recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Τα **κεντρικά κουρδικά** (کوردیی ناوەندی), που ονομάζονται επίσης **σορανί**, **σοράνι** ή **σορανικά** (سۆرانی), είναι κουρδική διάλεκτος ή γλώσσα η οποία ομιλείται στο Ιράκ, κυρίως στο Ιρακινό Κουρδιστάν, καθώς και στις επαρχίες Κουρδιστάν, Κερμανσάχ και Δυτικό Αζερμπαϊτζάν του δυτικού Ιράν. Η σορανί είναι μία από τις δύο επίσημες γλώσσες του Ιράκ, μαζί με τα αραβικά, και στα διοικητικά έγγραφα αναφέρεται απλώς ως «κουρδικά».

Ο όρος σορανί, που πήρε το όνομά του από το πρώην Εμιράτο Σοράν, χρησιμοποιείται ειδικά για να αναφερθεί σε μια γραπτή, τυποποιημένη μορφή των κεντρικών κουρδικών γραμμένων με το σορανικό αλφάβητο που αναπτύχθηκε από το αραβικό αλφάβητο τη δεκαετία του 1920 από τους Σάεντ Σίντκι Καμπάν και Ταουφίκ Ουαχμπί.

Η ανίχνευση των ιστορικών αλλαγών που πέρασε η σορανί είναι δύσκολη. Από την παλαιά και μέση ιρανική εποχή, δηλαδή από την αρχαία εποχή και μεγάλο μέρος του μεσαίωνα, δεν έχει διασωθεί κάποιος πρόδρομος της κουρδικής γλώσσας. Τα παλαιότερα σωζόμενα κουρδικά κείμενα μπορούν να αναχθούν όχι νωρίτερα από τον 16ο αιώνα μ.Χ. Η σορανί έχει τις ρίζες της στην περιοχή της Σουλεϊμανίγια.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Hammarström, Harald· Forkel, Robert· Haspelmath, Martin· Bank, Sebastian, επιμ. (2016). «Central Kurdish». *Glottolog 2.7*. Jena: Max Planck Institute for the Science of Human History.
2. ↑  «Dialects of Kurdish».
3. ↑  Aziz, Mahir A. (30 Ιανουαρίου 2011). *The Kurds of Iraq: Ethnonationalism and National Identity in Iraqi Kurdistan* (στα Αγγλικά). I.B.Tauris. ISBN 9781848855465.
4. ↑  «The Kurdish Language and Literature». *Institutkurde.org* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 15 Αυγούστου 2019.
5. ↑  Sheyholislami, J. (6 Ιουνίου 2011). *Kurdish Identity, Discourse, and New Media* (στα Αγγλικά). Springer. ISBN 9780230119307.
6. ↑  Thackston (2006), σελ. vii.
7. ↑  Allison, Christine (2012). *The Yezidi Oral Tradition in Iraqi Kurdistan*. Routledge. ISBN 978-1-136-74655-0.  "However, it was the southern dialect of Kurdish, Central Kurdish, the majority language of the Iraqi Kurds, which received sanction as an official language of Iraq."
8. ↑  «Kurdish language issue and a divisive approach». Kurdish Academy of Language. 5 Μαρτίου 2016. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Μαρτίου 2016.
9. ↑  Blau, Joyce (2000). *Méthode de Kurde: Sorani*. Editions L'Harmattan. ISBN 978-2-296-41404-4. , page 20
10. ↑  Ludwig, Paul (2008). «Kurdish language i. History of the Kurdish language». *Iranica Online*. Ανακτήθηκε στις 10 Ιουνίου 2021.
11. ↑  Sheyholislami (2021), σελ. 633-634.
Συντεταγμένες: 35°10′25.00″N 33°21′24.30″E﻿ / ﻿35.1736111°N 33.3567500°E﻿ / 35.1736111; 33.3567500

Η **Πύλη της Πάφου** (ιταλικά: *Porta di Paphos*, τουρκικά: *Baf Kapısı*), επίσης γνωστή ως **Πύλη του Αγίου Δομίνικου** (ιταλικά: *Porta San Domenico*), είναι πύλη των Τειχών της Λευκωσίας, στην Κύπρο. Αποτελούσε πύλη εισόδου της πόλης με κατεύθυνση δυτικά, πιο συγκεκριμένα την Πάφο. Είναι ύψους 144,8 μέτρων.

Πρώτη τοποθεσία του νησιού της Κύπρου όπου υψώθηκε η σημαία του Ηνωμένου Βασιλείου ήταν ο «Στρατώνας», ο οποίος βρισκόταν επί της πύλης. Κατά τη διάρκεια της περιόδου της βρετανικής κυριαρχίας μέρος των τειχών στη συγκεκριμένη τοποθεσία κατεδαφίστηκε με απώτερο σκοπό τη δημιουργία περαιτέρω σημείων διέλευσης. Κατά τη διάρκεια της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο, η πύλη λειτούργησε ως οπλοστάσιο για λογαριασμό των ελληνικών στρατιωτικών δυνάμεων.

Δείτε επίσης
------------

* Πύλη της Αμμοχώστου
* Πύλη της Κερύνειας
* Τείχη της Λευκωσίας

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Αγγλικά) *Proceedings of the 4th Biennial of Architectural and Urban Restoration. Host of the Itinerant Congress Hidden Cultural Heritage: Under Water, Under Ground and Within Buildings*. CICOP Italia. 2018. σελ. 196. ISBN 978-88-909116-5-1.
2. ↑  (Αγγλικά) Keshishian, Kevork K. (1992). *Romantic Cyprus*. Printco Limited. σελ. 21. ISBN 978-9963-571-25-3.
3. ↑  (Αγγλικά) Stenzel, Samantha (1999). *Cyprus*. Hunter Publishing, Inc. σελ. 145. ISBN 978-3-88618-156-8.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Κύπρος
 |

 |
Βιβλίο με δικό του σελιδοδείκτη
Σελιδοδείκτης Origami
 **Σελιδοδείκτης** ονομάζεται ένα λεπτό μακρόστενο αντικείμενο, συνήθως λεπτή λουρίδα χαρτιού ή χαρτονιού, που χρησιμοποιείται για να διαχωρίσει δύο σελίδες σε δεμένο τόμο. Ο σελιδοδείκτης εξυπηρετεί τον αναγνώστη ο οποίος θα ανατρέξει εύκολα στο σημείο που διέκοψε τη μελέτη αποφεύγοντας την άσκοπη φυλλομέτρηση και σύγχυση. Το υλικό των σελιδοδεικτών ποικίλει, και μπορεί να είναι από δέρμα, μετάξι, μέταλλο, ξύλο ή και ύφασμα. Ο σελιδοδείκτης, ειδικά ο χειροποίητος, αποτελούσε ανέκαθεν ένα πολύ καλό και χρήσιμο δώρο για τους λάτρεις των βιβλίων.

Βιβλιογραφία
------------

* ODLIS: ONLINE DICTIONARY FOR LIBRARY AND INFORMATION SCIENCE, 2004.Bookmark Αρχειοθετήθηκε 2008-08-07 στο Wayback Machine. [online].

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **σελιδοδείκτης**  |

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Σελιδοδείκτης** |


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85015736
* NDL: 00871125

 |

 |
Ο **Χασάν Αλί Μανσούρ** (Απρίλιος 1923 – 27 Ιανουαρίου 1965) ήταν Ιρανός φιλελεύθερος πολιτικός, ο οποίος διετέλεσε πρωθυπουργός από το 1964 έως το 1965.

Πολιτική σταδιοδρομία
---------------------

Γιος πρωθυπουργού και άνθρωπος του στενού περιβάλλοντος του σάχη Μοχάμεντ Ρεζά Παχλαβί, ο Μανσούρ ίδρυσε με την υποστήριξη 150 βουλευτών το Νέο Κόμμα του Ιράν, αμέσως μετά τις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 1963, το αποτέλεσμα των οποίων αμφισβήτησε μερίδα του πολιτικού κόσμου. Τον Μάρτιο του 1964 διορίστηκε πρωθυπουργός.

Δολοφονία
---------

Στις 22 Ιανουαρίου 1965, ένας νεαρός άνδρας τον πυροβόλησε έξω από το κοινοβούλιο και ο πρωθυπουργός μεταφέρθηκε βαρύτατα τραυματισμένος σε νοσοκομείο της Τεχεράνης. Πέντε ημέρες μετά την απόπειρα υπέκυψε στα τραύματά του και κηδεύτηκε με όλες τις τιμές. Ο δολοφόνος του, Μωχάμεντ Μποκαραΐ, οπαδός του Ρουχολάχ Χομεϊνί, και τρεις ακόμη συνωμότες καταδικάστηκαν σε θάνατο το Μάιο του 1965.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Δολοφονείται ο πρωθυπουργός του Ιράν*, Ιστορικό Λεύκωμα 1965, σελ. 113, Καθημερινή (1997)
Ο **Στέφραν Βούκανοβιτς**, σερβ. Стефан Вукановић Немањи (άκμασε το α' ήμισυ τού 13ου αι.) από τον Οίκο των Νέμανιτς ήταν πρίγκιπας της Σερβίας, ανιψιός τού βασιλιά της Σερβίας. Έκτισε το μοναστήρι της Μόρασα.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος τού Βούκαν μεγάλου πρίγκιπα, που αυτοανακηρύχθηκε "βασιλιάς της Διόκλειας, Δαλματίας, Τραβούνιας, Τόπλιτσας και Χβόσνο" το 1195 και κυβέρνησε τη Σερβία για λίγο (1202-1204). Θείος του ήταν ο Στέφανος ο Πρωτόστεπτος της Σερβίας (βασ. 1196-1217).

