recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Δημόσια αξία** (αγγλικά: Public Value) είναι οτιδήποτε έχει αξία για τους πολίτες.

Ο όρος δημόσια αξία χρησιμοποιείται για να περιγράψει ένα σύνολο οφελών για την κοινωνία που περιλαμβάνει τα παρακάτω: α) αγαθά ή υπηρεσίες που ικανοποιούν τις επιθυμίες των πολιτών και των πελατών, β) επιλογές παραγωγής που ανταποκρίνονται στις προσδοκίες των πολιτών για δικαιοσύνη, ισονομία, αποδοτικότητα και αποτελεσματικότητα, γ) κατάλληλα οργανωμένοι και παραγωγικοί δημόσιοι θεσμοί που ανταποκρίνονται στις επιθυμίες και τις προτιμήσεις των πολιτών, δ) δικαιοσύνη και αποτελεσματικότητα στη διανομή, ε) νόμιμη χρήση των πόρων για την επίτευξη δημόσιων σκοπών, και στ) καινοτομία και προσαρμοστικότητα στις μεταβαλλόμενες προτιμήσεις και απαιτήσεις[1].

Αρχικά, ο όρος αναφερόταν στην αξία που δημιουργείται από τις πράξεις της κυβέρνησης, όπως νόμους, κανόνες, υπηρεσίες και οποιεσδήποτε άλλες ενέργειες. Σήμερα η δημόσια αξία αφορά σε όλα τα είδη οργανισμών περιλαμβάνοντας μη κυβερνητικές οργανώσεις, αλλά και επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα.

Πηγές
-----

* OECD, (2014), Recommendation of the Council on Digital Government Strategies, σελ. 8, Ανακτήθηκε στις 7 Ιουλίου 2021
Σύμφωνα με το Διοικητικό Δίκαιο ο όρος **δημόσια υπηρεσία** μπορεί να έχει *ουσιαστικό (λειτουργικό)* ή *οργανικό περιεχόμενο*. Στην Ελλάδα, ο όρος χρησιμοποιείται συνήθως με το οργανικό του περιεχόμενο.

Δημόσια υπηρεσία με την οργανική έννοια είναι οι οργανώσεις του κράτους και των άλλων δημοσίων νομικών προσώπων, που συναρθρώνονται από φυσικά πρόσωπα και υλικά μέσα με τα οποία επιδιώκουν να πραγματοποιήσουν τους σκοπούς τους, ασκώντας δημόσια εξουσία. Βασικό στοιχείο της έννοιας αυτής, είναι ότι η οργάνωση κι η λειτουργία των οργανωτικών αυτών σχηματισμών, διέπεται από τους ειδικούς κανόνες του Διοικητικού Δικαίου. Έτσι, στην κατηγορία των υπηρεσιών που έχουν δημόσιο χαρακτήρα ανήκουν τα υπουργεία, οι περιφέρειες, οι νομαρχίες, οι εφορίες, τα πανεπιστήμια, τα κρατικά νοσοκομεία κ.λπ.

Δημόσια υπηρεσία με την ουσιαστική έννοια είναι η δραστηριότητα των δημοσίων νομικών προσώπων, που σκοπό έχει την παροχή αγαθών ή υπηρεσιών προς τους διοικούμενους προκειμένου να ικανοποιήσουν ορισμένες βασικές τους ανάγκες, όπως καθορίζονται από την έννομη τάξη (εκπαίδευση, συγκοινωνίες, ηλεκτρική ενέργεια, ύδρευση κ.λπ.).

Πηγές
-----

1. ΑΝΑΣΤ Ι. ΤΑΧΟΣ, "Ελληνικό Διοικητικό Δίκαιο", 7η έκδ. εκδόσεις Σάκκουλα, Αθήνα - Θεσσαλονίκη 2003.
2. Επ. Σπηλιωτόπουλος, "Εγχειρίδιο Διοικητικού Δικαίου", τ. A', εκδόσεις A. N. Σάκκουλας, Αθήνα 1997/2000.
3. Πρ. Δαγτόγλου, "Γενικό Διοικητικό Δίκαιο", εκδόσεις Α.Ν. Σάκκουλας, Αθήνα-Κομοτηνή 1997.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* ΑΣΕΠ
Ο **Δημώναξ** ήταν αρχαίος Έλληνας κυνικός φιλόσοφος που γεννήθηκε στην Κύπρο και ήκμασε τον 2ο αιώνα (μ.Χ.).

Αν και ανήκε σε διαπρεπή και πλούσια οικογένεια, προτίμησε να ζει ως κυνικός και ασκητής. Διδάσκαλοί του ήταν ο Επίκτητος, ο Τιμοκράτης, ο Αγαθόβουλος και ο Δημήτριος. Κατά τη διδασκαλία αυτού τα μόνα αγαθά της ζωής είναι η αυτάρκεια, η απαλλαγή από του φόβου και της ελπίδας, καθώς και η γαλήνη της ψυχής. Θεωρείται ανώτερος από τους άλλους Κυνικούς φιλοσόφους ως προς την παιδεία και τη μόρφωσή του αποφεύγοντας τις έκτροπες και ανοίκειες εκείνες πράξεις που χαρακτήριζαν γενικά τους Κυνικούς.

Ο Δημώναξ εκτός από τον Διογένη που μιμούνταν μόνο ως προς την περιβολή και τον τρόπο ζωής, θαύμαζε τον Σωκράτη και τον Αρίστιππο. Με τον εκλεκτικισμό του κατέστησε λιγότερο τραχεία τη διδασκαλία των Κυνικών περί της ζωής. Έζησε περί τα 100 χρόνια και όταν αισθάνθηκε το πολύ βαθύ γήρας του πέθανε, εκούσια αρνούμενος να λάβει τροφή.

Ο Δημώναξ ανέφερε (Λουκιανός, "Δημώνακτος βίος", 19-20) πώς "Mόνον εὐδαίμονα ἔφη τὸν ἐλεύθερον, ἐκεῖνον νομίζω τὸν μήτε ἐλπίζοντά τι μήτε δεδιότα" ("Ο αληθινά ευτυχισμένος είναι ο ελεύθερος. Μιλώ για εκείνον που μήτε ελπίζει μήτε φοβάται τίποτα"), απόφθεγμα που ο Νίκος Καζαντζάκης εβαλε να γραφεί στον τάφο του, σαν δικό του ("Δεν ελπίζω τίποτα. Δε φοβούμαι τίποτα. Είμαι λέφτερος").

Πηγές
-----

* Δημώναξ, ο Κύπριος φιλόσοφος: Ευτυχισμένος είναι ο ελεύθερος», Έλσα Νικολαϊδου, *Λόγω Γραφής*, 1.3.19
* "Δημώναξ: Ευτυχισμένος είναι ο ελεύθερος", Έλσα Νικολαΐδου, *Φιλελεύθερος*, 18 Φεβρουαρίου 2019, σ. 16
* "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια Δρανδάκη" τ.Θ΄, σ.166

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 24989571
* ISNI: 0000 0003 5472 4998
* GND: 102359520
* BNF: cb13487328t (data)

 |

 |
Ο **δημόσιος τομέας**, ή **κρατικός τομέας**, είναι το κομμάτι της οικονομίας που αποτελείται τόσο από δημόσιες υπηρεσίες όσο και από δημόσιες επιχειρήσεις. Οι δημόσιος τομέας περιλαμβάνει τα δημόσια αγαθά και τις κυβερνητικές υπηρεσίες, όπως τον στρατό, την αστυνομία, τις υποδομές, τις δημόσιες συγκοινωνίες, το δημόσιο σχολείο, μαζί με την καθολική υγειονομική περίθαλψη, καθώς και αιρετούς αξιωματούχους. Ο δημόσιος τομέας να παρέχει υπηρεσίες, για τις οποίες δεν απαιτείται συνδρομή από τους πολίτες (όπως ο φωτισμός του δρόμου), υπηρεσίες που ωφελούν όλη την κοινωνία και όχι μόνο το άτομο που χρησιμοποιεί την υπηρεσία.  Οι δημόσιες επιχειρήσεις ή οι κρατικές επιχειρήσεις είναι αυτοχρηματοδοτούμενες εμπορικές επιχειρήσεις που είναι δημόσια περιουσία και παρέχουν διάφορα ιδιωτικά αγαθά και υπηρεσίες προς πώληση και συνήθως λειτουργούν σε εμπορική βάση.

Οργανισμοί που δεν αποτελούν κομμάτι του δημοσίου τομέα είναι είτε μέρος του ιδιωτικού είτε ανεξάρτητου (εθελοντικού) τομέα. Ο ιδιωτικός τομέας αποτελείται από τους τομείς οικονομικών δραστηριοτήτων. Ο εθελοντικός, ο αστικός ή κοινωνικός τομέας έχουν να κάνουν με μια ποικιλία μη κερδοσκοπικών οργανώσεων που σχετίζονται με την κοινωνία των πολιτών. Στην Αγγλία, ο όρος «ευρύτερος δημόσιος τομέας» χρησιμοποιείται συχνά, αναφερόμενος σε οργανισμούς του δημόσιου τομέα εκτός της κεντρικής κυβέρνησης.

