recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ένας *σόλιδος* που κόπηκε από τον Γισούλφος Β΄ με επιγρ.: DNI- -INVS P P / VICTOR GVSTO ΘΥ G CONOB.
Ο **Γισούλφος Β΄** (απεβ. μεταξύ 749 και 753) ήταν ο αντιπροτελευταίος δούκας του Μπενεβέντο, πριν από την πτώση του Λομβαρδικού βασιλείου. Κυβέρνησε από το 743, όταν ο βασιλιάς Λιουτπράνδος κατέβηκε και απομάκρυνε τον Γκόντεσκαλκ, μέχρι το τέλος του, ίσως και δέκα χρόνια αργότερα.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του Ρομουάλδου Β΄ δούκα του Μπενεβέντo και της Γκουμπέργκα, κόρης της Αουρόνα, αδελφής του Λιουτπράνδου των Λομβαρδών. Ως μικρανιψιός του βασιλιά των Λομβαρδών, υποστηριζόταν από τη βασιλική εξουσία της Λομβαρδίας· αλλά ως ανήλικος μετά το τέλος του πατέρα του, κάποιος Αουντελάις κατάφερε να σφετεριστεί το δουκάτο. Ο Λιουτπράνδος απομάκρυνε τον Αουντελάι και, τοποθετώντας έναν άλλον ανιψιό, τον Γρηγόριο στον θρόνο, έφερε τον Γκιίζουλφ Β΄ στη Λομβαρδία, για να μεγαλώσει στο βασιλικό παλάτι στην Παβία.

Το 744 ο Γισούλφος Β΄ έκανε μία δωρεά γης στο αβαείο του Μόντε Κασίνο, που θα γινόταν η βάση για το Tέρα Σάνκτι Μπενεντίκτι.

Οι Μπενεβεντιανοί (οι "Σαμνίτες" του Παύλου του Διακόνου) παρέμειναν πιστοί στον Γισούλφος Β΄ και τη δυναστεία του πατέρα του: όταν, μετά το τέλος τού Γρηγορίου, ο Γκόντεσκαλκ σφετερίστηκε τον δουκικό θώκο, ο λαός σηκώθηκε και τον δολοφόνησε, επιτρέποντας στον Λιουτπράνδο να τοποθετήσει τον ενήλικο πλέον Γισούλφο Β΄ στην εξουσία. Σύμφωνα με τον Χάρτμαν , ο Γισούλφος Β΄ ακολούθησε πιστά τις πολιτικές του Λιουτπράνδου.

Οικογένεια
----------

Ήταν νυμφευμένος με τη Σκαουνιπέργκα και γιος του ήταν ο:

* Λιουτπράνδος απεβ. μετά το 759, δούκας του Μπενεβέντο.

Πηγές
-----

* *Lexikon des Mittelalters* : Gisulf II. Χέρτζογκ φον Μπένεβεντ (741-749) .
* Παύλος ο Διάκονος. *Historia Langobardorum*. Διαθέσιμο στο Northvegr.

Σημειώσεις
----------

1. ↑  The *Lexikon* gives a date of 741 and places the death of Gregory there, making him succeed, not Godescalc, but Gregory. The length of ten years comes from Hodgkin.
Το Δικαστήριο Διεθνούς Διαιτησίας του Λονδίνου.
**Διαιτησία** είναι μια εναλλακτική μορφή επίλυσης διαφορών. Αποτελεί έναν συμβατικά επιλεγμένο τρόπο εκδίκασης μια διαφοράς από ιδιωτικούς δικαστές, σε διαιτητικό δικαστήριο, αντί της τακτικής δικαιοσύνης.

Τα μέρη αποφασίζουν από κοινού να ορίσουν ένα ανεξάρτητο τρίτο μέρος, που ονομάζεται διαιτητής, ή ένα συμβούλιο διαιτησίας, αποτελούμενο συνήθως από τρία μέλη, το οποίο θα είναι υπεύθυνο για την επίλυση της σύγκρουσης και για την έκδοση της διαιτητικής απόφασης. Μια διαιτητική απόφαση είναι νομικά δεσμευτική και από τις δύο πλευρές και εκτελεστή στα δικαστήρια, εκτός κι εάν τα μέρη ορίσουν ότι η διαδικασία και η απόφαση της διαιτησίας δεν θα είναι δεσμευτική. Τα μέρη μπορούν να επιλέξουν τους εξειδικευμένους προς το αντικείμενο επίλυσης διαφοράς διαιτητές, τον τόπο, τη γλώσσα διεξαγωγής της διαιτητικής διαδικασίας, το εφαρμοστέο επί της διαφορας δίκαιο κ.α.

Η διαιτησία χρησιμοποιείται συχνά για την επίλυση εμπορικών διαφορών, ιδιαίτερα στο πλαίσιο διεθνών εμπορικών συναλλαγών, και διαφέρει από τη διαμεσολάβηση και τη συνδιαλλαγή, τα οποία είναι κοινά στη διευθέτηση εργατικών διαφορών μεταξύ διοίκησης και εργατικών σωματείων. Στη διαμεσολάβηση, τα μέρη καταφεύγουν σε τρίτο πρόσωπο για να τους προτείνει μια διευθέτηση ή να τα βοηθήσει να καταλήξουν σε συμβιβασμό. Σε ορισμένες χώρες όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες, η διαιτησία χρησιμοποιείται συχνά σε θέματα καταναλωτών και απασχόλησης, όπου η διαιτησία μπορεί να επιβάλλεται από τους όρους εργασίας ή τις εμπορικές συμβάσεις και μπορεί να περιλαμβάνει παραίτηση από το δικαίωμα άσκησης ομαδικής αγωγής.

Μεταξύ των πλεονεκτημάτων της διαιτησίας είναι η ταχύτητά της, η ευελιξία της και το γεγονός ότι το κόστος μπορεί να συμφωνηθεί εκ των προτέρων. Ένα βασικό της μειονέκτημα είναι ότι η απόφαση είναι οριστική, χωρίς δικαίωμα άσκησης έφεσης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Elkouri, Frank· Elkouri, Edna Asper (2016). *How arbitration works*. ISBN 978-1-68267-057-6. 962360006.
2. ↑  Moffitt, Michael L.· Bordone, Robert C. (1 Σεπτεμβρίου 2005). *The Handbook of Dispute Resolution*. Wiley. ISBN 978-0-7879-8031-3.
3. 1 2  «Διαιτησία». *www.oddee.gr*. Ανακτήθηκε στις 10 Μαΐου 2022.
4. ↑  «Διαιτησία – ΕΟΔΙΔ». Ανακτήθηκε στις 10 Μαΐου 2022.
5. 1 2  «arbitration | law | Britannica». *www.britannica.com* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 10 Μαΐου 2022.
6. ↑  «What are the Three Basic Types of Dispute Resolution? What to Know About Mediation, Arbitration, and Litigation». *PON - Program on Negotiation at Harvard Law School* (στα Αγγλικά). 11 Οκτωβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 10 Μαΐου 2022.
7. 1 2  «What is an Arbitration Agreement?». *PON - Program on Negotiation at Harvard Law School* (στα Αγγλικά). 24 Ιανουαρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 10 Μαΐου 2022.
Η **Ινάγκτα Παρτίντο** (**Ισαρόγκ Άγκτα**) είναι σχεδόν εξαφανισμένη γλώσσα Μπικόλ που ομιλείται από μια ημινομαδική φυλή κυνηγών-τροφοσυλλεκτών, την Άγκτα (Νεγρίτο) από τις Φιλιππίνες. Ζουν στο όρος Ισαρόγκ ανατολικά της πόλης Νάγκα.

Σύμφωνα με τον Λόμπελ (2013:68), δεν υπάρχουν ομιλητές της Ινάγκτα Παρτίντο κάτω των 60 ετών. Είναι ετοιμοθάνατη γλώσσα. Ο Εθνολόγος αναφέρει μια έκθεση από το 2000, η οποία δήλωνε ότι υπήρχαν πέντε ομιλητές από έναν εθνικό πληθυσμό περίπου 1.000 ατόμων.[1]

Η Ινάγκτα Παρτίντο έχει δανειστεί πολλές λέξεις από τις γλώσσες Μπικόλ όπως οι Μπικόλ Νάγκα και Μπικόλ Παρτίντο, αλλά έχει μη-Μπικόλ υπόστρωμα (Λόμπελ 2013:69).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Σύνδεσμος του Εθνολόγου για την γλώσσα agk (Ινάγκτα Παρτίντο)
Η **Εκστρατεία της Μπετσουαναλάνδης** (αγγλικά: Bechuanaland Expedition‎) ή **Εκστρατεία Γουόρεν** (αγγλικά: Warren Expedition‎), της περιόδου του 1884-1885, ήταν βρετανική στρατιωτική εκστρατεία στη Μπετσουαναλάνδη, για την υπεράσπιση της βρετανικής κυριαρχίας εν όψει καταπατήσεων από τη Γερμανία, στη Τράνσβααλ και την καταστολή επαναστατημένων των πολιτειών Στελλαλάνδη και Γκόσεν των Μπόερς.

