recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η Πάφος περιέχει σημαντικές κατοικίες με ψηφιδωτά δάπεδα του 3ου αιώνα π.Χ.. Μία από αυτές είναι η «οικία του Διονύσου», που ονομάστηκε έτσι γιατί σε πολλά από τα ψηφιδωτά της εικονίζεται ο Διόνυσος. Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά είναι ο «Θρίαμβος του Διονύσου»: ο θεός Διόνυσος εικονίζεται πάνω σε άρμα που το σέρνουν δύο πάνθηρες και τον συνοδεύουν ο Βάκχος, που έχει στα χέρια του ένα μεγάλο κρατήρα με κρασί, και οι ακόλουθοί του. Υπάρχει ακόμη ένα μεγάλο πλήθος ψηφιδωτών ψηφιδωτών στο αίθριο και στις αίθουσες της οικίας, με σκηνές από την ελληνική μυθολογία (Διόνυσος και Ικάριος, Ποσειδώνας και Αμυμώνη, Απόλλων και Δάφνη, Δίας και Γανυμήδης, Ιππόλυτος και Φαίδρα, Οι 4 εποχές, Νάρκισσος κτλ.), καθώς και με σκηνές από κυνήγι και άλλα ποικίλα και πολύχρωμα γεωμετρικά μοτίβα.
Η «οικία του Θησέα», επίσης στην Πάφο, πήρε το όνομά της από το ψηφιδωτό που παριστάνει τον Θησέα να σκοτώνει τον Μινώταυρο. Η κεντρική παράσταση βρίσκεται μέσα σε ευρύ κυκλικό πλαίσιο, που αποτελεί σχηματική απόδοση του λαβύρινθου. Στο κέντρο του κύκλου εικονίζεται ο Θησέας να έχει γονατίσει τον Μινώταυρο και να είναι έτοιμος να τον χτυπήσει με το ρόπαλο που κρατάει στο υψωμένο δεξί του χέρι. Υπάρχει ακόμη η μορφή ενός γέροντα, προσωποποίηση του Λαβύρινθου, και δύο γυναικείες μορφές, η Αριάδνη και η Κρήτη. Τα ονόματα όλων των προσώπων που εικονίζονται είναι γραμμένα στο ψηφιδωτό. 
Μια άλλη οικία που υπάρχει επίσης στην ίδια πόλη είναι και η «οικία του Αιώνα», που ονομάστηκε έτσι από την ψηφιδωτή παράσταση του «Αιώνιου Χρόνου». Στην ίδια οικία ένα άλλο ενδιαφέρον ψηφιδωτό είναι η παράσταση του Απόλλωνα με τον Μαρσύα. Εικονίζεται ο θεός καθισμένος με τη λύρα του, ο ηττημένος Μαρσύας που τον απάγουν δύο Σκύθες, μια γυναικεία μορφή, η Πλάνη, και στα πόδια του θεού προσωποποιημένος ο Όλυμπος. Τα ονόματα όλων των προσώπων, που έχουν χαρακτηριστικές τάσεις και εκφράσεις, είναι και αυτά γραμμένα στο ψηφιδωτό.

Πολλές κατοικίες με ψηφιδωτά δάπεδα υπάρχουν και στο Κούριο. Ανάμεσά τους ξεχωρίζουν η μεγάλη και πολυτελής «οικία του Ευστόλιου», με ψηφιδωτά δάπεδα του 5ου αιώνα μ.Χ. η «οικία του Αχιλλέα», η «οικία των Μονομάχων», κ.ά..

Εδώ θα πρέπει να αναφερθεί και το περίφημο ψηφιδωτό του 3ου αιώνα μ.Χ. από τα Κούκλια (Παλαίπαφο), που εικονίζει τη Λήδα με τον κύκνο (Δία) και βρίσκεται στο Κυπριακό Μουσείο της Λευκωσίας.
Το **πρωσικό τάληρο** (και **τάλιρο** ή **τάλερ**), γερμ.: *Preussen thaler* (μερικές φορές *Πρωσικό αυτοκρατορικό τάληρο*, Preussen reichsthaler) ήταν το νόμισμα της Πρωσίας μέχρι το 1857. Το 1750 ο Γιόχαν Φίλιπ Γκράουμαν εφάρμοσε τον *Κανόνα τού Γκράουμαν* (Graumannscher Fuß) με 14 τάλερ ισότιμα με ένα μάρκο Κολωνίας από καθαρό ασήμι, ή 16.704 γραμ. ανά τάληρο.

Μέχρι το 1821 το τάλερ υποδιαιρέθηκε στο Βραδεμβούργο σε 24 *γκρόσεν* (groschen), το καθένα από 12 *πφένικ*. Στην ίδια την Πρωσία υποδιαιρέθηκε σε 3 *πολωνικά γκούλντεν = FL = ζλότυ*, καθένα από 30 *γκρόσεν* (κάθε γκρόσεν = 18 πφένικε) ή 90 *σελίνια*. Το νόμισμα της Πρωσίας ενοποιήθηκε το 1821, με το τάλερ να υποδιαιρείται σε 30 *αργυρά γκρόσεν* (silbergroschen), με καθένα από 12 πφένικε.

Ενώ το κυρίαρχο βορειο-Γερμανικό τάλερ, που χρησιμοποιήθηκε σε άλλα κρατίδια της Βόρειας Γερμανίας από το 1750 έως το 1840, εκδόθηκε 131⁄3 τάληρα προς ένα μάρκο και εμφανίστηκε σε ονομαστικές αξίες των 2⁄3 και 11⁄3 τάλερ, το Πρωσικό τάληρο εκδόθηκε 14 τάληρα προς ένα μάρκο και εμφανιζόταν με ονομαστική αξία 1 τάλερ.

Από τη δεκαετία του 1840 πολλά κράτη όρισαν την αξία του βορειο-Γερμανικού τάλερ σε ισοτιμία με το Πρωσικό τάλερ, επίσης 14 τάλερ σε ένα Μάρκο. Το 1857 αυτά τα βορειο-Γερμανικά και Πρωσικά τάλερ αντικαταστάθηκαν από το *τάλερ της (τελωνειακής) ένωσης* (vereinsthaler), έχοντας γίνει το πρότυπο σε μεγάλο μέρος της Γερμανίας.
Το κτήριο Μάκιντος της σχολής καλών τεχνών της Γλασκώβης
Η **Σχολή καλών τεχνών της Γλασκώβης** (αγγλ. *Glasgow School of Art*, συντομογρ. GSA) είναι δημόσια σχολή καλών τεχνών της Σκωτίας, που ιδρύθηκε το 1845. Η σχολή προσφέρει προγράμματα πανεπιστημιακού επιπέδου και ερευνητικά ασχολείται με τους τομείς της αρχιτεκτονικής, της τέχνης και της σχεδίασης. Διοικητικά χωρίζεται σε πέντε τμήματα, το τμήμα αρχιτεκτονικής του Μάκιντος, το τμήμα σχεδίασης, το τμήμα καλών τεχνών, το τμήμα προσομοιώσεων και οπτικοποίησης, και το τμήμα καινοτομίας. 

Η σχολή στεγάζεται σε διάφορα κτήρια στο κέντρο της Γλασκώβης, το πιο διάσημο από τα οποία είναι το κτήριο Μάκιντος, σχεδιασμένο από τον Τσαρλς Ρένι Μάκιντος (Charles Rennie Mackintosh), έναν από τους πιο διάσημους απόφοιτους της σχολής. Το κτίριο Μάκιντος, το οποίο είναι ένα από τα εμβληματικά κτήρια της πόλης, υπέστη σοβαρές ζημιές από πυρκαγιές τον Μάιο του 2014 και τον Ιούνιο του 2018.

Παραπομπές
----------

1. ↑  ScottParsons. «Our History». *www.gsa.ac.uk* (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Ιουνίου 2018. Ανακτήθηκε στις 10 Σεπτεμβρίου 2018.
2. ↑  Carrell, Severin; Brooks, Libby; Rawlinson, Kevin (16 June 2018). «'Heartbreaking': fire guts Glasgow School of Art for the second time». *The Guardian*.. Ανακτήθηκε στις 16 June 2018.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 133664788
* LCCN: n50082850
* ISNI: 0000 0004 0404 8837
* NKC: ko20201089556

 |

 |
Στις γλώσσες προγραμματισμού, μια **συντιθέμενη συνέχεια** (**composable continuation**), **φραγμένη συνέχεια** (**delimited continuation**) ή **μερική συνέχεια** (**partial continuation**), είναι ένα τμήμα του πλαισίου στοίβας των συνεχειών που έχει γίνει η επαναφορά του (reification) σε μια συνάρτηση. Σε αντίθεση με τις κανονικές συνέχειες, οι φραγμένες συνέχειες επιστρέφουν τιμή και επομένως μπορούν να ξαναχρησιμοποιηθούν και να συντεθούν ως συναρτήσεις.

