recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ορθόδοξη εικόνα της καθόδου του Χριστού στον Άδη
Κατά κάποιες Χριστιανικές παραδόσεις, ο όρος **Κάθοδος του Χριστού στον Άδη** ορίζει τη μετάβαση της ψυχής του Ιησού Χριστού, στον τόπο των νεκρών (στα ελληνικά «Άδης»), όπου μίλησε στους νεκρούς κατά το διάστημα του τριήμερου θανάτου του, όπως είχε κάνει και στους ζωντανούς, (βλ. γι’ αυτό την ορθόδοξη εικόνα «Εις Άδου κάθοδος», αλλά και τη μαρτυρία του αποστόλου Πέτρου, μαθητή του Χριστού, στην πρώτη επιστολή του, Επιστολή Πέτρου Α΄ - Κεφάλαιο 3, στίχοι 19-20).

> ἐν ᾧ καὶ τοῖς ἐν φυλακῇ πνεύμασι πορευθεὶς ἐκήρυξεν, ἀπειθήσασί ποτε, ὅτε ἀπεξεδέχετο ἡ τοῦ Θεοῦ μακροθυμία ἐν ἡμέραις Νῶε κατασκευαζομένης κιβωτοῦ, εἰς ἣν ὀλίγαι, τοῦτ' ἔστιν ὀκτὼ ψυχαί, διεσώθησαν δι' ὕδατος.  
> Νέα ελληνικά: *Με αυτό και κήρυξε, αφού πορεύτηκε στα πνεύματα που ήταν στη φυλακή,* *τα οποία κάποτε απείθησαν, όταν περίμενε η μακροθυμία του Θεού κατά τις ημέρες του Νώε, ενώ κατασκευαζόταν η κιβωτός, στην οποία λίγοι, τουτέστι οχτώ ψυχές, διασώθηκαν διαμέσου του νερού.*  
> 
> 
> 

Κατά την Κάθοδο του Ιησού στον Άδη, ο Άγιος Επιφάνιος Κύπρου, αναφέρει ότι ο Χριστός σώζει όσους πίστεψαν.

Τότε πήρε τις ψυχές των νεκρών από τον Άδη και τις έφερε στον τόπο όπου πηγαίνουν οι ψυχές τώρα, τόπο που τον ονομάζουμε «ουρανό». Εκεί οι ψυχές των προ Χριστού νεκρών και οι ψυχές των ανθρώπων που έζησαν μετά το Χριστό, μαζί, περιμένουν την ανάσταση, για να ζήσουν στη βασιλεία του Θεού παίρνοντας πάλι τα σώματά τους, αλλά ως αθάνατα και φωτεινά πλέον σώματα.

Η Κάθοδος του Χριστού στον Άδη αναφέρεται και στην ομιλία του αποστόλου Πέτρου, στις Πράξεις των Αποστόλων, Κεφάλαιο 2, στίχος 31.

> προϊδὼν ἐλάλησε περὶ τῆς ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ ὅτι οὐ κατελείφθη ἡ ψυχὴ αὐτοῦ εἰς ᾅδου οὐδὲ ἡ σὰρξ αὐτοῦ εἶδε διαφθοράν.  
> Νέα ελληνικά: *προείδε και μίλησε για την ανάσταση του Χριστού ότι ούτε εγκαταλείφτηκε στον άδη ούτε η σάρκα του είδε φθορά.*  
> 
> 
> 

Το "Σύμβολο των Αποστόλων" λέει ότι ο Χριστός "παθόντα ὑπὸ Ποντίου Πιλάτου, σταυρωθέντα, θανόντα, καὶ ταφέντα, κατελθόντα εἰς τὰ κατώτατα".

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Γιατρομανωλάκης Γιώργης, *Κάθοδος στον Αδη και ομηρική Νέκυια* Το Βήμα, 08/04/2007

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Κάθοδος του Χριστού στον Άδη** |

1. ↑  Πράξεις Αποστόλων Κεφάλαιο 2 στίχος 31
2. 1 2  Επιστολή Πέτρου Α΄ - Κεφάλαιο 3, στίχοι 19-20.
3. ↑  «ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΕΤΡΟΥ Α'- ΑΡΧΑΙΟ ΚΕΙΜΕΝΟ». *users.sch.gr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Ιουλίου 2020. Ανακτήθηκε στις 25 Αυγούστου 2020.
4. ↑  *Triglot Concordia*, St. Louis: Concordia Publishing House, 1921, p. 12
Το **Κάθκιν Παρκ** είναι δημοτικό πάρκο στην Γλασκώβη της Σκωτίας. Την συντήρηση του πάρκου επιμελείται το τμήμα πάρκων του Δήμου της Γλασκώβης, ενώ αποτελεί δημόσιο χώρο στον οποίο εξακολουθεί να παίζεται ποδόσφαιρο. Το πάρκο περιέχει τα ερείπια του δευτέρου Χάμπντεν Παρκ, το οποίο αποτελούσε έδρα των Κουίνς Παρκ (κατά την περίοδο μεταξύ 1884–1903) και Θερντ Λάναρκ (κατά την περίοδο μεταξύ 1903–1967). Το αρχικό Χάμπντεν Παρκ ευρισκόταν ολίγον δυτικότερα, ενώ η τοποθεσία του αρχικού Κάθκαρτ Ρόουντ ευρίσκεται, πλέον, εντός του πάρκου του Κουίνς Παρκ.

Ποδοσφαιρικό γήπεδο
-------------------

Το πάρκο παλαιότερα φιλοξενούσε ποδοσφαιρικό γήπεδο, το οποίο αποτελούσε τόπο διεξαγωγής ποδοσφαιρικών αναμετρήσεων από το 1884. Ήταν αρχικά γνωστό ως **Χάμπντεν Παρκ** (το δεύτερο που έφερε αυτό το όνομα, διαδεχόμενο το αρχικό Χάμπντεν Παρκ) και ενοικιαζόταν από την Κουίνς Παρκ μεταξύ του 1884 και του 1903. Όταν η Κουίνς Παρκ μετακόμισε στο τρίτο (και σημερινό) Χάμπντεν Παρκ, η Θερντ Λάναρκ την αντικατέστησε ως ένοικος. Η τελευταία προχώρησε στην μετονομασία του γηπέδου σε **Νέο Κάθκιν Παρκ** καθώς προηγουμένως αγωνιζόταν σε γήπεδο το οποίο έφερε την ονομασία Κάθκιν Παρκ και το οποίο ευρισκόταν ολίγον ανατολικότερα του Ντίξον Χολς στην ανατολική πλευρά του Κάθκαρτ Ρόουντ (το οποίο είχε φιλοξενήσει δύο διεθνείς αναμετρήσεις, με την πρώτη να λαμβάνει χώρα στις 15 Μαρτίου 1884, με αντιπάλους την Σκωτία και την Αγγλία, η οποία ήταν και η πρώτη αναμέτρηση στην ιστορία του ποδοσφαίρου όπου η είσοδος στο γήπεδο γινόταν μέσω της κατοχής εισιτηρίου). Αποτελεί, επίσης, τον τόπο διεξαγωγής της πρώτης σημαντικής αγγλοσκωτσέζικης διοργάνωσης, του τελικού του Βρετανικού Λιγκ Καπ, ο οποίος έλαβε χώρα (προσέλευση: 12.000 θεατές) το 1902, ενώ στην διάρκεια του οποίου η Σέλτικ επικράτησε της Ρέιντζερς με σκορ 3-2 έπειτα από παράταση.

Μετά την διάλυση της Θερντ Λάναρκ το 1967, το γήπεδο εγκαταλείφθηκε και το μεγαλύτερο μέρος της κατασκευής σταδιακά απομακρύνθηκε. Τα ερείπια των κερκίδων σε 3 πλευρές του πρώην αγωνιστικού χώρου είναι ακόμη ορατές, σήμερα, στο πάρκο. Ωστόσο, μία επανιδρυθείσα ομάδα της Θερντ Λάναρκ, η οποία συμμετέχει στην Γκρέιτερ Γκλάσγκοου Αματιούρ Λιγκ, δίνει τις εντός έδρας αναμετρήσεις της στο πάρκο, καθώς και η Χάμπντεν ΑΦΚ και οι παιδικές ομάδες της Ακαδημίας Τζίμι Τζόνστοουν.

