recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Κάρλτον Ετόρε Φρανσέσκο Μάιερς** (*Carlton Ettore Francesco Myers*, γεννήθηκε 30 Μαρτίου 1971) είναι πρώην διεθνής Ιταλός καλαθοσφαιριστής που αγωνίστηκε στο Πρωτάθλημα Ιταλίας και στην Ευρωλίγκα. Μεγάλωσε αρχικά στο Ηνωμένο Βασίλειο. Ένας από τους καλύτερους Ευρωπαίους σούτινγκ γκαρντ της γενιάς του, κέρδισε έναν τίτλο Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος με την Εθνική Ιταλίας το 1999.

Σύλλογοι
--------

Στα χρόνια του στη Φορτιτούντο Μπολόνια, έγινε ο μεγάλος αντίπαλος ενός άλλου Ευρωπαίου μεγάλου παίκτη, Πρέντραγκ Ντανίλοβιτς, του αρχηγού της Βίρτους Μπολόνια, της άλλης ομάδας μπάσκετ της πόλης. Οι μονομαχίες και η αντιπαλότητα μεταξύ Μάιερς και Ντανίλοβιτς, αποτελούν θρυλικό κομμάτι της ιστορίας του ιταλικού μπάσκετ.

Εθνική ομάδα
------------

Με την Εθνική Ιταλίας ανδρών, ο Μάιερς έπαιξε στα Ευρωμπάσκετ του 1993, 1997 και 1999, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα FIBA του 1998 στην Ελλάδα και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϊ το 2000, όπου είχε επίσης την τιμή να είναι ο σημαιοφόρος της χώρας του στην τελετή εγκαινίων. Με την εθνική ομάδα έπαιξε 131 επίσημους αγώνες, σημειώνοντας συνολικά 1828 πόντους.

Τίτλοι και διακρίσεις
---------------------

* Πρώτος σκόρερ της Ευρωλίγκα (1997)
* 3× FIBA EuroStar (1996, 1998, 1999)
* FIBA EuroStars MVP (1998)
* Νικητής διαγωνισμού 3 πόντων FIBA EuroStars (1998)
* Πρωτάθλημα Ιταλίας Πρωταθλητής (2000)
* Κύπελλο Ιταλίας Νικητής (1998)
* 2× Σούπερ Καπ Ιταλίας νικητής (1998, 2004)
* 2× MVP της Ιταλικής Λίγκας (1994, 1997)
* Κορυφαίος σκόρερ της Ιταλικής Λίγκας (1996)
* Κύπελλο Ιταλίας MVP (1998)
* Ιταλικό All-Star Game MVP (2005)
* Νικητής διαγωνισμού 3 πόντων Ιταλικού All-Star Game (2012)

Εθνική ομάδα
------------

* 02 ! Αργυρό: Ευρωμπάσκετ 1997
* 01 ! Χρυσό: Ευρωμπάσκετ 1999

Παραπομπές
----------

1. ↑  *RealGM*. 3050. Ανακτήθηκε στις 4  Απριλίου 2022.
2. ↑  «Carlton Ettore Francesco MYERS». Ανακτήθηκε στις 10 Ιουλίου 2022.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος
* FIBA προφίλ
* FIBA Europe προφίλ
* Euroleague.net προφίλ
* Italian League Profile Αρχειοθετήθηκε 2018-05-15 στο Wayback Machine.
* Spanish League προφίλ
* Eurobasket.com προφίλ
* Κάρλτον Μάιερς, πέτυχε 87 πόντους
Το ***Βολβόφυλλο το νυκτερινό*** (**Bulbophyllum nocturnum**) είναι είδος ορχιδέας που ανακαλύφθηκε τον Νοέμβριο του 2011. Είναι ένα επιφυτικό φυτό των τροπικών δασών της Νέας Βρετανίας (Παπούα Νέα Γουινέα), το οποίο ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα φυτά της οικογένειας των ορχιδέων (Orchidaceae), καθώς αποτελεί το μοναδικό γνωστό είδος ορχιδέας που ανθίζει τακτικά μέσα στη νύχτα και παραμένει κλειστό την ημέρα. Ένα άλλο είδος ορχιδέας που έχει αναφερθεί από ότι μπορεί να εμφανίζει μια παρόμοια συνήθεια, το Dendrobium amboinense, σύμφωνα με ορισμένους ανοίγει τα άνθη του τα μεσάνυχτα αλλά κλείνει λίγο πριν από το μεσημέρι (κατά άλλους ανοίγει τα άνθη του την αυγή). Το όνομα "nocturnum" δόθηκε στο φυτό λόγω αυτής της περίεργης συνήθειας. Ο τρόπος επικονίασης του παραμένει ασαφής, καθώς το λουλούδι παραμένει ανοιχτό για πολύ μικρό διάστημα.

Συναντάται σε υψόμετρο από 240–300 μέτρα (το δείγμα που μελετήθηκε συλλέχθηκε στον ποταμό Άνω Αργκούλο). Τα φύλλα του έχουν μήκος 6,2 εκατοστά και 3,2 εκατοστά πλάτος. Όταν ανθίζει παράγει μίσχους 5 χιλιοστών και φέρει μόνο ένα άνθος, δύο εκατοστών μήκους. Τα σέπαλα του έχουν χρώμα «κιτρινωπό πράσινο» με μια κόκκινη απόχρωση κοντά στη βάση, ενώ τα πέταλα έχουν χρώμα προς το γκρίζο. Το χείλος έχει χρώμα σκούρο κόκκινο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «*Bulbophyllum nocturnum*». *Species profile*. Royal Botanic Gardens, Kew. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Νοεμβρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 27 Δεκεμβρίου 2011.
2. 1 2 3 4 5  André Schuiteman, Jaap Jan Vermeulen, Ed de Vogel & Art Vogel (2011). «Nocturne for an unknown pollinator: first description of a night-flowering orchid (*Bulbophyllum nocturnum*)». *Botanical Journal of the Linnean Society* **167** (3): 344–350. doi:10.1111/j.1095-8339.2011.01183.x. .
3. ↑  Tom Lawrie (23 Νοεμβρίου 2011). «World's first night-flowering orchid discovered». Australian Geographic. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2011-11-30.. Ανακτήθηκε στις 2011-12-27.
4. ↑  Mark Kinver & Victoria Gill (22 Νοεμβρίου 2011). «Botanists discover 'remarkable' night-flowering orchid». BBC News. .
Ο **Αλέξανδρος (Αλέκος) Πατσιφάς** (Αλεξάνδρεια, Αίγυπτος, 1912 - Αθήνα, 3 Σεπτεμβρίου 1983) ήταν Έλληνας δισκογραφικός παραγωγός, ιδρυτής της εταιρείας «Lyra» (1964) και εκδότης, συνιδρυτής του οίκου «Ίκαρος» (1943) μαζί με το Μάριο Πλωρίτη και το Νίκο Καρύδη.

Υπήρξε φίλος μεγάλων ποιητών και λογοτεχνών, όπως οι Γιώργος Σεφέρης, Οδυσσέας Ελύτης, Μ. Καραγάτσης, Ανδρέας Εμπειρίκος, Νίκος Καββαδίας, Κώστας Βάρναλης, Νίκος Γκάτσος, του σκηνοθέτη Καρόλου Κουν κ.α. Συνεργάστηκε με τους συνθέτες Μίκη Θεοδωράκη, Μάνο Χατζηδάκι, Βασίλη Τσιτσάνη, Γιώργ-ο Κοντογιώργο, Μίμη Πλέσσα, Δήμο Μούτση και με τη Σωτηρία Μπέλου και τη Νανά Μούσχουρη. Προώθησε πολλούς καλλιτέχνες, μεταξύ των οποίων το Διονύση Σαββόπουλο, το Θάνο Μικρούτσικο, το Νίκο Παπάζογλου, το Μανώλη Ρασούλη, ανέδειξε τους Σταμάτη Κραουνάκη, Λίνα Νικολακοπούλου, ενώ εμπιστεύθηκε νέες ερμηνεύτριες του λεγόμενου «νέου κύματος» και όχι μόνο, όπως η Γλυκερία, η Αρλέτα, η Ελένη Βιτάλη, αλλά και τους Νίκο Ξυδάκη, Φλέρυ Νταντωνάκη κ.α.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  (Αγγλικά) *MusicBrainz*. MetaBrainz Foundation. b3fb0411-8a5e-461e-82fb-4f591829fbf8. Ανακτήθηκε στις 30  Σεπτεμβρίου 2023.
2. ↑  "Όταν η Ρένα Κουμιώτη χαιρέτησε τον κύριο με την τραγιάσκα" Ανακτήθηκε στις 15/10/2021
3. ↑  "Όταν ο Αλέκος Πατσιφάς επιχείρησε να λογοκρίνει τον Οδυσσέα Ελύτη" Ανακτήθηκε στις 15/10/2021

Πηγές
-----

* [Αλέκος Πατσιφάς - ΤΑ ΝΕΑ (tanea.gr) Ανακτήθηκε στις 15/10/2021]
Ο **Oxford University Press** (OUP, προφέρεται: [Όξφορντ Γιουνιβέρσιτι Πρες]) είναι ο μεγαλύτερος πανεπιστημιακός εκδοτικός οίκος στον κόσμο και ο δεύτερος παλαιότερος μετά τον Cambridge University Press. Είναι τμήμα του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης και διοικείται από τους Αντιπροσώπους του Τύπου. Αυτή είναι μια ομάδα 15 μελών του πανεπιστημίου. Διευθύνονται από τον Γραμματέα των Αντιπροσώπων, ο οποίος λειτουργεί ως διευθύνων σύμβουλος του OUP και ως κύριος εκπρόσωπός του σε άλλα πανεπιστημιακά όργανα. Το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης χρησιμοποιεί αυτό το σύστημα ελέγχου από τον 17ο αιώνα.

