recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Συντεταγμένες: 46°58′N 142°44′E﻿ / ﻿46.967°N 142.733°E﻿ / 46.967; 142.733

Το **Γιούζνο-Σαχαλίνσκ** (Ρωσικά: «Южно-Сахалинск», κυριολεκτικά «Νότια Σαχαλίνη») είναι πόλη στη νήσο Σαχαλίνη και το διοικητικό κέντρο της Περιφέρειας Σαχαλίνης της Ρωσίας. Λεγόταν **Βλαντίμιροβκα** (Влади́мировка) από το 1882 έως το 1905 και στη συνέχεια **Τογιοχάρα** (Ιαπωνικά: 豊原市 Χέπμπορν: Toyohara-shi) από το 1905 έως το 1946. Πληθυσμός: 181.728 (Απογραφή του 2010)· 175.085 (Απογραφή του 2002)· 159.299 (Απογραφή του 1989).

Ιστορία
-------

Το Γιούζνο-Σαχαλίνσκ ξεκίνησε ως ένας μικρός ρωσικός οικισμός με το όνομα Βλαντίμιροβκα, που ιδρύθηκε από καταδίκους το 1882. Η συνθήκη του Πόρτσμουθ το 1905, η οποία έφερε τέλος στο Ρωσοϊαπωνικό πόλεμο του 1904-1905, απένειμε το νότιο μισό της νήσου Σαχαλίνης στην Ιαπωνία. Η Βλαντίμιροβκα μετονομάστηκε σε Τογιοχάρα (δηλαδή «πλούσια πεδιάδα») και ήταν η νομαρχιακή πρωτεύουσα του Ιαπωνικού Νομού Καραφούτο.

Μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, το ιαπωνικό τμήμα της νήσου Σαχαλίνης καταλήφθηκε από σοβιετικά στρατεύματα. Η κυριότητα της πόλης μεταφέρθηκε στη Σοβιετική Ένωση και μετονομάστηκε σε Γιούζνο-Σαχαλίνσκ («Νότια Σαχαλίνη»). Το καθεστώς της πόλης δόθηκε σε αυτήν το 1946.

* Από τις πρώτες μέρες της ΒλαντίμιροβκαΑπό τις πρώτες μέρες της Βλαντίμιροβκα
* Αυτό το ιαπωνικό ατμοκίνητο τρένο D51 βρίσκεται έξω από το σιδηροδρομικό σταθμό του Γιούζνο-ΣαχαλίνσκΑυτό το ιαπωνικό ατμοκίνητο τρένο D51 βρίσκεται έξω από το σιδηροδρομικό σταθμό του Γιούζνο-Σαχαλίνσκ
* Το μουσείο του Γιούζνο-ΣαχαλίνσκΤο μουσείο του Γιούζνο-Σαχαλίνσκ

Αδελφοποιημένες πόλεις
----------------------

Το Γιούζνο-Σαχαλίνσκ είναι αδελφοποιημένο με:

* Ασαχικάβα, Ιαπωνία
* Χακοντάτε, Ιαπωνία
* Βακκανάι, Ιαπωνία
* Γιαντζί, Κίνα
* Ανσάν, Νότια Κορέα

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Ρωσικά) *OKTMO*. www.gks.ru/metod/classifiers.html. Ανακτήθηκε στις 13  Μαρτίου 2015.
2. ↑  www.dagun.ru/files/Documents/gen\_plan/yuzhno-sakh/3/adm\_shema.rar.
3. ↑  www.gks.ru/free\_doc/doc\_2017/bul\_dr/mun\_obr2017.rar.
4. 1 2  «Южно-сахалинск - Исторический словарь - Словари и Энциклопедии». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Σεπτεμβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 28 Ιουνίου 2018.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 141916358
* LCCN: n82081034
* GND: 4408781-0
* NKC: ge793275

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Ρωσία
 |

 |
Το **Βασιλικό Σώμα Τυφεκιοφόρων** (αγγλικά: *King's Royal Rifle Corps*, **KRRC**) αποτελούσε σχηματισμό επιπέδου συντάγματος του Βρετανικού Στρατού, το οποίο έδρασε αρχικά στη Βόρεια Αμερική, ως «Βασιλικό Αμερικανικό Σύνταγμα» (Royal American Regiment), γνωστό ως «Βασιλικοί Αμερικανοί» (Royal Americans) και συγκροτήθηκε από τη Βρετανική Βόρεια Αμερική, στον επταετή πόλεμο και στην αμερικανική επανάσταση.

Αργότερα, κατατάχθηκε ως 60ο Σύνταγμα (60th Regiment of Foot), υπηρετώντας για περισσότερα από 200 χρόνια σε όλη τη Βρετανική Αυτοκρατορία. Το 1966 το σύνταγμα συγχωνεύτηκε με τους 1ους Πρασινοχιτώνες (1st Green Jackets) και με την Ταξιαρχία Τυφεκιοφόρων (Rifle Brigade) για να γίνει το 2ο Τάγμα των 1ων Πρασινοχιτώνων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Από την Οξφόρδη στο βουνό tovima.gr
2. ↑  «History and Uniform of the 60th (Royal American) Regiment of Foot, 1755-1760». Military Heritage. Ανακτήθηκε στις 11 Ιουνίου 2016.

Περαιτέρω μελέτη
----------------

* Butler, Lieutenant Colonel Lewis (2015). *The Annals of the King's Royal Rifle Corps, 1755-1965 (Seven volumes & an Appendix)*. Naval & Military Press. ISBN 978-1843424451.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα King's Royal Rifle Corps  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Γλωσσικός χάρτης της Ιταλίας
Το **Γαλλοϊταλικά της Μπασιλικάτα** (ιταλικά: Gallo-italico di Basilicata‎) είναι μια ομάδα Γαλλοϊταλικών διαλέκτων που βρίσκονταν στη Μπαζιλικάτα της νότιας Ιταλίας, και μπορεί να χρονολογείται από μεταναστεύσεις από τη Βόρεια Ιταλία κατά την εποχή των Νορμανδών.

Αυτές οι διάλεκτοι ομιλούνται σε δύο περιοχές: η μία κοντά στην περιφερειακή πρωτεύουσα Ποτέντσα (Τίτο, Πιτσέρνο, Πινιόλα και Βάγκλιο Μπαζιλικάτα), αλλά όχι στο Καστελμετσάνο, στην Τυρρηνική ακτή (Τρεκίνα, Ριβέγιο, Νέμολι και Σαν Κονσταντίνο).

Παρόμοιες κοινότητες έχουν επιβιώσει στη Σικελία, μιλώντας Γαλλοϊταλικές διαλέκτους της Σικελίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Rohlfs, Gerhard (1931). «Zeit. roman. Phil.». *Gallo-italienische Sprachinseln in der Basilicata* (στα Γερμανικά). σελίδες 249–279.
2. ↑  Bianchi, Patricia· De Blasi, Nicola (2002). «La Basilicata». Στο: Manlio Cortelazzo. *I dialetti italiani. Storia, struttura, uso* (στα Ιταλικά). Turin: UTET. σελίδες 757–792.

Πηγές
-----

* Lüdtke, Helmut (1979). *Lucania*. Profilo dei dialetti italiani, 17. Pisa: Pacini.
* Vv.Aa. (1991). *Le parlate lucane e la dialettologia italiana (Studi in memoria di Gerhard Rohlfs). Atti del convegno di Potenza 1988* (στα Ιταλικά). Galatina: Congedo Editore. ISBN 8877864532.
* Rohlfs, Gerhard (1988). *Studi linguistici sulla Lucania e sul Cilento* (στα Ιταλικά). Galatina: Congedo Editore. ISBN 9788877863577.
* Toso, Fiorenzo (2002). *Le minoranze linguistiche in Italia* (στα Ιταλικά). Bologna: Il Mulino. ISBN 8815126775.
Νυφική φορεσιά από τη Λευκίμμη. Αρχές 20ού αιώνα. Συλλογή ΠΛΙ, Ναύπλιο
Με τον όρο **γαμήλια φορεσιά της Λευκίμμης** αναφέρεται η νυφική ενδυμασία που καθιερώθηκε κατά τα παλιότερα χρόνια στο νότιο τμήμα της Κέρκυρας.

Περιγραφή
---------

Η γαμήλια φούστα της νύφης η οποία αργότερα χρησίμευε ως επίσημη που φοριόταν στις γιορτές αλλά και σε άλλες εκδηλώσεις, είχε πιέτες στο πίσω μέρος και στα πλάγια. Στο μπροστινό μέρος ήταν ίσια γιατί από πάνω φοριόταν η ποδιά. Η συγκεκριμένη φούστα ονομαζόταν *άμπιτο*, *καρπέττα* ή *βελέσι*. Η ποδιά της νυφικής ενδυμασίας της Λευκίμμης είχε ως βάση τον ταφτά σε διάφορα χρώματα ενώ από πάνω της στερεωνόταν με μια κόκκινη κορδέλα το κεντημένο λευκό τούλι. Πάνω στο τούλι τοποθετούνταν κορδέλες διαφόρων χρωμάτων, κεντημένα λουλούδια και λεπτά σιρίτια σε ποικίλους σχηματισμούς, φούντες και άλλες κορδέλες.

