recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Συντεταγμένες: 54°33′46″N 18°6′11″E﻿ / ﻿54.56278°N 18.10306°E﻿ / 54.56278; 18.10306

Το **Λουζίνο** (πολωνικά: Luzino, κασουβικά: *Lëzëno*, πρώην γερμανικά: Lusin‎ (1942-3), *Freienau* (1943-5): *Lintzau*) είναι χωριό του Πόβιατ Βεϊχερόβο, στο Βοεβοδάτο Πομερανίας της βόρειας Πολωνίας. Είναι η έδρα της Γκμίνα Λουζίνο. Απέχει περίπου 11 χλμ. νοτιοδυτικά του Βεϊχερόβο και 41 χλμ. βορειοδυτικά της πρωτεύουσας του βοεβοδάτου, Γκντανσκ. Βρίσκεται στην εθνοπολιτισμική περιοχή της Κασουβίας, στην ιστορική περιοχή της Πομερανίας.

Ιστορία
-------

Το Λουζίνο ήταν ιδιωτικό εκκλησιαστικό χωριό του μοναστηριού στο Ζουκόβο, διοικητικά τοποθετημένο στο Πόβιατ Πουτσκ, στο Βοεβοδάτο Πομερανίας (1466-1772) του Στέμματος του Βασιλείου της Πολωνίας. Προσαρτήθηκε από το Βασίλειο της Πρωσίας στον πρώτο διαμελισμό της Πολωνίας το 1772. Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Πολωνία ανέκτησε την ανεξαρτησία και τον έλεγχο του χωριού.

Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής της Πολωνίας (Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος), οι κατακτητές πραγματοποίησαν εκτελέσεις αρκετών Πολωνών στο χωριό, ως μέρος του Ιντελιγκέντσακτιον. Ο ντόπιος Πολωνός διευθυντής σχολείου δολοφονήθηκε το Νοέμβριο του 1939, κατά τη διάρκεια των σφαγών στην Πιασνίτσα. Το 1940, οι κατακτητές πραγματοποίησαν επίσης απελάσεις Πολωνών, οι οποίοι μεταφέρθηκαν σε ένα προσωρινό στρατόπεδο διέλευσης στο Καρτούζι και στη συνέχεια απελάθηκαν στο Γενικό Κυβερνείο, στο ανατολικότερο τμήμα της κατεχόμενης από τους Γερμανούς Πολωνίας, ενώ τα σπίτια και οι φάρμες τους παραδόθηκαν στους Γερμανούς αποίκους ως μέρος της πολιτικής *Lebensraum* (Ζωτικός χώρος). Το 1942, οι Γερμανοί μετονόμασαν το χωριό σε Φράιναου (*Freienau*) και το 1943 σε Λίντσαου (*Lintzau*). Η γερμανική κατοχή έληξε το 1945 και το ιστορικό όνομα αποκαταστάθηκε.

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Λουζίνο** |

1. ↑  «Κεντρική Στατιστική Υπηρεσία (ΚΣΥ) - Εθνικό Μητρώο Εδαφικής Κατανομής Γης».
2. ↑  Biskup, Marian· Tomczak, Andrzej (1955). *Mapy województwa pomorskiego w drugiej połowie XVI w* (στα Πολωνικά). Τόρουν. σελ. 103.
3. ↑  Βαρντζίνσκα, Μάρια (2009). *Był rok 1939. Operacja niemieckiej policji bezpieczeństwa w Polsce. Intelligenzaktion* (στα Πολωνικά). Βαρσοβία: Ινστιτούτο Εθνικής Μνήμης. σελ. 275.
4. ↑  Βαρντζίνσκα (2009), σελ. 147
5. ↑  Βαρντζίνσκα, Μάρια (2009). *Wysiedlenia ludności polskiej z okupowanych ziem polskich włączonych do III Rzeszy w latach 1939-1945* (στα Πολωνικά). Βαρσοβία: Ινστιτούτο Εθνικής Μνήμης. σελ. 69-70.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Πολωνία
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 159637476
* LCCN: n2002031203
* GND: 4365667-5

 |

 |
Ο **Μίσα Ζίλμπερμαν** (εβραϊκά: מישה זילברמן, γεν. 30 Ιανουαρίου 1989) είναι Ισραηλινός αθλητής της αντιπτέρισης. Συμμετείχε για το Ισραήλ στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2012 και 2016, καθώς και στους Ευρωπαϊκούς Αγώνες 2015 αλλά και του 2019, όπου κέρδισε ένα χάλκινο μετάλλιο.

Βιογραφία
---------

Γεννημένος στη Μόσχα της πρώην Σοβιετικής Ένωσης από πατέρα Ρωσο-εβράιο και μητέρα Λευκορωσίδα. Η οικογένειά του μετανάστευσε πίσω στο Ισραήλ λόγω του αλίγια. 

Και οι δύο του γονείς προέρχονται από αθλητικό παρασκήνιο. Ο πατέρας του, Μάικλ, ήταν μέλος της Σοβιετικής ομάδας ενόργανης γυμναστικής, αλλά αποσύρθηκε λόγω σοβαρού τραυματισμού. Η μητέρα του, Σβετλάνα, αγωνίζεται ακόμη στην αντιπτέριση με το Ισραήλ πια. Συμμετέχει στο διπλό μικτό με τον Μίσα.

Επιτυχίες
---------

### Ευρωπαϊκοί Αγώνες

| Έτος | Τόπος | Αντίπαλος | Σκορ | Αποτέλεσμα |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2019 | Φάλκον Κλαμπ, Μινσκ |  Άντερς Άντονσεν | 9–21, 11–21 | Bronze **Χάλκινο** |

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  «Baku 2015 1St European Games – Athletes – ZILBERMAN Misha». *Baku 2015*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Φεβρουαρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 29 Ιουνίου 2019.
2. ↑  «Zilberman plants Israeli flag on badminton map». *Reuters*. 26 Ιουλίου 2012.. Ανακτήθηκε στις 29 Ιουνίου 2019.
Ο **Παναγιώτης Κατερίνης-Αδάμης** (Κακκόβατος Ηλείας 1920 - 4 Φεβρουαρίου 2013) ήταν Έλληνας αντιστασιακός και πολιτικός, ο οποίος χρημάτισε 2 φορές βουλευτής Πειραιά με την ΕΔΑ, της οποίας υπήρξε ιδρυτικό στέλεχος.
Απέκτησε έναν γιο, τον Αντρέα, με τη σύζυγό του, Ζωή.

Αντιστασιακή δράση και διώξεις
------------------------------

Εντάχθηκε στο ΚΚΕ όταν ήταν ακόμα μαθητής και για το λόγο αυτό αποβλήθηκε από το Γυμνάσιο Κυπαρισσίας και πήγε στο Γυμνάσιο του Πύργου. Εν συνεχεία πήγε στην Αθήνα.

Δραστηριοποιήθηκε με την ΕΠΟΝ Πελοποννήσου της οποίας ήταν γραμματέας. Για τη δράση του πιάστηκε και βασανίστηκε από τους Ιταλούς στην Πάτρα. Κατά τον εμφύλιο πόλεμο εκτοπίστηκε στη Μακρόνησο. Από τα βασανιστήρια έχασε τα λογικά του και μεταφέρθηκε με τους συντρόφους του στο Δαφνί. Υπέστη νέες διώξεις κατά τη χούντα και συνολικά είχε χρόνο φυλάκισης και εξορίας 28,5 χρόνων.

Πολιτική σταδιοδρομία
---------------------

Εξελέγη βουλευτής με την ΕΔΑ στις εκλογές του 1951 και σε εκείνες του 1963. Μετά τη Μεταπολίτευση συνετέλεσε στην επανίδρυση της ΕΔΑ. Ήταν μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής του κόμματος. Παρέμεινε στην αριστερά μέχρι το τέλος της ζωής του.

