recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Έρλινγκ Σβέντρουπ** *(**Erling Sverdrup**)* (23 Φεβρουαρίου 1917 – 15 Μαρτίου 1994) ήταν Νορβηγός στατιστικολόγος και αναλογιστής μαθηματικός. Έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην οικοδόμηση και τον εκσυγχρονισμό των τομέων της μαθηματικής στατιστικής και της αναλογιστικής επιστήμης στη Νορβηγία, κυρίως στο Τμήμα Μαθηματικών του Πανεπιστημίου του Όσλο αλλά και μέσω των δεσμών του με τη Στατιστική της Νορβηγίας

Κατά τη διάρκεια του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου, ο Sverdrup ασχολήθηκε με το κομμάτι της κρυπτογραφίας των πολεμικών προσπαθειών, συγκεκριμένα επίσης με την οργάνωση και στρατολόγηση άλλων μαθηματικών στον κλάδο κρυπτογραφίας της Νορβηγίας, περνώντας μέρος αυτού του χρόνου στο Λονδίνο. Ολοκλήρωσε τις αναλογιστικές του εξετάσεις το φθινόπωρο του 1945. Στη συνέχεια έγινε επιστημονικός βοηθός στο Ασφαλιστικό Μαθηματικό Σεμινάριο στο Πανεπιστήμιο του Όσλο το 1948, όπου οργανώθηκε η εκπαίδευση αναλογιστών, μετά την οποία πέρασε χρόνια με υποτροφία στις ΗΠΑ και ολοκλήρωσε το διδακτορικό του εκεί το 1952. Το 1953 έγινε καθηγητής ασφαλιστικών μαθηματικών και μαθηματικής στατιστικής στο Πανεπιστήμιο του Όσλο, θέση που κράτησε μέχρι τη συνταξιοδότησή του.

Το 1954, ο Sverdrup έγινε εκλεγμένο μέλος της Νορβηγικής Ακαδημίας Επιστημών και Γραμμάτων. Εξελέγη ως επίτιμο μέλος της Νορβηγικής Στατιστικής Ένωσης και της Νορβηγικής Ένωσης Αναλογιστών, για τον ρόλο του στην καθιέρωση και την ενίσχυση της αναλογιστικής εκπαίδευσης στη Νορβηγία. Το 1969 εξελέγη Μέλος της Αμερικανικής Στατιστικής Ένωσης.  Το βραβείο Sverdrup καθιερώθηκε το 2007 από τη Νορβηγική Στατιστική Ένωση, αποτελούμενο από ένα βραβείο σε έναν εξέχοντα στατιστικολόγο («διαπρεπή εκπρόσωπο του επαγγέλματος της στατιστικής») και ένα δεύτερο βραβείο σε έναν νεότερο στατιστικολόγο που έχει συντάξει ή συνυπογράψει ένα άρθρο σε περιοδικό υψηλής ποιότητας, με αυτά τα βραβεία να απονέμονται κάθε δεύτερο χρόνο. Οι τέσσερις πρώτοι αποδέκτες του βραβείου Sverdrup ήταν οι Dag Tjøstheim (2009), Tore Schweder (2011), Nils Lid Hjort (2013) και Odd Aalen (2015).

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  (Αγγλικά) *Scientific Legacy Database*. Institute of Mathematical Statistics. imstat.org/scientific-legacy-database/. Ανακτήθηκε στις 16  Δεκεμβρίου 2022.
2. 1 2  *MacTutor History of Mathematics archive*.
3. 1 2 3 4 5  nbl.snl.no/Erling\_Sverdrup.
4. ↑  www.begravdeioslo.no/maler/grav/grave\_id/12630.
5. ↑  View/Search Fellows of the ASA Αρχειοθετήθηκε 2016-06-16 στο Wayback Machine. accessed 2016-08-20.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ø. Borgan: Sverdrup, Erling (1917–1994): Encyclopedia of Actuarial Sciences (eds. J.L. Teugels and B. Sundt), vol 3, pp. 1665-1666[*νεκρός σύνδεσμος*]
* E. Falk, G. Harbitz Jr. H. Haugland and A. Aamodt: Den Norske Aktuarforening 100 år, 2004
* Twelve Contributions to a Tradition in Statistical and Actuarial Science: Festschrift to Erling Sverdrup (ed. R. Norberg)
* The Sverdrup Prize

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 16012172
* LCCN: n50011343
* ISNI: 0000 0001 1746 4125
* GND: 1089119704
* SUDOC: 157782662
* BIBSYS: 90192702

 |

 |
Χώρες με πολιτικούς, δημόσιους υπαλλήλους ή στενούς συνεργάτες που εμπλέκονται στη διαρροή τις 3η Απριλίου του 2016
Τα **έγγραφα του Παναμά** (αγγλικά: *Panama Papers*) είναι ένα σύνολο διαρροών περίπου 11.5 εκατομμυρίων εμπιστευτικών εγγράφων που παρέχουν λεπτομερείς πληροφορίες σχετικά με περισσότερες από 214.000 υπεράκτιες εταιρείες που αναφέρονται από τον πάροχο εταιρικών υπηρεσιών του Παναμά Mossack Fonseca, συμπεριλαμβανομένων των ταυτοτήτων των μετόχων και των διευθυντών των εταιρειών. Τα έγγραφα δείχνουν πόσοι πλούσιοι ιδιώτες, συμπεριλαμβανομένων των δημοσίων λειτουργών, ποδοσφαιριστών κλπ, κρύβουν τα χρήματά τους από τον δημόσιο έλεγχο. Κατά τη στιγμή της δημοσίευσης τα έγγραφα εντοπίζουν πέντε αρχηγούς κρατών ή ηγέτες κυβερνήσεων από την Αργεντινή, την Ισλανδία, τη Σαουδική Αραβία, την Ουκρανία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα καθώς και κυβερνητικούς αξιωματούχους, στενούς συγγενείς και στενούς συνεργάτες των διαφόρων αρχηγών των κυβερνήσεων περισσότερων από σαράντα άλλες χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Βραζιλίας, της Κίνας, της Γαλλίας, Ινδίας, Μαλαισίας, Μεξικού, Πακιστάν, Περού, Ρουμανίας, Ρωσίας, Νότιας Αφρικής, Ισπανίας, της Συρίας και του Ηνωμένου Βασιλείου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Τα «έγγραφα του Παναμά» έβαλαν φωτιά στο παγκόσμιο πολιτικό σκηνικό ethnos.gr
2. ↑  Σάλος με τα «έγγραφα του Παναμά» - Εμπλέκεται και ο Σόιμπλε real.gr
3. ↑  Έγγραφα του Παναμά: Αποκαλύψεις για τις διαδρομές απόκρυψης χρημάτων σε εξωχώριες εταιρείες Αρχειοθετήθηκε 2016-05-10 στο Wayback Machine. skai.gr
4. ↑  Εγγραφα του Παναμά: Στην δημοσιότητα βάση δεδομένων με 214.000 ονόματα tanea.gr

Δείτε επίσης
------------

* Paradise Papers
* Pandora Papers
* Λίστα Λαγκάρντ
* Λίστα Μπόργιανς

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Panama Papers Portal του International Consortium of Investigative Journalists (ΗΠΑ)
* Panama Papers Portal της *Süddeutsche Zeitung* (Γερμανία)
* Panama Papers Portal του *The Guardian* (Ηνωμένο Βασίλειο)
* Panama Papers Portal των *Financial Times* (Ηνωμένο Βασίλειο)
* Panama Papers Portal της *Le Monde* (Γαλλία)
* Portal of the African Network of Centers for Investigative Reporting (ANCIR) (Αφρική)
* Panama Papers Portal Αρχειοθετήθηκε 2016-06-02 στο Wayback Machine. της *Inkyfada* (Τυνησία)
* Panama Papers Portal του Semanario Universidad στο University of Costa Rica
* Panama Papers Portal στο Organized Crime and Corruption Reporting Project
* Panama Papers Portal της *Le Desk* (Μαρόκο)
Θυρεός
Η **Κυβέρνηση της Νότιας Ρωσίας** (Ρωσικά: Правительство Юга России - Pravitel'stvo Yuga Rossii) ήταν μια κυβέρνηση του Λευκού κινήματος που εγκαθιδρύθηκε στη Σεβαστούπολη της  Κριμαίας, τον Απρίλιο του 1920.

Ήταν ο διάδοχος της  Νότιας Ρωσικής Κυβέρνησης του Άντον Ντενίκιν, που ιδρύθηκε τον Φεβρουάριο του 1920.

Σημαία
Ο Στρατηγός Πιότρ Βράγγελ ήταν ο κυβερνήτης (πράβιτελ-правитель), ενώ επικεφαλής της ίδιας της κυβέρνησης ήταν ο Πρόεδρος του Συμβουλίου των Υπουργών, Αλεξάντερ Κριβοσέιν, με τον Πέτερ Στρούβε να υπηρετεί ως υπουργός εξωτερικών. Η κυβέρνηση επίσημα υιοθέτησε το όνομα "Κυβέρνηση Νότιας Ρωσίας" στις 16 Αυγούστου 1920, και έλεγχε την περιοχή Κυβερνείο Ταυρίδας της πρώην Ρωσικής Αυτοκρατορίας, δηλαδή, την Χερσόνησο της  Κριμαίας και παρακείμενες περιοχές της ηπειρωτικής χώρας. 

