recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Πάβλε Πόποβιτς** (*σερβικά : Павле Поповић*) (Μαυροβούνιο μέσα 18ου αιώνα - Βράνιτς 8 Δεκεμβρίου 1816), ήταν Σέρβος επαναστάτης, διπλωμάτης και πολιτικός.

Ήταν γιος του Τοντόρ και της Μίλιτσα Πόποβιτς, αδέλφια του ήταν οι Ντιμίτριγιε ο Αθανάσιγιε που ήταν ιερείς, και ο Γιόβαν.

Ήταν Κνεζ της περιοχής του Βράνιτς, με την έναρξη της πρώτης σερβικής εξέγερσης οδήγησε στρατιωτικό σώμα εναντίον των Τούρκων. Ήταν ένας από τους Κνεζ που ξέφυγε από την σφαγή των Κνέζων το 1804, χάρη στη φιλία που είχε με Οθωμανούς αξιωματούχους και με την ευκαιρία αυτή έσωσε και τους φίλους του Γιάνκο Κάτιτς, Σίμα Μάρκοβιτς και άλλους.

Ήταν μέλος του διοικητικού συμβουλίου των Σέρβων πρώτης Σερβικής κυβέρνησης. Προς το τέλος της εξέγερσης ήρθε σε σύγκρουση με τον Καραγιώργη και ο ίδιος και η οικογένειά του μετακόμισε στην Σρεμ το 1813. Όταν ξεκίνησε η δεύτερη σερβική εξέγερση το 1815 επέστρεψε στην Βράνιτς και συνέχισε να μάχεται εναντίον των Τούρκων. Ήταν ένας από τους μεσολαβητές μεταξύ των Τούρκων και του πρίγκιπα Μίλος. Λόγω μίας πληγής που είχε κάτω από τον ώμο και δεν μπορούσε να θεραπεύσει τον ανάγκασε να επιστρέψει στην Βράνιτς. Πριν από το θάνατό του, έσωσε τον κουμπάρο του Σίμα Μάρκοβιτς, με τη βοήθεια του Πάβλε Μαρίνκοβιτς από την εκδίκηση του πρίγκιπα Μίλος.

Πέθανε στην Βράνιτς στις 8 Δεκεμβρίου 1816 και θάφτηκε στο νεκροταφείο της πόλης.

Αναφορές
--------

* Markovic Svetozar Celokupna dela VIII Narodna Knjiga 1987.(pdf)

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ιστοσελίδα για τον δήμος Βελιγραδίου, Μπαράγιεβο Αρχειοθετήθηκε 2013-12-03 στο Wayback Machine.
2. ↑  politika online

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 60192595
* GND: 130558818

 |

 |
ο θάνατος του Όροβιτς
Ο **Πάβλε Όρλοβιτς** (*σερβικά : Павле Орловић*), είναι σερβικός μυθικός ήρωας των επικών, δημοτικών, τραγουδιών της Σερβίας που σχετίζονται με την Μάχη του Κοσσυφοπεδίου. 

Ιστορικά αρχεία για τον Όρλοβιτς δεν υπάρχουν  ενώ το δημοτικό τραγούδι "κορίτσι του Κοσσυφοπεδίου "αναφέρει ότι πέθανε μετά τη Μμάχη του Κοσσυφοπεδίου το 1389 από τραύματα που υπέστη στη μάχη. Σύμφωνα με την παράδοση ο Πάβλε ήταν ο γιος του Δούκα Βούκ ο οποίος ζούσε στην πόλη Σόκο Γκράντ κοντά στο ποταμό Ντρίνα. Ο ίδιος ο Παύλος ήταν δούκας του Νόβο Μπρντο και διαχειρίζεται τα κτήματα του πατέρα του στην Σουμαδία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Марко Шуица, Немирно доба српског средњег века , Београд 2000. ISBN 86-355-0452-6

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Павле Орловић  της Σερβικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η **Γ΄ πολιορκία της Θεοδοσίας** περί το 360 π.Χ. ήταν η τρίτη και τελευταία πολιορκία από το βασίλειο του Βοσπόρου υπό τον Λεύκωνα Α΄ κατά της πόλης Θεοδοσίας, μίας πιθανής αποικίας της Ηράκλειας Ποντικής, που είχε βοηθήσει την πόλη σε δύο προηγούμενες πολιορκίες.

Προανάκρουσμα
-------------

Στην πρώτη πολιορκία ο Σάτυρος Α΄, πατέρας του Λεύκωνα, πολιόρκησε την πόλη, αλλά έχασε τη ζωή του εκεί σε ηλικία 81 ετών. Ο Λεύκων Α΄ πολιόρκησε ο ίδιος την πόλη, αλλά αφού εξαπατήθηκε από τον Τύννιχο, υποχώρησε πίσω στο Παντικάπαιον. Μετά την ήττα του, ο Λεύκων Α΄ έπρεπε να εδραιώσει τη θέση του στον θρόνο, αφού αντιλήφθηκε ότι κάποιοι φίλοι και υπήκοοί του συνωμοτούσαν εναντίον του λόγω της αποτυχίας του στη Θεοδοσία. Επιστράτευσε τη βοήθεια των εμπόρων και κατέστειλε τη συνωμοσία.

Η πολιορκία
-----------

Ο Λεύκων Α΄, βλέποντας ότι οι Ηρακλειώτες είχαν φύγει στην αποικία τους, πιθανώς λόγω προβλημάτων με τον Κλέαρχο της Ηράκλειας που είχε γίνει τύραννος της Ηράκλειας πρόσφατα, επιτέθηκε κρυφά στην πόλη της Θεοδοσίας, προτού οι Ηρακλειώτες προετοιμάσουν μία εκστρατεία για να βοηθήσουν την πόλη. Ο Λεύκων Α΄ επέτυχε τελικά να καταλάβει τη Θεοδοσία, της οποίας η πολιορκία είχε στοιχίσει τη ζωή στον πατέρα του το 389 π.Χ.  Ωστόσο, αφού νίκησε τη Θεοδοσία, ο Λεύκων Α΄ δέχτηκε εισβολή από τους Ηρακλειώτες στη δική του επικράτεια, αλλά ήταν ικανός να τους αποκρούσει με τη χρήση των Σκυθών, για να διατηρήσει τα ελληνικά του στρατεύματα πειθαρχημένα και σταθερά.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Πολύαινος. *Στρατηγήματα 6.9.1*.
2. ↑  Πολύαινος. *Στρατηγήματα 6.9.1*.
Ο **περονόσπορος της πατάτας** είναι ασθένεια η οποία προσβάλει το φυτό της πατάτας καθώς και της ντομάτας, και προκαλείται απο τον ωομύκητα ***Phytophthora infestans*** (σημ. οι ωομύκητες δεν ανήκουν στο βασίλειο των μυκήτων). Θεωρείται απο τις σοβαρότερες ασθένειες, καθώς μπορούν να προκαλέσουν μεγάλο οικονομικό πρόβλημα σε μια χώρα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η Ιρλανδία όπου εξαιτίας της εμφάνισης αυτού του φυτοπαθολογικού οργανισμού το 1845 στις καλλιέργειες πατάτας προκλήθηκε ολοκληρωτική καταστροφή. Η συγκεκριμένη περίσταση αναφέρεται ιστορικά ως «Λιμός της Ιρλανδίας», γεγονός που ευθύνεται εν πολλοίς για την οικονομική κατάρρευσή της. Στην Ελλάδα έκανε την πρώτη της εμφάνιση το 1881 και έκτοτε ενδημεί. Η ονομασία της προέρχεται απο τις ελληνικές λέξεις «φυτό» και «φθορά».

Εμφάνιση της ασθένειας
----------------------

Η ασθένεια ευδοκιμεί συνήθως σε ψυχρά κλίματα με αυξημένη υγρασία. Ωστόσο, μπορεί να κάνει την εμφάνισή της και σε χώρες με θερμότερο κλίμα, αλλά εκεί έχει μορφή επιδημίας. Οι επικρατέστερες συνθήκες στις οποίες ευνοείται ο συγκεκριμένος παθογόνος μικροοργανισμός είναι οι πολλές βροχοπτώσεις και η υψηλή υγρασία. Οι περιοχές στις οποίες εμφανίζεται, όσον αφορά στην Ελλάδα, είναι η Πελοπόννησος.

Βιολογικός κύκλος
-----------------

Ο κύκλος της ασθένειας περιλαμβάνει πάντοτε την αγενή αναπαραγωγή όπου ο ωομύκητας *Phytophthora infestans* χρειάζεται ζωντανό ξενιστή για να επιβιώσει.

Συμπτωματολογία
---------------

Η ασθένεια παρουσιάζεται στο υπέργειο τμήμα του φυτού και κάνει την εμφανισή της στα φύλλα με μια ωχρά κηλίδα έως πράσινου χρώματος. Με την επέκταση της ασθένειας επέρχεται νέκρωση όλων των ιστών.

