recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Αλμέν Αμπντί** (γεννημένος στις 21 Οκτωβρίου 1986 στο Πρίζρεν) είναι ένας Ελβετός ποδοσφαιριστής Αλβανικής καταγωγής που αγωνίζεται με την Ουντινέζε.

Καριέρα
-------

Ο Αμπντί υπήρξε μέλος της ομάδας της Ζυρίχης που κατέκτησε τα πρωταθλήματα Ελβετίας των σεζόν 2005–06, 2006–07 και 2008–09. Αυτό είχε ως επακόλουθο να επιβραβευτεί για την προσφορά του με ένα βελτιωμένο οικονομικά συμβόλαιο μέχρι το καλοκαίρι του 2010 τον Ιούνιο του 2006. Τον Νοέμβριο του 2009 ο Αμπντί προβιβάστηκε στις ρεζέρβες της ομάδας. Στις 8 Δεκεμβρίου 2009 υπέγραψε στην Λε Μαν με την μορφή δανεισμού από την Ζυρίχη για έναν χρόνο.

### Ουντινέζε

Στις 7 Απριλίου του 2010 ο Ελβετός ποδοσφαιριστής Αλμέν Αμπντί επιβεβαίωσε τις φήμες που τον ήθελαν να υπογράφει στην Ουντινέζε
στη διάρκεια του καλοκαιριού του 2010, επειδή το συμβόλαιό του με την Ζυρίχη είχε ολοκληρωθεί μετά τον δανεισμό του στην Λε Μαν και είχε μείνει ελεύθερος να διαπραγματευτεί την μεταγγραφή του στην ομάδα της αρεσκείας του. Αργότερα υπέγραψε στην Ουντινέζε ως ελεύθερος.

Στο Ούντινε αγωνίστηκε σε 19 αγώνες στη διάρκεια της σεζόν 2010-2011, τους περισσότερους εκ των οποίων ερχόμενος ως αλλαγή από τον πάγκο. Την σεζόν 2011-2012, ο Αμπντί πέτυχε το πρώτο του γκολ με την ομάδα στις 29 Σεπτεμβρίου σε έναν αγώνα του Γιουρόπα Λιγκ, αφού μετέτρεψε σε γκολ ισοφάρισης ένα πέναλτι που είχε κερδίσει η ομάδα του απέναντι στην Σέλτικ Γλασκώβης στο Σέλτικ Παρκ.

Διεθνής Καριέρα
---------------

Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την Εθνική Ελβετίας σε επίπεδο ανδρών απέναντι στην Κύπρο στις 20 Αυγούστου 2008.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Almen Abdi definitiv ins FCZ-U21-Team abgeschoben[*νεκρός σύνδεσμος*]
2. ↑  «Diogo makes Zaragoza move (various title». UEFA.com. 2006-08-23. .
3. ↑  «Abdi und Vasquez in die U21». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Ιανουαρίου 2010. Ανακτήθηκε στις 3 Φεβρουαρίου 2012.
4. ↑  «Accord pour Almen Abdi [Agreement for Almen Abdi]» (στα French). muc72.fr. 2009-12-08. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2010-03-17.. Ανακτήθηκε στις 2012-02-03.
5. ↑  «Rodriguez / Kukuruzovic / Lampi / Stucki / Abdi» (στα German). fcz.ch. 2009-12-08. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2012-02-20.. Ανακτήθηκε στις 2012-02-03.
6. ↑
7. 1 2  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 3 Φεβρουαρίου 2012.
8. ↑

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Εθνικές Ομάδες Ποδοσφαίρου
Το **Πεκανμπάρου** (*Pekanbaru*) είναι μεγάλη πόλη της Ινδονησίας, πρωτεύουσα της επαρχίας Ριάου. Με πληθυσμό 983.356 κατοίκους στην απογραφή του 2020 και 897.767 κατοίκους στην απογραφή του 2010, αποτελεί μείζον οικονομικό κέντρο της ανατολικής Σουμάτρα και τη 18η σε πληθυσμό πόλη όλης της Ινδονησίας. Η ονομασία της πόλεως προέρχεται από τις μαλαϊκές λέξεις *pekan* = αγορά και *baru* = νέα. Είναι κτισμένη στη νότια (δεξιά) όχθη του ποταμού Σιακ.

Στη θέση του Πεκανμπάρου υπήρχε οικισμός από τον 17ο αιώνα, ενώ ως πόλη ιδρύθηκε στις 22 Ιουνίου 1784. Στα τέλη του 19ου αιώνα η πόλη αναπτύχθηκε, εξυπηρετώντας την παραγωγή καφέ και γαιάνθρακα, ενώ οι Ολλανδοί αποικιοκράτες κατασκεύασαν δρόμους για την εξαγωγή αγαθών στη Σιγκαπούρη και τη Μαλάκκα. Σήμερα η πόλη διαθέτει και αεροδρόμιο, τον «Διεθνή Αερολιμένα Σουλτάνου Σιαρίφ Κασίμ Β΄».

Γεωγραφία
---------

Η πόλη είναι πεδινή, σε υψόμετρο 12 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, και έχει έκταση 632,26 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Δεν είναι παραλιακή πόλη (απέχει εκατό χιλιόμετρα από τη θάλασσα σε ευθεία γραμμή), αλλά δια του ποταμού Σιακ και του ποτάμιου λιμανιού της, του Σουνγκάι Ντούκου, έχει πρόσβαση στον θαλάσσιο Πορθμό της Μαλάκκα, σε σημείο που απέχει λιγότερο από 120 ναυτικά μίλια από τον λιμένα της Σιγκαπούρης. Το κέντρο του Πεκανμπάρου βρίσκεται σε γεωγραφικές συντεταγμένες 0°30΄45΄΄ Βόρειο πλάτος και 101°27΄ Ανατολικό μήκος.

Το Πεκανμπάρου διαιρείται σε 15 διαμερίσματα (*kecamatan*), που παλαιότερα ήταν 12. Αυτά παρατίθενται στον παρακάτω πίνακα με την έκταση, τον πληθυσμό τους και τον αριθμό των «συνοικιών» (*kelurahan*, «αστικών χωριών») του καθενός.

| Ονομασία | Έκταση(km2) | Πληθυσμός
(2021) | Αριθμός *kelurahan* |
| --- | --- | --- | --- |
| Rumbai | 61,86 | 99.363 | 6 |
| Tuah Madani |  ; | 143.821 | 5 |
| Rumbai Timur | 138,28 | 35.521 | 5 |
| Bukit Raya | 22,05 | 104.348 | 5 |
| Kulim | 56,87 | 48.741 | 5 |
| Sail | 3,44 | 25.290 | 3 |
| Binawidya |  ; | 75.188 | 5 |
| Marpoyan Damai | 29,79 | 146.130 | 6 |
| Sukajadi | 3,76 | 49.597 | 7 |
| Limapuluh | 5,52 | 45.578 | 4 |
| Payung Sekaki | 43,24 | 99.909 | 6 |
| Pekanbaru Kota | 2,26 | 27.463 | 6 |
| Tenayan Raya | 114,40 | 111.286 | 8 |
| Senapelan | 6,65 | 39.819 | 6 |
| Rumbai Barat | 86,01 | 25.755 | 6 |
| ***Σύνολο*** | ***633,94*** | ***1.077.809*** | ***83*** |

Δεν υπάρχουν ακριβή δεδομένα εκτάσεως για τα διαμερίσματα Tuah Madani και Binawidya, καθώς αμφότερα προέκυψαν σχετικώς πρόσφατα από το παλαιότερο διαμέρισμα Tampan. Η συνολική τους έκταση είναι 59,81 τετραγωνικά χιλιόμετρα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «BPS Kota Pekanbaru». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Ιανουαρίου 2015.
2. ↑  Badan Pusat Statistik, Jakarta, 2021.
3. ↑  Badan Pusat Statistik Pekanbaru (2022). «Publikasi Data Statistik Pekanbaru».

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Το Πεκανμπάρου στα Βικιταξίδια

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 4704155566486013380009

 |

 |
Ο **Παναθηναϊκός αμφορέας** που φιλοξενείται στη συλλογή του Μητροπολιτικού Μουσείου Τέχνης στην Νέα Υόρκη με αριθμό ευρετηρίου 1989.281.89 είναι έπαθλο των αρχαίων Παναθηναίων.

Περιγραφή
---------

Η έμπροσθεν όψη εικονίζει την Πολιάδα Αθηνά συνοδευόμενη από γλαύκα. Η Αθηνά κραδαίνει το δόρυ της. Στο αριστερό χέρι κρατάει ασπίδα με λιοντάρια και χταπόδια. Η Αθηνά πλαισιώνεται από δύο κίονες με αλέκτορες στην κορυφή. Το αγγείο δεν φέρει την επίσημη επιγραφή του επάθλου των Παναθηναίων. Η όπισθεν όψη εικονίζει σκηνή μουσικών αγώνων.