Πέθανε σε ηλικία 93 ετών, το 2013 και η κηδεία του ήταν πολιτική (έγινε πολιτική τελετή στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών). Τάφηκε στη γενέτειρά του.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Αγγελτήριο κηδείας του Π. Κατερίνη, Ριζοσπάστης, 7-2-2013, ανάκτηση 29-6-2013.
2. ↑  Ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ για το θάνατο του Παναγιώτη Κατερίνη Αρχειοθετήθηκε 2013-02-08 στο Wayback Machine. ανάκτηση 29-6-2013.
3. ↑  Έφυγε ο Παναγιώτης Κατερίνης, tvxs.gr, 5-2-2013.
4. ↑  Παναγιώτης Κατερίνης: "Κι εγώ, μωρέ, ακόμα να ζω;"[*νεκρός σύνδεσμος*], avgi.gr, 3-9-2010, ανάκτηση 29-6-2013.
5. ↑  Ύστατο "χαίρε" στον Παναγιώτη Κατερίνη[*νεκρός σύνδεσμος*], 8-2-2013, ιστοσελίδα της εφημερίδας "Αυγή", ανάκτηση 29-6-2013.
Ο **Πισανκούρ** (γαλλικά: Pichancourt‎, το όνομά του παραμένει άγνωστο) ήταν Γάλλος εφευρέτης του 19ου αιώνα ο οποίος κατασκεύαζε ελαφρές ιπτάμενες συσκευές που μιμούνταν την κίνηση των πτερύγων των πτηνών. Το σημαντικότερο παράδειγμα των κατασκευών του ήταν το L'Oiseau Mechanique (Μηχανικό Πτηνό). Ο Πισανκούρ κατασκεύαζε τις μηχανές του με έναν ενδιαφέροντα τρόπο. Ενώ οι υπόλοιποι εφευρέτες που κατασκεύαζαν μηχανικά πτηνά χρησιμοποιούσαν σχετικά απλές κινήσεις στις πτέρυγες, ο Πισανκούρ χρησιμοποιούσε ένα σύστημα τριών σημείων για την επίτευξη πτήσης, με αποτέλεσμα οι ιπτάμενες συσκευές του να πραγματοποιούν εξαιρετικά περίπλοκες κινήσεις. Οι συσκευές του κινούνταν με τη χρήση ελαστικών ταινιών. Κατασκεύασε ένα μοντέλο με άνοιγμα πτερύγων περίπου 44,5 εκατοστών, το οποίο πραγματοποίησε πτήσεις μήκους περίπου 21 μέτρων φτάνοντας σε ύψος 7,5 μέτρων. Θεωρείται πως κατασκεύαζε τις ιπτάμενες συσκευές με απώτερο σκοπό την πώλησή τους, ωστόσο ο ισχυρισμός αυτός βασίζεται σε μία αμφισβητήσιμη διαφήμιση του 1879.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «FLYING MACHINES - Pichancourt». *www.flyingmachines.org*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Μαρτίου 2018. Ανακτήθηκε στις 14 Απριλίου 2018.
2. ↑  Wragg, David W. (1974). *Flight before flying*. Florida: F. Fell Publishers. σελ. 118. ISBN 9780811902335.
3. ↑  Gibbs-Smith, Charles Harvard (2000). *Aviation: an historical survey from its origins to the end of the Second World War*. USA: Science Museum. σελ. 70. ISBN 9781900747523.

Βιβλιογραφία
------------

* Chanute, Octave, *Progress in Flying Machines*, Dover, 1894 (επανεκδ. 1998), (ISBN 0-486-29981-3)
Ο **Παναγιώτης Κοδρικάς** (1762-1827) ή **Παναγιωτάκης Κατζηλλιέρης** ήταν λόγιος του 18ου-19ου αιώνα, ο οποίος υπηρέτησε τους Φαναριώτες ηγεμόνες και υπήρξε από τους ηγέτες τής αντικοραϊκής μερίδας.

Βίος
----

Γεννήθηκε στην Αθήνα, αλλά μεγάλωσε στην Κωνσταντινούπολη. Το επώνυμο *Κοδρικάς* ήταν εξαρχαϊσμένος τύπος τού μητρικού επωνύμου *Κουτρικάς*, το δε πατρικό επώνυμο *Κατζηλλιέρης* (από οικογένεια Κεφαλλήνων ευγενών) άρχισε να το χρησιμοποιεί πολύ αργότερα στη ζωή του, εξαρχαΐζοντας το σε *Καγκελλάριος*. Στην Κωνσταντινούπολη συμπλήρωσε την εκπαίδευσή του στην τουρκική και στη γαλλική γλώσσα, ενώ υπηρέτησε επί έξι χρόνια ως γραμματέας τού Πατριάρχη Ιεροσολύμων, ο οποίος βρισκόταν στην Κωνσταντινούπολη, το δε 1783 διορίστηκε πρώτος γραμματέας τής ηγεμονίας τής Βλαχίας υπό τον ηγεμόνα Μιχαήλ Σούτσο, τον οποίο ακολούθησε κατόπιν και στη Μολδαβία.

Το 1825 διορίσθηκε μαζί με τους Ν. Σκούφο και Α. Βογορίδη διπλωματικός αντιπρόσωπος της Ελλάδας στο Παρίσι .

Συγγραφικό έργο
---------------

Μετέφρασε από τα γαλλικά τα Πολιτικά «του μουσιού Ρεάλ» κατ’ εντολή του ηγεμόνα Ουγγροβλαχίας Μιχαήλ Σούτσου. Το έργο του φυλάγεται στην βιβλιοθήκη Μηλέων της Θεσσαλίας με αύξοντα αριθμό 16. Περιέχει επίσης επιστολή του συγγραφέα προς τον Μιχαήλ Σούτσο και πρόλογο που αντιτίθεται στις γνώμες του Κοραή περί της νέας Ελληνικής γλώσσας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Γιάνης Κορδάτος, 1983: 141
2. ↑  Σε κάποια από τα τελευταία κείμενά του υπέγραφε «Παναγιωτάκης Καγκελλάριος Κοδρικᾶς ὁ ἐξ Ἀθηνῶν». Βλ. Κ. Σάθα, 1868: *Νεοελληνική Φιλολογία*, Αθήνα, σελ. 654 κ.εξ.
3. ↑  Α. Δασκαλάκης, 1966: *Κοραής και Κοδρικάς*, Αθήνα, σελ. 25-26
4. ↑  Αθ. Ε. Καραθανάσης Αθανάσιος Βογορίδης, Βιογραφικά και εργογραφικά ενός εκπροσώπου του νεοελληνικού διαφωτισμού, σελ. 163

Πηγές
-----

* Σπυρίδων Π. Λάμπρος, επιμ. (1902). *Αθηναίοι Βιβλιογράφοι και Κτήτορες Κωδίκων κατά τους Μέσους Αιώνας και επί Τουρκοκρατίας*. Αθήνα: Κ. Μάισνερ και Ν. Καργαδούρης, Τυπογραφείον "Εστία". Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2010.
* Γιάνης Κορδάτος, Ιστορία της Νεοελληνικής λογοτεχνίας. Από το 1453 ως το 1961, τόμος πρώτος,εκδ.Επικαιρότητα, Αθήνα, 1983

Βιβλιογραφία
------------

* Παναγιώτης Δ. Μιχαηλάρης, 2002: *Επιστολές του Κωνσταντίνου Σταμάτη στον Παναγιώτη Κοδρικά για τη Γαλλική Επανάσταση*, Αθήνα: Ιδεόγραμμα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Παναγιώτης Κοδρικάς στον *Πανδέκτη*, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 19696044
* **ΕΒΕ**: 35743
* **AA**: 21565
* **BiblioNet**: **7165**
* LCCN: n88645129
* ISNI: 0000 0001 1748 3641
* SUDOC: 028696948
* BNF: cb120479860 (data)
* NLA: 19696044

 |

 |
Συντεταγμένες: 38°10′32″N 21°24′36″E﻿ / ﻿38.1756°N 21.41°E﻿ / 38.1756; 21.41

Το Ακρωτήρι Κουνόπετρα
Τα **Μαντζαβινάτα** είναι χωριό της Κεφαλονιάς και δημοτικό διαμέρισμα του Ληξουρίου του Δήμου Κεφαλλονιάς. 

Βρίσκεται στο δρόμο από το Ληξούρι στο Ακρωτήρι Κουνόπετρα σε υψόμετρο 10 μέτρων, ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 249 κατοίκους (απογραφή 2001). Νότια του χωριού βρίσκεται η δημοφιλής παραλία Ξι και η Κουνόπετρα.

Τον Αύγουστο γίνεται στην πρώην αυλή του σχολείου η γνωστή εορτή κρασιού από τον πολιτιστικό σύλλογο «Κουνόπετρα» Μαντζαβινάτων-Βουνίου.

Ιστορία
-------

Το μέρος κατοικείται μάλλον από την αρχαιότητα, ένα ρωμαϊκό μωσαϊκό από τα Βάτσα (Vazza) βρίσκεται σήμερα στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Κεφαλλονιάς, και ο λόφος Μασπάλι ερμηνεύεται ως αρχαία ακρόπολη. Η ονομασία του τόπου είναι Ιταλικής προέλευσης από της λέξεις *mangiare* (φαγητό) και *vino* (κρασί). Η παραγωγή σταφίδας και κρασιού αποτελούσε ο σημαντικότερος οικονομικός τομέας του χωριού. 

Από τις τρεις εκκλησίες του χωριού η παλαιότερη είναι από το 1666. Στο ακρωτήρι Κουνόπετρα βρίσκεται η κουνόπετρα, μια πέτρα που μετά από σύγκρουση ενός Αγγλικού πολεμικού πλοίου τον δέκατο ένατο αιώνα κουνιέται. Οι κάτοικοι του χωριού έχουν το πλείστον μεταφερθεί στον κάμπο κοντά στην Κουνόπετρα.

