recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Το **Άγαλμα του Αγίου Ιωάννη** (πολωνικά: Figura św. Jana) είναι άγαλμα με μορφή που πιθανότατα απεικονίζει τον Άγιο Ιωάννη τον Ευαγγελιστή, στο Κατοβίτσε της Πολωνίας. Βρίσκεται στην περιοχή Σρουντμιέστσιε (κέντρο πόλης), στην είσοδο της οδού Αγίου Ιωάννη προς την Πλατεία της Αγοράς.

Ο σημερινός δρόμος πήρε το όνομά του από το άγαλμα του Αγίου Ιωάννη.

Το άγαλμα του Αγίου Ιωάννη τοποθετήθηκε το 1816 στη διασταύρωση των τότε δρόμων βορρά-νότου και ανατολής-δύσης, διασχίζοντας το κέντρο του χωριού Κατοβίτσε Στις 11 Ιουλίου 1816, καθαγιάστηκε από τον Ρ. Λουμπέτσκι. Η μορφή ήταν λαξευμένη σε ψαμμίτη.

Το 1875, το άγαλμα μεταφέρθηκε σε μια ιδιοκτησία στο Μπρίνουφ. Εκείνη την εποχή η οδός Αγίου Ιωάννη ήταν πλακόστρωτη και το άγαλμα μετακινήθηκε από την οδό με το πρόσχημα της παρεμπόδισης της κυκλοφορίας στο δρόμο. Στο Μπρίνουφ, τοποθετήθηκε στην ιδιοκτησία του αγρότη Μικοουάϊ Ματσούγκα (σήμερα το ακίνητο στην οδό Ντβόρσκα 2). Το 1916, στην εκατονταετηρίδα της ύπαρξής του, οι κάτοικοι του Μπρίνουφ ανακαίνισαν το άγαλμα. Αυτό αποδεικνύεται από την επιγραφή στη βάση του αγάλματος.

Με πρωτοβουλία της Ένωσης Άνω Σιλεσίας, το 1999 ένα αντίγραφο του αγάλματος, κατασκευασμένο από τους Μιρόσουαφ και Γιάτσεκ Κιτσίνσκι, τοποθετήθηκε στην είσοδο της οδού Αγίου Ιωάννη στην Πλατεία της Αγοράς. .

Επί του παρόντος, υπάρχουν και τα δύο αγάλματα - το αντίγραφο στην οδό Αγίου Ιωάννη και το πρωτότυπο στο Μπρίνουφ, στην οδό Ντβόρσκα 2.

 

Εικόνες

* Informacja o wystawieniu figury w 1816Πληροφορίες σχετικά με την εμφάνιση του αγάλματος το 1816.
* Informacja o przeniesieniu figury w 1875Πληροφορίες για τη μεταφορά του αγάλματος το 1875.
* Informacja o odnowieniu figury w 1916Πληροφορίες για την αποκατάσταση του αγάλματος το 1916.
* Informacja o ustawieniu repliki w 1999Πληροφορίες για την εγκατάσταση του αντιγράφου το 1999.

Δείτε επίσης
------------

* Ιστορία του Κατοβίτσε

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Michał Bulsa, Barbara Szmatloch (2018), *Sekrety Katowic*, Łódź: Księży Młyn Dom Wydawniczy, σελ. 27-29, ISBN 9788377293867, OCLC 1066105156
2. 1 2  Szaraniec, Lech (1996). *Osady i osiedla Katowic*. Katowice: Oficyna "Artur". σελ. 74. ISBN 83-905115-0-9.
3. ↑  Moskal, Jerzy (1993). *... Bogucice, Załęże et nova villa Katowice - Rozwój w czasie i przestrzeni*. Katowice: Wydawnictwo Śląsk. σελ. 107. ISBN 83-85831-35-5.
4. 1 2 3  Moskal, Jerzy (1993). *... Bogucice, Załęże et nova villa Katowice - Rozwój w czasie i przestrzeni*. Katowice: Wydawnictwo Śląsk. σελ. 22. ISBN 83-85831-35-5.
5. ↑  Zamieszanie z figurą św. Jana (pl) www.katowice.gazeta.pl [dostęp 2011-06-21]
6. ↑  Abramski, Jerzy (2000). *Ulice Katowic*. Zawiercie: Graf−Mar. σελ. 98. ISBN 83-913341-0-4.
Το **ρεάλ**ήταν νόμισμα του Πράσινου Ακρωτηρίου, αποικίας τότε της Αυτοκρατορίας της Πορτογαλίας. Παρέμεινε σε κυκλοφορία έως το 1914 και η ισοτιμία του με το ρεάλ της Πορτογαλίας ήταν 1 προς 1. Παρόλο που στην Πορτογαλική αυτή αποικία ήταν σε χρήση τα κέρματα του Πορτογαλικού ρεάλ, από το 1865 η Εθνική Υπερπόντια Τράπεζα (Banco Nacional Ultramarino) εξέδιδε ειδικά χαρτονομίσματα για Πράσινο Ακρωτήριο. Το ρεάλ αντικαταστάθηκε από το εσκούδο, σε με ισοτιμία 1000 ρεάλ = 1 εσκούδο.

Τραπεζογραμμάτια
----------------

Το 1865, επιτυπώθηκαν με ειδική ένδειξη πορτογαλικά τραπεζογραμμάτια ώστε να χρησιμοποιηθούν στο Πράσινο Ακρωτήριο. Το 1897 ακολούθησε η κυκλοφορία νέων ειδικά σχεδιασμένων χαρτονομισμάτων για την αποικία, με ονομαστικές αξίες των 1000, 2500 και 5000 ρεάλ. Το 1909 εκδόθηκαν  χαρτονομίσματα αξίας 10.000,  20.000 και 50.000 ρεάλ.

Πηγές
-----

* Pick, Albert (1994). Standard Catalog of World Paper Money: General Issues. Colin R. Bruce II and Neil Shafer (editors) (7th ed.). Krause Publications. ISBN 0-87341-207-9.
Η ***Milliyet*** ("*Έθνος*") είναι μεγάλη τουρκική καθημερινή εφημερίδα που ιδρύθηκε το 1950. 

Η εκδοτική ιστορία της *Milliyet* ξεκίνησε στο τυπογραφείο Nuri Akça, στο Babıali, στην Κωνσταντινούπολη, ως καθημερινή ιδιωτική εφημερίδα στις 3 Μαΐου 1950. Ιδιοκτήτης της ήταν ο Αλί Νατσί Καρατσάν.

Για καιρό άφησε το σημάδι του στην εφημερίδα ως διευθυντής έκδοσης ο κολοσσός των τουρκικών μέσων μαζικής ενημέρωσης Αμπντί Ιπεκτσί (Abdi İpekçi). Ο Ιπεκτσί κατόρθωσε να ανεβάσει το επίπεδο στον τουρκικό τύπο με την εισαγωγή δημοσιογραφικών κριτηρίων. Την 1 Φεβρουαρίου 1979 ο Ιπεκτσί δολοφονήθηκε από τον Μεχμέτ Αλί Αγκτσά, ο οποίος αργότερα θα προσπαθούσε να δολοφονήσει και τον Πάπα Ιωάννη Παύλο Β΄. 

Στις 6 Οκτωβρίου 1980, η οικογένεια Καρατζάν εκχώρησε την εφημερίδα στον Αϊντίν Ντογάν, τον βασικό μιντιακό μεγιστάνα στην Τουρκία. 

Από το 1994, η *Milliyet* εγκατέλειψε τη δημοσιογραφική γραμμή που ακολουθούσε επί Αμπντί Ιπεκτσί και υιοθέτησε αρθρογραφία που προσεγγίζει περισσότερο αυτήν της *Hürriyet*. Για παράδειγμα η διαδικτυακή της έκδοση περιλαμβάνει συχνά αισθησιακό υλικό από την σκανδαλοθηρική ταμπλόιντ *The Sun*, φτάνοντας σε μεγάλο βαθμό υπερθέτησης στην καθημερινή κάλυψη, με πανομοιότυπα άρθρα και φωτογραφίες. 

Η *Milliyet* εκδίδεται από την ίδια μιντιακή εταιρεία, την *Doğan Medya*, που εκδίδει τις *Hürriyet* και *Radikal.*

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος διαδικτυακός χώρος της Milliyet
Το **Εθνικό Δίκτυο Υποδομών Τεχνολογίας και Έρευνας Α.Ε.** ή **ΕΔΥΤΕ** ή **GRNET** (πρώην **Εθνικό Δίκτυο Έρευνας και Τεχνολογίας** ή **ΕΔΕΤ**) ξεκίνησε ως ένα δίκτυο παροχής υπηρεσιών Διαδικτύου της ελληνικής πανεπιστημιακής και ερευνητικής κοινότητας. Είναι ένα δίκτυο κορμού (backbone network) που συνδέει στο Διαδίκτυο (Internet) και εξασφαλίζει τη σύνδεση σε αυτό διάφορα επιμέρους δίκτυα χρηστών όπως των Πανεπιστημίων, των Τεχνολογικών Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων και των ερευνητικών κέντρων της χώρας. Η βασική υποδομή του δικτύου, που καλύπτει όλη την Ελλάδα (σχεδόν 9.000 χιλ. οπτικών ινών - ταχύτητες έως 26x10 Gbps), διασυνδέει περισσότερους από 100 φορείς και περίπου 500.000 χρήστες. Η διαχείρισή του έχει ανατεθεί στην ΕΔΥΤΕ Α.Ε. και στόχος είναι η ψηφιακή σύγκλιση της Ελλάδας με την ΕΕ με την αξιοποίηση των Τεχνολογιών Πληροφορικής και Επικοινωνιών.

