recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
|  |
| --- |
| Τμήμα μιας σειράς για το Ισλάμ |
| *Ουσούλ αλ-φικχ* |
| *Φικχ* |
| * Τακλίντ
* Ιζτιχάντ
* Μαδχάμπ
* Μεντρεσές
 |
| *Αχκάμ* |
| * Φίτνα
* Τζιχάντ
* Τακίγια
 |
| 
Τίτλοι |
| * Χαλίφης
* Μουφτής
* Καδής
* Ιμάμης
* Σεϊχουλισλάμης
* Σεΐχης
* Ουλεμάς
* Αγιατολάχ
* Χοτζατολεσλάμ
* Μουλάς
* Χότζας
* Γαζής
 |
| π • σ • ε
 |

Ο αραβικός όρος **ουλεμάς** (αραβικά: علماء‎), σύμφωνα με την Εγκυκλοπαίδεια του Ισλάμ (Encyclopaedia of Islam, 2000), στην αρχική της έννοια «υποδηλώνει μελετητές σχεδόν όλων των κλάδων». Ειδικότερα, στο πλαίσιο του σουνιτικού Ισλάμ, οι ουλεμάδες θεωρούνται ως «οι κηδεμόνες, οι μεταδότες και οι διερμηνείς της θρησκευτικής γνώσης, της ισλαμικής θεωρίας και του νόμου».

Με μακρά παράδοση, οι ουλεμάδες εκπαιδεύονται σε θρησκευτικούς θεσμούς (μεντρεσέδες). Το Κοράνιο, η σούνα (αυθεντικά Χαντίθ), το κιγιάς (αναλογική συλλογιστική για το σουνιτικό ισλάμ) ή το ακλ (διαλεκτική συλλογιστική για το σιιτικό Ισλάμ), το ίτζμα (νομική συναίνεση) είναι οι πηγές του παραδοσιακού ισλαμικού νόμου.

Με την πάροδο του χρόνου, ο πνευματικός λόγος και οι διδασκαλίες του ουλεμά συνέβαλαν σημαντικά στις συζητήσεις στη μουσουλμανική δημόσια σφαίρα και εξακολουθούν να το κάνουν μέχρι σήμερα. Όλο και περισσότερο, οι παραδοσιακοί μελετητές του Ισλάμ γίνονται εξέχοντες λειτουργοί στις σύγχρονες μουσουλμανικές κοινωνίες και την πολιτική.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Cl. Gilliot· R.C. Repp· K.A. Nizami· M.B. Hooker· Chang-Kuan Lin· J.O. Hunwick (2012). P. Bearman, P.· Bianquis, Th.· Bosworth, C.E.· van Donzel, E.· Heinrichs, W.P. επιμ. *ʿUlamāʾ. In: Encyclopaedia of Islam* (2 έκδοση). Leiden: E.J. Brill. ISBN 978-90-04-16121-4. Ανακτήθηκε στις 2 Μαΐου 2017.
2. ↑  Muhammad Qasim Zaman (2007). *The Ulama in Contemporary Islam: Custodians of Change*. Princeton University Press. σελ. 1. ISBN 978-0-691-13070-5.

Επιπλέον ανάγνωση
-----------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **ουλεμάς**  |

* Robert W. Hefner· Muhammad Qasim Zaman, επιμ. (2007). *Schooling Islam: The culture and politics of modern Muslim education*. Princeton, NJ: Princeton University Press. ISBN 978-0-691-12933-4.
* Hatina, Meir (2010). *Ulama, Politics, and the Public Sphere: An Egyptian Perspective*. ISBN 978-1-60781-032-2.
*Να μην συγχέεται με τον ομώνυμο ετεροθαλή αδελφό του Ντμίτρι του Ούγκλιτς.*
Ο **Ντμίτρι Ιβάνοβιτς** (ρωσ.: *Дмитрий Иванович*, 11 Οκτωβρίου 1552 - 4 Ιουνίου 1553) από τον Οίκο των Ρουρικιδών ήταν ο πρώτος διάδοχος (tsarevich) της Ρωσίας, που όμως έζησε 8,5 μήνες.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο πρώτος γιος τού Ιβάν Δ΄ τού *τρομερού*, πρώτου εστεμμένου Αυτοκράτορα (Tsar) της Ρωσίας και της πρώτης (από τις επτά) συζύγους του Αναστασίας Ρομάνοβνας, κόρης τού Ρομάν Γιούριεβιτς Κόσκιν, συμβούλου (okolnichy) τού Βασιλείου Γ΄.

Το 1533 ο Ιβάν Δ΄ διαδέχθηκε τον πατέρα του 3ετής ως μέγας πρίγκιπας της Μόσχας. Όταν ενηλικιώθηκε, στέφθηκε *τσάρος* το 1547, τίτλο πού ήδη χρησιμοποιούσε ο πάππος του Ιβάν Γ΄ μετά το 1453 ως σύζυγος της (Ζωής) Σοφίας Παλαιολογίνας. Επέλεξε να νυμφευτεί την Αναστασία, κόρη πλούσιου βογιάρου. Έκαναν δύο κόρες, την Άννα και τη Μαρία, που απεβίωσαν 11 και 6 μηνών αντίστοιχα. Το 1552 γεννήθηκε ο Ντμίτρι, που βαπτίστηκε έτσι ίσως από τον Ντμίτρι *τού Ντον* (Donskoy) πρόπαππο τού Ιβάν Γ΄. Όταν ο Ιβάν Δ΄ ασθένησε, ζήτησε από τους βογιάρους να ορκιστούν, κάνοντας το νήπιο Ντμίτρι, διάδοχο (tsarenitch). Αυτοί δεν το έκαναν με ευχαρίστηση, διότι υπήρχε ο Βλαντίμιρ, ο 20ετής εξάδελφος τού Ιβάν Δ΄, που μπορούσε να τον διαδεχθεί· δέχθηκαν απρόθυμα. Αυτό έγινε το 1552 ή 1553.

Το καλοκαίρι τού 1553 ο Ιβάν Δ΄ ξεκίνησε προσκύνημα στη μονή Κυριλλο-Μπελοζέρσκι, κοντά στη σημερινή κώμη Κυρίλλοβ. Όταν ήταν στον ποταμό Σόρα, η βασιλική βάρκα ανατράπηκε από ένα κύμα και ο τσάρεβιτς έπεσε από την γκουβερνάντα που τον θήλαζε. Οι ενήλικες κατάφεραν να σωθούν, αλλά όταν βρήκαν το βρέφος, είχε πνιγεί. Το *Χρονικό* αναφέρει ότι ο άγιος Μάξιμος ο Γραικός, που είχε επισκεφτεί πρόσφατα τον Ιβάν Δ΄, το είχε προείπει· ο Αντρέι Κούρμπσκι αναφέρει, ότι ο άγιος Μάξιμος είχε πει "να μην πάει τόσο μακριά με τη γυναίκα του και το νεογέννητο".

Πηγές
-----

* Rumyantsev, Vyacheslav (January 20, 2000). "Московские Великие князья (Grand Dukes of Russia)". Хроhос (Chronos). Hrono. Retrieved January 8, 2012.
Συντεταγμένες: 38°4′26″N 46°17′46″E﻿ / ﻿38.07389°N 46.29611°E﻿ / 38.07389; 46.29611

Η **Ταμπρίζ** (περσικά: تبریز), επίσης γνωστή ως **Ταυρίδα**, είναι η τέταρτη μεγαλύτερη πόλη του Ιράν και πρωτεύουσα της επαρχίας του Ανατολικού Αζερμπαϊτζάν. Βρίσκεται βορειοδυτικά, κοντά στη λίμνη Ούρμια, σε υψόμετρο περίπου 1.370 μέτρων. Η ονομασία της προέρχεται από τις λέξεις «ταπ ριζ», δηλαδή «ροή θερμότητας», καθώς η περιοχή περιβάλλεται από θερμές πηγές. Παρά το γεγονός πως η ευρύτερη περιοχή είναι σεισμογενής, οδηγώντας συχνά σε καταστροφή μεγάλου μέρους της πόλης, λόγω της σημαντικής στρατηγικά θέσης της υπήρξε στη διάρκεια της ιστορίας της πρωτεύουσα ή διοικητικό κέντρο αρκετών δυναστειών.

Στην αρχαιότητα υπήρξε πρωτεύουσα του βασιλείου της Ατροπατηνής που πήρε το όνομά του από τον σατράπη της Μηδίας Ατροπάτη. Η Ταμπρίζ ήταν πρωτεύουσα του Μογγόλου ηγέτη Ιλκχάν Μαχμούντ Γκαζάν (1295-1304) ο οποίος ίδρυσε αστεροσκοπείο στην πόλη, καθιστώντας την σημαντικότατο κόμβο επιστημών. Το 14ο αιώνα πέρασε στα χέρια των μαυροπροβατάδων Τουρκομάνων, επί της ηγεμονίας των οποίων κτίστηκε το Μπλε Τζαμί της πόλης. Αποτέλεσε διοικητικό κέντρο της δυναστείας των Σαφαβιδών μέχρι το 1548 όταν πρωτεύουσα έγινε το Καζβίν. Επί της δυναστείας των Κατζάρ ανέκτησε την προνομιακή του θέση και εξελίχθηκε σε σημαντικό εμπορικό σταθμό μεταξύ του Ιράν και της Ευρώπης. Το 1826 κατακτήθηκε από τη Ρωσία κατά τη διάρκεια του ρωσο-ιρανικού πολέμου (1826-8).