Ο Στέφαν είχε τον τίτλο τού κνεζ (πρίγκιπα) και είχε δύο αδελφούς: τον Τζόρτζε, τελευταίο πρίγκιπα της Διόκλειας/Ζέτας (1208-1216) και τον Ντμίταρ ζουπάνο (κύριο επαρχίας) και μοναχό. 

Το 1252 ο Στέφαν έκτισε το μοναστήρι της Μόρασα. Το έκτισε στις όχθες τού ομώνυμου ποταμού στην καρδιά των εδαφών της Διόκλειας (σήμερα ανήκει στο Μαυροβούνιο). Ιδρύθηκε κατά τη βασιλεία τού εξαδέλφου του Στέφανου Ούρου Α΄ (βασ. 1243-1276) στη δεξιά όχθη του Μόρασα, στο μέρος που το φαράγγι του ποταμού είναι ευρύ και λέγεται Ντόνια Μόρασα. Έχει θέα στο ποτάμι και έχει υψόμετρο 40 μ. Κοντά είναι ο καταρράκτης Σβέτιγκορα, που θεωρείται ο ωραιότερος του Μαυροβουνίου.

Το μοναστήρι που ίδρυσε ο Στέφαν στην όχθη του ποταμού Μόρασα.

Πηγές
-----

* Fine, John Van Antwerp (1994), The Late Medieval Balkans: A Critical Survey from the Late Twelfth Century to the Ottoman Conquest, University of Michigan Press, ISBN 978-0-472-08260-5
* Ćorović, Vladimir (1941). "Історија српског народа (Istorija srpskog naroda)". Internet, 2001) (in Serbian). Пројекат Растко: Библиотека српске културе; Projekat Rastko: Biblioteka srpske kulture.
Η **Πύλη Νομεντάνα**, λατιν.:*Porta Nomentana*) ήταν μία από τις πύλες των Αυρηλιανών τειχών της Αρχαίας Ρώμης, στην Ιταλία. Βρίσκεται κατά μήκος της Βιάλε ντελ Πολικλίνικο, γύρω στο 70 μ. ανατολικά της Πόρτα Πία. Τώρα πια είναι σφραγισμένη ενώ πάνω της ακουμπά ο τοίχος του κτιρίου της Βρετανικής Πρεσβείας στη Ρώμη.

Ιστορία
-------

Κτίστηκε ως πύλη με ένα τόξο μεταξύ 270 και 273 μ.Χ. επί Αυτοκράτορα Αυρηλιανού. Ο αρχικός δεξιός ημικυκλικός πύργος της σε *τετραγωνικά θεμέλια* (quadrato) εξακολουθεί να φαίνεται, ενώ στον αριστερό πύργο έχει ενσωματωθεί τάφος, που εικάζεται ότι ανήκε στον Κόιντο Ατέριο (Quintus Aterius), διάσημο ρήτορα στην Αυλή του Τιβερίου.

  

Το μάρμαρο του τάφου χρησιμοποιήθηκε για την κάλυψη της πύλης σε αναστηλώσεις της περιόδου του Ονώριου το 403. Σε εκείνη την αναστήλωση , έκλεισαν επίσης οι δύο κοντινές θυρίδες προς την κατεύθυνση της Κάστρα Πραιτόρια ενώ αποκαταστάθηκε η Πόρτα Σαλάρια.

Στη μεσαιωνική περίοδο η πύλη ήταν γνωστή ως η «Πύλη της Αγίας Αγνής», επειδή οδηγούσε στη Βασιλική της Αγίας Αγνής. Αναφερόταν επίσης ως «Πόρτα ντε Ντομίνα» ή «Ντόμναε» (της Κυρίας).

Ένα έγγραφο του 1474 αναφέρει την τιμή για το συμβόλαιο ενοικίασης της Πύλης (δικαίωμα είσπραξης φόρων διέλευσης) σε «24 φιορίνια και 47 σολδία ανά sextaria». (δηλ. για 6 μήνες)

Μετατράπηκε σε πύλη δύο τόξων από τον πάπα Πίο Δ΄ το 1564 (όπως περιγράφεται σε παπική επιγραφή στην Πύλη), την ίδια χρονιά που αντικαταστάθηκε από την Πόρτα Πία ως οδός πρόσβασης στη Βία Νομεντάνα. Η αψίδα από πλίνθους αυτής της φάσης, στην κορυφή της οποίας βρίσκεται ο παπικός θυρεός, και ο αρχικός δεξιός ημικυκλικός πύργος (με τα τετραγωνικά θεμέλια) εξακολουθούν να φαίνονται. Δέκα χρόνια αργότερα έκελισε και η Πόρτα Ασινάρια, για να αντικατασταθεί από τη νέα Πόρτα Σαν Τζοβάννι. Ο αρχικός αριστερός πύργος του 3ου αι. κατεδαφίστηκε το 1827, για να ανασκαφεί ο τάφος του 1ου αι. μ.Χ. που ήταν ενσωματωμένος σε αυτόν (πριν από την πύλη η περιοχή ήταν έξω από το κέντρο της πόλης και αραιοκατοικημένη, και επομένως ιδανική για νεκροταφείο).

Δείτε επίσης
------------

* Πόντε Νομεντάνο

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

Πηγές
-----

* Quercioli, Mauro (2005). *Le mura e le porte di Roma*. Rome: Newton & Compton.
* Cozzi, Laura G. (1968). *Le porte di Roma*. Rome: F. Spinosi.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Porta Nomentana Αρχειοθετήθηκε 2008-03-12 στο Wayback Machine.
Η **Σελέν Οζτούρκ** (*Selen Öztürk*, 23 Ιουλίου 1980) είναι Τουρκάλα ηθοποιός.

Γεννήθηκε το 1980 στη Σμύρνη. Η μητέρα της ήταν Τουρκοκύπρια, ενώ ο πατέρας της ήταν από το Ουσάκ. 

Το 2004, ο üztürk αποφοίτησε από το Κρατικό Ωδείο του Πανεπιστημίου Hacettepe. Λίγο μετά την αποφοίτησή της, μετακόμισε στην Κωνσταντινούπολη και ξεκίνησε την καριέρα της στη σκηνή. 

Εκτός από την καριέρα της ως ηθοποιός, εμφανίστηκε σε διάφορες ταινίες και τηλεοπτικές σειρές, κυρίως στο *Muhteşem Yüzyıl* και στο *Payitaht: Abdülhamid.*

Από το 1994, έχει εργαστεί ως ηθοποιός φωνής και έχει εκφωνήσει χαρακτήρες στην τουρκική μεταγλωττισμένη έκδοση ταινιών, όπως το *The Unbearable Lightness of Being*, *Léon: The Professional*, *Layer Cake* και *Sin City* .

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) *Internet Movie Database*. nm4340580. Ανακτήθηκε στις 20  Ιουλίου 2016.
2. ↑  (Τσεχικά) *Česko-Slovenská filmová databáze*. 2001. 329287.
3. ↑  «Selen Öztürk kimdir? Selen Öztürk nereli ve kaç yaşında?». 27 Μαΐου 2019. Ανακτήθηκε στις 22 Αυγούστου 2020.
4. ↑  «Azize dizisinin Tuna'sı Selen Öztürk kaç yaşında? Selen Öztürk kimdir, nereli?». 11 Δεκεμβρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 22 Αυγούστου 2020.
5. ↑  «Selen Öztürk kimdir?». 1 Ιουνίου 2016. Ανακτήθηκε στις 22 Αυγούστου 2020.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Σελέν Οζτούρκ στην IMDb
* Σελέν Οζτούρκ στο Instagram
Η **Πύλη Σαιν-Μαρτέν** (γαλλικά: La Porte Saint-Martin) είναι ένα μνημείο του Παρισιού, το οποίο βρίσκεται στο 10ο διαμέρισμα του Παρισιού, στη θέση μιας πύλης του παλιού τείχους του Καρόλου Ε'.

Κατασκευάστηκε το 1672 σε ανάμνηση των στρατιωτικών νικών του Λουδοβίκου ΙΔ'.

Η Πύλη Σαιν-Μαρτέν είναι καταχωρημένη ως ιστορικό μνημείο από το 1862.

Ιστορία
-------

Η Πύλη Σαιν-Μαρτέν σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Πιέρ Μπυλέ, μαθητή του Φρανσουά Μπλοντέλ, αρχιτέκτονα της γειτονικής πύλης Σαιν-Ντενί. Κατασκευάστηκε με εντολή του Λουδοβίκου ΙΔ' προς τιμήν των στρατιωτικών νικών του στον Ρήνο και στο Φρανς-Κοντέ. Κατασκευάστηκε το 1674 και αντικατέστησε μια μεσαιωνική πύλη στα τείχη της πόλης που είχαν υψωθεί από τον Κάρολο Ε'.

Η Πύλη Σαιν-Μαρτέν ήταν η δεύτερη από τις τέσσερις θριαμβευτικές αψίδες που κατασκευάστηκαν στο Παρίσι. Οι άλλοι τρεις είναι η Αψίδα του Θριάμβου του Καρουζέλ (1806-1808), η Πύλη Σαιν-Ντενί (1672) και η Αψίδα του Θριάμβου (1836).