Το Δεκέμβριο του 1884, ο αρχιστράτηγος Τσαρλς Γουόρεν εστάλη ως βασιλικός ειδικός επίτροπος για τη διοίκηση στρατιωτικής εκστρατείας στη Μπετσουαναλάνδη, για την υπεράσπιση της βρετανικής κυριαρχίας εν όψει καταπατήσεων από τη Γερμανία, στη Τράνσβααλ και την καταστολή επαναστατημένων πολιτειών Στελλαλάνδη και Γκόσεν των Μπόερς, οι οποίες υποστηριζόταν από τη Τράνσβααλ και καταλάμβαναν εδάφη και βοοειδή από τις φυλές Τσουάνα της περιοχής. Η δύναμη του Γουόρεν που αποτελούνταν από 4.000 Βρετανούς και γηγενείς κατευθύνθηκε βόρεια από το Κέιπ Τάουν, συνοδεία των τριών πρώτων αεροστάτων παρατήρησης που χρησιμοποιήθηκαν από το Βρετανικό Στρατό Ξηράς σε πεδίο μάχης. Στις 22 Ιανουαρίου, ο Γουόρεν συναντήθηκε με τον ηγέτη των Μπόερς Πολ Κρούγκερ στον ποταμό Μόντερ, όπου ο Κρούγκερ σταμάτησε την εκστρατεία αναλαμβάνοντας ο ίδιος την ευθύνη για τη διατήρηση της τάξης στη Μπετσουαναλάνδη. Ωστόσο, ο Γουόρεν δεν εγκατέλειψε την πορεία του, και όταν κατέφτασε στη Μπετσουαναλάνδη διέλυσε τις δημοκρατίες της Στελλαλάνδης και του Γκόσεν χωρίς αιματοχυσίες και ως εκ τούτου η Μπετσουαναλάνδη έγινε βρετανικό προτεκτοράτο. Ο Γουόρεν ανακλήθηκε στη Βρετανία το Σεπτέμβριο του 1885.

Ο Σκωτσέζος ιεραπόστολος Τζον Μακένζι (1835–99), ο οποίος συνόδευσε το Γουόρεν, περιέγραψε τις εμπειρίες του από την εκστρατεία σε ένα σύγγραμμα του 1887, το *Austral Africa: Losing It or Ruling It*.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Bechuanaland». *www.britishempire.co.uk*. Ανακτήθηκε στις 20 Μαρτίου 2018.
2. ↑  Mackenzie, John (1887). *Austral Africa: Losing It or Ruling It; Being Incidents and Experiences in Bechuanaland, Cape Colony, and England*. London: Sampson Low, Marston, Searle & Rivington - via World Digital Library.
Ο **εναργίτης** (αγγλικά: enargite) είναι θειούχο και αρσενικούχο ορυκτό του χαλκού. Το όνομα τού αποδόθηκε από την αρχαία ελληνική λέξη *εναργής*, λόγω της σαφήνειας των επιπέδων σχισμού που εμφανίζει.

Είναι ορυκτό συχνά εμφανιζόμενο σε αποθέσεις υδροθερμικών φλεβών μέσων θερμοκρασιών. Εμφανίζεται, επίσης, ως απόθεση στα τελευταία στάδια μεταλλογένεσης χαμηλών θερμοκρασιών. Στην περίπτωση που στη σύνθεσή του συμμετέχει κασσίτερος σχηματίζεται το ορυκτό **σταννοεναργίτης** (από το *stannum*, τη λατινική λέξη για τον κασσίτερο).

Ορυκτά με τα οποία συνδέεται είναι ο σιδηροπυρίτης, ο σφαλερίτης, ο γαληνίτης, ο βορνίτης, ο τενναντίτης, ο χαλκοσίνης, ο κοβελλίνης, ο βαρύτης και ο χαλαζίας.

Ως ορυκτό είναι ευρέως διαδεδομένο και σε πολλές χώρες αποτελεί σημαντικό μετάλλευμα χαλκού, συνήθως όμως δεν εμφανίζει καλοσχηματισμένους κρυστάλλους. Σημαντικές αποθέσεις του (με καλοσχηματισμένους κρυστάλλους) απαντούν στο Τσουμέμπ της Ναμίμπια, στο Περού (περιοχές Morococha, όπου αποτελεί χαρακτηριστικό ορυκτό (type locality, TL), Cerro de Pasco, Mina Luz (με εξαιρετικά καλοσχηματισμένους κρυστάλλους), στη Χιλή, στην Αργεντινή, τις Φιλιππίνες (νήσος Λουσόν), την Ιαπωνία (Χοκκάιντο), τη Γαλλία, τη Γερμανία, τη Σερβία (περιοχή Bor), τη Σαρδηνία, την Αυστρία και τις ΗΠΑ (Πολιτείες Κολοράντο και περιοχή Μπιουτ (Butte) της Μοντάνα.

Στην Ελλάδα απαντάται στα μεταλλεία Χαλκιδικής (Μαδέμ-Λάκκος), στα μεταλλεία Λαυρίου (Καμάριζα, Ιλάριον Νο 50, Πλάκα, Αδάμη Νο 2, Σούνιο (Αγ. Βαρβάρα, «Μαρία») και στη Θράκη (περιοχή Ξάνθης, σε χαλκοχρυσούχες αποθέσεις εντός πορφυριτών.

Πηγές
-----

* Handbook of ΝMineralogy
* Mindat.org
* Webmineral.com

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος ορυκτών
* Κατάλογος ορυκτών των μεταλλείων Λαυρίου

Βιβλιογραφία
------------

* James Dwight Dana, *Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks*, READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244
* Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil, *A Field Guide to Rocks and Minerals*, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 039591096X
* Walter Schumann, R. Bradshaw, K. A. G. Mills, *Handbook of Rocks, Minerals and Gemstones*, Houghton Mifflin Harcourt, 1993 ISBN 0395511372

Παραπομπές
----------

1. ↑  Περιγράφηκε προ του 1959, το όνομα εγκρίθηκε από την ΙΜΑ ("grandfathered")
Η **Γιολάντα "Γιόλα" Ραμίρες Οτσόα** (*λατινικό αλφάβητο : Yolanda 'Yola' Ramírez Ochoa*), γεννήθηκε στις 1 Μαρτίου 1935, είναι πρώην πρωταθλήτρια της αντισφαίρισης από το Μεξικό. 

Στο απλό γυναικών ήταν φιναλίστ στο γαλλικό πρωτάθλημα το 1960 και το 1961. Ήταν επίσης στα ημιτελικά του Γουίμπλεντον το 1959 και το 1961, στον προημιτελικό το 1961 και το 1963 στο αμερικανικό πρωτάθλημα, ακόμα στα ημιτελικά στο Αυστραλιανό Πρωτάθλημα του 1962, στα ημιτελικά στο ιταλικό διεθνές πρωτάθλημα του 1959 και ένας φιναλίστ στο Μόντε Κάρλο το 1959. Κέρδισε Γερμανικό Πρωτάθλημα το 1957 και ήταν φιναλίστ το 1961.

Στο διπλό γυναικών με συμπαίκτρια την Ρόσι Ρέγιες ήταν πρώτες στο γαλλικό πρωτάθλημα του 1958 και φιναλίστ στον τελικό του 1957 και του 1959. Συνεργάστηκε με τον Μπίλι Νάιτ κέρδισαν το γαλλικό πρωτάθλημα του 1959 στο μεικτό. Με την Έντα Μπάντινγκ έφτασε στο τελικό του γυναικείου διπλού στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα του 1961. Επίσης κέρδισε τους τίτλους του διπλού γυναικών στο ιταλικό πρωτάθλημα και στο Μόντε Κάρλο το 1960.

Στο Πρωτάθλημα αντισφαίρισης Ανατολικής Μεσογείου ήταν πρώτη στο απλό το 1957, στο Σινσινάτι κέρδισε τον τίτλο το 1956 στο απλό και το 1955 στο διπλό και φιναλίστ το 1956. Το 1959 κέρδισε το πρωτάθλημα της Νότιας Γαλλίας στη Νίκαια. Στο Μεξικάνικο πρωτάθλημα ήταν πρώτη στο απλό το 1960 και το 1961 πρώτη στο πρωτάθλημα Καραϊβικής του 1961. Στο Φεντ καπ αγωνίστηκε με το Μεξικό σε μία μόλις διοργάνωση το 1972 όπου σημείωσε τρείς νίκες και πέντε ήττες.

Σύμφωνα με τον Lance Tingay της The Daily Telegraph ήταν στις κορυφαίες 10 πρώτες στον κόσμο το 1957 και από το 1959 έως το 1961, φθάνοντας στο νούμερο 6 το 1961.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *WTA website*.
2. ↑  *Αθλητική Ηχώ, φύλο 25-8-1958[*νεκρός σύνδεσμος*]*
3. ↑  *Fed Cup-Yola Ramírez Αρχειοθετήθηκε 2016-09-25 στο Wayback Machine.*
4. ↑  Collins, Bud (2008). *The Bud Collins History of Tennis: An Authoritative Encyclopedia and Record Book*. New York, N.Y: New Chapter Press. σελίδες 695, 703. ISBN 0-942257-41-3.
Για την πόλη της Μακεδονίας, δείτε: Γόρτυνα Βοττιαίας.  
Η Αρχαία Γόρτυνα
Η **Γόρτυνα ή Γόρτυς** ήταν αρχαία πόλη των Αρκάδων στην δεξιά όχθη του Λούσιου ποταμού. Ερείπια της αρχαίας πόλης βρίσκονται σήμερα κοντά στο χωριό Ατσίχολος Αρκαδίας στο μέσο της διαδρομής από Καρύταινα προς Δημητσάνα. Το 1941 έγιναν πρώτη φορά ανασκαφές από τη γαλλική αρχαιολογική σχολή των Αθηνών. Οι έρευνες έδειξαν ότι ήταν πανάρχαια Αρκαδική πόλη που μετά την δημιουργία και εποικισμό της Μεγαλόπολης μειώθηκε αισθητά σε πληθυσμό αλλά συνέχισε να υπάρχει μέχρι τους πρώτους Βυζαντινούς χρόνους.

Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία η πόλη οικίστηκε και πήρε το όνομα της από τον Γόρτυνο, γιο του Στύμφηλου που την έκτισε δίπλα σε ποταμό που σε εκείνο το σημείο λέγεται Γορτύνιος. Ο ποταμός ήταν Λούσιος που στην Γόρτυνα δεχόταν τα νερά των πηγών της περιοχής και τα νερά του ήταν παγωμένα πολύ. Ο Παυσανίας την αναφέρει στις πόλεις που εποίκισαν την νέα πόλη, την Μεγαλόπολη. Την εποχή που πέρασε από εκεί ο Παυσανίας την αναφέρει κώμη που σημαίνει ότι δεν εγκαταλείφθηκε εντελώς όπως οι περισσότερες πόλεις που εποίκησαν την Μεγαλόπολη αλλά συνέχισε να κατοικήται. Σύγχρονες έρευνες δείχνουν ότι στην πόλη είχε εγκατασταθεί μακεδονική φρουρά και τείχη κτισμένα από τους Μακεδόνες.

Η πόλη συνδεόταν με την Μεγαλόπολη με δημόσιο δρόμο. Σύμφωνα με τον Πλάτωνα η Γόρτυνα ίδρυσε και εποίκησε την Γόρτυνα στην Κρήτη. Η Γόρτυνα είχε ναό του Ασκληπιού ε αγάλματα του Ασκληπιού και της Υγείας, επίσης είχε και ιαματικά λουτρά. Ερείπια του Ασκληπιείου διασώζονται και σήμερα στον αρχαιολογικό χώρο.

Από το όνομα της πόλης η περιοχή σήμερα ονομάζεται Γορτυνία, Δήμος Γόρτυνος κτλ.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6 7  «Αρχαίες Αρκαδικές πόλεις, Γόρτυνα». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Ιουλίου 2013. Ανακτήθηκε στις 8 Οκτωβρίου 2013.
2. ↑  [...][4.8] μετὰ δὲ Αἴπυτον ἔσχεν Ἄλεος τὴν ἀρχήν: Ἀγαμήδης μὲν γὰρ καὶ Γόρτυς οἱ Στυμφήλου τέταρτον γένος ἦσαν ἀπὸ Ἀρκάδος, Ἄλεος δὲ τρίτον ὁ Ἀφείδαντος. Ἄλεος δὲ τῇ τε Ἀθηνᾷ τῇ Ἀλέᾳ τὸ ἱερὸν ᾠκοδόμησεν ἐν Τεγέᾳ τὸ ἀρχαῖον καὶ αὐτῷ κατεσκεύαστο αὐτόθι ἡ βασιλεία: Γόρτυς δὲ ὁ Στυμφήλου πόλιν Γόρτυνα ᾤκισεν ἐπὶ ποταμῷ: καλεῖται δὲ Γορτύνιος καὶ ὁ ποταμός.[...], Παυσανίου, Αρκαδικά
3. ↑  [...][28.2] τὴν δὲ Γόρτυνα ποταμὸς διέξεισιν ὑπὸ μὲν τῶν περὶ τὰς πηγὰς ὀνομαζόμενος Λούσιος, ἐπὶ λουτροῖς δὴ τοῖς Διὸς τεχθέντος: οἱ δὲ ἀπωτέρω τῶν πηγῶν καλοῦσιν ἀπὸ τῆς κώμης Γορτύνιον. οὗτος ὁ Γορτύνιος ὕδωρ ψυχρότατον παρέχεται ποταμῶν.[...], Παυσανίου, Αρκαδικά
4. ↑  [...]ἐκ δὲ Κυνουραίων τῶν ἐν Ἀρκαδίᾳ Γόρτυς καὶ Θεισόα[...]κατήγοντο ἐς τὴν Μεγάλην πόλιν[...], Παυσανίου, Αρκαδικά
5. ↑  [...] δὲ ἔχουσιν οἱ Μεγαλοπολῖται κώμας, Γόρτυνα[...], Παυσανίου, Αρκαδικά
6. ↑  [...]ταῦτα μὲν δὴ ἐνταῦθά ἐστι: κατὰ δὲ τὴν ὁδὸν τὴν ἐκ Γόρτυνος ἐς Μεγάλην πόλιν πεποίηται[...], Παυσανίου, Αρκαδικά
7. ↑  [...]ἐκ Γόρτυνος γὰρ τυγχάνει ἀπῳκηκὸς ταύτης τῆς Πελοποννησιακῆς. [...] Πλάτωνος νόμοι Δ΄, Κλεινίας: 708a-708b
8. ↑  «Φωτογραφίες από την αρχαία Γόρτυνα». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Αυγούστου 2013. Ανακτήθηκε στις 8 Οκτωβρίου 2013.
9. ↑  Αρκάδες Εσμέν, Αρχαία Γότρυς
Ο **Δημήτριος Τσετινές** (19 Σεπτεμβρίου 1937 – 20 Δεκεμβρίου 1999) ήταν Έλληνας πολιτικός, γεννημένος στη Μάνδρα Ξάνθης.

Πρώτα χρόνια
------------

Οι γονείς του, Ανέστης και Αναστασία, ήταν Μικρασιάτες πρόσφυγες και είχαν 6 παιδιά. Ο Τσετινές τελείωσε το εξατάξιο Γυμνάσιο Ξάνθης και μετά την εκπλήρωση των στρατιωτικών του υποχρεώσεων έφυγε για ανώτατες σπουδές στην Αυστρία. Τελείωσε πολιτικός μηχανικός στο Πολυτεχνείο του Γκρατς της Αυστρίας. Παντρεύτηκε τη Φρειδερίκη το γένος Ματθαιοπούλου από την Κομοτηνή Νομού Ροδόπης, με την οποία απέκτησαν 3 παιδιά. Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Κομοτηνή, όπου άσκησε το επάγγελμα του πολιτικού Μηχανικού. Ανέπτυξε σημαντική πολιτική δράση από τα φοιτητικά του χρόνια.

Πολιτική καριέρα
----------------

Έλαβε μέρος ως υποψήφιος σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις (1974-1999). Εξελέγη μέλος του Δ.Σ. του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης και μέλος της αντιπροσωπείας του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδος. Εξελέγη Δημοτικός Σύμβουλος στο Δήμο Κομοτηνής στις περιόδους 1978-1982 και 1990-1994. Εξελέγη Βουλευτής Ροδόπης με το ΠΑΣΟΚ το 1989 στις εκλογές του Ιουνίου και του Νοεμβρίου. Στις εκλογές του 1990 τον Απρίλιο αν και έλαβε σημαντικό αριθμό ψήφων δεν εξελέγη Βουλευτής επειδή το κόμμα δεν έλαβε το εκλογικό μέτρο και στερήθηκε βουλευτή του ΠΑΣΟΚ ο Νομός Ροδόπης. Επανεξελέγη βουλευτής Ροδόπης στις εκλογές του 1993 και γενικώς αρκετές φορές κατά την περίοδο 1989-1999.

Θάνατος
-------

Στις 20 Δεκεμβρίου 1999 έχασε τις αισθήσεις του κατά τη διάρκεια ομιλίας του για τον προϋπολογισμό από το βήμα της Βουλής και κατέληξε στην εντατική του νοσοκομείου "Αλεξάνδρα", όπου μεταφέρθηκε εσπευσμένα. Για να τον τιμήσει ο Δήμος Κομοτηνής ονόμασε δρόμο με το όνομά του, επίσης ο Δήμος Σαπών έδωσε το όνομά του σε θέατρο της πόλης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  ΑΠΟ ΚΑΡΔΙΑΚΗ ΑΝΑΚΟΠΗ ΠΕΘΑΝΕ Ο ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΣΕΤΙΝΕΣ, Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων, 20/12/1999, ανάκτηση 16-2-2013.
Ο **Ενγκούρι** (γεωργιανά: ენგური, αμπχαζικά: Егры, ρωσικά: Ингури) είναι ποταμός της δυτικής Γεωργίας, με μήκος 213 χλμ. (ο δεύτερος μακρύτερος από όσους ρέουν αποκλειστικά στο έδαφος της Γεωργίας).

Πηγάζει στο βορειοανατολικό μέρος της ιστορικής επαρχίας Σβάνετι (Σουανίας), κοντά στην περιοχή Ράτσα και επίσης κοντά στο υψηλότερο βουνό της Γεωργίας, το Σχαρά στον Μείζονα Καύκασο. Διαρρέει αρχικώς ορεινή κοιλάδα με γενική κατεύθυνση προς τα δυτικά, λίγο πριν το μέσο του ρού του στρέφεται προς τα νοτιοδυτικά και τέλος εκβάλλει στην ανατολική ακτή της Μαύρης Θάλασσας, κοντά στο θέρετρο Ανάκλια, σε γεωγραφικές συντεταγμένες πλάτος 42°23΄27΄΄ Βόρειο και μήκος 41°33΄33΄΄ Ανατολικό.

