*Ο* **Μπονιφάσιο Οντό Εντού-Αγκουόνγκ** (Bonifacio Ondó Edú-Aguong, Ενιβαγιόνγκ Ισπανικής Γουινέας, 1922 – Μαλάμπο, Ισημερινή Γουινέα, 5 Μαρτίου 1969 ) ήταν πολιτικός της Ισημερινής Γουινέας .

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε σε μια αστική οικογένεια στην πόλη Εβιναγιόνγκ. Ήταν θείος του Λεάντρο Μπόμιο Νσούε. Ήταν κατηχητής στην εκκλησία της γενέτειράς του κατά τη διάρκεια της νεότητάς του και δίδαξε στο Δημοτικό Σχολείο Mission San José.

Εξορίστηκε στην Γκαμπόν τον Οκτώβριο του 1959, όπου οργάνωσε τη Λαϊκή Ένωση για την Απελευθέρωση της Ισημερινής Γουινέας (UPLGE), στη Λιμπρεβίλ, με την υποστήριξη της κυβέρνησης του Λέον Μπα.

Επέστρεψε στην Ισημερινή Γουινέα το 1963, λίγο πριν από την έγκριση της αυτονομίας της επικράτειας τον Δεκέμβριο του 1963, μετατρέποντας το UPLGE σε Movimiento de Unión Nacional de Guinea Ecuatorial (MUNGE), ένα ακροδεξιό κόμμα που σχετίζεται με το καθεστώς του Φράνκο και με εθνικιστική ιδεολογία.που βρήκε υποστήριξη μεταξύ των συντηρητικών ανθρώπων της τάξης. Έλαβε επίσης την υποστήριξη των κατοίκων της Γουινέας που ήταν πιο κοντά στη διοίκηση (όπως αξιωματούχοι, παραδοσιακοί αρχηγοί και ηλικιωμένοι γενικά), υλοτόμοι, η Καθολική Εκκλησία και αποίκοι, ιδιαίτερα Ισπανοί ιδιοκτήτες αγροκτημάτων .

Έγινε πρόεδρος της αυτόνομης κυβέρνησης την 1η Ιανουαρίου 1964    και κατά τη διάρκεια της διοίκησής του έγιναν κάποια δημόσια έργα, όπως η κατασκευή της γέφυρας στον ποταμό Μπίνι.  Ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα έργα του ήταν αυτό των Συγκεντρωμένων Πόλεων, με το οποίο σκόπευε να συγκεντρώσει μικρούς πληθυσμούς σε μεγαλύτερους πυρήνες για να διευκολύνει την παροχή δημόσιων υπηρεσιών στους πολίτες. 

Συμμετείχε στη διάσκεψη που συνέταξε το Σύνταγμα της Ισημερινής Γουινέας το 1968, όντας ένα από τα φαβορί στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 1968 αμέσως πριν από την ανεξαρτησία της χώρας, στις οποίες ήρθε δεύτερος, με &0000000000031941.00000031.941 ψήφους — και —πρώτος γύρος &0000000000041254.00000041.254 ψήφοι —δεύτερος γύρος—.

Στις 11 Οκτωβρίου παρασημοφορήθηκε με τον Μεγαλόσταυρο του Τάγματος της Καθολικής Ισαβέλλας στην ισπανική πρεσβεία από τον Μανουέλ Φράγκα.   Αντιμέτωπος με τονFrancisco Macías, πήγε ξανά στην εξορία στη Γκαμπόν μετά την ανεξαρτησία. Αναγκάστηκε από τον πρόεδρο της Γκαμπόν Ομάρ Μπόνγκο να επιστρέψει στη χώρα μετά από λίγους μήνες,  κρατήθηκε στο αεροδρόμιο Σάντα Ισαμπέλ,  υποβλήθηκε σε κατ' οίκον περιορισμό και αργότερα φυλακίστηκε στη φυλακή Playa Negra    όπου, σύμφωνα με την επίσημη εκδοχή, αυτοκτόνησε στις 5 Μαρτίου 1969. Εκείνες τις μέρες πέθανε και η γυναίκα του.  Ο θάνατός του κοινοποιήθηκε στον Μασίας —ο οποίος βρισκόταν σε περιοδεία στην ηπειρωτική περιοχή— μέσω τηλεγραφήματος του Teodoro Obiang, τότε διευθυντή των φυλακών. 

Εναλλακτικά, έχει αναφερθεί ότι στην πραγματικότητα εκτελέστηκε με την κατηγορία ότι σχεδίαζε πραξικόπημα .

