recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Ζωρζής Δρομοκαΐτης** ήταν Έλληνας εθνικός ευεργέτης.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Η καταγωγή του ήταν από τη Χίο. Γεννήθηκε εκεί στις αρχές του 19ου αιώνα πιθανότατα το 1805. Δεκαετής αποδήμησε από την πατρίδα του το 1822 για να βρει δουλειά. Με αυστηρές οικονομίες κατάφερε να συγκεντρώσει ένα μικρό κεφάλαιο και ξεκίνησε εμπόριο στην Αίγυπτο, Συρία, και αργότερα στη Μαδαγασκάρη. Εγκαταστάθηκε εκεί μαζί με τη γυναίκα του Ταρσή το γένος Φραγκοπούλου.

Η γυναίκα του αρρώστησε βαριά, και το ανδρόγυνο επέστρεψε στη Χίο, όπου η γυναίκα του πέθανε. Ο Δρομοκαΐτης μετά τον θάνατο της γυναίκας του δεν ξαναπαντρεύτηκε, και αφού δεν είχε παιδιά αφοσιώθηκε εντελώς στο εμπόριο και στην αγαθοεργία. Πέθανε στις 20 Δεκεμβρίου 1880.

Κληροδότησε γενναία ποσά, τριακόσιες χιλιάδες δραχμές στο γυμνάσιο της Χίου, είκοσι πέντε χιλιάδες στο Λωβοκομείο του νησιού, είκοσι πέντε χιλιάδες υπέρ της Φιλοπτώχου Αδελφότητος, εκατό χιλιάδες στο Αμαλίειο Ορφανοτροφείο, σαράντα χιλιάδες στον Σύλλογο των Κυριών υπέρ της γυναικείας εκπαιδεύσεως, σαράντα χιλιάδες στο νοσοκομείο του Ευαγγελισμού. Το μεγαλύτερο από τα έργα του, ήταν το Δρομοκαΐτειο θεραπευτήριο, για το οποίο διέθεσε πάνω από πεντακόσιες χιλιάδες φράγκα, και το οποίο ανεγέρθη κοντά στο Δαφνί, λίγο έξω από την Αθήνα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Πανδέκτης

Πηγές
-----

* Παντελής Κοντογιάννης (1866-1928) (1908). *Εθνικοί ευεργέται*. Εν Αθήναις: Σύλλογος προς Διάδοσιν Ωφελίμων Βιβλίων. Ανακτήθηκε στις 25 Μαΐου 2010.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ζώρζης Δρομοκαΐτης στον *Πανδέκτη*, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 8149233542576511990
* LCCN: no2017045601

 |

 |
Συντεταγμένες: 38°3′53″N 21°48′02″E﻿ / ﻿38.06472°N 21.80056°E﻿ / 38.06472; 21.80056

Τα **Καθίσματα** είναι οικιστική περιοχή και τοποθεσία της Αχαΐας υπαγόμενη διοικητικά στην Κοινότητα Ελληνικού του Δήμου Ερυμάνθου. 

Απέχουν οδικώς 28 χλμ. από την πόλη της Πάτρας, 8 χλμ. από την Χαλανδρίτσα και 2½ χλμ. από το Ελληνικό, καθώς και περίπου 1 χλμ. από την Βαλμαντούρα.

Τοποθεσία
---------

Βρίσκονται σε μια ημιορεινή τοποθεσία στις βόρειες υπώρειες του Ερυμάνθου, σε υψόμετρο περίπου 340 μέτρων και περιβάλλονται αι ως επί το πλείστον από καλλιεργήσιμες εκτάσεις, κυρίως από ελαιώνες και αμπελώνες. 

Τα Καθίσματα βρίσκονται νότια του Ελληνικού και βόρεια της Βαλμαντούρας, καθώς δίπλα από τις Μουρίνες και τα Νιαχαίικα, ευρισκόμενα ενδιανάμεσα τους. Κοντά βρίσκεται και ο ναός της Ζωοδόχου Πηγής.

Λοιπά στοιχεία
--------------

Τα Καθίσματα κατοικούνται μόνιμα από λιγοστές οικογένειες και η κύρια απασχόληση των κατοίκων εκεί είναι η γεωργία και η κτηνοτροφία.

Βιβλιογραφία
------------

* Θεόδωρος Η. Λουλούδης, *Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση*, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010.
Ο **Ιωάννης Καραβίδας**, του Δημητρίου (11 Νοεμβρίου 1891 - 15 Απριλίου 1984) ήταν Έλληνας αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού και στη συνέχεια πολιτικός.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στη Ναύπακτο και σπούδασε στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων (1911) και στη συνέχεια φοίτησε στη Σχολή Ηλεκτρισμού και Τορπιλλών στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Λόγω των φιλοβενιζελικών του αισθημάτων αποστρατεύτηκε το 1935.

Από τις 7 Μαρτίου ως τις 8 Απριλίου 1945 υπηρέτησε ως υπηρεσιακός υφυπουργός παρά τω Υπουργείω Μεταφορών στην κυβέρνηση του Πλαστήρα.
 Ήταν επίσης εντεταλμένος σύμβουλος (διοικητής) της ΔΕΗ.

Έγραψε βιβλία, όπως "Έθνος και παιδεία", "Θεωρία τορπιλλών", "Φιλοσοφία και φυσική" και άλλα.

Πέθανε σε ηλικία 93 ετών τον Απρίλιο του 1984 και κηδεύτηκε στις 16 Απριλίου από τον ιερό ναό του Νεκροταφείου Νέας Φιλαδελφείας (Κόκκινος Μύλος).

Πηγές
-----

1. 1 2  Ελληνικόν who's who, Εκδοτικός Οργανισμός Ελληνικών who's who 1965, σελ. 227.
2. 1 2  Θάνος Βερέμης, "Ο στρατός στην ελληνική πολιτική: από την ανεξαρτησία στη δημοκρατία", Κούριερ Εκδοτική, 2000, σελ. 310.
3. ↑  ««Κυβέρνησις Νικολάου Πλαστήρα (De Facto) Από 3.1.1945 έως 8.4.1945»». Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης. Ανακτήθηκε στις 2 Ιουνίου 2016.
4. 1 2  Η Βραδυνή, 16-4-1984, σελ. 3.
Δείτε επίσης: Ηρακλεόπολις η μεγάλη
Η **Ηρακλεόπολις η μικρά** (*αρχαία ελληνικά : Ἡρακλεόπολις, [Μικρά] Ἡρακλέους πόλις*), στα αρχαία αιγυπτιακά : **Pr-Ḥry-šf-nb-Nn-nsw**, ενώ στη ρωμαϊκή περίοδο λεγόταν **Σέθρον**, ήταν αρχαία πόλη της Αιγύπτου. Βρισκόταν στην Κάτω Αίγυπτο και ανήκε στη 14η νομή και κοντά στο σημερινό Τελ Μπελίμ. Απείχε 42 περίπου μίλια από την Τανίς ενώ σήμερα η αρχαία πόλη βρίσκεται βυθισμένη στη λίμνη Μανζάλα.

Αρχαίοι συγγραφείς αναφέρουν ότι η θέση της ήταν στο Δέλτα του Νείλου και στο στόμιο του καναλιού του Πηλούσιον, κοντά στο Πηλούσιον, και πρωτεύουσα της νομής Σεθροΐτης.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Trismegistos Georef, Herakleopolis (Tell Belim)[*νεκρός σύνδεσμος*]
2. 1 2 3 4  HERACLEOPO´LIS PARVA
3. ↑  Pleiades, Herakleopolis Mikra/Sethroe
4. ↑  Nikolaos Lorentēs, Lexikon tōn archaiōn mythologikōn: historikōn kai geōgraphikōn kyriōn ... από τα Google Books
Στην αστρονομία, ένας **κανονικός δορυφόρος** είναι ένας φυσικός δορυφόρος που ακολουθεί μια σχετικά κοντινή στον πλανήτη του τροχιά και ίδας φοράς με την δική του τροχιά, με μικρή κλίση ή εκκεντρότητα. Πιστεύεται ότι έχουν σχηματιστεί σε τροχιά γύρω από τους πρωτογενείς, σε αντίθεση με τους ακανόνιστους δορυφόρους, οι οποίοι συνελήφθησαν και τέθηκαν σε τροχιά γύρω από αυτούς.

Υπάρχουν τουλάχιστον 57 κανονικοί δορυφόροι γύρω από τους οκτώ πλανήτες: ένας γύρω από τη Γη, οκτώ γύρω από το Δία, 23 επίσημα ονομασμένοι κανονικοί δορυφόροι του Κρόνου (χωρίς να μετρώνται εκατοντάδες ή χιλιάδες μικροί δορυφόροι και έλικες), 18 γνωστοί γύρω από τον Ουρανό, και 7 μικροί κανονικοί δορυφόροι του Ποσειδώνα (ο μεγαλύτερος δορυφόρος του Ποσειδώνα, Τρίτωνας, φαίνεται να έχει συλληφθεί). Πιστεύεται ότι οι πέντε δορυφόροι του Πλούτωνα και οι δύο της Χαουμέια σχηματίστηκαν σε τροχιά γύρω από αυτούς τους νάνους πλανήτες, από τα συντρίμμια που δημιουργήθηκαν από γιγαντιαίες συγκρούσεις.
Στις 17 Ιουλίου 2017 πραγματοποιήθηκαν στην Ινδία **προεδρικές εκλογές** με την καταμέτρηση των ψηφοδελτίων και την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων να γίνονται στις 20 Ιουλίου 2017. Ο Ραμ Ναθ Κοβίντ έγινε ο 14ος Πρόεδρος της Ινδίας. Ο πρόεδρος Πρανάμπ Μουχέρτζι, η θητεία του οποίου επρόκειτο να λήξει στις 24 Ιουλίου 2017,  αρνήθηκε να διεκδικήσει την επανεκλογή του λόγω ανησυχιών για την υγεία και γήρατος. 

