recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Δήμος Κωνσταντίνου** είναι ελληνοκύπριος πρώην ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως τερματοφύλακας. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του αγωνίστηκε με τα χρώματα της Ένωσις Νέων Παραλιμνίου και της εθνικής Κύπρου. Θεωρείται ένας από τους καλύτερους Κύπριους τερματοφύλακες όλων των εποχών.

Καριέρα
-------

Ο Δήμος έπαιξε για πρώτη φορά στην ομάδα αντρών της Ένωσις Νέων Παραλιμνίου το 1963 σε ηλικία 16 ετών. Υπήρξε ο αρχηγός της μεγάλης ομάδας της περιόδου 1973-1977 με καλύτερες στιγμές την κατάληψη της Δεύτερης θέσης την περίοδο 1974-1975, τους δύο τελικούς (1974 και 1975) και τις τρεις συμμετοχές στα Κύπελλα Ευρώπης. Λόγω της Τουρκικής εισβολής το 1974 η ομάδα δεν αγωνίστηκε με την Λουξεμβουργιανή Αβενίρ και έχασε μοναδική ευκαιρία πρόκρισης στον Β' Γύρο του Κυπέλλου Κυπελλούχων.

Την περίοδο 1974-75 δέχθηκε μόνο 11 τέρματα με την ΕΝΠ να έχει πανευρωπαϊκά δεχθεί τα λιγότερα τέρματα και τον ίδιο να αναδεικνύεται ως ο Καλύτερος Τερματοφύλακας της Ευρώπης για το 1975.

Ο ίδιος θεωρεί ως σημαντικότερη στιγμή της καριέρας του την κλήση του στην εθνική ομάδα και τις ευρωπαϊκές του παρουσιές με τη φανέλα της αγαπημένης του ομάδας. Αξέχαστη θα του μείνει η συγκινητική υποδοχή και φιλοξενία που έτυχε η ομάδα από τους Έλληνες της Γερμανίας στις δύο ευρωπαϊκές αναμετρήσεις της το 1975 και το 1976 με Ντούισμπουργκ και Καϊζερσλάουτερν αντίστοιχα. Ως τη χειρότερη στιγμή της ζωής του περιγράφει τον Μαύρο Τελικό της 6ης Ιουλίου 1975 και η σφαγιαστική διαιτησία του Μιχαλάκη Κυριακίδη. Κάποιοι στέρησαν στην Ένωση τον πιο σίγουρο τίτλο στη μακρόχρονη ιστορία της.
Η **Χριστιανή-Καρλόττα**, γερμ.: Christiane-Charlotte von Nassau-Ottweiler (2 Σεπτεμβρίου 1685 - 6 Νοεμβρίου 1761) από τον Οίκο του Νάσσαου-Βάιλμπουργκ ήταν κόρη του κόμη του Nάσσαου-Ότβαϊλερ και με τους γάμους της έγινε πρώτα κόμισσα του Νάσσαου-Σάαρμπρυκεν και μετά κόμισσα της Έσσης-Χόμπουργκ.

Βιογραφία
---------

Ήταν η πρώτη (επιζήσασα) κόρη του Φρειδερίκου-Λουδοβίκου κόμη του Νάσσαου-Ότβαϊλερ (1651-1728) από τον πρώτο γάμο του με τη Χριστιανή φον Άχλεφελτ (1659–1695), κόρη του Φρειδερίκου Άχλεφελτ μεγάλου Καγκελάριου της Δανίας.

Παντρεύτηκε τον πρώτο της σύζυγο Κάρολο-Λουδοβίκο κόμη του Νασάου-Σάαρμπρυκεν στις 22 Απριλίου 1713 στο Σάαρμπρυκεν.

Έκανε τον δεύτερο γάμο της στις 17 Οκτωβρίου 1728 στο Σάαρμπρυκεν με τον Φρειδερίκο Γ΄ λάντγκραβο της Έσσης-Χόμπουργκ. Αυτός ο γάμος δημιουργήθηκε μετά από διαμεσολάβηση τού αδελφού τού Φρειδερίκου, τού Ερνέστου-Λουδοβίκου λαντγκράβου της Έσσης-Ντάρμστατ. Οι δαπάνες του γάμου πρέπει να επιδείνωσαν τα προβληματικά οικονομικά της Έσσης-Χόμπουργκ: μία αυτοκρατορική επιτροπή για το χρέος βρήκε μόνο δύο ασημένια κουτάλια στην Αυλή. Ο Φρειδερίκος Γ΄ είχε εκφράσει ανησυχίες και πρότεινε να ενημερώσει τη μέλλουσα σύζυγό του, για την οικονομική κατάσταση. Ο Ερνέστος-Λουδοβίκος έγραψε τότε στον Φρειδερίκο Γ΄: "γράψτε στην αδελφό της, γράψτε· όσο έχετε χρόνο, μπορείτε να το κάνετε."

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε πρώτα το 1713 τον Κάρολο-Λουδοβίκο κόμη του Νασάου-Σάαρμπρυκεν και απέκτησε δύο γιους, οι οποίοι, ωστόσο, απεβίωσαν και οι δύο ενός έτους:

* Κάρολος-Φρειδερίκος (1718–1719).
* Λουδοβίκος-Κάρολος (1720–1721).

Το 1723 απεβίωσε ο Κάρολος-Λουδοβίκος και η Χριστιανή-Καρλόττα έκανε δεύτερο γάμο το 1728 με τον Φρειδερίκο Γ΄ λάντγκραβο της Έσσης-Χόμπουργκ. Δεν απέκτησε απογόνους.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* Carl Eduard Vehse: *Geschichte der deutschen Höfe seit der Reformation*, σελ. 453.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 651148705736437080007
* GND: 1124932879

 |

 |
Η **φιδόσαυρα** ή τυφλίτης είναι μια μεγάλου μεγέθους άποδη σαύρα της οικογένειας Anguidae. Απαντάται στη Νότια και Α. Ευρώπη, καθώς και στην Κ. Ασία.

Περιγραφή
---------

Η φιδόσαυρα μπορεί να φτάσει τα 140 cm σε μήκος. Μοιάζει με φίδι, αλλά στην πραγματικότητα είναι άποδη σαύρα. Αυτό σημαίνει ότι έχει βλέφαρα και ακουστικά ανοίγματα, σε αντίθεση με τα φίδια.

Η ραχιαία αύλακα σε ενήλικα και ανήλικα άτομα αποτελεί διαγνωστικό χαρακτηριστικό του είδους
Μοιάζει με κονάκι (*Anguis*), αλλά μπορεί να διακριθεί εύκολα, τόσο σε ενήλικα, όσο και σε ανήλικα άτομα, λόγω της πλάγιας αύλακας που ξεκινά από το ακουστικό άνοιγμα και καταλήγει στην κλοάκη.

Γεωγραφική κατανομή
-------------------

Στην Ελλάδα απαντάται στην Ηπειρωτική Ελλάδα, στην Πελοπόννησο, στην Εύβοια, στο Ιόνιο (Κέρκυρα, Λευκάδα, Κεφαλονιά, Ζάκυνθος), αλλά και σε αρκετά νησιά του Αιγαίου (Θάσος, Σκιάθος, Λήμνος, Άγιος Ευστράτιος, Λέσβος, Σάμος,  Ικαρία, Κως, Ρόδος).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Speybroeck, J. Beukema, W. Bok, B. Van Der Voort, J. (2016). *Field Guide to the Amphibians and Reptiles of Britain and Europe.*. San Diego, USA: Bloomsbury Natural History.
2. 1 2
ΜπούκαρηςΜπούκαρης
Η θέση του δήμου στο νομό Κέρκυρας
Ο **Δήμος Κορισσίων** ήταν δήμος του νομού Κέρκυρας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Κέρκυρας. Βρισκόταν στην νότια Κέρκυρα. Είχε έκταση 27.675 στρέμματα και πληθυσμό 5.010 κατοίκους.

Βρισκόταν στην ευρύτερη περιοχή της Λευκίμμης και οι κάτοικοι ασχολούνται με την γεωργία κυρίως, αλλά και με τουριστικά επαγγέλματα και υπηρεσίες.

