recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Οι **Αλιζώνες** είναι ασαφής λαός που εμφανίζεται στην Ιλιάδα του Ομήρου ως σύμμαχοι της Τροίας κατά τη διάρκεια του Τρωικού Πολέμου. Οι αρχηγοί τους ήταν ο Οδίος και ο Επίστροφος, που λέγεται στη Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου ότι ήταν υιοί ενός ανθρώπου που ονομαζόταν Μέκιστος. Σύμφωνα με τον Όμηρο, οι Αλιζώνες προέρχονταν από την «Αλύβη πέρα μακριά, όπου είναι η γενέτειρα του αργύρου...». Ο Στράβων (στο *Γεωγραφικά* του) εικάζει ότι το «Αλύβη πέρα μακριά» μπορεί αρχικά να διαβάζονταν ως «Χαλύβη πέρα μακριά» και προτείνει ότι οι Αλιζώνες μπορεί να ήταν Χάλυβες, καθώς και Χάλδιοι. Η εικασία του Στράβονα που εξισώνει τους Αλιζώνες με τους Χάλυβες εξακολουθεί να έχει υποστηρικτές, όπως ο Ρώσος ιστορικός Ίγκορ Μ. Ντιάκονοφ.

Υπήρξαν πολλές άλλες εικασίες σχετικά με την προέλευση του ονόματος «Αλιζώνες», με τις συνδέσεις τόσο με τις «Αμαζόνες» και με τον ποταμό Άλυς να προτείνονται. Δεν είναι καν σαφές ότι ο Όμηρος πίστευε ότι οι Αλιζώνες υπήρχαν πραγματικά.

Ο σχολιαστής του Ομήρου πήρε το όνομα από το *άλας*, εξηγώντας ότι ζούσαν σε μια γη που περιβαλλόταν από τη θάλασσα. Ωστόσο, ανέφερε αλλού ότι ο Οδίος ήταν αρχηγός των Παφλαγόνων. Ο Ηρόδοτος (4.17, 52) τοποθέτησε τους Αλιζώνες μεταξύ των Σκυθών στην περιοχή της σύγχρονης Βίνιτσα της Ουκρανίας, ενώ ο Έφορος, εξισώνοντάς τους με τις Αμαζόνες, τους εντόπισε κοντά στην Κύμη στη Μικρά Ασία. Ένας μεταγενέστερος μαθητής του Ομήρου τους αποκαλεί θρακική φυλή. Εν τω μεταξύ, ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος, ο Εκαταίος ο Μιλήσιος, ο Μενεκράτης ο Ελαΐτης και ο Παλαιφάτος τοποθέτησαν τους Αλιζώνες, ή Αλαζώνες, στη Μυσία.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑  *The Greek Colonization of the Black Sea* σελ. 74
Ο **αμαμηλιστής** (λατινική και επιστημονική ονομασία *Hamamelistes*) είναι γένος ημίπτερων εντόμων, που ανήκει στην οικογένεια της μελίγκρας, τις αφιδίδες. Περιγράφηκε επιστημονικά για πρώτη φορά το 1867 από τον Αμερικανό εντομολόγο Χένρυ Σάιμερ. Είναι μικρά έντομα (αφίδες), που ζουν σε πολυάριθμες ομάδες πάνω σε φυτά τρεφόμενα με τον χυμό τους, τον οποίο απομυζούν με ειδικά όργανα (η ονομασία του γένους παραπέμπει σε οικογένεια φυτών, τα αμαμηλιδοειδή, από τα οποία μεταξύ άλλων τρέφεται ο αμαμηλιστής). Σήμερα αναγνωρίζονται γενικώς τρία είδη αμαμηλιστή, τα εξής:

* *Hamamelistes betulinus* (de Horváth, 1896)
* *Hamamelistes cristafoliae* (Monzen, 1954)
* *Hamamelistes spinosus* (Shimer, 1867)

Τα είδη αυτά ζουν στην Ευρώπη, στις ΗΠΑ και στον Καναδά.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  «Hamamelistes Shimer, 1867». *www.gbif.org* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 23 Φεβρουαρίου 2021.

Πηγές
-----

* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 4, σελ. 638
Η **Αμεναΐς Καβανιάρη** (-1889) ήταν Ελβετίδα εκπαιδευτικός στην Ελλάδα του 19ου αιώνα και ευεργέτης της Ελλάδος. Γεννήθηκε στην Ελβετία και ήταν έξοχα μορφωμένη, πολύγλωσση, μουσικός και δεξιοτέχνης του πιάνου. Είχε αποκατασταθεί από καιρό στην Ελλάδα και εργαζόταν ως οικιακή παιδαγωγός των θυγατέρων της Βαρωνίδας συζύγου του Σίμωνος Σίνα. Προτάθηκε από την Βαρωνίδα σύζυγο του Σίμωνος Σίνα, διορίστηκε και διετέλεσε για πολλά χρόνια (1860 - 1878) πρώτη Διευθύντρια του Αρσακείου Παρθεναγωγείου. Ασχολήθηκε με πολύ ζήλο και έφερε αρκετές καινοτομίες στην σχολική και κοινωνική εκπαίδευση των μαθητριών, ενώ κάθε διετία επισκέπτονταν τα καλύτερα σχολεία της Ευρώπης, από όπου και εισήγαγε τις καλλίτερες και νεώτερες μεθόδους. Με δική της πρωτοβουλία ιδρύθηκε το νηπιαγωγείο του Αρσακείου. Μετά την αποχώρησή της συνέχισε να ασχολείται και να προσφέρει προς την Ελλάδα. Απεβίωσε το 1889 αφήνοντας μεγάλη περιουσία, η οποία όρισε να διατεθεί προς όφελος των εκπαιδευτικών και φιλανθρωπικών ιδρυμάτων της Αθήνας, του Ευαγγελισμού, Ερυθρού Σταυρού, Εργαστηρίου των Απόρων Γυναικών, τον Σύλλογο Παρνασσό, το Ορφανοτροφείο Χατζή-Κώστα, το Αρσάκειο, το Αμαλίειο ορφανοτροφείο, το Πτωχοκομείο, την Εταιρεία των Φίλων του λαού, το Οφθαλμιατρείο, και το Άσυλο των εκθέτων.

Πηγές
-----

* Μαρία Αλεξανδρίδου (1936). Φιλεκπαιδευτική Εταιρεία, επιμ. *Φυσιογνωμίαι τινές αρσακειάδων : επ'ευκαιρία της εκατονταετηρίδος της Φιλεκπαιδευτικής Εταιρείας*. Αθήνα: χ.ε. Ανακτήθηκε στις 27 Νοεμβρίου 2010.  (pdf)
* ανώνυμος (25 Ιουνίου 1889). Γ. Κασδόνης, επιμ. *Δελτίον της Εστίας - Τόμ. 13, Αρ. 652*. Αθήνησι: Εκ των τυπογραφείων των καταστημάτων Ανέστη Κωνσταντινίδου. Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2010. [*νεκρός σύνδεσμος*]
Ο **Αναστάσιος Παναγιωτόπουλος** (Λάβδας Ηλείας 1859 - 22 Οκτωβρίου 1939) ήταν επιχειρηματίας και πολιτικός, βουλευτής και Δήμαρχος Πειραιά.

Γεννήθηκε στο χωριό Λάβδας της επαρχίας Ολυμπίας τότε του νομού Μεσσηνίας, σημερινή Θεισόα του νομού Ηλείας. Τελείωσε το σχολείο στην γενέτειρα του και νέος βρέθηκε στον Πειραιά. Σε λίγα χρόνια κατάφερε να γίνει επιχειρηματίας και να ανοίξη δική του τράπεζα. 

Τον συνέδεε προσωπική φιλία με τον Ελευθέριο Βενιζέλο και πολιτεύτηκε με το Κόμμα Φιλελευθέρων όπου εκλέχτηκε τρεις φορές βουλευτής Αττικοβιωτίας. Το 1914 εκλέχτηκε δήμαρχος Πειραιά και έως το 1925 διετέλεσε συνολικά πέντε φορές.

Πηγές
-----

* *Ολυμπιακά Χρονικά*, τόμος Γ΄, συλλογικό έργο, Έκδοσις συλλόγου Ολυμπίων, Αθήναι 1972, σελίδα 246, κεφάλαιο υπό τον Αντώνιο Θ. Παπαγεωργίου.
O **Λόρδος Χένρι Αρθούρος Τζώρτζ Σόμερσετ** (17 Νοεμβρίου 1851 - 26 Μαΐου 1926) ήταν τρίτος γιος του Χένρι Σόμερσετ, 8ου δούκα του Μπωφόρ και της Λαίδης Τζωρτζιάνας Καρλόττας Κάρζον κόρης του Ρίτσαρντ Κάρζον - Χάου, 1ου κόμη του Χάου. Διορίστηκε επικεφαλής των στάβλων του μελλοντικού Εδουάρδου Ζ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου και Κύριος των Βασιλικών Ιππικών Φρουρών. Ο Λόρδος Αρθούρος Σόμερσετ συνδέθηκε με το *"Σκάνδαλο της Οδού Κλίβελαντ"* και αναγνωρίστηκε από πολλές αρσενικές πόρνες σαν πελάτης τους. Ανακρίθηκε από την Αστυνομία (7 Αυγούστου 1889), το περιεχόμενο της ανάκρισης δεν καταγράφηκε αλλά προκλήθηκε η παρέμβαση του Γενικού Εισαγγελέα για την παραβίαση του Άρθρου 11 του Ποινικού Νόμου 1885. 