Ο κυβερνήτης του Μπιχάρ Ραμ Ναθ Κοβίντ από το κόμμα Μπαρατίγια Τζανάτα είχε την υποστήριξη του συνασπισμού της Εθνικής Δημοκρατικής Συμμαχίας και κατήλθε ως υποψήφιος με αντίπαλο την υποψήφια της αντιπολίτευσης Μέιρα Κουμάρ του Ινδικού Εθνικού Κογκρέσου. Ο Κοβίντ εξασφάλισε περίπου τα δύο τρίτα των ψήφων από το εκλεκτορικό κολέγιο (που αποτελείται από τα εκλεγμένα μέλη των νομοθετικών σωμάτων των ομοσπονδιακών, κρατιδιακών και εδαφικών συνελεύσεω. Εξελέγη πρόεδρος για θητεία πέντε ετών.  Η θητεία του Κοβίντ ξεκίνησε στις 25 Ιουλίου 2017.

Διαδικασία εκλογής
------------------

Ο Πρόεδρος εκλέγεται έμμεσα από το εκλεκτορικό κολέγιο που αποτελείται από το Κοινοβούλιο της Ινδίας (και τα δύο σώματα) και τα Νομοθετικά σώματα κάθε Ινδικής πολιτείας και επικράτειας, οι οποίοι εκλέγονται όλοι άμεσα.

Αν και το Άρθρο 53 του Συντάγματος της Ινδίας, αναφέρει ότι ο Πρόεδρος μπορεί να ασκήσει τις εξουσίες του, άμεσα ή με υφιστάμενη αρχή, με λίγες εξαιρέσεις, όλη η εκτελεστική εξουσία που ανήκει στον Πρόεδρο, στην πράξη ασκείται από τον Πρωθυπουργό (υφιστάμενη αρχή) με τη βοήθεια του Συμβουλίου των Υπουργών.

Αποτελέσματα
------------

Ο Ραμ Ναθ Κοβίντ ανακηρύχθηκε νικητής μετά την καταμέτρηση των ψήφων που πραγματοποιήθηκε στις 20 Ιουλίου 2017.  Ορκίστηκε ενώπιον του Ανώτατου Δικαστή της Ινδίας, Τζαγκντίς Σινγκχ Κεχάρ και ανέλαβε καθήκοντα ως ο 14ος Πρόεδρος της Ινδίας στις 25 Ιουλίου 2017 στην κεντρική αίθουσα όπου βρίσκεται ο Οίκος του Κοινοβουλίου του Νέου Δελχί.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος των προέδρων της Ινδίας

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Election Commission issues notification for President’s election». *The Hindu*. 14 Ιουνίου 2017.. Ανακτήθηκε στις 23 Ιουλίου 2017.
2. ↑  Hebbar, Nistula (21 Ιουλίου 2017). «Ram Nath Kovind is the 14th President of India» (στα αγγλικά). *The Hindu*.. Ανακτήθηκε στις 21 Ιουλίου 2017.
3. ↑  *Constitution of India* (PDF). Ministry of Law and Justice, Government of India. 1 Δεκεμβρίου 2007. σελ. 26. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 9 Σεπτεμβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 27 Μαΐου 2013.
4. ↑  «With 65% votes, Ram Nath Kovind is the next President of India». *Rediff News*. Ανακτήθηκε στις 20 Ιουλίου 2017.
5. ↑  Agarwal, Nikhil (20 Ιουλίου 2017). «Ram Nath Kovind elected Indias 14th President, to take oath on July 25». *India Today*.. Ανακτήθηκε στις 20 Ιουλίου 2017.
Ο **Ηγεμόνας Μαχμούτ** (τουρκ.: *Şehzade Mahmud*, 1582 - 7 Ιουνίου 1603) ήταν Οθωμανός πρίγκιπας. Ήταν γιος του Σουλτάνου Μεχμέτ Γ'.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1582 στην Μανίσα και ήταν γιος του Σουλτάνου Μεχμέτ Γ' και της συζύγου του, Χαλιμέ Σουλτάν (ή Αλιμέ Σουλτάν). Η μητέρα του,η Χαλιμέ Σουλτάν, ασκούσε σημαντική επιρροή στον πατέρα του, Μεχμέτ Γ', και αυτό δεν άρεσε στην μητέρα του πατέρα του, τη Σαφιγιέ Σουλτάν. Από την πλευρά της μητέρας του είχε δύο άλλα μικρότερα αδέλφια, τον Ηγεμόνα Μουσταφά (αργότερα Μουσταφά Α') και την Ντιλρουμπά Σουλτάν. Ήταν, επίσης ετεροθαλής αδελφός του Αχμέτ Α', ο οποίος είχε γεννηθεί από άλλη σύζυγο του πατέρα του, τη Χαντάν Σουλτάν.

Το 1603 εκτελέστηκε με διαταγή του πατέρα του, Μεχμέτ Γ' λίγους μήνες πριν το θάνατο του τελευταίου. Η Σαφιγιέ Σουλτάν, η μητέρα του Μεχμέτ Γ', έπαιξε σημαντικό ρόλο στην εκτέλεση του. Ο θάνατος του Μαχμούτ ήταν αποτέλεσμα των ιντριγκών της γιαγιάς του, Σαφιγιέ Σουλτάν, η οποία φοβόταν τόσο την δύναμη και το κύρος του, όσο και την επιρροή της μητέρας του,της Χαλιμέ Σουλτάν. Κατά τη διάρκεια του Μεχμέτ Γ', έγιναν εξεγέρσεις στην Ανατολία. Οι στρατηγοί δεν ήταν σε θέση να καταστείλουν την εξέγερση. Έτσι ο Ηγεμόνας Μαχμούτ ζήτησε από τον πατέρα του να του δώσει στρατό,με σκοπό να καταπνίξει την εξέγερση. Όμως, η Σαφιγιέ Σουλτάν η οποία ήθελε να ξεφορτωθεί τον εγγονό της, Μαχμούτ, είπε στον γιo της, τον Μεχμέτ Γ': "Αν ο Μαχμούτ καταπνίξει την εξέγερση και οι άνθρωποι τον ακολουθήσουν και τον κάνουν Σουλτάνο, αυτό θα είναι το τέλος σου". Έτσι,ο Μεχμέτ Γ' επηρεασμένος από τα λόγια της μητέρας του, διέταξε τον στραγγαλισμό του Μαχμούτ.

Υπάρχουν εικασίες ότι στον θάνατό του συνέβαλε και η Χαντάν Σουλτάν, συμμαχώντας με την Σαφιγιέ Σουλτάν. Η Χαντάν Σουλτάν ήταν μία άλλη σύζυγος του πατέρα του και μητέρα του Ηγεμόνα Αχμέτ (αργότερα Αχμέτ Α'). Η Χαντάν ήθελε να βγάλει τον Μαχμούτ από τη μέση, διότι ήξερε ότι αν ο Μαχμούτ γινόταν Σουλτάνος θα εκτελούσε τον Αχμέτ, όπως συνήθιζαν να κάνουν οι Σουλτάνοι μετά την ενθρόνισή τους (εκτελούσαν τους αδελφούς τους, καθώς και τα αρσενικά παιδιά των αδελφών τους με σκοπό να αποκλείσουν το ενδεχόμενο κάποιας επανάστασης για να τους πάρουν τον θρόνο).

Μετά την εκτέλεση του Μαχμούτ, ο Αχμέτ έγινε διάδοχος,εφόσον ήταν ο αμέσως μεγαλύτερος γιος του Μεχμέτ Γ' (μετά τον Ηγεμόνα Μαχμούτ). Έτσι, μετά τον θάνατο του Μεχμέτ Γ' έγινε Σουλτάνος ο Ηγεμόνας Αχμέτ, ως Αχμέτ Α' και η Χαντάν έγινε Βαλιντέ Σουλτάν(Βασιλομήτωρ). Τον Αχμέτ Α' τον διαδέχθηκε ο ετεροθαλής αδελφός του, Μουσταφά Α', δηλαδή ο δεύτερος γιος της Χαλιμέ Σουλτάν και αδελφός του Μαχμούτ. Έτσι,ο τίτλος της Βαλιντέ Σουλτάν πέρασε από τη Χαντάν Σουλτάν στην Χαλιμέ Σουλτάν.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Şehzade Mahmud (son of Mehmed III)  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Το **θιβετιανό αλφάβητο** είναι αλφάβητο μορφής "αμπουγκίντα" (είδος μεταξύ αλφαβητικού και συλλαβικού αλφάβητου) και χρησιμοποιείται για να γράψει τις θιβετικές γλώσσες, όπως τα θιβετιανά, καθώς και τις γειτονικές Ντζόνγκα, Σικιμέζικα, Λαντάχι και μερικές φορές τα Μπάλτι. Η έντυπη μορφή γραφής του αλφαβήτου ονομάζεται Ουτσέν, ενώ η χειρόγραφη καλλιγραφική μορφή που χρησιμοποιείται στην καθημερινή γραφή ονομάζεται Ουμέ.