Οι φραγμένες συνέχειες μπορούν να υλοποιηθούν με δυο τελεστές, τον `shift` και τον `reset`. Ο `reset` θέτει το όριο που φράσσει τη συνέχεια. Ο `shift` παίρνει μια συνάρτηση και της περνά τη φραγμένη συνέχεια. Όταν η φραγμένη συνέχεια κληθεί, ο υπολογισμός διακόπτεται και μια τιμή επιστρέφεται από τον `shift`. Όταν ολόκληρος ο υπολογισμός μέσα στον `reset` τελειώσει, το αποτέλεσμα επιστρέφεται από τη φραγμένη συνέχεια. Για παράδειγμα, στον παρακάτω κώδικα σε Scheme:

```
 (reset (\* 2 (shift k CODE)))

```

όταν η `CODE` καλεί την `(k N)`, αποτιμάται και επιστρέφεται το `(* 2 N)`.

Επιπλέον, όταν όλος ο υπολογισμός μέσα στον `shift` ολοκληρωθεί, η συνέχεια δε χρησιμοποιείται πια, και η εκτέλεση αρχίζει πάλι εκτός του `reset`. Επομένως ο,

```
 (reset (\* 2 (shift k (k (k 4)))))

```

καλεί την `(k 4)` πρώτα (που επιστρέφει 8), και μετά την `(k 8)` (που επιστρέφει 16). Σε αυτό το σημείο, η έκφραση `shift` έχει τελειώσει την εκτέλεσή της και η υπόλοιπη έκφραση `reset` αγνοείται για το υπόλοιπο του προγράμματος. Το τελικό αποτέλεσμα είναι 16.

Οτιδήποτε συμβαίνει εκτός της έκφρασης `reset` είναι κρυμμένο. Για παράδειγμα ο ακόλουθος κώδικας επιστρέφει 17:

```
 (+ 1 (reset (\* 2 (shift k (k (k 4))))))

```

Οι φραγμένες συνέχειες είχαν αρχικά περιγραφεί από τους Felleisen *et al.* και Johnson. Από τότε έχουν χρησιμοποιηθεί σε πολλά πεδία, ειδικότερα στον ορισμό νέων τελεστών ροής ελέγχου, βλ. Queinnec για μια έρευνα στο αντικείμενο.

Οι φραγμένες συνέχειες είναι επίσης χρήσιμες στη γλωσσολογία: δείτε το άρθρο Συνέχεια για λεπτομέρειες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Gasbichler, Martin; Sperber, Michael. "*Final Shift for Call/cc: Direct Implementation of Shift and Reset*". (Αγγλικά)
2. ↑  Felleisen, Matthias; Friedman, Daniel P.; Duba, Bruce; Marrill, John (February 1987). "*Beyond continuations*".  Technical Report 216. Computer Science Department, Indiana University.
3. ↑  Johnson, Gregory F. "GL: a denotational testbed with continuations and partial continuations", σελ.218–225, Ιούνιος 1987, Proc. SIGPLAN '87 Symposium on Interpreters and Interpretive Techniques
4. ↑  Queinnec, Christian (April 1994). "*A library of high-level control operators*".  École Polytechnique and INRIA-Rocquencourt.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Composable continuations tutorial at SchemeWiki (Αγγλικά)
* Delimited continuations in operating systems (Αγγλικά)
* Native delimited continuations in (byte-code) OCaml (Αγγλικά)
Συντεταγμένες: 31°03′17″N 31°22′32″E﻿ / ﻿31.054735°N 31.375644°E﻿ / 31.054735; 31.375644

Κανάλι της Δαμιέτης, αριστερά η Τάλχα και δεξιά η Μανσούρα
Η **Τάλχα** (*αραβικά : طلخا*) είναι πόλη της Αιγύπτου στο Κυβερνείο Ντακάχλια στη δυτική όχθη του καναλιού του Νείλου, της Δαμιέτης, στη απέναντι όχθη βρίσκεται η Μανσούρα που αποτελούν την ίδια μητροπολιτική περιοχή. Απέχει 120 χλμ από το Κάιρο κι έχει περίπου 90,000 κατοίκους. Η κύρια ασχολία των κατοίκων είναι η γεωργία και το εμπόριο. Η πόλη επίσης είναι τουριστικός προορισμός λόγω της θέσης της και απόστασης από πολλούς αρχαιολογικούς χώρους.

Κοντά στη Τάλχα βρίσκονται δύο διάσημα Κοπτικά μοναστήρια, η Κόκκινη και η Λευκή μονή, και σημαντικός χριστιανικός αρχαιολογικός χώρος. Επί Οθωμανικής αυτοκρατορίας αναφέρεται ότι ήταν ένα μικρό χωριό.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  ask-aladdin.com, City of Tahta
2. ↑  Mohamed A. M. Khalil - Alaa S. El-Eashy, Analysis of the Architectural heritage of El-Mansoura city, Egypt towards urban conservation approach
3. ↑  Jane Hathaway, The Politics of Households in Ottoman Egypt: The Rise of the Qazdaglis, από τα Google Books
Το  **Σχόορλ** (ολλανδικά: **Schoorl**) είναι χωριό στην επαρχία της Βόρειας Ολλανδίας. Αποτελεί τμήμα του δήμου του Μπέρχεν και βρίσκεται περίπου 8 χλμ από το Άλκμααρ. Ως το 2001 το Σχόορλ ήταν αυτόνομος δήμος.

Το χωριό βρίσκεται ανάμεσα στην περιοχή του πόλντερ της Βόρειας Ολλανδίας και των θινών Κέννεμερ (Kennemer). Συνολικά εκτείνεται σε μήκος περίπου 5 χλμ ενώ το πλάτος του δεν ξεπερνά τα 2 χλμ. Προστατεύεται από τις υψηλότερες και πλατύτερες θίνες της Ολλανδίας, που φθάνουν σε ύψος μέχρι 54 μ. πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας στο σημείο ακριβώς πίσω από το κέντρο του Σχόολ, ενώ το πλάτος τους είναι περίπου 3 χλμ.

Αποτελεί ένα από τους σημαντικότερους τουριστικούς θερινούς προορισμούς στην Ολλανδία και απαριθμεί περισσότερους από 25 χώρους κάμπινγκ, οι περισσότεροι στην Ολλανδία.

Το Δημαρχείο του Σχόορλ
Παλαιότερα, το χωριό ονομαζόταν "Σκόρελ" (*Scorel*) και φαίνεται ότι είχε μακρά ιστορία, όπως μαρτυρούν τα δύο Δημαρχεία που διαθέτει, χρονολογούμενα από το 1600. Το χωριό είναι η γενέτειρα του Ολλανδού ζωγράφου Γιαν φαν Σκόρελ.

*Meidenmarkt* (τα κορίτσια της αγοράς) ονομάζεται η πιο γνωστή γιορτή που πραγματοποιείται εκεί μια φορά τον χρόνο, τη δεύτερη ημέρα της Πεντηκοστής. Είναι μια παράδοση περισσότερων από 100 χρόνων, όπου οι νέοι μπορούν να συναντήσουν νέους του αντίθετου φύλου. Η γιορτή πραγματοποιείται στον αμμόλοφο (klimduin) που βρίσκεται στο κέντρο του χωριού. Ο αμμόλοφος αυτός αποτελεί αιωνόβιο πόλο έλξης και πολλοί Ολλανδοί τον έχουν επισκεφθεί στα πλαίσια σχολικών εκδρομών.

Το 2001 το χωριό απαριθμούσε 2855 κατοίκους. Η οικιστική περιοχή του καταλάμβανε έκταση 0,84 χλμ2 με 1208 κατοικίες. Η στατιστικά ευρύτερη περιοχή "Σχόορλ - Μπρέχντορπ" (Schoorl - Bregtdorp) έχει πληθυσμό περίπου 3.240 κατοίκων.

Ο πρώην δήμος του Σχόορλ περιλάμβανε επίσης τα χωριά Άαχντορπ (Aagtdorp, Κατράιπ (Catrijp), Χρουτ (Groet) και Καμπερντάουν (Camperduin), με περίπου 6.500 κατοίκους.

Πριν 200 χρόνια ονομαζόταν "Schorel", όπως καταγράφεται και σε παλαιούς ολλανδικούς χάρτες. Ήταν τμήμα της ευρύτερης περιοχής "Schoreldam" και το οικόσημο ήταν ο φονέας του Δράκου Άγιος Μιχαήλ, που βρέθηκε σε τύμβο ηλικίας 1.000 ετών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Woonplaatsen in Nederland 2021». Ανακτήθηκε στις 14  Ιουνίου 2022.
2. ↑  easy.dans.knaw.nl/ui/datasets/id/easy-dataset:76773/tab/2.
3. ↑  Statistics Netherlands (CBS), *Bevolkingskernen in Nederland 2001*  Αρχειοθετήθηκε 2007-01-24 στο Wayback Machine.. Statistics are for the continuous built-up area.
4. ↑  Statistics Netherlands (CBS), *Gemeente Op Maat 2004: Bergen (NH.)* [*νεκρός σύνδεσμος*].