* Άποψη μίας εκ των κερκίδων από το ύψος του αγωνιστικού χώρουΆποψη μίας εκ των κερκίδων από το ύψος του αγωνιστικού χώρου
* Κοντινή άποψη εγκατειλημμένης κερκίδαςΚοντινή άποψη εγκατειλημμένης κερκίδας
* Άποψη από το άνω τμήμα κερκίδας με ορατό τον αγωνιστικό χώρο και τις υπόλοιπες κερκίδεςΆποψη από το άνω τμήμα κερκίδας με ορατό τον αγωνιστικό χώρο και τις υπόλοιπες κερκίδες

Σημειώσεις
----------

1. ↑  (Αγγλικά) Jimmy Johnstone: σε δημοψήφισμα των φίλων της Σέλτικ (έδρας στην ίδια πόλη) το 2002, ανακηρύχθηκε ως ο κορυφαίος ποδοσφαιριστής των 114 χρόνων ιστορίας του συλλόγου

Παραπομπές
----------

1. ↑  Third Lanark Athletic Club Αρχειοθετήθηκε 2008-05-15 στο Wayback Machine. Greater Glasgow Amateur League
2. ↑  «Hampden AFC». Ανακτήθηκε στις 7 Μαρτίου 2013.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Βίντεο των εναπομεινάντων κερκίδων τον Μάιο του 2011
Το **Τάγμα της Αξίας της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανία** (Γερμανικά: *Verdienstorden der Bundesrepublik Deutschland*, ή *Bundesverdienstorden*, BVO) είναι το μόνο ομοσπονδιακό παράσημο της Γερμανίας. Δημιουργήθηκα από τον πρώτο Πρόεδρο της Γερμανίας, Τέοντορ Χόις, στις 7 Σεπτεμβρίου 1951. Έχει απονεμηθεί σε περισσότερους από 200000 ανθρώπους, είτε Γερμανούς είτε ξένους.

Δείτε ακόμη
-----------

* Σιδηρούς Σταυρός
* Σταυρός των Ιπποτών του Σιδηρού Σταυρού

Παραπομπές
----------

1. ↑  *The Oxford dictionary of abbreviations* (2nd έκδοση). Oxford University Press. 1992. σελ. 70. ISBN 978-0-19-280073-2. Ανακτήθηκε στις 27 Οκτωβρίου 2018.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Τάγμα της Αξίας της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας** |

* The Order of Merit of the Federal Republic of Germany
Ο **ιραρσίτης** (αγγλ. irarsite) είναι αρσενικούχο) / θειούχο ορυκτό του ιριδίου, το οποίο συχνά περιέχει και ρουθήνιο, ρόδιο και λευκόχρυσο. Οφείλει το όνομά του στα συστατικά του **ιρ**ίδιο και **αρσ**ενικό.

Είναι συνοδό ορυκτό του χρωμίτη ανευρισκόμενο σε δουνίτες και εν γένει οφιολιθικά συμπλέγματα. Απαντάται, επίσης, ως κυκλική επιφλοίωση σε φυσικά κράματα μετάλλων της ομάδας του λευκοχρύσου.

Ορυκτά με τα οποία σχετίζεται, εκτός από τα προαναφερόμενα, είναι ο χολινγουορθίτης, με τον οποίο σχηματίζει παραμικτική σειρά, άλλα αρσενικούχα ορυκτά της ομάδας λευκοχρύσου (ρουθηναρσενίτης, ρουθηνιδοσμυρίτης κ. ά.), ο χαλκοπυρίτης, ο χαλκοσίνης, ο γερσδορφίτης, ο πεντλανδίτης, ο νικελίνης, ο μαγνητίτης και ο ολιβίνης.

Δεν είναι από τα ιδιαιτέρως διαδεδομένα ορυκτά. Απαντάται στο Σύμπλεγμα Bushveld της Νότιας Αφρικής (Merensky reef), όπου αποτελεί και χαρακτηριστικό της περιοχής (type locality), στη δυτική Φινλανδία (περιοχή Hitura), τη Βουλγαρία (εντός χρωμιοπικοτιτών), την περιοχή *Zvenyhorodka* της Ουκρανίας, τη Στυρία της Αυστρίας, τις νήσους Σέτλαντ, τον Καναδά (Οντάριο), τη Νέα Γουινέα, τη Ρωσία και τις Πολιτείες Καλιφόρνια και Αλάσκα των ΗΠΑ.

Στην Ελλάδα απαντά σε μικρές ποσότητες στο Βούρινο του Νομού Κοζάνης και συγκεκριμένα στο ορυχείο "Αετορράχες".

Πηγές
-----

* Handbook of Mineralogy
* Mindat.org
* Webmineral.com

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος ορυκτών

Βιβλιογραφία
------------

* James Dwight Dana, *Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks*, READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244
Ο **Κάθμπερτ της Μερκίας** (8ος αιώνας), μέλος του Οίκου του Ικέλ από την Δυναστεία *"C"* ήταν γιος του Μπάσσα, απευθείας πρόγονος του ήταν ο Κενβάλ ένας από τους 12 γιους του Πίμπα της Μερκίας. Πρόκειται για το ίδιο πρόσωπο που εμφανίζεται σε διατάγματα στην διάρκεια της βασιλείας του Όφα της Μερκίας. Ο Κάθμπερτ είναι πιθανότατα το ίδιο πρόσωπο που εμφανίζεται στο Αγγλοσαξονικό χρονικό σε μια εισαγωγή για το έτος 779. Γιοι του ήταν :

* Κοένγουλφ της Μερκίας, βασιλιάς της Μερκίας 796 - 821.
* Κάθριντ του Κεντ, βασιλιάς του Κεντ 798 - 807.
* Κέολγουλφ Α΄ της Μερκίας, βασιλιάς της Μερκίας 821 - 823.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
2. ↑  Yorke, Barbara (1990). Kings and Kingdoms of Early Anglo-Saxon England. London: Seaby, σ. 118
3. ↑  cf Charter S1412

Πηγές
-----

* Yorke, Barbara (1990). Kings and Kingdoms of Early Anglo-Saxon England. London: Seaby.
Γενικά με τον διεθνή σήμερα ελληνικό όρο **κάθαρση** χαρακτηρίζεται η πράξη ή το αποτέλεσμα του ρήματος καθαίρω, που σημαίνει απαλλαγή από κάτι ξένο ή βλαβερό. Συνώνυμες έννοιες είναι ο καθαρμός και ο εξαγνισμός.

Ο όρος αυτός απαντάται με διαφορετική σημασία στην ιατρική, την υγιεινή, το θέατρο και συγκεκριμένα στην τραγωδία, και σπουδαιότερα όλων στις διάφορες θρησκείες. Σημειώνεται όμως ότι τόσο στο θέατρο όσο και στις θρησκείες η κάθαρση αποτελεί μια ψυχοθεραπευτική διαδικασία.

Ο αναφερόμενος σε κάθαρση λέγεται γενικά "*καθαρτήριος*", ο δε τόπος που επιχειρείται συνηθέστερα αυτή, λέγεται "*καθαρτήριο*", (στην υγιεινή λοιμοκαθαρτήριο), ενώ το μέσον δια του οποίου επιχειρείται αυτή, ονομάζεται "*καθαρτήρας*", ή "*καθαρτικό*" (στην ιατρική), και στην αρχαιότητα "*κάθαρμα*".

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **κάθαρση**  |
Η **Κάθμπουρ** ή **Αγία Κάθμπουρ** (*Cuthburh*, πέθανε γύρω στο 718) η πρώτη ηγουμένη στο αβαείο του Γουίμπορν ήταν κόρη του Κένρεντ του Ουέσσεξ αδελφή του Ίνε του Ουέσσεξ και η σύζυγος του Άλντφριθ της Νορθουμβρίας. Ο Όσρεντ της Νορθουμβρίας ήταν γιος τους, ο Όσρικ της Νορθουμβρίας και ο Όφα οι οποίοι δολοφονήθηκαν στην διάρκεια της βασιλείας του Έαντμπερτ της Νορθουμβρίας μάλλον ήταν επίσης γιοι της αλλά αυτό δεν είναι βέβαιο.
Σύμφωνα μια αναφορά του Φλωρεντίου του Γούστερ η ίδια και ο σύζυγος της λίγο πριν τον θάνατο του Άλντφριθ (705) *"αποκήρυξαν τα δικαιώματα τους στον θρόνο για την χάρη του Θεού"*, η Κάθμπουρ εισήλθε στο αβαείο του Μπάρκινγκ. Οι αφιερώσεις του Αγίου Άντχελμ απέναντι στην Κάθμπουρ αποκαλύπτου ότι βρισκόταν και ο ίδιος την ίδια εποχή στο αβαείο του Μπάρκινγκ ή σε οποιαδήποτε περίπτωση είχε στενές σχέσεις μαζί της. Μετά τον θάνατο του Άλντφριθ η Κάθμπουρ και η αδελφή της Κουένμπουρ αποχώρησαν από το Μπάρκινγκ και δημιούργησαν ένα νέο διπλό μοναστήρι στο βασίλειο του αδελφού τους Ίνε στο Γουίμπορν του Ντόρσετ.

Περιγράφεται σαν υπερβολικά αυστηρή στις σχέσεις της και επικοινωνούσε με τους υπόλοιπους μοναχούς στο αβαείο του Γουίμπορν με μια μυστική κρύπτη, ο Άγιος Βονιφάτιος έχει διασώσει ένα ανώνυμο γράμμα που παρουσιάζει ένα όραμα με την Αγία Κάθμπουρ στην κόλαση. Η μνήμη της Αγίας Κάθμπουρ εορτάζεται στις 31 Αυγούστου.
Δεν έχουν διασωθεί πηγές που να σχετίζονται με την ίδια πριν από την Νορμανδική κατάκτηση.