Από την εποχή των εχθροπραξιών μεταξύ Αμπχαζίας και Γεωργίας τη δεκαετία του 1990, τόσο η Γεωργία, όσο και η Αμπχαζία διατηρούν στρατεύματα στις όχθες του ποταμού στον κάτω ρου του, όπου σχηματίζει το νοτιοανατολικότερο όριο της Αμπχαζίας. Η Ρωσία διατηρεί επίσης στρατιωτικές δυνάμεις. Το μοναδικό νομότυπο σημείο διασχίσεως του Ενγκούρι σε αυτό το τμήμα του είναι η μήκους 870 μέτρων Γέφυρα του Ενγκούρι, η οποία κατασκευάσθηκε από Γερμανούς αιχμαλώτους πολέμου από το 1944 μέχρι το 1948. Υπάρχουν πάντως και αρκετά παράτυπα σημεία διασχίσεως του ποταμού.

Ο ποταμός έχει μεγάλη σημασία για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας της Γεωργίας, από το 1988, οπότε ολοκληρώθηκε το Φράγμα του Ενγκούρι. Με ύψος 271,5 μέτρα και πλάτος 750, είναι το μεγαλύτερο ανθρώπινο κατασκεύασμα σε ολόκληρο τον Καύκασο. Το υπόγειο υδροηλεκτρικό εργοστάσιό του παράγει περίπου το 40% της εθνικής παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας της Γεωργίας, έχοντας ισχύ 1,32 γιγαβάτ.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Andrea Jeska: «Die Brücke der Deutschen», *Eurasian Magazine*, Μάρτιος 2004 (στη γερμανική γλώσσα)
Ο **Γόδας** (πέθανε το 533) ήταν ένας Βησιγότθος ευγενής του βασιλείου των Βανδάλων στη Βόρεια Αφρική. Ο βασιλιάς των Βανδάλων Γελίμερος τον διόρισε κυβερνήτη στη Σαρδηνία αλλά ο Γόδας σταμάτησε αμέσως να πληρώνει τους φόρους και ανακήρυξε τον εαυτό του Βασιλιά της Σαρδηνίας (533). Αμέσως ήρθε σε επαφή με τον Βυζαντινό αυτοκράτορα Ιουστινιανό σαν ανεξάρτητος βασιλιάς με πρόθεση να δημιουργήσει το δικό του πριγκιπάτο στη Σαρδηνία. Ο Γελίμερος έστειλε έναν μεγάλο στρατό από την Αφρική με αρχηγό τον αδελφό του Τζάζο, στόχος του να καταπνίξει την εξέγερση. Ο ιστορικός Προκόπιος γράφει ότι ο Τζάζο στρατοπέδευσε στο Κάλιαρι, κατέλαβε εύκολα την πόλη και σκότωσε τον Γόδα με ολόκληρο τον στρατό του. Μία στρατιωτική βοήθεια που έστειλε ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός για να βοηθήσει τον Γόδα δεν πρόλαβε να φτάσει.

Η επανάσταση του Γόδα ήταν τελικά μοιραία και για το ίδιο το βασίλειο των Βανδάλων στην Τυνησία, η Βυζαντινή αυτοκρατορία εκμεταλλεύτηκε την εξασθένιση του στρατού αφού το μεγαλύτερο μέρος του βρισκόταν στη Σαρδηνία. Ο Βελισάριος στρατοπέδευσε στην Τυνησία και συνέτριψε τους Βανδάλους στη Μάχη του Δέκιμον, τα Βυζαντινά στρατεύματα κατέλαβαν την Καρχηδόνα πριν επιστρέψει ο στρατός του Τζάζο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Γερμανικά) *Catalog of the German National Library*. 103648047X. Ανακτήθηκε στις 17  Ιουλίου 2021.
2. ↑  Προκόπιος, *"Υπέρ των πολέμων λόγοι"*, Τρίτο Βιβλίο, Μετάφραση H.B. Dewing, Procopius (Cambridge: Loeb Classical Library, 1979) Τόμος 3, σ. 99
3. ↑  Hodgkin, Thomas. Italy and her Invaders (Oxford, 1895), Τόμος 3, σ. 669
4. ↑  Προκόπιος, *"Υπέρ των πολέμων λόγοι"*, Τρίτο Βιβλίο, Μετάφραση H.B. Dewing, Procopius (Cambridge: Loeb Classical Library, 1979) Τόμος 2, σ. 196-197
5. ↑  Προκόπιος, *"Υπέρ των πολέμων λόγοι"*, Τρίτο Βιβλίο, Μετάφραση H.B. Dewing, Procopius (Cambridge: Loeb Classical Library, 1979) Τόμος 2, σσ. 101, 199-200
6. ↑  Προκόπιος, *"Υπέρ των πολέμων λόγοι"*, Τρίτο Βιβλίο, Μετάφραση H.B. Dewing, Procopius (Cambridge: Loeb Classical Library, 1979) Τόμος 2, σ. 201

Πηγές
-----

* Προκόπιος, *"Υπέρ των πολέμων λόγοι"*, Τρίτο Βιβλίο, Μετάφραση H.B. Dewing, Procopius (Cambridge: Loeb Classical Library, 1979)
* Hodgkin, Thomas. Italy and her Invaders (Oxford, 1895), Τόμος 3

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 303984974
* GND: 103648047X

 |

 |
Οι **γλώσσες Σεπίκ** είναι οικογένεια 50 γλωσσών Παπούα που ομιλούνται στην λεκάνη απορροής του ποταμού Σεπίκ της βόρειας Παπούα Νέα Γουινέα. Η οικογένεια γλωσσών προτάθηκε από τον Ντόναλντ Λέικολντ το 1965, σε μια κάπως πιο περιορισμένη μορφή από ότι παρουσιάζεται εδώ. Τείνουν να έχουν απλή φωνολογία, με λίγα σύμφωνα ή φωνήεντα και συνήθως χωρίς τόνους. 

Η πιο γνωστή γλώσσα Σεπίκ είναι η Ιατμούλ. Οι πιο πολυπληθέστερες είναι οι Αμπελάμ και Μπόικεν, με περίπου 35 000 ομιλητές η καθεμία.

Οι γλώσσες Σεπίκ, όπως και οι γλώσσες Ράμου, φαίνεται να έχουν συστήματα τριών φωνηέντων [/ɨ ə a/], που διακρίνουν μόνο το φωνηεντικό ύψος. Τα φωνητικά [i e o u] είναι αποτέλεσμα της υπερώας και χειλική αφομοίωσης των γειτονικών συμφώνων. Υπάρχει η υποψία ότι οι γλώσσες Ντου μπορεί να μειωθούν σε συστήματα δύο φωνηέντων, με το [/ɨ/] επενθετικό (Φόλεϊ, 1986).
Ο **Γιώργος Μπατατούδης** είναι Έλληνας πολιτικός μηχανικός και επιχειρηματίας.

Υπήρξε ιδιοκτήτης της τεχνικής εταιρείας ΕΡΓΑΣ ΑΤΕ, της εταιρείας δορυφορικών επικοινωνιών Intersat, του τηλεοπτικού σταθμού Seven X, του ιστορικού Ακροπόλ Παλάς στην Αθήνα, το οποίο το 1999 πωλήθηκε στο υπουργείο Πολιτισμού επί υπουργίας Ευάγγελου Βενιζέλου, πρόεδρος της ΠΑΕ ΑΕΛ και μεγαλομέτοχος (1997-2004) και πρόεδρος της ΠΑΕ ΠΑΟΚ (επί των ημερών του ο ΠΑΟΚ κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδας το 2001 και το 2003).

Στις 24 Μαρτίου 2009 καταδικάστηκε πρωτόδικα σε 10 χρόνια φυλάκισης χωρίς αναστολή για το αδίκημα της υπεξαίρεσης 2,5 δισεκατομμυρίων δραχμών από την εταιρεία Ιnteractive και, θεωρούμενος ως φυγόδικος, δεν είχε από τότε το δικαίωμα να επισκεφτεί την Ελλάδα, καθώς, αν το έπραττε, θα συλλαμβανόταν άμεσα. Στις 8 Ιουνίου 2010 συνελήφθη από τις αστυνομικές αρχές της Λιβύης, μετά από διεθνές ένταλμα σύλληψης, που εξέδωσαν σε βάρος του οι δικαστικές αρχές της Θεσσαλονίκης, αλλά τελικά αθωώθηκε από το Εφετείο, και πλέον είναι ελεύθερος και δεν αντιμετωπίζει καμία κατηγορία.

Κάποιοι αναφέρονται στον Μπατατούδη με το ψευδώνυμο *Μπάτμαν*, λόγω του επωνύμου του αλλά και επειδή ως πρόεδρος του ΠΑΟΚ συνήθιζε να φοράει ένα χαρακτηριστικό μαύρο δερμάτινο παλτό, που έφτανε ως τους αστραγάλους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Το «Ακροπόλ» και η κόντρα Βενιζέλου - Πάγκαλου». Ανακτήθηκε στις 9 Οκτωβρίου 2019.
2. 1 2  «Συνελήφθη ο Μπατατούδης». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Ιουνίου 2010. Ανακτήθηκε στις 22 Ιουνίου 2010.
3. ↑  «Αθωώθηκε ο Μπατατούδης». *a-sports.gr*. Ανακτήθηκε στις 18 Δεκεμβρίου 2020.