Προληπτικά μέτρα αντιμετώπισης της ασθένειας
--------------------------------------------

Με τη χρήση πιστοποιημένου πολλαπλασιαστικού υλικού μειώνονται οι πιθανότητες μόλυνσης.Επίσης σωστή διαχείριση του μολυσμένου πατατατόσπορου μειώνει τις πιθανότητες μόλυνσης δηλαδή θα πρέπει να απομακρύνεται από το χωράφι και να απορρίπτεται σε χώρους μακριά από πατατοφυτείες και τοματοφυτείες. Η αποστράγγιση του εδάφους και ο σωστός αερισμός συντελούν στη μείωση του κινδύνου προσβολής όσο και στον περιορισμό της έντασης της ασθένειας.

Μοντέλα πρόγνωσης της ασθένειας
-------------------------------

Απο τη δεκαετία του 50 έχουν αναπτυχθεί διάφορα μοντέλα πρόγνωσης. Τα μοντέλα αυτά λαμβάνουν υπόψιν κυρίως την ατμοσφαιρική θερμοκρασία, την υγρασία της ατμόσφαιρας. Τα πιο πρόσφατα μοντέλα δεν περιορίζονται μόνο στο πρώτο ψεκασμό αλλά και στους μετέπειτα ψεκασμούς.Επίσης τα μετεωρολογικά δεδομένα συλλέγονται απο ειδικούς αγρομετεωρολογικούς σταθμούς που είναι εγκατεστημένοι σε διάφορα σημεία.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6  «Περονόσπορος». plantprotection.hu. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Μαΐου 2015. Ανακτήθηκε στις 8 Δεκεμβρίου 2014.
Συντεταγμένες: 40°21′30.5″N 0°24′24.6″E﻿ / ﻿40.358472°N 0.406833°E﻿ / 40.358472; 0.406833

Το **Πενίσκολα** (ισπανικά: *Peñíscola* [ΔΦΑ: peˈɲiskola], βαλενθιανικά: *Peníscola* [ΔΦΑ: peˈniskola]) είναι κοινότητα στην επαρχία του Καστεγιόν, Αυτονόμη Κοινότητα της Βαλένθια, Ισπανία. Βρίσκεται στην Κόστα ντελ Αθαάρ, στην Μεσόγειο, και είναι σημαντικός τουριστικός προορισμός.

Ιστορία
-------

Στη θέση του Πενίσκολα κατά την αρχαιότητα βρισκόταν η αρχαία ελληνική αποικία *Χερσόνησος*, στην φυλή των Εδετανών. Το όνομα Πενίσκολα είναι τοπική εκδοχή του λατινικού *peninsula*, το οποίο σημαίνει χερσόνησος. Είχε κτιστεί από την Μασσαλία και βρισκόταν μεταξύ της Ζάκανθας και της Δερτώσσας.

Μετά τους Έλληνες κατελήφθη φαίνεται από τους Καρχηδονίους και στην συνέχεια από τους Ρωμαίους, που άλλαξαν την ονομασία της σε Peninsula. Μετά περιήλθε στους Βησιγότθους και στην συνέχεια στους Μαυριτανούς, που την ονόμασαν Banáskula. Στην γλώσσα τους μεταφράζεται ως εξής: *αυτό που έχει αφθονία σε ύδωρ, είναι απόρθητο και κυκλώνεται από την γη*. Στην συνέχεια οι Ισπανοί την απελευθέρωσαν και καθιέρωσαν την τελική της ονομασία Peñíscola.

Από την ονομασία καταλαβαίνει κανείς την σπουδαιότητα του φρουρίου της πόλης ενάντια σε κάθε επιδρομέα. Επιπρόσθετα η συγχώνευση πολλών πολιτισμών στο φρούριο (ελληνικού, ρωμαϊκού, βησιγοτθικού, αραβικού και ισπανικού) σε συνδυασμό με τις φυσικές πηγές νερού το κατέστησαν αξιόλογο τουριστικό αξιοθέατο της Καταλωνίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικών της Ισπανίας: «Municipal Register of Spain of 2022» 16  Μαΐου 2022. σελ. 1,235.

Πηγές
-----

* Peñíscola Tourism-Route of historical -artistic interest.
* Κωνσταντίνος Μαντινάος *Οι Πελασγοί* εκδ. Ερωδιός.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Peniscola στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 131357356
* LCCN: n81050017
* GND: 4286574-8

 |

 |
Οι **Πέτρινες Ψυχές** είναι ελληνικό ροκ συγκρότημα που σχηματίστηκε το 1997 στην Αθήνα.

Ιστορία
-------

Ο Γιάννης Λαδής (μπάσο), Ο Σπύρος Καραγιάννης (κιθάρα) και ο Μάνος Αναγνωστάκης (φωνή και πλήκτρα) ήταν μέλη της Χορωδίας νέων του Δήμου Κηφισιάς το 1997. Μετά την επιστροφή τους από το παγκόσμιο διαγωνιστικό φεστιβάλ χορωδιών που έλαβε χώρα στο Σπιτάλ της Αυστρίας (10η θέση) τον Ιούλιο του ίδιου έτους, η κοινή αγάπη τους για τη μουσική τους οδήγησε στη δημιουργία του συγκροτήματος. Κάτι που ελάχιστοι γνωρίζουν, είναι πως η αρχική του μορφή δεν ανήκε στο ηλεκτρονικό σοφτ-ροκ είδος που τους γνωρίσαμε, αλλά στη χιπ-χοπ. 

Δεν άργησαν να καταλάβουν πως αυτό το είδος της μουσικής δεν τους ταίριαζε και τόσο.

Αφού αποφάσισαν πως οι ψυχές τους ήταν δοσμένες στη ροκ μουσική, τον Μάρτιο του 1998 έφεραν στο σύνολο τον Σταύρο Καρτάκη (κιθάρα) και τον Παναγιώτη Στουραΐτη (τύμπανα). Στην ομάδα πρόσθεσαν και τον Γιώργο Λεμπέση (πλήκτρα), τον Σεπτέμβρη της ίδιας χρονιάς που ήταν το 6ο και τελευταίο μέλος του συγκροτήματος.

Δεν άργησαν να γράψουν, να ηχογραφήσουν και να κυκλοφορήσουν σε περιορισμένο αριθμό αντιτύπων ένα single που περιείχε 4 τραγούδια με σκοπό την προώθησή του σε ραδιοφωνικούς σταθμούς της Αθήνας. Τον Ιανουάριο του 1999, έχοντας πάει το CD τους στον Atlantis FM, τους γίνεται πρόταση να αναλάβουν μια 2ωρη ραδιοφωνική εκπομπή. Ο Μάνος και ο Γιώργος δέχτηκαν αυτή την πρόταση και έτσι ξεκίνησαν την εκπομπή "Πέτρινες Ψυχές" όπου γνώρισε μεγάλη επιτυχία και έκανε το συγκρότημα γνωστό σε πολύ λίγο χρόνο.

Σε λιγότερο από 3 μήνες το συγκρότημα υπογράφει συμβόλαιο με την Alpha Records, και κυκλοφορούν το δίσκο *Έτσι Απλά* με 10 τραγούδια σε δικούς τους στίχους και μουσική, όπου ξεπέρασαν τις 7.000 πωλήσεις.

Τον Ιούλιο του 1999 πήραν μέρος στη rock συναυλία που διοργάνωσε ο Atlantis FM στην παραλία της Φρεαττύδας δίπλα σε συγκροτήματα όπως οι Panx Romana, Πράσσειν άλογα, Τσοπάνα Rave κ.α.

Δισκογραφία
-----------

| Έτος | Τίτλος | Κωδικός | Πληροφορίες |
| --- | --- | --- | --- |
| 1998 | *Πέτρινες Ψυχές* |  | Συλλεκτικό single με 4 τραγούδια που κυκλοφόρησαν οι ίδιοι σε 300 αντίτυπα. |
| 1999 | *Έτσι Απλά* | IFPI LH01 | 10 τραγούδια με μουσική και στίχους δικούς τους, όπου ήταν για 4 εβδομάδες στο τοπ 10 της IFPI με τις περισσότερες πωλήσεις. Φιλική συμμετοχή στο τραγούδι '*Να γυρίσεις'* η Ελένη Τζαβάρα. |
|  |  |  |  |

Παραπομπές
----------

1. ↑   *Πέτρινες Ψυχές - Πέτρινες Ψυχές*, ανακτήθηκε στις 2022-12-16
2. ↑  «Spittal an der Drau» (στα αγγλικά). *Wikipedia*. 2022-09-24. .
3. ↑   *Πέτρινες Ψυχές - Έτσι (Official Music Video)*, ανακτήθηκε στις 2022-12-16
4. ↑  «Πέτρινες Ψυχές – Rockap.gr». Ανακτήθηκε στις 16 Δεκεμβρίου 2022.
Η **περουβιανή αλεπού της ερήμου** (*Lycalopex sechurae*), που ονομάζεται επίσης **αλεπού της Σετσούρας**, είναι ένα μικρό νοτιοαμερικανικό είδος κυνίδη στενά συγγενικό με άλλες «ψευδείς» αλεπούδες ή λυκαλώπεκες. Βρίσκεται στην Έρημο Σετσούρα στο νοτιοδυτικό Ισημερινό και στο βορειοδυτικό Περού.

