recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η **Σογούτη** ήταν Βυζαντινή πόλη αταύτιστη σήμερα που είναι γνωστή από τον Λαόνικο Χαλκοκονδύλη[1]. Βρισκόταν στη Μικρά Ασία και την Μυσία[1].

Η πόλη απείχε 250 στάδια από τον Εύξεινο Πόντο και την χαρακτηρίζει ευδαίμων, πλούσια[1]. Από την πόλη διέρχεται ο ποταμός Σογούτης εδώ, στην ευρύτερη περιοχή, πρωτοκατοίκησαν οι Οθωμανοί όταν έφτασαν στην Μικρά Ασία[1]. Σημείωση ότι ο λαός των Οθωμανών λεγόταν τότε Σογούτ, άγνωστο αν ήταν άλλο το όνομα της Βυζαντινής πόλης και το Σογούτη του Χαλκοκονδύλη προέρχεται από αυτούς.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  [Παυλακούδης Δημήτριος Χρήστου, *Σύντομες εκφράσεις πόλεων στα κείμενα των ιστορικών της Άλωσης ( 15ος αιώ. μ.Χ. )*, σελ. 81] που διανέμεται με άδεια χρήσης: (CC BY-SA 3.0 GR), Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Φιλοσοφική Σχολή, Τμήμα Φιλολογίας, 2012, ανακτήθηκε 20 Δεκεμβρίου 2018
Συντεταγμένες: 5°43′S 72°55′W﻿ / ﻿5.717°S 72.917°W﻿ / -5.717; -72.917

Το **Σογαμόσο** (ισπανικά: *Sogamoso*, ισπανική  προφορά ΔΦΑ: [soɣaˈmoso]) είναι μια πόλη στο διαμέρισμα Μπογιακά της Κολομβίας.

Η προέλευση του Σογαμόσο ανάγεται στην κοσμογονία των Τσίμπτσα, στη δημιουργία του Ήλιου. Το Σογαμόσο ήταν θρησκευτικό κέντρο των Μουίσκας, ινδιάνων των υψιπέδων της Κουντιναμάρκα και της Μπογιακά 

Η οικονομία του Σογαμόσο στηρίζεται στην γεωργία, στο εμπόριο με το κέντρο της Κολομβίας και τις ανατολικές πεδιάδες, στη βιοµηχανία χάλυβα και την κατασκευή υλικών, και στην εκμετάλλευση των ασβεστόλιθων, του μαρμάρου και του άνθρακα.

Λόγω της τροπικής θέσης και του υψομέτρου του, το Σογαμόσο απολαμβάνει ένα εύκρατο κλίμα.

Ωστόσο, η περιοχή εμφανίζει τον καθημερινό κύκλο των εποχών. Μέσα σε 24 ώρες οι κλιματικές συνθήκες αλλάζουν, προσομοιάζοντας τις τέσσερις εποχές του έτους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 18  Απριλίου 2019.
2. ↑  Encyclopedia Encarta. «Sogamoso» (στα Ισπανικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Νοεμβρίου 2007. Ανακτήθηκε στις 10 Σεπτεμβρίου 2009.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Sogamoso στο Wikimedia Commons
* Δήμος του Σογαμόσο (Ισπανικά)
* Επίσημη ιστοσελίδα της Πόλης του Σογαμόσο (Ισπανικά)
* Εμπορικό Επιμελητήριο του Σογαμόσο (Ισπανικά)
* Απογραφή του 2005 (DANE Colombia) - Εθνικό Διοικητικό Τμήμα Στατιστικής

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 156079017
* LCCN: n92010395

 |

 |
Ο **σοβιετοϊαπωνικός πόλεμος** (ρωσικά: Советско-японская война‎; ιαπωνικά: ソ連対日参戦‎, *σόρεν τάι νιτσί σανσέν*, μετάφραση: "Είσοδος της Σοβιετικής Ένωσης στον πόλεμο κατά της Ιαπωνίας"), ήταν μια στρατιωτική σύγκρουση του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Άρχισε λίγο μετά τα μεσάνυχτα της 9ης Αυγούστου 1945, με τη Σοβιετική εισβολή στο Ιαπωνικό κράτος μαριονέτα του Μαντσούκουο. Οι Σοβιετικοί και οι Μογγόλοι κατέλαβαν το Μαντσούκουο, το Μενγκτσιάνγκ (Εσωτερική Μογγολία), τη βόρεια Κορέα, το Καραφούτο και τις νήσους Τσισίμα (Κουρίλες). Η ήττα του Ιαπωνικού στρατού της Κουαντούνγκ συνέβαλλε στην ανακοίνωση της Ιαπωνικής συνθηκολόγησης και τον τερματισμό του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Η είσοδος των Σοβιετικών στον πόλεμο ήταν ένας σημαντικός παράγοντας στην απόφαση της ιαπωνικής κυβέρνησης για άνευ όρων παράδοση, καθώς είχε γίνει φανερό ότι η Σοβιετική Ένωση δεν ήταν διατεθειμένη να λάβει μέρος στις διαπραγματεύσεις για τον τερματισμό των εχθροπραξιών στην υπό όρους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  The Associated Press (8 August 2005). «A Soviet Push Helped Force Japan to Surrender». The Moscow Times. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 December 2013. .
2. ↑  Lekic, Slobodan (22 August 2010). «How the Soviets helped Allies defeat Japan». San Francisco Chronicle. .
3. ↑  Drea, E. J. (1984). «Missing Intentions: Japanese Intelligence and the Soviet Invasion of Manchuria, 1945». *Military Affairs* **48** (2): 66–73. doi:10.2307/1987650.
4. ↑  Butow, Robert Joseph Charles (1956). *Japan's decision to surrender*. Stanford University Press. ISBN 9780804704601.
5. ↑  Robert James Maddox, *Hiroshima in History: The Myths of Revisionism*, University of Missouri Press, 2007 (ISBN 978-0-8262-1732-5).
6. ↑  Tsuyoshi Hasegawa (2006). *Racing the Enemy: Stalin, Truman, and the Surrender of Japan*. Belknap Press. σελ. 298. ISBN 0-674-01693-9.
Όπως πιστεύεται, κατά τις παραδόσεις του ελληνικού λαού, οι μάγισσες αναζητούν τακτικά να κατεβάζουν το φεγγάρι από τον ουρανό για να το αρμέξουν, προκειμένου από το γάλα αυτό να φτιάξουν δυνατά μάγια προπάντων για έρωτα ανδρός ή γυναίκας που φθάνει στα όρια της τρέλας.

Αυτό συνήθως γίνεται κατά περιόδους όταν χάνεται το φεγγάρι από τον ουρανό, όπου «*σκοτεινιάζει παντού, η γης μουγκρίζει και οι διάβολοι τρέχουν στις μάγισσες και τις παρακαλούν να τους αφήσουν αυτή τη βραδιά να βλάψουν τους ανθρώπους*».

Πολλές ιστορίες προβάλλονται στην ελληνική επαρχία για ορισμένα περάσματα κατά τις νυκτερινές ώρες, εκείνης της βραδιάς, όπου εμφανίζονται διάφορα αερικά.
Συντεταγμένες: 47°10′36″N 14°39′23″E﻿ / ﻿47.17667°N 14.65639°E﻿ / 47.17667; 14.65639

Το **άρμα του Στρέττβεγκερ** είναι αρχαιολογικό εύρημα από την Αυστρία.

Ιστορικό του ευρήματος
----------------------

Βρέθηκε το 1851 κατα την διάρκεια ισοπεδωτικών εργασιών στο Στρέττβεγκερ της Αυστρίας, όπου κατά τύχη ανακαλύφθηκαν αρχαίοι τάφοι του πολιτισμού της Χάλστατ.

Περιγραφή
---------

Το άρμα αποτελείται από μια τετράγωνη πλάκα. Στηρίζεται σε τέσσερις ρόδες και φέρει πολλά αντικείμενα. Μια γυναικεία μορφή με τα χέρια ψηλά που κρατάει ένα σκευόμορφο αντικείμενο. Εκτός αυτού, πολλά άλλα αντικείμενα και ζώα. Αποκαστάθηκε το 2009 και εκτίθεται σήμερα στο Γκρατζ.

Πηγές
-----

* Markus Egg: *Neues zum Fürstengrab von Strettweg*. 1991.
* Markus Egg, Gerhard Stawinoga: *Das hallstattzeitliche Fürstengrab von Strettweg bei Judenburg in der Obersteiermark*. Römisch-Germanisches Zentralmuseum, Forschungsinstitut für Vor- und Frühgeschichte, 1996, ISBN 3-88467-036-0

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Österreich Lexikon der TU Graz mit Bild
* Archäologiemuseum
Συντεταγμένες: 38°49′02″N 15°15′08″E﻿ / ﻿38.817308°N 15.252156°E﻿ / 38.817308; 15.252156

Το **Στρομπολίκιο** (Strombolicchio) είναι μια ακατοίκητη βραχονησίδα στο ΒΑ άκρο του Αρχιπελάγους των Αιολίδων. Φιλοξενεί έναν αυτόματο φάρο που λειτουργεί με ηλιακή ενέργεια.

