recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Συντεταγμένες: 51°30′8″N 8°34′24″E﻿ / ﻿51.50222°N 8.57333°E﻿ / 51.50222; 8.57333

Μέρος των ερειπίων του πύργου σήμερα
Ο **πύργος Ρίνγκελσταϊν** (γερμ. *Burg Ringelstein*) ήταν μεσαιωνικό κάστρο που κτίστηκε το 1835 και βρισκόταν επάνω από τον ποταμό Άλμε στην περιοχή Μπίρεν του κρατιδίου της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας στη Γερμανία. Το 1383 οι οίκος Ντάβενσμπέργκερ του Μπίρεν ανέλαβε την ανέγερση του πύργου, ως φέουδο από τον καθολικό αρχιεπίσκοπο *Φρίντριχ Γ' φον Σάαρβερντεν*. Στο σημείο αυτό μνημονεύεται το 1376 ένας πύργος που ήταν προπύργιο της αρχιεπισκοπής της Κολωνίας, χωρίς όμως να αναφέρεται αν αυτός ήταν κατεστραμμένος, ή απλώς ημιτελής. Το 1934 οι Ντάβενσμπέργκερ παραχώρησαν τον πύργο ως ενέχυρο στον οίκο Σάρφενμπεργκ του Μπρίλον, και το 1399 ο *Μπέρτολντ φον Μπίρεν* τον εξαγόρασε. Στο συμβόλαιο αυτό μνημονεύεται γραπτώς ο πύργος Ρίνγκελσταϊν για πρώτη φορά. Το 1458 την ανέλαβε ο Δούκας της Έσσης. Το 1574 ο πύργος χρησιμοποιήθηκε ως κυνηγετικό ανάκτορο των ευγενών του Μπίρεν. Διέθετε δώδεκα κάμαρες, μαγειρίο, υπόγεια για την αποθήκευση τροφών, φούρνο, στάβλους και μια αποθήκη σίτου. Την εποχή του τριακονταετή πολέμου φυλακίστηκαν στα υπόγειά του και βασανίστηκαν φρικτά πολλές μάγισσες, και καταδικάστηκαν σε θάνατο. Αναφέρεται ότι το 1631 μέσα σε 30 ημέρες μόνο, καταδικάστηκαν και θανατώθηκαν πενήντα πέντε άνθρωποι. Ο πύργος παράκμασε μετά το 1802 και ερειπώθηκε. Το 2005 διενεργήθηκαν σημαντικές αρχαιολογικές ανασκαφές. Ανακαλύφθηκαν υπόγειοι χώροι και διάδρομοι, και τα υπολείμματα ενός ισχυρού αμυντικού πύργου, αρχικού ύψους είκοσι μέτρων. Οι εργασίες αναστήλωσης συνεχίζονται (2011).

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  (Γερμανικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά) *archINFORM*. 23950. Ανακτήθηκε στις 31  Ιουλίου 2018.

Πηγές
-----

* Gerhard Henkel: *Geschichte und Geographie des Kreises Büren*. Paderborn 1974, S. 164 f.
* Reinhard Oberschelp: *Die Edelherren von Büren bis zum Ende des 14. Jahrhunderts*. Münster 1963.
* J. Voermanek: *Burg Ringelstein im Kreis Büren*. Büren 1991. (Archäologische Funde der Bronzezeit)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Burg Ringelstein στο Wikimedia Commons
* Παρουσίαση του πύργου στο *Burgenwelt*
* Παρουσίαση του πύργου στην ιστοσελίδα της πόλης Μπίρεν

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 247453795
* GND: 7754501-1

 |

 |
Ο **Τριαντάφυλλος Παπατριανταφύλλου** (1897 - 1949) ήταν Έλληνας στρατιωτικός συνταγματάρχης πεζικού.

Βιογραφικό
----------

Γεννήθηκε το 1897 στη Μακρακώμη Φθιώτιδας. Περατώνοντας τις γυμνασιακές του σπουδές στη Λαμία, το 1916 εισήλθε στη Σχολή Ευελπίδων από την οποία και αποφοίτησε το 1919 με το βαθμό του ανθυπολοχαγού και έλαβε μέρος στη Μικρασιατική Εκστρατεία.  
 
Ακολούθως έλαβε μέρος στον Β' Π.Π. πολεμώντας στη συνέχεια κατά του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ στα Δεκεμβριανά.

Στη συνέχεια, την περίοδο του εμφυλίου πολέμου, σημείωσε ηρωική δράση στη Κόνιτσα, τον Γράμμο και στα Τζουμέρκα. Στά μέσα Ιανουαρίου 1949 ανέλαβε τη διοίκηση της φρουράς Καρπενησίου. Κατά την κατάληψη του Καρπενησίου από τον Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας (ΔΣΕ) στις 21 Ιανουαρίου του 1949 έπεσε ηρωικά μαχόμενος με το αυτόματο "ανά χείρας".

Πηγές
-----

* "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ.15ος, σελ.464.
Η **Πλωτινούπολη** ή **Πλωτινόπολη** (αρχαία ελληνικά: **Πλωτινούπολις** ή **Πλωτινόπολις**) ήταν πόλη της Θράκης στο δρόμο μεταξύ Τραϊανουπόλεως και Αδριανουπόλεως. Σύμφωνα με το *Οδοιπορικό του Αντωνίνου*, ευρίσκετο περίπου 30 χλμ. από την Αδριανούπολη.

Πιθανότατα ιδρύθηκε από τον Τραϊανό την ίδια εποχή με την Τραϊανούπολη και της έδωσε το όνομα προς τιμήν της συζύγου του, Πομπηίας Πλωτίνας. Ο Ιουστινιανός Α´ την αποκατέστησε.

Πιστεύεται ότι μπορεί να αντιστοιχεί στο σύγχρονο Διδυμότειχο.

Καθολική επίτιμη επισκοπή
-------------------------

Η επισκοπή Πλωτινουπόλεως ιδρύθηκε το 1933 ως Λατινοκαθολική επίτιμη επισκοπή. Είχε μόνο έναν εν ενεργεία: Παύλο Βασίλικ (16.01.1991 – 20.04.1993), ενόσω ήταν βοηθός επίσκοπος του Ιβάνο-Φρανκίβσκ των Ουκρανών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Titular Episcopal See of Plotinopolis». GCatholic.org. Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2018.
Η **πλουτοκρατία**, εκ του *πλοῦτος* και *κράτος* «εξουσία», είναι όρος που αναφέρεται σε μια κοινωνία που κυβερνάται ή ελέγχεται από άτομα με μεγάλο πλούτο ή εισόδημα. Η πρώτη γνωστή χρήση του όρου στα αγγλικά χρονολογείται από το 1631.  Εν αντιθέσει με συστήματα όπως η δημοκρατία, ο φιλελευθερισμός, ο σοσιαλισμός, ο κομμουνισμός ή ο αναρχισμός, η πλουτοκρατία δεν έχει τις ρίζες της σε μια καθιερωμένη πολιτική φιλοσοφία.

Ιστορικά παραδείγματα πλουτοκρατιών περιλαμβάνουν τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, ορισμένες πόλεις-κράτη στην Αρχαία Ελλάδα, τον πολιτισμό της Καρχηδόνας, τις ιταλικές πόλεις-κράτη/ναυτικές δημοκρατίες της Βενετίας, τη Φλωρεντία, το Βασίλειο της Γαλλίας πριν από τη Γαλλική Επανάσταση, τη Γένοβα και την Αυτοκρατορία της Ιαπωνίας. Σύμφωνα με τον Νόαμ Τσόμσκι και τον Τζίμι Κάρτερ, οι σύγχρονες Ηνωμένες Πολιτείες μοιάζουν με μια πλουτοκρατία, αν και με δημοκρατικό πολίτευμα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Plutocracy». *Plutocracy*.. Ανακτήθηκε στις 2 June 2017.
2. ↑  Chomsky, Noam (6 October 2015). «America is a plutocracy masquerading as a democracy». *Salon*.. Ανακτήθηκε στις 13 Feb 2015.
3. ↑  Carter, Jimmy (15 October 2015). «Jimmy Carter on Whether He Could Be President Today: "Absolutely Not"». *supersoul.tv*.. Ανακτήθηκε στις 13 Feb 2015.
Η **Φουχέις** (αραβικά: الفحيص‎) είναι πόλη στο κεντρικό ιορδανικό κυβερνείο της Μπάλκα, μόλις 20 χιλιόμετρα βορειοδυτικά του Αμμάν. Η πόλη έχει 20.427 κατοίκους εκ των οποίων πάνω από το 95% είναι χριστιανοί. Βρίσκεται στο Ουάντι Σουέιμπ (Κοιλάδα του Ιοθόρ) μεταξύ του Σαλτ και του Αμμάν, περίπου 850 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.

Ο πληθυσμός της Φουχέις εκτιμήθηκε ότι ήταν 20.427 το 2018, με αναλογία ανδρών προς γυναίκες 52:48.

