Η **υδροξυλαμίνη**(αγγλικά:*hydroxylamine*) είναι ανόργανη χημική ένωση, η οποία περιέχει άζωτο, οξυγόνο και υδρογόνο, με μοριακό τύπο **NH3O**, αν και παριστάνεται συνήθως με τον ημισυντακτικό τύπο **NH2OH**. Η χημικά καθαρή υδροξυλαμίνη, στις «συνηθισμένες συνθήκες», δηλαδή σε θερμοκρασία 25°C και υπό πίεση 1 atm, είναι ασταθές λευκό κρυσταλλικό, υγροσκοπικό στερεό. Ωστόσο, η υδροξυλαμίνη σχεδόν πάντα διατίθεται και χρησιμοποιείται στη μορφή υδατικού της διαλύματος (επειδή είναι σταθερότερη σ' αυτήν τη μορφή). Χρησιμοποιείται για την παραγωγή οξιμών, που είναι μια σημαντική ομάδα ενώσεων. Είναι ακόμη ένα ενδιάμεσο στη βιολογική αζωτοποίηση Η οξείδωση της αμμωνίας (NH3) καταλύεται από το ένζυμο οξειδοαναγωγάση της υδροξυλαμίνης (*HAO: HydroxylAmine Oxidoreductase*).

Υποκατεστημένες υδροξυλαμίνες
-----------------------------

Ανόργανα και οργανικά υποκατεστημένα παράγωγα της «μητρικής» υδροξυλαμίνης είναι γνωστά και ονομάζονται «θυγατρικές» ή υποκατεστημένες «υδροξυλαμίνες». Ειδικότερα, αν υποκατασταθεί το άτομο υδρογόνου του υδροξυλίου της (μη υποκατεστημένης) υδροξυλαμίνης, η υδροξυλαμίνη που παράγεται ονομάζεται «O-υδροξυλαμίνη». Αν υποκατασταθεί ένα από τα άτομα υδρογόνου της αμινομάδας της (μη υποκατεστημένης) υδροξυλαμίνης, τότε η υδροξυλαμίνη που παράγεται ονομάζεται «N-υδροξυλαμίνη». Όμοια με τις κοινές αμίνες, οι υδροξυλαμίνες μπορούν να διαχωριστούν σε πρωτοταγείς, δευτεροταγείς και τριτοταγείς, ανάλογα με το πόσα άτομα υδρογόνου ανά μόριό (της μη υποκατεστημένης) υδροξυλαμίνης υποκαταστάθηκαν. Τέλος, είναι γνωστά και άλατα υδροξυλαμμωνίου, μη υποκατεστημένα, πρωτοταγή, δευτεροταγή, τριτοταγή και τεταρτοταγή, ομοίως με τα αντίστοιχα του αμμωνίου. Μερικά παραδείγματα υποκατεστημένων υδροξυλαμινών είναι η N-(τριτ. βουτυλ)υδροξυλαμίνη, ο γλυκοζιδικός δεσμός στην καλιχεαμικίνη (*calicheamicin*) και η N,O-διμεθυλυδροξυλαμίνη, που είναι ένα μέσο ζευγαρώματος (*coupling agent*), το οποίο χρησιμοποιείται για τη σύνθεση των αμίδιων Γουέινρεμπ (*Weinreb amides*).

Φυσική παρουσία
---------------

Το 2013 αστροφυσικοί ανέφεραν ότι ίσως ανακάλυψαν την (φασματοσκοπική) «υπογραφή» της υδροξυλαμίνης σε ένα νεφέλωμα σχηματισμού αστέρων περίπου 1.000 έτη φωτός από τη Γη. Οι επιστήμονες υποστηρίζουν ότι πετρώδη σώματα που πέρασαν από τέτοιες περιοχές αργότερα συγκρούονται με μακρυνούς πλανήτες, παρέχοντας ίσως έτσι τις βασικες δομικές μονάδες για τη δημιουργία ζωής.

