recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Οδοάρδος**, ιταλ. Odoardo (6 Δεκεμβρίου 1573 - 21 Φεβρουαρίου 1626) από τον Οίκο των Φαρνέζε ήταν καρδινάλιος.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Αλεξάνδρου δούκα της Πάρμας, Πλακεντίας & Κάστρο και της Μαρίας των Αβίς, κόρης τού Εδουάρδου 4ου δούκα τού Γκουιμαράες.

Έγινε καρδινάλιος το 1591 και επίτροπος (1622-26) τού ανήλικου ανιψιού του Οδοάρδου δούκα της Πάρμας, Πλακεντίας & Κάστρο. Ο Οδοάρδος έμεινε γνωστός για την παραγγελία στον Αννίμπαλε Καρράτσι από τη Μπολόνια της νωπογραφίας τού *μικρού Δωματίου* (Camerino) στο παλάτσο Φαρνέζε στη Ρώμη. O ζωγράφος εκτέλεσε το έργο το διάστημα 1595-97, πριν ξεκινήσει τη διακόσμηση της πιο διάσημης και περίτεχνης *Γκαλερί των Φαρνέζε* στο ίδιο ανάκτορο.

Το *μικρό Δωμάτιο* ήταν το προσωπικό σπουδαστήριο τού Οδοάρδου. Το θέμα της κεντρικής σκηνής της οροφής ήταν η επιλογή τού Ηρακλή. Η σκηνή περιβάλλεται από μία κορνίζα, που δίνει την ψευδαίσθηση ότι το έργο είναι κρεμασμένος πίνακας, ενώ στην πραγματικότητα όλη η σύνθεση είναι τοιχογραφία. Η τεχνική αυτή λέγεται *μεταφερόμενο κάδρο (quadro riportato)* και χρησιμοποιήθηκε πολύ από τον Καρράτσι λίγα έτη μετά στη Γκαλερί Φαρνέζε.

Ο καρδινάλιος Αλέξανδρος και ο μικρανιψιός του καρδινάλιος Οδοάρδος. Στο βάθος ο ναός τού Ιησού στη Ρώμη.
Επιπρόσθετα ο καρδινάλιος παρήγγειλε διάφορες ελαιογραφίες στον Καρράτσι, όπως το έργο *Ρινάλντο και Αρμίντα*, που τώρα βρίσκεται στο Μουσείο Καποντιμόντε της Νάπολης. Με την υπόδειξη τού Καρράτσι παρήγγειλε το έργο *Ντομενιτσίνο* στη νωπογραφία του πρεκκλησίου τού Αγ. Νείλου στο αββαείο της Γκροτταφερράτα. Ο Οδοάρδος επίσης ανέθεσε στον Καρράτσι το έργο *Η κοιμώμενη Αφροδίτη*.

Η προστασία του σε αρχιτέκτονες ήταν μικρότερη: σε αυτόν οφείλεται η Οικία Προφέσσα για τους Ιησουίτες, πλησίον τού ναού τού Ιησού στη Ρώμη, από τον αρχιτέκτονα Τζιρόλαμο Ραϊνάλντι.

Πηγές
-----

* van Gastel, Joris (2013). Il Marmo Spirante: Sculpture and Experience in Seventeenth-Century Rome. Walter de Gruyter. ISBN 3050059486.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  *BeWeB*. 3386. Ανακτήθηκε στις 4  Αυγούστου 2020.
2. ↑  farne.
3. ↑  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003. I00003018.
4. ↑  «Catholic-Hierarchy.org» (Αγγλικά) Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. farne. Ανακτήθηκε στις 19  Οκτωβρίου 2020.
5. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. data.bnf.fr/ark:/12148/cb13514111j. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
6. ↑  «Catholic-Hierarchy.org» (Αγγλικά) Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. farne. Ανακτήθηκε στις 5  Φεβρουαρίου 2021.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 5735950
* LCCN: n94115123
* ISNI: 0000 0000 6130 4412
* GND: 11920245X
* SUDOC: 074065521
* BNF: cb13514111j (data)
* ICCU: MUSV025277
* BNE: XX5646592

 |

 |
Ο **Οδοάρδος**, ιταλ. Odoardo (12 Αυγούστου 1666 - 6 Σεπτεμβρίου 1693) από τον Οίκο των Φαρνέζε ήταν διάδοχος στο δουκάτο της Πάρμας & Πλακεντίας.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Ρανούτσο Β΄ δούκα της Πάρμας & Πλακεντίας και της Ισαβέλλας των Έστε, κόρης τού Φραγκίσκου Α΄ δούκα της Μόντενα. Γεννήθηκε στο δουκικό ανάκτορο στο Κολόρνο, έξω από την Πάρμα. Οι γονείς του ήταν εξαδέλφια. Ο Οδοάρδος είχε δύο μεγαλύτερες αδελφές, τη Μαργαρίτα-Μαρία και την Τερέζα.

Ο πατέρας του είχε τρεις γάμους: πρώτα με τη Γιολάντα της Σαβοΐας, 2η εξαδέλφη τού Λουδοβίκου ΙΔ΄ της Γαλλίας, χωρίς επιζώντα τέκνα. Έπειτα με την Ισαβέλλα των Έστε και όταν αυτή απεβίωσε, αφήνοντας τον Οδοάρδο 12 ετών, ο Ρανούτσο Β΄ έκανε τρίτο γάμο με την αδελφή της Μαρία των Έστε, με την οποία απέκτησε δύο γιους, τους Φραγκίσκο και τον Αντώνιο.

Τον γάμο του κανόνισε ο κόμης Φάμπιο Περλέττι, σύμβουλος και πρέσβης τού δούκα, με τη Δωροθέα-Σοφία, κόρη τού εκλέκτορα τού Παλατινάτου. Η σύζυγός του έφερε μεγάλη προίκα και είχε τρεις αδελφές, που έγιναν βασίλισσες στην Πορτογαλία, την Ισπανία και τη Γερμανία.

Το 1693 απεβίωσε ο Οδοάρδος· το επόμενο έτος απεβίωσε ο Ρανούτσο Β΄ και τον διαδέχθηκε ο Φραγκίσκος, ο οποίος το 1695 νυμφεύτηκε τη χήρα του Οδοάρδου.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε το 1690 τη Δωροθέα-Σοφία των Βίττελσμπαχ, κόρη τού Φιλίππου-Γουλιέλμου εκλέκτορα τού Παλατινάτου και είχε τέκνο:

* Ελισάβετ 1692-1766, παντρεύτηκε τον Φίλιππο Ε΄ των Βουρβόνων, βασιλιά της Ισπανίας.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*. p11349.htm#i113487. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003. I00002994.
3. ↑  p11349.htm#i113487. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.

Πηγές
-----

* Philip V of Spain: The King Who Reigned Twice, by Henry KAMEN, ISBN 0-300-08718-7
* ISBN 978-0-300-08718-5 Editorial: Yale Univ Press, Cumberland, Rhode Island, U.S.A. (2001). Hardcover. This highly readable account is the first biography of Philip V in English.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 16531062
* LCCN: n97875395
* ISNI: 0000 0000 5489 0185
* GND: 119112086
* SUDOC: 12736546X
* ULAN: 500354003

 |

 |
Ο **Εδουάρδος Κοντογιωργάκης** (20 Δεκεμβρίου 1949) είναι Αργεντινός πρώην ποδοσφαιριστής, διεθνής με την Ελλάδα, ο οποίος αγωνιζόταν στην επίθεση. Το πραγματικό του όνομα είναι *Εδουάρδο Ρικάνι* όμως με την άφιξή του στην Ελλάδα, τον Φεβρουάριο του 1972 και τον ΠΑΣ Γιάννινα, ελληνοποιήθηκε. Οι φίλαθλοι του ΠΑΣ Γιάννινα προτιμούσαν να τον αποκαλούν *Loko* (τρελός στα ισπανικά). Είναι γιος και συνονόματος του μεγάλου Αργεντινού ποδοσφαιριστή Εδουάρδο Ρικάνι (Eduardo Ricagni), ο οποίος υπήρξε και προπονητής του ΠΑΣ Γιάννινα το 1974.

Καριέρα
-------

### Σε συλλογικό επίπεδο

Πριν έρθει στην Ελλάδα για λογαριασμό του ΠΑΣ Γιάννινα αγωνιζόταν στην Κλουμπ Ατλέτικο Ατλάντα της Αργεντινής. Στον ηπειρωτικό σύλλογο παρέμεινε επί μία δεκαετία, από το 1972 έως το 1983, κατόπιν αγωνίστηκε στην Κέρκυρα για έναν χρόνο και έπειτα επέστρεψε στον ΠΑΣ όπου και ολοκλήρωσε την καριέρα του το 1985, σε ηλικία 36 ετών.

Με τη φανέλα του ΠΑΣ Γιάννινα ο Κοντογιωργάκης αγωνίστηκε σε 317 αγώνες, εκ των οποίων οι 218 ήταν στην Α' Εθνική κατηγορία και σκόραρε 91 φορές. Την περίοδο 1976-77 ήταν πρώτος σκόρερ του ΠΑΣ Γιάννινα με 11 γκολ, επίτευγμα το οποίο επανέλαβε δύο χρόνια αργότερα (1978-79) με 8 γκολ. 

Ήταν μέλος της μεγάλης ομάδας του ΠΑΣ, που οι φίλαθλοι ονόμασαν "Άγιαξ της Ηπείρου".