Παραπομπές
----------

1. ↑  p10270.htm#i102694. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
2. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
3. ↑  Mayo, 1860
4. ↑  Mayo, 1860
5. ↑  Mayo, 1860
6. ↑  Mayo, 1860

Πηγές
-----

* Farmer, D. H. (1987). The Oxford Dictionary of Saints, (pp. 96). Oxford: Clarendon Press.
* Lapidge, Michael, "Cuthburg", in M. Lapidge et al. The Blackwell Encyclopedia of Anglo-Saxon England. (Oxford: Blackwell, 1999)
* Mayo, C.H. (1860). History of Wimborne Minster: The Collegiate Church of Saint Cuthberga and King's Free Chapel at Wimborne, (pp. 4–6). London: Bell and Daldy.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Κάθμπουρ



|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Cuthburh  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η **Γκεντσλίκ Γκιουτζού** (τουρκικά: *Gençlik Gücü*) είναι τουρκοκυπριακή ομάδα με έδρα τη Λευκωσία. Αρχικά συμμετείχε στις διοργανώσεις της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) έχοντας 2 συμμετοχές στη Β΄ κατηγορία Κύπρου. Μετά την αποχώρηση των τουρκοκυπριακών ομάδων από την ΚΟΠ εντάχθηκε στην Τουρκοκυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου, στις διοργανώσεις της οποίας συμμετέχει μέχρι σήμερα.

Ιστορία
-------

### Μέλος της ΚΟΠ

Η Γκεντσλίκ Γκιουτζού ιδρύθηκε το 1952. Η ομάδα είχε ενταχθεί στην ΚΟΠ το 1953. Πριν το 1955 συμμετείχε στις διοργανώσεις της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ). Συμμετείχε στο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας 1953-54 όπου κατέλαβε την τρίτη θέση του ομίλου της και στο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας 1954-55 όπου κατέλαβε τη δεύτερη θέση του ομίλου της.

Το 1955 οι τουρκοκυπριακές ομάδες αποχώρησαν από την ΚΟΠ (αφότου αναστάλθηκε από την ΚΟΠ προσωρινά η συμμετοχή τους στις διοργανώσεις της ώστε να αποτραπεί ο κίνδυνος πρόκλησης επεισοδίων στα στάδια μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, καθώς οι σχέσεις των δύο κοινοτήτων ήταν τεταμένες λόγω του αγώνα της ΕΟΚΑ) και ίδρυσαν δική τους ομοσπονδία. Από τότε η Κενσγίκ Κιουτζιού συμμετέχει στις διοργανώσεις της Τουρκοκυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου.


Η πορεία της Γκεντσλίκ Γκιουτζού στις διοργανώσεις της ΚΟΠ.| Περίοδος | Πρωτάθλημα |  | Κύπελλο |
| --- | --- | --- | --- |
| Κατηγορία | Θέση | Ομάδες | Αγώνες | Νίκες | Ισοπαλίες | Ήττες | Τέρματα | Βαθμοί | Διοργάνωση | Φάση |
| Υπέρ | Κατά |
| 1953-54 | Β΄ | **3**1 | 4 | 6 | 2 | 0 | 4 | 13 | 23 | **4** |  | Κύπελλο Κύπρου | Α΄ προκριματικός |
| 1954-55 | Β΄ | **2**2 | 3 | 4 | 1 | 2 | 1 | 7 | 6 | **4** | Κύπελλο Κύπρου | Α΄ γύρος |
| Βαθμολογία: Νίκη=2 βαθμοί, Ισοπαλία=1 βαθμός, Ήττα=0 βαθμοί |

1Η Β΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε δύο ομίλους. Η Κενσγίκ Κιουτζιού συμμετείχε στον όμιλο Λευκωσίας-Λάρνακας-Αμμοχώστου.  

2Η Β΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τρεις ομίλους. Η Κενσγίκ Κιουτζιού στον όμιλο Λευκωσίας-Κερύνειας.

Τίτλοι
------

Στις διοργανώσεις της Τουρκοκυπριακής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας:
* Κύπελλο (1): 1981
* Ασπίδα (1): 1981
* Πρωταθλήματα Β΄ κατηγορίας (4): 1970, 1991, 2000, 2012

Δείτε επίσης
------------

* Ποδόσφαιρο στην Κύπρο

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Ταξιδιώτης στην Ισλαμαμπάντ, όχι στη λύση». 28 Φεβρουαρίου 2017. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Ιουλίου 2017. Ανακτήθηκε στις 26 Ιουλίου 2017.
2. ↑  Μελετίου 2011, σελ. 204
3. 1 2  «Cyprus 1954/55». *www.rsssf.com*. Ανακτήθηκε στις 24 Ιουνίου 2016.
4. ↑  Μελετίου 2011, σελ. 207
5. ↑  Στεφανίδης 2015, σελ. 89-90
6. ↑  Γαβριηλίδης & Παπαμωυσέως 2001, σελ. 61
7. ↑  Γαβριηλίδης & Παπαμωυσέως 2001, σελ. 63

Βιβλιογραφία
------------

* Μελετίου, Γιώργος (2011). *Κυπριακό ποδόσφαιρο 1900-1960*. Λευκωσία: Power Publishing. ISBN 978-9963-688-87-6.
* Στεφανίδης, Γιώργος (2015). *Μεγάλες Στιγμές Κυπριακού Ποδοσφαίρου 1934-2014*. Κύπρος: Γιώργος Στεφανίδης. σελίδες 89–90. ISBN 978-9963-8841-3-1.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Γκεντσλίκ Γκιουτζού, επίσημος λογαριασμός στο Facebook.
Κάθετος κήπος στο Μονακό.
Ο όρος "**κάθετος κήπος**" χρησιμοποιείται για να περιγράψει την φύτευση κάθετων επιφανειών όπως προσόψεις κτηρίων, εσωτερικοί ή εξωτερικοί τοίχοι, κολώνες, αψίδες, φράχτες κ.λ.π. Ένας κάθετος κήπος μπορεί να καλύψει ένα ολόκληρο κτήριο ή ένα μικρό μέρος ενός τοίχου. Μπορεί ακόμα να αποτελεί και μία αυτόνομη **φυτεμένη κάθετη επιφάνεια**. Οι κάθετοι κήποι αναφέρονται και σαν "πράσινοι τοίχοι" (green walls), "βιοτοίχοι" (biowalls), "οικοτοίχοι" (ecowalls) ή "ζωντανοί τοίχοι" (living walls). Συνήθως κάθε ένας από αυτούς τους χαρακτηρισμούς περιγράφει ένα συγκεκριμένο τύπο κάθετου κήπου.

Προέλευση
---------

Η **τεχνολογία των κάθετων κήπων** είναι ότι πιο σύγχρονο έχει να επιδείξει η αρχιτεκτονική τοπίου. Πολλοί σύγχρονοι κατασκευαστές θεωρούν, και όχι άδικα, "πατέρα" των κάθετων κήπων τον γνωστό για τα έργα του βοτανολόγο Patrick Blanc. Ωστόσο αξίζει να αναφερθεί ότι πολύ νωρίτερα ο Stanley Hart White, καθηγητής αρχιτεκτονικής τοπίου στο πανεπιστήμιο του Ιλινόι, είχε κατασκευάσει έναν κάθετο κήπο χρησιμοποιώντας αυτόνομες φυτεμένες μονάδες που μπορούσαν να δομηθούν και να δημιουργήσουν τοίχο σε μεγάλο ύψος. Ο ίδιος ονόμασε την εφεύρεση του "βοτανικά τούβλα" και την κατοχύρωσε το 1938 με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας με τίτλο "αρχιτεκτονική δομή και σύστημα που φέρει βλάστηση" (vegetation-Bearing Architectonic Structure and System).

Κατηγορίες κάθετων κήπων
------------------------

Οι κάθετοι κήποι μπορούν να διαχωριστούν σε 2 βασικές κατηγορίες. Τις "πράσινες προσόψεις" και τους "ζωντανούς τοίχους"

#### Πράσινες προσόψεις

Θα μπορούσε να πει κανείς πως ο πιο απλός "πράσινος τοίχος" μπορεί να δημιουργηθεί με τη φύτευση αναρριχόμενων φυτών στο έδαφος ή σε φυτοδοχεία ή κρεμοκλαδών φυτών φυτεμένων σε ταρατσόκηπο. Σε αυτή τη σκέψη στηρίζονται οι "πράσινες προσόψεις". Φυσικά η τεχνολογία τους δεν είναι τόσο απλοϊκή, αφού για τη δημιουργία τους χρησιμοποιούνται ειδικές δομές που υποστηρίζουν τα αναρριχώμενα φυτά (ώστε να μην επηρεάζουν τον τοίχο), τα οποία φυτεύονται είτε στο έδαφος, είτε σε φυτοδοχεία ενδιάμεσα του τοίχου (παράθυρα, μπαλκόνια). 

#### Zωντανοί τοίχοι

Τα βασικά συστήματα "ζωντανών τοίχων" είναι 3 :

* **Σύστημα "χαλαρού υποστρώματος"**

* **Σύστημα "χαλιού"**

* **Σύστημα "ενοτήτων" (structural media)**

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Κάθετοι κήποι. Αισθητική και περιβαλλοντική αναβάθμιση στο αστικό τοπίο». *Περιοδικό για το πράσινο, την κηποτεχνία και την αγροτική παραγωγή* (στα Αγγλικά). 21 Σεπτεμβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 19 Ιανουαρίου 2020.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Κάθετος κήπος** |
Το έμβλημα του Τάγματος του Πέλεκυ
Το **Τάγμα του Πέλεκυ** (*Orden del Hacha*) είναι γυναικείο ιπποτικό τάγμα που ιδρύθηκε το 1149 στην Καταλονία της Ισπανίας από τον Κόμη της Βαρκελώνης, Ραϊμόνδο Βερεγγάριο Δ΄, προς τιμήν των γυναικών της πόλης Τορτόζα που αναχαίτισαν την επίθεση των Μαυριτανών στην πόλη τους.

