Συντεταγμένες: 49°7′17″N 7°29′57″E﻿ / ﻿49.12139°N 7.49917°E﻿ / 49.12139; 7.49917

Το **Λιντερσί** ( γερμανικά: Λίντερσαϊντ‎ , Φραγκονικά της Λωρραίνης : *Λίρερσιντ*) είναι μία κοινότητα στο νομό Μοζέλ της διοικητικής περιφέρειας Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.

Το χωριό ανήκει στο Παιΰ ντε Μπιτς και στο Βόρειο Περιφερειακό Φυσικό Πάρκο Βοζ. Βρίσκεται στα γερμανικά σύνορα. Βρίσκεται στην κορυφή ενός μεγάλου λόφου και περιβάλλεται κυρίως από δάση και αγροκτήματα που καλύπτουν μεγάλο μέρος της περιοχής.

Ιστορία
-------

Αναφέρθηκε για πρώτη φορά σε χάρτη του Στουρζελμπρόν το 1313 με το όνομα Λουντενσί. Το όνομα προήλθε από δύο βοσκούς Leudo και Scheide. Η πόλη άλλαξε χέρια πολλές φορές από τη Γαλλία στη Γερμανία και επίσης υπήρξε το σκηνικό πολλών μαχών, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Η κύρια σημασία ήταν ότι η πόλη βρισκόταν σε ένα λόφο που ήταν πολύ δύσκολο να ανέβει καθιστώντας το δρόμο μέσω του Λιντερσί ζωτικής σημασίας για τη μεταφορά όπλων όπως τζιπ και τανκς. Σήμερα η διαδρομή έχει χαρακτηριστεί ως D86 B και έχει το όνομα Ρου Πρινσιπάλ (Κύρια Οδός).

 Το Λιντερσί το 1901
Αυτό είχε ως αποτέλεσμα μαζικές μετακινήσεις πληθυσμού. Το 1817 το χωριό είχε 459 κατοίκους και μέχρι το 1852 είχε φτάσει στην κορυφή των 650. Ο πληθυσμός μειώθηκε σε 132 άτομα μέχρι το 1999. Η μετατόπιση είναι ως επί το πλείστον αποτέλεσμα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και της μετακίνησης ανθρώπων από το Λιντερσί στην κοντινή πόλη Ροπβιγιέ. Ο πληθυσμός γερνά επίσης σταθερά και η πλειοψηφία της πόλης είναι άνω των πενήντα ετών, πιθανότατα ο ένοχος για τη μείωση τα τελευταία σαράντα χρόνια.

Πολλές οικογένειες εξακολουθούν να παραμένουν στο Λιντερσί αν και ακόμη και μετά από πολλές γενιές οι μεγαλύτερες και πιθανώς παλαιότερες είναι οι Ενέρ και Μίγκελ. Άλλες οικογένειες περιλαμβάνουν τους Μάους, Σβαρτς, Σέφερ, Σουνκ, Βάγκνερ, Χάουκ και Μούλερ.

Δημογραφικά στοιχεία
--------------------

Ιστορική εξέλιξη πληθυσμού| Έτος | Πληθ.   | ±%   |
| --- | --- | --- |
| 1968 | 165 | —     |
| 1975 | 143 | −13.3% |
| 1982 | 138 | −3.5% |
| 1990 | 130 | −5.8% |
| 1999 | 132 | +1.5% |
| 2007 | 129 | −2.3% |
| 2012 | 137 | +6.2% |
| 2017 | 122 | −10.9% |

Η πόλη είναι σχεδόν όλη καυκάσια. Η κύρια διαφορά είναι η κληρονομιά των κατοίκων. Η σταθερή πλειοψηφία είναι Γάλλοι, αλλά ένα σημαντικό τμήμα της πόλης είναι Γερμανοί λόγω της εγγύτητας με τα σύνορα. Όπως οι περισσότερες αγροτικές περιοχές στη Γαλλία, δεν υπάρχουν πολλοί Άραβες όπως οι πόλεις, ωστόσο η πόλη έχει πολλούς κατοίκους εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως εκείνοι που προέρχονται από την Νέα Καληδονία

Φυσικοί πόροι
-------------

Η περιοχή γύρω από την πόλη είναι πολύ πλούσια. Το έδαφος έχει χρησιμοποιηθεί για καλλιέργειες για πολλές γενιές και σήμερα παράγει πολλούς καρπούς ιδιαίτερα δημητριακά που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την παρασκευή αλευριού. Τα χόρτα και ο σανός καλλιεργούνται για τη διατροφή ζώων όπως αγελάδες, κοτόπουλα, αίγες και χήνες. Ακόμη περισσότερα παράγονται σήμερα χάρη στις σύγχρονες τεχνικές και εξοπλισμό γεωργίας. Πράγματι, χωρίς τη γεωργία η πόλη μπορεί να μην υπήρχε ποτέ, καθώς είναι η κύρια πηγή θέσεων εργασίας.

