recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
| **Κόλα** |
| --- |
| *Η Χερσόνησος Κόλα* |
| **Γεωγραφικά στοιχεία** |
| Ήπειρος: | Ευρώπη |
| Έκταση: | περίπου 100.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα |
| Πόλεις: | Μούρμανσκ |
| **Πολιτικά στοιχεία** |
| Χώρα: | Ρωσία |
| Γεωγραφικό διαμέρισμα: | {{{γεωγραφικό διαμέρισμα}}} |
| Περιφέρεια: | Μούρμανσκ |
| Πληθυσμός: | 1.000 κάτοικοι |

Η **Χερσόνησος Κόλα** (ρωσ. Кольский полуостров, ή αλλιώς Μούρμαν) βρίσκεται στα βορειο-δυτικά του ευρωπαϊκού τμήματος της Ρωσίας, στο Μούρμανσκ. Βρέχεται από την Θάλασσα Μπάρεντς και την Λευκή Θάλασσα. Η Χερσόνησος Κόλα έχει έκταση περίπου 100.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Στο δυτικό μέρος της χερσονήσου υπάρχου 2 οροσειρές, η οροσειρά Χιμπίνι και η οροσειρά Λοβοζέρο. Στην Χερσόνησο Κόλα υπάρχουν 2 είδη κλίματος, η τούνδρα και η τάιγκα.

Ιστορία
-------

Πριν από την έναρξη του 20ού αιώνα, **Μούρμαν** ονομαζόταν μόνο το βόρειο τμήμα της σημερινής χερσονήσου. Ωστόσο, μέσα σε 1 αιώνα, η έννοια επεκτάθηκε. Το νότιο τμήμα της χερσονήσου χωρίζεται σε 2 ακτές, την ακτή Τέρεκ και την ακτή Κανταλάκσα.

Κλίμα
-----

Στο βόρειο τμήμα της χερσονήσου, τον χειμώνα η πιο ψηλή θερμοκρασία είναι -8 βαθμοί Κελσίου, ενώ το καλοκαίρι +11 βαθμοί Κελσίου. Στο κεντρικό τμήμα της χερσονήσου, τον χειμώνα η πιο ψηλή θερμοκρασία είναι -13 βαθμοί Κελσίου, ενώ το καλοκαίρι +14 βαθμοί Κελσίου.

Υδρολογία
---------

### Ποταμοί

* Πονόι
* Τουλόμα
* Βαρζούγκα
* Κόλα
* Γιογκάνα
* Τεριμπέρκα
* Βορόνια
* Ούμπα

### Λίμνες

Ουμπόζερο
* Ιμάντρα
* Ουμπόζερο
* Λοβόζερο

### Ψάρια

* Σολομός
* Λευκόψαρι
* Πέστροφα
* Θύμαλλος
* Τούρνα
* Γάδος
* Καλκάνι
* Ιππόγλωσσα
* Καπελάνος
* Ρέγγα
* Καβούρι
* Θαλασσινά λάχανα

Ορυκτά
------

Ο μεγάλος ορυκτός πλούτος της χερσονήσου είναι κατά κύριο λόγο εντοπισμένος στην οροσειρά Λοβοζέρο (Lovozero Massif) της περιοχής του Μούρμανσκ. Μερικά από τα ορυκτά που ανευρίσκονται επίσης εκεί είναι εντοπισμένα στο όρος Φλόρα (ρωσ. гора Флора). Γενικά στην οροσειρά Λοβοζέρο αναφέρεται η ύπαρξη 976 διαφορετικών ορυκτών, από τα οποία τα 99 είναι χαρακτηριστικά για την περιοχή (type localities, TL). Σημαντικές είναι οι εμφανίσεις ορυκτών των σπανίων γαιών καθώς και ορυκτών της ομάδας του λευκοχρύσου (PGM). Είναι χαρακτηριστικό ότι κατά την εισβολή στη Σοβιετική Ένωση που πραγματοποίησε η Ναζιστική Γερμανία κατά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, ένας απο τους αντικειμενικούς στόχους που είχε θέσει ο Χίτλερ ήταν η κατάληψη της χερσονήσου και η προσάρτησή της στα γερμανικά εδάφη "για το μυθικό ορυκτό της πλούτο"

Στρατιωτική χρήση
-----------------

Στην Χερσόνησο Κόλα υπάρχουν πολλές βάσεις του Βόρειου Στόλου της Ρωσίας. Το 1980 εκεί υπήρχε μια αποθήκη αποβλήτων με χαμηλή ραδιενέργεια. Το 2007, εκεί υπήρχε μια αποθήκη για χρησιμοποιημένες, από πυρηνικά υποβρύχια και παγοθραυστικών, ράβδους καυσίμου. Η Νορβηγία, για να αποκτήσει αυτές τις αποθήκες, δαπάνησε πάνω από 12,5 εκατομμύρια δολλάρια.

Πανόραμα της Χερσόνησου Κόλα στο Μούρμανσκ

Παραπομπές
----------

1. ↑  Mindat.org
2. ↑   Ρεϊμόν Καρτιέ, *Ιστορία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου*, Πάπυρος, Αθήνα, 1966

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 234164748
* LCCN: sh85072821
* GND: 4098030-3
* NKC: ge139250

 |

 |
Ο **Βερνάρδος Β΄** (π. 1437 - 1464) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν πρώτα επίσκοπος του Χιλντεσχάιμ (1452-57) και έπειτα πρίγκιπας του Λύνεμπουργκ (1457-64), που ήταν μέρος του δουκάτου του Μπράουνσβαϊχ-Λύνεμπουργκ.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Φρειδερίκου Β΄ του ευσεβούς, πρίγκιπα του Λύνεμπουργκ και της Μαγδαληνής των Χοεντσόλερν, κόρης του Φρειδερίκου Α΄ εκλέκτορα μαρκήσιου του Βρανδεμβούργου.

Ο επίσκοπος του Χιλντεσχάιμ σκέφτηκε πως αν εκλεγόταν επόμενος επίσκοπος ένα μέλος των Γουέλφων, η θέση της επισκοπής μέσα στο πριγκιπάτο τους του Βολφενμπύτελ θα ενισχυόταν. Έτσι το 1452 ζήτησε ο Βερνάρδος να γίνει βοηθός επίσκοπος του Χιλντεσχάιμ, θέση που εξασφάλιζε τη διαδοχή. Όμως ο επίσκοπος διαψεύστηκε, μια και ο Βερνάρδος θεωρούσε υποχρέωσή του να εξυπηρετεί πρώτα τα συμφέροντα της οικογένειάς του.

Ο πατέρας του ίδρυσε τη μονή του Τιμίου Σταυρού των Φραγκισκανών στο Σέλε και αποσύρθηκε εκεί το 1457, αφού πρώτα ζήτησε από τον Βερνάρδο Β΄ να αφήσει την επισκοπή και να αναλάβει τη διακυβέρνηση του πριγκιπάτου μαζί με τον νεότερο αδελφό του Όθωνα Ε΄ τον νικηφόρο. Το 1464 απεβίωσε ο Βερνάρδος Β΄ και το 1471 ο Όθων Ε΄, αφήνοντας έναν γιο 4ετή, έτσι ο Φρειδερίκος Β΄ άφησε τη μονή και επέστρεψε στην εξουσία ως το 1478 που απεβίωσε.

Οικογένεια
----------

Το 1463 νυμφεύτηκε τη Ματίλντα, κόρη του Όθωνα Β΄ κόμη του Σάουενμπουργκ, αλλά δεν απέκτησε τέκνα. Το επόμενο έτος απεβίωσε ο Βερνάρδος Β΄ και το 1466 ο εξάδελφος του πατέρα του, Γουλιέλμος Γ΄ πρίγκιπας του Βολφενμπύτελ, νυμφεύτηκε τη Ματίλντα.

Παραπομπές
----------

1. ↑

Πηγές
-----

* Die Diözese Hildesheim. In Vergangenheit und Gegenwart von Thomas Scharf-Wrede ISBN 3-7954-1721-X
* Geckler, Christa (1986). Die Celler Herzöge: Leben und Wirken 1371–1705. Celle: Georg Ströher. ISBN 3-921744-05-8. OCLC 255990175.
* Ferdinand Spehr (1875), "Bernhard von Braunschweig-Lüneburg", Allgemeine Deutsche Biographie (ADB) (in German), 2, Leipzig: Duncker & Humblot, pp. 418–
* 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 81098684
* GND: 136816797

 |

 |
Ο Σταυρός των Ιπποτών του Βασιλικού Τάγματος
Ο **Αριστείδης Έσσλιν** (*Aristeides Emanuel Bathasar von Hößlin*), 1839-1904, ήταν Έλληνας πολιτικός μηχανικός βαυαρικής καταγωγής.

Γεννήθηκε στην Αθήνα την 1η Δεκεμβρίου 1839 και σπούδασε πολιτικός μηχανικός. 
Απεβίωσε στη Λάρισα στις 27 Νοεμβρίου 1904.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ήταν γιος του Ιουλίου Έσσλιν, τραπεζίτη - μεγαλέμπορου, και της Χριστίνας Χατζηαποστόλου, κόρης Έλληνα προξένου στην Σμύρνη. Είχε δύο μικρότερα αδέλφια, τον έγκριτο νομικό και πολιτικό Κωνσταντίνο Έσσλιν και τον Φερδινάνδο Έσσλιν που θυσιάστηκε το 1866 για την απελευθέρωση της Κρήτης.

