recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Το **Θέατρο Λα Φενίτσε** (ιταλ. *Teatro La Fenice*, μεταφραζόμενο ως «Ο Φοίνικας») είναι ιστορικό θέατρο όπερας στη Βενετία. Αποτελεί ένα από τα «διασημότερα και πλέον ονομαστά ορόσημα στην ιστορία του ιταλικού θεάτρου», και στην ιστορία της παγκόσμιας όπερας. Ιδιαιτέρως στον 19ο αιώνα, το θέατρο έγινε ο τόπος όπου δόθηκαν παγκόσμιες πρεμιέρες διάσημων έργων των τεσσάρων μεγάλων συνθετών της εποχής: του Ροσσίνι, του Μπελλίνι, του Ντονιτσέττι και του Βέρντι.

Καθώς ο φοίνικας της ονομασίας του ξαναγεννιέται απ' τις στάχτες του, έτσι και ο οργανισμός του θεάτρου επεβίωσε μετά την αχρήστευσή του από πυρκαγιές τρεις φορές: Την πρώτη το 1774, οπότε λειτούργησε και πάλι μόλις το 1792, τη δεύτερη το 1836, οπότε το ξανακτίσιμο ολοκληρώθηκε μέσα σε ένα έτος, και την τρίτη το 1996. Η τελευταία φωτιά ήταν αποτέλεσμα εμπρησμού και το θέατρο ξαναλειτούργησε τον Νοέμβριο του 2004.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Фениче Ла Фениче.
2. ↑  Romanelli, Giandomenico κ.ά.: *Gran Teatro La Fenice*, εκδ. Evergreen, Κολωνία 1997, ISBN 3-8228-7062-5

Πηγές
-----

* Beauvert, Thierry: *Opera Houses of the World*, The Vendome Press, Νέα Υόρκη 1995, ISBN 0-86565-978-8
* Romanelli, Giandomenico κ.ά.: *Gran Teatro La Fenice*, εκδ. Evergreen, Κολωνία 1997, ISBN 3-8228-7062-5
* Bellina, Annalaura· Girardi, Michele (2005). *La Fenice 1792-1996: Theatre, Music and History*. Marsilio. ISBN 978-8-83-178359-0.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος
* «Teatro la Fenice di Venezia: the long (and shamy) story of a reconstruction», veniceword.com
Ο **Λυκόφρων της Κορίνθου** ήταν ο δεύτερος γιος του τυράννου της Κορίνθου Περίανδρου. Ο πατέρας του χτύπησε την μητέρα του Μέλισσα με αποτέλεσμα να πέσει και να βρει βίαιο θάνατο, ο Λυκόφρων που βρισκόταν στην Επίδαυρο στο σπίτι του παππού του από μητέρα βασιλιά Προκλή αρνήθηκε να μιλήσει στον πατέρα του. Ο Περίανδρος για τιμωρία του αρνήθηκε την είσοδο στα ανάκτορα, κατόπιν απαγόρευσε στους Κορίνθιους να του μιλήσουν και τελικά τον έστειλε εξορία στην Κέρκυρα. Όταν έφτασε ο Περίανδρος σε προχωρημένη ηλικία κάλεσε τον γιο του από την Κέρκυρα να έρθει στην Κόρινθο να αναλάβει την Τυραννία αλλά ο Λυκόφρων το αρνήθηκε. Ο Περίανδρος επέμενε, κατάφερε να τον πείσει να επιστρέψει όταν του δήλωσε ότι θα πάει ο ίδιος να ζήσει στην θέση του στην Κέρκυρα μέχρι το τέλος της ζωής του. Οι Κερκυραίοι τρομοκρατήθηκαν όταν άκουσαν ότι θα έρθει στο νησί τους μόνιμα ο Περίανδρος και δολοφόνησαν τον Λυκόφρωνα πριν προλάβει να αποχωρήσει. Ο Περίανδρος εξοργισμένος διέταξε να συγκεντρωθούν 300 νέοι από επιφανείς οικογένειες της Κέρκυρας και να αποσταλούν στον βασιλιά της Λυδίας Αλυάττη Β΄ για να τους ευνουχίσει. Ο Ηρόδοτος συσχετίζει την δολοφονία του Λυκόφρωνα με άλλους νέους που δολοφονήθηκαν χάρη στις κακές πράξεις του πατέρα τους όπως ο Άρπαγος και ο Πρηξάσπης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 26  Νοεμβρίου 2018.
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 27  Νοεμβρίου 2018.
3. ↑  Vernant, J.-P. (1982). "FROM OEDIPUS TO PERIANDER: LAMENESS, TYRANNY, INCEST IN LEGEND AND HISTORY". Arethusa. 15 (1): 31–33
4. ↑  Gray, Vivienne J. (1996). "Herodotus and Images of Tyranny: The Tyrants of Corinth". American Journal of Philology. 117 (3): 370
5. ↑  Gera, Deborah Levine (1993). "Bereaved Fathers in Herodotus". Scripta Classica Israelica: 41.

Πηγές
-----

* Vernant, J.-P. (1982). "FROM OEDIPUS TO PERIANDER: LAMENESS, TYRANNY, INCEST IN LEGEND AND HISTORY". Arethusa.
* Gray, Vivienne J. (1996). "Herodotus and Images of Tyranny: The Tyrants of Corinth". American Journal of Philology.
* Gera, Deborah Levine (1993). "Bereaved Fathers in Herodotus". Scripta Classica Israelica: 41.
Στην Ελληνική και Ρωμαϊκή μυθολογία ο **Πίκους** (Αρχαία ελληνικά:*Πἳκος*, Λατινικά:*Picus*) ήταν άντρας τον οποίο η Κίρκη μεταμόρφωσε σε δρυοκολάπτη επειδή περιφρόνησε τον έρωτά της. Η γυναίκα του, η νύμφη Κάνενς, αυτοκτόνησε μόλις ο άντρας της υπέστη τη μεταμόρφωση. Μαζί είχαν ένα γιό, τον Φαύνο.

Εμφανίζεται σε μία από τις Μεταμορφώσεις του Οβιδίου, ενώ αναφέρεται επίσης στην Αινειάδα του Βιργιλίου ως ο πατέρας του Φαύνου, ο οποίος με τη σειρά του γέννησε τον Λατίνους, τον βασιλιά των Λαουρεντίνων, τους οποίους ο Αινείας και οι Τρώες πολέμησαν και μετέπειτα ενώθηκαν. 

Ο Πίκους είναι ο θεός της τύχης και της προφητείας.

Υπήρξε ένας από τους πρώτους βασιλιάδες του Λάτσιο, γιος του Μαρς και της Φερόνια.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  annales.info/roma/small/picus.htm.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Picus (mythology) στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* BNE: XX5468724

 |

 |
Αμερικανοί πρόσκοποι
Τα **λυκόπουλα** είναι η μικρότερη κατηγορία παιδιών, από 7 έως 11 ετών, του σώματος προσκόπων. Μια ομάδα λυκόπουλων ονομάζεται *αγέλη* και ο αρχηγός τους *Ακέλας*.

Ιστορία
-------

Το 1931 δημιουργήθηκαν οι πρώτες αγέλες λυκόπουλων. Ο ιδρυτής του προσκοπισμού, Μπέιντεν Πάουελ, εμπνεύστηκε το όνομα της αγέλης από αυτό της αγέλης των λύκων στο Βιβλίο της Ζούγκλας.

Ενασχόληση
----------

### Δημιουργικά παιχνίδια

* Παιχνίδια στην φύση, μαθαίνουν να σέβονται το περιβάλλον.
* Ομαδικά παιχνίδια, μαθαίνουν να σέβονται τον άλλον.

### Μαστορέματα

Τα λυκόπουλα μαθαίνουν κόμπους, εντάσσονται στην αγέλη και αποκτούν δεξιότητες.

### Εκδρομές

* διήμερες κατασκηνώσεις.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «4ο Σύστημα Ελλήνων Προσκόπων, Τα λυκόπουλα». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Οκτωβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 23 Απριλίου 2016.
2. ↑  Αγέλη λυκοπούλων

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* 
* 
* Αρχειοθετήθηκε 2014-10-02 στο Wayback Machine.
*
Τα **Πέντε Πηγάδια** (πρώην *Μπρίγκα*) είναι οικισμός του Δήμου Ζηρού της Περιφερειακής Ενότητας Πρέβεζας στην Περιφέρεια Ηπείρου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 47 κατοίκους.

Γενικά και ιστορικά στοιχεία
----------------------------

Τα Πέντε Πηγάδια βρίσκονται στους δυτικούς πρόποδες του Ξηροβουνίου, περίπου 25 χλμ. βόρεια της Άρτας. Έως τον Α'  Βαλκανικό Πόλεμο (1912-1913) ανήκαν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Επί Τουρκοκρατίας η ευρύτερη περιοχή αποτελούσε σημαντικό πέρασμα στον δρόμο Άρτας-Ιωαννίνων διαθέτωντας χάνι αλλά και διόδια με ένοπλη φρουρά. Ως εκ τούτου σημειώθηκαν διάφορες μάχες κατά τα έτη 1821, 1897 και 1912 με επίκεντρο το στρατηγικής σημασίας ομώνυμο κάστρο.

