recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Θανάσης Κουκάκης** (1979) είναι Έλληνας δημοσιογράφος και αρθρογράφος με εμπειρία στο οικονομικό, τραπεζικό και χρηματοοικονομικό ρεπορτάζ, ο οποίος έχει εργαστεί σε ελληνικά και διεθνή ΜΜΕ. Το όνομά του έχει αναμιχθεί στο σκάνδαλο τηλεφωνικών παρακολουθήσεων και ο ίδιος έχει υποβάλει μηνύσεις ότι υπήρξε θύμα παρακολούθησης.

Είναι απόφοιτος του τμήματος Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών. Μέχρι σήμερα έχει συνεργαστεί με την «ΕΣΤΙΑ», τον ειδησεογραφικό ιστότοπο in.gr, «Τα Νέα» και το «Το Βήμα». Άρθρα του έχουν φιλοξενηθεί σε διεθνή ΜΜΕ όμως τους Financial Times, ενώ τακτικά συνεργάζεται με το CNN, το CNBC και το Al Jazeera International. 

Το 2022, ο Θανάσης Κουκάκης ανακάλυψε την παραβίαση του απορρήτου των επικοινωνιών του μέσω του λογισμικού *Predator* από το οποίο είχε μολυνθεί το κινητό του τηλέφωνο -τον Μάρτιο 2022- έπειτα από έλεγχο που διενήργησε για λογαριασμό του, το *Citizen Lab* του Πανεπιστημίου του Τορόντο. Η ανάλυση του *Citizen Lab* εντόπισε την παρουσία του *Predator* το διάστημα Ιουλίου - Σεπτεμβρίου 2021, ενώ δεν απέκλεισε και το ενδεχόμενο και άλλων μολύνσεων. Ο Κουκάκης προχώρησε σε επίσημο αίτημα προς την Αρχή Διασφάλισης του Απορρήτου των Επικοινωνιών (ΑΔΑΕ) στις 6 Απριλίου 2022 για να διερευνήσει τις διαπιστώσεις του καναδικού εργαστηρίου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Αθανάσιος Κουκάκης». *CNN.gr*. 12 Φεβρουαρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 13 Νοεμβρίου 2022.
2. ↑  «Κατέθεσε υπόμνημα στον Άρειο Πάγο ο Θανάσης Κουκάκης -«Δεν ήμουν ο μόνος δημοσιογράφος-στόχος παρακολούθησης»». *iefimerida.gr*. 16 Αυγούστου 2022. Ανακτήθηκε στις 13 Νοεμβρίου 2022.
3. ↑  «Θανάσης Κουκάκης: Ποιος και γιατί παρακολουθούσε τον δημοσιογράφο μέσω κινητού;». *LiFO.gr*. 11 Απριλίου 2022. Ανακτήθηκε στις 13 Νοεμβρίου 2022.
4. ↑  Μάνδρου, Ιωάννα (16 Αυγούστου 2022). «Υπόθεση παρακολουθήσεων: Τι κατέθεσε ο δημοσιογράφος Θανάσης Κουκάκης». *Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ*. Ανακτήθηκε στις 13 Νοεμβρίου 2022.
5. ↑  «Θανάσης Κουκάκης / Ποιος και γιατί παρακολουθούσε τον δημοσιογράφο». *Αυγή*. 11 Απριλίου 2022. Ανακτήθηκε στις 13 Νοεμβρίου 2022.
6. ↑  Τάσος Τέλλογλου - Ελίζα Τριανταφύλλου (11 Απριλίου 2022). «Ποιος παρακολουθούσε το κινητό του δημοσιογράφου Θανάση Κουκάκη;». Inside Story. Ανακτήθηκε στις 14 Αυγούστου 2022.
Για το σωματικό λίπος, δείτε: λίπος (βιολογία).  Για το λίπος ως ιστό, δείτε: λιπώδης ιστός.  

Στην Οργανική Χημεία, Βιοχημεία και Χημεία τροφίμων το **λίπος** (γεν. λίπους) και στον πληθυντικό τα **λίπη** ονομάζονται οι οργανικές ενώσεις (εστέρες) μιας τρισθενούς αλκοόλης, της γλυκερίνης, με οργανικά οξέα (κυρίως μονοκαρβονικά κορεσμένα ή ακόρεστα). Ανάλογα με την κατάσταση που βρίσκονται υπό κανονικές συνθήκες (συνθήκες δωματίου), όταν είναι υγρά ονομάζονται ***έλαια***, ενώ όταν είναι στερεά ονομάζονται ***στέατα*** ή απλώς ***λίπη***. Τα λίπη συναντούνται συχνά στο ζωικό βασίλειο ως τριγλυκερίδια ή άλλα λιπαρά οξέα.

Δείτε επίσης
------------

* γλυκερίνη
* εστέρας
* λιπαρό οξύ
* λιπίδιο
* λίπος (βιολογία)
* λιπώδης ιστός
Συντεταγμένες: 46°12′27″N 6°8′1″E﻿ / ﻿46.20750°N 6.13361°E﻿ / 46.20750; 6.13361

Το **Ινστιτούτο και Μουσείο Βολταίρου** (γαλλ. *Institut et Musée Voltaire*) είναι μουσείο στη Γενεύη της Ελβετίας αφιερωμένο στον βίο και στο έργο του Γάλλου συγγραφέα και φιλοσόφου Βολταίρου (Φρανσουά Μαρί Αρουέ). Το μουσείο στεγάζεται στην οικία «Les Délices», όπου έζησε ο Βολταίρος με την ερωμένη του και ανεψιά του Μαρί-Λουίζ Μινιό-Ντενί από το 1755 μέχρι το 1760. (Κατόπιν το ζεύγος εγκαταστάθηκε στο Φερνέ της Γαλλίας, όπου ο Βολταίρος έζησε μέχρι τον θάνατό του.)

Η οικία αγοράσθηκε από τον Δήμο της Γενεύης το 1929 και το μουσείο άνοιξε το 1952, με ιδρυτή τον πολωνικής καταγωγής Βρετανό παραψυχολόγο, βιβλιογράφο, βιογράφο και μεταφραστή Θήοντορ Μπέστερμαν.

Το μουσείο είναι κυρίως βιβλιοθήκη, που περιέχει περίπου 25 χιλιάδες τόμους με θέμα τον Βολταίρο και τη διανόηση του 18ου αιώνα, καθώς και μια συλλογή έργων ζωγραφικής και εκτυπώσεων της εποχής, με αρκετά από αυτά να απεικονίζουν τον Βολταίρο, συγγενείς και γνωριμίες του.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  *Swiss GLAM Inventory, 16 September 2016*. 16  Σεπτεμβρίου 2016.
2. ↑  *Swiss Inventory of Cultural Property of National Significance, February 2017*. Swiss Federal Office for Civil Protection. Φεβρουάριος 2017.
3. ↑  
Barber, Giles (2004). *Besterman, Theodore Deodatus Nathaniel (1904–1976)*. Dictionary of National Biography. Oxford University Press. Ανακτήθηκε στις 6 Νοεμβρίου 2010.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ο ιστότοπος του ιδρύματος (στη γαλλική)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 159041955
* LCCN: n50058566
* ISNI: 0000 0004 0512 8396
* GND: 1088749968
* SUDOC: 026606739
* BNF: cb118821990 (data)
* ULAN: 500305872
* NKC: kn20040224013

 |

 |
Η **λίρα** ήταν το νόμισμα της Ομοσπονδίας της Ροδεσίας και Νυασαλάνδης από το 1955 έως το 1963. Η λίρα υποδιαιρούταν σε 20 σελίνια και κάθε σελίνι σε 12 πένες (1λίρα= 240 πένες).

Ιστορία
-------

Η Ομοσπονδία ιδρύθηκε το 1953 και η λίρα της Ροδεσίας και Νυασαλάνδης καθιερώθηκε το 1955 και αντικατέστησε την λίρα της Νότιας Ροδεσίας η οποία κυκλοφορούσε σε όλα τα μέρη της ομοσπονδίας (Νότια Ροδεσία, Βόρεια Ροδεσία και Νυασαλάνδη). Το νέο νόμισμα αντικατέστησε την λίρα της Νότιας Ροδεσίας με αναλογία 1/1. Παράλληλα το νέο νόμισμα ήταν συνδεδεμένο με την Βρετανική λίρα με αναλογία 1/1. 

Η ομοσπονδία διαλύθηκε στο τέλος του 1963 και οι τρεις περιοχές επανήλθαν στο καθεστώς των χωριστών Βρετανικών αποικιών. Κατά το δεύτερο εξάμηνο του 1964, η Νυασαλάνδη έγινε ανεξάρτητη και μετονομάστηκε σε Μαλάουι, η Βόρεια Ροδεσία απέκτησε την ανεξαρτησία της και μετονομάστηκε σε Ζάμπια, ενώ η Νότια Ροδεσία μετονομάστηκε σε Ροδεσία και πολύ αργότερα το 1980 σε Ζιμπάμπουε. 