Ιστορική τοποθέτηση
-------------------

Ο αμφορέας είναι έργο του αγγειογράφου του Princeton (*Princeton painter*), όπως αναφέρει η ιστοσελίδα παρουσίασης του αμφορέα από το Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης της Νέας Υόρκης. Η δημιουργία του χρονολογείται γύρω στα 540-530 π.Χ.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Αρχαιολογία | Πύλη Αρχαιολογία |

* Παρουσίαση του αμφορέα από το Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Φωτογραφία
Ο **Παναθηναϊκός αμφορέας** που φιλοξενείται στο Μουσείο του Λούβρου με αριθμό καταλόγου ΜΝ704 βρέθηκε στη Βεγγάζη και αγοράστηκε από το μουσείο το 1851.

Περιγραφή
---------

Φέρει φθορές στον πόδα. Στο λαιμό φέρει διακόσμηση από φοίνικες και άνθη λοτού.

Στην έμπροσθεν όψη εικονίζεται η θεά Αθηνά Πολιάς με πλατύ θώρακα με ασπίδα και δόρυ προς τα δεξιά. Περιστοιχίζεται από δύο κίονες δωρικού ρυθμού με δύο Νίκες που είναι στραμμένες προς την Αθηνά. Πριν από τον αριστερό κίονα διαβάζουμε την επιγραφή «ΤΟΝ ΑΘΕΝΕΘΕΝ ΑΘΛΟΝ», ενώ μετά τον δεξιό κίονα μνημονεύεται ο «ΚΗΦΙΣΟΔΩΡΟΣ ΑΡΧΩΝ». 

Στην όπισθεν όψη εικονίζεται στιγμιότυπο από το αγώνισμα του οπλιτοδρόμου, κατά το οποίο τρεις γυμνοί και άμουσοι αγωνιστές με ασπίδα και κράνος τρέχουν προς τα δεξιά. Οι ασπίδες τους είναι στολισμένες με αστέρι και με το γράμμα Α.

Ιστορική τοποθέτηση
-------------------

Από τον 4ο αιώνα π.Χ. και μετά συναντάμε την επιγραφή του άρχοντα που κυβερνούσε την Αθήνα κατά την συγκομιδή της ιερής ελιάς, από την οποία γίνονταν το λάδι έπαθλο των Παναθηναίων. Ο Κηφισόδωρος υπηρέτησε ως επώνυμος άρχων την περίοδο 323-322 π.Χ. και έτσι η κατασκευή του αμφορέα αυτού χρονολογείται στο δεύτερο έτος της 114ης Ολυμπιάδας.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Παναθηναϊκός αμφορέας (Μουσείο του Λούβρου αρ. MN704)** |


|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Αρχαιολογία | Πύλη Αρχαιολογία |

* Γκέοργκ φον Μπράουχιτς (1885-1940) (1910). *Die panathenäischen Preisamphoren*. Λειψία: Teubner. σελίδες 67-68. Ανακτήθηκε στις 25 Νοεμβρίου 2011.
* Παρουσίαση του αμφορέα από το Μουσείο του Λούβρου[*νεκρός σύνδεσμος*]
**Αξιολογία** είναι η φιλοσοφική μελέτη των πνευματικών αξιών. Αποτελεί είτε όρο για να υποδηλώσει από κοινού τα πεδία ηθικής και αισθητικής, τα οποία είναι φιλοσοφικά πεδία που εξαρτώνται στο μεγαλύτερο μέρος τους από αξιακές έννοιες, ή υποδηλώνει τα θεμέλια των εν λόγω πεδίων και είναι έτσι παρόμοια με τη θεωρία της αξίας και τη μετα-ηθική. Ο όρος χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον Eduard von Hartmann, το 1887, και τον Paul Lapie, το 1902.

Η αξιολογία μελετά κυρίως δύο είδη αξιών: ηθική και αισθητική. Η ηθική διερευνά τις έννοιες του «σωστού» και του «καλού» στην ατομική και κοινωνική συμπεριφορά. Η αισθητική μελετά τις έννοιες της «ομορφιάς» και της «αρμονίας». Η **τυπική αξιολογία,** η απόπειρα καθορισμού αρχών σχετικά με την αξία με μαθηματική αυστηρότητα, αποτελεί παράδειγμα της *επιστήμης της αξίας* του Robert S. Hartman .

Ιστορία
-------

Μεταξύ του 5ου και του 6ου αιώνα π.Χ. ήταν σημαντικό στην Ελλάδα να είναι κάποιος μορφωμένος για να είναι επιτυχημένος. Οι φιλόσοφοι άρχισαν να αναγνωρίζουν ότι υπήρχαν διαφορές μεταξύ των νόμων και της ηθικής της κοινωνίας. Ο Σωκράτης πίστευε ότι η γνώση είχε ζωτική σχέση με την αρετή, κάνοντας την ηθική και τη δημοκρατία να συνδέονται στενά. Ο μαθητής του Σωκράτη, ο Πλάτων, επεξεργάστηκε περαιτέρω αυτή τη πεποίθηση κατονομάζοντας αρετές που πρέπει να ακολουθούν όλοι.

  

Με την πτώση της κυβέρνησης, οι αξίες έγιναν ατομικές, με αποτέλεσμα να αναπτύσσονται σκεπτικιστικές σχολές σκέψης, σχηματίζοντας τελικά μια ειδωλολατρική φιλοσοφία που πιστεύεται ότι επηρέασε και διαμόρφωσε τον Χριστιανισμό. Κατά τη μεσαιωνική περίοδο, ο Θωμάς Ακινάτης έκανε τη διάκριση μεταξύ φυσικών και υπερφυσικών (θεολογικών) αρετών. Αυτή η έννοια οδήγησε τους φιλοσόφους να διακρίνουν μεταξύ κρίσεων βασιζόμενων στο γεγονός και κρίσεων βασιζόμενων σε αξίες, προκαλώντας διαχωρισμό μεταξύ επιστήμης και φιλοσοφίας.

Bιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Hartmann, Eduard (1887). *Philosophie des Schönen*. Berlin.
2. ↑  Lapie, Paul (1902). *Logique de la volonté*. Paris: F. Alcan.
3. ↑  «Axiology and aesthetics - article». *www.infotaste.com*.
4. ↑  Hart, Samuel L. (1971). «Axiology--Theory of Values». *Philosophy and Phenomenological Research* **32** (1): 29–41. doi:10.2307/2105883. ISSN 0031-8205. .
5. ↑  Arneson, P. (2009). Axiology. In S. Littlejohn, & K. Foss (Eds.), Encyclopedia of communication theory. (pp. 70-74). Thousand Oaks, CA: SAGE Publications, Inc.

Eξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* 
* Cultura: International Journal of Philosophy of Culture and Axiology
* Axiology.org.uk
* Axiology στα PhilPapers
Με το όνομα **Διογένειον** φερόταν ένα ιδιαίτερο γυμνάσιο στην αρχαία Αθήνα που δημιουργήθηκε μετά το 229 π.Χ. προς τιμή του μεγάλου ευεργέτη της Αθήνας και φρούραρχου του Πειραιά Διογένη του Μακεδόνα. 

Το Διογένειον αναφέρει μία φορά ο Πλούταρχος, πλην όμως έγινε περισσότερο γνωστό στους νεότερους χρόνους από τις πολλές και εντοιχισμένες επιγραφές παρά το λεγόμενο Βαλεριάνειο τείχος στο τμήμα του που βρισκόταν στην άλλοτε εκκλησία του Αγίου Δημητρίου του Κατηφόρη. Το σημείο αυτό σήμερα εντοπίζεται στο ανατολικό τμήμα της Αγοράς, στη διασταύρωση των σημερινών οδών Αδριανού και Ερεχθέως. Πολλοί όμως είναι εκείνοι που υποστηρίζουν ότι η πραγματική θέση του γυμνασίου αυτού δεν είναι το σημείο που εντοπίστηκαν οι πινακίδες αλλά ο χώρος που βρίσκεται μεταξύ των σημερινών οδών Ευριπίδου και Μενάνδρου, δίπλα δηλαδή από τον ναό του Αγίου Ιωάννη. 

Στο Διογένειο τελούνταν από τους εφήβους η αρχαία εορτή τα Διογένεια ομοίως προς τιμή του μεγάλου ευεργέτη.

Πηγές
-----

* «Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica», τομ. 21ος, σελ. 103.
Συντεταγμένες: 39°12′48″N 20°09′39″E﻿ / ﻿39.21333°N 20.16083°E﻿ / 39.21333; 20.16083

Τα **Ανεμογιαννάτικα** είναι οικισμός των Παξών. Υπάγονται διοικητικά στην τοπική κοινότητα Λογγού, του δήμου Παξών, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κέρκυρας, στην περιφέρεια Ιονίων Νήσων, σύμφωνα με το πρόγραμμα *Καλλικράτης*, καθώς και των μεταβολών μετά από αυτό το πρόγραμμα.  Πριν το σχέδιο *Καποδίστριας* και το πρόγραμμα *Καλλικράτης*, ο οικισμός ανήκε στην επαρχία Παξών του νομού Κερκύρας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ιονίων Νήσων.

