recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Τέλη 6ου, με αρχές 5ου αιώνα π.Χ. Βάζο που απεικονίζει ένα στρατιώτη να παίζει Σάλπιγγα.
Αλεξανδρινό ειδώλιο του 1ου π.Χ. αιώνα, που αναπαριστά δύο μουσικούς να παίζουν σάλπιγγα και υδραύλιδα.
Η **Σάλπιγγα** ή αλλιώς **Σάλπιγξ** ήταν ένα μουσικό όργανο των αρχαίων Ελλήνων, όπου πολλές αναφορές γι αυτό γίνονται και μέσα από την Ιλιάδα του Ομήρου στην αρχαία Ελλάδα.

Περιγραφή
---------

Η Σάλπιγξ αποτελούνταν από μια ευθεία ενός στενού χάλκινου σωλήνα με επιστόμιο των οστών κι ένα κουδούνι (επίσης κατασκευασμένο από χαλκό), μεταβλητού σχήματος και μεγέθους. Αντίστοιχος απόγονός της με αρκετές ομοιότητες, είναι η σημερινή τρομπέτα. Το όργανο, αποτυπώνεται σε αρκετά κλασικά αγγεία της εποχής.

Παρόμοια όργανα μπορούν να θεωρηθούν αυτά στη Μέση Ανατολή, τη Μεσοποταμία και την Αίγυπτο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Όμηρος, Ιλιάδα κεφάλαιο Β, 219.

Δείτε επίσης
------------

* Τρομπέτα

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Αρχαία ελληνική μουσική |
| --- |
|  |
| Πνευστά | 
* Αυλός
* Σάλπιγξ
* Σύριγξ
* Ύδραυλις
 |
|  |
| Κρουστά | 
* Κρόταλον
* Κύμβαλον
* Σείστρον
* Τύμπανον
 |
|  |
| Έγχορδα | 
* Βάρβιτος
* Κιθάρα
* Λύρα
* Πανδούρα
* Σαμβύκη (Τρίγωνον, Επιγόνιον, Κανονάκι, Ψαλτήρι)
* Φόρμιγξ
* Χέλυς
 |
|  |
| Σχετικά | 
* Φορβειά
* Χορός
 |

 |
Χάρτης της Παπούα Νέα Γουινέα. Τα νησιά Ναυαρχείου βρίσκονται με κόκκινο στο πάνω μέρος του χάρτη.
Τα **Νησιά Ναυαρχείου** (**Admiralty Islands)** είναι ένα σύμπλεγμα 18 νησιών στο αρχιπέλαγος Μπίσμαρκ, στα βόρεια της Παπούα Νέας Γουινέας στον Ειρηνικό Ωκεανό. Συχνά αναφέρονται και **Νήσοι Μανούς** από το μεγαλύτερο νησί του συμπλέγματος.

Τα τροπικά αυτά νησιά αποτελούν μέρος της επαρχίας Μανούς, της μικρότερης και λιγότερο κατοικημένης επαρχίας της Περιοχής Νήσων της Παπούα Νέας Γουινέας. Η συνολική έκταση είναι 2.100 τ.χλμ. Πολλά από τα **νησιά Ναυαρχείου** είναι ατόλες και ακατοίκητα.

Τα μεγαλύτερα νησιά είναι η Νήσος Μανούς και η Νήσος Λος Νέγκρος. Τα υπόλοιπα είναι η Νήσος Τονγκ, η Νήσος Παρκ, η Νήσος Ραμπούτγιο, η Νήσος Λου και η Νήσος Μπαλουάν στα ανατολικά, η Νήσος Μπουκέ στα νότια και η Νήσος Μπίπι στα δυτικά της Νήσου Μανούς. Άλλα νησιά με ιδιαίτερη αναφορά στην ιστοριά του Μανούς είναι η Νήσος Νντρόβα, η Νήσος Πιτύλου και η Νήσος Πόναμ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Admiralty-Islands-Brittanica».

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 235532362
* LCCN: sh91005509
* GND: 4130356-8
* NKC: ge1169260

 |

 |
Συντεταγμένες: 4°10′00″S 152°27′00″E﻿ / ﻿4.1667°S 152.45°E﻿ / -4.1667; 152.45

Δορυφορική φωτογραφία των νησιών.
Τα **Νησιά του Δούκα της Υόρκης** είναι μια ομάδα νησιών στο Αρχιπέλαγος του Βίσμαρκ στην Παπούα Νέα Γουινέα. Βρίσκονται μεταξύ των νησιών Νέα Βρετανία και Νέα Ιρλανδία. Το μεγαλύτερο νησί της ομάδας είναι το *δούκας του νησιού της Υόρκης* ενώ περιλαμβάνονται και τα νησιά Makada, Kabakon, Kerawara, Ulu, και Mioko. Τα νησιά του δούκα της Υόρκης ονομάστηκαν προς τιμή του Δούκα της Υόρκης στην Αγγλία. Τα νησιά είναι στο επίπεδο της θάλασσας και απειλούνται από κατακλυσμό λόγω της ανόδου της στάθμης της θάλασσας που προκαλείται από το φαινόμενο του θερμοκηπίου. Στις 28 Νοεμβρίου του 2000 ανακοινώθηκε ότι χιλιάδες κάτοικοι απομακρύνθηκαν από τα νησιά και εγκαταστάθηκαν ξανά στο νησί Νέα Βρετανία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Evacuation from Rising Seas Planned for Pacific Islanders: 1,000 flee as sea begins to swallow up Pacific islands». *The Independent (UK)*. 29 Νοεμβρίου 2000.. Ανακτήθηκε στις 26-03-2007.

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Νησιά του Δούκα της Υόρκης** |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 242277503
* LCCN: sh2002005631

 |

 |
Συντεταγμένες: 38°12′37″N 21°23′05″E﻿ / ﻿38.210150°N 21.384735°E﻿ / 38.210150; 21.384735
Πρόκειται για μικρή νησίδα που βρίσκεται στο βόρειο τμήμα της λιμνοθάλασσας του Αράξου στη δυτική Αχαΐα.

Επικοινωνεί με το ύψωμα «Βάρδια», το οποίο βρίσκεται στην περιοχή του ακρωτηρίου του Αράξου, με μια μικρή ξύλινη γέφυρα. Είναι μη επισκέψιμη επειδή βρίσκεται στην απαγορευμένη ζώνη του Ναυτικού Οχυρού Αράξου.

Ιστορικά στοιχεία
-----------------

Αναφέρεται από την αρχαιολόγο Μαρία Λακάκη ότι πάνω στη νησίδα υπήρχε κατά την αρχαιότητα αγροτικό ιερό της ελληνιστικής περιόδου.

Πάνω της βρίσκεται το πολύ παλιό εκκλησάκι του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου και ήταν, όπως αναφέρει ο ιστορικός Κώστας Τριανταφύλλου, γεμάτη κουνέλια. Την πρώτη δεκαετία του 19ου αιώνα (1805) ο Έντουαρντ Ντόντουελ (Edward Dodwell) αναφέρει τη νησίδα και το εκκλησάκι.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Google Earth.
2. ↑  *Χάρτης της Αχαΐας*, Εκδόσεις Όραμα.
3. ↑  Βλ. φωτογραφίες από τη νησίδα κατά τον εσπερινό στο εκκλησάκι. thebest.gr. 08/05/2015. Ανακτήθηκε: 27/11/2015.
4. ↑  Τριανταφύλλου 1995, λήμμα Καλογριά.
5. 1 2  Τριανταφύλλου 1995, λήμμα Άραξος.
6. ↑  Dodwell 1819, σελ. 312.

Πηγές
-----

* *Αχαΐα*, Χάρτης νομού και σχέδια πόλεων, περιηγητικός χάρτης, ταξιδιωτικός οδηγός. Χάρτης σε κλίμακα 1:100.000 συμβατός με GPS, Εκδόσεις Όραμα, Ραφήνα χ.χ. ISBN 978-960-448-606-9.
* Edward Dodwell, *A classical and topographical tour through Greece, during the years 1801, 1805, and 1806*, Τόμος Β΄, Printed for Rodwell and Martin, London 1819, σελ. 312.
* *Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια*, Τόμος: Συμπλήρωμα Δ΄, 1962, σελ. 137.
* Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, *Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών*, Τόμος Α΄, Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Άραξος, λήμμα Καλογριά.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* «Αρχιερατικός Εσπερινός στο εκκλησάκι του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου στο Ναυτικό Οχυρό του Αράξου». thebest.gr. 08/05/2015. Ανακτήθηκε: 27/11/2015.
Τα Νησιά Φαραζάν
Τα **Νησιά Φαραζάν** (στα αραβικά:**جزر فرسان** , **Juzur Farasān**) βρίσκονται στην νότια Ερυθρά Θάλασσα και απέχουν περίπου 40 χιλ. από την πόλη Jizan, στις ακτές της Σαουδικής Αραβίας, στην επικράτεια της οποίας ανήκουν. Η τοπική οικονομία βασίζεται κυρίως στον τουρισμό και στο ψάρεμα.

Πρόκειται για ένα σύμπλεγμα κοραλλιογενών νησιών, που αποτελείται από περισσότερα από 80 νησιά. Το μεγαλύτερο από αυτά είναι το Farasān al-Kubrā, με έκταση 398,59 τετρ. χιλ. από το οποίο έχει πάρει το όνομά του όλο το σύμπλεγμα. 