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |
Οι **εκτελέσεις στη Μαλάθυρο** είναι η μαζική εκτέλεση 61 ανδρών στην Μαλάθυρο της Κρήτης από γερμανικό εκτελεστικό απόσπασμα, στις 28 Αυγούστου 1944.

Παρασκήνιο
----------

Η Μαλάθυρος βρίσκεται σε υψόμετρο 330 μέτρων. Βρίσκεται 16.5 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά από την Κίσσαμο και βρίσκεται 45 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά των Χανίων. Κατά την διάρκεια της γερμανικής κατοχής της Κρήτης, το χωριό είχε περίπου 300 κατοίκους. Οι ντόπιοι φιλοξενούσαν βρετανούς πράκτορες των Επιχειρήσεων Ειδικών Αποστολών και βοηθούσαν μαχητές της τοπικής αντίστασης. Εκείνη την εποχή ο Φρίντριχ-Βίλχελμ Μύλλερ ήταν ο επικεφαλής του γερμανικού φυλακίου της Κρήτης.

Το χρονικό της εκτέλεσης
------------------------

Το πρωινό της 28ης Αυγούστου 1944 η Μαλάθυρος είχε περικυκλωθεί από γερμανικές δυνάμεις. Οι άρρενες κάτοικοι της πόλης απήχθησαν από τα σπίτια τους και μεταφέρθηκαν στο σχολείο. Κατά την διάρκεια της ημέρας ανακρίθηκαν από τους Γερμανούς, με στόχο να αποσπάσουν πληροφορίες για τις κινήσεις των Βρετανών. Ωστόσο αρνήθηκαν να συνεργαστούν παρά το γεγονός ότι βασανίζονταν και ξυλοκοπούνταν άγρια. Προς το ηλιοβασίλεμα, υποχρεώθηκαν να περπατήσουν σε περιοχή εκτός του χωριού και εκτελέστηκαν σε μια κοντινή κοιλάδα. Το χωριό λεηλατήθηκε.

Επακόλουθα
----------

Οι εκτελέσεις αποδεκάτισαν τον ανδρικό πληθυσμό του χωριού. Ως αποτέλεσμα, πολλές γυναίκες έπρεπε να μεγαλώσουν τα παιδιά τους από μόνες τους, χωρίς κάποιο είδος υποστήριξης. Στις οικογένειες των θυμάτων δεν καταβλήθηκε ποτέ κάποια αποζημίωση. Ένας από τους ομήρους, ο Γιάννης Καρτσωνάκης, επέζησε της εκτέλεσης και αργότερα χειροτονήθηκε ιερέας.

Στην πλατεία του χωριού υπάρχει ένα μνημείο για τα θύματα της εκτέλεσης. Η τοπική εκκλησία κάνει ένα μνημόσυνο για τα θύματα κάθε χρόνο.

Στις 16 Δεκεμβρίου 1998 η Μαλάθυρος απέκτησε το καθεστώς του μαρτυρικού χωριού (Προεδρικό Διάταγμα 399, ΦΕΚ Α 277/16.12.1998).

Δείτε επίσης
------------

* Ολοκαύτωμα της Βιάννου
* Καταστροφή των Ανωγείων
* Ολοκαύτωμα του Κέδρους
* Εκτελέσεις στον Αλικιανό

Παραπομπές
----------

1. ↑  Stephan D. Yada-Mc Neal *Schlachthaus Griechenland: Deutsche, bulgarische und italienische Kriegsverbrechen in Griechenland 1941 - 1945*, BoD – Books on Demand, 2020.
2. ↑  Ξηραδάκη-Φακιολά, Κούλα. *Κατοχικά: κατάλογοι εκτελεσθέντων ομαδικά σφαγιασθέντων αμάχων πεσόντων της αντίστασης*, Koukkida, Athens, 2012.
3. ↑  *Μαλάθυρος Κισάμου Χανίων: Το Χρονικό μιας Θυσίας*, Kriti24, 27 Αυγούστου 2017 ; archived here
4. ↑  Καζαντζάκης, Ν. Καλιτσουνάκης, Ι. και Κακριδής, Ι.Θ. *Έκθεσις της Κεντρικής Επιτροπής Διαπιστώσεως Ωμοτήτων εν Κρήτη*. Σύνταξις 29/6 - 6/8/1945. Έκδοση Δήμου Ηρακλείου, 1983.
5. ↑  *"Ανάθεμά σας Γερμανοί κι εκάψατε την Κρήτη": Αυτά είναι τα εγκλήματα της ναζιστικής Γερμανίας που ζητούν δικαίωση όπως τα κατέγραψε η πένα του Νίκου Καζαντζάκη*, Agonaskritis.gr, 25 Μαΐου 2018; archived here
Ο **Γιώργος Μητσέας** (γεν. Καλαμάτα 15 Ιουνίου 1957, ύψος 1,85 μ.) είναι Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής και πρωταθλητής Β΄Εθνικής, που αγωνίζονταν στη θέση του τερματοφύλακα.

Ο Μητσέας ξεκίνησε την καριέρα του σε ηλικία 17 ετών από την ομάδα του Μεσσηνιακού, με τον οποίο αγωνίσθηκε για τρία χρόνια στο Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα και συνέχισε για ένα ακόμα έτος στον Πάμισο Μεσσήνης, πριν μεταγραφεί στην Παναχαϊκή, το καλοκαίρι του 1979.

Με την ομάδα της Πάτρας έπαιξε τα επόμενα τέσσερα έτη και έφτασε στις 65 συμμετοχές στην Α΄Εθνική. Το 1982 μάλιστα αναδείχτηκε πρωταθλητής Νότου στη Β΄Εθνική. Επόμενος σταθμός της καριέρας του ήταν ο ΟΦΗ, όπου έπαιξε από το 1983-84 μέχρι και το 1988, συμπληρώνοντας ακόμη 47 συμμετοχές στη μεγάλη κατηγορία. Τη διετία 1989-1990 ήταν παίκτης του Απόλλωνα Σμύρνης, προσθέτοντας άλλες 32 παρουσίες στο ενεργητικό του. Συνολικά έλαβε μέρος σε **144 επίσημους αγώνες πρωταθλήματος** της Α΄Εθνικής Κατηγορίας.

Συνέχισε τη σταδιοδρομία του φορώντας τη φανέλα της Κορίνθου, με την οποία κατέκτησε ακόμη μια άνοδο στην Α΄Εθνική (1991), ενώ την τριετία που ακολούθησε (1992-1994) ήταν στέλεχος του Ατρομήτου Αθηνών στη Β΄Εθνική.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Διεθνής αθλητική ιστοσελίδα
* Γεώργιος Παγιωτέλης-"Το Έπος της Α' Εθνικής" (ένθετο αθλητικού περιοδικού "Οι Παγκόσμιοι"-"Κλ. Γεωργαλάς Ε.Π.Ε.")
Για άλλα πρόσωπα με το όνομα , δείτε: Elvira Menéndez.
Η **Ελβίρα Μενένδεθ**, ισπαν.: *Elvira Menéndez*, Πορτογαλικά και Γαλικιανά: *Elvira Mendes*, (π. 996 – 2 Δεκεμβρίου 1022) ήταν βασιλική σύζυγος του Λεόν από τον γάμο με τον βασιλιά Aλφόνσο Ε΄.

Βιογραφία
---------

Ήταν μέλος των υψηλότερων τάξεων των ευγενών της Πορτογαλίας και της Γαλικίας ως κόρη του κόμη Mενένδo Γκονθάλεθ, κόμη του Πορτουκάλε και της συζύγου του Tόδα (επίσης γνωστής ως Tουταδόμνα, Tότα).  

Έγινε βασίλισσα του Λεόν ως σύζυγος του βασιλιά Αλφόνσου Ε', με τον οποίο είχε μεγαλώσει ως παιδί. Ο πατέρας της Mενένδο, ήταν μέλος της curia regis (του συμβουλίου) του βασιλιά Bερμούδου Β΄ του Λεόν και διδάσκαλος και συν-αντιβασιλιάς, από κοινού με τη βασίλισσα Eλβίρα Γκαρθία, του πρίγκιπα (*infante)* Aλφόνσo,   που αργότερα κυβέρνησε ως Aλφόνσος Ε΄ του Λεόν.

Η βασίλισσα Ελβίρα απεβίωσε στις 2 Δεκεμβρίου 1022  και τάφηκε στο Βασιλικό Πάνθεον της βασιλικής του Σαν Ισίδορo στη Λεόν.

Οικογένεια
----------

Η Ελβίρα είχε δύο παιδιά με τον Αλφόνσο Ε', τον οποίο παντρεύτηκε το 1013: 

* Bερμούδο Γ΄ του Λεόν,  σκοτώθηκε το 1037 στη μάχη του Ταμαρόν από τον κόμη Φερδινάνδ, που ήταν νυμφευμένος με τη Σάντσα, την αδελφή του Bερμούδo.
* Σάντσα, βασίλισσα του Λεόν και σύζυγος του Φερδινάνδου Α΄.