Στην πραγματικότητα ένας βράχος από βασάλτη ανθεκτικό στη διάβρωση, το Στρομπολίκιο είναι ό,τι απέμεινε από έναν ηφαιστειακό κρατήρα που έσβησε πριν από περίπου 200.000 χρόνια, όταν η δραστηριότητα μεταφέρθηκε λίγο νοτιότερα, και εν συνεχεία σκεπάστηκε από τα ίδια τα υλικά του. Από έναν άλλο κρατήρα του ίδιου ηφαιστείου, ο οποίος παραμένει ενεργός ως τις μέρες μας, δημιουργήθηκε αργότερα το Στρόμπολι που απέχει μόλις ένα ναυτικό μίλι.

Η κορυφή της νησίδας βρίσκεται 43 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Ένα τμήμα της έγινε επίπεδο στις αρχές του 20ού αι. για να χτιστεί ο φάρος. Είναι επισκέψιμη για τους τουρίστες χάρη σε μια σκάλα από σκυρόδεμα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Στρομπολίκιο** |

* Ενδιαφέρον άρθρο για τη γεωλογική σχέση του Στρομπολίκιο με το Στρόμπολι.
Η **συλλογή του Ζαχαρία Πορταλάκη** περιλαμβάνει έργα ζωγραφικής, γλυπτικής και φωτογραφίας καλλιτεχνών, που έδρασαν από την περίοδο μετά τον πόλεμο μέχρι σήμερα. Άρχισε να δημιουργείται το 1987 κυρίως με Έλληνες καλλιτέχνες, που ήδη είχαν γράψει ιστορία στον εικαστικό χώρο, συνέχισε με Έλληνες της διασποράς και από το 1991 με Ευρωπαίους και Αμερικανούς καλλιτέχνες. Βασικό κορμό της συλλογής αποτελεί ο Θεόδωρος Στάμος, μια από τις μεγαλύτερες συλλογές έργων του καλλιτέχνη, που περιλαμβάνει έργα αφηρημένου εξπρεσιονισμού από το 1945 έως το 1994.

Η διαμόρφωση μιας αξιόλογης συλλογής έργων τέχνης σε συνδυασμό με την ανάγκη του συλλέκτη να μοιραστεί τα έργα αυτά με το κοινό τον ώθησε στη δημιουργία της Συλλογής Πορταλάκη. Αυτή η συλλογή, που αποτελείται και αριθμεί σήμερα περισσότερα από 800 έργα, θεωρείται μια από τις μεγαλύτερες της σύγχρονης ελληνικής τέχνης. 

Έργα της συλλογής παρουσιάστηκαν περιοδικά σε ατομικές ή ομαδικές εκθέσεις, με ελεύθερη είσοδο, στον εκθεσιακό χώρο της Πεσματζόγλου 8, από το 1998 έως το 2010. Από τον Οκτώβριο του 2015 το Ιστορικό Μουσείο Κρήτης φιλοξένησε 2 ακόμη εκθέσεις, δίπλα στη μόνιμη έκθεση του σημαντικού συνόλου εξήντα πέντε φορητών εικόνων (15ου - αρχών 20ού αι.) που δωρήθηκαν από τον Ζαχαρία Πορταλάκη στην Εταιρία Κρητικών Ιστορικών Μελετών.

Τον Μάρτιο του 2018 εγκαινιάστηκε στο Ιστορικό Μουσείο Κρήτης  η έκθεση ζωγραφικής με πίνακες του Έλληνα καλλιτέχνη Διαμαντή Διαμαντόπουλου (1914 - 1995).

Μετά από έναν χρόνο, εγκαινιάζεται ομοίως στο Ιστορικό Μουσείο Κρήτης, η περιοδική έκθεση **Αλέξης Ακριθάκης | *Εν κινήσει*,** με έργα του ανατρεπτικού ζωγράφου του 20ού αιώνα. Είναι η τέταρτη κατά σειρά ετήσια έκθεση που συνδιοργανώνει η Εταιρία Κρητικών Ιστορικών Μελετών με τον συλλέκτη Ζαχαρία Γ. Πορταλάκη και είναι αφιερωμένη στον σημαντικό καλλιτέχνη για τα **25 χρόνια από το θάνατό του**.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Εταιρία Κρητικών Ιστορικών Μελετών // EKIM». *www.ekim.gr*. Ανακτήθηκε στις 3 Σεπτεμβρίου 2018.
2. ↑  «ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ / ΤΕΡΑΤΟΛΟΓΙΕΣ. Από την Ιστορία του Ανθρώπου / Ιστορικό Μουσείο Κρήτης». *www.historical-museum.gr*. Ανακτήθηκε στις 3 Σεπτεμβρίου 2018.
3. ↑  «Alexis Akrithakis | On the move». *Astralon.gr* (στα Αγγλικά). 13 Μαρτίου 2019. Ανακτήθηκε στις 13 Μαρτίου 2019.
Οι **Συλλογικοί Σελιδοδείκτες** ("social bookmarks") είναι διαδικτυακοί σελιδοδείκτες που έχουν αποθηκευτεί από πολλούς χρήστες σε έναν κοινόχρηστο διακομιστή στο Διαδίκτυο, έτσι ώστε ο κάθε χρήστης να μπορεί να ανταλλάσσει και να έχει πρόσβαση – εκτός από τους δικούς του – στους σελιδοδείκτες που έχουν αποθηκευτεί και διαμοιραστεί μεταξύ των συνδεομένων ατόμων. Η πρόσβαση στην υπηρεσία μπορεί να γίνει μέσω ενός προγράμματος περιήγησης στο διαδίκτυο (φυλλομετρητή - Web browser) και για ορισμένους φυλλομετρητές μέσω ειδικών επεκτάσεων ή προσθέτων για τη διευκόλυνση της λειτουργίας.

Οι σελιδοδείκτες ή «αγαπημένες ιστοσελίδες» οργανώνονται σε κατηγορίες με τη χρήση ετικετών ευρετηρίασης που αποτελούν το κλειδί για την ανάκτηση της πληροφορίας.

Ιστότοποι και Υπηρεσίες
-----------------------

Πάροχοι υπηρεσιών συλλογικών σελιδοδεικτών αρκετά διαδεδομένοι είναι οι Diigo, Delicious, Digg και StumbleUpon. Υπάρχουν εξειδικευμένες υπηρεσίες όπως το Connotea, που απευθύνεται σε επιστήμονες και ερευνητές. Έναν διαφορετικό οπτικοποιημένο τρόπο οργάνωσης προσφέρουν οι Pearltrees και Symbaloo.

Οι χρήστες μπορούν να προσθέσουν τους δικούς τους σελιδοδείκτες, να διαγράψουν, να αξιολογήσουν, να σχολιάσουν και να προσθέσουν τις δικές τους ετικέτες. Έχουν στη διάθεσή τους πληροφορίες για τους σελιδοδείκτες των άλλων χρηστών, τους οποίους μπορούν και να ενσωματώσουν στη δική τους συλλογή. Εκτός από τη δυνατότητα – ανάλογα με την υπηρεσία – κατηγοριοποίησης και αναζήτησης με ετικέτα ή συνδυασμό ετικετών, συνήθως εμφανίζονται στην αρχική σελίδα οι πρόσφατα αποθηκευμένοι από τους χρήστες σύνδεσμοι, καθώς και κατάλογοι δημοφιλών ή σχετικών με τα ενδιαφέροντά μας συνδέσμων, τους οποίους μπορούμε να παρακολουθούμε με τη βοήθεια ενός RSS-Feed. Επιπλέον υπηρεσίες που παρέχονται είναι η δημιουργία ομάδων, e-mail, εισαγωγή και εξαγωγή σελιδοδεικτών, εργαλειοθήκες και επεκτάσεις για διάφορους φυλλομετρητές.

Πηγές
-----

* Tony Hammond, Timo Hannay, Ben Lund und Joanna Scott: *Social Bookmarking Tools (I): A General Review*. στο: D-Lib Magazine 11, Αριθμ. 4, 2005.
* L. F. Spiteri:  *Αρχειοθετήθηκε 2012-01-15 στο Wayback Machine. Structure and form of folksonomy tags: the road to the public library catalogue* στο Webology, Τόμος 4, Αριθμ.2, 2007.
* Ben Lund, Tony Hammond, Martin Flack and Timo Hannay (Απριλίου 2005). «Social Bookmarking Tools (II), A Case Study - Connotea».. Ανακτήθηκε στις 11 Δεκεμβρίου 2011.  Εξωτερικός σύνδεσμος στο `|publisher=` (βοήθεια)CS1 maint: Πολλαπλές ονομασίες: authors list (link)

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ben Lund, κ. ά.
2. ↑  Ben Lund, Tony Hammond, Martin Flack and Timo Hannay (2005). «Social Bookmarking Tools (II): A Case Study – Connotea». *D-Lib Magazine* **11** (4). doi:10.1045/april2005-lund. .
Οι βλάβες της **σμηγματορροϊκής κερατίασης** του δέρματος, που αναφέρονται και ως **σμηγματορροϊκή υπερκεράτωση** ή **σμηγματορροϊκή verruca**, είναι εξαιρετικά συχνές καλοήθεις δερματικές βλάβες (μη καρκινικές), που προέρχονται από τα κύτταρα της εξωτερικής στοιβάδας της επιδερμίδας (κερατινοκύτταρα). Ο όρος "σμηγματορροϊκά κονδυλώματα", πρέπει να αποφεύγεται καθώς ο όρος "κονδυλώματα" αναφέρεται σε βλάβες που προκαλούνται από τον ιό των ανθρώπινων θηλωμάτων HPV, ο οποίος δεν σχετίζεται με την σμηγματορροϊκή κερατίαση.