Στα νησιά Φαραζάν το κλίμα είναι θερμό και υγρό με τις μεγαλύτερες θερμοκρασίες να καταγράφονται την περίοδο Απριλίου-Οκτωβρίου. Την ίδια περίοδο η υγρασία κυμαίνεται μεταξύ 6 -78%. Οι υψηλότερες βροχοπτώσεις καταγράφονται τον Απρίλιο.  Στη θάλασσα γύρω από τα νησιά ζουν σαλάχια μάντα, λευκοί καρχαρίες, διάφορα είδη θαλάσσιων χελωνών, ντιγκόνγκ και διάφορα είδη από δελφίνια και φάλαινες. 

Σε ένα από τα νησιά του συμπλέγματος έχει βρεθεί μια ρωμαϊκή επιγραφή που χρονολογείται από το 144 μ.Χ. και η οποία πιστοποιεί την ύπαρξη ρωμαϊκής φρουράς. Τον 1ο αιώνα μ.Χ τα νησιά Φαραζάν ήταν γνωστά ως Portus Ferresanus.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Απριλίου 2017. Ανακτήθηκε στις 2 Μαρτίου 2018.
4. ↑
5. ↑

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* 

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Νησιά Φαραζάν** |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Farasan Islands  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Το **Ντέρμπι του Ρότερνταμ** είναι η αγωνιστική αντιπαλότητα ανάμεσα στις 3 ομάδες του Ρότερνταμ: την Φέγενορντ, την Σπάρτα Ρότερνταμ και την Εξέλσιορ. Το Ρότερνταμ είναι η μόνη πόλη στην Ολλανδία που φιλοξενεί 3 ομάδες.

Παλιά το ντέρμπι είχε μεγάλη αντιπαλότητα, αλλά τα πρόσφατα χρόνια έχει χάσει την αξία του, λόγω των διαφορετικών κατηγοριών που αγωνίζονται.

Τα ντέρμπι του Ρότερνταμ ξεχωριστά
----------------------------------

### Φέγενορντ - Σπάρτα Ρότερνταμ

Το ντέρμπι: Φέγενορντ-Σπάρτα Ρότερνταμ είναι το πιο ενδιαφέρον ντέρμπι στην πόλη, καθώς είναι οι δύο πιο πετυχημένες ομάδες του Ρότερνταμ έχοντας κατακτήσει το πρωτάθλημα 21 και 6 φορές αντίστοιχα (η Εξέλσιορ έχει κατακτήσει 3 φορές το Εέρστε Ντιβίζιε).

Ο πρώτος αγώνας ανάμεσα στις δύο ομάδες έγινε στις 22 Μαΐου 1922 και ήταν φιλικός. Το σκορ έληξε 4-2 υπέρ της Φέγενορντ. Οι επίσημοι αγώνες μεταξύ στις δύο ομάδες δεν μπορούσαν να γίνουν γιατί το 1921 η Φέγενορντ προβιβάστηκε στην 1η κατηγορία, ενώ παράλληλα η Σπάρτα υποβιβάστηκε.

Τη σεζόν 1922-1923 πραγματοποιήθηκε ο πρώτος επίσημος αγώνας. Αυτή τη φορά η Σπάρτα πήρε άτυπη ρεβάνς νικώντας την Φέγενορντ με 1-0.

| Διοργάνωση | Νίκες Φέγενορντ | Ισοπαλίες | Νίκες Σπάρτα | Σύνολο |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Ερεντιβίζιε | 62 | 23 | 17 | 102 |
| Κύπελλο [2] | 1 | 2 | 1 | 4 |

### Φέγενορντ - Εξέλσιορ

Το ντέρμπι: Φέγενορντ-Εξέλσιορ είναι το λιγότερο ενδιαφέρον παιχνίδι του Ρότερνταμ. Οι δύο αυτές ομάδες έχουν υπογράψει σύμβαση συνεργασίας το 1979, η οποία το 1996 επισημοποιήθηκε. Στις 20 Δεκεμβρίου 2008 η σύμβαση διακόπηκε [3]. Όμως μετά από λίγους μήνες ξαναϋπογράφτηκε η σύμβαση. Η Εξέλσιορ τροφοδοτεί την Φέγενορντ με παίκτες από την ακαδημία της και αντίστροφα.

Αν και η ειδική σύμβαση ισχύει για την συνεργασία των δύο συλλόγων, οι οπαδοί της Εξέλσιορ έχουν μεγάλη αντιπαλότητα για την Φέγενορντ [4].

| Διοργάνωση | Νίκες Φέγενορντ | Ισοπαλίες | Νίκες Εξέλσιορ | Σύνολο |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Ερεντιβίζιε | 26 | 1 | 4 | 31 |
| Κύπελλο [2] | 0 | 1 | 1 | 2 |

### Σπάρτα Ρότερνταμ - Εξέλσιορ

Το ντέρμπι Σπάρτα Ρότερνταμ-Εξέλσιορ δεν έχει πολλή αντιπαλότητα, αλλά οι διαφορές στην ιστορία τους είναι μεγάλες. Η Σπάρτα έχει μεγαλύτερη και πιο ένδοξη ιστορία, έχοντας κατακτήσει 6 πρωταθλήματα, ενώ η Εξέλσιορ δεν έχει κατακτήσει ακόμη πρωτάθλημα. Στην Ερεντιβίζιε, τελευταία φορά αγωνίστηκαν στα Play Offs ανόδου/υποβιβασμού όπου η Σπάρτα υποβιβάστηκε. Και οι δύο ομάδες αγωνίζονται στην Εέρστε Ντιβίζιε.

| Διοργάνωση | Νίκες Σπάρτα | Ισοπαλίες | Νίκες Εξέλσιορ | Σύνολο |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Ερεντιβίζιε | 15 | 5 | 8 | 28 |
| Εέρστε Ντιβίζιε | 2 | 1 | 1 | 4 |
| Κύπελλο [2] | 1 | 0 | 0 | 1 |

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εξέλσιορ-Σπάρτα 1-0[*νεκρός σύνδεσμος*]
2. 1 2 3  Οι αγώνες του κυπέλλου(Ολλανδικά)
3. ↑  Η διακοπή της συνεργασίας Φέγενορντ-Εξέλσιορ(Ολλανδικά) feyenoord.nl
4. ↑  Η συμφωνία στην ιστορία στην επίσημη ιστοσελίδα της Εξέλσιορ(Ολλανδικά) excelsior.nl
Ο **Στυλιανός (Στέλιος) Βαλιάνος** είναι Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός.

Στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2019 εξελέγη δήμαρχος Αριστοτέλη Χαλκιδικής με την παράταξη «Ομοφωνία».

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και κατοικεί μόνιμα στην Αρναία. Αποφοίτησε από το Γενικό Λύκειο Αρναίας το 1996 κι από τη Νομική Σχολή Α.Π.Θ. το 2002.

Διατηρεί δικηγορικά γραφεία σε Αρναία, Πολύγυρο & Νέα Μουδανιά, ενώ εργάζεται ως Νομικός Σύμβουλος της Τράπεζας Πειραιώς, μεταξύ άλλων.

Έχει εκλεγεί τρεις φορές πρόεδρος της Πολιτιστικής Εταιρίας Αρναίας (2008, 2010, 2012) και μία φορά πρόεδρος της Νομαρχιακής Διοικούσας Επιτροπής (ΝΟ.Δ.Ε.) Χαλκιδικής της Νέας Δημοκρατίας (2013).

Στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2014 εξελέγη περιφερειακός σύμβουλος Κεντρικής Μακεδονίας με την παράταξη «Περιφέρεια Πρωταθλήτρια» του Γιάννη Ιωαννίδη..

Πηγές
-----

* Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας
* Δημοτική παράταξη «Ομοφωνία για τον Δήμο Αριστοτέλη»

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Συνέντευξη του Στέλιου Βαλιάνου στον Χρήστο Μάτη για το Free Sunday (23/02/2019)

Παραπομπές
----------

1. ↑  Υποψήφιος δήμαρχος Αριστοτέλη και επίσημα ο Στέλιος Βαλιάνος, *voria.gr* 29/11/2018. Ανακτήθηκε στις 28/05/2019.
Η **Στάση των Φωκάδων** ή **Συνωμοσία**, ήταν μια εξέγερση που έγινε το 990 κατά την βασιλεία του Ιωάννη Τσιμισκή από την Οικογένεια Φωκάδων με σκοπό την ανατροπή του από τον θρόνο. Ηγέτες της εξέγερσης ήταν ο Λέων Φωκάς με τον δεύτερο γιο του, το προηγούμενο έτος ο Λέων είχε τυφλωθεί όταν είχε εξεγερθεί ο αδελφός του Βάρδας Φωκάς.

Την περίοδο αυτή ο Τσιμισκής διεξήγαγε ακόμα πόλεμο με τους Ρως και πολιορκούσε το Δορύστολο όταν έμαθε ότι οι Φωκάδες συνωμοτούσαν εναντίον του[1]. Ο Λέων βρέθηκε στην Κωνσταντινούπολη κάτι που φρόντισε να το πληροφορηθούν οι οπαδοί των Φωκάδων, οι οποίοι συναντήθηκαν μαζί του και σχεδίασαν τι θα κάνουν[2]. Το σχέδιο προέβλεπε ότι ένοπλοι πιστοί στην οικογένεια Φωκά θα έμπαιναν νύχτα στο παλάτι που λόγω απουσίας του αυτοκράτορα θα ήταν εύκολο, εκεί έπειτα θα ανακήρυσσαν αυτοκράτορα τον Λέοντα, για τον σκοπό αυτό είχαν πάρει με το μέρος τους αξιωματούχους του παλατιού όπου θα άνοιγαν την πύλη με νέα κλειδιά που φρόντισαν να βγάλουν[3]. Το βράδυ που είχε καθοριστεί ο κουροπαλάτης με τον γιο του μπήκαν σε μία βάρκα και βγήκαν στον Βόσπορο και πήγαν στο παλάτι του Βουκολέοντος, ο Λέον με τους οπαδούς του μπήκε από την πύλη του Αγίου Θεοδώρου και κρύφτηκαν κοντά στον ιππόδρομο[4].

