recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Αντώνης Στρατάκης** (Δράμα, 16 Μαρτίου 1947 - Άγιος Νικόλαος, 27 Σεπτεμβρίου 2008) ήταν Έλληνας εκπαιδευτικός και πολιτικός, που χρημάτισε Νομάρχης Λασιθίου από το 2003 ως το θάνατό του.

Οικογένεια
----------

Η καταγωγή του ήταν από το Καμινάκι του Λασιθίου. Παντρεύτηκε τη Ζαχαρούλα Πυθαρούλη και απέκτησαν 2 γιους.

Σταδιοδρομία
------------

Ο Αντώνης Στρατάκης ακολούθησε παιδαγωγικές σπουδές αρχικά στην Παιδαγωγική Ακαδημία του Ηρακλείου και εν συνεχεία στο Μαράσλειο Διδασκαλείο (μετεκπαίδευση). Εργάστηκε σε διάφορα σχολεία στον Έβρο και στο Λασίθι. Ήταν εκπρόσωπος του συλλόγου εκπαιδευτικών πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης σε πολλά συνέδρια της ΔΟΕ. 

### Νομάρχης

Στις νομαρχιακές εκλογές των ετών 1994 και 1998 εξελέγη νομαρχιακός σύμβουλος με το ΠΑΣΟΚ. Από το 1998 ως το 2002 υπηρέτησε ως Αντινομάρχης. Εξελέγη Νομάρχης στις εκλογές του 2002 συγκεντρώνοντας ποσοστό 52,5% και επανεξελέγη στις εκλογές του 2006 με ποσοστό 53,3%.

Πέθανε από καρκίνο σε ηλικία 62 ετών το Σεπτέμβριο του 2008 και κηδεύτηκε με δημόσια δαπάνη από το Β΄ Νεκροταφείο του Αγίου Νικολάου.

Τον διαδέχθηκε ως νομάρχης Λασιθίου ο Σήφης Αναστασάκης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Πέθανε ο νομάρχης Λασιθίου, Αντώνης Στρατάκης, 27-9-2008, in.gr, ανάκτηση 21-8-2013.

Πηγές
-----

* Βιογραφικό[*νεκρός σύνδεσμος*], "Έφυγε" ο Νομάρχης Λασιθίου Αντώνης Στρατάκης, 27-9-2008, 104fm.gr, ανάκτηση 21-8-2013.
Ο **Σωτήρης Ρίζος** (1948) διετέλεσε πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, απ' όπου αποφοίτησε το 1971. Πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στο πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης και ειδικεύτηκε στο Συνταγματικό και Ευρωπαϊκό Δίκαιο διατελώντας συνεργάτης του Ινστιτούτου Max - Planck. Το 2001 παρακολούθησε τις εργασίες του Ομοσπονδιακού Διοικητικού Δικαστηρίου στο Βερολίνο.

Το 1975 εισήλθε στο Συμβούλιο της Επικρατείας ως Εισηγητής, το 1981 προήχθη σε Πάρεδρο και το 1992 σε Σύμβουλο Επικρατείας. Το 2005 προήχθη σε αντιπρόεδρο του ΣτΕ αναλαμβάνοντας αρχικά την προεδρία του Α΄ και Γ΄ τμήματος και εν συνεχεία του Δ΄ τμήματος. Τον Αύγουστο του 2013 διορίστηκε Πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας διαδεχόμενος τον Κώστα Μενουδάκο.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Βιογραφικό Σωτήρη Ρίζου, από την εφημερίδα "Η Καθημερινή"
2. ↑  Αντιπρόεδροι ΣτΕ Αρχειοθετήθηκε 2015-07-06 στο Wayback Machine. από την ιστοσελίδα του Συμβουλίου της Επικρατείας
Ο **Αρίσταρχος** ήταν Έλληνας Μακεδόνας από τη Θεσσαλονίκη, μέλος της εκκλησίας κατά τον 1ο μ.Χ. αιώνα.

Για τον Αρίσταρχο υπάρχουν αναφορές στην Καινή Διαθήκη. Συνόδευσε Παύλο στο τρίτο ιεραποστολικό ταξίδι του. Μαζί με τον Γάιο, έναν άλλο Μακεδόνα, κατά την διακονία τους στην Έφεσο, κινδύνευσε η ζωή τους από τον όχλο που παρακινούσε εναντίον τους ο Δημήτριος ο αργυροχόος. Αργότερα ο Αρίσταρχος μαζί με τον Παύλο και άλλους, επέστρεψε από την Ελλάδα στην Ασία. Υπήρξε και συναιχμάλωτος του Παύλου στη Ρώμη. Γνώρισε μαρτυρικό θάνατο στη Ρώμη κατά τους διωγμούς του Νέρωνα.

Κατά την παράδοση της Ορθόδοξης και της Ανατολικής Καθολικής Εκκλησίας ο Αρίσταρχος ήταν ένας από τους Εβδομήκοντα Αποστόλους. Η μνήμη του ως άγιος και μάρτυρας τιμάται και εορτάζεται στις 4 Ιανουαρίου, στις 14 Απριλίου και στις 27 Σεπτεμβρίου.

Υποσημειώσεις
-------------

1. ↑  Πράξεις 27:2
2. ↑  Πράξεις 19:29
3. ↑  Πράξεις 20:4
4. ↑  Κολοσσαείς 4:10
Ο **Αντώνιος** ήταν Βυζαντινός στρατηγός, αναφέρεται Δομέστικος των Σχολών κατά την βασιλεία της Ειρήνης της Αθηναίας.

Αναφέρεται σαν δομέστικος των σχολών στάλθηκε να αντιμετωπίσει τον Χαρούν αρ-Ρασίντ, άραβα που είχε εισβάλει και λεηλατούσε Βυζαντινά εδάφη. Μαζί με τον στρατηγό Τατζάτη εγκλώβισαν τους Άραβες στην Βιθυνία. Ο Τατζάτης όμως πρόδωσε τους Βυζαντινούς κάνοντας συμφωνία με τους Άραβες του Χαρούν οι οποίοι με προτροπή του έπιασαν τον Αντώνιο αιχμάλωτο, μαζί με τον ευνούχο Σταυράκιο και τον μάγιστρο Πέτρο, όταν πήγαν σαν απεσταλμένοι να μιλήσουν μαζί τους. Ο Αντώνιος ελευθερώθηκε αργότερα όταν η αυτοκράτειρα υπέγραψε συνθήκη με τον Χαρούν.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού-Εκστρατεία Αράβων στη Μ. Ασία, 781-782
Οι **Αμέσα Σπέντα** ή **Αμίσα Σπέντα** (αβεσ. *Aməša Spəṇta*) στον Ζωροαστρισμό είναι μια τάξη θεϊκών πνευμάτων, ή δύναμεων (αγγέλων), που *εκπορεύονται* από τον Αχουραμάσδα, τον ανώτατο θεό της αρχαίας αυτής θρησκείας. Το όνομα σημαίνει «αθάνατοι (από το στερητικό *a* και το *mer*, την πρωτοϊνδοευρωπαϊκή λέξη που σημαίνει «θάνατος») ιεροί ή γενναιόδωροι (από το επίθετο *spenta* = ιεροί, γενναιόδωροι, ισχυροποιοί, συνεχίζοντες)». Μεταγενέστερες μορφές του ονόματος, στη μέση περσική γλώσσα, είναι η σύντμηση σε μία λέξη *Ameshaspand* και οι απαντώμενες μόνο σε ζωροαστρικά κείμενα *Mahraspand* και *Amahraspand*.

Ως θεϊκές οντότητες
-------------------

Η βασική (αλλά στενότερη) σημασία του όρου αναφέρεται στα επτά μεγάλα θεϊκά πνεύματα που εκπορεύονται από τον Αχουραμάσδα. Στη ζωροαστρική παράδοση αυτές είναι οι πρώτες επτά εκπορεύσεις του «αδημιούργητου Δημιουργού», μέσω των οποίων έγινε όλη η υπόλοιπη Δημιουργία. Αυτό το θεμελιώδες δόγμα είναι κάτι το οποίο υπαινίσσεται απλώς η Αβέστα, αλλά περιγράφεται συστηματικώς σε μεταγενέστερα κείμενα της μέσης περσικής, ιδίως στο *Μπουνταχίσν*,, ένα έργο του 11ου ή του 12ου αιώνα, που εξιστορεί τη ζωροαστρική κοσμολογία.

Ο όρος *Αμέσα Σπέντα* δεν απαντάται στις Γκάτας, αλλά η ονομασία «δόθηκε πιθανώς από τον ίδιο τον Ζωροάστρη. Το *Spenta* είναι χαρακτηριστική λέξη στην αποκάλυψή του...».
Η αρχαιότερη βεβαιωμένη χρήση του όρου βρίσκεται στη *Yasna Haptanghaiti*, όπου αναφέρεται ανάποδα, ως *Σπέντα Αμέσα*.

