recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Στην ιστορία της Ιατρικής με την ονομασία **Εμπειρική σχολή**, ή **Τηρητική σχολή**, ή **Μνημονευτική σχολή**, κλήθηκε μία από τις αρχαίες ελληνικές σχολές περί της Ιατρικής, σε αντίθεση με τη "δογματική ιατρική".

Οι οπαδοί της εμπειρικής σχολής πρέσβευαν ότι βάση της ιατρικής ως επιστήμη πρέπει να είναι αντί του λόγου και του δόγματος μόνο η εμπειρία που βασίζεται στον λεγόμενο «τρίποδα των εμπειρικών» (ιατρών)
Ο τρίποδας των εμπειρικών βασίζονταν στις ακόλουθες τρεις αρχές εξ ού και τρίποδας:

* Στην «τήρηση», δηλαδή στη προσωπική παρατήρηση του ιατρού, εξ ου και «Τηρητική Σχολή».
* Στην «ιστορία», δηλαδή στο ιστορικό των παρατηρήσεων, εξ ου και «Μνημονευτική σχολή», και
* Στην «από του ομοίου μετάβαση», δηλαδή στην αναλογία των περιπτώσεων.

Ιδρυτής της εμπειρικής σχολής φέρεται ο Φιλίνος ο Κώος (περί το 260 π.Χ.) που υπήρξε μαθητής του Ηροφίλου. Άλλοι όμως οπαδοί της αυτής σχολής θεωρούσαν ιδρυτή τον παλαιότερο, Άκρωνα τον Ακραγαντινό, και άλλοι τον Ιπποκράτη.

Κυριότεροι αρχαίοι ιατροί διάδοχοι του Φιλίνου ήταν οι Σεραπίων ο Αλεξανδρεύς, Γλαυκίων ο Ταραντίνος, Ζεύξις ο Ταραντίνος, Ηρακλείδης ο Ταραντίνος, Απολλώνιος ο Κιτιεύς, και άλλοι.
Το άγαλμα του Αθανασίου Διάκου στην Λαμία.
Ο **Ιωάννης Καρακατσάνης**  γεννήθηκε στην Αίγινα το 1857. Σπούδασε γλυπτική με καθηγητή τον Λεωνίδα Δρόση. Μετά το τέλος των σπουδών του προσελήφθη ως βοηθός του για δέκα χρόνια μέχρι τον θάνατο του Δρόση. Άνοιξε εργαστήριο γλυπτικής όπου και ασχολήθηκε με έργα μορφών της Επανάστασης του 1821. Διακρίθηκε στην δημιουργία έργων με τις μορφές του Ρήγα,του Μπότσαρη,του Μιαούλη,του Καποδίστρια,του Τομπάζη. Αντίτυπά τους είχε αγοράσει ο δήμος Αθηναίων. Είναι γνωστή η προτομή του Ι.Καποδίστρια που βρίσκεται στην "Παναγίτσα" έργο του Καρακατσάνη του 1887.
Ο ανδριάντας του Αθανασίου Διάκου, έργο του Καρακατσάνη, τοποθετήθηκε στην Λαμία το 1903, 36 χρόνια μετά την κατασκευή του, για οικονομικούς λόγους. Ο Ιωάννης Καρακατσάνης πέθανε στην Αθήνα το 1906.

Αναφορές
--------

1. ↑  odosaeginis.blogspot.com/2015/08/blog-post\_72.html.
2. ↑
3. ↑
4. ↑
5. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Απριλίου 2013. Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2013.
Σήμα της ΕΕΔΔΑ

Γενικά
------

***Η Ελληνική Επιτροπή Διεθνούς Δημοκρατικής Αλληλεγγύης (ΕΕΔΔΑ)*** είναι μια ελληνική μη κυβερνητική οργάνωση, που ιδρύθηκε το Σεπτέμβρη του 1981 Σύμφωνα με τις αρχές τις στοχεύει στην αλληλεγγύη με τα κινήματα των λαών της Ασίας, Αφρικής και Λατινικής Αμερικής και όλων των άλλων λαών που αγωνίζονται ενάντια στον ιμπεριαλισμό, για την εθνική τους ανεξαρτησία και κυριαρχία, για την ειρήνη και την κοινωνική δικαιοσύνη.

Δομή
----

Έχει 23μελές Προεδρείο και 11μελή Γραμματεία. Η ΕΕΔΔΑ συνεργάζεται με αντίστοιχες οργανώσεις που έχουν ανάλογους στόχους στις χώρες όπου δουλεύει και συντονίζει τις προσπάθειές της για την επίτευξη των στόχων της και με μια σειρά μη κυβερνητικές οργανώσεις (ΜΚΟ) στην Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική. Είναι μέλος της Διεθνούς Οργάνωσης Αλληλεγγύης με τους Λαούς της Ασίας και της Αφρικής AAPSO Αρχειοθετήθηκε 2007-12-15 στο Wayback Machine. και του Τμήματος Δημόσιας Ενημέρωσης-Τμήμα ΜΚΟ του ΟΗΕ.Ειναι επίσης μέλος της Διεθνούς Συντονιστικής Επιτροπής των ΜΚΟ για την Παλαιστίνη που τελεί υπό την αιγίδα του ΟΗΕ. Συμμετέχει στο Δίκτυο των ΜΚΟ της Υποεπιτροπής του ΟΗΕ για τις Φυλετικές Διακρίσεις

Δράση
-----

Διοργανώνει και συμμετέχει σε συνέδρια, συναντήσεις, διαλέξεις, συγκεντρώσεις, πολιτικές και καλλιτεχνικές εκδηλώσεις, πορείες, διαβήματα, κινητοποιήσεις, αποστολές εθελοντών κλπ. τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. Με τη συνεργασία όλων των τμημάτων και για την καλύτερη ενημέρωση και τη διάδοση του έργου της, η ΕΕΔΔΑ εκδίδει τρίμηνο περιοδικό, με τίτλο "Διεθνής Αλληλεγγύη".

Έχει διοργανώσει δραστηριότητές

1.Ανθρωπιστικής βοήθειας στη Γιουγκοσλαβία

2.Στο Σαλβαδόρ 2001 για να βοηθήσει στο χτίσιμο σχολείων σε μια από τις πιο φτωχές γειτονιές της χώρας.

3.Για στήριξη του ένοπλου κινήματος της Κολομβίας με άμεση πολιτική υποστήριξη και οικονομική βοήθεια. Ενισχύοντας τις αντάρτικες ομάδες των FARC-EP.

4.Για τους λαϊκούς αγώνες στηνΤυνησίαενάντια στο καθεστώς τουΜπεν Αλίκ.α

5.αλληλεγγύης για του μετανάστες που βρίσκονται στην χώρα.

Επίσης έχει διοργανώσει δραστηριότητες και εκδηλώσεις με άλλες οργανώσεις όπως η One Earth γα την Παλαιστίνη

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

Επίσημη ιστοσελίδα
**Θλάση** είναι η συστροφή, τράβηγμα ή ρήξη ενός μυός ή τένοντα, ή και των δύο. Ο τραυματισμός συμβαίνει όταν οι ίνες υπερβαίνουν την ικανότητα διάτασής τους ή λόγω ξαφνικής συστολής ή προσπάθειας μεγαλύτερης από τη βιολογική ικανότητα αντίστασης στην ένταση. Η θλάση μπορεί να εμφανιστεί ξαφνικά ή να αναπτυχθεί με την πάροδο του χρόνου. Όταν ένας παρόμοιος τραυματισμός συμβαίνει σε έναν σύνδεσμο, είναι γνωστό ως διάστρεμμα.

Οι αθλητές που παίζουν αθλήματα επαφής μπορεί να υποστούν θλάσεις, οι οποίες μπορούν επίσης να συμβούν από την επανάληψη της ίδιας κίνησης ξανά και ξανά, όπως στο τένις ή στο γκολφ. Όπως τα διαστρέμματα, οι θλάσεις διακρίνονται σε ήπιες έως βαριές, από μια μικρή διάταση έως τη μερική ή ολική ρήξη του μυός ή του τένοντα. Οι συνήθεις θλάσεις εμφανίζονται συνήθως στους μύες της πλάτης ή στους οπίσθιους μηριαίους μύες. Τα συμπτώματα περιλαμβάνουν πόνο, μυϊκούς σπασμούς, πρήξιμο και δυσκολία στην κίνηση των μυών. Η άμεση θεραπεία περιλαμβάνει πέντε βήματα που συντομεύονται ως P.R.I.C.E.: προστασία, ξεκούραση, πάγος, συμπίεση, ανύψωση. Μπορεί επίσης να γίνει χρήση φαρμάκων για τη μείωση του πόνου. Η μεταγενέστερη θεραπεία μπορεί να περιλαμβάνει άσκηση και φυσικοθεραπεία.

