recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η **Μενς Σάνα 1871** (ιταλικά: *Mens Sana 1871*) είναι ένα από τα παλαιότερα ιταλικά αθλητικά σωματεία. Ιδρύθηκε στη Σιένα της Ιταλίας στις 16 Απριλίου 1871 από ορισμένους φοιτητές και αμέσως προσχώρησε στην Ιταλική Γυμναστική Ομοσπονδία (FGNI) [2] με την επωνυμία «Ασσοτσατσιόνε Γκιμνάστικα Σενέσε Μενς Σάνα ιν Κορπόρε Σάνο 1871» (Associazione Ginnastica Senese Mens Sana in Corpore Sano 1871). Το 1971 τιμήθηκε με το «χρυσό αστέρι αθλητικής αξίας» (stella d'oro al merito sportivo) το 2002 και το «χρυσό κολάρο αθλητικής αξίας» (collare d'oro al merito sportivo). Επιπλέον, η «Μενς Σάνα 1871» απονεμήθηκε το 1994 στη Ρώμη από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας κατά τη διάρκεια του Ομοσπονδιακού Συνεδρίου Γυμναστικής για τα 100 χρόνια και το 1995 από την Ιταλική Ομοσπονδία Χόκεϊ και Πατινάζ για τα 70 χρόνια.

Ιστορία
-------

Το 1875 οργανώθηκε ως «Μενς Σάνα οργκανιζό α Σιένα ιλ Κονγκρέσο Γκιμνάστικο Νατσιονάλε» (Mens Sana organizzò a Siena il Congresso Ginnastico Nazionale), αποκτώντας όλο και μεγαλύτερη ισχύ σε εθνικό επίπεδο, χάρη στο δάσκαλο Λεοπόλντο Πεσολίνι. Στις αρχές του εικοστού αιώνα, με τη δημιουργία νέων αθλητικών τμημάτων (ξιφασκία, στίβος, ποδηλασία, αγώνες δρόμου και ένα τμήμα μουσικής), η Ασοτσατσιόνε Γκιμνάστηκα Σενέσε (Associazione Ginnastica Senese) επεκτάθηκε. Το 1907 στη Βενετία, η ομάδα καλαθοσφαίρισης των γυναικών κέρδισε τον πρώτο τίτλο στην Ιταλία.

Η έλευση του φασισμού επέφερε μια βαθιά κρίση στη διεξαγωγή των διοργανώσεων, με αποτέλεσμα τη λειτουργία μόνο ορισμένων τμημάτων στην ποδηλασία, το πατινάζ και το χόκεϊ. Με τη συμπλήρωση τριάντα ετών, παρουσιάστηκαν αρκετές οικονομικές δυσκολίες που μάστιζαν το αθλητικό σωματείο, επιτυγχάνοντας μόνο τη λειτουργία του τμήματος πατινάζ. Μετά την πτώση του φασισμού, ο σύλλογος αναγεννήθηκε, αποκτώντας δικό του γυμναστήριο, το Σαντ'Αγκάτα (Sant'Agata). Το 1945 ο σύλλογος είχε πάνω από 1.000 μέλη.

Η ανάγκη για νέο χώρο και κατάλληλες εγκαταστάσεις το 1968, οδήγησε την κατασκευή του *Ντοντεκάεντρο* (*Dodecaedro*, «Palazzetto Giannelli») Σύντομα ακόμη και αυτή η δομή έγινε ανεπαρκής, και το 1976 χτίστηκε το «Πάλα Μενς Σάνα» (Pala Mens Sana). Από εκείνη τη στιγμή, χάρη στη συμβολή των ανθρώπων, όπως ο Τζόρτζο Λουκεσίνι, οι δραστηριότητες του αθλητικού συλλόγου αυξήθηκαν από έτος σε έτος, με αποτέλεσμα να φθάσει σε σημαντικά επιτεύγματα τόσο σε εθνικό όσο και σε διεθνές επίπεδο.

Σήμερα, η πλήρης ονομασία του συλλόγου είναι «Σοσιετά Σπορτίβα Ντιλεταντίστικα Μενς Σάνα ιν Κορπόρε Σάνο» (Società Sportiva Dilettantistica Mens Sana in Corpore Sano 1871).

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6 7  «Storia Mens Sana». menssana1871.it. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Ιουνίου 2011. Ανακτήθηκε στις 20 Ιουνίου 2011.
2. ↑  «Onorificenze». *menssana1871.it*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Ιουνίου 2011. Ανακτήθηκε στις 20 Ιουνίου 2011.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος
Επιγραφή με πλαίσιο (τουρκ. *levha*) του Μεχμέντ Σεφίκ Μπέη. Χρυσός και γραφή τζελί σουλούς, 62x51.5 εκ. 1869. Μουσείο Σακίπ Σαμπάντζι.
Ο **Μεχμέντ Σεφίκ Μπέη** (τουρκ. Mehmed Şefik Bey, γ. Κωνσταντινούπολη, 1235/1820, θ. Κωνσταντινούπολη, 1297/1880) ήταν οθωμανός καλλιγράφος που έζησε το 18ο αιώνα. Διδάχτηκε την τέχνη της καλλιγραφίας, στις γραφές σουλούς και νεσίχ αρχικά από τον Αλή Βασφί Εφέντη και αργότερα από τον εφέντη Μουσταφά Ιζέτ. Ο ίδιος δίδαξε καλλιγραφία για 34 χρόνια στο Αυτοκρατορικό Κολέγιο Μουσικής (τουρκ. Mûsika-i Hümâyun), όπου διορίστηκε το 1845, καθώς και στο σουλτανικό παλάτι. 

Με εντολή του σουλτάνου Αμπντούλ Μετζίτ Α΄ μετέβη μαζί με τον καλλιγράφο Αμπντουλφετάχ (1814-96) στην Προύσα για την επιδιόρθωση καλλιγραφικών επιγραφών στο Ουλού Τζαμί, οι οποίες υπέστησαν σοβαρές φθορές μετά το σεισμό του 1855. Εκεί, ο Σεφίκ Μπέη φιλοτέχνησε επίσης νέες επιγραφές για το τέμενος. Στα πιο γνωστά έργα του ανήκουν επίσης οι επιγραφές που βρίσκονται στην πύλη του Πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης. Στους επιφανείς μαθητές του συγκαταλέγονται οι Χασάν Ριζά Εφέντη και Τσιρτσιρλί Αλή Εφέντη. Ο Σεφίκ Μπέη πέθανε στην Κωνσταντινούπολη και τάφηκε στο νεκροταφείο Γιάχια Εφέντη στη συνοικία Μπεσικτάς.

Πηγές
-----

* M. Ugur Derman, *Masterpieces of Ottoman Calligraphy*, κατάλογος έκθεσης Μουσείου Sakıp Sabancı, 2004
* "Mehmed Şefik". Grove Art Online. Oxford Art Online. 2010

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Mehmed Şefik στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 305191299
* ULAN: 500322374

 |

 |
Συντεταγμένες: 50°20′49.28″N 18°55′22.24″E﻿ / ﻿50.3470222°N 18.9228444°E﻿ / 50.3470222; 18.9228444

Ο **Κοιμώμενος Λέων** (πολωνικά: *Lew śpiący*, γερμανικά: *Schlafender Löwe*) είναι μνημείο που βρίσκεται στην πλατεία της αγοράς του Μπίτομ στην Πολωνία. Το μνημείο έχει γίνει ένα από τα πιο αξιοσημείωτα ορόσημα του Μπίτομ.

Ιστορία
-------

Το μνημείο ανεγέρθη αρχικά το 1873, για να τιμήσει τη μνήμη των πεσόντων κατοίκων της περιοχής Beuthen στον Γαλλοπρωσικό Πόλεμο. Ο Κοιμώμενος Λέοντας αρχικά στεκόταν στην κορυφή ενός βάθρου, πάνω στο οποίο ήταν γραμμένα τα ονόματα των πεσόντων.

Το 1932 το μνημείο μεταφέρθηκε στην Πλατεία Ακαδημίας (*Plac Akademicki*).

Το 1945, κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, το βάθρο του μνημείου καταστράφηκε. Στη συνέχεια, ο λέοντας μεταφέρθηκε στο πάρκο της πόλης.

Δεν είναι γνωστό πότε, αλλά ο Κοιμώμενος Λέοντας μεταφέρθηκε στη Βαρσοβία όπου στήθηκε στις πύλες του ζωολογικού κήπου της Βαρσοβίας. Το 2008 το μνημείο επέστρεψε στο Μπίτομ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  fundacja-hereditas.pl/zabytkiregionu/projekt/507.
2. ↑  instytutkorfantego.pl/wp-content/uploads/2019/02/LEW.pdf.
3. ↑  «„Lew śpiący" – historia jednego odlewu». *instytutkorfantego.pl*.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Κοιμώμενος Λέων (Μπίτομ)** |

* ""Lew śpiący" – historia jednego odlewu ". *instytutkorfantego.pl*. Ανακτήθηκε στις 7 Οκτωβρίου 2020.
* "Powrót lwa! Αρχειοθετήθηκε 2018-07-20 στο Wayback Machine. ". *bytom.pl*. Ανακτήθηκε στις 7 Οκτωβρίου 2020.
* "Tajemnicza historia śpiącego lwa Αρχειοθετήθηκε 2020-10-10 στο Wayback Machine. ". *bytom.pl*. Ανακτήθηκε στις 7 Οκτωβρίου 2020.
* "Wstydliwa historia, czyli rzecz o bytomskim lwie ". *histmag.org*. Ανακτήθηκε στις 7 Οκτωβρίου 2020.
Το **Μουσείο Κακής Τέχνης** (The Museum Of Bad Art, MOBA) είναι το μοναδικό μουσείο στον κόσμο που είναι αφιερωμένο στην συλλογή, διαφύλαξη και έκθεση της Κακής Τέχνης, σε όλες της τις μορφές. Έχει τρία παραρτήματα, ένα στο Ντέλχαν, ένα στο Σόμερβιλ και ένα στο Μπρουκλάιν, όλα στην Μασαχουσέτη.

