recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Νγκουγιέν Μιν Τριετ** (*Nguyễn Minh Triết*, 8 Οκτωβρίου 1942 - ...) είναι πολιτικός από το Βιετνάμ, μεταρρυθμιστής ηγέτης του Κομμουνιστικού Κόμματος της πόλης Χο Τσι Μιν, πρόεδρος της χώρας από το 2006 ως το 2011.

Καριέρα
-------

Γεννήθηκε στις 8 Οκτωβρίου του 1942. Για μεγάλο χρονικό διάστημα υπήρξε κυβερνήτης της επαρχίας Μπινχ Ντουόνγκ, της σημαντικότερης όσον αφορά τις επενδύσεις από το εξωτερικό μετά την πρώην Σαϊγκόν.

Εξελέγη στις 27 Ιουνίου του 2006 νέος πρόεδρος του Βιετνάμ στη θέση του Τραν Ντουκ Λουόνγκ, που αποχώρησε. Ο Τριετ, που ήταν και ο μοναδικός υποψήφιος για τη θέση αυτή, εξελέγη από την Εθνοσυνέλευση με ποσοστό 94,12%. Μία από τις πρώτες ενέργειες του Τριετ ήταν να προτείνει επίσημα τον υποψήφιο του Κόμματος, τον Ντουνγκ, ως διάδοχο του πρωθυπουργού Φαν Βαν Κάι, ο οποίος παραιτήθηκε επίσης, σε ηλικία 72 ετών. 

Ο Νγκουγιέν επανεξελέγη σε εκλογές που έγιναν χωρίς καθολική ψηφοφορία στις 24 Ιουλίου του 2007 με ποσοστό 98,78%.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «¿Quién tiene las llaves de oro de Madrid?». 21  Μαρτίου 2011. Ανακτήθηκε στις 17  Απριλίου 2018.
2. ↑  People's Daily, Nguyen Minh Triet re-elected Vietnamese state president, 24-7-2007.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Νγκουγιέν Μιν Τριετ** |

* Συνέντευξη του πολιτικού στο περιοδικό *Σπίγκελ*

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 107942865
* LCCN: n2010015005

 |

 |
Ο **Σίμων του Τάραντος** μέλος του Οίκου των Ωτβίλ ήταν Πρίγκιπας του Τάραντα (1144 - 1157). Ο Σίμων ήταν νόθος υιός του Ρογήρου Β΄ της Σικελίας με μια εκτός γάμου σχέση του με την κόρη του Ούγου Α΄ κόμη του Μολίζε.

Βιογραφία
---------

Το 1138 απεβίωσε ο δευτερότοκος Τανκρέδος πρίγκιπας του Τάραντος και ο πατέρας του απέδωσε τον τίτλο στον τεταρτότοκο Γουλιέλμο Α'. Το 1144 απεβίωσε ο τριτότοκος Ρογήρος Β' πρίγκιπας της Κάπουα και ο πατέρας του απέδωσε τον τίτλο στον Γουλιέλμο Α' και ταυτόχρονα απέδωσε τον τίτλο του πρίγκιπα του Τάραντος στον Σίμωνα. Το 1154 απεβίωσε ο ίδιος ο Ρογήρος Β' και ο μόνος επιζών υιός του ήταν ο Γουλιέλμος Α΄ που τον διαδέχθηκε ως βασιλιάς της Σικελίας. Τρία έτη μετά απέσπασε το πριγκιπάτο του Τάραντος από τον Σίμωνα, με τον ισχυρισμό ότι ήταν ένα πολύ σημαντικό φέουδο για να ανήκει σε έναν νόθο και το απέδωσε στον δικό του τρίτο υιό Γουλιέλμο Β'. Ο Σίμων κρατούσε κακία γι' αυτό και όταν ο Ματθαίος Μπονέλιους εξεγέρθηκε στο Παλέρμο, έδωσε την αρχηγία της στάσης στον Σίμωνα.

Μαζί με τον ανιψιό του Τανκρέδο, νόθο υιό του πρωτότοκου Ρογήρου Γ' εισέβαλε στο ανάκτορο το 1161. Κράτησαν την οικογένεια του Γουλιέλμου Α' και σφαγίασαν τους μουσουλμάνους. Οι δύο νόθοι υποστήριζαν την άνοδο στο θρόνο του Ρογήρου Δ', πρώτου υιού του βασιλιά, αλλά ο λαός ζήτησε να στεφθεί ο Σίμων. Η εξέγερση όμως αποδυναμώθηκε και οι δύο εξεγερθέντες αναγκάσθηκαν να ελευθερώσουν τον Γουλιέλμο Α' και να καταφύγουν στα κάστρα τους. Ο βασιλιάς έδωσε συγχώρεση με τον όρο του να εξορισθούν, έτσι ο Σίμων έφυγε από τη Σικελία. Όταν το 1166 απεβίωσε ο Γουλιέλμος Α', ο Σίμων φοβήθηκε να αναλάβει τη βασιλεία. Ο Ερρίκος κόμης του Μοντεσκαλιόζο, αδελφός της Μαργαρίτας Χιμένες, της συζύγου του Γουλιέλμου Α', κατέλαβε τα εδάφη του Σίμωνα.

Πηγές
-----

* Norwich, John Julius. The Kingdom in the Sun 1130–1194. Longmans: London, 1970.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Simon, Prince of Taranto  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |

|  |
| --- |
| Σίμων του Τάραντα **Οίκος των Ωτβίλ** **Θάνατος:** 1157 |
| ΠροκάτοχοςΓουλιέλμος Α΄ της Σικελίας | **Πρίγκιπας του Τάραντα**1144 - 1157 | ΔιάδοχοςΓουλιέλμος Β΄ της Σικελίας |
Η χημική δομή της σκοπαρόνης.
Η **σκοπαρόνη** (αγγλ. *6,7-dimethylesculetin, esculetin dimethyl ether, scoparone, escoparone*) είναι φυσική οργανική ένωση με το μοριακό τύπο C11H10O4. Χημικά ανήκει στις κουμαρίνες και ονομάζεται *6,7- διμεθοξυκουμαρίνη*.

Απαντάται στο βοτανικό είδος *Artemisia scoparia* που ευδοκιμεί στην Κίνα και έχει μελετηθεί για τις πιθανές φαρμακολογικές του ιδιότητες, συμπεριλαμβανομένης της ανοσοκαταστολής και της χαλάρωσης των αγγείων. Σκοπαρόνη έχει επίσης απομονωθεί από ένα φυτικό είδος αλλαμάνδης *(Allamanda schottii*).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Huei-Chen, Huang; Shu-Hsun, Chu; Pei-Dawn Lee Chao, PD (1991). «Vasorelaxants from Chinese herbs, emodin and scoparone, possess immunosuppressive properties». *European Journal of Pharmacology* **198** (2–3): 211–3. doi:10.1016/0014-2999(91)90624-Y. PMID 1830846.
2. ↑  Huang, Huei-Chen; Lee, Chai-Rong; Weng, Yu-I; Lee, Ming-Chih; Lee, Yuan-Teh (1992). «Vasodilator effect of scoparone (6,7-dimethoxycoumarin) from a Chinese herb». *European Journal of Pharmacology* **218** (1): 123–8. doi:10.1016/0014-2999(92)90155-W. PMID 1327821.
3. ↑  Schmidt, D.D.F.N. κ.ά.: «Evaluation of the anti-proliferative effect the extracts of *Allamanda blanchetti* and *A. schottii* on the growth of leukemic and endothelial cells» *J. Pharm. Pharm. Sci.*, τόμος 9 (2006), σσ. 200-208
Μαρμελάδα σμέουρου
Το **σμέουρο** *(ή νιάουρο)*, γνωστό και ως φραμπουάζ (γαλλ. framboise, αγγλ. red raspberry), με επιστημονική ονομασία ***Rubus ideaus*** (βάτος η ιδιαία), είναι πολυετές άγριο φυτό που παράγει μικρού μεγέθους κόκκινους καρπούς. Έχει απλά πτεροειδή ή σύνθετα παλαμοειδή φύλλα και λευκά ή ρόδινα πενταμερή άνθη. Το γένος *rubus* παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον λόγω των εδώδιμων εύγευστων καρπών του. Το όνομα του είδους *idaeus* (Ιδιαίος - Ζεύς) αναφέρεται στην εμφάνισή του, στο όρος Ίδη κοντά στην Τροία στη βορειοδυτική Τουρκία, όπου οι Αχαιοί το πρωτοαντίκρυσαν κατά τον Τρωικό πόλεμο .

Διατροφική αξία
---------------

Σύμφωνα με στοιχεία που μας παρέχει το USDA, το σμέουρο είναι πλούσιο σε κάλιο (151 mg), ασβέστιο (25 mg), μαγνήσιο (22 mg), βιταμίνη C (26,2 mg), βιταμίνη Α (33 I.U.) και έχει θεωρητική ενεργειακή απόδοση 52 kcal (μέσες τιμές ανά 100γρ. ωμού φρούτου).