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Χάρτης του παλαιού δήμου, γύρω στα 1868

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 155999331
* LCCN: n85052964
* GND: 4618388-7

 |

 |
Ψηφιοποίηση εβραϊκού κειμένου με χρήση του λογισμικού οπτικής αναγνώρισης χαρακτήρων*Hocr*.
**Ψηφιοποίηση** ονομάζεται η διαδικασία μετατροπής στοιχείων όπως έγγραφου, κείμενου, εικόνας, αντικείμενου ή σήματος από αναλογική σε ψηφιακή μορφή για την εισαγωγή τους στον υπολογιστή, ώστε να μπορέσουν να αποθηκευτούν και να γίνουν αντικείμενο επεξεργασίας από τον χρήστη.

Διαδικασία
----------

Οι συσκευές που χρησιμοποιούνται για την ψηφιοποίηση είναι οι ψηφιακές φωτογραφικές μηχανές και οι σαρωτές. Σε δεύτερο στάδιο, μπορεί να γίνει επεξεργασία της εικόνας με κάποιο λογισμικό οπτικής αναγνώρισης χαρακτήρων με τελικό σκοπό το αρχικό κείμενο να αποθηκευτεί ως επεξεργάσιμο αρχείο κειμένου. Συνήθως η ψηφιακή πληροφορία αποτελείται από μια σειρά ακέραιων αριθμών και η ποιότητα της κάθε πληροφορίας εξαρτάται από το μέγεθός της αλλά και από την ανάλυση της κάθε ψηφιοποίησης. 

Οι βιβλιοθήκες χρησιμοποιούν την ψηφιοποίηση για χειρόγραφα έγγραφα ώστε να μπορούν οι χρήστες να έχουν πρόσβαση σ’ αυτά χωρίς να προκαλείται αλλοίωση στο πρωτότυπο κείμενο. Επίσης η ψηφιοποίηση χρησιμοποιείται και για την εξοικονόμηση χώρου στις βιβλιοθήκες. Μια βιβλιοθήκη μπορεί να έχει το μεγαλύτερο μέρος των περιοδικών εκδόσεων σε ψηφιοποιημένη μορφή, όπως και το μεγαλύτερο μέρος των τεκμηρίων της, καθώς είναι πολύ δημοφιλής πλέον η ηλεκτρονική μορφή των τεκμηρίων. Η ψηφιοποίηση μπορεί επίσης να βοηθήσει στην ευκολότερη αναπαραγωγή αλλά και την προσπέλαση εξ' αποστάσεως των τεκμηρίων.

Πηγές
-----

* Ψηφιοποίηση, καλές πρακτικές και οδηγίες Αρχειοθετήθηκε 2009-03-24 στο Wayback Machine. από το Εργαστήριο Πληροφοριακών Συστημάτων Υψηλών Επιδόσεων του Πανεπιστημίου Πατρών.
* CARDJET, 2007. Digitalization [Online] (ανακτήθηκε: 8 Σεπτ. 2008).
* INDIANA STATE UNIVERSITY,2008. Digitalization[*νεκρός σύνδεσμος*] [Online]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

Παραπομπές
----------


|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **ψηφιοποίηση**  |
Ο **Στέφαν Τοντόροβ Ντίμοβ** (βουλγαρικά: Стефан Тодоров Димов), γνωστός ως **Στέφαν Καρατζά**, (Стефан Караджа) ήταν Βούλγαρος, σήμερα εθνικός ήρωας, επαναστάτης του βουλγαρικού εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος και βοεβόδας.

Η κορυφή Στέφαν Καρατζά στην χερσόνησο της Ανταρκτικής πήρε το όνομά της από τον επαναστάτη.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στις 11 Μαΐου 1840 στο χωριό Ιτσμέ (σήμερα Στέφαν Καρατζόβο) της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, στην περιοχή της Γιάμπολ. Ο πατέρας του, Τοντόρ Ντίμοβ, ήταν εγγονός του ευγενή της Στράντζα, Νικόλα Ουζούνοβ, ο οποίος πέθανε το 1817. Ο Νίκολα Ουζούνοβ ήταν ένας από τους υποκινητές της υποθετικής εξέγερσης της Στράντζα του 1810, που συνδέθηκε με την καταστροφή του πλούσιου τουρκικού χωριού Καράεβρεν (τώρα Μπλίζνακ) στη Στράντζα από τους Κούρδους.

Εντάχτηκε στην Πρώτη Βουλγαρική λεγεώνα και έπειτα, το 1867, στην Δεύτερη Βουλγαρική λεγεώνα όπου την εγκατέλειψε τον επόμενο χρόνο για να συστήσει μαζί με τον Χατζί Ντιμίταρ δική τους τσέτα. Με την τσέτα τους πέρασαν τον Δούναβη και έδωσαν πολλές νικηφόρες μάχες με τους Τούρκους, σε κάποια από αυτές πιάστηκε αιχμάλωτος από τους Οθωμανούς. Ο Καρατζά οδηγήθηκε στο Ρούσε όπου καταδικάστηκε σε θάνατο και πέθανε διά απαγχονισμού.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Справочник на българските географски имена в Антарктика, Κомисия по антарктическите наименования, София, 2015. (Βουλγάρικα)
2. ↑  Stefan Karadzha Peak Αρχειοθετήθηκε 2015-11-18 στο Wayback Machine.. SCAR Composite Antarctic Gazetteer (Αγγλικά)
3. ↑  Златарски, Александър Н. Пет български рода в летописите на историята. София, 2012. стр. 16 – 17, (Βουλγάρικα)
4. ↑  Нейков, Балчо. Факийски предания. София, 1985 (напис. 1888), стр. 58 – 59, (Βουλγάρικα)
5. ↑  Мутафчиева, Вера (2008). *Кърджалийско време*. Пловдив: Издателска къща „Жанет 45". σελίδες 310 – 311. ISBN 978-954-491-452-3. , 
(Βουλγάρικα)
6. ↑  Jelavich, Charles (1986). The Establishment of the Balkan National States, 1804-1920. University of Washington Press. σελ. 137. ISBN 0-295-96413-8, (Αγγλικά)
7. ↑  Jelavich σελ. 137, (Αγγλικά)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 15613752
* LCCN: n86026613
* ISNI: 0000 0000 3499 9917
* GND: 120959178

 |

 |
Η **υπολογιστική χημεία** είναι κλάδος της χημείας που χρησιμοποιεί προσομοιώσεις από υπολογιστές για να βοηθήσει στην επίλυση χημικών προβλημάτων. Χρησιμοποιεί μεθόδους θεωρητικής χημείας, ενσωματωμένες σε αποτελεσματικά προγράμματα υπολογιστών, για τον υπολογισμό των δομών και των ιδιοτήτων μορίων και στερεών. Είναι απαραίτητη επειδή, εκτός από σχετικά πρόσφατα αποτελέσματα σχετικά με το μοριακό ιόν υδρογόνου (δισόξινο κατιόν), το κβαντικό πρόβλημα πολλών σωμάτων δεν μπορεί να λυθεί αναλυτικά. Ενώ τα υπολογιστικά αποτελέσματα συνήθως συμπληρώνουν τις πληροφορίες που λαμβάνονται από τα χημικά πειράματα, μπορεί σε ορισμένες περιπτώσεις να προβλέψουν, μέχρι τώρα μη παρατηρούμενα χημικά φαινόμενα. Χρησιμοποιείται ευρέως στο σχεδιασμό νέων φαρμάκων και υλικών.

Παραδείγματα τέτοιων ιδιοτήτων είναι η δομή (δηλαδή οι αναμενόμενες θέσεις των ατόμων), οι απόλυτες και οι σχετικές ενέργειες αλληλεπίδρασης, οι κατανομές πυκνότητας ηλεκτρικού φορτίου, τα δίπολα και οι υψηλότερες πολλαπλές ροπές, οι συχνότητες των δονήσεων, η αντιδραστικότητα ή άλλες φασματοσκοπικές ποσότητες και πιθανότητες σύγκρουσης των σωματιδίων.