Ως οικισμός αναγνωρίστηκε επίσημα το 1961, ενώ το 1971 έλαβε τη σημερινή του ονομασία. Διοικητικά, μέχρι το 1997 ανήκε στην κοινότητα Κλεισούρας. Κατόπιν υπήχθη στον καποδιστριακό Δήμο Φιλιππιάδας, ενώ από το 2011 ανήκει στον καλλικρατικό Δήμο Ζηρού.

Σημεία ενδιαφέροντος
--------------------

Κύριο αξιοθέατο του χωριού είναι το διατηρητέο κάστρο των Πέντε Πηγαδιών, το οποίο αναφέρεται ως κτίσμα των αρχών του 19ου αιώνα επί Αλή Πασά. Παράλληλα, σε κοντινή απόσταση σώζονται τα ερείπια παλαιότερου κάστρου, κτισμένου επί Κουρτ Πασά.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΕΣ ΜΕΤΑΒΟΛΕΣ ΟΙΚΙΣΜΩΝ ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ: Πέντε Πηγάδια (Πρεβέζης)». *eetaa.gr*. ΕΕΤΑΑ. Ανακτήθηκε στις 10 Μαρτίου 2022.
2. ↑  «Πόσοι κατοικούμε στην Ήπειρο - Όλη η απογραφή του 2011». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 30 Νοεμβρίου 2014.
3. ↑  «Το απόρθητο Κάστρο Πέντε Πηγάδια». *archaiologia.gr*. Αρχαιολογία. 15 Νοεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 10 Μαρτίου 2022.
Η **Ομοσπονδία Ερασιτεχνικού Ποδοσφαίρου Ουκρανίας** (ουκρανικά: Асоціація аматорського футболу України, συντομογραφία: ААФУ) ιδρύθηκε στις 2 Μαρτίου του 1998. Στο πλαίσιο της συμφωνίας με την Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου της Ουκρανίας (ФФУ), είναι εξουσιοδοτημένη να διοργανώνει το Πανουκρανικό Εθνικό Πρωτάθλημα και το Κύπελλο ερασιτεχνικών ομάδων ποδοσφαίρου. Είναι επιφορτισμένη με το τέταρτο επίπεδο του συστήματος ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Ουκρανίας, που αποτελεί το κορυφαίο επίπεδο για ερασιτεχνικά σωματεία.

Ιστορία
-------

Επί Σοβιετικής Ένωσης, το πρωτάθλημα του τέταρτου επιπέδου της τότε Ουκρανικής Σοβιετικής Ομοσπονδιακής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας (ΟΣΟΣΔ), διοργανωνόταν από την Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου της ΟΣΟΣΔ, υπό τη μορφή συλλογικοτήτων φυσικής αγωγής (коллективов физической культуры, КФК). Το 1992, την ευθύνη της διοργάνωσης του πρωταθλήματος και του κυπέλλου ερασιτεχνικών σωματείων ανέλαβε η Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου της Ουκρανίας (ФФУ). Το 1998 συστάθηκε η Ομοσπονδία Ερασιτεχνικού Ποδοσφαίρου Ουκρανίας (ААФУ), αντικαθιστώντας την Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου της χώρας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Ми піклуємось про майбутнє українського футболу 2011-2014» (PDF). *aafu.org.ua*.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος
Ο **Πέντγια** (εσθ. *Pedja jõgi*) είναι ο τέταρτος μεγαλύτερος σε μήκος ποταμός της Εσθονίας, με μήκος 122 χιλιόμετρα, αριστερός παραπόταμος του Έμαγιογκι.

Πηγάζει κοντά στο χωριό Σιμούνα, στα νότια της λοφώδους περιοχής του Πάντιβερε. Ο ποταμός διαρρέει τις επαρχίες («κομητείες») Λέενε-Βίρου, Γιόγκεβα και Τάρτου, και εκβάλλει στον Έμαγιογκι βορειοανατολικά της λίμνης Βόρτσγιαρβ. Στα τελευταία 4 χιλιόμετρα ο Πέντγια, μετά τη συμβολή του με τον Πόλτσαμαα, είναι γνωστός ως **Πέντε** (*Pede*). Ο μεγαλύτερος οικισμός που είναι κτισμένος στις όχθες του ποταμού είναι η πόλη Γιόγκεβα. Η λεκάνη απορροής του Πέντγια έχει έκταση 2.719 τετραγωνικά χιλιόμετρα.

Ο Πέντγια, στον κάτω ρου του, περνά από το μεγάλο ημι-ομώνυμο Φυσικό Καταφύγιο Άλαμ-Πέντγια, μια προστατευόμενη φυσική περιοχή.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Estonian Environmental Register*. Ανακτήθηκε στις 18  Ιανουαρίου 2018.

Πηγές-εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------------

* «Pedja jõgi» (στην εσθονική γλώσσα)
Ο **Λανδούλφος Α΄**, *Landulf I* (π. 795 – 843), που ονομαζόταν **Παλαιός**, ήταν ο πρώτος διοικητής (gastald) της Κάπουα και αρχηγέτης του επιφανούς Οίκου των Λαντουλφιδών, που θα κυβερνούσε την Κάπουα μέχρι το 1058. Σύμφωνα με το *Χρονικό της δυναστείας της Κάπουα* (Cronaca della dinastia di Capua), κυβέρνησε την Παλαιά Κάπουα για 25 χρόνια και 4 μήνες και τη Νέα Κάπουα για άλλο 1 έτος και 8 μήνες. Σύμφωνα με τον Έρχεμπερτ, ήταν «ένας πολύ πολεμοχαρής άνθρωπος» (*vir bellicosissimus*).

Το 839, σύμφωνα με το *Χρονικό του Αγ. Βενεδίκτου του Καζίνο* (Chronica S. Benedicti Casinensis) ο Λανδούλφος πήρε την πρωτοβουλία για την απελευθέρωση του Σίκονουλφ, του φυλακισμένου αδελφού του δολοφονηθέντος πρίγκιπα του Μπενεβέντο, Σίκαρντ. Υποστήριξε τον Σίκονουλφ στον πόλεμό του με τον σφετεριστή Ράντελχις. Ο Σίκονουλφ ανακηρύχθηκε πρίγκιπας στο Σαλέρνο και ο Λανδούλφος υποσχέθηκε την πόλη του σε αυτόν. Είχε πολεμήσει για τον Σίκαρντ εναντίον της Νάπολης στα πρώτα του χρόνια, αλλά συνήψε συνθήκη ειρήνης με τους Ναπολιτανούς, για να μπορέσει να μπει πλήρως στον πόλεμο εναντίον του Ράντελχις. Ο Ράντελχις κάλεσε Σαρακηνούς μισθοφόρους και λεηλάτησαν την Κάπουα το 841. Τα ερείπια αυτής της πόλης είναι ό,τι έχει απομείνει από την "Παλαιά Κάπουα" (βλ. Σάντα Μαρία Κάπουα Βέτερε). Ο Λανδούλφος Α΄ ίδρυσε τη σημερινή Κάπουα, τη "Νέα Κάπουα", στο λόφο του κοντινού Τριφλίσκο, το οποίο οχύρωσε ως "Ρεμπελόπολις", σύμφωνα με το *Χρονικό του Σαλέρνο* (Chronicon Salernitanum). Από τότε ο χρονικογράφος αναφέρει ότι κυβέρνησε άλλο ένα χρόνο και οκτώ μήνες, και απεβίωσε πιθανότατα το 843. Φαίνεται ότι μέχρι το τέλος τής ζωής του χρησιμοποιούσε τον τίτλο τού κόμη.

Οικογένεια
----------

Άφησε τέσσερις γιους εξέχοντες τις επόμενες δεκαετίες στο Νότιο Ιταλία:

* Λάντo απεβ. 861, ο οποίος τον διαδέχθηκε.
* Πάντο απεβ. 862/863, ο οποίος έγινε *μαρεπαφίας* (κοντόσταυλος) στο Σαλέρνο και αργότερα κόμης της Κάπουα.
* Λάντενουλφ Α΄, ο πρώτος κόμης του Tεάνo και πατέρας τριών μεταγενέστερων κομητών της Κάπουα.
	+ Ατενόλφος Α΄ απεβ. 910, πρίγκιπας της Κάπουα και του Μπενεβέντο.
* Λανδούλφος Β΄ π.825-879, ο οποίος έγινε επίσκοπος και αργότερα κόμης της Κάπουα.

Πηγές
-----

* *Historia Langabardorvm Beneventarnorvm* στη Λατινική Βιβλιοθήκη
* *Chronica S. Benedicti Casinensis* στο Institut für Mittelalter Forschung Αρχειοθετήθηκε 2011-01-05 στο Wayback Machine.
* Caravale, Mario (επιμ.). *Dizionario Biografico degli Italiani: LXIII Labroca – Laterza*. Ρώμη, 2004.
Η **Λέα Περίκολι** (*ιταλικά : Lea Pericoli*) γεννημένη στο Μιλάνο 25 Μαρτίου 1935, είναι Ιταλίδα πρωταθλήτρια της αντισφαίρισης, τηλεπαρουσιάστρια και δημοσιογράφος.