### Στην εθνική Ελλάδας

Ο Εδουάρδος Κοντογιωργάκης έχει αγωνιστεί 3 φορές με την εθνική Ελλάδας το 1978, όταν ο Αλκέτας Παναγούλιας τον συμπεριέλαβε στην αποστολή που ταξίδεψε στην Αυστραλία για σειρά φιλικών αγώνων με την ομώνυμη εθνική ομάδα. Χαρακτηριστικό είναι ότι και οι τρεις διεθνείς συμμετοχές του πραγματοποιήθηκαν επί της ίδιας αντιπάλου σε διάστημα μίας εβδομάδας (από 11 έως 18 Ιουνίου 1978).

Παραπομπές
----------

1. ↑  [*νεκρός σύνδεσμος*]
2. ↑  Αυστραλία - Ελλάδα Ιούνιος 1978, www.epo.gr

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ερχομός των Αργεντίνων - Επίσημη ιστοσελίδα ΠΑΣ Γιάννινα
* Συνέντευξη

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ποδόσφαιρο
* Πύλη:Αργεντινή
* Πύλη:Ελλάδα
 |

 |
Ο **Εδουάρδος Γ΄**, γαλλ.: Édouard III de Bar (τέλη Ιουνίου 1377 - 25 Οκτωβρίου 1415) από τον Οίκο του Μονμπελιάρ έγινε μαρκήσιος του Ποντ-α-Μουσόν από τον πατέρα του Ροβέρτο δούκα του Μπαρ το 1399 και το κράτησε μέχρι το τέλος του. Έπειτα έγινε κληρονόμος του δουκάτου του Μπαρ μετά το τέλος των μεγαλύτερων αδερφών του Ερρίκου και Φιλίππου· ο πρώτος στη Μάχη της Νικόπολης το 1396, ο δεύτερος το επόμενο έτος από πανώλη.

Βιογραφια
---------

Ήταν ο πέμπτος γιος του Ροβέρτου δούκα του Μπαρ και της Μαρίας του Βαλουά, κόρη του Ιωάννη Β΄ της Γαλλίας.

Οι τρεις μεγαλύτεροι αδελφοί του αποβίωσαν 35, 24 και 19 ετών, πριν από τον πατέρα τους. Ο τέταρτος, ο Λουδοβίκος Α΄, είχε ακολουθήσει εκκλησιαστική σταδιοδρομία και είχε γίνει επίσκοπος του Πουατιέ, Λάνγκρ, Σαλόν, Βερντέν.

Το 1405 ο Κάρολος ΣΤ΄ της Γαλλίας τον κατηγόρησε ότι οχύρωνε την περιοχή Μπουλοναί, που τότε απειλείτο από τους Άγγλους. Στα τέλη του 1406 συμμετείχε στην εκστρατεία στο Γκυγιέν υπό τις διαταγές του Λουδοβίκου Α΄ δούκα της Ορλεάνης, αλλά η δυσεντερία αποδεκάτισε τις Γαλλικές δυνάμεις. Μετά τη δολοφονία του Λουδοβίκου το 1407, ο Εδουάρδος προσχώρησε στον Ιωάννη τον *Άφοβο* δούκα της Βουργουνδίας και ανασύνταξε τους Βουργουνδούς. Διαδέχθηκε τον πατέρα του στις 12 Απριλίου 1411. Το δουκάτο του Μπαρ διεκδίκησε ο γιος του πρωτότοκου Ερρίκου, ο Ροβέρτος, όμως ο Εδουάρδος Γ΄ τον αποζημίωσε και έτσι διατήρησε τη θέση του. Ο δούκας σκοτώθηκε στη μάχη του Aζενκούρ  και τον διαδέχθηκε ο αδελφός του Λουδοβίκος Α΄ επίσκοπος (που δεν παντρεύτηκε ποτέ, αλλά άφησε πολλά παράνομα παιδιά).

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11  Charles Cawley: «Medieval Lands». (Αγγλικά) *Charles Cawley, "Medieval Lands", 2006-2020*. Ανακτήθηκε στις 9  Φεβρουαρίου 2016.
2. ↑  *The Battle of Agincourt: Sources and Interpretations*, ed. Anne Curry, (The Boydell Press, 2000), 259.

Πηγές
-----

* (in French) Georges Poull, *La Maison souveraine et ducale de Bar*, 1994
* Barbara Tuchman, *A Distant Mirror*, 1978, Alfred A. Knopf, Νέα Υόρκη
Σύμφωνα με την **αρχή της αντιστοιχίας**, τα αποτελέσματα της κβαντομηχανικής μελέτης ενός συστήματος συμπίπτουν, σε κάποιο συγκεκριμένο όριο, με αυτά της Κλασικής Φυσικής και τα φαινόμενα περιγράφονται με τους νόμους της δεύτερης. Αυτό συμβαίνει για καλά καθορισμένα κυματοπακέτα, στο όριο των "μεγάλων κβαντικών αριθμών", όταν {\displaystyle n\to \infty } ή ακόμα όταν {\displaystyle \hbar \to 0} ή {\displaystyle m\to \infty }, δηλαδή όταν εξετάζουμε μακροσκοπικά σώματα. Με αυτή την έννοια η Κλασική Φυσική ουσιαστικά θεωρείται σαν οριακή περίπτωση της Κβαντομηχανικής.

Φυσιολογική συνέπεια της Αρχής της αντιστοιχίας είναι και η διαπίστωση πως όσα μεγέθη διατηρούνται στην Κλασική Μηχανική, αναγκαστικά διατηρούνται και στην Κβαντομηχανική (π.χ. ορμή, στροφορμή κλπ).

Επίσης, απόδειξη αλλά και εναλλακτική διαπίστωση της αρχής της αντιστοιχίας είναι και το Θεώρημα του Έρενφεστ.
Το εθνόσημο του Τριστάν ντα Κούνια.
Το **εθνόσημο του Τριστάν ντα Κούνια** παραχωρήθηκε το 2002. Πριν από αυτό, ως κτήση της Αγίας Ελένης, το Τριστάν ντα Κούνια χρησιμοποίησε το εθνόσημο της Αγίας Ελένης.

Περιγραφή
---------

Ο θυρεός στο εθνόσημο αποτελείται από τέσσερα άλμπατρος σε ένα σχέδιο καθρεφτίσματος χρώματος γαλάζιου και λευκού. Δύο αστακοί των βράχων βαστούν το θυρεό. Τα ζώα αυτά απαντώνται στα νερά του νησιού.Βλέπουμε επίσης μια ναυτική κορόνα και ένα πλοίο του Τριστάν ντα Κούνια.

Το ρητό είναι *Our faith is our strength* (= "Η Πίστη μας Είναι η Δύναμή μας").

Το εθνόσημο υπάρχει στη σημαία του Τριστάν ντα Κούνια όπως επίσης και στη Σημαία της Ένωσης (Union Flag) που χρησιμοποιείται από το Διοικητή.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Εθνόσημο του Τριστάν ντα Κούνια** |

* Σημαίες του Κόσμου:Τριστάν ντα Κούνια
Το **εθνόσημο του Ναουρού** χρονολογείται από το 1968 και η επίσημη χρήση του άρχισε από τις αρχές της δεκαετίας του '70. Ο θυρεός του χωρίζεται στη μέση σε δύο μέρη. Στο ανώτερο τμήμα παρουσιάζεται το χημικό σύμβολο του φωσφόρου πέρα από ένα υφασμένο με χρυσό φόντο
. Το χαμηλότερο τμήμα, χρώματος ασημί, απεικονίζει ένα πουλί, τον ωκυπέτη (φρεγάτα), το οποίο κάθεται σε κούρνια πάνω από τα μπλε κύματα του ωκεανού. Το κατώτερο δεξιό τμήμα είναι μπλε και περιέχει ένα κλαδί του λουλουδιού *calophyllum*. Ο θυρεός περιβάλλεται από τις εικόνες εξοπλισμού φυλάρχων, που φοριέται στις τελετές - σχοινιά από τα φύλλα φοινικών, φτερά φρεγάτας και δόντια καρχαριών. Το αστέρι που κεντροθετείται επάνω από την ασπίδα προέρχεται από τη σημαία. Η κορδέλα επάνω από αυτό φέρει την επωνυμία του νησιού στη γλώσσα των Μικρονησίων του Ναουρού: *Naoero*. Η κορδέλα κάτω από το θυρεό φέρει το εθνικό ρητό της Δημοκρατίας του Ναουρού: Πρώτα το Θέλημα του Θεού. Το υφασμένο φόντο συμβολίζει τους ανθρώπους του Ναούρου, το πουλί την πανίδα της χώρας και το χημικό σύμβολο για το φώσφορο την εξόρυξη των φωσφορικών αλάτων.

