recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Εθνικός.

Ο **Εθνικός Πυλαίας** (πλήρη ονομασία: **Αθλητικός Μορφωτικός Όμιλος Πυλαίας 《ο Εθνικός》**) είναι αθλητικός σύλλογος από τη Θεσσαλονίκη με έδρα την Πυλαία και ιδρύθηκε επίσημα το 1950.

Δραστηριοποίειται στο άθλημα του ποδοσφαίρου και διατηρεί τμήμα ποδοσφαίρου, ενώ στο παρελθόν δραστηριοποιούταν και στο άθλημα της πετοσφαίρισης, διατηρώντας αντίστοιχο τμήμα.

Ιστορικό
--------

Ο Εθνικός Πυλαίας ξεκίνησε την επίσημη αγωνιστική του δράση στα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας το 1952. Τη σεζόν 1958-59 κατέκτησε το πρωτάθλημα της Γ' κατηγορίας και τη σεζόν 1960-61, σαν δευτεραθλητής Β' κατηγορίας, κέρδισε την άνοδο στην υψηλότερη κατηγορία της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας για πρώτη φορά.

Στην υψηλότερη τη τάξει κατηγορία της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας αγωνίστηκε αρχικά από τη σεζόν 1961-62 έως τη σεζόν 1970-71. Επανήλθε από τη σεζόν 1977-78 και αγωνίστηκε συνεχώς έως και τη σεζόν 2004-05 που υποβιβάστηκε, με εξαίρεση τις σεζόν 1993-94 και 1995-96 που αγωνίστηκε στην Δ' Εθνική κατηγορία. Στην ανώτερη κατηγορία της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας επανήλθε τη σεζόν 2009-10 και παρέμεινε έως και τη σεζόν 2013-14.

Υψηλότερη διάκριση του Εθνικού Πυλαίας σε Πανελλήνιο επίπεδο αποτελεί η πρόκρισή του στα Προημιτελικά του Κυπέλλου Ελλάδας τη σεζόν 1965-66, έχοντας προηγουμένως αποκλείσει τον Φίλιππο Θεσσαλονίκης (7-1), ομάδα Β' κατηγορίας ΕΠΣΜ και ακολούθως 4 φορές στη διαδικασία του στρίψιμου του νομίσματος μετά από ισοπαλίες και παρατάσεις τον Μέγα Αλέξανδρο (1-1), ομάδα της τότε νεοσύστατης Γ' Εθνικής, τον Ηρακλή στο Καυτανζόγλειο (2-2) και τον ΠΑΟΚ στην Τούμπα (0-0), ομάδες Α' Εθνικής καθώς επίσης και την Παναχαϊκή, ομάδα Β' Εθνικής, στο Χαριλάου (0-0).

  

Στις 2 παρουσίες του στο πρωτάθλημα της Δ' Εθνικής τις χρονιές 1993-94 και 1995-96, κατέλαβε τη 13η και την 11η θέση αντίστοιχα, γνωρίζοντας αμφότερα τον υποβιβασμό. Σε τοπικό επίπεδο ο Εθνικός Πυλαίας έχει κατακτήσει 2 πρωταθλήματα Α' ΕΠΣΜ (1992-93, 1994-95), 1 πρωτάθλημα Β' ΕΠΣΜ (1976-77) και 1 πρωτάθλημα Γ' ΕΠΣΜ (1958-59). Επίσης έχει κατακτήσει 1 Κύπελλο ΕΠΣΜ, τη σεζόν 1976-77 επικρατώντας του Ελευθεριακού στον τελικό.

Από τις τάξεις του Εθνικού Πυλαίας αναδείχθηκε μεταξύ άλλων οι διεθνείς ποδοσφαιριστές Φάνης Κατεργιαννάκης και Γιώργος Ανατολάκης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Αναφορά metrosport.gr
2. ↑  Αναφορά metrosport.gr
3. 1 2  «Καταγραφή αθλητικών σωματείων, επίσημη ιστοσελίδα Φυσικής Αγωγής ΥΠΕΠΘ». *fa3.gr*.
4. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12  «《Εθνικός Πυλαίας》, στα ξερά της ΕΠΣΜ». *staxera.wordpress.com*.
5. 1 2 3 4 5  «Ο Εθνικός Πυλαίας απέκλεισε ΠΑΟΚ και Ηρακλή στο στρίψιμο του νομίσματος πριν 54 χρόνια». *metrosport.gr*.
6. ↑  Greece - List of Fourth Level Final Tables-1993/94, rsssf.com
7. ↑  Greece - List of Fourth Level Final Tables-1995/96, rsssf.com
8. ↑  *ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΝΑΤΟΛΑΚΗΣ, ο ψηλός εξτρέμ που έγινε στόπερ: Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΚΑΙ Ο ΑΔΕΛΦΟΣ ΤΟΥ ΗΤΑΝ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΤΕΣ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΠΥΛΑΙΑΣ ΚΑΙ Ο ΙΔΙΟΣ ΚΟΛΛΗΣΕ ΓΡΗΓΟΡΑ ΤΟ «ΜΙΚΡΟΒΙΟ»*, tanea.gr
Με την ονομασία **ιδιώνυμο έγκλημα** σύμφωνα με το ελληνικό Ποινικό Δίκαιο χαρακτηρίζεται η άδικη πράξη εκείνη που δεν φέρει μεν τα βασικά χαρακτηριστικά εγκλήματος, αλλά τα τυπικά κάποιου άλλου βασικού αδικήματος. Συνηθέστερα πρόκειται για πράξη που αποτελεί απόπειρα ή κάποια προπαρασκευαστική ενέργεια βασικού αδικήματος, (εγκλήματος), που κολάζεται με ιδιαίτερη ποινή.

Τέτοιες περιπτώσεις ιδιωνύμων εγκλημάτων κατά τον ελληνικό Ποινικό Κώδικα (Π.Κ.) είναι η σύσταση και η συμμορία (κατά το άρθρο 187 του Π.Κ.), η υπαίτιος μέθη (κατά το άρθρο 193 του Π.Κ.), η συμμετοχή σε αυτοκτονία (κατά το άρθρο 301 του Π.Κ.), η συμπλοκή (κατά το άρθρο 313 του Π.Κ.), η ασέλγεια μεταξύ συγγενών (άρθρο 346 του Π.Κ.).  

Επίσης υφίστανται και αδικήματα που δεν τιμωρούνται ως πράξεις αυτούσιες όπου αλλάζει η ονομασία τους λόγω ιδιαιτερότητας. Για παράδειγμα η κλοπή μεταξύ συγγενών κολάζεται με ελαφρότερη ποινή χαρακτηριζόμενη "*υφαίρεση*", ή όπως η υπεξαίρεση.

Ειδικότερα όμως ιδιώνυμο χαρακτηρίστηκε το αδίκημα της εφαρμογής ιδεών που αποσκοπούν στην δια βιαίων μέσων ανατροπή του κοινωνικού καθεστώτος όπως αυτό ορίστηκε από τον Ν.4229/1929.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

Ποινικός Κώδικας
Η **Εγκύκλιος των Ανατολικών Πατριαρχών** είναι ένα έγγραφο που εκδόθηκε τον Μάιο του 1848 από τους Πατριάρχες των τεσσάρων Πρεσβυγενών Πατριαρχείων της Ορθόδοξης Εκκλησίας, που συνεδρίασαν σε Σύνοδο στην Κωνσταντινούπολη. Απευθυνόταν σε όλους τους Ορθόδοξους Χριστιανούς της Ανατολής, ως απάντηση έναντι της Επιστολής του Πάπα Πίου Θ΄ προς τους Ορθοδόξους που είχε εκδοθεί τον Ιανουάριο (1848).

Η εγκύκλιος απευθυνόταν πανηγυρικά σε *«Πάντες τους Πανταχού Αγαπητούς εν Πνεύματι Επισκόπους, τους Σεβασμιωτάτους Αδελφούς μας και προς τον Ευσεβέστατο Κλήρο τους και προς όλους τους Γνήσιους Ορθοδόξους Υιούς της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας»*. Η εγκύκλιος καταγγέλλει ρητά την προσθήκη του Filioque από τη Ρώμη στο Σύμβολο Της Νίκαιας - Κωνσταντινούπολης ως αίρεση, καταδικάζει τον Παπισμό για ιεραποστολή μεταξύ των Ορθοδόξων Χριστιανών της Ανατολής και αποκηρύσσει τον Ultramontanism (παπική υπεροχή). Κατηγορεί επίσης τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία για αποστασία, αίρεση και σχίσμα.

Κατά τη διάρκεια όλων αυτών, αναφέρεται ιδιαίτερα στην Τέταρτη Σύνοδος της Κωνσταντινούπολης (879-880) ως την Η΄ Οικουμενική Σύνοδο.

Υπογράφοντες
------------

* Πατριάρχης Άνθιμος ΣΤ΄ Κωνσταντινουπόλεως
* Πάπας και Πατριάρχης Ιερόθεος Β΄ Αλεξανδρείας
* Πατριάρχης Μεθόδιος Αντιόχειας
* Πατριάρχης Κύριλλος Β΄ Ιεροσολύμων
* Η Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως
* Η Ιερά Σύνοδος του Πατριαρχείου Αντιοχείας
* Η Ιερά Σύνοδος του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πλήρες κείμενο της Εγκυκλίου Αρχειοθετήθηκε 2014-08-14 στο Wayback Machine.