Εικόνες
-------

* Άνθος σμέουρουΆνθος σμέουρου
* Σφήκα σε καρπούς σμέουρουΣφήκα σε καρπούς σμέουρου
* Χρυσό σμέουρο ΙμαλαΐωνΧρυσό σμέουρο Ιμαλαΐων
*

Παραπομπές
----------

1. ↑  Λεξικό Λατινο-Ελληνικόν, Ευστράτιος Τσακαλώτος, έκδ. 4η Επικαιρότητα σ.305 ISBN 960-205-274-0
2. ↑  Α Huxley, New RHS Dictionary of Gardening, Ed. Macmillan, 1992, ISBN 0-340-40170-2
3. ↑  «(US Department of Agriculture-National Nutrient Database)». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Μαρτίου 2014. Ανακτήθηκε στις 7 Νοεμβρίου 2013.

Πηγές
-----

* Dr Otto Wilhem Thome, Η χλωρίδα στη Γερμανία, Αυστρία και Ελβετία, 1885
* IL MILLEPIANTE (χίλια Φυτά), Edizione italiana-stampato nel mese di Giugno, Editrice Maxi. srl, 994
***Ο Χιτών*** (πρωτότυπος τίτλος στα αγγλικά: *The Robe*) είναι ιστορικό μυθιστόρημα γραμμένο από το συγγραφέα Λόιντ Ντάγκλας το 1942 και είναι η ιστορία ενός Ρωμαίου αξιωματικού, του Μάρκελλου, που έλαβε μέρος στην σταύρωση του Χριστού. Ήταν ένα από τα βιβλία με τις μεγαλύτερες πωλήσεις τη δεκαετία του 1940. Μπήκε στη λίστα μπεστ σέλλερ των *New York Times* τον Οκτώβριο του 1942 και τέσσερις βδομάδες αργότερα ανέβηκε στο Νο.1, θέση που κράτησε για σχεδόν ένα χρόνο. *Ο Χιτών* έμεινε στη λίστα για άλλα δύο χρόνια, επιστρέφοντας αρκετές φορές τα επόμενα έτη, συμπεριλαμβανομένου και του 1953, οπότε και κυκλοφόρησε η κινηματογραφική του έκδοση.

Η υπόθεση
---------

Η υπόθεση του έργου ξετυλίγεται την εποχή της κατάπτωσης της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας με τους φοβερούς διωγμούς των χριστιανών και τις ραδιουργίες των Ρωμαίων αριστοκρατών. Ο νεαρός Ρωμαίος χιλίαρχος Μάρκελλος Γαλλίων, γόνος μιας τέτοιας αριστοκρατικής οικογένειας, σταυρώνει το Χριστό κι ύστερα παίζει στα ζάρια τον Χιτώνα Του, τον οποίο και κερδίζει. Ξαφνικά όμως, νιώθει κάτι να αλλάζει μέσα του και ο Μάρκελλος γίνεται χριστιανός. Τίθεται στην υπηρεσία του Ναζωραίου έχοντας σύντροφό του τον Κορίνθιο σκλάβο του, Δημήτριο, που η δυνατή πίστη τους στο Χριστό εξισώνει τον άρχοντα με τον δούλο, για να τους κάνει δυο καλούς φίλους-αδερφούς.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  www.filmweb.pl/film/Szata-1953-32332.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  στο Wikimedia Commons
Ο **Σιπριάνο Χόρχε Ντομίνγκες** (ισπανικά: *Cipriano Jorge Domínguez*) γεννήθηκε στις 12 Ιανουαρίου 1904 και απεβίωσε στις 27 Ιανουαρίου 1995 λίγο πριν ολοκληρώσει το 91o έτος της ηλικίας του στο Καράκας της Βενεζουέλας. Υπήρξε αρχιτέκτονας, μηχανικός, διδάκτωρ στη φυσική και τα μαθηματικά, καθώς και καθηγητής της Αρχιτεκτονικής Σύνθεσης, της θεωρίας της αρχιτεκτονικής και του αρχιτεκτονικού σχεδίου στο Πανεπιστήμιο της Βενεζουέλας.

Βιογραφία
---------

Τις πρώτες του σπουδές έκανε στο Collège Français και στο Salesian collège στη γενέτειρα του, απ' όπου αποφοίτησε το 1922. Το 1924 έγινε δεκτός από το Πανεπιστήμιο της Βενεζουέλας όπου απέκτησε το τίτλο του πολιτικού μηχανικού και το 1928 του διδάκτορα στη φυσική και τα μαθηματικά. Σε μία περίοδο που η αρχιτεκτονική δεν υπήρχε ως επάγγελμα στη Βενεζουέλα απέκτησε το 1955 το τίτλο του αρχιτέκτονα.

Αργότερα ταξίδεψε στο Παρίσι, όπου παρακολούθησε τη σχολή αρχιτεκτονικής του Παρισιού. Στην παραμονή του εκεί εργάστηκε στο στούντιο του Λε Κορμπυζιέ το 1931-1932 και επηρεάστηκε από τις ιδέες του προς μια Νέα Αρχιτεκτονική. Το 1933 επιστρέφει στη Βενεζουέλα όπου και διορίζεται μηχανικός στο Υπουργείο Δημόσιων Έργων. Το ίδιο έτος, στο Πανεπιστήμιο Μηχανικών της Βενεζουέλας παρέδωσε μία διάλεξη μιλώντας για τα *πέντε σημεία της νέας αρχιτεκτονικής* του Λε Κορμπυζιέ.

Ο ίδιος υπήρξε συνεργάτης του περιοδικού της Σχολής Μηχανικών της Βενεζουέλας από το 1936-1944. Από το 1947-1955 ήταν μέλος της αντιπροσωπίας που εκπροσωπεί τη Βενεζουέλα σε διάφορα παν-αμερικανικά συνέδρια Αρχιτεκτονικής και προήδρευσε της Εθνικής Επιτροπής πολεοδομίας στην οποία υπήρξε μέλος από το 1943.

Το 1990, τέλος, του απένειμαν το Εθνικό Βραβείο Αρχιτεκτονικής.

Σημαντικά έργα
--------------

To 1936 σχεδίασε το δημόσιο σχολείο Φέρμιν Τόρο ( Liceo Bolivariano de Formación Cultural Fermín Toro) στο Καράκας, στη Βενεζουέλα.

Το 1945 ιδρύει τον αρχιτεκτονικό σύλλογο αρχιτεκτόνων στη Βενεζουέλα και τη Σχολή Αρχιτεκτόνων του Κεντρικού Πανεπιστημίου της Βενεζουέλας.

Το 1948 κλήθηκε από την Εθνική Επιτροπή της Πολεοδομίας να σχεδιάσει ένα αστικό συγκρότημα, το Centro Simón Bolivar, επίσης γνωστό και ως οι πύργοι της σιωπής (Towers of Silence). Το έργο το οποίο χτίστηκε στην κορυφή της λεωφόρου Ρότιβαλ (Avenida Rotival), σημείωσε μία τελείως διαφορετική προσέγγιση της πόλης. Σχεδιάστηκε ώστε να αποτελεί από μόνο του μία πόλη, αφού περιελάμβανε όλα τα υπουργικά γραφεία της κυβέρνησης, αλλά και συγκροτήματα κατοικιών, μαγαζιά, εστιατόρια, στοές, χώρους στάθμευσης, πεζοδρόμους σε διάφορες στάθμες και την κεντρική στάση του λεωφορείου. Το σχέδιο ήταν μνημειώδες και συμμετρικά τοποθετημένο και στις δύο πλευρές της λεωφόρου, οι οποίες επικοινωνούσαν μεταξύ τους μέσω μιας υπόγειας διάβασης. Το 1954-1957, έγινε πρόεδρος του Simón Bolivar Center, το οποίο εγκαινιάστηκε το 1957.

Πηγές
-----

* Arquitectura e historia: curso de historia de la arquitectura, Vol. 1. By Manuel Antonio López Villa
* Building the New World: Studies in the Modern Architecture of Latin America 1930-1960. By Valerie Fraser
Οι Οτοκαρίδες, γερμ.: **Otakare** (ή von Traungaus) ήταν μία μεσαιωνική δυναστεία, που κυβερνούσε την Αυτοκρατορική μαρκιωνία της Στυρίας (αργότερα Δουκάτο της Στυρίας ) από το 1056 έως το 1192.

Ιστορία
-------

Η δυναστεία ξεκίνησε με τον Ότακαρ, πιθανότατα γιο ή γαμπρό του Άριμπo (π. 850 - 909), μαργράβου στην Παννονία υπό τον βασιλιά Aρνούλφο. Ο Ότακαρ ήταν κόμης του Στάυρ στο Tράουνγκαου, στη σημερινή Άνω Αυστρία. Μαζί με τον Λεοπόλδο μάργραβο της Βαυαρίας, μπορεί να σκοτώθηκε στη μάχη του Πρέσμπουργκ το 907. Ο απόγονός του Ότοκαρ Α΄ (απεβ. 1064), κόμης στο Χήμγκαου, έγινε κυρίαρχος της μαρκιωνίας ης Καραντανίας το 1056.

