recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Συντεταγμένες: 46°54′N 6°51′E﻿ / ﻿46.900°N 6.850°E﻿ / 46.900; 6.850

Η **Λίμνη Νεσατέλ** (γαλλικά: *Lac de Neuchâtel*, γερμανικά: *Neuenburgersee*) είναι μια από τις μεγαλύτερες λίμνες της Ελβετίας, η μεγαλύτερη από αυτές που βρίσκονται ολόκληρες μέσα στη χώρα. Βρίσκεται στο καντόνι του Νασατέλ, από το οποίο έχει πάρει και το όνομά της, αλλά τα νερά της βρέχουν επίσης τα καντόνια του Βω, της Βέρνης και του Φράιμπουργκ. Η λίμνη βρίσκεται στους πρόποδες της οροσειράς του Ιούρα.

Φυσικά χαρακτηριστικά
---------------------

Η συνολική έκτασή της καλύπτει 218,3 χλμ2 (59η στην Ευρώπη). Το μήκος της είναι περίπου 38,3 χλμ. και το πλάτος της κάτι λιγότερο από 8,2 χλμ.. Το μέγιστο βάθος της είναι 152 μέτρα, και βρίσκεται σε ύψος 429 μέτρων από το επίπεδο της θάλασσας. Ο όγκος νερού της υπολογίζεται σε 14 κυβικά χλμ. 

Η λίμνη σχηματίζεται από ένα πλήθος μικρών ποταμών και καναλιών με κυριότερο αυτό του Thièle, παραπόταμου του ποταμού Άαρ, που αποτελεί κομμάτι του ποταμού Ορμπ. Από τη λίμνη ξεκινά το κανάλι του Thièle, που καταλήγει στη διπλανή λίμνη Μπιέλ.

Παραλίμνιες πόλεις
------------------

Οι μεγαλύτερες παραλίμνιες πόλεις γύρω από τη Νεσατέλ, είναι η ομώνυμη πρωτεύουσα του Καντονιού και της λίμνης, Νεσατέλ και το Ιβερντόν-λε-Μπεν. Επίσης υπάρχει ένας αριθμός από μικρότερες κωμοπόλεις και χωριά, από τα οποία το πιο γνωστό είναι η Λα Τεν, στη βορειοδυτική γωνία της λίμνης. Το 1857, ο ντόπιος συλλέκτης Hansli Kopp, κατά τη διάρκεια έρευνας στην περιοχή αυτή της λίμνης ανακάλυψε μια σειρά ξύλινων πασσάλων και 40 περίπου σιδερένια όπλα. Στις αρχαιολογικές ανασκαφές που ακολούθησαν στην περιοχή, ήρθε στο φως ένας μεγάλος αριθμός από τεχνουργήματα του κελτικού πολιτισμού, τα οποία, καθώς παρουσίαζαν μεγάλες διαφορές από αυτά των ευρημάτων του Χάλστατ αλλά ομοιότητες με άλλα ευρήματα στη Γαλλία, οδήγησαν στη δημιουργία του όρου «πολιτισμός Λα Τεν».

Οικονομία
---------

Στη βόρεια πλευρά της λίμνης γίνεται καλλιέργεια αμπελιών. Ο τουρισμός συγκεντρώνεται κυρίως στα αστικά κέντρα γύρω από τη λίμνη, ενώ η περιοχή χρησιμοποιείται για παρατήρηση υδρόβιων πουλιών. Η πλεύση στη λίμνη γίνεται κυρίως για τουριστικούς λόγους, αλλά στην οικονομία της περιοχής συνεισφέρει και η αλιεία σε αυτή.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 304911054
* GND: 4041747-5
* SUDOC: 033640874
* BNF: cb12448796p (data)
* HDS: 008667

 |

 |
Το **Πολιορκία της Σωζόπολης** είναι η Βυζαντινή κατάκτηση της Σωζόπολης (κοντά στο Ουλουμπορλού), μιας πόλης που ανήκε στους Σελτζούκους Τούρκος το 1120. Η κατάκτηση βελτίωσε την βυζαντινή επικοινωνία με την Αττάλεια.

Φόντο
-----

Μετά την ανακατάκτηση της Λαοδίκειας από μια Σελτζουκική φρουρά 700 ανδρών το 1119, ο Βυζαντινός αυτοκράτορας Ιωάννης Β΄ Κομνηνός συνέχισε τις εκστρατείες του κατά των Τούρκων το 1120 μετά από σύντομη παραμονή στη Κωνσταντινούπολη. Ο στόχος της εκστρατείας 1120 ήταν η πόλη Σωζόπολη στην Πισιδία, η οποία έλεγχε τις γραμμές επικοινωνίας με Αττάλεια.

Πολιορκία
---------

Η Σωζόπολη προστατευόταν από μια ένοπλη φρουρά και είχε φυσική προστασία από τους απότομους λόφους. Επομένως μια επίθεση πολιορκίας μεγάλης κλίμακας ήταν αδύνατη. Η πόλη μπορούσε να προσεγγιστεί μόνο από μικρές δυνάμεις. Ο Ιωάννης αρχικά δεν μπορούσε να βρει τον δρόμο για να προχωρήσει, αλλά αργότερα βρήκε σχέδιο. Διέταξε μια δύναμη ιππικού οπλισμένου με πυραύλους υπό τον Πακτιάριο και τον Δεκάνο να επιτεθούν στις πύλες της πόλης και να στοχεύσουν στους Τούρκους στρατιώτες που επάνδρωσαν τα τείχη. Οι Τούρκοι πήραν το δόλωμα και έφηγαν από την πύλη. Η Βυζαντινή δύναμη εκτέλεσε τότε μια προγραμματισμένη υποχώρηση, απωθώντας τους Τούρκους πολύ έξω από την πόλη. Ο υπόλοιπος βυζαντινός στρατός είχε σταθμεύσει κρυμμένος στην πυκνή βλάστηση και επιτέθηκε στην ανυπεράσπιστη πόλη αφού οι Τούρκοι είχαν φύγει. Οι διαφεύγοντες Βυζαντινοί στράφηκαν και αντιμετώπισαν τους καταδιωκόμενους Τούρκους. Οι Τούρκοι παγιδεύτηκαν μεταξύ του Βυζαντινού ιππικού στο μέτωπο και του στρατού στην πλάτη τους και σκοτώθηκαν ή αιχμαλωτίστηκαν σε μεγάλο βαθμό, με λίγους να καταφέρνουν να ξεφύγουν.

Επακόλουθα
----------

Στη συνέχεια, το φρούριο του Ιερακοκορυφίτη συνθηκολόγησε στον Ιωάννη χωρίς μάχη, μαζί με πολλές πόλεις και οχυρώσεις κοντά στην Αττάλεια. Αφού ο σκοπός πέτυχε, ο Ιωάννης επέστρεψε στη Κωνσταντινούπολη.

### Ανάλυση

Η μάχη στη Σωζόπολη κατέδειξε την πειθαρχία των Βυζαντινών στρατευμάτων, δείχνοντας ότι μπορούν να προσποιηθούν ότι φεύγουν χωρίς να πανικοβληθούν. Το Βυζαντινό ιππικό θα μπορούσε να πολεμήσει αποτελεσματικά τόσο με πυραύλους όσο και με όπλα στενής μάχης. Ο Ιωάννης έδειξε ότι ήταν ικανός στρατηγός, πραγματοποιώντας έναν περίπλοκο τακτικό ελιγμό στην αρχή της βασιλείας του.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9  Magoulias 1984, σελ. 9.
2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10  Birkenmeier 2002, σελ. 89.
3. ↑  Magoulias 1984.
4. ↑  Birkenmeier 2002, σελ. 90.

Πηγές
-----

* Birkenmeier, John W. (2002). *The development of the Komnenian army: 1081-1180*. Leiden Köln Boston: Brill. ISBN 90-04-11710-5.
* Magoulias, Harry J. επιμ. (1984). *O City of Byzantium: Annals of Niketas Choniatēs*. Detroit: Wayne State University Press. ISBN 978-0-8143-1764-8.
Η **Μαρία Βλαντίμιροβνα Έντερ** (ρωσικά: *Мария Владимировна Эндер*‎· Αγία Πετρούπολη, 1897 - Λένινγκραντ, 1942) ήταν Ρωσίδα ζωγράφος και ερευνήτρια. Ήταν κόρη ενός κηπουρού γερμανικής καταγωγής. Ο προπάππους της ήταν Σάξονας υαλουργός που εγκαταστάθηκε στην Πετρούπολη. Αποφοίτησε από το Τμήμα Λογοτεχνίας του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου το 1918 και σπούδασε ζωγραφική, σχέδιο και μουσική υπό τον Μιχαήλ Ματιούσιν. Η Έντερ παρακολούθησε τα Κρατικά Ελεύθερα Εργαστήρια Τέχνης της Πετρούπολης (1918-1922), εστιάζοντας στον «χωρικό ρεαλισμό». Εργάστηκε στο Κρατικό Ινστιτούτο Καλλιτεχνικού Πολιτισμού (1923-1926), επικεφαλής της έρευνας στην αντίληψη της χρωματικής μορφής. Μερικά από τα έργα της παρουσιάστηκαν το 1923 στην *έκθεση ζωγραφικής των ζωγράφων της Πετρούπολης όλων των τάσων*, το 1924 στη *Δέκατη τέταρτη Μπιενάλε της Βενετίας*, καθώς και στην Documenta 14 το 2017. Από το 1927 εργάστηκε στο *Φυσικοφυσιολογικό Εργαστήριο* του Ινστιτούτου Ιστορίας της Τέχνης .