### Πηγές

* Meyendorff, John (1996). *The Orthodox Church: Its Past and Its Role in the World Today* (Revised 4th έκδοση). Crestwood, NY: St. Vladimir's Seminary Press. ISBN 9780913836811.

Δείτε επίσης
------------

* Ορθόδοξη Εκκλησία

1. ↑  Meyendorff 1996, σελ. 89-90.
**Αϊχάν Καρά Γιουσούφ** (τουρκικά: *Ayhan Kara Yusuf*) (γεννήθηκε στις 12 Αυγούστου 1963 στη Κομοτηνή, Ελλάδα) είναι ένας Έλληνας πολιτικός από τη Δυτική Θράκη.

Γεννημένος σε μια οικογένεια αγροτών, αποφοίτησε το 1988 στην Οδοντιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης, στη συνέχεια εργάστηκε για δύο χρόνια στη Γερμανία πριν επιστρέψει στην Ελλάδα για την στρατιωτική του θητεία. Το 1995, διατέλεσε γενικός γραμματέας της Συλλόγου Επιστημόνων Μειονότητας Δυτικής Θράκης, καθώς και μεταξύ του 1996 και του 1999, ως μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Οδοντιατρικού Συλλόγου Ροδόπης.

Έγινε μέλος του  Συνασπισμού της Αριστεράς και της Προόδου το 1994, και εκλέχθηκε δημοτικός σύμβουλος του δήμου Μαρώνειας. Διατέλεσε πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου του δήμου Μαρώνειας - Σαπών στις (2010 -12). Εκλέχτηκε στο Ελληνικό Κοινοβούλιο με τον ΣΥΡΙΖΑ στις Ελληνικές βουλευτικές εκλογές Μαΐου 2012, από τότε εκλέγεται συνεχώς.Είναι πρόεδρος της επιτροπής Νεολαίας, και Ανθρώπινων Δικαιωμάτων της  Βουλής των Ελλήνων. Είναι παντρεμένος και έχει μία κόρη.

Τον Οκτώβριο του 2015 η τοποθέτησή του στην επιτροπή Εθνική Άμυνας και Εξωτερικών Υποθέσεων της Βουλής των Ελλήνων προκάλεσε την αντίδραση του ιστολογίου ANTINEWS, το οποίο πρόσκειται πολιτικά στον Αντώνη Σαμαρά. Αν και ο ίδιος ανατράφηκε ως θρησκευόμενος μουσουλμάνος πλέον έχει γίνει άθεος. Ορκίστηκε με πολιτικό όρκο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  dad5e41c-be01-49fa-b905-7d89c525bfa6. Ανακτήθηκε στις 23  Απριλίου 2022.
2. ↑  vouliwatch.gr/mp/kara-gioysoyf. Ανακτήθηκε στις 29  Νοεμβρίου 2017.
3. 1 2  Ayhan Karayusuf: "Sorgulayan, yargılayan ve cezalandıran bir toplum olmamız lazım, teslimiyetçi olmamamız gerekir." Αρχειοθετήθηκε 2015-02-21 στο Wayback Machine. *Birlik Gazetesi*, 20 March 2012
4. ↑  "Οι μισαλλόδοξοι οπαδοί του Τζιτζικώστα", Εφημερίδα των Συντακτών, 20.10.2015
5. ↑  "Ορκίστηκε η νέα Βουλή", 05 Φεβρουαρίου 2015. "...πολιτικό όρκο έδωσαν οι Μουσταφά Μουσταφά και Αϊχάν Καρά Γιουσούφ."
Η λιπαριά (επιστ. ονομ. *Alosa macedonica*) είναι ενδημικό είδος ψαριού της λίμνης Βόλβης. Παρά το γεγονός ότι η Βόλβη επικοινωνεί με τη θάλασσα μέσω του ποταμού Ρήχειου και βρίσκεται σε μικρή απόσταση από αυτήν, η λιπαριά δεν μεταναστεύει στη θάλασσα, σε αντίθεση με τα συγγενικά της είδη που είναι κατά κανόνα μεταναστευτικά.

Ονομασία
--------

Η περιγραφή της λιπαριάς καθώς και η ονομασία της έγινε για πρώτη φορά το 1921 από τον Ιταλό ιχθυολόγο Decio Vinciguerra, μαζί με το Αττικόψαρο (*Leucaspius marathonicus,* σήμερα *Pseudophoxinus marathonicus*) και τον Θεσσολογωβιό (Knipowitschia thessala). Ο Decio Vinciguerra είχε έλθει στην Ελλάδα τη δεύτερη δεκαετία του 1900 κι είχε περιοδεύσει ως εμπειρογνώμονας για τα αλιευτικά μας πράγματα, συλλέγοντας ταυτόχρονα και ψάρια.

Περιγραφή
---------

Η λιπαριά ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα είδη του γένους *Alosa* από την παρουσία μικρών δοντιών στα υπερώια, 48 έως 50 σπόνδυλους και 106 ώς 128 μακριές και πυκνές βραγχιακές άκανθες πάνω στο πρώτο βραγχιακό τόξο. Το ολικό μέγιστο μήκος της μπορεί να φτάσει τα 35 cm.

Αναπαραγωγή
-----------

Αναπαράγεται μια φορά το χρόνο και η αναπαραγωγική περίοδος διαρκεί από τα μέσα Ιουνίου μέχρι τα μέσα Αυγούστου.

Τροφικές συνήθειες
------------------

Η λιπαριά τρέφεται κυρίως με ζωοπλαγκτικούς οργανισμούς ασκώντας επιλεκτική θήρευση. Ωστόσο, τα μεγαλύτερα σε μέγεθος άτομα εκδηλώνουν προτίμηση στην ιχθυοφαγία, καταναλώνοντας ψάρια όπως *Knipowitschia caucasica* και *Rhodeus amarus*.

Αλίευση - κατανάλωση
--------------------

Το ψάρι αυτό συναντάται μόνο στην συγκεκριμένη λίμνη και πουθενά αλλού παγκοσμίως. Οι ντόπιοι κάτοικοι το παστώνουν και το απολαμβάνουν σαν μεζέ μαζί με το τσίπουρό τους. Κάθε χρόνο στις αρχές του καλοκαιριού στη λίμνη Βόλβη, στο χώρο της Ιχθυόσκαλας στην παραλία της Μικρής Βόλβης γίνεται η "Γιορτή Λιπαριάς".

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* 

* Αρχειοθετήθηκε 2020-05-04 στο Wayback Machine.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Vinciguerra, D. (1921). «Descrizione di tre nuove specie di pesci delle acque dolci di Grecia.». *Annali del Museo Civico di Storia Naturale "Giacomo Doria"Annali del Museo Civico di Storia Naturale "Giacomo Doria" Vol. 9:322-331*.
2. ↑  Οικονομίδης Π. (2009). «Το Αττικόψαρο κι οι Αττικάνθρωποι». *Περιοδικό "Η Φύση" ΤΕΥΧΟΣ 126*
ΙΟΥΛΙΟΣ-ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ-ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2009*.*
3. ↑  Economidis, P.S.; Sinis, A.I. (1986-06). «Situation taxinomique et comparaisons des Aloses (Pisces, Clupeidae) provenant des lacs Volvi et Vistonis (Grèce). Description d'une nouvelle sous-espèce:Alosa caspia vistonica». *Journal of Natural History* **20** (3): 723–734. doi:10.1080/00222938600770501. ISSN 0022-2933. .
4. ↑  Κλεανθίδης, Πλάτων (2002). *Βιολογία της αναπαραγωγής, τροφικές συνήθειες και δυναμική πληθυσμού του ενδημικού ψαριού Alosa Macedonica (vinciguerra, 1921) της λίμνης Βόλβης*. Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ). Σχολή Θετικών Επιστημών. Τμήμα Βιολογίας. .
5. ↑  «Γιορτή Λιπαριάς». *Ελληνική Φύση*. 18 Ιουνίου 2013. Ανακτήθηκε στις 4 Μαρτίου 2023.
6. ↑  Newsroom (20 Ιουνίου 2019). «Λιπαριά: Το Σάββατο η γιορτή για το ψάρι που ζει μόνο στην λίμνη Βόλβη». *Thes*. Ανακτήθηκε στις 4 Μαρτίου 2023.
Η περιοχή της Ανταρκτικής με τον 60ό νότιο παράλληλο.
Η **Ανταρκτική** είναι μια πολική περιοχή γύρω από τον Νότιο Πόλο της Γης, απέναντι από την Αρκτική περιοχή γύρω από το Βόρειο Πόλο. Η Ανταρκτική περιλαμβάνει την ήπειρο της Ανταρκτικής, το οροπέδιο Kerguelen και άλλα νησιωτικά εδάφη που βρίσκονται στην Ανταρκτική πλάκα ή νότια του Ανταρκτικού κύκλου. Η περιοχή της Ανταρκτικής περιλαμβάνει την τράπεζα πάγου, τα νερά και όλα τα νησιωτικά εδάφη του Νότιου Ωκεανού που βρίσκονται νότια του Ανταρκτικού κύκλου, μια ζώνη περίπου 32 ως 48 χιλιομέτρων που ποικίλλει ευρέως σε γεωγραφικό πλάτος εποχιακά. Η περιοχή καλύπτει περίπου το 20% του νότιου ημισφαιρίου, εκ των οποίων το 5,5% (14 εκατομμύρια τ.χλμ.) είναι η επιφάνεια της ίδιας της ηπείρου της Ανταρκτικής. Όλα τα εδάφη και τράπεζες πάγου νότια του νότιου 60ού παράλληλου διοικούνται στο πλαίσιο του συστήματος της Συνθήκης της Ανταρκτικής. Βιογεωγραφικά, η Ανταρκτική σφαίρα είναι μία από τις οκτώ βιογεωγραφικές περιοχές της γης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Scientific Committee on Antarctic Research website». SCAR. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Δεκεμβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 15 Μαρτίου 2015.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 233742497
* GND: 4002208-0
* HDS: 041753
* NKC: ge138751

