recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Συντεταγμένες: 40°29′46″N 22°59′17″E﻿ / ﻿40.49611°N 22.98806°E﻿ / 40.49611; 22.98806

Το **Νέο Ρύσιο** είναι κωμόπολη του δήμου Θέρμης, της Περιφερειακής Ενότητας Θεσσαλονίκης και προάστιο της πόλης της Θεσσαλονίκης.

Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
------------------------------

Το Νέο Ρύσιο βρίσκεται σε απόσταση 22 χλμ. νότια της Θεσσαλονίκης, κοντά στον Διεθνή Κρατικό Αερολιμένα Θεσσαλονίκης ενώ στην ανατολική πλευρά του περνά ο Α/Δ Θεσσαλονίκης - Νέων Μουδανίων. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την κοινότητα Νέου Ρυσίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Θέρμης του δήμου Θέρμης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 2.952 κατοίκους.

Ο οικισμός είναι γνωστός από την Βυζαντινή περίοδο με την ονομασία *Ποδά*. Κατά την Οθωμανική κατάκτηση τα Ποδά αποτέλεσαν τσιφλίκι με την ονομασία Πουρνάρι, στο οποίο κατοικούσαν λίγες οικογένειες Ελλήνων κολίγων. Με τους Βαλκανικούς Πολέμους ο οικισμός ερήμωσε και το 1923 εγκαταστάθηκαν 118 οικογένειες Μικρασιατών (414 άτομα) από το Ρύσιο ή Αρετσού από τα παράλια της Βιθυνίας (Αστακηνός κόλπος) και 55 οικογένειες Θρακών από την Ανατολική Θράκη, εκ των οποίων 22 οικογένειες από το χωριό Αμπαρλί.

Αυτοδιοικητική ιστορία
----------------------

Αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης, το 1918 ως *Πουρνάρ Τσιφλίκ* στο ΦΕΚ 152Α - 09/07/1918 να προσαρτόνται στην τότε κοινότητα Ζουμπάτων. Το 1926 με το ΦΕΚ 346Α - 04/10/1926 μετονομάστηκε σε Νέον Ρύσιον και το 1952 με το ΦΕΚ 29Α - 13/02/1952 αποσπάσθηκαν από την κοινότητα Τριλόφου και ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας.

Πρόεδροι της Κοινότητας διατέλεσαν μεταπολιτευτικά οι:

* 1979-82 Στέφανος Βεζυρτζής
* 1983-98 Χρίστος Θωμάρεϊς (1983-2021)

2021- Δημητριάδης Γεώργιος

Τo 2007 ανέλαβε πρόεδρος της Τοπικής Κοινότητας ο Χρίστος Θωμάρεϊς, ο οποίος απεβίωσε εν ενεργεία, στις 6 Απριλίου 2021.

Δείτε Επίσης
------------

* Α.Μ.Σ. Αναγέννηση Νέου Ρυσίου

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα*. **52**. Εκδοτικός Οργανισμός Πάπυρος. 1996. σελ. 334.
2. 1 2  «Νέο Ρύσιο». *Δήμος Θέρμης*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Ιουνίου 2022. Ανακτήθηκε στις 28 Ιουνίου 2022.
3. ↑  «ΦΕΚ αποτελεσμάτων ΜΟΝΙΜΟΥ πληθυσμού απογραφής 2011», σελ. 10504 (σελ. 30 του pdf)
4. ↑  «ΕΕΤΑΑ-Διοικητικές Μεταβολές των Οικισμών». *www.eetaa.gr*. Ανακτήθηκε στις 28 Ιουνίου 2022.
5. ↑  ΕΕΤΑΑ, Αποτελέσματα κοινοτικών εκλογών.
6. ↑  Θέρμη: Πέθανε μετά από μάχη με τον κορωνοϊό ο πρόεδρος του Νέου Ρυσίου, Μακεδονία, 6 Απριλίου 2021, ανακτήθηκε στις 6 Απριλίου 2022.

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Οικισμοί του Δήμου Θέρμης |
| --- |
|  |
| Δημοτική ενότητα Βασιλικών | 
* Αγία Παρασκευή
* Άγιος Αντώνιος
* Βασιλικά
* Λακκιά
* Λιβάδι
* Μονοπήγαδο
* Περιστερά
* Σουρωτή
 |
|  |
| Δημοτική ενότητα Θέρμης | 
* Θέρμη - Τριάδι
* Νέα Ραιδεστός
* Νέο Ρύσιο
* Ταγαράδες
* Φιλοθέη
 |
|  |
| Δημοτική ενότητα Μίκρας | 
* Άνω Σχολάρι
* Καρδία
* Κάτω Σχολάρι
* Πλαγιάρι
* Τρίλοφος
 |
|  |
| 
* Έδρα: Θέρμη
 |

 |
Μία γάτα κάλικο
Η **γάτα κάλικο** ή τρίχρωμη γάτα είναι μια γάτα με τρίχωμα που είναι συνήθως 25% έως 75% λευκό με μεγάλα πορτοκαλί και μαύρα σημεία (ή μερικές φορές σημεία γκρι και χρώματος κρέμας). Είναι η πολιτειακή γάτα του Μέριλαντ. Είναι σχεδόν μόνο θηλυκές εκτός από μερικές σπάνιες γενετικές συνθήκες. Στην επαρχία του Κεμπέκ του Καναδά, μερικές φορές ονομάζονται *chatte d'Espagne* (στα Γαλλικά «( γάτα της Ισπανίας»). Το "κάλικο" αναφέρεται μόνο στο σχέδιο τριχώματος, όχι σε ράτσα γάτας και δεν έχει σχέση με άλλα χαρακτηριστικά, όπως τα μάτια της.

Επειδή ο γενετικός προσδιορισμός των χρωμάτων στις γάτες συνδέεται με το χρωμόσωμα Χ, τα κάλικο είναι σχεδόν πάντα θηλυκά, με ένα χρώμα να συνδέεται με το μητρικό χρωμόσωμα Χ και ένα δεύτερο χρώμα συνδεδεμένο με το πατρικό χρωμόσωμα Χ. Στις περισσότερες περιπτώσεις, τα αρσενικά έχουν μόνο ένα χρώμα (για παράδειγμα, μαύρο) καθώς έχουν μόνο ένα χρωμόσωμα Χ. Τα αρσενικά κάλικο μπορεί να συμβούν όταν μια αρσενική γάτα έχει δύο χρωμοσώματα Χ ( σύνδρομο Klinefelter, με χρωμοσώματα φύλου XXY και κανονικά στείρα), είναι μια χίμαιρα με δύο διαφορετικούς τύπους κυττάρων, ή σπάνια όταν ορισμένα δερματικά κύτταρα του γάτου που αναπτύσσονται μεταλλάσσονται αυθόρμητα.

Λαογραφία
---------

Οι γάτες αυτού του χρωματισμού πιστεύεται ότι φέρνουν καλή τύχη στη λαογραφία πολλών πολιτισμών. Στη Γερμανία, η λέξη για μια γάτα με χρωματισμό κάλικο είναι "Glückskatze". κυριολεκτικά, "τυχερή γάτα." Στις Ηνωμένες Πολιτείες, μερικές φορές αναφέρονται ως *γάτες* των χρημάτων. Μια γάτα του χρώματος κάλικο είναι επίσης η πολιτειακή γάτα του Μέριλαντ στις Ηνωμένες Πολιτείες. Στην Ιαπωνία, οι φιγούρες Maneki-neko απεικονίζουν γάτες κάλικο που φέρνουν καλή τύχη. Οι Ιάπωνες ναυτικοί είχαν συχνά γάτα κάλικο ως γάτα του πλοίου για να προστατεύσουν από την ατυχία στη θάλασσα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Robinson, Richard. "Mosaicism". *Genetics*. New York: Macmillan Reference USA, 2003. 76-80.
2. ↑  «Calico cat». Encyclopædia Britannica. Ανακτήθηκε στις 5 Δεκεμβρίου 2014.
3. ↑  «XX/XY Chimerism in a Tricolored Male Cat». Cytogenetics. Ανακτήθηκε στις 22 Ιουνίου 2020.
4. ↑  Hartwell, Sarah (1995). «Feline Folktails - Cats in Folklore and Superstition». Ανακτήθηκε στις 22 Ιανουαρίου 2009.
5. ↑  Finegan, Edward· Rickford, John (2004). «Language in the USA: Themes for the Twenty-first Century». Cambridge University Press. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Ιανουαρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 22 Ιανουαρίου 2009.
6. ↑  «Maryland State Cat: Calico Cat».
7. ↑  Finlay, Katie (25 Νοεμβρίου 2017). «4 Things You Didn't Know About Calico Cats». HomeLife Media. Ανακτήθηκε στις 17 Ιανουαρίου 2018.
Συντεταγμένες: 15°44′44″S 28°10′41″E﻿ / ﻿15.74556°S 28.17806°E﻿ / -15.74556; 28.17806

Η **Κάφουε** (αγγλικά: *Kafue*) είναι πόλη της Επαρχίας Λουσάκα και της συνοικίας Κάφουε στη Ζάμπια. Έχει πληθυσμό 162.262 κατοίκων (απογραφή 2000). Βρίσκεται ανατολικά της Ζάμπιας. Έχει υψόμετρο 700 πόδια (200 μέτρα). Βρίσκεται νότια-κεντρικά της Ζάμπιας. Βρίσκεται στη βόρεια όχθη του Ποταμού Κάφουε, από τον οποίο και πήρε το όνομά της. Αποτελεί τη νότια είσοδο για το οροπέδιο της Ζάμπιας, στο οποίο βρίσκονται οι Λουσάκα, Κάμπουε και Κόππερμπελτ.