Η μαρκιωνία της Καραντανίας, που τότε υπαγόταν στο δουκάτο της Καρινθίας, ονομάστηκε στη συνέχεια μαρκιωνία της Στυρίας (γερμανικά: Steiermark‎) από την αρχική έδρα της δυναστείας στο Στάυρ (Steyr). Το 1180 ο Ότοκαρ Δ΄ μάργραβος της Στυρίας κέρδισε τον δουκικό τίτλο από τον βασιλιά Φρειδερίκο Α΄ της Γερμανίας, ιδρύοντας έτσι το δουκάτο της Στυρίας. Ωστόσο, η εξουσία των Oτοκαριδών έληξε με την εξάλειψη της γραμμής μετά το τέλος του δούκα Ότοκαρ Δ΄ το 1192. Στο Σύμφωνο του Γκεόργκενμπεργκ του 1186 είχε συμφωνήσει, ότι τα εδάφη του έπρεπε να περιέλθουν στον Λεοπόλδο Ε΄ των Μπάμπενμπεργκ δούκα της Αυστρίας.

Γενεαλογία των Οτοκαριδών
-------------------------

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  |  |  |  | Ότακαρκόμης της Στυρίας**ΟΙΚΟΣ ΟΤΟΚΑΡΙΔΩΝ** |
|
|  |  |  |  |  |  |  |  |
|
|  |  |  |  | Ότοκαρ Α΄μάργραβος της Στυρίας |
|
|  |  |  |  |  |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  |  |
| Αντάλμερομάργραβος της Στυρίας |  | Ότοκαρ Β΄μάργραβος της Στυρίας |
|
|  |  |  |  |  |  |  |  |
|
|  |  |  |  | Λεοπόλδοςμάργραβος της Στυρίαςσύζ. Σοφία των Γουέλφων της Βαυρίας |
|
|  |  |  |  |  |  |  |  |
|
|  |  |  |  | Ότοκαρ Γ΄μάργραβος της Στυρίας |
|
|  |  |  |  |  |  |  |  |
|
|  |  |  |  | Ότοκαρ Δ΄μάργραβος της Στυρίας |
|
Η **Σερένα** (αποβιώσασα το 409) ήταν χριστιανή ευγενής της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

Βιογραφία
---------

Η Σερένα απεικονίζεται με τον σύζυγό της Στιλίχων και τον γιο της Ευχέριο, περίπου το 400
Σύμφωνα με κάποιες πηγές, ο πατέρας της ονομαζόταν Ονώριος και ήταν αδερφός του Θεοδοσίου Α΄. Το 384, ο Θεοδόσιος οργάνωσε τον γάμο της με έναν ανερχόμενο στρατηγό ονόματι Στιλίχων. Ο γάμος αυτός εξασφάλισε την πίστη του Στιλίχωνα στη Θεοδοσιανή δυναστεία για αρκετά χρόνια.
Ως κάτοικος στο βασίλειο του ξαδέρφου της, αυτοκράτορα Ονώριου, επέλεξε νύφη για τον ποιητή Κλαυδιανό, ενώ ανέλαβε τη φροντίδα της ετεροθαλής αδερφής του Ονώριου, Γάλλας Πλακιδίας. Εκείνη και ο Στιλίχων απέκτησαν τρία παιδιά, έναν γιο, τον Ευχέριο, και δύο κόρες, τη Μαρία και τη Θερμαντία, που έγιναν και οι δύο σύζυγοι του Ονώριου.

Σύμφωνα με τον παγανιστή ιστορικό Ζήσιμο, η Σερένα πήρε ένα κόσμημα από το άγαλμα της Ρέα Σιλβία και το φόρεσε στον λαιμό της. Μια ηλικιωμένη γυναίκα, η τελευταία από τις Εστιάδες Παρθένες εμφανίστηκε, επέπληξε τη Σερένα και ζήτησε να πέσει πάνω της τιμωρία για την βλάσφημη πράξη της. Έκτοτε η Σερένα έβλεπε εφιάλτες που προέβλεπαν τον θάνατό της.

Ο Στιλίχων και ο Ευχέριος εκτελέστηκαν υπό εντολή του αυτοκράτορα Ονώριου το 408. Τον επόμενο χρόνο, η Σερένα κατηγορήθηκε άδικα για συνεργασία με τους Γότθους, και εκτελέστηκε με τη συναίνεση της Γάλλας Πλακιδίας.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. 124607144. Ανακτήθηκε στις 17  Οκτωβρίου 2015.
2. ↑  *Catalogue of the Unione Romana Biblioteche Scientifiche*. 268203.
3. ↑   Claudian (1922), In Praise of Serena (Loeb Classical Library ed.)
4. ↑   Stephen Williams & Gerard Friell, Theodosius: the Empire at Bay, (Routledge, 1994): 42, 189
5. ↑  "The Curse of the Last Vestal", Melissa Barden Dowling, Biblical Archaeology Society, Archaeology Odyssey, Ιαν/Φεβ 2001 4:01.
6. ↑   ""The New History", 5:38, Zosimus". Transcribed by Roger Pearse. Tertullian.org. Retrieved 2012-11-19.
7. ↑   Meaghan McEvoy (2 May 2013). Child Emperor Rule in the Late Roman West, AD 367–455. Oxford University Press. p. 184. ISBN 978-0-19-966481-8.

Πηγές
-----

* Claudianus. *Elogium of Serena*.
* Santo Mazzarino. *Serena e le due Eudossie*. Roma, Istituto Nazionale di Studi Romani, 1946 (ISBN 978-88-7311-221-1)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 20619298
* GND: 124607144
* SUDOC: 244350825

 |

 |
H **Σολ μείζονα** (ή **Σολ ματζόρε**, στα αγγλικά: G major) είναι μία μείζονα κλίμακα με τονική τη νότα σολ και η οποία αποτελείται από τους φθόγγους: Σολ, Λα, Σι, Ντο, Ρε, Μι και Φα#. Είναι η πρώτη κλίμακα στη σειρά των διέσεων και έχει σχετική τη Μι ελάσσονα και ομώνυμη τη Σολ ελάσσονα. Πρόκειται για μία από τις πιο γνωστές κλίμακες της δυτικής μουσικής, ήδη από την εποχή του μπαρόκ, που ήταν γνωστή και ως η "κλίμακα της ευλογίας".

Η Σολ μείζονα είναι η εξής:

  {
\override Score.TimeSignature #'stencil = ##f
\relative c'' {
  \clef treble \key g \major \time 7/4 g4 a b c d e fis g fis e d c b a g2
} }

Audio playback is not supported in your browser. You can download the audio file.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Mellers, Wilfred (8 April 1991), «Modernism's Child», *The New Republic* **204** (14): 38–40
Με τον όρο «**Σοκ και Δέος**» (αγγλ. *Shock and Αwe*) φέρεται από το τέλος της δεκαετίας του 1990 μία σύγχρονη στρατιωτική τακτική, γνωστή και ως «τακτική ταχείας κατάληψης», ή κυριαρχία, που ανάγεται σε μετα-ψυχροπολεμικό στρατιωτικό δόγμα, με συμμετοχή συντριπτικής στρατιωτικής δύναμης που με θεαματική επίδειξη καταβάλει άμεσα το ηθικό του αντιπάλου στα πεδία των μαχών. Το δόγμα αυτό γράφτηκε από τους Έρλαν Ούλμαν (Harlan Κ. Ullman) και Τζ. Γουέντι (James P. Wade) το 1996 και παρουσιάστηκε στο Εθνικό Πανεπιστήμιο Άμυνας των ΗΠΑ.

Δόγμα του Σοκ και Δέους
-----------------------

Σύμφωνα με τους συντάκτες αυτού όπως το παρουσίασαν στην ειδική έκθεσή τους, βασικός στόχος του αποτελεί η παράλυση της θέλησης του αντιπάλου, η πλήρης σύγχυση αυτού και η αδυναμία στρατηγικής αντίστασης. Αυτό επιτυγχάνεται με ταχύτητα εφαρμογής και εξαιρετικά έντονη προπαγάνδα, ικανή να διαβάλλει το ηθικό του αντιπάλου, έτσι ώστε να θεωρηθεί μάταιη η οποιαδήποτε αντίσταση. 
Αποτέλεσμα των παραπάνω βεβαιώνεται η ταχύτατη κατάληψη - κυριαρχία πεδίων ή ακόμα και αντίπαλων χωρών, ως σύγχρονη αντίληψη της στρατιωτικής τακτικής των ΗΠΑ.  
Η Ταχεία κυριαρχία ως "σοκ και δέος", γράφουν, μπορεί να γίνει μια "επαναστατική αλλαγή", στη στρατιωτική τακτική των ΗΠΑ εκμεταλλευόμενη στο έπακρο όλες τις δυνατότητες της σύγχρονης τεχνολογίας, της πληροφορικής και του ηλεκτρονικού πολέμου.

