recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Κλωντ ντε Λα Τρεμουάλ**, γαλλ.: *Claude de La Trémoille*, 2ος δούκας τού Τουάρ (Thouars) (1566 – 25 Οκτωβρίου 1604) ήταν Γάλλος ευγενής τού 16ου αι. από τον Οίκο ντε Λα Τρεμουάλ. Ήταν γιος τού Λουδοβίκου Γ΄ ντε Λα Τρεμουάλ και της συζύγου του, Ιωάννας ντε Μονμορανσύ.

Βιογραφία
---------

Ο βασιλιάς Ερρίκος Δ΄ της Γαλλίας ήταν φιλικός με τον Λα Τρεμουάλ, όταν ήταν βασιλιάς της Ναβάρρας, αλλά τον κράτησε σε υποδεέστερη θέση, μόλις έγινε βασιλιάς της Γαλλίας, προτιμώντας τον εξάδελφο τού Λα Τρεμουάλ, Ερρίκο ντε Λα Τουρ ντ' Ωβέρν, υποκόμη τού Τυρέν. Το 1587, ο Λα Τρεμουάλ ασπάστηκε τον Προτεσταντισμό. Πολέμησε για τον Ερρίκο Δ΄ στη μάχη τού Κουτρά και επίσης στο Ιβρύ, και ανταμείφθηκε με αναβάθμιση μεταξύ των ευγενών, ως δούκας τού Τουάρ, το 1595. Ωστόσο αυτός ο νέος τίτλος έκανε τον Λα Τρεμουάλ να ξοδεύει περισσότερα χρήματα, από όσα τού απέφερε. Το 1598, ο Tυρέν πρότεινε στην κουνιάδα του Καρλόττα-Βραβαντίνα των Νάσσαου-Οράγγης να παντρευτεί τον Λα Τρεμουάλ. Χάρη στις σχέσεις της με τους οίκους της Οράγγης και Μπουγιόν, η Καρλόττα-Βραβαντίνα έπαιξε σημαντικό ρόλο στη γαλλική προτεσταντική διπλωματία. Απέκτησαν τέσσερα παιδιά: τον Ερρίκο (1598–1674), την Καρλόττα (1599–1664) που παντρεύτηκε τον Τζέιμς Στάνλεϊ, κόμη τού Ντέρμπυ, την Ελισάβετ (1601–1604) και τον Φρειδερίκο (1602–1642) κόμη τού Λαβάλ.

Το 1602 η Καρλόττα-Βραβαντίνα απέτρεψε τον σύζυγό της από το να συμμετάσχει στη συνωμοσία τού Μπιρόν και τον ενθάρρυνε να δώσει πίστη στον βασιλιά. Ο Κλωντ απεβίωσε το 1604.

Οικογένεια
----------

Το 1598 νυμφεύτηκε την Καρλόττα-Βραβαντίνα του Νάσσαου, κόρη του Γουλιέλμου Α΄ πρίγκιπα της Οράγγης, και απέκτησαν τέσσερα παιδιά, τον:

* Ερρίκο (1598–1674), την:
* Καρλόττα (1599–1664), παντρεύτηκε τον Τζέιμς Στάνλεϊ κόμη τού Ντέρμπυ, την:
* Ελισάβετ (1601–1604) και τον:
* Φρειδερίκο (1602–1642) κόμη τού Λαβάλ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003. I00000089.
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 14  Ιουνίου 2019.
3. ↑  p1389.htm#i13887. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
4. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* Madeleine Marie Louise Saint-René Taillandier: Ερρίκος Δ' Ο Ουγενότος στον θρόνο της Γαλλίας. Hugendubel, Μόναχο 2004,(ISBN 3-424-01240-8) .
* William A. Weary: The House of La Tremoille, δέκατος πέμπτος έως δέκατος όγδοος αιώνας. Αλλαγή και προσαρμογή σε μια γαλλική ευγενή οικογένεια. Στο: The Journal of Modern History. Τομ. 49, Νο. 1, The University of Chicago Press, 1977.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 5538152381785601950006
* SUDOC: 225157233

 |

 |
Συντεταγμένες: 53°50′N 19°4′E﻿ / ﻿53.833°N 19.067°E﻿ / 53.833; 19.067

Το **Κάστρο του Στουμ** (πολωνικά: *Zamek w Sztumie*) είναι κάστρο πλησίον της Λίμνης Ζαγιέζιερσκιε, επί της Οδού Γκάλλα Ανόνιμα, στο Στουμ της Πολωνίας.

Ιστορία
-------

Το κάστρο ανεγέρθηκε σε γοτθικό αρχιτεκτονικό ρυθμό κατά τη διάρκεια της περιόδου μεταξύ 1326 και 1335, σε σχήμα πολυγώνου με δύο πύργους, στη θέση προγενέστερου παλαιού πρωσικού γκορντ. Το κάστρο λειτουργούσε ως έδρα Πρώσου φογκτ. Το κάστρο τέθηκε υπό τον έλεγχο του Βασιλείου της Πολωνίας το 1410. Μετά το πέρας του Δεκατριετούς Πολέμου (1454-66), το κάστρο αποτέλεσε έδρα σταρόστα. Το κάστρο καταστράφηκε κατά τη διάρκεια της περιόδου των πολέμων του Κατακλυσμού με απέναντι στη Σουηδική Αυτοκρατορία, ενώ, στη συνέχεια, ανακατασκευάστηκε τμηματικά από τους Πρώσους. Σήμερα, δύο πτέρυγες του κάστρου σώζονται, οι οποίες και ανακατασκευάστηκαν κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα, καθώς και ο πύργος της φυλακής, οι πύλες, καθώς και τα οχυρωματικά τείχη. Παλαιότερα, το κάστρο φιλοξενούσε το Κέντρο Πολιτισμού του Στουμ (πολωνικά: *Sztumskie Centrum Kultury*).

Παραπομπές
----------

1. ↑  *register of objects of cultural heritage in Poland*. www.nid.pl/pl/Informacje\_ogolne/Zabytki\_w\_Polsce/rejestr-zabytkow/zestawienia-zabytkow-nieruchomych/. Ανακτήθηκε στις 22  Νοεμβρίου 2022.
2. ↑  (Πολωνικά) «Sztum Zamek». *Zamki Net*. Ανακτήθηκε στις 2 Οκτωβρίου 2015.
3. ↑  (Πολωνικά) «Sztum Castle». *Szlak*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Μαΐου 2015. Ανακτήθηκε στις 2 Οκτωβρίου 2015.
4. ↑  (Πολωνικά) «Zamek w Sztumie». *Zamki Polskie*. Ανακτήθηκε στις 2 Οκτωβρίου 2015.
Το **Κάστρο Τρεμουλά** είναι φράγκικο κτίσμα, ερειπωμένο σήμερα, που βρίσκεται στα Καλάβρυτα απέναντι από το Κάστρο των Καλαβρύτων, πάνω σε μια παρυφάδα του Χελμού που ανομάζεται Τρεμουλάς. Το όνομα Τρεμουλάς προέρχεται απο παραφθορά του γαλλικού ονόματος του κατασκευαστή του που λεγόταν "Λα Τρεμουάιγ". 

Πιστεύεται ότι κτίστηκε τον 14ο αιώνα από τον Νικολά ντε Λα Τρεμουάιγ, απόγονο της οικογένειας των βαρώνων της Χαλανδρίτσας. Υπάρχει και η εκδοχή ότι ίσως χτίστηκε από άλλο μέλος της οικογένειας. Ο Νικόλαος ήταν φεουδάρχης της Μιτόπολης και άλλων περιοχών, αναφέρεται και βαρώνος της Χαλανδρίτσας, και πιθανότατα είχε και στην περιοχή τιμάρια. 

Ο ιστορικός Γ. Παπανδρέου εκφράζει την άποψη ότι στη Βαρωνία των Καλαβρύτων μετά τον Ιωάννη ντε Τουρναί η οικογένεια Τουρναί έμεινε χωρίς απογόνους και η βαρωνία πέρασε στους Λα Τρεμουάιγ. Η άποψη αυτή δικαιολογεί το χτίσιμο του πύργου σε αυτή την περιοχή.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Γυμνάσιο Καλαβρύτων, Τα Καλάβρυτα και το Κάστρο τους Αρχειοθετήθηκε 2016-03-10 στο Wayback Machine. ανακτήθηκε 31 Μαρτίου 2013
2. ↑  Τάσου Χατζηγεωργίου, Οδοιπορικό στην περιοχή των Καλαβρύτων[*νεκρός σύνδεσμος*]
3. ↑  Γ. Παπανδρέου, *Καλαβρυτινή επετηρίς: ήτοι πραγματεία περί της ιστορικής των Καλαβρύτων επαρχίας*, Εν Αθήναις 1906, Εκδότης Μιχαήλ Ι. Σαλιβέρος
**Καλή χρονιά, μητέρες!** (Ρωσικά: С новым годом, мамы!), είναι ρωσική ταινία του 2012 στο είδος κωμωδία. Αποτελεί συνέχεια της ταινίας *Μητέρες*. Όπως και η προηγούμενη ταινία, η οποία ήταν αλμανάκ με 8 ιστορίες, αυτή αποτελείται από 5 ιστορίες. Σε μια από τις ιστορίες, ο Γάλλος ηθοποιός Αλέν Ντελόν έπαιξε για τελευταία φορά.