Πληθυσμός
---------

**πληθυσμός**| Μόνιμος πληθυσμός |
| --- |
| 1944 | 1981 | 1991 | 2001 |
| 758 | 309 | 269 | 249 |

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Εκπολιτιστικος – εξωραϊστικος συλλογος Μαντζαβινατων – Βουνιου «Η ΚΟΥΝΟΠΕΤΡΑ»

|  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Πόλεις, κωμοπόλεις, χωριά και οικισμοί του Δήμου Ληξουρίου |
| --- |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Παλικής | 
* Αγία Θέκλη
* Άγιος Βασίλειος
* Άγιος Δημήτριος
* Αθέρας
* Βαρδιάνοι (νησίδα)\*
* Βλυχάτα
* Βουνί
* Δαμουλιανάτα
* Δελλαπορτάτα
* Καλάτα
* Καμιναράτα
* Κοντογενάδα
* Κουβαλάτα
* Λέπεδα
* Ληξούρι
* Λιβάδι
* Λογγός
* Λουκεράτα
* Μαντζαβινάτα
* Μιχαλιτσάτα
* Μονή Υπεραγίας Θεοτόκου Κηπουραίων
* Μονοπολάτα
* Παρισάτα
* Ρίφι
* Σκινέας
* Σουλλάροι
* Φαβατάτα
* Χαβδάτα
* Χαβριάτα
 |
|  |
| 
* Έδρα: Ληξούρι
* \* (Οικισμοί με μη μόνιμο πληθυσμό)
 |

 |
Ο **Παναγιώτης Καρμάτης** (Αθήνα, 11 Ιουνίου 1985) είναι Έλληνας ηθοποιός.

Βιογραφικό
----------

Γεννήθηκε το 1985 στην Αθήνα όπου και μεγάλωσε. Σε ηλικία 10 ετών έκανε την πρώτη του εμφάνιση ως ηθοποιός στην τηλεόραση σε ένα επεισόδιο της σειράς «*Έλλη και Άννα*». Το 2007, συμμετείχε στο τελευταίο επεισόδιο του τρίτου κύκλου της σειράς «*10η εντολή*» συνεργαζόμενος με τον σκηνοθέτη Πάνο Κοκκινόπουλο. Αμέσως μετά συνέχισε την συνεργασία του με τον σκηνοθέτη παίρνοντας έναν ρόλο στο πρωταγωνιστικό καστ της μαύρης κωμωδίας «*Μαύρα Μεσάνυχτα*» που ετοιμαζόταν εκείνη την περίοδο. Έτσι τις σεζόν 2007-2009 υποδύθηκε τον *Βασίλη Κουτρουμπά*, τηλεοπτικό γιο του Στέλιου Μάινα και της Μπέσυ Μάλφα, στη γνωστή σειρά γίνοντας αρκετά γνωστός στο ευρύ κοινό. Την περίοδο 2009-2010 έλαβε μέρος στις τηλεοπτικές σειρές «*Επτά Θανάσιμες Πεθερές*», «*Ο 3ος Νόμος*», «*Εργαζόμενη Γυναίκα*» και «*Ο πόλεμος των άστρων*».Καλές δουλειές , Το σόι σου , Μην αρχίζεις τη μουρμούρα

Τα επόμενα χρόνια συμμετείχε σε διάφορες θεατρικές παραστάσεις ενώ τις σεζόν 2013-2015 πρωταγωνίστησε στη διαδικτυακή κωμική σειρά «*Τη μάνα μου τη λένε Γιάννη*». Το 2014, έκανε το κινηματογραφικό του ντεμπούτο στην κωμωδία «*Στα Καλά Καθούμενα*». Τη σεζόν 2016-2017 έλαβε μέρος στη δραματική σειρά «*Όσα δεν ξέρεις*» στην κυπριακή τηλεόραση. Από το 2018 μέχρι το 2019 συμμετείχε στην καθημερινή σειρά «*Όσο Έχω Εσένα*» ενώ τη σεζόν 2019 - 2020 ανήκε στο καστ της δραματικής σειράς «*Έρωτας Μετά*».Την σεζόν 2021 - 2022 πρωταγωνίστησε στη νέα κωμωδία της ΕΡΤ «Σε ξένα χέρια» σειρά Άγρια γη του ΣΚΑΪ σειρά Έρωτας Φυγάς του OPEN

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Παναγιώτης Καρμάτης: Ο Μπίλι από τα Μαύρα Μεσάνυχτα επέστρεψε στην TV αδύνατος και ανανεωμένος». *womantoc.gr*. 2018-09-20.. Ανακτήθηκε στις 2018-09-20.
2. ↑  «Ο Βασίλης από τα «Μαύρα Μεσάνυχτα» επιστρέφει στην TV – Δείτε σε ποια σειρά θα παίζει». *gossip-tv.gr*. 2018-09-01.. Ανακτήθηκε στις 2018-09-01.
3. ↑  «Παναγιώτης Καρμάτης: Από τα Μαύρα Μεσάνυχτα στο Τη μάνα μου τη λένε Γιάννη». *cinefreaks.gr*. 2014-01-22. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2014-01-30.. Ανακτήθηκε στις 2014-01-22.
To **Μαντινάτ ας-Σαμάλ** (αραβικά: الشمال‎) είναι δήμος του Κατάρ. Η πρωτεύουσα του ονομάζεται Μαντινά ας-Σαμάλ και είναι από τις μεγαλύτερες πόλεις του Κατάρ. Το όνομά του σημαίνει *Πόλη του βορρά* και ο πληθυσμός της ξεπερνά τους 5,000 κατοίκους. Η πόλη έχει το στάδιο ας-Σαμάλ, 45.330 θέσεων που θα είναι ένα από τα 12 στάδια που θα φιλοξενήσουν το παγκόσμιο κύπελλο ποδοσφαίρου του 2022.

Ο δήμος της πόλης περιέχει το Ρας Ρακάν, το βορειότερο μέρος του Κατάρ και περικυκλώνεται από τον Περσικό Κόλπο με εξαίρεση τα νότια. Συνορεύει με τους εξής δήμους:

* Δήμος αλ-Κχορ - στα νοτιοανατολικά
* αλ-Γκουαριγιά - στα νότια

Επισκόπηση του δήμου
--------------------

Ο δήμος του ας-Σαμάλ δημιουργήθηκε στις 17 Ιουλίου 1972, την ίδια μέρα με τους άλλους 6 σημερινούς δήμους του Κατάρ, τον δήμο Αλραγιάν, τον δήμο Αλ-Κχορ και του Αλ-Ντέχρα, τον Αλ-Ουακρά, τον Ουμσαλάλ και τον ας-Σαμάλ.

Ο δήμος έχει τις παρακάτω πόλεις:

* Πόλη του ας-Σαμάλ
* αρ-Ρουαίς
* Αμπού Νταλούφ
* Μαντινάτ αλ-Κααμπάν
* Άιν Σανάν
* Αλ Γκαμασίγια
* Φουγουαιρίτ
* αλ-Τζουντχέ
* αλ-Νααμάν
* αλ-Μαφζάρ
* αλ-Γκάρια
* αλ-Μουρούνα
* αλ-Τζασασίγια
* Ουμ Τζασέμ
* Φρέιχα
* Αλ-Κουβαίρ
* Αλ-Αρίς
* Αιν Μοχάμαντ
* Ζουμπάρα

Πολιτική οργάνωση του δήμου
---------------------------

Ο δήμος έχει 4 διαμερίσματα που έχουν ηγέτη τον Τζάμπρ μπεν Αλί αλ-Ναεεμέε, διευθυντή του δήμου ας-Σαμάλ.

Δημογραφία
----------

Υπάρχει μεταναστευτική κοινότητα στην πόλη που αποτελείται από Ινδούς, Ιρανούς, Ουαλούς, Δανούς και Γερμανούς. Την δεκαετία 2001-2009 ο πληθυσμός του δήμου της πόλης αυξήθηκε κατά 804 άτομα.

Παραπομπές
----------

1. 1.0 1.1 1.2 "Πληθυσμιακή απογραφή 2010" (PDF). Στατιστική Υπηρεσία Κατάρ. Ανακτήθηκε στις 13 Μαρτίου 2015.

2.↑

3."Δήμος αλ-Σαμάλ". Υπουργείο Δήμων και μητροπολιτικής σχεδίας (Κατάρ). Ανακτήθηκε στις 28 Ιουνίου 2015.
Ο **Παναγιώτης Θεράπος** του Μιχαήλ (19??-1995) ήταν νομικός και υπουργός Δημοσίας Τάξεως στην Κυβέρνηση Μαρκεζίνη από 8 Οκτωβρίου έως 24 Νοεμβρίου 1973. Επίσης ήταν Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στη Λακωνία (Λάγιο).

Σπούδασε στη Νομική Σχολή του πανεπιστημίου Αθηνών και αποφοίτησε το 1923 αριστούχος. Ακολούθησε δικαστική σταδιοδρομία μετά το 1935 φτάνοντας μέχρι τη θέση του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου (1970 - 1974). Υπήρξε πρωτοδίκης Πατρών. Στην κυβέρνηση Μαρκεζίνη διορίστηκε υπουργός δημόσιας τάξης. 

Μετά την πτώση της Χούντας υποβιβάστηκε αρχικά στον βαθμό του εφέτη και στη συνέχεια τιμωρήθηκε με οριστική παύση από το Ανώτατο Πειθαρχικό Συμβούλιο. Τον Αύγουστο του 1975 παραπέμφθηκε σε δίκη για τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, στην οποία και αθωώθηκε ένα χρόνο αργότερα.

Απεβίωσε το 1995 και κηδεύτηκε στις 24 Ιουνίου 1995 από τον ιερό ναό του Λάγιου των Κροκεών Λακωνίας. Κατέλιπε τη σύζυγό του Αλίκη, παιδιά και εγγόνια.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Παναγιώτης Μιχ. Θεράπος, Εισαγγελία Αρείου Πάγου

Αναφορές
--------

1. ↑  Σπ. Β. Μαρκεζίνης, *Αναμνήσεις, 1972 - 1974*, εκδόσεις Σπ. Β. Μαρκεζίνη Α.Ε. Αθήνα 1979, σελ.230
2. 1 2  Η Καθημερινή, φύλλο 24ης Ιουνίου 1995, σελ. 14.
Ο **Πατρίκιος**, ο επονομαζόμενος Βυζαντινός, ήταν αξιωματούχος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, στον οποίον ο Αυτοκράτορας Λέων Α' (457-474) απένειμε τον τίτλο του «μαγίστρου».

