recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η **αρχαιολογική κρύπτη της Ιλ ντε λα Σιτέ** (Γαλλικά: La crypte archéologique de l'île de la Cité) είναι ένα μουσείο της πόλης του Παρισιού, που βρίσκεται ακριβώς κάτω από το προαύλιο του καθεδρικού ναού της Παναγίας των Παρισίων, στο 4ο διαμέρισμα της γαλλικής πρωτεύουσας. Παρουσιάζει αρχαιολογικά κατάλοιπα των διαφόρων σταδίων κατασκευής της πρωτεύουσας της Γαλλίας, από την Αρχαιότητα έως τον 19ο αιώνα, που ανακαλύφθηκαν κατά τις ανασκαφές που πραγματοποιήθηκαν μεταξύ 1965 και 1972, πριν την κατασκευή υπόγειου χώρου στάθμευσης.

Ιστορία
-------

Τμήμα της κρύπτης
Από το 2014, η κρύπτη παρουσιάζει τρισδιάστατες αναπαραγωγές του Παρισιού όλων των εποχών.

Το 2016, ο δήμος του Παρισιού διενήργησε διαγωνισμό για την αναζωογόνηση και ανάπτυξη της περιοχής της Ιλ ντε λα Σιτέ. Στα πλαίσια της προβολής της κρύπτης, ο αρχιτέκτονας Ντομινίκ Περώ πρότεινε την ανάπλαση της πλατείας μπροστά στην Παναγία των Παρισίων με την τοποθέτηση μια γιγαντιαίας γυάλινης επιφάνειας ώστε να αποκαλύπτεται η παρουσία της κρύπτης .

Μετά την πυρκαγιά στην Παναγία των Παρισίων, η κρύπτη έκλεισε καθώς οι εργασίες αποκατάστασης συνεχίζονται.

Παρουσίαση
----------

Ερείπια του συστήματος θέρμανσης των γαλατορωμαϊκών λουτρών.
Η κρύπτη παρουσιάζει πολλά υπολείμματα και αρχαιολογικά ευρήματα που βρίσκονται στα νότια της Ιλ ντε λα Σιτέ, την ιστορική κοιτίδα του Παρισιού. 

Υπάρχουν πολλά στοιχεία από την Γαλατορωμαϊκή εποχή, όπως:

* τμήμα της αποβάθρας του αρχαίου λιμανιού της Λουτέτιας.
* γαλατο-ρωμαϊκό δημόσιο λουτρό, από το οποίο παραμένει το σύστημα θέρμανσης.·
* μέρος του τείχους της πόλης από τις αρχές του 4ου αιώνα.

Από τον Μεσαίωνα, υπάρχουν:

* το υπόγειο του παλαιού παρεκκλησιού του νοσοκομείου Οτέλ-Ντιέ.
* θεμέλια σπιτιών στη μεσαιωνική οδό Νεβ-Νοτρ-Νταμ.

Από τον 18ο αιώνα, υπάρχουν:

* τα θεμέλια του ορφανοτροφείου Οσπίς ντεζ Ανφάν-Τρουβέ.

Από τον 19ο αιώνα, υπάρχουν:

* τμήμα των υπονόμων που διανοίχθηκαν από τον βαρόνο Οσμάν.

Από το 2000 έως το τέλος του 2012, η κρύπτη υπάγονταν στη διαχείριση του μουσείου Καρναβαλέ - Ιστορία του Παρισιού. Από την 1η Ιανουαρίου 2013, είναι ένα από τα 14 μουσεία της πόλης του Παρισιού, τα οποία διαχειρίζεται το δημόσιο διοικητικό ίδρυμα Παρίσι Μουσεία.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

Η επίσημη ιστοσελίδα της Κρύπτης της Ιλ ντε λα Σιτέ Αρχειοθετήθηκε 2020-05-08 στο Wayback Machine. (επιλογή γλώσσας)

Παραπομπές
----------

1. ↑ . «en.parisinfo.com/paris-museum-monument/Crypte-archeologique-de-l-Ile-de-la-Cite».
2. ↑ . «unjourdeplusaparis.com/paris-culture/crypte-archeologique-ile-de-la-cite».
3. ↑ . «sortiraparis.com/arts-culture/exposition/articles/167577-nuit-des-musees-2019-dans-la-crypte-archeologique-de-paris».
4. ↑ . «batiactu.com/edito/une-dalle-xxl-de-verre-au-dessus-de-la-crypte-archeologique-47413.php».
5. ↑ . «leparisien.fr/culture-loisirs/sortir-region-parisienne/patrimoine-sous-le-parvis-de-notre-dame-l-histoire-de-paris».
Ο κώνος θεμελιώσεως του Αανιπάδα στο British Museum BM 90951.
Ο **Αανιπάδα** (σουμερ. *A'an-na-pad-da*) ήταν βασιλιάς της Α΄ Δυναστείας της Ουρ στη Μεσοποταμία, που έζησε περί το 2600 π.Χ.. Ο Αανιπάδα ήταν γιος του Μεσανιπάδα. Πιστεύεται ότι ο τάφος του είναι ο υπ' αριθ. PG 580 στο Βασιλικό Κοιμητήριο της Ουρ.

Αναθηματικές επιγραφές και κώνος
--------------------------------

Αρκετές πινακίδες που φέρουν το όνομα του βασιλιά αυτού έχουν ανακαλυφθεί, αφιερωμένες κυρίως στη θεά Νινχουρσάγκ και προσδιορίζουσες τον Μεσανιπάδα ως πατέρα του.

Στην Ουρ ανακαλύφθηκε από τον Τζων Τζωρτζ Τέιλορ το 1854 ένας κώνος θεμελιώσεως από κράμα χαλκού που φέρει το όνομα του «βασιλέως Αανιπάδα» με αφιέρωση προς τη θεά Ινάννα. Σήμερα βρίσκεται στο Βρετανικό Μουσείο (BM 90951). Το μήκος του είναι 34,3 εκατοστόμετρα, έχει διάμετρο βάσεως 3,7 εκατοστόμετρα και ζυγίζει 1,7 κιλό. Βρέθηκε μαζί με δύο άλλα τέχνεργα, μια σμιλεμένη πέτρα με λαβή και μια προσωπογραφία σε λάπις λάζουλι, που πιθανώς συναποτελούσαν με τον κώνο ένα ανάθημα θεμελιώσεως.

Το περιεχόμενο της επιγραφής του κώνου είχε παραβλεφθεί έως το 1928, οπότε και δημοσιεύθηκε από τον J.C. Gadd.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «CDLI-Archival View». *cdli.ucla.edu*.
2. 1 2 3  Reade, Julian (2003). *Art of the First Cities: The Third Millennium B.C. from the Mediterranean to the Indus*. Metropolitan Museum of Art. σελίδες 94–96. ISBN 978-1-58839-043-1.
3. ↑  Thomas, Ariane· Potts, Timothy (2020). *Mesopotamia: Civilization Begins*. Getty Publications. σελ. 13. ISBN 978-1-60606-649-2.
4. ↑  Pr, Univ. Of Pennsylvania· Anthropology, University of Pennsylvania Museum of Archaeology· Hansen, Donald P.· Pittman, Holly (1998). *Treasures from the Royal Tombs of Ur*. UPenn Museum of Archaeology. σελ. 3. ISBN 978-0-924171-54-3.
5. ↑  «CDLI-Found Texts». *cdli.ucla.edu*.
6. 1 2  «dedicatory cone | British Museum». *The British Museum*. Ανακτήθηκε στις 25 Απριλίου 2023.
7. ↑  W. King. Leonard (1915). *A History of Babylonia*. σελίδες 153–154.
8. 1 2 3  Gadd, C. J. (1928). "Another A-Anni-Padda Inscription". *Journal of the Royal Asiatic Society of Great Britain and Ireland* (3): 626–628. ISSN 0035-869X. JSTOR 25221375.

Βιβλιογραφία
------------

* Το ομώνυμο λήμμα στην *Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος-Larousse-Britannica*, έκδ. 2006, τόμος 1, σελ. 45
Ο **Απόστολος Αποστόλου** (Μανταμάδος Λέσβου, 13 Μαρτίου 1901 - 1991) ήταν Έλληνας χημικός και συγγραφέας, ο οποίος διετέλεσε δήμαρχος Μυτιλήνης επί πολλά χρόνια, από το 1956 έως το 1982, με διακοπή κατά την περίοδο της χούντας. Ήταν επίτιμος πρόεδρος της ΕΕΔΥΕ.

Σπούδασε Χημεία στο πανεπιστήμιο των Αθηνών. Κατά τη Μικρασιατική Εκστρατεία πολέμησε στη Μικρά Ασία. Επίσης, έλαβε μέρος στην εθνική αντίσταση, με το ΕΑΜ. Έγραψε αρκετά έργα, από τα οποία ξεχωρίζει το *Μνήμες* (πεζογράφημα).

Πέθανε σε ηλικία 90 ετών, το 1991. Ήταν παντρεμένος με τη Μυρσίνη Μανωλακέλλη.