  

  

  

  

Η έδρα του δήμου ήταν στις Αργυράδες. Ο Δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:

 **Δ.δ. Αργυράδων**  [ 2.033 ] 
* οι Αργυράδες [ 1.000 ]
* ο Άγιος Γεώργιος [ 501 ]
* ο Μαραθιάς [ 332 ]
* το Νεοχωράκι [ 200 ]

 **Δ.δ. Αγίου Νικολάου**  [ 471 ] 
* ο Άγιος Νικόλαος [ 342 ]
* ο Νότος [ 99 ]
* οι Ρουμανάδες [ 30 ]

 **Δ.δ. Βασιλατίκων**  -- τα Βασιλάτικα [ 174 ]
 **Δ.δ. Κουσπάδων**  [ 383 ] 
* οι Κουσπάδες [ 333 ]
* ο Μπούκαρης [ 50 ]

 **Δ.δ. Περιβολίου**  [ 1.441 ] 
* το Περιβόλι [ 1.420 ]
* τα Ποτάμια [ 21 ]

 **Δ.δ. Πετριτής**  [ 704 ] 
* η Πετριτή [ 663 ]
* οι Κορακάδες [ 41 ]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Υπουργείο Εσωτερικών, δήμοι του σχεδίου Καποδίστριας Αρχειοθετήθηκε 2009-09-24 στο Wayback Machine.

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Σχέδιο Καποδίστριας: Διοικητική διαίρεση του νομού Κέρκυρας |
| --- |
|  |
| 
Αγίου Γεωργίου · Αχιλλείων · Εσπερίων · Θιναλίων · Κασσωπαίων · Κερκυραίων · Κορισσίων · Λευκιμμαίων · Μελιτειέων · Παλαιοκαστριτών · Παξών · Παρελίων · Φαιάκων |

 |

Συντεταγμένες: 37°39′N 24°18′E﻿ / ﻿37.650°N 24.300°E﻿ / 37.650; 24.300
Ο **Γεώργιος Μόρμορης** (1720-1790), ήταν Έλληνας ιατροφιλόσοφος και λογοτέχνης από τα Κύθηρα.

Βίος
----

Ο **Γεώργιος Μόρμορης** γεννήθηκε το 1720 στα Κύθηρα. Καταγόταν από τον Κρητικό κλάδο της οικογένειας Μόρμορη η οποία απαντάται για πρώτη φορά στο Ναύπλιο από τον 16ο αιώνα. Διάφοροι κλάδοι της μετανάστευσαν στην Κρήτη, στα Επτάνησα και αλλού. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Πάδοβας ,από όπου αποφοίτησε τον Φεβρουάριο του 1745 και ήταν μέλος της Ακαδημίας της Φλωρεντίας.
Μετά την αποφοίτησή του επέστρεψε στην ιδιαίτερη πατρίδα του όπου και πέθανε.

Συγγραφικό έργο
---------------

Ο ιστορικός του νεοελληνικού θεάτρου Σπύρος Ευαγγελάτος αποδίδει την, αρχικά αγνώστου μεταφραστή, απόδοση στα νέα ελληνικά του θεατρικού έργου Αμύντας του Τορκουάτο Τάσο (Torquato Tasso) (1745) στον Μόρμορη, κατόπιν αρχειακής έρευνας που πραγματοποίησε στην Βενετία και στην Μαρκιανή Βιβλιοθήκη και στη Δημοτική Bιβλιοθήκη Bergamo.
Η ελληνική απόδοσή του εκτείνεται σε 3842 στίχους ενώ η αρχική ιταλική απόδοσή του σε 1996 στίχους. Η μορφολογία ξεπερνά το είδος της *commedia pastorale* (ποιμενικής κωμωδίας), και προσεγγίζει το διδακτικό ύφος του Διαφωτισμού.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Αγγλικά) *CERL Thesaurus*. Consortium of European Research Libraries. cnp02062545. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  Μορμόρηδες -Αργολική Αρχειακή Βιβλιοθήκη Ιστορίας & Πολιτισμού Αρχειοθετήθηκε 2012-07-19 στο Wayback Machine.

Πηγές
-----

* Σπύρου Ευαγγελάτου, «Γεώργιος Μόρμορης», Ελληνικά, τομ. 22, τ/χ.1 (1969),σελ.173-182

Βιβλιογραφία
------------

* Ιφιγένεια Μποτουροπούλου, « Αλέξανδρος Ρίζος Ραγκαβής και Γεώργιος Μόρμορης», Κύθηρα : Μύθος και Πραγματικότητα, Πρακτικά Α΄Διεθνούς Συνεδρίου Κυθηραϊκών Μελετών, Εκδ. Ελεύθερου Ανοικτού Πανεπιστημίου Δήμου Κυθήρων, τόμος Γ΄, 2003 , σελ.367-375.
* Μαρία Πατραμάνη, «Ο ποιητής του Αμύντα Γεώργιος Μόρμορης και ο κόσμος του: ψηφίδες από την ανθρωπογεωγραφία της κρητικής διασποράς (1645-1669) και την πνευματική παραγωγή στα Κύθηρα του 18ου αιώνα», Νόστος, τομ. 5, (2008), σελ.203-310

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 265127078
* **ΕΒΕ**: 320504
* **BiblioNet**: **106533**
* LCCN: n2012059807
* ISNI: 0000 0003 8226 7691
* GND: 1027483496
* BNF: cb16704010g (data)

 |

 |
Ινδική σωματική τέχνη μπαχντί με βαφή από χένα
Πούδρα χένας
Μυλόπετρα όπου αλέθεται χένα στη Γιαζντ του Ιράν
Η **χένα** (αραβικά: حناء), ιστορικά γνωστή ως **κύπρινον** είναι μια βαφή που παρασκευάζεται από το φυτό *Lawsonia inermis*. Έχει χρησιμοποιηθεί από την αρχαιότητα για βαφή του δέρματος, των μαλλιών και των νυχιών, καθώς και υφασμάτων όπως το μετάξι, το μαλλί και το δέρμα. Παραδοσιακά η χένα χρησιμοποιείται στην Αραβική Χερσόνησο, στην Ινδική υποήπειρο, σε τμήματα της Νοτιοανατολικής Ασίας, στην Καρχηδόνα, σε άλλα μέρη της Βόρειας Αφρικής και στο Κέρας της Αφρικής. Το όνομα *χένα* χρησιμοποιείται σε άλλες βαφές δέρματος και μαλλιών, όπως η *μαύρη χένα* και η *ουδέτερη χένα*, καμία από τις οποίες ωστόσο δεν προέρχεται από το φυτό της χένας. 

Για να διατηρηθεί η απόχρωση της χένας για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα συνιστάται να αποφεύγει κανένας το πλύσιμο της περιοχής όπου εφαρμόστηκε η χένα για 12 ώρες. Επίσης, όταν η πάστα χένας είναι ξηρή, μπορεί κάποιος να εφαρμόσει ένα μείγμα ζάχαρης και χυμού λεμονιού για να απελευθερώσει περισσότερη βαφή από την πάστα έτσι ώστε το χρώμα να γίνει πιο έντονο. Η βαφή από χένα στο δέρμα τυπικά διαρκεί μερικές μέρες προτού αρχίσει να ξεφλουδίζει.

Αναφορές
--------

1. ↑  Cartwright-Jones, Catherine (2004). «Cassia Obovata». *Henna for Hair*. Ανακτήθηκε στις 5 Μαΐου 2013.
2. ↑  Dennis, Brady (26 Μαρτίου 2013). «FDA: Beware of "black henna" tattoos». *The Style Blog*. The Washington Post. Ανακτήθηκε στις 5 Μαΐου 2013.
Ο **Βασίλης Καζάκος** (1945 – 4 Αυγούστου 2006) ήταν Έλληνας ζωγράφος, αγιογράφος και χαράκτης. Διετέλεσε καθηγητής στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών του Πανεπιστημίου της Αθήνας.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1945 στα Ιωάννινα και ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές του σπουδές στη Ζωσιμαία Σχολή. Την ίδια εποχή ήρθε για πρώτη φορά σε επαφή με τη ζωγραφική πλάι στον πατέρα του, Γεώργιο. Σπούδασε χαρακτική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, έχοντας ως δασκάλους τους Κωνσταντίνο Γραμματόπουλο και τον Νίκο Νικολάου ενώ ταυτόχρονα παρακολούθησε μαθήματα σκηνογραφίας στο εργαστήριο του Βασίλη Βασιλειάδη.

Από το 1977 μέχρι και το θάνατό του, διετέλεσε καθηγητής στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών καθώς και διευθυντής στον τομέα της χαρακτικής. Νωρίτερα, είχε εργαστεί μεταξύ άλλων, ως συντηρητής του Βυζαντινού και Χριστιανικού Μουσείου. Παράλληλα, ασχολήθηκε ενεργά με την αγιογραφία για διάστημα περίπου είκοσι ετών.