Βιογραφία
---------

Έζησε τα παιδικά της χρόνια στην Αφρική, αρχικά στην Αντίς Αμπέμπα και την Ασμάρα όπου ο πατέρας της Φίλιππος ήταν επιχειρηματίας, αντιπρόσωπος αυτοκινήτων κι έπειτα διευθυντής των μεταφορών στην Αιθιοπία. Είχε έναν αδελφό και δυο ακόμα αδελφές. Η Περίκολι στην συνέχεια φοίτησε σε σχολή καλογραιών στο Ναϊρόμπι, στην Κένυα, τότε βρετανική αποικία, δεκαεπτά ετών επέστρεψε στην Ιταλία.

Μετά το τέλος της καριέρας της στον αθλητισμό έγινε δημοσιογράφος, το 1974 ξεκίνησε από την εφημερίδα "Indro Montanell". Αργότερα έγινε σχολιαστής αγώνων αντισφαίρισης για την τηλεόραση, παρουσιαστής σε τηλεοπτικό πρόγραμμα το 1977 ενώ έπαιξε και σε σειρά της τηλεόρασης. Το 1981 κέρδισε το βραβείο "Telegatto" για το ραδιοφωνικό πρόγραμμα "Λευκής Βίβλος".

Καριέρα στην αντισφαίριση
-------------------------

Είχε συμμετάσχει στο Ρολάν Γκαρός με καλύτερη επίδοση το 1964 όπου στο διπλό γυναικών με συμπαίκτρια την Συλβάνα Λαζαρίνι έφτασαν στα ημιτελικά. Στο Γουίμπλεντον με καλύτερη επίδοση ξανά στο διπλό με την Λαζαρίνι το 1960 στα προημιτελικά. Είχε συμμετάσχει και στο Αμερικανικό Όπεν και σε πολλά ανά τον κόσμο τουρνουά.

Στο πρωτάθλημα Ιταλίας στο απλό ήταν πρώτη το 1955, 1956, 1957, 1958, 1960, 1962, 1967, 1970, 1973, 1974 και 1975, το 191958, 1962, 1966, 1967, 1968, 1970, 1971, 1973, 1974 και το 1975, διπλό μεικτό ήταν πρώτη το 1954, 1955, 1967, 1971, 1972 και το 1975.

Με την Ιταλία αγωνίστηκε στα Φεντ Καπ του 1963 1965, 1966, 1967, 1968, 1969, 1970, 1974 και 1975.

Στο Πρωτάθλημα αντισφαίρισης Ανατολικής Μεσογείου ήταν δεύτερη στο απλό το 1958. Στο τουρνουά του Μόντε Κάρλο ήταν πέντε φορές πρώτη στο διπλό γυναικών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.wtatennis.com/players/160243/-.
2. ↑  Lea Pericoli, *C'era una volta il tennis*, Rizzoli, Milano, 2007, p. 29
3. ↑  «Lea Pericoli-Sito istituzionale». , pag. 175
4. ↑  Torneo di Wimbledon - Scheda di Lea Pericoli
5. ↑  Albo d'oro dei *campionati assoluti di tennis Αρχειοθετήθηκε 2010-07-22 στο Wayback Machine.* dal sito della FIT
6. ↑  Lea Pericoli - Fed Cup[*νεκρός σύνδεσμος*]
7. ↑  *Τα Νέα, Φύλλο 01-09-1958[*νεκρός σύνδεσμος*], σελ. 7*

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 103555612
* LCCN: no2009197010
* ISNI: 0000 0000 7347 9404
* ICCU: SBLV097511

 |

 |
Στην καλαθοσφαίριση ένα **λάθος** συμβαίνει όταν μία ομάδα χάνει την κατοχή της μπάλας από την αντίπαλη ομάδα πριν ένας παίκτης σουτάρει στο καλάθι της ομάδας του. Αυτό μπορεί να προκύψει από κλοπή της μπάλας από έναν παίκτη, να βγει εκτός ορίων, αναχαιτίζοντας μία πάσα, διαπράττοντας μία παράβαση (όπως διπλή ντρίμπλα, βήματα, παράβαση του χρόνου επίθεσης, παράβαση τριών δευτερολέπτων ή παράβαση πέντε δευτερολέπτων) ή διαπράττοντας επιθετικό φάουλ (συμπεριλαμβανομένων προσωπικών, αντιαθλητικών και τεχνικών ποινών).

Σύμφωνα με τον αθλητικογράφο της *Boston Globe*, Μπομπ Ράιαν, η ιδέα του λάθους διατυπώθηκε για πρώτη φορά από τον συνάδελφό του Τζακ Μπάρι. Τα λάθη καταγράφηκαν επίσημα για πρώτη φορά στο ΑΒΑ κατά τη διάρκεια της περιόδου 1967–68, και αυτή η πρακτική υιοθετήθηκε αργότερα από το NBA κατά τη διάρκεια της χρονιάς 1977–78 μετά τη συγχώνευση NBA-ABA.

Επιδόσεις
---------

Τα περισσότερα λάθη στην ιστορία του ΝΒΑ έχει ο ΛεΜπρόν Τζέιμς με 4.788 (συμπεριλαμβανομένης της περιόδου 2022). Στη δεύτερη και τρίτη θέση βρίσκονται οι δύο μακροχρόνιοι συμπαίκτες των Γιούτα Τζαζ Καρλ Μαλόουν και Τζον Στόκτον με 4.524 και 4.244 αντίστοιχα. Την πεντάδα συμπληρώνουν οι Ράσελ Ουέστμπρουκ (4.188) και Κόμπι Μπράιαντ (4.010).
Η υψηλότερη επίδοση των περισσότερων λαθών σε αγώνα του ΝΒΑ μοιράζονται οι Τζέισον Κιντ και Τζον Ντρου. Ο Κιντ έκανε 14 λάθη απέναντι στους Νιου Γιορκ Νικς στις 17 Νοεμβρίου 2000 ενώ έπαιζε για τους Φοίνιξ Σανς. Ο Ντρου έκανε 14 λάθη στον αγώνα με τους Νιου Τζέρσεϊ Νετς την 1η Μαρτίου 1978 ενώ έπαιζε για τους Ατλάντα Χοκς. Το υψηλό των περισσοτέρων λαθών σε αγώνα πλέι οφ του ΝΒΑ ήταν 13, που σημειώθηκε από τον Τζέιμς Χάρντεν στις 27 Μαΐου 2015, ενώ έπαιζε για τους Χιούστον Ρόκετς έναντι των Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς. Το WNBA καταγράφει λάθη από την πρώτη χρονιά του το 1997. Η επίδοση με τα περισσότερα λάθη από μία ομάδα WNBA σε ένα παιχνίδι είναι 33. Το υψηλό των περισσοτέρων λαθών από παίκτρια του WNBA ανά χρονιά κατέχει η Τίσια Πενισιέιρο, η οποία έκανε 135 λάθη το 1999. Το υψηλό σταδιοδρομίας των περισσοτέρων λαθών από παίκτρια του WNBA κατέχει η Μπέκυ Χάμον, η οποία έκανε 1.224 λάθη.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος παικτών με τα περισσότερα λάθη σταδιοδρομίας του ΝΒΑ

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Ryan, Bob. «Bob Ryan says goodbye after 44 years». *The Boston Globe*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Απριλίου 2018. Ανακτήθηκε στις 19 Ιανουαρίου 2018.
2. ↑  «20 NBA Players With The Most Turnovers In NBA History». Ανακτήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 2022.
3. ↑  «TOV playoff». *Yahoo Sports*. Ανακτήθηκε στις 28 Μαΐου 2015.
4. ↑  «Leaders». *Basketball-Reference.com*. Sports Reference LLC. Ανακτήθηκε στις 9 Ιανουαρίου 2015.
5. ↑  «TOV career». *Sports Reference LLC*. Ανακτήθηκε στις 9 Ιανουαρίου 2015.
Οι απο το μάτι του παρατηρητή εφαπτόμενες στην επιφάνεια της θάλασσας ακτίνες διαγράφουν ένα κύκλο το επίπεδο του οποίου και ονομάζεται ορατός ορίζοντας.

Έτσι ο **ορατός ορίζοντας** ή **γεωμετρικός ορίζοντας** (visible horizon ή geometrical horizon) είναι ο κύκλος στην επιφάνεια της θάλασσας που σχηματίζεται από τις εφαπτόμενες στην επιφάνειά της οπτικές ακτίνες του παρατηρητή.

Συνεπώς ο ορατός ορίζοντας είναι πολύ μεγαλύτερος από τη γέφυρα ενός Υπερωκεανίου από ότι από μια λέμβο ή από το άλμπουρο (ιστό) ενός ιστιοφόρου απ΄ ότι από το κατάστρωμα του ίδιου του πλοίου.

* Από αυτόν τον ορατό ορίζοντα λαμβάνονται τα ύψη των αστέρων, με τον εξάντα με απαραίτητο στοιχείο το ύψος του οφθαλμού του παρατηρητή τη στιγμή της παρατήρησης από την επιφάνεια της θάλασσας.