Το πανεπιστήμιο ξεκίνησε την εκτύπωση βιβλίων γύρω στο 1480. Σύντομα εξελίχθηκε σε έναν μεγάλο εκτυπωτή βίβλων γενικού ενδιαφέροντος, εκκλησιαστικών βιβλίων και επιστημονικών έργων. Ξεκίνησε αυτό που αργότερα έγινε το *Αγγλικό Λεξικό* *της* *Οξφόρδης* στα τέλη του 19ου αιώνα. Τα τελευταία εκατό χρόνια, η Οξφόρδη έχει μεγαλώσει και δημοσιεύει επιπλέον παιδικά βιβλία, σχολικά βιβλία, βιβλία για τη μουσική, περιοδικά, τη σειρά World Classics, μια σειρά με τα καλύτερα σε πωλήσεις κείμενα διδασκαλίας αγγλικής γλώσσας, καθώς και τους ακαδημαϊκούς και θρησκευτικούς τίτλους της. Άνοιξε το πρώτο διεθνές γραφείο της στη Νέα Υόρκη το 1896. Οι αλλαγές που προκλήθηκαν από την τεχνολογία των υπολογιστών και την ανάγκη μείωσης του κόστους, οδήγησαν τον OUP να αναθέσει την εκτύπωση και τη δέσμευσή του. Το τυπογραφείο του OUP στην Οξφόρδη έκλεισε το 1989. Ο πρώην χάρτινος μύλος του στο Wolvercote κατεδαφίστηκε το 2004. 

Ο OUP δημοσιεύει περίπου 6.000 νέους τίτλους σε όλο τον κόσμο κάθε χρόνο. Είναι ένας φιλανθρωπικός οργανισμός, τα κέρδη του πηγαίνουν στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Οι στόχοι αριστείας του πανεπιστημίου στην υποτροφία, στην έρευνα και στην εκπαίδευση υποστηρίζονται μέσω των εκδοτικών του δραστηριοτήτων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Balter, Michael (16 February 1994). «400 Years Later, Oxford Press Thrives». The New York Times.. Ανακτήθηκε στις 28 June 2011.
2. 1 2  Harry Carter, *A History of the Oxford University Press* (Oxford, 1975)
3. ↑  Peter Sutcliffe, *The Oxford University Press: an informal history* (Oxford 1975; re-issued with corrections 2002)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Oxford University Press** |

* Επίσημος ιστότοπος
* Oxford University Press στο Wayback Machine (archive index)
* Illustrated article: The Most Famous Press in the World, *World's Work and Play*, Ιούνιος 1903

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 140705396
* **ΕΒΕ**: 95746
* LCCN: n80126136
* ISNI: 0000 0001 2292 9185
* GND: 812629-X
* SUDOC: 027414450
* BNF: cb12515799j (data)
* BIBSYS: 90223325
* NLA: 35404650
* NDL: 00697782
* NKC: ko2003204713
* BNE: XX136667
* CiNii: DA00318087
* RKD: 463556

 |

 |
{{WikidataCoord}} – missing coordinate data

Καθολική Εκκλησία (Το καμαπαναριό) (Βιταλιάνο Ποζέλι,1897)
Καθολική Εκκλησία (Εσωτερικό)
Η **Καθολική Εκκλησία ή Ναός της Αμώμου (Αμίαντης) Σύλληψης της Θεοτόκου ή Φραγκοκλησιά**, βρίσκεται στην οδό Φράγκων 19 που αποτελούσε το κέντρο της ευρωπαϊκής (φράγκικης) συνοικίας, γνωστής και ως Φραγκομαχαλάς, στη Θεσσαλονίκη. Εδώ ήταν το μέρος όπου συγκεντρώνονταν οι περισσότεροι Ευρωπαίοι κάτοικοι της Θεσσαλονίκης από τον 19ο αιώνα. Η Καθολική Εκκλησία άρχισε να κατασκευάζεται το 1897 σε σχέδια του Ιταλού αρχιτέκτονα Βιταλιάνο Ποζέλι (Υπουργείο Μακεδονίας & Θράκης, Γενί Τζαμί, Στοά Μαλακοπή, Βίλλα Allatini, Αρμένικη Εκκλησία κ.ά) και αποπερατώθηκε το 1899. Κτίστηκε στη θέση προγενέστερου ναού του 1867 που είχε υποστεί σοβαρές ζημιές στη μεγάλη φωτιά τού 1897, πριν από τον οποίο υπήρχε ο ναός του Αγίου Λουδοβίκου που είχε κατασκευαστεί το 1742 και κάηκε το 1839. Ο ναός είναι τρίκλιτη Βασιλική με ημικυλινδρικό θόλο. Στο εσωτερικό του με τις κιονοστοιχίες κορινθιακού ρυθμού, και το άγαλμα του Αποστόλου Παύλου, υπάρχουν επίσης τα αριστουργηματικά βιτρώ που καλύπτουν τα ανοίγματα των παραθύρων και δίνουν μια πραγματικά όμορφη αίσθηση με τα χρώματα να παίζουν με το φώς. Εντυπωσιακό επίσης είναι  το ύψους 40μ καμπαναριό, με το ρολόι, που έδειχνε τη φράγκικη ώρα σε όλην την γύρω περιοχή.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Τζήμου, Κύα (27 Μαΐου 2015). «Η αρχιτεκτονική ιστορία του Φραγκομαχαλά». *Parallaxi Magazine* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 2021.
2. ↑  «Καθολική Εκκλησία Θεσσαλονίκης, η Φραγκοκλησιά που έφτιαξε ο Vitaliano Poselli». *Thessalonikiartsandculture.gr*. Ανακτήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 2021.
3. ↑  «ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ». *thessarchitecture* (στα Αγγλικά). 28 Οκτωβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 2021.
4. ↑  «Ένα «άσυλο» ομορφιάς και ηρεμίας στην οδό Φράγκων». *Citymagthess.gr*. 14 Μαρτίου 2021. Ανακτήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 2021.

Πηγές
-----

* Κολώνας Β. & Παπαματθαιάκη Λ. 1980, Ο Αρχιτέκτονας Vitaliano Poselli

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Καθολικισμός
* Πύλη:Ελλάδα
 |

 |
Ιερέας της Αιθιοπικής Ορθόδοξης Εκκλησίας με παραδοσιακούς σταυρούς της Αξώμης
Οι **αιθιοπικοί σταυροί** ή **σταυροί Αιθιοπίας-Ερυθραίας** είναι μια ομάδα από παραλλαγές του χριστιανικού συμβόλου του Σταυρού στην Αιθιοπία, την Ερυθραία, καθώς και στους Αιθίοπες και Ερυθραίους της διασποράς. Τα περίτεχνο, στιλιζαρισμένο σχέδιό τους τούς ξεχωρίζει από όλες τις άλλες παραλλαγές του χριστιανικού Σταυρού. Οι αιθιοπικοί σταυροί αποτελούνται σχεδόν πάντοτε από περίτεχνα αλληλοπλεκόμενα μοτίβα, με τη διάπλεξη να συμβολίζει την αιώνια ζωή. Δεν υπάρχουν δύο σταυροί που να έχουν ακριβώς το ίδιο σχέδιο, καθώς οι τεχνίτες που τους κατασκευάζουν έχουν την ελευθερία να εφαρμόσουν το προσωπικό τους γούστο και ένα μέτρο δημιουργικότητας στην επιλογή του μοτίβου και του γενικού σχήματος. Οι σταυροί μπορεί να είναι του τύπου της Λιτανείας, με υποδοχή στη βάση, ώστε να στερεώνονται πάνω σε βάση ή κοντάρι, και να περιφέρονται σε εκκλησιαστικές τελετές. Μπορεί επίσης να είναι σταυροί τους οποίους κρατούν οι ιερείς για να ευλογούν.