Ταξινόμηση
----------

Ταξινόμηση της βαρύτητας μιας θλάσης| Βαθμός | Βαρύτητα | Περιγραφή | Συμπτώματα | Χρόνος ανάρρωσης |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **Α' βαθμού** | ήπια | σχίσιμο λίγων μόνο ινών | ήπια ευαισθησία, πόνος, πλήρες εύρος κίνησης | 9-10 μέρες |
| **Β' βαθμού** | μέτρια | μερική ρήξη μυών ή τενόντων | επώδυνη, περιορισμένη κίνηση, πιθανώς κάποιο οίδημα ή ενόχληση στο σημείο του τραυματισμού. | 2-3 βδομάδες |
| **Γ' βαθμού** | βαριά | ολική ρήξη μυών ή τενόντων | περιορισμένη ή καθόλου κίνηση, ο πόνος μπορεί να είναι έντονος στην αρχή, αλλά μπορεί να υποχωρήσει μετά τον αρχικό τραυματισμό | 3-4 μήνες |

Συνήθης ανεπίσημη ταξινόμηση:

* Μερική ρήξη: είναι η ρήξη κάποιων μυϊκών ινών, οι οποίες σχίζονται ομοιογενώς.
* Ολική ρήξη: είναι η ρήξη των περισσότερων μυϊκών ινών.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Nancy Garrick, Deputy Director (5 Απριλίου 2017). «Sports Injuries». *National Institute of Arthritis and Musculoskeletal and Skin Diseases* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 25 Ιουνίου 2022.
2. 1 2 3  «Sprains and Strains». *medlineplus.gov*. Ανακτήθηκε στις 25 Ιουνίου 2022.
3. 1 2  «Sprains, Strains and Tears» (PDF). American College of Sports Medicine. Ανακτήθηκε στις 25 Ιουνίου 2022.
Ο **Κανούτος ή Κνουτ Βάλντεμαρσεν**, δαν.: *Canute ή Knud Valdemarsen*, (1207 – 1260) ήταν νόθος γιος του βασιλιά Βάλντεμαρ Β΄ της Δανίας της Δανίας, ο οποίος έγινε δούκας της Ρεβέλια, του Μπλέκινγκε και του Λόλαντ.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του βασιλιά από την ερωμένη του, Ελένα Γκούορμσντοτερ, χήρα του Δανού ευγενή Έσμπερν Σνάρε και κόρη του Γκούτορμ, βασιλικού κόμη (riksjarl) της Σουηδίας.  Ο πατέρας του το;y έδωσε κτήματα στην Εσθονία ως κληρονομικό δουκάτο το 1219. Έγινε dούκας του Ρέβαλ (Ταλίν) το 1219, αλλά εκτοπίστηκε, καθώς η Δανία εκδιώχθηκε από τους Εσθονούς το 1227.  Ως αποζημίωση, του δόθηκε το Μπλέκινγκε το 1242,  που κράτησε μέχρι το τέλος του. Ο Κανούτος υποστήριξε τους νεότερους επαναστάτες αδελφούς, Άβελ και Χριστόφορο, εναντίον του βασιλιά Έρικ Δ' της Δανίας το 1246, και φυλακίστηκε στο κάστρο Στέγκεμποργκ.  Ο βασιλιάς τον ανάγκασε να ανταλλάξει προσωρινά το Μπλέκινγκε με το Λόλαντ, αλλά το Μπλέκινγκε αποκαταστάθηκε σύντομα στην κατοχή του Κανούτου.

Οικογένεια
----------

Ο Κανούτος άφησε δύο γιους Έρικ Κνούντσεν Σκάρσχολμ (απεβ. 1304) και τον Σβάντεπολκ Κνούντσεν (απεβ. 1310), καθώς και μία κόρη που λέγεται ότι παντρεύτηκε έναν των Φόλκουνγκ.  Η γη του Κανούτου στο Μπλέκινγκε, μαζί με το Λίστερ, δόθηκε στον δισεγγομό του Κνουτ Φόλκασον τη δεκαετία του 1330 από τον βασιλιά Μάγκνους Ζ' της Νορβηγίας. Οι κληρονόμοι του Κνουτ συνέχισαν να διεκδικούν την κυριότητα.

Παραπομπές και παραπομπές
-------------------------

1. 1 2  Line 2007, σελ. 594.
2. ↑  Skyum-Nielsen 1981, σελ. 119.
3. 1 2  Bricka, Carl Frederik, *Dansk Biografisk Lexikon*, vol. IX [Jyde - Køtschau], 1895, pp. 272. Available online

### Αναφερόμενες πηγές

* Line, Philip (2007). *Kingship and State Formation in Sweden: 1130 - 1290*. Brill.
* Skyum-Nielsen, Niels (1981). «Estonia under Danish Rule». Στο: Skyum-Nielsen. *Danish Medieval History: New Currents*. Museum Tusculanum Press.
Ο **Ερρίκος Β΄**, γερμ. Heinrich II (π. 1111 - Αύγουστος 1167) από τον Οίκο του Λίμπουργκ ήταν κόμης του Λίμπουργκ & Αρλόν (1147-67). Όταν ο Κορράδος Γ΄ τού αρνήθηκε τη διαδοχή στο δουκάτο της Κάτω Λωρραίνης του πατέρα του, ο Ερρίκος Β΄ κράτησε τον τίτλο τού δούκα.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Βάλεραν δούκα της Κάτω Λωρραίνης και Β΄ κόμη του Λίμπουργκ & Αρλόν και της Γιούτα των Βάσενμπεργκ, κόρης του Γκέραρτ Α΄ κόμη του Γκέλντερς. 

Το 1139 διαδέχθηκε τον πατέρα του στο Λίμπουργκ, όμως ο Κορράδος Γ΄ της Γερμανίας έδωσε την Κάτω Λωρραίνη στον Γοδεφρείδο Β'  κόμη του Λουβαίν. Ο Ερρίκος Β΄ δεν αποδέχθηκε την απώλεια και επιτέθηκε στον νέο δούκα, αλλά ηττήθηκε. Το 1142 απεβίωσε ο Γοδεφρείδος Β΄, όμως ο Ερρίκος Β΄ ήταν απασχολημένος στον πόλεμο με τον κύριο του Φωκεμόν και δεν πρόβαλε αξίωση στο δουκάτο. 

Ο νεότερος αδελφός του είχε λάβει την κομητεία του Αρλόν, όμως το 1147 απεβίωσε άτεκνος και ο Ερρίκος Β΄ τον διαδέχθηκε εκεί. Ο Κορράδος Γ΄ το επιβεβαίωσε και οι δύο τους συμφιλιώθηκαν. Ωστόσο ο Ερρίκος Β΄ δεν τον ακολούθησε στη Β΄ Σταυροφορία. Παρέστη στην στέψη του Φρειδερίκου Α΄ της Γερμανίας, ανιψιού τού Κορράδου Γ΄.

Τότε ενεπλάκη σε πόλεμο με τον Ερρίκο Δ΄ των Ναμύρ κόμη του Λουξεμβούργου. Όταν η πόλη Αρντέν κατελήφθη, λεηλατήθηκε και κάηκε ολοσχερώς, ο Ερρίκος Β΄ στράφηκε στον Γοδεφρείδο Γ΄ κόμη του Λουβαίν (γιο του Γοδεφρείδου Β΄), αλλά τελικά ειρήνευσαν το 1155. Μάλιστα η κόρη του Μαργαρίτα παντεύτηκε τον Γοδεφρείδο Γ΄.

Έλαβαν μέρος στις εκστρατείες του Φρειδερίκου Α΄ στην Ιταλία, αλλά το 1167 ασθένησε από επιδημία και απεβίωσε στη Ρώμη σε ηλικία 56 ετών.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε τη Ματίλντα του Ζάφφενμπεργκ και είχε τέκνα:

* Ερρίκος Γ΄ π. 1140-1221, δούκας του Λίμπουργκ.
* Μαργαρίτα, παντρεύτηκε τον Γοδεφρείδο Γ΄ κόμη του Λουβαίν & δούκα της Κάτω Λωρραίνης (Οίκος των Ρεγκινάρ).

Αναφορές σε Πηγές
-----------------

1. 1 2  p4256.htm#i42556. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
2. 1 2 3 4  Loud & Schenk 2017, σελ. xxix.

Πηγές
-----

* Loud, Graham A.; Schenk, Jochen, eds. (2017). The Origins of the German Principalities, 1100-1350: Essays by German Historians. Routledge.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 81018218
* GND: 136720781
* BPN: 73808781

 |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Henry II, Duke of Limburg  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η **εταιρική διακυβέρνηση** (Corporate Governance)-(ΕΔ) είναι ένα σύνολο κανόνων που εφαρμόζονται στις ανώνυμες εταιρείες και ρυθμίζουν τη λειτουργία του Διοικητικού Συμβουλίου. Είναι δηλαδή η σχέση με τους μετόχους της εταιρείας, τον CEO(Chief Executive Officer) και το διοικητικό συμβούλιο .Με την ΕΔ επιδιώκεται η υπεύθυνη οργάνωση, λειτουργία, διοίκηση και έλεγχος μιας εταιρείας, με στόχο την αύξηση της αξίας της και τη προστασία των έννομων συμφερόντων όλων των μετόχων της, κυρίως όμως των μετόχων μειοψηφίας, έναντι των μεγαλομετόχων. 

Οι κανόνες Εταιρικής Διακυβέρνησης καθορίζουν τον τρόπο με τον οποίο επιτυγχάνονται οι εταιρικοί στόχοι, καθιερώνουν συστήματα παρακολούθησης και αποτίμησης των εταιρικών κινδύνων, καθώς και τον τρόπο με τον οποίο εξασφαλίζεται η διαφάνεια των πεπραγμένων της διοίκησης έναντι των μετόχων.

Ιστορικό
--------

Η Εταιρική Διακυβέρνηση αφορά κυρίως τις εταιρείες που είναι εισηγμένες στο Χρηματιστήριο Αθηνών και στη χώρα μας καθιερώθηκε το 2002 βάσει των νόμων 3016 και 3091/2002.
Τον έλεγχο της Εταιρικής Διακυβέρνησης στις εισηγμένες εταιρείες ασκεί η Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς.

