recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
O **Αρταξίας Γ΄**, αρμεν. Արշամայի (13 π.Χ. - 34 μ.Χ.), που πιο πριν ονομαζόταν *Ζήνων*, από τη Δυναστεία του Πολέμωνα, ήταν αρχικά πρίγκιπας τού Κιμμερίου Βοσπόρου, τού Πόντου, της Κιλικίας, της Καππαδοκίας και με το νέο του όνομα έγινε βασιλιάς της Αρμενίας, υποτελής των Ρωμαίων.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε ως Ζήνωνας και ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Πολέμωνα Α΄ τού Πόντου και της Πυθοδωρίδας, κόρης τού βαθύπλουτου Πυθοδώρου τού Τραλλιανού. Αδέλφια του ήταν ο Πολέμων Β΄ του Πόντου και η Αντωνία Τρύφαινα, σύζυγος τού Κότυος Γ΄ (Σαπαίων) της Θράκης.

Οι γονείς τού πατέρα του ήταν ο Ζήνων -εξέχων ρήτορας, αριστοκράτης και φίλος τού Μάρκου Αντωνίου- και η μάλλον ονομαζόμενη Τρύφαινα. Γονείς της μητέρας του ήταν ο Πυθόδωρος, φίλος τού Πομπήιου και η Αντωνία, κόρη τού Μάρκου Αντωνίου και της 2ης συζύγου του Αντωνίας Υβρίας της Νεότερης. Αυτό τον έκανε 2ο εξάδελφο τού Καλιγούλα και τού Νέρωνα.

Το 8 π.Χ. απεβίωσε ο πατέρας του και η μητέρα του βασίλισσα τού Πόντου παντρεύτηκε τον Αρχέλαο της Καππαδοκίας, υποτελή των Ρωμαίων. Έτσι η οικογένεια μετακινήθηκε στην Καππαδοκία· μεγάλωσε με τα αδέλφια του στην Αυλή τού πατριού του. Το 17 μ.Χ. απεβίωσε ο Αρχέλαος και η μητέρα του, τώρα βασίλισσα τού Πόντου και της Καππαδοκίας, μετέβη με τον αδελφό του στον Πόντο.

Από μικρός αρεσκόταν στο να αντιγράφει τα έθιμα και τα ενδύματα των Αρμενίων· να κυνηγά, να εορτάζει και να περνά τον χρόνο του όπως αυτοί. Το 18 μ.Χ. ο Βονώνης Α΄ των Αρσακιδών της Αρμενίας εξορίστηκε και ο Ζήνων έγινε δημοφιλής στους Αρμενίους και απέκτησε την εύνοιά τους. Ο Γερμανικός, εξάδελφος της Πυθοδωρίδας, με τη συγκατάθεση τού θείου του Τιβερίου, συμφώνησε με την Αρμενική αριστοκρατία και έστεψε τον Ζήνωνα ως βασιλιά της Αρμενίας, υποτελή των Ρωμαίων.

Οι Αρμένιοι τον χαιρέτησαν ως υποτελείς του και τον ονόμασαν Αρταξία Γ΄ από το όνομα της πόλης Αρτάξατα, όπου ανακηρύθηκε βασιλιάς. Οι συγκλητικοί έλαβαν την είδηση της στέψης του, οργάνωσαν πανηγυρική είσοδο όταν ο Γερμανικός και ο Δρούσος ο Νεότερος (γιος τού Τιβερίου) εισήλθαν στην πόλη, και η Σύγκλητος όρισε να στηθούν τα αγάλματά τους εκατέρωθεν τού ναού τού Άρεως Εκδικητή.

Ο Αρταξίας Γ΄ βασίλευσε, ώσπου απεβίωσε το 34 μ.Χ.. Δεν είχε νυμφευτεί και τον διαδέχθηκε ο Αρσάκης Α΄ της Αρμενίας, γιος τού Αρταβάνου Γ΄ της Παρθίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 26  Νοεμβρίου 2018.

Πηγές
-----

* Tacitus, Annals of Imperial Rome
Ο **Αρσάμης Α΄** , αρμεν. Արշամ (απεβ. 228 π.Χ.) από τη Δυναστεία των Οροντιδών ήταν βασιλιάς της Αρμενίας, Σωφηνής & Κομμαγηνής (260-228 π.Χ.).

Νόμισμα τού Αρσάμη Α΄ της Αρμενίας, Σωφηνής και Κομμαγηνής.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος τού Σάμη Α΄ σατράπη της Σωφηνής και της Κομμαγηνής (απεβ. 260 π.Χ.), γιού τού Ορόντη Γ΄ της Αρμενίας (απεβ. 260 π.Χ.).

Το 260 απεβίωσε ο πάππος του και το ίδιο έτος ο πατέρας του, έτσι ανέλαβε βασιλιάς. Δεν υπάρχει ιστορική αναφορά τού γιατί απεβίωσαν ταυτόχρονα. Ωστόσο είναι ύποπτο· γνωρίζουμε ότι οι Σελευκίδες προσπαθούσαν πάντα να εκτοπίσουν τους δυνάστες της Αρμενίας, που διοικούσαν ακόμη τα εδάφη, που είχαν οι πρόγονοί τους υπό τους Αχαιμενίδες.

Ο Ζιαήλας της Βιθυνίας βρήκε καταφύγιo στην Αυλή τού βασιλιά Αρσάμη Α΄ και όταν απεβίωσε ο πατέρας του Νικομήδης Α΄ της Βιθυνίας, ο Ζιαήλας επέστρεψε και ανέλαβε το βασίλειό του το 254 π.Χ.

Ο Αρσάμης Α΄ υποστήριξε επίσης τον Αντίχο Ιέρακα εναντίον τού αδελφού του Σελεύκου Β΄, ο οποίος έχασε στη μάχη εναντίον τού Μιθριδάτη Β΄ τού Πόντου κοντά στην Άγκυρα το 239 π.Χ. Έπειτα από αυτό ο Σέλευκος Β΄ έχασε τον έλεγχο των περιοχών του κατά μήκος των ορέων τού Ταύρου, προς όφελος τού Αρσάμη Α΄. Έπειτα ο Αρσάμης Α΄ ίδρυσε τις πόλεις Αρσαμόσατα στη Σωφηνή κα Αρσάμεια (νυν Εσκί Καλέ) στην Κομμαγηνή το 235 π.Χ.

Έπειτα από το τέλος του, τον διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος γιος του Ξέρξης και αυτόν ο δεύτερος γιος του Ορόντης Δ΄.

Οικογένεια
----------

Είχε τέκνα:

* Ορόντης Δ΄ απεβ. 200 π.Χ. βασιλιάς της Αρμενίας (212-200 π.Χ.).
* Ξέρξης απεβ. 21 π.Χ. σατράπης της Σωφηνής (228-212 π.Χ.).
* Μιθρένης Β΄ αρχιερέας τού ναού τού Ηλίου και της Σελήνης στο Αρμαβίρ (212-200 π.Χ.).

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Aρμενικά) *Αρμένικη Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια*. 1974.
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 24  Σεπτεμβρίου 2016.
3. ↑  Ανακτήθηκε στις 27  Σεπτεμβρίου 2016.

Πηγές
-----

* Richard G. Hovannisian[1] The Armenian People from Ancient to Modern Times, 2 vols. New York: St. Martin's Press, 1997
Ο **Ξέρξης**, αρμεν. Շավարշ, Šavarš (απεβ. 212 π.Χ.) από τη Δυναστεία των Οροντιδών ήταν σατράπης της Σωφηνής & Κομμαγηνής (228-212 π.Χ.), περιοχών της Αυτοκρατορίας των Σελευκιδών.

Νόμισμα τού Ξέρξη της Σωφηνής. Επιγραφή: ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΞΕΡΞΟΥ.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος τού Αρσάμη Α΄ της Αρμενίας, Σοφηνής & Κομμαγηνής. Αδέλφια του ήταν ο Ορόντης Δ΄ της Αρμενίας και ο Μιθρένης Β΄ αρχιερέας τού ναού τού Ηλίου στο Αρμαβίρ.

Τον πατέρα τους το 228 π.Χ. διαδέχθηκαν ο Ορόντης Δ΄ στην Αρμενία και ο Ξέρξης στη Σωφηνή & Κομμαγηνή το 228 π.Χ. Το 223 πολλοί σατράπες των Σελευκιδών εξεγέρθηκαν εναντίον τού Αντιόχου Γ΄ τού Μεγάλου, όπως ο Αρταβαζάνης της Μηδίας Ατροπατηνής (Άνω Μηδίας), ο Μόλων της Μηδίας (Κάτω Μηδίας), ο αδελφός του Αλέξανδρος της Περσίδος και ο Αχαιός των Σελευκιδών στη Μ. Ασία (2ος εξάδελφος τού πατέρα τού Αντιόχου Γ΄). Ως το 220 ο Αντίοχος Γ΄ κατέβαλε τους περισσότερους των εξεγερθέντων· το 213 κατέστειλε και τον Αχαιό.