Η κόρη του, Ευαγγελία Αποστόλου, παντρεύτηκε τον εκπαιδευτικό και μετέπειτα δήμαρχο, Παναγιώτη Παναγιώτου.

Πηγές
-----

* Ο καθηγητής που έγινε Δάσκαλος (Απόστολος Αποστόλου)
* Χρονικό '91, εκδ. Τέσσερα Έψιλον, σελ. 213.

1. ↑  Ελληνικόν who is who, σελ. 40, 1962.
2. ↑  «Λέσβος: Αναφορά στον εκπαιδευτικό, στον άνθρωπο Ν. Παναγιώτου». *ert.gr*. 14 Σεπτεμβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 3 Μαΐου 2020.
Συντεταγμένες: 40°38′20″N 8°39′19″W﻿ / ﻿40.63889°N 8.65528°W﻿ / 40.63889; -8.65528

Το **Αβέιρο** (Πορτογαλικά: *Aveiro*) είναι πόλη και δημοτική ενότητα της Πορτογαλίας με έκταση 199,9 τ.χλμ. κι πληθυσμό 80.880 κατοίκους. Το Αβέιρο είναι βιομηχανική πόλη και σημαντικό λιμάνι στον Ατλαντικό Ωκεανό. 

Η δημοτική ενότητα αποτελείται από 14 κοινότητες. Έδρα της δημοτικής ενότητας είναι η πόλη Αβέιρο, με 73.000 κατοίκους. Δήμαρχος είναι ο Ζοζέ Ριμπάου Έστεβες, που εκλέγεται από συνασπισμό του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος και του Δημοκρατικού Σοσιαλιστικού Κέντρου. 

Το Αβέιρο είναι γνωστό σαν "πορτογαλική Βενετία", λόγω των καναλιών και των σκαφών του (barcos moliceiros) που θυμίζουν την ιταλική πόλη της Βενετίας. Είναι επίσης γνωστό για τα παραδοσιακά γλυκά του από αβγά, τα "ovos moles" και τα "trouxas de ovos". 

Η πόλη χρονολογείται από τον 10ο αιώνα ενώ η περιοχή ήταν ναυτιλιακό κέντρο και περιοχή παραγωγής άλατος από τους ρωμαικούς χρόνους, γνωστή με το λατινικό όνομα **Aviarium**. Το σημαντικότερο ιστορικό μνημείο του Αβέιρο είναι το μοναστήρι του Ιησού (Convento de Jesus), το οποιο σήμερα φιλοξενεί το μουσείο της πόλης. Στο μοναστήρι, που χτίστηκε τον 15ο αιώνα, βρίσκεται ο τάφος της Αγίας πριγκίπισσας Ιωάννας της Πορτογαλίας, κόρης του Αλφόνσου Ε', η οποία πέθανε το 1490. 

Το πανεπιστήμιο του Αβέιρο ιδρύθηκε το 1973 και θεωρείται ένα από τα δυναμικότερα πανεπιστήμια της Πορτογαλίας, με 15.000 φοιτητές. 

Η οικονομία παλιότερα στηριζόταν στην παραγωγή άλατος και τη συγκομιδή φυκιών, τα οποία χρησιμοποιούνται για λίπασμα. Σήμερα η οικονομία της πόλης επικεντρώνεται στην κεραμουργία και την τεχνολογική έρευνα γύρω από το πανεπιστήμιο. 

Το Αβέιρο φιλοξένησε τρία παιχνίδια του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος ποδοσφαίρου του 2004.

Εικόνες
-------

* Η παλαιά πόληΗ παλαιά πόλη
* Ο Καθεδρικός ναόςΟ Καθεδρικός ναός
* Το Αβέιρο και ένα από τα κανάλια τουΤο Αβέιρο και ένα από τα κανάλια του
* Μία πλατεία του ΑβέιροΜία πλατεία του Αβέιρο
* Ο παλιός σιδηροδρομικός σταθμός του ΑβέιροΟ παλιός σιδηροδρομικός σταθμός του Αβέιρο

Παραπομπές
----------

1. ↑  National Institute of Statistics. www.ine.pt/xportal/xmain?xpid=INE&xpgid=ine\_indicadores&indOcorrCod=0008350&selTab=tab0. Ανακτήθηκε στις 19  Σεπτεμβρίου 2018.
2. ↑  National Institute of Statistics. mapas.ine.pt/download/index2011.phtml. Ανακτήθηκε στις 19  Σεπτεμβρίου 2018.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **Αβέιρο**  |

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Αβέιρο** |

* official Aveiro website Αρχειοθετήθηκε 2006-10-10 στο Wayback Machine.
* Town Hall official website
* University of Aveiro
* Portal Ovos Moles

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 138389338
* LCCN: nr2001044224
* GND: 4079889-6
* NKC: xx0040706

 |

 |
Ο **Αίσυμνος** (που δεν πρέπει να συγχέεται με τον ομώνυμο πολεμιστή της *Ιλιάδας*), ήταν επιφανής κάτοκος των αρχαίων Μεγάρων. Ο Παυσανίας αναφέρει για αυτόν ότι *«ουδενός τα ες δόξαν Μεγαρέων δεύτερος»*[1].

Μετά τον φόνο, από τον Σανδίονα, του τελευταίου βασιλιά των Μεγαρέων Υπερίονα (ημιμυθικό πρόσωπο, γιος του Αγαμέμνονα), τα Μέγαρα διοικούνταν από εκλεγμένους άρχοντες. Αυτοί απέστειλαν τον Αίσυμνο, ως τον πλέον σημαίνοντα και διακεκριμένο κάτοικο των Μεγάρων, στο Μαντείο των Δελφών να ρωτήσει με ποιον τρόπο θα ευτυχήσουν τα Μέγαρα. Η Πυθία έδωσε στον Αίσυμνο τον χρησμό ότι θα αποκτούσαν ευδαιμονία *«ην μετά των πλειόνων βουλεύσωνται»*, δηλαδή αν θα έπαιρναν τις αποφάσεις τους «μαζί με τους περισσότερους». Οι Μεγαρείς, γνωρίζοντας τις περιέργες σημασίες αυτών των χρησμών, σκέφθηκαν ότι με το επίθετο «περισσότεροι» η Πυθία εννοούσε τους πεθαμένους, αφού οι πεθαμένοι είναι πάντοτε περισσότεροι από τους ζωντανούς. Πήγαν λοιπόν και έκτισαν το *βουλευτήριον* (τη συνέλευση όπου έπαιρναν τις αποφάσεις για την πόλη) μέσα στον περίβολο-νεκροταφείο, όπου βρίσκονταν οι τάφοι των ηρώων των Περσικών Πολέμων. Στον περίβολο αυτόν, όπως γράφει ο Παυσανίας, βρισκόταν και το **Αισύμνιον** ή **Αισυμνιομνήμα**, που ήταν και αυτό τάφος ηρώων, ονομασμένο προς τιμή του Αισύμνου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Παυσανίου *Ελλάδος περιήγησις*, «Αττικά» 43.3

Πηγές
-----

* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 3
Τα πρωτο-τρία βασίλεια, 1 μ.Χ.
Το **Όκτζο** (κορεατική προφορά: [ok̚.t͈ɕʌ], 옥저) ήταν κορεατικό φυλετικό κράτος το οποίο δημιουργήθηκε στη βόρεια κορεατική χερσόνησο και υπήρξε ίσως από τον 2ο αιώνα π.Χ. έως τον 5ο αιώνα μ.Χ.

Το Ντονγκ-όκτζο (Ανατολικό Όκτζο) καταλάμβανε περίπου την περιοχή των επαρχιών Χάμγκιονγκ της Βόρειας Κορέας και το Μπουκ-όκτζο (Βόρειο Όκτζο) καταλάμβανε την περιοχή του ποταμού Ντουμάν.

Το Ντονγκ-όκτζο ονομάζεται συχνά ως Όκτζο, ενώ το Μπουκ-όκτζο αναφέρεται επίσης ως Τσιγκούρου (置溝婁, 치구루) ή σκέτο Γκούρου (구루), ενώ το τελευταίο όνομα εφαρμόζεται επίσης στο Κογκουριό. Το Όκτζο συνόρευε με το μικρό κράτος του Ντόνγκιε και είχαν παρόμοια μοίρα.

Βιβλιογραφία
------------

* Byeon Tae-seop (변태섭) (1999). *韓國史通論 (Hanguksa tongnon) (Outline of Korean history), 4th ed*. ISBN 978-89-445-9101-3.
* Lee, K. (1984). *A new history of Korea.* Tr. by E.W. Wagner & E.J. Schulz, based on the 1979 Korean ed. Seoul: Iljogak. (ISBN 89-337-0204-0)
Το **Αθηναϊκό Ωδείο** ήταν ένα από τα πρώτα μουσικά εκπαιδευτήρια των Αθηνών.

Σήμερα, το Αθηναϊκό Ωδείο λειτουργεί υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού σε ένα νεοκλασικό κτίριο στη συμβολή των οδών Αγίας Σοφίας 96 και Μυκάλης στη Νέα Σμύρνη.