**Οι Αμέσα Σπέντα στις Γκάτας**        | Γκατικό όνομα           | Προσεγγιστική σημασία         |
| --- | --- |
| Σπέντα Μαϊνιού | Ιερό/Δημιουργικό Πνεύμα |
| Βόχου Μανά | [Καλός] Σκοπός |
| Άσα [Βαχίστα] | [Άριστη] Αλήθεια / Δικαιοσύνη |
| Κσάθρα Βαϊρίγια | [Επιθυμητή] Κυριαρχία |
| Σπέντα Αρμαΐτι | Ιερή Αφοσίωση |
| Χάουρβατατ | Ολότητα |
| Αμέρετατ | Αθανασία |

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Boyce, Mary (1983). «Encyclopaedia Iranica». *Encyclopaedia Iranica*. **1**. Νέα Υόρκη: Routledge & Kegan Paul, σσ. 933-936.
2. ↑  *Bundahishn*, 3.12
3. ↑  Boyce 1983, σελ. 933
4. ↑  *Γιάσνα*, 39.3
5. ↑  *Yasna*, 47.1
6. ↑  «Spenta Mainyu | Zoroastrian deity». *Encyclopedia Britannica*. Ανακτήθηκε στις 14 Ιουλίου 2019.

Πηγές
-----

* Το λήμμα «Αμίσα Σπέντα» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 4, σελίδα 825
* Colpe, Carsten: «Reflections on the history of the Amesha-Spenta conception», *Proceedings of the XXIX International Congress of Orientalists, Paris*, 1975
Ο **Αρίσταρχος ο Τεγεάτης** (αρχ. ελλ. *Ἀρίσταρχος ὁ Τεγεάτης*, fl. 454 π.Χ.) ήταν Έλληνας τραγικός ποιητής των αρχαίων χρόνων. Το Λεξικό του Σουίδα, το οποίο περιέχει και την πιο εκτενή μαρτυρία σχετικά με τον ποιητή, αναφέρει ότι έζησε παραπάνω από εκατό έτη. Σύμφωνα με την ίδια πηγή ο Αρίσταρχος συνέθεσε την τραγωδία *Ἀσκληπιός* από ευγνωμοσύνη στην ομώνυμη θεότητα για τη θεραπεία του από κάποια ασθένεια. Επιπλέον, αναφέρεται ότι ήταν σύγχρονος του Ευριπίδη, συνέθεσε 70 έργα και νίκησε 2 φορές στους δραματικούς διαγωνισμούς. Άλλα έργα του ιδίου των οποίων τα ονόματα έχουν σωθεί είναι η τραγωδία *Ἀχιλλεῦς*, η οποία αποδόθηκε στα λατινικά από τον ποιητή Έννιο και εκείνη υπό τον τίτλο *Τάνταλος*.

Ο Αρίσταρχος ήταν γνωστός και στον Αθήναιο τον Ναυκράτιο, ο οποίος διασώζει ένα μικρό απόσπασμά του. Περισσότερα αποσπάσματα απαντώνται στο έργο του Ιωάννη Στοβαίου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (πολλαπλές γλώσσες) *Virtual International Authority File*. OCLC. Dublin. 29920378. Ανακτήθηκε στις 25  Μαΐου 2018.
2. ↑  Smith W. (επιμ.), A Dictionary of Greek and Roman biography and mythology. By various writers, Boston: Little, Brown and co. 1867 <Ἀρίσταρχος> Αρχειοθετήθηκε 2008-06-24 στο Wayback Machine.
3. ↑  Suda On Line <Ἀρίσταρχος> Αρχειοθετήθηκε 2015-09-24 στο Wayback Machine.
4. ↑  Δειπνοσοφισταί, 13.95
5. ↑  *Ανθολόγιο*, Τ.63 §9
6. ↑  *Ανθολόγιο*, Τ.120 §2

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 29920378
* ISNI: 0000 0000 0506 6464
* GND: 102381372

 |

 |
Νεοκλασικά σπίτια στη Σύρο, πίνακας του Αντώνιου Βουμβάκη
Ο **Αντώνης Βουμβάκης** (1932 - 2006) ήταν Έλληνας ζωγράφος, γεννημένος στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου στις 12 Αυγούστου 1932. Επιδόθηκε από νωρίς στη σπουδή της ζωγραφικής και μαθήτευσε στο εργαστήρι του Αλεξανδρινού ζωγράφου Νικολάου Γώγου (1898 - ?). Στη συνέχεια, τελειοποίησε τις σπουδές του παρακολουθώντας μαθήματα ζωγραφικής στο *Groupement des Artistes – Atelier* στην Αλεξάνδρεια. Το 1966 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα.

Στο έργο του, ο Βουμβάκης ακολουθεί ένα στυλ ιμπρεσιονιστικού υπαιθρισμού με καθαρές ιμπρεσιονιστικές αντιλήψεις κι ένα πλούσιο φάσμα χρωματικής ευαισθησίας. Παρουσιάζει μεγάλο θεματικό πλούτο με κύριο θέμα το τοπίο και σκηνές της καθημερινής ζωής.

Καταπιάνεται ιδιαίτερα με την απεικόνιση σπιτιών της νεοκλασικής Αθήνας και άλλων ελληνικών πόλεων (π. χ. «Νεοκλασικά σπίτια στη Σύρο») με απαλούς χρωματισμούς και ένα έξοχο αίσθημα υπαιθριστικού ρεαλισμού. Ανήκει αναμφίβολα στους πιο αντιπροσωπευτικούς υπαιθριστές ζωγράφους της μεταπολεμικής γενιάς στην Ελλάδα. 

Ο Βουμβάκης εξέθεσε τα έργα του σε ατομικές εκθέσεις στην Αλεξάνδρεια κατά τα έτη 1954, 1956, 1957, 1962, στο Κάιρο το 1960, στην Αθήνα το 1977, 1981, 1997 και στην Ερμούπολη 1991(?) και 1993. Έλαβε μέρος και σε πολλές ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Πέθανε στην Αθήνα το 2006.

Πηγές
-----

* Στέλιος Λυδάκης: «Οι Έλληνες Ζωγράφοι: Λεξικό των Ελλήνων ζωγράφων και χαρακτών» (16ος – 20ος αιώνας), Εκδοτικός οίκος «ΜΕΛΙΣΣΑ», Αθήνα, 1976.
Ο **Αθανάσιος Τσάκας** από το Μοναστηράκι Αγράφων (1779-1851) ήταν Έλληνας κλέφτης Σαρακατσάνικης καταγωγής.

Κλέφτικη δράση
--------------

Από νεαρός ο Τσάκας ακολούθησε τον Κατσαντώνη γνωστό κλέφτη της εποχής όπως και πολλοί άλλοι μετέπειτα οπλαρχηγοί της Επανάστασης του 1821. Εκεί διακρίθηκε για την ανδρεία του και έγινε ένα από τα πρωτοπαλίκαρα του. Όταν μεταξύ του 1804 και του 1805 ο νεαρής ηλικίας, τότε, Καραϊσκάκης ζήτησε να ενταχθεί στο κλέφτικο, ο αρχηγός Κατσαντώνης τον δέχτηκε κοντά του θέτοντάς τον υπό την επιστασία του Τσάκα και του Τσιόγκα. Κοντά στον Κατσαντώνη και τον Τσάκα, ο Καραϊσκάκης έμαθε πολλά για την τέχνη του πολέμου. Ο Καραϊσκάκης θαύμαζε τον Τσάκα, τον σεβόταν και τον υπάκουε πιστά. Ο Τσάκας με τη σειρά του αγαπούσε το νεαρό αγωνιστή που είχε υπό την προστασία του κι έτσι δεν άργησαν να δεθούν με βαθιά φιλία και αλληλοεκτίμηση.

Η δράση του στην Επανάσταση
---------------------------

Μετά τον θάνατο του Κατσαντώνη (1808) ο Τσάκας προσκολλήθηκε στον Καραϊσκάκη και τον ακολούθησε ως πρωτοπαλίκαρό του σε όλη τη μετέπειτα πορεία του. Στα χρόνια της επανάστασης του 1821 ο Τσάκας έδωσε σώμα και ψυχή στον αγώνα, παίρνοντας μέρος σε δεκάδες μάχες δίπλα στον Καραϊσκάκη. Ο Τσάκας έλαβε μέρος και στη μάχη για την απελευθέρωση του Καρπενησίου (Ιούλιος 1825). Ο έμπειρος παλιός κλέφτης πάντα συμβούλευε τον Καραϊσκάκη και στάθηκε κοντά του μέχρι το τέλος. 

### Η Μάχη των Αγράφων

Στα 1823 ο Μουσταφά πασάς της Σκόνδρας με 15.000 ασκέρι σάρωνε τα πολύπαθα Άγραφα σφάζοντας στο πέρασμά του τους ραγιάδες και καίγοντας τον τόπο, με συνέπεια οι περισσότεροι εκ των καπεταναίων ν’ αποσυρθούν. Ο Τσάκας με 13 παλικάρια στο πλευρό του (και σε συμφωνία με τον Καραϊσκάκη ώστε να φυγαδευτούν καταδιωκόμενες αγραφιώτικες φαμελιές) αψηφούσε κάθε κίνδυνο κι έστηνε καρτέρια θανάτου χτυπώντας αιφνιδιαστικά τον εχθρό (στις θέσεις «Παλούκια» και «Μονή Σπηλιάς»).