Κάθε μία ανεξάρτητη πλέον χώρα εξέδωσε δικό της νόμισμα και έτσι προέκυψαν η λίρα του Μαλάουι, η λίρα της Ζάμπιας και η λίρα της Ροδεσίας. Και τα τρία νέα νομίσματα είχαν ισοτιμία 1/1 με την λίρα της Ροδεσίας και Νυασαλάνδης.

Κέρματα
-------

 Κέρμα της ½ πένας του 1958
Το 1955 η πρώτη σειρά κερμάτων του νέου νομίσματος εκδόθηκε και κυκλοφόρησε από την ομοσπονδία. Στην μία τους όψη απεικονιζόταν η Ελισάβετ Β΄ του Ηνωμένου Βασιλείου και στην άλλη διάφορα ζώα της Αφρικής.
Οι ονομαστικές αξίες ήταν ίδιες με αυτές της βρετανικής στερλίνας, έτσι κυκλοφορήσαν τα εξης κέρματα:

* ½ πένας
* 1 πένας (τα οποία ήταν με οπή)
* 3 πενών
* 6 πενών
* 1 σελινίου
* 2 σελινίων
* ½ κορώνας

Η εκδόση του 1955 επαναλήφθηκε το 1956 και 1957. Έκτοτε μόνο κέρματα της ½ και 1 πένας εκδόθηκαν καθώς επίσης εκδόσεις των 6 πενών το 1962 και 1963, και 3 πενών το 1963 και 1964. Τα κέρματα με την υψηλότερη ονομαστική αξία, αν και δεν είναι ιδιαίτερα σπάνια, είναι πολύ δημοφιλή ως συλλεκτικά νομίσματα, κυρίως λόγω των σχεδίων που απεικονίζονται στην μια τους όψη.
Τα κέρματα των 3 και 6 πενών κόπηκαν το 1964, παρά το γεγονός ότι η ομοσπονδία έπαψε να υφίσταται στις 31 Δεκεμβρίου 1963.

Τραπεζογραμμάτια
----------------

Το 1956, η Τράπεζα της Ροδεσίας και Νυασαλάνδης εξέδωσε χαρτονομίσματα των 10 σελινίων και 1, 5 και 10 λιρών.

Πηγές
-----

* Krause, Chester L. and Clifford Mishler (1991). Standard Catalog of World Coins: 1801–1991 (18th ed. ed.). Krause Publications. ISBN 0873411501.
* Pick, Albert (1994). Standard Catalog of World Paper Money: General Issues. Colin R. Bruce II and Neil Shafer (editors) (7th ed.). Krause Publications. ISBN 0-87341-207-9.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Reserve Bank of Zimbabwe Αρχειοθετήθηκε 2015-08-16 στο Wayback Machine.
* Reserve Bank of Malawi
* Bank of Zambia Αρχειοθετήθηκε 2010-06-21 στο Wayback Machine.
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Λεοντόπολη (αποσαφήνιση).
Η **Λεοντόπολις** ή **Λεόντων πόλις** ή **Λεοντώ** ήταν αρχαία πόλη, σε άγνωστη σήμερα θέση της Αιγύπτου, στα αρχαία αιγυπτιακά γνωστή ως **Ταρεμού** (*Tȝ-rmw* "γη των ψαριών") και στις λατινικές πηγές ως **Leontos oppidum**. Ο σημερινός αρχαιολογικός χώρος που ταυτίζεται με την πόλη ονομάζεται στα αραβικά **Τελ ελ-Μουκντάμ** ("λόφος της πόλης").

Ιστορία
-------

Ο Λουπούντ Β΄ που κυβέρνησε τη Λεοντόπολη από το 754 έως το 720/715 π.Χ.
Η πόλη βρίσκεται στο κεντρικό τμήμα του Δέλτα του Νείλου. Ήταν η πρωτεύουσα της 11ης νομής της Κάτω Αιγύπτου γνωστή σαν Λεοντοπολίτικη νομή, και ήταν πιθανώς το κέντρο της φαραωνικής εξουσίας υπό την 23η δυναστεία. Σε επιτύμβια στήλη που βρέθηκε στον τέταρτο καταρράκτη του Νείλου αναφέρεται ο Λουπούντ Β΄ κατακτητής της πόλης και έπειτα κυβερνήτης της. Ο Στράβων είναι ο πρώτος συγγραφέας που αναφέρει είτε τη νομή ή την κύρια πόλη της, από αυτό συμπεραίνεται ότι ήταν σχετικά πρόσφατη πόλη ή τότε απέκτησε σημασία.

Η ελληνική ονομασία της πόλης, «Πόλη των Λεόντων», δίνεται λόγω της παρουσίας των ναών αφιερωμένων στην θεές λέαινες Μπαστέτ και Σεκχμέτ, και τον γιο τους, Μάαχες, ο πρίγκιπας λιοντάρι. Ζωντανά λιοντάρια κρατήθηκαν στους ναούς κατά τη διάρκεια της ελληνικής περιόδου.

Εδώ στα χρόνια της βασιλείας του Πτολεμαίου Φιλομήτορ, ο Εβραίος αρχιερέας Ονίας έχτισε ένα ναό αφιερωμένο στον Γιαχβέ, όπου στη συνέχεια έκλεισε επί Βεσπασιανού.

Οι αρχαιολόγοι είναι διχασμένοι ως προς την πραγματική θέση των ερειπίων της Λεοντόπολις. Σύμφωνα με τον Ντ΄Ανβίλ καλύπτονταν από ένα ανάχωμα που ονομάζεται Τελ ελ Σαμπ, ή λόφο του λιονταριού. Ο Τζομάρντ, από την άλλη πλευρά, υποστηρίζει ότι ορισμένοι τύμβοι κοντά στο χωριό Ελ Μενγκαλέχ στο Δέλτα, αντιπροσωπεύουν την αρχαία Λεοντόπολη. Αυτή η εκδοχή συμφωνεί καλύτερα, τη περιγραφή της πόλης που δίνεται από τον Ξενοφώντα της Εφέσου,

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Trismegistos Georef, Leontopolis (Tell el-Moqdam)
2. ↑  TUAT 1, 1985, 557ff.
3. ↑  Jewish Encyclopedia, LEONTOPOLIS (Greek, Λεόντων πόλις = "lion city")
4. ↑  "Leontopolis". Catholic Encyclopedia. New York: Robert Appleton Company. 1913.
5. ↑  Comp. Champollion, *l'Egypte*, vol. ii. p. 110, seq
6. ↑  *Ephesiaca*, iv. p. 280, ed. Bipont

Πηγές
-----

* This article incorporates text from a publication now in the public domain: Smith, William, ed. (1854–1857). Dictionary of Greek and Roman Geography. London: John Murray.
* Richard Talbert, Barrington Atlas of the Greek and Roman World, (ISBN 0-691-03169-X), p. 74.
* Hans Bonnet: *Leontopolis (2.)*, in: *Lexikon der ägyptischen Religionsgeschichte*, Hamburg 2000 ISBN 3-937872-08-6 S. 423.
* W. M. Flinders Petrie: *Hyksos and Israelite Cities*, London 1906.
* Max Küchler: *Leontopolis* in: *Religion in Geschichte und Gegenwart. Handwörterbuch für Theologie und Religionswissenschaft.* (RGG) 4. Auflage, Mohr Siebeck, Tübingen 2002, S. 274.
Οι θρυλικοί ηγέτες Λεχ και Τσέχ σε ένα πολωνικό χρονικό του λόγιου Μάτσιεϊ Μιεχοβίτα.
**Λεχία** (ορθή απόδοση στα πολωνικά: Λέχια) είναι αρχαίο όνομα της Πολωνίας, το οποίο προέρχεται από τον θρυλικό ιδρυτή *Λεχ* (ένα κοινό όνομα σήμερα). Η ρίζα συλλαβών επιβιώνει σε πολλές ευρωπαϊκές γλώσσες και σε ορισμένες γλώσσες της Κεντρικής Ασίας και της Μέσης Ανατολής σε ονόματα που ορίζουν την Πολωνία, όπως για παράδειγμα:

* *Leasir* στα αρχαία νορδικά
* *Lenkija* στα λιθουανικά
* *Lehia* στα ρουμανικά
* *Lengyelország* στα ουγγρικά
* *Lehastan* στα αρμενικά
* *Lehistan* στα οθωμανικά τούρκικα, γκαγκαούζ, κουμίκ και κριμαϊκά
* *Ləhistan/Löhüstan* (لهستان) στα μέσα αζερικά
* *Lahestan/Lehestan* (لهستان) στα περσικά
* *Lähistan* (لەھىستان) στα ουιγούρ
* *Läxstan* στα ταταρικά, μπασκίρ και σιβηρικά ταταρικά
* *Liachistan,* *Liachija,* *Lech Jer,* *Liach,* *Liach Bijligi* στα καραϊμικά

Σύμφωνα με το μύθο, το όνομα προέρχεται από τον πρώτο κυβερνήτη της Πολωνίας, Λεχ. Είναι επίσης η ρίζα του όρου *Λεχιτικές γλώσσες*.