Παραπομπές
----------

### Αναφορές

1. ↑  "public sector". *Investorwords*, WebFinance, Inc. 2016.
2. ↑  Glover, A. Accelerating the SME economic engine: through transparent, simple and strategic procurement, paragraph 4.26, accessed 7 October 2022

### Πηγές

* Barlow, J. Roehrich, JK and Wright, S. (2010). «De facto ιδιωτικοποίηση ή ανανεωμένος ρόλος της ΕΕ; Πληρώνοντας τις υποδομές υγειονομικής περίθαλψης της Ευρώπης σε περίοδο ύφεσης». *Εφημερίδα της Βασιλικής Εταιρείας Ιατρικής*. 103:51–55.
* Lloyd G. Nigro, *Decision Making in the Public Sector* (1984), Marcel Dekker Inc.
* David G. Carnevale, *Οργανωτική Ανάπτυξη στο Δημόσιο Τομέα* (2002), Westview Pr.
* Jan-Erik Lane, *The Public Sector: Concepts, Models and Approaches* (1995), Sage Pubns.
* A Primer on Public-Private Partnerships blog PFM: A Primer on Public-Private Partnerships
* Τι είναι ο Δημόσιος Τομέας; Ορισμός & Παραδείγματα. (2016, Ιούνιος & Ιούλιος). Ανακτήθηκε στις 10 Ιουνίου 2017, από Τι είναι ο Δημόσιος Τομέας; Ορισμός & Παραδείγματα

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **δημόσιος τομέας**  |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* GND: 4056673-0
* HDS: 014074
* NKC: ph127090

 |

 |
| Οικονομία της Ελλάδας |
| --- |
| Coat of arms of Greece |
| Δημόσιος Τομέας |
| * Υπουργεία
* Ανεξάρτητες Αρχές
* Ν.Π.Δ.Δ.
* Δημόσιες Επιχειρήσεις και Οργανισμοί
* Οργανισμοί Τοπικής Αυτοδιοίκησης
* Αποκεντρωμένες Διοικήσεις
* Ειδικές υπηρεσίες

\*ενεργά Υπουργεία (κατάλογος) |
| 
Τομείς της οικονομίας |
| * Τουρισμός
* Αγροτικός
* Ναυτιλία
* Λιμένες
* Μεταφορές
* Τηλεπικοινωνίες
* Ενέργεια
* Βιομηχανία
* Εμπορικά σήματα
* Τράπεζες
* Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης
* Τράπεζα της Ελλάδος
* Χρηματιστήριο
 |
| 
Σχετικά |
| * Ελληνικό οικονομικό θαύμα 1950-1973
* Ελληνική οικονομική κρίση χρέους 2009-19
* Πολιτισμός
* Γεωγραφία
* Εκπαίδευση
* Ιστορία
* Πολιτική

---

 |
| * Portal icon Πύλη Ελλάδα
 |
| π • σ • ε
 |

Το ακρωνύμιο **Δ.Ε.Κ.Ο.** σημαίνει **Δημόσιες Επιχειρήσεις και Οργανισμοί** και χρησιμοποιείται για τις επιχειρήσεις και τους οργανισμούς που ανήκουν στο ελληνικό Δημόσιο ή σε κάποιο ποσοστό ελέγχονται από αυτό. Ενίοτε το ακρωνύμιο ερμηνεύεται λανθασμένα ως Δημόσιες Επιχειρήσεις Κοινής Ωφέλειας (κάτι που θα γραφόταν **ΔΕΚΩ**). Πάντως η έννοια των επιχειρήσεων κοινής ωφέλειας (στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες) μπορεί να συμπίπτει λιγότερο ή περισσότερο με την έννοια των κρατικών επιχειρήσεων, χωρίς όμως να ταυτίζεται. Επίσης χρησιμοποιείται, με διαφορετική έννοια συνήθως, ο όρος Υπηρεσίες Κοινής Ωφέλειας αναφερόμενος σε εταιρείες και οργανισμούς παροχής υπηρεσιών εκτός της ελεύθερης αγοράς, δηλαδή που δεν διαθέτουν τις υπηρεσίες ή τα «προϊόντα» τους προς πώληση στην αγορά, αλλά εκτελούν επικουρικές κοινωνικές ή οικονομικές υπηρεσίες σε διάφορους τομείς ή διαθέτουν τις υπηρεσίες τους σε τιμές, που απλώς καλύπτουν το κόστος, με άλλα λόγια κρατικές ή μη κρατικές μη-κερδοσκοπικές εταιρείες.

Ο Νόμος 3429/2005 ορίζει ως Δ.Ε.Κ.Ο. «κάθε ανώνυμη εταιρεία, στην οποία το ελληνικό Δημόσιο δύναται να ασκεί άμεσα ή έμμεσα αποφασιστική επιρροή, λόγω της συμμετοχής του στο μετοχικό της κεφάλαιο ή της χρηματοοικονομικής συμμετοχής του ή των κανόνων που τη διέπουν».

Παραπομπές
----------

1. ↑  Νόμος 3429/2005 Αρχειοθετήθηκε 2020-06-08 στο Wayback Machine. *ΦΕΚ 314/Α/27-12-2005*
Το **Αμυνείο(ν)** ή **Αμύνειο(ν)** ήταν ένα ιερό στη δυτική πλευρά της Ακροπόλεως των Αθηνών.

Το Αμυνείο είχε ανεγερθεί προς τιμή του θεραπευτή των ασθενειών ήρωα Αμύνου, από όπου και η ονομασία του, αλλά και προς τιμή του θεού Ασκληπιού και της θυγατέρας του, της Υγιείας. Ωστόσο, οι δύο τελευταίες θεότητες παραμερίσθηκαν με το πέρασμα των αιώνων και έτσι το ιερό παρέμεινε ως «Αμυνείο». Στο μέσο του ιερού υπήρχε φρέαρ (πηγάδι) βάθους 4 μέτρων, το οποίο, όπως πιστεύεται, κατασκευάσθηκε κατά τον 6ο αιώνα π.Χ..

Τάμα στον Άμυνο για θεραπεία ποδιού

Πηγές
-----

* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 5, σελ. 196
Ο **Δημήτριος Ζάννος** (1889 - 1967) ήταν Έλληνας βιομήχανος και πολιτικός.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ήταν γιος του Κωνσταντίνου Ζάννου, δικηγόρου, και της Ολυμπίας Πεσμαζόγλου. Από την πλευρά του πατέρα του καταγόταν από την επιχειρηματική οικογένεια Ζάννου ενώ από την πλευρά της μητέρας του ήταν μέλος της οικογένειας Πεσμαζόγλου. Σπούδασε μηχανολόγος στο Μόναχο και εργάστηκε ως διευθυντικό στέλεχος στη ΒΙΟ, της οποίας ήταν μέτοχος μαζί με άλλα μέλη της οικογένειάς του. Υπήρξε, επίσης, καθηγητής Ανυψωτικών Μηχανημάτων στο Πολυτεχνείο κατά την περίοδο 1920 - 1923.

Διετέλεσε βουλευτής Αθηνών με το κόμμα των Φιλελευθέρων την περίοδο 1928 - 1932 καθώς και γερουσιαστής.

Ήταν παντρεμένος με την Βαλή Γεωργιάδου και είχαν αποκτήσει δύο παιδιά.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Μιράντα Ζάννου - Παπαδοπούλου, *Μία οικογένεια. Δύο αιώνες*, σελ. 38
2. 1 2  Βουλή των Ελλήνων, Μητρώον Πληρεξουσίων, Γερουσιαστών και Βουλευτών. 1822-1935, Αθήνα 1986, σελ. 218 (pdf)
Ο **Παναθηναϊκός αμφορέας** που φιλοξενείται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Σπάρτης είναι αρχαιολογικό εύρημα από τον ναό της Αθηνάς Χαλκιοίκου της Σπάρτης.

Περιγραφή
---------

Βρέθηκε θρύμματα και ανασυγκροτήθηκε. Λείπει ένα χερούλι, και το κάτω μέρος του βάζου, εκτός από μερικά τμήματα του ποδιού. Στην έμπροσθεν όψη βλέπουμε την Αθηνά, αν και το ήμισυ του σώματος, καθώς και το χέρι που κρατάει το δόρυ, λείπουν. Την ασπίδα διακοσμεί μία σειρήνα προς τα δεξιά. Τα πλευρικά φίδια της αιγίδας είναι μεγαλόσχημα και καλώς σχηματισμένα, ενώ τα λέπια είναι πολύ αμυδρά ζωγραφισμένα. Στον αριστερό κίονα βλέπουμε ένα πετεινό, ενώ από τον δεξιό κίονα λείπει το άνω μέρος. Ένα μέρος της επίσημης επιγραφής που σώζεται, μαρτυρεί το γνήσιο του αμφορέα: *...ΝΕΘΕΝΑΘΛΟ...*. 
Στην πίσω άποψη βλέπουμε μια σκηνή αρματοδρομίας. Ένα τέθριππο καλπάζει με ταχύτητα προς τα αριστερά. Ο γενειοφόρος οδηγός φοράει μακρύ λευκό ένδυμα με ερυθρούς σταυρούς στο στήθος. Οι τροχοί είναι ζωγραφισμένοι σε σχήμα ελλειψοειδές, και το όλο άρμα φαίνεται κάπως συμπιεσμένο. Οι κεφαλές των αλόγων είναι μικρές, τα ποδάρια μακρότερα του κανονικού, ενώ τα σώματα είναι λιγνά. Μπροστά από το τέθριππο βρίσκεται ένας λευκός κίονας με βάση. Μια άλλη επιγραφή κάτω από την αγγειογραφία της έμπροσθεν όψης υποδεικνύει μάλλον ότι ο αμφορέας αφιερώθηκε από τον νικητή των Παναθηναίων στη Χαλκίοικο Αθηνά. Είναι μια σπάνια περίπτωση, αν όχι μοναδική αφιερωμένου παναθηναϊκού αμφορέα στη θεά Αθηνά.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Αρχαιολογία | Πύλη Αρχαιολογία |