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Κλάδοι της Χημείας |
| --- |
|  |
| 
* Ανόργανη χημεία
* Οργανική χημεία
* Αναλυτική χημεία
* Βιοχημεία
* Φυσικοχημεία
* Γεωχημεία
* Αστροχημεία
* Κβαντική χημεία
* Πράσινη χημεία
* Υπολογιστική χημεία
* Χημεία τροφίμων
* Χημεία φαρμάκων
* Κλινική χημεία
* Ωκεανογραφία
* Χημική ωκεανογραφία
* Χημεία περιβάλλοντος
* Πυρηνική χημεία
* Στρατιωτική χημεία
* Βιομηχανική χημεία
 |

 |
Συγκρουόμενα αυτοκίνητα στον Καναδά, 2014
**Συγκρουόμενα** ονομάζονται μικρά ηλεκτρικά αυτοκίνητα που αντλούν ενέργεια από το δάπεδο ή/και την οροφή και τα οποία ενεργοποιούνται και απενεργοποιούνται εξ αποστάσεως από έναν χειριστή. Σκοπός τους δε αποτελεί η σύγκρουση μεταξύ των αυτοκινήτων, για αυτό και λέγονται *«συγκρουόμενα»*.

Τα αυτοκίνητα τροφοδοτούνται συνήθως με τρεις μεθόδους. Η παλαιότερη και πιο κοινή μέθοδος χρησιμοποιεί αγώγιμο δάπεδο και οροφή με αντίθετες πολικότητες ισχύος. Οι επαφές κάτω από το όχημα αγγίζουν το πάτωμα ενώ εξάρτημα επαφής τοποθετημένο σε στύλο αγγίζει την οροφή, σχηματίζοντας ένα πλήρες κύκλωμα.

Μια νεότερη μέθοδος χρησιμοποιεί εναλλασσόμενες λωρίδες μετάλλου στο δάπεδο που χωρίζονται με μονωτικά διαχωριστικά και χωρίς πλέγμα οροφής. Οι λωρίδες μεταφέρουν το ρεύμα τροφοδοσίας και τα αυτοκίνητα είναι αρκετά μεγάλα ώστε το όχημα να καλύπτει τουλάχιστον δύο λωρίδες ανά πάσα στιγμή. Μια σειρά πινέλων κάτω από κάθε αυτοκίνητο πραγματοποιεί τυχαία επαφή με τις λωρίδες και η πολικότητα τάσης σε κάθε επαφή είναι διατεταγμένη ώστε να παρέχει πάντα ένα σωστό και πλήρες κύκλωμα για τη λειτουργία του οχήματος. 

Αρχικά, τα συγκρουόμενα κατασκευάζονταν από κασσίτερο. Τα αδέλφια Luss κατασκεύασαν το πρώτο σώμα από υαλοβάμβακα το 1959

Παραπομπές
----------

1. ↑  «The History and Some Fun Facts About Bumper Cars». *Fun Crew USA* (στα Αγγλικά). 23 Νοεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 23 Μαρτίου 2021.
2. ↑  «How does this Electric Floor work?». physicsforums.com. Ανακτήθηκε στις 31 Αυγούστου 2014.
Το **σύστημα Τειρεσίας** είναι βάση δεδομένων για την πιστοληπτική ικανότητα εμπόρων και καταναλωτών. Σε αυτό καταχωρίζονται φυσικά και νομικά πρόσωπα που κατά το παρελθόν έχουν φανεί αφερέγγυοι ως οφειλέτες. Περιπτώσεις αφερεγγυότητας είναι η έκδοση ακάλυπτης επιταγής, η μη πληρωμή συναλλαγματικής κατά τη λήξη της, η πτώχευση, η μη εξόφληση δανείου κλπ. Η ύπαρξη μητρώου αφερέγγυων οφειλετών εξυπηρετεί την καλή λειτουργία του τραπεζικού συστήματος, διότι μειώνει τον κίνδυνο να εξαπατηθούν οι τράπεζες και να χορηγήσουν πίστωση σε άτομα και επιχειρήσεις που δεν έχουν σκοπό να την αποπληρώσουν. Παράλληλα λειτουργεί ως κίνητρο στους οφειλέτες να αποπληρώνουν έγκαιρα τα χρέη τους, γιατί αλλιώς γνωρίζουν ότι θα μπουν στη «μαύρη λίστα» και δε θα μπορούν να συμβληθούν με τράπεζες στο μέλλον.

Κάθε άτομο ή εταιρία έχει δικαίωμα να πληροφορηθεί αν και τι εγγραφές υπάρχουν στον Τειρεσία στο όνομά του/της και να ζητήσει τη διόρθωση τυχόν λαθών και ανακριβειών.

Η Τειρεσίας συστάθηκε αρχικά ως μη κερδοσκοπική εταιρεία και από τον Σεπτέμβριο του 1997, λειτουργεί ως ανώνυμη εταιρεία, διατηρώντας αμιγώς τη φιλοσοφία της μη κερδοσκοπικής εταιρείας, αλλά εξασφαλίζοντας παράλληλα τις απαραίτητες προϋποθέσεις για την ανάπτυξή της.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα του Τειρεσία
Συντεταγμένες: 43°16′N 142°28′E﻿ / ﻿43.267°N 142.467°E﻿ / 43.267; 142.467

Η νήσος Χοκκάιντο
Η νήσος **Χοκκάιντο** [(ιαπωνικά: 北海道‎) κυριολεκτικά *Ο δρόμος της βόρειας θάλασσας*] με έκταση 77.984 τ.χλμ. και πληθυσμό 5.407.928 κατοίκους (2015), είναι το δεύτερο σε μέγεθος, μετά την νήσο Χονσού, και το βορειότερο σε θέση από τα κύρια νησιά της Ιαπωνίας. Σε αντίθεση με τα υπόλοιπα, δε χωρίζεται σε επιμέρους νομούς αλλά αποτελεί, ολόκληρο, το μεγαλύτερο σε έκταση νομό της Ιαπωνίας.

Βρίσκεται νότια της Οχοτσκικής θάλασσας και βορείως της νήσου Χονσού, από την οποία χωρίζεται με τον πορθμό Τσουγκάρου. Τα δύο νησιά επικοινωνούν, όμως, με την υποθαλάσσια Σήραγγα Σεϊκάν, τη μεγαλύτερη στον κόσμο. Βορειοδυτικά από το Χοκκάιντο βρίσκονται τα Νησιά Κουρίλες, ενώ βόρεια (προς βορειοανατολικά) από αυτό του βρίσκεται το νησί της Σαχαλίνης.

Άλλα ονόματα του Χοκκάιντο περιλαμβάνουν το **Έζο ή Γιέζο** (παλαιότερη ονομασία) και **Μόσιρ**, όπως είναι γνωστό στη γλώσσα των Αϊνού, των αρχέγονων κατοίκων της Ιαπωνίας. Το Χοκκάιντο παραμένει σήμερα η μεγαλύτερη κοιτίδα των εναπομεινάντων Αϊνού.

Το κλίμα του Χοκκάιντο είναι ηπειρωτικό, με δροσερά καλοκαίρια και παγωμένους χειμώνες. Οι μέσες θερμοκρασίες για τον Αύγουστο κυμαίνονται στους 17 °C με 22 °C, ενώ για τον Ιανουάριο στους −12 °C με −4 °C.

Πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη του Χοκκάιντο είναι το Σαππόρο (1.934.675 κατ.) (2015). Άλλες σημαντικές πόλεις είναι το Χακοντάτε, Ασαχικάβα, Κουσίρο και Ομπιχίρο.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Επίσημα στοιχεία

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα Χοκκάιντο (Αγγλικά)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 147183664
* LCCN: n80076150
* GND: 4095546-1
* SELIBR: 148029
* BNF: cb11940409w (data)
* NKC: ge375883

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Ασία
* Πύλη:Ιαπωνία
 |

 |
Το μουσουλμανικό τέμενος του Χαλίντ ιμπν Ουαλίντ, δείγμα οθωμανικής αρχιτεκτονικής, στην πόλη Χομς
Η **Χομς** (Αραβικά: *حمص*, Αρχαία Ελληνικά: *Ἔμεσα*) είναι χωριό της Συρίας, πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας, με περίπου 1.500.000 κατοίκους. Βρίσκεται 501 μ. πάνω από το επίπεδο της θάλασσας και 162 χιλιόμετρα βορείως της συριακής πρωτεύουσας Δαμασκού. Λόγω της θέσης της στον ποταμό Ορόντη και κοντά στα παράλια της Μεσογείου, αποτελεί σπουδαίο διαμετακομιστικό κέντρο μεταξύ παραλίων και ενδοχώρας. Η πόλη είναι επίσης έδρα της Μητροπόλεως Εμέσης του Πατριαρχείου Αντιοχείας.

Η πόλη ήταν γνωστή από τον 1ο αιώνα π.Χ. αιώνα των ελληνιστικών χρόνων, υπό την κυριαρχία των Σελευκιδών, με το όνομα *Έμεσα*. Ήταν ξακουστή για το ναό του παγανιστικού (φοινικικής) προέλευσης, θεού του ήλιου, Ηλιογάβαλου. Από τον κύκλο των ιερέων-βασιλέων της Έμεσας λέγεται ότι καταγόταν η οικογένεια του Ιάμβλιχου. Τον καιρό της βυζαντινής κατοχής και εξάπλωσης του Χριστιανισμού, αναδείχτηκε ως πόλη μεγάλης σημασίας. Υπήρξε επίσης πατρίδα του Πάπα Ανίκητου και του Ρωμανού του Μελωδού.