Το σχέδιο όμως χάλασε όταν ένας από τους οπαδούς των Φωκάδων βλέποντας έναν φίλο του τον πλησίασε και θέλησε να τον προσηλυτίσει αποκαλύπτοντας τι συνέβαινε. Αυτός πήγε τότε στον παρακοιμώμενο, ευνούχο Βασίλειο, αποκαλύπτοντας του την συνωμοσία[4]. Ο Βασίλειος με κάποιους στρατιώτες συνέλαβε τους στασιαστές με τον Λέωντα και τον γιο του να καταφεύγουν στην Αγία Σοφία, πιστεύοντας σε ασυλία. Ο Βασίλειος όμως προσπάθησε να τους συλλάβει μέσα στον ναό και αυτοί κατάφεραν να του ξεφύγουν πηγαίνοντας με βάρκα σε κάποια νησίδα της Προποντίδας[5].

Ο Τσιμισκής έδωσε εντολή και συνελήφθησαν οι Φωκάδες, αναφέρεται ότι τυφλώθηκαν και δημεύτηκε η περιουσία τους. Έπειτα κλείσθηκαν σε μοναστήρι.

Παραπομπές
----------

1. ↑  G. Schlumberger, σελ. 145
2. ↑  G. Schlumberger, σελ. 146
3. ↑  G. Schlumberger, σελ. 147
4. 1 2  G. Schlumberger, σελ. 148
5. ↑  G. Schlumberger, σελ. 149

Πηγές
-----

* G. Schlumberger, *Ο Αυτοκράτωρ Ιωάννης Τσιμισκής και η Βυζαντινή εποποιία*, τόμος Α΄, εκδόσεις Βεργίνα.
**Στάσσης (Περιπολικό) Αρχικελευστής / Ρ-288, Α-427**

Κατασκευάστηκε στα ναυπηγεία ‘Germany – Sieqhold Warlt Bremerhaven’. Παραχωρήθηκε στα πλαίσια της Στρατιωτικής βοήθειας από την τότε Δ. Γερμανία. Ονομάστηκε προς τιμή του Αρχικελευστή ΣΤΑΣΣΗ, ο οποίος σκοτώθηκε στον Απρίλιο του 1944 επί του πλοίου Α/Τ ‘ΙΕΡΑΞ’ στην προσπάθεια καταστολής του κινήματος των Ναυτών (πληροφορίες Ημερολόγιο Πολέμου και πεπραγμένα πολέμου). Εκτόπισμα : 80 ΤΝ. – Διαστάσεις 21,4Χ6,4Χ2,5. Ιδίου τύπου τ πλοία **Στάσσης** και Μαλλιόπουλος. Και τα δύο έφθασαν στην Ελλάδα φορτωμένα σε πλοίο στις 28 Σεπτεμβρίου 1975. Παροπλίστηκε στις 19 Ιουλίου 1991 (ΟΠΠ/ΝΣ).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------
Ο **Σταύρος Κουχτσόγλους** (1878-1949) ήταν Έλληνας αναρχοσυνδικαλιστής με συνδικαλιστική δράση στην Ελλάδα και στην Αίγυπτο. Πήρε μέρος στο Ιδρυτικό συνέδριο της ΓΣΕΕ. Το 1920 συνεργαζόταν με Βενιζελικούς
συνδικαλιστές και έγραφε στην εφημερίδα *Άμυνα*.

Νεανικά χρόνια
--------------

Γεννήθηκε το 1878 στην Κωνσταντινούπολη. Από νεαρός εργάσθηκε ως τσιγαράς (εξειδικευμένος εργάτης της σιγαροποιίας) και, στον Πειραιά, ως ναυτεργάτης ταξίδεψε πολύ και πήρε μέρος ως εθελοντής σε τάγματα των Γαριβαλδινών, όπου και πολέμησε. Επηρεάστηκε από τους θεωρητικούς του αναρχισμού και έγινε αναρχικός.

Αναρχική δράση
--------------

Στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου είχε αναρχική δράση ενώ δούλευε στο εργοστάσιο *Τσανακλή* ως σιγαροποιός. Το 1912 έγραψε την μπροσούρα *Κάτω η Μάσκα* ενώ παράλληλα έγραφε κείμενα στα Ελληνικά που δημοσιεύονταν στην Ιταλική αναρχική εφημερίδα *Idea*, εκεί γνωρίστηκε και συνεργάστηκε με τον αναρχικό Ερρίκο Μαλατέστα. Ύστερα από διώξεις των Αιγυπτιακών αρχών -μετά το 1912- επέστρεψε στην Ελλάδα μαζί με άλλους γνωστούς Έλληνες αναρχοσυνδικαλιστές και σιγαροποιούς. Εγκαταστάθηκε στην Αθήνα όπου είχε ενεργή συνδικαλιστική δράση ως πρόεδρος σωματείων σιγαροποιών. Το 1918 συμμετείχε στο ιδρυτικό συνέδριο της ΓΣΕΕ όπου υποστήριξε την αναρχοσυνδικαλιστική τάση του Κώστα Σπέρα με κύριο αίτημα η ομοσπονδία να κρατηθεί μακριά από τα πολιτικά ζητήματα και να έχει ενασχόληση μόνο με εργατικά ζητήματα, η οποία μειοψήφησε.

Μεταγενέστερα χρόνια
--------------------

Το 1920 ζούσε στο Βόλο και έγραφε κείμενα ως συνεργάτης στην Βενιζελική εργατοσυνδικαλιστική εφημερίδα *Άμυνα* του Ηρακλή Αποστολίδη, ενώ υποστήριξε και τη θεωρούμενη ως *διασπαστική* ηγεσία της ΓΣΕΕ των Βενιζελικών συνδικαλιστών. Στις Ελληνικές βουλευτικές εκλογές του 1920 διαχώρισε τη θέση του από αυτή της εφημερίδας *Άμυνας* *να ψηφίσουμε τους αστούς κατά συμπαθείας* και προπαγάνδισε την Αποχή. Το κείμενο *Δεν ψηφίζω* που διαχώρισε τη θέση του, δημοσιεύτηκε μια ημέρα μετά τις εκλογές και λίγο πριν κλείσει από την λογοκρισία η εφημερίδα *Άμυνα*.

Θάνατος
-------

Πέθανε σε γηροκομείο το 1949.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Γιάνη Κορδάτου, Ιστορία του Ελληνικού Εργατικού Κινήματος Ζ' έκδοση. Εκδόσεις Μπουκουμάνη Αθήνα σελ. 307
2. ↑  Η σοσιαλιστική σκέψη στην Ελλάδα από το 1875-1974 ΙΙΙ Η εδραίωση του «μαρξισμού-λενινισμού» και οι αποκλίνουσες ή ετερογενείς επεξεργασίες (1926-1955) Συγγραφέας: Παναγιώτης Χ. Νούτσος, Εκδότης: Γνώση σελ 415
3. ↑   «Ιστορικό Λεξικό του Ελληνικού Εργατικού κινήματος» Γιώργος Αλεξάτος, Εκδόσεις Γειτονιές του Κόσμου σελ 260
4. ↑  Η δράση του ΚΚΕ στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, εφημερίδα Ριζοσπάστης, ηλεκτρονική έκδοση, ανακτήθηκε στις 25/5/2017
5. ↑  εφημερίδα Άμυνα 1/11/1920
6. ↑  Δεν ψηφίζω - είμαι εργάτης, ιστοσελίδα: anarkismo.net ανακτήθηκε στις 25/5/2017
7. ↑  εφημερίδα Άμυνα, 2/11/1920[*νεκρός σύνδεσμος*]

Πηγές
-----

Κουχτσόγλου Σταύρος, Πόλη: Θεσσαλονίκη Χρονολογία έκδοσης 2010
Η θέα προς τα νότια από την κορφή του Ξηροβουνίου, όπου ο Γράμμος είναι ορατός από τα 65 χλμ εναέριας απόστασης.
Το **Ξεροβούνι** (αλβανικά: Mali i Thatë) είναι βουνό το οποίο βρίσκεται στη νοτιοανατολική Αλβανία, με το μεγαλύτερο υψόμετρο του να αγγίζει τα 2.287 μέτρα. Συνορεύει με τη Μεγάλη Πρέσπα στα ανατολικά, τη λίμνη Οχρίδα στα βορειοδυτικά και έχει θέα στην πόλη του Πόγραδετς στα δυτικά. Εκτείνεται 25 χλμ από το βορρά προς το νότο και έχει πλάτος 8 χλμ στο κεντρικό του τμήμα. Η υψηλότερη κορυφή του Ξεροβουνίου είναι η Πλάγια ε Πούσιτ (αλβ.: Pllaja e Pusit, που σημαίνει «Οροπέδιο του Πηγαδιού») και φτάνει σε υψόμετρο 2.287 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Βρίσκεται εντός της Αλβανίας, κοντά στα σύνορα με τη Βόρεια Μακεδονία. Από αυτήν την ψηλή κορυφή, ανάμεσα σε πολλά βουνά της Αλβανίας, φαίνονται τόσο η λίμνη Οχρίδα όσο και η Μεγάλη Πρέσπα καθώς και ο Βαρνούντας. Το βουνό έχει καμπυλωτό σχήμα και αποτελείται σχεδόν εξ ολοκλήρου από μεσοζωικούς ασβεστολιθικούς σχηματισμούς. Το Ξεροβούνι έχει απόκρημνες πλαγιές (ιδιαίτερα η δυτική πλευρά), ενώ η κορυφή του είναι σχεδόν επίπεδη αλλά γεμάτη καρστικές κοιλότητες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  "Fjalori Enciklopedik Shqiptar", by Akademia e Shkencave e RPSSH, Tiranë, 1985 page 664
Το **ξενότιμο** (αγγλ. xenotime) είναι φωσφορικό ορυκτό του υττρίου. Σχετικά με το όνομά του, η αγγλοσαξονική βιβλιογραφία το αποδίδει ως προερχόμενο από τις ελληνικές λέξεις *κενός* (μάταιος, vain) και *τιμή* (honour), καθώς το περιεχόμενο ύττριο είχε, αρχικά, νομισθεί ως νέο στοιχείο. Ωστόσο, η αρχαία ελληνική λέξη *ξενότιμος* αποδίδεται ως «ο τιμών τους ξένους».