Ένα κομμάτι χαρτιού τοιχοκολήθηκε πάνω από το όνομα του Σόμερσετ καθώς η μαρτυρία του θεωρήθηκε ευαίσθητη. Ακούγεται ότι έδωσε στην Αστυνομία το όνομα ενός εξέχοντος μέλους της βασιλικής Οικογένειας του πρίγκιπα Αλβέρτου Βίκτωρ δεύτερου σε σειρά διαδοχής του θρόνου για συμμετοχή του σε ομοφυλοφιλικά όργια. Ο Υπουργός Εσωτερικών έδωσε εντολή στον Διευθυντή να μην προχωρήσει σε περισσότερες ενέργειες.
Η Αστυνομία έκανε νέες αναφορές για τον Σόμερσετ ενώ ο δικηγόρος του είχε φροντίσει να υπερασπιστεί τα παιδιά που είχαν συλληφθεί για το σκάνδαλο. Η Αστυνομία συνάντησε τον Σόμερσετ δεύτερη φορά στις 22 Αυγούστου και του έδωσε την άδεια να εγκαταλείψει τη χώρα.
Ο Λόρδος Αρθούρος πήγε στην αρχή στο Χόμπουργκ και στη συνέχεια επέστρεψε στην Αγγλία αλλά όταν ακούστηκαν νέες κατηγορίες σε βάρος του δραπέτευσε ξανά στη Γαλλία. Από τη Γαλλία ταξίδευσε στην Κωνσταντινούπολη, τη Βουδαπέστη, τη Βιέννη μέχρι την τελική του επιστροφή στη Γαλλία που παρέμεινε μέχρι τον θάνατο του το 1926 σε ηλικία 74 ετών.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*. p2469.htm#i24685.
2. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
3. ↑  H. Montgomery Hyde, "The Cleveland Street Scandal" (W.H. Allen Ltd, 1976), p. 32-3.
4. ↑  H. Montgomery Hyde, "The Cleveland Street Scandal" (W.H. Allen Ltd, 1976), p. 35.
5. ↑  Kaplan, Morris B. (2005), Sodom on the Thames: Sex, Love, And Scandal in Wilde Times, Cornell University Press.

Πηγές
-----

* H. Montgomery Hyde, "The Cleveland Street Scandal" (W.H. Allen Ltd, 1976)
* Kaplan, Morris B. (2005), Sodom on the Thames: Sex, Love, And Scandal in Wilde Times, Cornell University Press
**Αμανίδες πύλες** ονομάζονταν οι νότιες Κιλίκιες πύλες, δηλαδή τα στενά περάσματα από την Κιλικία προς τη Συρία. (Βλ. και Κιλίκιες πύλες). Ονομάσθηκαν έτσι από το βουνό Αμανός. Αποτελούνταν από δύο χαράδρες, τελείως ξεχωριστές η μία από την άλλη. Η μία από αυτές ήταν γνωστή τον Μεσαίωνα με την ονομασία **Πορτέλλα**, αργότερα από τους Τούρκους **Σακάλ-Τουτάν** και τέλος από τους Άγγλους *Cicilian Gates* (δηλ. «Κιλίκιες πύλες»).

Οι Αμανίδες Πύλες και η περιοχή τους είχαν στρατηγική σημασία, που εκτιμήθηκε όχι μόνο από τον Δαρείο Γ΄ (που οδήγησε μέσα από αυτές τα στρατεύματά του στην πεδιάδα της Ισσού, προκειμένου να αντιμετωπίσει τον Μέγα Αλέξανδρο), αλλά και στη νεότερη εποχή από σύγχρονους στρατιωτικούς, όπως τους Γερμανούς στρατιωτικούς συμβούλους του Οθωμανού Τζεμάλ Πασά κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Στην αρχή της χαράδρας Σακάλ-Τουτάν ήταν κτισμένη μια πύλη, που ήταν γνωστή στους ναυτικούς της Ανατολικής Μεσογείου ως «η Πύλη του Ιωνά». Αυτό γιατί κατά την παράδοση στο μέρος αυτό το θαλάσσιο κήτος έβγαλε από το στομάχι του τον Προφήτη Ιωνά. Το συγκεκριμένο μνημείο δεν σώζεται σήμερα, καθώς καταστράφηκε από τυμβωρύχους-αρχαιοκάπηλους που πίστευαν ότι ήταν θαμμένος εκεί ο Μέγας Αλέξανδρος και επομένως ότι ίσως να εύρισκαν εκεί θησαυρούς.
Ο **Αναστάσιος Χομπίτης** (Ροδακινό Ρεθύμνου, 1895 - 25 Φεβρουαρίου 1990) ήταν Κρητικός αξιωματικός της χωροφυλακής και συνεργάτης του Ελευθερίου Βενιζέλου, ο πρώτος πρόεδρος της Παγκρήτιας Ένωσης και Γενικός Διοικητής Κρήτης.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Καταγόταν από τα Σφακιά. Το 1914 πολέμησε εθελοντικά στον πόλεμο για τη Βόρεια Ήπειρο και εν συνεχεία στη Μικρασιατική Εκστρατεία. Κατά την τελευταία κυβερνητική θητεία του Ελευθερίου Βενιζέλου υπήρξε υπασπιστής του ως αξιωματικός της χωροφυλακής. Το 1948 ανέλαβε Υπουργός-Γενικός Διοικητής της Κρήτης. Παράλληλα, από το 1945 ως το 1956 διετέλεσε πρόεδρος της Παγκρήτιας Ένωσης και πρόεδρος της νεοσύστατης Παννησιωτικής Ενώσεως Αγώνα για την Απελευθέρωση της Κύπρου. 

Τιμήθηκε από την Εκκλησία με το αξίωμα του πατριαρχικού οφικίου και από την Ακαδημία Αθηνών για τη δράση του υπέρ της Βορείου Ηπείρου.

Βιβλιογραφία
------------

* Κελαϊδής Πάρης, *Μια ζωή δοσμένη στην πατρίδα", Ιδιωτική Έκδοση, Αθήνα 1988, σελ. 302.*

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Δίκτυο Βιβλιοθηκών Δήμου Θεσσαλονίκης». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 3 Μαΐου 2013.
2. ↑  Χρονικό του 20ού αιώνα- 1990, εκδόσεις Τέσσερα Έψιλον, 1991, σελ. 187.
3. ↑  Παγκρήτιος Ένωσις Αρχειοθετήθηκε 2013-02-28 στο Wayback Machine. Διατελέσαντες πρόεδροι, ανάκτηση 3-5-2013.
4. ↑  Πέθανε ο Στρατηγός Αναστάσιος Χομπίτης Ένας εξέχων Κρητικός, "Ανατολή", φύλλο 28/2/1990, σελ. 3.
Η **Όλγα (Olga)** είναι ένας αρκετά μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,74. Ανακαλύφθηκε το 1891 από τον Αυστριακό αστρονόμο Γιόχαν Παλίζα, που παρατηρούσε από τη Βιέννη.

Φυσικά χαρακτηριστικά
---------------------

Η μέση διάμετρος της Όλγας υπολογίζεται σε 68 χιλιόμετρα, ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 327 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Με αυτή την πυκνότητα, η επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Όλγας θα είναι 1,9 cm/sec2 (515 φορές μικρότερη από την αντίστοιχη γήινη), ενώ η ταχύτητα διαφυγής από την επιφάνεια 35,9 m/sec (129 χιλιόμετρα την ώρα). Ο φασματικός της τύπος είναι **C** (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,049 (από δεδομένα του IRAS). Η Όλγα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 18 ώρες και 22 λεπτά, μία μάλλον αργή περιστροφή για αστεροειδή. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 90 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *JPL Small-Body Database*. 2000304.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

  


Αστεροειδείς| 303 Ιωσηφίνα | 304 Όλγα | 305 Γορδονία |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ηλιακό Σύστημα
* Πύλη:Αστρονομία
 |

 |
Ο **Χιούστον (Houston)** είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,80. Ανακαλύφθηκε το 1984 από τον Αμερικανό αστρονόμο Έντουαρντ Μπόουελ που παρατηρούσε από την Άντερσον Μέσα (σταθμός του αστεροσκοπείου Λόουελ) και πήρε το όνομά του προς τιμή του Αμερικανού ερασιτέχνη αστρονόμου Γουόλτερ Σκοτ Χιούστον.

Φυσικά χαρακτηριστικά
---------------------

Τον Απρίλιο του 2011, μια περιστροφική καμπύλη φωτός του Χιούστον αποκτήθηκε από φωτομετρικές παρατηρήσεις από αστρονόμους στο Oakley Observatory Southern Sky στην Αυστραλία. Η ανάλυση καμπύλης φωτός έδωσε μια καλά καθορισμένη περίοδο περιστροφής 11,218 ωρών με εύρος απόλυτου μεγέθους 0,11. 