Εργασίες αποκατάστασης πραγματοποιήθηκαν το 1988.

Περιγραφή
---------

Η Πύλη Σαιν-Μαρτέν το 1829
Η Πύλη Σαιν-Μαρτέν είναι μία θριαμβική αψίδα, ύψους 18 μέτρων, χτισμένη σε ασβεστόλιθο και μάρμαρο. Οι εσοχές καταλαμβάνονται από ανάγλυφα:

* Βόρεια πλευρά αριστερά: *Η πτώση του Λιμπούρ το 1675* έργο του Πιέρ Λε Γκρο του πρεσβύτερου, αναπαριστά μια καθισμένη γυναίκα δίπλα σε ένα λιοντάρι.
* Βόρεια δεξιά πλευρά: *Η ήττα των Γερμανών*, έργο του Γκασπάρ Μαρσί. Ο Λουδοβίκος ΙΔ', με τη μορφή του θεού Άρη μεταφέρει την ασπίδα της Γαλλίας και σπρώχνει πίσω ένα γερμανικό αετό για να προστατεύσει μια γυναίκα και έναν ηλικιωμένο.
* Νότια πλευρά αριστερά: *Η λήξη της Τριπλής συμμαχίας* (του 1668), έργο του Ετιέν λε Ονγκρ. Αναπαριστά τον Λουδοβίκο ΙΔ' σαν Ηρακλή, εν μέρει γυμνό.
* Νότια δεξιά πλευρά: *Η πτώση της Μπεζανσόν,* έργο του Μαρτέν Ντεζαρντέν, ο Λουδοβίκος ΙΔ' ντυμένος ως Φήμη, στέκεται μπροστά σε μια ελιά και λαμβάνει κλειδιά από μια γονατισμένη γυναίκα.

Επιγραφή της βόρειας όψης: LUDOVICO MAGNO QUOD LIMBURGO CAPTO IMPOTENTES HOSTIUM MINAS UBIQUE REPRESSIT. PRAEF. ET AEDIL. P. C.C. ANN. R. S. H. MDCLXXV  : Για τον Λουδοβίκο τον Μεγάλο, ο οποίος μετά την πτώση του Λίμπουργκ απομάκρυνε από παντού τις απειλές των αδύναμων εχθρών. Ο δήμαρχος και το δημοτικό συμβούλιο του Παρισιού το 1675.

* Η πτώση του ΛίμπουργκΗ πτώση του Λίμπουργκ
* Ο Λουδοβίκος ΙΔ' σαν θεός ΆρηςΟ Λουδοβίκος ΙΔ' σαν θεός Άρης
* Η νότια πλευράΗ νότια πλευρά
* Ο Λουδοβίκος ΙΔ'Ο Λουδοβίκος ΙΔ'
* Πτώση της ΜπεζανσόνΠτώση της Μπεζανσόν

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η πύλη Σαιν-Μαρτέν (αγγλικά)

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  (Γερμανικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά) *archINFORM*. 12220. Ανακτήθηκε στις 31  Ιουλίου 2018.
2. 1 2 3  «base Mérimée» (Γαλλικά) Υπουργείο Πολιτισμού της Γαλλίας.
3. ↑ . «pop.culture.gouv.fr/notice/merimee/PA00086513».
4. ↑ . «paris1900.lartnouveau.com/paris10/porte\_st\_martin.htm».
5. ↑ . «frenchmoments.eu/porte-saint-martin/».
6. ↑ . «discoverfrance.net/France/Paris/Monuments-Paris/Porte\_St-Martin.shtml».
Αυτό το λήμμα αφορά μια παραδοσιακή στολή.  Για για το ομώνυμο ζώο, δείτε: Σαλάχι.  
Το **σελάχι** ή **σιλαχλίκι** ή **σιλέφι** (προέρχεται από την τουρκική λέξη *σιλάχ*) ήταν ανδρική ζώνη φτιαγμένη από τσαρουχάδες, αποτελείτο είτε από δέρμα, είτε από χοντρό χαρτόνι ντυμένο με δίμιτο πανί είτε από χοντρό βελούδο και το χρησιμοποιούσαν ως οπλοθήκη για χατζάρες ή γιαταγάνια. Συνήθως είχε χαραγμένα πάνω του διάφορων ειδών σχέδια. Φοριόταν μαζί με τις ενδυμασιές στη μέση πάνω από την φουστανέλα και το συγκρατούσε μια πλατιά δερμάτινη ζώνη η οποία δενόταν πίσω στη μέση.

Η χρήση του σελαχιού ήταν εκτεταμένη κυρίως στον χώρο της Πελοποννήσου και της Στερεάς Ελλάδας. Κατά τα πρώτα χρόνια μετά τη δημιουργία του ελληνικού κράτους, το σελάχι συμπεριλήφθηκε και στην αστική ενδυμασία της εποχής ενώ χρησιμοποιήθηκε και για τη φύλαξη εντός αυτού χρημάτων, σουγιάδων, καπνοσακούλας και διαφόρων άλλων μικροαντικειμένων. Σήμερα, εντοπίζεται ως εξάρτημα σε διάφορες παραδοσιακές ενδυμασίες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Παπαντωνίου, Ιωάννα (2000). *Η Ελληνική ενδυμασία. Από την αρχαιότητα ως τις αρχές του 20ου αιώνα*. Αθήνα: Εμπορική Τράπεζα της Ελλάδος. σελ. 225. ISBN 960-7059-10-7.
2. ↑  *Σύγχρονος Εγκυκλοπαίδεια Ελευθερουδάκη*, τ. 21ος, σ. 392.
3. 1 2  Η φορεσιά των Αρματωμένων.
4. 1 2  Επτά Ημέρες, *Η ενδυμασία στη νεότερη Ελλάδα*, Η Καθημερινή, 14 Μαΐου 2000, σ. 11.
5. ↑  «Almyros.gr». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Μαρτίου 2015. Ανακτήθηκε στις 2 Απριλίου 2015.
6. ↑  *Η ενδυμασία στη νεότερη Ελλάδα*, σ. 9.
7. ↑  ‘Φουστανελάς’ ανδρική αστική ενδυμασία.

Βιβλιογραφία
------------

* Επτά Ημέρες, *Η ενδυμασία στη νεότερη Ελλάδα*, Η Καθημερινή, 14 Μαΐου 2000.
* *Σύγχρονος Εγκυκλοπαίδεια Ελευθερουδάκη*, τ. 21ος.
Η **Πύλη στον Πίντσιο λόφο** , (λατιν.: *Porta Pinciana*), είναι πύλη των Αυρηλιανών Τειχών της Αρχαίας Ρώμης.

Το όνομα προέρχεται από την οικογένεια των Πίντσι ((Pincii) , που κατείχε τον ομώνυμο λόφο (Πίντσιο) τον 4ο αι. μ.Χ.. Ονομαζόταν επίσης «Σφραγισμένη Πύλη» (Porta Turata), διότι ήταν μερικώς κλειστή για κάποιο χρονικό διάστημα καθώς και «Παλαιά Πύλη της Σαλάριας οδού» (Porta Salaria Vetus), καθώς την διέσχιζε η παλαιά Σαλάρια οδός.

Η Πύλη κτίστηκε επί Αυτοκράτορα Ονωρίου στις αρχές του 5ου αι. με την προσαρμογή μίας προηγούμενης, μικρότερης, υπηρεσιακής εισόδου. Οι δύο πλαϊνές δίοδοι είναι μία σύγχρονη προσθήκη. Η Πύλη παρέμεινε κλειστή μέχρι τις αρχές του 20ου αι.

Δείτε επίσης
------------

* Πύλη της Σαλάριας οδού
Η **Σελέστ Πολυχρονιάδη** (1904-1985) ήταν Ελληνίδα καλλιτέχνης του 20ού αιώνα με έργο στη ζωγραφική, τη γλυπτική, τη χαρακτική, τη διακοσμητική και την κεραμική.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1904 στην Αθήνα. Πραγματοποίησε μουσικές σπουδές στο Ωδείο Αθηνών και το 1930 συνέχισε τις σπουδές της στο Παρίσι όπου διδάχτηκε κεραμική, μωσαϊκό, σχέδιο και ζωγραφική. Στη Γαλλία πραγματοποίησε ατομική έκθεση κεραμικής και συμμετείχε σε διάφορες ομαδικές εκθέσεις και αφού ολοκλήρωσε με επιτυχία τις σπουδές της επέστρεψε το 1934 οριστικά στην Ελλάδα. Στην Ελλάδα συνδέθηκε με την Ομάδα Τέχνη και ανέλαβε την καλλιτεχνική διεύθυνση της αίθουσας *Studio-Galerie d’art*. Τον Μάρτιο του 1938 πραγματοποίησε στην αίθουσα Στρατηγοπούλου την πρώτη της ατομική ζωγραφική έκθεση. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής δημιούργησε σειρά σχεδίων η οποία εκτέθηκε το 1946 και εκδόθηκε με τη μορφή λευκώματος το 1961. Το 1946 εγκαταστάθηκε στη Νέα Υόρκη των ΗΠΑ όπου συνεργαζόμενη με γκαλερί καταπιάστηκε με ζωγραφικές, γλυπτικές και κεραμικές δημιουργίες. Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1953 όπου έζησε μέχρι το θάνατό της το 1985.

