recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
52°30′27″N 13°23′25″E﻿ / ﻿52.5075°N 13.39027°E﻿ / 52.5075; 13.39027{{#coordinates:}}: δεν είναι δυνατή η ύπαρξη περισσότερων από ενός κύριου tag ανά σελίδα

Το **σημείο ελέγχου Τσάρλι** (**Checkpoint Charlie** ή **Checkpoint C**) ήταν το όνομα που έδωσαν οι Δυτικοί Σύμμαχοι στο πιο γνωστό σημείο διέλευσης του Τείχους του Βερολίνου μεταξύ του Ανατολικού και του Δυτικού Βερολίνου κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου (1947-1991).

Ο ηγέτης της Ανατολικής Γερμανίας, Βάλτερ Ούλμπριχτ, έκανε ελιγμούς προκειμένου να πάρει την άδεια της Σοβιετικής Ένωσης να κατασκευάσει το Τείχος του Βερολίνου το 1961 για να σταματήσει τη μετανάστευση και την αποστασία προς τα δυτικά μέσω του σοβιετικού συνοριακού συστήματος, αποτρέποντας τη διαφυγή από το κομμουνιστικό Ανατολικό Βερολίνο στο Δυτικό Βερολίνο. Το Checkpoint Charlie έγινε σύμβολο του Ψυχρού Πολέμου, αντιπροσωπεύοντας τον διαχωρισμό Ανατολής και Δύσης. Τα σοβιετικά και τα αμερικανικά τανκς ήρθαν αντιμέτωπα στην περιοχή κατά την κρίση του Βερολίνου το 1961.

Μετά τη διάλυση του Ανατολικού Μπλοκ και την επανένωση της Γερμανίας, το κτίριο στο Checkpoint Charlie έγινε τουριστικό αξιοθέατο. Σήμερα βρίσκεται στο Μουσείο των Συμμάχων στη συνοικία Ντάλεμ του Βερολίνου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Geschichte der Berliner Mauer: Checkpoint Charlie». Ανακτήθηκε στις 15 Απριλίου 2019.
2. ↑  «"Niemand hat die Absicht, eine Mauer zu errichten!"». Ανακτήθηκε στις 15 Απριλίου 2019.
3. ↑  «Checkpoint Charlie - The scene of espionage thrillers». Ανακτήθηκε στις 15 Απριλίου 2019.
4. ↑  «Das AlliiertenMuseum stellt sich vor». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Απριλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 15 Απριλίου 2019.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 126280480
* LCCN: no98061497
* GND: 4131455-4
* NKC: ph928078

 |

 |
Συντεταγμένες: 50°27′0″N 30°31′27″E﻿ / ﻿50.45000°N 30.52417°E﻿ / 50.45000; 30.52417

Άποψη της πλατείας κατά τη διάρκεια της Πορτοκαλί Επανάστασης, το 2004.
Η **πλατεία Ανεξαρτησίας** (ουκρανικά: Майдан Незалежності, προφορά: [maɪ̯dˈan nezal'ɛʒnosci]) είναι η κεντρική πλατεία του Κιέβου, πρωτεύουσα της Ουκρανίας. Είναι μια από τις κύριες πλατείες της πόλης, στην οδό Χρεσάτικ στο Σεβτσένκο Ραιόν. Η πλατεία έχει υπάρξει γνωστή με πολλά διαφορετικά ονόματά, αλλά καλείται συχνά ως Μαϊντάν (πλατεία). Η πλατεία πήρε το σημερινό της όνομα (Майдан Незалежності, πλατεία της Ανεξαρτησίας) το 1991 μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και την ανεξαρτησία της Ουκρανίας. Η λέξη μαϊντάν στα ουκρανικά σημαίνει πλατεία ή ανοικτός χώρος και προέρχεται από την αραβική λέξη μαϊντάν, η οποία αρχικά σημαίνει ιππόδρομος.

Η πύλη Πετσέρσκι κατασκευάστηκε τον 18ο αιώνα κοντά στην πλατεία, η οποία τότε ήταν άδειος χώρος. Η πύλη καταστράφηκε το 1833. Ο κενός χώρος συνέχισε να υπάρχει και όταν η πόλη γνώρισε γρήγορη ανάπτυξη κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα και χρησιμοποιούταν ως υπαίθρια αγορά. Η πλατεία ήταν γνωστή ως πλατεία Χρέσατικ μέχρι το 1871. Τότε κατασκευάστηκε στην πλατεία η δούμα της πόλης του Κιέβου. Μετά την επικράτηση των Σοβιετικών, η πλατεία ονομάστηκε πλατεία Σοβιέτ και μετά το 1935 ονομάστηκε πλατεία Καλίνιν, προς τιμή του Μιχαήλ Καλίνιν. Η πλατεία καταστράφηκε κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, καθώς ο Κόκκινος Στρατός υποχωρούσε από το Κίεβο, ανατίναξε τα κτίρια της πλατείας. Μετά τον πόλεμο, η πλατεία ανακατασκευάστηκε σε σταλινικό νεοκλασικό ρυθμό.

Μετά το κίνημα της ανεξαρτησία της Ουκρανίας το 1990, η πλατεία αποτελεί παραδοσιακό χώρο για πολιτικές συγκεντρώσεις, ανάμεσα στις οποίες τέσσερις μεγάλης κλίμακας διαδηλώσεις, τη φοιτητική επανάσταση στο γρανίτη το 1989, την εκστρατεία «Ουκρανία χωρίς τον Κούτσμα» το 2001, την Πορτοκαλί Επανάσταση το 2004 και τις φιλοευρωπαϊκές διαδηλώσεις Euromaidan το 2013-14.

Τα κτίρια που είναι κτισμένα στην πλατεία είναι το κρατικό ωδείο, το κτίριο του ταχυδρομείου, το ξενοδοχείο Ουκράγινα, το υπόγειο εμπορικό κέντρο Γκλόμπους, το κτίριο των Εμπορικών Ενώσεων (το οποίο κάηκε κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων Euromaidan). Μνημεία που βρίσκονται στην πλατεία είναι οι πύλες Λαχ, το μνημείο των ιδρυτών του Κιέβου, ένα μεγάλο σιντριβάνι γνωστό ως «η φιλία των λαών» και στο κέντρο της πλατείας το μνημείο της ανεξαρτησίας, μια μνημειακή στήλη ύψους 61 μέτρων. Στην κορυφή βρίσκεται άγαλμα της Μπερεχίνια.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Kiev: Encyclopedic Handbook. Main Edition of Ukrainian Soviet Encyclopedia. Kiev 1982
2. ↑  oxforddictionaries.com Αρχειοθετήθηκε 2015-06-29 στο Wayback Machine. (για τη χρήση της λέξης "maidan" στα αγγλικά).
3. ↑  «Maidan Nezalezhnosti – Kiev's Central Square». ukraine.com. Ανακτήθηκε στις 29 Μαΐου 2016.
4. ↑  Why Ukraine Is So Important, Business Insider (28 January 2014)

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 315149182
* LCCN: sh2005003430
* GND: 1051070333
* NKC: ge849731

 |

 |
Τα **Πλατανοειδή** ή **Πλατανίδες** (Platanaceae) είναι μια οικογένεια αγγειόσπερμων φυτών. Έχει αναγνωριστεί από σχεδόν όλους τους επιστήμονες και συχνά αναφέρεται ως «οικογένεια των πλατάνων».
Το όνομα «πλάτανος» αναφέρεται σε μία επιστολή του Πλίνιου του Νεότερου προς Δομίτιο Απολλινάριο για την περιγραφή της Tuscan Villa, που βρισκόταν κοντά στην Τοσκάνη κατά τον 1ο μ.Χ. αιώνα.

49 mya Απολιθωμένο φύλλο του είδους *Maginitiea gracilis* από το όρος Κλοντάικ στην Ουάσινγκτον.
Το μοναδικό είδος της οικογένειας αυτής είναι ο *Πλάτανος*, που περιλαμβάνει έντεκα υποείδη ψηλών δέντρων, που βρίσκονται στις εύκρατες και υποτροπικές περιοχές του βορείου ημισφαιρίου. Το υβρικικό είδος πλάτανος του Λονδίνου καλλιεργείται σε πολλές πόλεις του κόσμου.

Ταξινόμηση
----------

Το Σύστημα APG II του 2003 δίνει τη δυνατότητα κατάταξης της οικογένειας αυτής στη μεγαλύτερη οικογένεια των Πρωτεοειδών (Proteaceae), ή ως ανεξάρτητης οικογένειας. Κατά το APG II, η οικογένεια αυτή τοποθετείται στην τάξη των Πρωτεωδών (Proteales), στην ομοταξία των ευδικότυλων (eudicots), διαφέροντας σε λίγα σημεία από το Σύστημα APG του 1998.

Το Σύστημα Cronquist του 1981 τοποθετούσε την οικογένεια στην τάξη Αμαμηλιδώδη (Hamamelidales), στην υφομοταξία Αμαμηλιδίδες (Hamamelididae), στην ομοταξία Δικοτυλήδονα (Magnoliopsida).

Τα συστήματα Dahlgren και Θορν (1992) αναγνώριζαν επίσης την οικογένεια αυτή και την τοποθετούσαν στην τάξη Αμαμηλιδώδη (Hamamelidales), στην υπερτάξη Rosanae, στην υφομοταξία Δικοτυλήδονα (Magnoliidae).