Σύμφωνα με την έρευνα που διεξήχθη από την αποστολή NEOWISE του ευρέος πεδίου εξερευνητών υπερύθρων της NASA, η διάμετρός του είναι μεταξύ 5,45 και 6,761 χιλιομέτρων και η επιφάνεια του έχει άλβεδο μεταξύ 0,2456 και 0,39.
**Μικρή Πρέσπα και Γυμνός Λόφος** (*Βουλγαρικά*: Мала Преспа и Голо бърдо, σλαβομακεδονικά: Мала Преспа и Голо брдо‎, **Μάλα Πρέσπα ι Γκόλο Μπρντο**) είναι το όνομα με το οποίο οι Βούλγαροι και οι Σλαβομακεδόνες αναφέρονται σε μια περιοχή στα δυτικά της περιοχής της γεωγραφικής Μακεδονίας και στη νοτιοανατολική Αλβανία, δυτικά των λιμνών Αχρίδας *(Οχρίδας)* και Πρεσπών. Η περιοχή διαμορφώνει το δυτικό μεγαλύτερο μέρος της γεωγραφικής Μακεδονίας και περιλαμβάνει τις περιοχές Κορυτσά, Πόγραδετς και Ντέβολ. Επίσης μπορούν να θεωρηθούν το ίδιο κάποια μέρη των περιοχών: Δίβρης *(Ντεμπάρ)*, Λιμπράτζ και Ελβασάν.

Στη σημερινή Αλβανία υπάρχουν νομοθεσίες για να διατηρηθεί και να προστατευτεί η σλαβομακεδονική μειονότητα της Μικρής Πρέσπας και Γυμνού Λόφου *(Μάλα Πρέσπα και Γκόλο Μπρντο)* (περίπου 20.000 άτομα) αλλά δεν τηρούνται πάντα.

Δείτε Ακόμη
-----------

* Βόρεια Ήπειρος
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Μάλεος** ή **Μάλεως** ή **Μαλεώτης** ήταν γνωστός αρχικά ένας θαλάσσιος δαίμονας το όνομα του οποίου συνδέθηκε με το Ακρωτήριο Μαλέας. Σύμφωνα με άλλη παράδοση, **Μαλέου λίθος** ή **Μάλειον ακρωτήριον** ονομαζόταν και ένα άσχετο με τον Μαλέα υδρογραφικό στοιχείο, ένας ύφαλος πριν από το λιμάνι της Φαιστού, τον οποίο αφιέρωσε ο Μάλεος στον θεό Ποσειδώνα για να μη περνάνε τα κύματα στη Φαιστό.

Μεταγενέστερα, αναφέρεται ως Μάλεος κάποιος Τυρρηνός, που υποτίθεται ήταν ο πατέρας της Ηριγόνης, ενώ στη συνηθισμένη εκδοχή του μύθου πατέρας της Ηριγόνης είναι ο Ικάριος ο Αθηναίος.

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969
Ο **Μίνκο Γκερτζίκοβ** (Минко Герджиков) είναι Βούλγαρος πολιτικός, πρώην δήμαρχος της Σόφιας.

Γεννήθηκε στις 2 Μαΐου 1955 στην πόλη Τροϊάν. Φοίτησε στο 32ο λύκειο της Σόφιας και στη συνέχεια σπούδασε οικονομολόγος, μεταξύ 1975 και 1979, στο Πανεπιστήμιο Καρλ Μαρξ. 

Την περίοδο 1987 - 1991 ήταν εμπορικός αντιπρόσωπος της Βουλγαρίας στην Ελλάδα. Το 1997 έγινε αναπληρωτής υπουργός Εμπορίου και Εξωτερικών Οικονομικών Σχέσεων στην κυβέρνηση Στέφαν Σοφιγιάνσκι. Διετέλεσε ανώτερος αξιωματικός πληροφοριών της κρατικής ασφάλειας και μέλος του διοικητικού συμβουλίου της ΠΦΚ Λέφσκι Σόφιας. Διετέλεσε δύο φορές δήμαρχος της Σόφιας από 30 Ιουνίου έως 9 Νοεμβρίου 2005 και από 27 Ιουλίου έως 23 Νοεμβρίου 2009, έχει επίσης διατελέσει αντιδήμαρχος οικονομικών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Минко Христов Герджиков - Регистър на сътрудниците на .. , (Βουλγάρικα)
2. ↑   *Биография*, ανακτήθηκε στις 2012-01-01 , (Βουλγάρικα)
3. ↑  Комисия за разкриване на досиетата , (Βουλγάρικα)
4. ↑  Бивш кмет на София се завръща в Левски - Спорт - Стандарт, (Βουλγάρικα)
5. ↑  Ерата "Минко Герджиков" в Столичната община приключи , (Βουλγάρικα)
Η **Μάχη του Στέρτσινγκ** έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια της Εξεγέρσεως του Τιρόλου του 1809.

Η μάχη
------

Κατά τις απαρχές του Απριλίου του 1809, εκατοντάδες Τιρολέζοι χωρικοί οπλισμένοι με τυφέκια, κόσες, ρόπαλα και δίκρανα συγκεντρώθηκαν στο Σάντχορφ, το πανδοχείο του Αντρέας Χόφερ. Ο τελευταίος αποφάσισε να πραγματοποιήσει επίθεση εναντίον του Στέρτσινγκ, το οποίο βρισκόταν υπό τον έλεγχο βαυαρικών στρατευμάτων της 4ης μεραρχίας ελαφρού πεζικού. Στις 10 Απριλίου, όντας επικεφαλής, συνολικά, 5.000 ανδρών προερχόμενων από το Μεράν και το Πάσσαϊερταλ, διέβη το πέρασμα του Γιάουφεν.

Κατά τη διάρκεια του πρωινού της αμέσως επόμενης ημέρας, ανταλλαγή πυροβολισμών ξεκίνησε μεταξύ των Τιρολέζων και των Βαυαρών, εμπρός στην είσοδο της πόλεως. Ωστόσο, οι εξεγερθέντες απωθήθηκαν από το πυροβολικό των αμυνόμενων. Στη συνέχεια, οι Τιρολέζοι έκρυψαν αριθμό εκ των πλέον ικανών σκοπευτών τους εντός τριών κάρων παραγεμισμένων με άχυρα, τα οποία, οδηγούμενα από γυναίκες, μεταφέρθηκαν πλησίον των Βαυαρών στρατιωτών οι οποίοι αδιαφόρησαν. Αιφνιδιαστικά, οι σκοπευτές εκτέλεσαν τους χειριστές του κανονιού, ενώ, στη συνέχεια, ο κύριος όγκος των δυνάμεων των εξεγερθέντων πραγματοποίησε γενική επίθεση, η οποία και ολοκληρώθηκε με την ήττα των Βαυαρών. Ο επικεφαλής του στρατεύματος, καθώς και αριθμός εκ των στρατιωτών του παραδόθηκαν και φυλακίστηκαν εντός γειτονικού κάστρου. Συνολικά, οι Βαυαροί μέτρησαν 40 νεκρούς άνδρες και οι Τιρολέζοι 80, ενώ, παράλληλα, 420 Βαυαροί συνελήφθησαν ως αιχμάλωτοι.

Ωστόσο, το Στέρτσινγκ δεν παρέμεινε για πολύ καιρό υπό τον έλεγχο των Τιρολέζων, καθώς, έπειτα από λίγες ώρες, εκκένωσαν την πόλη, έχοντας λάβει σχετική ενημέρωση για την γειτονική παρουσία, εντός της κοιλάδας του Άιζακ, φάλαγγας αρκετών χιλιάδων Γάλλων και Βαυαρών στρατιωτών, υπό την ηγεσία του στρατηγού Μπισόν. Όντας μέλος της συγκεκριμένης φάλαγγας, ο Βαυαρός αντισυνταγματάρχης Βρέντεν επιθυμούσε, ως αντίποινα, την πυρπόληση της πόλεως, ωστόσο εμποδίστηκε από τον στρατηγό Μπισόν.

Κατά τη διάρκεια της αμέσως επόμενης ημέρας, οι Γαλλοβαυαροί συνέχισαν την πορεία τους με κατεύθυνση Ίνσμπρουκ, ενώ, από την πλευρά τους, οι εξεγερθέντες ανακατέλαβαν εκ νέου την πόλη, με αποτέλεσμα τη νίκη των Τιρολέζων, η οποία και οδήγησε σε σημαντικό αντίκτυπο σε ολόκληρη την περιοχή του Τιρόλου.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8  Sévillia 1991, σελ. 113-114
2. 1 2 3 4 5  Smith 1998, σελ. 285

Πηγές
-----

* (Γαλλικά) Sévillia, Jean (1991). *Le chouan du Tyrol, Andreas Hofer*. Tempus. Perrin. σελ. 113-114. ISBN 978-2262008246.
* (Αγγλικά) Smith, Digby (1998). *The Napoleonic Wars Data Book*. Λονδίνο: Greenhill. σελ. 285. ISBN 1-85367-276-9.