Γεωγραφία
---------

Η Κάφουε βρίσκεται νότια-κεντρικά της Ζάμπιας, δυτικά της Λουσάκα και ανατολικά της συνοικίας Κάφουε. Έχει υψόμετρο 700 πόδια (200 μέτρα). Βρίσκεται στη βόρεια όχθη του Ποταμού Κάφουε, από τον οποίο και πήρε το όνομά της. Αποτελεί τη νότια είσοδο για το οροπέδιο της Ζάμπιας, στο οποίο βρίσκονται οι Λουσάκα, Κάμπουε και Κόππερμπελτ.

Δημογραφία
----------

Η Κάφουε είχε το 2000 είχε 162.262 κατοίκους, από τους οποίους οι 83.421 είναι άνδρες και οι υπόλοιποι (78.841) είναι γυναίκες. 

| Χρονιά | Πληθυσμός | Άντρες | Γυναίκες |
| --- | --- | --- | --- |
| 2000 | 162.262 | 83.421 | 78.841 |

Δείτε επίσης
------------

* Λουσάκα (Επαρχία)

Παραπομπές
----------

1. ↑  World Bank website:"Environmental Impact Statement for the Lusaka-Chirundu Road" accessed 1 March 2007.
2. ↑  Terracarta/International Travel Maps, Vancouver Canada: "Zambia, 2nd edition", 2000
3. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Μαρτίου 2012. Ανακτήθηκε στις 29 Φεβρουαρίου 2012.
4. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Νοεμβρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 12 Μαΐου 2020.
5. ↑  Google Earth accessed 2007.
6. ↑  Camerapix: "Spectrum Guide to Zambia." Camerapix International Publishing, Nairobi, 1996.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 136117060
* LCCN: n85308206

 |

 |
Η **Λιμπούσε** (τσεχικά *Libuše*, γερμ. *Libuscha*) είναι μυθική προσωπικότητα, πρόγονος τού Οίκου των Πρεμυσλιδών και των Τσέχων γενικότερα. Σύμφωνα με το θρύλο, ίδρυσε τον 8ο αιώνα την πόλη της Πράγας. 

Λέγεται πως η Λιμπούσε, ήταν η μικρότερη κόρη του μυθικού Τσέχου βασιλιά Κροκ, ο οποίος την επέλεξε για διάδοχό του. Αν και αποδείχτηκε σοφή αρχηγός, οι άνδρες της φυλής ήταν δυσαρεστημένοι, που έπαιρναν διαταγές από μια γυναίκα και της ζήτησαν να επιλέξει έναν σύζυγο. Η Λιμπούσε διάλεξε τον Πρέμυσλ, που ήταν ζευγάς στο χωριό Στάντιτσε. Παντρεύτηκαν και έτσι ξεκίνησε η δυναστεία των Πρεμυσλιδών στην Τσεχία.

Η Λιμπούσε ήταν η πιο σοφή από τις αδελφές της Κάζι και Τέτα και προφήτευσε την ίδρυση της πόλης της Πράγας, με αφετηρία το κάστρο της Λιμπούσιν (ή Βίσεχραντ σύμφωνα με άλλους θρύλους). 

Η μυθική φυσιογνωμία της Λιμπούσε απετέλεσε έμπνευση για την όπερα *Λιμπούσε* του Μπέντριχ Σμέτανα (1881). Επίσης ο αστεροειδής **264 Λιμπούσα**, που ανακαλύφθηκε το 1886, πήρε το όνομά του από τη θρυλική αυτή μορφή.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Oxford Journals - The Opera Quarterly

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Libuše (kněžna) στο Wikimedia Commons
* Prague.net - The story of Princess Libuse
* "Princess Libuse: the wisest woman in Czech literary history"

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Σλαβική μυθολογία |
| --- |
|  |
| Κύριες θεότητες | 
* Βέλες
* Γιαρίλο
* Μοράνα
* Νταζβόγ
* Περούν
* Ράντεγκαστ
* Σβάντεβιτ
* Σβαρόγ ή Σβάροζιτς
* Τρίγκλαβ
 |  |
|  |
| Μυθικές φιγούρες | 
* Κοσέι
* Λιμπούσε
* Μπάμπα Γιαγκά
* Ζόρια
 |
|  |
| Πλάσματα | 
* Αλκονόστ
* Γκαμαγιούν
* Ρουσάλκα
* Σίριν
* Σισίγκα
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 279982550
* GND: 102889046X
* NKC: jo2016908834

 |

 |
Ο Ναός Θεού Απόλλωνος Ζώνης βρίσκεται στη αρχαία Μεσημβρία-Ζώνη και αποτελεί το σημαντικότερο δημόσιο κτήριο της περιοχής.

Ο Ναός του Θεού Απόλλωνος είναι θεμελιωμένος πάνω στο φυσικό βράχο. Σήμερα σώζεται τριβαθμιδωτή κρηπίδα ενώ ο Ναός περιστοιχίζεται από άλλα ιερά κτίσματα. Είναι ένα ορθογώνιο κτίσμα σε απόσταση 20μ. από το ανατολικό σκέλος του τείχους τοποθετημένο παράλληλα προς αυτό. Έχει προσανατολισμό από ΒΑ προς ΝΔ και είναι θεμελιωμένο πάνω στο φυσικό βράχο. Οι μακρές πλευρές του προεκτείνονται έξω από το νότιο τοίχο και καταλήγουν σε θεμελίωση τριβαθμιδωτού κρηπιδώματος που καταλαμβάνει όλο το μήκος της νότιας πλευράς.Έχουν βρεθεί επίσης κεραμικά αγγεία που χρονολογούνται μεταξύ 6ου και 5ου αιώνα μ.Χ. καθώς και άλλα ευρήματα που εντάσσονται στους αρχαϊκούς χρόνους. Έχουν βρεθεί επίσης μαρμάρινος κορμός κούρου κοντά στο ναό που χρονολογείται γύρω στον 6ο αιώνα π.Χ. και αριθμός περίπου 40 νομισμάτων.

Πηγές
-----

Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine. Ναός του Απόλλωνα Μεσημβρίας-Ζώνης

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Αρχαία Ελληνικά και Προϊστορικά Μνημεία στη Θράκη |
| --- |
|  |
| Αρχαίες Ελληνικές Πόλεις | 
* Άβδηρα
* Αίνος
* Αλεξανδρόπολις
* Απάμεια
* Μαρώνεια
* Βεργέπολις
* Βιζύη
* Βυζάντιο
* Δικαιόπολις
* Δύμη
* Ίσμαρος
* Καρδία
* Κύψελα
* Λυσιμάχεια
* Μάδυτος
* Μεσημβρία Ευξείνου Πόντου
* Μεσημβρία - Ζώνη
* Πάνιον
* Σάλη
* Σευθόπολις
* Σηλυβρία
* Σηστός
* Στρύμη
* Τόπειρος
* Τύλις
 | Ερείπια του Ναού του Απόλλωνα στον αρχαιολογικό χώρο της Μεσημβρίας |
|  |
| Ιερά | 
* Ιερό Δήμητρος Ζώνης
* Ιερό Διονύσου Μαρωνείας
* Ιερό των Μεγάλων Θεών
* Ιερό Αγνώστου Θεότητος Αβδήρων
* Ναός Πρωτοκκλησίου
* Ναός Απόλλωνος Ζώνης
 |
|  |
| Σπήλαια | 
* Σπήλαιο της Μαρώνειας
* Σπηλιά του Κύκλωπα
 |
|  |
| Διάφορα | 
* Αρχαίο θέατρο Μαρώνειας
* Προϊστορικός οικισμός Διομήδειας
* Φρούριο Καλύβας
* Μακεδονικός τάφος Συμβόλων
 |

 |
Η **Βέρα Νίκολιτς Ποντρίνσκα** (κροατικά: *Vera Nikolić Podrinska*, Ζάγκρεμπ, 8 Ιουνίου 1886 - Ζάγκρεμπ, 28 Μαρτίου 1972) ήταν Κροάτισσα ζωγράφος και βαρόνη. Σπούδασε στο Προσωρινό Κολλέγιο Τεχνών και Καλών Τεχνών στο Ζάγκρεμπ, καθώς και στην Ακαδημία Ζυλιάν στο Παρίσι.