 |

 |
Οι **Γασσανίδες** (αγγλικά: Ghassanids, αραβικά: الغساسنة , προφορά: αλ-Γκασασίνα, επίσης Μπανού Γκασσάν, δηλ. φυλή Γκασσάν, γιοι του Γκασσάν) ήταν αραβικό βασίλειο, που ιδρύθηκε από απογόνους της φυλής Αζντ από την Υεμένη, που μετανάστευσε στις αρχές του 3ου αιώνα στην περιοχή του Λεβάντε, όπου κάποια μέλη της φυλής συγχωνεύθηκαν με εξελληνισμένες χριστιανικές κοινότητες της περιοχής και προσηλυτίστηκαν στο Χριστιανισμό τους πρώτες αιώνες μ.Χ. ενώ άλλα μέλη της φυλής πιθανόν να ήταν ήδη χριστιανοί, πριν αρχίσουν τη μετανάστευσή τους στα βόρεια για ν΄ αποφύγουν τις θρησκευτικές διώξεις στην περιοχή της Αραβίας.

Μετά την εγκατάσταση στο Λεβάντε, οι Γασσανίδες έγιναν εξαρτημένο κράτος (κράτος-πελάτης) της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και πολέμησαν στο πλευρό της εναντίον των Σασσανιδών Περσών και των Αράβων υποτελών τους, Λαχμιδών. Τα εδάφη των Γασσανιδών είχαν επίσης το ρόλο της ζώνης προστασίας για τα εδάφη που είχαν προσαρτήσει οι Ρωμαίοι, ενάντια στις επιδρομές φυλών των Βεδουίνων.

Λίγοι Γασσανίδες έγιναν μουσουλμάνοι μετά την ισλαμική κατάκτηση. Οι περισσότεροι Γασσανίδες παρέμειναν Χριστιανοί και ενσωματώθηκαν σε κοινότητες χριστιανών Μελκιτών και χριστιανών της Συριακής Ορθόδοξης Εκκλησίας που διαβιούσαν σε εδάφη της σημερινής Ιορδανίας, Παλαιστίνης, Συρίας και Λιβάνου.

Παραπομπές
----------

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Ghassanids στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 57413260
* GND: 118910868

 |

 |
Οι **Αυστραλιανές Χριστιανικές Εκκλησίες** (στο παρελθόν, **Συνάξεις του Θεού στην Αυστραλία**) είναι ο Αυστραλιανός οργανισμός πεντηκοστιανών εκκλησιών που συνεργάζεται με τις Συνάξεις του Θεού. Από τον Απρίλιο του 2007, το δόγμα υιοθέτησε το όνομα *Αυστραλιανές Χριστιανικές Εκκλησίες*. Οι εκκλησίες που είναι μέλη του οργανισμού είναι αυτόνομες, αλλά συνεργάζονται σε διάφορους τομείς και παρέχουν υποστήριξη η μια στην άλλη. Στην ηγεσία του δόγματος είναι ο Εθνικός Πρόεδρος των Αυστραλιανών Χριστιανικών Εκκλησιών, Γουέιν Άλκορν.

Εκκλησίες
---------

Η Εκκλησία Hillsong στο Σίδνεϋ
Οι Αυστραλιανές Χριστιανικές Εκκλησίες έχουν περισσότερες από 1.000 τοπικές εκκλησίες με πάνω από 280.000 μέλη, και έτσι είναι το μεγαλύτερο Πεντηκοστιανό δόγμα στην Αυστραλία. Υπάρχει σημαντικός αριθμός μεγάλων εκκλησιών, συμπεριλαμβανομένης της Εκκλησίας Hillsong στο Σίδνεϊ και της Κοινοτικής Εκκλησίας Παραδείσος στην Αδελαΐδα. Υπάρχουν 26 εκκλησίες με πάνω από 1.000 μέλη η κάθε μία.

Υποσημειώσεις
-------------

1. ↑  *"About us Αρχειοθετήθηκε 2016-06-08 στο Wayback Machine."*. Australian Christian Churches (Assemblies of God in Australia)

Σύνδεσμοι
---------

* Συνάξεις του Θεού στην Αυστραλία
Ο **Αρταβάσδης Α΄ της Αρμενίας** ήταν βασιλιάς της Αρμενίας από τη δυναστεία των Αρταξιδών την περίοδο (160 – 115 π.χ.). Μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του βασιλιά της Αρμενίας Αρταξία Α΄ ιδρυτή της δυναστείας των Αρταξιδών, ίσως απογόνου της δυναστείας των Οροντιδών. Βρέθηκε αντιμέτωπος με τις επιθέσεις των Πάρθων και τελικά ηττήθηκε, χάνοντας τα ανατολικά τμήματα του βασιλείου του· ο βασιλιάς των Πάρθων Μιθριδάτης πήρε τον ανιψιό του μετέπειτα βασιλιά της Αρμενίας Τιγράνη Β΄ τον μέγα όμηρο. Τοποθέτησε τον γιο του Αρταξέρξη ως ανεξάρτητο βασιλιά της Ιβηρίας· ο γιος του Αρταξέρξης είναι ο ιδρυτής της Ιβηρικής δυναστείας των Αρταξιαδών. Στην Αρμενία, τον Αρταβάσδη Α΄ διαδέχθηκε ο αδελφός του Τιγράνης Α΄.

Πηγές
-----

* *Rapp, Stephen H. (2003), Studies In Medieval Georgian Historiography: Early Texts And Eurasian Contexts, p. 282. Peeters Bvba ISBN 90-429-1318-5.*


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Artavasdes I of Armenia  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Το **Δημοτικό Στάδιο Άνδρου "Ιωάννης Γουλανδρής"** ή απλά **Δημοτικό Στάδιο Άνδρου** είναι το πρώτο γήπεδο που κατασκευάστηκε στη Άνδρο και συγκεκριμένα στη Χώρα σε υψόμετρο 5 μ. και βρίσκεται σε μικρή απόσταση από την πόλη.

Ιστορία
-------

Το γήπεδο χτίστηκε το 1981 μετά από την απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου της ομάδας. Είναι έδρα του Ανδριακού, ενώ παλαιότερα το γήπεδο ήταν έδρα του Α.Ο. Υδρούσας και του Αστέρα Κορθίου μέχρι αυτές οι 2 ομάδες να φτιάξουν δικά τους στάδια. Το 2001 έγινε μία μικρή ανακαίνιση στο στάδιο.

Δομή
----

Ο χώρος ποδοσφαίρου έχει διαστάσεις 105 x 68, ενώ όλο το στάδιο έχει διαστάσεις 125 x 72 με χωρητικότητα 900 θέσεων. Έχει επίσης και 8 λωρίδες για στίβο κατασκευασμένες από κεραμιδόσκονη για το τμήμα του στίβου της ομάδας.

Άλλες Πληροφορίες
-----------------

Το καλοκαίρι του 2011, ο χώρος χρησιμοποιήθηκε για μια συναυλία των Locomondo.
Στις 4 Αυγούστου 2012 το στάδιο χρησιμοποιήθηκε για να γίνει μία συναυλία του Αντώνη Ρέμου.
Στα μέσα Αυγούστου 2012, το γήπεδο χρησιμοποιήθηκε για μια συναυλία του Μιχάλη Χατζηγιάννη και της Βαλάντως Τρύφωνος.

Παραπομπές
----------

* 

* 

*
Ο **Βασίλειος Σπυρόπουλος** (1906, Κοκκώνι Κορινθίας, - Αθήνα, 10 Μαρτίου 1970) ήταν Έλληνας θεατρικός συγγραφέας, ποιητής και πτυχιούχος Νομικής.
Παρότι σπούδασε, ο Σπυρόπουλος δεν εργάσθηκε ποτέ ως δικηγόρος και από το 1929, σε ηλικία 23 ετών, ξεκίνησε τη συγγραφική του σταδιοδρομία. Από κοινού με τον Χρήστο Γιαννακόπουλο συγγράφουν το σενάριο της θεατρικής επιθεώρησης «Λοβιτούρα» που παρουσιάστηκε από το θίασο των Κουτσέττα – Μόσχου – Σύλβα. Συνεργάστηκε ακόμη, με το σεναριογράφο Παναγιώτη Παπαδούκα και, μετά την Κατοχή, το Γιώργο Ασημακόπουλο. Επί 40 χρόνια έχει υπογράψει, συνολικά, πέραν των 120 έργων επιθεώρησης. Μεταξύ των πιο γνωστών από αυτά είναι τα «Νύχτες της Αθήνας», «Ας τα βλέπει η Ευρώπη», «Να τι θα πει Ελλάδα», «Ο Μεγάλος Πειρασμός» (που παίχτηκε από το θίασο των Ρηγόπουλου – Αναλυτή) κ.α.
Ο Βασίλειος Σπυρόπουλος πέθανε από ανακοπή καρδιάς, σε ηλικία 64 ετών.