Το Σύστημα Έγγλερ, στην ενημέρωσή του το 1964, αναγνώριζε επίσης την οικογένεια, τοποθετώντας την στην τάξη Ροδώδη (Rosales), στην υφομοταξία Αρχιχλαμύδες (Archichlamydeae) της ομοταξίας Δικοτυλήδονα.

Το Σύστημα Βέτσταιν, με την τελευταία ενημέρωσή του το 1935, αναγνώριζε την οικογένεια και την τοποθετούσε στην τάξη Αμαμηλιδώδη (Hamamelidales), στις Μονοχλαμύδες (Monochlamydeae), στην υφομοταξίας Χωριστοπέταλα (Choripetalae) της ομοταξίας Δικοτυλήδονα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Πλατανοειδή** |

* Τα Πλατανοειδή στον L. Watson και τον M.J. Dallwitz (1992 και έπειτα), Οι οικογένειες των ανθοφόρων φυτών Αρχειοθετήθηκε 2007-01-03 στο Wayback Machine..
* *Χλωρίδα της Βόρειας Αμερικής*: Πλατανοειδή
* *Χλωρίδα της Κίνας*: Πλατανίδες
* NCBI Taxonomy Browser
* για τις πλατανίδες στο CSDL[*νεκρός σύνδεσμος*]
Στην ελληνική μυθολογία ένας **Σθένελος** ήταν σύντροφος του Ηρακλή και γιος του Άκτορα (όχι εκ των γνωστότερων μυθολογικών προσώπων με το όνομα Άκτορας).

Αυτός ο Σθένελος ακολούθησε τον Ηρακλή στην εκστρατεία του ενάντια στις Αμαζόνες. Επιστρέφοντας από αυτή την εκστρατεία, πληγώθηκε θανάσιμα στην Παφλαγονία και ο Ηρακλής τον ενταφίασε εκεί. Αργότερα, όταν ο Ηρακλής ξαναπέρασε από την Παφλαγονία μετέχοντας στην Αργοναυτική εκστρατεία, η Περσεφόνη από τον Κάτω Κόσμο έδωσε την άδεια στον Σθένελο να βγει στο φως για να ξαναδεί τον σύντροφό του. Οι Αργοναύτες έκαναν θυσία προς τιμή του Σθενέλου και τον δόξασαν ως ήρωα.

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969
Ο **Φίλιππος** (απεβ. π. 318 π.Χ.) ήταν Έλληνας της Μακεδονίας ευγενής, πρώτος σύζυγος της Βερενίκης Β΄, κόρης τού Μάγα τού Μακεδόνα.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος τού Αμύντα και μίας -ανώνυμης σε εμάς- μητέρας. Υπηρέτησε ως αξιωματικός στον στρατό τού Αλεξάνδρου Γ΄ τού Μεγάλου. Ο Φίλιππος ήταν διοικητής μίας φάλαγγας στους πολέμους τού βασιλιά και ειδικά τον Μάιο τού 334 π.Χ. στη μάχη τού Γρανικού. Το όνομά του δεν αναφέρεται ρητά στις επόμενες εκστρατείες τού Αλεξάνδρου Γ΄, μπορεί όμως να ταυτοποιηθεί.

Η Βερενίκη Α΄, σύζυγος πρώτα τού Φιλίππου και μετά τού Πτολεμαίου Α΄.
Από πληροφορίες τού Πλουτάρχου (*Βίος Πύρρου* 4.4), πριν ο Φίλιππος νυμφευτεί τη Βερενίκη Α΄, ήταν ήδη νυμφευμένος και είχε τέκνα, δεν γνωρίζουμε όμως τα ονόματά τους ή αυτό της συζύγου του. Ο Παυσανίας σχολιάζει τον γάμο του με τη Βερενίκη Α΄: "Ο Φίλιππος ήταν Μακεδόνας, όχι αξιόλογος και ταπεινής καταγωγής". Οι αρχαίες πηγές δεν αναφέρουν κάτι άλλο γι' αυτόν. Όμως πρέπει να ήταν ευγενής και με κοινωνική θέση για να νυμφευτεί τη Βερενίκη Α΄, μικρανιψιά τού Αντίπατρου πανίσχυρου αντιβασιλιά της Αυτοκρατορίας, της οποίας η μητέρα Αντιγόνη ήταν εξαδέλφη τού Κάσσανδρου βασιλιά της Μακεδονίας, γιο τού Αντίπατρου. Η Βερενίκη Α΄ και ο Φίλιππος είχαν γιο τον Μάγα της Κυρήνης.

Ο Φίλιππος απεβίωσε υπό άγνωστες συνθήκες. Έπειτα η Βερενίκη Α΄ με τα τέκνα της ταξίδευσαν στην Αίγυπτο, όπου εισήλθαν στην ακολουθία τής εξαδέλφης τής μητέρας της, τής Ευρυδίκης, 3ης συζύγου τού Πτολεμαίου Α΄ Σωτήρος. Η Ευρυδίκη ήταν αδελφή τού Κάσσανδρου. Εκεί η Βερενίκη Α΄ νυμφεύτηκε τον Πτολεμαίο Α΄ ως 4η σύζυγός του, ο οποίος παραμέλησε την Ευρυδίκη και αποκλήρωσε τους τρεις γιους του από αυτήν. Η Βερενίκη Α΄ έγινε βασίλισσα της Αιγύπτου και μητέρα τού Πτολεμαίου Β΄.

Ο Μάγας της Κυρήνης υπηρέτησε ως ιερέας τού Απόλλωνα και αφιέρωσε μία τιμητική επιγραφή, ονομάζοντας τον εαυτό του "επώνυμο ιερέα" και "Μάγα, γιο τού Φιλίππου".

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε πρώτα μία άγνωστου ονόματος γυναίκα και είχε τέκνα.

Έπειτα έκανε δεύτερο γάμο με τη Βερενίκη Α΄, κόρη τού Μάγα του Μακεδόνα, ευγενούς και της Αντιγόνης των Αντιπατριδών και είχε τέκνα:

* Μάγας πριν το 317-250 π.Χ. βασιλιάς της Κυρηναϊκής. Η κόρη του:
	+ Βερενίκη Β΄ παντρεύτηκε τον Δημήτριο τον Καλό των Αντιγονιδών, πρίγκιπα της Μακεδονίας και μετά τον ανιψιό της Πτολεμαίο Γ΄.
* Αντιγόνη πριν το 317-295 π.Χ. παντρεύτηκε τον Πύρρο Α΄ της Ηπείρου και παιδιά της ήταν:
	+ Ολυμπιάς Β΄ 3ος αι. π.Χ. αντιβασίλισσα της Ηπείρου.
	+ Πτολεμαίος 295-272 π.Χ. στρατιωτικός υπό τον πατέρα του.
* Θεοξένα η Πρεσβύτερη πριν το 317-μετά το 289 π.Χ. παντρεύτηκε τον Αγαθοκλή των Συρακουσών και είχε:
	+ Αρχάγαθος άκμασε το 300 π.Χ. επιστάτης της Κυρηναϊκής.
	+ Θεοξένα η Νεότερη, άκμασε το 300 π.Χ..

Πηγές
-----

* «Ancient Library article: Philippus no. 5». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Ιουνίου 2011.
* «Ptolemaic Genealogy: Berenice I». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Οκτωβρίου 2011.
* «Berenice I article at Livius.org». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Μαρτίου 2016.
Το *Σπίτι με το Τριαντάφυλλο*, η οικία-μουσείο της ζωγράφου Χρυσούλας Ζώγια στον Βόλο. Το εξωτερικό του σπιτιού είναι διακοσμημένο από την ίδια την ζωγράφο.
Η **Χρυσούλα Ζώγια** (Βόλος, 1914 ή 1917 – Βόλος, 28 Απριλίου 1992) ήταν Ελληνίδα ζωγράφος.

Οι γονείς της κατάγονταν από το Πήλιο, ο πατέρας της καταγόταν από την Πορταριά και η μητέρα της, το γένος Οικονομίδου, καταγόταν από τον Άγιο Γεώργιο Νηλείας. Παρακολούθησε μαθήματα ζωγραφικής κοντά στον αμοργιανό προσωπογράφο και αγιογράφο Νικήτα Γρύσπο, που τότε εκείνος δίδασκε στον Βόλο, και αργότερα κοντά στον ακαδημαϊκό ζωγράφο Σπυρίδωνα Βικάτο. 

Τα πρώτα της έργα είναι προσωπογραφίες και σχέδια με εμφανή την επιρροή των δασκάλων της. Αργότερα, ταξίδεψε πολύ στην Ελλάδα και στο εξωτερικό και πολλά έργα της απεικονίζουν τόπους που επισκέφθηκε η ίδια.

Ήταν πολύ γνωστή στην κοινωνία του Βόλου, αλλά και σε όλο το Πήλιο, το οποίο αγαπούσε ιδιαιτέρως. Σκίτσα της παρουσιάζονταν συχνά στις σελίδες των τοπικών εφημερίδων του Βόλου. Με τη διαθήκη της δώρισε το σπίτι της, γνωστό ως το *Σπίτι με το Τριαντάφυλλο,* με περίπου 250 έργα της και τα προσωπικά της είδη στον Δήμο Βόλου για να γίνει μουσείο–πινακοθήκη. Από το 1994, το *Σπίτι με το Τριαντάφυλλο*, που βρίσκεται στην γωνία των οδών Ανθίμου Γαζή και Βλαχάβα, είναι ανοιχτό στο κοινό.