Μετά το θάνατο του Λέοντα, ο Πατρίκιος σύναψε αθέμιτη σχέση με την Αυτοκράτειρα Βηρίνα, η οποία και τον βοήθησε στην οργάνωση συνωμοσίας κατά του Αυτοκράτορα Ζήνωνα. Έτσι, πέτυχε να εκθρονίσει τον Ζήνωνα, στη θέση του οποίου ανήλθε ο Πατρίκιος.

Τελικά όμως ο αδελφός της Βηρίνας, ο Φλάβιος Βασιλίσκος, επωφεληθείς των δημιουργηθέντων αντιδράσεων, οργάνωσε κατάλληλα ομάδα εμπίστων, με την οποία και εισήλθε στο παλάτι και φόνευσε τον Πατρίκιο. Στη συνέχεια, έχοντας με το μέρος του τη Σύγκλητο, ανακηρύχθηκε Αυτοκράτορας.
Ο **Μίρκο-Δημήτριος**, σερβικά мирко-Димитри (17 Απριλίου 1879 - 2 Μαρτίου 1918) από τον Οίκο των Πέτροβιτς-Νιέγκος ήταν πρίγκιπας του Μαυροβουνίου και μέγας δούκας (βοεβόδας) του Γκράχοβο.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Νικολάου Α΄ του Μαυροβουνίου και της Μιλένας Βουκότιτς, κόρης του Πετάρ Βουκότιτς, ενός από τος πιο μεγάλους γαιοκτήμονες της χώρας.

Αν και η αδελφή του Ζόρκα/Λγιούμπιτσα είχε παντρευτεί τον Πέτρο Καραγεώργιεβιτς, Οίκου αντίπαλου των Ομπρένοβιτς, ο Μίρκο νυμφεύτηκε το 1902 τη Ναταλία Κωνσταντίνοβιτς, ανιψιά του Μίλαν Ομπρένοβιτς της Σερβίας και 2η εξαδέλφη του Αλεξάνδρου Α΄ Ομπρένοβιτς της Σερβίας. Η Σερβική Κυβέρνηση όρισε τη Ναταλία με το σύζυγό της διαδόχους της Σερβίας, σε περίπτωση που ο Αλέξανδρος Α΄ δεν αποκτούσε παιδιά. 

Όμως το 1903 ο Αλέξανδρος Β΄ και η σύζυγός του δολοφονήθηκαν βάναυσα από πραξικοπηματίες και στο θρόνο ανέβηκε ο σύζυγος της αδελφής του Ζόρκας ως Πέτρος Α΄ της Σερβίας. Το 1911 ο Μίρκο έγινε μέλος της μυστικής εταιρείας "Ένωση ή θάνατος", που επιθυμούσε την ένωση όλων των Σλαύων των Βαλκανίων και ειδικά αυτών της Αυστρο-Ουγγαρίας. Η εταιρεία λεγόταν και *Μαύρη χείρα* και ο Μίρκο προοριζόταν για αρχηγός της. 

Ο Μίρκο και η Ναταλία διαζεύχθηκαν το 1917 και εκείνος μετακινήθηκε από το Παρίσι στη Βιέννη, όπου απεβίωσε το επόμενο έτος. Τον 10ετή πρωτότοκο γιο του Μιχαήλ ανέθρεψε στο Παρίσι η μητέρα του και τα υπόλοιπα μέλη του εξόριστου Οίκου του Μαυροβουνίου. Το 1921 απεβίωσε ο πατέρας του Μίρκο, ο Νικόαλος Α΄ και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος Ντανίλο Γ΄, που όμως παραιτήθηκε έξι ημέρες μετά. Αυτόν διαδέχθηκε ο 13 ετών πια Μιχαήλ ως πρίγκιπας και τιτουλάριος βασιλιάς του Μαυροβουνίου. Η Ναταλία έκανε δεύτερο γάμο το 1920.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε το 1902 τη Ναταλία Κωνσταντίνοβιτς, κόρη του Αλεξάνδρου Κωνσταντίνοβιτς συνταγματάρχη. Ο Αλέξανδρος ήταν γιος της Άνκα Ομπρένοβιτς (κόρης του Γεβρέμ). Είχε τέκνα:

* Μιχαήλ 1908-1986, πρίγκιπας και τιτουλάριος βασιλιάς του Μαυροβουνίου.
* Παύλος 1910-1933, απεβίωσε 23 ετών.
* Άλλοι τρεις γιοί απεβίωσαν 16, 5 και 3 ετών.

Αναφορά σε Πηγές
----------------

1. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*. p11497.htm#i114963. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  p11497.htm#i114963. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
3. 1 2 3 4  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
4. ↑  Maclagan, Michael· Louda, Jiří (1999). *Lines of Succession: Heraldry of the Royal Families of Europe*. London: Little, Brown & Co. σελ. 290. ISBN 1-85605-469-1.
5. ↑  «BIOGRAPHY OF PRINCE MICHEL PETROVIC NJEGOS». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Σεπτεμβρίου 2007. Ανακτήθηκε στις 16 Νοεμβρίου 2017.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 309662199
* ISNI: 0000 0004 3566 953X
* GND: 1054965560
* BNF: cb14976092n (data)

 |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Prince Mirko of Montenegro  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Το **Μέγαρο Λιβιεράτου** ή **Μέγαρο Υπατία** βρίσκεται στην Αθήνα απέναντι από το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, στη διασταύρωση των οδών Ηπείρου 2 και Πατησίων 55. Το μέγαρο ανήκε στον Κεφαλονίτη επιχειρηματία βιομήχανο εξ Αιγύπτου Γεράσιμο Λιβιεράτο.

Το Μέγαρο Υπατία είναι έργο του αρχιτέκτονα και καθηγητή του Ε.Μ.Π. Αλέξανδρου Νικολούδη (Λέρος 1874 – Αθήνα 1944) και οικοδομήθηκε στα 1908 -1909. 

Η σχεδιαστική αισθητική του μεγάρου προσχωρεί στα πομπώδη μορφολογικά στοιχεία της νεο-μπαρόκ γαλλικής *Beaux-Arts* και απομακρύνεται φανερά από την κυρίαρχη μέχρι τότε μορφολογία των αστικών κατοικιών του αθηναϊκού νεοκλασικισμού. Η γαλλική επιρροή του μεγάρου αποτυπώνεται έντονα στη γωνιακή ημικυκλική εσοχή του πρώτου ορόφου και την προεξοχή με το μπαλκόνι στο δεύτερο όροφο, που καταλήγει σε μια κομψή στεφάνη (*cartouche*).

Η πρόσφατη αποκατάσταση του κτηρίου από τους νέους ιδιοκτήτες του, με την επίβλεψη του αρχιτέκτονα Θανάση Κυρατσού, επανέφερε το εγκαταλειμμένο επί πολλές δεκαετίες μέγαρο, το οποίο είχε υποστεί επιπρόσθετα εκτεταμένες φθορές από το σεισμό του 1981, στην αρχική νεο-μπαρόκ μορφή του.

Ιστορική Αναδρομή
-----------------

1909: Ολοκληρώνεται ο σχεδιασμός και η κατασκευή του κτιρίου από τον
Αρχιτέκτονα Αλέξανδρο Νικολούδη στα πρότυπα του γαλλικού αρχιτεκτονικού
ρεύματος της Beaux-Arts.
1932: Ολοκληρώνεται η πρώτη ανακαίνιση του κτιρίου κατά την οποία αλλάζουν τα
λουδοβίκεια μοτίβα στην οροφή του κτιρίου.
1970: Λαμβάνεται άδεια για την κατεδάφιση του κτιρίου και την μετατροπή του σε
πολυκατοικία.
1981: Το κτίριο υφίσταται ρωγμές και καταστρέφεται η ανάγλυφη παράσταση της
οροφής από το σεισμό.
1989: Με παρέμβαση της Μελίνας Μερκούρη το κτίριο χαρακτηρίζεται ως
διατηρητέο και αναιρείται η άδεια κατεδάφισης.
2006-2009: Το Μέγαρο ανακαινίζεται και συντηρείται με επιρροές από την
Αλεξανδρινή αρχιτεκτονική.

Το Μέγαρο
---------

Το Μέγαρο Υπατία έχει συνολική έκταση 1240 τ.μ. και είναι κατανεμημένο σε τρείς
ορόφους. Έχει σχεδιαστεί και οικοδομηθεί από τον αρχιτέκτονα Α. Νικολούδη με τη λογική της τριμερής κατανομής, κατά την οποία δημιουργούνται εκτενείς και
ευρύχωρες αίθουσες στο ισόγειο, ιδιωτικοί χώροι στον πρώτο όροφο ενώ βοηθητικά διαμερίσματα στο ημιυπόγειο.