Νυμφεύθηκε το 1871 την Μαρία Νοταρά, εγγονή του Γεωργίου Καραϊσκάκη. Η Μαρία Νοταρά καταγόταν από την αρχοντική οικογένεια των Νοταράδων με ρίζες στο Βυζάντιο. Ήταν κόρη του Ανδρέα Νοταρά, υπασπιστή του βασιλιά Όθωνα, υπουργού και βουλευτού Κορινθίας και της Πηνελόπης Καραϊσκάκη. Ο Αριστείδης Έσσλιν μαζί με την Μαρία Νοταρά απέκτησαν 8 παιδιά, από το πρώτο τους γιο τον γεωπόνο και μεγαλοκτηματία Φλαμπουρίτσας Τρικάλων Γουλιέλμο Έσσλιν που γεννήθηκε στις 23 Απριλίου 1872 κατάγονται όλοι οι εν ζωή Έσσλιν στην Αθήνα. Το 1880 γεννήθηκε ο Όθωνας Έσσλιν, ο μικρότερος της οικογενείας, που αφιέρωσε τη ζωή του στον Μακεδονικό Αγώνα. Ο οπλαρχηγός Όθωνας Έσσλιν κατατάχθηκε στο σώμα του Δ. Παπαβίερου που συστάθηκε την άνοιξη του 1907.

Έργα του
--------

Ο Αριστείδης Έσσλιν εργάστηκε ως πολιτικός μηχανικός, κατασκεύασε το λιμάνι του Βόλου, το νομαρχιακό κτήριο της Ερμούπολης Σύρου και πολλά άλλα κτήρια στην Αθήνα μεταξύ των οποίων και της οικογένειας Μπενάκη. Τιμήθηκε από τον Βασιλιά των Ελλήνων Γεώργιο Α' για την μακρά και επιτυχημένη υπηρεσία του με τον Αργυρό Σταυρό του Βασιλικού Τάγματος του Σωτήρος.

Αναφορές
--------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Αριστείδης Έσσλιν** |

1. ↑  Hartmut von Hösslin - Hösslin Daten aus 5 Jahrhunderten ISBN 978-3-89639-087-5
2. ↑  «Η Ιστορία των Τρικάλων Κορινθίας». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Ιανουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 28 Αυγούστου 2011.
3. ↑  Το σώμα του Παπαβίερου
Συντεταγμένες: 35°15′58″N 25°44′51″E﻿ / ﻿35.266043°N 25.747452°E﻿ / 35.266043; 25.747452

Άποψη της χερσονήσου της Σπιναλόγκας από την θέση της ομώνυμης νήσου
Χάρτης της περιοχής.
Η χερσόνησος της **Σπιναλόγκας** ή της **Κολοκύθας** βρίσκεται στον κόλπο του Μεραμπέλου στα βορειοανατολικά της Κρήτης. Στο πιο στενό σημείο της χερσονήσου, βρίσκεται ο ισθμός του Πόρου ή *Ελούντας*, που ενώνει τη χερσόνησο με τον παραθεριστικό οικισμό Ελούντα και την υπόλοιπη Κρήτη, ενώ συνέχεια της χερσονήσου, αποτελεί η νήσος Σπιναλόγκα ή *Καλυδών*.

Έχει μέγιστο μήκος 5,2 χιλιόμετρα και μέγιστο πλάτος 2,2 χιλιόμετρα, ενώ χωρίζει τον κόλπο της Ελούντας από τον Κόλπο του Μεραμπέλλου. Η ακτογραμμή χωρίζεται από μικρότερους όρμους και κολπίσκους. Εκτός της νήσου της Σπιναλόγκας, βρίσκεται νοτιοανατολικά η νησίδα Κολοκύθας ή *Βρυονήσι*. 

Στη Μινωική περίοδο, στη θέση της Ελούντας βρίσκονταν η αρχαία πόλη Ολούς. Κατά την διάρκεια της Κρητικής Πολιτείας και λίγα χρόνια πριν την ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα, γαλλικά σώματα κατασκεύασαν κανάλι και τοξωτή πέτρινη γέφυρα την περίοδο 1897-1898 στην θέση του ισθμού.

Δείτε επίσης
------------

* Σπιναλόγκα
* Ελούντα

Παραπομπές
----------

1. ↑  Μαρία Αρακαδάκη (1996). *Το φρούριο της Σπιναλόγκας (1571–1715)*. Θεσσαλονίκη: Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. σελ. 428.  Unknown parameter `|title2=` ignored (βοήθεια) S. 192f
Βαλκανικό Σύμφωνο
Το **Βαλκανικό Σύμφωνο του 1953** ή **Συμφωνία Φιλίας και Συνεργασίας** (*σερβικά : Балкански пакт, τουρκικά : Balkan Antantı*) ήταν συνθήκη που υπογράφηκε από την Ελλάδα, την Τουρκία και τη Γιουγκοσλαβία στις 28 Φεβρουαρίου 1953 στην Άγκυρα. Ο σκοπός της συνθήκης αυτής ήταν να λειτουργήσει ως φράγμα ενάντια στη σοβιετική επέκταση στην περιοχή των Βαλκανίων. Προέβλεπε την ενδεχόμενη δημιουργία μιας κοινής στρατιωτικής δράσης για τις τρεις χώρες. Εκείνη την εποχή η Τουρκία και η Ελλάδα ήταν ήδη πλήρη μέλη του ΝΑΤΟ ενώ η κομμουνιστική Γιουγκοσλαβία δεν ήθελε να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ. Το Βαλκανικό Σύμφωνο ήταν μια δυνατότητα για να συνδέσει τη Γιουγκοσλαβία με το ΝΑΤΟ με έναν έμμεσο τρόπο.

Η νέα συμμαχία έδειξε την αδυναμία της από την αρχή. Λίγες ημέρες από όταν τέθηκε σε ισχύ, ο Ιωσήφ Στάλιν πέθανε. Καθώς η νέα σοβιετική κυβέρνηση άρχισε να χαλαρώνει την κριτική της έναντι της Γιουγκοσλαβίας, η γιουγκοσλαβική κομμουνιστική ηγεσία ήταν πρόθυμη να εγκαταλείψει την ανοιχτή συνεργασία με τις δυτικές χώρες.

Κατά τη διάρκεια του 1954 και 1955 η Γιουγκοσλαβία έκανε άνοιγμα προς την Σοβιετική Ένωση, το οποίο είχε ως αποτέλεσμα την αλλαγή της Γιουγκοσλαβίας όσον αφορά τη στρατιωτική σημασία του Βαλκανικού Συμφώνου. Η επίσκεψη του Τούρκου πρωθυπουργού Αντνάν Μεντερές στη Γιουγκοσλαβία τον Μάιο του 1955 (μόλις τρεις εβδομάδες πριν από την επίσκεψη του Νικίτα Χρουστσόφ στον Γιόσιπ Μπροζ Τίτο) έδειξε διαφορά μεταξύ των Γιουγκοσλαβικών και τουρκικών εκτιμήσεων της διεθνούς κατάστασης. Η Γιουγκοσλαβία ήταν απρόθυμη να λάβει όλα τα μέτρα που έπρεπε στη στρατιωτική πλευρά του Βαλκανικού Συμφώνου.

Σύντομα μετά από αυτό ξέσπασε διαφορά ανάμεσα στην Τουρκία και την Ελλάδα για την Κύπρο και έγινε ένας νέος κίνδυνος για την Βαλκανική Συμμαχία.

Μετά την Ουγγρική Επανάσταση , ο Τίτο έδειξε κάποιο ενδιαφέρον για την αναβίωση της συμμαχίας. Όμως λόγω της σύγκρουσης στην Κύπρο η προσπάθεια του Τίτο να μεσολαβήσει ανάμεσα στην Τουρκία και την Ελλάδα απέτυχε.

Αναφορές
--------

* David R. Stone, "The Balkan Pact and American Policy, 1950-1955," East European Quarterly 28.3 (September 1994), pp. 393–407.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Balkan Pact (1953)  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Αυτό το λήμμα αφορά την υφιστάμενη ομάδα.  Για την παλιά ομάδα, δείτε: ΦΚ Βάκερ Ίνσμπουργκ.  

Η **Βάκερ Ίνσμπρουκ** (γερμανικά: *Fußballclub Wacker Innsbruck*) είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος της Αυστρίας με έδρα το Ίνσμπρουκ και διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες της στο Τίβολι-Νέου. Οι υπεύθυνοι του συλλόγου θεωρούν την ομάδα ως συνέχεια της Τιρόλ Ίνσμπρουκ, που χρεοκόπησε το 2002. Ωστόσο, νομικά η **Βάκερ Τιρόλ** (όπως ονομαζόταν έως το 2007) είναι μια διαφορετική και ξεχωριστή ομάδα, και δεν δικαιούται τους τίτλους που κατέκτησε η προηγούμενη ομώνυμη ομάδα.