Το αλφάβητο συνδέεται στενά με την ευρεία εθνική θιβετιανή ταυτότητα, που εκτείνεται σε περιοχές του Θιβέτ, του Μπουτάν, της Ινδίας και του Νεπάλ. Το θιβετιανό αλφάβητο έχει ινδική καταγωγή και έχει διάφορα παράγωγα, όπως τα αλφάβητα Λίμπου, Λέπτσα, και το πολύγλωσσο Φαγκς-πα.

Ιστορία
-------

Η δημιουργία του θιβετιανού αλφαβήτου αποδίδεται στον Θόνμι Σαμπότα (Thonmi Sambhota) στα μέσα του 7ου αιώνα. Η παράδοση θεωρεί ότι ο Σαμπότα, υπουργός του Σονγκτσάν Γκάμπο (569-649) στάλθηκε στην Ινδία για να μελετήσει την τέχνη της γραφής και κατά την επιστροφή του εισήγαγε το αλφάβητο. Η μορφή των γραμμάτων είναι βασισμένη σε κάποιο από τα ινδικά αλφάβητα εκείνης της περιόδου. Ποιο συγκεκριμένο ινδικό αλφάβητο αποτέλεσε τη βάση του θιβετιανού αλφάβητου παραμένει ασαφές. Πρόσφατη έρευνα θεωρεί πως το θιβετιανό αλφάβητο βασίστηκε σε μια παραλλαγή των ινδικών γραφών Γκούπτα (κατά κύριο λόγο) και Βράχμι της περιοχής του Χοτάν (Khotan), που ο Σαμπότα διδάχθηκε στο Κασμίρ

Παραπομπές
----------

1. ↑  Τσάμπερλεν 2008
2. 1 2  Daniels, Peter T. και ο Γουίλιαμ Φωτεινό. *Συστημάτων Γραφής του Κόσμου*. Νέα Υόρκη: Oxford University Press, 1996.
3. ↑  Berzin, Alexander. A Survey of Tibetan History - Reading Notes Taken by Alexander Berzin from Tsepon, W. D. Shakabpa, Tibet: A Political History. New Haven, Yale University Press, 1967:
Διόνυσος και Ικάριος. Αττικός μελανόμορφος αμφορέας, 540 - 520 π.Χ.
Ο **Ικάριος ο Αθηναίος**, γνωστός και ως **Ικαρίων**, ήταν μία από τις αρχαιότερες θρυλικές μορφές που συνδέονται με την Αττική. Θυγατέρα του ήταν η Ηριγόνη. Προς ανάμνησή τους θεσπίστηκε η Αθηναϊκή εορτή της Αιώρας.

Ο μύθος
-------

Σύμφωνα με τον μύθο ο Ικάριος φιλοξένησε τον Διόνυσο στο σπίτι του όταν ο θεός επισκέφθηκε την Αττική για να διδάξει στους ανθρώπους την καλλιέργεια της αμπέλου και την παρασκευή του οίνου. Ο Διόνυσος ευχαριστήθηκε από τις περιποιήσεις του και τον δίδαξε την αμπελουργία και την οινοποιία. Επίσης, ο θεός ερωτεύθηκε την κόρη του Ικαρίου, την Ηριγόνη, και απέκτησαν μαζί ένα γιο, τον Στάφυλο. Επιπλέον, χάρισε στον Ικάριο και ένα ασκί κρασί με την εντολή να το κεράσει στους γείτονές του ή σε βοσκούς. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή, ο Ικάριος ακολουθώντας τις οδηγίες, καλλιέργησε την άμπελο, γεύθηκε τον καρπό και τον χυμό του καρπού της, και ευφράνθηκε τόσο, ώστε ο ίδιος επεθύμησε να διαδώσει το νέο αγαθό. Γέμισε λοιπόν ασκούς με κρασί και επισκεπτόμενος τα χωριά και τις εξοχές της Αττικής πάνω σε άρμα, ακολουθούμενος από τη σκυλίτσα του, κερνούσε τους γεωργούς και τους βοσκούς. Αλλά όταν οι βοσκοί (ή οι γείτονες) ήπιαν κρασί για πρώτη φορά στη ζωή τους, ζαλίστηκαν και νόμισαν ότι η ζάλη οφειλόταν στο ότι ο Ικάριος τους είχε δηλητηριάσει. Για τον λόγο αυτό τον σκότωσαν και πέταξαν το πτώμα σε ένα βαθύ πηγάδι. Η σκυλίτσα του Ικαρίου, η Μαίρα, ειδοποίησε την Ηριγόνη με τα γαυγίσματά της και την οδήγησε στο άταφο πτώμα του πατέρα της. Τότε η Ηριγόνη, αφού έθαψε τον πατέρα της, από την απελπισία της κρεμάστηκε από ένα δέντρο πάνω από τον τάφο του πατέρα της.

Ο Διόνυσος θύμωσε με τους Αθηναίους για τη δολοφονία του Ικαρίου και τους έστειλε μια συμφορά: Οι κόρες τους καταλήφθηκαν από μανία και κρεμάστηκαν κι αυτές. Οι Αθηναίοι ρώτησαν το μαντείο και πήραν την απάντηση ότι ο θεός έπαιρνε εκδίκηση για τον θάνατο του Ικαρίου και της Ηριγόνης. Τότε οι Αθηναίοι εντόπισαν και τιμώρησαν εκείνους που είχαν δολοφονήσει τον Ικάριο, ενώ καθιέρωσαν κατ' εντολή του μαντείου και μία εορτή κάθε καλοκαίρι, την Αιώρα, κατά την οποία κρεμούσαν χωρίς να απαγχονίζουν κόρες πάνω σε δέντρα. Αργότερα, αντικατέστησαν τις κόρες με εικόνες και οι παρθένες της Αττικής ταλαντεύονταν πάνω σε αιώρες (κούνιες) τραγουδώντας. Από τον μύθο του Ικαρίου δημιούργησαν και οι Ρωμαίοι δικό τους αντίστοιχο παρόμοιο μύθο.

Ο Ικάριος υποτίθεται ότι μεταφέρθηκε στα ουράνια από τον Δία και είναι ο σημερινός αστερισμός Βοώτης, ή το φωτεινότερο αστέρι του, ο Αρκτούρος. Εξάλλου, ο αστεροειδής 11251 Ικαρίων (11251 Icarion), που ανακαλύφθηκε το 1973, πήρε το όνομά του από τον Ικάριο-Ικαρίωνα.

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969
Συντεταγμένες: 16°10′02″S 69°05′18″W﻿ / ﻿16.167359°S 69.088275°W﻿ / -16.167359; -69.088275

Η **Κοπακαμπάνα** (Copacabana) είναι η κύρια πόλη της Βολιβίας στις όχθες της λίμνης Τιτικάκα, από όπου σκάφη αναχωρούν για το «Νησί του Ήλιου» (Isla del Sol), το ιερό νησί των Ίνκας. Η πόλη είναι χτισμένη σε 3.841 μέτρα υψόμετρο περίπου 155 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα Λα Πας (La Paz) και έχει ένα μεγάλο ναό του 16ου αιώνα, την Βασιλική της Παναγίας της Κοπακαμπάνα. Η Παναγία της Κοπακαμπάνα είναι ο πολιούχος της Βολιβίας.

Η πόλη είναι ένας τουριστικός προορισμός στη Βολιβία και είναι επίσης γνωστή, εκτός από την περίφημη Βασιλική της Παναγίας, για την πέστροφα και το γραφικό περιβάλλον της. Χτισμένη ανάμεσα στα βουνά Καλβάριο (Calvario) και Νίνιο Καλβάριο (Niño Calvario), η πόλη έχει περίπου 6.000 κατοίκους. Οι θρησκευτικές γιορτές της Κοπακαμπάνα, η πολιτιστική κληρονομιά καθώς και τα παραδοσιακά πανηγύρια είναι πολύ γνωστά σε όλη τη Βολιβία.

Υπάρχει η πεποίθηση ότι το όνομα προέρχεται από την γλώσσα Αϊμάρα (Aymara) και συγκεκριμένα *kota kahuana* που σημαίνει "**θέα στη λίμνη**." Παρ' όλα αυτά, ο κοινωνιολόγος Μάριο Μοντάνιο Αραγόν (Mario Montaño Aragón), βρήκε στα «αρχεία της Ινδίας» στην Σεβίλλη στην Ισπανία μια εντελώς διαφορετική ιστορία: «*Kotakawana*» είναι ο ερμαφρόδιτος θεός της γονιμότητας στην αρχαία μυθολογία των Άνδεων, το ισοδύναμο με την κλασική ελληνική θεά Αφροδίτη.