Πηγές
-----

* Νίκος Βατόπουλος: "Το πρόσωπο της Αθήνας", 1η έκδοση, Εκδόσεις Ποταμός, Αθήνα 2002.
* Τάκης Καρής: "Ατμόσφαιρα εποχής", περιοδ. LIFE & STYLE, Σεπτέμβριος 2010.
* Αρχείο Νεότερων Μνημείων
* «Ενα παλατάκι για τους μετανάστες», άρθρο στον ιστότοπο της εφημερίδας «Το Βήμα», 30 Ιανουαρίου 2011.

Συντεταγμένες: 37°59′25″N 23°43′50″E﻿ / ﻿37.9902°N 23.7306°E﻿ / 37.9902; 23.7306

1. ↑  opac.tee.gr/cgi-bin-EL/egwcgi/644489/showfull.egw/1+0+99+full. Ανακτήθηκε στις 4  Μαΐου 2022.
Ο Αριστοτέλης στην "Ιθακήσιων Πολιτεία" αναφέρει : "Ευρυτάνες έθνος είναι της Αιτωλίας, ονομασθέν υπό Ευρύτου, παρ' οις μαντείον Οδυσσέως. Το δ' αυτό και Νίκανδρος φησίν εν Αιτωλικοίς". (Κανένα άλλο στοιχείο δεν έχουμε για το μαντείο του Οδυσσέα).

Ο Άγγλος ιστορικός C.M.Woodhouse το τοποθετεί με μεγάλη βεβαιότητα στη θέση που σήμερα βρίσκεται η Μονή Προυσού 
Έχουμε και εδώ το ίδιο φαινόμενο που επαναλαμβάνεται σε όλον τον πρώην αρχαιοελληνικό χώρο. Η "νέα" χριστιανική θρησκεία, για να εδραιωθεί στη συνείδηση του πληθυσμού ανεγείρει ναούς ακριβώς πάνω στα ερείπια αυτών της παλιάς θρησκείας.

Ιστορικές αναφορές για την παρουσία του Οδυσσέα στο χώρο της Αιτωλίας έχουμε από τον Πλούταρχο και τον Απολλόδωρο:
Επιστρέφοντας στην Ιθάκη συγκρούεται με τους σφετεριστές της εξουσίας του, τους οποίους εξοντώνει αποκαθιστώντας την κυριαρχία του. Όμως ο θάνατος των μνηστήρων προκάλεσε νέες τριβές στο βασίλειό του και ζήτησε να κριθεί από τον Νεοπτόλεμο (Πλούταρχος), ο οποίος βασίλευε στην Ήπειρο, εκείνος όμως τον καταδίκασε σε εξορία, εποφθαλμιώντας την Κεφαλονιά.
Έτσι βρέθηκε απέναντι, στην Αιτωλία, όπου τον δέχτηκε ο βασιλιάς Θόας, παλιός συμπολεμιστής του από την Τροία.
Εκεί, ο Οδυσσέας παντρεύεται την κόρη του Θόαντα και μαζί της αποκτά ένα γιο, τον Λεοντόφονο, ενώ πεθαίνει στην Αιτωλία σε μεγάλη ηλικία: «Οδυσσέα δέ εις Αιτωλίαν πρός Θόαντα Ανδραίμονος παραγενόμενον τήν τούτου θυγατέρα γημαι καταλιπόντα παιδα Λεοντόφονον εκ ταύτης γηραιόν τελευτησαι» (Απολλόδωρος Επιτομή ΙΙΙ) .

Έγιναν ατυχείς προσπάθειες να ταυτιστεί η θέση του Μαντείου με τις παρακάτω τοποθεσίες χωρίς να υπάρχει κανένα στοιχείο:

* Μαύρη Σπηλιά, χωριό Προυσός Ευρυτανίας
* Αποκλείστρα, χωριό Καστανιά Ευρυτανίας
* Φραγκόσκαλα, χωριό Ποταμούλα Αιτωλοακαρνανίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  -Modern Greece: A Short History by C M. Woodhouse (May 15, 2000), -The Struggle for Greece, 1941-1949 by C. M. Woodhouse and Richard Clogg (Nov 6, 2002)
Το **Μέγα τείχος του Σλόαν** είναι ένα γιγαντιαίο σύμπλεγμα που αποτελείται από γαλαξίες και είναι η μεγαλύτερη γνωστή δομή στο Σύμπαν. Η ανακάλυψη του ανακοινώθηκε στις 20 Οκτωβρίου 2003 από τους J. Richard Gott III και Mario Jurić του πανεπιστημίου Πρίνστον και των συναδέλφων τους, βάσει των δεδομένων του Sloan Digital Sky Survey.

Το Μέγα τείχος έχει μήκος 1,37 δισεκατομμύρια έτη φωτός και απέχει περίπου ένα δισεκατομμύριο έτη φωτός από τη Γη.

Το Μέγα τείχος του Σλόαν είναι σχεδόν τρεις φορές μεγαλύτερο σε μήκος από το Μέγα τείχος γαλαξιών, το οποίο ανακαλύφθηκε από την Margaret Geller και τον John Huchra του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ το 1989.

Παραπομπές
----------

1. ↑  J. R. Gott III *et al.*, *Astrophys. J.*, **624**, 463 (2005). Figure 8 – "Logarithmic Maps of the Universe" – is available as a poster from the homepage of Mario Juric. Αρχειοθετήθηκε 2009-01-24 στο Wayback Machine.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* The Sloan Great Wall: Largest Known Structure? on Astronomy Picture of the Day
Ο **Μαρκ-Αντουάν Μπρα-ντε-φερ ντε Σατωφόρ** (αποβιώσας μετά τον Σεπτέμβριο του 1638) ήταν στρατιώτης και διοικητής στη Νέα Γαλλία. Υπηρέτησε ως διοικητής του Τρουά-Ριβιέρ από το 1636 έως το 1638. Υπηρέτησε, επίσης, ως ενεργών διοικητής της Νέας Γαλλίας από τον Δεκέμβριο του 1635 έως τον Ιούνιο του 1636.

Μετέβη στην Πόλη του Κεμπέκ το 1634 ή το 1635 και ανέλαβε την διοίκηση της Νέας Γαλλίας, μετά τον θάνατο του Σαμπλαίν. Ο Σατωφόρ παρέδωσε την διοίκηση της αποικίας στον Κυβερνήτη Μονμανί με την άφιξη του τελευταίου, τον Ιούνιο του 1636. Ολίγον καιρό αργότερα, μετέβη στο Τρουά-Ριβιέρ, προκειμένου να αναλάβει την θέση του τοπικού διοικητή.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Αγγλικά) Trudel, Marcel (1979) [1966]. «Bras-De-Fer de Chateaufort, Marc-Antoine». Στο: Brown, George Williams, επιμ. *Dictionary of Canadian Biography*. **I (1000–1700)** (online έκδοση). University of Toronto Press. .

| Πρότυπο: προβ. • συζ. • επεξ.Κυβερνήτης της Νέας Γαλλίας |
| --- |
| Προκάτοχος |  | Διάδοχος |
| **Σαμουέλ ντε Σαμπλαίν** | 

|  |
| --- |
|  |
| **Μαρκ-Αντουάν Μπρα-ντε-φερ ντε Σατωφόρ** |
| *1635* – *1636* |

 | **Σαρλ Ζακ Υώ ντε Μονμανί** |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Νέα Γαλλία
* Πύλη:Βασίλειο της Γαλλίας
 |

 |
Η **Μαρία Μαγδαληνή** (ιταλικά: *Maria Magdalena*) είναι ένα έργο αναγεννησιακής ζωγραφικής που φιλοτέχνησε περίπου το 1487 ο Βενετσιάνος ζωγράφος Κάρλο Κριβέλι (1430/35-1494/95). Ανήκει στη συλλογή του Κρατικού Μουσείου του Άμστερνταμ στην Ολλανδία, στην οποία πέρασε το 1949 από τη συλλογή Mannheimer.

Υπήρξε μακρά αμφισβήτηση για το αν ο συγκεκριμένος πίνακας αποτελούσε τμήμα τρίπτυχου ή αυτόνομο έργο. Το σχήμα και η κορνίζα ενισχύουν την πρώτη άποψη, όπως και το γεγονός ότι η μορφή στρέφεται προς τα αριστερά, πράγμα που συμβαίνει στα πολύπτυχα, στα οποία κάθε μορφή πρέπει να στρέφεται προς το κεντρικό τμήμα του έργου.

Ο πίνακας απεικονίζει τη Μαρία Μαγδαληνή (της οποίας χαρακτηριστικό γνώρισμα είναι το δοχείο με το μύρο) σε μια από τις πιο εξεζητημένες πόζες του 15ου αιώνα. Ειδικότερα, οι κινήσεις των χεριών αποτελούν ένδειξη επιτηδευμενης κομψότητας, την οποία και τονίζουν. Τα πάντα εδώ αναδεικνύουν την ομορφιά αλλά και τη θεία φώτιση που χαρακτηρίζουν την Αγία: η χρήση του χρυσού ως χρωματικής βάσης (υπενθύμιση της πληθωρικότητας του Διεθνούς Γοτθικού ύφους), στο ένδυμα και στα μαλλιά, αλλά και τα μάρμαρα και ο διάκοσμος της βάσης, με χερουβείμ ανάμεσα σε φύλλα ακάνθου.