Οι εξεγέρσεις αυτές είναι η αιτία, που ο Αντίοχος Γ΄ είχε έπειτα επιθετική πολιτική προς τον Ξέρξη. Το 212 εισέβαλε στην σατραπεία τού Ξέρξη, πολιόρκησε τα Σαμόσατα και τον νίκησε. Σύντομα μετά ο Αντίοχος Γ΄ έδωσε την αδελφή του Αντιοχίδα ως σύζυγο στον Ξέρξη. Όμως η Αντιοχίδα το ίδιο έτος φόνευσε τον άνδρα της, ώστε ο αδελφός της να ελέγξει τη Σωφηνή. Δεν γνωρίζουμε αν ο Ξέρξης κατείχε και την Κομμαγηνή, όταν φονεύθηκε.

Ωστόσο ο Αντίοχος Γ΄, περισπώμενος από τις πολλές εκστρατείες του, προτίμησε να θέσει στη Σωφηνή σατράπη τον Αβδισσάρη, γιο τού Ξέρξη.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε την Αντιοχίδα των Σελευκιδών, κόρη τού Σέλευκου Β΄ Καλλίνικου της Αυτοκρατορίας των Σελευκιδών και είχε τέκνα:

* Αβδισσάρης απεβ. 200 π.Χ. σατράπης της Σωφηνής.
* Ζαριάδρης, βασιλιάς της Σωφηνής (βασ. 212-188 π.Χ.).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Marciak, Michał (2017). *Sophene, Gordyene, and Adiabene : three regna minora of northern Mesopotamia between east and west*. Leiden. σελ. 80. ISBN 978-90-04-35072-4. 993752429.
2. ↑  Marciak, Michał (2017). *Sophene, Gordyene, and Adiabene : three regna minora of northern Mesopotamia between east and west*. Leiden. σελ. 123. ISBN 978-90-04-35072-4. 993752429.
3. ↑  Foundation, Encyclopaedia Iranica. «Welcome to Encyclopaedia Iranica». *iranicaonline.org* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 3 Απριλίου 2023.
4. 1 2  Marciak, Michał (2017). *Sophene, Gordyene, and Adiabene : three regna minora of northern Mesopotamia between east and west*. Leiden. σελ. 117. ISBN 978-90-04-35072-4. 993752429.
5. ↑  Jean d'Antioche, frag. 53, éd C. Müller, *Fragmenta historicorum graecorum*, 5 vols. Paris, 1841-70, IV, σ. 557.

Πηγές
-----

* Johann Gustav Droysen, *Geschichte des Hellenismus*, vol. ii. p. 73
* Joseph Hilarius Eckhel, vol. iii. p. 204.
* Richard G. Hovannisian, The Armenian People from Ancient to Modern Times, 2 vols. New York: St. Martin's Press, 1997
Χάρτης της Αρμενίας, της Κομμαγηνής και της Παρθίας.
Ο **Ορόντης Δ΄**, (Αρμενική γλώσσα : *"Երվանդ Դ"*) ή Γιερβάνντ Δ΄ (απεβ. 200 π.Χ.) από τη Δυναστεία των Οροντιδών ήταν βασιλιάς της Αρμενίας (212-300 π.Χ.), ο τελευταίος της δυναστείας του. Ακολούθησε αυτή των Αρταξιδών. Ήταν γιος τού Αρσάμη Α΄ της Αρμενίας, Σωφηνής & Κομμαγηνής. Είναι γνωστός από επιγραφές, που βρέθηκαν στην ιστορική πρωτεύουσα των Οροντιδών, το Αρμαβίρ. Ήταν ο ιδρυτής της πόλης Γιερβανντασχάτ. Στην περιοχή του ιδρύθηκε η θρησκευτική τοποθεσία Μπαγκαράν. Μεγάλα μπρούτζινα αγάλματα ελληνιστικού ρυθμού των θεών Δία (Αραμάζντ), Άρτεμης (Αναχίτ) και Ηρακλή (Βαχαγκάν) ήρθαν εκεί και ξεκίνησε ναούς αφιερωμένους σε αυτούς. Λέγεται επίσης, ότι ίδρυσε ένα ιερό στο Αρμαβίρ αφιερωμένο στον Απόλλωνα (Μίθρα), με ένα τέθριππο με τον Απόλλωνα ως θεό τού φωτός. Αυτό αργότερα καταστράφηκε από τον στρατό των Σασσανιδών της Περσίας τον 4ο αι. μ.Χ.

Ο Αντίοχος Γ΄ ο Μέγας υποκίνησε εξέγερση εναντίον τού Ορόντη Δ΄. Ο Στράβωνας, που έγραψε 200 έτη μετά, αναφέρει, ότι ήταν ο Αρταξίας Α΄ της Αρμενίας, που εκτόπισε τον Ορόντη Δ΄. Αραμαϊκές επιγραφές που βρέθηκαν στο Αρμαβίρ δηλώνουν, ότι ο Ορόντης Δ΄ απεβίωσε στα χέρια τού στρατού του, με άλλα λόγια ότι προδόθηκε από τον Αρταξία Α΄. Αυτό πιθανά να έγινε έπειτα από δωροδοκία τού αρμενικού στρατού από τον Αντίοχο Γ΄. Ο Αρταξίας Α΄ ανέλαβε σύντομα μετά ως βασιλιάς της Αρμενίας, σύμφωνα με τον Στράβωνα, εγκαθιδρύοντας τη 2η δυναστεία της Αρμενίας, αυτή των Αρταξιδών.

Οικογένεια
----------

Ο Ορόντης Δ΄ είχε έναν γιο, τον Πτολεμαίο, που υπηρέτησε ως ο τελευταίος σατράπης της Κομμαγηνής (201-163 π.Χ.), που το 163 π.Χ. ανακηρύχθηκε ανεξάρτητος, ως βασιλιάς της Κομμαγηνής (163-130 π.Χ.).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Lang 2000, σ. 512
2. ↑  Lang 2000, σ. 512
3. ↑  Chahin 1987, σσ. 217-218

Πηγές
-----

* J. M. Cook[1] The Persian Empire, 1993
* Richard G. Hovannisian[2] The Armenian People from Ancient to Modern Times, 2 vols. New York: St. Martin's Press, 1997
Τελλ ελ-Φάρʿαχ (Νότια)
Η **Σαρουχέν** (εβραϊκά: שָׁרוּחֶן) ήταν αρχαία πόλη στην έρημο Νεγκέβ ή ενδεχομένως στην Γάζα. Μετά την εκδίωξη των Υκσώς από την Αίγυπτο το δεύτερο μισό του 16ου αιώνα π.Χ. κατέφυγαν στην Σαρουχέν και την οχύρωσαν. Οι στρατιές του Φαραώ Αμώσιδος Α΄ κατέλαβαν και κατέστρεψαν την πόλη μετά από τριετή πολιορκία.

Ιστορία
-------

Η καταστροφή της Σαρουχέν ήταν μονάχα το πρώτο στάδιο μιας νέας πολιτικής προληπτικού πολέμου που άσκησαν οι Αιγύπτιοι. Επειδή οι Αιγύπτιοι της 17ης Δυναστείας ένιωθαν βαθιά ταπεινωμένοι από την κυριαρχία της 15ης και 16ης δυναστείας των Υξώς (περίπου 1650 π.Χ. – περίπου 1540 π.Χ.), η δυναστεία των Θηβαίων ξεκίνησε έναν φιλόδοξο πόλεμο, με επικεφαλής τον Σεκενένρε Τάο, εναντίον του ξένου βασιλέως, Απόφιδος, για να διεκδικήσει τα χαμένα εδάφη. Αν και η δική του εκστρατεία για να εκδιώξει τους Υκσώς από την Αίγυπτο απέτυχε και ο ίδιος σκοτώθηκε στη μάχη, ο υιός του, ο Κάμωθις, εξαπέλυσε επίθεση στην πρωτεύουσα των Υκσώς, την Αβάριδα.

Ήταν ο πολύ μικρότερος αδερφός του, ο Άμωσις Α΄, ωστόσο, που κατάφερε τελικά να καταλάβει την Αβάριδα, να την ισοπεδώσει και να εκδιώξει εντελώς τους Υκσώς ηγεμόνες από την Αίγυπτο.

Η βαθιά προσβολή της ξένης κυριαρχίας στην τιμή και την ακεραιότητα της Αιγύπτου θα μπορούσε να διορθωθεί και η επανάληψή της να αποφευχθεί, μόνο με την επέκταση της ηγεμονίας της Αιγύπτου επί των Ασιατών στον βορρά και την ανατολή της Αιγύπτου. Ο Άμωσις Α΄ συμμετείχε σε τριετή εκδικητική πολιορκία της Σαρουχέν, ξεκινώντας έτσι μια επιθετική πολιτική προληπτικού πολέμου. Η πόλη έπεσε αμέσως μετά την πολιορκία, τερματίζοντας την εξουσία των Υκσώς. Τις νίκες του διατήρησε ο υιός του, ο Αμένοφις Α', και έπειτα συνεχίστηκαν από τον διάδοχο του Αμενόφεως, τον Τούθμωσι Α', ο οποίος επέκτεινε την αιγυπτιακή επιρροή μέχρι το βασίλειο των Μιτάννι στα βόρεια και την Μεσοποταμία στα ανατολικά, ωθώντας τα σύνορα της αιγυπτιακής αυτοκρατορίας πιο μακριά από ποτέ.