Επίσης, η Ζώγια δώρισε πολλά έργα της, καθώς και φωτογραφίες της, στην Κοινότητα Πορταριάς και εκτίθενται πλέον στο Ιστορικό και Λαογραφικό Μουσείο της Πορταριάς.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Βαμβακάρης, Μιχάλης (2001). «Χρυσούλα Ζώγια». *Εν Βόλω* (4): 68-69.
2. ↑  Κουτής, Γιάννης (2003). «"Το σπίτι με το τριαντάφυλλο": Το σπίτι-μουσείο της ζωγράφου Χρυσούλας Ζώγια». *Εν Βόλω* (9): 30-31.
3. ↑  Κοντορίζος, Βασίλης (9 Απριλίου 2023). «Χρυσούλα Ζώγια: Η ιστορία της αείμνηστης ζωγράφου και της Κοινότητας Πορταριάς». *Η Θεσσαλία* (Βόλος).. Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2023.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Χρυσούλα Ζώγια στον *Πανδέκτη*, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 21303178
* **ΕΒΕ**: 18786
* LCCN: n90672731
* ISNI: 0000 0000 3282 6692

 |

 |
Ο **Λεύκιος Σήιος Ερένιος Σαλούστιος**, λατιν.: *Lucius Seius Herennius Sallustius* (απεβ. το 227 μ.Χ.) ήταν Ρωμαίος σφετεριστής το 227. Ήταν γιος του Σήιου (γενν. π. 155) και της συζύγου του Ερενίας Ορβιάνας (γενν. π. 160) και εγγονός του Πόπλιου Σηίου Φουσκιανού από τον πατέρα. 

Ο Σαλούστιος ήταν πεθερός τού Αυτοκράτορα Σεβήρου Αλέξανδρου και ανέβηκε στον βαθμό τού καίσαρα, πιθανώς όταν η κόρη του, Σαλλούστια Ορβιάνα, παντρεύτηκε τον Αυτοκράτορα το 225. Έκανε απόπειρα κατά της ζωής τού γαμπρού του και ως αποτέλεσμα εκτελέστηκε δύο χρόνια αργότερα. Η κόρη του εξορίστηκε στη Λιβύη.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* Benario, Herbert W. «Alexander Severus (AD 222-235)», *De Imperatoribus Romanis*
* Ηρωδιανός 6.1.9-10

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 17  Ιουνίου 2019.
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Φίλιππος.

Ο **Φίλιππος** (απεβ. το 306 π.Χ.) υπήρξε κατά την ελληνιστική περίοδο γιος του Αντιγόνου του Μονόφθαλμου, ενός από τους ισχυρότερους άνδρες που διαμοίρασαν μεταξύ τους την Αυτοκρατορία που δημιούργησε ο Αλέξανδρος ο Μέγας. Ήρθε στον κόσμο από την επίσημη σύζυγο του πατέρα του και πριγκίπισσα της Θράκης, Στρατονίκη, ενώ επίσης υπήρξε νεότερος αδελφός του Δημητρίου του Πολιορκητή. Το όνομα Φίλιππος το αντλεί από τον παππού του και πατέρα του Αντίγονου.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Οι πληροφορίες που διαθέτουμε για τη ζωή του είναι εξαιρετικά περιορισμένες. Γνωρίζουμε πως εστάλη από τον πατέρα του το 310 π.Χ. στον Ελλήσποντο ως επικεφαλής μιας στρατιάς που είχε επιφορτιστεί με την αποστολή της καταστολής μιας επανάστασης πόλεων που υποκίνησε ο Φοίνικας, πρώην αξιωματικός του πατέρα του. Περαιτέρω αναφορές σε τυχόν στρατιωτική του δράση δεν διασώζονται. Είναι γνωστό πως πέθανε σε νεανική ηλικία  το 306 π.Χ. (ο μεγαλύτερος αδελφός του Δημήτριος ήταν τότε 30 ετών), πιθανότατα στη νεοιδρυθείσα πρωτεύουσα του πατέρα του, την Αντιγόνεια, λίγο πριν την αναχώρηση του στρατού για την εκστρατεία κατά του Πτολεμαίου στην Αίγυπτο. Ο Αντίγονος μαθαίνουμε πως τον κήδεψε με βασιλικές τιμές.

Σημειώσεις
----------

***α.** **^**  Κατά την αναφορά του θανάτου του ο Διόδωρος αποκαλεί το Φίλιππο λανθασμένα Φοίνικα παρόλο που νωρίτερα τον είχε αποκαλέσει σωστά. Εντούτοις είναι σχεδόν βέβαιο πως ο Αντίγονος είχε μόνο δύο γιους, το Δημήτριο και το Φίλιππο.*

Δείτε επίσης
------------

* Αντίγονος ο Μονόφθαλμος
* Δημήτριος ο Πολιορκητής
* Δυναστεία των Αντιγονιδών
* Ελληνιστική περίοδος

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  Πλούταρχος, «Βίοι Παράλληλοι:Δημήτριος», 2
2. ↑  Διόδωρος Σικελιώτης, «Ιστορική Βιβλιοθήκη», 20.19
3. 1 2  Διόδωρος Σικελιώτης, «Ιστορική Βιβλιοθήκη», 20.73
4. ↑  Smith, William (1870). ««Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology: Philippus (17)»». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Ιουνίου 2011. Ανακτήθηκε στις 14 Νοεμβρίου 2010.

Βιβλιογραφία
------------

**Πρωτογενείς πηγές (Έλληνες και Ρωμαίοι)**

* Διόδωρος Σικελιώτης, *«Ιστορική Βιβλιοθήκη»* 00(Αγγλικά)
* Πλούταρχος, *«Βίοι Παράλληλοι:Δημήτριος»* 00(Αρχαία Ελληνικά ·  Αγγλικά)

  
**Δευτερογενείς πηγές**

* Smith, William (1870). ««Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology: Philippus (17)»». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Ιουνίου 2011. Ανακτήθηκε στις 14 Νοεμβρίου 2010.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Smith, William (1870). ««Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology: Philippus (17)»». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Ιουνίου 2011. Ανακτήθηκε στις 14 Νοεμβρίου 2010.
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Σηταία** είναι γνωστή μία από τις Τρωαδίτισσες που αιχμαλώτισαν οι Αχαιοί κατά την άλωση της Τροίας. Ο Λυκόφρονας γράφει ότι τα πλοία που τις μετέφεραν στην Ελλάδα παρασύρθηκαν από θύελλες και εξώκειλαν στις ακτές της Ιταλίας, εκεί όπου αργότερα κτίσθηκε η πόλη Σύβαρις. Εκεί η Σηταία έπεισε τις άλλες αιχμάλωτες να κάψουν τα πλοία, ώστε να μη φθάσουν ποτέ στην Ελλάδα, όπου θα γίνονταν δούλες των συζύγων των νικητών τους. Οι Έλληνες, για να τιμωρήσουν παραδειγματικά τη Σηταία, τη σταύρωσαν. Το μέρος του μαρτυρίου της αποκλήθηκε **Σηταίον**.

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969
Ο **Φίλιπ Άντονυ Χάμοντ** (αγγλ. *Philip Anthony Hammond*) είναι Βρετανός πολιτικός. Είναι βουλευτής του Συντηρητικού Κόμματος από το 1997 για την εκλογική περιφέρεια του Ράνιμηντ εντ Ουέιμπριτζ στο Σάρρεϋ της νότιας Αγγλίας, και έχει διατελέσει σε υπουργός σε κορυφαία κυβερνητικά πόστα στις κυβερνήσεις του Ντέιβιντ Κάμερον και της Τερέζας Μέι, όπως Υπουργός Άμυνας, Εξωτερικών και Οικονομικών.

Πριν την πολιτική
-----------------

Ο Χάμοντ γεννήθηκε στο Έσσεξ τον Σεπτέμβριο του 1955. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης Φιλοσοφία, Πολιτικές Επιστήμες και Οικονομικά και αποφοίτησε με βαθμό "άριστα".

Το 1981 έγινε διευθυντής της εταιρείας ιατρικών εξοπλισμών Speywood Medical Ltd. ενώ αργότερα έγινε διευθυντής της κατασκευαστικής εταιρείας Castlemead Homes.

Πολιτική καριέρα
----------------

Κατά τις γενικές εκλογές του 1997, ο Χάμοντ εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής της μονοεδρικής εκλογικής περιφέρειας Ράνιμηντ εντ Γουέιμπριτζ της κομητείας του Σάρρεϋ, θέση στην οποία παραμένει έως σήμερα.

Κατά τις περιόδους όπου στην ηγεσία του αντιπολιτευόμενου Συντηρητικού Κόμματος βρίσκονταν ο Ουίλιαμ Χέιγκ, ο Ίαν Ντάνκαν Σμιθ και ο Μάικλ Χάουαρντ, ο Χάμοντ διετέλεσε μέλος των σκιωδών κυβερνήσεών τους σε πόστα μικρού βεληνεκούς. Ωστόσο, με την εκλογή του Ντέιβιντ Κάμερον στην ηγεσία των Συντηρητικών το 2005, ο Χάμοντ προωθήθηκε στη θέση του σκιώδους υπουργού Εργασίας.