Δείτε επίσης
------------

* Ουράνιος άξονας
* Ορίζοντας
* Βάθος ορίζοντα
Συντεταγμένες: 40°37′54.77″N 22°57′9.32″E﻿ / ﻿40.6318806°N 22.9525889°E﻿ / 40.6318806; 22.9525889

Ο Ιερός Ναός της Παναγίας Δέξιας στη Θεσσαλονίκη (εσωτερικό).
Ο **Ιερός Ναός Παναγίας Δέξιας** αποτελεί ενοριακό ναό της Θεσσαλονίκης και ανήκει στην Ιερά Μητρόπολη Θεσσαλονίκης. Βρίσκεται επί της οδού Εγνατία, στο κέντρο της πόλης. Ο αρχιτεκτονικός τύπος του ναού είναι σταυροειδής με τρούλο και δύο κωδωνοστάσια.

Ο πεζογράφος της Θεσσαλονίκης Νίκος Γαβριήλ Πεντζίκης στο βιβλίο του «Μητέρα Θεσσαλονίκη» μνημονεύει την εικόνα της Παναγίας ως «Δέξα», δηλαδή ως μεσίτρια που δέχεται τις παρακλήσεις των πιστών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Ιερά Μητρόπολις Θεσσαλονίκης - Ενοριακοί Ναοί». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Δεκεμβρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 5 Φεβρουαρίου 2020.
2. ↑  *ΜΗΤΕΡΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ*, ΠΕΝΤΖΙΚΗΣ ΝΙΚΟΣ ΓΑΒΡΙΗΛ, ISBN: 9789600430042
Συντεταγμένες: 35°24′18.32″N 34°1′48.43″E﻿ / ﻿35.4050889°N 34.0301194°E﻿ / 35.4050889; 34.0301194

Η **Παναγία Κυρά** είναι βυζαντινός ναός ο οποίος βρίσκεται στο χώρο Λειβαδιά ,πλησίον του χωριού Κώμης Κεπήρ ] (Σαζλικόι), στη χερσόνησο της Καρπασίας στη Βόρεια Κύπρο. Ο ναός χρονολογείται από τον 12ο αιώνα και είναι κτισμένος σε σχήμα ελεύθερου σταυρού με τρούλο, ο οποίος είναι σχετικά σπάνιος. Στο εσωτερικό του σωζόταν ψηφιδωτό των αρχών του 7ου αιώνα μ.Χ. το οποίο καταστράφηκε πιθανότατα από αρχαιοκάπηλους μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974, όπως και στην κοντινή Παναγία Κανακαριά.

Το σχήμα του ναού, με τη μορφή ελεύθερου σταυρού με τρούλο, είναι ασυνήθιστο στην Κύπρο και πέντε από τα έξι σωζόμενα παραδείγματά του βρίσκονται στη χερσόνησο της Καρπασίας. Επίσης μπροστά από το Άγιο Βήμα του ναού βρίσκεται καταπακτή η οποία οδηγεί στο αγίασμα. Στη δυτική πλευρά του κτιρίου έχει προστεθεί από την εποχή της Τουρκοκρατίας χώρος για τη φιλοξενία των πιστών. Η αψίδα του ναού έχει ενσωματωθεί από παλαιότερο ναό και σε αυτή σωζόταν ψηφιδωτό των αρχών του 7ου αιώνα μ.Χ. το οποίο πλέον έχει καταστραφεί.

Το ψηφιδωτό είχε συντηρηθεί το 1961, οπότε και είναι γνωστό ότι απεικόνιζε την Παναγία όρθια σε στάση δέησης. Η μορφή της Παναγίας είχε ύψος 1,2 μέτρα και από πίσω της έχει χρυσό φολιδωτό υπόβαθρο, το οποίο απεικόνιζε ένα κάμπο. Το κεφάλι της περιβαλλόταν από χρυσό φωτοστέφανο, το οποίο με τη σειρά του οριοθετούταν από τιρκουάζ ψηφίδες. Το πρόσωπο και τα χέρια αποτελούνται από πολύ μικρές πέτρες, συνήθως 2 με 3 χιλιοστά. Στα αριστερά σωζόταν τμήμα υποδημάτων ιπτάμενου Αρχαγγέλου, και θεωρείται ότι μπορεί να υπήρχε άλλος ένας από την άλλη πλευρά.

Ήδη πριν την τουρκική εισβολή το ψηφιδωτό ήταν μερικώς κατεστραμμένο, και έλειπε η κεφαλή και η αριστερή πλευρά της Παναγίας, αλλά τη δεκαετία του 1980 έφτασαν πληροφορίες ότι είχε υποστεί καταστροφές, ίσως από το συνεργείο που είχε αποκολλήσει το ψηφιδωτό στην Παναγία Κανακαριά, η οποία βρίσκεται λίγα χιλιόμετρα μακριά.

Πηγές
-----

* (Αγγλικά) Megaw, Arthur; Hawkins, Ernest (1976). «A fragmentary mosaic of the Orant Virgin in Cyprus». *Actes du XIVe Congrès International des études byzantines* (Βουκουρέστι) **3**: 363-366.
* (Γερμανικά) Korol, Dieter (2000). «Die spätantik-christlichen Wand- und Gewölbemosaiken Zyperns (5.-7. Jh.) und ihre neuere Geschichte». *Zypern. Insel im Brennpunkt der Kulturen*. Μύνστερ. σελ. 159-201.
* Φουλιάς, Ανδρέας (29 Νοεμβρίου 2014). «Το παλαιοχριστιανικό ψηφιδωτό της Παναγίας Κυράς στα Λιβάδια Αμμοχώστου». *Επιστημονική Ημερίδα: 40 Χρόνια Επαναπατρισμού Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Κύπρου* (Λευκωσία: Εταιρεία Κυπριακών Σπουδών - Πανεπιστήμιο Κύπρου).
Ο **Λάζαρος Λωτίδης** του Κυριάκου (14 Οκτωβρίου 1956) είναι Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός που διετέλεσε βουλευτής και υφυπουργός με το ΠΑΣΟΚ.

Βιογραφικό
----------

Γεννήθηκε στους Πύργους Εορδαίας Κοζάνης στις 14 Οκτωβρίου 1956. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ). Κατά τη διάρκεια των σπουδών του ασχολήθηκε με το φοιτητικό συνδικαλισμό ως στέλεχος της ΠΑΣΠ.

Υπήρξε γραμματέας του Επαρχιακού Γραφείου Εορδαίας του ΠΑΣΟΚ (1985-1988), αντιπρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Μποδοσάκειου Νοσοκομείου Πτολεμαΐδας (1986-1989), και μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΠΑΣΟΚ.

Διετέλεσε βουλευτής Κοζάνης με το ΠΑΣΟΚ από το 1989 έως το 2007, και χρημάτισε υφυπουργός Εθνικής Άμυνας από τον Οκτώβριο του 2001 μέχρι τον Μάρτιο του 2004.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Φεβρουαρίου 2004. Ανακτήθηκε στις 9 Φεβρουαρίου 2016.
2. ↑
Ο **Παγκύπριος Ιατρικός Σύλλογος** (ΠΙΣ) είναι το επαγγελματικό σώμα των ιατρών της Κυπριακής Δημοκρατίας. Εκπροσωπεί όλους όσους εξασκούν την ιατρική στην Κύπρο, οι οποίοι από την πλευρά τους έχουν την υποχρέωση να εγγραφούν μέλη του Συλλόγου και να ανανεώνουν μέσω του σε χρονιαία βάση την επαγγελματική άδεια εξασκήσεως του ιατρικού επαγγέλματος στη χώρα. Ιδρύθηκε το 1967 μετά από ψήφιση σχετικού νόμου στη Βουλή των Αντιπροσώπων. Η πρώτη γενική συνέλευση του συλλόγους έγινε στις 9 Ιουλίου 1967. Πρώτος πρόεδρος του ΠΙΣ εξελέγει ο Βάσος Λυσσαρίδης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Παγκύπριος Ιατρικός Σύλλογος». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Ιουνίου 2021. Ανακτήθηκε στις 24 Ιουνίου 2021.

Πηγές
-----

*

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα
Το Λάινεσλος φωτογραφημένο από το ποτάμι.
Το **Λάινεσλος** (**Leineschloss**) (ελληνικά: Κάστρο Λάϊνε), που βρίσκεται στο Λάϊνε στο Ανόβερο, Γερμανία, είναι η πρώην κατοικία των ανοβεριανών βασιλέων και η τωρινή έδρα της Δίαιτας της Κάτω Σαξωνίας.

Το πρώτο κτίριο στην τοποθεσία ήταν μία Φραγκισκανική μονή, κατασκευασμένη το 1300 περίπου, η οποία εγκαταλείφθηκε το 1533 μετά την Προτεσταντική Μεταρρύθμιση. Το 1636, ο Γεώργιος, Δούκας του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ, άρχισε την κατασκευή του κάστρου στην τοποθεσία ως κατοικία του. Το 1742 η βορειοδυτική πτέρυγα ανακαινίστηκε. Μεταξύ 1816 και 1844, ο αρχιτέκτονας Γκέοργκ Λούντβιχ Φρήντριχ Λάφες έκτισε από την αρχή το κάστρο. Το περίστυλο με έξι κολώνες κορινθιακού ρυθμού χτίστηκε κατά την περίοδο αυτή.

Κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου το Λάινεσλος καταστράφηκε ολοσχερώς από πυρκαγιά, όταν η πόλη βομβαρδίστηκε από τους Βρετανούς. Ο αρχιτέκτονας Ντίετερ Όστερλεν ανακατασκεύασε το κάστρο ανάμεσα στα έτη 1957 και 1962.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Γερμανικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά) *archINFORM*. 767. Ανακτήθηκε στις 11  Ιανουαρίου 2022.
2. 1 2  (Γερμανικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά) *archINFORM*. 767. Ανακτήθηκε στις 31  Ιουλίου 2018.
3. 1 2  *Corpus der barocken Deckenmalerei in Deutschland*.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Leineschloss στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 172161921
* LCCN: sh2001008412
* GND: 4267027-5
* ULAN: 500307934

 |

 |

Συντεταγμένες: 52°22′14″N 9°44′01″E﻿ / ﻿52.37056°N 9.73361°E﻿ / 52.37056; 9.73361
Απεικόνιση οργάνιστρου από ανάγλυφο στον καθεδρικό ναό του Σαντιάγο ντε Κομποστέλα.
Το **οργάνιστρο** είναι μια πρώιμη μορφή του οργάνου βιέλα με μανιβέλλα (*hurdy gurdy*) και εντάσσεται στα χορδόφωνα μουσικά όργανα, αλλά και στα πληκτροφόρα με την ευρύτερη έννοια. Ως πρόγονος της βιέλας με μανιβέλλα διαφοροποιείται κυρίως στο ότι απαιτεί δύο εκτελεστές, έναν για την κίνηση του τροχού (συνήθως ένας νεαρός μαθητής) και έναν για τον χειρισμό των μοχλών (ή πλήκτρων), οι οποίοι διαφοροποιούν το μήκος της παλλόμενης χορδής και κατά συνέπεια το τονικό ύψος. Στη Γαλλία απαντάται με τον όρο *symphonie* (από το ελληνικό *συμφωνία*), παραφθορά του οποίου είναι η λέξη *chifonie* και στην Αγγλία ως *synfan*.

Η χρήση του άνθισε κατά τον 10ο μ.Χ. αιώνα με καταγωγή από τη βόρεια Ισπανία, όπου χρησιμοποιούνταν για τη διδασκαλία ψαλτικής σε μοναστήρια. Ετυμολογικά προέρχεται από τη λέξη *organum* (*όργανο*, εξ ου και ο όρος *εκκλησιαστικό όργανο*) και *instrumentum* (η αντίστοιχη στα λατινικά λέξη για το *όργανο*). Διαθέτει τρεις χορδές, οι οποίες τίθενται σε ταλάντωση μέσω ενός εφαπτόμενου τροχού από δέρμα, ο οποίος έχει προηγουμένως επαλειφθεί με κολοφώνιο (ρετσίνι) για να επιτευχθεί καλύτερη τριβή. Η παραγόμενη τριφωνία έχει ως αποτέλεσμα το λεγόμενο όργκανουμ, μια μελωδία δηλαδή που ταυτόχρονα ηχεί σε διαστήματα καθαρών τετάρτων και πέμπτων, συχνά με έναν επιπλέον τόνο σε ρόλο ισοκράτη.

Η χρήση του οργάνιστρου εξέπεσε περί τον 13ο αιώνα, οπότε και είχε ήδη παραδώσει τη σκυτάλη σε μικρότερου μεγέθους παρόμοια όργανα. Στις μέρες μας κατασκευάζονται εικοτολογικά αντίγραφα αυτού του οργάνου στα πλαίσια της ιστορικά τεκμηριωμένης εκτέλεσης της μεσαιωνικής μουσικής.

Πηγές
-----

* Baines, A. *The Oxford companion to musical instruments*, λήμμα *Hurdy-gurdy*, Οξφόρδη, 1992 ISBN 0-19-311334-1

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Οργάνιστρο** |
Ο **κόνδακας** ή **κόντακας** (**κόνδαξ**) ήταν παιχνίδι διαδεδομένο στην Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Αναφέρεται στον Ιουστινιανό Κώδικα, ως ένα από τα πέντε επιτρεπόμενα παιχνίδια (δεδομένου ότι ο Κώδικας απαγόρευε όλα τα άλλα τυχερά παιχνίδια), στον Νομοκανόνα του Φωτίου καθώς στο επίγραμμα V.61 της Ελληνικής Ανθολογίας του Ρουφίνου.

Στο επίγραμμα του Ρουφίνου δίνεται η πληροφορία ότι παίζεται με το να πετάξει κανείς κάποια αντικείμενα, κάποιου είδους βλήματα. 

> Τῇ κυανοβλεφάρῳ παίζων κόνδακα Φιλίππῃ
> 
> 
> ἐξ αὐτῆς κραδίης ἡδὺ γελᾶν ἐπόουν·
> Δώδεκά σοι βέβληκα καὶ αὔριον ἄλλα βαλῶ σοι
> 
> 
> ἢ πλέον ἠὲ πάλιν δώδεκ΄ ἐπιστάμενος.
> εἶτα κελευομένη ἦλθεν· γελάσας δὲ πρὸς αὐτήν·
> 
> 
> Εἴθε σε καὶ νύκτωρ ἐρχομένην ἐκάλουν.
> Μετάφραση:  
> 
> 
> 
> Παίζοντας κόνδακα με τη Φιλίππα τη σκουροβλέφαρη,
> την έκανα να γελά γλυκά με την καρδιά της.
> «Δώδεκα σου 'ριξα κι αύριο άλλα τόσα θα σου ρίξω
> ή και παραπάνω ή ξανὰ δώδεκα, που καλά γνωρίζω».
> Την επομένη, τη φώναξα κι ήρθε. Γελώντας της λέω:
> «Μακάρι να σ' είχα φωνάξει απ' τη νύχτα να έρθεις».
> 
>   
> 
> 
> 
> Του ιδίου (δηλ. του Ρουφίνου) Παλατινή Ανθολογία, V 61
> 
> 

Συγκεκριμένα στον Ιουστινιάνειο Κώδικα (529 μ.Χ.) αναφέρεται με τη γραφή **kondacca** («...ton monobolon ton condomonobolon ke kondacca ke repon ke perichyten...», δηλαδή «...τον μονόβολον και κονδομονόβολον και κόνδακα και ρέπον και περιχυτήν...» σε μια καθαρά ελληνική φράση γραμμένη με λατινικούς χαρακτήρες, μέσα στο λατινικό κείμενο του Κώδικα).

Αργότερα το 883 μ.Χ. ο Πατριάρχης Φώτιος, στο κείμενό του Νομοκανών όπου είχε συλλέξει νόμους αστικού και εκκλησιαστικού δικαίου, το αναφέρει ως **κόντακα**: «Μόνον δε παίζειν έξεστι μονόβολον και κοντομονόβολον και κυντανόν κόντακα χωρίς της πόρπης», δίνοντας και την επιπλέον πληροφορία ότι μπορεί να παιζόταν με ή χωρίς πόρπη. Η αναφορά σε «κυντανόν κόντακα» εξηγείται σε επόμενη σελίδα από τον Βαλσαμώνα ως «Κυντανός κόνταξ χωρίς της πόρπης, ο ακοντισμός χωρίς περόνης, ήγουν σιδήρου, από Κυίντου τινός ούτως κληθείς».

Από κάποιους, ο κόνδακας συσχετίζεται με το παιχνίδι κυνδαλισμός που αναφέρει ο Ιούλιος Πολυδεύκης, στο έργο του Ονομαστικόν (ix 120).

Αναφορές
--------

1. ↑  Cod. Pal. graec. 23, Anthologia Palatina, 9ος αιώνας, Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου της Χαϊδελβέργης
2. ↑  Anthologia Graeca: ad fidem codicis oliim Palatini nunc Parisini ex apographo Gothano edita, Τόμος 1, Friedrich Jacobs, σελ. 101, Opus impressum typis Hertelio-Breitkopfianis, Lipsiae, 1813
3. ↑  DOMINI NOSTRI SACRATISSIMI PRINCIPIS IUSTINIANI CODEX LIBER TERTIUS CJ.3.43.1.4
4. ↑  Nomocanon Photius Constantinopolitanus, Henricus Agylaeus, Theodor Balsamon, 13.29, σελ. 241, A. Pacard, 1615
5. ↑  Thēsauros tēs hellēnikēs glōssēs: Z - K, Volume 4 By Henri Estienne, Charles Benoît Hase , σελ. 1794, Didot, 1841
6. ↑  Nomocanon Photius Constantinopolitanus, Henricus Agylaeus, Theodor Balsamon, 13.29, σελ. 243, A. Pacard, 1615
7. ↑  Lexicon graeco-prosodiacum, Thomas Morell, Typis R. Watts, 1824, σελ. 478
8. ↑  Ν. Χουρμουζιάδης, mikrosapoplous, ανακτήθηκε στις 31/3/2012
Ο **Οινούντας** (αρχαία ελληνικά: Οἰνοῦς), επίσης γνωστός ως *Κελεφίνα* είναι ποταμός στην χερσόνησο της Πελοποννήσου, στη νότια Ελλάδα. Πηγάζει στην λεκάνη απορροής του Όρους Πάρνωνα, ενώ, έπειτα από ροή με κατεύθυνση προς τα νοτιοδυτικά, χύνεται στον Ευρώτα, σε απόσταση λιγότερη από ένα μίλι από την Σπάρτη. (Polyb. ii. 65, 66, Liv. xxxiv. 28.) Κύριος παραπόταμος του Οινούντα ήταν ο Γόργυλος (Polyb. ii. 66), πιθανώς ο σημερινός ποταμός των Βρεσθένων. (Leake, *Peloponnesiaca*, σ. 347.) Η Δημοτική Ενότητα Οινούντα, τμήμα του Δήμου Σπάρτης, έλαβε την ονομασία της από τον ποταμό Οινούντα.