Εικόνες
-------

* Η Βασιλική της ΠαναγίαςΗ Βασιλική της Παναγίας
* Η Τιτικάκα από τις όχθες της ΚοπακαμπάναΗ Τιτικάκα από τις όχθες της Κοπακαμπάνα
* Χασάπικο στην ΚοπακαμπάναΧασάπικο στην Κοπακαμπάνα
* Εμπορικός δρόμοςΕμπορικός δρόμος

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Copacabana, Bolivia στο Wikimedia Commons
* Weather in Copacabana Αρχειοθετήθηκε 2020-10-06 στο Wayback Machine.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 695145424532386830339
* GND: 4292204-5

 |

 |
Ο **Καννομπίνο** (ιταλ. *Cannobino*) είναι μικρός ποταμός στην Επαρχία Βερμπάνο-Κούζιο-Όσσολα, στην Περιφέρεια Πεδεμόντιο, στη βόρεια Ιταλία. Εκβάλλει στη Λίμνη Ματζόρε, δίπλα στην κωμόπολη Καννόμπιο από την οποία πήρε το όνομά του, αν και οι ντόπιοι τον αποκαλούν συχνά απλώς «ιλ Φιούμε» (= «το ποτάμι»).

Ρους
----

Ο Καννομπίνο πηγάζει στις πλαγιές των ιταλικών Άλπεων, κάτω από τις κορυφές Τσίμα ντελλα Λαουράσκα (υψόμετρο 2.195 μέτρα) και Τσιμόνε ντε Κορτεκιούζο (*Cimone di Cortechiuso*, υψόμ. 2.183 μ.), και μετά ακολουθεί την ομώνυμη κοιλάδα (ιταλ. *Valle Cannobina*). Στα πρώτα 20 χιλιόμετρα του ρου του έχει πλάτος μικρότερο των δέκα μέτρων περίπου. Κοντά στον ναό της Αγίας Άννας στο χωριό Τραφφιούμε ρέει μέσα σε ένα στενό φαράγγι-ρωγμή βάθους πολλών μέτρων και μετά εισέρχεται σε μια φυσική λεκάνη, οπότε η κοίτη του απλώνεται σε εύρος σχεδόν 100 μέτρων. Από εκεί και πέρα ρέει μαιανδρικά διατηρώντας ένα εύρος μεγαλύτερο των 50 μέτρων μέχρι το στόμιό του στη Λίμνη Ματζόρε (υψόμετρο 193 μέτρα). Το συνολικό μήκος του Καννομπίνο είναι περίπου 25 χιλιόμετρα και διασχίζει το έδαφος των δήμων Μαλέσκο, Γκούρρο, Βάλλε Καννομπίνα και τέλος του Καννόμπιο.

Συνήθως ο Καννομπίνο έχει σταθερή ροή, αλλά δυο-τρεις φορές κάθε χρόνο η εισροή υδάτων από τα γύρω βουνά αυξάνεται απότομα κατά πολύ, προκαλώντας τη μεταβολή του ποταμού σε άγριο χείμαρρο.

Αναψυχή
-------

Ο Καννομπίνο χρησιμοποιείται κυρίως για δραστηριότητες αναψυχής. Μερικά κάμπινγκ και ξενοδοχεία βρίσκονται στις όχθες του. Μετά το φαράγγι της Αγίας Άννας το ποταμί είναι αρκετά πλατύ και βαθύ για καταδύσεις, κολύμβηση και κωπηλασία με ελαφρές βάρκες.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ολόκληρος ο ρους του Καννομπίνο σε Google map

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 235497440
* LCCN: sh87006877

 |

 |
Το ***Θησαυροφυλάκιο*** είναι τηλεπαιχνίδι γνώσεων, βασισμένο στο ισραηλινό ***HaKassefet (הַכַּסֶפֶת)*** και στο βρετανικό ***The Vault***, που προβλήθηκε για πρώτη φορά το 2001 στον ΑΝΤ1. Το παιχνίδι γυριζόταν στα TV E studios Παιανίας, στην Παιανία.

Προβολή
-------

Το τηλεπαιχνίδι ξεκίνησε να προβάλλεται το φθινόπωρο του 2001 στον ΑΝΤ1, όπου προβαλλόταν μέχρι το 2004. Παρουσιαστής ήταν ο Ανδρέας Μικρούτσικος.

Παιχνίδι
--------

Σε κάθε παιχνίδι έπαιζαν τρεις παίκτες. Ο παίκτης που θα έφτανε στον τελικό, με ρίσκο, σωστή στρατηγική και γνώσεις, θα είχε τη δυνατότητα να κερδίσει το ανώτατο ποσό (Για το 2001 ήταν 50.000.000 Δραχμές, ενώ από το 2002 μέχρι το 2004 ήταν 150.000 ευρώ). Το παιχνίδι χωριζόταν σε τρεις γύρους.
|  |
| --- |
| *imi-r ḫtmt*Επιστάτης της Σφραγίδας/Επιστάτης των σφραγισμένων πραγμάτων |
| **Θησαυροφύλακας σε ιερογλυφικά** |

Ο **Θησαυροφύλακας** στην αρχαία Αίγυπτο είναι η σύγχρονη μετάφραση του τίτλου *imi-r ḫtmt* (κατά λέξη: ***Επιστάτης της Σφραγίδας*** ή ***Επιστάτης των σφραγισμένων πραγμάτων***). Το αξίωμα είναι γνωστό από το τέλος του Παλαιού Βασιλείου, όπου άτομα με αυτό το τίτλο κάνουν την εμφάνισή τους στην οργάνωση ιδιωτικών περιουσιών.

Κατά το Μέσο Βασίλειο το αξίωμα έγινε ένα από τα πιο σημαντικά της βασιλικής αυλής. Στο τέλος της Δέκατης όγδοης Δυναστείας ο τίτλος έχασε τη σημαντικότητά του. Στο ύστερο Νέο Βασίλειο οι αρμοδιότητες του Επιστάτη της Σφραγίδας πέρασε στο αξίωμα του Επιστάτη των Θησαυρών.

Ο Θησαυροφύλακας ήταν υπεύθυνος για τα προϊόντα που έμπαιναν στο βασιλικό παλάτι. Ήταν ο κύριος οικονομικός διαχειριστής της βασιλικής περιουσίας.

Βιβλιογραφία
------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Θησαυροφύλακας (αρχαία Αίγυπτος)** |

* Stephen Quirke: *Titles and bureaux of Egypt 1850-1700 BC*, London 2004 p. 48-49 (ISBN 0-9547218-0-2)
Ο **Ικέτας** ή Ικέτης ήταν Τύραννος των Συρακούσων, μετά από τον Αγαθοκλή και πριν τον Πύρρο A΄ της Ηπείρου (289 π.Χ. - 279 π.Χ.).

Χάρτης των Συρακουσών.

Βιογραφία
---------

To 289 π.Χ. σκοτώθηκε ο Αγαθοκλής και ο υποτειθέμενος φονιάς του Μαίνων σκότωσε τον Αρχάγαθο, εγγονό τού Αγαθοκλή. Ο Μαίνων ανέλαβε τη διοίκηση του στρατού τού Αρχάγαθου, που πολιορκούσε την Αίτνα και έστρεψε τα όπλα εναντίον των Συρακουσών. Τότε οι Συρακούσιοι έστειλαν εναντίον του τον Ικέτα με σημαντικό στρατό. Ο πόλεμος συνεχίστηκε για κάποιο διάστημα, χωρίς κάποιο σημαντικό αποτέλεσμα. Ο Μαίνων έλαβε τη βοήθεια των Καρχηδονίων και υπερίσχυσε, έτσι οι Συρακούσιοι αναγκάστηκαν να υπογράψουν μία ατιμωτική ειρήνη.

Γρήγορα μετά ακολούθησε εξέγερση, που οδήγησε στην απέλαση των μισθοφόρων από την Καμπανία, των λεγόμενων Μαμερτίνων. Πρέπει να ήταν σύντομα μετά από αυτό, που ο Ικέτας εγκαταστάθηκε στην εξουσία· ο Διόδωρος Σικελιώτης μας λέει, ότι έμεινε τύραννος για 9 έτη. Τα μόνα γεγονότα της ηγεσίας του που έχουν καταγραφεί, είναι ένας πόλεμος με τον Φιντία τύραννο τού Ακράγαντα, στον οποίο έλαβε σημαντική νίκη και ένας με τους Καρχηδονίους, στον οποίο ηττήθηκε στον ποταμό Τερία. Τελικά εκτοπίστηκε από τον Θυνίωνα, λίγο πριν την άφιξη τού Πύρρου Α΄ στη Σικελία· υπολογίζεται η έξωσή του να έγινε το 279/278 π.Χ, εννέα έτη μετά την άνοδό του (Διόδωρος Exc. Hoesch. xxi. 12, 13, xxii. 2, 6).

Σώζονται χρυσά νομίσματα με τη μορφή του, που κόπηκαν στις Συρακούσες. Φέρουν την επιγραφή *"ΕΠΙ ΙΚΕΤΑ"*, από την οποία συμπεραίνουμε, ότι δεν έλαβε τον τίτλο τού βασιλιά όπως ο σύγχρονός του Φιντίας στον Ακράγαντα.