Παραπομπές σε πηγές
-------------------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 26  Νοεμβρίου 2018.
2. ↑  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.
3. 1 2  Torres Sevilla-Quiñones de León 1999, σελ. 297.
4. ↑  Mattoso 1981, σελ. 148.
5. ↑  Mattoso 1981, σελ. 146.
6. ↑  Fernández del Pozo 1999, σελ. 2184.
7. ↑  Arco y Garay 1954.
8. 1 2 3  Fernández del Pozo 1999, σελ. 214.
9. ↑  Fernández del Pozo 1999, σελ. 264.
Η **Βρέμη-Βέρντεν**, (γερμανικά: *Bremen-Verden*), επισήμως τα **Δουκάτα της Βρέμης και του Βέρντεν** (*Herzogtümer Bremen und Verden*), ήταν δύο εδάφη και άμεσα φέουδα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, που εμφανίστηκαν και απέκτησαν αυτοκρατορική αμεσότητα το 1180. Με το αρχικό τους σύνταγμα ήταν Πρίγκιπες-Επίσκοποι της Αρχιεπισκοπής της Βρέμης και της Επισκοπής του Βέρντεν.

Το 1648, και τα δύο εκκοσμικεύτηκαν, πράγμα που σημαίνει ότι μετατράπηκαν σε κληρονομικές μοναρχίες από το σύνταγμα, και από τότε και το Δουκάτο της Βρέμης και το Δουκάτο του Βέρντεν κυβερνούσαν πάντα σε προσωπική ένωση, αρχικά από τους βασιλικούς οίκους της Σουηδίας, των Βάσα και Παλατινάτου-Τσβάιμπρύγκεν, και αργότερα από τον οίκο του Ανόβερου.

Με τη διάλυση της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας το 1806, το καθεστώς της Βρέμης-Βέρντεν ως φέουδοι της αυτοκρατορικής αμεσότητας κατέστη άκυρο. Καθώς είχαν προσωπική ένωση με το γειτονικό Βασίλειο του Ανόβερου, ενσωματώθηκαν σε αυτό το κράτος.

Παραπομπές
----------

* Dannenberg, Hans-Eckhard· Schulze, Heinz-Joachim (1995). *Geschichte des Landes zwischen Elbe und Weser vol. 1 Vor- und Frühgeschichte*. Stade: Landschaftsverband der ehem. Herzogtümer Bremen und Verden. ISBN 978-3-9801919-7-5.
* Dannenberg, Hans-Eckhard· Schulze, Heinz-Joachim (1995). *Geschichte des Landes zwischen Elbe und Weser vol. 2 Mittelalter (einschl. Kunstgeschichte)*. Stade: Landschaftsverband der ehem. Herzogtümer Bremen und Verden. ISBN 978-3-9801919-8-2.
* Dannenberg, Hans-Eckhard· Schulze, Heinz-Joachim (2008). *Geschichte des Landes zwischen Elbe und Weser vol. 3 Neuzeit*. Stade: Landschaftsverband der ehem. Herzogtümer Bremen und Verden. ISBN 978-3-9801919-9-9.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 240800896
* GND: 4062684-2

 |

 |
Από συνέντευξή του στο "Ηχώ της Μόσχας"
Ο **Γκριγκόρι Μπεντσιόνοβιτς Όστερ** (ρωσικά: *Григорий Бенционович Остер*‎, γενν. 27 Νοεμβρίου 1947, Οδησσός, ΕΣΣΔ) είναι Ρώσος συγγραφέας, σεναριογράφος, θεατρικός συγγραφέας, τιμώμενος καλλιτέχνης της Ρωσικής Ομοσπονδίας (2007). Είναι ο δημιουργός του είδους των «κακών συμβουλών» και συγγραφέας του πρώτου ρωσικού υπερκειμενικού μυθιστορήματος "Το Παραμύθι των στοιχείων".

Βίος
----

Γεννήθηκε στην Οδησσό. Σε ηλικία 16 ετών άρχισε να γράφει ποίηση για ενήλικες. Το πρώτο βιβλίο ποιημάτων του δημοσιεύτηκε στο Μουρμάνσκ το 1974. Την Τριτοβάθμια εκπαίδευση παρακολούθησε στο Λογοτεχνικό Ινστιτούτο. Οι καθηγητές δεν μπορούσαν να αποφασίσουν εάν ήταν ή δεν ήταν ποιητής γι’ αυτό και τον έστειλαν να ασχοληθεί με το δράμα. Σπούδασε για 12 χρόνια στο Λογοτεχνικό Ινστιτούτο, μέσω αλληλογραφίας, ενώ εργαζόταν ως νυχτοφύλακας στη Γιάλτα.

Εργογραφία
----------

Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ο Όστερ συνειδητοποίησε ότι δεν ενδιαφερόταν να γράφει για τους ενήλικες και άρχισε να γράφει παιδικά θεατρικά έργα, σενάρια για κινούμενα σχέδια και ποιήματα. Το πρώτο παιδικό του βιβλίο υπήρξε το ‘’Τι ωραία που είναι να χαρίζεις δώρα’’ (1975) που έκανε τον συγγραφέα διάσημο. Το 1993 έγραψε την πιο ολοκληρωμένη συλλογή των ιστοριών του. Ένα από τα πρώτα βιβλία του Όστερ ‘’Μύθοι και θρύλοι στα σοκάκια της Δάφνης’’ είναι γραμμένο με φαντασία, με λογοπαίγνιο και σε πεζό λόγο. Ο Όστερ δημιούργησε μια βιβλιοθήκη με βιβλία.

* Γκριγκόρι Όστερ και τα βιβλία τουΓκριγκόρι Όστερ και τα βιβλία του

Σημειώσεις παραπομπές
---------------------

1. ↑  (Τσεχικά) *Česko-Slovenská filmová databáze*. 2001. 365553.
2. ↑  www.elk.ee?page\_id=1886.
3. ↑   International Companion Encyclopedia of Children's Literature
4. ↑   Soviet Literature (Foreign Languages Publishing House) (1-5): 182. 1975.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Grigori Oster at the Internet Movie Database (Αγγλικά)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 212617
* **Europeana**: agent/base/130910
* LCCN: no94037477
* ISNI: 0000 0001 1885 5435
* GND: 130544663
* SUDOC: 17459772X
* BNF: cb14046245h (data)
* MusicBrainz: 77a1ccba-baeb-47e6-9f43-64b3ca39fdee
* NDL: 01235031
* NKC: xx0048082

 |

 |
Ο **Γκριγκόρι "Χρίνκο" Φεντόροβιτς Γκρίνκο** (ουκρανικά : Григорій Федорович Гринько, Hryn’ko) (18 Νοεμβρίου 1890 – 15 Μαρτίου 1938) ήταν Σοβιετικός, Ουκρανικής καταγωγής, πολιτικός.

Αρχικά ήταν μέλος του Σοσιαλιστικού επαναστατικού κόμματος της Ουκρανίας. Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση ο Χρίνκο έγινε ηγέτης των Ουκρανών Μποροτμπιστών και προσχώρησε στο Κομμουνιστικό κόμμα (μπολσεβίκοι) της Ουκρανίας όταν οι Μποροτμπιστές διαλύθηκαν από την Κομιντέρν. Ως πρώην μέλος του εκλιπόντος κόμματος υπέρ της ανεξαρτησίας, κατηγορήθηκε το 1922 για «εθνικιστική απόκλιση», αλλά ανέκτησε την εύνοια κατά την προσπάθεια για εξουκρανοποίηση και έγινε ουκρανός επίτροπος της Κρατικής επιτροπής σχεδιασμού της Ουκρανίας το 1925
.

Δήμαρχος Κιέβου την περίοδο 1923-1925. Αργότερα υπηρέτησε ως υπουργός Οικονομικών της Σοβιετικής Ένωσης στη Μόσχα, από το 1930 έως το 1937, αντικαθιστώντας τον Νικολάι Μπριουχάνοφ.

Εκτελέστηκε κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Εκκαθάρισης τον Μάρτιο του 1938. Υποτίθεται ότι αναγκάστηκε να ομολογήσει δημόσια τις «κακές» δραστηριότητές του κατά την περίοδο του Ουκρανισμού στη Δίκη του Είκοσι Ένα με τον Christian Rakovsky και δεκαεννέα άλλα μέλη της λεγόμενης Δεξιάς Αντιπολίτευσης. Αυτοί ήταν πρώην σοβιετικοί ηγέτες, πραγματικοί ή υποτιθέμενοι πολιτικοί εχθροί του Ιωσήφ Στάλιν, οι οποίοι κατηγορήθηκαν για αντίθεση στις πολιτικές της ταχείας εκβιομηχάνισης, της αναγκαστικής κολεκτιβοποίησης και του κεντρικού σχεδιασμού, καθώς και της διεθνούς κατασκοπείας, απόπειρας ανατροπής της Σοβιετικής Ένωσης και σχεδίασης εξάλειψης της σοβιετικής ηγεσίας.

Καταδικάστηκε σε θάνατο και εκτελέστηκε στις 15 Μαρτίου 1938.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Czech National Authority Database*. js20221155539. Ανακτήθηκε στις 20  Δεκεμβρίου 2022.
2. ↑  Magocsi (1996), p 532.
3. ↑  Magocsi (1996), p 538.