Βασικές προϋποθέσεις
--------------------

Βασικές προϋποθέσεις για την εφαρμογή του δόγματος θεωρούνται:

1. η σχεδόν ολική ή απόλυτη γνώση και κατανόηση των δυνάμεων του αντίπαλου, και του χώρου εμπλοκής
2. η ταχύτητα και η επικαιρότητα στην εφαρμογή του
3. η επιχειρηματική λαμπρότητα στην εκτέλεσή του και
4. ο απόλυτος ή σχεδόν απόλυτος έλεγχος της διαχείρισης και εκτέλεσης του συνόλου των επιχειρήσεων στο χώρο εμπλοκής

Στη δε ανάλυσή των παραπάνω, οι συντάκτες του δόγματος επικεντρώνονται στο σημείο της επιβολής του αιφνίδιου φόβου - σοκ όπου στη συνέχεια με παράμετρες ενέργειες (π.χ. αποκλεισμούς, προπαγανδιστική παραπληροφόρηση κ.λπ.) επιδιώκεται η επιθυμητή κατάσταση του περιορισμού της ελεύθερης βούλησης του εχθρού. Ακολούθως αναλύονται κατά τομείς οι στόχοι, η χρήση βίας, το μέγεθος και η έκταση της προς εφαρμογή δύναμης, η ταχύτητα εκτέλεσης, οι προσβολές υποδομών και οι παράπλευρες απώλειες αμάχων, καθώς και η τεχνική επ΄ αυτών.

Τελικά το δόγμα αυτό υιοθετήθηκε από τον αμερικανικό στρατό και εφαρμόσθηκε στον πόλεμο του Ιράκ το 2003, όπου τότε ο όρος έγινε περισσότερος γνωστός από τα διεθνή μέσα μαζικής ενημέρωσης (ΜΜΕ).

Πηγές
-----

* Harlan Κ. Ullman και James P. Wade, "Σοκ και δέος: Η επίτευξη ταχείας Κυριαρχίας" (National Defense University, 1996), XXIV.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Σοκ και δέος, από SourceWatch
* Ερευνητικό Πρόγραμμα Διοίκησης και Ελέγχου, από SourceWatch
Ο **Μύρων Σηφάκης** (28 Σεπτεμβρίου 1960, Ζαρός Ηρακλείου) είναι πρώην ποδοσφαιριστής -αγωνιζόμενος στη θέση του τερματοφύλακα- και νυν προπονητής ποδοσφαίρου.

Καριέρα ως ποδοσφαιριστής
-------------------------

Ξεκίνησε την καριέρα του από τον Π.Ο. Ατσαλένιου. Έγινε γνωστός αγωνιζόμενος με την φανέλα του ΟΦΗ (1986-91), με τον οποίο κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδας το 1987. Μάλιστα ο Σηφάκης αναδείχτηκε ήρωας της ομάδας του στον τελικό εναντίον του Ηρακλή, αφού στην διαδικασία των πέναλτι (3-1, κανονικός αγώνας και παράταση 1-1) απέκρουσε τα κτυπήματα των Ζήφκα και Αδάμου.  

Μετά την αποχώρησή του από την ομάδα του Ηρακλείου αγωνίστηκε στον Πιερικό (1992-93), τον Παναιτωλικό (1993-96) και τον Άγιο Νικόλαο (1996-97).

Καριέρα ως προπονητής
---------------------

Ο Σηφάκης έχει βρεθεί ως προπονητής δύο φορές στην Γ΄ Εθνική, το 1997-98 με τον Άγιο Νικόλαο και το 2002-03 με τον Εργοτέλη, οδηγώντας και τις δύο φορές τις ομάδες του σε άνοδο.
Με την ομάδα του Λασιθίου ξεκίνησε την καριέρα του ως προπονητής, μόλις σταμάτησε να αγωνίζεται. Σε δυόμισι χρόνια ανέβασε και καθιέρωσε τον Άγιο Νικόλαο στην Β' Εθνική. Παραιτήθηκε τον Δεκέμβριο του 1999.
Ακολούθησε ο Εργοτέλης, με τον οποίο πανηγύρισε ανόδους από το Περιφερειακό μέχρι την Α' Εθνική. Ο υποβιβασμός της ομάδας τον απομάκρυνε τον Απρίλιο του 2005. Τον αντικατέστησε εκεί ένας πρώην συμπαίκτης του, ο Μανώλης Πατεμτζής, όπως είχε γίνει και στον Άγιο Νικόλαο με τον Γρηγόρη Τσινό.

Το καλοκαίρι του 2005 ανέλαβε την τεχνική ηγεσία του Εθνικού Άχνας στην Κύπρο, αλλά δεν πραγματοποίησε καλή πορεία και απομακρύνθηκε από το σύλλογο τον Δεκέμβριο.  

Στις 28 Δεκεμβρίου 2005 ανέλαβε τη Νίκη Βόλου, αλλά τον Φεβρουάριο του 2006 παραιτήθηκε. Κατόπιν συμφώνησε να αναλάβει τον ΟΦΗ, ωστόσο παρέμεινε εκεί μόνο μέχρι το καλοκαίρι του 2006, καθώς η ομάδα ήθελε να αλλάξει προπονητή. Ο Σηφάκης ήταν ο πρώτος προπονητής του ΟΦΗ, που κέρδισε στο ντεμπούτο του στον πάγκο της ομάδας μετά από 24 χρόνια.

Το Σεπτέμβριο του 2006 επέστρεψε στη Νίκη Βόλου, αλλά η άσχημη πορεία και τα διοικητικά προβλήματα τον οδήγησαν σε παραίτηση τον Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς.  

Αφού πέρασε από τους πάγκους των Παναιτωλικού (2007-08) και Αιγάλεω (2008), επέστρεψε ξανά στον ΟΦΗ, όπου την σεζόν 2009-10 αποτέλεσε προπονητικό δίδυμο με τον πρώην συμπαίκτη του στον ΟΦΗ Νίκι Παπαβασιλείου.  

Στη συνέχεια ανέλαβε τον Ανταγόρα Κω (2010-11), τον Ρούβα (2011-12), τον Κρουσώνα (2013-14) και την ΑΕΕΚ ΙΝ.ΚΑ. (2017).  

Τον Ιανουάριο του 2018 επέστρεψε στην ομάδα που τον ανέδειξε, αναλαμβάνοντας γενικός αρχηγός του ΟΦΗ.

Διάφορα
-------

Ο γιος του Μύρωνα Σηφάκη, Μιχάλης είναι επίσης τερματοφύλακας με αξιόλογη καριέρα και διεθνείς συμμετοχές.

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

1. ↑  Οι σταθμοί του Σηφάκη μέσα από ειδήσεις στο onsports.gr
2. ↑  Προπονητική καριέρα του Σηφάκη, όπως καταγράφεται στο transfermarkt
3. ↑  «Ο Μύρων Σηφάκης αναλαμβάνει χρέη Γενικού Αρχηγού» Αρχειοθετήθηκε 2018-04-16 στο Wayback Machine. επίσημος ιστοχώρος του ΟΦΗ.
Ο **Νταβίντ Σβιατοσλάβιτς**, ρωσ. Давид Святославич (απεβ. 1123) από τον Οίκο των Ρουρικιδών-Τσέρνιγοβ ήταν πρίγκιπας τού Μούρομ και τού Τσέρνιγοβ (1097-1123).

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος τού Σβιατοσλάβ Β΄ πρίγκιπα τού Τσέρνιγοβ & μεγάλου πρίγκιπα τού Κιέβου και της Κιλικίγιας (Καικιλίας).

Ο πατέρας του τον όρισε πρίγκιπα τού Περεγιασλάβ και το 1076 μετακινήθηκε στο Μούρομ, το πιο απομεμακρυσμένο πριγκιπάτο. Το 1093 έγινε πρίγκιπας τού Σμολένσκ. Κατά τον πόλεμο τού αδελφού του Ολέγκ Α΄ του Τσέρνιγοβ εναντίον των εξαδέλφων του Σβιατοπόλκ Β΄ του Κιέβου και Βλαδίμηρου Β΄ Μονομάχου, ο Νταβίντ στράφηκε εναντίον τού Ιζιασλάβ τού Μούρομ (γιού τού Βλαντίμιρ Β΄). Οι δύο αδελφοί Σβιατοσλάβιτσι κατάφεραν να ανακτήσουν το Σμολένσκ και νίκησαν τον Ιζιασλάβ στο Μούρομ, όπου και ο τελευταίος σκοτώθηκε.