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Εθνόσημο του Ναουρού** |

1. ↑  Nauru

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Εθνόσημα των χωρών της Ωκεανίας |
| --- |
|  |
| Ανεξάρτητα κράτη | 
* Αυστραλία
* Βανουάτου
* Ινδονησία
* Κιριμπάτι
* Ναουρού
* Νέα Ζηλανδία
* Νήσοι Μάρσαλ
* Νήσοι Σολομώντα
* Ομόσπονδες Πολιτείες της Μικρονησίας
* Παλάου
* Παπούα Νέα Γουινέα
* Σαμόα
* Τόνγκα
* Τουβαλού
* Φίτζι
 |
|  |
| Κράτη συνδεδεμένα με τη Νέα Ζηλανδία | 
* Νήσοι Κουκ
* Νιούε
 |
|  |
| Εξαρτημένα εδάφη | 
* Αμερικανικές Σαμόα
* Νήσος των Χριστουγένων
* Νησιά Κόκος
* Νήσος του Πάσχα
* Γαλλική Πολυνησία
* Γκουάμ
* Νέα Καληδονία
* Νήσος Νόρφολκ
* Βόρειες Μαριάνες Νήσοι
* Νήσοι Πίτκαιρν
* Τοκελάου
* Ουώλλις και Φουτούνα
 |

 |
Το *εθνόσημο του Σουρινάμ* καθιερώθηκε στις 25 Νοεμβρίου 1975, με την ανεξαρτησία της χώρας. Το εθνικό ρητό που αναγράφεται σε αυτό είναι το *Justitia - Pietas - Fides* (Δικαιοσύνη - Ευλάβεια- Πίστη). Απεικονίζει επίσης δύο ιθαγενείς , οι οποίοι μεταφέρουν έναν θυρεό.

Το αριστερό μισό του θυρεού συμβολίζει το παρελθόν, όταν απήχθησαν δούλοι από την Αφρική και οδηγήθηκαν στη χώρα με πλοία. Το δεξιό μέρος παρουσιάζει έναν βασιλικό φοίνικα, επίσης σύμβολο δίκαιων ανθρώπων. Το διαμάντι στη μέση είναι η καλλιτεχνική απεικόνιση της καρδιάς, που θεωρείται το όργανο της αγάπης. Τα άκρα του διαμαντιού δείχνουν τις τέσσερις διευθύνσεις του ανέμου. Ένα πεντάκτινο αστέρι εσωκλείεται στο διαμάντι. Το αστέρι αυτό αποτελεί σύμβολο των πέντε ηπείρων από τις οποίες οι κάτοικοι της χώρας μετανάστευσαν: Αφρική, Αμερική, Αυστραλία, Ασία και Ευρώπη.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Εθνόσημο του Σουρινάμ** |

* - Εθνόσημο του Σουρινάμ.

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Εθνόσημα των χωρών της Νότιας Αμερικής |
| --- |
|  |
| Ανεξάρτητα Κράτη | 
* Αργεντινή
* Βενεζουέλα
* Βολιβία
* Βραζιλία
* Γουιάνα
* Ισημερινός
* Κολομβία
* Ουρουγουάη
* Παναμάς
* Παραγουάη
* Περού
* Σουρινάμ
* Χιλή
 |  |
|  |
| Εξαρτημένα εδάφη | 

|  |  |
| --- | --- |
| Γαλλία | 
* Γαλλική Γουιάνα
 |
|  |
| Ολλανδία | 
* Αρούμπα
* Κουρασάο
* Μποναίρ
 |
|  |
| Ηνωμένο Βασίλειο | 
* Νήσοι Φώκλαντ
* Νότιος Γεωργία και Νότιοι Σάντουιτς Νήσοι
 |

 |

 |
Η **Βίλα της Φλορίντια**, ιταλ.: *Villa Floridiana,* είναι μία μνημειακή οικία, που βρίσκεται μέσα σε ένα μεγάλο πάρκο στη συνοικία Βομέρo στη Νάπολη, στη νότια Ιταλία. Έχει θέα στα δυτικά ναπολιτανικά προάστια Chiaia και Mergellina.

Ιστορία
-------

Η κατασκευή μιας βίλας στην τοποθεσία ξεκίνησε από τον Κριστόφορο Σαλιτσέτι και τους κληρονόμους του. Ο Κριστόφορο ήταν υπουργός αστυνόμευσης της κυβέρνησης του Μυρά. Το 1817 οι κληρονόμοι αναγκάστηκαν να την πωλήσουν στον Φερδινάνδο Α΄ των Βουρβόνων, βασιλιά των Δύο Σικελιών, ο οποίος τη χρησιμοποίησε για να στεγάσει τη Λουτσία Μιλιάτσο ντι Παρτάνα, δούκισσα της Φλορίντια, την οποία ο Φερδινάνδος Α΄ είχε νυμφευτεί μοργανικά το 1814. Έμεινε εδώ μέχρι το τέλος της το 1826.

Μεταξύ 1817 και 1819 ο αρχιτέκτονας Aντόνιο Νικολίνι ανακατασκεύασε το κτίριο και τους γύρω κήπους, εξωραϊσμένους σε ελεύθερο, *αγγλικό* στιλ. Ο διευθυντής του Βοτανικού Κήπου, Φρίντριχ Ντένχαρτ, φύτεψε βελανιδιές, πεύκα, φοίνικες, κυπαρίσσια και μια μεγάλη ποικιλία από λουλούδια στους κήπους. 

Η νεοκλασική κατοικία και οι γύρω κήποι κατασκευάστηκαν μεταξύ 1817-19. Η βίλα από το 1931 στεγάζει το Εθνικό Μουσείο Κεραμικής της Νάπολης, που ονομάζεται επίσης Mουσείο του δούκα της Μαρτίνα (Μuseo Duca di Martina).  Ο δούκας της Μαρτίνα, δευτερότοκος γιος του Ριτσάρντo και της Mαρία-Αρτζεντίνο Καρακιόλο, γεννήθηκε στη Νάπολη το 1929, αλλά μετακόμισε στο Παρίσι, όπου άρχισε να συλλέγει διακοσμητικά έργα τέχνης. Οι κληρονόμοι του δώρησαν τη συλλογή το 1911 στην πόλη της Νάπολης.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. 1 2 3  *dati.beniculturali.it*.
2. 1 2  Legler, Rolf (1990). *Der Golf von Neapel* (στα German). Cologne: DuMont Buchverlag. ISBN 3-7701-2254-2. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Villa Floridiana (Naples) στο Wikimedia Commons
* Επίσημος ιστότοπος (in ιταλική)

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 172916440

 |

 |
Η **αρχή της επαλληλίας** ή **αρχή της υπέρθεσης** είναι μια πολύ βασική αρχή στην φυσική και τη θεωρία συστημάτων. Σύμφωνα με αυτήν, για κάθε γραμμικό σύστημα το ολικό αποτέλεσμα ενός φαινομένου που αποτελείται από επί μέρους φαινόμενα, είναι ίσο με το άθροισμα των αποτελεσμάτων των επί μέρους.

Εφαρμογές
---------

### Δυναμική

Εάν σε ένα σώμα εφαρμόζονται οι δυνάμεις {\displaystyle {\overrightarrow {F}}\_{1},{\overrightarrow {F}}\_{2},{\overrightarrow {F}}\_{3},\dots } τότε το σώμα θα κινηθεί σαν να εφαρμόζεται στο σώμα η δύναμη {\displaystyle {\overrightarrow {F}}={\overrightarrow {F}}\_{1}+{\overrightarrow {F}}\_{2}+{\overrightarrow {F}}\_{3}+\dots }

### Ηλεκτρισμός

Το ηλεκτρικό δυναμικό δηλαδή σε ένα σημείο, θα είναι το αλγεβρικό άθροισμα των επιμέρους δυναμικών που οφείλονται στα διάφορα φορτία-πηγές κοντά σε αυτό το σημείο. Θα είναι δηλαδή

{\displaystyle V=V(A)+V(B)+V(C)+\dots =-{\frac {1}{4\pi \epsilon \_{0}}}\sum \_{i=1}^{n}{\frac {Q\_{\pi i}}{r\_{i}}}} όπου:
* {\displaystyle Q\_{\pi i}} είναι το φορτίο της πηγής i
* {\displaystyle \epsilon \_{0}} διηλεκτρική σταθερά του κενού
* {\displaystyle r\_{i}} η απόσταση του i-οστού φορτίου από το σημείο.

### Βαρύτητα

Όπως στη δυναμική και στον ηλεκτρισμό, έτσι και στην βαρύτητα, το ολικό δυναμικό δίνεται από το άθροισμα των επιμέρους δυναμικών. Συγκεκριμένα, το ολικό δυναμικό *n* σωμάτων που βρίσκονται υπό το βαρυτικό πεδίο της Γης, δίδεται από την σχέση

{\displaystyle V=V(A)+V(B)+V(C)+\dots =-GM\_{\Gamma }\left({\frac {1}{r\_{A}}}\right)-GM\_{\Gamma }\left({\frac {1}{r\_{B}}}\right)-GM\_{\Gamma }\left({\frac {1}{r\_{C}}}\right)-\dots }
και μετά από πράξεις προκύπτει η τελική σχέση:

{\displaystyle V=-GM\_{\Gamma }\sum \_{i=1}^{n}{\frac {1}{r\_{i}}}} όπου:
* G η σταθερά της Βαρύτητας
* M\_{{\Gamma }} Η μάζα της Γης
* {\displaystyle r\_{i}} η απόσταση του σημείου στο οποίο υπολογίζουμε το δυναμικό, από το κέντρο μάζας της Γης