Όταν πέρασε στα χέρια των μουσουλμάνων το 637, αποτέλεσε την πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας. Σε όλη τη διάρκεια της αραβικής κατοχής της, οι μουσουλμανικές δυναστείες διαγκωνίζοντο για τον έλεγχό της, καθώς αποτελούσε πόλη ιδιαίτερης στρατηγικής και οικονομικής σημασίας. Ακολούθησαν οι Οθωμανοί Τούρκοι, στα χρόνια των οποίων η πόλη γνώρισε περίοδο παρακμής, μέχρι τον 19ο αιώνα, όταν χάρη στην άνθιση της βιομηχανίας βάμβακος, γνώρισε περίοδο νέας ακμής.

Στη σημερινή εποχή, η Χομς είναι μεγάλο βιομηχανικό κέντρο, με πληθυσμό 1.500.000 κατοίκων, ούσα η τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Συρίας, μετά το Χαλέπι βορειότερα και την πρωτεύουσα Δαμασκό νοτιότερα. Αποτελεί έδρα Πανεπιστημίου, ενώ η οικονομία της βασίζεται κυρίως στην αγροτική παραγωγή της περιφέρειάς της. Έχει επίσης ένα κρατικό διυλιστήριο πετρελαίου και αρκετές μικρές βιομηχανικές μονάδες. Ο πληθυσμός της είναι ένα κράμα θρησκειών, αντανακλώντας το πολυποίκιλο θρησκευτικό μωσαϊκό της Συρίας. Οι πιο πολλοί κάτοικοι είναι Σουνίτες Μουσουλμάνοι, ομιλούντες την αραβική γλώσσα, με μια δυναμική μειοψηφία Χριστιανών Ορθοδόξων. Την πόλη κοσμεί σημαντικός αριθμός ιστορικών χριστιανικών ναών, εκκλησιών και μουσουλμανικών τεμένων, ενώ βρίσκεται κοντά στο φρούριο του Κρακ (ονομαστό φρούριο της εποχής των Σταυροφοριών), το οποίο έχει χαρακτηριστεί ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO.

Πηγές
-----

* *Επαμεινώνδα Βρανόπουλου*, Οδοιπορικό στη Συρία, εκδόσεις Πελασγός, 2006

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 123170844
* LCCN: n81148931
* GND: 4095616-7

 |

 |
Τα **Χοκκιέν του Μεντάν** είναι μια τοπική παραλλαγή των Χοκκιέν που ομιλείται μεταξύ των Κινέζων στο Μεντάν της Ινδονησίας. Είναι η *lingua franca* στο Μεντάν και σε άλλες πόλεις της Βόρειας Σουμάτρας γύρω από αυτό. Είναι υποδιάλεκτος της διαλέκτου Τσανγκτσόου (漳州) και περιλαμβάνει εκτεταμένη χρήση δανείων από τα ινδονησιακά και αγγλικά. Είναι κυρίως προφορική διάλεκτος: γράφεται σπάνια σε κινεζικούς χαρακτήρες καθώς η Ινδονησία είχε απαγορεύσει τη χρήση των Κινεζικών χαρακτήρων από την εποχή της Νέας Τάξης και δεν υπάρχει πρότυπος εκλατινισμός.

Η γλώσσα έχει 800.000 με 1.000.000 ομιλητές (2010).

Δείτε επίσης
------------

* Χοκκιέν του Πενάνγκ
* Βικιπαίδεια στα Νότια Μιν
* Εκστρατεία Ομιλήστε Χοκκιέν

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Medan & Penang Hokkien Podcast (στα Νότια Μιν)
Για τα τους άλλους αρχαίους Έλληνες ιστορικούς με το ίδιο όνομα, δείτε: Χάρων.  
Ο **Χάρων** ήταν αρχαίος Έλληνας ιστορικός χρονογράφος και λογογράφος που άκμασε λίγο πριν τον Ηρόδοτο επί βασιλείας Αρταξέρξη Α΄.

Ο Χάρων καταγόταν από την Λάμψακο εξ ου και το προσωνύμιο **ο Λαμψακηνός**, ήταν γιος του Πυθοκλή (Πυθοκλέους), ή του Πυθέου. Ακολουθώντας το παράδειγμα του Εκαταίου του Μιλησίου συνέχισε την ιστορική έρευνα των ασιατικών λαών συγγράφοντας διάφορα έργα όπως τα (σύμφωνα με τη Σούδα): "Περσικά", "Αιθιοπικά", "Ελληνικά", "Λυβικά", "Κρητικά", "Κτήσεις πόλεων", "Περίπλους εκτός των Ηρακλειδών", καθώς και "Ώροι Λαμψακηνοί" που αφορούσαν χρονολογική ιστορία της Λαμψάκου.

Εξ όλων των παραπάνω μόνο τα Περσικά που αποτελούν δύο βιβλία και οι Ώροι που αφορούν τέσσερα βιβλία θεωρούνται πραγματικά, ενώ όλα τα άλλα κρίνονται μάλλον ως εμβόλιμα επί των προηγουμένων Από το σύνολο των έργων του, έχουν διασωθεί μόνο αποσπάσματα τα οποία έχει συμπεριλάβει ο Σ. Μύλλερ στο έργο του "Αποσπάσματα Ελλήνων Ιστορικών" στους τόμους Α΄ και Δ΄.

Σημειώσεις
----------

* Οι "Ώροι Λαμψακηνοί" είναι γραμμένοι σε ιωνική διάλεκτο και είναι το αρχαιότερο σύγγραμμα με λογοτεχνική διασκευή χρονικού πόλεως. Το δε έργο "Περσικά" γραμμένο επίσης σε ιωνική διάλεκτο πραγματεύεται την Ιωνική επανάσταση και τους Περσικούς πολέμους.
* Τελικά μέχρι σήμερα παραμένει αμφίβολο αν ο Χάρων ήταν προγενέστερος ή μεταγενέστερος του Ηροδότου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (πολλαπλές γλώσσες) *Virtual International Authority File*. OCLC. Dublin. 15157670. Ανακτήθηκε στις 25  Μαΐου 2018.

Πηγές
-----

* "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ.18ος, σελ.581.
* "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ.60ος, σελ.461.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 15157670
* ISNI: 0000 0000 0474 6572
* GND: 102309183

 |

 |
Το **Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης (ΨΝΘ)** είναι ειδικό Νοσοκομείο στην Θεσσαλονίκη με εκτεταμένη δραστηριότητα στην παροχή υπηρεσιών στον ιδιότυπο χώρο της ψυχικής υγείας.

Από 2013 τα λειτουργούντα υπό ενιαία διοίκηση διασυνδεόμενα Νοσοκομεία του ΕΣΥ: Γενικό Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης «Γ.Παπανικολάου» και το «Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης», αποτελούν εφεξής αυτοτελές και ενιαίο Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου (ΝΠΔΔ) με την επωνυμία: «Γενικό Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης «Γ.Παπανικολαου».

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος νοσοκομείων της Ελλάδας

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

Επίσημος διαδικτυακός τόπος του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου
Ο **Φραγκίσκος Ζόρζι** (*ιταλικά : Francesco Zorzi, ελληνικά : Φραγκίσκος Γεώργιος*) ήταν ενετικής καταγωγής, μαρκήσιος της Βοδονίτσας από το 1345 έως τον θάνατο του το 1388. Ήταν γιος του Νικόλαου Ζόρζι και της Γουλιέλμα Παλαβιτσίνι.

Όταν πέθανε η μητέρα του δημιουργήθηκε θέμα με την διαδοχή στο Μαρκιζάτο σχετικά με ποιος είχε δικαιώματα διαδοχής, η Μαρούλα από τον πρώτο σύζυγος της ή τα παιδιά του δεύτερου συζύγου της, τελικά δικαιώθηκε η οικογένεια Ζόρζι και ο Φραγκίσκος την διαδέχτηκε. Ήταν υποτελής του Πριγκιπάτου της Αχαΐας αλλά πλήρωνε και ετήσιο φόρο στο Δουκάτο των Αθηνών. Προσπάθησε να μείνει ανεξάρτητος από το Δουκάτο των Αθηνών και τους Καταλανούς δούκες του, πήρε μέρος στο Συμβούλιο της Θήβας την 1η Οκτωβρίου 1373.