Όσον αφορά το στηθόδεσμο, σε αντίθεση με την καθημερινή ενδυμασία όπου χρησιμοποιούσαν ένα λεπτό ύφασμα από λινό, η γαμήλια φορεσιά διέθετε στηθόδεσμο από τούλι ή μετάξι. Εκεί, τοποθετούσαν κατά τις επίσημες περιστάσεις τα χρυσαφικά τους, τα οποία στερεώνονταν στη λεγόμενη μπουστίνα, ένα είδος πλατύ πρόσθετου γιακά που ήταν εξάρτημα της νυφικής ενδυμασίας.

Απαραίτητο εξάρτημα της νυφικής φορεσιάς ήταν το λεγόμενο τζιπούνι ή κοτολί, ένα γιλέκο φτιαγμένο από βελούδο με φαρδιές χρυσές φάσες. Ήταν κεντημένο με χρυσή στολή δεξιά και αριστερά από το μπούστο και ήταν περίτεχνα στολισμένο. Τα χρώματά του ποίκιλαν, με το κόκκινο, το μπλε, το βυσσινί και το θαλασσί να κυριαρχούν ενώ σπανιότερα χρησιμοποιούταν και μαύρο ύφασμα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Ιόνιο Πανεπιστήμιο: 097. Στολή Λευκίμμης». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 27 Απριλίου 2015.
2. ↑  «Ιόνιο Πανεπιστήμιο:182. Νυφιάτικη ποδιά Λευκίμμης». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 27 Απριλίου 2015.
3. ↑  «Ιόνιο Πανεπιστήμιο: 094. Στηθόδεσμος με κοσμήματα Λευκίμμης». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 27 Απριλίου 2015.
4. ↑  «Λύκειο Ελληνίδων: Μπουστίνα (είδος τραχηλιάς)». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 8 Οκτωβρίου 2019.
5. ↑  «Grparadosi.com: Γυναικεία φορεσιά Κέρκυρας». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Ιουλίου 2014. Ανακτήθηκε στις 27 Απριλίου 2015.
6. ↑  «Ιόνιο Πανεπιστήμιο: 122. Τζιπούνι ή κοτολί Λευκίμμης». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 27 Απριλίου 2015.
*Ανάσταση του σώματος* (1499-1502),  
νωπογραφία του Λούκα Σινιορέλλι.  
(Παρεκκλήσι του San Brizio, Ούμπρια. Ιταλία)
Ως **ανάσταση των νεκρών** περιγράφεται η επαναφορά των νεκρών από το θάνατο στη ζωή. Η ακριβής αντίληψη του τόπου, του τρόπου και του χρόνου αυτής της διαδικασίας ποικίλει σε καθεμία από τις θρησκείες που διακηρύττουν πίστη στην νεκρανάσταση — όπως ο Ιουδαϊσμός, ο Ζωροαστρισμός, ο Χριστιανισμός και το Ισλάμ.

Αρχαιότητα
----------

Οι αρχαίοι Βαβυλώνιοι, Πέρσες, Αιγύπτιοι, Ιουδαίοι και Έλληνες αντιλαμβάνονταν το θάνατο ως απομάκρυνση από τον κόσμο των ζωντανών. Κάποιοι από αυτούς θεωρούσαν ότι κατά το θάνατο συνέβαινε η μετάβαση σε ένα διαφορετικό τόπο, όπως ο Άδης, που ειδικά για τους Έλληνες διαφαίνεται από την απαρχή της Ελληνικής Μυθολογίας.

Γενικά όλοι σχεδόν οι αρχαίοι λαοί της Μέσης Ανατολής (Μεσοποταμίας) πίστευαν στην ανάσταση κάποιων θεών, όπως π.χ. ο Όσιρις, ο Διόνυσος ή Βάκχος, η Περσεφόνη, ο Άττις της Μικράς Ασίας που ήταν ευνοούμενος της θεάς Δήμητρας κ.λπ. Με δεδομένο ότι όλοι αυτοί οι θεοί θεωρούνταν ως θεοί της γονιμότητας, συνάγεται με βεβαιότητα ότι είχαν ταυτιστεί με τις πρώιμες παρατηρήσεις της ετήσιας αναγέννησης της Γης (καρποφορίας) που αλληλοδιαδόχως νεκρώνεται και αναζωογονείται, με συνέπεια οι παρατηρήσεις εκείνες να αναχθούν σε ιδεατές ανθρωπόμορφες θεότητες, τουλάχιστον από τους Έλληνες μέσα από τις πλοκές των οποίων και δημιουργούσαν ή προσπαθούσαν να δώσουν κάποιες ερμηνείες.

Έτσι δεν άργησαν γύρω από το φαινόμενο του θανάτου, της ταφής του σπόρου, και στη συνέχεια της βλάστησης, δηλαδή της ανάστασης να δημιουργήσουν τα λεγόμενα «μυστήρια» που μόνο μπροστά στους μύστες αναπαριστάνονταν οι διάφορες φάσεις της φυσικής λειτουργίας της αναπαραγωγής, ενώ οι λαοί συμμερίζονταν από απόσταση, προκειμένου να διατηρηθεί η ιερότητα, τις περιπέτειες του θεού που πέθαινε καθώς και τη μεγάλη στη συνέχεια χαρά της αναζωογόνησής του.

Ιουδαϊσμός και Χριστιανισμός
----------------------------

Η διδασκαλία του Χριστού, την οποία και διέδωσαν οι Απόστολοι και ειδικότερα ο απόστολος Παύλος που και ερμήνευσε, έδωσε λεπτομερείς απαντήσεις στις διάφορες απορίες που διατυπώθηκαν όπως αναφέρονται στις Πράξεις των Αποστόλων (17:18) και Προς Κορινθίους επιστολή (15:35-39). Στις Χριστιανικές Γραφές καταγράφονται περιπτώσεις επαναφοράς νεκρών στη ζωή «με τη δύναμη του Θεού» και της «θείας ευδοκίας» τόσο από τον Ιησού όσο και από ακολούθους του, όπως ο Πέτρος και ο Παύλος. Αναφέρονται συγκεκριμένα τρεις αναστάσεις που έκανε ο Ιησούς: του Λαζάρου, της κόρης του Ιαείρου και του μοναχογιού μιας χήρας από την Ναΐν, τα λεγόμενα τρία «αναστάσιμα θαύματα». Στις Εβραϊκές Γραφές περιλαμβάνονται επίσης αφηγήσεις αναστάσεων νεκρών.

Η πίστη στην ανάσταση νεκρών, η οποία ομολογείται σε συνδυασμό με τη μέλλουσα ζωή, αναφέρεται στα δύο τελευταία άρθρα του χριστιανικού Συμβόλου της Πίστεως (381): «Προσδοκῶ ἀνάστασιν νεκρῶν καὶ ζωὴν τοῦ μέλλοντος αἰῶνος».
Ο **Γιώργος Αστεριάδης** (1930 - 2 Οκτωβρίου 2015) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής με την Νέα Δημοκρατία.

Βιογραφία
---------

### Σπουδές και δικηγορία

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1930. Σπούδασε νομικά και πολιτικές και οικονομικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας όπου άσκησε τη δικηγορία (1948-55) ενώ στη συνέχεια εργάστηκε στο Πρωτοδικείο Καβάλας. Αντιτάχθηκε στη δικτατορία των Συνταγματαρχών συνυπογράφοντας επιστολή μαζί με άλλους Καβαλιώτες δικηγόρους, με την οποία καταδίκαζαν το χουντικό καθεστώς.

### Πολιτική σταδιοδρομία

Εξελέγη βουλευτής Καβάλας στις εκλογές του 1974 με την Νέα Δημοκρατία.

Πέθανε έπειτα από πολύμηνη ασθένεια, σε ηλικία 75 ετών το 2015.

Λίγο πριν πεθάνει δώρισε, μαζί με τη σύζυγό του, Θάλεια Πετρίδου, το 50% της οικοδομής Πετρίδη στο Φάληρο προς τον Δήμο Καβάλας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Απεβίωσε ο Γιώργος Αστεριάδης Αρχειοθετήθηκε 2016-12-02 στο Wayback Machine. Χρονόμετρο, ηλεκτρονική έκδοση, 3-10-2015, ανάκτηση 30-12-2016.
2. ↑  Βουλή των Ελλήνων, δικτυακός τόπος, ανάκτηση 30-12-2016.
3. 1 2  Πέθανε ο Γιώργος Αστεριάδης[*νεκρός σύνδεσμος*], Πρωινή, ηλεκτρονική έκδοση, 3-10-2015, ανάκτηση 30-12-2016.
Συντεταγμένες: 46°46′5.9″N 23°34′19.9″E﻿ / ﻿46.768306°N 23.572194°E﻿ / 46.768306; 23.572194

Η **Αρένα Κλουζ** (ρουμανικά: Cluj Arena) είναι στάδιο πολλαπλών χρήσεων στο Κλουζ-Ναπόκα της Ρουμανίας. Εγκαινιάστηκε την 1η Οκτωβρίου 2011 και είναι η έδρα της ΦΚ Ουνιβερσιτάτεα Κλουζ. Είναι επίσης ο χώρος διεξαγωγής του Untold Festival. Η εγκατάσταση, που ανήκει στο συμβούλιο της περιοχής του Κλουζ, μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για μια ποικιλία άλλων δραστηριοτήτων, όπως αγώνες στίβου και ράγκμπι γιούνιον. Αντικατέστησε το Στάδιο Ιόν Μόινα, το οποίο χρησίμευε ως έδρα της Ουνιβερσιτάτεα Κλουζ από το 1919 έως το τέλος της σεζόν 2007-08.