Ο Νταβίντ, μερικές φορές μαζί με τον αδελφό του, αλλά συχνότερα με τον Βλαντίμιρ Β΄ Μονομάχο, λεηλατούσαν τις περιοχές των Κουμάνων από το 1103 ως το 1111. Μεταξύ των πολλών μαχών, η πιο αξιοσημείωτη ήταν στον ποταμό Σουτένι και τον Σαλνίτσα το 1111. Κατά την εκστρατεία αυτή κατάφεραν να καταλάβουν τις Κουμανικές πόλεις Σαρουκάν (πιστεύεται ότι βρίσκεται μεταξύ των Τσούχιβ και Ζμίιν) και Σουγκόβ. Ο Νταβίντ συνέδραμε σπουδαία τον Βλαντίμιρ Β΄ Μονομάχο στον πόλεμο εναντίον του πρίγκιπα τού Πολότσκ και τού πρίγκιπα τού Βολίν το 1115-18· ταυτόχρονα οι γιοί τους συνέχισαν να επιδράμουν τη χώρα των Κουμάνων.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε τη Φεντόσια (Θεοδοσία) και είχε τέκνα:

* Βλαντίμιρ.
* Ιζιασλάβ Γ΄ 1115-1162, πρίγκιπας των Τσέρνιγοβ, Κιέβου.
* Βσέβολοντ.
* Ροστισλάβ.
* Σβιατοσλάβ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Николай Святоша» (Ρωσικά)
2. ↑  Andrey Ekzemplyarsky: «Владимир Давидович» (Ρωσικά)

Πηγές
-----

* Dimnik, Martin (December 1992), "Sviatoslav and the Eparchy of Chernigov", Canadian Slavonic Papers, 34. (4): 373–390

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  David I of Chernigov στο Wikimedia Commons
Συντεταγμένες: 37°35′40″N 27°25′40″E﻿ / ﻿37.59444°N 27.42778°E﻿ / 37.59444; 27.42778

Οι πόλεις της αρχαίας Ιωνίας
Η **Μυούς** ή (*ο Μυούς*, Μυοῦς) ήταν αρχαία πόλη της Ιωνίας, χτισμένη στις εκβολές του Μαίανδρου ποταμού. Η πόλη χτίστηκε τον 11ο αιώνα π.Χ. από Ίωνες που προέρχονταν πιθανόν από την Αττική. Σύμφωνα με τον Παυσανία και τον Στράβωνα οικιστής της πόλης ήταν ο Κυδρήλος ή Κυάρητος, απόγονος του μυθικού βασιλιά της Αθήνας Κόδρου. 

Η πόλη ήταν από τις ιδρυτικές του Κοινού των Ιώνων. Συμμετείχε στον Μελιακό πόλεμο μαζί με τις γειτονικές της πόλεις Μίλητο και Πριήνη. Με την λήξη του πολέμου μοιράστηκε την περιοχή της ηττημένης Μελίας μαζί με την Μίλητο, την Πριήνη και την Έφεσο. 

Η Μυούντα την περίοδο που χτίστηκε ήταν παραλιακή πόλη αλλά σταδιακά λόγω των προσχώσεων του ποταμού Μαίανδρου ή ακτογραμμή μετατοπίστηκε πολύ δυτικότερα και μετατράπηκε σε πόλη της ενδοχώρας. Στην θέση της σήμερα βρίσκεται το Τουρκικό χωριό Avşar Kalesi.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) *GeoNames*. 2005. Ανακτήθηκε στις 6  Απριλίου 2015.
2. ↑  Στράβων Γεωγραφικά, βιβλίο XIV[*νεκρός σύνδεσμος*] Κυδρῆλος δὲ νόθος υἱὸς Κόδρου
Μυοῦντα κτίζει
3. ↑  Παυσανία Ελλάδος περιήγησις/Αχαϊκά οἰκισταὶ δὲ Μυοῦντος μὲν Κυάρητος ἐγένετο ὁ Κόδρου

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Μυούς, Princeton Encyclopedia of Classical Sites

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Ιωνική Δωδεκάπολη |
| --- |
|  |
| 
* Μίλητος
* Έφεσος
* Φώκαια
* Κολοφώνα
* Κλαζομενές
* Πριήνη
* Ερυθρές
* Τέως
* Λέβεδος
* Μυούς
* Σάμος
* Χίος
 |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Ασία
* Πύλη:Τουρκία
 |

 |
Σολδίο του Πατριαρχείου της Ακουιλέια που εκδόθηκε κατά την αρχιερατεία του Λουδοβίκου του Τεκ (1412–1420). Επιγρ.: + LODOVICUS \* PATRIARCA / PATRIARCA AQUILE. 0,70 γραμμ.19 χλστ.
Το **σολδίο**, ιταλ.: *soldo*, ήταν ένα ιταλικό μεσαιωνικό αργυρό νόμισμα, που εκδόθηκε για πρώτη φορά στα τέλη του 12ου αι. στο Μιλάνο από τον Ερρίκο ΣΤ΄ της Γερμανίας.  Το όνομα προέρχεται από το ύστερο-ρωμαϊκό νόμισμα σόλιδος (solidus). 

Γρήγορα έγινε ευρέως διαδεδομένο στην Ιταλία, όπου κόπηκε στη Γένοβα, τη Μπολόνια και πολλές άλλες πόλεις. Στη Βενετία το σολδίο κόπηκε από τον Φραντσέσκο Ντάντολο (δόγης 1329-39) και μετά, και παρέμεινε σε χρήση και έπειτα από τη διάλυση της Δημοκρατίας το 1797 και κατά τη διάρκεια της Αυστριακής κατοχής, μέχρι το 1862. Τον 14ο αι. στη Φλωρεντία, ένα *σολδίο* είχε ισοτιμία με το 1⁄20 μίας *λίρας* και 12 *δηνάρια*. 

Καθώς περνούσε ο καιρός, το *σολδίο* άρχισε να κατασκευάζεται σε κράμα αργύρου-χαλκού (billon) και, από τον 18ο αι. σε χαλκό. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Λεοπόλδου Β΄ μεγάλου δούκα της Τοσκάνης (19ος αι.), άξιζε τρία *κουατρίνι*. Η Ναπολεόντεια μεταρρύθμιση της Ιταλικής νομισματοκοπίας (αρχές 19ου αι.) το έκανε να αξίζει 5 λεπτά (cents), ενώ χρειαζόταν 20 σολδία για να σχηματιστεί μία *λίρα*.

Ο όρος, που χρησιμοποιήθηκε στους μεσαιωνικούς χρόνους για να δηλώσει την αμοιβή των στρατιωτών, έγινε συνώνυμός τους τόσο στα ιταλικά όσο και στα γερμανικά (ως *sold*, ο μισθός ενός στρατιώτη).

Bιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  David Murray Fox· Wolfgang Ernst (2016). *Money in the Western Legal Tradition: Middle Ages to Bretton Woods*. Oxford University Press. σελ. 257. ISBN 978-0-19-870474-4.
2. ↑  Soldo. merriam-webster.com
3. ↑  Christopher Kleinhenz (2 Αυγούστου 2004). *Medieval Italy: An Encyclopedia*. Routledge. σελ. 267. ISBN 978-1-135-94880-1.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Soldo στο Wikimedia Commons
Ο **Ντέιβιντ Σλίβα** (*τσεχικά : David Slíva* ) ήταν, Βοημός στην καταγωγή, Τσεχοσλοβάκος πρωταθλητής της αντισφαίρισης.

Συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1908 στο Λονδίνο, εκπροσωπώντας την Βοημία. Στο απλό αντρών που είχε συμμετάσχει είχε αποκλειστεί από τον πρώτο αγώνα από τον Καναδό Τσαρλς Μπράουν με 3-0. Στο διπλό αντρών με συμπαίκτη τον Μπόχουσλαβ Χυκς αποκλείστηκαν στον πρώτο γύρο από τους Νότιο Αφρικανούς Χάρι Κίτσον και Βίκτορ Γκοντλέντ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) *Sports-Reference.com*. www.sports-reference.com/olympics/athletes/sl/david-sliva-1.html. Ανακτήθηκε στις 25  Ιανουαρίου 2016.
2. 1 2 3  «Ο Σλίβα στους Ολυμπιακούς αγώνες». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Δεκεμβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 10 Οκτωβρίου 2017.
}

Ο **ρίγος** ή **ρίγη** είναι ένα αίσθημα κρύου που συμβαίνει κατά τη διάρκεια ενός υψηλού πυρετού, αλλά μερικές φορές είναι επίσης ένα σύνηθες σύμπτωμα που συμβαίνει μόνο σε συγκεκριμένους ανθρώπους. Εμφανίζεται κατά τη διάρκεια του πυρετού λόγω της απελευθέρωσης κυτοκινών και προσταγλανδινών ως μέρος της φλεγμονώδους απόκρισης, η οποία αυξάνει το σημείο ρύθμισης για τη θερμοκρασία του σώματος. Το αυξημένο σημείο ρύθμισης προκαλεί αύξηση της θερμοκρασίας του σώματος (πυρεξία), αλλά επίσης κάνει τον ασθενή να νιώθει κρύο ή να κρυώσει μέχρι να φτάσει το νέο επιθυμητό σημείο. Ο ρίγος επίσης συμβαίνει μαζί με τα ρίγη επειδή το σώμα του ασθενούς παράγει θερμότητα κατά τη διάρκεια συστολής των μυών σε μια φυσιολογική προσπάθεια να αυξηθεί η θερμοκρασία του σώματος στο νέο σημείο ρύθμισης. Όταν δεν συνοδεύεται από υψηλό πυρετό, είναι συνήθως μια ελαφριά ψύχρα. Μερικές φορές μπορεί να εμφανιστεί μια ψύχρα μέτριας ισχύος. Δεν πρέπει να συγχέεται με την υποθερμία.