Η νόσος συνήθως εμφανίζεται στις ώριμες ηλικίες.

Κλινική εικόνα
--------------

Οι σμηγματορροϊκές υπερκερατώσεις είναι οι πιο κοινοί καλοήθεις όγκοι του δέρματος με συχνότητα αυξανόμενη σε συνάρτηση με την ηλικία. Λέγεται ότι κάθε άνθρωπος άνω των 50 ετών έχει τουλάχιστον μία σμηγματορροϊκή υπερκεράτωση. Εμφανίζονται κατά τη μέση ηλικία (μετά την ηλικία των 40 ετών), αν και μπορεί να αποτελούν εύρημα και σε νεότερους ασθενείς. Μοιάζουν με κρεατοελιές ή μυρμηγκιές, αλλά δεν σχετίζονται με την έκθεση στον ήλιο, ούτε με κάποιον ιό και δεν είναι μεταδοτικές. Χωρίς να είναι γνωστά τα αίτιά της, ίσως κάποιο ρόλο να διαδραματίζει η κληρονομικότητα.

Οι δερματικές αυτές βλάβες εμφανίζονται με διάφορα χρώματα, από ανοιχτό καστανό έως μαύρο ή στο χρώμα του δέρματος. Έχουν σχήμα στρογγυλό ή οβάλ, ψηλαφίζονται ως επίπεδες κηλίδες ή ελαφρώς επηρμένες, και κυμαίνονται σε μέγεθος από πολύ μικρό μέχρι και σε μήκος μερικών εκατοστών. Μπορεί να είναι κηρώδεις ή ξηρές στην όψη και συχνά μοιάζουν σαν να έχουν «επικολληθεί» στο δέρμα, καθώς προέρχονται μόνο από τα επιπολής στρώματα της επιδερμίδας. Μπορεί να είναι μονήρεις ή πολλαπλές και εμφανίζονται οπουδήποτε στο σώμα, αλλά συνήθως εντοπίζονται κυρίως στο πρόσωπο, το θώρακα και τη ράχη λευκών ενήλικων. Σε ορισμένες περιπτώσεις προεξέχουν από το δέρμα και υπάρχει κνησμός.

Σε κάποιες περιπτώσεις, οι βλάβες μπορεί να αναπτυχθούν γρήγορα και άλλοτε να μοιάζουν με καρκίνο του δέρματος, οπότε κατά την κλινική εξέταση, η διαφορική διάγνωση περιλαμβάνει τα κονδυλώματα και το μελάνωμα.

Θεραπεία
--------

Δεν απαιτείται θεραπεία παρά μόνο για λόγους αισθητικής. Στόχοι της θεραπείας είναι να αφαιρεθούν ή να καταστραφούν πλήρως, προς αποφυγή υποτροπής, αλλά κατά το δυνατό ανώδυνα και χωρίς να προκληθεί δύσμορφη ουλή.

Παραπομπές
----------

1. ↑  James, William D.; Berger, Timothy G.; et al. (2006). Andrews' Diseases of the Skin: Clinical Dermatology. Saunders Elsevier. ISBN 0-7216-2921-0.
2. ↑  Seborrheic keratosis: Symptoms, from the Mayo Clinic website.
Η Αγία Βαλερία (Μιλάνο, 3 Μαΐου 2ου αιώνα - Μιλάνο, 7 Οκτωβρίου 3ου αιώνα) ήταν σύζυγος του Αγίου Βιταλίου και μητέρα των Αγίων Γερβασίου και Προτασίου, που τιμάται ως άγιος και μάρτυρας από την Καθολική Εκκλησία.

Βιογραφία
---------

Ο σύζυγός της, Βιτάλιος, αξιωματικός του ρωμαϊκού στρατού, σκοτώθηκε και μαρτύρησε στην πόλη της Ραβέννα. Η Βαλέρια, κατά τη διάρκεια του ταξιδιού της επιστροφής της στο Μιλάνο με το σώμα του συζύγου της, συνελήφθη από μια ομάδα ειδωλολατρών ληστών. Της ζήτησαν να προσκυνήσει τον θεό τους, αποκηρύσσοντας τον θεό, αλλά αυτή αρνήθηκε, ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου γι' αυτό.

Η Καθολική Εκκλησία τιμά τη μνήμη της στις 28 Απριλίου.. Η Αγία Βαλερία είναι η προστάτιδα του Σερέγκνο.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Santi e Beati».
2. ↑  «Comuni-Italiani: Seregno».
Ο **Αθανάσιος Μπρούφας** (Παλαιοκρίμνι, 1850 - Μορίχοβο, 1896) ήταν Έλληνας αγωνιστής από το Παλιοκρίμνι (κοντά στο Πολυκάστανο Κοζάνης) στην επαρχία Βοΐου της Μακεδονίας.

Βιογραφία
---------

Ο Αθανάσιος Μπρούφας γεννήθηκε στο Παλιοκρίμνι (κοντά στο Πολυκάστανο Κοζάνης) στην επαρχία Βοΐου. Στη συνέχεια η οικογένειά του εγκαταστάθηκε στο Στιζάκι (Αηδόνια) Γρεβενών. Μετά την ενηλικίωσή του μετέβη στην Αθήνα, όπου άσκησε το επάγγελμα του κτίστη. Στη συνέχεια επέστρεψε στη Μακεδονία και εξακολούθησε να εργάζεται ως κτίστης. Το 1878, όταν ξέσπασε η Μακεδονική επανάσταση πούλησε την οικία του και εξόπλισε δικό του σώμα, αποτελούμενο από 70 άνδρες. Στο σώμα του συμμετείχαν και οι δύο αδελφοί του.

Κατά τη Μακεδονική επανάσταση του 1896, το Σώμα του αποβιβάστηκε στο Ελευθεροχώρι της Πιερίας στις αρχές Ιουλίου του 1896. Έπειτα από διάφορες συγκρούσεις με τουρκικά αποσπάσματα κινήθηκε προς Μορίχοβο, όπου ο ίδιος σκοτώθηκε και το Σώμα του διαλύθηκε. Πέντε άλλα σώματα ακολούθησαν το Σώμα του Μπρούφα. Τα περισσότερα κινήθηκαν από την ελληνοτουρκική μεθόριο, ενώ ένα επεχείρησε απόβαση στην Παραλία της Πιερίας. Κανένα, όμως, δεν μπόρεσε να κρατηθεί για αρκετό χρόνο και πολλά από αυτά διαλύθηκαν, μόλις εισέδυσαν στο τουρκικό έδαφος.

Ωστόσο, τμήματα των σωμάτων που διαλύθηκαν κάτω από ντόπιους οπλαρχηγούς κινήθηκαν σε διάφορες περιοχές στην Κεντρική και στη Δυτική Μακεδονία και ανέλαβαν ρόλο αρματολικό.

Ακολούθησε η προκήρυξη από την περιοχή της Μεγάλης Πρέσπας, στις 15 Αυγούστου 1896 και οι οπλαρχηγοί διακήρυξαν: «Ημείς, Έλληνες όντες, ελληνικήν την Μακεδονίαν θέλομεν και προς τούτο αγωνιζόμεθα».

Η δράση του Αθανάσιου Μπρούφα δοξάστηκε από τους Έλληνες της Μακεδονίας που τον ύμνησαν με πλήθος δημοτικών τραγουδιών:

> 
> Το λεν οι κούκοι στα βουνά κι οι πέρδικες στα πλάγια,
> το λέει κι ο πετροκότσυφας σ' αντάρτικα λημέρια.
> Οι αντάρτες εσκορπίσανε, γινήκανε μπουλούκια
> ο Μπρούφας στο Μορίχοβο, Ζαρκάδας στα Καϊλάρια,
> κι ο Τάκης ο περήφανος ψηλά στο Περιστέρι.
> Και πάλιν εσυνάχτηκαν στην Παναγιά Λιμνίτσα
> κι εκείθεν στέλνουν προσταγές και την Τουρκιά τρομάζουν:
> Τούρκοι, καθήστε φρόνιμα! Σας καίμε τα χωριά σας.
> Δεν είναι ο περσινός καιρός, Βούλγαροι αρκουδιαραίοι
> μόν' είναι Ελληνόπουλα, που ζούνε στα λαγκάδια
> και πολεμούνε την Τουρκιά και νύχτα και ημέρα
>