Το στάδιο έχει 30.201 θέσεις, καθιστώντας το το πέμπτο μεγαλύτερο στάδιο στη Ρουμανία βάση χωρητικότητας Διαθέτει τέσσερις κερκίδες δύο επιπέδων, όλες καλυμμένες. Τα καθίσματα του γηπέδου είναι γκρι.

Το κτήριο βρίσκεται δυτικά του Κεντρικού Πάρκου και δίπλα στον ποταμό Σόμεσουλ Μικ.

Ιστορία
-------

Το πρώτο γήπεδο ποδοσφαίρου και στίβου κατασκευάστηκε από το 1908 έως το 1911. Το Στάδιο Ιόν Μόινα άνοιξε το 1911, αποτελούμενο από μια ενιαία ξύλινη κερκίδα χωρητικότητας μόλις 1.500 θεατών. Το πρώτο παιχνίδι στο νέο στάδιο ήταν ένα φιλικό εναντίον της τουρκικής Γαλατασαράι, το οποίο κέρδισε η Κλουζ με 8–1.

Νέες ξύλινες κερκίδες κατασκευάζονται επίσης το 1961, αυξάνοντας τη χωρητικότητα σε 28.000. Το στάδιο ονομάστηκε από τον Ιόν Μόινα, τον ταχύτερο σπρίντερ στην Ευρώπη το 1948.

Η κατεδάφιση ξεκίνησε επίσημα στις 20 Νοεμβρίου 2008.

Η κατασκευή του νέου σταδίου ξεκίνησε στις 16 Ιουλίου 2009. Το στάδιο αναμενόταν να ολοκληρωθεί τον Ιούλιο του 2011. Μέχρι τον Ιούλιο του 2011, το στάδιο είχε ολοκληρωθεί κατά 90%. Το στάδιο άνοιξε την πύλη του για το κοινό την 1η Οκτωβρίου 2011. Οκτώ μέρες αργότερα, οι Scorpions έδωσαν συναυλία στο γήπεδο. Η παράσταση ήταν sold out με 45.000 θεατές. Ο πρώτος αγώνας στο στάδιο ήταν ένας φιλικός αγώνας μεταξύ της Ουνιβερσιτάτεα Κλουζ και της ΦΚ Κουμπάν Κρασνοντάρ. Ο πρώτος επίσημος αγώνας ήταν ο Ουνιβερσιτάτεα Κλουζ εναντίον ΦΚ Μπρασόβ στις 17 Οκτωβρίου 2011, τον οποίο κέρδισε η Κλουζ με 1–0.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) *GeoNames*. 2005. Ανακτήθηκε στις 6  Απριλίου 2015.
2. ↑  «Încă un stadion!» (στα ρουμανικά). Gazeta Sporturilor. 2009-11-24.. Ανακτήθηκε στις 2009-11-24.
3. ↑  «Familia "U" s-a intors acasa!» (στα Ρουμανικά). Ουνιβερσιτάτεα Κλουζ. 12 Οκτωβρίου 2011. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Απριλίου 2017. Ανακτήθηκε στις 25 Οκτωβρίου 2011.
4. ↑  «Ne bucuram foarte mult pentru cele trei puncte!» (στα Ρουμανικά). Ουνιβερσιτάτεα Κλουζ. 17 Οκτωβρίου 2011. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Απριλίου 2017. Ανακτήθηκε στις 25 Οκτωβρίου 2011.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Αρένα Κλουζ** |

* clujarena.ro, επίσημος ιστότοπος του σταδίου
Οι **Αζναούροι** (γεωργ. აზნაური, ορθός πληθυντικός **Αζναούρνοι**, აზნაურნი, ή **Αζναουρεμπί**, აზნაურები) ήταν μια κάστα (τάξη) Γεωργιανών ευγενών.

Η λέξη σχετίζεται με τη μεσαιωνική περσική (γραφή παχλαβί) λέξη *āzāt-ān*, που σημαίνει «ελεύθερος» ή «ευγενής» και υποδηλώνει την κατώτατη τάξη ευγενών σε επιγραφή του Βασιλιά Σαπώρη Α΄ (240-270 μ.Χ.). Αποτελεί το αντίστοιχο των *Αζάτκ* των Αρμενίων. Στη γεωργιανή γλώσσα εμφανίζεται για πρώτη φορά στο *Μαρτύριο της Αγίας Σουσανίκ* (5ος αιώνας). Μεταγενέστερο χρονικό, αυτό του Λεόντι Μροβέλι (11ος αιώνας), αποδίδει την προέλευση των αζναούρνων, αλλά *και* της λέξεως, στον ημιμυθικό Γεωργιανό ηγέτη Αζών (το –*uri* είναι συνηθισμένο γεωργιανό επίθεμα), του οποίου οι χίλιοι στρατιώτες λιποτάκτησαν και ονομάσθηκαν μετέπειτα «αζναούρ(ν)οι» από τον νικηφόρο αντίπαλο του Αζών, τον Φαρνάβαζο Α΄ της Γεωργίας. Αυτή η ετυμολόγηση είναι αποδεδειγμένα ψευδής.[1]

Γεγονός είναι ότι οι αζναούρνοι εμφανίσθηκαν μετά τη διάδοση του φεουδαρχισμού στη Γεωργία (9ος-10ος αιώνας). Μια υψηλότερη διαστρωμάτωση ευγενών δημιουργήθηκε από τους αζναούρνους με την προσθήκη του τίτλου *didebuli* (εξελλην. *Διδεβούλοι*), δηλαδή ήταν οι αζναούρνοι που κατείχαν «ντιντέμπα», ένα υψηλό αξίωμα αυλικού. Αργότερα άρχισε να γίνεται μια πιο ξεκάθαρη διάκριση ανάμεσα σε έναν αζναούρο (όρος που σήμαινε πλέον έναν ανεξάρτητο ευγενή) και σε έναν ταβαντί ή έναν μταβαρί (πρίγκιπα της δυναστείας). Από τον 13ο αιώνα οι αζναούρνοι διεδραμάτισαν σημαντικό ρόλο στην πολιτική και εθνική ζωή της χώρας. Η εξάρτησή τους από τους ανώτερους αριστοκράτες ρυθμίσθηκε επίσημα με τον κώδικα νόμων του Βαχτάνγκ ΣΤ΄, που συντάχθηκε το 1705-1708, και με αυτό τον ρόλο συνέχισαν να έχουν ένα είδος χαλαρής εξουσίας σε μια γεωργιανή εκδοχή (*batonq’moba*) της φεουδαρχίας, ακόμα και μετά την προσάρτηση της Γεωργίας από τη Ρωσική Αυτοκρατορία στις αρχές του 19ου αιώνα. Κατά τη δεκαετία του 1820 το στάτους των αζναούρνων εξισώθηκε με εκείνο των (άνευ τίτλου ευγενείας) *ντβαργιάνστβο* της Ρωσίας[2][3], και έτσι έχασαν πολλά από τα προνόμιά τους και καταργήθηκαν τα φέουδά τους. Ωστόσο, το 1850-1853 αναγνωρίσθηκαν και πάλι οι τίτλοι τους, εννοείται πάλι μέσα στο ρωσικό σύστημα ευγενείας. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να συνδεθούν οικονομικά και πολιτικά με τη Ρωσική Αυτοκρατορία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Rapp, Stephen H. (2003): *Studies In Medieval Georgian Historiography: Early Texts And Eurasian Contexts*, σσ. 266, 276, 316. Peeters Bvba, ISBN 90-429-1318-5.
2. ↑  Suny, Ronald Grigor: *The Making of the Georgian Nation*, Indiana University Press, 1994, σσ. 22 και 337, ISBN 0-253-20915-3
3. ↑  Lordkipanidze, Mariam (αγγλ. μετάφρ. και επιμ. George B. Hewitt): *Georgia in the XI-XII centuries*, Ganatleba, 1987, σελ. 19, (Online)

Πηγές
-----

* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 2, σελ. 304
Ο **Γεώργιος Μπάκος** (Αθήνα, 1892 - Στεφάνη Βοιωτίας, 1945) ήταν Έλληνας στρατιωτικός και συνεργάτης των δυνάμεων Κατοχής. Κατά το πρώτο διάστημα της Κατοχής διετέλεσε υπουργός των Στρατιωτικών στη δοσιλογική κυβέρνηση του Γεωργίου Τσολάκογλου.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1892 στην Αθήνα. Πολέμησε στους Βαλκανικούς Πολέμους, στη Μικρασιατική εκστρατεία, καθώς και στον πόλεμο του 1940, ως διοικητής της 3ης Μεραρχίας. Μετά τη συνθηκολόγηση του 1941 έγινε υπουργός στη δοσιλογική κυβέρνηση του Γεωργίου Τσολάκογλου. Στη θέση αυτή παρέμεινε δύο χρόνια και φρόντισε για το μισθολόγιο των στρατιωτικών και για το κτίσιμο του νοσοκομείου ΝΙΜΤΣ (Νοσηλευτικό Ίδρυμα Μετοχικού Ταμείου Στρατού). Επίσης προσπάθησε να βοηθήσει οικονομικά ευέλπιδες που είχαν πολεμήσει στην Κρήτη και γυρνούσαν στην ηπειρωτική Ελλάδα σε πολύ κακή κατάσταση. 