Πλοκή
-----

Η ταινία αποτελείται από πέντε διαφορετικές ιστορίες, το κύριο θέμα του οποίου είναι η αγάπη μιας μητέρας. Όλες οι εκδηλώσεις λαμβάνουν χώρα την παραμονή της Πρωτοχρονιάς.

Κριτική
-------

Η ταινία έλαβε ουδέτερες κριτικές στον ρωσικό τύπο με μέση βαθμολογία 5,8-6,1 στα 10. Οι περισσότερες εταιρείες βαθμολόγησης, συμπεριλαμβανομένου του Afisha Mail.ru, του συγγραφέα Άλεξ Έξλερ, και του TramVision, έδωσαν μέτριες κριτικές. Οι συγγραφείς των πυλών Novosti Kino και Kino-Theatre ανταποκρίθηκαν θετικά στην ταινία και η πύλη The Village ανταποκρίθηκε αρνητικά. Συγκεκριμένα, υπάρξαν οι εξής αναφορές: «αρκετά μέτρια με κάθε σημασία της λέξης και μια χαμηλού προϋπολογισμού ρωσική πρωτοχρονιάτικη ταινία», «λόγω των ηθοποιών, η ταινία αποδείχθηκε ακόμη και αρκετά καλή».

Δείτε επίσης
------------

* Μητέρες (ταινία) - 2012

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

* *Καλή χρονιά, μητέρες!*   στην IMDb

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Τέχνη
* Πύλη:Κινηματογράφος
 |

 |
Ο **Κόρεϊ Μπέλσερ**, γεννημένος στις 22 Νοεμβρίου 1982 στη Νυρεμβέργη της Γερμανίας, είναι Αμερικανός πρώην καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν στην θέση του σμολ φόργουορντ και πλέον εργάζεται ως βοηθός προπονητή στην NBA D-League.

Βιογραφία
---------

Ο Μπέλσερ φοίτησε στο πανεπιστήμιο του Σαν Ντιέγκο και στην τελευταία του χρονιά ψηφίστηκε ως ο καλύτερος αμυντικός της χρονιάς. Μετά την αποφοίτηση του, δεν έγινε ντραφτ για το ΝΒΑ αλλά αγωνίστηκε σε δύο Summer League με την φανέλα των Ντάλας Μάβερικς. Αφού δεν του έγινε πρόταση για την ομάδα του Ντάλας, αποφάσισε να αγωνιστεί στην Ελλάδα και την Ολύμπια Λάρισας. Στην θεσσαλική ομάδα παρέμεινε για τρία χρόνια, παίζοντας σε 71 παιχνίδια και σκοράροντας 469 πόντους, με μέσο όρο 6,6 ανά αγώνα.

Στην συνέχεια, υπέγραψε συμβόλαιο με τον Άρη, με τον οποίο αγωνίστηκε στους δύο αγώνες για τα προκριματικά της Ευρωλίγκα με αντίπαλο το Μαρούσι, πριν αποχωρήσει για να ενταχθεί στο ρόστερ της φινλανδικής Χόνκα. Τον Φεβρουάριο του 2010, μεταγράφηκε στην ουκρανική Πολιτέκνικα Χαλίτσινα, αλλά απολύθηκε έναν μήνα αργότερα, ολοκληρώνοντας την χρονιά και πάλι στην Χόνκα, στην οποία παρέμεινε μέχρι το καλοκαίρι του 2011.

Ολοκλήρωσε την καριέρα του ως αθλητής στην γαλλική Σάρλεβιλ σε ηλικία 29 ετών και αποφάσισε να πραγματοποιήσει καριέρα προπονητή, δουλεύοντας ως βοηθός στην NBA D-League με τους Σιούξ Φολς Σκάιφορς.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Corey Belser - Diamond Sports Agency». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 1 Νοεμβρίου 2015.
2. ↑  Dallas Mavericks Roster - NBA Summer League - RealGM
3. ↑  ΓΣ ΟΛΥΜΠΙΑ ΛΑΡΙΣΑΣ - insports.eu[*νεκρός σύνδεσμος*]
4. ↑  Άρης-Μαρούσι για την Ευρωλίγκα - Μαρούσι - SPORT 24[*νεκρός σύνδεσμος*]
5. ↑  NEW PLAYBOY BELSER MAKES QUICK IMPACT IN FINLAND
6. ↑  Politekhnika-Halychyna waives Hamilton and Belser
7. ↑  Skyforce Names Assistant Coaches - Sioux Falls Skyforce[*νεκρός σύνδεσμος*]

Πηγές
-----

* BELSER, COREY - Euroleague.net
* Corey Belser - DraftExpress
* Corey Belser Basketball Coach Profile
Το **Κάστρο Τεριόλο** είναι κάστρο της Φραγκοκρατίας στην σημερινή Αχαΐα και στο χωριό Ριόλος. Αναφέρεται ότι ήταν μικρό φρούριο, σήμερα διασώζονται ελάχιστα ερείπια του.

Το κάστρο χτίστηκε τον 13ο αιώνα από τους Φράγκους του Πριγκιπάτου της Αχαΐας και οφείλη το όνομα του, εκ παραφθοράς στα Γαλλικά, στο χωριό Ριόλος που προυπήρχε και λεγόταν και "Οριόλος". Η περιοχή του Ριόλου και το κάστρο χρησιμοποιήθηκε επί Φραγκοκρατίας σαν θέρετρο, το χρησιμοποιούσαν σαν θέρετρο συχνά ο Φλωρέντιος και η Ισαβέλλα Α΄ της Αχαΐας.

Ήταν ένα από τα φέουδα του Φερδινάρδου της Μαγιόρκας που πιθανότατα ανήκε στη Βαρωνία της Άκοβας που ήταν βαρώνος ο Φερδινάνδος. Κατά τον πόλεμο διαδοχής μεταξύ Φερδινάνδου και Λουδοβίκου της Βουργουνδίας ο Φερδινάνδος χρησιμοποίησε συχνά το κάστρο για κατοικία.

Το 1429 είχε περάσει στα χέρια των Βυζαντινών αφού αναφέρεται ότι εκεί συναντήθηκε ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος με τον Γεώργιο Σφραντζή. Τον Μάιο του 1458 το κατέλαβε ο Μωάμεθ Β΄ ο Πορθητής, επί Β΄ Ενετοκρατίας συνέχισε να χρησιμοποιείται από τους Ενετούς, άγνωστο πότε εγκαταλείφθηκε.

Πηγές
-----

* Βασίλης Κ. Λάζαρης (επιμ.), *Στέφανου Ν. Θωμόπουλου "Ιστορία της Πόλεως Πατρών από αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι του 1821". Έκδοση τέταρτη στη δημοτική γλώσσα και με βάση τα χειρόγραφα του συγγραφέα*, τόμοι Α'-Β', Αχαϊκές Εκδόσεις, Πάτρα 1998-1999 ISBN 960-7960-10-6 (set).
* Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, *Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών*, Τόμος Β', Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Ριόλος.
Το **κόμμα Brexit** (αγγλικά: *Brexit Party*) είναι ένα ευρωσκεπτικιστικό πολιτικό κόμμα του Ηνωμένου Βασιλείου. Ιδρύθηκε το Νοέμβριο 2018 και το Φεβρουάριο του 2019 αναγνωρίστηκε επίσημα από την Εκλογική Επιτροπή της χώρας. Ηγέτης του είναι ο πολιτικός Νάιτζελ Φάρατζ. Το κόμμα διαθέτει 4 βουλευτές στην Εθνική Συνέλευση της Ουαλίας.

Το κόμμα Brexit ιδρύθηκε δύο χρόνια μετά το δημοψήφισμα για τη συμμετοχή του Ηνωμένου Βασιλείου στην Ευρωπαϊκή Ένωση, που διεξήχθη το 2016 και το οποίο έδωσε την πλειοψηφία σε αυτούς που ήταν υπέρ της εξόδου της χώρας από τον οργανισμό. Η ιδρυτική του ομάδα αποτελείται από ευρωσκεπτικιστές που θεωρούν ότι η κυβέρνηση του Συντηρητικού Κόμματος δεν κατάφερε να απομακρύνει το Ηνωμένο Βασίλειο από την Ε.Ε. Πολλά από τα μέλη της ήταν παλαιότερα ενταγμένα στο Κόμμα Ανεξαρτησίας του Ηνωμένου Βασιλείου (UKIP). ο αρχηγός του κόμματος Brexit, Νάιτζελ Φάρατζ, βρισκόταν στην ηγεσία του UKIP τα διαστήματα 2006-09 και 2010-16. Συμμετέχοντας στις εκλογές για την ανάδειξη του νέου ευρωπαϊκού κοινοβουλίου, το Μάιο του 2019, το κόμμα Brexit κατάφερε να κατακτήσει την πρώτη θέση με ποσοστό 30.5% και να εκλέξει 29 ευρωβουλευτές.