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:στρατιωτική ιστορία
 |

 |
Η **μίνι σειρά** (*Αγγλικά: mini series*) είναι μια κινηματογραφημένη ιστορία που διαρκεί περισσότερο από μία ταινία που είναι φτιαγμένη για τηλεόραση, αλλά διαρκεί λιγότερο από μια σαιζόν και μεταδίδεται σε μία σειρά ημερών (συνήθως άνω των τριών) και συνεχόμενα. Η παραγωγή είναι συνήθως ακριβή σε σχέση με τις κανονικές τηλεοπτικές σειρές και στους πρωταγωνιστές συμπεριλαμβάνονται και ήδη γνωστοί ηθοποιοί.

Όρος
----

Ο όρος **μίνι σειρά** αναφερόταν σε μία ιστορία δοσμένη σε ένα περιορισμένο αριθμό επεισοδίων, σε αντίθεση με μία σαπουνόπερα ή άλλη τηλεοπτική σειρά που θα συνεχιζόταν για αρκετά χρόνια και αριθμό σαιζόν. Ο όρος συγκεκριμενοποιήθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες στα τέλη της δεκαετίας του '70, ενώ πιο πριν χρησιμοποιούνταν ο όρος *"serial"*, μιας και ο ίδιος όρος περιέγραφε την απόδοση μιας νουβέλας όπως αυτή θα παρουσιαζόταν σε ένα περιοδικό ή εφημερίδα σε μία περιορισμένη σειρά τευχών και θα ήταν σύντομη.

Υπάρχουν διάφοροι σχολιαστές του όρου, μεταξύ των οποίων οι Λέσλι Χάλιγουελ (*Αγγλικά: Leslie Halliwell*) και Φίλιπ Πέρσερ (*Αγγλικά: Philip Purser*) που στο *Halliwell's Television Companion* αναφέρουν ότι μια μίνι σειρά *"εμφανίζεται σε τέσσερα με έξι επεισόδια διαφόρων διαρκειών"*, ενώ ο Στιούαρτ Κάνινγκχαμ (*Αγγλικά: Stuart Cunningham*)στο *Textual Innovation in the Australian Historical Mini-series* αποδίδει τον όρο ως *"ένα περιορισμένο τηλεοπτικό πρόγραμμα, αποτελλούμενο από περισσότερα από δυο και λιγότερα από δεκατρία κομμάτια μιας σαιζόν ή ημισαιζόν, σχετικό με μία σειρά προγράμματος"*. Στο *Television: A History*, ο Φράνσις Γουήν (*Αγγλικά: Francis Wheen*) αναφέρει πως *"και οι σαπουνόπερες αλλά και οι κύριες σειρές δεν επιτρέπουν στους πρωταγωνιστικούς χαρακτήρους τους να αναπτυχθούν, μιας και είναι δημιουργημένες με τέτοιο τρόπο ώστε να διαρκούν αέναα. Σε μία μίνι σειρά, από την άλλη, υπάρχει ευδιάκριτη αρχή, μέση και τέλος (όπως σε ένα παραδοσιακό έργο ή νουβέλα), αφήοντας τους χαρακτήρες να αλλάξουν, ωριμάσουν ή πεθάνουν καθώς προχωράει η σειρά"*.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Mini Series». *On The Tropes* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 12 Απριλίου 2014.
2. 1 2 3  Museum of Broadcast Communication: *Miniseries* Αρχειοθετήθηκε 2016-09-15 στο Wayback Machine. Re-linked 2014-02-06
3. ↑  Halliwell, Leslie, and Peter Purser, *Halliwell's Television Companion*, London: Paladin, 1987
4. ↑  Cunningham, Stuart. "Textual Innovation in the Australian Historical Mini-series", chapter in *Australian Television: Programs, Pleasures and Politics*, Sidney: Allen and Unwin, 1989
5. ↑  Wheen, Francis; *Television: A History*, London: Century Publishing, 1985
48°23′55″N 9°59′33″E﻿ / ﻿48.39861°N 9.99250°E﻿ / 48.39861; 9.99250{{#coordinates:}}: δεν είναι δυνατή η ύπαρξη περισσότερων από ενός κύριου tag ανά σελίδα

To **Μίνστερ της Ουλμ** (γερμανικά: *Ulmer Münster*) είναι λουθηρανική εκκλησία η οποία βρίσκεται στην Ουλμ, στο κρατίδιο Βάδη-Βυρτεμβέργη, Γερμανία. Το κωδωνοστάσιο του ναού έχει ύψος 161,5 μέτρα, γεγονός που καθιστά την εκκλησία την ψηλότερη στον κόσμο, μέχρι να ολοκληρωθεί η Σαγράδα Φαμίλια στην Βαρκελώνη, και την πέμπτη ψηλότερη κατασκευή που χτίστηκε πριν τον 20ό αιώνα.

Αν και μερικές φορές αναφέρεται ως ο καθεδρικός της Ουλμ εξαιτίας του μεγάλου μεγέθους της, η εκκλησία δεν είναι καθεδρικός ναός και δεν ήταν ποτέ έδρα επισκόπου. Αν και οι πύργοι και όλα τα αρχιτεκτονικά στοιχεία είναι από πέτρα, προσελκύοντας την προσοχή των επισκεπτών, το μεγαλύτερο τμήμα των τοίχων, συμπεριλαμβανομένων των προσόψεων του κλίτους και της χορωδίας, αποτελείται από ορατά τούβλα και έτσι αναφέρεται μερικές φορές ως πλίνθινη εκκλησία. Ως τέτοια, είναι από τις μεγαλύτερες στον κόσμο, μετά τη Βασιλική του Σαν Πετρόνιο στην Μπολόνια και έχει ίδιο μέγεθος με τη Φράουενκιρχε στο Μόναχο και τον ναό της Παναγίας στο Γκντανσκ.

Η κατασκευή του Μίνστερ της Ουλμ ξεκίνησε τη γοτθική εποχή, αλλά ολοκληρώθηκε στο τέλος του 19ου αιώνα. Παρόλα αυτά, ολόκληρη η εκκλησία, εκτός των πύργων και τμήματος των εξωτερικών διακοσμήσεων, είχε ολοκληρωθεί πριν τη διακοπή των εργασιών, σε αντίθεση με τον καθεδρικό της Κολωνίας, ο οποίος είχε παραμείνει ημιτελής.

Οι επισκέπτες μπορούν να ανεβούν τα 768 σκαλιά τα οποία οδηγούν στην κορυφή του κωδωνοστασίου. Η θέα από τα 143 μέτρα είναι πανοραμική και διακρίνεται πέρα από την Ουλμ, η Νόι-Ουλμ (Νέα Ουλμ) στη Βαυαρία και, όταν ο καιρός είναι καθαρός, οι Άλπεις, από το Ζαίντις μέχρι το Τσούγκσπιτσε. Το τελευταίο κλιμακοστάσιο είναι ψηλό, σπειροειδές και στενό, καθώς μετά βίας χωρά να περάσει ένα άτομο.

Εικόνες
-------

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  (Γερμανικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά) *archINFORM*. 4063. Ανακτήθηκε στις 31  Ιουλίου 2018.
2. ↑  Oggins, Robin O. (2000). «Cathedrals». Sterling Publishing Company, Inc. σελ. 82. ISBN 978-1567993462. Ανακτήθηκε στις 27 Σεπτεμβρίου 2018.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 140690289
* LCCN: n50064350
* GND: 4212398-7

 |

 |
Με τον όρο **Αλιευτικά πεδία** ή **αλιευτικές ζώνες** (fishing fields ή fishing waters) χαρακτηρίζονται μεγάλες θαλάσσιες περιοχές ανά τον κόσμο, πλούσιες σε αλιεύματα και στις οποίες κατ΄ εξοχήν διεξάγεται αλιεία συνήθως συγκεκριμένου είδους αλιεύματος.

Παγκόσμιος χάρτης αλιευτικών ζωνών

Τέτοια πεδία βρίσκονται στις ακόλουθες θαλάσσιες περιοχές με τά αντίστοιχα αλιεύματα:

1. Ανατολικό τμήμα Βορείου Ατλαντικού Ωκεανού (αλιεία ρέγγας).
2. Δυτικό τμήμα Βορείου Ατλαντικού Ωκεανού (αλιεία μπακαλιάρου).
3. ΒΑ. τμήμα Ειρηνικού Ωκεανού (αλιεία σολομού).
4. ΒΔ. τμήμα Ειρηνικού Ωκεανού (αλιεία ρέγγας, μπακαλιάρου κ.ά.).
5. Πολικές θάλασσες (αλιεία μπακαλιάρου) και
6. Περιοχή Ανταρκτικής (αλιεία φάλαινας).

Ανεξάρτητα όμως των παραπάνω περιοχών που καθορίσθηκαν κατά το είδος των αλιευμάτων, σήμερα η Διεθνής Οργάνωση Τροφίμων και Γεωργίας (FAO) του ΟΗΕ έχει καθορίσει αριθμητικά όλες τις θαλάσσιες ζώνες αλιευτικών δραστηριοτήτων όπου και με τον αντίστοιχο αριθμό αναφέρονται και παρακολουθούνται τα αλιεύματα σε παγκόσμια βάση.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Αλιευτικό πεδίο** |

* Αλιευτικό πεδίο (National Aquaculture Sector Overview ) - fao.org
Η **αλεπού των Άνδεων** (*Lycalopex culpaeus*), γνωστή και ως **κούλπεο**, **ζόρρο κούλπεο**, **ζόρρο των Άνδεων**, **λύκος παράμο**, **λύκος των Άνδεων** και **αλεπού κουλπέο** είναι είδος Λυκαλώπεκος. Είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος γηγενής κυνίδης στη Νότια Αμερική, μετά τον χαιτοφόρο λύκο. Στην εμφάνιση φέρει πολλές ομοιότητες με την ευρέως αναγνωρισμένη κόκκινη αλεπού. Δεν είναι όμως αληθινή αλεπού και έχει μεγαλύτερη συγγένεια με τους λύκους και τα τσακάλια.