Η Έντερ ήταν γνωστή για την ανεξάρτητη έρευνά της στα χρωματικά χαρακτηριστικά και συμβουλεύτηκε τη ζωγραφική δημόσιων κτιρίων στο Λένινγκραντ. Συνέβαλε στο σχεδιασμό του Σοβιετικού Περίπτερου στις Παγκόσμιες Εκθέσεις στο Παρίσι (1937) και στη Νέα Υόρκη (1939). Η Έντερ πέθανε το 1942 κατά τη διάρκεια της πολιορκίας του Λένινγκραντ και θάφτηκε σε κοινό τάφο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Alfred Eisfeld, Victor Herdt, Boris Meissner (Hrsg.): *Deutsche in Russland und in der Sowjetunion 1914-1941*. LIT Verlag, Münster 2007, S. 356.
2. ↑  documenta 14 Maria Ender abgerufen am 22. April 2019

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 698147425847945040000
* GND: 1113683414

 |

 |
Ο **Γιαζίντ Α' ιμπν Μουαουίγια ιμπν Αμπού Σουφυάν** (20 Ιουλίου 647 - 12 Νοεμβρίου 683) ήταν γιος και διάδοχος του πρώτου χαλίφη των Ομεϋαδών, Μωαβία Α' (αραβικά: Μουαουίγια), και κυβέρνησε από το 680 μέχρι το 683. 

Ο Γιαζίντ συνέχισε τον πόλεμο εναντίον των οπαδών του Αλί ιμπν Αμπού Τάλιμπ, που τώρα τους διοικούσε ο δευτερότοκος γιος του Αλί, Χουσεΐν ιμπν Αλί. Οι μουσουλμάνοι του Ιράκ, με την ευκαιρία του θανάτου του Μωαβία, ανακήρυξαν τον Χουσεΐν χαλίφη, και τον κάλεσαν να διοικήσει το χαλιφάτο από την καινούρια πρωτεύουσά του, την Κούφα. Ο Χουσεΐν έφυγε από τη Μέκκα με την οικογένειά του και 70 ακόμα συγγενείς του για να πάει στην Κούφα. Σαράντα χλμ. έξω από την πόλη, συνάντησε ένα απόσπασμα του Γιαζίντ, υπό την αρχηγία του στρατηγού του Ουμπαΐντ Αλλάχ. Στη μάχη που έγινε, οι πάντες από τους συντρόφους του Χουσεΐν σκοτώθηκαν, και έτσι ο Γιαζίντ στερέωσε την ολιγόχρονη κυριαρχία του.

Ο Γιαζίντ πέθανε πρόωρα το 683, σε ηλικία 36 ετών, πέφτοντας από το άλογό του, αλλά το σώμα του - λέει η παράδοση - δεν βρέθηκε ποτέ. Τον διαδέχτηκε ο γιος του, Μωαβίας Β'.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Yazid I στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 45769131
* LCCN: n85807131
* ISNI: 0000 0000 6687 510X
* GND: 121369234
* CiNii: DA15211870

 |

 |
Ο **Μάριος Κασσιανίδης** (γενν. 16 Σεπτεμβρίου 1954) είναι Κύπριος πρώην δρομέας αντοχής, του Γ.Σ. Παγκύπρια Λευκωσίας. Κατέχει ακόμα το ρεκόρ Κύπρου στον μαραθώνιο δρόμο με 2.19.51, από τις 8 Οκτωβρίου 1982. Αυτή τη μακρόβια επίδοση την πέτυχε στους Αγώνες της Κοινοπολιτείας, που τελέσθηκαν στο Μπρίσμπεϊν της Αυστραλίας. Συμμετέσχε στον μαραθώνιο και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1984, στο Λος Άντζελες, μαζί με τον Φίλιππο Φιλίππου, και τερμάτισε 62ος.

Ο Κασσιανίδης ήταν επίσης βαλκανιονίκης, από την εποχή που οι Κύπριοι αθλητές αγωνίζονταν με την εθνική ομάδα στίβου της Ελλάδας: έλαβε μέρος στους Βαλκανικούς Αγώνες Στίβου του 1982 στη Λιουμπλιάνα και ήρθε πρώτος στο αγώνισμα του δρόμου των 10.000 μέτρων με επίδοση 28.54,32.

Στην Ελλάδα, ο Κασσιανίδης κέρδισε το Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών 1977 (απόσταση 12000 μέτρα) με χρόνο 38.38, το αντίστοιχο του 1981 με χρόνο 33.31, του 1982 με χρόνο 37.20 και του 1983 με χρόνο 36.37.

Πηγές
-----

* «Μarios Kassianidis» στο *sports-reference.com*
Η **Λουίζα Ιππολύτη** (γαλλικά: *Louise-Hippolyte*) ήταν η κυρίαρχη Πριγκίπισσα του Μονακό από τις 20 Φεβρουαρίου μέχρι τις 29 Δεκεμβρίου 1731. Αποτελεί την μοναδική γυναίκα μονάρχη του Μονακό ως σήμερα.

Βιογραφία
---------

Γεννημένη στο Πριγκιπικό Παλάτι του Μονακό στις 10 Νοεμβρίου 1697, ήταν η δεύτερη κόρη του Αντωνίου Α΄ πρίγκιπα του Μονακό και της Μαρίας της Λωρραίνης-Γκιζ-Ελμπέφ, κόρης του Λουδοβίκου κόμη του Αρμανιάκ. Η μεγαλύτερη αδελφή της Αικατερίνη-Καρλόττα απεβίωσε σε ηλικία πέντε ετών. Εξαιτίας του γεγονότος ότι δεν είχε αδελφούς, έγινε διάδοχος του θρόνου, ενώ ο πατέρας της αποφάσισε, με την συγκατάθεση του Γάλλου Βασιλιά Λουδοβίκου ΙΔ΄, ο μελλοντικός σύζυγος της Λουίζας-Ιππολύτης να φέρει το επώνυμο "Γκριμάλντι" και να κυβερνήσει το Μονακό από κοινού με την κόρη του.

Στις 20 Οκτωβρίου 1715, σε ηλικία δεκαοχτώ ετών, η Λουίζα-Ιππολύτη παντρεύτηκε τον Ιάκωβο-Φραγκίσκο Γκουγιόν μετά από επιλογή της οικογένειάς της. Ο γάμος αυτός υποστηρίχθηκε και από τον βασιλιά Λουδοβίκο ΙΔ΄, ο οποίος επιθυμούσε να ενισχύσει τη γαλλική επιρροή στο Μονακό. Το ζευγάρι απέκτησε εννέα παιδιά, όμως ο Ιάκωβος-Φραγκίσκος την απατούσε και προτιμούσε να παραμένει στο Παλάτι των Βερσαλλιών.

Μετά από το τέλος του πατέρα της, η Λουίζα-Ιππολύτη κληρονόμησε τον θρόνο του Μονακό. Έφθασε στο Πριγκιπάτο στις 4 Απριλίου 1731 και έλαβε μια ενθουσιώδη υποδοχή από το λαό.

Στα τέλη του 1731, όμως, απεβίωσε από ευλογιά. Στον θρόνο την διαδέχτηκε ο σύζυγός της Ιάκωβος και έπειτα ο γιος της Ονώριος.

Απόγονοι
--------

Τα εννιά παιδιά του Ιάκωβου και της Λουίζας Ιππολύτης ήταν τα εξής:

* Αντώνιος Κάρολος Μαρία (16 Δεκεμβρίου 1717 – 4 Φεβρουαρίου 1718)
* Καρλότα Θηρεσία Ναταλία (19 Μαρτίου 1719 – 1790)
* Ονώριος (10 Νοεμβρίου 1720 – 21 Μαρτίου 1795)
* Κάρολος Μαρία Αύγουστος (1 Ιανουαρίου 1722 – 24 Αυγούστου 1749)
* Ιάκωβος (Ιούνιος 1723)
* Λουδοβίκος Φραγκίσκος (15 Ιουλίου 1724 – 15 Σεπτεμβρίου 1729)
* Φραγκίσκος Κάρολος (4 Φεβρουαρίου 1726 – 9 Δεκεμβρίου 1743)
* Κάρολος Μαυρίκιος (14 Μαΐου 1727 – 18 Ιανουαρίου 1798)
* Μαρία Φραγκίσκος Θηρεσία (20 Ιουλίου 1728 – 20 Ιουνίου 1743)

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6 7
2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9
3. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 7 Μαΐου 2015.
4. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Λουίζα Ιππολύτη του Μονακό** |
Η **ντούλα** ήταν ένδυμα παλαιότερων εποχών, πολύπτυχη φούστα ραμμένη σε ένα μπούστο. Ουσιαστικά έμοιαζε με αμάνικο φουστάνι.

Η λέξη «ντούλα» πιθανόν έχει γαλλική προέλευση. Παράγεται από τη λέξη *onde*-κύμα, *ondulation*-κυματισμός και σημαίνει «κυματοειδής φούστα». Για τη ραφή της χρησιμοποιούσαν χασέ αμερικάνικο, γομαρισμένο και γυαλωμένο. Πρώτα την έραβαν και κατόπιν  την πήγαιναν στον βαφέα. Χρειαζόταν πολύ ύφασμα για κάθε ντούλα. Για τον λόγο αυτό τις έλεγαν «οχτάφυλλα φουστάνια».