Η Κυβέρνηση της Νότιας Ρωσίας έλαβε βοήθεια από τους Συμμάχους του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου περιλαμβανομένης της Γαλλίας (η οποία την αναγνώρισε τον Αύγουστο του 1920) και των Ηνωμένων Πολιτειών, καθώς και της πρόσφατα ανεξάρτητης Πολωνίας. Ωστόσο, η βοήθεια από το εξωτερικό σταδιακά στέρεψε, ώστε οι επιθέσεις των πρώην  Ενόπλων Δυνάμεων της Νότιας Ρωσίας και του  Εθελοντικού Στρατού, που τώρα ονομαζόταν Ρωσικός Στρατός, είχαν αποτύχει έξω από την Ταυρίδα.

Στις αρχές Νοεμβρίου, οι Μπολσεβίκοι έκαναν αποφασιστικές νίκες και μπήκαν στην Κριμαία. Ο  Βράγγελ άρχισε εκκένωση 146.000 ανθρώπων προς Κωνσταντινούπολη με τις τελευταίες βάρκες να αναχωρούν στις 16 Νοεμβρίου. Με αυτή την αποχώρηση, νικήθηκαν τα τελευταία υπολείμματα των Λευκών δυνάμεων στην Ευρώπη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Evan Mawdsley (2007). *The Russian Civil War*. New York: Pegasus Books. σελ. 211. ISBN 978-1-933648-15-6. [*νεκρός σύνδεσμος*]
2. ↑  Evan Mawdsley (2007). *The Russian Civil War*. New York: Pegasus Books. σελ. 263. ISBN 978-1-933648-15-6. [*νεκρός σύνδεσμος*]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* 1920-08-11 - Chronicling America - De-facto recognition of the Government of South Russia at the Library of Congress.
* 1920-08-11 - Photo of the Government of South Russia at the encri.ru historical wiki.
* «Search Russia Government». russia.search-government.com. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Μαρτίου 2013. Ανακτήθηκε στις 1 Απριλίου 2016.
Ο **Αντόνιγιε "Άντα" Μπογκίσεβιτς** (*σερβικά : Антоније - Анта Богићевић*) (Klupci περίπου το 1758 - Λοζνίτσα 1813) ήταν Σέρβος οπλαρχηγός της πρώτης Σερβικής εξέγερσης.

Κατά τη διάρκεια της πρώτης σερβικής εξέγερσης προσχώρησε στους αντάρτες και εργάστηκε στην οργάνωση της κυβέρνησης και των στρατιωτικών προμηθειών. Διορίστηκε το 1807 Κνεζ του Ζαντάρ και από τότε συνεχώς υπερασπίζεται αυτή την περιοχή από τις Οθωμανικές επιδρομές. Πολέμησε εναντίον των Τούρκων σε πολλές μάχες ως επί το πλείστον στη Λοζνίτσα, σε μία από αυτές τις μάχες πληγώθηκε.

Η πιο σημαντική ήταν η Μάχη της Λοζνίτσα  στις 5 και 6 Οκτωβρίου 1810 σύμφωνα με το παλιό ημερολόγιο. Με 1200 Σέρβους υπερασπίστηκε την Λοζνίτσα απέναντι σε 30000 Οθωμανούς, και με την βοήθεια που έφτασε υπό τους Λούκα Λαζάρεβιτς και Γιάκοβ Νενάντοβιτς σημείωσε μία μεγάλη νίκη για τους Σέρβους επαναστάτες. Όταν πέθανε το 1813 θάφτηκε στην Λοζνίτσα στην τάφρο του κάστρου αλλά οι Τούρκοι αργότερα πήραν το πτώμα του, αποκεφάλισαν το σώμα και το πέταξαν στο ποτάμι. Ωστόσο οι ντόπιοι αργότερα αφαίρέσαν κρυφά τα οστά του και στα έθαψαν δίπλα στην εκκλησία της Λοζνίτσα. Ήταν παντρεμένος με την Αντζελίνα Ντραγκίσεβιτς, κόρη του ήταν η Τομανίγια που παντρεύτηκε τον Γεβρέμ Ομπρένοβιτς και γιοι του ήταν οι Μπόγκοσαβ, ο Μίλος και ο Μιχαήλο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.

Πηγές
-----

* ОПШТИНА ЛОЗНИЦА - званична интернет презентација Αρχειοθετήθηκε 2022-01-22 στο Wayback Machine.
* Биографија Анте Богићевића[*νεκρός σύνδεσμος*]
Ο **κώρυκος** ήταν ένας εργαλείο που χρησιμοποιούσαν οι αθλητές στην Αρχαία Ελλάδα για την προπόνησή τους στο παγκράτιο και την πυγμή. Οι κώρυκες ήταν δερμάτινοι σάκκοι γεμάτοι με άμμο, αλεύρι ή όσπρια, οι οποίοι κρεμόντουσαν από την οροφή του γυμναστηρίου. Όι αθλητες έκαναν προπόνηση κτυπώντας τους με τις γροθιές, τους ώμους ή το κεφάλι τους και γύμναζαν έτσι τους ώμους και τα δάκτυλά τους, σαν να κτυπούν τον αντίπαλο ή μάθαιναν να στηρίζονται κατά την επιστροφή του κωρύκου. Έμοιαζε επομένως πάρα πολύ με τον σάκο του μποξ που χρησιμοποιούν σήμερα οι πυγμάχοι για προπόνηση.

>  *Κώρυκος δὲ ἀνήφθω μὲν καὶ πύκταις, πολὺ δὲ μᾶλλον τοῖς ἐπὶ τὸ παγκράτιον φοιτῶσιν. ἔστω δὲ καὶ κοῦφος μὲν ὁ πυκτικός; ἐπειδὴ κωρύκου γυμνάζονται μόναι αἱ τῶν πυκτῶν χεῖρες, ὁ δὲ τῶν παγκρατιαστῶν ἐμβριθέστερος καὶ μείζων, ἵνα γυμνάζοιντο μὲν τὴν βάσιν ἀνθιστάμενοι τῇ τοῦ κωρύκου ἐπιφορᾷ, γυμνάζοιντο δὲ ὤμους τε καὶ δακτύλους ἐς ἀντίπαλόν τι παίοντες. ἡ κεφαλὴ ἐναραττέτω καὶ πάντα ὁ ἀθλητὴς ὑποκείσθω τοῦ παγκρατίου τὰ ὀρθὰ εἴδη.* 
> 
> — Φλάβιος Φιλόστρατος, *Γυμναστικός*, 57

Παραπομπές
----------

1. ↑  από τη ψηφιακή βιβλιοθήκη Perseus του Tuft University

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* από το pagrationproject
* Ψηφιακή βιβλιοθήκη Perseus του Tuft University
Ο πρώην Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Μπαράκ Ομπάμα βγαίνει από το επίσημο προεδρικό αεροσκάφος **Air Force One**, πάνω σε κόκκινο χαλί, σε φωτογραφία του 2009.
Το **κόκκινο χαλί** χρησιμοποιείται για να υποδεχτεί κυβερνήτες χωρών ή, γενικότερα, προσωπικότητες που θεωρούνται σημαντικές και VIP, σε επίσημες τελετές.

Ιστορία
-------

Η αρχαιότερη γνωστή αναφορά χρήσης κόκκινου χαλιού, γίνεται στην τραγωδία Αγαμέμνων του Αισχύλου (458 π.Χ.), όπου η Κλυταιμνήστρα δίνει εντολή να στρωθεί κόκκινο χαλί προς τιμήν του συζύγου της Αγαμέμνονα, ο οποίος επιστρέφει νικητής από την Τροία.

> 
> «Δούλες τι στέκεσθε; πόχω το χρέος προστάξη να στρώσετε χαλιά στου δρόμου του τη στράτα; ευθύς ας γίνη πορφυρόστρωτος ο δρόμος κι ας τον φέρη στανέλπιστα παλάτια η Δίκη!»
> 
> 
> 

Ο Αγαμέμνονας αν και γνωρίζει ότι η πράξη αυτή αποτελεί ύβρη για του θεούς, πείθεται από την Κλυταιμνήστρα να βαδίσει πάνω στο πορφυρό χαλί, αγνοώντας ότι οδηγείται στο θάνατο.

Συμβολισμός
-----------

Το κόκκινο χαλί συμβολίζει τη δύναμη και τον πλούτο και η τοποθέτησή του παραπέμπει σε μεγαλοπρεπή υποδοχή.

Σύγχρονη εποχή
--------------

Στην σύγχρονη εποχή το κόκκινο χαλί έχει συνδεθεί και με την τελετή απονομής των βραβείων Όσκαρ. Οι διάσημοι που εμφανίζονται εκεί, ποζάρουν και φωτογραφίζονται φορώντας δημιουργίες γνωστών οίκων μόδας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Where does the red carpet come from?». *BBC culture*. Ανακτήθηκε στις 27 Φεβρουαρίου 2016.
Ο **Κώστα Αμπράσεβιτς** (*σερβικά: Коста Абрашевић*) (Αχρίδα, 29 Μαΐου 1879 - Σάμπατς, 20 Ιανουαρίου 1898), ήταν Σερβοέλληνας ποιητής.

