recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Το **Χριστιανικό μέταλ** είναι υποείδος της heavy metal μουσικής. Το μόνο που το κάνει ξεχωριστό από τα υπόλοιπα είναι πώς όλα τα μέλη ενός κλασσικού συγκροτήματος της χριστιανικής metal έχουν σαν κοινή πίστη τον Χριστιανισμό.

Ύφος
----

Τα χριστιανικά metal συγκροτήματα διατηρούν τα χαρακτηριστικά της κοινής metal μουσικής όπως γρήγορα σόλο και έντονη παραμόρφωση της ηλεκτρικής κιθάρας, ο ήχος του μπάσου είναι πιο δυνατός και κατάλληλος για σόλο, ενώ συχνή είναι και η χρήση των πληκτροφόρων οργάνων. Σε αντίθεση με το black metal και το death metal εκφράζουν καλά μηνύματα για τον Χριστιανισμό και κυρίως για το Προτεσταντισμό αλλά και για άλλα θέματα όπως η ήττα του Σατανά, η πάλη εναντίον των ναρκωτικών, η Αποκάλυψη, η χριστιανική αγάπη και άλλα, καθώς τα περισσότερα χριστιανικά metal συγκροτήματα κατάγονται από προτεσταντικές χώρες του βορρά. Κοινά θέματα παρουσιάζει και η χριστιανική ροκ μουσική. Το Χριστιανικό metal όμως επεκτείνεται και σε όλα τα είδη της μουσικής καθώς υπάρχουν μουσικά είδη όπως το Χριστιανικό death metal, το Χριστιανικό black metal ή white metal, το χριστιανικό thrash metal και άλλα.

Αξιόλογα συγκροτήματα του είδους
--------------------------------

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| * Skillet
* Believer
* Πάροικοι
* Horde
* Frost Like Ashes
 | * Deuteronomium
* Third day
* The Afters
* Crimson Moonlight
* Sanctifica
* As I Lay Dying
 | * Stryper
* Antestor
* Divine symphony
* Frosthardr
* Slechtvalk
 | * Phinehas
* War of Ages
* For Today
* Demon Hunter
* Darkness Divided
 |

Πηγές
-----

* Turn or Burn? The Peculiar Case of Christian Metal Music
* 7 Christian Black Metal Bands You Need To Hear - Metal Injection
* Christian Metal Music Genre Overview | AllMusic

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Heavy metal |
| --- |
|  |
| Είδη | 
* Alternative metal
* Black metal
* Christian metal
* Crossover thrash
* Death metal
* Depressive Suicidal Black metal
* Djent
* Doom metal
* Extreme Metal
* Folk metal
* Glam Metal
* Gothic metal
* Grindcore
* Groove metal
* Industrial metal
* National Socialist black metal
* New Wave of British Heavy Metal
* New Wave of American Heavy Metal
* Mathcore
* Metalcore
* Nu metal
* Power metal
* Progressive metal
* Stoner Metal
* Speed metal
* Swedish death metal
* Symphonic metal
* Thrash metal
* Traditional heavy metal
* Viking metal
 |

 |
Η Ενοριακή Εκκλησία της Παναγίας της Αραβίας εν Αλ Αχμάντι.
Ο **Χριστιανισμός στο Κουβέιτ** αποτελεί τη δεύτερη μεγαλύτερη θρησκεία, η οποία αντιπροσωπεύει το 18%-20% του πληθυσμού της χώρας, ή 650.000 - 750.000 άτομα. Οι Χριστιανοί του Κουβέιτ μπορούν να χωριστούν σε 2 ομάδες. Η πρώτη ομάδα είναι οι χριστιανοί οι οποίοι είναι ντόπιοι κουβεϊτιανοί και αριθμούν περίπου μεταξύ 200 και 400 ατόμων. Η δεύτερη ομάδα, που αποτελεί την πλειοψηφία των χριστιανών στο Κουβέιτ, είναι οι ομογενείς από διάφορες χώρες του κόσμου. Υπάρχει επίσης ένας αριθμός πιστών στον Χριστό από μουσουλμανικό υπόβαθρο στη χώρα, αν και πολλοί δεν είναι υπήκοοι. Μια μελέτη του 2015 υπολογίζει περίπου 350 τέτοιους χριστιανούς στη χώρα οι οποίοι είναι πρώην μουσουλμάνοι.

Το 2012 η χώρα είχε 7 επίσημες εκκλησίες και 18 μη επίσημες εκκλησίες, με τον μεγαλύτερο καθεδρικό ναό του Κουβέιτ να βρίσκεται στο ανατολικό τμήμα της πόλης του Κουβέιτ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Johnstone, Patrick; Miller, Duane (2015). «Believers in Christ from a Muslim Background: A Global Census». *Interdisciplinary Journal of Research on Religion* **11**: 16.. Ανακτήθηκε στις 28 October 2015.
2. ↑  «جدل حول فتوى «الأوقاف» بإجازة بناء كنائس جديدة» [Controversy over the fatwa of the "Endowments" authorizing the construction of new churches]. *www.alanba.com.kw* (στα Αραβικά). 28 Ιουλίου 2012.
Ιταλικό νόμισμα της φασιστικής περιόδου με ημερομηνία MCMXXVIII A.VI
Το **φασιστικό ημερολόγιο**, γνωστό στα ιταλικά ως ***φασιστική εποχή*** (*era fascista*) ήταν μια χρονολόγηση (αρίθμηση έτους) που χρησιμοποιήθηκε στην φασιστική Ιταλία. Η Πορεία προς τη Ρώμη στις 28 Οκτωβρίου 1922, η οποία ανέδειξε πρωθυπουργό τον Μπενίτο Μουσολίνι, είναι η πρώτη ημέρα του *Anno I* της *φασιστικής εποχής (era fascista)*. Το ημερολόγιο παρουσιάστηκε το 1926 και έγινε επίσημο στο 5ο έτος (*Anno V,* 1927). Κάθε έτος της *φασιστικής εποχής* λεγόταν *φασιστικό έτος* (*Anno Fascista*, συντομογραφία *AF*)  και διαρκούσε από τις 28 Οκτωβρίου κάθε έτους ως τις 27 Οκτωβρίου του επομένου.

Το φασιστικό ημερολόγιο εμπνεύστηκε από το Γαλλικό Δημοκρατικό Ημερολόγιο.

Οι ημερομηνίες της *Era Fascista* αποτελούνταν συνήθως από την γρηγοριανή ημερομηνία ακολουθούμενη από το αντίστοιχο φασιστικό έτος σε ρωμαϊκούς αριθμούς, ως μέρος της οικιοποίησης των ρωμαϊκών συμβόλων από την φασιστική προπαγάνδα. Το φασιστικό έτος γραφόταν πολλές φορές ως "*Anno XIX* ", "*A. XIX* ", ή με την ένδειξη "*EF*". Το ημερολόγιο προοριζόταν να αντικαταστήσει το «αστικό» Γρηγοριανό ημερολόγιο στην ιταλική δημόσια ζωή και έφτασε στο σημείο να απαγορευτεί, το 1939, στις εφημερίδες να γράφουν για την Πρωτοχρονιά.

Η δέκατη επέτειος της Πορείας προς τη Ρώμη, *Anno X*, ονομάστηκε *Decennale* (παραπέμποντας στην αρχαία Ρωμαϊκή *Decennalia* ). Επίκεντρο της προπαγάνδας του *Anno X* ήταν η Έκθεση της Φασιστικής Επανάστασης.

Το ημερολόγιο εγκαταλείφθηκε στην πλειονότητα της Ιταλίας με την πτώση του φασισμού το 1943 (*Anno XXI*), αλλά συνέχισε να χρησιμοποιείται στην Ιταλική Κοινωνική Δημοκρατία ως τον θάνατο του Μουσολίνι τον Απρίλιο του 1945 (*Anno XXIII*).

Πολλά μνημεία στην Ιταλία φέρουν ακόμη ημερομηνίες της *Era Fascista*.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Edgardo Baldi, Aldo Cerchiari, *Enciclopedia moderna italiana*, σελ. 1306
2. ↑  Adriano Cappelli, *Cronologia, cronografia e calendario perpetuo*, Hoepli, 1998, σελ. 131
3. ↑  Matthew Kneale, *Rome: A History in Seven Sackings*, Simon and Schuster, 2018, σελ. 296
4. ↑  «TABELLA CRONOLOGICA DELL'ERA FASCISTA» (PDF). Istituto Nazionale di Documentazione, Innovazione e Ricerca Educativa. Ανακτήθηκε στις 28 Οκτωβρίου 2020.
5. ↑  Catherine E. Paul, *Fascist Directive: Ezra Pound and Italian Cultural Nationalism*, 2016, (ISBN 9781942954057), σελ. 114
6. ↑  Simonetta Falasca-Zamponi, *Fascist Spectacle: The Aesthetics of Power in Mussolini's Italy*, 2000, (ISBN 0520226771), σελ. 105
7. ↑  B. Painter, *Mussolini's Rome: Rebuilding the Eternal City*, (ISBN 1403976910), 2016, σελ. 26
8. ↑  Paolo Monelli, *Mussolini: An Intimate Life*, 1953, σελ. 288
Ψητό ιρανικό τζούτζεχ καμπάμπ, μαζί με ντομάτες και πιπεριές
Πιάτο τζούτζεχ κεμπάμπ για το Νεβρόζ 2016 στην Ουάσιγκτον.
Το **Τζούτζεχ καμπάμπ** (περσικά: جوجه‌ کباب‎κυριολεκτικά "ψητό κοτόπουλο") είναι Ιρανικό πιάτο που αποτελείται από ψητά κομμάτια  κοτόπουλου, το οποίο μερικές φορές συμπεριλαμβάνει με το κόκκαλο και άλλες φορές όχι. Αυτό είναι ένα από τα πιο κοινά και δημοφιλή πιάτα του Ιράν. και είναι κοινό το μαρινάρισμα των κομματιών σε κιματισμένο κρεμμύδι, χυμό λεμονιού και μερικές φορές σαφράν.