Η ΕΔΥΤΕ Α.Ε. αποτελεί φορέα του Υπουργείου Ψηφιακής Διακυβέρνησης.

Πηγές
-----

1. ↑  grid.9067.8.
2. ↑  Μετάδοση δεδομένων και Δίκτυα υπολογιστών, Κεφ. 17, σελ.320, ΥΠ.Ε.Π.Θ. & Π.Ι. Αθήνα 2000
3. ↑  «Το site του ΕΔΕΤ». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 31 Μαρτίου 2014. Ανακτήθηκε στις 11 Μαΐου 2014.
4. ↑  «Το site της ΕΔΕΤ Α.Ε.». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Ιουλίου 2014. Ανακτήθηκε στις 11 Μαΐου 2014.
5. ↑  «Προφίλ». Ανακτήθηκε στις 1 Αυγούστου 2022.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* ΕΔΥΤΕ
Συντεταγμένες: 38°36′31.90″N 22°51′6.55″E﻿ / ﻿38.6088611°N 22.8518194°E﻿ / 38.6088611; 22.8518194

Η **Σφάκα** είναι οικισμός στη Στερεά Ελλάδα και την Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας.

Γενικά στοιχεία
---------------

Η Σφάκα βρίσκεται κοντά στα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Βοιωτίας και είναι κτισμένο στους πρόποδες του Σφίγγιου προέκτασης του Χλωμού σε υψόμετρο 240 μέτρα προς τον κάμπο της Ελάτειας. Ζουν 93 άνθρωποι (απογραφή 2011) ενώ το 2001 ήταν 167, οι οποίοι ασχολούνται με την γεωργία και την κτηνοτροφία. Μέχρι τον σεισμό του 1894 υπήρχαν μικροί οικισμοί κτηνοτρόφων. Από την καταστροφή αυτή και μετά συνενώθηκαν και έφτιαξαν το σημερινό χωριό. Η ονομασία του προέρχεται από τους πολλούς θάμνους (ασφάκες) που έχει η περιοχή.

Ο ναός του Αγίου Δημητρίου στη πλατεία χρονολογείται από το 1830 οπότε και μετονομάστηκε το Καμάρι σε Σφάκα. Περίπου 1 χλμ. νοτιοδυτικά του χωριού βρίσκεται ο οικισμός Κατάλυμα με 11 κατοίκους (απογραφή 2011). Ως το 1955 από το 1922 λειτουργούσε σαν Χάνι των Χαράλαμπου και Παναγιώτας Μπλατσούρα. Σε απόσταση 3 χιλιόμετρα βορειοδυτικά από το κέντρο είναι η εγκαταλελειμμένη μονή του Αγίου Γεωργίου Καμάριζας ή Καμάρας οικισμός που αναφέρεται στους φορολογικούς καταλόγους των Οθωμανών με 43 νοικοκυριά. Η μονή χτίστηκε περί τα μέσα του 11ου αι. και έπαυσε να λειτουργεί στις αρχές του 15ου αι. οπότε λειτούργησε ως ναός του οικισμού. Το σημερινό χωριό ανήκει στον δήμο Αμφίκλειας-Ελάτειας στην δημοτική κοινότητα Ελάτειας ως δημοτικό διαμέρισμα Σφάκας.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα*. **56**. Εκδοτικός Οργανισμός Πάπυρος. 1996. σελ. 172.
2. 1 2 3  «Σύντομο Ιστορικό Σφάκας | Δήμος Αμφίκλειας-Ελάτειας». *www.dimos-amfiklias-elatias.gr*. Ανακτήθηκε στις 10 Ιανουαρίου 2024.
3. 1 2  ΦΕΚ αποτελεσμάτων ΜΟΝΙΜΟΥ πληθυσμού απογραφής 2011», σελ. 10632 (σελ. 158 του pdf)

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Oικισμοί του Δήμου Αμφίκλειας - Ελάτειας |
| --- |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Αμφίκλειας | 
* Αμφίκλεια
* Άνω Καλύβια
* Άνω Μπράλος
* Δρυμαία
* Μπράλος
* Μονή Δαδίου
* Ξυλικοί
* Παλαιοχώρι Δωριέων
* Περδικόβρυση
* Πευκόβρυση
* Σταθμός Αμφικλείας
* Σταθμός Μπράλου
* Τιθρώνι
* Φτερόλακκα
 |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Ελάτειας | 
* Ελάτεια
* Ζέλι
* Κατάλυμα
* Λευκοχώρι
* Παναγίτσα
* Σφάκα
 |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Τιθορέας | 
* Αγία Μαρίνα
* Αγία Παρασκευή
* Ιερά Μονή Αγίας Μαρίνας
* Ιερά Μονή Μοδίου
* Ιερά Μονή Οδηγήτριας
* Κάτω Τιθορέα
* Μόδι
* Τιθορέα
 |
|  |
| 
* Έδρα: Κάτω Τιθορέα
* \* (Οικισμοί με μη μόνιμο πληθυσμό)
 |

 |
Το *σκουντέτο*

Το ***σκουντέτο*** ( ιταλικά για: "μικρή ασπίδα",προφέρεται [/skuˈdetto/]</link> ) είναι ένα διακοσμητικό με τα χρώματα της σημαίας της Ιταλίας που είναι ραμμένο στη φανέλα των ιταλικών αθλητικών συλλόγων που κέρδισαν το πρωτάθλημα υψηλότερου επιπέδου του αντίστοιχου αθλήματος την προηγούμενη σεζόν. Το *σκουντέτο* δημιουργήθηκε τη δεκαετία του 1920 για να τιμήσει τον νικητή του εθνικού ομοσπονδιακού πρωταθλήματος ποδοσφαίρου (το 1929 μετονομάστηκε σε Serie A ) και η πρώτη ομάδα που το φόρεσε ήταν η Τζένοα το 1924. Αργότερα υιοθετήθηκε από ομάδες άλλων αθλημάτων.

Η λέξη *scudetto* χρησιμοποιείται επίσης για να δηλώσει το τρόπαιο της Serie A. Το "κερδίζοντας το *σκουντέτο* "είναι συνώνυμο του "κερδίζοντας τη Serie A".

Προέλευση
---------

 Ο Τζιανλουίτζι Μπουφόν το 2016, φορώντας το *σκουντέτο* που κέρδισε με τη Γιουβέντους την προηγούμενη σεζόν. Στην εικόνα υπάρχει και η Coccarda, που φορούν οι σημερινοί κάτοχοι του Coppa Italia .
Οι πηγές συμφωνούν γενικά ότι ο εφευρέτης του *σκουντέτο* ήταν ο Ιταλός ποιητής και θεατρικός συγγραφέας Gabriele D'Annunzio. Στα νιάτα του, ο D'Annunzio ήταν ένθερμος οπαδός του ποδοσφαίρου και το 1887 αγόρασε μια δερμάτινη μπάλα στο Λονδίνο από τον ίδιο κατασκευαστή που προμήθευε τη Football League  και έπαιζε ποδόσφαιρο με τους φίλους του στην παραλία της πατρίδας του, Πεσκάρα. 

Το 1920, η πρώην αυστροουγγρική πόλη Fiume (τώρα η κροατική Rijeka ) προσαρτήθηκε στην Ιταλία και ο D'Annunzio πρότεινε στην τοπική ομάδα ποδοσφαίρου να αναγνωρίσει ότι υποστηρίζει την ιταλική κυριαρχία στην πόλη με μια τρίχρωμη ασπίδα πράσινου, λευκού και κόκκινου. στις φανέλες τους.  

Το 1924, η Ιταλική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία ενέκρινε την απόφαση να τιμήσει τους υπερασπιστές πρωταθλητές επιτρέποντάς τους να φορούν το *σκουντέτο* στις φανέλες τους. Το ιταλικό πρωτάθλημα ένωσης ράγκμπι που ξεκίνησε το 1928 έγινε το δεύτερο πρωτάθλημα που υιοθέτησε το *σκουντέτο* στη φανέλα μιας ομάδας για να υποδείξει μια ομάδα που κατέχει τίτλο. Από τότε, το *σκουντέτο* έχει γίνει το σύμβολο των υπερασπιστών των πρωταθλητών κάθε αθλητικού πρωταθλήματος στην Ιταλία.

Άλλες χώρες, όπως η Πορτογαλία και η Τουρκία, έχουν επίσης τους πρωταθλητές τους να φορούν ένα εθνικό σύμβολο στο στήθος τους.