Περιγραφή
---------

Έχει γκρι και κοκκινωπή γούνα, λευκό πηγούνι, κοκκινωπά πόδια και μια ρίγα στην πλάτη που μπορεί να είναι ελάχιστα ορατή. Έχει μέγεθος μεταξύ της κόκκινης αλεπούς και του κογιότ και ζυγίζει 5-13,5 κιλά. Έχει μήκος 95-132 εκατοστόμετρα μαζί με την ουρά η οποία έχει μήκος 32-44 εκατοστόμετρα.

Ζωή
---

### Ενδιαίτημα

Η αλεπού των Άνδεων ζει σε ποικιλία ενδιαιτημάτων, από αραιές ζούγκλες μέχρι ερήμους.

### Διατροφή

Η διατροφή της αποτελείται κυρίως από τρωκτικά, κουνέλια, πουλιά και σαύρες, και σε μικρότερο βαθμό, από φυτικό υλικό και ψοφίμια. Η αλεπού των Άνδεων περιστασιακά επιτίθεται σε πρόβατα και επομένως συχνά θηρεύεται ή δηλητηριάζεται.

### Κατανομή

Η αλεπού των Άνδεων ζει από τον Ισημερινό και το Περού, έως και τις νοτιότερες περιοχές της Παταγονίας, κατά μήκος της οροσειράς των Άνδεων. Σε ορισμένες περιοχές έχει γίνει σπάνια, αλλά σε γενικές γραμμές το είδος δεν απειλείται με εξαφάνιση.

### Αναπαραγωγή

Η αναπαραγωγική περίοδος βρίσκεται ανάμεσα στον Αύγουστο και τον Οκτώβριο. Η περίοδος κύησης διαρκεί 55-60 ημέρες και στο τέλος της το θηλυκό γεννάει 2-5 μικρά.

Ταξινόμηση
----------

Η αλεπού των Άνδεων περιλαμβάνει πέντε υποείδη.

* Lykalopex culpaeus andinus

* Lykalopex culpaeus culpaeus

* Lykalopex culpaeus lykoides
* Lykalopex culpaeus magellanicus
* Lykalopex culpaeus reissii

  

Η αλεπού των Άνδεων είχε εξημερωθεί για να δημιουργήσει τον σκύλο φουεγκίνο, αλλά το ζώο αυτό εξαφανίστηκε κάποια χρονική περίοδο μεταξύ του 1880 και 1919.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Macdonald, David Whyte· Claudio Sillero-Zubiri (2004). *The Biology and Conservation of Wild Canids*. Oxford University Press. ISBN 978-0-19-851555-5.
Ο Κάρολος, Πρίγκιπας της Ουαλίας, είναι ο σημερινός Λόρδος των Νήσων.
Ο **Λόρδος των Νήσων** (σκωτικά γαελικά: *Triath nan Eilean* ή *Rìgh Innse Gall*) είναι ένας τίτλος της Σκωτικής αριστοκρατίας οι ιστορικές ρίζες του οποίου οδηγούν στο Βασίλειο της Σκωτίας. Φαίνεται να έχει την προέλευσή του σε μια σειρά από ηγεμόνες της δυτικής ακτής και των νησιών της Σκωτίας κατά την περίοδο του Μεσαίωνα, οι οποίοι άκμασαν στις παράκτιες περιοχές. Αν και ήταν, κατά καιρούς, υποτελείς των Βασιλέων της Νορβηγίας, της Ιρλανδίας ή της Σκωτίας, παρέμειναν ανεξάρτητοι για πολλούς αιώνες. Η επικράτειά τους περιλάμβανε τις Εβρίδες (από το 1438 και τις περιοχές Σκάι και Ρος) και τις χερσονήσους Νόινταρτ, Αρντναμέρκαν και Κιντάιρ. Στο αποκορύφωμα της δύναμής τους ήταν οι μεγαλύτεροι γαιοκτήμονες και οι ισχυρότεροι άρχοντες στη Βρετανία μετά από τους Βασιλείς της Αγγλίας και της Σκωτίας.

Το τέλος των Λόρδων ΜακΝτόναλντ ήρθε το 1493 όταν ο Ιωάννης ΜακΝτόναλντ Β΄ έχασε τα ακίνητα και τους τίτλους του που κατασχέθηκαν από τον Βασιλιά Ιάκωβο Δ΄ της Σκωτίας. Το επόμενο διάστημα η Φατριά των ΜακΝτόναλντ αμφισβήτησε την εξουσία του Ιακώβου και την κυριαρχία του επί των νησιών, ενώ ξέσπασαν πολλές εξεγέρσεις εναντίον του μονάρχη της Σκωτίας. Αργότερα, όμως, το αξίωμα του Λόρδου των Νήσων δόθηκε στο Δούκα του Ρόθσι, μεγαλύτερο γιο και διάδοχο του Βασιλιά της Σκωτίας. Ο τίτλος αυτός, από τη δημιουργία του Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας, αποδίδεται στον Πρίγκιπα της Ουαλίας. Ο σημερινός Λόρδος των Νήσων είναι ο Πρίγκιπας Κάρολος.

Την περίοδο των ΜακΝτόναλντ η έδρα των Λόρδων των Νήσων βρισκόταν στο Φινλάγκαν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Finlaggan, Islay: The Centre of the Lords of the Isles». Finlaggan Trust. 2015. Ανακτήθηκε στις 1 Μαΐου 2018.

Πηγές
-----

* Bannerman, J. *The Lordship of the Isles*, in Scottish Society in the Fifteenth Century, ed. J. M. Brown, 1977.
* Brown M, *James I*, 1994.
* Dunbar, J. *The Lordship of the Isles*, in The Middle Ages in the Highlands, Inverness Field Club, 1981 (ISBN 978-0-9502612-1-8).
* Gregory, D. *History of the Western Highlands and Islands of Scotland*, 1975 reprint.
* MacDonald, C. M. *The History of Argyll*, 1950.
* McDonald, R. A. *The Kingdom of the Isles: Scotland's Western Seaboard, 1100–c1336*, 1997.
* Munro. J. *The Earldom of Ross and the Lordship of the Isles*, in Firthlands of Ross and Sutherland, ed. J. R. Baldwin, 1986.
Ο **Αλέξανδρος Αβραμίδης** (2 Μαΐου 1927 - 15 Νοεμβρίου 2013) ήταν Έλληνας πλοίαρχος, οικονομολόγος και βουλευτής.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1927 στην Αθήνα. Γονείς του ο Αντιστράτηγος, τέως βουλευτής και
τέως υπουργός Χρήστος Αβραμίδης και η Φωτεινή, το γένος Παρασκευά Παρασκευοπούλου. Η οικογένεια εκ πατρός κατάγονταν από τις Τίκφες της Βόρειας Μακεδονίας *(σήμερα στη Βόρεια Μακεδονία)*, με μεγάλη παράδοση στους εθνικούς αγώνες από την εποχή της Μακεδονικής επανάστασης του 1878 και του Μακεδονικού αγώνα. Μετά το 1913, η οικογένεια προσέφυγε στο Κιλκίς.

Μετά από τις εγκύκλιες σπουδές, φοίτησε στη Σχολή Εμπορικής Ναυτιλίας της Ύδρας, απ όπου απεφοίτησε το 1948. Στη συνέχεια ειδικεύθηκε σε θέματα ναυτικής τεχνολογίας στο Πανεπιστήμιο του Σαουθάμπτον. Το 1960 πήρε το πτυχίο της Ανωτάτης Σχολής Οικονομικών και Εμπορικών Επιστημών των Αθηνών της οποίας το 1972 ανακηρύχθηκε Διδάκτωρ. Μιλούσε την αγγλική και τη γαλλική γλώσσα μετά από ανάλογες σπουδές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

Η επαγγελματική σταδιοδρομία του, περιελάμβανε θητεία στη δημόσια διοίκηση, στον ιδιωτικό τομέα και 12ετή υπηρεσία σε ποντοπόρα πλοία με την ιδιότητα του πλοιάρχου. Στη συνέχεια εργάσθηκε ως επιτελικός στέλεχος – Αρχιπλοίαρχος, Διευθυντής και Διευθύνων
Σύμβουλος - ναυτιλιακών επιχειρήσεων με αρμοδιότητες διοικητικές και μελέτης προβλημάτων εμπορίου και ναυτιλίας, στην Ελλάδα, στην Ελβετία και στη Δυτική Αφρική.