Με την δημιουργία της συγκευβέρνησης Συντηρητικών - Φιλελευθέρων Δημοκρατών υπό τον Ντέιβιντ Κάμερον το 2010, ο Χάμοντ έλαβε το χαρτοφυλάκιο του Υπουργού Μεταφορών. Ένα χρόνο αργότερα, αντικατέστησε τον παραιτηθέντα Λίαμ Φοξ στη θέση του Υπουργού Άμυνας.

Το 2014, του εμπιστεύθηκε η θέση του Υπουργού Εξωτερικών, και κατά την διετή του θητεία η Βρετανία συνεισέφερε μεταξύ άλλων στην επίτευξη συμφωνίας με το Ιράν επί του πυρηνικού του προγράμματος.

Υποστήριξε την παραμονή του Ηνωμένου Βασιλείου στην Ευρωπαϊκή Ένωση ενόψει του δημοψηφίσματος του Ιουνίου του 2016, το οποίο και έχασε. Με την παραίτηση του Κάμερον από την πρωθυπουργία, στήριξε τη νικητήρια υποψηφιότητα της Τερέζας Μέι για την διαδοχή του.

Τον Ιούλιο του 2016, διορίστηκε Υπουργός Οικονομικών στη νέα κυβέρνηση υπό την Τερέζα Μέι.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Runnymede & Weybridge parliamentary constituency - Election 2015 - BBC News» (στα αγγλικά).. Ανακτήθηκε στις 2017-03-16.
2. ↑  «Ο Φίλιπ Χάμοντ νέος υπουργός Οικονομικών της Βρετανίας». *The Huffington Post*. Ανακτήθηκε στις 16 Μαρτίου 2017.
Η **Χρυσούλα Χρήστου** είναι Ελληνίδα ηθοποιός, σκηνοθέτης, ραδιοφωνική παραγωγός και φωτογράφος. Είναι μια δημόσια προσωπικότητα στην ελληνική πολιτιστική και πολιτική σκηνή.

Βιογραφία
---------

Η Χρήστου γεννήθηκε στη Λάρισα το 1962. Σπούδασε φωτογραφία στη σχολή ΑΚΤΟ στην Αθήνα και στη συνέχεια μετακόμισε στη Θεσσαλονίκη όπου σπούδασε στη δραματική Σχολή της Μαίρης Βογιατζή Τράγκα. Σπούδασε χορό και σόλο τραγούδι στο Σύγχρονο Ωδείο Θεσσαλονίκης. Έχει παίξει και σκηνοθετήσει πολλά θεατρικά έργα στην Ελλάδα, ενώ έχει παρουσιάσει διάφορα βιβλία Ελλήνων συγγραφέων. Η τελευταία της παράσταση έλαβε χώρα στη Λάρισα το 2015.

Εργασία
-------

### Παραστάσεις

* 2014: Κούκλες (σκηνοθέτρια και ηθοποιός)
* 2010: Πάθη στο κόκκινο (Παραγωγός, σκηνοθέτρια και ηθοποιός
* 2010: 19 Γυναίκες σε μία φωνή (Ηθοποιός, τραγουδίστρια)
* 2011, 2013: Μαύρα Τριαντάφυλλα

### Ραδιόφωνο

Η Χρήστου είναι η παραγωγός της εβδομαδιαίας ραδιοφωνικής εκπομπής Μουσικές Ιστορίες στο Δημοτικό Ραδιόφωνο Λάρισας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Χρ. Χρήστου: «Ποτέ δεν είναι αργά για ν' αλλάξουμε»». *larissanet.gr*. 2 Φεβρουαρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 15 Μαρτίου 2021.
2. ↑  «Η παράσταση «Κούκλες» στο Stage». *onlarissa.gr*. 30 Ιανουαρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 15 Μαρτίου 2021.
Ο **Φίλιππος** (2ος αι. π.Χ.) από τη Δυναστεία των Αντιγονιδών ήταν πρίγκιπας της Μακεδονίας.

Ο Φίλιππος Ε΄ της Μακεδονίας, πατέρας του Φιλίππου πρίγκιπα.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο τρίτος γιος του Φιλίππου Ε΄ της Μακεδονίας. Ετεροθαλής αδελφός του ήταν ο Περσέας της Μακεδονίας.

Τον υιοθέτησε ο αδελφός του. Έπειτα ο Περσέας απέκτησε γιο, τον Αλέξανδρο, ωστόσο ο Περσέας συνέχιζε να του συμπεριφέρεται ως διάδοχο του θρόνου. Κατά τον Γ΄ Μακεδονικό Πόλεμο, που έληξε με την ήττα του Περσέα στην Πύδνα, οι δύο αδελφοί παραδόθηκαν στον Ρωμαίο στρατηγό Λεύκιο Αιμίλιο Παύλο. Έπειτα από τον θρίαμβο του στρατηγού στη Ρώμη, οι δύο αιχμάλωτοι και ο Αλέξανδρος κρατήθηκαν φρουρούμενοι στην Άλμπα Φούκενς. Οι Ρωμαίοι κρατούσαν άυπνο τον Περσέα, ώσπου εξαντλήθηκε και απεβίωσε. Ο Φίλιππος επέζησε για λίγο ακόμη και απεβίωσε 18 ετών. Ο Αλέξανδρος έγινε χρυσοχόος, έμαθε Λατινικά και έγινε δημόσιος γραμματέας.

Πηγές
-----

* William Smith (ed.), Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology, 1870. "Archived copy". Archived from the original on 2011-06-05. Retrieved 2011-06-05.
*Emberiza citrinella*  - MHNT
Ενα ενήλικο αρσενικό
θηλυκό
Emberiza citrinella
Το **Χρυσοτσίχλονο** (Emberiza citrinella) είναι πτηνό της οικογένειας των Εμπεριζίδων. 

Είναι κοινό σε όλα τα είδη των ανοιχτών περιοχών με Θάμνους και μικρά δέντρα. Τον χειμώνα σχηματίζουν μικρά κοπάδια. Το χρυσοτσίχλονο έχει μήκος 15 με 17 εκατοστά και ένα χοντρό ράμφος σποροφάγου. Το αρσενικό έχει ένα ανοιχτό κίτρινο κεφάλι, κίτρινη κοιλιά και ραβδωτή καφέ πλάτη. Το θηλυκό είναι είναι ίδιου χρώματος αλλά πιο θαμπό και με περισσότερες ρίγες. Η κραυγή του αρσενικού είναι μονότονη και επαναλαμβανόμενη.

Η διατροφή του αποτελείται από έντομα και σπόρους. Φτιάχνει τη φωλιά του στο έδαφος και γεννάει τρία με έξι αυγά τα οποία έχουν τριχοειδή σημάδια.

Ο Μπετόβεν παραδέχτηκε ότι εμπνεύστηκε τις πέντε πρώτες νότες τις 5ης συμφωνίας του από το κελάηδισμα του χρυσοτσίχλονου.

Γεωγραφική κατανομή
-------------------

To χρυσοτσίχλονο αναπαράγεται στην Ευρώπη και το μεγαλύτερο μέρος της Ασίας. Σε ορισμένες περιοχές της Ευρώπης ο αριθμός των χρυσοτσίχλονων του έχουν μειωθεί σημαντικά. Στη Μεγάλη Βρετανία ο πληθυσμός τους έχει μειωθεί κατά 54% από το 1970. Στην Ευρώπη και την Ασία το χρυσοτσίχλονο είναι επιδημητικό αλλά σε ορισμένες πολύ βόρειες περιοχές μεταναστεύει τον χειμώνα σε θερμότερα μέρη.

Ενδιαίτημα
----------

Το χρυσοτσίχλονο πιο συχνά βρίσκεται σε πεδινές περιοχές και σε αγροτικές εκτάσεις, πιθανόν λόγω της μεγαλύτερης διαθεσιμότητας των σπόρων. Φωλιάζει σε θάμνους, αυλάκια και φράχτες. Προτιμάει περιοχές που βρίσκονται κοντά σε μακρύ χορτάρι ή καλλιέργειες δημητριακών. Τα κοπάδια περνάνε το χειμώνα σε περιοχές με πολλούς σπόρους όπως σπαρμένα χωράφια. 

Το χρυσοτσίχλονο έχει εισαχθεί στη Νέα Ζηλανδία το 1862 όπου έχει ευδοκιμήσει.