Η Σαρουχέν αναφέρεται στην Βίβλο στον Ιησού του Ναυή 19:6 στην περιγραφή της κατανομής της Φυλής του Συμεών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  James Henry Breasted, *Ancient Records of Egypt*, Volume 2, No. 13, p. 8, The University of Chicago Press, Chicago (1906)
Συντεταγμένες: 37°34′23″N 23°04′25″E﻿ / ﻿37.57306°N 23.07361°E﻿ / 37.57306; 23.07361

Το **Αδάμι** (επίσημη ονομασία *Αδάμιον*) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ασκληπιείου, του δήμου Επιδαύρου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Αργολίδας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα *Καλλικράτης*.  Πριν το σχέδιο *Καποδίστριας* και το πρόγραμμα *Καλλικράτης*, ανήκε στην επαρχία Ναυπλίας του νομού Αργολίδος, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.

Γεωγραφία
---------

Το Αδάμι είναι ημιορεινός οικισμός στο κεντροανατολικό τμήμα του νομού Αργολίδας. Βρίσκεται στις βόρειες απολήξεις της κορυφής «Μαυροβούνι» (αρχ. όρος Κορυφάον 825 μ.), πάνω στην επαρχιακή οδό Λυγουριού-Πόρτο Χελίου και κοντά στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 480. Απέχει 30 χλμ. περίπου Α. του Ναυπλίου.

Τοπική κοινότητα
----------------

Η τοπική κοινότητα Αδαμίου είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 54,014 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τους οικισμούς Άγιος Νικόλαος και Δημοσιά.

Πληθυσμός
---------

Ο πληθυσμός του Αδαμίου γνώρισε σημαντική πληθυσμιακή αύξηση απο το 1879 μέχρι και το 1971 αλλά έκτοτε έχει μειωθεί. 

Ιστορική εξέλιξη πληθυσμού| Έτος | Πληθ.   | ±%   |
| --- | --- | --- |
| 1879 | 212 | —     |
| 1889 | 272 | +28.3% |
| 1896 | 342 | +25.7% |
| 1907 | 388 | +13.5% |
| 1920 | 431 | +11.1% |
| 1928 | 432 | +0.2% |
| 1940 | 507 | +17.4% |
| 1951 | 555 | +9.5% |
| 1961 | 654 | +17.8% |
| 1971 | 462 | −29.4% |
| 1981 | 326 | −29.4% |
| 1991 | 337 | +3.4% |
| 2001 | 333 | −1.2% |
| 2011 | 302 | −9.3% |

Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
--------------------------------------------

Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1834 και προσαρτήθηκε στον δήμο Λήσσης του τέως νομού Αργολίδος & Κορινθίας. Το 1840 προσαρτήθηκε στον δήμο Επιδαύρου. Το 1899 εντάχθηκε στον νομό Αργολίδος, αλλά 1909 ξαναπέρασε στον νομό Αργολίδος & Κορινθίας. Το 1949 υπήχθη οριστικά στον νομό Αργολίδος. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 ο οικισμός αποσπάστηκε από την κοινότητα Αδαμίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ασκληπιείου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Ασκληπιείου και προσαρτήθηκε στον δήμο Επιδαύρου.

Αξιοθέατα
---------

* Ο ναός του Αγίου Γεωργίου στο κέντρο του οικισμού

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Ελληνικά) *Βάση δεδομένων της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής*.
2. 1 2
3. 1 2
4. 1 2  ΠΛ 1:316
5. 1 2  ΠΛΜ 2:280
6. ↑  Εκδόσεις «Ελλάδα»
7. ↑  Δομή 1:384
8. ↑  «Διακοπές», σ. 434

Πηγές
-----

* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ)
* Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4
* Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς)
* Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ. 2010
* eetaa.gr
Ο **Κύριος Κλάιν** (γαλλικά: Monsieur Klein) είναι δραματική ταινία γαλλικής-ιταλικής παραγωγής του 1976 σε σκηνοθεσία Τζόζεφ Λόουζι και πρωταγωνιστούν ο Αλέν Ντελόν και η Ζαν Μορό.

Υπόθεση
-------

Παρίσι, Ιανουάριος του 1942. Η Γαλλία καταλαμβάνεται από τους Ναζί.

Ο Ρομπέρ Κλάιν (Αλέν Ντελόν), είναι ένας διάσημος έμπορος τέχνης, Ρωμαιοκαθολικός στο θρήσκευμα και Αλσατός στην καταγωγή, ο οποίος εκμεταλλεύεται τους Γάλλους Εβραίους που πρέπει να πουλήσουν τα έργα τέχνης που κατέχουν για να αντλήσουν μετρητά και να φύγουν από τη χώρα.

Μια μέρα, η τοπική εβραϊκή εφημερίδα, απευθυνόμενη προς αυτόν, παραδίδεται στο σπίτι του. Γνωρίζοντας ο ίδιος ότι ένας άλλος Ρομπέρ Κλάιν που ζει στο Παρίσι, είναι ένας Εβραίος που αναζητείται από την αστυνομία, έστειλε με το ταχυδρομείο την τοπική εφημερίδα σε μια προφανή προσπάθεια να καταστρέψει την κοινωνική του φήμη και να τον κάνει στόχο του επίσημου αντισημιτισμού.

Ο Κλάιν το αναφέρει αυτό στην αστυνομία, η οποία όμως παραμένει καχύποπτη, θεωρώντας ότι μπορεί να είναι ένα δικό του σχέδιο για να συγκαλύψει τη δική του πραγματική ταυτότητα. Οι δικές του έρευνες τον οδηγούν σε αντιφατικές κατευθύνσεις, προς τον άλλον Κλάιν, ο οποίος ζει σε μια παραγκούπολη.

Όταν ο έμπορος τέχνης δεν μπορεί να εντοπίσει τον άλλο Κλάιν, οι αρχές απαιτούν από τον ίδιο να προσκομίσει απόδειξη της γαλλικής μη εβραϊκής καταγωγής του. Ενώ περιμένει να έρθουν τα επίσημα έγγραφα, αγωνίζεται να εντοπίσει τον ομώνυμο του και να μάθει ποια είναι τα κίνητρά του.

Πριν μπορέσει να επιλύσει την κατάσταση με κάθε μέσο, ​​παγιδεύεται στο πογκρόμ των Εβραίων του Παρισιού τον Ιούλιο του 1942. Συνενώνεται με τους Εβραίους που κάποτε ήταν πελάτες του, καθώς επιβιβάζονται σε φορτηγά με προορισμό για το Άουσβιτς.

Διανομή Ρόλων
-------------

* Αλέν Ντελόν ως Ρομπέρ Κλάιν
* Ζαν Μορό ως Φλορένς
* Φρανσίν Μπερτζ ως Νικόλ
* Ζυλιέτ Μπερτό ως Ζανίν
* Μασίμο Τζιρότι ως Σαρλ
* Μάικλ Λονσντέιλ ως Πιέρ
* Μαγγαλί Κλεμέντ ως Λόλα

Βραβεία
-------

* Βραβείο Σεζάρ Καλύτερης ταινίας
* Βραβείο Σεζάρ Καλύτερου σκηνοθέτη
* Βραβείο Σεζάρ Καλύτερης σκηνογραφίας

**Υποψηφιότητες**

* Βραβείο Σεζάρ Καλύτερης διεύθυνσης φωτογραφίας
* Βραβείο Σεζάρ Καλύτερου Α' ανδρικού ρόλου
* Βραβείο Σεζάρ Καλύτερου μοντάζ

Η ταινία ήταν υποψήφια για τον Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ των Καννών το 1976, αλλά έχασε από τον *Ταξιτζή* του Μάρτιν Σκορσέζε.

Παραπομπές
----------

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* *Ο κύριος Κλάιν*   στην IMDb (Αγγλικά)
* *Ο Κύριος Κλάιν* στο Rotten Tomatoes (Αγγλικά)

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Τέχνη
* Πύλη:Κινηματογράφος
 |

 |
Οκτώ εκτοξευτές Κασσάμ, επτά εξοπλισμένοι με λειτουργικά συστήματα και ένας οπλισμένος και έτοιμος για εκτόξευση.
Ο **πύραυλος Κασσάμ** (αραβικά: صاروخ القسام *Ṣārūkh al-Qassām*) είναι απλός, χαλύβδινος πύραυλος πυροβολικού που αναπτύχθηκε και χρησιμοποιείται από τις Ταξιαρχίες Ιζ αντ-Ντιν αλ-Κασσάμ, το στρατιωτικό τμήμα της Χαμάς. Οι πύραυλοι αυτοί δεν μπορούν να εκτοξευθούν για να στοχεύσουν συγκεκριμένους στρατιωτικούς στόχους εντός ή πλησίον περιοχών αμάχων και είναι «αδιάκριτοι όταν χρησιμοποιούνται εναντίον στόχων σε πληθυσμιακά κέντρα».