Πηγές
-----

* Smith, William, ed. (1870). "article name needed". Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology.

|  |
| --- |
| Ικέτας των Συρακουσών  |
| Βασιλικοί τίτλοι |
| ΠροκάτοχοςΑγαθοκλής των Συρακουσών | **Τύραννος των Συρακούσων**289 π.Χ. - 279 π.Χ. | ΔιάδοχοςΘίνιον και Σωσίστρατος |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 310753454
* SUDOC: 180803719

 |

 |
Κοπρόλιθος
**Κοπρόλιθος** στη γεωλογία ονομάζεται το γεωλογικό απολίθωμα κοπράνων. Οι κοπρόλιθοι βρίσκονται συνήθως σε περιβάλλοντα που επέτρεψαν την απολίθωση των κοπράνων και δίνει τη δυνατότητα στους παλαιοντολόγους να πάρουν πληροφορίες για την τροφή όντων που έζησαν στο παρελθόν.

Η ανακάλυψη των κοπρολίθων έγινε όταν η συλλέκτης, έμπορος απολιθωμάτων και παλαιοντολόγος Μαίρη Άνινγκ (Mary Anning) βρήκε κάποια απολιθώματα στο στομάχι ιχθυοσαύρων στην περιοχή Λάιμ Ρέγκις (Lyme Regis) της Νότιας Αγγλίας. Όταν αυτά έσπαγαν, η Άνινγκ διαπίστωνε ότι περιείχαν κόκαλα από μικρότερα ψάρια. Αυτές οι παρατηρήσεις της, οδήγησαν το γεωλόγο Ουίλιαμ Μπάκλαντ (William Buckland) να αναπτύξει τη θεωρία ότι αυτά ήταν απολιθώματα κοπράνων το 1829.

Η μελέτη των κοπρολίθων μπορεί να δείξει αν κάποιο ζώο ήταν φυτοφάγο ή χορτοφάγο και την ποικιλία που αποτελούσε την τροφή του. Έχουν βρεθεί κοπρόλιθοι μετά την Κάμβρια περίοδο.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Μελέτη κοπρολίθων

Πηγές
-----

* Κοπρόλιθος
Το «Θαύμα της Μασαχουσέτης» αναφέρεται στο διάστημα όπου η πολιτεία της Μασσαχουσέτης γνώρισε οικονομική ανάπτυξη κατά τη δεκαετία του 1980. 

Προηγουμένως, η αποβιομηχανοποίηση και η ανεργία είχαν πλήξει την πολιτεία. Η ανεργία μειώθηκε από 12% σε λιγότερο από 3% και συνοδεύτηκε από μειώσεις φόρων και δραστική αύξηση του ατομικού εισοδήματος. 

Η ανάπτυξη αυτή επικεντρώθηκε στις χρηματοοικονομικές υπηρεσίες και την υψηλή τεχνολογία, εντός της Βοστώνης και των προαστίων της επί του αυτοκινητόδρομου Route 128.

Αυτή η εξάπλωση βιομηχανίας είχε ως συνέπεια να δοθεί το όνομα αυτού του δρόμου στον όρο «128» στην περιοχή όπου άνθισε η υψηλή τεχνολογία, πέρα από τον αυτοκινητόδρομο, παρομοίως με την Κοιλάδα του Πυριτίου. 

Ορισμένες αξιοσημείωτες εταιρίες την περίοδο του Θαύματος υπήρξαν η Digital Equipment Corporation, η Data General, η Wang Laboratories και η Apollo Computer.

Ο πρώην κυβερνήτης της Μασαχουσέτης, Μιχαήλ Δουκάκης (1983-91) κατά την εκστρατεία του για την Προεδρία των Ηνωμένων Πολιτειών το 1988, επιχείρησε να πάρει τα εύσημα για το «Θαύμα».

Παραπομπές
----------

1. ↑  Butterfiled, Fox (1988-05-01). «WHAT YOU SEE IS WHAT YOU GET» (στα αγγλικά). *The New York Times*. ISSN 0362-4331.. Ανακτήθηκε στις 2023-04-07.
2. ↑  «Silicon Valley and Route 128: The Camelots of Economic Development». *Journal of Applied Research in Economic Development* (C2ER) **10**. May 2013.. Ανακτήθηκε στις March 4, 2017.
3. ↑  "Route 128: Birthplace of the Digital Age" Αρχειοθετήθηκε 2013-06-28 at Archive.is, July 6, 2010,  Αρχειοθετήθηκε 2013-05-09 at Archive.is
4. ↑  «DUKAKIS HAD HELP WITH `MASSACHUSETTS MIRACLE`». *Chicago Tribune*. Ανακτήθηκε στις 7 Απριλίου 2023.
Ο **Θησαυρός των Μεγαρέων** βρίσκεται στο τέμενος του Απόλλωνα στους Δελφούς, βορείως του Θησαυρού των Σιφνίων κατά μήκος της Ιεράς Οδού. Στην πρόσοψή του έχουν αναγραφεί 26 επιγραφές που αναφέρονται στους Μεγαρείς, γεγονός που οδήγησε και στην ταύτιση του μνημείου.

Περιγραφή
---------

Στον αρχαιολογικό χώρο των Δελφών, στο τέμενος του Απόλλωνα, κατά μήκος της Ιεράς Οδού και βορείως του Θησαυρού των Σιφνίων σώζονται αρχιτεκτονικά κατάλοιπα οικοδομήματος που έχει ταυτιστεί με τον Θησαυρό των Μεγαρέων, λόγω των επιγραφών που κάλυπταν την πρόσοψή του από τις οποίες οι 26 αναφέρονταν στους Μεγαρείς. Το κτίριο αποτελείται στην ουσία από δύο τμήματα. Η πρώτη φάση του κτιρίου χρονολογείται στα τέλη του 6ου ή στις αρχές του 5ου αιώνα π.Χ. Επρόκειτο για κτίριο δωρικού ρυθμού κατασκευασμένο από πωρόλιθο, ενδεχομένως δίστυλο εν παραστάσι.Το κτίριο είχε πρόδομο βάθους 2 μ. και σηκό βάθους 5 μ. περίπου. Από το κτίριο αυτό διατηρήθηκαν τμήματα της θεμελίωσης αλλά σε μεταγενέστερη φάση, πιθανότατα στον 5ο ή στις αρχές του 4ου αιώνα π.Χ. οικοδομήθηκε και δεύτερο κτίριο, τραπεζοειδούς κάτοψης.

Η πρόσοψή του ήταν κατασκευασμένη από σκούρο ασβεστόλιθο, όπου χαράχτηκαν επιγραφές, τιμητικές ως επί το πλείστον, εκ των οποίων οι περισσότερες αναφέρονται στην πόλη και τους πολίτες των Μεγάρων. Το 1975-76 με χορηγία και μέριμνα του Δήμου Μεγάρων ο Τοίχος των Μεγαρέων και τμήμα του κτιρίου αποκαταστάθηκε.

Δείτε επίσης
------------

* Θησαυρός των Αθηναίων
* Θησαυρός των Ακανθίων
* Θησαυρός των Βοιωτών
* Θησαυρός των Θηβαίων
* Θησαυρός των Κνιδίων
* Θησαυρός των Κυρηναίων
* Θησαυρός των Μασσαλιωτών
* Θησαυρός των Σικυωνίων
* Θησαυρός των Σιφνίων

Παραπομπές
----------

1. ↑  
Bommelaer, J.-F. Laroche, D. (1991). *Guide de Delphes: Le Site*. Paris. σελίδες 126–127. CS1 maint: Πολλαπλές ονομασίες: authors list (link)
**Θαρσείν Χρει,** είναι το όνομα Ελληνόφωνης Ροκ μπάντας που δημιουργήθηκε στην Αθήνα το 1973 από τους Γιώργο Μπιλικά, Μπάμπη Μαραγκό & Κώστα Χαλβαδάκη.

Βιογραφία
---------

Γεννημένοι και μεγαλωμένοι στην Αθήνα οι τρεις παιδικοί φίλοι, με κοινά βιώματα αλλά και με κοινά ακούσματα, συνέδεσαν τις μουσικές τους ανησυχίες πολύ νωρίτερα. Από τα τέλη της δεκαετίας του '60, ο Μπάμπης Μαραγκός και ο Κώστας Χαλβαδάκης ήταν μέλη του γκρουπ **Boems**, στο οποίο προστέθηκε αργότερα και ο Γιώργος Μπιλικάς αναλαμβάνοντας το πόστο του τραγουδιστή. Το γκρουπ αυτό διαλύθηκε λόγω στρατιωτικών υποχρεώσεων και οι τρεις φίλοι ξαναβρέθηκαν μαζί το 1971. Μια χρονιά που ξεκίνησε και η ασχολία τους με την τραγουδοποιία.

Pop Festival
------------

Το 1973, είχαν ήδη αρκετό υλικό συγκεντρωμένο όταν πληροφορήθηκαν για το Pop Festival που διοργάνωνε τότε η δισκογραφική εταιρία "Columbia" και το περιοδικό "Φαντάζιο", στο οποίο οι τρεις φίλοι, πήραν μέρος σαν μονάδες. Δεσμευμένοι όμως από τους όρους του διαγωνισμού που ήθελε μόνο γκρουπ και όχι σόλο καλλιτέχνες, προσέλαβαν στα τύμπανα τον Τόλη Πιπερά, και έτσι δημιουργήθηκαν οι **Θαρσείν Χρει,** προκειμένου να λάβουν μέρος στο Pop Festival με το τραγούδι του Γιώργου Μπιλικά "Μέρα Βροχερή" το οποίο είχε προκριθεί για τον διαγωνισμό και το οποίο κέρδισε το τρίτο βραβείο στην κατηγορία "καλύτερο τραγούδι". Το τραγούδι αυτό, απετέλεσε και τη μοναδική δισκογραφική τους κατάθεση, στο LP της Columbia "Pop Festival '73"  αφού κανείς από τη δισκογραφική εταιρία δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ για το ρεπερτόριο του γκρουπ, παρ' όλο που είχαν υπογράψει πενταετές συμβόλαιο. 