Φιλοσοφία ΕΔ
------------

Η γενική φιλοσοφία της Εταιρικής Διακυβέρνησης είναι η λήψη των αποφάσεων από όσο το δυνατόν περισσότερα πρόσωπα και η, όσο το δυνατόν, δημοκρατική λειτουργία του ΔΣ μιας επιχείρησης.

Κανόνες ΕΔ
----------

Για το σκοπό αυτό η ΕΔ καθιερώνει κανόνες όπως:

1.Ορισμένος αριθμός των μελών του ΔΣ πρέπει να είναι "ανεξάρτητα", που σημαίνει ότι δεν πρέπει να έχουν επαγγελματική σχέση με την εταιρεία, ή συγγενική σχέση με κάποιον από τους μεγαλομετόχους.

2.Στην εταιρεία λειτουργεί τμήμα "Εσωτερικού Ελέγχου" το οποίο πρέπει να αποτελείται από όσο το δυνατόν περισσότερα ανεξάρτητα μέλη και έχει σαν σκοπό του τον έλεγχο των πεπραγμένων του ΔΣ και των μεγαλομετόχων, που πρέπει να γίνονται με γνώμονα το συμφέρον της εταιρείας και όχι το προσωπικό τους συμφέρον.

3.Διαφορετικά πρόσωπα για τις θέσεις του Προέδρου και του διευθύνοντος Συμβούλου της εταιρείας

4.Λειτουργία εταιρικής ιστοσελίδας, η οποία έχει κύριο σκοπό να ενημερώνει τους μετόχους για τα δρώμενα της επιχείρησης.

5.Λειτουργία "επιτροπής ελέγχου" στην εταιρεία, η οποία "ελέγχει τους ελεγκτές"

6.Λειτουργία επιτροπής αξιολόγησης και αμοιβών διευθυντικών στελεχών

Συμπερασματικά
--------------

Η Εταιρική Διακυβέρνηση δείχνει τον βαθμό σοβαρότητας της κάθε εταιρείας και το κατά πόσον σέβεται τους μετόχους της.
Ο θεσμός του Μετοχικού Ακτιβισμού εφαρμόζεται από οργανωμένες ομάδες μετόχων και, μεταξύ άλλων, ελέγχει το επίπεδο και την ποιότητα της Εταιρικής Διακυβέρνησης της κάθε εισηγμένης εταιρείας

Πηγές-Αναφορές
--------------

1. Ελληνικός Κώδικας Εταιρικής Διακυβέρνησης για τις Εισηγμένες Εταιρείες Αρχειοθετήθηκε 2019-08-15 στο Wayback Machine.
2. Χάρτης Εταιρικής Διακυβέρνησης του ΣΕΔ
3. Κώδικας Εταιρικής Διακυβέρνησης του ΣΕΒ]

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh88007569
* GND: 4419850-4
* BNF: cb124886518 (data)
* NKC: ph182334

 |

 |
Ο **Θεόδωρος Κιζάνης** (1887-30 Αυγούστου 1958) ήταν στρατιωτικός και πολιτικός, αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού, του Λιμενικού Σώματος βουλευτής και τρεις φορές υπουργός εμπορικής ναυτιλίας.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε (γύρω στο 1887 ή 1888) στον Πόρο και ήταν γιος του Σπυρίδωνα Κιζάνη. Καταγόταν από παλιά οικογένεια πολιτικών. Κατατάχθηκε στον οικονομικό κλάδο του Πολεμικού Ναυτικού και υπηρέτησε σε διάφορες θέσεις στο υπουργείο Ναυτικών. Το 1919 μετατάχθηκε στο Λιμενικό Σώμα, διετέλεσε διοικητής της σχολής Λιμενικών Δοκίμων και έφτασε μέχρι τον βαθμό του επιλιμενάρχη Β΄ (Αντιπλοιάρχου).

Το 1933 παραιτήθηκε από το Λ.Σ. και πήρε μέρος στις εκλογές με το κόμμα των Φιλελευθέρων. Εκλέχτηκε βουλευτής Ύδρας το 1933 και στη συνέχεια Πειραιώς και νήσων το 1936, 1946 και 1950. Διετέλεσε τρεις φορές υπουργός εμπορικής ναυτιλίας (1947 - 1948, 1950), όντας ο μόνος αξιωματικός του Λ.Σ. που ανήλθε ποτέ στην θέση του υπουργού εμπορικής ναυτιλίας.

Πέθανε στην Αθήνα, το 1958, σε ηλικία 71 ετών.

Πηγές
-----

* *Ιστορία του Λιμενικού Σώματος*, Σύλλογος Αποστράτων Αξιωματικών Λιμενικού Σώματος, Πειραιάς

1. 1 2  εφ. Ελευθερία, Απεβίωσεν ο Θ. Κιζάνης, 2/9/1958, σελ. 6.
Συντεταγμένες: 45°35′0″N 12°41′0″E﻿ / ﻿45.58333°N 12.68333°E﻿ / 45.58333; 12.68333

Η **Ερακλέα** είναι μία μικρή πόλη και κοινότητα στη Μητροπολιτική Πόλη της Βενετίας που ανήκει στην Ιταλική Περιφέρεια του Βένετο στη βόρεια Ιταλία. Η τοποθεσία της βρίσκεται στην ακτή της Αδριατικής Θάλασσας ανάμεσα στο Καόρλε και το Ιεσόλο.
Η συνολική έκταση της κοινότητας σύμφωνα με την τελευταία Απογραφή (01-01-2018) είναι 95.45 τετραγωνικά χιλιόμετρα και ο πληθυσμός της 12.276 κάτοικοι, η πυκνότητα του πληθυσμού της είναι 130 κάτοικοι ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο.

Από την εποχή που ιδρύθηκε η Δημοκρατία της Βενετίας ήταν η πρώτη πρωτεύουσα του κρατιδίου μέχρι το 742, κατόπιν μεταφέρθηκε στο Μαλαμόκκο. Σύμφωνα με την Ελληνική μυθολογία ιδρύθηκε από τον μυθικό ήρωα Ηρακλή που της έδωσε το όνομα του. H Ερακλέα μαζί με το Καόρλε και το Ιεσόλο είναι τα τρία κορυφαία τουριστικά παραθαλάσσια θέρετρα της Βενετίας στην Αδριατική με αμέτρητους τουρίστες ειδικά από τη Γερμανία. Η πόλη επιβραβεύτηκε συνεχώς τη δεκαετία 2007 - 2017 με τη Γαλάζια Σημαία για τις καθαρές παραλίες και τα νερά της.
Η Εράκλεια είναι γνωστή για το περιβόητο πευκόδασος που διαθέτει και τη *"Λιμνοθάλασσα των νεκρών"*, δημιουργήθηκε από την υπερχείλιση του ποταμού Πιάβε χάρη σε μία πλημμύρα που τροποποιήθηκε η κοίτη του (1935). Η *"Λιμνοθάλασσα των νεκρών"* επεκτείνεται από το στόμιο του ποταμού Πιάβε μέχρι το μακρόστενο νησί Λίντο στη λιμνοθάλασσα της Βενετίας, τα νερά της οφείλονται αποκλειστικά στις πλημμύρες. Η λιμνοθάλασσα είναι ρηχή με βυθό από λασπώδη άμμο γεμάτος φυτοπλαγκτόν.

Οι σπουδαιότερες προσωπικότητες που κατάγονται από την Ερακλέα είναι: 

* Πάολο Λούτσιο Αναφέστο
* Μαρτσέλλο Τεγκαλλιάνο
* Όρσο
* Ανιέλλο Παρτετσιπάτσιο
* Πάπας Γρηγόριος ΙΒ΄

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Superficie di Comuni Province e Regioni italiane al 9 ottobre 2011». Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής της Ιταλίας. Ανακτήθηκε στις 16  Μαρτίου 2019.
2. ↑  «Popolazione Residente al 1° Gennaio 2018». Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής της Ιταλίας. Ανακτήθηκε στις 16  Μαρτίου 2019.
3. ↑
4. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Ιουνίου 2019. Ανακτήθηκε στις 31 Αυγούστου 2019.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* ISTAT
* ISTAT Αρχειοθετήθηκε 2019-06-30 στο Wayback Machine.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 246997172
* GND: 7599698-4

 |

 |
Στη Χημεία γενικά ως **ετερογενής αντίδραση** χαρακτηρίζεται οποιαδήποτε χημική αντίδραση όπου τα αντιδρώντα σώματα αποτελούν συστατικά ετερογενή. Δηλαδή τα αντιδρώντα σώματα είναι διαφορετικής μορφής της ύλης ή διαφορετικής φάσης της ύλης, όπως π.χ. μεταξύ στερεών και αερίων, ή στερεών και υγρών, ή και μεταξύ δύο υγρών όχι όμως αναμίξιμων, ή αντιδρώντων σωμάτων σε μια διεπιφάνεια (π.χ. επιφάνεια ενός καταλύτη).

Αξιοσημείωτα παραδείγματα ετερογενών αντιδράσεων είναι όλες οι ηλεκτροχημικές που πραγματοποιούνται σε γαλβανικά στοιχεία, οι αντιδράσεις μετάλλων με οξέα όπως και οι παρατηρούμενες στις διάφορες διαβρώσεις. Οι ετερογενείς αντιδράσεις αποκτούν ιδιαίτερη σημασία όταν επιχειρούνται αυτές για επίσπευση άλλων όπως συμβαίνει π.χ. σε αντιδράσεις αερίων ή υγρών με παρουσία στερεών.