Πηγές
-----

* Εφημερίδα «Έθνος», φύλλο της 11 Μαρτίου 1970, σελ. 2
Ο **Βασίλειος Μπουντούρης** ή **Πουτούρης**, **Μπουτούρης** ή **Μπουδούρης** ήταν Έλληνας πολιτικός και αγωνιστής του 1821.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στην Ύδρα το 1775 και ήταν γιος του Νικολάου Μπουντούρη και της Μαρούλας, ο πατέρας του ήταν πρόκριτος Ύδρας και καταγόταν από την Μεσσηνία. Ήταν καραβοκύρης μαζί με τον αδελφό του Σταμάτη που κατά την διάρκεια της επανάστασης πήραν μέρος στον αγώνα. Το 1831 με την απελευθέρωση της Εύβοιας από τους Οθωμανούς αγόρασε πολλές γαίες η συνιδιοκτήτης με άλλους ή μόνος του, στις γαίες αυτές κατασκευάστηκαν μεταλλεία ενώ άλλες καλλιεργήθηκαν. Το 1835 μετοίκησε στην Αθήνα και τέλος στην Εύβοια στα κτήματα που είχε εκεί.

Τα παιδιά του ήταν οι: Εμμανουήλ, Παναγιούλα (σύζυγος Σάντου), Νικόλαος, Ξανθή (σύζυγος Καρτούση), Μαρούσα, Ελευθέριος και εγγονός του ο Βασίλειος Βουδούρης, πολιτικός, ο οποίος άλλαξε το όνομα από Μπουντούρης σε Βουδούρης.

Το αρχείο της οικογένειας Μπουντούρη-Βουδούρη δωρίστηκε το 1985 στον ΕΛΙΑ από την τελευταία απόγονο της οικογένειας Αικατερίνη Βουδούρη.

Πολιτική
--------

Ήταν πληρεξούσιος Ύδρας στις εθνοσυνελεύσεις της Επιδαύρου το 1821, του Άστρους το 1823, της Επιδαύρου το 1826, της Τροιζήνας το 1827 και του Άργους το 1829. Διετέλεσε μέλος και αργότερα πρόεδρος του Βουλευτικού, το 1830 διορίστηκε δημογέροντας Ύδρας , από το 1835 έως το 1844 σύμβουλος επικρατείας και το 1844 εκλέχτηκε Γερουσιαστής. Το 1828 διορίστηκε διοικητής του ναυστάθμου του Πόρου κι όπως αναφέρεται ήταν ήδη ναύαρχος.

Σημειώσεις και παραπομπές
-------------------------

1. ↑  Ο Πρώτος ναύσταθμος στον Πόρο

Πηγές
-----

* *Αρχείο οικογένειας Βουδούρη* , Χριστίνα Βάρδα, Ε.Λ.Ι.Α. Αθήνα 1985
Ο **Διονύσιος Πετράκης** ήταν Έλληνας μοναχός και αγωνιστής της Επανάστασης του 1821 από την Αθήνα.

Βιογραφία
---------

Ο Διονύσιος καταγόταν από τη γνωστή οικογένεια ιερωμένων των Αθηνών, Πετράκη. Προεπαναστατικά αλλά και κατά την περίοδο της επανάστασης διετέλεσε ηγούμενος της Μονής Πετράκη ως *Διονύσιος Β΄*. Διάδοχός του ήταν ο αδελφός του Παρθένιος.

Με την ιδιότητα του ηγουμένου μετέβη το 1795 στην Κωνσταντινούπολη επιτυγχάνοντας τον χαρακτηρισμό της μονής ως βακούφι. Επίσης συντάχθηκε με τη μερίδα των Αθηναίων που πέτυχε την οριστική απομάκρυνση από την εξουσία του διοικητή της πόλης Αλή Χασεκή, καθώς και των ντόπιων προεστών που συνεργάζονταν μαζί του. Επί ηγουμενίας του καθιερώθηκε η μισθοδοσία του σχολάρχη της Σχολής Ντέκα, καθώς και η ανάληψη της εποπτείας της από τη μονή Πετράκη. 

Το 1821 συμμετείχε στην Α΄ Εθνοσυνέλευση Επιδαύρου ως παραστάτης Αθηνών, όπου κι εξελέγη για το Βουλευτικό του 1822. Το 1822 υπέγραψε μαζί με άλλους την συνθήκη της παράδοσης της Ακρόπολης. Έπειτα διετέλεσε έφορος της πόλεως Αθηνών και έφορος της Αστυνομίας.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Ιστορικό της Μονής Πετράκη
2. ↑  Μονή Πετράκη, Διατελέσαντες ηγούμενοι
3. 1 2  Νέοι Δρόμοι, Μάιος 1938, τεύχος 5, σελ. 25
4. ↑  Καραμπελιάς, Γιώργος (2009). *Κοινωνικές συγκρούσεις και διαφωτισμός στην προεπαναστατική Σμύρνη (1788 - 1820). Κοραής και Γρηγόριος Ε΄*. Αθήνα: Εναλλακτικές Εκδόσεις. σελ. 138.
5. ↑  Εφημερίς Αρχαιολογική, 1853, σελ. 1220
6. ↑  Ανδρέας Μάμουκας, Τα κατα την ἀναγεννησιν της Ἑλλαδος ὑπο διαφορων ἐθνικων συνελευσεων, σελ. 26
7. ↑  «Η συνθήκη παραδόσεως της Ακροπόλεως της Αθήνας». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Δεκεμβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 24 Φεβρουαρίου 2021.
8. ↑  Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Τόμος 12, Εκδοτική Αθηνών, σελ. 226
9. ↑  Διονύσιος Σουρμελής, Ἱστορία τω̂ν Ἀθήνων κατὰ τὸν ὑπὲρ ἐλευθερίας ἀγω̂να
Συντεταγμένες: 54°56′2.8″S 67°36′39.2″W﻿ / ﻿54.934111°S 67.610889°W﻿ / -54.934111; -67.610889

Το **Πουέρτο Ουίλιαμς** (ισπανικά: Puerto Williams‎‎) είναι πόλη και λιμάνι στο νότιο τμήμα της Χιλής. Βρίσκεται στην βόρεια ακτή της Νήσου Ναυαρίνου, απέναντι από το Κανάλι Μπιγκλ (*Canal Beagle*). Είναι η νοτιότερη τοποθεσία στον πλανήτη που ιδρύθηκε το 1953. Το Πουέρτο Ουίλιαμς είναι η πρωτεύουσα της κοινότητας Ακρωτήριο Χορν (*Cabo de Hornos* *(commune)*) και της επαρχίας Χιλιανή Ανταρκτική (*Provincia Antártica Chilena*), που βρίσκεται στην περιφέρεια Μαγαγιάνες και Χιλιανή Ανταρκτική.

Αποτελεί τη νοτιότερη πόλη της Χιλής και αναφέρεται, μαζί με την πόλη Ουσουάια της Αργεντινής, ως η «νοτιότερη πόλη στον κόσμο».

Ιστορία
-------

Στην τοποθεσία του Πουέρτο Ουίλιαμς θεωρείται πως κατοικούσαν οι ιθαγενείς Γιαγκάν (*Yagán*), απόγονοι των οποίων συνεχίζουν να ζουν στην κοινότητα. Το όνομα της πόλης στη Γλώσσα Γιαγκάν είναι *Upushwea* (θα μπορούσε να αποδοθεί ως «Ουπουσβέα»).

Η περιοχή της Νήσου Ναυαρίνου εποικίστηκε από Αγγλικανούς ιεραπόστολους γύρω στο 1850. Ωστόσο, η παρουσία τους ήταν αρκετά σύντομη λόγω ασθενειών και κακών καιρικών συνθηκών. Γύρω στο 1890 το νησί έγινε στόχος μιας σύντομης χρυσοθηρίας.

Το Πόρτο Ουίλιαμς ιδρύθηκε επίσημα το 1953 με το όνομα **Πουέρτο Λουίζα** (*Puerto Luisa*). Το 1956 μετονομάστηκε σε Πόρτο Ουίλιαμς προς τιμήν του Βρετανού ναυτικού Τζον Ουίλιαμς Ουίλσον (*John Williams Wilson*), ο οποίος ίδρυσε το Φουέρτε Μπούλνες κοντά στην Πούντα Αρένας το 1843 για να εξασφαλίσει τις εδαφικές διεκδικήσεις της Χιλής και να παρακολουθήσει τον Πορθμό του Μαγγελάνου.