Γεωγραφία
---------

Τα Ανεμογιαννάτικα βρίσκονται στο βορειοκεντρικό τμήμα των Παξών, λίγο νοτιότερα από τους Λογγούς, πάνω στον δρόμο Λουτρών-Λάκκας και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 140. Ο οικισμός απέχει 7 χλμ. περίπου ΒΔ. του Γαΐου.

Πληθυσμός
---------

Μόνιμος | Έτος | Πληθυσμός |
| --- | --- |
| 1991 | 17 |
| 2001 | 15 |
| 2011 | 24 |

Πραγματικός (de facto) | Έτος | Πληθυσμός |
| --- | --- |
| 1961 | 38 |
| 1971 | 38 |
| 1981 | 23 |
| 1991 | 17 |
| 2001 | 16 |
| 2011 | 24 |

Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
--------------------------------------------

Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1866 και προσαρτήθηκε στον δήμο Λακκιωτών των Παξών Κέρκυρας. Το 1912 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Λογγού. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Λογγού και προσαρτήθηκε στον δήμο Παξών.

Ιστορικά στοιχεία
-----------------

Τα Ανεμογιαννάτικα είναι η γενέτειρα του αγωνιστή του 1821, Γεωργίου Ανεμογιάννη ή Παξινού, που υπήρξε μέλος του πληρώματος του πλοίου «Οι Σύμμαχοι», που ανήκε στην Μπουμπουλίνα. Βρήκε μαρτυρικό θάνατο από τους Τούρκους.

Αξιοθέατα
---------

* Το παλαιό κτήριο του δημοτικού σχολείου, στο κεντρικό τμήμα του οικισμού
* Η κοιμητηριακή εκκλησία του οικισμού, με το χαρακτηριστικό καμπαναριό

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Ελληνικά) *Βάση δεδομένων της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής*.
2. 1 2
3. 1 2
4. 1 2 3 4  ΠΛ 3:89
5. 1 2 3 4  ΠΛΜ 9:119
6. ↑  Εκδόσεις «Ελλάδα»
7. ↑  «Διακοπές», σ. 654
8. ↑
9. ↑
10. ↑

Πηγές
-----

* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ)
* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963
* Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς)
* Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ. 2010
* eetaa.gr

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Πόλεις, κωμοπόλεις, χωριά και οικισμοί του Δήμου Παξών |
| --- |
|  |
| 
* Ανεμογιαννάτικα
* Αντίπαξος (νησίδα)
* Απεργάτικα
* Αρβανιτακαίικα
* Αρωνάτικα
* Βελιανιτάτικα
* Βλαχοπουλάτικα
* Γάιος
* Γραμματικαίικα
* Δαλιετάτικα
* Δενδιάτικα
* Ιερομόναχος
* Καγκάτικα
* Κατσιμάτικα
* Κοντογιαννάτικα
* Κουρταίικα
* Κούτσιον
* Λάκκα
* Λογγός
* Μαγαζιά
* Μακράτικα
* Μανεσάτικα
* Μαστοράτικα
* Μποϊκάτικα
* Μπογδανάτικα
* Μουγκελάτικα
* Οζιάς
* Παναγία (νησίδα)\*
* Πετράτικα
* Πλάτανος
 |
|  |
| 
* Έδρα: Γάιος
* \* (Οικισμοί με μη μόνιμο πληθυσμό)
 |

 |
Συντεταγμένες: 38°6′22″N 23°53′47″E﻿ / ﻿38.10611°N 23.89639°E﻿ / 38.10611; 23.89639

Το **Διονυσοβούνι** είναι μικρό βουνό της Αττικής που βρίσκεται βόρεια της Πεντέλης με την οποία συνδέεται. Έχει υψόμετρο **651 μέτρα**. Βρίσκεται ανάμεσα στους οικισμούς Διόνυσος, Ροδόπολη και Σταμάτα. Το Διονυσοβούνι καλυπτόταν από πυκνό πευκοδάσος μέχρι την καταστροφική πυρκαγιά του 2009, που έκαψε σχεδόν ολοσχερώς το βουνό. Πιο παλιά, την εποχή της Αρχαίας Αθήνας, το βουνό είχε πυκνό δάσος από βελανιδιές, καθώς και καρυδιές, το οποίο αντικαταστάθηκε σιγά-σιγά από την χαλέπιο πεύκη. 

Στη νότια πλαγιά του βουνού βρίσκονται τα λατομεία Διονύσου.

Βλάστηση
--------

Πιο παλιά, την εποχή της Αρχαίας Αθήνας, το βουνό είχε πυκνό δάσος από βελανιδιές, καθώς και καρυδιές, το οποίο αντικαταστάθηκε σιγά-σιγά από την χαλέπιο πεύκη από την υπερβολική υλοτομία για ναυπήγηση των αθηναϊκών πλοίων. Ακόμα φυτρώνουν κουτσουπιές, πουρνάρια και κουμαριές. Το Διονυσοβούνι καλυπτόταν από πυκνό πευκοδάσος μέχρι την καταστροφική πυρκαγιά του 2009, που έκαψε σχεδόν ολοσχερώς το βουνό. Η φωτιά του 2009 έκαψε τα μικρά πεύκα που είχαν φυτρώσει στο βουνό μετά τις φωτιές το 1996 και το 1998 με αποτέλεσμα να μην είναι πλέον δυνατή η φυσική αναδάσωση. Στο βουνό δεν έχει πραγματοποιηθεί καμία αναδάσωση. Έχει προταθεί η αναδάσωση να γίνει με βελανιδιές, το κυρίαρχο είδος που ευδοκιμούσε από παλιά στο βουνό και το όποιο είναι πιο ανθεκτικό στη φωτιά.

Στο βουνό δεν παρατηρούνται πολλές πηγές παρά μόνο στο βόρειο κομμάτι του βουνού (στην πλευρά της Ροδόπολης). Πιο παλιά υπήρχε μια μεγάλη λίμνη στην νοτιοανατολική πλευρά του βουνού, η οποία σήμερα είναι κατεστραμμένη από το λατομείο. Πίσω από το νέο νεκροταφείο Ροδοπόλεως παρατηρείται μια πεδιάδα με λεύκες με μια λίμνη κατά τους χειμερινούς μήνες.

Λατομεία
--------

Στο βουνό λειτουργούν λατομεία μαρμάρου, καθώς το μάρμαρο στο βουνό έχει την ίδια σύσταση και υφή με το πεντελικό μάρμαρο. Τα λατομεία Διονύσου έχουν κατέστρεψει ολοσχερώς την νοτιοανατολική πλευρά του Διονυσοβουνίου, προκαλώντας ηχορρύπανση, εκπομπή αερίων και σκόνη από την κοπή των μαρμάρων.

Στα λατομεία τις 12 Ιουνίου 2015 έλαβε χώρα αγώνας του παγκόσμιου πρωταθλήματος ελεύθερου μότοκρος Red Bull X-Fighters.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *GEOnet Names Server*. 11  Ιουνίου 2018. -816489.
2. 1 2  Η μεγάλη πυρκαγιά της Αττικής
3. ↑  Λιάνα Σπυροπούλου (24 Αυγούστου 2009). «Νεκρά, τα μωρά της φύσης». Ελευθεροτύπια.. Ανακτήθηκε στις 23 Δεκεμβρίου 2013.
4. ↑  Λευκό μάρμαρο Διονύσου
5. ↑  «To Red Bull X-Fighters θα ταράξει το ιστορικό λατομείο στο πρώτο του Ελληνικό tour stop». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Μαρτίου 2015. Ανακτήθηκε στις 27 Μαρτίου 2015.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Το Διονυσοβούνι στον χάρτη

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Βουνά της Αττικής |
| --- |
|  |
| 
* Αιγάλεω
* Βουνό Φυλής
* Γεράνεια
* Διονυσοβούνι
* Κιθαιρώνας
* Μερέντα
* Όλυμπος
* Πάνειο
* Πάρνηθα
* Πάστρα
* Πατέρας
* Πεντέλη
* Ποικίλο
* Υμηττός
 |

 |
Συντεταγμένες: 38°09′18″N 21°38′10″E﻿ / ﻿38.15500°N 21.63611°E﻿ / 38.15500; 21.63611

Ο **Ανεμόμυλος** είναι παραθαλάσσια οικιστική τοποθεσία και συνοικία των Τσουκαλαίικων στην Αχαΐα. Ήταν άλλοτε αναγνωρισμένος αυτόνομος οικισμός, από τις 19/03/1967 έως ότου καταργήθηκε ως τέτοιος στις 09/05/2011 και σύμφωνα με μαρτυρίες υπάρχει ως θέση με αυτήν την ονομασία τουλάχιστον από το 1890.

Τοποθεσία
---------

Ο Ανεμόμυλος αποτελεί ουσιαστικά το δυτικό μέρος της περιφέρειας (περιοχής) των Τσουκαλαίικων και συνορεύει με τα Καμίνια στα δυτικά στο κοντά στην θέση *Σκάγια(ς)*.