Στην «Ιστορική ανθολογία» του Γ. Βλαχογιάννη γίνεται μια αναφορά για τον Τσάκα. Όταν ο Όθωνας με την Αμαλία περιδιάβαιναν στα 1838 τη Ρούμελη έφτασαν και στα Άγραφα.Μόλις έμαθαν για τα κατορθώματα του Τσάκα πήγανε να τον επισκεφθούν.Τον προέτρεψαν να υποβάλει αίτηση για να ανταμειφθεί για όσα πρόσφερε στην Επανάσταση. Όμως ο Τσάκας αρνήθηκε κατηγορηματικά και τους είπε ότι δεν ήθελε καμία αμοιβή για την εκπλήρωση των καθηκόντων του προς την πατρίδα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Στούκας, Μιχάλης (25 Μαρτίου 2016). «Οι άγνωστοι ήρωες του 1821: Ο Αθανάσιος Τσάκας και ο Γεώργιος Ανεμογιάννης». *Πρώτο Θέμα*. Ανακτήθηκε στις 16 Νοεμβρίου 2020.
Ο **Αντώνιος Ζηλήμων** (1868 - 1944) ήταν Έλληνας νομικός.

Γεννήθηκε στη Σίφνο. Σπούδασε νομικά και αρχικά άσκησε τη δικηγορία. Έπειτα ακολούθησε καριέρα δικαστικού και το 1906 έγινε πρόεδρος πρωτοδικών, το 1907 εφετών, το 1911 αρεοπαγίτης και το 1922 πρόεδρος του Αρείου Πάγου, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1933, οπότε του δόθηκε τιμητικά ο τίτλος του επίτιμου προέδρου. Υπήρξε επίσης επίτιμος διδάκτορας των πανεπιστημίων Αθηνών και Θεσσαλονίκης.

Λόγω της άρνησής του να συνεργαστεί με τους Γερμανούς περιορίστηκε στη Σίφνο, όπου και απεβίωσε το 1944.

Αντώνιος Ζηλήμων και Ελευθέριος Βενιζέλος
-----------------------------------------

Ενδεικτικό του χαρακτήρα και της ακεραιότητας του Αντωνίου Ζηλήμονος είναι το ακόλουθο περιστατικό: 

Όταν ο Ελευθέριος Βενιζέλος έγινε εκ νέου Πρωθυπουργός το 1928, ζήτησε να συναντήσει τον Αντώνιο Ζηλήμονα, που τότε ήταν Πρόεδρος του Αρείου Πάγου. Ο Αντώνιος Ζηλήμων, που ήταν και προσωπικός φίλος του Έλληνα Πρωθυπουργού, απάντησε, με τη σοβαρότητα, το κύρος, αλλά και τη φυσική ευγένεια που τον διέκρινε: "*Πείτε παρακαλώ στον κύριο Πρωθυπουργό, ότι ο Πρόεδρος του Αρείου Πάγου από της ογδόης πρωινής μέχρι της τρίτης απογευματινής, βρίσκεται στο γραφείο του εργαζόμενος. Θα θεωρήσει μεγάλη τιμή του, αν ο Πρωθυπουργός τον επισκεφθεί"*   *.*

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Εγκυκλοπαίδεια Νέα Δομή, εκδοτικός οργανισμός Τεγόπουλου - Μανιατέα, Αθήνα 1996, τόμος 13, σελ.76
2. ↑  Διατελέσαντες πρόεδροι, από την επίσημη ιστοσελίδα του Αρείου Πάγου
3. ↑  «Η διαφορά του πραγματικού ηγέτη από τους διαχειριστές της εξουσίας». *www.eleftheria.gr*. Ανακτήθηκε στις 7 Μαρτίου 2021.
4. ↑  Newsroom. «Πρόεδρος Αρείου Πάγου προς Ελευθέριο Βενιζέλο… | Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ». Ανακτήθηκε στις 7 Μαρτίου 2021.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Αντώνιος Ζηλήμων στον *Πανδέκτη*, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* **ΕΒΕ**: 60011

 |

 |
Συντεταγμένες: 15°55′28″S 05°43′05″W﻿ / ﻿15.92444°S 5.71806°W﻿ / -15.92444; -5.71806

Τζέιμσταουν απο ψηλά.
Η **Τζέιμσταουν** (αγγλικά: *Jamestown*) είναι η πρωτεύουσα της Νήσου της Αγίας Ελένης που είναι υπερπόντιο έδαφος του Ηνωμένου Βασιλείου στο Νότιο Ατλαντικό Ωκεανό. Βρίσκεται στα Βορειοδυτικά του νησιού (15°55′31″N 5°43′5″Δ) και ο πληθυσμός της είναι μόλις 714 άτομα σε καταμέτρηση που έγινε το 2008.

Ιστορία
-------

Η Τζέιμσταουν ιδρύθηκε το 1659 από την Εταιρεία των Ανατολικών Ινδιών και πήρε το όνομά της από τον Τζέιμς, Δούκα της Υόρκης, που αργότερα έγινε ο βασιλιάς Τζέιμς Β 'της Αγγλίας. Είναι χτισμένο πάνω πυρογενή πετρώματα σε ένα μικρό θύλακα του Τσιλιβή, ανάμεσα σε απόκρημνα βράχια που είναι ακατάλληλα για την κατασκευή κατοικιών.Η πόλη είναι ως εκ τούτου έχει ένα περίεργο σχήμα καθώς εκτείνεται ανάμεσα στα απόκρημνα βράχια που την περιβάλουν είναι μακρόστενη, πυκνοκατοικημένη και με δαιδαλώδη δρομάκια. Θάμνοι και δέντρα στολίζουν κάποιες από τις γωνίες του δρόμου.

Αξιοθέατα
---------

Η πόλη διαθέτει μερικά κτήρια βρετανικής αποικιακής αρχιτεκτονικής και έχει προταθεί ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Πολλά κτίρια είναι χτισμένα από τοπική ηφαιστειακή πέτρα.Ο ναός του Αγίου Ιάκωβου χρονολογείται από το 1774 και είναι το παλαιότερο Αγγλικανική εκκλησία στο νότιο ημισφαίριο. Ένα άλλο αξιοθέατο της πόλης είναι η σκάλα του Ιάκωβου από 699 σκαλοπάτια, χτίστηκε το 1829 για να συνδέει την Τζέιμσταουν με το παλιό φρούριο στην Σκάλα του Λόφου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* «Τζέιμσταουν-Νήσος Αγίας Ελένης οδηγός στα Αγγλικά». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Ιουνίου 2011. Ανακτήθηκε στις 11 Αυγούστου 2010.
* Φωτογραφίες απο την Τζέιμσταουν

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Πρωτεύουσες κρατών της Αφρικής |
| --- |
|  |
| Ανεξάρτητα Κράτη | 
* Άκκρα
* Αλγέρι
* Αμπούτζα
* Ανταναναρίβο
* Αντίς Αμπέμπα
* Ασμάρα
* Βικτώρια
* Βίντχουκ
* Γιαμουσσούκρο
* Γιαουντέ
* Γκαμπορόνε
* Γκιτέγκα
* Κάιρο
* Καμπάλα
* Κέιπ Τάουν2
* Κιγκάλι
* Κινσάσα
* Κονακρί
* Λααγιούν
* Λιλόνγκουε
* Λιμπρεβίλ
* Λομέ
* Λουάντα
* Λουσάκα
* Μαζέρου
* Μαλάμπο
* Μαπούτο
* Μογκαντίσου
* Μονρόβια
* Μορονί
* Μπαμακό
* Μπαμπάνε
* Μπανγκί
* Μπανζούλ
* Μπισσάου
* Μπραζαβίλ
* Ναϊρόμπι
* Νιαμέ
* Νουακσότ
* Ντακάρ
* Ντζαμένα
* Ντοντόμα
* Ουαγκαντουγκού
* Πορ-Λουί
* Πόρτο-Νόβο
* Πράια
* Πρετόρια1
* Ραμπάτ
* Σάο Τομέ
* Τζιμπουτί
* Τζούμπα
* Τρίπολη
* Τύνιδα
* Φρίταουν
* Χαράρε
* Χαρτούμ
 |
|  |
| Εξαρτημένα Εδάφη | 
* Μαμουτζού
* Σαιν-Ντενί
* Τζέιμσταουν
 |
|  |
| 
1(επίσημη) 2(νομοθετική) |

 |
Ο **αντλερίτης** (αγγλ. antlerite) είναι ένυδρο θειικό ορυκτό του χαλκού. Έλαβε το όνομά του από το ορυχείο Antler της κομητείας Mohave στην Αριζόνα, ΗΠΑ .

Εμφανίσεις, παραγενέσεις
------------------------

Αντλερίτης. Προέλευση:Αντοφαγάστα, Χιλή.
Είναι δευτερογενές ορυκτό απαντώμενο στις ζώνες οξείδωσης χαλκούχων μεταλλευτικών αποθέσεων, σε όξινα περιβάλλοντα και ιδιαίτερα σε ξηρές περιοχές. Είναι λιγότερο συχνά εμφανιζόμενος από τον σχετιζόμενο με αυτόν βροσαντίτη, με τον οποίο, λόγω εμφάνισης, συχνά συγχέεται.

Ορυκτά με τα οποία συνδέεται είναι, πλην του βροσαντίτη, ο ατακαμίτης, ο χαλκανθίτης, ο λιναρίτης, ο ποσνιακίτης και η γύψος.