Το Αθηναϊκό Ωδείο είναι εξοπλισμένο με σύγχρονα εποπτικά μέσα και έχει εισαγάγει νέες πρωτοποριακές μεθόδους διδασκαλίας και μαθήματα. Η συνεργασία του με ευρωπαϊκά πανεπιστήμια μουσικής του επιτρέπει να προσφέρει στους φοιτητές του τα μαθήματα, τις εξετάσεις και τους πανεπιστημιακούς τίτλους σπουδών των συνεργαζόμενων ιδρυμάτων. Παράλληλα ως αναγνωρισμένο ωδείο, εκδίδει αναγνωρισμένους τίτλους μουσικών σπουδών από το κράτος και την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Προς τιμή των καλλιτεχνών και των καθηγητών που εργάζονται στο Ωδείο, διοργανώνεται το Φεστιβάλ Τέχνης «20-20» από τις 20 Μαΐου έως τις 20 Ιουνίου που προβάλει το έργο τους, ενώ παράλληλα προσκαλούνται καλλιτέχνες, εκπρόσωποι όλων των Καλών Τεχνών και παρουσιάζουν διαλέξεις, εκθέσεις, συναυλίες, ρεσιτάλ, μαθήματα και διάφορα άλλα καλλιτεχνήματα.

Το Αθηναϊκό Ωδείο λειτουργεί σχολές οργανικής, θεωρητικής και φωνητικής μουσικής σε τμήματα : κλασική μουσική, Τζαζ, μοντέρνα και παραδοσιακή μουσική. Λειτουργεί επίσης παιδική και νεανική χορωδία, μουσικά σύνολα και εργαστήρια μοντέρνας σύνθεσης με χρήση ηλεκτρονικών υπολογιστών και ψηφιακών μέσων. 

Στις εγκαταστάσεις του συστεγάζεται η ΜΚΟ «Αθηνά», που δραστηριοποιείται σε θέματα Καλών Τεχνών, περιβάλλοντος και κοινωνικά.

Το Αθηναϊκό Ωδείο παρέχει υποτροφίες σε αριστούχους φοιτητές και κοινωνικά ευαίσθητες ομάδες.

Πηγές
-----

* καλλιτεχνική και πολιτιστική δράση Αρχειοθετήθηκε 2010-06-20 στο Wayback Machine.
* Άρθρο της Musipedia[*νεκρός σύνδεσμος*]
Η **Έλσα Μπεάτα**, σουηδ. Elizabeth Beatrice (1629 - 7 Απριλίου 1653) από τον Οίκο των Μπράχε έγινε με τον γάμο της δούκισσα του Παλατινάτου-Κλέεμπουργκ.

Βιογραφία
---------

Ήταν κόρη του Περ Μπράχε του Νεότερου και της Κριστίνα Καταρίνα Στένμποκ. Ανατράφηκε από την εκ πατρός μάμμη της Έλσα Γκυλενστιέρνα στο κάστρο Ρύντμποχολμ. Όπως η πλειοψηφία των γυναικών ευγενών της εποχής της, η εκπαίδευσή της εστιάστηκε στο πως να διαχειριστεί μία ιδιοκτησία και πώς να συμπεριφέρεται σε μία αντιπροσωπευτική κοινωνική ζωή.

Πριν τον γάμο της υπηρέτησε ως δεσποινίδα της τιμής της Χριστίνας της Σουηδίας. Η βασίλισσα τη σύστησε στον Αδόλφο-Ιωάννη και το ζεύγος μνηστεύθηκε το 1646. Ο γάμος έγινε στο κάστρο Τρε Κρόνορ το 1649 με την παρουσία της μονάρχη. Το 1654 ο αδελφός τού συζύγου της έγινε ο Κάρολος Ι΄ Γουσταύος της Σουηδίας.

Η γαμήλια ζωή δεν ήταν ευτυχισμένη και ο σύζυγός της λεγόταν ότι την παραμελούσε για χάρη προσωπικών του απολαύσεων. Αν και η επόμενη, δεύτερη σύζυγος του Αδόλφου-Ιωάννη (εξαδέλφη της Έλσας-Μπεάτας) περιγράφεται ότι είχε τις ίδιες κακές συνήθειες με αυτόν, αντίθετα η πρώτη Έλσα-Μπεάτα περιγράφεται ότι είχε τις αντίθετες απόψεις και πως ήταν ανώτερη των δύο τους. Οι οικονομικές συνθήκες του ζεύγους επιλύθηκαν, όταν ο Αδόλφος-Ιωάννης διορίστηκε γενικός κυβερνήτης του Βάστεργκετλαντ το 1651. Ο 

Η Έλσα-Μπεάτα απεβίωσε στη διάρκεια μία επίσκεψης στο Βάντστερνα, έπειτα από ία περίοδο ασθένειας. Ήταν 24 ετών.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε το 1649 τον Αδόλφο Ιωάννη Α΄ των Βίττελσμπαχ δούκα του Παλατινάτου-Κλέεμπουργκ και είχε τέκνο:

* ένας γιος 1652, απεβ. δύο ημερών.

Πηγές
-----

* Nanna Lundh-Eriksson (1947). Hedvig Eleonora. Stockholm: Wahlström & Widstrand. ISBN
* Ingrid Larsson Haglund - Grevarna Brahes vinterbok
* Erik Petersson - Vicekungen - en biografi över Per Brahe den yngre

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 11  Δεκεμβρίου 2020.
2. ↑  p11316.htm#i113154. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
3. 1 2  «Adolf Johan». (σουηδικά) *Dictionary of Swedish National Biography*. 5575.
4. 1 2 3  Per Brahe 2547. Ανακτήθηκε στις 11  Δεκεμβρίου 2020.
Το **Ατάλ Μπιχάρι Βατζπαγί Χίντι Βισουαβιντγιαλάγια**, είναι κρατικό πανεπιστήμιο στην Μποπάλ του Μάντια Πραντές στη Ινδία. Ιδρύθηκε το Δεκέμβριο του 2011. Το πανεπιστήμιο πήρε το όνομά του από τον ποιητή στα Χίντι και και πρώην πρωθυπουργό της Ινδίας Ατάλ Μπιχάρι Βατζπαγί. Ο Μοχάν Λαλ Τσχίπα είναι ο πρώτος Αντιπρύτανης του πανεπιστημίου.

Πανεπιστημιούπολη
-----------------

Το 2016, το πανεπιστήμιο λειτουργούσε από δύο ενοικιαζόμενα κτίρια. Τα μαθήματα γίνονται στη παλιή Νομοθετική Συνέλευση του Μάντια Πραντές, ενώ οι διοικητικές λειτουργίες του βοηθούνται σε ένα κτίριο στη πανεπιστημιούπολη του Ανοιχτού Πανεπιστημίου του Μάντια Πραντές Μποτζ. Ο θεμέλιος λίθος για μια πανεπιστημιούπολη 50 εκταρίων στο Μουνγκάλια Κοτ ρίχτηκε το 2013.

Χίντι
-----

Το πανεπιστήμιο προωθεί τη μελέτη στα Χίντι. Το 2015 ζήτησε στο Ιατρικό Συμβούλιο της Ινδίας να επιτρέψει στους μαθητές να γράψουν έγγραφα μαθημάτων MBBS στα Χίντι. Το 2016 άνοιξε το πρώτο μάθημα μηχανικής στην Ινδία που διδάσκεται στη γλώσσα Χίντι, αν και το 2017 το πανεπιστήμιο εξετάζει τη διακοπή του προγράμματος λόγω έλλειψης μαθητών και υποδομών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Parida, Rashmi R. (31 July 2017). «Dr. Bharadwaj appointed V-C of Atal Bihari Vajpayee Hindi University - India Education Diary». *India Education Diary*.. Ανακτήθηκε στις 26 August 2017.
2. ↑  «Hindi varsity urges MCI to allow Hindi for writing MBBS papers». *India Today*. Press Trust of India. 19 September 2015.. Ανακτήθηκε στις 22 July 2017.
3. ↑  «Mohan Lal Cheepa named vice-chancellor of Atal Bihari Vajpayee Hindi University». *The Times of India*. Press Trust of India. 26 June 2012.. Ανακτήθηκε στις 22 July 2017.
4. ↑  Ghatwai, Milind (24 August 2016). «Atal Bihari Vajpayee Hindi Vishwavidyalaya: Few takers for country’s first Hindi engineering course». *The Indian Express*.. Ανακτήθηκε στις 22 July 2017.
5. ↑  Tomar, Shruti (23 August 2017). «Hindi engineering courses in Bhopal a flop, no takers this year» (στα αγγλικά). *Hindustan Times*.. Ανακτήθηκε στις 26 August 2017.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος
Η **Όκουμα** (大熊町, *Ōkuma-machi*) είναι κωμόπολη στον νομό Φουκουσίμα της Ιαπωνίας. Το 2010, η πόλη είχε πληθυσμό 11.515 κατοίκους. Εν τούτοις, η πόλη εκκενώθηκε πλήρως μετά την πυρηνική καταστροφή του Φουκουσίμα Ντάιιτσι και στους κατοίκους επετράπη να επιστρέψουν κατά τη διάρκεια της ημέρας από τον Μάιο του 2013. Τον Απρίλιο του 2019, τμήματα της πόλης θεωρήθηκαν ότι είχαν απολυμανθεί επιτυχώς, με τους κατοίκους να επιστρέφουν σε αυτές τις περιοχές.