Διατροφή
--------

Τρέφεται κυρίως με σπόρους από δημητριακά, πόες, τσουκνίδες, καλάμια και άλλα αγριόχορτα. Επίσης κατά την περίοδο της αναπαραγωγής τρώει έντομα όπως μύγες, ακρίδες, κατσαρίδες, ψαλίδες,  κάμπιες, σκαθάρια, σκουλίκια και σαλιγκάρια.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ageing and sexing (PDF; 2.9 MB) by Javier Blasco-Zumeta & Gerd-Michael Heinze
* ARKive - images and movies of the yellowhammer *(Emberiza citrinella)*
* Yellowhammer in Iran

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85042679
* GND: 4157822-3
* NKC: ph630166

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ζωολογία
* Πύλη:Ορνιθολογία
 |

 |



|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα yellowhammer  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Συντεταγμένες: 35°44′14″N 0°33′21″E﻿ / ﻿35.73722°N 0.55583°E﻿ / 35.73722; 0.55583

Το **Ρελιζάν** (γαλλικά: Relizane‎, βερβερικές γλώσσες: Ɣilizan) είναι πόλη, πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας, στη βορειοδυτική Αλγερία. Σύμφωνα με την απογραφή του 2008 έχει 130.094 κατοίκους, από 111.186 το 1998, σημειώνοντας ετήσια αύξηση 1,61%.

Τοπωνύμιο
---------

Το όνομα της πόλης προέρχεται από το βερβερικό *Iɣil Izan* το οποίο σημαίνει καμένο περιλαίμιο. Οι Τούρκοι κατασκεύασαν εκεί ένα οχυρό (bordj), εξ ου και η ονομασία Μπορτζ Ιγκίλ Ιζάν, για τον έλεγχο της οδού προς το Οράν.

Ιστορικά στοιχεία
-----------------

Το Ρελιζάν βρίσκεται στην περιοχή της ρωμαϊκής πόλης Μίνα. Η περιοχή εξισλαμίστηκε το 681 και οι φυλές της περιοχής ασπάστηκαν το Ισλάμ το 719-720 με την άφιξη του Μουσά ιμπν Νοσαΐρ. Το 1852 η περιοχή πέρασε σε γαλλικά χέρια και απέκτησε νομική ισχύ πόλης το 1857 και δήμου το 1871. Σήμερα η πόλη διαθέτει γαλλικού ύφους ρυμοτομία και υδροδοτείται από το φράγμα Μπαχαντά στον ποταμό Ουάντι Μίνα.

Οικονομία
---------

Στην περιοχή καλλιεργούνται δημητριακά, αμπέλια και βαμβάκι, ενώ στην πόλη πραγματοποιείται εμπόριο κτηνοτροφικών προϊόντων και μαλλιού. Ακόμη, στην πόλη παράγονται τα χαλιά Καλά Οριεντάλ. Η πόλη αποτελεί οδικό και σιδηροδρομικό κόμβο και βρίσκεται στο άκρο του αγωγού μεταφοράς φυσικού αερίου Χασί Ρ'Μελ. Διαθέτει μικρό αεροδρόμιο.

Αθλητισμός
----------

Στην πόλη εδρεύει η ποδοσφαιρική ομάδα ΡΚ Ρελιζάν, η οποία ιδρύθηκε το 1934 και αγωνίζεται στη Β' Εθνική κατηγορία ποδοσφαίρου της Αλγερίας.

Γνωστοί κάτοικοι
----------------

* Αχμέντ Φρανσίς, πολιτικός
* Αλαίν Μπεντολιλά, γλωσσολόγος
* Ντομινικ Κομπρερά, ηθοποιός και σκηνοθέτης

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Relizane (Province Capital, Relizane, Algeria) - Population Statistics, Charts, Map and Location». Ανακτήθηκε στις 28  Ιανουαρίου 2020.
2. ↑  «Relizane (Province Capital, Relizane, Algeria) - Population Statistics, Charts, Map and Location». *citypopulation.de*. Ανακτήθηκε στις 28 Ιανουαρίου 2020.
3. ↑  «Le long rêve de liberté de Relizane». *Djazairess*. Ανακτήθηκε στις 28 Ιανουαρίου 2020.
4. 1 2 3  «Relizane | Algeria». *Encyclopedia Britannica* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 28 Ιανουαρίου 2020.
5. ↑  Yacono, Xavier (1955). *La colonisation des plaines du Chélif: de Lavigerie au confluent de la Mina*. Paris: Impr. Imbert. σελ. 192.
6. ↑  «DAAZ @ OurAirports». *ourairports.com*. Ανακτήθηκε στις 28 Ιανουαρίου 2020.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 142234879
* LCCN: no2003023936
* SUDOC: 050547089

 |

 |
Φωναυτογράφος
λεπτομέρεια φωναυτογρα- φήματος του 1859
Ο **φωναυτογράφος** είναι η πρώτη γνωστή συσκευή άμεσης ηχογράφησης. 

Εφευρέθηκε από τον Γάλλο Εντουάρ-Λεόν Σκοτ Ντε Μαρτενβίλ (*Édouard-Léon Scott de Martinville*) (1817-1879) και του καταχωρήθηκε δίπλωμα ευρεσιτεχνίας στις 25 Μαρτίου του 1857. Ο φωναυτογράφος προοριζόταν να δημιουργεί γραφικές αναπαραστάσεις του ήχου, τα *φωναυτογραφήματα*, και όχι την αναπαραγωγή του. 

Σκοπός ήταν η μελέτη του ήχου και ειδικότερα η μελέτη στοιχείων της ανθρώπινης φωνής, όπως ο τονισμός και η τονικότητα, μέσω της γραφικής απεικόνισης του ήχου.
Αναπαραγωγή φωναυτογραφημάτων έγινε μόλις το 2008.

Η συσκευή κατασκευάστηκε σε αρκετά εργαστήρια στην Ευρώπη και στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής κατά τη δεκαετία του 1860 και αργότερα. Κάτοχος φωναυτογράφου ήταν και ο Τζόζεφ Χένρι, ο οποίος τον χρησιμοποίησε για ηχογραφήσεις της φωνής γνωστών προσωπικοτήτων, ωστόσο δε διασώζεται καμία από αυτές. Οι αυθεντικές ηχογραφήσεις με χρήση φωναυτογράφου είναι εξαιρετικά σπάνιες.

Χαρακτηριστικά
--------------

Η συσκευή αποτελείτο από ένα χωνί που συνελάμβανε τα ηχητικά κύματα και τα μετέδιδε μέσω μεμβράνης σε μια προσαρμοσμένη γουρουνότριχα η οποία χάραζε την κυματομορφή του ήχου πάνω σε έναν, με τη βοήθεια μανιβέλας, περιστρεφόμενο γυάλινο κύλινδρο, ο οποίος ήταν καλυμμένος με φούμο. Άλλες εκδοχές της συσκευής χρησιμοποιούσαν για καταγραφή ένα ρολό χαρτί, έτσι ώστε το φωναυτογράφημα να είναι μόνιμο.

Αναπαραγωγή
-----------

Το 2008 Αμερικανοί ηχοϊστορικοί και ηχολήπτες της ομάδας *First Sounds* (*Πρώτοι ήχοι*) στα αμερικανικά Εθνικά Εργαστηρία Λώρενς Λίβερμορ στο Μπέρκλεϊ της Καλιφόρνιας, κατάφεραν να αναπαράγουν για πρώτη φορά φωναυτογραφήματα που βρίσκονταν στο αρχείο του Γαλλικού Γραφείου Ευρεσιτεχνιών και της Γαλλικής Ακαδημίας Επιστημών. Εισήγαν φωναυτογραφήματα στον υπολογιστή με σάρωση υψηλής ανάλυσης και μετέτρεψαν τις κυματομορφές σε αρχείο ήχου ακολουθώντας τις καμπύλες της ηχογράφησης μέσω ειδικού λογισμικού. 

Η αρχαιότερη ηχογράφηση: *Au Clair de la Lune* 1860
Μία συγκεκριμένη ηχογράφηση, της 9ης Απριλίου 1860, ήταν το παιδικό τραγούδι *"Au Clair de la Lune" (Στο φως του φεγγαριού)*. Η φωνή που ακούγεται είναι προφανώς του ίδιου του Σκοτ και αυτή θεωρείται η αρχαιότερη αναγνωρίσημη ηχογράφηση ανθρώπινης φωνής.

Πηγές
-----

* Morton, David. *Sound recording: the life story of a technology*, Greenwood Publishing Group, 2004

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η σελίδα της ομάδας των ερευνητών *"First Sounds"* με τις αυθεντικές ηχογραφήσεις του Λέον Σκοτ για ελεύθερη ακρόαση.
* άρθρο στο "Βήμα"
* φωτογραφία του φωναυτογράφου

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Φωναυτογράφος** |
Η ορθή αναφορά (πράσινο), μετριέται πάνω στον ουράνιο ισημερινό από το εαρινό σημείο μέχρι τον ωρικό κύκλο του αστέρα και η απόκλιση (πορτοκαλί) από τον ουράνιο ισημερινό πάνω στον ωρικό κύκλο
**Ωρικός κύκλος** ή *ωριαίος κύκλος* ή *ουράνιος μεσημβρινός* ονομάζεται κάθε μέγιστος κύκλος της ουράνιας σφαίρας που έχει ως διάμετρο τον άξονα του κόσμου και που προσδιορίζεται για κάθε τόπο από το μεσημβρινό επίπεδο του συγκεκριμένου τόπου.

* Οι ωρικοί κύκλοι ή ουράνιοι μεσημβρινοί είναι άπειροι και είναι αντίστοιχοι των μεσημβρινών της Γης.
* Από κάθε ουράνιο σώμα διέρχεται ένας ωρικός κύκλος, ενώ από το Ζενίθ ενός τόπου ένας "ουράνιος μεσημβρινός", εκείνος του τόπου\*.