* Γκέοργκ φον Μπράουχιτς (1885-1940) (1910). *Die panathenäischen Preisamphoren*. Λειψία: Teubner. σελίδες 27-28. Ανακτήθηκε στις 5 Ιουνίου 2011.
* British School at Athens, επιμ. (1971). *The annual of the British school at Athens*. London. σελίδες 150-152 και 514-515. Ανακτήθηκε στις 3 Αυγούστου 2011.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Getty Research Institute (1894). *The annual of the British school at Athens*. London.
Παλαιογεωγραφική ανακατασκευή που δείχνει την περιοχή της Απαλάχιας λεκάνης κατά τη διάρκεια της Μέσης Δεβόνιας περιόδου.
Η **παλαιογεωγραφία** είναι η μελέτη της ιστορικής γεωγραφίας, γενικά των φυσικών τοπίων. Η παλαιογεωγραφία μπορεί επίσης να περιλαμβάνει τη μελέτη ανθρώπινων ή πολιτιστικών περιβαλλόντων. Όταν η εστίαση είναι συγκεκριμένα στη μελέτη των σχημάτων της γης, χρησιμοποιείται μερικές φορές αντ' αυτού ο όρος παλαιογεωμορφολογία.

Η παλαιογεωγραφία δίνει πληροφορίες που είναι ζωτικής σημασίας για την επιστημονική κατανόηση σε διάφορα πλαίσια. Για παράδειγμα, η παλαιογεωγραφική ανάλυση των ιζηματογενών λεκανών διαδραματίζει βασικό ρόλο στον τομέα της γεωλογίας του πετρελαίου, καθώς τα αρχαία γεωμορφολογικά περιβάλλοντα της γήινης επιφάνειας διατηρούνται στο στρωματογραφικό αρχείο. Οι παλαιογεωγράφοι μελετούν επίσης το ιζηματογενές περιβάλλον που σχετίζεται με απολιθώματα για ενδείξεις στην εξελικτική ανάπτυξη εξαφανισμένων ειδών. Και τα παλαιογεωγραφικά στοιχεία συνέβαλαν στην ανάπτυξη της θεωρίας της μετατόπισης των ηπείρων και συνεχίζουν να ενημερώνουν τρέχουσες θεωρίες τεκτινικών πλακών, παρέχοντας πληροφορίες για το σχήμα και το γεωγραφικό πλάτος των υπερηπείρων όπως της Παγγαίας και των αρχαίων ωκεανών όπως την Πανθάλασσα, επιτρέποντας έτσι την ανακατασκευή των προϊστορικών ηπείρων και ωκεανών.

Δείτε επίσης
------------

* Παλαιοκλιματολογία: Μελέτη των αρχαίων κλιμάτων.
* Παλαιοοικολογία
* Παλαιοντολογία: Μελέτη της αρχαίας ζωής, που συχνά περιλαμβάνει απολιθώματα και γύρη (παλυνολογία).
* Παλαιοεδαφολογία
* Φυσική γεωγραφία
* Τεκτονικές πλάκες: Συμπεριφορά πλακών που καλύπτουν την επιφάνεια της Γης.

Περαιτέρω ανάγνωση
------------------

* Irving, Edward (February 8, 2005). «The Role of Latitude in Mobilism Debates». *PNAS* **102** (6): 1821–1828. doi:10.1073/pnas.0408162101. PMID 15684058. Bibcode: 2005PNAS..102.1821I.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Blakey, Ron. «Paleogeography and Geologic Evolution of North America». *Global Plate Tectonics and Paleogeography*. Northern Arizona University. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Ιουνίου 2008. Ανακτήθηκε στις 4 Ιουλίου 2008.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Παλαιογεωγραφία** |
Γραφική παράσταση δύο ανάλογων ποσών.
**Ανάλογα ποσά** ονομάζονται δύο μεγέθη στα οποία όταν αυξάνεται το ένα κατά μια συγκεκριμένη ποσότητα το άλλο αυξάνεται επίσης κατά μία άλλη συγκεκριμένη ποσότητα. Αν τα δύο μεγέθη είναι τα χ, ψ τότε ισχύει ψ = αχ, όπου α είναι ο συντελεστής αναλογίας. 

Για παράδειγμα έστω ότι ψ=10χ, δηλαδή α=10. Όταν χ=5 τότε ψ=50 ενώ όταν το χ αυξάνεται σε χ=6 το ψ αυξάνεται σε ψ=60. Το χ αυξήθηκε κατά ε=1 ενώ το ψ κατά 10=ε\*α.

**Αντιστρόφως ανάλογα ποσά** ονομάζονται δύο μεγέθη στα οποία όταν αυξάνεται το ένα κατά μια συγκεκριμένη ποσότητα το άλλο μειώνεται κατά μία άλλη πάλι συγκεκριμένη ποσότητα. Ισχύει πάλι ψ=αχ, αλλά η α είναι αρνητική.

Στην οικονομία οι όροι *ανάλογος* και *αντιστρόφως ανάλογος* χρησιμοποιούνται μερικές φορές με γενικότερη έννοια και σημαίνουν *αύξουσα* ή *φθίνουσα συνάρτηση* αντίστοιχα. Όμως, δύο ποσά για να είναι *ανάλογα* ή *αντιστρόφως ανάλογα* η σχέση τους εκτός από αύξουσα ή φθίνουσα αντίστοιχα χρειάζεται να είναι γραμμική και επιπλέον, όταν το ένα είναι μηδέν και το άλλο πρέπει να ισούται με μηδέν.

Μέθοδος των τριών
-----------------

Για τα ανάλογα ποσά ισχύει ο *νόμος των τριών γνωστών και του ενός αγνώστου* που είναι πιο γνωστός ως **νόμος των τριών**. Έστω τα δύο ανάλογα ποσά χ,ψ. Ο νόμος των τριών αναφέρεται σε δύο ζεύγη χ,ψ όπου γνωρίζουμε το ένα ζεύγος, το ένα ποσό από το άλλο ζεύγος, και αναζητούμε το τέταρτο ποσό που είναι άγνωστο. Σύμφωνα με το νόμο για τις τέσσερις ποσότητες ισχύουν οι παρακάτω σχέσεις:

* {\displaystyle {\frac {\psi \_{1}}{\chi \_{1}}}={\frac {\psi \_{2}}{\chi \_{2}}}(=\alpha )}

* {\displaystyle {\frac {\chi \_{1}}{\chi \_{2}}}={\frac {\psi \_{1}}{\psi \_{2}}}}

Για παράδειγμα έστω ότι 3 σοκολάτες κοστίζουν 5€, πόσο κοστίζουν 12 σοκολάτες; Τα δύο ποσά είναι ανάλογα (δεδομένου ότι αγοράζουμε από το ίδιο κατάστημα, ότι οι τιμές δεν έχουν αλλάξει, ότι υπάρχουν αρκετές σοκολάτες και τα λοιπά) άρα σύμφωνα με το νόμο των τριών ισχύει:

* {\displaystyle {\frac {3}{5}}={\frac {12}{\chi \_{2}}}\Leftrightarrow {\frac {\chi \_{2}}{12}}={\frac {5}{3}}\Leftrightarrow \chi \_{2}={\frac {5}{3}}\*12=20}

Άρα οι 12 σοκολάτες κοστίζουν 20€.
Ο **Ανδριάντας του Λάδα** ήταν φημισμένο έργο του αρχαίου Έλληνα καλλιτέχνη Μύρωνα, από το οποίο δεν έχουν σωθεί ούτε το πρότυπο, αλλά ούτε και αντίγραφά του στις ημέρες μας. Στην εποχή του έρχιζε μεγαλύτερης φήμης και από το άλλο υπέροχο έργο του καλλιτέχνη αυτού, τον δημοφιλέστατο Δισκοβόλο.

Περιγραφή
---------

Εικόνιζε τον αρχαίο Ολυμπιονίκη Λάδα Αιγιέα. Δύο επιγράμματα περιγράφουν το άγαλμα αυτό:

*Λάδας το στάδιον είθ ήλατο είτε διέπτη,*
*ουδέ φράσαι δυνατόν. δαιμόνιον το τάχος,*
*[ο ψόφος ήν ύσπληγγος εν ούασι, και στεφανούντο*
*Λάδας κει κάμνων δάκτυλον ού προέβη.]*
*Οίος έης φεύγων τον υπήμενον, έμπνοε Λάδα,*
*Θύμον, επ΄ ακροτάτω πνεύματι θείς όνυχα,*
*τοίον εχάλκευσέν σε Μύρων, επί παντί χαράξας*
*σώματι Πισαίου προσδοκίην στεφάνου.*
ενώ ο Μπένντορφ προσθέτει και ένα τρίτο επίγραμμα, που είναι χαραγμένο σε βάση και το καταλογίζει στο έργο αυτό:

*πλήρης ελπίδος εστίν, άκροις δ΄ επί χείλεσιν άσθμα*
*εμφαίνει κοίλων ένδοθεν εκ λαγόνων.*
*πηδήσει τάχα χαλκός επί στέφος, ουδέ καθέξει*
*ά βάσις. ω τέχνη πνεύματος ωκυτέρα.*
Από τις περιγραφές αυτές συμπεραίνουμε ότι ο ανδριάντας αυτός εικόνιζε τον Λάδα τη στιγμή λίγο πριν τον τερματισμό. Η έκφραση του πόθου της νίκης ήταν εμφανής όχι μόνο στο πρόσωπο, αλλά και σε όλο του το σώμα.