Από την 1η Μαρτίου 2020, η πόλη είχε επίσημα εγγεγραμμένο πληθυσμό 11.505 κατοίκους σε 4.235 νοικοκυριά. Ωστόσο, αυτός ο αριθμός οφείλεται στο ότι ο δήμος συνεχίζει να καταγράφει τους κατοίκους του, παρά το γεγονός ότι έχουν εκκενωθεί αλλού σε ολόκληρη τη χώρα. Ο πραγματικός πληθυσμός που κατοικούσε στην πόλη ήταν 2.578 άτομα. Η συνολική έκταση της πόλης είναι 78,71 τετραγωνικά χιλιόμετρα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «福島県の推計人口（令和3年3月1日現在）を掲載しました。 - 福島県ホームページ». (Ιαπωνικά) Ανακτήθηκε στις 25  Μαρτίου 2021.
2. ↑  Satoshi Narita (5 Αυγούστου 2011). «統計Today No.41: 被災３県（岩手県、宮城県及び福島県）の沿岸地域の状況» (στα Ιαπωνικά). Ministry of Internal Affairs and Communications Statistics Bureau. Ανακτήθηκε στις 7 Μαΐου 2012.
3. ↑  大熊町の避難状況 (στα Ιαπωνικά). Ōkuma-machi. 4 Απριλίου 2020. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Νοεμβρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 4 Απριλίου 2020.
4. ↑  «Ōkuma official home page» (στα Ιαπωνικά). Japan: Ōkuma Town.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Okuma, Fukushima στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 256906342
* LCCN: n81133346
* NDL: 00296693

 |

 |
Ο **Ατάμπεης** ή Αταμπέης ή *Αταμπέκ* ή Αταμπέκος είναι εξελληνισμένη τουρκική λέξη εκ του Ατά (= κεφαλή) + Μπέης.  

Αρχικά αποτελούσε προσωνύμιο των παιδαγωγών των Σελτζουκιδών πριγκίπων. Αργότερα όταν οι Σουλτάνοι παραχωρούσαν διάφορα τιμάρια στους νεαρούς πρίγκιπες στα οποία υπήρχαν πόλεις και χωριά, η άσκηση εξουσίας σ΄ αυτά γινόταν από τους Αταμπέηδες.

Οι Αταμπέηδες ήταν επίσης αυτοί που αναλάμβαναν τη διοίκηση του κράτους μέχρι την ενηλικίωση του ανήλικου ηγεμόνα, όταν πέθαινε ο βασιλιάς πατέρας. Συχνά όμως σφετερίζονταν το θρόνο και μεταβίβαζαν την εξουσία κληρονομικά στα παιδιά τους.

Οι Αταμπέηδες που προέρχονταν κυρίως από τους Γενίτσαρους και κέρδιζαν την εμπιστοσύνη των μικρών πριγκίπων, γίνονταν συχνά πολύ ισχυροί και ήταν εκείνοι που παρέσερναν αυτούς αργότερα σε επαναστάσεις και σε εσωτερικές διαμάχες.

Δείτε επίσης
------------

* Μπεηλέρμπεης

Παραπομπές
----------

1. ↑  René Grousset. *The Empire of the Steppes: A History of Central Asia*, Rutgers University Press, 1970, p. 158

Πηγές
-----

* *Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου*, τ.3ος, σ.859
Ο **Αθλίας** ήταν αρχαίος Έλληνας κομιστής αλληλογραφίας, έμπιστος αγγελιαφόρος του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Έμεινε περιώνυμος στην ιστορία από το ευφυέστατο λογοπαίγνιο που έπλασε σε βάρος του ο Διογένης ο Κυνικός.

Όταν κάποτε ο Μέγας Αλέξανδρος έστειλε μια επιστολή, με τον Αθλία, στον Αντίπατρο που βρισκόταν στην Αθήνα, μαθαίνοντας ο κυνικός φιλόσοφος περί του γεγονότος και του ονόματος του αγγελιαφόρου, ανεφώνησε την ιστορική σκωπτική του φράση:

*«Άθλιος παρ΄ αθλίου, δι΄ αθλίου προς άθλιον»*.
Η φράση ερμηνεύεται ως: ο Άθλιος (Βασιλεύς) που συναναστρέφεται με άθλιο, δια του αθλίου (Αθλία), (έστειλε επιστολή) σε άθλιο (τον Αντίπατρο). 
Αναφορές περί της παραπάνω φράσεως έχουν κάνει ο Διογένης ο Λαέρτιος (6,44), καθώς και ο επίσκοπος Θεσσαλονίκης Ευστάθιος στο έργο του *Παρεκβολαί εις Όμηρον...*.

* Λογοτεχνικά η φράση αυτή αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα της παρήχησης με την τετραπλή επανάληψη του λεκτικού θέματος **αθλ**.

Πηγές
-----

* *Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica*, τόμ. 4ος, σελ. 87
* Ευστάθιος Θεσσαλονίκης: *Παρεκβολαί εις την Ομήρου Οδύσσειαν και Ιλιάδα*, σελ. 740
Ο **Αλπικός τρίτωνας** (*Ichthyosaura alpestris*) είναι ένας μεσαίου μεγέθους τρίτωνας που απαντάται στην Ευρώπη. Στην Ελλάδα απαντάται σε μεγάλα υψόμετρα (1.200-2.200 μ). Έχει γκρίζα-καστανόμαυρη ράχη και κοκκινωπή κοιλιά χωρίς κηλίδες.

Γεωγραφική κατανομή
-------------------

Απαντάται σε ένα μεγάλο μέρος της Ευρώπης, κυρίως κεντρικά και ανατολικά. Απομονωμένοι πληθυσμοί εντοπίζονται στην Ιβηρική και Ιταλική χερσόνησο. Εκτός από τη φυσική του κατανομή έχει εισαχθεί στο Ηνωμένο Βασίλειο, την Ολλανδία και τη Γερμανία. Στην Ελλάδα απαντάται κατά μήκος της οροσειράς της Πίνδου μέχρι και τη Β.Α. Πελοπόννησο.

Βιολογία
--------

Είναι τόσο ημερόβιο, όσο και νυκτόβιο ζώο. Κατά τη διάρκεια της χερσαίας φάσης εντοπίζεται συνήθως κάτω από αντικείμενα, ενώ μπορεί να είναι δραστήριος κατά τη διάρκεια της νύχτας σε υψηλά επίπεδα υγρασίας. Σε ορισμένες περιοχές απουσιάζει η χερσαία φάση. Τα θηλυκά αποθέτουν μέχρι και 250 αυγά ένα προς ένα σε υδρόβια βλάστηση. Τρέφεται με ένα ευρύ φάσμα ασπόνδυλων, όπως αρθρόποδα, σαλιγκάρια και σκουλήκια, με προνύμφες βατράχων ή φρύνων, αλλά και άλλων τριτώνων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «.:| herpetofauna.gr |:. ..Ελληνική Ερπετοπανίδα». *www.herpetofauna.gr* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 21 Ιανουαρίου 2018.
2. 1 2 3 4  Speybroeck, J. Beukema, W. Bok, B. Van Der Voort, J. (2016). *Field Guide to the Amphibians and Reptiles of Britain and Europe.*. San Diego, USA: Bloomsbury Natural History.
Το **Αιόλειο** (αρχ. ελλ. *Αἰόλειον*) ήταν μικρή πόλη της αρχαιότητας στη Χαλκιδική της αρχαίας Μακεδονίας. Κατά τους κλασικούς χρόνους ανήκε στη Συμμαχία της Δήλου (Αθηναϊκή συμμαχία), καθώς εμφανίζεται στο κατάστιχο των Αθηναίων για τα έτη 434/3, 433/2 και 429/8 π.Χ. όπου αναφέρεται ότι πλήρωνε ετήσιο *φόρον* 500 δραχμών. Μάλιστα ήταν μία από τις πόλεις που είχαν το προνόμιο να καθορίζουν μόνες τους το ύψος της συνεισφοράς αυτής, που πλήρωναν στη συμμαχία.

Το όνομα της πόλεως εμφανίζεται επίσης σε μία συμφωνία συμμαχίας μεταξύ των Αθηναίων και των Βοττιαίων του 422 π.Χ. από την οποία προκύπτει ότι το Αιόλειο υπαγόταν στη Βοττική. Ωστόσο, σε ένα χωρίο-σπάραγμα του Θεοπόμπου του Χίου που σταχυολόγησε ο Στέφανος ο Βυζάντιος, το Αιόλειο αναφέρεται ως πόλη της αρχαίας Θράκης, κοντά στον Ελλήσποντο (*Θρακική Χερσόνησος*).