Στη συνέχεια, διοργάνωσαν και έλαβαν μέρος σε αρκετές συναυλίες στην Αθήνα και στην επαρχία (Τρίκαλα & Αγρίνιο). Την άνοιξη του 1974 Δημήτρης Δημητράκας αντικατέστησε τον αποχωρήσαντα Τόλη Πιπερά και με τη νέα σύνθεση εξακολούθησαν να δίνουν συναυλίες και να παίζουν σε διάφορα Αθηναϊκά κλαμπ της εποχής, παρουσιάζοντας στο μεγαλύτερο μέρος του ρεπερτορίου τους, τα δικά τους τραγούδια. Οι τελευταίες εμφανίσεις της μπάντας έγιναν στο κλαμπ Καζάμπρα, στην Πλάκα. 

Η διάλυση του γκρουπ, ήρθε το καλοκαίρι του 1974 με τα γεγονότα της Κύπρου και την επιστράτευση (αναγκαστικά) και με την μεταπολίτευση (ουσιαστικά), που βρήκε την Ελλάδα να "κολυμπάει" στο πεντάγραμμο του -μέχρι τότε απαγορευμένου- πολιτικού τραγουδιού.

1974
----

Το 2004, το ενδιαφέρον του ερευνητή Νίκου Καραθανάση, για το παλιό ηχογραφημένο υλικό των Θαρσείν Χρει και η επιμονή του να βρεθούν οι παλιές μπομπίνες με τα τραγούδια, είχαν σαν αποτέλεσμα την κυκλοφορία από την Anazitisi Records  του LP 1974 , σε βινύλιο, τετρακοσίων αριθμημένων συλλεκτικών αντιτύπων.

Δισκογραφία
-----------

**1973:** "Pop Festival '73" (Columbia) 

**2004:** "1974"  (Anazitisi Records)

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Various - Pop Festival '73». *Discogs* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 2019.
2. 1 2  «Welcome to Anazitisi Records». *www.anazitisirecords.com*. Ανακτήθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 2019.
3. 1 2  «Θαρσείν Χρεί - 1974!». *Discogs* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 2019.
Ο Θησαυρός των Ακανθίων ήταν οικοδόμημα αφιερωμένο από την πόλη Άκανθο της Χαλκιδικής, η οποία στη διάρκεια του Πελοποννησιακού Πολέμου συμμάχησε με τη Σπάρτη εναντίον των Αθηναίων.

Περιγραφή του Πλουτάρχου
------------------------

To 424 π.Χ. μεσούντος του Πελοποννησιακού Πολέμου, ο Σπαρτιάτης βασιλιάς Βρασίδας κατόρθωσε να πείσει την Άκανθο, σύμμαχο ως τότε της Αθήνας στη Χαλκιδική, να αποστατήσει από τη συμμαχία. Στη συνέχεια οι Ακάνθιοι συντάχθηκαν με τον Βρασίδα και πολέμησαν εναντίον των Αθηναίων. Από τα λάφυρα των μαχών ανήγειραν έναν θησαυρό στο τέμενος του Απόλλωνα στους Δελφούς, που μνημόνευε την κοινή αυτή νίκη και την ανέγερση του θησαυρού. Ο Πλούταρχος παραθέτει τη σχετική επιγραφή στο "Βίο του Λυσάνδρου": "Βρασίδας καὶ Ἀκάνθιοι ἀπ' Ἀθηναίων". Η αναγραφή του ονόματος του Βρασίδα αποτελούσε εξαιρετική τιμή, εάν αυτός βρισκόταν ακόμη εν ζωή όταν αφιερώθηκε ο θησαυρός .Στην κλασική περίοδο δεν συνηθιζόταν να αναγράφεται το όνομα ηγετών σε αφιερώματα τέτοιου τύπου, που αποτελούσαν επιπλέον συλλογικές προσφορές στον θεό. Έχει διατυπωθεί η άποψη λοιπόν ότι ο θησαυρός των Ακανθίων οικοδομήθηκε μετά τον θάνατο του Βρασίδα το 422 π.Χ. Ωστόσο υπάρχουν και οι αντίθετες απόψεις, που υποστηρίζουν ότι η αναγραφή του ονόματος ήταν ενδεικτική πως ο Βρασίδας θα ήταν ακόμη στη ζωή.

Ο ανδριάντας του Λυσάνδρου
--------------------------

Ο Πλούταρχος αναφέρει ότι ο ανδριάντας που έστεκε εντός του θησαυρού ήταν του βασιλιά Λύσανδρου, παρά το γεγονός ότι πολλοί πίστευαν ότι απεικόνιζε τον Βρασίδα. Ο Παυσανίας αναφέρει πως στο θησαυρό των Ακανθίων έστεκε μια χρυσελεφάντινη τριήρις, δωρισμένη από τον Κύρο το Νεότερο, βασιλιά των Περσών. Πίσω από τον θησαυρό των Ακανθίων στα ρωμαϊκά χρόνια ανοίχθηκε μια πύλη στον ιερό περίβολο, η οποία οδηγούσε στη λεγόμενη "οικία των περιστυλίων" που χρονολογείται στον 1ο αιώνα μ.Χ.

Δείτε επίσης
------------

* Θησαυρός των Αθηναίων
* Θησαυρός των Βοιωτών
* Θησαυρός των Θηβαίων
* Θησαυρός των Κνιδίων
* Θησαυρός των Κυρηναίων
* Θησαυρός των Μασσαλιωτών
* Θησαυρός των Μεγαρέων
* Θησαυρός των Σικυωνίων
* Θησαυρός των Σιφνίων

Παραπομπές
----------

1. ↑  Θουκυδίδης, 4.84-88
2. ↑   Πλούταρχος, Βίοι Παράλληλοι, Λύσανδρος, 1.1
3. ↑   Currie, B. Pindar and the Cult of Heroes, Oxford 2005

Βιβλιογραφία
------------

* Bommelaer, J.-F. Laroche, D. *Guide de Delphes. Le site*, Paris 1991: 161-162,
* Currie, B. *Pindar and the Cult of Heroes*, Oxford 2005.
Τα **καλιτσούνια** είναι πιτάκια με τυρί ή βότανα που συνδέονται με την Κρήτη. Μοιάζουν με τυροπιτάκια, με κύρια διαφορά στις παραλλαγές γεμίσματος και σερβιρίσματος. Στα Χανιά, βρίσκουμε τα αλμυρά καλιτσούνια, γεμισμένα με την τοπικά μαλακή μυζήθρα τυρογάλακτος ή διάφορα βότανα από την κρητική γη (χωρίς τυρί) και τα γλυκά καλιτσούνια, γεμισμένα με μυζήθρα αλλά με μέλι απλωμένο στην κορυφή.

Πρόκειται για μια ιδιαίτερη λιχουδιά που σερβίρεται σε ολόκληρο το νησί της Κρήτης και σε ολόκληρο το νομό Χανίων, από δημοφιλή εστιατόρια στην πόλη των Χανίων μέχρι σε μικρά ορεινά χωριά. 

Για να φτιάξει κανείς τη γέμιση για τα καλιτσούνια με τυρί• το τυρί ορού γάλακτος τρίβεται και αναμιγνύεται με αυγά (έτσι η γέμιση θα συγκρατηθεί μαζί) και ψιλοκομμένα βότανα.

Υπάρχει επίσης μια άλλη εκδοχή, φτιαγμένη με ζύμη (και όχι με πολύ λεπτό φύλλο), γεμισμένη επίσης με μυζήθρα και κανέλα. Τα καλιτσούνια μπορεί είναι ψημένα ή τηγανισμένα, ανάλογα με το αν είναι φτιαγμένα με ζύμη ή φύλλο.

Δείτε επίσης
------------

* Γκιοζλεμέ
* Καλισόν
* Μπουρέκι
* Τσεμπουρέκ

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Καλιτσούνια χανιώτικα στον φούρνο!».
2. ↑  Βίλμα Χαντίλη (1992). *Food of Greece: Cooking, Folkways, and Travel in the Mainland and Islands of Greece*. Simon and Schuster. σελίδες 252. ISBN 9780671750961.
Συντεταγμένες: 37°38′20.5″N 21°37′50.0″E﻿ / ﻿37.639028°N 21.630556°E﻿ / 37.639028; 21.630556
Ο **Θησαυρός των Σικυωνιών** ήταν ένας από τους πιο φημισμένους θησαυρούς (ναούς) της αρχαιότητας.