* Cockade της Ιταλίας
* Κορυφή (αθλητισμός)
* Αστέρι (σήμα ποδοσφαίρου)


1. 1 2 3  Pierangelo, Paolo (8 April 2013). «150 anni di D'Annunzio, l'ideatore dello scudetto sulle maglie da gioco» (στα it). *la Gazzetta dello Sport* (Milan).. Ανακτήθηκε στις 9 December 2016.
2. ↑  Graziosi, Roberto (25 April 2016). «Chi ha inventato lo Scudetto?». *Focus*.. Ανακτήθηκε στις 9 December 2016.
Σφραγιστική βούλα της Ελισάβετ συζύγου του βασιλιά της Γερμανίας: + ELIZABETH DEI GRACIA ROMANORUM REGINA.
Η **Ισαβέλλα της Αραγωνίας**, (Ισπανική γλώσσα : *Isabela*, 1305 - 12 Ιουλίου 1330) από τον Οίκο της Βαρκελώνης ήταν πριγκίπισσα της Αραγωνίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Αυστρίας και βασίλισσα της Γερμανίας. Ήταν η τρίτη κόρη του Ιακώβου Β΄ της Αραγωνίας και της 2ης συζύγου του Λευκής των Καπετιδών-Ανζού, κόρης του Καρόλου Β¨ της Νάπολης. Αδελφός της ήταν ο Αλφόνσος Δ΄ της Αραγωνίας.
Οι πατρικοί παππούδες της ήταν ο Πέτρος Γ΄ της Αραγωνίας και η Κωνσταντία Χοενστάουφεν της Σικελίας, οι μητρικοί παππούδες της ήταν ο Κάρολος Β΄ της Νεαπόλεως και η Μαρία της Ουγγαρίας, βασίλισσα της Νάπολης. Ο πατέρας της θέλησε, για τον καθεδρικό της Ταρραγόνα, να αποκτήσει το λείψανο της Αγ. Θέκλας από το Σις της Αρμενίας. Θα του δινόταν με αντάλλαγμα τον γάμο της Ισαβέλλας με τον Οσίν της Αρμενίας γιο του Λέων Β΄ της Αρμενίας. Όμως οι Αρμένιοι ευγενείς αντιτέθηκαν στο να ενδυναμώσουν τις σχέσεις της χώρας τους με δυτικές, Καθολικές δυνάμεις.
Παντρεύτηκε στο Ράβενσμπουργκ τον Φρειδερίκο Α΄ δούκα της Αυστρίας το 1315. Από το προηγούμενο έτος ο σύζυγός της είχε διεκδικήσει τον τίτλο του βασιλιά της Γερμανίας μαζί με τον αντίπαλό του Λουδοβίκο Δ΄ δούκα της Βαυαρίας. Το 1325 οι δύο αντίπαλοι συμφώνησαν να συγκυβερνήσουν. Ο Λουδοβίκος Δ΄ ήταν 7 έτη μεγαλύτερος του Φρειδερίκου Α΄, ο οποίος περιήλθε σε δεύτερη μοίρα και αποσύρθηκε στην Αυστρία, ως το 1330 που απεβίωσε. Έξι μήνες μετά απεβίωσε και η Ισαβέλλα και τάφηκε στη Βιέννη. Λέγεται ότι η Ισαβέλλα ήταν τυφλή κατά τα τελευταία έξι έτη της ζωής της.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε το 1315 τον Φρειδερίκο Α΄, δούκα της Αυστρίας και διεκδικητή βασιλιά της Γερμανίας και είχε τέκνα:

* Ελισάβετ 1317-1336, απεβ. 19 ετών.
* Άννα 1318-1343, παντρεύτηκε πρώτα τον Ερρίκο ΙΕ΄ δούκα της Βαυαρίας και μετά τον Ιωάννη-Ερρίκο κόμη της Γκορίτσια.

Παραπομπές
----------

1. ↑  p11385.htm#i113844.
2. 1 2 3 4  «Kindred Britain»
3. ↑  p11385.htm#i113844. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
4. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
5. ↑
6. ↑
7. ↑  Necrologium Austriacum Gentis Habsburgicæ Prius, Passau Necrologies (II), σ. 123
8. ↑
9. ↑

Πηγές
-----

* Marek, Miroslav. "A listing of descendants of Petronilla I of Aragon". Genealogy.EU.[self-published source][better source needed]
* Cawley, Charles, Austria, Medieval Lands, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy,[self-published source][better source needed]
* Necrologium Austriacum Gentis Habsburgicæ Prius, Passau Necrologies (II).

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 54955493
* GND: 119324652

 |

 |
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Κηδαλίωνας** (***Κηδαλίων***, από το ρήμα *κηδαλίζω* = εξαγνίζω) αναφέρεται ένας Νάξιος δαίμονας άγνωστης γενεαλογίας στον οποίο η θεά Ήρα εμπιστεύθηκε τον νεογέννητο Ήφαιστο. Ο Κηδαλίων ανέθρεψε τον θεό και του δίδαξε την τέχνη της σιδηρουργίας, ενώ όταν ο Ήφαιστος ενηλικιώθηκε ο Κηδαλίων έγινε υπηρέτης του. Ο Κηδαλίων αναφέρεται και στον μύθο του Ωρίωνα και του βασιλιά της Χίου Οινοπίωνα: όταν ο Ωρίων τυφλώθηκε από τον Οινοπίωνα, κατέφυγε στη Λήμνο, όπου ο `Ηφαιστος του έδωσε τον Κηδαλίωνα για οδηγό. Ο γιγάντιος Ωρίωνας πήρε στον ώμο του τον Κηδαλίωνα και, βαδίζοντας υπό την καθοδήγησή του προς την ανατολή του ήλιου αντικρύζοντας τον ήλιο, θεραπεύθηκε από τις ηλιακές ακτίνες. Η ιστορία αναφέρεται μεταξύ άλλων και στη *Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου* (Α΄ 25).

Τον τίτλο *«Κηδαλίων»* είναι γνωστό ότι είχε ένα χαμένο σήμερα σατυρικό δράμα του Σοφοκλέους, του οποίου ελάχιστοι στίχοι σώζονται και είναι άγνωστο αν η υπόθεσή του αφορούσε την παιδική ηλικία του Ηφαίστου ή τον μύθο της τυφλώσεως του Ωρίωνα. Ο Κηδαλίων συγκαταλέγεται από κάποιες αρχαιότερες πηγές ανάμεσα στους Καβείρους, ενώ από κάποιες νεότερες πηγές ανάμεσα στους Κύκλωπες, από τη στιγμή που τα τεράστια αυτά όντα θεωρήθηκαν υπηρέτες του Ηφαίστου, κατά την Ελληνιστική εποχή. Σε κάποια τοιχογραφία που περιγράφει ο Λουκιανός, απεικονιζόταν ο Ωρίων να φέρει στους ώμους του τον Κηδαλίωνα. Παρόμοια παράσταση ανεγνώρισε ο Helbig σε τοιχογραφία της Πομπηίας. Επίσης, ο Κηδαλίων παριστάνεται κατά τον Wilamowitz με μορφή νάνου σε ένα ανάγλυφο που βρίσκεται στο Μουσείο του Λούβρου. Παράσταση του Κηδαλίωνα υπάρχει και σε ανάγλυφο από την Πομπηία.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ο Κηδαλίων στο «Theoi.com»

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 531
Ο **Κάρολος**, γαλλ. Charles (1515 - 1565) από τον Οίκο των Βουρβόνων ήταν πρίγκιπας του Ρος-συρ-Υόν.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Λουδοβίκου πρίγκιπα του Λα Ρος-συρ-Ιόν και της Λουίζας των Βουρβόνων, κόρης και κληρονόμου του Γιλβέρτου κόμη του Μονπανσιέ. Την κομητεία του Μονπανσιέ κληρονόμησε ο πρωτότοκος αδελφός του Λουδοβίκος. 

Μαζί με τον Λουδοβίκο συμμετείχε στους πολέμους εναντίον του Καρόλου Ε΄ των Αψβούργων στην Προβηγκία (1536), στο Αρτουά (1537), στο Ρουσιγιόν (1542) και στην Καμπανία (1544). Αιχμαλωτίστηκε κοντά στο Σαλόν-συρ-Μαρν. Όταν ελευθερώθηκε, έλαβε μέρος στην άμυνα του Μετς, όταν την πόλη πολιόρκησε ο Κάρολος Ε΄ το 1552. Έπειτα ακολούθησε τον Ερρίκο Γ΄ της Γαλλίας στην πολιορκία του Ρεντί στο Αρτουά.