Εξελέγη βουλευτής Κιλκίς τους κόμματος της Νέας Δημοκρατίας τον Νοέμβριο του 1974 και επανεξελέγη το Νοέμβριο του 1977. Διετέλεσε αντιπρόσωπος της Ελλάδας στο Συμβούλιο της Ευρώπης (1977 - 1978) καθώς επίσης και μέλος της Μικτής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Συνδέσεως Ελλάδας – ΕΟΚ (1978). Από το Σεπτέμβριο του 1978, ανέλαβε καθήκοντα Υφυπουργού Εθνικής Άμυνας. Ο ιδρυτής της Νέας Δημοκρατίας, ο τότε πρωθυπουργός και εθνάρχης Κωνσταντίνος Καραμανλής, του εμπιστεύθηκε τον εθνικό ρόλο της ανάπτυξης της  Ελληνικής Πολεμικής Βιομηχανίας. Η πέμπτη σε προμήθεια στρατιωτικού υλικού χώρα στον κόσμο, θα
αποκτούσε επιτέλους τη δική της βιομηχανία.

Για την ενεργό συμμετοχή του στην Εθνική Αντίσταση κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο 1941 - 1945, έχει αναγνωρισθεί ως Αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης. Ήταν παντρεμένος με τη  Φλωρέττα, το γένος Στυλιανού Βουτσαρά και πατέρας δυο παιδιών, της Φωτεινής και του Χρήστου. Απεβίωσε στις 15 Νοεμβρίου 2013.
Η **Αλκυόνη Παπαδάκη** είναι Ελληνίδα συγγραφέας.

Βιογραφικό
----------

Γεννήθηκε στο Νιο Χωριό του νομού Χανίων της Κρήτης. Ο πατέρας της ήταν δάσκαλος με παράσημο από τον πόλεμο της Αλβανίας. Πέρασε δύσκολα παιδικά χρόνια. Μπήκε εσωτερική στη Γαλλική Σχολή Saint Joseph των Χανίων και ύστερα ήρθε στην Αθήνα για να σπουδάσει στο Πάντειο Πανεπιστήμιο αλλά δεν το τελείωσε ποτέ, επειδή άρχισε να παρακολουθεί μαθήματα δημοσιογραφίας στην Ελληνοαμερικανική Ένωση. Παράλληλα έγραφε το πρώτο της βιβλίο, με τίτλο "Κόκκινο σπίτι" και το οποίο εξέδωσε με δικά της χρήματα. Με επιστολή ζήτησε δουλειά στον Χρήστο Λαμπράκη, ο οποίος εκείνη την εποχή διηύθυνε το περιοδικό "Ταχυδρόμος" και εξέδιδε, μεταξύ άλλων, τις εφημερίδες "Το Βήμα" και "Τα Νέα". Μαθήτευσε κοντά στον δημοσιογράφο Νίκο Κακαουνάκη στα "ΝΕΑ" και έπειτα, με πρόσκληση του Τάσου Βουρνά στην εφημερίδα "Αυγή" όπου έκανε ελεύθερο ρεπορτάζ. Εκείνη την εποχή, διαμόρφωσε αριστερή συνείδηση. Παράλληλα συζούσε με έναν δημοσιογράφο, τον οποίο ακολούθησε στο Παρίσι εξαιτίας της χούντας και όταν επέστρεψε στην Ελλάδα, της πήραν το διαβατήριο επειδή είχε φάκελο στην αστυνομία λόγω αριστερών πεποιθήσεων. Στις αρχές του '70 συνάντησε τον σημερινό σύντροφό της με τον οποίο απέκτησε ένα γιο. Από τα 45 της, κάθε δεύτερο χρόνο εκδίδει από ένα μυθιστόρημα. Ο τρόπος γραφής της είναι λυρικός και επικεντρωμένος στην ανθρωποκεντρική λογοτεχνία.

Απο το 2018 τα βιβλία της κυκλοφορούν από τις εκδόσεις ΔΙΟΠΤΡΑ.

Έργογραφια
----------

* (2022) Μια παράγκα για τ’ όνειρο
* (2021) Τα όμορφα τοπία της κόλασης
* (2020) Κόντρα στο κύμα
* (2019) Στην άκρη του βράχου
* (2018) *Το χαμόγελο του δράκου*
* (2017) Μια ατελείωτη φυγή
* (2015) *Θα ξανάρθουν τα χελιδόνια*
* (2013) *Σ΄ένα γύρισμα της ζωής*
* (2011) *Τι σου είναι η αγάπη τελικά...*
* (2009) *Αν ήταν όλα... αλλιώς*
* (2007) *Το ταξίδι που λέγαμε...*
* (2005) *Στο ακρογιάλι της ουτοπίας*
* (2004) *Ξεφυλλίζοντας τη σιωπή*
* (2004) *Το τετράδιο της Αλκυόνης*
* (2003) *Στον ίσκιο των πουλιών*
* (2001) *Βαρκάρισσα της χίμαιρας*
* (1999) *Σαν χειμωνιάτικη λιακάδα*
* (1997) *Οι κάργιες*
* (1995) *The Colour of the Moon*
* (1995) *Αμάν, αμάν*
* (1995) *Το χρώμα του φεγγαριού*
* (1993) *Σκισμένο ψαθάκι*
* (1991) *Die Farbe des Mondes*
* (1989) *Η μπόρα*
* (1988) *Το κόκκινο σπίτι*

### Συμμετοχή σε συλλογικά έργα

* (2008) *Σου γράφω ένα γράμμα*

### Λοιποί τίτλοι

* (1994) *Παναγιωτοπούλου Νικολία, Διψασμένη ορτανσία*, διασκευή

Πηγές
-----

* Αλκυόνη Παπαδάκη, biblionet.gr
* , 23/11/2016
* , 23/11/2016

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Identifiants et Référentiels». (Γαλλικά) *IdRef*. Agence bibliographique de l'enseignement supérieur. Ανακτήθηκε στις 19  Μαΐου 2020.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 24775161
* **ΕΒΕ**: 26488
* **BiblioNet**: **1812**
* LCCN: n95086149
* ISNI: 0000 0001 1751 4209
* GND: 140429239
* SUDOC: 138898502
* BNF: cb136064783 (data)
* BIBSYS: 97024863
* NLA: 35713531

 |

 |
Στην ελληνική μυθολογία ο **Αλκυονέας του Διόμου** ήταν το μοναχοπαίδι του Διόμου και της Μεγανείρας. Η οικογένεια ζούσε στους Δελφούς. Ο Αλκυονέας αυτός ήταν πολύ ωραίος νέος, αλλά σε αυτόν ύστερα από χρησμό του Μαντείου έπεσε ο κλήρος να φαγωθεί από το τέρας Λάμια ή Σύβαριν για τη σωτηρία του τόπου. Η σπηλιά-λημέρι του τέρατος αυτού ήταν στο βουνό Κίρφη, το σημερινό Ξηροβούνι της Φωκίδας κοντά στην πόλη Κρίσσα. Από εκεί έτυχε να περνά ο Ευρύβατος, που είδε τον Αλκυονέα να τον έχουν στήσει εκεί στεφανωμένο. Μόλις πληροφορήθηκε για ποιο σκοπό ήταν εκεί, όρμησε μέσα στη σπηλιά, έσυρε το τέρας έξω από αυτή και το γκρέμισε από τα βράχια. Εκεί όπου έπεσε το τέρας και σκοτώθηκε, ξεπήδησε πηγή που πήρε το όνομά του: Σύβαρις.

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Μυθολογία
* Πύλη:Ελληνική μυθολογία
 |

 |
Ο **αναθηματικός πίνακας της Νιννίου** είναι σπάνιο αρχαίο έργο τέχνης από πηλό που βρέθηκε στην Ελευσίνα. Στον πίνακα απεικονίζονται η Νίννιος (αυτή που αφιερώνει τον πίνακα), η Δήμητρα και η Περσεφόνη. Ο πίνακας είναι σπάνιος αν όχι μοναδικός στο θέμα του και έχει απασχολήσει εκτενώς τους ειδικούς από τότε που βρέθηκε μέχρι σήμερα.

Εύρεση του πίνακα
-----------------

Βρέθηκε το 1895 στον αρχαιολογικό χώρο της Ελευσίνας υπό τη διεύθυνση του καθηγητή Ανδρέα Σκιά και εκτίθεται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, ενώ πιστό αντίγραφό του φιλοξενείται στο Μουσείο της Ελευσίνας.

Περιγραφή
---------

Είναι πήλινος ερυθρόμορφος πίνακας. Σώζεται σχεδόν ακέραιος και σε καλή κατάσταση. 

Η ερυθρόμορφη αγγειογραφία περιβάλλεται από προεξέχον οριζόντιο επιστύλιο που υποστηρίζεται από δύο πλάγιες λεπτές παραστάδες. Φέρει επίσης προεξέχον τριγωνικό αέτωμα που καταλήγει σε κεντρικό ακρωτήριο. Στο εσωτερικό του αετώματος βρίσκεται επίσης ερυθρόμορφη αγγειογραφία. Στο κάτω μέρος του πίνακα είναι χαραγμένη η επιγραφή **«*ΝΙΝΝΙΟΝ ΤΟΙΝ ΘΕΟΙΝ ΑΝΕΘΗΚΕ*»**, δηλαδή «*η Νίννιον ανέθεσε τον πίνακα αυτό στις δύο θεές».*

Ερμηνεία
--------

Ο ζωγράφος διαιρεί τα πρόσωπα σε θεούς και θνητούς, εικονίζοντας κατά τη μέθοδο των αναθηματικών αναγλύφων τους θεούς κατά πολύ μεγαλύτερους στο μέγεθος από τους θνητούς. 