Παραπομπές
----------

1. ↑  IG I³ 278, col. VI,30.
2. ↑  IG I³ 76, 44,53.
3. ↑  Mogens Herman Hansen & Thomas Heine Nielsen (2004). «Thrace from Axios to Strymon». *An inventory of archaic and classical poleis*. Νέα Υόρκη: Oxford University Press. σελίδες 822-823. ISBN 0-19-814099-1.
4. ↑  Richard Talbert (επιμ.): *Barrington Atlas of the Greek and Roman World*, Princeton University Press, 2000, σελ. 50 και σημειώσεις
5. ↑  Πανεπιστήμιο της Λούνδης: *Digital Atlas of the Roman Empire*

Πηγές
-----

* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 3, σελ. 26
Η **Αρχάμπολη** *(ή Χαρχάμπολη)* είναι περιοχή 50 χλμ βορειοανατολικά της Καρύστου, μεταξύ των οικισμών Ευαγγελισμός και Θύμι, όπου βρίσκεται ο αρχαιολογικός χώρος στον οποίο σώζονται τα ερείπια ενός οργανωμένου οικιστικού συνόλου. Στην τοποθεσία υπάρχει μια μικρή αλλά πλούσια αμμουδιά.

Ιστορία
-------

Η χαράδρα της Αρχάμπολης, όπου είναι ορατά αρχαία ευρήματα που πιθανόν αποτελούσαν ίσως μια οργανωμένη πόλη ή απλώς ένα οικισμό μεταλλωρύχων και ο οποίος χρονολογείται απ΄τον 8ο έως 1ο αιώνα π.Χ και εγκαταλείφθηκε για άγνωστη αιτία κατά τη Ρωμαϊκή περίοδο. Επίσης η περιοχή λεηλατήθηκε από τον Μιθριδάτη το 80 π.Χ. 

Στην αρχαιότητα αποτελούσε ένα από τα μεταλλεία του Καφηρέα και ένας από τους αρχαιότερους οικισμούς στην περιοχή, η εξαφάνισή της οφείλεται, εκτός από το πέρασμα του χρόνου, σε διάφορα φυσικά αίτια.

Σήμερα αν και δεν είναι ιδιαίτερα γνωστή,είναι από της περιοχές του Καφηρέα που επισκέπτονται αρκετοί (για τα δεδομένα της περιοχής)-κυρίως για ψάρεμα - και από την Ελλάδα αλλά και από το εξωτερικό,και οφείλεται κυρίως στην όμορφη αλλά και πλούσια αμμουδιά που διαθέτει,αλλά και στο γεγονός ότι αποτελεί ένα ιδιαίτερο τοπίο.

Στην περιοχή υπάρχει μια μικρή Εκκλησία Άγιος Γεώργιος και γιόρταζε κατά παράδοση την πρώτη Κυριακή του Μάη.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Κάβο Ντόρος Αρχειοθετήθηκε 2011-07-04 στο Wayback Machine.
Ο **Αίολος Πατρών** είναι αθλητικό σωματείο ράγκμπι γιούνιον της Πάτρας. Αποτελεί τμήμα του **Γ. Σ. Αίολος Πατρών**, ο οποίος διατηρεί τμήματα στίβου και ρυθμικής γυμναστικής.

Ιστορία
-------

Το τμήμα ράγκμπι γιούνιον του Αιόλου Πάτρας δημιουργήθηκε τον Αύγουστο του 2010 από Πατρινούς και Γάλλους που αγαπούν το άθλημα. Είναι η πρώτη ομάδα ράγκμπι στην Πελοπόννησο. Το 2013 το τμήμα ενεργοποιήθηκε ξανά με σκοπό την καθιέρωση σε πανελλήνιο επίπεδο. Από το 2014 δημιουργήθηκε και γυναικεία ομάδα ράγκμπι σέβενς στο σωματείο του Αιόλου.

Σκοπός
------

Αρχές της ομάδας είναι "οι διαχρονικές αξίες της ευγενούς άμιλλας και του ευ αγωνίζεσθαι γενικά, αλλά και πιο συγκεκριμένα η διάδοση του σωστού πνεύματος γύρω από το ράγκμπι".

Έδρα
----

Η έδρα της ομάδας ράγκμπι βρίσκεται στο χωριό Χαϊκάλι, περίπου 25 χιλιόμετρα ΝΔ της Πάτρας.

Τρέχουσα αγωνιστική περίοδος
----------------------------

Την αγωνιστική περίοδο 2014-2015 αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα **Unity Cup** (πρωτάθλημα ενότητας) όπως και την προηγούμενη περίοδο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  "Ιστορία του σωματείου", πληροφορίες από την επίσημη ιστοσελίδα του συλλόγου, ανακτήθηκε στις 16/09/2014
2. ↑  "Σκοπός του σωματείου", πληροφορίες από την επίσημη ιστοσελίδα του συλλόγου, ανακτήθηκε στις 16/09/2014

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η επίσημη ιστοσελίδα του συλλόγου
* rugbynews.gr
Νόμισμα της Αίνειας, με το πορτρέτο του Αινεία. Περί το 510-480 π.Χ. 
Η **Αίνεια** (αρχαία ελληνικά: Αἴνεια) ήταν αρχαία ελληνική πόλη στην βορειοδυτική Χαλκιδική, που λέγεται ότι ιδρύθηκε από τον Αινεία, και βρισκόταν, σύμφωνα με τον Τίτο Λίβιο, απέναντι από την Πύδνα, 24 χιλιόμετρα από την Θεσσαλονίκη. Φαίνεται ότι βρισκόταν στο ακρωτήριο του Μεγάλου Εμβόλου, που σχηματίζεται στην βορειοδυτική γωνία της χερσονήσου της Χαλκιδικής, περίπου 10 γεωγραφικά μίλια από την Θεσσαλονίκη, και το οποίο μπορεί να ταυτιστεί με το ακρωτήριο Αινείον του Ψευδοσκύμνου. Η Αινεία πρέπει επομένως να βρισκόταν βορειότερα από την Πύδνα. Αποικίστηκε από τους Κορινθίους. Αναφέρεται από τον Ηρόδοτο, και συνέχισε να είναι ένα σημαντικός οικισμός μέχρι την εποχή των Ρωμαϊκών πολέμων στην Ελλάδα, παρότι αναφέρεται ότι μεγάλο μέρος του πληθυσμού της μεταφέρθηκε στην Θεσσαλονίκη, όταν αυτή ιδρύθηκε από τον Κάσσανδρο. Η πόλη στην αρχαιότητα έκοβε δικά της νομίσματα, μερικά από τα οποία σώζονται σήμερα. 

Η τοποθεσία της βρίσκεται κοντά στην σημερινή Νέα Μηχανιώνα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Scymnus Ch. 627.
2. ↑  Herodotus vii. 123; Strabo p. 330; Dionys. i. 49; Lycophron 1236 and Schol.; Virgil *Aeneid* iii. 16; Stephanus of Byzantium *s. v.*; Livy xl. 4, xliv. 10, 32; William Martin Leake, Northern Greece, vol. iii. p. 451.)
3. ↑  (Αγγλικά) Lund University. «Digital Atlas of the Roman Empire». *Digital Atlas of the Roman Empire*. .
**Αέρας** του 14ου αι. εκτιθέμενος στο Μουσείο Μπενάκη.

Περιγραφή
---------

Ο **Αέρας** έχει παράσταση της Θείας Μετάληψης. Κάτω από κιβώριο στηριζόμενο σε τέσσερις διπλούς κίονες παριστάνεται ο Ιησούς όρθιος κατά μέτωπον πίσω από την Αγία Τράπεζα.Φοράει ιμάτι πτυχωτό και κρατάει ποτήρι δίωτο. Στα δύο πλάγια της Τράπεζας και στο μεταξύ των κιόνων διάστημα του κιβωρίου δυό εξαπτέρηγα χερουβείμ. Πάνω στην Τράπεζα υπάρχουν δύο σταυροί εγγεγραμμένοι σε κύκλους. Ο κάμπος κοσμείται με μικρούς οκτασκελείς αστέρες. Στις δύο πάνω γωνίες *ΙΣ ΧΣ*. Την παράσταση περιβάλλει στενή ζώνη με κεφαλαιογράμματη λειτουργική επιγραφή *ΠΙΕΤΑΙ ΕΞ ΑΥΤΟΎ ΠΑΝΤΕΣ ΤΟΥΤΟ ΕΣΤΙ ΤΟ ΑΙΜΑ ΜΟΥ ΤΟ ΤΗΣ ΚΕΝΗΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ ΤΟ ΥΠΕΡ ΗΜΩΝ Κ(αι) ΠΟΛΛ (ων) ΕΚΧΥΝΟΜΕΝΟΝ ΕΙΣ ΑΦΕΣΙΝ ΑΜΑΡΤΙΩΝ*.
Στον αέρα του Μουσείου Μπενάκη αντί των αποστόλων που συνήθως εικονίζονται έχουμε δύο χερουβείμ, δηλαδή έχουμε συμβολκή συνοποτική απόδοση