Ιστορία
-------

To 1149 ο Ραϊμόνδος Βερεγγάριος Δ΄ κατέλαβε την Τορτόζα που βρίσκονταν υπό τον έλεγχο των Μαυριτανών επί αιώνες. Λίγους μήνες μετά όμως οι Μαυριτανοί έστειλαν στρατεύματα για να καταλάβουν και πάλι την πόλη. Ο Ραϊμόνδος δεν προλάβαινε να στείλει ενισχύσει για να υπερασπιστεί την πόλη και άρχισε να σκέφτεται να δώσει εντολή στους κατοίκους να παραδωθούν. 

Οι γυναίκες της πόλης όμως δεν ήθελαν ούτε να το ακούσουν αυτό. Φόρεσαν αντρικά ρούχα, πήραν τα όπλα (ανάμεσα στα οποία υπήρχαν και τσεκούρια) και επιτέθηκαν στους Μαυριτανούς εξαναγκάζοντάς τους να οπισθοχωρήσουν και να εγκαταλείψουν την πολιορκία. 

Αναγνωρίζοντας την συνεισφορά τους και τον ηρωισμό τους, ο Ραϊμόνδος ίδρυσε το Τάγμα του Πέλεκυ και έχρισε ιππότισσες (*cavalleras*) τις γυναίκες της Τορτόζα. Αυτές οι γυναίκες απολάμβαναν όλα τα προνόμια που απολάμβαναν και οι άντρες ιππότες όπως η εξαίρεση από την υποχρεώση πληρωμής φόρων και κατείχαν τιμητική θέση στις δημόσιες εκδηλώσεις. 

Σήμερα δεν υπάρχει πια το Τάγμα του Πέλεκυ και λέγεται ότι πέρα από τα αρχικά του μέλη δεν είχε άλλα και έπαψε να υπάρχει με τον θάνατο των συγκεκριμένων γυναικών.

Πηγές
-----

* Biddle, Daniel A. (2012): *Knights of Christ: Living Today with the Virtues of Ancient Knighthood.* WestBow Press. ISBN 9781449750435
* Clayton, Ellen Creathorne (2013). *Female Warriors: Memorials of Female Valour and Heroism, From the Mythological Ages to the Present Era*. Forgotten Books. ISBN 978-1-331-37251-6
* Doran John (2017). *Knights and Their Days.* Forgotten Books. ISBN 1331595371
* Kasparek, Rick (2014). *Knight of the Grail Code: The Call to Christian Chivalry in a World of Growing Darkness*. WestBow Press. ISBN 9781490862002
* Madeleine Pelner Cosman,Linda (2008). *Handbook to Life in the Medieval World.* (σελ. 258 – 259) Facts on File. ISBN 0816048878

Βλέπε επίσης
------------

* Γυναίκες ιππότες
Ο **Γκέρχαρντ** («**Γκερντ**») **Πρόκοπ** (Gerhard Prokop, Γκλάτμπεκ, Ρεκλινχάουσεν, Βόρεια Ρηνανία – Βεστφαλία, Γερμανίας, 18 Μαΐου 1939 – 23 Ιανουαρίου 2002) ήταν πρώην Ανατολικογερμανός ποδοσφαιριστής και προπονητής ποδοσφαίρου. Αγωνιζόταν ως τερματοφύλακας ενώ σαν τεχνικός εργάστηκε περισσότερο στην Ελλάδα, για λογαριασμό επτά διαφορετικών συλλόγων της Α΄ Εθνικής κατηγορίας, στον «πάγκο» ορισμένων εκ των οποίων βρέθηκε περισσότερες από μία φορές. 

Ξεκίνησε την επαγγελματική αγωνιστική του σταδιοδρομία σε ηλικία 18 ετών από την SV Zwechel (1957 – 1961), συνεχίζοντας στη Sportfreunde της γενέτειράς του (1961 – 1963), την Αλεμάνια του Άαχεν (1963 – 1970 και 1974 -1976) και την K.A.S. Eupen (1970 – 1974). 

Ως προπονητής δούλεψε κατά σειρά στις Γερμανικές ομάδες Αλεμάνια Άαχεν, Westfalia Herne, Χόλσταϊν Κίελ και Ούνιον Σόλινγκεν και ακολούθως στις Ελληνικές ομάδες Απόλλων Σμύρνης (3 φορές), ΠΑΣ Γιάννινα (δις), Άρης Θεσσαλονίκης, Δόξα Δράμας (δις), Απόλλων Καλαμαριάς (δις), Αθηναϊκός Α.Σ. (δις), Ιωνικός Νικαίας, Δόξα Βύρωνα και Νίκη Βόλου. Επίσης και στις Κυπριακές Ομόνοια και Ένωση Παραλιμνίου. Απεβίωσε σε ηλικία 62 ετών από καρκίνο

Παραπομπές
----------


1. ↑  (πολλαπλές γλώσσες) *Transfermarkt*. 112179.
2. ↑  «Ball.com.cy «Γκερντ Πρόκοπ...» Ανακτήθηκε στις 3/12/2019». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Δεκεμβρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 3 Δεκεμβρίου 2019.
3. ↑  «Trainer der Alemannia seit 1920» Ανακτήθηκε στις 3/12/2019
4. ↑  «Έφυγε ο Πρόκοπ» Ανακτήθηκε στις 3/12/2019
Το **Τάγμα του Μαύρου Κύκνου** (γαλλικά: Companie du Cigne Noir‎ ή Compaignie du Cine) ήταν ένα βραχύβιο ιπποτικό τάγμα, που ιδρύθηκε από τον Aμεδαίο ΣΤ΄ κόμη της Σαβοΐας το 1350. Καταργήθηκε το 1364, όταν ο Aμεδαίος ΣΤ΄ ίδρυσε το Τάγμα του Περιλαιμίου στη θέση του. Μαζί με τον Aμεδαίο ΣΤ΄, ο Aμεδαίος Γ΄ κόμης της Γενεύης και ο Γκαλεάτσο Β΄ Βισκόντι ήταν οι «μεγάλοι κύριοι» (*grans seignours*) του Τάγματος. Την εποχή της ίδρυσής του, η ύπαρξη μαύρων κύκνων ήταν άγνωστη στους Ευρωπαίους.

Το τάγμα αποτελούταν αρχικά από 14 ιππότες. Οι απαιτήσεις της ιδιότητας μέλους ήταν η κατοχή ενός πολεμικού ίππου (charger), ενός ίππου αποστάσεων (plafrey) και η δυνατότητα να υπηρετήσει (συντηρηθεί) με δικά του έξοδα για μία εβδομάδα, όποτε απαιτηθεί. Το Τάγμα εισέπραττε εισφορές, τουλάχιστον από ευγενείς (*riches hommes*) για σκοπούς έκτακτους (*estreordinaire*) σύμφωνα με τον βαθμό τους (κύρος, *puissance*): 8 εκύ (*écus*) από έναν σημαιοφόρο ιππότη, 4 από έναν *απλό ιππότη* και 1 από οποιονδήποτε ιππότη (squire). Κάθε χρόνο την ημέρα του Αγίου Ανδρέα οι ιππότες συγκεντρώνοντο και ενέκριναν τις δαπάνες. Στο μεταξύ, τα χρήματα ήταν αποθηκευμένα σε διάφορα θρησκευτικά ιδρύματα.