Χρονολόγηση
-----------

Πιστεύεται ότι ήταν τοποθετημένο στην Ολυμπία, αν και η πληροφορία αυτή δεν είναι εξακριβώσιμη. Ως έργο του Μύρωνα χρονολογείται στον 5ο αιώνα π.Χ.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο αρχαιολογία | Πύλη αρχαιολογία |

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο τέχνη | Πύλη τέχνη |

* Γουόλτερ Γούντμπερν Χάιντ (1871-1966) (1921). *Olympic victor monuments and Greek athletic art (1921)*. Washington: Carnegie Institution of Washington. σελίδες 196-197. Ανακτήθηκε στις 1 Ιουνίου 2012.
Ο **Ανδροτίων ο Αθηναίος** ήταν αρχαίος Έλληνας Ατθιδογράφος και ρήτορας του 4ου αιώνα π.Χ. ένας από τους σημαντικότερους.

Βιογραφία
---------

Πατέρας του ήταν ο πολιτικός και σοφιστής Άνδρων. Ο Ανδροτίων σπούδασε τη ρητορική κοντά στον Ισοκράτη και στη συνέχεια χρημάτισε πρέσβυς, στρατηγός και πρύτανις. Κάποτε πρότεινε ένα νόμο που δεν εγκρίθηκε τελικά και έτσι κατηγορήθηκε για «γραφήν παρανόμων». Τότε ήταν που ο μεγάλος ρήτορας Δημοσθένης έγραψε τον περίφημο λόγο του *Κατ' Ανδροτίωνος*, το 355 π.Χ.. Τόσο ο Δημοσθένης, όσο και ο Αριστοτέλης στη *Ρητορική* του (ΙΙΙ 4) επαινούν τη ρητορική ικανότητα του Ανδροτίωνος.

Λέγεται ότι ο Ανδροτίων εξορίσθηκε στα Μέγαρα. Συνέγραψε μία «ατθίδα», δηλαδή μια ιστορική, μυθική ή και τοπογραφική μονογραφία για την Αττική, πράγμα που καταγράφει ο Παυσανίας (ΣΤ΄ 7, Ι΄ 8). Μερικοί αμφισβητούν το κατά πόσο ο ρήτορας Ανδροτίων και ο ατθιδογράφος Ανδροτίων είναι το ίδιο πρόσωπο. Πάντως, κάποιος Ανδροτίων που έγραψε για τη γεωργία είναι με βεβαιότητα διαφορετικό πρόσωπο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Johannes Kirchner: «Prosopographia Attica». (λατινική γλώσσα) *Prosopographia Attica*. Βερολίνο. 1901.

Πηγές
-----

* Ιωάννης Κακαβούλιας: *Ελληνική Γραμματολογία (αρχαία και βυζαντινή)*, εκδ. Νικόδημος, Αθήνα, σελίδα 37

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 79398682
* **AA**: 145833
* LCCN: n93005025
* ISNI: 0000 0000 5643 3404
* GND: 118645250
* SUDOC: 032973454
* BNF: cb12389303n (data)
* ICCU: PUVV172998

 |

 |
| Ελληνική μυθολογία
**Ανδρομέδα και ΠερσέαςΤοιχογραφίαΠομπηίας** |
| --- |
|  |
| Μούσες |
| Δαναΐδες |
| Εσπερίδες |
| Σειρήνες |
|  |
| **Γυναίκες ελληνικής μυθολογίας** |
| Άλκηστις · Ισμήνη
Αερόπη · Ιοκάστη 
**Ανδρομέδα** · Μελανίππη
Αντιγόνη · Μελίβοια
Αριάδνη · Μέμφις
Αταλάντη · Μερόπη
Δανάη · Χιόνη |

Η **Ανδρομέδα**, πρόσωπο της ελληνικής μυθολογίας, ήταν κόρη του Κηφέα, βασιλιά των Κηφήνων ή των Αντιόπων και της Κασσιόπης ή Κασσιόπειας ή Κασσιέπειας (ή κατ' άλλους της Ιόππης, της κόρης του Αιόλου). Σύμφωνα με την παράδοση, όταν η Κασσιόπη ισχυρίστηκε ότι η κόρη της Ανδρομέδα ήταν ωραιότερη από τις Νηρηίδες, ο Ποσειδών, για να την εκδικηθεί, προκάλεσε καταιγίδα στην Αιθιοπία, από την οποία πλημμύρισε τη χώρα, και επιπλέον έστειλε ένα θαλάσσιο τέρας, το Κήτος που κατασπάραζε ανθρώπους και ζώα. Σύμφωνα με το χρησμό του μαντείου του Άμμωνα, για να σωθεί η χώρα έπρεπε η Ανδρομέδα να θυσιαστεί στο τέρας· έτσι την εγκατέλειψαν σ΄ ένα βράχο της ακτής, για να την καταβροχθίσει το Κήτος. Η Ανδρομέδα λοιπόν βρέθηκε δεμένη στο βράχο, στο έλεος του κτήνους. Ο Περσέας ο οποίος επέστρεφε από τη σφαγή της Γοργούς, σκότωσε το Κήτος, την ελευθέρωσε και την παντρεύτηκε αγνοώντας το Φινέα, με τον οποίο ήταν αρραβωνιασμένη η Ανδρομέδα. Στη διάρκεια της γαμήλιας τελετής ξέσπασε καβγάς ανάμεσα στους δυο άνδρες, και ο Φινέας τελικά πέτρωσε, αφού κοίταξε το κεφάλι της Γοργούς. Η Ανδρομέδα ακολούθησε τον άνδρα της στην Τίρυνθα του Άργους. Γέννησαν έξι γιούς: τον Πέρση, τον Αλκαίο, τον Ήλιο, το Μήστορα, το Σθένελο, και τον Ηλεκτρύωνα και μια κόρη τη Γοργοφόνη. Μετά το θάνατό της η Αθηνά την έκανε άστρο και την έβαλε στους αστερισμούς του βόρειου ουρανού κοντά στον Περσέα και την Κασσιόπη.

Ο Σοφοκλής και ο Ευριπίδης: *(Ανδρομέδα)* καθώς και ο Γάλλος δραματουργός Κορνήλιος (*Ανδρομέδα*) παρουσίασαν αργότερα το μύθο σε τραγωδίες τους.

Η Ανδρομέδα στη τέχνη
---------------------

* Η Ανδρομέδα του Τζόρτζο Βαζάρι (1770-72),Παλάτσο Βέκιο, ΦλωρεντίαΗ Ανδρομέδα του Τζόρτζο Βαζάρι (1770-72),Παλάτσο Βέκιο, Φλωρεντία
* Ελαιογραφία (1869) του Έντουαρντ ΠόυντερΕλαιογραφία (1869) του Έντουαρντ Πόυντερ
* Η Ανδρομέδα (1869) του Γκυστάβ ΝτορέΗ Ανδρομέδα (1869) του Γκυστάβ Ντορέ
* Άγαλμα της Ανδρομέδας του Ντομένικο ΓκουίντιΆγαλμα της Ανδρομέδας του Ντομένικο Γκουίντι

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8  «Encyclopedia of Ancient Deities» (Αγγλικά) McFarland & Company. Jefferson. 2000. σελ. 52. ISBN-10 0-7864-0317-9.
2. ↑  «Perseus» (Ρωσικά)
3. ↑  Νικολάι Ομπνόρσκι: «Сфенел» (Ρωσικά)
4. 1 2  «Андромеда» (Ρωσικά)
5. ↑  «Кефей» (Ρωσικά)
6. ↑  «Cepheus» (Ρωσικά)
7. ↑  «Кассиопа» (Ρωσικά)
8. ↑  «Cassiopea» (Ρωσικά)
9. ↑  Γιάννης Λάμψας, Λεξικό του Αρχαίου Κόσμου, τόμ. Α, σ. 359 ISBN 960-666-932-7
10. ↑  Εγκυκλοπαίδεια Δομή, τόμ. 2, σ. 764 ISBN 960-8177-52-9

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ανδρομέδα** |

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 57408288
* LCCN: no2014132513
* GND: 118649302
* SUDOC: 030491398
* NKC: jo2017956188

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Μυθολογία
* Πύλη:Ελληνική μυθολογία
 |

 |
Η **Ανδρονίκη Στάρκου**, ήταν Μανιάτισσα, από το Οίτυλο, αγωνίστρια της επανάστασης του 1821. 

Ήταν σύζυγος Στάρκου και είχε έναν γιό, τον καπετάνιο Νικόλα Στάρκου που κατά την επανάσταση πολέμησε με τους Οθωμανούς. Η Ανδρονίκη εντάχτηκε στην επανάσταση από τις πρώτες μέρες του αγώνα, ήταν με τους Μανιάτες που υποδέχτηκαν τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη από την επιστροφή του από τη Ζάκυνθο που βρισκόταν εξορισμένος. 

