recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Συντεταγμένες: 39°31′36″N 21°12′03″E﻿ / ﻿39.52667°N 21.20083°E﻿ / 39.52667; 21.20083

Η **Κακαρδίτσα** είναι βουνό της κεντρικής Ελλάδας, στα όρια της Ηπείρου με τη Θεσσαλία. Συμπεριλαμβάνεται στην ευρύτερη οροσειρά των Αθαμανικών ορέων της οποίας αποτελεί το βορειότερο τμήμα της. Στην Κακαρδίτσα ανήκει η υψηλότερη κορυφή της οροσειράς με υψόμετρο 2.429 μέτρα, η οποία βρίσκεται ανάμεσα στα χωριά Μελισσουργοί και Αθαμανία. Άλλες υψηλές κορυφές της Κακαρδίτσας είναι οι: Καταραχιάς (2.299μ), Χίλια εξήντα (2.253μ), Τσούμα Πλαστάρι (2.188μ) , Κρυάκουρας (2.100μ), Φούρκα (2.100μ), Καταφύγι (2098.) και Βαρικό (2.007μ). Χωρίζεται από τον Λάκμο από τα ρέματα Νέγκρη και Μονοδέντρι ενώ ενώνεται με αυτόν με τον αυχένα Μπάρο. Από το νοτιότερο τμήμα των Τζουμέρκων χωρίζεται από το Μελισσουργιώτικο ποτάμι.

Σε ορισμένα γεωγραφικά έντυπα η Κακαρδίτσα θεωρείται ξεχωριστή οροσειρά και δεν συμπεριλαμβάνεται στα Αθαμανικά όρη ή Τζουμέρκα τα οποία περιορίζονται στον νοτιότερο ορεινό όγκο που ανήκει κυρίως στον νομό Άρτας.

Οικισμοί χτισμένοι περιμετρικά της Κακαρδίτσας είναι οι Καλαρρύτες, το Ματσούκι, οι Μελισσουργοί, η Αγία Παρασκευή (Τζούρτζια), το Γαρδίκι και η Αθαμανία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Καθημερινή[*νεκρός σύνδεσμος*], Oδοιπορικό στα Tζουμέρκα
2. ↑  «Τμήμα Πολιτικών Μηχανικών του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης, Νομός Ιωαννίνων» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 13 Ιανουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 13 Ιανουαρίου 2012.
3. ↑  «Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, Τράπεζα στοιχείων για την ελληνική φύση» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 2 Νοεμβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 25 Φεβρουαρίου 2012.
4. ↑  «Ελληνικός οργανισμός τουρισμού, Λάκμος» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 29 Οκτωβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 25 Φεβρουαρίου 2012.
5. ↑  «ipiros.gr, Όρη της Ηπείρου». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Αυγούστου 2011. Ανακτήθηκε στις 25 Φεβρουαρίου 2012.
6. ↑  «Ελληνικός οργανισμός τουρισμού, Αθαμανικά» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 5 Ιανουαρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 25 Φεβρουαρίου 2012.
Συντεταγμένες: 50°56′31″N 20°57′5″E﻿ / ﻿50.94194°N 20.95139°E﻿ / 50.94194; 20.95139

Το **Κάστρο του Μποντζέντιν** (πολωνικά: Zamek w Bodzentynie‎) είναι ερειπωμένο κάστρο στο Μποντζέντιν της Πολωνίας. Χτίστηκε στο δεύτερο μισό του 14ου αιώνα.

Ιστορία
-------

Στις αρχές του 14ου αιώνα, ο επίσκοπος της Κρακοβίας, Μποντζάντα, έχτισε ένα ξύλινο αρχοντικό σε ένα λόφο πάνω από τον ποταμό Πσάρκα. Αυτό το αρχοντικό καταστράφηκε αρκετά γρήγορα και ο μετέπειτα επίσκοπος της Κρακοβίας, Φλόριαν Μόκρσκι, έχτισε ένα πέτρινο κάστρο σε ένα λόφο, το οποίο περιβάλλονταν από μια τάφρο. Ένα από τα μεγαλύτερα γεγονότα στην ιστορία του κάστρου έλαβε χώρα το 1410, όταν ο Βασιλιάς Βλαδίσλαος Β΄ Γιαγκέλο το επισκέφθηκε για προσκύνημα στον Τίμιο Σταυρό πριν από τη Μάχη του Γκρούνβαλντ.

Ο 15ος και 16ος αιώνας ήταν μια εποχή πρωτοφανούς ακμής του κάστρου. Επεκτάθηκε μετά τη μεγάλη πυρκαγιά του 1413 και στα τέλη του 15ου αιώνα, ο καρδινάλιος Φρειδερίκος Γιαγκελλόνων πρόσθεσε μια νέα ανατολική πτέρυγα με τους οικιστικούς πύργους. Οι οικοδομικές εργασίες συνεχίστηκαν κατά τον 16ο αιώνα από τους διάδοχους επισκόπους Γιαν Κονάρσκι, Πιοτρ Τομίτσκι, Φραντσίσεκ Κρασίνσκι και Πιοτρ Μισκόφσκι, οι οποίοι σταδιακά του έδωσαν όλα τα χαρακτηριστικά του αναγεννησιακού στυλ. Όλες οι δραστηριότητες πραγματοποιήθηκαν υπό την ηγεσία του Ιταλού αρχιτέκτονα Γιαν Μπάλτσερ.

Η τελευταία σημαντική ανακατασκευή του κάστρου έγινε μεταξύ 1657–1691, υπό την ηγεσία των επισκόπων Γιακούμπα Ζαντζίκα, Πιοτρ Γκεμπίτσκι, Πιοτρ Τιλίτσκι, Μάρτσιν Σισκόφσκι, Άντζεϊ Τσεμπίτσκι και Γιαν Μαουαχόφσκι. Το κτίριο πήρε τη μορφή του μπαρόκ, με σχέδιο σε σχήμα πετάλου. Η τελευταία επένδυση στην κατοικία έγινε το 2ο μισό του 18ου αιώνα από τον επίσκοπο Καγέταν Σόουτικ, ο οποίος απασχολούσε τον διαπρεπή αρχιτέκτονα Γιακούμπα Φοντάνε.

Η σημασία του Κάστρου του Μποντζέντιν άρχισε να μειώνεται μετά την κατασκευή του επισκοπικού παλατιού στο Κιέλτσε. Το 1789, η Δίαιτα αποφάσισε να προχωρήσει στην εθνικοποίηση της επισκοπικής περιουσίας. Το κάστρο μετατράπηκε σε σιταποθήκη και στρατιωτικό νοσοκομείο. Το 1814 το κτίριο τελικά παραλείφθηκε. Το μεσαιωνικό κάστρο έγινε κυρίως πηγή δωρεάν οικοδομικών υλικών για τον ντόπιο πληθυσμό, με αποτέλεσμα να καταστραφεί το μνημείο. Μόνο το 1902 το κτίριο έγινε προστατευμένο. Αλλά δεν ξαναχτίστηκε ποτέ στην παλιά του αίγλη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Orgelbrand, Samuel (1860). *Encyklopedyja powszechna*. Orgelbrand. σελ. 859. Ανακτήθηκε στις 4 Νοεμβρίου 2011.
2. ↑  Urząd Wojewódzki w Poznaniu· Wojewódzka Biblioteka Publiczna w Poznaniu (1994). *Kronika Wielkopolski*. Państwowe Wydawn. Naukowe. Ανακτήθηκε στις 4 Νοεμβρίου 2011.
3. ↑  Krakowa, Towarzystwo Miłośników Historii i Zabytków (1974). *Rocznik krakowski*. PWN. Ανακτήθηκε στις 4 Νοεμβρίου 2011.
Συντεταγμένες: 28°35′21″N 77°12′38″E﻿ / ﻿28.589266°N 77.210506°E﻿ / 28.589266; 77.210506

Εσωτερικό μαυσωλείου
Το **Μαυσωλείο Σαφνταρτζούνγκ** (Χίντι: *सफ़दरजंग का मक़बरा*, Ουρντού: *صفدر جنگ کا مقبره* - *Σαφνταρτζούνγκ κα Μακμπάρα*) είναι ένα ταφικό μνημείο με κήπο στο Δελχί στην Ινδία. Ανοικοδομήθηκε το 1753-4 και χαρακτηρίζεται ως *η τελευταία αναλαμπή ινδομογγολικής αρχιτεκτονικής στο Δελχί*.

Από το μνημείο αυτό έχει ονομαστεί το γειτονικό ομώνυμο αεροδρόμιο, νοσοκομείο, τερματικός σταθμός λεωφορείων αλλά και η αντίστοιχη περιοχή στο Νέο Δελχί. 

Το μαυσωλείο χτίστηκε για τον Σαφντάρ Γουνγκ, ένα αντιβασιλέα υπό τον Σάχη Μουχαμάντ ο οποίος ήταν αυτοκράτορας μεταξύ 1719 έως 1748.  Η γενική δομή μοιάζει με το Μαυσωλείο Χουμαγιούν το οποίο βρίσκεται 4 χιλιόμετρα ανατολικά αλλά είναι μικρότερο σε μέγεθος. Σε αντίθεση με το Μαυσωλείο Χουμαγιούν, στο εσωτερικό του μαυσωλείου σώζεται η εσωτερική διακόσμηση.