Παραπομπές
----------

1. ↑  Παπαντωνίου, Ιωάννα (2000). *Η ελληνική ενδυμασία από την αρχαιότητα ως τις αρχές του 20ού αιώνα*. Αθήνα: Εμπορική Τράπεζα της Ελλάδος. σελ. 116. ISBN 960-7059-10-7.

Πηγές
-----

* Εφημερίδα Καθημερινή, *Επτά Ημέρες*, 14 Μαΐου 2000
Η **Βασιλική Γαλικιανή Ακαδημία** (γαλικιανά: Real Academia Galega, RAG) είναι ίδρυμα αφιερωμένο στη μελέτη του Γαλικιανού πολιτισμού και ιδιαίτερα της Γαλικιανής γλώσσας. Εκδίδει κανόνες γραμματικής, ορθογραφίας και λεξιλογίου και εργάζεται για την προώθηση της γλώσσας. Η Ακαδημία εδρεύει στην Λα Κορούνια στη Γαλικία της Ισπανίας. Ο σημερινός πρόεδρος είναι ο Βίκτορ Φερνάντεζ Φρεϊσάνες.

Ιστορία
-------

Το 1905 η Γαλικιανή γλώσσα διωκόταν στην Ισπανία. Για την αποφυγή των διώξεων, ιδρύθηκε ο οργανισμός Σοσιεντάντε Προτεκτόρα ντα Ακαντέμια Γκαγιέγκα στην Αβάνα της Κούβας. Στη συνέχεια, στις 30 Σεπτεμβρίου 1906, χάρη στις προσπάθειες των συγγραφέων Μανουέλ Κούρρος Ενρίκεζ και Χοσέ Φοντένλα Λεάλ, επανιδρύθηκε ως *Real Academia Galega*. Ο Μανουέλ Μουργκία ήταν ο πρώτος της πρόεδρος.

Το 1972 η Ακαδημία τυποποίησε το σχέδιο του εθνοσήμου του Βασιλείου της Γαλικίας. Μερικά χρόνια αργότερα, η Ακαδημία έπεισε την κυβέρνηση της Γαλικίας να τιμήσει το παλιό εθνόσημο βάζοντας το στην υφιστάμενη αστική σημαία, δημιουργώντας την σημερινή σημαία της Γαλικίας. Ο ορολογικός κλάδος της ακαδημίας ονομάζεται Τερμιγκάλ.

Τρέχοντα μέλη
-------------

* Χοσέ Λουίς Μέντες Φερρίν
* Χεσούς Φέρρο Ρουιμπάλ
* Μαργαρίτα Λέντο Αντιόν
* Μανουέλ Ρίβας
* Χεσούς Αλόνσο Μοντέρο
* Βίκτορ Φερνάντες Φρεϊσάνες
* Ενρίκε Μοντεαγούντο
* Μαριλάρ Αλεϊσάντρε
* Ροσάριο Άλβαρες Μπλάνκο
* Φίνα Κασαλντερρέι
* Αντόν Σανταμαρίνα
* Σοάνα Τόρες
* Ραμόν Βιγιάρες
* Λους Πόσο Γκάρσα
* Πεγκέρτο Σααβέντρα
* Μανουέλ Γκονθάλεθ Γκονθάλεθ

Κριτική
-------

Η ομάδα Associaçom Galega da Língua (Γαλικιανή Ένωση Γλώσσας ή AGL) ασκεί κριτική στους επίσημους κανόνες ορθογραφίας της Βασιλικής Ακαδημίας και εκστρατεύει μια ορθογραφική επανένταξη επανενώνοντας τους Γαλικιανούς κανόνες ορθογραφίας με εκείνους της Πορτογαλικής. Η εκστρατεία ορθογραφικής επανένταξης που πραγματοποιείται από την AGL δεν υποστηρίζεται από κανένα από τα Γαλικιανά κόμματα, τα οποία μαζί με τη Βασιλική Ακαδημία τηρούν κρατική ιδεολογία, που εκπροσωπείται στο κοινοβούλιο της Γαλικίας.

Δείτε επίσης
------------

* Γαλικιανός Σύλλογος Συγγραφέων

Εξωτερικές συνδέσεις
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Βασιλική Γαλικιανή Ακαδημία** |

* Επίσημος ιστότοπος

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 134587797
* LCCN: n80162324
* ISNI: 0000 0001 1956 4170
* GND: 115161-7
* SUDOC: 028327756
* BNF: cb12018607n (data)
* NLA: 36472847
* BNE: XX114933
* CiNii: DA17879952

 |

 |
Η **Ατλαντίδα της Ερήμου** (στα Αγγλικά μεταφράζεται και ως *Iram of the Pillars*), όπου στα πολύ παλιά χρόνια, υπήρχε μια πόλη η οποία χάθηκε. Σήμερα είναι χαμένη σε μια από τις πιο αφιλόξενες ερήμους στον κόσμο, στην Ρουμπ'αλ Καλί (*Rub 'al Khali*) και συγκεκριμένα στη Σαουδική Αραβία.

Ιστορία
-------

Στα πολύ παλιά χρόνια, σύμφωνα με παλιές ιστορίες, υπήρχε μια μικρή επαρχία που κατοικούνταν από ανθρώπους και την έλεγαν '*Ουμπάρ* (*Ubar*). Η επαρχία αυτή ήταν αρκετά απομακρυσμένη από τις υπόλοιπες και βρισκόταν ακριβώς εκεί που βρίσκεται η Ατλαντίδα σήμερα. Έχει ανακαλυφθεί πως αυτή η επαρχία υπήρχε 3.000 χρόνια π.Χ. προς τον 1ο αιώνα μ.Χ. Σύμφωνα με θρύλους, η πόλη αυτή είχε αναπτυχθεί πολύ γρήγορα λόγω του εμπορίου που ερχόταν από την Ευρώπη και από τις γύρω περιοχές της Αραβίας. 

Σε αρχαία και παλιά κείμενα με Αραβικά γράμματα και διάφορες πηγές, αποδεικνύουν πως η πόλη της Ουμπάρ ήταν μια πόλη που κατοικούνταν από ομάδες ανθρώπων και όχι κάποια επαρχία. Επίσης η λέξη *Ubar*, σε ορισμένους δεν ήταν κατανοητή και ένας από αυτούς ήταν ο Πτολεμαίος ο χάρτης του οποίου δεν είχε γραφτεί αυτό το όνομα αλλά το όνομα *Lobaritae* (Λομπαριτάε). 

Το Κοράνι 1.400 χρόνια πριν, αναφέρεται σε μια συγκεκριμένη πόλη με το όνομα της Ιρέμ (μια πόλη με πυλώνες), το οποίο δεν ήταν προφανώς γνωστό στην αρχαία ιστορία και ανύπαρκτη όσον αφορά ως ιστορικοί ανησυχούσαν. Όμως τον Δεκέμβριο του 1978 του Εθνικού περιοδικού *Geographic* ότι το 1973, η πόλη της Έμπλα (Ebla) ανασκάφηκε στη Συρία. Επίσης οι ερευνητές ανακάλυψαν τα βιβλία όπου γραφόταν οι επιχειρήσεις που υπήρχαν εκείνη την εποχή. Ανάμεσα στα ονόματα των επιχειρήσεων, είχε βρεθεί και το όνομα *Ubar*. Επομένως, η πόλη της Έμπλα είχε κάποιες σχέσεις με την Ουμπάρ. 

Επίσης, το Κοράνι αναφέρει πως ο βασιλιάς της Ουμπάρ, ο Σαντάντ (Saddad) είχε παραβιάσει τις προειδοποιήσεις του προφήτη Χαντ (Hud) και του Αλλάχ, και για αυτό ο λαός του τιμωρήθηκε. Ο Αλλάχ τότε προκάλεσε αμμοθύελλα, με αποτέλεσμα η επαρχία να "θαφτεί" μέσα στην άμμο.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Iram of the Pillars  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Μίλαν Ρίστοβιτς** (σερβ. Milan Ristović και κυριλλικά Милан Ристовић) Πρίστινα Κοσσυφοπεδίου 1953, είναι Σέρβος ιστορικός και πανεπιστημιακός καθηγητής. Αποφοίτησε το 1980 από το Τμήμα Σύγχρονης Ιστορίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου. Το 1981 του απονεμήθηκε το μεταπτυχιακό του και το 1991 ολοκλήρωσε τις διδακτορικές του σπουδές στην ίδια σχολή. Το 1998 εξελέγη Αναπληρωτής Καθηγητής και το 2001, διορίστηκε ως τακτικός καθηγητής. Κύριο πεδίο της έρευνάς του είναι η ιστορία του 20ου αιώνα κυρίως στην Νοτιοανατολική Ευρώπη. Συνεργάτης του Ινστιτούτου Μελετών Χερσονήσου του Αίμου (IMXA) παρουσίασε και ανέλυσε το 2005 μέσα από τα γιουκοσλαβικά αρχεία τις συνθήκες του Στρατοπέδου Μπούλκες που αργότερα εκδόθηκε και σχετικό βιβλίο.