Πηγές
-----

* Το συγκεκριμένο λήμμα περιλαμβάνει περιεχόμενο από πηγή, η οποία αποτελεί, πλέον, κοινό κτήμα:   
(Αγγλικά) Smith, William, επιμ. (1857). «Oenus». *Dictionary of Greek and Roman Geography*. **2**. Λονδίνο: John Murray, σσ. 469.

Συντεταγμένες: 37°05′35″N 22°25′36″E﻿ / ﻿37.09318°N 22.4266°E﻿ / 37.09318; 22.4266
Ο **Πέτρος Βουζουνεράκης** (1942 - 11 Μαΐου 1999) ήταν Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής, από τους σημαντικότερους στην Κρήτη και ο πρώτος διεθνής ποδοσφαιριστής του ΟΦΗ. Καταγόταν από την Ιεράπετρα και διακρίθηκε, μεταξύ άλλων ομάδων, ως παίκτης και προπονητής της τοπικής ομάδας.

Καριέρα ως παίκτης
------------------

Η καριέρα του ξεκίνησε από την ομάδα του Διαγόρα Ιεράπετρας και έπειτα της Θύελλας Ιεράπετρας. Σε εφηβική ηλικία πήγε από μόνος του στην ομάδα του ΟΦΗ για να δοκιμαστεί, ωστόσο τον απέρριψαν. Την περίοδο από το 1960 ως το 1961 έγινε παίκτης του ΟΦΗ αλλά με υποσχετική για έναν χρόνο , ως το 1961. Την χρονιά εκείνη επέστρεψε στην ιδιαίτερη πατρίδα του.

Σύντομα άρχισε να γίνεται γνωστός και στην υπόλοιπη Ελλάδα εξαιτίας του ταλέντου του. Όταν υπηρετούσε ακόμα στο στρατό, δέχτηκε πρόταση από τον προπονητή του Ολυμπιακού Βαγγέλη Χέλμη, η οποία όμως ναυάγησε λόγω εσωτερικών διαφωνιών. Το 1964 παίρνει μεταγραφή στον ΟΦΗ και διακρίθηκε επί 8 χρόνια, πετυχαίνοντας 101 γκολ. Το 1968 συνετέλεσε στο να πετύχει η ηρακλειώτικη ομάδα την άνοδο στην Α΄ εθνική, για πρώτη φορά στην ιστορία της, με την νίκη επί της Ελευσίνας, με 3-0. Το 1969 ο Παναθηναϊκός του Φέρεντς Πούσκας θέλησε να εντάξει στο δυναμικό του τον Βουζουνεράκη, ωστόσο η κίνηση βρήκε την άρνηση του γενικού γραμματέα αθλητισμού της χούντας, Κ. Ασλανίδη. Στον ΟΦΗ παραμένει ως το 1972 και ακολουθεί η μεταγραφή του στον ΠΑΟΚ. Η παρουσία του εκεί ήταν βραχύβια, καθώς δύο απανωτοί τραυματισμοί στον ώμο κατά τους αγώνες με τον ΠΑΟ και με την Καβάλα, έχουν ως αποτέλεσμα να τερματιστεί πρόωρα η καριέρα του, σε ηλικία 30 ετών. 

### Στην Εθνική Ελλάδας

Ο Βουζουνεράκης κλήθηκε από τον ομοσπονδιακό τεχνικό Λάκη Πετρόπουλο στην εθνική ομάδα στις 28 Οκτωβρίου 1970 στο παιχνίδι με την Ισπανία, στο οποίο η εθνική Ελλάδας είχε ηττηθεί με 2-1. Εκεί, στη Σαραγόσα, αγωνίστηκε ως αλλαγή στη θέση του Μιχάλη Κρητικόπουλου και στην πρώτη του επαφή με την μπάλα έβγαλε την ασίστ για το τέρμα που πέτυχε στον αγώνα εκείνο ο Μίμης Παπαϊωάννου.

Θάνατος
-------

Το Στάδιο Πέτρος Βουζουνεράκης το 2014.
Ο ποδοσφαιριστής έζησε τα τελευταία χρόνια της ζωής του στην Ιεράπετρα. Ήταν παντρεμένος με 2 παιδιά. Στον ΟΦ Ιεράπετρας ανέλαβε προπονητής. Πέθανε σε ηλικία 57 ετών, το 1999. Το έργο του αναγνωρίστηκε μετά το θάνατό του, καθώς το όνομά του δόθηκε στο στάδιο της πόλης.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* athletic radio.gr Κλικ στο παρελθόν, ανάκτηση 4-6-2011.
* Retrosport: Πέτρος Βουζουνεράκης, ο πρώτος διεθνής του ΟΦΗ, ανάκτηση 4-6-2011.
Το οικόσημο του κρατιδίου της Σαξονίας.
Το **οικόσημο του κρατιδίου της Σαξονίας** περιέχεται στη σημαία του. Καθιερώθηκε με νόμο το 1991.

Υπάρχει σε δύο εκδοχές, η μία εκ των οποίων είναι ένας θυρεός πιο περίπλοκος και χρησιμοποιείται αποκλειστικά από το Κοινοβούλιο του κρατιδίου. Η γνωστότερη έκδοση είναι ο ζωνοφόρος θυρεός των πέντε, χρώματος εναλλάξ μαύρου και χρυσού, πάνω στον οποίο φέρεται σε θέση τελαμώνα δουκικό στέμμα πράσινου χρώματος.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Το οικόσημο του κρατιδίου της Σαξονίας στις **Σημαίες του Κόσμου**.

Βλέπε επίσης
------------

* Σημαία της Σαξονίας
Ο **Πάτρικ Μπενλιάν** ήταν Έλληνας καλαθοσφαιριστής αρμένικης καταγωγής, ο οποίος αγωνιζόταν στην ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης, κατακτώντας το πρωτάθλημα Ελλάδος του 1930 και το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης το 1929 και το 1930.

Καριέρα
-------

Πρώτη σεζόν του Μπενλιάν με τον Άρη ήταν το 1928-29, όταν οι "κίτρινοι" κατέκτησαν το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης με δέκα νίκες σε ισάριθμους αγώνες, αλλά ηττήθηκαν από τον Πανελλήνιο με 29-27 και κατέκτησαν την δεύτερη θέση του πανελλήνιου πρωταθλήματος τον Μάιο του 1929.

Το 1929-30, ο Άρης έφθασε τους πέντε τοπικούς τίτλους κατακτώντας για τρίτη συνεχή χρονιά αήττητος το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης. Αγωνίστηκε και πάλι στην τελική φάση του πρωταθλήματος Ελλάδος, όπου κατέκτησε τον τίτλο για πρώτη φορά στην ιστορία του, κερδίζοντας την ΧΑΝΘ με 32-22.

Το 1930-31, ο Άρης ηττήθηκε δύο φορές από την ΧΑΝΘ και περιορίστηκε στην τρίτη θέση του πρωταθλήματος Θεσσαλονίκης, ενώ μέχρι ο 1935 δε διοργανώθηκε ξανά τελική φάση του πανελλήνιου πρωταθλήματος.

Το 1930 ήρθε και ο τελευταίος προπολεμικός τίτλος του συλλόγου, του οποίου το τμήμα καλαθοσφαίρισης ακολούθησε φθίνουσα πορεία και οδηγήθηκε σε αναστολή της λειτουργίας του από το 1936 μέχρι το 1939.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εφημερίδα Μακεδονία, 11/3/1929, Σελίδα: 3
2. ↑  Εφημερίδα Μακεδονία, 8/5/1929, Σελίδα: 5
3. ↑  Εφημερίδα Μακεδονία, 31/3/1930, Σελίδα: 3
4. ↑  Εφημερίδα Μακεδονία, 23/4/1930, Σελίδα: 3
5. ↑  Εφημερίδα Μακεδονία, 22/5/1931, Σελίδα: 5

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Καλαθοσφαίριση | Πύλη Καλαθοσφαίριση |

* *"Η ιστορία του Άρη • Τόμος 2: Μπάσκετ (1922-2000)"*, Κωνσταντίνος Ίντος, έκδοση *συνδέσμου οπαδών «SUPER-3»* (εκτύπ. TYPOFFSET), Θεσσαλονίκη 2004
* 1930: Το 1ο πρωτάθλημα του ΑΡΗ στο μπάσκετ | aris.re[*νεκρός σύνδεσμος*]

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Άρης — Πρωταθλητής Ελλάδος μπάσκετ 1929-30 |
| --- |
|  |
| 
Μανώλης Αχιλλέως  · Δανιήλ Δανελιάν  · Παναγιώτης Δημούδης  · Παναγιώτης Ιασωνίδης  · Πάτρικ Μπενλιάν  · Φώτης Ζωγράφος  · Καρατζάς  · Παπαφωτίου |

 |
Συντεταγμένες: 25°07′26″S 33°43′59″E﻿ / ﻿25.124°S 33.733°E﻿ / -25.124; 33.733

| Praia do Xai-Xai Πράια ντο Σάι-Σάι |
| --- |
|   |
|
| Συνταγμένες: | 25.124°S 33.733°E |
|
| Χώρα: | Μοζαμβίκη |
|
| Επαρχία: | Γάζα |
|
| Πόλη: | Σάι-Σάι |

Η **Πράια ντο Σάι-Σάι** (πορτογαλικά: *Praia do Xai-Xai*) είναι μια αμμώδης παραλία της Επαρχίας Γάζα της Μοζαμβίκης. Ανήκει στην πόλη Σάι-Σάι και βρίσκεται 12 χιλιόμετρα μακρυά από την πόλη. Η παραλία προσελκύει τους επισκέπτες που ενδιαφέρονται για τον ογκώδη κοραλλιογενή σκόπελο που βρίσκεται παράλληλα της παραλίας. Η Πράια ντο Σάι-Σάι είναι ένας βασικός προορισμός τουριστών για τη Σάι-Σάι, ιδιαίτερα από τη Διαίρεση της Πορτογαλίας.