Εικόνες
-------

* Ορειχάλκινος σταυρός λιτανείας από την Αμχάρα, μέσα του 20ού αιώναΟρειχάλκινος σταυρός λιτανείας από την Αμχάρα, μέσα του 20ού αιώνα
* Ορειχάλκινος σταυρός λιτανείας με κάποια ομοιότητα με κελτική πλέξη, Αμχάρα, μέσα του 20ού αιώναΟρειχάλκινος σταυρός λιτανείας με κάποια ομοιότητα με κελτική πλέξη, Αμχάρα, μέσα του 20ού αιώνα
* Σταυρός λιτανείας με πιο «ανοικτό» και σχηματικό στιλΣταυρός λιτανείας με πιο «ανοικτό» και σχηματικό στιλ
* Αιθίοπας ιερέας που κρατά χρυσό σταυρό στον Ναό Αγίου Γεωργίου της Λαλιμπέλα, στην ΑιθιοπίαΑιθίοπας ιερέας που κρατά χρυσό σταυρό στον Ναό Αγίου Γεωργίου της Λαλιμπέλα, στην Αιθιοπία
* Βασική απεικόνιση αιθιοπικού σταυρούΒασική απεικόνιση αιθιοπικού σταυρού
* Σταυρός της Αιθιοπίας-ΕρυθραίαςΣταυρός της Αιθιοπίας-Ερυθραίας
* Σταυρός λιτανείας από την ΑιθιοπίαΣταυρός λιτανείας από την Αιθιοπία
* Σταυρός χειρός από την Αιθιοπία (18ος-20ός αι. ορείχαλκος, ασήμι, ξύλο) στο Μουσείο Τέχνης του ΝτάλαςΣταυρός χειρός από την Αιθιοπία (18ος-20ός αι. ορείχαλκος, ασήμι, ξύλο) στο Μουσείο Τέχνης του Ντάλας
* «Αργυρός κοπτικός Σταυρός φυλής της Αιθιοπίας», φωτ. Ann Porteus από την Τασμανία«Αργυρός κοπτικός Σταυρός φυλής της Αιθιοπίας», φωτ. Ann Porteus από την Τασμανία
* Αιθιοπικός σταυρός λιτανείαςΑιθιοπικός σταυρός λιτανείας
* Ιερέας με σταυρό της Λαλιμπέλα αφού έχει ευλογήσει τους πιστούς στην κυριακάτικη λειτουργία.Ιερέας με σταυρό της Λαλιμπέλα αφού έχει ευλογήσει τους πιστούς στην κυριακάτικη λειτουργία.

Δείτε επίσης
------------

* Σταυρός της Λαλιμπέλα
* Κοπτικός σταυρός

Παραπομπές
----------

1. ↑  Stanlislaw Chojnacki & Caroline Gossage: *Ethiopian Crosses*, εκδ. Skira, Λονδίνο 2006, ISBN 88-7624-831-5 (βιβλιοπαρουσίαση)
2. ↑  Mario di Salvo: *Crosses of Ethiopia*, 2006
3. ↑  «The Ethiopian Cross». *www.seiyaku.com*. Ανακτήθηκε στις 16 Οκτωβρίου 2016.
4. ↑  «The Ethiopian Cross». *R·Seitz: Talisman*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Ιουλίου 2017. Ανακτήθηκε στις 16 Οκτωβρίου 2016.
Υποβολέας του 18ου αιώνα σε ώρα εργασίας (κάτω δεξιά).
Ο **υποβολέας** είναι ο συντελεστής μιας θεατρικής παράστασης ο οποίος, κατά τη διάρκεια μιας πρόβας ή και της ίδιας της παράστασης, υπενθυμίζει σε ηθοποιό τα λόγια του ρόλου του στο έργο αν αυτός ή αυτή τα ξεχάσει. Επίσης, μπορεί να του θυμίσει να μετακινηθεί επάνω στη σκηνή, στη θέση που έπρεπε να βρίσκεται σύμφωνα με την εκάστοτε σκηνοθεσία του έργου που παίζεται. Στην όπερα, ο υποβολέας εκφέρει τις πρώτες λέξεις κάθε φράσεως (σιωπηλά ή με πολύ χαμηλή φωνή) «προληπτικά», λίγα δευτερόλεπτα πριν έρθει η σειρά του τραγουδιστή να τις τραγουδήσει.

Η θέση του υποβολέα είναι είτε στο *υποβολείο*, έναν μικρό ειδικό χώρο κάτω από το εμπρόσθιο μέρος της σκηνής του θεάτρου, μεταξύ κοινού και ηθοποιών, με άνοιγμα μόνο προς την πλευρά των ηθοποιών, έτσι ώστε ο υποβολέας να είναι αθέατος από το κοινό. Εναλλακτικά μπορεί να βρίσκεται στην άκρη της σκηνής, στη λεγόμενη «γωνία του υποβολέα» ή «πλευρά του υποβολέα». Στην αγγλοσαξονική θεατρική παράδοση αυτή η πλευρά είναι η δεξιά όπως βλέπουν οι θεατές. Η σύγχρονη τεχνολογία έχει διευκολύνει το έργο του υποβολέα, με τη χρήση μικρών οθονών που δείχνουν στους ηθοποιούς ή τραγουδιστές τα λόγια, καθώς και κλιματισμού για το κουβούκλιο. Η παραδοσιακή δυσκολία του έργου αυτού φαίνεται από την ιστορία που αφηγείται ο Αμερικανός υποβολέας Φίλιπ Άιζενμπεργκ (*Philip Eisenberg*) σχετικά με μία παράσταση όπου η Μαρία Κάλλας ήθελε δυνατότερη φωνή από τον υποβολέα. Η Κάλλας προσποιήθηκε μία υπόκλιση ακριβώς μπροστά στο υποβολείο και, χωρίς να το προσέξει το ακροατήριο, είπε στον υποβολέα στα ιταλικά (τη γλώσσα της όπερας): *più forte!*, δηλαδή «πιο δυνατά».

Σήμερα πλέον, στο επαγγελματικό θέατρο πρόζας δεν χρησιμοποιείται υποβολέας κατά τη διάρκεια των παραστάσεων. Αν προκύψει απόλυτη ανάγκη, το έργο του υποβολέα μπορεί να γίνει, πολύ διακριτικά, από κάποιον άλλο ηθοποιό που βρίσκεται πάνω στη σκηνή.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Dennis Kennedy, Ed. (2010) *The Oxford Companion to Theatre and Performance*, Oxford University Press, ISBN 978-0-19-957419-3

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh2013003511
* GND: 4226250-1
* NKC: ph1093078

 |

 |
Τα **νουντλς** (noodles) είναι βασική τροφή σε πολλούς πολιτισμούς. Είναι κατασκευασμένα από ζυμάρι που δεν περιέχει διογκωτικές ύλες και γίνεται επίπεδο και κόβεται σε μία από τις ποικίλες μορφές. Παρασκευάζονται κυρίως από αλεύρι ρυζιού και σταριού, ενώ υπάρχουν κάποια είδη νουντλς που παρασκευάζονται από φασόλια. Προστίθενται επίσης αυγά και άλλα δημητριακά, προκειμένου να δώσουν διαφορετικό χρώμα ή γεύση. Ενώ οι μακριές, λεπτές λωρίδες είναι οι πιο συνηθισμένες, πολλές ποικιλίες νουντλς κόβονται σε κύματα, έλικες, σωλήνες, χορδές ή κελύφη ή αναδιπλώνονται ή κόβονται σε άλλα σχήματα. Τα νουντλς συνήθως μαγειρεύονται σε βραστό νερό, μερικές φορές με λάδι ή αλάτι. Τηγανίζονται συχνά σε πολύ λάδι. Σερβίρονται συχνά με συνοδευτική σάλτσα ή σε σούπα. Τα νουντλς μπορούν να ψύχονται για βραχυπρόθεσμη αποθήκευση ή να ξηραίνονται και να αποθηκεύονται για μελλοντική χρήση.Τα υλικά ή η προέλευση πρέπει να διευκρινίζονται όταν γίνεται συζήτηση για αυτά τα ζυμαρικά. Η λέξη προέρχεται από τη γερμανική λέξη Nudel.

Είναι τροφή φυτικής προέλευσης και προσφέρουν σημαντικές θρεπτικές ουσίες στον οργανισμό.

Ιστορία
-------

Τα νουντλς πρωτοεμφανίστηκαν στη Βόρεια Κίνα την περίοδο της δυναστείας του Χαν (206 π.Χ – 220 π.Χ), την εποχή που οι Κινέζοι μάθαιναν τεχνικές για την μαζική παραγωγή αλευριού. Η παλαιότερη ιστορική αναφορά των νούντλς εμφανίζεται σε ένα λεξικό από τον τρίτο αιώνα π.Χ στην Κίνα.Το φαγητό αυτό έγινε δημοφιλές και εξαπλώθηκε στην Ανατολική Ασία, ιδιαίτερα στην Ιαπωνία (η χώρα που θεωρείται ότι καταναλώνει τα περισσότερα νούντλς στον κόσμο), στην Κορέα, Ταϊλάνδη και Βιετνάμ.

Σούπα Νούντλς
Τα πρώτα κινέζικα νουντλς, όμως, δεν εμφανίζονται ως λωρίδες ζύμης - μορφοποιήθηκαν σε μικρά κομμάτια, σχηματιζόμενα από ζύμη ψωμιού, και ρίχνονται σε ένα γουόκ (wok) με βραστό νερό. Αυτό το είδος νουντλς, που ονομάζεται μιάν πιάν, εξακολουθεί να καταναλώνεται στην Κίνα.