Το κόμμα έχει σαν πυλώνα του προγράμματός του την έξοδο του Ηνωμένου Βασιλείου από την Ευρωπαϊκή Ένωση και την εφαρμογή διατάξεων του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου έως ότου γίνει εφικτή μια συμφωνία με τους Ευρωπαίους ηγέτες. Γενικά, περιγράφεται από τους αντιπάλους του ως λαϊκιστικό, ενώ φαίνεται να αντλεί υποστήριξη από όσους επιθυμούν η χώρα να εγκαταλείψει την Ευρωπαϊκή Ένωση χωρίς να παραμείνει μέρος της ενιαίας αγοράς ή της τελωνειακής ένωσης. Στις 31 Ιανουαρίου αποχώρησαν από την ευρωβουλή όλοι οι ευρωβουλευτές του κόμματος μετά το οριστικό Brexit.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Hope, Christopher (15 May 2019). «Nigel Farage's Brexit Party closes in on Tories as supporter registrations surge through the 100,000 mark». *The Telegraph*.. Ανακτήθηκε στις 15 Μαΐου 2019.
2. ↑
3. ↑
4. ↑
5. ↑
6. ↑
7. ↑
8. ↑
9. ↑
10. ↑
11. ↑
12. ↑
13. ↑
Το **Κόμμα 4ης Αυγούστου** (**Κ4Α**) ήταν ακροδεξιό μεταξικό ελληνικό πολιτικό κόμμα. Το κόμμα ιδρύθηκε τον Ιούλιο του 1965 και αποτελούνταν από μια ομάδα νέων εθνικιστών, με ηγέτη τον Κωνσταντίνο Πλεύρη. Το όνομα του κόμματος ήταν εμπνευσμένο από το καθεστώς της 4ης Αυγούστου του Πρωθυπουργού Ιωάννη Μεταξά.

Στις 24 Φεβρουαρίου 1977 ο Αριστοτέλης Καλέντζης, μέλος του κόμματος, συνελήφθη μαζί με ομοϊδεάτες του για κατοχή εκρηκτικών και όπλων, σε διαμέρισμα (γιάφκα) στα Κάτω Πατήσια. Σε αντίποινα, άλλοι σύντροφοι των συλληφθέντων απάντησαν με μπαράζ βομβιστικών ενεργειών με στόχο αριστερές οργανώσεις και έντυπα στην περιοχή της Αθήνας. Στη δίκη που επακολούθησε, ο Καλέντζης καταδικάστηκε σε 12 χρόνια φυλακή τον Οκτώβριο του ίδιου έτους, τα οποία και εξέτισε. 

Στην ίδια δίκη ήταν συγκατηγορούμενος και ο Κ. Πλεύρης για ηθική αυτουργία, αλλά απαλλάχτηκε. Ο Καλέντζης αργότερα, έγκλειστος στις φυλακές της Αλικαρνασσού αρχικά και κατόπιν της Κέρκυρας και αυτοχαρακτηριζόμενος ως «πολιτικός κρατούμενος», κατηγόρησε ανοικτά και δημόσια τον Πλεύρη ως χαφιέ και αργυρώνυτο της ΚΥΠ, μέσα από το βιβλίο του *Δημοκρατία 80. Κάτεργο* (1980) και τη μπροσούρα *Η μαύρη βίβλος του Κώστα Πλεύρη*. Ο Καλέντζης ουσιαστικά ισχυρίστηκε ότι ο Πλεύρης τον παγίδευσε, «πουλώντας» τον στις αστυνομικές αρχές του καραμανλικού κράτους, όπως έκανε και με άλλους συντρόφους του. Από την πλευρά του ο Πλεύρης αρνήθηκε κατηγορηματικά ότι υπήρξε χαφιές της ΚΥΠ και κατέδιδε «νέους εθνικιστάς».

Μέσα σε τέτοια ατμόσφαιρα, το κόμμα δεν μπορούσε πλέον να συνεχίσει τις δραστηριότητές του και αποφάσισε την αναστολή της λειτουργίας του, το 1977. Τον Οκτώβριο του 1977, κυκλοφόρησε το τελευταίο φύλλο της εφημερίδας του κόμματος.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Λακόπουλος, Νίκος (10 Απριλίου 2014). «Οι βομβιστές της Μεταπολίτευσης». *Ελευθεροτυπία*.. Ανακτήθηκε στις 2018-07-14.
2. ↑  Ιός (23 Ιουνίου 1996). «Η κατασκευή του χαφιέ, 2: Ο νεοφασίστας και το καρφί». *Ελευθεροτυπία*.. Ανακτήθηκε στις 2018-07-14.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Δημήτρης Ψαρράς (19-07-2015). «Γεννημένοι τη 15η Ιουλίου». *Η Εφημερίδα των Συντακτών*.. Ανακτήθηκε στις 19-04-2021.
Ο **Ιωσήφ Φιλάγρης** ή **Φιλάγριος** ήταν λόγιος κληρικός από την Κρήτη ο οποίος δραστηριοποίηθηκε έντονα κατά της προσέγγισης της Ορθόδοξης και της Καθολικής Εκκλησίας.

Βιογραφικό
----------

Γεννήθηκε στον Χάνδακα το 1335 και το κοσμικό του όνομα ήταν Ιωάννης. Σπούδασε ρητορική, φιλοσοφία, λογική και ηθική. Γύρω στο 1362 έγινε μοναχός στην Μονή των Τριών Ιεραρχών (το πιθανότερο είναι ότι η μονή ανακαινίσθηκε από τον Φιλάγρη, αναφέρεται όμως και ως κτήτορας της) στο όρος Κόφινα της νότιας Κρήτης. Συμμετείχε στη δογματική διαμάχη ορθοδόξων και λατινοφρόνων στα τέλη του 14ου αιώνα που είχε μεταφερθεί και στην Κρήτη. Στράφηκε κυρίως κατά των δύο σημαντικότερων ενωτικών της εποχής του, του Δημητρίου Κυδώνη και του Εμμανουήλ Καλέκα. Είχε στενές σχέσεις με τον αντιρρητικό θεολόγο και ησυχαστή Ιωσήφ Βρυέννιο κυρίως από τότε που ο τελευταίος έφτασε στην Κρήτη από την Κωνσταντινούπολη, λόγω της αντιλατινικής και ανθενωτικής στάσης και των δύο. Πέθανε στις αρχές του 15ου αιώνα.

Όλο σχεδόν το συγγραφικό έργο του Φιλάγρη παραδίδεται με το χειρόγραφο ελληνικό κώδικα αριθ.30 της Βιβλιοθήκης Angelicum της Ρώμης, ο οποίος γράφηκε μεταξύ του 1370 και του 1383/1384. Το περιεχόμενο αυτού του κώδικα μπορεί να διαιρεθεί σε θεολογικό (αντιρρητικά έργα, ομιλίες, διάφορες πραγματείες με θεολογικό περιεχόμενο) και φιλολογικό (κείμενα φιλοσοφικά, επιστολές, ποιήματα, σχόλια). Έργο του θεωρείται και ο κώδικας Burney 50 του Βρετανικού Μουσείου που γράφτηκε το 1361-1362.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. 10095085X. Ανακτήθηκε στις 20  Αυγούστου 2020.

Πηγή
----

* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα,τ.51
{{WikidataCoord}} – missing coordinate data

Το **κάστρο ντε Λα Ρος** (γαλλικά: Château de La Roche) είναι ένα μεσαιωνικό κάστρο, χτισμένο σε μια καμπή του ποταμού Λίγηρα, στην κοινότητα Σαιν-Πριέστ-λα-Ρος στο νομό Λουάρ, διοικητική περιοχή Ωβέρνης-Ρον-Αλπ στη Γαλλία. Βρίσκεται σε απόσταση 20 χιλιομέτρων από τη Ροάν.

Ιστορία
-------

Το κάστρο ντε Λα Ρος στον Λίγηρα
Τα επίπεδα πλημμυρών στο κάστρο
Το κάστρο ντε Λα Ρος είναι ένα εμβληματικό μνημείο στα φαράγγια του Λίγηρα, στα βόρεια του νομού Λουάρ.

Τα πρώτα κείμενα που αναφέρονται στο κάστρο χρονολογούνται από το 1260. Χτίστηκε σε μια βραχώδη κορυφή με θέα τον ποταμό Λίγηρα σε ύψος 40 μέτρων. Αυτή η θέση εξασφάλιζε ένα σημείο παρακολούθησης του περάσματος του ποταμού καθώς και τον έλεγχο των διοδίων για τα σύνορα της επαρχίας Φορέζ. Αυτό το κτίριο υπέστη περισσότερες φορές καταστροφές από τις πλημμύρες του Λίγηρα παρά από εχθρικές επιθέσεις.

Χτίστηκε ανάμεσα στο 1256 και 1291. Το 1290, ο Ζιράρ ντε Λα Ρος, ως ιδιοκτήτης του κάστρου του στο Λα Ρος, απέτισε φόρο τιμής στον κόμη του Φορέζ .Εκείνη την εποχή, το κάστρο περιέβαλαν οχυρά τείχη. Μέχρι τον 14ο αιώνα, οι οι ιδιοκτήτες απολάμβαναν το οχυρό με την έκταση και τα περιουσιακά του στοιχεία (μύλος, αλιευτικά δικαιώματα στο Λίγηρα, αμπελώνες).

Δύο αιώνες αργότερα, η εμφάνιση του Κάστρου τροποποιήθηκε πλήρως με την κατασκευή ενός τεράστιου φράγματος, που αντικατέστησε την κινητή γέφυρα που συνέδεε το κάστρο με τη δεξιά όχθη.

Τον 17ο αιώνα, μετά από επανειλημμένες πλημμύρες, το κάστρο υπέστη σοβαρές ζημίες, εγκαταλήφθηκε και ερειπώθηκε μερικούς αιώνες αργότερα. Στις αρχές της δεκαετίας του 1900 ένας βιομήχανος από τη Ροάν το αγόρασε και το αποκατέστησε σε γοτθικό ρυθμό, για να γίνει εξοχική κατοικία του.