Κατά τη διάρκεια των Θρησκευτικών Πολέμων έλαβε μέρος στις πολιορκίες των πόλεων Μπουρζ και Ρουέν (1562). Ήταν οικείος της Αικατερίνης των Μεδίκων και, αν και ο αδελφός του Λουδοβίκος ακολούθησε τους Ουγενότους του δούκα του Γκιζ, εκείνος έμεινε μετριοπαθής Καθολικός.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε το 1544 τη Φιλίππα ντου Μοντεσπεντόν κυρία του Πμωπρώ και είχε τέκνο:

* Ερρίκος απεβ. 1560, μαρκήσιος του Μπωπρώ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  bibale.irht.cnrs.fr/59166.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Charles de Bourbon, prince de La Roche-sur-Yon στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 285684513
* SUDOC: 162481314

 |

 |
Η **Μουσική** είναι ένα από τα τρία γλυπτά που διακοσμούν την περιοχή MDM στη Βαρσοβία από το 1952, μαζί με τις *Καλές Τέχνες* και το *Θέατρο*. Βρίσκεται στο κτήριο στην οδό Κοσικόβα 34/50. Το έργο επιλέχθηκε ως αποτέλεσμα διαγωνισμού. Ο δημιουργός του έργου είναι ο Γιούζεφ Γκοσουάφσκι, αλλά λόγω της σύντομης προθεσμίας ολοκλήρωσης, τον βοήθησαν ο αδελφός του - Στανίσουαφ - και η σύζυγός του - Βάντα. Το πρώτο στάδιο της δημιουργίας του γλυπτού ήταν ένα μικρό διαγωνιστικό μοντέλο. Στη συνέχεια, δημιουργήθηκε μια σύνθεση κοντά στο φυσικό μέγεθος. Η έλλειψη σκαλωσιάς, τα προβλήματα με την απόκτηση κεφαλαίων και η σύντομη προθεσμία ώθησαν τους καλλιτέχνες που ασχολούνταν με τη γλυπτική εργασία να ετοιμάσουν μια κατάλληλη επιστολή που απευθυνόταν στον τότε αρχιτέκτονα της Βαρσοβίας - Γιούζεφ Σιγκάλιν - περιγράφοντας τα προβλήματα που τους εμπόδιζαν, ο οποίος σύντομα συνέβαλε στη βελτίωση των συνθηκών και επέτρεψε την έγκαιρη εκτέλεση των εργασιών.

Το γλυπτό εμφανιζόταν σε μια από τις καρτ ποστάλ που εκδόθηκαν το 1952. Κόστισε 1,30 ζλότι, εκ των οποίων τα 0,08 ζλότι διατέθηκαν στο Κοινωνικό Ταμείο για την Ανασυγκρότηση της Πρωτεύουσας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Rudzka, Anna (2009). «Rzeźby Józefa Gosławskiego na MDM-ie w Warszawie». *Józef Gosławski. Rzeźby, monety, medale* (1 έκδοση). Warszawa: Alegoria. σελ. 28-30. ISBN 978-83-62248-00-1.
2. ↑  Oprócz Józefa Gosławskiego (*Muzyka*) byli to Kazimierz Bieńkowski (*Sztuki Piękne*) i Leon Machowski (*Teatr*).
3. 1 2  Rudzka, Anna (2008). «Warto czasem spojrzeć w górę». *Zabytki* (Warszawa: Przedsiębiorstwo Wydawnicze Rzeczpospolita SA) **7**: 6-9. ISSN 1640-0194.
Ο **Σίγκτρυγκ Γκνίπασον** ήταν βασιλιάς της Δανίας σύμφωνα με τον Αδάμ της Βρέμης που βασίλευσε τον 10ο αιώνα και ανήκε στον Οίκο του Όλαφ.
Ο Σίγκτρυγκ ήταν γιος του Γκνίπα και μιας Δανίδας ευγενούς με το όνομα Ασφρίντ, σύμφωνα με τον Αδάμ της Βρέμης έγινε βασιλιάς της Δανίας κατά τη διάρκεια της αρχιεπισκοπής του Χόγκερ της Βρέμης (909 - 917). Το όνομα του απομνημονεύεται σε δυο Ρουνικές λίθους που βρέθηκαν κοντά στο Σλέσβιχ με ονόματα *DR2* και *DR4* οι οποίες ανεγέρθησαν από τη μητέρα του μετά τον θάνατο του για να εγγυηθεί ότι η περιοχή αποτελούσε την ισχυρή βάση της οικογένειας.

Με βάση τη μαρτυρία του Σβεν Β΄ της Δανίας ο Αδάμ της Βρέμης αναφέρει ότι ο Αρθακανούτος Α΄ ήρθε στη Δανία και αμέσως εκθρόνισε τον νεαρό βασιλιά Σίγκτρυγκ ωστόσο άλλες πηγές παρουσιάζουν τον *Χνίπα* που ταυτίζεται με τον πατέρα του Σίγκτρυγκ Γκνίπα να βασιλεύει μέχρι το 934. Ο Σνόρρι Στούρλουσον αναφέρει την ήττα του Γκνίπα από τον Γκορμ τον Παλαιό τοποθετώντας τον θάνατο του αργότερα σε σχέση με τον Αδάμ της Βρέμης. Ο Αδάμ αναφέρει την ύπαρξη και άλλων Δανών βασιλέων εκείνη την εποχή σαν απόδειξη ότι τον θρόνο στη Δανία δεν τον κατείχε μονάχα ένας βασιλιάς.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 27  Νοεμβρίου 2018.
2. ↑  Asfriþr karþi kumbl þaun aft Siktriku sun sin aui Knubu (Asfrith carved this gravestone after Sigtrygg, her son and Gnupa's); Ui Asfriþr karþi kubl þausi tutir Uþinkars aft Sitriuk kununt sun sin auk Knubu (Holy Asfrith carved this gravestone, Odinkar's daughter, after Sigtrygg, king, her son and Gnupa's). A. V. Storm, "Pages of Early Danish History, from the Runic Monuments of Sleswick and Jutland", The Saga=Book of the Viking club, vol. 2, pp. 328-347.

Πηγές
-----

* A. V. Storm, "Pages of Early Danish History, from the Runic Monuments of Sleswick and Jutland", The Saga=Book of the Viking club, vol. 2.



|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Sigtrygg Gnupasson  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
***Η Ημέρα*** ήταν καθημερινή πολιτική εφημερίδα της Πάτρας και του δημοκρατικού χώρου της Δυτικής Ελλάδας.

Ιδρύθηκε το Μάρτιο του 1945 με το όνομα *Σημερινή* και εκδιδόταν από ομάδα τυπογράφων. Ανήκε στον κεντροαριστερό χώρο. Το 1951 ανέλαβε τη *Σημερινή* ο Χρήστος Ριζόπουλος, εργαζόμενος στην εφημερίδα, και την μετονόμασε σε *Η Ημέρα* (με υπότιτλο *Πρωινή ανεξάρτητος εφημερίς Πατρών*). Είχε προηγηθεί η διάλυση και εκκαθάριση της εταιρείας που εξέδιδε την *Σημερινή*. Το νέο όνομα είχε προτείνει ο τότε Αχαιός βουλευτής Φωκίων Ζαΐμης. Το 1989 την ανέλαβε ο δημοσιογράφος και εργαζόμενος στην εφημερίδα Ανδρέας Χριστόπουλος. Το 2005 πέρασε στον Θεόδωρο Καμπέρο και στην *Εκδοτική Πατρών Α.Ε.* Η εφημερίδα *Ημέρα των Πατρών* ανέστειλε την έκδοσή της στις 22 Οκτωβρίου 2009 με απόφαση του Θεόδωρου Καμπέρου και παραμένει κλειστή μέχρι και σήμερα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Η Σημερινή*, φύλλο 1 (14/03/1945), σελ. 2.
2. ↑  *Η Ημέρα*, φύλλο 1 (30/08/1951), σελ. 1.
3. ↑  *Η Ημέρα*, φύλλο 1 (30/08/1951), σελ. 7.

Πηγές
-----

* Εφημερίδα *Η Ημέρα*, φύλλο 16ης Οκτωβρίου 2007, σελ. 4, 5: αφιέρωμα στις εκδηλώσεις για τα 60 χρόνια της εφημερίδας.
Ο **Άγγελος Βασιλειάδης** (8 Αυγούστου 1924 - Μάρτιος 1999) ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής.

Γεννήθηκε το 1924 στη Θεσσαλονίκη. Έκανε μεγάλη καριέρα με τις ομάδες του Άρη και του Ολυμπιακού. Έπαιξε πέντε φορές με την Εθνική Ελλάδας και σημείωσε και δύο γκολ. Απεβίωσε το 1999 σε ηλικία 75 ετών.

Ποδοσφαιρική καριέρα με τον Άρη
-------------------------------

Ο Βασιλειάδης ξεκίνησε από τα τμήματα υποδομής του Μεγάλου Αλεξάνδρου και στα τέλη της δεκαετίας του '30 μεταπήδησε στον Άρη.

Μετά το τέλος της γερμανικής κατοχής, ήταν μέλος της επιθετικής γραμμής των "κίτρινων", μαζί με τον Κλεάνθη Βικελίδη, τον Γιάννη Λιακόπουλο και τον Μιχάλη Κολωνιάρη. Με έξι γκολ αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ της ομάδας στην κατάκτηση του πρωταθλήματος Θεσσαλονίκης, αλλά δεν αγωνίστηκε στον πρώτο αγώνα της τελικής φάσης του πρωταθλήματος εναντίον της ΑΕΚ στην Αθήνα. Στο δεύτερο ματς, στις 16 Ιουνίου 1946, ο Βασιλειάδης άνοιξε το σκορ εναντίον του Ολυμπιακού στο 17ο λεπτό, κρίνοντας την αναμέτρηση. Μετά τη νίκη κατά της ΑΕΚ με 4-1, οι "κίτρινοι" κατέκτησαν τον τίτλο του πρωταθλητή Ελλάδος για τρίτη φορά.