Περιγραφή
---------

Η περουβιανή αλεπού της ερήμου είναι μικρή για κυνίδης, ζυγίζοντας 2,6 έως 4,2 κιλά, με μήκος κεφαλής και σώματος 50 έως 78 εκατοστά και ουρά 27 έως 34 εκατοστά. Η γούνα της είναι γκρίζο αγκούτι στο μεγαλύτερο μέρος του σώματος, ξεθωριάζοντας σε άσπρο ή κρεμ χρώμα στην κοιλιά. Υπάρχουν κοκκινωπά καφέ σημάδια στην πίσω πλευρά των αφτιών, γύρω από τα μάτια, και στα πόδια. Το ρύγχος είναι σκούρο γκρι, και μια γκρίζα λωρίδα εκτείνεται δια μέσου του στήθους. Η ουρά της είναι μαύρη στην άκρη. Έχει μικρά δόντια, προσαρμοσμένα για να τρέφεται με έντομα και ξηρά φυτά, με αλεπουδίσιους κυνόδοντες.

Ο αριθμός χρωμοσωμάτων είναι 2n=74.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Wozencraft, W. C. (2005). «Order Carnivora». Στο: Wilson, D. E.· Reeder, D. M. *Mammal Species of the World* (3rd έκδοση). Johns Hopkins University Press. ISBN 978-0-8018-8221-0. OCLC 62265494.
2. ↑  Asa, C. & Cossios, E.D. *Canids: Foxes, Wolves, Jackals and Dogs. Status Survey and Conservation Action Plan* (PDF). International Union for Conservation of Nature and Natural Resources/Species Survival Commission Canid Specialist Group. σελίδες 69–72. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 1 Ιουλίου 2013.
3. ↑  Wayne, R. K.; Geffen, E.; Girman, D. J.; Koepfli, K. P.; Lau, L. M.; Marshall, C. R. (1997). «Molecular Systematics of the Canidae». *Systematic Biology* **46** (4): 622. doi:10.1093/sysbio/46.4.622. PMID 11975336. .
Πολυβολείo στην Αλβανία
Τα **πολυβολεία σκυροδέματος της Αλβανίας** είναι ένα πανταχού παρόν θέαμα στη χώρα, με μέσο όρο 5,7 πολυβολεία για κάθε τετραγωνικό χιλιόμετρο. Τα πολυβολεία (αλβανικά: bunkerët) χτίστηκαν κατά τη διάρκεια της κομμουνιστικής κυβέρνησης του Ενβέρ Χότζα από τη δεκαετία του 1960 έως τη δεκαετία του 1980· μέχρι το 1983 κατασκευάστηκαν συνολικά 173.371 πολυβολεία σκυροδέματος σε όλη τη χώρα.

Το πρόγραμμα «πολυβολειοποίησης» (bunkerizimi) του Χότζα είχε ως αποτέλεσμα την κατασκευή πολυβολείων σε κάθε γωνιά της τότε Λαϊκής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Αλβανίας, των οποίων η παρουσία κυμαίνεται από ορεινά περάσματα μέχρι δρόμους πόλεων. Ποτέ δεν χρησιμοποιήθηκαν για τον επιδιωκόμενο σκοπό τους κατά τα χρόνια που κυβερνούσε ο Χότζα. Το κόστος κατασκευής τους επέφερε εξάντληση των πόρων της Αλβανίας, απομακρύνοντάς τους από πιο επείγουσες ανάγκες, όπως την αντιμετώπιση της στεγαστικής έλλειψης της χώρας και των κακοφτιαγμένων δρόμων.

Τα πολυβολεία εγκαταλείφθηκαν μετά την κατάρρευση του κομμουνισμού το 1990. Τα περισσότερα είναι πλέον ερειπωμένα, αν και μερικά έχουν επαναχρησιμοποιηθεί για διάφορους σκοπούς, όπως ως κατοικίες, καφετέριες, αποθήκες και καταφύγια για ζώα ή για άστεγους. Λίγα μόνο και για λίγο χρησιμοποιήθηκαν στον εμφύλιο πόλεμο της δεκαετίας του 1990.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Hapet dosja, ja harta e bunkerëve dhe tuneleve sekretë». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Σεπτεμβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 19 Ιουλίου 2019.
2. ↑  «Bunkers of Albania». *Atlas Obscura*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Μαρτίου 2017. Ανακτήθηκε στις 19 Ιουλίου 2019.
3. ↑  Wheeler, Tony (2007). *Tony Wheeler's Bad Lands*Απαιτείται δωρεάν εγγραφή. Lonely Planet. σελίδες 48–49. ISBN 978-1-74179-186-0.
Ο **Παναγιώτης Δημούδης** ήταν Έλληνας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν στην ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης, κατακτώντας το πρωτάθλημα Ελλάδος του 1930 και τρία πρωταθλήματα Θεσσαλονίκης από το 1928 ως το 1930.

Καριέρα
-------

Ο Δημούδης κατέκτησε με τον Άρη το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης την σεζόν 1927-28 με οκτώ νίκες σε ισάριθμους αγώνες. Στην συνέχεια, κέρδισε τον Εθνικό άνευ αγώνα και κατέλαβε την τρίτη θέση στην τελική φάση στο πανελλήνιο πρωτάθλημα, αφού είχε πιο πριν ηττηθεί στην ημιτελική φάση από τον Ηρακλή με 30-23, στις 22 Απριλίου 1928.

Το 1928-29, ο Άρης κατέκτησε εκ νέου αήττητος το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης, αλλά ηττήθηκε από τον Πανελλήνιο με 29-27 κατέκτησε την δεύτερη θέση του πανελλήνιου πρωταθλήματος.

Το 1929-30, ο Άρης κατέκτησε για τρίτη συνεχή χρονιά αήττητος το τοπικό πρωτάθλημα, φθάνοντας τους πέντε τοπικούς τίτλους, πετυχαίνοντας μάλιστα την μεγαλύτερη νίκη του στην προπολεμική εποχή, όταν κέρδισε τον Ηρακλή με 93-7. Οι "κίτρινοι" αγωνίστηκαν και πάλι στην τελική φάση του πανελλήνιου πρωταθλήματος, όπου κατέκτησαν τον πρώτο τους τίτλο, κερδίζοντας την ΧΑΝΘ με 32-22.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εφημερίδα Μακεδονία, 12/3/1928, Σελίδα: 3
2. ↑  Εφημερίδα Μακεδονία, 22/4/1928, Σελίδα: 2
3. ↑  Εφημερίδα Μακεδονία, 11/3/1929, Σελίδα: 3
4. ↑  Εφημερίδα Μακεδονία, 8/5/1929, Σελίδα: 5
5. ↑  Εφημερίδα Μακεδονία, 31/3/1930, Σελίδα: 3
6. ↑  Εφημερίδα Μακεδονία, 11/2/1930, Σελίδα: 3
7. ↑  Εφημερίδα Μακεδονία, 23/4/1930, Σελίδα: 3

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Καλαθοσφαίριση | Πύλη Καλαθοσφαίριση |

* *"Η ιστορία του Άρη • Τόμος 2: Μπάσκετ (1922-2000)"*, Κωνσταντίνος Ίντος, έκδοση *συνδέσμου οπαδών «SUPER-3»* (εκτύπ. TYPOFFSET), Θεσσαλονίκη 2004
* 1930: Το 1ο πρωτάθλημα του ΑΡΗ στο μπάσκετ | aris.re[*νεκρός σύνδεσμος*]

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Άρης — Πρωταθλητής Ελλάδος μπάσκετ 1929-30 |
| --- |
|  |
| 
Μανώλης Αχιλλέως  · Δανιήλ Δανελιάν  · Παναγιώτης Δημούδης  · Παναγιώτης Ιασωνίδης  · Πάτρικ Μπενλιάν  · Φώτης Ζωγράφος  · Καρατζάς  · Παπαφωτίου |

 |
Η **Περνέλη Φλαμέλ** (**Perenelle Flamel** ή **Περνέλ** ή **Περονέλη**) (1320 ή 1340 - 1397) ήταν Γαλλίδα αλχημίστρια που έζησε στο Παρίσι. Έκανε πολλές αγαθοεργίες και ευεργέτησε διάφορες εκκλησίες, μοναστήρια και φτωχοκομεία ενώ ανήγειρε και πολλά εκκλησιαστικά αγάλματα. Έγινε γνωστή ως αλχημίστρια λόγω της φήμης ότι ανακάλυψε την φιλοσοφική λίθο και το ελιξήριο της αθανασίας.