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Μαυσωλείο Σαφνταρτζούνγκ** |

1. ↑  (Αγγλικά) *GeoNames*. 2005. Ανακτήθηκε στις 6  Απριλίου 2015.
2. ↑  asi.nic.in/wp-content/uploads/2021/08/N.C.T.-of-Delhi-Delhi-Circle.pdf.
3. ↑  Shiv Sharma (2003). *India - A Travel Guide*. New Delhi: Fusion Books. σελίδες 121. ISBN 81-7182-817-5.
4. ↑  «Safdarjung's Tomb». Archeological Survey of India. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Απριλίου 2013. Ανακτήθηκε στις 17 Οκτωβρίου 2012.
5. ↑  Sam Miller (2012). *Blue Guide India*. Somerset Books Company. σελ. 93. ISBN 978-1-905131-53-2.
**Μαυροτράγανο**, η αρχαία αυτή ποικιλία σταφυλιού, που κινδύνευσε με εξαφάνιση, ευδοκιμούσε αιώνες στα ηφαιστειογενή, άγονα εδάφη της Σαντορίνης όπου είναι και η προέλευση της. Δεν χάθηκε, όμως, χάρη σε λίγα διάσπαρτα γέρικα αμπέλια και την πρωτοβουλία των τοπικών οινοπαραγωγών. Σήμερα, το Μαυροτράγανο θεωρείται μια από τις καλύτερες ερυθρές ελληνικές ποικιλίες και διαπιστώνεται μια τάση επέκτασης της καλλιέργειας δεδομένου ότι παράγει κρασιά με εξαιρετικό χαρακτήρα.

Καλλιέργεια
-----------

Η αξιόλογη αυτή γηγενής ποικιλία καλλιεργείται κυρίως στο νησί της Σαντορίνης και ελάχιστα στην υπόλοιπη Ελλάδα. Ακόμα και στη Σαντορίνη ωστόσο καλύπτει ένα πολύ μικρό ποσοστό του αμπελώνα του νησιού. Η ποικιλία αυτή μπορεί να βρεθεί κυρίως διασκορπισμένη σε ολόκληρο τον αμπελώνα, αλλά τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει σημαντικές προσπάθειες, στα πλαίσια της επέκτασης της καλλιέργειας της, για δημιουργία αμιγών αμπελώνων από Μαυροτράγανο.
Το Μαυροτράγανο ως φυτό χαρακτηρίζεται ως ζωηρό, μέτρια παραγωγικό και ευπαθές στο ξηρό κλίμα. Ξεκινά τη βλάστηση του μέσα στο τρίτο δεκαήμερο του Μάρτη, η άνθηση του τοποθετείται στο δεύτερο δεκαήμερο του Μαΐου και η τεχνολογική ωρίμανση του στο τέλος Αυγούστου. Κάθε καρποφόρα κληματίδα φέρνει μια σταφυλή μεγάλη και προς μεσαίου μεγέθους, κυλινδροκωνική και πυκνόρραγη. Η ρώγα του είναι μέσου μεγέθους, σφαιρική, με παχύ φλοιό, τραγανή και έντονου σκούρου ερυθροϊδούς χρωματισμού.

Οίνος
-----

Το Μαυροτράγανο παράγει υψηλόβαθμους οίνους, μέτριας οξύτητας και με βαθύ ερυθρό χρώμα. Στον ουρανίσκο είναι συνήθως πληθωρικό, με έντονες τανίνες, αρώματα κόκκινων ώριμων φρούτων και μπαχαρικών. Παραδοσιακά χρησιμοποιούνταν στη Σαντορίνη για να εμπλουτίσει το άρωμα και τη γεύση του τοπικού παραδοσιακού ερυθρού γλυκού οίνου, μέχρι που ανακάλυψαν τις πραγματικές του δυνατότητες και δειλά δειλά άρχισαν οι πρώτες μονοποικιλιακές εμφιαλώσεις.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Σταύρακας, Δημήτριος. Ε (2011). *Αμπελογραφία*. Θεσσαλονίκη: Εκδόσεις Ζήτη. σελ. 624. ISBN 978-960-456-241-1.
Συντεταγμένες: 31°58′44″S 70°6′46″W﻿ / ﻿31.97889°S 70.11278°W﻿ / -31.97889; -70.11278

Το **Σέρο Μερσεδάριο** (ισπανικά: *Cerro Mercedario*‎) είναι η ψηλότερη κορυφή της οροσειράς Κορδιλιέρα ντε λα Ραμάδα και το όγδοο ψηλότερο βουνό των Άνδεων. Βρίσκεται 100 χιλιόμετρα βόρεια του Ακονκάγκουα, στην επαρχία Σαν Χουάν της Αργεντινής. Η πρώτη του ανάβαση έγινε το 1934 από τους Άνταμ Καρπίνσκι και Βίκτορ Οστρόφσκι, μέλη μιας πολωνικής αποστολής Ανδινιστών με επικεφαλής τον Κονστάντι Γιόντκο-Νάρκιεβιτς. Η πολωνική ομάδα έστησε ένα λιθοσωρό στην κορυφή.

Το 1968, μετά από αρκετές προσπάθειες μερικών από τους καλύτερους Αργεντινούς ορειβάτες, μια ιαπωνική ομάδα με επικεφαλής τον Σαμπούρο Γιοσίντα πραγματοποίησε την πρώτη ανάβαση στη νότια πλευρά. Το 1971 μια αυστριακή αποστολή με επικεφαλής τους Φριτς Μόραβετς και Ότμαρ Κουτσέρα, ανέβηκε στη βόρεια πλευρά. Το 1972, οι Ιταλοί Σέρτζο Τζομπ Τζίνο και Αντόνιο Μπεόρτσια Νίγκρις ανέβηκαν στο Μερσεδάριο μέσω της κανονικής διαδρομής και ανακάλυψαν μερικά αρχαία χαλάσματα των Ίνκας ακριβώς κάτω από την κορυφή. Τον Ιανουάριο του 1975 μια ιταλική αποστολή με επικεφαλής τον Αντόνιο Μαστελλάρο κατάφερε να αναρριχηθεί στην ανατολική πλευρά. Το 1983 μια μικρή αποστολή από τη Γκορίτσια κατάφερε να διασχίσει τη νοτιοδυτική κορυφογραμμή, η οποία θεωρείται η πιο δύσκολη διαδρομή του βουνού και ένα από τα τελευταία ορειβατικά ζητήματα στις Άνδεις. Στις 27 Ιανουαρίου οι Μάουρο Κολίνι, Σέρτζο Φιγκέλ, Μάριο Ταβανιούττι και Ρούντι Βιττόρι έφτασαν στην κορυφή.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Theo Manuel Jenk, Margit Schwikowski, Andrés Rivera, Gino Casassa: «A first shallow firn-core record from Glaciar La Ollada, Cerro Mercedario, central Argentine Andes» 2006. σελ. 14-22.
2. ↑  «Daszynski, S. W. A Polish expedition to the High Andes. The Geographical Journal 84.3 (1934): 215-223.». Ανακτήθηκε στις 7  Μαΐου 2022.
3. ↑  «Steffen, Hans. Neue Forschungen in den chilenisch-argentinischen Hochkordilleren. Geographische Zeitschrift 11.1. H (1905): 39-51.». Ανακτήθηκε στις 7  Μαΐου 2022.
4. ↑  «Pissis, Aimé. Geografía física de la República de Chile. Instituto Geográfico de Paris, C. Delagrave, 1875.». Ανακτήθηκε στις 22  Μαΐου 2022.
5. ↑  Mercedario on andesargentinos.com.ar Αρχειοθετήθηκε 2007-03-12 στο Wayback Machine.
6. ↑  S. W. Daszynski, 'A Polish Expedition to the High Andes', στο *The Geographical Journal*, τόμ. 84, τχ. 3 (Σεπτέμβριος 1934), σσ. 215-223
7. ↑  AA.VV. - La Montagna - Grande Enciclopedia Illustrata - τόμ. 6 - σσ. 119-120- Istituto Geografico De Agostini - Novara - 1984
Ο **Μιχαήλ-Αντώνιος ντελ Βάστο**, ιταλ. Michele Antonio del Vasto (26 Μαρτίου 1495 - 18 Οκτώβριος 1528) από τον Οίκο των Αλεράμιτσι ήταν μαρκήσιος τού Σαλούτσο (1504-28).

Νόμισμα τού Μιχαήλ-Αντωνίου μαρκησίου τού Σαλούτσο. Επιγραφή MICHAEL. ANT. M. SALUTARIUM / SANCTUS CONSTANTIUS.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Λουδοβίκου Β΄ μαρκησίου τού Σαλούτσου και της Μαργαρίτας των Φουά, κόρης τού Ιωάννη κόμη τού Κανντάλ. Ο Λουδοβίκος Β΄ ήταν γιος της Ισαβέλλας Παλαιολογίνας, κόρης του Ιωάννη-Ιακώβου μαρκησίου τού Μομφερράτου.

Γεννήθηκε στο Σαλούτσο και ήταν κόμης της Καρμανιόλα, ώσπου διαδέχθηκε τον πατέρα του το 1504. Έλαβε μέρος, αρχικά μαζί με τον πατέρα του, στους Ιταλικούς Πολέμους τού Λουδοβίκου ΙΒ΄ της Γαλλίας και τού διαδόχου αυτού Φραγκίσκου Α΄. Ιδιαίτερα διακρίθηκε στη μάχη της Παβίας το 1525.