Ο Μπάκος ήταν φανατικός γερμανόφιλος και πίστευε στη νίκη του Άξονα. Προσπάθησε, χωρίς επιτυχία, να δημιουργήσει την *Κυανόλευκη μεραρχία* στην οποία θα συμμετείχαν Έλληνες εθελοντές που θα πολεμούσαν στο ρωσικό μέτωπο μαζί με του Γερμανούς. Κατά τα Δεκεμβριανά συνελήφθη από δυνάμεις του ΕΛΑΣ και αφού κρατήθηκε όμηρος σε περιοχή της Πάρνηθας εκτελέστηκε, ύστερα από σύντομη δίκη, στις 6 Ιανουαρίου του 1945 στο χωριό Κρώρα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Μεγάλη Στρατιωτική και Ναυτική Εγκυκλοπαιδεία*, Αθήναι 1929, τόμος Δ΄, σελ. 665.

Πηγή
----

* Ε/Ιστορικά, ένθετο εφημερίδας Ελευθεροτυπία, Γερμανική κατοχή-1941-1944
Το **Αζεμπρούκ** (γαλλ. *Hazebrouck*, ολλανδ. *Hazebroek*, δυτ. φλαμ. *Oazebroeke*) είναι πόλη και κοινότητα στον Νομό Νορ της βόρειας Γαλλίας Υπήρχε ως μικρός οικισμός της Γαλλικής Φλάνδρας, μέχρι που έγινε σημαντικός σιδηροδρομικός κόμβος τη δεκαετία του 1860. Ο σιδηρόδρομος συνέδεσε το Αζεμπρούκ με τη Λιλ, το Καλαί και τη Δουνκέρκη. Σημερα (Ιανουάριος 2019) το Αζεμπρούκ έχει 21.408 κατοίκους, που αποκαλούνται «Αζεμπρουκουά» (*Hazebrouckois*). Η πόλη είναι κτισμένη στις όχθες του μικρού ποταμού Μπουρ, παραπόταμου του Λυς.

Ιστορία και μνήμες
------------------

Η ενσωμάτωση στη Γαλλία της μεχρι τότε φλαμανδικής κωμοπόλεως επικυρώθηκε με τις Συνθήκες του Nijmegen το 1678.

Το παλαιότερο μνημείο του Αζεμπρούκ είναι ο ναός του Αγιου Ελουά (*St Eloi*). Και στους δύο παγκόσμιους πολέμους η πόλη κατέστη σημαντικός στρατιωτικός στόχος. Πολλοί Βρετανοί στρατιώτες είναι θαμμένοι σε κοιμητήρια γύρω από την πόλη. Υπάρχει ένα ιδιωτικό παρεκκλήσιο, που σήμερα αποτελεί τμήμα του Κολεγίου Σαιν-Ζακ και είναι πλέον επισκέψιμο. Στο εσωτερικό του λειτούργησε αγγλικό στρατιωτικό νοσοκομείο κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου. Στο μουσείο της πόλεως, που ήταν επίσης αρχικώς παρεκκλήσιο και κοινόβιο των Αυγουστινιανών, το κοινό μπορεί να δει μια συλλογή πινάκων φλαμανδικής και γαλλικής ζωγραφικής, καθώς και την αναπαράσταση μιας παραδοσιακής φλαμανδικής κουζίνας.

* Το Αζεμπρούκ είναι «αδελφοποιημένο» με τη μικρή πόλη Φέβερσαμ (*Faversham*) της Αγγλίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Base officielle des codes postaux» La Poste. 1  Οκτωβρίου 2018.
2. ↑  (Γαλλικά) *Code INSEE*.
3. ↑  «Populations légales 2020» Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής και Οικονομικών Μελετών. 29  Δεκεμβρίου 2022.
4. ↑  *répertoire géographique des communes*. Institut national de l'information géographique et forestière. Ανακτήθηκε στις 26  Οκτωβρίου 2015.
5. ↑  INSEE commune file

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος (στη γαλλική)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 168442277
* LCCN: n87144672
* GND: 4229643-2
* BNF: cb152668692 (data)

 |

 |
Η **Βούλα Γκίκα** (8 Ιανουαρίου 1933) είναι Ελληνίδα τραγουδίστρια του λαϊκού τραγουδιού.

Γεννήθηκε τον Ιανουάριο του 1933 στο Άργος. Λίγο πριν από τον πόλεμο του '40, η οικογένειά της μετακόμισε στον Πειραιά. Ξεκίνησε την καλλιτεχνική της καριέρα από ηλικίας 18 ετών παρά τα δύσκολα ήθη της εποχής. Πολύ σύντομα αναδείχθηκε σε σπουδαία ρεμπέτισσα τραγουδώντας δίπλα σε σπουδαίους λαϊκούς τραγουδιστές της εποχής όπως με τον Καζατζίδη, Μπιθικώτση, Γαβαλά, Διονυσίου, Μενιδιάτη, κ.ά.

Παρέμεινε στα λαϊκό στερέωμα περισσότερο από τρεις δεκαετίες 1950, 1960 και 1970 συμμετέχοντας σε πολλές και μεγάλες επιτυχίες. Σύζυγός της ήταν ο λαϊκός συνθέτης Νίκος Καρανικόλας.
Ο **Γεώργιος Μπλέσσας** (1 Ιανουαρίου 1905 - 26 Σεπτεμβρίου 1943) ήταν αριστοκρατικής καταγωγής αξιωματικός του Βασιλικού Πολεμικού Ναυτικού. 

Επεσε μαχόμενος κατά τη βύθιση από τη γερμανική αεροπορία του αντιτορπιλικού Βασίλισσα Όλγα D-15, του οποίου ήταν κυβερνήτης, στο Λακκί της Λέρου στις 26 Σεπτεμβρίου του 1943.

Η ζωή του
---------

Ο Γεώργιος Μπλέσσας γεννήθηκε στο Αργοστόλι Κεφαλληνίας την 1η Ιανουαρίου του 1905 και σε ηλικία 12 χρονών γράφτηκε στην Ιόνιο Σχολή Αθηνών. 

Τον Αύγουστο του 1919, μπήκε στη τότε Βασιλική Σχολή Ναυτικών Δοκίμων και, τέσσερα χρόνια αργότερα ως τελειόφοιτος Ναυτικός Δόκιμος, υπηρετώντας στο εύδρομο Έλλη, πήρε μέρος στις επιχειρήσεις υποστήριξης της υποχωρήσεως του Ελληνικού Στρατού από την Μικρά Ασία. 

Τον Δεκέμβριο του 1923 ονομάσθηκε αξιωματικός με τον βαθμό του Σημαιοφόρου. Τον Σεπτέμβριο του 1926, αντίστοιχα σε Ανθυποπλοίαρχο. Υπηρέτησε στα θωρηκτά Κιλκίς και Λήμνος, στο Θωρακισμένο Καταδρομικό Αβέρωφ, στο εύδρομο Έλλη κ.ά. 

Τον Ιανουάριο του 1931 προήχθη σε Υποπλοίαρχο. Υπηρέτησε ως κυβερνήτης στα υποβρύχια Παπανικολής και Τρίτων και ως Πλωτάρχης (βαθμό που είχε προαχθεί από το 1935) στο τορπιλοβόλο Πέργαμος και στο αντιτορπιλικό Ύδρα. Τοποθετήθηκε υπασπιστής του Αρχηγού Στόλου Αντιναυάρχου Δημητρίου Οικονόμου και τον Δεκέμβριο του 1938 ύπαρχος στο αντιτορπιλικό Βασιλεύς Γεώργιος.

Κατά την κήρυξη του πολέμου του 1940, ήταν κυβερνήτης του τορπιλοβόλου Κυδωνίαι. Στις 10 Απριλίου 1941, παρέλαβε κυβερνήτης του τορπιλοβόλου Ασπίς, με το οποίο, μετά την κατάρρευση του μετώπου, απέπλευσε προς την Αλεξάνδρεια. 

Στις 15 Οκτωβρίου του 1941, ανέλαβε κυβερνήτης του αντιτορπιλικού Σπέτσαι και στις 28 Αυγούστου 1942 κυβερνήτης του αντιτορπιλικού Βασίλισσα Όλγα. Ως κυβερνήτης αυτού του αντιτορπιλικού, συμμετείχε στην απόβαση των συμμαχικών δυνάμεων στην Ιταλία (Σεπτέμβριος του 1943) και συνόδευσε τον ιταλικό στόλο, που είχε παραδωθεί στους Συμμάχους, στην Αλεξάνδρεια.

Στον Γεώργιο Μπλέσσα απονεμήθηκαν:

1. Ο Πολεμικός Σταυρός Γ' τάξης δύο φορές (διπλή απονομή): την πρώτη φορά για τη βύθιση του ιταλικού υποβρυχίου Uarsciek νοτιοδυτικά της Μάλτας και την δεύτερη φορά, για τη βύθιση του ιταλικού πετρελαιοφόρου Stromboli τον Ιανουάριο του 1943.
2. Το βρετανικό Παράσημο Εξαιρέτων Υπηρεσιών DSO (Distinguished Service Order), επίσης δύο φορές: πρώτη φορά για τη βύθιση του Uarsciek και δεύτερη φορά για τη βύθιση δύο ιταλικών πλοίων, του εμπορικού Vrainizza και του συνοδού Castore, κοντά στις ακτές της Σικελίας, τον Ιούνιο του 1943. Για την επιτυχία αυτή του απονεμήθηκε και το Αργυρό Μετάλλιο Ανδρείας.