Η Περνέλη Λετά (Lethas), όπως ήταν το όνομά της μέχρι εκείνη την στιγμή, έμεινε χήρα δύο φορές και απέκτησε σημαντική περιουσία από όσα κληρονόμησε από τους συζύγους της. Το 1355 παντρεύτηκε για τρίτη φορά, τον γραφέα Νικολά Φλαμέλ.

Η ενασχόληση του ζευγαριού με την αλχημία ξεκίνησε όταν το 1357 ο Νικολά βρήκε τυχαία και αγόρασε για δύο φιορίνια ένα περίεργο βιβλίο που ηταν γραμμένο σε μία άγνωστη για το ζευγάρι γλώσσα και υποτίθεται ότι περιείχε το μυστικό της "Μεταστοιχείωσης" και της δημιουργίας της Φιλοσοφικής Λίθου. Τα επόμενα 21 χρόνια οι Φλαμέλ εργάστηκαν για να μεταφράσουν το βιβλίο και να ακολουθήσουν τις οδηγίες του, αλλά κανένα από τα πειράματά τους δεν είχε αποτέλεσμα. Έτσι ο Νικολά πήγε στην Ισπανία όπου συμβουλεύτηκε έναν Εβραίο γιατρό που γνώριζε σχετικά με την αλχημεία. Όταν ο Νικολά επέστρεψε στη Γαλλία, το ζευγάρι εργάστηκε πυρετωδώς για τα επόμενα τρία χρόνια και τελικά στις 17 Ιανουαρίου 1382, σύμφωνα με την μαρτυρία του Νικολά, κατάφεραν να μεταστοιχειώσουν μισό κιλό υδράργυρο σε "καθαρό ασήμι" ενώ στις 25 Απριλίου κατάφεραν από την "κόκκινη λίθο" να δημιουργήσουν "σχεδόν άλλο τόσο χρυσάφι".

Η Φλαμέλ πέθανε στις 11 Σεπτεμβρίου 1397 αφήνωντας στον σύζυγό της 5.300 γαλλικές λίρες.

Λέγεται ότι τόσο εκείνη όσο και ο σύζυγός της στην πραγματικότητα δεν πέθαναν ποτέ γιατί είχαν ανακαλύψει την φιλοσοφική λίθο.

Πηγές
-----

* Apotheker, Jan. Sarkadi, Livia, Simon (2011). *European Women in Chemistry.* Wiley-VCH Verlag. ISBN 978-3-527-32956-4
* Sue, Vilhauer, Rosser (2008). *Women, Science and Myth: Gender beliefs from antiquity to the present*. ABC-CLIO. ISBN 1598840959

Παραπομπές
----------

1. ↑  Apotheker, Jan· Simon. Sarkadi, Livia. *European women in chemistry*. Weinheim, Germany. ISBN 9783527329564. 682892476.
2. ↑  Vilhauer, Rosser, Sue (2008). *Women, science, and myth : gender beliefs from antiquity to the present*. Santa Barbara, Calif.: ABC-CLIO. ISBN 1598840959. 269387282.
3. ↑  Margaret. Alic, (1986). *Hypatia's heritage : a history of women in science from antiquity through the nineteenth century*Απαιτείται δωρεάν εγγραφή. Boston: Beacon Press. ISBN 0807067318. 13947403.
Η **σάλτσα πολονέζ** (γαλλικά: *Sauce à la polonaise*), επίσης γνωστή ως **γαρνιτούρα πολωνικού στιλ**, είναι απλή χορτοφαγική σάλτσα με τη μορφή γαρνιτούρας, η οποία προέρχεται από την Πολωνία και έγινε δημοφιλής στη Γαλλία τον 18ο αιώνα. Η σάλτσα αποτελείται από λιωμένο βούτυρο, ψιλοκομμένα βραστά αυγά, ψίχουλα ψωμιού, αλάτι, χυμό λεμονιού και βότανα, όπως θυμάρι, βασιλικό και μαϊντανό. Περιχύνεται πάνω από μαγειρεμένα ή στον ατμό λαχανικά, κυρίως κουνουπίδια, σπαράγγια, φασόλια και μπρόκολο. Η σάλτσα δεν πρέπει να συγχέεται με τη σάλτσα βελουτέ πολονέζ ή τη Μπολονέζ.

Η σάλτσα εισήχθη πιθανώς στους Γάλλους από τη γεννημένη στην Πολωνία βασίλισσα Μαρία Λεστσίνσκα, σύζυγο του Λουδοβίκου ΙΕ΄ της Γαλλίας. Μαζί με το χορό Πολονέζ, το πολωνικό κρεβάτι (*lit à la polonaise*) και τη ρόμπα Πολονέζ (φόρεμα) που κυριάρχησαν στις Βερσαλλίες, η σάλτσα είναι μια από τις πολιτιστικές κληρονομιές της Πολωνίας στη Γαλλία και παγκοσμίως.

Κάθε μέθοδος προετοιμασίας είναι μοναδική και εξαρτάται από τον σεφ ή τον μάγειρα. Η ποσότητα των συστατικών εξαρτάται επίσης από τον καταναλωτή. Οι παραλλαγές μπορεί να περιλαμβάνουν την προσθήκη χρένου, ξινής κρέμας, γιαουρτιού ή κεφίρ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Cauliflower Polonaise from The New Basics Cookbook by Sheila Lukins and Julee Rosso». *app.ckbk.com*.
2. ↑  «Broccoli Polonaise». *Allrecipes*.
3. ↑  «Polonaise Sauce - Recipe | Cooks.com». *www.cooks.com*.
4. ↑  «Broccoli Polonaise | Challenge Dairy». *challengedairy.com*.
5. ↑  Command, United States Naval Supply Systems (18 Μαρτίου 1979). «Foodservice Operations». Naval Supply Systems Command.
6. ↑  «The Wrightsman Collection. Vols. 1 and 2, Furniture, Gilt Bronze and Mounted Porcelain, Carpets». Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης.
7. ↑  Ντουράντ, Γουίλ· Ντουράντ, Άριελ (7 Ιουνίου 2011). *The Age of Voltaire: The Story of Civilization*. Simon and Schuster. ISBN 9781451647662.
8. ↑  «Recipes». *www.polamjournal.com*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Ιανουαρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 23 Ιανουαρίου 2021.
9. ↑  Καπούρ, Άναντ (18 Μαρτίου 2013). *Taste: 7 Michelin Star and Celebrity Chefs*. Om Books International. ISBN 9789383202058.
Ο **Ρόλαντ Γουόρι** (**Roland Warri**, γεννημένος στις 30 Νοεμβρίου 1969) είναι παλαίμαχος Νιγηριανός ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίσθηκε στην Ελλάδα, τη δεκαετία του 1990.

Σταδιοδρομία
------------

Διαθέτοντας τον κλασσικό σωματότυπο των υψηλόσωμων (1.88 μ.) Νιγηριανών αθλητών, ξεκίνησε σαν κεντρικός επιθετικός με την ομάδα της Παναχαϊκής στην Α' Εθνική, από την οποία μετεγγράφηκε στο Αιγάλεω, το Δεκέμβριο του 1992. 

Στην Αθηναϊκή ομάδα αγωνίσθηκε έως και το καλοκαίρι του 1995 (76 αγώνες-13 γκολ), όταν μετά τον υποβιβασμό της στη Δ' Εθνική, αναζήτησε την τύχη του στο γειτονικό Ατρόμητο Αθηνών και αργότερα στην Αναγέννηση Καρδίτσας. 

Ωστόσο, ένας σοβαρός τραυματισμός του στο γόνατο, τον ανάγκασε να σταματήσει πρόωρα το ποδόσφαιρο.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* "50 Χρόνια Αιγάλεω" (Νίκος Δημ. Νικολαΐδης, 1998)
Το **πολυβόλο** είναι ένα πλήρως αυτόματο προσαρμόσιμο ή φορητό πυροβόλο όπλο. Συνήθως σχεδιάζεται για να βάλλει βολίδες που τροφοδοτούνται στη θαλάμη από ζώνη (ταινία) φυσιγγίων ή από γεμιστήρα μεγάλης χωρητικότητας. Ο ρυθμός βολής είναι αρκετές εκατοντάδες βολίδες το λεπτό.

Αρχές λειτουργίας
-----------------

Η εξέλιξη του πολυβόλου χωρίζεται σε δύο μεγάλες περιόδους. Στην περίοδο του χειροκίνητου πολυβόλου και στην περίοδο του αυτόματου πολυβόλου. Η περίοδος των χειροκίνητων όπλων που ήταν σε θέση να βάλλουν πολλαπλά βλήματα εκτείνεται δεκάδες χρόνια στο παρελθόν. Η εξέλιξη όμως χειροκίνητων και αυτόματων πολυβόλων πραγματοποιήθηκε σχεδόν εξ ολοκλήρου στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα. Τα χειροκίνητα πολυβόλα χρειάζονταν την περιστροφή κάποιου στροφάλου για το γέμισμα και την εκπυρσοκρότηση του φυσιγγίου (σε αντίθεση με τα αυτόματα πολυβόλα που χρειάζεται μόνο η πίεση στη σκανδάλη).