Ιστορία
-------

Η υδροξυλαμίνη παρασκευάστηκε για πρώτη φορά με τη μορφή της υδροχλωρικής υδροξυλαμίνης (NH2OH·HCl) το 1865 από το Γερμανό χημικό Γουΐλχελμ Κλέμενς Λόσσεν (*Wilhelm Clemens Lossen*, 1838-1906). Επέδραση υδροχλωρικό οξύ σε κασσίτερο, παρουσία νιτραιθανίου. Η πρώτη παραγωγή χημικά καθαρής υδροξυλαμίνης έγινε το 1891 από το Δανό χημικό Λόμπρυ ντε Μπρούιν (*Lobry de Bruyn*) και από το Γάλλο χημικό Λέον Μαουρίκ Κρισμέρ (*Léon Maurice Crismer*, 1858-1944).

Παραγωγή
--------

Η υδροξυλαμίνη μπορεί να παραχθεί μέσω αρκετών συνθετικών οδών. 

### Κύρια συνθετική οδός

Η κύρια συνθετική οδός για την παραγωγή υδροξυλαμίνης είναι μέσω της διεργασίας Ράσιχ (*Raschig process*): Αρχικά, υδατικό διάλυμα νιτρώδους αμμωνίου (NH4NO3) ανάγεται με χρήση διοξειδίου του θείου (SO2) και αμμωνίας στους 0°C, δίνοντας Ν,Ν-υδροξυαμινοδιθειονικό διαμμώνιο:

{\displaystyle \mathrm {NH\_{4}NO\_{2}+2SO\_{2}+NH\_{3}+H\_{2}O{\xrightarrow {0^{o}C}}(NH\_{4})\_{2}[N(OH)(OSO\_{2})\_{2}]} }

Μετά, το παραπάνω προϊόν (Ν,Ν-υδροξυαμινοδιθειονικό διαμμώνιο) υδρολύεται, παράγοντας θειικό υδροξυλαμμώνιο:

{\displaystyle \mathrm {2(NH\_{4})\_{2}[N(OH)(SO\_{3})\_{2}]+4H\_{2}O{\xrightarrow {}}(NH\_{3}OH)\_{2}SO\_{4}+(NH\_{4})\_{2}(SO\_{4})+2NH\_{4}(HSO\_{4})} }

Τέλος, η καθαρή στερεή υδροξυλαμίνη λαμβάνεται με επίδραση υγρής αμμωνίας στο υδροξυλαμμώνιο:

{\displaystyle \mathrm {(NH\_{3}OH)\_{2}SO\_{4}+2NH\_{3}{\xrightarrow {}}2NH\_{2}OH+(NH\_{4})\_{2}SO\_{4}} }

Το παραπροϊόν, δηλαδή το θειικό αμμώνιο, είναι αδιάλυτο στην υγρή αμμωνία, οπότε καθιζάνει και απομακρύνεται με διήθηση, ενώ η περίσσεια της υγρής αμμωνίας απομακρύνεται με εξάτμιση.

### Εναλλακτικές συνθετικές οδοί

#### Από νιτρώδες οξύ

Η υδροξυλαμίνη μπορεί επίσης να παραχθεί με αναγωγή νιτρώδους οξέος (ΗΝΟ2) ή νιτρώδους καλίου (ΚΝΟ2) από όξινο θειώδες νάτριο (NaHSO3):

{\displaystyle \mathrm {HNO\_{2}+2NaHSO\_{3}{\xrightarrow {}}Na\_{2}[(N(OH)(SO\_{3})\_{2}]+H\_{2}O{\xrightarrow {}}Na[NH(OH)(SO\_{3})]+NaHSO\_{4}} }  
και  
{\displaystyle \mathrm {Na[NH(OH)(SO\_{3})]+H\_{2}O+HCl{\xrightarrow[{1\;h}]{100^{o}C}}(NH\_{3}OH)(HSO\_{4})+NaCl} }

* Η καθαρή στερεή υδροξυλαμίνη λαμβάνεται (και πάλι) με επίδραση υγρής αμμωνίας:

{\displaystyle \mathrm {(NH\_{3}OH)(HSO\_{4})+NH\_{3}{\xrightarrow {}}NH\_{2}OH+NH\_{4}(HSO\_{4})} }