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Βασίλειος Κ. Γούναρης, Ίδρυμα Μουσείου Μακεδονικού Αγώνα, Η ιστοριογραφία και η χαρτογραφία του Μακεδονικού Ζητήματος, Εθνικές διεκδικήσεις, συγκρούσεις και εξελίξεις στη Μακεδονία 1870-1912, Από την ίδρυση της ΕΜΕΟ στο Ίλιντεν». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Απριλίου 2011. Ανακτήθηκε στις 9 Ιουνίου 2012.
2. ↑  Πετρόπουλος, Δημήτριος (1969). «Δημοτικά τραγούδια του Μακεδονικού Αγώνα (Μακεδονικά 8)». *ejournals.epublishing.ekt.gr*. Θεσσαλονίκη: Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών. σελ. 335-336. Ανακτήθηκε στις 4 Σεπτεμβρίου 2022.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Αθανάσιος Μπρούφας: Ένας πρωτοπόρος του μακεδονικού αγώνα
* Το Παλιοκριμήνι και το χωριό που καταστράφηκε
Η **αζάρα** (*Azara*) είναι γένος φυτών της οικογένειας της ιτιάς, τα ιτεοειδή, με 10 είδη ιθαγενή των υποτροπικών και εύκρατων περιοχών της Νότιας Αμερικής. Συναντώνται συχνότερα στα περιθώρια δασικών περιοχών και παρόχθιες περιοχές λιμνών. Παλαιότερα η αζάρα κατατασσόταν στην οικογένεια φλακουρτιοειδή (*Flacourtiaceae*), που σήμερα έχει υποβιβασθεί στη «φυλή» *φλακουρτίες* των ιτεοειδών.

Τα είδη της αζάρας είναι αειθαλείς Θάμνος και μικρά δένδρα που φθάνουν σε ύψος 1 έως 8 μέτρα. Τα φύλλα τους εκφύονται ως εναλλασσόμενα ή σε ζεύγη, είναι απλά και έχουν μήκος 1 έως 9 cm και πλάτος 0,5–5 cm. Τα άνθη τους είναι μικρά, κίτρινα ή πρασινωπά, με έντονο άρωμα, κάλυκα με 4 ή 5 σέπαλα και χωρίς πέταλα, αλλά με προεξέχοντες μεγάλου μήκους και συχνά έντονα χρωματιστούς στήμονες. Τα φυτά ανθίζουν την άνοιξη, δηλαδή από τον Σεπτέμβριο μέχρι τον Νοέμβριο. Ο καρπός είναι κόκκινη έως μαύρη ράγα, με διάμετρο 3 έως 10 χιλιοστόμετρα.

Αρκετά είδη αζάρας καλλιεργούνται από τον άνθρωπο ως καλλωπιστικά φυτά σε κήπους. Στις εύκρατες περιοχές χρειάζονται την προστασία ενός τοίχου από τους ψυχρούς ανέμους.

Είδη
----

* *Azara alpina*
* *Azara celastrina*
* *Azara dentata* (αζάρα η οδοντωτή)
* *Azara integrifolia* (αζάρα η ακεραιόφυλλος)
* *Azara lanceolata* (αζάρα η λογχόφυλλος)
* *Azara microphylla* (αζάρα η μικρόφυλλος), με κλαδιά που απλώνουν σαν βεντάλια και μικρά, σκούρα και γυαλιστερά φύλλα
* *Azara petiolaris* (, με λεία οβάλ φύλλα
* *Azara salicifolia* (αζάρα η ιτεόφυλλος)
* *Azara serrata*
* *Azara uruguayensis* (αζάρα της Ουρουγουάης)

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *RHS A-Z encyclopedia of garden plants*. Ηνωμένο Βασίλειο: Dorling Kindersley. 2008. σελ. 1136. ISBN 1405332964.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* «Οδηγός επιλογής δέντρου: Azara»
* *A. dentata*, *A. microphylla*, *A. petiolaris*: εικόνες και πληροφορίες
Ο **Όμιλος Αντισφαίρισης Πατρών** είναι ελληνικός αθλητικός σύλλογος με έδρα την Πάτρα. Ιδρύθηκε το 1929 ενώ προυπήρχε σύλλογος με το ίδιο όνομα. Έχει συμμετάσχει έως σήμερα στο Διασυλλογικό Πανελλήνιο πρωτάθλημα αντισφαίρισης ανδρών-γυναικών από την ημέρα ίδρυσης του και στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα αντισφαίρισης ανδρών και γυναικών. Σήμερα διατηρεί ιδιόκτητες εγκαταστάσεις που βρίσκονται πλησίον του Νοσοκομείου "ο Άγιος Ανδρέας".

Ο πρώτος σύλλογος με το ίδιο όνομα ιδρύθηκε τον Ιανουάριο του 1908. Ιδρυτές και μέλη του ήταν όλοι οι πρόξενοι στην Πάτρα, αλλά και η ελίτ της πόλης. Πρώτος πρόεδρος ήταν ο πρόξενος της Αυστροουγγαρίας L. Glanstatlen. Για τις αγωνιστικές ανάγκες του συλλόγου ο Παναχαϊκός Γ.Σ. είχε παραχωρήσει τμήμα του γυμναστηρίου του όπου γίνονταν συχνά αγώνες με πολλούς μάλιστα θεατές. Μέλη του ομίλου ήταν και γυναίκες.

Το 1929 επανιδρύεται αποκτώντας μάλιστα και ιδιόκτητες εγκατατάσεις. Παίκτες της πρώτης περιόδου επανίδρυσις αναφέρονται οι Κατσάνος, Ελούλ, Ρηγόπουλος, Φωκάς, Ξενος, Στάβερνης, Μπάρυ, Μόρφυ, Μπέμπης και άλλοι, οι κυρίες Παπαδοπούλου, Καρανασοπούλου, Παναγιωτοπούλου, Φαλτσέτα, Κροκού, Χ. Γεροκοστοπούλου, Ανδριανοπούλου κ.α.. Από το 1931 διοργανώνει και ετήσιο εσωτερικό πρωτάθλημα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Νίκος Ε. Πολίτης, *Πατραϊκός Αθλητισμός*, Β΄ Τόμος, *Από την εποχή του Τόφαλου έως την ίδρυση της Παναχαϊκής*, Πάτρα: Αχαϊκές Εκδόσεις, 1997, ISBN 960-7164-92-x
2. 1 2  *Αθλητικά Χρονικά*, φύλλο 28/4/1932[*νεκρός σύνδεσμος*].
3. ↑  *Αθλητικά Χρονικά*, φύλλο 8/6/1932[*νεκρός σύνδεσμος*].
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Σπέτσες (αποσαφήνιση).

To ***Β.Π. Θ/Κ Σπέτσαι*** ναυπηγήθηκε στο *Saint-Nazaire* της Γαλλίας μεταξύ των ετών 1887-1889, μετά από παραγγελία της Ελληνικής Κυβέρνησης, με σχέδια και μελέτες του Γάλλου ναυάρχου Dupont. Ιδίου τύπου αδελφά πλοία ήταν τα Β.Π. Θ/Κ *Ύδρα* και *Ψαρά*.

Κατά τον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 είχε διατεθεί ως πλοίο διοικήσεως μοίρας (μοιραρχίς), στη Δυτική Μοίρα του Ιονίου, που τελούσε υπό τη διοίκηση του Δ. Κριεζή, με κυβερνήτη τον πλοίαρχο Γ. Αποστόλη. Κατά την εκεί παραμονή του μετά το συμβάν της βύθισης του επίτακτου Μακεδονία πραγματοποίησε βομβαρδισμό των τουρκικών φρουρίων στην είσοδο του Αμβρακικού χωρίς όμως την αναμενόμενη πλήρη επιτυχία.

Στον Α΄ Βαλκανικό πόλεμο αποτελούσε επίσης πλοίο διοικήσεως μοίρας (μοιραρχίς), υπό τον πλοίαρχο Π. Γκίνη με κυβερνήτη τον αντ/ρχο Α. Βουρέκα.

Κατά την περίοδο 1922–1929 χρησιμοποιήθηκε ως Σχολή Συνεννοήσεως. Στη συνέχεια διαλύθηκε.

Πηγές
-----

* Κ. Παϊζη-Παραδέλη "Τα πλοία του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού 1830-1979" ΓΕΝ, Αθήνα 1980.
Η **Στελά Κλαμπ Ντ'Αντζαμέ** είναι ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Αμπιτζάν, από την Ακτή Ελεφαντοστού. Ιδρύθηκε το 1953. Αγωνίζεται στο Stade Robert Champroux, χωρητικότητας 10000 θεατών. Συμμετέχει στην Côte d'Ivoire Premier Division. Έχει κερδίσει 3 πρωταθλήματα (1979, 1981, 1984), 3 κύπελλα (1974, 1975, 2012), 2 Coupe Houphouët-Boigny (1977, 1984), 1 West African Club Championship (UFOA Cup) (1981) ενώ έχει και μια δεύτερη θέση στο African Cup Winners' Cup (1975). Επιπρόσθετα, έχει 3 παρουσίες στο Κύπελλο Πρωταθλητριών Ποδοσφαίρου Αφρικής (1980 δεύτερος γύρος, 1982 δεύτερος γύρος, 1985 πρώτος γύρος), μία κατάκτηση του CAF Cup στην μοναδική της παρουσία το 1993 και 3 παρουσίες στο CAF Cup Winners' Cup (1975 φιναλίστ, 1976 προημιτελικά, 1977 προημιτελικά).
Δορυφορική άποψη του στενού
Το **Στενό Τσιονγκτσόου** (κινεζικά απλοποιημένα: 琼州海峡, παραδοσιακά κινεζικά: 瓊州海峽, πινγίν: Qióngzhōu Hǎixiá, Χαϊνανέζικα: Khāng-tsiú Hái-kiap), επίσης γνωστό ως **στενό Χαϊνάν**, είναι σώμα νερού που χωρίζει τη χερσόνησο Λεϊτσόου στο Κουανγκτούνγκ στη νότια Κίνα. Βρίσκεται βόρεια του νησιού Χαϊνά. Το στενό συνδέει τον Κόλπο του Τονκίνο στα δυτικά με την Θάλασσα της Νότιας Κίνας στα ανατολικά.