Βιογραφία
---------

Η Ποντρίσκα ήταν η κόρη του βαρόνου Βλαντιμίρ Νίκολιτς και της βαρόνισσας Ελ το γένος Σκότι. Η Νικόλιτς παρακολούθησε μαθήματα ζωγραφικής από τον κροάτη ζωγράφο Οτόν Ιβέκοβιτς από το 1900, και στο Παρίσι με Αντρέ Λοτ και τον Λέο Γιούνεκ. Το 1917 έκανε την πρώτη ατομική της έκθεση.

Το 1944 η κυβέρνηση του Ανεξάρτητου Κράτους της Κροατίας δημιούργησε στρατόπεδο φυλάκισης στο κτήμα της στην οδό Πάντοβτσακ στο Ζάγκρεμπ. Στο στρατόπεδο βρίσκονταν αιχμάλωτοι Αμερικανοί πιλότοι. Οι πιλότοι είχαν τη δυνατότητα να εργαστούν στον αμπελώνα Νίκολιτς και μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν το κτήμα της για να παίζουν τένις και να ακούσουν μουσική μεταξύ άλλων δραστηριοτήτων.

Μετά τον πόλεμο το κτήμα της είτε εθνικοποιήθηκε ή αγοράστηκε από το κυβερνών Κομμουνιστικό Κόμμα και χτίστηκε η Βίλα Ζαγκόριε, ένα κτήμα του Γιουγκοσλάβου ηγέτη Γιόσιπ Μπροζ Τίτο. Έχει δημοσιεύσει το ταξιδιωτικό βιβλίο *Od Zagreba do Bangkoka* (Από το Ζάγκρεμπ στη Μπανγκόκ) το 1957.

Η Νίκολιτς ταξίδεψε στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής το 1966, για να παρακολουθήσει μια παρουσίαση των έργων της. Καλωσορίστηκε από πολλούς πρώην φυλακισμένους στο κτήμα της κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Dalibor Brozović, Tomislav Ladan: «Hrvatska enciklopedija» (Κροατικά) Ινστιτούτο Λεξικογραφίας «Μίροσλαβ Κρλέζα». 1999. 43818. ISBN-13 978-953-6036-31-8. ISBN-10 953-6036-31-2.
2. ↑  «Vera Nikolić Podrinska». *Croatian women painters born in the 19th century*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Δεκεμβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 18 Δεκεμβρίου 2017.
3. 1 2  «Συμμάχων Αιχμαλώτων στη NDH». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Μαΐου 2007. Ανακτήθηκε στις 24 Μαρτίου 2019.
4. ↑  Nina Ožegović (24 Δεκεμβρίου 2002). «28 hrvatskih slikarica plave krvi» [28 Female Croatian Painters of Blue Blood] (στα Croatian). Nacional (weekly). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Ιουνίου 2012. Ανακτήθηκε στις 30 Ιουνίου 2012. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
5. ↑  «Myth: The Croatians Executed Dozens of Croatian Airmen». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Ιουλίου 2008. Ανακτήθηκε στις 23 Απριλίου 2008.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Βιογραφία και εικόνες των πινάκων της Ποντρίνσκα, σε σελίδα για τις Κροάτισσες ζωγράφους που γεννήθηκαν τον 19ο αιώνα.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* **Europeana**: agent/base/49303

 |

 |
Στα οικονομικά, η **βέλτιστη νομισματική περιοχή** (OCA), είναι μια γεωγραφική περιοχή στην οποία θα μπορούσε να μεγιστοποιηθεί η οικονομική απόδοση ώστε να έχει ολόκληρη η περιοχή ένα κοινό νόμισμα.

Η υποκείμενη θεωρία περιγράφει τα βέλτιστα χαρακτηριστικά για τη συγχώνευση των νομισμάτων ή τη δημιουργία ενός νέου νομίσματος. Η θεωρία χρησιμοποιείται συχνά για να υποστηρίξει εάν μια συγκεκριμένη περιοχή είναι ή όχι έτοιμη να γίνει μια νομισματική ένωση, ένα από τα τελικά στάδια της οικονομικής ολοκλήρωσης.

Η βέλτιστη νομισματική περιοχή είναι συχνά μεγαλύτερη από μια χώρα. Για παράδειγμα, μέρος της λογικής πίσω από τη δημιουργία του ευρώ είναι ότι οι μεμονωμένες χώρες της Ευρώπης δεν αποτελούν το καθένα μια βέλτιστη νομισματική ζώνη, αλλά η Ευρώπη στο σύνολό της. Η δημιουργία του ευρώ αναφέρεται συχνά επειδή παρέχει την πιο σύγχρονη και τη μεγαλύτερη μελέτη περίπτωσης μιας προσπάθειας προσδιορισμού της βέλτιστης νομισματικής περιοχής και παρέχει ένα συγκριτικό μοντέλο πριν και μετά από το οποίο δοκιμάζει τις αρχές της θεωρίας.

Θεωρητικά, η βέλτιστη νομισματική περιοχή μπορεί επίσης να είναι μικρότερη από μια χώρα. Ορισμένοι οικονομολόγοι έχουν υποστηρίξει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, για παράδειγμα, έχουν ορισμένες περιφέρειες που δεν ταιριάζουν σε μια βέλτιστη νομισματική περιοχή με την υπόλοιπη χώρα.

Η θεωρία της βέλτιστης νομισματικής περιοχής πρωτοστάτησε στη δεκαετία του 1960 από τον οικονομολόγο Ρόμπερτ Μαντέλ. Η πίστωση συχνά πηγαίνει στον Μαντέλ ως συντάκτης της ιδέας, αλλά άλλοι επισημαίνουν την προηγούμενη εργασία που έγινε στην περιοχή από τον Άμπα Λέμερ τον Πήτερ Κένεν (1969) και του Ρόναλτ ΜακΚίννον (1963) ήταν περαιτέρω προγραμματιστές αυτής της ιδέας.

Δείτε ακόμη
-----------

* Διεθνής χρηματοπιστωτική κρίση 2007-2008
* Ελληνική οικονομική κρίση (2009-2018)

Σημειώσεις
----------

Παραπομπές
----------

1. ↑  Baldwin, Richard· Wyplosz, Charles (2004). *The Economics of European Integration*. New York: McGraw Hill. ISBN 978-0-07-710394-1.
2. ↑  Kouparitsas, Michael A. (2001). «Is the United States an optimum currency area? An empirical analysis of regional business cycles». *Federal Reserve Bank of Chicago Working Paper* **2001-21**. .
3. ↑  Mundell, R. A. (1961). «A Theory of Optimum Currency Areas». *American Economic Review* **51** (4): 657–665. .
4. ↑  Coy, Peter (October 25, 1999). «Why Mundell Won the Nobel: For work that led to the euro, not for his supply-side theory». *BusinessWeek*. .
5. ↑  Scitovsky, Tibor (1984). «Lerner's Contribution to Economics». *Journal of Economic Literature* **22** (4): 1547–1571 [see pp. 1555–6 for discussion of OCA].
Ψεύδο-ορθογώνιο τρίγωνο {\displaystyle \mathrm {AB\Gamma } } (με {\displaystyle {\hat {\mathrm {B} }}-{\hat {\mathrm {\Gamma } }}=90^{o}}) με το ύψος του {\displaystyle \mathrm {AA'} }.
Το σχετικό ορθογώνιο τρίγωνο {\displaystyle \mathrm {AB\Gamma } } του ψεύδο-ορθογωνίου τριγώνου {\displaystyle \mathrm {AB\Gamma } }.
Στην γεωμετρία, ένα τρίγωνο {\displaystyle \mathrm {AB\Gamma } } ονομάζεται **ψεύδο-ορθογώνιο** (ή **ψευδοορθογώνιο**) αν η διαφορά των δύο γωνιών του είναι μία ορθή γωνία, δηλαδή {\displaystyle {\hat {\mathrm {B} }}-{\hat {\mathrm {\Gamma } }}=90^{o}}. Αυτά τα τρίγωνα ικανοποιούν κάποιες από τις μετρικές σχέσεις που ισχύουν στα ορθογώνια τρίγωνα και από εκεί παίρνουν το όνομά τους.:192-197:131

Πιο συγκεκριμένα, άμα θεωρήσουμε {\displaystyle \mathrm {B} '} το συμμετρικό του {\displaystyle \mathrm {B} } ως προς το {\displaystyle \mathrm {A} '}, τότε το τρίγωνο {\displaystyle \mathrm {AB'\Gamma } } είναι ορθογώνιο με ορθή την {\displaystyle \mathrm {A} }. Επίσης έχει δύο πλευρές ίσες με το αρχικό τρίγωνο (την {\displaystyle \mathrm {AB} =\mathrm {AB'} } και την {\displaystyle \mathrm {A\Gamma } =\mathrm {A\Gamma } }) και ένα ύψος κοινό (το {\displaystyle \mathrm {AA'} }).

Απόδειξη
--------

Για να δούμε την ισότητα των πλευρών, από την κατασκευή το τρίγωνο {\displaystyle \mathrm {ABB'} } είναι ισοσκελές και επομένως {\displaystyle \mathrm {AB} =\mathrm {AB'} }.