Οι πολίτες της Ιορδανίας αποτελούν το 87% του πληθυσμού. Σύμφωνα με την εθνική απογραφή το 2015, ο πληθυσμός ήταν 18.916. Η απογραφή εκείνου του έτους δείχνει ότι υπήρχαν 4.658 νοικοκυριά στην πόλη με μέσο όρο 4,06 άτομα ανά νοικοκυριό, χαμηλότερα από τον εθνικό μέσο όρο των 4,82 ατόμων ανά νοικοκυριό. Ο πληθυσμός της Φουχέις αυξάνεται στους περίπου 20.000 το καλοκαίρι, καθώς πολλοί κάτοικοι της πόλης που έχουν μεταναστεύσει στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρώπη επιστρέφουν για τις καλοκαιρινές τους διακοπές. Το υψόμετρο της πόλης την καθιστά αρκετά δροσερή για να περάσουν οι πολίτες το καλοκαίρι με άνεση.

Η Φουχέις είναι επίσης διάσημη για τις παραδοσιακές της συνήθειες στο τραγούδι και το χορό (ντάμπκε) και την εξάρτηση από τις φάρμες της.

Ιστορία
-------

Το 1838 η Φουχέις σημειώθηκε πως βρισκόταν ανατολικά του Αλ-Σαλτ.

Η απογραφή της Ιορδανίας του 1961 βρήκε 2.946 κατοίκους στη Φουχέις, από τους οποίους οι 2.391 ήταν Χριστιανοί.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Matthew Teller. *The Rough Guide to Jordan*Απαιτείται δωρεάν εγγραφή. Rough Guides 2007. ISBN 1-84353-458-4.
2. ↑   (PDF) .  Missing or empty `|title=` (βοήθεια)
3. ↑  البزم, نضال. *اطلس مدن الأردن*. دارالأسرة للإعلام و دار عالم الثقافة للنشر.
4. ↑  «Fuheis municipality». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Ιουλίου 2011. Ανακτήθηκε στις 21 Νοεμβρίου 2009.
5. ↑  Smith, in Robinson and Smith, 1841, vol 3, 2nd appendix, p. 168
6. ↑  Government of Jordan, Department of Statistics, 1964, p. 14
7. ↑  Government of Jordan, Department of Statistics, 1964, pp. 115–116
Το **τσακτσάκ** (Γιαναλίφ: *Cəkcək*, ταταρικά κυριλλικά: Чәкчәк ή чәк-чәк, *çäk-çäk*, τατζικικά: чақчақ, *chaqchaq*, κιργιζικά: чак-чак, ουζμπεκικά: chak-chak, ρωσικά: чак-чак, *chak-chak*, μπασκιρικά: сәк-сәк, säk-säk, καζακικά: "шек-шек" (σεκ σεκ)) είναι ταταρικό γλυκό. Είναι ιδιαίτερα δημοφιλές στο Ταταρστάν και το Μπασκορτοστάν, και αναγνωρίζεται ως το εθνικό γλυκό του Ταταρστάν στη Ρωσία.

Το τσακτσάκ είναι παρασκευασμένο από άζυμο κομμάτι ζύμης και τυλίσσεται σε μπάλες μεγέθους φουντουκιού, οι οποίες στη συνέχεια τηγανίζονται σε λάδι. Προαιρετικά, τα φουντούκια ή τα αποξηραμένα φρούτα προστίθενται στο μείγμα. Οι τηγανητές μπάλες στοιβάζονται σε ένα μέρος σε μια ειδική φόρμα και βρέχονται με ζεστό μέλι. Μετά την ψύξη και τη σκλήρυνση, το τσακτσάκ μπορεί προαιρετικά να διακοσμηθεί με φουντούκια και ξερά φρούτα.

Το παραδοσιακό γαμήλιο τσακτσάκ έχει το μεγαλύτερο μέγεθος και συχνά καλύπτεται από καραμέλες και κουφέτα. Το μεγαλύτερο τσακτσάκ (που ζύγιζε 1.000 κιλά) ετοιμάστηκε για τη γιορτή των 1000 ετών από την ίδρυση του Καζάν στις 29 Αυγούστου 2005.

Η κατανάλωση του τσακ-τσακ δεν συνιστάται για άτομα που πάσχουν από διαβήτη ή που έχουν αλλεργία στο μέλι και τους ανορεξικούς. Επίσης, δεν συνιστάται για ανθρώπους που έχουν δυσανεξία στα συστατικά του προϊόντος.

Τύποι
-----

* Αν η ζύμη είναι τηγανητή ως χυλοπίτα, το τσακτσάκ ονομάζεται **Μποχάρα καλαουάσε** (Бохара кәләвәсе, δηλαδή καλαουά της *Μπουχάρα*).
* Το **σεκ-σεκ** του Καζακστάν είναι παρόμοιο με το Μποχάρα καλαουάσε.
* Το ουζμπεκικό **τσακτσάκ** γίνεται με μισοστρογγυλεμένες σφαίρες, νουντλς και τύπους νιφάδων.
* Το τατζικικό **τσακτσάκ** παρασκευάζεται και με τους δύο τύπους, δηλαδή ως μπάλες και ως χυλοπίτες.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος ποικιλιών ντόνατ
* Κατάλογος τηγανιτών τροφών από ζυμάρι
* Κατάλογος ρωσικών πιάτων
* Ταταρικός πολιτισμός
* Ταταρική κουζίνα
* Λόκμα (ένα παρόμοιο πιάτο που προέρχεται από την Τουρκία)
* Στρουφφόλι
* Σατσίμα (ένα παρόμοιο πιάτο στη κουζίνα των Μαντσού)
* Γκαβάλου (ένα παρόμοιο πιάτο στην Ινδία)

Παραπομπές
----------

1. ↑  (in Tatar)«Чәкчәк». *Ταταρική Εγκυκλοπαίδειας*. Καζάν: Ακαδημία Επιστημών της Δημοκρατίας του Ταταρστάν. Οργανισμός Ταταρικής Εγκυκλοπαίδειας. 2002.  (Ταταρικά)
2. ↑  (Ρωσικά) Chak-chak record in Kazan Αρχειοθετήθηκε 2017-06-19 στο Wayback Machine.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* My Home - συνταγές ταταρικής κουζίνας
Τυποποιημένη τσαμαρέλλα που διατίθεται στο εμπόριο.
Η **τσαμαρέλλα** είναι παραδοσιακό κυπριακό προϊόν και ένα από τα πιο αντιπροσωπευτικά είδη αλλαντικών της χώρας.

Παρασκευή
---------

Για την παρασκευή της τσαμαρέλλας χρησιμοποιείται κρέας ώριμης κατσίκας ή τράγου (ολόκληρο το ζώο χωρίς τα κόκαλα σε αντίθεση με την παρασκευή του αποχτιού όπου τα κόκαλα διατηρούνται). Αποτελείται από μεγάλα κομμάτια αλατισμένου κρέατος, το οποίο ωριμάζει στον ήλιο για μερικές μέρες αναλόγως με τις καιρικές συνθήκες. Ακολούθως τοποθετείται σε ζεστό νερό, το καρυκεύουν με ξερή ρίγανη και έπειτα εκτίθεται στον ήλιο για ακόμη μία μέρα. Είναι σχετικά μαλακή και έχει έντονη αλμυρή γεύση. Συνηθίζεται να αποτελεί συνοδευτικό για τη ζιβανία και για άλλα ποτά.

Ιστορικά στοιχεία
-----------------

Η τσαμαρέλλα, όπως και σχεδόν όλα τα κυπριακά αλλαντικά, παρασκευάζονταν κατά τα παλιότερα χρόνια στα χωριά της Μαραθάσας, της Πιτσιλιάς και της Πάφου. Επιπλέον ήταν η μέθοδος διατήρησης του κρέατος μέχρι την εισαγωγή των ψυγείων. Συγκεκριμένα έβαζαν την τσαμαρέλλα στις λεγόμενες αρμαρόλες, δηλαδή σε ξύλινα ντουλάπια με δικτυωτό σύρμα ώστε τα τρόφιμα από τη μια να αερίζονται και από την άλλη να προστατεύονται από τα διάφορα έντομα. Σήμερα κατέχει τον τίτλο «Presidium» στον οργανισμό Slow Food.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Γιάγκου, Βαρβάρα. «Σφαγή χοίρου & Παρασκευή παραδοσιακών αλλαντικών». Εικονικό Μουσείο Κυπριακών Τροφίμων και Διατροφής. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Νοεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 26 Νοεμβρίου 2015.
2. 1 2 3  Λαζάρου, Στάλω· Δημητρίου, Δήμητρα. «Τσαμαρέλλα». Εικονικό Μουσείο Κυπριακών Τροφίμων και Διατροφής. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Νοεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 26 Νοεμβρίου 2015.
Ο **Τριβίγιλδος** (λατινικά *Tribigildus)* ήταν ένας Οστρογότθος στρατηγός που επαναστάτησε εναντίον του αυτοκράτορα της Ανατολικής Ρωμαίικής αυτοκρατορίας Αρκάδιου κατά τη βασιλεία του οποίου επιτάχυνε τον πολιτικό αναβρασμό.