Το ΜΟΒΑ ιδρύθηκε το 1994 από τον Σκοτ Γουΐλσον, όταν αυτός ανακάλυψε τον πίνακα «η Lucy στον αγρό, με τα λουλούδια» σε ένα κάδο σκουπιδιών και αρχικά ενδιαφέρθηκε μόνο για την κορνίζα. Στη συνέχεια, όμως, άλλαξε γνώμη και ζήτησε από φίλους του και γνωστούς του να του βρουν και άλλους πίνακες αυτού του είδους, αρχίζοντας με αυτό το τρόπο την συλλογή του Μουσείου με τα πιο κακότεχνα εκθέματα.

Για να συμπεριληφθούν στη συλλογή του MOBA, τα έργα πρέπει να είναι πρωτότυπα, να έχουν σημαντικές ατέλειες χωρίς όμως να είναι βαρετά ή υπερβολικά κιτς. Σύμφωνα με τους επισκέπτες, κάποιοι από τους πίνακες είναι πραγματικά κακοί, όμως όλοι παραδέχονται ότι το μουσείο έχει πετύχει το σκοπό του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 16  Σεπτεμβρίου 2022.

Πηγές
-----

* 
* 

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 138058057
* LCCN: n96037014
* ISNI: 0000 0001 2167 4731
* GND: 1236972-X

 |

 |
**Κοιλάδα των Τυροποιών** (αρχ. ελλην. *Φάραγξ τῶν τυροποιῶν*) είναι το όνομα που δόθηκε από τον ιστορικό Φλάβιο Ιώσηπο (*Περὶ τοῦ Ἰουδαϊκοῦ πολέμου*, 5.140) σε μικρή κοιλάδα-χαράδρα στην Παλαιά Πόλη της Ιερουσαλήμ. Η Κοιλάδα των Τυροποιών διαχώριζε κατά την αρχαιότητα το Όρος Σιών από τη χαμηλότερη προέκτασή του, το Όρος του Ναού. Το ρέμα της χυνόταν στην χαράδρα της Γεέννης. Κατά τη διάρκεια των αιώνων που πέρασαν από τότε, ωστόσο, η κοιλάδα γέμισε με τεράστιες ποσότητες συντριμμάτων και σήμερα έχει μετατραπεί σε επίπεδη σχεδόν έκταση.

Στην αρχαιότητα η κοιλάδα γεφυρωνόταν από περισσότερες της μιας γέφυρες, η σημαντικότερη από τις οποίες ήταν η Γέφυρα της Σιών, πιθανώς η συνηθισμένη οδός επικοινωνίας του βασιλικού ανακτόρου στο όρος Σιών και του Ναού του Σολομώντος.

Το Δυτικό Τείχος του Όρους του Ναού ανεγέρθηκε από το κάτω μέρος της Κοιλάδας των Τυροποιών μέχρι το ύψος των 25,6 μέτρων, όπου έφθανε στο επίπεδο έδαφος, και πάνω από αυτό, ως τεχνητή συνέχεια της απότομης πλαγιάς της χαράδρας και τοίχος του συγκροτήματος του ναού του Σολομώντος, σε άλλα 15 μέτρα περίπου.

Στον Χάλκινο Πάπυρο η Κοιλάδα των Τυροποιών αποκαλείται στην εβραϊκή γλώσσα με φράση που σημαίνει **«Εξωτερική κοιλάδα»** (3Q15, στήλη 8, γραμμή 4). Συνεπώς είναι πιθανό ότι η ελληνιστική ονομασία «των τυροποιών» προέκυψε ως αρχαία λανθασμένη μετάφραση από την εβραϊκή στην ελληνιστική Κοινή στο βιβλίο του Ιώσηπου: στις σημιτικές γλώσσες η ρίζα για το «εξωτερικός» και το «πήζω» (και αναφορικά με το τυρί) είναι η ίδια.

Πηγές
-----

* Easton, Matthew George: το λήμμα «Tyropoeon Valley» στο *Easton's Bible Dictionary* (νέα αναθεωρημένη έκδοση), T. Nelson & Sons, 1897
Ο **Μεχμέτ Εμίν Σινίκογλου** (1941 - ) ήταν Μουφτής της Ξάνθης.

Βιογραφία
---------

Ο Μεχμέτ Εμίν Σινίκογλου, γεννήθηκε στις 15 Μαρτίου 1941 στο χωριό Εχίνος του νομού Ξάνθης. Πατέρας του ήταν ο Μεχμέτ Σινίκογλου ο οποίος ασχολούνταν με τη γεωργία, και η μητέρα του ήταν η Φατμά Σινίκογλου. Ο πατέρας του, του δίδαξε τα πρώτα ιερά γράμματα και το Κοράνιο. Μόλις αποστήθισε το Κοράνιο, έγινε <<Χαφίζ>> στο χωριό του για 2 χρόνια.

Τελείωσε το δημοτικό σχολείο Εχίνου. Αργότερα, πήγε στη Κωνσταντινούπολη και στην Άγκυρα για συνέχιση της διδασκαλίας του Κορανιού. Το 1962, εγκαταστάθηκε στη Σαουδική Αραβία για να συνεχίσει τις σπουδές του. Όταν τελείωσε το γυμνάσιο και το λύκειο, το 1969 παντρεύτηκε με την πρώτη σύζυγό του, Εμινέ Σινίκογλου. Το 1970, άρχισε να σπουδάζει στο τμήμα Ισλαμικής Θεολογίας στη Μεδίνα και ύστερα απ'την αποφοίτηση του, το 1972 αποχώρησε από τη Μεδίνα και σπούδασε Φιλολογία αραβικής γλώσσας στη Βαγδάτη. Αφού τελείωσε το πανεπιστήμιο, μετακόμισε στη Βιέννη για να κάνει διδακτορικό. Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1973 και εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Κομοτηνή, με τη σύζυγό του. Το 1991 διορίστηκε ως Μουφτής της Ξάνθης (μέσω προεδρικού διατάγματος).

Έχει έναν γιο, μία κόρη και 5 εγγόνια.
Ο **Μπολέσλαφ**, πολωνικά: Bolesław (1303/6 - 1 Οκτωβρίου 1327/12 Μαρτίου 1329, μάλλον το 1328) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν δούκας τού Ντόμπζινι (1312-27) και της Βέντσιτσα (1327-).

Βιογραφία
---------

Ήταν ο τέταρτος γιος τού Σιεμόβιτ δούκα τού Ντόμπζινι και της Αναστασίας των Ρουρικιδών, κόρης τού Λέοντα Α΄ της Γαλικίας-Βολινίας. Ίσως έλαβε το όνομα τού εξαδέλφου τού πατέρα του, τού Μπολέσλαφ Β΄ δούκα τού Πουότσκ.

Δεν κυβέρνησε ποτέ μόνος του· όταν απεβίωσε ο πατέρας του, ήταν υπό την επιτροπεία της μητέρας του και τού θείου του Βλάντισλαφ Α΄ τού *βραχύ*. Από το 1316 έμεινε υπό την κηδεμονία τού δευτερότοκου (και μόνου επιζώντα) αδελφού του Βλάντισλαφ τού *κυφού*, με τον οποίο εξέδιδαν μαζί έγγραφα από το 1322. Εμφανίζεται για πρώτη φορά στις πηγές με τη μητέρα και τον αδελφό του σε έγγραφο τού 1316, που εκδόθηκε από τον Φλοριάν Λάσκαρι επίσκοπο τού Πουότσκ και αφορά την πληρωμή τού φόρου της δεκάτης. Το 1323 μαζί με τον αδελφό του ίδρυσαν νοσοκομείο για το Τάγμα τού Παναγίου Τάφου στο Ρίπιν. Η τελευταία αναφορά του σε πηγές είναι η 20ή Μαρτίου 1326.