Την επόμενη σεζόν, ο Βασιλειαδης πέτυχε τέσσερα γκολ, με πιο σημαντική ημέρα τα δύο γκολ που πέτυχε μέσα σε ένα λεπτό εναντίον του Ηρακλή, ισοφαρίζοντας τον αγώνα σε 2-2 από 2-0. Σε δύο περιπτώσεις, στις 17 Νοεμβρίου 1946 εναντίον του Μεγάλου Αλεξάνδρου και στις 2 Μαρτίου 1947 εναντίον του Ηρακλή, αγωνίστηκε ως τερματοφύλακας, λόγω απουσίας των βασικών της θέσης αυτής.

Την σεζόν 1947-48, πραγματοποίησε εξαιρετική εμφάνιση εναντίον του ΠΑΟΚ, πετυχαίνοντας ένα γκολ σε κάθε ημίχρονο για το τελικό 0-2 στις 30 Νοεμβρίου 1947, ενώ στο ματς του κυπέλλου Ελλάδος με τον ίδιο εντίπαλο, ο Βασιλειάδης άνοιξε το σκορ στην συντριπτική εκτός έδρας νίκη του Άρη με 2-5.

Στο τέλος εκείνης της σεζόν, η οικογένεια του ποδοσφαιριστή μετακόμισε στην Αθήνα, με τους τρεις μεγάλους του κέντρου να δείχνουν ενδιαφέρον για την απόκτηση του, με τον Ολυμπιακό να είναι τελικά ο επόμενος σταθμός της καριέρας του. Κατά την τελική φάση του πρωταθλήματος Ελλάδος 1948-49, αιτήθηκε από την ομάδα του να μην συμμετάσχει στην βασική ενδεκάδα η οποία θα αντιμετώπιζε τον Άρη, αίτημα το οποίο έγινε αποδεκτό από την ομάδα του Πειραιά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  1924: Γεννήθηκε ο σπουδαίος Άγγελος Βασιλειάδης | aris.re

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Βασίλης [άγνωστο επίθετο], *Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ...Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό*, αυτοέκδοση, 2014. ISBN 978-960-93-5927-6
* Βασιλειάδης Άγγελος | aris.re
* *Η Ιστορία του Ολυμπιακού* , Έκδοση *Γ.Χ. Αλεξανδρής* , Αθήνα 1996
* *Θρύλος πορεία μέσα στο χρόνο*, Έκδοση *Ηλιότριπο*, Αθήνα 1997 ISBN 569-584-365-2
* *Χρυσός Θρύλος* Έκδοση *Art Press,Εκδοτική Α.Ε.* , Αθήνα 1997
* *Εθνική Ελλάδος πορεία μέσα στο χρόνο* , *Εκδόσεις Παπαζήση* Αθήνα 2001
* *Ολυμπιακός ένα αρχείο μια ιστορία* Β. Καρδάσης ,Μίλητος 1997
* *Ο Τελευταίος των πέντε ο Λεωνίδας Ανδριανόπουλος αφηγείται* ,Καστανιώτης, Δημήτρης Καπράλος,Αθήνα 2004 , ISBN 960-03-3851-5
Η **αμφιστεγίνα** (λατινική και επιστημονική ονομασία *Amphistegina*) είναι βιολογικό γένος θαλάσσιων μονοκύτταρων ευκαρυωτικών οργανισμών (βασίλειο: πρώτιστα), που ανήκουν στα τρηματοφόρα. Το στρωματογραφικό εύρος των απολιθωμάτων αμφιστεγίνας εκτείνεται από την Ηώκαινο μέχρι την Ολόκαινο εποχή, με γεωγραφική κατανομή σε όλη την υδρόγειο. Το κέλυφος έχει ασύμμετρο αμφίκυρτο τροχοσπειροειδές σχήμα. Οι θάλαμοι στους οποίους χωρίζεται το εσωτερικό του είναι πολλοί, ευρείς αλλά μικρού ύψους, έντονα καμπυλωμένοι προς τα πίσω στην περιφέρεια, ώστε να σχηματίζουν προεκτάσεις θαλάμων. Η κοιλιακή («ομφαλοφόρος») πλευρά φέρει ακτινικές γραμμές, παρόμοιες με εκείνες του γένους *Asterigerina*. Το τοίχωμα του κελύφους έχει ασβεστολιθική σύσταση και η επιφάνειά του φέρει μικροσκοπικές οπές, αλλά ως γενικό σύνολο είναι λείο. Η περιφέρεια σχηματίζει γωνιώδη γραμμή, σαν τρόπιδα. Το άνοιγμα είναι κατά βάση μια σχισμή στο άκρο της κοιλιακής πλευράς, πλαισιωμένη από χείλος.

Οι Loeblich & Tappan συμπεριέλαβαν το 1964 το γένος *Amphistegina* σε ομώνυμη οικογένεια, τις αμφιστεγινίδες (*Amphisteginidae*), μαζί με τα συγγενικά γένη *Boreloides*, *Eoconuloides* και *Tremastegina*.

Η αμφιστεγίνα ζει μεν και στις εύκρατες θάλασσες, ωστόσο προτιμά τα θερμά και αβαθή νερά (συναντάται σε βάθη μικρότερα των 30 μέτρων), ζώντας κυρίως στον θαλάσσιο βυθό ανάμεσα στην ακτή και σε κάποιον κοραλλιογενή ύφαλο ή υφάλους. Το κέλυφός της είναι αρκετά σκληρό σε σύγκριση με πολλά άλλα πιο εύθραυστα κελύφη τρηματοφόρων, κάτι που της επιτρέπει να επιβιώνει σε πολύ ταραγμένα από κυματισμο νερά.

Απολιθώματα αμφιστεγίνας έχουν ανακαλυφθεί και στην Ελλάδα, συγκεκριμένα (μεταξύ άλλων περιοχών):

* Στους Οθωνούς μέσα σε ολιγοκαινικά-μειοκαινικά πετρώματα (μάργες ή ασβεστόλιθους) μαζί με λεπιδοκυκλίνες και άλλα πρωτόζωα.
* Στους Παξούς μέσα σε μειοκαινικούς ασβεστόλιθους μαζί με λεπιδοκυκλίνες.
* Στη Ζάκυνθο μέσα σε μειοκαινικά πετρώματα (μάργες).
* Στη Ρόδο και στα Κύθηρα μέσα σε ασβεστόλιθους της Λουτήτιας εποχής.
* Στον φλύσχη της Πίνδου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Short Treatise on Foraminiferology*
2. ↑  Loeblrich & Tappan 1988. Modern Foraminifera: Αρχειοθετήθηκε 2012-06-16 στο Wayback Machine.
3. ↑  *Treatise on Invertebrate Paleontology*, Part C, Protista 2(2)
4. ↑  «The most common foram of Hawaii»

Πηγές
-----

* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 5, σελ. 256

Βιβλιογραφία
------------

* Triantaphyllou, Maria; Dimiza, Margarita; Hallock, Pamela; Koukousioura, Olga (Απρίλιος 2012). «Observations on the Life Cycle of the Symbiont-Bearing Foraminifer Amphistegina Lobifera Larsen, an Invasive Species in Coastal Ecosystems of the Aegean Sea». *Journal of Foraminiferal Research* **42** (2): 143-150. doi:10.2113/gsjfr.42.2.143.
Το **Παλάτι του Μεγάλου Μαγίστρου των ιπποτών**  ή **Καστέλο** βρίσκεται στην βορειοδυτική πλευρά της μεσαιωνικής πόλης της Ρόδου στο ψηλότερο σημείο του κάστρου και αποτελεί το σημαντικότερο ίσως μνημείο της περιόδου των ιπποτών.

Κατασκευή απο τους Ιππότες
--------------------------

Το **Παλάτι του Μεγάλου Μαγίστρου** είναι κτίσμα του 14ου αιώνα που κατασκευάστηκε από τους Ιωαννίτες ιππότες, οι οποίοι κατείχαν τη Ρόδο και ορισμένα άλλα νησιά όπως το Καστελόριζο από το 1309 έως το 1522, στη θέση παλαιότερης βυζαντινής ακρόπολης του 7ου μ.Χ. αιώνα. Σύμφωνα με νεότερες έρευνες στη θέση του, βρισκόταν ο ιερός ναός του θεού Ήλιου και σε αυτή την θέση πιθανόν να είχε στηθεί ο περίφημος Κολοσσός της Ρόδου σε αντίθεση με την προγενέστερη πεποίθηση ότι βρισκόταν στην περιοχή Μανδράκι, που βρίσκεται στη θέση του ενός εκ των τριών λιμανιών της Ρόδου. Το παλάτι εκτός από διοικητικό κέντρο των Ιπποτών και κατοικία του Μεγάλου Μαγίστρου ήταν επίσης έδρα της άρχουσας κοινωνικής και πνευματικής τάξης της Ρόδου.

Η κύρια είσοδος του παλατιού 
Το εσωτερικό του παλατιού

Τουρκοκρατία
------------

Όταν κατέλαβαν το νησί οι Οθωμανοί χρησιμοποίησαν το παλάτι ως φρούριο, κέντρο διοίκησης και φυλακή ενώ το 1856, μετά από έκρηξη πυρομαχικών από χτύπημα κεραυνού, που φυλάσσονταν στα υπόγειά του παραπλήσιου ναού του Αγίου Ιωάννου των Ιπποτών, ένα μέρος του καταστράφηκε.