Σημειώνεται πάντως ότι οι ετερογενείς αντιδράσεις αν κα παρουσιάζουν πρακτικά ιδιαίτερο ενδιαφέρον εντούτοις δεν είναι πάντα εύκολα κατανοητές όπως των χημικών αντιδράσεων σωμάτων ίδιας μορφής, των καλουμένων και σε αντιδιαστολή **ομογενών αντιδράσεων**.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάσταση της ύλης
Ο **Θεόδωρος Λαμπράκης** (1904  - 28 Ιουλίου 1956) ήταν Έλληνας πολιτικός και γιατρός.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην Κερασίτσα της Αρκαδίας και ήταν γιος του Γεωργίου Λαμπράκη. Αδερφός του ήταν ο Γρηγόρης Λαμπράκης. Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, ήταν χειρουργός και εργάστηκε στο Τζάννειο Νοσοκομείο Πειραιά, απ'όπου απολύθηκε το 1934 για πολιτικούς λόγους. Ίδρυσε μαζί με άλλους την κλινική "Λευκός Σταυρός" ενώ κατά τη διάρκεια της κατοχής κατέφυγε στα βουνά, όπου εργάστηκε εθελοντικά ως γιατρός.

Το 1956 εξελέγη βουλευτής Πειραιά με την ΕΠΕΚ. Απεβίωσε λίγο αργότερα από ανακοπή. Στην έδρα του στον Πειραιά τον διαδέχθηκε ο πρώτος επιλαχών Ιωάννης Ορφανός από την Φιλελεύθερη Δημοκρατική Ένωση (ΦΔΕ).

Ήταν παντρεμένος με την γιατρό Τούλα Μπούτου.

Πηγές
-----

1. ↑  Μητρώο Γερουσιαστών και Βουλευτών 1929-1974 Βουλή των Ελλήνων, Εθνικό Τυπογραφείο, 1977 (σελ. 74, αρ. 573).(pdf)
2. 1 2 3 4 5  Βιογραφικά στοιχεία Λαμπράκη, από την εφημερίδα Ναυτεμπορική
3. ↑  "Απεβίωσεν ο βουλευτής της ΕΠΕΚ Λαμπράκης, Ελευθερία, φύλλο 29-7-1956, σελ. 8
Ο **Ερασίνος** είναι ποταμός της Αργολίδας που ρέει στην περιοχή του Αργολικού κάμπου. Πηγάζει από το χωριό Κεφαλάρι, νοτιοδυτικά του Άργους, στην συνέχεια ρέει ανατολικά διασχίζοντας τμήμα του Αργολικού κάμπου και εκβάλλει στον Αργολικό κόλπο στην Νέα Κίο.

Στο σημείο των πηγών του ποταμού είναι χτισμένη εκκλησία, αφιερωμένη στην Ζωοδόχο πηγή. Το μεγαλύτερο μέρος των νερών του ποταμού διοχετεύονται σήμερα σε κανάλια που χρησιμοποιούνται για την άρδευση του Αργολικού κάμπου. Έτσι, τμήματα του εκβάλουν στον Αργολικό Κόλπο σε περιοχές μεταξύ Μύλων και Νέας Κίου. Ο ποταμός ονομαζόταν και Στύμφαλος κατά την αρχαιότητα αφού σύμφωνα με την παράδοση υπήρχε η πεποίθηση πως τα νερά του προέρχονταν από την λίμνη Στυμφαλία κάτι που δεν επιβεβαιώνεται σήμερα.

Αναφορές
--------

* Οδηγός Πελοποννήσου, Ερασινός[*νεκρός σύνδεσμος*]
* Ερασινός, Κεφαλάρι[*νεκρός σύνδεσμος*]
* Ερασίνος, Αργολική Αρχειακή Βιβλιοθήκη Ιστορίας Και Πολιτισμού
Τα **Ετερόπτερα** είναι ομάδα χερσαίων και υδρόβιων εντόμων που ανήκουν στην τάξη των Ημίπτερων. Περιλαμβάνει περίπου 70 οικογένειες και 40.000 είδη που είναι διαδεδομένα σε όλο τον κόσμο. Βασικό τους χαρακτηριστικό είναι η υφή των μπροστινών φτερών. Το μισό τους τμήμα είναι σκληρό και δερματώδες (ημιέλυτρα) και το υπόλοιπο μισό λεπτό και μεμβρανώδες. Όταν τα έντομα είναι ακίνητα, τα μπροστινά φτερά διπλώνουν πάνω από τα πίσω, σχηματίζοντας ένα Χ. Παρουσιάζουν μεγάλη ποικιλία μορφών και μεγεθών. Ορισμένα είδη δεν έχουν φτερά. Τα πιο πολλά ετερόπτερα έχουν πλατύ και ωοειδές σώμα και μακριά πόδια. Έχουν σύνθετα μάτια, αρθρωτές κεραίες και προβοσκίδα. Τα περισσότερα είδη έχουν στο κάτω μέρος του θώρακα έναν αδένα που παράγει δύσοσμα υγρά. Τα ετερόπτερα ζουν σε ένα ευρύ φάσμα βιότοπων, στην ξηρά αλλά και στο νερό. Πολλά από τα χερσαία είδη (γεωκοριοί) συνδέονται με τα φυτά. Τρέφονται με φυτικούς ιστούς ή με θρεπτικά συστατικά των σπόρων. Άλλα είδη είναι πτωματοφάγα και ζουν μέσα στο έδαφος, σε υπόγειες στοές και φωλιές μυρμηγκιών. Μερικά είδη είναι αρπακτικά ή τρέφονται με το αίμα σπονδυλωτών ζώων. Το τσίμπημά τους είναι αρκετά επώδυνο. Τα μέλη της οικογένειας Cimicidae είναι παράσιτα στα πτηνά και στα θηλαστικά (περιλαμβανομένου του ανθρώπου). Τα υδρόβια ετερόπτερα (υδροκοριοί) είναι θηρευτές άλλων υδρόβιων οργανισμών (γυρίνοι, προνύμφες άλλων εντόμων). Υπάρχουν επίσης είδη που κολυμπούν στο νερό, αλλά ζουν στην ξηρά (αμφιβιοκοριοί). Αρκετά είδη είναι ωφέλιμα και βοηθούν στην καταπολέμηση των ζιζανίων των φυτών, όμως άλλα καταστρέφουν τις αγροτικές καλλιέργειες. Πολλά από τα παρασιτικά ετερόπτερα ευθύνονται για τη μετάδοση ασθενειών (τρυπανοσώματα). Η καταπολέμησή τους γίνεται με διάφορα χημικά εντομοκτόνα.

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ετερόπτερα** |

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85060175
* GND: 4189091-7
* NDL: 00564251
* NKC: ph115749

 |

 |
Ο **Καλλίμαχος ο Αφιδναίος** (θάν. 490 π.Χ.) ήταν Αθηναίος πολέμαρχος στη μάχη του Μαραθώνα ο οποίος, αφού πείστηκε από τον Μιλτιάδη, με τη ψήφο του καθόρισε την τελική απόφαση για άμεση επίθεση εναντίον των Περσών. Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο κατάγονταν από τις Αφίδνες.

Η μάχη του Μαραθώνα
-------------------

Κύριο λήμμα: Μάχη του Μαραθώνα
Ο Μιλτιάδης πήγε και βρήκε τον Καλλίμαχο όταν οι γνώμες των δέκα στρατηγών των Αθηναίων που αποφάσισαν τη σύγκρουση της Αθήνας με την αυτοκρατορία των Περσών το 490 π.Χ. μοιράστηκαν στα δύο. Επειδή κι ένας ενδέκατος με το αξίωμα του πολεμάρχου των Αθηναίων είχε δικαίωμα ψήφου, ο Καλλίμαχος είχε δικαίωμα ψήφου που είχε το ίδιο βάρος με την ψήφο των στρατηγών. Ο Μιλτιάδης κατάφερε να πείσει τον Καλλίμαχο τονίζοντάς του ότι όλα κρέμονται πάνω του. Το όνομά του έμεινε στην ιστορία, γιατί η δική του ψήφος, η ενδεκάτη, έκρινε το αδιέξοδο, όταν ισοψήφισαν οι στρατηγοί, υποστηρίζοντας οι πέντε ότι είναι μάταιο να συγκρουστεί η Αθήνα με τους παντοδύναμους Πέρσες και οι άλλοι πέντε συμφωνώντας με τη γνώμη του Μιλτιάδη να αγωνιστούν στον Μαραθώνα.

Στη Μάχη του Μαραθώνα ο Καλλίμαχος διοικούσε τη δεξιά πτέρυγα του αθηναϊκού στρατού που μαζί με τη αριστερή πτέρυγα που διοικούνταν από τους Πλαταιείς περικύκλωσαν την περσική παράταξη. 