Εμφάνιση, παραγενέσεις
----------------------

Αν και είναι ευρέως διαδεδομένο ανά τον κόσμο ορυκτό, είναι από τα ελάχιστα ανευρεθέντα ορυκτά του υττρίου (τα άλλα δύο είναι ο τσερνοβίτης (chernovite-Y) (YAsO4) και ο ουεϊκφιλδίτης (Wakefieldite-Y) (YVO4) Δομικά προσομοιάζει με το ζιρκόνιο, από το οποίο ξεχωρίζει κυρίως λόγω του σχισμού και της χαμηλότερης σκληρότητάς του. Με τον τσερνοβίτη σχηματίζει ισόμορφη σειρά. Συχνά και στα δύο ορυκτά το ύττριο υποκαθίσταται από έρβιο, θόριο, υττέρβιο και ζιρκόνιο. Η παρουσία αυτών των στοιχείων είναι δυνατό να καταστήσει το ορυκτό ραδιενεργό. Υποκατάσταση επίσης μπορεί να συμβεί και στο φωσφορικό ή αρσενικικό ιόν από πυριτικό ανιόν (SiO3-).

Το ξενότιμο είναι από τα ελάχιστα φωσφορικά ορυκτά που δεν περιέχει κρυσταλλικό νερό, αλογόνα ή υδροξύλιο. Αυτό τον κατατάσσει στα «άνυδρα φωσφορικά» ορυκτά, μαζί με τον μοναζίτη, τον πουρπουρίτη (MnPO4) και τον λιθιοφυλλίτη (Li(Mn, Fe)PO4).

Συνδέεται με χαλαζία, μαρμαρυγίες (ιδιαίτερα βιοτίτη), μοναζίτη, ρουτίλιο, αιματίτη (Σουηδία) και ιλμενίτη (Ρωσία), γαδολινίτη, θορίτη, υττριοτανταλίτη και ορισμένους αστρίους.

Ανευρίσκεται, ως συνοδό ορυκτό, σε αλκαλικά - γρανιτικά πετρώματα και τους πηγματίτες τους. Επίσης σε φλέβες εντός γνευσίων, ενώ είναι σύνηθες παρενεσπαρμένο ορυκτό σε μηχανικά ιζήματα.

Αξιοσημείωτες εμφανίσεις του υπάρχουν στις περιοχές Lindesnes; Hidra (νήσος Hitterö), Tvedestrand, Arendal, Raade της Νορβηγίας, στην περιοχή Vaxholm της Σουηδίας, τη Ρωσία, το Τατζικιστάν, το Πακιστάν, τη Μαδαγασκάρη, τη Βραζιλία (Minas Gerais, Ataleia, Ibitiara, Brumado, Novo Horizonte), στον Καναδά και στο Κολοράντο των ΗΠΑ.

Πηγές
-----

* Handbook of Mineralogy[*νεκρός σύνδεσμος*]
* Mindat.org
* Galleries.com
* Webmineral.com

Βιβλιογραφία
------------

* James Dwight Dana, *Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks*, READ BOOKS, 2008 ISBN 1-4437-4224-4
* Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil, *A Field Guide to Rocks and Minerals*, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 0-395-91096-X
* Walter Schumann, R. Bradshaw, K. A. G. Mills, *Handbook of Rocks, Minerals and Gemstones*, Houghton Mifflin Harcourt, 1993 ISBN 0-395-51137-2

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Liddell, Scott, Κωνσταντινίδης: *Μέγα Λεξικόν της Ελληνικής Γλώσσης*, «Ελληνικά Γράμματα», τ. Γ΄, σελ. 255
2. ↑  το -Υ μετά το όνομα χαρακτηρίζει το Υ βασικό συστατικό του ορυκτού, καθώς υπάρχει και η αντίστοιχη παραλλαγή -Ce (δημητρίου για το δεύτερο ορυκτό)
Ολοκρινική έκκριση
Ο όρος **ολοκρινής αδένας** είναι όρος που χρησιμοποιείται για την ταξινόμηση του τρόπου έκκρισης στους εξωκρινείς αδένες στη μελέτη της ιστολογίας. Οι ολοκρινικές εκκρίσεις παράγονται στο κυτταρόπλασμα και απελευθερώνονται από τη ρήξη της πλασματικής μεμβράνης, η οποία καταστρέφει το κύτταρο και έχει ως αποτέλεσμα την έκκριση του περιεχομένου.

Η έκκριση του ολοκρινικού αδένα είναι η πιο βλαπτική (στο ίδιο το κύτταρο και όχι στον ξενιστή που κατέστρεψε το κύτταρο) έκκριση, με την μεροκρινική έκκριση να είναι η λιγότερο βλαπτική και η αποκριτική έκκριση να είναι στη μέση.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Διάγραμμα στο uwa.edu.au Αρχειοθετήθηκε 2018-03-19 στο Wayback Machine. (στα αγγλικά)
Ο θυρεός της πόλης Πράτντιπ
Στην καταλανική μυθολογία, **Ντιπ** ονομάζεται ένας μοχθηρός μαύρος μαλλιαρός σκύλος, ο οποίος θεωρείται ότι έχει σταλθεί από τον ίδιο το Διάβολο. Σύμφωνα με τις δοξασίες, ο σκύλος αυτός ρουφάει το αίμα των ανθρώπων. Επίσης, είναι κουτσός.

Ο σκύλος Ντιπ απεικονίζεται στο θυρεό της Πράτντιπ στην Ισπανία, πόλη στην οποία ο μύθος επιζεί ακόμη. 

Ο συγκεκριμένος θρύλος χρονολογείται τουλάχιστον από το 16ο αιώνα. Στην εκκλησία Σάντα Μαρίνα του Πράτντιπ του 1602 υπάρχουν απεικονίσεις παρόμοιων "σκύλων-βαμπίρ", καθώς και σε ένα άλλο τέμπλο ναού του 1730, μέσα σε χρυσό πλαίσιο.

Σύμφωνα με το θρύλο, τα σκυλιά αυτά βγαίνουν για κυνήγι το βράδυ και επιτίθενται στους μεθυσμένους από τις ταβέρνες του χωριού. Ίσως ο μύθος δημιουργήθηκε για να αποτρέψει τους κατοίκους από το υπερβολικό μεθύσι.

Επιρροές στη λαϊκή κουλτούρα
----------------------------

Το πλάσμα αυτό και η μυθική δίψα του για αίμα ενέπνευσαν το συγγραφέα Χοάν Περούτσο να γράψει το μυθιστόρημα "Les històries naturals" (1960), όπου διηγείται την ιστορία του βαμπίρ Ονόφρε ντε Ντιπ, που μπορεί να παίρνει τη μορφή πολλών ζώων. Η υπόθεση εκτυλίσσεται στο Πράτντιπ στις αρχές του 19ου αιώνα, με φόντο τον πρώτο Καρλικό Πόλεμο. Ο ντιπ στην πραγματικότητα είναι ένας πρέσβης του βασιλιά Ιάκωβου Α' της Ισπανίας, ο οποίος πριν 700 χρόνια είχε επισκεφθεί ως διπλωμάτης τα Καρπάθια και είχε δεχτεί επίθεση από ένα βαμπίρ ευγενή.

Βιβλιογραφία
------------

* El gran libro de los vampiros de Angel Gordon, Morales y Torres editores.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Dip - La llegenda(Ισπανικά)
* Απεικόνιση του μυθικού πλάσματος
* Los perros vampiro de Pratdip Αρχειοθετήθηκε 2009-09-24 στο Wayback Machine.(Ισπανικά)

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Καταλανικοί μύθοι και παραδόσεις |
| --- |
|  |
| 
* Αλόγια
* Βέλα Κουαρέσμα
* Γκαμπούτσι
* Γκόγια
* Ενκανταρία
* Μαράκο
* Μουλαντόνα
* Μάγισσες Μπρούχα
* Νεγρέτ
* Ντιπ
* Ντόνιετ
* Όμε ντελς νάσος
* Όμε ντελ σακ
* Παϊτίντα
* Πάπου
* Πεζάντα
* Πέι Νικολάου
* Ταμάρρο
* Τίο ντε Νάδαλ
* Φολιέτ
 |

 |
Η **Σημαία των Νήσων Γκάμπιερ** είναι η σημαία που χρησιμοποιείται από τις Νήσους Γκάμπιερ της Γαλλικής Πολυνησίας. Αυτό το νησιωτικό σύμπλεγμα βρίσκεται στον Ειρηνικό Ωκεανό και βρίσκεται κάτω από γαλλική κυριαρχία.