Μερικές φορές αναφέρεται λανθασμένα ως *Τζουτζέι κεμπόμπ* ή *Τζουτζέ καμπάμπ*. Συχνά σερβίρεται στο *τσέλο* ρύζι ή τυλιγμένο σε ψωμί λαβάς ψωμί, τα οποία είναι και τα δύο γνωστά στην Ιρανική κουζίνα. Το δεύτερο σερβίρεται πιο συχνά σε εστιατόρια και περίτεχνα μέρη όπως γαμήλιες δεξιώσεις, ενώ το τελευταίο συχνά καταναλώνονται σε εγχώριες περιστάσεις, συγκεντρώσεις κεμπάπ και πικ-νικ ή συσκευάζονται για τα οδικά ταξίδια. Άλλα προαιρετικά εξαρτήματα περιλαμβάνουν ψητές ντομάτες, πιπεριές (ψητές ή ωμές), φρέσκα λεμόνια ή άλλα λαχανικά.

Δείτε επίσης
------------

* Σις κεμπάπ
* Σις ταούκ

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Saffron and lemon chicken (Joojeh Kabab)». *Irish Times* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 2 Ιουλίου 2016.
2. ↑  «Chicken Kabab (Jujeh kabab) Recipe». *Chowhound*. Ανακτήθηκε στις 2 Ιουλίου 2016.
3. ↑  «Joojeh Kabob جوجه کباب». *Persian Mama*. Ανακτήθηκε στις 2 Ιουλίου 2016.
4. ↑  «Joojeh Kabab, Persian Grilled Saffron Chicken». *Turmeric & Saffron*. Ανακτήθηκε στις 2 Ιουλίου 2016.
5. ↑  Micheel, Uwe. «Ramadan recipes: Savor Iran's succulent Joojeh Kebab». *Al Arabiya News*. Ανακτήθηκε στις 1 Ιουλίου 2016.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Jūjeh-kabāb Recipe
Η **πλημμύρα του Άρνου το 1966** στη Φλωρεντία προκάλεσε τον θάνατο 35 ατόμων και κατέστρεψε εκατομμύρια αριστουργήματα της τέχνης και σπάνια βιβλία.

Ιστορικό
--------

Στις 4 και 5 Νοεμβρίου 1966, η Ιταλία καταποντίστηκε από τις Άλπεις μέχρι τη Σικελία, καθώς καταρρακτώδεις βροχές έπεφταν χωρίς διάλειμμα επί 40 ώρες. Τα αποτελέσματα ήταν τραγικά. Συνολικά 35 άτομα βρήκαν τον θάνατο και εκατοντάδες άλλα τραυματίστηκαν από τους ποταμούς νερού και λάσπης που έπνιξαν τις πεδιάδες και απομόνωσαν επί ημέρες τεράστια τμήματα της χώρας, με χαρακτηριστικό παράδειγμα το Μπελούνο στο βορειοδυτικό τμήμα της χώρας, όπου οι άστεγοι υπερέβησαν τους 15.000. Τρομερή ωστόσο ήταν η καταστροφή στην Τοσκάνη, όπου τα αγριεμένα νερά του ποταμού Άρνου παρέσυραν σπίτια και γέφυρες και, το κυριότερο, προκάλεσαν ανεπανόρθωτες ζημιές στα αριστουργήματα της Αναγέννησης.

Ήταν παραμονή της Ημέρας των Ενόπλων Δυνάμεων, μια επίσημη αργία, όταν η αστυνομία στην τοσκανική πόλη της Φλωρεντίας άρχισε να δέχεται αιτήματα για βοήθεια από τα χωριά πάνω από την κοιλάδα του ποταμού Άρνου. Το νερό εισέβαλε στο Βαπτιστήριο, στο Παλάτσο Βέκιο, στο Ουφίτσι, στο Ντουόμο και στην Κεντρική Εθνική Βιβλιοθήκη, προκαλώντας ανυπολόγιστες καταστροφές. 60.000 βιβλία, 1.300 πίνακες, 3 ως 4 εκατομμύρια χειρόγραφα και άλλα έργα τέχνης που φιλοξενούνταν σε μουσεία, βιβλιοθήκες και εκκλησίες, όπως η ιστορική Σάντα Κρότσε της Φλωρεντίας, καταστράφηκαν από την οργή του Άρνου, αν και τα δύο μεγάλα σύμβολα της περιοχής, ο κεκλιμένος Πύργος της Πίζας και το Πόντε Βέκιο της Φλωρεντίας, έμειναν αλώβητα, προς τιμή των μεσαιωνικών μαστόρων που τα έχτισαν.

Σημάδι σε ύψος 4 μέτρων στη Φλωρεντία, που δείχνει μέχρι που είχε φτάσει η στάθμη του νερού.
Όταν τα νερά του ποταμού υποχώρησαν, η εικόνα της πρωτεύουσας της Αναγέννησης, όπου βρίσκονται κάποια από τα μεγαλύτερα έργα τέχνης και αρχιτεκτονικής στον κόσμο, ήταν τόσο κατεστραμμένη που πολλοί θεωρούσαν ότι δεν θα μπορούσε ποτέ να ξεπεράσει την φυσική καταστροφή. Όλοι τότε εργάστηκαν εθελοντικά για την αποκατάσταση των βιβλιοθηκών, αλλά πολλά πράγματα χάθηκαν. Σήμερα, σε πολλά σημεία της πόλης, πάνω σε κτήρια -σε ύψος πολλές φορές 3-4 μέτρων- σημάδια δείχνουν μέχρι που είχε φτάσει η στάθμη του νερού.

Αναφορά στο γεγονός υπάρχει στο βιβλίο *Οι Άγγελοι της Φλωρεντίας* της Τζοάνα Χάινς.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Ιστορικό Λεύκωμα 1966*, σελ. 126-127, εκδ. Καθημερινής (1997)
2. ↑  Η Φλωρεντία και η κατάρα του "ζωντανού μουσείου" In2life

Βιβλιογραφία
------------

* Taylor, Kathrine Kressman (1969). Diary of Florence in Flood. New York: Simon and Schuster.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Οι «Πύλες του Παράδεισου» ξανά σε δημόσια θέα, *Το Βήμα*
Συντεταγμένες: 5°31′S 148°07′E﻿ / ﻿5.517°S 148.117°E﻿ / -5.517; 148.117
Το **Ρίτερ** (Ritter Island) είναι νησί στην Παπούα Νέα Γουινέα. Είναι ηφαιστειακό νησί με σχήμα ημισέληνου , βρίσκεται 100 χλμ βορειοανατολικά της Νέας Γουινέας και ανάμεσα στα νησιά Umboi και *Σακάρ* .Το ηφαίστειο είναι ενεργό με συχνές εκρήξεις, με τελευταία μεγάλη έκρηξη στις 31 Μαρτίου του 1888και την κατάρρευση μεγάλου τμήματος του. Πριν την κατάρρευση αυτή το νησί είχε κυκλικό σχήμα , ενώ δημιουργήθηκε και τσουνάμι που χτύπησε τις ακτές της Νέας Γουινέας σκοτώνοντας 3.000 ανθρώπους. Άλλες μεγάλες εκρήξεις έγιναν το 1972 και το 1974. Η τελευταία έκρηξη έγινε το 2006.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Ritter Island - Eruptive History». *Global Volcanism Program*. Smithsonian Institution. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Αυγούστου 2007. Ανακτήθηκε στις 11 Ιουνίου 2007.
**Πτολεμαίος** είναι ένα ελληνικό ανδρικό όνομα με ρίζες στην αρχαιότητα. Οι διασημότεροι φορείς του ήταν οι βασιλείς της Δυναστείας των Πτολεμαίων, ωστόσο υπάρχουν αρκετά ακόμη ιστορικά πρόσωπα με το όνομα αυτό.