Απαντάται στην Αριζόνα, στο ορυχείο Grandview στο Γκραν Κάνιον, στο Νέο Μεξικό, την Καλιφόρνια και τη Νεβάδα. Επίσης στο Μεξικό, στην Αντοφαγάστα της Χιλής (όπου αποτελεί σημαντικό μετάλλευμα χαλκού), σε περιοχές της Γερμανίας και ιδιαίτερα στη Σαξονία, την Κάμπρια και την Κορνουάλη της Αγγλίας, την περιοχή Lerida της Ισπανίας, την Αυστρία, την Αυστραλία καθώς επίσης και αρκετές άλλες χώρες σε μικρές ποσότητες.

Στην Ελλάδα έχει ανευρεθεί στα μεταλλευτικά απορρίμματα του όρους «Αγριομέλισσα» της νήσου Σερίφου και στα μεταλλεία Λαυρίου - Καμάριζα, Πλάκα, Ιλάριον Νο. 50, Σούνιο (ορυχεία Νο. 6 και Νο. 19), Εσπεράντσα και Θορικό.

Πηγές
-----

* Handbook of Mineralogy
* Mindat.org
* Webmineral.com

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος ορυκτών
* Κατάλογος ορυκτών των μεταλλείων Λαυρίου

Βιβλιογραφία
------------

* James Dwight Dana, *Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks*, READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Το όνομα έλαβε έγκριση από την ΙΜΑ.
2. ↑  Πρόκειται για παλαιότερο κοίτασμα μικτών θειούχων μεταλλευμάτων ψευδαργύρου, χαλκού, βισμουθίου, μολύβδου, αργύρου και αυτοφυούς χρυσού, του οποίου η εκμετάλλευση άρχισε το 1879.
Ο **Αθανάσιος Σκληρός** (ο επιλεγόμενος **Πικρός** ή και Πικρίδης) (1580 – 1664) ήταν γιατρός και λόγιος του 17ου αιώνα από την Κρήτη. Έγραψε ποιήματα και επιγράμματα, και μετέφρασε στα ελληνικά της εξομολογήσεις του Αυγουστίνου.

Βιογραφικό
----------

Γεννήθηκε στον Χάνδακα. Σπούδασε στο Ελληνικό Γυμνάσιο της Βενετίας και ιατρική στο Πανεπιστήμιο της Πάδοβας, του οποίου έγινε διδάκτορας το 1615. Στη συνέχεια γύρισε στην Κρήτη, όπου εργάστηκε ως γιατρός. Τιμήθηκε από τη Βενετική Δημοκρατία με το αξίωμα του αρχιάτρου. Στο Τουρκοβενετικό πόλεμο (1645-1669), που έληξε με την κατάληψη της Κρήτης από τους Οθωμανούς και τον τερματισμό της βενετικής κυριαρχίας στο νησί, ο Σκληρός έχασε το γιο του και τελικά πέθανε το 1664 στο Χάνδακα που ήταν υπό την πολιορκία των οθωμανικών στρατευμάτων. Σε ένα ποίημα του, που αποτελείται από 9287 ιαμβικούς τρίμετρους στίχους και το οποίο εκδόθηκε το 1867 από τον Κωνσταντίνο Σάθα με τον τίτλο «*Αθανασίου εκ Πικριδών ιατρού θρήνος εις την εαυτού Κρητομήτορα πάτρην της απάσης νήσου καταστροφής ένεκεν*», ο Σκληρός έδωσε μια πολύ παραστατική περιγραφή των δεινών του Τουρκοβενετικού πολέμου. Συνέγραψε επίσης υπόμνημα στα έργα του Ιπποκράτη. Κατά τον Σάθα ο Σκληρός διέθετε μία από τις πλουσιότερες βιβλιοθήκες της εποχής του.

Πηγές
-----

* Αθανάσιος Ι. Γκιάλας: *Η ελληνική Ιατρική και οι `Ελληνες ιατροί από της Αλώσεως μέχρι της Εθνεγερσίας*, Αθήναι 1979
* Εγκυκλοπαίδεια *Πάπυρος-Λαρούς-Μπριτάννικα*, τ.47
Ο **Αντονέλλο ντε Σαλίμπα** (Antonello de Saliba ή Antonio de Saliba ή Resaliba, περ. 1466- περ.1535) ήταν Ιταλός ζωγράφος της Αναγεννησιακής περιόδου, ενεργός κυρίως στη Σικελία και στην Καλαβρία.

Γεννημένος γύρω στο 1466, ο Αντονέλλο ντε Σαλίμπα ήταν γιος του Τζοβάννι Ρεζαλίμπα (Resaliba), ξυλογλύπτη, πιθανώς καταγωγής από τη Μάλτα , ο οποίος ήταν νυμφευμένος με την αδελφή του Αντονέλλο ντα Μεσσίνα, της οποίας το όνομα δεν είναι γνωστό. Μαθήτευσε στον εξάδελφό του, Γιακομπέλλο ντα Μεσσίνα (Jacobello da Messina), επί τέσσερα χρόνια το 1480, με τον οποίο ταξίδεψε πιθανώς στη Βενετία, όπου ο Αντόνιο έμεινε μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1490, όπου παρέμεινε για άγνωστη χρονική περίοδο, πιθανότατα ως βοηθός στο εργαστήριο του Τζοβάνι Μπελίνι μαζί με τον αδελφό του Πιέτρο ντε Σαλίμπα. Μετά από αυτήν την παραμονή στη Βενετία, ο Αντόνιο επέστρεψε στη Μεσσήνη, όπου δημιούργησε το εργαστήριό του όπου ζωγράφισε εικόνες Αγίας Τράπεζας, *gonfaloni* (λάβαρα), Εσταυρωμένους και άλλους πίνακες για τους υποστηρικτές του της Ανατολικής Σικελίας, της Καλαβρίας και της Μάλτας. Πίνακες που διασώθηκαν και μεταγραφόμενα και δημοσιευμένα έγγραφα αποκαλύπτουν ότι το εργαστήριο του ντε Σαλίμπα ήταν ενεργό από το 1497 έως το 1534. 

Οι πίνακές του σήμερα βρίσκονται μέσα και γύρω από το Βένετο, την Ανατολική Σικελία, τη Μάλτα, την Καλαβρία, αλλά και σε σημαντικές συλλογές σε μεγάλα μουσεία, όπως το Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης στη Νέα Υόρκη, η Πινακοθήκη της Ακαδημίας στη Βενετία και το Μουσείο Βικτωρίας και Αλβέρτου στο Λονδίνο.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος Ιταλών ζωγράφων

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. 1043783210. Ανακτήθηκε στις 17  Οκτωβρίου 2015.
2. 1 2  (Ολλανδικά) *RKDartists*. 2139. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
3. ↑  «AGORHA» (Γαλλικά) 3165. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
4. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. Ανακτήθηκε στις 15  Δεκεμβρίου 2014.
5. ↑  «Artcyclopedia» (Αγγλικά) antonello\_de\_saliba. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
6. ↑  *The Fine Art Archive*. cs.isabart.org/person/143904. Ανακτήθηκε στις 1  Απριλίου 2021.
7. ↑  (Αγγλικά) *Union List of Artist Names*. 2  Νοεμβρίου 2017. 500024094. Ανακτήθηκε στις 21  Μαΐου 2021.
8. ↑  L'Arte: rivista di storia dell'arte medioevale e moderna e d'arte, Volume 7, article by Enrico Brunelli (1904) page 271-285.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Αντονέλλο ντε Σαλίμπα** |

* *Italian Paintings, Venetian School*, ένας κατάλογος συλλογής που περιέχει πληροφορίες σχετικά με τον καλλιτέχνη και τα έργα του (βλ. Ευρετήριο, πινακίδα 3).

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 305338492
* GND: 1043783210
* ULAN: 500024094
* RKD: 2139

 |

 |
**Αηθικισμός** είναι η άρνηση η διάψευση των βασικών ηθικών αρχών. Σε αντίθεση με τον αμοραλισμό, που αρνείται την ύπαρξη οποιωνδήποτε ηθικών αρχών, αξιών και ιδεωδών, ο αηθικισμός αρνείται μόνο τις εκάστοτε ισχύουσες ηθικές αξίες για χάρη άλλων, που τις θεωρεί υψηλότερες και ηθικότερες. Ετσι ο κύριος εκπρόσωπος του αηθικισμού ο Φρειδερίκος Βίλχελμ Νίτσε.

Κυριότερες Αρχές
----------------

Οι κυριότερες αρχές του αηθικισμού είναι δύο: 

α) Aρνηση της ηθικής οφειλής,του ηθικού καθήκοντος.Αυτό που στη συνείδησή μας παρουσιάζεται ως ηθικά δέον και αξιώνει από μας την εφαρμογή του είναι μια πλάνη .

β) Aρνηση της διάκρισης ανάμεσα στο Καλό και στο Κακό.Μια τέτοια διάκριση έχει ιστορική προέλευση και δεν μπορεί να δημιουργήσει καμιά απόλυτη ηθική δέσμευση.Αυτό που θεωρείται από την ηθική ως «Καλό» δεν είναι ιδεώδες, και αυτό που κατακρίνεται ως <<Κακό>> δεν είναι απαίσιο και δεν πρέπει να το αποστρεφόμαστε : και τα δυο βρίσκονται πέρα από κάθε αξιολόγηση.

Σκοπός και Αποστολή
-------------------

Σκοπός και αποστολή του αηθικισμού είναι να αποκαλύψει την ουσία κάθε νοήματος της ισχύουσας ηθικής.