Πηγές
-----

* K. Jasiński: Rodowód Piastów małopolskich i kujawskich, Poznań – Wrocław 2001, p. 180. The same date of birth is provided by S. A. Sroka: Bolesław, [in:] K. Ożóg, S. Szczur (ed.), Piastowie. Leksykon biograficzny, Kraków 1999, p. 244; O. Balzer: Genealogia Piastów, Kraków 1895, p. 364.
Στους υπολογιστές καλούμε **κατάλογο** ή **φάκελο**, ένα ειδικό αρχείο το οποίο περιέχει πληροφορίες για άλλα αρχεία και καταλόγους. Οι πληροφορίες αυτές είναι το όνομα , μέγεθος , τοποθεσία στην οποία βρίσκεται σε κάποιο δευτερεύον αποθηκευτικό μέσο, ημερομηνία δημιουργίας, δικαιώματα προσπέλασης, ιδιοκτήτης κτλ. 
Ένας κατάλογος που βρίσκεται καταχωρημένος σε έναν κατάλογο
ονομάζεται *υποκατάλογός* του. Έτσι σχηματίζεται μια ιεραρχία καταλόγων, μια δενδροειδής δομή.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Κατάλογος (υπολογιστές)** |

* Definition of directory by The Linux Information Project (LINFO)
Μια ευρεία ποικιλία φρούτων και λαχανικών στη Λα Μποκερία, μια δημόσια αγορά στην επαρχία Σιουτάτ Βέλια της Βαρκελώνης στην Ισπανία.
Δείγμα φαγητών της τουρκικής κουζίνας.
Η **κουζίνα** είναι ο τρόπος μαγειρικής ο οποίος γίνεται διακριτός από τα ξεχωριστά συστατικά, τεχνικές και πιάτα, τα οποία συνήθως συνδέονται με ένα συγκεκριμένο πολιτισμό ή γεωγραφική περιοχή. Συχνά οι τοπικές παραδόσεις ετοιμασίας του φαγητού, τα έθιμα και τα συστατικά συνδυάζονται δημιουργώντας πιάτα που εμφανίζονται μόνο σε μια συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή.

Μια κουζίνα επηρεάζεται κυρίως από τα συστατικά που είναι διαθέσιμα τοπικά ή μέσω εμπορίου. Τα συστατικά μπορούν να γίνουν ξεχωριστή ομάδα συστατικών εφόσον γίνουν δημοφιλή σε μια περιοχή (π.χ. Ιαπωνικό ρύζι στην ιαπωνέζικη κουζίνα και Τσίλι του Νέου Μεξικού στην κουζίνα του Νέου Μεξικού). 

Οι θρησκευτικοί νόμοι για το φαγητό μπορούν να ασκήσουν σημαντική επιρροή στη κουζίνα (π.χ. ο Ινδουισμός στην Ινδική κουζίνα, ο Σιχισμός στην Παντζαμπική κουζίνα, ο Βουδισμός στην Ασιατική κουζίνα, το Ισλάμ στην Μεσανατολίτικη κουζίνα και ο Ιουδαϊσμός στην Ισραηλινή κουζίνα).

Παραπομπές
----------

1. ↑  "Rediscover the flavors and traditions of true American cuisine!" Whatscookingamerica.net. Accessed June 2011.
Η **Κουεζόν** (ταγκάλογκ: Lungsod ng Quezon, αγγλικά: Quezon City‎, ισπανικά: *Ciudad Quezón*‎) είναι η πιο πολυπληθής πόλη στις Φιλιππίνες. Σύμφωνα με την απογραφή του 2020, έχει πληθυσμό 2.960.048 κατοίκους. Ιδρύθηκε στις 12 Οκτωβρίου 1939 και πήρε το όνομά της από τον Μανουέλ Λ. Κέσον, τον δεύτερο πρόεδρο των Φιλιππίνων. Η πόλη προοριζόταν να είναι η εθνική πρωτεύουσα των Φιλιππίνων που θα αντικαθιστούσε τη Μανίλα, καθώς η τελευταία υπέφερε από υπερπληθυσμό, έλλειψη στέγασης, κακή υγιεινή και κυκλοφοριακό συνωστισμό. Για την δημιουργία της πόλης Κέσον, εξαιρέθηκαν αρκετές ισπανόφωνες συνοικίες από τις πόλεις Καλοόκαν, Μαρικίνα, Σαν Χουάν και Πάσιγκ, εκτός από τις οκτώ τεράστιες εκτάσεις που αγόρασε η κυβέρνηση των Φιλιππίνων για το σκοπό αυτό. Ανακηρύχθηκε επίσημα ως εθνική πρωτεύουσα στις 12 Οκτωβρίου 1949 και πολλά κυβερνητικά τμήματα και ιδρύματα απομακρύνθηκαν από τη Μανίλα και εγκαταστάθηκαν στη νέα πρωτεύουσα. Αυτό επέβαλε την επέκταση της πόλης προς τα βόρεια, αφαιρώντας το Νοβαλίτσες από το Καλοόκαν που το χώρισε σε δύο μη συνεχόμενα μέρη. Αρκετές ισπανόφωνες συνοικίες πάρθηκαν επίσης από το Σαν Ματέο και μέρη του Μονταλμπάν. Ωστόσο, στις 24 Ιουνίου 1976, θεσπίστηκε το Προεδρικό Διάταγμα 940, το οποίο επέστρεψε στη Μανίλα το καθεστώς της εθνικής πρωτεύουσας, ενώ ολόκληρη η Μητροπολιτική Μανίλα ορίστηκε ως έδρα της κυβέρνησης.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  psa.gov.ph/classification/psgc/?q=psgc%2Fbarangays%2F137404000. Ανακτήθηκε στις 27  Απριλίου 2020.
2. ↑  «2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President». *2020 Census of the Philippines*. Philippine Statistics Authority. 7  Ιουλίου 2021.
3. ↑  «History of Quezon City Public Library» (PDF). 21 Νοεμβρίου 2006. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 24 Σεπτεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 25 Ιουλίου 2014.
4. ↑  «Presidential Decree No 940, s. 1976». *Official Gazette of the Republic of the Philippines*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Απριλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 12 Μαρτίου 2019.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 141909405
* LCCN: n82000815
* GND: 4385191-5
* NKC: ge1124216

 |

 |
Συντεταγμένες: 38°6′56.002″N 13°21′41.000″E﻿ / ﻿38.11555611°N 13.36138889°E﻿ / 38.11555611; 13.36138889

Η **Μητροπολιτική πόλη του Παλέρμο** (Ιταλικά : *Citta metropolitana di Palermo*) είναι Μητροπολιτική πόλη της Ιταλίας στην Περιφέρεια Σικελία, η πρωτεύουσα της είναι η πόλη της Παλέρμο. Η Μητροπολιτική πόλη του Παλέρμο αντικατέστησε την Ιταλική επαρχία του Παλέρμο, αποτελείται από την πρωτεύουσα Παλέρμο και άλλες 82 πόλεις και κοινότητες. Η Μητροπολιτική πόλη του Παλέρμο δημιουργήθηκε με διοικητική μεταρρύθμιση με την οποία αντικαταστάθηκαν πολλές παλιές Ιταλικές επαρχίες με Μητροπολιτικές πόλεις (15 Αυγούστου 2015).

Η συνολική έκταση της Μητροπολιτικής πόλης είναι 5,009.28 τετραγωνικά χιλιόμετρα και ο πληθυσμός σύμφωνα με την Απογραφή του 2017 1.260.193 κάτοικοι. Συνορεύει στα βόρεια με την Τυρρηνική θάλασσα, στα δυτικά με την Επαρχία του Τράπανι στα νότια με την Επαρχία του Αγκριτζέντο και με την Επαρχία της Καλτανισσέττα και στα ανατολικά με την Μητροπολιτική πόλη της Μεσσίνας και με την Επαρχία της Έννα. Το νησί Ούστικα βρίσκεται μέσα στην Μητροπολιτική πόλη.

Κύριοι δήμοι
------------

Η Μητροπολιτική πόλη του Παλέρμο έχει 82 Δήμους οι σημαντικότεροι από τους οποίους είναι :

| Δήμος (Ιταλικά) | Έκταση (Km2) | Πληθυσμός (2017) |
| --- | --- | --- |
| Παλέρμο (*Palermo*) | 158 | 663.770 |
| Μπαγκερία (*Bagheria*) | 29 | 54.693 |
| Μονρεάλε (*Monreale*) | 529 | 39.047 |
| Παρτίνικο (*Partinico*) | 110 | 31.786 |
| Καρίνι (*Carini*) | 76 | 39.088 |
| Μιζιλμέρι (*Misilmeri*) | 69 | 29.375 |
|

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* ISTAT
* Μητροπολιτικές πόλεις της Σικελίας
Η **Μητροπολιτική Περιοχή της Βομβάης** (MMR) είναι μητροπολιτική περιοχή στην πολιτεία της Μαχαράστρα, που αποτελείται από την πρωτεύουσα Βομβάη και δορυφορικές πόλεις. Έχοντας ανάπτυξη σε μια περίοδο περίπου 20 ετών, αποτελείται από εννέα δημοτικές επιχειρήσεις και δεκαπέντε μικρότερα δημοτικά συμβούλια. Ολόκληρη η περιοχή εποπτεύεται από την Αρχή Ανάπτυξης της Μητροπολιτικής Περιοχής της Βομβάης (ΑΑΜΠΒ), κυβερνητικός οργανισμός της πολιτείας της Μαχαράστρα που είναι επιφορτισμένος με την σχεδιασμό, την ανάπτυξη, τις μεταφορές και τη στέγαση στην περιοχή. 