Μια άλλη πρώιμη αναφορά των νουντλς έχει εντοπιστεί στο Ταλμούδ της Ιερουσαλήμ, που χρονολογείται από τον 5ο αιώνα μ.Χ. και ονομάστηκε ίτριουμ. Αρκετούς αιώνες αργότερα, ένα ζυμαρικό που ονομάζεται ίτριουμ από σιμιγδάλι που στεγνώνεται πριν από το μαγείρεμα, περιγράφεται από Σύριους γιατρούς.

Βιβλιογραφία
------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **νουντλς**  |

1. ↑  «Noodle From Wikipedia, the free encyclopedia».  line feed character in `|title=` at position 7 (βοήθεια)
2. ↑  «The History of Noodles: How a Simple Food Became a Worldwide Staple».
3. ↑  «The History of Noodles: How a Simple Food Became a Worldwide Staple».
4. ↑  «The History of Noodles: How a Simple Food Became a Worldwide Staple».
Ο **Χαράλαμπος Σιμόπουλος** (1874-1942) ήταν Έλληνας διπλωμάτης.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Εισήλθε στο διπλωματικό σώμα υπηρετώντας ως γραμματέας και τμηματάρχης στα προξενεία της Αλεξάνδρειας, της Μερσίνας, της Κωνσταντινούπολης (1901 - 1907) καθώς και στις πρεσβείες των Παρισίων και της Ρώμης (1914 - 1919). Την περίοδο 1920 - 1921 τοποθετήθηκε πρώτος πρεσβευτής της Ελλάδας στην Τσεχοσλοβακία, το 1922 Ύπατος Αρμοστής της Κωνσταντινούπολης μέχρι την είσοδο των Κεμαλικών στην πόλη, το 1929 πρεσβευτής στην Ουάσινγκτον ενώ για κάποιο διάστημα διετέλεσε πρεσβευτής στο Λονδίνο. Τον Σεπτέμβριο του 1941 διορίστηκε μόνιμος υφυπουργός Εξωτερικών στην κυβέρνηση Εμμανουήλ Τσουδερού, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1942.

Ήταν πρόεδρος της Ελληνικής Επιτροπής Ναυτιλιακής Συνεργασίας του Λονδίνου.

Απεβίωσε στο Λονδίνο. Το προσωπικό του αρχείο βρίσκεται στο St.Anthony’s College στην Οξφόρδη.

Πηγές
-----

1. 1 2  «Who's who» (Βρετανικά αγγλικά, Αγγλικά) A & C Black.
2. 1 2 3  Βιογραφικό Σιμόπουλου, από το Εθνικό Λογοτεχνικό και Ιστορικό Αρχείο
3. ↑  Διατελέσαντες πρέσβεις στην Τσεχολοβλακία, από την ιστοσελίδα της Τσεχικής πρεσβείας στην Αθήνα
4. ↑  Κυβέρνηση Τσουδερού Αρχειοθετήθηκε 2014-07-14 στο Wayback Machine. από την Γενική Γραμματεία της Κυβερνήσεως
Ο **Αντώνης Χανδρής** ήταν Έλληνας εφοπλιστής.

Βιογραφία
---------

Ο Χανδρής είχε καταγωγή από το νησί της Χίου και γεννήθηκε στον Πειραιά το 1927. Ήταν ο δεύτερος γιός του γνωστού εφοπλιστή Ιωάννη Δ. Χανδρή και της Ευγενίας Χανδρή. Αποφοίτησε από το Κολλέγιο Αθηνών το 1942 και στη συνέχεια σπούδασε ναυπηγός – μηχανολόγος στην Πολυτεχνική Σχολή της Λωζάννης από όπου αποφοίτησε το 1947. 

Υπηρέτησε επί σειρά ετών στην Ελληνική Επιτροπή Ναυτιλιακής Συνεργασίας (Greek Shipping Cooperation Committee) του Λονδίνου ως μέλος και αντιπρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου. Υπήρξε Πρόεδρος της Ένωσης Ελλήνων Εφοπλιστών από το 1975, έως και το 1981, και ιδρυτής της Intercargo.

Μετά τον Β' παγκόσμιο πόλεμο ο Αντώνης Χανδρής μαζί με τον αδερφό του τον Δημήτρη Χανδρή, με βάση πλέον το Λονδίνο, εκμεταλλεύτηκαν τις ευκαιρίες που τους παρουσιάστηκαν μετά τον πόλεμο, αποκτώντας την "Charlton Steam Shipping Co." μέσω της οποίας έκαναν το άλμα από την φορτηγό στην επιβατηγό ναυτιλία, στοχεύοντας στα τότε κύματα προσφύγων.

Πέθανε τον Δεκέμβριο του 1984 σε ηλικία 60 ετών.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  greekshippinghalloffame.org/myblog/?inductee=achandris-el&lang=el.
2. ↑  «Ένωσις Ελλήνων Εφοπλιστών :: Ιστορια της Ενωσεως Ελληνων Εφοπλιστων». *www.ugs.gr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Ιουλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 18 Φεβρουαρίου 2019.
3. 1 2  "Αντώνης Ι. Χανδρής"[*νεκρός σύνδεσμος*] Greekshippinghalloffame.org
4. ↑  "ΑΝΤΩΝΗΣ Ι. ΧΑΝΔΡΗΣ" Αρχειοθετήθηκε 2019-07-01 στο Wayback Machine. ugs.gr
Η **εξέγερση του Κιλελέρ** πραγματοποιήθηκε στη Θεσσαλία, τον Μάρτιο του 1910, όταν οι ντόπιοι αγρότες ξεκίνησαν μαζικές διαμαρτυρίες ενάντια στα διευρυμένα προνόμια τών "τσιφλικάδων" και τον περιορισμό τών δικαιωμάτων τών ίδιων. Η διαμαρτυρία κατάληξε άδοξα, στις 6 Μαρτίου 1910, όταν οι χωροφύλακες πυροβόλησαν εν ψυχρώ τούς αγρότες. Περισσότεροι από τέσσερις διαδηλωτές σκοτώθηκαν, και πολλοί τραυματίστηκαν.

Ακόμα και αν οι αγροτικές περιοχές τής Θεσσαλίας, και η ίδια η Θεσσαλία, δόθηκε από την Οθωμανική Αυτοκρατορία στο Βασίλειο της Ελλάδος, μέσω τής Συνθήκης της Κωνσταντινουπόλεως, το 1881, οι αγροτικές περιοχές συνέχισαν για πολλά χρόνια να διοικούνται μέσω τού συστήματος "Τσιφλίκι", ενώ οι Τσιφλικάδες είχαν ένα ημιφεουδαρχικό καθεστώς. Οι Τσιφλικάδες υποχρεώθηκαν να παράσχουν στέγη στους αγρότες τους και δεν τούς επιτράπηκε να άγουν καταναγκαστική εργασία. Καθώς οι συνθήκες διαβίωσης και εργασίας τών αγροτών επιδεινώθηκαν, οι διαμαρτυρίες έγιναν πιο συχνές, ιδίως μετά τη δολοφονία προσωπικοτήτων, όπως ο ακτιβιστής Μαρίνος Αντύπας. Οι υποσχέσεις του Ελευθέριου Βενιζέλου, κατά την εκλογική του εκστρατεία τού 1910, σχετικά με τη γεωργική μεταρρύθμιση, επιδείνωσαν περαιτέρω τις συνθήκες. Τον Μάρτιο τού 1910, οι αγρότες διοργάνωσαν μαζική διαμαρτυρία στη Λάρισα.

Η εξέγερση τού Κιλελέρ ξεκίνησε όταν εκατοντάδες αγρότες προσπάθησαν να ταξιδέψουν με τρένο στη Λάρισα χωρίς να αγοράσουν εισιτήρια. Όταν το αίτημά τους απορρίφθηκε, οι αγρότες κατέβηκαν και συγκρούστηκαν με τον σταθμάρχη, ο οποίος ζήτησε την παρέμβαση τής Χωροφυλακής. Καθώς οι ειδήσεις για τις δολοφονίες εξαπλώθηκαν στη Λάρισα, οι συγκρούσεις μεταξύ χωροφυλάκων και διαδηλωτών επεκτάθηκαν.
Συντεταγμένες: 37°37′6″N 22°23′18″E﻿ / ﻿37.61833°N 22.38833°E﻿ / 37.61833; 22.38833

Η **Αγία Φωτεινή Μαντίνειας** είναι ναός που βρίσκεται απέναντι από τον αρχαιολογικό χώρο της Μαντίνειας στην Αρκαδία, 13 χιλιόμετρα βόρεια της Τρίπολης.

Πληροφορίες
-----------

Πρόκειται για αρχιτεκτόνημα του Κώστα Παπαθεοδώρου, το οποίο συνδυάζει αρχαιότροπους ρυθμούς με στοιχεία βυζαντινών επιρροών. Η αφιέρωσή του στην Αγία Φωτεινή απηχεί τη σχέση της Αρκαδίας με το φως. Είναι γνωστό πως Λύκαιο όρος σημαίνει φωτεινό, το ίδιο σημαίνει και το όνομα Λυκάων, που είναι ο οικιστής της Αρκαδίας.

