recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο Μακεδονικός Σταυρός.
Ο **Μακεδονικός Σταυρός** (σλαβομακεδονικά: Македонски крст‎), επίσης γνωστός ως **Σταυρός της Ελεούσας** (σλαβομακεδονικά: Вељушки крст‎) ή **Σταυρός από την Ελεσούσα** (σλαβομακεδονικά: Крстот од Вељуса‎) είναι μια παραλλαγή του χριστιανικού σταυρού που συνδέεται κυρίως με τον Χριστιανισμό στη Βόρεια Μακεδονία. Ο σταυρός είναι σύμβολο της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Μακεδονίας. Ο σταυρός μπορεί να βρεθεί σε πολλές εκκλησίες στη Βόρεια Μακεδονία, εμφανίζεται στο οικόσημο της Μακεδονικής Ορθόδοξης Εκκλησίας - Αρχιεπισκοπής Αχρίδος και ο σταυρός είναι το κύριο στοιχείο του «*Μεταλλίου τραπέζης του Ιερού Μακεδονικού Σταυρού*» (Μετάλλιο πολύ μεγάλο για να φορεθεί στον λαιμό) της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Μακεδονίας.

Ιστορία
-------

Ο σταυρός εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην εκκλησία της «Ιερής Μητέρας του Κυρίου» στη Μονή Ελεούσας κοντά στη Στρώμνιτσα. Είναι γνωστό ότι η εκκλησία χτίστηκε το 1085 μ.Χ. Ο σταυρός είναι ζωγραφισμένος στην πρόσοψη του ναού. Στην αρχή, αυτός ο σταυρός συνδέθηκε με το μοναστήρι και την περιοχή της Στρώμνιτσας, αλλά αργότερα έγινε ένα πολύ γνωστό σύμβολο της Εκκλησίας της Μακεδονίας.

Στη Μακεδονία, η διακόσμηση είναι συχνά παρούσα για λόγους αισθητικής σε μακεδονικές εκκλησίες, εκκλησιαστικά βιβλία και παρόμοια όπου χρησιμοποιείται και ο Μακεδονικός Σταυρός. Πρόκειται για ρυθμικές συνθέσεις από γραμμικές-γεωμετρικές εικόνες ή μοτίβα που λαμβάνονται από τη φύση. Αυτό το στυλ που αναπτύσσεται στα κέντρα εκκλησιών της Βόρειας Μακεδονίας είναι διαφορετικό από την τέχνη που αναπτύσσεται στις εκκλησίες της Βουλγαρίας, της Σερβίας ή της Ρωσίας. Τα σχέδια είναι καθαρά και δίνουν μια ξεκάθαρη ιδέα για τις πολυάριθμες παραλλαγές των σταυρών της λαϊκής τέχνης. Ο εθνικός σταυρός της Μακεδονίας βρίσκεται σε εκκλησίες, επιτύμβιες στήλες και κεντήματα στα εδάφη της Μακεδονίας.

Γκαλλερί
--------

* Ο σταυρός στην πρόσοψη του ναού της Ελεούσας Στρώμνιτσας.Ο σταυρός στην πρόσοψη του ναού της Ελεούσας Στρώμνιτσας.
* Ο σταυρός στο μοναστήρι της Βοντότσα (5 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Στρώμνιτσας).Ο σταυρός στο μοναστήρι της Βοντότσα (5 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Στρώμνιτσας).
* Εναλλακτικός Μακεδονικός σταυρόςΕναλλακτικός Μακεδονικός σταυρός
* Άλλη παραλλαγήΆλλη παραλλαγή
* Μακεδονικός Σταυρός, λευκός σε μαύρο φόντοΜακεδονικός Σταυρός, λευκός σε μαύρο φόντο

Παραπομπές
----------

1. ↑  «МПЦ додели највисоки одличја на 22 еминентни научници, уметници и бизнисмени» (στα Σλαβομακεδονικά). Премин. 6 Απριλίου 2011. Ανακτήθηκε στις 6 Απριλίου 2012.
2. ↑  «Македонскиот крст од Велјуса доби благослов». *web.archive.org*. 8 Φεβρουαρίου 2012. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Φεβρουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 24 Μαρτίου 2021. CS1 maint: Unfit url (link)
3. ↑  «Македонски крст». *Македонска нација* (στα Σλαβομακεδονικά). Ανακτήθηκε στις 24 Μαρτίου 2021.