Έργα του έχουν παρουσιαστεί σε εγχώριες και ξένες εκθέσεις, παραστάσεις και συναυλίες. Πραγματοποίησε από το 1974 μέχρι το 2003 ατομικές εκθέσεις σε διάφορα μέρη της Ελλάδας (Αθήνα, Ιωάννινα, Ρέθυμνο και Βόλος) ενώ συμμετείχε σε πληθώρα ομαδικών εκθέσεων σε διάφορες χώρες (Ελλάδα, Γαλλία, Ιταλία, Γερμανία, Ταϊβάν κ.ά.)

Ο Βασίλης Καζάκος, υπήρξε ιδρυτικό μέλος καλλιτεχνικών φορέων όπως η Ένωση Ελλήνων Χαρακτών, το Επιμελητήριο Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος, η Ένωση Αποφοίτων της ΑΣΚΤ και ο Πανελλήνιος Σύλλογος Ζωσιμάδων ενώ ήταν μέλος της Τράπεζας Τέχνης του Τόκιο. Απεβίωσε στις 4 Αυγούστου του 2006 στα Ιωάννινα όντας προσβεβλημένος από καρκίνο.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Βασίλης Καζάκος βιογραφικό σημείωμα
2. 1 2 3 4 5  Γιάννενα & σύγχρονη δημιουργία.[*νεκρός σύνδεσμος*]
3. ↑  Βασίλης Χάρος, *Μια βιογραφία ( 1938 - 2000 )*, εκδοτικός οίκος Αγγελάκη, Αθήνα 2013, σ. 210.
4. ↑  ΕΕΤΕ: Μέλη / Τμήμα Χαρακτικής.[*νεκρός σύνδεσμος*]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Βασίλειος Καζάκος στον *Πανδέκη*, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών
Λογότυπο της Παγκόσμιας Συμμαχίας (World Alliance), Αρχείο ΧΑΝ (YMCA), Γενεύη.
Η **Χριστιανική Αδελφότητα Νέων** (ΧΑΝ, αγγλικά: *Young Men's Christian Association*, **YMCA**) είναι μια παγκόσμια οργάνωση που εδρεύει στη Γενεύη της Ελβετίας, με περισσότερους από 57 εκατομμύρια δικαιούχους από 125 εθνικές οργανώσεις. Ιδρύθηκε στις 6 Ιουνίου του 1844 από τον Τζορτζ Ουίλιαμς στο Λονδίνο και έχει ως στόχο να θέσει τις χριστιανικές αρχές στην πράξη με την ανάπτυξη ενός υγιούς «σώματος, νου και πνεύματος». Αυτές οι τρεις αρχές αντικατοπτρίζονται από τις πλευρές του κόκκινου τριγώνου που αποτελεί κυρίαρχο στοιχείο των λογότυπων των κατά τόπους οργανώσεων ΧΑΝ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Blue Book» (PDF). World Alliance of YMCAs. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 13 Ιουνίου 2013. Ανακτήθηκε στις 23 Ιουλίου 2012.
Το **φράγμα Ιταϊπού** (πορτογαλικά: Barragem de Itaipu‎, ισπανικά: *Represa de Itaipú*‎) είναι υδροηλεκτρικό φράγμα στον ποταμό Παρανά το οποίο βρίσκεται στο σύνορο Βραζιλίας και Παραγουάης. Η κατασκευή του φράγματος αμφισβητήθηκε αρχικά από την Αργεντινή αλλά οι διαπραγματεύσεις και η λύση της αμφισβήτησης οδήγησαν στη διαμόρφωση της βάσης της αργεντινοβραζιλιάνικης ολοκλήρωσης.

Το όνομα "Ιταϊπού" προέρχεται από ένα νησί κοντά στο χώρο κατασκευής. Στα Γκουαρανί, ιταϊπού σημαίνει "η ηχηρή πέτρα". Το φράγμα Ιταϊπού ήταν το δεύτερο πιο παραγωγικό του κόσμου το 2020, και το ξεπερνά μόνο το Φράγμα των Τριών Φαραγγιών στην παραγωγή ενέργειας.

Ολοκληρώθηκε το 1984, είναι δικρατικής ιδιοκτησίας Βραζιλίας και Παραγουάης καθώς βρίσκεται στο σύνορο των δύο χωρών, 15 χιλιόμετρα βόρεια της Γέφυρα της Φιλίας. Το εγχείρημα ξεκινά από τα νότια στο Φος ντου Ιγκουασού στη Βραζιλία και τη Σιουδάδ δελ Έστε στην Παραγουάη και φτάνει μέχρι την Γκουαΐρα και το Σάλτο ντε Γουαϊρά. Η εγκατεστημένη χωρητικότητα είναι 14 γιγαβάτ αποτελούμενο από 20 μονάδες παραγωγής που παράγουν 700 μεγαβάτ η καθεμία. Το 2016 το φράγμα απασχολούσε 3.038 εργαζομένους.

Από τις 20 μονάδες παραγωγής που έχουν εγκατασταθεί, δέκα παράγουν ενέργεια 50 χερτς για την Παραγουάη και 60 για τη Βραζιλία. Επειδή η παραγωγή των γεννητριών της Παραγουάης ξεπερνά κατά πολύ τις τοπικές ανάγκες η περισσότερη παραγωγή εξάγεται στη Βραζιλία, όπου δύο γραμμές που διασχίζουν περίπου 800 χιλιόμετρα μεταφέρουν την πλειοψηφία της ενέργειας στις περιοχές του Σάο Πάουλο και Ρίο ντε Τζανέιρο όπου ο τερματικός εξοπλισμός μετατρέπει την ενέργεια σε ενέργεια 60 χερτς.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  www.itaipu.gov.py/es/energia/caracteristicas-de-la-represa.
2. ↑  acervo.estadao.com.br/noticias/acervo,itaipu-completa-40-anos,10095,0.htm.
3. ↑  Schenoni, Luis (2016). «Regional Power Transitions: Lessons from the Southern Cone». *GIGA Working Papers*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Σεπτεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 21 Μαρτίου 2017.
4. ↑  «Energy». Itaipu Binacional. 2014. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Απριλίου 2014. Ανακτήθηκε στις 4 Ιουλίου 2014.
5. ↑  «Archived copy». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Φεβρουαρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 16 Φεβρουαρίου 2017.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 155907271
* LCCN: n50054689
* ISNI: 0000 0004 0479 4282
* GND: 16067273-9

 |

 |
Για τον πολιτικό, δείτε: Γεώργιος Μυλωνάς (πολιτικός).  

Ο **Γεώργιος Μυλωνάς** του Εμμανουήλ (9 Δεκεμβρίου 1898 - 15 Απριλίου 1988) ήταν Έλληνας αρχαιολόγος, καθηγητής πανεπιστημίου και ακαδημαϊκός.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε τον Δεκέμβριο του 1898 στη Σμύρνη. Σπούδασε αρχαιολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, από το οποίο αποφοίτησε το 1922 ενώ υπηρετούσε με τον ελληνικό στρατό στη Μικρά Ασία. Συνέχισε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, από όπου έλαβε το διδακτορικό του το 1927. Το 1929 ολοκλήρωσε και δεύτερο διδακτορικό στο Πανεπιστήμιο Τζονς Χόπκινς των ΗΠΑ. Διετέλεσε επίκουρος καθηγητής αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου (1929) καθώς και στο Πανεπιστημίου του Ιλινόις (1931-1933) και από το 1933 ανέλαβε τη θέση Καθηγητού Αρχαιολογίας στο πανεπιστήμιο Ουάσιγκτον του Σαιντ Λούις. Στο Σαιντ Λουις δίδαξε μέχρι τη συνταξιοδότησή του το 1966, χρόνια κατά τα οποία υπηρέτησε και ως Πρόεδρος του Τμήματος Ιστορίας της Τέχνης και Αρχαιολογίας και Διακεκριμένος Καθηγητής. 

Το 1950 υπήρξε καθηγητής της Αμερικανικής Αρχαιολογικής Σχολής στην Αθήνα καθώς και στη περίοδο 1963-1964. Το 1954 δίδαξε ως επισκέπτης καθηγητής στο πανεπιστήμιο Αθηνών. Υπήρξε ειδικός σύμβουλος του Βασιλέως Παύλου επί θεμάτων του αντικειμένου του, καθώς και στη συνέχεια του Βασιλέως Κωνσταντίνου Β΄ για την ίδρυση του Διεθνούς Αμφικτιονικού κέντρου των Δελφών. 

Ο τάφος του Γεώργιου Μυλωνά στις Μυκήνες
Το 1970 έγινε μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Διηύθυνε ανασκαφές στην Όλυνθο, Άγιο Κοσμά Αττικής, Ελευσίνα, Ακροπόταμο Καβάλας και κυρίως στις Μυκήνες. To 1987 τιμήθηκε με το βραβείο «Ολυμπία», από το ίδρυμα "Αλέξανδρος Ωνάσης".