Το στενό Τσιονγκτσόου με τη χερσόνησο Λεϊτσόου στο παρασκήνιο, όπως φαίνεται από το Χαϊκού στη Χαϊνάν στη Κίνα.
Έχει μέσο πλάτος 30 χιλιομέτρων και το κέντρο του βρίσκεται 20°09′N 110°16′E﻿ / ﻿20.150°N 110.267°E﻿ / 20.150; 110.267 με μέγιστο υδάτινο βάθος γύρω στα 120 μέτρα. Το στενό είναι υποκείμενο σε κλείσιμο κατά τη διάρκεια ισχυρής δραστηριότητας τυφώνων.

Οι φάλαινες και αλλικορίδες ήταν κάποτε κοινές στα στενά.

Ιστορία
-------

Το στενό διασχίστηκε από τις δυνάμεις του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού την άνοιξη του 1950.

Η ακτοπλοϊκή γραμμή Κουανγκτόνγκ-Χαϊνάν (μέρος του Σιδηροδρόμου Κουανγκτόνγκ-Χαϊνάν) συνδέουν σιδηροδρομικά αυτοκίνητα και αυτοκίνητα σε όλο το στενό.

Στις αρχές της δεκαετίας του 2000 υπήρχαν σχέδια για γέφυρα αλλά δεν καρποφόρησαν. Έχει συζητηθεί η κατασκευή γέφυρας ή σήραγγας αλλά το 2018 τα ταξίδια συνεχίζουν να γίνονται με αεροπλάνο ή πλοίο. Αυτό μπορεί να αφήσει τους κατοίκους και επισκέπτες απομονωμένους, όταν υπάρχουν έντονα καιρικά φαινόμενα.

Δείτε επίσης
------------

* Χάικου, παλαιότερα γνωστή ως Τσιονγκτσόου

Παραπομπές
----------

1. ↑  «China to bridge the Qiongzhou Strait at a cost of 140 Billion RMB (我国将在琼州海峡建首座跨海大桥 投资超1400亿)» (στα Chinese). Sohu. 1 Σεπτεμβρίου 2010. Ανακτήθηκε στις 10 Ιανουαρίου 2011. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
2. ↑  «The Role of Qiongzhou Strait in the Seasonal Variation of the South China Sea Circulation» (PDF). Ιανουαρίου 2002. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 20 Ιουλίου 2011. Ανακτήθηκε στις 10 Ιανουαρίου 2011.
3. ↑  «Typhoon Chanthu lands on south China». *Enbar.net*. July 22, 2010. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις July 23, 2011.. Ανακτήθηκε στις August 14, 2010.
4. ↑  «Hainan travel chaos: Is it time to build the cross-strait subsea tunnel?». 8 Ιουνίου 2018. Ανακτήθηκε στις 8 Ιουνίου 2018.

Περαιτέρω ανάγνωση
------------------

* Shi et al. The Role of Qiongzhou Strait in the Seasonal Variation of the South China Sea Circulation
Ο **Όθων Β΄** ο *Αυστηρός* (π. 1266 - 10 Απριλίου 1330) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν πρίγκιπας του Λύνεμπουργκ, μέρους του δουκάτου του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ. Με κατάλληλες διατάξεις οργάνωσε την επικράτειά του.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο μόνος γιος του Ιωάννη πρίγκιπα του Λύνεμπουργκ και της Λιούτγκαρντ, κόρης του Γκέρχαρντ Α΄ κόμη του Χόλσταϊν-Ιτσεχόε. Το 1277 απεβίωσε ο πατέρας του αφήνοντάς τον 11ετή. Την επιτροπεία άσκησε πρώτα ο θείος του Αλβέρτος Α΄ και όταν αυτός απεβίωσε το 1279, ο άλλος θείος του Κόνραντ πρίγκιπας - επίσκοπος του Βερντέν. Στα 16 έτη του ανέλαβε τη διακυβέρνηση.

Η εξουσία του σημαδεύτηκε από διαμάχες, που χρηματοδοτήθηκαν βάζοντας υποθήκες, με τους γείτονές του για την ιδιοκτησία συνοριακών περιοχών. Περιόρισε τα δικαιώματα των ιπποτών και προστάτευσε τη δημόσια τάξη. Έδωσε δικαιώματα πόλης στους οικισμούς Χάρμπουργκ, Ντάλενμπεργκ και Σέλε. Αγόρασε την κομητεία Βέλπε για 6.500 αργυρά μάρκα. Το 1313 στην εκλογή του βασιλιά της Γερμανίας υποστήριξε τον αδελφό της συζύγου του Λουδοβίκο Δ΄, ο οποίος δύο έτη μετά τον αντάμειψε με ένα φέουδο.

Το 1315 πέρασε νόμο με τον οποίο θα τον διαδεχόταν οι δύο γιοί του από κοινού στο πριγκιπάτο. Απεβίωσε το 1330 και ετάφη στη μονή του Αγ. Μιχαήλ, που είχε οικοδομήσει στο Λύνεμπουργκ.

Οικογένεια
----------

Το 1288 νυμφεύτηκε την Ματθίλδη των Βίττελσμπαχ, κόρη του Λουδοβίκου Β΄ δούκα της Βαυαρίας και είχε παιδιά:

* Ιωάννης, απεβ. 1324, διοικητής της αρχιεπισκοπής της Βρέμης.
* Όθων Γ΄ 1296-1352, πρίγκιπας του Λύνεμπουργκ.
* Λουδοβίκος, απεβ. 1346, επίσκοπος του Μίντεν.
* Γουλιέλμος Β΄ π. 1300-1369, πρίγκιπας του Λύνεμπουργκ.
* Ματθίλδη, απεβ. 1316, παντρεύτηκε τον Νικόλαο Β΄ πρίγκιπα του Μεκλενβούργου-Βέρλε.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Otto II, Duke of Brunswick-Lüneburg  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 101214921
* GND: 13948003X

 |

 |
Τα **Όρη Μπιράνγκα** (ρωσικά: го́ры Бырра́нга‎, μεταγραφή: Γκόρι Μπιράνγκα) είναι μια οροσειρά στη μέση της Χερσονήσου Ταϋμύρ στη Σιβηρία της Ρωσίας.

Αν και εξερευνήθηκαν για πρώτη φορά το 1736, τα όρη Μπιράνγκα είναι μία από τις λιγότερο γνωστές περιοχές της Αρκτικής. Το κλίμα είναι ηπειρωτικό και σκληρό, με συχνές χιονοθύελλες το χειμώνα.

Η οροσειρά ανήκει στο Κράι Κρασνογιάρσκ της Ρωσικής Ομοσπονδίας και αποτελεί μέρος της Κρατικής Προστατευόμενης Περιοχής της Μεγάλης Αρκτικής, η οποία είναι το μεγαλύτερο φυσικό καταφύγιο στη Ρωσία. Ωστόσο, η περιοχή είναι πολύ μακρινή, δεν υπάρχει σχεδόν καθόλου πληθυσμός, και η πρόσβαση είναι πολύ δύσκολη λόγω της έλλειψης δρόμων και οικισμών.

Γεωγραφία
---------

Βρίσκονται βόρεια και δυτικά της Λίμνης Ταϋμύρ και τρέχει για περίπου 1.100 χλμ. σχηματίζοντας μια καμπύλη που κινείται περίπου νοτιοδυτικά προς τα βορειοανατολικά. Το όνομα προέρχεται από την λέξη της γλώσσας Νγκανασάν бъранга [*bəranga*], που στα ελληνικά σημαίνει "μεγάλο βραχώδες βουνό".

Η οροσειρά έχει βαθιά φαράγγια και χαράδρες, καθώς και μερικούς μικρούς παγετώνες στις ανατολικές ζώνες. Τα βουνά δεν είναι πολύ υψηλά, και κατά μέσο όρο έχουν υψόμετρο περίπου 500 μέτρων. Η υψηλότερη κορυφή έχει υψόμετρο 1.121 μέτρων.