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Μακεδονικός Σταυρός** |
Η **Μονή των Αγίων Αρχαγγέλων Μιχαήλ και Γαβριήλ του Τσέλιε** ή **Μονή του Τσέλιγιε** (σερβ. Манастир Ћелије, *Ćelije*) είναι μοναστήρι της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Βρίσκεται σε οδική απόσταση 6 χιλιομέτρων νότια από την πόλη Βάλιεβο, στο Οκρούγκ Κολουμπάρα της κεντρικής Σερβίας, δίπλα στον ποταμό Γκράντατς. Η μονή ιδρύθηκε στα τέλη του 13ου αιώνα. Σήμερα περιβάλλεται από υψηλά δένδρα, ώστε δεν φαίνεται από μακριά.

Ο λιτός τάφος του Ιουστίνου Πόποβιτς στη Μονή
Η Μονή του Τσέλιε είναι περισσότερο γνωστή ως το μοναστήρι όπου έζησε τα τελευταία 31 χρόνια της ζωής του και απεβίωσε ο Ορθόδοξος θεολόγος και ιερομόναχος Ιουστίνος Πόποβιτς (1894-1979), ο οποίος αγιοποιήθηκε από τη Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία το 2010. Εκεί βρίσκεται και ο τάφος του, τόπος προσκυνήματος από πολλούς Σέρβους και γενικότερα Ορθοδόξους.

Η Μονή ανακηρύχθηκε από την κυβέρνηση της τότε Γιουγκοσλαβίας Πολιτισμικό μνημείο εξαιρετικής σημασίας το 1979 και ως τέτοιο προστατεύεται σήμερα από τη Δημοκρατία της Σερβίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Манастир Ћелије, Σερβική Ακαδημία Επιστημών και Τεχνών

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Μονή του Τσέλιε** |

* Επίσημος ιστότοπος
* Η Μονή του Τσέλιε στο *www.discoverserbia.org*
Μανουάλι με τρεις βραχίονες, χωρίς κεριά.
Μανουάλι σε χρήση για κρατικούς σκοπούς στη Βελγική αυλή.
Το **μανουάλι** είναι κηροπήγιο με πολλαπλούς βραχίονες.

Χρησιμοποιείται ευρέως ακόμη και σήμερα. Αν και η ηλεκτροδότηση του εσωτερικού φωτισμού έχει υποβιβάσει τα κηροπήγια στην κατάσταση των πηγών φωτισμού εφεδρείας στα περισσότερα σπίτια και άλλα κτίρια, οι εσωτερικοί σχεδιαστές συνεχίζουν να μοντελοποιούν φωτιστικά και φωτιστικά εξαρτήματα εμπνευσμένοι από τα κηροπήγια. Συνεπώς, ο όρος "κηροπήγιο" έχει εισαχθεί ως κοινός όρος για τους μικρούς λαμπτήρες πυρακτώσεως που χρησιμοποιούνται σε πολυελαίους και άλλα φωτιστικά που κατασκευάζονται για διακόσμηση καθώς και για φωτισμό.

Στον Ιουδαϊσμό και την Φιλιππινέζικη εκκλησία Ιγκλέσια νι Κρίστο, η μενόρα είναι ιδιαίτερο είδος του μανουαλίου.