Πέθανε στην Αθήνα, ενώ διατελούσε γραμματέας της Αρχαιολογικής Εταιρείας και κηδεύτηκε από τον Μητροπολιτικό Ναό Αθηνών στις 17 Απριλίου 1988. Η ταφή του έγινε στις Μυκήνες.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. Ανακτήθηκε στις 7  Μαΐου 2014.
2. 1 2  (Αγγλικά) *SNAC*. w69p3h6j. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
3. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. Ανακτήθηκε στις 20  Δεκεμβρίου 2014.
4. ↑  «Τακτικά μέλη της Ακαδημίας Αθηνών κατά σειρά εκλογής | Ακαδημία Αθηνών». *www.academyofathens.gr*. Ανακτήθηκε στις 25 Οκτωβρίου 2019.
5. ↑  «Έφυγε χθες πικραμένος ο Γεώργιος Μυλωνάς». *Βραδυνή*: σελ. 8. 16-04-1988.

Πηγές
-----

* Εν Αθήναις Αρχαιολογική Εταιρεία, επιμ. (1937). *Λεύκωμα της εκατονταετηρίδος της Εν Αθήναις Αρχαιολογικής Εταιρείας 1837 - 1937*. Εν Αθήναις: Αρχαιολογική Εταιρεία. Ανακτήθηκε στις 26 Ιουλίου 2010.


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 60482049
* **ΕΒΕ**: 25277
* **AA**: 146303
* **BiblioNet**: **40321**
* LCCN: n84084624
* ISNI: 0000 0001 1765 9774
* GND: 118885618
* SELIBR: 78788
* SUDOC: 124411177
* BIBSYS: 90852199
* ULAN: 500217014
* NLA: 35371457
* NKC: xx0095026
* BNE: XX1376318
* CiNii: DA02696868

 |

 |
Ο **Βασίλειος Ιντζές** του Χαραλάμπους (Στρυμονοχώρι Σερρών, 1929 – 11 Σεπτεμβρίου 2018) ήταν Έλληνας πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής Σερρών με την Ένωση Κέντρου και το ΠΑΣΟΚ, και υπήρξε ο πρώτος υπουργός Βορείου Ελλάδος του ΠΑΣΟΚ.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1929 στο Στρυμονοχώρι του νομού Σερρών. Οι γονείς του κατάγονταν από τον Πόντο. Σπούδασε ηλεκτρολόγος - μηχανολόγος στο Μικρό Πολυτεχνείο στην Αθήνα. Ήταν από τους πρώτους οπαδούς του Ανδρέα Παπανδρέου στη Βόρεια Ελλάδα. Διετέλεσε βουλευτής Σερρών με την Ένωση Κέντρου από το 1963 μέχρι το 1967 (εκλέχτηκε στις εκλογές του Νοεμβρίου του 1963 και ξανά στις εκλογές του Φεβρουαρίου του 1964), κατά την προδικτατορική περίοδο.

Μεταπολιτευτικά, πρωτοστάτησε στην ίδρυση του ΠΑΣΟΚ Σερρών το 1974, και διετέλεσε βουλευτής Σερρών του Κινήματος από το 1975 μέχρι το 1989. Στις πρώτες μεταδικτατορικές εκλογές του 1974 αρχικά δεν εξελέγη, αλλά προσέφυγε στο Εκλογοδικείο, που έκανε δεκτή την προσφυγή του και τον Μάρτιο του 1975 κατέλαβε την έδρα του Θεοχάρη Μηνά της Νέας Δημοκρατίας, που εξέπεσε από το βουλευτικό αξίωμα. Χρημάτισε υπουργός Βορείου Ελλάδος από τον Οκτώβριο του 1981 μέχρι τον Ιούνιο του 1985, στην πρώτη κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου.

Ο Ιντζές εκλέχθηκε επανειλημμένα μέλος του Προεδρείου της Βουλής των Ελλήνων. Εκπόνησε μελέτες με θέματα γύρω από προβλήματα της ελληνικής αγροτικής οικονομίας (σιτικό πρόβλημα και καπνικό πρόβλημα), καθώς και το ασφαλιστικό.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Κούλα Παπαδάκη-Κάκαρη (1978). *Προσωπικότητες από τον πολιτικό κόσμο της Ελλάδας: αρχηγοί κομμάτων, υπουργοί, υφυπουργοί, γενικοί γραμματείς, νομάρχες & δήμαρχοι*. **Β΄**. Αθήνα. σελ. 135.
2. ↑  «Ιντζές Χαραλάμπους Βασίλειος», *hellenicparliament.gr*. Ανακτήθηκε στις 10-04-2018.
3. ↑  «Μηνάς Θεοχάρης Βασιλείου», *hellenicparliament.gr*. Ανακτήθηκε στις 10-04-2018.
4. ↑  Παπαδάκη-Κάκαρη (1978), σελ. 136.
Ο **Χέλμουτ Κρέμερς** (*Helmut Kremers*) γεννήθηκε στις 24 Μαρτίου του 1949 και είναι παλαίμαχος διεθνής Γερμανός ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως πλάγιος αμυντικός.

Καριέρα
-------

Παρότι γεννήθηκε στη Φραγκφούρτη, ο Κρέμερς ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα απο την Μπορούσια Μενχενγκλάντμπαχ, στην οποία παρέμεινε ως το 1969. Ακολούθησε η Κίκερς Όφφενμπαχ, με την οποία πανηγύρισε το πρωτάθλημα του Νοτίου Ομίλου της Ρεγκιονάλλιγκα (*Regionalliga Süd*), τότε Β' κατηγορίας, καθώς και το Κύπελλο Γερμανίας το 1970. Το καλοκαίρι του 1971 μεταγράφηκε μαζί με τον δίδυμο αδελφό του Έρβιν στη Σάλκε, όπου έμεινε μέχρι το 1980, πανηγυρίζοντας ένα ακόμη Κύπελλο Γερμανίας το 1972. Αργότερα αγωνίστηκε στη Ροτ-Βάις Έσσεν (1980-81) και την καναδική **Calgary Boomers**, όπου και κρέμασε τα παπούτσια του στο τέλος της αγωνιστιικής περιόδου. Συνολικά πέτυχε 50 τέρματα σε 273 αγώνες στο πλαίσιο της Μπούντεσλιγκα.

Ο **Χέλμουτ Κρέμερς** αγωνίστηκε 8 φορές με το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της Δυτικής Γερμανίας απο το 1973 ως το 1975 και ήταν μέλος της ομάδας που κατέκτησε το Μουντιάλ του 1974.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (πολλαπλές γλώσσες) *Transfermarkt*. 95118. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  (Αγγλικά) *Discogs*. 1875360. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
3. ↑  (Αγγλικά) *Discogs*. 1875360.
4. ↑  (Γερμανικά) *Munzinger Sport*. 01000007666.
5. ↑  *kicker.de*. helmut-kremers. Ανακτήθηκε στις 16  Μαΐου 2022.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Helmut Kremers στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 35248695
* GND: 118566598
* MusicBrainz: d6e3b509-6180-4d66-ba8f-3c8765a762ab

 |

 |
Το **δελφίνι** φιλοξενείται στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Ολυμπίας.

Περιγραφή
---------

Είναι πήλινο ειδώλιο δελφινιού που εικονίζεται να κολυμπάει στα κύματα της θάλασσας. Αποτελούσε αρχιτεκτονικό διάκοσμο κάποιου άγνωστου κτηρίου.

Ιστορική τοποθέτηση
-------------------

Είναι έργο της τελευταίας εικοσιπενταετίας του 5ου αιώνα π.Χ.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο αρχαιολογία | Πύλη αρχαιολογία |

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο τέχνη | Πύλη τέχνη |

Γεωργία Χατζή  (2008). *Το Αρχαιολογικό Μουσείο Ολυμπίας*. Αθήνα: ΟΛΚΟΣ, ISBN 978-960-89339-3-4. σελίδες 181. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Δεκεμβρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 17 Φεβρουαρίου 2012.
Ο **Βλαντιμίρ Σεμιόνοβιτς Γκολενίστσεφ** (ρώσικα: Владимир Семёнович Голенищев) (29 Ιανουαρίου 1856 – 5 Αυγούστου 1947) ήταν από τους πρώτους, και πιο καταξιωμένους, Ρώσους αιγυπτιολόγους. 