Στη δεκαετία του 1930, το έργο κατασκευής του φράγματος Βιλρέστ από τη Γαλλική εταιρεία ηλεκτρισμού EDF καταδίκασε το κάστρο να εξαφανιστεί κάτω από το νερό. Το EDF το αγόρασε το 1965, αλλά η κατάσταση του κάστρου συνέχιζε να επιδεινώνεται, και με πολλές λεηλασίες. Τελικά το 1993 η κοινότητα Σαιν-Πριέστ το αγόρασε για το συμβολικό ποσό του ενός φράγκου και η διαχείριση ανατέθηκε στον σύλλογο «Φίλοι του Κάστρου ντε Λα Ρος», που το αποκατέστησε και το άνοιξε για ξενάγηση στο κοινό από το 1996.

Όταν το φράγμα τέθηκε σε λειτουργία τον Απρίλιο του 1984, το κάστρο ήταν το μόνο κτίριο που διασώθηκε από το νερό. Τώρα βρίσκεται σε ένα νησί. Το 1996, η στάθμη του νερού του φράγματος διευθετήθηκε προς τα κάτω για να επιτρέψει την πρόσβαση στο κάστρο καθ' όλη τη διάρκεια του έτους.

Η ρύθμιση της πορείας του Λίγηρα εξακολουθεί να δημιουργεί προβλήματα : το κάστρο επλήγη επίσης από τις πλημμύρες το 2003 και το 2008.

* Απόψεις του κάστρου ντε Λα Ρος
* 
* 
* 
*

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Το κάστρο ντε Λα Ρος (γαλλικά, αγγλικά)

Παραπομπές
----------

1. ↑ . «Dictionnaire topographique du département de la Loire».
2. ↑ . «lechateaudelaroche.fr».
Συντεταγμένες: 37°15′17″N 22°45′31″E﻿ / ﻿37.254603°N 22.758609°E﻿ / 37.254603; 22.758609
Το **Κάστρο του Οριόντα Αρκαδίας**, είναι ένα ερειπωμένο σήμερα κάστρο, χτισμένο σε υψόμετρο 1191 μ. στην βόρεια άκρη του οροπεδίου της Βασκίνας, κοντά στα ερείπια της Παλαιόχωρας. Βρίσκεται 35 χλμ. δυτικά του Τυρού και κοντά στην Μονή Καρυάς, καθώς και στον Πραστό.

Ιστορία
-------

Το όνομα του κάστρου, προέρχεται από τον αρχαίο οικισμό *Ορειάται*, που υπήρξε περιφερειακός οικισμός των Πρασιών και έγινε στην Τσακώνικη διάλεκτο *Οριόντας*. Από τον Οριόντα, προέρχεται ο εκκλησιαστικός τίτλος της επισκοπής Ρέοντος (αργότερα και Πραστού), που αναφέρεται τον 13ο αιώνα σε Χρυσόβουλο του αυτοκράτορα Ανδρόνικου Β΄ Παλαιολόγου, αλλά και το τοπωνύμιο *Ρεοντινό*, που φέρει το γειτονικό ερειπωμένο μοναστήρι του Αγίου Δημητρίου. Ο οικισμός, αναφέρεται επίσης στο Χρονικόν του Μορέως το 1435, από τον Γεώργιο Σφραντζή. Το κάστρο, ήταν άγνωστο στις μεσαιωνικές πηγές, αλλά αναφέρεται από διάφορους περιηγητές. Τα βυζαντινά χρόνια, ο οικισμός άνθησε και οχυρώθηκε, αλλά εγκαταλείφθηκε τον 17ο αιώνα, όταν άρχισε να ακμάζει ο γειτονικός Πραστός. Κατά τα χρόνια της Επανάστασης, το κάστρο χρησιμοποιήθηκε για την αντίσταση των Ελλήνων εναντίον των Τούρκων.

Το κάστρο
---------

Το κάστρο, κτίσμα των βυζαντινών χρόνων, βρίσκεται χτισμένο στην κορυφή του ομώνυμου βουνού. Το κάστρο, είναι σήμερα ερειπωμένο, σώζονται όμως ακόμη κάποιες οχυρώσεις. Τα τείχη, ήταν κυρίως κατασκευασμένα από ξερολιθιές, εκτός από την βόρεια πλευρά, όπου είχε προστεθεί ασβεστοκονίαμα. Το γεγονός αυτό αποδεικνύεται από ένα παράθυρο, κοσμημένο με κεραμίδια, το οποίο έχει καταρρεύσει. Το μεγαλύτερο μέρος των τειχών και των οικημάτων των Τσακώνων, που υπήρχαν στο πλάτωμα της κορυφής, έχουν μετατραπεί σε λιθοσωρούς. Μόνο ένας τετράγωνος πύργος στην κορυφή του λόφου σώζεται, ο οποίος διατηρεί το ύψος του, στα 3 μέτρα.

Πηγές
-----

* Πέτρος Σαραντάκης - *Αρκαδία: Οι ακροπόλεις, τα κάστρα & οι πύργοι της - σιωπηλά ερείπια μιας δοξασμένης γης*, Εκδόσεις Οιάτης, Αθήνα 2000, ISBN 960-91420-3-6

Παραπομπές
----------

1. ↑  Παπαθανασίου, Μανώλης. «Κάστρο Οριώντα». *Καστρολόγος*. Ανακτήθηκε στις 22 Ιανουαρίου 2021.
Η **Κάτια Κίπινγκ** (*Katja Kipping*, 18 Ιανουαρίου 1978) είναι Γερμανίδα πολιτικός (Η Αριστερά). Από το 2005 είναι μέλος της Ομοσπονδιακής Βουλής και από το 2012, μαζί με τον Μπερντ Ρίξινγκερ, πρόεδρος του κόμματος Η Αριστερά.

Προτού εκλεγεί στην Μπούντεσταγκ το 2005, η Κίπινγκ ήταν με το ΚΔΣ στη Βουλή του ομόσπονδου κρατιδίου της Σαξονίας, όπου από το 2003 ανήκε στην εκτελεστική επιτροπή της κοινοβουλευτικής ομάδας. Από την ίδρυση του κόμματος Η Αριστερά το 2007 μέχρι την εκλογή της ως προέδρου, υπήρξε αναπληρώτρια πρόεδρος του κόμματος. Η Κίπινγκ δεν συγκαταλέγεται ούτε στη ρεφορμιστική ούτε στην αριστερή πτέρυγα του κόμματος. Είναι φίλα προσκείμενη στη Χειραφετητική Αριστερά (Emanzipatorische Linke), ένα ρεύμα τοποθετημένο ιδεολογικά στο κέντρο του κόμματος.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Katja Kipping, Die Linke». Ανακτήθηκε στις 22 Φεβρουαρίου 2018.
2. ↑  «Kipping und Riexinger führen tief zerstrittene Linke». Ανακτήθηκε στις 22 Φεβρουαρίου 2018.
3. ↑  «Katja und die Jugendbrigade». Ανακτήθηκε στις 22 Φεβρουαρίου 2018.
4. ↑  «Katja Kipping». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Αυγούστου 2020. Ανακτήθηκε στις 22 Φεβρουαρίου 2018.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 4378573
* LCCN: n2007019864
* ISNI: 0000 0000 6161 2095
* GND: 137525443
* SUDOC: 126542651

 |

 |
Τα **Κατά Ματθαίον Πάθη** (γερμανικά: *Matthäuspassion* και *Matthæus Passion*), BWV 244, είναι ορατόριο του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ για σόλο φωνές, διπλή χορωδία και διπλή ορχήστρα, σε λιμπρέτο του Πίκαντερ (Κρίστιαν Φρίντριχ Χενρίκι). Αποτελούν μελοποίηση των κεφαλαίων 26 και 27 του Ευαγγελίου του Ματθαίου με παρεμβαλλόμενα χορωδιακά και άριες.

Ιστορία
-------

Ο Μπαχ συνέθεσε τα Κατά Ματθαίον Πάθη το 1727. Μόνο δύο από τα τέσσερα (ή πέντε) πάθη που συνέθεσε σώζονται σήμερα, το άλλο είναι τα Κατά Ιωάννη Πάθη. Τα Κατά Ματθαίον Πάθη πρωτοπαίχτηκαν κατά πάσα πιθανότητα την Μεγάλη Παρασκευή (11 Απριλίου) του 1727 στον Ναό του Αγίου Θωμά της Λειψίας όπου ο Μπαχ ήταν κάντορας. Τα αναθεώρησε το 1736, και τα παρουσίασε ξανά στις 30 Μαρτίου 1736, συμπεριλαμβάνοντας αυτή τη φορά δύο εκκλησιαστικά όργανα στην ενορχήστρωση. Τα Κατά Ματθαίον Πάθη δεν ακούστηκαν έξω από την Λειψία μέχρι το 1829, όταν ο Φέλιξ Μέντελσον-Μπαρτόλντυ εκτέλεσε μία συντομευμένη και τροποποιημένη εκδοχή τους στο Βερολίνο με μεγάλη επιτυχία.

Αναφορές
--------

1. ↑  Robin A. Leaver, "St Matthew Passion" *Oxford Composer Companions: J. S. Bach*, ed. Malcolm Boyd. Oxford: Oxford University Press (1999): 430. "Until 1975 it was thought that the *St Matthew Passion* was originally composed for Good Friday 1729, but modern research strongly suggests that it was performed two years earlier."