Η οικιστική ζώνη του Ανεμόμυλου εκτείνεται κατά μήκος της Παλαιάς Εθνικής Οδού Πατρών-Πύργου σε μια απόσταση μικρότερη του ενός χιλιομέτρου, καθώς και χαμηλότερα και βορείως της Νέας Εθνικής Οδού Πατρών-Πύργου έως και τις ακτές του Πατραϊκού κόλπου, μία απόσταση δηλαδή μικρότερη των 150 μέτρων σε νοητή ευθεία. Απέχει λιγότερο από μισό χιλιόμετρο από τον πυρήνα του οικισμού των Τσουκαλαίικων, σχεδόν 2 χιλιόμετρα από το κέντρο των Καμινίων, επίσης τα Βραχναίικα βρίσκονται περίπου 3 χιλιόμετρα μακριά, καθώς και στα 14 χιλιόμετρα το μέσω της Π.Ε.Ο. Πατρών-Πύργου είναι η πόλη της Πάτρας.

Συγκοινωνίες
------------

Η περιοχή εξυπηρετείται από τις 29 Φεβρουαρίου 2020 από τη Γραμμή 2 του Προαστιακού Σιδηρόδρομου Πάτρας μέσω της στάσης "Τσουκαλαίικα / Tsoukaleika". Κοντά στην περιοχή, στη θέση "Σκάγιας", τερματίζει η γραμμή 501 προς Τσουκαλαίικα του αστικού ΚΤΕΛ Πάτρας.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Ανεμόμυλου Αχαΐας
2. ↑  Λουλούδης 2010, σελ. 80-81.
3. ↑  Λουλούδης 2010, σελ. 80.
4. ↑  Χιλιομετρικές αποστάσεις βασισμένες σε στοιχεία από τους Χάρτες της Google.
5. ↑  Γραμμές. astikopatras.gr. Ανακτήθηκε: 29/2/2020.

Πηγές
-----

* Θεόδωρος Η. Λουλούδης, *Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση*, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010.
* Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Ανεμόμυλου Αχαΐας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε:27/11/2018.
Ο **Παύλος Βεντουρής** (1905 - 11 Οκτωβρίου 1956) ήταν Έλληνας γιατρός και πολιτικός. Υπηρέτησε ως νομάρχης σε διάφορους νομούς.

Σταδιοδρομία
------------

Σπούδασε ιατρική, όπως και Πολιτικές και Οικονομικές Επιστήμες στην Αθήνα, όπου άσκησε το ιατρικό λειτούργημα. Διορίστηκε Νομάρχης Χαλκιδικής τον Μάιο του 1946 και υπηρέτησε εκεί ως το 1948. Εν συνεχεία, έγινε Νομάρχης Λακωνίας (1949) και τον Μάιο του 1955 διορίστηκε ως ο πρώτος Νομάρχης Ιωαννίνων έπειτα από την ανασύσταση της νομαρχίας. Στα Γιάννενα παρέμεινε ως τις 23 Σεπτεμβρίου 1955.

Είχε προταθεί για την απονομή του Μεταλλίου Εξαιρέτων Πράξεων. Υπηρέτησε επίσης ως Νομάρχης Αργολιδοκορινθίας και Νομάρχης Αιτωλοακαρνανίας.

Θάνατος
-------

Ο Βεντουρής σκοτώθηκε σε τροχαίο δυστύχημα (από τη σύγκρουση του αυτοκινήτου του με άλλο φορτηγό) στις 11 Οκτωβρίου 1956 στον Τύρναβο (κοντά στο χωριό Δαμάσι) και κηδεύτηκε στη Λάρισα δύο ημέρες μετά. Ο 51χρονος νομάρχης μετέβαινε με το αυτοκίνητό του (που οδηγούσε ο ίδιος) από τη Θεσσαλονίκη προς την Αθήνα .

Ήταν παντρεμένος από 10-7-1942 με την εκπαιδευτικό Ελένη Παπαδοπούλου , κάτοικο Αθηνών και είχαν ένα γυιό (Χρήστος Βεντουρής γεν. 22-3-1948)

Παραπομπές
----------

1. ↑  ΦΕΚ 1946, Γ΄ 127.
2. ↑  εφ. *Ελευθερία*, 8-5-1955, σελ. 7.
3. ↑  Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Ιωαννίνων Αρχειοθετήθηκε 2013-09-21 στο Wayback Machine. ανάκτηση 11-10-2016.
4. ↑  *Ηπειρωτικός Αγών*, "Εφονεύθη ο τέως νομάρχης Ιωαννίνων Βεντούρης", 12-10-1956, σελ. 4.
Το σήμα του αυτοκινητοδρόμου 4
Ο χάρτης του αυτοκινητοδρόμου 4
Ο **Αυτοκινητόδρομος 4** (ιταλικά: *Autostrada A4*) είναι ένας από τους μεγαλύτερους και σημαντικότερους αυτοκινητόδρομος στην Ιταλία. Συνδέει το Τορίνο με τη Τεργέστη μέσω από το Μιλάνο και απο τη Βενετία. Έχει μήκος 517 χιλιόμετρα και στο μεγαλύτερο μήκος του έχει 6 λωρίδες κυκλοφορίας και σε κάποια σημεία 8 λωρίδες κυκλοφορίας. Είναι μέρος των ευρωπαϊκών οδών Ε55, Ε64 και Ε70.

Ιστορικά
--------

Ο αυτοκινητόδρομος 4 είναι ένας από τους πρώτους αυτοκινητόδρομος που κατασκευάστηκε στην ιστορία καθώς το πρώτο κομμάτι του ολοκληρώθηκε το 1927 ενώ το τελευταίο κομμάτι, η παράκαμψη της Βενετίας ολοκληρώθηκε το 2009. Ακόμη έγιναν και κάποιες αναβαθμίσεις όπως το 2007 κοντά στο Μιλάνο.

Φωτογραφίες
-----------

* Ο αυτοκινητόδρομος 4Ο αυτοκινητόδρομος 4
* Ο αυτοκινητόδρομος κοντά στην Βενετία.Ο αυτοκινητόδρομος κοντά στην Βενετία.
* Πλησιάζοντας στην Τεργέστη.Πλησιάζοντας στην Τεργέστη.
* Η παράκαμψη της Βενετίας.Η παράκαμψη της Βενετίας.

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Αυτοκινητόδρομοι στην Ιταλία |
| --- |
|  |
| 
Ολοκληρωμένοι, υπό κατασκευή και σχεδιαζόμενοι |
|  |
| Κύριοι | 
Α1 | Α3 | Α4 | Α5 | Α6 | Α7 | Α8 | Α9 | Α10 | Α11 | Α12 | Α13 | Α14 | Α15 | Α16 | Α18 | Α19 | Α20 | Α21 | Α22 | Α23 | Α24 | Α25 | Α26 | Α27 | Α28 | Α29 | Α30 | Α31 | Α32 | Α33 | Α91 |
|  |
| Περιφερειακές οδοί | 
Α50 | Α51 | Α52 | Α53 | Α54 | Α55 | Α56 | Α57 | Α90/GRA |

 |
Συντεταγμένες: 06°07′06″N 100°22′10″E﻿ / ﻿6.11833°N 100.36944°E﻿ / 6.11833; 100.36944

Η **Αλόρ Σετάρ** γνωστή ως Αλόρ Σταρ από το 2004 έως το 2008, είναι πρωτεύουσα του κρατιδίου Κεντάχ της Μαλαισίας. Είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη, όσο αναφορά τον πληθυσμό, στο κρατίδιο μετά το Σουνγκάι Πετάνι και μία από τις σημαντικότερες πόλεις στη δυτική ακτή της ηπειρωτικής Μαλαισίας. Βρίσκεται κατά μήκος του μακρύτερου δρόμου ταχείας κυκλοφορίας της χώρας, και βρίσκεται 400 χιλιόμετρα από την Κουάλα Λουμπούρ και 79 χιλιόμετρα βόρεια της Τζώρτζταουν, Πενάνγκ. Η πόλη φιλοξενεί το διοικητικό κέντρο της τοπικής κρατικής κυβέρνησης του Κεντάχ και είναι το διοικητικό κέντρο της επαρχίας Κότα Σετάρ.

Η Αλόρ Σετάρ, είναι μια από τις πιο ασυνήθιστες πόλεις στη Μαλαισία, επειδή ο δημόσιος και ο ιδιωτικός τομέας λειτουργεί από Κυριακή έως Πέμπτη κάθε εβδομάδα, παρατηρώντας ένα Σαββατοκύριακο Παρασκευής-Σαββάτου όπως και στα κρατίδια Κελάνταν, Τερενγκάνου και Τζοχόρ.

Η θέση του κατά μήκος της κύριας διαδρομής από τη Μαλαισία στην Ταϊλάνδη έχει από καιρό καταστήσει την πόλη ένα σημαντικό κόμβο μεταφοράς στη βόρεια χερσόνησο της Μαλαισίας. Επί του παρόντος, η πόλη καλύπτει έκταση 666 τ.χλμ. και έχει 405.523 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2010. Σε επίπεδο τοπικής κυβέρνησης, η Αλόρ Σετάρ διοικείται από το Δημοτικό Συμβούλιο της Αλόρ Σετάρ.