Παραλλαγές
----------

Με την πάροδο των αιώνων έχει υποστεί διάφορες μεταβολές από γλώσσα και σε γλώσσα και σήμερα απαντάται με πολλές μορφές. Μερικά παραδείγματα:

* Αραβικά: Batlemos
* Ελληνικά: Πτολεμαΐος
* Λατινικά: Ptolemaeus
* Ιταλικά: Tolomeo
* Αγγλικά: Ptolemy
* Αραμαϊκά: Talmai
* Αιγυπτιακά ιερογλυφικά: ptwȝlmys

Σχετικό είναι το αραμαϊκό όνομα *Bar Talmai* (Γιος του Ταλμαίου), από όπου και προκύπτει το όνομα Βαρθολομαίος (Bartolomeo στα ιταλικά, Bartholomew στα αγγλικά). Με τον τρόπο αυτό το ελληνικό όνομα Πτολεμαίος εξαπλώθηκε από τον ελλαδικό χώρο για να εισέλθει σε άλλες γλώσσες στη Μέση Ανατολή και στην Εγγύς Ανατολή κατά τη διάρκεια της ελληνοποίησης των διάφορων λαών που ξεκίνησε από την κατάκτηση μεγάλου μέρους του γνωστού κόσμου από τον Αλέξανδρο το Μέγα.

Το όνομα Πτολεμαΐδα προκύπτει με ανάλογο τρόπο.

Δες επίσης
----------

* Πτολεμαίος (σελίδα αποσαφήνισης με συνδέσμους προς Πτολεμαίους)
Οι **Φασιανοί** ήταν αρχαίος λαός της Μικράς Ασίας που ζούσαν στην περιοχή του Πόντου κοντά στον Φάση ποταμό. Η χώρα τους συνόρευε με τις χώρες των Χαλύβων και των Τάοχων.

Ο Ξενοφών αναφέρει τους Φασιανούς κατά την κάθοδο των μυρίων όταν και τους αντιμετώπισε σε μάχη μαζί με τους Τάοχους και τους Χάλυβες. Σύμφωνα με τον Ιπποκράτη οι άντρες είχαν μεγάλο ανάστημα, δυνατή φωνή και στις αρθρώσεις τους ήταν ορατές οι φλέβες τους δίνοντας την εντύπωση ότι έπασχαν από Ίκτερο. 

Η ονομασία διατηρείται ακόμα και σήμερα σε τοπωνύμια στη Γεωργία και την Τουρκία.

Αναφορές
--------

1. ↑  [...]ἐντεῦθεν ἐπορεύθησαν σταθμοὺς δύο παρασάγγας δέκα· ἐπὶ δὲ τῇ εἰς τὸ πεδίον ὑπερβολῇ ἀπήντησαν αὐτοῖς Χάλυβες καὶ Τάοχοι καὶ Φασιανοί. [...] Κύρου Ανάβασις Δ [4.6.5 ]
2. ↑  *Περί Υδάτων και Τόπων*. από τον Ιπποκράτη, (μετάφραση στα αγγλικά από τον Francis Adams).
3. ↑  Sadona, A. G. (2004), Archeologia alla frontiera anatolica del nord-est, p. 58. Peeters Publishers, ISBN 978-90-429-1390-5.
Ο **Ρουσλάν Χατζισμέλοβιτς Τσάλικοφ** (ρωσικά: *Руслан Хаджисмелович Цаликов*‎, γενν. 31 Ιουλίου 1956, Ορτζονικίντζε, Βορειο-Οσετική ΑΣΣΔ, ΡΣΟΣΔ, ΕΣΣΔ) είναι Ρώσος πολιτικός που υπηρετεί ως Αναπληρωτής Υπουργός Άμυνας της Ρωσικής Ομοσπονδίας υπό τον Σεργκέι Κουζουγκέτοβιτς Σοϊγκού.

Βιογραφία
---------

Ο Τσάλικοφ γεννήθηκε στις 31 Ιουλίου 1956 στο Ορτζονικίντζε της Βορειο-Οσετικής ΑΣΣΔ. Αποφοίτησε από το Κρατικό Πανεπιστήμιο της Βόρειας Οσετίας ον. Κ. Λ. Χεταγκούροφ το 1978 και πέντε χρόνια αργότερα πήρε πτυχίο από το Ινστιτούτο Εθνικής Οικονομίας της Μόσχας. Παράλληλα, ήταν ασκούμενος ερευνητής στον ίδιο χώρο και από το 1983 έως το 1987 ήταν λέκτορας οικονομικής της εργασίας. Την ίδια χρονιά έγινε υποδιοικητής της Οικονομικής Σχολής του ίδιου πανεπιστημίου. Από το 1987 έως το 1989 διετέλεσε Γενικός Διευθυντής Οικονομικών Υποθέσεων και από το 1989 έως το 1990 εργάστηκε στη Διεύθυνση Ελέγχου και Ελέγχου ως Επικεφαλής Ελεγκτής. Ο Τσάλικοφ εργάστηκε ως υπουργός Οικονομικών της Βόρειας Οσετίας για τέσσερα χρόνια ξεκινώντας από το 1990 και από το 1994 έως το 2000 ήταν επικεφαλής της κύριας οικονομικής και οικονομικής διοίκησης υπό τον Μπορίς Γιέλτσιν. Από το 2000 έως το 2005 εργάστηκε στο Υπουργείο Καταστάσεων Έκτακτης Ανάγκης. Προήχθη σε Υφυπουργό από τον Βλαντίμιρ Πούτιν, θέση την οποία κατείχε από το 2005 έως το 2007. Το 2010, έγινε επικεφαλής του Υπουργείου Καταστάσεων Έκτακτης Ανάγκης και στη συνέχεια προσκλήθηκε ως καλεσμένος στην εκπομπή *Ειδικός Ανταποκριτής* στο Russia-1. 

Από τον Μάιο έως τον Νοέμβριο του 2012, διετέλεσε Αντικυβερνήτης του Όμπλαστ της Μόσχας και από εκείνη την ημερομηνία και μετά, με Προεδρικό Διάταγμα, προήχθη σε Αναπληρωτή Υπουργό Άμυνας της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Ήταν προγραμματισμένο να γίνει Αναπληρωτής Κυβερνήτης της Περιφέρειας της Μόσχας, θέση στην οποία και διορίστηκε στις 6 Νοεμβρίου 2012, υπηρετώντας μέχρι τις 8 Νοεμβρίου 2012, όταν και αντικαταστάθηκε από τον σημερινό Κυβερνήτη Αντρέι Βορομπιόφ.

Πηγές
-----

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 17  Ιουνίου 2019.
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 5  Μαΐου 2022.
3. 1 2  «Ruslan Tsalikov». Ministry of Defence of the Russian Federation. Ανακτήθηκε στις 27 Ιουλίου 2013.
4. ↑  «Ruslan Tsalikov in the "Special Correspondent" Program». Ministry of Emergency Situations. September 23, 2010. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2016-03-04.. Ανακτήθηκε στις March 7, 2015.
5. ↑  «Ruslan Tsalikov to be Moscow region governor until election». Ανακτήθηκε στις 27 Ιουλίου 2013.  [*νεκρός σύνδεσμος*]

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 69144648387632129852

 |

 |
Ο **Φραντέσκο Πίτζε** (**Francesco Pige**) (1822 - 1862;) ήταν Ιταλός ζωγράφος του 19ου αιώνα.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1822 στο Γκρινς του αυστριακού Τιρόλο και σπούδασε ζωγραφική το διάστημα από το 1842 μέχρι το 1845 στο Μόναχο της Βαυαρίας. Αργότερα συνέχισε τις σπουδές του για μια τριετία στη Ρώμη και έπειτα εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα. Ασχολήθηκε κυρίως με τις προσωπογραφίες και σε μικρότερο βαθμό με την τοπιογραφία ενώ το μεγαλύτερο κομμάτι του έργου του αποτελείται από πορτραίτα μελών σημαντικών νησιωτικών οικογενειών που έδρασαν κατά τα χρόνια της Ελληνικής Επανάστασης, γεγονός που σύμφωνα με αρκετές βιογραφίες του καλλιτέχνη οδηγεί στο συμπέρασμα πως έδρασε κυρίως στο νησιωτικό κομμάτι της χώρας. Εικάζεται πως πέθανε το 1862 όμως η συγκεκριμένη χρονολογία θανάτου αμφισβητείται.