Κατά τη διάρκεια της καλλιτεχνικής της πορείας πραγματοποίησε πάνω από δέκα ατομικές εκθέσεις και συμμετείχε σε διάφορες ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα, τις ΗΠΑ, τη Γαλλία, την Ελβετία, το Ισραήλ, τη Βραζιλία, την Αίγυπτο κλπ). Διακρίθηκε με το πρώτο βραβείο χαρακτικής στη *Μπιενάλε της Αλεξάνδρειας* του 1961.

Τεχνοτροπία
-----------

Κατά τη διάρκεια των σπουδών της στη Γαλλία ήρθε σε επαφή με τον σουρεαλισμό, ο οποίος έπαιξε σημαντικό ρόλο στη μετέπειτα καλλιτεχνική της πορεία ενώ την περίοδο της εγκατάστασης της στη Νέα Υόρκη επηρεάστηκε από τον αφαιρετικό εξπρεσιονισμό. Θεωρείται ως μια από τους καλλιτέχνες που εδραίωσαν την αφηρημένη τέχνη στην Ελλάδα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10  dp.iset.gr/en/artist/view.html?id=1445. Ανακτήθηκε στις 9  Μαΐου 2020.
2. 1 2 3  «Πολυχρονιάδη Σελέστ (1904 - 1985)». Ινστιτούτο σύγχρονης ελληνικής τέχνης. Ανακτήθηκε στις 6 Αυγούστου 2015.
3. ↑  «Η έκθεσις της δος Πολυχρονιάδου». Πατρίς Αθηνών. 9 Οκτωβρίου 1932. [*νεκρός σύνδεσμος*]
4. ↑  «Σελέστ Πολυχρονιάδη, Έκθεσις ζωγραφικής 12 - 29 Μαρτίου 1938» (PDF). Η βιβλιοθήκη και το αρχείο της Εθνικής Πινακοθήκης - Μουσείου Αλεξάνδρου Σούτζου. 1938. Ανακτήθηκε στις 6 Αυγούστου 2015. [*νεκρός σύνδεσμος*]
Ο **Σπυρίδων Χασιώτης** (1864 - 1945) ήταν Έλληνας πολιτικός και γεωπόνος.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Καταγόταν από το Μονοδένδρι Ζαγορίου. Σπούδασε γεωπονική και διετέλεσε πρώτος διευθυντής της Ανώτατης Γεωπονικής Σχολής καθώς και Διευθυντής της Γεωργικής Σχολής Τίρυνθας κατά την περίοδο 1894 - 1897. Θεωρείται ως ο πατέρας της γεωπονικής επιστήμης στην Ελλάδα.

Το 1922 ίδρυσε το πρώτο αγροτικό κόμμα, το οποίο, όμως, διαλύθηκε γρήγορα. Εξελέγη βουλευτής Ιωαννίνων στις εκλογές του 1926 ενώ στις γερουσιαστικές εκλογές του 1929 εξελέγη γερουσιαστής για τριετή θητεία από τον Εκλογικό Σύλλογο Αγροτών και επανεξελέγη στην ίδια θέση το 1932.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, από την επίσημη ιστοσελίδα του
2. ↑  «Μητρώο Γερουσιαστών και Βουλευτών» (PDF). *hellenicparliament*. Ελληνικό κοινοβούλιο.
Ο **Στέφαν Γκέτσεφ** (βουλγαρικά: *Стефан Гечев*, 1911-2000) ήταν Βούλγαρος ποιητής, πεζογράφος, θεατρικός συγγραφέας και μεταφραστής.

Βιογραφικό
----------

Πήγε σχολείο αρχικά στο Ρούσε (1917-1922) και αργότερα συνέχισε στο Πλόβντιβ (1922-1925) και για δύο χρόνια σπούδασε στο *Lyceum Louis le Grand* στο Παρίσι. Το 1934 αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο της Σόφιας όπου σπούδασε σλαβονική φιλολογία. Τον επόμενο χρόνο πήγε στην Αθήνα, ύστερα από προτροπή του καθηγητή του Ιορντάν Ιβανόφ, για να μάθει αρχαία και νέα ελληνικά (καθώς τα περισσότερα κείμενα της παλαιοβουλγαρικής γραμματείας ήταν μεταφράσεις βυζαντινών κειμένων) και άρχισε να εργάζεται ως αντιγραφέας στην Βουλγαρική Αποστολή της Αθήνας. Γνωρίστηκε αρχικά με τον κριτικό Κλέοντα Παράσχο (από τον οποίο γνώρισε το έργο του Σολωμού, του Κάλβου, του Τέλλου Άγρα, του Καρυωτάκη και του Σικελιανού), στη συνέχεια με τον Κώστα Ουράνη και τον Νίκο Καζαντζάκη και αργότερα έγινε φίλος με τον Κώστα Βάρναλη (το 1941 συνέβαλε στην απελευθέρωση του από τα κρατητήρια των χιτλερικών δυνάμεων κατοχής) και τον Άρη Δικταίο.

Ο Γκέτσεφ ήδη από το 1952 άρχισε να μεταφράζει στα βουλγαρικά σύγχρονους Έλληνες ποιητές. Πέντε χρόνια αργότερα ξεκίνησε την προσπάθεια για την έκδοση στα βουλγαρικά μιας ανθολογίας Ελλήνων ποιητών όμως αντιμετώπισε πολλά προβλήματα καθώς το έργο αρκετών Ελλήνων ποιητών δεν ήταν αρεστό στο τότε καθεστώς της Βουλγαρίας. Τελικά η πρώτη ανθολογία εκδόθηκε το 1960.

Το λογοτεχνικό έργο του Γκέτσεφ ήταν λογοκριμένο και άρχισε να εκδίδεται μετά την κατάρρευση του καθεστώτος στη Βουλγαρία το 1990. Το 1996 τιμήθηκε από το ελληνικό κράτος με το Χρυσό Σταυρό του Τάγματος της Τιμής και τρία χρόνια αργότερα με το Χρυσό Μετάλλιο του Δήμου Αθηναίων.

Πηγές
-----

* Βιβλιοθήκη (ένθετο εφημερίδας Ελευθεροτυπία)- Η Κίνα μέσα από την λογοτεχνία της, 22/08/2008

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 74185582
* LCCN: n91090859
* ISNI: 0000 0001 0916 339X
* GND: 103458883
* SUDOC: 090953649
* BNF: cb158363709 (data)
* BIBSYS: 2075370
* NKC: js2005269428

 |

 |
Η **σοροθαπτική γλώσσα** (ισπανικά: *sorotáptico*‎, καταλανικά: sorotàptic‎) είναι υποθετική αρχαία γλώσσα η οποία ομιλούνταν σε τμήμα της Ιβηρικής χερσονήσου κατά τον 10ο με 13ο αιώνα π.Χ. από τον πολιτισμό των τεφροδόχων υδριών.

Περιγραφή
---------

Η ονομασία της γλώσσας αποτελεί εξώνυμο το οποίο δημιουργήθηκε κατά την σύγχρονη εποχή τον Καταλανό γλωσσολόγο Ζοάν Κορομίνες. Η ετυμολογία της λέξης προκύπτει από τις ελληνικές λέξεις *σορός* και *θάπτω*. 

Θεωρείται ινδοευρωπαϊκή αλλά προ-κελτική, της εποχής του Χαλκού, και πως προήλθε από τα Βαλκάνια φτάνοντας στην Ιβηρική χερσόνησο.Ο Κορομίνες χρησιμοποίησε την γλώσσα για να εξηγήσει κάποιες προβληματικές λέξεις στις ιβηρορομανικές γλώσσες οι οποίες δεν μπορούσαν να ταυτοποιηθούν ως κελτικές. Ταυτοποίησε την γλώσσα αυτή με επιγραφές σε μολύβδινες πλάκες οι οποίες χρονολογούνται στον 2ο αιώνα μ.Χ. και βρεθήκαν στην περιοχή Αμελί ντε Μπαν Παλάλντα (*Amélie-les-Bains-Palalda*) στα σύνορα Ισπανίας-Γαλλίας. Στα κείμενα αυτά υπάρχουν και κάποια λατινικά, ενώ τα μη λατινικά και μη κελτικά στοιχεία ορίστηκαν ως σοροθαπτικά. Βάσει της θεωρίας αυτής, η ετυμολογία κάποιων λέξεων της καταλανικής γλώσσσας θεωρείται πιθανό πως προέρχεται από τα σοροθαπτικά.Μερικές φορές χρησιμοποιείται και ως συνώνυμο της ακουιτανικής γλώσσας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Livet, Georges· Mousnier, Roland (1990). *Γενική ιστορία της Ευρώπης* (στα Γαλλικά). **Α´**. Ε. Λούβρου, Γ. Ξενάριος (μετάφραση). Αθήνα: Εκδόσεις Παπαζήση. σελ. 49.
2. ↑  «Sorothaptic - MultiTree». *multitree.org* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου 2018.
3. ↑  Coromines, 1976, *Els ploms sorotàptics d'Arles*, pp.142-216
4. ↑  (Tübingen), Schwerteck, Hans (στα αγγλικά). *Sorothaptic*. .
5. ↑  Trask, Robert Lawrence (2000). *The Dictionary of Historical and Comparative Linguistics*. Psychology Press. σελ. 316. ISBN 9781579582180.
6. ↑  Posner, Rebecca· Green, John N. (1982). *Language and Philology in Romance*. Walter de Gruyter. σελ. 243. ISBN 9789027979063.
7. ↑  , σελ. 107