Βιβλιογραφία
------------

* Heimsoeth H. Metaphysische Voraussetzungen und Antriebe in Nietzsches Immoralismus, 1955.
* Heidermann I. Nietzsches Kritik der Moral, στο «Nietzsches-Studien», 1, 1972, σ. 95 κ.εξ.
* Nietzsche Fr. Werke, εκδ. Κ. Schlechta, τόμος ΙΙΙ, 6η εκδοση, 1969.
* Reiner H. Die philosophische Ethik, 1964.
Ο **Αντώνιος Δαμιλάς** ήταν Έλληνας λόγιος του 15ου αιώνα.

> *Τέλος είληφα τα παρόντα γράμματα χειρί εμού Αντωνίου Μεδιολανέως, έτι και Κρητός το έθνος δυναμένου λέγεσθαι δια το των γονέων πρότερον οικητόρων εν Κρήτη γενομένων, και αυτόν εν ταύτη γεννηθείναι και τραφήναι και ανδρωθήναι, και των παρ' αυτής δωρεών ούκ έλαττον ή τούς άλλους Κρήτας απολαύσαι, άνευ του ψεύστην είναι.*
> 
> — Σημείωμα του Αντώνιου Δαμιλά σε κώδικα του 15ου αιώνα.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην Κρήτη, και κατέφυγε στην Ιταλία μετά την άλωση του Βυζαντίου.

Διέτριβε κυρίως στο Μιλάνο, από όπου πήρε και το όνομα *Μεδιολανεύς*. Διέπρεψε ως έξοχος καλλιγράφος και λόγιος. Διέτριβε από το 1489 – 1485 στην Κρήτη.

Συγγράμματα
-----------

Αντέγραψε διάφορα ελληνικά χειρόγραφα, την Ιλιάδα του Ομήρου, και άλλα. Διάφορα χειρόγραφά του φυλάγονται στην Εσκουμάλη.

Πηγές
-----

* Κωνσταντίνος Σάθας (1868). *Νεοελληνική Φιλολογία: Βιογραφία των εν τοις γράμμασι διαλαμψάντων Ελλήνων, από της καταλύσεως της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας μέχρι της Ελληνικής εθνεγερσίας (1453-1821)*. Αθήνα: Τυπογραφείο των τέκνων Ανδρέου Κορομηλά. Ανακτήθηκε στις 15 Οκτωβρίου 2009.
Το **Αζόφ** κατά τη Ναυμαχία του Ναυαρίνου
Το **Αζόφ** ήταν ένα ιστορικό πολεμικό ιστιοφόρο δίκροτο, με 74 πυροβόλα, ναυαρχίδα του ρωσικού στόλου, που συμμετείχε στη Ναυμαχία του Ναβαρίνου (20 Οκτωβρίου 1827), στην οποία και επέβαινε ο ναύαρχος Χέυδεν, ενώ κυβερνήτης της ήταν ο πλοίαρχος Λαζάρεφ.

Στη ναυμαχία εκείνη πλέοντας η «Αζόφ» επικεφαλής και σε αρκετή απόσταση της ρωσικής μοίρας που καθυστερούσε λόγω άπνοιας δέχθηκε τις ομοβροντίες πέντε συγχρόνως εχθρικών πλοίων από τις οποίες και βρέθηκε σε εξαιρετικά δύσκολη θέση, βαλλόμενη ταυτόχρονα και από παράκτια φρούρια. Στη κατάσταση εκείνη το ουραγό πλοίο «Μπρεσλάου» της γαλλικής μοίρας του ναυάρχου Δεριγνύ, που προπορευόταν και που δεχόταν ομοίως βολές, μοίρασε με την Αζόφ τις κατά πλευρά βολές τους τόσο κατά των παράκτιων πυροβολείων όσο και κατά του κέντρου της τουρκοαιγυπτιακής παράταξης.

Αργότερα ο Ιωάννης Καποδίστριας όταν είχε ψυχραθεί με τον Κόδριγκτον για το θέμα του Συντάγματος, εγκατέλειψε το αγγλικό δίκροτο "Ουώρσπαϊτ", που είχε επιβιβαστεί από την Αίγινα, και επιβιβάστηκε σ΄ αυτό το πλοίο, στις 28 Ιουλίου του 1827, στη Ζάκυνθο, προκειμένου να επιθεωρήσει στο Δραγαμέστι (κοντά στο σημερινό Αστακό) το στρατόπεδο του Τσούρτζ.

Το δίκροτο Αζόφ για μακρύ χρόνο ναυλοχούσε στον Πόρο, όπου ο γηραιός ναύαρχος συνδέθηκε φιλικά με τον Εμμανουήλ Τομπάζη στον οποίο τα Χριστούγεννα του 1828 στην ονομαστική του εορτή του πρόσφερε ως δώρο δύο μανταρινιές που τοποθετήθηκαν σε ξύλινες γλάστρες στην αίθουσα του ναυάρχου Τομπάζη, σε ανάμνηση της ιστορικής ναυμαχίας, όταν και οι δύο έλαβαν το «βάπτισμα του πυρός» για την ανεξαρτησία της Ελλάδας.

Οι μανταρινιές εκείνες που λέγεται πως και οι δύο ναύαρχοι ιδιόχειρα φύτεψαν στο κτήμα του Τομπάζη στον Πόρο ήταν οι πρώτες που φυτεύτηκαν στην Ελλάδα και των οποίων ο καρπός τους ήταν μέχρι τότε άγνωστος.

Το δίκροτο Αζόφ, που οι Έλληνες το αποκαλούσαν "Δελίνιο" (εκ του γαλλικού όρου), παρέμεινε τελικά στα ελληνικά νερά μέχρι και τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του Όθωνα.
Η **ακάμπη** (επιστημονική-λατινική ονομασία 
*Acampe*, σύντμηση *Acp* στο εμπόριο) είναι γένος από μονοποδικές ορχιδέες, επίφυτα ιθαγενή της τροπικής και ημιτροπικής Ασίας, από την Ινδία μέχρι την Κίνα, τις Φιλιππίνες και νοτίως μέχρι τη Μαλαισία, καθώς και της τροπικής Αφρικής, της Μαδαγασκάρης και νησιών του Ινδικού Ωκεανού. Η ονομασία του προήλθε από την αρχαία ελληνική γλώσσα και αποδίδεται ως «άκαμπτη»: είναι μια αναφορά στα μικρά και άκαμπτα άνθη των φυτών αυτών.

Οι ακάμπες είναι μέσου μεγέθους και αργής αναπτύξεως αναρριχητικά φυτά, που στη φύση σχηματίζουν πολύ μεγάλους φυτικούς όγκους. Είναι αξιοσημείωτες για τα παχέα, δερματώδη, δίστιχα φύλλα τους. Παράγουν ευωδιαστά μικρά άνθη, με κίτρινο χρώμα που «διακόπτεται» από πορτοκαλί έως βαθυκόκκινες λωρίδες. Η ταξιανθία τους είναι βότρυς, με πολλά ή λίγα άνθη. Τα άκαμπτα και εύθραυστα σέπαλα μοιάζουν πολύ με τα πέταλα. Το τμήμα του άνθους που προσελκύει τα έντομα και χρησιμεύει ως εξέδρα προσγειώσεως για αυτά (το labellum), είναι λευκό με κόκκινα σημάδια στη βάση του, και έχει σχήμα αυτιού και σάκκου. Ο στύλος του κάθε άνθους είναι βραχύς, σαρκώδης, και φέρει δύο κηρώδεις μάζες γύρης (*pollinia*).

Εξαιτίας του μεγάλους μεγέθους του φυτού και του μικρού μεγέθους των λουλουδιών του, το γένος καλλιεργείται ελάχιστα.

Είδη
----

Παλαιότερα αναγνωρίζονταν 12 είδη ακάμπης, ενώ σήμερα (Μάιος 2014) γενικώς αναγνωρίζονται μόνο οκτώ είδη, τα εξής:

1. *Acampe carinata* (Griff.), Panigrahi - Κίνα, Ινδία (Άσαμ), Μπανγκλαντές, Νεπάλ, Καμπότζη, Λάος, Μιανμάρ, Ταϊλάνδη, Βιετνάμ
2. *Acampe cephalotes*, Lindl. - Άσαμ, Μπανγκλαντές
3. *Acampe hulae*, Telepova - Λάος, Καμπότζη
4. *Acampe joiceyana* (J.J.Sm.), Seidenf. - Μιανμάρ, Ταϊλάνδη, Βιετνάμ
5. *Acampe ochracea* (Lindl.), Hochr. - Γιουνάν, Άσαμ, Μπανγκλαντές, Ινδία, Σρι Λάνκα, Καμπότζη, Λάος, Μιανμάρ, Μαλαισία, Ταϊλάνδη, Βιετνάμ
6. *Acampe pachyglossa*, Rchb.f. - Αφρική, από τη Σομαλία έως τη Νότια Αφρική, και Μαδαγασκάρη, Κομόρες, Μαυρίκιος, Αλντάμπρα-Σεϋχέλλες, Ρεϋνιόν
7. *Acampe praemorsa* (Roxb.), Blatt. & McCann - Ινδία, Σρι Λάνκα, Μιανμάρ
8. *Acampe rigida* (Buch.-Ham. από Sm.), P.F.Hunt - Κίνα, Ινδία, Άσαμ, Μπανγκλαντές, Νεπάλ, Σρι Λάνκα, Νήσοι Ανταμάν, Καμπότζη, Λάος, Μιανμάρ, Ταϊλάνδη, Βιετνάμ, Μαλαϊκή Χερσόνησος, Φιλιππίνες

Επιπλέον, η ακάμπη δημιουργεί λίγα *διαγενικά* (με είδη άλλων γενών) υβρίδια, όπως τα:

* × *Aracampe* (*Acampe* × *Arachnis*)
* × *Vancampe* (*Acampe* × *Vanda*)

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Kew World Checklist of Selected Plant Families
2. ↑  Flora of China v 25 p 449, 脆兰属 cui lan shu, *Acampe* Lindley, Fol. Orchid. 4(Acampe): 1. 1853.
3. ↑  *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμ. 3, σελ. 223

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η ακάμπη στα *Wikispecies*
Ο **Σώγχις ο Σαΐτης** (αρχαία: Σῶγχις ὁ Σαΐτης) (fl. 594 π.Χ.) ήταν ιερέας στην αρχαία Αίγυπτο, ο οποίος αναφέρεται σε ελληνικά κείμενα σε σχέση με την αφήγηση της Ατλαντίδος. Δεν είναι είναι καθαρό αν ήταν ιστορικό πρόσωπο.

