recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Φρειδερίκος Κάρολος Φερδινάνδος** (5 Απριλίου 1729 - 27 Απριλίου 1809) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν πρίγκιπας του Μπέβερν, μέρους του δουκάτου του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ. Ήταν αρχιστράτηγος στη Δανία.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στο Μπράουνσβαϊγκ και ήταν δευτερότοκος γιος του Ερνέστου Φερδινάνδου, πρίγκιπα του Μπέβερν και της Ελεονόρας Καρλόττας των Κέττλερ, κόρης του Φρειδερίκου-Καζιμίρ, δούκα της Κουρλάνδης.

Το 1742 μπήκε στο στρατό της Ολλανδίας ως ταγματάρχης και πολέμησε στις μάχες του 1745 και 1746. Μετά άλλαξε στρατόπεδο και με την καθοδήγηση του δεύτερου εξαδέλφου του Λουδοβίκου-Ερνέστου στον αυστριακό στρατό, διοίκησε ένα σύνταγμα στον Πόλεμο της Αυστριακής Διαδοχής. Το 1748 μετά την Ειρήνη του Άαχεν επέστρεψε στον Ολλανδικό στρατό, όπου προήχθη σε υποστράτηγο το 1754.

Μετά το ξέσπασμα του Επταετούς Πολέμου ταξίδεψε στη Δρέσδη το 1756, όπου ο Φρειδερίκος Β΄ της Πρωσίας του έδωσε τη διοίκηση ενός συντάγματος πεζικού, αλλά όταν στασίασαν οι στρατιώτες, ο βασιλιάς θεώρησε υπεύθυνο τον Φρειδερίκο. Αυτός άφησε τον πρωσικό στρατό το 1759 και πήγε στον βρετανικό, με τον οποίο πολέμησε στη μάχη του Μίντεν υπό τις διαταγές του δεύτερου εξαδέλφου του Φερδινάνδου. Έπειτα πήγε το 1761 στο στρατό της Δανίας, όπου προήχθη σε αντιστράτηγο, το επόμενο έτος σε αρχηγό της Φρουράς των Σωματοφυλάκων και το 1764 σε επιθεωρητή στρατηγό. Το 1766 ορίστηκε κυβερνήτης του Ρέντσμπουργκ και το 1773 της Κοπεγχάγης.

Το 1764 απεβίωσε ο μεγαλύτερος αδελφός του Αύγουστος Γουλιέλμος και τον διαδέχθηκε ως πρίγκιπας του Μπέβερν και πρύτανης του Συμβουλίου του Αγίου Βλασίου στο Αββαείο του Αγίου Κυριάκου. Το 1782 ο βασιλιάς της Δανίας τον έκανε αρχιστράτηγο και του επέτρεψε να διαμένει στο κάστρο Γκλύξμπουργκ.

Το 1793 έφτιαξε ίδρυμα ανακούφισης απόρων στην πόλη του Μπέβερν. Όταν το 1806 ο στρατός του Ναπολέοντα Α΄ κατέλαβε το Μπράουνσβαϊγκ, μετακινήθηκε στα εγγόνια του 2ου εξαδέλφου του, Καρόλου Α΄, πρίγκιπα του Βολφενμπύτελ. Απεβίωσε άτεκνος το 1809· ήταν ο τελευταίος του κλάδου των Γουέλφων-Λύνεμπουργκ-Μπέβερν και τον κληρονόμησε ο πλησιέστερος συγγενής του, γιος του Καρόλου, Φρειδερίκος-Γουλιέλμος επικαλούμενος ο *Μέλας*.

Οικογένεια
----------

Το 1782 νυμφεύτηκε την Άννα Καρολίνα, κόρη του Γουλιέλμου Ερρίκου, πρίγκιπα του Νάσσαου-Σααρμπρύκεν, αλλά δεν απέκτησαν απογόνους.

Πηγές
-----

* C. Römer, Braunschweig-Bevern, Ein Fürstenhaus als europäische Dynastie 1667 – 1884, Brunswick, 1997, p. 61
* Horst-Rüdiger Jarck and Günter Scheel (eds.), Braunschweigisches Biographisches Lexikon. 19. und 20. Jahrhundert, Hanover, 1996
* Ferdinand Spehr (1877), "Friedrich Karl Ferdinand, Herzog von Braunschweig-Bevern", Allgemeine Deutsche Biographie (ADB) (in German), 7, Leipzig: Duncker & Humblot, pp. 507–508

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 22985761
* GND: 120974568

 |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Frederick Charles Ferdinand, Duke of Brunswick-Lüneburg  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Φρειδερίκος-Ούλριχ** (5 Απριλίου 1591 - 11 Αυγούστου 1634) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν πρίγκιπας του Βολφενμπύτελ (1613-34), μέρους του δουκάτου του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του ευφυούς και ικανότατου Ερρίκου-Ιουλίου και της 2ης συζύγου του Ελισάβετ των Όλντενμπουργκ, κόρης του Φρειδερίκου Β΄ της Δανίας. Σπούδασε στα Πανεπιστήμια Χέλμστετ και Τυμπίνγκεν. Διαδέχθηκε τον πατέρα του μετά το τέλος αυτού το 1613. Δύο έτη μετά ενεπλάκη σε διένεξη με την πόλη του Μπράουνσβαϊγκ, όταν αυτή δεν αναγνώριζε την επικυριαρχία του.

Ήταν αλκοολικός και αυτό έκανε τη μητέρα του να τον εκτοπίσει το διάστημα 1616-22. Την κυβέρνηση ασκούσε ο Άντον φον Στράιτχορστ, που έκοβε νομίσματα με ολοένα και φθηνότερο μέταλλο προκαλώντας πληθωρισμό. Η κακή κατάσταση του κράτους έκανε τον αδελφό της Ελισάβετ, Χριστιανό Δ΄ βασιλιά της Δανίας να τοποθετήσει πάλι τον Φρειδερίκο-Ούλριχ στην εξουσία. Οι ευγενείς τον βοήθησαν να πάρει τον έλεγχο και οι περί τον Στράιτχορστ εγκατέλειψαν τη χώρα.

Λόγω της αναποφασιστικότητας και του αδύναμου χαρακτήρα του, το Μπράουνσβαϊγκ λεηλατήθηκε σφοδρά κατά την διάρκεια του Τριακονταετούς Πολέμου από τους στρατηγούς του Καθολικού βασιλιά της Γερμανίας κόμη Τίλυ και κόμη Παπενχάιμ, αλλά και από τους Προτεστάντες του Γουσταύου Β΄ Αδόλφου βασιλιά της Σουηδίας και Χριστιανού Δ΄ της Δανίας. Κατά τη διάρκεια της σύρραξης έχασε το μεγαλύτερο μέρος της επικράτειάς του. Απεβίωσε έπειτα από ατύχημα το 1634. Ήταν ο τελευταίος του κύριου κλάδου των Γουέλφων. Ακολούθησε το 1636 αναδιανομή των εδαφών των Γουέλφων μεταξύ τριών κληρονόμων του, από τον πλάγιο κλάδο του Λύνεμπουργκ, που ήταν 6α εξαδέλφια του πατέρα του. Το Βολφενμπύτελ πήρε ο Αύγουστος Β΄, το Γκρουμπενχάγκεν πήρε ο Χριστιανός και το Κάλενμπεργκ πήρε ο Γεώργιος.

Οικογένεια
----------

Το 1614 νυμφεύτηκε την Άννα-Σοφία των Χοεντσόλερν, κόρη του Ιωάννη-Σιγισμούνδου εκλέκτορα μαρκήσιο του Βρανδεμβούργου. Δεν έκαναν παιδιά και προσπάθησε να διαζευχθεί την Άννα-Σοφία, αλλά δεν πρόλαβε. Η σύζυγός του πέρασε τα υπόλοιπα έτη στο Σένινγεν του Χέλμστετ, όπου ίδρυσε μία διάσημη Σχολή, την Anna-Sophianeum.

Πηγές
-----

* Allgemeine Deutsche Biographie, vol. 7, p. 501-505
* www.Welfen.de

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 24980796
* LCCN: nr89012605
* ISNI: 0000 0000 5098 9698
* GND: 102017433
* SUDOC: 12352766X
* NKC: jo2018978992

 |

 |
Μέλη του Φόρουμ της Μαύρης Θάλασσας   Μέλη
  Παρατηρητές
Η εναρκτήρια συνεδρίαση του **Φόρουμ της Μαύρης Θάλασσας Πόντου για εταιρικές σχέσεις και διάλογο** (BSF) πραγματοποιήθηκε στις 4 με 6 Ιουνίου το 2006 στο Βουκουρέστι. Το Φόρουμ είναι μια πρωτοβουλία της Ρουμανίας, η οποία αρχικά σήμαινε να κατέχει ετήσιες συνόδους προεδρικό επίπεδο (οι τόποι εκ περιτροπής μεταξύ των συμμετεχουσών χωρών) και συνάντηση θεματικές ή κλαδικές συνεργασίας κατά τη διάρκεια της εν λόγω ετήσια διαστήματα. Το Forum δεν έχει ως στόχο να δημιουργήσει νέα περιφερειακά όργανα, αλλά να μετατραπεί σε μια τακτική διαδικασία διαβούλευσης μεταξύ των χωρών της ευρύτερης περιοχής της Μαύρης Θάλασσας (οριζόμενο ως το Νότιο Καύκασο μέχρι την Κασπία Θάλασσα) και μεταξύ αυτής της ομάδας χωρών και διεθνών οργανισμών, όπως ως Ευρωπαϊκή Ένωση. Μετά την εναρκτήρια σύνοδο κορυφής, υπάρχουν άλλες κορυφές είχαν προγραμματιστεί.