Σχετική βιβλιογραφία
--------------------

* Glanville Price, editor. 2000. *Encyclopedia of the Languages of Europe*.
* Cancik, Schneider,& Salazar, eds. 2008. *Brill's New Pauly: Encyclopaedia of the Ancient World*. Brill.
* Coromines, Joan. 1976. *Entre dos llenguatges* (II). Curial Edicions Catalanes.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* (Αγγλικά) Sorothaptic - multitree.org
Πύλη γης
 Πύλη νερού
Η **Πύλη Παν** ή **Πανμεν** (Παραδοσιακά κινέζικα:盘门) είναι ένα ιστορικό ορόσημο στο Σουτσόου της επαρχίας Τσιανγκσού στην Κίνα. Βρίσκεται στη νοτιοδυτική γωνία του κύριου καναλιού του Σουτσόου. Αρχικά χτίστηκε κατά την περίοδο της Άνοιξης και του Φθινοπώρου στην πολιτεία Wu, με τους ιστορικούς να εκτιμούν ότι είναι περίπου 2.500 ετών. Είναι πλέον μέρος της γραφικής περιοχής της Πύλης Παν. Είναι γνωστό για τα «τρία ορόσημα της Πύλης Παν». Είναι η παγόδα Ruiguang, η παλαιότερη παγόδα στο Σουτσόου που χτίστηκε το 247, η γέφυρα Wu Gate Bridge, η είσοδος της πύλης εκείνη την εποχή πάνω από το υδάτινο πέρασμα και η υψηλότερη γέφυρα στο Σουτσόου εκείνη την εποχή, και η Πύλη Παν. Η παγόδα Ruigang είναι κατασκευασμένη από τούβλα με ξύλινες πλατφόρμες και έχει απλά βουδιστικά σκαλίσματα στη βάση της. 

Η Πύλη Παν είναι μέρος του αρχαίου τείχους της πόλης που χτίστηκε το 514 π.Χ. που περιέβαλλε και προστάτευε τη Σουζού. Η Πύλη Παν ήταν η μόνη είσοδος στο τείχος που περίκλεινε την αρχαία Σούτζου. Είναι επίσης γνωστό στην Κίνα, για την αρχιτεκτονική του. Είναι τόσο διάσημο για το σύμπλεγμα των πυλών πόλεων της ξηράς και του νερού που πολλές φορές, οι άνθρωποι το αναφέρουν άμεσα ως «Πύλη Γης και Νερού». Για να προσελκύσει περισσότερους τουρίστες, τα τελευταία χρόνια, η πόλη του Σουτσόου ανακαίνισε το παλιό τείχος και έχτισε πολλά άλλα αξιοθέατα γύρω από την αρχική πύλη στη γραφική περιοχή της Πύλης Παν.

Η σημερινή κατασκευή χτίστηκε το 11ο έτος της βασιλείας του Zhizheng (1333-1370 μ.Χ.) στο τέλος της δυναστείας Γιουάν (1271-1368).

Δείτε επίσης
------------

* Τείχος της πόλης του Σούζου

Παραπομπές
----------

1. ↑  *China*. Eye Witness Travel Guides. σελ. 213.
Ο **Στέργος Μαρίνος** (Κως, 17 Σεπτεμβρίου 1987) είναι Έλληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής.

Καριέρα
-------

### Σε συλλογικό επίπεδο

Γεννημένος στην Κω ξεκίνησε την καριέρα του στον τοπικό Ασκληπιό, στον οποίο έμεινε για 3 χρόνια αγωνιζόμενος σε μικτές ομάδες της Δωδεκάνησου όπου και άρχισε να γίνεται γνωστός. Το 2004 μετά από εισήγηση του Γιώργου Παράσχου μετακινήθηκε στη Χαλκηδόνα και παράλληλα έγινε μέλος της εθνικής Νέων με προπονητή τον Νίκο Νιόπλια. 

Την επόμενη χρονιά πραγματοποιήθηκε η συγχώνευση της Χαλκηδόνας με τον Ατρόμητο και έτσι συνέχισε να αγωνίζεται με τα χρώματα του Ατρόμητου, με τον οποίο γνώρισε έναν υποβιβασμό, άλλα την επόμενη χρονιά η ομάδα επέστρεψε στην Α΄ Εθνική τερματίζοντας πρώτη στο πρωτάθλημα της Β΄ Εθνικής. Η συμβολή του Μαρίνου τη χρονιά αυτή υπήρξε σημαντική με συνέπεια να προξενήσει το ενδιαφέρον μεγαλύτερων ομάδων και να μεταγραφεί τελικά στον Παναθηναϊκό, το καλοκαίρι του 2009. Στην πρώτη χρονιά στον Παναθηναϊκό συνέβαλε αρκετά ώστε η ομάδα του να κατακτήσει το πρωτάθλημα και το κύπελλο Ελλάδος, γεγονός που του άνοιξε τον δρόμο για την εθνική ομάδα.

Το καλοκαίρι του 2013 αποχώρησε από τον Παναθηναϊκό και συμφώνησε να συνεχίσει την καριέρα του στη βελγική  Σαρλερουά, με την οποία υπέγραψε διετές συμβόλαιο συνεργασίας. Στην πρώτη του χρονιά στον βελγικό σύλλογο είχε 17 συμμετοχές στο πρωτάθλημα.

### Στις εθνικές ομάδες

Στην εθνική Ανδρών κλήθηκε για πρώτη φορά από τον Ότο Ρεχάγκελ την άνοιξη του 2010, όταν επιλέχθηκε στην 30μελή προεπιλογή για την προετοιμασία ενόψει της συμμετοχής της στο Μουντιάλ του 2010, χωρίς τελικά να συμπεριληφθεί στην τελική 23άδα.. Το ντεμπούτο του τελικά πραγματοποιήθηκε μερικούς μήνες αργότερα, όταν με προπονητή τον Φερνάντο Σάντος, αγωνίστηκε στις 11 Σεπτεμβρίου 2010 στην εκτός έδρας φιλική αναμέτρηση απέναντι στη Σερβία.

Έχει επίσης αγωνιστεί στην εθνική Νέων ενώ έχει κληθεί και στην Ελπίδων.

Τίτλοι
------

* Πρωτάθλημα Ελλάδας**: 1 (2010)**
* Κύπελλο Ελλάδας**: 1 (2010)**

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Ελλάδα - S. Marinos - Προφίλ με νέα, στατιστικά καριέρας και ιστορία - Soccerway». *gr.soccerway.com*. Ανακτήθηκε στις 13 Σεπτεμβρίου 2019.
2. ↑  «Πράσινος» ο Μαρίνος Αρχειοθετήθηκε 2017-10-12 στο Wayback Machine. Το Έθνος
3. 1 2  Η nouvelle vague της Εθνικής contra.gr
4. ↑  Στη Σαρλερουά ο Μαρίνος, www.gazzetta.gr
5. ↑  nooz.gr Αρχειοθετήθηκε 2013-04-14 στο Wayback Machine. ΕΘΝΙΚΗ: Οι 30 του Ρεχάγκελ!
6. ↑  ΕΠΟ Σερβία-Ελλάδα 0-1
7. ↑  Τρία νέα πρόσωπα και μια επιστροφή στην Εθνική Ελευθεροτυπία

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Ο Στέργος Μαρίνος στο soccerway
* sport24.gr Συνέντευξη στο Novasports FM 94,6 (26-05-2011)
* pamesports.gr Συνέντευξη στη Nova (29-09-2012)
* Επίσημη σελίδα παίκτη Βιογραφικό
* epo.gr Πρώτη κλήση στην εθνική
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Χρυσογένεια** είναι γνωστή μία από τις θυγατέρες του `Αλμου ή `Ολμου, βασιλιά του Ορχομενού, αδελφή της Χρύσης, όπως αναφέρει και ο Παυσανίας (19,26,1). Σύμφωνα με άλλους συγγραφείς, και ειδικά με στα σχόλια του Απολλωνίου του Ροδίου (3, 1084), ονομαζόταν και **Χρυσογόνη**. Η Χρυσογένεια φερόμενη θεία του Σισύφου, από μία ερωτική σχέση της με τον θεό της θάλασσας Ποσειδώνα έγινε η μητέρα του Μινύα, του ιδρυτή του Ορχομενού.  

Το όνομα προέρχεται πιθανότατα από το πολύ χρυσάφι που διέθετε η προϊστορική πόλη του Ορχομενού.

Πηγές
-----

* *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 22, Αθήνα 1975, σελ. 674
* "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica", τόμος 61ος, σελ.361.
Ο **Σιμάο Μάτε Τζούνιορ** είναι ένας Μοζαμβικανός ποδοσφαιριστής, που αγωνίζεται στην Αλ Αχλί. Γεννήθηκε στις 23 Ιουλίου του 1988 στην Ινχάκα, πόλη της Μοζαμβίκης.

Καριέρα
-------

Ο νεαρός ποδοσφαιριστής πήγε στην Ελλάδα το καλοκαίρι του 2007, μέχρι τότε αγωνιζόταν με τη φανέλα της Μοζαμβικανής Κλούμπε Φεροβιάριο Ντε Μαπούτο. Στην τελευταία πήγε το 2003. Αρχικά στον Παναθηναϊκό δοκιμάστηκε για δύο εβδομάδες και στη συνέχεια υπέγραψε τετραετές συμβόλαιο. Από τότε έχει καταφέρει να εντυπωσιάσει τον προπονητή αλλά και τους οπαδούς της ομάδας με τη σταθερότητα, τη δύναμη και την επιμονή του. Ανεξάρτητα από το νεαρό της ηλικίας του, έκανε μερικές εμφανίσεις με την πρώτη ομάδα και απότέλεσε μια πολύτιμη λύση για τον προπονητή του Χενκ Τεν Κάτε.
Αν και αποκτήθηκε για να αγωνίζεται στην άμυνα, οι περιστάσεις και οι τραυματισμοί των συμπαικτών του ανάγκασαν τον προπονητή της ομάδας να χρησιμοποιήσει τον Σιμάο ως αμυντικό μέσο, αν και ο παίκτης θεωρείται από τους οπαδούς της ομάδας περισσότερο ως μέσος παρά ως αμυντικός. 