Οι αγελάδες είναι ίσως το πιο σημαντικό και διαδεδομένο ζώο αφού παράγουν γάλα και σε μικρότερο βαθμό χρησιμοποιούνται για κρέας. Μάλιστα σε ένα σημείο υπήρχε ακόμη και λαιτάρι (κτίριο που χρησιμοποιείται για την παραγωγή γάλακτος). Κατασκευάστηκαν ακόμη και γούρνες κατά μήκος μερικών δρόμων από τους οποίους μπορούσαν να πίνουν οι αγελάδες. Ωστόσο, σήμερα το λαιτάρι είναι πλέον ιδιωτική κατοικία και οι γούρνες χρησιμοποιούνται σπάνια. Σήμερα η παραγωγή γάλακτος πραγματοποιείται σε πολλά μεγάλα κτίρια στα περίχωρα του χωριού κατά μήκος της οδού Ρου ντε Γκαρντιάν.

Ένας άλλος πόρος που είναι σημαντικός για τους κατοίκους είναι το ξύλο. Τα γύρω δάση παρέχουν άφθονο ξύλο που χρησιμοποιείται για την παροχή θερμότητας το χειμώνα χρησιμοποιώντας σόμπες, συνήθως στα υπόγεια, που θερμαίνουν το νερό που χρησιμοποιείται σε καλοριφέρ και μπάνια.

Κτίρια
------

Η πόλη φιλοξενεί μία σειρά από κτίρια, όπως οι οικίες ορισμένων αγροτών των οποίων τα αγροκτήματα περιβάλλουν την πόλη. Η εκκλησία είναι ίσως η πιο αξιοπρόσεκτη καθώς τα κωδωνοστάσιά της εκτοξεύονται στον αέρα πάνω από το χωριό. Η εκκλησία χτίστηκε μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο πάνω από τα ερείπια αυτού που κάποτε ήταν η πρώτη εκκλησία της πόλης. Το νεκροταφείο, ωστόσο, ακόμη και μετά από πολλές μάχες εξακολουθεί να έχει αρκετούς τάφους που χρονολογούνται πριν από τον πόλεμο.

Το δεύτερο πιο σημαντικό κτίριο θα ήταν πιθανώς το δημαρχείο, το οποίο ήταν αρχικά δημοτικό σχολείο, αλλά έκλεισε αφού έγινε πολύ δαπανηρό για να συνεχίσει να λειτουργεί. Σήμερα, ένα νηπιαγωγείο βρίσκεται στο απέναντι άκρο της πόλης, δίπλα στον πύργο νερού, μία άλλη σημαντική κατασκευή.

Θρησκεία
--------

Σχεδόν όλοι οι κάτοικοι του χωριού είναι χριστιανοί και η συμπαγής πλειοψηφία πρόσκειται προς τον Ρωμαιοκαθολικισμό. Ωστόσο, ο αριθμός των παρευρισκομένων στην εκκλησία της πόλης μειώθηκε με τα χρόνια και τώρα το χωριό έχει λειτουργία μόνο μία φορά το μήνα λόγω της έλλειψης ιερέων στην περιοχή.

Η εκκλησία είναι αφιερωμένη στον Σαν-Βεντλάν που ονομάζεται επίσης Βεντλάν του Τριρ, ο προστάτης άγιος των κατοίκων της υπαίθρου και των βοσκών. Η κατασκευή χτίστηκε το 1821 και χτίστηκε για να αντικαταστήσει ένα παρεκκλήσι που κατασκευάστηκε το 1755. Η εκκλησία καταστράφηκε κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά οι κάτοικοι κατάφεραν να σώσουν την πόρτα. Ωστόσο, καθώς η εκκλησία ξαναχτίστηκε το κλειδί άλλαξε στην πόρτα για να συμβολίσει μία νέα εποχή.

Το νεκροταφείο δυστυχώς είχε την ίδια μοίρα με την εκκλησία ως επί το πλείστον. Σήμερα έχουν απομείνει μόνο δύο τάφοι που χρονολογούνται πριν από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Ένας τάφος έχει χάσει την επιγραφή του και σταδιακά μεγαλώνει. Το άλλο ανήκει σε έναν νεαρό ονόματι Κλιν Μιιγιέ (6 Απριλίου 1863 – 13 Μαρτίου 1876) και εξακολουθεί να φέρει επιγραφή, αλλά δεν υπάρχει σαφής μετάφραση αφού είναι παλιά γερμανικά.