Στη μάχη της Αμβέρσας ο Μιχαήλ-Αντώνιος πληγώθηκε θανάσιμα από μία μπάλα κανονιού. Σύμφωνα με την τελευταία επιθυμία του, τάφηκε στον ναό της Σάντα Μαρία ιν Αρακοέλι στη Ρώμη, ενώ η καρδιά του έμεινε στο Πεδεμόντιο. Μία μπαλάντα, για τον πληγωμένο μαρκήσιο και την τελευταία επιθυμία του, ήταν δημοφιλής μεταξύ των Ιταλών των Άλπεων κατά τη διάρκεια τού Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Πηγές
-----

* Obras completas, Volume 12. Juan Ginés de Sepúlveda, Elena Rodríguez Peregrina.
* Dizionario delle donne celebri piemontesi che nacquero, vissero, morirono od. Carlo Novellis.
* Le guerre e la dominazione dei francesi in Piemonte dall'anno 1536 al 1559 ... Giovanni Battista Adriani.
* Studi saluzzesi. Domenico Carutti (barone di Cantogno).

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 905155769083127880008
* SUDOC: 235307084

 |

 |
Ο **Μανώλης Συντυχάκης** είναι Έλληνας κοινωνιολόγος και βουλευτής του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας.

Βιογραφικά Στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1967 στο Ηράκλειο Κρήτης. Πατέρας του είναι ο Δανήλος Συντυχάκης (1913-1992), αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης, πρώην στέλεχος του ΚΚΕ και βουλευτής της ΕΔΑ το 1963. Ο Μανώλης Συντυχάκης είναι απόφοιτος του Πανεπιστημίου της Σόφιας της Λαϊκής Δημοκρατίας Βουλγαρίας με πτυχίο master στην Κοινωνιολογία. Πρόεδρος της Ένωσης Γονέων Μαθητών Δήμου Ηρακλείου και μέλος του Δ.Σ. της Ανώτατης Συνομοσπονδίας Γονέων Μαθητών Ελλάδας. Συμμετείχε σε πολλούς αγώνες για τα ζητήματα της νεολαίας και των εργαζομένων στο Νομό Ηρακλείου.

Στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2010 και του 2014 είχε εκλεγεί δημοτικός σύμβουλος Ηρακλείου ως επικεφαλής του ψηφοδελτίου της «Λαϊκής Συσπείρωσης» Ηρακλείου.

Μέλος της ΚΝΕ από το 1978 και του ΚΚΕ από το 1986. Μέλος του Γραφείου της Επιτροπής Περιοχής Κρήτης του ΚΚΕ. Εκλέγεται πρώτη φορά βουλευτής Ηρακλείου το Μαϊο του 2012 και επανεξελέγη στις εκλογές του Ιανουαρίου 2015 με το ΚΚΕ καθώς και στις εκλογές του Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους.

Στις εκλογές του 2019 επανεξελέγη βουλευτής με το ψηφοδέλτιο του Κομμουνιστικού Κόμματος.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «2019 Τοπικές και Περιφερειακές Εκλογές: Μανώλης Συντυχάκης».
2. ↑  «Συντυχάκης Εμμανουήλ».
3. ↑  «Μανώλης Συντυχάκης - Βιογραφικό». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Ιουλίου 2019.
4. ↑  «Εθνικές Εκλογές 2019 - Εκλογική Περιφέρεια Ηρακλείου». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Ιουλίου 2019.
Ο **Μιχαήλ Ασέν Δ΄**, βουλγαρ. Михаил Асен ΙV (π. 1322 - 1355) από τον Οίκο του Σρατσιμίρ ήταν διάδοχος της Βουλγαρίας και συγκυβερνήτης μαζί με τον πατέρα του Ιωάννη-Αλέξανδρο.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ιβάν Αλεξάνταρ της Βουλγαρίας και της Θεοδώρας, κόρης του Μπασαράμπ Α΄ βοεβόδα της Βλαχίας. 

Το 1331 ο πατέρας του διαδέχθηκε τον Ιβάν-Στέφαν των Σισμάν και ο νεαρός πρίγκιπας ανακηρύχθηκε συμβασιλιάς. Επρόκειτο να διαδεχθεί τον πατέρα του με το όνομα Μιχαήλ Δ΄. Ως διάδοχος ήταν το καμάρι της βασιλικής οικογένειας και λεγόταν ότι είχε "όλες τις αρετές". 

Το 1354-55 οι Οθωμανοί εισέβαλαν στη Βουλγαρία και κατευθύνθηκαν προς τη Φιλιππούπολη (Πλόβντιβ) και τη Σόφια. Σε ένα ανώνυμο Βουλγαρικό χρονικό αναφέρεται, ότι ο Μιχαήλ Δ΄ συγκέντρωσε τους Βουλγάρους και συνεπλάκη με τους Τούρκους πλησίον της Σόφιας. Όμως οι Βούλγαροι ηττήθηκαν και είχαν βαριές απώλειες, περιλαμβανομένου και του Μιχαήλ Δ΄. Αλλά η μάχη δεν ήταν μάταιη: οι Οθωμανοί απέτυχαν να καταλάβουν τις πόλεις και δεν επιτέθηκαν ξανά στη χώρα ως το 1370. Στη λαϊκή παράδοση αναφέρεται, ότι ο γιος του τσάρου αξιώθηκε του τέλους των γενναίων. 

Ήταν 35 ετών. Ο πατέρας του είχε άλλους τέσσερις γιους και απεβίωσε το 1371.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε τη (Μαρία) Ειρήνη Παλαιολογίνα, κόρη του Ανδρονίκου Γ΄ Παλαιολόγου Αυτοκράτορα των Ρωμαίων.

Αναφορές
--------

1. ↑  Andreev 1993, σελίδες 23–52.
2. ↑  Andreev 1993, σελίδες 67–75.

Πηγές
-----

* Andreev, Jordan (1993). *Bǎlgarija prez vtorata četvǎrt na XIV v* (στα Βουλγαρικά). Veliko Tarnovo: Sv. Kliment Ohridski. OCLC 69163573.
Ο **Μανώλης Σκουλάκης** (26 Μαρτίου 1944 - 30 Ιουλίου 2019) ήταν Έλληνας ιατρός και πολιτικός. Διατέλεσε βουλευτής, υφυπουργός και αναπληρωτής υπουργός με το ΠΑΣΟΚ, καθώς και δήμαρχος Χανίων.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1944 στον Πλάτανο Κισσάμου Χανίων. Αποφοίτησε από την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και εργάστηκε ως ιατρός στην περιοχή του Κισσάμου.

Κατά τη διάρκεια των σπουδών του, υπήρξε μέλος της νεολαίας της Ένωσης Κέντρου του Γεωργίου Παπανδρέου (Ελληνική Δημοκρατική Νεολαία, ΕΔΗΝ) και εξελέγη γραμματέας του Συλλόγου Φοιτητών της Ιατρικής Σχολής Αθηνών. Μέλος του ΠΑΣΟΚ από την ίδρυσή του το 1974, ήταν γραμματέας της κομματικής οργάνωσης Κισσάμου από το 1977 έως και το 1981.

Εξελέγη βουλευτής Χανίων με το ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του 1981, του 1985, του 1989 (Ιουνίου και Νοεμβρίου), του 1990, του 1993, του 1996 του 2000, του 2004 και του 2007. Διετέλεσε υφυπουργός Υγείας, Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων από τον Ιούνιο του 1988 έως το Μάρτιο του 1989 και στη συνέχεια αναπληρωτής υπουργός Υγείας, Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων από το Μάρτιο μέχρι τον Ιούλιο του 1989. Με την επιστροφή του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία χρημάτισε υφυπουργός Υγείας και Πρόνοιας από τον Οκτώβριο του 1993 έως τον Ιανουάριο του 1996 και ξανά από το Σεπτέμβριο του 1996 έως το Νοέμβριο του 1998.

Από το 2010 μέχρι το 2014 ήταν δήμαρχος Χανίων.

Πηγές
-----

1. 1 2 3

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* **BiblioNet**: **96886**

 |

 |
Στην ελληνική μυθολογία ο **Καιρός** ήταν θεότητα που προσωποποιούσε την ευνοϊκή χρονική στιγμή. Γραπτή μαρτυρία για την ύπαρξη του εμφανίζεται για πρώτη φορα τον 5ο αιώνα π.Χ. (στα ομηρικά έπη δεν συναντάται ο Καιρός, παρά μόνο το επίθετο *«καίριος»*). Προς τιμή του Καιρού συνέθεσε ποίημα ο Ίων ο Χίος, όπου τον αποκαλεί «τον νεότερο γιο του Δία», μάλλον μία ποιητική έκφραση και όχι μαρτυρία μιας παλαιότερης γενεαλογίας. Κατά μία άποψη ο ύμνος αυτός σχετίζεται με την έναρξη της λατρείας του Καιρού στην Ολυμπία. Και ο Μένανδρος ονόμαζε τον Καιρό θεό. Η αντίστοιχη ρωμαϊκή θεότητα ήταν ο Occasio ή Tempus.