Πιθανώς ο Κριβέλι να επηρεάστηκε στην Κεντρική Ιταλία από την μεγάλη παράδοση της ξυλογλυπτικής, η οποία φαίνεται να τον εμπνέει στην απόδοση ορισμένων λεπτομερειών, και κυρίως των μαλλιών.

Βιβλιογραφία
------------

* D' Adda, Roberta (2007). *«Κρατικό Μουσείο, Άμστερνταμ»*, μετάφραση: Μαρία Μπάστα, σειρά: Μουσεία του Κόσμου · 17, 1η έκδοση, Αθήνα : Η Καθημερινή, ISBN 9789606709609.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* «Maria Magdalena, ca. 1487»[*νεκρός σύνδεσμος*], μεγέθυνση του έργου.
* (Αγγλικά) «Mary Magdalene», το έργο στον επίσημο ιστότοπο του Μουσείου που φιλοξενείται.
H **Μαριάνα Ντίαζ Ολίβα** (*αγγλικά : Mariana Díaz Oliva*), γεννημένη στο Μπουένος Άιρες στις 11 Μαρτίου 1976, είναι πρώην Αργεντινή πρωταθλήτρια της αντισφαίρισης. Οι υψηλότερες θέσεις της ήταν το No 42 στονκόσμο στο μονό και το No 93 για το διπλό, το 2001.

Στα τουρνουά Γκραντ σλαμ η καλύτερη πορεία της ήταν στους 32 του Αυστραλιανού όπεν το 2005 για το μονό και για το διπλό στους 32 του Γουίμπλεντον το 2001 και το 2006. Στους Τζούνιορς ήταν Νο1 της Νότιας Αμερικής το 1993, No 4 στον κόσμο το 1993 και νικήτρια με την εθνική ομάδα το 1993 στο Continental Cup και Κύπελλο Νοτίου Αμερικής. Με την αργεντινή ήταν φιναλίστ στους Παναμερικάνικους αγώνες του 1999 στο απλό και διπλό.

Στο Φέντ καπ έχει αγωνιστεί σε 8 διοργανώσεις από το 1997 έως το 2007 με ρεκόρ 19 νίκες και 14 ήττες. Στους Ολυμπιακοί αγώνες 2004 στην Αθήνα συμμετείχε στο μονό όπου αποκλείστηκε από τον πρώτο γύρο.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *WTA website*.
2. 1 2  «Η Ολίβα στην ITF tennis». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Ιουνίου 2017. Ανακτήθηκε στις 24 Νοεμβρίου 2017.
3. ↑  Η Ολίβα στην WTA tennis
4. ↑  «Η Ολίβα στο Φεντ καπ». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Μαΐου 2017. Ανακτήθηκε στις 24 Νοεμβρίου 2017.
5. ↑  «Η λίβα στους Ολυμπιακούς αγώνες». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Δεκεμβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 24 Νοεμβρίου 2017.
Η **Μαρία Λουίζα της Γαλλίας** ((28 Ιουλίου 1728–19 Φεβρουαρίου 1733) ήταν Γαλλίδα πριγκίπισσα, κόρη του Λουδοβίκου ΙΕ΄ της Γαλλίας και της Μαρία Λετσίνσκα.

Ζωή
---

Γεννημένη στις Βερσαλλίες, το τρίτο παιδί του Λουδοβίκου ΙΕ΄ της Γαλλίας και της βασίλισσα Μαρίας Λετσίνσκας, ήταν γνωστή ως Τρίτη Κυρία μέχρι τη βάπτισή της λίγες εβδομάδες πριν από το θάνατό της. Η γέννησή της δεν έγινε δεκτή με πολύ ενθουσιασμό λόγω του φύλου της. Ο πατέρας της ήθελε γιο και κληρονόμο στον θρόνο. Όταν ήταν σαφές ότι γεννήθηκε ένα κορίτσι, οι προβλεπόμενες γιορτές για τον αναμενόμενο Δελφίνο ακυρώθηκαν και η Λουίζα είχε μόνο έναν εκκλησιαστικό ψαλμό στην Εκκλησία των Βερσαλλιών προς τιμήν της.

Μεγάλωσε στις Βερσαλλίες με τις μεγαλύτερες αδερφές της, τις δίδυμες Ελισάβετ και Άννα Εριέττα. Την επόμενη χρονιά, το 1729, γεννήθηκε ο Λουδοβίκος Φερδινάνδος.

Η βασιλική οικογένεια έκανε έναν άλλο γιο το 1730, τον Φίλιππο. Το χειμώνα του 1733, η Λουίζα αρρώστησε. Μια επιδημία έλαβε χώρα ταυτόχρονα στις Βερσαλλίες. Το παιδί τέθηκε υπό τη φροντίδα του γιατρού Monsieur Bouillac, ο οποίος χορήγησε φάρμακα και το παιδί αιμορράγησε. Η Τρίτη Κυρία βαφτίστηκε γρήγορα στις Βερσαλλίες κι έλαβε το όνομα Μαρία Λουίζα. Πέθανε στις Βερσαλλίες εξαντλημένη και θάφτηκε στο Βασιλικό Νεκροταφείο του Αγίου Ντενί.

Το πορτρέτο της ζωγράφισε ο Πιερ Γκομπέρτ γύρω στο 1730. Το 1734 απεικονίστηκε σε ένα μεταθανάτιο πορτρέτο από τον Κάρολο-Ιωσήφ Νατουάρ. Απεικονιζόταν με την αδερφή της, τη μελλοντική Μαρία Αδελαΐδα.

Είχε ονομαστεί Λουίζα με την πάροδο του χρόνου.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  p8714.htm#i87136.
2. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
3. 1 2 3 4 5  (Αγγλικά) «The Daughters of Marie Leszczyńska and Louis XV of France» από «History of Royal Women». Αρχειοθετήθηκε 3/9/2016. Ανακτήθηκε 30/1/2018.

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Louise of France (1728–1733)  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Παναγιώτης Ιασωνίδης** ήταν Έλληνας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν στην ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης, κατακτώντας το πρωτάθλημα Ελλάδος του 1930 και τρία πρωταθλήματα Θεσσαλονίκης.

Καριέρα
-------

Ο Ιασωνίδης συμμετείχε στην ομάδα του Άρη που κατέκτησε το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης την σεζόν 1927-28 με οκτώ νίκες σε ισάριθμους αγώνες. Στην συνέχεια, κατέλαβε την τρίτη θέση στην τελική φάση του πανελλήνιου πρωταθλήματος, μετά την ήττα του στον ημιτελικό από τον Ηρακλή με 30-23, στις 22 Απριλίου 1928.

Το 1928-29, οι "κίτρινοι" κατέκτησαν και πάλι το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης χωρίς ήττα, αλλά ηττήθηκαν από τον Πανελλήνιο με 29-27 κατέκτησε την δεύτερη θέση του πανελλήνιου πρωταθλήματος.

Το 1929-30, ο Άρης κατέκτησε για τρίτη συνεχή χρονιά αήττητος το τοπικό πρωτάθλημα, φθάνοντας τους πέντε τοπικούς τίτλους. Για άλλη μια χρονιά αγωνίστηκε στην τελική φάση του πρωταθλήματος Ελλάδος, όπου κατέκτησε τον τίτλο για πρώτη φορά στην ιστορία του, κερδίζοντας την ΧΑΝΘ με 32-22.

Το 1930-31, ο Άρης γνώρισε τις πρώτες ήττες του μετά το 1927 και περιορίστηκε στην τρίτη θέση του πρωταθλήματος Θεσσαλονίκης. Τελική φάση του πανελλήνιου πρωταθλήματος δεν διοργανώθηκε για την επόμενη τετραετία.

Ο Ιασωνίδης υπήρξε βασικό στέλεχος του Άρη, μέχρι το 1931 όταν και ξεκίνησε η παρακμή του τμήματος, η οποία οδήγησε στην αναστολή της λειτουργίας του από το 1936 μέχρι το 1939.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εφημερίδα Μακεδονία, 12/3/1928, Σελίδα: 3
2. ↑  Εφημερίδα Μακεδονία, 22/4/1928, Σελίδα: 2
3. ↑  Εφημερίδα Μακεδονία, 11/3/1929, Σελίδα: 3
4. ↑  Εφημερίδα Μακεδονία, 8/5/1929, Σελίδα: 5
5. ↑  Εφημερίδα Μακεδονία, 31/3/1930, Σελίδα: 3
6. ↑  Εφημερίδα Μακεδονία, 23/4/1930, Σελίδα: 3
7. ↑  Εφημερίδα Μακεδονία, 22/5/1931, Σελίδα: 5

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Καλαθοσφαίριση | Πύλη Καλαθοσφαίριση |

* *"Η ιστορία του Άρη • Τόμος 2: Μπάσκετ (1922-2000)"*, Κωνσταντίνος Ίντος, έκδοση *συνδέσμου οπαδών «SUPER-3»* (εκτύπ. TYPOFFSET), Θεσσαλονίκη 2004
* 1930: Το 1ο πρωτάθλημα του ΑΡΗ στο μπάσκετ | aris.re[*νεκρός σύνδεσμος*]

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Άρης — Πρωταθλητής Ελλάδος μπάσκετ 1929-30 |
| --- |
|  |
| 
Μανώλης Αχιλλέως  · Δανιήλ Δανελιάν  · Παναγιώτης Δημούδης  · Παναγιώτης Ιασωνίδης  · Πάτρικ Μπενλιάν  · Φώτης Ζωγράφος  · Καρατζάς  · Παπαφωτίου |

 |
Ο **Παναγιώτης Θεοχάρης** ήταν Έλληνας αξιωματικός του Λιμενικού Σώματος.