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Κατά Ματθαίον Πάθη (Μπαχ)** |

* Δημήτρης Μπούκας, "Το Κατά Ματθαίον πάθος του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ" (μετάφραση στα ελληνικά), *skeletos.gr*, Απρίλιος 2018.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 1371147270361735700006
* LCCN: n82024093
* GND: 300009798
* SUDOC: 030218012
* BNF: cb140094767 (data)
* NLA: 35183965
* BNE: XX2221665

 |

 |
Ο **Ιωάννης Κουρκούας** (... - 1010) ήταν Βυζαντινός Κατεπάνω της Ιταλίας από το 1008 έως το θάνατό του. Ήταν της αρμενικής καταγωγής οικογένειας Κουρκούα. 

Κατά την θητεία του αντιμετώπισε την πρώτη εξέγερση των Λομβαρδών στην ελληνική Απουλία. Παλαιότερα ως στρατηγός της Σάμου ο Κουρκούας έφτασε στο Μπάρι τον Μάιο του 1008 ως αντικαταστάτης του Αλέξιου Ξιφία, ο οποίος είχε σκοτωθεί σε μάχη το προηγούμενο έτος. Λίγο μετά, στις 9 Μαΐου 1009, μια εξέγερση που ξεκίνησε στο Μπάρι με επικεφαλής τον Μέλης του Μπάρι γρήγορα εξαπλώθηκε σε άλλες πόλεις. Ο Κουρκούα δεν έζησε αρκετά για να δει την τελική κορύφωση αυτών των ήσσονος σημασίας εξεγέρσεων και την Νορμανδική κυριαρχία σε όλο το Μεσσοτζιόρτζιο. Σκοτώθηκε σε μάχη με τους επαναστάτες είτε στα τέλη του 1009 ή στις αρχές του 1010. Τον Μάρτιο του τελευταίου έτους τον αντικατέστησε ο Βασίλειος Μεσαρντονίτης.

Πηγές
-----

* Andriollo, Lisa (2012), «Les Kourkouas (IXe-XIe siècle)», στο: Cheynet, Jean-Claude; Sode, Claudia, επιμ. *Studies in Byzantine Sigillography*, **11**, Berlin: De Gruyter, σελ. 57–88, ISBN 978-3-11-026668-9,
* John Julius Norwich. *The Normans in the South 1016-1130*. London: Longman, 1967.
* Chalandon, Ferdinand. *Histoire de la domination normande en Italie et en Sicilie*. Paris, 1907.
Ο **Ιωάννης Λαζαρίμος** (1849–1913) ήταν Έλληνας αρχιτέκτονας.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1849 στον Πειραιά, ενώ η καταγωγή του ήταν από την Ύδρα. Σπούδασε στο Σχολείο των Τεχνών της Αθήνας και στη συνέχεια στη Σχολή Καλών Τεχνών του Παρισιού με υποτροφία. Το 1877 γύρισε στην Ελλάδα και υπήρξε μηχανικός του Δήμου Πειραιά αλλά και του λιμένα της πόλης. Στα έργα τα οποία εργάστηκε περιλαμβάνονται το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, ο ναός του Αγίου Κωνσταντίνου αλλά και μερικά σχολικά κτίρια. Ακόμη εργάστηκε σε διάφορα έργα του λιμανιού του Πειραιά.

Το 1878 διορίστηκε στο Σχολείο των Τεχνών στην έδρα της χωρομετρίας και αργότερα της τοπογραφίας στο Σχολείο των Βιομηχάνων Τεχνών (τμήμα της ΑΣΚΤ), θέση που διατήρησε μέχρι τον θάνατό του. Από το 1888 έως το 1912 ήταν υποδιευθυντής του Σχολείου εκτός από την ακαδημαϊκή χρονιά 1901-1902. Ακόμη δίδαξε στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων. Εκεί ήταν ο πρώτος διδάσκων γεωδαισίας και υδρογραφίας. Συνέγραψε τοπογραφικό σύγγραμμα το οποίο εκδόθηκε από το λιθογραφείο του Πολυτεχνείου, ενώ συνέταξε σχέδιο ανάπλασης του λιμανιού του Πειραιά το οποίο δεν προχώρησε λόγω των ελληνοτουρκικών πολέμων. Πέθανε το 1912 ή το 1913 στον Πειραιά.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Λαζαρίμος, Ιωάννης (Πειραιάς, 1849 - 1913)». *Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό*. **5**. Αθήνα: Εκδοτική Αθηνών. 1983, σελ. 151.. Ανακτήθηκε στις 2020-09-27.
2. 1 2  «Λαζαρίμος, Ιωάννης». *library.tee.gr*. Ανακτήθηκε στις 27 Σεπτεμβρίου 2020.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ιωάννης Λαζαρίμος στον *Πανδέκτη*, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* **ΕΒΕ**: 36633

 |

 |
Ο **Καλοτζέρο "Ντον Καλό" Βιτσίνι** (ιταλικά: Calogero Vizzini‎, 24 Ιουλίου 1877 – 10 Ιουλίου 1954) ήταν ιστορικό αφεντικό της σικελικής μαφίας από τη Βιλάλμπα στην επαρχία της Καλτανισσέτας στη Σικελία. Ο Βιτσίνι είναι ένα από τα δημοφιλέστερα και θρυλικότερα αφεντικά της μαφίας στη Σικελία μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο έως τον θάνατο του, το 1954. Στα μέσα ενημέρωσης, συχνά ήταν γνωστός ως "αφεντικό των αφεντικών", παρόλο που η αποκεντρωμένη δομή της Κόζα Νόστρα δεν περιέχει τέτοιο αξίωμα. 

Ήταν το αρχέτυπο του πατριαρχικού "ανθρώπου της τιμής" μιας αγροτικής μαφίας που εξαφανίστηκε στην δεκαετία του 1960 και 1970. Εκείνη την εποχή, για πολλούς ανθρώπους ο μαφιόζος ήταν ένας άνθρωπος που προσπαθούσε για τάξη και ειρήνη. Στο πρώτο στάδιο της καριέρας του, χρησιμοποίησε τη βία για να εγκαθιδρύσει τη θέση του, αλλά στην δεύτερη φάση περιόρισε τη καταφυγή στη βία. Επίσης, στη δεύτερη φάση μετέβη σε κυρίως νόμιμες πηγές εισοδήματος και ασκούσε τα καθήκοντα του με ανοιχτό και νόμιμο τρόπο. 

Ο Βιτσίνι είναι ο κεντρικός χαρακτήρας στην ιστορία της άμεσης υποστήριξης της μαφίας για τις συμμαχικές δυνάμεις κατά την διάρκεια της επέμβασης στη Σικελία το 1943. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, έγινε η προσωποποίηση της επανίδρυσης της Κόζα Νόστρα κατά τη διάρκεια της συμμαχικής κατοχής και την αποκατάσταση της δημοκρατίας. Αρχικά, υποστήριξε το κίνημα για την ανεξαρτησία της Σικελίας, αλλά άλλαξε τη πίστη του στο Κόμμα των Χριστιανοδημοκρατών, όταν έγινε ξεκάθαρο ότι η σικελική ανεξαρτησία ήταν άσκοπη.

Όταν πέθανε το 1954, χιλιάδες αγρότες, υψηλόβαθμοι μαφιόζοι, πολιτικοί και ιερείς ντύθηκαν στα μαύρα και συμμετείχαν στη κηδεία του. Ο επιτάφιος στη κηδεία του ανέφερε ότι "η μαφία του δεν ασχολούνταν με εγκληματικές δραστηριότητες, αλλά πάλευε για τον σεβασμό του νόμου, την υπεράσπιση όλων των δικαιωμάτων, την μεγαλότητα του χαρακτήρα. Ήταν αγάπη". Ωστόσο, η άνοδος του ντον Καλό στην εξουσία και η παραμονή του στην εξουσία συνδέθηκε με εκβιασμούς, βίαιες δραστηριότητες και φόνους. Η φήμη του Βιτσίνι ως δυνατό αφεντικό της Μαφίας είχε φτάσει σε μυθικές διαστάσεις στα προηγούμενα χρόνια. 

Κάποια στιγμή, το ποινικό μητρώο του Βιτσίνι περιλάμβανε 39 δολοφονίες, 6 απόπειρες δολοφονίας, 13 πράξεις ιδιωτικής βίας, 36 ληστείες, 37 κλοπές και 63 εκβιασμούς.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Servadio, *Mafioso*, p. 71
2. ↑  Sterling, *Octopus*, p. 55
Ο **Ιωάννης Π. Αμβροσιάδης** (1794 - 1865) ήταν αγωνιστής του 1821 από την Επαρχία Καλαβρύτων. Διετέλεσε Νομάρχης.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1794 στο Δροβολοβό των Καλαβρύτων.
Σε νεαρή ηλικία εγκαταστάθηκε στην Οδησσό στον θείο του Ιωάννη Αμβροσίου, έμπορο από τα Καλάβρυτα και κοντά του απέκτησε πολλές γνωριμίες. Ήταν υπασπιστής του τεράστιου ήρωα, αγωνιστή, οπλαρχηγού, στρατηγού, ένθερμου φιλέλληνα και οπαδού της Ελλάδας και δεξιού χεριού του Τσάρου της Ρωσίας Γεωργίου του και αδελφού του Δημήτριου Υψηλάντη Α. Υψηλάντη και αναφέρεται ότι τον βοήθησε στη συγκρότηση του Ιερού Λόχου. όταν μετέβηκε στη Μολδαβία τον Οκτώβριου του 1820,και στη συνέχεια υπηρέτησε με τον βαθμό του υπασπιστή τον διοικητή του Ιερού Λόχου Γεώργιο Κατακουζηνό. Πήρε μέρος στις επιχειρήσεις στη Μολδαβία και στη Μάχη του Δραγατσανίου ως υπασπιστής του Γ. Καντακουζηνού. Μετά την αποτυχία της επανάστασης εκεί μετέβη στην Πελοπόννησο και με το στρατιωτικό σώμα και ως μυστικός σύμβουλος του Α. Ζαίμη πήρε μέρος σε πολλές μάχες εκεί. Προσελήφθη από τον Ριχάρδο Τσούτζ σαν γραμματέας και διερμηνέας του, με το τέλος της επανάστασης χρησιμοποιήθηκε σε διάφορες πολιτικές και στρατιωτικές θέσεις. Έζησε στην Πάτρα όπου και απεβίωσε σε μεγάλη ηλικία.