Ο Γκολενίστσεφ προερχόταν από παλιά αριστοκρατική οικογένεια, της οποίας επίσης μέλος ήταν ο Στρατάρχης Κουτούζοφ. Έλαβε τη μόρφωσή του στο Πανεπιστήμιο της Αγίας Πετρούπολης. Το 1884-85 οργάνωσε και χρηματοδότησε ανασκαφές στο Ουάντι Χαμαμάτ, που ακολουθήθηκε από την έρευνα στο Tell el-Maskhuta το 1888–89. Μέσα στις επόμενες δύο δεκαετίες, ταξίδεψε στην Αίγυπτο πάνω από εξήντα φορές, φέρνοντας πίσω μια τεράστια συλλογή πάνω από 6.000 αιγυπτιακών αρχαιοτήτων, που περιλαμβάνουν ανεκτίμητα αντικείμενα όπως ο Μαθηματικός Πάπυρος της Μόσχας, Οι Περιπέτειες του Ουεναμούν, και αρκετά πορτραίτα Φαγιούμ. Εξέδωσε επίσης τους ονομαζόμενους Πάπυρους του Ερμιτάζ, που περιλαμβάνουν την Προφητεία του Νεφερτί, που σήμερα φυλάσσονται στο Μουσείο Ερμιτάζ. 

Έχοντας πουλήσει τη συλλογή του στο Μουσείο Πούσκιν το 1909, ο Γκολενίστσεφ εγκαταστάθηκε στην Αίγυπτο. Μετά τη Ρωσική Επανάσταση δεν επέστρεψε ποτέ στη Ρωσία, διαμένοντας στη Νίκαια και το Κάιρο. Στην Αίγυπτο ίδρυσε και κατείχε την έδρα της αιγυπτιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Καΐρου, όπου αρχειοθέτησε ιερατικούς παπύρους. Ο Γκολενίστσεφ πέθανε στη Νίκαια στα 90 του χρόνια. Κάποιες από τις δημοσιεύσεις του βρίσκονται στο Ινστιτούτο Griffith στην Οξφόρδη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. 14363816s.
2. ↑  *Czech National Authority Database*. js2017958006. Ανακτήθηκε στις 1  Μαρτίου 2022.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Centre Wladimir Golenischeff, EPHE, France
* Bibliography of Vladimir Golenishchev

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 88874803
* LCCN: n87137227
* ISNI: 0000 0000 7979 2338
* GND: 118991809
* SUDOC: 061596566
* BNF: cb14363816s (data)
* NKC: js2017958006

 |

 |
Ο **Βλαντισλάφ Μιχαήλοβιτς Τοπάλοφ** (Ρώσικα: Владислав Михайлович Топалов) είναι Ρώσος τραγουδιστής, ηθοποιός και χορευτής γεννημένος 25 Οκτωβρίου του 1985.

Καριέρα
-------

Ο Τοπάλοφ κατέληξε να βρίσκετε στο γκρουπ Νεπόσεντι (Непоседы), στο ίδιο γκρουπ βρίσκονταν η Γιούλια Βόλκοβα (Юлия Волкова), η Νάστια Ζαντορόζναγια (Настя Задорожная) και η Λένα Κάτινα (Лена Катина) των T.A.T.u. επίσης στην ομάδα ήταν και ο φίλος του Σεργκέι Λάζαρεφ, ο οποίος αργότερα θα κάνει γκρουπ μαζί με τον Τοπάλοφ.

### Smash! και Σόλο καριέρα

Το 2001 ο Τοπάλοφ μαζί με τον φίλο του Σεργκέι Λάζαρεφ έφτιαξαν ένα γκρουπ ονόματι Smash!, το γκρουπ ήταν τεράστια επιτυχία, και τα τραγούδια επίσης, και οι δύο τους έγιναν πολύ διάσημοι στη Ρωσία, ερμήνευαν τραγούδια στα ρώσικα, αγγλικά και γαλλικά. Το 2004 διαλύθηκαν, διότι ο Τοπάλοφ έκανε χρήση κοκαΐνης. Από τότε ο καθένας τους έκανε σόλο καριέρα. Ο Τοπάλοφ είναι πάρα πολύ γνωστός στη Ρωσία, κάνοντας επιτυχία και στο εξωτερικό.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* **Europeana**: agent/base/119794
* MusicBrainz: 894cbed1-6f3a-4228-8c7e-b9aed3da4eb8

 |

 |
Στην ελληνική μυθολογία ο **Δελφός** ήταν ήρωας και βασιλιάς που έδωσε το όνομά του στους Δελφούς. Στα χρόνια της βασιλείας του Δελφού ο θεός Απόλλων κατέλαβε το μαντείο. Ο Δελφός αναφέρεται ως γιος του Απόλλωνα και της Κελαινούς, κόρης του Υάμου, ή της Θυίας, ή και της Μελαίνης, κόρης του Κηφισού. Ο Δελφός αναφέρεται επίσης ως γιος του θεού Ποσειδώνα και της Μελανθούς, κόρης του Δευκαλίωνα.

Κατά την παράδοση, ο Δελφός πήρε ως σύζυγό του τη Νύμφη Κασταλία και απέκτησαν μαζί δύο παιδιά, τον Καστάλιο και τη Φημονόη. Ως γιος τους φέρεται επίσης και ο Πύθης. Ο Παυσανίας γράφει ότι το χάλκινο άγαλμα του Δελφού βρισκόταν σε απόσταση 60 σταδίων από την πόλη των Δελφών, στον δρόμο μεταξύ της κορυφής του Παρνασσού και του Κωρυκείου Άντρου.

Σύμφωνα με μία διαφορετική παράδοση, ο Δελφός ήταν αρχηγός των αποίκων Κρητών που έφθασαν στη Φωκίδα και ίδρυσαν εκεί τους Δελφούς. Πραγματικά, σε αργυρό νόμισμα των Δελφών (μεταξύ 421 και 357 π.Χ.) απεικονίζεται ο Δελφός ως μελαψός Κρητικός, άλλοι όμως υποστηρίζουν ότι αυτή η μορφή ανήκει στον Αίσωπο.

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969
Ο **Φρειδερίκος Α΄**, ιταλ. Federico I (1287 - 1336) από τον Οίκο των Αλεράμιτσι ήταν μαρκήσιος τού Σαλούτσο (1330-1336).

Βιογραφία
---------

Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Μαμφρέδου Δ΄ μαρκήσιου τού Σαλούτσο και της 1ης συζύγου του Βεατρίκης των Χοενστάουφεν, κόρης τού Μαμφρέδο της Σικελίας και της Ελένης Αγγελίνας της Ηπείρου. Ο πατέρας του από 2ο γάμο του είχε γιο τον Μαμφρέδο Ε΄.

Η 2η σύζυγος τού Μαμφρέδου Δ΄, η Ισαβέλλα Ντόρια, τον έπεισε να ορίσει διάδοχο τον Μαμφρέδο Ε΄, έτσι όταν το 1330 απεβίωσε ο Μαμφρέδος Δ΄, ξεκίνησε εμφύλιος πόλεμος. Για δύο έτη οι δύο ετεροθαλείς αδελφοί πολεμούσαν ο ένας εναντίον τού άλλου για τον θρόνο της μαρκιωνίας. Με την παρέμβαση τού εξαδέλφου τού Φρειδερίκου Α΄, τού Αμεδαίου ΣΤ΄ κόμη της Σαβοΐας, ο Φρειδερίκος Α΄ αναγνωρίστηκε ως ο μόνος μαρκήσιος στις 29 Ιουλίου 1332.

Τέσσερα έτη μετά απεβίωσε και τον διαδέχθηε ο γιος του Θωμάς Β΄.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε πρώτα τη Μαργαρίτα, κόρη τού Ουμβέρτου Α΄ κόμη τού Βιενουά και είχε τέκνα:

* Θωμάς Β΄ 1304-1357, μαρκήσιος τού Σαλούτσο.
* κόρη, παντρεύτηκε τον Πιέτρο Καμμπιάνο κύριο της Ρούφφια.

Έκανε δεύτερο γάμο με τη Τζιακομίνα τού Μπιανντρέτε, κόρη τού Γουλιέλμου κυρίου τού Σαν Τζιόρτζιο· δεν απέκτησαν (γνωστά) τέκνα.

Από μία μη νόμιμη σχέση είχε ένα φυσικό τέκνο:

* Τζιάκομο κύριος τού Μπρονντέλλο.

Πηγές
-----

* Marek, Miroslav. "A listing of descendants of Manfred I of Saluzzo". Genealogy.EU.
Ο **Χρήστος Κολοκοτρώνης** (25 Δεκεμβρίου 1922 - 13 Νοεμβρίου 1999) ήταν Έλληνας τραγουδοποιός και ερμηνευτής του λαϊκού τραγουδιού.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου το 1922 στην Καλλιθέα της Αθήνας αλλά μεγάλωσε στην Γλυκομηλιά του νομού Τρικάλων. Ήταν τρισέγγονος του ήρωα της Επανάστασης του '21, Θεόδωρου Κολοκοτρώνη.