Το έμβλημα του Τάγματος ήταν ένας μαύρος κύκνος, με κόκκινο ράμφος και πόδια, σε ένα λευκό χωράφι και τα μέλη (σύντροφοι, *compaignons*) έπρεπε να το φέρουν, συνήθως στις ασπίδες τους. Τα μέλη ορκίστηκαν να υπερασπίζονται το ένα το άλλο, ακόμη και έναντι συγγενών πέρα από το βαθμό του πρώτου εξαδέλφου, και να υποβάλουν όλες τις διαφορές μεταξύ τους στην κρίση των μελών. Όποιος ιππότης αρνιόταν να συμμορφωθεί με τη διαιτησία των άλλων, θα εκδιώκετο και οι πρώην σύντροφοί του θα ένωναν τα όπλα τους εναντίον του.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* Charles Buet (1878), *Les ducs de Savoie aux XVe et XVIe siècles* (Περιηγήσεις: Alfred Mame et Fils).
* Cox, Eugene L. (1967). *The Green Count of Savoy: Amadeus VI and Transalpine Savoy in the Fourteenth Century*. Princeton, New Jersey: Princeton University Press. σελίδες 78–79.
Το **Γκασπέ** (γαλλικά: Gaspé) είναι πόλη στην άκρη της χερσονήσου Γκασπέ στην περιοχή Γκασπεζί–Ιλ-ντε-λα-Μαντλέν του ανατολικού Κεμπέκ στον Καναδά. Το Γκασπέ βρίσκεται περίπου 650 χλμ. βορειοανατολικά της Πόλης του Κεμπέκ και 350 χλμ. ανατολικά του Ριμουσκί. Από την Καναδική Απογραφή του 2011, η πόλη είχε συνολικό πληθυσμό 15.163 κατοίκους.
Εκτός από την πόλη, η περιοχή του Γκασπέ περιλαμβάνει τις κοινότητες Καπ-ωζ-Ος, Καπ-ντε-Ροζιέ, Ντάγκλασταουν, Αλντιμόν, Ζερζέ Κοβ, Λ'ανς-α-Φουζέρ, Λ'ανς-α-Βαλλώ, Λ'ανς -ω-Γκριφόν, Πενουίγ, Πετίτ-Καπ, Πετίτ-Ριβιέρ-ω-Ρενάρ, Πουάν-Ζων, Ριβιέρ-ω-Ρενάρ, Ριβιέρ-Μορρίς, Σάντυ Μπιτς, Σαιν-Μαζορίκ, Σαιν-Μωρίς-ντε-λ'Εσουερί, Γουέικχαμ και Γιορκ Σεντρ. Η επικράτεια της πόλης καταλαμβάνει 1.440 τετραγωνικά χιλιόμετρα και γειτονεύει με τη θάλασσα και τον ποταμό Άγιο Λαυρέντιο για περίπου 130 χιλιόμετρα. Τα γαλλικά είναι η πρώτη γλώσσα που μαθαίνει το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού του Γκασπέ, όπου σχεδόν το 90% του πληθυσμού είναι Γαλλοκαναδοί.
Το Γκασπέ είναι η τοποθεσία όπου ο Ζακ Καρτιέ κατέλαβε τη Νέα Γαλλία (πλέον μέρος του Καναδά) στο όνομα του Φραγκίσκου Α’ της Γαλλίας στις 24 Ιουλίου 1534.

Διεθνείς σχέσεις
----------------

Το Γκασπέ είναι αδελφοποιημένο με:

* Χιλή Πουέρτο Μονττ, Χιλή (2005)
* Γαλλία Σαιν-Μαλό, Γαλλία (2009)

Παραπομπές
----------

1. ↑  www150.statcan.gc.ca/t1/tbl1/fr/tv.action?pid=9810000201.
2. ↑  «Gaspé census profile». *2011 Census data*. Statistics Canada. Ανακτήθηκε στις 2 Δεκεμβρίου 2011.
3. ↑  Allaire, Bernard. «Jacques Cartier». Ανακτήθηκε στις 18 Ιουλίου 2016.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 157130462
* LCCN: n82114659
* NKC: ge1147731

 |

 |
Αρχαίο θέατρο Επιδαύρου
Ο **Δήμος Ασκληπιείου** ήταν δήμος του νομού Αργολίδας  που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Ο δήμος λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Επιδαύρου. Βρισκόταν στο κέντρο του νομού και συνόρευε με τους δήμους Ναυπλίου στα δυτικά, τον δήμο Μιδέας στα βόρεια, τον δήμο Επιδαύρου στα ανατολικά και τον δήμο Ασίνης στα νότια και δυτικά. Ο δήμος είχε πληθυσμό 4.804 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001 και καταλάμβανε έκταση 179,3 τ.χλμ.. Πρωτεύουσα του δήμου ήταν το Λυγουριό που ήταν και το μεγαλύτερο χωριό του δήμου.

Κυριότερα αξιοθέατα στον χώρο του δήμου
---------------------------------------

Σημαντικότερο αξιοθέατο του δήμου είναι το αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου, το οποίο είναι από τα καλύτερα σωζόμενα αρχαία θέατρα στον ελλαδικό χώρο, διάσημο για την εξαιρετική ακουστική του. Το καλοκαίρι στο θέατρο της Επιδαύρου ανεβαίνουν θεατρικές παραστάσεις. Την περίοδο αυτή που πραγματοποιείται το Φεστιβάλ Επιδαύρου ο δήμος κατακλύζεται από επισκέπτες. Δίπλα στο αρχαίο θέατρο βρίσκεται και ο αρχαιολογικός χώρος του Ασκληπιείου με το μουσείο. Άλλο σημείο ενδιαφέροντος του δήμου είναι το μουσείο φυσικής ιστορίας, που βρίσκεται στο Λυγουριό και είναι ένα από τα καλύτερα μουσεία φυσικής ιστορίας στην Ελλάδα.

Δημοτικά διαμερίσματα
---------------------

Ο δήμος Ασκληπιού περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:

 **Δ.δ. Ασκληπιείου**  [ 3.131 ]
* το Λυγουριό [ 2.678 ]
* ο Άγιος Ανδρέας [ 51 ]
* το Ασκληπιείο Επιδαύρου (τ. Αρχαία Επίδαυρος) [ 13 ]
* τα Γιαννουλαίικα [ 182 ]
* οι Κοκκινάδες [ 69 ]
* τα Σπηλεία [ 40 ]
* τα Σταματαίικα [ 7 ]
* το Χάνι Μερκούρη [ 27 ]
* τα Χουταλαίικα [ 64 ]

 **Δ.δ. Αγίου Δημητρίου**  [ 925 ]
* το Μετόχι [ 864 ]
* η Γκάτζια [ 61 ]

 **Δ.δ. Αδαμίου**  [ 410 ]
* το Αδάμι [ 358 ]
* ο Άγιος Νικόλαος [ 8 ]
* η Δημοσιά [ 44 ]

 **Δ.δ. Αρκαδικού**  -- το Αρκαδικό [ 338 ]

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ακουστική του αρχαίου θεάτρου-Πανεπιστήμιο Πατρών[*νεκρός σύνδεσμος*] (αρχείο pdf)
2. ↑  «Πληροφορίες για το αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Ιουλίου 2009. Ανακτήθηκε στις 30 Ιουνίου 2009.
3. ↑  Φεστιβάλ Επιδαύρου 2009 Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου 2009 Αρχειοθετήθηκε 2009-07-07 στο Wayback Machine.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Δήμος Ασκληπιείου Αργολίδας
* Υπουργείο εσωτερικών, δήμοι του σχεδίου Καποδίστριας Αρχειοθετήθηκε 2009-09-24 στο Wayback Machine.
* Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Σχέδιο Καποδίστριας: Διοικητική διαίρεση του νομού Αργολίδας |
| --- |
|  |
| Δήμοι | 
* Ναυπλίου
* Άργους
* Ασίνης
* Ασκληπιείου
* Επιδαύρου
* Ερμιόνης
* Κουτσοποδίου
* Κρανιδίου
* Λέρνας
* Λυρκείας
* Μιδέας
* Μυκηναίων
* Νέας Κίου
* Νέας Τίρυνθας
 |
|  |
| Κοινότητες | 
* Αλέας
* Αχλαδοκάμπου
 |

 |
Η Σβετλάνα Αλεξίεβιτς γεννήθηκε στην Ουκρανία αλλά μεγάλωσε στη Λευκορωσία. Κέρδισε το Νόμπελ Λογοτεχνίας του 2015.Τα σύγχρονα χαρακτηριστικά των **γυναικών στη Λευκορωσία** εξελίχθηκαν από τα γεγονότα που συνέβησαν στην ιστορία της Λευκορωσίας, ιδιαίτερα όταν η "έννοια των ίσων δικαιωμάτων για τις γυναίκες πρωτοαναπτύχθηκε και τεκμηριώθηκε στα τέλη του 16ου αιώνα". Ο λεγόμενος Χάρτης του Μεγάλου Δουκάτου του 1588 - ένα από τα πιο σημαντικά νομικά έγγραφα στην ιστορία της Λευκορωσίας, προστατεύει την αξιοπρέπεια των Λευκορωσικών γυναικών σύμφωνα με το νόμο.[1] Οι γυναίκες στη Λευκορωσία και η συμβολή τους στην κοινωνία της Λευκορωσίας γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 8 Μαρτίου, κατά τη Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας.

Πληθυσμός
---------

Το 2000, το 53% του πληθυσμού της Λευκορωσίας ήταν γυναίκες. Η μέση διάρκεια ζωής των γυναικών της Λευκορωσίας είναι περίπου 74 χρόνια.[2]

Ρόλο στην κοινωνία
------------------

Σύμφωνα με την παράδοση, το στρώσιμο του φαγητού στο τραπέζι γίνεται συνήθως από γυναίκες. Η φροντίδα για το νοικοκυριό και την ανατροφή των παιδιών είναι επίσης παραδοσιακά εξουσιοδοτημένες σε αυτές.

Οργανώσεις για τις γυναίκες
---------------------------

Οι φεμινιστικές ομάδες στη Λευκορωσία εμφανίστηκαν για πρώτη φορά το 1991, και στη συνέχεια διαμορφώθηκαν περισσότερο. Οι οργανώσεις αυτές περιλαμβάνουν την Ένωση Γυναικών της Λευκορωσίας (παλαιότερα γνωστή ως Λευκορωσική Επιτροπή των Σοβιετικών Γυναικών), την Ομάδα των Γυναικών στη Λευκορωσία, την Επιτροπή των Μητέρων-Στρατιωτών, το Γυναικείο Χριστιανοδημοκρατικό Κίνημα, το Λευκορωσικό φεμινιστικό κίνημα "Για την Αναγέννηση της Πατρίδας", την Ομάδα των Γυναικών-Ψηφοφόρων και την Φιλελεύθερη Ένωση των Γυναικών.