Με τον Κολοκοτρώνη πήρε μέρος στη μάχη του Ρουφιά και στη Μάχη του Βαλτετσίου και την Άλωση της Τριπολιτσάς. Έπειτα τη βρίσκουμε υπό τις διαταγές του Ανδρέα Μιαούλη στη Ναυμαχία της Πάτρας το 1822, όπου στον αντίπαλο Οθωμανικό στόλο ήταν ο γιος της Νικόλας. Αργότερα επιστρέφει υπό τις διαταγές του Κολοκοτρώνη, συμμετείχε σε μάχες το 1825 και 1826. Πήρε μέρος στη Μάχη της Βέργας το 1826. Έπειτα εντάσσεται στον τακτικό στρατό του Φαβιέρου όπου τραυματίζεται σοβαρά στη Μάχη του Χαϊδαρίου και αναγκάζεται να αποσυρθεί από τις μάχες.

Είναι το κεντρικό πρόσωπο στο μυθιστόρημα του Ιούλιου Βερν *Οι πειρατές του Αιγαίου*.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6 7  Ελευθερία Άγνωστες σελίδες: Ηρωίδες της Επανάστασης του 1821
2. ↑  politeianet, ΟΙ ΠΕΙΡΑΤΕΣ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ / VERNE JULES
3. ↑  Ιούλιος Βερν, Το Χρυσό Ηφαίστειο
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Πάμμονας** (***Πάμμων***) είναι γνωστός ένας Τρώας πρίγκηπας της εποχής του Τρωικού Πολέμου, γιος του βασιλιά της Τροίας Πριάμου και της συζύγου του Εκάβης. Ο Πάμμονας αναφέρεται στην *Ιλιάδα* του Ομήρου (ραψωδία Ω, στίχος 250) ως ένας από τους εννέα γιους του Πριάμου που ήταν ακόμα ζωντανοί και τους κάλεσε ο πατέρας τους για να τους ονειδίσει φέρνοντάς τους ως παράδειγμα τη λεβεντιά των νεκρών αδελφών τους και να τους πει να ετοιμάσουν την άμαξά του για να πάει στους Αχαιούς να ζητήσει το σώμα του Έκτορα.

Πηγές
-----

* Κρουσίου: *Λεξικόν Ομηρικόν*, διασκευή από την έκτη γερμανική έκδ. υπό Ι. Πανταζίδου, έκδοση «Βιβλιεκδοτικά καταστήματα Αναστασίου Δ. Φέξη», Αθήνα 1901, σελ. 678

Παραπομπές
----------

1. ↑  *"...Πήγε έπειτα και φώναξε με τις βρισές τους γιους του, τον Πάρη και τον Έλενο, το θεϊκόνε Αγάθο, τον Πάμμο, το βροντόφωνο Πολίτη και τον Πόθο, το Δήφοβο κι' Αντίφονο, το Διό το ζηλεμένο. Αφτούς φωνάζει τους εννιά και τους προστάζει ο γέρος..."* - Ιλιάδα (Μετάφραση Αλέξανδρος Πάλλης)
Ο **Ανδρέας Α. Μιαούλης** ήταν γιος του Αντωνίου Μιαούλη και εγγονός του Ναύαρχου της ελληνικής επανάστασης Ανδρέα Μιαούλη της ιστορικής υδραίικης οικογένειας των Μιαούληδων.

Βιογραφία
---------

Ο Ανδρέας Μιαούλης γεννήθηκε στην Ύδρα το 1830. Εισήλθε στη Σχολή του Ναυτικού και το 1854 ήταν ανθυποπλοίαρχος. Ασχολήθηκε πρωτοποριακά με την Υδρογραφία που δύσκολα εναρμονίζονταν με τις τότε αντιλήψεις του Πολεμικού Ναυτικού (το θεωρούσαν άσχετο αντικείμενο) γι΄ αυτό και τον αποκαλούσαν σκωπτικά "δάσκαλο". Έτσι απασχολούμενος τακτικά με βυθομετρήσεις, μετρήσεις θερμοκρασίας θάλασσας κ.α. υπέστη συνεχείς διωγμούς μέχρι που τέθηκε σε κατάσταση διαθεσιμότητας "για εγκατάλειψη θέσεως" (1854), στη συνέχεια τοποθετήθηκε με τους επίτακτους και δύο χρόνια μετά τον αποστράτευσαν (1856). Δέκα χρόνια μετά όταν πλέον έγινε αντιληπτή η αναγκαιότητα της υδρογραφίας ανακλήθηκε στην ενέργεια (1866) όπου και πρόσφερε πολλούς καρπούς των γνώσεών του τις οποίες και πλούτιζε παρακολουθώντας ως κυβερνήτης της "Μεθώνης" τις υδρογραφικές έρευνες που έκανε ο Άγγλος υδρογράφος Αρθούρος Μένσελ στη Χαλκίδα επί του θαλάσσιου ρεύματος.

Ο Ανδρέας Α. Μιαούλης ήταν ο πρώτος Έλληνας υδρογράφος ο οποίος και ανακάλυψε τον φερώνυμο ύφαλο στο Ιόνιο πέλαγος. Συνέγραψε μονογραφίες περί της παλίρροιας του Ευρίπου καθώς και για εκείνη που θα δημιουργούταν με την διάνοιξη του Ισθμού της Κορίνθου.

Πηγές
-----

* "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ.13ος, σελ.546.
Ο **Αριθμός οξύτητας** ή **οξύτητας** ισούται με τη μάζα καυστικού καλίου (KOH) σε mg που απαιτούνται για την εξουδετέρωση ενός γραμμαρίου μιας χημικής ουσίας. Χρησιμοποιείται ως δείκτης του αριθμού καρβοξυλικών ομάδων σε μια χημική ένωση, όπως ένα λιπαρό οξύ, ή σε ένα μείγμα ενώσεων. Ο αριθμός οξύτητας προσδιορίζεται με ογκομέτρηση ορισμένης ποσότητας δείγματος που διαλύεται σε οργανικό διαλύτη (όπως ισοπροπανόλη). Ακολουθεί ογκομετρική ανάλυση με διάλυμα καυστικού καλίου (KOH) γνωστής συγκέντρωσης και με χρήση φαινολοφθαλεΐνης ως χρωματικού δείκτη.

Καθώς τα έλαια και λίπη ταγγίζουν, τα τριγλυκερίδια μετατρέπονται σε λιπαρά οξέα και γλυκερόλη, αυξάνοντας την οξύτητα.

Βιβλιογραφία
------------

1. ↑  «Acid value». *The Free Dictionary*. Ανακτήθηκε στις 8 Ιουλίου 2016.
Ο **αριθμός ηφαιστείου**, ή **ηφαιστειακός αριθμός**, ονομάζεται ο αριθμός με τον οποίο το κάθε ηφαίστειο σε παγκόσμια κλίμακα φέρεται καταχωρημένο σε ειδικό κατάλογο - αρχείο αναφοράς δεδομένων κατά το "σύστημα αρίθμησης ηφαιστείων", καλούμενο διεθνώς *Βίνουμ* ή *Βένουμ* (**VNUM**).  

Ο Βίνουμ είναι ένας εξαψήφιος αριθμός όπου τα δύο πρώτα αριθμοψηφία δηλώνουν την ευρύτερη γεωγραφική περιοχή θέσης, οι δύο επόμενοι τον ακριβή τόπο και οι δύο τελευταίοι το καταχωρημένο ηφαίστειο Στον παγκόσμιο κατάλογο ηφαιστείων ο κάθε βίνουμ παραπέμπει σε ειδική μερίδα στην οποία καταχωρούνται τα ιστορικά δεδομένα και όλες οι δραστηριότητες του υπ΄ αυτόν αρχειοθετημένου ηφαιστείου.

Ο Βίνουμ ξεκίνησε να εφαρμόζεται, περί τα τέλη της δεκαετίας του 1930 από την τότε Διεθνή Ένωση Ηφαιστειολογίας που είχε την επιμέλεια της σύνταξης διεθνούς καταλόγου ηφαιστείων, που αφορούσε μόνο τα ενεργά ηφαίστεια. Σήμερα με βίνουμ καλύπτονται όλα τα ηφαίστεια ενεργά και μη σε ειδικό κατάλογο που εκπονείται και διανέμεται υπό την Διεθνή Ένωση Ηφαιστειολογίας και Χημείας του Εσωτερικού της Γης (IAVCEI), σε συνεργασία με το Σμιθσόνειο Ινστιτούτο στην Ουάσιγκτον που με τη σειρά του επιμελείται το Παγκόσμιο πρόγραμμα ηφαιστειότητας.

Πηγές
-----


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Volcano number  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Αμπντέλ Αζίζ** ή **Ανπντ Ελ Αζίζ** (24 Φεβρουαρίου 1878 - 10 Ιουνίου 1943) ήταν σουλτάνος του Μαρόκου.