Εργογραφία
----------

Έχει εργαστεί από το 1994 ως αρχισυντάκτης του "Godišnjak za društvenu istoriju" (Ετήσια Κοινωνική Ιστορία εφημ.) και είναι ο επικεφαλής της Εταιρείας Κοινωνικής Ιστορίας από το 1998, όπου συχνά αρθρογραφεί στην οικεία επετηρίδα. Μεταξύ των συγγραμμάτων του συγκαταλέγεται: Η τουρκική επιτήρηση (Turska Osmatrack «Οι γιουγκοσλαβοτουρκικές σχέσεις κατά τα δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο»).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Το πείραμα Μπούλκες, εκδόσεις Κυριακίδη Αφοί, 2006
2. ↑  ιστοσελίδα του Συνδέσμου για την Κοινωνική Ιστορία

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Milan Ristović on shoa.de
* Milan Ristović on Institute for Balkan Studies, Θεσσαλονίκη .

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 305110819
* LCCN: n2014060736
* ISNI: 0000 0001 0927 7426
* GND: 13229950X
* SUDOC: 128131322
* BNF: cb13775728r (data)
* NKC: jo2013755592

 |

 |
Ο **Ανδρέας Παναγιώτου** (1936) είναι Ελληνοκύπριος δικηγόρος και πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας εκλεγμένος με το ΔΗΚΟ.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ο Ανδρέας Παναγιώτου γεννήθηκε στην Φυλλιά το 1936. Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα. Φοίτησε στο Παγκύπριο Γυμνάσιο της Λευκωσίας και αργότερα σπούδασε νομική στην Αθήνα, ενώ εργαζόταν ως δικηγόρος. Έλαβε μέρος στον απελευθερωτικό αγώνα της ΕΟΚΑ πρώτα μέλος της νεολαίας της οργάνωσης, ενώ αργότερα συμμετείχε μαζί με τον Μιχαλάκη Καραολή στην εκτέλεση του αστυνομικού Η. Πουλλή, ο οποίος κατηγορείτο ως προδότης. Για τη δράση του συνελήφθη δύο φορές από τις βρετανικές δυνάμεις, καταφέρνοντας ωστόσο να αποδράσει δις.

Την περίοδο των διακοινοτικών συγκρούσεων του 1963-1964 πολέμησε ως εθελοντής στις ελληνοκυπριακές ένοπλες δυνάμεις και αποστρατεύθηκε ως λοχαγός. Κατά τη διάρκεια της Χούντας συμμετείχε στον αντιδικτατορικό αγώνα. Μετά το 1974 συμμετείχε ενεργά σε κινήσεις εναντίον της παρουσίας των τουρκικών στρατευμάτων κατοχής στην Κύπρο.

Πολιτική διαδρομή
-----------------

Εξελέγη βουλευτής στις Βουλευτικές εκλογές 1985 στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας με το ΔΗΚΟ για την Ε΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  «50 χρόνια κυπριακού κοινοβουλίου» (PDF). Βουλή των Αντιπροσώπων (Κύπρος). σελ. 184. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 4 Ιουλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 4 Ιουλίου 2019.
2. 1 2 3 4  Νίκος Παπαναστασίου, Χρ. Ανδρέου, *Πεθαίνοντας για την Ελευθερία. Μιχαλάκης Καραολής*, εκδόσεις Χρ. Ανδρέου, Λευκωσία 1990, σελ. 65.
3. ↑  Παπαναστασίου, Ανδρέου, 1990, σελ. 76-77.
4. ↑  «Ανδρέας Παναγιώτου». *archive.patris.gr*. Πατρίς - Αρχείο Ηλεκτρονικής Έκδοσης. 12 Νοεμβρίου 2010. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Αυγούστου 2019. Ανακτήθηκε στις 20 Αυγούστου 2019.
5. ↑  «Εκλογές 8ης Δεκεμβρίου 1985». *www.parliament.cy*. Βουλή των Αντιπροσώπων (Κύπρος). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Ιουλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 1 Ιουλίου 2019.

Πηγές
-----

* «50 χρόνια κυπριακού κοινοβουλίου» (PDF). Βουλή των Αντιπροσώπων (Κύπρος). σελ. 184. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 4 Ιουλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 4 Ιουλίου 2019.
Ο **Δηιόκης**, γιoς του Φραόρτη, κατά τον Ηρόδοτο υπήρξε ο πρώτος βασιλιάς των Μήδων που βασίλεψε κατά πάσα πιθανότητα από το 700 ώς το 647 π.Χ.

Ο Δηιόκης κατά τον Ηρόδοτο
--------------------------

### Προοίμιο

Οι Ασσύριοι ήταν κύριοι της Άνω Ασίας για μια περίοδο 520 χρόνων, όταν οι Μήδοι πρώτοι πήραν τα όπλα και έγιναν ελεύθερος λαός. Το παράδειγμα τους το ακολούθησαν και άλλα έθνη, ώσπου σιγά σιγά όλοι οι λαοί αυτού του μέρους της ηπείρου κέρδισαν την ανεξαρτησία τους.

### Άνοδος στην εξουσία

Τα χρόνια μετά την ανεξαρτησία τους οι Μήδοι δεν είχαν οργανωμένη κυβέρνηση και ζούσαν σε μικρούς οικισμούς. Ο Δηιόκης ήταν ένας εξαιρετικά ικανός άνθρωπος που διψούσε για εξουσία. Είχε διακριθεί ιδιαίτερα στην απονομή δικαιοσύνης και στο χωριό του όλοι πήγαιναν σ’ αυτόν να κρίνει τις διαφορές τους. Φιλοδοξώντας να πάρει όλες τις εξουσίες στα χέρια του έκανε το καθήκον του όσο καλύτερα μπορούσε για να κερδίσει την εύνοια των συμπολιτών του. Έτσι, η φήμη της αμεροληψίας και της ακεραιότητας του διαδόθηκε και στα άλλα χωριά και συνεπώς όλοι άρχισαν να τον συμβουλεύονται για να αντικαταστήσουν τα διεφθαρμένα νομικά τους συστήματα. Στο τέλος, όλοι απευθύνονταν σ’ αυτόν.
Ο Δηιόκης όταν πια είχε αποκτήσει μεγάλο αριθμό πελατών ανακοίνωσε ότι θα σταματήσει να κρίνει τις διαφορές των άλλων γιατί ήταν αντίθετο απ’ το συμφέρον του να ασχολείται σε όλη του τη ζωή με τα προβλήματα των άλλων και να παραμελεί της δικές του υποθέσεις. Έτσι οι Μήδοι και εξαιτίας αυτής του της απόφασης, αλλά και επειδή οι ληστείες είχαν αυξηθεί και η περιφρόνηση των νόμων ήταν μεγάλη έκαναν γενική συνέλευση όπου ο Δηιόκης κηρύχθηκε βασιλιάς των Μήδων, προκειμένου να οργανωθεί καλύτερα η κοινωνία τους και αντιμετωπιστεί το υφιστάμενο χάος.

### Πρώτες ενέργειες

Η πρώτη ενέργεια του Δηιόκη, με τη συγκατάθεση των Μήδων, όταν πήρε την εξουσία, ήταν να χτίσει ένα μεγάλο και καλά οχυρωμένο παλάτι και να αποκτήσει προσωπική φρουρά. Κατόπιν, έπεισε εκ νέου τους Μήδους να χτίσουν την πρωτεύουσα, μια τεράστια πόλη που πήρε το όνομα Αγβάτανα. Όταν οι οικοδομικές εργασίες τελείωσαν ο Δηιόκης καθιέρωσε το τυπικό της βασιλείας : 

1. Η επικοινωνία με τον βασιλιά θα γινόταν μόνο μέσω αγγελιοφόρων
2. Κανείς δεν επιτρεπόταν να δει τον βασιλιά
3. Κανείς δεν επιτρεπόταν να φτύσει και να γελάσει εν παρουσία του βασιλιά

Σκοπός αυτών των νόμων ήταν να μειώσει τις πιθανότητες κάποιας πιθανής συνωμοσίας που πίστευε πως θα προέρχονταν από τους εξέχοντες (από σημαντικές οικογένειες) συνομήλικούς του, εξίσου ικανούς με αυτόν και να προσδώσει μυστικότητα και συνεπώς ακόμα περισσότερο κύρος στο πρόσωπο του "απρόσιτου" βασιλιά.

### Επίλογος

Όταν κατοχύρωσε την εξουσία του συνέχισε την αυστηρή απονομή της δικαιοσύνης, όπου όλες οι καταγγελίες του στέλνονταν γραπτώς. Το επίτευγμα του Δηιόκη ήταν ότι κατάφερε να ενώσει όλο το έθνος των Μήδων. Ο Δηιόκης πέθανε μετά από βασιλεία πενήντα τριών χρόνων. Τον διαδέχτηκε ο γιος του, Φραόρτης.

Σημειώσεις
----------

1. ↑  δηλαδή ανατολικά από τον ποταμό Άλη ως την χώρα των Μήδων
2. ↑  που αργότερα ονομάστηκε Εκβάτανα

Πηγές
-----

* Ηρόδοτος, *Ιστορία 1 Κλειώ*, Εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα: Ιούλιος 1994, σσ. 157-65, ISBN 978-960-352-070-2.
**Ο Άνσελμος του Ζαμπλού,** λατ. **Άνσελμους Ζαμπλακένσις** (πεθ. 22 Φεβ. 1136) ήταν αββάς του αββαείου του Ζαμπλού απο το 115 εως το 1136 και συνεχιστής του χρονικού *Chronicon sive Chronographia* Σιγεβέρτου του Ζαμπλού.