Σχετικά με τη λατρεία του Καιρού υπάρχουν ελάχιστες ενδείξεις. Κατά τον Παυσανία υπήρχε βωμός του Καιρού στην Ολυμπία, στην είσοδο του σταδίου, κοντά στον βωμό του *«Εναγωνίου»* Ερμή (δηλαδή του Ερμή προστάτη των αγώνων). Στους μεταγενέστερους αιώνες η λατρεία του Καιρού αναπτύχθηκε περισσότερο, όπως συνάγεται από την ύπαρξη πολλών αντιγράφων του αγάλματός του που είχε φιλοτεχνήσει ο Λύσιππος. Σύμφωνα με άλλη άποψη, αγάλματα του Καιρού στόλιζαν τα αρχαία γυμνάσια. Αργότερα ο θεός λογιζόταν ως συγγενής προς την Τύχη και τη Νέμεση: σε καλλιτεχνικές αναπαραστάσεις παρατηρείται μεγάλη ομοιότητα ανάμεσα στον Καιρό και τη Νέμεση. Βαθμιαία η λέξη «καιρός» έχασε την αρχική σημασία της και ταυτίσθηκε προς τη λέξη «χρόνος». Πολλοί βυζαντινοί συγγραφείς (Τζέτζης, Βλεμμύδης, Κεδρηνός) ονομάζουν το άγαλμα του Λυσίππου «Χρόνο» και όχι «Καιρό». Πολλά μεταγενέστερα αντίγραφα του αγάλματος αυτού απεικόνιζαν τον θεό όχι πια νεαρό, αλλά γενειοφόρο. Οι καλλιτεχνικές αναπαραστάσεις του Καιρού αποτελούν σημαντικό στοιχείο για τις γνώσεις μας σχετικά με τον θεό αυτό. Η πληροφορία ότι ο Φειδίας είχε φιλοτεχνήσει άγαλμα του Καιρού είναι μάλλον εσφαλμένη, ενώ αντίθετα είναι πιθανό να φιλοτέχνησε τέτοιο άγαλμα ο Πολύκλειτος. Ονομαστό ήταν το χάλκινο άγαλμα του Καιρού του Λυσίππου, που βρισκόταν στα «πρόθυρα» της Σικυώνας, όπως μαρτυρεί ο Ποσείδιππος. Το άγαλμα αυτό παρίστανε ένα γυμνό έφηβο με κοντά μαλλιά και φτερούγες στα πόδια.

Πηγή
----

* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969
Ο **Μαμαντού Σαμασά**, γεννημένος στις 16 Φεβρουαρίου 1990 στο Μοντρέιγ (Σεν-Σαιν-Ντενί, Γαλλία), είναι διεθνής ποδοσφαιριστής από το Μάλι ο οποίος αγωνίζεται ως τερματοφύλακας για λογαριασμό της Αν Αβάν ντε Γκανγκάμπ.

Βιογραφία
---------

### Σύλλογος

Προερχόμενος από τα τμήματα υποδομής της Αν Αβάν ντε Γκανγκάμπ, ο Μαμαντού Σαμασά συμμετείχε στον πρώτο του αγώνα με την πρώτη ομάδα του συλλόγου της Βρετάνης στη διάρκεια του πρώτου γύρου του Λιγκ Καπ Γαλλίας απέναντι στη Γκρενόμπλ (νίκη με 1-2). Βρίσκοντας άμεσα θέση βασικού κάτω από την εστία του συλλόγου, αγωνίστηκε σε 38 από τις συνολικά 40 αναμετρήσεις για την Νασιονάλ και συμμετείχε ενεργά στην επάνοδο της ομάδας στην Λιγκ 2. Στη διάρκεια του καλοκαιριού του 2011, ο Βενσάν Πλαντέ αποκτήθηκε ως αναπληρωματικός του Σαμασά και ο τερματοφύλακας με καταγωγή από το Μάλι συμμετείχε σε 26 αγώνες πρωταθλήματος.

### Εθνική

Ο Μαμαντού Σαμασά γνώρισε μια συμμετοχή με την Εθνική Γαλλίας U-20 στα πλαίσια των Αγώνων Γαλλοφωνίας του 2009, αγωνιζόμενος σε αναμέτρηση απέναντι στο Μαρόκο (ήττα με 0-1). Αποφάσισε τελικώς να εκπροσωπήσει το Μάλι, την χώρα καταγωγής των γονιών του, το 2012. Στις 3 Σεπτεμβρίου του ιδίου έτους, κλήθηκε για πρώτη φορά από τον ομοσπονδιακό τεχνικό Πατρίς Καρτερόν για να αγωνιστεί στην αναμέτρηση για τα προκριματικά του Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2013 απέναντι στην Μποτσουάνα. Ωστόσο, δεν αγωνίστηκε στη συγκεκριμένη αναμέτρηση. Στις 13 Οκτωβρίου, αγωνίστηκε ως βασικός για τον επαναληπτικό αγώνα απέναντι στη Μποτσουάνα, γνωρίζοντας, έτσι, την πρώτη του διεθνή συμμετοχή με την Εθνική Μάλι στα διάρκεια αυτής της αναμέτρησης, την οποία κέρδισαν με σκορ 4-1 οι *Aigles*.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Feuille de match GF38 1-2 EA Guingamp, LFP.fr, 30 juillet 2010.
2. ↑  Vincent Planté signe à Guingamp, ouest-france.fr, 29 juillet 2011.
3. ↑  France U20 0-1 Maroc U20 Αρχειοθετήθηκε 2012-07-30 στο Wayback Machine. FFF.fr, 30 septembre 2009
4. ↑  Mali-Botswana de samedi : Une première pour le gardien de but de Guingamp, Mamadou Samassa Αρχειοθετήθηκε 2013-10-04 στο Wayback Machine. maliweb.net, 3 septembre 2012
5. ↑  Botswana 1-4 Mali, footballdatabase.eu, 13 octobre 2012

Εξωτερικός Σύνδεσμος
--------------------

* Μαμαντού Σαμασά Αρχειοθετήθηκε 2013-07-28 στο Wayback Machine. στο LFP.fr
Για άλλα πρόσωπα με το όνομα Ιωακείμ, δείτε: Ιωακείμ (αποσαφήνιση).
Οι δίκαιοι Ιωακείμ και Άννα. H Άννα κρατάει στην αγκαλιά της τη Θεοτόκο Μαρία.
Ο **Ιωακείμ** (εβραϊκά: יְהוֹיָקִים‬ *Yəhôyāqîm*, αρχαία ελληνικά: Ἰωακείμ, σημαίνει "ο Θεός σταθεροποιεί") σύμφωνα με μερικές γραφές, ήταν γιος του Ελιακείμ από τη φυλή του Ιούδα και απόγονος του Δαβίδ, ο σύζυγος της Αγίας Άννας και πατέρας της Παναγίας. Η ιστορία του Ιωακείμ και της Άννας εμφανίζεται για πρώτη φορά στο Ευαγγέλιο του Ιακώβου. Από τα ευαγγέλια της Καινής διαθήκης δεν γνωρίζουμε τίποτα για την ζωή του.

Βίος και καταγωγή
-----------------

Έκπτωτος του θρόνου, ιδιώτευε στην Ιουδαία και το περισσότερο χρονικό διάστημα στην Ιερουσαλήμ, όπου είχε μέγαρο με βασιλικό κήπο. Παντρεύτηκε την Άννα, θυγατέρα του ιερέως Ματθάν από τη φυλή του Λευΐ και της Μαρίας από τη φυλή του Ιούδα. Η παράδοση μας πληροφορεί για την κατοικία τους, ότι ήταν στην Βηθεσδά των Ιεροσολύμων. Το ζεύγος Ιωακείμ και Άννα δεν είχαν παιδιά και τα δώρα των άτεκνων δεν γίνονταν δεκτά στο Ναό. Με τη ντροπή αυτή της ατεκνίας ο Ιωακείμ και η Άννα στράφηκαν στον Γιαχβέ. Οι προσευχές τους ήταν επίμονες, και χρόνιες. Κατά τα λεγόμενα των γραφών, χάρη στην υπεροχή της αρετής τους έγιναν γονείς σε προχωρημένη ηλικία, φέρνοντας στην ζωή την Θεοτόκο Μαρία.

Όταν ήρθε ο προσδιορισμένος καιρός, ο Ιωακείμ και η Άννα εκπλήρωσαν την υπόσχεσή τους στον Θεό προσφέροντας την τριετή κόρη τους στον Ναό των Ιεροσολύμων, ως αφιέρωμα στο Θεό, όπου και παρέμεινε μέχρι τα δώδεκά της.

Θάνατος
-------

Η παράδοση μας πληροφορεί ότι ο Ιωακείμ πέθανε οκτώ χρόνια από τα Εισόδια της κόρης του Μαρίας σε ηλικία 92 ετών, η δε Άννα 11 μήνες μετά τον θάνατο του Ιωακείμ, σε ηλικία 83 ετών. Την Μαρία την απέκτησαν θαυματουργικά σε ηλικία 80 ετών ο Ιωακείμ και 70 η Άννα. Η Θεοτόκος ήταν 11 ετών όταν έμεινε ορφανή και από τους δυο γονείς της. Βρισκόταν ακόμη στο Ναό των Ιεροσολύμων.

Εορτασμός
---------

Απο τον Χριστιανισμό θεωρείται άγιος και η μνήμη του εορτάζεται μαζί με της Αγίας Άννας στις 9 Δεκεμβρίου εκάστου έτους.