Από τότε που ο πύραυλος κατασκευάστηκε για πρώτη φορά το 2001 από τους Τίτο Μασούντ και Νιντάλ Φαραχάτ, έχουν παραχθεί και χρησιμοποιηθεί τρία μοντέλα του πυραύλου Κασσάμ. Γενικότερα, όλοι οι τύποι παλαιστινιακών ρουκετών που εκτοξεύονται στο νότιο Ισραήλ, για παράδειγμα οι ρουκέτες Αλ Κουντς της Παλαιστινιακής Ισλαμικής Τζιχάντ, αποκαλούνται επίσης Κασσάμ από τα ισραηλινά μέσα ενημέρωσης και συχνά από τα ξένα μέσα.

Μεγάλοι διεθνείς οργανισμοί ανθρωπίνων δικαιωμάτων αυτονοήτως έχουν χαρακτηρίσει τη χρήση ρουκετών Κασσάμ από τις παλαιστινιακές ένοπλες ομάδες εναντίον στόχων αμάχων και πολιτών έγκλημα πολέμου και παραβίαση του διεθνούς δικαίου.

Πολλά από τα εξαρτήματα του πυραύλου είναι κατασκευασμένα από κοινά υλικά όπως ζάχαρη, λίπασμα, φυσίγγια πυροβόλων όπλων, ελατήρια, καρφιά και χαλύβδινους κυλίνδρους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Gaza: Palestinian Rockets Unlawfully Targeted Israeli Civilians». *hrw.org/news/*. Human Rights Watch. 24 Δεκεμβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 11 Ιουλίου 2014.
2. ↑  «*﻿Rocket threat from the Gaza Strip, 2000–2007﻿*». *Intelligence and Terrorism Information Center* (Israel Intelligence Heritage and Commemoration Center): 33. December 2007. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2010-06-13.. Ανακτήθηκε στις 5 June 2010.
Ο **Μίλαν Ράσταβατς** (γεννημένος στις 1 Νοεμβρίου 1973) είναι Σέρβος προπονητής ποδοσφαίρου και πρώην ποδοσφαιριστής. Είναι ο τωρινός προπονητής του Αστέρα Τρίπολης.

Σταδιοδρομία ως ποδοσφαιριστής
------------------------------

Ο Ράσταβατς ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στην ακαδημία της Βοϊβοντίνα Νόβι Σαντ. Κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του ως ποδοσφαιριστής, η μεγαλύτερη επιτυχία του ήταν τη σεζόν 1988-1989. Έπαιξε στην εθνική ομάδα της Γιουγκοσλαβίας (Κ-16) με τον Μίρκο Γιόζιτς ως προπονητή. Από τη σεζόν 1990-1991 έπαιξε στην ακαδημία Κ-19 της Βοϊβοντίνα Νόβι Σαντ, η οποία κατέκτησε το πρωτάθλημα της Γιουγκοσλαβίας με προπονητή τον Ήλια Πάντελιτς. Μετά από μία σεζόν στην ΦΚ Ντιναμό Πάντσεβο, πήρε μεταγραφή στην Mladost Bački Jarak στην πρώτη κατηγορία Σερβίας και Μαυροβουνίου, όπου το 1999 τελείωσε την επαγγελματική του καριέρα σε ηλικία 26 χρονών.

Σταδιοδρομία ως προπονητής
--------------------------

Ο Ράσταβατς άρχισε την προπονητική του καριέρα στην Αλ-Νάσρ το 2000, ως βοηθός προπονητή. Αργότερα πέρασε στην ομάδα νέων της Σερβίας και στο γυναικείο τμήμα της χώρας του Κ-19, ενώ το 2013 υπέγραψε στην Ολίμπια Λιουμπλιάνα. Το 2014 πήρε την Βοϊβοντίνα Νόβι Σάντ, ενώ το 2017 ήρθε στην Ελλάδα για λογαριασμό της Ξάνθης. Έπειτα από 2 χρόνια παρουσίας στον πάγκο της Ξάνθης, έφυγε από την θρακική ομάδα, για να αναλάβει τον Αστέρα Τρίπολης. Τον Μάιο του 2022, αντικαταστάθηκε από τον Ηρακλή Μεταξά, αφού απέτυχε να βγάλει τους Αρκάδες στα πλει-οφ.  Τον ίδιο μήνα, συμφώνησε με την Βοϊβοντίνα.  
Ο Ράσταβατς αποτέλεσε παρελθόν από την τεχνική ηγεσία της Βοϊβοντίνα μετά την εντός έδρας ισοπαλία με τη Ράντνικ (1-1) για το πρωτάθλημα Σερβίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Η ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΜΙΛΑΝ ΡΑΣΤΑΒΑΤΣ – Xanthi F.C. – Official Website». Ανακτήθηκε στις 2 Ιουλίου 2022.
2. ↑  «Παρελθόν ο Ράσταβατς από τον Αστέρα Τρίπολης | athlitiko». *Athlitiko.gr | Το αθλητικό site της Κρήτης*. 15 Μαΐου 2022. Ανακτήθηκε στις 2 Ιουλίου 2022.
3. ↑  «Ο Ράσταβατς ανακοινώθηκε από την Βοϊβοντίνα». *www.sport24.gr*. Ανακτήθηκε στις 2 Ιουλίου 2022.

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Αστέρας Τρίπολης – Προπονητές ποδοσφαίρου |
| --- |
|  |
| 
Πετράκης (2004 - 2006)  ·
Γεωργαμλής (2006)  ·
Παπακώστας (2006)  ·
Κάμπος (2006 - 2008)  ·
Τζαναβάρας(υπηρεσιακός) (2008)  ·
Κάρβαλιαλ (2008)  ·
Κωστένογλου (2008 - 2009)  ·
Γκόμεζ (2009)  ·
Βλάχος (2009 - 2011)  ·
Δερμιτζάκης (2011)  ·
Ό. Φερνάντεζ (2011)  ·
Γκονσάλβες (2011)  ·
Τσιώλης (2011 - 2013)  ·
Βεργέτης (2013 - 2016)  ·
Τερεζόπουλος(υπηρεσιακός) (2016)  ·
Χάβος (2016)  ·
Ελευθερόπουλος (2016 - 2017)  ·
Χαραλαμπίδης(υπηρεσιακός) (2017)  ·
Βεργέτης (2017)  ·
Παντελίδης (2017 - 2018)  ·
Παράσχος (2018 - 2019)  ·
Χιμένεθ (2019)  ·
Ράσταβατς (2019 - 2022)  ·
Μεταξάς (2022 - 2023)  ·
Μάντζιος (2023)  ·
Ράσταβατς |

 |
Ο **Ράινερ Φούλμιχ** ( 1958, Βρέμη ) είναι Γερμανός δικηγόρος και εκπρόσωπος της Stiftung Corona Ausschuss, μιας μη κυβερνητικής ερευνητικής επιτροπής με έδρα τη Γερμανία. Φέρεται ότι έπαιξε σημαντικό ρόλο στο σκάνδαλο εκπομπών ρύπων της Volkswagen και μήνυσε επιτυχώς την Deutsche Bank σε μερικές μικρές υποθέσεις στεγαστικών δανείων, όπου εργαζόταν στο παρελθόν. Το 2020, ο Φούλμιχ και οι συνάδελφοί του άρχισαν να τεκμηριώνουν παραβιάσεις του νόμου, ιατρικές αμέλειες και επιστημονικές απάτες, σε σχέση με το σκάνδαλο COVID-19 .

Βιογραφία
---------

Ο Φούλμιχ σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν και ως φοιτητής ανταλλαγής στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Λος Άντζελες. Στη συνέχεια εργάστηκε από το 1985 έως το 2001 στο ερευνητικό κέντρο για το ιατρικό και φαρμακευτικό δίκαιο ως βοηθός ερευνητής στην έδρα του Ίρβιν Ντόιτσε στη νομική σχολή του Πανεπιστημίου του Γκέτινγκεν, όπου απέκτησε και το διδακτορικό του. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ήταν επίσης μέλος των επιτροπών δεοντολογίας των Πανεπιστημιακών Νοσοκομείων του Γκέτινγκεν και του Ανόβερου.  Κατείχε επίσης θέσεις στην τραπεζική επιχειρήσεων στην Deutsche Bank, αρχικά ως ασκούμενος στη Γερμανία από το 1990 και στη συνέχεια στην Ιαπωνία μέχρι το 1992. Το 1993 ίδρυσε το δικό του δικηγορικό γραφείο. Έχει άδεια ασκήσεως επαγγέλματος δικηγόρου στην Καλιφόρνια και είναι μέλος των γερμανοαμερικανικών και γερμανο-ιαπωνικών δικηγορικών συλλόγων.  Το 2009, η δικηγορική εταιρεία του Φούλμιχ κατατάχθηκε μεταξύ των κορυφαίων 20 δικηγορικών γραφείων για την προστασία των επενδυτών στη Γερμανία,  ειδικά από το 1996 ως ειδικός για τραυματίες των λεγόμενων ανεπιθύμητων ακινήτων .

