recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η **Μιροσλάβα της Πομερελίας** (απεβ. το 1240) από τον Οίκο των Σαμποριδών ήταν κόρη του δούκα της Πομερελίας, και έγινε δούκισα της Πομερανίας από τον γάμο της με τον Μπόγκισλαβ Β' δούκα της Πομερανίας. Υπήρξε αντιβασίλισσα της Πομερανίας κατά τη διάρκεια της ανηλικιότητας του γιου της Μπάρνιμ Α' δούκα της Πομερανίας μεταξύ 1220 και 1233.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε από τον Μέστβιν Α' δούκα της Πομερελίας.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε τον Μπόγκισλαβ Β' δούκα της Πομερανίας.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Martin Wehrmann: Genealogie des pommerschen Herzogshauses. Verlag Leon Sauniers Buchhandlung, Stettin 1937

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 317052199
* GND: 1074852001

 |

 |
Ο **Φραγκίσκος-Λουδοβίκος** (*François-Louis de Bourbon-Conti*, 30 Απριλίου 1664 – 9 Φεβρουαρίου 1709) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Κονντέ ήταν πρίγκιπας του Κοντί διαδεχόμενος τον αδελφό του, Λουδοβίκο Αρμάνδο, το 1685.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του Αρμάνδου των Βουρβόνων του Κοντί και της Άννας-Μαρίας Μαρτινότσι, ανιψιάς του καρδινάλιου Μαζαρέν.

Ήταν το επιφανέστερο μέλος του κλάδου των Βουρβόνων-Κονντέ-Κοντί. Θεωρήθηκε έξυπνο παιδί και έτυχε εξαιρετικής εκπαίδευσης, διακρίθηκε για την ανεξαρτησία του μυαλού του και τη δημοτικότητα των τρόπων του. Το 1683, υποστήριξε τους αυτοκρατορικούς στην Ουγγαρία κατά των Τούρκων, χλευάζοντας τον Γάλλο βασιλιά Λουδοβίκο ΙΔ΄ που πήρε το μέρος των Τούρκων. Για τον λόγο αυτό φυλακίστηκε προσωρινά στο Σαντιγί, όταν επέστρεψε στη Γαλλία το 1685.

Στρατιωτικές επιτυχίες
----------------------

Ήταν ο προστατευόμενος του θείου του Λουδοβίκου Β΄ των Κοντέ, του αποκαλούμενου και μέγα Κοντέ, του οποίου την εγγονή Μαρία Θηρεσία των Βουρβόνων (1666 - 1732) νυμφεύτηκε το 1688 και έκαναν μαζί επτά παιδιά. Υπηρέτησε στον Γαλλικό στρατό αλλά δεν ξεπέρασε ποτέ τον βαθμό του υποστράτηγου.

Το 1689 βοήθησε τον φίλο του, δούκα του Λουξεμβούργου, στην Ολλανδία και συμμετείχε στις Γαλλικές νίκες. Με τον θάνατο του eξαδέλφου του, Ιωάννη-Λουδοβίκου-Καρόλου δούκα του Λονγκεβίλ (1646 - 1694), απαίτησε να τον διαδεχθεί στο δουκάτο που το διεκδικούσε η αδελφή του δούκα Μαρία (1646 - 1694). Τελικά απέτυχε να κερδίσει στρατιωτική υποστήριξη από τους Ελβετούς και το δουκάτο αποδόθηκε στη Μαρία μετά από επέμβαση του βασιλιά υπέρ της, άσχετα με το εάν τα δικαστήρια αποφάσισαν το αντίθετο.

Ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ της Γαλλίας του προσέφερε το Πολωνικό στέμμα το 1697, και στις 27 Ιουνίου ανακηρύχθηκε τυπικά βασιλιάς της Πολωνίας. Αλλά όταν έφτασε στο Γκντανσκ, βρήκε τον Αύγουστο Β΄ εκλέκτορα της Σαξονίας να κατέχει ήδη το Πολωνικό στέμμα και επέστρεψε στη Γαλλία.

Οι αποτυχίες του γαλλικού στρατού στον πόλεμο της Ισπανικής διαδοχής έκαναν τον βασιλιά Λουδοβίκο ΙΔ΄ να τον καλέσει και να τον τοποθετήσει αρχηγό των στρατευμάτων του που βρίσκονταν στην Ιταλία.

Αρρώστησε και πέθανε τον Φεβρουάριο του 1709 από συνδυασμό πολλών ασθενειών, όπως ποδάγρα και σύφιλη, και τάφηκε στο Ιλ-Αντάμ στο Παρίσι.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε τη Μαρία Θηρεσία των Βουρβόνων και μαζί της έκανε δύο κόρες και έναν γιο:

* Μαρία-Άννα 1689–1720, παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Ερρίκο Α΄ των Βουρβόνων πρίγκιπα του Κονντέ.
* Λουδοβίκος-Αρμάνδος Β΄ 1695–1727, πρίγκιπας του Κοντί.
* Λουίζα-Αδελαΐδα 1696–1750, δεν παντρεύτηκε ποτέ, αλλά έκανε πολλά νόθα παιδιά.

Παραπομπές
----------



|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα François Louis, Prince of Conti  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 56600587
* LCCN: no2011125143
* ISNI: 0000 0001 0903 4635
* GND: 122811143
* SELIBR: 173498
* SUDOC: 110490614
* BNF: cb10719517v (data)
* NKC: mzk2009532783
* BNE: XX1425438
* RKD: 433490

 |

 |
Ο **Ιωάννης Δ΄, δούκας της Βραβάντης** (*Jean IV de Brabant*, 11 Ιουνίου 1403 – 17 Απριλίου 1427), ήταν γιος του Αντωνίου, δούκα της Βραβάντης και της πρώτης του συζύγου Ιωάννας του Οίκου του Λουξεμβούργου, κόρης του Βάλεραν Γ΄ κόμη του Λινύ. Ήταν ο δεύτερος δούκας της Βραβάντης από τον Οίκο των Βαλουά.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Νυμφεύτηκε το 1418 την Ιακωβίνη της Βαυαρίας, η οποία είδε σε αυτόν έναν προστάτη απέναντι στις απαιτήσεις του θείου της Ιωάννη Γ΄. Ο γάμος όμως αποδείχθηκε δυστυχής, αφού μετά από δύο χρόνια, το 1420, χώρισαν. Το 1421, ο αδελφός του, Φίλιππος του Σαιν-Πολ, κατέλαβε την αντιβασιλεία με στάση, αλλά ο Ιωάννης την επανέκτησε όταν επέστρεψε και στην συνέχεια ενώθηκε με το μέρος των Κοντ κατά της πρώην συζύγου του.

Οι Χουκ ήταν υπό την ηγεσία του Χάμφρι, δούκα του Γλόστερ, τρίτου συζύγου της Ζακλίν, και οι Κοντ υπό τον Ιωάννη Δ΄, τον ξάδελφο του, Φίλιππο Γ΄ τον Καλό, και τον Ιωάννη Γ΄ του Αινώ. Ο θάνατος του Φιλίππου Γ΄ του Αινώ επέτρεψε στον Ιωάννη της Βραβάντης να διεκδικήσει τα εδάφη της Ζακλίν που ήταν αιχμάλωτη των Βουργουνδίων στη Γάνδη, αλλά η ψιλή κυριότητα ανήκε στο δούκα Φίλιππο.

Πέθανε σε ηλικία 24 ετών και τον διαδέχθηκε ο αδελφός του Φίλιππος του Σαιν-Πολ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Kindred Britain»
2. ↑  p10752.htm#i107519. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 6066356
* ISNI: 0000 0001 0776 5880
* GND: 131451413
* BPN: 22649902

 |

 |
Τα **Γνητόφυτα** είναι συνομοταξία γυμνόσπερμων ξυλωδών φυτών τα οποία διαφέρουν από τα άλλα γυμνόσπερμα στο ότι οι βλαστοί τους έχουν αγγεία, όπως στα αγγειόσπερμα φυτά. Περιλαμβάνει τρία γένη φυτών και είναι τα εξής:

* Το γένος Gnetum το οποίο περιλαμβάνει 64 είδη που είναι κυρίως αναρριχητικά φυτά στα τροπικά δάση.
* Το γένος Βελβίτσια (Weltwitschia) με ένα μόνο είδος, την *Βελβίτσια η θαυμαστή* (*Weltwitschia mirabilis*). Είναι ενδημικό της ερήμου Ναμίμπ, μεταξύ της Ναμίμπιας και της νοτιοδυτικής Αγκόλας.
* Το γένος Ephedra με 76 είδη. Πρόκειται για θάμνους με ευρεία εξάπλωση.