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η Αρχή της υπέρθεσης (ή της επαλληλίας) Αρχειοθετήθηκε 2016-03-05 στο Wayback Machine. κεφ. 3.1, Σημειώσεις Αρχειοθετήθηκε 2009-02-11 στο Wayback Machine. μαθήματος "Κυματικά Φαινόμενα στο Θαλάσσιο Περιβάλλον", Σχολή Ναυπηγών Μηχανικών ΕΜΠ
* Νικόλαος Βουδούκης, Αρχές και βασικά θεωρήματα κυκλωμάτων[*νεκρός σύνδεσμος*], oktonia.com
Η **Βιλαγκράντε Στριζαίλι** είναι Δήμος της Ιταλικής Επαρχίας της Ολιάστρα, στην Περιφέρεια Σαρδηνία στην Ιταλία, αποσπάστηκε από την Επαρχία του Νουόρο (2005). Βρίσκεται περίπου 150 χιλιόμετρα βορειοανατολικά από την πρωτεύουσα της Σαρδηνίας Κάλιαρι και 18 χιλιόμετρα βορειοδυτικά από την πρωτεύουσα της επαρχίας Τορτολί. Η περιοχή της Βιλαγκράντε Στριζαίλι έχει χαρακτηριστεί σαν *"Μπλε Ζώνη"* επειδή οι άνθρωποι ζουν πολύ περισσότερο από τον μέσο όρο. Μια νέα μελέτη επίσης έδειξε ότι οι άντρες ζουν περίπου όσο και οι γυναίκες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Popolazione Residente al 1° Gennaio 2018». Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής της Ιταλίας. Ανακτήθηκε στις 16  Μαρτίου 2019.
2. ↑
3. ↑

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Μπλέ Ζώνες
* Μια περιοχή που οι άντρες ζουν όσο οι γυναίκες : Βιλαγκράντε Στριζαίλι

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 143072024

 |

 |
Το **Βιλαέτι του Νόβι Παζάρ** ήταν διοικητική διαίρεση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, διοικητικό κέντρο του ήταν η πόλη Νόβι Παζάρ όπου οφείλει και το όνομα του. 

Το βιλαέτι δημιουργήθηκε το 1871 όταν το Σαντζάκι της Νις αποσπάστηκε από το Βιλαέτι του Πρίζρεν μαζί με το Σαντζάκι του Νόβι Παζάρ που αποσπάστηκε από το Βιλαέτι του Κοσσυφοπεδίου σε ένα νέο οθωμανικό βιλαέτι το "Βιλαέτι του Νόβι Παζάρ" όπου διήρκεσε λιγότερο από ένα χρόνο και τα δύο Σατζάκια επέστρεψαν στην προηγούμενη κατάσταση.

Διοικητική διαίρεση
-------------------

* Σαντζάκι της Νις
* Σαντζάκι του Νόβι Παζάρ

Αναφορές
--------

* Šabanoić, Hazim (1959). *Bosanski pašaluk: postanak i upravna podjela*. Naučno društvo NR Bosne i Hercegovine. σελ. 98.
Ο **Βιλαίν Β΄ ντ'Ωλναί** ( Γαλλικά : *Villain II d'Aulnay / d'Aunoy* ) ήταν ο τέταρτος βαρώνος της Αρκαδίας, ενός φέουδου του Πριγκιπάτου της Αχαΐας .

Βιογραφία
---------

Ήταν ο γιος του Γοδεφρείδου του Ωλναί βαρόνου της Αρκαδίας.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε την Έλενα ντε Μπρυγέρ (Helena de Briel), κόρη του Γοδεφρείδου ντε Μπρυγέρ (του νεότερου) και της Μαργαρίτας ντε Κορ, και απέκτησαν δύο παιδιά: 

* Τον Εράρ, διάδοχο του πατέρα του στη Βαρονία της Αρκαδίας.
* Την Αγνή, η οποία παντρεύτηκε με τον Στέφανο Λε Μωρ, άρχοντα του Saint-Sauveur.

Αναφορές
--------

1. 1 2 3  (Longnon 1949)

Πηγές
-----

* *Chronique de Morée: Livre de la conqueste de la princée de l’Amorée, 1204-1305*, París
Η **βεδική μαθηματική μέθοδος** είναι συλλογή δεκαέξι κανόνων αριθμητικής που συνέλεξε ο Μπαράτι Κρίσνα Τιρτατζί μεταξύ 1911 και 1918 μελετώντας την Βέδα. Δημοσιεύθηκαν το 1965.

Παραδείγματα
------------

### Αφαίρεση

Με τον κανόνα αυτό μπορούμε να υπολογίσουμε το υπόλοιπο οποιουδήποτε αριθμού, όταν τον αφαιρούμε από μια δύναμη του δέκα.

```
10.000 - 4.856 --> 9-4 | 9-8 | 9-5 | 10-6 = 5.144
```

### Τετράγωνο

Με τον κανόνα αυτό μπορεί εύκολα να υπολογιστεί το τετράγωνο ενός οποιουδήποτε αριθμού όταν αυτός έχει στο τέλος το ψηφίο 5.

```
35 x 35 --> 3 x 4 | 25 = 1225
```

### Πολλαπλασιασμός δύο αριθμών

```
32 x 38
```

```
πρώτα ψηφία -> 3*(3+1) = 12
δεύτερα ψηφία -> 2*8 = 16
Αποτέλεσμα: 1216 
```

Εξήγηση: Υπολογίζουμε το γινόμενο του πρώτου ψηφίου του πρώτου αριθμού επί του πρώτου ψηφίου του δεύτερου αριθμού συν ένα και βγάζουμε το ενδιάμεσο αποτέλεσμα --> 3 x (3+1) = 12
Τα δύο δεύτερα ψηφία τα πολλαπλασιάζουμε και γράφουμε το γινόμενο δίπλα στο ενδιάμεσο αποτέλεσμα --> 2\*8 = 16
Αποτέλεσμα: 1216
### Πολλαπλασιασμός δύο αριθμών

Ο κανόνας αυτός λειτουργεί με δύο διψήφιους αριθμούς, όταν αυτοί έχουν ίδια δεκάδα και το άθροισμα των μονάδων τους δίνει αποτέλεσμα 10.

```
43 x 47
```

α) προσθέτουμε 1 στην δεύτερη δεκάδα και υπολογίζουμε το γινόμενο των δεκάδων

```
4 x 5 = **20**
```

β) και μετά υπολογίζουμε το γινόμενο των μονάδων

```
3 x 7 = **21**
```

γ) γράφουμε το δεύτερο αποτέλεσμα δίπλα στο πρώτο

```
43 x 47 --> 4 x 5 = **20** και 3 x 7 = **21**, και μετά γράφουμε **2021**
```

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Vedic Mathematics Academy (Englisch)

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 313673868

 |

 |
Χάρτης της αρχαίας Αχαΐας
Αρχαία λείψανα στο κάστρο της Πάτρας
Η **Αρόη** ήταν αρχαία πολίχνη στην Αχαΐα.

Υπάρχουν δύο εκδοχές για την ίδρυσή της. Η μία αναφέρει ότι ο Ευρύπυλος, γιος του Ευδαίμονος, βασιλιάς της Θεσσαλίας, μετά τον Τρωικό Πόλεμο, επικεφαλής Θεσσαλών ίδρυσε στην Αρόη αποικία. Η δεύτερη εκδοχή, η οποία και έχει επικρατήσει, λέει ότι η πόλη ιδρύθηκε από τον Εύμηλο, αυτόχθονα βασιλιά των Αιγιαλέων, ο οποίος με τη βοήθεια του Τριπτόλεμου από την Ελευσίνα εισήγαγε την καλλιέργεια των δημητριακών και από το όργωμα (Άροση) της γης πήρε το ονομά της. Ο Εύμηλος μαζί με τον Τριπτόλεμο οίκισαν ακολούθως την Άνθεια, η οποία έλαβε το όνομά της από το γιο του Ευμήλου Ανθεία. Ενδιάμεσα ιδρύθηκε μια νέα πόλη, η Μεσάτη. Στη συνέχεια την περιοχή κατέλαβε ο Πρευγένης μαζί με τον γιο του Πατρέα και τις συνένωσαν, ιδρύοντας μια νέα πόλη, τις **Πάτρες** που σημαίνει *πατρίδα*.

Σύμφωνα με τις ανασκαφικές έρευνες που έχουν γίνει, η Αρόη τοποθετείται στη σημερινή περιοχή της Άνω πόλης και στο Κάστρο της Πάτρας, όπου έχουν βρεθεί πολλά αρχαία λείψανα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  "...δὲ οἱ τὰ ἀρχαιότατα μνημονεύοντές φασιν Εὔμηλον αὐτόχθονα οἰκῆσαι πρῶτον ἐν τῇ χώρᾳ, βασιλεύοντα αὐτὸν ἀνθρώπων οὐ πολλῶν. Τριπτολέμου δὲ ἐκ τῆς Ἀττικῆς ἀφικομένου τόν τε καρπὸν λαμβάνει τὸν ἥμερον καὶ οἰκίσαι διδαχθεὶς πόλιν Ἀρόην ὠνόμασεν ἐπὶ τῇ ἐργασίᾳ τῆς γῆς [...]Παυσανία *Αχαϊκά*

Βιβλιογραφία
------------

* Νικόλας Φαράκλας, *Η Γεωπολιτική Οργάνωση της Πελοποννησιακής Αχαΐας*, Πανεπιστήμιο Κρήτης-Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας-Τομέας Αρχαιολογίας και Ιστορίας της Τέχνης, σειρά: Ρίθυμνα-Θέματα Κλασικής Αρχαιολογίας, αρ.9, Ρέθυμνο 2001
Το **Αλ Σουλαϊγίλ** (αραβικά: السليل) ή Ας Σουλαϊγίλ είναι μια πόλη στην Επαρχία Αρ Ριγιάντ στη Σαουδική Αραβία. Βρίσκεται περίπου 575 χλμ. νότια του Ριάντ και 80 χλμ βορειοανατολικά του Ουάντι αντ-Νταουασίρ, μια άλλη σχετικά μεγάλη πόλη. Έχει μέγεθος περίπου 25 τετραγωνικά χιλιόμετρα και πληθυσμό σχεδόν 26.000 κατοίκων. Το τοπίο είναι χαρακτηριστικό της ερήμου και το κλίμα είναι εξαιρετικά άγονο. Η θερμοκρασία το καλοκαίρι από τα μέσα Ιουνίου έως τα μέσα Αυγούστου, μπορεί να φτάσει μέχρι και τους 50 βαθμούς Κελσίου.