Η ζωή του
---------

Ο Κώστα γεννήθηκε στην Αχρίδα στις 29 Μάη 1879 σε μια οικογένεια εμπόρων. Ο πατέρας του ήταν Σέρβος και η μητέρα του ήταν Ελληνίδα.

Μετά την ολοκλήρωση τριών χρόνων σε Ελληνικό σχολείο στην Οχρίδα, συνεχίζει την εκπαίδευσή του στο γυμνάσιο της Σάμπατς, όπου άρχισε να χρησιμοποιεί το παρατσούκλι του πατέρα του "Αμπράς" ("Abras") ως επώνυμο. Νωρίς έρχεται σε επαφή με τις σοσιαλιστικές ιδέες, και συμμετέχει στα περιοδικά "Omirov venac" και "Grbonja". Στην ποίηση του οι σοσιαλιστικές και κοινωνικές ιδέες είναι διαδεδομένες. Μετέφρασε γερμανούς ποιητές με σοσιαλιστικές ιδέες όπως ο Χανς Λέβερ και άλλοι. 

Τα έργα του είναι μεταφρασμένα στα ρωσικά, ουγγρικά, αλβανικά, και στα ρουμανικά, και κάποια από τα έργα του έχουν ερμηνευθεί από συνθέτες όπως ο Σ. Anđelić και Μ. Živković. Πέθανε στο Σάμπατς στις 20 Ιανουαρίου 1898, μόνο 19 ετών.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Большая советская энциклопедия» (Ρωσικά) Η Μεγάλη Ρωσική Εγκυκλοπαίδεια. Μόσχα. 1969. Ανακτήθηκε στις 28  Σεπτεμβρίου 2015.
2. ↑  *Czech National Authority Database*. js2014842943. Ανακτήθηκε στις 1  Μαρτίου 2022.

Πηγές
-----

Αναμνηστική πλάκα στην Οχρίδα
* Μ. Милојковић, *Коста Абрашевић. Живот и рад*, Београд, 1951

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 77893425
* LCCN: n88622392
* ISNI: 0000 0000 2994 8760
* SUDOC: 122985877
* BNF: cb11558964v (data)
* NKC: js2014842943

 |

 |
Η **Κώρυκος** ή **Κώρυκος Άκρα** όπως την αναφέρει ο Πτολεμαίος[1] ήταν πόλη της Αρχαίας Ελλάδας στην Κρήτη, πιθανολογείται ότι βρισκόταν στην σημερινή περιοχή του ακρωτηρίου Γραμβούσσας. Ο Μελέτιος Αθηνών κάνει αναφορά για την Κώρυκο στην γεωγραφία του[2] ενώ γίνεται αναφορά σε νόμισμα των Κωρυκίων που φέρει τα γνωστά κρητικά σύμβολα στο βιβλίο του Golzius III 221 (Insularum Nomismata) (Πάσλευ ΙΙ 61,47).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Πτολεμαίος ΙΙΙ 15,2
2. ↑  *Κώρυκος Άκρα, κοινώς Κόρνικο, και πόλις ποτέ κατά το δυτικόν μέρος της νήσου, όπου παράκεινται αι Κώρυκαι νήσοι και αι Μύλαι νήσοι*

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

Οι Αρχαίες Πόλεις της Επαρχίας Κισάμου από το chania-info.gr
Ο κομήτης Μπιέλα το 1846, μετά τη διάσπασή του σε δυο μέρη
Ο **Κομήτης Μπιέλα** ή *Κομήτης Βιέλα* ή *Κομήτης Γάσπαρ* (επίσημη ονομασία *3D/Biela*) ήταν ο κομήτης εκείνος που πρώτος πρόσφερε τις περισσότερες πληροφορίες για την πιθανή σύνθεση των ουρανίων αυτών σωμάτων και τη σχέση τους με τις βροχές μετεώρων. Ανακαλύφθηκε από τον Γουλιέλμο Μπιέλα (*G. Biela*) το 1826 από τον οποίο και φέρει το όνομά του. Κάποιες μέρες όμως αργότερα παρατηρήθηκε στη Σικελία και από τον γάλλο αστρονόμο Γκαμπάρ εκ του οποίου και φέρεται κατ' άλλους ως Κομήτης Γκαμπάρ.

Ο Κομήτης αυτός διαπιστώθηκε ότι ήταν περιοδικός και ανήκε στην οικογένεια του Διός με περίοδο 6 ετών, 7 μηνών και 13 ημερών. Ενώ λοιπόν επανέρχοταν κανονικά ανά 6,6 έτη περίπου, έξαφνα το 1845 παρατηρήθηκε να παρουσιάζει ένα τεράστιο διόγκωμα στη κεφαλή του το οποίο και τελικά αποκόπηκε και απομακρύνθηκε από το κυρίως σώμα του κομήτη, ενώ γέφυρα φωτεινής ύλης ένωνε τα δύο πλέον χωριστά μέρη του. 

Στην επόμενη εμφάνισή του το 1852 ο κομήτης φαίνονταν διπλός και από τότε δεν επανήλθε. Όταν τέλος στις 27 Νοεμβρίου του 1872 η Γη πέρασε από το σημείο εκείνο της τροχιάς της που διασταυρωνόταν με την τροχιά του άλλοτε κομήτη, παρατηρήθηκε μια έντονη βροχή μετεώρων (διαττόντων αστέρων) που ανέρχονταν σε εκατομμύρια, η οποία και προερχόταν από αναρίθμητους κόκκους υλικού που διέσπειρε ο κομήτης κατά μήκος της τροχιάς του. Οι κόκκοι αυτοί φθάνοντας στην ατμόσφαιρα της Γης υπερθερμαίνονταν από τη τριβή τους με τα μόρια της ατμόσφαιρας και εξατμίζονταν. Το ίδιο φαινόμενο παρατηρήθηκε και το 1885 την ίδια ημερομηνία όταν και πάλι η Γη πέρασε από το σημείο της άλλοτε τροχιάς του Κομήτη Μπιέλα.

Πηγές
-----

* Δ. Κωστάκης, Ν. Χασάπης "Κοσμογραφία" Αθήναι 1969.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Comet P/2001 J1 (NEAT) Προσομοίωση της τροχιάς από το JPL (Java)
Η **Λίλη Βενιζέλου** (γεννηθείσα στις 10 Απριλίου 1933 στην Αθήνα) είναι η ιδρυτής και πρόεδρος της περιβαλλοντικής οργάνωσης Μεντασέτ (Medasset). Από το 1983 δεσμεύτηκε να αγωνιστεί για την προστασία των χελώνων στη Μεσόγειο.

Ιστορία
-------

Το 1983, η Βενιζέλου ορίστηκε ως προστάτισσα του κόλπου του Λαγανά της Ζακύνθου. Ο κόλπος ήταν (και είναι) ο σημαντικότερος τόπος αναπαραγωγής της χελώνας Caretta caretta στη Μεσόγειο. Ήταν μόνη στον αγώνα της, αλλά εκστράτευσε για την προστασία του βιοτόπου αυτού. Το 1986 διαδραμάτισε επίσης σημαντικό συμβουλευτικό ρόλο στις δράσεις για τη διατήρηση της παραλίας Ιζτουζού κοντά στο Νταλιάν στην Τουρκία, ως τόπος αναπαραγωγής της χελώνας. 

Το 1987, η Λίλη Βενιζέλου ήταν παραλήπτρια του βραβείου «Παγκόσμιοι 500» , ένα βραβείο το οποίο ανακοινώθηκε για πρώτη φορά από τα Ηνωμένα Έθνη το 1987 και απονεμόταν σε ανθρώπους και οργανισμούς που είχαν συμβάλει ιδιαίτερα στην προστασία του περιβάλλοντος. 

Το 1988 ίδρυσε την Μεντασέτ (MEDASSET), μια οργάνωση αφιερωμένη στην έρευνα και την προστασία των δύο ειδών θαλάσσιων χελωνών που εμφανίζονται στη Μεσόγειο, της πράσινης χελώνας και της χελώνας Caretta caretta. Τα δύο είδη βρίσκονται στο Κόκκινο βιβλίο των Απειλούμενων ειδών της ΔΕΠΦ.

Εθνικό Πάρκο Ζακύνθου
---------------------

Χάρη στις προσπάθειες της Λίλης Βενιζέλου, ο κόλπος του Λαγανά έλαβε το καθεστώς του Εθνικού Θαλάσσιου Πάρκου Ζακύνθου το 1999.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Kaptan June and the Dalyan Turtles, June Haimoff
2. ↑  Global 500 award 1987
3. ↑  MEDASSET
4. ↑  Zakynthos National Marine Park
Ο **Κουλέπης** ήταν βυζαντινός αξιωματούχος που έδρασε κατά τον 10ο αιώνα στην περιοχή της Συριακής Αντιόχειας. Αναφέρεται ότι ήταν γηγενής εκχριστιανισμένος άραβας που ονομαζόταν *kaleyb*, και πιστεύεται ότι οι απόγονοι του κράτησαν το όνομα Κουλέπης σαν οικογενειακό. 