Η πρώτη χρήση χειροκίνητων πολυβόλων έγινε στον Αμερικανικό Εμφύλιο πόλεμο. Το πιο διαδεδομένο πολυβόλο εκείνη την περίοδο και μέχρι το τέλος του 19ου αιώνα ήταν το πολυβόλο Γκάτλινγκ. Το πρώτο αυτόματο πολυβόλο ήταν το Μαξίμ που χρησιμοποιούσε συνδεδεμένες σε ζώνη σφαίρες και εκμεταλλευόταν την ανάκρουση του όπλου για την τροφοδοσία του. Η ιδέα να χρησιμοποιηθεί η ενέργεια της ανάκρουσης του όπλου οδήγησε στην εξέλιξη σχεδόν όλων των αυτόματων και ημιαυτόματων πυροβόλων όπλων τον 20ο αιώνα.

Πολυβόλο Μ60 τοποθετημένο σε σκάφος περιπολίας
Οι δύο κύριοι τρόποι λειτουργίας του αυτόματου πολυβόλου εκμεταλλεύονται την πίεση των αερίων από τη εκπυρσοκρότηση του φυσιγγίου ή την ανάκρουση του όπλου. Χρησιμοποιώντας μία από τις δύο μεθόδους λειτουργίας επιτυγχάνεται η κυκλική διαδικασία γεμίσματος και εκπυρσοκρότησης του φυσιγγίου. Το πρώτο αυτόματο πολυβόλο αερίων ήταν το Colt-Browning M1895. 

Υπάρχει και μία μικρότερη κατηγορία αυτόματων πολυβόλων στα οποία προσφέρεται ενέργεια για την κυκλική διεργασία από έναν εξωτερικό κινητήρα. Τέτοια πολυβόλα χρησιμοποιούνται συνήθως σε ελικόπτερα ή αεροπλάνα και προσφέρουν μεγαλύτερη αξιοπιστία και ρυθμό βολής.

Οι βολές των πολυβόλων μπορεί να είναι είτε «βολή κατά βολή» (μία μία βολίδα), είτε «βολή ριπαία» ή «βολή κατά ριπάς» (πολλές συνεχόμενες βολίδες με διακοπές).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **πολυβόλο**  |

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Πολυβόλο** |


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85079323
* GND: 4169007-2
* BNF: cb11973245j (data)
* NDL: 01176754
* NKC: ph122005
* BNE: XX525007

 |

 |
Ρότορσιπ
**Πλοίο Μάγκνους** ή **Πλοίο ρότορ** ή και **Πλοίο Φλέττνερ** ονομάζεται ειδικός (πειραματικός ακόμη) τύπος πλοίου που φέρει περιστρεφόμενους κυλινδρικούς ιστούς, (κατάρτια), και η κίνησή του (πρόωσή του), βασίζεται στο γνωστό φαινόμενο Μάγκνους. Στην ελληνική ο ναυπηγικός αυτός τύπος δεν έχει λάβει ακόμη επίσημη ονομασία, ακολουθώντας τον διεθνή πλέον όρο "ρότορσιπ" (rotorship), που προς αποφυγή λανθασμένης αντίληψης κατά μετάφραση, ακολουθείται ως όρος "**πλοίο περιστρεφομένων ιστίων**".

Πρώτος ναυπηγός που μελετώντας το εν λόγω φαινόμενο ναυπήγησε πλοίο εφαρμογής του φαινομένου ήταν ο Γερμανός ναυπηγός Φλέττνερ το 1923, που αντικατέστησε τα ιστία ιστιοφόρου πλοίου, και στη θέση τους τοποθέτησε κατακόρυφα μεγάλους κυλινδρωτούς ιστούς που περιστρεφόμενοι με μικρή ιπποδύναμη σε σύγκριση με μια μηχανή προσδίδουν έτσι (περιορισμένη) κίνηση στο σκάφος.

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Πλοίο Μάγκνους** |
Η **Πλαγκτολογία** είναι ιδιαίτερος κλάδος της Βιολογίας, και ειδικότερα της Υδροβιολογίας, της οποίας κύριο αντικείμενο έρευνας και μελέτης είναι η θαλάσσια και γενικά η υδρόβια πλαγκτονική βιοκοινωνία. Η ταξινόμηση αυτής κατά μέγεθος, είδος, και χώρο ανάπτυξης και γενικά εξέτασης αυτής ως ιδιαίτερο υδατικό οικοσύστημα.

Στην ανάπτυξη της πλαγκτολογίας συμβάλλουν κυρίως θαλάσσια ερευνητικά κέντρα καθώς και μεγάλο δίκτυο ωκεανογραφικών σταθμών όπως και ένα σύνολο ερευνητικών σκαφών, ωκεανογραφικών, που καταγράφουν διάφορες παρατηρήσεις, από τις οποίες εξαρτάται το οικοσύστημα του πλαγκτού, και τις οποίες υποβάλλουν στα παραπάνω κέντρα.

Οι εξειδικευμένοι βιολόγοι επιστήμονες του κλάδου αυτού ονομάζονται πλαγκτολόγοι. Στην Ελλάδα σπουδαίες πλαγκτολογικές έρευνες διενεργούν κυρίως το Ελληνικό Κέντρο Θαλασσίων Ερευνών καθώς και η Υδρογραφική Υπηρεσία του Πολεμικού ναυτικού.
Η **σιαγόνα** ή το **σαγόνι** είναι η περιοχή του κρανίου κάτω από το κάτω χείλος και περιλαμβάνει την προεξοχή της κάτω γνάθου.

Εξέλιξη
-------

Η θεωρία της εξέλιξης αποτελείται από δύο βασικά σημεία: «Όλη η ζωή στη Γη συνδέεται και όλα συνδέεται μεταξύ τους». Παρόμοια με κάθε είδος και τα εξελισσόμενα χαρακτηριστικά του, τα ανθρωποειδή εξελίχθηκαν με τέτοιο τρόπο, όπου η φυσική επιλογή ευνόησε τα χαρακτηριστικά τους να έχουν σιαγόνα.

Η διαφορά από το κρανίο του σύγχρονου ανθρώπινου όντος και το ανθρώπινο κρανίο της Νεάντερταλ-εποχής είναι εμφανής καθώς ο σύγχρονος άνθρωπος έχει ένα σημείο στο πηγούνι ενώ ο άνθρωπος της εποχής του Νεάντερταλ δεν το κάνει. Οι λόγοι για αυτήν την προσαρμογή παραμένουν ασαφείς, ωστόσο υπάρχουν λίγες εξηγήσεις που συζητούνται μεταξύ των μελετητών που ενδιαφέρονται για αυτό το θέμα.

Μία από τις πιο δημοφιλείς θεωρίες που εξηγούν την εξέλιξη της σιαγόνας που παρατηρείται στους ανθρώπους είναι ότι βοηθά στη στήριξη της γνάθου από ορισμένες καταπονήσεις. Ο Ionut Ichim, φοιτητής στο Πανεπιστήμιο του Otago, δημοσίευσε σε ένα περιοδικό στις ιατρικές υποθέσεις το 2007 ισχυριζόμενος ότι η εξέλιξη της σιαγόνας έγινε ως απάντηση στη μοναδική μορφή της ομιλίας των ανθρώπων.
Νέα έρευνα που έγινε από τον Νέιθαν Όλτον, μελετητής στο Πανεπιστημίου της Αϊόβα, δείχνει ότι η εξέλιξη αυτού του μοναδικού χαρακτηριστικού σχηματίστηκε όχι από μηχανικές δυνάμεις όπως το μάσημα, αλλά ίσως από εξελικτικές προσαρμογές που περιλαμβάνουν το μέγεθος και το σχήμα του προσώπου. Ο Όλτον ισχυρίζεται ότι αυτή η εξελικτική προσαρμογή συνέβη καθώς το πρόσωπό μας έγινε μικρότερο σε σύγκριση με τους ανθρώπους της εποχής του Νεάντερταλ, το σύγχρονο ανθρώπινο κεφάλι είναι περίπου 15% μικρότερο. Ως εκ τούτου, μέσα από την αλλαγή μεγέθους στο πηγούνι έγινε ένας παράγοντας που εξισορρόπησε το σχήμα του προσώπου.
Συντεταγμένες: 45°38′45″N 13°45′47″E﻿ / ﻿45.64583°N 13.76306°E﻿ / 45.64583; 13.76306

Το **Παλάτσο ντελ Τερτζεστέο** (ιταλικά: *Palazzo del Tergesteo*) είναι από τα σημαντικότερα νεοκλασσικά οικοδομήματα της Τεργέστης. Κατασκευάστηκε το 1842 και υπήρξε έδρα του Χρηματιστηρίου της Τεργέστης. Βρίσκεται κοντά στην κεντρική πλατεία της πόλης, την Πιάτσα Ουνιτά ντ' Ιτάλια.