Μετά θάνατον προήχθη σε αντιπλοίαρχο και τιμήθηκε με το Αριστείο Ανδρείας και με το βρετανικό Πολεμικό Σταυρό. Επίσης προς τιμήν του δόθηκε το όνομά του σε ένα από τα Ταχέα Περιπολικά Κατευθυνομένων Βλημάτων (ΤΠΚ) του Πολεμικού Ναυτικού της Ελλάδος. 

Προτομή του βρίσκεται τοποθετημένη στον λιμένα της γενέτειράς του.

Πηγές
-----

* Ένθετο εφημερίδας Ελευθεροτυπία Ε/Ιστορικά,Η μάχη της Λέρου,23 Σεπτεμβρίου 2004
Ο **Γεώργιος, πρίγκιπας της Γεωργίας,** γεωργιανά: გიორგი ბატონიშვილი *Γιόργι Μπατονισβίλι,* ρωσικά: царевич Георгий Вахтангович Грузинский‎ *Tσάρεβιτς Γκεόργι Βαχτάνγκοβιτς Γρουζίνσκι,* (2 Αυγούστου 1712 – 19 Δεκεμβρίου 1786) ήταν Γεωργιανός βασιλικός πρίγκιπας και στρατηγός στη ρωσική υπηρεσία.

Βιογραφία
---------

Γεννημένος από τον βασιλιά Βαχτάνγκ ΣΤ΄ τού Κάρτλι τού Οίκου Μπαγκρατιόνι, τού κλάδου Μουχράνι και τη βασίλισσα Ρουσουδάν, ο Γεώργιος ακολούθησε τον πατέρα του στην εξορία στη Ρωσία μετά την οθωμανική κατοχή της Γεωργίας το 1724. Εγκαταστάθηκε στη Μόσχα και εισήλθε στη ρωσική στρατιωτική υπηρεσία. Κατά τη διάρκεια τού Ρωσο-σουηδικού πολέμου (1741-1743), έγινε στρατηγός και διοικούσε μία μοίρα γαλερών. Διακρίθηκε στην εκστρατεία τού Ρήνου κατά τη διάρκεια τού Πολέμου της Αυστριακής Διαδοχής (1740–1748) και προήχθη σε υποστράτηγο το 1750. Πολέμησε επίσης νωρίς στον Επταετή Πόλεμο (1756–1763) και αποσύρθηκε το 1759 με τον βαθμό τού στρατηγού.

Ο πρίγκιπας συμμετείχε επίσης σε πολιτιστικές επιχειρήσεις της γεωργιανής αποικίας στη Μόσχα, επικεφαλής της οποίας έγινε μετά τον θάνατο τού αδελφού του Μπακάρ (1750). Ο ίδιος ποιητής με κάποιο ταλέντο, ο Γεώργιος χρηματοδότησε λογοτεχνικές και επιστημονικές δραστηριότητες, τόσο στη Γεωργία, όσο και στη Ρωσία. Το 1785 δώρισε 10.000 ρούβλια στο Αυτοκρατορικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας. Απεβίωσε στη Μόσχα το 1786 και ενταφιάστηκε στο οικογενειακό ταφικό μέρος στο μοναστήρι Ντονσκόι.

Οικογένεια
----------

 Η σύζυγος του Γεωργίου Μαρία, η γενέτειρα πριγκίπισσα Ντολγκορούκοβα
Ήταν νυμφευμένος με την πριγκίπισσα Mαρία Ιάκοβνα Ντολγκορούκοβνα από την οποία απέκτησε 3 παιδιά:

* Βασίλι (1749-1764).
* Γιάκομπ (1751-1768).
* Άννα (1754–1779).

Bιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* (in ρωσική) History of the District of Koptevo, Moscow. Accessed on February 13, 2008.
* 

1. ↑  Lang, David Marshall (1957). *The Last Years of the Georgian Monarchy, 1658-1832* (στα Αγγλικά). Columbia University Press. ISBN 9780231937108.
Ο **Γεώργιος Μερκούρης** (1886 - 1943) ήταν Έλληνας πολιτικός, αντιπρόεδρος του Λαϊκού κόμματος και μετέπειτα αρχηγός και ιδρυτής του Εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος Ελλάδος. Κατά την περίοδο της κατοχής εκτός από αρχηγός του Εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος Ελλάδος ήταν και πρόεδρος της εθνικής τράπεζας από τον Ιανουάριο του 1943 μέχρι τον θάνατο του τον ίδιο χρόνο τον Δεκέμβριο του 1943.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1886 στην Αθήνα και ήταν γιος του Σπυρίδωνα Μερκούρη, επί σειρά ετών δημάρχου Αθηναίων, και αδελφός του Σταμάτη Μερκούρη, μετέπειτα βουλευτή της Αριστεράς και θείος της Μελίνας Μερκούρη. Σπούδασε νομικά και πολιτικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και στο Παρίσι. Ασχολήθηκε με την πολιτική και εκλέχθηκε βουλευτής Αττικοβοιωτίας το 1915 με το Κόμμα Εθνικοφρόνων. Λόγω των πολιτικών του πεποιθήσεων εξορίστηκε στην Κορσική (1920), από την οποία επέστρεψε το 1922, οπότε και επανεκλέχθηκε βουλευτής Αττικοβοιωτίας, με το Λαϊκόν Κόμμα.

Κατά τη διάρκεια της πολιτικής του καριέρας διετέλεσε υπουργός Επισιτισμού από τον Μάιο ως τον Αύγουστο του 1922 στην κυβέρνηση Πρωτοπαπαδάκη καθώς και υπουργός Εθνικής Οικονομίας από τον Δεκέμβριο του 1926 ως τον Αύγουστο του 1927 στην κυβέρνηση Ζαΐμη. 

Το 1932 αποχώρησε από το Λαϊκόν Κόμμα, του οποίου ήταν αντιπρόεδρος, ύστερα από διαφωνία που προέκυψε με τον Παναγή Τσαλδάρη. Λίγο αργότερα ίδρυσε το Ελληνικό Εθνικό Σοσιαλιστικό Κόμμα, ναζιστική παράταξη. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, έγινε διοικητής της Εθνικής Τράπεζας τον Ιανουάριο του 1943, θέση την οποία κατείχε μέχρι τον θάνατό του τον Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς.

Πέθανε στην Αθήνα τον Δεκέμβριο του 1943 από ανακοπή καρδιάς, σε ηλικία 57 ετών. Ανηψιά του ήταν η Μελίνα Μερκούρη.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  Εγκυκλοπαίδεια Νέα Δομή, εκδόσεις Δομή, Αθήνα 1996, τόμος 22, λήμμα Γεώργιος Μερκούρης
Ο **Γυμναστικός Φιλεκπαιδευτικός Σύλλογος Αμφίλοχος** ήταν αθλητικό σωματείο με έδρα την Αμφιλοχία του Νομού Αιτωλοακαρνανίας. Ήταν μέλος της Ε.Π.Σ. Αιτωλοακαρνανίας και στο παρελθόν την είχε εκπροσωπήσει στα εθνικά πρωταθλήματα. 

Το 2017 ο ιστορικός Γ.Φ.Σ. Αμφίλοχος Αμφιλοχίας συγχωνεύτηκε με το γειτονικό σωματείο Γ.Π.Σ. Παναμβρακικός Μπούκας και δημιουργήθηκε ο «**Νέος Αμφίλοχος**» ως μετονομασία του σωματείου της Μπούκας με Αριθμό Μητρώου Ε.Π.Ο. 3928. Ο ιστορικός Αμφίλοχος έπαψε να υφίστανται έπειτα τη συγχώνευση και στον Παναμβρακικό δόθηκε το όνομα Νέος Αμφίλοχος για να υπάρξει μεγαλύτερη αποδοχή, καθώς μόλις είχε ανέλθει στην Γ΄ Εθνική.

Ιστορία
-------

Το 1926 ιδρύθηκε ο «**Ολυμπιακός Αμφιλοχίας**» και το 1955 μετονομάστηκε σε **Γυμναστικός Φιλεκπαιδευτικός Σύλλογος Αμφιλοχίας «Αμφίλοχος»**, ονομασία εμπνευσμένη από τον αρχαίο μυθικό βασιλιά και μάντη του Άργους, Αμφίλοχο ο οποίος φεύγοντας από το Άργος ήρθε και ίδρυσε το Αμφιλοχικό Άργος, λίγο έξω από την πόλη της Αμφιλοχίας.

Ο Αμφίλοχος κατέκτησε το πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Αιτωλοακαρνανίας το 1978 και συμμετείχε στη Γ' Εθνική την περίοδο 1978-79.

Από το 1984-85 έως το 1994-95 κατέγραψε 6 συμμετοχές στη Δ' Εθνική όπου επέστρεψε για μία περίοδο το 2011-12

Συνολικά κατέκτησε 6 φορές το Πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Αιτ/νίας (1978, 1984, 1987, 1989, 1994, 2011) και από 1 φορά το Κύπελλο (1980) και το Σούπερ Καπ (2011) της Ε.Π.Σ. Αιτ/νίας.