#### Από οξείδιο του αζώτου

Η υδροξυλαμίνη μπορεί να παραχθεί με αναγωγή οξειδίου του αζώτου (NO) από υδρογόνο, παρουσία παλλαδίου (Pd) ή λευκοχρύσου (Pt) ως καταλύτη:

{\displaystyle \mathrm {2NO+3H\_{2}{\xrightarrow {Pd\;{\acute {\eta }}\;Pt}}2NH\_{2}OH} }

#### Από νιτρικό οξύ

Η υδροξυλαμίνη μπορεί να παραχθεί με ηλεκτροχημική αναγωγή νιτρικού οξέος (HNO3):

{\displaystyle \mathrm {HNO\_{3}+6H^{+}+6e^{-}{\xrightarrow {}}NH\_{2}OH+2H\_{2}O} }

* Συνήθως χρησιμοποιείται διάλυμα νιτρικού οξέος 50%.
* Κατά τη διάρκεια της ηλεκτρόλυσης τα e- παίρνονται από την «κάθοδο» και τα H+ παράγονται στην «άνοδο».

Χημική συμπεριφορά
------------------

### Αντιδράσεις με ηλεκτρονιόφιλα

Η υδροξυλαμίνη αντιδρά με ηλεκτρονιόφιλα χημικά είδη, όπως τα αλκυλιωτικά μέσα (π.χ. αλαλκάνια, RX). Μάλιστα, μπορεί να αντιδράσει μαζί τους τόσο με το οξυγόνο της, όσο και με το άζωτό της. Δηλαδή:

{\displaystyle \mathrm {RX+NH\_{2}OH{\xrightarrow {}}RONH\_{2}+HX} }  
αλλά και  
{\displaystyle \mathrm {RX+NH\_{2}OH{\xrightarrow {}}RNHOH+HX} }

### Παραγωγή οξιμών

Η υδροξυλαμίνη αντιδρά με αλδεΰδες ή κετόνες, σχηματίζοντας οξίμες:

{\displaystyle \mathrm {R\_{2}CO+NH\_{2}OH{\xrightarrow {}}R\_{2}C=NOH+H\_{2}O} }

Αυτή η χημική αντίδραση είναι χρήσιμη για τον καθαρισμό κετονών και αλδεϋδών, γιατί είναι κατά κάποιον τρόπο αντιστρέψιμη, αφού αν θερμανθεί η παραγώμενη οξίμη μαζί με ένα ανόργανο οξύ, ανακτάται η αρχική κετόνη ή αλδεΰδη.

Επίσης, οι οξίμες χρησιμοποιούνται ως συναρμωτές σε ενώσεις συναρμογής.

### Αντίδραση με χλωροσουλφονικό οξύ

Η υδροξυλαμίνη αντιδρά με το χλωροσουλφονικό οξύ, οπότε παράγεται O-υδροξυαμινοσουλφονικό οξύ, ένα χρήσιμο αντιδραστήριο για τη σύνθεση της καπρολακτάμης:

{\displaystyle \mathrm {HSO\_{3}Cl+NH\_{2}OH{\xrightarrow {}}NH\_{2}OSO\_{3}H+HCl} }

Αν χρειάζεται, το O-υδροξυαμινοσουλφονικό οξύ αποθηκεύεται στους 0°C, για να αποφευχθεί η διάσπασή του, και η συγκέντρωσή του μπορεί να ελεγχθεί με ιωδιομετρική ογκομέτρηση.

### Αναγωγή σε αμμωνία

Η υδροξυλαμίνη μπορεί να αναχθεί σε αμμωνία:

{\displaystyle \mathrm {NH\_{2}OH+Zn+HCl{\xrightarrow {}}NH\_{3}+ZnCl\_{2}+H\_{2}O} }

### Έκρηξη αν θερμανθεί

Η υδροξυλαμίνη αν θερμανθεί, παρουσία οξυγόνου ή ατμοσφαιρικού αέρα, έχουμε έκρηξη:

{\displaystyle \mathrm {4NH\_{2}OH+O\_{2}{\xrightarrow {\triangle }}2N\_{2}+6H\_{2}O} }

Εφαρμογή
--------

Η μετατροπή της κυκλοεξανόνης σε καπρολακτάμη περιλαμβάνει την ανακατανομή Μπέκμαν, που γίνεται (πιο) κατανοητή με αυτό το σχήμα.
Η υδροξυλαμίνη και τα άλατά της χρησιμοποιούνται συχνά ως αναγωγικά μέσα σε μια μυριάδα οργανικών και ανόργανων αντιδράσεων. Μπορούν επίσης να δράσουν ως αντιοξειδωτικά για λιπαρά οξέα. 