Το Πουέρτο Ουίλιαμς εξυπηρετεί επίσης τις δραστηριότητες της Χιλής στη Χιλιανή Ανταρκτική Επικράτεια, λόγω της εγγύτητάς του στην ήπειρο της Ανταρκτικής.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 1  Ιουλίου 2019.
2. 1 2  *2017 Chile census*. geoarchivos.ine.cl/File/pub/Cd\_Pb\_Al\_Cs\_2019.pdf. Ανακτήθηκε στις 26  Δεκεμβρίου 2019.


|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Γεωγραφία | Πύλη Γεωγραφία |
Ο **Σαπώρης Γ’ της Περσίας** (... - Δεκέμβριος 388) ήταν ο 12ος βασιλιάς της Περσίας από την δυναστεία των Σασσανιδών μεταξύ 383 και 388, γιος και διάδοχος του βασιλιά της Περσίας Αρδασίρ Β’. Η αδελφή του παντρεύτηκε τον βασιλιά της Αρμενίας Χοσρόη Δ’. Οι διαπραγματεύσεις μεταξύ των Περσών και των Αρμενίων οι οποίες ξεκίνησαν την εποχή του πατέρα του Αρσαδίρ Β’ είχαν ως αποτέλεσμα την υπογραφή ειρηνικής συνθήκης αμοιβαίας φιλίας το 384 μεταξύ του ίδιου του Σαπώρη και του Ρωμαίου αυτοκράτορα Θεοδόσιου. Οι ειρηνικές σχέσεις μεταξύ της Ρώμης και της Περσίας διατηρήθηκαν τα επόμενα 36 χρόνια. Η Αρμενία μοιράστηκε σύμφωνα με την συνθήκη αυτή στα δύο μεταξύ των Ρωμαίων και των Περσών, το μικρότερο δυτικό τμήμα δόθηκε στην Ρώμη υπό την διοίκηση του υποτελή βασιλιά Αρσάκη Β’ γιου του Παπ. Το μεγαλύτερο τμήμα της Ανατολικής Αρμενίας δόθηκε στην Περσία,ο Σαπώρης Γ’ τοποθέτησε υποτελή βασιλιά έναν χριστιανό τον Χοσρόη Δ’. Ο Σαπώρης Γ’ σύμφωνα με μια φήμη πέθανε όταν καταπλακώθηκε από την σκηνή του κατά την διάρκεια μιας ισχυρής καταιγίδας, σύμφωνα με άλλες φήμες δολοφονήθηκε από συνωμοσία. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Βαράμης Δ'.

Πηγές
-----

* *MacKenzie, David Niel (1998), "Ērān, Ērānšahr", Encyclopedia Iranica 8, Costa Mesa: Mazda*
* *Touraj Daryaee, Sasanian Persia, (I.B.Tauris Ltd, 2010), 20.*
* *Φαύστος του Βυζαντίου, Ιστορία των Αρμενίων (5ος αιώνας), Βιβλίο 4, Κεφάλαιο 1*
* *The Civilizations of the Ancient Near East' by George Rawlinson, Project Gutenberg*


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Προκάτοχος:**Αρσαδίρ Β΄** | **Μέγας βασιλιάς της Περσίας383–389** | Διάδοχος:**Βαράμης Δ΄** |


  



|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Shapur III  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Βλάντισλαφ**, πολων. Władysław (π. 1327/3 - 29 Φεβρουαρίου 1388) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν δούκας τού Γκνήφκοβο (1347/50-63/64) και ο τελευταίος άρρην τού κλάδου των Πιαστ-Κουγιάβια.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο μόνος γιος τού Καζιμίρ Γ΄ δούκα τού Γκνήφκοβο.

Ο πατέρας του απεβίωσε το 1347-50 και ο Βλάντισλαφ τον διαδέχθηκε ως κυβερνήτης τού Γκνήφκοβο, υποτελής τού Καζιμίρ Γ΄ τού *μεγάλου*, εξαδέλφου τού πατέρα του. Εξέδωσε οκτώ έγγραφα, που τον ονομάζουν *Wladislaus dei gracia dux Cuyavie et dominus Gnewkovie nec non Slonensis terrarum* καθώς ήταν και κυβερνήτης τού Słońsko (Σβόινσκο). Η Αυλή του είχε διοικητικό μηχανισμό και το ανάκτορό του είχε κτιστεί κατά το πρότυπο τού κάστρου Βάβελ της Κρακοβίας.

Λίγους μήνες μετά που νυμφεύτηκε, ο Καζιμίρ Γ΄ της Πολωνίας τού επέστρεψε την προγονική περιοχή τού Ινόβροκλαφ ως φέουδο. Όμως το 1362-3 ο βασιλιάς τον ανάγκασε να επιστρέψει το φέουδο. Τον επόμενο χρόνο ο Βλάντισλαφ αποφάσισε να πωλήσει τις κτήσεις του στον βασιλιά αντί 1000 φλωρινίων και άρχισε ένα μακρό προσκύνημα. Ξεκίνησε από το Μάλμπορκ, όπου συνάντησε τον Βίνριχ φον Κνίπροντε μεγάλο Μάγιστρο τού Τάγματος των Τευτόνων και τον συνόδευσε στην εκστρατεία του στη Λιθουανία. Έπειτα πήγε στην Πράγα, την Παλαιστίνη και όταν επέστρεψε, στην Αβινιόν όπου συνάντησε τον πάπα Ουρβανό Ε΄. Το 1366 εισήλθε στην Κιστερκιανή μονή τού Σιτώ και ένα έτος μετά μετακινήθηκε στην μονή Βενεδικτίνων στο Ντιζόν.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε το 1359 την Ελισάβετ των Πιαστ-Σιλεσίας, κόρη τού Αλβέρτου δούκα τού Οπόλε & Στσέλτσε. Η Ελισάβετ απεβίωσε το 1361 και ο Βλάντισλαφ, που την αγαπούσε βαθιά, γέμισε θλίψη και δεν έκανε δεύτερο γάμο.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. Ανακτήθηκε στις 9  Απριλίου 2014.
2. ↑  p11469.htm#i114689.
3. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. Ανακτήθηκε στις 30  Δεκεμβρίου 2014.
4. ↑  *Τσεχική Εθνική Βάση Δεδομένων Καθιερωμένων Όρων*. js2015897071. Ανακτήθηκε στις 1  Μαρτίου 2022.
5. ↑  *Τσεχική Εθνική Βάση Δεδομένων Καθιερωμένων Όρων*. js2015897071. Ανακτήθηκε στις 17  Δεκεμβρίου 2022.
6. ↑  p11469.htm#i114689. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
7. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.

Πηγές
-----

* Joachim Lelewel, Polska dzieje i rzeczy jej, 1859, Google Print, pp. 193–5.
* Jasiński Kazimierz, Rodowód Piastów małopolskich i kujawskich, Wydawnictwo: Wydawnictwo Historyczne, 2001, ISBN 83-913563-5-3.
* Władysław Biały (Gniewkowski) at poczet.com.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 258325097
* LCCN: n2012044279
* ISNI: 0000 0003 7938 3413
* GND: 1022524488
* NKC: js2015897071

 |

 |
Η **πτεροφάλαινα** (επιστημονική ονομασία: *Balaenoptera physalus*) είναι το δεύτερο μεγαλύτερο είδος κητώδους, μετά τη γαλάζια φάλαινα. Οι μεγαλύτερες ξεπερνούν σε μήκος τα 25 μέτρα και φτάνουν σε βάρος τους 74 τόνους. Η μεγαλύτερη που έχει αναφερθεί είχε μήκος 27,3 μέτρα, ενώ η μακρύτερη επιβεβαιωμένη είχε μήκος 25,9 μέτρα. Ανήκει στις μπαλενοφόρες φάλαινες.

Η πτεροφάλαινα έχει μακρύ και λεπτό σώμα, χρώματος καφέ-γκρι, ενώ είναι πιο άσπρη από κάτω. Είναι το ταχύτερο είδος φάλαινας, με ταχύτητα 37 με 41 χλμ/ώρα. Έχουν αναγνωριστεί τουλάχιστον δύο υποείδη, ένα στον βόρειο Ατλαντικό και ένα στο νότιο ημισφαίριο. Απαντά σε όλους τους μεγάλους ωκεανούς, από τα πολικά μέχρι τα τροπικά νερά, καθώς και τη Μεσόγειο. Απουσιάζει μόνο από τα ύδατα κοντά στο πολικό παγοκάλυμμα και μικρές εκτάσεις μακριά από τον ανοικτό ωκεανό. Η μεγαλύτερη πυκνότητα πληθυσμού παρατηρείται σε εύκρατα και ψυχρά νερά. Η διατροφή της αποτελείται από μικρά ψάρια που σχηματίζουν κοπάδια, καλαμάρια και καρκινοειδή, όπως τα κωπήποδα και τα κριλ.

Όπως και οι άλλες μεγάλες φάλαινες, η πτεροφάλαινα κυνηγήθηκε εκτεταμένα κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα, με αποτέλεσμα σήμερα να αποτελεί απειλούμενο είδος. Πάνω από 725.000 πτεροφάλαινες αλιεύθηκαν στο νότιο ημισφαίριο από το 1905 μέχρι το 1976· το 1997 είχαν επιβιώσει 38.000. Η αποκατάσταση του πληθυσμού του νοτίου ημισφαιρίου του στο 50% του πληθυσμού προ φαλαινοθηρίας προβλέπεται να γίνει περί το 2100 λόγω της έντονης φαλαινοθηρίας και τον αργό ρυθμό αποκατάστασης.