Η άνοδος της *Βάκερ Τιρόλ* στην Α κατηγορία της Αυστρίας (Austrian Bundesliga) πραγματοποιήθηκε το 2004, δύο χρόνια μετά από την ίδρυση της ομάδας. Αυτό κατέστη δυνατό διότι ο σύλλογος συγχωνεύτηκε με την Βάτενς (Wattens) ομάδα η οποία τότε αγωνιζόταν στην Γ κατηγορίας της Αυστρίας. Η *Βάκερ Τιρόλ* τερμάτισε στην 6η θέση του Αυστριακού πρωταθλήματος στην πρώτη της σεζόν στην κορυφαία κατηγορία.

Το 2007 ο σύλλογος μετονομάστηκε σε **ΦΚ Βάκερ Ίνσμπρουκ**. Στο τέλος της σεζόν 2007-08 η *Βάκερ Ίνσμπρουκ* τερμάτησε τελευταία στο πρωτάθλημα και υποβιβάστηκε στη Β Κατηγορία της Αυστρίας. Το 2010, η *Βάκερ* κέρδισε και πάλι την άνοδο στην Α Κατηγορία της Αυστρίας.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 141694050
* GND: 10344044-6

 |

 |
Ο **Χριστόδουλος Ελευθεριάδης** (1845 - 1917) ήταν αγωνιστής για την ελευθερία από την Ιεράπετρα κατά την τελευταία περίοδο της Τουρκοκρατίας.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στην Ιεράπετρα και μορφώθηκε στο αλληλοδιδακτικό σχολείο της γενέτειράς του και στο Ηράκλειο. Υπηρέτησε ως αστυνομικός διευθυντής στον Άγιο Νικόλαο σε ηλικία 22 ετών. 

Το 1878 ως πληρεξούσιος της Ιεράπετρας συμμετείχε στην Επαναστατική Γενική Συνέλευση που διεξήχθη στην Αργυρούπολη. Εξελέγη βουλευτής Ιεράπετρας το 1888. Εν συνεχεία εξελέγη στη θέση του γενικού διοικητικού συμβούλου για ολόκληρο το νομό Λασιθίου. Παραιτήθηκε από εκείνη τη θέση το 1889, ακολουθώντας το παράδειγμα πολλών δικαστών εκείνης της περιόδου. Στη διάρκεια της Επανάστασης του 1897 ο Χριστόδουλος Ελευθεριάδης ήταν σύμβουλος των αρχηγών Γιαμαλάκη και Μπαριτάκη. 

Απεβίωσε το 1917.

Πηγές
-----

* Γιάννης Γ. Χρηστάκης, "Η Ιεράπετρα και η περιοχή της: Πορεία μέσα στο χρόνο", έκδοση Δημοτικής Επιχείρησης Ανάπτυξης και Πολιτισμού Ιεράπετρας, Ηράκλειο 1994.
Ο **Αρισταίνετος** ήταν αρχιτέκτονας από την Κύζικο του 2ου αιώνα, ο οποίος έζησε την εποχή του Αδριανού. Έργο του υπήρξε ο Ναός του Διός. Το εν λόγω οικοδόμημα άρχισε να κτίζεται με σχέδια και υπό την επίβλεψη του 
Αρισταινέτου το 120, περατώθηκε όμως το 167, την εποχή του Μάρκου Αυρηλίου. Ήταν αφιερωμένος στον Αυτοκράτορα Αδριανό, τον 13ο θεό του Ολύμπου.

Ο ναός χτίστηκε στα Ν.Δ. της Κυζίκου, με μάρμαρο από τη νήσο Προκόνησο της Προποντίδος. Τυπολογικά ανήκει στους δίπτερους ναούς
με κάτοψη 100x30μ. και 62 κίονες Κορινθιακού ρυθμού, που στηρίζονταν επάνω σε «αττικές βάσεις». Το ύψος τους ξεπερνούσε το ύψος των κιόνων του «Ολυμπείου» στην Αθήνα και εκείνων του ναού του Διός του Ηλιοπολίτου στην Ηλιούπολη (σημ. Μπάαλμπεκ-Συρία). Στην εμπρόσθια πλευρά του ναού υπήρχαν 5 σειρές από 6 κίονες, στην πίσω πλευρά 3 σειρές από 6 κίονες. Το εσωτερικό του ναού κοσμούσε τεράστια προτομή του Αδριανού. Στο εσωτερικό του κάτω μέρους, πίσω από τις βαθμίδες, υπήρχε ένα σύστημα από κρύπτες. Ο ναός ήταν μνημειώδης με υπερμεγέθεις διαστάσεις. 

Ο Αρισταίνετος ακολούθησε στην κάτοψη την παράδοση των Ιωνικών ναών, ενώ στις αναλογίες εκείνη των Δωρικών. Το 1063 καταστράφηκε, εν μέρει, από σεισμό. Το 1431 και το 1444 ο Κυριακός ο Αγκωνίτης Ιταλός έμπορος αρχαιοτήτων και περιηγητής επισκέφθηκε το μέρος και είδε 33 ορθούς κίονες. Αντέγραψε το περιεχόμενο της επιγραφής του αφιερώματος, από την οποία διασώθηκε το όνομα του αρχιτέκτονα και εκπόνησε σκαρίφημα του ναού (Μουσείο Αρτάκης- Κων/πολη).

Βιβλιογραφία
------------

* Κ. Γεωργακόπουλος, 1995, *Αρχαίοι Έλληνες Θετικοί Επιστήμονες*, Γεωργιάδης, Αθήναι.
Ο **Χριστόδουλος** υπήρξε ο πρώτος Εμίρης (*αμιράς = ναύαρχος*)  (*Amiratus*), αμιράς του Παλέρμο, κατά την περίοδο βασιλείας του Ρογήρου Β΄, τρίτου Νορμανδού Κόμη της Σικελίας (1105-1130).

Βιογραφία
---------

Η καταγωγή του είναι αβέβαιη, ωστόσο ελληνική πηγή τον αναφέρει ως καταγόμενο από την Αντιόχεια.  Σύμφωνα με τον Έντμοντ Κέρτις, ο Χριστόδουλος ήταν Έλληνας από τη Σικελία, ενώ, για τον Φερντινάν Σαλαντόν, επρόκειτο για μουσουλμανικής καταγωγής άτομο. Ο Χριστόδουλος αναφερόταν από τους Άραβες ως «Αμπντούλ-Ραχμάν αλ-Νασράνι».

Σε άγνωστη ημερομηνία, ο Χριστόδουλος εισήλθε στην υπηρεσία της Νορμανδικής Κομητείας της Σικελίας, όπου και ορίστηκε Αμιράς το 1107, στη διάρκεια της περιόδου αντιβασιλείας της Αντελαζία ντελ Βάστο, μητέρας του νεαρού Κόμη Ρογήρου.

Το 1123, κατόπιν αιτήματος του Κόμη της Σικελίας, ηγήθηκε μεγάλης ναυτικής εκστρατείας εναντίον της *Ιφρικίγια*. Ο σικελικός στόλος, αποτελούμενος από 300 πλοία και 30000 άνδρες, επιτέθηκε στη Μαχντία. Η εκστρατεία στέφθηκε με αποτυχία και μόνον 100 πλοία επέστρεψαν στον λιμένα της Μαρσάλα.

Βοηθούμενος από τον Γεώργιο της Αντιόχειας, Έλληνα στην υπηρεσία του Ρογήρου Β΄ της Σικελίας, ο Χριστόδουλος κατέληξε να εκτοπιστεί οριστικά από τον τελευταίο, στα τέλη της δεκαετίας του 1120. Το όνομά του εξαφανίζεται από τις ιστορικές πηγές μετά την περίοδο εκείνη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Τίτλος αραβικής προελεύσεως, ο οποίος διατηρήθηκε από τους Νορμανδούς της Σικελίας. Επρόκειτο για αραβική λέξη από την οποία προήλθε ο όρος *«amiral»*.
2. ↑   ,σελ. 168
3. ↑  Curtis (1912), p. 113.
4. ↑  Chalandon (1907), p. 373.
5. ↑  Επρόκειτο για την αραβική μετάφραση του ονόματός του.
6. ↑  Σημαίνεο «ο Χριστιανός».
7. ↑  Curtis (1912), pp. 115-116.

Βιβλιογραφία
------------

* Hiroshi Takayama, *The Administration of the Norman Kingdom of Sicily*, BRILL, 1993.
* John Julius Norwich, *The Normans in the South, 1016-1130*, Longman : London, 1967.
* Edmund Curtis, *Roger of Sicily and the Normans in lower Italy, 1016-1154*. New York : G. P. Putnam's Sons, 1912.
* Ferdinand Chalandon, *Histoire de la domination normande en Italie et en Sicile*, Paris, 1907.
* Léon-Robert Ménager, *Amiratus-[Amēras]: l'émirat et les origines de l'amirauté, XIe-XIIIe siècles*, S. E. V. P. E. N. 1960.

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Μέσος Μεσαίωνας
* Πύλη:Πολιτική
* Πύλη:Σικελία
 |

 |
Η χερσόνησος Σάντα Ελένα στον χάρτη της ομώνυμης επαρχίας
Η **χερσόνησος Σάντα Ελένα** είναι μια χερσόνησος στην επαρχία Σάντα Ελένα στον Ισημερινό.