Πολλοί αθλητικοί οργανισμοί της Πολωνίας έχουν υιοθετήσει το όνομα Λέχια. Το πιο γνωστό παράδειγμα είναι η Λέχια Γκντανσκ. Άλλα παραδείγματα περιλαμβάνουν τις Λέχια Λβουφ και Λέχια Ζιελόνα Γκούρα. Στη Λαϊκή Δημοκρατία της Πολωνίας, το υποκατάστημα της Nivea που βρίσκεται στο Πόζναν ονομάστηκε Εργοστάσιο Καλλυντικών Πολένα-Λέχια (*Fabryka Kosmetyków Pollena-Lechia*).

Δείτε επίσης
------------

* Λεχ, Τσεχ και Ρους
* Λεχιτικές γλώσσες

Παραπομπές
----------

1. ↑  
Πρίτσακ, Ομέλγιαν· Χρουσέφσκι, Μιχαΐλο. *The Origin of Rus': Old Scandinavian sources other than the sagas*. Harvard Ukrainian Research Institute monograph series. 1 of The Origin of Rus'. Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ. σελ. 300. ISBN 9780674644656. Ανακτήθηκε στις 20 Ιουλίου 2020. [...] 'ανατολικοί Βένεδοι,' εννοούσε προφανώς τους Βιατίτσι/Ραντιμίτσι, *Laesir* 'Πολωνοί' ή 'Δυτικοί Σλάβοι' (cf. Old Rus'ian *ljaxy*) [...].
Συντεταγμένες: 12°58′13″N 79°9′31″E﻿ / ﻿12.97028°N 79.15861°E﻿ / 12.97028; 79.15861

Το **Ινστιτούτο Τεχνολογίας του Βελούρ** (VIT) (ταμίλ: வேலூர் தொழில்நுட்ப பல்கலைக்கழகம், αγγλικά: Vellore Institute of Technology) είναι πανεπιστήμιο στο Βελόρ της Ταμίλ Ναντού της Ινδίας.

Ιστορία
-------

Το πανεπιστήμιο ιδρύθηκε από τον Γ. Βισουανάταν το 1984. Από την ίδρυσή του, το πανεπιστήμιο έχει αποκτήσει μεγάλη φήμη στο ινδικό και διεθνές πλαίσιο, καθιστώντας το πανεπιστήμιο με τον υψηλότερο αριθμό δημοσιεύσεων στη χώρα από το 2016 έως το 2019. Το 2020, κατέλαβε την 801η θέση στην κατάταξη Times Higher Education World University Rankings. Από το 2019, η νέα ελληνική γλώσσα διδάσκεται στο πλαίσιο του τμήματος ξένων γλωσσών του πανεπιστημίου, το οποίο - μαζί με το Πανεπιστήμιο Τζαβαχαρλάλ Νεχρού στο Νεο Δελχί - είναι από τα πρωτοπόρα κέντρα της Ινδίας που προσφέρουν μαθήματα νέας ελληνικής γλώσσας σε πανεπιστημιακό επίπεδο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Vellore Institute of Technology (VIT)». *topuniversities.com* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου 2022.
2. ↑  «World University Rankings 2020» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου 2022.
3. ↑  elinepa (28 Ιουλίου 2020). «Σπουδές Νεοελληνικής Γλώσσας στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας του Vellore (Ταμίλ Ναντού)». *ΕΛΛΗΝΟ-ΙΝΔΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ & ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ*. Ανακτήθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου 2022.

Εισδοχή
-------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ινστιτούτο Τεχνολογίας του Βελούρ** |

Το VIT δέχεται φοιτητές πτυχιούχου μέσω της δικής του εισαγωγικής εξέτασης μηχανικής, που ονομάζεται Εισαγωγική Εξεταστική Μηχανική του Ινστιτούτου Τεχνολογίας Βελούρ .[4] Διεξάγεται κάθε χρόνο τον Απρίλιο και τον Μάιο. Η εξέταση διεξάγεται διαδικτυακά από το 2013[13] και το 2022 έχουν εγγραφεί 212.000 μαθητές.[14] Το VITEEE 2022 πραγματοποιήθηκε στις 30 Ιουνίου - 6 Ιουλίου 2022.

* Επίσημος ιστότοπος

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 131561561
* LCCN: n2005205654
* ISNI: 0000 0001 0687 4946
* NKC: ntk20191023731

 |

 |
Ο **Λεωνίδας Ανδρούτσος** (1824 - 1836) ήταν γιος του Οδυσσέα Ανδρούτσου.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1824 στην σπηλιά της Βελίτσας που ηταν γνωστή ως "Μαύρη Τρούπα" από τον Οδυσσέα Ανδρούτσο και την γυναίκα του, Ελένη Καρέλη. Βαφτίστηκε Λεωνίδας προς τιμή του ήρωα της Μάχης στο Χάνι της Γραβιάς. Έμεινε ορφανός από πατέρα σε ηλικία ενός έτους. Η μητέρα του τον έκρυβε σε φίλους και σπηλιές για να τον σώσει από τους ανθρώπους του Κωλέττη που είχε δώσει διαταγή να τον βρουν και να τον σκοτώσουν. Ο πατέρας του, Οδυσσέας δεν τους είχε αφήσει άλλη περιουσία, αφού είχε προσφέρει όλα τα υπάρχοντά του για τον Ιερό Αγώνα και με δικά του χρήματα είχε οχυρωθεί η Ακρόπολη της Αθήνας. Με την έλευση του Όθωνα, ο μικρός Λεωνίδας στάλθηκε στο Μόναχο της Βαυαρίας, όπου ήτανε να μεγαλώσει στο περιβάλλον του βασιλιά Λουδοβίκου Α΄. Δυστυχώς όμως αρρώστησε βαριά το 1836 όταν ξέσπασε επιδημία χολέρας και πέθανε στις 11 Δεκεμβρίου σε ηλικία δώδεκα ετών.

Ο βασιλιάς Λουδοβίκος, που τον αγαπούσε σαν παιδί του, τον έθαψε με τιμές και κατέθεσε ένα ποσό στην τράπεζα, με την εντολή, να γίνεται η συντήρηση του τάφου, από τους τόκους των χρημάτων.

Ο τάφος του υπάρχει ακόμα και σήμερα στο παλιό νεκροταφείο της πόλης του Μονάχου, απέναντι από τον τάφο ενός άλλου μεγάλου αγωνιστή της Ελληνικής Επανάστασης, του Ηλία Κατσάκου Μαυρομιχάλη.

Το ταφικό μνημείο του Λεωνίδα Ανδρούτσου
----------------------------------------

Στο ταφικό μνημείο του Λεωνίδα Ανδρούτσου χαράχτηκε δίγλωσση επιγραφή του φιλέλληνα ουμανιστή Θείρσιου στα ελληνικά και γερμανικά. Εκτός από τα προσωπικά στοιχεία και την ιστορία του μνημείου, φέρει την εξής επιγραφή:

«Ειμί θάλος πολυανθές, υπ’ ανδρών βλαστέν αρίστων,
οίτινες αντ’ αρετής έργ οδυνηρά πάθον.
Τον δε πάππον ελών νηλεώς εφόνευσ ο τύραννος,
ου βία αλλά δολω, φάρμακα λυγρά διδούς.
Τον δ ου γεννητήρα, τον εν πολέμοις αδάμαστον,
εχθροδαποί πύργον κρήμνισαν εκ μεγάλου.
Μήτηρ δε, η Παρνασσού ενί σπηλαίοις μ’έτικτεν,
ενθάδε δωδεκάτη κλαύσεν αποφθίμενον»

Πηγές
-----

* *Πατρίδα μου - Οδυσσέας Ανδρούτσος*. Ανακτήθηκε στις 19 Ιανουαρίου 2011.
* ΝΟΜΑΡΧΙΑΚΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ ΦΩΚΙΔΑΣ, επιμ. (31 Μαρτίου 2009). *ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ - ΘΕΜΑ: Σε εκδηλώσεις στο Μόναχο, προς τιμήν του Λεωνίδα Ανδρούτσου, παρευρέθηκαν ο Νομάρχης Φωκίδας και ο Δήμαρχος Γραβιάς*. ΑΜΦΙΣΣΑ. Ανακτήθηκε στις 19 Ιανουαρίου 2011. [*νεκρός σύνδεσμος*]
Συντεταγμένες: 11°39′N 42°25′E﻿ / ﻿11.650°N 42.417°E﻿ / 11.650; 42.417

Λίμνη Ασσάλ
Η **λίμνη Ασσάλ** (αραβικά: بحيرة عسل, κυριολεκτικά *λίμνη Μελιού*) είναι υπεραλμυρή ηφαιστειακή λίμνη στο Τζιμπουτί. Η λίμνη βρίσκεται 155 μέτρα κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας στο τρίγωνο του Αφάρ και είναι το χαμηλότερο χερσαίο σημείο στην Αφρική και η τρίτη χαμηλότερη χερσαία κοιλότητα στη Γη μετά τη Νεκρά Θάλασσα και τη Θάλασσα της Γαλιλαίας. Βρίσκεται στο δυτικό άκρο του κόλπο της Ταντζουρά, στη Περιφέρεια Ταντζουρά, στο άκρο της Μεγάλης Ρηξιγενούς Κοιλάδας, περίπου 120 χιλιόμετρα δυτικά από τη πόλη Τζιμπουτί. Η λίμνη δεν έχει εκροή και εξαιτίας της έντονη εξάτμισης η αλατότητα της λίμνης είναι περίπου 10 φορές μεγαλύτερη από αυτή τη θάλασσα και ως εκ τούτου είναι η πιο αλμυρή λίμνη στο κόσμο μετά τη λίμνη Δον Χουάν στην Ανταρκτική.