Πηγές
-----

* Magocsi, Paul Robert (1996). *A History of Ukraine*. Toronto: University of Toronto Press. (ISBN 0-8020-0830-5).
* *Report of Court Proceedings in the Case of the Anti-Soviet ‘Bloc of Rights and Trotskyites’ Heard before the Military Collegium of the Supreme Court of the USSR, Moscow, March 2–13, 1938: Verbatim Report* (Moscow 1938), pp 67–71, 718–721. Cited in Magocsi (1996), p 568–70.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 29276349
* **ΕΒΕ**: 149297
* LCCN: no2006001739
* ISNI: 0000 0001 0823 0511
* GND: 1038012198
* SUDOC: 097996327
* BIBSYS: 6001094
* NLA: 35217577
* NDL: 00550726
* NKC: xx0129917
* ICCU: CUBV028268
* CiNii: DA04740472

 |

 |
Συντεταγμένες: 40°43′12″N 23°40′54″E﻿ / ﻿40.72000°N 23.68167°E﻿ / 40.72000; 23.68167

Ο **Δήμος Αγίου Γεωργίου** ήταν δήμος του Νομού Θεσσαλονίκης από το 1999 έως το 2010 με έδρα την Ασπροβάλτα. Το 2011 με το πρόγραμμα διοικητικής αναδιάρθρωσης "Καλλικράτης" συγχωνεύτηκε στο Δήμο Βόλβης. Ο Δήμος καταλάμβανε έκταση 65.866 στρεμμάτων στα ανατολικά του Νομού. Σύμφωνα με την απογραφή πληθυσμού του 2001, είχε πραγματικό πληθυσμό 5.466 κατοίκους.

Οι κάτοικοι του δήμου ασχολούνταν κυρίως με τον τριτογενή τομέα στα πλαίσια της μεγάλης τουριστικής κίνησης του δήμου. Ως αποτέλεσμα της κίνησης αυτής ο πληθυσμός του δήμου άγγιζε τις 50.000 σε περιόδους τουριστικής έξαρσης (θερινή περίοδος).

Ο Ναός του Αγίου Γεωργίου στην Ασπροβάλτα.

Διαίρεση
--------

Στο δήμο περιλαμβάνονταν τα εξής 2 δημοτικά διαμερίσματα:

 **Δ.δ. Ασπροβάλτας**  -- η Ασπροβάλτα
 **Δ.δ. Βρασνών**  -- τα Νέα Βρασνά

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η επίσημη ιστοσελίδα του δήμου
* Στοιχεία για το δήμο Αγίου Γεωργίου από το Υπουργείο Εσωτερικών Αρχειοθετήθηκε 2003-10-11 στο Wayback Machine.
Η **Ζέλικα Τσβιγιάνοβιτς** (σερβικά: *Жељка Цвијановић*, γένος: **Γκράμποβατς**, 2 Αυγούστου 1967) είναι Σέρβα πολιτικός, πρόεδρος από τις 19 Νοεμβρίου 2018 και πρωθυπουργός της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας, του κόμματος СНСД (Συμμαχία της Σοσιολδημοκρατικής Ανεξαρτησίας) από το 2013 ως το 2018. Στην προηγούμενη κυβέρνηση ήταν υπουργός Οικονομικών Σχέσεων και Τοπικής Συνεργασίας. Πριν γίνει πολιτικός, η Τσβιγιάνοβιτς ήταν καθηγήτρια της αγγλικής γλώσσας. Σπούδασε φιλοσοφία στο Σαράγιεβο και στην Μπάνια Λούκα, καθώς και νομικά. Είναι καθηγήτρια της αγγλικής γλώσσας και λογοτεχνίας ενώ κατέχει και Μάστερ στη διπλωματία και στο δίκαιο, το οποίο έλαβε από τη Νομική Σχολή της Μπάνια Λούκα, για το διεθνές και νομικό στάτους της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ξεκίνησε να εργάζεται ως καθηγήτρια αγγλικής γλώσσας και βοηθός στην ειρηνευτική δύναμη της Γεωργίας, μία άοπλη αποστολή της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Τότε έγινε σύμβουλος ευρωπαϊκών και διεθνών σχέσεων και συνεργασιών προς άλλους οργανισμούς της κυβέρνησης του Μίλοραντ Ντόντικ, ως αρχηγός των εξωτερικών σχέσεων του πρωθυπουργού, ενώ διαχειρίστηκε και τη μονάδα συντονισμού για τις ευρωπαϊκές υποθέσεις. Μεταξύ του 2010 και του 2014, υπήρξε ειδικό-εξωτερικό μέλος της Επιτροπής για τις Ευρωπαϊκή Σχέσεις και τη Συνεργασία της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας. Στις 29 Δεκεμβρίου του 2010, έγινε υπουργός Οικονομικών Σχέσεων και Συνεργασίας, από τον τότε πρωθυπουργό Αλεξάνταρ Γιόμπιτς. 

Στις 12 Μαρτίου του 2013, έγινε η πρώτη γυναίκα πρωθυπουργός της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας, θέση που πήρε από τον Μίλοραντ Ντόντικ. Στις γενικές εκλογές του 2014 στη Βοσνία, η Τσβιγιάνοβιτς υπήρξε υποψήφια με το κόμμα СНСД , για την Προεδρία της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης (μέλη από Σερβία). Τη θέση την έχασε από τον Μλάντεν Ίβανιτς και λίγο αργότερα ανέλαβε ξανά την πρωθυπουργία της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας, στην 15η κυβέρνηση. Είναι, επίσης, μέλος της εκτελεστικής επιτροπής και του κυρίου συμβουλίου του κόμματός της. Η Τσβιγιάνοβιτς είναι παντρεμένη κι έχει και δύο παιδιά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.predsjednistvobih.ba/biogr/default.aspx?id=37007&langTag=en-US.
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 7  Οκτωβρίου 2021.
3. ↑  Ανακτήθηκε στις 7  Οκτωβρίου 2021.
4. ↑  Ανακτήθηκε στις 4  Νοεμβρίου 2022.
5. ↑  Ανακτήθηκε στις 4  Νοεμβρίου 2022.
6. ↑  Zeljka Cvijanovic new Prime Minister of Republic of Srpska
Το **Ζέρνογκραντ**(ρωσικά: Зерногра́д‎) είναι πόλη και διοικητικό κέντρο της επαρχίας Ζερνογκράντσκι στην Περιφέρεια Ροστόφ της Ρωσίας, που βρίσκεται 71 χιλιόμετρα νότια του Ροστόφ επί του Ντον, το διοικητικό κέντρο της περιφέρειας. Ο πληθυσμός ήταν 26.842 άτομα στην απογραφή του 2010, μειωμένος σε σύγκριση με τους 28.840 κατοίκους στην απογραφή του 2002 και αυξημένος σε σύγκριση με τους 26.097 κατοίκους στην απογραφή του 1989.

Ιστορία
-------

Ιδρύθηκε το 1915 ως τέρμα του **Βερμπλιούντ**(Верблю́д) λόγω της κατασκευής του σιδηροδρόμου Ροστόφ-Τοργκόβαγια. Από το 1933, αποτέλεσε οικισμό και μετονομάστηκε σε **Ζερνοβόι**(Зерново́й). Το καθεστώς πόλης χορηγήθηκε το 1951 και μετονομάστηκε σε Ζέρνογκραντ το 1960.

Διοικητικό και δημοτικό καθεστώς
--------------------------------

Εντός του πλαισίου των διοικητικών διαιρέσεων, το Ζέρνογκραντ εξυπηρετεί ως διοικητικό κέντρο της Επαρχίας Ζερνογκράντσκι. Ως διοικητική διαίρεση, είναι ενσωματωμένη μαζί με δέκα άλλους οικισμούς της επαρχίας Ζερνογκράντσκι ως **Αστικός Οικισμός Ζερνογκράντσκι**. Ως δημοτική διαίρεση, αυτή η διοικητική μονάδα έχει επίσης καθεστώς αστικού οικισμού και αποτελεί μέρος της Δημοτικής Επαρχίας Ζερνογκράντσκι.

Στρατός
-------

Από το 1969 έως το 1995, το Ζέρνογκραντ ήταν η έδρα του 106ου Συντάγματος Κατάρτισης Αεροπορίας της Ανώτερης Στρατιωτικής Σχολής Πιλότων του Γιέισκ των Σοβιετικών Αεροπορικών Δυνάμεων. Το σύνταγμα ήταν εξοπλισμένο με τα αεροσκάφη L-29 και L-39.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «26. Численность постоянного населения Российской Федерации по муниципальным образованиям на 1 января 2018 года». Federal State Statistics Service. Ανακτήθηκε στις 23  Ιανουαρίου 2019.
Το **Ελίν Πελίν** (βουλγαρικά: Елин Пелин‎), παλαιότερα γνωστό ως **Νοβοσέλτσι** (Новоселци), είναι πόλη της κεντροδυτικής Βουλγαρίας. Είναι το διοικητικό κέντρο του ομώνυμου δήμου, που βρίσκεται στο κέντρο της επαρχίας Σόφιας. Βρίσκεται στην κοιλάδα της Σόφιας, με τις πλαγιές των Βαλκανικών Βουνών στα βόρεια και το Σρέντνα Γκόρα προς τα νότια-νοτιοανατολικά, 24 χλμ. νοτιοανατολικά από την πρωτεύουσα Σόφια.

Ο αριθμός των Θρακικών, Ρωμαϊκών και Βυζαντινών αντικειμένων και ερειπίων στην περιοχή αποδεικνύει ότι τα περίχωρα του Ελίν Πελίν έχουν κατοικηθεί από την αρχαιότητα. Ένας Σλαβικός οικισμός ιδρύθηκε το Μεσαίωνα και υπήρξε μέχρι τις αρχές της Οθωμανικής κατοχής της Βουλγαρίας.