Γεννήθηκε στο Μαρόκο και ήταν γιος του Σουλτάνου Μουλάι Ελ Χασάν από μητέρα Κιρκασία. Ανήλθε στο θρόνο σε ηλικία 16 ετών, μετά το θάνατο του πατέρα του. Το 1900, μετά το θάνατο του Αντιβασιλέα και συμβούλου του, Σι Αχμέντ, ανέλαβε ο ίδιος τη διακυβέρνηση της Χώρας του. Μετά από συμβουλή της Κιρκασίας μητέρας του στράφηκε προς τη δυτικοποίηση της Χώρας και προσπάθησε να επιβάλει δυτικότροπο πολιτισμό. Το γεγονός όμως αυτό προκάλεσε την έντονη αντίδραση των ορθοδόξων μουσουλμάνων, οι οποίοι τον κατηγόρησαν ότι «*ο ίδιος πουλήθηκε στους ξένους και θέλει να πουλήσει και τη χώρα του*». Προκειμένου τότε ο Αμπντέλ Αζίζ να θέσει τέρμα σε εκείνες τις θρησκευτικές και συνάμα υστερικές εσωτερικές ταραχές που ακολούθησαν, αλλά και τις διαμάχες των ευρωπαϊκών κυρίως δυνάμεων που αμίλλονταν στην οικονομική διείσδυσή τους στη χώρα του, αναγκάσθηκε το 1906 να συγκαλέσει τη Διάσκεψη της Αλγεθίρας στην Ισπανία.

Παρά ταύτα όμως δεν κατέστη δυνατόν να τηρηθούν τα συμφωνηθέντα, αφού το επόμενο έτος εξερράγη επανάσταση από τον μεγαλύτερο αδελφό του Μουλάι Ελ Χαφίντ, η οποία και κατέληξε στην εκθρόνισή του. Ένα χρόνο μετά, τον Αύγουστο του 1908, ο Αμπντέλ Αζίζ προσπάθησε να ανακτήσει το θρόνο του χωρίς όμως να το επιτύχει. Αργότερα ο Αμντέλ Αζίζ συμφιλιώθηκε με τον αδελφό του και έζησε το υπόλοιπο της ζωής του στη Ταγγέρη όπου και πέθανε το 1943.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Encyclopædia Britannica» (Αγγλικά) biography/Abd-al-Aziz-sultan-of-Morocco. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  (Γερμανικά) *Εγκυκλοπαίδεια Μπρόκχαους*. abd-al-asis.
3. ↑  Dalibor Brozović, Tomislav Ladan: «Hrvatska enciklopedija» (Κροατικά) Ινστιτούτο Λεξικογραφίας «Μίροσλαβ Κρλέζα». 1999. 68. ISBN-13 978-953-6036-31-8. ISBN-10 953-6036-31-2.
4. ↑  www.google.co.uk/books/edition/The\_Western\_Sahara\_and\_the\_Frontiers\_of/jyw6QbFX7HcC?hl=en&gbpv=1&bsq=The+name+Alaouite+comes+from+the+Ali&pg=PA47&printsec=frontcover.

Πηγές
-----

* *Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου* τ.3ος, σ.559

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Abdelaziz of Morocco στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 8700158491047011920007
* GND: 1206580844

 |

 |
Ο **Γρηγόριος** ήταν βυζαντινός στρατηγός, πατρίκιος, κυβερνήτης του Θέματος Σικελίας, την περίοδο 813-821

Ο Γρηγόριος διορίσθηκε στρατηγός Σικελίας από τον Αυτοκράτορα Λέων Ε΄. Έφτασε στη Σικελία τον Αύγουστο του 813 με μεγάλο στόλο από την Κωνσταντινούπολη, κάτι που αναφέρει και σε επιστολή του ο Πάπας Λέων Γ΄. Από τις πρώτες ενέργειές του ήταν η σύναψη ανακωχής με τους Άραβες τον Νοέμβριο του ίδιου έτους, και διατήρηση των καλών σχέσεων με τους Φράγκους και τον Ποντίφικα. Επίσης αποκατέστησε τη Βυζαντινή εξουσία στο Δουκάτο της Νάπολης διορίζοντας δουξ τον Θεόκτιστο κι αργότερα τον Θεόδωρο.΄

Όταν ανέβηκε στον Βυζαντινό θρόνο ο Μιχαήλ Β´ ο Γρηγόριος δεν τον αναγνώρισε λόγω του ότι είχε δολοφονήσει τον προηγούμενο αυτοκράτορα Λέων Ε΄. Μετά λίγους μήνες, το 821, δολοφονήθηκε από έναν στρατιωτικό διοικητή, και μετέπειτα επαναστάτη, τον Ευφήμιο.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6 7   Mikaël Nichanian et Vivien Prigent, Les strateges de Sicile, De la naissance du thème au règne de Léon V\*, σελ. 131-133
Το **Διαμέρισμα Ιουδαίας και Σαμάρειας** (εβραϊκά: מחוז יהודה ושומרון‎) είναι ένα από τα επτά διαμερίσματα του Ισραήλ. Περιλαμβάνει την κατεχόμενη από το Ισραήλ Δυτική Όχθη εκτός της Ανατολικής Ιερουσαλήμ. Καλύπτει έκταση 5.878 χλμ² και πρωτεύουσά του είναι η Αριέλ.

Το διαμέρισμα διαιρείται περαιτέρω σε 8 στρατιωτικές διοικητικές περιοχές: Μενασέ (περιοχή Τζενίν), Χα Μπικά (κοιλάδα του Ιορδάνη), Σομρόν (περιοχή Σετσέμ, γνωστή στα αραβικά ως Ναμπλούς), Εφραγίμ (περιοχή Τουλκάρμ), Μπινιαμίν (περιοχή αλ-Μπιρέχ/Ραμάλα), Μακαμπίμ (περιοχή Μακαμπίμ), Ετσιόν (περιοχή Βηθλεέμ) και Ιουδαία (περιοχή Χεβρώνας).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Itzhak Galnoor; Dana Blander (30 April 2018), *The Handbook of Israel's Political System*, Cambridge University Press, σελ. 184, ISBN 978-1-108-54815-1,
2. ↑  «Statistical Abstract of Israel 2012» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 15 Δεκεμβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 15 Ιανουαρίου 2013.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Judea and Samaria District στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Διαμερίσματα του Ισραήλ |
| --- |
|  |
| 
* Κεντρικό
* Χάιφα
* Ιεροσόλυμα
* Βόρειο
* Νότιο
* Τελ Αβίβ
* Ιουδαία και Σαμάρεια
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* SUDOC: 027482928

 |

 |
Οι **διαδηλώσεις του Μαρτίου του 1956 στην ΣΣΔ της Γεωργίας** (γνωστές και ως **ταραχές του 1956 στην Τιφλίδα**, ή **Σφαγές της 9ης Μαρτίου**), ήταν σειρά διαμαρτυριών προς την πολιτική της αποσταλινοποίησης του Νικήτα Χρουτσώφ, η οποία αναστάτωσε τους Γεωργιανούς υποστηρικτές του Σταλινισμού.

Ιστορικό
--------

Το κέντρο των ταραχών ήταν η πρωτεύουσα της Γεωργίας, Τιφλίδα, όπου δημιουργήθηκαν αυθόρμητες πορείες για να τιμήσουν την τρίτη επέτειο του θανάτου του Στάλιν, καθώς επίσης και να διαμαρτυρηθούν για την αποκήρυξη του Στάλιν από τον Κρούτσεφ. Οι πορείες αυτές γρήγορα εξελίχθηκαν σε ανεξέλεγκτες διαδηλώσεις και ταραχές, οι οποίες παρέλυσαν την πόλη, ενώ τα αιτήματα των διαδηλωτών έγιναν πιο προωθημένα, απαιτώντας την αλλαγή της Κεντρικής Κυβέρνησης της Μόσχας και την ανεξαρτησία της Γεωργίας από τη Σοβιετική Ένωση.[1] Οι τοπικές Γεωργιανές αρχές, συγχυσμένες και διεφθαρμένες, παρεχώρησαν την εξουσία στο Σοβιετικό Στρατό. Τότε, στις 9 Μαρτίου, ο Στρατός άνοιξε πυρ εναντίον του πλήθους.[2] Οι διαδηλωτές συνέχισαν την αντίστασή τους μέχρι και την επόμενη ημέρα, όταν επενέβησαν τα τεθωρακισμένα που τους διέλυσαν.

Ανθρώπινες απώλειες
-------------------

Οι εκτιμήσεις για τις απώλειες κυμαίνονται από αρκετές δωδεκάδες έως λίγες εκατοντάδες.[3][4] Παρά το γεγονός της άμεσης ειρήνευσης, τα γεγονότα του 1956 σηματοδότησαν μία καμπή, μετά από την οποία η νομιμοφροσύνη της Γεωργίας προς την Σοβιετική Ένωση υπαγορευόταν υπό όρους υποτέλειας και η υπαγωγή στο ρωσικό άρμα εντατικοποιήθηκε.