Η λίμνη θεωρείται «εθνικός θησαυρός» και είναι προστατευόμενη με νόμο περιοχή από το 2000. Παρόλα αυτά, ο νόμος δεν καθορίζει τα όρια της λίμνης. Επειδή η εκμετάλλευση του αλατιού της λίμνης γινόταν χωρίς έλεγχο, ο νόμος έδινε έμφαση στον έλεγχο της εκμετάλλευσης ώστε να μην υπάρχει αρνητικός αντίκτυπος στο περιβάλλον. Το δικαιώματα εκμετάλλευσης των αποθεμάτων αλατιού της λίμνης έχει δοθεί σε τέσσερις δικαιούχος από το 2002 και λαμβάνει χώρα στο νοτιοανατολικό άκρο της λίμνης. Το 80% της παραγωγής γίνεται από τη Société d’Exploitation du Lac and Société d’Exploitation du Salt Investment S.A de Djibouti. Η κυβέρνηση του Τζιμπουτί έχει προτείνει στην UNESCO να ανακηρυχθεί η λίμνη και το ηφαίστειο Αρντουκομπά μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Warren, John K. (23 Φεβρουαρίου 2006). *Evaporites: sediments, resources and hydrocarbons*. Birkhäuser. σελ. 280. ISBN 978-3-540-26011-0. Ανακτήθηκε στις 27 Μαΐου 2011.
2. ↑  «Lake Assal». Encylopeadeia Brittanica. Ανακτήθηκε στις 25 Μαΐου 2011.
3. ↑  «Lake Assal – Djibouti». British Broadcasting Corporation (BBC). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Απριλίου 2004. Ανακτήθηκε στις 25 Μαΐου 2011.
4. ↑  «A life of constant thirst beside Djibouti's Lake Assal». =British Broadcasting Corporation (BBC). 4 December 2010.. Ανακτήθηκε στις 25 May 2011.
5. 1 2  «Lake Salt Project, Djibouti:Environmental Impact Assessment» (PDF). Government of Djibouti:Salt Investment S.A.Z.F. 2008. σελίδες 1–xii, 29. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (pdf) στις 24 Μαρτίου 2012. Ανακτήθηκε στις 25 Μαΐου 2011.  Unknown parameter `|month=` ignored (βοήθεια)
6. ↑  «Geothermal Development in the Assal Area in Djibouti» (PDF). Djibouti Environmental Management Plan. σελίδες i–xi,26, 29–30. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (pdf) στις 15 Φεβρουαρίου 2010. Ανακτήθηκε στις 25 Μαΐου 2011.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 315530469
* LCCN: sh00004924

 |

 |
Το **Ινστιτούτο Πούσκιν** (ρωσικά: Институ́т Пу́шкина, ολοκληρωμένη ονομασία: *Κρατικό Ινστιτούτο Ρωσικής Γλώσσας Α.Σ. Πούσκιν*, ρωσικά: Госуда́рственный институ́т ру́сского языка́ и́мени А. С. Пу́шкина) είναι ρωσικό εκπαιδευτικό ίδρυμα για τη διδασκαλία των ρωσικών ως ξένη γλώσσα και προσφέρει μια σειρά από μαθήματα γλώσσας σε όλα τα επίπεδα.

Το Ινστιτούτο Πούσκιν ιδρύθηκε το 1966 ως τμήμα του Πανεπιστημίου Λομονόσοφ. Το 1973 ανεξαρτητοποιήθηκε και το 1999 ίδρυσε Τμήμα Φιλολογίας, έτσι ώστε οι ομιλητές της ρωσικής ως μητρική γλώσσα, να μπορούν να αποκτήσουν Πτυχίο (4 χρόνια), Μεταπτυχιακό (2 χρόνια) και Διδακτορικό (3 χρόνια) σε προγράμματα διδασκαλίας της ρωσικής ως ξένης γλώσσας.

Από το 2013, υπάρχει επιστημονική μέθοδος και αναλυτικές πληροφορίες στα κυβερνητικά προγράμματα προώθησης της ρωσικής γλώσσας και της εκπαίδευσης στα ρωσικά. στις 20 Νοεμβρίου του 2013, το Συμβούλιο αρχηγών των κυβερνήσεων της Κοινοπολιτείας Ανεξαρτήτων Κρατών συνέδεσε το Ινστιτούτο με την ΚΑΚ, σχετικά με τη διδασκαλία της ρωσικής γλώσσας.

Το Ινστιτούτο Πούσκιν είναι ένας από τους ιδρυτές της κοινοπραξίας ρωσικών διαγωνισμάτων (Российского тестового консорциума), ενός από τα κέντρα που ασχολούνται με την επιστημονική, μεθοδολογική και οργανωτική υποστήριξη του συστήματος διαγωνισμών των ξένων πολιτών στη ρωσική γλώσσα.

Το Ινστιτούτο Πούσκιν ανά τον κόσμο
-----------------------------------

### Ελλάδα

Από το 1992 λειτουργεί στην Ελλάδα το «Ινστιτούτο Πούσκιν Αθηνών» ως αποκλειστικός εκπρόσωπος του «Κρατικού Ινστιτούτου Ρωσικής Γλώσσας Α.Σ. Πούσκιν», μετά από πρωτοβουλία του Γιάννη Γιαννίκου.

Εικόνες
-------

* Η έδρα του Ινστιτούτου στη ΜόσχαΗ έδρα του Ινστιτούτου στη Μόσχα

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος
* Επίσημη ιστοσελίδα στην Ελλάδα

Παραπομπές
----------

1. ↑  επικοινωνία pushkin.gr
2. ↑  Πρακτική Άσκηση στη διδασκαλία της Ρωσικής Γλώσσας από το Ινστιτούτο Πούσκιν[*νεκρός σύνδεσμος*] career.duth.gr
3. ↑  Συμβούλιο για τη ρωσική γλώσσα[*νεκρός σύνδεσμος*] greek.ruvr.ru
4. ↑  «Программа продвижения русского языка и образования на русском языке: основная информация». Государственный институт русского языка им. А.С. Пушкина. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Νοεμβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 8 Απριλίου 2015.
5. ↑  «Российский тестовый консорциум». Российский тестовый консорциум.
6. ↑  Έγκριση λειτουργίας προγράμματος εκμαθήσεως Βουλευτών στη Ρωσική γλώσσα diafaneia.hellenicparliament.gr
7. ↑  Pouskin Institute in Athens[*νεκρός σύνδεσμος*] hrcc.gr

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 97111108
* LCCN: n2001035435
* ISNI: 0000 0004 0497 841X
* NKC: ko2017956053

 |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Pushkin Institute  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Государственный институт русского языка имени А. С. Пушкина  της Ρωσικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Λεωνίδας Βρεττάκος** (1905 - 13 Μαΐου 1985) του Δημητρίου, ήταν Έλληνας γεωπόνος, διοικητής ταγμάτων ασφαλείας επί Κατοχής και μετέπειτα πολιτικός.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1905 και εργάστηκε ως γεωπόνος.

Ο αδερφός του ήταν ο ίλαρχος Τηλέμαχος Βρεττάκος, μέλος της οργάνωσης Ε.Σ. (Ελληνικός Στρατός) που εκτελέστηκε από τον ΕΛΑΣ μετά την διάλυση της αντάρτικης ομάδας του κατά τα τέλη του 1943. Έπειτα από την εκτέλεση του αδερφού του, ο Λεωνίδας Βρεττάκος έγινε ο ιδρυτής και διοικητής του Τάγματος Ασφαλείας της Λακωνίας, που ονομάστηκε "Λεωνίδας" και απαρτιζόταν από 5 Λόχους. Επί των ημερών της διοίκησής του Βρεττάκου στα Τάγματα Ασφαλείας στη Λακωνία πραγματοποιήθηκαν και οι εκτελέσεις Ελλήνων πολιτών στο Μονοδένδρι Λακωνίας. Μετά την απελευθέρωση δε διώχθηκε, αλλά εξελέγη βουλευτής Λακωνίας με το Κόμμα Ελευθεροφρόνων το 1946 και με το Λαϊκό Κόμμα το 1950.