Αν ένα τυχαίο σημείο Σ στην ουράνια σφαίρα δηλώνει το ίχνος (θέση) ενός αστέρα τότε το ημικύκλιο (ορατό) του ωρικού κύκλου που περιέχει το σημείο Σ (τον αστέρα) και έναν από τους ουρανιους πόλους (βόρειο ή νότιο, ανάλογα από το σημείο παρατήρησης) ονομάζεται **ωρικός** ή *ωριαίος* του αστέρα ή **ωριαίο σημείο** του αστέρα. Και αυτός προσδιορίζεται με την διόπτρα.

Ο Ωρικός κύκλος ονομάζεται επίσης και κύκλος απόκλισης ή αποκλιτικός, από το γεγονός ότι επ΄ αυτού μετράται η απόκλιση ενός αστέρα, δια του τόξου αυτού που περιλαμβάνεται από τη θέση του αστέρα μέχρι τον ισημερινό.

Σημειώνεται επίσης ότι στα περισσότερα ισημερινά τηλεσκόπια ο κύκλος αυτός αντί αποκλίσεων παρέχει πολικές αποστάσεις προς αποφυγή σύγχυσης κατά τις σκοπεύσεις μεταξύ θετικών και αρνητικών αποκλίσεων. 

(\*)Για τα επίγεια σημεία (τόπους) χρησιμοποιείται ο όρος *ουράνιος μεσημβρινός* που ανάγεται πάντα σε κάποιον τόπο, ενώ για τα ουράνια σώματα χρησιμοποιείται ο όρος *ωρικός κύκλος*. Η διάκριση αυτή γίνεται διότι θεωρητικά εκ της φαινομένης κίνησης της ουράνιας σφαίρας ο ουράνιος μεσημβρινός ενός τόπου "παραμένει" πάντα ακίνητος.

Ιδιότητες ουράνιου μεσημβρινού
------------------------------

1) Ο Ουράνιος μεσημβρινός τέμνει καθένα των παράλληλων κύκλων, που διαγράφουν οι αστέρες κατά διάμετρο, όπου πέρατά της είναι τα σημεία της άνω και κάτω μεσουράνησης του καθενός.
2) Ο Ουράνιος μεσημβρινός διχοτομεί τόσο τα ημερήσια όσο και τα νυκτερινά τόξα των αστέρων.

Δείτε επίσης
------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Αστρονομία | Πύλη Αστρονομία |

* Ωρική γωνία
* Μεσημβρινή διάβαση
* Μεσημβρινή γραμμή
* Άξονας μεσημβρινού
* Ισημερινό τηλεσκόπιο
Το **Ρεντικόουκα** (πολωνικά: *Redykołka)* ένα είδος τυριού που παράγεται κυρίως στο Ποντχάλε. Συχνά αναφέρεται ως ο «μικρότερος αδερφός» του οστσίπεκ, τα οποία μπερδεύονται συχνά. Παράγεται από τα υπολείμματα επεξεργασμένου μπουντζ, που απομένει από την παραγωγή οστσίπεκ. Συχνά παρασκευάζεται σε σχήμα ζώου, παζενίτσα ή καρδιάς. Υπήρξε δημοφιλές ως δώρο, που δινόταν πάντα σε ζευγάρια (2 κομμάτια) με την ευκαιρία του ρέντικ. 

Την 1η Δεκεμβρίου 2009, ο κανονισμός της Ευρωπαϊκής Επιτροπής με αριθμό 1176/2009 της 30ής Νοεμβρίου 2009, για την καταχώριση ονόματος στο μητρώο προστατευόμενων ονομασιών προέλευσης και προστατευόμενων γεωγραφικών ενδείξεων [Ρεντικόουκα (ΠΟΠ))], δημοσιεύθηκε στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαΐου 2009. Ανακτήθηκε στις 2 Σεπτεμβρίου 2020.
2. 1 2  «Ser: Rejestracja „redykołki" jako Chronionej Nazwy Pochodzenia». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Απριλίου 2016. Ανακτήθηκε στις 2 Σεπτεμβρίου 2020.
Ο **Ρενιέρος του Πράτο** (ιταλικά : *Ranieri di Prato*), (Πράτο ; - Πάτρα 1316) ήταν Λατίνος Αρχιεπίσκοπος της Πάτρας και ευγενής του Πριγκιπάτου της Αχαΐας, βαρώνος της Εκκλησιαστικής βαρωνίας της Πάτρας την περίοδο 1308-1316 μ.Χ. καταγόμενος από το Πράτο της Τοσκάνης στην Ιταλία.

Ο Ρενιέρος διορίσθηκε αρχιεπίσκοπος Πάτρας και πολιτικός διοικητής από τον Πάπα. Αναφέρεται ότι παρόλο που ήταν κληρικός οδηγούσε ο ίδιος τα στρατεύματα της βαρωνίας του στη μάχη, πρώτος, ενώ οι περισσότεροι βαρώνοι-Αρχιεπίσκοποι της Πάτρας επειδή ακριβώς ήταν ιερωμένοι παρακολουθούσαν την μάχη και τον στρατό τον οδηγούσε επίτροπος τους. Το 1315-1316 κατά τον πόλεμο διαδοχής ανάμεσα στον Λουδοβίκο της Βουργουνδίας και του Φερδινάνδου της Μαγιόρκας ο Ρενιέρος ήταν με το πλευρό του Λουδοβίκου. Αντιμετώπισε επιτυχημένα τον στρατό του Φερδινάνδου σε μάχη το καλοκαίρι του 1315 όταν προσπάθησε να εισβάλει και να καταλάβει τη Βαρωνία. Έπειτα πολιόρκησε επανειλημμένα την Χαλανδρίτσα που την είχε καταλάβει ο Φερδινάνδος και ξεκίνησε πόλεμο μαζί του, αναφέρονται ένοπλες συγκρούσεις στους δύο στρατούς ανάμεσα σε Πάτρα και Χαλανδρίτσα. Το 1315 φιλοξένησε στην Πάτρα τον Λουδοβίκο και την σύζυγο του Ματθίλδη του Αινώ και με την βοήθεια του Ρενιέρου εξασφάλισε στρατιωτική βοήθεια από το Δεσποτάτο του Μυστρά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Catholic-Hierarchy.org» (Αγγλικά) Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. ranierpv. Ανακτήθηκε στις 12  Οκτωβρίου 2021.
2. ↑  ranierpv.

Πηγές
-----

* Στέφανου Θωμοπούλου, Ιστορία της Πόλεως Πατρών από των αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι του 1821, Τόμος Α΄, επιμέλεια Βασίλειου Λάζαρη, Αχαϊκές εκδόσεις, Πάτρα 1998, ISBN 960-7960-4
* Juan Fernández de Heredia, Alfred Morel -Fatio, Libro de los fechos et conquistas del principado de la Morea compilado por comandamiento de Don, Imprimerie Jules -Guillaume Fick 1885, σελίδες 129-130 (Αραγωνικό Χρονικό)
Η **Περιφέρεια Λουχάνσκ** (ουκρανικά: Луга́нська о́бласть) είναι η ανατολικότερη περιφέρεια (όμπλαστ) της Ουκρανίας. Το διοικητικό της κέντρο είναι το Λουχάνσκ. Η περιφέρεια ιδρύθηκε το 1938 και έφερε το όνομα *Περιφέρεια Βοροσίλοβγκραντ* (ουκρανικά: Ворошиловградська область, μέχρι το 1958 και ξανά από το 1970 έως το 1990) προς τιμήν του Κλιμέντ Βοροσίλοφ. Ο πληθυσμός της υπολογίζεται σε 2.121.322 κατοίκους, σύμφωνα με εκτίμηση του 2021.

Σημαντικές πόλεις εντός της περιφέρειας περιλαμβάνουν τις Αλτσέβσκ, Αντρατσύτ, Μπριάνκα, Κίροβσκ, Κράσνυι Λουτς, Κράσνοντον, Λυσυτσάνσκ, Περβομάισκ, Ροβενκύ, Ρουμπίζνε, Σβερντλόβσκ, Σιεβιεροντονέτσκ, Σταχάνοβ.

Ο πόλεμος στο Ντονμπάς οδήγησε το Λουχάνσκ να τεθεί υπό τον έλεγχο των αυτονομιστών που υποστηρίζονται από τη Ρωσία, με αποτέλεσμα το διοικητικό κέντρο της περιφέρειας να μεταφερθεί στο Σιεβιεροντονέτσκ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  State Statistics Service of Ukraine: «Чисельність наявного населення України на 1 січня 2018 року». (Ουκρανικά) *Number of Present Population of Ukraine, as of January 1, 2018*. State Statistics Service of Ukraine. Κίεβο. 11  Ιουνίου 2018. Ανακτήθηκε στις 12  Ιουνίου 2019. ISBN-13 978-966-8459-82-5.
2. ↑  «In Severodonetsk, Petro Poroshenko presented Luhansk RSA Head Hennadiy Moskal». President of Ukraine, official website. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Μαρτίου 2015.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 141919221
* LCCN: n82119498
* GND: 4701279-1
* NKC: ge1031614

 |

 |
Ο **Ρενό Ερπ** (γεννημένος στις 21 Ιουλίου 1975) είναι Γάλλος παλαίμαχος διεθνής πετοσφαιριστής. Έχει ύψος 197εκ και αγωνιζόταν στη θέση του ακραίου.