Τεχνοτροπία
-----------

Παρόλο που ο Πίτζε είχε έναν δικό του χαρακτηριστικό τρόπο απόδοσης των μορφών, αρκετά από τα έργα του αποδίδονταν παλιότερα στον Ανδρέα Κριεζή. Οι μορφές των έργων του παρουσιάζονταν τυπικές και άκαμπτες με φόντο αρχαιολογικούς χώρους, μνημεία, νησιά και πόλεις. Η τεχνοτροπία με την οποία απέδιδε ο Πίτζε τις μορφές του συνδέει τα έργα του με τη γερμανική και φλαμανδική ζωγραφική του 16ου και 17ου αιώνα ενώ οι αναφορές στην ελληνική αρχαιότητα και η ρομαντική κλασικιστική διάθεση φανερώνουν επιρροή από τα κλασικά ιδεώδη της εποχής του. Η ταυτότητα των έργων του έγινε γνωστή όταν, στο πορτρέτο του Υδραίου Σταμάτη Βουδούρη, εντοπίστηκε η επιγραφή "Hydra, 7/19 Aprile 1857, Francesco Pige di Tirolo pinxit". Το γεγονός αυτό οδήγησε στην ταύτιση και άλλων έργων του, με κοινά τεχνοτροπικά χαρακτηριστικά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.artnet.com/artists/francesco-pige.
2. ↑  «Francesco Pige (Italian 1822-1862) The portrait of Penelope Deligiorghis – Drossini 94 x 73.5 cm. (37 x 29 in.)». Bonhams. Ανακτήθηκε στις 27 Ιουλίου 2015.
3. ↑  Μισιρλή, Νέλλη (1993). Ελληνική ζωγραφική 18ος - 19ος αιώνας. Αθήνα: Εκδόσεις Αδάμ, σελ. 10.
4. 1 2  Μισιρλή, Νέλλη (1993). *Ελληνική ζωγραφική 18ος - 19ος αιώνας*. Αθήνα: Εκδόσεις Αδάμ. σελ. 211.
5. 1 2  *Ζωγραφίζοντας στην Κέρκυρα*. Παράρτημα Κέρκυρας: Εθνική Πινακοθήκη και Μουσείο Αλέξανδρου Σούτζου - Υπουργείο Πολιτισμού. σελ. 74.
6. ↑  «Εθνική Πινακοθήκη». 27 Ιουλίου 2015. Ανακτήθηκε στις 27 Ιουλίου 2015. [*νεκρός σύνδεσμος*]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Εθνική Πινακοθήκη: Pige Francesco[*νεκρός σύνδεσμος*]
Ο **Φαρνάβαζος Α΄**  (απεβ. πριν το 430 π.Χ.) από τη Δυναστεία των Φαρνακιδών ήταν σατράπης της Φρυγίας παρά τον Ελλήσποντο, υπό την Αυτοκρατορία των Αχαιμενιδών.

Νόμισμα της Κυζίκου, πόλης της Μυσίας, 500-450 π.Χ. από ήλεκτρο (φυσικό κράμα χρυσού και αργύρου). Εχρησιμοποιείτο όπως τα χρυσά νομίσματα και συναγωνιζόταν τους δαρεικούς.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος τού Αρτάβαζου Α΄ σατράπη της Φρυγίας.

Δεν γνωρίζουμε πολλά για τη μορφή του· αναφέρεται στις ιστορικές πηγές μαζί με τον πατέρα του. Πιθανά τον διαδέχθηκε το διάστημα 455-430, ίσως όμως τον Αρτάβαζο Α΄ να τον διαδέχθηκε κατ' ευθείαν ο εγγονός του Φαρνάκης Β΄.

Οικογένεια
----------

Γιας του ήταν ο:

* Φαρνάκης Β΄ άκμασε 430-422 π.Χ. σατράπης της Φρυγίας.

Πηγές
-----

* Classical Numismatic Group
Ο **Χοσέ δε Ερμοσίγια** (José de Hermosilla, Τζερένα, Μπαδαχόθ, 1715 - Λεγανές, 1776) ήταν Ισπανός αρχιτέκτονας και στρατιωτικός μηχανικός. Υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους αρχιτέκτονες της Ισπανίας τον 18ο αιώνα.

Βιογραφία και έργο
------------------

Εργάστηκε μαζί με τον Τζοβάνι Μπατίστα Σακέτι και Μπεντούρα Ροδρίγεθ στο Βασιλικό Ανάκτορο της Μαδρίτης. Ακολουθώντας τις τάσεις της εποχής, ταξίδεψε στην Ιταλία όπου γνώρισε τον Φερνάντο Φούγκα, που υπήρξε μια από τις ισχυρότερες επιρροές του. Συνέχισε τη συνεργασία του με τον Ροδρίγεθ τόσο στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Σαν Φερνάντο όσο και στη συγγραφή ενός εγχειριδίου γεωμετρίας ενώ συμμετείχε στο ταξίδι του Χουάν ντε Μπιγιανουέβα στην Ανδαλουσία με σκοπό την ανάλυση και περιγραφή των αραβικών μνημείων της περιοχής. Από το 1756 εργάστηκε ως στρατιωτικός μηχανικός (σε περιπτώσεις όπως την εκστρατεία στην Πορτογαλία)· αναφορικά με την αστική αρχιτεκτονική συνέγραψε το πρώτο σχέδιο για το Γενικό Νοσοκομείο της Μαδρίτης (σήμερα Μουσείο Βασίλισσα Σοφία) ενώ υπήρξε ο πρώτος αρχιτέκτονας που σχεδίασε την νέα πολεοδομική μορφή της λεωφόρου του Πράδο, έχοντας την υποστήριξη του φίλου του, Κόμη της Αράντα. Εν τέλει το μεγαλεπίβολο σχέδιο της λεωφόρου πραγματοποιήθηκε από τον ανταγωνιστή του Μπεντούρα Ροδρίγεθ που εκμεταλλεύτηκε τον παραγκωνισμό του κόμη και τα οικονομικά προβλήματα των έργων για να αναλάβει ο ίδιος την αποπεράτωσή του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  XX1116144. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  dbe.rah.es/biografias/11634/jose-hermosilla-y-sandoval.
3. ↑  «Identifiants et Référentiels». (Γαλλικά) *IdRef*. Agence bibliographique de l'enseignement supérieur. Ανακτήθηκε στις 8  Μαΐου 2020.
4. ↑  (Αγγλικά) *Union List of Artist Names*. 14  Οκτωβρίου 2009. 500004497. Ανακτήθηκε στις 23  Μαΐου 2021.
5. ↑  Rodríguez Ruiz, D. (1992): *José de Hermosilla y las antigüedades árabes de Españala memoria frágil.* Madrid : Servicio de Publicaciones del Colegio Oficial de Arquitectos, D.L.
6. ↑  Muñoz Alonso, Mª Dolores (2010). *De hospital a museo: las sucesivas transformaciones de un hospital inacabado; el Hospital General de Madrid* (Primera edición). Madrid: Tesis Doctoral, E.T.S. Arquitectura (UPM).

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 45354791
* LCCN: nr95013691
* ISNI: 0000 0000 6302 1838
* SUDOC: 172597765
* ULAN: 500004497
* BNE: XX1116144

 |

 |
Το **Υπουργείο Τηλεπικοινωνιών και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης της Ρωσικής Ομοσπονδίας** (ρωσικά: Министерство связи и массовых коммуникаций Российской Федерации‎) είναι κυβερνητική υπηρεσία στη Ρωσία που ιδρύθηκε το Μάιο του 2008 και είναι υπεύθυνη για τις τηλεπικοινωνίες, τα μέσα ενημέρωσης και των ταχυδρομίων. Οι υπηρεσίες που υπάγονται στο υπουργείο περιλαμβάνουν τη Ροσκομνάτζορ, τη Ροσπετσάτ και τη Ροσβιάζ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Ministry of Telecom and Mass Communications of the Russian Federation». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Μαρτίου 2018. Ανακτήθηκε στις 12 Μαρτίου 2018.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος
Ο **Χοστσίσκο**, πολων. Chościsko (8ος αι.) είναι η μυθική μορφή της Πολωνικής προϊστορίας, πατέρας τού Πιαστ τού *τροχοποιού*, ιδρυτή του Οίκου των Πιαστ.

Βιογραφία
---------

Την πληροφορία αυτή την έχουμε από το *Χρονικό και πράξεις τού δουκάτου ή πριγκιπάτου της Πολωνίας (Cronicae et gesta ducum sive principum Polonorum)* τού Γάλλου τού Ανωνύμου, όπου ο συγγραφέας αναφέρεται τρεις φορές στον Πιαστ ως γιο τού Χοτσίσκο.

Το όνομα προέρχεται από την απλοποιημένη προφορά της λέξης Hastingsko (Hasting = με μακριά κόμη), η οποία ήταν δύσκολο να προφερθεί στα Παλαιά Σλαβονικά. Άλλη εξήγησε προτείνει, πως το όνομα ετυμολογείται από το ch(w)ost, που σημαίνει *ουρά* στα Παλαιά Σλαβονικά.

Γιος του ήταν ο:

* Πιαστ ο *Τροχοποιός*, π.740/1;-861, δούκας των Πολωνών.

Πηγές
-----

* Wolfram Herwig, The Roman Empire and its Germanic Peoples, trans.Thomas Dunlap, Berkeley/Los Angeles/London, University of California Press,p.19


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Chościsko  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Φαρνάκης Β΄**  (άκμασε 430-422 π.Χ.) από τη Δυναστεία των Φαρνακιδών ήταν σατράπης της Φρυγίας παρά τον Ελλήσποντο, υπό την Αυτοκρατορία των Αχαιμενιδών.

Νόμισμα της Κυζίκου, πόλης της Μυσίας. Φέρει γονατιστό πολεμιστή, αριστερά τόνο (αλίευμα της πόλης). Εποχή τού Φαρνάκη Α΄ π. 460-400 π.Χ.
Νόμισμα της Κυζίκου, πόλης της Μυσίας, την εποχή τού Φαρνάκη Β΄, π. 450-400 π.Χ.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος τού Φαρνάβαζου Α΄ σατράπη της Φρυγίας.