Η πόλη εξυπηρετείται από το αεροδρόμιο «Σουλτάνος Αμπντούλ Χαλίμ», το οποίο άρχισε να λειτουργεί το 2006. Το αεροδρόμιο δεν εξυπηρετεί εμπορικές διεθνείς πτήσεις. Ωστόσο, υπάρχουν ειδικές εποχιακές πτήσεις προς τη Σαουδική Αραβία για μουσουλμάνους προσκυνητές που πηγαίνουν για το Χατζ. Η πόλη συνδέεται με άλλα μέρη της χερσονήσου της Μαλαισίας με το δρόμο ταχείας κυκλοφορίας Βορρά-Νότου, το σταθμό λεωφορείων Shahab Perdana και το σιδηροδρομικό σταθμό Αλόρ Σετάρ. Η προβλήτα της πόλης, Kuala Kedah, εξυπηρετεί πλοία που συνδέουν την πόλη με το θέρετρο Λανγκάουι.

Όνομα
-----

Το όνομα προέρχεται από το συνδυασμό δύο μαλαισιανών λέξεων: του Αλόρ («μικρά ρεύματα») και του Σετάρ (Bouea macrophylla Griff, δαμάσκηνο μάνγκο), ένα δέντρο που σχετίζεται με το μάνγκο.

Το όνομα της πόλης άλλαξε σε Αλόρ Σταρ κατά τη διάρκεια μιας τελετής στις 21 Δεκεμβρίου του 2003 κατά την οποία πήρε καθεστώς πόλης. Το προηγούμενο όνομα της πόλης επαναφέρθηκε στις 15 Ιανουαρίου του 2009.

Αδελφοποιημένες πόλεις
----------------------

* Μπίμα, Ινδονησία

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Majid, Embun (15 Ιανουαρίου 2009). «Archives | The Star Online». Thestar.com.my. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Απριλίου 2009. Ανακτήθηκε στις 27 Σεπτεμβρίου 2013.

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Αλόρ Σετάρ** |


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 137190520
* LCCN: n79010493

 |

 |
Θέα της νήσου Πρώτη από το Διαλισκάρι
Το **Διαλισκάρι** είναι παραλιακή τοποθεσία του νομού Μεσσηνίας. Βρίσκεται 2 περίπου χιλιόμετρα νότια χωριού της Μαραθόπολης, στο Ιόνιο πέλαγος. Η τοποθεσία κατά τους καλοκαιρινούς μήνες αποτελεί τουριστικό προορισμό, με πολλά ενοικιαζόμενα δωμάτια και αμμουδερές παραλίες. Απέναντι από το Διαλισκάρι βρίσκεται η νήσος Πρώτη με καταπράσινα νερά της παραλίας του Βουρλιά. Νότια από το Διαλισκάρι βρίσκεται η παραλία της περιοχής Μάτι ή Χρυσή Άμμος, ενώ βόρεια βρίσκεται η παραλία του Λαγούβαρδου, η οποία φημίζεται για τα μεγάλα κύματα και το surfing.Πολύ κοντά βρίσκεται η παραλία Βοιδοκοιλιά, ενώ λίγο πιο βόρεια ο αρχαιολογικός χώρος με το ανάκτορο του Νέστορα.
Το **Αρμενικό ημερολόγιο** χρησιμοποιεί το Αρμενικό σύστημα αρίθμησης. Το ημερολόγιο δημιουργήθηκε από τον Ατανάς Νταρονατσί το 551 και άρχισε να ισχύει από τις 11 Ιουλίου του 552 μ.Χ.. Έτσι, η διαφορά του με το Γρηγοριανό ημερολόγιο είναι 551 χρόνια. Το ημερολόγιο αυτό ήταν κινητό, και βελτιώθηκε αργότερα από τον Ανανιά Σιρακουνί σε μερικώς σταθερό. Το 1116 το Αρμενικό ημερολόγιο έγινε πλήρως σταθερό, με την προσθήκη της δίσεκτης ημέρας, προσθήκη μιας ακόμη μέρας μεταξύ δυο μηνών και τη μετακίνηση της Αρμενικής πρώτης ημέρας του έτους (πρώτη μέρα του μήνα *Ναβασάρτ*) στην 11η Αυγούστου, προκειμένου να συμπίπτει με το Ιουλιανό ημερολόγιο. Το ημερολόγιο αυτό έγινε γνωστό σαν *Σαργκαβαγκαντίρ*, από το όνομα του Οβαννές Σαργκαβάκ, που έκανε αυτές τις τελευταίες μεταβολές.

Οι ημερομηνίες σημειώνονται με το σύμβολο ԹՎ ή κάτι παρόμοιο, συχνά με μια γραμμή από πάνω, που σημαίνει «τ'βιν» (*εν έτει, στο έτος*), και ακολουθείται από ένα έως τέσσερα γράμματα του Αρμενικού αλφαβήτου, από τα οποία αποτελείται το Αρμενικό σύστημα αρίθμησης. Για να μετατρέψετε τις ημερομηνίες στην καθιερωμένη χρονολογία, απλά προσθέστε 551 ατην Αρμενική χρονολογία. Έτσι, αν δείτε τα σύμβολα ԹՎ ՈՀԳ, σύμφωνα με τον παρακάτω πίνακα αυτά διαβάζονται 600+70+3 = έτος 673 στο Αρμενικό ημερολόγιο, που ισοδύναμα είναι το 673+551 = έτος 1224 του Γρηγοριανού ημερολογίου.

  

*Επειδή μερικοί browsers δεν υποστηρίζουν χαρακτήρες του Αρμενικού αλφαβήτου, δίνεται και η μεταγραφή σε Λατινικό αλφάβητο.*

  


**Αρμενικό σύστημα αρίθμησης**| Αρμενικά γράμματα | Μεταγραφή | Αραβικοί αριθμοί |
| --- | --- | --- |
| Ա | A | 1 |
| Բ | B | 2 |
| Գ | G | 3 |
| Դ | D | 4 |
| Ե | E | 5 |
| Զ | Z | 6 |
| Է | E̅ | 7 |
| Ը | Ě | 8 |
| Թ | T‘ | 9 |
| Ժ | Ž | 10 |
| Ի | I | 20 |
| Լ | L | 30 |
| Խ | X | 40 |
| Ծ | C | 50 |
| Կ | K | 60 |
| Հ | H | 70 |
| Ձ | J | 80 |
| Ղ | Ł | 90 |
| Ճ | Č | 100 |
| Մ | M | 200 |
| Յ | Y | 300 |
| Ն | N | 400 |
| Շ | Š | 500 |
| Ո | O | 600 |
| Չ | Č‘ | 700 |
| Պ | P | 800 |
| Ջ | J̌ | 900 |
| Ռ | Ṙ | 1000 |
| Ս | S | 2000 |
| Վ | V | 3000 |
| Տ | T | 4000 |
| Ր | R | 5000 |
| Ց | C‘ | 6000 |
| Ւ | W | 7000 |
| Փ | P‘ | 8000 |
| Ք | K‘ | 9000 |
|

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Αρμενικό ημερολόγιο και παράδοση από την κοινότητα Αρμενίων της Ελλάδας

  

*Το άρθρο βασίστηκε στο μεγαλύτερο μέρος στο αντίστοιχο άρθρο της αγγλικής Βικιπαίδειας. Ιστορικό συνεισφορών.*
Η δομή του γλυκονικού οξέος, αλδονικού οξέος που αποτελεί παράγωγο της γλυκόζης.
Τα **αλδονικά οξέα** είναι μια οικογένεια από σακχαρικά οξέα, που δημιουργούνται από οξείδωση της αλδεϋδομάδας μιας αλδόζης, οπότε προκύπτει η χαρακτηριστική ομάδα των καρβοξυλικών οξέων. Επομένως ο γενικός χημικός τύπος τους είναι **HOOC-(CHOH)n-CH2OH**. Η οξείδωση της ακραίας ομάδας του υδροξυλίου αντί της ακραίας αλδεϋδομάδας παράγει ένα ουρονικό οξύ, ενώ η οξείδωση αμφότερων των άκρων δίνει ένα αλδαρικό οξύ.

Συνήθως τα αλδονικά οξέα παρασκευάζονται με οξείδωση της αλδόζης με βρώμιο. Γενικώς βρίσκονται στη μορφή λακτόνης, με τη δομή του δακτυλίου ουσιαστικά ίδια με την κυκλική μορφή ημιακετάλης του αρχικού σακχάρου, στην οποία και αυτό βρίσκεται συνήθως. Ωστόσο, σε αντίθεση με τις ημιακετάλες, οι λακτόνες δεν έχουν χειρομορφικό ανωμερικό άτομο άνθρακα και δεν μπορούν να σχηματίσουν γλυκοσιδικούς δεσμούς.

Αλδονικά οξέα βρίσκονται σε πολλά βιολογικά συστήματα ως προϊόντα της οξειδώσεως των αλδοζών από αντιδρώντα του Benedict ή του Fehling. Οι λακτόνες τους είναι σημαντικά ενδιάμεσα παράγωγα στη σύνθεση σακχάρων κατά Kiliani-Fischer.