Οι βροχοπτώσεις είναι σπάνιες, μερικές φορές δεν βρέχει επί έναν ολόκληρο χρόνο, ωστόσο έχουν καταγραφεί μερικές έντονες βροχές και καταιγίδες τον Μάρτιο και τον Απρίλιο, τα τελευταία χρόνια. Οι χειμώνες είναι ήπιοι με λίγες εξαιρέσεις τις κρύες μέρες, συνήθως κατά τους μήνες Ιανουάριο και Φεβρουάριο.

Το Αλ Σουλαϊγίλ βρίσκεται στη νότια επαρχία Ριάντ. Μαζί με την κοντινή πόλη Ουάντι αντ-Νταουασίρ, αυτές είναι οι κύριες πόλεις της περιοχής, η οποία θεωρείται μια από τις πλουσιότερες γεωργικές περιοχές στο βασίλειο, αν και προς τα ανατολικά είναι πολύ κοντά στη μεγαλύτερη συνεχή άμμο ερήμου του κόσμου, την έρημο Ρουμπ αλ Χαλί.

Το Σουλαϊγίλ κατοικείται ως επί το πλείστον από τη φυλή Νταουασίρ. Η βάση βαλλιστικών πυραύλων Αλ Σουλαϊγίλ χτίστηκε το 1987-1988 στην κοιλάδα 25 χιλιόμετρα βόρεια της πόλης.
Συντεταγμένες: 37°43′N 25°26′W﻿ / ﻿37.717°N 25.433°W﻿ / 37.717; -25.433

Η **Βίλα Φράνκα ντο Κάμπο** (Πορτογαλική προφορά: ˈvilɐ ˈfɾɐ̃kɐ ðu ˈkɐ̃pu ( ακούστε)) είναι πόλη και δήμος στο νότιο μέρος του Σάο Μιγκέλ στις Αζόρες, μια αυτόνομη περιφέρεια της Πορτογαλίας. Το 2011 ο πληθυσμός του δήμου ήταν 11.229 άτομα, σε μια έκταση 77.97 τ.χλμ. Η κυρίως πόλη που ενσωματώνει και τις αστικοποιημένες ενορίες Σάο Μιγκέλ και Σάο Πέδρο έχει 4.100 κατοίκους.

Ιστορία
-------

Η Βίλα Φράνκα ντο Κάμπο εμφανίζει το δημοτικό της σύνθημα *Quis sicut deus?*, στη σημαία και στο εθνόσημό της. Η λατινική αυτή φράση σημαίνει "Ποιος είναι σαν τον Θεό", αναφερόμενος στον Άγιο Μιχαήλ τον Αρχάγγελο από τον οποίο πήρε το όνομα του το νησί Σάο Μιγκέλ. Στα εβραϊκά το όνομα Μιχαήλ σημαίνει "αυτός που είναι σαν τον Θεό".

Η πόλη ιδρύθηκε στα μέσα του 15ου αιώνα από τον Γκονσάλου Βαζ Μποτέλιου. Το 1472 η πόλη έγινε βίλα (κωμόπολη). Σύντομα έγινε ο μεγαλύτερος οικισμός και η έδρα της διοίκησης του νησιού Σάο Μιγκέλ. 

Η μεγαλύτερη τραγωδία για τις Αζόρες έγινε στις 20 Οκτωβρίου 1522 όταν ένας βίαιος σεισμός χτύπησε την περιοχή της Βίλα Φράνκα ντο Κάμπο, την τότε πρωτεύουσα του αρχιπελάγους και τον σημαντικότερο οικισμό σε όλες τις Αζόρες. Κατά την διάρκεια του σεισμού και της επακόλουθης κατολισθήσεως, σκοτώθηκαν 5.000 άτομα. Ο τότε καπετάνιος-δονατάριος Ρούι Γκονσάλβες ντα Κάμαρα Β΄ διέφυγε της τραγωδίας. Παραθέριζε στην θερινή του οικία στην Λαγκόα την στιγμή της τραγωδίας. Πολλοί κάτοικοι θάφτηκαν κάτω από την κατολίσθηση και τα συντρίμμια. Λόγω της καταστροφής, η πρωτεύουσα του Σάο Μιγκέλ έγινε η Πόντα Ντελγκάντα, όπου ο καπετάνιος-δονατάριος εγκατέστησε την διοίκηση του σε μια κατοικία κοντά στην εκκλησία του Αγίου Πέτρου. Ο βασιλιάς Ιωάννης Β΄ παραχώρησε καθεστώς πόλης στην Πόντα Ντελγκάντα στις 2 Απριλίου 1546, προσελκύοντας περισσότερους κατοίκους και αυξάνοντας το εμπόριο.

Μετά την ναυμαχία της Πόντα Ντελγκάντα το 1582 έξω από τις ακτές του Σάο Μιγκέλ, οι Ισπανοί νικητές εκτέλεσαν εκατοντάδες γάλλους και πορτογάλους αιχμαλώτους στην πόλη. 

Η πόλη άρχισε να ευημερεί ξανά από τον 18ο αιώνα με τις φυτείες πορτοκαλιού και έπειτα από την παραγωγή ανανάδων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  National Institute of Statistics. www.ine.pt/xportal/xmain?xpid=INE&xpgid=ine\_indicadores&indOcorrCod=0008350&selTab=tab0. Ανακτήθηκε στις 19  Σεπτεμβρίου 2018.
2. ↑  National Institute of Statistics. mapas.ine.pt/download/index2011.phtml. Ανακτήθηκε στις 19  Σεπτεμβρίου 2018.
3. ↑  Instituto Nacional de Estatística
4. ↑  Eurostat Αρχειοθετήθηκε October 7, 2012, στο Wayback Machine.
5. 1 2 3 4  Carlos Melo Bento (2008), p.33
6. ↑  Câmara had been Donatário since 1504, the date when his mother D. Inês and siblings mysteriously disappeared at sea during a voyage to Lisbon.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 154672023
* LCCN: n95104073
* GND: 4275957-2

 |

 |
Η **Αρχή Λιμένων Κύπρου** (**ΑΛΚ**) είναι κυπριακή ημιαυτόνομη κυβερνητική υπηρεσία, της οποίας η ευθύνη είναι η εποπτεία και επίβλεψη των λιμένων και των λιμενικών εγκαταστάσεων στο έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ιδρύθηκε σύμφωνα με τις διατάξεις του Νόμου της Αρχής Λιμένων Κύπρου του 1973 και εδρεύει στη Λευκωσία.

Λιμένες
-------

Η ΑΛΚ ελέγχει τους παρακάτω λιμένες και τερματικούς σταθμούς πετρελαίου (σε παρενθέσεις αναγράφονται οι χρήσεις του λιμένα όπου είναι εφαρμόσιμο): 

* Τερματικός Σταθμός Πετρελαίου Δεκέλειας
* Τερματικός Σταθμός Πετρελαίου Λάρνακας
* Λιμάνι της Λάρνακας (πολλαπλών χρήσεων)
* Λιμάνι Λατσίου (αναψυχή)
* Νέο Λιμάνι Λεμεσού (πολλαπλών χρήσεων)
* Παλιό Λιμάνι Λεμεσού (αλιεία, αναψυχή)
* Λιμάνι Πάφου (επιβατικά πλοία, αλιεία, αναψυχή)
* Τερματικός Σταθμός Πετρελαίου Βασιλικού
* Λιμάνι του Βασιλικού (βιομηχανική χρήση)

Το Νέο Λιμάνι της Λεμεσού εξυπηρετεί τα περισσότερα επιβατικά και εμπορικά πλοία που εισέρχονται στη Κύπρο. Τα λιμάνια της Αμμοχώστου και της Κερύνειας (καθώς και ο τερματικός σταθμός Καραβοστασίου) βρίσκονται στη Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου.