Μετά Ρουμανία και η Βουλγαρία εντάχθηκαν στην ΕΕ το Φόρουμ μπορεί να γίνει με την πρωτοβουλία της ΕΕ για τη συνεργασία με τη Μαύρη Θάλασσα και την Κασπία αναφέρει παρόμοια με τη Βόρεια Διάσταση πρωτοβουλία για τις σκανδιναβικές χώρες και τα κράτη της Βαλτικής Θάλασσας.

Μέλη
----

Οι πρόεδροι Τραϊάν Μπασέσκου της Ρουμανίας, Βλαντιμίρ Βορόνιν της Μολδαβίας, Βίκτορ Γιουστσένκο της Ουκρανίας , Μιχαήλ Σαακασβίλι της Γεωργίας, Ρομπέρτ Κοτσαριάν της Αρμενίας, Ιλχάμ Αλίγιεφ του Αζερμπαϊτζάν, ένας υπουργός Επικρατείας της Τουρκίας και ένας εκπρόσωπος της Βουλγαρίας υπέγραψαν κοινή δήλωση κατά την εναρκτήρια σύνοδο της το BSF. Ενώθηκαν με ανώτερους αξιωματούχους από τις Ηνωμένες Πολιτείες, το ΝΑΤΟ, ΕΕ, κ.λπ.

Μέλη
* Αρμενία ! Αρμενία
* Αζερμπαϊτζάν ! Αζερμπαϊτζάν
* Γεωργία ! Γεωργία
* Μολδαβία ! Μολδαβία
* Ρουμανία ! Ρουμανία
* Ουκρανία ! Ουκρανία

Παρατηρητές
* Βουλγαρία ! Βουλγαρία
* Τουρκία ! Τουρκία
Ο **Φόρτε** (ιταλικά : Forte, Forto, Forsio,) (... - Ρώμη 643) ήταν αρχιεπίσκοπος Μεδιολάνων και εκ των γεγονότων επίσκοπος Γένοβας από το 641 έως το 643.

Βιογραφία
---------

Εκλεγμένος αρχιεπίσκοπος Μιλάνου, ήταν επίσκοπος μόλις τρία έτη, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την πόλη της Γένοβας ήδη από το 641, όπου οι Μιλανέζοι αρχιεπίσκοποι, επί ογδόντα χρόνια, είχαν καταφύγει στην εξορία για να αποκτήσουν την αποτελεσματική διακυβέρνηση της επισκοπής τους, που κατείχε το Λομβαρδικό Βασίλειο.

Η εγκατάλειψη της Γένοβας οφειλόταν στην κάθοδο του Ροθάριου, ενός Λομβαρδού βασιλιά, στη Λιγουρία, η οποία οδήγησε τον Αρχιεπίσκοπο Φόρτε να καταφύγει στον Πάπα, παραιτούμενος από τη θέση του και αναθέτοντας τη διοίκηση της επισκοπής στον Ιωάννη Α΄, διάδοχό του.

Πέθανε στη Ρώμη το 643. 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| ΠροκάτοχοςΑστέριος | **Αρχιεπίσκοπος Μιλάνου** | ΔιάδοχοςΙωάννης Α΄ ο καλός |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| ΠροκάτοχοςΑστέριος | ***εκ των γεγονότων* Επίσκοπος Γένοβας** | ΔιάδοχοςΙωάννης Α΄ ο καλός |

Παραπομπές
----------

1. ↑  Giuseppe Banchero, Genova e le due riviere: descrizione di G.B.
2. ↑  Giuseppe Banchero, Il Il Duomo di Genova illustrato e descritto ... Terza edizione

Βιβλιογραφία
------------

* *Dizionario di erudizione storico-ecclesiastica da San Pietro sino ai nostri giorni* di Gaetano Moroni, 1879, Venezia, Tip. Emiliana
* *Dizionario Biografico degli Italiani* di Alberto Maria Ghisalberti, Massimiliano Pavan, Istituto della Enciclopedia italiana - 1960, Milano
Αιθυλενοδιαμίνη ως υποκαταστάτης σε χηλικοποίηση με μέταλλο (Μ)
**Χηλικοποίηση** (αγγλ. *chelation*) είναι η δημιουργία δεσμών ιόντων ή μορίων με μεταλλοϊόντα.

Η λέξη έχει ως προέλευση τη *«χηλή»*, από την αρχαία ελληνική γλώσσα, η οποία κυριολεκτικά σημαίνει *«οπλή»*. Λ.χ. επειδή τα περισσότερα μέταλλα σε ατομική μορφή είναι τοξικά για τον ανθρώπινο οργανισμό, είναι εφικτό στους ιστούς, τα μέταλλα σε μορφή χηλικών ενώσεων να μπορούν εύκολα, χωρίς κίνδυνο, να καταναλωθούν λ.χ. ως συμπληρώματα διατροφής με μέταλλα χηλικοποιημένα με αμινοξέα.

Τα μόρια ή ιόντα που ενώνονται με το κεντρικό άτομο ονομάζονται «συναρμοσμένα προς» το κεντρικό άτομο και αποτελούν τους *υποκαταστάτες* (ligands) του κεντρικού ατόμου. Έτσι αφορούν στο σχηματισμό ή την παρουσία δύο ή περισσοτέρων «κοινών δεσμών» μεταξύ μορίων ή ιόντων, σε οργανικές κατά βάση ενώσεις, που ενώνονται με το κεντρικό άτομο και αποτελούν τους υποκαταστάτες του κεντρικού ατόμου. Στα αγγλικά, αυτοί οι υποκαταστάτες ονομάζονται *chelants*, *chelators*, ή *chelating agents*.

**Xηλισμός** ονομάζεται η ίδια η χημική αντίδραση που οδηγεί στο σχηματισμό κυκλικών ενώσεων, ιδιαίτερα σταθερών, μεταξύ μεταλλικών ατόμων και οργανικών μορίων. Oι ενώσεις αυτές που δημιουργούνται έτσι λέγονται **χηλικές**. Έντονη είναι η παρουσία χηλικών ενώσεων στα νερά, π.χ. οι συμπλοκοποιητές που σχηματίζουν με τα μέταλλα χηλικές ενώσεις είναι συχνά ρυπαντές και βρίσκονται είτε στα αστικά λύματα ή στα βιομηχανικά απόβλητα (βλ. μεταλλουργεία). Οι χηλικές ενώσεις είναι υδατοδιαλυτές και συχνά αρνητικά φορτισμένες.

Χηλικές ενώσεις που είναι άφθονες στη Φύση, με πολύ μεγάλη σημασία, είναι η χλωροφύλλη και η αιμοσφαιρίνη- στην πρώτη το μέταλλο είναι το μαγνήσιο (Mg), ενώ στη δεύτερη το μέταλλο ο σίδηρος (Fe).

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑
4. ↑
5. ↑
6. ↑
7. ↑
Η **Χάιλβιχ** του Λίππε ή του Σάουμμπουργκ ή του Χόλσταϊν, γερμ.: Heilwig von Lippe, Schaumburg, Holstein (π. 1200 - π. 1248/1250) ήταν Γερμανίδα ευγενής, κόρη του κυρίου του Λίππε, που με τον γάμο της έγινε κόμισσα των Χόλσταϊν και Σάουμμπουργκ.

Βιογραφία
---------

Ήταν κόρη του Χέρμαν Β΄ κυρίου του Λίππε και της συζύγου του Όντας του Τέκλενμπουργκ, κόρης του Σίμωνα Α΄ κόμη του Τέκλενμπουργκ.

Στις 14 Φεβρουαρίου 1246 ίδρυσε το μοναστήρι των Κιστερκιανών στο Χέρβαρντεσουντε, ένα χωριό στις εκβολές του Πέπερμελενμπεκ, μεταξύ των μεταγενέστερων Ζανκτ Πάουλι και Αλτόνα. Το μοναστήρι επικυρώθηκε από τον πάπα Ιννοκέντιο Δ΄ το 1247. Αυτό το μοναστήρι ίδρυσε αργότερα τα μοναστήρια στη Βάλε Βίργκουμ, επίσης στο Χέρβαρντεσουντε και το 1530, μετά τη Μεταρρύθμιση, τη μονή του Αγίου Ιωάννη, η οποία εξακολουθεί να υπάρχει ως προτεσταντική γυναικεία μονή.