Η Φρυγία απετελείτο από τις περιοχές Τρωάδα, Μυσία και Βιθυνία. Έδρα της ήταν το Δασκύλειον, νότια της Κυζίκου, στη Μυσία.

Ο πατέρας του ήταν γιος τού Αρτάβαζου Α΄ ιδρυτή της δυναστείας, κλάδου των Αχαιμενιδών. Ο Φαρνάκης Β΄ διαδέχθηκε τον πατέρα του το 430 ή τον πάππο του το 455 π.Χ. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Φαρνάβαζος Β΄.

Οικογένεια
----------

Γιος του ήταν ο:

* Φαρνάβαζος Β΄ άκμασε 413-374, σατράπης της Φρυγίας.

Πηγές
-----

* Classical Numismatic Group
Κάτοψη του συγκροτήματος των Ανακτόρων της Κωνσταντινούπολης
Το επίθετο **Πορφυρογέννητος** σημαίνει στην κυριολεξία «αυτός που γεννήθηκε μέσα στην Πορφύρα», δηλαδή στο ομώνυμο δωμάτιο των βυζαντινών ανακτόρων της Κωνσταντινούπολης. Γενικά σημαίνει «αυτός που γεννήθηκε όταν ο πατέρας του ήταν αυτοκράτορας». Ο όρος χρησιμοποιήθηκε στη Βυζαντινή αυτοκρατορία, από τον 6ο ως τον 15ο αιώνα.

Έτσι, ο Κωνσταντίνος Ζ' της δυναστείας των Μακεδόνων ονομάζεται *Πορφυρογέννητος* διότι γεννήθηκε το 905, δηλ. κατά τη διάρκεια της βασιλείας του πατέρα του, Λέοντος ΣΤ' (886-912). Στο έργο του *Περί βασιλείου τάξεως*, μας περιγράφει την τελετή κατά τη γέννηση.

Επίσης η αυτοκράτειρα Ζωή ονομάζεται *Πορφυρογέννητη* όπως και η θεία της πριγκίπισσα Άννα, η αδερφή της αυτοκράτειρα Θεοδώρα και η ιστορικός Άννα Κομνηνή. Όπως μας περιγράφει στην *Αλεξιάδα* της η Άννα Κομνηνή, η Πορφύρα ήταν κτήριο κοντά στο Παλάτι του Βουκολέοντος, στο σύμπλεγμα των ανακτόρων της Κωνσταντινούπολης. Ήταν κυβικού σχήματος, με πυραμιδοειδή στέγη, ενώ το δάπεδο και οι τοίχοι ήταν καλυμμένα με πορφυρά μάρμαρα. 

Το επίθετο *πορφυρογέννητος* δεν πρέπει να συγχέεται με το δικαίωμα διαδοχής, καθώς το αυτοκρατορικό αξίωμα ήταν αιρετό. Κατά παράδοση, τον αυτοκράτορα διαδεχόταν ο πρωτότοκος γιος του, ακόμα και αν δεν είχε γεννηθεί στην Πορφύρα.

Το Παλάτι του Βουκολέοντος όπως σώζεται σήμερα

Πηγές
-----

* *The Oxford Dictionary of Byzantium*, Oxford University Press, New York & Oxford, 1991, σ. 1701. ISBN 0195046528
* Άννας Κομνηνής, *Αλεξιάς*
* "Liudprand of Cremona - a diplomat?" του Constanze M.F. Schummer in Shepard J. & Franklin, Simon. (Eds.) (1992) Byzantine Diplomacy: Papers from the Twenty-fourth Spring Symposium of Byzantine Studies, Cambridge, March 1990. Aldershot: Variorum, p. 197.
Η **Δόνια Χοσέφα δε Γκοδόϊ δι Βασσάνο ι Κρόου δε Τούδο ι Ο'Ντόνοβαν, 2η Υποκόμισσα του Ροκαφουέρτε** (*Dona Josefa de Godoy di Bassano y Crowe de Tudó y O'Donovan, 2da Vizcondesa de Rocafuerte*, 8 Οκτωβρίου 1834 - 12 Αυγούστου 1882) ήταν Ισπανό-Ιταλίδα αριστοκράτισσα.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στις 8 Οκτωβρίου 1834 στο Παρίσι, και ήταν το τρίτο παιδί και η δεύτερη κόρη του Μανουέλ δε Γκοδόϊ δι Βασσάνο, 2ου Πρίγκιπα Γκοδόϊ δι Βασσάνο και της Δόνια Μαρία Καρολίνα Κρόου ι Ο'Ντόνοβαν-Ο'Νιλ. Ο πατέρας της ήταν νόθος γιος του Μανουέλ δε Γκοδόϊ και της Χοσέφα δε Τούδο. Οι μητρικοί παππούδες της ήταν ο Σερ Λόρενς Κρόου, Λόρδος του Πράσινου Οίκου του Αγίου Στεφάνου και η Λαίδη Λουσίντα Ο'Ντόνοβαν-Ο'Νιλ, και οι δύο από το Δουβλίνο της Ιρλανδίας.

Η Χοσέφα παντρεύτηκε δύο φορές. Η πρώτη ήταν με τον Αντιστράτηγο και Υπουργό Πολέμου, Δον Χουάν δε Λάρα ι Ιριγκόγιεν στις 18 Δεκεμβρίου 1856 στη Μονσεράτ της Βαρκελώνης. Το ζευγάρι δεν απέκτησε παιδιά. Ο δεύτερος γάμος ήταν με τον Συνταγματάρχη του Γενικού Επιτελείου Δον Ερμοχένες Γκαρσία δε Σαμανιέγκο ι δελ Καστίγο Ντίες δε Τεχάδα ι Σεντένο στις 29 Οκτωβρίου 1873 στη Μαδρίτη. Το ζευγάρι δεν απέκτησε παιδιά.

Πέθανε στις 12 Αυγούστου 1882 στο Βαγιαδολίδ σε ηλικία 48 ετών.

### Τιμητικές διακρίσεις

* Ισπανία ! Ισπανία: Ευγενής Κυρία του Βασιλικού Τάγματος της Βασίλισσας Μαρίας Λουίζας

Παραπομπές
----------


|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Χοσέφα δε Γκοδόϊ δι Βασσάνο** |

* Affonso, Domingos de Araújo and Valdez, Rui Dique Travassos, *Livro de Oiro da Nobreza* (3 volumes), Volume 1, p. 491-98, Lisbon, 1938.
* Instituto de Salazar y Castro, *Elenco de Grandezas y Titulos Nobiliarios Españoles*, various (periodical publication).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

| Ισπανική αριστοκρατία |
| --- |
| ΠροκάτοχοςΧοσέφα δε Τούδο | **Υποκόμισσα του Ροκαφουέρτε**1871-1882 | ΔιάδοχοςΜανουέλ δε Γκοδόϊ δι Βασσάνο |
Ο **Φαρνάκης Α΄** , Ελαμιτικά: Parnaka (π. 565-497 π.Χ.) από τη Δυναστεία των Αχαιμενιδών ήταν αξιωματούχος τού Δαρείου Α΄ στο ανάκτορο της Περσέπολης και μετά σατράπης της Φρυγίας. Είναι ο ιδρυτής τού κλάδου των Φαρνακιδών.

Μάλλον εικόνα τού Φαρνάκη Α΄ ως υπευθύνου τού ανακτόρου, σε χειρονομία προσκύνησης τού Δαρείου Α΄. Κεντρικό ανάγλυφο από τα Απάδανα της Περσέπολης.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος τού Αρσάμη πρίγκιπα και ίσως βασιλιά (για σύντομο διάστημα) της Περσίας. Μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο Υστάσπης, που είχε γιο τον Δαρείο Α΄.

Σύμφωνα με τις πινακίδες των διοικητικών αρχείων της Περσέπολης, ήταν ο κύριος επί των οικονομικών υποθέσεων αξιωματούχος τού ανιψιού του Δαρείου Α΄ το διάστημα 506-497 π.Χ. Έγινε υπεύθυνος τού ανακτόρου και έφερε την θεσπισμένη για τη θέση του ράβδο, ίσως από πολύτιμο μέταλλο. Μάλλον εμφανίζεται σε μερικά ανάγλυφα της Περσέπολης.

Στη Φρυγία παρά τον Ελλήσποντο
------------------------------

Ο Φαρνάκης Α΄ είχε κάποια σχέση με τη Φρυγία, περιοχή βορειοδυτικά της Μ. Ασίας, καθώς ο Αριστοτέλης αναφέρει, ότι εισήγαγε ημιόνους στην περιοχή.

Το 477 π.Χ. ο Ξέρξης Α΄ της Περσίας όρισε σατράπη της Φρυγίας τον γιο του Αρτάβαζο Α΄. Οι απόγονοί του αποτελούν τη δυναστεία των Φαρνακιδών και κυβέρνησαν τη Φρυγία κατά τον 4ο αι. ώσπου τους εξεδίωξε ο Αλέξανδρος Γ΄ ο Μέγας.

Οικογένεια
----------

Γιος του ήταν ο:

* Αρτάβαζος Α΄ άκμασε 480-455 π.Χ. σατράπης της Φρυγίας.