Τεχνικά χαρακτηριστικά
----------------------

Πρόκειται για ύφασμα βαμβακερό κυανό. Το κεντημα έχει γίνει κυρίως με χρυσό σύρμα λεπτό με βελονιά καβαλίκι μόνο στο φωτοστέφανο αλλάζει καμάρες. Οι σκιές του πρσώπου δηλώνονται ελαφρα με κυανές γραμμές από μετάξι. Οι πτυχές του ιματίου διαγράφονται με ιώδεις ή κυανές γραμμές. Τα γυμνά μέρη έχουν κεντηθεί με ξανθό ανοικτό μετάξιενώ η κόμη,το γένιο και τα φρύδια με φαιό βαθύ, ενώ ερυθρό μετάξι για κόσμημα ποτηρίου και για το κυμάτιο το οποίο κοσμεί τα τόξα του κιβωρίου. Τα χερουβείμ έχουν κεντηθεί με αργυρό σύρμα και χρυσό, ενώ αργυρό χρησιμοποιείται για τις βάσεις των κιονοκράνων και τα τόξα.
Οι διαστάσεις του είναι 0,65 Χ 0,52 μ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ευγενία Βέη Χατζηδάκη, Εκκλησιαστική Κεντήματα, Μουσείον Μπενάκη, εν Αθήναις 1953, σελ.3
2. ↑  Ευγενία Βέη Χατζηδάκη, Εκκλησιαστική Κεντήματα, Μουσείον Μπενάκη, εν Αθήναις 1953, σελ.4

Πηγές
-----

* Ευγενία Βέη Χατζηδάκη, Εκκλησιαστική Κεντήματα, Μουσείον Μπενάκη, εν Αθήναις 1953
**Ώρα στη Ρωσία**  

|  | Ώρα | Ζώνη |
| --- | --- | --- |
|  | UTC+02:00 | MSK−1: Ώρα Καλίνινγκραντ |
|  | UTC+03:00 | MSK:  Ώρα Μόσχας |
|  | UTC+04:00 | MSK+1:  Ώρα Σαμάρα |
|  | UTC+05:00 | MSK+2: Ώρα Αικατερινούπολης |
|  | UTC+06:00 | MSK+3: Ώρα Ομσκ |
|  | UTC+07:00 | MSK+4: Ώρα Νοβοσιμπίρσκ |
|  | UTC+07:00 | MSK+4: Ώρα Κρασνογιάρσκ |
|  | UTC+08:00 | MSK+5: Ώρα Ιρκούτσκ |
|  | UTC+09:00 | MSK+6: Ώρα Γιακούτσκ |
|  | UTC+10:00 | MSK+7: Ώρα Βλαδιβοστόκ |
|  | UTC+11:00 | MSK+8: Ώρα Μαγκαντάν |
|  | UTC+12:00 | MSK+9: Ώρα Καμτσάτκα |

Η **ώρα Γιακούτσκ**(**YAKST**) είναι μια ζώνη ώρας στη Ρωσία 9 ώρες μπροστά του συγχρονισμένου παγκόσμιου χρόνο, και 6 ώρες μπροστά από την ώρα Μόσχας.

Η ζώνη ώρας καλύπτει τη Δημοκρατία των Σαχά (δυτικό τμήμα), την περιφέρεια Αμούρ και το κράι Υπερβαϊκάλης.

Στις 27 Μαρτίου 2011, η Ρωσία μετακινήθηκε στη μόνιμη θερινή ώρα, με αποτέλεσμα αντί για εναλλαγή στις ζώνες ώρας UTC+9 τον χειμώνα και +10 το καλοκαίρι, η ώρα Γιακούτσκ άλλαξε σε UTC+10, μέχρι τις 26 Οκτωβρίου 2014, όπου επανήλθε στη ζώνη ώρας +9.

Δείτε επίσης
------------

* Ώρα στη Ρωσία
* Ασία/Γιακούτσκ

Παραπομπές
----------

1. 1 2  "RUSSIA TIME ZONES - RUSSIA CURRENT TIMES".
Ο **Αρχέδικος**, ήταν Έλληνας κωμικός του 4ου αιώνα π.Χ. και ένας εκ των εκπροσώπων της « Νέας Κωμωδίας ». 

Αθηναίος, τόσο επί σκηνής όσο και στον δημόσιο βίο του, υποστηρικτής του Αντίπατρου, αντιβασιλέα της Μακεδονίας, υπήρξε κατά την ολιγαρχική περίοδο, μεταξύ 320-319, ένας εκ των γραφέων, οι οποίοι αντικαθιστούσαν, τότε, τους γραμματείς της Βουλής.

Πηγές
-----

* Πολύβιος, *Ιστορίαι*, ΙΒ΄, 13, 3, 7
* *Σούδα*, α, 4083

Παραπομπές
----------

1. ↑  Foulon, Éric (2009). «La critique du comique en histoire par Polybe». *Pallas* (81): σελ. 119-131. ISSN 0031-0387. .

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Αρχαία Ελλάδα
* Πύλη:Θέατρο
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 66855884
* GND: 102381054

 |

 |
Ο **Ώκιμον το βασιλικόν ποικ. το ερυθρόν** ή **Ώκιμον το βασιλικόν ποικ. το ερυθράζον** *(Ocimum basilicum 'Purpurascens')*, είναι μια βελτιωμένη ποικιλία του σκούρου οπαλίου βασιλικού *"Dark opal"*, ο οποίος πιστεύεται ότι έχει τις ρίζες του στην Ινδία. Όπως πολλοί γαστρονομικοί βασιλικοί, είναι μια ποικιλία από τον *Ocimum basilicum* (γλυκό βασιλικό). Αυτή η ποικιλία του βασιλικού έχει ασυνήθιστα κοκκινωπά-πορφυρά φύλλα και μια ισχυρότερη γεύση από τον γλυκό βασιλικό, καθιστώντας τον ελκυστικότερο για σαλάτες και γαρνιτούρες. Είναι ένα ταχέως αναπτυσσόμενο ετήσιο πλατύφυλλο, το οποίο φτάνει σε ύψος περίπου τα 45 cm (1,48 ft).

Δείτε επίσης
------------

* Ώκιμον το βασιλικόν
* Ώκιμον το λεπτανθές
* Αφρικανικός μπλε βασιλικός
* Βασιλικός Dark Opal

Σημειώσεις
----------


Παραπομπές σημειώσεων

Παραπομπές
----------



|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Red rubin basil (έκδοση 608295739) της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η **Αικατερίνη**, γερμ.: Catherine von Saxen von Hohenzollern (1421 - 23 Αυγούστου 1476) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν κόρη του εκλέκτορα της Σαξονίας και με τον γάμο της έγινε εκλέκτορας του Βρανδεμβούργου.

Βιογραφία
---------

Ήταν η δεύτερη κόρη του Φρειδερίκου Α΄ εκλέκτορα της Σαξονίας και της Αικατερίνης των Γουέλφων, κόρης του Ερρίκου Α΄ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ-Γκρούμπενχαγκεν.

Στις 11 Ιουνίου 1441 παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Β΄ εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου (1413–1471) στο Βίτενμπεργκ. Ο Φρειδερίκος Β΄ είχε και προηγουμένως ζητήσει το χέρι της Αικατερίνης, ανεπιτυχώς όμως. Η υπόσχεση του γάμου έγινε τελικά ως μέρος μίας συμφωνίας, που ρύθμιζε τη σύγκρουση μεταξύ Βρανδεμβούργου και Σαξονίας σχετικά με την ιδιοκτησία της Λουζατίας και επισφράγισε μία συμμαχία μεταξύ των δύο χωρών. Ο γάμος αποδείχθηκε όχι ευτυχισμένος: ο Φρειδερίκος Β΄ είχε πολλές σχέσεις και ο γιος του Έρασμος γεννήθηκε εκτός γάμου.

Το ζεύγος πέρασε τα τελευταία χρόνια του γάμου του εντελώς ξεχωριστά, με τον Φρειδερίκο Β΄ να ζει στη Φραγκονία και την Αικατερίνη να ζει στο Μαρκ του Βρανδεμβούργου.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε το 1441 τον Φρειδερίκο Β΄ των Χοεντσόλερν εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου και είχε τέκνα:

* Δωροθέα 1446–1519, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Ε΄ των Ασκάνια δούκα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ.
* Μαργαρίτα 1449/50-1489, παντρεύτηκε τον Μπόγκισλαβ Ι΄ δούκα της Πομερανίας.
* Ιωάννης π.1452

Αναφορές και πηγές
------------------

* Karl Florentin Leidenfrost: *Churfürst Friedrich II und seine Brüder, Herzog Sigismund und Herzog Wilhelm von Sachsen, oder Geschichte Sachsens vom Jahr 1428–1440*, γραπτή πρόσκληση για τον εορτασμό της ημέρας του William, 30 Οκτωβρίου 1827, Carl Schlotter, Jena, 1827, σ. 68 .
* Andreas Tacke: *Wir wollen der Liebe Raum geben.* *Konkubinate geistlicher und weltlicher Fürsten um 1500.* Wallstein, Göttingen 2006,(ISBN 3-8353-0052-0), σελ. 19.