Φυσικοί πόροι
-------------

Η περιοχή στην χερσόνησο είναι ξηρή και αλλά πλούσια σε φυσικούς πόρους κάτι που αποδεικνύουν τα ορυχεία αλατιού που βρίσκονται στην περιοχή. Στα νερά της χερσονήσου υπάρχουν φάλαινες και πιο συγκεκριμένα μεγάπτερες φάλαινες του είδους: egaptera novaen - gliae οι οποίες ζουν στα σχετικά ήσυχα νερά της χερσονήσου αλλά και του ομώνυμου κόλπου.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 315126868
* LCCN: sh85117369

 |

 |
Το **Αυτόνομο Πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης** (καταλανικά: Universitat Autónoma de Barcelona, UAB) είναι δημόσιο πανεπιστήμιο της Καταλονίας. Ιδρύθηκε το 1968 μετά τη διάσπαση του Πανεπιστημίου της Βαρκελώνης και σήμερα θεωρείται ένα από τα τρία ποιοτικότερα πανεπιστήμια της Ισπανίας. Το μεγαλύτερο μέρος των εγκαταστάσεών του και η πανεπιστημιούπολη εντοπίζεται στη Σερδανιόλα δελ Μπαλιές, 11χμ. νότια της Βαρκελώνης. Το ακαδημαϊκό έτος 2015-16 στα 87 προπτυχιακά, 131 μεταπτυχιακά και 64 διδακτορικά του προγράμματα φοίτησαν 33.000 άτομα.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 148361669
* LCCN: no93012301
* ISNI: 0000 0001 2097 0205
* GND: 220045-4
* SUDOC: 026430916
* BNF: cb118679739 (data)
* BIBSYS: 90576646
* ULAN: 500307092
* NLA: 35663220
* NKC: ko2003182731
* BNE: XX95811
* CiNii: DA05156550

 |

 |

Παραπομπές
----------

1. ↑  Πρώτη θέση μεταξύ των πανεπιστημίων της Ισπανίας στην κατάταξη του Times Higher Education Supplement, 163η στον κόσμο.
2. ↑  Barcelona, UAB - Universitat Autònoma de. «Dades bàsiques - UAB Barcelona». *www.uab.cat*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Νοεμβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 5 Οκτωβρίου 2016.
Δορυφορική άποψη της Χερσονήσου Άβαλον τον χειμώνα
Η **Χερσόνησος Άβαλον** ή **Αβαλόν** (αγγλ. *Avalon Peninsula*, γαλλ. *Péninsule d'Avalon*) είναι μεγάλη χερσόνησος, που καταλαμβάνει το νοτιοανατολικό μέρος της νήσου της Νέας Γης στον Καναδά. Η έκταση της Άβαλον είναι 9.220 τετραγ. χιλιόμετρα, δηλαδή μεγαλύτερη από ολόκληρη την Κρήτη. Επιπλέον, σε αυτή κατοικούν 262.411 άνθρωποι (απογραφή του 2011), δηλαδή το 51% του συνολικού πληθυσμού της Νέας Γης, καθώς η Άβαλον είναι η πλέον πυκνοκατοικημένη περιοχή της και σε αυτή βρίσκεται η πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη όλης της Επαρχίας Νέας Γης και Λαμπραντόρ, ο Άγιος Ιωάννης Νέας Γης.

Γεωγραφία και γεωλογία
----------------------

Απόκρημνη ακτή της χερσονήσου Άβαλον
Η Άβαλον συνδέεται με τον κύριο κορμό της Νέας Γης με στενό ισθμό, τον Ισθμό της Άβαλον, πλάτους μόλις 5 χιλιομέτρων, ενώ η χερσόνησος έχει μήκος 177 χιλιόμετρα και πλάτος 96. Η Άβαλον προεξέχει στις πλούσιες αλιευτικές ζώνες του βόρειου Ατλαντικού Ωκεανού κοντά στο Γκραντ Μπανκς. Οι 4 μεγάλοι κόλποι της (Τρίνιτυ, Κονσέπσιον, Σαιν Μαίρυς και Πλακεντίας) αποτελούν παλαιόθεν το κέντρο της αλιευτικής δραστηριότητας της Νέας Γης.

Η ίδια η Χερσόνησος Άβαλον έχει επιμέρους χερσονήσους, που σχηματίζονται από τους κόλπους Σαιν Μαίρυς και Κονσέπσιον. Ο Άγιος Ιωάννης Νέας Γης βρίσκεται στα βορειοανατολικά της Άβαλον.

Η χερσόνησος είναι αξιοσημείωτη για τα προκάμβρια απολιθώματά της, με πολλά ιζηματογενή στρώματα πλούσια σε καλοδιατηρημένα απολιθωμένα δείγματα των πολυποίκιλων οργανισμών της εδιακρανικής περιόδου. Στο Ακρωτήριο Μιστέικεν (*Mistaken Point*), που είναι και το νοτιότερο άκρο της Χερσονήσου Άβαλον, βρέθηκε για πρώτη φορά απολίθωμα αυτής της περιόδου, το γένος ασπιδέλα, με το μοναδικό είδος *Aspidella terranovica* (το «terranovica» σημαίνει «της Νέας Γης»). Ολόκληρη η χερσόνησος δίνει το όνομά της στην προϊστορική μικροήπειρο Αβαλονία, της οποίας αποτελούσε τμήμα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Avalon Peninsula» στην *Canadian Encyclopedia* Αρχειοθετήθηκε March 7, 2008, στο Wayback Machine.
2. ↑  «Census Profile - Avalon Peninsula». Statistics Canada. Ανακτήθηκε στις 6 Ιανουαρίου 2013.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 315125911
* LCCN: sh85010493
* GND: 4079887-2

 |

 |
**Ας πάει και το παλιάμπελο** είναι δημώδης έκφραση που ανάγεται στην εποχή του Όθωνα (Βασιλέως της Ελλάδος). Η ίδια έκφραση υπήρξε τίτλος τραγουδιού που αποτέλεσε προσωπική επιτυχία της ηθοποιού Ρένας Βλαχοπούλου.

Το 1840, όπως σημειώνουν χρονογράφοι της εποχής, στο θέατρο Μπούκουρα (στην Αθήνα) έδινε παραστάσεις μια ιταλίδα τραγουδίστρια, η Ρίτα Μπάσο, η οποία σημείωνε μεγάλη επιτυχία. Κάποιο βράδυ, μετά τις ανθοδέσμες και τα χρυσαφικά που πρόσφεραν οι θεατές των πρώτων θέσεων, που ήταν βέβαια οι ευκατάστατοι, ακούσθηκε μια φωνή σχεδόν από τη τελευταία σειρά, ενός μάλλον χωρικού, που μέσα στον ενθουσιασμό του φώναξε: "*ας πάει και το παλιάμπελο για χάρη σου*", που πιθανώς να αφορούσε κάποιο αμπέλι αμφιβόλου παραγωγής που από την αξία του είχε προσφέρει κάποιο δώρο. Το περιστατικό διαδόθηκε σε όλη την Αθήνα, έτσι ώστε να γίνει παροιμιώδης και να αναφέρεται κάθε φορά σε πολύ προσωπικές αλλά σημαντικές στιγμές του καθενός.
Η πόλη του Μεξικού αντιμετωπίζει μεγάλο πρόβλημα στην κατοικία γεγονός που οφείλεται στις πρακτικές της αστικής τάξης με αποτέλεσμα τα υψηλά ενοίκια και σε άθλια διαμερίσματα. Επίσης οι κοινωνικά αποκλειόμενοι πληθυσμοί παρουσιάζουν μακροχρόνια ανεργία με αποτέλεσμα να διαμένουν στις λεγόμενες φτωχογειτονιές (Slums), τενεκεδουπόλεις (Bidonvilles), 
ή φαβέλες (Favelas). 

Η πρώτη γειτονία με το όνομα La Polvorilla είναι στην πόλη του Μεξικού στην περιοχή Acapatzingo και έχει περίπου 3.000 κατοίκους. Η γειτονία αποτελεί μέρος ενός δίκτυο με το όνομα Los Panchos το οποίο αποτελείται από δέκα ή έντεκα παροιμίες γειτονίες.  Η δημιουργία της γειτονίας έγινε από τους κατοίκους κάνοντας κατάληψη της γης και την οποία υπερασπίστηκαν στις προσπάθειες έξωσης από το κράτος.  Το γεγονός ότι οι πολιτικοί  του Μεξικού δεν ήθελαν να έρθουν σε αντιπαράθεση με τις καταλήψεις, τόσο την συγκεκριμένη αλλά και σε διάφορες υποβαθμισμένες περιοχές που πραγματοποιούνταν παρόμοιες καταλήψεις, είχε ως αποτέλεσμα το εγχείρημα να λάβει χρηματοδότηση από Instituto de Vivienda del Distrito Federal, καθώς επίσης υπήρξε βοήθεια από ακτιβιστές αρχιτέκτονας του Universidad Nacional Autónoma de México (UNAM). Για τον ηλεκτρισμό οι κάτοικοι έπρεπε να κλέψουν ρεύμα ενώ γίνεται προσπάθεια για αυτάρκεια σε ηλεκτρική ενέργεια με την χρήση Φωτοβολταικών συστημάτων. Επίσης η γειτονία δεν πλήρωνε για νέρο αλλά είχε  κοινό σύστημα καθαρισμού του νερού. Επιπλέων δημιουργήθηκαν κοινοτικοί κήποι, κοινοτικός ραδιοφωνικός σταθμός. Η αστυνομία δεν επιτρεπόταν να εισέλθει αλλά οι κάτοικοι έχουν δικού τους κανόνες και  σύστημα δικαιοσύνης.