Πηγές
-----

* Delphi Complete Works of Aristotle (Illustrated). Delphi Classics. 2013. p. 1408. ISBN 9781909496286.
* Briant, Pierre (2002). From Cyrus to Alexander: A History of the Persian Empire. Eisenbrauns. p. 339. ISBN 9781575061207.
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Πείραιος** είναι γνωστός ένας πιστός φίλος του Τηλεμάχου, γιος του Κλυτία (*«Κλυτίδης»*), που αναφέρεται στην *Οδύσσεια* (ραψωδία ο, στίχοι 539 κ.ε. και ραψωδία ρ, στ. 55 κ.ε.). Εκεί ο Τηλέμαχος αναθέτει στον Πείραιο να φιλοξενήσει στο σπίτι του τον Οδυσσέα, που είναι μεταμφιεσμένος σε ζητιάνο. Και ο *«ξακουστός κονταριστής ο Πείραιος έτσι του 'πε: / `Οσον καιρό, Τηλέμαχε, θέλεις εδώ να μείνεις, / εγώ θα τον φιλοξενώ και θάχει ό,τι θελήσει.»* (ο 544-546, μετάφραση του Ζησίμου Σίδερη).

Πηγές
-----

* Κρουσίου: *Λεξικόν Ομηρικόν*, διασκευή από την έκτη γερμανική έκδ. υπό Ι. Πανταζίδου, έκδοση «Βιβλιεκδοτικά καταστήματα Αναστασίου Δ. Φέξη», Αθήνα 1901, σελίδα 700
Η **Χουά Μουλάν** (Κινέζικα: 花木蘭) είναι θρυλική Κινέζα πολεμίστρια κατά τις περιόδους των Βόρειων και Νότιων δυναστειών (420–589) της κινεζικής ιστορίας. Αρχικά περιγράφεται στη *Μπαλάντα της Μουλάν* (Κινέζικα: 木蘭辭; pinyin: Mùlán cí). Στην μπαλάντα, η Χουά Μουλάν, μεταμφιεσμένη ως άνδρας, παίρνει τη θέση του ηλικιωμένου πατέρα της στο στρατό. Η Μουλάν αγωνίστηκε για δώδεκα χρόνια και είχε αποκτήσει υψηλή αξία, αλλά αρνήθηκε οποιαδήποτε αμοιβή και αποσύρθηκε στη γενέτειρά της. 

Το ιστορικό περιβάλλον της Χουά Μουλάν είναι στο Βόρειο Γουέι (386-536). Πάνω από χίλια χρόνια αργότερα το θεατρικό του Σου Γουέι από τη δυναστεία των Μινγκ την θέτει στο Βόρειο Γουέι, ενώ το Ειδύλλιο Σουί Τανγκ που χρονολογείται από τη δυναστεία των Τσινγκ την θέτει γύρω στην ίδρυση της δυναστείας των Τανγκ δηλαδή γύρω στο 620. Στο 621, ο ιδρυτής της δυναστείας των Τανγκ νίκησε τους Ουάνγκ Σιτσόνγκ και Ντου Τζιαντέ. Ο τελευταίος ήταν πατέρας της Ντόου Σιανιάνγκ, μιας άλλης γυναίκας πολεμίστριας που έγινε η λαοτόνγκ της Μουλάν στο ειδύλλιο Σούι Τανγκ.

Ο κρατήρας Χουά Μουλάν στην Αφροδίτη πήρε το όνομά της.

Ο Χουά Μουλάν απεικονίζεται στο Wu Shuang Pu του Jin Gu Liang (譜 譜, μια λίστα ασύγκριτων ηρώων).

Παραπομπές
----------

1. ↑  «木蘭史研究» (Traditional Chinese) Ταϊπέι. 2015. σελ. 1-15. ISBN-13 978-986-5681-44-9.
2. ↑  «木蘭史研究» (Traditional Chinese) Ταϊπέι. 2015. σελ. 18. ISBN-13 978-986-5681-44-9.
3. ↑  «木蘭史研究» (Traditional Chinese) Ταϊπέι. 2015. σελ. 18-21. ISBN-13 978-986-5681-44-9.
4. ↑  «木蘭史研究» (Traditional Chinese) Ταϊπέι. 2015. σελ. 22-23. ISBN-13 978-986-5681-44-9.
5. ↑  «木蘭史研究» (Traditional Chinese) Ταϊπέι. 2015. σελ. 23-34. ISBN-13 978-986-5681-44-9.
6. ↑  «木蘭史研究» (Traditional Chinese) Ταϊπέι. 2015. σελ. 34-37. ISBN-13 978-986-5681-44-9.
7. ↑  Kwa & Idema 2010
8. ↑  Russell, Joel F. Schaber, Gerald G. (March 1993). «Named Venusian craters». *In Lunar and Planetary Inst. Twenty-Fourth Lunar and Planetary Science Conference*. Bibcode: 1993LPI....24.1219R.
9. ↑  «Venus Crater Database». Lunar and Planetary Institute of the Universities Space Research Association. Ανακτήθηκε στις 6 Μαΐου 2011.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 187157168
* LCCN: nb2015004817
* GND: 101576200X

 |

 |
Το **Πορτρέτο του Πακούιου Πρόκουλου** είναι νωπογραφία που βρέθηκε στην "casa di Pansa" της Πομπηίας και φυλάσσεται σήμερα στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο στη Νάπολη.

Εικονίζει ένα ζευγάρι της μέσης αστικής τάξης της Πομπηίας, και είναι σχεδόν βέβαιο ότι πρόκειται για έναν άνδρα με τη σύζυγό του. Αναφέρονται συνήθως ως "ο Πακούιος Πρόκουλος και η σύζυγός του" εξ αιτίας μιας επιγραφής που βρέθηκε έξω από το σπίτι στο οποίο υπήρχε ο πίνακας, μολονότι μια άλλη επιγραφή γραμμένη σε τοίχο στο εσωτερικό του σπιτιού που αποκαλύφθηκε αργότερα, μας πληροφορεί ότι ο εικονιζόμενος άνδρας έφερε το όνομα Τερέντιος Νέων και ήταν αρτοποιός. Η εξωτερική επιγραφή διαπιστώθηκε ότι ήταν εκλογική διαφήμιση του Πακούιου Πρόκουλου, που είχε εκλεγεί δημοτικός άρχοντας λίγο πριν την έκρηξη του Βεζουβίου.)

Ο άνδρας της τοιχογραφίας είναι ντυμένος με χλαμύδα, το χαρακτηριστικό γνώρισμα των Ρωμαίων πολιτών. Κρατά στο χέρι του πάπυρο σε κύλινδρο, που υποδηλώνει διοικητική ή/και πολιτιστική ενασχόληση, ενώ η γυναίκα του κρατά μολύβι και πινάκιο, υπογραμμίζοντας έτσι το γεγονός ότι ήταν μορφωμένη.  Υποστηρίχθηκε η άποψη, βασισμένη στα φυσιογνωμικά χαρακτηριστικά του ζεύγους, ότι ήταν Σαμνίτες, πράγμα που ενδεχομένως εξηγεί την επιθυμία τους να επιδείξουν την θέση στην οποία ανήλθαν στην ρωμαϊκή κοινωνία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «House of Paquius Proculus». AD79. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Μαΐου 2022. Ανακτήθηκε στις 14 Οκτωβρίου 2015.
2. ↑  «Casa di Paquio Proculo». Pompei Sepolta. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαρτίου 2001. Ανακτήθηκε στις 14 Οκτωβρίου 2015.
3. ↑  «Paquius Proculus an wife». Museo Archeologico Nazionale di Napoli. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 14 Οκτωβρίου 2015.
Ασημένιος στατήρας του Σατράπη της Φρυγίας Φαρνάβαζου - Βρετανικό Μουσείο
Ο **Φαρνάβαζος Β΄** (άκμασε 389-328 π.Χ.) από τη Δυναστεία των Φαρνακιδών ήταν αρχαίος Πέρσης πολιτικός, στρατιωτικός και σπουδαίος ναυτικός διοικητής επί βασιλείας Δαρείου Β' και Αρταξέρξη Β', γιος του Φαρνάκη Β΄ της Φρυγίας και εγγονός του Φαρνάβαζου Α΄. Στην ιστορία φέρεται κατά κληρονομική διαδοχή σατράπης της Ελλησποντικής Φρυγίας, με έδρα το Δασκύλιο της Μυσίας (413 π.Χ.).

Ο Φαρνάβαζος ο Β΄ ενεπλάκη στα ελληνικά δρώμενα μετά τους Περσικούς πολέμους, όταν ξέσπασε ο γενικευμένος πόλεμος μεταξύ Αθηναίων και Σπαρτιατών, ο επιλεγόμενος Πελοποννησιακός πόλεμος του οποία μία από τις κύριες αιτίες του ήταν ιμπεριαλιστικός επεκτατισμός της Αθηναϊκής δημοκρατίας.