### Υστεροφημία

Το 1870, το Heilwigstraße (Χάιλβιγκστρασε) στο Αμβούργο-Έπεντορφ πήρε το όνομά του από αυτήν.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε τον Αδόλφο Δ΄ κόμη του Χόλσταϊν-Κιέλου και Σάουμμπουργκ και είχαν παιδιά:

* Ιωάννης Α΄ π.1229-1263, κόμης του Χόλσταϊν-Κιέλου.
* Γεράρδος Α΄ 1232-1290, κόμης του Χόλσταϊν-Ίτσεχοε.
* Ματθίλδη 1220/25-1288, παντρεύτηκε πρώτα τον Άβελ των Έστριντσεν βασιλιά της Δανίας και μετά τον Μπίργιερ των Μπγιέλμπο, γιαρλ της Σουηδίας.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* Silke Urbanski : *Geschichte des Klosters Harvestehude «In valle virginum».* *Wirtschaftliche, soziale und politische Entwicklung eines Nonnenklosters bei Hamburg 1245-1530* (Dissertationsschrift), Münster 1996,(ISBN 3-8258-2758-5)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Αρχική σελίδα του μοναστηριού του Αγίου Ιωάννη, την 1η Οκτωβρίου 2010
* Γενεαλογία του Bernard IV του Lippe, την 1η Οκτωβρίου 2010

Παραπομπές σε πηγές
-------------------

1. ↑  p4072.htm#i40718. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
2. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
Ο **Τάμε Χορομόνα Ρέχε** (**Tame Horomona Rehe**), γνωστός επίσης με το αγγλοποιημένο όνομα **Τόμμυ Σόλομον** (**Tommy Solomon**), (7 Μαΐου 1884 - 19 Μαρτίου 1933) πιστεύεται από πολλούς πως ήταν ο τελευταίος πραγματικός Μοριορί, αν και μερικοί αμφισβητούν τον ισχυρισμό αυτό. 

Ο Τόμμυ γεννήθηκε στο Γουαϊκαρίπι στα Νησιά Τσάταμ και μεγάλωσε στην Προστατευμένη Περιοχή Μοριορί στο Μανουκάου. Η μητέρα του πέθανε το 1903 αλλά εξαιτίας της νεανικής του ανευθυνότητας το μερίδιο της γης της παραχωρήθηκε στον πατέρα του κατά τη διάρκεια της ζωής του. 

Ο Τόμμυ παντρεύτηκε το 1903 με την Άντα Φόουλερ της φυλής Νγκάι Ταχού και άρχισαν να μαθαίνουν τη δουλειά κτηματία με πρόβατα αρχικά σε μισθωμένη γη και μετέπειτα στην οικογενειακή γη που βαθμιαία μεγάλωνε σε μέγεθος καθώς πέθαιναν οι υπόλοιποι Μοριορί. Όταν πέθαναν ο πατέρας του και η σύζυγός του το 1915 ο Τόμμυ είχε στη διάθεσή του 7.000 πρόβατα και ένα κοπάδι βόδια στην οικογενειακή φάρμα. Ο Τόμμυ ξαναπαντρεύτηκε το 1916 την Γουακαράγουα, ανηψιά της πρώτης του συζύγου και απέκτησε πέντε παιδιά. Αφού η Νγκάι Ταχού είναι μάλλον φυλή Μαορί παρά Μοριορί τα παιδιά του Τόμμυ θα ήταν μεικτής καταγωγής. 

Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1920 ο Τόμμυ έγινε γνωστός ως ένας από τους πιο πετυχημένους κτηματίες στα Νησιά Τσάταμ. Έλαβε ενεργό μέρος στην κοινωνική και πολιτική ζωή των Νησιών Τσάταμ και έχαιρε ευρέως σεβασμού για τη γεναιοδωρία του και την συμβιβαστική φύση του. Ωστόσο έμεινε περισσότερο γνωστός ως ο τελευταίος γνήσιας γενεαλογίας Μοριορί. 

Πέθανε από πνευμονία και συγκοπή το 1933. 

Υπάρχουν ακόμη πολλοί άνθρωποι μερικής Μοριορί καταγωγής στα Νησιά Τσάταμ και την ίδια τη Νέα Ζηλανδία. 

Το 1986 φιλοτεχνήθηκε ένα άγαλμα εις μνήμην του. Το άγαλμα αυτό μπορεί να βρεθεί στο Μανουκάο κοντά στην φάρμα του.
Συντεταγμένες: 37°11′7.300″N 25°31′9.998″E﻿ / ﻿37.18536111°N 25.51944389°E﻿ / 37.18536111; 25.51944389

Ο **Πύργος Αγιάς** είναι πύργος ο οποίος πιθανόν κτίστηκε τον 17ο αιώνα στις βόρειες ακτές της Νάξου, σε υψόμετρο περίπου 200 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, και με πανοραμική θέα. Είναι από τους λίγους πύργους της Νάξου που βρίσκονται κοντά στη θάλασσα. Ο πύργος βρίσκεται περίπου 6 χιλιόμετρα βόρεια της Χώρας της Νάξου και κοντά στην μονή Αγιάς και την Αγιά Κωμιακής. Ο πύργος πιθανόν ανήκε στην οικογένεια Κόκκοι και αργότερα αποκτήθηκε από τους Σπανούς και τους Παραρά. Ο πύργος υπέστη ζημιές από πυρκαγιά το 1992.

Ο πύργος έχει διαστάσεις περίπου 12 επί 7,7 μέτρα. Κοντά στον πύργο βρίσκεται το ελαιοτριβείο, το οποίο αν και δεν έχει στέγη διατηρεί μέρος του εξοπλισμού του, και ερειπωμένα κτίρια όπως αποθήκες, στάβλοι και άλλα. Ο πύργος είναι λιτός, χωρίς διακοσμητικά στοιχεία. Το δώμα του πύργου περιβάλλεται από στηθαίο ύψους 30 εκατοστών κτισμένο από τα ίδια υλικά με τον υπόλοιπο πύργο, το οποίο φέρει πολεμίστρες με τη μορφή χελιδονοουράς. Το εσωτερικό του πύργου ήταν προσβάσιμο από πόρτα στο νότιο τμήμα του πρώτου ορόφου, η οποία ήταν προσβάσιμη από σκάλα. Εσωτερικά οι σκάλες είναι πέτρινες και η πρόσβαση στο δώμα γινόταν με κινητή ξύλινη σκάλα.

Ο πύργος έχει χαρακτηριστεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο το 1983 μαζί με τους άλλους μεσαιωνικούς πύργους της Νάξου, γιατί πρόκειται για επιβλητικά κτίσματα με μεγάλο αρχιτεκτονικό και μορφολογικό ενδιαφέρον, που είναι άρρηκτα δεμένα με την ιστορία του νησιού. Μαζί με τον πύργο μνημεία χαρακτηρίστηκαν το παρεκκλήσι και τα μεσαιωνικά κτίσματα σε απόσταση 100 μέτρων από τον πύργο. Έχει οριστεί ζώνη προστασίας ακτίνας 500 μέτρων γύρω από τον πύργο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Σπηλιοπούλου, Ιωάννα; Κωτσάκης, Αθανάσιος (2012). «ΟΙ ΠΥΡΓΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΟΧΥΡΩΜΕΝΕΣ ΚΑΤΟΙΚΙΕΣ ΤΩΝ ΝΗΣΙΩΝ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ (14ος-19ος ΑΙ.). ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΚΟ-ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΜΕ ΕΜΦΑΣΗ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΗΣ ΝΑΞΟΥ». *Εώα και Εσπερία* **8**: 207–324. doi:10.12681/eoaesperia.15. ISSN 2241-7540. .
2. ↑  Παπαθανασίου, Μανώλης. «Πύργος Αγιάς». *Καστρολόγος*. Ανακτήθηκε στις 10 Μαΐου 2021.
3. ↑  «ΥΑ ΥΠΠΕ/ΑΡΧ/Β1/Φ27/63118/1414/9-11-1982 - ΦΕΚ 3/Β/11-1-1983». Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Μαΐου 2021. Ανακτήθηκε στις 10 Μαΐου 2021.

Βιβλιογραφία
------------

* Γ. Μαστορόπουλος, *Περί της Ι. Μονής Αγιάς Νάξου*, στο: *Η Νάξος δια μέσου των αιώνων, Πρακτικά του Α΄ Πανελληνίου Συνεδρίου* (Φιλώτι, 3-6 Σεπτεµβρίου, 1992), Ι. ΠΡΟΜΠΟΝΑΣ – Σ. ΨΑΡΡΑΣ (επιµ.), Αθήνα 1994, σ. 449-466
Ο **Αμύντας** (4ος αι. π.Χ.), γιος του Αντιόχου, ήταν αρχαίος Μακεδόνας στρατηγός και προδότης. Δεν πρέπει να συγχέεται με τον Αμύντα τον Δ΄.

Ως αξιωματικός του βασιλιά Φιλίππου Β΄ της Μακεδονίας, ο Αμύντας έτυχε προξενίας από τους Ωρωπαίους πριν το 338 π.Χ.. Μετά τον θάνατο του Φιλίππου, ο Αμύντας του Αντιόχου έφυγε από τη Μακεδονία. Ο Αρριανός αποδίδει τη φυγή του στο μίσος και τον φόβο που είχε για τον Μέγα Αλέξανδρο. Η αιτία των αισθημάτων αυτών δεν αναφέρεται, αλλά ο Μίτφορντ τα συνδέει με τη συνωμοσία του Παυσανία και τη δολοφονία του Φιλίππου. Ο Αμύντας του Αντιόχου κατέφυγε στην Έφεσο, υπό την προστασία της Περσικής Αυτοκρατορίας. Ωστόσο, μετά τη Μάχη του Γρανικού, φοβούμενος την προέλαση του Μεγάλου Αλεξάνδρου, διέφυγε από εκεί και κατέφυγε κατευθείαν στην Αυλή του Πέρση βασιλιά Δαρείου Γ΄. Τον χειμώνα του 333 π.Χ. ενώ ο Μέγας Αλέξανδρος αναπαυόταν στη Φασηλίδα, αποκαλύφθηκε συνωμοσία κατά της ζωής του, στην οποία ενεχόταν και ο Αμύντας. Συγκεκριμένα ο Αμύντας φαίνεται ότι έδρασε ως ο δίαυλος δια του οποίου ο Δαρείος διαπραγματευόταν μυστικά με τον Αλέξανδρο Λυγκηστή, ώστε ο τελευταίος έναντι πολλών χρημάτων ή και με την υπόσχεση του μακεδονικού θρόνου, να δολοφονήσει τον Μέγα Αλέξανδρο. Η συνωμοσία αποκαλύφθηκε μετά από την ομολογία του Ασισίνη, ενός Πέρση τον οποίο ο Δαρείος χρησιμοποιούσε ως κομιστή της αλληλογραφίας του με τον Λυγκηστή και ο οποίος συνελήφθη από τον Παρμενίωνα στη Φρυγία.