Η δεύτερη γειτονία στην πόλη του Μεξικού είναι η αυτό-διαχειριζόμενη γειτονία Tlanezi Calli. Η κάτοικοι στην γειτονία είναι επηρεασμένοι από το τις αρχές των Ζαπατίστας και οι βασικές οδοί έχουν τα ονόματα αυτών των αρχών όπως Δημοκρατία (Democracia), Αξιοπρέπεια (Dignidad), Εκπαίδευση (Educación) κτλ. Η γειτονία απαριθμεί περίπου 1150  κατοίκους. Επιπλέον έχει δημιουργηθεί και Community Center με σκοπό την βοήθεια ατόμων τόσο της  γειτονίας αλλά και των γειτονικών περιοχών.

Στις γειτονίες του Μεξικού οι άνθρωποι οργανώθηκαν και δημιούργησαν εκτός των σπιτιών και κοινότητες βασισμένες στην ισότητα στην δικαιοσύνη και  στον σεβασμό στην διαφορετικότητα. Η διακυβέρνηση γίνεται δημοκρατικά μέσω τις εβδομαδιαίων ή ανά 15 ημέρες γενικών συνελεύσεων. Οι χώροι αυτοί είναι ανοιχτοί για ανθρώπους που θέλουν να βοηθήσουν η να βοηθηθούν.

Βιβλιογραφία
------------

* Πετροπούλου,Κ. "Mexico vise - versa: Κινήματα πόλης σε γειτονιές (barrios) της πόλης του Μεξικού",
* Petropoulou, C. (2013). "The Role of Solirarity economy in Latin American barriow Cases in Metropolitan Area of Mexico City"
* Stavrides,S. (2016) "Urban commoning in autonomous neighborhoods of Mexico City"

Παραπομπές
----------

1. ↑  Πετροπούλου, σελ. 44
Ο **Αντώνιος Μέξης** (1921 - 4 Αυγούστου 1973) ήταν στρατιωτικός και υπουργός επί χούντας.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στον Πόρο. Σπούδασε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, στην Ανωτάτη Σχολή Πολέμου και στη Σχολή Πολέμου Αεροπορίας. Ήταν από τους πρωταγωνιστές του απριλιανού πραξικοπήματος το 1967 και τέθηκε σε αποστρατεία (με το βαθμό του Συνταγματάρχη) έναν χρόνο αργότερα έπειτα από αίτησή του. Πολέμησε στη Μάχη της Κρήτης και με τις αντάρτικες ομάδες του συνταγματάρχη Ψαρρού κατά την Κατοχή. Το 1944 έλαβε μέρος στην καταστολή του κινήματος των κομμουνιστών και πήρε μέρος σε επιχειρήσεις με τους Λόχους Ορεινών Καταδρομών.

Από τις 28 Ιανουαρίου 1968 ως το 1972 ήταν γενικός γραμματέας του Υπουργείου Κοινωνικών Υπηρεσιών της χούντας και από τις 28 Σεπτεμβρίου 1971 ως τις 31 Ιουλίου 1972 επίτροπος Διοίκησης.

Στην Κυβέρνηση Παπαδόπουλου στις 31 Ιουλίου 1972 διορίστηκε υφυπουργός Κοινωνικών Υπηρεσιών, αξίωμα στο οποίο παρέμεινε ως το θάνατό του.

Πέθανε τα ξημερώματα της 3ης προς 4 Αυγούστου 1973 έπειτα από έμφραγμα του μυοκαρδίου και κηδεύτηκε (5 Αυγούστου) με τιμές υπουργού εν ενεργεία.

Θάφτηκε στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Εγκαίνια νέου Εθνικού Παιδικού Σταθμού από τον Γενικό Γραμματέα του Υπουργείου Κοινωνικών Υπηρεσιών Αντώνιο Μέξη στον Άγιο Δημήτριο, Ελληνικά Επίκαιρα, ανάκτηση 15-5-2015.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Εγκυκλοπαίδεια Γιοβάνη, τ. 14, εκδόσεις Γιοβάνη.
2. 1 2 3  Μακεδονία, φύλλο 5-8-1973, σελ. 18 Αρχειοθετήθηκε 2016-03-05 στο Wayback Machine.
3. ↑  Σύνθεση κυβέρνησης Παπαδόπουλου, ιστοσελίδα της Γενικής Γραμματείας Κυβερνήσεως]
4. ↑  "Με τιμές υπουργού εν ενεργεία εκηδεύθη ο Αντ. Μέξης". Μακεδονία, φύλλο 7-8-1973, σελ. 9
Ο **Βλαντίμιρ Β΄ Γιαροσλάβιτς**, ουκραν. Володимир Ярославич (άκμασε 1187-1199) από τον Οίκο των Ρουρικιδών-Γαλικίας ήταν πρίγκιπας της Γαλικίας )1187-89, 89-98/9).

Βογραφία
--------

Ήταν γιος τού Γιαροσλάβ του *νουνεχούς* (osmomysl) και της Όλγας των Ρουρικιδών, κόρης τού Γιούρι Α΄ του *μακρόχειρος* (dolgoruky) μεγάλου πρίγκιπα τού Κιέβου.

Από τη φύση του ήταν έκλυτος. Έζησε άσωτη ζωή, που δεν έφερε πολιτικό αποτέλεσμα. Συγκρουόταν με τον νόθο αδελφό του Ολέγκ, πράγμα που προκάλεσε την παρέμβαση του Ρόμαν Β΄ του *μεγάλου* πρίγκιπα της Βολινίας και τού Μπέλα Γ΄ της Ουγγαρίας, έτσι η διακυβέρνησή του στη Γαλικία ήταν με δυσχέρειες. Μόνο η προστασία τού Βσέβολοντ Γ΄ του *πολύτεκνου* πρίγκιπα τού Βλαντίμιρ (εξαδέλφου τού πάππου του) τού εξασφάλιζε πολιτική σταθερότητα.

Ως ηγέτης, ήταν ο τελευταίος άρρην απόγονος τού κλάδου της Γαλικίας και η τελευτή του προκάλεσε πολιτικό κενό στη χώρα.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε πρώτα το 1166 τη Μπολεσλάβα των Ρουρικιδών, κόρη τού Σβιατοσλάβ Β΄ μεγάλου πρίγκιπα τού Κιέβου.

Έπειτα -πριν το 1189- ο Βλαντίμιρ Β΄ έκανε δεύτερο γάμο με μία αγνώστου ονόματος γυναίκα, σύζυγο ιερέα και είχε τέκνα:

* Βασίλκο απεβ. 1189.
* Βλαντίμιρ απεβ. 1189.

Πηγές
-----

* Dimnik, Martin: The Dynasty of Chernigov - 1146-1246; Cambridge University Press, 2003, Cambridge; ISBN 978-0-521-03981-9.
* Vernadsky, George: Kievan Russia; Yale University Press, 1948, New Haven and London; ISBN 0-300-01647-6.

1. 1 2 3  Andrey Ekzemplyarsky: «Владимир Ярославич» (Ρωσικά)
2. ↑  «Болеслава Святославовна» (Ρωσικά)
3. 1 2  «Галицкие» (Ρωσικά)


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Vladimir II Yaroslavich  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Βασίλειος Α. Πετρόπουλος** (1914 -17/3/1985) ήταν τακτικός καθηγητής της παιδοχειρουργικής και ορθοπεδικής στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Διετέλεσε πρύτανης του ΑΠΘ το 1979-1980.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στο Μεσολόγγι, σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας.

Μετεκπαιδεύτηκε στη Γενική Χειρουργική, στη Χειρουργική Θώρακος στο σανατόριο "Σωτηρία" και στη Χειρουργική Παίδων και Ορθοπεδική στο Παν/μιο του Παρισιού, από όπου έφερε και την ειδικότητα αυτή στην Ελλάδα. Στο Παρίσι έλαβε τον τίτλο Assistant Etranger. Ήταν ο πρώτος Χειρουργός Παίδων στην Ελλάδα και ίδρυσε την πρώτη στην Ελλάδα παιδοχειρουργική κλινική, ως διευθυντής στο Νοσοκομείο Παίδων "Αγλαΐα Κυριακού".

Το 1961 εξελέγη τακτικός καθηγητής της Παιδοχειρουργικής και Ορθοπεδικής έδρας στο Παν/μιο Θεσσαλονίκης, στη νεοϊδρυμένη τότε έδρα Χειρουργικής Παίδων και Ορθοπεδικής, στο Γενικό Κεντρικό Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης (νυν Γεννηματά). Συνέβαλε στην ιδέα της ίδρυσης του παραρτήματος της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης στην Αλεξανδρούπολη. Υπήρξε πρόεδρος της Ελληνικής Παιδοχειρουργικής Εταιρείας, της Αντικαρκινικής Εταιρείας Β. Ελλάδας, αντιπρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών και μέλος της Γαλλικής Παιδοχειρουργικής Εταιρείας.

Το 1978-79 εξελέγη αντιπρύτανης, το 1979 - 80 πρύτανης και το 1980 - 81 προπρύτανης του ΑΠΘ.