Στους διαλόγους του *Τίμαιος* και *Κριτίας*, οι οποίοι γράφτηκαν περίπου το 360 π.Χ. ο Πλάτωνας αφηγείται μέσου του χαρακτήρα του Τίμαιου πώς ο Σόλωνας (638–558 π.Χ.) ταξίδεψε στην Αίγυπτο, και συνάντησε στην πόλη Σάις τους ιερείς της θεάς Νηίθ. Ένας γηραιός ιερέας του διηγείται ότι 9000 χρόνια πριν η Αθήνα βρισκόταν σε διαμάχη με την μεγάλη δύναμη, την Ατλαντίδα, η οποία αφανίστηκε από φυσική καταστροφή.

Ο Πλάτωνας δεν αναφέρει το όνομα του ιερέα, αλλά ο Πλούταρχος (46–120 μ.Χ.) στο έργο του *Βίοι Παράλληλοι* ( Βίος του Σόλωνα), ταυτίζει τον ιερέα με τον Σώγχι:

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| « | *Στις εκβολές του Νείλου, κοντά στις ακτές του Κάνωπου, πέρασε κάποιο καιρό μελετώντας με τον Ψένωφι της Ηλιούπολης, και τον Σώγχι, τον πιο σοφό από όλους τους ιερείς, από τον οποίον, όπως λέει ο Πλάτωνας, έμαθε την ιστορία της Ατλαντίδος και την συνέθεσε σε ένα ποίημα, με σκοπό να την γνωρίσει στους Έλληνες*. |  » |

Ο Πλούταρχος παραθέτει μια πιο λεπτομερή αναφορά στους Έλληνες φιλόσοφους που επισκέφτηκαν την Αίγυπτο και συμβουλεύτηκαν τους Αιγύπτιους ιερείς στο έργο του *Ηθικά - Περί Ίσιδος και Οσίριδος*. Έτσι, ο Θαλής, ο Εύδοξος, ο Σόλωνας, ο Πυθαγόρας, (μερικοί κατατάσσουν και τον Λυκούργο), και ο Πλάτωνας, ταξίδεψαν στην Αίγυπτο και συζήτησαν με τους ιερείς. Ο Εύδοξος διδάχθηκε από τον Χόνουφι της Μέμφιδος, ο Σόλων από τον Σώγχι τον Σαΐτη, και ο Πυθαγόρας από τον Οίνουφι της Ηλιούπολης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Πλάτωνας, *Τίμαιος*
2. ↑  Πλούταρχος, *Βίοι Παράλληλοι/Σόλων.  
...Νείλου ἐπὶ προχοῇσι Κανωβίδος ἐγγύθεν ἀκτῆς. Xρόνον δέ τινα καὶ τοῖς περὶ Ψένωφιν τὸν Ἡλιουπολίτην καὶ Σῶγχιν τὸν Σαί̈την,  
λογιωτάτοις οὖσι τῶν ἱερέων, συνεφιλοσόφησε: παρ' ὧν καὶ τὸν Ἀτλαντικὸν ἀκούσας λόγον, ὡς Πλάτων φησίν,  
ἐπεχείρησε διὰ ποιήματος ἐξενεγκεῖν εἰς τοὺς Ἕλληνας.*
3. ↑  Πλούταρχος, *Περὶ Ἴσιδος καὶ Ὀσίριδος Αρχειοθετήθηκε 2011-08-13 στο Wayback Machine.*, κεφ. 10.  
"...μαρτυροῦσι δὲ καὶ τῶν Ἑλλήνων οἱ σοφώτατοι, Σόλων Θαλῆς Πλάτων Εὔδοξος Πυθαγόρας,  
 ὡς δ' ἔνιοί φασι, καὶ Λυκοῦργος εἰς Αἴγυπτον ἀφικόμενοι καὶ συγγενόμενοι τοῖς ἱερεῦσιν.  
Εὔδοξον μὲν οὖν Χονούφεώς φασι Μεμφίτου διακοῦσαι, Σόλωνα δὲ Σόγχιτος Σαΐτου, Πυθαγόραν δ' Οἰνούφεως Ἡλιοπολίτου."

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Sonchis of Sais  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η **Αντιόχεια** αυτή, πρώην Κράγος, είχε κτιστεί στους πρόποδες του όρους Κράγος ή Κραγεύς ή Καγρεύς που αποτελεί με τον Αντικράγο τμήμα της οροσειράς του Ταύρου στην περιοχή της Κιλικίας, ταυτιζόμενο σήμερα με το Γιάν Νταγκ (υψομ. 1000μ.), μεταξύ των ακρωτηρίων Ανεμούριο και Σελινούντα. 

Πολλοί θεωρούν ότι πρόκειται για την πόλη Σίδυμα, που προγενέστερα ονομαζόταν Κράγος και επί Αντίοχων μετονομάστηκε Αντιόχεια (του ή επί του Κράγου), ΒΑ του Ακ Νταγκ.

Σήμερα πολλοί τη συσχετίζουν με τα αρχαία ερείπια του σημερινού Γκιουρντέφ ή Γκιουνέι στα οποία διακρίνονται μέγας ναός, δρόμος με στοές κ.ά. οικοδομήματα.

Στα αρχαία νομίσματα αναφέρεται ομοσπονδία ελληνικών πόλεων στην περιοχή αυτή με το όνομα «Λυκίων Κράγος», στην οποία υπαγόντουσαν οι πόλεις Διάς, Πάταρα, Τελμησώς, Τλώς και Ξάνθος. Σε επιγραφές των Οινοάνδων αναφέρεται ανάλογος σύνδεσμος πόλεων με το όνομα «η περί Κράγον συντέλεια», πιθανώς ο ίδιος εκ των νομισμάτων.
Ο **Ανθείας** ήταν γιος του Εύμηλου αυτόχθονα βασιλιά και οικιστή της Αρόης. Την εποχή εκείνη ο Τριπτόλεμος από την Ελευσίνα είχε διδαχθεί από την Δήμητρα την σπορά του σιταριού και καβάλα σε ένα άρμα που το έσερναν φτερωτοί δράκοντες, γύριζε όλη την Ελλάδα και μάθαινε τους ανθρώπους να καλλιεργούν το στάρι. Κατά την παραμονή του Τριπτόλεμου στην Αρόη, και ένα βράδυ που κοιμόταν, ο Ανθείας καβαλάει το άρμα του, αλλά μην μπορώντας να ελέγξει τους δράκοντες πέφτει από ψηλά στην γη και σκοτώνεται. Στο σημείο που έπεσε ο Εύμηλος και ο Τριπτόλεμος ίδρυσαν μία νέα πόλη, την Άνθεια, δίπλα στην Αρόη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  "ὡς δὲ πρὸς ὕπνον ἐτράπετο ὁ Τριπτόλεμος, ἐνταῦθα Ἀνθείαν παῖδα Εὐμήλου τοὺς δράκοντάς φασιν ὑπὸ τοῦ Τριπτολέμου τὸ ἅρμα ζεύξαντα ἐθελῆσαι καὶ αὐτὸν σπεῖραι: καὶ τὸν μὲν ἐπιλαμβάνει τὸ χρεὼν ἐκπεσόντα τοῦ ἅρματος, Τριπτόλεμος δὲ καὶ Εὔμηλος Ἄνθειαν πόλιν οἰκίζουσιν ἐν κοινῷ, τοῦ Εὐμήλου παιδὸς ἐπώνυμον" Παυσανία, Αχαϊκά
Ο αντίπαπας **Αδαλβέρτος** ή Αλβέρτος ή Αλέρικος ήταν Ιταλός καρδινάλιος και επίσκοπος του προαστίου της Σάντα Ρουφίνα, που εξελέγη ποντίφικας στη Ρώμη από τη φιλο-Γερμανική μερίδα.

Βιογραφία
---------

Ο Ερρίκος Δ΄ της Γερμανίας, με τη Σύνοδο του Μπρίξεν κατά την περίοδο της Έριδας της Περιβολής, προέβαλε τον Κλήμη Γ΄ ως πάπα. Όταν ο Κλήμης Γ΄ απεβίωσε, τον διαδέχθηκε ο Θευδέριχος, που όμως η αντι-Γερμανική μερίδα αιχμαλώτισε και φυλάκισε. Τότε ο Ερρίκος Δ΄ ενθάρρυνε τη φιλο-Γερμανική μερίδα να συγκεντρωθεί στη βασιλική των Αγ. Αποστόλων και να εκλέξει πάπα τον Αλβέρτο σε αντίθεση με τον Πασχάλη Β΄.