Παραπομπές
----------

1. ↑  p737.htm#i7366. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
2. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 310598508
* GND: 1057769886

 |

 |
Ο **Αλεξάντρ Νταράκ** (10 Νοεμβρίου 1855 στο Μπορντώ - 1931 στο Μόντε Κάρλο) ήταν Γάλλος επιχειρηματίας και πρωτοπόρος της αυτοκινητοβιομηχανίας. 

Ο Νταράκ έμαθε το επάγγελμα του τεχνικού. Το 1891 ίδρυσε την Société Gladiator, η οποία παρήγαγε ποδήλατα και το 1894 ξεκίνησε την παραγωγή της μοτοσικλέτας Millet. Μετά από λίγα χρόνια πούλησε την εταιρεία σε κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αντόλφ Κλεμάν. 

Λίγο αργότερα ίδρυσε την εταιρεία *Automobiles Darracq SA* στη Συρέν κοντά στο Παρίσι. 

Η Automobiles Darracq SA μετονομάστηκε, σύμφωνα με τους όρους του αγγλικού δικαίου, σε A. Darracq & Company (1905), Limited το 1905. 

Τα οχήματα της εταιρείας του Νταράκ συμμετείχαν σε διάφορα αγωνιστικά γεγονότα. Η εταιρεία επεκτάθηκε με διάφορους τρόπους συμπεριλαμβανομένης της αδειοδοτημένης παραγωγής σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Η Opel στη Γερμανία ήταν ένας από τους εταίρους. Στην Ιταλία, το 1907, μαζί με τον Καβαλιέρε Ούγκο Στέλλα, ίδρυσε την *Società Italiana Automobili Darracq*. Αρχικά η εταιρεία του στην Ιταλία είχε την έδρα της κοντά στην Νάπολη και στη συνέχεια μετακόμισε στο Πορτέλο κοντά στο Μιλάνο. Η εταιρεία αυτή θεωρείται πρόδρομος της Άλφα Ρομέο, η οποία ιδρύθηκε το 1910. 

Το 1912 ο Αλεξάντρ Νταράκ πούλησε την γαλλική του εταιρεία σε Βρετανούς επενδυτές. Πούλησε το τελευταίο του μερίδιο στην Alfa Romeo το 1915. Από τότε σταμάτησε να ασχολείται με την αυτοκινητοβιομηχανία. 

Ο τάφος του βρίσκεται στο Παρίσι, στο διάσημο κοιμητήριο Περ-Λασαίζ (Τμήμα 2), σε οικογενειακό τάφο, όπου είναι θαμμένη και η σύζυγός του Λουίζ (1850-1920).

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Γαλλικά) *Βάση δεδομένων Léonore*. Υπουργείο Πολιτισμού της Γαλλίας. 19800035/245/32547. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  «Encyclopædia Britannica» (Αγγλικά) biography/Alexandre-Darracq. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
3. ↑  *Roglo*. p=pierre+alexandre;n=darracq.
4. ↑  knerger.de: Das Grab von Alexandre Darracq

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Alexandre Darracq στο Wikimedia Commons
* Zwei Bilder von Aktien der Gesellschaft A. Darracq & Company (1905), Limited (Los 190 und Los 191) (Seite 3 der PDF-Datei) (389 kB)

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 90973331
* ISNI: 0000 0000 6582 5805
* GND: 138713944
* BNF: cb162004353 (data)
* Léonore: 19800035/245/32547

 |

 |
Οι αγίες Ξανθίππη και Πολυξένη (βυζαντινό μηνολόγιο).
Η αγία Ξανθίππη
Η **Αγία Ξανθίππη** είναι αγία της Ορθόδοξης και της Καθολικής Εκκλησίας. Συνεορτάζεται με την αδελφή της Αγία Πολυξένη στις 23 Σεπτεμβρίου και από τις δύο Εκκλησίες.

Ήταν Ισπανικής καταγωγής και έζησε στα μέσα του πρώτου αιώνα μετά Χριστόν όταν αυτοκράτορας ήταν ο Κλαύδιος ο Α' (41-54 μ.Χ.). 
Η Ξανθίππη ήταν σύζυγος του Πρόβου, άρχοντος της χώρας, και οδηγήθηκε στην πίστη του Χριστού από τον απόστολο Παύλο, όταν αυτός ενδημούσε στην πατρίδα της (Ρωμ. 15, 28).

Μαζί με την αδελφή της Πολυξένη εργάστηκαν για τη χριστιανική πίστη βοηθώντας πολλούς ανθρώπους. Ολοκλήρωσαν τον βίο τους και οι δύο ειρηνικά σε προχωρημένη ηλικία.

Απολυτίκιο
----------

Ἀποστόλων ταῖς τρίβοις ἀκολουθήσασαι, ὑμῶν τὸν βίον ἐν ἔργοις, φιλαδελφείας καλῶς, καὶ ἀγάπης ἀκραιφνοῦς ἐδαπανήσατε, σῶφρον Ξανθίππη θαυμαστή, καὶ ὁσίων παμφαὲς, ὡράϊσμα Πολυξένη· καὶ νῦν Χριστὸν δυσωπεῖτε, ὑπὲρ ἡμῶν σεμναὶ αὐτάδελφοι.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Οι άγιες Ξανθίππη και Πολυξένη*, diakonima.gr, 23 Σεπτεμβρίου 2010
2. ↑  Οσίες Ξανθίππη και Πολυξένη, Ορθόδοξος Συναξαριστής
3. ↑  "Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας", υπό ιερομονάχου Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου, εκδ. Ίνδικτος, τόμος πρώτος – Σεπτέμβριος, σ. 205-206.
4. ↑  «Ὁσίες Ξανθίππη καὶ Πολυξένη (23 Σεπτεμβρίου), Ιερά Μητρόπολις Κυθήρων, imkythiron.gr». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Απριλίου 2021. Ανακτήθηκε στις 19 Απριλίου 2021.
Ο **αρσενιοσιδηρίτης** (αγγλικά: arseniosiderite) είναι δευτερεύον ορυκτό του αρσενικού. Το όνομά του προέρχεται από το βασικό συστατικό του, αρσενικό, και την ελληνική λέξη "σίδηρος".

Αποτελεί δευτερογενές και σχετικά σπάνιο ορυκτό προερχόμενο από εξαλλοιώσεις αρσενικούχων μεταλλευμάτων, κυρίως σκοροδίτη και αρσενοπυρίτη.

Σχετίζεται με σκοροδίτη, φαρμακόλιθο, αδαμίτη, ερυθρίτη, αρσενοπυρίτη και τα σχετικώς ασυνήθιστα λελλινγκίτη και μπεουδαντίτη.

Απαντά σε αρκετά σημεία του πλανήτη, πάντα ως δευτερογενές ορυκτό σε ζώνες εξαλλοιώσεων. Σχετικά μεγάλοι κρύσταλλοι ανευρίσκονται στο Μεξικό (περιοχές Santa Ana, Mapimi, Mazapil, La Mur), στη Βολιβία, τη Νότια Αυστραλία, την Καρινθία (Αυστρία), τη Γερμανία (Σαξωνία και περιοχή Μέλανος Δρυμού), την Αγγλία (περιοχές Κάμπρια, Ντέβον και Κορνουάλλη), τη Γαλλία (νομός Saone-et-Loire), τις ΗΠΑ (πολιτείες Καλιφόρνια και Γιούτα), το Τσουμέμπ της Ναμίμπια, ενώ μικρές εμφανίσεις του υπάρχουν σε πολλές άλλες χώρες.

Στην Ελλάδα ανευρίσκεται σε σχετικά μεγάλους κρυστάλλους στα μεταλλεία Λαυρίου (περιοχές Καμάριζας, Αγίας Βαρβάρας, Σουνίου).

Πηγές
-----

* Handbook of mineralogy
* Mindat.org
* Webmineral.com

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος ορυκτών
* Κατάλογος ορυκτών των μεταλλείων Λαυρίου

Βιβλιογραφία
------------

* Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil, *A Field Guide to Rocks and Minerals*, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 039591096X
* Walter Schumann, R. Bradshaw, K. A. G. Mills, *Handbook of Rocks, Minerals and Gemstones*, Houghton Mifflin Harcourt, 1993 ISBN 0395511372
* S. S. Augustithis, *Atlas of the textural patterns of ore minerals and metallogenic proccesses*, Walter de Gruyter, ISBN 3110136392

Παραπομπές
----------

1. ↑  Στο Handbook of Mineralogy αναφέρεται ως "ψευδοτετραγωνικό"
H **Αγία Ματρώνα η εν Θεσσαλονίκη** είναι μάρτυρας της Ορθόδοξης Εκκλησίας από τη Θεσσαλονίκη που μαρτύρησε τον 3ο αι μ.Χ. Η μνήμη της τιμάται στις 27 Μαρτίου.