Ιστορία
-------

Αναφέρεται από τον Παυσανία. Αναστηλώθηκε από τους Γερμανούς στις αρχαιολογικές ανασκαφές στην Ολυμπία. Είχε καταστραφεί ολοσχερώς, ενώ τα αρχιτεκτονικά του υλικά διασκορπίστηκαν αφού είχαν χρησιμοποιηθεί ανα τους αιώνες στην κατασκευή βυζαντινών κτιρίων, σπιτιών, χριστιανικών ναών και τειχών σε μεγάλη ακτίνα. Βρέθηκαν όμως και ξεχώριζαν από τα αρχιτεκτονικά υλικά των άλλων ναών, του Μετρώου, της αίθουσας της Ηχού, και του Λεωνιδίου, διότι διέφεραν ως προς το υλικό, το οποίο δεν ήταν από πωρόλιθο, αλλά από ασβεστιογενή ψαμμίτη κίτρινης απόχρωσης και μακρινής προέλευσης.

Πηγές
-----

* (Γερμανικά) Βίλελμ Ντέρπφελντ (1883). *Mitteilungen des Deutschen archäologischen Instituts, athenische Abteilung*. Αθήνα: Αφοί Περρή. σελίδες 67-70. Ανακτήθηκε στις 25 Μαρτίου 2012.
Η **Κρήνη Σαιντ-Ωμπέρ** είναι κρήνη ευρισκόμενη στο Μον-Σαιν-Μισέλ, στη Γαλλία.

Τοποθεσία
---------

Ευρίσκεται στα βόρεια του Μον-Σαιν-Μισέλ.

Περιγραφή
---------

Μικρός κωνικός πύργος, με γοτθικό θόλο και αέτωμα. Ερειπωμένος έλλειψη συντήρησης.

Ιστορία
-------

Άποψη της προσόψεως της κρήνης.
Ανεγέρθηκε κατά την διάρκεια του 8ου αιώνα, προς τιμήν του Αγίου Ωμπέρ. Ήταν στην συγκεκριμένη τοποθεσία, σύμφωνα με τον θρύλο, όπου μια πηγή γλυκού νερού, θαυματουργικώς αναβλύζουσα από τον συμπαγή βράχο, ανευρέθηκε και υδροδότησε το μοναστήρι έως τον 15ο αιώνα. Οχυρώθηκε στην διάρκεια του 13ου αιώνα, επικοινωνώντας με το μοναστήρι μέσω ενός *Γκραν Ντεγκρέ*, το οποίο προστατευόταν από υψηλά τείχη των οποίων τα κατάλοιπα είναι, σήμερα, ακόμη ορατά εντός του *Πετί-Μπουά*.

Το σημερινό κτίσμα πιστεύεται πως χρονολογείται από το 1757.

Η κρήνη κατηγοριοποιήθηκε ως ιστορικό μνημείο το 1908.

Δείτε επίσης
------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Κρήνη Σαιντ-Ωμπέρ** |

* Κατάλογος ιστορικών μνημείων του Μον-Σαιν-Μισέλ
* Παρεκκλήσιο Σαιντ-Ωμπέρ (Λε Μον-Σαιν-Μισέλ)

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Fontaine Saint-Aubert». Base Mérimée, ministère français de la Culture.
2. ↑  Le Figaro Collection - L'esprit des lieux, Le Mont Saint-Michel

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ιστορικά Μνημεία (Γαλλία)
* Πύλη:Μανς
 |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Fontaine Saint-Aubert  της Γαλλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
**Ηλεκτρομαγνητικός παλμός** (αγγλ. *electromagnetic pulse* ή *EMP*, γερμ. *electromagnetischer Impuls*) ονομάζεται ο παλμός ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας που μπορεί να προκληθεί από μια θερμοπυρηνική έκρηξη, οπότε ονομάζεται *NEMP* (nuclear electromagnetic pulse) ή ισχυρή ηλεκτρική εκκένωση (κεραυνό). Ο παλμός αυτός θεωρείται ακίνδυνος για τους ζώντες οργανισμούς, μπορεί όμως να προκαλέσει σημαντική ζημιά, ως και ολοσχερή καταστροφή, σε ηλεκτρονικό εξοπλισμό και συσκευές ή σε ηλεκτρονικά τηλεπικοινωνιακά συστήματα.

Σύγχρονα όπλα μπορούν να παράγουν τέτοιους παλμούς με τη χρήση ή όχι πυρηνικής έκρηξης, με σκοπό την εξουδετέρωση των τηλεπικοινωνιών του αντιπάλου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

*How E-Bombs Work* στο howstuffworks.com. Ανακτήθηκε 31/10/2009.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85042175
* GND: 4788871-4
* BNF: cb160157230 (data)

 |

 |
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Ιππόδαμος** είναι γνωστός ένας από τους Τρώες που έλαβαν μέρος στον Τρωικό Πόλεμο. Ο Ιππόδαμος, που υποτίθεται ότι ήταν γιος του βασιλιά Μέροπα της Περκώτης, σκοτώθηκε στον πόλεμο αυτό από τον Οδυσσέα, που τον λόγχισε μαζί με τον αδελφό του. Ο Ιππόδαμος αναφέρεται στην *Ιλιάδα*, όπου παρατηρείται μία σύγχυση: Στη ραψωδία Λ (στίχ. 334) ο αδελφός του, που σκοτώνεται μαζί του, έχει το όνομα Υπείροχος. Αλλά στη ραψωδία Β (στ. 830) μνημονεύονται οι μόνοι αληθινοί γιοί του Μέροπα: οι Άδρηστος και Άμφιος — όχι ο Ιππόδαμος. Επομένως οι Ιππόδαμος και Υπείροχος δεν πρέπει να ήταν γιοι του Μέροπα.

Πηγές
-----

* Κρουσίου: *Λεξικόν Ομηρικόν*, διασκευή από την 6η γερμανική έκδ. υπό Ι. Πανταζίδου, έκδοση «Βιβλιεκδοτικά καταστήματα Αναστασίου Δ. Φέξη», Αθήνα 1901, σελ. 426
**Ηλεκτρονικές** ή **ψηφιακές υπηρεσίες** (αγγλικά: electronic services, e-services) είναι οι υπηρεσίες οι οποίες δίνουν τη δυνατότητα πραγματοποίησης έγκυρων συναλλαγών, χρησιμοποιώντας τεχνολογίες πληροφορικής και επικοινωνιών. Ο όρος αναφέρεται στη χρήση όλων των ηλεκτρονικών καναλιών επικοινωνίας, όπως τηλεφωνικά κέντρα, «έξυπνα» κινητά τηλέφωνα, ψηφιακές τηλεοράσεις κλπ. Όλο και συχνότερα όμως ηλεκτρονικές υπηρεσίες νοούνται οι υπηρεσίες που παρέχονται μέσω διαδικτύου. 

Ηλεκτρονικές υπηρεσίες παρέχονται από ιδιωτικές επιχειρήσεις, κυρίως στα πλαίσια του ηλεκτρονικού επιχειρείν (ή ηλεκτρονικό εμπορίου) και από φορείς της δημόσιας διοίκησης στα πλαίσια της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης.

Δείτε επίσης
------------

* Ηλεκτρονική διακυβέρνηση
* Υπηρεσία μιας στάσης
* Κινητή διακυβέρνηση
* Ηλεκτρονική ψηφοφορία
* Ηλεκτρονική δημοκρατία
* Κυβερνητική διαδικτυακή πύλη

Παραπομπές
----------

1. ↑  Jeong Chun Hai @Ibrahim. (2007). *Fundamental of Development Administration.* Selangor: Scholar Press. (ISBN 978-967-5-04508-0)
2. ↑  Wimmer, M. Codagnone, C. and Janssen, M. (2008) "Future of e-Government Research: 13 research themes identified in the eGovRTD2020 project’. Proceedings of the 41st Hawaii International Conference on System Sciences, USA
3. ↑  Lӧfstedt, U. (2005) ‘Assessment of current research and some proposals for future direction’, International Journal of Public IS
Ο **θησαυρός των Κυρηναίων** ήταν ίσως ο τελευταίος θησαυρός που οικοδομήθηκε εντός του ιερού του Απόλλωνα στους Δελφούς. Χρονολογείται στα 334-322 π.Χ. Αφιερώθηκε από την ελληνική πόλη της Κυρήνης, στη Β. Αφρική.

Περιγραφή
---------

Ο θησαυρός των Κυρηναίων ήταν ίσως ο τελευταίος θησαυρός που οικοδομήθηκε εντός του δελφικού ιερού του Απόλλωνα. Χρονολογείται στα 334-322 π.Χ. και ήταν κτισμένος ακριβώς δίπλα στο ανατολικό τμήμα του περιβόλου, επάνω σε κρηπίδα τριών βαθμίδων από ασβεστόλιθο. Ήταν μαρμάρινος, από πεντελικό και παριανό μάρμαρο, δίστυλος εν παραστάσι με πρόναο και σηκό και ανωδομή δωρικού ρυθμού. Στο εσωτερικό των παραστάδων υπήρχαν προσαρτημένοι ημικίονες Η στέγη ήταν μαρμάρινη και διέθετε σίμη διακοσμημένη με υδρορρόες, οι οποίες είχαν εναλλάξ τη μορφή λεοντοκεφαλής ή απλής σωληνοειδούς απόφυσης. Στη βόρεια παραστάδα του θησαυρού έχει χαραχθεί επιγραφή που αναφέρει το δικαίωμα προμαντείας που δόθηκε στους Κυρηναίους από το ιερατείο των Δελφών, ως ανταμοιβή για ένα φορτίο σιταριού που προσέφεραν στην πόλη σε περίοδο λιμού. 
Μπροστά στον θησαυρό, που ήταν στραμμένος προς το ναό του Απόλλωνα, υπήρχε μια μικρή πλατεία, ενώ ακόμη νοτιότερα έχει βρεθεί η θεμελίωση ενός κτιρίου που ταυτιζόταν παλαιότερα με το πρυτανείο, όμως νεότερες έρευνες καταλήγουν ότι μάλλον είχε διαφορετική χρήση.