Ο αυτοκράτορας Ιωάννης Τσιμισκής τον είχε διορίσει *πατρίκιο* και *βασιλικό*, δηλαδή διαχειριστή της βασιλικής περιουσίας, στην Αντιόχεια το 975 και στη Μελιτηνή το 977. Το 977 αναφέρεται ότι ήταν στο υψηλό στρατιωτικό και πολιτικό αξίωμα του Δουξ της Αντιόχειας.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Αλεξάνδρα-Κυριακή Βασιλείου-SeibtΒυζαντινοί αξιωματούχοι με ονόματα αραβικής προέλευσης, Θεσσαλονίκη 2013, σελ 501
2. ↑  Dumbarton Oaks, Catalogue of Byzantine Seals at Dumbarton Oaks and in the Fogg Museum of Art  απο τα Google books
Συντεταγμένες: 46°14′26″N 14°21′27″E﻿ / ﻿46.24056°N 14.35750°E﻿ / 46.24056; 14.35750

Ο **Κόκρα** (*σλοβενικά: Kokra*) είναι ποταμός της Σλοβενίας, ένας από τους παραποτάμους του Σάβου.

Έχει μήκος 34 χλμ. και πηγάζει από την Λίμνη Καραβάνκε σε υψόμετρο 825 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, εκβάλει στον Σάβα κοντά στην πόλη Κραν. Η λεκάνη απορροής του είναι 221 τετραγωνικά χλμ..

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Reke, dolge nad 25 km, in njihova padavinska območja» [Rivers longer than 25 km and their catchment areas] (στα Slovene και English). Statistical Office of the Republic of Slovenia. 2002. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
2. ↑  navedi splet, Reke, dolge nad 25 km, in njihova padavinska območja, 2002, Statistični urad Republike Slovenije

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Kokra στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 68148570519024310937
* SUDOC: 184701678

 |

 |
Με τον όρο ***commedia erudita*** ή *λόγια λατινική κωμωδία* εννοείται η ερασιτεχνική, λόγια κωμωδία σε πέντε πράξεις, που ακολουθεί το κλασικό πρότυπο της *πρότασης*, της *επίτασης* και της *καταστροφής* ή *λύσης*. Ο αριθμός των χαρακτήρων και συνεπώς των ηθοποιών της *commedia erudita* είναι συνήθως μικρός, ενώ τα δρώμενα ακολουθούν μια συγκεκριμένη χωροχρονική ενότητα (μία ημέρα), σε αντίθεση με την *Commedia dell' arte*.

Το είδος
--------

Ως γηγενές -ιταλικό- κωμικό είδος του 16ου αι. άντλησε τα μέγιστα από προγενέστερους Ρωμαίους δραματουργούς όπως ο Πλαύτος και ο Τερέντιος. Αν και η δράση, η δομή και ορισμένοι χαρακτήρες στηρίζονται στα ανάλογα ρωμαϊκά μοντέλα, ωστόσο ο τόπος και ο χρόνος είναι οι αστικές περιοχές της Ιταλίας του 16ου αιώνα. 
Σε ό,τι αφορά στα δρώμενα που αναπτύσσονται σε αυτό το κωμικό είδος η πλοκή αντλεί από μια ευρεία θεματολογία της μετακλασικής μυθιστορίας, όπως επίσης από λατινικές πηγές. Τα τυπικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι εραστές βρίσκουν τη λύση τους συνήθως στον γάμο, μετά από αρκετές δολοπλοκίες και παρεμβάσεις τυπικών κωμικών χαρακτήρων, που απαντούν και στην *commedia dell' arte*. Η λογοτεχνική κριτική έχει αναφερθεί σε έλλειψη «διδακτικού» σκοπού και ηθικότητας στο συγκεκριμένο είδος, θεωρώντας το μέσον διασκέδασης. Ωστόσο η έρευνα αναζητά εκείνα τα στοιχεία σάτιρας και κοινωνικής κριτικής που επαναπροσδιορίζουν τη *διδακτική* θέση του έργου.

Αντιπροσωπευτικά έργα
---------------------

Ως σημαντικά παραδείγματα της *commedia erudita* θα μπορούσαν να αναφερθούν έργα όπως το *La cassaria* του Αριόστο, το 1508 το *La calandria* του Μπιμπιένα, το 1513 και τα *La triunizia* και *I lucidi* του Φιρεντζουόλα το 1549.

Σε μεταγενέστερα δείγματα του συγκεκριμένου θεατρικού είδους η πλοκή διευρύνθηκε με την ανάπτυξη ηθικών και ρομαντικών στοιχείων, γεγονός που αποδίδεται στην αυξανόμενη επίδραση της *commedia dell'arte*.

Συγγραφείς
----------

Ως αντιπροσωπευτικοί συγγραφείς αυτού του διακριτού είδους θα μπορούσαν να αναφερθούν οι:

* Λοντοβίκο Αριόστο (Lodovico Ariosto) (1474-1533).
* Νικολό Μακιαβέλι (Niccolo Machiavelli) (1496-1527).
* Πιέτρο Αρετίνο (Pietro Aretino) (1492-1556).
* Άντζελο Μπεόλκο (Angelo Beolco) (περ. 1501-1542)

Ως συγγραφείς της τελευταίας μεταβατικής περιόδου της Commedia erudita αναφέρονται οι:

* Άντον Φραντζέσκο Γκρατσίνι (Anton Francesco Grazzini).
* Τζιοβάνι Μαρία Κέτσι (Giovanni Maria Cecchi) (1518–87).
* Ανιμπάλε Κάρο (Annibale Caro).
* Τζιαμπατίστα ντελα Πόρτα (Giambattista della Porta).
* Φραντσέσκο ντ' Άμπρα (Francesco d' Ambra).(1499–1558).

Βλ. επίσης
----------

* commedia dell' arte

Παραπομπές σημειώσεις
---------------------

1. ↑  Σε γλώσσα ενίοτε δύσκολα κατανοήσιμη. Βλ. *Britannica online* λήμμα «Commedia erudita»
2. 1 2  Wayne Turney "A Glimpse of Theatre History".
3. 1 2  «*The Free Dictionary* λήμμα «commedia erudita»». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Μαρτίου 2006. Ανακτήθηκε στις 8 Δεκεμβρίου 2007.
4. ↑  Ukas Michael 1959, «Didactic Purpose in the "Commedia Erudita"» *Italica*, Vol. 36, 198-205.
Κουλουράκια σε τάπερ
Τα **κουλουράκια** είναι παραδοσιακό ελληνικό αρτοσκεύασμα.

Είναι ζύμη με βάση το βούτυρο, παραδοσιακά σε σχήμα χεριού ή δαχτυλιδιού, με γλάσο αυγών από πάνω. Έχουν γλυκιά ήπια γεύση βανίλιας. Σα κουλουράκια είθισται να πασπαλίζεται σησάμι. και το χαρακτηριστικό σχήμα δαχτυλιδιού ή "πλεξούδες" , πέταλα ή ελληνικά γράμματα. Συχνά, ένα γαρίφαλο προστίθεται στο κέντρο της ζύμης για πρόσθετη γεύση. Συνήθως καταναλώνονται με ελληνικό καφέ, ως βούτημα. Όπως όλα τα αρτοσκευάσματα, συνήθως διατηρούνται σε ξηρές συνθήκες σε ένα βάζο με κλειστό καπάκι.

Εικάζεται ότι έχουν την καταγωγή τους από τη μινωική εποχή. Παρασκευάζονταν σε σχήμα όφεως, καθώς οι μινωίτες είχαν σε υψηλή εκτίμηση τα φίδια για τις θεραπευτικές τους ικανότητες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «See what's for dessert at LI Greek festivals». *Newsday*. 26 Μαΐου 2018. Ανακτήθηκε στις 25 Ιουνίου 2018.
2. ↑  Rodale, Maria (25 Απριλίου 2016). «Koulouria--A Traditional Greek Dessert». *HuffPost*. Ανακτήθηκε στις 25 Ιουνίου 2018.
Το **Άσχειον** ή **Άσχειο** (Ἄσχειον) ήταν αρχαία πόλη της Αχαΐας, αταύτιστη σήμερα στην περιοχή των Καλαβρύτων, γνωστή από επιγραφές. Το εθνικό όνομα των κατοίκων της ήταν Ασχειεύς ή Ασχεύς.