Κριτική
-------

Κατά την άποψη του σοβιετολόγου Ρόναλντ Γκρίγκορ Σούνι, *η άμεση και κτηνώδης απάντηση εκ μέρους της Σοβιετικής Κυβερνήσεως, διέγραψε αδρά την αδυναμία εκ μέρους της να επιλύσει το δίλημμα του κατά πόσο το Σοβιετικό σύστημα μπορούσε να αλλάξει, και κατά πόσο η Σταλινική αυθαιρεσία μπορούσε να διατηρηθεί. Η κυβερνητική σύγχυση της Τιφλίδας ήταν ένα αιματηρό σημάδι ότι ο αναθεωρητισμός θα περιοριζόταν από την αποφασιστικότητα του Κόμματος να διατηρήσει το μονοπώλιο της εξουσίας*.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Nahaylo, Bohdan; Swoboda, Victor (1990), Soviet disunion: a history of the nationalities problem in the USSR, p. 120. Free Press, ISBN 0-02-922401-2
2. ↑  Kozlov, Vladimir A (transl. by MacKinnon, Elaine McClarnand; 2002), Mass Uprisings in the USSR: Protest and Rebellion in the Post-Stalin Years, pp. 112–136. M.E. Sharpe, ISBN 0-7656-0668-2
3. ↑  Suny, Ronald Grigor (1994), The Making of the Georgian Nation, pp. 303–305. Indiana University Press, ISBN 0-253-20915-3
4. ↑  Cornell, Svante E. (2002), Autonomy and Conflict: Ethnoterritoriality and Separatism in the South Caucasus: Cases in Georgia, pp. 146–149. Uppsala University, Department of Peace and Conflict Research, ISBN 91-506-1600-5
Ο **Ούγος**, γαλλ. Hugh (π. 850 - 880) από τον Οίκο των Καρολιδών ήταν κόμης της Σαξονίας.

Βιογραφία
---------

Ήταν νόθος γιος του Λουδοβίκου Γ΄ του *Νεότερου*, βασιλιά της Σαξονίας και της Βαυαρίας και μίας -αγνώστου ονόματος- ερωμένης του. Μάλλον ήταν αδελφός του επίσης νόθου Μπέρναρτ. Γεννήθηκε στη Σαξονία κατά τη βασιλεία του πάππου του Λουδοβίκου Β΄ της Ανατολικής Φραγκίας. 

Σε νεαρή ηλικία ορίστηκε κόμης της Σαξονίας. Γρήγορα απεστάλη στο όριο της Ανατολικής Σαξονίας. Εκεί είχε αψιμαχίες με τους Ούγγρους και τους Βίκινγκς. Το 880 στο Τίμεον (κοντά στο Σαρλερουά του Βελγίου), στη μάχη με επιδρομείς Βίκινγκς, σκοτώθηκε.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  Κριστιάν Σετιπανί: «La Préhistoire des Capétiens» (Γαλλικά) Βιλνέβ-ντ'Ασκ. 1993. σελ. 288-289. ISBN-13 978-2-9501509-3-6. ISBN-10 2-9501509-3-4.
Ο **Ανδρέας Κοκκέβης** (1909-1997) ήταν Έλληνας ιατρός και πολιτικός, στενός φίλος και συνεργάτης του Γεωργίου Παπανδρέου. Διατέλεσε επί σειρά ετών βουλευτής Μεσσηνίας, καθώς και υπουργός.

Βίος
----

Γεννήθηκε το 1909 στην Χώρα Μεσσηνίας. Σπούδασε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Διετέλεσε βουλευτής Μεσσηνίας από το 1950 μέχρι το 1952 και από το 1956 μέχρι το 1967 και την επιβολή της χούντας. Αρχικά εκλεγόταν με το Κόμμα Φιλελευθέρων και το 1961 πρωτοστάτησε στην ίδρυση της Ενώσεως Κέντρου.

Χρημάτισε υφυπουργός Κοινωνικής Πρόνοιας (19 Φεβρουαρίου 1964 - 16 Οκτωβρίου 1964) και υπουργός Υγιεινής (16 Οκτωβρίου 1964 - 15 Ιουλίου 1965) στις κυβερνήσεις του Γεωργίου Παπανδρέου.

Μεταπολιτευτικά δραστηριοποιήθηκε στην επανασύσταση της Ενώσεως Κέντρου (Ένωσις Κέντρου - Νέες Δυνάμεις) και διατέλεσε υπουργός Κοινωνικών Υπηρεσιών στην κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας υπό τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, από τις 24 Ιουλίου 1974 έως τις 9 Οκτωβρίου 1974. Επανεξελέγη βουλευτής Μεσσηνίας στις πρώτες μεταδικτατορικές εκλογές του Νοεμβρίου του 1974, αλλά απέτυχε να επανεκλεγεί το 1977, και προσχώρησε αρχικά στο ΚΟΔΗΣΟ (Σεπτέμβριος 1980) και μετά στην Νέα Δημοκρατία, με την οποία εκλέχθηκε βουλευτής Επικρατείας το 1981 (από τις προσπάθειες του Ράλλη για ανοίγματα στο Κέντρο).

Πέθανε σε ηλικία 88 ετών στις 11 Δεκεμβρίου 1997. Κηδεύτηκε στις 13 Δεκεμβρίου 1997 από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών. Ήταν παντρεμένος με την Ηρώ Κοκκέβη και είχαν παιδιά.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Κράτος και κυβερνήσεις της Μεταπολίτευσης 1974-2011, Δημήτριος Γ. Σιούφας, Αθήνα 2012, ISBN 978-960-93-3752-6
2. ↑  Κυβέρνησις ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ Από 19.2.1964 έως 15.7.1965
3. ↑  KΥΒΕΡΝΗΣΙΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ Γ. ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ (Κυβέρνησις Εθνικής Ενότητας – De Facto) Από 24.7.1974 έως 21.11.1974
4. ↑  "Ο Α. Κοκκέβης προσχώρησε στο ΚΟΔΗΣΟ", Τα Νέα, φύλλο 29ης Σεπτεμβρίου 1980, σελ. 16.
5. 1 2  εφ. Τα Νέα, Αντίο στον Ανδρέα Κοκκέβη, 12 Δεκεμβρίου 1997, ανάκτηση 27 Ιουλίου 2017.
**Αστική** χαρακτηρίζεται συνήθως μια περιοχή που συγκεντρώνει σε μεγάλο ποσοστό πληθυσμό που ασχολείται κυρίως με τον τριτογενή τομέα της οικονομίας.. Αυτό μπορεί να συνεπάγεται μεγαλύτερες εκτάσεις θεσμοθετημένης γης προς εκμετάλλευση εμπορικών δραστηριοτήτων και μικρές ή καθόλου εκτάσεις αγροτο-κτηνοτροφικής παραγωγής ή βιομηχανικής παραγωγής, πέρα από την οικιστική ζώνη. Μια αστική περιοχή μπορεί να χαρακτηρίζεται και περιοχή αμιγούς κατοικίας, αλλά ο πληθυσμός της να χαρακτηρίζεται αστικός, εφόσον δραστηριοποιείται στον τριτογενή τομέα σε γειτονικά αστικά κέντρα. Τέτοιες περιοχές συνήθως χαρακτηρίζονται προάστια.
Ο **Ούγκος ντε Μπριέλ** ή **ντε Μπρυγέρ** (γαλλικά: *Hugues de Briel/de Bruyères*), ήταν Γάλλος ιππότης κι ευγενής του Πριγκιπάτου της Αχαΐας, βαρώνος της Καρύταινας. Γεννήθηκε το 1183 στη Γαλλία, στο Μπριέλ της Καμπανίας, παντρεύτηκε το 1222 την Αλίξ, κόρη του Γοδεφρείδου Α' Βιλλεαρδουίνου και απέκτησε μαζί της τον Γοδεφρείδο, διάδοχο του στη βαρωνία, πέθανε μετά το 1230 στο κάστρο της Καρύταινας.

Ο Ούγος είχε συμμετάσχει στην Δ΄ Σταυροφορία με τον στρατό του Γοδεφρείδου Α' Βιλλεαρδουίνου, του μετέπειτα γαμπρού του. Το 1209 του δόθηκε η βαρωνία της Καρύταινας μαζί με 22 τιμάρια στην Αρκαδία και την κώμη της Καρύταινας. Ο Ούγος έχτισε το Κάστρο της Καρύταινας που αργότερα απέκτησε μεγάλη φήμη και αποκαλούνταν "Τολέδο της Πελοποννήσου". Το Ελληνικό χρονικό του Μορέως αναφέρει :

> Ἀπαύτου ἐδόθησαν ὁμοίως τοῦ μισὶρ Οὕγκου ἐκείνου  
> ντὲ Μπρίερες ἦτον τὸ ἐπίκλην του εἰς τῶν Σκορτῶν τὸν δρόγγον·  
> εἰκοσιδύο καβαλλαρίων τὰ φίε τὸν ἐδῶκαν.  
> Τὸ παραλάβει τὲς προνοῖες ἔχτισε κάστρο ἐκεῖσε,  
> Καρύταιναν τ᾿ ὠνόμασαν, οὕτως τὸ λέγουν πάλε.
> 
> 

Ο Ούγος κατέλαβε την Καρύταινα σχεδόν αμαχητί αφού οι Γορτύνιοι που είχαν οχυρωθεί σε έναν λόφο δίπλα στην κώμη παραδόθηκαν. Η παράδοση αναφέρει ότι πολλοί από τους ντόπιους είχαν κρυφτεί στα σπήλαια του βράχου που χτίστηκε μετέπειτα το κάστρο, ανάμεσα τους και η όμορφη κόρη του Βυζαντινού άρχοντα της περιοχής, ο Ούγος όταν το έμαθε πήγε στο σπήλαιο και την αναγνώρισε μέσα στο πλήθος από το δακτυλίδι που φορούσε. Ο Ούγος μαγεμένος από την ομορφιά της ζήτησε να την κάνει γυναίκα του αλλά αυτή μην θέλοντας να γίνει σύζυγος του κατακτητή έπεσε στα βράχια και σκοτώθηκε.