Υπόθεση 19
----------

Μαζί με διεθνώς συνδεδεμένους δικηγόρους, «προσφέρει» στις εταιρείες την ευκαιρία να συμμετάσχουν σε μια ομαδική αγωγή στις Ηνωμένες Πολιτείες για την ανάκτηση ζημιών που προκλήθηκαν από κακοδιαχείριση με βάση το υποτιθέμενο ελαττωματικό τεστ PCR του Κρίστιαν Ντρόστεν .

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «About». *Corona Investigative Committee* (στα Αγγλικά).
2. ↑  «Dr. Reiner Fuellmich». *Rechtsanwaltskanzlei Dr. Fuellmich* (στα Γερμανικά).
3. ↑  «Kanzlei Dr. Fuellmich & Associates gehört zu den Top-20». *faktor* (στα Γερμανικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Οκτωβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 6 Ιουνίου 2022. CS1 maint: BOT: original-url status unknown (link)
4. ↑  «REPORT MAINZ fragt Dr. Reiner Fuellmich, Rechtsanwalt». *ARD* (στα Γερμανικά).
5. ↑  
«Corona Schadensersatzklage» (στα Γερμανικά).
6. ↑  Pieter Borger· και άλλοι. «External peer review of the RTPCR test to detect SARS-CoV-2 reveals 10 major scientific flaws at the molecular and methodological level: consequences for false positive results» (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 31 Μαΐου 2022. Ανακτήθηκε στις 26 Σεπτεμβρίου 2022.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 293993702
* LCCN: n91093186
* ISNI: 0000 0000 3420 9903
* GND: 102937998X
* CiNii: DA04878389

 |

 |
***Η κυρία δήμαρχος*** είναι ασπρόμαυρη ελληνική κωμική ταινία του 1960 σε σκηνοθεσία του Ροβήρου Μανθούλη και σενάριο των Βίωνα Παπαμιχάλη και Νέστορα Μάτσα. Πρωταγωνιστούν οι Γεωργία Βασιλειάδου, Βασίλης Αυλωνίτης, Νίκος Κούρκουλος, Αθηνά Τζιμούλη και η Αλέκα Στρατηγού.

Η υπόθεση της ταινίας περιστρέφεται γύρω από δύο ιδιοκτήτες ταβέρνας, την Ασπασία Ζορμπαλά (Γεωργία Βασιλειάδου) και τον Ανάργυρο Προκόπη (Βασίλη Αυλωνίτη), οι οποίοι αποφασίζουν να θέσουν υποψηφιότητα στις επικείμενες δημοτικές εκλογές για τη θέση του Δημάρχου. Και οι δύο αντίπαλοι κάνουν ότι μπορούν για να υπονομεύσουν ο ένας τον άλλο, προκειμένου να αποσπάσουν τους πολυπόθητους ψήφους. Ωστόσο στην μέση της πολιτικής κόντρας θα μπούνε τα παιδιά των υποψηφίων δημάρχων, ο Δημήτρης (Νίκος Κούρκουλος) και η Μαρούλα (Αθηνά Τζιμούλη) που διατηρούν δεσμό. Τα δύο παιδιά θα σκαρφιστούν ένα κόλπο, ώστε να κάνουν τους γονείς τους να τα βρούνε και να καταφέρουν να παντρευτούν κάποια στιγμή. Η υποτιθέμενη απόπειρα αυτοκτονίας της Μαρούλας θα αναγκάσει την Ασπασία να αποσύρει την υποψηφιότητα της, ανοίγοντας τον δρόμο για την εκλογή του Ανάργυρου. Στο τέλος και οι δυο γονείς θα κάνουν στην άκρη την αντιπαλότητα τους και τα δύο παιδιά θα ανέβουν τα σκαλιά της εκκλησίας.

Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις 15 Φεβρουαρίου 1960 στις κινηματογραφικές αίθουσες Αβέρωφ, Ίρις, Κοτοπούλη και στην Αθήνα, ενώ συγχρόνως ξεκίνησε να προβάλλεται στους κινηματογράφους Παλλάς του Πειραιά, Διονύσια της Κατερίνης Έσπερο της Θεσσαλονίκης, Αττικόν της Καβάλας, Σταρ της Βέροιας, Παλλάς της Καστοριάς και Ηλύσια της Αλεξανδρούπολης. Η ταινία έκοψε συνολικά 35.919 εισιτήρια, καταλαμβάνοντας την 22η θέση ανάμεσα σε 52 ελληνικές ταινίες της σαιζόν 1959-1960.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «*Η κυρία δήμαρχος*». *tainiothiki.gr*. Ταινιοθήκη της Ελλάδος. Ανακτήθηκε στις 9 Δεκεμβρίου 2023.
2. 1 2  «*Η ζωή της πόλεως*» (PDF). *Ψηφιακό Αρχείο Εφημερίδων και Περιοδικού Τύπου - Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος*. Εφημερίδα Ελευθερία. 14 Φεβρουαρίου 1960. σελ. 3η. Ανακτήθηκε στις 9 Δεκεμβρίου 2023.
3. ↑  «*Μακεδονικά ημερονύκτια*» (PDF). *Ψηφιακό Αρχείο Εφημερίδων και Περιοδικού Τύπου - Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος*. Μακεδονία. 16 Φεβρουαρίου 1960. σελ. 2η. Ανακτήθηκε στις 9 Δεκεμβρίου 2023.
4. ↑  «*the-mayoress*». filmy.gr. Ανακτήθηκε στις 9 Δεκεμβρίου 2023.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* *Η κυρία δήμαρχος*   στην IMDb
* *Η κυρία δήμαρχος* στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Τέχνη
* Πύλη:Κινηματογράφος
* Πύλη:Ελλάδα
 |

 |
Η **Συμφωνία της Στρογγυλής Τραπέζης** (Φεβρουάριος – Απρίλιος 1989) ήταν το αποτέλεσμα συναντήσεων μεταξύ της συντηρητικής, κομμουνιστικής ηγεσίας της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας και της επαναστατικής πλευράς των εξεγερμένων εργατών και συνδικαλιστών της χώρας, που με τις επί σειρά ετών κινητοποιήσεις τους απαιτούσαν μεταρρυθμίσεις και εκδημοκρατισμό του καθεστώτος. Στις μεταξύ των δύο πλευρών συζητήσεις επικράτησε αναπάντεχα φιλικό κλίμα, ενώ από την τελική έκβαση δεν αναδείχθηκε ουσιαστικός νικητής, με την κοινή όμως γνώμη της χώρας να θεωρεί, έκτοτε, ότι ο λαός εξήλθε κερδισμένος από αυτή τη διαδικασία.

Υπόβαθρο
--------

Από το καλοκαίρι του 1980 στην Πολωνία αναπτύχθηκε ένα πρώτο κύμα απεργιακών πρωτοβουλιών, με επίκεντρο την περιοχή του Γκντανσκ, όπου τα εργατικά συνδικάτα με επικεφαλής την «Αλληλεγγύη» («*Solidarnosc*»), υπό τον Λεχ Βαλέσα, εκδήλωσαν έντονα την επιθυμία τους για αλλαγή της πολιτικής φυσιογνωμίας της χώρας τους. Η δράση αυτή αντιμετωπίσθηκε με απόλυτα αρνητικό τρόπο από τον ηγέτη της χώρας και εκλεκτό του Σοβιετικού Κ.Κ. στρατηγό Βόιτσεκ Γιαρουζέλσκι, που απείλησε κηρύσσοντας στρατιωτικό νόμο, την επιστροφή στη νομιμότητα, όπως την αντιλαμβανόταν η δική του πλευρά. Το προηγούμενο των εξεγέρσεων στην Ουγγαρία (1956) και την Τσεχοσλοβακία, που κατ εστάλησαν βίαια από τις στρατιωτικές δυνάμεις του «Συμφώνου της Βαρσοβίας», αποτέλεσε ένα ανάχωμα στη βίαιη κλιμάκωση της αντιπαράθεσης. Ωστόσο, επί πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα η απειλή της Σοβιετικής επέμβασης ήταν παρούσα, ενώ και οι Δυτικές χώρες δε δίστασαν να αναμειχθούν στην αναταραχή, υποστηρίζοντας τις λαϊκές διεκδικήσεις. Τελικά, μετά από αρκετά χρόνια και αφού κατά καιρούς υπήρχαν κορυφώσεις αλλά και αποκλιμακώσεις της κρίσης, το Σεπτέμβριο του 1988 πάρθηκε μία κοινή απόφαση για συνάντηση μεταξύ εκπροσώπων των δύο παρατάξεων. Τα προπαρασκευαστικά στάδια ολοκληρώθηκαν τον Ιανουάριο του 1989, ενώ παράλληλα ο Γιαρουζέλσκι είχε φτάσει πολύ κοντά στην παραίτηση, δίχως, ωστόσο, να την υλοποιήσει.