Πριν από την εκλογή του είχε σπουδάσει στο Αββαείου του Ωτβιγιέ και στο Αββαείου του Λανί. Ως ηγούμενος του Ζαμπλού έκανε επισκευές στα κτίρια και αύξησε τα έσοδα της μονής. Ανοικοδόμησε την εκκλησία στο Mont-Saint-Guibert και το 1123 έλαβε ένα χάρτη των ελευθεριών για το χωριό από τον Γοδεφρείδος Β΄ του Λουβαίν.

Πηγές
-----

* *Index scriptorum novus Mediae Latinitatis: Ab anno DCCC usque ad annum MCC* (Copenhagen, 1973), p. 27.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Monumenta Germaniae Historica, Scriptores, VI (1843) 375–385».
2. ↑  «Ursmer Berlière, Monasticon Belge, vol. 1 (Maredsous, 1897), p. 18».

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 12661206
* ISNI: 0000 0000 0467 3967
* GND: 100936555
* BNF: cb16270426k (data)
* NKC: ola2008460042
* ICCU: BVEV088165

 |

 |
Ο **Σάμης Α΄**, αρμεν. Շամուշ (άκμασε το 260 π.Χ.) από τη Δυναστεία των Οροντιδών ήταν διάδοχος της Αρμενίας· έγινε σατράπης της Σωφηνής και της Κομμαγηνής.

Χάρτης με την Αρμενία, την Οσροηνή, τη Σωφηνή και την Κομμαγηνή.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος τού Ορόντη Δ΄ της Αρμενίας, όπως αναφέρουν οι πιο πολλές πηγές.

Ο πόλεμος μεταξύ των Σελευκιδών και των Πτολεμαίων φαίνεται, πως επέτρεψε στον Σάμη Α΄ μία ευκαιρία ανεξαρτησίας για το βασίλειό του. Δεν γνωρίζουμε ακριβώς ποια πλευρά πήρε στους Συριακούς πολέμους, καθώς οι καταγραφές της εποχής έχουν χαθεί. Είναι πιθανό, πως πήρε τη μεριά των Πτολεμαίων, εναντίον των ισχυρών γειτόνων του Σελευκιδών.

Ο πατέρας του απεβίωσε το 260 π.Χ. και δεν έχουμε καταγραφή για το πότε ξεκίνησε ο Σάμης Α΄ να κυβερνά. Γνωρίζουμε μόνο, ότι απεβίωσε το 260 π.Χ. Αυτό, αν δεν είναι λάθος, σημαίνει, ότι βασίλευσε μήνες μόνο ή δεν πρόλαβε καθόλου.

Η Κομμαγηνή είναι έξω από τα όρια της ιστορικής Αρμενίας, αν και Αρμένιοι σατράπες κατείχαν περιοχές της Μ. Ασίας, όπως η Καππαδοκία και ο Πόντος. Ίσως ο διάδοχος τού βασιλείου της Αρμενίας να αναλάμβανε μία άλλη περιοχή, όπως ο διάδοχος των Αχαιμενιδών διοικούσε τη Βακτρία ή την Υρκανία. Πράγματι οι Οροντίδες έλεγαν, ότι ήταν απόγονοι των Αχαιμενιδών.

Προτείνεται ότι ο Σάμης Α΄ ίδρυσε την πόλη Σαμόσατα, που από το 1989 βρίσκεται κάτω από τα νερά ενός φράγματος. Ο Σαμάς ήταν Βαβυλωνιακός θεός, ισοδύναμος του Μίθρα. Το όνομα τού Σάμη Α΄ προέρχεται από τον Σαμάς· ίσως το αρχικό του όνομα να ήταν Μιθριδάτης, από τον Μίθρα (Αρμενο-Περσικό θεό) και το άλλαξε στο ισοδύναμό του στα Βαβυλωνιακά (Αραμαϊκά). Αυτό σημαίνει μία αλλαγή στην παλαιά παράδοση των Αρμενο-Περσικών ονομάτων με νέα. Πράγματι στη γειτονική Οσροηνή κρατήθηκε ο Αραμαϊκός πολιτισμός και οι Αρμένιοι και Πέρσες σατράπες δεν τον αντικατέστησαν.

Τον διαδέχθηκε ο γιος του Αρσάμης Α΄.

Οικογένεια
----------

Γιος του ήταν ο:

* Αρσάμης Α΄ απεβ. 228 π.Χ. βασιλιάς της Αρμενίας.

Πηγές
-----

* Wayne G. Sayles (1999). *Ancient Coin Collecting VI: Non-Classical Cultures*. Krause Publications. σελ. 29. ISBN 0-87341-753-4.
Η **σειρά 200** ήταν μια σειρά από φορτηγά που παράχθηκαν από την βρετανική θυγατρική της αμερικανικής Dodge από το 1958 μέχρι το 1963. Το φορτηγό αντικατέστησε το προηγούμενο Dodge 100 και εσωτερικά ήταν βασισμένο στο ίδιο σασί και κινητήρα.

Ιστορία
-------

Αφού δεν υπάρχει φωτογραφία του Dodge 200 Series στην Βικιπαίδεια, εδώ παρατίθεται μια φωτογραφία από το αντίστοιχο Commer Superpoise της εποχής.
Παρόλου που η Commer δεν αγοράστηκε από την Chrysler μέχρι το 1967, κατά σύμπτωση ο σχεδιασμός της καμπίνας του Dodge φορτηγού ανατέθηκε στην ίδια εταιρία που σχεδίασε την καμπίνα από το ανταγωνιστικό Commer Superpoise με αποτέλεσμα τα δύο φορτηγά εξωτερικά να είναι αρκετά παρόμοια, παρόλο που μηχανικά δεν μοιραζόντουσαν κανένα κοινό στοιχείο. Τα περισσότερα εξαρτήματα μεταφέρθηκαν από το Dodge 100, αλλά όπως προαναφέρθηκε, το αμάξωμα ήταν εντελώς καινούριο. Σε αρκετές αγορές εξαγωγής πουλιόνταν ως Desoto ή Fargo.

Οι περισσότερες επιλογές μηχανές ήταν οι ίδιες με το προηγούμενο φορτηγό. Το φορτηγό δεν πούλησε καλά και σταμάτησε να παράγεται το 1963, ενώ μερικά οχήματα εξαγωγής συνέχιζαν να παράγονται μέχρι το 1965. Δεν υπήρχε ευθέως αντικαταστάτης για το Dodge 200 Series. Η Dodge της Ευρώπης προσπάθησε να εισάγει μια έκδοση της Αμερικανικής Dodge σειράς D μεσαίου τύπου με όνομα "Dodge σειρά 400" για να αντικαταστήσει τη σειρά 200, αλλά τελικώς χωρίς επιτυχία. Με την αγορά του Ομίλου Rootes και των θυγατρικών της το 1967, η Chrysler απέκτησε πρόσβαση και στα προϊόντα της Commer, τα οποία περιλάμβαναν αρκετά επιτυχή επαγγελματικά μοντέλα. Αν και όχι ευθέως αντικαταστάτης, για να γεμίσει το κενό που άφησε πίσω της η Dodge σειρά 200, η Chrysler άρχιζε να παράγει εκδόσεις με καρότσα πλατφόρμας με βάση το Commer Walk-Thru, το οποίο αρχικά προοριζόταν ως βαν ταχυδρομικών αποστολών.

Ο λόγος που το φορτηγό δεν πούλησε καλά ήταν μάλλον επειδή τα «μουρωτά» φορτηγά δεν είχαν μεγάλη εμπορική απήχηση σε αρκετές Ευρωπαϊκές αγορές εκείνα τα χρόνια και αυτό μόνο αυξανόταν με τα χρόνια.

Αναφορές
--------

1. ↑
2. ↑

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* 1958 Dodge 200 Series Airflow (Mono)
***Ο Τζίτζικας κι ο Μέρμηγκας*** είναι ασπρόμαυρη ελληνική κωμική ταινία του 1958 σε σκηνοθεσία του Φίλιππου Φυλακτού και σενάριο των Νίκου Τσιφόρου, και Πολύβιου Βασιλειάδη. Πρωταγωνιστούν οι Βασίλης Αυλωνίτης, Νίκος Ρίζος, Ρένα Ντορ και η Καίτη Μπελίντα.

Η υπόθεση της ταινίας αναφέρεται σε δυο συνέταιρους ενός ανθοπωλείου, τον Ευδαίμων και τον Λούλη, οι οποίοι είναι εντελώς διαφορετικοί χαρακτήρες. Ο Λούλης είναι γλεντζές και χαίρεται την κάθε στιγμή της ήμερας, ενώ ο Ευδαίμων εργάζεται σκληρά και προσπαθεί να φροντίσει για το μέλλον του. Όταν ο «τζίτζικας» αρχίζει να ερωτοτροπεί με την αγαθή σπιτονοικοκυρά του, αποβλέποντας στην περιουσία της, ο «μέρμηγκας» προσπαθεί να τον συνεφέρει και να τον βάλει στον σωστό δρόμο. Όλα όμως θα ανατραπούν όταν ο μέρμηγκας θα ερωτευθεί μια κοπέλα, την οποία σχεδιάζε να γνωρίσει στον τζίτζικα.

Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις 24 Νοεμβρίου 1958 στις κινηματογραφικές αίθουσες Ριβόλι και Ράδιο Σίτυ στην Αθήνα,ενώ ακολούθησε η προβολή της στους κινηματογράφους Αλκαζάρ και Φοίνιξ της Θεσσαλονίκηςκαι Πάνθεων των Σερρών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «*the-cicada-and-the-an*». filmy.gr. Ανακτήθηκε στις 1 Δεκεμβρίου 2023.
2. ↑  «*Η ζωή της πόλεως*» (PDF). *Ψηφιακό Αρχείο Εφημερίδων και Περιοδικού Τύπου - Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος*. Εφημερίδα **Ελευθερία**. 23 Νοεμβρίου 1958. σελ. 2η. Ανακτήθηκε στις 1 Δεκεμβρίου 2023.
3. ↑  «*Μακεδονικά ημερονύκτια*» (PDF). *Ψηφιακό Αρχείο Εφημερίδων και Περιοδικού Τύπου - Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος*. Εφημερίδα **Μακεδονία**. 18 Ιανουαρίου 1959. σελ. 2η. Ανακτήθηκε στις 1 Δεκεμβρίου 2023.
4. ↑  «*Μακεδονικά ημερονύκτια*» (PDF). *Ψηφιακό Αρχείο Εφημερίδων και Περιοδικού Τύπου - Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος*. Εφημερίδα **Μακεδονία**. 31 Ιανουαρίου 1959. σελ. 2η. Ανακτήθηκε στις 1 Δεκεμβρίου 2023.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* *Ο Τζίτζικας κι ο Μέρμηγκας*   στην IMDb

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Τέχνη
* Πύλη:Κινηματογράφος
* Πύλη:Ελλάδα
 |

 |
Το **Volswagen LT** είναι το μεγαλύτερο βαν που παρήγαγε η γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία Volkswagen από το 1975 μέχρι το 2006. Αυτό το ελαφρύ φορτηγό ήταν μεγαλύτερο από το Transporter, Το μοντέλο αρχικά άρχιζε να σχεδιάζεται το 1968, καθώς η εταιρεία αισθανόταν πλέον ότι χρειαζόταν ένα βαρύτερο όχημα από το μικρότερο Transporter, ενώ το 1969 φτιάχτηκε το πρώτο πρωτότυπο.

Τελικώς, το βαν μπήκε στη μαζική παραγωγή τον Ιανουάριο του 1975 και κυκλοφόρησε στις αρχές του έτους, με το όνομα LT. Το φορτηγό ήταν αρκετά δημοφιλές παγκοσμίως και παραγόταν σε πολλά είδη αμαξώματος, με το βαν, το αγροτικό και το mini-bus να είναι τα πιο δημοφιλή και τα πλέον επικρατέστερα. Το βαν φτιάχτηκε σε συνεργασία με την MAN, η οποία έφτιαχνε την καμπίνα του φορτηγού.

Η πρώτη γενιά του βαν σταμάτησε να παράγεται τον Δεκέμβριο του 1995. Η δεύτερη γενιά άρχισε να παράγεται τον Μάιο του 1996 και κατάφερε να πουλήσει σχεδόν 350.000 αντίτυπα. Τελικώς, η δεύτερη γενιά σταμάτησε να παράγεται τον Ιούλιο του 2006.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Information and photos of Westfalia-built LT campervans
* VW Australia official LT site.
* UK VW LT website.

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Μοντέλα της Volkswagen |
| --- |
|  |
| Επιβατικά | 
* up!
* Polo
* Golf
* Golf Plus
* Jetta
* ID.3
* ID.4
* Passat
* Arteon
* Phideon
* Scirocco
* Touran
* Sharan
* T6 (Multivan, Caravelle)
* T-Cross
* T-Roc
* Taigo
* Tiguan
* Touareg
 |
|  |
| Επαγγελματικά | 
* Amarok
* Caddy
* Crafter
* T6 (Transporter)
 |
|  |
| Παλαιότερα | 
* Beetle (Σκαθάρι)
* Type 3l
* Type 4
* Karmann Ghia Type 14
* Karmann Ghia Type 34
* Type 82
* Type 147
* Type 166
* Type 181
* Corrado
* Derby
* Iltis
* K70
* L80
* Fox
* Lupo
* LT
* Santana
* Taro
* T1
* T2
* T3
* T4
* T5
* VW-Porsche 914
* CC
* Eos
* New Beetle
* Beetle (2011)
* Phaeton
* Routan
 |

 |
Ο **Όρμος Παντέλι**, ή **Παντελής**, είναι όρμος της νήσου Λέρου στα Δωδεκάνησα. Είναι ο τρίτος από Β. προς Ν. ανατολικός όρμος που ορίζεται βόρεια από το ακρωτήριο Παντελής και νοτιοανατολικά από το ακρωτήριο Βουρλίδια. Το άνοιγμά της εισόδου του του έχει εύρος 7 στάδια, ή 0,7 του μιλίου και η είσδυσή του προς τα δυτικά είναι περίπου 8 στάδια ή 0,8 μιλίου.

Ο όρμος αυτός κρίνεται ασφαλές αγκυροβόλιο προφυλαγμένο από τους νοτιοδυτικούς, δυτικούς, και βόρειους ανέμους. Στον μυχό του όρμου υφίσταται αλιευτικό καταφύγιο παρά το ομώνυμο χωριό της Λέρου.
Λεπτομερείς ναυτιλιακές πληροφορίες για τoν όρμο παρέχει ο Ελληνικός Πλοηγός 4ος τόμος και ιδιαίτερα ο χάρτης ελληνικής έκδοσης: **ΧΕΕ-4511**, που καλύπτει τη Λέρο και τη νήσο Κάλυμνο.
Ο **Γιάννης Τριανταφύλλου** είναι Έλληνας βετεράνος ποδοσφαιριστής του Μακεδονικού Κοζάνης και του Άρη Θεσσαλονίκης, με τον οποίο αγωνίστηκε στις δύο πρώτες χρονιές της Α' Εθνικής.

Καριέρα
-------

Ο Τριανταφύλλου ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα από την Κοζάνη και τον τοπικό Μακεδονικό και σε ηλικία 22 ετών μεταγράφηκε στον Άρη Θεσσαλονίκης. Με την ομάδα των "κίτρινων" αγωνίστηκε για πρώτη φορά στον πρώτο αγώνα τους στην πρώτη εθνική κατηγορία, στις 25 Οκτωβρίου 1959, όταν ήλθαν ισόπαλοι εκτός έδρας με την Δόξα Δράμας.

Αγωνίστηκε σε πενήντα αγώνες με την ομάδα της Θεσσαλονίκης ως κεντρικός αμυντικός, με αξιομνημόνευτες τις εμφανίσεις του στους αγώνες με την ΑΕΚ και τον Ηρακλή, όπου ο Άρης κέρδισε με 3-1 και 0-2 αντίστοιχα.

Αποχώρησε από τον Άρη το καλοκαίρι του 1961.

Στατιστικά
----------

| Διοργάνωση | Αγώνες | Γκολ |
| --- | --- | --- |
| Α' Εθνική | 46 | - |
| Κύπελλο Ελλάδας | 3 | - |
| Αγώνες κατάταξης | 1 | - |

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εφημερίδα Μακεδονία, 27/10/1959, Σελίδα: 4
2. ↑  Εφημερίδα Μακεδονία, 25/10/1960, Σελίδα: 4
3. ↑  Εφημερίδα Μακεδονία, 1/11/1960, Σελίδα: 7

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* *Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ... Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό*, ISBN 978-960-93-5927-6
* Τριανταφύλλου Γιάννης | aris.re
Η **Αριέλ** (εβραϊκά: אֲרִיאֵל, αραβικά: اريئيل) είναι ισραηλινός οικισμός και πόλη που ανήκει στη διοικητική περιοχή της Ιουδαίας και της Σαμάρειας στην κεντρική Δυτική Όχθη, μέρος των κατεχομένων από το Ισραήλ εδαφών, περίπου 20 χιλιόμετρα της Πράσινης Γραμμής και 34 χιλιόμετρα δυτικά των συνόρων της Ιορδανίας. Η Αριέλ ιδρύθηκε για πρώτη φορά το 1978 και ο πληθυσμός της ήταν 19.220 το 2016, αποτελούμενος από βετεράνους και νεαρούς ισραηλινούς, αγγλόφωνους μετανάστες και μετανάστες από την πρώην Σοβιετική Ένωση, με μια επιπλέον μαζική εισροή 10.000 μαθητών. Είναι ο τέταρτος μεγαλύτερος εβραϊκός οικισμός στη Δυτική Όχθη, μετά από τους Μοντιίν Ιλίτ, Μπεϊτάρ Ιλίτ και Μααλέ Αντουμίμ.

Ως επί το πλείστον, η διεθνής κοινότητα θεωρεί ότι οι ισραηλινοί οικισμοί στη Δυτική Όχθη είναι παράνομοι σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, αλλά η ισραηλινή κυβέρνηση το αμφισβητεί αυτό.

Η δικαιοδοσία της Αριέλ εκτείνεται σε 14.677 τ.χλμ. και συνορεύει με τις παλαιστινιακές πόλεις και χωριά Σάλφιτ, Μάρντα και Ίσκακα. Σύμφωνα με το Μπετσέλεμ, εντός της δημοτικής περιοχής της Αριέλ υπάρχουν αρκετοί θύλακες ιδιωτικής παλαιστινιακής γης, οι ιδιοκτήτες των οποίων δεν έχουν πρόσβαση σε αυτά.