Ο Τριβίγιλδος αρχικά εμφανίζεται στην ιστορία ως ηγέτης μιας αποικίας Οστρογότθων στην Νακόλεια της Φρυγίας και σαν σύνεργος του Ρωμαίικού κράτους (με το βαθμό του κόμη) σε μια ιστορική περίοδο που οι ομοεθνείς του ζούσαν υπό τους Ούννους. Όταν το έτος 399 ήρθε σε ρήξη με τον αυτοκράτορα άρχισε να λεηλατεί το εσωτερικό της Μικράς Ασίας. Η αναστάτωση που προκλήθηκε στο πληθυσμό και οι φήμες για την ανερχόμενη δύναμη του Τριβιγίλδου ανάγκασαν τον πρωθυπουργό του Αρκάδιου , τον ευνούχο Ευτρόπιο να στείλει εκστρατευτικό σώμα. 

Ο Τριβίγιλδος ο οποίος μέχρι εκείνη τη στιγμή είχε συναντήσει πολλές δυσκολίες στο να αποκρούσει τις πολιτοφυλακές των χωρικών αλλά όταν ήρθαν οι αυτοκρατορικές λεγεώνες που ήταν και αυτοί ως επί το πλείστων "Βάρβαροι" ήταν πολύ εύκολα για αυτόν να τους πάρει με το μέρος του και να εξοντώσει όσους από αυτούς δε βούλονταν να τον ακολουθήσουν.

Αυτό άφησε στον επίσης Γότθο Γαϊνά την στρατιωτική τύχη της Κωνσταντινούπολης , σταλμένος εναντίον του Τριβιγίλδου (με τον οποίο μπορεί να ήταν συγγενείς) περίγραψε την επανάσταση ως ανυπέρβλητη και πως οι διαπραγματεύσεις θα ήταν η μοναδική λύση. Η από κοινού απόφαση τους για την εκτέλεση του Ευτρόπιου μπορεί να συζητήθηκε όταν ο Τριβιγίλδιος συναντήθηκε με τον Γαϊνά. Ο Γαϊνάς συμμάχησε ανοιχτά με τον Τριβιγίλδο ο οποίος σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια της εισβολής των ενωμένων Γοτθικών στρατών εναντίον της Κωνσταντινούπολης.

Πηγές
-----

* A. Richard Diebold Center for Indo-European Language and Culture
* Noel Lenski, review of Wolfgang Hagl's *Arcadius Apis Imperator: Synesios von Kyrene und sein Beitrag zum Herrscherideal der Spätantike, Bryn Mawr Classical Review*, 98.3.08
* Biography of John Chrysostom from Smith's *Greek and Roman Biography and Mythology*
* Gibbon's *Decline and Fall of the Roman Empire*, vol. 3
* Η σελίδα για τη ζωή του Αρκάδιου στο romanemperors.org Αρχειοθετήθηκε 2013-04-19 στο Wayback Machine.
* Το άρθρο της Βικιπαίδειας στα Αγγλικά

Παραπομπές
----------

1. ↑  Μπογδάντσαλης 2020, σελ. 72.
2. ↑  «Gothic Online: Lesson 9». *archive.ph*. 11 Αυγούστου 2007. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Αυγούστου 2007. Ανακτήθηκε στις 9 Δεκεμβρίου 2021. CS1 maint: Unfit url (link)
3. ↑  «Review of: Arcadius Apis Imperator: Synesios von Kyrene und sein Beitrag zum Herrscherideal der Spatantike». *Bryn Mawr Classical Review*. ISSN 1055-7660. .
4. ↑  «Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology, page 703 (v. 1)». *web.archive.org*. 29 Μαΐου 2006. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Μαΐου 2006. Ανακτήθηκε στις 9 Δεκεμβρίου 2021. CS1 maint: Unfit url (link)
5. ↑  1737-1794. Gibbon, Edward, (1872). *The decline and fall of the Roman Empire*. Warne. 769310583.
6. ↑  «Tribigild» (στα αγγλικά). *Wikipedia*. 2021-12-04. .

Πηγές
-----

* Μπογδάντσαλης, Δημήτριος (2020). *Οι Γότθοι στη Θράκη και οι σχέσεις τους με το Βυζάντιο*. Κομοτηνή: Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης. doi:10.26257/heal.duth.12625.
Ο **Τζιμ Γουότσον** (**James «Jim» Watson**, Cellardyke, Fife Σκοτίας, 21 Ιουλίου 1932 – 6 Δεκεμβρίου 2017) ήταν Βρετανός συγγραφέας και εικονογράφος, δημιουργός κόμικς. Είναι περισσότερο γνωστός για τη συνεισφορά του στα περιοδικά «T.V. Century 21» και «2000AD» καθώς και άλλα παρόμοια έντυπα των εκδόσεων «DC Thomson» και «IPC».
Ο Γουότσον ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του τις δεκαετίες του ’50 και του ’60, αρχικά ως εικονογράφος της μετατροπής σε βιβλίο του φιλμ «Thunderbirds Are Go» και αργότερα σχεδίασε τις σειρές «Zerox» και «Captain Scarlet». Επίσης απασχολήθηκε στα περιοδικά δράσης «Battle» και «Commando», ενώ συνεισέφερε με κείμενα και εικόνες του στη σειρά «Colony Earth» του περιοδικού «2000AD». Προς τα τέλη της δεκαετίας του ’80, ο καλλιτέχνης στράφηκε στη ζωγραφική.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Obituary: Jim Watson, artist who drew unforgettable characters for classic British comics www.scotsman.com Ανακτήθηκε στις 7/4/2020
Ο **Φούλκων Α΄** (; - 15 Δεκεμβρίου 1128) ήταν μαργράβος του Μιλάνου (1097-1128). Είναι ο γενάρχης του Οίκου ντ' Έστε.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του Αλβέρτου-Άτσο Β΄ των Ομπερτιδών, μαργράβου του Μιλάνου και της δεύτερης συζύγου του Γκαρσέντε των Ουγκονιδών. Είχε έναν αμφιθαλή αδελφό, τον Ούγο Ε΄. Ο πατέρας του είχε, από πρώτο γάμο με την Κουνιγούνδη των Παλαιών Γουέλφων, γιο τον Γουέλφο Α΄. 

Το 1097 απεβίωσε ο πατέρας του και ο Γουέλφος Α΄ πήρε τις κτήσεις βόρεια των Άλπεων, δηλ. τη Σουηβία της μητέρας του. Κράτησε το επώνυμο των Γουέλφων της μητέρας του· αργότερα έγινε δούκας της Βαυαρίας και γενάρχης του Οίκου των Γουέλφων. Οι απόγονοί του έγιναν δούκες της Σαξονίας, που την έχασαν κρατώντας μόνο τον τίτλο και τις κληρονομικές γαίες στο Μπράουνσβαϊγκ και Λύνεμπουργκ. Ο Φούλκων Α΄ πήρε τις κτήσεις νότια των Άλπεων: Μάντουα, Πάδουα, Τρεβίζο, Βερόνα, με τον τίτλο μαρκήσιος (margrave) του Μιλάνου και το κάστρο Έστε στο Βένετο, κατοικία του πατέρα του. Είναι ο γενάρχης του Οίκου ντ' Έστε. Έπειτα από έναν αιώνα οι απόγονοί του θα γίνουν μαρκήσιοι και έπειτα δούκες της Φερράρας.

Αν και πρωτότοκος ήταν ο Γουέλφος Α΄, είχε ευνοηθεί ο Φούλκων Α΄. Ο Γουέλφος Α΄ προσπάθησε να πάρει τις κτήσεις του αδελφού του, αλλά χωρίς επιτυχία. Οι Γουέλφοι τις διεκδικούσαν ακόμη και τρεις γενιές μετά. Η Γκαρσέντε ήταν κόρη του κόμη του Λα Μαν (Maine)· η κομητεία είχε περιέλθει στο δούκα της Νορμανδίας, αλλά το 1070 οι κάτοικοι ξεσηκώθηκαν και έκαναν τον Ούγο Ε΄ κόμη του Λα Μαν.

Οικογένεια
----------

Ο Φούλκων Α΄ ντ' Έστε είχε τέκνα:

* Άτσο Δ΄, απεβ. πριν το 1145.
* Βονιφάτιος Α΄, απεβ. 1163
* Αλβέρτος, απεβ. μετά το 1184
* Ομπίτσο Α΄, απεβ. 1193
* Βεατρίκη 1075-1110, ίσως σύζυγος του Αλφόνσου ΣΤ΄ του Λεόν και της Καστίλλης.

Πηγές
-----

* Foundations for Medieval Genealogy

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 80585224
* GND: 136199089

 |

 |
Φωτιστικό αερίου, γκαζόλαμπα, στο Βρότσουαφ της Πολωνίας
**Φωταέριο** ονομάζεται το αποτέλεσμα της παραγωγής τεχνητού φωτός από την καύση αερίων, όπως υδρογόνο, μεθάνιο, μονοξείδιο του άνθρακα, προπάνιο, βουτάνιο, ακετυλένιο, αιθυλένιο και φυσικό αέριο. Το φως παράγεται είτε απευθείας από τη φλόγα, γενικά με τη χρήση ειδικών μιγμάτων φωτιστικού αερίου για αύξηση του φωτισμού, είτε έμμεσα. 