Η Διάσκεψη
----------

Οι οριστικές συζητήσεις ξεκίνησαν την 6η Φεβρουαρίου του 1989 στο προάστιο Magdalenka της Πολωνικής πρωτεύουσας και έλαβαν τέλος την 4η Απριλίου. Την «Αλληλεγγύη» που διεκδικούσε τη νομιμοποίησή της ως πολιτικό κίνημα, εκπροσώπησε ο ίδιος ο αρχηγός της, ενώ ο Γιαρουζέλσκι παρέμεινε παρατηρητής και εγγυητής της τάξης. Επίσης, στις συναντήσεις παρέστησαν και δύο μέλη της Πολωνικής Εκκλησίας, δίχως όμως δικαίωμα παρέμβασης. Διατυπωθηκαν διάφορες εισηγήσεις για τη μετάλλαξη του πολιτικού συστήματος, αλλά δεν έγινε μνεία για τον εξωτερικό προσανατολισμό της χώρας.

Πηγές
-----

* Κωνσταντίνος Ι. Αιλιανός, «Πολωνία, 1987-1990» Ανακτήθηκε στις 12/10/2020 Αρχειοθετήθηκε 2020-09-29 στο Wayback Machine.
Το **Γραικικό Νοσοκομείο** ήταν ένα σπουδαίο νοσηλευτικό ίδρυμα της Σμύρνης ιδρυμένο από τους Έλληνες της πόλης.

Ιδρύθηκε το 1723 από προσφορές ατόμων και συντεχνιών και είχε κοινούς επιτρόπους με την εκκλησία της Αγίας Φωτεινής. Η αγορά του οικοπέδου στο «Νέο Μαχαλά», όπου κτίστηκε το νοσοκομείο, έγινε με μεγάλες δωρεές πιστών και από τα έσοδα του ναού. Το 1745 συστήθηκε αδελφάτο από 12 Σμυρναίους με επικεφαλής το Μητροπολίτη Σμύρνης, με σκοπό τη συγκέντρωση δωρεών υπέρ του Νοσοκομείου, το οποίο το 1748 ονομάστηκε «Γραικικό Νοσοκομείο».

Το 1797, το νοσοκομείο καταστράφηκε στο λεγόμενο «ρεμπελιό της Σμύρνης» και ξαναχτίστηκε το 1804 με νέες προσφορές. Στις αρχές του 19ου αιώνα στο όνομα του νοσοκομείου προστέθηκε η επωνυμία «Άγιος Χαράλαμπος», τον οποίο επικαλούνταν οι πιστοί για την αντιμετώπιση της πανώλης, η οποία ήταν συχνή σε λιμάνια, όπως η Σμύρνη. Εξάλλου εξαρχής λειτουργούσε λοιμοκομείο στο ίδρυμα. Το 1909 επιχειρήθηκε να ονομαστεί «Ελληνικό νοσοκομείο», αλλά η μετονομασία εγκαταλείφθηκε μετά από δημοσίευμα της τουρκικής εφημερίδας *Ιττιχάτ*, με το οποίο ρωτούσε «*αν προς θεού ζούμε στην Ελλάδα ή σε οθωμανικό κράτος*». Ως τη Μικρασιατική Καταστροφή το Νοσοκομείο επεκτεινόταν και εξοπλιζόταν, πάντοτε με δωρεές και εράνους.

Εκτός από νοσηλευτικό ίδρυμα, το Γραικικό Νοσοκομείο λειτούργησε και ως χώρος περίθαλψης ηλικιωμάνων και απόρων, ενώ από το 1882 λειτούργησε και ψυχιατρική κλινική. Το 1902 ιδρύθηκε και βρεφοκομείο, ενώ συχνή ήταν η χορήγηση δωρεάν φαρμάκων σε απόρους. Το 1912 το νοσοκομείο περιλάμβανε και χειρουργική κλινική, παθολογική, μαιευτική-γυναικολογική, κλινική μεταδοτικών νοσημάτων, ψυχιατρική-νευρολογική κλινική, γηροκομείο ανδρών και γυναικών, ακτινοδιαγνωστικό τμήμα, ακτινοθεραπευτικό τμήμα και εξωτερικά ιατρεία (αστυκλινική, λοιμοκομείο).

Γρήγορα απέκτησε μεγάλη φήμη και συνέρρεαν σε αυτό ασθενείς και από απομακρυσμένες περιοχές, από το Αιγαίο, την ενδοχώρα, ακόμη και ναυτικοί. Γίνονταν δεκτοί μάλιστα και αλλόθρησκοι, πέραν των Ελλήνων Ορθοδόξων. Αυτή η φήμη είχε ως αποτέλεσμα τη μεγάλη αύξηση των εξόδων του νοσοκομείου, τα οποία καλύπτονταν εξολοκλήρου από τη Σμυρναίικη κοινωνία, καθώς ποτέ δεν ενισχύθηκε από την Ελληνική Πολιτεία, πέραν ενός ποσοστού των τελών ελλιμενισμού που εισέπρατταν οι ελληνικές προξενικές αρχές και το οποίο άρχισε να αποδίδεται στο νοσοκομείο το 1854.

Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου το μισό νοσοκομείο επιτάχθηκε και χρησιμοποιήθηκε για τις ανάγκες των Γερμανών, συμμάχων των Οθωμανών, καθώς και της οθωμανικής Ερυθράς Ημισελήνου. Κατά την ελληνική κατοχή της Σμύρνης που ακολούθησε (1919-1922), εντός του νοσοκομείου λειτούργησε το Α΄ Στρατιωτικό νοσοκομείο, καθώς και τμήμα του ελληνικού Ερυθρού Σταυρού.

Κατά την Καταστροφή της Σμύρνης το Γραικικό Νοσοκομείο κάηκε ολοσχερώς και οι ασθενείς του μεταφέρθηκαν στο γειτονικό Ολλανδικό νοσοκομείο. Αποτέλεσε το σημαντικότερο νοσηλευτικό ίδρυμα του Μικρασιατικού Ελληνισμού.

Πηγές
-----

* Εγκυκλοπαίδεια Μείζονος Ελληνισμού
* Η ελληνική Ιατρική στη Σμύρνη, η ιστορία της θέμα του βραβευμένου βιβλίου του δρος Λάζαρου Βλαδίμηρου[*νεκρός σύνδεσμος*], της Ελένης Μπίστικα - Καθημερινή, 13/6/08
Η **Βέρα Μίλλερ - Λεμπέντεφ** (1 Δεκεμβρίου 1880 - 12 Δεκεμβρίου 1970) ήταν Ρωσίδα μαθηματικός η οποία απέκτησε το διδακτορικό της στη Γερμανία υπό τον Ντάβιντ Χίλμπερτ (David Hilbert) και έγινε η πρώτη γυναίκα καθηγήτρια πανεπιστημίου στη Ρουμανία.

Εκπαίδευση
----------

Η Βέρα Λεμπέντεφ γεννήθηκε στην Αγία Πετρούπολη και εκπαιδεύτηκε στο Νόβγκοροντ. Από το 1897 έως το 1902 συμμετείχε στα μαθήματα Μπεστούζεφ στην Αγία Πετρούπολη. Στη συνέχεια πήγε στο Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν, όπου ολοκλήρωσε το διδακτορικό της το 1906 υπό την επίβλεψη του Ντάβιντ Χίλμπερτ. Η διατριβή της είχε τίτλο *Die Theorie der Integralgleichungen in Anwendungen auf einige Reihenentwickelungen* και αφορούσε τις ολοκληρωτικές εξισώσεις.

Γάμος και καριέρα
-----------------

Στο Γκέτινγκεν γνώρισε τον Ρουμάνο μαθηματικό Alexandru Myller. Τον παντρεύτηκε το 1907, επέστρεψε μαζί του στο Πανεπιστήμιο του Ιασίου και το 1910 εντάχθηκε στη σχολή μαθηματικών εκεί. Το 1918 προήχθη σε πλήρη καθηγήτρια  και έγινε η πρώτη γυναίκα καθηγήτρια της Ρουμανίας.

Πέθανε στο Ιάσιο το 1970 και είναι θαμμένη στο νεκροταφείο Eternitatea της πόλης.

Συνεισφορές
-----------

Έγραψε εγχειρίδια στη ρουμανική γλώσσα για την άλγεβρα (1942) και αλγεβρικές εφαρμογές της θεωρίας ομάδων (1945) και κέρδισε το ρουμανικό κρατικό βραβείο το 1953 για το κείμενο της άλγεβρας.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4   *Myller, Vera (1880 – 1970)*, Digital Mechanism and Gear Library, ανακτήθηκε στις 18 November 2018
2. ↑  Βέρα Μίλλερ στο Mathematics Genealogy Project
3. 1 2 3  Corduneanu, C. (2011-02-10). «The Centennial of a Romanian Mathematical School». *AIP Conference Proceedings* **1329** (1): 3–15. doi:10.1063/1.3546071. ISSN 0094-243X. .
4. 1 2   *Myller-Lebedev Vera (1880-1970)*, Central Library of the University of Iași, ανακτήθηκε στις 18 November 2018
5. ↑  «Vera Myller, prima femeie profesor universitar din România». *www.iasimulticultural.ro*. Ανακτήθηκε στις 12 Απριλίου 2021.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 49997039
* ISNI: 0000 0000 1018 094X
* GND: 117206857
* MGP: 7366

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Μαθηματικά
 |

 |
Ο **Άριελ Μιγκέλ Σαντιάγο Ιμπαγάσα** (γεννημένος στις 27 Οκτωβρίου 1976 στο Μπουένος Άιρες) είναι Αργεντινός πρώην ποδοσφαιριστής. Έχοντας ως παρατσούκλι το *El Caño*. Η συνηθισμένη του θέση ήταν μεσο-επιθετικός, και είναι γνωστός για την τεχνική του κατάρτιση, περνώντας το μεγαλύτερο τμήμα της καριέρα του στην Ισπανία - όπου έπαιξε κυρίως για τη Ρεάλ Μαγιόρκα- συσσωρεύοντας στο Ισπανικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου 343 συμμετοχές και 33 γκολ μέσα σε 12 σεζόν.