Εθνικά πρωταθλήματα
-------------------

* Γ' Εθνικη: 1978-79
* Δ' Εθνική: 1984-85,1985-86, 1987-88, 1989-90,1990-91, 1994-95, 2011-12

Χρώματα και Έδρα
----------------

Δημοτικό Στάδιο ΑμφιλοχίαςΔημοτικό Στάδιο Αμφιλοχίας
Τα χρώματα της ομάδας είναι το **λευκό και το μπλέ** και έδρα έχει το Δημοτικό Στάδιο Αμφιλοχίας με φυσικό χλοοτάπητα.

Στο έμβλημά του συλλόγου απεικονίζεται ο Αμφίλοχος και το 1926 ως έτος ίδρυσης.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑  Και εγένετο… Νέος Αμφίλοχος nafpaktianews.gr
3. ↑  «Νέος Αμφίλοχος: Από τα «αλώνια» του τοπικού, στα «σαλόνια» της Γ' Εθνικής iaitoloakarnania.gr». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Ιουλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 12 Ιουλίου 2019.
4. ↑  «Ιστορία iaitoloakarnania.gr». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Ιουλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 12 Ιουλίου 2019.
5. ↑  rsssf.com Greece - List of Fourth Level Final Tables
6. ↑  Ιστολόγιο Φιλάθλων Ιστορία Αμφίλοχου

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Amfilochos F.C
* Ιστοσελίδα Φιλάθλων του συλλόγου.
Ο **Αντίοχος** ήταν βυζαντινός στρατηγός, κυβερνήτης του Θέματος Σικελίας που συμμετείχε σε συνωμοσία εναντίον του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Ε (741-775).

Πολύ λίγα είναι γνωστά για τη ζωή και την καριέρα του εκτός από τη συμμετοχή του στη συνωμοσία εναντίον του αυτοκράτορα, η οποία ήρθε στο φως το καλοκαίρι του 766. Σύμφωνα με τον Θεοφάνη τον Ομολογητή, ο Αντίοχος ήταν πρώην λογοθέτης του Δρόμου και εκείνη τη στιγμή υπηρετούσε ως στρατιωτικός κυβερνήτης (στρατηγός) του θέματος της Σικελίας. Η συνωμοσία περιελάμβανε δεκαεννέα από τους ανώτερους κρατικούς αξιωματούχους, συμπεριλαμβανομένων πολλών άλλων στρατηγών, και επικεφαλής ο Κωνσταντίνος Ποδοπάγουρος. Μετά την ανακάλυψη της συνωμοσίας, οι συνωμότες συνελήφθησαν, παρέλασαν δημόσια και ταπεινώθηκαν στον Ιππόδρομο της Κωνσταντινούπολης στις 25 Αυγούστου 766, μετά από αυτό οι στρατηγοί, άλλοι αποκεφαλίστηκαν, ενώ άλλοι τυφλώθηκαν και εξορίστηκαν. Ο Θεοφάνης αναφέρει επίσης ότι μια φορά κάθε χρόνο, οι πράκτορες αποστέλλονταν από τον αυτοκράτορα για να παραδώσουν εκατό μαστίγια στους εξόριστους συνωμότες.

Στο χρονικό του, ο Θεοφάνης απεικονίζει τη συνωμοσία ως μέρος μιας αντίδρασης ενάντια στις εικονοκλαστικές πολιτικές του Κωνσταντίνου Ε΄, δηλώνοντας ότι ορισμένοι από τους συνωμότες ήταν οπαδοί του εικονόφιλου ερημίτη Στέφανου του νεότερου του όρους Αυξέντιου, τον οποίο ο αυτοκράτορας είχε ταπεινώσει δημοσίως και εκτέλεσε τον προηγούμενο Νοέμβριο. Η σύγχρονη ιστοριογραφία από την άλλη πλευρά δεν είναι τόσο ξεκάθαρη για τα κίνητρα του αυτοκράτορα, δηλαδή εάν ο θάνατος του Στεφάνου, η εκτέλεση των δεκαεννέα αξιωματούχων και άλλες πράξεις δίωξης οφειλόταν στη σκληρή στάση του έναντι του εικονοφιλικού συναισθήματος ή είχε πολιτικά κίνητρα, ως αντίδραση σε συνωμοσίες ενάντια στη ζωή του (στην οποία ο Στέφανος μπορεί να είχε εμπλακεί).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 23  Νοεμβρίου 2018.
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 27  Νοεμβρίου 2018.
3. ↑  Ανακτήθηκε στις 15  Φεβρουαρίου 2021.
4. 1 2  Mango & Scott 1997, σελ. 605.
5. 1 2  PmbZ, Antiochos (#513).
6. ↑  Mango & Scott 1997, σελίδες 604–605.
7. ↑  Brubaker & Haldon 2011, σελίδες 235–239.

Πηγές
-----

* Brubaker, Leslie· Haldon, John (2011). *Byzantium in the Iconoclast Era, c.680–850: A History*. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-43093-7.
* Mango, Cyril· Scott, Roger (1997). *The Chronicle of Theophanes Confessor. Byzantine and Near Eastern History, AD 284–813*. Oxford, United Kingdom: Oxford University Press. ISBN 0-19-822568-7.
* Prigent, Vivien; Nichanian, Mikaël (2003). «Les stratèges de Sicile. De la naissance du thème au règne de Léon V» (στα French). *Revue des études byzantines* **61**: 97–141. doi:10.3406/rebyz.2003.2273.
* Lilie, Ralph-Johannes; Ludwig, Claudia; Pratsch, Thomas; Zielke, Beate (1999). «Antiochos (#513)» (στα γερμανικά). *Prosopographie der mittelbyzantinischen Zeit: 1. Abteilung (641–867), Band 1: Aaron (# 1) – Georgios (# 2182)*. Βερολίνο και Βοστόνη: De Gruyter, σελ. 163. ISBN 978-3-11-015179-4.
Ο **Γεώργιος** ήταν Βυζαντινός παγανιστής, ειδωλολάτρης, που διώχτηκε για μαγεία, τον 5ο περίπου αιώνα από την Θεσσαλονίκη.

Ο Γεώργιος, παγανιστής και μάγος της εποχής, όπως θεωρούνταν οι ειδωλολάτρες από την εκκλησία, ήταν στον κύκλο του Ιωάννη Φούλων ο οποίος πιάστηκε για μαγεία και κατέδωσε τους γνωστούς του που είχαν παγανιστικά βιβλία. Ένας από αυτούς που κατήγγειλε, ήταν αντιγραφέας στην πόλη του την Βηρυτό. Ο αντιγραφέας πιθανώς να αποφύγη την δίωξη κατάγγειλε το Γεώργιο που του είχε στείλει κάποιο παγανιστικό βιβλίο να το αντιγράψει. Ο κύκλος τους ήταν μία κίνηση πού συνδυαζόταν με νομικούς και σπουδαστικούς κύκλους την ειδωλολατρεία και πολιτικές συνωμοσίες, ο Γεώργιος ήταν από τους πρωταγωνιστές αυτής της κίνησης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Βακαλούδη, σελ. 215
2. 1 2  Βακαλούδη, σελ. 216
3. ↑  Βακαλούδη, σελ. 220

Πηγές
-----

* Βακαλούδη, Αναστασία (2000, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ)), Η μαγεία ως κοινωνικό φαινόμενο στο πρώιμο Βυζάντιο (4ος - 7ος μ.Χ. αι.), 2000, που διανέμεται με άδεια (CC BY-SA 4.0), ανακτήθηκε 5 Ιανουαρίου 2019
Ο **Γκαετάν Μπονγκ Σονγκό** είναι Καμερουνέζος ποδοσφαιριστής, γεννημένος στις 25 Απριλίου 1988 και προερχόμενος από τα τμήματα υποδομής της Μετς. Αγωνίζεται στην θέση του αριστερού αμυντικού και ως κεντρικός αμυντικός.

Είναι ανιψιός του, επίσης ποδοσφαιριστή, Ζαν-Κλοντ Παγκάλ.

Βιογραφία
---------

Προερχόμενος από τα τμήματα υποδομής της Μετς, ο Μπονγκ δυσκολεύτηκε, σε πρώτη φάση, να βρει χρόνο παιχνιδιού στην πρώτη ομάδα του συλλόγου από την Μοζέλ.

Στις 8 Αυγούστου 2008, παραχωρήθηκε ως δανεικός στην Τουρ ΦΚ, ώστε να εξασφαλίσει περαιτέρω αγωνιστικό χρόνο.

Στις 28 Ιουλίου 2009, η Βαλανσιέν και η Μετς ήρθαν σε συμφωνία για την μεταγραφή του Γαλλο-Καμερουνέζου στην ομάδα του γαλλικού βορρά, με τον παίκτη να βάζει την υπογραφή του σε συμβόλαιο τετραετούς διάρκειας. Το ύψος της συγκεκριμένης μεταγραφής ανήλθε στα €700.000.

Στις 20 Ιανουαρίου 2010, πέτυχε απέναντι στη Μπουλόνι-συρ-Μερ το πρώτο του τέρμα στην Λιγκ 1 και άνοιξε, με την ίδια ευκαιρία, το σκορ για την Βαλανσιέν, κάτι που βοήθησε την ομάδα της Βαλανσιέν στο να πάρει τη νίκη στη συγκεκριμένη αναμέτρηση με τελικό σκορ 0-2.