Στη σύνθεση του νάυλον 6, η κυκλοεξανόνη (1) αρχικά μετατρέμεται στην αντίστοιχη οξίμη (2). Η επίδραση οξέος στην οξίμη αυτή προκαλεί ανακατανομή Μπέκμαν δίνοντας καπρολακτάμη (3). 

Το νιτρικό υδροξυλαμμώνιο ([NH3OH]NO3), ερευνάται για χρήση ως προωθητικού πυραύλων, τόσο ως υδατικό διάλυμα, ως μονοπροωθητικό, όσο και σε στερεή μορφή, ως ένα στερεό προωθητικό.

Η υδροξυλαμίνη χρησιμοποιήθηκε στο παρελθόν από βιολόγους για να παραγάγουν τυχαίες μεταλλάξεις σε DNA, καθώς καταλύει την ανταλλαγή των ζευγών νουκλεοτιδίωναλλάζοντας τη γουανίνη σε αδενίνη ή την κυτοσίνη σε θυμίνη. Αυτό γινόταν για να αποδειχθεί η λειτουργικότητα (ή μη) περιοχών των γονιδίων, για να διευκρινιστεί (έτσι) τι συμβαίνει αν σπάσουν οι λειτουργικότητες αυτές. Στις μέρες μας χρησιμοποιούνται άλλα μεταλλαξιογόνα για τον ίδιο σκοπό. 

Η υδροξυλαμίνη μπορεί να χρησιμοποιηθεί για πολύ εκλεκτική διάσπαση των πεπτιδικών δεσμών ασπαραγινυλο-γλυκίνης σε πεπτίδια και πρωτεΐνες. 

Η υδροξυλαμίνη επίσης συνδέει και αποσυνδέει μόνιμα (δηλαδή «δηλητηριάζει») ένζυμα που περιέχουν αίμη. 

Η υδροξυλαμίνη χρησιμοποιήθηκε ως μη αναστρέψιμος παρεμποδιστής στο φωτοσυνθετικό σύμπλοκο που εμπλέκει οξυγόνο, βασιζόμενη στην ομοιότητα της δομής της με το νερό. 

Μια εναλλακτική βιομηχανική σύνθεση της παρακεταμόλης, που αναπτύχθηκε από τις εταιρείες Χόεχστ και Κελανέζ (*Hoechst* και *Celanese*), περιλαμβάνει τη μετατροπή κετόνης σε κετοξίμη με τη χρήση υδροξυλαμίνης. 

Κάποιες μη χημικές χρήσεις της είναι η αποτρίχωση δερμάτων ζώων και διαλύματα φωτογραφικής ανάπτυξης.

Ασφάλεια
--------

Η υδροξυλαμίνη μπορεί να προκαλέσει έκρηξη, αν θερμανθεί. Η φύση του κινδύνου της έκρηξης αυτής δεν είναι καλά κατανοητή. Τουλάχιστον δύο (2) εργοστάσια που ασχολούνταν με την υδροξυλαμίνη έχουν καταστραφεί από το 1999 με απώλειες σε ανθρώπινες ζωές. Είναι γνωστό, ωστόσο, ότι άλατα Fe2+ και Fe3+ επιταχύνουν την αποσύνθεση διαλυμάτων 50% υδροξυλαμίνης. Η υδροξυλαμίνη, η μητρική και οι υποκατεστημένες υδροξυλαμίνες, είναι πιο ασφαλείς στο χειρισμό τους αν βρίσκονται με τη μορφή αλάτων τους. 

Είναι ερεθιστική για την αναπνευστική οδό, για το δέρμα, τα μάτια και άλλες βλεννώδεις μεμβράνες. Μπορεί να απορροφηθεί από το δέρμα, είναι βλαβερή αν καταπωθεί, καθώς και πιθανό μεταλλαξιογόνο.