Η ιστορία του φωταερίου ξεκινά στην Κίνα πριν από 1.700, που το χρησιμοποιούσαν και ως μέσον θέρμανσης, μέσω σωλήνων από μπαμπού, αλλά και για φωτισμό. Πριν από τον ηλεκτρισμό το αέριο ήταν η πιο διαδεδομένη μέθοδος φωτισμού εξωτερικών και εσωτερικών χώρων. Αρχικά, αναφλεγόταν χειροκίνητα, εν συνεχεία δημιουργήθηκαν συστήματα αυτοανάφλεξης. Πλέον, το φωταέριο χρησιμοποιείται κυρίως για παραγωγή άμεσου και φθηνού φωτισμού, για κάμπινγκ, ή για ιστορικούς και αισθητικούς σκοπούς, όπως ο φωτισμός παλιών συνοικιών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  P. James and N. Thorpe, *Ancient inventions* (Michael O Mara Books, 1995), pp. 427-428: citing Ch'ang Ch'ü (常璩, a geographer), *Records of the country south of Mount Kua* (華陽國志).
Στην ελληνική μυθολογία με τη συλλογική ονομασία **Φήρες** (**Φηρ** στον ενικό αριθμό) αναφέρονται οι Κένταυροι και, λιγότερο συχνά, οι Σάτυροι.

Ετυμολογία
----------

Το όνομα ετυμολογείται από τη λέξη *θηρ* (Από όπου και το *θηρίο*), που σημαίνει ζώο, αγρίμι, καθώς τόσο οι Κένταυροι όσο και οι Σάτυροι ήταν κατά ένα μέρος ζωόμορφα όντα.

Η λέξη χαρακτηρίζει ιδίως τους Κενταύρους στην *Ιλιάδα* του Ομήρου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ομήρου Ιλιάδα, Α 268
2. ↑  Ομήρου Ιλιάδα, Β 743

Πηγές
-----

* Κρουσίου: *Λεξικόν Ομηρικόν*, διασκευή από την 6η γερμανική έκδ. υπό Ι. Πανταζίδου, έκδοση «Βιβλιεκδοτικά καταστήματα Αναστασίου Δ. Φέξη», Αθήνα 1901, σελ. 929
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 700
Η **Τσανάν Νταγντεβιρέν** (τουρκικά: *Canan Dağdeviren*, 4 Μαΐου 1985) είναι Τουρκάλα φυσικός και ακαδημαϊκός και κατέχει τη θέση του βοηθού καθηγητή στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο Μασαχουσέτης (ΜΙΤ). Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη και είναι η μεγαλύτερη από τα αδέλφια της. Άρχισε την πρωτοβάθμια εκπαίδευσή της στο Ιζμίτ, και την τελείωσε στην Άδανα, όταν η οικογένειά της αναγκάστηκε να φύγει το 1999 από το Ιζμίτ λόγω του καταστροφικού σεισμού που σημειώθηκε εκεί. Από πολύ μικρή ηλικία ένιωσε έλξη για τις επιστήμες. Εμπνεύσεις της ήταν ένα βιβλίο με τη ζωή της Μαρία Κιουρί που της έδωσε ο πατέρας της, αλλά και ο πρόωρος θάνατος του παππού της (28 ετών από ανακοπή καρδιάς), όπου υποσχέθηκε στον εαυτό της, να φτιάξει ένα μηχάνημα να παρακολουθεί τέτοιες καταστάσεις.

Αργότερα παρακολούθησε μηχανική φυσική στο Hacettepe University στην Άγκυρα, όπου αποφοίτησε το 2007. Κατόπιν πήρε το Μάστερ Επιστημών στο Sabancı University, στην Κωνσταντινούπολη, ενώ εκείνη την περίοδο κέρδισε και υποτροφία να σπουδάσει στις Ηνωμένες Πολιτείες. Εκεί ασχολήθηκε περισσότερο με την επιστήμη των υλικών και τη μηχανική. Τον Αύγουστο του 2014 έλαβε και το διδακτορικό της, συνεργαζόμενη με τον καθηγητή Τζον Α. Ρότζερς. Ακολούθως έγινε μέλος της νεανικής ερευνητικής ομάδας της Κοινότητας του Χάρβαρντ, και έγινε ο πρώτος Τούρκος που το καταφέρνει αυτό, όπως επίσης και στη μετα-διδακτορική ερευνητική ομάδα του MIT, όπου εκεί συνεργάστηκε με τον καθηγητή Ρόμπερτ Σ. Λάνγκερ.

Εκείνη την περίοδο ή και λίγο αργότερα ξεκίνησαν τα επιστημονικά πρότζεκτ και οι δημοσιεύσεις, ένα από τα πιο γνωστά της είναι το YellowBox, όπου είναι ένα δωμάτιο με ξεχωριστό περιβάλλον για την επιστημονική έρευνα. Το 2015, το ΜΙΤ, την συμπεριέλαβε μέσα στους 35 (κάτω των 35) καινοτόμων επιστημών, ενώ την ίδια χρονιά το περιοδικό *Forbes*, τη συμπεριέλαβε ανάμεσα στους 30 Καλύτερους - Κάτω των 30 - Επιστήμονες. Οι τιμές και οι βραβεύσεις διαδέχτηκαν η μία την άλλη, σε διεθνές επίπεδο, την επόμενη χρονιά. Η Νταγντεβιρέν έχει επίσης συγγράψει και πολλά άρθρα επιστημονικά σε διάφορες εφημερίδες και περιοδικά, ενώ έχει και το δικό της blog.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Conformable Decoders». *conformabledecoders.media.mit.edu*. Ανακτήθηκε στις 10 Φεβρουαρίου 2020.
2. ↑  «How Flexible Sensors Might Begin to Read the Body's Language». *Discover Magazine* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 10 Φεβρουαρίου 2020.
3. ↑  «Canan Dagdeviren - An Inspiring Story». *U.S. Embassy & Consulates in Turkey* (στα Αγγλικά). 17 Ιανουαρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 10 Φεβρουαρίου 2020.
4. ↑  «Canan Dağdeviren kimdir?». *Milliyet* (στα Τουρκικά). Ανακτήθηκε στις 10 Φεβρουαρίου 2020.
5. ↑  «Harvard's first Turkish junior follow invited to join MIT faculty». *DailySabah*. Ανακτήθηκε στις 10 Φεβρουαρίου 2020.
6. ↑  «The Koch Institute: Robert S. Langer». *ki.mit.edu*. Ανακτήθηκε στις 10 Φεβρουαρίου 2020.
7. ↑   *Canan Dagdeviren - The Innovators Under 35 EmTech 2015 MIT Technology Review*, ανακτήθηκε στις 2020-02-10
8. ↑  «Canan Dagdeviren, 29». *Forbes* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 10 Φεβρουαρίου 2020.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* ORCID: 0000-0002-2032-792X

 |

 |
Συντεταγμένες: 50°51′14″N 2°49′16″E﻿ / ﻿50.85389°N 2.82111°E﻿ / 50.85389; 2.82111

Το **Φλαμερτίνγκε** είναι χωριό στη βελγική επαρχία της Δυτικής Φλάνδρας και δήμος της πόλης Υπρ. Το κέντρο του Φλαμερτίνγκε βρίσκεται λίγο έξω από το κέντρο της Υπρ, κατά μήκος του κεντρικού δρόμου N38 στην κοντινή πόλη Ποπερίνγκε (Poperinge).

Εκτός από το κέντρο της πόλης Υπρ το Φλαμερτίνγκε είναι ο μεγαλύτερος δήμος της Υπρ. Στα δυτικά του Φλαμερτίνχε, κατά μήκος του δρόμου προς Ποπερίνγκε βρίσκεται το χωριουδάκι του Μπράντχουκ (Brandhoek).

Ιστορία
-------

Τα πρώτα στοιχεία για το Φλαμερτίνγκε χρονολογούνται από τον Μεσαίωνα. Το 857 χτίστηκε ένα παρεκκλήσι στο Φλαμερτίνγκε. Το 970 η Υπρ καταστράφηκε και το εκκλησάκι του Φλαμερτίνγκε κάηκε. Το παλαιότερο έγγραφο, γνωστό μέχρι σήμερα, το οποίο περιλαμβάνει το όνομα Flambertenges, είναι πράξη του 1066. Ο Baudouin van Lille, η σύζυγός του Adela και ο γιος τους Baudouin, σε αυτή την πράξη έδωσαν αγαθά στην εκκλησία και το κεφάλαιο από το Sint-Pieters στη Λιλ. Αυτά τα προϊόντα ήταν, μεταξύ άλλων, ένα δέκατο στο Elverdinge και ένα δέκατο στο - "In territorio Furnensi, in villa Elverzenges, decinam unam ; Flambertenges decinam similiter unam ".

