελέγχου των προιόντων, η οποία έδινε πρόστιμα σε περίπτωση που δεν χαλούσαν μετά από 1.000 ώρες λειτουργίας.

Το καρτέλ ήλεγχε εκτός απο την παραγωγή, και τη διανομή των λαμπτήρων. Οι εταιρίες μοίρασαν τις περιοχές και τις αγορές όπου η καθεμία θα δραστηριοποιούνταν, με ένα σύστημα τριών διαφορετικών ζωνών.

Πηγές
-----

1. 1 2  «The Great Lightbulb Conspiracy». *IEEE Spectrum* (στα Αγγλικά). 24 Σεπτεμβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 18 Νοεμβρίου 2021.
2. ↑  «Ο προγραμματισμένος θάνατος των προϊόντων». *m.tvxs.gr*. Ανακτήθηκε στις 18 Νοεμβρίου 2021.
3. ↑  tejasvala (5 Ιουλίου 2021). «The Conspiracy of "Bulbs"». *EDUINDEX NEWS* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 18 Νοεμβρίου 2021.
Ο **Αριστοτέλης Μελετίου**, ήταν Έλληνας πολιτικός μηχανικός, απόφοιτος του Σχολείου των Τεχνών του Μετσόβειου Πολυτεχνείου (1890) και είχε συνεχίσει τις σπουδές του στη Γάνδη και το Παρίσι (1890-1893), Εργάστηκε από το 1934 ως Μηχανικός του Δήμου Φλωρίνης στη μελέτη και επίβλεψη τεχνικών έργων).

Έργα του
--------

* Ξενοδοχείο "Διεθνές", (1924), Μεγάλου Αλεξάνδρου 78, Φλώρινα Ξενοδοχείο "Διεθνές", Έτος κατασκευής 1924, Μεγάλου Αλεξάνδρου 78 (Ναούσης & Πρεσπών), Φλώρινα.

Το Ξενοδοχείο "Διεθνές" χτίστηκε από τα αδέρφια Γεώργιο, Ιωάννη και Ηλία Σίμου, με καταγωγή από τη γειτονική κοινότητα των Αλώνων. Ο πρώτος είχε διατελέσει Δήμαρχος Φλώρινας, ενώ το έργο χρηματοδοτήθηκε, κυρίως, από τον Ιωάννη, μετανάστη στις Η.Π.Α. Τόσο οι εξωτερικοί χώροι του ξενοδοχείου, όσο και οι εσωτερικοί απετέλεσαν σκηνικό σε πολλές ταινίες του Θόδωρου Αγγελόπουλου. Από το 1991 στον όροφο όπου βρισκόταν το ξενοδοχείο, στεγάστηκε η Λέσχη Πολιτισμού Φλώρινας, αρχικά με μια μικρή Λαογραφική Συλλογή και στη συνέχεια με τμήματα κινηματογράφου, χορού, θεάτρου, φωτογραφίας, οικολογίας και περιβάλλοντος, λαογραφίας και παράδοσης και σκακιού. Το κτήριο κρίθηκε διατηρητέο από το Υπουργείο Πολιτισμού, ως έργο τέχνης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Μηχανικοί Τεχνικού Επιμελητηρίου». *engineers.ims.forth.gr*. Ανακτήθηκε στις 10 Νοεμβρίου 2020.
2. ↑  Ζαρκάδα-Πιστιόλη, Χριστίνα (2003). *Η αρχιτεκτονική της Φλώρινας στην περίοδο του μεσοπολέμου*. Διδακτορική Διατριβή, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ).
3. ↑  Μεκάσης Δ. (1991).. «Το ξενοδοχείο «ΔΙΕΘΝΕΣ»». *Εταιρία, 7, 39 – 44.*.
Ο **Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης Αντώνιος (Κόμπος)** γεννήθηκε το 1920 στο Άργος Αργολίδος. Υπήρξε απόφοιτος της Μαρασλείου Παιδαγωγικής Ακαδημίας Αθηνών και της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Κάτοχος μεγάλης θεολογικής παιδείας, συμπλήρωσε της σπουδές του στα Πανεπιστήμια Οξφόρδης και Παρισίων. Διετέλεσε καθηγητής και Διευθυντής των Εκκλησιαστικών Σχολών Κορίνθου, Κατερίνης, Ξάνθης και Λαμίας. Στις 3 Δεκεμβρίου 1967 χειροτονήθηκε διάκονος από τον Μητροπολίτη Ξάνθης Αντώνιο και την επομένη ημέρα έγινε η εις πρεσβύτερον χειροτονία του. Κατά τα έτη 1971-1974 υπηρέτησε ως ιεροκήρυκας στην Ιερά Μητρόπολη Αιτωλίας και Ακαρνανίας. Στις 23 Μάϊου 1974 εξελέγη από την Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος, Μητροπολίτης της Ιεράς Μητροπολεως Σισανίου και Σιατίστης. Η χειροτονία του τελέσθηκε στις 26 Μάϊου, στον Ιερό Καθεδρικό Ναό των Αθηνών.