Δικαιώματα
----------

Οι παντρεμένες γυναίκες στη Λευκορωσία έχουν το δικαίωμα να διατηρήσουν την προσωπική και ιδιωτική περιουσία, το εισόδημα, τις επενδύσεις και άλλα περιουσιακά στοιχεία που έχουν κερδίσει από αυτά.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος θεμάτων σχετιζόμενα με τη Λευκορωσία

Παραπομπές
----------

1. ↑  Belarusian Women as seen Through an Era Αρχειοθετήθηκε 2012-12-03 στο Wayback Machine. United Nations in Belarus.
2. ↑  Belarus, everyculture.com

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Belarus, Countries and Their Cultures
* Women's Day In Belarus: Celebrating The Real Heroes, Belarus Digest, 08 March 2012
* Lalo, Alexei and Nikolai Schitov. Sexualities in Belarus: Some Major Patterns of Sexual Behavior in Society and Their Cultural Background, June 12 - 16, 2001
Ο **Δήμος Παμβώτιδος** ήταν δήμος του νομού Ιωαννίνων. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Ιωαννιτών. Βρισκόταν νότια της λίμνης Παμβώτιδας, πολύ κοντά στην πόλη των Ιωαννίνων. Ο δήμος Παμβώτιδος αποτελούνταν από δεκαπέντε δημοτικά διαμερίσματα. Καταλάμβανε έκταση 135,9 τ.χλμ. και είχε συνολικό πληθυσμό 9.925 κατοίκους. Ήταν ο δεύτερος μεγαλύτερος Δήμος του Ν. Ιωαννίνων σε πληθυσμό με βάση την απογραφή του 2001. Έδρα του δήμου ήταν ο οικισμός Κατσικάς.

Διοίκηση
--------

Ο Δήμος Παμβώτιδος σχηματίστηκε το 1998 με την εφαρμογή του προγράμματος "Καποδίστριας". Από το 2010 και μετά την εφαρμογή του Προγράμματος Καλλικράτης αποτελεί τμήμα του Δήμου Ιωαννιτών. Πρώτος δήμαρχος εξελέγη ο Αργύρης Μάντζιος υποστηριζόμενος από το κόμμα του ΠΑΣΟΚ με το συνδυασμό "Παμβώτιδα Νέα Εποχή". Τον διαδέχτηκε το 2002 ο Γιώργος Κρανάς (1947-2018) ως επικεφαλής του ανεξάρτητου συνδυασμού "Δημοτική Ενωτική Πρωτοβουλία". Το 2006 εξελέγη δήμαρχος ο Ευάγγελος Πήχας υποστηριζόμενος από το ΠΑΣΟΚ.

Διαίρεση
--------

Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:

 **Δ.δ. Κατσικά**  -- ο Κατσικάς [ 2.871 ]
 **Δ.δ. Ανατολικής**  [ 147 ] 
* η Ανατολική [ 109 ]
* η Κοτομίστα [ 38 ]

 **Δ.δ. Βασιλικής**  [ 493 ] 
* η Βασιλική [ 493 ]
* ο Μαβίλλης [ 0 ]

 **Δ.δ. Δαφνούλας**  [ 374 ] 
* η Δαφνούλα [ 287 ]
* ο Γουλάς [ 87 ]

 **Δ.δ. Δροσοχωρίου**  -- το Δροσοχώρι [ 815 ]
 **Δ.δ. Ηλιοκάλης**  -- η Ηλιόκαλη [ 422 ]
 **Δ.δ. Καστρίτσης**  -- η Καστρίτσα [ 668 ]
 **Δ.δ. Κουτσελιού**  [ 1.413 ] 
* το Κουτσελιό [ 1.118 ]
* η Γορίτσα [ 295 ]

 **Δ.δ. Κράψης**  [ 153 ] 
* η Κράψη [ 76 ]
* ο Δρίσκος [ 23 ]
* το Λερούσκο [ 54 ]

 **Δ.δ. Λογγάδων**  -- οι Λογγάδες [ 874 ]
 **Δ.δ. Μουζακαίων**  [ 450 ] 
* οι Μουζακαίοι [ 346 ]
* τα Κυπαρίσσια [ 104 ]

 **Δ.δ. Πλατανιάς**  [ 698 ] 
* η Πλατανιά [ 434 ]
* το Γερακάρι [ 50 ]
* ο Καραδήμας [ 214 ]

 **Δ.δ. Πλάτανος**  (της πρώην κοινότητας Πετροβουνίου) -- ο Πλάτανος [ 215 ]
 **Δ.δ. Χαροκόπιον**  (της πρώην κοινότητας Πετροβουνίου) -- το Χαροκόπι [ 332 ]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Δημοτικές και Περιφερειακές Εκλογές 1998 Αρχειοθετήθηκε 2015-07-08 στο Wayback Machine.
* Δημοτικές και Περιφερειακές εκλογές 2002
* Δημοτικές και Περιφερειακές Εκλογές 2006

|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Σχέδιο Καποδίστριας: Διοικητική διαίρεση του νομού Ιωαννίνων |
| --- |
|  |
| Δήμοι | 
* Ιωαννιτών
* Αγίου Δημητρίου
* Ανατολής
* Ανατολικού Ζαγορίου
* Άνω Καλαμά
* Άνω Πωγωνίου
* Δελβινακίου
* Λάκκας Σουλίου
* Δωδώνης
* Εγνατίας
* Εκάλης
* Ευρυμενών
* Ζίτσας
* Καλπακίου
* Κατσανοχωρίων
* Κεντρικού Ζαγορίου
* Κόνιτσας
* Μαστοροχωρίων
* Μετσόβου
* Μολοσσών
* Μπιζανίου
* Παμβώτιδος
* Πασαρώνος
* Περάματος
* Πραμάντων
* Σελλών
* Τζουμέρκων
* Τύμφης
 |
|  |
| Κοινότητες | 
* Αετομηλίτσας
* Βαθυπέδου
* Βωβούσας
* Δίστρατο
* Καλαρρυτών
* Λάβδανης
* Ματσουκίου
* Μηλιάς
* Νήσου Ιωαννίνων
* Πάπιγκου
* Πωγωνιανής
* Σιράκου
* Φούρκας
 |

 |
Το έκθεμα αυτό είναι πλαστικό (όχι γλυπτό) από τερακότα αττικού εργαστηρίου. Ανήκε στην συλλογή Λεμπ που δωρίστηκε στην Κρατική αρχαιολογική συλλογή Μονάχου και εκτίθεται εκεί.

Περιγραφή
---------

Είναι κατασκευασμένο από ερυθρόφαιο πηλό. Παρουσιάζει μια γυναίκα που στέκει όρθια. Φοράει χιτώνα και μανδύα, που καλύπτουν όλο το σώμα, ενώ ο χιτώνας αφήνει το δεξί στήθος ελαφρώς ακάλυπτο. Το αριστερό χέρι είναι πίσω από τη μέση, ενώ με το δεξί χέρι κρατούσε κάποιο σκεύος. Το χέρι μαζί με το αντικείμενο έχουν χαθεί. Η κεφαλή είναι στραμμένη προς το αντικείμενο, και το παρατηρεί. Το σώμα είναι ελαφρώς στριμμένο, ο θώρακας λίγο προς τα δεξιά, ενώ τα πόδια λίγο προς τα αριστερά από τον παρατηρητή.

Ερμηνεία και ιστορική τοποθέτηση
--------------------------------

Πρόκειται για αγαλματάκι από τερακότα. Η όλη σύνθεση παρουσιάζει ευλαβική αριστοκρατική γυναίκα, που ίσως κάνει σπονδή μπροστά σε κάποιο ιερό ή βωμό. Παρουσιάζει το ίδιο θέμα όπως το πήλινο αγαλματάκι θυσιάζουσας γυναίκας, είναι όμως μεταγενέστερο, και αναγνωρίζεται ως αριστουργηματικό έργο του 4ου αιώνα π.Χ..

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Αρχαιολογία | Πύλη Αρχαιολογία |

* Τζέιμς Λεμπ (1867-1933), Γιοχάνες Ζίβεκινγκ (1869-1942) (1916). *Die Terrakotten der Sammlung Loeb, Band 1*. München: A. Buchholz. Ανακτήθηκε στις 14 Μαΐου 2011.
Στην ελληνική μυθολογία ο **Δεξικρέοντας** (***Δεξικρέων***) ήταν Σάμιος έμπορος που, όταν μια ημέρα «έπιασε» λιμάνι στην Κύπρο, έλαβε εντολή από τη θεά Αφροδίτη να γεμίσει το πλοίο του αποκλειστικά και μόνο με νερό και στη συνέχεια να ανοιχθεί στο πέλαγος. Ο Δεξικρέων έκανε ό,τι του είχε πει η θεά. Σε μια στιγμή απλώθηκε νηνεμία, η οποία κράτησε πολλές ημέρες, και τα πλοία παρέμεναν ακίνητα. Τότε οι πλοίαρχοί τους απέστειλαν με βάρκες ανθρώπους στον Δεξικρέοντα για να αγοράσουν νερό. Το απροσδόκητο αυτό εμπόριο άφησε μεγάλα κέρδη στον Δεξικρέοντα, που έστησε άγαλμα στη θεά.