Η πόλη βρισκόταν στα σύνορα της αρχαίας Αχαΐας με την αρχαία Αρκαδία, γνωστή από τον 4ο αιώνα π.χ σύμφωνα με επιγραφή. Μία πιθανή θέση της πόλης δίνεται στην περιοχή των χωριών Βάλτα, Βιλιβίνα, Δίγελα και Πλατανιώτισσα. Σε κατάλογο στους Δελφούς αναφέρεται κοντά στην Κύναιθα και την Κάλλισται με τις οποίες συνόρευε.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Αλεξοπούλου Γεωργία (2009, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας), Συμβολή στην αρχαιολογία και τοπογραφία της Αζανίας (Βόρειας Αρκαδίας) επαρχία Καλαβρύτων, σελ 458, ανακτήθηκε 22 Ιουνίου 2018
2. ↑  Αρχαιολογικά ανάλεκτα εξ Αθηνών, τόμος 35, σελ 134, ανακτήθηκε 22 Ιουνίου 2018
3. ↑  Στέφανος Βυζάντιος : *Ασχειον, πόλις Αχαΐας, το εθνικόν Ασχειεύς*
4. 1 2  Αλεξοπούλου Γεωργία (2009, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας), Συμβολή στην αρχαιολογία και τοπογραφία της Αζανίας (Βόρειας Αρκαδίας) επαρχία Καλαβρύτων, σελ 459, ανακτήθηκε 22 Ιουνίου 2018
Ο **Έρμος** (τουρκικά: *Gediz Nehri*) είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος ποταμός της Δυτικής Τουρκίας που εκβάλει στο Αιγαίο. Πηγάζει από τα όρη Μουράτ στην περιοχή της Κιουτάχειας και εκβάλει στο Αιγαίο βόρεια της Σμύρνης. Το συνολικό μήκος του ποταμού είναι 401 χιλιόμετρα. Ο Έρμος χώριζε στην αρχαιότητα την περιοχή της Αιολίδας από την Ιωνία με εξαίρεση την Φώκαια που ήταν η μόνη Ιωνική πόλη βορειότερα του Έρμου. Στις όχθες του Έρμου κατά την αρχαιότητα ήταν χτισμένη η Μαγνησία του Σιπύλου. Στη θέση της σήμερα βρίσκεται η πόλη Μανίσα. Στα νότια της κοιλάδας του Έρμου, στους πρόποδες του όρους Τμώλος βρίσκονταν οι Σάρδεις, η πρωτεύουσα των Λυδών. Στο σημείο αυτό ο Έρμος δεχόταν τα νερά του παραπόταμού του, Πακτωλού.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Στράβων Γεωγραφικά, βιβλίο XIV[*νεκρός σύνδεσμος*] ἔστι δ´ οὖν ἀπὸ τοῦ Ποσειδίου 
τοῦ Μιλησίων καὶ τῶν Καρικῶν ὅρων μέχρι Φωκαίας καὶ τοῦ Ἕρμου
τὸ πέρας τῆς Ἰωνικῆς παραλίας.
2. ↑  Ηρόδοτος 5.101
συνέῤῥεον ἔς τε τὴν ἀγορὴν καὶ ἐπὶ τὸν Πακτωλὸν ποταμόν, ὅς σφι ψῆγμα χρυσοῦ καταφορέων ἐκ τοῦ Τμώλου διὰ μέσης τῆς ἀγορῆς ῥέει καὶ ἔπειτα ἐς τὸν Ἕρμον ποταμὸν ἐκδιδοῖ, ὁ δὲ ἐς θάλασσαν

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 233702923
* LCCN: sh94001893
* GND: 4086682-8

 |

 |
Η νότια βοημική σούπα κουλάιντα
Η **Κουλάιντα** είναι μια σούπα της τσέχικης κουζίνας. Μια "ενημερωμένη" έκδοση[*ασαφές*] παρασκευάζεται με κρέμα γάλακτος, πατάτες, άνηθο και αυγά ορτυκιού. Τα μανιτάρια είναι επίσης σημαντικό συστατικό της σούπας.

Σε ορισμένες περιοχές, η κίσελο, τσεχική σούπα με βάση το ξινό μανιτάρι ονομάζεται εσφαλμένα ως κουλάιντα. Η διαφορά είναι ότι το κίσελο χρησιμοποιεί προζύμι και (τις περισσότερες φορές) ούτε ξινή κρέμα ή γάλα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  V Zátiší Well Traveled October 2009 Forbes Life
2. ↑  «Kulajda s houbami». Czech Republic - Official website. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Ιουνίου 2009. Ανακτήθηκε στις 6 Ιανουαρίου 2010.
Ο **Κουκουμάς** είναι παληό έθιμο της Σύμης του Δωδεκανησιακού Αρχιπελάγους που οι κάτοικοι αναβίωναν στις 2 Μαΐου, επέτειο ανακομιδής των λειψάνων του Αγίου Αθανασίου. Στό έθιμο αυτό έπαιρναν μέρος, ανύπαντροι νέοι και νέες. Αποβραδίς, η κυρά του σπιτιού όπου θα γιόρταζαν τον Κουκουμά, έδινε ένα αγγείο της Βενετίας, το ξυστί, σε εφτά νέες για να φέρουν από ισάριθμα σπίτια, που ένα μέλος του λεγόταν Ειρήνη, το λεγόμενο αμίλητο νερό, διότι καθ’οδόν δεν έπρεπε να μιλούν. Στην επιστροφή, έβαζαν μέσα στο ξυστί τα δαχτυλίδια τους και το σκέπαζαν με κόκκινο μαντήλι κι' ένα μεγάλο κλειδί. Το ξυστί το ανέβαζε, τότε, η κυρά στο ανώι, όπου το άφηνε ως το πρωί, για να το δουν ο ουρανός και τ’ άστρα. Έτσι, πίστευαν ότι θα παντρεύονταν γρήγορα. Το πρωί, μετά την Λειτουργία στο ναό του Αγίου Αθανασίου, μετέβαιναν στο σπίτι όπου έκαναν τον Κουκουμά παίρνοντας θέση γύρω από ένα μπακιρένιο ταψί, το σινί. Η νοικοκυρά κατέβαζε από το ανώι το ξυστί και το έβαζε στο κέντρο του σινιού. Αμέσως οι νέες αφαιρούσαν το κλειδί, το κόκκινο μαντήλι, έβγαζαν τα δαχτυλίδια τους και έβαζαν στο ξυστί φρεσκοκομμένα λουλούδια και γύρω στο σινί καμιά δεκαριά κουτάλια της σούπας. Με τις παλάμες τους χτυπούσαν ρυθμικά το σινί και τα κουτάλια έκαναν ένα ωραίο ήχο, ενώ οι λυράρηδες άρχιζαν να παίζουν μουσική και οι νέες, να τραγουδούν δίστιχα επαινώντας τους αγαπημένους τους. Μετά το γεύμα που πρόσφερε η κυρά, άρχιζαν να καταφθάνουν οι νέοι με τριαντάφυλλο στ' αυτί και χόρευαν με τις νέες τραγουδώντας άλλα δίστιχα. Στο τέλος του Κουκουμά, η κυρά έδινε σε κάθε νέα ένα κομμάτι από πίττα φτιαγμένη με το αμίλητο νερό, αλάτι και αλεύρι κοσκινισμένο από πρωτότοκη νέα, της οποίας ζούσαν οι γονείς. Λόγω του αλατιού στην πίττα που έτρωγαν, οι νέες διψούσαν και στον ύπνο τους έβλεπαν σε ποιού νέου το σπίτι θα πήγαιναν για να πιουν και να ξεδιψάσουν. Αυτός θα ήταν ο νέος που θα παντρεύονταν.
O **Έρκολε Γ΄/Ηρακλής Γ΄**, ιταλ. *Ercole III*, (22 Νοεμβρίου 1727 - 14 Οκτωβρίου 1803) από τον Οίκο των Έστε, ήταν δούκας της Μόντενα και του Ρέτζο (1780-1796).

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στο δουκικό ανάκτορο της Μόντενα και ήταν ο πρωτότοκος γιος του Φραγκίσκου Γ΄ δούκα της Μόντενα και του Ρέτζο και της Καρλόττας-Αγλαΐας των Βουρβόνων, κόρη του Φιλίππου Β΄ δούκα της Ορλεάνης και αντιβασιλιά ως την ενηλικίωση του Λουδοβίκου ΙΕ΄ της Γαλλίας.

Όταν ήταν 10 ετών ο πατέρας του ανέλαβε δούκας τής Μόντενα. Το 1780 απεβίωσε ο Φραντσέσκο Γ΄ και ο Έρκολε Γ΄ τον διαδέχθηκε ως δούκας της Μόντενα και του Ρέτζο. Από τη σύζυγό του δούκισσα της Μάσα και της Καράρα ενσωμάτωσε τις δύο αυτές περιοχές στην επικράτειά του. Οι υπήκοοί του τον εκτιμούσαν, μάλιστα μερικές φορές μιλούσε στην τοπική διάλεκτο με αυτούς και συνέχισε τις μεταρρυθμίσεις που είχε ξεκινήσει ο πατέρας του. Έκτισε δύο γέφυρες στη Βία Εμίλια, μία στη Ρουμπιέρα και μία στον Σαν Αμπρότζο της Μόντενα. Έκανε νέους δρόμους που συνέδεαν τη Βία Εμίλια με τις γειτονικές επαρχίες.