Αναφορές και σημειώσεις
-----------------------

1. ↑  Για εναλλακτικές ονομασίες δείτε τον πίνακα πληροφοριών.
2. 1 2 3 4  Greenwood and Earnshaw. *Chemistry of the Elements.* 2nd Edition. Reed Educational and Professional Publishing Ltd. pp. 431–432. 1997.
3. ↑  Δηλαδή στη διεργασία αξιοποίησης του ατμοσφαιρικού αζώτου από τα αζωβακτήρια.
4. ↑  Have Astronomers Found Chemical Precursor to Life In Gas Clouds?". *www.livescience.com*. 11 January 2013.
5. ↑  W. C. Lossen (1865) "Ueber das Hydroxylamine" (On hydroxylamine), *Zeitschrift für Chemie*, **8** : 551-553. From p. 551: *"Ich schlage vor, dieselbe* Hydroxylamin *oder* Oxyammoniak *zu nennen."* (I propose to call it *hydroxylamine* or *oxyammonia*.)
6. ↑  C. A. Lobry de Bruyn (1891) "Sur l'hydroxylamine libre" (On free hydroxylamine), *Recueil des travaux chimiques des Pays-Bas*, **10** : 100-112.
7. ↑  L. Crismer (1891) "Préparation de l'hydroxylamine cristallisée" (Preparation of crystalized hydroxylamine), *Bulletin de la Société chimique de Paris*, series 3, **6** : 793-795.
8. ↑  Binnewies et alii: Allgemeine und Anorganische Chemie. 2. Auflage. Spektrum, 2010, ISBN 3-8274-2533-6. S. 484
9. ↑   Ralph Lloyd Shriner, Reynold C. Fuson, and Daniel Y. Curtin, The Systematic Identification of Organic Compounds: A Laboratory Manual, 5th ed. (New York: Wiley, 1964), chapter 6.
10. ↑  Smith, Michael and Jerry March. March's advanced organic chemistry : reactions, mechanisms, and structure. New York. Wiley. p. 1554. 2001.
11. ↑  Lide, David R. ed. (2006). CRC Handbook of Chemistry and Physics (87th ed.). Boca Raton, FL: CRC Press. ISBN 0-8493-0487-3.
12. ↑  Japan Science and Technology Agency Failure Knowledge Database.
13. ↑  Cisneros, L. O.; Rogers, W. J.; Mannan, M. S.; Li, X.; Koseki, H. (2003). «Effect of Iron Ion in the Thermal Decomposition of 50 mass% Hydroxylamine/Water Solutions». *J. Chem. Eng Data* **48** (5): 1164–1169. doi:10.1021/je030121p.
14. ↑  MSDS Sigma-Aldrich