Πράγματι, ο αριθμός των εκκλησιαζομένων έχει μειωθεί, αλλά ο Χριστιανισμός έχει εδώ και πολύ καιρό βαθιά ριζώσει στο χωριό, όπως φαίνεται από τα μνημεία τους προς τον Θεό. Όπως και μεγάλο μέρος της Ευρώπης, υπάρχουν σταυροί που έχουν κατασκευαστεί με τα χρόνια. Στο Λιντερσί υπάρχουν στην πραγματικότητα πέντε γύρω από το χωριό. Ο παλαιότερος σταυρός χρονολογείται από το 1709 και εξακολουθεί να στέκεται παρά τις μικρές φθορές. Οι περισσότεροι κατασκευάστηκαν χάρη σε γενναιόδωρες οικογένειες όπως αυτός που χτίστηκε το 1927 από την οικογένεια Λαν. Ένας άλλος από την οικογένεια Ενέρ-Βάγκνερ και ένα από την οικογένεια Μάους-Μέγκελ το 1964. Υπάρχει επίσης ένας τελευταίος σταυρός που βρίσκεται στο κέντρο της πόλης κατά μήκος της οδού Ρου Πρινσιπάλ, αλλά δεν υπάρχει ημερομηνία ή χορηγός.

Κυβέρνηση και πολιτική
----------------------

Ο σημερινός δήμαρχος είναι ο Ζοζέφ Σεφέρ, ο οποίος βρίσκεται στη θέση του από τη δεκαετία του 1990.

Η πόλη συνήθως τάσσεται με την Ένωση για ένα Λαϊκό Κίνημα (UMP) κατά τη διάρκεια της Πέμπτης Δημοκρατίας. Αυτό φάνηκε στις εκλογές του 2002 όπου ο Ζακ Σιράκ έλαβε το συντριπτικό 78,11% των ψήφων στον δεύτερο γύρο έναντι του αντιπάλου Ζαν-Μαρί Λεπέν του Εθνικού Μετώπου που υστερούσε με 21,89%. Ωστόσο, στον πρώτο γύρο ο κ. Λεπέν έλαβε τις περισσότερες ψήφους με 23,67% έναντι του κ. Σιράκ που είχε μόλις 18,99% και του υποψηφίου του Σοσιαλιστικού Κόμματος Λιονέλ Ζοσπέν με μόλις 14,49%. Αυτό φάνηκε για άλλη μία φορά το 2007, όπου ο Νικολά Σαρκοζί έλαβε 30,57% στον πρώτο γύρο ενώ η Σεγκολέν Ρουαγιάλ πήρε 22,08%. Ο δεύτερος γύρος δεν ήταν πολύ διαφορετικός με τον Σαρκοζί να συγκεντρώνει 56,56% και την Ρουγιάλ με 43,44% στην περιοχή του Μοζέλ όπου βρίσκεται το Λιντερσί.

Πρώτος και Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος
--------------------------------------

Η πόλη έχασε πολλούς κατοίκους και στους δύο πολέμους. Ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος αποδείχθηκε ο χειρότερος με ένδεκα νεκρούς, ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος ωστόσο ήταν επίσης δαπανηρός με την απώλεια εννέα ζωών. Ένα μνημείο κατασκευάστηκε το 1920 για τους πεσόντες στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Τα ονόματα είναι τα εξής: Νικολά Γκέτμαν (1883–1914), Ζακ Σβαρτς (1882–1914), Ζαν Λαν (1884–1915), Ζοζέφ Μπέκερ (1889–1915), Ζακ Μέγκελ (1894–1915), Ζανίκ (1888) –1916), Ζαν Α.Ντ. Λαν (1879–1916), Γκιγιόμ Πουνγκ (1896–1916), Νικολά Σέφερ (1888–1918), Ωγκύστ Γκέτμαν (1883–1918) και Ζοζέφ Ματύ (1893–1918). Λίγο μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, άλλα ονόματα προστέθηκαν στο μνημείο των πεσόντων και ήταν οι Σαρλ Ενέρ (1922-1943), Νικολά Ζεγιέρ (1924-1943), Μαρσέλ Ζουκ (1919-1944), Εντουάρ Μυλέ (1915-1944), Πιερ Κυμπλέ. (1915–1944), και ο Γκαστόν Μάους (1923–1945) όλοι στρατιώτες και δύο πολίτες : ο Ζακ Μάους (1880–1940) και ο Αντρ Σουκ (1939–1945) αφού έπαιξαν με τα πυρομαχικά.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος κοινοτήτων του Νομού Μοζέλ

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  «Base officielle des codes postaux» La Poste. 1  Οκτωβρίου 2018.
2. ↑  (Γαλλικά) *Code INSEE*.
3. ↑  «Populations légales 2020» Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής και Οικονομικών Μελετών. 29  Δεκεμβρίου 2022.
4. ↑  *répertoire géographique des communes*. Institut national de l'information géographique et forestière. Ανακτήθηκε στις 26  Οκτωβρίου 2015.

1. 
2. Βιβλίο: Λε Παιΰ ντε Μπιτς
3. Κάτοικοι του Λιντερσί
4. 
5.