Όταν το 1373, η Μαρία της Σικελίας διαδέχτηκε τον πατέρα της, οι περισσότεροι από τους υποτελείς ηγεμόνες εναντιώθηκαν λόγω της ανασφάλειας που δημιουργούσε το νεαρό της ηλικίας της και ήταν υπέρ της διαδοχής από τον Πέτρο Δ΄ της Αραγωνίας. Ένας από τη μειοψηφία που υποστήριζε την διαδοχή της *Μαρίας* ήταν και ο *Ζόρζι*, που προτιμούσε την αποδυνάμωση του Σικελικού βασιλείου και επομένως των Καταλανων της Αθήνας στους οποίους ήταν υποτελής. Αργότερα το 1380, για τον ίδιο λόγο, αφού επέτρεψε στους στρατιώτες της Εταιρείας των Ναβαρραίων να περάσουν από το κάστρο του, που βρισκόταν στο στενό των Θερμοπυλών, τους βοήθησε να επιτεθούν στο Καταλανικό, δουκάτο των Αθηνών.

Παντρεύτηκε την Ευφροσύνη Σομμαρίπα των Κυκλάδων και μαζί της απέκτησε τον Ιάκωβο που τον διαδέχτηκε το 1338 που πέθανε. Είχε και μία κόρη που παντρεύτηκε Σέρβο άρχοντα της Θεσσαλίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 23  Νοεμβρίου 2018.
2. ↑  Μίλλερ, μετάφρ. Λάμπρου, 1909-10, Tόμος A', βλ. πηγές σελ. 433
3. ↑  Μίλλερ, μετάφρ. Λάμπρου, 1909-10, Tόμος A', βλ. πηγές σελ. 435
4. ↑  Μίλλερ, μετάφρ. Λάμπρου, 1909-10, Tόμος A', βλ. πηγές σελ. 441
5. ↑  Setton, Kenneth M. (1975), βλ. πηγές σελ. 220

Πηγές
-----

* (Αγγλικά) Setton, Kenneth M. (1975) "Volume III: The fourteenth and fifteenth centuries", Edited by Harry W. Hazzard, University of Wisconsin Press: Madison. Ανακτήθηκε 21/06/2018.
* Setton, Kenneth M. *Catalan Domination of Athens 1311–1380*. Revised edition. Variorum: London, 1975.
* Miller, W. "The Marquisate of Boudonitza (1204-1414)." *Journal of Hellenic Studies*, Vol. 28, 1908, pp 234–249.
* Latin Lordships of Greece: Boudonitza, ανακτήθηκε 26 Μαρτίου 2013
* Μίλλερ, Ουΐλλιαμ μετάφρ. Σπυρ. Π. Λάμπρου, 1909-1910, «Ιστορία της Φραγκοκρατίας εν Ελλάδι (1204-1566)» μετά προσθηκών και βελτιώσεων, Tόμος A'. Εν Αθήναις: Ελληνική Εκδοτική Εταιρεία.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Francis Zorzi  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Συντεταγμένες: 39°46′59″N 21°34′59″E﻿ / ﻿39.783°N 21.583°E﻿ / 39.783; 21.583

Χάσια is located in GreeceΧάσιαΧάσιαΗ θέση του όρους Χάσια στον χάρτη

Τα **Χάσια** είναι βουνό της βόρειας Ελλάδας με υψόμετρο 1.564 μέτρα. Βρίσκονται στα σύνορα του Νομού Τρικάλων με τον Νομό Γρεβενών, βορειοδυτικά της Καλαμπάκας. Αποτελούν τμήμα της ευρύτερης οροσειράς της Πίνδου. Περικλείονται, στα δυτικά και βόρεια από την βόρεια Πίνδο και στα νότια και ανατολικά από τα Αντιχάσια και τα Καμβούνια όρη. Τα χαρακτηρίζουν ποτάμια, χαράδρες, ρεματιές, δάση (κυρίως βελανιδιάς και μαύρης πεύκης), καθώς και αλπικά λιβάδια.

Βουνοκορφές
-----------

* Βίγλα - 1.564 μ.
* Καγκέλια - 1.050 μ.
* Καραούλι - 1.300 μ.
* Κατάλυμα - 1.204 μ.
* Μεοσοβούνι - 1.200 μ.
* Μπραϊμι ή Βαλκανάσια - 1.300 μ.
* Νεράιδα - 1.106 μ.
* Προφήτης Ηλίας - 1.400 μ.
* Σταλοβάρι - 1.400 μ.
* Φονικά - 1.400 μ.

Ποτάμια
-------

Στις πλαγιές των Χασίων σχηματίζονται αρκετά υδάτινα ρεύματα. Το σημαντικότερο από αυτά είναι ο Κακοπλευρίτης ο οποίος είναι παραπόταμος στον Μουργκάνη, ο οποίος με την σειρά του καταλήγει στον Πηνειό.

Μονοπάτια
---------

Αμέτρητα είναι τα μονοπάτια των Χασίων. Άλλα περνάνε μέσα από δάση, άλλα από χαράδρες, άλλα από ποτάμια, άλλα από λαγκάδια. Ένα αξιόλογο μονοπάτι ξεκινάει από το χωριό Κακοπλεύρι, και διασχίζοντας όλο το Μεσοβούνι καταλήγει στον Ξηρόκαμπο.

Χωριά
-----

Κάποια από τα χωριά των Χασίων είναι τα παρακάτω:

* Ασπροκκλησια Τρικάλων
* Αγναντιά Τρικάλων
* Κακοπλεύρι Τρικάλων
* Καλλιθέα Γρεβενών
* Ξηρόκαμπος Τρικάλων
* Οξύνεια Τρικάλων
* Σταγιάδες Τρικάλων

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* www.hassia.gr
* Φωτογραφίες Αρχειοθετήθηκε 2020-10-27 στο Wayback Machine.
Το **φρούριο Γκομπιντγκάρ** είναι ιστορικό φρούριο το οποίο βρίσκεται στο κέντρο της πόλης Αμριτσάρ στο Ινδικό κρατίδιο Παντζάμπ. Προηγουμένως ήταν κατειλημμένο από τον στρατό, αλλά είναι πλέον ανοιχτό για το κοινό από τις 10 Φεβρουαρίου 2017. Σήμερα το φρούριο αναπτύσσεται ως ένα μοναδικό ζωντανό μουσείο, ως αποθετήριο της ιστορίας του Παντζάμπ.

Είναι ευρέως γνωστό ως Μπανγκιάν ντα Κίλα (φρούριο του Μπανγκί). Το Γκομπιντγκάρ κατακτήθηκε και ενισχύθηκε στις αρχές του 19ου αιώνα από τον κυβερνήτη των Σανταβάλι Τζατ Μαχαραγιά Ραντζίτ Σινγκ, παίρνοντας το όνομα του από τον 10ο γκουρού των Σιχ, Γκουρού Γκομπίντ Σινγκ. Το φρούριο είχε πέντε κανόνια, συμπεριλαμβανομένων δύο γνωστών κανονιών Ζαμζάμα. Οι δομές που δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια αυτής της φάσης ήταν η κυκλική πορεία στο κέντρο του εσωτερικού περιβλήματος, η Τοσαχάνα και οι προμαχώνες.

Ιστορία
-------

Χτίστηκε αρχικά από τον μαχαραγιά Γκουτζάρ Σινγκ Μπανγκί, τοπικό οπλαρχηγό του 18ου αιώνα. Το φρούριο κατακτήθηκε και ενισχυμένη στις αρχές του 19ου αιώνα από τον Μαχσαραγιά Ραντζίτ Σινγκ, ο οποίος το μετονόμασε προς τιμήν του 10ου γκουρού των Σιχ, Γκουρού Γκομπίντ Σινγκ. Το φρούριο είχε πέντε κανόνια, συμπεριλαμβανομένων δύο κανονιών ζαμζάμα. Το 1805, Ραντζϊτ Σινγκ ενίσχυσε το φρούριο. Ένας από τους κύριους λόγους ανέγερσης του φρουρίου ήταν η διάσωση του Χαρμιντάρ Σαχίμπ και της πόλης από τους εισβολείς. Κατά τη διάρκεια αυτής της φάσης, χτίστηκε τάφρος και πύλες με σύγχρονα σχέδια, ενώ η τάφρος είχε λασπώδη θεμέλια. Το φρούριο ανακαινίστηκε με τη βοήθεια ενός γάλλου αρχιτέκτονα. Έχει αναφερθεί ότι ο μαχαραγιάς Ραντζίτ Σινγκ κρατούσε τον θησαυρό του στη Τοσαχάνα, το οποίο περιλάμβανε το περίφημο Κοχ-ι-νουρ και προμήθειες για στρατό 2000 ατόμων στο φρούριο. Το 1849, οι Βρετανοί κατέλαβαν το φρούριο έκαναν σημαντικές αλλαγές κατά τη διάρκεια της περιόδου. Επίσης, έγιναν σημαντικές αλλαγές στους προμαχώνες και πύλες, ενώ τοποθετήθηκε και νέα τεχνολογία πυρομαχικών.
Συντεταγμένες: 12°4′21.0″N 68°51′43.2″W﻿ / ﻿12.072500°N 68.862000°W﻿ / 12.072500; -68.862000

Το **Φρούριο Μπέκενμπουργκ** (ολλανδικά: *Fort Beekenburg*, προφορά: *Φορτ Μπέεκενμπουρχ*), επίσης γνωστό ως **Το Κάστρο** (ολλανδικά: *Het Kasteel*), είναι φρούριο στο Κουρασάο, στο μέσον του Όρμου του Καράκας (ολλανδικά: *Caracasbaai*), στις Μικρές Αντίλλες.