Δημοσίευσε 170 περίπου εργασίες σε ελληνικά και ξένα επιστημονικά περιοδικά.

Εργογραφία
----------

* *Χειρουργική και Ορθοπεδική των παίδων*, Εκδ. Σάκκουλα, 1982
* *Κήλη του οισοφαγικού Τμήματος των Βρεφών*
* *Μετατραυματική μηνιγγίτις και σύγχρονος θεραπεία αυτής*
* *Osteomyelite Gentrate Diaphyssaire Chronique de l' Enfant*
Για για άλλα κτίσματα με την ίδια ονομασία, δείτε: Φετιχιέ τζαμί (αποσαφήνιση).  
Συντεταγμένες: 38°23′44″N 21°50′2″E﻿ / ﻿38.39556°N 21.83389°E﻿ / 38.39556; 21.83389

Το **Φετιχιέ τζαμί** (τουρκικά: *Fethiye Camii*, *Τζαμί του Πορθητή*) είναι οθωμανικό τζαμί των τελών του 15ου αιώνα στην Ναύπακτο. Χτίστηκε κατόπιν εντολής του σουλτάνου Βαγιαζήτ Β´ αμέσως μετά την κατάκτηση της πόλης από τους Βενετούς το 1499, και αποτελούσε το κεντρικό τζαμί της πόλης κατά την Οθωμανική περίοδο. Το κτήριο έχει ανακαινιστεί και πλέον λειτουργεί ως χώρος εκθέσεων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Φετιχιέ τζαμί Αρχειοθετήθηκε 2015-12-15 στο Wayback Machine. - lepanto1571.gr
2. ↑  Έκθεση μικροναυπηγικής στο Φετιχιέ Τζαμί Ναυπάκτου Αρχειοθετήθηκε 2014-09-05 στο Wayback Machine. - Δήμος Ναυπακτίας
Ο **Βασίλειος Μποτόπουλος** (1932 — 18 Σεπτεμβρίου 1999) ήταν διαπρεπής Έλληνας δικαστικός που διετέλεσε πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας για 11 χρόνια, από το 1988 ως το 1999, ο μακροβιότερος στην ιστορία του δικαστηρίου.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1932 στην Αθήνα, γιος του δικηγόρου Κωνσταντίνου Μποτόπουλου. Αποφοίτησε από την Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στο Δημόσιο Δίκαιο στο Παρίσι. Εισήλθε στον δικαστικό κλάδο το 1958 με διαγωνισμό, ως εισηγητής στο Συμβούλιο της Επικρατείας.

Ήταν στενός φίλος του Αναστάσιου Πεπονή και του Ευάγγελου Γιαννόπουλου. Η επιλογή του για την προεδρία του ΣτΕ το 1988 προκάλεσε την έντονη αντίδραση του τότε αρχηγού της Αντιπολίτευσης Κωνσταντίνου Μητσοτάκη. Στον Μητσοτάκη απάντησε ο Ευάγγελος Γιαννόπουλος σε υψηλούς τόνους.

Διατέλεσε πρόεδρος του ΣτΕ για 11 χρόνια, ως το 1999, χρονιά την οποία πέθανε μετά από σύντομη ασθένεια. Σημαντικές αποφάσεις του ΣτΕ που φέρουν τη σφραγίδα του ήταν αυτές για την εθνικοποίηση της βασιλικής περιουσίας, την ισονομία των δύο φύλων και τον δημόσιο χαρακτήρα των πανεπιστημίων.

Ο Μποτόπουλος πέθανε το 1999 και κηδεύτηκε στις 20 Σεπτεμβρίου σε στενό οικογενειακό κύκλο, όπως ο ίδιος επιθυμούσε. Κατέλιπε τη σύζυγό του, Καίτη, τα παιδιά του και έναν εγγονό.

Γιος του είναι ο πρώην ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ και πρώην πρόεδρος της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς Κωνσταντίνος Μποτόπουλος.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Έφυγε ο Βασίλης Μποτόπουλος». *ΤΑ ΝΕΑ*. 21 Σεπτεμβρίου 1999. Ανακτήθηκε στις 26 Οκτωβρίου 2022.
2. ↑  Αυριανή, 19 Σεπτεμβρίου 1999
3. ↑  Αυριανή, 19 Σεπτεμβρίου 1999
4. ↑  «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ». *www.rizospastis.gr*. Ανακτήθηκε στις 26 Οκτωβρίου 2022.
5. 1 2  Η Καθημερινή, φύλλο 21ης Σεπτεμβρίου 1999, στήλη: Κοινωνικά
Ο **Αχμέντ Καμίλ Ακντίκ** (τουρκ: *Ahmed Kamil Akdik*, 1861- 1941) ήταν Τούρκος καλλιγράφος. Θεωρείται ένας από τους τελευταίους σπουδαίους εκπροσώπους της οθωμανικής καλλιγραφίας.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στη συνοικία Φιντικλί της Κωνσταντινούπολης. Υπήρξε αρχικά μαθητής του Σουλεϊμάν Εφέντη και αργότερα του Σαμί Εφέντι. Μετά από προτροπή του τελευταίου, άλλαξε για μικρό χρονικό διάστημα το όνομά του από Καμίλ σε Χασίμ υπογράφοντας με αυτό ορισμένα έργα του. Από τον Σαμί Εφέντη διδάχτηκε τις γραφές σουλούς, νεσίχ, ντιβάνι και τζελί ντιβάνι, καθώς και το σχεδιασμό τουρά, ενώ όταν εκείνος πέθανε, ο Αχμέντ Καμίλ τον διαδέχτηκε στο αυτοκρατορικό Διβάνι. Εργάστηκε ως δάσκαλος καλλιγραφίας στο Κολέγιο Καλλιγραφίας (τουρκ. Medresetülhattâtin) και στη σχολή Γαλατάσαράι. To 1355/1936 έγινε καθηγητής στην Ακαδημία Καλών Τεχνών (σημ. Πανεπιστήμιο Μιμάρ Σινάν), όπου παρέμεινε μέχρι το θάνατό του. Ταξίδεψε στην Αίγυπτο το 1351/1933 και το 1358/1940, φιλοτεχνώντας έργα που βρίσκονται σήμερα στο τζαμί του πρίγκιπα Μουχαμάντ Αλί Πασά στο Κάιρο. 

Ο Αχμέντ Καμίλ ήταν ο τελευταίος που απέκτησε τον επίσημο τίτλο του κορυφαίου καλλιγράφου (τουρκ. *resü'l-hattâtin*) που δινόταν στον προερξάρχοντα καλλιγράφο της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Κληροδότησε πολυάριθμα έργα, από τα οποία καλύτερες θεωρούνται οι συνθέσεις του στις γραφές σουλούς και νεσίχ, Πέθανε στη συνοικία Φατίχ και τάφηκε στο κοιμητήριο Γκιουμιούσουγιου (τουρκ. *Gümüşsuyu*).

Πηγές
-----

* M. Ugur Derman, *Masterpieces of Ottoman Calligraphy*, κατάλογος έκθεσης Μουσείου Sakıp Sabancı, 2004
Παράδειγμα soft porn με μοντέλο που φοράει γυαλιά.
Ο **φετιχισμός γυαλιών** είναι μία φετιχιστική έλξη για τους ανθρώπους που φορούν γυαλιά οράσεως ή έναν σύντροφο που φορά γυαλιά οράσεως, γυαλιά ηλίου ή κοσμητικούς φακούς επαφής ή για τους ίδιους τους φετιχιστές να φορούν οποιοδήποτε από αυτά τα γυαλιά.  Άλλες σχετικές δραστηριότητες περιλαμβάνουν, τη χρήση αυτών των γυαλιών κατά τη διάρκεια σεξουαλικών πράξεων ή την εκσπερμάτιση σε γυαλιά.

Αρχέτυπο Megane
---------------

Στο anime και manga fandom, οι αρσενικοί χαρακτήρες που αποκτούν σεξαπίλ από το γεγονός ότι φορούν γυαλιά, αναφέρονται ως *megane,* *megane-kun,* *megane otoko* ή *meganedanshi* (メガネ男子). Οι αντίστοιχοι θηλυκοί χαρακτήρες, οι οποίοι είναι ελκυστικοί για τους οτάκου, είναι γνωστοί ως meganekko (メガネっ娘).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Abraham, Karl (1 Ιανουαρίου 1988). *Selected Papers on Psychoanalysis (Maresfield Library)*. Karnac Books. σελ. 179. ISBN 0-946439-59-1.
2. 1 2  Aggrawal, Anil (2009). *Forensic and Medico-legal Aspects of Sexual Crimes and Unusual Sexual Practices*. Boca Raton: CRC Press. σελ. 121. ISBN 1-4200-4308-0.
3. ↑   Dru Pagliassotti , Megane & Clockwork Καρδιά
4. ↑   Web-Ιαπωνία - Buzzword του μήνα: Megane danshi

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Glasses fetishism στο Wikimedia Commons
Καλλιγραφική σύνθεση του Καραχισαρί, χειρόγραφο Κοράνιο, 16ος αι. Τοπ Καπί
Ο **Αχμάντ Καραχισαρί** (Aḥmad Qarāḥiṣārī, γεν. Αφιονκαραχισάρ, 875/1469, θ. Κωνσταντινούπολη, 963/1556) ήταν οθωμανός καλλιγράφος. 