Οι ποταμοί Χουτουνταμπίγκα και Τσετιρέχ πηγάζουν στην οροσειρά Μπιράνγκα. Ο χαμηλότερος ποταμός Ταϋμύρ ρέει προς τα βόρεια κατά μήκος της οροσειράς. Οι πεδινές περιοχές στα βόρεια και νότια των βουνών καλύπτονται με τούνδρα, μικρές λίμνες και τους υγρότοπους (τυρφώνες και βάλτοι).

Χάρτης τους 1975 που δείχνει την χερσόνησο Ταϋμύρ και τη Σεβέρναγια Ζεμλιά.

Γεωλογία
--------

Η οροσειρά Μπιράνγκα αποτελείται κυρίως από ιλυόλιθους και βράχια ουδέτερης σύνθεσης. Επίσης, υπάρχουν τεράστιες εκτάσεις με ασβεστολιθικό σχηματισμό.

Δείτε επίσης
------------

* Ουρστρομτάλ

Παραπομπές
----------

1. ↑  *GEOnet Names Server*. 11  Ιουνίου 2018. -2895442.
2. ↑  «Gory Byrranga». *Mapcarta*. Ανακτήθηκε στις 20 Δεκεμβρίου 2016.
3. ↑  Pospelov, E. M. (1998). *Geograficheskie nazvaniya mira*. Moscow. σελ. 86. ISBN 5892160297.
4. ↑  Б. В. Зубовской К истории картографирования центральной части Советской Арктики
5. ↑  Biogeography of the Byrranga Mountains, Taymyr Peninsula, Russian Arctic
6. ↑  J. Ehlers, P.L. Gibbard, P.D. Hughes eds. *Quaternary Glaciations - Extent and Chronology: A Closer Look*, p. 373

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πληροφορίες για την περιοχή Ταϋμύρ (Φωτογραφία της οροσειράς Μπιράνγκα πάνω από μια λίμνη) Αρχειοθετήθηκε 2008-04-13 στο Wayback Machine.
* Ταϋμίρσκι - Φωτογραφίες
Το **όριο επιτρεπτής έκθεσης (permissible exposure limit)** (**PEL** ή **OSHA PEL**) είναι ένα νόμιμο όριο έκθεσης ενός εργαζομένου σε μια χημική ουσία ή φυσικό παράγοντα όπως ο δυνατός θόρυβος στις ΗΠΑ. Τα όρια επιτρεπτής έκθεσης καθορίζονται από την Υπηρεσία Επαγγελματικής Ασφάλειας και Υγείας των ΗΠΑ (OSHA). Τα περισσότερα από τα όρια επιτρεπτής έκθεσης της OSHA εκδόθηκαν λίγο μετά την αποδοχή της πράξης Επαγγελματικής Ασφάλειας και Υγείας (OSH), το 1970.

Για χημικές ουσίες, ο κανονισμός των χημικών ουσιών (chemical regulation) εκφράζεται συνήθως σε μέρη ανά εκατομμύριο (ppm), ή μερικές φορές σε χιλιοστογραμμάρια ανά κυβικό μέτρο (mg/m3). Οι μονάδες μέτρησης για φυσικούς παράγοντες όπως ο θόρυβος είναι ειδικοί για τον κάθε παράγοντα. 

Ένα PEL δίνεται συνήθως ως ένας **χρονοσταθμισμένος μέσος όρος (time-weighted average)** (**TWA**), αν και κάποια είναι όρια βραχυπρόθεσμης έκθεσης (short-term exposure limits) (STEL) ή όρια οροφής (ceiling limits). Ένα TWA είναι η μέση έκθεση (average exposure) για ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, συνήθως τουλάχιστον οκτώ ωρών. Αυτό σημαίνει ότι, για περιορισμένες περιόδους, ένας εργαζόμενος μπορεί να εκτεθεί σε αυξημένες συγκεντρώσεις μεγαλύτερες από την PEL, εφόσον δεν υπερβαίνουν την TWA και οποιοδήποτε εφαρμοζόμενο όριο υπέρβασης δεν ξεπερνιέται. Ένα όριο υπέρβασης σημαίνει, συνήθως, ότι "...τα επίπεδα έκθεσης του εργαζομένου μπορεί να υπερβούν 3 φορές την PEL-TWA για όχι περισσότερο από συνολικά 30 λεπτά κατά τη διάρκεια μιας εργάσιμης ημέρας και σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να υπερβούν 5 φορές PEL-TWA, με την προϋπόθεση ότι δεν υπερβαίνουν τη συνολική PEL-TWA." 

Ένα όριο βραχυχρόνιας έκθεσης είναι αυτό που αναφέρεται στη μέση έκθεση για 15-30 λεπτά μέγιστης έκθεσης κατά τη διάρκεια μιας βάρδιας εργασίας. Ένα όριο οροφής είναι αυτό που δεν μπορεί να ξεπεραστεί για οποιαδήποτε χρονικό διάστημα και εφαρμόζεται σε ερεθιστικά και άλλα υλικά που έχουν άμεσα αποτελέσματα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «OSHA Annotated PELs». *www.osha.gov*. Ανακτήθηκε στις 25 Οκτωβρίου 2015.
2. ↑  «437-002-0382 Oregon Rules for Air Contaminants» (PDF). Oregon Occupational Safety and Health Division. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 4 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 30 Ιανουαρίου 2014.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* OSHA - Permissible Exposure Limits (PELs)
* Permissible Exposure Limits – Annotated Tables (Permissible Exposure Limits – Annotated Tables)
* 1988 OSHA PEL Project Documentation: List by Chemical Name Available from NIOSH
* ACGIH website ACGIH website
* Workplace Environmental Exposure Limits (WEEL™) Values available on-line through The Occupational Alliance for Risk Science - Workplace Environmental Exposure Levels (WEEL)™
Τα **όρη Αμπντουλαζίζ** ή **τζεμπέλ Αμπντούλ Αζίζ** ή **όρος Αμπντ αλ-Αζίζ** (αραβ. جبل عبدالعزيز) είναι χαμηλή οροσειρά στη βορειοανατολική Συρία, στο Κυβερνείο Αλ Χασακά, περί τα 35 χλμ. δυτικά-νοτιοδυτικά από το κέντρο της πόλεως Hasakah. Ο ορεινός αυτός όγκος εκτείνεται σε διεύθυνση ανατολή-δύση σε μήκος 85 χλμ. πλάτος 15 χλμ. και εμβαδό 840,50 τετραγωνικά χιλιόμετρα, στις παρυφές του κουρδικού Ταύρου. Τα όρη Αμπντουλαζίζ έχουν τη μορφή σειράς χαμηλών κορυφών και λόφων που διακόπτονται από κοιλάδες, και έχουν μέγιστο υψόμετρο 920 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.

Τα όρη πήραν το όνομά τους από τον Αμπντούλ Αζίζ, έναν απόγονο του Αμπντούλ Καντίρ Γκιλάνι, στρατιωτικού διοικητή του Σαλαδίνου, που είχε κάποτε καταλάβει ολόκληρο τον ορεινό όγκο ως οχυρό μέρος. Πριν από αυτόν, το όνομα των βουνών ήταν **Αλ Χιγιάλ** (الحيال).

Πηγές
-----

* Το λήμμα «Αμπντούλ Αζίζ» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 5, σελίδα 145
Συντεταγμένες: 24°35′35″N 5°30′4″E﻿ / ﻿24.59306°N 5.50111°E﻿ / 24.59306; 5.50111

Τα **Όρη Τεφεντέστ** είναι οροσειρά στη νότια Αλγερία. Είναι μέρος των Ορέων Χογκάρ, τα οποία βρίσκονται στη Σαχάρα.

Γεωγραφία
---------

Η οροσειρά Τεφεντέστ έχει μήκος περίπου 120 χλμ. με κατεύθυνση βορρά-νότου. Σε αντίθεση με την υπόλοιπη οροσειρά Χογκάρ, η οποία αποτελείται κυρίως από σκουρόχρωμα ηφαιστειακά πετρώματα, η οροσειρά Τεφεντέστ αποτελείται από ανοιχτόχρωμο γρανίτη. Υπάρχουν αρχαίες βραχογραφίες σε ορισμένα πετρώματα της περιοχής. Οι αμμοθίνες είναι σπάνιες στην οροσειρά.

Το υψηλότερο σημείο της οροσειράς είναι το Ιν Ακουλμού. Το εντυπωσιακό Γκαρέ ελ Τζενούν, το οποίο βρίσκεται στο βόρειο άκρο της σειράς, είναι μια από τις πλέον ορατές ευδιάκριτες της οροσειράς.