Προστασία
---------

Στην Πράια ντο Σάι-Σάι, υπάρχει ένας κοραλλιογενής σκόπελος που την προστατεύει από τα μεγάλα κύματα. Το Ουενέλα Τιντάλ, που βρίσκεται 2 χιλιόμετρα (1.2 μίλια) νότια της Σάι-Σάι, περιλαμβάνει ένα φυσικό τούνελ που το συνδέει με τον Ινδικό ωκεανό.

Ονομασία
--------

*Praia do Xai-Xai* σημαίνει «Ακτή της Σάι-Σάι».

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος παραλιών της Μοζαμβίκης

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Επαρχίες της Μοζαμβίκης». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Μαρτίου 2008. Ανακτήθηκε στις 18 Φεβρουαρίου 2012.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* "Southern Africa" by Alan Murphy, Kate Armstrong, Matthew D. Firestone, Mary Fitzpatrick
Ο **Λεύκιος Κορνήλιος Κίννας** (?? - 84 π.Χ.) ήταν Ρωμαίος στρατιωτικός και πολιτικός, ο οποίος είχε εκλεγεί τέσσερις φορές ύπατος κατά τη διάρκεια της δημοκρατικής περιόδου, από το 87 έως το 84 π.Χ.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ο Κίννας ήταν υποστηρικτής του Γάιου Μάριου κατά τη διαμάχη του με το Λεύκιο Κορνήλιο Σύλλα. Αφού υπηρέτησε στον πόλεμο κατά των Μάρσων ως λεγάτος, εκλέχτηκε ύπατος το 87 π.Χ. Μετά την αναχώρηση του Σύλλα στην Ελλάδα, ο Κίννας πρότεινε την απόδοση πολιτικών δικαιωμάτων στους Ιταλούς συμμάχους, ένα φλέγον ζήτημα της ρωμαϊκής πολιτικής σκηνής για πολλά χρόνια. Ωστόσο, η πρόταση συνάντησε βίαιη αντίσταση και, ως αποτέλεσμα, ο Κίννας διέφυγε από τη Ρώμη. 

Σπάζοντας τον όρκο, που είχε κάνει δημοσίως στο Σύλλα, πως δεν θα υποκινούσε επανάσταση εναντίον του, ο Κίννας συμμάχησε με το Μάριο, συγκέντρωσε στρατό και κατέλαβε την πόλη. Ως αποτέλεσμα ξέσπασε σφαγή των συμμάχων του Σύλλα, αν και στον Κίννα αποδίδεται η διακοπή των βιαοπραγιών, με τη δύναμη που κατείχε. Λίγο μετά τα γεγονότα αυτά και έχοντας βρει κάποια δικαίωση, ο Μάριος πέθανε. Το 85 π.Χ. επρόκειτο να εκλεγεί έτερος ύπατος ο Λεύκιος Βαλέριος Φλάκκος, αλλά δολοφονήθηκε από τον Γάιο Φλάβιο Φιμβρία. Ο Γναίος Παπίριος Κάρβων πήρε τη θέση του Φλάκκου. Το 84 π.Χ. ο Κίννας, κατά τη διάρκεια της τέταρτης θητείας του ως ύπατος, αναγκάστηκε να εκστρατεύσει κατά του Σύλλα. Ωστόσο, καθώς επιβίβαζε τα στρατεύματά του στη Λιβουρνία, στο Ιλλυρικό, έχασε τη ζωή του από στασιαστές λεγεωναρίους.

Η μικρότερη από τις κόρες του, η Κορνηλία Κίννα, παντρεύτηκε τον Ιούλιο Καίσαρα και απεβίωσε πολύ νέα, λίγο μετά τη γέννηση του μοναδικού νόμιμου τέκνου του, της Ιουλίας. Η τελευταία παντρεύτηκε τον Πομπήιο το Μέγα. Ο γιος του Κίννα, που μοιραζόταν το ίδιο όνομα με εκείνον, εκλέχτηκε κάποια στιγμή στη ζωή του πραίτορας. Τάχθηκε με το πλευρό των δολοφόνων του Καίσαρα και εξύμνησε δημοσίως την πράξη τους.

Δείτε επίσης
------------

* Γάιος Μάριος
* Λεύκιος Κορνήλιος Σύλλας
* Αρχαία Ρώμη

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Digital Prosopography of the Roman Republic» (Αγγλικά) 1871. Ανακτήθηκε στις 29  Ιουνίου 2021.
2. 1 2 3  «Digital Prosopography of the Roman Republic» (Αγγλικά) 1871. Ανακτήθηκε στις 10  Ιουνίου 2021.
3. ↑  «Digital Prosopography of the Roman Republic» (Αγγλικά) 4359. Ανακτήθηκε στις 10  Ιουνίου 2021.
4. ↑  «Digital Prosopography of the Roman Republic» (Αγγλικά) 3873. Ανακτήθηκε στις 10  Ιουνίου 2021.
5. ↑  «Digital Prosopography of the Roman Republic» (Αγγλικά) 1620. Ανακτήθηκε στις 10  Ιουνίου 2021.
6. 1 2  Thomas Robert Shannon Broughton: «The Magistrates of the Roman Republic» (Αγγλικά) Αμερικανική Φιλολογική Εταιρεία. 1951. ISBN-10 0-89130-812-1.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 56276733
* LCCN: no2002027617
* ISNI: 0000 0000 9989 0031
* GND: 119285045
* SUDOC: 070737134
* BNF: cb14577807b (data)

 |

 |
Ο **Λεύκιος Μίνδιος**, λατιν.: Lucius Mindius (β' ήμισυ 1ου αι. μ.Χ.) είναι ένας Ρωμαίος αριστοκράτης, που έζησε στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Ήταν Ρωμαίος συγκλητικός υπατικού βαθμού.

Βιογραφία
---------

Λίγα είναι γνωστά για την καταγωγή του. Το 84 Mίνδιος νυμφεύτηκε τη Σαλονία Ματιδία, ανιψιά του Τραϊανού, μετέπειτα Ρωμαίου Αυτοκράτορα και έγινε ο δεύτερος σύζυγός της. Η Mατιδία ήταν χήρα από τον πρώτο της γάμο με τον Λεύκιο Βίβιο Σαβίνο αντικαταστάτη ύπατο, με τον οποίο είχε κόρη τη Βιβία Σαβίνα.

Το 85 η Mατιδία έκανε στον Μίνδιο μία κόρη, που ονομάστηκε Mινδία Ματιδία, γνωστή και ως Ματιδία η Νεότερη. Όπως ο πρώτος γάμος της Σ. Mατιδίας, έτσι και αυτός με τον Λεύκιο Μίνδιο ήταν βραχύβιος. Λίγο μετά τη γέννηση της M. Ματιδίας, ο Λ. Μίνδιος απεβίωσε. Το 86 η Σ. Μινδία παντρεύτηκε τον Λεύκιο Σκριβώνιο Λίβο Ρουπίλιο Φρούγι Βώνο, ύπατο.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε το 84 τη Σαλονία Ματιδία, κόρη του Γαΐου Σαλονίου Ματιδίου Πατρουίνου πράιτωρος και είχε τέκνο:

* Μινδία Ματιδία η Νεότερη 85-μετά το 161, άγαμη.

Πηγές
-----

* 
* Julian Bennett, *Trajan: Optimus Princeps, a Life and Times*, Illustrated έκδοση (Routledge, 1997)(ISBN 0-415-16524-5) ,(ISBN 978-0-415-16524-2)

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 23  Νοεμβρίου 2018.
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 26  Νοεμβρίου 2018.
Ο **Λευτέρης Κιοσκλής** (Αϊβαλί, Μικρά Ασία, 1913 - Αθήνα, 5 Μαΐου 1991) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, βουλευτής ΠΑΣΟΚ και ιδρυτικό μέλος του κινήματος. Διετέλεσε Γενικός γραμματέας του Υπουργείου Εμπορίου το 1981-1982, ενώ ήταν υποδιοικητής του ΙΚΑ και στη συνέχεια διοικητής από το 1984 ως τις 4 Σεπτεμβρίου 1985.