Δείτε επίσης
------------

* Γενέσιο της Θεοτόκου

Παραπομπές
----------

1. ↑  thewebform. «Πότε γιορτάζει ο/η Ιωακείμ». *Εορτολόγιο*. Ανακτήθηκε στις 4 Δεκεμβρίου 2019.
2. 1 2  «ΑΓΙΟΙ ΙΩΑΚΕΙΜ ΚΑΙ ΑΝΝΑ». *users.sch.gr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Νοεμβρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 4 Δεκεμβρίου 2019.
3. ↑  «Apocrypha of the Bible: James». *www.myriobiblos.gr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Ιανουαρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 4 Δεκεμβρίου 2019.
4. ↑  Brownrigg, Ronald. *Who's Who in the New Testament* 2001 (ISBN 0-415-26036-1) page T-62
5. ↑  ««The Birth of the Blessed Virgin Mary», Catholic News Agency». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Νοεμβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 4 Δεκεμβρίου 2019.
6. ↑  Peters, Sr. Danielle: «The Holy Land: In the Footsteps of Mary of Nazareth», Marian Library, University of Dayton
7. ↑  «Ορθόδοξος Συναξαριστής :: Μνήμη των Δικαίων Θεοπατόρων Ιωακείμ και Άννης». *www.saint.gr*. Ανακτήθηκε στις 4 Δεκεμβρίου 2019.
Το άθροισμα του εμβαδού των μηνίσκων (γκρί) ισούται με το εμβαδό του ορθωγώνιου τριγώνου.
Οι **Μηνίσκοι του Ιπποκράτη** είναι θεώρημα του Ιπποκράτη από τη Χίο (450 π.Χ.).

Απόδειξη
--------

Σύμφωνα με το Πυθαγόρειο θεώρημα το τετράγωνο της υποτείνουσας ενός ορθογώνιου τριγώνου ισούται με το άθροισμα των τετραγώνων των 2 κάθετων πλευρών. Σύμφωνα με τη γενικότερη εκδοχή του Πυθαγόρειου θεωρήματος, η σχέση αυτή ισχύει ακόμα και για άλλα γεωμετρικά σχήματα. 


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
|  |  |  |

Στην περίπτωση των ημικύκλιων έχουμε την εξής σχέση: «*η επιφάνεια του (ερυθρού) ημικυκλίου με διαγώνιο την υποτείνουσα ενός ορθογώνιου τριγώνου ισούται με το άθροισμα των 2 ημικυκλίων (κίτρινου και γαλάζιου) με διαγώνιους τις 2 κάθετες πλευρές*». Αναδιπλώνοντας το ημικύκλιο της υποτείνουσας και αφαιρώντας τις επιφάνειες που τέμνονται, απομένουν οι δύο εξωτερικοί μηνίσκοι (κίτρινος και γαλάζιος) και το ορθογώνιο τρίγωνο (πράσινο).

Βιβλιογραφία
------------

* Egmont Colerus: *Vom Einmaleins zum Integral. Mathematik für Jedermann.* Rowohlt, Reinbek 1982, (Kapitel *Problem der Quadratur*, S. 249 in Ausgabe Paul Szolnay Verlag, 1934) ISBN 3-499-16692-5
* Paul Karlson: *Vom Zauber der Zahlen. Eine unterhaltsame Mathematik für Jedermann.* Ullstein, Berlin 1954, S. 140

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Καλαίσθητη Γεωμετρία (αγγλικά)
Η **Μαργαρίτα Φάινς, βαρόνη του Μόρτιμερ** (μετά το 1269 - 7 Φεβρουαρίου 1333) ήταν κόρη του Γουίλιαμ Β΄ Φάινς (πέθανε το 1302) και της Λευκής της κόρης του Ιωάννη της Βρυέννης (1230 - 1296) Μεγάλου Οικονόμου της Γαλλίας και της πρώτης συζύγου του Ιωάννας του Σατεντάν. Η δεύτερη σύζυγος του Ιωάννη της Βρυέννης ήταν η Μαρία του Κουσί χήρα του Αλεξάνδρου Β΄ της Σκωτίας. Ο παππούς της Ιωάννης του Μπριέν ήταν τρίτος γιος του Ιωάννη του Μπριέν και της τρίτης συζύγου του Βερενγκέλας της Λεόν, η βασίλισσα Ελεονώρα της Καστίλης ήταν συνεπώς ξαδέλφη της. Οι πατρικοί παππούδες της ήταν o Εγκερράνδος Β΄ του Φάινς και η Ισαβέλλα του Κοντέ. Ο αδελφός της Τζων (πέθανε το 1340) παντρεύτηκε την Ισαβέλλα, κόρη του Γκυ, κόμη της Φλάνδρας και της δεύτερης συζύγου του Ισαβέλλας του Λουξεμβούργου.

Τον Σεπτέμβριο του 1285 σε ηλικία περίπου 15 ετών παντρεύτηκε τον Έντμοντ Μόρτιμερ, 2ο βαρόνο του Μόρτιμερ, δεύτερο γιο του Ρότζερ Μόρτιμερ, 1ου βαρόνου του Μόρτιμερ και της Ματθίλδης του Μπριούζ, γιος τους ήταν ο Ρότζερ Μόρτιμερ, 1ος κόμης του Μαρς.
Ο σύζυγος της διαδέχθηκε τα εδάφη του πατέρα του στην βαρονία (1282) και έγινε εθνικός ήρωας όταν σκότωσε σε μάχη τον ξάδελφο του Λιουέλιν Απ Γκράφαντ, απέκτησαν οκτώ παιδιά. Ο σύζυγος της πέθανε ύστερα από ατύχημα (1304), η ίδια έζησε μέχρι το 1333 και τάφηκε στο *αβαείο του Γουίγκμορ*.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*. p4809.htm#i48084. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  p4809.htm#i48084. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
3. 1 2 3 4 5  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
4. ↑  Richardson, Douglas, Kimball G. Everingham, and David Faris. Plantagenet Ancestry: A Study in Colonial and Medieval Families. Royal ancestry series. (p. 155) Baltimore, Md: Genealogical Pub. Co, 2004. googlebooks.
5. ↑  Douglas Richardson. Magna Carta Ancestry, Genealogical Publishing Com, 2005. pg 247-49.
6. ↑  Sir Bernard Burke. A genealogical history of the dormant, abeyant, forfeited, and extinct peerages of the British empire, Harrison, 1866. pg 384. Google eBook

Πηγές
-----

* Richardson, Douglas, Kimball G. Everingham, and David Faris. Plantagenet Ancestry: A Study in Colonial and Medieval Families. Royal ancestry series. (p. 155) Baltimore, Md: Genealogical Pub. Co, 2004.
* Douglas Richardson. Magna Carta Ancestry, Genealogical Publishing Com, 2005.
* Sir Bernard Burke. A genealogical history of the dormant, abeyant, forfeited, and extinct peerages of the British empire, Harrison, 1866.
Ο **Ματθαίος Γιωσαφάτ** (10 Μαρτίου 1937, Κατερίνη - 27 Ιουλίου 2022, Κατερίνη) ήταν Έλληνας ψυχαναλυτής, εβραϊκής καταγωγής. Ήταν ένας από τους κορυφαίους εκπροσώπους του είδους του στην Ελλάδα και πολλά βιβλία του έχουν λάβει υψηλές πωλήσεις.

Εργάστηκε επίσης σε επιτροπές του υπουργείου Υγείας ως παιδοψυχίατρος για δυόμισι δεκαετίες και έχει αγωνιστεί για την παροχή άδειας διάρκειας 1 έτους για κάθε μητέρα τουλάχιστον στον δημόσιο τομέα. Μάλιστα, έχει αποκληθεί «δάσκαλος της ψυχιατρικής».

Βιογραφία
---------

Ο Γιωσαφάτ γεννήθηκε στην Κατερίνη σε οικογένεια ρωμανιωτών Εβραίων. Σπούδασε στην ιατρική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών όπου αποφοίτησε το 1963 και απέκτησε την ιδιότητα του νευρολόγου-ψυχίατρου το 1967. Έζησε στο Λονδίνο έως το 1982 όπου μετά από εξετάσεις έλαβε διάφορα διπλώματα στην ψυχιατρική και την παιδοψυχιατρική.

Εξελέγη διευθυντής στο Εθνικό Σύστημα Υγείας (Κέντρο Παιδικής και Οικογενειακής Ψυχιατρικής στο Φίντσλι του Λονδίνου). Δίδαξε στο Κέντρο Τάβιστοκ και στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου (Ιατρικό Μεταπτυχιακό Κέντρο) ως Επίκουρος Καθηγητής.

Έλαβε επίσης πενταετή εκπαίδευση στο αντικείμενο της ψυχαναλυτικής ψυχοθεραπείας και τετραετή εκπαίδευση στην ομαδική ανάλυση και οικογενειακή θεραπεία.

Με την επιστροφή του στην Ελλάδα εξελέγη διευθυντής του Παιδοψυχιατρικού Νοσοκομείου Αττικής.

Είναι συνιδρυτής της Ελληνικής Εταιρείας Ψυχανάλυσης και Ψυχαναλυτικής Ψυχοθεραπείας, η οποία ασχολείται με την ατομική ψυχανάλυση αλλά και ψυχαναλυτική θεραπεία, αλλά και της Ελληνικής Εταιρείας Αναλυτικής Ομαδικής και Οικογενειακής Ψυχοθεραπείας, στην οποία και προήδρευσε, αλλά και διευθυντής του εκπαιδευτικού της ινστιτούτου. Ήταν μέλος πολλών επιστημονικών εταιρειών της Ελλάδας και του εξωτερικού και ασχολήθηκε με την συγγραφή επιστημονικών βιβλίων και άρθρων.

Πραγματοποίησε ομιλίες στο εξωτερικό και σε πολυάριθμα κέντρα. Ήταν ο συνιδρυτής της Παιδοψυχιατρικής Εταιρείας Ελλάδος, στην οποία υπηρέτησε και ως πρόεδρος.