Η αγγειογραφία ανάμεσα στους παραστάδες μας μεταφέρει κάποιο στιγμιότυπο από τα Μυστήρια. Τρεις σκηνές παρουσιάζονται, στις οποίες παίρνει μέρος η Νίννιον με κάποιον άνδρα που τη συνοδεύει.

### Αέτωμα

Η αγγειογραφία του αετώματος παριστάνει ένα στιγμιότυπο από την παννυχίδα. Ο νεανίας συμβολίζει τον Κηφισό ποταμό ή τον γεφυριστή.

### Κεντρική σκηνή

Σημαντική λεπτομέρεια για την ερμηνεία είναι το ιονικό κιονόκρανο στην αριστερή πάνω γωνία, το οποίο συμβολίζει τον ναό της Ελευσίνας. Η κερνοφόρος Νίννιον φοράει βαρύ, χειμερινό ρουχισμό, ενώ παίρνει μέρος στα μεγάλα μυστήρια του μήνα Βοηδρομιώνος. Βλέπουμε τη θεά Δήμητρα καθήμενη δεξιά, δύο δαδοφόρους, τη Νίννιον και τον γενειοφόρο συνοδό της.

### Κάτω σκηνή

Χαρακτηριστικό ερμηνευτικό σύμβολο του τόπου όπου διαδραματίζεται το στιγμιότυπο είναι η ομφαλοειδής πέτρα της Άγρας στη μέση της σκηνής. Χρονικά τοποθετείται στον μήνα Ανθεστηριών, όπως συμπεραίνουμε από τα άνθη που είναι κατεσπαρμένα σε όλο το πεδίο της πομπής, και από τη λεπτή εαρινή χλαμύδα της Νιννίου. Δεξιά του ομφαλού είναι καθιστή η Περσεφόνη, και αριστερά του τρεις μύστες που προσέρχονται κατά τη διάρκεια των μικρών μυστηρίων.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Αρχαιολογία | Πύλη Αρχαιολογία |

* Καλλιόπη Παπαγγελή: *Ελευσίνα: Ο Αρχαιολογικός Χώρος και το Μουσείο*, σελ. 256, Αθήνα, Εκδόσεις Ολκός, 2002, ISBN 960-86743-2-8
* Ιωάννης Σβορώνος: Και πάλιν περί του πίνακος της Ναννίου. Αθήνα, Beck und Barth, 1902

Δείτε επίσης
------------

* Αρχαιολογικό Μουσείο Ελευσίνας
O **Αμπουντουσαλαμού Αμπουντουρεσίτι** (κινεζικά: 阿不都沙拉木·阿不都热西提, ουιγούρ: ئابدۇسالام ئابدۇرېشىت) (20 Μαΐου 1996) είναι Κινέζος καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως σμολ φόργουορντ για τους Σιντσιάνγκ Φλάινγκ Τάιγκερς.

Σταδιοδρομία σε συλλόγους
-------------------------

Αφού κέρδισε το εθνικό πρωτάθλημα νέων το 2014, ο Αμπουντουρεσίτι ξεκίνησε την επαγγελματική σταδιοδρομία του με τους Σιντσιάνγκ Φλάινγκ Τάιγκερς τη σεζόν 2015-16.  Στην πρώτη του σεζόν, είχε μέσο όρο 4,0 πόντους, 1,6 ριμπάουντ και 0,5 ασίστ σε 7,3 λεπτά ανά αγώνα. Βοήθησε επίσης την ομάδα του να κερδίσει το Κύπελλο Πρωταθλητριών Ασίας του 2016, σημειώνοντας 19 πόντους στον τελικό αγώνα εναντίον της Αλ Ριάντι.

Παρά το γεγονός ότι ανέλαβε μεγαλύτερο ρόλο τη σεζόν 2016-17 για τους Φλάινγκ Τάιγκερς, έχοντας 9,6 λεπτά ανά αγώνα και ξεκινώντας βασικός σε 12 αγώνες, ο Αμπουντουρεσίτι είχε μέσο όρο 3,1 πόντους, 1,6 ριμπάουντ και 0,3 ασίστ. Στα πλέι οφ του 2017 της CBA η ομάδα του κέρδισε τον τίτλο, κερδίζοντας τη σειρά των τελικών με 4-0 εναντίον των Γκουανγκντόνγκ Σάουθερν Τάιγκερς.

Τη σεζόν 2017-18, ο Αμπουντουρεσίτι είχε κατά μέσο όρο 6,9 πόντους, 4,1 ριμπάουντ και 0,7 ασίστ σε 19,1 λεπτά ανά αγώνα. Παρά την μέτριες επιδόσεις, έλαβε μέρος σε προπονήσεις με ομάδες του NBA για το NBA Ντραφτ του 2018 τον Μάιο του 2018.

Εντάχθηκε στους Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς για το NBA Σάμερ Λιγκ 2018.

Εθνική ομάδα
------------

Ο Αμπουντουρεσίτι αγωνίστηκε με την Εθνική Κίνας στα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2019. Στις 26 Νοεμβρίου 2017, κατέγραψε 15 πόντους, επτά ριμπάουντ και τρεις ασίστ στη νίκη με 92-81 επί της Νότιας Κορέας. Τον Δεκέμβριο του 2017, ο αρθρογράφος της FIBA, Ένζο Φλόχο, ονόμασε τον Αμπουντουρεσίτι μεταξύ των πέντε καλύτερων Ασιατών πάουερ φόργουορντ που έπαιξαν στις διοργανώσεις της FIBA το 2017.

Προσωπική ζωή
-------------

Ο Αμπουντουρεσίτι είναι εθνοτικός Ουιγούρος.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *RealGM*. 100025. Ανακτήθηκε στις 4  Απριλίου 2022.
2. 1 2 3 4  «Abudurexiti Abudushalamu». RealGM. Ανακτήθηκε στις 18 Απριλίου 2018.
3. ↑  «China Kashgar overpower Al Riyadi to annex Champions Cup title». FIBA. 16 Οκτωβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 18 Απριλίου 2018.
4. ↑  Mu, Xuequan (8 Απριλίου 2017). «Xinjiang sweep Guangdong 4-0 to become sixth champion of CBA history». Xinhua News Agency. Ανακτήθηκε στις 18 Απριλίου 2018.
5. ↑
6. ↑  Shiller, Drew (22 Ιουνίου 2018). «Report: Chinese prospect Abudushalamu Abudurexiti will play for Warriors in Summer League». *NBCS Bay Area*. Ανακτήθηκε στις 22 Αυγούστου 2018.
7. ↑  «Abudushalamu Abudurexiti». FIBA. Ανακτήθηκε στις 18 Απριλίου 2018.
8. ↑  «Nov 26, 2017 - China 92, South Korea 81». RealGM. Ανακτήθηκε στις 18 Απριλίου 2018.
9. ↑  Flojo, Enzo (20 Δεκεμβρίου 2017). «The Top Forwards in Asia for 2017». FIBA. Ανακτήθηκε στις 18 Απριλίου 2018.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Προφίλ στο Eurobasket.com
Tο Άργος έκανε αισθητή την παρουσία του στο ιερό του Απόλλωνα στους Δελφούς με περισσότερα του ενός αναθήματα. Ήταν άλλωστε μια από τις ισχυρότερες πόλεις της αρχαϊκής και της κλασικής περιόδου, όταν το Μαντείο των Δελφών βρισκόταν στη μέγιστη ακμή του.

Περιγραφή
---------

Δίπλα στη στοά, που κατά πάσα πιθανότητα είχαν οικοδομήσει οι Αρκάδιοι, κατά μήκος της Ιεράς Οδού του τεμένους του Απόλλωνα στους Δελφούς, ο επισκέπτης συναντούσε ένα ημικυκλικό βάθρο, που αφιέρωσαν οι Αργείοι, μετά το 369 π.Χ. για να τιμήσουν τη συνεισφορά τους στην ανέγερση της Μεσσήνης. Το λεγόμενο βάθρο των Αργείων βασιλέων απεικόνιζε τον μυθικό ιδρυτή της δυναστείας Δαναό, και ορισμένους από τους απογόνους του. Συνεχίζοντας την ανάβαση, συναντάμε μια σειρά από κόγχες, πάνω στις οποίες ήταν στημένα αναθήματα, για τα οποία δε μας μιλούν οι αρχαίοι συγγραφείς. Ο Κυριάκος ο Αγκωνίτης, επισκεπτόμενος τις αρχαιότητες των Δελφών στις αρχές του 15ου αιώνα, εσφαλμένα θεώρησε ότι η ημικυκλική βάση του αναθήματος των Αργείων ήταν μέρος του ναού του Απόλλωνα. 
Πλάι στο μνημείο των Λακεδαιμονίων, λίγο πιο πάνω κατά μήκος της Ιεράς Οδού, έστεκαν τέσσερα ακόμη αφιερώματα, τρία από τους Αργείους και ένα από τους Αθηναίους. Το πρώτο ανάθημα απεικόνιζε τους "Επτά επί Θήβας", τους επτά ήρωες που εξεστράτευσαν εναντίον της Θήβας με επικεφαλής τον έκπτωτο βασιλιά Πολυνείκη. Οι έξι υπόλοιποι ήρωες ήταν ο Άδραστος, ο Αμφιάραος, ο Καπανεύς, ο Τυδεύς, ο Παρθενοπαίος και ο Ιππομμέδων. Από το ανάθημα αυτό δυστυχώς δε σώζεται τίποτα. Από τα δύο εναπομείναντα αφιερώματα των Αργείων σώζεται μία ορθογώνια βάση, όπου έστεκε ένα ομοίωμα του Δούρειου Ίππου καθώς και ένα μεγαλοπρεπές ημικυκλικό βάθρο, όπου με βάση την περιγραφή του Παυσανία, είχαν ανεγερθεί τα αγάλματα των Επιγόνων των Επτά Ηρώων, που κατέλαβαν τελικά τη Θήβα.