Ο Σιμάο θεωρείται ως ένας από τους καλύτερους παίκτες της ομάδας από πολλούς οπαδούς κάτι που αποτελεί έκπληξη, δεδομένης της σχετικής ανωνυμίας του και του χαμηλού κόστους της μεταγγραφής του. Η πρώτη του σεζόν κρίθηκε ιδιαίτερα επιτυχημένη, με τον ίδιο να μετράει 27 συμμετοχές με την πρώτη ομάδα. Στην δεύτερή του σεζόν, σκόραρε ένα εξαιρετικό γκολ με σουτ στην κίνηση στα πλαίσια του τρίου προκριματικού γύρου του Τσάμπιονς Λιγκ απέναντι στην Σπάρτα Πράγας, σε εκτός έδρας αναμέτρηση. Συνέχισε να εντυπωσιάζει στην Ελλάδα και στο Τσάμπιονς Λιγκ, κυρίως με το επιτυχημένο μαρκάρισμα του Ντιέγκο και την εξουδετέρωση των επιθέσεών του στη διάρκεια της νίκης του Παναθηναϊκού απέναντι στην Βέρντερ Βρέμης με 3–0.

Ο Σιμάο συμπεριλήφθηκε στη λίστα του περιοδικού Tuttosport με τους 40 καλύτερους νεαρούς ποδοσφαιριστές παγκοσμίως, αποτελώντας τον πρώτο Μοζαμβικανό ποδοσφαιριστή που καταφέρνει κάτι τέτοιο.

Στις 20 Φεβρουαρίου 2009, ο Σιμάο υπέγραψε νέο συμβόλαιο με τον Παναθηναϊκό που περιελάμβανε αυξημένη ρήτρα αποδέσμευσής του, ενώ τρεισήμισι χρόνια μετά αποχώρησε με νέο προορισμό στην καριέρα του την Κίνα.

Τίτλοι
------

### Παναθηναϊκός

* Σουπελίγκ Ελλάδα: 2010
* Κύπελλο Ελλάδας**: 2010**

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Portuguese name» (στα Portuguese). zerozero.pt. Ανακτήθηκε στις 17 Μαρτίου 2008. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
2. ↑  «Simão Mate Junior profile» (στα Greek). sport.gr. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Απριλίου 2008. Ανακτήθηκε στις 17 Μαρτίου 2008. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
3. ↑  «Contract announcement». pao.gr. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Δεκεμβρίου 2007. Ανακτήθηκε στις 17 Μαρτίου 2008.
4. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 31 Ιουλίου 2012. Ανακτήθηκε στις 25 Ιανουαρίου 2012.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* onsports
* sport.gr
* leoforos.gr
Παραδοσιακός πίνακας σόγκι (shōgi-ban) με ένα σετ κομματιών (koma)
Το **σόγκι** ή **σ'οόγκι** (将棋 shōgi, σκάκι του στρατηγού) ([/ˈʃoʊɡiː/], ιαπωνικά: [[ɕo̞ːɡi]] ή [[ɕo̞ːŋi])],είναι το παραδοσιακό ιαπωνικό σκάκι. Οι ρίζες του είναι κοινές με το γνωστό δυτικό σκάκι. Βασική διαφορά με το δυτικό σκάκι είναι ότι ο κάθε παίκτης μπορεί να χρησιμοποιήσει όσα κομμάτια του αντιπάλου έχει αιχμαλωτίσει. Για αυτό το λόγο τα κομμάτια δεν έχουν χρώμα, πράγμα που σημαίνει η φορά των κομματιών και μόνο δείχνει ποιος παίκτης ελέγχει το κάθε κομμάτι.

Τα κομμάτια του σόγκι είναι τα παρακάτω:

1. 王/玉 (Όου/Γκυόκου). Ο *βασιλιάς* στο δυτικό σκάκι.
2. 飛車 (Χίσ'α). *Iπτάμενο άρμα*· κινείται όπως ο πύργος στο δυτικό σκάκι.
3. 角行 (Κακουγκυόου). *Διαγώνιος*· κινείται όπως ο αξιωματικός στο δυτικό σκάκι.
4. 金将 (Κινσ'όου). *Χρυσός στρατηγός*· κινείται όπως ο βασιλιάς, αλλά όχι στα πίσω διαγώνια τετράγωνα.
5. 銀将 (Γκινσ'όου). *Ασημένιος στρατηγός*· κινείται ένα τετράγωνο διαγώνια ή ένα τετράγωνο εμπρός.
6. 桂馬 (Κέιμα). Ο *ίππος*, αλλά κινείται μόνο προς τα μπροστά.
7. 香車 (Κυόουσ'α). *Ευωδιαστό άρμα*· κινείται όπως ο πύργος, αλλά μόνο μπροστά.
8. 歩兵 (Φουχυόου). Το *πιόνι* κινείται και αιχμαλωτίζει το ίδιο, ένα τετράγωνο μπροστά.

Από τα παραπάνω κομμάτια, το χίσ'α προάγεται σε 龍王 (ρυούου όου), δηλαδή *βασιλιά - δράκο* και μπορεί να κινηθεί και ένα τετράγωνο διαγώνια, το κάκουγκυόου προάγεται σε 龍馬 (ρυούουμα), δηλαδή *δράκο - άλογο*, και μπορεί να κινηθεί ένα τετράγωνο οριζόντια ή κάθετα. Τέλος, τα γκινσ'όου, κέιμα, κυόουσ'α και φουχυόου προάγονται και κινούνται όπως ο *χρυσός στρατηγός*.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* NDL: 00572018
* NKC: ph1058023

 |

 |
Συντεταγμένες: 37°31′12″N 21°45′1″E﻿ / ﻿37.52000°N 21.75028°E﻿ / 37.52000; 21.75028

Το **Χρυσοχώρι** είναι χωριό της Ηλείας στα νότια του νομού, διοικητικά υπάγεται στον Δήμο Ζαχάρως. Συνορεύει με τα χωριά Λόγγος, Μίνθη, Κοτρώνι, Μηλιά και Μάκιστος. Στα όρια του χωριού βρίσκεται η αρχαία πόλη Αίπυ μια από τις εννέα πόλεις που αποτελούσαν το βασίλειο του Νέστορα της Πύλου.

Ιστορία
-------

Το Χρυσοχώρι άγνωστο πότε οικίστηκε, παλιότερα βρισκόταν σε άλλη, κοντινή, θέση και λεγόταν "Τρύπες", η ονομασία Τρύπες προέρχεται από τις πολλές σπηλιές της περιοχής. Η λαϊκή παράδοση λέει ότι οι κάτοικοι εγκατέλειψαν το παλιό χωριό λόγω κάποιας μεταδοτικής ασθένειας και εγκαταστάθηκαν στην σημερινή θέση. Παρόλα αυτά ο παλιός οικισμός συνέχισε να κατοικείται με λίγους κατοίκους και είναι σήμερα γνωστό σαν Παλαιοχώρι Ζαχάρως. Κατά την ενετοκρατία αναφέρεται σε ενετικές απογραφές ενώ πριν την επανάσταση δέχτηκε εγκατάσταση οικογενειών από την Μάνη.

Στην επανάσταση του 1821 Τρυπαίοι πήραν μέρος στις μάχες του Λάλα και αλλού. Το 1825 κάηκε ολοσχερώς από τον στρατό του Ιμπραήμ πασά.

Διοικητική ιστορία
------------------

Το 1835 αποτέλεσε διαμέρισμα του δήμου Αρήνης της επαρχίας Ολυμπίας του νομού Μεσσηνίας έως το 1912 που αποτέλεσαι οικισμό της κοινότητας Σκλήβας μαζί με το χωριό Σκλήβα. Το 1919 αποσπάτε από την κοινότητα Σκλήβας και αποτελεί την έδρα της κοινότητας Τρυπών, το 1940 αποσπάτε από τον νομό Μεσσηνίας στον νομό Ηλείας. Το 1978 το χωριό και η κοινότητα αλλάζη όνομα σε Χρυσοχώρι. Το 1999 καταργήτε η κοινότητα και γίνεται δημοτικό διαμέρισμα του δήμου Ζαχάρως έως το 2010 όπου μετατρέπετε σε κοινοτικό διαμέρισμα του ιδίου δήμου.