Ό Ιωάννης Αμβροσιάδης μετά την απελευθέρωση διορίστηκε σε διάφορες θέσεις. Το 1833 διορίστηκε ως ο πρώτος Νομάρχης Φωκίδας και Λοκρίδας. Στις 20 Ιουνίου 1836 και μέχρι το 1837 οπότε μετατέθηκε στη Νομαρχία Φωκίδας και Λοκρίδας, ήταν Διοικητής Αχαΐας και Ήλιδος και έπειτα ξανά, από το 1840 ως το 1844.Το 1845 διορίστηκε  Νομάρχης Αχαΐας και Ήλιδος.
Το 1850 έγινε Νομάρχης Σύρου και προηγουμένως ήταν επίτροπος του νησιού. Το 1852 ήταν Νομάρχης Αττικοβοιωτίας και μετά υπουργός Εσωτερικών στην κυβέρνηση Κριεζή από τις 24 Φεβρουαρίου 1853 ως τις 28 Μαρτίου 1854.Για της υπηρεσίες που προσέφερε στην επανάσταση εντάχθηκε στην 4η τάξη των αξιωματικών.

Απεβίωσε το 1865.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Βιογραφικό και βιβλιογραφικό σημείωμα
2. ↑  Επιβιώσαντες Ιερολοχίτες μέλη τής Φιλεκπαιδευτικής Εταιρείας
3. ↑  Κ. Τριανταφύλλου, *Ιστορικό λεξικόν των Πατρών 1995*
4. ↑  Απόφαση της 23 Απριλίου/8 Μαΐου του 1833 Αρχειοθετήθηκε 2012-10-26 στο Wayback Machine. «Περί διορισμού των νομαρχών δια τους δέκα νομάρχες του βασιλείου της Ελλάδος»:Φραγκίσκος Μαύρος (Αργολίδος και Κορινθίας), Γεώργιος Γλαράκης (Αχαΐας και Ήλιδος), Δημήτριος Χρηστίδης (Μεσσηνίας), Κωνσταντίνος Ζωγράφος (Αρκαδίας), Ανδρέας Π. Μεταξάς (Λακωνίας), Αναγνώστης Μοναρχίδης (Ακαρνανίας και Αιτωλίας), Ιωάννης Αμβροσιάδης (Φωκίδος και Λοκρίδος), Μ. Σχινάς (Αττικής και Βοιωτίας), Γεώργιος Αινιάν (Εύβοιας), και Ιάκωβος Ρίζος Νερουλός (Κυκλάδων)
5. 1 2  rulers.org

Πηγές
-----

* Μεγάλη Στρατιωτική και Ναυτική εγκυκλοπαίδεια, τόμος Β', συλλογικό έργο.
* Φώτιος Χρυσανθόπουλος, επιμ. (1888). *Βίοι Πελοποννησίων ανδρών και των εξώθεν εις την Πελοπόννησον ελθόντων κληρικών, στρατιωτικών και πολιτικών των αγωνισαμένων τον αγώνα της επαναστάσεως*. Αθήνα: Σταύρος Ανδρόπουλος, Τυπογραφείο Π. Δ. Σακελλαρίου. Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2010.
Το **κέντρο κράτησης μεταναστών Παγανής** είναι κέντρο κράτησης στο νησί της Λέσβου. Το κέντρο στεγάζει μετανάστες που φτάνουν στο έδαφος της Ελλάδας με βάρκες από την Τουρκία.

Σε μια ανακαινισμένη πρώην αποθήκη στη Λέσβο, το κέντρο σχεδιάστηκε να στεγάζει 300 άτομα, ωστόσο έφτανε να στεγάζει ακόμα και 1.200 μετανάστες κατά περιόδους, με αποτέλεσμα να ζουν υπό άθλιες συνθήκες. Στις 18 Αυγούστου 2009, 160 ανήλικοι πρόσφυγες που κρατούνταν σε ενιαίο χώρο και μοιράζονταν την ίδια τουαλέτα, ξεκίνησαν απεργία πείνας απαιτώντας την άμεση απελευθέρωσή τους.

Το φθινόπωρο του 2009 ο Αναπληρωτής Υπουργός Προστασίας του Πολίτη επισκέφθηκε το κέντρο κράτησης και το χαρακτήρισε «ανθρώπινη τραγωδία με συνθήκες απάνθρωπες, που θίγουν τον πυρήνα της ανθρώπινης αξιοπρέπειας». Μετά η ελληνική κυβέρνηση δεσμεύτηκε να κλείσει το Παγάνι και άλλα παρόμοια υπερπλήρη κέντρα κράτησης στα Ανατολικά Νησιά του Αιγαίου. Το κέντρο κράτησης έκλεισε για 20 μέρες τον Νοέμβριο του 2009. Τον Απρίλιο του 2010, οι κάτω αίθουσες ήταν κλειστές και λειτουργούσε μόνο ο πάνω όροφος, ενώ πλέον στέγαζε μόνο 30-40 άτομα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Παγανή, Λέσβος – Οι ΓΧΣ καλωσορίζουν την ανακοίνωση για το κλείσιμο του κέντρου κράτησης». *msf.gr*. 9 Νοεμβρίου 2009. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Σεπτεμβρίου 2010.
2. ↑  «Παγανή, η αμαρτωλή». ΤΟ ΒΗΜΑ. 19 Νοεμβρίου 2009. Ανακτήθηκε στις 6 Μαΐου 2021.
3. ↑  
«Κλείνει για τρεις εβδομάδες ο Χώρος Παραμονής Αλλοδαπών Παγανής». *in.gr*. 31 Οκτωβρίου 2009. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Νοεμβρίου 2010.
4. ↑  «Τα Δηκτικά». Empros newspaper, Lesbos. 23 Απριλίου 2010. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Ιουλίου 2011. Ανακτήθηκε στις 8 Αυγούστου 2019.
Το Μακεδονικό βασίλειο.
Αρχαία Καλίνδοια
Τα **Καλίνδοια** ήταν μία πόλη του αρχαίου Βασιλείου της Μακεδονίας. Η θέση της, 55 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Θεσσαλονίκης, ταυτοποιήθηκε στα τέλη του 20ού αιώνα χάρη σε μία στήλη με επιγραφή της εποχής του Μεγάλου Αλεξάνδρου, η οποία βρέθηκε τυχαία σε ένα χωράφι του Καλαμωτού Θεσσαλονίκης από την Ιουλία Βοκοτοπούλου. Το γεγονός αυτό τοποθετεί τα Καλίνδοια στο νότιο άκρο της χώρας της Βοττιαίας ή Βοττικής. Πλούσια περιοχή, τα Καλίνδοια είχαν Εκκλησία του Δήμου. Η ελληνική φυλή των Βοττιαίων εγκαταστάθηκε εκεί τον 7ο αιώνα π.Χ. και συμβίωσε ειρηνικά με τα θρακικά φύλα που ζούσαν σην ίδια περιοχή. Τα Καλίνδοια αναφέρονται στους συμμαχικούς καταλόγους των αρχαιών Αθηνών, καθώς και στον επιδαύριο κατάλογο θεωροδόκων του 360-359 π.Χ.: το όνομα θεωροδόκου από τα Καλίνδοια που αναφέρεται είναι «Παυσανίας», ίσως ο κάτοχος του μακεδονικού θρόνου το 368-360 π.Χ..

Δύο υψώματα («τούμπες») αποτελούν τον αρχαιολογικό χώρο των Καλινδοίων. Στο ένα βρέθηκαν ίχνη οικισμού από τη νεολιθική εποχή, ενώ στο άλλο από την αρχαϊκή εποχή και μετά. Μετά την αρχική ανακάλυψη έλαβαν χώρα κάποιες αρχαιολογικές τομές, αλλά και πολλές αρχαιοκαπηλικές δράσεις, όπως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις. Τα τελευταία χρόνια, από το 2003, τα Καλίνδοια ανασκάπτονται από τον αρχαιολόγο Κώστα Σισμανίδη. Αρκετά είναι τα ευρήματα, μεταξύ των οποίων νομίσματα, στήλες, γλυπτά, ειδώλια, κοσμήματα, ψηφίσματα και πολλές επιγραφές. Η ανασκαφή γίνεται σε ένα αρχαίο οικοδομικό συγκρότημα, το «Σεβαστείον», που βρισκόταν μάλλον στην αγορά των Καλινδοίων: Η αυτοκρατορική περίοδος της ρωμαϊκής εποχής συνοδεύθηκε από την καθιέρωση της λατρείας των Ρωμαίων αυτοκρατόρων, η οποία απέκτησε οικουμενικές διαστάσεις και οι αυτοκράτορες λατρεύονταν στα «Σεβαστεία», όπως αυτό. Ανακαλύφθηκε ήδη ανδριάντας του Οκταβιανού Αυγούστου από τα τέλη του 1ου αιώνα π.Χ.. Μέρος των ευρημάτων παρουσιάσθηκε σε έκθεση στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης το 2008.