Η Διεθνής Επιτροπή Φαλαινοθηρίας έχει εκδόσει μορατόριουμ για την εμπορική αλιεία αυτής της φάλαινας, αλλά η Ισλανδία και η Ιαπωνία συνεχίζουν το κυνήγι. Το είδος κυνηγιέται επίσης από τους Γροιλανδούς με βάση της προβλέψεις για τη βιώσιμη φαλαινοθηρία από τους ιθαγενείς. Ο παγκόσμιος πληθυσμός εκτιμάται από λιγότερο από 100.000 μέχρι περίπου 119.000 άτομα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Cooke, Justin (4 Φεβρουαρίου 2018). «IUCN Red List of Threatened Species: Fin Whale». *IUCN Red List of Threatened Species*. Ανακτήθηκε στις 14 Μαΐου 2020.
2. ↑  «*Balaenoptera physalus* Fin Whale». MarineBio.org. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Οκτωβρίου 2007. Ανακτήθηκε στις 23 Οκτωβρίου 2006.
3. ↑  Lockyer C (1976). «Body weights of some species of large whales». *J. Cons. Int. Explor. Mer.* **36** (3): 259–273. doi:10.1093/icesjms/36.3.259.
4. ↑  Mackintosh, N. A. (1943). «The southern stocks of whalebone whales». *Discovery Reports* **XXII** (3889): 199–300. doi:10.1038/153569a0. Bibcode: 1944Natur.153..569F.
5. ↑  National Marine Fisheries Service (2006). *Draft recovery plan for the fin whale (*Balaenoptera physalus*)* (PDF). Silver Spring, Maryland: National Marine Fisheries Service.
6. ↑  CSIRO. 2017. Post-whaling recovery of Southern Hemisphere. Phys.org. Retrieved on August 22, 2017
7. ↑  «Revised Management Scheme». International Whaling Commission. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Δεκεμβρίου 2008. Ανακτήθηκε στις 7 Νοεμβρίου 2006.
8. ↑  Shirihai, H.· Jarrett, B. (2006). *Whales, Dolphins and Other Marine Mammals of the World*. Princeton Field Guides. σελίδες 43–45. ISBN 978-0-691-12757-6.
Οι **Δύο ξένοι στην ίδια πόλη** (γαλλικά:  *Deux hommes dans la ville*‎‎) είναι μια δραματική ταινία Γαλλο-Ιταλικής παραγωγής του 1973 σε σκηνοθεσία του Ζοζέ Ζιοβανί. Πρωταγωνιστούν οι Αλέν Ντελόν, Ζαν Γκαμπέν και ο Μισέλ Μπουκέ.

Πλοκή
-----

Ο Ζερμέν Καζνέβ (Ζαν Γκαμπέν) θα αφήσει την αστυνομία και θα γίνει κοινωνικός λειτουργός στην τοπική φυλακή, 
θα κάνει μαθήματα στους τρόφιμους πώς να ζήσουν έξω από τη φυλακή και πώς να μην ξαναγυρίσουν πάλι πίσω.
Θα γίνει εγγυητής στον Τζίνο Στραμπλίτζι (Αλεν Ντελόν), έναν τυπογράφο του εμπόριου και ο οποίος θα αποφυλακίστει δύο χρόνια πριν από τα συνολικά δώδεκα χρόνια της ποινής του για ληστεία τράπεζας. 
Ο Καζνέβ και η οικογένειά του θα προσφέρουν τη φιλία τους στον Τζίνο και την σύζυγό του Σόφι, η οποία περίμενε πιστή εδώ και δέκα χρόνια, μέχρι που σε ένα τροχαίο ατύχημα κατά μήκος ενός δρόμου θα χάσει τη ζωή της. 
Ο Τζίνο θα βρει μια σταθερή δουλειά ως εκτυπωτής και θα γνωρίσει τη Λούσυ, μια τραπεζική υπάλληλο, η οποία θα μείνει μαζί του στο διαμέρισμά του. 
Σε μια τακτική επίσκεψη στο αστυνομικό τμήμα για να ανανεώσει την άδεια αποφυλάκισης του ο Τζίνο θα συναντήσει τον Επιθεωρητή Γκουτρό που τον είχε συλλάβει αρχικά και ο οποίος θα τον θεωρήσει υπόπτο και θα αρχίσει να τον παρακολουθεί αμέσως. 
Όπως ο Τζίνο σταματά για βενζίνη θα συναντήσει κάποιους παλιούς συνεργάτες του και θα του δώσουν τη διεύθυνση του κρησφύγετο τους.
Ο Γκουτρό, υποψιάζεται ότι ο Τζίνο αποτελεί μέρος των σχεδίων τους τον συλλαμβάνει και παίρνει τη διεύθυνση, αλλά ο Καζνέβ θα πάει και θα τον απελευθέρωσει. 
Ο Επιθεωρητής Γκουτρό αρχίζει να παρενοχλεί τον Τζίνο, αμφισβητώντας τον στο αφεντικό του στο τυπογραφείο και στη κοπέλα του στην τράπεζα. 
Όταν η πρώην συμμορία του Τζίνο θα κάνει μια ληστεία, ο Γκουτρό ξέρει το κρυσφήγετό τους και θα τους συλλάβει. 
Αυτός είναι βέβαιος ότι ο Τζίνο πήρε μέρος στη ληστεία και θα πάει στο διαμερισμα του και θα πιέσει τη Λούσυ να μιλήσει.
Ο Τζίνο θα μπει ξαφνικά μέσα και θα πιάσει τον Επιθεωρητή Γκουτρό από πίσω και θα τον στραγγαλίσει.

Ο Τζίνο Στραμπλίτζι θα δικαστεί και θα του επιβληθεί η θανατική ποινή που ήταν ακόμη σε ισχύ στη Γαλλία. 
Ο Ζερμέν Καζνέβ θα είναι παρών τη στιγμή της εκτέλεσης του.

Διανομή ρόλων
-------------

* Αλέν Ντελόν ως Τζίνο Στράμπλιζι
* Ζαν Γκαμπέν ως Ζερμέν Καζνέβ
* Μίμσι Φάρμερ ως Λούσυ
* Μισέλ Μπουκέ ως Επιθεωρητής Γκουτρό
* Ζεράρ Ντεπαρντιέ

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.imdb.com/title/tt0069967/. Ανακτήθηκε στις 27  Μαΐου 2016.
2. ↑  www.imdb.com/title/tt0069967/releaseinfo. Ανακτήθηκε στις 17  Αυγούστου 2016.
3. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12  www.imdb.com/title/tt0069967/releaseinfo.
4. ↑  «*Δύο ξένοι στην ίδια πόλη* » (στα Αγγλικά). frenchfilms.org. Ανακτήθηκε στις 12 Αυγούστου 2021.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* *Δύο ξένοι στην ίδια πόλη*   στην IMDb (Αγγλικά)

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Τέχνη
* Πύλη:Κινηματογράφος
 |

 |
Το εβδομαδιαίο περιοδικό "**Γυναίκα**" κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στην Ελλάδα την 1η Φεβρουαρίου του 1950, γεννημένο από μια ιδέα του εκδότη Ευάγγελου Τερζόπουλου.
Όπως ο ίδιος είχε δηλώσει σε συνέντευξή του για τα τριάντα χρόνια της έκδοσης, το 1980, το πρώτο φύλλο, με τιμή 5 δρχ. (που αργότερα μειώθηκε στις 3 δρχ.) έφθασε τα 30.000 πωληθέντα αντίτυπα σε όλη τη χώρα.

Η θεματολογία της «Γυναίκας» περιελάμβανε μια ευρεία γκάμα τομέων, όπως η μόδα, η μαγειρική, η ζαχαροπλαστική, το νοικοκυριό και πρακτικά θέματα (παιδί, κέντημα, ραπτική), αλλά και ενημέρωση, ψυχαγωγία, υγεία, ψυχολογία, διηγήματα, ποιήματα κ.λ.π.

Από τους πρώτους συνεργάτες του περιοδικού ήταν οι Κώστας Βάρναλης, Παύλος Νιρβάνας, Σπύρος Μελάς και στη συνέχεια οι Στάθης Δρομάζος, Τάσος Λειβαδίτης, Μανώλης Φουρτούνης, Τάσος Βουρνάς, Έλλη Παππά κ.α.

Στις αρχές της δεκαετίας του ’80 ο Ευάγ. Τερζόπουλος αποσύρθηκε από τη διεύθυνση του περιοδικού και τα ηνία του ανέλαβαν οι γιοι του Χρήστος (σημερινός ιδιοκτήτης της ΝΕΑΣ ΑΚΤΙΝΑΣ Α.Ε.) και Άρης και αργότερα ο συνονόματος εγγονός του.

Το 2007 η «Γυναίκα» ανέστειλε την αυτόνομη έκδοσή της και ένα χρόνο μετά (Ιούνιος 2008) επανήλθε, μέσω της εφημερίδας «Η Καθημερινή».