Γεωγραφία
---------

Το Φλαμερτίνγκε βρίσκεται 17 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Ο Δήμος επίσης συνορεύει με την Υπρ ανατολικά, το Φοορμέζελε (Voormezele) στα νοτιοανατολικά, το Κέμμελ (Kemmel0 και το Ντίκκεμπους (Dikkebus) νότια, το Ρένινγκελστ (Reningelst) στα Νοτιοδυτικά, το Ποπερίνγκε δυτικά, το Έλφερντινγκε (Elverdinge) βόρεια και το Μπρίλεν (Brielen) στα βορειοανατολικά.

Δημογραφικές εξελίξεις
----------------------

Από το 1487 έως το 1697 παρατηρούμε μεγάλη μείωση του πληθυσμού του Φλαμερτίνγκε. Η πιο εύλογη εξήγηση γι 'αυτό θα ήταν ο πόλεμος των 80 χρόνων στις Κάτω Χώρες. Κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο βλέπουμε ότι ο πληθυσμός και πάλι μειώνεται. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι η κοντινή Υπρ, η οποία στη συνέχεια ήταν μια πρωτεύουσα πόλη, βομβαρδίστηκε άγρια και το Φλαμερτίνγκε υπέφερε επίσης πολύ από αυτές τις βομβιστικές επιδρομές.

Η εκκλησία του Αγίου Φεντάστους

Aξιοθέατα
---------

* Η εκκλησία του Αγίου Φεντάστους
* Το πρώην Δημαρχείο του Φλαμερτίνγκε από το 1922, στο νεο-φλαμανδικό στυλ Αναγέννησης
* Το κάστρο του Φλαμερτίνγκε ή το Castle du Parc χτίστηκε το 1857-1858 με εντολή του Viscount Pierre-Gustave du Parc, μετά από σχεδίαση του Joseph Schadde.
* Στο Φλαμερτίνγκε υπάρχουν βρετανικά στρατιωτικά νεκροταφεία από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο:
	+ Brandhoek Military Cemetery
	+ Red Farm Military Cemetery
	+ Vlamertinghe Military Cemetery
	+ Το Νέο Στρατιωτικό Νεκροταφείο
	+ Railway Chateau Cemetery
	+ Divisional Cemetery
	+ Brandhoek New Military Cemetery
	+ Brandhoek New Military Cemetery No.3
	+ Hop Store CemeteryΤο Δημαρχείο του Φλαμερτίνγκε

Πηγές - Σημειώσεις
------------------

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 3100153954895205680009

 |

 |
Ο **Φραγκίσκος** (πορτογαλ. *Francisco*, 25 Μαΐου 1691 - 21 Ιουλίου 1742) από τον Οίκο των Αβίς-Μπραγκάνσα ήταν δούκας της Μπέζα.

Βιογραφία
---------

Ο Φρανσίσκο-Σαβιέρ-Ζοζέ-Αντόνιο-Μπέντο-Ουρμπάνο ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Πέτρου Β΄ της Πορτογαλίας και της Μαρίας-Σοφίας των Βίττελσμπαχ, κόρης τού Φιλίππου-Γουλιέλμου εκλέκτορα τού Παλατινάτου και κόμη τού Παλατινάτου-Νόιμπουρκ. Γεννήθηκε στη Λισσαβόνα. Μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο Ιωάννης Ε΄ της Πορτογαλίας.

Του δόθηκε το δουκάτο τού Μπέζα, έγινε ηγούμενος τού Κράτο και κύριος τού Ινφαντάντο. Το σχέδιο να νυμφευτεί τη Μαρία-Μαγδαληνή των Αψβούργων-Αυστρίας, αδελφή της Μαρίας-Άννας (συζύγου τού Ιωάννη Ε΄) δεν ευοδώθηκε. Ο πάπας Κλήμης ΙΑ΄ ζήτησε συνδρομή στον αγώνα κατά των Οθωμανών και το 1716 ο Ιωάννης Ε΄ έστειλε έναν στόλο (armada) Πορτογαλικών πλοίων για βοήθεια της Βενετίας και της Αυστρίας στους πολέμους τους εναντίον των Τούρκων. Αρχηγός ήταν ο Φραγκίσκος και ο Λόπο Φουρτάντο ντε Μενντόσa κόμης τού Ρίο Γκράντε.

Απεβίωσε το 1742 στο Γκουίντα ντας Γκαέιρας στο Όμπιντος. Τάφηκε στο Βασιλικό Πάνθεον του Οίκου των Μπραγκάνσα στη Λισαβόνα.

Οικογένεια
----------

Δεν νυμφεύτηκε. Από τη μη νόμιμη σχέση του με τη μοναχή Μαριάννα ντα Σιλβέιρα, είχε φυσικά τέκνα:

* (νόθος) Πέντρο απεβ. 1741.
* (νόθος) Ιωάννης 1726-1780, δούκας τηού Αμπράντες.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003. I00003129.

Πηγές
-----

* Nizza da Silva, Maria Beatriz (2009). Reis de Portugal: D. João V (in Portuguese). Lisbon: Temas & Debates.
Με το όνομα **Τσαλαπιάνοι** ήταν γνωστά τα μέλη μιας σπουδαίας και ισχυρής ελληνικής ιστορικής οικογένειας από την περιοχή της Αρεόπολης στη Μάνη, κατά τον 18ο αιώνα.

Αργότερα η οικογένεια των Τσαλαπιάνων επισκιάσθηκε από την οικογένεια των Μαυρομιχαλέων που είχε αναδειχθεί περισσότερο ισχυρή.

Από την οικογένεια αυτή προέρχονταν και ο καραβοκύρης Κουτσουλιέρης που με το πλοίο του πρόσφερε μεγάλες υπηρεσίες στην Ελληνική Επανάσταση του 1821 που ηγούταν επίσης τεσσάρων μεταγωγικών πλοίων.

Ο Κουτσουλιέρης, μεταξύ των διαφόρων ηρωικών μεταφορών που είχε διενεργήσει περιλαμβάνεται και εκείνη της μεταφοράς όλου του στρατού του Κυριακούλη Μαυρομιχάλη από το Μεσολόγγι στο Φανάρι της Ηπείρου.

Σημερινή εποχή
--------------

Σήμερα το μόνο που θυμίζει την οικογένεια εκείνη είναι η περιοχή Τσαλαπιάνικα που αποτελεί συνοικία της Αρεόπολης. Κλάδος όμως της οικογένειας εκείνης είναι η σημερινή οικογένεια των Κουτσουλιέρηδων.

Παραπομπές
----------
Φλαούνα μοιρασμένη στη μέση
Η **φλαούνα** είναι παραδοσιακό κυπριακό πασχαλινό έδεσμα που καταναλώνεται μετά την Ανάσταση. Η παρασκευή και κατανάλωση της φλαούνας παρατηρείται και στην τουρκοκυπριακή κοινότητα κατά την περίοδο του Ραμαζανιού.

Ονομασία
--------

Σύμφωνα με διάφορες εκδοχές η λέξη προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη παλάθη (παρασκεύασμα με ξηρά φρούτα) ή από τη συνώνυμη λατινική λέξη fladonis. Κατά άλλη εκδοχή η φλαούνα προέρχεται από το αρχαίο ελληνικό ρήμα φλάω (θλίβω). Ως λέξη η φλαούνα απαντάται και στην Αρκαδία και προσδιορίζει την πίτα που φτιάχνεται στην πλάκα και ψήνεται στα κάρβουνα. Στην Κύπρο τα συγκεκριμένα εδέσματα λέγονται φλαούνες και σπανιότερα βλαούνες. Στην περιοχή του Καραβά ονομαζόταν φεσούδκια ενώ στην Καρπασία ήταν γνωστά ως αφλαούνες.

Ιστορικά στοιχεία
-----------------

Οι φλαούνες παρασκευάζονται στην Κύπρο τουλάχιστον από τον 19ο αιώνα. Σύμφωνα με την παράδοση φτιάχνονταν κατά το Μεγάλο Σάββατο και στη συνέχεια μεταφέρονταν στις εκκλησίες και καταναλώνονταν μετά την Ανάσταση. Επίσης προσφέρονταν σε ξένους επισκέπτες αλλά και σε άτομα που δεν είχαν τη δυνατότητα να τα παρασκευάσουν οι ίδιοι (ηλικιωμένοι, άποροι κλπ). Οι φλαούνες είναι τρόφιμο που στις παλιότερες εποχές χρησιμοποιούταν για τη μετάβαση των πιστών από τη νηστεία στην κατανάλωση μη νηστίσιμων τροφών χωρίς να δημιουργούνται στομαχικές διαταραχές.