Η αγιογράφηση του ναού ακολουθεί το ίδιο πνεύμα, με τα αγιογραφούμενα πρόσωπα να θυμίζουν αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους. Υπάρχουν επίσης κάποιες πολιτιστικές αναφορές στα ιερά της Ίσιδος, που αφθονούσαν στην Αρκαδία. Ο ναός εγκαινιάστηκε το 1972 και το συνολικό αποτέλεσμα αισθητικά έχει μεγάλο ενδιαφέρον. Στον περιβάλλοντα χώρο υπάρχει ηρώο για να τιμηθούν οι πεσόντες στους πολέμους, το οποίο διέπεται από την ίδια λογική με το ναό. Επίσης υπάρχει το λεγόμενο φρέαρ του Ιακώβ, με περίστυλη κρήνη με ιδιαίτερη κατασκευή.

Φωτοθήκη
--------

* Αρχείο:Αγία Φωτεινή Μαντινείας3.jpg
* Αρχείο:Αγία Φωτεινή Μαντινείας4.jpg

Πηγές
-----

* Ιστοσελίδα traveltripolis, Δήμου Τρίπολης Αρχειοθετήθηκε 2014-08-18 στο Wayback Machine.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ionian Channel, "H ζωή στο χωριό" - Συνέντευξη του Κώστα Παπαθεοδώρου για την Αγία Φωτεινή
* toProtoselido, Κωνσταντίνος Παπαθεοδώρου: 'Ο Έλληνας Γκαουντί' ανοίγει την καρδιά του!

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Η απίθανη ιστορία μιας εκκλησίας-έργου τέχνης στην Αρχαία Μαντίνεια». *LiFO.gr*. 9 Αυγούστου 2015. Ανακτήθηκε στις 28 Μαρτίου 2021.
2. ↑  «Συνέντευξη με τον Κώστα Παπαθεοδώρου – Η Αγία Φωτεινή της Μαντίνειας - 15 χρόνια διαρκούς εξέλιξης και καινοτομίας». *Metafysiko.gr*. Ανακτήθηκε στις 28 Μαρτίου 2021.
3. ↑  «Ο Κώστας Παπαθεοδώρου και η Αγία Φωτεινή». *Arcadia Portal*. 22 Δεκεμβρίου 2009. Ανακτήθηκε στις 28 Μαρτίου 2021.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 160691366
* LCCN: no2010207529
* GND: 7733091-2

 |

 |
Πορτοκάλι
Το **πορτοκάλι** είναι φρούτο που καρπίζει από το δέντρο πορτοκαλιά. Είναι ένα από τα πιο γνωστά εσπεριδοειδή.

Μορφολογία
----------

Το σχήμα του είναι σφαιρικό ή ωοειδές, η φλούδα του παχιά ή λεπτή ανάλογα με την ποικιλία και η σάρκα του έχει χρώμα πορτοκαλί ή -στην ποικιλία σαγκουίνι- κόκκινο. Η εξωτερική επιφάνεια της φλούδας είναι σχετικά ανώμαλη και φέρει μικρά αδενώδη στίγματα που παράγουν αρωματικό αιθέριο έλαιο. 

Η σάρκα του πορτοκαλιού χωρίζεται σε τμήματα που ονομάζονται σκελίδες ή φέτες. Κάθε φέτα περιβάλλεται από ινώδη ιστό λευκού χρώματος, που λέγεται *ράκος*. Στο εσωτερικό της κάθε φέτας υπάρχουν πολλά χωρίσματα, τα κύτταρα της σάρκας που είναι γεμάτα χυμό καθώς και μέχρι 3 σπόρια, αλλά μπορεί να υπάρχουν και φέτες χωρίς καθόλου σπόρια.

Γεύση και συστατικά
-------------------

Το πορτοκάλι έχει γλυκιά ή γλυκόξινη γεύση και είναι λιγότερο ή περισσότερο αρωματικό ανάλογα με την ποικιλία και την ποιότητα. Κάποια ελαφριά πικρή γεύση που παρατηρείται μερικές φορές οφείλεται σε ποσότητα αιθέριου ελαίου που έχει εισχωρήσει στη σάρκα. Το πορτοκάλι είναι πλούσιο σε βιταμίνη C. Περιέχει επίσης σάκχαρα, κάλιο, ασβέστιο, φώσφορο και βιταμίνη Α.

Είναι ωφέλιμο για τη διατροφή του ανθρώπου και η θρεπτική του αξία είναι μεγάλη. Καταναλώνεται νωπό ως φρούτο ή χρησιμοποιείται στην παραγωγή χυμών, φρέσκων ή συσκευασμένων. Οι καρποί που συλλέγονται όταν είναι άγουροι, μικροί και πράσινοι χρησιμοποιούνται στη ζαχαροπλαστική. 

Το αιθέριο έλαιο της φλούδας, των ανθών και των φύλλων χρησιμοποιείται στην αρωματοποιία αλλά και στη ζαχαροπλαστική.
Από τη φλούδα επίσης παρασκευάζεται γλυκό κουταλιού.

Παραγωγή
--------

Η Βραζιλία είναι πρώτη στον κόσμο σε παραγωγή πορτοκαλιών. Ακολουθούν οι Η.Π.Α, η Ινδία, η Κίνα και η Ισπανία.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Λεξιλογικός ορισμός του πορτοκάλι  στο Βικιλεξικό
* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Oranges στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85095257
* GND: 4172698-4
* BNF: cb11976495c (data)
* NKC: ph527103
* BNE: XX524785

 |

 |
Η **τραχεία πεύκη** (επιστ. *Pinus brutia* - *Πεύκη η τραχεία*) είναι πεύκο, ιθαγενές της ανατολικής περιοχής της Μεσογείου και απαντάται από το επίπεδο της θάλασσας μέχρι τα 1200 μέτρα υψόμετρο στις πιο νότιες περιοχές. Ονομάζεται τραχεία πεύκη λόγω της «τραχύτητας» των βελονών της. Τα βελονοειδή φύλλα των πεύκων είναι πεπιεσμένα (επίπεδα) αλλά περιτυλίσσονται (όπως τα τσιγάρα). Στην τραχεία πεύκη οι παρυφές των φύλλων είναι οδοντωτές (όπως και σε άλλα πεύκα) και οι βελόνες δεν περιτυλίσσονται πλήρως με αποτέλεσμα στην αφή (με το χέρι) να είναι τραχιές. Έχει διάφορες κοινές ονομασίες όπως *Τουρκικό πεύκο* ή *Καλαβρέζικο πεύκο*, αν και στην Τουρκία το αποκαλούν *Kızılçam* (*Κιζιλτσάμ - Κόκκινο πεύκο*). Είναι στενά συνδεδεμένο με την *Χαλέπιο πεύκη*, γι' αυτό το λόγο κάποιοι ερευνητές την θεωρούν υποείδος της *Χαλέπιου πεύκης*, αλλά συνήθως θεωρείται ξεχωριστό είδος. Είναι κατά μέσο όρο ψηλότερο από τη Χαλέπιο και μπορεί να φτάσει τα 35 μέτρα σε ύψος και έχει τραχύτερο καστανοκόκκινο κορμό με περισσότερο πύτικα. Επίσης έχει μακρύτερες βελόνες με ελαφρώς πιο σκούρο πράσινο χρώμα που είναι λεπτές και αδρές στην αφή. Οι κώνοι του επίσης φύονται ορθά και συμμετρικά (δύο ή τρεις με μήκος 6-10 εκατοστά) σε αντίθεση με τη Χαλέπιο που έχουν κοτσάνι και στρέφονται προς το έδαφος.

Φυσική εξάπλωση
---------------

Φύεται κυρίως στην Τουρκία. Στην Ελλάδα συναντάται στη Θράκη, στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου και την Κρήτη. Είναι το κυρίαρχο είδος στο δάσος της Δαδιάς στη Θράκη, στα δάση της Λέσβου της Ρόδου, της Θάσου, και στα πευκοδάση της Κρήτης (Σφακιά, Ζαρός, Νοτιοανατολική Δίκτη, Θρυπτή). Επίσης απαντάται στην Κύπρο, στις ακτές του Εύξεινου Πόντου, στο Αζερμπαϊτζάν, στο βόρειο Ιράκ, στην δυτική Συρία, τον Λίβανο και την Καλαβρία της νότιας Ιταλίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Pinus brutia» (στα αγγλικά). *Βοτανική*.. Ανακτήθηκε στις 2018-07-24.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Pinus brutia στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85102283
* GND: 4314230-8

 |

 |
Η **Μωντ Μέντεν** (*Maud Leonora Menten*, 20 Μαρτίου 1879 – 26 Ιουλίου 1960) ήταν Καναδή ιατρός και χημικός, γνωστή για την συνεισφορά της στην κινητική των ενζύμων και την ιστοχημεία. Το όνομά της συνδέεται με την περίφημη εξίσωση των Michaelis – Menten στη βιοχημεία.