Στη Μάχη της Ισσού αναφέρεται και πάλι ο Αμύντας του Αντιόχου ως διοικητής σώματος Ελλήνων αρνησιπάτριδων μισθοφόρων στον περσικό στρατό. Τόσο ο Πλούταρχος όσο και ο Αρριανός γράφουν για τη συμβουλή του προς τον Δαρείο λίγες ημέρες νωρίτερα να περιμένει την προσέγγιση του Αλεξάνδρου στη μεγάλη ανοικτή πεδιάδα στα δυτικά της Κιλικίας, μια συμβουλή που δεν εισάκουσε ο Δαρείος.

Μετά την ήττα των Περσών στη Μάχη της Ισσού, ο Αμύντας διέφυγε, μαζί με ένα μεγάλο τμήμα από το σώμα των Ελλήνων μισθοφόρων, στην Τρίπολι της Φοινίκης. Εκεί κατέλαβε μερικά πλοία, με τα οποία πέρασαν στην Κύπρο και από εκεί στην Αίγυπτο, της οποίας την ηγεμονία ο Αμύντας επεχείρησε να αποσπάσει από την Περσική Αυτοκρατορία, ως διπλός πλέον προδότης. Οι πύλες του Πηλουσίου ανοίχθηκαν μπροστά του, όταν προσποιήθηκε ότι ερχόταν με εντολή του Δαρείου. Από εκεί προέλασε προς τη Μέμφιδα και, με τις δυνάμεις του ενισχυόμενες από μεγάλο αριθμό Αιγυπτίων, νίκησε σε μάχη την περσική φρουρά του Μαζάκη. Αλλά αυτή η νίκη ενεφύσησε στους άνδρες του υπερβολική αυτοπεποίθηση και τους κατέστησε απρόσεκτους, οπότε, ενώ είχαν διασκορπισθεί για λεηλασίες, ο Μαζάκης εξόρμησε καταπάνω τους και ο Αμύντας σκοτώθηκε, όπως και οι περισσότεροι από τους άνδρες του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  William Mitford: *The History of Greece*, Κεφ. 44, ενότητα 1

Πηγές
-----

* «Amyntas [2]» στο *Who's who in the age of Alexander the Great*, ISBN 978-1-4051-1210-9
Το **Έλλιοτ Λέικ** (αγγλικά: Elliot Lake) είναι πόλη στο Διαμέρισμα Αλγκόμα του Οντάριο στον Καναδά. Βρίσκεται βόρεια της Λίμνης Χιούρον, μεσοστρατίς μεταξύ των πόλεων Σάντμπερι και Σου Σέιντ Μαρί στην περιοχή του Βόρειου Οντάριο. Κάποτε δώθηκε στο Έλλιοτ Λέικ η προσωνυμία «παγκόσμια πρωτεύουσα ουρανίου», από τότε διαφοροποιήθηκε σε έναν κόμβο για τη συγκομιδή δασών, την εξειδίκευση στην αποκατάσταση ορυχείων, την εξαγωγή γυάλινων βραβείων και τηλεσκοπικού εξοπλισμού για εξόρυξη. Το Έλλιοτ Λέικ είναι πλέον γνωστό ως τοποθεσία για οικονομικά προσιτή συνταξιοδότηση, παραθαλάσσιες εξοχικές κατοικίες και ως προορισμός τεσσάρων εποχών.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *Canada 2016 Census*.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Elliot Lake, Ontario στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 136905966
* LCCN: n77005252

 |

 |
Για το τυχερό παιχνίδι, δείτε: Ζάρι.  
Η **Ζάρια** ή **Ζόρια** είναι η θεά της ομορφιάς στη σλαβική μυθολογία, ενώ σχετιζόταν επίσης με την αυγή. Λατρευόταν από τους πιστούς της με το χαρακτηρισμό "ουράνια νύφη", ενώ το χάραμα κάθε μέρας της απεύθυναν χαιρετισμό ως την "λαμπρότερη, αγνότερη, υπέρτατη κυρά". Επίσης, ήταν γνωστή ως ιέρεια των υδάτων, η οποία είχε υπό την αιγίδα της τους πολεμιστές.

Στα ρωσικά και σε άλλες σλαβικές γλώσσες, *Ζόρα* (Зора) ή *Ζάρυα* (заря) σημαίνει "ανατολή" ή "άστρο της αυγής".

Παραπομπές
----------

1. ↑  Husain, Shahrukh (2003). *The Goddess: Power, Sexuality, and the Feminine Divine*Απαιτείται δωρεάν εγγραφή. University of Michigan Press. σελ. 170. ISBN 0-472-08934-X.
2. ↑  Wallace, Carol McD. (2004). *The Greatest Baby Name Book Ever Rev Ed*. HarperCollins. σελ. 711. ISBN 0060566493.
3. ↑  Behind the name
4. ↑  Hubbs, Joanna (1988). *Mother Russia: Feminine Myth in Russian Culture*Απαιτείται δωρεάν εγγραφή. Indiana University Press. σελ. 18. ISBN 0253208424.

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Σλαβική μυθολογία |
| --- |
|  |
| Κύριες θεότητες | 
* Βέλες
* Γιαρίλο
* Μοράνα
* Νταζβόγ
* Περούν
* Ράντεγκαστ
* Σβάντεβιτ
* Σβαρόγ ή Σβάροζιτς
* Τρίγκλαβ
 |  |
|  |
| Μυθικές φιγούρες | 
* Κοσέι
* Λιμπούσε
* Μπάμπα Γιαγκά
* Ζόρια
 |
|  |
| Πλάσματα | 
* Αλκονόστ
* Γκαμαγιούν
* Ρουσάλκα
* Σίριν
* Σισίγκα
 |

 |
Με την ονομασία **Εφέσια γράμματα** φέρονται στην αρχαιολογία κάποιες συλλαβές ή λέξεις που οι περισσότερες εξ αυτών αν και κρίνονται ακατανόητες εντούτοις στην αρχαιότητα θεωρούνταν ιερές και μάλιστα με χαρακτήρα περισσότερο μαγικό. Οι συλλαβές αυτές ή λέξεις βρέθηκαν χαραγμένες στο βάθρο του μεγάλου αγάλματος της Αρτέμιδος της Εφεσίας που φυλασσόταν εντός του ομώνυμου ναού στην Έφεσο εξ ου και η ονομασία τους.

Τα εφέσια γράμματα σύμφωνα πάντα με τους ιστορικούς ερευνητές χαράσσονταν σε ξύλινες πινακίδες ή σε τεμάχια δέρματος τα οποία οι ιερείς τα κρεμούσαν στα πολυπληθή στήθη της Αρτέμιδος απ΄ όπου οι πιστοί στη συνέχεια παραλάμβαναν υπό μορφή σύγχρονου φυλαχτού. Σύμφωνα με την αρχαία παράδοση τα εφέσια γράμματα παρείχαν προστασία στους φέροντες αυτά κυρίως από νόσους ή άλλα κακά. Χρησιμοποιούνταν επίσης σε εξορκισμούς, καθώς και σε διάφορες περίεργες - μαγικές τελετές και πράξεις. Όπως δε σημειώνει και ο Πλούταρχος οι διάφοροι «μάγοι» της εποχής συνιστούσαν στους «δαιμονιζόμενους» ν' απαγγέλλουν τις λέξεις αυτές χαμηλόφωνα.

Τα Εφέσια γράμματα αποτελούσαν δύο σειρές - τύπους με τους οποίους αποδίδονταν κατά τις ακόλουθες σειρές:

1. Πρώτος τύπος αναφοράς: "**Άσκι - Κατάσκι - Λιξ - Τετράξ - Δαμναμενεύς - Αίσιον** ". (Σύνολο 6 λέξεις, ή 15 συλλαβές)
2. Δεύτερος τύπος αναφοράς: "**Βέδυ - Ζαμψ - Χθων - πλήκτρον - Σφιγξ - Κνάξβι - Χθύπτης - Φλέγμων - Δρωψ** ". (Σύνολο 9 λέξεις, ή 14 συλλαβές).

Τον πρώτο εκ των παραπάνω τύπων προσπάθησε να ερμηνεύσει ο Πυθαγόρειος φιλόσοφος Ανδροκύδης δίνοντας κατά σειρά την ακόλουθη ερμηνεία: "Σκότος - Φως - Γη - Τετράξ (το άφησε ανερμήνευτο) - Ήλιος - αληθής φωνή". 
Στο δεύτερο τύπο το αξιοπερίεργο είναι ότι χρησιμοποιούνται τα γράμματα του ελληνικού αλφαβήτου δύο φορές. Νεότεροι ερευνητές προσπάθησαν να δώσουν διάφορες ερμηνείες με διάφορους και ποικίλους τρόπους, χωρίς όμως να βρεθεί μια αξιόλογη ερμηνεία.