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Proyecto de ley sobre régimen autónomo de la Guinea Ecuatorial». Diario ABC. 16 de octubre de 1963.. Ανακτήθηκε στις 21 de marzo de 2017.
2. ↑  «ÚLTIMA FASE DEL GENEROSO PROCESO DE DESCOLONIZACIÓN BRINDADO POR ESPAÑA A GUINEA ECUATORIAL». La Vanguardia. 21 de julio de 1967.. Ανακτήθηκε στις 25 de marzo de 2017.
3. ↑  «Se prorroga el mandato de los cuerpos que gobiernan Guinea». La Vanguardia. 10 de febrero de 1968.. Ανακτήθηκε στις 25 de marzo de 2017.
4. ↑  Πρότυπο:Versalita, Clarence (2014). «El contexto colonial y poscolonial en la narrativa hispano-guineana» (PDF). *Facultad de Filosofía y Letras* (Alcalá de Henares: Universidad de Alcalá): 234. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 de febrero de 2017.. Ανακτήθηκε στις 23 de febrero de 2017.
5. ↑  «"Bonifacio Ondo, el hombre que no supo pactar". Número especial de "La Verdad", órgano de prensa de CPDS, sobre los 50 años de Independencia de Guinea Ecuatorial.CPDS». ASODEGUE. 11 de noviembre de 2018.. Ανακτήθηκε στις 12 de noviembre de 2018.
6. ↑  Πρότυπο:Versalita, Xavier. «Cronología de Guinea Ecuatorial: 1950 / 1979 De la independencia al juicio contra Macías» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 7 de diciembre de 2016.  Ελέγξτε τις τιμές ημερομηνίας στο: `|accessdate=` (βοήθεια)
7. ↑  Ministerio de Asuntos Exteriores: «Decreto 2637/1968, de 1 de octubre, por el que se concede la Gran Cruz de la Orden de Isabel la Católica al señor Bonifacio Ondó Edu.». *Boletín Oficial del Estado* (Madrid) (260): 15337. 29-10-1968.. Ανακτήθηκε στις 25-11-2022.
8. ↑  «El héroe olvidado». *Radio Macuto*. 10 de octubre de 2012. Ανακτήθηκε στις 12 de marzo de 2017.  Ελέγξτε τις τιμές ημερομηνίας στο: `|accessdate=, |ημερομηνία=` (βοήθεια)
9. 1 2  Πρότυπο:Versalita, Juan (7 de agosto de 1979). «Macías ganó las únicas elecciones». El País.. Ανακτήθηκε στις 12 de marzo de 2017.
10. ↑  Parece que han muerto en Guinea Ecuatorial Bonifacio Ondó y Atanasio Ndongo, diario ABC, 01/04/1969. (Continuación)
11. ↑  «Parece que han muerto en Guinea Ecuatorial Bonifacio Ondó y Atanasio Ndongo». Diario ABC de Sevilla. 1 de abril de 1969. ISSN 1139-8183. OCLC 436631817.. Ανακτήθηκε στις 14 de marzo de 2017.
12. ↑  «Dictator of the Month: Teodoro Obiang Nguema of Equatorial Guinea» (στα inglés). 25 de julio de 2011. Ανακτήθηκε στις 19 de abril de 2017.  Ελέγξτε τις τιμές ημερομηνίας στο: `|accessdate=, |ημερομηνία=` (βοήθεια)CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
13. ↑  «SE OFRECE BONIFACIO NGUEMA ESONO-NCHAMA, EX-VICEPRESIDENTE DE MACÍAS Y MINISTRO DE ASUNTOS EXTERIORES DE ENTONCES». 22 de febrero de 2003. Ανακτήθηκε στις 15 de abril de 2017.  Ελέγξτε τις τιμές ημερομηνίας στο: `|accessdate=, |ημερομηνία=` (βοήθεια)
14. ↑  «Macias Nguema: Ruthless and bloody dictator» (στα inglés). Afroarticles.com. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 de noviembre de 2014.  Ελέγξτε τις τιμές ημερομηνίας στο: `|archivedate=` (βοήθεια)CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
15. ↑  Πρότυπο:Versalita, Rashid (6 de agosto de 2008). «Macias Nguema: Ruthless and bloody dictator». *Afro Articles* (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 de marzo de 2016. Ανακτήθηκε στις 14 de marzo de 2017.  Ελέγξτε τις τιμές ημερομηνίας στο: `|accessdate=, |ημερομηνία=, |archivedate=` (βοήθεια)