Φάροι
-----

Στην ΑΛΚ υπάγονται οι φάροι της Πάφου, του Κάβο Γκρέκο, του Κάβο Γάτα και του Ακάμα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Oil Terminals and Lighthouses». *Cyprus Ports*. Cyprus Ports Authority. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Ιανουαρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 10 Ιανουαρίου 2015.
Ο **Πιερ Μπονιρότ** (γαλλικά: *Pierre Bonirote*, 1811 – 1891) ήταν Γάλλος ζωγράφος του 19ου αιώνα.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1811 στη Λυών της νοτιοανατολικής Γαλλίας και σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών της Λυών όπου είχε ως δάσκαλο τον Πιερ Ρεβοΐλ. Το 1832 έλαβε βραβείο ζωγραφικής και από τον επόμενο χρόνο ξεκίνησε να παρουσιάζει τα έργα του στο Σαλόν του Παρισιού. Αργότερα έζησε κατά διαστήματα στη Ρώμη (1836-1838 και 1840) όπου κατά τη δεύτερη χρονικά διαμονή του στην ιταλική πόλη , μετά από ενέργειες του Ενγκρ, αποδέχτηκε πρόταση της Δούκισσας της Πλακεντίας για να ιδρύσει υπό την αιγίδα της, σχολή ζωγραφικής στην Αθήνα. Τελικά ήρθε στην Ελλάδα και δίδαξε επί μια τριετία στο Βασιλικό Σχολείο των Τεχνών. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Αθήνα συγκέντρωσε σχέδια της πόλης δημιουργώντας έναν θεματικό κατάλογο με θέμα τη φύση και σκηνές της καθημερινότητας για χρήση των μαθητευόμενων ζωγράφων ενώ φιλοτέχνησε διάφορα έργα σχετικά με την Ελλάδα και τους αγωνιστές της Ελληνικής Επανάστασης, όπως *Ο ελληνικός χωρός ρωμαίικα στην Πνύκα* (1842), *Έλληνες αγωνιστές του '21* (προσωπογραφίες των αγωνιστών της επανάστασης Νικηταρά, Πετρόμπεη, Αντώνιου Κριεζή, Γενναίου Κολοκοτρώνη και Γεωργίου Κουντουριώτη) και *Η Κηδεία του Κολοκοτρώνη* (1843).

Μετά το βασιλικό διάταγμα του Οκτωβρίου του 1843 που απέκλειε τους αλλοδαπούς καθηγητές από τα εκπαιδευτικά ιδρύματα της Αθήνας, ο Μπονιρότ επέστρεψε στην Λυών όπου σταδιοδρόμησε στην τοπική Σχολή Καλών Τεχνών, πρώτα ως καθηγητής Θεωρίας της ζωγραφικής και έπειτα ως καθηγητής ζωγραφικής. Πέθανε το 1891 στην πόλη Orliénas, κοντά στη Λυών.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Ολλανδικά) *RKDartists*. rkd.nl/explore/artists/10376. Ανακτήθηκε στις 23  Αυγούστου 2017.
2. 1 2  «Pierre Bonirote». (Αγγλικά) *Bonirote, Pierre*. 15  Δεκεμβρίου 2017.
3. ↑  «Artists of the World Online» (Γερμανικά, Αγγλικά) K. G. Saur Verlag, Walter de Gruyter. Βερολίνο. 2009. 10134281.
4. ↑  (Αγγλικά) *Union List of Artist Names*. 16  Αυγούστου 2008. 500082332. Ανακτήθηκε στις 21  Μαΐου 2021.
5. ↑  (Ολλανδικά) *RKDartists*. rkd.nl/explore/artists/10376. Ανακτήθηκε στις 16  Ιουνίου 2020.
6. 1 2  *Η Ελληνική Επανάσταση ο Ντελακρουά και οι Γάλλοι ζωγράφοι*. Αθήνα: Εθνική Πινακοθήκη και Μουσείο Αλέξανδρου Σούτζου. 1997. σελίδες 104–107. ISBN 960-7791-00-2.
7. ↑  «Κολοκοτρώνης Θεόδωρος – Kolokotronis Theodoros (1770-1843) » Η κηδεία του Κολοκοτρώνη, Pierre Bonirote (Πιέρ Μπονιρότ), 1843». *argolikivivliothiki.gr*. Αργολική Βιβλιοθήκη. Ανακτήθηκε στις 21 Οκτωβρίου 2015.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 228060388
* ISNI: 0000 0003 6277 3757
* BNF: cb149700957 (data)
* ULAN: 500082332
* RKD: 10376

 |

 |
Η οροσειρά Αμανός στα νότια της οποίας τοποθετείται η περιοχή της Πιερίας της Συρίας
**Πιερία** ήταν όνομα περιοχής της Συρίας των ελληνιστικών χρόνων.

Θεωρείται ότι ενώ το όνομα Σελευκίδα αναφερόταν στο βόρειο τμήμα της σημερινής Μέσης Ανατολής, με το όνομα Πιερία αναφερόταν το νότιο τμήμα των βουνών Αμανός (σημερινά Νούρ - Nur της Τουρκίας) τα οποία χώριζαν την Αντιόχεια από τη θάλασσα. Στους πρόποδες των βουνών αυτών βρισκόταν η Σελεύκεια η Πιερία. Βρίσκεται λοιπόν στο νότιο τμήμα της σημερινής Τουρκίας, στα σύνορά της με την Συρία.

Αναφορές
--------

1. ↑  William Metcalf (23 Φεβρουαρίου 2012). *The Oxford Handbook of Greek and Roman Coinage*. Oxford University Press. σελ. 478. ISBN 978-0-19-530574-6.
Το εθνόσημο του Τουρκμενιστάν, σε χρήση από το 2003.
Το **εθνόσημο του Τουρκμενιστάν** δημιουργήθηκε μετά την ανεξαρτησία της χώρας από τη Σοβιετική Ένωση το 1991.

Περιγραφή
---------

Το εθνόσημο του Τουρκμενιστάν της περιόδου 1992-2000.
Το πράσινο σχήμα που είναι γεμάτο οκτάκτινα αστέρια έχει χρυσές άκρες και στο κέντρο του βρίσκεται ένας κόκκινος κυκλικός δίσκος. Στο δίσκο αυτό βρίσκονται ένα στάχυ από σιτάρι, πέντε τάπητες με παραδοσιακά σχέδια (συμβολίζουν τις πέντε σημαντικές φυλές, καθώς επίσης τις θρησκευτικές και ηθικές αξίες) και στο κέντρο βρίσκεται ένας γαλάζιος κύκλος με την απεικόνιση ενός αλόγου, τύπου Αχάλ-Τεκέ, που είναι πηγή υπερηφάνειας για το λαό της χώρας. 

Οι πέντε φυλές είναι οι Τεκέ, Γιομούτ, Αρσαρί, Τσοουντούρ και Σαρίκ. 

Στην κορυφή του σταχιού και του κόκκινου κύκλου βρίσκεται μια ημισέληνος χρώματος λευκού (σύμβολο της ελπίδας για καλύτερο αύριο) και πέντε πεντάκτινα αστέρια, επίσης σε λευκό.

Τα πέντε αστέρια συμβολίζουν τις πέντε επαρχίες (*Welaýatlar*) του Τουρκμενιστάν. Αυτές οι επαρχίες είναι οι: Αχάλ, Μπαλκάν, Ντασχοούζ, Λεμπάπ και Μαρί.

Προηγούμενα εθνόσημα
--------------------

Το εθνόσημο του Τουρκμενιστάν της περιόδου 2000-2003.
Πριν το σημερινό εθνόσημο, η ασιατική χώρα χρησιμοποιούσε μια στρογγυλή εκδοχή του εμβλήματος. Το εθνόσημο εκείνο χρησιμοποιήθηκε από το 1992 ως το 2003. Τα κομμουνιστικά σύμβολα ήταν χαρακτηριστικά στο εθνόσημο που ήταν σε χρήση την εποχή που το Τουρκμενιστάν ήταν σοβιετική δημοκρατία.

Βλέπε επίσης
------------

* Σημαία του Τουρκμενιστάν

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Εθνόσημο του Τουρκμενιστάν** |

* Ιστορία του εμβλήματος

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Εθνόσημα των χωρών της Ασίας |
| --- |
|  |
| Ανεξάρτητα κράτη | 
* Αίγυπτος
* Αζερμπαϊτζάν
* Ανατολικό Τιμόρ
* Αρμενία
* Αφγανιστάν
* Βιετνάμ
* Βόρεια Κορέα
* Γεωργία
* Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα
* Ιαπωνία
* Ινδία
* Ινδονησία
* Ιορδανία
* Ιράκ
* Ιράν
* Ισραήλ
* Καζακστάν
* Καμπότζη
* Κατάρ
* ΛΔ Κίνας
* Κιργιζία
* Κουβέιτ
* Κύπρος
* Λάος
* Λίβανος
* Μαλαισία
* Μαλδίβες
* Μιανμάρ
* Μογγολία
* Μπαγκλαντές
* Μπαχρέιν
* Μπουτάν
* Μπρουνέι
* Νεπάλ
* Νότια Κορέα
* Ομάν
* Ουζμπεκιστάν
* Πακιστάν
* Ρωσία
* Σαουδική Αραβία
* Σιγκαπούρη
* Σρι Λάνκα
* Συρία
* Ταϊλάνδη
* Τατζικιστάν
* Τουρκία
* Τουρκμενιστάν
* Υεμένη
* Φιλιππίνες
 |
|  |
| Κράτη με περιορισμένη αναγνώριση | 
* Αμπχαζία
* Ναγκόρνο-Καραμπάχ
* ΤΔΒΚ
* Παλαιστίνη
* Νότια Οσετία
* Δημοκρατία της Κίνας (Ταϊβάν)
 |
|  |
| Εξαρτημένα και άλλα εδάφη | 
* Βρετανικό Έδαφος Ινδικού Ωκεανού
* Νησί των Χριστουγέννων
* Νησιά Κόκος
* Χονγκ Κονγκ
* Μακάου
 |

 |
**Εμπορική Επανάσταση** ονομάζεται μία περίοδος ευρωπαϊκής οικονομικής επέκτασης, αποικιοκρατίας και μερκαντιλισμού που διήρκεσε περίπου από το 1520 ως το 1650.