Για να δούμε ότι η γωνία {\displaystyle \angle \mathrm {B'A\Gamma } } είναι ορθή, παρατηρήστε ότι 

{\displaystyle \angle \mathrm {BAA'} =90^{o}-\angle \mathrm {ABA'} =90^{o}-(180^{o}-{\hat {\mathrm {B} }})={\hat {\mathrm {B} }}-90^{o}={\hat {\mathrm {\Gamma } }},}
χρησιμοποιώντας ότι {\displaystyle {\hat {\mathrm {B} }}-{\hat {\mathrm {\Gamma } }}=90^{o}}. Επομένως,

{\displaystyle {\begin{aligned}\angle \mathrm {B'A\Gamma } &=2\cdot \angle \mathrm {BAA'} +\angle \mathrm {BA\Gamma } \\&=2{\hat {\mathrm {\Gamma } }}+180^{o}-{\hat {\mathrm {B} }}-{\hat {\mathrm {\Gamma } }}=180^{o}-({\hat {\mathrm {B} }}-{\hat {\mathrm {\Gamma } }})=90^{o}-90^{o}=90^{o},\end{aligned}}}
πάλι χρησιμοποιώντας ότι {\displaystyle {\hat {\mathrm {B} }}-{\hat {\mathrm {\Gamma } }}=90^{o}}.

Ιδιότητες
---------

Οι παρακάτω μετρικές σχέσεις προκύπτουν απευθείας από αυτές του ορθογωνίου {\displaystyle \mathrm {AB'\Gamma } } (δείτε το σχετικό άρθρο για αποδείξεις) και τις ισότητες {\displaystyle \mathrm {AB} =\mathrm {AB'} } και {\displaystyle \mathrm {A\Gamma } =\mathrm {A\Gamma } }, καθώς και το κοινό ύψος {\displaystyle \mathrm {AA'} }:

* {\displaystyle \mathrm {AA'} ^{2}=\mathrm {BA'} \cdot \mathrm {\Gamma A'} }.
* {\displaystyle {\frac {1}{\mathrm {A} \mathrm {B} ^{2}}}+{\frac {1}{\mathrm {A} \Gamma ^{2}}}={\frac {1}{\mathrm {AA'} ^{2}}}}.
* {\displaystyle \mathrm {AB} ^{2}\cdot \mathrm {\Gamma A'} =\mathrm {A\Gamma } ^{2}\cdot \mathrm {BA'} }.

Δείτε επίσης
------------

* Ορθογώνιο τρίγωνο

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ταβανλης, Χ. *Επίπεδος Γεωμετρία*. Αθήνα: Ι. Χιωτελη.
2. ↑  Κανέλλος, Σπ. Γ. (1975). *Ευκλείδειος Γεωμετρία*. Αθήνα 1975: Οργανισμός Εκδόσεων Διδακτικών Βιβλίων.
Ο **Νικόλας Βιβλάκης** είναι συνθέτης και παραγωγός μουσικών εκπομπών στο Τρίτο Πρόγραμμα της Ελληνικής Ραδιοφωνίας.

Βιογραφία
---------

Ο Νικόλας Βιβλάκης γεννήθηκε στην Αθήνα στις 22 Ιουνίου 1963. Σπούδασε πιάνο και ανώτερα θεωρητικά. Στην αρχή της καριέρας του έγραψε μουσική για θεατρικές παραστάσεις, τηλεοπτικές σειρές και ταινίες μικρού μήκους ενώ εργαζόταν ως παραγωγός και παρουσιαστής ραδιοφωνικών μουσικών εκπομπών στην Ελληνική Ραδιοφωνία.

Το 1982 ο γενικός διευθυντής της ΕΡΑ, ο θεατρικός συγγραφέας, σεναριογράφος και μυθιστοριογράφος Ιάκωβος Καμπανέλλης, του έδωσε την ευκαιρία να γράψει μουσική για θεατρικές ραδιοφωνικές παραστάσεις. Το 1983 επέκτεινε τη συνεργασία του με την Ελληνική Ραδιοτηλεόραση (ΕΡΤ), ξεκινώντας να παρουσιάζει μουσικές ραδιοφωνικές εκπομπές.

Το 1987 ο Νικόλας Βιβλάκης συνέθεσε τη μουσική για την τηλεοπτική σειρά «Μαρία Δημάδη», ένα ιστορικό δράμα που σκηνοθέτησε ο Γιώργος Πετρίδης για μια ηρωίδα της αντίστασης την περίοδο του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

Το 2012 ανέλαβε τη θέση του Καλλιτεχνικού Διευθυντή των Μουσικών Συνόλων της ΕΡΤ. Από το 2016 αφοσιώθηκε στην παραγωγή ραδιοφωνικών εκπομπών κλασικής μουσικής στο Τρίτο Πρόγραμμα της ΕΡΑ. Έως σήμερα παρουσιάζει κάθε Σαββατοκύριακο την εκπομπή "Αδράξτε τον ήχο" και καθημερινά την πρωινή μουσική εκπομπή "Πηγαίνοντας Σχολείο".

Οι συνθέσεις των τελευταίων ετών
--------------------------------

Παράλληλα με τις ραδιοφωνικές εκπομπές του από το 2017 άρχισε πάλι να συνθέτει μουσική.

Αυτή την περίοδο έγραψε ένα κουαρτέτο εγχόρδων, μια σουίτα για χορωδία και κομμάτια για πιάνο.

Το 2018 ηχογραφήθηκε η σύνθεσή του "Πηγαίνοντας Σχολείο", της οποίας παραλλαγές χρησιμοποιούνται ως σήμα στην πρωινή ραδιοφωνική εκπομπή του Τρίτου Προγράμματος "Πηγαίνοντας Σχολείο".

Την άνοιξη του 2022 ηχογραφήθηκε σε στούντιο της ΕΡΤ το έργο του "ashes to astra" μια σουίτα για χορωδία vocalise , πιάνο και σαξόφωνο, διάρκειας 30 λεπτών. Την ίδια εποχή ηχογραφήθηκε και η σύνθεση του για χορωδία πάνω στο ποίημα του Κώστα Καναβούρη «Το νανούρισμα της Έλενας».

Πηγές
-----

https://webradio.ert.gr/programma-trito/

 Αρχειοθετήθηκε 2022-07-16 στο Wayback Machine.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Αποκλειστική συνέντευξη του Γιώργου Πετρίδη». *retromaniax*. 9 Δεκεμβρίου 2011.
2. ↑  «ΕΡΤ - Πρόγραμμα Τηλεόρασης & Ραδιοφώνου». *program.ert.gr*. Ανακτήθηκε στις 16 Ιουνίου 2022.
3. ↑  «Ανάρτηση Πράξεων στο Διαδίκτυο | Πρόγραμμα Δι@ύγεια -». *diavgeia.gov.gr*. Ανακτήθηκε στις 13 Ιουλίου 2022.
4. ↑  «ertecho». *Αδράξτε τον Ήχο*. Τρίτο Πρόγραμμα.



1. ↑  «Νικόλας Βιβλάκης». *ΕΡΤecho*. Ανακτήθηκε στις 20 Ιανουαρίου 2023.
Οικόσημο ΦρεσκομπάλντιΗ **οικογένεια Φρεσκομπάλντι** είναι παλαιά οικογένεια της Φλωρεντίας, τα μέλη της οποίας ανήκαν στην αριστοκρατία της πόλης.

Ιστορία
-------

Τα μέλη της οικογένειας Φρεσκομπάλντι ασχολήθηκαν με το εμπόριο ενδυμάτων και τον 13ο αιώνα επεκτάθηκαν στις τραπεζικές εργασίες. Απέκτησαν υποκαταστήματα σε διάφορες ευρωπαϊκές πόλεις μεταξύ των οποίων και στο Λονδίνο, όπου συνεργάζονταν στενά με την εκεί βασιλική οικογένεια χρηματοδοτώντας τις πολεμικές εκστρατείες των Βασιλιάδων της Αγγλίας Εδουάρδου Α΄ και Εδουάρδου Β΄. Η αθέτηση των υποχρεώσεων τους, όμως, οδήγησε τον τραπεζικό οίκο σε χρεοκοπία τον 14ο αιώνα. Στα τέλη του 13ου αιώνα η οικογένεια διασπάστηκε λόγω πολιτικών διαμαχών.

Στην οικογένεια Φρεσκομπάλντι οφείλεται η κατασκευή της πρώτης γέφυρας της Φλωρεντίας, της Santa Trinita, καθώς και της εκκλησίας του Αγίου Πνεύματος (Santo Spirito), έργο του Φιλίππο Μπρουνελλέσκι.

Οινοποιία
---------

Η ενασχόληση της οικογένειας Φρεσκομπάλντι με το κρασί ανάγεται στον 13ο αιώνα. Οι τεράστιες εκτάσεις που διέθετε στην Τοσκάνη της επέτρεψε να προχωρήσει σε εξαγωγές κρασιού στο Βέλγιο και την Αγγλία ενώ μεταξύ των πελατών της συγκαταλέγονταν ο Βασιλιάς Ερρίκου Η΄ της Αγγλίας, ο Μιχαήλ Άγγελος κ.α.