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Μυθολογία
* Πύλη:Ελληνική μυθολογία
 |

 |
Το ***Γυμνό*** του Δημήτρη Γαλάνη (1879-1966) είναι μία ελαιογραφία σε μουσαμά διαστάσεων 19 x 30 εκ. που χρονολογείται στα μέσα περίπου του 20ού αιώνα. Εκτίθεται στο Παράρτημα Κέρκυρας της Εθνικής Πινακοθήκης και Μουσείου Αλεξάνδρου Σούτζου.

Ο Πίνακας
---------

Στο έργο απεικονίζεται μια γυναικεία μορφή σε οπίσθια όψη, ξαπλωμένη σε λευκό σεντόνι, με λυγισμένα γόνατα και τον κορμό της σχεδόν όρθιο. Η απεικόνιση γυμνών σωμάτων υπήρξε συνηθισμένο θέμα στα έργα χαρακτικής του Γαλάνη όχι όμως σε ότι αφορά τα έργα ζωγραφικής του όπου αντλούσε τη θεματολογία του από την καθημερινή ζωή και τα τοπία της Νότιας Γαλλίας. Στο συγκεκριμένο πίνακα αποδίδεται μέσα από το συνδυασμό και την παράθεση των χρωμάτων η μορφολογία και η πλαστικότητα του γυναικείου σώματος. Οι εναλλαγές του φωτός αποδίδονται με την κλιμάκωση των τριών χρωμάτων που απαρτίζουν την εικόνα, δηλαδή το πέρασμα από το σκοτεινό μαύρο φόντο στο γήινο θερμό της γυναικείας σάρκας μέχρι το λευκό του σεντονιού, όπου πινελιές από μαύρο και γαιώδες δημιουργούν τον ρυθμό των πτυχώσεων. Η ρευστότητα με την οποία εξαπλώνονται οι πινελιές δημιουργεί την αίσθηση της συνεχούς κίνησης και αποδίδει επιτυχημένα τους όγκους.

Επιρροές του καλλιτέχνη
-----------------------

Ο Δημήτρης Γαλάνης ήταν σημαντικός χαράκτης σε ευρωπαϊκό επίπεδο και πρωτοπόρος καλλιτέχνης της νεοελληνικής χαρακτικής. Δεν αναλώθηκε στις ακαδημαϊκές τάσεις των χρόνων της μαθητείας του, ούτε όμως δέχτηκε τη διάλυση των μορφών σε φως και χρώμα σύμφωνα με τις τάσεις του ιμπρεσιονισμού. Στα πρώιμα έργα του είναι ευδιάκριτες οι επιρροές από τον Σεζάν και τα κινήματα του κυβισμού και του φωβισμού ενώ μεταγενέστερα απέκτησε ένα προσωπικό ύφος, που βασιζόταν στις αρχές της κλασικής παράδοσης που εκπροσωπούσε ο Αντρέ Ντερέν, στενός φίλος του Έλληνα καλλιτέχνη. Πιο συγκεκριμένα, χρησιμοποιεί σκοτεινά, καφετιά και ελαιώδη χρώματα που χαρακτήρισαν τη ζωγραφική της περιόδου του Μεσοπολέμου. Ο Γαλάνης πειραματίστηκε με την απλοποίηση της φόρμας, τη γλυπτική δύναμη της πινελιάς και την απόδοση μιας εύρωστης ερμηνείας της ζωγραφικής.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Γυμνό». *corfu.nationalgallery.gr*. Εθνική Πινακοθήκη και Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου, Παράρτημα Κέρκυρας. Ανακτήθηκε στις 6 Οκτωβρίου 2016.
2. ↑  «Γαλάνης Δημήτριος (1879 Αθήνα - 1966 Αθήνα)». *nationalgallery.gr*. Εθνική Πινακοθήκη. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Μαρτίου 2017. Ανακτήθηκε στις 6 Οκτωβρίου 2016.

Πηγές
-----

1. Εθνική Πινακοθήκη και Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου,*Εθνική Πινακοθήκη 100 χρόνια* β΄έκδοση, Αθήνα 2001, ISBN 960 7791 02 9
2. Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων για τον κοινοβουλευτισμό και τη Δημοκρατία, *Έργα Τέχνης από τη συλλογή της Βουλής των Ελλήνων* β΄ αναθεωρημένη έκδοση, 2010, ISBN 978 960 6757 29 7
3. Εθνική Πινακοθήκη και Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου, "Ελληνική Ζωγραφική, Μόνιμες Συλλογές", ISBN 978 960 7791 36 8

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη Ιστοσελίδα Εθνικής Πινακοθήκης-Μουσείου Αλεξάνδρου Σούτζου Αθηνών
* Επίσημη Ιστοσελίδα Παραρτήματος της Εθνικής Πινακοθήκης στην Κέρκυρα
Ο **Γιώργος Νάζος** (1862 – 1934) ήταν Έλληνας καθηγητής μουσικής και διευθυντής του Ωδείου Αθηνών. Καταγόταν από μια γνωστή οικογένεια της Τήνου. Αναγνωρίστηκε για το μουσικό ταλέντο του σε νεαρή ηλικία. Το 1881 μετέβη στο Μόναχο της Γερμανίας για να σπουδάσει πιάνο και ανώτερη μουσική θεωρία, επιστρέφοντας στην Ελλάδα το 1886.

Καριέρα
-------

Το 1891 ο Νάζος διορίστηκε μουσικός διευθυντής του Ωδείου Αθηνών, το οποίο αναδιοργάνωσε προσλαμβάνοντας ξένους εκπαιδευτές. Συγκεκριμένα προχώρησε σε εκγερμανισμό του προγράμματος σπουδών, ίσως επηρεασμένος από τις σπουδές του στο Μόναχο. Εφάρμοσε προοδευτικές εκπαιδευτικές μεθόδους και δημιούργησε τη μαθητική ορχήστρα του ωδείου. Αυτή ήταν το πρώτο βήμα στην ίδρυση αυτού που έγινε η μετέπειτα Κρατική Ορχήστρα Αθηνών μετά την εθνικοποίηση. Επίσης ίδρυσε (ή έπαιξε σημαντικό ρόλο) στην ίδρυση των τμημάτων δράματος, όπερας, Βυζαντινής μουσικής και στρατιωτικής μπάντας του ωδείου ενώ συνέβαλλε στην θέσπιση της σχετικής νομοθεσίας για την μουσική εκπαίδευση. Ως καθηγητής δίδαξε πιάνο, φωνητική και μουσική θεωρία.

Στον τομέα του ασχολήθηκε με την επιστημονική έρευνα και συνέλεξε ελληνικά παραδοσιακά τραγούδια από την Πελοπόννησο και την Κρήτη. Αυτή η έρευνα δημοσιεύθηκε στην Αθήνα με τίτλο Πενήντα δημώδη άσματα Πελοποννήσου και Κρήτης.

Ο Νάζος ήταν αφοσιωμένος επαγγελματίας μουσικός. Η συμβολή του σε ωδεία, σχολές, ορχήστρες και θέατρα ήταν σημαντική. Μέσα από 30 χρόνια προσπάθειας, έθεσε τα θεμέλια της ελληνικής μουσικής παιδείας.

Πηγές
-----

* Κατοχιάνου Α. Τηλιακός Κ, Τσέλικας Ι. (2004). ). Εγκυκλοπαιδικό λεξικό της κλασικής μουσικής. Αθήνα, Δημοσιογραφικός οργανισμός Λαμπράκη.
* Λεοτσάκος Γ. Σύγχρονη ελληνική μουσική: Το Ωδείο Αθηνών και η Ελληνική Σχολή. Ανακτήθηκε από το
* Λεοτσάκος Γ. (1999). Λύχνος υπό τον μόδιον.
* Νάζος Γ. (1931). Η περισυλλογή των δημωδών ασμάτων. Μουσικά χρονικά. 3, 1-4.
* Πάτσης, Κ. (1979). Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια, τόμος 18, σελ. 228-229.
* Πουρνάρα Ε. Μπουγάς Ν. (2001). Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, τόμος 44 σελ. 304.
* Romanou K. (2009). *Serbian & Greek Art Music – A Patch to Western Music History*. Chicago, IL: The University of Chicago Press.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.eens.org/EENS\_congresses/2014/charkiolakis\_alexandros.pdf.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 292083067

 |

 |
Ο **δεποτάτος** είναι εκκλησιαστικός αξιωματούχος της Μεγάλης Εκκλησίας.

Κατατάσσεται από τον Γεώργιο Κωδινό τον Κουροπαλάτη στην ένατη πεντάδα τέταρτος τη τάξει. Ενώ από τον κατάλογο του Συντάγματος Ιερών Κανόνων κατατάσσεται τέταρτος στην τρίτη πεντάδα του αριστερού χορού των οφφικίων. Από το Μέγα Ευχολόγιο δέκατος τέταρτος στον αριστερό χορό, ενώ όσον αφορά στην τάξη των οφφικίων και των αρχόντων της Μεγάλης Εκκλησίας είναι τελευταίος απ' όλα τα οφφίκια.