Καριέρα
-------

Ο Ρενό Ερπ έκανε τα πρώτα του βήματα στο χώρο της πετοσφαίρισης στις ακαδημίες της Ναρμπόν, στις οποίες παρέμεινε μέχρι το 1992, όταν και μεταπήδησε σε αυτές της Σεντρ Νασιονάλ.

Από το 1994 και μέχρι τις αρχές του 2000, ο Ρενό αγωνίστηκε σε ομάδες της Γαλλίας και συγκεκριμένα στις Αραγκό ντε Σετ (1994-96 και 1999-00), Σταντ Πουατεβίν (1996-97) και Μονπελιέ (1997-99).

Τον Μάρτιο του 2000 ταξίδεψε στην Ιταλία στην οποία παρέμεινε για επτά χρόνια με μοναδική εξαίρεση δύο σύντομα περάσματά του από τη γαλλική Πουατεβίν και τον Ολυμπιακό Πειραιώς (2004). Κατά τη διάρκεια της επταετούς παρουσίας του στην Ιταλία αγωνίστηκε στις Ματσεράτα (2000 και 2005-07), Ικόμ Λατίνα (2000-03), Γκιόια ντελ Κόγιε (2003-04) και Πρίσμα Ταράντε (2004-05).

Το 2007 μετεγγράφη στη ρωσική Ουράλ Ούφα ενώ ένα χρόνο αργότερα επέστρεψε στην Ελλάδα για λογαριασμό του Παναθηναϊκού. Το 2009 επέστρεψε για ακόμα μια φορά στην Ιταλία αγωνιζόμενος αρχικά για την Τρεντίνο Βόλει (2009-10) κι έπειτα για την Μπλου Βερόνα (2010-11).

Το 2011 επέστρεψε στη Γαλλία και υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο συνεργασίας με τη Ναρμπόν, η οποία έμελλε να αποτελέσει και την τελευταία ομάδα της επαγγελματικής του καριέρας καθώς το 2013 αποφάσισε να αποσυρθεί σε ηλικία 37 ετών.

Διεθνείς συμμετοχές
-------------------

Ο Ρενό Ερπ ήταν διεθνής με την εθνική ομάδα πετοσφαίρισης της Γαλλίας από το 1995 μέχρι το 2002 πραγματοποιώντας συνολικά 223 συμμετοχές.

Τίτλοι
------

* 1 Τσάμπιονς Λιγκ: 2010
* 2 CEV Cup: 2005, 2006
* 1 Πρωτάθλημα Ιταλίας: 2006
* 1 Κύπελλο Ιταλίας: 2010
* 1 Σούπερ Καπ Ιταλίας: 2006

Πηγές
-----

* Παίκτης-προπονητής ο Ερπ[*νεκρός σύνδεσμος*]
Ο **Ράντοσλαβ**, σερβ. Радослав (άκμασε π. 1254) από τον Οίκο των Βόισλαβλιεβιτς ήταν κύριος του Χουμ.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος τού Άντρια πρίγκιπα τού Χουμ.

Το 1254 ο Ράντοσλαβ αναφέρεται ως υποτελής της Ουγγαρίας με τον τίτλο τού ζουπάνου (πρίγκιπα): Radoslav Chlmensis íupanus filius comitis Andreae Chlmensis". Είχε δύο αδελφούς, τον Μπόγκαν και τον Τζόρτζε, που ήταν στην υπηρεσία του. Έλαβε το όνομα τού 2ου εξαδέλφου του Στεφάνου Ράντοσλαβ. Όμως κατά τον πόλεμο τού Στεφάνου Ούρου Α΄ της Σερβίας (αδελφού του Στεφάνου Ράντοσλαβ) με τη Δημοκρατία της Ραγούσας το 1253, ο Ράντοσλαβ παρουσίασε τον εαυτό του στο Χουμ ως "ορκισμένο υποτελή τού Μπέλα Δ΄ της Ουγγαρίας" και υποσχέθηκε να πολεμήσει μαζί με τη Ραγούσα τόσο, όσο αυτή ήταν σε πόλεμο με τη Σερβία. Έκανε ειρήνη μαζί με τη Ραγούσα, όπως φαίνεται σε ένα καταστατικό της 22ας Μαΐου 1254. 

Διατήρησε καλές σχέσεις με τη Ραγούσα και την Ουγγαρία. Στην εποχή του, έπειτα από έναν σεισμό στο Στον, πρωτεύουσα του Χουμ, ο Ορθόδοξος επίσκοπος του Χουμ μετεγκαταστάθηκε τη δεκαετία τού 1250 στην εκκλησία των Αγ. Πέτρου και Παύλου, την κτισμένη στον ποταμό Λιμ, κοντά στα σύνορα με τη Σερβία.

Πηγές
-----

* Fine, John Van Antwerp (1994). The Late Medieval Balkans: A Critical Survey from the Late Twelfth Century to the Ottoman Conquest. Michigan: The University of Michigan Press. pp. 52–54. ISBN 0-472-08260-4.
* Fajfrić, Željko (2000) [1998], Sveta loza Stefana Nemanje, Belgrade: Tehnologije, izdavastvo, agencija Janu
Ο **Ρενέ**, γαλλ. René, λατιν. Renatus (5 Φεβρουαρίου 1519 - 15 Ιουλίου 1544) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν πρίγκιπας της Οράγγης (1530-44), βαρόνος της Μπρέντα (1538-44) και κυβερνήτης της Ολλανδίας, Ζηλανδίας, Ουτρέχτης και Γκέλντερς.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στη Μπρέντα και ήταν το μόνο τέκνο του Ερρίκου Γ΄ κόμη του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ και της Κλαυδίας των Ιβρέας - Σαλόν-Αρλαί, κόρης του Ιωάννη Δ΄ πρίγκιπα της Οράγγης. Το 1521 απεβίωσε η Κλαυδία και το 1530 απεβίωσε ο αδελφός της Φιλιμπέρτος πρίγκιπας της Οράγγης άγαμος, οπότε τον κληρονόμησε ο Ρενέ με τον όρο να χρησιμοποιεί τον θυρεό και το όνομα των Σαλόν. Έτσι έγινε γνωστός ως Ρενέ του Σαλόν-Οράγγης αντί του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ.

Το οικόσημο του Ρενέ περιέχει τους θυρεούς με: τη χρυσή ταινία του Χαλόν-Αρλαί & το κέρας της Οράγγης (θυρεοί της μητέρας του Κλαυδίας), τον ερυθρό λέοντα του Λουξεμβούργου-Λινύ (της γιαγιάς του Φιλιβέρτας), την ερμίνα της Βρετάνης (της προγιαγιάς του Αικατερίνης), τον χρυσό λέοντα του Νάσσαου & τις ερυθρόλευκες λωρίδες της Μπρέντα (θυρεοί του πατέρα του) και τα μπλε και χρυσά τετράγωνα της Γενεύης (της Ιωάννας, της οποίας 6ος απόγονος είναι ο Ρενέ).
Το 1540 έγινε κυβερνήτης (stadtholder) της Ολλανδίας, Ζηλανδίας και Ουτρέχτης. Το 1543 έγινε κυβερνήτης και του Γκέλντερς.

Το 1544 έλαβε μέρος στην πολιορκία του Σαιν Ντιζιέ που έκανε ο Κάρολος Ε΄ των Αψβούργων. Πληγώθηκε θανάσιμα και απεβίωσε με τον Κάρολο Ε΄ δίπλα στην κλίνη του. Τάφηκε στη Μεγάλη Εκκλησία της Μπρέντα, δίπλα στο ολιγόζωο τέκνο του. Ένα κενοτάφιο φτιάχτηκε ως ανάμνησή του στον Άγ. Στέφανο του Μπαρ-λε-Ντυκ. Άφησε το πριγκιπάτο της Οράγγης και τη βαρονία της Μπρέντα στον εξάδελφό του Γουλιέλμο Α΄ που έγινε έτσι πρίγκιπας της Οράγγης, αν και δεν ήταν απόγονος των προηγούμενων πριγκίπων της. Έγινε έτσι ο ιδρυτής του κλάδου Οράγγης-Νάσσαου.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε το 1540 την Άννα, κόρη του Αντωνίου δούκα της Λωρραίνης και είχε τέκνο:

* Μαρία 1544, απεβ. 3 εβδομάδες μετά.