Το Φρούριο Μπέκενμπουργκ ανεγέρθηκε το 1703, με απώτερο σκοπό την καλύτερη υπεράσπιση της περιοχής απέναντι στις ισπανικές επιθέσεις.

Επρόκειτο για μία από τις λίγες τοποθεσίες του νησιού όπου η πρόσβαση από την θάλασσα στη στεριά ήταν εύκολη. Λόγω αυτού, αποφασίστηκε η ανέγερση ενός φρουρίου, προκειμένου το Βίλλεμστατ να καταστεί μη προσβάσιμο για τους εχθρούς.

Πανοραμική άποψη από το φρούριο.
Το φρούριο έλαβε την ονομασία του προς τιμήν του Σερ Μπρουκ, ο οποίος, μεταξύ του 1701 και του 1704, ηγείτο της στρατιωτικής διοικήσεως της πόλης. Κατά τη διάρκεια του 18ου αιώνα, το φρούριο υπέστη αριθμό επιθέσεων από γαλλικές και βρετανικές δυνάμεις. Σε μία συγκεκριμένη περίπτωση, οι Βρετανοί επεχείρησαν να προσπεράσουν το φρούριο διαβαίνοντας το γειτονικό βουνό. Ωστόσο, η συγκεκριμένη απόφαση προξένησε τόσα πολλά προβλήματα και απαίτησε τόσο πολύ χρόνο που, τελικώς, το σχέδιο επίθεσης ανεστάλη και διατάχθηκε υποχώρηση, προτού οι Ολλανδοί προλάβουν να συγκεντρώσουν το σύνολο των στρατευμάτων τους. Μεταξύ του 1800 και του 1803, καθώς και μεταξύ του 1807 και του 1816, το Κουρασάο τέθηκε για σύντομο χρονικό διάστημα υπό τον έλεγχο των Βρετανών. Αρκετές φορές, το Φρούριο Μπέκενμπουργκ υπέστη επιθέσεις από πειρατές, δίχως, ωστόσο, επιτυχία.

Δείτε επίσης
------------

* Ιστορία της Ολλανδίας
* Καραϊβική Θάλασσα
* Φρούριο Άμστερνταμ (Κουρασάο)

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) de Buisonje, P. H.· Zonneveld, J. I. S. (1976). «Caracasbaai: A Submarine Slide of a Huge Coastal Fragment in Curaçao». *Uitgaven van de Natuurwetenschappelijke Werkgroep Nederlandse Antillen*. Natuurwetenschappelijke Werkgroep Nederlandse Antillen. Ανακτήθηκε στις 5 Αυγούστου 2015.
2. ↑  (Αγγλικά) Hartog, Johan (1 Ιανουαρίου 1980). *Twelve Forts of the Netherlands Antilles*. "Beaujonville" Mansion. Ανακτήθηκε στις 5 Αυγούστου 2015.
3. ↑  (Αγγλικά) Goslinga, Cornelis C. (6 Δεκεμβρίου 2012). *A Short History of the Netherlands Antilles and Surinam*. Springer Science & Business Media. ISBN 9789400992894. Ανακτήθηκε στις 5 Αυγούστου 2015.
4. ↑  (Αγγλικά) «The Great Curaçao Getaway». *Sport Diver* **15** (3): 97. 1 Απριλίου 2007.. Ανακτήθηκε στις 5 Αυγούστου 2015.
5. ↑  (Αγγλικά) Hannau, Hans W. (1 Ιανουαρίου 1967). *Curaçao*. Γκάρντεν Σίτι, Νέα Υόρκη: W. Andermann. σελ. 58. Ανακτήθηκε στις 5 Αυγούστου 2015.
Ταφόπλακα του Φραγκίσκου Ακκούρσιου στη Μπολόνια, Ιταλία.
Ο **Φραγκίσκος Ακκούρσιος** (ιταλικά: Francesco d'Accorso‎, 1225–1293) ήταν Ιταλός δικηγόρος, γιος του διάσημου νομικού και γλωσσογράφου Ακκούρσιου. Συχνά υπάρχει σύγχυση μεταξύ τους.

Γεννημένος στη Μπολόνια, ο Φραγκίσκος διακρίθηκε περισσότερο για την τακτική του παρά για τη σοφία του. Ο Εδουάρδος Α΄ της Αγγλίας, επιστρέφοντας από την Παλαιστίνη, τον πήρε μαζί του στην Αγγλία. Ο βασιλιάς τον προσκάλεσε στην Οξφόρδη και έζησε στο πρώην ανάκτορο Μπομόν, (στη σημερινή οδό Μπομόν), στην Οξφόρδη.

Το 1275 ή το 1276 παρακολούθησε διαλέξεις νομικής στο πανεπιστήμιο. Διετέλεσε υπουργός του βασιλιά στα τέλη της δεκαετίας του 1270 μέχρι να επιστρέψει στη Μπολόνια το 1282, όπου άσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου μέχρι τον θάνατό του.

Ο Δάντης (σύγχρονος) τοποθετεί τον Φραγκίσκο Ακκούρσιο στην Κόλαση ανάμεσα στους σοδομίτες ("*Κόλαση* XV", 110). Ο τάφος του πατέρα του και του ιδίου στην Μπολόνια φέρει την επιγραφή: "Sepulchrum Accursii, glossatoris legum, et Francisci, ejus filii" (*Ο τάφος του Ακκούρσιου, του γλωσσογράφου των νόμων, και του Φραγκίσκου, του γιου του)*.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Άαρον Σβαρτς: (Αγγλικά, Ισπανικά, Γαλλικά, Γερμανικά, Τσεχικά, Κροατικά, Τελούγκου) *Open Library*. OL2147510A. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. 1 2  (Αγγλικά) *Find A Grave*. 4551. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
3. 1 2  (Αγγλικά) *CERL Thesaurus*. Consortium of European Research Libraries. cnp00293143. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
4. ↑  plus.si.cobiss.net/opac7/conor/218897507.
5. 1 2 3  *Czech National Authority Database*. jo2015878501. Ανακτήθηκε στις 1  Μαρτίου 2022.
6. 1 2 3  Herbermann 1913.
7. ↑   Chisholm, Hugh, επιμ.. (1911) «Accursius, Franciscus» *Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάννικα* **1** (11η έκδοση) Cambridge University Press, σελ. 134

* Herbermann, Charles, επιμ. (1913). «Francesco Accursius». *Catholic Encyclopedia*. **1**. New York: Robert Appleton Company, σελ. 100.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 52083913
* LCCN: no2020060339
* ISNI: 0000 0000 8131 1724
* GND: 102511918
* NKC: jo2015878501
* ICCU: TO0V327078

 |

 |
Ένας χορευτής την ώρα της παράστασης
Δύο χορευτές
Ο σύγχρονος χορός είναι ένα είδος χορού όπως το μπαλέτο, το jazz και προέκυψε ως μία μορφή «επανάστασης» ενάντια στις αυστηρές αρχές του μπαλέτου. Επικεντρώνεται στην προσωπική ερμηνεία του χορευτή και όχι σε βήματα με συγκεκριμένη δομή όπως συμβαίνει στο μπαλέτο. Αν και αρχικά ενημερώθηκε και δανείστηκε από κλασικά, μοντέρνα και τζαζ στιλ, έχει ενσωματώσει στοιχεία από πολλά στυλ χορού.

Ιστορία
-------

Κατά τον 20ό αιώνα, τα ερεθίσματα των πολιτισμικών εξελίξεων γέννησαν την τέχνη του Σύγχρονου χορού. Η γυναίκα που έθεσε τα θεμέλια του σύγχρονου χορού θεωρείται από πολλούς ότι ήταν η Isadora Duncan. Η Duncan απέρριψε τους κανόνες που επέβαλλε το μπαλέτο στην τεχνική εκτέλεση των βημάτων, στην ενδυμασία και στο στήσιμο των χορευτών, θεωρώντας ότι έρχονταν σε αντίθεση με την ανθρώπινη φύση. Έχοντας αρκετούς υποστηρικτές, ίδρυσε την δική της σχολή χορού στην οποία δίδασκε η ίδια ενθαρρύνοντας τους μαθητές της να χρησιμοποιούν τον χορό ως μέσο έκφρασης και ελευθερίας.