Βίος
----

Η οσία Ματρώνα έζησε στη Θεσσαλονίκη και υπήρξε ακόλουθος μιας πλούσιας και ευγενούς Ιουδαίας, της Παντίλλης ή Παυτίλλης, συζύγου του στρατοπεδάρχη της Θεσσαλονίκης. Όταν έγινε γνωστό ότι ήταν χριστιανή φυλακίσθηκε και βασανίσθηκε μέχρι θανάτου, ώσπου παρέδωσε το πνεύμα της. Το σώμα της ρίχθηκε έξω από τα τείχη της Θεσσαλονίκης και ακολούθως οι χριστιανοί της πόλης το παρέλαβαν και το ενταφίασαν κοντά στη *λεωφόρο*, που σύμφωνα με τους ιστορικούς τοποθετείται στη Χρυσή Πύλη της Θεσσαλονίκης, στη σημερινή Πλατεία Δημοκρατίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Матрона, святые» (Ρωσικά)
2. ↑  goarch.org Martyr: Matrona of Thessalonica". Orthodox Church in America
3. ↑  synaxarion.gr Ἡ Ὁσία Ματρώνα ἡ Ὁμολογήτρια ἡ ἐν Θεσσαλονίκῃ. 27 ΜΑΡΤΙΟΥ. ΜΕΓΑΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ
4. ↑  ΟΙ ΑΠΑΡΧΕΣ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΙΣΜΟΥ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ. ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΚΑΙ ΜΟΝΑΣΤΙΚΑ ΚΑΘΙΔΡYMATA ΠΟΥ ΕΜΦΑΝΙΣΘΗΚΑΝ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ, ΩΣ ΤΗΝ ΕΝΑΡΞΗ ΤΗΣ ΕΙΚΟΝΟΜΑΧΙΑΣ (726)
Απογείωση αιωρόπτερου από το Mount Tamalpais
Εκπαίδευση στον αετό.
Ο **αιωροπτερισμός** είναι αεράθλημα, χόμπι, απασχόληση, παθητική εμπειρία, ή ακόμα και επάγγελμα κατά το οποίο ο άνθρωπος πιλοτάρει το αιωρόπτερο (Αετό).
Μπορεί να γίνεται για ψυχαγωγικούς λόγους ή στα πλαίσια ενός αεραθλητικού αγώνα. Αν και άρχισε ως απλή κατολίσθηση από μικρούς λόφους με χαμηλών επιδόσεων αετούς, ο αιωροπτερισμός έχει εξελιχθεί τόσο που δίνει πια τη δυνατότητα να πετάξει κανείς στα ύψη για ώρες, να κερδίσει χιλιάδες μέτρα ύψους εκμεταλλευόμενος τα θερμικά ανοδικά ρεύματα του αέρα, να εκτελέσει ακροβατικά, και να διανύσει μεγάλες αποστάσεις. Το άθλημα αυτό είναι παρόμοιο με το αλεξίπτωτο πλαγιάς και το ανεμόπτερο, με τη διαφορά ότι ο αετός είναι αρκετά πιο απλός και πιο φθηνός σε σχέση με το ανεμόπτερο, και σαφώς πιο γρήγορος και πτητικά ικανός από το αλεξίπτωτο πλαγιάς. Αποτελείται από έναν αλουμινένιο ή (πιο σπάνια) συνθετικό σκελετό, πλαισιωμένο από υφασμάτινη πτέρυγα. Ο πιλότος κρεμιέται από τον αετό με έναν ιμάντα και ασκεί τον έλεγχο της πτήσης με τη μετατόπιση του βάρους του σώματός του. Υπάρχουν πολλές παραλλαγές σε υλικά και ρυθμίσεις για να διαλέξει κανείς το τι του ταιριάζει ανάλογα με την χρήση (αγωνιστική, ψυχαγωγική, εκπαιδευτική, επαγγελματική, κ.λ.π.)

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

* Commission Hellenic Hang Gliding - επίσημη ιστοσελίδα ομοσπονδίας αιωροπτερισμού Αρχειοθετήθηκε 2009-02-06 στο Wayback Machine.
O πρίγκιπας **Αλέξανδρος Ιβάνοβιτς Μπαγκρατιόν,** γεωργιανά: ალექსანდრე ივანეს ძე ბაგრატიონი,(1771-1820) ήταν Γεωργιανός βασιλικός *πρίγκιπας* (batonishvili) τού Οίκου τού Mουχράνι, ενός πλάγιου κλάδου τού βασιλικού Οίκου των Μπαγκρατιόνι.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος τού πρίγκιπα Ιβάν. Τα αδέλφια του Πιότρ και Ρομάν ήταν διάσημοι στρατηγοί τού ρωσικού αυτοκρατορικού στρατού.

Οικογένεια
----------

Ο Αλέξανδρος είχε 5 παιδιά:

* Αλεξάνδρα (άγνωστη)
* Πιότρ (γενν. 1806)
* Νικολόζ (γενν. 1808)
* Ρομάν (γενν. 1809)
* Aλεξάντρ (γενν. 1815)

Bιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  ბაგრატიონები - სამეცნიერო და კულტურული მემკვიდრეობა" - თბ. 2003 მუხრან-ბატონთა და ბაგრატიონ-მუხრანელთა გენეალოგია
Ο **Αρσένιος Τζαμπλάκων** ήταν βυζαντινός μοναχός και αξιωματούχος του 14ου αιώνα.

ήταν γιος του Αλεξίου Τζαμπλάκωνα μεγάλου Τζαούσιου και άρχοντα των Σερρών. Είχε εκάρη μοναχός και είχε το αξίωμα του μεγάλου Παπία, και ήταν αυτός που αποκάλυψε στον αυτοκράτορα Ανδρόνικο Γ΄ την συνωμοσία του Συργιάννη. Κατά τον δεύτερο εμφύλιο πόλεμο υποστήριξε τον Ιωάννη Καντακουζηνό και κατά την εξέγερση των Ζηλωτών της Θεσσαλονίκης φυλακίστηκε και δημεύτηκε η περιουσία του. Το 1347 ο Καντακουζηνός τον απελευθέρωσε και τον διόρισε απογραφέα στην Κωνσταντινούπολη. 

Το 1352 τον βρίσκουμε *άρχων* του Διδυμότειχου μαζί με τον Κωνσταντίνο Ταρχανειώτη. Το 1355 επέστρεψε στο Βατοπέδι έως τον θάνατό του.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6  Ζαφειρίου, Γερακίνα (2000, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ)), Η νοτιοδυτική Θράκη κατά τους 13ο και 14ο αιώνες, σελ. 142]
Η **Αγνή/Ινές**, αραγωνικά Agnés (άκμασε 1054-1062) από τον Οίκο του Πουατιέ ήταν κόρη του δούκα της Ακουιτανίας και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Αραγωνίας και ίσως με δεύτερο γάμο να έγινε κόμισσα της Σαβοΐας.

Ο Ραμίρο Α΄ της Αραγωνίας, σύζυγος της Αγνής/Ινές.

Βιογραφία
---------

Ήταν ίσως κόρη του δούκα της Ακουιτανίας, του Γουλιέλμου ΣΤ΄ και της Ευσταθίας του Μοντρέιγ ή του Γουλιέλμου Ζ΄ και της Ερμεσίνδας.

Έπειτα από το τέλος της συζύγου του Ερμεσίνδα του Μπιγκόρ, ο Ραμίρο Α΄ της Αραγωνίας εμφανίζεται έπειτα με σύζυγο με το όνομα Αγνή. Έζησαν μία δεκαετία περίπου μαζί και το 1053 εκείνος απεβίωσε· θεωρείται ότι η Αγνή επέζησε αυτού. Δεν φαίνεται να είχαν τέκνα. Το όνομα Αγνή ήταν σύνηθες στους δούκες της Ακουιτανίας και ο Οίκος των Χιμένεθ του Ραμίρο Α΄ θα είχε κάνει πολλές επιγαμίες με τους Πουατιέ. Προτείνεται ότι η Αγνή θα ήταν από μία τέτοια συγγένεια, αν και ο πατέρας της δεν είναι ακριβώς γνωστός: εκτιμάται ότι θα ήταν ο Γουλιέλμος ΣΤ΄ ή ο Γουλιέλμος Ζ΄.

Στις πηγές αναφέρεται ότι ο Πέτρος Α΄ κόμης της Σαβοΐας νυμφεύτηκε αργότερα την "Αγνή, κόρη του Γουλιέλμου του Πουατιέ", που εκτιμούμε ότι είναι ο Γουλιέλμος Ζ΄ δούκας του Πουατιέ. Είναι πιθανό η χήρα βασίλισσα της Αραγωνίας να είναι αυτή. Αν είναι έτσι η Αγνή θα είχε παντρευτεί τον Ραμίρο Α΄ σε πολύ νέα ηλικία και αυτό θα εξηγούσε γιατί δεν είχε αποκτήσει απογόνους με αυτόν.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε π. το 1053 τον Ραμίρο Α΄ των Χιμένεθ 1ο βασιλιά της Αραγωνίας. Δεν είχαν τέκνα.

Ίσως έκανε δεύτερο γάμο με τον Πέτρο Α΄ κόμη της Σαβοΐας.

Πηγές
-----

* Foundation of Medieval Genealogy (FMD)