Απογραφές
---------

| έτος | Πληθυσμός |
| --- | --- |
| 1689 | 44 |
| 2001 | 78 |
| 2011 | 66 |
|

Δείτε
-----

* Παλαιοχώρι Ζαχάρως Ηλείας

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  morias now, Χρυσοχώρι
2. 1 2 3 4 5 6 7 8  Ολυμπιακά Χρονικά, τόμος Γ΄, συλλογικό έργο, Έκδοσις συλλόγου Ολυμπίων, Αθήναι 1972, σελίδες 262 έως 264, κεφάλαιο υπό τον Διονύσιο Κ. Μπρη
3. 1 2 3 4  ΕΤΕΕΑ, διοικητικές διαιρέσεις

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Οικισμοί του Δήμου Ζαχάρως |
| --- |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Ζαχάρως | 
* Άγιος Νικόλαος
* Άγιος Ηλίας
* Αγραπιδιά
* Ανήλιο
* Αρήνη
* Αρτέμιδα
* Γιαννιτσοχώρι
* Δράκος
* Ζαχάρω
* Θολό
* Καϊάφας
* Κακόβατος
* Καλίδονα
* Κάμπος
* Κάτω Αρήνη
* Κάτω Ξηροχώρι
* Κάτω Ταξιάρχες
* Κοστομέρα
* Κοτρωνάκι
* Κοτρώνι Ξηροχωρίου
* Κοτρώνι Μίνθης
* Λέπρεο
* Λογγάκι
* Μάκιστος
* Μάραθος
* Μηλέα
* Μίνθη
* Μπούρμπουλας
* Νεοχώρι Νεοχωρίου
* Νεοχώρι Ξηροχωρίου
* Ξηροχώρι
* Παλαιοχώρι
* Παναγιά Ξηροχωρίου
* Παναγιά Σμέρνας
* Παναγιές
* Πανόραμα
* Πρασιδάκι
* Παλιό Πρασιδάκι
* Ρεβελαίικα
* Ροδινά
* Σκουπάς
* Σμέρνα
* Σχίνοι
* Ταξιάρχες
* Τρανή Λάκα
* Χρυσοχώρι
 |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Φιγαλείας | 
* Κρυονέρι
* Νέα Φιγαλεία
* Περιβόλια
* Πετράλωνα
* Στόμιο
* Τριάντα
* Φασκομηλιά
* Φιγαλεία
 |
|  |
| 
* Έδρα: Ζαχάρω
* \* (Οικισμοί με μη μόνιμο πληθυσμό)
 |

 |
Το **σπογγώδες σώμα**, γνωστό και ως **σηραγγώδες σώμα της ουρήθρας**, είναι μια κυλινδρική μάζα σπογγώδους ιστού που περιβάλλει την ουρήθρα του ανθρώπινου πέους στους άνδρες. Το σπογγώδες σώμα βρίσκεται κάτω από τα δύο μεγαλύτερα σηραγγώδη σώματα, μαζί με τα οποία σχηματίζει τον κορμό του πέους. Το οπίσθιο τμήμα του σπογγώδους σώματος επεκτείνεται μέσα στο περίνεο και καταλήγει σε μια διογκωμένη περιοχή που ονομάζεται *βολβός*. Το εμπρόσθιο τμήμα του απολήγει στην κεφαλή του πέους, μια βολβοειδή δομή που βρίσκεται στο άκρο του πέους και εφάπτεται επάνω στα σηραγγώδη σώματα.

Λειτουργία
----------

Η λειτουργία του σπογγώδους σώματος είναι να προστατεύει την ουρήθρα αποτρέποντας τη φραγή της κατά τη διάρκεια της στύσης. Με αυτό τον τρόπο, επιτρέπει στην ουρήθρα να είναι ένα ευρύχωρο κανάλι για το σπέρμα κατά την εκσπερμάτιση. Για να το πετύχει αυτό, το σπογγώδες σώμα παραμένει εύκαμπτο όταν τα σηραγγώδη σώματα πληρούν με αίμα και σκληραίνουν κατά τη στύση.

Επιπλέον εικόνες
----------------

* Κάθετη τομή της ουροδόχου κύστης, του πέους και της ουρήθρας.Κάθετη τομή της ουροδόχου κύστης, του πέους και της ουρήθρας.
* Εγκάρσια τομή του πέους.Εγκάρσια τομή του πέους.

Δείτε επίσης
------------

* Σηραγγώδη σώματα πέους
* Ανθρώπινο πέος

Παραπομπές
----------

1. ↑  Heide Schatten· Gheorghe M. Constantinescu (21 Μαρτίου 2008). *Comparative Reproductive Biology*. John Wiley & Sons. ISBN 978-0-470-39025-2.
**Ο σεισμός του Αιγαίου** είχε μέγεθος 6,7 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ σημειώθηκε στις 21 Ιουλίου 2017, 01:31:00 τοπική ώρα προκάλεσε δύο θανάτους, 120 τραυματισμούς και πολλές ζημιές στη Κω και 360 τραυματισμούς στην Τουρκία.

Σεισμός
-------

USGS ShakeMap for the event
Ο σεισμός είχε μέγεθος 6,7 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ. Η μέγιστη αντιληπτή ένταση ήταν VIII στην κλίμακα Μερκαλι, το επίκεντρο του σεισμού ήταν στον θαλάσσιο χώρο 10 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά από το Μπόντρουμ και 20 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Κω ο σεισμός έγινε ιδιαίτερα αισθητός στη Ρόδο, στην Κάλυμνο, στη Λέρο, στην Ικαρία και στη Σάμο, καθώς και στην Τουρκία, ιδιαίτερα στη Μαρμαρίδα και στις γειτονικές περιοχές της Αλικαρνασσού και της Κνίδου.

Τσουνάμι
--------

Ένα τσουνάμι προκλήθηκε από τον σεισμό και προκάλεσε τοπικές πλημμύρες και κάποιες ζημιές κατά μήκος των ακτών της Κω και της χερσονήσου του Bodrum. το μεγαλύτερο ύψος μετρήθηκε στο λιμάνι της Κω 1,5 μ.

Το τζαμί της Κω στην πλατεία Ελευθερίας πριν......και μετά τον σεισμό.

Θύματα
------

Καταστροφές από το σεισμό
Στην Κω ο σεισμός είχε ως αποτέλεσμα την απώλεια δύο ανθρώπων όταν κατέρρευσε οροφή από μπαρ, οι τραυματίες στο νησί έφτασαν τους 120 ενώ στην Τουρκία τους 360.

Καταστροφές
-----------

Ο σεισμός προκάλεσε βλάβες κυρίως σε παλαιά πλινθόκτιστα κτίρια, καθώς και στο κύριο λιμάνι της νήσου, αρκετά μνημεία πολιτιστικής κληρονομιάς υπέστησαν βλάβες, ενώ κατέρρευσε το ιερό του Μητροπολιτικού Ναού του Αγ. Νικολάου και τμήμα του μουσουλμανικού τεμένους στην πλατεία Ελευθερίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Δύο νεκροί από τον μεγάλο σεισμό 6,4 Ρίχτερ στην Κω - Το Πρωτοθέμα
Ο **σεισμός της Σμύρνης του 1688** σημειώθηκε στις 11:45 της 10ης Ιουλίου. Το επίκεντρό του ήταν κοντά στη Σμύρνη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (σημερινής Τουρκίας). Είχε εκτιμώμενο μέγεθος 7 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ και προκάλεσε εκτεταμένες ζημιές και περίπου 16.000 νεκρούς.

Μεταξύ των νεκρών ήταν ο τότε Μητροπολίτης Σμύρνης Ιγνάτιος, που καταπλακώθηκε από το κτήριο της Μητρόπολης, ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας Παρθένιος, που παρεπιδημούσε στην Σμύρνη, καθώς και ο Γάλλος Πρόξενος Φαμπρ. Ο σεισμός κατέστρεψε ολοσχερώς τον ναό της Αγίας Φωτεινής, ο οποίος επανοικοδομήθηκε λίγο αργότερα.

Συνέπειες
---------

Όταν ανοικοδομήθηκε η πόλη, τα σπίτια ήταν κυρίως ξύλινα, εκτός από τα θεμέλια και τη βάση των τειχών όπου χρησιμοποιήθηκε πέτρα. Αυτό έκανε τα ανακατασκευασμένα κτίρια πιο ανθεκτικά σε μελλοντικούς σεισμούς.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Δράκος, Ευστράτιος Ι. «Εκκλησιαστικαί σελίδες : ήτοι Σμύρνης ιεράρχαι από της αποστολικής εποχής μέχρι σήμερον». σελ. 6. Ανακτήθηκε στις 8 Φεβρουαρίου 2023.
2. ↑  Shariat-Panahi S. Mohammad T. «Σεισμός στη Σμύρνη, 1688». *Εγκυκλοπαίδεια Μείζονος Ελληνισμού, Κωνσταντινούπολη*. Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού. Ανακτήθηκε στις 8 Φεβρουαρίου 2023.
3. ↑  Παντελόγλου, Κώστας Π. «Μια αναφορά στους σεισμούς της Σμύρνης». Ο Κόσμος της Νέας Φιλαδέλφειας. Ανακτήθηκε στις 8 Φεβρουαρίου 2023.
4. ↑  Stiros, S.C. (1995). «Archaeological evidence of antiseismic construction in antiquity». *Annali di Geofisica* **38** (5–6): Appendix.. Ανακτήθηκε στις 2 August 2010.
Η **χημική μηχανική** αποτελεί διακριτό, τεχνολογικό και επιστημονικό κλάδο της επιστήμης μηχανικών, που ασχολείται με τον σχεδιασμό, τη μελέτη και τη λειτουργία των χημικών εγκαταστάσεων και την ανάπτυξη μεθόδων βελτίωσης της παραγωγής. Η χημική μηχανική χρησιμοποιεί τις αρχές της χημείας, της φυσικής, των μαθηματικών, της βιολογίας και της οικονομίας για την αποτελεσματική χρήση, παραγωγή, σχεδιασμό, μεταφορά και μετατροπή της ενέργειας και της ύλης. Ο ανάλογα καταρτισμένος επαγγελματίας και επιστήμονας ονομάζεται **χημικός μηχανικός**. Το έργο του κυμαίνεται από την αξιοποίηση της νανοτεχνολογίας και των νανοϋλικών στο εργαστήριο έως τις βιομηχανικές διεργασίες μεγάλης κλίμακας που μετατρέπουν χημικές ουσίες, πρώτες ύλες, ζωντανά κύτταρα, μικροοργανισμούς και ενέργεια σε χρήσιμες μορφές και προϊόντα.