Μαρτυρείται επίσης ότι πολλοί ήταν οι διάφοροι μάντεις και ψευδοπροφήτες και διάφοροι αγύρτες που κατά την αρχαιότητα εκμεταλλεύονταν την ευπιστία των αφελών εξορκίζοντας αυτούς με τα παραπάνω εφέσια γράμματα, ή ακόμα και με άλλες λέξεις, πουλώντας και διάφορα περίαπτα δήθεν προερχόμενα από τον ναό της Αρτέμιδος της Εφεσίας. Το δε εμπόριο επ΄ αυτού φέρεται να είχε ιδιαίτερη εξάπλωση καθιστώντας έτσι την ίδια την πόλη της Εφέσου κέντρο μαγείας της αρχαιότητας. Ο δε περιηγητής Παυσανίας σημειώνει ότι αυτά τα περίαπτα που πωλούνταν στη περιοχή χρησιμοποιούνταν από πολύ παλαιότερα σχετιζόμενα πάντα με την πολιούχο θεά. Ακόμα δε και ο κωμικός ποιητής Μένανδρος κάνει χρήση των λέξεων αυτών αποκαλώντας τα μάλιστα "**Εφέσια αλεξιφάρμακα**".

Κατά την επικρατούσα άποψη η χρήση αυτών των γραμμάτων φέρεται να εισήχθηκε από την Φρυγία όπου και στη συνέχεια μεταδόθηκαν σε όλες σχεδόν τις ελληνικές πόλεις, ακόμα στη Κρήτη και τη Σικελία.

Πηγές
-----

* Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ.8ος, σελ.578.


]
Καταιγίδα - υπερκύτταρο πάνω από το Τσαπαράλ στο Νέο Μεξικό των ΗΠΑ, στις 3 Απριλίου 2004. Ενώ πολλές συνηθέστερες καταιγίδες (γραμμή λαίλαπας, μονοκύτταρο και πολυκύτταρο) έχουν παρόμοια εμφάνιση, τα υπερκύτταρα διακρίνονται από τη μεγάλης κλίμακας περιστροφή τους.
**Υπερκύτταρο** ονομάζεται η καταιγίδα που χαρακτηρίζεται από την παρουσία ενός μεσοκυκλώνα, δηλαδή ενός βαθέος, επίμονου περιστρεφόμενου ανοδικού ρεύματος αέρα. Για το λόγο αυτό, οι καταιγίδες αυτές αναφέρονται μερικές φορές ως **περιστρεφόμενες καταιγίδες**. Από τις τέσσερις ταξινομήσεις καταιγίδων (υπερκύτταρο, γραμμή λαίλαπας, πολυκύτταρο και μονοκύτταρο), τα υπερκύτταρα είναι στο σύνολό τους τα λιγότερο συχνά και έχουν τη δυνατότητα να είναι τα σφοδρότερα. Τα υπερκύτταρα συχνά απομονώνονται από άλλες καταιγίδες και μπορούν να κυριαρχήσουν τον τοπικό καιρό σε μήκος έως και 32 χιλιόμετρα. Τείνουν να διαρκούν 2-4 ώρες.

Τα υπερκύτταρα τοποθετούνται συχνά σε τρεις τύπους ταξινόμησης: Κλασικά, Χαμηλού υετού (LP) και Υψηλού υετού (HP). Τα υπερκύτταρα LP βρίσκονται συνήθως σε πιο άνυδρα κλίματα, όπως στις υψηλές πεδιάδες των Ηνωμένων Πολιτειών, και τα υπερκύτταρα HP βρίσκονται συχνότερα σε υγρά κλίματα. Τα υπερκύτταρα μπορούν να εμφανιστούν οπουδήποτε στον κόσμο υπό τις σωστές προϋπάρχουσες καιρικές συνθήκες, αλλά είναι πιο κοινά στις Μεγάλες Πεδιάδες των Ηνωμένων Πολιτειών σε μια περιοχή γνωστή ως Μονοπάτι των Σιφώνων (Tornado Alley) και στον Διάδρομο των Σιφώνων της Αργεντινής, της Ουρουγουάης και της νότιας Βραζιλίας.

Είναι ο τύπος καταιγίδων υπεύθυνος για την, εκτός άλλων φαινομένων, δημιουργία των περισσότερων σιφώνων που σημειώνονται. Ωστόσο, ακόμα και αν δεν εμφανιστούν σίφωνες, αυτές οι καταιγίδες μπορεί να είναι ιδιαίτερα βίαιες και καταστροφικές, λόγω σφοδρών ευθύγραμμων ανέμων ή λόγω πρόκλησης ξαφνικής πλημμύρας-αστραπής.

Συλλογή
-------

* 
* 
* 
* 
* ΣίφωναςΣίφωνας

Παραπομπές
----------

1. ↑  Glickman, Todd S. (ed.) (2000). *Glossary of Meteorology* (2nd έκδοση). American Meteorological Society. ISBN 978-1-878220-34-9. CS1 maint: Extra text: authors list (link)
2. ↑  ON THE MESOCYCLONE "DRY INTRUSION" AND TORNADOGENESIS, Archived at: Αρχειοθετήθηκε 2013-07-30 στο Wayback Machine. Leslie R. Lemon
Ο **Χρήστος Καζακλάρης** (1942-2020) ήταν Έλληνας πολιτικός, που διετέλεσε βουλευτής Πιερίας με το ΠΑΣΟΚ.

Βιογραφία
---------

### Καταγωγή και σπουδές

Γεννήθηκε στις 25 Αυγούστου 1942 στο Δίον. Έκανε σπουδές Φυσικής και Μαθηματικών στο πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης. 

### Πολιτική σταδιοδρομία

Εντάχθηκε στο ΠΑΣΟΚ από την ίδρυσή του και κατήλθε ως υποψήφιος για πρώτη φορά στις εκλογές του 1974, χωρίς να εκλεγεί (συγκέντρωσε 2.522 ψήφους).
Στις επόμενες εκλογές ήταν ξανά υποψήφιος με το ΠΑΣΟΚ, το 1977 και για μία ακόμη φορά δεν κατόρθωσε να εκλεγεί βουλευτής, παρότι συγκέντρωσε 6.594 σταυρούς. Ωστόσο, στις εκλογές του 1981 εξελέγη βουλευτής Πιερίας και επανεξελέγη το 1985. Μετά τις εκλογές του Νοεμβρίου του 1989, ο Χρήστος Καζακλάρης έγινε βουλευτής Πιερίας λόγω έκπτωσης της Μαρίας Αρσένη από το βουλευτικό αξίωμα. Έχασε την έδρα του από τη Μαρία Αρσένη στις εκλογές του 1990, αλλά η τελευταία παραιτήθηκε από το βουλευτικό αξίωμα, με αποτέλεσμα ο Καζακλάρης να επιστρέψει στη Βουλή στις 22 Ιανουαρίου 1991. Η τελευταία του θητεία στο Κοινοβούλιο ολοκληρώθηκε το 1993.

Απεβίωσε από ανακοπή καρδιάς στο Λιτόχωρο σε ηλικία 78 ετών στις 6 Ιανουαρίου 2020 και κηδεύτηκε την επομένη από τον ιερό ναό της Θείας Αναλήψεως Κατερίνης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Λήμμα Καζακλάρης στην ηλεκτρονική εγκυκλοπαίδεια "Επιστήμη και Ζωή", ανάκτηση 6-5-2013.
2. ↑  Κώστα Διγκαβέ, Οι εκλογές στην Ελλάδα 1844-1985, εκδόσεις Μαλλιάρης Παιδεία, Θεσσαλονίκη 1985, σελ. 76.
3. ↑  Μακεδονικός Αγών, φύλλο 21-11-1977, σελ. 1.
4. ↑  Κοινοβουλευτική θητεία Καζακλάρη Χρήστου του Γεωργίου στον ιστότοπο της Βουλής των Ελλήνων, ανάκτηση 6-5-2013.
5. ↑  Πιερία: Έφυγε ο πρώην βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Χρήστος Καζακλάρης, pierianews.gr, 6 Ιανουαρίου 2020, ανακτήθηκε στις 5 Φεβρουαρίου 2020.
Ο **Χρήστος Κανάκης** (1897-1964) ήταν σιδηροδρομικός, κοινοτάρχης και δήμαρχος Αμπελοκήπων Θεσσαλονίκης, συνδικαλιστής και ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ.

Βιογραφία
---------

Ο Χρήστος Κανάκης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1897 και ήταν σιδηροδρομικός. Ασχολήθηκε με τον συνδικαλισμό και από νεαρή ηλικία εντάχθηκε στο ΚΚΕ. Το 1928 διεγράφη από το Σύνδεσμο Σιδηροδρόμων Ελλάδας ως κομμουνιστής.

Στις δημοτικές εκλογές του 1930 εξελέγη και διετέλεσε πρώτος Πρόεδρος της νεοϊδρυθείσης Κοινότητας Αμπελοκήπων Θεσσαλονίκης. Εργάσθηκε για την οργάνωση και ανάπτυξη της Κοινότητας και την επίλυση των μεγάλων προβλημάτων της εποχής όπως η ηλεκτροδότηση δρόμων και κατοικιών. Το 1934 ήταν υποψήφιος δήμαρχος του ΚΚΕ στη Θεσσαλονίκη. 

Κατά τη διάρκεια της μεταξικής δικτατορίας πέρασε στην παρανομία  και το 1939-40 ήταν μέλος της λεγόμενης Παλιάς Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ (ΠΚΕ).