Η πόλη διακρίνεται για την παρουσία αξιόλογων μνημείων. Εκτός από το Μπλε Τζαμί (1465-66) ξεχωρίζει επίσης το κάστρο της Ταμπρίζ, που βρίσκεται στη θέση ενός τεμένους υπό κατάρρευση, καθώς και το Ιστορικό Συγκρότημα Αγορών της Ταμπρίζ που αποτελεί από το 2010 Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς. Το 1946 ιδρύθηκε το πανεπιστήμιο της Ταμπρίζ. Η πόλη παραμένει σημαντικό εμπορικό και βιομηχανικό κέντρο. Συνδέεται σιδηροδρομικά με την Τεχεράνη ενώ διαθέτει και αεροδρόμιο. Χαρακτηρίζεται από ηπειρωτικό κλίμα. Εκτός από την κοινή περσική γλώσσα,το πιο μεγάλο μέρος των κατοίκων ομιλεί την αζερική μία τουρκική διάλεκτο και οι Αζέροι αποτελούν την μεγάλη πλειοψηφία του πληθυσμού με ποσοστό γύρω στο 90%.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Mohammad Moin: *Mo'in Encyclopedic Dictionary*. Amirkabir (publisher). 1972.
2. ↑  «Statistical Center of Iran > Home».
3. ↑  Κατσιαμπούρα, Γιάννα· Νικολαΐδης, Ευθύμιος (29 Σεπτεμβρίου 2006). «Επιστημονική Ανάπτυξη στην Αυτοκρατορία Τραπεζούντος». *Εγκυκλοπαίδεια Μείζονος Ελληνισμού - Εύξεινος Πόντος*. Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού. Ανακτήθηκε στις 7 Ιουλίου 2023.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ταμπρίζ** |

* "Tabrīz." Encyclopædia Britannica. Encyclopædia Britannica Online. Encyclopædia Britannica Inc. 2012. Web. 29 Mar. 2012. <>.
* λήμμα «Tabriz», *Historical Dictionary of Iran*, The Scarecrow Press, β' εκδ. 2007

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Ιράν
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 145406585
* LCCN: n79117301
* GND: 4119492-5
* SUDOC: 056596308
* BNF: cb136187340 (data)
* NKC: ge255476

 |

 |
**Τα ταμπούρια του Κολοκοτρώνη** είναι μια σειρά βουνοκορφών στο όρος Μαίναλο, τις οποίες χρησιμοποιούσε ο Θ. Κολοκοτρώνης ως κρησφύγετό του κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης. Έτσι έμειναν στην ιστορία ως τα ταμπούρια του Κολοκοτρώνη.

Πρόκειται για τα Τρίκορφα, μια σειρά βουνοκορφών στο όρος Μαίναλο. Ήδη από την περίοδο των Ορλοφικών, το 1770, ταμπουρώνονται (κρύβονται) εδώ οι εξεγερμένοι Έλληνες. Από αυτές τις βουνοκορφές εξορμούσε ο Κωνσταντής Κολοκοτρώνης, πατέρας του Γέρου του Μοριά. Στην πολιορκία της Τριπολιτσάς, ο Κολοκοτρώνης αποφάσισε να στήσει στο χώρο αυτό το αρχηγείο του, κατασκευάζοντας οχυρά. Στο ίδιο σημείο έχουν στρατοπεδεύσει ο Υψηλάντης, ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης, ο Μαυροκορδάτος, ο Γιατράκος και άλλοι πολλοί αγωνιστές της Ελληνικής Επανάστασης.

Σε αυτό το σημείο δόθηκε η Μάχη των Τρικόρφων στις 23 Ιουνίου του 1825. Το κεντρικό ταμπούρι (κρυψώνα), πού ήταν του Κολοκοτρώνη, εποπτεύει όλο το πεδίο της Τρίπολης. Μια επιστολή με ημερομηνία 31 Αυγούστου 1821 γράφει:

*«Μακάριες εσείς οι πέτρες των Τρικόρφων που είστε προορισμένες να γίνετε αυτόκτιστα μετερίζια των Ελλήνων στον πόλεμό τους* *εναντίον των απογόνων των Περσιάνων. Ο πρίγκιπας Υψηλάντης, που δεν διαφέρει σε τίποτα από έναν απλό στρατιώτη, επάνω*
*σ' αυτές τις πέτρες κοιμάται και κακονυχτάει.»*

Η επιστολή έχει την υπογραφή του Πρίγκιπα.

Πηγές
-----

Ιστοσελίδα traveltripolis, Δήμου Τρίπολης Αρχειοθετήθηκε 2015-09-29 στο Wayback Machine.
**Οικονομισμός** αποκαλείται η αναγωγή όλων των κοινωνικών δεδομένων στις οικονομικές τους διαστάσεις. Ο όρος χρησιμοποιείται συχνά επικριτικά για την επικρατούσα τάση στην οικονομική επιστήμη θεωρώντας την ως ιδεολογία, στην οποία οι κανόνες της προσφοράς και της ζήτησης είναι οι μόνοι σημαντικοί παράγοντες στη διαδικασία λήψης αποφάσεων, είτε υπερβαίνοντας ή αδιαφορώντας για όλους τους άλλους παράγοντες. 
Θεωρείται ως μια παρενέργεια των νεοκλασικών οικονομικών και της τυφλής πίστης τους στο «αόρατο χέρι» της αγοράς ή στους «laissez-faire» τρόπους και η «οικονομίστικη» διαδικασία λήψης αποφάσεων επεκτείνεται πολύ πέρα από αποφάσεις που αφορούν την αγορά, καθώς χρησιμοποιείται για να δικαιολογήσει πολιτικές και στρατιωτικές αποφάσεις. Οι κοινωνικές συμβάσεις και η απορρέουσα ηθική δεν παίζουν κανένα ρόλο στις αποφάσεις υπό καθεστώς καθαρού οικονομισμού, εκτός εάν ο μηχανισμός της ζήτησης και της προσφοράς επηρεάζεται από τις ηθικές επιλογές των ατόμων. Οι επικριτές του οικονομισμού επιμένουν στη σημασία των πολικών και πολιτιστικών διαστάσεων στην κοινωνία.

Ο συντηρητικός Άλμπερτ Τζέυ Νοκ χρησιμοποίησε τον όρο πιο γενιά συμβολίζοντας μια ηθική και κοινωνική φιλοσοφία που «αντιλαμβάνεται το σύνολο της ανθρωπότητας με όρους παραγωγής, απόκτησης και διανομής του πλούτου». Δήλωσε πως «Μερικές φορές νόμιζα ότι εδώ μπορεί να είναι ο βράχος πάνω στον οποίο ο Δυτικός πολιτισμός τελικά θα συντριβεί. Ο οικονομισμός μπορεί να χτίσει μια κοινωνία η οποία είναι πλούσια, ευημερούσα, ισχυρή, ακόμη και μια που έχει μια ευρεία διάχυση της υλικής ευημερίας. Δεν μπορεί όμως να χτίσει μία κοινωνία με ουσία και βάθος...»

Χρήση στον Μαρξισμό
-------------------

Ο όρος «οικονομισμός» χρησιμοποιήθηκε στον Μαρξιστικό λόγο από τον Λένιν στις επιθέσεις του εναντίον τού Καρλ Κάουτσκι και του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος Γερμανίας στα τέλη του 19ου και αρχές του 20ού αιώνα.

Η κατηγορία του οικονομισμού είναι συχνή εναντίον σε ρεβιζιονιστές από αντι-ρεβιζιονιστές, όταν τα οικονομικά αποτελέσματα, αντί για την πολιτική, τοποθετούνται μπροστά από την κοινωνία, όταν η ανάπτυξη των παραγωγικών δυνατοτήτων κρίνεται πιο σημαντική από το φυσικό περιβάλλον και τις κοινωνικές σχέσεις που διαταράσσουν. Αυτή η συζήτηση ήταν ιδιαίτερα έντονη κατά τη διάρκεια της ηγεσίας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας από τον Ντενγκ Σιαοπίνγκ ο οποίος επέκρινε τη Μαοϊκή γραμμή ως υπερ-αριστερή και κατηγόρησε τους οπαδούς της για την επιχείρηση οικοδόμησης του σοσιαλισμού, χωρίς η η οικονομία να είναι έτοιμη. Οι Μαοϊκοί με τη σειρά τους επέκριναν τον Ντενγκ Σιαοπίνγκ για την εγκατάλειψη του σοσιαλισμού υπέρ του ανοίγματος της οικονομίας της Κίνας σε καπιταλιστικές μεταρρυθμίσεις.

Δείτε επίσης
------------

* Οικονομικός ντετερμινισμός
* Ακαθάριστη εθνική ευτυχία
* Αναγωγισμός

Αναφορές
--------

1. ↑  Nock, Albert Jay. *Memoirs Of A Superfluous Man*. σελ. 147.
**Οικονομική πολιτική** ονομάζεται το σύνολο των αποφάσεων που λαμβάνει μία κυβερνηση για τον καθορισμό των επιπέδων φορολογίας, τον ετήσιο κρατικό προϋπολογισμό, τα επιτόκια καθώς και την αγορά εργασίας, την ιδιοκτησία του κράτους και πολλούς άλλους τομείς κυβερνητικών παρεμβάσεων στην οικονομία, οι οποίες αυξήθηκαν μετά από την ύφεση του 2008.