Η εμφάνιση της εμπορικής επανάστασης
------------------------------------

Οι εξερευνήσεις του 15ου και 16ου αιώνα επέτρεψαν στις ευρωπαϊκές δυνάμεις να δημιουργήσουν εκτεταμένα δίκτυα διεθνούς εμπορίου. Ως αποτέλεσμα, συγκέντρωσαν μεγάλες ποσότητες πλούτου. Αυτή η αναπτυσσόμενη παγκόσμια οικονομία βασιζόταν στο ασήμι, που επέτρεπε την αγορά αγαθών, όπως τα κινέζικα μπαχαρικά. Μέχρι τότε, δεν υπήρχε καμία οικονομική θεωρία, αλλά οι νέες συνθήκες έφεραν στην επιφάνεια δύο θεωρίες που προσπαθούσαν να ερμηνεύσουν τον τρόπο με τον οποίο τα κράτη συγκεντρώνουν πλούτο: τον μερκαντιλισμό και το ελεύθερο εμπόριο. Οι μερκαντιλιστικές πολιτικές όξυναν τον ανταγωνισμό ανάμεσα στις ευρωπαϊκές δυνάμεις και συνεισέφεραν στην έκρηξη της Αμερικανικής Επανάστασης. Επιπλέον, η συσσώρευση πλούτου που παρατηρήθηκε στα διάφορα ευρωπαϊκά κράτη αυτή την περίοδο συνεισέφερε σημαντικά στην προετοιμασία της Βιομηχανικής Επανάστασης.

Οικονομική άνοδος και πτώση κρατών
----------------------------------

Αυτή η περίοδος χαρακτηρίστηκε από την απότομη οικονομική ακμή και παρακμή πολλών κρατών, όπως της Πορτογαλίας, της Ισπανίας, της Αγγλίας και της Γαλλίας. Η Ισπανία συγκέντρωσε περίπου 200 τόνους χρυσάφι και 16.000 τόνους ασήμι από τις αποικίες στο Νέο Κόσμο, ενώ συγχρόνως έλεγχε την Πορτογαλία από το 1580 ως το 1640. Όμως, η υπερβολική έμφαση στη συγκέντρωση χρυσού και ασημιού, η παράβλεψη άλλων οικονομικών δυνατοτήτων, η στενόμυαλη θρησκευτική πολιτική και μια μακρά σειρά ευρωπαϊκών πολέμων εξουθένωσαν την Ισπανία και οδήγησαν την οικονομία της στην κατάρρευση. Οι Γάλλοι εγκαταστάθηκαν στο Κεμπέκ το 1608, αλλά δεν εποίκησαν τη Βόρεια Αμερική στον ίδιο βαθμό με τους Άγγλους, αφενός γιατί δεν επέτρεψαν στους Ουγενότους να εγκατασταθούν εκεί και, αφετέρου, γιατί ο αυστηρός κυβερνητικός έλεγχος στο εμπόριο αποθάρρυνε τους πιθανούς εποίκους. Οι Άγγλοι μακροπρόθεσμα αποδείχτηκαν πιο σώφρονες αφού εκμεταλλεύθηκαν καλύτερα τις οικονομικές δυνατότητες του Νέου Κόσμου. Όμως η οικονομική τους αποτελεσματικότητα συνεπαγόταν και την εξόντωση του γηγενούς πληθυσμού.

Πηγές
-----

* Το αντίστοιχο άρθρο της αγγλικής Βικιπαίδειας.
Ο **Εμπραχίμ Μιρζά** ή **Eμπραχίμ Σαχ Αφσάρ,** περσικά: ابراهیم‌شاه‎, (απεβ. το 1749) από τη Δυναστεία των Αφσαριδών ήταν ο σάχης της Περσίας κατά τη διάρκεια της αυτοκρατορίας των Αφσαριδών από τον Ιούλιο έως τον Σεπτέμβριο του 1748.

Βιογραφία
---------

Γεννημένος με το όνομα Moχάμαντ-Αλί, ήταν γιος του Eμπραχίμ Χαν Αφσάρ (Mοχάμαντ-Εμπραχίμ Μπεγκ), και επομένως αδελφός τού Aντέλ Σαχ και ανιψιός τού Nαντέρ Σαχ.  Μετά το τέλος τού πατέρα του το 1739, πήρε το όνομα Eμπραχίμ Μπεγκ.  Ανέτρεψε τον αδελφό του για να καταλάβει την εξουσία και τον τύφλωσε στις 6 Ιουλίου 1748. Ωστόσο, δύο μήνες αργότερα τα δικά του στρατεύματα επαναστάτησαν εναντίον του. Σκοτώθηκε στις 24 Σεπτεμβρίου, τερματίζοντας τη σύντομη βασιλεία του. Τον Εμπραχίμ διαδέχθηκε ο εγγονός τού Ναντέρ, ο Σαχρόχ Μιρζά, ο οποίος εξελέγη από τους ευγενείς για να ανέβει στο θρόνο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  iranicaonline.org/articles/ebrahim-shah-afsar.
2. 1 2  Perry 1997.

Πηγές
-----

* Perry, John R. (1997). "EBRĀHĪM SHAH AFŠĀR". Encyclopaedia Iranica, Vol. VIII, Fasc. 1. pp. 75–76.
Η **αρχή της ευχαρίστησης** ή **αρχή της ηδονής** ή **αρχή της απόλαυσης**, είναι μια ψυχαναλυτική έννοια δημιουργημένη από τον Σίγκμουντ Φρόυντ. Η αρχή της ευχαρίστησης αναφέρει πως οι άνθρωποι αποζητούν να καλύψουν την ευχαρίστηση και την αποφυγή του πόνου προσπαθώντας να καλύψουν τις βιολογικές και ψυχολογικές ανάγκες τους. Το αντίθετο της αρχής της ευχαρίστησης είναι η αρχή της πραγματικότητας.

Το εκείνο του ατόμου ακολουθεί την αρχή της ευχαρίστησης στα πρώτα στάδια της ζωής του, ωστόσο καθώς κάποιος μεγαλώνει και ωριμάζει μαθαίνει να αντέχει τον πόνο και να αποφεύγει την απόλαυση εξαιτίας των κανόνων και εμποδίων της πραγματικότητας. Ο Σίγκμουντ Φρόυντ έλεγε πως «το εγώ όταν εκπαιδευτεί γίνεται λογικό, δεν κυριαρχείται πλέον από την αρχή της ευχαρίστησης, αλλά υπακούει την αρχή της πραγματικότητας, που επίσης στο βάθος αποζητά την απόκτηση ευχαρίστησης, αλλά ευχαρίστηση που την εξασφαλίζει λαμβάνοντας υπόψιν την πραγματικότητα, ακόμα και αν η ευχαρίστηση αναβάλλεται και λιγοστεύει».

Δείτε επίσης
------------

Το εκείνο, το εγώ και το υπερεγώ

Παραπομπές
----------

1. ↑   Snyder, C. R.; Lopez, Shane J. (2007). Positive Psychology. Sage Publications, Inc.. pp. 147. ISBN 076192633X.
2. ↑  Sigmund Freud, Introductory Lectures 16.357.
Ο **Γιόχαν Φρήντριχ Βίλ(χ)ελμ φον Μπέτσολντ** (*Johann Friedrich Wilhelm von Bezold*, 21 Ιουνίου 1837 – 17 Φεβρουαρίου 1907) ήταν Γερμανός φυσικός και μετεωρολόγος, γεννημένος στο Μόναχο, που τότε ανήκε στο Βασίλειο της Βαυαρίας. Είναι περισσότερο γνωστός για την ανακάλυψη του φαινομένου Μπέτσολντ και της μετατοπίσεως Bezold–Brücke.

Ο Μπέτσολντ σπούδασε μαθηματικά και φυσική στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου και στο Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν. Δίδαξε μετεωρολογία στο πρώτο από το 1861, ανακηρυσσόμενος έκτακτος καθηγητής το 1866. Το 1868 άρχισε να διδάσκει ως τακτικός καθηγητής στο Τεχνικό Πανεπιστήμιο του Μονάχου. Το 1875 ανακηρύχθηκε μέλος της Βαυαρικής Ακαδημίας Επιστημών. Από το 1885 μέχρι το 1907 διετέλεσε διευθυντής του Πρωσικού Ινστιτούτου Μετεωρολογίας στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου.

Ως επιστήμονας, ο Μπέτσολντ ενδιαφερόταν κυρίως για τη φυσική της ατμόσφαιρας και συνεισέφερε σημαντικά στη θεωρία των καταιγίδων. Υπήρξε ένας από τους πρώτους ερευνητές της θερμοδυναμικής της ατμόσφαιρας. Περιέγραψε με όρους ψευδο-αδιαβατικών μεταβολών τον αέρα όπως αυτός ανέρχεται, διαστέλλεται, ψύχεται και τελικώς συμπυκνώνει τους υδρατμούς του και τους ρίχνει ως βροχή.