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Αμίνες (NR3) |
| --- |
|  |
| Ανόργανες αμίνες | 
Φθοραμίνη (NH2F)  · Διφθοραμίνη (NHF2)  · Τριφθοριούχο άζωτο (NF3)  · Χλωραμίνη (NH2Cl)  · Βρωμαμίνη (NH2Br)  · Υδροξυλαμίνη (NH2OH)  · Θειυδροξυλαμίνη (NH2SH)  · Οξιδαμίνη (HNO)  · Σιλαναμίνη (SiH3NH2)  · Δισιλυλαμίνη (SiH3NHSiH3)  · Σιλανοδιαμίνη [SiH2(NH22)]   · Φωσφιναμίνη (PH2NH2) |
|  |
| Αλκαναμίνες | 
Μεθαναμίνη (MeNH2)  · Αιθαναμίνη (EtNH2)  · Διμεθυλαμίνη (Me2NH)  · 1-προπαναμίνη (PrNH2))  · 2-προπαναμίνη (iPrNH2)  · 1-πενταναμίνη (BuCH2NH2)  · 1-επταναμίνη [Bu(CH2)3]  |
|  |
| Αλκεναμίνες | 
Αιθεναμίνη (ViNH2)  · 1-προπεν-1-αμίνη (MeCH=CHNH2)  · 2-προπεν-1-αμίνη (ViCH2NH2)  · προπεν-2-αμίνη [Me2C(NH2)=CH2) |
|  |
| Ισοκυκλικές κυκλοαλκαναμίνες | 
Κυκλοπροπαναμίνη [(CH2CH(NH2)CH2)]  |
|  |
| Αλκανοτριαμίνες | 
1,2,3-προπανοτριαμίνη [H2NCH2CH(NH2)CH2NH2]  |
|  |
| Αρωματικές αμίνες | 
ανιλίνη (PhNH2)  · N-μεθυλανιλίνη (PhNHMe)  · Βενζυλαμίνη (BnNH2)  · ο-τολουϊδίνη [o-C6H4(Me)Ph]   · μ-τολουϊδίνη [μ-C6H4(Me)Ph]   · π-τολουϊδίνη [π-C6H4(Me)Ph]   · N-αιθυλανιλίνη (PhNHEt)  · 1-φαινυλαιθαναμίνη [PhCH(Me)NH2]   · [2-φαινυλαιθαναμίνη (BnCH2NH2)  · ο-αιθυλανιλίνη [o-C6H4(Et)Ph]   · 1-ναφθυλαμίνη  · 2-ναφθυλαμίνη |
|  |
| Ετεροκυκλικές αμίνες | 
Αζιριδίνη (C2H5N)  · Αζετιδίνη (C3H7N)  · Πυρρολιδίνη (C4H5N)  · 2,3-διυδροπυρρόλιο (C4H7N)  · 1H-αζεπίνη (C6H7N)  · Αζασιλιριδίνη (CH5NSi) |
|  |
| Ετεροαρωματικές αμίνες | 
Πυρρόλιο (C4H5N)  · Βενζαζεπίνη  · Δελταμίνη |
|  |
| Οργανικές αλαμίνες | 
N-φθορομεθαναμίνη (MeNHF)  · 1-φθορομεθαναμίνη (FCH2NH2)  · N,N-διφθορομεθαναμίνη (MeNF2)  · N-φθοραιθαναμίνη (EtNHF) |
|  |
| Οργανικές υδροξυλαμίνες | 
N-μεθυλυδροξυλαμίνη (MeNHOH)  · N-αιθυλυδροξυλαμίνη (EtNHOH) |
|  |
| Κυαναμίδια | 
Κυαναμίδιο |

 |

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Ανόργανες ενώσεις αζώτου (N) |
| --- |
|  |
| Μόνο με υδρογόνο (H) | 
* Αζάνια
* [ NH3
* N2H4
* NH=NH
* N3H5
* NH2N=NH
* Τριαζιριδίνη
* N4H6 ]
 |
|  |
| Με αλογόνα(F, Cl, Br, I, At) | 
**Αλαμίνες**
* [ NH2F
* NHF2
* NF3
* NH2Cl
* NH2Br ]

**Αλυδραζίνες**
* [ NH2NF2
* NH2NHCl ]
 |
|  |
| Με χαλκογόνα(O, S, Se, Te, Po) | 
* NH2OH
* NH2NHOH
* HNO
* HNO2
* HNO3
* NOx
* N2O
* Διοξαζιριδίνη
* Οξαδιαζιριδίνη
* Θειυδροξυλαμίνη
* HSCN
 |
|  |
| Με άλλα πνικτογόνα(P, As, Sb, Bi) | 
PH2NH2 |
|  |
| Με στοιχεία της ομάδας του άνθρακα(C,Si,Ge,Sn,Pb) | 
* HCN
* (CN)2
* CNClSiH3NH2
* SiH3NHSiH3
* SiH2=NH
* SiH2(NH2)2
* H2NSiH2OH
* SiH4N2
 |
|  |
| Με αλκαλιμέταλλα (Li, Na, K, Rb, Cs, Fr) | 
* LiNH2
* Νίτρο
* NaNO3
* KCN
* KCNO
 |
|  |
| Με αλκαλικές γαίες (Be, Mg, Ca, Sr, Ba, Ra) | 
Ca(NO3)2 |
|  |
| Με ευγενή αέρια(He, Ne, Ar, Kr, Xe, Rn) | 
(NO)2[XeF8 |