Από μαθητής ακόμα έγραφε ποιήματα και έκανε ρεπορτάζ για άρθρα τοπικών εφημερίδων της Θεσσαλίας, ενώ διάβαζε λογοτεχνία και ιστορία. Το 1947 κατέβηκε στην Αθήνα και ασχολήθηκε με την δημοσιογραφία, εργάστηκε στις φημερίδες *Ελληνικόν Αίμα* και *Εθνική Φλόγα*. 

Το πρώτο τραγούδι που δισκογραφήθηκε ήταν το «Εγώ το πλουσιόπαιδο» στις αρχές της δεκαετίας του 50΄. Από τότε έγραψε πάρα πολλά τραγούδια, πολλά από τα οποία τραγούδησαν μεγάλες φωνές του λαϊκού τραγουδιού όπως ο Στέλιος Καζαντζίδης, ο Μανώλης Χιώτης, ο Πάνος Γαβαλάς, η Καίτη Γκρέυ, ο Στράτος Διονυσίου, η Μαίρη Λίντα, η Πόλυ Πάνου κ.α.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πληροφορίες για τον Χρήστο Κολοκοτρώνη Αρχειοθετήθηκε 2016-03-05 στο Wayback Machine.
* e-erevna.gr, Από τον Πολιτιστικό Σύλλογο Γλυκομηλιάς
Ο **Γουλιέλμος** (γαλλ.: *Guillaume*, πριν το 1087 - 27 Αυγούστου 1101) ήταν χριστιανός επίσκοπος τού Παρισιού από το 1095 μέχρι το 1101. Προερχόταν από τον Οίκο τού Μονφόρ.

Βιογραφία
---------

Ο θυρεός τού Οίκου τού Μονφόρ.
Ήταν ο πέμπτος γιος τού Σίμωνα Α΄ κυρίου τού Μονφόρ και της Αγνής τού Οίκου της Νορμανδίας, κόρης τού Ριχάρδου κόμη τού Εβρέ.

Έγινε επίσκοπος τού Υβ κάποια στιγμή, πριν γίνει επίσκοπος τού Παρισιού.

Η αδελφή του Βερτράδη εγκατέλειψε τον πρώτο σύζυγό της για να παντρευτεί τον Φίλιππο Β΄. Το 1095 ο Πάπας Ουρβανός Β΄ έκανε τη Σύνοδο τού Κλερμόν στο Κλερμόν-Φερράν στη Γαλλία. Η Σύνοδος αφόρισε τον Φίλιππο Α΄ της Γαλλίας και τη Βερτράδη του Μονφόρ για μοιχεία. Ο Γουλιέλμος καταγράφτηκε ως μεγάλος υποστηρικτής τού Ουρβανού Β΄ και έπειτα από το τέλος τού Γοδεφρείδου τού Μπουλόν επισκόπου τού Παρισιού, ήταν ο υποψήφιος για τη θέση.

Ήταν αφοσιωμένος στη θρησκεία και ως αδελφός της βασίλισσας της Γαλλίας, είχε σημαντική δύναμη και εξουσία επί τού συμβουλίου που θα τον εξέλεγε. Πάντως ήταν νέος και ένα αρκετά μικρό σε ηλικία μέλος της Γαλλικής Εκκλησίας.

Ο Ουρβανός Β΄ τον θεωρούσε μία υποψηφιότητα που θα εξελεγόταν, αλλά λόγω τού αφορισμού, δεν είχε καλές σχέσεις με τον Φίλιππο Α΄ και ο Γουλιέλμος δεν εξελέγη. Όμως το 1096 ήρθη ο αφορισμός τού Φιλίππου Α΄ και ο Γουλιέλμος έγινε επίσκοπος.

Πολέμησε στην Α΄ Σταυροφορία και σε μάχη το 1101, σκοτώθηκε.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  montforg.
2. ↑  «Catholic-Hierarchy.org» (Αγγλικά) Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. montforg. Ανακτήθηκε στις 17  Οκτωβρίου 2020.
3. ↑  «Catholic-Hierarchy.org» (Αγγλικά) Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. montforg. Ανακτήθηκε στις 1  Φεβρουαρίου 2021.
4. ↑  pars.

Πηγές
-----

* Gobry, Ivan (2003). Histoire des Rois de France.
Ο **Βεντσέσλαος Β΄**, πολων. Wacław II, książę legnicki (1348 - 30 Δεκεμβρίου 1419) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν δούκας της Λεγκνίτσα (από το 1364, ονομαστικά μόνο· από το 1409 μόνος του και προσωπικά ως το 1413), επίσκοπος του Λέμπους (1375-82), επίσκοπος του Βρότσλαφ/Μπρέσλαου (1382-1417) και δούκας της Νύσα-Οτμούχουφ.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Βεντσεσλάου Α΄ δούκα της Λεγκνίτσα και της Άννας των Πιαστ-Σιλεσίας-Οπόλε, κόρης του Καζιμίρ Α΄ δούκα του Τσέσυν, Σιέβιεζ, Μπύτομ.

Ο Βεντσέσλαος Α΄ δεν ήθελε να μοιράσει το ήδη μικρό δουκάτο του μεταξύ των τεσσάρων γιων του, έτσι προόρισε για την εκκλησία τους τρεις μικρότερος Βεντσέσλαο Β΄, Μπολέσλαφ Δ΄ και Ερρίκο Η΄, ενώ άφησε τον πρωτότοκο Ροβέρτο Α΄ ως μόνο δούκα της Λεγκνίτσα. Το 1363 ο Βεντσέσλαος Β΄ ορίστηκε μέλος του Συλλόγου (canon) του καθεδρικού του Βρότσλαφ, αν και ανέλαβε επίσημα τη θέση το 1368. 

Όταν απεβίωσε ο Βεντσέσλαος Α΄ το 1364, ο αδελφός του Λουδοβίκος Α΄ ανέλαβε επίτροπος των τεσσάρων τέκνων εκείνου και του δουκάτου. Αυτός πρόσεξε ιδιαίτερα την εκπαίδευση του Βεντσεσλάου Β΄ και από το 1371 τον προόριζε για την επισκοπή του Βρότσλαφ. Όταν ενηλικιώθηκε ο Ροβέρτος Α΄, ανέλαβε την επιτροπεία.

Πηγές
-----

* Cawley, Charles, SILESIA, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy.
* Marek, Miroslav. "Complete Genealogy of the House of Piast: Silesia". Genealogy.EU.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.deutsche-biographie.de/pnd124718973.html. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  «Catholic-Hierarchy.org» (Αγγλικά) Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. legnicw. Ανακτήθηκε στις 15  Οκτωβρίου 2020.
3. 1 2 3  legnicw.
4. ↑  l533.
5. ↑  wroc.
6. 1 2  WIAG-Pers-EPISCGatz-02649-001.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 23081744
* GND: 124718973

 |

 |
Το **δίκαιο της πληροφορίας** (αγγλικά: information technology law, IT law, cyberlaw) αναφέρεται στη νομοθεσία που αφορά στους τομείς της πληροφορικής και του διαδικτύου. Επιπλέον ρυθμίζει ζητήματα σχετικά με την ηλεκτρονική διάθεση πληροφοριών και λογισμικού, την προστασία πληροφοριών και το ηλεκτρονικό εμπόριο. Το δίκαιο της πληροφορίας περιλαμβάνει πτυχές της νομοθεσίας σχετικά με την προστασία των δεδομένων, της ιδιωτικής ζωής και της πνευματικής ιδιοκτησίας.

Στην Ελλάδα, ο νόμος που ισχύει σήμερα και ρυθμίζει, μεταξύ άλλων, θέματα που άπτονται του δικαίου της πληροφορίας είναι ο Ν. 4619/2019.

Δείτε επίσης
------------

* Ασφάλεια στο διαδίκτυο
* Ηλεκτρονικό έγκλημα

Πηγές
-----

* Νόμος 4619 (ΦΕΚ Α΄ 95/2019)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* ΕΝΙΣΑ, Ευρωπαϊκός Οργανισμός για την Κυβερνοασφάλεια, enisa.europa.eu
* Global Cyberlaw Database, asianlaws.org
* Cybercrime Legislation Worldwide, unctad.org
Ο **Βλαντίμιρ Γ΄ Ιγκόρεβιτς**, ρωσ. Владимир III Игоревич (8 Οκτωβρίου 1170 - 1211 ή αργότερα) από τον Οίκο ων Ρουρικιδών ήταν πρίγκιπας τού Πουτίβλ (1180-1211) και της Γαλικίας (1206-08, 10-11).