Προϊστορία
----------

Η γνώση για τα απολιθώματα των γνητοφύτων έχει αυξηθεί από τη δεκαετία του 1980. Υπάρχουν απολιθώματα από την Πέρμια, την Τριασική και την Ιουρασική περίοδο που ίσως ανήκουν στα γνητόφυτα, αλλά είναι αβέβαιο. Το αρχείο απολιθωμάτων είναι πλουσιότερο στην πρώιμη Κρητιδική περίοδο, με απολιθώματα φυτών όπως επίσης σπόρους και γύρη τα οποία ξεκάθαρα αποδίδονται στα γνητόφυτα. Είναι υπό συζήτηση το θέμα εάν τα γνητόφυτα είναι συγγενική ομάδα των αγγειόσπερμων ή αν είναι συγγενικά με υπάρχοντα γυμνόσπερμα.
*Ελληνική Δημοκρατία*, φύλλο του Μαΐου 1877
Η ***Ελληνική Δημοκρατία*** ήταν η πρώτη σοσιαλιστική εφημερίδα που εκδόθηκε στην Ελλάδα. Εκδόθηκε το 1877 στην Πάτρα από τον δημοκρατικό σύλλογο της πόλης, αλλά για ένα μόνο φύλλο τον Μάιο του 1877, αφού οι αστυνομικές αρχές διακόπτουν την έκδοσή της και συλλαμβάνουν τους υπεύθυνους σύνταξης. Ανάμεσα στους συλληφθέντες ήταν οι Διονύσιος Αμπελικόπουλος, καθηγητής μαθηματικών, ο Κ. Μπομπότσης, δικηγόρος και ο Π. Ευμορφόπουλος, τυπογράφος, όλοι εξέχουσες μορφές της πόλης. Στο μοναδικό της φύλλο η εφημερίδα ασχολήθηκε με θέματα φλέγοντα της εποχής, όπως το γλωσσικό και γι' αυτό διατάχτηκε η αναστολή της κυκλοφορίας της.

Επιπλέον βιβλιογραφία
---------------------

* «"Ελληνική Δημοκρατία". Η πρώτη εργατική εφημερίδα στην Ελλάδα πριν από 70 χρόνια», *Ρίζος της Δευτέρας*, αρ. φύλλου 28 (28 Απριλίου 1947).

Πηγές
-----

* *Ιστορικά*, εφημερίδα *Ελευθεροτυπία*, 24 Ιανουαρίου 2002

  

Stub icon 1 Stub icon 2 *Αυτό το λήμμα **εφημερίδας της Ελλάδας** χρειάζεται επέκταση. Βοηθήστε τη Βικιπαίδεια επεκτείνοντάς το!*
**Περίπτερο** ονομάζεται μικρό κτίσμα, το οποίο χρησιμεύει είτε απλώς για επίδειξη προϊόντων (περίπτερο σε εκθέσεις) ή ως μικροκατάστημα, σε ειδικά αδειοδοτημένο από τις τοπικές αρχές, χώρο του πεζοδρομίου.

Ενα περίπτερο στην Αθήνα, Ελλάδα
Η λέξη είναι σε χρήση από την αρχαιότητα, ως επίθετο στον περίπτερο ναό (ναός ο οποίος περιβάλλεται από κίονες σε όλες τις πλευρές του).

Περίπτερο σε εκθέσεις
---------------------

Στις εκθέσεις, «περίπτερα» ονομάζονται οι χώροι έκθεσης και προώθησης προϊόντων. Αν είναι μεγάλα περίπτερα, μπορεί να είναι ανεξάρτητα κτίσματα· συνήθως είναι μικροί χώροι, ανοικτοί από τη μια πλευρά, ώστε να μπορεί να μπαίνει με ευκολία μεγάλος αριθμός επισκεπτών.

Μικροκαταστήματα
----------------

Περίπτερο. Διακρίνονται, στον εξωτερικό χώρο του, από αριστερά προς τα δεξιά: προθήκη περιοδικών, ψυγεία χυμών, ψυγείο παγωτού
Στην Ελλάδα τα περίπτερα βρίσκονται συνήθως σε πλατείες ή κοντά στον δρόμο, ως ανεξάρτητα κτίσματα, συνήθως από ξύλο. Οι ιδιοκτήτες τους («περιπτεριούχοι», ή «περιπτεράδες») πωλούν μια μεγάλη ποικιλία αντικειμένων, με κύρια προϊόντα: εφημερίδες, τσιγάρα και περιοδικά. Δίπλα στα περίπτερα τοποθετούνται συνήθως ψυγεία για χυμούς, αεριούχα ποτά, εμφιαλωμένο νερό ή και γάλα, αλλά και καταψύκτες για παγωτό (ψυγεία παγωτού).

Εκατοντάδες άλλα προϊόντα μπορούν να βρεθούν στις προθήκες ενός περιπτέρου προς εξυπηρέτηση του κοινού, κυρίως σε ώρες που τα υπόλοιπα εξειδικευμένα καταστήματα είναι κλειστά. Έτσι ανάλογα με τη φαντασία του διαχειριστή του περιπτέρου, σε συνάρτηση με την τοποθεσία που αυτό βρίσκεται και τις εκτιμώμενες ανάγκες των δυνητικών πελατών του, μπορεί κανείς να βρει διάφορα είδη όπως προφυλακτικά, χαρτομάντιλα, διάφορα σνακ, ξηρούς καρπούς, σπίρτα, αναπτήρες, προϊόντα καπνού, τηλεκάρτες προπληρωμένου χρόνου σταθερής και κινητής τηλεφωνίας, καραμέλες, μαστίχες, σοκολάτες και πολλά άλλα.

Πηγές
-----

* Η ιστορία του Περιπτέρου \_ ΕΛΛΑΣ
* Εσύ ξέρεις ποια είναι η ιστορία των περιπτέρων; - Parallaxi Magazine.
* Η ιστορία του ελληνικού περιπτέρου, ναι, ως θεσμού! \_ LiFO.
DAF 31 ή Daffodil 31
Το **DAF Daffodil** ή αλλιώς **DAF 31**, που παρήχθη από την DAF από το 1961 έως το 1967, ήταν ένα οικονομικό μικρό οικογενειακό αυτοκίνητο που αντικατέστησε το DAF 600 και παράχθηκε σε 53.674 αντίτυπα. Ήταν παρόμοιο με το **DAF 750** αλλά διέθετε πιο πολυτελή εξαρτήματα. Το Daffodil ήταν γνωστό για τον αερόψυκτο 2κύλινδρο κινητήρα Boxer των 746 cc, απόδοσης 30 ίππων και τελικής ταχύτητας 105 χλμ./ώρα. Βασικό χαρακτηριστικό ήταν το Variomatic κιβώτιο ταχυτήτων, ένα συνεχώς μεταβαλλόμενο σύστημα μοναδικό για την εποχή του. Το Daffodil διαδέχθηκε το DAF 33 το 1967.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Michael Sedgwick and Mark Gillies (1986). *A-Z of CARS 1945-1970*. Temple Press. ISBN 0-600-33391-4.
2. 1 2  «Noesis | Αυτοκίνητο Daf Daffodil». *archive.noesis.edu.gr*. Ανακτήθηκε στις 10 Νοεμβρίου 2023.
3. ↑  Hilton Holloway, Martin Buckley (2002). *20th Century Cars*. Carlton. ISBN 1-84222-835-8.
Μια **εικόνα ανακάλυψης** στην αστρονομία, είναι συνήθως ένα σχέδιο, ένα βίντεο, μια φωτογραφική πλάκα, ή ψηφιακή εικόνα στην οποία ένα ουράνιο αντικείμενο ή φαινόμενο που παρατηρείται για πρώτη φορά. Αυτό μπορεί να περιλαμβάνει πλανήτες, πλανήτες νάνους, μικρούς πλανήτες (αστεροειδείς, κομήτες, κλπ.) ή χαρακτηριστικά γνωρίσματα που βρίσκονται πάνω ή κοντά σε αυτά τα αντικείμενα, όπως τα συστήματα δακτυλίων ή μεγάλοι κρατήρες. 

Για παράδειγμα, το φεγγάρι του Κρόνου, Φοίβη , η οποία ήταν ο πρώτος δορυφόρος που ανακαλύφθηκε φωτογραφικά από τον Ουίλλιαμ Χένρι Πίκερινγκ στις 17 Μαρτίου 1899, από φωτογραφικές πλάκες που είχαν ληφθεί στις 16 Αυγούστου 1898 στην Αρεκίπα του Περού από τον DeLisle Stewart.

Παραδείγματα
------------

* Εικόνα ανακάλυψης του Κρόνιου δορυφόρου, S/2004 S 3Εικόνα ανακάλυψης του Κρόνιου δορυφόρου, S/2004 S 3
* Η εικόνα ανακάλυψης ηφαιστειακής δραστηριότητας στην Ιώ.Η εικόνα ανακάλυψης ηφαιστειακής δραστηριότητας στην Ιώ.
* Εικόνα ανακάλυψης της Παλλήνης.Εικόνα ανακάλυψης της Παλλήνης.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Discovery image  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Bleu de Gex
Γκοργκοντζόλα
Τα **μπλε τυριά** είναι ορισμένα είδη τυριών από αγελαδινό, πρόβειο ή  κατσικίσιο γάλα στα οποία έχουν αναπτυχθεί αποικίες από μύκητες του γένους *Penicillium*. Στα τυριά αυτά έχει αναπτυχθεί μπλε ή πράσινη μούχλα και έχουν αποκτήσει μια χαρακτηριστική οσμή. Τα μπλε τυριά εμβολιάζονται με σπόρια από μύκητες πριν ή μετά το πήξιμο και αφήνονται σε περιβάλλον με ελεγχόμενη θερμοκρασία για να αναπτυχθεί η μούχλα. Τα μπλε τυριά τρώγονται σκέτα ή τριμμένα μέσα σε διάφορα πιάτα.

Στην Ευρωπαϊκή Ένωση πολλά μπλε τυριά όπως το ροκφόρ, τη γκοργκοντζόλα και το στίλτον έχουν κατοχυρωθεί ως προστατευόμενη ονομασία προέλευσης (Π.Ο.Π.).

Η χαρακτηριστική γεύση των μπλε τυριών τείνει να είναι έντονη και αλμυρή. Η οσμή τους οφείλεται στους μύκητες αλλά και στα βακτήρια που αναπτύσσονται στο τυρί. Για παράδειγμα το βακτήριο *Brevibacterium linens* ευθύνεται για την μυρωδιά πολλών μπλε τυριών καθώς και για πολλές οσμές του ανθρώπινου σώματος.

Ιστορία
-------

Τα μπλε τυριά πιστεύεται ότι ανακαλύφθηκαν τυχαία, όταν τυριά αποθηκεύτηκαν σε υγρές σπηλιές που είχαν το κατάλληλο περιβάλλον για να αναπτυχθούν μύκητες. Το ροκφόρ αναφέρεται σε κείμενα ήδη από το 79 μ.Χ.. Η γκοργκοντζόλα είναι ένα από τα αρχαιότερα μπλε τυριά, έχοντας δημιουργηθεί τον 9ο αιώνα μ.Χ.. Το στίλτον έγινε δημοφιλές σχετικά πρόσφατα κατά την διάρκεια του 18ου αιώνα. Πολλές ποικιλίες μπλε τυριού που δημιουργήθηκαν αργότερα ήταν μια προσπάθεια να καλυφθεί η ζήτηση για ροκφόρ, το οποίο είναι ιδιαίτερα ακριβό.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Deetae P, Bonnarme P, Spinnler HE, Helinck S (October 2007). «Production of volatile aroma compounds by bacterial strains isolated from different surface-ripened French cheeses». *Appl. Microbiol. Biotechnol.* **76** (5): 1161–71. doi:10.1007/s00253-007-1095-5. PMID 17701035.
2. ↑   *bmj.com*

Δείτε επίσης
------------

* ροκφόρ


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα blue cheese  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η ***Αεροζίνη 50*** (αγγλικά: *Aerozine 50*) είναι μείγμα που αποτελείται από ίσα μέρη υδραζίνης και ασύμμετρης δυμεθυλυδραζίνης (UDMH) που ανακαλύφθηκε προς το τέλος της δεκαετίας του '50 από τη Aerojet-General Corporation και χρησιμοποιείται ως καύσιμο πυραύλων.

Περιγραφή
---------

Πρόκειται για στερεό, *υπεργολικό*, αποθηκεύσιμο καύσιμο πυραύλων υψηλής ενέργειας και προορίστηκε για τους πυραύλους τύπου Τιτάν ICBM. Η αεροζίνη συνεχίζει να βρίσκεται σε ευρεία χρήση ως καύσιμο πυραύλων, ιδίως με τετροξείδιο του διαζώτου ως οξειδωτικό, με το οποίο υπεργολεί (αναφλέγεται στην επαφή). Η αεροζίνη 50 είναι πιο σταθερή από τη σκέτη υδραζίνη, έχει όμως υψηλότερη πυκνότητα και υψηλότερο σημείο ζέσης από αυτήν.

Εφαρμογή
--------

Ο τύπος των καυσίμων αυτών χρησιμοποιείται γενικά στους πυραύλους διαστημοπλοίων και στα συστήματα προώθησης διαστημικών σκαφών, επειδή, μετά την τροφοδοσία, το καύσιμο μπορεί να παραμείνει στα ντεπόζιτά τους επ' άπειρο, κάτι που δεν ισχύει για άλλα καύσιμα που χρησιμοποιούνταν την εποχή που αναπτύχθηκε η Αεραζίνη. Για το λόγο αυτό χρησιμοποιήθηκε και στους διηπειρωτικούς βαλλιστικούς πυραύλους Τιτάν που βρίσκονταν σε αποθήκευση σε σιλό, καθώς δεν χρειαζόταν πλέον ανεφοδιασμός σε ενδεχόμενο συναγερμό, και ο πύραυλος μπορούσε να εκτοξευτεί γρήγορα. 

Χρησιμοποιούνταν σε όλους τους πυραύλους τύπου "Τιτάν" μέχρι την απόσυρσή τους, ενώ χρησιμοποιείται και σήμερα ως καύσιμο του ανώτερου τμήματος πυραύλων, όπως οι Δέλτα ΙΙ και Δέλτα ΙΙΙ (όχι όμως στον Δέλτα IV, που έχει ανώτερο τμήμα που χρησιμοποιεί κρυογονικό καύσιμο). Εκτός από τους πυραύλους τύπου Τιτάνων (ο Τιτάνας ΙΙ, ο Τιτάνας ΙΙΙ και ο Τιτάνας IV), χρησιμοποιήθηκε και στα δύο σκάφη του διαστημοπλοίου Απόλλωνα (τη σεληνάκατο και το υπηρεσιακό σκάφος της αποστολής), καθώς επίσης και σε μερικά διαστημικά σκάφη (όπως τα Βόγιατζερ 1 και Βόγιατζερ 2).

Κίνδυνοι
--------

Η Αεροζίνη 50 είναι εκρηκτική, δηλητηριώδης, καυστική ουσία. Το συστατικό της UMDH καθώς και το μείγμα είναι καρκινογόνες ουσίες.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Kennedy Space Center: Τεχνικά χαρακτηριστικά της Aerozine-50 (Αγγλικά)
* Encyclopedia Astronautica (Αγγλικά)


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Aerozine 50  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Aerozin 50  της Γερμανικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η εφημερίδα ***Κέρδος*** που φέρει τον κεφαλαιογράμματο τίτλο *«ΚΕΡΔΟΣ»*, ήταν ελληνική ημερήσια οικονομική εφημερίδα.

Ιστορικό
--------

Η εφημερίδα είναι ιδιοκτησία της *"ΚΕΡΔΟΣ Εκδοτική Α.Ε"* που εδρεύει στο Χαλάνδρι και εκδίδεται τα τελευταία 25 χρόνια. Πρόεδρός της, είναι η διευθύνουσα σύμβουλος Ρίτα Αλαμάνου - Πολυχρόνη. Διευθυντής έκδοσής της είναι ο Δημήτριος Ευαγγελοδήμος.

Η ύλη της εφημερίδας αυτής περιλαμβάνει ειδικότερα θέματα, ειδήσεις και ρεπορτάζ, που αφορούν κυρίως τον οικονομικό, εμπορικό, ναυτιλιακό, τραπεζικό, ασφαλιστικό τομέα, τόσο από τον εσωτερικό χώρο της Ελλάδας, κατά περιφέρειες, όσο και από το εξωτερικό. Ανά τακτά διαστήματα, περιλαμβάνει ειδικό 20σέλιδο ένθετο με τον τίτλο *Κέρδος portfolio* με εκθέσεις, αναλύσεις, κινήσεις χρηματιστηρίων, μετοχών, αμοιβαίων κεφαλαίων και άλλων οικονομικών δεικτών. Ένα μέρος επίσης της ύλης της αφιερώνεται σε σύγχρονα πολιτικά και κοινωνικά θέματα, καθώς επίσης και σε εικαστικά, ενώ οι διαφημίσεις είναι πολύ περιορισμένες, μέχρι ανύπαρκτες.

Πρόκειται για μία από τις πλέον έγκριτες ελληνικές εφημερίδες του είδους της. Διανέμεται στις μεγαλύτερες πόλεις με δικό της δίκτυο διανομών. Το Μεγάλο Σάββατο του 2010, κυκλοφόρησε το 7.459ο φύλλο.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος

  

Stub icon 1 Stub icon 2 *Αυτό το λήμμα **εφημερίδας της Ελλάδας** χρειάζεται επέκταση. Βοηθήστε τη Βικιπαίδεια επεκτείνοντάς το!*
Η ***Επικαιρότητα*** ήταν ελληνική ημερήσια πολιτική εφημερίδα, η οποία κυκλοφορούσε από τον Οκτώβριο του 1988 μέχρι τον Δεκέμβριο του 1991.

Εκδότης της ήταν ο γνωστός επιχειρηματίας Σωκράτης Κόκκαλης, φίλος του τότε πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου, αλλά αυτός που «έτρεχε» την εφημερίδα σε καθημερινή βάση ήταν ο αρχισυντάκτης της, γνωστός δημοσιογράφος Σπύρος Καρατζαφέρης, ο οποίος είχε αποχωρήσει από την *Ελευθεροτυπία*. 

Μαζί με τις εφημερίδες των αδελφών Κουρή (*Αυριανή* και *Δημοκρατικός Λόγος*) η *Επικαιρότητα* ήταν η μόνη που στήριξε ανοιχτά τον Ανδρέα Παπανδρέου στην περίοδο του λεγόμενου «βρώμικου '89». Γενικά, είχε μαχητική αντιδεξιά κατεύθυνση, και πρωταγωνίστησε σε επιθέσεις κατά του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη (πρωθυπουργός από τον Απρίλιο του 1990) και του Βασίλειου Κόκκινου, προέδρου του Αρείου Πάγου και του Ειδικού Δικαστηρίου που δίκασε τον Ανδρέα Παπανδρέου.

Τον Δεκέμβριο του 1991 ο Κόκκαλης έκλεισε την εφημερίδα, παρά το γεγονός ότι είχε καλή κυκλοφορία. Πολλοί παρατηρητές ερμήνευσαν την απόφασή του ως συμβιβασμό με τον Μητσοτάκη, ο οποίος όμως παραχώρησε ανταλλάγματα, καθώς ανέθεσε στον Κόκκαλη τις ψηφιακές παροχές του ΟΤΕ. Επιπλέον, ο Κόκκαλης παρέμεινε ισχυρός στον χώρο των ΜΜΕ με τον ραδιοφωνικό σταθμό Flash και το ομώνυμο περιοδικό, στα οποία διευθύντρια ήταν η γυναίκα του Ελένη.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Περιοδικό ΜΕΝ, Ιούλιος 1993, «Τα Αφεντικά του Τύπου»
Ο **Ανάρμοστος** ήταν περίφημος στην εποχή του αρχαίος Έλληνας κολυμβητής, ο οποίος γεννήθηκε και έζησε στη Σάμο κατά τον ύστερο 5ο και στις αρχές του 4ου αιώνα π.Χ.. Καυχιόταν για την ταχύτητά του μέσα στο νερό, ισχυριζόμενος ότι δεν τον ξεπερνούσε κανείς σε αυτό. Αυτή η καύχησή του προκάλεσε την εξής ειρωνική φράση του σημαντικού φιλοσόφου Αριστίππου του Κυρηναίου, ο οποίος έζησε την ίδια εποχή: *«Ουκ αισχύνη, Ανάρμοστε, καυχάσθαι εν τοις έργοις των δελφίνων;»* Η αναφορά αυτή του Αριστίππου είναι και η γνωστότερη που υπάρχει για τον συγκεκριμένο κολυμβητή, για τον οποίο δεν γνωρίζουμε τίποτα περισσότερο.

Πηγές
-----

* Το λήμμα «Ανάρμοστος» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 5, σελίδα 467

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* *Σαμιακά*, Τόμος Α του Επαμεινώνδα Ι. Σταματιάδη (βλ. σελ. 267 για τον Ανάρμοστο)
Ο **Μινάς Αβετισιάν** (αρμενικά: *Մինաս Ավետիսյան*, 1928 - 1975) ήταν ένας Αρμένιος ζωγράφος και θεατρικός καλλιτέχνης.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στις 20 Ιουλίου 1928 στο χωριό Τζατζούρ της Σοβιετικής Αρμενίας. Η μητέρα του, Σόφο, ήταν κόρη ιερέα από το Καρς και ο πατέρας του, Καραπέτ, ήταν σιδηρουργός από το Μους. Η σύζυγός του ήταν η Γκαγιανέ Μαματζανιάν. 

Σπούδασε στο Κολλέγιο Καλών Τεχνών Τερλεμεζιάν του Ερεβάν (1947-1952), στο Ινστιτούτο Καλών Τεχνών και Θεάτρου του Ερεβάν (1952-1954) και στο Ινστιτούτο Ιλιά Ρέπιν Ζωγραφικής, Γλυπτικής και Αρχιτεκτονικής του Λένινγκραντ (1955-1959), στο οποίο και είχε κύριο δάσκαλο τον Μπόρις Ιόγκανσον.

Τα κύρια θέματα των έργων του ήταν η αρμενική φύση, η φύση του Τζαζούρ, η θρησκεία, οι φτωχοί άνθρωποι, βουνά, πεδιάδες κλπ.

Πραγματοποίησε πολλά ταξίδια εντός της Αρμενίας, ψάχνοντας για ιστορικά μνημεία, έργα μικροτεχνίας και έργα από προηγούμενους σημαντικούς καλλιτέχνες των Αρμενίων, όπως του Μαρτίρος Σαριάν. Ο Σαριάν, μάλιστα, ήταν ο πνευματικός πατέρας του Αβετισιάν.

Ο Αβετισιάν αναδείχθηκε ως καλλιτέχνης στην «Έκθεση των Πέντε» στο Ερεβάν το 1962. Πολυάριθμοι ειδικοί και επισκέπτες της έκθεσης εκτίμησαν σε σημαντικό βαθμό το έργο του. Η μέθοδος του Αβετισιάν διέφερε από τη μέθοδο ανοικτής ζωγραφικής αέρα, που κάποτε ήταν διαδεδομένη στην αρμενική τέχνη. Για εκείνον η ζωγραφική στη φύση ήταν περισσότερο ένα προκαταρκτικό στάδιο, καθώς το κύριο μέρος των εργασιών του πραγματοποιήθηκε σε καμβά στο στούντιό του.

Το 1967 εμφανίστηκε στο ντοκιμαντέρ του φίλου του Μιχαήλ Βαρτάνοφ, με τίτλο *Το Χρώμα της Αρμενικής Γης*. Η ταινία λογοκρίθηκε και απαγορεύτηκε η προβολή της.

Το 1975, ο Αβετισιάν έχασε τη ζωή του όταν παρασύρθηκε από διερχόμενο αυτοκίνητο. Σύμφωνα με ορισμένες απόψεις, ο θάνατός του οφείλεται στην KGB.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  (Aρμενικά) *Αρμένικη Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια*. 1974.
2. ↑  (Αγγλικά) *Union List of Artist Names*. 6  Ιουλίου 2017. 500062193. Ανακτήθηκε στις 22  Μαΐου 2021.
3. ↑  (Aρμενικά) *Armenian Concise Encyclopedia*. 1990.
4. 1 2 3
5. ↑  «[[National Library of Armenia]], Minas Avetisyan (1928-1975)» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 27 Αυγούστου 2010. Ανακτήθηκε στις 21 Μαρτίου 2017.
6. ↑  Igitian, G."Minas Avetisian." Aurora Art Publishers. 1975.
7. ↑  «Minas στο Parajanov.com». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Ιουνίου 2016. Ανακτήθηκε στις 21 Μαρτίου 2017.
8. ↑  Minas: A Requiem
9. ↑  «Minas Avetisyan». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Ιουλίου 2012. Ανακτήθηκε στις 21 Μαρτίου 2017.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Minas Avetisyan official Biography
* Minas Avetisyan in the films of Mikhail Vartanov at PARAJANOV.com
Η ***Ιστορία για ελέφαντες*** είναι ένα θεατρικό έργο του Νίκου Μανούδη.

Το έργο
-------

Η πρεμιέρα του θεατρικού έγινε στις 18 Φεβρουαρίου του 2000 από το Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Βέροιας στο Δημοτικό Θέατρο της Καλαμαριάς Θεσσαλονίκης. Τη σκηνοθεσία υπέγραψε ο Γιάννης Καραχισαρίδης και τα σκηνικά και κουστούμια ο Αντώνης Στεφανόπουλος. Τους πρωταγωνιστικούς ρόλους ερμήνευσαν οι Γιώργος Γιαννόπουλος, Άννη Τσολακίδου, Μάγδα Πένσου και Αλέξανδρος Καλπακίδης. Η παράσταση ανέβηκε και την επόμενη σεζόν (2001-2002) κάνοντας περιοδεία στη Θεσσαλονίκη και άλλες πόλεις τις Μακεδονίας. Τους πρωταγωνιστικούς ρόλους αυτή τη φορά ερμήνευσαν οι Γιώργος Γιαννόπουλος, Κατερίνα Παναγάκη, Μιχάλης Μαρκάτης και Κατερίνα Παπουτσάκη. Στα Χανιά, το έργο ανέβηκες από το ΔΗΠΕΘΕ Κρήτης με τους Ισίδωρο Σταμούλη, Γιολάντα Μπαλαούρα, Κώστας Παπακωνσταντίνου και Μαρία Ρωμανού. Το κείμενο κυκλοφόρησε το 2000 από τις εκδόσεις Αφοι Κυριακίδη (ISBN 978-960-343-512-9).

Υπόθεση
-------

Ο Άρης και η Αφροδίτη είναι ένα ζευγάρι παντρεμένο για 15 χρόνια. Μια νύχτα το παρελθόν και το μέλλον θα εισβάλουν απροσδόκητα στην καθημερινότητα μπλέκοντας τους σε παράξενες καταστάσεις. Είναι η νύχτα που η Αφροδίτη μαθαίνει ότι πέθανε ο πρώτος της έρωτας. Το πρώι θα ξυπνήσουν αφήνοντας μια υποψία οτι πρόκειται απλά για ένα όνειρο αλλά τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά και τα μπερδέματα συνεχίζουν...

Διανομή
-------

* Γιώργος Γιαννόπουλος ως Άρης
* Άννη Τσολακίδου ως Αφροδίτη
* Αλέξανδρος Καλπακίδης ως νέος
* Μάγδα Πένσου ως νέα

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Ιστορία για ελέφαντες». *www.ntng.gr*. Ανακτήθηκε στις 5 Ιανουαρίου 2024.
2. ↑  Αδαμίδου, Σ. (8 Δεκεμβρίου 2002). ««Νεοελληνικές» κυρίως... οι ιστορίες από τα ΔΗΠΕΘΕ». *Ριζοσπάστης*. Ανακτήθηκε στις 5 Ιανουαρίου 2024.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Κριτική-Παρουσίαση από τη ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΔΙΑΔΡΟΜΗ
Η **Ιζβέργη (Isberga)** είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,783. Ανακαλύφθηκε το 1920 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη. Η Ιζβέργη ανήκει στην Οικογένεια αστεροειδών της Χλωρίδος.

Φυσικά χαρακτηριστικά
---------------------

Η μέση διάμετρος της Ιζβέργης εκτιμάται σε 17 χιλιόμετρα περίπου, αλλά έχει υποστηριχθεί ότι είναι διπλός αστεροειδής εξαιτίας της παρουσίας μιας δευτερεύουσας περιοδικότητας στην καμπύλη φωτός της (26,8 ώρες) που ανακαλύφθηκε από παρατηρήσεις που πραγματοποιήθηκαν μεταξύ 24 Φεβρουαρίου και 4 Μαρτίου 2006. Ο φασματικός τύπος της είναι **S** (λιθώδης). Η Ιζβέργη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 2 ώρες 55 λεπτά και 2 δευτερόλεπτα, δηλαδή αρκετά γρήγορα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *JPL Small-Body Database*. ssd.jpl.nasa.gov/tools/sbdb\_lookup.html#/?sstr=20000939. Ανακτήθηκε στις 24  Οκτωβρίου 2023.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

Αστεροειδείς| 938 Χλοζίνδη | 939 Ιζβέργη | 940 Κορντούλα |
Η **Ρωσική Εκκλησία του Αγίου Νικολάου** (βουλγαρικά: *Руска цервка*), επίσημα γνωστή ως Εκκλησία του Αγίου Νικολάου του Θαυματουργού, είναι χριστιανικός ναός στη Σόφια της Βουλγαρίας υπό την δικαιοδοσία της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Η εκκλησία χτίστηκε στη θέση του Σαράι Τζαμί, το οποίο καταστράφηκε το 1882, μετά την απελευθέρωση της Βουλγαρίας από τη Ρωσία από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Χτίστηκε ως η επίσημη εκκλησία της παρακείμενης Ρωσικής Πρεσβείας, καθώς και της ρωσικής κοινότητας στη Σόφια, και ονομάστηκε, όπως ήταν η παράδοση για τις διπλωματικές εκκλησίες, από τον Άγιο Νικόλαο, προστάτη άγιο του αυτοκράτορα που κυβερνούσε τη Ρωσία εκείνη την εποχή, τον Νικόλαο Β' της Ρωσίας. Ο ναός σχεδιάστηκε από τον Ρώσο αρχιτέκτονα Μιχαήλ Πρεομπραζένσκι στο στυλ της ρωσικής αρχιτεκτονικής της Αναγέννησης, με διακόσμηση εμπνευσμένη από τις Μοσχοβίτες ρωσικές εκκλησίες του 17ου αιώνα. Την επίβλεψη της κατασκευής είχε ο αρχιτέκτονας Α. Σμιρνόφ, ο οποίος έχτιζε επίσης τον γειτονικό καθεδρικό ναό του Αγίου Αλεξάνδρου Νιέφσκι. Η εξωτερική διακόσμηση των πολύχρωμων πλακιδίων έγινε από τον Γ. Κισλίτσεφ και οι εσωτερικές τοιχογραφίες ζωγραφίστηκαν από μια ομάδα καλλιτεχνών με επικεφαλής τον Βασίλυ Περμίνοφ, ο οποίος ζωγράφισε επίσης εκείνες στον καθεδρικό ναό του Αλεξάνδρου Νιέφσκι. Οι πέντε τρούλοι είναι επικαλυμμένοι με χρυσό. Οι καμπάνες δωρήθηκαν από τον αυτοκράτορα Νικόλαο Β'.

Η κατασκευή ξεκίνησε το 1907 και η εκκλησία καθαγιάστηκε το 1914. Η εκκλησία παρέμεινε ανοιχτή μετά τη Ρωσική Επανάσταση και κατά την κομμουνιστική περίοδο στη Βουλγαρία (1944–1989), αν και οι ιερείς και οι εκκλησιαστικοί παρακολουθούνταν προσεκτικά από την αστυνομία της Κρατικής Ασφάλειας.

Η Ρωσική Εκκλησία στη Σόφια της Βουλγαρίας (Εκκλησία του Αγίου Νικολάου του Θαυματουργού) που χτίστηκε το 1914
Το εξωτερικό ανακαινίστηκε πρόσφατα από τη ρωσική κυβέρνηση. Οι εσωτερικές τοιχογραφίες είναι σκοτεινές από τον καπνό των κεριών και από τον χρόνο και χρειάζονται αποκατάσταση.

Η κρύπτη κάτω από τον κύριο όροφο της Ρωσικής Εκκλησίας στεγάζει τα λείψανα του Αγίου Αρχιεπισκόπου Σεραφείμ βρίσκεται. Δεκάδες άνθρωποι εξακολουθούν να επισκέπτονται τον τάφο του αρχιεπισκόπου, ο οποίος πέθανε το 1950, προσευχόμενοι και αφήνοντας σημειώματα ζητώντας να εκπληρωθούν οι ευχές.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Навършват се 4 години от обявяването на арх. Серафим Соболев за светец». *bnr.bg* (στα Βουλγαρικά). Ανακτήθηκε στις 7 Ιανουαρίου 2024.

Πηγές
-----

* *Official Guide to the Russian Church* by N. Neshkov and N. Lobanova (in Russian and Bulgarian)
* Historical Plaque in front of the Russian Church, placed by the Ministry of Culture of Bulgaria
*
Το Αμερικανικό Ίδρυμα Εργοθεραπείας (στα αγγλικά American Occupational Therapy Foundation - AOTF) είναι ένας κοινωφελής, επιστημονικός και εκπαιδευτικός μη-κερδοσκοπικός οργανισμός που ιδρύθηκε το 1965. Σκοπός του είναι να προωθήσει την επιστήμη της Εργοθεραπείας για να υποστηρίξει την πλήρη συμμετοχή των ανθρώπων σε ουσιώδεις δραστηριότητες της ζωής. Το ίδρυμα διοικείται από διοικητικό συμβούλιο και απονέμει υποτροφίες και επιχορηγήσεις για επιστημονική έρευνα. Δημοσιεύει, επίσης, ένα επιστημονικό περιοδικό, το OTJR, Occupation, Participation and Health, σε ευρετήριο της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ιατρικής και άλλων. Εδρεύει στην Bethesda, Maryland.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Christiansen, Charles· Haertl, Kristine (2014). *A Contextual History of Occupational Therapy* (12 έκδοση). Lippincott Williams and Wilkins. σελίδες 9–31. ISBN 9781451110807.
2. ↑  Anderson, Lori· Reed, Kathlyn (2017). *The History of Occupational Therapy* (1 έκδοση). Thorofare, NJ: Slack Inc. σελίδες 188–189. ISBN 978-1-61711-997-2.
Ο **Λαβίτι Στάουτ** (*Hamilton Lavity Stoutt*, 1929-1995) ήταν ο μακροβιότερος επικεφαλής υπουργός στις Βρετανικές Παρθένους Νήσους. Κέρδισε τέσσερις συνολικά εκλογικές αναμετρήσεις, υπηρετώντας τρεις συνεχόμενες θητείες στο αξίωμα του αρχηγού της κυβέρνησης, από το 1967 ως το 1971 και ξανά από το 1981 ως το 1983 και από το 1986 ως το θάνατό του, το 1995.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στο Λονγκ Μπέι της Τορτόλα στις 7 Μαρτίου 1929. Ήταν το έκτο τέκνο του Ησαΐα και της Γιάλια Στάουτ. Παντρεύτηκε μία φορά και απέκτησε 2 γιους και 3 κόρες. Στο θρήσκευμα ήταν Μεθοδιστής.

Μετά τη στοιχειώδη εκπαίδευση παράτησε το σχολείο του. Η έλλειψη εκπαίδευσης έκανε τον ίδιο, σύμφωνα με τους συντάκτες της νεκρολογίας του, να ενδιαφερθεί για την παροχή περισσότερων εκπαιδευτικών ευκαιριών για τα παιδιά του νησιού του.
Από το 1957 ως το 1967 υπηρέτησε ως βουλευτής, μέλος του Νομοθετικού Συμβουλίου.

Έπειτα από το θάνατό του, στις 14 Μαΐου 1995 στη μνήμη του η 5η Μαρτίου ορίστηκε αργία για τη γέννησή του και τιμάται στα νησιά κάθε χρόνο. Επίσης, το όνομά του φέρει το κολέγιο (*Lavity Stout Community College*) στην Τορτόλα που βρίσκεται στα νησιά. Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Ραλφ Ο'Νιλ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Stoutt for BVI». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Ιουνίου 2015. Ανακτήθηκε στις 4 Μαρτίου 2012.
2. 1 2 3  «OBITUARY : H. Lavity Stoutt». The Independent. 23 Μαΐου 1995.
3. ↑  «Lavity Stoutt». Encyclopedia Brittanica. Ανακτήθηκε στις 4 Μαρτίου 2012.
Αυτό το λήμμα αφορά την εφημερίδα της Κέρκυρας.  Για άλλες χρήσεις, δείτε: Πατρίς.

Η **εφημερίδα *Πατρίς*** εκδιδόταν στην Κέρκυρα το διάστημα 1849-1851. Το πρώτο φύλλο κυκλοφόρησε στις 15 Ιανουαρίου 1849. Το σχήμα του εντύπου ήταν 51×44 εκατοστά. Ήταν δίγλωσση (Ελληνικά – Γαλλικά) και τετράστηλη. Κύριοι συντάκτες ήταν ο Πέτρος «Βράιλας»-Αρμένης και ο Ναπολέων Ζαμπέλης. Μεταξύ άλλων, με την εφημερίδα συνεργάστηκαν, ο Ανδρέας Κάλβος και ο Ιωάννης Πετριτσόπουλος. Μέχρι της 13 Ιανουαρίου 1851, οπότε και σταμάτησε την κυκλοφορία της, εξέδωσε 104 φύλλα.

Βασικές αρχές του εντύπου, σύμφωνα με τον ιδρυτή της Πέτρο Βράιλα- Αρμένη αποτελούσαν τη «Διατήρηση και ανάπτυξη του εθνισμού, τη μεταρρύθμιση του συντάγματος, τη βελτίωση των νόμων και τη βελτίωση της κοινωνίας»

Παραπομπές
----------

1. ↑  Νικοκάβουρα, Αγάθη (1981). *Η εφημερίδα «Πατρίς» στην Κέρκυρα*. Κέρκυρα: Ανάτυπο από τ. XVII Κερκυραϊκών Χρονικών. σελ. 59-60.
2. ↑  «Δήμος Κέρκυρας: Τυπογραφία». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Απριλίου 2017.
3. ↑  Νικοκάβουρα, Αγάθη (1981). *Η εφημερίδα «Πατρίς» στην Κέρκυρα*. Κέρκυρα: Ανάτυπο από τ. XVII Κερκυραϊκών Χρονικών. σελ. 60.
4. ↑  Νικοκάβουρα, Αγάθη (1981). *Η εφημερίδα «Πατρίς» στην Κέρκυρα*. Κέρκυρα: Ανάτυπο από τ. XVII Κερκυραϊκών Χρονικών. σελ. 59.

Ενδεικτική βιβλιογραφία
-----------------------

* Πυλαρινός, Θεοδόσης: *Γλωσσικός Πατριωτισμός: Οι αγώνες για την καθιέρωση της γλώσσας του ελληνικού λαού από τον Βράϊλα Αρμένη στην κερκυραϊκή εφημερίδα «Πατρίς» έως τον Λορέντζο Μαβίλη στη Βουλή των Ελλήνων*, Αναγνωστική Εταιρία Κερκύρας, Κέρκυρα 2013

  

Stub icon 1 Stub icon 2 *Αυτό το λήμμα **εφημερίδας της Ελλάδας** χρειάζεται επέκταση. Βοηθήστε τη Βικιπαίδεια επεκτείνοντάς το!*
Λογότυπο
Το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας *Το ΣΚΡΙΠ*
**Σκριπ** είναι το όνομα σατιρικού εντύπου ιδιοκτησίας του βουλευτή Λέσβου Ευστρατιάδη, με εκδότη τον Ευάγγελο Κουσουλάκο. Άρχισε να εκδίδεται στις 22 Αυγούστου του 1893 ως εβδομαδιαίο
σατιρικό έντυπο, κυκλοφορούσε κάθε Τρίτη (αν και στα δύο πρώτα φύλλα είχε αναγγελθεί ότι θα εκδίδεται κάθε Κυριακή) και ονομαζόταν **Το ΣΚΡΙΠ** (με άρθρο). Είχε στο πρωτοσέλιδό του μία ή πολλές γελοιογραφίες. Στις 12/9/1893 στο τέταρτο φύλλο μετονομάστηκε σε **ΣΚΡΙΠ**. Στις 3/9/1895 έγινε καθημερινή εφημερίδα ειδήσεων και πολιτικής, φιλοβασιλικό όργανο του παλαιοκομματισμού. Ουσιαστικά διέθετε σταθερά αντιβενιζελικό χαρακτήρα θεωρώντας τον Βενιζέλο «προδότη», προπαγανδίζοντας παράλληλα ανοικτά υπέρ του Κωνσταντίνου. Στις 22 Ιουνίου του 1930 διέκοψε την κυκλοφορία της, ενώ 9 χρόνια αργότερα και συγκεκριμένα στις 11/5/1939 επανακυκλοφόρησε, αλλά για βραχύ χρονικό διάστημα. Το αντίπαλο δέος της εφημερίδας ήταν η εφημερίδα *Πατρίς*, όργανο των Φιλελευθέρων, όπως και η εφ. *Εμπρός*.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Δρούλια, Λουκία; Κουτσοπανάγου Γιούλα (2008). *Εγκυκλοπαίδεια του Ελληνικού Τύπου 1784-1974*. **4**. Αθήνα: Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών, σσ. 106.
2. ↑   sansimera.gr: Ευάγγελος Κουσουλάκος:1861-1903
3. ↑  Ν. Ι. Καγκελάρης, «Ανακριβείς βιβλιογραφικές πληροφορίες για την εφημερίδα *(Το) Σκριπ*: πρώτη και ύστατη περίοδος», *Ήριννα* (2021) 8: 77-78...
4. ↑  Ν. Ι. Καγκελάρης, «Ανακριβείς βιβλιογραφικές πληροφορίες για την εφημερίδα *(Το) Σκριπ*: πρώτη και ύστατη περίοδος», *Ήριννα* (2021) 8: 79...
5. ↑  Παναγιωταρέα, Άννα (2008). *Δύο δικτατορίες και ένα σκάνδαλο*. Αθήνα: Λιβάνης. σελ. 52. ISBN 9789601418452.
6. ↑  Χατζηβασιλείου, Ευάνθης (4 Ιανουαρίου 2015). «Επιχειρήματα του 1920». εφ. Η Καθημερινή. Ανακτήθηκε στις 28 Απριλίου 2015.
7. ↑  Ν. Ι. Καγκελάρης, «Ανακριβείς βιβλιογραφικές πληροφορίες για την εφημερίδα *(Το) Σκριπ*: πρώτη και ύστατη περίοδος», *Ήριννα* (2021) 8: 80-81...

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Αναζήτηση σε ψηφιακή μορφή στο efimeris.nlg.gr
Ο **Τίτος Ξηρέλλης** (27 Μαρτίου 1898 – 27 Ιανουαρίου 1985) ήταν Έλληνας τραγουδιστής.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1898 στα Πάμφιλα της Λέσβου. Ήταν μοναχογιός φτωχής οικογένειας. Από μικρός έψελνε στην εκκλησία του χωριού του, όπου τον άκουσε ο Δεσπότης του νησιού και τον κάλεσε στην Μητρόπολη Λέσβου. Στην Μυτιλήνη πήρε τα πρώτα μαθήματα ευρωπαϊκής και βυζαντινής μουσικής. Το 1915 μετακινήθηκε στην πρωτεύουσα και γράφτηκε στο Ωδείο Αθηνών. Άρχισε μαθήματα φωνητικής και συνέχισε μαθήματα, βιολιού και αρμονίας το 1919-20. Αμέσως μετά γράφτηκε στην τάξη ανώτερων θεωρητικών. Πήρε δίπλωμα τραγουδιού με Αριστείο.

Ο Ξηρέλλης ήταν πλανόδιος μουσικός. Περίπου το 1923, 1928 και 1953 παραβρέθηκε στην Ιταλία και το 1926 και 1965 βρέθηκε στη Γερμανία. Επίσης μεταφέρθηκε στο Μόναχο, το Αμβούργο και τη Δρέσδη. Κατόπιν γύρισε πίσω στην Αθήνα. Το 1935 έως 1939 έμεινε στις Η.Π.Α. και προσλήφθηκε στη Νέα Υόρκη. Εμφανίστηκε και στην Κύπρο. 

Ο Τίτος Ξηρέλλης κυκλοφόρησε σύγχρονους δίσκους όπως «Παλιές καντάδες», «Μοναδικές ερμηνείες» κ.ά.. Έκανε ηχογραφήσεις όπως «Ο Αγωγιάτης» , «Ο Κατάδικος» κ.ά.. Ακόμη, δημιούργησε έργα π.χ. «Ανοιξιάτικο παραμύθι», «Φαντασία», «3 σκίτσα» κ.ά..

Πέθανε στις 27 Ιανουαρίου του 1985 στην Αθήνα.

Έργο
----

Έγραψε εκκλησιαστικές συνθέσεις π.χ. «Ο επιτάφιος» κ.ο.κ. και μελοποίησε ποιήματα του Μαβίλη, του Εφταλιώτη κ.α. Έγραψε τραγούδια διάφορα για παράδειγμα «Πεταλούδα», τραγούδια για χορωδία π.χ. «Παλιάτσος» και διασκευασμένα δημοτικά όπως, «Η Ξενιτιά με χαίρεται».
Αφιερώσεις έγιναν προς τιμήν του όπως το ποίημα του Ασημάκη Βεϊνόγλου στην εφημερίδα «Ταχυδρόμος». Εφημερίδες έγραψαν γι’ αυτόν, όπως τα Αιολικά Νέα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Σε ανακοίνωση τρισάγιου που έγινε στις 26 Ιανουαρίου 1986 (αναγράφεται στην εφημερίδα "Βραδυνή"), αναφέρεται ως ημερομηνία γεννήσεως η 27.3.1898.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ξηρέλλης Τίτος[*νεκρός σύνδεσμος*]
Ο **Μουχάμαντ Μιαν Σούμρο** (*Muhammad Mian Soomro*, στη γλώσσα Ουρντού: **محمد میاں سومرو**) ήταν ο υπηρεσιακός Πρόεδρος του Πακιστάν από τις 18 Αυγούστου 2008 ως την ορκωμοσία του νέου προέδρου, Ασίφ Αλί Ζαρντάρι.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Προέρχεται από την αξιόλογη οικογένεια των Σιντ, η οποία πρωταγωνιστεί στη δημόσια ζωή της χώρας από το 1923. Ο πατέρας του, Ahmad Mian Soomro, υπήρξε πολιτευτής και μέλος της Γερουσίας. Ο ίδιος έκανε σπουδές στη Φυσική στο Πανεπιστήμιο του Παντζάμπ. Στη συνέχεια ανέπτυξε αξιόλογη επιχειρηματική δραστηριότητα και ανέλαβε σημαντικές θέσεις σε τράπεζες στο Μπαχρέιν και στο Πακιστάν.

Πολιτικά αξιώματα
-----------------

Διορίστηκε Κυβερνήτης της Σιντ το 2000 και επί των ημερών του η επαρχία παρουσίασε σημαντική ανάπτυξη και πέτυχε να γίνει η πρώτη επαρχία στη χώρα του που χρηματοδοτήθηκε απευθείας από την Παγκόσμια Τράπεζα. Παραιτήθηκε από κυβερνήτης το Δεκέμβριο του 2002 με σκοπό να κατέλθει υποψήφιος στις εκλογές για Γερουσία. Εξελέγη γερουσιαστής και στη συνέχεια Πρόεδρος της Γερουσίας στις 12 Μαρτίου του 2003.

Το 2007 κατά τη λήξη της θητείας του Σαουκάτ Αζίζ, ο Σούμρο διορίστηκε προσωρινός Πρωθυπουργός ενόψει των βουλευτικών εκλογών του 2008. Στις 16 Νοεμβρίου ορκίστηκε Πρωθυπουργός ενώπιον του Προέδρου Περβέζ Μουσάραφ.

Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία, έπειτα από τις βουλευτικές εκλογές, ο Γιουσάφ Ραζά Γκιλάνι.

Υπηρεσιακός πρόεδρος
--------------------

Ο πρόεδρος της Γερουσίας Σούμρο έγινε αυτόματα, σύμφωνα με το Σύνταγμα, υπηρεσιακός πρόεδρος στις 18 Αυγούστου του 2008 μετά την ανακοίνωση της παραίτησης του Περβέζ Μουσάραφ.. Τον διαδέχθηκε στην προεδρία, στις 9 Σεπτεμβρίου του 2008 ο Ασίφ Αλί Ζαρντάρι.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 8  Ιουλίου 2019.
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 11  Δεκεμβρίου 2022.
3. ↑  Ανακτήθηκε στις 26  Νοεμβρίου 2021.
4. 1 2 3  Ανακτήθηκε στις 26  Νοεμβρίου 2021.
5. ↑  Ανακτήθηκε στις 26  Νοεμβρίου 2021.
6. ↑  «National Assembly of Pakistan: Federal Ministers». (Αγγλικά) Ανακτήθηκε στις 26  Νοεμβρίου 2021.
7. ↑  Khalid Qayum and Khaleeq Ahmed, "Musharraf Picks Soomro as Interim Premier Until Polls", Bloomberg.com, 15 Νοεμβρίου 2007.
8. ↑  "Soomro takes oath as Pakistan's caretaker PM", Xinhua (chinadaily.com.cn), 16 Νοεμβρίου 2007.
9. ↑  "Soomro takes over as acting Pak President" Αρχειοθετήθηκε 2019-07-17 στο Wayback Machine. Press Trust of India, 18 Αυγούστου 2008.

  


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Muhammad Mian Soomro  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η **Λίρα της Αγίας Ελένης** (*Saint Helena pound*) είναι το νόμισμα της Αγίας Ελένης και της Νήσου της Αναλήψεως. Είναι ίσης αξίας με τη Λίρα Αγγλίας και υποδιαιρείται σε 100 πένες (ενικός *penny*, πληθ. pence).

Η λίρα Αγίας Ελένης καλείται απλώς "λίρα" και χρησιμοποιείται στα νησιά Αγία Ελένη και στη Νήσο Αναλήψεως, τα οποία συναποτελούν το βρετανικό υπερπόντιο έδαφος Αγία Ελένη, Ασενσιόν και Τριστάν ντα Κούνια. Το τρίτο νησί του εδάφους, Τριστάν ντα Κούνια, χρησιμοποιεί τη λίρα στερλίνα. Ωστόσο, περιστασιακά χρησιμοποιούνται αναμνηστικά κέρματα της λίρας Αγίας Ελένης στο νησί αυτό.

Ιστορία
-------

1821 χάλκινη μισή δεκάρα. Βρετανική Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών
Αρχικά, το βρετανικό νόμισμα ήταν σε κυκλοφορία στο βρετανικό έδαφος της Αγίας Ελένης και η λίρα υποδιαιρούνταν σε 20 σελίνια (*shillings*) και το καθένα ήταν από 12 πένες (*pence*). Μέχρι το 1961 το ισότιμο σε αξία με τη λίρα στερλίνα νόμισμα της Νοτίου Αφρικής γινόταν επίσης δεκτό. Η εισαγωγή όμως της Νότιας Αφρικής στο δεκαδικό σύστημα έφερε και την εγκατάλειψη της λίρας. Το 1976 η κυβέρνηση της Αγίας Ελένης άρχισε να εκδίδει χαρτονομίσματα και ακολούθησαν τα κέρματα, το 1984.

To 1984 εισήχθησαν κέρματα ονομαστικής αξίας των 1, 2, 5, 10 και 50 πενών και της 1 λίρας. Ακολούθησαν τα κέρματα των 20 πενών, το 1998 και των 2 λιρών το 2002.

Τα αρχικά τραπεζογραμμάτια ήταν το 18ο αιώνα (2½ και 5 σελίνια, 1 και 2 λίρες). Η επόμενη σειρά τους κυκλοφόρησε μετά το 1917 σε αξία των 5, 20 και 40 σελινίων.

Το 1976 εισήχθησαν τα χαρτονομίσματα της 1 και των 5 λιρών και το 1979 των 50 πενών και των 10 λιρών. Το χαρτονόμισμα της 1 λίρας αντικαταστάθηκε από κέρμα το 1984 και τα τραπεζογραμμάτια των 20 λιρών κυκλοφόρησαν το 1986.

Η Αγία Ελένη δεν έχει δική της Κεντρική Τράπεζα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Κέρματα του Τριστάν ντα Κούνια

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* www.sainthelenabank.com
Οι **White Town** είναι βρετανικό μουσικό συγκρότημα το οποίο ανήκει στην τέκνο-ποπ μουσική σκηνή. Ο μοναδικός άνθρωπος στο συγκρότημα είναι ο ινδικής καταγωγής Τζιότι Μίσρα, ο οποίος είναι μουσικός και τραγουδιστής.

Ο Μίσρα γεννήθηκε στη Ρούρκελα της Ινδίας στις 30 Ιουλίου του 1966 και από την ηλικία των 3 ετών ζει στην Αγγλία. Το συγκρότημα White Town έκανε μόνο μία επιτυχία, το 1997 με το τραγούδι "Your Woman" το οποίο ήταν νο1 στους βρετανικούς μουσικούς καταλόγους με τις επιτυχίες, τον Ιανουάριο αυτής της χρονιάς.

Πρώην μαρξιστής, ο τραγουδιστής έφυγε από την εταιρεία ΕΜΙ το 1997 και ασχολήθηκε με την ίντι μουσική. Το άλμπουμ του *Peek & Poke*, το 2000 απέσπασε μέτριες κριτικές reviews και δεν είχε καλές πωλήσεις.

Σήμερα ο Μίσρα ζει στο Ντέρμπι της Αγγλίας.

Δισκογραφία
-----------

* *Abort, Retry, Fail?*  (EP) - 1996

* *Women in Technology* - 1997

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* MusicBrainz: b9068fde-91c8-48bf-8655-8d74c24ef4c5

 |

 |
Οι **αλλαγές ονομασιών ζώων στην Τουρκία** είναι η αναθεώρηση που πραγματοποιήθηκε από το υπουργείο περιβάλλοντος και δασών της Τουρκίας το 2005, στις επιστημονικές ονομασίες για τρία είδη ζώων. Οι αλλαγές αφαίρεσαν τις αναφορές σχετικά με την Αρμενία και το Κουρδιστάν από τις λατινικές ονομασίες των ειδών.

Ιστορικό
--------

Σύμφωνα με το τουρκικό Υπουργείο Περιβάλλοντος οι συγκεκριμένες ονομασίες υπονομεύουν την *τουρκική ενότητα*, δηλαδή, την ενιαία δομή του τουρκικού κράτους. Σχετικά αναφέρεται:

*«Δυστυχώς, υπάρχουν και πολλά άλλα είδη στη χώρα μας που εσκεμμένα ονομάζονται με αυτόν τον τρόπο. Η πρόθεση εδώ είναι τόσο προφανής που ακόμη και τα ενδημικά μας είδη, τα οποία είναι μοναδικά και μόνο στη χώρα μας και δεν βρίσκονται πουθενά αλλού στον κόσμο, πήραν ονομασίες με σκοπό να διαταράξουν αυτήν την ενιαία δομή.»* 

Ο εκτελεστικός γραμματέας της Διεθνούς Επιτροπής για την Ζωολογική Ονοματολογία (*International Commission on Zoological Nomenclature*), ο οργανισμός ο οποίος έχει την ευθύνη για τους κανονισμούς και καθιέρωση των επιστημονικών ονομασιών των ειδών, ανέφερε σε συνέντευξη πως ενώ η αλλαγή ονομασιών ενδεχομένως για πολιτικούς λόγους είναι προβληματική, η αναθεώρηση των ονομασιών είναι επιστημονικά αποδεκτή, ωστόσο η γενικότερη αποδοχή τους θα εξαρτηθεί από τις δημοσιεύσεις που θα γίνουν σε επιστημονικά άρθρα, μελέτες και περιοδικά και θα κάνουν χρήση των νέων ονομασιών.

Οι αναθεωρήσεις
---------------

| Είδος | Επιστημονική ονομασία | Αναθεωρημένη ονομασία της
Τουρκικής κυβέρνησης  |
| --- | --- | --- |
| Κόκκινη αλεπού των βουνών | *Vulpes vulpes kurdistanica* | *Vulpes vulpes* |
| Αγριοπρόβατο | *Ovis armeniana* | *Ovis orientalis anatolicus* |
| Ζαρκάδι | *Capreolus capreolus armenius* | *Capreolus capreolus capreolus* |

Οι αλλαγές αυτές επηρεάζουν μόνο την επίσημη ταξινομική ονοματολογία που χρησιμοποιείται από την τουρκική κυβέρνηση.

Δείτε επίσης
------------

* Τουρκικός Εθνικισμός
* Διωνυμική ονοματολογία

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Αγγλικά)«Turkey renames 'divisive' animals». *BBC: British Broadcasting Corporation*. 8 March 2005.. Ανακτήθηκε στις 26 January 2013.
2. ↑  (Αγγλικά)Gunaysu, Ayse (March 4, 2009). «Learnings from the Sari Gelin Case». *Armenian Weekly*.. Ανακτήθηκε στις 26 January 2013.
3. ↑  (Αγγλικά)Shahbazi, Shirana· Tehrani, Rachid· Zolghadr, Tirdad· Cone-Miller, Emily· Shahrzad (Artists' group) (2005). *Shahrzad: history*. JRP Ringier. σελ. 97. Ανακτήθηκε στις 26 Ιανουαρίου 2013. Turkey Renames Armenian Animals
4. ↑  (Αγγλικά)Grigoriadis, Ioannis N. (2009). *Trials of Europeanization : Turkish political culture and the European Union* (1st έκδοση). New York: Palgrave Macmillan. ISBN 9780230612150.
5. ↑  «Çevre Bakanlığı'nın üniter hassasiyeti». 29 Δεκεμβρίου 2014. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Δεκεμβρίου 2014.
6. ↑  «Taxonomy, Turkish style». Science Now. 10 Μαρτίου 2005. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Μαρτίου 2014.
Για τους διατελέσαντες δημάρχους Αθηναίων, δείτε: Κατάλογος δημάρχων Αθηναίων.  

Ο **δήμαρχος Αθηναίων** είναι ο επικεφαλής του Δήμου των Αθηναίων, που είναι ο μεγαλύτερος δήμος της Ελλάδας.

Η Αθήνα συστάθηκε πρώτη φορά ως κοινότητα το 1690 οπότε ορίστηκαν και οι πρώτοι δημογέροντες της πόλης οι οποίοι είχαν θητεία πολλών ετών. Οι πρώτες δημοτικές εκλογές της Αθήνας ως πόλη της ελεύθερης πια Ελλάδας έγιναν το 1822 με την εκλογή Δημογερόντων σύμφωνα με το οθωμανικό σύστημα διοίκησης. Τελευταίοι δημογέροντες υπό οθωμανική διοίκηση ήταν οι Ι. Βλάχος, Ν. Ζαχαρίτσας, Χ. Γκικάκης και Ι. Πάλλης. Με τον νόμο που ψηφίστηκε στις 30 Απριλίου 1822 από την εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου οι δημογέροντες εκλέγονταν από τον λαό με ετήσια θητεία. Στην Αθήνα η δημογεροντία καταργήθηκε στις 31 Μαρτίου 1835.

Μετά την παραίτηση του Γιώργου Καμίνη, στις 2 Μαΐου 2019, ο Γιώργος Μπρούλιας, που τον αντικατέστησε προσωρινά, από τις 3 Μαΐου έως τις 31 Αυγούστου 2019, έγινε ο νεότερος μέχρι στιγμής δήμαρχος Αθηναίων που έχει αναλάβει καθήκοντα, ενώ ο Κώστας Μπακογιάννης ήταν ο νεότερος μέχρι στιγμής εκλεγμένος δήμαρχος Αθηναίων. Το μεγαλύτερο ποσοστό που έχει σημειωθεί ποτέ σε δημοτικές εκλογές στην Αθήνα, συγκέντρωσε ο Δημήτρης Αβραμόπουλος, όταν επανεκλέχθηκε δήμαρχος Αθηναίων από τον πρώτο γύρο τον Οκτώβριο του 1998 και η Ντόρα Μπακογιάννη, το 2003, έγινε η πρώτη γυναίκα που ανέλαβε το αξίωμα αυτό.

Από την 1η Ιανουαρίου 2024, δήμαρχος Αθηναίων είναι ο Χάρης Δούκας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Δημοτικές εκλογές ΑΘΗΝΑ – Μάιος 2019». *ekloges-prev.singularlogic.eu*.
2. ↑  «Δημοτικές εκλογές ΑΘΗΝΑ – Οκτώβριος 2023». *ekloges.ypes.gr*.
Αμερικανική πρεσβεία στη Βαρσοβία της Πολωνίας κατά τη διάρκεια της αεροπορικής επιδρομής των Ναζί το 1939.
Η **Πρεσβεία των Ηνωμένων Πολιτειών στην Πολωνία** βρίσκεται στη Λεωφόρο Ουγιάζντουφ στη Βαρσοβία της Πολωνίας. Οι Ηνωμένες Πολιτείες διατηρούν επίσης προξενείο στην Κρακοβία.

Ιστορία
-------

Οι διπλωματικές σχέσεις μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Πολωνίας εγκαθιδρύθηκαν στις 2 Μαΐου 1919, όταν ο πρώτος Υπουργός των ΗΠΑ στην Πολωνία, Χιου Σ. Γκίμπσον, παρουσίασε τα διαπιστευτήριά του. Στις 31 Ιανουαρίου 1930, ο Αλεξάντερ Πόλοκ Μουρ διορίστηκε ο πρώτος πρέσβης των ΗΠΑ στην Πολωνία, αλλά πέθανε πριν αναλάβει τα καθήκοντά του. Ο Τζον Γουίλις τον διαδέχθηκε, παρουσιάζοντας τα διαπιστευτήριά του στις 24 Μαΐου 1930 και υπηρετώντας μέχρι τις 30 Μαΐου 1932.

Με το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου την 1η Σεπτεμβρίου 1939, μετά την εισβολή της Ναζιστικής Γερμανίας στην Πολωνία, ο πρέσβης των ΗΠΑ στην Πολωνία, Άντονι Τζόζεφ Ντρέξελ Μπιντλ τζ. εγκατέλειψε τη Βαρσοβία και ακολούθησε την κυβέρνηση της Πολωνίας στη Γαλλία, και αργότερα στο Λονδίνο, καθώς προχωρούσε ο πόλεμος. Μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Πρεσβεία των ΗΠΑ επανιδρύθηκε στη Βαρσοβία στις 31 Ιουλίου 1945. Ο πρέσβης Άρθουρ Μπλις Λέιν, που διορίστηκε στις 21 Σεπτεμβρίου 1944, επέδωσε τα διαπιστευτήριά του στις 4 Αυγούστου 1945 και η θητεία του συνεχίστηκε μέχρι τις 24 Φεβρουαρίου 1947.

Δείτε επίσης
------------

* Πρεσβεία της Πολωνίας στις Ηνωμένες Πολιτείες
* Σχέσεις Ηνωμένων Πολιτειών-Πολωνίας

Παραπομπές
----------

1. ↑  «U.S. Consulate General Krakow | U.S. Embassy & Consulate in Poland». *U.S. Embassy & Consulate in Poland* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 2 Φεβρουαρίου 2016.
2. 1 2 3  «Policy History». *pl.usembassy.gov*. Ανακτήθηκε στις 8 Νοεμβρίου 2023.
3. 1 2 3 4  «A Guide to the United States' History of Recognition, Diplomatic, and Consular Relations, by Country, since 1776: Poland». *history.state.gov*. Ανακτήθηκε στις 8 Νοεμβρίου 2023.
4. 1 2  «U.S. Embassy Warsaw, Poland». *diplomacy.state.gov*. Ανακτήθηκε στις 8 Νοεμβρίου 2023.