Ο πολέμαρχος Καλλίμαχος σκοτώθηκε σε μάχη κατά την διάρκεια της υποχώρησης των Περσών στα πλοία τους. Οι Αθηναίοι τον απεικόνισαν μαζί με τον Μιλτιάδη ως πρωταγωνιστή στην περίφημη ζωγραφική παράσταση της μάχης, στην Ποικίλη Στοά και ανήγειραν προς τιμήν του το αναθηματικό μνημείο της Νίκης του Καλλιμάχου στον Παρθενώνα. Το άγαλμα της Νίκης του Καλλιμάχου αποκαταστάθηκε και εμφανίστηκε στις 26 Οκτωβρίου 2010 στο κοινό για πρώτη φορά ως πλήρες μνημείο στο Μουσείο της Ακρόπολης.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *Εγκυκλοπαίδεια Νέα Δομή*. Τεγόπουλος - Μανιατέας. 1996. σελ. 285, τομ. 15.
2. ↑  Ηρόδοτος, *Ιστορίαι*, Ερατώ, 109.2, «ἦν δὲ τότε πολέμαρχος Καλλίμαχος Ἀφιδναῖος»
3. ↑  Ηρόδοτος, *Ιστορίαι*, Ερατώ, 109.2, «τὸ παλαιὸν γὰρ Ἀθηναῖοι ὁμόψηφον τὸν πολέμαρχον ἐποιεῦντο τοῖσι στρατηγοῖσι»
4. ↑  Ηρόδοτος, *Ιστορίαι*, Ερατώ, 109.6 «ταῦτα ὦν πάντα ἐς σὲ νῦν τείνει καὶ ἐκ σέο ἤρτηται»
5. ↑  Ηρόδοτος, *Ιστορίαι*, Ερατώ, 111.1, «τοῦ μὲν δεξιοῦ κέρεος ἡγέετο ὁ πολέμαρχος Καλλίμαχος»
6. ↑  Ηρόδοτος, *Ιστορίαι*, Ερατώ, 114.1, «καὶ τοῦτο μὲν ἐν τούτῳ τῷ πόνῳ ὁ πολέμαρχος διαφθείρεται, ἀνὴρ γενόμενος ἀγαθός»
7. ↑  Παυσανίας, «Ελλάδος\_περιήγησις», *Αττικά, I.15.3*, «τῶν μαχομένων δὲ δῆλοι μάλιστά εἰσιν ἐν τῇ γραφῇ Καλλίμαχός τε, ὃς Ἀθηναίοις πολεμαρχεῖν ᾕρητο»
8. ↑  Συκκά, Γιώτα (27 Οκτωβρίου 2010). «Η Νίκη του Καλλιμάχου αποκαλύπτεται 25 αιώνες μετά». *Η Καθημερινή*.. Ανακτήθηκε στις 20 Ιουλίου 2015.
Ο **Καλλίνικος Δελικάνης** (ή Δεληκάνης) γεννήθηκε στη Λέσβο το 1855. Σπούδασε στη Ρώμη και εκεί ασπάστηκε τον Ρωμαιοκαθολικισμό και χειροτονήθηκε διάκονος και πρεσβύτερος. Το 1885 έγινε δεκτός στην Ορθοδοξία ως πρεσβύτερος και υπηρέτησε στην ενορία Ευαγγελιστρίας Προπόδων Ταταούλων Κωνσταντινουπόλεως. Διετέλεσε επίσης Επόπτης των Σχολών Κωνσταντινουπόλεως, Ιεροκήρυκας της Κοινότητας του Πέραν, Αρχειοφύλακας του Οικουμενικού Πατριαρχείου και Αρχισυντάκτης του επίσημου περιοδικού του Πατριαρχείου «Εκκλησιαστική Αλήθεια».

Στις 13 Σεπτεμβρίου 1909 χειροτονήθηκε στον Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι Μητροπολίτης Βελεγράδων (Βερατίου). Στις 23 Ιουνίου 1911 εξελέγη Μητροπολίτης Βεροίας και στις 16 Οκτωβρίου του 1912 υποδέχτηκε στην πόλη τον ελληνικό απελευθερωτικό στρατό και τον διάδοχο Κωνσταντίνο. Ο Καλλίνικος ήταν ο πρώτος που τέλεσε λειτουργία στον ιστορικό παλαιό μητροπολιτικό ναό αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου Βεροίας (Παλαιά Μητρόπολις) μετά την απελευθέρωση της πόλης. Το 1920, ως βενιζελικός, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την πόλη μετά την εκλογική νίκη της αντιβενιζελικής παράταξης και παρέμεινε τυπικά Μητροπολίτης ως τις 25 Νοεμβρίου 1921, οπότε εξελέγη Μητροπολίτης Κυζίκου.

Στις 10 Φεβρουαρίου 1922 εγκαταστάθηκε στη Μητρόπολη Κυζίκου και στις 26 Ιουλίου 1932 εξελέγη Μητροπολίτης Καισαρείας. Απεβίωσε στη Χάλκη των Πριγκηποννήσων στις 11 Ιανουαρίου 1934.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ο Μητροπολίτης Καισαρείας Καλλίνικος
2. 1 2  Τιμοθέου Χαλκιά, «Καλλίνικος Δελικάνης, ο μητροπολίτης της Απελευθέρωσης», σελ. 2

Πηγές
-----

* Ο Μητροπολίτης Καισαρείας Καλλίνικος
* Τιμοθέου Χαλκιά, Εκκλησία και Κοινωνία στη Βέροια, από την απελευθέρωση μέχρι τη μετεμφυλιακή εποχή (1912-1958), Θεσσαλονίκη 2011
* Τιμοθέου Χαλκιά, «Καλλίνικος Δελικάνης, ο μητροπολίτης της Απελευθέρωσης»

  


| τίτλοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας |
| --- |
| ΠροκάτοχοςΒασίλειος Παπαχρήστου | **Μητροπολίτης Βελεγράδων**1909-1911 | ΔιάδοχοςΙωακείμ Μαρτινιανός |
| ΠροκάτοχοςΛουκάς Πετρίδης | **Μητροπολίτης Βεροίας**1911-1922 | ΔιάδοχοςΚωνστάντιος Ρούσης |
| ΠροκάτοχοςΚωνσταντίνος | **Μητροπολίτης Κυζίκου**1922-1932 | Διάδοχος*χηρεία* |
| Προκάτοχος*χηρεία* | **Μητροπολίτης Καισαρείας**1932-1934 | Διάδοχος*χηρεία* |
Ο **Καρλ Χοπφ** (γερμ.: *Karl Hopf*, 19 Φεβρουαρίου 1832 - 23 Αυγούστου 1873) ήταν Γερμανός ιστορικός, που ασχολήθηκε κατά κύριο λόγο με την ιστορία του Μεσαίωνα και με πολύ αξιόλογο συγγραφικό έργο.

Η ζωή του
---------

Γεννήθηκε το 1832 στο Χαμ (Hamm) και απεβίωσε το 1873 στο Βισμπάντεν, έζησε δηλαδή μόλις 41 χρόνια. Σε αυτά τα χρόνια έδωσε έμφαση στην ιστορική του έρευνα με πολύ διεξοδικές μελέτες, ιδιαίτερα για την ιστορία της μεσαιωνικής και φραγκοκρατούμενης Ελλάδας. Ερεύνησε βαθιά το αρχειακό υλικό που είχε σχέση με την Ελλάδα εκείνων των χρόνων.

Το 1855 έγινε υφηγητής της ιστορίας στο πανεπιστήμιο της Βόννης, στο οποίο και είχε φοιτήσει. Το 1858 διορίσθηκε τακτικός καθηγητής του Γκράισβαλντ, ενώ το 1864 μετατέθηκε στο πανεπιστήμιο του Κένιξμπεργκ διατελώντας και έφορος της βασιλικής βιβλιοθήκης.

Συγγραφικό έργο
---------------

Οι περισσότερες μελέτες του, που αποτελούν ογκώδεις εργασίες, έχουν καταχωρηθεί στα πρακτικά της Ακαδημίας των Επιστημών στη Βιέννη και στην εγκυκλοπαίδεια των Ερς και Γκρούβερ. Από αυτή την εγκυκλοπαίδεια οι 85ος και ο 86ος τόμοι περιλαμβάνουν την ιστορία της Ελλάδας κατά τους μεσαιωνικούς χρόνους και αποτελούν μια πολύτιμη πηγή για τον ερευνητή της μεσαιωνικής Ελλάδας. Άλλα έργα του είναι: 

* «Ιστορικός και γενεαλογικός Άτλας»
* «Μετανάστευση Τσιγγάνων στην Ευρώπη»
* «Ελληνορρωμανικά χρονικά» (*Chroniques gréco-romanes inédites ou peu connues*), 1873
* «Γρατιανός Ζώρζης, αυθέντης Λευκάδος»
* «Οι Σλάβοι εν Ελλάδι :ανασκευή των θεωριών Φαλλμεράυρ»
* «Geschichtlicher Uberblick uber die Schicksale von Karystos auf Euboea in dem Zeitraume von 1205-1470»
* «Urkunden und Zusatze zur Geschichte der Insel Andros und ihrer Beherrscher in dem Zeitraume von 1207 bis 1566»

κ.α.