Σήμερα το κρασί Φρεσκομπάλντι θεωρείται ένα από τα καλύτερα του κόσμου, τα δε ηνία της επιχείρησης κρατάει η 30η γενιά της οικογένειας. Εκτός από την οινοποιητική παραγωγή, οι δραστηριότητες αυτής έχουν επεκταθεί στον τουρισμό.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ιστορία της οικογένειας, από την ιστοσελίδα της οικογένειας Φρεσκομπαλντι
2. 1 2 3  The Frescobaldi vineyard's extraordinary history, από την ιστοσελίδα του independent.co.uk
3. 1 2  Οικογένεια Φρεσκομπάλντι Αρχειοθετήθηκε 2018-01-21 στο Wayback Machine. από την ιστοσελίδα tuscanytonight.com
4. ↑  Ταυτότητα της εταιρείας Φρεσκομπάλντι, από την ιστοσελίδα bloomberg.com
Ο **Αντισθένης της Σπάρτης** ήταν Σπαρτιάτης ναύαρχος του Πελοποννησιακού πολέμου. Το 412 π.Χ. εστάλη ως επικεφαλής μιας ναυτικής μοίρας στην ακτή της Μικράς Ασίας, και επρόκειτο να διαδεχθεί τον Αστύοχο εφόσον οι Σπαρτιάτες επίτροποι έκριναν απαραίτητο ότι έπρεπε να τον παύσουν από τα καθήκοντά του. Αναφέρεται πάλι το 399 π.Χ. όταν μαζί με δύο άλλους επίτροπους εστάλησαν για να επιθεωρήσουν την κατάσταση στην Ασία και να ανακοινώσει στον Δερκυλίδα ότι τα καθήκοντα του παρατείνονταν για ένα ακόμη έτος. Υπήρχε επίσης ένας Αθηναίος στρατηγός με το ίδιο όνομα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 26  Νοεμβρίου 2018.
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 27  Νοεμβρίου 2018.
3. ↑  Thucydides, viii. 39
4. ↑  Xenophon, *Hellenica*, iii. 2 §6
5. ↑  Xenophon, *Memorabilia*, iii. 4. §1
Φθαλικές ενώσεις
Οι **φθαλικές ενώσεις**, ή φθαλικοί εστέρες, είναι μία κατηγορία χημικών ενώσεων που χρησιμοποιούνται κυρίως ως πλαστικοποιητές (ουσίες που προστίθενται στα πλαστικά για την αύξηση της ευλυγισίας τους). Χρησιμοποιούνται προτίστως για την μετατροπή του πολυχλωριούχου βινυλίου (PVC) από σκληρό σε ευλύγιστο πλαστικό.

Οι φθαλικοί εστέρες είναι δι-εστέρες ή αλλυλικοί εστέρες του 1,2-βενζοδικαρβοξυλικού οξέος. Ο όρος "φθαλικοί" προέρχεται από το φθαλικό οξύ. Όταν προστίθενται σε πλαστικά, οι φθαλικές ενώσεις επιτρέπουν στα μακρομόρια πολυβινυλίου να γλυστρούν μεταξύ τους. Οι φθαλικές ενώσεις εμφανίζουν μικρή διαλυτότητα στο νερό, υψηλή διαλυτότητα σε έλαια και χαμηλή πτητικότητα. Οι πολικές καρβοξυλομάδες συνεισφέρουν λίγο στις φυσικοχημικές ιδιότητες των φθαλικών ενώσεων, εκτός όταν οι R και R' ομάδες είναι πολύ μικρές (για παράδειγμα μεθυλ- ή αιθυλομάδες). Είναι άχρωμα, άοσμα υγρά που παράγονται από την αντίδραση ενός φθαλικού ανυδρίτη με μία κατάλληλη αλκοόλη (με συνήθως 6 ως 13 άνθρακες).

Από το 2004, οι παρασκευαστικές εταιρίες παράγουν περίπου 400.000 τόνους (800 εκατομμύρια βρετανικές λίβρες ή 363 εκατομμύρια κιλά) φθαλικών ενώσεων τον χρόνο. Παράχθηκαν για πρώτη φορά κατά την δεκαετία '20, και παρασκευάζονται σε μεγάλη κλίμακα από την δεκαετία του '50, μετά την εισαγωγή του PVC. Οι πιο ευρέως χρησιμοποιούμενες φθαλικές ενώσεις είναι οι di-2-ethyl hexyl phthalate (DEHP), diisodecyl phthalate (DIDP) και diisononyl phthalate (DINP). Ο DEHP είναι ο κύριος πλαστικοποιητής που χρησιμοποιείται στο PVC, εξαιτίας του χαμηλού κόστους του. Ο φθαλικός βενζοβουτυλεστέρας (BBzP) χρησιμοποιείται στην παραγωγή του διογκωμένου PVC, το οποίο χρησιμοποιείται κυρίως ως επίστρωση δαπέδων. Οι φθαλικές ενώσεις με μικρή αλκυλομάδα χρησιμοποιούνται ως διαλύτες σε αρώματα και εντομοαπωθητικά.

Οι φθαλικές ενώσεις χρησιμοποιούνται συχνά σε βερνίκια νυχιών, δολώματα αλιείας, κόλλες, λούστρα, χρωστικές ουσίες βαφών, και σε σεξουαλικά βοηθήματα, που φτιάχνονται από το επονομαζόμενο "jelly rubber". Μερικοί πωλητές τέτοιων βοηθημάτων συνιστούν την κάλυψή τους με προφυλακτικά κατά την εσωτερική χρήση, εξαιτίας των πιθανών κινδύνων για την υγεία. Ο Ολλανδός αντιπρόσωπος της Greenpeace Αγγλίας συνέστησε στην Ευρωπαϊκή Ένωση την απαγόρευση βοηθημάτων που περιέχουν φθαλικές ενώσεις.
Ο **Χαμαμιζάντ Ισμαήλ Ντεντέ Εφέντη** (1778–1846) ήταν συνθέτης της Οθωμανικής κλασικής μουσικής.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στις 9 Ιανουαρίου 1778 στην Κωνσταντινούπολη. Ξεκίνησε τις μουσικές σπουδές του με τον Μεχμέτ Εμίν Εφέντη, σε ηλικία οκτώ ετών. Παρακολούθησε τελετουργικά στο *Yenikapı Mevlevihanesi*, ένα μέρος που συγκεντρώνονταν οι Μεβλεβήδες δερβίσηδες. Σπούδασε με τον Αλί Νουτκί Ντεντέ και έμαθε να παίζει αραβικό πλαγίαυλο (νέι) στο *Yenikapı Mevlevihanesi*. Πήρε τον τίτλο του "Ντεντέ" το 1799. Η μουσική του Ντεντέ Εφέντη εκτιμήθηκε πολύ από τον Σουλτάνο Σελίμ Γ΄ και έτσι στη συνέχεια εκτελούσε τα έργα του στο παλάτι. Είχε συνθέσει εκατοντάδες τραγούδια και τελετουργίες των Μεβλεβήδων. Το 1846 πήγε προσκυνητής στη Μέκκα, αλλά κατά το ταξίδι του προσβλήθηκε από χολέρα και πέθανε. Ο τάφος του βρίσκεται τώρα στη Μέκκα.

Μουσικό έργο
------------

Ο Ντεντέ Εφέντη έδωσε μαθήματα τουρκικής μουσικής στον Τερετζούν Χαμπαρτζούμ (Baba Hamparsum Limonciyan), ο οποίος ανέπτυξε τη σημειογραφία Χαμπαρτζούμ, που έγινε η κύρια σημειογραφία της τουρκικής μουσικής.

Υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους Τούρκους συνθέτες, έχει δημιουργήσει αριστουργήματα σε όλες τις μορφές και τα μακάμια της τουρκικής μουσικής. Έχει επίσης αναπτύξει τα σύνθετα μουσικά μακάμια "sultanî yegâh", "nev-eser", "saba-buselik", "hicaz-buselik" και "araban kürdî". Σπουδαιότερα έργα του είναι τα επτά κομμάτια των Μεβλεβήδων για Samah. Περισσότερες από διακόσιες συνθέσεις του είναι διαθέσιμες σήμερα.

Το μουσείο του
--------------

Το σπίτι του και η μουσική αίθουσά του στην Κωνσταντινούπολη έχουν διατηρηθεί και είναι πλέον μουσείο.

* Το μουσείο τουΤο μουσείο του
* Τα αυθεντικά του όργαναΤα αυθεντικά του όργανα
* Η αίθουσα μουσικήςΗ αίθουσα μουσικής
* Η αίθουσα επισκεπτώνΗ αίθουσα επισκεπτών

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *International Music Score Library Project*. Category:Dede\_Efendi,\_Hammamizade\_İsmail. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. 1 2  (Γαλλικά, Ολλανδικά, Αγγλικά, Γερμανικά, Ιταλικά, Ισπανικά) *Musicalics*. 88900.
3. ↑  (Γαλλικά, Ολλανδικά, Αγγλικά, Γερμανικά, Ιταλικά, Ισπανικά) *Musicalics*. 88900. Ανακτήθηκε στις 5  Απριλίου 2022.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Hammamizade İsmail Dede Efendi στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 74287871
* **Europeana**: agent/base/57789
* LCCN: n98951285
* ISNI: 0000 0000 5491 7747
* GND: 104360984
* BNF: cb15843451s (data)
* MusicBrainz: 81081f45-a36e-4248-9d33-43d4a3445f6d

 |

 |
Ο **Γεβέρικ**, *Geberic*, (α΄ ήμισυ 4ου αι. απεβ. π. 350) ήταν βασιλιάς των Γότθων τού 4ου αι. όπως αναφέρεται τον 6ο αι. από τον Ιορδάνη τον Αλανό στην ιστορία του για τους Γότθους υπό την ηγεσία της δυναστείας των Αμάλ, στο έργο *Getica*.