Οι περισσότεροι παράγοντες της οικονομικής πολιτικής μπορούν να χωριστούν σε δημοσιονομική πολιτική, η οποία ασχολείται με κυβερνητικές ενέργειες σχετικά με τη φορολογία και τις δαπάνες, είτε σε νομισματική πολιτική, η οποία ασχολείται με ενέργειες της κεντρικής τράπεζας σχετικά με την προσφορά χρήματος και τα επιτόκια.

Τέτοιες πολιτικές επηρεάζονται συχνά από διεθνή ιδρύματα όπως το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο ή την Παγκόσμια Τράπεζα, καθώς και από πολιτικές πεποιθήσεις και τις συνακόλουθες πολιτικές των κομμάτων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Screpanti, Ernesto· Zamagni, Stefano (26 Μαΐου 2005). *An Outline of the History of Economic Thought* (στα Αγγλικά). OUP Oxford. ISBN 978-0-19-164776-5.
Συντεταγμένες: 42°21′20.37″N 14°24′12.94″E﻿ / ﻿42.3556583°N 14.4035944°E﻿ / 42.3556583; 14.4035944

Η **Ορτόνα** (ιταλικά: *Ortona*, αρχαία ελληνικά: *Ὄρτων*) είναι παραθαλάσσια πόλη και δήμος στο Αμπρούτσο, στην κεντρική Ιταλία. Ο νόμιμος πληθυσμός του είναι 22.749 κάτοικοι όσον αφορά τον Ιανουάριο του 2020. Η πόλη είναι κτισμένη πάνω σε ένα ακρωτήριο και από κάτω βρίσκεται το λιμάνι της Ορτόνα.

Στη θέση βρισκόταν η αρχαία πόλη Όρτων, ένα λιμάνι των Φρεντάνων, ενώ οι Ρωμαίοι μετακίνησαν τη πόλη στην ενδοχώρα, στο Ανξάνουμ (Λαντσιάνο). Η πόλη δέχθηκε πολλές επιδρομές από τους Οθωμανούς, οι οποίοι την κατέστρεψαν το 1566, ενώ η πόλη καταστράφηκε και από σεισμούς. Κατά τη διάρκεια του Β΄ΠΠ, η πόλη ήταν θέατρο μιας από τις σφοδρότερες μάχες στην Ιταλία, όταν τα Καναδικά στρατεύματα αντιμετώπισαν τους Γερμανούς το Δεκέμβριο του 1943, με απώλειες και στις δύο πλευρές, η οποία είναι γνωστή ως το «Ιταλικό Στάλινγκραντ».

Στην πόλη βρίσκεται κάστρο των Αραγώνων με θέα. Ο καθεδρικός της πόλης έχει ανακαινισθεί πολλές φορές, αλλά διατηρεί ένα πορτραίτο του 1312 από τον ντόπιο καλλιτέχνη Νικολό Μαντσίνι. Ο ναός είναι αφιερωμένος στον απόστολο Θωμά, του οποίου τα λείψανα μεταφέρθηκαν στην Ορτόνα το 1258. Δίπλα στο ναό βρίσκεται το Παλάτσο ντε Πίρις, με χαρακτηριστικά παράθυρα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Statistiche demografiche ISTAT». *demo.istat.it*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Ιουλίου 2020. Ανακτήθηκε στις 4 Μαρτίου 2020.
2. ↑  «Warfare History Network » The Battle of Ortona: Italy's Stalingrad». *warfarehistorynetwork.com*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Οκτωβρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 28 Δεκεμβρίου 2018.
3. ↑  «Ortona, Italy is a coastal town with an impressive Argonese castle». *www.italythisway.com*. Ανακτήθηκε στις 28 Δεκεμβρίου 2018.
4. ↑  Giusto, Pino. «Le tappe della traslazione dall'India ad Ortona». *BASILICA - CATTEDRALE SAN TOMMASO APOSTOLO IN ORTONA* (στα Ιταλικά). Ανακτήθηκε στις 28 Δεκεμβρίου 2018.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 236993041
* GND: 4461346-5
* NKC: ge769366

 |

 |
Η **Σαρίκα Νέλβις** (γεν. 10 Μαΐου 1990) είναι Αμερικανίδα αθλήτρια του στίβου, που εξειδικεύεται στα 60 και 100 μέτρα με εμπόδια.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στο Μέμφις, Τενεσί. Είχε μια δύσκολη παιδική ηλικία, καθώς έχασε και τους δύο γονείς της πριν καν κλείσει τα οκτώ της χρόνια, και η γιαγιά της πέθανε από έμφραγμα. Έτσι, την ανέλαβε η θεία της και χωρίστηκε από τα τρία από τα τέσσερα αδέρφια της.

Καριέρα
-------

Το 2015, είχε την καλύτερη επίδοση της σεζόν με 12.34. Αυτή η επίδοση αποτελεί την 8η καλύτερη όλων των εποχών. Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2015, ωστόσο, ήταν μόνο όγδοη.

Το 2018, με 7.70, είχε την καλύτερη επίδοση περιόδου στα 60 μέτρα με εμπόδια, μαζί με την Κέντρα Χάρισον, και την τρίτη καλύτερη επίδοση όλων των εποχών. Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2018 ήταν 4η με 7.86.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Student Profile: Sharika Nelvis». Arkansas State University.
2. ↑  Τζένινγκς, Σάντελ (11 Ιουνίου 2014). «Sharika Nelvis leaps life's hurdles». ESPN.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η Σαρίκα Νέλβις στην World Athletics
* Σαρίκα Νέλβις, προφίλ like a pro
"Οι λύκοι κυνηγάνε την Σολ και τον Μάνι" (1909) από τον Τζον Τσάρλς Ντόλλμαν.
"Πέρα μακριά και πολύ καιρό πριν" (1920) από τον Γουίλι Πογκάνι.
Στη σκανδιναβική μυθολογία, ο **Σκολλ** (Αρχαία σκανδιναβικά "Προδοσία") είναι ένας τερατώδης λύκος (βαργκρ) που κυνηγάει τα άλογα Άρβακρ και Αλσβίδρ, που σέρνουν το άρμα που περιέχει τον ήλιο (την Σολ) μέσα στον ουρανό κάθε μέρα, προσπαθώντας να τη φάει (την Σολ). Ο Σκολλ έχει έναν αδελφό, τον Χάτι, που κυνηγάει τον Μάνι, το φεγγάρι. Στο Ράγκναροκ, τόσο ο Σκολλ όσο και ο Χάτι θα πετύχουν στις αποστολές τους.

Ο Σκολλ, υπό ορισμένες περιστάσεις, χρησιμοποιείται ως αντικείμενο (heiti) για έμμεση αναφορά στον πατέρα (τον Φένριρ) και όχι στον γιο. Αυτή η ασάφεια δουλεύει και προς την άλλη κατεύθυνση, όπως για παράδειγμα στο Βαφθρούδνισμαλ, όπου υπάρχει μπέρδεμα στη στροφή 46, όπου ο Φένριρ λαμβάνει τα χαρακτηριστικά κυνηγιού του ήλιου του γιου του Σκολλ. Αυτό μπορεί να οφείλεται κυρίως στη χρήση του Χρόδβιτνιρ και του Χροδβίτνισσον για αναφορά στον Φένριρ και στους γιους του.

Πηγές
-----

* Orchard, Andy (1997). *Dictionary of Norse Myth and Legend*. Cassell. ISBN 0-304-34520-2

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Σκανδιναβική μυθολογία |
| --- |
|  |
| Σημαντικοί θεοί | 
* Αντχριμνίρ
* Αστρίλντ
* Αουρβαντίλ
* Έγκιρ
* Μπαλντρ
* Μπορ
* Μπράγκι
* Μπούρι
* Νταγκρ
* Ντέλινγκ
* Εΐρ
* Έλλι
* Φορσέτι
* Φρέγια
* Φρέιρ
* Φρίγκα
* Φούλα
* Γκέφγιουν
* Χελ
* Χέιμνταλ
* Χέρμοντ
* Χλιν
* Χοντ
* Χούνιρ
* Χόλλερ
* Χούλντρα
* Ιντούν
* Γιορντ
* Κβάσιρ
* Λάγκα
* Λοφν
* Λόκι
* Μάγκνι
* Μάνι
* Μίμινγκ
* Μίμιρ
* Μόντι
* Νάννα
* Νέρτους
* Νγιορντ
* Νοττ
* Όντιν
* Ότταρ
* Ραν
* Σιφ
* Σιγκούν
* Σγιουφν
* Σνότρα
* Σολ
* Θωρ
* Θρουντρ
* Τυρ
* Ουλλρ
* Βάλι
* Βαρ
* Βε
* Βίνταρ
* Βίλι
* Βορ
 |  |
|  |
| Κείμενα, λατρευτικά αντικείμενα | 
* Ποιητική Έδδα
* Νεώτερη Έντα
* Σάγκα
* Ρούνοι
* Μγιόλνιρ
* Βόλσουνγκ
* Τύρφινγκ
* Αρχ. γλώσσα
 |
|  |
| Θρησκεία, κοσμολογία | 
* Σκανδιναβική κοσμολογία
* Βαλκυρίες
* Γίγαντες
* Ξωτικά
* Νάνοι
* Νορν
* Άσατρου
* Βανίρ
* Εσίρ
* Ύγκντρασιλ
* Ράγκναροκ
* Άσγκαρντ
* Μίντγκαρντ
* Γιοτουνχέιμ
 |

 |
Το Μουσείο ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης Καισαριανής στο Σκοπευτήριο.
Το **Σκοπευτήριο της Καισαριανής**  είναι ιστορικός τόπος που βρίσκεται στο Δήμο Καισαριανής, γνωστός για τις εκτελέσεις Ελλήνων Αντιστασιακών κατά τη Γερμανική Κατοχή. 