Υπό ιταλική κατοχή
------------------

Όταν το 1912 η Ρόδος περιήλθε στο Βασίλειο της Ιταλίας, οι Ιταλοί επιδιόρθωσαν το κομμάτι που είχε καταστραφεί, μεταξύ των ετών 1937 - 1940 υπό την εποπτεία του Ιταλού διοικητή της Δωδεκανήσου Ντε Βέκκι, καθιστώντας το έδρα του εκάστοτε Ιταλού διοικητή του νησιού αλλά και καλοκαιρινή κατοικία του βασιλιά Βίκτωρα Εμμανουήλ Γ΄της Ιταλίας,το όνομα του οποίου βρίσκεται ακόμη σε μια τεράστια πλάκα κοντά στην είσοδο.

Σημερινή εποχή
--------------

Μετά την προσαρτηση των Δωδεκανησων στην Ελλάδα το 1948 ο πρωτος οροφος του παλατιού μετατράπηκε από τις ελληνικές αρχές σε μουσείο το οποίο περιέχει διάφορες καλλιτεχνικές δημιουργίες, είδη λαϊκής τέχνης από την αρχαιότητα και τον μεσαίωνα, όπλα, μεσαιωνικές ταφόπλακες, κοσμήματα, βιβλία, πίνακες ζωγραφικής, αγάλματα και άλλα ευρήματα ενώ γενικά το όλο κτίσμα αποτελεί τον μεγαλύτερο πόλο έλξης επισκεπτών στη μεσαιωνική πόλη της Ρόδου.αχ

Πηγές
-----

* rodosport.gr
* agrotravel.gr Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine.
* digitalaegean.gr[*νεκρός σύνδεσμος*]
* Υπουργείο Πολιτισμού
* Μαρία Ζ. Σιγάλα, «Γυάλινα κτερίσματα στη μεσαιωνική έκθεση στο Καστέλλο της Ρόδου», *ΧΑΡΙΣ ΧΑΙΡΕ. Μελέτες στη μνήμη της Χάρης Κάντζια,* τ. Β΄, Αθήνα **2004**, 195-216.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Grand Master Palace». *greeka.com*. Ανακτήθηκε στις 17 Ιουλίου 2015.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 235679059
* GND: 4642014-9
* NKC: kn20020403016

 |

 |
Ο **Όθων ο νεότερος** (1396 - 1452) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν κόμης του Οστερόντε (1420-52), περιοχής του πριγκιπάτου του Γκρουμπενχάγκεν που ανήκε στο δουκάτο του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ.

Βιογραφία
---------

Ήταν το μόνο τέκνο του Φρειδερίκου κόμη του Οστερόντε και της Αδελαΐδας, κόρης του Βερνάρδου Ε΄ πρίγκιπα του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ. Το 1421 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ως κόμης του Οστερόντε. Την ίδια περίοδο πρίγκιπας του Γκρουμπενχάγκεν ήταν ο εξάδελφός του Έρικ και έπειτα από το 1427 οι δύο γιοί του Ερρίκος Γ΄ και Αλβέρτος Β΄. 

Το 1452 απεβίωσε άτεκνος και η κομητεία του Οστερόντε επανενώθηκε με το πριγκιπάτο του Γκρουμπενχάγκεν.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε τη Σονέτα, κόρη του Ιωάννη Α΄ κόμη του Νασσάου-Βάιλμπουργκ, αλλά δεν απέκτησε τέκνα.

Πηγές
-----

* www.Welfen.de
Η **Luben.tv** είναι ελληνική ιστοσελίδα στο διαδίκτυο, η οποία ασκεί κριτική και σάτιρα για το πολιτικό και κοινωνικό γίγνεσθαι της Ελλάδας, όπως και για δημόσια πρόσωπα, δημοσιογράφους, ή/και πολιτικούς από όλους τους πολιτικούς χώρους.

Ιδρύθηκε το 2010 από δύο φοιτητές στη Σχολή Μηχανικών Υπολογιστών στο Πολυτεχνείο Κρήτης. Η ονομασία αυτή προέρχεται από τη γερμανική λέξη *«lumpen»*, που ουσιαστικά σημαίνει *κουρέλι*. 

Ο ιστότοπος έχει περίπου 1.500.000 θεάσεις σε μηνιαία βάση και περίπου 600.000 μοναδικούς χρήστες. Το 50% του κοινού που παρακολουθεί τις αναρτήσεις του *Luben.tv*, είναι ηλικίας 25-34 ετών. Συνολικά, οι νέοι χρήστες, ετών 18-24, είναι περίπου το 28%. Το κανάλι του ιστοτόπου στο *YouTube* έχει περισσότερους από 500.000 εγγεγραμμένους χρήστες, ενώ τα εξόχως δημοφιλή βίντεο, που έχει αναρτήσει δημόσια, ξεπερνούν τις 2 εκατομμύρια θεάσεις το καθένα.

Το κύριο σλόγκαν της *Luben TV* είναι το εξής, *"Σχεδόν τόσο καλό όσο η ελληνική πραγματικότητα".*

Παραπομπές
----------

1. ↑  Κακαουνάκη, Μαριάννα (16 Ιουνίου 2023). «Luben.tv, αυτοί είστε!». *Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ*. Ανακτήθηκε στις 16 Ιουνίου 2023.
2. ↑  «Πόπη Τσαπανίδου / Το επικό σχόλιο στο Luben για το «πάμε με φόρα»». *Αυγή*. 7 Φεβρουαρίου 2023. Ανακτήθηκε στις 16 Ιουνίου 2023.
3. ↑  ΙΝ, Σύνταξη (26 Νοεμβρίου 2022). «Ο Μητσοτάκης, το Luben και τα... ντολμαδάκια». *in.gr*. Ανακτήθηκε στις 16 Ιουνίου 2023.
4. ↑  «Luben: Η φοιτητοπαρέα από τα Χανιά που έβαλε τη σφραγίδα της στη διαδικτυακή σάτιρα». *larissanet.gr*. 16 Ιουνίου 2023. Ανακτήθηκε στις 16 Ιουνίου 2023.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Luben.tv
* LubenTVOfficial
Συντεταγμένες: 50°47′46″N 4°18′59″E﻿ / ﻿50.796211°N 4.316468°E﻿ / 50.796211; 4.316468

Προσομοίωση σπηλαίου, στην είσοδο του ορύγματος
Η **Nemo 33** ήταν η βαθύτερη πισίνα κλειστού χώρου στον κόσμο, πριν κατασκευαστεί η Y-40 στο Μοντεγκρόττο Τέρμε της Πάντοβας στην Ιταλία.

Η πισίνα βρίσκεται στις Βρυξέλες. Το μέγιστο βάθος της είναι 34,5 μέτρα. Περιέχει 2,5 εκατ. λίτρα μη χλωριωμένου ύδατος, που διατηρείται στους 30 °C και διαθέτει αρκετές προσομοιώσεις καταδυτικών σπηλαίων σε 10 μέτρα βάθος. Εξαιτίας της υψηλής θερμοκρασίας του νερού, οι δύτες μπορούν να καταδύονται για μεγάλο χρονικό διάστημα χωρίς στολή υγρού τύπου. Υπάρχουν διάφορα υποβρύχια παράθυρα που επιτρέπουν στους εξωτερικούς επισκέπτες να έχουν θέα προς την πισίνα σε διαφορετικά βάθη. Το κτιριακό σύμπλεγμα που φιλοξενεί την πισίνα σχεδιάστηκε από τον Βέλγο ειδήμονα της κατάδυσης Τζον Μπίρνερτς για καταδυτική εκπαίδευση, αναψυχή και παραγωγή ταινιών το 2004.

Παρόλο που η πισίνα είναι ανοικτή σε τουρίστες, δύτες αναψυχής και επαγγελματίες δύτες, για λόγους ασφαλείας οι δύτες πρέπει να είναι άνω των δώδεκα ετών, υγιείς και πιστοποιημένοι ως δύτες ή με συνοδεία και εποπτεία εκπαιδευτών. Όσοι επιθυμούν να καταδυθούν χρειάζονται καταδυτικό σύντροφο, επίσης για λόγους ασφαλείας.

Παραπομπές σημειώσεις
---------------------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 1  Ιουλίου 2019.
2. ↑
3. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Μαρτίου 2013. Ανακτήθηκε στις 14 Σεπτεμβρίου 2014.
4. ↑

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Nemo 33** |

* Official Site
* Diving to Nemo 33 - Deepest Indoor Pool in the World
* BBC News: World's Deepest Pool Set To Open
Το βασίλειο τα πρώτα χρόνια δημιουργίας του
Το **Βασίλειο της Σύρμιας** (*σερβικά: Сремска краљевина*) ήταν μεσαιωνικό σερβικό βασίλειο 1282 - 1325, το οποίο αρχικά ήταν υποτελές του Βασιλείου της Ουγγαρίας, αλλά στη συνέχεια έγινε ανεξάρτητο βασίλειο. Το είχαν διοικήσει οι βασιλείς Στέφανος Ντραγκούτιν (1282-1316) και ο γιος του Στέφανος Βλάντισλαβ Β΄(1316-1325). Τα εδάφη του βασιλείου ήταν επικεντρωμένα στην περιοχή της Άνω Σύρμιας (γνωστή σήμερα ως Σρεμ) και της Κάτω Σύρμιας (γνωστή σήμερα ως Μάτσβα ). Η πρώτη πρωτεύουσα της ήταν το Ντεμπρτς (μεταξύ Βελιγραδίου και Σάμπατς), ενώ η πρωτεύουσα αργότερα μεταφέρθηκε στο Βελιγράδι.