Απεβίωσε σε ηλικία 80 ετών τον Μάιο του 1985 στην Αθήνα και κηδεύτηκε από τον ιερό ναό των Αγίων Θεοδώρων, στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών. Ήταν παντρεμένος με τη Βαρβάρα και απέκτησε παιδιά. Γιος του ήταν ο μετέπειτα βουλευτής, Δημήτριος Βρεττάκος.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Κοσιώρης, Ιωάννης (1992). *Το χρονικό της Εθνικής Αντιστάσεως Πελοποννήσου 1941 – 1945*. Αθήνα.
2. ↑  Ρουμελιώτης, Γιάννης (1961). *Εθνική Αντίσταση στη Λακωνία 1941-1945*. Ελλάδα: Αδούλωτη Μάνη. σελ. 420. ISBN 978-960-870-3094.
3. ↑  Μητρώο Γερουσιαστών και Βουλευτών 1929-1974 Βουλή των Ελλήνων, Εθνικό Τυπογραφείο, 1977 (σελ. 58, αρ. 156).(pdf)
4. ↑  Το Βήμα, Κοινωνικά, 14-5-1985, σελ. 2.
Η **λίμνη Βιβάρι** είναι μικρή σε έκταση λίμνη και βρίσκεται στο δήμο Ευρώτα Λακωνίας.

Ιστορικά στoιχεία
-----------------

Κατά την Τουρκοκρατία η πεδιάδα του Έλους έγινε τουρκική ενώ οι Χριστιανοί κάτοικοι περιορίστηκαν στα άγονα και στα βαλτώδη. Ακόμη και η Σουλτάνα είχε στην κατοχή της τρία ολόκληρα χωριά, καθώς και τα τρία ιχθυοτροφεία της πεδιάδας, όπως φαίνεται από σχετική Έκθεση του Κράτους:

> [...] Ιχθυοτροφεία: Της Σουλτάνας επωλούντο επί Τουρκίας Ιλτιτζάμι, ομού με τρία χωρία του Έλους, Δουραλή, Πρίνικον και Τζάσι, όντα και αυτά της Σουλτάνας.Είναι όμως εντός των Συνόρων του Μπεζανίου. Αον Διβάρι πλησίον της Θαλάσσης εξάγει εγχέλεις και ολίγα οψάρια κεφάλους το είδος. Συνέρχονται κατ΄έτος άπαξ του Αυγούστου εκ των περιχώρων και πληρώνουν εις τον ενοικιαστήν και πιάνουν όσα έκαστος δυνηθή ελευθέρως, αφ΄ου το φλουμώσει πρώτον ο ενοικιαστής. Εις χρόνους ευτυχείς πιάνονται και 15 ή 20 χιλιάδες οκάδες ψαρογχέλεις, συνέρχονται δε ως 2 χιλιάδες άνθρωποι. Βον Μονοβροχιό και Γον Κουτζομπό: εξάγουν ως 200 οκάδες ψαρογχέλεις. 
> 
>
Ο **Λουκίδιος Βιμαράνες** (πορτογαλικά: *Lucídio Vimaranes*) ήταν ο δεύτερος Κόμης της Πορτογαλίας, μιας κομητείας εντός του Βασιλείου των Αστουρίων. Ήταν, επίσης, μέλος της βασιλικής αυλής των Αστουρίων.

Μολονότι οι γονείς του Λουκίδιου δεν επιβεβαιώνονται πλήρως ιστορικά, είναι κοινά αποδεκτό ότι ήταν ο γιος του Βίμαρα Πέρες και της συζύγου του Τριουδίλντης. Με το θάνατο του πατέρα του, ο Βασιλιάς Αλφόνσος Γ΄ των Αστουρίων τον διόρισε στη διοίκηση της κομητείας. Ωστόσο, τα βιογραφικά στοιχεία του είναι περιορισμένα, εξαιτίας της μη συμμετοχής του στην επανάκτηση της Ιβηρικής χερσονήσου από τους Μουσουλμάνους.

Θεωρείται ότι το 895, για άγνωστους λόγους, ο Λουκίδιος καθαιρέθηκε από τον Βασιλιά Αλφόνσο Γ΄ και η θέση του δόθηκε στον Ερμενεχίλντο Γκουτιέρρες. Τον 11ο αιώνα, ο δισέγγονός του Λουκίδιου, Κόμης Αλβίτο Νούνες, εγκαινίασε μια δεύτερη περίοδο κατά την οποία η οικογένειά του κυβερνούσε την Κομητεία της Πορτογαλίας.

Γάμος και απόγονοι
------------------

Ο Λουκίδιος παντρεύτηκε την Γκουδιλόνα Μέντες. Σύμφωνα με τον ιστορικό Φερνάντες Αλμέιδα, η Γκουδιλόνα ήταν κόρη του Ερμενεχίλντο Γκουτιέρρες. Το ζευγάρι φέρεται να απέκτησε τα εξής παιδιά:

* Τεδόν Λουσίδις
* Βερμούδος Λουσίδις
* Αλοΐτο (ή Αλβίτο) Λουσίδις
* Ροδρίγο Λουσίδις

Παραπομπές
----------

1. 1 2
2. 1 2 3
3. 1 2 3 4  Mattoso José, A nobreza medieval portuguesa, a família e o poder, 1981, Editorial Estampa, Λισαβόνα. ISBN 9723309939
Η **Λέγκα Ιταλιάνα Κάλσιο Προφεσιονίστικο** (ιταλικά: *Lega Italiana Calcio Professionistico*), κοινώς γνωστή ως «Λέγκα Προ» (Lega Pro), είναι το όργανο που διέπει το τρίτο επίπεδο των επαγγελματικών ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων στην Ιταλία. Εδρεύει στη Φλωρεντία.

Η Λέγκα διοργανώνει το πρωτάθλημα Σέριε Γ (Serie C), το «Κόπα Ιτάλια Λέγκα Προ» (Coppa Italia Lega Pro), το «Σουπερκόπα ντι Λέγκα Προ» (Supercoppa di Lega Pro) και το «Καμπιονάτο νατσιονάλε Ντάντε Μπερέτι» (Campionato nazionale Dante Berretti). Στο παρελθόν διοργάνωνε τη «Λέγκα Προ Σεκόντα Ντιβιζιόνε» (Lega Pro Seconda Divisione) και το «Σουπερκόπα ντι Λέγκα ντι Σεκόντα Νιβιζιόνε» (Supercoppa di Lega di Seconda Divisione).

Παραπομπές
----------

1. ↑  epfl-europeanleagues.com Lega Pro
2. ↑  «Sito della Lega Italiana Calcio Professionistico». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Μαρτίου 2008. Ανακτήθηκε στις 26 Οκτωβρίου 2015.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος
Η **Λεοντία** (457 - μετά το 479) ήταν η κόρη του Βυζαντινού αυτοκράτορα Λέοντος Α΄ και της Βερίνας, αδερφή της Αριάδνης.

Ζωή
---

Η Λεοντία ήταν η κόρη του αυτοκράτορα Λέοντα Α΄ και της συζύγου του Βερίνας. Ήταν μικρότερη αδελφή της Αριάδνης, αλλά, σε αντίθεση με αυτήν, θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι είναι πορφυρογέννητη, επειδή γεννήθηκε κατά το πρώτο έτος της βασιλείας του πατέρα της (457). Ο Λέων, ο οποίος ανέβηκε στο θρόνο για την στρατιωτική του αξία και δεν είχε οικογενειακούς δεσμούς με τη ρωμαϊκή αριστοκρατία, χρησιμοποιούσε το γάμο των θυγατέρων του για να ενισχύσει τη θέση του. Όπως η Αριάδνη είχε παντρευτεί τον Ζήνωνα, ο γάμος της Λεοντίας σχεδιάστηκε για να την συνδέσει με ένα άλλον που είχε συστατικό μέρος του στρατού, τον γιο του Άσπαρ. Συνέβη, ωστόσο, κατά την αναγγελία του γάμου μεταξύ του γιου του Άσπαρ, του Ιούλιου Πατρίκιου, και της Λεοντίας να ξεσπάσουν ταραχές (470). Για τον κλήρο και το λαό της Κωνσταντινούπολης δεν ήταν αποδεκτό για έναν αρειανό σαν τον Πατρίκιο να έχει τη δυνατότητα να γίνει αυτοκράτορας. Οι ταραχές σταμάτησαν μόνο όταν αποφασίστηκε ότι πριν παντρευτεί την Λεοντία θα γινόταν ορθόδοξος.