Καριέρα
-------

Ο Ιμπαγάσα ξεκίνησε την επαγγελματική καριέρα του στη Λανούς και μετακόμισε τον Ιούλιο του 1998 στην Ρεάλ Μαγιόρκα της Ισπανίας, μαζί με έναν συμπαίκτη του, τον Γκουστάβο Σιβιέρο (ένας Αργεντίνος, ο Τερματοφύλακας Κάρλος Ρόα, έκανε την ίδια κίνηση την σεζόν 1997-98), εντούτοις με την ομάδα των Βαλεαρίδων Νήσων, που τερμάτισε τρίτη την σεζόν 1998-99, σχεδόν έχασε την ευκαιρία να μπει στη φάση των ομίλων του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ 1998-99. 

Τη σεζόν 2000-2001, ο Ιμπαγάσα, ευρύτερα γνωστός για τις αποφάσεις του που κατέληγαν σε γκολ, συμψηφίστηκε, ένα γκολ του, στα 10 καλύτερα γκολ της σεζόν και συνέχισε ως ένα αναπόσπαστο και βασικό μέλος στην 11άδα -και αρχηγός- για την ομάδα της Μαγιόρκας μέχρι την άφιξή του στην Ατλέτικο Μαδρίτης, τον Ιούλιο του 2003. Εκεί, ανανέωσε το συμβόλαιό του τον Μάρτιο του 2006, αλλά στις αρχές της σεζόν 2006-07 έφυγε πάλι για τη Ρεάλ Μαγιόρκα, όπου έγινε ένας από τους τοπ ασίστ στη σεζόν 2007-08.

Ο Ιμπαγάσα πήγε στην Βιγιαρρεάλ ΚΦ τον Ιούλιο του 2008 για 1,5 εκατ. Ευρώ, για 2 σεζόν. Δύο χρόνια αργότερα μετά από δύο άτυχες σεζόν, αμαυρώθηκε από μερικά σωματικά προβλήματα (ακόμα και αν κατάφερε να πετύχει 60 συμμετοχές με τη Βιγιαρρεάλ ΚΦ), ο 34χρονος, μετακόμισε στον Ολυμπιακό και την Ελλάδα με ένα 2ετές συμβόλαιο. Σκόραρε για πρώτη φορά με την ερυθρόλευκη φανέλα σε μια νίκη 5-1 σε φιλικό επί της Α.Σ. Ρόμα, συμβάλλοντας με 24 συμμετοχές (και 0 γκολ) με την φανέλα της ομάδας του Πειραιά και στέφθηκε πρωταθλητής της Σούπερ Λίγκα.

Τη σεζόν 2014-2015, στα 38 του, αγωνίστηκε με την φανέλα του Πανιωνίου.

Διακρίσεις
----------

Σύλλογοι:

* Ρεάλ Μαγιόρκα: Κύπελλο Ισπανίας 2002-03
* Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. (ποδόσφαιρο): Σούπερ Λίγκα 2010-11, 2011-12, 2012-13,2013-14 και Κύπελλο Ελλάδας ποδοσφαίρου ανδρών 2011-12

Εθνική Ομάδα:

* Αργεντινή Παγκόσμιο Κύπελλο ποδοσφαίρου κάτω των 20 ετών 1995

Παραπομπές
----------

1. ↑  RCDM.es Αρχειοθετήθηκε 2014-09-19 στο Wayback Machine. Jugadores de ayer y de hoy: Ariel Ibagaza (ισπανικά)
2. ↑  UEFA.com Ibagaza makes Atlético commitment
3. ↑  UEFA.com Ibagaza adds to Villarreal influx
4. ↑  UEFA.com Villarreal's Ibagaza joins Olympiacos
Έμβλημα από το 1939
Η **SA Française Matford** ήταν ένας γαλλικός κατασκευαστής αυτοκινήτων.

Ιστορικό της εταιρείας
----------------------

Ο Maurice Dollfus από τη Ford Γαλλίας και ο Émile Mathis από την SA Mathis ίδρυσαν την κοινή επιχείρηση *Matford* για την παραγωγή αυτοκινήτων τον Σεπτέμβριο του 1934. Το εμπορικό σήμα ήταν *Matford*. Η παραγωγή αυτοκινήτων τελείωσε το 1940. Βέβαια, τα φορτηγά κατασκευάζονταν μέχρι το 1946.

οχήματα
-------

### Επιβατηγό αυτοκίνητο

Στην αρχή, τα μοντέλα Mathis προσφέρονταν με την επωνυμία Matford, ακολουθούμενα από τα μοντέλα της Ford, τα οποία στη συνέχεια αντικατέστησαν τα μοντέλα Mathis.

Η σειρά μοντέλων *Quadruflex* είχε σασί από τη Mathis και κινητήρες V8 της Ford, όμως ελάχιστα πουλήθηκαν.

Τα οχήματα του έτους μοντέλου του 1935 ήταν βασισμένα στο αμερικανικό Ford V8 Model 48. Η κίνηση παρεχόταν από έναν κινητήρα V8 με 3622 εκτόπισμα cm³.

Ακολούθησε το Alsace το 1936 με ένα νέο, λιγότερο αμερικανοποιημένο σώμα, αν και το σασί και η μηχανή προέρχονταν από τα Αμερικάνικα Ford. Το τετράθυρο σεντάν είχε τέσσερα πλαϊνά παράθυρα. Ήταν διαθέσιμοι κινητήρες V8 με 2227 cm³ και 3622 εκτόπισμα cm³.

Το 1937, ένα κάμπριο και η έκδοση hatchback *Commerciale* συμπλήρωναν τη γκάμα. Το 1938 προστέθηκε ένα στέισον βάγκον με ξύλινη επένδυση.

* Links: Matford M4S-Commerciale 1934, rechts: Mathis EMY4-SΑριστερά: Matford M4S-Commerciale 1934, δεξιά: Mathis EMY4-S
* Matford Alsace von 1936Matford Alsace από το 1936
* Matford 14 CV von 1936Matford 14 CV από το 1936
* Matford von 1938Matford από το 1938
* Matford von 1938Matford καμπριολέ από το 1938
* Matford von 1939Matford από το 1939

### εμπορικά οχήματα

 Matford F917WS
Το φορτηγό Matford F 817 T ήταν διαθέσιμο από το 1938 έως το 1944.

Ακολούθησε το φορτηγό Matford F917WS το 1940. Παρά το ξέσπασμα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, αυτό συνέχισε να κατασκευάζεται μέχρι τον Φεβρουάριο του 1943 και στη συνέχεια διακόπηκε υπέρ του φορτηγού γερμανικής κατασκευής Ford V 3000 S. Μετά το τέλος του πολέμου, το μοντέλο τροποποιήθηκε από το 1949 και παρήχθη ξανά ως Ford Cargo F798WM μέχρι το 1954, όταν η Ford Γαλλίας πουλήθηκε στη Simca. Το μοντέλο λοιπόν παρήχθη από το 1955 ως Simca Cargo και, μέσω της εξαγοράς της Automobiles Unic το 1958, μέχρι το 1960 ως Unic Cargo.

διαδικτυακοί σύνδεσμοι
----------------------

* (F) Matford (Memento vom 8. Juni 2016 im Internet Archive) Auf gtue-oldtimerservice.de.

Ατομικές αποδείξεις
-------------------

1. ↑  George Nicholas Georgano: *Autos. Encyclopédie complète. 1885 à nos jours.* Courtille, Paris 1975 (französisch).
2. ↑  George Nicholas Georgano (Herausgeber): *The Complete Encyclopedia of Commercial Vehicles.* Motorbooks International, Osceola 1979, ISBN 0-87341-024-6 (englisch).
3. ↑  Matford F917WS im Einsatz bei der Wehrmacht
4. ↑  Beschreibung und Bilder über die Typengeschichte des Matford F917WS bis zum Unic Cargo
5. Πρότυπο:BibISBN
6. Πρότυπο:BibISBN
Η **Επιτροπή Κρατικού Σχεδιασμού**, κοινώς γνωστή ως **Γκοσπλάν**, ήταν η αρχή που ήταν υπεύθυνη για τον κεντρικό οικονομικό σχεδιασμό στη Σοβιετική Ένωση. Ιδρύθηκε το 1921 και παρέμεινε σε λειτουργία μέχρι τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991. Η Γκοσπλάν είχε ως κύριο καθήκον τη δημιουργία και διαχείριση μιας σειράς πενταετών σχεδίων που διέπουν την Οικονομία της Σοβιετικής Ένωσης.