Καρλ Χοπφ και Φαλμεράυερ
------------------------

Ο Καρλ Χοπφ επίσης, με την ιστορική μελέτη του « Οι Σλάβοι εν Ελλάδι» επιχειρεί να ανασκευάσει τη θεωρία του Φαλμεράυερ, σύμφωνα με την οποία οι σημερινοί Έλληνες είναι κατά συντριπτική πλειονότητα απόγονοι Σλάβων, αντικρούοντας παράλληλα τα επιχειρήματά του και κατηγορώντας τον Φαλμεράυερ για ελλειπή μελέτη των πηγών και επιλεκτική χρησιμοποίηση στοιχείων ή αποσιώπηση κάποιων άλλων.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| Wikisource logoWikisource logo | Στη Βικιθήκη υπάρχει υλικό που έχει σχέση με το θέμα:  **Συγγραφέας:Καρλ Χοπφ** |

* Νεώτερο εγκυκλοπαιδικό λεξικό του Ηλίου.
* «Οι Σλάβοι στην Ελλάδα», εκδόσεις «Νέα σύνορα», εκδοτικός οργανισμός Λιβάνη, 1995

Παραπομπές
----------


  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 54914174
* **ΕΒΕ**: 67281
* **AA**: 134396
* LCCN: n99004947
* ISNI: 0000 0001 0903 1389
* GND: 116981288
* SUDOC: 061670219
* BIBSYS: 14041474

 |

 |
***Η Έξοδος από το εργοστάσιο Λυμιέρ*** (Γαλλικά: *La Sortie de l'Usine Lumière à Lyon*) είναι γαλλική ταινία του 1895 σε σκηνοθεσία και παραγωγή Λουί Λυμιέρ. Είναι η πρώτη από τις δέκα ταινίες που εμφανίστηκαν στην πρώτη δημόσια προβολή ταινιών με εισιτήριο στο Grand Café στο Παρίσι, στις 28 Δεκεμβρίου 1895. Η ταινία είναι ασπρόμαυρη, βουβή και έχει διάρκεια 46 δευτερολέπτων.

Οι ιστορικοί του κινηματογράφου συχνά την αναφέρουν ως την πρώτη πραγματική κινηματογραφική ταινία που έγινε ποτέ, αν και άλλοι ιστορικοί δίνουν προτεραιότητα στο έτος 1891, την ημερομηνία εμφάνισης των πρώτων ταινιών του Τόμας Έντισον, σε σκηνοθεσία του ηλεκτρολόγου μηχανικού Ουίλιαμ Ντίκσον  ή στην ταινία *Roundhay Garden Scene* του Λουί Λε Πρενς του 1888 που προηγήθηκε κατά επτά χρόνια.

Ωστόσο, όλοι συμφωνούν για την ιστορική σημασία της ταινίας και τη θεμελιώδη αισθητική συμβολή του Λουί Λυμιέρ στη διαδικασία δημιουργίας «κινούμενων φωτογραφικών προβολών», όπως ονόμαζαν τις ταινίες τους οι αδελφοί Λυμιέρ.

Υπόθεση
-------

*Έξοδος από το εργοστάσιο Λυμιέρ*
Στη Λυών, το προσωπικό του εργοστασίου Λυμιέρ εγκαταλείπει τον τόπο εργασίας, οι εργάτες φεύγουν πρώτα και οι διευθυντές αργότερα. Στην πρώτη έκδοση, η ταινία τελειώνει με την έξοδο των αμαξών και οι πόρτες κλείνουν.

Υπάρχουν τρεις ξεχωριστές εκδόσεις αυτής της ταινίας, οι οποίες διαφέρουν μεταξύ τους σε διάφορα σημεία - οι αλλαγές στα ρούχα δείχνουν τις διαφορετικές εποχές στις οποίες γυρίστηκαν. Συχνά αναφέρονται ως εκδόσεις «με ένα άλογο», «δύο άλογα» και «χωρίς άλογο», σε σχέση με μια άμαξα που εμφανίζεται στις δύο πρώτες εκδόσεις (η άμαξα είχε ένα άλογο στο πρωτότυπο και δύο άλογα στο πρώτο remake).

Μια άλλη ταινία με το ίδιο θέμα δημιουργήθηκε το 1896, η οποία παρουσιάζει ένα άλλο εργοστάσιο (ή άλλη είσοδο στο ίδιο εργοστάσιο) με διαφορετικούς ανθρώπους.

Παραπομπές
----------

1. ↑ . «imdb.com/title/La sortie de l'usine Lumière à Lyon (1895)».
2. ↑ . «biography.yourdictionary.com/laurie-dickson».
3. ↑ . «neakriti.gr/article/politismos/Έξοδος από το εργοστάσιο Λυμιέρ: Δείτε την πρώτη ταινία στην ιστορία του κινηματογράφου».
4. ↑ . «zkm.de/en/auguste-louis-lumiere-la-sortie-de-lusine-lumiere-a-lyon-le-premier-film-1895».
5. ↑ . «maxmag.gr/cinema/specials/La sortie de l'usine Lumière à Lyon: Η πρώτη ταινία του κινηματογράφου».
Το **Καρλοφόρτε** είναι Δήμος που ενσωματώθηκε στην Επαρχία της Νότιας Σαρδηνίας στη νοτιοδυτική Σαρδηνία (2016) από την Επαρχία του Καρμπόνια-Ιγκλέσιας. Είναι η πρωτεύουσα στο νησάκι Σαν Πιέντρο που απέχει 7 χιλιόμετρα από τη νοτιοδυτικότερη ακτή της Σαρδηνίας, ψαροχώρι και παραθεριστικός οικισμός.

Ιστορία
-------

Ο θρύλος λέει ότι στις αρχές του 14ου αιώνα ιδρύθηκε στο νησί μια εκκλησία προς τιμή εκατοντάδων παιδιών που έχασαν τη ζωή τους σε ναυάγιο έξω από το νησάκι στη Σταυροφορία των παιδιών (1212) με κατεύθυνση στη Νότια Αφρική. Η εκκλησία με το όνομα Τσιέζα ντει Νοβέλλι βρίσκεται μέσα στην περίμετρο της πόλης και λειτουργεί μόνο μια φορά τον χρόνο, είναι η μόνη ένδειξη για εγκατάσταση στο νησάκι πριν ιδρυθεί ο οικισμός του 1739.

Το Καρλοφόρτε ιδρύθηκε τον 18ο αιώνα από 30 οικογένειες ψαράδων κοραλλιών με καταγωγή από το Πέγκλι στη Λιγυρία κοντά στη Γένοβα. Εγκατέλειψαν την πατρίδα τους (1541) και εγκαταστάθηκαν στο νησί Ταμπάρκα έξω από την Τυνησία για να ψαρέψουν κοράλλια, μετά από αιώνες τα κοράλλια εξαντλήθηκαν. Οι οικογένειες αποφάσισαν να επιστρέψουν στην Ιταλία, έξω από τις ακτές της νότιας Σικελίας είδαν πολλά κοράλλια και αποφάσισαν να παραμείνουν εκεί. Ο Βασιλιάς της Σαρδηνίας Κάρολος Εμμανουήλ Γ΄ της Σαρδηνίας τους έδωσε την άδεια να παραμείνουν μόνιμα στο νησί Σαν Πιέντρο και να οικοδομήσουν τον οικισμό τους. Οι νέοι κάτοικοι έδωσαν στον οικισμό τους το όνομα *"Καρλοφόρτε"* δηλαδή *"Κάρολος ο Ισχυρός"* για να τιμήσουν τον βασιλιά Κάρολο Εμμανουήλ Γ΄ που τους επέτρεψε να παραμείνουν (1739). Οι κάτοικοι είχαν ισχυρούς πολιτιστικούς δεσμούς με την ιδιαίτερη πατρίδα τους Πέγκλι, ο πληθυσμός μιλάει τα Λιγυριακά πέρα από τα Ιταλικά και τα Σαρδηνιακά, στα σχολεία τα παιδιά διδάσκονται και τις δύο γλώσσες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Popolazione Residente al 1° Gennaio 2018». Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής της Ιταλίας. Ανακτήθηκε στις 16  Μαρτίου 2019.
2. ↑
3. ↑

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Σαρδηνία
* Οδηγός της Σαρδηνίας
* Σαν Πιέντρο

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 140705417

 |

 |
Η **Ευρύτερη Περιοχή του Τορόντο** (αγγλικά: Greater Toronto Area, *GTA*) είναι η πιο πυκνοκατοικημένη μητροπολιτική περιοχή στον Καναδά. Περιλαμβάνει την Πόλη του Τορόντο και τους περιφερειακούς δήμους Ντάραμ, Χάλτον, Πηλ και Γιορκ. Συνολικά, η περιοχή περιλαμβάνει 25 αστικούς, προαστιακούς και αγροτικούς δήμους. Η Ευρύτερη Περιοχή του Τορόντο ξεκινά στο Μπέρλινγκτον στην περιοχή Χάλτον και εκτείνεται κατά μήκος της λίμνης Οντάριο πέρα του κέντρου του Τορόντο (Ντάουνταουν) ανατολικά μέχρι το Κλάρινγκτον στην περιοχή Ντάραμ. Η Περιφέρεια Ντάραμ κατέχει τον βορειότερο δήμο της GTA, αν και ορισμένοι δήμοι στη βόρεια περιφέρεια του Ευρύτερου Τορόντο βρίσκονται στην Περιφέρεια Γιορκ.

Σύμφωνα με την απογραφή του 2016, η Ευρύτερη Περιοχή του Τορόντο είχε συνολικό πληθυσμό 6.417.516 κατοίκων.