Κατά τη διάρκεια του πολέμου αυτού, και συγκεκριμένα κατά το έτος 413 π.Χ. κατόπιν αιτήματος των Σπαρτιατών, στάλθηκε να υποστηρίξει τις σπαρτιατικές επιχειρήσεις που διεξάγονταν στην περιοχή του Ελλησπόντου. 
Αργότερα, περί το 400 π.Χ. όταν ο πόλεμος στράφηκε κυρίως εναντίον της Σπάρτης, ο Φαρνάβαζος κατάφερε να πείσει τον Αρταξέρξη Β' για τη δημιουργία μεγάλου στόλου και την οργάνωση νέας ναυτικής εκστρατείας στον ελλαδικό χώρο. Έτσι έξι χρόνια αργότερα, τo 394 π.Χ. ο Αθηναίος ναύαρχος Κόνων συμμάχησε με τον Φαρνάβαζο και με ενωμένους τους στόλους τους πέτυχαν την ολοκληρωτική καταστροφή του σπαρτιατικού στόλου στη Κνίδο καταφέρνοντας έτσι ο πρώτος τον ολοκληρωτικό έλεγχο του Αιγαίου.

Οκτώ χρόνια αργότερα, το 388 π.Χ. όταν ο Πέρσης βασιλιάς Αρταξέρξης Β΄ αντελήφθη την αναβίωση του ξέφρενου επεκτατισμού της Αθηναϊκής δημοκρατίας, όπως είχε προβάλει παλαιότερα στην Ιωνία, αποφάσισε πλέον να συμμαχήσει με τους Σπαρτιάτες. Στη μεταστροφή αυτή της περσικής εξωτερικής πολιτικής ήταν επόμενο να αντικατασταθεί και ο Φαρνάβαζος στη διοίκηση των περσικών ναυτικών δυνάμεων στο Αιγαίο, αφού μέχρι τότε ήταν ο κύριος εκφραστής της φιλοαθηναϊκής πολιτικής, έχοντας έλθει προηγουμένως σε διαφωνίες με τον Λύσανδρο. Ανακληθείς ο Φαρνάβαζος έλαβε ιδιαίτερα μεγάλες τιμές από τον Μεγάλο Βασιλέα. Το 385 π.Χ. ο Φαρνάβαζος ηγήθηκε εκστρατείας κατά της Αιγύπτου, χωρίς όμως επιτυχία. Αλλά και η δεύτερη εκστρατεία που επιχείρησε το 373 π.Χ. υπήρξε ατυχής για τον περσικό στρατό.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε την Απάμεια και είχε τέκνα:

* Αρτάβαζος Β΄ άκμασε 389-328 π.Χ. σατράπης της Φρυγίας, που τον χρηματοδοτούσαν τόσο οι Αθηναίοι, όσο και οι Θηβαίοι.
* Αριοβαρζάνης απεβ. π. 362 π.Χ. σατράπης της Φρυγίας.
* Μιθριδάτης.

Πηγές
-----

* "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ.59ος, σελ.177.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Φαρνάβαζος, Εγκυκλοπαίδεια Μείζονος Ελληνισμού - Μικρά Ασία
Συντεταγμένες: 35°48′S 72°34′W﻿ / ﻿35.800°S 72.567°W﻿ / -35.800; -72.567

Το **Πεγιούουε** (ισπανικά: *Pelluhue*) είναι μια πόλη και κοινότητα στην επαρχία Καουκένες της έβδομης περιοχής της κεντρικής Χιλής του Μάουλε.

Η κοινότητα του Πεγιούουε έχει μια έκταση 371,4 χλμ² και συνορεύει στα βόρεια με το Τσάνκο, στα νότια με τη Κομπκεκούρα (Επαρχία Νιούμπλε), στα ανατολικά με το Καουκένες και στα δυτικά με τον Ειρηνικό Ωκεανό. Η έδρα του είναι η πόλη του Κουρανίπε.

Αν και το Κουρανίπε είναι η έδρα του δήμου, το Πεγιούουε έχει έναν μεγαλύτερο πληθυσμό. Σύμφωνα με την απογραφή του 2002, το Πεγιούουε εκτείνεται σε μια έκταση 371.4 χλμ² και είχε 6.414 κατοίκους. Το Πεγιούουε έχει αυξηθεί σταθερά κατά τη διάρκεια των τελευταίων δύο δεκαετιών.

Και οι δύο πόλεις, το Πεγιούουε και το Κουρανίπε, είναι σήμερα δημοφιλή παράκτια θέρετρα. Το Πεγιούουε εξελίχθηκε από έναν ταπεινό όρμο των ψαράδων σε ένα πολυσύχναστο θερινό θέρετρο σε λιγότερο από 50 χρόνια. 

Και το Πεγιούουε και το Κουρανίπε ήταν μέρος του δήμου του Τσάνκο μέχρι το 1979. Ο δήμος και η κοινότητα του Πεγιούουε δημιουργήθηκε επίσημα στις 26 Οκτωβρίου 1979, όταν και οι δύο πόλεις, μαζί με τα γειτονικά εδάφη τους, δημιούργησαν ένα νέο δήμο.

Ως κοινότητα, το Πεγιούουε είναι μια διοικητική διαίρεση του τρίτου επιπέδου της Χιλής που διοικείται από ένα δημοτικό συμβούλιο, διευθύνεται από έναν δήμαρχο ο οποίος εκλέγεται άμεσα κάθε τέσσερα χρόνια.

Το Εθνικό Καταφύγιο «Λος Ρουίλες» είναι ένα πάρκο στο ανατολικότερο μέρος του δήμου. Το πάρκο περιέχει πολλά εγγενή είδη δέντρων και φυτών. Πολλά από αυτά είναι μοναδικά στην περιοχή.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

1. 1 2  (Ισπανικά) «National Statistics Institute». Ανακτήθηκε στις 2 Αυγούστου 2014.

* Δήμος του Πεγιούουε (Ισπανικά)
* Indicadores comunales de Pelluhue en la Biblioteca del Congreso Nacional de Chile Κοινοτικοί δείκτες του Πεγιούουε στη βιβλιοθήκη του Κογκρέσου της Χιλής (Ισπανικά)
* Εθνικό Ινστιτούτο της Στατιστικής (Ισπανικά)
Το **Χοτάν** (κινέζικα: 和田市) είναι σημαντική πόλη-όαση στο νοτιοδυτικό Σιντζιάνγκ της δυτικής Κίνας. Η πόλη του Χοτάν αποσχίστηκε από τη μεγαλύτερη κομητεία Χοτάν για να γίνει διοικητική περιοχή από μόνη της τον Αύγουστο του 1984. Είναι η έδρα της Περιφέρειας Χοτάν. Έχει πληθυσμό 408.900 κατοίκους βάσει της απογραφής του 2018.

Το Χοτάν βρίσκεται στο λεκανοπέδιο Ταρίμ περίπου 1.500 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της περιφερειακής πρωτεύουσας, Ουρούμτσι. Βρίσκεται ακριβώς βόρεια των Ορέων Κουνλούν, τα οποία διασχίζονται από τα περάσματα Σάντζου, Χίντουτας και Ίλτσι.

Κλίμα
-----

Το Χοτάν έχει ερημικό κλίμα, με σχεδόν καθόλου βροχοπτώσεις καθ' όλη τη διάρκεια του έτους και μεγάλη εποχιακή διακύμανση στη θερμοκρασία. Ο πιο κρύος μήνας είναι ο Ιανουάριος με -4ºC και ο πιο ζεστός είναι ο Ιούλιος με μόλις 25ºC.

Παραπομπές
----------

1. ↑  China Population: Xinjiang: Hotan: Hetian City

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 154044000
* LCCN: nr91033022
* BNF: cb122739562 (data)
* NDL: 00629211

 |

 |
Το **Πορτουγαλέτε** (Portugalete) είναι πόλη και δήμος της επαρχίας μητροπολιτικής περιοχής του Μπιλμπάο της Βισκαΐας στη Χώρα των Βάσκων στη βόρεια Ισπανία. Ιδρύθηκε το 1322 και λειτούργησε ως το κύριο σημείο εξαγωγής μαλλιού από την Καστίλη μέχρι τη σταδιακή άνοδο του γειτονικού Μπιλμπάο· όπως και οι υπόλοιπες κωμοπόλεις της ευρύτερης περιοχής του Μπιλμπάο, γνώρισε μια σημαντική αύξηση του πληθυσμού της με την εγκατάσταση χιλιάδων μεταναστών τόσο κατά το τελευταίο τρίτο του 19ου αιώνα όσο και κατά τις δεκαετίες 1960 και 1970 ως αποτέλεσμα της υψηλής ζήτησης εργατών από τις ντόπιες βιομηχανίες που έπαψε με τον αποβιομηχανισμό των τελών του 20ού αιώνα. Στα όριά του εντοπίζεται η κρεμαστή γέφυρα Μπισκάγια, Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομίας της Ουνέσκο. Το 2016 είχε 46,372 κατοίκους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικών της Ισπανίας: «Municipal Register of Spain of 2022» 16  Μαΐου 2022. σελ. 1,235.
2. ↑  «INEbase / Demografía y población /Padrón. Población por municipios /Cifras oficiales de población de los municipios españoles: Revisión del Padrón Municipal / Resultados». *www.ine.es* (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 1 Ιουλίου 2018.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 153566729
* LCCN: n86028472
* GND: 4605052-8
* BNF: cb12559925b (data)
* BNE: XX452964