Σύμφωνα με τον Ιορδάνη, διαδέχθηκε τον Αριάρικ και κατέκτησε τη Δακία, η οποία είχε γίνει το έδαφος των Βανδάλων, γύρω στο 340. Οι Βάνδαλοι είχαν επικεφαλής τον βασιλιά τους, Βισίμαρ. Η ήττα τους οδήγησε τούς Βάνδαλους να αναζητήσουν και να λάβουν άδεια να εγκατασταθούν στην Παννονία.

Ο Γεβέρικ πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του πολεμώντας και απεβίωσε γύρω στο 350. Σύμφωνα με τον Ιορδάνη, τον Γεβέρικ διαδέχθηκε ο Eρμανάρικ ως ο μοναδικός Βασιλιάς των Γότθων. Ο Ερμανάρικ, ο οποίος είχε περιγραφεί από τον Αμμιανό Μαρκελλίνο ως βασιλιάς των Γκρευθούνγων, ηττήθηκε από τους Ούννους από την ανατολή, οι οποίοι είχαν νικήσει και ένωσαν τις δυνάμεις τους με τους Αλανούς, που ζούσαν κοντά στον ποταμό Ντον.

Δείτε επίσης
------------

* Φαστίδας

Παραπομπές σε πηγές
-------------------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 28  Ιουλίου 2019.
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 28  Ιουλίου 2019.
3. ↑  Ανακτήθηκε στις 28  Ιουλίου 2019.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 122228722
* GND: 141682337

 |

 |
Ο **Φερδινάνδος Έσσλιν** ή **Έσσλεν** (*Nikolaus Ferdinand Hößlin*, 30 Ιουνίου 1842 - 24 Οκτωβρίου 1866) ήταν Έλληνας αγωνιστής της Κρητικής επανάστασης.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 30 Ιουνίου του έτους 1842. Πατέρας του ήταν ο Βαυαρός τραπεζίτης-μεγαλέμπορος Ιούλιος φον Έσσλιν και μητέρα του η Ελληνίδα Χριστίνα Χατζηαποστόλου από τη Σύρο. Σπούδασε νομικά στη Γερμανία και στην Ελβετία.

Επέστρεψε στην Αθήνα το 1866 και κατατάχτηκε εθελοντικά στο στρατό. Πολέμησε στην επανάσταση της Κρήτης και έπεσε ηρωικά μαχόμενος εναντίον των Τούρκων στις 24 Οκτωβρίου 1866, στο Βαφέ.

Η επανάσταση στα πρώτα της στάδια είχε σημαντικές στρατιωτικές επιτυχίες με μεγαλύτερη αυτή στις Βρύσες του Αποκορώνου, όπου σκοτώθηκαν και αιχμαλωτίσθηκαν 500 Αιγύπτιοι στρατιώτες. Σύντομα όμως μετά από την επιστράτευση και τον αποκλεισμό του νησιού από τον οθωμανικό στόλο ο εχθρός ανέκτησε την πρωτοβουλία των κινήσεων. Τον Οκτώβριο του 1866, στο Βαφέ, οι Οθωμανοί με αρχηγό τον Μουσταφά Πασά νίκησαν τους επαναστάτες του ταγματάρχη Ζυμβρακάκη. Στη μάχη αυτή έπεσαν ο εθελοντής Ανθυπολοχαγός Αλέξανδρος Πραΐδης και οι Αθηναίοι νομικοί Έσσλιν, Βαρνάβας και Βαφειάδης. Αμέσως μετά οι Οθωμανοί υπέταξαν μια από τις σημαντικότερες εστίες της Επανάστασης στα Σφακιά και πολιόρκησαν μέχρι και την ηρωική ανατίναξη το αρχηγείο των επαναστατών στη Μονή Αρκαδίου.

Πηγές
-----

* Ανδρέας Παπαδόπουλος Βρετός. *Βιογραφικαί σημειώσεις περί των εικονογραφηθέντων προσώπων εν τω παρόντι ημερολογίω*. Ανακτήθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου 2009.
* Τιμόθεου Μ. Βενέρη. Το Αρκάδι δια των Αιώνων,1938.
***Φεραγκύς*** (πλήρης γαλλικός τίτλος: *Ferragus, chef des Dévorants -ελληνικά: Φεραγκύς, ο αρχηγός των Αφοσιωμένων*) είναι μυθιστόρημα του Ονορέ ντε Μπαλζάκ, που δημοσιεύτηκε το 1833 στην *Επιθεώρηση του Παρισιού* και εκδόθηκε το 1834. 

Είναι το πρώτο μέρος της *Ιστορίας των Δεκατριών,* που περιλαμβάνει τα έργα *Φεραγκύς*, *Η δούκισσα του Λανζαί* και *Το κορίτσι με τα χρυσά μάτια*. Η τριλογία έχει καταταχθεί στην ενότητα *Σκηνές της παρισινής ζωής* της *Ανθρώπινης κωμωδίας*. 

Το έργο ήταν αφιερωμένο στον Εκτόρ Μπερλιόζ.

Υπόθεση
-------

Το μυθιστόρημα διαδραματίζεται γύρω στο 1820. Ο βαρόνος Ωγκύστ ντε Μολινκούρ, ένας νεαρός αξιωματικός, περπατώντας σε μια κακόφημη συνοικία του Παρισιού, διακρίνει από μακριά μια νεαρή παντρεμένη γυναίκα, την Κλεμάνς, με την οποία είναι κρυφά ερωτευμένος. Τη βλέπει να μπαίνει σε ένα κακόφημο σπίτι και παραξενεύεται γιατί η νεαρή γυναίκα είναι γνωστή στην παριζιάνικη καλή κοινωνία ως πρότυπο συζυγικής αρετής.

Ο Ωγκύστ αποφασίζει να την κατασκοπεύσει για να μάθει το μυστικό της. Τη βρίσκει μαζί με έναν άντρα που λέγεται Φεραγκύς. Τις επόμενες μέρες, ο Ωγκύστ αποκαλύπτει σκοτεινά μυστικά ισχυρών και μυστηρίων ανθρώπων και γλιτώνει από πολλές απόπειρες δολοφονίας που είναι πεπεισμένος ότι οργανώνει ο Φεραγκύς. Στη συνέχεια, ο Ωγκύστ δηλητηριάζεται, αλλά πριν πεθάνει, αποκαλύπτει το μυστικό της Κλεμάνς στον σύζυγό της, Ζυλ Ντεμαρέ, έναν πολύ πλούσιο χρηματιστή. Οι υποψίες και η δυσπιστία του συζύγου καταβάλουν την Κλεμάνς που τελικά υποκύπτει στη θλίψη της καθώς δεν μπορεί να δικαιολογήσει στον σύζυγό της τις επισκέψεις της στον Φεραγκύς, που ήταν ο πατέρας της.

Αποκαλύπτεται η πραγματική ταυτότητα του Φεραγκύς: Πριν από το 1806 ήταν πολύ πλούσιος, μέλος μιας μυστικής εταιρείας, του Τάγματος των Αφοσιωμένων, του οποίου έγινε ο αρχηγός. Καταδικάστηκε σε 20 χρόνια φυλάκιση το 1806, δραπέτευσε και επέστρεψε στο Παρίσι και εδώ και 13 χρόνια ζει με διάφορα υποτιθέμενα ονόματα και μεταμφιέσεις, εμπλεκόμενος σε πολλές σκοτεινές υποθέσεις. Ήταν ο πατέρας της Κλεμάνς και συνέβαλε μυστικά στη δημιουργία της περιουσίας του συζύγου της, αλλά ο Ζυλ Ντεμαρέ το αγνοεί. 

Το μυθιστόρημα έχει τραγικό τέλος, με τον θάνατο και του Ωγκύστ και της Κλεμάνς, καθώς και την απόγνωση του Ζυλ και την κατάρρευση του Φεραγκύς μετά τον θάνατο της κόρης του.

Μετάφραση στα ελληνικά
----------------------

* *Φεραγκύς, ο αρχηγός των Αφοσιωμένων*, μετάφραση: Δημοσθένης Β. Μαρουδής, εκδόσεις Ερατώ, 2002

Παραπομπές
----------

1. ↑ . «balzac-analyse.com/tome-xii-histoire-des-treize-ferragus/».
2. ↑ . «lepetitlitteraire.fr/analyses-litteraires/honore-de-balzac/ferragus/analyse-du-livre».
3. ↑ . «litteratureetfrancais.com/article-baleac-ferragus-chef-des-devorants-19e-siecle».
4. ↑ . «babelio.com/livres/Balzac-Ferragus-chefs-des-Devorants».
5. ↑ . «ladissertation.com/Ferragus».
6. ↑ . «politeianet.gr/books/balzac-honore-de-erato-feragkus».