Η πρώτη εκτέλεση στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής έγινε στις 26 Μαΐου 1942. Εκτελέστηκαν δύο αντιστασιακοί για σαμποτάζ σε γερμανικό στρατώνα, οι αδελφοί Άγγελος και Μαρίνος Μπάρκας, 24 και 19 ετών αντίστοιχα.

Την 1η Μαΐου 1944 200 Έλληνες κομμουνιστές αγωνιστές («200 της Καισαριανής») εκτελέστηκαν από τα στρατεύματα κατοχής, ως εκδίκηση για τον θάνατο ενός Γερμανού στρατηγού, που έχασε τη ζωή του σε μάχη με τους αντάρτες στους Μολάους Λακωνίας. Στο σημείο έχει ανεγερθεί μνημείο.

Δείτε επίσης
------------

* Μουσείο ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης Καισαριανής

Παραπομπές
----------

1. ↑  Δήμος Καισαριανής (2016). «Σκοπευτήριο. Η λειτουργία του πριν και μετά τον πόλεμο». *Kaisariani.Gr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Ιουνίου 2020.
2. ↑  Δήμος Καισαριανής (2016). «Εθνική Αντίσταση. Οι πρώτες εκτελέσεις στο Σκοπευτήριο. Μάης–Ιούνης 1942». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Νοεμβρίου 2020.
Η **οικογένεια του Μαρούλη** (Famiglia Marulli) ήταν Βυζαντινή οικογένεια και σήμερα Ιταλική οικογένεια ευγενών της Νάπολης.

Γενάρχης της οικογένειας ήταν ο Βυζαντινός στρατηγός Μαρούλης, άγνωστη η καταγωγή του, που στάλθηκε στην Ιταλική χερσόνησο για να διοικήσει το Κατεπανάτο της Ιταλίας. Μετά το τέλος της θητείας του το 1061 ο Μαρούλης εγκαταστάθηκε στην Άντρια όπου έκανε οικογένεια, γρήγορα η οικογένεια εξαπλώθηκε και στη Νάπολη. Η οικογένεια είχε πολλά φέουδα στη Νάπολη και τη Ακουιλονία, ενώ σήμερα διασώζεται και ο πύργος της οικογένειας στο Άσκολι. Πολλά μέλη της διέπρεψαν ως στρατιωτικοί αλλά και σε εκκλησιαστικά αξιώματα, όπως ο Αντόνιο Μαρούλλι αρχιεπίσκοπος Μπερλέττας.

Γνωστά μέλη της οικογένειας στην Άντρια ήταν οι, Λεόνε Μαρούλλι, πατρίκιος της Άντρια και ο Πέτρος, μοναχός και πατρίκιος της Άντρια.

Η οικογένεια αργότερα απέκτησε κλάδο στο Δουκάτο του Άσκολι με μέλη όπως τον Τροϊάνο Μαρούλλι δούκας του Άσκολι (1759 - 1823) και ο αδελφός του Πάολο γεννημένος στην Νάπολι.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6 7  nobili napoletani, Famiglia Μarulli
Ο **Στέφανος Δούγκας** ήταν λόγιος κληρικός από τον Τύρναβο Θεσσαλίας.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το δεύτερο μισό του 18ου αιώνα και ήταν μαθητής του Ιωάννη Πέζαρο. Σπούδασε στα πανεπιστήμια της Χάλε, του Γκέτινγκεν και της Ιένας μαθηματικά και φιλοσοφία. Στην Ιένα παρακολούθησε τα μαθήματα του φιλοσόφου Schelling.Το 1809 ανέλαβε τη διεύθυνση της Μεγάλης του Γένους σχολής στην Κωνσταντινούπολη αλλά τον επόμενο χρόνο παραιτήθηκε. Το 1813 ύστερα από πρόσκληση του ηγεμόνα της Μολδοβλαχίας Σκαρλάτου Καλλιμάχη ανέλαβε τη διεύθυνση του ηγεμονικού λυκείου στο Ιάσιο. Προσπαθώντας να συμβιβάσει τις φυσικές επιστήμες με τη θεολογία, ο Δούγκας δημιούργησε παρεξηγήσεις και υποχρεώθηκε να στείλει στο Οικουμενικό Πατριαρχείο απολογία-ομολογία πίστεως. Χειροτονήθηκε διάκονος και διορίστηκε ηγούμενος στο μετόχιο της αγιορείτικης Μονής Βατοπεδίου στη Ρακετώσα της Μολδαβίας. Σχεδίαζε να ιδρύσει πανεπιστήμιο στα Αμπελάκια μαζί με τον Αθανάσιο Χριστοπούλο, το Γρηγορίο Κωνσταντά και τους αδελφούς Καπετανάκη κάτι που τελικά δε στάθηκε δυνατόν να γίνει.

Έργα του: *Απολογία* , *Στοιχεία Αριθμητικής και Άλγεβρας*(δίτομο έργο, Βιέννη 1816), *Φυσική* και *Αισθητική*.

Πηγές
-----

* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα,τ. 18
* Παπαδόπουλος, Χρυσόστομος Α. «Στέφανος Δούγκας » , Ἐκκλησιαστικὸς Φάρος, 25 (1926), σσ. 113-166
* Αποστολοπούλου Γεωργία, «Οι Έλληνες μαθητές του Schelling. Mία σύντομη επισκόπηση» στο: Επιστημονική Επετηρίδα *Δωδώνη* 20 (1991)/3 σσ. 9-25,  περίληψη  στα γερμανικά σσ. 24-25.
* Καραγιάννης, Γεώργιος Στεφ. «Στέφανος Δούγκας ὁ ἐκ Τυρνάβου Μαθηματικὸς καὶ Φιλόσοφος, πρῶτος διδάσκαλος τῆς φιλοσοφίας τοῦ Schelling στὴν Ἑλλάδα καὶ ἡ φιλοσοφική του διδασκαλία περὶ Θεοῦ καὶ φύσεως», στό: Πρακτικὰ Πανελληνίου Συνεδρίου, Θεσσαλοὶ Φιλόσοφοι, Λάρισα - Τσαρίτσανη, 1998, σσ. 175-178

  


1. ↑  enlightenedmedialities.wikibase.cloud/entity/Q602.
Ο **Στέφανος Γ' των Άρπαντ** (*III. István magyar király*, καλοκαίρι 1147 - 4 Μαρτίου 1172) ήταν βασιλιάς της Ουγγαρίας και της Κροατίας από το 1162 έως το 1172. Ήταν υιός του Γκέζα Β' και της Ευφροσύνης των Ρουρικιδών, κόρης του Μστισλάβ Α΄ μεγάλου πρίγκιπα του Κιέβου.

Όταν απεβίωσε ο πατέρας του τον διαδέχθηκε, αλλά τον εκτόπισαν οι θείοι του, πρώτα ο Λαδίσλαος Β' (1162) και έπειτα ο Στέφανος Δ΄ της Ουγγαρίας (1162-1163) οι οποίοι είχαν καταφύγει στην Κωνσταντινούπολη, στην αυλή του Μανουήλ Α' Κομνηνού. Όταν ο Στέφανος Γ' έγινε βασιλιάς ο αυτοκράτορας τον υποχρέωσε να στείλει τον νεότερο αδελφό του Μπέλα (ο μέλλων Μπέλα Γ') στην Κωνσταντινούπολη και να παραχωρήσει το δουκάτο της Κροατίας και Δαλματίας στο Μανουήλ Α'. Πιθανώς το έτος 1163 έγινε ο αρραβώνας του Μπέλα (Βελά τον αναφέρει ο Χωνιάτης) με την κόρη του αυτοκράτορα, Μαρία. Ο Βελάς (Μπέλα) διορίσθηκε δεσπότης, εισερχόμενος έτσι στην κορυφή των αυλικών αξιωμάτων. Ο Στέφανος Γ' έσπασε τη συμφωνία (1164-1167) και εισέβαλε στο δουκάτο, αλλά δεν μπόρεσε να νικήσει τον αυτοκράτορα. Ο Μανουήλ είχε σκοπό να καταστήσει τον Βελά διάδοχό του στον βυζαντινό θρόνο, όμως αυτό το σχέδιο εγκαταλείφθηκε, καθώς τον Σεπτέμβριο του 1169 γεννήθηκε ο γιος του Μανουήλ, Αλέξιος.

Στο εσωτερικό, ο Στέφανος Γ΄ παραχώρησε προνόμια στην πόλη του Szekesfehervar και ήταν ο πρώτος βασιλιάς της Ουγγαρίας που έδωσε προνόμια σε πόλη. Με τον Πάπα Αλέξανδρο Γ΄ έκανε συμφωνία (concordat) το 1169 για τον διορισμό του ανώτερου κλήρου (prelates). Πέθανε αιφνιδίως τον Μάρτιο του 1172. Επειδή ήταν άκληρος τον διαδέχθηκε ο αδελφός του Μπέλα Γ΄.