Το Ελίν Πελίν (τότε Νοβοσέλτσι) άρχισε να αναδύεται ως τοπικό πολιτιστικό και εμπορικό κέντρο κατά τη διάρκεια της Βουλγαρικής Εθνικής Αναγέννησης. Το 1881, μετά την Απελευθέρωση της Βουλγαρίας, ανακηρύχθηκε ως το διοικητικό κέντρο μιας επαρχίας. Το Νοβοσέλτσι συνέχισε να αυξάνεται σε σημασία μετά την κατασκευή της σιδηροδρομικής γραμμής Σόφιας–Σαρανμπέι (σημερινό Σεπτέμβρι) και την ίδρυση τουκεραμικού εργοστασίου Ιζίντα στα τέλη του 19ου αιώνα, το πρώτο του είδους του στη χώρα. Μετονομάστηκε σε Ελίν Πελίν προς τιμήν του αξιοσημείωτου συγγραφέα με το ίδιο όνομα (γεννήθηκε στο κοντινό χωριό Μπαϊλόβο) το 1950 και ανακηρύχθηκε πόλη το 1960.

Η περιοχή του Ελίν Πελίν είναι ένα από τα καλύτερα διατηρημένα κέντρα της παραδοσιακής εθνοπολιτιστικής υποομάδας του βουλγαρικού λαού, των Σόπι, συμπεριλαμβανομένης της χαρακτηριστικής διαλέκτου, τα λευκά ρούχα και τους χαρακτηριστικούς χορούς, τραγούδια και χιούμορ. Οι Διακοπές των Σοπ, μια γιορτή για το πολιτισμό και τη ζωή των Σοπ διεξάγεται στην πόλη από το 1970.

Γκαλερί
-------

* Κτίριο του δήμου Ελίν ΠελίνΚτίριο του δήμου Ελίν Πελίν
* Μνημείο για τον Ελίν ΠελίνΜνημείο για τον Ελίν Πελίν
* Η ανακαινισμένη και επεκταμένη Εκκλησία του Αγίου Νικολάου του Θαυματουργού (1846)Η ανακαινισμένη και επεκταμένη Εκκλησία του Αγίου Νικολάου του Θαυματουργού (1846)
* Εναέρια άποψηΕναέρια άποψη

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.grao.bg/tna/t41nm-15-09-2022\_2.txt.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Elin Pelin (city) στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 134853720
* LCCN: n79051649
* NKC: ge1133307

 |

 |
Ο **Γκόρνταν Φίριτς**, γεννημένος την 1 Σεπτεμβρίου 1970 στο Βαρές της Βοσνίας, είναι πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής και νυν προπονητής καλαθοσφαίρισης. Έχει ύψος 1,97 μέτρα και αγωνιζόταν στη θέση του σμολ φόργουορντ.

Καριέρα
-------

Ο Φίριτς ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα από την Μπόσνα Σαράγεβο, υπογράφοντας το πρώτο του συμβόλαιο σε ηλικία δεκαεννέα ετών. Παρέμεινε στην Μπόσνα μέχρι το 1993, με μεγαλύτερη επιτυχία τη συμμετοχή του στον τελικό του κυπέλλου Γιουγκοσλαβίας της σεζόν 1991-92.

Το καλοκαίρι του 1993, υπέγραψε στην ιταλική Νάπολι, για να συνεχίσει μέχρι το 2000 στο ιταλικό πρωτάθλημα με τις ομάδες της Τορίνο, της Μόντενα, της Στεφανέλ Τριέστε και της Αουρόρα Τζέζι. Στην εξαετία αυτή, αγωνίστηκε σε 129 παιχνίδια με μέσους όρους 17,0 πόντων, 4,8 ριμπάουντ, 2,0 κλεψιμάτων και 1,9 ασίστ.

Την σεζόν 2000-01, φόρεσε τη φανέλα του Άρη Θεσσαλονίκης, αγωνιζόμενος σε 23 αγώνες με μέσο όρο 7,8 πόντων, 4,2 ριμπάουντ και 3,8 ασίστ. Μετά από ένα σύντομο πέρασμα από την ΑΣΒΕΛ Βιλερμπάν, μεταγράφηκε στη γερμανική Μπράουνσβάιγκ, όπου παρέμεινε ως την σεζόν 2003-04.

Επέστρεψε στην Αουρόρα Τζέζι για μόλις τέσσερις αγώνες το 2004, για να γυρίσει στην Μπράουνσβάιγκ μέχρι το 2006. Ολοκλήρωσε την καριέρα του στην ομάδα που τον ανέδειξε, την Μπόσνα Σαράγεβο το 2007, έχοντας κάνει ένα σύντομο πέρασμα από την Ελβετία και τη Φινλανδία.

Παράλληλα, πραγματοποίησε μεγάλη, χρονικά, καριέρα στην εθνική ομάδα της Βοσνίας, από το 1993 ως το 2006. Αγωνίστηκε σε τέσσερις διοργανώσεις του Ευρωμπάσκετ, με μεγαλύτερη επιτυχία την όγδοη θέση του 1993.

Μετά το τέλος της αγωνιστικής του καριέρας, εργάστηκε ως προπονητής στα τμήματα υποδομής της Μπάσκετ Ρίμινι μέχρι το 2014, όταν και ανέλαβε καθήκοντα βοηθού προπονητή στην ανδρική ομάδα του συλλόγου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «KUP SFR JUGOSLAVIJE». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Απριλίου 2009. Ανακτήθηκε στις 17 Απριλίου 2009.
2. ↑  «Statistics from Firic Gordan in Lega Basket Serie A». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Μαρτίου 2019. Ανακτήθηκε στις 20 Αυγούστου 2016.
3. ↑  «DraftExpressProfile: Gordan Firic, Stats, Comparisons, and Outlook». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Αυγούστου 2017. Ανακτήθηκε στις 20 Αυγούστου 2016.
4. ↑  Gordan Firic | Saporta Cup (2001) | FIBA Europe
5. ↑  «FIRIC, GORDAN - Welcome to EUROLEAGUE BASKETBALL». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Μαρτίου 2019. Ανακτήθηκε στις 20 Αυγούστου 2016.
6. ↑  Gordan Firic - Statistik Server der Beko Basketball Bundesliga[*νεκρός σύνδεσμος*]
7. ↑  Gordan Firic profile | Game center | FIBA.com[*νεκρός σύνδεσμος*]
8. ↑  Home | European Championship for Men (1993) | FIBA Europe
9. ↑  «Associazione Sportiva Basket Rimini Crabs - Pallacanestro Rimini». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Αυγούστου 2016. Ανακτήθηκε στις 20 Αυγούστου 2016.

Πηγές
-----

* Gordan Firic Basketball Player Profile
* Gordan Firic Europe Stats | Basketball-Reference.com
* Firic Gordan - Legabasket
Συντεταγμένες: 52°29′2.5″N 13°22′18″E﻿ / ﻿52.484028°N 13.37167°E﻿ / 52.484028; 13.37167

Το **δοκιμαστικό σώμα αντοχής εδάφους** (γερμανικά: *Schwerbelastungskörper*, προφέρεται *σβερ-μπελάστουνγκς-κέρπερ*) είναι ένα τεχνητό αντικείμενο που βρίσκεται στο Βερολίνο της Γερμανίας. Έχει τεράστιο μέγεθος (ύψος 18 μέτρων) και σχήμα όρθιου κυλίνδρου, ενώ είναι κατασκευασμένο από συμπαγές σκυρόδεμα. Η μάζα του ανέρχεται στους 12.650 τόνους.

Κατασκευαάσθηκε το 1941 με σκοπό τη δοκιμή της ανθεκτικότητας του εδάφους. Δηλαδή για να ελεγχθεί πειραματικά, αν το έδαφος του Βερολίνου ήταν αρκετά ανθεκτικό στην πίεση που θα ασκούσε το βάρος των τεράστιων οικοδομημάτων, την κατασκευή των οποίων είχε προγραμματίσει ο Χίτλερ μέσα στα πλαίσια της οικοδομικής ανέγερσης της «Γκερμάνια». Το πείραμα έπρεπε να αποδείξει ότι το έδαφος, παρ' όλη την πίεση, δεν θα υποχωρούσε πάνω από πέντε εκατοστά. Τελικά το σώμα βυθίστηκε 15 εκατοστά μέσα σε τρία χρόνια.

Μετά το τέλος του πολέμου, δεν ήταν δυνατό να κατεδαφιστεί ούτε με εκρηκτικές ύλες και έτσι παρέμεινε. Από το 1995 έχει ανακηρυχτεί διατηρητέο και προστατεύεται ως ιστορικό μνημείο.

Σήμερα βρίσκεται στην διασταύρωση των οδών *Dudenstraße*, *General-Pape-Straße* και *Loewenhardtdamm* στο βορειοδυτικό τμήμα του προαστίου Τέμπελχοφ (*Tempelhof*).

Παραπομπές
----------

1. 1 2  www.schwerbelastungskoerper.de/from-test-object-to-information-point.html.
2. ↑  History Channel, Cities Of The Underworld: Episode: 01 - Hitler's Underground Lair (5/5/07)

DVD
---

* Ντοκυμαντέρ **Brutalität in Stein – Die Bauten der Nazis**, Spiegel TV, σκηνοθεσία Michael Kloft, γερμανικά, έκδοση 20 Δεκ. 2002, EAN 4028032070675, ISBN 3937163174

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πρόσθετες φωτογραφίες Αρχειοθετήθηκε 2007-09-28 στο Wayback Machine.
* 

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 245440660

 |

 |