Ετυμολογία
----------

Αριέλ, κυριολεκτικά σημαίνει «Λέων του Θεού». Το «Αρί» (Λιοντάρι) στα εβραϊκά είναι επίσης συνώνυμο της γενναιότητας και του θάρρους και είναι επίσης το σύμβολο της φυλής του Ιούδα. Η πόλη Αριέλ πήρε το όνομά της από την Ιερουσαλήμ. Αριέλ στην Εβραϊκή Βίβλο είναι ένα από τα ονόματα της Ιερουσαλήμ και του Ναού της Ιερουσαλήμ (Ησαΐας 29:1–8).

Αδελφοποιήσεις
--------------

Η Αριέλ είναι αδελφοποιημένη με:

* Ερέδια, Κόστα Ρίκα
* Μομπάιλ, Αλαμπάμα, ΗΠΑ
* Τσαντίρ Λούνγκα, Μολδαβία
* Ντιβγιάκα, Αλβανία

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Κεντρικό Γραφείο Στατιστικής του Ισραήλ*. citypopulation.de/en/israel/westbanksettlements/west\_bank/3570\_\_ariel/.
2. ↑  «Table 3 - Population of Localities Numbering Above 2,000 Residents and Other Rural Population» (PDF). Israel Central Bureau of Statistics. 30 Ιουνίου 2010. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 21 Νοεμβρίου 2010. Ανακτήθηκε στις 30 Οκτωβρίου 2010.
3. ↑  «Ariel municipality». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Φεβρουαρίου 2013.
4. ↑  Lazaroff, Tovah (2010-01-29). «PM: Ariel is the 'capital of Samaria'». *The Jerusalem Post*.. Ανακτήθηκε στις 2010-10-16.
5. ↑  «The Geneva Convention». BBC News. 2009-12-10.. Ανακτήθηκε στις 2010-11-27.
6. ↑  «Local Authorities in Israel 2005, Publication #1295 - Municipality Profiles - Ariel» (PDF) (στα Εβραϊκά). Israel Central Bureau of Statistics. 2005. Ανακτήθηκε στις 3 Οκτωβρίου 2008.
7. ↑  «Ariel settlement fact sheet». B'tselem. 17 Ιουλίου 2012 [2010]. Ανακτήθηκε στις 15 Μαρτίου 2013.
8. ↑  Ariel Founder details Ariel's history Αρχειοθετήθηκε August 28, 2013, στο Wayback Machine.
9. 1 2  Hodorov, Irit (2008-09-26). «Gemini Sign». *Yediot Petah Tikva* (Yedioth Ahronoth).
10. ↑  «Mobile's Sister Cities». *City of Mobile*. Ανακτήθηκε στις 22 Ιουλίου 2013.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 128225679

 |

 |
Το πήλινο άγαλμα νεαρού σατύρου από το Κάλλιον είναι ένα από τα πιο ξεχωριστά εκθέματα του Αρχαιολογικού Μουσείου Άμφισσας

Περιγραφή
---------

Στο Αρχαιολογικό Μουσείο Άμφισσας εκτίθενται ορισμένα από τα ευρήματα από τις ανασκαφές στο Κάλλιον. Η ελληνιστική πόλη, από τις σημαντικότερες του Κοινού των Αιτωλών, ανασκάφηκε συστηματικά στη διετία 1978-1979 από τον καθ. Π. Θέμελη, καθώς η θέση επρόκειτο να κατακλυσθεί στη συνέχεια από τα νερά του ποταμού Μόρνου. 
Το πήλινο άγαλμα, ύψους περίπου ενός μέτρου, εικονίζει νεαρό αγένειο σάτυρο. Φορά στεφάνι κισσού στα μαλλιά, χιτώνα κοντό και δορά στο στήθος. Το αριστερό του χέρι είναι υψωμένο και μάλλον κρατούσε θύρσο, το γνωστό σύμβολο της διονυσιακής λατρείας, που αποτελούνταν από ένα ραβδί με κουκουνάρι στην κορυφή. Με το δεξί χέρι ο νεαρός Σάτυρος κάνει σπονδή μέσα από μια κύλικα. 
Το άγαλμα βρέθηκε θρυμματισμένο σε πολλά κομμάτια και απόκαταστάθηκε με κοπιώδεις προσπάθειες από τους συντηρητές της Εφορείας Αρχαιοτήτων Φωκίδος.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

 Αρχειοθετήθηκε 2016-03-06 στο Wayback Machine.
Το **Kinect** είναι μια σειρά συσκευών εισόδου ανίχνευσης κίνησης που παρήχθη από τη Microsoft και κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 2010. Οι συσκευές περιέχουν γενικά κάμερες RGB και υπέρυθρους προβολείς και ανιχνευτές που χαρτογραφούν το βάθος είτε μέσω δομημένου φωτός είτε μέσω υπολογισμών χρόνου πτήσης, οι οποίοι με τη σειρά τους μπορούν να χρησιμοποιηθούν στην αναγνώριση χειρονομιών σε πραγματικό χρόνο και ανίχνευση του σκελετού του σώματος, μεταξύ άλλων δυνατοτήτων. Περιέχουν επίσης μικρόφωνα που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για αναγνώριση ομιλίας και φωνητικό έλεγχο.

Το Kinect αναπτύχθηκε αρχικά ως περιφερειακός ελεγκτής κίνησης για κονσόλες βιντεοπαιχνιδιών Xbox, το οποίο ξεχώριζε από τους ανταγωνιστές (όπως το Wii Remote της Nintendo και το PlayStation Move της Sony) επειδή δεν απαιτούσε φυσικά χειριστήρια. Το Kinect πρώτης γενιάς βασίστηκε στην τεχνολογία της ισραηλινής εταιρείας PrimeSense και παρουσιάστηκε στην E3 2009 ως περιφερειακό για το Xbox 360 με την κωδική ονομασία "Project Natal". Κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στις 4 Νοεμβρίου 2010 και θα πουλούσε οκτώ εκατομμύρια μονάδες στις πρώτες 60 ημέρες διαθεσιμότητας. Η πλειονότητα των παιχνιδιών που αναπτύχθηκαν για το Kinect ήταν χαλαροί, οικογενειακοί τίτλοι, που βοήθησαν στην προσέλκυση νέου κοινού στο Xbox 360, αλλά δεν οδήγησαν σε ευρεία υιοθέτηση του περιφερειακού στη συνολική βάση χρηστών της κονσόλας.

Ως μέρος της αποκάλυψης του διαδόχου του Xbox 360 το 2013, του Xbox One, η Microsoft παρουσίασε μια δεύτερη γενιά έκδοσης του Kinect με βελτιωμένες δυνατότητες παρακολούθησης. Η Microsoft ανακοίνωσε επίσης ότι το Kinect θα ήταν απαραίτητο στοιχείο της κονσόλας και ότι δεν θα λειτουργούσε αν δεν συνδεθεί το περιφερειακό. Η απαίτηση αποδείχθηκε αμφιλεγόμενη μεταξύ των χρηστών και των επικριτών λόγω ανησυχιών σχετικά με το απόρρητο, ωθώντας τη Microsoft να κάνει πίσω στην απόφαση. Ωστόσο, η Microsoft θα εξακολουθούσε να συνδυάζει το νέο Kinect με κονσόλες Xbox One κατά την κυκλοφορία τους τον Νοέμβριο του 2013. Η αγορά για παιχνίδια που βασίζονται στο Kinect δεν εμφανίστηκε ακόμα μετά την κυκλοφορία του Xbox One. Η Microsoft θα πρόσφερε αργότερα πακέτα υλικού Xbox One χωρίς να περιλαμβάνεται το Kinect, και οι μεταγενέστερες αναθεωρήσεις της κονσόλας αφαίρεσαν τις αποκλειστικές θύρες που χρησιμοποιούνται για τη σύνδεσή της (αντ' αυτού απαιτείται τροφοδοτούμενος προσαρμογέας USB). Η Microsoft τελείωσε την παραγωγή του Kinect για το Xbox One τον Οκτώβριο του 2017.

Το Kinect έχει επίσης χρησιμοποιηθεί ως μέρος μη gaming εφαρμογών σε ακαδημαϊκά και εμπορικά περιβάλλοντα, καθώς ήταν φθηνότερο και πιο ανθεκτικό σε σύγκριση με άλλες τεχνολογίες ανίχνευσης βάθους εκείνη την εποχή. Ενώ η Microsoft αρχικά αντιτάχθηκε σε τέτοιες εφαρμογές, αργότερα κυκλοφόρησε κιτ ανάπτυξης λογισμικού (SDK) για την ανάπτυξη εφαρμογών Microsoft Windows που χρησιμοποιούν Kinect. Το 2020, η Microsoft κυκλοφόρησε το Azure Kinect ως συνέχεια της τεχνολογίας που είναι ενσωματωμένη στην πλατφόρμα υπολογιστών cloud της Microsoft Azure. Μέρος της τεχνολογίας Kinect χρησιμοποιήθηκε επίσης στο έργο Hololens της Microsoft.
Για άλλα άτομα με το ίδιο όνομα, δείτε: Αισχίνης (αποσαφήνιση).  