Πηγές
-----

* «Γυναίκα», Περίοδος Β’, Τεύχος 1, Ιούνιος 2008 («Η ιστορία μιας Γυναίκας», Λιάνα Ελευθερουδάκη).
Το **Καρπάθια** ήταν ένα φορτηγό που παράχθηκε από την ρουμανική Steagul Rosu από το 1960. Η πρώτη έκδοση του φορτηγού που μπήκε στην παραγωγή ήταν το SR-131 Carpați, το οποίο ήταν διαθέσιμο με ωφέλιμο φορτίο περίπου 3 τόνων, ενώ η καμπίνα του είχε σχεδιαστεί από την γαλλική Chausson, η οποία ήταν μια γνωστή εταιρία που παρήγαγε ή σχεδίαζε αμαξώματα για άλλους παραγωγούς οχημάτων. Το φορτηγό χρησιμοποιούσε την γνωστή μηχανή V8 της Ford. Μερικούς μήνες μετά άρχιζε και να παράγεται και το SR-132 Carpați, που ήταν πιο υπερυψωμένο και είχε τετρακίνηση για πιο εύκολη μετακίνηση σε ανώμαλα εδάφη. Η μηχανή πάρθηκε μέσω της Chausson που είχε στενές σχέσεις με την Ford της Γαλλίας, και έφτιαχνε αρκετά οχήματα σε σασί γαλλικών φορτηγών Ford. Στην πραγματικότητα, το ρουμανικό εργοστάσιο δεν έλαβε ποτέ άδεια να χρησιμοποιήσει την μηχανή. Το όνομα του οχήματος προερχόταν από τα Καρπάθια Όρη.

Ιστορία
-------

Ένα DAC 6135 φορτηγό
Ένα SR-132 πυροσβεστικό
Το Καρπάθια αντικατέστησε το SR-101, το οποίο ήταν μια αντιγραφή του ρωσικού ZIS-150, αν και χρησιμοποιούσε αρκετά εξαρτήματα από το ρωσικό όχημα, όπως το σασί και τους άξονες. Η μηχανή ήταν η γνωστή V8 της Ford, ενώ η καμπίνα σχεδιάστηκε από την γαλλική Chausson και ήταν εμπνευσμένη από διάφορα Αμερικάνικα φορτηγά και το Citroën U23.

Το όχημα εκσυγχρονίστηκε το 1964 σαν SR-131 Bucegi, ενώ το SR-132 σαν SR-114 Bucegi και τα οχήματα συνέχιζαν να παράγονται με επιτυχές πωλήσεις. Βέβαια, με την Πετρελαϊκή κρίση του 1973, η μηχανή V8 αποδείχτηκε αρκετά μη οικονομική και αντικαταστάθηκε από μια που ήταν αντιγραφή από μια μηχανή της γαλλικής Saviem της ίδιας εποχής. Το όχημα επίσης μετονομάστηκε σε DAC 6135.

Βέβαια, η μηχανή V8 συνέχιζε να χρησιμοποιείται σε διάφορα άλλα ρουμανικά οχήματα, όπως λεωφορεία και στρατιωτικά φορτηγά. Η παραγωγή τελείωσε το 1995 αν και αυτά τα φορτηγά χρησιμοποιούνταν σχεδόν σε όλους τους τομείς της χώρας για αρκετά χρόνια ακόμα. Τα φορτηγά αντικαταστάθηκαν από το ROMAN 8.135, το οποίο ήταν μια παραλλαγή από ρουμανικά φορτηγά που ήταν βασισμένα σε αυτά της γερμανικής MAN.

Αν και προοριζόταν κυρίως για τη Ρουμανία, υπήρχαν και μερικές εξαγωγές σε χώρες στο Ανατολικού Μπλοκ σε μικρά νούμερα, ενώ επίσης εξαγόταν και στην Κίνα και ένα πολύ μικρό νούμερο πουλήθηκε και στην Αμερική την δεκαετία του 1990.

Αναφορές
--------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Καρπάθια (φορτηγό)** |

1. 1 2 3  «CC Global: Steagul Rosu 131/132 – The Ford Y-Block V8 Goes To Work Behind The Iron Curtain». *Curbside Classic*. Ανακτήθηκε στις 4 Αυγούστου 2023.
2. ↑  Georgano, Nick (1983). World Truck Handbook. London: Jane's. ISBN 978-0-71060-215-2.
3. ↑
4. ↑  "The Exhibition of Achievements of the Rumanian People's Republic National Economy". Rumanian Bulletin (6): 1–7. November 1964.
5. ↑  Ivan, Ionuț (9 June 2009). "În 1989, "Steagul Roşu" exporta fără discriminare politică în URSS şi Statele Unite" [In 1989, "Steagul Roşu" exported without political discrimination to the USSR and the United States]. Jurnalu. Special.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Pierderi record la Roman SA: 80 de milioane de euro | Buna ziua Brasov
Στη χημεία, τα **αλκαλοειδή** αποτελούν κατηγορία οργανικών ενώσεων που απαντώνται στη φύση και περιέχουν είτε ένα άτομο ή λίγα άτομα αζώτου. Πρόκειται για αλκαλικές στην πλειονότητα ουσίες, αν και υπάρχουν και αλκαλοειδή τα οποία είναι ουδέτερα ή ελαφρώς όξινα. Τα κύρια δομικά στοιχεία τους είναι άτομα άνθρακα, οξυγόνου και αζώτου, ενώ σπανιότερα περιέχουν θείο, χλώριο, βρώμιο και φωσφόρο. 

Τα αλκαλοειδή εντοπίζονται σε φυτά (π.χ. στα μηκωνοειδή), βακτήρια, μύκητες και ζώα και μπορούν να εκπλυθούν με όξινη εκχύλιση. Παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον κυρίως λόγω του πλήθους των φαρμακολογικών τους δράσεων όπως η ανθελονοσιακή (κινίνη), αντιασθματική (εφεδρίνη), αγγειοδιασταλτική (βινκαμίνη), αναλγητική (μορφίνη) αντιυπεργυκαιμική (πιπερίνη), αντιβακτηριακή (χελερυθρίνη). Ορισμένα αλκαλοειδή έχουν ψυχοτρόπες (ψιλοκυβίνη) ή διεγερτικές ιδιότητες (κοκαΐνη, καφεΐνη, νικοτίνη, θειοβρωμίνη) και έχουν χρησιμοποιηθεί ως ναρκωτικά ή παραισθησιογόνα. Αρκετά από τα αλκαλοειδή είναι τοξικά (στρυχνίνη, ατροπίνη).

Τα αλκαλοειδή ταξινομούνται επιμέρους, ανάλογα του συντακτικού τύπου τους και με βάση τη φύση και τον αριθμό των πυρήνων τους, (δακτύλιοι ατόμων), καθώς και με τους υποκαταστάτες που συνδέουν αυτούς σε: πυριδίνες, πυρρολιδίνες, τροπάνια, πυρρολιζιδίνες, πουρίνες\*, κινολίνες, ισοκινολίνες, ινδόλια, τερπενοειδή και στεροειδή.

Η ταξινόμηση των πουρινών στα αλκαλοειδή αμφισβητείται λόγω των ιδιαίτερων βιοχημικών τους ρόλων.

Στην Ιατρική, τα αλκαλοειδή ταξινομούνται ανάλογα με τη φυσιολογική τους δράση σε: δηλητήρια αλκαλοειδή, ναρκωτικά, αναλγητικά, καρδιοτονωτικά, διεγερτικά αναπνευστικού, αγγειοσυσταλτικά, τοπικά αναισθητικά, μυοχαλαρωτικά και ψυχεδελικά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «IUPAC Gold Book». *goldbook.iupac.org*. Ανακτήθηκε στις 10 Φεβρουαρίου 2016.
2. ↑  «The Alkaloids: Chemistry and Pharmacology - ScienceDirect.com». *www.sciencedirect.com*. Ανακτήθηκε στις 10 Φεβρουαρίου 2016.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85003598
* GND: 4068543-3
* BNF: cb11944043x (data)
* NDL: 00560348
* NKC: ph118351

 |

 |
Οι **αμφαρετίδες** (επιστημονική-λατινική ονομασία *Ampharetidae*) είναι οικογένεια σκουληκιών που ανήκουν στην ομοταξία πολύχαιτοι των δ. Φαίνεται να συγγενεύουν περισσότερο με την ιδιόμορφη οικογένεια αλβινελlίδες (*Alvinellidae*), που ζουν στα βάθη της θάλασσας και κάπως λιγότερο στενά με τα γνωστότερες πεκτιναριίδες (*Pectinariidae*, τα λεγόμενα «σκουλήκια-τρομπέτες»). Οι τρεις αυτές οικογένειες συναποτελούν έναν από τους κύριους κλάδους της υποτάξεως τερεβέλλιδα.