Ιστορία
-------

### Αρχική πρόταση της σημαίας

Κατά το έτος 1837, ο θαλασσοπόρος κι έμπορος **Αρμάντ Μαουρούκ** (*Armand Mauruc*) περιμένοντας να κάνει εμπόριο κάτω από την επίσημη σημαία των Νήσων Γκάμπιερ, κατάφερε να πείσει τον Βασιλιά Μαπουετόα να υιοθετήσει τη συγκεκριμένη επίσημη εθνική σημαία.

### Σύγχρονη εποχή και εκ νέου υιοθέτηση

Στις 4 Δεκεμβρίου 1985, η επίσημη κυβέρνηση της Γαλλικής Πολυνησίας, ορίζει με διάταγμα πως οι σημαίες των αρχιπελάγων και των νησιών της Γαλλικής Πολυνησίας μπορούν να κυματίζουν δίπλα στις εδαφικές και εθνικές σημαίες.

Περιγραφή
---------

### Εικόνα της σημαίας

Η επίσημη σημαία των Νήσων Γκάμπιερ αποτελείται από τρεις ίσες λωρίδες, δύο λευκού χρώματος στο επάνω και στο κάτω μέρος αντίστοιχα, και μία σκούρου μπλε χρώματος στη μέση. Η αναλογία της σημαίας είναι 2:3. Παρατηρούνται και πέντε ίδια αστέρια. Ένα ζεύγος αστεριών βρίσκεται στην πάνω δεξιά και στην πάνω αριστερή γωνία της πρώτης λευκής λωρίδας, ενώ άλλο ένα ζεύγος σκούρων μπλε αστεριών βρίσκεται στην κάτω δεξιά και στην κάτω αριστερή γωνία της τελευταίας λευκής λωρίδας. Τέλος, ένα λευκού χρώματος αστέρι βρίσκεται στη μέση της μπλε λωρίδας. Να σημειωθεί, εδώ, πως το χρώμα των μπλε αστεριών είναι το ίδιο με αυτό της μπλε λωρίδας, ενώ αυτό του λευκού αστεριού είναι το ίδιο με αυτό των λευκών λωρίδων.

### Συμβολισμός

Κάθε χρώμα συμβολίζει μία αρετή, μία ιδιότητα ή ένα χαρακτηριστικό φυσικό στοιχείο. Πιο συγκεκριμένα:

* Το μπλε (    ) συμβολίζει τον Ειρηνικό Ωκεανό.
* Το λευκό (    ) συμβολίζει την αγνότητα και τον εκχριστιανισμό των Νήσων Γκάμπιερ, που είχε αρχίσει ήδη από το 1834.
* Τα τέσσερα μπλε αστέρια συμβολίζουν τα τέσσερα νησιά του συμπλέγματος: Μανγκαρέβα, Ταραβάι, Αουκένα και Ακαμάρου.
* Το λευκό αστέρι συμβολίζει το μοναχικό νησί Τεμόε.

### Περιγραφή Χρωμάτων

Στον παρακάτω πίνακα φαίνονται αναλυτικότερα τα δύο χρώματα που εμφανίζονται στη σημαία: το λευκό και το μπλε, στις κατάλληλες αποχρώσεις. Παρουσιάζονται δύο διαφορετικοί τρόποι περιγραφής: το δεκαεξαδικό (HEX) και το RGB. Έτσι:

|  | **Μπλε** | **Λευκό** |
| --- | --- | --- |
| **Δεκαεξαδικό** | #014085 | #ffffff |
| **RGB** | 1-64-133 | 255-255-255 |

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Mangareva & Rikitea | Gambier Islands | French Polynesia». *Tahiti Tourisme* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 10 Ιουνίου 2022.
2. ↑  «Gambier Islands (Tuamotu and Gambier Islands, French Polynesia)». *www.fotw.info*. Ανακτήθηκε στις 10 Ιουνίου 2022.
3. ↑  Monde, Tahiti, Ses Îles Et Autres Bouts Du (5 Σεπτεμβρίου 2013). «Cradle of Polynesian evangelization». *Tahiti, ses îles et autres bouts du monde*. Ανακτήθηκε στις 10 Ιουνίου 2022.
Η σημαία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ενώσεων Σημαιολογίας απεικονίζει έναν ποδόδεσμο. 
Η **σημαιολογία** (αγγλ. *vexillology*) είναι η μελέτη της ιστορίας, των συμβολισμών και της χρήσης των σημαιών ή, κατ 'επέκταση, κάθε ενδιαφέρον για σημαίες σε γενικές γραμμές. Ο διεθνής όρος είναι σύνθετο της λατινικής λέξης *vexillum* («σημαία») και του ελληνικού επιθήματος*-λογία.*

Αυτός που μελετά τις σημαίες είναι **σημαιολόγος**, ο σχεδιαστής σημαιών ονομάζεται **σημαιογράφος** και η τέχνη του σχεδιασμού σημαίας ονομάζεται σημαιογραφία. Αυτός που ασχολείται με τις σημαίες από ερασιτεχνικό ενδιαφέρον ή χόμπι αποκαλείται **σημαιόφιλος**.

Ιστορία
-------

Η μελέτη των σημαιών, η σημαιολογία, επισημοποιήθηκε από τον Αμερικανό μελετητή και φοιτητή Ουίτνεϊ Σμιθ το 1961 με τη δημοσίευση του *The Flag Bulletin*. Κατά τη διάρκεια της ζωής του, ο Σμιθ θέσπισε διάφορες οργανώσεις και διευθέτησε συναντήσεις, όπως το πρώτο Διεθνές Συνέδριο Σημαιολογίας (ICV), η Σημαιολογική Ένωση Βόρειας Αμερικής και η Διεθνής Ομοσπονδία Ενώσεων Σημαιολογίας(FIAV). Ο Σμιθ, ο οποίος αναγνωρίζεται ότι επινόησε τον όρο *vexillology* το 1957, έγραψε: «Επειδή η χρήση των σημαιών πηγαίνει πίσω στις πρώτες ημέρες του ανθρώπινου πολιτισμού, η μελέτη αυτής της χρήσης με σοβαρό τρόπο είναι τόσο πρόσφατη που ο όρος για αυτή (...) δεν εμφανίστηκε γραπτώς μέχρι το 1959.» Προηγουμένως, η μελέτη των σημαιών θεωρήθηκε γενικά μέρος της εραλδικής. 

Η συμμετοχή στη σημαιολογία συμπεριλαμβάνει ακαδημαϊκή εργασία σε τομείς όπως η κοινωνιολογία, η ιστορία ή ο σχεδιασμός σημαιών, καθώς και το ενδιαφέρον από όσους είναι απλώς παθιασμένοι με τις σημαίες. Οι ICV και οι τοπικές σημαιολογικές συναντήσεις καλύπτουν συχνά ευρύ φάσμα ενδιαφέροντος για τις σημαίες. Από το 1969 διοργανώνεται Διεθνές Συνέδριο Σημαιολογίας κάθε δύο χρόνια, υπό την αιγίδα της FIAV και οι εργασίες που παρουσιάζονται στο συνέδριο δημοσιεύονται στη συνέχεια ως *Πρακτικά* του Κογκρέσου.

Δείτε επίσης
------------

* Γλωσσάριο της σημαιολογίας
* Σημαίες του Κόσμου

Παραπομπές
----------

1. ↑  Σμιθ, Ουίτνεϊ. *Σημαίες κατά τη διάρκεια των αιώνων και σε ολόκληρο τον κόσμο* Νέα Υόρκη: McGraw-Hill, 1975. Έντυπο.
2. ↑  «Σχετικά με τη Βεξιλολογία - The Flag Institute» (στα αγγλικά). *The Flag Institute*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2018-09-27.. Ανακτήθηκε στις 2018-06-01.
3. 1 2  «CONSIDER VEXILLOLOGY. – SemiotiX». *semioticon.com* (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Απριλίου 2021. Ανακτήθηκε στις 1 Απριλίου 2018.
4. ↑  Βουλιέιμι, Έλσα (15 Δεκεμβρίου 2015). «Which flag is it? Take our quiz to find out».. Ανακτήθηκε στις 13 Μαρτίου 2016.
5. ↑  «Βεξιλολογία». *www.crwflags.com*. Ανακτήθηκε στις 3 Νοεμβρίου 2017.

Περαιτέρω ανάγνωση
------------------

* Λίπσον, Μαρκ. *Σημαία: Μια αμερικανική βιογραφία*. Νέα Υόρκη: Thomas Dunne Books, 2005.
* Σμιθ, Ουίτνεϊ. Σημαίες κατά τη διάρκεια των αιώνων και σε ολόκληρο τον κόσμο. Νέα Υόρκη: McGraw-Hill, 1975.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Vexillology στο Wikimedia Commons
**Σεστίνα** λέγεται το ποίημα, το οποίο αποτελείται από έξι εξάστιχες στροφές και μία τρίστιχη επωδό.

Ιστορία
-------

 Ο Arnaut Daniel θεωρείται ο εφευρετής της σεστίνας.Η πρώτη γνωστή σεστίνα είναι η *Lo ferm voler qu'el cor m'intra*, που γράφτηκε γύρω στο 1200 μ.Χ. από τον τροβαδούρο Arnaut Daniel, ο οποίος μάλιστα θεωρείται και ο εφευρέτης της. 