Η ακριβής ημερομηνία γέννησής του δεν είναι γνωστή. Από μαρτυρίες σύμφωνα με τις οποίες πέθανε το 1556 σε ηλικία ενενήντα ετών συμπεραίνεται πως πρέπει να γεννήθηκε πριν το 1470. Μαθητής του Σεΐχ Χαμντουλάχ και του Ασαντουλάχ αλ-Κιρμανί (Asadullah al-Kirmani), υπήρξε ο πιο γνωστός καλλιγράφος κατά την περίοδο της βασιλείας του σουλτάνου Σουλεϊμάν Α' του Μεγαλοπρεπή. Θεωρείται ο ανανεωτής, για το οθωμανικό κράτος, του ύφους που καθιέρωσε ο Γιακούτ (Yaqut al-musta‛simi, θ. 698/1298), κερδίζοντας έτσι τον τίτλο του Γιακούτ της Μικράς Ασίας. Διακρίθηκε για τη χρήση αλυσιδωτής γραφής (αραβ. *musalsal*), κατά την οποία τα γράμματα ενώνονται χωρίς να απομακρύνεται η γραφίδα από το χαρτί, όπως και για τον αρμονικό συνδυασμό των γραφών *thuluth* και *naskh*. 

Το έργο του θεωρείται μοναδικό, όπως και εκείνο του Μιμάρ Σινάν στην αρχιτεκτονική την ίδια εποχή. Δε δημιουργήθηκε ιδιαίτερη σχολή στην καλλιγραφία με επίκεντρο την τεχνοτροπία του, αλλά είχε λίγους μαθητές, μεταξύ αυτών ο πρώην δούλος και μετέπειτα υιοθετημένος γιος του, Χασάν Τσελεμπί Τσαρκάς (θ. 1594) που ολοκλήρωσε ένα μνημειώδες χειρόγραφο του Κορανίου του δασκάλου του (Κωνσταντινούπολη, βιβλιοθήκη του Τοπ Καπί, H.S. 5). Στους επιφανείς μαθητές του ανήκουν επιπλέον οι Ντερβίς Μεχμέτ (θ. 1000/1592), Φερχάντ Πασά (θ. 982/1575) και Μουχιντίν Χαλίφε (θ. 983/1575).

Ο Καραχισαρί σχεδίασε επίσης αρχιτεκτονικές επιγραφές, όπως αυτές που βρίσκονται στο τζαμί του Σουλεϊμάν στην Κωνσταντινούπολη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Ahmad Karahisari». (Αγγλικά) *Union List of Artist Names*. 500313107.
2. ↑  «Ahmad Karahisari» 12  Δεκεμβρίου 2017.
3. ↑  Nabil Saidi. "Ahmad Karahisari." Grove Art Online. Oxford Art Online. 18 Dec. 2009
4. 1 2  Annemarie Schimmel, *Calligraphy & Islamic Culture*, I.B. Tauris & Co Ltd, 1990, σ. 73

Πηγές
-----

* M. Ugur Derman, *Masterpieces of Ottoman Calligraphy*, κατάλογος έκθεσης Μουσείου Sakıp Sabancı, 2004

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Ahmed Karahisari στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 45242067
* **Europeana**: agent/base/131661
* LCCN: no2007152088
* ISNI: 0000 0001 1632 6054
* GND: 124696287
* ULAN: 500313107

 |

 |
Το **Φεστιβάλ Κινηματογράφου Πούλα** (κροατικά: **Pulski filmski festival**, αγγλικά: **Pula Film Festival**) είναι το παλαιότερο φεστιβάλ κινηματογράφου που γίνεται στην Κροατία. Διεξάγεται κάθε χρόνο, από το 1954, τον Ιούλιο ή τον Αύγουστο, σε ένα ρωμαϊκό αμφιθέατρο, γνωστό και ως Αρένα Πούλα, στην Πούλα της Κροατίας.

Το Φεστιβάλ ξεκίνησε το 1954 και μέσα σε λίγα χρόνια έγινε το κέντρο του Γιουγκοσλαβικού κινηματογράφου. Τα πρώτα βραβεία, σε εθνικό επίπεδο, δόθηκαν το 1957. Το 1991, το Φεστιβάλ ακυρώθηκε εξαιτίας της Διάλυσης της Γιουγκοσλαβίας, την επόμενη όμως χρονιά διεξήχθη και πάλι ως Φεστιβάλ πια της Κροατίας. Από το 1992 και μετά διεξάγεται κάθε χρόνο (δεν έγινε το 1994).

Στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Πούλα γίνονται προβολές ταινιών, που είναι ανοιχτές στο κοινό, και απονέμονται βραβεία, που ονομάζονται Golden Arenas. Πρόκειται για τα σημαντικότερα βραβεία κινηματογράφου στην Κροατία.

Ιστορία
-------

Την εποχή που ιδρύθηκε ήταν γνωστό Φεστιβάλ Κινηματογράφου Γιουγκοσλαβίας και σύντομα έγινε το πιο σημαντικό φεστιβάλ κινηματογράφου της χώρας. Στις δεκαετίες που ακολούθησαν το φεστιβάλ απέκτησε παγκόσμια αίγλη, μαζί με τον Γιουγκοσλαβικό κινηματογράφο, ο οποίος σημείωσε άνοδο τη δεκαετία του 1960. Δημιουργήθηκαν πολλές εταιρείες παραγωγής, και ετησίως κυκλοφορούσαν 20 νέες ταινίες παγκοσμίως. Το Φεστιβάλ ακολούθησε το Οσκαρικό μοντέλο και δομή, με κατηγορίες κ.λπ. σε αντίθεση όμως με τα Όσκαρ, το Φεστιβάλ προβάλει και νέες παραγωγές σε πρώτη προβολή στην αρχή της σεζόν και όχι στο τέλος της.

Το 1991, με τη Διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, ακυρώθηκε και το Φεστιβάλ. Τον επόμενο χρόνο ξεκίνησε εκ νέου, υπό την ονομασία *Filmski festival u Puli*. Το 1992, ήταν η πρώτη φορά που το Φεστιβάλ ασχολήθηκε αποκλειστικά με κροατικές ταινίες, εφόσον η ταινίες από τη Γιουγκοσλαβία σταμάτησαν να παράγονται με τη διάλυση της χώρας.

Το 1995, μετονομάστηκε σε *Festival hrvatskog filma*, δίνοντας έμφαση στην κροατική του προέλευση. Παρόλα αυτά, κι εφόσον η παραγωγή ταινιών στην Κροατία ήταν μικρή, το Φεστιβάλ έχασε κατακόρυφα τη δημοτικότητα του. Το 2001, στο Φεστιβάλ συμμετείχαν για πρώτη φορά ξενόγλωσσες ταινίες, και μετονομάστηκε ξανά σε *Festival hrvatskog i europskog filma*. Από εκεί και πέρα το Φεστιβάλ, προβάλει μία κροατική ταινία, ενώ έχει και διεθνές πρόγραμμα, μεταξύ άλλων εκδηλώσεων.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Official website
* Web archive 1954–2010 at the Pula Film Festival official website (Κροατικά)
* Pula Film Festival of Yugoslavian Films (1954–1990) at the Internet Movie Database
* Pula Film Festival (1992–present) at the Internet Movie Database

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Κινηματογράφος
 |

 |
Ο **Βασίλειος Σουλήνης** (-1878) ήταν Έλληνας ευεργέτης του 19ου αιώνα.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στην Μακρυνίτσα του Πηλίου. Πατέρας του ήταν ο Γεώργιος Σουλήνης. 

Το 1871, την ημέρα της εθνικής εορτής συνέταξε διαθήκη, με την οποία δώρισε όλη τη περιουσία του υπέρ φιλανθρωπικών και κοινωφελών σκοπών. Διέθεσε χρήματα για την σύσταση και διατήρηση σχολείων στην Μακρυνίτσα και Βάρνα, εκπαιδευτικά βραβεία και υποτροφίες. Δώρισε αξιόλογα ποσά στον Ελληνικό Φιλολογικό Σύλλογο της Κωνσταντινούπολης προς διάδοση των ελληνικών γραμμάτων. Χρηματοδότησε επίσης την καταγραφή των χειρογράφων του Αγίου Όρους και των Μετεώρων, καθώς και την συγγραφή της Ιστορίας της Βάρνας και της Θεσσαλίας. 

Απεβίωσε το 1878 στη Βάρνα.

Πηγές
-----

* Νέος Ελληνομνήμων, Τόμος Ε΄, 30 Σεπτεμβρίου 1908, τεύχος Β΄-Γ΄, σελ. 129-131
Το **Φεστιβάλ της Νήσου Γουάιτ το 1969** (*Isle of Wight Festival 1969*) πραγματοποιήθηκε στις 29-31 Αυγούστου του 1969 στη νήσο Γουάιτ. Το φεστιβάλ προσέλκυσε ένα ακροατήριο περίπου 150.000 ατόμων, για να δουν καλλιτέχνες όπως οι Μπομπ Ντίλαν, The Band, The Who, Free, Τζο Κόκερ, The Bonzo Dog Band και The Moody Blues. Ήταν το δεύτερο από τα τρία μουσικά φεστιβάλ που πραγματοποιήθηκαν στο νησί μεταξύ 1968 και 1970. Έγινε θρυλικό γεγονός, κυρίως λόγω της συμμετοχής του Ντίλαν, ο οποίος είχε περάσει τα τρία προηγούμενα χρόνια σε ημι-απόσυρση. Το γεγονός οργανώθηκε καλά, σε σύγκριση με το πρόσφατο Φεστιβάλ Γούντστοκ, και χωρίς προβλήματα.