Πηγές
-----

* Γιώτας Συκκά: *Η αρχαία πόλη Καλίνδοια αποκαλύπτεται στο κοινό*, εφημερίδα Η Καθημερινή*, 31/01/2008*

Συντεταγμένες: 40°19′16″N 23°12′55″E﻿ / ﻿40.3210°N 23.2152°E﻿ / 40.3210; 23.2152
Το Καμπάμπ-ε Μπαργκ-ε Μπάρρε (Αρνί), με Τζούτζεχ καμπάμπ (Κοτόπουλο)
Το **Καμπάμπ-ε Μπαργκ** (περσικά: کباب برگ‎, *Kabāb-e Barg*; κυριολεκτικά "Κεμπάπ φύλου") είναι περσικό μαριναρισμένο και ψημένο στα κάρβουνα αρνί, κοτόπουλο ή μοσχαρίσιο πιάτο κεμπάπ. Τα κύρια συστατικά του *Κεμπάπ-ε Μπαργκ* είναι φιλέτα βοδινού ψαρονεφριού, αρνιού και λιγότερο συχνά κοτόπουλου, μαζί με κρεμμύδια και ελαιόλαδο.

Προετοιμασία
------------

Το κρέας κόβεται σε ρίγες και δίνεται σε μια μαρινάδα με ελαιόλαδο, κρεμμύδια, σκόρδο, σαφράν, αλάτι και μαύρο πιπέρι. Στη συνέχεια ψήνονται. Οι τομάτες ψήνονται ξεχωριστά και συχνά σερβίρονται στο πλάι με ρύζι ή ψωμί, μερικές φορές καρυκευμένο με ρους.

Στα ιρανικά εστιατόρια, ο συνδυασμός της του Καμπάμπ μπαργκ και ενός Καμπάμπ κουμπιντέχ συνήθως ονομάζεται *σολτανί*, που σημαίνει "(ένα γεύμα) στο στυλ του σουλτάνου". Ένα Μπαργκ, ένα κουμπιντέχ και ένα κεμπάπ στήθους κοτόπουλου λέγεται σαχ αμπασί.

Δείτε επίσης
------------

* Κεμπάπ τσελόου
* Κεμπάπ κουμπιντέχ

Παραπομπές
----------

1. ↑  Gold, Jonathan. «Review: Warm up with dizi at Nersses Vanak in Glendale». *Los Angeles Times*. Ανακτήθηκε στις 2 Ιουλίου 2016.
Ο **Λάνα** (αλβανικά: Lanë‎) είναι ο σημαντικότερος ποταμός που διασχίζει τα Τίρανα, την πρωτεύουσα της Αλβανίας. Η πηγή του βρίσκεται στα βουνά ανατολικά των Τιράνων. Παρόλο που κάποτε τα ύδατα του ήταν καθαρά, πλέον έχει μολυνθεί από ρίψεις αποβλήτων. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990, πολλά παράνομα περίπτερα και κτίρια κατασκευάστηκαν στις όχθες του ποταμού. Αργότερα καταστράφηκαν και απομακρύνθηκαν σε μια εκστρατεία του τότε δημάρχου των Τιράνων Έντι Ράμα στις αρχές της δεκαετίας του 2000. Σήμερα, στο μεγαλύτερο τμήμα των οχθών του έχουν φυτευτεί διάφορα είδη δέντρων και γρασίδι. Πλέον στα νερά του ποταμού δεν υπάρχουν ψάρια λόγω της έντονης μόλυνσης τους. Ο Λάνα συμβάλει με τον ποταμό Τίρανα κοντά στο Μπερξούλα.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος ποταμών της Αλβανίας

Παραπομπές
----------

1. ↑  Divizia, Maurizio; Palombi, Leonardo; Buonomo, Ersilia; Donia, Domenica; Ruscio, Vito; Equestre, Michele; Leno, Luljeta; Panà, Augusto *και άλλοι*. (1999-08-01). «Genomic Characterization of Human and Environmental Polioviruses Isolated in Albania» (στα αγγλικά). *Applied and Environmental Microbiology* **65** (8): 3534–3539. ISSN 0099-2240. PMID 10427045. .
Κολποσκόπιο
Η **Κολποσκόπηση** είναι εξέταση του τραχήλου της μήτρας με μια οπτική συσκευή, εφοδιασμένη με ισχυρό φωτισμό και μεγεθυντικούς φακούς. Πραγματοποιείται με την εισαγωγή στον κόλπο ενός ειδικού οργάνου που διαστέλλει τα τοιχώματά του, επιτρέποντας μας έτσι την οπτική εξέταση του τραχήλου της μήτρας με την ειδική συσκευή που προαναφέραμε και να εντοπιστούν ακόμη και πολύ μικρές βλάβες, που θα ήταν αόρατες με γυμνό μάτι. Το γεγονός έχει μεγάλη σημασία για την πρόληψη της ανάπτυξης καρκίνου του τραχήλου της μήτρας που βρίσκεται ακόμη στην αρχή του και τη διάγνωση φλεγμονών. Υπάρχει η δυνατότητα επίσης να αφαιρεθούν τμήματα του ιστού, ώστε να γίνει λεπτομερέστερη εξέταση στο μικροσκόπιο (βιοψία).
Συντεταγμένες: 8°1′0″S 157°57′0″E﻿ / ﻿8.01667°S 157.95000°E﻿ / -8.01667; 157.95000

Το **Καβάτσι** είναι ένα από τα πιο ενεργά υποβρύχια ηφαίστεια στο νοτιοδυτικό Ειρηνικό Ωκεανό. Βρίσκεται νότια της νήσου Βανγκούνου στις Νήσους Σολομώντα. Το όνομά του προέρχεται μια θαλάσσια θεά της ομάδας νησιών της Νέας Γεωργίας και αναφέρεται επίσης σε τοπικό επίπεδο ως Rejo te Kavachi (Ο φούρνος του Καβάτσι). Το ηφαίστειο έχει αναδυθεί και στη συνέχεια έχει πάλι έρθει στην επιφάνεια της θάλασσας. Αυτό έχει συμβεί τουλάχιστον οκτώ φορές από την έκρηξη του καταγράφηκε (για πρώτη φορά) το 1939.

Τον Μάιο του 2000, μια διεθνής ερευνητική ομάδα του CSIRO, με ερευνητικό σκάφος *FRANKLIN*, διόρθωσαν τη θέση του ηφαιστείου, με συντεταγμένες 8° 59.65'S, 157° 58.23'E. Εκείνη την εποχή ο εξαερισμός του ηφαιστείου ήταν κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας, ωστόσο συχνές εκρήξεις είχαν εκτοξεύσει τηγμένη λάβα μέχρι και 70 μ. πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, και θειώδες λοφία ατμού έως 500 μέτρα. Η ομάδα χαρτογράφησε ένα σχεδόν κωνικό κομμάτι να αναδύεται από 1.100 μ. βάθος, με το ηφαίστειο να έχει βασική διάμετρο περίπου 8 χιλιόμετρα.

Όταν το ηφαίστειο εξερράγη το 2003, μια δεκαπεντάμετρη, σε ύψος, νήσος σχηματίστηκε πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, αλλά εξαφανίστηκε αμέσως μετά. Πρόσθετες εκρηκτικές δραστηριότητα παρατηρήθηκαν και αναφέρθηκαν το Μάρτιο του 2004 και τον Απρίλιο του 2007.
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Κλεοπάτρα.

Στην ελληνική μυθολογία η **Κλεοπάτρα**, κόρη του Ίδα, ήταν η σύζυγος του μεγάλου ήρωα και πρίγκηπα Μελεάγρου. Η Κλεοπάτρα ήταν εγγονή του Αφαρέως και της Αρήνης. Την εποχή που οι Κουρήτες πολιόρκησαν τους Αιτωλούς στην Καλυδώνα, μάταια ικέτευαν τον Μελέαγρο να πολεμήσει για να σώσει την πόλη του: ο ήρωας έκλεινε τα αυτιά του στις παρακλήσεις των γερόντων, των ιερέων, του πατέρα του και της μητέρας του. Τελικώς ο εχθρός κυρίευσε την Καλυδώνα, και οι Κουρήτες ετοιμάζονταν να λεηλατήσουν το μέγαρο του Μελεάγρου. Τότε μόνο ο Μελέαγρος μεταπείσθηκε από τις ικεσίες της συζύγου του Κλεοπάτρας, πήρε τα όπλα του και έσωσε την πόλη, αλλά σκοτώθηκε καθώς φαίνεται την ώρα του τέλους της μάχης. Σύμφωνα όμως με τη μεταγενέστερη εκδοχή, η πεθερά της Κλεοπάτρας, η Αλθαία, προκάλεσε σκόπιμα το τέλος του Μελεάγρου (για περισσότερα, βλ.λ. Μελέαγρος), οπότε από την απελπισία της η Κλεοπάτρα για τον θάνατο του συζύγου της αυτοκτόνησε (κρεμάστηκε).

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Idas» (Ρωσικά)

Πηγή
----

* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος Χάρη Πάτση, Αθήνα 1969
Το **Καμπ ντε Λες Κορτς**, πιο γνωστό ως απλώς **Λες Κορτς**, ήταν αθλητικό γήπεδο στη Βαρκελώνη της Καταλωνίας, στην Ισπανία. Αποτελούσε έδρα της ΦΚ Μπαρτσελόνα μέχρις ότου ο σύλλογος μετακόμισε στο Καμπ Νου το 1957.