Καθήκοντα
---------

Τα καθήκοντα των δεποτάτων είναι:

* να καλούν τους άρχοντες ενώπιον του αρχιερέα,
* να προπορεύονται του αρχιερέα στις λιτανείες ή σε άλλες τελετές
* να προπορεύονται κρατώντας λαμπάδα του διακόνου ή του ιερέα που πηγαίνει στον άμβωνα να διαβάσει το Ευαγγέλιο
* να προπορεύονται με λαμπάδα των Τιμίων Δώρων όταν τα πηγαίνει, στη Μεγάλη Είσοδο, στην Αγία Τράπεζα ο ιερέας και όταν, μετά τη Θεία Κοινωνία, τα ξαναφέρνει στην Πρόθεση
* προ του ιερού βήματος να οδηγούν όσους θέλουν να λάβουν τα άχραντα μυστήρια.
* Κατά τον Νικήτα Μαρωνείας (Χαρτοφύλακα), ο δίγαμος δεποτάτος «φιλανθρώπως» αποκαθίσταται εις την του δεποτάτου ενέργειαν, εκτελέσας πρότερον το κανονικώς επιβληθέν αυτώ επιτίμιον του διγάμου.

Σημειωτέον ότι δεποτάτος του ναού της Αγίας Σοφίας ονομαζόταν ο Βυζαντινός αυτοκράτορας κατά την τελετή της στέψης του.  

Σήμερα τα καθήκοντα του άλλοτε Δεποτάτου έχουν επιφορτισθεί αντίστοιχα οι Γραμματείς των Μητροπολιτών, οι επισκοπικοί τελετάρχες, συνήθως Πρωτοσύγκελοι καθώς και βοηθητικό προσωπικό όπως νεωκόροι και τα λεγόμενα «παπαδάκια».

Παραπομπές
----------

1. ↑  Γεώργιος Κωδινός (Κουροπαλάτης), "Περί των οφφικίων της Μεγάλης Εκκλησίας"
2. ↑  έκδοση Ράλλη - Ποτλή

Πηγές
-----

* Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια Πυρσός, τόμος 9, σελ. 48
Η **Γκερνίκα** (επίσημα **Γκερνίκα-Λούνο**, βασκική γραφή Gernika-Luno, ισπανική γραφή Guernica y Luno) είναι κωμόπολη του εσωτερικού της επαρχίας της Βισκαΐας στη Χώρα των Βάσκων στη βόρεια Ισπανία. Συμβολικά είναι ιδιαίτερα σημαντική λόγω της διαχρονικής της θέσης ως σημείο σύγκλισης του Συμβουλίου της Βισκαΐας από τον μεσαίωνα μέχρι σήμερα γύρω από το Δέντρο της Γκερνίκα, σύμβολο των βασκικών νόμων και ελευθεριών και του βομβαρδισμού της κατά τη διάρκεια του Ισπανικού Εμφυλίου από τη Λεγεώνα Κόνδορ τον Απρίλιο του 1937, γεγονός που ενέπνευσε τον ομώνυμο πίνακα του Πάμπλο Πικάσο.

Ο σημερινός δήμος αποτελείται από δύο αστικά σώματα, την ομώνυμη κωμόπολη και τον οικισμό Λούνο και αποτελεί ένα από τους σημαντικότερους αστικούς πυρήνες του εσωτερικού της επαρχίας με 16.915 κατοίκους το 2014.

Δείτε επίσης
------------

* *Γκερνίκα* (πίνακας ζωγραφικής)
* 2293 Γκουέρνικα (αστεροειδής)

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικών της Ισπανίας: «Municipal Register of Spain of 2022» 16  Μαΐου 2022. σελ. 1,235.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 136031379
* LCCN: n79100757
* GND: 4022464-8
* SUDOC: 027596494
* BNF: cb11960239p (data)
* NKC: xx0103223

 |

 |
Ο **Γυμναστικός Σύλλογος «Ο Κόροιβος»** (**ΓΣΚ**) είναι κυπριακός γυμναστικός σύλλογος με έδρα την Πάφο.

Ίδρυση
------

Ο Γυμναστικός Σύλλογος «Ο Κόροιβος» ιδρύθηκε στις 28 Νοεμβρίου 1898 ύστερα από γενική συνέλευση στο αναγνωστήριο «Ομόνοια». Την ιδέα είχε συλλάβει ο σχολάρχης της πόλης Τηλέμαχος Καλλονάς. Πρώτος πρόεδρος του συλλόγου ήταν ο γιατρός Ηλίας Μαλιώτης. Με παραχώρηση γης από τη μητρόπολη Πάφου, ο σύλλογος προχώρησε στη δημιουργία γυμναστηρίου, τα εγκαίνια του οποίου πραγματοποιήθηκαν το Μάρτιο του 1899 με τη διοργάνωση αγώνων στίβου και την υποστήριξη των αρχών της πόλης και της εκκλησίας.

Με την πάροδο των χρόνων η δραστηριότητα του ΓΣΚ ατόνησε και στη συνέχεια ο σύλλογος περιήλθε σε κατάσταση παρακμής. Ως αποτέλεσμα, το 1932, δημιουργήθηκε νέος γυμναστικός σύλλογος στην πόλη, ο Γυμναστικός Σύλλογος «Κινύρας». Το 1948 ο Γυμναστικός Σύλλογος «Κινύρας» αποκλείστηκε από τις αθλητικές διοργανώσεις με απόφαση της Τοπικής Επιτροπής ΣΕΓΑΣ Κύπρου. Ταυτόχρονα επανιδρύθηκε από τον Δήμαρχο Πάφου Χριστόδουλο Γαλατόπουλο ο Γυμναστικός Σύλλογος «Κόροιβος» ο οποίος πήρε τη θέση του Γυμναστικού Συλλόγου «Κινύρα».

Έδρα
----

Έδρα του συλλόγου ήταν το Στάδιο ΓΣ Κόροιβος και στη συνέχεια το Παφιακό Στάδιο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Κυπριακή Ομοσπονδία Ερασιτεχνικού Αθλητισμού Στίβου». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Σεπτεμβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 19 Σεπτεμβρίου 2016.
2. 1 2 3  Στυλιανού 2016, σελ. 12-15
3. 1 2  «ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΑΠΟΠ ΑΠΟ ΤΟ 1953». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Σεπτεμβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 19 Σεπτεμβρίου 2016.

Βιβλιογραφία
------------

* Στυλιανού, Πάμπος (2016). *Η μεγάλη ρήξη του 1948 και η ψευδεπίγραφη ενοποίηση του κυπριακού αθλητισμού* (PDF). Κύπρος: Χαραυγή. σελ. 12-15. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 23 Ιουλίου 2021. Ανακτήθηκε στις 23 Ιουλίου 2021.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* ΓΣΚ, επίσημος λογαριασμός στο Facebook.

|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Γυμναστικοί Σύλλογοι Κύπρου |
| --- |
|  |
| Ενεργοί | 
* Γυμναστικός Σύλλογος «Ευαγόρας» (Αμμόχωστος)
* Γυμναστικός Σύλλογος «Ο Ζήνων» (Λάρνακα)
* Γυμναστικός Σύλλογος «Ο Κόροιβος» (Πάφος)
* Γυμναστικός Σύλλογος «Τα Ολύμπια» (Λεμεσός)
* Γυμναστικός Σύλλογος «Τα Παγκύπρια» (Λευκωσία)
* Γυμναστικός Σύλλογος «Πράξανδρος» (Κερύνεια)
 |
|  |
| Ανενεργοί | 
* Γυμναστικός Σύλλογος «Κινύρας» (Πάφος)
 |

 |
Το **Γκεντόνγκ Κίρτια** (μπαλινέζικα: Gedong Kirtya) είναι βιβλιοθήκη που βρίσκεται στην πόλη Σινγκαράτζα του Μπαλί. Ιδρύθηκε το 1928 από την τότε ολλανδική διοίκηση του νησιού και πήρε το όνομά της από τη σανσκριτική λέξη για την "προσπάθεια". Βρίσκεται στο σύμπλεγμα κτιρίων Sasana Budaya, το παλιό ανάκτορο του βασιλείου του Μπουλελένγκ.

Η βιβλιοθήκη διαθέτει συλλογές λοντάρ (αρχαία ιερά κείμενα γραμμένα σε φύλλα), επιγραφών γραμμένων σε χάλκινες πλάκες καθώς και σε χαρτί, γραμμένες τόσο στο μπαλινέζικο όσο και στο λατινικό αλφάβητο. Το Γκεντόνγκ Κίρτια είναι η μοναδική βιβλιοθήκη λοντάρ στον κόσμο. 

Υπάρχουν σχέδια ώστε το Γκεντόνγκ Κίρτια να μετατραπεί σε βιβλιοθήκη-μουσείο στο μέλλον. Το μουσείο θα καλύπτει ολόκληρο το σύμπλεγμα Sasana Budaya.

Παραπομπές
----------

Bali, Lonely Planet (2003)