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* BNF: cb124571991 (data)

 |

 |
Ο **Φεραντίνο**, ιταλ.: *Ferrantino Malatesta* (1258 – 12 Νοεμβρίου 1353) από τον Οίκο των Μαλατέστα ήταν κύριος του Ρίμινι και πολλών άλλων εδαφών στη βόρεια Ιταλία.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του Mαλατέστα Β΄ (Μαλατεστίνο) *του Ματιού*, που έγινε κύριος στο Ρίμινι μετά το τέλος του θείου του Παντόλφο Α΄. Ο Φεραντίνο ήταν προηγουμένως διοικητης (podestà) της Μπολόνια, της Φλωρεντίας, της Πάντοβας, του Φορλί, της Τσεζένα και άλλων πόλεων.

Το 1330 αποκλείστηκε από το Ρίμινι από τον παπικό απεσταλμένο (legatus), μέσω των δολοπλοκιών του εξαδέλφου του Μαλατέστα Γ΄ του *Καταστροφέα*, κυρίου του Πέζαρο. Ο Φεραντίνο κυβέρνησε ξανά για λίγο από το 1334 έως το 1335, όταν φυλακίστηκε από τον Μαλατέστα Γ΄.

Απεβίωσε στο Ρίμινι το 1353.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* Herbermann, Charles, ed. (1913). Catholic Encyclopedia. New York: Robert Appleton Company.

Παραπομπές σε πηγές
-------------------
Ο **φθαλικός ανυδρίτης** (συστηματική ονομασία 2-βενζοφουραν-1,3-διόνη) είναι ανυδρίτης του φθαλικού οξέος. Πρόκειται για οργανική ένωση με μεγάλη βιομηχανική σημασία καθώς αποτελεί πρώτη ύλη για την παρασκευή πλαστικοποιητών.[1]

Εργαστηριακά παρασκευάζεται με αφυδάτωση του φθαλικού οξέος υπό θέρμανση:

Στην σύγχρονη βιομηχανική πράξη η παρασκευή του βασίζεται στην καταλυτική (από οξείδιο του βαναδίου) οξείδωση του ορθο-ξυλολίου (ο-διμεθυλοβενζολίου): 

C6H4(CH3)2 + 3 O2 → C6H4(CO)2O + 3 H2O

Πηγές
-----

1. ↑  P. M. Lorz, F. K. Towae, W. Enke, R. Jäckh, N. Bhargava, W. Hillesheim (2007) «*Phthalic Acid and Derivatives*», Ullmann's Encyclopedia of Industrial Chemistry, Wiley-VCH, Weinheim.
Στην Ελληνική μυθολογία ο **Φηγέας** ήταν βασιλιάς στην Αρκαδική Ψωφίδα που ανήκει διοικητικά σήμερα στην Αχαΐα, όταν ο Αλκμαίων δολοφόνησε την μητέρα του Εριφύλη τον δέχτηκε για εξαγνισμό. Η πόλη της Φηγείας που ονομαζόταν παλιότερα ο Ερύμανθος ακούγεται ότι πήρε το όνομα της από αυτόν, άλλαξε ωστόσο ξανά το όνομα του σε Ψωφίς. Ο Φηγέως ήταν γιος του ποτάμιου θεού Αλφειού, τα παιδιά του ήταν η Αλφεσιβοία, ο Τήμενος και ο Αξιόν ή ο Αγήνορας του Φηγέως, ο Πρόνοος και η Αρσινόη.

Ο εξαγνισμός του Αλκμαίωνα και ο φόνος του
------------------------------------------

Οι Ερινύες καταδίωξαν άγρια τον Αλκμαίωνα για τον φόνο της μητέρας του και βρήκε καταφύγιο στην Ψωφίδα. Ο βασιλιάς της πόλης Φηγέας δέχτηκε να τον εξαγνίσει, στην συνέχεια του πρόσφερε το χέρι της κόρης του Αρσινόης με αντάλλαγμα να της δώσει το πέπλο και το περιδέραιο της Αρμονίας που είχε πάρει από τους Δελφούς. Η γη της Ψωφίδας έγινε αμέσως άγονη και οι κάτοικοι πείνασαν, αναγνώρισε ότι πλήρωσαν τις αμαρτίες του επειδή βρέθηκε στην γη του, τότε είδε σε όραμα ότι μόνο ο ποταμός Αχελώος θα μπορούσε να τον εξαγνίσει. Ο Αλκμαίων αναχώρησε βόρεια βρήκε τον ποταμό Αχελώο, δέχτηκε να τον εξαγνίσει και του ζήτησε να εγκαταλείψει την Αρσινόη και να πάρει σύζυγο την δική του κόρη Καλλιρρόη. Σε κάποια στιγμή η Καλλιρρόη του είπε ότι δεν μπορούσε να ζήσει μαζί του αν δεν πάρει το πέπλο και το περιδέραιο της Αρμονίας που είχε κάνει δώρο στην Αρσινόη. Ο Αλκμαίων αναχώρησε για την Ψωφίς, επισκέφτηκε ξανά τον Φηγέα, του εξήγησε την κατάσταση και τον έπεισε να πάρει πίσω το πέπλο και το περιδέραιο της Αρμονίας. Πριν αναχωρήσει ένας υπηρέτης του βασιλιά τον έπεισε ότι ο Αλκμαίων τον εξαπάτησε, ο Φηγέας τότε διέταξε τους γιους του Αγήνορα και Πρόνοο να τον σκοτώσουν. Ο Γάιος Ιούλιος Υγίνος γράφει ο ίδιος ο Φηγέως σκότωσε με τα χέρια του τον πρώην γαμπρό του, μαζί με αυτόν σκότωσε και την εγγονή του, την κόρη που είχε αποκτήσει ο Αλκμαίων με την Αρσινόη.

Η εκδικητική δολοφονία από τους γιους του Αλκμαίωνα
---------------------------------------------------

Όταν έμαθε η Καλλιρρόη ότι έμεινε πρόωρα χήρα παρακάλεσε τον Δία να μεγαλώσουν γρήγορα οι δύο γιοι της Ακαρνάν και Αμφότερος για να πάρουν εκδίκηση για τον θάνατο του πατέρα τους, ο Δίας το δέχτηκε. Ο Ακαρνάν και ο Αμφότερος συνάντησαν τους δολοφόνους του πατέρα τους Αγήνορα και Πρόνοο στα ανάκτορα του βασιλιά της Τεγέας Αγαπήνορα όπου έκαναν στάση στο ταξίδι σε Δελφούς ώστε να επιστρέψουν το πέπλο και το περιδέραιο της Αρμονίας. Στην συνέχεια πήγαν στην Ψωφίδα και σκότωσαν μέσα στα ανάκτορα τους γονείς τους, τον Φηγέα και την σύζυγο του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Στέφανος ο Βυζάντιος, Εθνικά - Παυσανίας, Περιγραφή της Ελλάδας, 8.24.1
2. ↑  Παυσανίας, Περιγραφή της Ελλάδας, 6.17.4, 8.24.4 & 9.41.2
3. ↑  Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου, 3.7.6
4. ↑  Γάιος Ιούλιος Υγίνος, Fabulae, 245
5. ↑  Γάιος Ιούλιος Υγίνος, Fabulae, 244
6. ↑  Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου, 3.7.6

Πηγές
-----

* Γάιος Ιούλιος Υγίνος, Fabulae
* Παυσανίας, Περιγραφή της Ελλάδας
* Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου
Ο **Φιλόθεος Βουζουνεράκης** ή κατά σειρά **Φιλόθεος Β΄** (Ιεράπετρα, 1927 - κοντά στο Κουτσουνάρι Ιεράπετρας, 16 Δεκεμβρίου 1993) ήταν Μητροπολίτης Ιεραπύτνης και Σητείας από το 1960 ως τον αδόκητο θάνατό του, σε τροχαίο δυστύχημα που έγινε υπό μυστηριώδεις συνθήκες το 1993.

Καταγωγή και οικογένεια
-----------------------

Το κοσμικό του όνομα ήταν Ιωάννης Βουζουνεράκης.

Ο πατέρας του ήταν από το Ορεινό Λασιθίου, στα σύνορα της Σητείας με την Ιεράπετρα και η μητέρα του ήταν από την Ιεράπετρα, κόρη του ιερέα παπα-Γεωργίου Συμιανάκη ή Παπαγεωργίου.

Σπουδές
-------

Ολοκλήρωσε το Γυμνάσιο στην Ιεράπετρα. Έκανε σπουδές Θεολογίας στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης όπου υπηρέτησε ως εφημέριος και σπούδασε επίσης στη Φιλοσοφική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου. Αργότερα ορίστηκε πρωτοσύγκελος στην Αρχιεπισκοπή Κρήτης.