Διδασκαλία
----------

Η διδασκαλία του σύγχρονου χορού, ο αγωγός της γνώσης αυτής, που μεταφέρεται από σώμα σε σώμα, έχει ως συμμάχους του : τη τεχνική δεξιοτεχνία, τις αφηγηματικές ιστορίες του δασκάλου, τη μουσική και τον αυτοσχεδιασμό. Τέσσερα στοιχεία που λαμβάνουν χώρα σε κάθε μάθημα, μικρή είτε μεγάλη χορογραφία και φυσικά σε μια παράσταση. Με ένα έντονο φιλοσοφικό υπόβαθρο, που βαδίζει γύρω από την ανησυχία της ανθρώπινης ύπαρξης, συντονίζει μία μάζα ανθρώπων σε πολλούς διαφορετικούς ρυθμούς, ήχους, μελωδίες και σιωπές.

Τεχνική
-------

Οι τεχνικές χορού και οι φιλοσοφίες κίνησης που χρησιμοποιούνται στον σύγχρονο χορό μπορεί να περιλαμβάνουν το σύγχρονο μπαλέτο, τον αυτοσχεδιασμό χορού, τον ερμηνευτικό χορό, το λυρικό χορό, τα μοντέρνα στυλ χορού από τις Ηνωμένες Πολιτείες όπως η τεχνική Graham, η τεχνική Humphrey-Weidman και η τεχνική Horton, ο σύγχρονος χορός της Ευρώπης Bartenieff Fundamentals και τεχνική χορού της Isadora Duncan.

Γνωστοί Χορευτές
----------------

### Έλληνες

* Μανώλης Καστρινός
* Φώτης Μεταξόπουλος
* Σάσα Ντάριο
* Λίντα Άλμα

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Contemporary dance» (στα αγγλικά). *Wikipedia*. 2021-06-01. .
2. ↑  Κουφιδάκη, Ελένη (2019-11-12). *Η μουσική πλαισίωση στο σύγχρονο χορό και τη διδασκαλία του*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2021-06-06.. Ανακτήθηκε στις 2021-06-06.
3. ↑  Lakes, Robin (2005-05-01). «The Messages behind the Methods: The Authoritarian Pedagogical Legacy in Western Concert Dance Technique Training and Rehearsals». *Arts Education Policy Review* **106** (5): 3–20. doi:10.3200/AEPR.106.5.3-20. ISSN 1063-2913. .
Το **Φρούριο Κάλε** είναι οχυρό Βυζαντινών χρόνων στο όρος Τουρλούκα, τμήμα της οροσειράς της Ροδόπης, κοντά στην Βουλγαρική πόλη Σμόλιαν στα σύνορα με την Ελλάδα.

Το κάστρο χτίστηκε ή ανακατασκευάστηκε από τον αυτοκράτορα Ιουστινιανό για τον έλεγχο της περιοχής. Είναι κατασκευασμένο σε υψόμετρο 1482 μέτρα και καταλαμβάνει έκταση 5 στρεμμάτων, το μεγαλύτερο τμήμα του είναι κατεστραμμένο. Σήμερα σώζεται το νότιο τείχος του σε έκταση 38 μέτρων μήκος, 1,60 με 1,80 πλάτος και ύψος από 1 έως 3 μέτρα. 

Το φρούριο πιστεύεται ότι είχε μικρή φρουρά για να ελέγχει τον δρόμο που περνούσε από εκεί και σε περίπτωση ανάγκης να προστατεύεται σε αυτό ο τοπικός πληθυσμός. Είχε οπτική επαφή επαφή με το Κάστρο Ποβίσντος που βρίσκεται σε απόσταση 10 χλμ. Αργότερα το φρούριο ανακατασκευάστηκε πιθανότατα από τους ντόπιους, ίσως είχε καταστραφεί και εγκαταλειφθεί γιατί ανακατασκευάστηκε με ξερολιθιά και ξυλεία, τέλος καταστράφηκε κι εγκαταλείφθηκε εντελώς. 

Από το 2005 είναι επισκέψιμος αρχαιολογικός τόπος της Βουλγαρίας.

Πηγές
-----

* Έβρος-Σμόλιαν, Δρόμος του πολιτισμού, Το Φρούριο Kale κοντά στο Smolyan[*νεκρός σύνδεσμος*]
Οι εκλογές ανάδειξης αντιπροσώπων είναι σημαντικό στοιχείο της σύγχρονης φιλελεύθερης δημοκρατίας.
**Φιλελεύθερη δημοκρατία** (ή **αστική δημοκρατία**) ονομάζεται η αντιπροσωπευτική δημοκρατία η οποία στηρίζεται πολιτικά στις αρχές του Φιλελευθερισμού. Πρόκειται για τον επικρατούντα τύπο δημοκρατίας, μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, και διαμορφώθηκε κυρίως κατά τον 19ο αιώνα. Θεμέλιο της φιλελεύθερης δημοκρατίας είναι το σύνταγμα, το οποίο προβλέπει διάκριση των εξουσιών σε ανεξάρτητα όργανα και εγγύηση των θεμελιωδών ατομικών δικαιωμάτων για τους πολίτες της, με στόχο κυρίως τον περιορισμό της παρέμβασης του Κράτους στον βίο τους. Οι κλασικές φιλελεύθερες δημοκρατίες συνήθως αντιπαρατίθενται με τις λαϊκές δημοκρατίες, τη συμμετοχική δημοκρατία και την άμεση δημοκρατία, ενώ πολιτικά και ιστορικά αποτελούν εξέλιξη της Συνταγματικής μοναρχίας.

Εν μέσω του Διαφωτισμού, πρώτα με την Αμερικανική και στη συνέχεια με τη Γαλλική Επανάσταση, τέθηκε σε φιλελεύθερο πλαίσιο το αίτημα της κατάργησης της μοναρχίας και της διακυβέρνησης από πολιτικούς αντιπροσώπους, εκλεγμένους από μία μερίδα του λαού με δικαίωμα ψήφου. Οι εν λόγω αντιπρόσωποι θα μπορούσαν να εκφράζουν ανταγωνιζόμενα συμφέροντα και αντιλήψεις στο εσωτερικό της κοινωνίας, μέσω της προσκόλλησής τους σε διαφορετικά πολιτικά κόμματα. Πλάθοντας το σύστημα αυτό, οι θεμελιωτές του κράτους των ΗΠΑ απέρριψαν ρητά την άμεση δημοκρατία ως επιλογή, πιστεύοντας ότι θα οδηγούσε στην υπερίσχυση των πολυπληθέστερων κατώτερων κοινωνικών τάξεων ή σε χαοτική αταξία, και διαμόρφωσαν την αντιπροσωπευτική δημοκρατία ονομάζοντας το νέο πολίτευμα «ρεπουμπλικανικό» και όχι «δημοκρατικό», ώστε να παραπέμπει στο ρωμαϊκό κράτος της ελληνιστικής περιόδου.

Καθώς παράλληλα εξαπλωνόταν και ο εθνικισμός, στη Γαλλική Επανάσταση η επίσης αντιπροσωπευτικού χαρακτήρα Εθνοσυνέλευση προβλήθηκε ως ενσάρκωση της βούλησης του έθνους. Στη συνέχεια, καθ' όλη τη διάρκεια του 19ου αιώνα, υπό την πίεση εθνικιστικών, σοσιαλιστικών, φεμινιστικών και άλλων κινημάτων, το δικαίωμα ψήφου για ανάδειξη αντιπροσώπων επεκτάθηκε σταδιακά σχεδόν στο σύνολο του πληθυσμού μίας χώρας, με κατάργηση περιορισμών κατώτατου ορίου εισοδήματος, φύλου, καταγωγής κλπ. Το τελικό αποτέλεσμα ήταν η αντιπροσωπευτική σύνθεση που επικράτησε κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα στον δυτικό κόσμο και καλείται σήμερα φιλελεύθερη δημοκρατία.

Διαιρείται στους εξής τύπους:

* Κοινοβουλευτική δημοκρατία
	+ Βασιλευόμενη κοινοβουλευτική δημοκρατία
	+ Προεδρευόμενη κοινοβουλευτική δημοκρατία
* Προεδρική δημοκρατία
* Ημιπροεδρική δημοκρατία

Πηγές
-----

1. ↑  Παρόμοια επιχειρηματολογία χρησιμοποίησαν αργότερα οι συντηρητικοί οπαδοί της απολυταρχίας εναντίον της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Δείτε ενδεικτικά το: Μαζάουερ, Μαρκ. *Σκοτεινή ήπειρος: ο ευρωπαϊκός 20ος αιώνας*. Εκδ. Αλεξάνδρεια, 2001
2. ↑  Birch, Anthony. *The Concepts and Theories of Modern Democracy*
3. 1 2 3  Berstein, Serge. *Δημοκρατίες, αυταρχικά και ολοκληρωτικά καθεστώτα στον 20ό αιώνα*, Εκδ. Ποιότητα