Το 471 ο Πατρίκιος εξαφανίζεται από τα χρονικά: ο πατέρας του Άσπαρ και ο αδελφός του Αρδαβούρος δολοφονήθηκαν με απόφαση του Λέοντα. Η Λεοντία παντρεύτηκε τον Μαρκιανό, το γιο του δυτικού αυτοκράτορα Αρτέμιου: ο γάμος συνέδεσε τους δύο βασιλικούς οίκους της Δύσης και της Ανατολής. Αυτό συνέβη, ωστόσο, όταν το 472 ο Ανθέμιος πέθανε, τον διαδέχθηκε ο Ολύμπριος, και μετά τον θάνατο του Λέοντα τον διαδέχτηκε ο Ζήνωνας στον ανατολικό θρόνο. Διωγμένοι κι από τους δύο θρόνους, ο Μαρκιανός και η Λεοντία έκαναν μια εξέγερση εναντίον του Ζήνωνα, το 479, η οποία βασίστηκε στο δικαίωμα της Λεοντίας στον θρόνο επειδή ήταν πορφυρογέννητη, η εξέγερση όμως καταπνίγηκε.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Alemany, Agustí, Sources on the Alans: A Critical Compilation, Brill Academic Publishers, 2000, ISBN 90-04-11442-4, p. 114.
2. ↑  Amory, Patrick, People and Identity in Ostrogothic Italy, 489-554, Cambridge University Press, 1997, ISBN 0-521-52635-3, p. 284, 288.
3. ↑  Bury, John Bagnall, "X.1 Leo I (A.D. 457‑474)", History of the Later Roman Empire, 1958, Dover Books, pp. 389–395
4. ↑  Thiele, Andreas, Erzählende genealogische Stammtafeln zur europäischen Geschichte Band III Europäische Kaiser-, Königs- und Fürstenhäuser Ergänzungsband, R.G. Fischer Verlag 1994 Tafel 490
5. ↑  Williams, Stephen, The Rome That Did Not Fall: the survival of the East in the fifth century, Routledge, 1999, ISBN 0-415-15403-0, p. 180.

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Leontia Porphyrogenita  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η **Λετεσέμπετ Γκίντι** (*Letesenbet Gidey*, γεννήθηκε στις 20 Μαρτίου 1998) είναι Αιθιοπίδα αθλήτρια του στίβου. Κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στον δρόμο των 10.000 μέτρων στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο, ενώ ήταν δεύτερη στο ίδιο αγώνισμα στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2019. Σημείωσε παγκόσμια ρεκόρ στον δρόμο των 5000 μέτρων τον Οκτώβριο του 2020 και των 10.000 μ. τον Ιούνιο του 2021, με χρόνους 14.06,62 και 29.01,03 αντίστοιχα. Το πρώτο εξακολουθεί να παραμένει. 

Είναι η πρώτη αθλήτρια μετά την εποχή της Ίνγκριντ Κρίστιανσεν το 1986-93 που κατείχε και τα δύο αυτά ρεκόρ ταυτόχρονα. Κατέχει επίσης το παγκόσμιο ρεκόρ στο ανεπίσημο αγώνισμα των 15.000 μέτρων.

Κέρδισε επίσης τρία ατομικά χρυσά μετάλλια σε Παγκόσμια πρωταθλήματα ανώμαλου δρόμου, τα δύο στην κατηγορία των νεάνιδων.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στο Ενταμέσκελ, στην περιφέρεια Τιγκράι της βόρειας Αιθιοπίας, ως το τέταρτο τέκνο των γονέων της, και μεγάλωσε στο οικογενειακό αγρόκτημα. Στο αιθιοπικό σχολικό πρωτάθλημα του 2012 κέρδισε αγώνα δρόμου φυσικών εμποδίων. Η αθλήτρια έχει ύψος 1,66 μέτρο και ζυγίζει 50 κιλά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Letesenbet GIDEY – Athlete Profile». *World Athletics*. Ανακτήθηκε στις 1 Ιανουαρίου 2021.
2. ↑  «Letesenbet Gidey – from reluctant runner to global champion| News | iaaf.org». *www.iaaf.org*.
3. ↑  «Gidey breaks 10,000 m world record in Hengelo». *World Athletics*. 9 Ιουνίου 2021. Ανακτήθηκε στις 9 Ιουνίου 2021.
4. ↑  Ingle, Sean (8 Ιουνίου 2021). «Letesenbet Gidey breaks two-day-old 10,000m world record in super spikes». *TheGuardian.com*. Ανακτήθηκε στις 8 Ιουνίου 2021.
5. ↑  Negash, Elshadai (11 June 2015). «Letesenbet Gidey – from reluctant runner to global champion| News». *World Athletics*.. Ανακτήθηκε στις 8 October 2020.
6. ↑  «Letesenbet Gidey – from reluctant runner to global champion| News». *www.worldathletics.org*. Ανακτήθηκε στις 29 Μαρτίου 2020.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* World Athletics : Letesenbet GIDEY
Η **λεοπάρδαλη της Ιάβας** (Panthera pardus melas) είναι υποείδος της λεοπάρδαλης το οποίο κατοικεί στο νησί της Ιάβας στην Ινδονησία. Η IUCN έχει καταγράψει το υποείδος ως κρισίμως κινδυνεύον από το 2008. Το συνολικό εμβαδόν του ενδιαιτήματός είναι 3,277.3 χιλιόμετρα.

Ενδιαίτημα
----------

Η λεοπάρδαλη της Ιάβας ζει αποκλειστικά περιορίζεται στην Ιάβα.Ειναι γνωστό ότι ζει στο Εθνικό Πάρκο Gunung Halimun, στο Εθνικό Πάρκο Ujung Kulon,στο Εθνικό Πάρκο Gunung Gede Pangrango,στο Εθνικό Πάρκο Ceremai,στο Εθνικό Πάρκο Merbabu,στο Εθνικό Πάρκο Merapi,στο Εθνικό Πάρκο Bromo Tengger Semeru,στο Εθνικό Πάρκο Meru Betiri,στο Βουνό Ijen,στο Εθνικό Πάρκο Baluran , και στο Εθνικό Πάρκο Alas Purwo. Κατοικεί σε υψόμετρα από τη στάθμη της θάλασσας στα 2.540 μ. (8.330 πόδια) σε οικοσυστήματα από πυκνά τροπικά δάση μέχρι ξηρά φυλλοβόλα δάση. Εκτός των προστατευόμενων περιοχών, καταγράφηκε σε δάση δευτερογενούς δασικής εκμετάλλευσης, ανάμεικτη γεωργική εκμετάλλευση και δάσος παραγωγής μεταξύ 2008 και 2014

Χαρακτηριστικά
--------------

Η λεοπάρδαλη της Ιάβας φέρει σκούρες, μαύρες κηλίδες και γυαλιστερά γκρίζα μάτια.
*Να μην συγχέεται με τον Ιωάννη Απόκαυκο, βυζαντινό λόγιο και ιερέα του 11ου-12ου αιώνα*

Ο **Ιωάννης Απόκαυκος** (απεβ. 1345) ήταν ευγενής, καθώς είχε τον τίτλο του *μεγάλου πριμικηρίου*. Έγινε κυβερνήτης της Θεσσαλονίκης, αλλά οι Ζηλωτές τον εκτέλεσαν ως σύμμαχο του Καντακουζηνού.

Βιογραφία
---------

Ο πατέρας του Αλέξιος Απόκαυκος δεν ήταν υψηλής καταγωγής, αλλά ανήλθε σε πολλά αξιώματα της ιεραρχίας, όπως του *μεγάλου δούκα* και συσσώρευσε περιουσία. Στον δεύτερο εμφύλιο πόλεμο 1341-47 ήταν από τoυς ηγέτες της μερίδας της αντιβασίλισσας Άννας της Σαβοΐας.

Ο Ιωάννης ήταν ο πρωτότοκος γιος του από τον πρώτο γάμο του Αλεξίου με την κόρη του Δισυπάτου, ιερέα στην Αγ. Σοφία. Κατά τον εμφύλιο πόλεμο, οι Ζηλωτές της Θεσσαλονίκης εξεγέρθηκαν εναντίον του Ιωάννη ΣΤ΄ Καντακουζηνού· ο Ιωάννης ονομάστηκε *μέγας πριμικήριος* και εστάλη στην πόλη ως κυβερνήτης της. Η πραγματική εξουσία όμως ήταν στα χέρια των στασιαστών Ζηλωτών. Το 1345 ο πατέρας του πήγε να επισκεφθεί μία νέα φυλακή στην Κωνσταντινούπολη, όπου κρατούντο οπαδοί του Καντακουζηνού, οι οποίοι εξεγέρθηκαν και τον σκότωσαν. Τότε ο Ιωάννης στη Θεσσαλονίκη δήλωσε οπαδός του Καντακουζηνού και προσπάθησε να πάρει τον έλεγχο της πόλης, όμως οι Ζηλωτές κυριάρχησαν, πριν έλθει ο Καντακουζηνός προς βοήθειά του.

Ο Ιωάννης και οι υποστηρικτές του συνελήφθησαν και εκτελέστηκαν.

Οικογένεια
----------

Ο Ιωάννης (ή ο αδελφός του Μανουήλ) νυμφεύτηκε μία κόρη του Ιωάννη Βατάτζη μεγάλου στρατοπεδάρχη.

Αναφορές
--------

1. ↑  Nicol 1993, σελίδες 188ff..
2. 1 2 3  Trapp, Walther & Beyer 1976, 1187. Ἀπόκαυκος Ἰωάννης.
3. ↑  Nicol 1993, σελ. 195.
4. ↑  Nicol 1993, σελ. 202.