Ιστορία
-------

Η στοά του Τερτζεστέο.
Το 1838, το οικόπεδο στο οποίο βρίσκεται σήμερα το κτίριο πουλήθηκε από τον Τζουζέπε Μπραμμπίλα στην ιδιωτική εταιρεία «*s.p.a. Tergesteo*», με σκοπό την ανέγερση ενός νέου μεγαλοπρεπούς κτιρίου στο κέντρο της Τεργέστης. 

Το Τερτζεστέο προοριζόταν να λειτουργήσει ως κέντρο εμπορικών δραστηριοτήτων αλλά και ως σημείο συνάντησης των κατοίκων. Με βάση αυτό το σκεπτικό, η κατασκευή του έγινε δίπλα στο θέατρο «Βέρντι» και το παλαιό Χρηματιστήριο. Το έργο ανέλαβε ο αρχιτέκτονας Francesco Bruyn και οι εργασίες, που άρχισαν το 1840, ολοκληρώθηκαν το 1842. Το 1844 μεταφέρθηκε στο κτίριο η έδρα του Χρηματιστηρίου της Τεργέστης. Στο εσωτερικό του Τερτζεστέο υπάρχει μια στοά, η οποία από το 1842 έως το 1883 υπήρξε έδρα της αυστριακής ναυτιλιακής εταιρείας *Lloyd*. Η στοά σήμερα φιλοξενεί ένα από τα πιο ιστορικά καφέ της πόλης, το *Caffè Tergesteo*, το οποίο πρωτοάρχισε να λειτουργεί το 1863 και αρχικά βρισκόταν κοντά στο θέατρο Βέρντι. 

Η κύρια είσοδος βρίσκεται στην πλατεία Χρηματιστηρίου ενώ η πρόσβαση είναι εφικτή και από την πλατεία Βέρντι. Γλυπτά αλληγορικής σημασίας κοσμούν τις δύο εισόδους του κτιρίου. Το Τερτζεστέο ανακαινίστηκε πρόσφατα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Caffè di Trieste
2. ↑  PALAZZO del TERGESTEO, Rete civica, Τrieste.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Ιταλία
 |

 |
Συντεταγμένες: 55°38′43″N 12°24′36″E﻿ / ﻿55.64528°N 12.41000°E﻿ / 55.64528; 12.41000

Το **Πρενπυβέστα** (Δανικά: [pʁɶnpyˈvestɐ]) είναι μια πόλη της Δανίας, έδρα και κύριος οικισμός του δήμου Μπρόντμπυ, στην περιοχή Hovedstaden. Στην περιοχή, στεγάζεται και η γνωστή ποδοσφαιρική ομάδα, Μπρόνμπυ ΙΦ.

Ιστορία
-------

Η πόλη είναι ο αρχικός πυρήνας της ευρύτερης περιοχής της Πρένπιου και γι' αυτόν τον λόγο, πολλοί αποκαλούν το Πρενπιουβέστα με αυτόν τον τρόπο.

Γεωγραφία
---------

Η πόλη βρίσκεται κοντά στην ακτή, σε ένα νοτιοδυτικό προάστιο της Κοπεγχάγης και αποτελεί μέρος της αστικής της περιοχής.

Αξιοσημείωτοι άνθρωποι
----------------------

* Per Bjerregaard (γεννημένος το 1946 στο Randers) ένας Δανός μορφωμένος γιατρός, πρώην ποδοσφαιριστής και πρόεδρος της Μπρόντμπυ ΙΦ.
* Henrik Carlsen (γεν. 1959) Δανός συνθέτης, παραγωγός δίσκων και τραγουδιστής, που μεγάλωσε στο Μπρόντμπυβεστερ.

Δείτε επίσης
------------

* Μπρόντμπυ ΙΦ
* Brøndby Strand
* Στάδιο Μπρόντμπυ

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Brøndbyvester στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 242605812

 |

 |
Η **Σι ελάσσονα** είναι ελάσσονα κλίμακα που αρχίζει από σι και αποτελείται από τις νότες σι, ντο δίεση, ρε, μι, φα δίεση, σολ και λα. Έχει οπλισμό δύο διέσεις. Η σχετική της είναι η Ρε μείζονα και η ομώνυμή της η Σι μείζονα.

Η Σι φυσική ελάσσονα είναι:

 {
\override Score.TimeSignature #'stencil = ##f
\relative c' {
 \clef treble \key b \minor \time 7/4 b4^\markup "B natural minor scale" cis d e fis g a b a g fis e d cis b2
 \clef bass \key b \minor
} }
Audio playback is not supported in your browser. You can download the audio file.
Για τις αλλαγές που απαιτούνται για να γίνει η κλίμακα μελωδική ή αρμονική, χρησιμοποιούνται οι κατάλληλες αλλοιώσεις. Η Σι ελάσσονα αρμονική και μελωδική είναι:

 {
\override Score.TimeSignature #'stencil = ##f
\relative c' {
 \clef treble \key b \minor \time 7/4 b4^\markup "B harmonic minor scale" cis d e fis g ais b ais g fis e d cis b2
} }
Audio playback is not supported in your browser. You can download the audio file.
 {
\override Score.TimeSignature #'stencil = ##f
\relative c' {
 \clef treble \key b \minor \time 7/4
 b4^\markup "B melodic minor scale (ascending and descending)" cis d e fis gis ais b a! g! fis e d cis b2
} }
Audio playback is not supported in your browser. You can download the audio file.
Ο Κρίστιαν Φρίντριχ Ντάνιελ Σούμπαρτ (1739–1791) θεωρούσε τη Σι ελάσσονα ως κλίμακα που εκφράζει μια ήσυχη αποδοχή της μοίρας και πολύ ευγενικό παράπονο, κάτι για το οποίο έχει σχολιαστεί ότι συμβαδίζει με τη χρήση της από τον Μπαχ στα *Κατά Ιωάννην Πάθη*.  Μέχρι το τέλος της Μπαρόκ εποχής, ωστόσο, ο συνθέτης και θεωρητικός Φραντσέσκο Γκαλεάτσι (1758–1819)  γνωμοδότησε ότι η Σι ελάσσονα δεν ήταν κατάλληλη για μουσική με καλό γούστο. Ο Μπετόβεν χαρακτήρισε τη Σι ελάσσονα στα τετράδιά του ως "μαύρη κλίμακα".

Δείτε επίσης
------------

* Κλίμακα (τονικότητα)
* Μείζονα και ελάσσονα κλίμακα
* Συγχορδία
* Ονόματα και σύμβολα συγχορδιών (λαϊκή μουσική)

Παραπομπές
----------

**Σημειώσεις**

1. 1 2  Tusa 1993.
2. ↑  Galeazzi 1817, σελ. [].

**Πηγές**

* Galeazzi, Francesco (1817). *Elementi teorico-pratici di musica con un saggio sopra l'arte di suonare il violino analizzata, ed a dimostrabili principi ridotta*. Ascoli.  Δείτε επίσης Φραντσέσκο Γκαλεάτσι, *Τα Θεωρητικά-Πρακτικά Στοιχεία της Μουσικής,* Μέρη Γ΄ και Δ΄· αγγλική μετάφραση, με εισαγωγή και σχόλια από την Ντεμπόρα Μπάρτον και τον Γκρέγκορι Γ. Χάργουντ (Σαμπέιν, Ιλινόι: Πανεπιστήμιο του Ιλινόι, 2012); (ISBN 978-0-252-03708-5).
* Tusa, Michael C. (1993). «Beethoven's 'C-Minor Mood': Some Thoughts on the Structural Implications of Key Choice». Στο: Christoph Reynolds. *Beethoven Forum*. **2**. Lincoln: University of Nebraska Press. ISBN 978-0803239098.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  στο Wikimedia Commons
Ο **Παναγιώτης Γιωτόπουλος** (1878–1965) ήταν Έλληνας νομικός και καθηγητής πανεπιστημίου.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1878 στην Κέρκυρα, και σπούδασε νομική στα πανεπιστήμια της Πίζας, της Ρώμης και του Παρισιού. Επέστρεψε στην Ελλάδα και το 1906 διορίστηκε υφηγητής ποινικής δικονομίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Αργότερα, το 1928, ορίστηκε έκτακτος καθηγητής στην ίδια έδρα. Κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του εκπόνησε πληθώρα ποινικών και νομοθετικών μελετών. Ακόμη δημοσίευσε αρκετά άρθρα για διάφορους επιστημονικούς τομείς.