Η Γκοσπλάν ιδρύθηκε επίσημα με ένα διάταγμα Sovnarkom, της 22ας Φεβρουαρίου 1921. Το διάταγμα ψηφίστηκε την ίδια μέρα που δημοσιεύτηκε στην Πράβντα σε ένα άρθρο του σοβιετικού ηγέτη Βλαντίμιρ Λένιν. Αρχικά, είχε συμβουλευτική λειτουργία,[4] με ολόκληρο το προσωπικό της να αποτελείται από μόλις τριάντα τέσσερα άτομα κατά την ίδρυσή της του τον Απρίλιο του 1921. Επελέγησαν με βάση την ακαδημαϊκή εμπειρία σε εξειδικευμένες πτυχές της βιομηχανίας. Μόλις επτά ήταν μέλη του Ρωσικού Κομμουνιστικού Κόμματος (μπολσεβίκοι). Με τη συνεχιζόμενη στροφή προς ένα σύστημα παραγωγής βασισμένο στην αγορά ως μέρος της Νέας Οικονομικής Πολιτικής (ΝΕΠ), υπήρχαν πολύ πραγματικοί περιορισμοί στην πιθανή έκταση του κεντρικού σχεδιασμού κατά την αρχική φάση της θεσμικής ζωής της Γκοσπλάν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Carr, *A History of Soviet Russia,* vol. 2, pg. 376.
Η **γονιδιωματική** είναι το μέρος της γενετικής που μελετά το γονιδίωμα των οργανισμών. Αυτή περιλαμβάνει ολόκληρη την αλληλούχιση του DNA των οργανισμών και καλής-ανάλυσης γενετική χαρτογράφηση. Ο τομέας επίσης περιλαμβάνει μελέτες γονιδίων που συνεργάζονται. Παραδείγματα είναι η ετέρωση, επίσταση, πλειοτροπία και άλλες αλληλεπιδράσεις μεταξύ θέσεων και αλληλόμορφων εντός του γονιδιώματος. 

Η γονιδιωματική εφαρμόζει μεθόδους ανασυνδυασμένου DNA, αλληλούχισης DNA, και βιοπληροφορική για να αλληλουχίσει, να συναρμολογήσει, και να αναλύσει τη λειτουργία και τη δομή των γονιδιωμάτων. Αυτό είναι το *ολοκληρωμένο* σύνολο του DNA μέσα σε ένα μόνο κύτταρο ενός οργανισμού. Αντίθετα, η διερεύνηση των ρόλων και των λειτουργιών των μεμονωμένων γονιδίων είναι πρωταρχικός στόχος της μοριακής βιολογίας και της γενετικής και είναι κοινό θέμα της σύγχρονης ιατρικής και βιολογικής έρευνας. Έρευνα μεμονωμένων γονιδίων εάν δεν περιλαμβάνει ολόκληρο το γονιδίωμα.

Η Υπηρεσία Προστασίας Περιβάλλοντος Ηνωμένων Πολιτειών έχει έναν κάπως ευρύτερο ορισμό: 

«Ο όρος "γονιδιωματική" περιλαμβάνει ένα ευρύτερο πεδίο της επιστημονικής έρευνας συσχετιζόμενων τεχνολογιών από όταν η γονιδιωματική αρχικά θεωρήθηκε. Ένα γονιδίωμα είναι το σύνολο όλων των γονιδίων ενός μεμονωμένου οργανισμού. Έτσι, η γονιδιωματική είναι η μελέτη όλων των γονιδίων ενός κυττάρου, ή ιστού, στα επίπεδα του DNA (γονότυπος), mRNA (μεταγράφωμα), ή της πρωτεΐνης (πρωτεΐνωμα)».

Παραπομπές
----------

1. ↑  Πέβσνερ, Τζόναθαν 2009. *Bioinformatics and functional genomics* 2η έκδ, Χόμποκεν, Ν.Τζ: Ουίλι-Μπλάκγουελ. ISBN 9780470085851
2. ↑   Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών Ανθρώπινου Γονιδιώματος 2010. Ένας σύντομος οδηγός για την γονιδιωματική. .
3. ↑  Klug, Γουίλιαμ Σ. *κ.ά.* 2011. *Concepts of genetics*. 10η έκδ, Cummings. ISBN 978-0321724120
4. ↑  National Human Genome Research Institute 2010. FAQ about genetic and genomic science.
5. ↑  Κάλβερ, Κέννεθ Γ. & Μαρκ A. Labow 2002. Γονιδιωματική. Στου Ρίτσαρντ Ρόμπινσον (έκδ) *Genetics*. Μακμίλλαν. ISBN 0028656067
6. ↑  «ΥΠΠ Πολιτική ενδιάμεσης γονιδιωματικής» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 22 Φεβρουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 2 Ιουλίου 2015.
Ο **Γκέοργκ Φέρντιναντ Κάβεραου** (γερμ. *Georg Ferdinand Kawerau*, 1856-1909) υπήρξε Γερμανός αρχιτέκτων του 19ου αιώνα και μελετητής ιστορικών κτηρίων.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 1856 στο Βερολίνο. Πατέρας του ήταν ο Μάρτιν Κάβεραου, διδάσκαλος της σωματικής αγωγής και εκκλησιαστικός μουσικός. Η μητέρα του λεγόταν Εμίλιε το γένος Κάλε. Μεγάλωσε στο Βερολίνο, όπου και πήρε απολυτήριο γυμνασίου. Σπούδασε στην Ακαδημία του Βερολίνου και διορίστηκε ως *Regierungsbauführer* στο Στάργκαρντ. Επειδή δεν άντεχε το υγρό κλίμα αποδήμησε στην Ελλάδα και ασχολήθηκε με την αρχαιολογία. Πήρε μέρος στις αρχαιολογικές ανασκαφές του 1885 υπό την διεύθυνση του Σλίμαν στην Τίρυνθα και αργότερα το 1885 - 1890 με τον Παναγιώτη Καββαδία στις ανασκαφές της Ακρόπολης. Στην Ολυμπία αναστύλωσε δύο κίονες του Ηραίου. Πήγε και στην Τουρκία, όπου εργάστηκε για την κατασκευή μιας μονάδας παραγωγής ρεύματος στο Σκουτάρι, σε έργα οδοποιίας, και από το 1893-96 στην κατασκευή του κτιρίου των Ανατολιακών Σιδηροδρόμων. Επέστρεψε στην πατρίδα του και ίδρυσε δικό του γραφείο στην Στετίν. Αναγορεύτηκε διδάκτων τιμής ένεκεν από το Πανεπιστήμιο του Γκισεν και διετέλεσε διευθυντής των αρχαιολογικών ανασκαφών των Μουσείων του Βερολίνου στην Μίλητο και Πέργαμο. Από την 1η Απριλίου 1908 διορίστηκε βοηθός του διευθυντή των Μουσείων του Βερολίνου στην Κωνσταντινούπολη.

Απεβίωσε στις 13 Απριλίου 1909 στην Στετίν.

Δημοσιεύσεις
------------

* Παναγιώτης Καββαδίας (1849-1928), Γκέοργκ Κάβεραου (1856-1909) (1906). *Die Ausgrabung der Akropolis vom Jahre 1885 bis zum Jahre 1890*. Εν Αθήναις: Τυπογραφείον «ΕΣΤΙΑ», Κ. Μάισνερ, Ν. Καργαδούρη. Ανακτήθηκε στις 21 Νοεμβρίου 2011.
* mit Georgios Soteriades: *Der Apollotempel zu Thermos.* In: *Antike Denkmäler*, Band 2, 1902/08. (Online UB Heidelberg)
* mit Albert Rehm: *Das Delphinion in Milet.* In: *Milet* Band 1, 3, Berlin 1914. (Online UB Heidelberg)
* mit Theodor Wiegand: *Die Paläste der Hochburg.* In: *Altertümer von Pergamon*, Band 5, 1, Berlin 1930.
* posthum: *Gedichte.* Berlin 1913. (Mit einem Vorwort von Theodor Wiegand. Privatdruck „für seine Freunde".)

Πηγές
-----

* A. Köster: *Georg Kawerau.* In: *Biographisches Jahrbuch für die Altertumswissenschaft* 32, 1909, Seite 68-69.
* *Amtliche Berichte aus den Königl. Preußischen Kunstsammlungen* 30, 1908-09, Seite 205-106.
* J. Kohte: *Georg Kawerau †.* In: *Zentralblatt der Bauverwaltung* 29. Jahrgang 1909, Nr. 33 (vom 24. April 1909), Seite 231-232.
* Jens Andreas Bundgaard: *The Excavation of the Athenian Acropolis 1882–1990. The Original Drawings edited from the papers of Georg Kawerau.* Kopenhagen 1974.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 100970897
* **AA**: 37454
* LCCN: n83165521
* ISNI: 0000 0000 8403 7919
* GND: 139461841
* SUDOC: 032952902
* BNF: cb12387900s (data)

 |

 |