Αιτίες
------

Οι ρίγοι προκαλούνται συνήθως από φλεγμονώδεις ασθένειες, όπως η γρίπη. Η ελονοσία είναι ένας από τους κοινούς λόγους για ρίγη. Μερικές φορές συμβαίνουν σε συγκεκριμένους ανθρώπους σχεδόν όλη την ώρα, και λιγότερο συμβαίνει σε ένα γενικά υγιές άτομο.
Η **Σολ ελάσσονα** είναι ελάσσονα κλίμακα που αρχίζει από σολ και αποτελείται από τις νότες σολ, λα, σι ύφεση, ντο, ρε, μι ύφεση και φα. Έχει οπλισμό δύο υφέσεις. Η σχετική της είναι η Σι ύφεση μείζονα και η ομώνυμή της η Σολ μείζονα.

Η αιολική κλίμακα Σολ ελάσσονα είναι η εξής:

 {
\override Score.TimeSignature #'stencil = ##f
\relative c'' {
 \clef treble \key g \minor \time 7/4
 g4^\markup "G natural minor scale" a bes c d es f g f es d c bes a g
 \clef bass \key g \minor
} }
Audio playback is not supported in your browser. You can download the audio file.
Για τις αλλαγές που απαιτούνται ώστε να γίνει η κλίμακα αρμονική ή μελωδική, χρησιμοποιούνται οι κατάλληλες αλλοιώσεις. Οι κλίμακες Σολ ελάσσονα αρμονική και μελωδική είναι οι εξής:

 {
\override Score.TimeSignature #'stencil = ##f
\relative c'' {
 \clef treble \key g \minor \time 7/4
 g4^\markup "G harmonic minor scale" a bes c d es fis g fis es d c bes a g
} }
Audio playback is not supported in your browser. You can download the audio file.
 {
\override Score.TimeSignature #'stencil = ##f
\relative c'' {
 \clef treble \key g \minor \time 7/4
 g4^\markup "G melodic minor scale (ascending and descending)" a bes c d e fis g f! es! d c bes a g
} }
Audio playback is not supported in your browser. You can download the audio file.

Χρήση της Σολ ελάσσονας από τον Μότσαρτ
---------------------------------------

Η Σολ ελάσσονα θεωρείται η κλίμακα μέσω της οποίας ο Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ εξέφρασε καλύτερα τη θλίψη και την τραγικότητα και πολλά από τα έργα του σε ελάσσονες τονικότητες είναι σε Σολ ελάσσονα, όπως το Κουαρτέτο για πιάνο No. 1 και το Κουιντέτο εγχόρδων No. 4. Αν και ο Μότσαρτ χρησιμοποίησε διάφορες ελάσσονες κλίμακες στις συμφωνίες του, η Σολ ελάσσονα είναι η μόνη ελάσσονα κλίμακα την οποία χρησιμοποίησε ως κύρια στις αριθμημένες συμφωνίες του (25η και η περίφημη 40ή). Στην κλασική εποχή, οι συμφωνίες σε Σολ ελάσσονα εκτελούνταν σχεδόν πάντα από τέσσερα κόρνα, δύο σε σολ και δύο άλτο σε σι ύφεση.  Ένα άλλο χαρακτηριστικό των συμφωνιών σε Σολ ελάσσονα που παρατηρήθηκε στην 25η και 40ή του Μότσαρτ ήταν η επιλογή της Μι ύφεση μείζονας, η υποδεσπόζουσα της σχετικής μείζονας Σι ύφεση, για το αργό μέρος, με άλλα παραδείγματα να περιλαμβάνουν την 39η του Γιόζεφ Χάυντν και η συμφωνία σε Σολ ελάσσονα του Γιόχαν Μπάμπτιστ Βάνχαλ, που γράφτηκε πριν από το 1771.

Δείτε επίσης
------------

* Κλίμακα (τονικότητα)
* Μείζονα και ελάσσονα κλίμακα

Παραπομπές
----------

1. ↑  H. C. Robbins Landon, *Mozart and Vienna*. New York: Schirmer Books (1991): 48. "Writing for four horns was a regular part of the *Sturm und Drang* G minor equipment." Robbins Landon also notes that Mozart's No. 40 was first intended to have four horns.
2. ↑  James Hepokoski and Warren Darcy, *Elements of Sonata Theory* (Oxford University Press: 2006) p. 328

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  G minor στο Wikimedia Commons
Η **Ναρόντναγια Βόλια** (κυριολεκτικά: Λαϊκή Βούληση) ήταν μια επαναστατική οργάνωση του 19ου αιώνα στη Ρωσική Αυτοκρατορία, η οποία δολοφονούσε κυβερνητικούς αξιωματούχους στην προσπάθεια της να προωθήσει μεταρρυθμίσεις στη χώρα. Η οργάνωση δήλωσε ότι είναι ένα λαϊκό κίνημα που διαδέχθηκε το κίνημα των Ναρόντνικων. Τα μέλη της Ναρόντναγια Βόλια ήταν πρωτίστως νέοι, επαναστατικοί σοσιαλιστές και διανοούμενοι που πίστευαν στην αποτελεσματικότητα της τρομοκρατίας. Η Ναρόντναγια Βόλια εμφανίστηκε το φθινόπωρο του 1879 από τη διάσπαση μιας παλαιότερης επαναστατικής οργάνωσης που ονομαζόταν Ζέμλια ι Βόλια ("Γη και Ελευθερία").

Η Ναρόντναγια Βόλια βασιζόταν σε ένα δίκτυο παράνομων, ημιανεξάρτητων τοπικών ομάδων τις οποίες συντόνιζε Εκτελεστική Επιτροπή. Οι πράξεις επαναστατικής βίας στοχεύανε στην πυροδότηση μιας μαζικής εξέγερσης ενάντια στον τσαρισμό. Η πιο γνωστή της ενέργεια ήταν η επιτυχημένη δολοφονία του Τσάρου Αλέξανδρου Β' τον Μάρτιο του 1881.

Η χρήση τρομοκρατίας από μυστικές ομάδες για να αποσταθεροποιηθεί βίαια η Ρωσική Αυτοκρατορία δικαιολογήθηκε ως μέσο πίεσης προς την κυβέρνηση για μεταρρύθμιση η οποία θα προκαλέσει μια τεράστια εξέγερση. Η ομάδα ανέπτυξε ιδέες - όπως η στοχοθετημένη δολοφονία των «ηγετών της καταπίεσης» - που θα αποτελούσαν το χαρακτηριστικό γνώρισμα της επακόλουθης βίας από μικρές ομάδες.

Ένα μεγάλο μέρος της φιλοσοφίας της οργάνωσης εμπνεύστηκε από τον Σεργκέι Νετσάγιεφ και την «προπαγάνδα από την πράξη». Η ομάδα χρησίμευσε ως έμπνευση και πρόδρομος για άλλες σοσιαλιστικές και αναρχικές επαναστατικές οργανώσεις που ακολούθησαν, συμπεριλαμβανομένου ιδίως του Ρωσικού Σοσιαλιστικού Επαναστατικού Κόμματος (PSR).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Narodnaya Volya στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 143431732
* LCCN: no2006024269
* GND: 2051559-5
* NKC: ko2004238945

 |

 |
Η **Ντανς ποπ** είναι ένα ποπ και ντανς υποείδος μουσικής που πρωτοεμφανίστηκε στις αρχές της δεκαετίας 1980. Είναι μουσική με γρήγορο ρυθμό που προορίζεται για τα νυχτερινά κέντρα διασκέδασης, δηλαδή χορεύεται και ακούγεται άνετα από το ραδιόφωνο. Δημιουργήθηκε από συνδυασμό ηλεκτρονικής μουσικής με ποπ, με επιρροές από disco, post-disco και synth-pop. Χαρακτηριστικά του είδους είναι: δυνατοί ρυθμοί, πιασάρικα τραγούδια με ευχάριστη μελωδία και εύκολα ρεφρέν. Το είδος διαμορφώνεται με γνώμονα παραγωγού .

Η Ντανς ποπ έχει επιρροές από: σύγχρονο R&B, house, trance, techno, new jack swing, funk, synthpop, electropop και ορισμένες μορφές Europop.