Την περίοδο από το 1909 έως το 1910 υπήρξε εκδότης στην Κέρκυρα, εκδίδοντας την εφημερίδα *Ελεύθερος Λόγος*, μέσω της οποίας υποστήριζε τις θέσεις του Στρατιωτικού Συνδέσμου. Ακόμη, ως πρόεδρος του Ηπειρωτικού Συλλόγου Κέρκυρας την περίοδο 1912-14 υποστήριξε τον αγώνα για την απελευθέρωση της Ηπείρου, οργανώνοντας την περίθαλψη Ηπειρωτών προσφύγων οι οποίοι κατέφυγαν στην Κέρκυρα, αλλά και την αποστολή εθελοντών και οπλισμού στους αγωνιστές. Από το 1923 έως το 1925 υπήρξε πληρεξούσιος των Ιωαννίνων στην Δ΄ Συντακτική Συνέλευση. Από το 1937 και μέχρι τον θάνατό του διετέλεσε πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Μεταψυχικών Σπουδών, γράφοντας επίσης μελέτες για φιλοσοφικά ζητήματα. Πέθανε το 1965 στην Αθήνα.

Κόρη του ήταν η πρόεδρος του Ιδρύματος Μαραγκοπούλου για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου Αλίκη Γιωτοπούλου – Μαραγκοπούλου.

Εργογραφία
----------

Μεταξύ των σημαντικότερων έργων του περιλαμβάνονται τα εξής:

* *Περί της αξιοποίνου απάτης*
* *Η εξέλιξις του ποινικού δικαίου εν Ιταλία*
* *Η επιστημονική ανακαίνισις του ποινικού δικαίου και η ελληνική φιλοσοφία*
* *Περί τελέσεως και απόπειρας αξιοποίνων πράξεων*
* *Αι σύγχρονοι κατευθύνσεις της ποινικής επιστήμης*
* *Η μεταψυχική ως επιστήμη και φιλοσοφία*

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  «Γιωτόπουλος, Παναγιώτης». *www.ygeiaonline.gr*. Εγκυκλοπαίδεια Δομή. Ανακτήθηκε στις 21 Ιουλίου 2018.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Παναγιώτης Γιωτόπουλος στον *Πανδέκτη*, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 9539628
* **ΕΒΕ**: 45115
* LCCN: no2003087228
* ISNI: 0000 0000 4539 2141

 |

 |
Συντεταγμένες: 41°53′53″N 12°28′42″E﻿ / ﻿41.89806°N 12.47833°E﻿ / 41.89806; 12.47833

H **Σάντα Μαρία επάνω από την Αθηνά**, ιταλ. Santa Maria sopra Minerva, είναι μία εκκλησία του Ρωμαιο-Καθολικού Τάγματος των Ιεροκηρύκων (λατιν. Ordo Predicatorum, O.P.), γνωστών ως Δομινικανών στη Ρώμη. Το όνομά της οφείλεται στο ότι η πρώτη Χριστιανική εκκλησία που φτιάχτηκε εδώ, κτίστηκε ακριβώς επάνω στα ερείπια (ή θεμέλια) ενός ναού, αφιερωμένου στην Ίσιδα. Αυτή είχε εκληφθεί λανθασμένα ως η Ρωμαϊκή θεά Μινέρβα (Αθηνά), μάλλον επειδή ερμηνεύθηκε ως το Αιγυπτιακό ανάλογο της θεάς.

Η τοποθεσία της εκκλησίας βρίσκεται στην Πιάτσα ντελλα Μινέρβα, ένα οικοδομικό τετράγωνο ανατολικά του Πανθέου, στο διαμέρισμα της Κουκουνάρας (rione della Pigna), εντός της αρχαίας περιοχής γνωστής ως Πεδίο του Άρεως (Campus Martius). Η τωρινή εκκλησία και η θέση των γειτονικών οικοδομών φαίνονται στον χάρτη του Τζιαμπαττίστα Νόλλι του 1748.

Ενώ οι άλλες μεσαιωνικές εκκλησίες της Ρώμης αναπλάστηκαν στην εποχή του Μπαρόκ, η Γοτθική Σάντα Μαρία σόπρα Μινέρβα είναι το μόνο παράδειγμα εκκλησίας κτισμένης στη Ρώμη, που διατήρησε την αρχική της αρχιτεκτονική. Πίσω από μία συγκρατημένη πρόσοψη σε ρυθμό Αναγέννησης, το Γοτθικό εσωτερικό χαρακτηρίζεται από οξυκόρυφα σταυροθόλια ζωγραφισμένα μπλε με επίχρυσα άστρα και ραβδώσεις βαμμένες διακεκομμένα με λαμπερό κόκκινο, στην 19ου αι. νεογοτθική ανακαίνιση.

Η εκκλησία και η εφαπτόμενη μονή λειτούργησαν κατά περιόδους της ιστορίας τους ως επιτελείο του Δομινικανού Τάγματος. Σήμερα αυτό έχει επανεγκατασταθεί στην αρχική του θέση, στη μονή της Σάντα Σαμπίνα. Στον ναό της Σάντα Μαρία σόπρα Μινέρβα αντιστοιχεί καρδινάλιος-ιερέας, έτσι ο ναός είναι επίτιμος (titular). Εδώ υπάρχει ο *Χριστός φέρων τον Σταυρόν* του Μιχαήλ-Αγγέλου και οι νωπογραφίες *Ευαγγελισμός* και *Ανάληψη* της Παναγίας του Φιλιππίνο Λίππι. Επίσης οι τάφοι της Αγ. Αικατερίνης της Σιέννας και του Φρα Αντζέλικο. Στη μπροστά πλατεία υπάρχει ένας οβελίσκος του ναού της Ίσιδας, στηριγμένος επάνω σε έναν γλυπτό ελέφαντα, το *Πουλτσίνο*. Τη σύνθεση σχεδίασε ο Μπερνίνι, όπως και την προτομή τού τάφου τού Βιτζέβανο, μέσα στον ναό.

Πηγές
-----

* Silvia Koci Montanari, Le Chiese papali a Roma: sulle tracce dei sepolcri dei Papi (Vatican City: Libreria Editrice Vaticana, 2000), pp. 243 ff.
* Giancarlo Palmerio and Gabriella Villetti, Storia edilizia di S. Maria sopra Minerva in Roma, 1275-1870 (Roma: Viella, 1989).
* Gianfranco Spagnesi, Antonio da Sangallo il giovane: la vita e l'opera (Roma: Centro di studi per la storia dell'architettura, 1986), pp. 109-115 (tombs of Leo X and Clement VII).

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος εκκλησιών στη Ρώμη

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 6  Ιανουαρίου 2021.
2. ↑  (Γερμανικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά) *archINFORM*. 10938. Ανακτήθηκε στις 31  Ιουλίου 2018.
3. 1 2  *dati.beniculturali.it*.
4. ↑  www.santamariasopraminerva.it/it/storia-della-basilica-di-santa-maria-sopra-minerva.html.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 144312720
* LCCN: n85152223
* GND: 4199104-7

 |

 |
Συντεταγμένες: 36°58′19″N 122°1′35″W﻿ / ﻿36.97194°N 122.02639°W﻿ / 36.97194; -122.02639

Η **Σάντα Κρουζ** (*Santa Cruz*) είναι πόλη της πολιτείας της Καλιφόρνιας των ΗΠΑ. Βρίσκεται στο βόρειο μέρος του κόλπου Μοντερέι, 74 μίλια νότια του Σαν Φρανσίσκο και 30 μίλια από το Σαν Χοσέ. Αποτελεί το διοικητικό κέντρο του ομώνυμου νομού. Η πόλη εκτείνεται σε 12 τετραγωνικά μίλια και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 54.593 κατοίκους (απογραφή 2000). Η πόλη είναι έδρα του πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας, που ιδρύθηκε το 1965 και φιλοξενεί περίπου 14.000 σπουδαστές.

Οι σημαντικότερες βιομηχανικές ζώνες περιλαμβάνουν την παραγωγή γεωργικών προϊόντων, τουρισμό, την κατασκευή, την επεξεργασία τροφίμων, και τις εταιρίες υψηλής τεχνολογίας. Περίπου 10% του εδάφους του νομού αφιερώνεται στα κρατικά πάρκα, αρκετά από τα οποία είναι μέσα ή δίπλα στα όρια πόλεων, με πυκνή βλάστηση και μεγάλη ποικιλία πουλιών και σπάνιων ειδών. Το κλίμα είναι ήπιο, με τη μέση υψηλή θερμοκρασία στους 69 βαθμούς Φαρενάιτ και τη μέση χαμηλή θερμοκρασία στους 44 βαθμούς. Οι βροχοπτώσεις υπολογίζουν κατά μέσο όρο 32 ίντσες ετησίως.

Η περιοχή που είναι τώρα γνωστή ως η πόλη της Σάντα Κρουζ ανακαλύφθηκε το 1769 από τον Ισπανό εξερευνητή Γκασπάρ ντε Πορτόλα. Όταν διέσχισε τον τοπικό ποταμό, τον ονόμασε Σαν Λορέντζο, ενώ στους γύρω λόφους έδωσε την ονομασία *Σάντα Κρουζ*, που σημαίνει «ιερός σταυρός».