Αρχικά ο Στέφαν Ντραγκούτιν ήταν βασιλιάς της Σερβίας από το 1276 έως το 1282. Το 1282 έσπασε το πόδι του στο κυνήγι και αρρώστησε, τότε πέρασε το θρόνο της Σερβίας στο νεότερο αδελφό του Στέφανος Μιλούτιν, διατηρώντας για τον εαυτό του ορισμένες βόρειες περιοχές της χώρας που ήταν το αρχικό βασίλειο της Σύρμιας. Αργότερα ο γιος του Βλάντισλαβ παντρεύτηκε τη θυγατέρα του Ούγγρου βασιλιά και πήρε προίκα το Βανάτο του Σο και το Βανάτο της Μάτσβα και ήταν με αυτό τον τρόπο υποτελής του βασιλιά της Ουγγαρίας. Το νέο κράτος ονομάστηκε Βασίλειο της Σύρμια και πρώτη πρωτεύουσα του κράτους του ήταν αρχικά το Ντεμπρτς κι έπειτα το Βελιγράδι.

Το 1291 προσαρτήθηκαν στο βασίλειο οι περιοχές του Μπρανίσεβο και του Κούσεβο που ανήκαν πριν στο Βασίλειο της Ουγγαρίας και τα διεκδικούσε και η Βουλγαρία. Κοντά στο τέλος της ζωής του ο Δραγούτιν διαχωρίστηκε από τους Ούγγρους φίλους του και ενίσχυσε τις διασυνδέσεις του στη Σερβία. Αργότερα έγινε μοναχός και άλλαξε το όνομά του σε "Θεόκτιστος" (Teoktist). Πέθανε το 1316 και τάφηκε στο μοναστήρι "Đurđevi Stupovi" κοντά στο Νόβι Παζάρ.

Όταν πέθανε βασιλιάς έγινε ο γιος του Βλάντισλαβ σαν Στέφαν Β΄. Το 1319 όμως ο βασιλιάς της Σερβίας και θείος του εισέβαλε και προσάρτησε το βασίλειο στο δικό του και φυλάκισε τον Βλάντισλαβ. Όταν ο Μιλούτιν πέθανε το 1321 ο Βλάντισλαβ επανέκτησε το βασίλειο της Σύρμιας με τη βοήθεια των Ούγγρων.

Αργότερα δέχτηκε την εισβολή του διάδοχου του Μιλούτιν αναγκάστηκε να υποχωρήσει στο Βασίλειο της Ουγγαρίας το 1324. Τελικά το βασίλειο της Σύρμιας διαμελίστηκε ανάμεσα στην Ουγγαρία και τη Σερβία.

Βασιλείς
--------

* Στέφανος Ντραγκούτιν (1282-1316)
* Στέφανος Βλάντισλαβ Β΄ (1316-1325)

* ο Στέφαν Ντραγκούτινο Στέφαν Ντραγκούτιν
* ο Στέφαν Β΄ Βλαντισλάβο Στέφαν Β΄ Βλαντισλάβ

Πηγές
-----

* Miomir Filipović - Fića, Tri cara i trideset i jedan kralj srpskog naroda, Čikago, 1992.
* Drago Njegovan, Prisajedinjenje Vojvodine Srbiji, Novi Sad, 2004.
* Small encyclopedia "Sveznanje" published by "Narodno delo", Belgrade, in 1937 which is today in public domain.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Fine, John V.A. (1994). *The Late Medieval Balkans: a critical survey from the late twelfth century to the Ottoman conquest*. University of Michigan Press. σελ. 220. ISBN 9780472082605.

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Kingdom of Syrmia  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η **Γκιουλέρ Ντουμάν** (γεν. 30 Ιουνίου 1967) είναι τουρκάλα τραγουδίστρια, τραγουδοποιός, συνθέτις, τηλεπαρουσιάστρια και δασκάλα μουσικής. Είναι κατά κύριο λόγο καλλιτέχνης λαϊκής μουσικής.

Βιογραφία
---------

Η Γκιουλέρ Ντουμάν γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη στις 30 Ιουνίου 1967. Κατάγεται από το Ερζερούμ. Άρχισε την πρωτοβάθμια εκπαίδευση στις αρχές της δεκαετίας του 1970. Όταν ήταν παιδί, άρχισε να παίζει μπαγλαμά.

Ενώ ήταν μαθήτρια, ασχολήθηκε επίσης με τη μουσική. Κυκλοφόρησε το πρώτο της άλμπουμ το 1980. Έχει κυκλοφορήσει εννέα σόλο άλμπουμ στη δεκαετία του '80. Συνέχισε να κυκλοφορεί άλμπουμ στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Έγινε γνωστή σε όλη τη Τουρκία με το άλμπουμ *Güler Duman '94*, το οποίο κυκλοφόρησε το 1994. Έγινε ένα από τα πιο επιτυχημένα άλμπουμ της χρονιάς. Τα άλμπουμ που κυκλοφόρησαν το 1995 και το 1997 ήταν δημοφιλή άλμπουμ της τουρκικής λαϊκής μουσικής. Μετακόμισε στη Γερμανία το 1993. Διευθύνει τη διεθνή μουσική σχολή Γκιουλέρ Ντουμάν και διδάσκει μουσική από το 1993. Παρουσίασε ένα μουσικό πρόγραμμα στην τηλεόραση μεταξύ 2013-2014. Πέρα από τα σόλο άλμπουμ, έχει εμφανιστεί και σε συλλογικά άλμπουμ. Είναι ένα από τα σημαντικότερα ονόματα της τουρκικής λαϊκής μουσικής.

Δισκογραφία
-----------

* 1980: *Dost Garip*
* 1982: *O Leyli Leyli*
* 1984: *Seher Yeli*
* 1985: *Mevlayı Seversen*
* 1987: *Misafir Geldim*
* 1987: *Nazlı Yara Küskünüm*
* 1988: *Kulluk Benim Olsun Sultanlık Senin*
* 1988: *Ya Dost*
* 1990: *Buldular Beni*
* 1991: *Gül Yüzlü Sevdiğim*
* 1992: *Duygu Pınarı (Vezrana)*
* 1993: *Dost Dost Diye*
* 1994: *Güler Duman '94*
* 1995: *Bu Devran*
* 1997: *Öl Deseydin Ölmez miydim?*
* 2002: *Yolcuyum Bu Dağlarda*
* 2009: *Türküler Dile Geldi*
* 2012: *Yüreğimden Yüreğinize*
* 2017: *Yüreğimden Yüreğinize Sazım*

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 20  Ιουνίου 2019.
2. ↑  «Güler Duman'ın 1980'li ve 1990'lı yıllarda çıkardığı albümler». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Φεβρουαρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 14 Φεβρουαρίου 2020.
3. ↑  «Güler Duman, TRT Müzik ekranlarında Türküler Dile Geldi adlı program sunuyor». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Φεβρουαρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 14 Φεβρουαρίου 2020.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 121599853
* LCCN: n2012073295
* ISNI: 0000 0004 0721 7050
* MusicBrainz: 0ef4a22a-82e2-45a8-920f-5a4e5a66a4a9

 |

 |
Η **Συνθήκη της Βαρσοβίας** (γερμανικά: Warschauer Vertrag‎‎, πολωνικά: Układ PRL-RFN) ήταν συνθήκη μεταξύ της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας (Δυτική Γερμανία) και της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας. Υπεγράφη από τον Καγκελάριο Βίλλυ Μπραντ και τον Πρωθυπουργό Γιούζεφ Τσιρανκιέβιτς στο Προεδρικό Μέγαρο στις 7 Δεκεμβρίου 1970 και επικυρώθηκε από τη Δυτικογερμανικό Μπούντεσταγκ στις 17 Μαΐου 1972.

Στη συνθήκη, και οι δύο πλευρές δεσμεύτηκαν στη μη βία και αποδέχθηκαν τα υπάρχοντα σύνορα - τη Γραμμή Όντερ-Νάισσε, η οποία επιβλήθηκε στη Γερμανία από τις Συμμαχικές δυνάμεις στη Διάσκεψη του Πότσδαμ το 1945 μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Αυτό ήταν ένα αρκετά ευαίσθητο θέμα από τότε, καθώς η Πολωνία ανησυχούσε ότι μια γερμανική κυβέρνηση θα μπορούσε να επιδιώξει να διεκδικήσει εκ νέου ορισμένα από τα πρώην ανατολικά εδάφη. Από την πολωνική σκοπιά, η μεταφορά αυτών των περιοχών θεωρήθηκε ως αντιστάθμιση για την πρώην πολωνική επικράτεια ανατολικά της Γραμμής Κάρζον (Κρέσι), η οποία είχε προσαρτηθεί από τη Σοβιετική Ένωση το 1939.