Δείτε επίσης
------------

* Θησαυρός των Αθηναίων
* Θησαυρός των Ακανθίων
* Θησαυρός των Βοιωτών
* Θησαυρός των Θηβαίων
* Θησαυρός των Κνιδίων
* Θησαυρός των Μασσαλιωτών
* Θησαυρός των Μεγαρέων
* Θησαυρός των Σικυωνίων
* Θησαυρός των Σιφνίων

Πηγές
-----

* Bommelaer, J.-F. Laroche, D. *Guide de Delphes. Le site*, Sites et Monuments 7, Paris 1991
* Bousquet, J. *Le Trésor des Cyrène*, Fouilles de Delphes, II, Topographie et Architecture. Paris 1952
* Laroche, D. "L'emplacement du Trésor des Cyrène à Delphes", *BCH* 112, 1988, 291-305
Το γλυπτό σύμπλεγμα «Θησεύς σώζων την Ιπποδάμειαν» στην Πλατεία Βικτωρίας
Το γλυπτό σύμπλεγμα **«Θησεύς σώζων την Ιπποδάμειαν»** βρίσκεται στην Πλατεία Βικτωρίας της Αθήνας και πρόκειται για γλυπτική δημιουργία μέγιστης καλλιτεχνικής αξίας. Θεωρείται από τα πιο σημαντικά έργα υπαίθριας γλυπτικής του 20ού αιώνα στην Αθήνα.

Το γλυπτό φιλοτεχνήθηκε στο Βερολίνο το 1906 από τον Γερμανό γλύπτη Γιοχάνες Πφουλ (**Johannes Pfuhl**, 1846 - 1914) και είναι κατασκευασμένο στις αρχές το 20ού αιώνα, το 1908, από γαλβανισμένο μπρούντζο σε εργοστάσιο της Γερμανίας. Η όλη γλυπτική κατασκευή στηρίζεται σε μαρμάρινη βάση οκταγωνικού σχήματος, όπου υπάρχει η εγχάρακτη επιγραφή ΘΗΣΕΥΣ ΣΩΖΩΝ ΤΗΝ ΙΠΠΟΔΑΜΕΙΑΝ. ΕΡΓΟΝ Ι. ΠΦΟΥΛ

Το γλυπτό απεικονίζει τον ήρωα Θησέα που, σύμφωνα με τον ελληνικό μύθο, σώζει την πανέμορφη Ιπποδάμεια, σύζυγο του βασιλιά των Λαπιθών Πειρίθου από τον μεθυσμένο Κένταυρο Ευρυτίωνα. 

Το χάλκινο αυτό γλυπτό δωρήθηκε στο Δήμο Αθηναίων το 1927 και τοποθετήθηκε αρχικά στην Πλατεία Συντάγματος της Αθήνας, απ' όπου μεταφέρθηκε την Τετάρτη 29 Σεπτεμβρίου 1937  στη σημερινή θέση του στην Πλατεία Βικτωρίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Η ΙΠΠΟΔΑΜΕΙΑ ΜΕΤΑΚΟΜΙΖΕΤΑΙ». *ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ* (Αθήνα). 30 Σεπτεμβρίου 1937. .

Πηγές
-----

* Ζέττα Αντωνοπούλου, *Τα γλυπτά της Αθήνας: Υπαίθρια γλυπτική 1834 - 2004*, Εκδόσεις «Ποταμός», Αθήνα 2003.
Ο **Κότζα Μάρκοβιτς** (*σερβικά : Коца Марковић*), ήταν πολιτικός της Σερβίας , υπουργός και πρωθυπουργός του πριγκιπάτου της Σερβίας. 

Χρημάτισε υπουργός οικονομικών στην πρώτη ιστορικά κυβέρνηση του πριγκιπάτου της Σερβίας την περίοδο από 23 Μαΐου 1834 έως 4 Απριλίου 1834. Ήταν πρωθυπουργός στην επόμενη κυβέρνηση από το 1835 έως το 1839. Έπειτα αναφέρεται διαχειριστής στην πόλη του Βάλιεβο κατά την δημαρχία του Μιλόβογιε Τόμιτς.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Од проте Матеје до Ивице Дачића - Правда
2. ↑  Ιστορικό αρχείο Νις[*νεκρός σύνδεσμος*]
3. ↑  UNIJA SINDIKATA PROSVETNIH RADNIKA SRBIJE - Е,, Διακόσια χρόνια πριν, η κυβέρνηση της Σερβίας
4. ↑  Δήμος Βάλιεβο, όλοι οι δήμαρχοι της πόλης
The contribution of the peoples of the USSR to world culture and civilization«Η Συμβολή των ανθρώπων της ΕΣΣΔ στον παγκόσμιο πολιτισμό» (UNESCO)
Το έργο ***Η Συμβολή των ανθρώπων της ΕΣΣΔ στον παγκόσμιο πολιτισμό*** είναι πίνακας του Ρώσου ζωγράφου Ίλια Γκλαζούνοφ που εκτίθεται στις κεντρικές εγκαταστάσεις της UNESCO, στο Παρίσι. Το έργο φιλοτεχνήθηκε αποκλειστικά για την UNESCO το 1980 με δωρεά από την ΕΣΣΔ. Ο Γκλαζούνοφ είχε μεγάλη αναγνώριση σε όλη του την ζωγραφική καριέρα και τιμήθηκε από την UNESCO με χρυσό μετάλλιο για «εξέχουσα συμβολή στον παγκόσμιο πολιτισμό».

Στον πίνακα απεικονίζονται οι μεγαλύτερες προσωπικότητες του Σοβιετικού πολιτισμού και ιδιαίτερα της ρωσικής τέχνης, των γραμμάτων και των επιστημών. 

Ο πίνακας περιλαμβάνει ανθρώπους με τεράστια απήχηση στην παγκόσμια κουλτούρα όπως είναι οι ποιητές και λογοτέχνες: Φιόντορ Ντοστογιέφσκι, Αλεξάντρ Πούσκιν, Νικολάι Γκόγκολ, Λέων Τολστόι, Αντόν Τσέχωφ, οι μουσικοί, συνθέτες: Πιοτρ Τσαϊκόφσκι, Σεργκέι Ραχμάνινοφ, Ντμίτρι Σοστακόβιτς, Σεργκέι Προκόφιεφ και άλλα εμβληματικά πρόσωπα όπως: Μιχαήλ Λομονόσοφ, Φιόντορ Σαλιάπιν, Μιχαήλ Βρούμπελ, Αλεξάντρ Μπλοκ, Γιούρι Γκαγκάριν και άλλοι.

Ο πίνακας, ακόμη, περιλαμβάνει αναφορές στην ρωσική παράδοση και κουλτούρα, όσο και σε φανταστικούς χαρακτήρες, αντικείμενα και αρχιτεκτονική της Ρωσικής Ομοσπονδίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «GLAZOUNOV, Ilya Sergeyevich (1930-):LA CONTRIBUTION DES PEUPLES DE L'URSS A LA CULTURE ET A LA CIVILISATION MONDIALE:The UNESCO works of art collection». *www.unesco.org*. Ανακτήθηκε στις 16 Φεβρουαρίου 2020.
2. ↑  Глазунов, Илья (1982). *ДАР СССР ЮНЕСКО*. Планета.
Η **Ιωάννα**, γαλλ. Jeanne (13 Σεπτεμβρίου 1409 - 19 Μαΐου 1432) από τον Οίκο των Βαλουά γεννήθηκε ως κόρη του δούκα της Ορλεάνης και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Αλανσόν.

Ο θυρεός του Οίκου του Αλανσόν, πλάγιου κλάδου των Βαλουά.

Βιογραφία
---------

Ήταν η πρώτη κόρη του Καρόλου δούκα της Ορλεάνης και της 1ης συζύγου του Ισαβέλλας των Βαλουά, κόρης του Καρόλου ΣΤ΄ της Γαλλίας.

Η μητέρα της Ισαβέλλα είχε πιο πριν παντρευτεί τον Ριχάρδο Β΄ της Αγγλίας, αλλά δεν είχε τέκνα. Όταν εκείνος απεβίωσε στην ειρκτή, η Ισαβέλλα παντρεύτηκε το 1406 στο Μπλουά τον Κάρολο δούκα της Ορλεάνης στα 16 έτη της, ενώ εκείνος ήταν 12. Τρία έτη μετά γέννησε την Ιωάννα, απεβίωσε όμως κατά τον τοκετό. Ο Κάρολος έκανε και 3ο γάμο και απέκτησε τον Λουδοβίκο ΙΒ΄ της Γαλλίας.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε το 1424 τον Ιωάννη Β΄ δούκα του Αλανσόν. Δεν απέκτησαν απογόνους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  p10749.htm#i107481. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.

Πηγές
-----

* Anselm de Gibours (1726). Histoire généalogique et chronologique de la maison royale de France [Genealogical and chronological history of the royal house of France] (in French). 1 (3rd ed.). Paris: La compagnie des libraires. pp. 205–208.