Καλλιεργήθηκε πρώτα από τους τροβαδούρους της Προβηγκίας , οι οποίοι θεωρούνται οι εφευρέτες του νέου είδους της μουσικής για την συγκεκριμένη εποχή (1110 μ.Χ. - 1300 μ.Χ.). Αργότερα η σεστίνα εξαπλώθηκε κι αυτή, μαζί με τα υπόλοιπα νέα είδη, σ' ολόκληρη την Ευρώπη. 

Υπήρξαν πολλοί γνωστοί ποιητές που καλλιέργησαν διαχρονικά τη σεστίνα. Στα πρώιμα χρόνια της καλλιεργήθηκε από τον Δάντη Αλιγκέρι και τον Φραντσέσκο Πετράρκα. Αυτοί οι δύο ποιητές με το έργο τους, βοήθησαν πολύ στον καθορισμό της μορφής της σεστίνας. Μάλιστα και πολλοί άλλοι συμπατριώτες τους ποιητές συνείσφεραν σ' αυτό και για ετούτο το λόγο η σεστίνα χαρακτηρίστηκε ως ένα ιταλικό ποιητικό είδος, παρόλο που η καταγωγή της δεν είναι ιταλική, αλλά γαλλική. 

Η σεστίνα εισήχθη ξανά στη γαλλική φιλολογία, από την αντίστοιχη ιταλική, το 16ο αιώνα. Ο Pontus de Tyard ήταν ο πρώτος Γάλλος ποιητής που ασχολήθηκε με τη νέα φόρμα της σεστίνας στα γαλλικά, πριν από το 19ο αιώνα. Μάλιστα ο εν λόγω ποιητής εισήγαγε σ' αυτήν, την ποικίλη ομοιοκαταληξία, όπως εμφανίζεται και στη σημερινή της μορφή. 

Στα νεότερα χρόνια συνέχισαν να συνθέτουν σεστίνες πολλοί ποιητές, κυρίως μάλιστα οι σύγχρονοι του 20ου αιώνα. Αυτοί είναι ο Ράντγιαρντ Κίπλινγκ, ο Έζρα Πάουντ, ο Τόμας Στερνς Έλιοτ και ο Ουίσταν Ώντεν.

Μορφή
-----

Οι στίχοι της σεστίνας χωρίζονται σε έξι στροφές, οι οποίες έχουν έξι στίχους έκαστος, και σ' ένα ρεφρέν τριών στίχων.

Η σεστίνα έχει ανάμεικτη ομοιοκαταληξία και παίρνει την εξής μορφή:

* 1η στροφή: α β γ δ ε ζ
* 2η στροφή: ζ α ε β δ γ
* 3η στροφή: γ ζ δ α β ε
* 4η στροφή: ε γ β ζ α δ
* 5η στροφή: δ ε α γ ζ β
* 6η στροφή: β δ ζ ε γ α
* ρεφρέν: ε γ α ή α γ ε

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Στην ελληνική βιβλιογραφία ο όρος «σεστίνα», εμφανίζεται και ως «εξάστροφο».
2. ↑  Ή λυρικό τραγούδι.
3. ↑  Ή ρεφρέν.
4. ↑  Χώρα των τροβαδούρων θεωρείται η Νότια Γαλλία, στην οποία βρίσκεται και η Προβηγκία.
5. ↑  Εξελληνισμένα Φραγκίσκος Πετράρχης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  
Γεράσιμος Αν. Μαρκαντωνάτος (2013). «Σεστίνα». *ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟΙ ΚΑΙ ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΟΙ ΟΡΟΙ*. Αθήνα: Δημοσιογραφικός Οργανισμός Λαμπράκη Α.Ε. σελ. 310. ISBN 978-960-503-298-2.
2. ↑  
F.J.A. Davidson (1910). «Modern Language Notes 25». *"The Origin of the Sestina"*. σελίδες 18-20.
3. ↑  
A. JEANROY (1912). *La 'sestina doppia' de Dante et les origines de la sestine*. Romania.
4. ↑  
Γεράσιμος Αν. Μαρκαντωνάτος (2013). «Εξάστροφο (ιταλ.: sestina)». *ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟΙ ΚΑΙ ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΟΙ ΟΡΟΙ*. Αθήνα: Δημοσιογραφικός Οργανισμός Λαμπράκη Α.Ε. σελ. 145. ISBN 978-960-503-298-2.
Η **Σεσίλ Ιγγλέση Μαργέλλου** είναι μεταφράστρια και συγγραφέας. Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1953. Σπούδασε πολιτικές επιστήμες, κοινωνιολογία, καθώς και κλασική και γαλλική φιλολογία στο Παρίσι και τη Γενεύη. Διετέλεσε μέλος των Μονίμων Ελληνικών Αντιπροσωπειών στον ΟΟΣΑ στο Παρίσι (εκπρόσωπος στον IEA) και στον ΟΗΕ στη Γενεύη (εκπρόσωπος στην UNCTAD).

Συνεργάστηκε με ποικίλα έντυπα ως κριτικός λογοτεχνίας και μετέφρασε προς και από τα νέα ελληνικά πολλούς συγγραφείς (Μπ. Κασσέν, Ρ. Κενώ, Κολέτ, Α. Μπερμάν, Σελίν, Γ. Τσίρο, Κ. Δημουλά, Πλάτωνα κ.ά.). Ασχολείται ενεργά με τη σειρά μεταφρασμένης λογοτεχνίας "The Margellos World Republic of Letters", που ίδρυσε με τον σύζυγό της το 2007 στους κόλπους του Yale University Press. Τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνικής Μετάφρασης προς Ξένη Γλώσσα (2013) και με το παράσημο του Ιππότη Γραμμάτων και Τεχνών της Γαλλικής Δημοκρατίας (2014).

Πηγές
-----

* Σεσίλ Ιγγλέση Μαργέλλου στη βάση δεδομένων της Biblionet.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Identifiants et Référentiels». (Γαλλικά) *IdRef*. Agence bibliographique de l'enseignement supérieur. Ανακτήθηκε στις 11  Μαρτίου 2020.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 192893953
* **ΕΒΕ**: 49375
* **BiblioNet**: **1589**
* SUDOC: 110911024

 |

 |
Η **Οικογένεια Λασκαριδών** ήταν μεσαιωνική οικογένεια της Κύπρου, και συγκεκριμένα κλάδος των Λασκαριδών του Μωριά, που διατείνονταν ότι κατάγονταν από τους Λασκαρίδες της αυτοκράτορες της Νίκαιας. 

Γενάρχης της οικογένειας αναφέρεται ο Ισαάκιος Λάσκαρης Παρασπόνδυλος πρωτοστράτορας του Δεσποτάτου του Μυστρά και έπειτα μισθοφόρος στην υπηρεσία των Ενετών. Γιοι του ήταν ο Θεόδωρος Λάσκαρης Μεγαδούκας και ο Δημήτριος Λάσκαρης Μεγαδούκας Α΄ στρατιωτικός. που παντρεύτηκε την Ελιζαμπέττα Παλαιολογίνα, γιος τους ο επίσης στρατιωτικός Αλέξανδρος Λάσκαρης Μεγαδούκας που παντρεύτηκε την Ιωάννα Συγκλητικού Λάσκαρη. Παιδιά τους ο στρατιωτικοί Ιωάννης, Φίλιππος, Ευγένιος και Δημήτριος Λάσκαρης Μεγαδούκας Β΄, επίσης η Ελένη, η Θεοδώρα, η Λασκαρίνα, σύμφωνα με κάποιες πηγές ήταν ακόμα 3 αδελφές. Ο Ευγένιος παντρεύτηκε την Όρσολα Ποδοκάθαρου εγκαταστάθηκε στη Ζάκυνθο στο φέουδο του πατέρα του Δημητρίου όπου κληρονόμησε που τότε ήταν υπό Ενετική κυριαρχία, και πέθανε εκεί. Παιδιά του Ευγένιου και της Όρσολα ήταν η Ελένη και η Λουδοβίκα η οποία παντρεύτηκε τον Ιωάννη Καρρέρ μετανάστης κι αυτός από την Κύπρο και γενάρχης της Οικογένειας Καρρέρ στην οποία πέρασε έπειτα το φέουδο.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Πολίτης news-Νάτα Παταπίου, *Ιωάννα Συγκλητικού Λάσκαρη Αρχειοθετήθηκε 2020-02-24 στο Wayback Machine.*, ανακτήθηκε 28 Ιανουαρίου 2020
2. ↑  Εφημερίδα Πολίτης, ένθετο Παράθυρο, *Οι κλάδοι των Παλαιολόγων της Κύπρου Αρχειοθετήθηκε 2020-01-26 στο Wayback Machine.*, ανακτήθηκε 28 Ιανουαρίου 2020
3. 1 2  Λεωνίδας Χ. Ζώης, *Λεξικόν φιλολογικόν και ιστορικόν Ζακύνθου*, έκδοση *Ο Φώσκολος*, Εν Ζακύνθω 1898, σελ. 500, ανακτήθηκε 28 Ιανουαρίου 2020
Ο **Στέφανος Ζακαρία** (*Stefano Zaccaria*, ... - 1424) ήταν Λατίνος αρχιεπίσκοπος και βαρώνος της Πάτρας το 1405-1424. Καταγόταν από την Γενοβέζικη οικογένεια Ζακαρία ηγεμόνων της Χίου με φέουδα στο Πριγκιπάτο της Αχαΐας. Ήταν γιος του Ανδρόνικου Ασάν Ζαχαρία και αδελφός του Κεντυρίωνα Β΄ και του Εράρδου.