Αντιπροσωπεύτηκε από πολλούς ποπ καλλιτέχνες και συγκροτήματα: Σερ, Μαντόνα, Μπρίτνεϊ Σπίαρς, Κάιλι Μινόγκ, Γκλόρια Εστέφαν, Κριστίνα Αγκιλέρα, Τζένιφερ Λόπεζ, Spice Girls, Paula Abdul, Backstreet Boys, Μάικλ Τζάκσον, NSYNC, Destiny's Child, Τζάνετ Τζάκσον, Ριάννα, Μάιλι Σάιρους, Κέιτι Πέρι, Lady Gaga, Αριάνα Γκράντε, Σελίνα Γκόμεζ και Τέιλορ Σουίφτ.

Ιστορία
-------

### Δεκαετία του 1980

Καθώς ο όρος "ντίσκο" ξεπεράστηκε προς τα τέλη της δεκαετίας του 1970, χρησιμοποιήθηκαν εναλλακτικοί όροι για να περιγράψουν την μουσική για ντίσκο όπως: "μετά-ντίσκο", "κλάμπ", "ντανς" και "ντανς ποπ" μουσική. Πρόκειται για την εξέλιξη της ντίσκο μουσικής, δηλαδή μετά-ντίσκο, που ήταν πειραματική, ηλεκτρονική και με γνώμονα παραγωγός/DJ, και χρησιμοποιούσε sequencers και συνθεσάιζερ.

Η Ντανς ποπ μουσική αναδύθηκε στη δεκαετία του 1980 ως συνδυασμός του ντανς και ποπ, ή μετά-ντίσκο, και ήταν γρήγορου ρυθμού και απλή, καλή για τα κλαμπ, με γνώμονα παραγωγό και πιασάρικη. Ήταν γρηγορότερου ρυθμού και πιο χορευτική από τη συμβατική ποπ, πιο δομημένη και λιγότερο ελεύθερη από τη χορευτική μουσική, και συνήθως συνδύαζε την απλή δομή με τα ποπ ρεφρέν και τους ταχείς και δυνατούς χορευτικούς ρυθμούς. Δημιουργήθηκε, διαμορφώθηκε και κυκλοφορούσε από παραγωγούς δισκογραφικών εταιρειών, οι οποίοι προσλάμβαναν τραγουδιστές για να τραγουδίσουν τα τραγούδια τους.

### Δεκαετία του 1990

Από τη δεκαετία του 1990  η ντανς πόπ καθιερώθηκε ως δημοφιλέστατο είδος μουσικής. Αντιπροσωπεύτηκε από πληθώρα τραγουδιστών και συγκροτημάτων, όπως οι Spice Girls, Μπρίτνεϊ Σπίαρς, Κριστίνα Αγκιλέρα, Τζέσικα Σίμπσον, Backstreet Boys και NSYNC.

### 2010

Από το 2010 έως σήμερα η ντάνς ποπ είναι επηρεασμένη από την ηλεκτρονική μουσική και δίνει μεγάλη έμφαση σε ρυθμούς με μπάσα ντραμς. Οι ντανς ποπ καλλιτέχνες όπως οι Britney Spears, Lady Gaga, Katy Perry, Madonna, Kesha, Christina Aguilera, Usher και Rihanna παραμένουν δημοφιλείς, και υπάρχουν νέοι καλλιτέχνες στο χώρο.

Βιβλιογραφία
------------

1. ↑  Smay, David & Cooper, Kim (2001). *Bubblegum Music Is the Naked Truth: The Dark History of Prepubescent Pop, from the Banana Splits to Britney Spears*: "... think about Stock-Aitken-Waterman and Kylie Minogue. Dance pop, that's what they call it now — Post-Disco, post-new wave and incorporating elements of both." Feral House: Publisher, p. 327. (ISBN 0-922915-69-5).
2. ↑  «Dance-pop». AllMusic. 30 Οκτωβρίου 2011.
Ο **Νασίμ Χνιντ** (*Nassim Hnid*, γενν. 12 Μαρτίου 1997) είναι Τυνήσιος διεθνής επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως κεντρικός αμυντικός για την Αλ Σαϊλία ΣΚ, με δανεισμό απο την ΑΕΚ.

Σταδιοδρομία σε συλλόγους
-------------------------

Ο Χνιντ ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία το 2016 με την ΚΣ Σφαξιέν.

Στις 20 Αυγούστου 2020, ο Χνιντ υπέγραψε τετραετές συμβόλαιο με την ΑΕΚ.

Εθνική ομάδα
------------

Ο Χνιντ έκανε το ντεμπούτο του για την Εθνική Τυνησίας σε φιλικό αγώνα εναντίον του Μπουρούντι στις 17 Ιουνίου 2019.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (πολλαπλές γλώσσες) *Transfermarkt*. 415679. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  (Αγγλικά) Προφίλ Νασίμ Χνιντ στο Soccerway
3. ↑  «Nassim Hnid FM 2020 Profile, Reviews». *fmdataba.com*.
4. ↑  «Nassim Hnid joins AEK FC». *ΑΕΚ*. 20 Αυγούστου 2020. Ανακτήθηκε στις 20 Αυγούστου 2020.
5. ↑  «ΑΕΚ: Δικός της και επίσημα ο Χνιντ». *www.sport24.gr*. 20 Αυγούστου 2020.
6. ↑  «National team career». *www.transfermarkt.com*.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Προφίλ στο Transfermarkt.com
Λόγος σημαίας: 3:5
Σημαία των Νέων Εβρίδων.
Η **σημαία του Βανουάτου** καθιερώθηκε στις 13 Φεβρουαρίου του 1980.

Το Κόμμα Βάνουα'ακού οδήγησε τη χώρα στην ανεξαρτησία, με το όνομα Βανουάτου το 1980 και υιοθετήθηκαν τα χρώματα της σημαίας του κόμματος - κόκκινο, πράσινο, μαύρο και κίτρινο ως η βάση της σημαίας του κράτους. 

Το πράσινο αντιπροσωπεύει τον πλούτο των νησιών, το κόκκινο είναι συμβολικό για το αίμα και το μαύρο αναφέρεται στο μελανησιακό λαό.

Ο Πρωθυπουργός του Βανουάτου ζήτησε να συμπεριληφθούν κίτρινες και μαύρες διακοσμήσεις, ώστε να ξεχωρίζει το μαύρο χρώμα.

Το κίτρινο σχήμα στο γράμμα Y εκπροσωπεί το φως της χριστιανοσύνης στα νησιά του Ειρηνικού Ωκεανού.
Το έμβλημα χρώματος μαύρου είναι οι χαυλιόδοντες ενός αγριογούρουνου- σύμβολο ευημερίας, που φοριούνται ως κρεμαστό κόσμημα- μαζί με δύο φύλλα της τοπικής φτέρης ναμέλε, που μάλλον συμβολίζουν την ειρήνη.

Τα 39 φυλλάρια αντιπροσωπεύουν τους 39 βουλευτές της Εθνοσυνέλευσης στη νησιωτική χώρα.

Η χώρα έχει Σύνταγμα από τις 30 Ιουλίου 1980.

Πριν από τη σημερινή σημαία, οι Νέες Εβρίδες, όπως ονομαζόταν τότε το Βανουάτου είχαν τη μπλε σημαία με τη λέξη "Νέες Εβρίδες" και τη σημαία του Ηνωμένου Βασιλείου με το στέμμα.

Άλλες σημαίες του Βανουάτου
---------------------------

* Ναυτική σημαίαΝαυτική σημαία
* Σημαία του ΠροέδρουΣημαία του Προέδρου

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Σημαία του Βανουάτου** |

* - *Σημαίες του Κόσμου*

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Σημαίες των χωρών της Ωκεανίας |
| --- |
|  |
| Ανεξάρτητα κράτη | 
* Αυστραλία
* Βανουάτου
* Ινδονησία
* Κιριμπάτι
* Ναουρού
* Νέα Ζηλανδία
* Νήσοι Μάρσαλ
* Νήσοι Σολομώντα
* Ομόσπονδες Πολιτείες της Μικρονησίας
* Παλάου
* Παπούα Νέα Γουινέα
* Σαμόα
* Τόνγκα
* Τουβαλού
* Φίτζι
 |
|  |
| Κράτη συνδεδεμένα με τη Νέα Ζηλανδία | 
* Νήσοι Κουκ
* Νιούε
 |
|  |
| Εξαρτημένα εδάφη | 
* Αμερικανικές Σαμόα
* Νήσος των Χριστουγένων
* Νησιά Κόκος
* Νήσος του Πάσχα
* Γαλλική Πολυνησία
* Γκουάμ
* Νέα Καληδονία
* Νήσος Νόρφολκ
* Βόρειες Μαριάνες Νήσοι
* Νήσοι Πίτκαιρν
* Τοκελάου
* Ουώλλις και Φουτούνα
 |

 |
Σημαία του Αραβικού Συνδέσμου
Η **σημαία του Αραβικού Συνδέσμου** είναι πράσινη και φέρει τη σφραγίδα του διεθνούς οργανισμού. Οι 20 κρίκοι στην αλυσίδα συμβολίζουν τα ισάριθμα μέλη του Συνδέσμου την περίοδο που υιοθετήθηκε η σημαία. Επίσης, είναι γραμμένο το όνομα του οργανισμού: *Σύνδεσμος Αραβικών Κρατών*.