Ιστορικό
--------

Στις 29-31 Αυγούστου, στη βρετανική νήσο Γουάιτ οργανώθηκε το, θρυλικό πλέον, ομώνυμο φεστιβάλ, αποκορύφωση του οποίου ήταν η δίωρη εμφάνιση του Μπομπ Ντίλαν, η πρώτη ύστερα από το τρομερό τροχαίο δυστύχημα του 1966 που παρ' ολίγον να του στοιχίσει τη ζωή. 150.000 "χίπις και άλλοι φίλοι της ποπ μουσικής" συγκεντρώθηκαν στο μικρό νησί, όπως παρατήρησε εντυπωσιασμένος ο Τύπος της απομονωμένης Ελλάδας της χούντας, ο οποίος έγραφε για "τα μακριά μαλλιά, τις αλυσίδες γύρω στον λαιμό και τις πολύχρωμες εξωφρενικές εμφανίσεις", αποσιωπώντας ότι σε πολλές περιπτώσεις οι πολύχρωμες εμφανίσεις ήταν μπογιές σε γυμνά κορμιά.

Το εισιτήριο κόστιζε δύο λίρες στερλίνες, το σεξ ήταν αθώο, τα ναρκωτικά "μαλακά" και μεταξύ των θεατών συγκαταλέγονταν οι Beatles και οι Rolling Stones αλλά και η Ελίζαμπεθ Τέιλορ και η Τζέιν Φόντα με τον Ροζέ Βαντίμ. Όσο για τον Ντίλαν, ο "28ετής αρχιερεύς της ποπ" εισέπραξε 35.000 λίρες για μία συναυλία που συνοδεύτηκε μόνο από γενικευμένη καλή διάθεση και άφθονα σάντουιτς.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ray Foulk on The History of the Isle of Wight Festival On The Wight
2. ↑  Ray Foulk, Caroline Foulk, *When the World Came to the Isle of Wight: Stealing Dylan from Woodstock*, Λονδίνο: Medina Publishing (2015) ISBN 9781909339507
3. ↑  Bob Dylan: How the Isle of Wight festival managed to steal the voice of a generation from Woodstock Independent
4. ↑  *Το φεστιβάλ του Ουάιτ*, Ιστορικό Λεύκωμα 1969, σελ. 131, Καθημερινή (1998)

Εξωτερικές συνδέσεις
--------------------

* 1969: η χρονιά που θ' άλλαζε τον κόσμο Ελευθεροτυπία
Συντεταγμένες: 39°42′57″N 49°6′25″E﻿ / ﻿39.71583°N 49.10694°E﻿ / 39.71583; 49.10694

Το **Ασάγκι Χαλάτζ** (επίσης, **Γιενικέντ**, **Μπασιραμπάτ**, **Γιένικεντ**, **Γιετιμλάρ**, και **Γιετιμλγιάρ**) αποτελεί χωριό και δήμο στην επαρχία Σαλγιάν του νοτιοανατολικού Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 2,110 κατοίκων. Το χωριό μετονομάστηκε στο όνομα Ασάγκι Χαλάτζ μετά από απόφαση της βουλής του Αζερμπαϊτζάν στις 11 Μαΐου 2010.

Παραπομπές
----------

1. ↑  ƏZİZBƏYOV XƏZƏR OLDU Αρχειοθετήθηκε 2010-05-14 στο Wayback Machine. (Azerbaijani)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ασάγκι Χαλάτζ (Σαλγιάν) - GEOnet Names Server

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Αζερμπαϊτζάν
 |

 |
κεφαλή εφήβου, 560 π.Χ. αρχαιολογικό μουσείο**Αρχαϊκό μειδίαμα** στην τέχνη ονομάζεται ο καλιτεχνικός ρυθμός της γλυπτικής των ελληνικών αγαλμάτων της αρχαϊκής τέχνης (650 - 480 π.Χ.).

Κατά την αρχαϊκή περίοδο, οι Έλληνες καλλιτέχνες ανέπτυξαν μια νέα έκφραση στην γλυπτική, εγκαταλείποντας τα στοιχεία της γεωμετρικής εποχής και προχορώντας σταδιακά σε μια δαιδαλώδη μεν, μνημειακή δε αναπαράσταση [*ασαφές*]καταλήγοντας σε μια ολοένα και περισσότερο φυσιολογική απόδοση των χαρακτηριστικών του ανθρωπίνου σώματος. Στη γλυπτική, τα πρόσωπα των αγαλμάτων ζωντάνεψαν με το χαρακτηριστικό «αρχαϊκό μειδίαμα». 

Το αρχαϊκό μειδίαμα εμφανίζεται ήδη στην ελληνική γλυπτική του 7ου αι. π.Χ. και αποτυπώνεται και στην αττική τέχνη από το 580 π.Χ. ή στο αργείο σύμπλεγμα του Κλέοβη και Βίτωνος στους Δελφούς το 550 π.Χ.
Συντεταγμένες: 48°45′54.89″N 117°2′52.93″E﻿ / ﻿48.7652472°N 117.0480361°E﻿ / 48.7652472; 117.0480361

Ο **Χερλέν** ή **Κέρουλεν**, γνωστός και ως **Κερν** (μογγολ. Хэрлэн гол, κιν. 克鲁伦河), είναι μεγάλος σε μήκος ποταμός της Μογγολίας και κατά δεύτερο λόγο της Κίνας.. Το μήκος του είναι 1.254 χιλιόμετρα, ενώ η λεκάνη απορροής του έχει έκταση 116.400 τετραγωνικά χιλιόμετρα.

Ρους
----

Ο Χερλέν πηγάζει από τις νότιες πλαγιές των βουνών Χεντέι, όχι μακριά από το «ιερό βουνό της Μογγολίας» Μπουρχάν Χαλντούν, στην «αυστηρώς προστατευόμενη περιοχή Χαν Χεντέι, περί τα 180 χιλιόμετρα βορειοανατολικά από την πρωτεύουσα της χώρας, το Ουλάν Μπατόρ. Οι πηγές του Χερλέν εντοπίζονται σε γεωγραφικές συντεταγμένες 48°47΄53΄΄ Βόρειο πλάτος και 109°11΄44΄΄ Ανατολικό μήκος. Εκεί τα όρη Χεντέι αποτελούν τον υδροκρίτη μεταξύ της λεκάνης του ποταμού Τούουλ στα ανατολικά, τα νερά του οποίου καταλήγουν στον Αρκτικό Ωκεανό (μέσω Βαϊκάλης-Γενισέι), και τις λεκάνες των Χερλέν και Ονόν στα δυτικά, που τροφοδοτούν τον Ειρηνικό Ωκεανό. Για τον λόγο αυτό, η περιοχή έχει αποκληθεί «Λεκάνες των Τριών ποταμών».

Από το σημείο αυτό και μετά, ο ποταμός Χερλέν ρέει γενικώς προς τα ανατολικά-βορειοανατολικά, διασχίζοντας την Επαρχία Χεντέι και την ανατολική μογγολική στέπα. Αφού διέλθει από τις μογγολικές πόλεις Ουλάν Ερέγκ και Τσοϊμπαλσάν (τέταρτη σε πληθυσμό πόλη της Μογγολίας), εισέρχεται στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας σε σημείο με γεωγραφικές συντεταγμένες 48°03΄ Βόρειο πλάτος και 115°36΄ Ανατολικό μήκος, και μετά από ακόμη 164 χιλιόμετρα εκβάλλει στη λίμνη Χουλούν (Νταλάι-νουρ στα μογγολικά), σε υψόμετρο 539 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και συντεταγμένες 48°45΄55΄΄ Β πλάτος και 117°02΄53΄΄ Α μήκος, δηλαδή στο ίδιο σχεδόν γεωγραφικό πλάτος με τις πηγές του.

### Το σύστημα Κέρουλεν-Αργκούν-Αμούρ

Τις χρονιές με πολύ μεγάλη βροχόπτωση, η υπό κανονικές συνθήκες ενδορροϊκή λίμνη Χουλούν υπερχειλίζει στη βόρεια όχθη της και τα νερά της κυλούν και καταλήγουν στον ποταμό Αργκούν μετά από περίπου 30 χιλιόμετρα. Ο Αργκούν σχηματίζει το φυσικό σύνορο μεταξύ Ρωσίας και Κίνας επί περίπου 944 χιλιόμετρα και κατόπιν εκβάλλει στον Αμούρ. Το σύστημα Χερλέν-Αργκούν-Αμούρ έχει συνολικό μήκος 5.052 χιλιόμετρα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Brutsaert, Wilfried; Sugita, Michiaki (Δεκέμβριος 2008). «Is Mongolia's groundwater increasing or decreasing? The case of the Kherlen River basin». *Hydrological Sciences Journal* (Λονδίνο: Taylor & Francis Informa Ltd) **53** (6): 1221–1229. doi:10.1623/hysj.53.6.1221.. Ανακτήθηκε στις 19 January 2015.