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Πειραιά. Κατατάχθηκε στο Λιμενικό Σώμα τον Νοέμβριο του 1927 ως αρχηγός της τάξης του και αποφοίτησε από την Σχολή Λιμενικών Δοκίμων τον Σεπτέμβριο του 1928. Το 1931 διορίστηκε λιμενάρχης Άνδρου ενώ την περίοδο 1940 - 1941 διετέλεσε επιτελικός στέλεχος του Κεντρικού Λιμεναρχείο Πειραιώς με τον βαθμό του υποπλοιάρχου οργανώνοντας ένα πολύ καλό δίκτυο πληροφοριών. Κατά την περίοδο της Κατοχής συμμετείχε σε δύο αντιστασιακές οργανώσεις ("Όμηρος" και "Alice") βοηθώντας στην συμμετοχή νέων αξιωματικών και στην συλλογή πληροφοριών. Προκειμένου να αποφύγει την σύλληψή του από τους Γερμανούς διέφυγε το 1943 στην Αίγυπτο αναλαμβάνοντας σύνδεσμος του Υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας με τις υπόλοιπες υπηρεσίες. Το 1946 διετέλεσε λιμενάρχης Ηρακλείου και στις 28 Σεπτεμβρίου 1964 ανέλαβε την αρχηγία του Λιμενικού Σώματος προαχθείς σε υποναύαρχο. Αποστρατεύθηκε στις 23 Απριλίου 1964.

Ύστερα από πρωτοβουλία του δημιουργήθηκε το Ταμείο Αρωγής Αξιωματικών και Υπαξιωματικών Λιμενικού Σώματος (ΤΑΑΛΣ) ενώ είχε τιμηθεί με το Μετάλλιο Εξαιρέτων Πράξεων (1945) για την δράση του κατά την διάρκεια του πολέμου. Μετά την αποστρατεία του ασχολήθηκε με την έρευνα για την ιστορία του Λ.Σ. και εξελέγη πρόεδρος του "Πειραϊκού Συνδέσμου". Στις 8 Απριλίου 1967 διορίστηκε γενικός γραμματέας του Υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι τις 6 Μαΐου 1967. Ήταν ο πρώτος αξιωματικός του Λ.Σ. που ανέλαβε την θέση αυτή. Αρθρογραφούσε στο Δελτίο Ναυτιλιακών Μελετών, για την έκδοση του οποίου διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο, και είχε συγγράψει το *θαύμα της ελληνικής ναυτιλίας* (1969).

Πηγές
-----

1. 1 2 3 4  *Ιστορία του Λιμενικού Σώματος*, Ένωση Αποστράτων Αξιωματικών Λιμενικού Σώματος, 1999, σελ. 236
2. ↑  *Ιστορία του Λιμενικού Σώματος*, Ένωση Αποστράτων Αξιωματικών Λιμενικού Σώματος, 1999, σελ. 102
3. ↑  *Ιστορία του Λιμενικού Σώματος*, Ένωση Αποστράτων Αξιωματικών Λιμενικού Σώματος, 1999, σελ. 107
4. ↑  *Ιστορία του Λιμενικού Σώματος*, Ένωση Αποστράτων Αξιωματικών Λιμενικού Σώματος, 1999, σελ. 425
Συντεταγμένες: 6°30′N 1°18′E﻿ / ﻿6.500°N 1.300°E﻿ / 6.500; 1.300

| Maritime Μαριτίμ |
| --- |
|
| Συνταγμένες: | 6°30′N 1°18′E |
| Χώρα: | Τόγκο |
| Πρωτεύουσα: | Λομέ |
| Μεγαλύτερη πόλη: | Τσεβιέ |
|

Η **Μαριτίμ** (γαλλικά: Maritime) είναι η νοτιότερη από τις 5 περιφέρειες του Τόγκο. Πρωτεύουσα είναι η Λομέ.

Πόλεις
------

Η μεγαλύτερη πόλη είναι η Λομέ και δεύτερη μεγαλύτερη η Τσεβιέ. Άλλες πόλεις είναι η Ανεχό, η Κεβέ, η Βογκάν και η Ταμπλιγκμπό.

Νομαρχίες
---------

* Αβέ
* Γκολφς
* Λακς
* Λομέ
* Βο
* Γιοτό
* Ζιό

Γεωγραφία
---------

Η Μαριτίμ συνορεύει με στα βόρεια με το Πλατώ. το Μπενίν στα ανατολικά (με το Κουφφό στα βορειοανατολικά και με το Μονό στα νοτιοανατολικά) και τη Βόλτα της Γκάνα στα δυτικά.

Είναι η μόνη περιφέρεια που βρέχεται από θάλασσα.

Η Μαριτίμ είναι η μικρότερη σε έκταση, αλλά μεγαλύτερη σε πληθυσμό.

Πληθυσμός
---------

Η Μαριτίμ είναι η μικρότερη σε έκταση, αλλά μεγαλύτερη σε πληθυσμό.

Ονομασία
--------

Η λέξη *Maritime* σημαίνει *παραθαλάσσιος*. Η περιφέρεια έχει ονομαστεί έτσι επειδή βρέχεται από θάλασσα.

Δείτε επίσης
------------

* Περιφέρειες του Τόγκο

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Περιφέρειες και Νομαρχίες του Τόγκο |
| --- |
|  |
| Μαριτίμ | 
* Αβέ
* Γκολφ
* Λακς
* Βο
* Γιοτό
* Ζιο
* Λομέ
 |  |
|  |
| Κεντρική | 
* Μπλιττά
* Σοτουμπουά
* Τσαουντζό
* Τσαμπά
 |
|  |
| Καρά | 
* Ασσολί
* Μπασάρ
* Μπιμά (Μπινά)
* Ντανκπέμ
* Ντουφελγκού
* Κεράν
* Κοζά
 |
|  |
| Πλατώ | 
* Aγκού
* Αμού
* Ντανί
* Εστ-Μονό
* Χαχό
* Κλοτό
* Μογέν-Μονό
* Ογκού
* Βαβά
 |
|  |
| Σαβάν | 
* Κπεντζάλ
* Οτί
* Τατζουαρέ
* Τον
 |
|  |
| Πρωτεύουσες Περιφερειών | 
* Λομέ
* Σοκοντέ
* Καρά
* Ατακπαμέ
* Νταπαόνγκ
 |

 |
Συντεταγμένες: 38°13′18″N 21°45′07″E﻿ / ﻿38.22167°N 21.75194°E﻿ / 38.22167; 21.75194

Το **Παμπελοποννησιακό Εθνικό Αθλητικό Κέντρο** (εν συντομία: **ΠΕΑΚ Πάτρας**) είναι ένα σύνολο αθλητικών εγκαταστάσεων από τις οποίες αποτελείται και βρίσκονται στην περιοχή-συνοικία Κουκούλι της Πάτρας, απέχοντας περίπου 3 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά από το κέντρο της πόλης. Ανήκει στο Ελληνικό Δημόσιο και το διαχειρίζεται ο Δήμος Πατρέων.

Εγκαταστάσεις
-------------

* Παμπελοποννησιακό Στάδιο, χωρητικότητας 25.588 θέσεων. Εκεί πραγματοποιήθηκαν αγώνες ποδοσφαίρου ανδρών και γυναικών για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004.

* Σάλα Κώστας Πετρόπουλος (πρώην "Κλειστό Γυμναστήριο Εθνικού Σταδίου Πάτρας"). Είναι ένα από τα πιο ιστορικά ιστορικά κλειστά γήπεδα της πόλης. Χρησιμοποιείται από διάφορες τις ομάδες της Πάτρας.

* Εθνικό Κολυμβητήριο Αντώνιος Πέπανος. Είναι ένα σύγχρονο αθλητικό συγκρότημα που προσφέρει όλες τις ανέσεις για τη φιλοξενία κορυφαίων διοργανώσεων και διάφορων αθλημάτων του υγρού στοιχείου.

* Εθνικό Κλειστό Γυμναστήριο "Δημήτριος Τόφαλος", χωρητικότητας: 4.150 θέσεων, γνωστό και ως "ΕΑΚ Πατρών". Περιλαμβάνεται στις εγκαταστάσεις του ΠΕΑΚ Πάτρας αν και βρίσκεται 8,5 χιλιόμετρα μακριά από αυτό, στην περιοχή των Μποζαϊτίκων (ή και Προάστιο).

* Εγκαταστάσεις Κολυμβητηρίου Αγυιάς. Προς το παρόν εγκαταλελειμμένες. Βρίσκονται στο έλος της Αγυιάς.

Συγκοινωνίες και πρόσβαση
-------------------------

Το Παμπελοποννησιακό Εθνικό Αθλητικό Κέντρο βρίσκεται στη νοτιοανατολική πλευρά της Πάτρας. 