"Όταν μαθεύτηκε ότι γινόταν ακόμη μία παρωδία εκλογής πάπα, όλη η πόλη ήταν σε αναταραχή. Το πλήθος έσπευσε στη βασιλική, όπου η συγκέντωση διαλύθηκε βιαστικά. Ο νεοεκλεγείς Αδαλβέρτος πήγε να διαφύγει, αλλά το πλήθος τον συνέλαβε. Ένας ιππέας έδωσε χρήματα για να τον αφήσουν και αφού του αφαίρεσε το *πάλλιο* που μόλις είχε περιβληθεί, τον έβαλε πίσω του στο άλογο και τον οδήγησε στον Πασχάλη Β΄ στο Λατερανό. Ο πάπας τον κράτησε φυλακισμένο σε έναν πύργο και σύντομα τον έστειλε στη μονή του Αγ. Λαυρεντίου στην Αβέρσα, όπου ως μοναχός τελείωσε τις ημέρες του".

Αναφορές
--------

1. ↑  Imma Penn, *Dogma Evolution and Papal Fallacies*, (AuthorHouse, 2007), 233.
2. ↑  *The Lives of the Popes in the Middle Ages* – The Popes of the Gregorian Renaissance, St Leo IX to Honorius II—1049 – 1130; Vol. VIII 1099 – 1130, p. 14.

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Αντίπαπες της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας |
| --- |
|  |
| 
* Ιππόλυτος
* Νοβατιανός
* Φήλιξ Β΄
* Ουρσικίνος
* Ευλάλιος
* Λαυρέντιος
* Διόσκουρος
* Θεόδωρος
* Πασχάλης
* Κωνσταντίνος Β΄
* Φίλιππος
* Ιωάννης Η΄
* Αναστάσιος
* Χριστόφορος
* Βονιφάτιος Ζ΄
* Ιωάννης ΙΣΤ΄
* Γρηγόριος ΣΤ΄
* Βενέδικτος Ι΄
* Ονώριος Β΄
* Κλήμης Γ΄
* Θευδέριχος
* Αδαλβέρτος
* Σιλβέστρος Δ΄
* Γρηγόριος Η΄
* Κελεστίνος Β΄
* Ανάκλητος Β΄
* Βίκτωρ Δ΄ (1138)
* Βίκτωρ Δ΄ (1159–1164)
* Πασχάλης Γ΄
* Κάλλιστος Γ΄
* Ιννοκέντιος Γ΄
* Νικόλαος Ε΄
* Κλήμης Ζ΄
* Βενέδικτος ΙΓ΄
* Αλέξανδρος Ε΄
* Ιωάννης ΚΓ΄
* Κλήμης Η΄
* Βενέδικτος ΙΔ΄
* Φήλιξ Ε΄
 |  |

 |

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 20035202
* GND: 100935850

 |

 |



|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Antipope Adalbert  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο Άγιος Γεώργιος σε ανθίβολο του 16ου αιώνα
Ο Άγιος Γεώργιος σε εικόνα του 16ου αιώνα (λεπτομέρεια) που παράχθηκε από ανθίβολο
Το **ανθίβολο** ή **αθίβολο** είναι ζωγραφικό σχέδιο με διάτρητα περιγράμματα που χρησιμοποιούσαν οι Βυζαντινοί ζωγράφοι για να αποτυπώσουν το σχέδιο στην επιφάνεια που ήθελαν να ζωγραφισουν. Επάνω στο ανθίβολο έριχναν καρβουνόσκονη, η οποία περνούσε μέσα από τις τρύπες και έτσι αποτυπωνόταν το σχέδιο του Αγίου. Στη συνέχεια χάρασσαν το σχέδιο με ένα αιχμηρό εργαλείο ώστε να φαίνεται καλύτερα.

Τα ανθίβολα ανήκουν στα εργαλεία της δουλειάς ενός ζωγράφου, όπως τα χρώματα και τα πινέλα, και προορίζονται για την αναπαραγωγή των εικονογραφικών θεμάτων. Αποτελούν τα σχέδια εργασίας των μεταβυζαντινών κυρίως ζωγράφων με ιδιαίτερη διάδοση αρχικά στην Κρήτη και στις ενετοκρατούμενες περιοχές. Η αυξανόμενη ζήτηση των εικόνων αλλά και η διάδοση του χαρτιού ως υλικού σχεδίασης επέβαλλαν σταδιακά τα ανθίβολα στον ευρύτερο ελλαδικό χώρο σε όλα σχεδόν τα σημαντικά κέντρα της μεταβυζαντινής τέχνης. 

Αποτελούν πολύτιμο υλικό που μεταβιβάζεται από ζωγράφο σε ζωγράφο —μέσω πώλησης, ανταλλαγής ή κληρονομιάς— μεταφέροντας την ιδιαίτερη εικονογραφική παράδοση —εικονογραφικούς τύπους και χαρακτηριστικά— από το ένα καλλιτεχνικό εργαστήριο στο άλλο.

Η χρήση του όρου καθιερώθηκε ευρέως τον 18ο αιώνα από τον Διονύσιο εκ Φουρνά στην «Ερμηνεία της Ζωγραφικής τέχνης», η οποία και αποτέλεσε τον βασικό οδηγό ως προς τις τεχνικές κατασκευής και χρήσης των ανθιβόλων.

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **ανθίβολο**  |

Παραπομπές
----------

1. ↑  ιστότοπος: Βυζαντινή ζωγραφική
2. ↑  Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο Αθηνών
Ο **Αλέξανδρος ή Αλέκος** **Χριστόφης** (1882 – 1953) ήταν διακεκριμένος Έλληνας ζωγράφος.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στον Πειραιά το 1882. Σπούδασε στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών και αποφοίτησε αριστούχος με δάσκαλο τον Νικηφόρο Λύτρα. Κατόπιν πήγε στη Νεάπολη της Ιταλίας όπου συνέχισε τις σπουδές του στο εκεί Ινστιτούτο Καλών Τεχνών. Από την επιστροφή του στην Ελλάδα μέχρι τον θάνατό του παρουσίαζε πίνακες του σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις. Από το 1925 χρημάτισε καθηγητής στο Τεχνικό Διδασκαλείο Μετεκπαίδευσης. Το 1937 συμμετείχε μαζί με καλλιτέχνες όπως ο Απόστολος Γεραλής και ο Σπυρίδων Βικάτος στην κίνηση των *Ακαδημαϊκών ζωγράφων* ενώ από το 1945 μέχρι και το θάνατό του ήταν μέλος στην καλλιτεχνική *Ομάδα των 17.*

Τεχνοτροπία
-----------

Η τεχνοτροπία του Χριστοφή κρίνεται αυστηρά ακαδημαϊκή με έντονο προσωπικό τόνο. Στο έργο του απεικονίζονται κυρίως σκηνές από την καθημερινή ζωή του λαού είτε στην ύπαιθρο, είτε στη πόλη καθώς και από τη ζωή των Ελλήνων ναυτικών στο λιμάνι του Πειραιά. Πίνακές του βρίσκονται σε συλλογές και ιδρύματα της Ελλάδας και της Γερμανίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  cb020649-8321-e111-9c2b-000c29604b72. Ανακτήθηκε στις 4  Ιουλίου 2020.
2. ↑  *reproduction right*. cb020649-8321-e111-9c2b-000c29604b72.
3. ↑  cb020649-8321-e111-9c2b-000c29604b72. Ανακτήθηκε στις 4  Ιουλίου 2020.
4. ↑  «Βραδυνή: Παλιοί και νέοι ζωγράφοι». *Εθνική Πινακοθήκη*. 19 Αυγούστου 1953. Ανακτήθηκε στις 8 Οκτωβρίου 2015.
5. ↑  *Εθνική Πινακοθήκη /100 χρόνια, Τέσσερις αιώνες Ελληνικής Ζωγραφικής, Από τις Συλλογές της Εθνικής Πινακοθήκης και του Ιδρύματος Ευριπίδη Κουτλίδη*. Αθήνα: Εθνική Πινακοθήκη και Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου. 1999. σελίδες 162, 165.

Πηγές
-----

* "Πειραϊκόν Ημερολόγιον" Αρχείο Πειραϊκών Σπουδών (1966) τομ.1ος σελ.70

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* **Europeana**: agent/base/12505
* **BiblioNet**: 84586

 |

 |
Η **Ανθή Βασιλαντωνάκη** (γεν. 9 Απριλίου 1996, Αθήνα) είναι Ελληνίδα διεθνής αθλήτρια πετοσφαίρισης, η οποία αγωνίζεται ως Ακραία στο πρωτάθλημα της Τουρκίας.

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Βύρωνα, ενώ έχει καταγωγή από τα Χανιά από την πλευρά του πατέρα της και από το Άμστερνταμ της Ολλανδίας από την πλευρά της μητέρας της.