Κατά τη διακυβέρνησή του άνθισαν οι τέχνες και ο πολιτισμός: ίδρυσε την Ακαδημία Καλών Τεχνών και ήταν προστάτης των Λάτσαρο Σπαλαντσάνι, Τζαμπατίστα Βεντούρι, Τζιρόλαμο Τιραμπόσκι, Λοντοβίκο Ρίτσι, κά. Το 1771 πάντρεψε τη μόνη κληρονόμο του με τον γιο του Φραγκίσκου Γ΄ δούκα της Λωρραίνης και της Μαρίας-Θηρεσίας των Αψβούργων.

Κατά τη Γαλλική εισβολή του 1796 αναγκάστηκε να διαφύγει στη Βενετία μεταφέροντας ένα αξιοσέβαστο ποσό χρημάτων. Όταν οι Γάλλοι προχώρησαν και κατέλαβαν τη Βενετία, Γάλλοι στρατιώτες τον συνέλαβαν και του απέσπασαν 200.000 τσεκίνι από την κατοικία του. Στη Συνθήκη ειρήνης το 1797 στο Καμποφόρμιο και στη Λουνεβίλ οι Αυστριακοί μερίμνησαν να του δοθεί το δουκάτο του Μπράισγκαου ως αντάλλαγμα για το κατειλημμένο δουκάτο του. Το 1814 με το Συνέδριο της Βιέννης ο εγγονός του Φραγκίσκος Ε΄ θα επιστρέψει ως δούκας της Μόντενα.

Οικογένεια
----------

Το 1741 νυμφεύτηκε τη Μαρία Θηρεσία Τσύμπο-Μαλασπίνα, κόρη και διάδοχο του Αλντεράνο Α΄ δούκα της Μάσσα & Καράρα και είχε τέκνα:

* Μαρία-Βεατρίκη 1750-1829, δούκισσα της Μάσσα & Καράρα suo jure, παντρεύτηκε τον Φερδινάνδο των Αψβούργων-Λωρραίνης αρχιδούκα της Αυστρίας & δούκα του Μπράισγκαου. Γιος τους ήταν ο:
	+ Φραγκίσκος Δ΄ δούκας της Μόντενα & Ρέτζο.

To 1790 απεβίωσε η Μαρία-Τερέζα και νυμφεύτηκε μοργανατικά την από παλιά ερωμένη του Κιάρα Μαρίνι. Της απένειμε τον ψιλό τίτλο της μαρκησίας του Σκαντιάνο. Από αυτήν είχε ένα γιο, που τον είχε αποκτήσει πριν την νυμφευτεί, τον:

* (νόθος) Έρκολε-Ρινάλντο 1770-1795, απεβίωσε 25 ετών.

Αναφορές
--------

1. ↑  ESTE (di MONTECCHIO) Duchi di Modena e Reggio.

Πηγές
-----

* Descendants of Ercole I di Ferrara Αρχειοθετήθηκε 2020-09-19 στο Wayback Machine.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 43012269
* LCCN: n96097018
* ISNI: 0000 0000 6687 3358
* GND: 132911167
* ICCU: TO0V520447

 |

 |
Ο **Κωνσταντίνος Τσουκαλάς** (1878 - 1947) ήταν Έλληνας πολιτικός και νομομαθής που διετέλεσε καθηγητής ποινικού δικαίου στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στο Μεσολόγγι και σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, του οποίου αναγορεύθηκε διδάκτωρ. Μετά την αποφοίτησή του εντάχθηκε στον δικαστικό κλάδο, από τον οποίο αποχώρησε το 1911, οπότε και ιδιώτευσε ως δικηγόρος. Υπήρξε από τους γνωστότερους ποινικολόγους της εποχής συμμετέχοντας σε γνωστές δίκες της εποχής όπως στην δίκης των Έξι κατά την οποία υπήρξε συνήγορος υπεράσπισης των Δημητρίου Γούναρη, Νικολάου Στράτου και Γεωργίου Χατζανέστη και στην δίκη των δοσιλόγων, στην οποία υπήρξε συνήγορος υπεράσπισης του πρωθυπουργού Ιωάννη Ράλλη. Το 1935 εξελέγη τακτικός καθηγητής του ποινικού δικαίου και της ποινικής δικονομίας στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι και το 1947.  Την περίοδο 1944 - 1945 διετέλεσε κοσμήτορας της Νομικής Σχολής Αθηνών.

Στις εκλογές του 1932 εξελέγη με την υποστήριξη του Λαϊκού Κόμματος εξελέγη βουλευτής Αθηνών επανεκλεγόμενος και σε αυτές του 1933. Την περίοδο 1920 - 1921 διετέλεσε γενικός γραμματέας και αναπληρωτής του γενικού διοικητού Θράκης.

Είχε συγγράψει έργα περί του ποινικού δικαίου ενώ διατηρούσε τακτική αρθρογραφία σε επιστημονικά περιοδικά της εποχής.

Απεβίωσε το 1947. Γιος του ήταν ο Άγγελος Τσουκαλάς και εγγονός του ο Κωνσταντίνος Α. Τσουκαλάς.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Καράκωστας Ιωάννης, *Νομική Σχολή (1837 - 1982)*, Ιστορικό Αρχείο Πανεπιστημίου Αθηνών, εκδόσεις Αντ. Ν. Σάκκουλα, Αθήνα 2000, σελ. 159
2. ↑  Βουλή των Ελλήνων, Μητρώον Πληρεξουσίων, Γερουσιαστών και Βουλευτών. 1822-1935, Αθήνα 1986, σελ. 288 - 289 (pdf)
Η **Αλίς Ίνγκριντ Ανεμαρί Νάργκανγκ** (γερμανικά: *Alice Ingrid Annemarie Nargang*, 17 Απριλίου 1929 - 10 Μαΐου 2019) ήταν Αυστριακή δικηγόρος, δικαστής και ιστορικός. Από το 1963 έως και το 1993 ήταν αρχηγός της κοινότητας Engelhartszell an der Donau. Επίσης, ήταν η πρώτη γυναίκα επικεφαλής σε δικαστήριο αγροτικής περιοχής στο νομικό σύστημα της Αυστρίας. Η Νάργκανγκ γεννήθηκε στο Τσερνίβτσι της Ρουμανίας. Η οικογενειακή της καταγωγή προερχόταν από την Αυστρία, οι οποίοι εργάζονταν ως δημόσιοι υπάλληλοι. Ο παππούς της ήταν φιλόλογος και διευθυντής σχολείου. Ενώ ο προ-πάππους της ήταν δικηγόρος. Η περιοχή στην οποία γεννήθηκε, υπέπεσε μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο υπό την αυστριακή κυριαρχία, ενώ αργότερα υπό το Βασίλειο της Ρουμανίας (σήμερα ανήκει στην Ουκρανία). 

Η Νάργκανγκ μεγάλωσε με τη μητέρα της και τη γιαγιά της, αφού ο πατέρας της εγκατέλειψε την οικογένεια του, όταν αυτή ήταν δύο ετών. Το 1940, όταν η Νάργκανγκ ήταν 11 ετών, στη γενέτειρά της εισήλθε η Σοβιετική Ένωση, το οποίο ήταν απόρροια του Συμφώνου Μολότωφ - Ρίμπεντροπ, όπου συμφωνήθηκε με το Γερμανικό Ράιχ να γίνουν μετακινήσεις πληθυσμών, που είχαν γερμανική καταγωγή. Τότε, η Νάργκανγκ, με τη μητέρα της και τη γιαγιά της Κάτω Σιλεσία. Όταν ξεκίνησε ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος και η Σοβιετική Ένωση εισήλθε στην περιοχή, τότε η οικογένεια μετακινήθηκε στην Άνω Αυστρία. Την Άνοιξη του 1945, η Νάργκανγκ, πήγε να παρακολουθήσει μαθήματα στο Λύκειο του Γκμούντεν. 

Το 1948 ξεκίνησε να παρακολουθεί μαθήματα νομικής στο Ίνσμπρουκ. Κατόπιν, παρακολούθησε και μαθήματα στη διαφήμιση. Το 1952, έλαβε το διδακτορικό της στη νομική. Μετά, και περίπου για έναν χρόνο, εργασίας της στον τομέα της, πήγε να σπουδάσει οικονομικά, έως και το 1955. To 1959, συνέχισε τις σπουδές περαιτέρω στην οικονομική και κοινωνική επιστήμη. Εκείνη την περίοδο, είχε ήδη αρχίσει να εργάζεται ο βοηθός δικηγόρου, στο Λιντς. Το 1963, έγινε δικαστής. Ασχολήθηκε και με την ιστορία, καταγράφοντας στοιχεία για του Γερμανούς της Μπουκοβίνα και γενικότερα με τους πρόσφυγες της Άνω Αυστρίας, μετά τον πόλεμο. Υπήρξε, επίσης ιδρυτής της τοπικής ομάδας Γερμανών της Μπουκοβίνα, στο Λιντς. Απεβίωσε στο Σάρντινγκ, σε ηλικία 90 ετών.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Landeskorrespondenz Nr. 249». *web.archive.org*. Land Oberösterreich. 26 Οκτωβρίου 2005. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Ιουνίου 2019. Ανακτήθηκε στις 19 Δεκεμβρίου 2019. CS1 maint: Unfit url (link)
2. 1 2  «Trauer um die Frau Rat». *web.archive.org*. Nachrichten.at. 30 Μαΐου 2019. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Μαΐου 2019. Ανακτήθηκε στις 19 Δεκεμβρίου 2019. CS1 maint: Unfit url (link)

  

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 313438146
* GND: 1065411405

 |

 |
Το κυδώνι ήταν γνωστό από την αρχαιότητα, οι ακκάδιοι το έλεγαν *"σουπουργκίλου"*.
Το **κυδωνόπαστο** είναι ένα γλυκό, πηχτό επιδόρπιο από κυδώνι.