Οικολογία
---------

Τα όρη Τεφεντέστ αποτελούν βιότοπο για τον υπό κίνδυνο εξαφάνισης εντός της Αλγερίας λυκάοντα *(Lycaon pictus)* αν και τα είδη αυτά θεωρούνται από μερικούς ως εξολοθρευμένα από την Αλγερία, λόγω της καταστροφής των ενδιαιτημάτων από τον άνθρωπο και από τη συνεχιζόμενη ερημοποίηση.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *GEOnet Names Server*. 11  Ιουνίου 2018. -488584.
2. ↑  Granitgärten und Felsbilder des Teffedest Αρχειοθετήθηκε 2014-08-21 στο Wayback Machine. (PDF; 168 kB)
3. ↑  Emilio Scotto, 2007. *The Longest Ride: My Ten-Year 500,000 Mile Motorcycle Journey*, MotorBooks/MBI Publishing Company (ISBN 0-7603-2632-0), (ISBN 978-0-7603-2632-9)
4. ↑  «Garet el Djenoun». *www.peakbagger.com*. Ανακτήθηκε στις 9 Μαΐου 2020.
5. ↑  C. Michael Hogan, 2009. *Painted Hunting Dog: Lycaon pictus*, GlobalTwitcher.com, επιμ. N. Stromberg Αρχειοθετήθηκε 2010-12-09 στο Wayback Machine.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 315168914
* LCCN: sh2013001258
* GND: 4788748-5

 |

 |
Το ***Σινουχέ ο Αιγύπτιος*** (Φινλανδικά: *Sinuhe egyptiläinen - Viisitoista kirjaa lääkäri Sinuhen elämästä n 1390-1335 eKr*) είναι ιστορικό μυθιστόρημα του Φινλανδού συγγραφέα Μίκα Βαλτάρι, το οποίο πρωτοκυκλοφόρησε το 1945.

Πλοκή
-----

Ο Σινουχέ εξιστορεί την ζωή του από τα παιδικά του χρόνια σε κάποια φτωχογειτονιά των Θηβών, την περίοδο που σπουδάζει ιατρική και κατόπιν, όταν γίνεται βασιλικός γιατρός. Περιγράφει τη γνωριμία του με τον μετέπειτα Φαραώ Ακενατών τον οποίο ακολούθησε στη δημιουργία της πόλης του, της Ακχετατόν. Ακόμα αναφέρεται στη γνωριμία του με τον στρατηγό και, μετέπειτα, Φαραώ Χορεμχέμπ o οποίος στην συνέχεια τον εξόρισε.

Το βιβλίο περιέχει πολλές λεπτομέρειες σχετικές με την αρχαιολογία της φαραωνικής Αιγύπτου. Εμπνευσμένο εν μέρει από την ομώνυμη αρχαία αιγυπτιακή ιστορία (*Ιστορία* του *Σινούε)*, είναι διανθισμένο με αποσπάσματα από άλλα ποιήματα της εποχής του Μέσου Βασιλείου. Διακατέχεται δε από τη μεταπολεμική απογοήτευση από τις ιδεολογίες και ιδιαίτερα από τη θρησκεία.

Το βιβλίο μεταφέρθηκε σε κινηματογραφική ταινία το 1954, σε σκηνοθεσία Μάικλ Κερτίζ. Ο τίτλος της ήταν *The Egyptian* και πρωταγωνιστούσαν οι Edmund Purdom (Σινουχέ), Βίκτορ Ματσούρ (Χορεμχέμπ), Τζιν Σίμονς (Μερίτ), Τζιν Τίρνεϊ (Βακεταμών), Πίτερ Ουστίνοφ (Κάπταχ), Michael Wilding (Ακενατών).

Ελληνικές μεταφράσεις
---------------------

* *Ο Αιγύπτιος*, μετάφραση Γιάννη Λάμψα, εκδ. Κάκτος, 1984
* *Σινουχέ ο Αιγύπτιος*, μετάφραση Μαρίας Μαρτζούκου, εκδ. Καλέντης, 2006, ISBN 9789602191866

Παραπομπές
----------

1. ↑  archive.org/details/egyptian00walt. Ανακτήθηκε στις 6  Φεβρουαρίου 2019.
2. ↑  Google Books[*νεκρός σύνδεσμος*]
3. 1 2  Parkinson, R. B. (17 Φεβρουαρίου 2009). *Reading Ancient Egyptian Poetry: Among Other Histories*. John Wiley & Sons. σελ. 250. ISBN 9781405125475.
4. ↑  *Ο Αιγύπτιος*, Κάκτος, 1984
5. ↑  Crowther, Bosley (25 Αυγούστου 1954). «The Screen in Review; ' The Egyptian' at Roxy Is Based on the Novel». *www.nytimes.com*. Ανακτήθηκε στις 19 Αυγούστου 2016.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 1280148523891620970001
* BNF: cb11957484j (data)

 |

 |
Η **Αζαλαΐς του Μομφερράτου** (γνωστή ως **Αδελασία** ή **Αλασία**) (1150–1232) ήταν σύζυγος του μαρκησίου του Σαλούτσο και αντιβασίλισσα για τον εγγονό της, Μαμφρέδο Γ΄ από το 1212 έως το 1218.

Βιογραφία
---------

Η Αζαλαΐς ήταν μία από τις τρεις κόρες του Γουλιέλμου Ε΄ του Μομφερράτου και της Ιουδήθ του Μπάμπενμπεργκ. Τα αδέρφια της περιελάμβαναν τον Γουλιέλμο του Μομφερράτου, τον Κορράδο της Ιερουσαλήμ και τον Βονιφάτιο του Μομφερράτου.. 
Παντρεύτηκε τον Μαμφρέδο Β΄ του Σαλούτσο πριν από το 1182, κατά το οποίο έλαβε εδάφη των Σαλούτσο, Ρακονίτζι, Βίλλα, Κεντάλο και Κουαράντα, σε περίπτωση που ο γάμος της (όπως αυτός της αδερφής της Αγνής) ακυρωνόταν για λόγους στειρότητας.

Όπως και ο αδερφός της Βονιφάτιος, η Αζαλαΐς ήταν προστάτιδα των τροβαδούρων. Αναφέρεται στο τραγούδι του Peire Vidal, Estat ai gran sazo:

> Ο Θεός να σώζει τον τιμημένο μαρκήσιο και την όμορφη αδερφή του
> 
> 

Επιλέον, σε αυτήν αφιερώνεται το Bon 'aventura don Dieus als Pizas.

Γύρω στο 1192, είχε χτίσει την εκκλησία του Σαν Λορέντζο, την οποία δώρησε σε ηγούμενος στο Ουλξ. Ο μεγαλύτερος γιος της, ο Βονιφάτιος, που πήρε το όνομά του από τον αδερφό της, αναφέρεται για πρώτη φορά στη δωρεά. Ωστόσο, ο Βονιφάτιος πέθανε το 1212, και με το θάνατο του συζύγου της τον Φεβρουάριο του 1215, η Αζαλαΐς έγινε αντιβασίλισσα του Σαλούτσο για τον εγγονό της, Μαμφρέδο Γ΄.

Η Αζαλαΐς έκανε επίσης πολιτικές και εκκλησιαστικές συμφωνίες με την πόλη Άλμπα και τον Επίσκοπο του Άστι. Το 1216, έκανε μια συνθήκη με τον Θωμάς Α΄ της Σαβοΐας για έναν γάμο μεταξύ του γιου του Αμεδαίου και της εγγονής της Αγνής. Ωστόσο, ο γάμος δεν έγινε ποτέ, πιθανώς για λόγους συγγένειας, καθώς η Αζαλαΐς ήταν πρώτη ξαδέρφη του πατέρα του Θωμά. Ο Αμεδαίος παντρεύτηκε την Άννα της Βουργουνδίας και η Αγνή έγινε ηγουμένη του μοναστηριού της Santa Maria della Stella στο Ριφρέντο.

Όταν ο νεαρός Μαμφρέδος ενηλικιώθηκε του το 1218, η Αζαλαΐς επέστρεψε στην εκκλησία. Το 1224, προίκισε το μοναστήρι του Ριφρέντο με το εισόδημα της εκκλησίας του Σαν Ιλλάριο. Το 1227, έδωσε περαιτέρω επιχορηγήσεις στους ηγούμενους του Ουλξ. Πέθανε το 1232 και θάφτηκε στο μοναστήρι της Σάντα Μαρία του Στεφάρντα.

Τέκνα
-----

Με τον σύζυγό της Μαμφρέδο είχαν τουλάχιστον πέντε παιδιά:

* Αγνή, νυμφεύτηκε τον Κόμιτα Γ΄ του Τόρρες
* Βονιφάτιος, νυμφεύτηκε τη Μαρία του Τόρρες και είχε τέκνα.
* Μαργαρίτα, νυμφεύτηκε τον Γοδεφρείδο του Σαγκαίνγκ
* Κόρη αγνώστου ονόματος, νυμφεύτηκε τον Γουλιέλμο της Κέβα
* Θωμάς

Πηγές
-----

* Ernest Hoepffner, *Le Troubadour Peire Vidal: sa vie et son œuvre*, Paris, 1961
* A M Patrone, "Alasia", *Dizionario Biografico degli Italiani*, vol. 1, p. 583
* Leopoldo Usseglio, *I Marchesi di Monferrato in Italia ed in Oriente durante i secoli XII e XIII*, 1926.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) The Peerage
2. ↑   Peire Vidal, Estat ai gran sazo
3. ↑   Peire Vidal, Bon' aventura don Dieus als Pizas
4. ↑   comune.rifreddo.cn.it: Informazioni storiche
5. ↑  A M Patrone, "Alasia", *Dizionario Biografico degli Italiani*, vol. 1, p. 583
6. ↑  Caravale, Mario (ed). Dizionario Biografico degli Italiani: XXVII Collenuccio – Confortini. Rome, 1982.