 |

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Ανόργανες ενώσεις υδρογόνου (H) |
| --- |
|  |
| Με αλογόνα(F,Cl,Br,I,At) | 
HF  · HCl  · HBr  · HI  · HAtHF(aq)  · HCl(aq)  · HBr(aq) |
|  |
| Με χαλκογόνα(O,S,Se,Te,Po) | 
H2O  · D2O  · H3O+  · H2O2  · H2O3  · H2O4  H2S  · H2SO  · H2SO3  · H2SO4  H2Se  · H2Te  · PoH2  HFO  · HFO2  · HClO  · HBrO |
|  |
| Με πνικτογόνα(N,P,As,Sb,Bi) | 
NH3  · N2H4  · NH=NH  · N3H5  · NH2N=NH  · Τριαζιριδίνη  · N4H6  · PH2NH2  · NH2F  · NHF2  · NH2C)  · NH2Br  · NH2OH  · NH2NHOH  · NH2SH  · NH2NF2  · NH2NHCl  · HNO  · HNO2  · HNO3  · HCN  · HSCN  · ΝΗΟ2  · Οξαδιαζιριδίνη
 PH3  ·  P2H4  · PH2OH  · H3PO4  AsH3SbH3 |
|  |
| Με στοιχεία της ομάδας του άνθρακα(C),Si,Ge,Sn,Pb) | 
H2CO3  SiH4  · Si2H6  · Si3H8  · Si3H6  · SiH2=SiH2  · HSi≡SiH  · SiH3F  · SiH3Cl  · SiH3Br  · SiH2F2  · SiH2ClF  · SiH3SiHF2  · SiH3OH  · SiH2(OH)2  · SiH3SiH2OH  · Δισιλοξάνιο  · SiH3NH2  · SiH3NHSiH3  · SiH2=NH  · SiH2(NH2)2  · SiH3SiH2OH  · H2NSiH2OH  · SiH3PH2GeH4  · SiH3GeH3SnH4PbH4 |
|  |
| Με βόριο (B) | 
BH3  · B2H4  · B2H6  · B3H3  · B3H5  · B3H7  · Οξαδιβοριράνιο(3) |
|  |
| Με αλκαλιμέταλλα (Li,Na,K,Rb,Cs,Fr) | 
LiH  · NaH  · KH  · RbH  · CsH  · LiBH4  · Be(BH4)2  · LiΑlΗ4Υδροξείδιο του λιθίου (LiOH)  · Όξινο θειούχο λίθιο (LiSH)  · Υδροξείδιο του νατρίου (NaOH)  · Υδροξείδιο του καλίου (KOH) Λιθιαμίδιο (LiNH2)  · Σιλυλολίθιο (LiSiH3) |
|  |
| Με αλκαλικές γαίες (Be,Mg,Ca,Sr,Ba,Ra) | 
Υδρίδιο του βηρυλλίου (BeH2)  · Υδρίδιο του μαγνησίου (MgH2)  · Υδροξείδιο του βηρυλλίου [Be(OH)2]  |
|  |
| Με άλλα μέταλλα | 
Υδρίδιο του χαλκού (CuH)  · Διυδρίδιο του πλουτωνίου (PuH2)  · Τριυδρίδιο του πλουτωνίου (PuH3)  · Τριυδροξείδιο του κιουρίου [Cm(OH)3] |
|  |
| Με ευγενή αέρια(He,Ne,Ar,Kr,Xe,Rn) | 
Φθοροϋδρίδιο του αργού (HArF)  · Ξενικό οξύ (H2XeO4)  · Υπερξενικό οξύ (H4XeO6) |