Διαδρομή από το κέντρο της Πάτρας:  
 Oδικώς μέσω της οδού Δημήτριου Γούναρη (κεντρικός δρόμος της πόλης) που οδηγεί προς την οδό Καλαβρύτων, διέλευση δίπλα από το Νοσοκομείο "Αγ. Ανδρέας", ακολούθως κίνηση προς Κλάους μέσω της οδού Πατρών-Κλάους για 1,2 χλμ. όπου βρίσκονται οι εγκαταστάσεις του ΠΕΑΚ Πάτρας. Εξυπηρετείται επίσης από το λεωφορείο της αστικής γραμμής 7, που κάνει στάση μπροστά ακριβώς στο Παμπελοποννησιακό στάδιο. 

Διαδρομή από Αθήνα προς ΠΕΑΚ:  
 Η είσοδος στην πόλη της Πάτρας δεν είναι απαραίτητη καθότι το ΠΕΑΚ εξυπηρετείται μέσω της Ολυμπίας Οδού και συγκεκριμένα μέσω της περιφερειακής διέλευσής της από την Πάτρα -η οποια ονομάζεται Περιμετρική Πάτρας- με κατεύθυνση προς Πύργο. Κίνηση μέχρι τον κόμβο/έξοδο "Πάτρα 3 - Γλαύκος" (ΚΑΔ Γλαύκος) και στροφή δεξιά προς Πάτρα όπου η παραγλαύκεια οδός (πρώην Λεωφόρος Γλαύκου), που οδηγεί προς το νέο Νότιο Λιμάνι Πάτρας, συναντάται με ισόπεδη διάβαση (οδός Κλάους) -αμέσως μετά τις εγκαταστάσεις του Ε.Α.Π. που βρίσκονται στα δεξιά. Εκεί, ο επισκέπτης στρίβει δεξιά στο φανάρι και ακολούθως συναντάει κυκλικό κόμβο- ο οποιος βρίσκεται δίπλα σε πολυκατάστημα- όπου ακολουθεί αριστερόστροφη κίνηση εντός του μέχρι την 3η του έξοδο προς το κέντρο της πόλης (οδός Πατρών-Κλάους) όπου μετά από 2 χλμ. περίπου συναντάει τις αθλητικές εγκαταστάσεις του ΠΕΑΚ.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ιστοσ. Π.Ε.Α.Κ. Πάτρας, Επίσημη ιστοσελίδα
Συντεταγμένες: 38°0′56.279″N 23°47′53.750″E﻿ / ﻿38.01563306°N 23.79826389°E﻿ / 38.01563306; 23.79826389

Η **Παναγία Μαρμαριώτισσα** είναι εκκλησία η οποία βρίσκεται στο Χαλάνδρι. Ο ναός αρχικά ήταν ταφικό μνημείο των ρωμαϊκών χρόνων αλλά μετατράπηκε στη συνέχεια σε εκκλησία. Σήμερα βρίσκεται στη συμβολή των οδών Παναγίας Μαρμαριωτίσσης και Σοφοκλή Βενιζέλου, πίσω από την ομώνυμη νέα εκκλησία. Το όνομα «Μαρμαριώτισσα» οφείλεται στο υλικό κατασκευής του μνημείου.

Το κτίριο αρχικά ήταν μαυσωλείο το οποίο κτίστηκε στους ρωμαϊκούς χρόνους, στον δήμο της αρχαίας Φλύας (σημ. Χαλάνδρι). Το ακριβό υλικό κατασκευής υποδεικνύει ότι το έκτισε πλούσιος κάτοικος του δήμου. Μοιάζει να είναι αντίγραφο του ταφικού μνημείου της Κηφισιάς, ένα σήμερα ερειπωμένο μαυσωλείο το οποίο έκτισε ο Ηρώδης ο Αττικός, και έτσι έχει προταθεί ότι ήταν ο κατασκευαστής του μνημείου.

Διατηρείται σε άριστη κατάσταση. Το δάπεδό του βρίσκεται μερικά μέτρα κάτω από τη σημερινή επιφάνεια του εδάφους. Στο αρχικό μνημείο η είσοδος βρισκόταν στην ανατολική πλευρά, εκεί όπου σήμερα βρίσκεται το ιερό του μικρού ναού, ημιεξαγωνικού σχήματος. Η είσοδος πλέον γίνεται από τα δυτικά. Η οροφή είναι ημικυλινδική θολωτή, από μαρμάρινους σφηνόλιθους Στο εσωτερικό του σώζονται σπαράγματα τοιχογραφιών του 17ου αιώνα και ο Αναστάσιος Ορλάνδος παρατήρησε σε αυτές χάραγμα με το έτος 1717.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.arxaiologikoktimatologio.gov.gr/el/monuments\_info?id=148064&type=Monument.
2. 1 2 3  Goette, Hans Rupprecht (2001). *Athens, Attica and the Megarid : an archaeological guide*. London: Routledge. σελ. 102. ISBN 978-0-203-45881-5.
3. ↑  «Παναγία Μαρμαριώτισσα, Χαλάνδρι». *byzantineattica.eie.gr*. Ανακτήθηκε στις 2 Δεκεμβρίου 2021.
4. ↑  Ορλάνδος, Αναστάσιος (1923). *Μεσαιωνικά μνημεία της πεδιάδος των Αθηνών και των κλιτύων Υμηττού - Πεντελικού Πάρνηθος και Αιγάλεω*, σελ. 177. .
Η **πανέλα** (ισπανικά: panela) ή **ραπαντούρα** (πορτογαλικά: rapadura) είναι ακατέργαστη ζάχαρη από ζαχαροκάλαμο, τυπική της Κεντρικής και Λατινικής Αμερικής. Είναι μια στερεή μορφή σακχαρόζης που προέρχεται από το βρασμό και την εξάτμιση του χυμού ζαχαροκάλαμου. Μη επεξεργασμένη, χρησιμοποιείται συνήθως στο Μεξικό, όπου υπάρχει εδώ και τουλάχιστον 500 χρόνια. Φτιαγμένος από θρυμματισμένο ζαχαροκάλαμο, ο χυμός συλλέγεται, βράζεται και χύνεται σε καλούπια, όπου σκληραίνει σε κομμάτια.

Η πανέλα πωλείται σε πολλές μορφές, συμπεριλαμβανομένων υγρών, κοκκοποιημένων και στερεών τεμαχίων, και χρησιμοποιείται στην κονσερβοποίηση τροφίμων, καθώς και στη ζαχαροπλαστική, τα αναψυκτικά, το ψήσιμο και το ξύδι, τη μπύρα και την οινοποίηση.

Οικονομία
---------

 Βραζιλιάνικη *ραπαντούρα*
Ο κύριος παραγωγός της πανέλα είναι η Κολομβία (περίπου 1,4 εκατομμύρια τόνοι/έτος), όπου η παραγωγή της πανέλα είναι μία από τις σημαντικότερες οικονομικές δραστηριότητες, με τον υψηλότερο δείκτη κατανάλωσης πανέλα κατά κεφαλήν παγκοσμίως. Η πανέλα παράγεται επίσης στον Ισημερινό, στη Γουατεμάλα, στο Μεξικό, στον Παναμά, στο Περού, στη Χιλή, στη Βενεζουέλα, στη Βραζιλία και στη Βολιβία.

Στην Κολομβία, η βιομηχανία πανέλα είναι μια σημαντική πηγή απασχόλησης, με περίπου 350.000 άτομα να εργάζονται σε σχεδόν 20.000 φάρμες πανέλα (*trapiches*). Το 2003, το κολομβιανό ζαχαροκάλαμο συνεισέφερε το 4,2% της αξίας της γεωργικής παραγωγής (χωρίς να υπολογιστεί ο καφές) και το 1,9% της εθνικής γεωργικής δραστηριότητας αυτής της χώρας. Εκείνο το έτος, ήταν 9ο σε συνεισφορές στην αξία παραγωγής.

Ισχυρισμοί υγείας
-----------------

Οι κατασκευαστές και οι υποστηρικτές της πανέλα ισχυρίζονται ότι η ουσία είναι πιο υγιεινή από τη ραφιναρισμένη ζάχαρη, υποδηλώνοντας ότι έχει ανοσολογικά οφέλη, χαμηλότερο γλυκαιμικό δείκτη και υψηλότερη περιεκτικότητα σε μικροθρεπτικά συστατικά.

Δείτε επίσης
------------

* Καραμελοποίηση
* Ζάχαρη φοίνικα

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Jaffé, Walter R. (June 2012). «Health Effects of Non-Centrifugal Sugar (NCS): A Review». *Sugar Tech* **14** (2): 87–94. doi:10.1007/s12355-012-0145-1.
2. ↑  Smith, Jennie Erin; Escobar, Federico Rios (26 January 2021). «Colombians Ask: Who Would Dare Patent Panela?». *The New York Times*.. Ανακτήθηκε στις 24 March 2021.
3. ↑  «Colombia – Actividades del sector primario – Sector agrícola vegetal». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Νοεμβρίου 2000. Ανακτήθηκε στις 8 Σεπτεμβρίου 2016.
4. ↑  «Dentro del Táchira: El Dulce Proceso de la Panela». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Οκτωβρίου 2007. Ανακτήθηκε στις 3 Νοεμβρίου 2022.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Πανέλα** |

* Colombian Panela Production στο YouTube
* Production of Panela (in Spanish) στο YouTube