Ως μητροπολίτης έγινε γνωστός για τον λιτό βίο του. Ο ίδιος δήλωσε πως διδάχθηκε τον ασκητικό βίο του μοναχού από τον πνευματικό του πατέρα, τον Θρακιώτη Μητροπολίτη Κορίνθου Μιχαήλ (τον μετέπειτα Αρχιεπίσκοπο Αμερικής). Τα μέσα μαζικής επικοινωνίας χαρακτήριζαν τον Αντώνιο "δεσπότη των ΚΤΕΛ¨ και "δεσπότη των τρόλεϊ" επειδή δεν διέθετε αυτοκίνητο και χρησιμοποιούσε τα δημόσια μέσα μεταφοράς. Μεγάλο υπήρξε το πνευματικό και κοινωνικό του έργο στην επισκοπή του και για αυτό ήταν ιδιαίτερα αγαπητός ως κληρικός.

Εξέδωσε θεολογικά έργα, ενώ δημοσίευσε βιβλιοκρισίες και άρθρα σε διάφορα περιοδικά.

Απεβίωσε στις 17 Δεκεμβρίου 2005 από καρκίνο στο Μποδοσάκειο Νοσοκομείο Πτολεμαΐδας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Η εκλογή του μακαριστού Μητροπολίτη Σισανίου & Σιατίστης Αντωνίου
2. ↑  «Αντώνιος Σιατίστης "ο Ασκητής της πόλης"». *antonios-siatistis.blogspot.gr/*. 25 Οκτωβρίου 2009. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 26 Μαΐου 2015.
3. ↑  Κόμπος, Αντώνιος (1992). *Κοσμική και εκκλησιαστική εξουσία : Από των χρόνων των αποστολικών Πατέρων μέχρι της πτώσεως του Βυζαντίου / Επισκόπου Αντωνίου Γ. Κόμπου*. Αθήνα: Αποστολική Διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδος. σελ. 180. ISBN 960-315-004-5.
4. ↑  Κόμπος, Αντώνιος (1995) [1992]. *Τα αποτελέσματα της αμαρτίας / Επισκόπου Αντωνίου Γ. Κόμπου Μητροπολίτου Σισανίου και Σιατίστης*. Αθήνα: Αποστολική Διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδος. σελ. 29. ISBN 960-315-002-9.

Βιβλιογραφία
------------

«*Ὁ Μοναχὸς καὶ Φιλομόναχος Ἐπίσκοπος*», ἔκδοση Ἱερᾶς Μονῆς Κοιμήσεως Θεοτόκου Μικροκάστρου Σιατίστης, ἔκδ. α' 2005

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Αντώνιος (Κόμπος) Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης
* Αντώνιος Σιατίστης "ο Ασκητής της πόλης"
* Ένας δεσπότης πάνω στην καρότσα αγροτικού
Φρίξος και Έλλη
Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία **ο Φρίξος και η Έλλη** ήταν παιδιά του Αθάμαντα, βασιλιά του Ορχομενού Βοιωτίας, και της Ωκεανίδας Νεφέλης.