Στη διάρκεια της Κατοχής εκλέχτηκε γενικός γραμματέας των Σιδηροδρομικών της Μακεδονίας-Θράκης. Μετά την απελευθέρωση για τη δράση του εξορίστηκε στη Μακρόνησο, στην Ικαρία και στον Αη Στράτη.

Το 1956 όντας εξόριστος στον Αη-Στράτη εκλέχτηκε δήμαρχος Αμπελοκήπων Θεσσαλονίκης. 
Στις εκλογές του 1964 (18 Φεβρουαρίου 1964) ο Κανάκης έλαβε 5980 σταυρούς ως υποψήφιος βουλευτής με την Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά (ΕΔΑ). Κατετάγη τρίτος και εξελέγησαν δύο βουλευτές της ΕΔΑ.

Ο Κανάκης σκοτώθηκε σε τροχαίο μαζί με το μέλος του ΚΚΕ Μιχάλη Σκουπακίδη το 1964.

Σήμερα στην συνοικία των Αμπελοκήπων Θεσσαλονίκης υπάρχει οδός που φέρει τιμητικά το όνομά του.

Οικογενειακή κατάσταση
----------------------

Ήταν παντρεμένος και είχε δύο γιούς τον Θόδωρο και τον Δημήτρη. Ο Θόδωρος ήταν πολιτικός επίτροπος τάγματος του ΔΣΕ και σκοτώθηκε το 1948, ενώ τα ίχνη του Δημήτρη χάθηκαν το 1956 όταν ήρθε στην Ελλάδα από την Ουγγαρία με κομματική αποστολή.

Πηγές
-----

1. Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ, Α΄ τόμος 1919-1949, εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 2012
2. Το ΚΚΕ στον ιταλοελληνικό πόλεμο του 1940-41, εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 2015
3. Περικλής Ροδάκης "Νίκος Ζαχαριάδης", Εκδόσεις Επικαιρότητα, Αθήνα 2007
4. Γρηγόρης Φαράκος "Β' Παγκόσμιος Πόλεμος: Σχέσεις του ΚΚΕ και Διεθνούς Κομμουνιστικού Κέντρου", εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 2004

Παραπομπές
----------

1. ↑  data.nlg.gr/resource/authority/record310553.
2. ↑  Το ΚΚΕ στον ιταλοελληνικό πόλεμο του 1940-41 (2015), σελ. 226
3. ↑  Ροδάκης (2007), σελ. 128-130
4. ↑  Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ (2012), σελ. 236
5. ↑  Το ΚΚΕ στον ιταλοελληνικό πόλεμο του 1940-41 (2015), σελ. 226
6. ↑  Το ΚΚΕ στον ιταλοελληνικό πόλεμο του 1940-41 (2015), σελ. 226
7. ↑  Το ΚΚΕ στον ιταλοελληνικό πόλεμο του 1940-41 (2015), σελ. 226
Ο δημώδης ναυτικός όρος **χαπιάρισμα** (trimming) σημαίνει την τακτοποίηση των "χύδην φορτίων" στα κύτη (αμπάρια) των πλοίων, δηλαδή των ομοειδών εκείνων φορτίων που μεταφέρονται "χύμα". Τέτοια φορτία είναι τα σιτηρά, τα κάρβουνα, τα μεταλλεύματα, τα χημικά (βωξίτες, φωσφάτα κ.ά), τα λιπάσματα κλπ.

Το "χαπιάρισμα" είναι το αντίστοιχο με την στοιβασία, τον ευτρεπισμό φορτίου που συμβαίνει όμως στα γενικά φορτία. Μετά το πέρας της φόρτωσης η άνω επιφάνεια του φορτίου παρουσιάζει υψομετρική ανομοιομορφία (λόφο ή λόφους) η οποία αυτή εξαλείφεται με το χαπιάρισμα. Η εργασία αυτή που πρέπει να γίνεται μετά το πέρας της φόρτωσης και πριν τον απόπλου, έχει ιδιαίτερη σημασία στη ζυγοστάθμιση πλοίου καθώς και στην ευστάθεια πλοίου αυτού αφού απ΄ αυτή εξαρτάται τις περισσότερες φορές η μετατόπιση φορτίου με κίνδυνο ανατροπής. Η εκτέλεση της διεργασίας αυτής γίνεται από ειδικευμένους γνώστες του αντικειμένου εργάτες λιμένος που ονομάζονται "χαπιαριστές" (trimmers), που φέρουν ειδικά πλατιά πέδιλα και εργαλεία σχήματος **"Τ"**, με τα οποία ευθυγραμμίζουν την επιφάνεια του φορτίου.

Πηγή
----

* Interbooks: "Σύγχρονο Ναυτιλιακό Εγκυκλοπαιδικό Λεξικό" Εκδ. Τυρόβολα Αθήναι 1977. σελ. 249.
Ο **Άντονι Κάμπελ** (γεννήθηκε στις 7 Μαΐου 1962) είναι Αμερικανός πρώην παίκτης του NBA .

Ο Κάμπελ έπαιξε μπάσκετ προετοιμασίας στο λύκειο του Τίνεκ στο Τίνεκ του Νιου Τζέρσεϋ, αποφοιτώντας το 1980.  Ως σμολ φόργουορντ 2,01 μέτρων από το Πολιτειακό Πανεπιστήμιο του Οχάιο, ο Κάμπελ επιλέχθηκε 20ός συνολικά από τους Ντιτρόιτ Πίστονς στο ντραφτ του ΝΒΑ το 1984. Ανταλλάχτηκε στους Λος Άντζελες Λέικερς το 1987.

Ο Κάμπελ έγινε ο πρώτος παίκτης που κέρδισε δαχτυλίδι NBA ( 1987–88 με τους Λέικερς ) και δαχτυλίδι CBA (Όλμπανι Πατρούνς ) την ίδια χρονιά.

Ο Κάμπελ αγωνίστηκε για χρόνο συμμετοχής κατά τη διάρκεια της θητείας του στο Λος Άντζελες. Το 1989 υπογράφηκε ως ελεύθερος χωρίς περιορισμούς από τους Μινεσότα Τίμπεργουλβς, με τους οποίους είχε κατά μέσο όρο 23,2 πόντους και 5,5 ριμπάουντ ανά παιχνίδι στην εναρκτήρια χρονιά τους. Κατείχε το αρχικό υψηλό σκοραρίσματος όλων των εποχών των Τίμπεργουλβς, σημειώνοντας 4.888 πόντους, πριν καταρριφθεί αργότερα από τον Νταγκ Ουέστ .

Μετά το πέρασμά του με τους Τίμπεργουλβς, ο Κάμπελ έπαιξε στους Νιου Γιορκ Νικς, Ντάλας Μάβερικς και Κλίβελαντ Καβαλίερς πριν φύγει από το ΝΒΑ το 1995 .

Από το 2007 έως τις 16 Φεβρουαρίου 2018, ήταν Διευθυντής Στίβου και επικεφαλής προπονητής καλαθοσφαίρισης στο Προπαρασκευαστικό Σχολείο Μπέι Ριντζ στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης. Έκτοτε έφυγε από το σχολείο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «One-on-One – Tony Campbell». National Basketball Retired Players Association. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Σεπτεμβρίου 2007.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Στατιστικά κολεγίου και NBA Αρχειοθετήθηκε 2015-09-05 στο Wayback Machine. @ basketballreference.com
* basketpedya.com[*νεκρός σύνδεσμος*]
* "Η σταδιοδρομία του Τόνι Κάμπελ απογειώνεται" του Νταγκ Ουόρντ - 6 Δεκεμβρίου 1990
* ''Ένας με έναν - Τόνι Κάμπελ" - 16 Μαρτίου 2006
* Προπαρασκευαστικό Σχολείο Μπέι Ριντζ: Προσωπικό Στίβου[*νεκρός σύνδεσμος*]
Ο **Χαράλαμπος Γεννατάς Τσιμαράτος** αναφέρεται ανάμεσα στους επιφανείς Κεφαλλήνες στα «Κεφαλληνιακά Συμμικτα» του Ηλία Τσιτσέλη. Γεννημένος το 1816 στην Αγία Θέκλη, ήταν γιος του Άγγελου Γεννατά. Πέθανε σε ηλικία 68 ετών το 1884, στον τόπο που γεννήθηκε. Το πάθος και η αγάπη του τόσο για την Κεφαλονιά, όσο και για την γενέτειρα του την Αγία Θέκλη ήταν απεριόριστο. Ήταν μανιώδης συλλέκτης ιστορικών στοιχείων, χειρόγραφων, αλλά και λαογραφικών στοιχείων.

Διακρινόταν για το ζήλο του για ιστορική, βιβλική και λαογραφική έρευνα. Είχε καταφέρει να συλλέξει και να συγκεντρώσει πλήθος ιστορικών εγγράφων, ανέκδοτων έργων, εκδόσεις αρχαίων συγγραφέων, κώδικες, χειρόγραφα και στοιχεία που αφορούσαν τις τοπικές ιερές μονές και τους οίκους των ευπατρίδων, αλλά και νομίσματα, εικόνες, αρχαία αντικείμενα, κειμήλια, αντίκες, τοπικές φορεσιές και άλλα αντικείμενα ιδιαίτερης λαογραφικής αξίας.