Στη Δυτική Γερμανία, ο Μπραντ επικρίθηκε έντονα από τη συντηρητική αντιπολίτευση Χριστιανοδημοκρατική Ένωση/Χριστιανοκοινωνική Ένωση Βαυαρίας, η οποία χαρακτήρισε την πολιτική του ως προδοσία των εθνικών συμφερόντων. Την εποχή που υπογράφηκε η συνθήκη, οι Δυτικογερμανοί σχολιαστές προσπάθησαν να υποστηρίξουν ότι αυτή δεν θα μπορούσε να είναι μια οριστική διευθέτηση του ζητήματος των πολωνικών συνόρων, επειδή το άρθρο IV αυτής της συνθήκης όριζε ότι προηγούμενες συνθήκες όπως η Συμφωνία του Πότσνταμ δεν αντικαταστάθηκαν από αυτήν την τελευταία συμφωνία, οπότε θα μπορούσε να υποστηριχθεί ότι οι διατάξεις αυτής της συνθήκης θα μπορούσαν να αλλάξουν με μια τελική συνθήκη ειρήνης μεταξύ της Γερμανίας και των Συμμάχων του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου — όπως προβλεπόταν στη Συμφωνία του Πότσνταμ. Στην πραγματικότητα, αυτές οι επιφυλάξεις ήταν για εσωτερική πολιτική κατανάλωση, καθώς οι όροι της συνθήκης θα είχαν αναμφίβολα θεωρηθεί δεσμευτικοί για την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία και τους διαδόχους της σε οποιοδήποτε δικαστήριο διεθνούς δικαίου.

Η Συνθήκη της Βαρσοβίας ήταν ένα σημαντικό στοιχείο της Οστπολιτίκ, που προτάθηκε από τον καγκελάριο Μπραντ και υποστηρίχθηκε από το κυβερνών Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα της Γερμανίας. Στον απόηχο της Συνθήκης του 1990 για τη τελική ρύθμιση όσον αφορά τη Γερμανία, η Γραμμή Όντερ-Νάισσε επιβεβαιώθηκε χωρίς καμία επιφύλαξη με τη Συνθήκη Συνόρων Γερμανίας-Πολωνίας, που υπογράφηκε στις 14 Νοεμβρίου 1990 από την επανενωμένη Γερμανία και την Πολωνία.

Δείτε επίσης
------------

* Συνθήκη του Ζγκοζέλετς

Παραπομπές
----------

1. ↑  «The Treaty of Warsaw (7 December 1970)» (PDF). *cvce.eu* (PDF).
2. ↑  Johnson, Edward Elwyn. International law aspects of the German refunification alternative answers to the German question Αρχειοθετήθηκε 2007-10-09 στο Wayback Machine.. Σελίδα 18 και υποσημείωση 35 με παραθέσεις του Ludwig Gelberg, *The Warsaw Treaty of 1970 and the Western Boundary of Poland*, at 125–127; Jochen Abr. Frowein, *The Reunification of Germany*, 86 Am. J. Int'l L. 152, 156 (1992), at 156.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Αρχείο PDF, (γερμανικά)
Τα κράτη της κοιλάδας του Σπερχειού κατά την αρχαιότητα
Οι **Μαλιείς** ήταν αρχαίο ελληνικό φύλο που κατοικούσε στην ανατολική κοιλάδα του Σπερχειού, γύρω από τον Μαλιακό κόλπο. Στα δυτικά συνόρευαν με τους Αινιάνες, νότια με τους Οιταίους και βόρεια με τους Θεσσαλούς. 
Η κύρια πόλη τους ήταν η Τραχίνα. Στην άλλη μεγάλη πόλη τους την Ανθήλη υπήρχε μεγάλος ναός, αφιερωμένος στη θεά Δήμητρα ενώ η πόλη αποτελούσε και πρώιμο κέντρο της Δελφικής Αμφικτυονίας. Το 426 π.Χ. οι Μαλιείς ζήτησαν τη βοήθεια της Σπάρτης στον πόλεμο που είχαν με τους γείτονες τους Οιταίους. Οι Σπαρτιάτες έσπευσαν για βοήθεια και ίδρυσαν μία νέα πόλη στην περιοχή των Μαλιέων την Ηράκλεια Τραχίνα. Τις επόμενες δεκαετίες οι Μαλιείς βρέθηκαν κάτω από την ηγεμονία της Σπάρτης, μέχρι τον Κορινθιακό πόλεμο που συμμάχησαν με την Κόρινθο και στράφηκαν εναντίον της Σπάρτης. Σε αυτό των πόλεμο οι Μαλιείς έχασαν την περιοχή της Τραχίνας που πέρασε στους Οιταίους και νέα τους πρωτεύουσα έγινε η Λαμία. Τα επόμενα χρόνια μαζί με τους γείτονές τους Οιταίους και Αινιάνες έγιναν μέλη της Κορινθιακής συμπολιτείας και αργότερα της Αιτωλικής. Το 189 π.Χ. εντάχθηκαν στην Αχαΐα Φθιώτιδα της Θεσσαλίας και τα επόμενα χρόνια θεωρούνταν Θεσσαλοί. 


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Malians (Greek tribe)  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η **Γενική Εφημερίς της Ελλάδος** ήταν το επίσημο έντυπο της Διοίκησης. Κυκλοφόρησε από τις 7 Οκτωβρίου του 1825 μέχρι τις 23 Μαρτίου του 1832. 
Επί επτά συνεχόμενα έτη κάλυπτε τις ανάγκες της Κυβέρνησης και είναι προδρομικό έντυπο της Εφημερίδας της Κυβερνήσεως. 
Οι τόποι έκδοσής του θα είναι διαδοχικά το Ναύπλιο, η Αίγινα, ο Πόρος. Εκδότες του διετέλεσαν οι Θεόκλητος Φαρμακίδης (1825-1827), Γεώργιος Χρυσίδης (1827-1831), Ιωάννης Γαλιάτσας (1831-1832).

Ως επίσημο όργανο δημοσίευε επίσημα έγγραφα και αποφάσεις, κυβερνητικές ανακοινώσεις, τα Πρακτικά του Βουλευτικού. Η ύλη της όμως δεν περιοριζόταν σε αυτή τη θεματολογία. Αποβλέποντας στην ενημέρωση και διαπαιδαγώγηση του αναγνωστικού κοινού, αντλούσε τη θεματολογία της και από έντυπα του εξωτερικού. Οι στόχοι του εντύπου διαγράφονται από τον πρώτο του εκδότη, στην *Προκήρυξιν* που δημοσιεύει στις 30 Σεπτεμβρίου 1830: απηχώντας τις ιδέες του Διαφωτισμού, προβάλει, με γλώσσα απλή, τις αρχές της ελευθεροτυπίας και το αγαθό της παιδείας. Κατά τη διάρκεια της διευθύνσεως του Φαρμακίδη, η εφημερίδα θα δημοσιεύσει και άρθρα στηλιτευτικά της κυβερνητικής πολιτικής. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα έξι μήνες μετά την ανάληψη των καθηκόντων του να απομακρυνθεί από το ΄΄Βουλευτικόν΄΄.

Τον Ιούνιο του 1827 η *Αντικυβερνητική Επιτροπή* διόρισε τον Γεώργιο Χρυσίδη. Στις 18 Ιουνίου 1827 θα δημοσιεύσει κι αυτός ένα κείμενο ΄΄αρχών΄΄ για το πως αντιλαμβανόταν τον ρόλο της εφημερίδας. Κινούμενος στον αντίποδα του προκατόχου του, συμμορφώνεται με την κυβερνητική αντίληψη ΄περί τύπου: περιορισμός της ελεύθερης γνώμης, έλεγχος της κοινής γνώμης.
Ο Χρυσίδης θα παραμείνει στην διεύθυνση του εντύπου μέχρι τον Δεκέμβριο του 1831 αφού θα τον αντικαταστήσει ο Ιωάννης Γαλιάτσας στενός φίλος του Προέδρου της Ελληνικής Κυβερνήσεως Αυγουστίνου Καποδίστρια. Για πρώτη φορά θα καταβάλλεται στον εκδότη και μισθός, «φοίνικαι 200 κατά μήνα».

Με ύλη πολύ φτωχή και «διαποτισμένη από το καποδιστριακό πνεύμα», μετά την πτώση του Αυγουστίνου Καποδίστρια και την επικράτηση των *Συνταγματικών* , τον Μάρτιο του 1832 θα κλείσει οριστικά για να τη διαδεχθεί η Εθνική Εφημερίς ως επίσημο φύλλο των ελληνικών κυβερνήσεων.

Δείτε επίσης
------------

Η τυπογραφία στην επανάσταση του 1821

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* *Το Ναύπλιον γενέθλιος πόλις της εφημερίδος της Κυβερνήσεως*

Παραπομπές
----------

1. ↑  Αικατερίνη Κουμαριανού, «Έντυπες εφημερίδες», Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Εκδοτική Αθηνών, τομ. ΙΒ (1975), σελ. 585
2. ↑  όπ.π. σελ.586
3. ↑  όπ.π.
4. ↑  όπ.π

  

Stub icon 1 Stub icon 2 *Αυτό το λήμμα **εφημερίδας της Ελλάδας** χρειάζεται επέκταση. Βοηθήστε τη Βικιπαίδεια επεκτείνοντάς το!*