Αναφορές
--------

1. 1 2  genealogy.euweb.cz/lorraine/lorraine4.html. Ανακτήθηκε στις 20  Ιανουαρίου 2016.
2. ↑  p11319.htm#i113190. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
3. ↑  Grew, Marion Ethel (1947). *The House of Orange*. 36 Essex Street, Strand, London W.C.2: Methuen & Co. Ltd.
4. ↑  Rietstap, Johannes Baptist (2003). *Armorial general*. vol.2. Genealogical Publishing Co. σελ. 297. ISBN 0-8063-4811-9.
5. ↑  Rowen, Herbert H. (1988). *The princes of Orange: the stadholders in the Dutch Republic*. Cambridge University Press. σελ. 11. ISBN 0-8063-4811-9.
6. ↑  Motley, John Lothrop (1855). *The Rise of the Dutch Republic*. vol.1. Harper Brothers Publishers. σελ. 235.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 75008425
* ISNI: 0000 0000 6282 1825
* GND: 132279762
* SUDOC: 244907269
* BPN: 04800558

 |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα René of Chalon  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
**Ο Ράντου Δ΄ ο Μέγας** (ρουμανικά: Radu cel Mare‎, 1467 - 23 Απριλίου 1508) ήταν βοεβόδας της Βλαχίας από τον Σεπτέμβριο του 1495 έως τον Απρίλιο του 1508. Διαδέχθηκε τον πατέρα του, Βλαντ Δ΄, ο οποίος ήταν ένας από τους τρεις αδελφούς του Βλαντ Γ΄ Τσέπες (ρουμανικά: Vlad Țepeș‎). Παντρεύτηκε την πριγκίπισσα Catalina Crnojević της Zeta (μερικές φορές γράφεται ως Katarina ή Jekaterina), κόρη του Andrija Crnojević. Ο γάμος διοργανώθηκε από τον θείο της Ivan Crnojević, πρίγκιπα της Zeta μετά το θάνατο του πατέρα της. Τον Ράντου Δ΄ διαδέχθηκε ο πρώτος ξάδερφός του, Mihnea cel Rău, γιος του θείου του, Βλαντ Γ΄ Τσέπες.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  genealogy.euweb.cz/balkan/basarab.html#R4.
2. 1 2 3  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.
Συντεταγμένες: 11°06′N 42°22′E﻿ / ﻿11.100°N 42.367°E﻿ / 11.100; 42.367

Η **Περιφέρεια Ντικόλ** (αραβικά: دخيل, γαλλικά: Dikhil) είναι μια περιφέρεια του Τζιμπουτί. Έχει έκταση 7.200 τ.χλμ. και πληθυσμό 90.023 κατοίκων (2012). Πρωτεύουσα είναι η Ντικίλ.

Γεωγραφία
---------

Η Περιφέρεια Ντικίλ βρίσκεται κεντρικά του Τζιμπουτί. Συνορεύει στα νότια και δυτικά με την Αιθιοπία, στα νοτιοανατολικά με την Περιφέρεια Αλί Σαμπί, στα βόρεια-κεντρικά με την Περιφέρεια Άρτα και στα βορειοανατολικά με την Περιφέρεια Ταντζουρά. Έχει έκταση 7.200 τ.χλμ.. Είναι σε έκταση η μεγαλύτερη περιφέρεια του Τζιμπουτί.

Δημογραφία
----------

Η Περιφέρεια Ντικίλ έχει πληθυσμό 90.023 κατοίκων (2012). Είναι σε πληθυσμό η μεγαλύτερη περιφέρεια του Τζιμπουτί. Έχει πυκνότητα 12,5 κατοίκων ανά τ.χλμ. Είναι ανά πυκνότητα η τέταρτη μεγαλύτερη περιφέρεια του Τζιμπουτί, μετά την Περιφέρεια Αλί Σαμπί, την Περιφέρεια Αρτα και την Περιφέρεια Ταντζουρά.

Επαρχίες
--------

Η Περιφέρεια Ντικίλ συμπεριλαμβάνει κομμάτια τριών επαρχιών: Γιομποκί, Ας Ευλά και Ντικίλ.

Χωριά
-----

* Ας Εϋλά
* Γκαλαφί
* Γιομποκί
* Γκοραμπούς
* Κουτά Μπουϋγιά
* Μουλούντ
* Μπονταρά
* Νταγγιρού
* **Ντικίλ**
* Σανκάλ
* Τεου'ό

Μεταφορές
---------

Το τοπικό αεροδρόμιο είναι το Ντικίλ.

Δείτε επίσης
------------

* Περιφέρειες του Τζιμπουτί

Παραπομπές
----------

1. ↑  Κατάλογος περιφερειών του Τζιμπουτί ανά έκταση
2. ↑  Κατάλογος περιφερειών του Τζιμπουτί ανά πληθυσμό
3. ↑  Κατάλογος περιφερειών του Τζιμπουτί ανά πυκνότητα

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Περιφέρειες του Τζιμπουτί |
| --- |
|  |
| 
* Αλί Σαμπί
* Άρτα
* Ντικίλ
* Ομπόκ
* Ταντζουρά
 |

 |

|  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Περιφέρεια Ντικίλ |
| --- |
|  |
| 
**Πρωτεύουσα:** Ντικίλ |
|  |
| 
* Ας Εϋλά
* Γκαλαφί
* Γιομποκί
* Γκοραμπούς
* Κουτά Μπουϋγιά
* Μουλούντ
* Μπονταρά
* Νταγγιρού
* Σανκάλ
* Τεου'ό
 |  |

 |
Ο **Ρενό του Ερμπόζ** (795-843) ήταν Φράγκος κόμης του Ερμπόζ, Κόμης του Πουατιέ και Κόμης της Νάντης (841 - 843), το όνομα του προφέρεται πολλές φορές στην Αγγλική γλώσσα ως *"Ρέτζιναλντ"*. Η κομητεία του Ερμπόζ περιείχε τρεις Πάγαρχους και διαχωριζόταν από την Κομητεία του Πουατιέ στην οποία ο Ρενό εμφανιζόταν επίσης ως κόμης. Ο διορισμός του φαίνεται ότι έγινε πριν τον Ιούλιο του 835 μετά από μιά μάχη απέναντι στους Νορμανδούς. Με τον θάνατο του κόμητος Ρίκουιν της Νάντης στην *"μάχη του Φοντεναί (842)"* ο Κάρολος ο Φαλακρός τον διόρισε διάδοχο του στην Κομητεία της Νάντης. Ο Λαμβέρτος Β΄ της Νάντης που ήταν νόμιμος διάδοχος του πατέρα του Λαμβέρτου Α΄ της Νάντης και είχε βοηθήσει εξίσου τον Κάρολο τον Φαλακρό στο Φοντεναί δυσαρεστήθηκε έντονα από αυτό και αποφάσισε να δράσει εναντίον του Φράγκου βασιλιά. Ο Λαμβέρτος Β΄ και ο Νομινόης ένωσαν τις δυνάμεις τους και επαναστάτησαν εναντίον του Καρόλου του Φαλακρού. Την εποχή που οχύρωναν την Νάντη ο Νομινόης σακατεύτηκε από μια σοβαρή ασθένεια και ανέλαβε την ηγεσία εναντίον των Βρετόνων ο γιος του Ερισπόε ο οποίος ηττήθηκε στην πρώτη μάχη από τον Ρενό. Με την άφιξη της βοήθειας του Λαμβέρτου Β΄ ο Ερισπόε ανασυγκρότησε τις δυνάμεις του και συνέτριψε τον Ρενό, ο ίδιος ο Ρενό καταδιώχτηκε και φονεύτηκε την επόμενη μέρα. Στην μεγάλη νίκη κατά των Βρετόνων σημαντικό ρόλο έπαιξε η βοήθεια του Βίκινγκ οπλαρχηγού Χάσταϊν ο οποίος ακούγεται ότι σκότωσε ο ίδιος τον Ρενό. Οι περισσότερες πηγές ωστόσο συμφωνούν ότι ο Ρενό δολοφονήθηκε από τον ίδιο τον Λαμβέρτο Β΄, οι Βίκινγκ έφτασαν αμέσως μετά. Οι Βίκινγκ λεηλάτησαν την Νάντη, ο Λαμβέρτος Β΄ την κατέλαβε για σύντομο χρονικό διάστημα αλλά δεν μπόρεσε να την κρατήσει. Ένας γιος του Ρενό σκοτώθηκε την επόμενη χρονιά σε μάχη εναντίον του Λαμβέρτου Β΄ αλλά ένας άλλος ο Ρέτζιναλντ της Νευστρίας έγινε κόμης του Ερμπόζ και κυβέρνησε το Μαίν και τις Μαρκιωνίες της Νευστρίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 23  Νοεμβρίου 2018.
2. ↑  André Chédeville & Hubert Guillotel, La Bretagne des saints et des rois Ve-Xe siècle, Ouest France, Université Rennes, (1984)
3. ↑  Michel Dillange, Les comtes de Poitou Ducs d'Aquitaine (778–1204), La Crèche : Geste éditions, 1995, 303, σ. 55
4. ↑  André Chédeville & Hubert Guillotel, La Bretagne des saints et des rois Ve-Xe siècle, Ouest France, Université Rennes, (1984)
5. ↑  Janet L. Nelson, The Annals of St-Bertin, Manchester University Press, 1991, σ. 55

Πηγές
-----

* André Chédeville & Hubert Guillotel, La Bretagne des saints et des rois Ve-Xe siècle, Ouest France, Université Rennes, (1984)
* Michel Dillange, Les comtes de Poitou Ducs d'Aquitaine (778–1204), La Crèche : Geste éditions, 1995, 303
* Janet L. Nelson, The Annals of St-Bertin, Manchester University Press, 1991.


|  |
| --- |
| Ρενό του Ερμπόζ **Γέννηση:** 795 **Θάνατος:** 24 Μαΐου 843 |
| Βασιλικοί τίτλοι |
| ΠροκάτοχοςΡίκουιν | **Κόμης της Νάντης**841 - 843 | ΔιάδοχοςΛαμβέρτος Β΄ |