Στην δε καταγραφή και διάσωση της τοπικής λαογραφίας έδινε ιδιαίτερη έμφαση -σε διαφοροποίηση με άλλους σύγχρονούς του- και σε αυτόν οφείλεται η διάσωση πολλών τοπικών δημοτικών τραγουδιών και στίχων. Παρόλο που ήταν κτηματίας και προερχόταν από μια οικονομικά ευκατάστατη οικογένεια -για τα δεδομένα της εποχής του- και διατηρούσε κοινωνικές σχέσεις με αρκετά δημόσια πρόσωπα της περιόδου εκείνης, όχι μόνο δε σκέφτηκε να μετεγκατασταθεί στο Ληξούρι, αλλά στην οικία του στην Αγία Θέκλη διαμόρφωσε έναν χώρο σε μουσείο. Εκεί εξέθετε ότι είχε συλλέξει και παραχωρούσε το χώρο σε όσους σύγχρονούς του μελετητές, ιστοριοδίφες, αρχαιολόγους κτλ το επιθυμούσαν. Ο Ηλίας Τσιτσελής γράφει χαρακτηριστικά: *«...εξηπηρέτησεν ουκ ολίγον τους περι την ιστορίαν της νήσου ασχολούμενους...».*
Από την Αγία Θέκλη και την οικία του Χ.Γ. Τσιμαράτου πέρα από τους ντόπιους μελετητές, πέρασαν και πολλοί ξένοι ιστορικοί και αρχαιολόγοι. Η ξένη βιβλιογραφία που αναφέρεται στη συλλογή του και σε αυτόν είναι πλούσια. Μάλιστα ο Γάλλος Όθων Rieman εδημοσίευσε και κατάλογο αυτής στο βιβλίο του Becherces Arch.*sur les iles joniennes.II.Cephalonic*, Paris 1879, pg 67& 19.

Σε αυτόν τον ζήλο του Χαράλαμπου Γεννατά Τσιμαράτου οφείλεται η διάσωση από βέβαιη καταστροφή πολλών στοιχείων ανεκτίμητης ιστορικής αξίας. Για την ιστορία του νησιού σημαντικής λαογραφικής αξίας ήταν και τα χειρόγραφά του, όπου μανιωδώς κατέγραφε πλήθος στοιχείων. Σήμερα, η συλλογή του βρίσκεται κατά ένα μέρος στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος, στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Πειραιά, καθώς και σε άλλα μουσεία. 

Ο Χαράλαμπος Γεννατάς Τσιμαράτος σε όλη την διάρκεια της ζωής του, τη συλλογή του την εξέθετε στο μουσείο που διατηρούσε στην οικία του, στην Αγία Θέκλη. Μετά τον θάνατό του δωρίστηκε στο Δημόσιο και μέχρι και σήμερα εκτίθεται σε διάφορα Μουσεία.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

Σύνδεσμοι της Εθνικής Βιβλιοθήκης, όπου υπάρχει η καταγραφή του μέρος της συλλογής του Χ. Γεννατά Τσιμαράτου.

* 
* 
*
*Η Κιβωτός της Διαθήκης αποκτάται στο Eben-Ezer*, 1640
**Ο Χέρριτ Κλες Μπλέκερ** (Gerrit Claesz Bleker, 1592, Χάαρλεμ – 8 Φεβρουαρίου 1656, Χάαρλεμ ), ήταν Ολλανδός ζωγράφος της Χρυσής ολλανδικής Εποχής .

Βιογραφία
---------

Σύμφωνα με τον Άρνολντ Χαουμπράκεν το 1718, ο οποίος επανέλαβε μια λίστα ονομάτων από το βιβλίο του Τεόντορους Σρεφέλιους (Theodorus Schrevelius) του 1648 για το Χάαρλεμ, που ονομάσθηκε *Harlemias*, ήταν καλός τοπιογράφος του Χάαρλεμ μαζί με τους Κορνέλις Φρόομ, *γιο του Χέντρικ Κορνέλις Φρόομ , «Joh.* *Jakobsz.", ο οποίος βρισκόταν στην Ιταλία για πολλά χρόνια, "Nicol. Zuyker",* Σάλομον φαν Ράουσντελ και Ρέγιερ φαν Μπλόμμεντελ (Reyer van Blommendael). 

Σύμφωνα με το RKD ήταν τοπιογράφος ιστορικών αλληγοριών που έγινε μέλος της Συντεχνίας του Αγίου Λουκά του Χάαρλεμ λίγο πριν από το 1643 και αργότερα έγινε Δάσκαλος των Ντιρκ Μπλέκερ, (πιθανόν γιος του), Πίτερ Άντελααρ Ντάβιντ Ντέκερ και Πάουλους φαν ντερ Χους.  Ήταν πιθανώς μαθητής του Νικολάες Μούγιερτ (Nicolaes Moeyaert) .

Δείτε επίσης
------------

* Ζωγραφική της ολλανδικής Χρυσής Εποχής
* Κατάλογος Ολλανδών ζωγράφων

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Ολλανδικά) *RKDartists*. 8994. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. 1 2  rkd.nl/explore/artists/8994. Ανακτήθηκε στις 15  Οκτωβρίου 2016.
3. 1 2  Gerrit Claesz Bleker in the RKD

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Gerrit Claesz Bleker στο Artnet

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 247015981
* **Europeana**: agent/base/39537
* ISNI: 0000 0003 6940 134X
* GND: 1021330493
* BNF: cb14969896r (data)
* BPN: 57641708
* ULAN: 500028731
* BNE: XX1727199
* RKD: 8994

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Τέχνη
* Πύλη:Ζωγραφική
 |

 |
|  |
| --- |
|  |
|  **Χέρουερ *Hr wr* σε ιερογλυφικά** |

Η **Χέρουερ** ήταν αρχαία πόλη της Αιγύπτου στην 16η νομή της Άνω Αιγύπτου. Η πόλη αναφέρεται σε διάφορες πηγές από το παλαιό, μέσο και νέο βασίλειο. 

Οι κυριότερες θεότητες που λατρεύονταν στη πόλη ήταν ο Κνουμ και η Χεκέτ, και οι δύο πολλές φορές ονομάζεται άρχοντας ή κυρία της Χέρουερ. Κατά το Μέσο Βασίλειο πιθανότατα η πόλη έγινε πρωτεύουσα της 16ης νομής της Άνω Αιγύπτου. Ο τοπικός κυβερνήτης Αμενεμχάτ ήταν επιστάτης των ιερέων του Κνουμ στην Χέρουερ. Η περιοχή συχνά αναφέρεται κοντά στη νεκρόπολη του σημερινού Μπενί Χασάν.

Ο εντοπισμός της παραμένει προβληματικός, η Χέρουερ ίσως ταυτίζεται με τη σύγχρονη Χούρ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Farouk Gomaa: Die Besiedlung Ägyptens während des Mittleren Reiches, 1. Oberägypten und das Fayyum. Reichert, Wiesbaden 1986, ISBN 3-88226-279-6, p.p. 312-15
2. ↑  Farouk Gomaa: Die Besiedlung Ägyptens während des Mittleren Reiches, 1. Oberägypten und das Fayyum. Reichert, Wiesbaden 1986, ISBN 3-88226-279-6, p. 314
Ο **Σερ Χέρμπερτ Ντάφας** (Sir Herbert George Holwell Duffus , 30 Αυγούστου 1908 – 22 Οκτωβρίου 2002) ήταν Τζαμαϊκανός νομικός και αξιωματούχος. Υπηρέτησε προσωρινά ως Γενικός Κυβερνήτης της Τζαμάικα το 1973.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στο Σεντ Ανς Μπέι της Τζαμάικα. Τιμήθηκε με τον τίτλο του Ιππότη το 1966 και δύο χρόνια αργότερα έγινε ανώτατος δικαστής.
Η έκθεσή του για τις συνθήκες στις γυναικείες φυλακές στο πρώτο μισό της δεκαετίας του '50 είχε ως αποτέλεσμα να μεταχθούν οι κρατούμενες στις φυλακές της Φορτ Ογκούστα της Σεντ Κατρίν. Μετά την αποχώρηση του γενικού κυβερνήτη Σερ Κλίφορντ Κάμπελ ο Ντάφας διορίστηκε προσωρινά στο αξίωμα του Γενικού Κυβερνήτη και ορκίστηκε στις 2 Μαρτίου 1973. Τον διαδέχθηκε στις 27 Ιουνίου 1973 ο Σερ Φλόραϊζελ Γκλάσποουλ.

Πέθανε πλήρης ημερών το 2002.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Former Chief Justice dies Αρχειοθετήθηκε 2012-01-25 στο Wayback Machine. Jamaica Gleaner, 26-10-2002.
2. ↑  Νεκρολογία

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Herbert Duffus  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Το 1992 στην Νέα Υόρκη μια ομάδα νέων μουσικών της τζαζ ίδρυσε το Jazz Composers Collective, έναν οργανισμό με στόχο την προαγωγή νέων συνθετών, μη κερδοσκοπικών μουσικών προσπαθειών και τολμηρών πειραματισμών. Το Jazz Composers Collective και δύο απ' τα ιδρυτικά μέλη του, ο πιανίστας Frank Kimbrough και ο μπασίστας Ben Allison, δημιούργησαν το 1994 το **Herbie Nichols Project**, ένα σχήμα στην μορφή κουιντέτου αφιερωμένο στην ανάδειξη της ξεχασμένης και αναξιοποίητης μουσικής του συνθέτη Χέρμπι Νίκολς.