Οι έρευνες του Μπέτσολντ πάνω στα σχήματα Λίχτενμπεργκ χρησίμευσαν στον Χάινριχ Χερτς κατά την προσπάθειά του να επαληθεύσει πειραματικά τη μαθηματική ανάλυση του Μάξγουελ για τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  *The Fine Art Archive*. cs.isabart.org/person/18388. Ανακτήθηκε στις 1  Απριλίου 2021.
2. 1 2  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. Ανακτήθηκε στις 9  Απριλίου 2014.
3. ↑  (Αγγλικά) *Who Named It?*. 2849. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
4. ↑  (Γερμανικά) *Εγκυκλοπαίδεια Μπρόκχαους*. bezold-wilhelm. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
5. ↑  Heinrich Hertz: «Electric waves: being researches on the propagation of electric action with finite velocity through space»

Πηγές
-----

* W. von Bezold: «Zur Thermodynamik der Atmosphäre. Pts. I, II.», *Sitz. K. Preuss. Akad. Wissensch.*, Βερολίνο, σσ. 485-522, 1189-1206; *Gesammelte Abhandlugen*, σσ. 91-144.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Wilhelm von Bezold (1876): *The theory of color and its relation to art and art-industry... translated from the German by S. R. Koehler* - σαρωμένο βιβλίο από τη Βιβλιοθήκη Λίντα Χωλ

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 27814520
* ISNI: 0000 0000 1362 5641
* GND: 116160977
* SUDOC: 175817103

 |

 |
| Βενετικά |
| --- |
| Περιοχή: | ΒΑ Ιταλία και πιθανώς τμήμα της Σλοβενίας |
| Κατάσταση: | Εξαφάνιση περί τον 1ο αιώνα Κ.Ε. |
| Γενετική ταξινόμηση: | Ινδοευρωπαϊκές γλώσσες
  **Βενετική γλώσσα** |
| Επίσημη κατάσταση |
| Επίσημη γλώσσα: | Ουδείς |
| Ρυθμίζεται από: | Ουδείς |
| Κώδικες γλώσσας |
| ISO 639-1 | - |
| ISO 639-2 | - |
| ISO 639-3 | xve |

Η αρχαία **βενετική γλώσσα** είναι εξαφανισμένη ινδοευρωπαϊκή γλώσσα που ομιλείτο κατά τους αρχαίους χρόνους στην περιοχή Βένετο της Ιταλίας, ανάμεσα στο δέλτα του Πάδου και τις νότιες παρυφές των Άλπεων, πιθανώς και σε τμήματα της Σλοβενίας. 

Η γλώσσα μαρτυρείται από 300 περίπου σύντομες επιγραφές που χρονολογούνται ανάμεσα στον 5ο αιώνα Π.Κ.Ε. και τον 1ο αιώνα Κ.Ε.. Οι ομιλητές της ταυτίζονται με τους Αρχαίους Ενετούς (*Veneti*), όπως τους ονόμαζαν οι Ρωμαίοι και τους *Ενετούς* όπως τους αποκαλούσαν οι αρχαίοι Έλληνες. Εξαφανίστηκε περί τον 1ο αι. όταν οι εντόπιοι αφομοιώθηκαν από τη ρωμαϊκή σφαίρα πολιτισμικής επίδρασης.

Η αρχαία βενετική γλώσσα δεν σχετίζεται με τη Νέα βενετική γλώσσα (ιταλικά: *Veneto* ή *Lingua Veneta*, βεν.: *Vèneto* ή *Łéngua Vèneta*, κυριολεκτικά *Βένετο* ή *Βένετα γλώσσα*), τη ρομανική γλώσσα που ομιλείται τώρα στο Βένετο. δεν σχετίζεται με τη βενετσιάνικα (ιταλικά: *Veneziano*, βεν.: *Venesian*), τη διάλεκτο της (νέας) βενετικής που ομιλείται τώρα στην πόλη Βενετία.

Ταξινόμηση
----------

Η βενετική είναι *centum* γλώσσα. Οι επιγραφές χρησιμοποιούν μια παραλλαγή του βόρειου ιταλικού αλφάβητου, παρόμοιο με το αρχαίο ιταλικό αλφάβητο. 

Η ακριβής σχέση της αρχαίας Βενετικής με άλλες ινδοευρωπαϊκές γλώσσες ερευνάται ακόμα, αλλά οι περισσότεροι ερευνητές, εκτός από τη Λιβούρνια γλώσσα, θεωρούν ότι ήταν συγγενής των Ιταλικών γλωσσών. Έχει εκφραστεί η άποψη πως η Βενετική σχετιζόταν με τις Ιλλυρικές γλώσσες που ομιλούνταν στα δυτικά Βαλκάνια, αν και αυτή η θεωρία αμφισβητείται από τη σύγχρονη έρευνα. Έχουν σημειωθεί, ωστόσο, σημαντικοί παραλληλισμοί με τις γερμανικές γλώσσες.

Βλ. επίσης
----------

* Ιταλικές γλώσσες
* Ιλλυρικές γλώσσες
* Ινδοευρωπαϊκές γλώσσες

Βιβλιογραφία
------------

* Julius Pokorny, *Indogermanisches Etymologisches Wörterbuch*, Bern, (1959)

Δικτυακοί τόποι
---------------

* Venetic from Voices of Stone site.
* Víteliú: Οι γλώσσες της αρχαίας Ιταλίας.
* Βενετικές επιγραφές - Adolfo Zavaroni.
* Ινδοευρωπαϊκή βάση δεδομένων: Η αρχαία βενετική γλώσσα - Cyril Babaev.
Ο **Πλείστος** είναι ποταμός της Στερεάς Ελλάδας που διασχίζει την κοιλάδα κάτω από τον αρχαιολογικό χώρο των Δελφών. Λόγω της σημασίας της περιοχής κατά την αρχαιότητα γίνεται αναφορά στον ποταμό από αρκετούς αρχαίους συγγραφείς, ενώ λεπτομερέστερη περιγραφή του δίνεται από τον Στράβωνα και τον Παυσανία. Ο ποταμός πηγάζει ανάμεσα στα όρη Παρνασσός και Κίρφη και ρέει δυτικά σχηματίζοντας μία χαράδρα που αποτελεί όριο των δύο βουνών. Στην συνέχεια διερρέει την κατάφυτη από ελαιώνες κοιλάδα που βρίσκεται κάτω από τους Δελφούς, διασχίζει ένα μικρό τμήμα τα πεδιάδας της Άμφισσας και εκβάλλει στον Κορινθιακό κόλπο κοντά στην Κίρρα. Στη διαδρομή του τροφοδοτείται και από την περίφημη πηγή Κασταλία που βρίσκεται στον χώρο που υπήρξε το μαντείο των Δελφών.

Ο ποταμός διατηρεί νερό κυρίως τους χειμερινούς μήνες ενώ τους καλοκαιρινούς παραμένει στεγνός. Το όνομά του στο πρόσφατο παρελθόν ήταν ξεροπόταμος αλλά πλέον επαναχρησιμοποιείται το όνομα με το οποίο αναφερόταν στην αρχαιότητα.

Κατά μήκος του Πλείστου υπάρχει σηματοδοτημένο μονοπάτι που ξεκινάει από τον αρχαιολογικό χώρο των Δελφών.

Ιστορικές πληροφορίες
---------------------

Σύμφωνα με τον Παυσανία , ο ποταμός Πλείστος έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην έκβαση του Πρώτου Ιερού Πολέμου. Συγκεκριμένα, κατά τη διάρκεια του πολέμου η Κίρρα πολιορκούνταν από θαλάσσης από τον στόλο της Σικυώνας υπό τον τύραννο Κλεισθένη και από ξηράς από τους Θεσσαλούς και τους Αθηναίους. Τότε σημαντικό ρόλο στη νίκη έπαιξε ο Σόλων, ο οποίος "επινόησε και το εξής τέχνασμα: το νερό του Πλείστου, που κατευθυνόταν με κανάλι στην πόλη, το έστρεψε προς άλλη κατεύθυνση. [...] Τότε ο Σόλων έριξε στον Πλείστο ρίζες ελλεβόρου, και όταν βεβαιώθηκε ότι το νερό έχει δεχτεί αρκετή ποσότητα φαρμάκου, το έστρεψε πάλι στο αρχικό του κανάλι. Οι Κιρραίοι έπιναν αφρόντιστα το νερό και, εξαιτίας της ακατάπαυστης διάρροιας που τους προκάλεσε, εγκατέλειψαν τη φρούρηση του τείχους".

Εικόνες
-------

* Η κοιλάδα του Πλείστου σε πίνακα ζωγραφικήςΗ κοιλάδα του Πλείστου σε πίνακα ζωγραφικής
* Η Κασταλία πηγή σε πίνακαΗ Κασταλία πηγή σε πίνακα

Παραπομπές
----------

1. ↑  Perseas Πλείστος ποταμός
2. 1 2  ἡ Κίρφις ἐκ τοῦ νοτίου μέρους, ὄρος ἀπότομον, νάπην ἀπολιπὸν μεταξύ, δι´ ἧς Πλεῖστος διαρρεῖ ποταμός. ὑποπέπτωκε δὲ τῇ ὁ Κίρφει πόλις ἀρχαία Κίρρα Στράβων, Γεωγραφικά, βιβλιό 9.3
3. 1 2  Παυσανία, Ελλάδος περιήγησις/Φωκικά, Λοκρών Οζόλων ποταμός ἐστιν ὀνομαζόμενος Πλεῖστος: οὗτος ὁ Πλεῖστος ἐπὶ Κίῤῥαν τὸ ἐπίνειον Δελφῶν καὶ τὴν ταύτῃ κάτεισι θάλασσαν. [9] ἐκ δὲ τοῦ γυμνασίου τὴν ἐς τὸ ἱερὸν ἀνιόντι ἔστιν ἐν δεξιᾷ τῆς ὁδοῦ τὸ ὕδωρ τῆς Κασταλίας,
4. ↑  Παυσανίας, Φωκικά, 37.7