Συστατικά
---------

Μια φλαούνα αποτελείται από ειδικό τριμμένο τυρί (συνήθως ένα μείγμα από χαλλούμι, μυζήθρα, γραβιέρα και κεφαλοτύρι), προζύμι, αυγά, σταφίδες και διάφορα μυρωδικά όπως μέχλεπι, μαστίχα και δυόσμος, αλείφεται με σουσάμι και αυγό και έπειτα ψήνεται στο φούρνο.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  «Φλαούνα: Ονομασία προέλευσης». Εικονικό Μουσείο Κυπριακών Τροφίμων και Διατροφής. Ανακτήθηκε στις 17 Νοεμβρίου 2015.
2. ↑  «Φλαούνα: Λειτουργικός & Συμβολικός Ρόλος». Εικονικό Μουσείο Κυπριακών Τροφίμων και Διατροφής. Ανακτήθηκε στις 17 Νοεμβρίου 2015.
3. ↑  Thacker, Anita· Barton, Arlene (2012). *Multicultural Handbook of Food, Nutrition and Dietetic*. Chichester, West Sussex: Wiley-Blackwell. σελ. 298. ISBN 9781405173582.
Το **Τσακρούλο** (γεωργιανά: ჩაკრულო, μεταγραφή: *τσακ'ρούλο*) είναι γεωργιανό πολυφωνικό χορικό λαϊκό τραγούδι. Το τραγούδι αποτελείται από τρία μέρη και προέρχεται από το Καχέτι, μια περιοχή στην ανατολική Γεωργία. Το τραγούδι δραματοποιεί τις προετοιμασίες για μια μάχη. Χαρακτηρίζεται από δύο αρκετά διακοσμημένα φωνητικά μέρη, εναντίον ενός ρεφρέν που πάει αργά.

Όταν η Γεωργιανή φωνητική πολυφωνία αναγνωρίστηκε από την Ουνέσκο ως αριστούργημα της άωλης κληρονομιάς, το 2001, το τσακρούλο αναφέρθηκε ως πρωταρχικό δείγμα αυτής. Το Τσακρούλο είναι μεταξύ των 29 μουσικών συνθέσεων που συμπεριελήφθησαν στον χρυσό δίσκο του Βόγιατζερ που εστάλη στο διάστημα με το Βόγιατζερ 2 στις 20 Αυγούστου 1977. Για τον χρυσό δίσκο του Βόγιατζερ, η ερμηνεία του τσακρούλο έγινε από το Γεωργιανό Κρατικό Αξιότιμο Σύνολο Λαϊκής Μουσικής και Χορού και τον Ανσόρ Καβσάντζε. Η καταγραφή του τσακρούλο περιλαμβάνεται στον πρώτο δίσκο και διαρκεί 2 λεπτά και 21 δευτερόλεπτα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Γουίλιαμς, Σιν (2015). *Βιβλία Google*. σελ. . ISBN 1135040087.
2. ↑  «Georgian Polyphonic Singing, "Chakrulo" | Intangible heritage - unesco.org». *Ουνέσκο*.
3. ↑  «Chakrulo». *caucasophilia.blogspot.co.uk*. Ανακτήθηκε στις 25 Φεβρουαρίου 2017.
4. ↑  «The Untold Story of How "Chakrulo" Ended Up in Space - georgianjournal.ge». *georgianjournal.ge*. 25 Σεπτεμβρίου 2014. .
5. ↑  Tsitsishvili, Nino (1 June 2009). «National Ideologies in the Era of Global Fusions: Georgian Polyphonic Song as a UNESCO-sanctioned Masterpiece of Intangible Heritage». *Music and Politics* **III** (1). doi:10.3998/mp.9460447.0003.104.
6. ↑  «40 years from sending Georgian song Chakrulo into space [VIDEO»]. *agenda.ge (αγγλική έκδοση)*. 6 Σεπτεμβρίου 2017. .
7. ↑  «Georgian polyphonic singing - intangible heritage - Culture Sector». *UNESCO* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 24 Φεβρουαρίου 2017.
8. ↑  Gabrichidze, Manana (25 September 2014). «The Untold Story of How "Chakrulo" Ended Up in Space». *Georgian Journal*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2016-08-16.. Ανακτήθηκε στις 21 July 2016.
9. ↑  «Voyager - The Interstellar Mission». *Jet Propulsion Laboratory*. NASA. Ανακτήθηκε στις 24 Φεβρουαρίου 2017.
10. ↑  Sagan, Carl (1978). *Murmurs of Earth : the Voyager interstellar record*. Random House. σελίδες 154, 204-205. ISBN 0394410475.
Δεν υπάρχει μια επίσημη ή ντε φάκτο πρότυπη **Φλαμανδική γλώσσα** (*Vlaams*). Ωστόσο, ο όρος «Φλαμανδικά» μπορεί να αναφερθεί ως επιθετικός προσδιορισμός στις πολλές διαλέκτους και ως ουσιαστικό σε μερικές περισσότερα γενικώς χρησιμοποιούμενες ποικιλίες της Ολλανδικής γλώσσας ομιλούμενες κυρίως στη Φλάνδρα και στις γειτονικές περιοχές. 

Πιο συγκεκριμένα, η κατ' ουσίαν «βελγική διάλεκτος» των ολλανδικών (ολλ. *tussentaal*) έχει τέσσερα επιμέρους παρακλάδια: τη διάλεκτο που ομιλείται στη Βραβάντη (συνυπολογίζεται και η διάλεκτος της Αμβέρσας), τη διάλεκτο των Ανατολικών Φλαμανδικών, τα Δυτικά Φλαμανδικά και τέλος τα Λιμβουργιανά. 

Αν και στο παρελθόν ο όρος «Φλαμανδικά» χρησιμοποιούνταν για την περιγραφή της καθομιλουμένης στην ιστορική περιοχή της Φλάνδρας, στις μέρες μας η μόνη επίσημη γλώσσα είναι τα Ολλανδικά.

Πηγές και Παραπομπές
--------------------

* *De Standaard*, Φλαμανδική (ολλανδόφωνη) εφημερίδα (Ολλανδικά)
* Διαδικτυακός τόπος της Taalunie (Ολλανδικά)
Ο **Ρεζί Μπρουάρ** είναι ένας πρώην Γάλλος ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής, γεννημένος στις 17 Ιανουαρίου 1967 στο Αντονί. Αγωνιζόταν στην θέση του επιθετικού μέσου. Αυτό τον καιρό εργάζεται στον πάγκο της Κλερμόν Φουτ.

Βιογραφία
---------

Αγωνίστηκε στις ομάδες του Υλίς, του Μασσί, του Μορανζί (Εσόν) και της Ροντέζ προτού υπογράψει επαγγελματικό συμβόλαιο με την Μονπελιέ ΣΚ. 

Αγωνίστηκε στη συνέχεια στις ΦΚ Μπουρζ, Νιόρ, Ρεντ Σταρ, ΣΜ Καέν και Νιμ Ολιμπίκ προτού ολοκληρώσει την καριέρα του στην ΑΣ Κάννες. 

Στη συνέχεια παρέμεινε στον χώρο του ποδοσφαίρου, αυτή την φορά από την θέση του προπονητή. Διετέλεσε προπονητής της Ροντέζ, την οποία βοήθησε να ανέβει από το CFA2 στο CFA, και στη συνέχεια της Νιμ Ολιμπίκ (Νασιονάλ).

Στις 30 Μαΐου 2008, ανέλαβε την τεχνική ηγεσία της ΟΣ Κεβιγί την οποία βοήθησε να ανέβει από την CFA στη Νασιονάλ το 2011.

Αυτός και η ομάδα του προκάλεσαν δύο φορές την μεγάλη έκπληξη για τον θεσμό του Κυπέλλου Γαλλίας, φτάνοντας ως τα ημιτελικά το 2010 έχοντας ξεκινήσει από τα προκριματικά, από τον τέταρτο γύρο, κιόλας, και φτάνοντας ως τον τελικό το 2012 εισερχόμενοι από τον πέμπτο γύρο. Με το πέρας της σεζόν, αποχώρησε από την ομάδα ενώ του απέμεναν άλλα δύο χρόνια συμβολαίου μαζί της.

Στις 7 Ιουνίου 2012, ανέλαβε την τεχνική ηγεσία της Κλερμόν Φουτ η οποία αγωνιζόταν στη Λιγκ 2.

Καριέρα ως ποδοσφαιριστής
-------------------------

* 1985-1990 :  Ροντέζ ΑΦ (D3)(D2)
* 1990-1993 :  Μονπελιέ ΣΚ (D1)
* 1993-1994 :  ΦΚ Μπουρζ (D2)
* 1994-1996 :  Σαμουά Νιορταί (D2)
* 1996-1997 :  Ρεντ Σταρ (D2)
* 1997-1999 :  ΣΜ Καέν (D2)
* 1999-2001 :  Νιμ Ολιμπίκ (D2)
* 2001-2003 :  ΑΣ Κάννες (Νασιονάλ)

Καριέρα ως προπονητής
---------------------

* 2003-2005 :  Ροντέζ ΑΦ (CFA2 και στη συνέχεια CFA)
* 2005-2007 (Οκτ.) :  Νιμ Ολιμπίκ (Νασιονάλ)
* 2008-2012 :  ΟΣ Κεβιγί (CFA και στη συνέχεια Νασιονάλ)
* 2012- :  Κλερμόν Φουτ (Λιγκ 2)

Διακρίσεις ως προπονητής
------------------------

* Πρωταθλητής CFA2 (Όμιλος ΣΤ΄) το 2004 με την Ροντέζ ΑΦ
* Πρωταθλητής CFA (Όμιλος Α΄) το 2011 με την ΟΣ Κεβιγί
* Ημιτελικά του Κυπέλλου Γαλλίας το 2010 με την ΟΣ Κεβιγί
* Φιναλίστ του Κυπέλλου Γαλλίας το 2012 με την ΟΣ Κεβιγί

Παραπομπές
----------

1. ↑  Quevilly - Brouard a résilié, lequipe.fr, 31 Μαΐου 2012
2. ↑  Régis Brouard, nouvel entraineur Αρχειοθετήθηκε 2012-06-10 στο Wayback Machine. clermontfoot.com, 7 Ιουνίου 2012

Εξωτερικός Σύνδεσμος
--------------------

* Στατιστικά του Ρεζί Μπρουάρ
Συντεταγμένες: 11°58′N 43°18′E﻿ / ﻿11.967°N 43.300°E﻿ / 11.967; 43.300

Η **Περιφέρεια Ομπόκ** (αραβικά: أوبوك, γαλλικά: Obock) είναι μια περιφέρεια του Τζιμπουτί. Έχει έκταση 4.700 τ.χλμ. και πληθυσμό 40.128 κατοίκων (2012). Πρωτεύουσα είναι η Ομπόκ.