Επίσκοπος και Μητροπολίτης
--------------------------

Στις 2 Ιουλίου 1961, έγινε η χειροτονία του ως Επισκόπου Ιεραπύτνης και Σητείας. Τον επόμενο χρόνο προήχθη σε Μητροπολίτη.

Θάνατος
-------

Ο τάφος του Μητροπολίτη Φιλόθεου Β΄ στον Καθεδρικό Ναό της Αγίας Φωτεινής, στην Ιεράπετρα.
Σκοτώθηκε σε τροχαίο δυστύχημα όταν προσέκρουσε με καινούργιο αυτοκίνητο σε ένα φορτηγό που βγήκε ξαφνικά στο δρόμο στην ευθεία του Κουτσουναρίου υπό περίεργες συνθήκες σε μια εποχή που υπήρχε αβεβαιότητα για το μέλλον της Μονής Τοπλού. Ο Φιλόθεος φερόταν να ήταν αντίθετος στα σχέδια για επενδύσεις στη Μονή Τοπλού και ήταν άριστος οδηγός. Η υπόθεση έκλεισε σύντομα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Κοιμηθέντες αρχιερείς το 1993 Αρχειοθετήθηκε 2013-03-18 στο Wayback Machine. ιστοσελίδα Μάρκου Μάρκου, ανάκτηση 17-2-2013.
2. ↑  Μνημόσυνο για τα 19 χρόνια από την εκδημία του μακαριστού Μητροπολίτου Φιλοθέου Βουζουνεράκη και τεσσαρακονθήμερο Μνημόσυνο του Άρχοντος Πρωτοψάλτη Σταματίου Αρώνη[*νεκρός σύνδεσμος*], ανάκτηση 17-2-2013.
3. ↑  Υπόθεση Μονής Τοπλού : Ο θάνατος του μητροπολίτη και οι περίεργες συμπτώσεις- εφημερίδα Πατρίς, ανάκτηση 17-2-2013.
Ο **Φιλόλογος της Σινώπης** συγκαταλέγεται μεταξύ των Εβδομήκοντα Αποστόλων και εορτάζεται μαζί τους στις 4 Ιανουαρίου, καθώς επίσης στις 5 Νοεμβρίου με τους Αποστόλους Πατροβά, Ερμά, Λίνο και Γάιο.

Ο Απόστολος Ανδρέας όρισε τον Άγιο Φιλόλογο ως επίσκοπο της Σινώπης , στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας (Εύξεινου Πόντου).

Πιθανότατα ήταν ο πατέρας του αιρετικού Μαρκίωνα της Σινώπης, του ιδρυτή του Μαρκιωνισμού.

  

***Eις τον Φιλόλογον.***

Φιλόλογος φιλῶν σὲ τὸν Θεὸν Λόγον,

Πληροῖ λόγους σούς, καὶ θανὼν σύνεστί σοι**.**

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑  Ρωμ. ιστ΄, 15.

Πηγές
-----

* Παύλου τοῦ Ἀποστόλου ἡ πρὸς Ρωμαίους ἐπιστολή, Κεφ. ιστ΄.

* Ορθόδοξος Συναξαριστής[*νεκρός σύνδεσμος*]
Οι **Χαμδανίδες** (αραβικά: حمدانيون, Ḥamdānyūn) ήταν αραβική σιιτική μουσουλμανική δυναστεία του βορείου Ιράκ (ή Άνω Μεσοποταμίας, η αραβική Αλ-Τζαζίρα) και της Συρίας (890-1004). Κατάγονταν από την αρχαία αραβική χριστιανική φυλή Ταγλίμπ της Μεσοποταμίας και ανατολικής Αραβίας. Η δυναστεία των Χαμδανιδών ιδρύθηκε από τον Χάμνταν ιμπν Χαμντούν (από τον οποίο πήρε και το όνομά της) όταν εκείνος διορίστηκε κυβερνήτης της πόλης Μαρντίν στη νοτιοανατολική Ανατολία από τον χαλίφη των Αββασιδών, Αλ-Μουταμίντ, το 890 μ.Χ.

Ο γιος του Χάμνταν, Αμπντάλλα, διορίστηκε με τη σειρά του από τους Αββασίδες κυβερνήτης της Μοσούλης στο βόρειο Ιράκ (906), και κυβέρνησε ακόμα και τη Βαγδάτη (914). Οι γιοι του Αμπντάλλα διορίστηκαν ως κυβερνήτες στη Μοσούλη και το Χαλέπι.

Αργότερα, η τοπική ηγεμονία του χαμδανίδη Χάσαν Νάσιρ αντ-Ντάουλα (929-968), κυβερνήτη της Μοσούλης και του Ντιγιάρμπακιρ, ήταν τόσο τυραννική που προκάλεσε την αποπομπή του από την ίδια του την οικογένεια. Οι διάδοχοί του κυβέρνησαν τη Μοσούλη μέχρι το 990, παρόλο που υπέστησαν βαριά ήττα σε σύγκρουση με τους Μπουγίδες το 979. Μετά το 990, η περιοχή αυτή του βορείου Ιράκ μοιράστηκε μεταξύ των Ουκαϊλιδών και των Μαρουανιδών.

Ο Άλι Σάιφ αντ-Ντάουλα, το πλέον εξέχον μέλος της δυναστείας των Χαμδανιδών, κυβέρνησε τη βόρεια Συρία από το Χαλέπι, και έγινε ο πιο σημαντικός αντίπαλος των Βυζαντινών κατά τα μέσα του 10ου αιώνα. Η Aυλή του αποτέλεσε κέντρο πολιτισμού και προαγωγής της αραβικής λογοτεχνίας, αλλά απώλεσε το κύρος της μετά τη βυζαντινή κατάκτηση του Χαλεπίου.

Για να σταματήσει την προέλαση των Βυζαντινών, το Χαλέπι τέθηκε υπό την επικυριαρχία των Φατιμιδών της Αιγύπτου, ενώ το 1003 οι Φατιμίδες έπαυσαν οριστικά τους Χαμδανίδες.

Παραπομπές
----------


|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Χαμδανίδες** |


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 62606989
* GND: 128691182

 |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Hamdanid dynasty  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Φράνσις "Φρανς" Σνόι** (*σλοβενικά: Franc Snoj*) (28 Ιανουάριου 1902 - 22 Απριλίου 1962 Λιουμπλιάνα), ήταν Σλοβένικης καταγωγής οικονομολόγος και πολιτικός της Γιουγκοσλαβίας.

Ήταν μέλος του Σλοβενικού Λαϊκού κόμματος και από το 1937 έγινε πρόεδρος του συλλόγου των πυροσβεστών Γιουγκοσλαβίας. Στις εκλογές του 1938 εξελέγη στη γιουγκοσλαβική Εθνοσυνέλευση. Ως υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου συμμετείχε σε τρεις κυβερνήσεις από το Δεκέμβριο του 1938, από το Φεβρουάριο του 1939, και από το Μάρτιο του 1941.

Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου με τα μέλη της γιουγκοσλαβικής κυβέρνησης μετανάστευσε στις ΗΠΑ και στη συνέχεια στο Λονδίνο, όπου ζήτησε όταν ελευθερωθεί η Γιουγκοσλαβία την καθιέρωση πιο δίκαιων συνόρων για τη Σλοβενία. Κατά το 1944 σε συνεργασία με τους συμμάχους παράνομα επέστρεψε στην πατρίδα του. Σε συνεργασία με τους αντάρτες υπόκειται στη συναίνεση του Γιόσιπ Μπροζ Τίτο και Έντβαρντ Καρντέλι του απελευθερωμένου εδάφους, προσπαθεί να πείσει την πολιτοφυλακή να ενταχθεί στην κομματική πλευρά και να αντισταθεί στον κατακτητή. Μετά τον πόλεμο έγινε ο Υπουργός μεταφορών στην εθνική κυβέρνηση της Σλοβενίας. Το 1945 προσπάθησε να δημιουργήσει ένα νέο κόμμα αλλά λόγω της αντιπολίτευσης από τις αρχές απέσυρε την πρόθεση του. Λόγω της αντίθεσης του των εκτελέσεων χωρίς δίκη που έγιναν με την απελευθέρωση της Γιουγκοσλαβίας το 1947 συνελήφθη και καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης 8 ετών με σκληρή εργασία και τη στέρηση των πολιτικών δικαιωμάτων. Αφέθηκε ελεύθερος μετά από τέσσερα χρόνια.

Παραπομπές
----------

1. ↑  plus.si.cobiss.net/opac7/conor/323961443.

Αναφορές
--------

* Maksimiljan Fras, Mariborski župan dr. Alojzij Juvan in njegov čas, Maribor, 2013.
* Snoj, Franc (1902–1962) - Slovenska biografija
* SI AS 1562 Snoj Franc, 1943-1944 Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine. Online queries in ARS database
* Kidrič, Boris, Izabrana dela II, Izdavački centar Komunist

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Franc Snoj στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 53355115
* LCCN: n93003300
* ISNI: 0000 0000 3146 9662
* GND: 121163180X

 |

 |