Οικογένεια
----------

Το 1166 νυμφεύτηκε την Αγνή των Μπάμπενμπεργκ, κόρη του Ερρίκου Β΄ δούκα της Αυστρίας. Το ένα τέκνο τους απεβίωσε νωρίς και για το άλλο δεν υπάρχουν πληροφορίες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Angold, Michael (2008). *"Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία από το 1025 έως το 1204. Μια Πολιτική Ιστορία"*. Αθήνα: εκδ. Παπαδήμα. σελ. 335. ISBN 978-960-206-379-8.
2. 1 2  Ό. π. σ. 335.

Πηγές
-----

* Deeds of John and Manuel Comnenus by John Kinnamos (Translated by Charles M. Brand) (1976). Columbia University Press. ISBN 0-231-04080-6.
* Ο City of Byzantium, Annals of Niketas Choniatēs (Translated by Harry J. Magoulias) (1984). Wayne State University Press. ISBN 978-0-8143-1764-8.
* The Deeds of Frederick Barbarossa by Otto of Freising and his Continuator, Rahewin (2004). Columbia University Press. ISBN 0-231-13419-3.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Stephen III of Hungary στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 81074323
* GND: 136788106

 |

 |
«Η κυρία με τη λάμπα», πίνακας της Henrietta Rae που απεικονίζει την Φλόρενς Νάιτινγκεϊλ. Η Νάιτινγκεϊλ αντιπροσώπευε και αντιπροσωπεύει ακόμα το στερεότυπο της ιδανικής νοσοκόμας
Το στερεότυπο είναι μια ευρέως διαδεδομένη και σταθερή αντίληψη ενός συγκεκριμένου τύπου ατόμου και είναι συχνά υπεραπλουστευμένη και ενίοτε προσβλητική.  Η νοσηλευτική ως επάγγελμα έχει υπάρξει στερεότυπο πολλές φορές ανά τις διάφορες ιστορικές περιόδους. Τα στερεότυπα που προσδίδονται στη νοσηλευτική καθώς και στις γυναίκες νοσηλεύτριες είναι επαρκώς καταγεγραμμένα. Μια κοινή παρανόηση είναι ότι όλοι όσοι ασκούν το επάγγελμα του νοσηλευτή είναι γυναίκες. Αυτή η λανθασμένη αντίληψη έχει οδηγήσει στην εμφάνιση ενός άλλου στερεότυπου ότι οι άνδρες νοσηλευτές είναι θηλυπρεπείς.   Αυτές οι γενικευμένες αντιλήψεις για το νοσηλευτικό επάγγελμα έχουν συμβάλει στην εσφαλμένη παρουσίαση των νοσηλευτών στα μέσα ενημέρωσης καθώς και στον εσφαλμένο χαρακτηρισμό των νοσηλευτών στην κοινή αντίληψη. Η εικόνα των νοσηλευτών που απεικονίζεται από τα μέσα ενημέρωσης είναι τυπικά αυτή μιας υπερβολικά σεξουαλικής γυναίκας με μειωμένη πνευματική διαύγεια. Η "εικόνα" αυτή απεικονίζεται σε κάρτες με ευχές για ταχεία ανάρρωση, στην τηλεόραση, σε ταινίες και βιβλία.  Η υπερβολικά σεξουαλοποιημένη νοσοκόμα αναφέρεται συνήθως ως "άτακτη νοσοκόμα" και συχνά θεωρείται ως σύμβολο του σεξ ή ως νυμφομανής.   Μαζί με αυτά τα κοινά στερεότυπα, οι μελέτες έχουν εντοπίσει πολλές άλλες δημοφιλείς αναπαραστάσεις στα μέσα ενημέρωσης όπως αυτή του υπηρέτη, του άγγελου, του βασανιστή, του ομοφυλόφιλου άνδρα, και του αλκοολικού.  Τα κοινά στερεότυπα της νοσηλευτικής και η απεικόνιση αυτών των παραποιήσεων έχουν πυροδοτήσει ένα διάλογο σχετικά με τις επιπτώσεις τους στο επάγγελμα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Stereotype: Define Stereotype at Dictionary.com». *Dictionary.com*. Random House, Inc. Ανακτήθηκε στις 5 Απριλίου 2016.
2. ↑  Christine L. Williams (1991), «Masculinity in Nursing», *Gender differences at work: women and men in nontraditional occupations*, University of California Press, σελ. 107, ISBN 978-0-520-07425-5,
3. ↑  T. G. Mashaba, Hilla Brink (1994), *Nursing education: an international perspective*, σελ. 322, ISBN 978-0-7021-2620-8
4. ↑  Janice Rider Ellis, Celia Love Hartley (2004), *Nursing in today's world*, σελ. 164, ISBN 978-0-7817-4108-8,
5. ↑  Philip Darbyshire (2009), «Heroines, hookers and harridans: exploring popular images and representations of nurses and nursing», *Contexts of Nursing*, σελ. 51–64, ISBN 978-0-7295-3925-8
6. ↑  Kay Kittrell Chitty (2005), «Influence of the Media on Nursing's Image», *Professional nursing*, σελ. 79, ISBN 978-0-7216-0695-8
7. ↑  Philip Darbyshire, Suzanne Gordon (2005), «Exploring Popular Images and Representations of Nurses and Nursing», *Professional Nursing*, Springer Publishing Company, σελ. 69–92, ISBN 0-8261-2554-9
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Σιπροίτης** είναι γνωστός ένας ήρωας από την Κρήτη. 

Ο Σιπροίτης κάποτε, κατά τη διάρκεια μιας κυνηγετικής εξορμήσεώς του, είδε τη θεά του κυνηγιού, την Άρτεμη, να λούζεται σε μία πηγή. Η θεά καταλήφθηκε από οργή, επειδή ο Σιπροίτης την είδε γυμνή, και για τον λόγο αυτό τον μεταμόρφωσε σε γυναίκα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  [...] μεταβαλεῖν δὲ καὶ τὸν Κρῆτα Σιπροίτην, ὅτι κυνηγετῶν λουομένην εἶδε τὴν Ἄρτεμην. [...] Αντωνίνος Λιβεράλις, Μεταμορφώσεων Συναγωγή, κεφ. 17

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 677
* «Ludwig Preller: Griechische Mythologie I - Theogonie, Götter». *www.projekt-gutenberg.org*. Ανακτήθηκε στις 12 Νοεμβρίου 2021.
Ο **Aμπολνάσρ Σαμ Μιρζά Σαφαβί** (16 Οκτωβρίου 1517 – 1566) ήταν πρίγκιπας των Σαφαβιδών, γιος τού βασιλιά (*σάχη*) Ισμαήλ Α΄ (βασ. 1501–1514). Ήταν λάτρης της τέχνης και ήταν ο συγγραφέας τού βιβλίου *Tazkare ye Sami* ή *Tohfe ye Sami* για την ποίηση και τους ποιητές.

Σταδιοδρομία
------------

 Περσικό χειρόγραφο τού *Tohfe ye Sami* τού Σαμ Μιρζά, με ημερομηνία 1614.
Ο Ταχμάσπ Α΄, ο μεγαλύτερος αδελφός τού Σαμ Μιρζά, τον διόρισε έφηβο ως κυβερνήτη τού Χεράτ στην τρίτη του εκστρατεία στο Χορασάν και διόρισε τον Αγκζιβάρ Χαν ως επίτροπο τού Σαμ Μιρζά.

Ο Σαμ Μιρζά αρνήθηκε την ενέργεια τού αδελφού του μετά από παρότρυνση των υποστηρικτών του, αλλά μετάνιωσε αργότερα και ζήτησε συγχώρεση από τον αδελφό του. Ο Ταχμάσπ Α΄ τον συγχώρησε και τον μετέθεσε από το Χορασάν στο Καζβίν. Στο Καζβίν, ο Σαμ Μιρζά ήταν ακόλουθος τού Tαχμάσπ Α΄. Το 1549, ο Σαμ Μιρζά ζήτησε από τον αδελφό του να τού επιτρέψει να παραμείνει σε ένα μέρος για προσευχή. Ο Ταχμάσπ Α΄ τον διόρισε ως φύλακα τού μαυσωλείου τού Σαφι-αντ-ντίν Αρνταμπιλί και κυβερνήτη του Αρνταμπίλ. Την εποχή εκείνη ήταν κυβερνήτης και το σπίτι του ήταν ο τόπος συνάντησης επιστημόνων, ποιητών και καλλιτεχνών.

Το 1561 ο Σαμ Μιρζά ζήτησε από τον Ταχμάσπ Α΄ να τον στείλει στο Χορασάν. Ο Σάχης συμφώνησε, αλλά άλλαξε γνώμη αργότερα και έστειλε αυτόν και τα δύο παιδιά του στο κάστρο Καχκαχέχ κοντά στο Aρνταμπίλ. Τελικά το 1566, ο Ταχμάσπ Α΄ διέταξε το τέλος τού Σαμ Μιρζά και των παιδιών του, καθώς και των παιδιών τού Αλκά Μιρζά.