Το *Λες Κορτς* κατασκευάστηκε ως αποτέλεσμα μακράς σκέψης ιδέας από τον ιδρυτή του συλλόγου, Ζοάν Γκαμπέρ, για την ανέγερση γηπέδου η χρήση του οποίου θα ανήκε αποκλειστικά στην ΦΚ Μπαρτσελόνα. Αντικατέστησε το *Καμπ ντελ καρέρ Ιντούστρια* ως έδρα της ΦΚ Μπαρτσελόνα. Τα εγκαίνια του έλαβαν χώρα το 1922, με την αρχική χωρητικότητα του γηπέδου να είναι της τάξεως των 20.000 θέσεων. Η πρώτη αναμέτρηση που διεξήχθη στο συγκεκριμένο στάδιο ήταν μεταξύ της ΦΚ Μπαρτσελόνα και της Σαιντ-Μίρεν. Στις 13 Μαΐου 1923, το γήπεδο φιλοξένησε τον τελικό του Κυπέλλου Ισπανίας μεταξύ της Αθλέτικ Μπιλμπάο και της ΚΕ Εουρόπα, ενώ στις 21 Δεκεμβρίου 1924, το Λες Κορτς φιλοξένησε μία αναμέτρηση μεταξύ της Ισπανίας και της Αυστρίας.

Στις 24 Ιουνίου 1925, το γήπεδο αποτέλεσε το σκηνικό ενός επεισοδίου που είχε ως αποτέλεσμα το κλείσιμό του για διάρκεια έξι μηνών. Στη διάρκεια μιας αναμέτρησης, οι φίλοι της ΦΚ Μπαρτσελόνα γιουχάισαν τον ισπανικό εθνικό ύμνο, ενώ στη συνέχεια χειροκρότησαν κατά την ανάκρουση του *God Save the King*, το οποίο ερμήνευσε η περιοδεύουσα ορχήστρα της British Royal Marine. Το δικτατορικό καθεστώς του Πρίμο ντε Ριβέρα κατηγόρησε τον Ζοάν Γκαμπέρ για προώθηση του καταλανικού εθνικισμού. Το Λες Κορτς έκλεισε για το κοινό και ο Γκαμπέρ εξορίστηκε από την Ισπανία.

Το γήπεδο αποτέλεσε έδρα της ΦΚ Μπαρτσελόνα στη διάρκεια δύο από τις πλέον επιτυχημένες περιόδους της ιστορίας της. Στη διάρκεια της δεκαετίας του 1920 με προπονητή τον Τζακ Γκρίνγουελ και παίκτες όπως οι Παουλίνο Αλκάνταρα, Σαγιμπάρμπα, Ρικάρντο Θαμόρα, Ζοζέπ Σαμιτιέρ, Φελίξ Σεσούμαγα και Φραντς Πλάτκο, ο σύλλογος κυριάρχησε στο *Campionat de Catalunya* και εξελίχθηκε σε μία από τις κορυφαίες ποδοσφαιρικές ομάδες στην Ισπανία. Η ομάδα έχτισε πάνω σε αυτήν της την επιτυχία φτάνοντας και στην κατάκτηση της πρώτης Πριμέρα Ντιβιζιόν στην ιστορίας της, ενώ χρησιμοποιούσε, ακόμη, ως έδρα το Λες Κορτς.

Η ομάδα γνώρισε ακόμη μια χρυσή εποχή στη διάρκεια των δεκαετιών του 1940 και του 1950, όταν παίκτες όπως οι Ραμαλέτς, Βελάσκο, Θέσαρ Ροδρίγες, Ζοάν Σεγκάρα, Λαντισλάο Κουμπάλα και Λουίς Σουάρες οδήγησαν τον σύλλογο στην κατάκτηση σημαντικού αριθμού τροπαίων. Στα τέλη της δεκαετίας του 1940, η ΦΚ Μπαρτσελόνα είχε επεκτείνει σε σημαντικό βαθμό το Λες Κορτς. Συγκεκριμένα, η χωρητικότητα του γηπέδου είχε αυξηθεί πολλές φορές, έχοντας φτάσει σε τελική χωρητικότητα της τάξεως των 60.000 θέσεων. Ωστόσο, δεν υπήρχε, πλέον, δυνατότητα για περαιτέρω αύξηση της χωρητικότητας κι έτσι το 1950 ο σύλλογος ξεκίνησε τον προγραμματισμό για την ανέγερση ενός νέου γηπέδου, του Καμπ Νου.

Εξωτερικός σύνδεσμος
--------------------

* Ιστορία του σταδίου και του συλλόγου (Αγγλικά)

Συντεταγμένες: 41°23′09″N 2°08′08″E﻿ / ﻿41.38583°N 2.13556°E﻿ / 41.38583; 2.13556
Συντεταγμένες: 53°19′N 19°22′E﻿ / ﻿53.317°N 19.367°E﻿ / 53.317; 19.367

Το **Κάστρο της Μπροντνίτσα** (πολωνικά: Zamek w Brodnicy) είναι οχυρωμένο κάστρο του 15ου αιώνα στην Μπροντνίτσα του Βοεβοδάτου Κουγιαβίας-Πομερανίας της Πολωνίας.

Περιγραφή
---------

Το κάστρο είναι χτισμένο σε τετράγωνο σχηματισμό. Οι τέσσερις πτέρυγες του κάστρου περιέβαλαν την κεντρική αυλή. Ένας πύργος 54 μέτρων παρείχε είσοδο στον δεύτερο όροφο του κάστρου. Στις γωνίες του κάστρου υπήρχαν μικροί πύργοι που βλέπουν έξω, οι οποίοι προεξέχουν από το τετράγωνο σχήμα του κάστρου. Τα υπόγεια του κάστρου χρησιμοποιήθηκαν ως βοηθητικοί χώροι. Οι υπόγειες αίθουσες εκτελούσαν διάφορες λειτουργίες: παρεκκλήσιο, τραπεζαρία, αναρρωτήριο, θάλαμος του διοικητή και άλλα εξειδικευμένα δωμάτια. Οι είσοδοι σε αυτά οδηγούν στη στοά που περιβάλλει την αυλή. Ο δεύτερος όροφος περιελάμβανε από την πλευρά της αυλής αποθήκες πυρομαχικών και σιταποθήκη και μια πρόσθετη αμυντική βεράντα εντός των τειχών του κάστρου. Δίπλα στον κεντρικό πύργο υπάρχει μια πύλη στην οποία η πρόσβαση γινόταν από μια πρώην κινητή γέφυρα. Αποτελούσε βασικό μέρος του αμυντικού συγκροτήματος του κάστρου. Η προκαστρική οχύρωση τοποθετήθηκε μεταξύ της πόλης και του κάστρου.

Ιστορία
-------

 Κάτοψη του κάστρου
Η οικοδόμηση του Τευτονικού κάστρου στη Μπροντνίτσα ξεκίνησε τον 14ο αιώνα και χρειάστηκε σχεδόν ένας ολόκληρος αιώνας για να ολοκληρωθεί. Το 1466, το συγκρότημα του κάστρου έγινε μέρος του Στέμματος του Βασιλείου της Πολωνίας. Μετά από μια πυρκαγιά το 1550, η ανοικοδόμηση του κάστρου έγινε από τον Σταρόστα Ράφαου Ντζιαουίνσκι. Κατά τη διάρκεια των Σουηδο-Πολωνικών Πολέμων το κάστρο άρχισε να μετατρέπεται σε ερείπια. Το 1785, ο Βασιλιάς Φρειδερίκος Β΄ της Πρωσίας διέταξε να αποσυναρμολογηθούν τα ερείπια, αλλά οι διαταγές του σταμάτησαν σύντομα από τον Φρειδερίκο Γουλιέλμο Δ΄ της Πρωσίας. Η πιο ευνοϊκή περίοδος για την πόλη έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια της παραμονής στο κάστρο της Άννα της Σουηδίας, αδελφής του Σιγισμούνδου Γ΄ της Πολωνίας. Κατά τη διάρκεια της ζωής της, αυτές οι περιοχές αναπτύχθηκαν γρήγορα. Μετά το θάνατό της (6 Φεβρουαρίου 1625 στο κάστρο), ξεκίνησε μια περίοδος ένοπλων συγκρούσεων που κατέστρεψαν την οικονομία. Η μοίρα του παλατιού σφραγίστηκε από μια πυρκαγιά το 1945.

Το παλάτι ανακαινίστηκε τη δεκαετία του 1960. Επί του παρόντος, το κάστρο στεγάζει ένα μουσείο και το παλάτι μια βιβλιοθήκη.

 Η Μπροντνίτσα κατά τα έτη 1738-1745, με θέα το κάστρο. Πίνακας του Φρίντριχ Στάινερ

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Κάστρο της Μπροντνίτσα** |

1. ↑  *register of objects of cultural heritage in Poland*. 31  Δεκεμβρίου 2022. www.nid.pl/pl/Informacje\_ogolne/Zabytki\_w\_Polsce/rejestr-zabytkow/zestawienia-zabytkow-nieruchomych/. Ανακτήθηκε στις 31  Μαρτίου 2023.
2. ↑  «Castle in Brodnica». *Zamki Polskie*. Ανακτήθηκε στις 2 Μαΐου 2015.
3. ↑  «Castle Description». *Zamki*. Ανακτήθηκε στις 2 Μαΐου 2015.
4. ↑  «Wystawy». *Muzeum Brodnica*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 2 Μαΐου 2015.