Η ζωή της
---------

Η Μωντ Μέντεν γεννήθηκε στο Πορτ Λάμπτον (Port Lambton), που βρίσκεται στο Οντάριο και σπούδασε ιατρική στο πανεπιστήμιο του Τορόντο (B.A. 1904, M.B. 1907, M.D. 1911). Ήταν από τις πρώτες γυναίκες στον Καναδά, η οποία κέρδισε διδακτορικό ιατρικής. Ολοκλήρωσε τη διατριβή της στο πανεπιστήμιο του Σικάγο. Εκείνη την εποχή οι γυναίκες δεν είχαν την δυνατότητα να κάνουν έρευνα στον Καναδά, κι έτσι αποφάσισε να κάνει έρευνα σε άλλες χώρες όπως στις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Γερμανία.  

Το 1912 μετακόμισε στο Βερολίνο όπου εργάστηκε μαζί με τον Λέονορ Μικαέλις λαμβάνοντας το διδακτορικό της το 1916. Επίσης εργάστηκε ως παθολόγος στο πανεπιστήμιο του Πίτσμπουργκ (1923 – 1950) και ως ερευνήτρια στο Ιατρικό Ερευνητικό Ινστιτούτο της Βρετανικής Κολομβίας.

Έργο
----

Το πιο διάσημο έργο της ήταν στην κινητική των ενζύμων μαζί με τον Μικαέλις, με βάση τα προηγούμενα ευρήματα του Victor Henri. Η δουλειά τους οδήγησε στις εξισώσεις Michaelis – Menten. Η Μέντεν εφηύρε επίσης την αζωχρωστική αντίδραση σύζευξης για την αλκαλική φωσφατάση, η οποία εξακολουθεί να χρησιμοποιείται στην ιστοχημεία. Ταυτοποίησε τις βακτηριακές τοξίνες για τα μικρόβια B. paratyphosus, Streptococcus scarlatina και Salmonella ssp και πραγματοποίησε τον πρώτο ηλεκτροφορητικό διαχωρισμό των πρωτεϊνών το 1944. Εργάστηκε πάνω στις ιδιότητες της αιμοσφαιρίνης, στη ρύθμιση των επιπέδων του σακχάρου στο αίμα και στη νεφρική λειτουργία. Τέλος έγραψε μόνη της ή είχε συμμετοχή σε περίπου 100 ερευνητικές εργασίες.

Άλλα στοιχεία
-------------

Παρά το γεγονός ότι έπασχε από αρθρίτιδα, ήταν επίσης επιτυχημένη μουσικός και ζωγράφος (έκανε πολλές εκθέσεις ζωγραφικής).

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.britannica.com/biography/Maud-Leonora-Menten.
2. 1 2 3 4 5 6 7 8  Marilyn Bailey Ogilvie: «The Biographical Dictionary of Women in Science» (Αγγλικά) Routledge. 16  Δεκεμβρίου 2003. σελ. 882-883. ISBN-13 978-1-135-96342-2. ISBN-10 0-415-92038-8.
3. ↑  (Αγγλικά) *Who Named It?*. 2091. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
4. ↑  www.cdnmedhall.org/laureates.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 305447399
* LCCN: n2013188020
* ISNI: 0000 0004 2053 9273

 |

 |
Ράβδος του Ασκληπιού
Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, ο Ασκληπιός, θεός της Υγείας και της Ιατρικής, έφερε μία ράβδο στην οποία ήταν τυλιγμένο ένα φίδι. Η ράβδος αυτή χρησιμοποιείται σήμερα ως σύμβολο στην Ιατρική και στις υπηρεσίες υγείας και περίθαλψης. (Δεν πρέπει να συγχέεται με το κηρύκειο του Ερμή).

Μυθολογία
---------

Ασκληπιός, Αρχαιολ. Μουσείο Επιδαύρου
Ο πιο διάσημος ναός του θεού Ασκληπιού ήταν στην Επίδαυρο. Άλλοι διάσημοι θεραπευτικοί ναοί βρίσκονταν στην Κω (Ασκληπιείο) όπου έδρασε ο Ιπποκράτης, στα Τρίκαλα, στη Γόρτυνα, στην Πέργαμο. 

Προς τιμήν του Ασκληπιού, ένα συγκεκριμένο είδος μη δηλητηριώδους φιδιού χρησιμοποιόταν σε θεραπευτικές τελετές, το οποίο σερνόταν στο πάτωμα του δωματίου του αρρώστου. 
Αυτά τα φίδια χρησιμοποιούνταν στα εγκαίνια κάθε νέου ναού του Ασκληπιού, κατά την κλασική εποχή. 

Ο αρχικός όρκος του Ιπποκράτη έλεγε: "Ορκίζομαι στον Απόλλωνα, τον Ασκληπειό, την Υγεία και την Πανάκεια και..."..

Σημερινή χρήση
--------------

Αρκετοί οργανισμοί και φορείς χρησιμοποιούν σήμερα ως έμβλημα τη ράβδο του Ασκληπιού.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ράβδος του Ασκληπιού** |
Η **Ένωση Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου** (ρωσικά: Профессиональная футбольная лига, ПФЛ) είναι το όργανο που διέπει το τρίτο επίπεδο των επαγγελματικών ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων στη Ρωσία, τη Β΄ Κατηγορία.

Στο παρελθόν, ήταν υπεύθυνη για τη διεξαγωγή του Πρωταθλήματος Ρωσίας στο ποδόσφαιρο. Δημιουργήθηκε στις 8 Φεβρουαρίου του 1992, με τη δημιουργία του Πρωταθλήματος και του Κυπέλλου της Ρωσίας. Η απόφαση λήφθηκε από τους κορυφαίους συλλόγους της Μόσχας, στη διάσκεψη της Ρωσικής Ποδοσφαιρικής Ένωσης (РФС).

Με την έλευση του 2001, μια ανεξάρτητη οργάνωση, η Ρωσική ποδοσφαιρική Πρέμιερ-Λίγκα (РФПЛ) ανέλαβε τη διεξαγωγή της ανώτατης κατηγορίας της Ρωσίας, του Ρωσικού Πρωταθλήματος στο ποδόσφαιρο. Από το 2001 μέχρι το 2010, είχε την ευθύνη της διοργάνωσης της πρώτης και δεύτερης κατηγορίας.

Επίσης, αποτελεί μέλος των Ευρωπαϊκών Λιγκών Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου (EPFL).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Пахомов Станислав. Николай Толстых: Я не жестокий, а жесткий. И всегда — по делу // Футбол от «СЭ». — № 11, июль 1995. — с. 3.
2. ↑  Member Leagues Αρχειοθετήθηκε 2010-12-19 στο Wayback Machine. (Αγγλικά)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Επίσημη ιστοσελίδα
Το κτίριο του Μουσείου της Ιστορίας των ανασκαφών στην Ολυμπία είναι το λεγόμενο Παλαιό Εφορείο και κτίστηκε στις αρχές του 20ου αι. ενδεχομένως λίγο αργότερα από το νεοκλασικό κτήριο του Μουσείου της Ιστορίας των Ολυμπιακών Αγώνων (Παλαιό Μουσείο). Οικοδομικές επεμβάσεις και μικρές προσθήκες έγιναν στη δεκαετία του 1950.

Αρχικά λειτουργούσε ως βοηθητικός χώρος του Παλαιού Μουσείου. Αργότερα ως χώρος γραφείων του Εφόρου Αρχαιοτήτων, και τέλος ως χώρος διαμονής των εφόρων και των αρχαιολόγων που έρχονταν να εργαστούν στην Ολυμπία. Κατά τη δεκαετία του 1990 λειτουργούσε ως αποθηκευτικός χώρος της οικείας Εφορείας Αρχαιοτήτων.

Το 2003 αποφασίστηκε από το Υπουργείο Πολιτισμού το κτήριο να γίνει εκθεσιακός χώρος και να παρουσιαστεί η ιστορία της μεγάλης ανασκαφής του Ιερού του Διός της Ολυμπίας

Αποτελείται από ένα ενιαίο εκθεσιακό χώρο που περιέχει εποπτικό και φωτογραφικό υλικό, μέσα από το οποίο παρουσιάζεται η ιστορία των ανασκαφών της Ολυμπίας. Αναφέρονται οι πρώτες απόπειρες εντοπισμού και ταύτισης του χώρου, οι πρώτες ανασκαφές, ενώ αναλυτικά παρουσιάζεται η συστηματική ανασκαφή του Ιερού από το 1875 έως και σήμερα.

Σκοπός της έκθεσης είναι η παρουσίαση της τεράστιας και πολυδάπανης ανασκαφής της Ολυμπίας, που είναι μία από τις μεγαλύτερες ανασκαφές που πραγματοποιήθηκαν στην Ελλάδα από το Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο της Αθήνας.

Πηγές
-----

* Βικάτου, Ολυμπία. «Εφορεία Αρχαιοτήτων Ηλείας». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 6 Σεπτεμβρίου 2016.
Ο **πρόεδρος της Επιτροπής Πολιτικής και Πόρων του Γκέρνζι** (ΠΕΠΠ) είναι ο αρχηγός της κυβέρνησης του Γκέρνζι και επικεφαλής της Επιτροπής Πολιτικής και Πόρων. Ο αρχηγός της κυβέρνησης δεν εκλέγεται απευθείας από τον λαό αλλά από το κοινοβούλιο.