Η ΑΑΜΠΒ ιδρύθηκε για να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις στο σχεδιασμό και την ανάπτυξη ολοκληρωμένων υποδομών για την μητροπολιτική περιοχή. Οι περιοχές εκτός την Μπριχάν Μουμπάι (Ευρύτερη Βομβάη) και Νάβι Μουμπάι στερούνται οργανωμένης ανάπτυξης. Η Νάβι Μουμπάι που αναπτύχθηκε ως μια από τις μεγαλύτερες σχεδιασμένες πόλεις στον κόσμο, προωθείται από μια κυβερνητική επιχείριση της πολιτείας της Μαχαράστρα, την Αστική και Βιομηχανική Εταιρεία Ανάπτυξης (ΑΒΕΑ). 

Η περιοχή έχει προβλήματα που σχετίζονται με την άναρχη και παράνομη ανάπτυξη, ως αποτέλεσμα της ραγδαίας αστικοποίησης. Χωριά κατά μήκος της εθνικής οδού NH3 στη ταλούκα Μπιουάντι είναι παραδείγματα γρήγορων εξελίξεων στην περιοχή, με μερικές από τις μεγαλύτερες ζώνες αποθήκευσης στην Ινδία. Κυβερνητικές υπηρεσίες όπως ο Αστικός Σχεδιαστής και ο Συλλέκτης του Θάνε είχαν προκλήσεις στην αντιμετώπιση της ανοργάνωτης ανάπτυξης.

Χάρτης της Μητροπολιτικής Περιοχής της Βομβάης
Η περιοχή έχει έκταση 4.355 τ.χλμ. και πληθυσμό 20.748.395 κατοίκων είναι από τις πιο πολυπληθείς μητροπολιτικές περιοχές στον κόσμο.

Δημοτικές επιχειρήσεις
----------------------

1. Βομβάη
2. Θάνε
3. Καλιάν-Ντομπιβάλι
4. Νάβι Μουμπάι
5. Μίρα-Μπαγιαντάρ
6. Μπιβάντι-Νιζαμπούρ
7. Ουλχασναγκάρ
8. Βασάι-Βιράρ
9. Πάνβελ

Δημοτικά Συμβούλια
------------------

1. Κουλγκαόν-Μπαντλαπούρ
2. Ουράν
3. Αλιμπάουγκ
4. Πεν
5. Μαθεράν
6. Καρτζάτ
7. Χοπόλι
8. Παλγκάρ
9. Αμπαρνάθ

Περιοχές
--------

1. Βομβάη (ολόκληρη)
2. Προαστική Βομβάη (ολόκληρη)
3. Θάνε (ολόκληρη)
4. Παλγκάρ (εν μέρη)
5. Ραϊγκάντ (εν μέρει)

Δείτε επίσης
------------

* Μητροπολιτική Περιοχή της Καλκούτας
* Κατάλογος μητροπολιτικών περιοχών της Ασίας ανά πληθυσμό

Παραπομπές
----------

1. ↑  «INDIA STATS: Million plus cities in India as per Census 2011». *Press Information Bureau, Mumbai*. National Informatics Centre (NIC). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Ιουνίου 2015. Ανακτήθηκε στις 7 Φεβρουαρίου 2012.
2. ↑  «Mumbai Metropolitan Region Development Authority – About MMR». *mmrda.maharashtra.gov.in* (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Απριλίου 2020. Ανακτήθηκε στις 21 Φεβρουαρίου 2017.
3. ↑  «Mumbai metropolitan area» (στα Ιταλικά). Projectsecoa.eu. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Οκτωβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 14 Μαρτίου 2013.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Κατάλογος πόλεων της MMRDA
* Ονόματα του Σιδηροδρομικού Σταθμού της Βομβάης
* Αρχή Ανάπτυξης της Μητροπολιτικής Περιοχής της Βομβάης

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 2146462615927772217
* LCCN: n2011209514

 |

 |
Σκελετός στεγόσαυρου στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας του Βερολίνου
Κεντρόσαυροι είναι ένα γένος στεγοσαυρίων δεινοσαύρων της Ύστερης Ιουρασικής περιόδου της Τανζανίας. Ανήκουν στο είδος Kentrosaurus aethiopicus, που ονομάστηκε και περιγράφηκε από τον Γερμανό παλαιοντολόγο Edwig Hennig το 1915.

Περιγραφή
---------

Είχε μήκος περίπου 4,5 μέτρα ως ενήλικας και ζύγιζε περίπου 1 τόνο. Περπατούσε στα τέσσερα με ισιωμένα πίσω άκρα. Είχε μικρό ευλύγιστο κεφάλι για να καταναλώνει ευκολότερα φυτά. Είχε πιθανότατα διπλή σειρά από πλάκες στο λαιμό και σε όλη του τη ράχη. Στους γοφούς και στην ουρά, οι πλάκες αυτές έδιναν τη θέση τους σε αγκάθια. Τα μεγαλύτερα από αυτά βρίσκονταν στο τέλος της ουράς και χρησίμευαν ασφαλώς στην άμυνα του ζώου. Τα μηριαία οστά διέφεραν στα δύο φύλα, καθώς τα θηλυκά ήταν κατά πάσα πιθανότητα μεγαλύτερα από τα αρσενικά.

Ετυμολογία
----------

Όταν ο Hennig ονόμαζε το νέο του δεινόσαυρο φρόντισε να συμπεριλάβει την δερμάτινη πανοπλία του στο γενικό όνομα. Από το ελληνικό *κέντρον* (αιχμή) και *σαύρος* (σαύρα), προσθέτοντας και τον ειδικό χαρακτηρισμό *aethiopicus* (αιθίωψ) για να τονίσει την προέλευση του από την Αφρική.
To **κεράσι της Ιερουσαλήμ** (Στρύχνον το ψευδοκαψικόν) είναι φυτό της οικογένειας των Στρυχνοειδών το οποίο έχει τοξικούς καρπούς.

Περιγραφή
---------

Αυτό το πολυετές φυτό καλλιεργείται ως καλλωπιστικό φυτό εσωτερικού χώρου. Σε περιοχές της Αυστραλίας και της Νέας Ζηλανδίας θεωρείται παράσιτο.

Το κεράσι της Ιερουσαλήμ είναι ιθαγενές στο Περού και στο Εκουαδόρ. Είναι πολυετές φυτό και μπορεί να αντέξει ψυχρούς χειμώνες και παγετούς. 

Ζει γύρω στα 10 χρόνια και παράγει καρπούς κάθε χρόνο ξεκινώντας από το δεύτερο η το τρίτο έτος της ηλικίας του.

Είναι συγγενικό είδος με την ντομάτα και οι καρποί του εύκολα μπερδεύονται με τα ντοματίνια.

Το κεράσι της Ιερουσαλήμ περιέχει την τοξική ουσία στρυχνοκαψίνη η οποία είναι παρόμοια με άλλες τοξίνες που περιέχονται σε φυτά της οικογένειας *Στρυχνοειδή* όπως η ατροπίνη. Παρόλο που η στρυχνοκαψίνη είναι τοξική δεν είναι απειλητική για την ζωή αλλά μπορεί να προκαλέσει διαταραχές του πεπτικού συστήματος όπως εμετούς και γαστρεντερίτιδα.

Τα κεράσια της Ιερουσαλήμ όμως είναι ιδιαίτερα τοξικά σε σκύλους, γάτες  και σε ορισμένα πτηνά όπως οι παπαγάλοι

Παραπομπές
----------

1. ↑  Spoerke & Smolinske (1990)
2. 1 2  CC [1997]
3. ↑  CFA (1997)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Κεράσι της Ιερουσαλήμ** |


|  |  |
| --- | --- |
| Wikispecies logoWikispecies logo | Τα Βικιείδη έχουν πληροφορίες για το θέμα:   **Κεράσι της Ιερουσαλήμ** |
Ο **Μιχαλάκης (Μιχάλης) Ζαμπάς** (Λεμεσός 5 Μαΐου 1954 - Γερόλακκος 22 Ιουλίου 1974), ήταν Κύπριος πρωταθλητής της επιτραπέζιας αντισφαίρισης, αγνοούμενος της Τούρκικης εισβολής του 1974.

Γιος του Σταύρου από τον Καραβά και της Ειρήνης γεννήθηκε στη Ευρύχου της Λεμεσού και τελείωσε το Παγκύπριο γυμνάσιο αρρένων Κύκκου με άριστα. Η στρατιωτική του θητεία στη εθνική φρουρά συνέπεσε με την τουρκική εισβολή του 1974 και ενώ υπηρετούσε στα τεθωρακισμένα με τον βαθμό του Ανθυπίλαρχου. Συμμετείχε σε μάχες και έπεσε μαχόμενος στις 22 Ιουλίου 1974 κατά τον βομβαρδισμό του στρατοπέδου της ΕΛΔΥΚ. Στο στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ είχε καταφύγει της προηγούμενη μέρα όταν και χάλασε από μηχανική βλάβη ο τεθωρακισμένο άρμα που υπηρετούσε. Το 2001 με την μέθοδο του DNA αναγνωρίστηκαν τα οστά του και τάφηκε με τιμές ήρωα.

Αθλητική του καριέρα
--------------------

Πρωταθλητής Κύπρου στη επιτραπέζια αντισφαίριση και αθλητής του ΑΠΟΕΛ. 6 συνεχόμενες φορές πρωταθλητής στο ατομικό πρωτάθλημα αντρών, και 6 συνεχόμενες φορές πρωταθλητής εφήβων. Ήταν μέλος της εθνικής ομάδας της Κύπρου και την εκπροσώπησε τελευταία φορά στο παγκόσμιο πρωτάθλημα του 1972.