Πηγές
-----

* Nicol, Donald MacGillivray (1993). The Last Centuries of Byzantium, 1261–1453. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-43991-6.
* Trapp, Erich; Walther, Rainer; Beyer, Hans-Veit (1976). "1187. Ἀπόκαυκος Ἰωάννης". Prosopographisches Lexikon der Palaiologenzeit (in German). 1. Vienna: Verlag der Österreichischen Akademie der Wissenschaften. ISBN 3-7001-3003-1.
|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| « | παρατυχόντες δὲ Ἀθηναίων πρέσβεις Λέαρχος Καλλιμάχου καὶ Ἀμεινιάδης Φιλήμονος παρὰ τῷ Σιτάλκῃ πείθουσι τὸν Σάδοκον τὸν γεγενημένον Ἀθηναῖον, Σιτάλκου υἱόν, τοὺς ἄνδρας ἐγχειρίσαι σφίσιν, ὅπως μὴ διαβάντες ὡς βασιλέα τὴν ἐκείνου πόλιν τὸ μέρος βλάψωσιν. |  » |
| —Θουκυδίδης, *Ιστορίαι*, Βιβλίο Β', Κεφάλαιο 67, παράγραφος 2 |

Ο **Λέαρχος** ήταν αρχαίος Αθηναίος πολιτικός, γιος του στρατηγού Καλλιμάχου. Με απόφαση των συμπολιτών του εστάλη μαζί με τον Αμεινιάδη, το 430 π.Χ. στον Βασιλιά των Θρακών, τον Σιτάλκη, προκειμένου να εμποδίσει την επιτυχή έκβαση του προσεταιρισμού του που επιχείρησαν προηγουμένως Σπαρτιάτες πρέσβεις, ώστε να τον εξεγείρουν κατά της Αθήνας. Τελικά ο Λέαρχος κατάφερε να φέρει σε πέρας την αποστολή του, αφού προηγουμένως είχε προσεγγίσει τον γιο του Βασιλιά και εκείνος έπεισε με τη σειρά του τον πατέρα του να μη προδώσει τη συμμαχία του με τους Αθηναίους.

Μάλιστα ο Λέαρχος και ο Αμεινιάδης κατάφεραν και να τους παραδώσει ο Βασιλιά των Θρακών, τους Σπαρτιάτες πρέσβεις, ως ένδειξη πίστης προς την Αθήνα, τους οποίους και ακολούθως μετέφεραν στην Αθήνα, όπου με απόφαση της Εκκλησίας του Δήμου εκτελέστηκαν δι' αποκεφαλισμού.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Thucydides, The Peloponnesian War, book 2, chapter 67». *www.perseus.tufts.edu*. Ανακτήθηκε στις 7 Απριλίου 2023.
Ο **Ιωάννης Αποστόλου** (Μενίδι, 1860 - 28 Αυγούστου 1905) ήταν Έλληνας λυρικός οξύφωνος με διεθνή καριέρα.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1860 στο Μενίδι. Τραγουδούσε από παιδί στη βασιλική χορωδία του Παλατιού, και σπούδασε στο Ωδείο Αθηνών. Εργάστηκε αρχικά ως γραφέας στο Δικαστήριο της Αθήνας και στο Εθνικό τυπογραφείο, ενώ τραγουδούσε στους δρόμους της Αθήνας. 

Πέθανε το 1905 στη Νάπολη της Ιταλίας, προετοιμαζόμενος για τη νέα του παράσταση, από ανακοπή καρδιάς. Ο Τύπος της εποχής αναφέρει ότι αιτία γι' αυτό ήταν η άτακτη ζωή που έκανε και οι καταχρήσεις.

Καριέρα
-------

Ο Αποστόλου σε νεαρή ηλικίαΣτα μέσα της δεκαετίας του 1880 έγινε μέλος διαφόρων χορωδιών, μεταξύ άλλων και στη μουσική σχολή του Ναπολέοντα Λαμπελέτ, και υπό την διεύθυνσή του τραγούδησε το 1888 στην όπερα του Σπυρίδωνα Ξύνδα *Ο υποψήφιος βουλευτής* που ανέβηκε από τον θίασο του Καντακουζηνού και ο Αποστόλου είχε τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Στην παράσταση έπαιξε μαζί με τους Πετροζίνη, Μωραϊτίνη και τη Θεανοπούλου. Το μελόδραμα αυτό ήταν η πρώτη παράσταση μελοδράματος στην Ελλάδα. Μετά την παράσταση αυτή ταξίδεψε στο Μιλάνο για να σπουδάσει και εκεί ολοκλήρωσε μαθήματα τενόρου. Αργότερα συνεργάστηκε με τον Σοτζόκιν δίνοντας την πρώτη του παράσταση στη Βενετία το 1890. Από τότε ανέβασε πολλές παραστάσεις κάνοντας το όνομα του διεθνώς γνωστό. 

Σύμφωνα με τον ελληνικό τύπο της εποχής συγκαταλεγόταν στην πρώτη θέση των λυρικών καλλιτεχνών της Ιταλίας και ήταν περιζήτητος με παγκόσμια φήμη. Μάλιστα τον κάλεσε στην αυλή του και ο Ιταλός βασιλιάς Ουμβέρτος για να τραγουδήσει για αυτόν. Τραγούδησε δύο περιόδους στην Σκάλα του Μιλάνου, στις πόλεις Τορίνο, Νάπολη, Αθήνα, Πάτρα, Κάιρο, Αλεξάνδρεια και στην Οδησσό. Μερικά από τα γνωστά έργα που έπαιξε ήταν οι *Μέδικοι*, *Τραβιάτα*, *Τόσκα*, *Βέρθερο* και *Μανόν*. Στη Νάπολη συνεργάστηκε με τον Έλληνα τενόρο Χατζηλουκά που έκανε καριέρα στην Ιταλία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Δίφωνο, τεύχος 6, σελ. 123, Μάρτιος 1996

Πηγές
-----

* Εφημερίδα ΣΚΡΙΠ, φύλλο 30-8-1905, από την ψηφιακή εθνική βιβλιοθήκη.
* Εφημερίδα Εμπρός, φύλλο 30-8-1905, από την ψηφιακή εθνική βιβλιοθήκη.
* Τάκης Καλογερόπουλος: *Ιωάννης Αποστόλου*, περιέχεται στο *Λεξικό της Ελληνικής μουσικής*, Αθήνα 1998–99
Ο **Λουκάς Ράλλης** (1794 -1879) ήταν έμπορος και δήμαρχος Πειραιά.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γιος του Δημητρίου Ράλλη, γεννήθηκε το 1794 στη Χίο και καταγόταν από Βυζαντινή εμπορική οικογένεια. Αρχικά εγκαταστάθηκε στην Κωνσταντινούπολη αλλά μετά τις σφαγές των Ελλήνων από τους Τούρκους έφυγε για τη Σύρο. Τον Ιούνιο του 1826, ύστερα από δική του πρόταση, η Ερμούπολη πήρε το σημερινό της όνομα, "*διότι υπό την σκέπην του Ερμού, εφόρου του εμπορίου, συνέστη και προήχθη η πόλις*" όπως έλεγε. Μεγαλέμπορος ήδη από τότε ανέλαβε επί κυβερνήτη Ι. Καποδίστρια πολλές εμπιστευτικές αποστολές καθώς και δικαστικά καθήκοντα γενόμενος και πρόεδρος του ανεκκλήτου δικαστηρίου της Πελοποννήσου. Αργότερα όμως κατέστη ένας από τους περισσότερο αδιάλλακτους πολέμιους του Καποδίστρια υποκινώντας όλους τους αντικαποδιστριακούς της Σύρου. 

Μετά την άφιξη του Βασιλέως Όθωνα, μετακόμισε μόνιμα στον Πειραιά, με τους πρώτους οικιστές (1834). Ασχολήθηκε με το διαμετακομιστικό εμπόριο και με τις τραπεζικές δραστηριότητες. Απέκτησε τεράστια περιουσία της τάξεως των 650.000 δραχμών (τότε) και εξελίχθηκε σε μια από τις σημαντικότερες προσωπικότητες του Πειραιά.

Διατέλεσε δήμαρχος του Πειραιά από το 1856 έως το 1865. Κατά την περίοδο της δημαρχίας του κατασκευάστηκαν έργα όπως: το Δημοτικό Παρθεναγωγείο Θηλέων, το Β' Αρρεναγωγείο, η Δημοτική Αγορά και θεμελιώθηκε ο σημερινός ναός του Αγίου Σπυρίδωνα, πολιούχου του Πειραιά. Επίσης χρημάτισε μέλος της δεκαπενταμελούς επιτροπής της *«εταιρείας για σχηματισμό εθνικού στόλου»* (1866) καθώς και πρόεδρος του ανέκκλητου δικαστηρίου Πελοποννήσου.

Απεβίωσε στον Πειραιά στις 18 Δεκεμβρίου του 1879. Η κόρη του Καλλιόπη Ράλλη ήταν παντρεμένη με τον Αμβρόσιο Δαμαλά, δήμαρχο Σύρου. Εγγόνια του ήταν οι Παύλος και Αριστείδης Δαμαλάς.