Προσωπική ζωή
-------------

Ο Σαμ Μίρζα γεννήθηκε από μία από τις Γεωργιανές συζύγους τού Ισμαήλ Α΄.  Το 1578 ο Iσά Χαν Γκορτζί (Ιεσσαί) νυμφεύτηκε μία κόρη τού Σαμ Μιρζά, από τη σύζυγό του, μία κόρη τού Χουσάιν Χαν-έ Σαμλού.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Mehdi Bayani Yassavoli (1966), *Ahvâl o Âsâr e Xošnevisân (The Calligrapher's Biographies and Works)*, Elmi, σελ. 228
2. ↑  Ghaffarifard, Abbas Gholi (2002). *Târix-e Tahavvolât-e Siyâsi Eĵtemâi Eqtesâdi yo Farhangi-ye Iran dar Dorân-e Safaviye* (στα Persian). Samt. σελίδες 132–134. ISBN 978-964-459-631-5. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
3. ↑  Newman 2008.
4. ↑  Bierbrier, Morris (Fall 1997). «The Descendants of Theodora Comnena of Trebizond». *The Genealogist* **11** (2): 242.
5. ↑  Montgomery, Hugh, επιμ. (1980). *Burke's Royal Families of the World, Volume 2*. London: Burke's Peerage. σελ. 139. ISBN 0850110297.

Πηγές
-----

* Newman, Andrew J. (2008). *Safavid Iran: Rebirth of a Persian Empire*. I.B.Tauris. ISBN 978-0857716613.
Ο **Ντομ Πιερ Περινιόν** (*Dom Pierre Pérignon*, Σαιν-Μενεούλντ, Δεκέμβριος 1638 – Αββαείο Σαιν-Πιέρ ντ'Ωτβιγιέ, 24 Σεπτεμβρίου 1715) ήταν Βενεδικτίνος μοναχός στον οποίο συχνά αποδίδεται η εφεύρεση της σαμπάνιας. 

Ο Ντομ Περινιόν γεννήθηκε στην περιοχή Καμπανία (Champagne) της Γαλλίας. Σε ηλικία 19 ετών κατετάγη στο τάγμα των Βενεδικτίνων, υπηρετώντας στο Αββαείο του Σεν Βαν στην πόλη Βερντέν. Το 1668 μεταφέρθηκε στο Αββαείο Οτβιγιέ (Saint-Pierre d'Hautvillers) κοντά στην πόλη Επερναί, όπου και έμεινε μέχρι το τέλος της ζωής του, με την ιδιότητα του επιστάτη του κελαριού. Υπό την επίβλεψή του το Αββαείο διπλασίασε τους αμπελώνες του. 

Αν και ο Περινιόν δούλεψε σκληρά και κατάφερε να βελτιώσει την ποιότητα των κρασιών της περιοχής, δεν ήταν ο πρώτος που εφηύρε το αφρώδες κρασί ούτε την σαμπάνια. Νέα στοιχεία υποδηλώνουν ότι για πρώτη φορά αφρώδες κρασί κυκλοφόρησε στην Αγγλία αρκετές δεκαετίες πριν παραχθεί στη Γαλλία.

Η διάσημη σαμπάνια *Dom Pérignon* της γαλλικής οινοποιίας *Moët & Chandon* ονομάστηκε έτσι προς τιμήν του.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Αγγλικά) *Find A Grave*. 8089.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 64815883
* LCCN: nb99083335
* ISNI: 0000 0000 3915 880X
* GND: 11938356X
* SUDOC: 033820716
* BNF: cb124639504 (data)

 |

 |
Η **Στήλη με κόρη** είναι αρχαιολογικό εύρημα από την Σπάρτη. Βρέθηκε το 1908 στις αρχαιολογικές ανασκαφές της Βρετανικής Σχολής στον ναό της Αθηνάς Χαλκίοικου και φιλοξενείται σήμερα στο Αρχαιολογικό Μουσείο Σπάρτης.

Περιγραφή
---------

Η στήλη είναι κατασκευασμένη από γκρι ασβεστόλιθο. Έχει σχήμα αιχμηρού αψιδοκέφαλου δόρεως. Το μεγαλύτερο τμήμα του είναι σκαλισμένο ανάγλυφο, ενώ η ακατέργαστη βάση του πιθανώς να ήταν τοποθετημένη μέσα στο έδαφος ή σε κάποια άλλη βάση. Το ανάγλυφο παρουσιάζει μια γυναίκα προς τα αριστερά που κάνει ένα βήμα με το δεξί πόδι. Τα πέλματα ακουμπούν το έδαφος. Στο δεξί υψωμένο χέρι κρατάει έναν ανθό λοτού. Στο αριστερό χέρι κρατάει ένα στρογγυλό αντικείμενο, που σήμερα έχει φθαρεί. Γενικά η όλη επιφάνεια παρουσιάζει σημαντικές φθορές από αιολική διάβρωση, διότι προφανώς βρίσκονταν σε υπαίθρια θέση για μεγάλο χρονικό διάστημα. Η πλούσια κόμη φτάνει πιο κάτω από τους ώμους και σκεπάζει την πλάτη. Στο αριστερό μέρος της στήλης είναι χαραγμένη η επιγραφή «ΑΝΑΞΙΒΙΟΣ».

Ερμηνεία
--------

Τα γενικά χαρακτηριστικά της γυναίκας ομοιάζουν πολύ με ένα άλλο εύρημα της Αθηνάς στον ίδιο αρχαιολογικό χώρο. Η στήλη είναι συγκρίσιμη με τις αναθηματικές κόρες που φιλοξενούνται στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Ακρόπολης των Αθηνών. Η επιγραφή μας μνημονεύει το όνομα αυτού που το ανάθεσε. Η γυναικεία μορφή δεν είναι κάποια συγκεκριμένη θεά ή θεότητα, απλά εκπληρώνει τον αναθηματικό σκοπό στην Αθηνά.

Ιστορική τοποθέτηση
-------------------

Το έργο αυτό, παρόλο που είναι κοινής και απλοϊκής τέχνης, συνδυάζει όλα τα χαρακτηριστικά Σπαρτιατικής γλυπτικής. Η τέχνη του ομοιάζει με τις ανάγλυφες στήλες που βρέθηκαν στα Χρύσαφα. Χρονολογείται στο δεύτερο ήμισυ του 6ου αιώνα π.Χ..

Δείτε επίσης
------------

* Ανάγλυφο από τα Χρύσαφα (Αρχαιολογικό Μουσείο Βερολίνου, αρ. 731)

Πηγές
-----

* British School at Athens, επιμ. (1971). *The annual of the British school at Athens - Excavatios at Sparta*. London. σελίδες 144-145. Ανακτήθηκε στις 3 Αυγούστου 2011.

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο αρχαιολογία | Πύλη αρχαιολογία |
Η **Τανάγρα** (ή **Τάναγρα**) ήταν μια αρχαία πόλη της Περσίδος.

Η μοναδική αναφορά για την ύπαρξη της πόλεως είναι από τον Αλεξανδρινό γεωγράφο Κλαύδιο Πτολεμαίο. Η τοποθεσία της πόλεως βρισκόταν στην δυτική επαρχία της Περσίδος (σημερινή Φαρς του νοτίου Ιράν), στα σύνορα με την Σουσιανή και πάνω από τον ποταμό Οροάτη. 

Καμία άλλη πληροφορία δεν διατίθεται για την περσική Τανάγρα. Ωστόσο υποστηρίζεται ότι η πόλη δεν υπήρξε ελληνιστική αποικία Βοιωτών, αλλά μάλλον Ελλήνων εξορίστων από την Βοιωτία που εξόρισαν κάποιοι Αχαιμενίδες βασιλείς.  Αυτό το επιβεβαιώνει και ο Διόδωρος Σικελιώτης που ανέφερε ότι ο Ξέρξης μετέφερε Βοιωτούς στην επαρχία της Απολλωνιάτιδος στην Ασσυρία 

Η σημερινή τοποθεσία της Τανάγρας θα είναι λογικά στο νότιο Ιράν.

Παραπομπές
----------

1. ↑   Κλαυδίου Πτολεμαίου *Γεωγραφική υφήγησις* (6,4,4)
2. ↑   The Hellenistic Settlements in the East from Armenia and Mesopotamia to Bactria and India του Aaron Getzel Cohen
3. ↑   Διοδώρου Σικελιώτου Ιστορική Βιβλιοθήκη 17ο βιβλίο, παράγραφος 110: *ἐν ᾧ μέχρι νῦν διαμένει **γένος Βοιώτιον**, κατὰ μὲν τὴν Ξέρξου στρατείαν ἀνάστατον γεγονός, μεμνημένον δ᾽ ἔτι τῶν πατρίων νόμων:[5] ὄντες γὰρ οὗτοι δίφωνοι τῇ μὲν ἑτέρᾳ διαλέκτῳ ἐξωμοιώθησαν τοῖς ἐγχωρίοις, τῇ δ᾽ ἑτέρᾳ πλείστας τῶν Ἑλληνικῶν λέξεων διετήρουν καὶ τῶν ἐπιτηδευμάτων ἔνια διεφύλαττον.*
Ο **Τάσος Κοντογιαννίδης** είναι Έλληνας δημοσιογράφος και συγγραφέας.

Γεννήθηκε στο  χωριό Κομνηνά Ξάνθης στις 12-7-1946. Φοίτησε στο Γυμνάσιο Σταυρουπόλεως, στη δημοσιογραφική σχολή του Σπύρου Μελά και είναι πτυχιούχος του Παντείου Πανεπιστημίου και της Νομικής. 

Ασχολήθηκε με τον αθλητισμό ως δρομέας μεγάλων αποστάσεων στην ομάδα του Ολυμπιακού Πειραιώς και την Εθνική Ενόπλων και σταδιοδρόμησε ως δημοσιογράφος στην Αθήνα, πραγματοποιώντας πολλές δημοσιογραφικές αποστολές στο εξωτερικό.