 |


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Ανόργανες ενώσεις οξυγόνου (O) |
| --- |
|  |
| Μόνο με υδρογόνο (H) | 
Νερό (H2O)  · Βαρύ ύδωρ (D2O)  · Υδροξώνιο (H3O+)  · Υπεροξείδιο του υδρογόνου (H2O2)  · Τριοξειδάνιο (H2O3)  · Τετραοξειδάνιο (H2O4) |
|  |
| Με αλογόνα(F,Cl,Br,I,At) | 
Διφθοριούχο οξυγόνο (OF2)  · Μονοξείδιο του διχλωρίου (Cl2O)  · Μονοξείδιο του διβρωμίου (Br2O)  · Οξείδιο του διιωδίου (I2O) Υποφθοριώδες οξύ (HOF)  · Υδροφθοροϋπεροξείδιο (HO2F)  · Υποχλωριώδες οξύ (HOCl)  · Υποβρωμιώδες οξύ (HOBr) |
|  |
| Με άλλα χαλκογόνα(S,Se,Te,Po) | 
Οξείδια του θείου (SOx)  · Μονοξείδιο του θείου (SO)  · Διοξείδιο του θείου (SO2)  · Θειενικό οξύ (HSOH)  · Θειώδες οξύ (H2SO3)  · Θειικό οξύ (H2SO4)  · Μονοξείδιο του σεληνίου (SeO) |
|  |
| Με πνικτογόνα(N,P,As,Sb,Bi) | 
Οξείδια του αζώτου (NOx)  · Υποξείδιο του αζώτου (N2O)  · Υδροξυλαμίνη (NH2OH)  · Υδροξυδραζίνη (NH2NHOH)  · Θειυδροξυλαμίνη (NH2SH)  · Νιτροξύλιο (HNO)  · Νιτρώδες οξύ (HNO2)  · Νιτρικό οξύ (HNO3)  · Διοξαζιριδίνη (ΝΗΟ2)  · Οξαδιαζιριδίνη (N2H2O2)Υδροξυφωσφίνη (PH2OH)  · Φωσφορικό οξύ (H3PO4) |
|  |
| Με στοιχεία της ομάδας του άνθρακα(C,Si,Ge,Sn,Pb) | 
Μονοξείδιο του άνθρακα (CO)  · Διοξείδιο του άνθρακα (CO2)  · Τριοξείδιο του άνθρακα (CO3)  · Υποξείδιο του άνθρακα (C3O2)  · Ανθρακικό οξύ (H2CO3) Μονοξείδιο του πυριτίου (SiO)  · Διοξείδιο του πυριτίου (SiO2)  · Σιλανόλη (SiH3OH)  ·  Σιλανοδιόλη [SiH2(OH)2]   · Δισιλανόλη (SiH3SiH2OH)  · Αμινοσιλανόλη (H2NSiH2OH)  · Δισιλοξάνιο [(SiH3)2O] Οξείδια του μολύβδου (PbxOy) |
|  |
| Με βόριο (B) | 
Οξαδιβοριράνιο (B2H2O) |
|  |
| Με μέταλλα | 
[M(OH)x]   · LiOH  · Li2O  · NaOH  · Υδροξείδιο του καλίου (KOH)  · Υδροξείδιο του βηρυλλίου [Be(OH)2]   · Τριυδροξείδιο του κιουρίου [Cm(OH)3]  · Υποφθοριώδες λίθιο (LiOF)  · KBrO3  · K2AsO3  · KCNO
Οξείδια (AxOy)  · Διοξείδιο του αμερικίου (AmO2)  · Διοξείδιο του ποσειδωνίου (NpO2)  · Οξείδιο του αργιλίου (Al2O3)  · Οξείδιο του βηρυλλίου (BeO)  · Οξείδιο του καδμίου (CdO)  · Οξείδιο του ψευδαργύρου (ZnO)  · Τριοξείδιο του ακτινίου (Ac2O3)  · Τριοξείδιο του κιουρίου (Cm2O3)Υπερμαγγανικό κάλιο (KMnO4)  · Χλωριούχο χρωμύλιο (CrO2Cl2)  · NaAlO2  · Y3Al5O12 |
|  |
| Με ευγενή αέρια(He,Ne,Ar,Kr,Xe,Rn) | 
Οξυτετραφθοριούχο ξένο (XeOF4)  · Δινιτρωδοξενοοκταφθορίδιο {(NO)2[XeF8]}  · Ξενικό οξύ (H2XeO3)  · Υπερξενικό οξύ (H4XeO4)  · Διοξείδιο του ξένου (XeO2)  · Τριοξείδιο του ξένου (XeO3)  · Τετραοξείδιο του ξένου (XeO4) |

 |