Η Ευρύτερη Περιοχή του Τορόντο είναι μέρος πολλών μεγαλύτερων περιοχών στο νότιο Οντάριο. Η περιοχή επίσης συνενώνεται με την πόλη του Χάμιλτον για να σχηματίσει ένα αστικό κέντρο γνωστό ως Περιοχή του Ευρύτερου Τορόντο και Χάμιλτον (GTHA). Η GTHA σε συνδυασμό με την περιοχή Ναϊάγκαρα αποτελεί τον πυρήνα του Γκόλντεν Χόρσου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  OECD "OECD Territorial Reviews OECD Territorial Reviews: Toronto, Canada 2009" OECD Publishing, (ISBN 92-64-07940-8) p37
2. ↑  «Population and Dwelling Count Highlight Tables, 2016 Census». *Statistics Canada*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Φεβρουαρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 8 Φεβρουαρίου 2017.
3. ↑  «Places to Grow: Growth Plan for the Greater Golden Horseshoe» (PDF). Ministry of Public Infrastructure Renewal. 2006. σελ. 9. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 6 Ιουλίου 2011.
4. ↑  «Amendment No. 38 to the Regional Plan (2006)». Regional Municipality of Halton. 16 Δεκεμβρίου 2009. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Ιουλίου 2011. Ανακτήθηκε στις 25 Μαρτίου 2010.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* GND: 4119660-0

 |

 |
**Η Έβδομη Σφραγίδα** (*Det sjunde inseglet*) είναι ταινία σε σενάριο και σκηνοθεσία του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν. Προβλήθηκε για πρώτη φορά το 1957 στη Σουηδία. Η ταινία βασίζεται στο θεατρικό έργο του Μπέργκμαν "Ζωγραφιά στο ξύλο". Η ταινία απέσπασε το Βραβείο της Επιτροπής στο Φεστιβάλ των Καννών του 1957. Ο τίτλος αποτελεί αναφορά στο βιβλίο της Αποκάλυψης.

Πλοκή
-----

ΧIV αιώνας. Ο ιππότης Αντώνιος Μπλοκ (*Μαξ φον Σίντοφ*) μαζί με τον ιπποκόμο του Γιονς (*Γκούναρ Μπιόρνστραντ*) επιστρέφουν από τις σταυροφορίες στην πατρίδα απ' όπου έλειψαν για εννέα χρόνια. Στο δρόμο συναντούν τον Θάνατο (*Μπένγκτ Έκεροτ*) μεταμφιεσμένο σε μαυροντυμένο άντρα, ο οποίος θα ζητήσει από τον ιππότη να τον ακολουθήσει.

Ο ιππότης με τη σειρά του θα του προτείνει να παίξουν μια παρτίδα σκάκι: Αν ο ιππότης κερδίσει την παρτίδα, κερδίζει και τη ζωή του. Όμως δεν προλαβαίνουν να τελειώσουν τη παρτίδα καθώς ο ιπποκόμος ξυπνάει. Ο ιππότης και ο συνοδός του συνεχίζουν τον δρόμο τους, ενώ η παρτίδα του με τον Θάνατο θα συνεχιστεί αργότερα.

Καθώς οι πρωταγωνιστές προχωρούν, συναντούν τα χωριά που μαστίζονται από την πανούκλα. Στην πορεία τους σώζουν μια κοπέλα από βιαστή και την παίρνουν μαζί τους. Ο ιππότης βοηθά επίσης μια νεαρή γυναίκα πριν καεί στη φωτιά ως μάγισσα δίνοντας της βότανα για τον πόνο. 

Τον Αντώνιο Μπλοκ βασανίζουν υπαρξιακά προβλήματα. Στην αναζήτηση της λύσης βρίσκει μια εκκλησία και εξομολογείται στον ιερέα, στον οποίο διηγείται τη στρατηγική του που έχει σκεφτεί ώστε να νικήσει το Θάνατο στο σκάκι. Δεν καταλαβαίνει όμως ότι ο ιερέας είναι ο ίδιος ο Θάνατος.

Στο τέλος ο Θάνατος κερδίζει την παρτίδα και παίρνει τον Αντώνιο Μπλοκ μαζί του, όπως και τους συνοδοιπόρους του.

Διανομή
-------

* Μαξ φον Σίντοφ — Αντώνιος Μπλοκ, ιππότης
* Γκούναρ Μπιορνστραντ — Γιονς, ιπποκόμος
* Μπίμπι Άντερσσον — Μία,γυναίκα του Γιουφ
* Νιλς Πόπε — Γιουφ
* Μπένγκτ Έκεροτ — Θάνατος
* Όκε Φρίντελ — σιδεράς Πλούγκ
* Ίγκα Γιλ — Λίζα, γυναίκα του σιδερά
* Έρικ Στράντμαρκ — Γιόνας Σκατ
* Μπέρτιλ Άντερμπεργκ — Ραβάλ
* Γούννελ Λίντμπλουμ — βουβή γυναίκα
* Ίγκα Λάντγκρε — Κάριν, γυναίκα του Μπλοκ
* Άντερς Εκ — μοναχός
* Μοντ Χάνσον — μάγισσα
* Γκούναρ Ούλσον — Αλμπέρτους Πίκτορ, ζωγράφος στην εκκλησία
* Λαρς Λιντ — νεαρός μοναχός
* Μπένγκτ-Όκε Μπένγκτσον — ιδιοκτήτης του πανδοχείου
* Γκούντρουν Μπροστ — γυναίκα στο πανδοχείο

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Det sjunde inseglet». (σουηδικά) *Swedish Film Database*. 4522.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η Έβδομη Σφραγίδα στο IMDb
* Η Έβδομη Σφραγίδα[*νεκρός σύνδεσμος*] στο Bergmanorama, ιστοσελίδα αφιερωμένη στο Ίνγκμαρ Μπέργμαν
* Η Έβδομη Σφραγίδα στην επίσημη ιστοσελίδα του Ίνγκμαρ Μπέργμαν

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Η Έβδομη Σφραγίδα** |


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 214004599
* LCCN: n2003046688
* GND: 4710750-9

 |

 |
Ο **καρχαρίας τροφός** (επιστημονική ονομασία *Ginglymostoma cirratum* - *Γιγγλυμόστομα το σγουρό*) είναι το μόνο μέλος του γένους Γιγγλυμόστομα (Ginglymostoma), το οποίο ανήκει στους καρχαρίες τροφούς (οικογένεια Γιγγλυμοστοματίδες). Απατάνται σε τροπικά και υποτροπικά νερά πάνω από την ηπειρωτική και νησιωτική υφαλοκρηπίδα, σε βάθος από ένα έως 75 μέτρα. Φτάνει σε μήκος τα 4,3 μέτρα. Είναι συγγενικός με το φαλαινοκαρχαρία και το καρχαρία ζέβρα.

Ο καρχαρίας τροφός είναι νυκτόβιο ζώο, σχηματίζοντας την ημέρα ομάδες 40 ατόμων. Ο καρχαρίας τροφός κρύβεται σε κοιλότητες βράχων την ημέρα, με τον κάθε καρχαρία να φαίνεται να προτιμά κάποιες, στις οποίες γυρίζει κάθε βράδυ μετά το κυνήγι. Τρέφεται κυρίως με καρκινοειδή, μαλάκια, ουροχορδωτά, θαλάσσια φίδια και άλλα ψάρια, και ιδίος τους αετούς. Αναπαράγωγονται ως ωοζωοτόκα, με το θηλυκό να γεννά 21 με 29 μικρά ύστερα από εξάμηνη κύηση. Ο κύκλος αναπαραγωγής διαρκεί δύο χρόνια.

Οι καρχαρίες αυτοί δεν θεωρούνται επικίνδυνοι, αν και έχουν επιτεθεί σε ανθρώπους. Αν και δεν αλιεύεται τακτικά, αποτελεί ένα εύκολο στόχο για τους αλιείς. Το δέρμα τους είναι πολύ τραχύ και γι'αυτό το λόγο είναι περιζήτητο, ενώ επίσης χρησιμοποίείται το λάδι από το συκώτι τους και το κρέας τους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Sepkoski, Jack (2002). «A compendium of fossil marine animal genera (Chondrichthyes entry)». *Bulletins of American Paleontology* **364**: p.560. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2011-09-30.. Ανακτήθηκε στις 9 Ιανουαρίου 2008.
2. ↑  «λεξικό Λατινικά-Ελληνικά». *Glosbe*. Ανακτήθηκε στις 8 Δεκεμβρίου 2012.
3. ↑  Leonard J. V. Compagno (1984). *Sharks of the World: An annotated and illustrated catalogue of shark species known to date*. Food and Agriculture Organization of the United Nations. σελίδες 205–207, 555–61, 588.
***Carcharodon*** είναι ένα γένος των καρχαριών μέσα στην οικογένεια Lamnidae. Το μόνο υπάρχον μέλος του γένους είναι ο μεγάλος λευκός καρχαρίας ( *Carcharodon carcharias* ). Τα εξαφανισμένα μέλη του γένους περιλαμβάνουν το *Carcharodon caifassii* και το *Carcharodon hubbelli*. *Το Otodus megalodon* εξακολουθεί να υποστηρίζεται από ορισμένους παλαιοντολόγους (π.χ. Michael D. Gottfried και Ewan Fordyce ) ότι είναι στενός συγγενής των *Carcharodon carcharias*.  επιστημονική ονομασία του Megalodon ήταν αρχικά 'Carcharodon' *Megalodon*(ανήκουν στο ίδιο γένος με τον μεγάλο λευκό καρχαρία), αλλά πιο πρόσφατα, ο γιγαντιαίος καρχαρίας έχει εκχωρηθεί από τους περισσότερους επιστήμονες στο γένος *Carcharocles* .