### Τίτλοι

* Πρωταθλητής αντρών Κύπρου: 1969, 1970, 1971, 1972, 1973, 1974
* Πρωταθλητής εφήβων Κύπρου: 1969, 1970, 1971, 1972, 1973, 1974
* Πρωταθλητής αντρών Κύπρου διασυλλογικό: 1974

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* μικρό Βιογραφικό του στη ιστοσελίδα The Missing Cypriots Αρχειοθετήθηκε 2005-02-22 στο Wayback Machine.
* Βιογραφικό του στη ιστοσελίδα του Κυπρίου πολιτικού Ουράνιου Ιωαννίδη

Βιβλιογραφία
------------

* *ΑΠΟΕΛ 1926 - 2001 75 χρόνια ένδοξης πορείας*, Λευκωσία 2002.

Αναφορές
--------

1. ↑  «Κατάλογος των 1587 αγνοούμενων». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Μαΐου 2009. Ανακτήθηκε στις 21 Νοεμβρίου 2008.
Τα ATM (Αυτόματες Ταμειολογιστικές Μηχανές) που δέχονται καταθέσεις **BNA** (Bunch Note Acceptor) είναι νέας γενιάς, ασφαλή ΑΤΜ που έχουν την λειτουργική ικανότητα να δέχονται καταθέσεις σε δεσμίδα χαρτονομισμάτων σε πραγματικό χρόνο **χωρίς** την ανάγκη χρήσης φακέλου. Εφόσον γίνει η κατάθεση το ΑΤΜ υπολογίζει το χρηματικό ποσό που έχει κατατεθεί και 
τα χαρτονομίσματα επικυρώνοντα ως προς την γνησιότητα τους. Ο πελάτης πρωτίστως ερωτάται για το ποσό που έχει καταθέσει (για να επαληθευτει το ποσό της κατάθεσης) και σε δεύτερο βήμα το χρηματικό ποσό πιστώνεται άμεσα στον λογαριασμό του χωρίς valuer.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

What is BNA deposit?

Κατάθεση μετρητών με αυτόματη πίστωση (Βιντεο)

ΑΤΜ Τραπεζας Πειραιως με online καταθετήριο.
Ο **Μινόρου Γκέντα** (ιαπωνικά: 源田 実‎, Κάκε, Χιροσίμα, Ιαπωνία, 16 Αυγούστου 1904 - 15 Αυγούστου 1989) ήταν Ιάπωνας ανώτατος αξιωματικός του Ιαπωνικού Αυτοκρατορικού Ναυτικού, με πλούσια δράση κατά τον Β' Π.Π..

Δεύτερος υιός μιας οικογένειας αγροτών, με τέσσερα ακόμη αγόρια τα οποία σπούδασαν σε Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα. Ο ίδιος επέλεξε στρατιωτική καριέρα, εισήλθε στη Ναυτική Ακαδημία από την οποία απεφοίτησε στα 1924, ενώ τέσσερα χρόνια αργότερα εκπαιδεύτηκε (αριστεύσας) σαν πιλότος μαχητικού σκάφους. Υπηρέτησε σε διάφορες μονάδες και το 1937 πήρε μέρος στον πόλεμο με την Κίνα. Το καλοκαίρι του 1940 ταξίδεψε στην Αγγλία, όπου παρακολούθησε δια ζώσης τον πόλεμο με τη Γερμανία.

Το Φεβρουάριο του 1941 του ανατέθηκε ο σχεδιασμός της επίθεσης στο Περλ Χάρμπορ. Ένα από τα επιτεύγματά του ήταν ο σχεδιασμός ειδικών πτερυγίων για τις τορπίλες που θα εκτόξευαν τα αεροσκάφη: Λόγω μικρού βάθους του κόλπου του Περλ, οι τορπίλες θα έπλητταν τον βυθό και όχι τον στόχο. Τα ειδικά πτερύγια που επινόησε ο Γκέντα εμπόδιζαν τη βύθιση αυτή. Ο Γκέντα διακρίθηκε σε πλείστες αερομαχίες, με συνολικά 3.000 ώρες πτήσης. Μεταπολεμικά (1959 - 1962) υπηρέτησε στην Ιαπωνική Αεροπορική Αυτοάμυνα, ως πτέραρχος. Τιμήθηκε από τις ΗΠΑ στα 1962 με το *παράσημο της Λεγεώνας της Τιμής*, μια διάκριση που πολύ σπάνια απονέμεται σε μη-αμερικανούς.

Ασχολήθηκε και με την πολιτική, ως βουλευτής της Ιαπωνικής Βουλής επί σειρά ετών.

Από το γάμο του απέκτησε τρία παιδιά. Απεβίωσε σε ηλικία 85 ετών.

Πηγή
----

* Δημήτρης Γεδεών, *"Μινόρου Γκέντα"* - στήλη *"Φυσιογνωμίες"* στο περιοδικό *"Στρατιωτική Ιστορία"*, τεύχος 214, Νοέμβριος 2014, σελ. 110.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Encyclopædia Britannica» (Αγγλικά) biography/Genda-Minoru. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  *«Τόρα, τόρα, τόρα»: Πώς ράγισε η αμερικανική «ασπίδα του Ειρηνικού»*
3. ↑  Ρεϊμόν Καρτιέ, *Ιστορία του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου*, Πάπυρος, Αθήνα, 1964, τ. Α΄ κεφ. 13ο "Η Ιαπωνία επιτίθεται"
4. ↑  *Λιακοπούλου Βασιλική, "Ιστορικά Ναυάγια"*
5. ↑  Βασίλης Φίλιας, "Μίντγουέι": *"Η Κρισιμότερη Αεροναυμαχία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου"* στο περιοδικό *"Αεροπορική Επιθεώρηση"*, τεύχος 87 (Σεπτέμβριος 2009), σελ. 19

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 84428726
* LCCN: n83037374
* ISNI: 0000 0000 8275 2652
* NDL: 00005786
* NKC: jx20081002005
* CiNii: DA05213530

 |

 |
Συντεταγμένες: 11°10′00″N 60°43′00″W﻿ / ﻿11.16667°N 60.71667°W﻿ / 11.16667; -60.71667

| Ατακπαμέ |
| --- |
|
| Συνταγμένες: | 11°10′00″N 60°43′00″W |
|
| Χώρα: | Τρινιδάδ και Τομπάγκο |
|
| Περιφέρεια: | Τομπάγκο |
|
| Νησί: | Τομπάγκο |

Για την πόλη της Γρενάδας, δείτε: Μπακολέτ.  
Η **Μπακολέτ** (Bacolet) είναι μια πόλη στο νησί Τομπάγκο, Τρινιντάντ και Τομπάγκο. Απλώνεται κάτω από το Φορτ Κινγκ Τζωρτζ στον κόλπο Μπαολέτ κοντά στο Σκάρμπορο, την πρωτεύουσα του Τομπάγκο, νοτιοανατολικά της νησιωτικής πρωτεύουσας. Είναι ένα από τα πιο αναπτυγμένα μέρη του Τομπάγκο, όπου ζει η υψηλή κοινωνία του νησιού.

Τουρισμός
---------

Στη Μπακολέτ υπάρχουν πολλά ξενοδοχεία και βίλλες για τους τουρίστες. Ένας προορισμός για τουρίστες είναι το Κλαμπ της Μπακολέτ, που βρίσκεται στον κόλπο της Μπακολέτ. Κατασκευασμένα από την πρώην μοντέλο μόδας Γκλόρια Τζονς- Κναππ, τα πέντε αστέρων εκθέματα, που περιλαμβάνουν ένα μοναδικό παραλιακό μπαρ, το Ασιατικό-Κουβανό εστιατόριο Αβάνα και καλά σχεδιασμένα δωμάτια πο συμπληρώνουν μια τέλεια αποφυγή. 

### Δραστηριότητες

Υπάρχουν εγκαταστάσεις για πολλές δραστηριότητες που ικανοποιούν τους επισκέπτες, όπως σταθμού για καταδύσεις, γήπεδα γκολφ και τέννις και προκυμαίες για ιστιοπλοΐα και σέρφινγκ. Η πόλη περιλαμβάνει το Στάδιο Ντουάιτ Γιορκ.

Τοποθεσία
---------

Η Μπακολέτ βρίσκεται κεντρικά-νότια του Τομπάγκο. Βρίσκεται βορειοανατολικά των πόλεων Φρέντσιπ, μάουντ Πλέζαντ και Καμπή, νοτιοδυτικά των Λε Κοτώ, Σκάρμπορο, Φράνκλυν και Δε Γουίμ, δυτικά των Μεσοποτάμια, Γκρην Χιλ, Αδελφί, Γκούντγουντ, Πεμπρόκ και Μπελ Γκάρντεν, νοτιοανατολικά των Μπελμόν, Χάιλαντς, Ήστερνφηλντ, Μοριά, Μάουντ Ντιλλόν, Καστάρα και Ίνγκλισμαν και ανατολικά των Ρόξμπορο, Ντελαφόρντ, Σπέισαϊντ και Σαρλότενβιλ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Official Website for Bacolet Beach Club
2. ↑
3. ↑  «View from Fort King George over Bacolet Bay, Tobago». www.fotoreiseberichte.de, Gaby Schulemann-Maier. 2004. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2010-11-21.. Ανακτήθηκε στις 2019-09-28.
Η **Μύνδος** ήταν κατά την αρχαιότητα πόλη της Καρίας, στη Μικρά Ασία, χτισμένη στη Χερσόνησο της Αλικαρνασσού (σύγχρονο Μποντρούμ). Πρόκειται για μία από τις οκτώ λελεγικές πόλεις της χερσονήσου της Αλικαρνασσού ή Mύνδου. Τον 4ο αιώνα π.X. ο σατράπης της Καρίας, Μαύσωλος, μετέφερε τους κατοίκους της Mύνδου προς τα βόρεια, ενσωματώνοντας σε αυτήν και τους κατοίκους της πόλης Tέρμερα (Αssarlik). Σήμερα στη θέση της στέκεται η τουρκική πόλη Γκιουμουσλούκ (Gümüslük).