Ο Πίτερ Φερμπράχ είναι ο δεύτερος και σημερινός πρόεδρος της Επιτροπής Πολιτικής και Πόρων. Ανέλαβε το αξίωμα στις 16 Οκτωβρίου 2020, μετά τις γενικές εκλογές του 2020.

Ιστορία
-------

Μετά την αναμόρφωση των ιδρυμάτων του Γκέρνζι η οποία πραγματοποιήθηκε τον Ιούλιο του 2015, δημιουργήθηκε στις 1 Μαΐου 2016, μια πενταμελής επιτροπή, η Επιτροπή Πολιτικής και Πόρων με σκοπό να αντικαταστήσει το Συμβούλιο Πολιτικής. Το αξίωμα του Επικεφαλής Υπουργού, ο οποίος ηγούταν της επιτροπής, καταργήθηκε όπως επίσης και το υπουργικό σύστημα της κυβέρνησης. Τον Επικεφαλής Υπουργό αντικατέστησε ο Πρόεδρος της Επιτροπής Πολιτικής και Πόρων του Γκέρνζι.

Εκλογή
------

Τα 40 μέλη του Κοινοβουλίου του Γκέρνζι λαμβάνουν μέρος σε μια μυστική ψηφοφορία για να εκλέξουν τον πρόεδρο. Όλοι οι υποψήφιοι πρέπει να προταθούν από τουλάχιστον δύο μέλη του κοινοβουλίου. Ο πρόεδρος της επιτροπής είναι ο de facto αρχηγός της κυβέρνησης του Γκέρνζι και μπορεί να του αποδοθεί ο τίτλος του "Επικεφαλής Υπουργού".

Κατάλογος Προέδρων της Επιτροπής
--------------------------------

| # | Πρόεδρος της Επιτροπής | Θητεία | Κόμμα | Εκλογές |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Πορτραίτο | Ονοματεπώνυμο | Αρχή θητείας | Τέλος θητείας | Διάρκεια θητείας |
| 1 |  | **Γκάβιν Σεντ Πιέρ** | 4 Μαΐου 2016 | 16 Οκτωβρίου 2020 | 4 χρόνια, 162 ημέρες | Ανεξάρτητος | 2016 |
| 2 |  | **Πίτερ Φερμπράχ** | 16 Οκτωβρίου 2020 | *Σημερινός κάτοχος* | *Εν ενεργεία* | Ανεξάρτητος | 2020 |
Ο θυρεός του Ναυτικού της Σαουδικής Αραβίας
Ναυτικό διακριτικό
Η κανονιοφόρος RSNF "Faisal"
Το **Βασιλικό Σαουδικό Ναυτικό** είναι η Ναυτική δύναμη του Βασιλείου της Σαουδικής Αραβίας. Αριθμεί περίπου 12.000 άνδρες(ναύτες και αξιωματικούς), στους οποίους συγκαταλέγονται 1.200 πεζοναύτες. Αρχηγείο του Ναυτικού είναι το Ριάντ. Ο Δυτικός Στόλος δρα στην Ερυθρά Θάλασσα, με κύρια βάση τη Τζέντα. Ο Ανατολικός Στόλος δρα στον Περσικό Κόλπο με αρχηγείο το Τζουμπάιλ. Άλλες ναυτικές εγκαταστάσεις του βρίσκονται στο Γιάνμπου, τη Νταμάμ, και το Ρας αλ Μισάμπ.

Ιστορία
-------

Το Ναυτικό της Σαουδικής Αραβίας ιδρύθηκε το 1960 και με τη βοήθεια των ΗΠΑ ξεκίνησε μια διαδικασία επέκτασης το 1972 με στόχο να φτάσει σε δύναμη το Αυτοκρατορικό Ιρανικό Ναυτικό. Μετά την Ιρανική Επανάσταση, άρχισε ένα ακόμη πρόγραμμα επέκτασης του Σαουδικού Ναυτικού, με τη βοήθεια της Γαλλίας υπό την ονομασία «Σαβάρι». Στις επόμενες δύο δεκαετίες αποκτήθηκαν μερικά σκάφη από την Αγγλία και τη Γαλλία. Το 1980, οι ΗΠΑ βοήθησαν το Βασιλικό Σαουδικό Ναυτικό να αναπτύξει δικά του κέντρα διοίκησης και επικοινωνιών.

Πλοία
-----

Το Σαουδικό Ναυτικό είναι μια εκσυγχρονισμένη δύναμη με φρεγάτες Γαλλικής κατασκευής, ναρκαλιευτικά Βρετανικής κατασκευής, και κορβέτες των ΗΠΑ. Διαθέτει :

* 3 φρεγάτες κλάσης Αλ Ριάντ
* 4 φρεγάτες κλάσης Αλ Μεδίνα
* 4 κορβέτες κλάσης Μπαντρ
* 9 περιπολικά κλάσης Αλ Σαδίγ
* 6 ναρκαλιευτικά κλάσης Σάνταου
* 2 τροποποιημένα μεταγωγικά σκάφη
* πολλά περιπολικά μικρού εκτοπίσματος, 2 Βασιλικά γιότ.
Η **Αντονίνα (Τόνια) Βασίλιεβνα Λέμπεντεβα** (ρωσικά: Антонина Васильевна Лебедева‎‎
, 29 Μαρτόυ 1916 – 17 Ιουλίου 1943) ήταν Σοβιετική πιλότος μαχητικών αεροσκαφών στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Έχασε την ζωή της ενώ μαινόταν η μάχη του Κούρσκ, όταν κατέρριψαν το αεροσκάφος της γερμανικά μαχητικά.

Πρώιμος βίος
------------

Η Λέμπεντεβα γεννήθηκε το 1916 στο χωριό Μπακούνιν στο Κυβερνείο του Τβερ της τότε Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Μετακόμισε μαζί με την οικογένειά της στη Μόσχα και αφού τελείωσε το σχολείο σπούδασε Βιολογία στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας. Επίσης έγινε μέλος της αερολέσχης «Ντρεζίνσκι» και έφθασε στο επίπεδο να γίνει εκπαιδευτής πιλότων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Kaminsky, Oleg (2014). «Лебедева Антонина Васильевна» (στα Russian). Proza. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Οκτωβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 22 Οκτωβρίου 2015. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)

Βιβλιογραφία
------------

* Vinogradova, Lyuba (2015). *Defending the Motherland: The Soviet Women Who Fought Hitler's Aces*. London, England: Quercus. ISBN 978-0-85705-194-3.
Το πρωί της **22ας Μαρτίου 2016** πραγματοποιήθηκαν τρεις **τρομοκρατικές επιθέσεις στις Βρυξέλλες**: δύο βόμβες εξερράγησαν στο αεροδρόμιο των Βρυξελλών, στο Ζάβεντεμ, και μια τρίτη στο σταθμό του μετρό Maalbeek, στο κέντρο της πόλης. Από τις επιθέσεις έχασαν τη ζωή τους 32 άνθρωποι διαφόρων εθνικοτήτων και οι τρεις δράστες ενώ άλλοι 300 άνθρωποι τραυματίστηκαν. Την ευθύνη των επιθέσεων ανέλαβε το Ισλαμικό Κράτος. Οι δράστες των επιθέσεων ανήκαν σε μια ομάδα τρομοκρατών που είχε εμπλοκή και στις τρομοκρατικές επιθέσεις στο Παρίσι τον Νοέμβριο του 2015.

Οι επιθέσεις
------------

Στις 7:58 το πρωί της 22ας Μαρτίου 2016 εξερράγη στο αεροδρόμιο των Βρυξελλών η πρώτη βόμβα, στον έλεγχο των εισιτηρίων, στο σημείο 11. Εννιά δευτερόλεπτα αργότερα έγινε η δεύτερη έκρηξη, στον έλεγχο των εισιτηρίων στο σημείο 2. Κάποιοι μάρτυρες δήλωσαν ότι πριν την πρώτη έκρηξη ακούστηκαν πυροβολισμοί και κραυγές στα αραβικά, αλλά σύμφωνα με τις αρχές δεν υπήρξαν πυροβολισμοί. Από τις εκρήξεις έχασαν τη ζωή τους 18 άνθρωποι (κατά την επίθεση σκοτώθηκαν 14, ενώ άλλοι τέσσερις υπέκυψαν αργότερα στα τραύματά τους) καθώς και οι δύο από τους τρείς δράστες, ο Ιμπραχίμ Ελ Μπακράουι (Ibrahim El Bakraoui) και ο Νατζίμ Λααχράουι (Najim Laachraoui), Βέλγοι μαροκινής καταγωγής, που μετέφεραν τις δύο βόμβες στο αεροδρόμιο σε μεγάλες βαλίτσες. Μαζί τους ήταν ο επίσης Βέλγος μαροκινής καταγωγής Μοχάμεντ Αμπρινί (Mohamed Abrini), που μετέφερε μια τρίτη βόμβα αλλά δεν μπόρεσε να την ενεργοποιήσει καθώς το ωστικό κύμα από τη δεύτερη έκρηξη τον πέταξε μακριά από τη βαλίτσα στην οποία είχε τη βόμβα. Η τρίτη βόμβα βρέθηκε αργότερα και απενεργοποιήθηκε με ελεγχόμενη έκρηξη. Και στις τρείς βόμβες είχαν τοποθετηθεί καρφιά με σκοπό να προκληθούν όσο το δυνατόν περισσότερα θύματα.