Η ονοματολογία των αλδονικών οξέων και των αντίστοιχων λακτονών τους βασίζεται στην αντικατάσταση της καταλήξεως-επιθέματος «-όζη» με το «-ονικό οξύ» ή το «-ονολακτόνη», αντιστοίχως. Π.χ. η D-γλυκόζη οξειδώνεται προς D-γλυκονικό οξύ και D-γλυκονολακτόνη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Robyt, J.F. (1998). *Essentials of carbohydrate chemistry*. Νέα Υόρκη: Springer. σελ. 366. ISBN 978-0-387-94951-2.
2. ↑  «Archived copy». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Μαΐου 2011. Ανακτήθηκε στις 20 Αυγούστου 2009.

Πηγές
-----

* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 3, σελ. 721
Έστω {\displaystyle K=\mathbb {Q} (\theta )} αριθμητικό σώμα βαθμού n και {\displaystyle a\_{1},..a\_{n}} μια βάση αυτού ως {\mathbb {Q}} διανυσματικός χώρος. Ακόμα έστω {\displaystyle r\_{1},..r\_{n}r\_{i}\neq r\_{j}} οι ρίζες του {\displaystyle Irr(\theta ,\mathbb {Q} )} στο {\displaystyle \mathbb {C} } και {\displaystyle \sigma \_{i}:K\rightarrow \mathbb {C} } οι n διακεκριμένοι μονομορφισμοί από το Κ στο {\mathbb {C}}
όπου {\displaystyle \sigma \_{i}(\theta )=r\_{i}}. Κάνοντας χρήση των \sigma \_{i} σχηματίζουμε τον ακόλουθο πίνακα :

{\displaystyle A={\begin{bmatrix}\sigma \_{1}(a\_{1})&...&\sigma \_{1}(a\_{n})\\\sigma \_{2}(a\_{1})&...&\sigma \_{2}(a\_{n})\\...&...&...\\\sigma \_{n}(a\_{1})&...&\sigma \_{n}(a\_{n})\end{bmatrix}}}
Ως διακρίνουσα της βάσης (**Basis discriminant**) {\displaystyle a\_{1},..a\_{n}} του αριθμητικού σώματος Κ ορίζουμε το μιγαδικό αριθμό {\displaystyle \Delta (a\_{1},..a\_{n})=(det(A))^{2}}.

Παραδείγματα
------------

* Έστω {\displaystyle K=\mathbb {Q} ({\sqrt {2}})} και η {\displaystyle \{1,{\sqrt {2}}\}} μια βάση αυτού ως {\mathbb {Q}} διανυσματικού χώρου. Οι ρίζες του {\displaystyle Irr({\sqrt {2}},\mathbb {Q} )=x^{2}-2} είναι οι {\displaystyle \pm {\sqrt {2}}} οπότε οι δύο μονομορφισμοί από το {\displaystyle \mathbb {Q} ({\sqrt {2}})} στο {\mathbb {C}} είναι οι

{\displaystyle \sigma \_{1}({\sqrt {2}})={\sqrt {2}}} και 
{\displaystyle \sigma \_{2}({\sqrt {2}})=-{\sqrt {2}}}

οπότε είμαστε πλέον σε θέση να υπολογίσουμε την διακρίνουσα της βάσης {\displaystyle \{1,{\sqrt {2}}\}} του αριθμητικού σώματος {\displaystyle \mathbb {Q} ({\sqrt {2}})}. Έχουμε λοιπόν ότι 
{\displaystyle \Delta \_{\mathbb {Q} ({\sqrt {2}})}(1,{\sqrt {2}})={\Big (}det{\begin{bmatrix}\sigma \_{1}(1)&\sigma \_{1}({\sqrt {2}})\\\sigma \_{2}(1)&\sigma \_{2}({\sqrt {2}})\end{bmatrix}}{\Big )}^{2}={\Big (}det{\begin{bmatrix}1&{\sqrt {2}}\\1&-{\sqrt {2}}\end{bmatrix}}{\Big )}^{2}=(-2{\sqrt {2}})^{2}=8}
Ανελκυστήρας Σαββάτου.
Διακόπτες για λειτουργία ανελκυστήρα Σαββάτου.
Ο **ανελκυστήρας Σαββάτου** είναι όρος που αναφέρεται στον τρόπο λειτουργίας ανελκυστήρων, κατά τον οποίο ο θάλαμος του ανελκυστήρα σταματά αυτόματα και διαδοχικά σε όλους τους ορόφους του κτιρίου επιτρέποντας στους χρήστες να τον χρησιμοποιήσουν χωρίς να χρειαστεί να πατήσουν κανένα κουμπί. Σύμφωνα με τον εβραϊκό νόμο, το Σάββατο απαγορεύεται να κάνει κανείς μια σειρά από συγκεκριμένες εργασίες, κάτι που περιλαμβάνει στην περίπτωση αυτή και το πάτημα κουμπιών του ανελκυστήρα.

Ανελκυστήρες Σαββάτου χρησιμοποιούνται στο Ισραήλ ή σε μέρη με πολλούς Εβραίους στο θρήσκευμα, όπως σε περιοχές των ΗΠΑ, ιδιαίτερα σε μεγάλα ξενοδοχεία.

Επιγραφή έξω από ανελκυστήρα Σαββάτου:

ΑΝΕΛΚΥΣΤΗΡΑΣ ΣΑΒΒΑΤΟΥ
ΚΑΤΑ ΤΟ ΕΒΡΑΪΚΟ ΣΑΒΒΑΤΟ ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΟΡΤΕΣ ΑΥΤΟΣ Ο ΑΝΕΛΚΥΣΤΗΡΑΣ ΣΤΑΜΑΤΑ ΑΥΤΟΜΑΤΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΟΡΟΦΟ
Με αυτό τον τρόπο λειτουργίας, ο ανελκυστήρας σταματά αυτόματα σε κάθε όροφο, ώστε όσοι τον χρησιμοποιούν να μη χρειαστεί να πατήσουν κανένα κουμπί, δεδομένου ότι το άναμμα και το σβήσιμο ηλεκτρικών συσκευών, απαγορεύεται κατά τη διάρκεια του Σαββάτου, σύμφωνα με τους Ορθόδοξους Εβραίους και ορισμένους συντηρητικούς ραβίνους.

Το φρενάρισμα του ανελκυστήρα με ανάκτηση ενέργειας απενεργοποιείται σε λειτουργία Σαββάτου για να μην γίνει παράβαση του κανόνα της απαγόρευσης χρήσιμης εργασίας κατά το Σάββατο. Όση ενέργεια ανακτάται οδηγείται σε κύκλωμα με αντίσταση, όπου και μετατρέπεται σε θερμική ενέργεια χωρίς να χρησιμοποιηθεί.

Η χρήση ανελκυστήρα Σαββάτου είναι παράδειγμα παράκαμψης του Νόμου, σύμφωνα με το οποίο, πράξεις που μοιάζουν απαγορευμένες, μπορούν να υλοποιηθούν με τη χρήση τεχνολογίας, με τρόπο ώστε να μην γίνεται παράβαση του Νόμου. Η χρήση τέτοιων ανελκυστήρων την ημέρα του Σάββατου από όσους μπορούν να χρησιμοποιήσουν τις σκάλες θεωρείται από αρκετούς ραβίνους παράβαση του Νόμου και έτσι πολλοί Ορθόδοξοι Εβραίοι προτιμούν να χρησιμοποιούν τις σκάλες. Παρόλα αυτά, η χρήση των ανελκυστήρων Σαββάτου είναι σημαντική ευκολία για ηλικιωμένους Εβραίους που ακολουθούν αυτή την εξήγηση του Νόμου, αλλά και για όλες τις ηλικίες, ιδιαίτερα σε ψηλά και πολυόροφα κτίρια.

Αναφορές
--------

1. ↑  Photo of an inscription outside a Sabbath elevator
2. ↑  Answers on Sabbath elevators

Βιβλιογραφία
------------

* D.R. Bannett, The Sabbath Elevator Question, Elevators and Shabbat, The Institute for Science and Halacha.
* Rabbi L.Y. Halperin, Shabbat and Electricity, The Institute for Science and Halacha.
* Alan Dundes, Shabbat Elevator and Other Sabbath Subterfuges: An Unorthodox Essay on Circumventing Custom and Jewish Character, Rowman & Littlefield Pub Inc. February 2002, ISDN:0742516717
Γενικά ο όρος **αλύτρωτος** σημαίνει ο υπόδουλος, ο μη ακόμα απελευθερωμένος, είτε από δουλεία, είτε θρησκευτικά από αμαρτία ή από κάποια σχετική δέσμευση. 

**Αλύτρωτος Ελληνισμός** ονομάσθηκε το σύνολο του ελληνικού κόσμου που παρέμενε υπό ξένο ζυγό, κυρίως των Τούρκων μετά το σχηματισμό του ελεύθερου ελληνικού κράτους (Ελληνικού Βασιλείου) το 1830.