Γεωγραφία
---------

Η Περιφέρεια Ομπόκ βρίσκεται βόρεια του Τζιμπουτί. Συνορεύει στα νότια με την Περιφέρεια Ταντζουρά και στα βόρεια με την Ερυθραία. Έχει έκταση 4.700 τ.χλμ.. Είναι σε έκταση η τρίτη μεγαλύτερη περιφέρεια του Τζιμπουτί, μετά την Περιφέρεια Ντικίλ και την Περιφέρεια Ταντζουρά.

Δημογραφία
----------

Η Περιφέρεια Ομπόκ έχει πληθυσμό 40.867 κατοίκων (2012). Είναι σε πληθυσμό η μικρότρη περιφέρεια του Τζιμπουτί. Έχει πυκνότητα 8,5 κατοίκων ανά τ.χλμ. Είναι ανά πυκνότητα η μικρότερη περιφέρεια του Τζιμπουτί.

Επαρχίες
--------

Η Ομπόκ συμπεριλαμβάνει δύο επαρχίες: Αλαΐλι Ντάμπα και Ομπόκ.

Χωριά
-----

* Αλαΐλι Ντάμπα
* Ανταλί
* Εγκαλού
* Κορ Ανγκάρ
* Λαασσά
* Μουλούλ
* Μπισσιντιρό
* Νταντατό
* **Ομπόκα**
* Ουαντί

Μεταφορές
---------

Το κυριότερο αεριδρόμιο είναι το Ομπόκ.

Δείτε επίσης
------------

* Περιφέρειες του Τζιμπουτί

Παραπομπές
----------

1. ↑  Κατάλογος περιφερειών του Τζιμπουτί ανά έκταση
2. ↑  Κατάλογος περιφερειών του Τζιμπουτί ανά πληθυσμό
3. ↑  Κατάλογος περιφερειών του Τζιμπουτί ανά πυκνότητα

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Περιφέρειες του Τζιμπουτί |
| --- |
|  |
| 
* Αλί Σαμπί
* Άρτα
* Ντικίλ
* Ομπόκ
* Ταντζουρά
 |

 |

|  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Περιφέρεια Ομπόκ |
| --- |
|  |
| 
**Πρωτεύουσα:** Ομπόκ |
|  |
| 
* Αλαΐλι Ντάμπα
* Ανταλί
* Εγκαλού
* Κορ Ανγκάρ
* Λαασσά
* Μουλούλ
* Μπισσιντιρό
* Νταντατό
* Ουαντί
 |  |

 |
**Η περιφέρεια Κουλόμπ** (επίσης **Περιφέρεια Κουλγιάμπ** από τη ρωσική ορθογραφία) ήταν διοικητική διαίρεση του Τατζικιστάν στην περίοδο της ΕΣΣΔ (Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία του Τατζικιστάν). Το 1992 ενώθηκε με την περιφέρεια Κουργοντέππα και δημιούργησαν την περιφέρεια Χατλόν. Η πόλη Κουλόμπ (Κουλγιάμπ) ήταν η πρωτεύουσα της περιφέρειας, και οι κάτοικοι της πόλης είναι γνωστοί ως Κουλόμποι. Η περιφέρεια Κουλόμπ ήταν κέντρο μάχης το πρώτο έτος του εμφύλιου πόλεμου του Τατζικιστάν. Πολλά σημαντικά πρόσωπα από την κυβέρνηση της χώρας κατάγονται από την περιφέρεια συμπεριλαμβανομένου και τον σημερινό πρόεδρο Ιμομάλι Ραχμόν.
Ο **Πάνος Κούτρας** είναι Έλληνας σκηνοθέτης του κινηματογράφου.

Γεννήθηκε στην Αθήνα και αρχικά, σπούδασε κινηματογράφο στο Λονδίνο, στη σχολή London International Film School και ύστερα στη Σορβόννη. Ύστερα, άρχισε την κινηματογραφική του καριέρα σκηνοθετώντας ταινίες μικρού μήκους.

Η πρώτη του ταινία μεγάλου μήκους ήταν *Η επίθεση του γιγαντιαίου μουσακά*, μία πειραματική ταινία, η οποία σατίριζε τις ταινίες επιστημονικής φαντασίας. Το 2004 προβλήθηκε στο 45ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης η δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του, η *Αληθινή ζωή*, με πρωταγωνιστές τη Θέμιδα Μπαζάκα, τον Νίκο Κουρή και Άννα Μουγκλαλί. Το 2009 δημιούργησε τη *Στρέλλα*, μία ιδιαίτερη και τολμηρή ταινία, που προκάλεσε αίσθηση στο κοινό και στους κριτικούς, καθώς καταπιανόταν με ένα θέμα ταμπού της ελληνικής κοινωνίας, τα τρανς άτομα. To 2014 σκηνοθέτησε την ταινία *Ξενία*, την πρώτη του ταινία με διεθνή αναγνωρισιμότητα. Αυτή η ταινία διαγωνίστηκε στο τμήμα *Ένα κάποιο βλέμμα* και ήταν υποψήφια για το βραβείο Queer Palm στο 67ο φεστιβάλ των Καννών.

Σε μία συνέντευξή του στην εφημερίδα Libération ανέφερε ότι είναι γκέι ακτιβιστής και αριστερός καλλιτέχνης, με κουλτούρα διαμορφωμένη από δημιουργούς όπως ο Προυστ και ο Γουάιλντ, ο Φασμπίντερ και ο Βισκόντι. Τα έργα αυτά όμως πρέπει να κοιταχτούν με την ομοφυλοφιλική τους διάσταση. Επίσης, τόνισε το ρατσισμό και την υποκρισία που επικρατεί στην ελληνική κοινωνία.

Ταινίες
-------

* (1999) Η επίθεση του γιγαντιαίου μουσακά
* (2004) Αληθινή ζωή
* (2009) Στρέλλα
* (2014) Ξενία
* (2022) Dodo

Παραπομπές
----------

1. ↑  *BiblioNet*. 76519. Ανακτήθηκε στις 25  Ιανουαρίου 2021.
2. ↑  «Global Names From LFS | London Film School». *lfs.org.uk* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 25 Φεβρουαρίου 2018.
3. ↑  «ΕΠΙΘΕΣΗ ΤΟΥ ΓΙΓΑΝΤΙΑΙΟΥ ΜΟΥΣΑΚΑ (Η) - Φιλμογραφία - Φιλμογραφία | Ταινιοθήκη Της Ελλάδος». *www.tainiothiki.gr* (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Νοεμβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 25 Φεβρουαρίου 2018.
4. ↑  ««Στρέλλα», η ζωή με δύο όψεις, Του Δημητρη Μπουρα / dbouras@kathimerini.gr | Kathimerini».. Ανακτήθηκε στις 2018-02-25.
5. ↑  «XENIA - Festival de Cannes». *Festival de Cannes* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 25 Φεβρουαρίου 2018.
6. ↑  «Κάννες 2014: O «Queer Χρυσός Φοίνικας» αναμενόμενα στο «Pride» | FLIX». *flix.gr*. Ανακτήθηκε στις 25 Φεβρουαρίου 2018.
7. ↑  «Πάνος Κούτρας στη γαλλική Liberation: «Η Ελλάδα είναι ομοφοβική»». *www.protothema.gr*. Ανακτήθηκε στις 29 Νοεμβρίου 2015.

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Ταινίες σε σκηνοθεσία Πάνου Κούτρα |
| --- |
|  |
| 
* *Η επίθεση του γιγαντιαίου μουσακά* (1999)
* *Αληθινή ζωή* (2004)
* *Στρέλλα* (2009)
* *Ξενία* (2014)
* *Dodo* (2022)
 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Κινηματογράφος
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 27387333
* **BiblioNet**: **76519**
* LCCN: no2016108532
* ISNI: 0000 0000 0497 0320
* SUDOC: 154182435
* BNF: cb15597725j (data)
* NLA: 56961626

 |

 |
Το GS 2000 (1980)
 Το GS 2000 (πίσω όψη)
H **Ρεκόρ Α.Ε.Β.Ε.** ήταν ελληνική αυτοκινητοβιομηχανία που παρήγαγε γεωργικά οχήματα και μηχανήματα. Ιδρύθηκε στο Ηράκλειο Κρήτης το 1957 και διαλύθηκε το 1999.