Κάποτε την πόλη επισκέφτηκε ο κυνικός φιλόσοφος, Διογένης. Παρατηρώντας πόσο τεράστιες ήταν οι πύλες της πόλης σε σχέση με την ίδια την πόλη, είπε: «Ω άνδρες της Μύνδου, σας συμβουλεύω να κλείσετε τις πύλες, καθώς η πόλη μπορεί να δραπετεύσει από αυτές!»

Δείτε επίσης
------------

* Καρία
* Μικρά Ασία
* Αλικαρνασσός

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Νομίσματα της Αρχαίας Μύνδου. Αρχειοθετήθηκε 2010-02-14 στο Wayback Machine.
* Αρχαιολογικός Άτλας του Αιγαίου, Υπουργείο Αιγαίου & Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Παλέτα Μπακαρά
Το **μπακαρά** (εναλλακτικά μπακαράς ή μπακαράτ) είναι ένα από τα παλαιότερα παιχνίδια καζίνο στον κόσμο.

Πρόκειται για ένα σχετικά εύκολο παιχνίδι με απλούς κανόνες. Το μπακαρά παίζεται με 52 φύλλα και πάνω στο τραπέζι βρίσκονται τρία κουτάκια που έχουν ξεχωριστό ρόλο. Το πρώτο ανήκει στον τραπεζίτη (Banker), το δεύτερο είναι της ισοπαλίας (tie) ενώ το τρίτο θεωρείται του παίκτη (Player). Στο τραπέζι μοιράζονται δύο χέρια (Banker-Player) και στο κάθε χέρι μοιράζονται δύο φύλλα. Ο παίχτης πρέπει να επιλέξει ένα από τα δύο χέρια στο τραπέζι και να ποντάρει. Είτε θα στοιχηματίσει στο δικό του χέρι είτε σε αυτό του ντίλερ. Το νικητήριο χέρι στο μπακαρά είναι αυτό που θα είναι πιο κοντά στο εννιά.

Το μπακαρά διαφοροποιείται από τα άλλα παιχνίδια π.χ. Blackjack σε μεγάλο βαθμό στην αξία των φύλλων του. Η σημαντικότερη διαφοροποίηση είναι ότι ο άσσος μετράει για 1, ενώ τα δεκάρια και οι φιγούρες δεν έχουν καθόλου αξία (0). Όσον αφορά τον υπολογισμό των φύλλων, μετράμε μόνο τα μονοψήφια φύλλα.

Ιστορία του Μπακαρά
-------------------

Το μπακαρά διαδόθηκε κυρίως στη Γαλλία προς το τέλος του 15ου αιώνα, αλλάζοντας το όνομά του σε «Baccarat en Banque» και αργότερα σε «Chemin der Fer». Στην εξέλιξη του παιχνιδιού, το εκάστοτε καζίνο δεν λειτουργούσε ως ντίλερ, αλλά οι παίκτες έπαιρναν αυτόν τον ρόλο με τη σειρά και στοιχημάτιζαν μεταξύ τους. Το παιχνίδι παιζόταν κυρίως από την αριστοκρατική τάξη της Γαλλίας, ωστόσο πολύ σύντομα έγινε «μόδα». Με την άφιξή του στην Αγγλία, το Μπακαρά έκανε αμέσως αίσθηση, έγινε ιδιαιτέρως δημοφιλές και η ανανεωμένη του έκδοση πήρε την ονομασία «European Baccarat».

Πηγές
-----

* Απόδοση κέρδους και διακύμανση στα τυχερά παιχνίδια
* Baccarat στο Curlie
Ο **Μιχαήλο Μ. Μπογκίσεβιτς** (*σερβικά : Михаило Богићевић*) (Ζεμούν, 8 Ιουλίου 1843 - Βελιγράδι, 28 Οκτωβρίου 1899) ήταν Σέρβος υπουργός κατασκευών και δύο φορές δήμαρχος Βελιγραδίου

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του Μίλος, Δήμαρχος του Βελιγραδίου, εγγονός του Άντα Μπογκίσεβιτς όπου μέσω της αδελφής του Άντα Τομάνιγια ήταν συγγενείς με την βασιλική οικογένεια των Ομπρένοβιτς. Γιος του ήταν ο Μήλου (1811-1844) και της Αντζελίγια. 

Τελείωσε το γυμνάσιο στο Βελιγράδι και στη συνέχεια σπούδασε μεταλλευτική στο Παρίσι. Ήταν μέλος της Προοδευτικού κόμματος. Ήταν δύο φορές υπουργός κατασκευών της Σερβίας : για τέσσερις μήνες το 1887 και το 1888 - 1889. Επίσης δήμαρχος Βελιγραδίου από 04 Μαΐου 1886 έως 04 Φεβρουαρίου 1887, και από 14 Απριλίου 1894 έως 08 Νοεμβρίου 1896.

Έχει διατελέσει σε πολλές δημόσιες θέσεις, όπως Διευθυντής των Σερβικών κρατικών σιδηροδρόμων, μέλος του διοικητικού συμβουλίου του κρατικού μονοπωλίου. Ήταν ο πρεσβευτής της Σερβίας στο Βερολίνο. Από τα ιδρυτικά μέλη της Εταιρείας «Αγίου Σάββα» και το σπίτι για εγκαταλελειμμένα παιδιά "Στέφαν Ντέτσανι» στο Βελιγράδι, ασχολήθηκε με φιλανθρωπικό έργο.

Παντρεύτηκε την Καταρίνα Κονσταντίνοβιτς (1848-1910), κόρη του πρώτου ξαδέλφου του. Η Καταρίνα ήταν η αρραβωνιαστικιά του πρίγκιπα Μιχαήλ και επέζησε από μια απόπειρα δολοφονίας σε αυτόν σε πικ νικ το 1868. Μετά από αυτό παντρεύτηκε τον Μιλίβογιε Πέτροβιτς (1824-1873) με τον οποίο απέκτησε δύο παιδιά, τον Βόισλαβ και την Μίλιτσα. Όταν έγινε χήρα παντρεύτηκε τον Μιχαήλο αλλά λόγω της σσυγγενικής σχέσης δεν μπορούσαν να παντρευτούν στη Σερβία παντρεύτηκαν στην Ουγγαρία. Αργότερα έζησαν στο Βελιγράδι , δεν είχαν κανένα παιδί.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Српски биографски речник, том 1, Матица српска, Нови Сад, 2004. године» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 16 Σεπτεμβρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 12 Οκτωβρίου 2013.
2. ↑  „Владе Србије: 1805-2005", приредио Радош Љушић, 596 страна, ISBN 86-17-13111-X, издавач „Завод за уџбенике и наставна средства", Београд, 2005, године
3. ↑  *Српска породична енциклопедија*, том 4, стр. 57, изд. Политика и Народна књига, Београд 2006. ISBN 86-331-2733-4
4. ↑  «Александар Динчић: Делфа Иванић». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Σεπτεμβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 12 Οκτωβρίου 2013.

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Михаило Богићевић  της Σερβικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Μιχαήλ (Μιχάλκο) Γιούριεβιτς**, ρωσ. Михаил (Михалко) Юрьевич (απεβ. 20 Ιουνίου 1176) από τον Οίκο των Ρουρικιδών ήταν πρίγκιπας τού Τορτσέσκ (π. 1165-1173), Βλαντίμιρ & Σούζνταλ (1175-76) και μεγάλος πρίγκιπας τού Κιέβου (1171).

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος τού Γιούρι Α΄ πρίγκιπα τού Σούζνταλ, Ροστόβ & μεγάλου πρίγκιπα τού Κιέβου και της Ελένης από την Κωνσταντινούπολη. Τον έδιωξε ο ετεροθαλής αδελφός του Αντρέι από το Σούζνταλ, διότι δεν συμπαθούσε τη μητέρα αυτού Ελένη. 

Ζούσε στο Οστιόρ το διάστημα 1162-69, μία μικρή πόλη κοντά στο Τσέρνιγοβ και έπειτα μετακινήθηκε στο Τορτσέσκ. Όταν το 1171 απεβίωσε ο ετεροθαλής αδελφός του Γκλεμπ μεγάλος πρίγκιπας τού Κιέβου, ο Αντρέι τον όρισε κυβερνήτη εκεί, αλλά ο Μιχαήλ αρνήθηκε και έστειλε τον μικρότερο αδελφό του Βσέβολοντ Γ΄ στη θέση του. Ο Ρούρικ πρίγκιπας τού Σμολένσκ (γιος τού εξαδέλφου του), διεκδικητής τού Κιέβου, τον πολιόρκησε στο Τοστσέσκ· τελικά κατέληξαν σε ειρήνη και τού επετράπη να μετακινήσει την πρωτεύουσά του στο Περεγιασλάβ. Όταν το επόμενο έτος ο Αντρέι εισέβαλλε στους νότιους Ρως, ο Μιχαήλ διέρρηξε τους δεσμούς του με τον Ρούρικ και ορκίστηκε πίστη στον ετεροθαλή αδελφό του. 