Από τότε η ελεύθερη Ελλάδα έστρεφε πάντα το ενδιαφέρον της προς τους σκλαβωμένους Έλληνες και όλος ο ελληνικός κόσμος αισθανόταν ότι αποτελεί μια ιστορική πολιτική, αλλά και θρησκευτική ενότητα και κατεύθυνε την πολιτική του δράση καθώς την εν γένει εθνική, εκπαιδευτική αλλά και κοινωνική του δραστηριότητα προς την ιδέα του σχηματισμού ενιαίου κράτους που να περιλαμβάνονται όλοι οι Έλληνες. 

Κάτω από αυτές τις επιδράσεις εμφανίσθηκε η λεγόμενη Μεγάλη Ιδέα, που βεβαίως μπορεί να ξεκίνησε από τους θούριους του Ρήγα και στη συνέχεια από τον Πρίγκιπα Υψηλάντη, αλλά εκείνος που υπήρξε κύριος πολιτικός εκπρόσωπος αυτής ήταν ο Ιωάννης Κωλέττης, που καταγόταν από το Συρράκο της Ηπείρου και είχε πολεμήσει με πλήθος άλλων Ηπειρωτών υπέρ της εθνικής ελευθερίας, που βρέθηκε έτσι να είναι αλύτρωτος. Την ιδέα αυτή την αποδέχθηκαν και οι Βασιλείς των Ελλήνων, που πάσχισαν μέσα από αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα των Μεγάλων Δυνάμεων να την υπηρετήσουν. Υπό την επίδραση αυτής της Ιδέας χαιρέτησε ο ποιητής Βαλαωρίτης τη Μητέρα Ελλάδα ως "αλύτρωτη Κόρη", εκ του δικαιολογημένου λόγου ότι και αυτός αποκτούσε την ελευθερία του κατά την προσάρτηση της Επτανήσου με την Ελλάδα επί Βασιλείας Γεωργίου του Α΄.

Γεγονός πάντως είναι ότι και ο Αλύτρωτος Ελληνισμός συνεργάσθηκε πολύ στενά με το ελεύθερο ελληνικό κόσμο στη δημιουργία της Μεγάλης Ελλάδας. Οι περισσότεροι από τους Έλληνες ευεργέτες ήταν τέκνα του αλύτρωτου Ελληνισμού. Αλλά και αυτός ακόμα ο Ελευθέριος Βενιζέλος κάτω από αυτή την πίεση του αλυτρωτισμού ξεκίνησε τον αγώνα της ενσωμάτωσης της Κρήτης με την ελεύθερη Ελλάδα, ο οποίος και τελικά ήταν ο τελευταίος πολιτικός ενσαρκωτής της ιδέας αυτής.

Με τη λήξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου απέκτησαν την ελευθερία τους και οι Δωδεκανήσιοι. Για μια δεκαετία μετά παρέμεναν αλύτρωτοι οι Κύπριοι, μέχρι που ανέκτησαν και αυτοί την ελευθερία τους. Έτσι σήμερα, μετά και τις διακρατικές συμφωνίες με τα όμορα κράτη κυρίως την Αλβανία, δεν υφίσταται πλέον ο όρος "αλύτρωτος ελληνισμός", που συνεχίζει όμως να υπάρχει για άλλους λαούς.
Συντεταγμένες: 39°06′12″N 21°04′02″E﻿ / ﻿39.10333°N 21.06722°E﻿ / 39.10333; 21.06722

Τα **Αλώνια** είναι χωριό της τοπικής κοινότητας Σελλάδων, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Κομποτίου, του δήμου Νικολάου Σκουφά, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Άρτης, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα *Καλλικράτης*.  Πριν το σχέδιο *Καποδίστριας* και το πρόγραμμα *Καλλικράτης*, ανήκε στην επαρχία και νομό Άρτας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου.

Γεωγραφία
---------

Τα Αλώνια είναι πεδινό χωριό στο νότιο τμήμα του νομού Άρτας. Βρίσκεται στον κάμπο του ποταμού Λούρου, πάνω στην Εθνική Οδό Αντιρρίου-Ιωαννίνων (ΕΟ 951) και δίπλα στην Εγνατία Οδό (Α 5), κοντά και δυτικά από το Κομπότι, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 30. Απέχει 12 χλμ. περίπου ΝΑ. της Άρτας.

Πληθυσμός
---------

Μόνιμος | Έτος | Πληθυσμός |
| --- | --- |
| 1991 | 53 |
| 2001 | 67 |
| 2011 | 108 |

Πραγματικός 
(de facto) | Έτος | Πληθυσμός |
| --- | --- |
| 1991 | 65 |
| 2001 | 67 |
| 2011 | 109 |

Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
--------------------------------------------

Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1991 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Σελλάδων του νομού Άρτας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Σελλάδων και προσαρτήθηκε στον δήμο Κομποτίου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Κομποτίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Νικολάου Σκουφά.

Παραπομπές
----------

1. 1 2
2. 1 2
3. ↑  Εκδόσεις «Ελλάδα»
4. ↑  buk.gr
5. ↑  Google Earth
6. ↑
7. ↑
8. ↑

Πηγές
-----

* Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς)
* buk.gr
* Google Earth
* eetaa.gr

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Οικισμοί του Δήμου Νικολάου Σκουφά |
| --- |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Αράχθου | 
* Αγία Παρασκευή
* Ακροποταμιά
* Ανθότοπος
* Καλομόδια
* Λουτρότοπος
* Νέος Συνοικισμός Λουτροτόπου
* Νεοχώρι
* Παχυκάλαμος
* Περάνθη
* Συκιές
 |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Κομμένου | 
* Κομμένο
* Νέος Συνοικισμός Κομμένου
 |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Κομποτίου | 
* Άγιος Νικόλαος
* Αλώνια
* Κομπότι
* Σελλάδες
* Φωτεινό
 |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Πέτα | 
* Άγιος Δημήτριος
* Αμφιθέα
* Άνω Άγιοι Ανάργυροι
* Διασέλλα
* Ζυγός
* Κλειστό
* Μαρκινιάδα
* Μεγάρχη
* Μέγκλα
* Μελάτες
* Νεοχωράκι
* Πέτα
* Πουρνάρι
 |
|  |
| 
* Έδρα: \* Πέτα Ιστορική έδρα: Κομμένο
* \*(Οικισμοί με μη μόνιμο πληθυσμό)
 |

 |
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Αρμενοχώρι.

Συντεταγμένες: 40°28′50″N 21°16′26″E﻿ / ﻿40.4806°N 21.2739°E﻿ / 40.4806; 21.2739

Το **Αρμενοχώρι** είναι πεδινό χωριό του Νομού Φλώρινας. Βρίσκεται σε υψόμετρο 670 μέτρων και απέχει 4,6 χλμ. από τη Φλώρινα. Το Αρμενοχώρι ανήκει στο Δήμο Φλώρινας και ο πληθυσμός του, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011, ανέρχεται σε 986 κατοίκους, οι περισσότεροι εκ τον οποίων ασχολούνται με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Οι κάτοικοι είναι ντόπιοι Μακεδόνες και Πόντιοι πρόσφυγες. Το φυσικό τοπίο ομορφαίνει ο ποταμός Σακουλέβας, ενώ μνημεία, που ενδιαφέρουν τον επισκέπτη, είναι το κτίριο του λαογραφικού μουσείου και οι ναοί των Όσιου Ναούμ, Αγ. Αθανασίου και του Γενεσίου της Θεοτόκου. Η παλιά ονομασία του χωριού είναι Αρμένορο ή Άρμενορ. Στη βορειοδυτική πλευρά του χωριού ανακαλύφθηκε οικισμός που χρονολογείται στην πρώιμη εποχή του χαλκού.

Πολιτισμός- Έθιμα
-----------------

Πανηγύρι διεξάγεται στο χωριό στις 8/9 στον τελευταίο ναό, αλλά και στις 20/6 την ανακομιδή των λειψάνων του Οσίου Ναούμ, όπου συμμετέχουν χορευτικά συγκροτήματα με Χάλκινα Πνευστά και Ποντιακή λύρα. Αγαπημένοι χοροί των ντόπιων είναι οι Λεβέντικος, Ράικος, «Ελένη κόρη» και οι Ποντιακοί χοροί. Εμποροπανήγυρη πραγματοποιείται κάθε Ιούνιο. Στο Αρμενοχώρι δραστηριοποιούνται ο Αθλητικός Σύλλογος «Ηρακλής» και Πολιτιστικός Σύλλογος, στον οποίον λειτουργούν τμήματα Λαογραφικής Συλλογής (μουσείου), βιβλιοθήκης, διδασκαλίας παραδοσιακών χορών και επιτραπέζιας αντισφαίρισης.

Προσωπικότητες
--------------

* Χρήστος Τσακμάκης, πρωταθλητής Κανόε καγιάκ
* Μαρία Θωΐδου, τραγουδοποιός, τραγουδίστρια
Ο **Ανδρόνικος ο Κυρρήστης** ή **Κύρρηστος** ήταν αρχαίος Έλληνας μηχανικός, αστρονόμος και αρχιτέκτονας.

Βιογραφία
---------

Καταγόταν από την Κύρρο της Μακεδονίας και άκμασε περί το τέλος του 2ου αιώνα π.Χ. Ήταν γιος του Ερμεία. Τον αναφέρουν ο Παυσανίας, ο Βιτρούβιος και ο Ουάρρων.