Η συνταγή έχει αρχαία προέλευση. Το ρωμαϊκό βιβλίο *Περί μαγειρικής* του Απικίου αναφέρει μια συνταγή για βραστό κυδώνι με μέλι.

Από την αρχαιότητα παρασκευάζονταν μαρμελάδα από κυδώνι. Η ίδια η λέξη "μαρμελάδα" προέρχεται από την πορτογαλική λέξη *marmelo* που σημαίνει «κυδώνι».

Για να παρασκευαστεί το κυδωνόπαστο πολτοποιημένα κυδώνια βράζονται με ζάχαρη.. Το χρώμα τους από λευκοκίτρινο γίνεται κόκκινο μετά από αρκετή ώρα βρασίματος. Μετά ο βραστός πολτός χύνεται σε ένα επίπεδο σκεύος για να κρυώσει και να πήξει. Η γεύση του είναι γλυκιά και ελαφρώς στυφή. 

Στη Γαλλία και συγκεκριμένα στη Προβηγκία το κυδωνόπαστο είναι ένα από τα πιο δημοφιλή χριστουγεννιάτικα κεράσματα.

Στην Ουγγαρία το κυδωνόπαστο αρωματίζεται με χυμό λεμονιού, κανέλα και γαρύφαλλο και διακοσμείται με καρύδια. 

Είναι γνωστό σε όλον το κόσμο, από το Πακιστάν μέχρι τη Λατινική Αμερική.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Σεπτεμβρίου 2007. Ανακτήθηκε στις 19 Σεπτεμβρίου 2013.
2. 1 2 3  Quince cheese
3. ↑  «Vårrullar». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Οκτωβρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 19 Σεπτεμβρίου 2013.
4. ↑  «about.com, Noël in Provence Christmas traditions and recipes from Provence. Retrieved Aug. 30, 2007». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Απριλίου 2006. Ανακτήθηκε στις 19 Σεπτεμβρίου 2013.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **κυδωνόπαστο**  |

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Κυδωνόπαστο** |
Η **Ίνγκεγκερντ Κνούτσντοτερ**, δαν.: *Ingegerd Knutsdatter*, αποκαλούμενη επίσης *Ingerta*  και *Ingerd*  (γενν. μεταξύ 1080 και 1085 - ; ), ήταν Δανή πριγκίπισσα, κόρη του βασιλιά Κανούτου Δ΄ της Δανίας και της βασίλισσας Aδέλας.  Θεωρείται ως η ιδρυτική μητέρα του Οίκου των Μπγιέλμπο των επόμενων Σουηδών και Νορβηγών βασιλέων (ξεκινώντας από δύο δισεγγονούς). 

Κατά την εκθρόνιση και τη δολοφονία του πατέρα της το 1086, η μητέρα της άφησε τη Δανία και επέστρεψε στη Φλάνδρα με τον γιο της Κάρολο Α΄, ενώ η Ίνγκεγκερντ και η αδελφή της Σεσίλια Κνούτσντατερ ακολούθησαν τον εκ πατρός θείο τους Έρικ Α΄ της Δανίας και τη Μπόντιλ Τούργκοτσνταττερ, που έγιναν ανάδοχοι γονείς τους, στη Σουηδία.  Και οι δύο αδελφές παντρεύτηκαν Σουηδούς αριστοκράτες: Η Σεσίλια παντρεύτηκε τον γιάρλ Έρικ και η Ίνγκεγκερντ παντρεύτηκε τον Φόλκε τον Παχύ  και έγινε μητέρα του Μπενγκτ Σνίβιλ. Είναι γνωστό ότι και οι δύο αυτοί γάμοι έγιναν στη Σουηδία. 

Ο Έρικ και η Μπόντιλ επέστρεψαν στη Δανία όταν ο Έρικ έγινε μονάρχης το 1095. Η αδελφή της Σεσίλια επέστρεψε αργότερα στη Δανία, αλλά τίποτε δεν δείχνει ότι η Ίνγκεγκερντ έκανε το ίδιο.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 26  Νοεμβρίου 2018.
2. ↑  p10544.htm#i105435. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
3. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
4. ↑  Anteckningar om svenska qvinnor
5. ↑  Dansk biografisk Lexikon / IV. Bind. Clemens - Eynden
6. 1 2 3  Line 2007, σελ. 499-500.
7. ↑  Dansk biografisk Lexikon / IV. Bind. Clemens - Eynden
8. ↑  Dansk biografisk Lexikon / IV. Bind. Clemens - Eynden

Πηγές
-----

* Line, Philip (2007). *Kingship and State Formation in Sweden: 1130 - 1290*. Brill.
Στη μαθηματική λογική, **διάζευξη** είναι ο λογικός τελεστής που δίνει αποτέλεσμα αληθές όταν *ένας ή περισσότεροι* από τους όρους στους οποίους ενεργεί είναι αληθής. Στη γλώσσα αντιστοιχεί στη φράση "ή", αν και συχνά η φράση "ή" έχει την έννοια της αποκλειστικής διάζευξης. Στον γραπτό λόγο συχνά χρησιμοποιείται και η γραφή "ή/και" για να τονιστεί ότι πρόκειται για απλή και όχι αποκλειστική διάζευξη.

Πίνακας αλήθειας
----------------

Για τη λογική διάζευξη χρησιμοποιούνται τα σύμβολα **OR** και \lor \, (προέρχεται το λατινικό vel). Παρακάτω δίνεται ο πίνακας αλήθειας για την πρόταση \ p\lor q\,.

| p | q | p ∨ q |
| --- | --- | --- |
| A | A | A |
| A | Ψ | Α |
| Ψ | Α | Α |
| Ψ | Ψ | Ψ |

(όπου Ψ=Ψευδής, Α=Αληθής)

Δείτε επίσης
------------

* Άλγεβρα Μπουλ
Το **Κουλόμπ** (τατζικικά: Кӯлоб), παλαιότερα επίσης **Κουλιάμπ** (ρωσικά: Куляб), είναι πόλη στην περιοχή Χατλόν, στο νότιο Τατζικιστάν. Βρίσκεται 203 χλμ νοτιοανατολικά της πρωτεύουσας Δουσάμβης στον ποταμό Γιαχσού (δεξιός παραπόταμος του Παντζ), είναι μια από τις μεγαλύτερες πόλεις της χώρας. Ο πληθυσμός της υπολογίζεται σε 106.300 για την πόλη και 214.700 για την πόλη με τις απομακρυσμένες κοινότητες (2020). Η πόλη εξυπηρετείται από το αεροδρόμιο Κουλόμπ.

Επιγραφή του Κουλιάμπ
---------------------

Στην ελληνιστική περίοδο, το Κουλόμπ ήταν μέρος του ελληνοβακτριανικού βασιλείου. Εδώ βρέθηκε επιγραφή, η οποία χρονολογείται από το 200-195 π.Χ. στην οποία ένας Έλληνας ονόματι Ηλιόδοτος, αφιερώνει ένα βωμό πυρός στην Εστία για χάρη του ελληνοβακτριανού βασιλέως Ευθυδήμου Α' και του υιού του, Δημήτριο Α'.

Επιγραφή του Κουλιάμπ, 200–195 π.Χ.: «Ο Ηλιόδοτος αφιέρωσε αυτόν τον ευωδιαστό βωμό στην Εστία, την σεβαστή θεά, λαμπρή μεταξύ όλων, στο καλλίδενδρο άλσος του Διός· έκανε σπονδές και θυσίες, ώστε και ο μεγαλύτερος από όλους τους βασιλείς ο Ευθύδημος, καθώς και ο υιός του, ο ένδοξος, νικηφόρος και αξιόλογος Δημήτριος, να φυλάσσεται από όλους τους πόνους, με τη βοήθεια της Τύχης με θεϊκούς λογισμούς». (**Αρχικό κείμενο:** τόνδε σοι βωμὸν θυώδη, πρέσβα κυδίστη θεῶν
Ἑστία, Διὸς κ(α)τ᾽ ἄλσος καλλίδενδρον ἔκτισεν καὶ κλυταῖς ἤσκησε λοιβαῖς ἐμπύροις Ἡλιόδοτος ὄφρα τὸμ πάντων μέγιστον Εὐθύδημον βασιλέων τοῦ τε παῖδα καλλίνικον ἐκπρεπῆ Δημήτριον πρευμενὴς σώιζηις ἐκηδεῖ(ς) σὺν τύχαι θεόφρον[ι])

Παραπομπές
----------

1. ↑  stat.ww.tj/publications/July2019/macmuai\_sumorai\_aholi\_to\_1\_anvari\_soli\_2019.pdf.
2. ↑  «Population of the Republic of Tajikistan as of 1 January 2020» (PDF) (στα Ρωσικά). Statistics office of Tajikistan. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 1 Ιουνίου 2021. Ανακτήθηκε στις 8 Οκτωβρίου 2020.
3. 1 2  Shane Wallace Greek Culture in Afghanistan and India: Old Evidence and New Discoveries p.206
4. ↑  Osmund Bopearachchi, Some Observations on the Chronology of the Early Kushans, p.48
5. ↑  Shane Wallace Greek Culture in Afghanistan and India: Old Evidence and New Discoveries p.211
6. ↑  Supplementum Epigraphicum Graecum: 54.1569

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Kulob στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 138435891
* LCCN: n85064156

 |

 |
Ο **Κωνσταντίνος Τσιροπινάς** ήταν Έλληνας πολιτικός, βιομήχανος και εφοπλιστής.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην Ερμούπολη και ήταν γιος του χιώτη Αντωνίου Τσιροπινά. Υπήρξε βιομήχανος, ιδιοκτήτης του Νεωρίου, πρόεδρος των Συριανών ακτοπλοϊκών εταιρειών και ιδιοκτήτης τραπεζικού οίκου.