Το 1174 απεβίωσε ο Αντρέι και ο Μιχαήλ τον διαδέχθηκε ως πρίγκιπας τού Βλαντίμιρ, αλλά η εχθρότητα από τους βογιάρους τού Σούζνταλ και τού Ροστόβ, που ένοιωθαν αγνοημένοι από την άνοδο τού Βλαντίμιρ, τον ανάγκασαν να το εγκαταλείψει· μετέβη του Τσέρνιγοβ. Σύντομα οι πολίτες του Βλαντίμιρ τον κάλεσαν να τους συνδράμει στον πόλεμο εναντίον τού ανιψιού του Γιαροπόλκ, γιού τού Ροστισλάβ. Αφού τον νίκησε, ξανακέρδισε τον θρόνο του στο Βλαντίμιρ το 1175. Απεβίωσε το επόμενο έτος και τον διαδέχθηκε ο αδελφός του Βσέβολοντ Γ΄ ο *πολύτεκνος*.

Πηγές
-----

* The Russian Primary Chronicle, Laurentian Text (PDF). Translated by Hazzard Cross, Samuel; Sherbowitz-Wetzor, Olgerd P. Cambridge, MA: The Mediaeval Academy of America. 1953. p. 204. LCCN 53-10264.

1. ↑  pantheon.world/profile/person/Mikhail\_of\_Vladimir.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Yuri Dolgorukiy  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο Ιρλανδός **Μπραν μακ Λυρ** θεωρείται ασήμαντη προσωπικότητα στο Ιρλανδικό πάνθεο. Ωστόσο, ο αντίστοιχος **Μπραν αμπ Λυρ** (Bran ab Llyr) ή Μπραν ο ευλογημένος της αγγλοσαξωνικής μυθολογίας είναι ένας επικίνδυνος ήρωας. Είναι τεράστιος γίγαντας, τόσο υψηλός, ώστε κανένα ανάκτορο ή πλοίο δεν μπορεί να τον χωρέσει.

Αναφέρεται στους μύθους πως διάβηκε τη θάλασσα της Ιρλανδίας, για να πολεμήσει και να εξοντώσει έναν βασιλέα και τον στρατό του. Όταν ξάπλωνε πάνω στον ποταμό, το σώμα του χρησίμευε ως γέφυρα για ολόκληρο το στράτευμα.

Κατείχε μια μαγική χύτρα, καλντρόν, όπου ανάσταινε τους νεκρούς. Αρπιστής και μουσικός, θεωρείτο προστάτης των βάρδων. Είναι βασιλέας της κόλασης, που μάχεται για να προστατεύσει τους μαγικούς θησαυρούς του από τους γιους της Ντον, που θέλουν να τους αρπάξουν. Τραυματισμένος από δηλητηριασμένο βέλος δίνει εντολή να του κόψουν το κεφάλι, για να τελειώσει το μαρτύριό του. Η κεφαλή αυτή εξακολουθεί να μιλά κατά τα ογδόντα επτά χρόνια που διάρκεσε η μεταφορά του στον τόπο της ταφής του, έναν λόφο του Λονδίνου.

Η κομμένη κεφαλή του Μπραν, στραμμένη προς Νότο, προστάτευε το νησί από κάθε εισβολή. Ο βασιλιάς Αρθούρος είχε την απρονοησία να την "ξεθάψει", γεγονός που έκανε δυνατή τη σαξονική κατάκτηση.

Ο Μπραν αναφέρεται επίσης ως τολμηρός ταξιδιώτης, ο οποίος έπλεε προς τη Δύση μέχρι τις χώρες του Άλλου κόσμου. Είναι ο θαλασσοπόρος των μυστηριωδών περιοχών. Πρόκειται για μια παγανιστική θεότητα που αργότερα αγιοποιήθηκε και με το όνομα "Saint Brandan" μετατράπηκε στο πρόσωπο που εισήγαγε τον Χριστιανισμό στη Μεγάλη Βρεττανία.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Ap\_Siluria-1.

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Θέματα της Κελτικής μυθολογίας |
| --- |
|  |
| Κελτικός πολιτισμός | 
* Αλφάβητο Όγκχαμ
* Δρυίδες
* Κελτικές γλώσσες
* Ρούνοι
 |  |
|  |
| Θεότητες | 
* Άρμετ
* Γκοϊβένου
* Έθνι
* Επόνα
* Ερίου
* Κέριντγουεν
* Κερνούνος
* Κίαν
* Κρέιγνε
* Λουγ
* Λούχτα
* Μανάνναν
* Μιοχ
* Μόρριγαν
* Μπαβ
* Μπάλορ
* Μπρες
* Μπρίγκιντ
* Νουάντου
* Ντάγδα
* Ντάνου
* Ντίαν Κεχτ
* Όγμα
* Ρίανον
* Τούιρεν
* Φαντ
 |
|  |
| Φυλές και γεγονότα | 
* Κούλεϊ
* Μόι Τούραχ
* Τουάθα ντε Ντανάν
* Φομόριαν
 |
|  |
| Λατρεία και εορτές | 
* Ίμπολκ
* Λούγνασαδ
* Μπελτέιν
* Σόουιν
 |
|  |
| Κύκλος του Όλστερ | 
* Κόνορ μακ Νέσσα
* Κουχούλιν
* Μάεβ
* Νες
* Νάσι
* Ντέιρντρε
* Φέργκους
 |

 |
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Μύλας** ή **Μύλαντας** είναι γνωστός ένας από τους Τελχίνες. Μυθολογείται ότι αυτός πρώτος εφεύρε τον μύλο, εφεύρεση η οποία πήρε το όνομά του. Από τον Μύλαντα επίσης είχε ονομασθεί η Μυλαντία άκρα. Ο Διόδωρος ο Σικελιώτης αναφέρει και μία σχετική προσωνυμία-επίκληση του Δία: ήταν ο **«Ζευς Μυλεύς»**, που απέκτησε τρεις γιους από τη Νύμφη Ιμαλία, η οποία καταγόταν από την Τελχινία.

Ο Μύλαντας καθιέρωσε τη λατρεία των θεών του συμποσίου στην Κάμειρο και στη Ρόδο. Από εκείνον πήραν το όνομά τους και οι θεοί αυτοί: ήταν οι **Μυλάντειοι θεοί**.

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969
Γενικά με τον όρο **κατοχική κυβέρνηση** ή **κυβέρνηση υπό κατοχή**, ή κατά διεθνή όρο **κυβέρνηση μαριονέτα**, χαρακτηρίζεται η κυβέρνηση που συγκροτείται και διορίζεται σε μία πρώην κυρίαρχη και ανεξάρτητη χώρα, που έχει ηττηθεί από τον κατακτητή της. Ο διορισμός της γίνεται συνηθέστερα αμέσως μετά την παράδοση της χώρας, ανεξάρτητα αν στη συνέχεια ακολουθήσει, ή όχι, προσάρτηση του εδάφους της, ή καταστεί "κράτος δορυφόρος". Την ίδια επίσης ονομασία φέρουν και οι κυβερνήσεις που διαδέχονται η μία την άλλη, υπό αυτό το καθεστώς.

Γενικά
------

Οι κατοχικές κυβερνήσεις λειτουργούν μόνο για εσωτερικές υποθέσεις, νομοθετώντας και ασκώντας εξουσία υπό την επίβλεψη στρατιωτικής διοίκησης του κατακτητή. Σημειώνεται ότι οι κυβερνήσεις αυτές στερούνται του δικαιώματος της διεθνούς εκπροσώπησης, σύναψης συμμαχιών, καθώς επίσης και ανάπτυξης ελεύθερου εμπορίου, ενώ και οι πλουτοπαραγωγικοί πόροι τίθενται υπό τον έλεγχο του κατακτητή. Οι διορισμοί κατοχικών κυβερνήσεων, προβλέπονται από το δίκαιο του πολέμου, προσδίδοντας σ΄ αυτές την έννοια της εσωτερικής αυτοδιοίκησης, για τη διατήρηση της αναγκαίας δημόσιας τάξης και ασφάλειας. Στη σύγχρονη ιστορία και ειδικότερα κατά τον Β' Π.Π. πολλές κυβερνήσεις χωρών λίγο πριν υποστούν ολοκληρωτική ήττα διέφευγαν σε άλλες χώρες προκειμένου να διατηρούν τη συνέχεια της διεθνούς αναγνώρισης της χώρας τους. Στις περιπτώσεις αυτές οι κυβερνήσεις καλούνται "ελεύθερες κυβερνήσεις", σε αντιδιαστολή του όρου "κατοχικές κυβερνήσεις". Από τον Α' Π.Π, αλλά και κατά τη διάρκεια του Β' Π.Π. σε πολλές χώρες διορίστηκαν κατοχικές κυβερνήσεις που συγκροτούνταν συνηθέστερα από πρόσωπα ευρύτερης λαϊκής αποδοχής και λιγότερο εμφανώς φιλικά προσκείμενα προς τον κατακτητή. Σε όλες όμως τις περιπτώσεις και παρά τον νομιμοφανή χαρακτήρα αυτών των κυβερνήσεων, οι υπό κατοχή λαοί δεν έπαψαν να θεωρούν αυτές και τα πρόσωπα που τις απαρτίζουν "συνεργάτες" των κατακτητών. Χαρακτηριστικές υπήρξαν οι επιθέσεις που δέχθηκαν μέλη της κατοχικής ιρακινής κυβέρνησης, που είχαν διορίσει και ανασυγκροτήσει οι αμερικανικές στρατιωτικές δυνάμεις, μετά την εισβολή τους στο Ιράκ.