Παρά το γεγονός ότι μετρούσε ορισμένο αριθμό συμμετοχών με την Εθνική Γαλλίας U-21, δήλωσε ότι επιθυμούσε να αγωνιστεί με τα *Lions Indomptables* του Καμερούν. Στις 21 Μαΐου 2010, κλήθηκε για πρώτη φορά από τον Πολ Λε Γκεν. Αγωνίστηκε στην πρώτη του διεθνή αναμέτρηση την 1η Ιουνίου 2010 απέναντι στην Πορτογαλία, ενώ ήταν μέλος και της αποστολής που συμμετείχε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2010.

Αποχώρησε από την Βαλανσιέν στις 20 Αυγούστου 2013 με προορισμό τον Ολυμπιακό.

Στι 30 Ιανουαρίου 2015 ανακοινώθηκε επίσημα η λήξη συνεργασίας του με τον Ολυμπιακό.

Στις 2 Φεβρουαρίο 2015, υπέγραψε συμβόλαιο μικρής διάρκειας με την Γουίγκαν. Αποδεσμεύτηκε από αυτό στο τέλος της σεζόν μετά τον υποβιβασμό της Γουίγκαμ από το Φούτμπολ Λιγκ Τσάμπιονσιπ. 

Τον Ιούνιο του 2015, εντάχτηκε στην Μπράιτον υπογράφοντας αρχικό συμβόλαιο για δύο χρόνια.

Διακρίσεις
----------

Ολυμπιακός
* Πρωτάθλημα Ελλάδας (1) 2014

Παραπομπές
----------

1. ↑  transfermarkt.co.uk Match Report
2. ↑  transfermarkt.co.uk. Match Report
3. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Αυγούστου 2013. Ανακτήθηκε στις 20 Απριλίου 2014.
4. ↑  Τέλος ο Μπονγκ
5. ↑  "Wigan Athletic complete signing of Cameroon international Gaëtan Bong" Wigan Athletic F.C. 2 February 2015. Retrieved 18 May 2015.
6. ↑  "Player's contract update" Wigan Athletic F.C. 18 May 2015. Retrieved 18 May 2015.
7. ↑

Εξωτερικές πηγές
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Προφίλ του Γκαετάν Μπονγκ στο transfermarkt
* Olympiacos.org Προφίλ
* Onsports.gr Προφιλ


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Gaëtan Bong  της Γαλλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Αντίοχος Πτολεμαΐδας** (; - μεταξύ 404 και 408) ήταν χριστιανός επίσκοπος στην Πτολεμαΐδα της Φοινίκης.

Βίος
----

Κατά τον 4ο αιώνα υπήρξε επίσκοπος Πτολεμαΐδος (Άκρα) στην Φοινίκη. Κάτοχος επιμελημένης παιδείας και ιδιαίτερα χαρισματικός στο λόγο του, χαρακτηριζόταν *Χρυσόστομος* από τους ακροατές των ομιλίων του στην Κωνσταντινούπολη. Κατά τη διάρκεια της εκεί παρουσίας του ανήκε στον κύκλο των αντιπάλων του Ιωάννης του Χρυσόστομου. Συγκεκριμένα μετείχε στην σύνοδο *Επί Δρυν* (404)και στις διαβουλεύσεις που οδήγησαν τον Ιωάννη Χρυσόστομο στην εξορία. Από την κηρυγματική δράση του προσποριζόταν χρήματα. Πέθανε μεταξύ 404 και 408 μ.Χ.

Συγγραφικό έργο
---------------

Λίγα αποσπάσματα μας έχουν σωθεί από τα έργα του. Ο Γεννάδιος Μασσαλίας αναφέρει εγκωμιαστικά δύο έργα του: *Κατά της φιλαργυρίας* και *Περί της θεραπείας του τυφλού*
Δύο ομιλίες *Εις την Γέννησιν του Χριστού* βρεθηκαν από τον Chr. Martin. Από αυτές προέρχονται κομμάτια που παρατίθενται σε έργα των Θεοδώρητου και Λεόντιου Βυζαντίου και στα Πρακτικά της συνόδου της Χαλκηδόνας. Ο Πάπας Γελάσιος παραθέτει δύο αποσπάσματα από ομιλία του με τίτλο  *Κατά Ιουδαίων περί Πάσχα*.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Παναγιώτης Χρήστου, Ελληνική Πατρολογία, τομ. Δ, εκδ. Κυρομάνος, Θεσσαλονίκη, 2006, σελ.408
2. ↑  Στυλιανός Παπαδόπουλος, Πατρολογία Γ', εκδ.Γρηγόρης, Αθήνα, 2010, σελ.177
3. ↑  Στυλιανός Παπαδόπουλος, Πατρολογία Γ', εκδ.Γρηγόρης, Αθήνα, 2010, σελ.177
4. ↑  Παναγιώτης Χρήστου, Ελληνική Πατρολογία, τομ. Δ, εκδ. Κυρομάνος, Θεσσαλονίκη, 2006, σελ. 408

Πηγές
-----

* Στυλιανός Παπαδόπουλος, Πατρολογία Γ', εκδ.Γρηγόρης, Αθήνα, 2010, σελ.177
* Παναγιώτης Χρήστου, Ελληνική Πατρολογία, τομ. Δ, εκδ. Κυρομάνος, Θεσσαλονίκη, 2006, σελ. 407-408

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 24990049
* GND: 102379971

 |

 |
Ο **Γκαγκίκ**, Gagik, γεωργιανά: გაგიკი, (απεβ. το 1058) από τον Οίκο των Βαγρατιδών της Αρμενίας (Μπαγκατούνι) ήταν βασιλιάς τού Καχέτι και τού Χερέτι στην ανατολική Γεωργία από το 1039 έως το 1058.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος τού Αρμένιου βασιλιά Δαβίδ Α΄ τού Λορί και της Γεωργιανής συζύγου του, αδελφής τού βασιλιά Γεωργίου Γ΄ τού Καχέτι, που υιοθέτησε τον Γκαγκίκ ως γιο και διάδοχό του. Όταν ο Γεώργιος Γ΄ απεβίωσε το 1029, ο βασιλιάς Bαγράτ Δ΄ της Γεωργίας προσάρτησε το Kαχέτι στο βασίλειό του, αλλά το 1039 η αριστοκρατία τού Kαχέτι επέτυχε να αποκαταστήσει τη μοναρχία και εγκατέστησε τον Γκαγκίκ ως βασιλιά.

Μέσω ελιγμών μεταξύ τού Βαγράτ Δ΄ και τού ισχυρού Γεωργιανού πολέμαρχου Λιπαρίτ Ορμπελιάνι, ο Γκαγκίκ κατάφερε να διατηρήσει το στέμμα του και την ακεραιότητα τού βασιλείου του. Βοήθησε τον Βαγράτ Δ΄ στις αποστολές του κατά τού εμιράτου της Τιφλίδας, αλλά όταν ο βασιλιάς της Γεωργίας προσπάθησε να πάρει τις κτήσεις τού Γκαγκίκ στο Χερέτι, ο Γκαγκίκ συμμάχησε με τον Λιπαρίτ στην εξέγερση τού 1046-47 κατά τού Βαγράτ Δ΄ και επέτυχε λίγο πολύ σταθερό έλεγχο των εδαφών του. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Αγκσαρτάν Α΄.

Βιβλιογραφία
------------

* Akopyan, Alexander; Vardanyan, Aram (2015). «A Contribution to Kiurikid Numismatics: Two Unique Coins of Gagik, King of Kakhet'i and of David II of Loři (Eleventh Century)». *The Numismatic Chronicle* **175**: 211-215.
**Ο Γκαζίζ Σαλίχ Ουλί Αλμουχαμέτοφ** (γνωστός και ως **Γκαζίζ Αλμουχαμέτοφ)** ήταν ένας Μπασκίρ και Τάταρος τραγουδιαστής όπερας (τενόρος) και συνθέτης. Έζησε από το 1895 εώς το 1938. Γεννήθηκε στο χωριό Μουραπτάλ του Ουγιέζντ Στερλιταμάκσκι, στο κυβερνείο της Ουφά (τώρα η επαρχία Κουγιουργκαζίνσκι της Δημοκρατίας του Μπασκορτοστάν). Από το 1922 έως το 1929, ζούσε στο Καζάν. Σε συνεργασία με τον Βασίλι Βινογκράντοφ και τον Σολτάν Γκαμπάσι, συνέθεσε τις πρώτες ταταρικές όπερες, *Saniä* (1925) και *Eşçe (Ο Εργαζόμενος)* (1930).

Ο Αλμουχαμέτοφ συνέθεσε επίσης φωνητικά και ενόργανα κοντσέρτα.

Ο Αλμουχαμέτοφ ήταν θύμα της Μεγάλης Εκκαθάρισης. Συνελήφθη στις 11 Δεκεμβρίου 1937 και πυροβολήθηκε στις 10 Αυγούστου 1938.

Παραπομπές
----------

1. ↑  [[eɕʃɕe]][*αμφίβολο  – συζήτηση*]
2. ↑  LM

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 103897718
* GND: 140375910

 |

 |
Ο **Γεώργιος Αλεξάνδρου** ήταν Έλληνας λόγιος του 15ου αιώνα.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην κωμόπολη Κορικιάνη της Κρήτης. Χειροτονήθηκε ιερέας όντας έγγαμος, και αφού μετά από λίγο καιρό χήρεψε έφυγε για την Ιταλία. Περίπου το 1490 μετέβη στη Ρώμη και διορίστηκε καθηγητής. Εκεί σύντομα αναδείχτηκε, είτε επίσκοπος, είτε έμπιστος στο στενό περιβάλλον του Πάπα, αφού σε επίσημες εορτές συναντάμε το Γεώργιο να συντελεί τα της ακολουθείας ως επίσκοπος της Κρητικής Αρκαδίας μαζί με τον Πάπα, και μάλιστα να διαβάζει το Ευαγγέλιο στα Ελληνικά.