Εργογραφία
----------

* «Μεγαλώνοντας μέσα στην ελληνική οικογένεια»
* «Να παντρευτεί κανείς ή να μην παντρευτεί».
* << Γιατί ψυχανάλυση κύριε Γιωσαφάτ>>

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.huffingtonpost.gr/entry/pethane-o-psechiatros-kai-psechanaletes-matthaios-yiosafat\_gr\_62e11338e4b03dbb991f6d2a.
2. ↑  Αμάντα, Μιχαλοπούλου (25 Ιουνίου 2013). «Ματθαίος Γιωσαφάτ:«Δεν φταίει η κρίση, αλλά αυτό που κουβαλάμε μέσα μας»». *Ειδήσεις - νέα - Το Βήμα Online*. Ανακτήθηκε στις 27 Ιουλίου 2022.
3. 1 2  «Ματθαίος Γιωσαφάτ: H ζωή και το έργο του κορυφαίου ψυχαναλυτή - Τι έλεγε για την οικογένεια, τον γάμο, τα παιδιά, τους πολιτικούς». *in.gr*. 27 Ιουλίου 2022. Ανακτήθηκε στις 27 Ιουλίου 2022.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 170408300
* **ΕΒΕ**: 315841
* **BiblioNet**: **79703**
* LCCN: n2011024885
* ISNI: 0000 0001 1920 9312

 |

 |
Ο **Μηνάς Αλοζίδης** (7 Ιουλίου 1984) είναι Έλληνας αθλητής του στίβου. Έλαβε την κυπριακή υπηκοότητα το 2009 και αγωνίζεται με τα χρώματα της Κύπρου.

Καριέρα
-------

Γεννήθηκε στις 7 Ιουλίου 1984 στη Λυγαριά Τρικάλων και αγωνίζεται στα 400μ. εμπόδια. Ξεκίνησε στον Πανελλήνιο ΓΣ και γυμναζόταν με το Γιώργο Παναγιωτόπουλο, στο ίδιο γκρουπ με τη χρυσή Ολυμπιονίκη Φανή Χαλκιά και το Δημήτρη Ρέγα. 

Στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ανδρών- Γυναικών 2005 πήρε τη 2η θέση πίσω από τον Περικλή Ιακωβάκη με επίδοση 49.62. Η πρώτη του σπουδαία διάκριση ήρθε ένα μήνα αργότερα όταν συμμετείχε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα για αθλητές κάτω των 23 ετών, όπου τερμάτισε 2ος κατακτώντας το αργυρό μετάλλιο με επίδοση 50.04. Λίγες εβδομάδες αργότερα σε μίτινγκ στην Ουγγαρία πέτυχε μεγάλο ατομικό ρεκόρ με 49.52. 

Το 2006, ξεκίνησε με τον καλύτερο τρόπο για τον ίδιο. Κατέκτησε την 1η θέση στο Ευρωπαϊκό Κύπελλο Συλλόγων με 49.89, ενώ στο μίτινγκ Τσικλητήρεια πέτυχε ατομικό ρεκόρ με επίδοση 49.36 εξασφαλίζοντας με αυτό το χρόνο τη συμμετοχή του Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2006 στο Γκέτεμποργκ, ως ένας από τους γρηγορότερους αθλητές στο αγώνισμα. 

Ξεκινώντας τις προσπάθειές του στον ημιτελικό κατέλαβε την 2η θέση με επίδοση 49.31, ατομικό ρεκόρ, εξασφαλίζοντας το εισιτήριο για τον τελικό. Στον τελικό, το άγχος και ένα γρήγορο πέρασμα στα πρώτα 300μ. τον κούρασαν με αποτέλεσμα τελικά να καταλάβει την 7η θέση με επίδοση 49.61.

Το 2009 απέκτησε κυπριακή υπηκοότητα.

Τον Ιούνιο του 2011 ο Μηνάς Αλοζίδης έλαβε μέρος σε γκραν πρι στη Θήβα στα 400μ. με εμπόδια και πέτυχε χρόνο 50.95.

  

Η εξέλιξη του Μηνά Αλοζίδη στα 400μ. εμπ. : 

* 2004 : 50.66
* 2005 : 49.52
* 2006 : 49.31

Παραπομπές
----------

1. ↑  sport fm, 'Χρυσή *η Καρασταμάτη,* Αργυρός *ο Αλοζίδης, 16-7-2005.*
2. ↑  Πήρε διαβατήριο ο Μηνάς Αλοζίδης, Sigma Live, 11-2-2009.
3. ↑  Ο Αλοζίδης πέτυχε χρόνο 50.95, Sigma Live, 30-6-2011.
Ο θάνατος του Ιουλίου Καίσαρα
Η δημώδης λατινική έκφραση **Et tu, Brute?** που αποδίδεται στα Ελληνικά ως **Και σύ, τέκνον Βροῦτε;** εμφανίζεται στην Πράξη 3, Σκηνή 1 του έργου του Ουίλιαμ Σαίξπηρ, Ιούλιος Καίσαρας, όπου αποδίδεται στον Ιούλιο Καίσαρα, τη στιγμή της δολοφονίας του, στον φίλο του, Μάρκο Ιούνιο Βρούτο, όταν τον αναγνώρισε ως έναν από τους δολοφόνους του. Εμφανίζεται και σε προηγούμενα έργα, Ερρίκος ΣΤ΄, Μέρος 3 και ένα ακόμη παλαιότερο έργο, Caesar Interfectus, από τον Ρίτσαρντ Έντες. Η φράση χρησιμοποιείται συχνά να δηλώσει απογοήτευση από προδοσία από έναν φίλο.

Δεν υπάρχουν στοιχεία ότι ο Καίσαρας είπε ποτέ αυτά τα λόγια. Αν και τα τελευταία λόγια του Καίσαρα δεν είναι γνωστά με βεβαιότητα, ο Ρωμαίος ιστορικός Σουητώνιος, ενάμιση αιώνα μετά, ισχυρίζεται ότι ο Καίσαρας δεν είπε τίποτα καθώς πέθανε, όπως επίσης και ο Πλούταρχος, αλλά ο Σαίξπηρ το αναφέρει στο έργο του *Ιούλιος Καίσαρας* (1599)*.* Ωστόσο, η φράση δεν επινοήθηκε από τον Σαίξπηρ γι' αυτό το έργο, καθώς αναφέρονταν και σε προηγούμενα ελισαβετιανά έργα με το ίδιο θέμα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «No Fear Shakespeare: Julius Caesar: Act 3 Scene 1 Page 5 | SparkNotes». *www.sparknotes.com* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 21 Ιουλίου 2020.
2. ↑  Henderson, John (1998). *Fighting for Rome: Poets and Caesars, History, and Civil War*. Cambridge University Press. ISBN 0-521-58026-9.
3. ↑  Henle, Robert J. S.J. *Henle Latin Year 1* Chicago: Loyola Press 1945
4. ↑  Shakespeare, William (1960). S.F. Johnson· Alfred Harbage, επιμ. Julius Caesar. Penguin Books. σελ. 74.
Η **Ματθίλδη, κόμισσα του Λάνκαστερ** (*Maud, Countess of Leicester*, 4 Απριλίου 1339 - 10 Απριλίου 1362) Αγγλίδα ευγενής από τον Οίκο των Πλανταγενετών ήταν η μεγαλύτερη κόρη του Ερρίκου, δούκα του Λάνκαστερ και της Ισαβέλλας του Μπωμόν. Ο τίτλος του δούκα του Λάνκαστερ εξέλιπε με τον θάνατο του πατέρα της (1361) αλλά η Ματθίλδη παρέμεινε ιδιοκτήτρια των εδαφών με την μικρότερη αδελφή της Λευκή του Λάνκαστερ. 
Η Ματθίλδη παντρεύτηκε σε παιδική ηλικία τον ευγενή Ράλφ Στάφφορντ και μετά τον πρόωρο θάνατο του παντρεύτηκε στον δεύτερο γάμο της τον Γουλιέλμο Α΄ της Βαυαρίας από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ. Ο τίτλος του κόμη του Λάνκαστερ πέρασε στον δεύτερο σύζυγο της ο οποίος έπεσε σε παραφροσύνη (1358) για 30 ολόκληρα χρόνια μέχρι τον θάνατο του (1389). Η κομητεία του Λάνκαστερ πέρασε στην νεώτερη αδελφή της Λευκή του Λάνκαστερ και στον σύζυγο της Ιωάννη της Γάνδης, η κομητεία θα τους δώσει μεγάλες πολιτικές εξουσίες αφού ο γιος τους Ερρίκος του Μπόλινγκμπροκ θα γίνει βασιλιάς της Αγγλίας (1399).

Παραπομπές
----------

1. 1 2  p10298.htm#i102976. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ιωάννης του Μπάρντολφ

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 120284597
* GND: 141031166
* BPN: 99600751

 |

 |
Συντεταγμένες: 31°33′55″N 74°19′2″E﻿ / ﻿31.56528°N 74.31722°E﻿ / 31.56528; 74.31722

Ο **Καθεδρικός Ναός της Ιερής Καρδιάς** (ούρντου: سیکرڈ ہارٹ کیتھڈرل‬‎) είναι καθολικός ναός στην πακιστανική πόλη της Λαχώρης, ο οποίος καθαγιάστηκε από τον Επίσκοπο Φαμπιάν Ίστερμανς, Επίσκοπο της Λαχόρης στις 19 Νοεμβρίου 1907. Ο σχεδιασμός του καθεδρικού ναού έγινε σύμφωνα με τη ρωμαιοβυζαντινή τεχνοτροπία από έναν Βέλγο αρχιτέκτονα, τον Έντουαρντ Ντόμπελιρς της Αμβέρσας.