Ελλάδα
------

Στην Ελλάδα το 1941, μετά την εισβολή της Γερμανίας, όταν εξέλιπε και η τελευταία αντίσταση στη Κρήτη, η ελληνική κυβέρνηση κατέφυγε ως "ελεύθερη κυβέρνηση" στο Κάιρο. Κατά την περίοδο της τριπλής κατοχής διορίστηκαν στην Ελλάδα, που έφερε το όνομα "Ελληνική Πολιτεία" ή "Ελληνικό κράτος" (όπως επιβλήθηκε), τρεις κατοχικές κυβερνήσεις:

1. Η Κυβέρνηση Γεωργίου Τσολάκογλου 1941
2. Η Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Λογοθετόπουλου 1942 και
3. Η Κυβέρνηση Ιωάννη Ράλλη 1943.

Πηγές
-----

* "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" τομ. Γ΄(συμπλήρωμα), σελ. 298.
* Β. Ραφαηλίδης "Ιστορία (κωμικοτραγική) του Νεοελληνικού Κράτους 1830-1974" Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου Αθήνα 1993, σελ. 167.

Δείτε επίσης
------------

* Υπηρεσιακή κυβέρνηση
Η **Μύλασα** (ή τα Μύλασα, τουρκικά: Milas *Μίλας*) είναι αρχαία πόλη και έδρα της ομώνυμης περιφέρειας στην επαρχία Μούγλων στη νοτιοδυτική Τουρκία. Η πόλη διοικεί μια περιοχή με ενεργή οικονομία, πολύ πλούσια σε ιστορία και αρχαία κατάλοιπα, με την επικράτεια της Μυλάσης να περιλαμβάνει αξιόλογους είκοσι επτά αρχαιολογικούς χώρους. Η πόλη ήταν η πρώτη πρωτεύουσα της αρχαίας Καρίας και των Τουρκομανικών Εμιράτων του Μεντεσέ στους μεσαιωνικούς χρόνους. Το κοντινό Μαυσωλείο του Εκατόμνου έχει ταξινομηθεί ως υποψήφιο Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.

Ετυμολογία
----------

Η ονομασία Μύλασα, με την παλαιά μικρασιατική κατάληξη *-ασα* μαρτυρεί την πολύ πρώιμη ίδρυσή της. Βάσει της συλλαβής *-μυλ* που βρίσκεται επίσης στην ονομασία, οι Λύκιοι αυτοαποκαλούνταν *Τερμίλαι*, μια θεωρία συνδέει το όνομα Μύλασα με το πέρασμα των Λυκίων από τη Μίλητο. Ο Στέφανος ο Βυζάντιος στα *Εθνικά* του, αναφέρει ότι η πόλη πήρε το όνομά της από κάποιον Μύλασο, υιό του Χρυσάορος και απόγονο του Σισύφου και του Αιόλου, εξήγηση που ορισμένες πηγές θεωρούν αβάσιμη για μια καρική πόλη.

Αξιόλογοι Μύλασοι
-----------------

* Ηρακλείδης ο Μύλασος· αρχαίος Έλληνας ηγεμόνας που οδήγησε τους Έλληνες της Καρίας στην επιτυχή αντίστασή τους κατά των Περσών.
* Εκατόμνος· Ιδρυτής της Δυναστείας των Εκατομνιδών,
* Μαύσωλος· Σατράπης της Περσικής Αυτοκρατορίας, ουσιαστικός ηγεμόνας της Καρίας μεταξύ 377-352 π.Χ. κτίστης του διάσημου Μαυσωλείου της αρχαίας Αλικαρνασσού.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *GEOnet Names Server*. 11  Ιουνίου 2018. 11849369.
2. ↑  Ορισμένοι από αυτούς είναι· Χαλκήτωρ, Εύρωμος, Ηράκλεια Κύβιστρα, Ιασσός, Κέραμος, Λάβρανδα.
3. ↑  Μαυσωλείο και Ιερός χώρος Εκατόμνου:
4. ↑  George Ewart Bean (1989). *Turkey beyond the Meander*. John Murray Publishers Ltd, London. ISBN 978-0-7195-4663-1.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 143165786
* LCCN: n87893615
* GND: 4137954-8
* SUDOC: 029132908
* BNF: cb12082228h (data)

 |

 |
Μικρό δείγμα από κατράμι
Το **κατράμι** (*pine tar*), ή αλλιώς ***κατράνι*** (λέξη από την ιταλική: *catrame* = πίσσα) είναι ένα κολλώδες υγρό, συνήθως με υψηλό ιξώδες, που παράγεται από ανθρακοποίηση απουσία οξυγόνου (δηλ. ανοξικές συνθήκες), ή αλλιώς με καταστρεπτική απόσταξη. Χημικώς, αποτελείται από αρωματικούς υδρογονάνθρακες και ρητινικά οξέα. Είναι μια πολυσύνθετη χημική ουσία που αξιοποιείται από τον άνθρωπο εδώ και πολλούς αιώνες.

Ξύλινη κατοικία που έχει φινιριστεί με κατράμι

Ιστορική αναδρομή
-----------------

Αναφέρεται ότι ήταν γνωστό στη Σκανδιναβία από την εποχή του Σιδήρου και χρησιμοποιούνταν τότε σαν συντηρητικό σε ξύλινες κατασκευές, π.χ. σε σκάφη και σαν μονωτικό υλικό σε ξύλινες κατοικίες. Από τη Σουηδία, η χρήση του σαν συντηρητικό διαδόθηκε στη νοτιότερη Ευρώπη και τη βόρεια Αμερική, ιδίως τον 19ο αιώνα. Ιστορικές πηγές αναφέρουν ότι το κατράμι χρησιμοποιούνταν στην αρχαία Ελλάδα, από τον Ιπποκράτη ως φάρμακο όπως και για πολλές χρήσεις στην ξυλοναυπηγική όπως λ.χ. στις τριήρεις. Επίσης, αναφέρεται ότι ο Ηρόδοτος γνώριζε για τη χρήση του κατραμιού από τη Βαβυλώνα. Επίσης, από επιγραφές και σύντομες αναφορές του Πλίνιου ότι χρησιμοποιούσαν την *πίσσα* (νοείται *κατράμι*), η οποία παραγόταν από ξύλο για τη στεγανοποίηση της στέγης και την προστασία πολύ μαλακών λίθων.

Έλληνες Βλάχοι, τον 19ο και αρχές του 20ου αιώνα, εφάρμοζαν μια παραδοσιακή τεχνική για την παραγωγή κατραμιού για ζωτικές εφαρμογές της υπαίθρου. Οι μάστορες που γνώριζαν την παρασκευή του, λέγονταν "κατρανάδες", και στη συνέχεια με ασκιά το κουβαλούσαν και το πουλούσαν σε πολλές περιοχές της χώρας, κυρίως για κτηνοτροφικές χρήσεις.

Χαρακτηριστικά και ιδιότητες
----------------------------

Είναι παχύρευστο σχεδόν ελαιώδες υγρό, με κατάμαυρο χρώμα. Εξ’ ου και η φράση *«μαύρος σαν κατράμι»*. Έχει μια μάλλον δυσάρεστη, έντονα χαρακτηριστική μυρωδιά. Πρώτη ύλη για την παραγωγή του είναι το εσωτερικό μέρος, η καρδιά δηλαδή, των γέρικων ρητινούχων πεύκων που ευδοκιμούν σε πετρώδη και ξηρά εδάφη.

Χρήσεις
-------

Το κατράμι, ή αλλιώς *πίσσα πεύκων*, χρησιμοποιείται ευρέως στην κτηνιατρική. Πρόκειται για ένα παραδοσιακό προϊόν – φάρμακο κατά των μυκήτων και βακτηρίων, τέλειο για αντισηψία. Επίσης πολύ κατάλληλο για την υγιεινή και φροντίδα των οπλών στα άλογα και στα βοοειδή. Xρησιμοποιείται έναντι του κανιβαλισμού των πτηνών. 

Σε κατοικίες και στην ναυπηγική χρησιμοποιείται για υγρομονωτικότητα και στεγανότητα. Τα παλιότερα χρόνια, οι άνθρωποι το χρησιμοποιούσαν ως φάρμακο για τη μυκητίαση, το έκζεμα και την ψωρίαση. Μελέτες έχουν αποδείξει τη χρησιμότητά του.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑
4. ↑
5. ↑
6. ↑
7. ↑
8. ↑
9. ↑