Βιβλιογραφία
------------

* Bommelaer, J.-F. Laroche, D. *Guide de Delphes. Le site*, Paris 1991
Ο **Αμπού Γκανίμ**, Abu Ghanim, αρμενικά: *Abułanam*, στις βυζαντινές πηγές: **Απογάνεμ**, ήταν Αρμένιος ευγενής τού Οίκου των Βαγρατιδών της Αρμενίας (Μπαγκρατούνι) και ηγεμόνας τμήματος της νότιας αρμενικής περιοχής Tαρόν στις αρχές του 9ου/10ου αι.

Βιογραφίες
----------

Ήταν αδελφός τού πρίγκιπα Γρηγόριου Α΄ τού Ταρόν και ήταν ο ίδιος ο *de facto* ηγεμόνας τού μισού περίπου πριγκιπάτου.  Όπως και άλλες Αρμενικές μορφές της περιόδου, είναι γνωστός στην ιστορία μόνο με το αραβικό του όνομα, για το οποίο οι απόψεις ποικίλλουν: ορισμένοι μελετητές το θεωρούν απλό παρωνύμιο ή όνομα, άλλοι το θεωρούν κανονικό όνομα βαπτίσματος.  Σύμφωνα με το *Προς τον υιόν Ρωμανόν περί διοικήσεως της Αυτοκρατορίας* τού Αυτοκράτορα των Ρωμαίων Κωνσταντίνου Ζ΄ των Μακεδόνων τού *Πορφυρογέννητου* (βασ. 913–959), ο Αμπού Γκανίμ και οι ανιψιοί του, οι «γιοι τού Αρκάικα» —ο «Αρκάικας» έχει ταυτιστεί με τον Ασότ Β΄ τού Ταρόν, είτε με τον πατέρα του Δαβίδ — συνόδευσε τον Βυζαντινό απεσταλμένο Κωνσταντίνο Λίβα στη βυζαντινή πρωτεύουσα, την Κωνσταντινούπολη, κατά τη διάρκεια της βασιλείας τού Λέοντος ΣΤ΄ των Μακεδόνων τού *Σοφού* (βασ. 886–912) και έλαβε τον βαθμό τού *πρωτοσπαθάριου*.  Η επίσκεψη επαναλήφθηκε κάποια στιγμή αργότερα, με διάφορες χρονολογήσεις από σύγχρονους μελετητές π. 900 ή μεταξύ τού 906 και τού τέλους τού Λέοντα ΣΤ΄ το 912. Κατά τη διάρκεια αυτής της επίσκεψης, ο Aπογάνεμ έλαβε τον τίτλο τού *πατρικίου* και κανονίστηκε ένας γάμος μεταξύ τού Aπογάνεμ και της κόρης τού Κωνσταντίνου Λιβός. Ο γάμος όμως δεν έγινε ποτέ, γιατί ο Απογάνεμ απεβίωσε σε ένα ταξίδι στην πατρίδα του, πριν προλάβει να επιστρέψει στην Κωνσταντινούπολη.  Ο Αμπού Γκανίμ προφανώς ήταν ήδη νυμφευμένος μία φορά, διότι έχει καταγραφεί ότι είχε έναν ή περισσότερους ανήλικους γιους τη στιγμή τού τέλους του: ο μόνος γιος του που βεβαιώνεται ξεκάθαρα είναι ο:

* Τορνίκης, αλλά πιθανώς υπήρχαν περισσότεροι, οι οποίοι κατονομάζονται στις σύγχρονες αρμενικές πηγές ως:
* Βαχάν και
* Σμπάτ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 27  Νοεμβρίου 2018.
2. 1 2 3 4 5 6  PmbZ.

Πηγές
-----

* Lilie, Ralph-Johannes; Ludwig, Claudia; Pratsch, Thomas; Zielke, Beate (2013). Prosopographie der mittelbyzantinischen Zeit Online. Berlin-Brandenburgische Akademie der Wissenschaften. Nach Vorarbeiten F. Winkelmanns erstellt (in German). Berlin and Boston: De Gruyter.
Ο **αναθηματικός μαρμάρινος ταύρος** φιλοξενείται στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Ολυμπίας.

Περιγραφή
---------

Ο μαρμάρινος ταύρος έχει σχεδόν φυσικό μέγεθος και είχε αφιερωθεί στο ιερό του Δία από την Ρήγιλλα, σύζυγο του Ηρώδη του Αττικού. Φέρει την εξής επιγραφή: «ΡΗΓΙΛΛΑ ΙΕΡΕΙΑ ΔΗΜΗΤΡΟΣ ΤΟ ΥΔΩΡ ΚΑΙ ΤΑ ΠΕΡΙ ΤΩ ΥΔΩΡ ΤΩ ΔΙΙ».

Ιστορική τοποθέτηση
-------------------

Χρονολογείται στον 2ο αιώνα.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο αρχαιολογία | Πύλη αρχαιολογία |

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο τέχνη | Πύλη τέχνη |

Γεωργία Χατζή  (2008). *Το Αρχαιολογικό Μουσείο Ολυμπίας*. Αθήνα: ΟΛΚΟΣ, ISBN 978-960-89339-3-4. σελίδες 340-341. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Δεκεμβρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 17 Φεβρουαρίου 2012.
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Αλκυόνη.

Το τορπιλοβόλο **Αλκυόνη Ι / 03, 58** ναυπηγήθηκε κατά τα έτη 1913–1914 στα γερμανικά ναυπηγεία German VULKAN Werks AG. Stettin–Bredow. Κατέπλευσε στην Ελλάδα τον Μάιο του 1914. Ομοίου τύπου πλοία ήταν τα: ‘Αίγλη Ι’, ‘Αρέθουσα’, ‘Δάφνη ΙΙ’, ‘Δωρίς Ι’ και ‘Θέτις ΙΙ’. Από το 1916 έως το 1917 είχε κατασχεθεί από τους Γάλλους και έφερε γαλλική σημαία και πλήρωμα Σομαλών. Παραδόθηκε αργότερα στην Ελλάδα σε άθλια κατάσταση. Συμμετείχε στις επιχειρήσεις 1940-1941. Γενικά η δράση του πλοίου αυτού ήταν ανάλογη με εκείνη της Αίγλης Ι. Αυτοβυθίστηκε στις 23 Απριλίου 1941 αφού είχε προηγηθεί γερμανική αεροπορική σφοδρή επίθεση εναντίον του στον όρμο της Βουλιαγμένης.
Ο **Μάλακος** ήταν ιστορικός της ελληνιστικής εποχής, συγγραφέας μια τοπικής ιστορίας της νήσου Σίφνου *(Σιφνίων Ὥροι)*, από την οποία διασώθηκε ένα μόνον μικρό απόσπασμα στο στ΄ βιβλίο των Δειπνοσοφιστών του Αθηναίου.

Ισχυριζόταν ότι η Έφεσος ιδρύθηκε από πρώην δούλους των Σαμίων: Αρχικά 1.000 από αυτούς επαναστάτησαν εναντίον των κυρίων τους, κατέφυγαν στα βουνά και από εκεί παρενοχλούσαν συνεχώς τους Σαμίους. Μετά έξι χρόνια αψιμαχιών οι Σάμιοι τελικά συνθηκολόγησαν και τους άφησαν ελεύθερους. Οι πρώην δούλοι πέρασαν τότε στην απέναντι ακτή και ίδρυσαν την Έφεσο. Πάντως, ή εκδοχή αυτή του Μαλάκου δεν επιβεβαιώνεται από άλλες αρχαίες πηγές.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (πολλαπλές γλώσσες) *Virtual International Authority File*. OCLC. Dublin. 47153011. Ανακτήθηκε στις 25  Μαΐου 2018.
2. ↑  Smith, *Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology*, "Malacus", τόμ. 2, σελ. 906. Ancient library Αρχειοθετήθηκε 2013-10-20 στο Wayback Machine.
3. ↑  Αθήναιος, *Δειπνοσοφισταί*, VI:92. Perseus (Ath. 6.92)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 47153011
* GND: 102398070

 |

 |