Η χημική μηχανική περιλαμβάνει έξι κύριους τομείς δραστηριοτήτων επί των αντικειμένων της: την έρευνα, τη μελέτη, την κατασκευή, την παραγωγή, την εκμετάλλευση - εμπορία και τη διοίκηση - διεύθυνση.

Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, με την εξέλιξη της χημικής βιομηχανίας ο γνωστικός αυτός κλάδος διαμορφώθηκε ως ξεχωριστός, σημειώνοντας αλματώδη ανάπτυξη. Εφαρμογή της χημικής μηχανικής απαντάται κυρίως στην πετρελαϊκή βιομηχανία, στη βιομηχανία χημικών και χρωμάτων, στη βιοτεχνολογία, στη βιομηχανία τροφίμων, στη χαρτοποιία, μέχρι και στην πυρηνική βιομηχανία.

Πηγές
-----

* *Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica*, τομ.61ος, σελ.110.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85022900
* GND: 4349723-8
* BNF: cb11958193x (data)
* NDL: 00564422
* NKC: ph114234
* BNE: XX5303448

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Χημεία
 |

 |
Συντεταγμένες: 78°45′N 16°00′E﻿ / ﻿78.750°N 16.000°E﻿ / 78.750; 16.000

Η **Σπιτσβέργη** ή **Σπίτσμπεργκεν** ή **Σβάλμπαρντ** (νορβηγικά: *Vest Spitsbergen* ή *Vestspitsbergen*) είναι το μεγαλύτερο και το μόνο με μόνιμο πληθυσμό νησί στο αρχιπέλαγος Σβάλμπαρντ στον Αρκτικό ωκεανό. Βρίσκεται στο δυτικό άκρο του αρχιπελάγους. Έχει έκταση 39.044 τετραγωνικά χιλιόμετρα, που την καθιστά το μεγαλύτερο νησί της Νορβηγίας και 36ο μεγαλύτερο στο κόσμο. Στο νησί βρίσκεται ο μεγαλύτερος οικισμός και διοικητικό κέντρο του αρχιπελάγους, το Λόνγκγιαρμπιεν. Το νησί αποκαλείται επίσης και δυτική Σπιτσβέργη.

Το νησί χρησιμοποιήθηκε ως βάση για φαλαινοθηρία τον 17ο και 18ο αιώνα. Στην αρχή του 20ού αιώνα άρχισε η εξόρυξη άνθρακα. Το 1920 με τη συνθήκη Σβάλμπαρτ τα νησιά δόθηκαν στη Νορβηγία και ορίστηκαν σαν αποστρατιωτικοποιημένη και οικονομικά ελεύθερη ζώνη. Πέρα από τα ορυχεία, ένα νορβηγικό και ένα ρώσικο, ρόλο στην οικονομικά του νησιού παίζει ο τουρισμός και η έρευνα. Το Αεροδρόμιο Σβάλμπαρντ, Λόνγκγιαρ, είναι το μόνο αεροδρόμιο στο αρχιπέλαγος και μόνο σημείο εισόδου και εξόδου. Επίσης είναι το βορειότερο αεροδρόμιο με πτήσεις που προορίζονται για το ευρύ κοινό.

Το νησί έχει αρκτικό κλίμα, αν και λόγω του ρεύματος του Κόλπου οι θερμοκρασίες είναι ψηλότερες από ότι σε άλλες περιοχές στο ίδιο γεωγραφικό πλάτος (78 μοίρες). Στο νησί λειτουργούν έξι εθνικά πάρκα. Το νησί είναι ορεινό με πολλούς παγετώνες, βουνά και φιορδ. Η ψηλότερη κορυφή του αρχιπελάγους, το Νιουτοντόπεν (1.717 μ.), βρίσκεται στη Σπιτσβέργη.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Σβάλμπαρντ». ΔΟΜΗ. Ανακτήθηκε στις 11 Μαρτίου 2013.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 1146574855638151452
* SUDOC: 027437078
* NKC: ge189004

 |

 |
Ο **σεισμός στο Αγκαντίρ** συνέβη τη Δευτέρα 29 Φεβρουαρίου του 1960 και τοπική ώρα 23:40 στο Αγκαντίρ, Μαρόκο. Παρά το μέτριο μέγεθος των 5,7 βαθμών της κλίμακας μεγέθους ροπής, η μέγιστη αντιληπτή έντασή του ανήλθε στο επίπεδο X (10), ήταν δηλαδή «εξαιρετικά καταστροφικός», στη 12-βάθμια Κλίμακα Μερκάλι. Σκοτώθηκαν 12.000 - 15.000 άνθρωποι (σχεδόν το ένα τρίτο του πληθυσμού της πόλης εκείνη την εποχή), ενώ άλλοι 12.000 τραυματίστηκαν και τουλάχιστον 35.000 έμειναν άστεγοι, καθιστώντας την δόνηση αυτή ως τον πιο καταστροφικό και θανατηφόρο σεισμό στην ιστορία του Μαρόκου. Το μικρό εστιακό βάθος του σεισμού, μόλις 2 - 3 χιλιόμετρα, η εγγύτητα με την πόλη του Αγκαντίρ και οι κακές κατασκευαστικές μέθοδοι, ήταν οι κύριοι λόγοι που ο σεισμός ήταν τόσο καταστροφικός.

Έκταση της καταστροφής
----------------------

Χτυπημένο από τον Εγκέλαδο, το Αγκαντίρ, το παλαιό οχυρό των Πορτογάλων στο Μαρόκο, σχεδόν έσβησε από το χάρτη στις 29 Φεβρουαρίου του 1960. Μέσα σε λίγα λεπτά ο σεισμός και το τσουνάμι που προκάλεσε, ισοπέδωσε μια πόλη που δεν είχε μόνο μακρά ιστορία αλλά και αποκαλείτο ήδη στη γλώσσα των διαφημίσεων "Φλόριντα του Ατλαντικού" για τα πολυτελή ξενοδοχεία και την κοσμοπολίτικη ατμόσφαιρά της. Όταν αποτραβήχτηκε η θάλασσα, η πόλη δεν υπήρχε πια.

Το Κάσμπα, το ιστορικό κέντρο, που χρονολογείται από το 1540, καταποντίστηκε, παρασύροντας στο θάνατο όλους τους κατοίκους του. Ειδικότερα στη σύγχρονη συνοικία, το Ταλμπορίτ, τα εννέα στα δέκα κτίρια κατέρρευσαν, φτάνοντας έτσι στο επίπεδο XI (11) της κλίμακας Μερκάλι, δηλαδή «ασύλληπτα καταστροφικός» [με μέγιστο επίπεδο στην κλίμακα Μερκάλι το XII (12), δηλαδή «ολική καταστροφή»]. Επειδή όμως αυτή η ένταση καταγράφηκε μόνο σε μια μικρή περιοχή με κάκιστη συμπεριφορά υπεδάφους, επισήμως η μέγιστη αντιληπτή ένταση αυτού του σεισμού καταγράφτηκε ιστορικά στο επίπεδο X (10) και, κατά συνέπεια, ως «εξαιρετικά καταστροφικός».

Ο αριθμός των νεκρών δεν είναι επ' ακριβώς γνωστός, γιατί στη συνέχεια η περιοχή ισοπεδώθηκε για υγειονομικούς λόγους. Ωστόσο, υπολογίστηκε στα 12.000 - 15.000 θύματα. Επίσης, λόγω της τεράστιας καταστροφής, συνολικά 35.000 κάτοικοι έμειναν άστεγοι.

Ανοικοδόμηση
------------

Το Αγκαντίρ στη συνέχεια ανοικοδομήθηκε, πλέον με αντισεισμικά κτίρια. Το 1962 κατασκευάστηκε καινούριο λιμάνι στο βόρειο μύχο του κόλπου και βιομηχανικές ζώνες. Κατά μήκος της παραλίας κατασκευάστηκαν ξενοδοχειακές μονάδες και μέχρι το 1999 είχαν συνολικά 22.000 κλίνες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  T. R. Utsu, *A List of Deadly Earthquakes in the World: 1500-2000*, σελ. 707, International Handbook of Earthquake & Engineering Seismology, part A, volume 81A (1η έκδοση), Academic Press (2002)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Το ξενοδοχείο Saada πριν και μετά το σεισμό
* Agadir earthquake Φωτογραφίες από το Αγκαντίρ μετά το σεισμό
* 1960: Thousands dead in Moroccan earthquake BBC
* Once ... Agadir Ντοκιμαντέρ του 1971 για το σεισμό στο Αγκαντίρ (Αγγλικά)
* Historic Earthquakes: Agadir, Morocco Αρχειοθετήθηκε 2012-05-08 στο Wayback Machine. United States Geological Survey (Αγγλικά)
* Agadir en 1960 et le tremblement de terre du 29 février 1960 Agadir 1960 (Γαλλικά)