Σύνδεσμοι
---------

* Santa Maria di Staffarda
Ο **Αζίμ Ιζαμπέκοφ** (*Азимбек Бейшембаевич Исабеков*, 4 Απριλίου 1960) είναι πολιτικός από την Κιργιζία. Χρημάτισε πρωθυπουργός της χώρας το 2007. Παρέμεινε πρωθυπουργός για δύο μήνες.

Καριέρα
-------

Γεννήθηκε στο χωριό Αρασχάν στην επαρχία Τσου της πρώην Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Κιργιζίας στις 4 Απριλίου του 1960. Το 2006-2007 ήταν Υπουργός Γεωργίας. Έγινε Πρωθυπουργός της χώρας το 2007. Ο διορισμός του στην πρωθυπουργία στην θέση του Φελίξ Κούλοφ εγκρίθηκε από τη Βουλή στις 29 Ιανουαρίου του 2007με 57 υπέρ και 4 κατά.

Στις 28 Μαρτίου του 2007 ο Ιζαμπέκοφ απέλυσε αρκετούς υπουργούς, καθώς επιθυμούσε την είσοδο νέων προσώπων στο κυβερνητικό σχήμα. Ο πρόεδρος ήταν αντίθετος στις αλλαγές αυτές με αποτέλεσμα την επομένη να παραιτηθεί ο πρωθυπουργός.

Τον διαδέχθηκε ο Αλμάζμπεκ Αταμπάγιεφ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 13  Σεπτεμβρίου 2022.
2. ↑  Kyrgyz parliament approves agriculture minister as new prime minister Kyiv Post
3. ↑  "President Rejects Government Shake-Up", Radio Free Europe/Radio Liberty, 28 Μαρτίου 2007.
4. ↑  "Kyrgyz Prime Minister Resigns", Radio Free Europe, 29 Μαρτίου 2007.
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα ***Αβαντεία ασπίς*** είναι γνωστή η ασπίδα του βασιλιά Άβαντα του Άργους, γιου του Λυγκέως και της Υπερμήστρας. Η Αβαντεία ασπίς ήταν θρυλική στην αρχαία Ελλάδα, καθώς είχε τη μαγική ιδιότητα να προξενεί τρόμο στους εχθρούς και να τους τρέπει σε φυγή. Η ασπίδα αυτή αρχικώς ανήκε στον Δαναό, τον παππού του Άβαντα. Ο Δαναός την είχε πάρει από κάποιο νεαρό πολεμιστή που με τη βοήθειά της είχε κατατροπώσει ολόκληρο στράτευμα. Ο Δαναός κρέμασε την ασπίδα ως αφιέρωμα στο Ηραίον (τον ναό δηλαδή της θεάς `Ηρας) του Άργους. Από εκεί την ξεκρέμασε ο Λυγκέας και την έδωσε στο γιο του τον Άβαντα. Είναι πιθανό ότι από τότε επεκράτησε το έθιμο να χαρίζουν στους νικητές των Ηραίων Αγώνων από μία ασπίδα.

Ο κορυφαίος Ρωμαίος ποιητής Βιργίλιος βρήκε την έμπνευσή του στην Αβαντεία ασπίδα προκειμένου να κολακέψει τον Καίσαρα Αύγουστο όταν εκείνος νίκησε τον Αντώνιο στη Ναυμαχία του Ακτίου. Φαντάσθηκε λοιπόν ότι οι θεοί έδωσαν το δικαίωμα στον Αινεία να παραλάβει τη μαγική ασπίδα από την Τροία και να τη μεταφέρει στο ιερό του Απόλλωνα του Ακτίου (*Αινειάδα*, ΙΙΙ 273 κ.ε.).

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 5-6
Η λέξη **Αβανιά** ήταν μια πολύ διαδεδομένη λέξη που χρησιμοποιούσαν οι Έλληνες επί τουρκοκρατίας με την κυριολεκτική σημασία την αρπαγή περιουσίας μετά όμως από συκοφαντία ή ψευδή μήνυση. Πρόκειται γενικά για λέξη άγνωστης προέλευσης με ίσως κάποια πιθανότητα εκ της εβραϊκής γλώσσας.

Η αβανιά είχε ιδιαίτερα αναπτυχθεί επί τουρκοκρατίας σε βάρος του υπόδουλου Ελληνισμού ως ένας χονδροειδής νομιμοφανής τρόπος αρπαγής των περιουσιακών αγαθών των Ελλήνων, από τους Τούρκους, που πολλές φορές έφθανε ακόμα και στον αφανισμό τους από εκδίκηση. Η ανάπτυξη της αβανιάς οφειλόταν κυρίως αφενός μεν στις αρπακτικές διαθέσεις των Τούρκων, αφετέρου δε και στην πλήρη ατιμωρησία των αποκαλυπτομένων στη συνέχεια συκοφαντών, που λόγω της ανικανότητας της τότε οθωμανικής ποινικής νομοθεσίας δεν καταδίωκε στη συνέχεια αυτούς.

Συνηθέστερος τρόπος άσκησης της αβανιάς ήταν η καταγγελία κάποιου Έλληνα ενώπιον των τότε Αρχών για οποιοδήποτε αδίκημα, περισσότερες φορές φανταστικό παρά πραγματικό, όπου ακολουθούσε η καταδίκη του και η δήμευση της περιουσίας του. Συνηθέστερα όμως αυτή καθαυτή η καταγγελία ήταν τρόπο εκβιασμού κατά του κατηγορουμένου, ο οποίος προκειμένου ν΄ αποφύγει μια επικίνδυνη δίκη δεχόταν ασμένως να καταβάλλει σημαντικό χρηματικό ποσό στον (υπόψη) μηνυτή ή ακόμα και στον δικαστή (καδή).

Πολλά είναι τα παραδείγματα της αβανιάς που εφαρμόστηκαν στα χρονικά της μακραίωνης δουλείας του Ελληνισμού. Οι Τούρκοι την εποχή εκείνη δεν απέφυγαν να την εφαρμόσουν ακόμα και στους κορυφαίους Έλληνες, δεδομένου ότι και Πατριάρχες ακόμα είχαν υποστεί τις συνέπειες της αβανιάς. Σήμερα η λέξη αυτή δεν χρησιμοποιείται πλην όμως ως έννοια όμοιας πράξης όχι σπάνια βλέπει κατά καιρούς το φως της δημοσιότητας με άλλες σύγχρονες δημώδεις ονομασίες (π.χ. εκβιασμός, φακελάκι, λάδωμα, κ.λπ.).

Πηγές
-----

* "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τ.1ος, σ.22
Συντεταγμένες: 38°05′52″N 23°27′01″E﻿ / ﻿38.09778°N 23.45028°E﻿ / 38.09778; 23.45028

Ο **Άγιος Χαράλαμπος** είναι οικισμός της δημοτικής κοινότητας και δημοτικής ενότητας Μάνδρας του δήμου Μάνδρας - Ειδυλλίας, της περιφερειακής ενότητας Δυτικής Αττικής, στην περιφέρεια Αττικής, σύμφωνα με το πρόγραμμα *Καλλικράτης*.  Πριν το σχέδιο *Καποδίστριας* και το πρόγραμμα *Καλλικράτης*, ανήκε στην επαρχία Μεγαρίδος του νομού Αττικής, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Στερεάς Ελλάδας.

Γεωγραφία
---------

Ο Άγιος Χαράλαμπος είναι ημιορεινός οικισμός της βορειοδυτικής Αττικής. Βρίσκεται στις ανατολικές απολήξεις του όρους Πατέρας (ύψωμα «Κορυφούλα», 421 μ.), πάνω στην επαρχιακή οδό Μάνδρας-Θηβών (Ε 962), λίγο πριν την Αγία Σωτήρα και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 260. Απέχει 37 χλμ. περίπου ΒΔ. της Αθήνας.

Πληθυσμός
---------

Μόνιμος 
| Έτος | Πληθυσμός |
| --- | --- |
| 1991 | 3 |
| 2001 | 15 |
| 2011 | 6 |

Πραγματικός (de facto) | Έτος | Πληθυσμός |
| --- | --- |
| 1981 | 3 |
| 1991 | 4 |
| 2001 | 16 |
| 2011 | 6 |

Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
--------------------------------------------

Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1981 και προσαρτήθηκε στον δήμο Μάνδρας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Μάνδρας και προσαρτήθηκε στον δήμο Μάνδρας – Ειδυλλίας.

Αξιοθέατα
---------

* Η εκκλησία του Αγίου Χαραλάμπους
* Η μονή Ευαγγελιστρίας και Οσίου Δαυίδ, νοτιοανατολικά του οικισμού

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Ελληνικά) *Βάση δεδομένων της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής*.
2. 1 2
3. 1 2
4. 1 2 3  Δομή 1:251
5. 1 2 3  ΠΛΜ 1:578
6. 1 2  Χάρτες «ROAD»
7. ↑
8. ↑

Πηγές
-----

* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 2006 (ΠΛΜ)
* Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4
* Χάρτες «ROAD» (Αττική 1:60.000)