Ο Καθεδρικός Ναός είναι η κύρια εκκλησία της Αρχιεπισκοπής της Λαχώρης. Ένα ειδικό αναμνηστικό γραμματόσημο κυκλοφόρησε την Ημέρα της Εκατονταετηρίδας του Καθεδρικού Ναού από την κυβέρνηση του Πακιστάν. Ο Πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ΄ απέστειλε μήνυμα για το Ιωβηλαίο του Καθεδρικού Ναού της Λαχώρης.

Παραπομπές
----------

1. ↑
**Καιαδική μενίδα**, στον ποταμό Ευρώτα 
Η **καιαδική μενίδα** - **Squalius keadicus** - είναι ενδημικό είδος Μενίδας της υδρολογικής λεκάνης του ποταμού Ευρώτα, συμπεριλαμβανομένου και του παρακείμενου ρέματος Βασιλοπόταμου στο Δέλτα του Ευρώτα. Ένα από τα αρχαιότερα είδη της ευρωπαϊκής κυπρινιδικής ιχθυοπανίδας. Λόγω του περιορισμού του σε μια ενιαία λεκάνη απορροής ποταμού και του γεγονότος ότι ο ποταμός Ευρώτας στεγνώνει σχεδόν πλήρως σε υδρολογικά δυσμενείς χρονιές, το είδος έχει κατηγοριοποιηθεί ως Απειλούμενο (EN) τόσο σε διεθνείς όσο και σε εθνικές αξιολογήσεις διατήρησης. Είναι έντονα ρεόφιλο, συναντάται συνήθως σε ανοιχτές τοποθεσίες του ποταμού, με πετρώδεις βυθούς και σχετικά δροσερά νερά. Φτάνει τα 25 cm TL.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Barbieri, Dr. Roberta· Zogaris, Stamatis (2015). *Freshwater fishes and lampreys of Greece: an annotated checklist*. Monographs on Marine Sciences No 8 (στα Αγγλικά). Co-authors (rest): Kalogianni Eleni, Stoumboudi Maria, Chatzinikolaou Yorgos, Giakoumi Sofia. Kapakos Yiannis, Kommatas Dimitrios, Koutsikos Nikolas, Tachos Vasileios, Vardakas Leonidas & Economou Alcibiades. Athens, Greece: Institute of Marine Biological Resources and Inland Water - IMBRIW Hellenic Centre for Marine Research. σελ. 136. ISBN 978-960-9798-06-8. 950522303.
Καθεδρικός του Σαντιάγο δε Κομποστέλα
Η **Ισπανική Καθολική Εκκλησία**, μέρος της παγκόσμιας Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, είναι υπό την πνευματική ηγεσία του Πάπα, της κουρίας στη Ρώμη, και της Συνέλευσης των Ισπανών Επισκόπων.

Στατιστικά
----------

Στην Ισπανία μεγαλύτερη θρησκεία είναι η Καθολική εκκλησία, καλύπτοντας το 68 % του συνολικού πληθυσμού. 
Υπάρχουν 70 επισκοπές και αρχιεπισκοπές. Όπως η Γαλλική εκκλησία, η Ισπανική εκκλησία επιβλέπει μια από τους μεγαλύτερους θησαυρούς θρησκευτικής αρχιτεκτονικής (και τέχνης) στον κόσμο, στα οποία περιλαμβάνονται η εκκλησία Άγια Οικογένεια (του Αντόνι Γκαουντί) στη Βαρκελώνη, ο Καθεδρικός της Γρανάδα, ο Καθεδρικός του Σαντιάγο δε Κομποστέλα, δημοφιλής τόπος προσκύνησης, Καθεδρικός της Σεβίλης, ο Καθεδρικός του Τολέδο και ο Καθεδρικός της Ανάληψης της Παρθένου στην Κόρδοβα.

Το 2007, για παράδειγμα, πάνω από 100.000 άνθρωποι περπάτησαν στο Σαντιάγο δε Κομποστέλα μόνοι. Για πάνω από μια χιλιετία, οι Ευρωπαίοι που ζούσαν βόρεια των Άλπεων είχαν κινηθεί στο κοντινότερο σημείο στην Ευρώπη «όπου μπορούσαν να έχουν πρόσβαση στην πνευματική εξουσία ενός Αποστόλου: του Σαντιάγο δε Κομποστέλα».

Η Μεγάλη Εβδομάδα στη Σεβίλλη επίσης προσελκύει χιλιάδες προσκυνητές και τουρίστες στον ίδιο βαθμό. Για αιώνες η Μεγάλη Εβδομάδα είχε μια ειδική σημασία στο ημερολόγιο της εκκλησίας στη Σεβίλλη, όπου νωρίς την Μεγάλη Παρασκευή οι σκοτεινοί δρόμοι της αυγής γίνονταν η σκηνή για τις επίσημες λιτανείες και εορτές που οδήγησαν σε γιορτές την Κυριακή του Πάσχα. Πενήντα οκτώ λιτανείες (σύμφωνα με έναν οδηγό του 2008) παραλληλίζουν την υγεία και τον πλούτο της πόλης από τον 16ο και το 17ο αιώνα της χρυσής εποχής έως την Γαλλική Εισβολή τον 18ο αιώνα και τελικά στην αναγέννηση της σήμερα τον εικοστό αιώνα.

Βλέπε επίσης
------------

* Θρησκεία στην Ισπανία
* Θρησκεία στην Ευρώπη
* Κατάλογος Ρωμαιοκαθολικών επισκοπών στην Ισπανία
* Ιστορία του Ρωμαιοκαθολικισμού στην Ισπανία

Σημειώσεις παραπομπές
---------------------

1. ↑  Howse, Christopher (7 Ιουνίου 2008). «Blisterless on the road to Santiago». *The Telegraph,*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Ιουνίου 2008. Ανακτήθηκε στις 7 Αυγούστου 2008.
2. ↑  Kevin A. Codd, «El Camino Speaks», *America*, 15 Δεκεμβρίου 2003, 8.

* «Survey». Sociological Research Center - Μαδρίτη, Ισπανία. Ανακτήθηκε στις 7 Αυγούστου 2008.

Δικτυακοί τόποι
---------------

* The Holy See — The Vatican's Official Website
Ο **Καισάριος** ήταν Βυζαντινός αξιωματούχος, δουξ της Νάπολης την περίοδο 677-684.

Η μόνη πρώιμη μεσαιωνική ιστορική πηγή που αναφέρει το Καισάριος είναι το Χρονικό των Δούκων του Μπενεβέντο, του Σαλέρνο, της Κάπουας και της Νάπολης. Σύμφωνα με αυτό, έλαβε εξουσία επί του Δουκάτου της Νάπολης το 677 μετά το θάνατο του προκατόχου του Ανδρέα  σε μια εποχή όπου η Νάπολη ήταν τμήμα του Βυζαντίου, Ο Καισάριος έλαβε πρώτα συναίνεση του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Β΄ όπως κι έγινε.

Τίποτα δεν είναι γνωστό για τη βασιλεία του Καισάριου. Το Χρονικό των Δούκων του Μπενεβέντο, του Σαλέρνο, της Κάπουα και της Νάπολης αναφέρει ότι κυβέρνησε το Δουκάτο της Νάπολης για επτά χρόνια και πέθανε το 684. Ο διάδοχος του Καισάριου ήταν ο Στέφανος.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Schipa M. Il Mezzogiorno d’Italia anteriormente alla monarchia, Bari, Gius. Laterza & Figli, 1923, page 27
2. 1 2  Cappelli A. Cronologia, cronografia e calendario perpetuo, Milano, HOEPLI EDITORE, 1998, page 469, isbn 978-8-8203-2502-2

Πηγές
-----

* Capasso B. Monumenta ad Neapolitani ducatus historiam pertinentia, Napoli, Francisi Giannini, 1881, τόμος 1, page 325
* «Хроника герцогов Беневента, Салерно, Капуи и Неаполя». Восточная литература. Ανακτήθηκε στις 16 Οκτωβρίου 2018.
Συντεταγμένες: 35°37′11.8″N 34°21′6.3″E﻿ / ﻿35.619944°N 34.351750°E﻿ / 35.619944; 34.351750

Η **Καρπασία** ήταν πόλη - λιμάνι της αρχαίας Κύπρου και πιστεύεται ότι βρισκόταν κοντά στο σημερινό Ριζοκάρπασο της επαρχίας Αμμοχώστου.

Αναφέρεται από πολλούς αρχαίους συγγραφείς , όπως ο Στράβων στις πόλεις λιμάνια της Κύπρου. Σύμφωνα με την μυθολογία την πόλη ίδρυσε ο Πυγμαλίων, ο Στέφανος Βυζάντιος αναφέρει ότι λέγεται και *Καρπάσεια*, *Κάρπασος* και *Καρβασία* από τον άνεμο που φυσάη στη περιοχή και λέγεται *Καρβάς*. Στους καταλόγους του μαντείου των Δελφών αναφέρεται μαζί με τις άλλες Κυπριακές πόλεις στους Θεορωδόκους, δηλαδή στις πόλεις που φιλοξένησαν απεσταλμένους του μαντείου. Η πόλη εγκαταλείφθηκε τον 7ο αιώνα εξαιτίας των αραβικών επιδρομών.