Στο παρελθόν αγωνίστηκε για δύο σεζόν με τα χρώματα του Παναθηναϊκού. Με την ομάδα Νεανίδων του Παναθηναϊκού αναδείχθηκε πρωταθλήτρια Ελλάδος 2013, στον τελικό που έγινε στο Άργος και στον οποίο οι Πράσινες επιβλήθηκαν με 3-0 σετ του Αίαντα Ευόσμου. Η ίδια αναδείχθηκε πολυτιμότερη παίκτρια (MVP) της διοργάνωσης.

Πρώτη σκόρερ και με μια θέση στην all star team των πανευρωπαϊκών πρωταθλημάτων κορασίδων το 2013 και νεανίδων το 2014. 

Με την ομάδα της Ιμόκο Βόλλεϋ έγινε η πρώτη Ελληνίδα που κατέκτησε το πρωτάθλημα Ιταλίας τη σαιζόν 2015-16, έχοντας 14 πόντους στον τελευταίο τελικό παίζοντας σαν ακραία. Με την ομάδα της Νοβάρα κατέκτησε το κύπελλο και το super cup της Ιταλίας τη σαιζόν 2017-18.

Για την αγωνιστική χρόνια 2021 - 2022 αγωνίζεται με την ομάδα της Γαλατασαράι ΣΚ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Μια Ναυπάκτια στον Παναθηναϊκο Αρχειοθετήθηκε 2020-11-27 στο Wayback Machine. άρθρο στον ιστότοπο agrinionews.gr, 5 Αυγούστου 2012.
2. ↑  H MVP Βασιλαντωνάκη για ΠΑΟ, Εθνική και... σχολείο[*νεκρός σύνδεσμος*], άρθρο στον ιστότοπο skai.gr, 5 Δεκεμβρίου 2012.
3. ↑  Βασιλαντωνάκη made in Italy Αρχειοθετήθηκε 2019-02-12 στο Wayback Machine. άρθρο στον ιστότοπο sportsfeed.gr, 13 Σεπτεμβρίου 2015.
4. ↑  Ανθή Βασιλαντωνάκη, από τον Βύρωνα στην κορυφή του Καμπιονάτο, άρθρο στον ιστότοπο sport24.gr, 3 Μαΐου 2016.
5. ↑  Κυπελλούχος Ιταλίας η Βασιλαντωνάκη, άρθρο στον ιστότοπο sport24.gr, 19 Φεβρουαρίου 2018.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Greekvolley.gr - ΒΑΣΙΛΑΝΤΩΝΑΚΗ ΑΝΘΗ
Ο **Ανατόλιος** (λατινικά: *Anatolius*) ήταν ευγενής του Δουκάτου της Γκαέτα, δούκας της πόλης Τερρακίνα, τμήμα η πόλη του δουκάτου, την περίοδο 906- 924.

Γα την καταγωγή του Ανατόλιου υπάρχουν δύο εκδοχές, η πρώτη και επικρατέστερη ότι ήταν γιος του Ντοκιμπίλη Α΄ Δούκα της Γκαέτα και της *Ματρόνας* παντρεμένος με την *Μαρία*. Η δεύτερη ότι ήταν παντρεμένος με την *Μαρία* κόρη του Ντοκιμπίλη Α΄. 

Ο Ανατόλιος έγινε ο πρώτος δούκας της Τερρακίνα, όταν η πόλη που έως τότε ανήκε στα Παπικά εδάφη δόθηκε στον Ντοκιμπίλη μετά, σε άλλη εποχή, από το Φοντί και Τραέττο από τον Πάπα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Giovanni Battista Federici, Degli antichi duchi e consoli o ipati della città di Gaeta alla s. r. m, σεελ. 159-160
2. ↑  Southern Italy, Foundation for Medieval Genealogy
Το **Έκθεμα του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου με αριθμό Π1428** είναι ανάγλυφο που βρέθηκε στις Μυκήνες. Βρέθηκε στον τάφο V του ταφικού κύκλου Α.

Περιγραφή
---------

Το ανάγλυφο είναι κατασκευασμένο από εύθρυπτο πωρόλιθο. Παριστάνει ένα άρμα με δυναμικό και εντυπωσιακό αρματηλάτη που τεντώνει το χαλινάρι. Το άλογο, εξίσου ρωμαλέο και με εντυπωσιακές οπλές, καλπάζει ορμητικά με υψωμένη την ουρά και ερεθισμένο γεννητικό όργανο, κινώντας το άρμα προς τα δεξιά. Μπροστά από το άρμα μια δεύτερη ανδρική μορφή στέκει αδέξια ή είναι πεσμένη στο έδαφος. Στο χέρι κρατάει σπαθί, ή κάποιο σύμβολο (ενδεχομένως ψάρι) κείτεται δίπλα στο αριστερό του χέρι. Πίσω από το άρμα και πάνω από το άλογο ελίσσονται φίδια, ενώ επάνω από την όλη εικόνα και κάτω από το άλογο και την δεύτερη φιγούρα μαίνονται τα κύματα της θάλασσας. Ο τροχός του άρματος και τα πίσω πόδια του αλόγου βρίσκονται στην ξηρά, ενώ το άλογο έχει εισβάλει με τα μπροστινά του πόδια στην θάλασσα και καλπάζει, λίγο πριν αγγίξει τον αφρό των κυμάτων.

Ερμηνεία και ιστορική τοποθέτηση
--------------------------------

Το εντυπωσιακό αυτό ανάγλυφο είναι τμήμα επιτύμβιας στήλης. Παρουσιάζει ενδεχομένως κάποια σκηνή μάχης άγνωστης λοιπής ερμηνείας. Κατασκευάστηκε το 16ο αιώνα π.Χ.

Πηγές
-----

* Νικόλαος Καλτσάς: *Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο: Τα γλυπτά.*, Αθήνα, Καπόν 2001, ISBN 960-7037-09-X

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Αρχαιολογία | Πύλη Αρχαιολογία |

* Παρουσίαση του εκθέματος στο Αρχαιολογικό Μουσείο
Ο **Ανατόλιος** ήταν βυζαντινός αξιωματούχος, δουξ της Νεάπολης κατά την περίοδο, περίπου, 625-638.

Ο Ανατόλιος αναφέρεται ότι ήταν δουξ κατά την περίοδο θητείας του Πάπα Ονώριου Α΄. Την εποχή εκείνη η Νάπολη και η ευρύτερη Καμπανία ήταν τμήμα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και οι δούκες Νάπολης είχαν τον τίτλο και του *Δουξ Καμπανίας* χωρίς νάναι γνωστό εάν τον είχε και ο Ανατόλιος. Από άλλη πηγή αναφέρεται ότι είχε τον τίτλο του  *magistro militum* και στάλθηκε στην Νάπολη να αναλάβει δουξ από τον πάπα Ονώριο Α΄.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Naples, from Roman Town to City-state: An Archaeological Perspective, Professor of English and Film Studies Paul Arthur British School at Rome, London, 2002, σελ. 16*
2. ↑  *Gentlemen and Officers: Imperial Administration and Aristocratic Power in Byzantine Italy, A.D. 554-800*, T. S. Brown, Truesdell Sparhawk Brown, British School at Rome, 1984 , sel. 54
3. ↑  *The Catholic Record - Τόμοι 7-8 - Σελίδα 197, 1874*
Το ***συγκρότημα εκτοξεύσεων*** πυραύλων με τον αριθμό ***LC-26*** στο ακρωτήριο Κανάβεραλ ήταν διαστημική βάση της Πολεμικής Αεροπορίας στην περιοχή του νησιού Merritt στην Φλόριντα. Χρησιμοποιήθηκε για την εκτόξευση πυραύλων τύπου Δία και Δίας C, και ιδιαίτερα για την εκτόξευση του Explorer 1, του πρώτου δορυφόρου των ΗΠΑ το 1958.

Ιστορικό
--------

Από την αρχή χρησιμοποιήθηκε για την εκτόξευση των βαλλιστικών βλημάτων δοκιμαστικών πτήσεων. Εκτός αυτού ήταν προορισμένο και είχε την αποστολή να χρησιμοποιηθεί σε περίπτωση πυρηνικού κρούσματος της Σοβιετικής Ένωσης ή και πυρηνικού πολέμου.

Στις 1 Φεβρουαρίου του 1958, η USAF εκτόξευσε από εδώ τον πρώτο δορυφόρο των ΗΠΑ, τον Explorer 1.

Σήμερα το συγκρότημα παρέχει στέγη στο Μουσείο Air Force Space and Missile Museum. Για την έκδοση άδειας εισόδου στο μουσείο του συγκροτήματος LC-26, καθώς και στα γειτονικά συγκροτήματα LC-5 και LC-6 το κοινό μπορεί να απευθύνεται στο κέντρο πληροφοριών του Kennedy Space Center.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Air Force Space and Missile Museum virtual tour
* Official website


|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Συγκροτήματα εκτόξευσης πυραύλων Κέιπ Κανάβεραλ |
| --- |
|  |
| 
* LC-1
* LC-2
* LC-3
* LC-4
* LC-5
* LC-6
* LC-9
* LC-10
* LC-11
* LC-12
* LC-13
* LC-14
* LC-15
* LC-16
* LC-17
* LC-18
* LC-19
* LC-20
* LC-21
* LC-22
* LC-25
* LC-26
* LC-29
* LC-30
* LC-31
* LC-32
* LC-34
* LC-36
* LC-37
* LC-39
* LC-40
* LC-41
* LC-43
* LC-45
* LC-46
* LC-47
* PAFB
* RW15
* RW30
 |  |

 |