Το 1408 ενοικίασε την βαρωνία της Πάτρας στους Ενετούς για πέντε χρόνια, κρατώντας μόνο τα πνευματικά δικαιώματα σαν αρχιεπίσκοπος και έφυγε για την Βενετία. Ο αρχιεπίσκοπος τότε ήταν και βαρώνος της Πάτρας. Το 1413 τελείωσε το ενοικιοστάσιο και ξαναπήρε την βαρωνία, επιστρέφοντας στην πόλη. Τον Αύγουστο του 1418 οι Παλαιολόγοι πολιορκούν την πόλη και μετά από αυτούς οι Ενετοί, οι οποίοι την καταλαμβάνουν. Τελικά στις 10 Ιουλίου 1419 οι Ενετοί επιστρέφουν την Πάτρα στον Στέφανο μετά από παρέμβαση του Πάπα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Catholic-Hierarchy.org» (Αγγλικά) Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. zaccaris. Ανακτήθηκε στις 11  Οκτωβρίου 2021.
2. ↑  zaccaris.
3. ↑  Στέφανος Θωμόπουλος, 1888, βλ. πηγές σελ. 308
4. ↑  Στέφανος Θωμόπουλος, 1888, βλ. πηγές σελ. 311

Πηγές
-----

* Στέφανος Θωμόπουλος, 1888, «Ιστορία της πόλεως Πατρών από αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι το 1821», Εν Αθήναις :Εκ της βασιλικής τυπογραφίας Νικολάου Γ. Ιγγλέση. (Λήμμα για το βιβλίο: Ιστορία της Πόλεως Πατρών (βιβλίο))
* Latin Lordships in Greece, ανακτήθηκε 21 Μαρτίου 2013
**Στερεά γωνία** είναι το τρισδιάστατο γεωμετρικό ανάλογο της επίπεδης γωνίας, μετρά κατευθύνσεις στο τρισδιάστατο χώρο. Η *στερεά γωνία θ κορυφής Ο* είναι το εμβαδόν Α τμήματος σφαίρας ακτίνας R με κέντρο το Ο, το οποίο ισούται με θR2. Δηλαδή η *στερεά γωνία* έχει τύπο θ=Α/R2.

Γενίκευση από την επίπεδη γωνία
-------------------------------

### Επίπεδη γωνία

Έστω κύκλος κέντρου Ο, τυχαίας ακτίνας R. Έστω τμήμα του κύκλου B, τότε η γωνία που αντιστοιχεί στο τμήμα Β ισούται με B/R. Λόγω της αναλογίας, ο λόγος B/R είναι σταθερός, άρα η μέτρηση της γωνίας δεν εξαρτάται από την επιλογή του κύκλου, αρκεί το κέντρο του να είναι το Ο.

### Στερεά γωνία

Έστω σφαίρα κέντρου Ο, τυχαίας ακτίνας R. Έστω τμήμα της σφαίρας Β, τότε η γωνία που αντιστοιχεί στο τμήμα Β ισούται με B/R2. Λόγω της αναλογίας, ο λόγος B/R2 είναι σταθερός, άρα η μέτρηση της γωνίας δεν εξαρτάται από την επιλογή της σφαίρας, αρκεί το κέντρο να είναι το Ο.
Στις πολιτικές επιστήμες, ως **συμμετοχή στις εκλογές** αναφέρεται ο βαθμός στον οποίον οι ψηφοφόροι ασκούν το εκλογικό τους δικαίωμα. Συνήθως η συμμετοχή υπολογίζεται ως το ποσοστό των προαναφερθέντων σε σχέση με τον συνολικό αριθμό ανθρώπων με δικαίωμα ψήφου. Αντίστοιχα, η **αποχή** αναφέρεται στο υπολειπόμενο ποσοστό, όσων δηλαδή για οποιοδήποτε λόγο δεν συμμετέχουν. 

Ο βαθμός συμμετοχής στις εκλογές, μαζί με τα αίτια που τον καθορίζουν αλλά και τις επιπτώσεις που αυτός έχει στη λειτουργία του πολιτεύματος αλλα και στη κοινωνία γενικότερα, θεωρούνται ιδιαίτερα σημαντικά και πολύπλευρα αντικείμενα μελέτης στις πολιτικές επιστήμες. 

Είναι γενικά αποδεκτό πως ο βαθμός συμμετοχής σχετίζεται με την υγεία του πολιτεύματος μίας χώρας. Έχει παρατηρηθεί πως όσο η κλίμακα των εκλογών μειώνεται και υπάρχει μεγαλύτερη σαφήνεια και διαφάνεια σχετικά με τις θέσεις των υποψηφίων, τότε η συμετοχή αυξάνεται.

Στην Ελλάδα
-----------

Στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια ο βαθμός αποχής στις εκλογές έχει αυξηθεί σημαντικά, κάτι που έχει προκαλέσει σημαντικές αντιπαραθέσεις αλλά και κριτική ως προς τη λειτουργία και τη κατεύθυνση του πολιτεύματος.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Michael McDonald and Samuel Popkin. "The Myth of the Vanishing Voter" in American Political Science Review. December 2001. p. 970.
Η **Στρατηγίς Λαοδίκειας** (*ἡ στρατηγὶς Λαοδίκεια τῆς Συρίας*) ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, από τα μικρά σε έκταση αλλά και συνοριακά Θέματα, που λεγόταν Στρατηγίδες. 

Περιλάμβανε το οχυρωμένο λιμάνι της Λαοδίκειας, την σημερινή Λατάκια της Συρίας, και τις γύρω περιοχές κοντά σ΄ αυτό. Κοντά της βρισκόταν η Ιεράπολη έδρα της Στρατηγίδας Ιεράπολης.

Δημιουργήθηκε από τον Βασίλειο Β΄ το 980 με πρώτο στρατηγό, διοικητή, τον Καραμανάκ, και διοικητικά ανήκε στο Δουκάτο της Αντιόχειας έως το 1084 που κατελήφθη οριστικά από τους Τούρκους.

Η Άννα Κομνηνή την αναφέρεται στην *Αλεξιάδα* σαν στρατηγίδα και μία από τις περιοχές που δόθηκαν στον Βαλδουίνο της Βουλώνης με την Συνθήκη της Δεαβόλεως.

Γνωστοί διοικητές της Λαοδίκειας ήταν οι :

* Καραμανάκ, 980 -
* Ιωάννης, 1000-1050
* Σπανταγούδης του Τήπελι
* Καντακουζηνός, 1104
* Πετζέας, 1105-1106
* Ανδρόνικος Τζιτζιλούκης, 1099-1102

Παραπομπές
----------

1. 1 2  [...]13.12.18, ὣς δὲ καὶ ἡ στρατηγὶς Λαοδίκεια τῆς Συρίας [...], Άννα Κομνηνή, Αλεξιάς, βιβλίο 13
2. ↑  ΙΒΕ, Παπακοσμά Κωνσταντίνα, «Ιεράπολις (Βυζάντιο)», 2003, Εγκυκλοπαίδεια Μείζονος Ελληνισμού, Μ. Ασία
3. ↑  Λεβενιώτης, σελ 365
4. ↑  Λεβενιώτης, σελ 647

Πηγές
-----

* Άννα Κομνηνή, Αλεξιάς, βιβλίο 13
* Γεώργιος Α. Λεβενιώτης, *Η πολιτική κατάρρευση του Βυζαντίου στην ανατολή*, Θεσσαλονίκη 2007
Η **Στρατηγίς Γωτωγώζ και Ελαβάκης** ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, από τα μικρά συνοριακά Θέματα που λέγονταν στρατηγίδες ή στρατηγάτα.

Η στρατηγίδα Γωτωγώζ (kotoroc'berd) και Ελαβάκης (Albak, σημερινό Τουρκικό Μπασκέλε, *Başkale*), περιελάμβανε τα δύο ομώνυμα κάστρα και ανήκε στα λεγόμενα "Αρμενιακά θέματα", δημιουργήθηκε με την προσάρτηση του Πριγκιπάτου του Βαασπρακάν στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία το 1019 ή 1021/22, και ο στρατηγός της ήταν υπόλογος στον Κατεπάνω της Βαασπρακανίας. Η στρατηγίς καταλήφθηκε από τους Τούρκους το 1071 μετά την Μάχη του Ματζικέρτ. Γνωστός στρατηγός αναφέρεται ο Βασίλειος το 1055-1070 περίπου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Γεώργιος Α. Λεβενιώτης, *Η πολιτική κατάρρευση του Βυζαντίου στην ανατολή*, Θεσσαλονίκη 2007, σελ. 185
Η **Στρατηγίς Κολωνείας ή Κολωνίας** , ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, ήταν από τα μικρά σε έκταση αλλά και συνοριακά Θέματα που αποκαλούνταν στρατηγίδες κατά τον 11ο και 12o αιώνα. Έδρα του στρατηγού ήταν η Κολωνεία στην σημερινή Αλβανία και την Βόρεια Ήπειρο στην περιοχή της Κορυτσάς. 