Στα προϊόντα της συμπεριλαμβάνονταν μοτοκαλλιεργητές (από το 1958), μια σειρά χαρακτηριστικών ελληνικών τρικύκλων φορτηγών που συνδύαζαν χαρακτηριστικά φορτηγού και τρακτέρ (από το 1966), ελκυστήρες (από το 1970), τετράτροχα φορτηγά (από το 1978) και μηχανολογικός εξοπλισμός, όπως συμπλέκτες και κιβώτια ταχυτήτων για τα οχήματά της. Η κύρια αγορά της ήταν η Ελλάδα, αν και ορισμένοι μοτοκαλλιεργητές πωλούνταν και στο εξωτερικό. Η ετήσια παραγωγή οχημάτων, στα τέλη της δεκαετίας του 1970 και στις αρχές της δεκαετίας του 1980, είχε φτάσει κατά μέσο όρο τις 500 μονάδες. 

Τα πιο προηγμένα μοντέλα ήταν το τρακτέρ *ΓΣ 7* του 1970, το οποίο αποτελούταν από μηχανές ντίζελ 18-26 ίππων της *Ruggerini*  και το φορτηγό *GS 2000* του 1970, το οποίο αποτελούταν από έναν ντιζελοκινητήρα Peugeot με 1.400 κυβικά και 55 ίππους. Αυτό το φορτηγό με σασί από φάιμπα μπορούσε να μεταφέρει φορτίο δύο τόννων και χαρακτηριζόταν από τον σχεδιασμό καμπίνας που ήταν σαφώς επηρεασμένος από εκείνους των σύγχρονων Ιαπωνικών μοντέλων, ιδίως της πρώτης γενιάς των Mitsubishi Delica.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Skartsis, Labros S.; Avramidis, Giorgos A. (2003), *Made in Greece: Το ελληνικο αυτοκινητο, οχημα και αεροσκαφος* (2nd έκδοση), Patras, Greece: Typorama and University of Patras Science Park, 2007, σελ. 177, ISBN 960-7620-30-5

Πηγές
-----

* L. S. Skartsis, "ελληνική Οχημάτων & Κατασκευαστές Μηχανών 1800 για να παρουσιάσει: A Pictorial History", Μαραθώνιος (2012) ISBN 978-960-93-4452-4 (eBook)
* Π. Ρούπα και Ε. Hekimoglou, "ιστορία του aftokinitou στην Ελλάδα (Ιστορία του αυτοκινήτου στην Ελλάδα)", Κέρκυρα - Economia publishing, Αθήνα (2009) ISBN 978-960-8386-95-2


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Αυτοκινητοβιομηχανία στην Ελλάδα |
| --- |
|  |
| Εταιρείες | 

|  |  |
| --- | --- |
| Ενεργές | 
ΒΙΟΜΑΝ · Διάνα · ΕΛΒΟ · NAMCO · Replicar Hellas · Tropical · Όμιλος Επιχειρήσεων Σαρακάκη · Sfakianakis · Τανγκαλάκης-ΤΕΜΑΞ |
|  |
| Μη ενεργές | 
Attica · AK Hellas · Alta · AutoDiana · Άτλας · Αγρικόλα · Αυτοκινητοβιομηχανία Ελλάδος · Αυτομηχανική · C.AR · Balkania · ΒΕΤ · ΒΙΑΜΑΞ · ΕΒΙΑΜ · DIM · ΔΗΝΑΠ · Εμπορική Αυτοκινήτων · Ηρακλής · Θεολόγου · MAVA-Renault · ΜΕΒΕΑ · Μέγκο · Motoemil · Μπουχάγιερ Πάτρας · Neorion · Nissan-TEOCAR · PANCAR · Παντελεμίδης-ΤΙΤΑΝ · Πετρόπουλος · Pitsos · Ρεκόρ · ΡΩΣ · Scavas · ΣΤΥΛ ΚΑΡ · Τζεν |

 |
|  |
| Σχετικά θέματα | 
Διεθνής Έκθεση Οχημάτων των Αθηνών |

 |
Το **Πρωτάθλημα Εθνών ΚΟΝΚΑΚΑΦ** (αγγλικά: *CONCACAF Nations League*) είναι διεθνής ποδοσφαιρική διοργάνωση στην οποία μετέχουν εθνικές ομάδες ανδρών των ομοσπονδιών μελών της CONCACAF, του περιφερειακού φορέα διοίκησης της Βόρειας Αμερικής, της Κεντρικής Αμερικής και της Καραϊβικής. Η διοργάνωση διεξάγεται στις ημερομηνίες που έχουν διατεθεί για διεθνή φιλικά στο Διεθνές Ημερολόγιο Αγώνων της FIFA. Η εναρκτήρια διοργάνωση αναμένεται να ξεκινήσει τονΣεπτέμβριο του 2019, με τα προκριματικά να ξεκινούν τον Σεπτέμβριο του 2018.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «CONCACAF Nations League to Kickoff this September with Qualifiers». The Confederation of North, Central American and Caribbean Association Football. 5 March 2018. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 March 2018.. Ανακτήθηκε στις 5 March 2018.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος
Πριν από τις παρατηρήσεις του Βερόν το εύρος του Ειρηνικού Ωκεανού ήταν άγνωστο.
Ο **Πιερ Αντουάν Βερόν** (*Pierre-Antoine Véron*, 1736–1770) ήταν Γάλλος αστρονόμος και μαθηματικός. Υπήρξε μαθητής του αστρονόμου και συγγραφέα Ζερόμ Λαλάντ. Ο Βερόν είναι περισσότερο γνωστός για την αστρονομική μέτρηση του μεγέθους του Ειρηνικού Ωκεανού. Μαζί με τον Φιλιμπέρ Κομερσόν, ο Βερόν ήταν ένας από τους επιστήμονες που συνόδευσαν τον Λουί Αντουάν ντε Μπουγκαινβίλ στο εξερευνητικό ταξίδι του.

Η εξερεύνηση του Ειρηνικού Ωκεανού
----------------------------------

Ο Βερόν ήταν ο αστρονόμος πάνω στα πλοία του Μπουγκαινβίλ (*La Boudeuse* και *L'Étoile*) κατά τη διάρκεια του περίπλου της Γης το 1766–1769, αλλά είχε συμμετάσχει και σε άλλες ναυτικές αποστολές προηγουμένως. Με τη βοήθεια μιας εκλείψεως Ηλίου και των νέων τεχνικών μέσων που είχε στη διάθεσή του, ο Βερόν μπόρεσε να προσδιορίσει το γεωγραφικό μήκος κοντά στο Πορ Πραλέν, στο νότιο μέρος του νησιού Νέα Ιρλανδία, στις 13 Ιουλίου 1768. Σε συνδυασμό έτσι με μία προηγούμενη μέτρηση του μήκους στο Πορθμό του Μαγγελάνου, ο Βερόν κατόρθωσε να υπολογίσει το εύρος του Ειρηνικού Ωκεανού με ακρίβεια για πρώτη φορά στην Ιστορία.

Ο Πιερ Αντουάν Βερόν πέθανε από κάποια τροπική ασθένεια στο Τιμόρ. Προς τιμή του ονομάσθηκε η Οροσειρά Βερόν, μία από τις μικρές οροσειρές της Νέας Ιρλανδίας, που όμως στο λατινικό αλφάβητο καθιερώθηκε παραδόξως να γράφεται με δύο «r» (Verron Range).

* Ο Πιερ Αντουάν Βερόν δεν πρέπει να συγχέεται με τον σημερινό Γάλλο αστρονόμο **Φιλίπ** Βερόν (*Philippe Véron*).

Σημειώσεις
----------

1. ↑  «Jérôme Lalande» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 26 Απριλίου 2012. Ανακτήθηκε στις 25 Απριλίου 2013.
2. ↑  Seymour Chapin, *The Men from Across La Manche: French Voyages, 1660–1790*
3. ↑  National Geographic – Louis-Antoine de Bougainville Αρχειοθετήθηκε 2011-12-15 στο Wayback Machine.(Γερμανικά)
4. ↑  Thomas Suárez, *Early mapping of the Pacific: The Epic Story of Seafarers, Adventurers and Cartographers Who Mapped the Earth's Greatest Ocean*, Periplus Editions, 2004 ISBN 978-0-7946-0092-1
5. ↑  *Mémoires de l'Acadêmie des sciences de l'Institut de France,* Institut national des sciences et arts, Paris, 1789
6. ↑  Olivier Chapuis, *À la Mer comme au Ciel; Beautemps-Beaupré et la naissance de l'hydrographie moderne (1700–1850)*, Presses de l'Université de Paris-Sorbonne, 1999 ISBN 978-2-84050-157-2
7. ↑  «History – NI mountains tell a tale». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Απριλίου 2012. Ανακτήθηκε στις 25 Απριλίου 2013.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Οι χάρτες που συντάχθηκαν κατά τα ταξίδια των Bougainville και Cook: μία σύγκριση