  

Το όνομα του γένους προέρχεται από τα ελληνικά για "αιχμηρό/οδοντωτό δόντι". Ένα γένος σαρκοφάγων δεινοσαύρων, με παρόμοιο σχήμα δοντιών στους καρχαρίες Καρχαρόδοντος , ονομάστηκε Carcharodontosaurus .
Ο **Ιωάννης Πιπιλής** (1903 - 1992) ήταν στρατηγός του Ελληνικού Στρατού ο οποίος διατέλεσε αρχηγός ΓΕΕΘΑ την περίοδο 1962 - 1965.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1903 στην Φιγαλεία Ηλείας. Σπούδασε στην Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, από την οποία αποφοίτησε το 1927 ως ανθυπολοχαγός των Διαβιβάσεων.

Φοίτησε σε σχολεία Διαβιβάσεων καθώς και στην (τότε) Σχολή Επιτελών, στο Τμήμα Τεχνικής Εκπαιδεύσεως, στην Σχολή Εφαρμογής Μηχανικού, στο Σχολείο Προληπτικής Συντηρήσεως Τεχνικού Υλικού και στην (τότε) Σχολή Πληροφοριών του ΓΕΣ.

Μεταξύ άλλων, υπηρέτησε ως:

* διοικητής του Κέντρου Εκπαιδεύσεως Διαβιβάσεων (ΚΕΔΒ)
* διευθυντής Διαβιβάσεων της 1ης Στρατιάς στην Λάρισα
* στρατιωτικός ακόλουθος στην ελληνική πρεσβεία στο Παρίσι
* διοικητής της Στρατιωτικής Διοικήσεως Αθηνών (ΣΔΑ)
* διοικητής της Ανωτάτης Στρατιωτικής Διοικήσεως Εσωτερικού και Νήσων (ΑΣΔΕΝ)

Το 1961 έγινε γενικός επιθεωρητής Στρατού (ΓΕΠΣ) και το 1962 επελέγη ως αρχηγός ΓΕΕΘΑ από την κυβέρνηση Καραμανλή. Όταν ανήλθε στην εξουσία η Ένωση Κέντρου, υπήρξαν μεγάλες πιέσεις προς τον Γεώργιο Παπανδρέου για αντικατάσταση του Πιπιλή από τις πιο μαχητικές κεντρώες εφημερίδες (όπως η «Ελευθερία» του Πάνου Κόκκα και το «Έθνος» του Κώστα Κυριαζή) οι οποίες κατηγορούσαν τον Πιπιλή ως ακροδεξιό ανακτορικό αλλά και ως «απόλεμο» (επειδή προερχόταν από τις Διαβιβάσεις) και άρα ακατάλληλο για την ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων.

Ταυτόχρονα όμως, ο Παπανδρέου δεχόταν πιέσεις υπέρ της διατήρησης του Πιπιλή από τον Βασιλιά Κωνσταντίνο.

Ο Πιπιλής παρέμεινε στην θέση του αρχηγού ΓΕΕΘΑ στις κρίσεις του 1964, αλλά την επόμενη χρονιά αποστρατεύτηκε και την θέση του πήρε ο στρατηγός Κωνσταντίνος Τσολάκας (άνθρωπος του Παπανδρέου).

Η περίοδος της ηγεσίας του Πιπιλή στο ΓΕΕΘΑ συνέπεσε με την έξαρση του Κυπριακού (διακοινοτικές συγκρούσεις, ανάπτυξη ειρηνευτικής δύναμης του ΟΗΕ, αποστολή ελληνικής μεραρχίας) αλλά ο ίδιος δεν είχε σημαντική ανάμειξη στα γεγονότα (σε αντίθεση με τον αρχηγό ΓΕΣ Ιωάννη Γεννηματά) παρόλο που συμμετείχε σε αρκετές συσκέψεις και παρουσίασε διάφορα σχέδια στην κυβέρνηση.

Ο Ιωάννης Πιπιλής απεβίωσε το 1992, σε ηλικία 89 ετών. Ανηψιά του είναι η δημοσιογράφος και πολιτικός Φωτεινή Πιπιλή.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Βιογραφικά στοιχεία Ι. Πιπιλή στο «*Ιστορία της Στρατιωτικής Διοικήσεως Αθηνών*», Στρατιωτική Διοίκηση Αθηνών, Μάρτιος 1993, σελ. 14
2. 1 2 3  Μιχάλης Παπακωνσταντίνου, Η Ταραγμένη Εξαετία (1961 - 1967), Τόμος Α΄, σελ. 157-178
Εξώφυλλο της πρώτης έκδοσης, 1922
Το **Ημερολόγιον της Μεγάλης Ελλάδος** είναι ετήσια λογοτεχνική, καλλιτεχνική και επιστημονική επιθεώρηση υπό τη διεύθυνση του Γεωργίου Δροσίνη, από τις Εκδόσεις Ι. Σιδέρης. Εκδόθηκαν 15 τόμοι, από το 1922 μέχρι το 1936.Σύμφωνα με την Άννα Χρυσόγελλου-Κάτση, (Εγκυκλοπαίδεια του Ελληνικού Τύπου, 1784-1974, (2008), Ινστιτούτο Νεοελληνικών Ερευνών/Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών):

"….Αποτέλεσε την τελευταία και μακροβιότερη εκδοτική προσπάθεια του Γ. Δροσίνη. Η έκδοσή του ξεκίνησε το 1921, σε μια ευτυχή στιγμή της ελληνικής ιστορίας, όταν ο ελληνικός στρατός βρισκόταν θριαμβευτής στη Μ. Ασία, και στη συμπλήρωση ενός αιώνα από την επανάσταση του 1821. Είναι δε σημαντικό το γεγονός ότι, παρά την τελική έκβαση της μικρασιατικής εκστρατείας και τη διάψευση των ελπίδων, το ΗΜΕ επέζησε μέχρι και το 1936 φιλοξενώντας ποικίλες συνεργασίες πολλών και αξιόλογων συνεργατών…."

Ενδεικτικά μεταξύ των συνεργατών της έκδοσης, βρίσκουμε τα ονόματα των Γ. Αθάνα (Γ. Αθανασιάδη - Νόβα), Μπάμπη Άννινου, Δ. Βουτυρά, Ι. Γρυπάρη, Σ. Δάφνη, Σ. Μ. Θεοτόκη, Ι. Μπουκουβάλα-Αναγνώστου, Ι. Θ. Κακριδής, Α. Καρκαβίτσα, Εμ. Κριαρά, Εμ. Λυκούδη, Α. Ορλάνδου, Κ. Παλαμά, Ν. Πετιμεζά – Λαύρα, Ι. Πολέμη, Α. Προβελέγγιου, Ι. Ν. Σβορώνου, Α. Τζάρτζανου.

Επίσης στα περιεχόμενα του Ημερολογίου περιλαμβάνονται χαρακτηριστικά έργα/σκίτσα των Κωνσταντίνου Μαλέα, Κωνσταντίνου Παρθένη (μεταξύ των έργων του βρίσκουμε και σκίτσο του έργου «Ευαγγελισμός» που κέρδισε 1ο βραβείο σε έκθεση θρησκευτικής τέχνης, το 1911) και Γεωργίου Ροϊλού. Τέλος από το 1926 μέχρι και το τελευταίο τεύχος του 1936, στους καλλιτεχνικούς συνεργάτες του περιοδικού αναφέρεται και το όνομα του Νίκου Χατζηκυριάκου-Γκίκα, ο οποίος πιθανότατα συμμετέχει στην «αισθητική» επιμέλεια της έκδοσης, καθώς δεν εμφανίζεται με κάποιο ενυπόγραφο έργο στα περιεχόμενα του περιοδικού.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ψηφιακή Συλλογή Δανιηλίς: Ψηφιακά Τεκμήρια Δημοτικής Βιβλιοθήκης Πατρών - Βιβλιοθήκη & Κέντρο Πληροφόρησης, Πανεπιστήμιο Πατρών[*νεκρός σύνδεσμος*] -*Ανοικτή Πρόσβαση στο πλήρες κείμενο των άρθρων του περιοδικού*
* Βιβλιοθήκη και Κέντρο Πληροφορησης Π.Ι.[*νεκρός σύνδεσμος*] - *Ανοικτή Πρόσβαση στο πλήρες κείμενο των άρθρων του περιοδικού*
Επιβάτες σε πλοίο στο δέλτα του Δούναβη
Ως **επιβάτης** χαρακτηρίζεται ένα άτομο το οποίο ταξιδεύει με κάποιο όχημα, μη έχοντας ευθύνη για τις ενέργειες που απαιτούνται ώστε το όχημα αυτό να φτάσει στον προορισμό του. Οι επιβάτες είναι άνθρωποι που χρησιμοποιούν λεωφορεία, επιβατικά τρένα, επιβατικά αεροπλάνα, φεριμπότ και άλλα μεταφορικά μέσα. Ιστορικά, η έννοια του επιβάτη υπάρχει από τότε που ο άνθρωπος άρχισε να κατασκευάζει μεταφορικά μέσα που ήταν ικανά να χωράνε περισσότερα άτομα από αυτά που ήταν αναγκαία για την λειτουργία τους.

Ο οδηγός ή ο πιλότος του οχήματος και τα μέλη του πληρώματος, εάν υπάρχουν, δεν θεωρούνται επιβάτες. Παραδείγματος χάριν, ο αεροσυνοδός εν ώρα υπηρεσίας ενός επιβατικού αεροπλάνου δεν θεωρείται επιβάτης, ενώ από την άλλη μεριά ως επιβάτης θα θεωρηθεί ο εργαζόμενος σε μια εταιρία που βρίσκεται μέσα σε ένα όχημα εταιρίας που οδηγείται από έναν συνάδελφό του.