Ασχολήθηκε με την πολιτική διατελώντας δήμαρχος Ερμούπολης την περίοδο 1887 - 1895. Εξελέγη πρώτη φορά βουλευτής Σύρου στις εκλογές του 1902 και επανεξελέγη βουλευτής Κυκλάδων στις εκλογές του Αυγούστου 1910.

Παντρεύτηκε την Καλλιόπη Σαλούστρου, κόρη του βιομήχανου Σαλούστρου, με την οποία είχαν αποκτήσει τέσσερα παιδιά μεταξύ των οποίων τον Αντώνιο, τον Εμμανουήλ και την Μαρία, σύζυγο Εμμανουήλ Λαδόπουλου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Έπαυλη Τσιροπινά, από την εφημερίδα "Κοινή γνώμη"
2. ↑  Βουλή των Ελλήνων, Μητρώον Πληρεξουσίων, Γερουσιαστών και Βουλευτών. 1822-1935, Αθήνα 1986, σελ. 168 - 169, 288 - 289, αρ. 1653. (pdf)
Ο **κονιχαλκίτης** (αγγλ. conichalcite) είναι αρσενικικό ορυκτό του ασβεστίου και του χαλκού. Έλαβε το όνομά του από τις ελληνικές λέξεις *κόνις* και *χαλκός* λόγω υφής και χημικής σύστασης. Σε ορισμένα σημεία της αμερικανικής βιβλιογραφίας αναφέρεται και ως "Χιγγινσίτης" (Higginsite), ονομασία οφειλόμενη στο ορυχείο Higgins του Bisbee (Αριζόνα).

Εμφάνιση, παραγενέσεις
----------------------

Απαντά ως - όχι σύνηθες - δευτερογενές ορυκτό στις ζώνες οξείδωσης χαλκούχων μεταλλευμάτων, τυπικά ως προϊόν εξαλλοίωσης του εναργίτη. Λόγω της συχνής συνύπαρξής του με τον ερυθροκίτρινο λειμωνίτη δίνει δείγματα με πολύ όμορφα χρώματα, τα οποία είναι περιζήτητα από τους συλλέκτες ορυκτών. 

Σχηματίζει παραμικτικές σειρές με τον τανγκελίτη (CaCu(OH|VO4), τον ωστενίτη, τον **κοβαλτωστενίτη** (CaCo(OH|AsO4) και τον Νταφτίτη (PbCu(OH|AsO4). Σχηματίζει, επίσης, στερεά διαλύματα με τον **ασβεστιοβολμπορθίτη'** *(CaCuVO4(OH)), όπου το ιόν AsO4 αντικαθίσταται από το ιόν VO4.*

Σχετίζεται με λειμωνίτη, μαλαχίτη, αδαμίτη, ολιβινίτη, σμιθσονίτη, ωστενίτη, βροσαντίτη, αζουρίτη, ασβεστίτη και ιαροσίτη.

Απαντά σε αρκετά σημεία του πλανήτη. Όμορφα δείγματά του ανευρίσκονται στην Ανδαλουσία της Ισπανίας, την Κορνουάλλη και την Κάμπρια (Αγγλία), τις ΗΠΑ (Πολιτείες Αριζόνα, Γιούτα, Νεβάδα, την περιοχή Mapimi στο Μεξικό, το Tarapaca στη Χιλή, την περιοχή Otavi κοντά στο Τσουμέμπ της Ναμίμπια, τη Γερμανία (πολλές περιοχές), τη Γαλλία, την Πολωνία και το Ζαΐρ.

Στην Ελλάδα ανευρίσκεται στα μεταλλεία Λαυρίου, την περιοχή "Κουταλάς" στη νήσο Σέριφο και την περιοχή "Λιβάδιστα" της Αλιστράτης Σερρών.

Πηγές
-----

* Handbook of Mineralogy
* Mindat.org
* Galleries.com
* Webmineral.com

Δείτε επίσης
------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Κονιχαλκίτης** |

* Κατάλογος ορυκτών
* Κατάλογος ορυκτών των μεταλλείων Λαυρίου

Βιβλιογραφία
------------

* James Dwight Dana, *Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks*, READ BOOKS, 2008 ISBN 1-4437-4224-4
* Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil, *A Field Guide to Rocks and Minerals*, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 0-395-91096-X
* Walter Schumann, R. Bradshaw, K. A. G. Mills, *Handbook of Rocks, Minerals and Gemstones*, Houghton Mifflin Harcourt, 1993 ISBN 0-395-51137-2
Με την ονομασία **Κονκορδάτο**, (*Κονκορδάτον*), φέρονταν παλαιότερα οποιαδήποτε διμερής συμφωνία που συνάπτονταν μεταξύ του Πάπα αφενός, και Ηγεμόνα ή κυβέρνησης χώρας αφετέρου, με την οποία συνηθέστερα κανονίζονταν συνολικά ή μερικά διαφορές ή απαιτήσεις (προνόμια) μεταξύ της Αγίας Έδρας και της συμβαλλόμενης χώρας. Ήταν με λίγα λόγια θρησκευτική συνθήκη.

Η αρχαιότερη τέτοια σύμβαση ήταν εκείνη της Ουορμοτίας () του 1122, που συνάφθηκε μεταξύ του Πάπα Καλλίστου Β΄ και του Αυτοκράτορα Ερρίκου Δ΄, που αποτέλεσε απ΄ ευθείας νόμος επί αμφοτέρων των πλευρών.
Ως όρος όμως κονκορδάτο χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά το 1455, στη μεταξύ του Πάπα Νικόλαου Ε΄ και του Αυτοκράτορα Φρειδερίκου του Γ΄. Το "γερμανικό κονκορδάτο" όπως αυτό αποκλήθηκε στη συνέχεια ήταν σεβαστό απ΄ όλους τους μετέπειτα Γερμανούς Αυτοκράτορες. 

Γενικά τα κονκορδάτα συνομολογούνταν με ηγεμονίες που επικρατούσε το καθολικό δόγμα. Άλλοτε είχαν διεθνή χαρακτήρα, όταν απαιτούνταν εφαρμογή σε όλη την επικράτεια, και άλλοτε εσωτερική μόνο τοπική ρύθμιση συνηθέστερα σε μοναστήρια, θρησκευτικά τάγματα, ή κάποια πνευματικά ιδρύματα που επόπτευε η Αγία Έδρα. Τα πρώτα αφορούσαν Διεθνές Δίκαιο ενώ τα δεύτερα το εσωτερικό δίκαιο των χωρών.

Χαρακτηριστικά το από 14 Ιουνίου του 1929 "πρωσικό κονκορδάτο" ρύθμιζε σχέσεις Καθολικής Εκκλησίας και κράτους, εκτός από θέματα εκπαίδευσης, ή θρησκευτικής διδασκαλίας.

Τα κονκορδάτα όπως και οι λοιπές διεθνείς συνθήκες όριζαν χρόνο έναρξης ισχύος, τυχόν διάρκεια, τρόπο καταγγελίας, ανταλλαγή κυρωτικών εγγράφων κλπ. 

Κατά τον 19ο και 20ο αιώνα έπαψε να χρησιμοποιείται ο όρος αυτός, τη θέση του οποίου πήρε ο όρος **κονβέσιον**, ή **κονβεσιόν** (= Συνθήκη), και στον πληθυντικό "κονβέσιονς", αντί "κονκορδάτα".

Παρά ταύτα ο όρος επανήλθε περισσότερο εθιμοτυπικά το 1993, το 2004 και το 2008. Το μεν 1993 με τη σύναψη του πολωνικού κονκορδάτου, (ή για την Αγία Έδρα Κονκορδάτο του 1993), το 2004 του πορτογαλικού κονκορδάτου, (ή ομοίως Κονκορδάτο του 2004) και το 2008 το βραζιλιανό κονκορδάτο (ή Κονκορδάτο του 2008).