Πηγές
-----

* Κωνσταντίνος Σάθας (1868). *Νεοελληνική Φιλολογία: Βιογραφία των εν τοις γράμμασι διαλαμψάντων Ελλήνων, από της καταλύσεως της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας μέχρι της Ελληνικής εθνεγερσίας (1453-1821)*. Αθήνα: Τυπογραφείο των τέκνων Ανδρέου Κορομηλά. Ανακτήθηκε στις 15 Οκτωβρίου 2009.
Άγαλμα του Βερμούδο Α΄ στη βόρεια πρόσοψη του κύριου ορόφου του βασιλικού ανακτόρου της Μαδρίτης.
Ο **Βερμούδο Α'**, ισπαν.: *Vermudo* ή *Veremund*, αποκαλούμενος ο **Διάκονος** ή **Μοναχός** (π. 750 – 797), ήταν ο βασιλιάς των Αστουριών από το 788 ή το 789 μέχρι την παραίτησή του το 791. Ήταν γιος του Φρουέλα της Κανταβρίας, ανιψιός του Αλφόνσου Α' και αδελφός του Αουρέλιου. Η φύση του τέλους της βασιλείας του εγκαινίασε μία νέα περίοδο στις σχέσεις Αστουριών-Αραβίας.

βιογραφία
---------

Ο Βερμούδος εξελέγη από τους παλατικούς αξιωματούχους (την αριστοκρατία του βασιλικού ανακτόρου) για να αντικαταστήσει τον Mαουρεγκάτους, ο οποίος είχε αποβιώσει από φυσικά αίτια το 788. Δεδομένου ότι ο Mαουρεγκάτους είχε ανέβει στο θρόνο με *πραξικόπημα* με περιφερειακή υποστήριξη το 783 και η διαδοχή των Βερμούδο προχώρησε χωρίς επεισόδια, είναι πιθανό ότι ο Mαουρεγκάτους είχε αλλάξει τις τάξεις των παλατινών ευγενών και ότι ο Βερμούδο προτάθηκε ως ο υποψήφιος, όπως ο Mαουρεγκάτους, να αποτρέψει τη διαδοχή του Aλφόνσο Β΄, του γιου και κληρονόμου του Φρουέλα Α΄. Αν και το *Χρονικό του Αλφόνσο Γ΄* -και στις δύο σωζόμενες εκδόσεις του- κάνει τον Βερμούδο να είναι διάκονος στη διαδοχή του, αυτό το γεγονός θα ενίσχυε μόνο την ιδέα ότι η εκλογή του ήταν μία αποφασιστική κίνηση για να εναντιωθεί στον Αλφόνσο Β΄.

Σε κάθε περίπτωση, δεν βασίλευσε πολύ. Αναγκάστηκε να αμυνθεί κατά της εισβολής των Αράβων-Βερβέρων στην Άλαβα και τη Γαλικία και ηττήθηκε στη μάχη του ποταμού Μπουρβία, πιθανώς του Μπιέρθo, το 791. Αν και οι πλησιέστερες χριστιανικές πηγές δεν κατονομάζουν τους αντιπάλους του, η μάχη μπορεί να συνδεθεί με την πρώτη μεγάλη εμπλοκή μίας σειράς επιθετικών εκστρατειών, που ξεκίνησαν κατά του βασιλείου των Αστουριανών τη δεκαετία του 790. Ο μουσουλμάνος διοικητής στη Μπουρβία ονομάζεται στον Iμπν αλ-Αθίρ ως Γιουσούφ ιμπν Μπουχτ και η μάχη καταγράφεται επίσης στον αλ-Μακαρί. Ο Βερμούδο παραιτήθηκε από τον θρόνο του μετά την ήττα του, αν και οικειοθελώς (όπως αναφέρει το *Χρονικό του Αλφόνσο Γ΄*, «επειδή ήταν [ή θυμήθηκε ότι ήταν] διάκονος») ή υπό εξαναγκασμό είναι άγνωστο. Ιστορικά στην Ισπανία υπό τους Βησιγότθους, ένας βασιλιάς με αποδεδειγμένη στρατιωτική ανεπάρκεια, αναγκαζόταν συχνά να παραιτηθεί. Ωστόσο, θεωρούνταν γενναιόδωρος και επιφανής άνθρωπος στην εποχή του, «ελεήμων και ευσεβής» σύμφωνα με τα λόγια του *Χρονικού της Αλβέλδα*.

Τον Βερμούδο Α΄ διαδέχθηκε ο Αλφόνσος Β' και άφησε πίσω του έναν γιο, ο οποίος αργότερα βασίλευσε ως Ραμίρο Α', από μία ανώνυμη σύζυγό του. Σύμφωνα με πληροφορίες, έζησε για πολύ καιρό μετά την παραίτησή του, ίσως ως μοναχός, και σε καλές σχέσεις με τον διάδοχό του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Бермуд I» (Ρωσικά)

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* Collins, Roger (1989). *Η Αραβική κατάκτηση της Ισπανίας, 710 – 97*. Λονδίνο: Blackwell,(ISBN 0-631-15923-1) .

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 170601697
* GND: 1011669846

 |

 |
Η **Αμερικανική Εταιρεία Όπερας** (αγγλικά: *American Opera Society*, AOS‎) ήταν ένας μουσικός οργανισμός που λειτούργησε από το 1950 ως το 1970 με έδρα τη Νέα Υόρκη, έχοντας ως σκοπό την παρουσίαση συναυλιών και παραστάσεων όπερας. Η εταιρεία επικούρησε την αναβίωση του μπελ κάντο μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, επαναφέροντας σπανίως ερμηνευόμενα έργα των Ροσίνι, Ντονιτσέτι και Μπελίνι. Σημαντικό παράδειγμα τέτοιου έργου υπήρξε η όπερα «Ο Πειρατής» (*Il Pirata*) του Βιντσέντζο Μπελίνι, που η εταιρεία ανέβασε με εξαιρετική επιτυχία το 1959, με πρωταγωνίστρια την κορυφαία υψίφωνο Μαρία Κάλλας.

Περαιτέρω, η Αμερικανική Εταιρεία Όπερας ανέβασε πολλές πρεμιέρες οπερατικών έργων στις Ηνωμένες Πολιτείες, μεταξύ των οποίων η οπερατική εκδοχή του μυθιστορήματος *Μπίλυ Μπαντ* του Μπέντζαμιν Μπρίτεν, η όπερα *Ιωάννα της Λωρραίνης* του Βέρντι, η όπερα *Ηρακλής* του Γκέοργκ Φρίντριχ Χαίντελ και η όπερα *Τρώες* του Εκτόρ Μπερλιόζ.

Στα είκοσι χρόνια λειτουργίας της, η Αμερικανική Εταιρεία όπερας συνεργάστηκε με πολλούς καταξιωμένους μονωδούς. Η Μονσεράτ Καμπαγιέ πρωταγωνίστησε ως Κλεοπάτρα στον *Ιούλιο Καίσαρα* του Χαίντελ που ανέβασε η εταιρεία το 1967. Η Τζόαν Σάδερλαντ ανέλαβε τον πρωταγωνιστικό ρόλο της σπανίως ερμηνευόμενης όπερας *Βεατρίκη ντι Τέντα* του Μπελίνι που ανέβασε η εταιρεία το 1961. Μεταξύ άλλων, η επιφανής αμερικανή υψίφωνος Μέριλυν Χορν συνεργάστηκε με την εταιρεία σε αρκετές οπερατικές παραγωγές.

Η εταιρεία διαλύθηκε το 1970 λόγω οικονομικών δυσκολιών.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Kozinn, Allan (1992-07-07). «Allen Sven Oxenburg, 64, Dead; American Opera Society Founder» (στα αγγλικά). *The New York Times*. ISSN 0362-4331.. Ανακτήθηκε στις 2022-11-29.
2. ↑  Hughes, Allen (1967-03-22). «Music: In Praise of Handel's 'Caesar'; Miss Caballe Stars in Role of Cleopatra» (στα αγγλικά). *The New York Times*. ISSN 0362-4331.. Ανακτήθηκε στις 2022-11-29.
3. ↑  Schonberg, Harold C. (1961-02-22). «Music: Joan Sutherland's Local Debut; Soprano Is Heard in 'Beatrice di Tenda' Opera Society Offers Work by Bellini» (στα αγγλικά). *The New York Times*. ISSN 0362-4331.. Ανακτήθηκε στις 2022-11-29.
4. ↑  «Music: Marilyn Horne, a Rare Voice; Soprano Makes Debut at Philharmonic Hall; Large Throng Cheers Range and Register» (στα αγγλικά). *The New York Times*. 1964-04-23. ISSN 0362-4331.. Ανακτήθηκε στις 2022-11-29.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 127547566
* LCCN: n82066694
* MusicBrainz: 428e9351-dbf0-45d1-9f9b-b431e92ca9ba

 |

 |