Ο μύθος
-------

Η πρώτη σύζυγος του Αθάμαντα ήταν η Ωκεανίδα Νεφέλη από την οποία και απέκτησε τα δίδυμα τέκνα Φρίξο και Έλλη. Εν συνεχεία το ζεύγος χώρισε και ο Αθάμας νυμφεύθηκε την Ινώ, θυγατέρα του Κάδμου, από την οποία απέκτησε δύο ακόμη παιδιά, τους Λέαρχο και Μελικέρτη.

Από ζήλια για τα τέκνα της Νεφέλης η Ινώ κατέστρωσε ένα ασυνήθιστο σχέδιο: έπεισε τις γυναίκες της πόλης να ψήσουν τους σπόρους σιταριού που προορίζονταν για σπορά, ώστε να μην φυτρώσουν. Ο Αθάμας έστειλε απεσταλμένους στο μαντείο των Δελφών, για να αποκαλυφθεί η αιτία της σιτοδείας. Η Ινώ τους έπεισε κατά την επιστροφή τους με δωροδοκία να δώσουν διαφορετική απάντηση από του μαντείου στον Αθάμαντα και να πουν πως η σιτοδεία θα σταματήσει εάν ο Φρίξος θυσιαστεί στον βωμό του Δία.

Έτσι ο Αθάμας αναγκάστηκε να διατάξει την τέλεση προετοιμασιών για τη θυσία και ο Φρίξος (μαζί με την αδελφή του, σύμφωνα με παραλλαγές του μύθου) οδηγήθηκε στον βωμό. Η Νεφέλη που από μακριά έμαθε τα συμβάντα, έστειλε το Χρυσόμαλλο Κριό, δώρο του Ερμή, για να μεταφέρει τα παιδιά στη ράχη του, μακριά από τη Βοιωτία.

Κατά την πορεία διαφυγής τους, καθώς πετούσαν επάνω από τη θάλασσα, η Έλλη δεν μπόρεσε να κρατηθεί στη ράχη του Κριού κι έπεσε στο πέλαγος, που από τότε ονομάσθηκε Ελλήσποντος. Την Έλλη πήρε κοντά του ο Ποσειδώνας. Ο Φρίξος συνέχισε την πορεία του και ο Κριός τον έφερε στην Κολχίδα, όπου ο βασιλιάς Αιήτης τον δέχθηκε πρόθυμα και του έδωσε ως σύζυγο τη θυγατέρα του, Χαλκιόπη. 

Έπειτα, ο Φρίξος θυσίασε το χρυσόμαλλο κριό στον βωμό του Δία και δώρισε το δέρμα του (δέρας) στον Αιήτη. Εκείνος το αφιέρωσε στον Άρη και το κρέμασε από μια δρυ, στο ιερό δάσος του θεού. Προς φύλαξή του τέθηκε ένας μεγάλος δράκος, ο οποίος δεν κοιμόταν. Το χρυσόμαλλο δέρας ήταν αργότερα ο στόχος της Αργοναυτικής Εκστρατείας. 

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Μύθοι της Ελληνικής Μυθολογίας |
| --- |
|  |
| 
* Άθλοι του Ηρακλή
* Αργοναυτική εκστρατεία
* Αρπαγή της Ευρώπης
* Αρπαγή των Λευκιππίδων
* Δαίδαλος και Ίκαρος
* Ηρώ και Λέανδρος
* Θεογονία
* Θησέας και Μινώταυρος
* Ιφίς και Αναξαρέτη
* Κατακλυσμός του Δευκαλίωνα
* Κοσμογονία
* Κυάνιππος και Λευκονόη
* Νιόβη
* Οδύσσεια
* Οινόμαος
* Σίσυφος
* Τάνταλος
* Τιτανομαχία
* Τρωικός Πόλεμος
* Φρίξος και Έλλη
* Χάος
 |

 |