Το σχήμα ηχογράφησε και εμφάνισε live μια σύγχρονη οπτική στο έργο του Νίκολς, προσθέτοντας πνευστά και παίζοντας υλικό που δεν είχε ηχογραφηθεί ποτέ απ' τον συνθέτη του. Το σχήμα έχει ηχογραφήσει 3 άλμπουμ, δύο στην Soul Note και ένα στην Palmetto. Περίπου 20 μουσικοί έχουν συμμετάσχει στο Project αυτό, ενώ σταθερό μέλος είναι ο τρομπετίστας Ρον Χόρτον. Οι σαξοφωνίστες Τεντ Νας και Μάικλ Μπλέικ, ο τρομπονίστας Γουάικλιφ Γκόρντον και ο ντράμερ Ματ Γουίλσον είναι μερικά απ' τα πιο δραστήρια μέλη του.

Δισκογραφία
-----------

* Love is Proximity (1995) (Soul Note)
* Dr. Cyclop's Dream (1999) (Soul Note)
* Strange City (2001) (Palmetto)
Συντεταγμένες: 34°07′00″N 70°13′00″E﻿ / ﻿34.116667°N 70.216667°E﻿ / 34.116667; 70.216667

Το Τόρα Μπόρα το 2006
Το **Τόρα Μπόρα** (παστού: توره بوره, «μαύρη σκόνη») είναι δίκτυο σπηλαίων στην οροσειρά Σαφέντ Κοχ στο ανατολικό Αφγανιστάν. Η κατασκευή του χρηματοδοτήθηκε εν μέρει από την CIA στις αρχές της δεκαετίας του 1980, όταν υπήρξε η υποστήριξη προς τους τζιχαντιστές που μάχονταν κατά της Σοβιετικής Ένωσης. Η ονομασία του προέρχεται από τη συριακή λέξη "Toura Boura" που σημαίνει «πετρώδες βουνό».

Στις αρχές του πολέμου στο Αφγανιστάν το 2001, το Τόρα Μπόρα ήταν ένα από τα προπύργια των Ταλιμπάν και των συμμάχων τους προτού αυτό πέσει στη Μάχη του Τόρα Μπόρα.

Αμερικανικοί βομβαρδισμοί στο Τόρα Μπόρα τον Νοέμβριο και τον Δεκέμβριο του 2001
Στις 14 Ιουνίου 2017, μετά από σύντομη μάχη με τους Ταλιμπάν, το Τόρα Μπόρα κατελήφθη από το Ισλαμικό Κράτος.

Γεωλογία
--------

Σε λιθολογικό επίπεδο, το Τόρα Μπόρα αποτελείται από μεταμορφικό γνευσίτη και σχιστόλιθο.

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Τόρα Μπόρα** |

1. ↑  «Edward Snowden on Twitter». *Twitter*.. Ανακτήθηκε στις 13 Νοεμβρίου 2018.
2. ↑  *A Different Kind of War: The United States Army in Operation ENDURING FREEDOM, October 2001 - September 2005*. Washington: Government Printing Office. ISBN 9780160869143.
3. ↑  Afghanistan: l'État islamique a repris une ancienne forteresse de Ben Laden, *L'Express avec AFP*, 15 Ιουνίου 2017.
4. ↑  Emmanuel Derville, À Tora Bora, la «drôle de guerre» contre l'État islamique, *Le Figaro*, 23 Οκτωβρίου 2017.
5. ↑  Bahmanyar, Mir (2012). *Afghanistan Cave Complexes 1979–2004: Mountain strongholds of the Mujahideen, Taliban & Al Qaeda*. USA: Bloomsbury Publishing. ISBN 9781780966298.
*Τίγρη της Ιάβας*, το υποείδος τίγρης των Νήσων Σούνδων.
Στην βιολογική ταξινόμηση, ο όρος **υποείδος** (λατινικά: *subspecies*, συντομ. **ssp.** (ζωολ.) ή **subsp.** (βοτ.)) αναφέρεται σε μια μονάδα του πληθυσμού ενός είδους που ζει σε μια υποδιαίρεση της παγκόσμιας εξάπλωσης του είδους και ποικίλλει από άλλους πληθυσμούς στα μορφολογικά τους χαρακτηριστικά. Ένα υποείδος δεν μπορεί να αναγνωριστεί ανεξάρτητα. Ένα είδος αναγνωρίζεται ως κάποιο που δεν έχει υποείδη ή έχει τουλάχιστον δύο, συμπεριλαμβανομένων των εξασφανισμένων.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑  Mayr, E. (1982). «Of what use are subspecies?». *The Auk* (99 (3)): 593−595.
3. ↑  Monroe, B. L. (1982). «A modern concept of the subspecies». *The Auk* (99 (3)): 608−609.
Η **Φλώρα Αρασέσι Μαρτιροσιάν** (αρμενικά: Ֆլորա Արտաշեսի Մարտիրոսյան‎) (5 Φεβρουαρίου 1957 - 20 Νοεμβρίου 2012) ήταν Αρμένια λαϊκή τραγουδίστρια, ιδρυτής του Ιδρύματος "*Artists for Peace*" (*Καλλιτέχνες για την Ειρήνη*) και πρωτοπόρος του πολιτιστικού κινήματος *Never Again* (*Ποτέ Ξανά*).

Βιογραφία
---------

Η Φλώρα Μαρτιροσιάν γεννήθηκε στις 5 Φεβρουαρίου 1957 στο Λενινακάν (σημερινό Γκιουμρί), στην Αρμενική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία, της Σοβιετικής Ένωσης σε μια οικογένεια ενός αθλητή και μίας νοικοκυράς. Κληρονόμησε τις φωνητικές της δεξιότητες από τη μητέρα της. Σπούδασε στη Μουσική Σχολή του Γκιουμρί. Η συμμετοχή της στο διαγωνισμό Γκαρούν 73 το 1973 έφερε το πρώτο της βραβείο Αρχειοθετήθηκε 2021-05-12 στο Wayback Machine.. Απόφοιτη του Κρατικού Ωδείου του Γερεβάν, αργότερα παντρεύτηκε τον δημοσιογράφο Χραχάτ Γκεβοργιάν, το 1987. Η Μαρτιροσιάν κέρδισε το πρώτο της διεθνές βραβείο στο Διεθνές Φεστιβάλ του Αμβούργου το 1978. Το τραγούδι Τσοβαστγκίκ (*Tsovastghik,* συγγραφέας: Γκουσάν Ασότ) που έφερε στην τραγουδίστρια μεγάλη φήμη, αναγνωρίστηκε ως κορυφαίο τραγούδι για 15 χρόνια. Η Μαρτιροσιάν πραγματοποίησε συναυλίες σε περισσότερες από 60 χώρες σε όλο τον κόσμο.

Η οικογένεια μετακόμισε στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνια το 1987 και επέστρεψε στο Γερεβάν το 1997. Η Μαρτιροσιάν ήταν πλέον η διευθυντής της Μουσικής Σχολής του Αρμέν Τιγκρανιάν του Γερεβάν μεταξύ 1997-2001. Στη συνέχεια μετακόμισε ξανά στο Λος Άντζελες αφού ο σύζυγός διορίστικε εκεί. Η Μαρτιροσιάν ίδρυσε την Μουσική Ακαδημία Κομιτάς στο Λος Άντζελες το 2002. Το 2007, ίδρυσε το Ίδρυμα Καλλιτεχνών για την Ειρήνη, το οποίο προσέλκυσε μεγάλο αριθμό παγκοσμίου φήμης τραγουδιστών και σούπερ σταρ του Χόλυγουντ που εντάχθηκαν στο σύνθημα «Ποτέ Ξανά» για να υψώσουν τη φωνή τους ως διαμαρτυρία ενάντια στις γενοκτονίες. Η Μαρτιροσιάν έδωσε την πρώτη της συναυλία στο Λος Άντζελες το 2011. Το 2005, η Κριστίν Πεπελιάν και αυτή κέρδισαν ένα βραβείο με τίτλο "*Το καλύτερο ντουέτο*" στο Λος Άντζελες.

Η τραγουδίστρια πέθανε στις 20 Νοεμβρίου 2012. Οι επιπλοκές μιας χειρουργικής επέμβασης στη χοληδόχο κύστη θεωρείται ότι είναι η αιτία του θανάτου της. Θάφτηκε στο Κομιτάς Πάνθεον του Γερεβάν στις 12 Δεκεμβρίου 2012.

Ο Πρόεδρος Σερζ Σαρκισιάν δήλωσε ότι ήταν «πραγματικά εθνική» και, στη συνέχεια, πρόσθεσε «Τα ακροατήρια, τα οποία συνέλεξε στην πατρίδα και στη Διασπορά, μιλούν για τις εθνικές διαδρομές των τραγουδιών της, τις οποίες είχε κερδίσει ως ξεχωριστή τραγουδίστρια και Αρμένια καλλιτέχνης.».

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Τα Καλύτερα της Φλώρα Μαρτιροσιάν στο YouTube

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Famed singer Flora Martirosyan dies at 55». Ανακτήθηκε στις 16  Ιανουαρίου 2013.
2. 1 2  «Biography | Flora Martirosian». *archive.is*. 23 Ιανουαρίου 2013. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Ιανουαρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 23 Μαρτίου 2021. CS1 maint: Unfit url (link)
3. ↑  «Famous Armenian singer Flora Martirosyan passes away». *news.am* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 23 Μαρτίου 2021.
4. ↑  «President of Armenia expresses condolences over Flora Martirosyan's death». *news.am* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 23 Μαρτίου 2021.