Πηγές
-----

* Latin Lordships in Greece, ανακτήθηκε 20 Μαρτίου 2013
* Juan Fernandez de Heredia, Alfred Morel -Fatio, Libro de los fechos et conquistas del principado de la Morea compilado por comandamiento de Don, Imprimerie Jules -Guillaume Fick 1885, (Αραγωνικό Χρονικό)
* Chroniques greco-romanes : inedites ou peu connues avec notes et tables genealogiques / par Charles Hopf. -- Berlin : Weidmann, 1873.
* Το Χρονικόν του Μωρέως
* Η Γορτυνία / Υπό Τάκη Χ. Κανδηλώρου, Εν Πάτραις: Τυπογραφείον Ανδρέου Β. Πασχά, 1898.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 3  Οκτωβρίου 2016.
2. ↑  Hugh de BRUYERES, ανακτήθηκε 22 Μαρτίου 2013
3. ↑  Η Γορτυνία / Υπό Τάκη Χ. Κανδηλώρου, Εν Πάτραις: Τυπογραφείον Ανδρέου Β. Πασχά, 1898.
Ο **αλμανδίνης** είναι ο πιο κοινός από όλους τους γρανάτες και αυτός που χρησιμοποιείται περισσότερο στην κοσμηματοποιία.

Στην αρχαιότητα ήταν γνωστός ως «ανθράκιο» για το σκούρο, σχεδόν μαύρο χρώμα ορισμένων κρυστάλλων του. Πρόκειται για ένα πυριτικό άλας σιδήρου και αργιλίου που βρίσκεται σε μεταμορφωμένα και ηφαιστειακά πετρώματα πλούσια σε σίδηρο και μαγνήσιο. Μπορεί να βρεθεί επίσης, αν και πιο σπάνια, σε πηγματίτες. Πολλές φορές εντοπίζεται μαζί με τουρμαλίνη, ανδαλουσίτη, ζιρκόνιο ή απατίτη.

Οι κρύσταλλοι αλμανδίνη είναι στην πλειονότητα τους ρομβοδωδεκαεδρικοί (12 έδρες σε μορφή ρόμβου), όμως αυτοί που σχηματίζονται στους πηγματίτες είναι τραπεζόεδρα (24 τραπεζοειδείς έδρες). Το χρώμα του ποικίλλει από ροζ, τυπικό στους πιο μικρούς, έως καστανόμαυρο. Ανάλογα με τον τύπο προσμείξεων, το χρώμα είναι μαυριδερό, κιτρινωπό ή πρασινωπό. Μερικές φορές είναι εντελώς μαύρος από την παρουσία εγκλεισμάτων βιοτίτη.

Η κύρια χρήση του αλμανδίνη είναι στην κοσμηματοποιία, αν και λόγω της σκληρότητας και της αντοχής του συχνά αξιοποιείται ως λειαντικό υλικό για το χαρτί και τα υφάσματα. Τα καλύτερα κρυσταλλωμένα δείγματα προορίζονται για την κοσμηματοποιία. Από αυτά τα λιγότερο διαφανή και καθαρά κόβονται σε σχήμα καμποσόν, που επιτρέπει το πέρασμα του φωτός από μέσα τους. Τα πιο διαφανή δείγματα, με έντονο κόκκινο χρώμα, κόβονται σε έδρες (ταγιάρισμα). Οι αλμανδίνες κατώτερης ποιότητας γίνονται απλές χάντρες, για περιδέραια ή μπρασελέ.

Εμφανίσεις
----------

Οι καλύτεροι αλμανδίνες για κοπή εντοπίζονται, στρογγυλεμένοι, στις αλλουβιακές αποθέσεις των ποταμών της Σρι Λάνκα και του Βιετνάμ και σε κρυσταλλική μορφή στην Ινδία και στο Αφγανιστάν. Στη Βραζιλία υπάρχουν δείγματα με όμορφο κόκκινο χρώμα του ρουμπινιού. Τα σημαντικότερα κοιτάσματα του αλμανδίνη βρίσκονται στην:

* Ινδία
* Σρι Λάνκα
* Βραζιλία
* Αυστρία
* Βιετνάμ
* Αφγανιστάν
* Ζάμπια
* Μαδαγασκάρη
* Νορβηγία
Ο **Δημοσθένης Δόκος** (1895-1972), του Κωνσταντίνου, ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής Κοζάνης.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στο χωριό Βίτσα Ιωαννίνων το 1895. Πολύ νέος εγκαταστάθηκε στην Κοζάνη, όπου πολιτεύτηκε. Σπούδασε νομικά και άσκησε τη δικηγορία.

Πολιτική σταδιοδρομία
---------------------

Πολιτεύτηκε για πρώτη φορά στις εκλογές του 1926 με το Κόμμα Ελευθεροφρόνων, λαμβάνοντας 282 ψήφους, χωρίς να καταφέρει να εκλεγεί.

Στις εκλογές του 1946 ήταν ξανά υποψήφιος με τον συνδυασμό Ηνωμένης Παρατάξεως Εθνικοφρόνων (Λαϊκό Κόμμα), λαμβάνοντας 4.265 ψήφους χωρίς να εκλεγεί. Η διεκδίκηση μιας έδρας στην Κοζάνη με το Λαϊκό Κόμμα ήταν χωρίς επιτυχία και το 1950 οπότε έλαβε 455 ψήφους.

Στις εκλογές του 1951 εξελέγη βουλευτής με τον Ελληνικό Συναγερμό και επανεξελέγη το 1952 με το ίδιο κόμμα.

Μετά τον θάνατο του Χρήστου Γουλόπουλου ο Δόκος εξελέγη βουλευτής με την ΕΡΕ στις 2 Μαΐου 1961.

Θάνατος
-------

Ο Δόκος απεβίωσε σε ηλικία 77 ετών στην Αθήνα στις 12 Δεκεμβρίου 1972 και κηδεύτηκε από τον ιερό ναό Αγίου Κωνσταντίνου και Ελένης στο νεκροταφείο Ζωγράφου. Κατέλιπε τη σύζυγό του, Κούλα, και παιδιά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Το Μητρώο της Βουλής αναφέρει έτος γέννησης 1894.
2. ↑  Μητρώο Αρένων πρίν το 1920 Αρχειοθετήθηκε 2020-07-25 στο Wayback Machine. Βίτσα κεντρικό Ζαγόρι, ανακτήθηκε στις 25 Ιουλίου 2020.
3. ↑  ΕΚΛΟΓΕΣ 1926 - ΟΙ 2.010 ΠΟΛΙΤΕΥΤΕΣ, 9 Μαΐου 2012, ανάκτηση 25 Ιουλίου 2020.
4. ↑  Εφημερίδα Εμπρός Αρχειοθετήθηκε 2018-11-05 στο Wayback Machine. 31 Μαρτίου 1946 (ΕΚΛΟΓΕΣ 1946 – ΟΙ 1.538 ΠΟΛΙΤΕΥΤΕΣ), ανάκτηση 25 Ιουλίου 2020.
5. ↑   Στατιστική των βουλευτικών εκλογών της 5ης Μαρτίου του 1950, Εθνικόν Τυπογραφείον, Αθήνα 1951, σελ. 726
6. ↑  Μητρώο Γερουσιαστών και Βουλευτών 1929-1974 Βουλή των Ελλήνων, Εθνικό Τυπογραφείο, 1977 (σελ. 63, αρ. 282).(pdf)
7. ↑  Θάνατος βουλευτού της ΕΡΕ, εφ. Ελευθερία, φύλλο 3ης Μαΐου 1961, σελ. 6 (μέσω ΕΒΕ)
8. 1 2  Η Βραδυνή, φύλλο 13ης Δεκεμβρίου 1972, σελ. 11.
Ο **Παναθηναϊκός αμφορέας του Νικόδημου** που φιλοξενείται στη συλλογή του Μουσείου Γκέτι με αριθμό ευρετηρίου 79.AE.147 είναι έπαθλο των αρχαίων Παναθηναίων.

Περιγραφή
---------

Στην πρόσθια όψη εικονίζεται η θεά Αθηνά προς τα δεξιά πλαισιωμένη από δύο κίονες. Διαβάζουμε την επιγραφή «ΤΟΝ ΑΘΕΝΕΘΕΝ ΑΘΛΟΝ» και την αναφορά στον άρχοντα, «ΘΕΟΦΡΑΣΤΟΣ ΑΡΧΕ». Η οπίσθια όψη εικονίζει ένα τέθριππο με οδηγό και αποβάτη προς τα αριστερά.

Ιστορική τοποθέτηση
-------------------

Από τον 4ο αιώνα π.Χ. και μετά συναντάμε την επιγραφή του άρχοντα που κυβερνούσε την Αθήνα κατά την συγκομιδή της ιερής ελιάς, από την οποία γίνονταν το λάδι έπαθλο των Παναθηναίων. Ο Θεόφραστος υπηρέτησε την περίοδο 340-339 π.Χ. και χρονολογεί την κατασκευή του αμφορέα ετούτου.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Παναθηναϊκός αμφορέας (Μουσείο Γκέτι αρ. 79.AE.147)** |


|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Αρχαιολογία | Πύλη Αρχαιολογία |

* Παρουσίαση του αμφορέα στο μουσείο