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος τού Ιγκόρ πρίγκιπα τού Τσέρνιγοβ (ήρωα του έπους *Διήγηση της εκστρατείας τού Ιγκόρ*) και της Ευφροσύνης (;) των Ρουρικιδών, κόρης τού Γιαροσλάβ τού *νουνεχούς* πρίγκιπα της Γαλικίας.

Ήταν μαζί με τον πατέρα του κατά την εκστρατεία εναντίον των Κουμάνων το 1185 και απαθανατίστηκε στο έπος *Διήγηση της εκστρατείας τού Ιγκόρ*. Συμμετείχε στην πρώτη επίθεση μαζί με τον Σβιατοσλάβ Ολεγκόβιτς τού Ρυλσκ και νίκησε τις δυνάμεις των Κουμάνων. Στη δεύτερη όμως επίθεση αιχμαλωτίστηκε από τους Γκζακ και Κοντσάκ χάνους. Η *Διήγηση* περιγράφει πως, όταν ο Ιγκόρ δραπέτευσε από την αιχμαλωσία, οι δύο χάνοι σκεπτόταν να σκοτώσουν τον Βλαντίμιρ ή να τον παντρέψουν με μία κόρη των Κουμάνων:

```
Είπε ο Γκζακ στον Κοντσάκ:
*αν το γεράκι (ο Ιγκόρ) πέταξε στη φωλιά του,*
ας σκοτώσουμε το γερακόπουλο 
με τα επίχρυσα βέλη μας".
```

```
Είπε ο Κοντσάκ στον Γκζάκ:
"αν το γεράκι πέταξε στη φωλιά του,
ας δεσμεύσουμε το γερακόπουλο
με μία όμορφη κόρη".
```

```
Είπε ο Γκζακ στον Κοντσάκ:
"Αν τον δεσμεύσουμε με μία όμορφη κόρη,
δεν θα έχουμε το γερακόπουλο,
ούτε την όμορφη κόρη,
και τα πουλιά που θα κάνουν, θα μας
χτυπήσουν στο πεδίο των Κουμάνων".
```

Η *Διήγηση* τελειώνει με τον Βλαντίμιρ ακόμη αιχμάλωτο των Κουμάνων. Το φθινόπωρο τού 1188 επέστρεψε σπίτι με την Σβομπόντα, κόρη τού Κοντσάκ χαν. Σύντομα ο Ρούρικ Ροστισλάβιτς οργάνωσε εκδηλώσεις για τον εορτασμό του γάμου του Βλαδίμιρου με τη Σβόμποντα, που τις παρακολούθησε η υπόλοιπη οικογένεια αυτού.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε το 1188 με τη Σβόμποντα, κόρη τού Κοντσάκ χαν των Κουμάνων και είχε τέκνα:

* Ιζιασλάβ 1188 ή αργότερα-1255 ή αργότερα, πρίγκιπας τού Πουτίβλ.
* Βσέβολοντ μετά το 1188-1210 ή αργότερα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Изяслав Владимирович» (Ρωσικά) 1894.
2. ↑  Andrey Ekzemplyarsky: «Владимир-Петр Игоревич» (Ρωσικά)

Πηγές
-----

* Benda, Kálmán (General Editor): Magyarország történeti kronológiája - I. kötet: A kezdetektől 1526-ig /A Historical Chronology of Hungary - Volume I: From the Beginnings to 1526/; Akadémiai Kiadó, 1981, Budapest; ISBN 963-05-2661-1 (the part of the book which describes the events of the period from 1197 to 1309 was written by László Solymosi).
* Dimnik, Martin: The Dynasty of Chernigov - 1146-1246; Cambridge University Press, 2003, Cambridge; ISBN 978-0521-03981-9.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 9428156858601749780005

 |

 |
Ο **Βεντσέσλαος Α΄**, τσεχ. Václav I. (π. 1361 - 1381) από τον Οίκο των Πρεμυσλιδών ήταν δούκας της Οπάβα στο 1/2 τού Γκλουμπτσύτσε (1367-81).

Βιογραφία
---------

Ήταν ο τρίτος γιος τού Νικολάου Β΄ δούκα τού Ράτσιμπορς & της Οπάβα και της τρίτης συζύγου του Γιούντιτ των Πιαστ-Σιλεσίας, κόρης τού Μπολέσλαφ δούκα τού Νήμοντλιν (γερμαν. Φάλκενμπερκ).

Το 1365 διαδέχθηκε τον πατέρα του με τους αδελφούς του. Ο πρωτότοκος αδελφός Ιωάννης Α΄ (από τον 1ο γάμο τού πατέρα του) ανέλαβε την κηδεμονία των μικρότερων και έγινε δούκας τού Ράτσιμπορς· στην Οπάβα ήταν δούκας μαζί με τους αδελφούς του. Το 1367 διαίρεσαν την Οπάβα. Το 1377 οι ομομήτριοι αδελφοί Βεντσέσλαος Α΄ και Πρέμυσλ Α΄ ενηλικιώθηκαν και έγινε νέα διαίρεση: ο Ιωάννης Α΄ έλαβε το δουκάτο τού Κρνοβ και την κυριότητα τού Μπρούνταλ, το Γκλουμπτσύτσε αποσπάστηκε από την Οπάβα και δόθηκε στον Νικόλαο Γ΄ (από τον 2ο γάμο) και οι Βεντσέσλαος Α΄ και Πρέμυσλ Α΄ έλαβαν το υπόλοιπο της Οπάβα.

Απεβίωσε το 1381 άγαμος σε ηλικία 20 ετών. Ο αδελφός του Πρέμυσλ Α΄ κληρονόμησε το μερίδιό του στην Οπάβα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Ανακτήθηκε στις 9  Ιουλίου 2019.
2. 1 2 3  Ανακτήθηκε στις 9  Ιουλίου 2019.
3. ↑  Ανακτήθηκε στις 9  Ιουλίου 2019.
4. ↑  Ανακτήθηκε στις 9  Ιουλίου 2019.
5. 1 2 3  Ανακτήθηκε στις 9  Ιουλίου 2019.
6. ↑  Ανακτήθηκε στις 9  Ιουλίου 2019.

Πηγές
-----

* Ludwig Petry et al.: Geschichte Schlesiens, vol. 1, Sigmaringen, 1988, ISBN 3-7995-6341-5, pp. 171 and 184.
* Hugo Weczerka (ed.): Handbuch der historischen Stätten: Schlesien, Stuttgart, 1977, ISBN 3-520-31601-3, genealogical tables on pages 600 and 601.
Ο **Βλαντ Ιβάνοφ** (4 Αυγούστου 1969) είναι Ρουμάνος ηθοποιός.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1969 στο Μποτοσάνι της Ρουμανίας. Ξεκίνησε την καριέρα του τη δεκαετία του '90, συμμετέχοντας σε παραγωγές στον κινηματογράφο και στην τηλεόραση. 

Έγινε γνωστός το 2007 από την ταινία *4 μήνες, 3 εβδομάδες και 2 μέρες* του Κριστιάν Μουντζίου, η οποία απέσπασε Χρυσό Φοίνικα, και ο ίδιος κέρδισε το βραβείο Β' Ανδρικού ρόλου από την Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες.

Το 2009 συνεργάστηκε ξανά με τον Μουντζίου στην ταινία *Ιστορίες από τη Χρυσή Εποχή*, ενώ το 2013 έπαιξε στην ταινία επιστημονικής φαντασίας *Snowpiercer* και στο *Οικογενειακή υπόθεση*.

Το 2016 συμμετείχε στη γερμανική ταινία *Toni Erdmann*, στο *Όταν ξέσπασε η βία* και στο *Η Αποφοίτηση*, που ήταν και η τρίτη του συνεργασία με τον Μουντζίου. Την ίδια χρονιά, έπαιξε στο *True Crimes*, ταινία του Αλέξανδρου Αβρανά. Το 2018 πρωταγωνίστησε στην ταινία *Δύση ηλίου* του Λάζλο Νέμες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «33ND ANNUAL LOS ANGELES FILM CRITICS ASSOCIATION AWARDS». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Νοεμβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 27 Απριλίου 2017.
2. ↑  «Cannes Film Review: 'Graduation'». Ανακτήθηκε στις 27 Απριλίου 2017.
3. ↑  «'True Crime': Film Review». 2016. Ανακτήθηκε στις 27 Απριλίου 2017.
4. ↑  Pilarczyk, Hannah (2019-06-13). «Weltkriegsdrama "Sunset": Der Untergang». *Spiegel Online*.. Ανακτήθηκε στις 2019-12-08.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 85129312
* LCCN: no2009005523
* ISNI: 0000 0001 1952 0477
* GND: 135769558
* SUDOC: 124056156
* BNF: cb14684442d (data)
* NKC: pna2007424631
* ICCU: DDSV201395
* BNE: XX4764219

 |

 |
Ο **Γουλιέλμος**, γαλλ. Guillaume (απεβ. πριν το 1204) από τον Οίκο του Σαιντ-Ομέρ ήταν ευγενής, που συμμετείχε στις Σταυροφορίες.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Γκωτιέ/Βάλτερ πρίγκιπα της Γαλιλαίας και της Εσίβας του Μπυρ, κόρης του Ελινάν πρίγκιπα της Γαλιλαίας (ή του Ραντούλφ του Ισσύ, ανιψιού του Γουλιέλμου Α΄ του Μπυρ πρίγκιπα της Γαλιλαίας).