Η Καρπασία είναι από τις πρώτες Κυπριακές πόλεις που ασπάστηκαν τον χριστιανισμό. Είχε δική της επισκοπή, την Επισκοπή Καρπασίας, με πρώτο επίσκοπο τον Άγιο Φίλων , άλλος σημαντικός επίσκοπος ήταν ο Άγιος Θέρσος.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «An Inventory of Archaic and Classical Poleis». (Αγγλικά) *Inventory of Archaic and Classical Poleis*. 2004.
2. ↑  Στράβωνος, Τα σωζόμενα Βιβλίο Γ΄, έκδοση , Λειψία 1819
3. ↑  Στέφανος Βυζάντιος, έκδοση In libraria Kuehniana, 1825
4. ↑  Βάσσου Καραγιώργη, *Αρχαία Κύπρος*, Μορφωτικό ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης, Αθήνα 1978, σελ 125
5. ↑  Εκκλησία της Κύπρου , ανακτήθηκε 30/12/2008

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Αρχαιολογία
* Πύλη:Ιστορία
* Πύλη:Κύπρος
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* GND: 4341874-0

 |

 |
Ο **Μάθιου Ουέιν Φρίτζι**, ή απλά **Ματ Φρίτζι** (Μπίσμαρκμ, 2 Οκτωβρίου1981) είναι Αμερικανός πρώην διεθνής επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,08 μ. και αγωνιζόταν στη θέση του πάουερ φόργουορντ.

Κολλεγιακή σταδιοδρομία
-----------------------

Ο Ματ Φρίτζι τελείωσε το λύκειο Σάουνι Μίσιον Ουέστ και στη συνέχεια το 2000, σε ηλικία 19 ετών, εισήχθη στο Πανεπιστήμιο Βάντερμπιτ, με τη μπασκετική ομάδα του οποίου, τους Βάντερμπιτ Κόμοντορς συμμετείχε στο Κολεγγιακό πρωτάθλημα. Ο Φρίτζι είναι μέχρι σήμερα ο πρώτος σκόρερ στην ιστορία του κολεγίου του Βάντερμπιλτ με 1.891 πόντους.

Το 2004 αποφοίτησε από το πανεπιστήμιο και στη συνέχεια έλαβε μέρος στα Ντραφτ του ΝΒΑ του ίδιου έτους. Αν και επιλέχθηκε στη 53η θέση από τους Μαϊάμι Χιτ, δεν κατάφερε να εξασφαλίσει κάποιο επαγγελματικό συμβόλαιο με την ομάδα.

Επαγγελματική σταδιοδρομία
--------------------------

Ό,τι δεν κατάφερε μέσω των Ντραφτ του 2004 το κατάφερε λίγο καιρό αργότερα καθώς υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο με τους Νιου Ορλίνς Πέλικανς, ομάδα του ΝΒΑ, με τους οποίους πραγματοποίησε 23 συμμετοχές, εκ των οποίων τις 11 ως βασικός.

Τη διετία 2005-06 πέρασε από τη Νάσβιλ Ρίθμ (Αμερική), την Αιντάχο Σταμπέντε (Αμερική), τον Ολυμπιακό Πειραιώς (Ελλάδα) και τους Γκουαγιάμα Ουίζαρντς (Πουέρτο Ρίκο). Το 2006 υπέγραψε επαγγελαμτικό συμβόλαιο συνεργασίας με μία ακόμα ομάδα του ΝΒΑ και συγκεκριμένα τους Ατλάντα Χοκς, στους οποίους παρέμεινε για περίπου μία σεζόν. Στη συνέχεια επέστρεψε στο Πουέρτο Ρίκο και τους Γκουαγιάμα Ουίζαρντ.

Από το 2007 μέχρι και το 2009, ο Φρίτζι αγωνίστηκε με ομάδες αρκετών διαφορετικών χωρών του κόσμου. Συγκεκριμένα, αγωνίστηκε με τους Άρτλαντ Ντράγκονς (Γερμανία), την Πονς Ντε Λεόν (Πουέρτο Ρίκο), τη Φουτζίαν Χόκινγκ (Κίνα) αλλά και την Κρεόλος Ντε Καγκούας (Πουέρτο Ρίκο).

Τη διετία 2009-10, πέρασε από την Αλ Ριγιάντι Μπειρού (Λίβανος), τους Μετς Ντε Γκουαινάμπο (Πουέρτο Ρίκο) και την Χιμπραίμα Μάκάμπι (Ουρουγουάη). Την περίοδο 2011-12 αγωνίστηκε με τους Μαρατονίστας Ντε Κοάμο (Πουέρτο Ρίκο), τη Γκουάνγκτζου Φρίμαν, την BC Αρμία (Γεωργία) και τη Καικέρις Ντε Μαργκαρίτα (Βενεζουέλα).

Το καλοκαίρι του 2012, ο Φρίτζι επέστρεψε για δεύτερη φορά στην καριέρα του στο Λίβανο, προκειμένου να αγωνιστεί πρωτάθλημα της χώρας αυτή τη φορά με τη φανέλα της Αμχίτ Κλαμπ.

Εθνική ομάδα
------------

Αν και γεννημένος στην Αμερική, ο Φρίτζι έχει πραγματοποιήσει αρκετές συμμετοχές με την Εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης του Λιβάνου, καθώς έχει αποκτήσει την αντίστοιχη υπηκοότητα της χώρας.

Μάλιστα, ήταν μέλος των αποστολών της Εθνικής Λιβάνου οι οποίες συμμετείχαν στα Πανασιακά Πρωταθλήματα Εθνών του 2009 και του 2010, όπου ο Λίβανος κατάφερε να κατακτήσει τη 4η και τη 17η θέση αντίστοιχα.

Πηγές
-----

* Το προφίλ του Φρίτζι στο asia-basket.com
* Στον Ολυμπιακό ο Φρίτζι
* Αφιέρωμα του gazzetta.gr
Ο καθολικός πατριάρχης απάντων των Αρμενίων, Καρεκίν Β΄.
Ο **Καθολικός Πατριάρχης Απάντων των Αρμενίων** (αρμενικά: Ամենայն Հայոց Կաթողիկոս) είναι ο πατριάρχης και πνευματικός καθοδηγητής της εθνικής εκκλησίας της Αρμενίας, της Αρμενικής Αποστολικής Εκκλησίας και της παγκόσμιας Αρμενικής διασποράς. Σύμφωνα με την παράδοση, οι Απόστολοι Θαδδαίος και Βαρθολομαίος διέδωσαν τον Χριστιανισμό στην Αρμενία κατά τον πρώτο αιώνα. Ο Άγιος Γρηγόριος ο Φωτιστής ήταν ο πρώτος επίσημος προκαθήμενος της εκκλησίας, μετά την υιοθέτηση του Χριστιανισμού από τους Αρμένιους ως επίσημη θρησκεία τους το 301 μ.Χ. Έδρα του Καθολικού Πατριάρχη και πνευματικό και διοικητικό κέντρο της Αρμενικής Εκκλησίας, είναι η Αγία Έδρα του Ετσμιαντζίν (Βαγαρσαπάτ).

Η Αρμενική Αποστολική Εκκλησία είναι τμήμα των Ανατολίτικων Ορθοδόξων Εκκλησιών που υιοθέτησαν τον Μονοφυσιτισμό και ο οποίος καταδικάστηκε από την Δ' Οικουμενική Σύνοδο της Χαλκηδόνας το 451 μ.Χ. Σε αυτές τις προχαλκηδόνιες εκκλησίες ανήκουν επίσης η Κοπτική Ορθόδοξη Εκκλησία της Αιγύπτου, η Συριακή Ορθόδοξη Εκκλησία, η Ορθόδοξη Εκκλησία του Μαλαμπάρ των Ινδιών, η Αιθιοπική Ορθόδοξη Εκκλησία και η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ερυθραίας.

Ο σημερινός Καθολικός Πατριάρχης Απάντων των Αρμενίων είναι ο Καρεκίν Β΄.

Δείτε επίσης
------------

* Αρμενικό Καθολικάτο της Κιλικίας

Παραπομπές
----------

1. ↑  Στο Ηράκλειο ο καθολικός πατριάρχης Απάντων των Αρμενίων, cretalive.gr
2. ↑  Ο Άγιος Γρηγόριος, Φωτιστής της Αρμενίας Αρχειοθετήθηκε 2019-10-14 στο Wayback Machine. pemptousia.gr
Το **φαράγγι της Μαύρης Σπηλιάς** βρίσκεται στην Ευρυτανία, 2 χιλιόμετρα περίπου νότια από τον Προυσσό Ευρυτανίας, σε υψόμετρο 950 μέτρα. 

Μαζί με το φαράγγι Πάντα Βρέχει είναι ένα από τα εντυπωσιακότερα της ευρύτατης περιοχής.

Ονομασία
--------

Η ονομασία του οφείλεται στην ομώνυμη σπηλιά, που υπάρχει προς το τέλος της διαδρομής.

Τοποθεσία
---------

Η σπηλιά αποτέλεσε καταφύγιο για τους αντάρτες και τους κατοίκους της περιοχής κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας και του Β' Παγκοσμίου πολέμου. Την παρουσία του ανθρώπου εξάλλου την μαρτυρά ο πέτρινος τοίχος μήκους 30 μέτρων που φράζει κατά μήκος την είσοδο της σπηλιάς. Μπορεί επίσης να λειτουργούσε και ως ασκητήριο ή σαν μικρό μοναστήρι, σύμφωνα με τα ευρήματα.

Παραπομπές
----------