Δημιουργήθηκε το 1018 μετά τον θάνατο του Ιβάν Βλάντισλαβ της Βουλγαρίας και την κατάλυση της πρώτης Βουλγαρικής αυτοκρατορίας. Αναφέρεται ότι ο αυτοκράτορας Βασίλειος Β΄ μαθαίνοντας τον θάνατο του Βούλγαρου ηγεμόνα περιόδευσε στις κατακτημένες περιοχές και εκεί δεχόταν την υποταγή των Βουλγάρων ευγενών και διοικητών και διόριζε στρατηγούς, "φύλακες τοις Θέμασι", στις πόλεις. Με την δημιουργία του Θέματος Δυρραχίου την ίδια χρονιά τα εδάφη της στρατηγίδος πέρασαν σε αυτό. Aναφέρεται το 1198 σε χρυσόβουλο του Αλέξιου Β΄ Κομνηνού σαν Θέμα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Κυριαζόπουλος, Χρίστος (1997, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ)), Η Θράκη κατά τους 10ο - 12ο αιώνες: συμβολή στη μελέτη της πολιτικής, διοικητικής και εκκλησιαστικής της εξέλιξη, σελ. 170
Η **Στρατηγίς Αγίου Ηλία** (*στρατηγίς ὁ Ἄγιος 'Ηλίας*) ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, ήταν από τα μικρά σε έκταση αλλά και συνοριακά Θέματα, που λεγόταν Στρατηγίδες. Περιλάμβανε το κάστρο του Αγίου Ηλία, στην σημερινή Συρία, και τα χωριά κοντά σ΄ αυτό. Η, οχυρωμένη πιθανότατα, πόλη ή πολίχνη του Αγίου Ηλία και η κοντινή μονή, βρίσκονταν σε ένα ακρωτήριο κοντά στις εκβολές του Ορόντη. Διοικητικά ο στρατηγός του Αγίου Ηλία ήταν υφιστάμενος του Δούξ της Αντιόχειας.

Η Άννα Κομνηνή την αναφέρεται στην *Αλεξιάδα* σαν στρατηγίδα και μία από τις περιοχές που δόθηκαν στον Βαλδουίνο της Βουλώνης με την Συνθήκη της Δεαβόλεως.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  [...]13.12.18, ὁ Ἅγιος Ἠλίας ἡ στρατηγὶς μετὰ τῶν ὑπ' αὐτὴν πολιχνίων· [...], Άννα Κομνηνή, Αλεξιάς, βιβλίο 13
2. ↑  Комментарии, 1372
Η **Στρατηγίς Βορζέ** (*στρατηγὶς τὸ Βορζὲ*) ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, ήταν από τα μικρά σε έκταση αλλά και συνοριακά Θέματα. 

Η Βορζέ περιλάμβανε το μικρό οχυρό Βορζέ και τα γύρω χωριά, βρισκόταν 40 χλμ από την Λατάκια. 

Η Άννα Κομνηνή την αναφέρει στην *Αλεξιάδα* σαν στρατηγίς του Βορζέ και μία από τις περιοχές που δόθηκαν στον Βαλδουίνο της Βουλώνης με την Συνθήκη της Δεαβόλεως.

Όταν υπογράφηκε η συνθήκη η περιοχή πιθανότατα ανήκε ήδη στους σταυροφόρους και απλά αναγνωρίστηκε η κυριαρχία τους σε αυτό, αναφέρεται ότι το Βορζέ ήταν οχυρό που το έχτισαν ή ανακατασκεύασαν οι σταυροφόροι.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  [...]13.12.18 ἡ στρατηγὶς τὸ Βορζὲ καὶ τὰ ὑπὸ ταύτην πολίχνια[...], Άννα Κομνηνή, Αλεξιάς, βιβλίο 13
2. 1 2  Комментарии, 1373
Η **Στρατηγίς Ζούμε** (*Στρατηγίς τοῦ Ζοῦμε*) ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, ήταν ένα από τα μικρά σε έκταση αλλά και συνοριακά Θέματα που αποκαλούνταν στρατηγίδες. 

Η Άννα Κομνηνή την αναφέρει στην *Αλεξιάδα* σαν Θέμα και μία από τις περιοχές που δόθηκαν στον Βαλδουίνο της Βουλώνης με την Συνθήκη της Δεαβόλεως. Περιελάμβανε, σύμφωνα με την Αλεξιάδα, την οχυρωμένη πόλη του Ζούμε , την σημερινή Αλ Τζούμα (*Al Juma*) της Συρίας, 75 χλμ βόρεια του Χαλεπίου, τα γύρω κάστρα, αρκετά χωριά και εκτάσεις.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  [...]13.11.19 τὸ θέμα τοῦ Ζοῦμε καὶ τὰ ὑπὸ ταῦτα πάντα κάστρα τε καὶ πολίχνια καὶ ἡ ἑκάστῳ προσήκουσα χώρα,[...], Άννα Κομνηνή, Αλεξιάς, βιβλίο 13
2. ↑  Комментарии, 1380
Ο **Ντήτριχ Α΄**, γερμ.: Dietrich I graf von Kleve (άκμασε 1092-1119) από τον Οίκο της Κλέβης ήταν ο πρώτος κόμης της Κλέβης. Εξουσίασε από το 1092 έως το 1119. Είναι ο γενάρχης του Οίκου του.

Βιογραφία
---------

Η κομητεία της Κλέβης (γερμ.: Grafschaft Kleve, ολλανδ.: Graafschap Kleef) ήταν μια κομματική πολιτεία της αυτοκρατορίας της Γερμανίας, στην εποχή μας εν μέρει στη Γερμανία (μέρος της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας) και εν μέρει στις Κάτω Χώρες/Ολλανδία (τμήματα του Λίμπουρχ, της βόρειας Βραβάντης και του Χέλρελαντ). Οι ηγέτες της, που ονομάζονται κόμητες, είχαν μία ειδική και προνομιακή θέση στην Αυτοκρατορία. Η κομητεία της Κλέβης αναφέρεται για πρώτη φορά τον 11ο αι. Το 1417 ο νομός έγινε δουκάτο (γερμ.: Herzogtum Kleve, ολλανδ.: Hertogdom Kleef), και οι ηγεμόνες του ανέβηκαν στο καθεστώς των δουκών.

Η ιστορία της σχετίζεται στενά με αυτή των γειτόνων της: των δουκάτων του Γύλιχ, του Μπεργκ, του Γκέλρε και της κομητείας του Λα Μαρκ. Το 1368 η Κλέβη και το Λα Μαρκ ενώθηκαν. Το 1521 τα Γύλιχ, Κλέβη, Μπεργκ και Λα Μαρκ σχημάτισαν τα Ενωμένα δουκάτα Γύλιχ-Κλέβης-Μπεργκ. Η περιοχή βρισκόταν και στις δύο πλευρές του ποταμού Ρήνου, γύρω από την πρωτεύουσα Κλέβη και κάλυπτε περίπου τις σημερινές περιοχές Κλέβη, Βέζελ και την πόλη του Ντούισμπουργκ. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Άρνολντ Α΄ ως κόμης της Κλέβης.

Οικογένεια
----------

Γιος του ήταν ο:

* Άρνολντ Α΄ δούκας της Κλέβης.

Παραπομπές σε πηγές
-------------------

1. 1 2  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. Ανακτήθηκε στις 28  Μαρτίου 2015.
2. ↑  p59338.htm#i593375. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 164749253
* GND: 143220217

 |

 |
Ο **Νηλ ντε Μπρους** (περί το 1279 - 1306) ήταν γιος του Ρόμπερτ ντε Μπρους, 6ου λόρδου του Άναντεϊλ και της Μάρτζορι, κόμισσας του Κάρικ. Ο Νηλ ήταν ένας από τους μικρότερους αδελφούς του Ροβέρτου Μπρους τον οποίο βοήθησε σε όλες τις διαμάχες για να κερδίσει το κερδίσει το στέμμα της Σκωτίας και στους πολέμους της *Σκωτσέζικης Ανεξαρτησίας*. Το 1306 συνελήφθη από τις Αγγλικές δυνάμεις στο *κάστρο του Κίντρουμμι* από της δυνάμεις του Εδουάρδου Α΄ της Αγγλίας που αναζητούσαν τις αδελφές του Μαρία Μπρους και Χριστίνα Μπρους και την Ισαβέλλα Μακ Ντάφ, κόμισσα του Μπαχάν. Ο Νηλ βοήθησε τις γυναίκες να δραπετεύσουν στο ιερό του Αγίου Νουθάκ στο Ταίλ αλλά στην συνέχεια συνελήφθησαν από έναν οπαδό του Τζων Μπάλλιολ τον Γουλιέλμο 3ο κόμη του Ρος που τις παρέδωσε στους άντρες του Εδουάρδου Α΄.
Μετά την σύλληψη του καταδικάστηκε σε θάνατο για εσχάτη προδοσία και εκτελέστηκε τον Σεπτέμβριο του 1306 στο Μπέργουικ-απόν-Τουίντ με κρέμασμα και αποκεφαλισμό.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 23  Νοεμβρίου 2018.
2. ↑  "Elizabeth de Burgh and Marjorie Bruce", Foghlam Alba Archived 11 July 2015 at the Wayback Machine.
3. ↑  Munro, R.; Munro, Jean (2005). Tain Through the Centuries. Edinburgh: Birlinn Limited. Retrieved 2015
4. ↑  "Elizabeth de Burgh and Marjorie Bruce", Foghlam Alba Archived 11 July 2015 at the Wayback Machine.

Πηγές
-----

* Munro, R.; Munro, Jean (2005). Tain Through the Centuries
* G.W.S. Barrow Robert Bruce and the Community of the Realm E.U.P 4e réédition (Edinburgh 2005)