Το 1174 απεβίωσε ο πατέρας του και η Εσίβα έκανε δεύτερο γάμο με τον Ραϋμόνδο Γ΄ των Τουλούζης κόμη της Τρίπολης, ο οποίος έτσι διαδέχθηκε τον Γκωτιέ ως πρίγκιπας της Γαλιλαίας. Το 1187 η ήττα στη μάχη του Χαττίν σήμανε το τέλος του πριγκιπάτου, που κατελήφθη από τον Σαλαντίν και ο Ραϋμόνδος Γ΄ σκοτώθηκε σύντομα μετά. Τώρα ο μεγαλύτερος αδελφός του Ούγος έγινε τιτουλάριος πρίγκιπας της Γαλιλαίας.

Ο Γουλιέλμος υποστήριξε τον Γκυ των Λουζινιάν έναντι του Κορράδου μαρκησίου του Μομφερράτου για το βασίλειο της Ιερουσαλήμ και τον ακολούθησε στην πολιορκία της Άκρας το 1189. Το 1204 απεβίωσε ο αδελφός του Ούγος, αλλά ο Γουλιέλμος είχε ήδη αποβιώσει, έτσι ο νεότερος αδελφός τους Ραούλ έγινε τιτουλάριος πρίγκιπας της Γαλιλαίας.

Πηγές
-----

* Riley-Smith, Jonathan. The Feudal Nobility and the Kingdom of Jerusalem, 1174–1277. Archon Books, 1973.
H πρώτη Σύμβαση της Γενεύης του 1864 (Διεθνές Μουσείο Ερυθρού Σταυρού και Ερυθράς Ημισελήνου, Γενεύη, Ελβετία)
Το **δίκαιο του πολέμου** είναι εκείνο το μέρος του διεθνούς δικαίου που ασχολείται με την έναρξη (*jus ad bellum*), τη διεξαγωγή (*jus in bello*) και τον τερματισμό του πολέμου. Στόχος του είναι να περιορίσει τις επιπτώσεις του πολέμου στους μάχιμους και, πιο συγκεκριμένα, σε εκείνους που μπορεί να περιγραφούν ως θύματα πολέμου—δηλαδή, σε άμαχους πολίτες και σε όσους δεν μπορούν πλέον να λάβουν μέρος σε εχθροπραξίες. Έτσι, οι τραυματίες, οι άρρωστοι, οι ναυαγοί και οι αιχμάλωτοι πολέμου απαιτούν επίσης προστασία, με βάση το δίκαιο αυτό.

Το δίκαιο του πολέμου θεωρείται διαφορετικό από άλλα νομικά όργανα - όπως το εσωτερικό δίκαιο μιας εμπόλεμης χώρας, ιδίως σε μια σύγκρουση - το οποίο μπορεί να παρέχει πρόσθετα νομικά όρια στη διεξαγωγή ή στη δικαιολόγηση του πολέμου. Εκείνη η πτυχή του δικαίου του πολέμου που ρυθμίζει τη συμπεριφορά των μερών που εμπλέκονται σε ένοπλη σύγκρουση (*jus in bello)* ονομάζεται διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο.

Το δίκαιο του πολέμου ισχύει για τις ένοπλες συγκρούσεις, είτε ονομάζονται επίσημα πόλεμοι είτε όχι. Για παράδειγμα, στη σύγκρουση των Φώκλαντ το 1982, το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών καταδίκασε την εισβολή της Αργεντινής στα νησιά ως παραβίαση της ειρήνης, παρόλο που ούτε η Αργεντινή ούτε το Ηνωμένο Βασίλειο είχαν κηρύξει πόλεμο. Μετά τη σύλληψη από τον εχθρό, οι μαχητές δικαιούνταν τη μεταχείριση που προβλεπόταν από την τρίτη Σύμβαση της Γενεύης του 1949.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «law of war | Britannica». *www.britannica.com* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 20 Μαΐου 2022.
2. ↑   (στα αγγλικά) *What are jus ad bellum and jus in bello?*. 2015-09-18. .
3. ↑  «International Humanitarian Law». *ec.europa.eu* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 20 Μαΐου 2022.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Laws of war στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85145141
* GND: 4165706-8
* NDL: 00570803

 |

 |
Ένα από τα σημαντικότερα αξιοθέατα του νομού Κιλκίς είναι ο Βαλκανικός Βοτανικός Κήπος Κρουσσίων που βρίσκεται κοντά στις πηγές του Γαλλικού ποταμού, δίπλα στο χωριό Ποντοκερασιά. Αποτελεί μία ευκαιρία απόδρασης από την πόλη και προορισμό σημαντικό για τους φυσιολάτρες, αλλά και για όσους ασχολούνται με την επιστημονική έρευνα. Επίσης, είναι ένας από τους νεότερους βοτανικούς κήπους της Ευρώπης.

Βαλκανικός Βοτανικός Κήπος Κρουσσίων: ένα ζωντανό μουσείο της φύσης
-------------------------------------------------------------------

Με βάση τη σύμβαση Ραμσάρ, για την προστασία των υγροβιότοπων, ένα μεγάλο τμήμα της οροσειράς των Κρουσσίων μπήκε στο δίκτυο "ΦΥΣΗ 2000" ως προστατευόμενη περιοχή. Σε περιοχή που εφάπτεται της προστατευόμενης περιοχής, κοντά στο χωριό Ποντοκερασιά, στο τέλος της δεκαετίας του '90, άρχισε να συγκροτείται ο Βαλκανικός Βοτανικός Κήπος Κρουσσίων (ΒΒΚΚ) σε μία έκταση 310 στρεμμάτων, από τα οποία τα 150 είναι καλυμμένα με δάσος κυρίως δρυός και τα υπόλοιπα φιλοξενούν τις συλλογές των ενδημικών φυτών. Το τότε Εθνικό Ίδρυμα Αγροτικής Έρευνας (σήμερα ΕΛΓΟ "ΔΗΜΗΤΡΑ") ανέλαβε να συγκεντρώσει, να φροντίσει και να προστατέψει πολλά από τα 6.500 είδη φυτών της Ελλάδας αλλά και της Νοτιοανατολικής Ευρώπης. Σε αυτήν την προσπάθεια βοήθησαν τα υπουργεία Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών και το Υπουργείο Γεωργίας σε συνεργασία με την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Ο ΒΒΚΚ στο Διαδίκτυο. Την προσπάθεια του ΒΒΚΚ υποστηρίζουν οι Φίλοι της Βαλκανικής Χλωρίδας

Ανάπτυξη της χλωρίδας στον Βαλκανικό Βοτανικό Κήπο Κρουσσίων
------------------------------------------------------------

Σκοπός ανάπτυξης του ΒΒΚΚ είναι, μεταξύ άλλων, η προστασία φυσικών οικοσυστημάτων που περιλαμβάνουν τις πέντε βασικές ζώνες βλάστησης της Ελλάδας. Στον ΒΒΚΚ δημιουργήθηκαν κατάλληλες συνθήκες για την ανάπτυξη, την ταξινόμηση και μελέτη φυτών που υπάρχουν μόνο στα Βαλκάνια. Ιδιαίτερα σημαντική είναι η καλλιέργεια αρωματικών και φαρμακευτικών φυτών της Βαλκανικής Χλωρίδας.

Το περιβάλλον του Κήπου είναι πλούσιο σε αυτοφυή φυτά (περί τα 700), αλλά και από καταρράκτες, τεχνητές λίμνες, διαμορφωμένα μονοπάτια, ρυάκια, παρατηρητήρια και λιβάδια.

Αρθρογραφία
-----------

* Περιοδικό Αυλαία, Ειδική έκδοση για το Κιλκίς, 2006.
* Διαφημιστικό φυλλάδιο Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Κιλκίς, επιμ. έκδοσης: Προβολή - εφημερίδα "Ειδήσεις".

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα του Βαλκανικού Βοτανικού Κήπου Κρουσσίων
* Δήμος Κρουσσίων