Ο Ανδρόνικος ο Κυρρήστης φέρεται να κατασκεύασε από λευκό μάρμαρο ηλιακό ωρολόγιο, το οποίο βρέθηκε στη Τήνο και φυλάσσεται σήμερα στο μουσείο της πόλης. Από την κατασκευή εκείνη απέκτησε μεγάλη φήμη, με αποτέλεσμα να κληθεί στην Αθήνα όπου κατασκεύασε τον γνωστό μετεωρολογικό και ωρομετρικό σταθμό, σήμερα μνημείο, το «**Ωρολόγιο του Κυρρήστου**», γνωστό και ως Πύργος των Ανέμων, κατά τον Βιτρούβιο, ή Αέρηδες κατά τους νεότερους Αθηναίους.

Εκτός των παραπάνω, ο Ανδρόνικος κατασκεύασε **ουράνιες σφαίρες** και διάφορα **αστρονομικά όργανα**. Υπήρξε δε και εφευρέτης παραλλαγών αλλά και βελτιώσεων άλλων προηγουμένων σχετικών εφευρέσεων.

Πηγές
-----

* Κ. Γεωργακόπουλος *Αρχαίοι Έλληνες επιστήμονες* σ.53

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 96569603
* ULAN: 500120386

 |

 |
Ο **Ανδρόνικος Άγγελος Κομνηνός Δούκας Παλαιολόγος** (π. 1282-1328) ήταν Βυζαντινός αριστοκράτης και στρατιωτικός ηγέτης.

Γεννήθηκε προς το 1282, γιος του Δημήτριου Κομνηνού Δούκα Αγγέλου, γιού του ηγεμόνα της Ηπείρου, Μιχαήλ Β΄ Κομνηνού Δούκα Αγγέλου και της Άννας Παλαιολογίνας, κόρης του Βυζαντινού αυτοκράτορα Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγου. Το 1326 κατείχε το αξίωμα του πρωτοβεστιάριου και του πρωτοσέβαστου. Το 1327-28, ο Ανδρόνικος διετέλεσε στρατιωτικός κυβερνήτης των Βελεγράδων (σημερινό Μπεράτ). Κατά την διάρκεια του Βυζαντινού Εμφυλίου Πολέμου του (1341-47), αρχικώς τάχθηκε με το μέρος του Ανδρόνικου Γ΄ Παλαιολόγου εναντίον του πάππου του Ανδρόνικου Β΄ Παλαιολόγου, ωστόσο στην συνέχεια άλλαξε στρατόπεδο. Ως αποτέλεσμα, όταν ο Ανδρόνικος Γ΄ εκτόπισε τον πάππο του το 1328, συνέλαβε την οικογένειά του και κατάσχεσε την περιουσία και τα ευρείας έκτασης κτήματά του στη Μακεδονία. Ο Ανδρόνικος υποχρεώθηκε, ως αποτέλεσμα, να αναζητήσει καταφύγιο στη Σερβία, όπου και απεβίωσε όντας εξόριστος στο Πρίλεπ το 1328.

Οικογένεια
----------

Ήταν νυμφευμένος με μία αγνώστων λοιπών στοιχείων, κόρη κάποιου Κοκκαλά. Το ζεύγος απέκτησε τουλάχιστον δύο κόρες:

* Άννα, παντρεύτηκε πρώτα τον Ιωάννη Β΄ Ορσίνι δεσπότη της Ηπείρου και έπειτα τον Ιωάννη Κομνηνό Ασέν ηγεμόνα του Αυλώνα.
* μια άλλη, αγνώστων λοιπών στοιχείων κόρη, η οποία παντρεύτηκε τον σεβαστοκράτορα Ιωάννη Άγγελο.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  (Γερμανικά) *Προσωπογραφικό λεξικό της εποχής των Παλαιολόγων*. 1976. ISBN-13 978-3-7001-3003-1.
2. ↑  (Γερμανικά) *Προσωπογραφικό λεξικό της εποχής των Παλαιολόγων*. 1976. ISBN-13 978-3-7001-3003-1.
3. 1 2 3  PLP, 21435. Παλαιολόγος, ̓Ανδρόνικος ῎Αγγελος Κομνηνὸς ∆ούκας.
4. ↑  PLP, 21435. Παλαιολόγος, ̓Ανδρόνικος Άγγελος Κομνηνὸς ∆ούκας.

Πηγές
-----

* Trapp, Erich; Beyer, Hans-Veit; Walther, Rainer; Sturm-Schnabl, Katja; Kislinger, Ewald; Leontiadis, Ioannis; Kaplaneres, Sokrates (1976–1996) (στα γερμανικά). *Prosopographisches Lexikon der Palaiologenzeit*. Βιέννη: Verlag der Österreichischen Akademie der Wissenschaften. ISBN 3-7001-3003-1.
Ο **Ανδρόνικος Καντακουζηνός** ήταν Βυζαντινός αξιωματούχος από την Οικογένεια Καντακουζηνών του 14ου αιώνα.

Ο Ανδρόνικος επί Ανδρόνικου Β΄ χρημάτισε *κεφαλή* του Θέματος Βολερού, Μοσυνοπόλεως, Σερρών και Στρυμώνος και της Κρασοβάς το 1322. Από τον αυτοκράτορα σε έγγραφα αναφέρεται συμπέθερος της βασιλείας του, οικείος, πρωτοσβεστιαρίτης και μέγας χαρτουλάριος.

Αργότερα αναφέρεται με το αξίωμα του παρακειμώμενου όπου και αρνήθηκε να υπακούση στην εντολή του Ανδρόνικου Β΄να μην μνημονεύεται το όνομα του Ανδρόνικου Γ΄ στους όρκους. Το 1324 πήρε μέρος σε πρεσβεία στην Βενετία.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Ζαφειρίου, Γερακίνα (2000, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ)), Η νοτιοδυτική Θράκη κατά τους 13ο και 14ο αιώνες, σελ. 135]
Ο **Ανδρόνικος Λαπαρδάς** ήταν Βυζαντινός στρατηγός ο οποίος υπηρέτησε κατά την διάρκεια της βασιλείας των τελευταίων αυτοκρατόρων προερχόμενων από την οικογένεια των Κομνηνών. 

Με μεγάλο μέρος της αριστοκρατίας να έχει ταχθεί υπέρ της Μαρίας Κομνηνής (κόρης του Μανουήλ Α΄), ο ίδιος αντιτάχθηκε στην αντιβασιλεία, της οποίας ηγούνταν η Μαρία της Αντιόχειας και ο πρωτοσέβαστος Αλέξιος Κομνηνός, έπειτα από τον θάνατο του Μανουήλ Α΄ Κομνηνού το 1180. Το 1182, ο Ανδρόνικος Λαπαρδάς έλαβε διαταγή εκ μέρους τού αντιβασιλέα Ανδρόνικου Κομνηνού να βαδίσει προς τα δυτικά, προκειμένου να συναντήσει τα στρατεύματα του εξεγερθέντα στρατηγού Ιωάννη Κομνηνού Βατάτζη, ο οποίος είχε ξεσηκώσει την πόλη της Φιλαδέλφειας. Ο Λαπαρδάς ηττήθηκε στην μάχη, ωστόσο, μετά τον θάνατο τού Βατάτζη, οι κάτοικοι της Φιλαδέλφειας τάχθηκαν με το μέρος του αντιβασιλέα. 

Στην διάρκεια της ίδιας περιόδου, ο Βασιλέας Μπέλα Γ΄ της Ουγγαρίας πραγματοποίησε εκστρατεία εναντίον της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας στα Βαλκάνια. Η ηγεσία των βυζαντινών στρατευμάτων, τα οποία ήσαν παρατεταγμένα επί των συνόρων, στο Νις και το Μπρανίτσεβο, ανατέθηκε στον Λαπαρδά, καθώς και σε έναν ακόμη στρατηγό, τον Αλέξιο Βρανά. Η γνωστοποίηση της ανόδου στον θρόνο του Ανδρόνικου Κομνηνού, ως Ανδρόνικου Α΄, διαίρεσε τους δύο διοικητές, οι οποίοι και υποχώρησαν προς την Πύλη του Τραϊανού. Πράγματι, σε αντίθεση με τον Βρανά, ο Λαπαρδάς είχε ταχθεί ενάντιος στον νέο αυτοκράτορα. Συνελήφθη αιχμάλωτος και φονεύθηκε, καθώς διέφευγε προς τα ανατολικά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 27  Νοεμβρίου 2018.
2. ↑  Court Ceremonies and Rituals of Power in Byzantium and the Medieval Mediterranean: Comparative Perspectives, BRILL, 2013.
3. 1 2  Andrew Stone, Alexius II Comnenus, Université d'Australie-Occidentale, 2004.
4. ↑  Nicetas Choniates
, O City of Byzantium: Annals of Niketas Choniatēs, Wayne State University Press, 1984.
5. 1 2  Paul Stephenson, Byzantium's Balkan Frontier: A Political Study of the Northern Balkans, 900-1204, Cambridge University Press, 2000.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βυζαντινή Αυτοκρατορία
 |

 |