Βιογραφία
---------

Ο Ελευθέριος Κιοσκλής, γιος του Κίμωνα Κιοσκλή και της Χριστίνας Χατζημανωλάκη, γεννήθηκε στη Μικρά Ασία, και πέρασε ως πρόσφυγας το 1922 στη Λέσβο μαζί με τους γονείς και την αδερφή του Ιωάννα (Βάνα) Αναγνωστοπούλου. Σπούδασε Νομικά στο πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση και στο δημοκρατικό κίνημα της περιόδου μετά τον εμφύλιο πόλεμο, κάτι που του στοίχισε σε φυλακή και εξορία στα τέλη της δεκαετίας του '40. Μετά την ίδρυση του ΠΑΣΟΚ το 1974 αποτέλεσε ιδρυτικό μέλος του και εξελέγη δύο φορές βουλευτής Λέσβου. Κατήλθε υποψήφιος για πρώτη φορά στις εκλογές του 1974 με το ΠΑΣΟΚ αλλά δεν εξελέγη βουλευτής, καθώς συγκέντρωσε μόνο 3.156 ψήφους. Κέρδισε τις εκλογές του 1977 και επανεξελέγη το 1981. Το 1982 ήταν υποψήφιος δήμαρχος στη Μυτιλήνη. Κηδεύτηκε στη Μυτιλήνη, στις 6 Μαΐου 1991.

Παραπομπές
----------

1. ↑  760e7f1a-0626-49d7-bedf-c132be5ecda0. Ανακτήθηκε στις 23  Απριλίου 2022.
2. ↑  Βουλή των Ελλήνων. 760e7f1a-0626-49d7-bedf-c132be5ecda0. Ανακτήθηκε στις 23  Απριλίου 2022.
3. ↑  Χρονικό '91, εκδόσεις 4 Έψιλον, 1992, σελ. 216.
4. ↑  ΙΚΑ-ΕΤΑΜ Ιστορική αναδρομή Αρχειοθετήθηκε 2012-12-05 στο Wayback Machine. ανάκτηση 4-7-2013.
5. ↑  Τα Νέα, "Χάθηκε και ο Λ. Κιοσκλής", 7/5/1991, σελ. 16
*Να μη συγχέεται με το Οπλοστάσιο του Κρεμλίνου (Kremlin Armoury).*
Η **Οπλοθήκη του** **Κρεμλίνου** (ρωσικά: Арсенал Московского Кремля‎, αγγλ.: Kremlin Arsenal) είναι ένα πρώην οπλοστάσιο, που κατασκευάστηκε στους χώρους του Κρεμλίνου της Μόσχας στη Ρωσία. Κατασκευάστηκε αρχικά το 1736, και έχει ξανακτιστεί πολλές φορές. Παραμένει σε στρατιωτική χρήση μέχρι σήμερα, σε αντίθεση με το Οπλοστάσιο του Κρεμλίνου, ένα άλλο οπλοστάσιο μέσα στα τείχη του Κρεμλίνου της Μόσχας, το οποίο είναι τώρα μουσείο. Το κτίριο είναι εκτός ορίων για τους τουρίστες.

Κτίριο
------

Η Οπλοθήκη του Κρεμλίνου είναι ένα μεγάλο επίμηκες τραπεζοειδές διώροφο κτίριο με μεγάλη αυλή. Καταλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος της βόρειας γωνίας του Κρεμλίνου της Μόσχας.

 Κατά μήκος του κίτρινου κτηρίου της Οπλοθήκης εκτίθενται κανόνια και όλμοι της Μεγάλης Στρατιάς.
Στον Μεσαίωνα, το σημείο καταλαμβανόταν από σιταποθήκες. Αφού κάηκαν τα τελευταία χρόνια του 17ου αι. ο Πέτρος Α΄ ο Μέγας προσέλαβε μια ομάδα Ρώσων και Γερμανών αρχιτεκτόνων για την κατασκευή της Οπλοθήκης του Κρεμλίνου, που σχεδιάστηκε να είναι ένα από τα μεγαλύτερα κτίρια στη Μόσχα εκείνη την εποχή. Η κατασκευή ξεκίνησε το 1702, αλλά διεκόπη λόγω έλλειψης πόρων κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Βόρειου Πολέμου με τη Σουηδία και ολοκληρώθηκε μόλις το 1736, υπό την επίβλεψη του Στρατάρχη Μπούρκχαρντ-Κρίστοφ φον Μύνιχ. Το νέο κτίριο καταστράφηκε από πυρκαγιά το 1737 και αναστηλώθηκε μόνο το 1786-1796.

Κατά τη διάρκεια της εισβολής του Ναπολέοντα Α΄ στη Ρωσία, οι Γάλλοι στρατιώτες που υποχωρούσαν ανατίναξαν το κεντρικό τμήμα του κτιρίου. Αποκαταστάθηκε μεταξύ 1816 και 1828 σε νεοκλασικό σχέδιο, για να στεγάσει ένα μουσείο αφιερωμένο στη ρωσική νίκη επί του Ναπολέοντα Α΄.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* Κλάιν, Μίνα. *Το Κρεμλίνο: Ακρόπολη της Ιστορίας*. MacMillan Publishing Company (1973).(ISBN 0-02-750830-7)
* Τρόπκιν, Αλέξανδρος. *Το Κρεμλίνο της Μόσχας: ιστορία του μοναδικού μνημείου της Ρωσίας*. Εκδοτικός Οίκος "Russkaya Zhizn" (1980). ASIN: B0010XM7BQ

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα
* Το Οπλοστάσιο και άλλα αξιοθέατα της Μόσχας
Συντεταγμένες: 40°45′1″N 14°29′13″E﻿ / ﻿40.75028°N 14.48694°E﻿ / 40.75028; 14.48694

Εξωτερική άποψη του κτιρίου σήμερα
Το **Λουπανάρ** (λατ. *Lupanar*, «*φωλιά της λύκαινας*») είναι ο ο αρχαιότερος γνωστός και πιο καλά διατηρημένος αρχαίος οίκος ανοχής στην Πομπηία. Ανακαλύφθηκε και ανασκάπτηκε το 1862 και αναπαλαιώθηκε το 2006.

Περιγραφή
---------


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Εσωτερικό ενός δωματίου και ερωτική τοιχογραφία |  | Εσωτερικό ενός δωματίου και ερωτική τοιχογραφία |
| Εσωτερικό ενός δωματίου και ερωτική τοιχογραφία |

Το κατάστημα στεγάζονταν σε ενα διώροφο γωνιακό κτίριο στην διασταύρωση δύο πλάγιων οδών με δύο εισόδους, αρ. 18 και 19. Η κατασκευή του ήταν αποκλειστικά για την χρήση αυτή. Στο ισόγειο διέθετε ένα στενό χωλάκι με σειρά μικρών δωματίων δεξιά και αριστερά με ξύλινη πόρτα, πέντε δωμάτια και μία τουαλέτα, ενώ μια ξύλινη σκάλα στο τέλος του διαδρόμου οδηγούσε σε άλλα πέντε δωμάτια και μια ευρύχωρη αίθουσα στον πρώτο όροφο που ήταν πλούσια διακοσμημένη και επιπλωμένη και νοικιαζότανε για ερωτικά συμπόσια. Ο εσωτερικός διάδρομος στο ισόγειο είναι διακοσμημένος με τοιχογραφίες που εικονίζουν ποικίλες ερωτικές σκηνές, μια επάνω σε κάθε πόρτα. Ο επισκέπτης διάλεγε εν είδει «μενού» και έμπαινε μέσα στην πόρτα κάτω από την εικόνα που διάλεξε, για να απολαύσει την ερωτική του παραγγελία. Τα δωμάτια ήταν μικρά και διέθεταν όλα ένα πέτρινο κρεβάτι με πέτρινο μαξιλάρι και αχυρένιο στρώμα. Οι τοίχοι του δωματίου ήταν και αυτοί διακοσμημένοι με ερωτικές τοιχογραφίες, όλες για παραγγελία. Μερικές από τις τοιχογραφίες έχουν σήμερα μεταφερθεί στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Νάπολι, όπου φυλάσσονται χωρίς να παρουσιάζονται σε εκθέσεις λόγω της τολμηρότητας των σκηνών. Οι τοιχογραφίες αυτές ήταν απόρρητες μέχρι την δεκαετία του 1970. 

Έχουν βρεθεί περίπου 120 σεξουαλικές επιγραφές μέσα και γύρω από το κτίριο, στις οποίες οι πελάτες εκδήλωναν το θαυμασμό τους προς τις ιερόδουλες, ή προειδοποιούν για ασθένειες.

Πηγές
-----

* Robert Etienne: *Pompeji - Leben in einer antiken Stadt.* Reclam, Stuttgart 1974. Zitiert nach der Ausgabe Büchergilde Gutenberg, Frankfurt, Wien, Zürich 1978, ISBN 3-7632-2217-0.
* Filippo Coarelli (Hrsg.): *Lübbes archäologischer Führer Pompeji.* Güstav Lübbe Verlag, Bergisch Gladbach 1979, ISBN 3-7857-0228-0.
* Michael Grant: *Kunst und Leben in Pompeji und Herculaneum.* Amber Verlag, München 1982, ISBN 3-922954-01-4.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Λουπανάρ** |

* Bilder (VII, 12, 18), (VII, 12, 19), (VII, 12, 20) bei pompeiiinpictures (englisch)