Εργάστηκε ως ελεύθερος ρεπόρτερ, δικαστικός και πολιτικός συντάκτης, σε μεγάλες αθηναϊκές εφημερίδες (Ακρόπολις, Ελεύθερο Τύπο, Βήμα και Απογευματινή), στα περιοδικά ( «Εικόνες», «Ταχυδρόμος», «Φαντάζιο»), σε ομογενειακές εφημερίδες της Νέας Υόρκης («Εθνικός Κήρυξ» και «Πρωινή»), στον δημοτικό ραδιοσταθμό «Αθήνα 9.84», στην Ελληνική ραδιοφωνία της ΕΡΤ και για 17 χρόνια στην τηλεόραση του «Mega». Σήμερα συνεργάζεται με την εφημερίδα «Real News»  και με διάφορες ιστοσελίδες, ενώ είναι εκλεγμένο μέλος του Πειθαρχικού Συμβουλίου της ΕΣΗΕΑ. 

Στα Κομνηνά Ξάνθης εξέδιδε από το 1979 ως το 1983 την εφημερίδα «Τα νέα των Κομνηνών» και οργάνωσε δύο μεγάλα ραντεβού όλων των Κομνηνιωτών απ’ όλο τον κόσμο στο χωριό τους. Από το έτος 2003, καθιέρωσε και δίνει στη Σταυρούπολη χρηματικά βραβεία στους αριστούχους και τους πρώτους μαθητές όλων των τάξεων του Γυμνασίου και Λυκείου Σταυρουπόλεως Ξάνθης και μεγάλα χρηματικά βραβεία σε όσους εισάγονται στα ΑΕΙ και τα ΤΕΙ. Επίσης οργάνωσε αγώνες ανωμάλου δρόμου για τους νέους και τις νέες και πρωτάθλημα τάβλι για τους ηλικιωμένους. 

Για την δημοσιογραφική του προσφορά και το συγγραφικό του έργο τιμήθηκε το 2008 με το βραβείο του Ιδρύματος Μπότση από τον πρόεδρο της Δημοκρατίας, ενώ για διάφορες εργασίες του, βραβεύτηκε: 

* Από την Εστία Νέας Σμύρνης
* Από την Επιτροπή Ποντιακών Μελετών
* Από το BBC
* Από την Γερμανική ραδιοφωνία της Ντόιτσε Βέλε
* Από την Ακαδημία Αθηνών με έπαινο και χρηματικό βραβείο, για λαογραφικές εργασίες του που έχουν σχέση με τον Πόντο.
* Από τον Δήμο Ξάνθης το 2016, τιμήθηκε με το χρυσό μετάλλιο της Πόλεως για την προσφορά του στον άνθρωπο και την κοινωνία.

Συγγραφικό έργο
---------------

* Η Άγνωστη νύχτα της 21ης Απριλίου 1967
* Ήρωες και προδότες στην κατοχική Ελλάδα
* Η απαγωγή της Τασούλας (Πετρακογιώργη από τον Κώστα Κεφαλογιάννη στην Κρήτη)
* Μπαϊρακτάρης Πολιτικοί και Κουτσαβάκηδες
* Αργοναύτες του έρωτα
* Ο Ζώρας του Πόντου
* Το έγκλημα στου Χαροκόπου, μπέστ σέλερ
* Η θρυλική Ολυμπιάδα του Σπύρου Λούη
* Τα Νεστοχώρια της Ξάνθης
* Τα Κομνηνά της Ξάνθης
* Η Κιβωτός του Πόντου
* 80 χρόνια από το Επος του 1940
* ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ Ο Μουσικός- Ο Πολιτικός- Ο Οραματιστής της Εθνικής Αναγέννησης


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 6369158982605556190005
* **ΕΒΕ**: 135849
* **AA**: 146922
* **BiblioNet**: **5226**
* GND: 120991669X

 |

 |
Ο **Στράττις** ήταν τύραννος της νήσου Χίου κατά τα τέλη του 6ου και τις αρχές του 5ου αιώνα π.Χ..

Ο Στράττις, μαζί με άλλους Έλληνες τυράννους της Ιωνίας και πόλεων-κρατών του Ελλησπόντου, συνόδευσε με δυνάμεις του τον Πέρση βασιλιά Δαρείο Α΄ στην εκστρατεία του στη Σκυθία το 513 π.Χ.. Οι Έλληνες τύραννοι, που ήταν υποτελείς του Δαρείου, διατάχθηκαν να φρουρούν τη γέφυρα του ποταμού Δούναβη. Προέκυψε μετά από αυτό διαφωνία ανάμεσά τους σχετικώς με το αν θα ήταν καλό να καταστρέψουν τη γέφυρα και να αποχωρήσουν αφήνοντας τον Δαρείο αποκλεισμένο βόρεια του ποταμού. Ο Στράττις τότε υποστήριξε τον Ιστιαίο της Μιλήτου, ο οποίος έπεισε τους Έλληνες να μη καταστρέψουν τη γέφυρα.

Μεταγενέστερα, όταν ο Πέρσης στρατηγός Μαρδόνιος καθαίρεσε τους τυράννους της Ιωνίας και τους αντικατέστησε με δημοκρατικά πολιτεύματα το 492 π.Χ. ο Στράττις ήταν ο μόνος τύραννος που γνωρίζουμε ότι διετήρησε τη θέση του. Αυτό πιθανώς οφειλόταν στη θηριώδη αντίσταση που προέβαλε ο χιακός στόλος κατά των Περσών στη Ναυμαχία της Λάδης (494 π.Χ.), όταν η Χίος είχε δημοκρατική διακυβέρνηση.

Στα χρόνια της εκστρατείας του Ξέρξη κατά της Ελλάδας, το 481 ή, πιθανότερα, το 480 π.Χ. ο Στράττις αντιμετώπισε συνωμοσία που εξυφάνθηκε εναντίον του από επτά Χιώτες, οι οποίοι σχεδίαζαν τη δολοφονία του. Ωστόσο, επέτυχε να την καταστείλει όταν ο ένας από τους συνωμότες πρόδωσε το σχέδιό τους. Οι έξι υπόλοιποι συνωμότες κατόρθωσαν τότε να διαφύγουν και να καταφύγουν στη Σπάρτη και στην Αίγινα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ηρόδοτος, βιβλίο 4, στ. 138
2. ↑  *Encyclopædia Iranica*, λήμμα «Ιωνική Επανάσταση»
3. ↑  Ηρόδοτος, βιβλίο 8, στ. 132

Πηγές
-----

* Ηροδότου *Ιστορίαι*
* *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 21, σελ. 99


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Strattis of Chios  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η **Ουλρίκα Λουίζα** (γερμ. *Ulrike Luise von Solms-Braunfels*, 1 Μαΐου 1731 στο Χούνγκεν, Λανδγραβάτο της Έσσης-Ντάρμστατ - 12 Σεπτεμβρίου 1792, Μπαντ Χόμπουργκ) ήταν κόρη του Πρίγκιπα του Ζολμς-Μπράουνφελς και με τον γάμο της έγινε λανδγραβίνη της Έσσης-Χόμπουργκ. Έγινε επίτροπος εκεί κατά την ανηλικότητα του γιου της από το 1751 έως το 1766.

Βιογραφία
---------

Ήταν η τρίτη κόρη (2η από τον 2ο γάμο) του Φρειδερίκου Γουλιέλμου του Ζολμς-Μπράουνφελς (1696–1761) από τον δεύτερο γάμο του με τη Σοφία Μαγδαληνή (1701–1744), κόρη του Όθωνα του Ζολμς-Λάουμπαχ.

Παντρεύτηκε στις 10 Οκτωβρίου 1746 στο Χούνγκεν με τον εξάδελφό της, τον Φρειδερίκο Δ΄ της Έσσης-Χόμπουργκ (1724-1751). Λίγο μετά το γάμο, στρατεύματα από την Έσση-Ντάρμστατ βάδισαν στην Έσση-Χόμπουργκ και την κατέλαβαν, όπως επίσης την πόλη του Μπαντ Χόμπουργκ με το κάστρο του Χόμπουργκ. Η διαφορά μπορούσε να κριθεί και αφού διευθετήθηκε, ο Φρειδερίκος Δ΄ επανήλθε ως λάντγκραβος.

Όταν ο σύζυγός της απεβίωσε το 1751, η Ουλρίκα Λουίζα ανέλαβε τη διακυβέρνηση με αυτοκρατορική άδεια, μαζί με τον Λουδοβικο Η΄ της Έσσης-Ντάρμστατ για τον γιο της Φρειδερίκο Ε΄, ο οποίος ήταν μόλις τριών ετών όταν απεβίωσε ο πατέρας του. Η Ουλρίκα Λουίζα κατάφερε να διατηρήσει την κυριαρχία της Έσσης-Χόμπουργκ και να νυμφεύσει τον γιο της με μία κόρη του Λουδοβίκου Θ΄ της Έσσης-Ντάρμστατ.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε το 1746 τον Φρειδερίκο Δ΄ της Έσσης-Χόμπουργκ και απέκτησε δύο παιδιά:

* Φρειδερίκος Ε΄ (Χόμπουργκ, 30 Ιανουαρίου 1748 - Χόμπουργκ, 20 Ιανουαρίου 1820), Λάνδγραβος της Έσσης-Χόμπουργκ.
* Mαρία Χριστίνα Καρλόττα Βιλλελμίνη (Χόμπουργκ, 4 Νοεμβρίου 1749 - Χόμπουργκ, 10 Νοεμβρίου 1750).