 |

 |
**Υπόθεση Τουχατσέφσκι** (ρωσικά: *Дело Тухачевского*‎) ή **Υπόθεση της «αντισοβιετικής τροτσκιστικής στρατιωτικής οργάνωσης»** (*Дело «антисоветской троцкистской военной организации»*) ονομάζεται η εκτέλεση πολλών επιτελικών αξιωματικών, στρατιωτικών ηγετών του Ερυθρού Στρατού από τον Στάλιν, με την κατηγορία της προδοσίας το 1937. Αυτό ήταν το μεγαλύτερο κατόρθωμα της Χιτλερικής μυστικής υπηρεσίας στη Σοβιετική Ένωση. Στις 11 Ιουνίου 1937, το στρατοδικείο καταδίκασε σε θάνατο για την πράξη της προδοσίας και της κατασκοπίας, τον Στρατάρχη Τουχατσέφσκι, καθώς και επτά ακόμη στρατηγούς, τον Γιόνα Γιακίρ, τον Ιερόνυμ Ουμπόρεβιτς, τον Άβγκουστ κόρκ, Μπορίς Φέλντμαν, Βιτάλι Πριμακόφ, Βίτοβτ Πούτνα. Η πράξη αυτή δημιούργησε τεράστιο διοικητικό χάος στις υψηλόβαθμες τάξεις του Ερυθρού Στρατού, που βρέθηκε απροετοίμαστος κατά την επίθεση του Ρωσικού στρατού στη Φινλανδία το 1940 και τη γερμανική επίθεση το 1941.

Ιστορικό
--------

*Δείτε Δίκες της Μόσχας*
Τον Φεβρουάριο του 1937, ένας γερμανός πράκτορας στη Στοκχόλμη, γνωστός ως επιχειρηματίας Όσκαρ Μπένταουερ, τον οποίον παρακολουθούσε η σοβιετική αντικατασκοπία, δολοφονήθηκε μυστηριωδώς και στην κατοικία του βρέθηκαν έγγραφα τα οποία πέρασαν μυστηριωδώς σε χέρια Σοβιετικών. Επρόκειτο για τρία έγγραφα με συνολικά επτά σελίδες από τις υπηρεσίες και γραφεία του Ερυθρού Στρατού, με πληροφορίες για σχέδια επιθέσεων, την ποιότητα του σοβιετικού πολεμικού υλικού, μαχητικότητα των ενόπλων δυνάμεων, κτλ. Ήτανε πλαστά έγγραφα τα οποία δημιουργήθηκαν από τις Χιτλερικές υπηρεσίες με σκοπό να ενοχοποιηθεί η ηγεσία του Ερυθρού Στρατού. Αυτά αποτέλεσαν το πρόσχημα για τη σύλληψη, το κατηγορητήριο περί προδοσίας και την καταδίκη σε θάνατο 137 συνολικά ανώτατων και ανώτερων σοβιετικών αξιωματικών, από τους 90 στρατηγούς μόνο 6 επιβίωσαν. Από τους 180 διοικητές μονάδων που αποστρατεύτηκαν, μόνο 36 κατάφεραν να διαφύγουν και από τους Λοχαγούς 7403 απολύθηκαν και 5.613 κατάφεραν να διαφύγουν τη σύλληψη. Αυτά συνέβησαν δύο χρόνια πριν από την επίθεση του Χίτλερ στη Σοβιετική Ένωση.

Πηγές
-----

1. ↑  Οι δήμιοι του Στάλιν, Donald Rayfield, εκδόσεις Μοντέρνοι καιροί, σελ.368-372
2. ↑  Οι δήμιοι του Στάλιν, Donald Rayfield, εκδόσεις Μοντέρνοι καιροί, σελ.368-372
Ο **Υπουργός Άμυνας των Ηνωμένων Πολιτειών** (αγγλ. *United States Secretary of Defense*) είναι ο επικεφαλής και εκτελεστικός διευθύνων σύμβουλος του Υπουργείου Άμυνας των Ηνωμένων Πολιτειών. Η θέση διοίκησης και εξουσίας του υπουργού Άμυνας είναι η δεύτερη επί των Ενόπλων Δυνάμεων των ΗΠΑ, ύστερα από τον Πρόεδρο των ΗΠΑ (αρχιστράτηγο).

Η θέση του "Γραμματέα της Άμυνας" (Υπουργού Άμυνας), δημιουργήθηκε στο 1947, αφού μέχρι τότε η θέση διαιρούνταν στον "Υπουργό Πολέμου" και στον "Υπουργό του Ναυτικού". Είναι ανάλογη με αυτή των υπόλοιπων υπουργών Άμυνας άλλων κρατών.

Μαζί με τον Υπουργό Εξωτερικών, τον Υπουργό Οικονομικών και τον Γενικό Εισαγγελέα, είναι οι πιο σημαντικοί υπουργοί της ομοσπονδιακής κυβέρνησης των ΗΠΑ, λόγω της φύσης και της σημασίας των αντικειμένων τους. 

Από τις 22 Ιανουαρίου 2021, ο Αφροαμερικανός στρατηγός εν αποστρατεία **Λόιντ Τζ. Όστιν** από την Τζόρτζια, υπηρετεί ως 28ος Υπουργός Άμυνας των Ηνωμένων Πολιτειών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «The Cabinet». *The White House* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 10 Μαρτίου 2021.
2. ↑  «U.S. Department of Defense». *U.S. Department of Defense* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 10 Μαρτίου 2021.
3. ↑  «United States Secretary of Defense» (στα αγγλικά). *Wikipedia*. 2021-03-10. .
4. ↑  «Λόιντ Όστιν». *Βικιπαίδεια*. 2021-03-10. .
Η **Τζόαν Χούσεϋ** (1907-2006) ήταν Βρετανίδα ιστορικός και βυζαντινολόγος.

Βίος
----

Η **Τζόαν Μέρβυν Χούσεϋ** γεννήθηκε στις 5 Ιουνίου 1907. Σπούδασε νεώτερη Ιστορία στο Κολέγιο Saint Hughs του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης και αποφοίτησε το 1925. Πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στην Οξφόρδη και διδακτορικό στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου υπό την εποπτεία του Norman Baynes. Έλαβε το διδακτορικό της το 1935 με τίτλο,’’Περί Εκκλησίας και εκπαίδευσης στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία από την εποχή του Πατριάρχη Φωτίου έως το τέλος της δυναστείας των Κομνηνών (Church and learning in the Byzantine Empire, 867-1185, London, 1935.)

Διατέλεσε επιστημονική συνεργάτης (research Fellow ) στο οξφορδιανό κολλέγιο Girton (1935-1937), ενώ πραγματοποίησε έρευνες στις βιβλιοθήκες του Μονάχου, Βιέννης, Βατικανού.

Ξεκίνησε την ακαδημαϊκή σταδιοδρομία της ως βοηθός επιμελήτρια στο Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ (1937-1943). Μετακινήθηκε στο κολέγιο του Balford στο πανεπιστήμιο του Λονδίνου ως λέκτορας (1943-1947) και αναπληρώτρια καθηγήτρια (reader: 1947-1950) και τακτική καθηγήτρια στο Λονδρέζικο κολέγιο Royal Holloway (1950-1974). Από το 1961 έως το 1971 διατέλεσε πρόεδρος της βρετανικής εθνικής επιτροπής βυζαντινών σπουδών, ενώ διοργάνωσε το 13ο Διεθνές Βυζαντινολογικό Συνέδριο (Οξφόρδη 1966).

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Αγγλικά) *SNAC*. w60k9xt1. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: «BnF catalogue général». (Γαλλικά) *general catalog of BnF*. Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας. Παρίσι. Ανακτήθηκε στις 26  Μαρτίου 2017.
3. ↑  *Czech National Authority Database*. mub20191050614. Ανακτήθηκε στις 1  Μαρτίου 2022.
4. 1 2  *Czech National Authority Database*. mub20191050614. Ανακτήθηκε στις 19  Δεκεμβρίου 2022.
5. ↑   Αλέξιος Σαββίδης, «Νεκρολογια. John Mervyn Hussey (5/06/1907-20/02/2006)», Βυζαντινά, τομ.26 (2006), σελ.525
6. ↑  Αλέξιος Σαββίδης, «Νεκρολογια. John Mervyn Hussey (5/06/1907-20/02/2006)», Βυζαντινά, τομ.26 (2006), σελ.526

Πηγές
-----

* Αλέξιος Σαββίδης, «Νεκρολογια. John Mervyn Hussey (5/06/1907-20/02/2006)», Βυζαντινά, τομ.26 (2006), σελ.525-527

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 9870814
* **ΕΒΕ**: 134019
* LCCN: n81117389
* ISNI: 0000 0001 1037 6878
* GND: 117072443
* SELIBR: 329395
* SUDOC: 028994760
* BNF: cb120714487 (data)
* BIBSYS: 90236105
* NLA: 36357892
* NKC: mub20191050614
* BNE: XX877923
* CiNii: DA01471873

 |

 |