Ένας από τους λεγόμενους στην αρχαιότητα Τριάκοντα Τυράννους που εγκαθίδρυσε στους Αθηναίους ο Σπαρτιάτης στρατηγός Λύσανδρος, μετά την ήττα που υπέστησαν απ΄ αυτόν, ήταν και ο **Αισχίνης** που όμως ουδεμία σχέση είχε με τον φιλόσοφο Αισχίνη, αλλά ούτε και με τον ολιγαρχικό Αθηναίο κατά τους περσικούς πολέμους.

Σύμφωνα με τον Ξενοφώντα ο Αισχίνης μετά την ανάληψη της εγκάθετης εξουσίας το 404 π.Χ. ήταν αυτός που μετέβη μαζί με τον επίσης τύραννο Αριστοτέλη στη Σπάρτη όπου και ζήτησαν από τον Λύσανδρο ν΄ αποστείλει φρουρά στην αρχαία Αθήνα προκειμένου να διευκολυνθεί το έργο της "κάθαρσης" που είχαν αναλάβει οι Τριάκοντα Τύραννοι.

Πηγές
-----

* "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ.5ος, σελ.122.
Τα **Καλύβια Λιβαδιού** είναι το πιο ορεινό χωριό του νομού Βοιωτίας. Πρόκειται για παλιό κτηνοτροφικό χωριό, χτισμένο σε ένα οροπέδιο του Παρνασσού σε υψόμετρο 1.100 μέτρων. Στο παρελθόν υπήρχαν σε αυτό μόνο θερινές κατοικίες κτηνοτρόφων από τη γειτονική Αράχωβα. Από την δεκαετία του '80 όμως, λόγω της μεγάλης τουριστικής ανάπτυξης της περιοχής του Παρνασσού, σημειώθηκε οικοδομική έκρηξη που συνεχίστηκε και τις επόμενες δεκαετίες. Σήμερα ο οικισμός έχει πολυάριθμες πολυτελείς χειμερινές κατοικίες, ταβέρνες, καφετέριες, καταστήματα με είδη χειμερινών σπορ κλπ.

Τα Καλύβια Λιβαδιού αναγνωρίστηκαν ως οικισμός το 1961. Ανήκουν στον Δήμο Διστόμου - Αράχοβας - Αντίκυρας. Ο πληθυσμός τους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011 ανέρχεται σε 81 κατοίκους. Πολύ κοντά στον οικισμό βρίσκονται τα χιονοδρομικά κέντρα του Παρνασσού. Στην δυτική πλαγιά πάνω από το οροπέδιο που είναι χτισμένος ο οικισμός βρίσκεται το σπήλαιο Κωρύκειο άνδρο

Πορεία του πληθυσμού

|  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| **Έτος** | 1961 | 1971 | 1981 | 1991 | 2001 | 2011 |
| **Πληθ.** | 74 | - | 85 | 221 | 363 | 81 |

Παραπομπές
----------

1. ↑  viotikoskosmos, Κωρύκειο άνδρο
2. ↑  Εθνικό ίδρυμα ερευνών, Εξέλιξη πληθυσμού επαρχίας Λιβαδειάς

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Οικισμοί του Δήμου Διστόμου - Αράχοβας - Αντίκυρας |
| --- |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Αντικύρας | 
* Αντίκυρα
* Αγία Σωτήρα\*
* Άγιος Ισίδωρος
 |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Αραχώβης | 
* Αράχοβα
* Ζεμενό Αραχόβης
* Καλύβια Λιβαδίου Αραχόβης
 |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Διστόμου | 
* Άγιος Νικόλαος
* Δίστομο
* Μονή Οσίου Λουκά
* Παραλία Διστόμου
* Στείρι
 |
|  |
| 
* Έδρα: Δίστομο
* \* (Οικισμοί με μη μόνιμο πληθυσμό)
 |

 |
Χάρτης του Τουρ Αμπντίν που δείχνει τα ασσυριακά χωριά και μοναστήρια. Τα σωζόμενα μοναστήρια υποδεικνύονται με κόκκινους σταυρούς· τα εγκαταλελειμμένα μοναστήρια, με πορτοκαλί.
Αρχαία εκκλησία στο Μιντγιάτ.
Το **Τουρ Αμπντίν** (συριακά: ܛܘܼܪ ܥܒ݂ܕܝܼܢ), γνωστό στα ελληνικά ως **Τουραβδίον**, είναι λοφώδης περιοχή στη σημερινή νοτιοανατολική Τουρκία που σχηματίζεται από το ανατολικό μισό της επαρχίας Μαρντίν και της επαρχίας Σιρνάκ, δυτικά του Τίγρη, στα σύνορα με τη Συρία. Η ονομασία «Τουρ Αμπντίν» είναι συριακή και σημαίνει «Όρος των Υπηρετών (του Θεού)». Το Τουρ Αμπντίν έχει μεγάλη σημασία για τη Συριακή Ορθόδοξη Εκκλησία καθώς είναι η καρδιά της μοναστικής και πολιτιστικής της ζωής. Η ασσυριακή κοινότητα του Τουρ Αμπντίν αυτοαποκαλείται *Σουργιόγε* και παραδοσιακά ομιλεί μια κεντρική νεοαραμαϊκή διάλεκτο ονόματι τουρόγιο. Η πόλη Μιντγιάτ και τα χωριά Χαχ, Μπεθ Κουστάν, Ντάιρο ντα-Σλίμπο, Σάλεχ (με το αρχαίο μοναστήρι Μορ Γιακούμπ), Ινβάρντο (με το μοναστήρι Μορ Χαντμπσάμπο), Άνχελ, Κάφρο, Άρκαχ (Χαράμπαλε, με το μοναστήρι Ντάιρο Μορ Μάλκε), Μπεθ Σμπίρινο, Μίντο (Μίντεμ), Κερμουράν, Μπίνκελμπε (με το μοναστήρι Μορ Σαμούν Ζάιτε) και Αζάχ είναι οι κύριες συριακές πόλεις. Στην πόλη Χαχ βρίσκεται η αρχαία Εκκλησία της Θεοτόκου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Keser-Kayaalp, Elif (2018), Nicholson, Oliver, επιμ. *Tur 'Abdin* (online έκδοση), Oxford University Press, doi:10.1093/acref/9780198662778.001.0001, ISBN 978-0-19-866277-8, ανακτήθηκε στις 2020-11-28
2. ↑  James, Liz (29 Ιανουαρίου 2010). *A Companion to Byzantium*. John Wiley & Sons. ISBN 9781444320022.
3. ↑  Aphram I. Barsoum· Ighnāṭyūs Afrām I (Patriarch of Antioch) (2008). *The History of Tur Abdin*. Gorgias Press. ISBN 978-1-59333-715-5.
4. ↑  The Middle East, abstracts and index, Part 1. Library Information and Research Service. Northumberland Press, 2002. Page 491.
5. ↑  Central Asia and the Caucasus: transnationalism and diaspora. Touraj Atabaki, Sanjyot Mehendale. Routledge, 2005. Page 228.
Η **Πανκασίλα** είναι η επίσημη, θεμελιώδης φιλοσοφική θεωρία της Ινδονησίας. Το όνομα προέρχεται από δύο λέξεις που προέρχονται αρχικά από τα σανσκριτικά: "pañca" ("πέντε") και "śīla" ("αρχές", "εντολές"), οι οποίες είναι:

Ketuhanan yang Maha Esa (Πίστη σε έναν και μοναδικό Θεό)
Kemanusiaan yang adil dan beradab (Δίκαιη και πολιτισμένη ανθρωπότητα)
Persatuan Indonesia (Η ενότητα της Ινδονησίας)
Kerakyatan yang dipimpin oleh hikmat kebijaksanaan dalam permusyawaratan/perwakilan (Δημοκρατία καθοδηγούμενη από την εσωτερική σοφία στην ομοφωνία που προκύπτει από τις συζητήσεις μεταξύ των αντιπροσώπων)
Keadilan sosial bagi seluruh rakyat Indonesia (Κοινωνική δικαιοσύνη για όλους τους Ινδονήσιους)
Η νομική διατύπωση ης Πανκασίλα περιέχεται στην τέταρτη παράγραφο του προοιμίου του Συντάγματος της Ινδονησίας.

Ιστορικό
--------

Το 1942, η Αυτοκρατορία της Ιαπωνίας εισέβαλε και κατέλαβε τις Ολλανδικές Ανατολικές Ινδίες. Μετά από αποτυχίες στον πόλεμο του Ειρηνικού, οι Ιάπωνες υποσχέθηκαν μελλοντική αυτοδιοίκηση για την Ινδονησία και τον Σεπτέμβριο του 1943 ίδρυσαν το Κεντρικό Συμβουλευτικό Συμβούλιο (CAC) στην Ιάβα, υπό την προεδρία του προπολεμικού ακτιβιστή ανεξαρτησίας Σουκάρνο. Στις 15 Νοεμβρίου 1944, στην τέταρτη σύνοδο του CAC, ο Σουκάρνο έδωσε μια ομιλία που απαριθμούσε πέντε κατευθυντήριες γραμμές για τη ζωή για το ινδονησιακό έθνος. Αυτά είχαν παραχθεί από μια επιτροπή με επικεφαλής τον Σουκάρνο και ονομάστηκαν «Πέντε Υποχρεώσεις». Στη 1 Ιουνίου 1945, ο Σουκάρνο απευθύνθηκε στον λαό, αποτυπώνοντας τις αρχές της Πανκασίλα

Παραπομπές
----------

1. ↑  Kosky (Ed) 1999, σελ. 43.