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*. p11464.htm#i114634. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  p11464.htm#i114634. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
3. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* Johann I. von Gerning: *Die Lahn- und Main-Gegenden von Embs bis Frankfurt* σελ. 163 εικ

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Είσοδος στο Womeninpower

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 122248554
* GND: 141448105

 |

 |
Θέση της Οικονομικής Περιοχής Κεντρικής Μαύρης Γης στον χάρτη της Ρωσίας
Η **Οικονομική περιοχή Κεντρικής Μαύρης Γης** (ρωσικά: Центра́льно-Чернозёмный экономи́ческий райо́н‎*, Tsentralno-Chernozyomny ekonomichesky rayon*), μερικές φορές ονομάζεται **Κεντρικό Τσερονζέμ** ή **Κεντρική Τσερνοζεμική οικονομική περιοχή**, είναι μία από τις 12 οικονομικές περιοχές της Ρωσίας. Αυτή η περιοχή αντιπροσώπευε περίπου το 3 τοις εκατό του εθνικού ΑΕΠ το 2008.

Σύνθεση
-------

* Περιφέρεια Μπέλγκοροντ
* Περιφέρεια Κουρσκ
* Περιφέρεια Λίπετσκ
* Περιφέρεια Ταμπόφ
* Περιφέρεια Βορόνεζ

Όλες ανήκουν στο Κεντρικό Ομοσπονδιακό Διαμέρισμα.
Θέση της Οικονομικής Περιοχής Άπω Ανατολής στον χάρτη της Ρωσίας
Η **Οικονομική περιοχή Άπω Ανατολής** (ρωσικά: Дальневосто́чный экономи́ческий райо́н‎, μεταγραφή: *Dalnevostochny ekonomichesky rayon*) είναι μια από τις δώδεκα οικονομικής περιοχές της Ρωσίας, και ουσιαστικά καλύπτει την ίδια περιοχή όπως το ομοσπονδιακό διαμέρισμα Άπω Ανατολής Αυτή η περιοχή αντιπροσώπευε το 4% του εθνικού ΑΕΠ το 2008. Βρέχεται από τον Ειρηνικό Ωκεανό και οι κύριες πόλεις είναι το Κομσομόλσκ επί του Αμούρ, το Χαμπάροφσκ, το Γιακούτσκ, και το Βλαδιβοστόκ. Παράγει μηχανήματα, υλοτομικά υλικά, αλιεία, κυνήγι και παγίδες γούνας. Ο Υπερσιβηρικός σιδηρόδρομος ακολουθεί το Αμούρ και το ποταμό Ουσούρι και τερματίζει στο λιμάνι του Βλαδιβοστόκ.

Σύνθεση
-------

* Περιφέρεια Αμούρ
* Αυτόνομος θύλακας Τσουκότκα
* Εβραϊκή Αυτόνομη Περιφέρεια
* Κράι Καμτσάτκα
* Κράι Χαμπάροφσκ
* Περιφέρεια Μαγκαντάν
* Κράι Πριμόρσκι
* Δημοκρατία των Σαχά
* Περιφέρεια Σαχαλίνης

Παραπομπές
----------

1. ↑  Russia. The Columbia Encyclopedia, Sixth Edition. 2001-07 Αρχειοθετήθηκε 2007-02-03 στο Wayback Machine. Σφάλμα στο πρότυπο webarchive: Ελέγξτε την τιμή `|url=`. Empty.
Το **Στρατηγάτο Παλατζά** (Στρατηγάτον Παλατζά) ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, ήταν από τα μικρά σε έκταση αλλά και συνοριακά Θέματα. 

Η Άννα Κομνηνή το αναφέρει στην *Αλεξιάδα* σαν στρατηγάτο και μία από τις περιοχές που δόθηκαν στον Βαλδουίνο της Βουλώνης με την Συνθήκη της Δεαβόλεως. Περιλάμβανε το Κάστρο του Παλατζά την ομώνυμη πολίχνη, και τα γύρω χωριά. Περιλάμβανε το Κάστρο του Παλατζά, στην σημερινή Συρία όπου ταυτίζεται με το Μπαλγκάτ, την ομώνυμη πολίχνη, και τα γύρω χωριά.

Αρχικά δημιουργήθηκε σαν ξεχωριστό θέμα αλλά με την απελευθέρωση της Αντιόχειας και την δημιουργία του Δουκάτου, εντάχτηκε την ίδια χρονιά, εκεί σαν στρατηγίδα του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  [...]113.12.19 τὸ στρατηγάτον Παλατζά [...] καὶ τὰ ὑπὸ ταῦτα πάντα κάστρα τε καὶ πολίχνια καὶ ἡ ἑκάστῳ προσήκουσα χώρα [...], Άννα Κομνηνή, Αλεξιάς, βιβλίο 13
2. ↑  Γεώργιος Α. Λεβενιώτης, *Η πολιτική κατάρρευση του Βυζαντίου στην ανατολή*, Θεσσαλονίκη 2007, σελ. 321
Η **Στήλη Βεσπασιανού στο Αρμάζι**  (γεωργιανά: |ვესპასიანეს არმაზის სტელა, αγγλικά: Armazi stele of Vespasian‎) είναι στήλη γραμμένη στα αρχαία ελληνικά, η οποία βρέθηκε το 1867, στο Αρμάζι, 4 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Μτσκέτα, την αρχαία πρωτεύουσα του Βασιλείου της Ιβηρίας.

Περιεχόμενο των επιγραφών
-------------------------

Κύριο λήμμα: Αρμάζι
Η στήλη μνημονεύει την ενίσχυση της οχύρωσης των τειχών της πόλης *Αρμοζικής* (Αρμάζι) από τον Ρωμαίο αυτοκράτορα Βεσπασιανό.

Επιπλέον, η επιγραφή αναφέρει ακόμα, δύο αυτοκράτορες της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, τον Τίτο και τον Δομιτιανό, δύο βασιλιάδες του Βασιλείου της Ιβηρίας, τον Μιθριδάτη Α΄ της Ιβηρίας και τον Φαρασμάνη Α΄ της Ιβηρίας, καθώς και τον πρίγκιπα Αμάζασπη (Amazaspus). Η επιγραφή χρονολογείται στο 75 ΚΕ.

Η κορυφή της στήλης έχει καταστραφεί ή χαθεί. Σύμφωνα με τον καθηγητή David Braund το κείμενο που έλειπε ήταν πιθανόν στα λατινικά ή τα *αρμαζικά* (απόφυση της αραμαϊκής γλώσσας).
Ο Cyril Toumanoff προσδιορίζει, επίσης, τον Αμάζασπη (Amazaspus), ως τον βασιλιά Αμάζασπη Α΄ της Ιβηρίας, αν και πιθανόν να πρόκειται μόνο για τον πρίγκιπα Αμάζασπη, γιο του Φαρασμάνη Α΄ της Ιβηρίας, ο οποίος είναι γνωστός από το Επίγραμμα του Αμάζασπος, (114-117 ΚΕ), το οποίο βρέθηκε στην Ρώμη.

Η επιγραφή
----------

> 
> «Ο Αυτοκράτωρ Καίσαρ Βεσπασιανός Αύγουστος,  Ύπατος Ποντίφηξ, κρατώντας την εξουσία των Τριβωνίων Πληβείων για έβδομη φορά, Αυτοκράτωρ για δέκατη τέταρτη φορά, Ύπατος για έκτη φορά και που έχει ανακηρυχθεί για την έβδομη, Πατέρας των Πατρίων (της πατρίδας), Κήνσορας και ο Αυτοκράτωρ Τίτος Καίσαρ, ο γιος του Αυγούστου, κρατώντας την εξουσία των Τριβωνίων Πληβείων για πέμπτη φορά, Ύπατος για τέταρτη φορά και που έχει ανακηρυχθεί για την πέμπτη, Κήνσορας και ο Δομιτιανός Καίσαρ, ο γιος του Αυγούστου, Ύπατος για τρίτη φορά και που έχει ανακηρυχθεί για την τέταρτη, για τον βασιλιά των Ιβήρων Μιθριδάτη, γιου του βασιλιά Φαρασμάνη και τον Αμάζασπη, φίλο του Καίσαρα και των Ρωμαίων και για τους ανθρώπους του (Ίβηρες), αυτοί [οι Ρωμαίοι] οχύρωσαν τα τείχη».
> 
> 
>

Παραπομπές
----------

1. ↑  Gamkrelidze, p. 18
2. ↑  Lomtatidze, p. 24
3. 1 2 3 4  Rapp, p. 224
4. ↑  Gamkrelidze, p. 13
5. ↑  Suny, p. 15
6. ↑  Toumanoff, p. 13
7. ↑  Rapp, p. 215
8. ↑  Toumanoff, p. 15
9. ↑  Lomtatidze, p. 11

Πηγές – βιβλιογραφία
--------------------

* Giorgi Lomtatidze, "Archaeological excavations in an ancient Georgian capital of Mtskheta", Georgian National Academy of Sciences, 1955
* Cyril Toumanoff, "Chronology of the Early Kings of Iberia", Fordham University, 1969
* Ronald Grigor Suny, "The Making of the Georgian Nation",[Indiana University Press, 1994
* Stephen H. Rapp Jr, "The Sasanian World through Georgian Eyes: Caucasia and the Iranian Commonwealth in Late Antique Georgian Literature", 2014
* Gela Gamkrelidze, "Archaeology of Roman period of Georgia", 2014



|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Armazi stele of Vespasian  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |