recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η **Ελένη Κρίτα** είναι Ελληνίδα ηθοποιός.

Βιογραφικό
----------

Έκανε την πρώτη της τηλεοπτική εμφάνιση το 1984 στη σειρά "Ένας συγγραφέας ζητάει πρόσωπα". Ακολούθησαν κι άλλες τηλεοπτικές παραγωγές τη δεκαετία του 1980 στην κρατική τηλεόραση μεταξύ των οποίων: "Υπερμνησία" το 1984, "Η ζωή του Αττίκ" το 1985 και "Ο θάνατος του Τιμόθεου Κώνστα" το 1987. Παράλληλα με τις τηλεοπτικές της συμμετοχές την περίοδο αυτή έλαβε μέρος και σε 10 βιντεοταινίες άλλοτε με πρωταγωνιστικούς και άλλοτε με μικρότερους ρόλους. 

Έγινε ευρύτερα γνωστή το 2005 με τη συμμετοχή της στην κωμική σειρά του Γιώργου Καπουτζίδη "Στο Παρά Πέντε στο ρόλο της Μαριλένας Δορκοφίκη. Η σειρά θεωρείται μία από τις πιο επιτυχημένες της ελληνικής τηλεόρασης σημειώνοντας μεγάλη επιτυχία μέχρι και σήμερα. Μετά τη συμμετοχή της στο "Παρά Πέντε" ακολούθησαν συμμετοχές σε διάφορες σειρές όπως "Safe Sex TV Stories", "Απόστολος και Μόνος", "Super Μπαμπάς", "Γιούγκερμαν" και "Αληθινοί Έρωτες". Από το 2008 μέχρι το 2010 είχε ένα από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στην κωμική σειρά "Η Πολυκατοικία" με την συμμετοχή της να ξεκινά στα μέσα του πρώτου κύκλου και να ολοκληρώνεται λίγο πριν το τέλος του δεύτερου. Τη σεζόν 2018-2019 πρωταγωνίστησε στην καθημερινή κωμική σειρά "Όσο Έχω Εσένα". Τέλος, το 2021, πρωταγωνίστησε στα επεισόδια 91-95 στην δραματική σειρά του Alpha, Αγγελική Τη σεζόν 2022- 2023 σειρά *Η Δική Μας Οικογένεια στο OPEN ρόλο της Ευδοκία*

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Ρουμανικά) *CineMagia*. 1202421. Ανακτήθηκε στις 4  Απριλίου 2022.
2. ↑  «Ελένη Κριτά: «Όταν μου προσφέρθηκε ρόλος στο Παρά Πέντε είπα ότι δε θα το χάσω»». *zox.gr*. 2019-3-2.. Ανακτήθηκε στις 2019-3-2.
Ο **δήμος Γόργιανης** ήταν δήμος του νομού Γρεβενών. Με την εφαρμογή το σχεδίου Καλλικράτης εντάχθηκε στον νέο δήμο Γρεβενών. Βρισκόταν στα νοτιοδυτικά του νομού ανάμεσα στους δήμους Γρεβενών και την κοινότητα Περιβολίου. Ο δήμος αποτελούνταν από 6 δημοτικά διαμερίσματα, καταλάμβανε έκταση 210 τ.χλμ. και είχε συνολικό πληθυσμό 1.707 κατοίκους. Έδρα του ήταν το χωριό Κηπουρείο. Ο δήμος Γόργιανης απλώνόταν στην οροσειρά της Βόρειας Πίνδου και αποτελούσε τμήμα του βιότοπου της καφέ Αρκούδας. Μία επιφάνεια περίπου ίση με το 75% της έκτασης του δήμου θεωρείται δασοσκεπής ή μερικώς δασοσκεπής.

  

Στο δήμο περιλαμβάνονταν τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμοί:

 **Δ.δ. Κηπουρείου**  -- το Κηπουρείο [ 437 ]
 **Δ.δ. Καλλιθέας**  [ 335 ] 
* η Καλλιθέα [ 169 ]
* τα Πριόνια [ 166 ]

 **Δ.δ. Κρανέας**  -- η Κρανέα [ 589 ]
 **Δ.δ. Μικρολιβάδου**  -- το Μικρολίβαδο [ 96 ]
 **Δ.δ. Πηγαδίτσης**  -- η Πηγαδίτσα [ 166 ]
 **Δ.δ. Σιταρά**  -- ο Σιταράς [ 84 ]

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

* Δήμος Γόργιανης[*νεκρός σύνδεσμος*]

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Σχέδιο Καποδίστριας: Διοικητική διαίρεση του νομού Γρεβενών |
| --- |
|  |
| Δήμοι | 
Γρεβενών · Βεντζίου · Γόργιανης · Δεσκάτης · Ηρακλεωτών · Θεόδωρου Ζιάκα · Κοσμά του Αιτωλού · Χασίων |
|  |
| Κοινότητες | 
Δοτσικού · Μεσολουρίου · Περιβολίου · Σαμαρίνας · Σμίξης · Φιλιππαίων |

 |
Ο **Γιόστ Μπρούσερ** είναι Ολλανδός ποδοσφαιριστής, γεννημένος 8 Μαΐου του 1979 και αγωνίζεται στην θέση του αμυντικού και αμυντικού μέσου.

Βιογραφία
---------

### Χρόνινγκεν ΦΚ

Ντεπούτο έκανε την σεζόν 1997/1998. Ξεκίνησε την καριέρα του από την ομάδα της Γκρόνινγκεν οπού μέσα σε 6 χρόνια είχε 149 συμμέτοχες με την ομάδα που αγωνιζόταν στην 1η κατηγορία. Επίσης εκείνη την περίοδο υπήρξε συμπαίκτης με τον Άριεν Ρόμπεν. 

### Ουτρέχτη ΦΚ

Το 2004 πήρε μεταγραφή για την ομάδα της Ουτρέχτης οπού και εκεί μετά από 4 χρόνια παρουσία μετρούσε 117 συμμέτοχες στο πρωτάθλημα και πάλι για την 1η κατηγορία Ολλανδίας. 

### ΑΠΟΕΛ

Τον Ιανουάριο του 2008 κατέληξε στο ΑΠΟΕΛ μετά και από παρότρυνση του ατζέντη του και παλιού προπονητή του ΑΠΟΕΛ Ευγένιου Γκέραρντ. Κατέκτησε το πρωτάθλημα με την ομάδα της ΑΠΟΕΛ το 2009 ενώ ήταν ο ποδοσφαιριστής με τα περισσότερα λεπτά συμμέτοχης.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

Προσωπική Σελίδα
Ο **Γιόσιπ Μπέλουσσιτς** (κροατ. **Josip Belušić**) (1847-;) ήταν Κροάτης εφευρέτης. Γεννήθηκε στην περιοχή του Λάμπιν της Ιστρίας, και αργότερα μετακόμισε στο Ζζουπάνιτσι. Έλαβε τη βασική του εκπαίδευση στο Πάζιν. Έγινε τελικά καθηγητής στο Κόπερ. 

Το 1888, ο Μπέλουσσιτς εφηύρε το πρώτο ηλεκτρικό ταχύμετρο στην ιστορία.  Η εφεύρεσή του ασφαλίστηκε με πατέντα από την Αυστροουγγαρία.

Ο Μπέλουσσιτς παρουσίασε την εφεύρεση το 1889 στο Exposition Universell στο Παρίσι. Αργότερα τη μετονόμασε στα ιταλικά με το όνομα '*Controllore Automatico per Vetture*'. Το Παρίσι διοργάνωσε ένα διαγωνισμό, όπου συγκρίθηκαν περισσότερες από 120 πατέντες εφευρέσεων. Η πατέντα του Μπέλουσσιτς αναγνωρίστηκε ως η πιο αξιόπιστη τον Ιούνιο του 1890.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «What is a Speedometer? (with pictures)». *wiseGEEK* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 14 Σεπτεμβρίου 2019.
2. ↑  «Josip Belušić -». *en.genius-croatia.com* (στα Αγγλικά). 18 Δεκεμβρίου 2012. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 31 Ιανουαρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 14 Σεπτεμβρίου 2019.

Βιβλιογραφία
------------

* Jamičić, Željko: Josip Belušić – izumitelj tahografa. In: časopis MUP (Mir-Ugled-Povjerenje) 3. Jg. Zagreb, Januar 2008, S. 15
Η επαρχία Μεσσήνης
Η **επαρχία Μεσσήνης** ήταν μία από τις τέσσερις επαρχίες του νομού Μεσσηνίας. Έδρα της ήταν η Μεσσήνη. Καταλάμβανε το κεντρικό τμήμα του νομού, το μεγαλύτερο μέρος της Μεσσηνιακής πεδιάδας και του βορείου τμήματος, ή κάμπου του Μελιγαλά (αρχαία Στενύκλαρος) και συνόρευε με τις επαρχίες Τριφυλίας και Πυλίας στα δυτικά και με την Επαρχία Καλαμάτας, πρώην Καλαμών στα Α.

Το 1951 ο πληθυσμός της ανερχόταν σε 53.581 κατοίκους που κατανέμονταν σε δύο δήμους: Ανδρούσης και Μεσσήνης και σε 78 κοινότητες. Συνολικά η επαρχία περιελάμβανε μία πόλη, 9 μεγαλοχώρια και 101 χωριά. Κύρια τοπικά προϊόντα ήταν σταφίδα, κρασί, λάδι, ελιές, σύκα, λαχανικά, δημητριακά και κυρίως σιτάρι και ρύζι.

Διοικητικές μεταβολές
---------------------

Δημιουργήθηκε αρχικά με την διοικητική διαίρεση του 1833 ως μία από τις έξι επαρχίες του νομού Μεσσηνίας. Καταργήθηκε στην συνέχεια με την διοικητική διαίρεση του 1836 η οποία κατήργησε προσωρινά το νομαρχιακό σύστημα και επανασυστάθηκε το 1848. Παρέμεινε αμετάβλητη στην συνέχεια μέχρι το 1997, οπότε και καταργήθηκε με το σχέδιο Καποδίστριας. Με το σχέδιο Καλλικράτης που ακολούθησε το σχέδιο Καποδίστριας στον χώρο της επαρχίας δημιουργήθηκαν οι δήμοι Οιχαλίας και Μεσσήνης

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Εφετηρίς του Βασιλείου της Ελλάδας δια το έτος 1837*. 1837. σελίδες 178–180.

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Επαρχίες της Πελοποννήσου1 |
| --- |
|  |
| Νομός Αργολίδας | 
* Επαρχία Άργους
* Επαρχία Ερμιονίδος
* Επαρχία Ναυπλίας
 |  |
|  |
| Νομός Αρκαδίας | 
* Επαρχία Γορτυνίας
* Επαρχία Κυνουρίας
* Επαρχία Μαντινείας
* Επαρχία Μεγαλόπολης
 |
|  |
| Νομός Αττικής2 | 
* Επαρχία Κυθήρων
* Επαρχία Τροιζηνίας
* Επαρχία Ύδρας
 |
|  |
| Νομός Αχαΐας | 
* Επαρχία Πατρών
* Επαρχία Αιγιαλείας
* Επαρχία Καλαβρύτων
 |
|  |
| Νομός Ηλείας | 
* Επαρχία Ηλείας
* Επαρχία Ολυμπίας
 |
|  |
| Νομός Κορινθίας | 
Επαρχία Κορινθίας |
|  |
| Νομός Λακωνίας | 
* Επαρχία Επιδαύρου Λιμηράς
* Επαρχία Γυθείου
* Επαρχία Οιτύλου
* Επαρχία Λακεδαίμονος
 |
|  |
| Νομός Μεσσηνίας | 
* Επαρχία Καλαμάτας
* Επαρχία Μεσσήνης
* Επαρχία Πυλίας
* Επαρχία Τριφυλίας
 |
|  |
| 
1Αναφέρονται οι επαρχίες που υπήρχαν πριν την κατάργησή τους, το 1997, και όχι επαρχίες από παλαιότερες διοικητικές διαιρέσεις. 2Αναφέρονται μόνο αυτές που βρίσκονται γεωγραφικά στην Πελοπόννησο. |

 |
Η **Ελένη Κανελλοπούλου Πατρικίου** (*Αίγιο 1901- Αθήνα 1980*) από το **Αίγιο**, ήταν η πρώτη Ελληνίδα που σπούδασε αρχιτέκτονας μηχανικός στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και η πρώτη γυναίκα απόφοιτος της σχολής το 1923.

Ήταν ιδρυτικό στέλεχος του Συνδέσμου Ελληνίδων Επιστημόνων και της Ελληνικής Αρχιτεκτονικής Εταιρίας, συμμετέχοντας στο πρώτο της διοικητικό συμβούλιο ως η πρώτη και μόνη γυναικεία εκπρόσωπος του κλάδου. Υπήρξε και από τα παλαιότερα τακτικά μέλη του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού, ενώ χαρακτηριστικός ήταν ο αγώνας της για την ισότητα των γυναικών σε θέματα εργασίας. Μάλιστα δεν δίστασε να φτάσει μέχρι το Συμβούλιο της Επικρατείας την περίοδο 1932-1934 και τελικά να δικαιωθεί, ανοίγοντας τον δρόμο σε όλες τις γυναίκες υπαλλήλους να διεκδικήσουν τις ανώτατες υπαλληλικές βαθμίδες διευθυντών και γενικών διευθυντών του Ελληνικού Δημοσίου. 

Χαρακτηριστικά έργα της είναι τα 2 πολυώροφα κτήρια πλησίον του Αρχαιολογικού Μουσείου, στις γωνίες Πατησίων και Βασιλέως Ηρακλείου και διαγωνίως απέναντι στην Πατησίων και Ηπείρου. Άλλα έργα της κατά την περίοδο που εργαζόταν στο Υπουργείο Συγκοινωνιών στα Γραφεία Νομομηχανικού Αττικοβοιωτίας, Αρχιτεκτονικών Μελετών και σε άλλες υπηρεσίες, είναι το επαρχιακό νοσοκομείο Φιλιατών Ηπείρου (1930), προσθήκες στο Δημόσιο Ψυχιατρείο Αθηνών, προσθήκες στο Ιπποκράτειο Νοσοκομείο Αθηνών, τα Δημοτικά Λουτρά Μεθάνων και οι επιδιορθώσεις στα Ανάκτορα Τατοΐου (1935-1936).

Ήταν παντρεμένη με τον Σπύρο Πατρίκιο, πολιτικό μηχανικό και διευθυντή του πολεοδομικού γραφείου Αττικοβοιωτείας , με τον οποίο απέκτησε μια κόρη. Με τον σύζυγό της το 1950 ιδρύει την δική της τεχνική εταιρία με διακριτικό τίτλο "Τεχνικό Γραφείο Σπύρου και Ελένης Πατρίκιου-Μηχανικοί" στο οποίο συμμετέχει και ο πολιτικός μηχανικός Ευάγγελος Ράμος. Η εταιρία δραστηριοποιείτε στον κατασκευαστικό τομέα με την μέθοδο της αντιπαροχής.

Βιβλιογραφία
------------

* Αρχιτέκτονες του 20ου Αιώνα. Εκδόσεις Ποταμός. Συγγραφείς: Ελληνική Αρχιτεκτονική Εταιρεία, Φεσσά-Εμμανουήλ Ελένη, Έτος: 2009, ISBN/ISSN: 978-960-6691-38-6, 520 σελίδες, Γλώσσα: Ελληνικά.

Πηγές
-----

 Αρχειοθετήθηκε 2021-04-12 στο Wayback Machine.

*
Το **Ευαγγέλιο του Βίττεκιντ** (λατινικά: *Codex Wittekindeus*) είναι εικονογραφημένη χειρόγραφη περγαμηνή που γράφτηκε στην σχολή γραφής και εικονογράφησης της Μονής της Φούλντα και αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα έργα της Οθωνικής εικονογραφίας. Φυλάσσεται στην Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου με τον αύξοντα αριθμό *Codex Theol. Lat. fol. 1*.

Περιγραφή
---------

Το ευαγγέλιο αποτελείται από 127 φύλλα περγαμηνής με πανέμορφες εικονογραφίες, οι οποίες σύμφωνα με την συνήθεια της εποχής προηγούνται των αντίστοιχων κεφαλαίων του ευαγγελίου. Στις εικόνες αυτές γίνεται χρήση του πολύτιμου και εξαιρετικά σπάνιου πορφυρού χρώματος. Είναι δεμένο με δερμάτινο εξώφυλλο και περιέχει επίσης τέσσερις σελίδες από ελεφαντόδοντο. Αρχικά ήταν στολισμένο με χρυσές σφυρήλατες διακοσμήσεις, πολύτιμους λίθους, και οκτώ εικόνες αγίων.

Ιστορία του χειρόγραφου
-----------------------

Το εικονογραφημένο χειρόγραφο βρίσκονταν αρχικά στην Μητρόπολη του Μαγδεβούργου και αργότερα μεταφέρθηκε στο παρεκκλήσι της κρύπτης του Βίττεκιντ της Σαξονίας στην Μονή Ένγκερ. Από εκεί τον 17ο αιώνα δωρίστηκε στον μεγάλο Πρίγκηπα Εκλέκτορα (*Kurfürst*) Φρίντριχ Βίλχελμ (*Friedrich Wilhelm*) του Βρανδεμβούργου και από το 1661 στόλισε την συλλογή της Αυτοκρατορικής Βιβλιοθήκης της Κολωνίας παρά τον Σπρε.

Πηγές
-----

* Georg Reimann und Horst Büttner, *Mittelalterliche Buchmalerei*, (mit Abbildungen), 1962
Τα ***Γλυκά μυστικά*** (Ισπανικά: *Dame Chocolate*, Μετάφραση: *Δώσε μου σοκολάτα*) είναι μια ισπανικής γλώσσας τηλενουβέλα που παράγεται από τις Ηνωμένες Πολιτείες με βάση το τηλεοπτικό δίκτυο Telemundo Studios, του Μαϊάμι και του Μεξικού Argos Comunicación, παραγωγής του 2007. Πρωταγωνιστούν Κάρλος Πόνσε, Χένεσις Ροδρίγκες, Μαρία Αντονιέτα ντε λας Νιέβες και Κάρλα Μονρόιγ.

Υπόθεση
-------

Μία συνταγή για σοκολάτα μπορεί να σου φέρει περιουσία. Δεν μπορεί όμως να σου αποβάλλει την ανάγκη για αγάπη και αποδοχή. Όταν η μητέρα της Ροσίτα πεθαίνει όσο εκείνη είναι ακόμα παιδί, η γιαγιά της η Ντούλσε, αναλαμβάνει να τη μεγαλώσει. Ως κοριτσάκι η Ροσίτα δεν ήταν και τόσο όμορφη. Αλλά, η αγάπη και η επιρροή της γιαγιάς της, την έκανε να αναπτύξει ένα πανέμορφο εσωτερικό κόσμο. Ωστόσο καθώς η Ροσίτα μεγάλωνε, οι συνομήλικοι της την "πείραζαν", εξαιτίας της εμφάνισής της.

Παρ'όλα αυτά, η Ροσίτα έκανε φίλους, παρότι οι φιλίες της δεν ήταν και τόσο αληθινές. Τα παιδιά πλησίαζαν τη Ροσίτα επειδή μοιραζόταν μαζί τους τις πιο νόστιμες σοκολάτες που είχανε φάει ποτέ. Η Ροσίτα τις έφτιαχνε βάση μιας παλιάς οικογενειακής συνταγής, μιας συνταγής που γνώριζαν μόνο η ίδια και η γιαγιά της.

Η ζωή της Ροσίτα παίρνει μια απρόσμενη τροπή, όταν ο παππούς της, Χουάν Αμάδο, της προσφέρει την περιουσία του: Μία δυναστεία στημένη πάνω στη μυστική συνταγή της σοκολάτας. Και ενώ μόλις η Ροσίτα έγινε κληρονόμος αυτής της περιουσίας, η κοπέλα ερωτεύεται τρελά τον Μπρους Ρέμινγκτον, έναν άντρα που είναι αρραβωνιασμένος με μια άλλη γυναίκα. Η Ροσίτα γνωρίζει ταυτόχρονα την αγάπη και τη προδοσία, καθώς προσπαθεί να βρει την πραγματική ευτυχία, η οποία όμως, δεν μπορεί να αποκτηθεί μέσω του πλούτου της αμύθητης περιουσίας που κατέχει.

Κάστ
----

* Κάρλος Πόνσε ως *Μπρους Ρέμινγκτον*
* Χένεσις Ροδρίγκες ως *Ρόσα "Ροσίτα" Αμάδο/Βιολέτα Ουρτάδο*
* Μαρία Αντονιέτα ντε λας Νιέβες ως *Ντούλσε Αμάδο χηρ. ντε Μπαρράσα*
* Κάρλα Μονρόιγ ως *Σαμάντα Πόρτερ/Ντέμπορα Πόρτερ*
* Κριστίνα Λίλι ως *Γκρέις Ρέμινγκτον*
* Ρικάρδο Τσάβες ως *Ντιοσντάδο Μπαρράσα Αμάδο*
* Κοτάν Φερνάντες ως *Άνχελ Πέρες*
* Έκτορ Σουάρες ως *Χουάν Αμάδο*
* Ροσαλίντα Ροδρίγκες ως *Ορτένσια Μπαρράσα Αμάδο*
* Εδουάρδο Σερράνο ως *Λορένσο Φλόρες/Λορένσο Αμάδο*
* Μαουρίσιο Όκμαν ως *Φαμπιάν Ντούκε ντελ Καστίγιο*
* Τζούλι Γιλιμπέρτι ως *Χούλια Αρισμέντι*
* Γουστάβο Φράνκο ως *Μαουρίσιο Ντούκε*
* Ρίσαμπεθ Σομπαλβάρρο ως *Εουλάλια Μάρτες*
* Φράνκ Φάλκον ως *Δρ. Μπομπ Βίτιερ*
* Γιέσικα Πατσέκο ως *Λίχια Μάρτες*
* Αδριάνα Ακόστα ως *Ματίλντε Σουάρες*
* Τανίσα Καπότε ως *Ασουσένα Μπαρράσα Αμάδο*
* Πέδρο Μορένο ως *Χοσέ Γκουτιέρρες*
* Βίκτορ Κορόνα ως *Ανακλέτο*
* Κάρμεν Ολιβάρες ως *Κάρμεν*
* Μπέρχαρντ Σέιφερτ ως *Εδουάρδο*
* Αλβάρο Ρουίς ως *Λουίς Γιάνιες*
* Χοσέ Ραμόν Μπλάντς ως *Ρικάρδο Σολίς*
* Φρέντι Βίκες ως *Ματίας*
* Γκρεσάντρο ως *Μίλτον*
* Ανχελίν Μονκάγιο ως *Μαρία Σάντσεζ*
* Κάρλος Φέρρο

Παραπομπές
----------

1. ↑  Dame Chocolate

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Γλυκά μυστικά** |

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* *Γλυκά μυστικά*   στην IMDb
Τα **Γλυκά Νερά** (τουρκικά: **Καγιτχανέ**) είναι βόρειος-βορειοδυτικός εξοχικός συνοικισμός στη Κωνσταντινούπολη στο μυχό του Κεράτιου Κόλπου, στο σημείο εκβολής των μικρών ποταμών Βορβύσου (Κεατχανέ σουγιού) και Κύδαρη (Αλή Μπεήκιοϊ σουγιού).

Ο Σουλτάνος Μαχμούτ Β' είχε κτίσει εκεί το 1814 μικρό περίπτερο (κιόσκ) αραβικού ρυθμού στο οποίο μετέβαιναν εκεί κάθε χρόνο τις πρώτες μέρες της άνοιξης οι Σουλτάνοι με τις ακολουθίες τους. Σήμερα το μικρό εκείνο ανάκτορο έχει καταστραφεί, ο δε εξοχικός χαρακτήρας της περιοχής έχει χαθεί, οι δε κάτοικοι της Κωνσταντινούπολης έπαυσαν να συχνάζουν όπως άλλοτε εκεί. Πλην όμως υφίσταται σήμερα λόγω της ανάπτυξης της πόλης τουριστικό περίπτερο το "Καφέ Πιέρ Λοτί απ΄ όπου δίνεται θέα από το Βορρά στην Κωνσταντινούπολη.

Μπροστά από το σημείο αυτό διέρχεται σήμερα μεγάλος περιφερειακός αυτοκινητόδρομος όπου δια της 3ης γέφυρας του Κεράτιου Κ. (μετά τις γέφυρες Γαλατά και Ατατί(ου)ρκ) οδηγεί περιφερειακά στη σύγχρονη πρώτη μεγάλη γέφυρα του Βοσπόρου, προς την ασιατική ακτή.
Ο **Ευαίνετος** ήταν αρχαίος Έλληνας νομισματοποιός, δηλαδή χαράκτης νομισμάτων, που έζησε στα τέλη του 5ου και στις αρχές του 4ου αιώνα π.Χ..

Το όνομά του αναγράφεται σε αργυρά νομίσματα των Συρακουσών (τετράδραχμα και δεκάδραχμα), της Κατάνης και της Καμάρινας. Τα νομίσματα που φιλοτέχνησε ο Ευαίνετος για τις Συρακούσες έφεραν κεφαλή της Αρέθουσας ή της Κόρης, που περιβάλλεται από δελφίνια. Τα νομίσματα της Κατάνης έφεραν δαφνοστεφανωμένο Απόλλωνα και τέθριππο με ηνίοχο την Αθηνά, την οποία στεφανώνει η Νίκη, ενώ της Καμάρινας ποτάμιο θεό με κύματα και ψάρια, καθώς και θεά επάνω σε κύκνο.

Τα νομίσματα του Ευαίνετου διακρίνονται για τη λεπτότητα και ακρίβεια στη χάραξη, καθώς και για τη θαυμάσια τέχνη τους. Από τις σφραγίδες (καλούπια νομισμάτων) με την Αρέθουσα του Ευαίνετου σώθηκαν συνολικά 48, από τις οποίες οι 20 φέρουν το όνομά του, χαραγμένο πάντοτε κάτω από τον λαιμό της Νύμφης. Ο Ευαίνετος είχε φιλοτεχνήσει επίσης τις σφραγίδες για τα χρυσά «εκατοντάλιτρα» νομίσματα, των οποίων η νομισματική αξία ήταν ίση με την αξία των δεκάδραχμων. Στη μία πλευρά τους εικονίζεται και πάλι η Νύμφη Αρέθουσα, ενώ στην άλλη ο Ηρακλής να παλεύει με τον Λέοντα της Νεμέας, σε μία παράσταση που διακρίνεται για την ορμή και τη δύναμή της.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Αγγλικά) *Library of Congress Authorities*. Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου. n2021015842. Ανακτήθηκε στις 15  Ιουνίου 2021.
2. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. 1050829336. Ανακτήθηκε στις 15  Ιουνίου 2021.

Πηγές
-----

* Το αντίστοιχο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 12, σελ. 829

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 308217299
* LCCN: n2021015842
* GND: 1050829336
* ULAN: 500089527

 |

 |
Συντεταγμένες: 10°02′N 83°13′W﻿ / ﻿10.03°N 83.22°W﻿ / 10.03; -83.22

Η **Επαρχία Λιμόν** (ισπανικά: Provincia de Limón) είναι μια επαρχία της Κόστα Ρίκα. Έχει έκταση 9.188,5 τ.χλμ. και πληθυσμό 432.923 κατοίκων (2007). Πρωτεύουσα είναι η Πουέρτο Λιμόν. Άλλες σημαντικές πόλεις είναι η Σικίρρες, η Πουέρτο Βιέχο δε Ταλαμάνκα και η Γκυοάπιλες.

Γεωγραφία
---------

Η Επαρχία Λιμόν βρίσκεται βορειοανατολικά της Κόστα Ρίκα. Συνορεύει στα βορειοδυτικά με την Ερεδία και τη Νικαράγουα, στα κεντρο-δυτικά με την Καρτάγο, στα νοτιοδυτικά με την Σαν Χοσέ, στα νότια με την Πουνταρένας και στα ανατολικά με τον Παναμά. Έχει έκταση 9.188,5 τ.χλμ.. Είναι σε έκταση η τέταρτη μεγαλύτερη επαρχία της Κόστα Ρίκα μετά την Πουνταρένας, την Γκουανακάστε και την Αλαχουέλα.

Πόλεις
------

Οι τέσσερις μεγαλύτερες πόλεις είναι η Πουέρτο Λιμόν, η Σικίρρες, η Πουέρτο Βιέχο δε Ταλαμάνκα και η Γκουάπιλες. Άλλες πόλεις είναι η Ματίνα, η Μπρίμπρι και η Γκουάσιμο.

Καντόνια
--------

Η Επαρχία Λιμόν διαιρείται σε 6 καντόνια:

Καντόνι (πρωτεύουσα)

* Γκουάσιμο (Γκουάσιμο)
* Λιμόν (Πουέρτο Λιμόν)
* Ματίνα (Ματίνα)
* Ποκοσί (Γκουάπιλες)
* Σικίρρες (Σικίρρες)
* Ταλαμάνκα (Πουέρτο Βιέχο δε Ταλαμάνκα)

Δημογραφία
----------

Η Επαρχία Λιμόν είχε, σύμφωνα με την απογραφή του 2007, 432.923 κατοίκους. Είναι σε πληθυσμό η τρίτη μεγαλύτερη επαρχία της Κόστα Ρίκα μετά τη Σαν Χοσέ και την Αλαχουέλα. Έχει πυκνότητα 47.2 κατοίκων ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Είναι κατά πυκνότητα η τέταρτη μεγαλύτερη επαρχία της Κόστα Ρίκα μετά την Καρτάγο, την Ερέδια και την Αλαχουέλα.

Δείτε επίσης
------------

* Επαρχίες της Κόστα Ρίκα

Παραπομπές
----------

1. ↑  Πληροφορίες της Επαρχίας Λιμόν[*νεκρός σύνδεσμος*]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Φωτογραφίες της Επαρχίας Λιμόν

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Επαρχίες της Κόστα Ρίκα |
| --- |
|  |
| 
* Αλαχουέλα
* Καρτάγο
* Γκουανακάστε
* Ερέδια
* Λιμόν
* Πουνταρένας
* Σαν Χοσέ
 |  |

 |

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Καντόνια της Επαρχίας Λιμόν |
| --- |
|  |
| 
* Γκουάσιμο
* Λιμόν
* Ματίνα
* Ποκοσί
* Σικίρρες
* Ταλαμάνκα
 |  |

 |
Το **Δημαρχείο Αιγάλεω** είναι η έδρα διοίκησης του ομώνυμου δήμου και στεγάζεται σε ανεξάρτητη κτιριακή εγκατάσταση, επί της Ιεράς οδού 364 & Ανδρέα Κάλβου, στα όρια του δήμου με το γειτονικό Χαϊδάρι. Κατασκευάστηκε εξ΄αρχής για να στεγάσει τη συγκεκριμένη λειτουργία, σε αντίθεση με την προηγούμενη έδρα του δήμου (στη συμβολή των οδών Κοραή & Παπαναστασίου), που ήταν κτίριο διαφόρων χρήσεων. Είναι η τρίτη κατά σειρά έδρα του δημοτικού καταστήματος Αιγάλεω, καθώς η αρχική ήταν το σημερινό Πνευματικό Πολιτιστικό Κέντρο Αιγάλεω «Γιάννης Ρίτσος».

Πηγές
-----

* Επίσημη ιστοσελίδα Δήμου Αιγάλεω Ανακτήθηκε στις 22/10/2019

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Δημαρχείο Αιγάλεω» Ανακτήθηκε στις 22/10/2019
2. ↑  Εφημερίδα "Ριζοσπάστης", φύλλο 26 Οκτωβρίου 1983, σελ. 4: "Αρχαίος τάφος βρέθηκε στο Αιγάλεω" Ανακτήθηκε στις 25/10/2019
Ο **Ευστάθιος Μαλαμίδας** (1890 - 22 Ιουλίου 1966) ήταν Έλληνας γιατρός και πολιτικός. Αποκλήθηκε από ορισμένους ως ο μπάρμπα-Στάθης, ο προστάτης των αδυνάτων. Ίδρυσε το σανατόριο και το Γενικό Νοσοκομείο της Λαμίας.

Καριέρα
-------

Εργάστηκε ως γιατρός στην Αθήνα από το 1916 ως το 1926 και ειδικεύτηκε στην ουρολογία. Είχε σπουδάσει παράλληλα Νομικά και άρχισε να ασχολείται με τα κοινά από τη δεκαετία του ' 20, αρχικά με το Κόμμα Φιλελευθέρων. 

Για πρώτη φορά υπουργός ανέλαβε το 1945, στο υπουργείο Υγιεινής, ως το 1946. Στην κυβέρνηση του Θεμιστοκλή Σοφούλη υπηρέτησε ως υπουργός Δημοσίων Έργων, από το 1948 ως το 1949. Το Μάρτιο του 1950 ανέλαβε υπουργός Μεταφορών, Ταχυδρομείων, Τηλεγραφείων και Τηλεφώνων και προσωρινά Δημοσίων Έργων, Οικισμού Ανοικοδομήσεως και Εργασίας στην κυβέρνηση του Σοφοκλή Βενιζέλου. Από τις 4 Σεπτεμβρίου 1950 ως τις 13 Σεπτεμβρίου 1950 ήταν υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου (με χρέη υφυπουργού Ναυτικών) στην κυβέρνηση Σοφοκλή Βενιζέλου.

Πέθανε το 1966 και κηδεύτηκε στη Λαμία, με την παρουσία πολλών επισήμων.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Βιογραφικά στοιχεία για το Μαλαμίδα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Rulers
2. ↑  Δαβανέλλος Νικόλαος (1760-1930), "Λαμία τα πρόσωπα", εκδόσεις Λυχνία, Λαμία 2003, σελ. 234-35.
Η **Ελζμπιέτα Μάρια Κσεσίνσκα** (πολωνικά: *Elżbieta Maria Krzesińska*, το γένος **Ντούνσκα**, *Duńska*) (11 Νοεμβρίου 1934 - 29 Δεκεμβρίου 2015), ήταν Πολωνή αθλήτρια του στίβου, η οποία ειδικευόταν στο άλμα εις μήκος. Αγωνίστηκε για την πατρίδα της στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1956 στη Μελβούρνη της Αυστραλίας, όπου κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο αγώνισμά της. Επέστρεψε στους  Ολυμπιακούς Αγώνες του 1960 στη Ρώμη, αλλά δεν κατάφερε να υπερασπιστεί τον τίτλο της, τερματίζοντας δεύτερη πίσω από τη Σοβιετική Βέρα Κρεπκίνα.

Κέρδισε το Πρωτάθλημα Πολωνίας στο άλμα εις μήκος (1952, 1953, 1954, 1957, 1959, 1962, 1963), στα 80 μέτρα μετ΄ εμποδίων (1957) και στο πένταθλο (1953, 1962). Η Κσεσίνσκα συμμετείχε σε τρεις Ολυμπιακούς Αγώνες. Το 1952 κατέλαβε τη 12η θέση στο άλμα εις μήκος στους 15ους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Ελσίνκι. Το 1956 κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στους 16ους Ολυμπιακούς Αγώνες στη Μελβούρνη. Το 1960, κέρδισε το αργυρό μετάλλιο στους 17ους Ολυμπιακούς Αγώνες στη Ρώμη.

Το 1954, κατέλαβε την 3η θέση, πίσω από την Τζιν Πίκερινγκ και την Αλεξάντρα Τσούντινα, στο 5ο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου στη Βέρνη. Το 1954 κέρδισε τόσο στο άλμα εις μήκος όσο και στο πένταθλο στους Παγκόσμιους Φοιτητικούς Αγώνες στη Βουδαπέστη. Τον Αύγουστο του 1956 κατέρριψε το παγκόσμιο ρεκόρ στο άλμα εις μήκος (6,35 μ.) στη Βουδαπέστη και το ισοφάρισε τον Νοέμβριο του 1956 στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Μελβούρνης. Το 1959 κέρδισε στην 1η Πανεπιστημιάδα στο Τορίνο. Το 1962 κατέλαβε τη 2η θέση, πίσω από την Τατιάνα Σελκάνοβα, στο 7ο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου στο Βελιγράδι.

Έζησε στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής από το 1981 έως το 2000, όταν και επέστρεψε στην Πολωνία. Πέθανε στις 29 Δεκεμβρίου 2015 μετά από μακρά ασθένεια.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.lequipe.fr/Athletisme/Actualites/Elzbieta-krzesinska-ex-detentrice-du-record-du-monde-du-saut-en-longueur-est-decedee/620220.
2. ↑  www.thesundaily.my/news/1650751.
3. ↑  Ανακτήθηκε στις 24  Ιουνίου 2019.
4. ↑  Ανακτήθηκε στις 8  Ιανουαρίου 2022.
5. ↑  «Elżbieta Duńska-Krzesińska». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Φεβρουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 10 Νοεμβρίου 2021.
6. ↑  Lamb's Polish Roots Lead to Grandmother's Olympic Medals at CalBears.com; by Bob Rose; published July 1, 2003; ανακτήθηκε στις 13 Αυγούστου 2015 (via archive.org)
7. ↑  «Nie żyje "Złota Ela" Elżbieta Krzesińska». *pzla.pl* (στα Πολωνικά). Polski Związek Lekkiej Atletyki. 29 Δεκεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 29 Δεκεμβρίου 2015.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Elżbieta Duńska-Krzesińska στο Wikimedia Commons

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 311250561
* ISNI: 0000 0004 3820 0075

 |

 |
Ο **Ευστάθιος** ήταν επίσκοπος Νάπολης τον τρίτο αιώνα. Η λατρεία του ως αγίου καθιερώθηκε από τον Πάπα Λέοντα ΙΓ΄ το 1884.

Λίγα είναι γνωστά σχετικά με τον Ευστάθιο. Δύο αρχαία μεσαιωνικά κείμενα, το *Gesta episcoporum neapolitanorum* (γύρω στον 9ο αιώνα) και το *Catalogus episcoporum neapolitanorum* (10ος αιώνας) τον αναφέρουν ως τον έβδομο επίσκοπο της Νάπολης, διάδοχο του Αγριππίνου και προκάτοχο του Ευφέβιου. Έζησε το πρώτο μισό του τρίτου αιώνα, πριν από το 343, έτος κατά το οποίο τεκμηριώνεται ιστορικά ο ένατος Ναπολιτάνος ​​επίσκοπος Φορτουνάτος.

Σύμφωνα με τον Κατάλογο, ο Ευστάθιος διετέλεσε επίσκοπος για 17 χρόνια επί παπών Αντέρου (235-236) και Φαβιανού (236-250).. Οι Πράξεις αναφέρουν ότι τα λείψανά του μεταφέρθηκαν, περίπου τον ένατο αιώνα, «into altario beate Dei genitricis semperque virginis Mariae, que dicitur Cosmidi», δηλαδή στην αγία τράπεζα της εκκλησίας που ταυτίζεται με αυτόν της Σάντα Μαρία ιν Κοσμεντίν.

Η τεφροδόχος που περιείχε το σώμα του βρέθηκε το 1616 και ο Αρχιεπίσκοπος Ντέκιο Καράφα επέκτεινε τη λατρεία του επισκόπου από την εκκλησία που κράτησε την ταφή του σε ολόκληρη την επισκοπή .

Τον Σεπτέμβριο του 1884 έγινε η κανονική αναγνώριση των λειψάνων.

Η λατρεία που καταβάλλεται από αμνημονεύτων χρόνων στον Άγιο Ευστάθιο επιβεβαιώθηκε από τον Πάπα Λέοντα ΙΓ' στις 18 Δεκεμβρίου 1884.

Η εορτή του εορτάζεται στις 10 Μαΐου στο ημερολόγιο της Εκκλησίας της Νεάπολης. Το εγκώμιο του διαβάζεται στο Ρωμαϊκό Μαρτυρολόγιο στις 29 Μαρτίου: «Εν Νεάπολη μνήμη του Αγίου Ευσταθίου επισκόπου».

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| ΠροκάτοχοςΑγριππίνος | **Επίσκοπος Νάπολης** | ΔιάδοχοςΕυφέβιος |

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Gesta episcoporum Neapolitanorum* Αρχειοθετήθηκε 2018-05-07 στο Wayback Machine. in Monumenta Germaniae Historica, Scriptores. Scriptores rerum Langobardicarum et Italicarum saec. VI-IX, p. 404. *Catalogus episcoporum Neapolitanorum* Αρχειοθετήθηκε 2018-05-07 στο Wayback Machine. in id. p. 436.
2. ↑  Questi dati tuttavia non concordano con le fonti storiche, secondo le quali, il secondo successore di Eustasio, Fortunato, fu uno dei destinatari della lettera scritta dai vescovi orientali presenti al concilio di Sardica nel 343/344. Se l'episcopato di Eustasio è davvero durato 17 anni, il suo inizio deve precedere l'anno 326. Charles Pietri e Luce Pietri (ed.), *Prosopographie chrétienne du Bas-Empire. 2. Prosopographie de l'Italie chrétienne (313-604)*, École française de Rome, vol. I, Rome 1999, p. 713.
3. 1 2 3  Antonio Balducci, BSS, vol. V (1964), col. 299.
4. ↑  Antonio Balducci, BSS, vol. V (1964), col. 300.
5. ↑  *Index ac status causarum* (1999), p. 425.
6. ↑   (PDF). σελ. 288 .  Unknown parameter `|titolo=` ignored (`|title=` suggested) (βοήθεια); Unknown parameter `|editore=` ignored (βοήθεια); Unknown parameter `|anno=` ignored (βοήθεια); Unknown parameter `|città=` ignored (βοήθεια); Missing or empty `|title=` (βοήθεια)
Ο **εκτροχιασμός στο Μεράνο** σημειώθηκε στις 12 Απριλίου 2010 όταν ένα τρένο εκτροχιάστηκε μεταξύ Λατς (Latsch) και Καστέλμπελ (Kastelbell), κοντά στο Μεράνο της Ιταλίας, μετά από κατολίσθηση, προκαλώντας εννέα θανάτους και τραυματισμό 28 ατόμων.

Το δυστύχημα
------------

Στις 9:03 τοπική ώρα (7:03 UTC ), ένα τρένο Stadler GTW με δύο επιβατικά βαγόνια, που εκτελούσε η STA Südtiroler, εκτροχιάστηκε στο Καστέλμπελ - Τσαρς μετά από κατολίσθηση.   Εννέα άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους όταν το τρένο εκτροχιάστηκε και άλλοι 28 τραυματίστηκαν, επτά σοβαρά. 

Η κατολίσθηση που φέρεται να εκτροχιάστηκε το τρένο πιστεύεται ότι προκλήθηκε από έκρηξη σωλήνα άρδευσης ή από βαλβίδα που έμεινε κατά λάθος ανοιχτή. Το τρένο εκτελούσε περιφερειακό δρομολόγιο,  ταξίδευε μεταξύ Μάλλες Βενόστα και Μεράνο ,  στη γραμμή *Vinschgau*, η οποία άνοιξε ξανά το 2005 

Το ιταλικό πρακτορείο ειδήσεων ANSA ανέφερε ότι ένα από τα τρία βαγόνια του τρένου γέμισε λάσπη από την κατολίσθηση και οι διασώστες έσκαβαν μανιωδώς με φτυάρια και αξίνες για να προσπαθούν να φτάσουν στα θύματα. Ένας δημοσιογράφος της τηλεόρασης "Sky Italia" είπε ότι καπνός υψωνόταν από τα συντρίμμια και ελικόπτερα πετούσαν από πάνω. 

Ο σιδηρόδρομος είναι εξοπλισμένος με προηγμένους αισθητήρες για να σταματούν τα τρένα σε περίπτωση κατολισθήσεων, αλλά δεν μπορούσαν να λειτουργήσουν επειδή η λάσπη έπεσε τη στιγμή που περνούσε το τρένο. 

Διενεργείται έρευνα η αιτία θραύστης του σωλήνα άρδευσης.

Η τοπική κοινοπραξία υδραγωγείων αρνείται την πιθανότητα να προκλήθηκε η κατολίσθηση από τον σωλήνα, καθώς πρόκειται για μικρό σωλήνα (65 διαμέτρου mm), και λειτουργούσε τέλεια μέχρι τις 8:00 CEST περίπου.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  «'Six dead' as Italy train derails». BBC News Online. 12 April 2010.. Ανακτήθηκε στις 12 April 2010.
2. ↑  The Guardian : 12 April 2010 : *Passengers Killed as Italian Landslide Derails Train* Retrieved 13 April 2010
3. ↑  «DISASTRO FERROVIARIO - CRONACA Frana su un treno in Val Venosta. Nove morti e 28 feriti, alcuni sono gravi» (στα Italian). Alto Adige. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Ιουλίου 2010. Ανακτήθηκε στις 13 Απριλίου 2010. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
4. ↑  «At least six killed in train crash, Toll 'set to rise' after train hits landslide». ANSA. Ανακτήθηκε στις 12 Απριλίου 2010.
5. ↑  «"Moving the Future": Merano – Malles Venosta Railway Restoration». Commission Internationale pour la Protection des Alpes. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Ιουλίου 2011. Ανακτήθηκε στις 12 Απριλίου 2010.
6. ↑  *Corriere della Sera*, 13 April 2010, p.2

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Φωτογραφίες από το ατύχημα (BBC)
* Διαδραστικό γραφικό του ατυχήματος (La Repubblica)
* Βίντεο (Corriere TV)
Για άλλα άτομα της οικογενείας ή και με το ίδιο όνομα, δείτε: Οικογένεια Αργέντη.  

Ο **Ευστράτιος Αργέντης** (1685 - 1762) ήταν Έλληνας θεολόγος, ιατρός και λόγιος, μέλος της ιστορικής οικογένειας των Αργέντηδων.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στη Χίο και σπούδασε ιατρική και θεολογία σε πανεπιστήμια της Ιταλίας και της Γερμανίας (Σαξονία), όπου και παρέμεινε μέχρι το έτος 1719. Στη συνέχεια επέστρεψε στη Χίο και άσκησε εκεί την ιατρική με επιτυχία, ενώ παραλλήλως δίδασκε στην ακμάζουσα τότε Σχολή της Χίου. Πέρα από τις δύο ειδικότητές του (του ιατρού και του θεολόγου) ο Ευστράτιος Αργέντης ήταν γλωσσομαθής και είχε ευρύτατη εγκυκλοπαιδική μόρφωση, θεωρούμενος ως ένας από τους πιο διακεκριμένους λόγιους της εποχής του. Προσκλήθηκε επανειλημμένα στην Αλεξάνδρεια: αρχικώς από τον Πατριάρχη Κοσμά και στη συνέχεια από τον Πατριάρχη Ματθαίο την περίοδο 1746 ως 1760. Σκοπός ήταν η επίλυση διάφορων σοβαρών εκκλησιαστικών θεμάτων που αντιμετώπιζε το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας, όπως ήταν η προπαγάνδα των απεσταλμένων του Πάπα υπέρ της εισαγωγής άζυμου άρτου στην Ορθόδοξη Εκκλησία, θέμα που ο Αργέντης αντιμετώπισε με επιτυχία. Με την αφορμή αυτή ο Ματθαίος τον παρακάλεσε να συγγράψει μελέτη για το ζήτημα των αζύμων. Το σύγγραμμα αυτό του Αργέντη μεταφράσθηκε από τον διάδοχο του Ματθαίου στην αραβική γλώσσα για τους Άραβες Ορθόδοξους Χριστιανούς.

Ο Αργέντης συνέγραψε και πολλές άλλες θεολογικές μελέτες, όπως:

* *Εγχειρίδιον περί βαπτίσματος* (Κωνσταντινούπολη 1756)
* *Άνθος της ευσεβείας* (Λειψία 1757)
* *Περί του καθαρτηρίου πυρός*
* *Περί των γνωρισμάτων του Αντιχρίστου*

Ο Ευστράτιος Αργέντης απεβίωσε στη γενέτειρά του σε ηλικία 77 ετών αφήνοντας την πλούσια βιβλιοθήκη του στο Λεπροκομείο της Χίου, αλλά το περιεχόμενό της χάθηκε κατά την Καταστροφή της Χίου το 1822.

Πηγές
-----

* Ι. Ανδρεάδης: *Ιστορία της εν Χίω Ορθοδόξου Εκκλησίας*, τόμος Α΄ (Αθήναι 1940), σελ. 176
* Αθανάσιος Ι. Γκιάλας: *Η ελληνική ιατρική και οι `Ελληνες ιατροί από της Αλώσεως μέχρι της Εθνεγερσίας*, βραβείο Ακαδημίας Αθηνών, Αθήναι 1979, σελ. 76
* *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 6 (1973), σελ. 463-464

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Τάσος Ζαννής, «Ευστράτιος Αργέντης: ένας γιατρός απολογητής της ορθοδοξίας», Το Σύνορο, τ/χ.39 (φθινόπωρο 1966),σελ.171-179

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 89355055
* LCCN: n97089142
* ISNI: 0000 0000 8694 8601
* GND: 119048132
* SUDOC: 148464653

 |

 |
Η **Γκλάσνοστ** (ρωσικά: гла́сность‎, *διαφάνεια*, *δημοσιότητα*) ήταν μια πολιτική που ακολούθησε η Σοβιετική Ένωση και επέτρεπε την ανοικτή συζήτηση πολιτικών και κοινωνικών προβλημάτων, μια πολιτική που μέχρι τότε απαγορευόταν. Θεμελιωτής της ήταν ο Μιχαήλ Γκορμπατσώφ. Χάρη στην Γκλάσνοστ, αλλά και την Περεστρόικα, άρχισε η φιλελευθεροποίηση της Σοβιετικής Ένωσης. Συνοπτικά, οι αλλαγές που έφερε η Γκλασνοστ ήταν:

* Η Δύναμη του Κομμουνιστικού Κόμματος μειώθηκε.
* Οι εκλογές ήταν ελεύθερες και μπορούσε οποιοσδήποτε να έχει το δικαίωμα του εκλέγεσθαι.
* Μπορούσαν όλοι να κάνουν σχόλια πάνω σε πολιτικές (ή μη) του κράτους.

Λεπτομέρειες
------------

Κατά την δεκαετία του 1980, η ΕΣΣΔ είχε πολλά εσωτερικά προβλήματα. Η οικονομία, ιδιαίτερα αυτή της γεωργίας και καλλιέργειας, ήταν σε πτώση. Η χώρα επίσης δεν είχε σημαντική επιστημονική πρόοδο και τα εργοστάσια υπολειτουργούσαν. Οι πολίτες του κράτους αγόραζαν χαμηλής ποιότητας καταναλωτικά αγαθά και είχαν περιορισμένες προσωπικές ελευθερίες. Για να ανατραπεί αυτή η γενική κρίση, το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ρωσίας μέσω του Γενικού Γραμματέα του, Μιχαήλ Γκορμπατσώφ, άρχισε να δημοκρατικοποιεί την ΕΣΣΔ στα Δυτικά πρότυπα.

Η Γκλάσνοστ επέτρεψε στους πολίτες να έχουν δικαιώματα στην Ελευθερία της Έκφρασης. Τα κρατικά μέσα άρχισαν να μειώνουν την λογοκρισία που επέβαλλαν και οι δημοσιογράφοι μπορούσαν να γράψουν για σκάνδαλα της εξουσίας πιο ελεύθερα. Οποιοσδήποτε μπορούσε να ασκήσει κριτική στο κράτος. 

Όλα αυτά όμως, δεν βοήθησαν τον Ρωσικό λαό. Αυτές οι ελευθερίες που οι Δυτικές Κοινωνίες ήδη είχαν, φάνηκαν καινούριες και επικίνδυνες στον Ρωσικό λαό. Έγιναν πολλές λαϊκές συγκρούσεις λόγω του μεγάλου όγκου πληροφοριών που πλέον μεταδιδόταν ελεύθερα. Η λογοκρισία και η περιορισμένη ελευθερία λόγου είχαν ριζώσει βαθιά στον Ρωσικό λαό.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Glasnost».
2. ↑  «Glasnost and Perestroika». *Cold War Museum*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Ιουνίου 2016.

Πηγές
-----

* "Perestroika." Ibiblio.org - Travel and the Outdoors. Web. 4 May 2010.
* "Russia :: The Gorbachev Era: Perestroika and Glasnost -- Britannica Online Encyclopedia." Encyclopedia - Britannica Online Encyclopedia. Web. 04 May 2010.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh89002248
* GND: 4193963-3

 |

 |
Συντεταγμένες: 36°4′N 4°46′E﻿ / ﻿36.067°N 4.767°E﻿ / 36.067; 4.767

Το **Μπορτζ Μπου Αρερίτζ** (αραβικά: ولاية برج بوعريريج‎, γαλλικά: Wilaya de Bordj Bou Arreridj‎) είναι επαρχία (*βιλάγια*) στη βόρεια Αλγερία, περίπου 200 χλμ. από την πρωτεύουσα της χώρας, Αλγέρι. Πρωτεύουσα της είναι η ομώνυμη πόλη, ενώ σε άλλες σημαντικές πόλεις περιλαμβάνονται οι Μπιρ Κασντ Αλί και Γκλελά. Σύμφωνα με την απογραφή του 2008 έχει 628.451 κατοίκους, ενώ καλύπτει έκταση 4.115 χλμ².

Η επαρχία βρίσκεται στην περιοχή των Υψηλών Πεδιάδων στα μισά της διαδρομής μεταξύ Αλγερίου και Κωνσταντίνης. Συνορεύει στα ανατολικά με την επαρχία Σετίφ, στα δυτικά με την επαρχία Μπουίρα, στα βόρεια με την επαρχία Μπετζάγια και στα νότια με την επαρχία Μ'Σιλά. Χωρίζεται σε τρεις γεωγραφικές περιοχές: την ορεινή περιοχή, στα βόρεια, τα οροπέδια που καλύπτουν το μεγαλύτερο μέρος της επαρχίας και τις στέπες στα νοτιοδυτικά. Το κλίμα χαρακτηρίζεται ως ημίξηρο ηπειρωτικό με μεγάλες θερμοκρασιακές διαφορές μεταξύ χειμώνα και καλοκαιριού.

Διοικητική διαίρεση
-------------------

Αποτελείται από 10 διαμερίσματα (*νταΐρες*) και 34 *κοινότητες* ή δήμους. 

### Διαμερίσματα

1. Αΐν Ταγκρούτ
2. Μπιρ Κασντ Αλί
3. **Μπορτζ Μπου Αρερίτζ** (*Διαμέρισμα-δήμος*)
4. Μπορτζ Γκεντίρ
5. Μπορτζ Γκεντίρ
6. Τζαφρά
7. Ελ Χαμαντιά
8. Μανσουράχ
9. Μετζανά
10. Ρας Ελ Ουέντ

### Κοινότητες

1. Ασαμπού
2. Αΐν Ταγκρούτ
3. Αΐν Τεσρά
4. Μπελιμούρ
5. Μπεν Νταούντ
6. Μπιρ Κασνταλί
7. **Μπορτζ Μπου Αρερίτζ**
8. Μπορτζ Γκεντίρ
9. Μπορτζ Ζεμουρά
10. Κολλά
11. Τζαφρά
12. Ελ Ας
13. Ελ Ασίρ
14. Ελ Ανσέρ
15. Ελ Χαμαντιά
16. Ελ Μαΐν
17. Ελ Μ'χιρ
18. Γκιλασά
19. Χαραζά
20. Χασναουά
21. Χελίλ
22. Κσουρ
23. Μανσουρά
24. Μετζανά
25. Ουλέντ Μπραχέμ
26. Ουλέντ Νταχμανά
27. Ουλέντ Σιντί Μπραχίμ
28. Ραμπτά
29. Ρας Ελ Ουέντ
30. Σιντί Εμπαρέκ
31. Ταφρέγκ
32. Ταγκλαΐτ
33. Τενιέν Εν-Νασρ
34. Τεσμάρτ
35. Τιξτέρ

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Επαρχία Μπορτζ Μπου Αρερίτζ** |

1. ↑  «Bordj Bou Arreridj (Province, Algeria) - Population Statistics, Charts, Map and Location». Ανακτήθηκε στις 27  Μαρτίου 2020.
2. ↑  «Bordj Bou Arreridj (Province, Algeria) - Population Statistics, Charts, Map and Location». *citypopulation.de*. Ανακτήθηκε στις 27 Μαρτίου 2020.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 304924342
* SUDOC: 198180403
* BNF: cb15171805n (data)

 |

 |
Ο **Ερεμιγάριος,** επίσης **Ερμιγάριος** ή **Ερμεγάριος**, λατιν.: *Heremigarius*, *Hermigarius*, *Hermegarius*, (π. 427–428) ήταν Σουηβός στρατιωτικός ηγέτης, που δρούσε στη Λουζιτανία στις αρχές του 5ου αι. Μπορεί να ήταν κοινός μονάρχης με τον Ερμέρικ ή τον διάδοχό του, αλλά καμία κύρια πηγή δεν το επιβεβαιώνει άμεσα.  Γράφοντας στα μέσα του 7ου αιώνα, ο Φραδέγαρ  αποκαλεί τον Heremigarius *rex Suaevorum*, βασιλιά των Σουηβών.

Βιογραφία
---------

Σύμφωνα με τον Υδάτιο, μία πηγή της εποχής, ο Ερεμιγάριος είχε επιτεθεί στις ελεγχόμενες από τους Βανδάλους πόλεις Σεβίλλη και Μέριδα και διέπραξε ένα απροσδιόριστο αδίκημα (*iniuria*) κατά της βασιλικής της Αγίας Ευλαλίας. Έτσι «πετάχτηκε στον ποταμό Άνα από το χέρι του Θεού», όπου και πνίγηκε.  Στην πραγματικότητα ηττήθηκε στη μάχη από τον βασιλιά Βανδάλων Γιζέριχ κοντά στη Mέριδα και πνίγηκε κατά τη διάρκεια της υποχώρησης. 

Πρόσφατα, ο Καζιμίρο Τόρρες, στη *Σουηβική Γαλισία*, υποστήριξε ότι ο Ερεμιγάριος ήταν ο πατέρας του *magister militum* Ρικίμερ. Έχει επίσης συνδεθεί με τον Eρμενγόν, ο οποίος είναι ενταφιασμένος σε έναν τάφο των Αρειανών στη βασιλική της Ιππώνος (Hippo Regius), την πρωτεύουσα των Βανδάλων. Ήταν προφανώς ένα πλούσιο Σουηβικό μέλος της αριστοκρατίας των Βανδάλων, ίσως συγγενής του Ερεμιγάριου.

Πηγές
-----

* Gillett, Andrew. "The Birth of Ricimer." *Historia: Zeitschrift für Alte Geschichte* **44**, 3 (1995): 380–84.
* Hughes, Ian. *Gaiseric: The Vandal Who Destroyed Rome*. Pen & Sword, 2017.
* Muhlberger, Steve. *Overview of Late Antiquity*. ORB Online Encyclopedia. 1996.
* Shwarz, Andreas. "The Settlement of the Vandals in North Africa." Andrew H. Merrills, ed. *Vandals, Romans and Berbers: New Perspectives on Late Antique North Africa* (pp. 49–58). Ashgate Publishing, 2004. (ISBN 0-7546-4145-7).
* Thompson, E. A. *Romans and Barbarians: The Decline of the Western Empire*. Madison: University of Wisconsin Press, 1982. (ISBN 0-299-08700-X).

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 2  Αυγούστου 2019.
2. 1 2 3  Ανακτήθηκε στις 2  Αυγούστου 2019.
3. 1 2  Ανακτήθηκε στις 2  Αυγούστου 2019.
4. ↑  Ανακτήθηκε στις 2  Αυγούστου 2019.
5. ↑  Thompson, 166. German historian Felix Dahn, in his monumental *Die Könige der Germanen*, entertained the possibility that he was a relative of and successor to Hermeric.
6. ↑  *Chronicarum quae dicuntur Fredegarii Scholastici libri IV. cum Continuationibus*, ed. Bruno Krusch, MGH SS. rer. Merov. 2 (Hanover, 1888), book II, chapter 51.
7. ↑  Gillet (1995).
8. ↑  Muhlberger (1996), ch. 3, §5, quotes Hydatius, ch. 90.
9. ↑  Schwarz (2004), 50.
10. ↑  J. Pampliega (1998), *Los germanos en España* (Pamplona).
Ο **Ευστάθιος Κωστελίδης** (1908 - 27 Νοεμβρίου 1999) ήταν Έλληνας αγρότης και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής Φλώρινας με την ΕΡΕ.

Σταδιοδρομία
------------

Γεννήθηκε το 1908. Ήταν γιος του Ιωάννη Κωστελίδη. Ασχολήθηκε με τη γεωργία. Εξελέγη βουλευτής Φλώρινας με την ΕΡΕ 1958 και επανεξελέγη με το ίδιο κόμμα το 1961. Τον Δεκέμβριο του 1960 υποδέχθηκε τον διάδοχο του θρόνου Κωνσταντίνο, μαζί με άλλους βουλευτές, κατά την επίσκεψη του Κωνσταντίνου στη Φλώρινα.

Απεβίωσε σε ηλικία 91 ετών στις 27 Νοεμβρίου 1999.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Βουλή των Ελλήνων, Μητρώο γερουσιαστών και βουλευτών 1929-1974, σελ. 74, αρ. 558.
2. ↑  Φωτογραφία όπου φαίνεται και ο Κωστελίδης, στο florinapast.gr.
3. ↑  Αρχείο Δήμου Φλώρινας.
Η **Επαρχία Μπολσεουκόφσκι** (ρωσικά: Большеуко́вский райо́н) είναι διοικητική και δημοτική επαρχία (ραγιόν), μία από τις 32 στην Περιφέρεια Ομσκ της Ρωσίας. Βρίσκεται στο βορειοδυτικό τμήμα της περιφέρειας. Η επαρχία καλύπτει έκταση 9.500 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Το διοικητικό κέντρο είναι το Μπολσίγιε Ούκι. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, η επαρχία είχε πληθυσμό 8.174 κατοίκων. Στην απογραφή του 2002 η επαρχία είχε πληθυσμό 9.707 κατοίκων, ενώ στην Σοβιετική απογραφή του 1989 η επαρχία είχε πληθυσμό 11.130 κατοίκων. Ο πληθυσμός του Μπολσίγιε Ούκι αντιστοιχεί στο 50,9% του πληθυσμού της επαρχίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Law #467-OZ
2. ↑  Law #548-OZ
3. ↑  Russian Federal State Statistics Service (2011). «Всероссийская перепись населения 2010 года. Том 1» [2010 All-Russian Population Census, vol. 1]. *Всероссийская перепись населения 2010 года (2010 All-Russia Population Census)* (στα Ρωσικά). Federal State Statistics Service. Ανακτήθηκε στις 29 Ιουνίου 2012.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 125697029
* LCCN: n2005038042

 |

 |
Ο **Ευστάθιος Παλατινός** ήταν βυζαντινός στρατηγός και Κατεπάνω της Ιταλίας από το φθινόπωρο του 1045 έως τον Σεπτέμβριο του 1046. Η κύρια πηγή για τη διάρκεια της θητείας του, είναι το χρονικό του Λύκου του πρωτοσπαθάριου.

Είχε σταλεί στην βυζαντινή Ιταλία για να αντικαταστήσει τον Αργυρό όταν ο τελευταίος ανακλήθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Έφτασε στο Οτράντο και ταξίδεψε στο Μπάρι, που ήταν η έδρα του κατεπάνω. Νικήθηκε κοντά Τάραντα από τον Νορμανδό κόμη της Απουλίας και της Καλαμβρίας Ντρόγκο. Επέστρεψε στο Μπάρι όπου συναντήθηκε με το νέο κατεπάνω κι αντικαταστάτη του Ιωάννη Ραφαήλ.

Πηγές
-----

* Chalandon, Ferdinand, *Histoire de la domination normande en Italie et en Sicile*, Paris, 1907.

  



1. ↑  Ανακτήθηκε στις 26  Νοεμβρίου 2018.
Ο **Εντουάρντο Καμέτ,** ήταν Αργεντινός ξιφομάχος. Ήταν ο πρώτος Αργεντινός που διαγωνίστηκε στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες. 

Γεννήθηκε στο Μπουένος Άιρες, σπούδασε στο Παρίσι. Όταν ήταν 23 χρονών, πήρε την 5η θέση στο αγώνισμα του ατομικού ξίφους μονομαχίας, που συμμετείχαν 101 ξιφομάχοι από 10 χώρες. Στον 1ο γύρο, βγήκε 2ος μαζί με τον Λεόν Σε, που πήρε το χάλκινο μετάλλιο. Στους προημιτελικούς, πήρε την 2η θέση, με 1ο τον Έντμοντ Γουαλάς και 3ο τον Ντε Πραντέλ. Στους ημιτελικούς, βγήκε 3ος, με 2ο τον Λουί Περέ και 1ο τον Ζορζ ντε λα Φαλέζ. Στον τελικό, βγήκε 5ος με 2 νίκες και 3 ήττες.

Το 1904, ο γιος του, Καρμέλο Καμέτ γεννήθηκε στο Παρίσι και ακολούθησε τα βήματα του πατέρα του και διαγωνίστηκε στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1928 στο Άμστερνταμ, όπου πήρε χάλκινο μετάλλιο στο αγώνισμα του ομαδικού ξίφους ασκήσεως.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) *Olympedia*.
2. ↑  «Φρανσίσκο Καμέτ». *sports-reference.com*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Οκτωβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 2 Απριλίου 2010.
Ο **Δημήτριος ο Σκήψιος** ήταν αρχαίος Έλληνας ιστορικός και γραμματικός, που έζησε τον 2ο αιώνα π.Χ.. Η επωνυμία «Σκήψιος» προέρχεται από τον τόπο καταγωγής του, την πόλη Σκήψη της Μυσίας. Υπήρξε γόνος καλής οικογένειας και ικανός φιλόλογος (Διογένης Λαέρτιος, V 84).

Ο Δημήτριος άφησε πίσω του ένα μεγάλο ιστορικό έργο αποτελούμενο από τριάντα βιβλία, που επιγραφόταν *«Τρωικός διάκοσμος»* (Στράβων ΧΙΙΙ σ.603 κ.ε. Αθήναιος ΙΙΙ σ.80,91) και συνιστά πλουσιότατη πηγή πληροφοριών για τις αρχαιότητες της Τρωάδας και της ομηρικής γεωγραφίας, αφορμώμενο από το τμήμα της ραψωδίας Β της *Ιλιάδας* όπου απαριθμούνται οι δυνάμεις των Τρώων.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 29918664
* ISNI: 0000 0003 9507 1006
* GND: 102320438

 |

 |
Η **Εντωρία** είναι η πρωταγωνίστρια ενός ρωμαϊκού μύθου, που τον διηγείται ο Πλούταρχος και σχετίζεται με την ίδρυση του ναού του Σατούρνου (του αντίστοιχου του ελληνικού Κρόνου).

Ο μύθος αυτός αποτελεί αντιγραφή του ελληνικού μύθου της Ηριγόνης: Τον καιρό που ο Σατούρνος ζούσε στην Ιταλία (τη λεγόμενη «Χρυσή Εποχή»), ένας χωρικός, ο Ικάριος, φιλοξένησε τον θεό. Ο θεός όμως συνευρέθηκε με την κόρη του χωρικού, την Εντωρία, και απέκτησαν μαζί 4 παιδιά: τον Ιανό, τον Ύμνο, τον Φαύστο και τον Φήλικα (= «Ευτύχιο»).

Ο Σατούρνος (που στη ρωμαϊκή μυθολογία είναι ο θεός της γεωργίας) δίδαξε στον Ικάριο την καλλιέργεια της αμπέλου και την παρασκευή του κρασιού, παρακινώντας τον να μεταβιβάσει και στους γείτονές του τις γνώσεις που του είχε μεταδώσει. Ο Ικάριος πράγματι κάλεσε τους γείτονες και τους έδωσε και ήπιαν κρασί για πρώτη φορά στη ζωή τους, πράγμα που τους βύθισε σε βαθύ ύπνο. Μόλις ξύπνησαν, νόμισαν ότι ο Ικάριος είχε προσπαθήσει να τους δηλητηριάσει. Για τον λόγο αυτό τον σκότωσαν με λιθοβολισμό. Τότε τα εγγόνια του από τη λύπη τους κρεμάστηκαν. Στη συνέχεια έπεσε επιδημία στον τόπο εκείνο. Ρώτησαν το Μαντείο των Δελφών και αυτό απάντησε ότι η επιδημία ήταν συνέπεια του θυμού του θεού.

Ο Λουτάτιος Κάτουλλος για να εξευμενίσει τον Σατούρνο ίδρυσε ένα ναό του στους πρόποδες του Καπιτωλίου, καθώς και ένα θυσιαστήριο διακοσμημένο με τέσσερα πρόσωπα (δηλαδή των παιδιών της Εντωρίας). Ο Σατούρνος μεταμόρφωσε όλη την οικογένεια του Ικαρίου σε αστερισμό.
Οι **ερεβίδες** (επιστημονική-λατινική ονομασία *Erebidae*) είναι οικογένεια από νυχτοπεταλούδες, δηλαδή έντομα της υπεροικογένειας *Noctuoidea*. Οι ερεβίδες είναι μία από τις μεγαλύτερες οικογένειες λεπιδόπτερων όσον αφορά τον αριθμό ειδών, που μετά από σύγχρονες μοριακές φυλογενετικές έρευνες φθάνουν τις 24 χιλιάδες, και περιλαμβάνει μεγάλη ποικιλία εντόμων ως προς τη μορφή και το μέγεθος.

Χαρακτηριστικά
--------------

Τα μεγέθη των ενηλίκων ερεβίδων ποικίλλουν από εκείνο της μεγαλύτερης νυχτοπεταλούδας ή σκόρου που υπάρχει («μαύρη μάγισσα», άνοιγμα πτερύγων 12,7 εκατοστών) μέχρι το εκείνο των μικρότερων μακρολεπιδόπτερων (είδη της υποοικογένειας υπενοδίνες, άνοιγμα πτερύγων 0,6 εκατοστό). Το χρώμα των ενήλικων εντόμων παρουσιάζει επίσης μεγάλη ποικιλία, από το πιο «μουντό» μέχρι αποχρώσεις παραλλαγής («καμουφλάζ») και ζωηρές αποχρώσεις (π.χ. στις αγαναΐνες και τις αρκτιίνες). Οι ερεβίδες ζουν σε όλες τις ηπείρους της Γης εκτός της Ανταρκτικής.

Υποοικογένειες
--------------

* Αγαναΐνες (*Aganainae*)
* Ανοβίνες (*Anobinae*)
* Αρκτιίνες (*Arctiinae*)
* Βολετοβιίνες (*Boletobiinae*)
* Καλπίνες (*Calpinae*)
* Ερεβίνες (*Erebinae*)
* Ευλεπιδοτίνες (*Eulepidotinae*)
* Ερμινιίνες (*Herminiinae*)
* Υπενίνες (*Hypeninae*)
* Υπενοδίνες (*Hypenodinae*)
* Υποκαλίνες (*Hypocalinae*)
* Λυμαντριίνες (*Lymantriinae*)
* Παγγραπτίνες (*Pangraptinae*)
* Ριβουλίνες (*Rivulinae*)
* Σκωληκοκαμπίνες (*Scolecocampinae*)
* Σκολιοπτερυγίνες (*Scoliopteryginae*)
* Τινολιίνες (*Tinoliinae*)
* Τοξοκαμπίνες (*Toxocampinae*)

Πηγές
-----

* Zahiri, Reza, κ.ά.: «Molecular phylogenetics of Erebidae (Lepidoptera, Noctuoidea)», *Systematic Entomology*, τόμος 37 (έτος 2012), σσ. 102-124, doi:10.1111/j.1365-3113.2011.00607.x

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Οι ερεβίδες στα *Wikispecies*
* Οι ερεβίδες στον *BugGuide*