Σχεδόν όλα τα είδη των αμφαρετιδών (όπως και οι πολύχαιτοι γενικότερα) είναι θαλάσσιοι οργανισμοί. Μερικά είδη ωστόσο ζουν σε υφάλμυρο ή και γλυκό νερό. Τα περισσότερα είναι μάλλον μικρά σκουλήκια που τρέφονται με σωματίδια τροφής που καθιζάνουν στον βυθό, και περνούν τη ζωή τους μέσα σε μικρούς σωλήνες που κατασκευάζουν τα ίδια από λάσπη ή παρόμοιο υλικό του βυθού, ή μέσα σε μικρά λαγούμια μέσα στην άμμο. Το σώμα τους έχει χαρακτηριστικό σχήμα, σημαντικά χονδρότερο στο εμπρόσθιο μέρος και λεπτότερο στο πίσω μέρος. Οι δακτύλιοι του σώματος (που έδωσαν στους δακτυλιοσκώληκες την ονομασία τους) είναι στην οικογένεια αυτή από 20 έως 40 και σπανίως έως 10. Διακρίνουμε δύο τμήματα: τον κεφαλοθώρακα και το κύριο σώμα. Ο *κεφαλικός λοβός* σκεπάζει το στόμα και το μετωπικό τμήμα του φέρει βαθιές αυλακώσεις. Πολλές νηματόμορφες προσακτρίδες (σκληρές τρίχες), λείες ή βλεφαρωτές, περιβάλλουν τη στοματική κοιλότητα, ιδίως στο επάνω μέρος της. Τα βράγχια, 4 κατά κανόνα, μοιάζουν με μικρά φυλλαράκια και βρίσκονται στους κεφαλικούς δακτυλίους. Στα περισσότερα είδη υπάρχει μπροστά από τα βράγχια ένα ζεύγος από δακτυλοειδή τόξα με χρυσαφένιο χρώμα.

Υποοικογένειες και γένη
-----------------------

Το 2001 οι Rouse & Pleijel κατέταξαν τα γένη των αμφαρετιδών σε τρεις *υποοικογένειες*: τη μεγάλη (σε αριθμό γενών) υποοικογένεια *Ampharetinae*, την πολύ μικρότερη *Melinninae*, και τη μονοτυπική (δηλαδή περιλαμβάνουσα μόνο ένα γένος) *Uschakovinae*. Επίσης δέχθηκαν την ύπαρξη μερικών ανεξάρτητων γενών που δεν μπορούν να υπαχθούν εύκολα σε κάποια οικογένεια (*incertae sedis*): *Aryandes*, *Pavelius* και *Rytocephalus*.

Σήμερα (τέλη του 2021) η βάση ταξινομικών δεδομένων World Register of Marine Species αναγνωρίζει τις εξής υποδιαιρέσεις της οικογένειας:

**Υποοικογένειες:**

* *Amaginae*, Holthe, 1986
* *Ampharetinae*, Malmgren, 1866
* *Amphicteinae*, Holthe, 1986

**Ανεξάρτητα γένη:**

* *Rytocephalus*, Quatrefages, 1866
* *Uschakovius*, Laubier, 1973

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Πρότυπο:Cite WoRMS
2. 1 2  Rouse, Greg W.; Fauchald, Kristian (1998). «Recent views on the status, delineation and classification of the Annelida». *American Zoologist* **38** (6): 953-964. doi:10.1093/icb/38.6.953.
3. ↑  Rouse, Gregory· Pleijel, Fredrik (2001). *Polychaetes*. Oxford University Press. σελ. 242. ISBN 9780198506089.

Πηγές
-----

* Το λήμμα «αμφαρετίδαι» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 5, σελίδες 202-203
Η **EKS RX** είναι σουηδική ομάδα αυτοκινητιστικού αθλητισμού ιδρυθείσα από τον Σουηδό οδηγό Ματίας Έκστρεμ, το 2014. Από την ίδρυσή της, συμμετέχει στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ράλι Κρος, ενώ, από το 2014, μετρά αριθμό πιλότων οι οποίοι έχουν αγωνιστεί στο πλευρό του Ματίας Έκστρεμ, όπως, μεταξύ άλλων, οι Πόντους Τίντεμαντ και Έντουαρντ Σάντστρεμ. Το 2016, βασικός οδηγός της ήταν ο Τόμας Χέικινεν, ενώ έναν χρόνο αργότερα, πιο συγκεκριμένα το 2017, αντικαταστάθηκε από τον Ρέινις Νίτις. Κατά τη διάρκεια της σεζόν του 2016, ο Ματίας Έκστρεμ αναδείχθηκε πρωταθλητής ως οδηγός, ενώ η ίδια η ομάδα κατέστη πρωταθλήτρια σε συλλογικό επίπεδο. 

Με σημείο εκκίνησης τη σεζόν 2017, η ομάδα έλαβε την επίσημη υποστήριξη της Audi Sport. 

Αυτοκίνητο τύπου Audi S1 RX στη διαδρομή του Χέλγιεσμπαναν, το 2018.
Έπειτα από την αποχώρηση των Χέικινεν και Νίτις στα τέλη του 2017, ο Αντρέας Μπάκερουντ εντάχθηκε στην ομάδα κατά τις απαρχές της σεζόν 2018 , ενώ ο όρος «Audi Sport» προστέθηκε στην ονομασία της. Στις 29 Αυγούστου 2018, η Audi Sport ανακοίνωσε την αποχώρησή της από το πρωτάθλημα μετά το πέρας του ημερολογιακού έτος του 2018, προκειμένου να επικεντρωθεί στο DTM και στη Φόρμουλα Ε.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Γαλλικά) Rodgers, Richard (31 Ιουλίου 2014). «L'Audi S1 de Mattias Ekström à la loupe». *redbull.com*. Ανακτήθηκε στις 10 Σεπτεμβρίου 2016.
2. ↑  (Γαλλικά) «Audi en RallyCross avec Pontus Tidemand !». *Le Mag Sport Auto*. 26 Απριλίου 2014. Ανακτήθηκε στις 10 Αυγούστου 2016.
3. ↑  (Γαλλικά) «Rallycross : Heikkinen chez EKS en 2016». *Le Mag Sport Auto*. 21 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 10 Σεπτεμβρίου 2016.
4. ↑  (Γαλλικά) «World RX - Audi s'implique avec EKS». *autohebdo.fr*. 18 Ιανουαρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 19 Ιανουαρίου 2017.
5. ↑  (Γαλλικά) Tassel, Pierre (31 Ιανουαρίου 2018). «World RX - Andreas Bakkerud passe chez EKS RX». *autohebdo.fr*. Ανακτήθηκε στις 31 Ιανουαρίου 2018.
6. ↑  (Γαλλικά) «Audi Sport renonce au World RX en 2019». *autohebdo.fr*. 29 Αυγούστου 2018. Ανακτήθηκε στις 11 Σεπτεμβρίου 2018.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* (Αγγλικά) Επίσημος ιστότοπος

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Αθλητισμός
* Πύλη:Σουηδία
 |

 |
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Λύκωνας** (***Λύκων***) είναι γνωστός ένας από τους Τρώες πολεμιστές που έλαβαν μέρος στον Τρωικό Πόλεμο. Ο Λύκωνας σκοτώθηκε σε μάχη του πολέμου αυτού από τον Πηνέλεω μετά από συμπλοκή των δύο: αφού πρώτα έριξαν ο ένας στον άλλο τα ακόντιά τους χωρίς αποτέλεσμα, χτυπήθηκαν με τα ξίφη τους. Ο Λύκων χτύπησε τον αντίπαλό του στο κράνος και του κόπηκε η λαβή του ξίφους, ενώ ο Πηνέλεως χτύπησε τον Λύκωνα στο «ριζαύτι» και σχεδόν τον αποκεφάλισε. Ο Λύκωνας αναφέρεται στην *Ιλιάδα* (ραψωδία Π, στίχοι 335 κ.ε.), όπου χαρακτηρίζεται ως «ισόθεος».

Δείτε επίσης
------------

* Με το όνομα Λύκων αναφέρεται και ένας από τους 12 γιους του βασιλιά της Σπάρτης Ιπποκόωντα, τους *Ιπποκοωντίδες*.

Πηγές
-----

* Κρουσίου: *Λεξικόν Ομηρικόν*, διασκευή από την έκτη γερμανική έκδ. υπό Ι. Πανταζίδου, έκδοση «Βιβλιεκδοτικά καταστήματα Αναστασίου Δ. Φέξη», Αθήνα 1901
Ο **Κλοβίς Κορνιγιάκ** (γαλλικά: *Clovis Cornillac*, 16 Αυγούστου 1968) είναι Γάλλος ηθοποιός, σκηνοθέτης, σεναριογράφος.

Η Καριέρα του
-------------

Ο Κλοβίς Κορνιγιάκ γεννήθηκε από ηθοποιούς τους γονείς του η Μίριαμ Μπουαγιέ και ο Ροζέ Κορνιγιάκ. Ξεκίνησε να σπουδάζει στο θέατρο σε ηλικία 14 ετών.

Έκανε το ντεμπούτο του στον κινηματογράφο το 1984 στον Ρόμπιν Ντέιβις Outlaws. 
Έγινε αντιληπτός από τον Ντομινίκ Μπεσνέρντ, που τον συνάντησε στον Πίτερ Μπρουκ στο θέατρο Μπουφές Νορδ. Ο Κορνιγιάκ έπαιξε στη σκηνική μεταφορά του Le Mahâbharata σε σκηνοθεσία του Πίτερ Μπρουκ.

Ο Κορνιγιάκ ήταν παντρεμένος με την Καρολίν Προυστ από το 1994 έως το 2010, με την οποία απέκτησε δίδυμες κόρες. Παντρεύτηκε την ηθοποιό Λίλου Φόγλη το 2013, με την οποία έχει έναν γιο, Νίνο, γεννήθηκε το 2013

1. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. Ανακτήθηκε στις 15  Δεκεμβρίου 2014.