Περίπου μια ώρα αργότερα, στις 9:11, μια άλλη βόμβα εξερράγη σε συρμό του μετρό που έφευγε από το σταθμό Maalbeek, κοντά στην έδρα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, στο κέντρο των Βρυξελλών. Από την έκρηξη αυτή έχασαν τη ζωή τους άλλοι 14 άνθρωποι και ο Χαλίντ Ελ Μπακράουι (Khalid El Bakraoui), αδελφός του Ιμπραχίμ που μετέφερε τη βόμβα στο αεροδρόμιο.

Τα περισσότερα από τα θύματα των επιθέσεων ήταν Βέλγοι. Οι υπόλοιποι νεκροί ήταν από περισσότερες από 10 χώρες: από τις ΗΠΑ, την Ολλανδία, τη Σουηδία, την Ιταλία, την Πολωνία, το Περού, την Κίνα, τη Γαλλία, τη Λιβερία, το Μαρόκο και το Ηνωμένο Βασίλειο ενώ δύο είχαν διπλή υπηκοότητα. Ανάμεσα στους νεκρούς ήταν και ο πρώην Μόνιμος Αντιπρόσωπος του Βελγίου στα Ηνωμένα Έθνη και αργότερα Πρεσβευτής στα Ηνωμένα Έθνη, Αντρέ Αντάμ (André Adam).

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Οκτωβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 21 Αυγούστου 2017.
4. ↑
5. ↑
6. ↑
7. ↑
8. ↑
9. ↑
10. ↑
Ο **Ανέστης Αγγέλης** είναι Έλληνας κτηνίατρος, πολιτικός, πρώην βουλευτής με την Νέα Δημοκρατία και πρώην δήμαρχος Καστοριάς.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1952 στο Τοιχιό Καστοριάς, είναι παντρεμένος με την Κυριακή Γεωργιάδου και έχουν δυο παιδιά τη Χριστίνα και το Στέφανο. 

Είναι απόφοιτος της Κτηνιατρικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης και έχει πραγματοποιήσει οικονομικές και μεταπτυχιακές σπουδές στη Σχολή Δημόσιας Υγείας. Εργάσθηκε ως επιχειρηματίας στον κλάδο των Γεωργικών και Κτηνιατρικών Φαρμάκων καθώς και ως Κτηνίατρος. Υπήρξε εκδότης των εφημερίδων « Φωνή των Αγροτών» και «Καστοριά Σήμερα», ενώ διετέλεσε Πρόεδρος της ΓΕΟΚ Α.Ε.

Στις βουλευτικές εκλογές του 2000, εξελέγη στο ελληνικό κοινοβούλιο με το ψηφοδέλτιο της Νέας Δημοκρατίας εκπροσωπώντας την εκλογική περιφέρεια Καστοριάς, ενώ επανεξελέγη στις εκλογές του 2004. Στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2014 εξελέγη δήμαρχος Καστοριάς.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *www.hellenicparliament.gr*. Ανακτήθηκε στις 1 Μαρτίου 2020.  Missing or empty `|title=` (βοήθεια)
2. ↑  «Αγγελής Ανέστης». *vouliwatch - Δυναμώνουμε τη Δημοκρατία*. Ανακτήθηκε στις 1 Μαρτίου 2020.
Ως **θερμική αγωγιμότητα** (συμβολίζεται συνήθως με k) ορίζεται η χαρακτηριστική ιδιότητα της ύλης που προσδιορίζει την ευκολία ή δυσκολία διάδοσης της θερμότητας στο εσωτερικό ενός υλικού. Η Θερμική αγωγιμότητα μετριέται με τον "συντελεστή αγωγιμότητας" ο οποίος διαφέρει από σώμα σε σώμα.  
 
Ανάλογα με την ευκολία της διάδοσης της θερμότητας τα σώματα (υλικά) διακρίνονται σε **ευθερμαγωγά**, ή *καλοί αγωγοί θερμότητας*, (όπως π.χ. τα μέταλλα) και σε **δυσθερμαγωγά**, ή *κακοί αγωγοί θερμότητας*, ή κατ΄ επέκταση **θερμομονωτικά**, (όπως π.χ. το ξύλο, ο αμίαντος, τα υγρά και τα αέρια). 

Σύμφωνα με το νόμο αγωγής θερμότητας ο ρυθμός μετάδοσης θερμότητας ή αλλιώς ροή θερμότητας υπολογίζεται από τον τύπο

{\displaystyle H=kA{\frac {\Delta T}{\Delta x}}}
όπου {\displaystyle k\,} η θερμική αγωγιμότητα, {\displaystyle A\,} το εμβαδό της διατομής δια μέσω της οποίας έχουμε αγωγή, και {\displaystyle \Delta T/\Delta x\,} η μεταβολή της θερμοκρασίας σε απόσταση {\displaystyle \Delta x\,} κατά τη φορά αγωγής.

Θερμική αγωγιμότητα κεραμικών υλικών
------------------------------------

Στα κεραμικά υλικά συναντάμε ένα μεγάλο εύρος των τιμών της. Ειδικότερα, σε υλικά τα οποία αποτελούνται από στοιχεία με παρόμοια ατομικά βάρη (π.χ. SiC, BeO, B4C ) η από ένα στοιχείο (διαμάντι ή γραφίτης) η θερμική αγωγιμότητα είναι υψηλή. Όμως σε υλικά όπως UO2 ή ThO2 με μεγάλες διαφορές στο μέγεθος και στα ατομικά βάρη των ανιόντων κι των κατιόντων, εμφανίζουν μικρή θερμική αγωγιμότητα, καθώς επίσης και στοιχεία τα οποία βρίσκονται σε στερεή κατάσταση. Άλλοι παράγοντες που επηρεάζουν την αγωγιμότητα είναι οι προσμίξεις, το πορώδες, οι μικρορωγμές, η μη κρυσταλλικότητα, τα όρια και το μέγεθος των κόκκων.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Thermopedia THERMAL CONDUCTIVITY
* Contribution of Interionic Forces to the Thermal Conductivity of Dilute Electrolyte Solutions The Journal of Chemical Physics 41, 3924 (1964)
* The importance of Soil Thermal Conductivity for power companies
* Thermal Conductivity of Gas Mixtures in Chemical Equilibrium. II The Journal of Chemical Physics 32, 1005 (1960)
Το **Αμεντί** ή η **Αμεντίγια** (κουρδικά: ئامێدی‎‎· αραβικά: العمادية‎‎· λισανίντ νοσάν: עמידיא ʿAmədya) είναι πόλη στο Κυβερνείο Ντοχούκ του Ιρακινού Κουρδιστάν του Ιράκ. Είναι κτισμένο πάνω σε οροπέδιο στην ευρύτερη κοιλάδα του ποταμού Λύκου.

Η ιστορία του Αμεντί χρονολογείται από το 3000 π.Χ. Στο κέντρο της πόλης βρίσκεται ένα παλαιό φρούριο, το οποίο έδωσε το όνομά του στην πόλη. Σύμφωνα με τον Ιμπν αλ-Αθίρ, το όνομα του φρουρίου ήταν Ασίμπ. Αφού κατέκτησε ο Νουρεντίν Ζενγκί την περιοχή το 1142, δόθηκε στην πόλη το όνομα Ιμάντιγε ή Αμέντιγε. Από τον 13ο έως τον 19ο αιώνα, το Αμεντί ήταν η έδρα του κουρδικού πριγκιπάτου του Μπαντινάν.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *GEOnet Names Server*. 11  Ιουνίου 2018. -3102094.
2. ↑  «Li sînorê Gare 12 gund ji ber bombebaranên Tirkiyê hatine valakirin» (στα ku). *Rûdaw*.. Ανακτήθηκε στις 18 December 2019.
3. ↑  «ئامێدی | كوردستانی سەرسوڕهێنەر- وێبسایتی فەرمی دەستەی گشتی گەشت و گوزار». *bot.gov.krd*. Ανακτήθηκε στις 18 Δεκεμβρίου 2019.
4. ↑  Greenblatt, Jared (2010). *The Jewish Neo-Aramaic Dialect of Amədya* (στα Αγγλικά). BRILL. σελ. 56. ISBN 978-90-04-19230-0.
5. ↑  Streck, M. (1965). «ʿAmādiya». *Encyclopedia of Islam* **Second Edition**. doi:10.1163/1573-3912\_islam\_SIM\_0575.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 131495142
* LCCN: n92121234
* NKC: ge702045

 |

 |