Παραπομπές
----------

1. ↑  United States Census Bureau: «2016 U.S. Gazetteer Files» (Αγγλικά) United States Census Bureau. Ουάσινγκτον. 2016.
2. ↑  «United States Census 2010». *2010 United States Census*. Ανακτήθηκε στις 9  Ιουλίου 2020.
3. ↑  *Απογραφές των Ηνωμένων Πολιτειών 2020*. data.census.gov/cedsci/table?t=Populations+and+People&g=0100000US%2C%241600000&y=2020. Ανακτήθηκε στις 1  Ιανουαρίου 2022.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Santa Cruz, California στο Wikimedia Commons
* Επίσημη ιστοσελίδα

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 246480029
* LCCN: n79083269
* GND: 4051647-7
* BNF: cb119563919 (data)
* NKC: ge356536

 |

 |
Ο **Παναγιώτης Ελής** (1922 - 25 Απριλίου 1967) υπήρξε ο πρώτος πολιτικός κρατούμενος που δολοφονήθηκε από το δικτατορικό καθεστώς της Χούντας των Συνταγματαρχών.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στο Κόσμιο Ροδόπης. Υπήρξε κομμουνιστής. Κατά τη διάρκεια της κατοχής υπήρξε στέλεχος της Αντίστασης, συνελλήφθη, όμως, και στάλθηκε στη Βουλγαρία και εν συνεχεία στο Κουμάνοβο της Σερβίας. Επέστρεψε στην Ελλάδα μετά την απελευθέρωση και κατατατάχθηκε στο στρατό ως κληρωτός. Λόγω πολιτικών φρονημάτων στάλθηκε στο ΒΕΤΟ (Δεύτερο Ειδικό Τάγμα Οπλιτών) στη Μακρόνησο, όπου και υποβλήθηκε σε φριχτά βασανιστήρια αρνούμενος να υπογράψει δήλωση μετανοίας. Αργότερα εξορίστηκε στον Αή Στράτη.

Την νύχτα του πραξικοπήματος της 21ης Απριλίου 1967 συνελλήφθη και οδηγήθηκε με εκατοντάδες άλλους στον Ιππόδρομο Φαλήρου, όπου και κρατήθηκε. Στις 25 Απριλίου 1967 δολοφονήθηκε εν ψυχρώ από τον ανθυιπίλαρχο Κωνσταντίνο Κώτσαρη καθώς κατευθυνόταν προς τον θάλαμο. Αυτόπτης μάρτυρας της δολοφονίας υπήρξε ο ποιητής Γιάννης Ρίτσος. Μετά την πτώση του Χούντας, τον Φεβρουάριο του 1975, ο Κωνσταντίνος Κώτσαρης, εν ενεργεία αξιωματικός με τον βαθμό του Ίλαρχου, συνελλήφθη μαζί με άλλους αξιωματικούς για την συμμετοχή του στο λεγόμενο πραξικόπημα της πυτζάμας (για την οποία αθωώθηκε) ενώ λίγο αργότερα αποστρατεύθηκε. Για την δολοφονία του Έλη ασκήθηκε αυτεπάγγελτη δίωξη που είχε ως αποτέλεσμα την αρχική καταδίκη του Κώτσαρη σε οκτώ χρόνια κάθειρξη και τον υποβιβασμό του στον βαθμό του στρατιώτη. Εν συνεχεία, όμως, το Αναθεωρητικό δικαστήριο μείωσε την ποινή του κατά δύο χρόνια.

Αναφορές
--------

1. 1 2  Ο αγωνιστής που δολοφονήθηκε από τη χούντα, από την εφημερίδα "Ριζοσπάστης"
2. 1 2  Σαραντάκος Νίκος, Τρεις μαρτυρίες για την 21η Απριλίου 1967, από την ιστοσελίδα tvxs.gr
3. ↑  Κρεμύδας Θ. Γ. *Οι άνθρωποι της Χούντας μετά τη Δικτατορία*, εκδόσεις Εξάντας, Αθήνα 1984, σελ. 50
4. 1 2  Κρεμύδας Θ. Γ. (1984), ο.π. σελ. 254
Η **Σάντα Μαρία δε Χεσούς** (ισπαν. *Santa Maria de Jesus*, δηλαδή «Αγία Μαρία του Ιησού») είναι ορεινή πόλη της νότιας Γουατεμάλας, με πληθυσμό 21.795 κατοίκους στην απογραφή του 2018. Είναι έδρα ομώνυμου δήμου, που υπάγεται στο διαμέρισμα Σακατεπέκες. Απέχει μόλις δέκα χιλιόμετρα περίπου από την Αντίγουα Γουατεμάλα. Η Σάντα Μαρία δε Χεσούς είναι κτισμένη σε υψόμετρο 2.070 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, στους πρόποδες του Ηφαιστείου δε Άγουα. Η κεντρική πλατεία της έχει έναν ναό του 17ου αιώνα με σκαλιστή αψίδα στην είσοδο. Στην πόλη ομιλείται, εκτός από την ισπανική, και η γλώσσα κακτσίκελ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Citypopulation.de Population of cities & towns in Guatemala

Πηγές
-----

* Το λήμμα «Αγία Μαρία του Ιησού» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμ. 1, σελ. 337
* Maudslay, Alfred Percival· Maudslay, Anne Cary (1899). *A glimpse at Guatemala, and some notes on the ancient monuments of Central America* (PDF). Λονδίνο: John Murray. ]

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 143198439
* LCCN: n90676159
* GND: 4288423-8

 |

 |
Ο **Πάουλο Αντσιέτα Βελόζο Πίντο** (πορτογαλικά: *Paulo Anchieta Veloso Pinto*), γνωστός πιο απλά και ως **Πάουλο Πίντο** (γεννημένος στις 13 Νοεμβρίου 1976) είναι Βραζιλιάνος επαγγελματίας πετοσφαιριστής. Έχει ύψος 198εκ και αγωνίζεται στη θέση του διαγώνιου.

Καριέρα
-------

Ο Πάουλο Πίντο αγωνίστηκε τα πρώτα 12 χρόνια της επαγγελματικής του καριέρας σε ομάδες της χώρας του. Συγκεκριμένα αγωνίστηκε στις: Μίνας (1994-98), Τρες Κορασόες (1998-99), Τελεμίγκ Σελουλάρ (1999 και 2004-06), Μπανέσπα (1999-00), Λούπο Ναούτικο (2000-02), Σουζάνο (2002) και Ούνιον Πακ (2002-04).

Το 2006 αποφάσισε να αφήσει για πρώτη φορά στην καριέρα του τη Βραζιλία και να αναζητήσει την τύχη του στην Ευρώπη. Αρχικά βρέθηκε στην Ισπανία για λογαριασμό της Αλμερία, στην οποί παρέμεινε για ένα χρόνο κατακτώντας μάλιστα το Σούπερ Καπ Ισπανίας του 2006.

Την τριετία 2007-10 αγωνίστηκε διαδοχικά στην ιταλική Στιλκάσα Ταβιάνο, στη ρωσική Διναμό Καλίνινγκραντ και στην πολωνική Όλστιν.

Το 2010 επέστρεψε στην Ιταλία καθώς μετεγγράφη στην Γιούρογκρουπ Τζέλα, στην οποία παρέμεινε για περίπου ένα χρόνο. Το 2011 μεταπήδησε στην Ελλάδα για λογαριασμό του Ολυμπιακού Πειραιώς, στον οποίο όμως παρέμεινε για λιγους μόνο μήνες. Στη συνέχεια επέστρεψε στην πατρίδα του και υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με την Μόντες Κλάρος.

Το 2013 επέστρεψε στην Ευρώπη με προορισμό τη Ρουμανία, καθώς συμφώνησε με την τοπική Ρέματ Ζαλάου. Στη ρουμανική ομάδα παραμένει μέχρι σήμερα.

Διεθνείς συμμετοχές
-------------------

Ο Πάουλο Πίντο ήταν διεθνής με την εθνική ομάδα πετοσφαίρισης της Βραζιλίας από το 1998 έχοντας πραγματοποιήσει στην καριέρα του δεκάδες επίσημες συμμετοχές.

Τίτλοι
------

* 1 Πρωτάθλημα Εθνών Νοτίου Αμερικής: 1999
* 1 Σούπερ Καπ Ισπανίας: 2006

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.legavolley.it/player/ANC-PAU-76.
2. ↑  (Ιταλικά) *www.legavolley.it*. ANC-PAU-76. Ανακτήθηκε στις 7  Μαΐου 2022.

Πηγές
-----

* Παίρνει Πάουλο Πίντο ο Ολυμπιακός
* Τέλος από τον Ολυμπιακό ο Πάουλο Πίντο