Υπάρχουν επίσης πολλές άλλες σημαίες του Αραβικού Συνδέσμου, οι οποίες συνήθως χρησιμοποιούνται στις διασκέψεις κορυφής του εν λόγω οργανισμού. Μία από αυτές χρησιμοποιήθηκε από τον προεδρεύοντα της συνόδου κορυφής στη Βηρυτό και έχει αναστραμμένη μια σημαία του Αραβικού Συνδέσμου με λευκό φόντο.

Στις παλαιότερες σημαίες του Αραβικού Συνδέσμου οι αλυσίδες είναι κόκκινες ή μαύρες και το αραβικό κείμενο είναι γραμμένο σε μαύρα ή χρυσά με την ημισέληνο να είναι πράσινη ή λευκή. Τετοιες σημαίες χρησιμοποιήθηκαν τις δεκαετίες του ' 50 και του ' 70.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Σημαίες του Αραβικού Συνδέσμου
Η σημερινή σημαία του Βερολίνου.
Η **σημαία του Βερολίνου** καθιερώθηκε στις 13 Μαΐου του 1954 και οι διαστάσεις της είναι 3:5.

Αστική σημαία
-------------

Η αστική σημαία είναι τρίχρωμη, με οριζόντιες λωρίδες, χρωμάτων κόκκινου- λευκού- κόκκινου. Στη μεσαία λωρίδα, που είναι και μεγαλύτερη, υπάρχει η μαύρη αρκούδα που έχει το κεφάλι της αριστερά και τα νύχια με τη γλώσσα της να φαίνονται κόκκινα. Το ίδιο θεματικό μοτίβο απαντάται στο έμβλημα του Βερολίνου, με επιπρόσθετο όμως το θυρεό και το στέμμα πάνω από την αρκούδα.

Κρατική σημαία
--------------

Η κρατική σημαία έχει τον ίδιο λόγο με την αστική, διαφέρει όμως στο ότι εμπεριέχει στη μεσαία λωρίδα το θυρεό και το στέμμα πάνω από τη μαύρη αρκούδα, ακριβώς δηλαδή το εθνόσημο του Βερολίνου.

Ιστορικά στοιχεία
-----------------

Το σχέδιο της σημαίας καθιερώθηκε το 1954 για το Δυτικό και έπειτα από την ενοποίηση, το 1990 και για το Ανατολικό Βερολίνο. Είναι άγνωστο πότε και από πού προήλθε η μαύρη αρκούδα ως σύμβολο για το Βερολίνο και υπάρχουν εκδοχές που κάνουν λόγο και για την ονοματοποιία του ζώου στα γερμανικά με την πόλη. Το 1861 και μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα η σημαία του Βερολίνου ήταν τρίχρωμη, παρόμοια στη μορφή με τη σημερινή σημαία της Γερμανίας.

Πινακοθήκη
----------

* Σημαία του Βερολίνου, 1861-1911.Σημαία του Βερολίνου, 1861-1911.
* Σημαία του Ανατολικού Βερολίνου 1956-1990.Σημαία του Ανατολικού Βερολίνου 1956-1990.
* Κρατική σημαία, 1954-2007.Κρατική σημαία, 1954-2007.
* Σημερινή σημαία από το 1954.Σημερινή σημαία από το 1954.

Πηγές
-----

* H σημαία του Βερολίνου στις **Σημαίες του Κόσμου**.

Βλέπε επίσης
------------

* Έμβλημα του Βερολίνου
Συντεταγμένες: 52°49′57″N 23°42′4″E﻿ / ﻿52.83250°N 23.70111°E﻿ / 52.83250; 23.70111

Το **Σκουπόβο** (πολωνικά: Skupowo) είναι χωριό του Πόβιατ Χαϊνούφκα, στο Βοεβοδάτο Ποντλάσκιε της Πολωνίας. Βρίσκεται σε ένα μεγάλο ξέφωτο. Από τα νότια και τα ανατολικά συνορεύει με το αρχέγονο Δάσος Μπιαλοβιέζα και από βορρά και δυτικά με το δάσος Λάντζκα.

Κοντά στο χωριό ξεκινά ο ποταμός Οκουλίνκα, ένας παραπόταμος του Ναρέφκα.

Στο χωριό υπάρχει ραδιοφάρος DVOR/DME για αεροπλάνα.

Ιστορία
-------

Κατά τα έτη 1975–1998, η πόλη διοικητικά ανήκε στο Βοεβοδάτο Μπιαουίστοκ.

Μετέπειτα αρχεία του Σκουπόβο προέρχονται από το 1833. Στέγαζε την έδρα του δικαστηρίου, η οποία ανήκε το 1843 στον Καζίμιες Μπουτκιέβιτς.

Στις 31 Ιουλίου 1941, ως μέρος της λεγόμενης «Εκκαθάρισης στο Δάσος Μπιαλοβιέζα» εμπνευσμένο από τον Χέρμαν Γκέρινγκ, οι Ναζί εκτόπισαν τους κατοίκους του Σκουπόβο και ισοπέδωσαν το χωριό. Τότε το χωριό είχε 160 αγροκτήματα.

Σωρείτης πάνω από το Σκουπόβο
Οικιστικό σχέδιο του Σκουπόβο
 Ραδιοφάρος

Παραπομπές
----------

1. ↑  bdl.stat.gov.pl/api/v1/data/localities/by-unit/062013805092-0037233?var-id=1639616&format=jsonapi. Ανακτήθηκε στις 5  Οκτωβρίου 2022.
2. ↑  GUS. Wyszukiwarka TERYT.
3. ↑  *Rozporządzenie w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części*.
4. ↑   *Maraton Kresowy 2012 – Gmina Narewka – Zalew Siemianówka. Współczesność, historia, legendy i mity*,
5. ↑  Józef Fajkowski, Jan Religa, Zbrodnie hitlerowskie na wsi polskiej 1939-1945, Βαρσοβία 1981, σελ. 33.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Σκουπόβο** |

* Skupowo, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska, Βαρσοβία 1902, σελ. 592 .
* Σκουπόβο - Εγκυκλοπαίδεια του Δάσους Μπιαλοβιέζα
* Εικόνες[*νεκρός σύνδεσμος*]
Η **Οδός Στασικράτους** (τουρκικά: *Stasikratus Sokağı*), είναι σημαντικός εμπορικός δρόμος που βρίσκεται στο κέντρο της Λευκωσίας της Κύπρου.

Βρίσκεται πίσω από τη Λεωφόρο Μακαρίου. Η οδός αρχίζει από την διασταύρωση της λεωφόρου Σπύρου Κυπριανού και της λεωφόρου Μακαρίου. Η οδός Στασικράτους, φιλοξενεί μια σειρά από διεθνώς αναγνωρισμένα εμπορικά σήματα. Έχει χαρακτηριστεί ως μια από τους πιο γνωστές οδούς της Ανατολικής Μεσογείου.

Γκαλερί
-------

* Κτίρια στην Οδό ΣτασικράτουςΚτίρια στην Οδό Στασικράτους
* Άποψη της οδού ΣτασικράτουςΆποψη της οδού Στασικράτους
* Εναέρια νυχτερινή θέα της οδού ΣτασικράτουςΕναέρια νυχτερινή θέα της οδού Στασικράτους
* Εναέρια άποψη της οδού ΣτασικράτουςΕναέρια άποψη της οδού Στασικράτους
Η **οδός Μπαρίντ** (Μπορέντρο Μπούμι στα βεγγαλικά) είναι η μεγαλύτερη φυσιογραφική μονάδα που χρονολογείται από τη πλειστόκαινο εποχή στη λεκάνη της Βεγγάλης. Καλύπτει το μεγαλύτερο μέρος των επαρχιών Ντινατζπούρ, Ρανγκπούρ, Πάμπνα, Ρατζσάχι, Μπόγκρα και Τζαϊπουρχάτ των διαιρέσεων Ρατζσάχι και Ρανγκπούρ στο Μπανγκλαντές καθώς και τις επαρχίες Ούταρ και Ντακσίν Ντινατζπούρ και το μεγαλύτερο μέρος της επαρχίας Μάλντα στην Δυτική Βεγγάλη της Ινδίας. Αποτελείται από διάφορα ξεχωριστά τμήματα στο βορειοδυτικό τμήμα του Μπαγκλαντές και το βόρειο τμήμα της Δυτικής Βεγγάλης στην Ινδία καλύπτοντας έκταση που πλησιάζει τα 10.000 τ.χλμ.

Δείτε επίσης
------------

* Οδός Μαντουπούρ
* Γεωλογία του Μπαγκλαντές

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Barind Tract». banglapedia.com. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Ιουλίου 2015. Ανακτήθηκε στις 23 Ιουλίου 2015.
2. ↑  SDNPBD: Bangladesh drylands Σφάλμα στο πρότυπο webarchive: Ελέγξτε την τιμή `|url=`. Empty.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Χάρτης