Βιβλιογραφία
------------

* Τιμ.Αμπελά, «Λουκά Ράλλη, Ιδιόγραφοι αναμνήσειςκαι αποκαλύψεις επεισοδίων της Ελληνικής Επαναστάσεως», Δελτίον της Ιστορικής και Εθνολογικής Εταιρείας της Ελλάδος, τομ. Δ, σελ.475-512

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* συνοπτικό βιογραφικό σημείωμα από το Ινστιτούτο Νεοελληνικών Ερευνών

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Δήμαρχοι Πειραιά |
| --- |
|  |
| 
* Κυριάκος Σερφιώτης
* Πέτρος Ομηρίδης Σκυλίτσης
* Αντώνιος Θεοχάρης
* Λουκάς Ράλλης
* Δημήτριος Μουτζόπουλος
* Τρύφων Μουτζόπουλος
* Αριστείδης Σκυλίτσης
* Θεόδωρος Ρετσίνας
* Παύλος Δαμαλάς
* Δημοσθένης Ομηρίδης Σκυλίτσης
* Αναστάσιος Παναγιωτόπουλος
* Μιχαήλ Ρινόπουλος
* Αθανάσιος Ν. Μιαούλης
* Σωτήριος Στρατήγης
* Μιχάλης Μανούσκος
* Κωνσταντίνος Τσιάκος
* Παύλος Ντεντιδάκης
* Αλέξανδρος Φοίφας
* Ευάγγελος Κολοκούρης
* Γεώργιος Ανδριανόπουλος
* Δημήτριος Σαπουνάκης
* Γεώργιος Κυριακάκος
* Χαράλαμπος Ζηλάκος
* Παναγιώτης Λεούσης
* Αριστείδης Σκυλίτσης
* Βασίλειος Ζέππος
* Αναστάσιος Βουλόδημος
* Γιάννης Παπασπύρου
* Ανδρέας Ανδριανόπουλος
* Γεώργιος Στρατηγός
* Στέλιος Λογοθέτης
* Χρήστος Αγραπίδης
* Παναγιώτης Φασούλας
* Βασίλης Μιχαλολιάκος
* Γιάννης Μώραλης
 |

 |
Ο Πρίγκιπας **Ιβάνε Ματσαμπέλι** (γεωργιανά: ივანე მაჩაბელი, 28 Ιανουαρίου 1854 - π. 1898) ήταν Γεωργιανός συγγραφέας, μεταφραστής, εκδότης, δημόσιο πρόσωπο και δραστήριο στέλεχος του Εθνικού Απελευθερωτικού Κινήματος, καθώς και ένας εκ των δημιουργών της νέας γεωργιανής λογοτεχνικής γλώσσας. Επίσης, είναι γνωστός ως μεταφραστής έργων του Σαίξπηρ, καθώς και για την συγγραφή της όπερας «Ο ιππότης με το δέρμα του πάνθηρα».

Ήταν γόνος της γεωργιανής παλαιάς αριστοκρατικής οικογένειας των Ματσαμπέλι, γεννημένος στο χωριό του Ταμαρασένι, πλησίον του Τσχινβάλι. Ο Ματσαμπέλι πραγματοποίησε τις σπουδές του στην Αγία Πετρούπολη, στη Γερμανία, καθώς και στο Παρίσι. Κατά την επιστροφή του στη Γεωργία, συνδέθηκε στενά με τον Ίλια Τσαβτσαβάντζε, εκ των ηγετών της γεωργιανής πνευματικής ζωής της συγκεκριμένης περιόδου, στον οποίον ο Ματσαμπέλι προσέφερε την υποστήριξή του σε οποιαδήποτε πρωτοβουλία θα είχε ως απώτερο σκοπό την αναβίωση του γεωργιανού πολιτισμού, καθώς και την αντίσταση στη ρωσική κυριαρχία. Διετέλεσε αρχισυντάκτης σημαντικών γεωργιανών εφημερίδων, όπως οι *Ιβέρια* (1882-3) και *Ντρόεμπα* (1883-5). Παρά το γεγονός πως κύρια ενασχόλησή του αποτελούσαν οι αγαθοεργίες, ιδιαιτέρως τα ορφανοτροφεία, καθώς και η δημοσιογραφία, ο Ματσαμπέλι ασχολήθηκε, σε όλη τη διάρκεια της ζωής του, με την μετάφραση των έργων του Σαίξπηρ στη γεωργιανή γλώσσα. Συγκεκριμένα, παρά το γεγονός πως ο ίδιος ουδέποτε είχε επισκεφθεί την Αγγλία, συνέγραψε, μεταξύ του 1886 και του 1898, αριθμό αξιόλογων μεταφράσεων των *Άμλετ*, *Οθέλλου*, *Μάκβεθ*, *Ριχάρδου του Γ΄*, *Ιουλίου Καίσαρα*, *Αντωνίου και Κλεοπάτρας* και *Κοριολανού*, οι οποίες, έως σήμερα, αποτελούν μέρος του ρεπερτορίου του Θεάτρου Ρουσταβελί. Στις 26 Ιουνίου 1898, ο Ματσαμπέλι εγκατέλειψε το διαμέρισμα εντός του οποίου κατοικούσε στην Τιφλίδα, ενώ, έκτοτε, ουδείς τον είδε ξανά ζωντανό.

Μουσείο αφιερωμένο στη μνήμη του Ματσαμπέλι βρισκόταν στη γενέτειρά του, το Ταμαρασένι, εντός της εμπόλεμης περιοχής της, υπό εξέλιξη, Γεωργιανής-Οσσετικής Σύγκρουσης. Στις 23 Ιουλίου 1997, υπέστη σημαντικές ζημιές, έπειτα από έκρηξη τις οποίας υπαίτιοι φέρεται να ήταν τοπικοί Οσσέτιοι εθνικιστές, ενώ, κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Νότιας Οσσετίας του 2008, κατεστράφη ολοσχερώς.

Δείτε επίσης
------------

* Σαματσάμπλο

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) Rayfield, Donald (2000). *The Literature of Georgia: A History* (1η έκδοση). Routledge. σελ. 181. ISBN 0-7007-1163-5.
2. ↑  (Αγγλικά) «Georgian Monument Blown up in South Ossetia». *Monitor*. Jamestown Foundation. 25 Ιουλίου 1997. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Σεπτεμβρίου 2007.
3. ↑  (Αγγλικά) «International Organization Affirms that Machabeli Museum is Destroyed in Tamarasheni». The Georgian Times. 30 Ιανουαρίου 2009. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Ιανουαρίου 2011.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωργία
* Πύλη:Λογοτεχνία
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 67568621
* LCCN: n79019796
* ISNI: 0000 0000 2176 4553
* GND: 130256099

 |

 |
***Η Μαύρη Τουλίπα*** (*La Tulipe Noire*) είναι μυθιστόρημα του Αλέξανδρου Δουμά που δημοσιεύθηκε το 1850.

Πλοκή
-----

Το μυθιστόρημα εξελίσσεται στην Ολλανδία του 17ου αιώνα και συγκεκριμένα το 1672.

Σε μια εποχή με έντονες πολιτικές κρίσεις ανεβαίνει στην εξουσία ο Γουλιέλμος της Οράγγης και σκοτώνονται οι αδερφοί ντε Βιτ, Κορνέιγ και Ζαν. Ο κεντρικός ήρωας της *Μαύρης Τουλίπας*, ο μέγας λάτρης των λουλουδιών Κορνέιγ Βαν Μπέρλ, είναι βαφτισιμιός του νεκρού Κορνέιγ ντε Βιτ. Το γεγονός ότι ο τελευταίος βρίσκεται πολύ κοντά στο να δημιουργήσει ένα πολύ σπάνιο είδος φυτού, τη μαύρη τουλίπα, τυφλώνει από ζήλια τον ανταγωνιστή του. Κι είναι ακριβώς η σχέση του με τον μισητό πολιτικό που θα οδηγήσει αδίκως τον Κορνέιγ Βαν Μπέρλ ως προδότη στην φυλακή. Εκεί εκτυλίσσεται και το μεγαλύτερο μέρος της πλοκής, με τον Δουμά να παρακολουθεί τις προσπάθειες του ήρωα να υλοποιήσει το όραμα του και την σχέση που αναπτύσσει με την Ρόζα, την κόρη του δεσμοφύλακα του. Στην αρχή, ο Κορνέιγ δεν σκέφτεται παρά μόνο τη μαύρη τουλίπα. Σταδιακά ωστόσο, καθώς η φιλία του με την κοπέλα εξελίσσεται σε έναν μεγάλο έρωτα, οι αξίες μέσα του θα ιεραρχηθούν διαφορετικά κι η μοίρα των ανθρώπων γύρω του δεν θα τού είναι πια αδιάφορη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  archive.org/details/blacktulip00west. Ανακτήθηκε στις 21  Απριλίου 2019.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  The Black Tulip στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 184647967
* BNF: cb18024890n (data)

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Λογοτεχνία
 |

 |