Κρυσταλλικό μανουάλι

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *Shorter Oxford English dictionary, 6th ed*. United Kingdom: Oxford University Press. 2007. σελ. 3804. ISBN 0199206872.
2. ↑  «candelabra». Merriam-Webster. Ανακτήθηκε στις 6 Οκτωβρίου 2014.
3. ↑  «Candelabra - Define Candelabra at Dictionary.com». *Dictionary.com*. Ανακτήθηκε στις 8 Οκτωβρίου 2014.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Μανουάλι** |

* Chisholm, Hugh, επιμ.. (1911) «Candelabrum» *Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάννικα* (11η έκδοση) Cambridge University Press
Η **Μέλισσα** ήταν αρχαία ελληνική πόλη της Φρυγίας της Μικράς Ασίας. 

Βρισκόταν στο νοτιοδυτικό μέρος της τεράστιας επαρχίας, περίπου μεταξύ Συννάδων και Ευμενείας, Ευκαρπίας και Μητροπόλεως. Η πόλη έμεινε γνωστή στην αρχαία ιστορία, ως το μέρος όπου δολοφονήθηκε ο Αθηναίος Αλκιβιάδης, το 404 π.Χ. Αργότερα ο φιλλέλην αυτοκράτωρ Αδριανός τίμησε τον Αθηναίο πολιτικό στήνοντάς στον τάφο του, στην Μέλισσα, έναν ανδριάντα του από πάριο μάρμαρο. Από την φρυγική πόλη περνούσε η βασιλική οδός που ένωνε τα Σούσα με τις Σάρδεις της Λυδίας. 

Πρόκειται μάλλον για την σημερινή Μπαλζίκ Χισάρ που βρίσκεται δύο ώρες νότια των Συννάδων. Εξ' άλλου Bal τα τουρκικά σημαίνει μέλισσα και jik μικροσκοπική απόληξη, εννοώντας τα άκρα του εντόμου.

Παραπομπέ
---------

1. 1 2  «Αθήναιος, Δειπνοσοφισταί, Βιβλίο ΙΓ', κεφ. 34». *www.perseus.tufts.edu*. Ανακτήθηκε στις 16 Ιουνίου 2023.
2. 1 2 3  Ramsay, Sir William Mitchell (1890). *The Historical Geography of Asia Minor*. John Murray.
3. ↑  Ramsay, Sir William Mitchell (1890). *The Historical Geography of Asia Minor*. John Murray.

*
Η γη Μπατζγκάρντ ή χώρα Μπασκούρντ, που σημαίνει Ιστορικό Μπασκορτοστάν ή Ιστορική Μπασκιρία (μπασκίρ: *Башҡортостан*), είναι μια ιστορική και γεωγραφική περιοχή στον Βόλγα και στα Ουράλια, που κατοικείται από τους Μπασκίρ. Επί του παρόντος, η περιοχή περιλαμβάνει τη Δημοκρατία του Μπασκορτοστάν, την περιφέρεια Αρινμπούρκ και την περιφέρεια Τσελιάμπινσκ, το ανατολικό μέρος της Δημοκρατίας του Ταταρστάν, το νοτιοανατολικό τμήμα της Ουντμουρτίας, το νότιο τμήμα του Κράι Περμ, το νοτιοδυτικό τμήμα της Περιφέρειας Σβερντλόφσκ, το δυτικό τμήμα της Περιφέρειας Κουργκάν, το βορειοανατολικό τμήμα της Περιφέρειας Σαμάρα, και το ανατολικό μέρος της Περιφέρειας Σαράτοφ. Επίσης, υπάρχουν ιστορικές, γλωσσολογικές, λαογραφικές και άλλες μελέτες που αναφέρονται στο Ιστορικό Μπασκορτοστάν, το οποίο κατοικήθηκε από διάφορες φυλές των Μπασκίρ με το πέρασμα του χρόνου.

Επίσης, τα συνώνυμα και οι παλαιότερες εκδόσεις του ονόματος είναι τα εξής: *Μπασγκούρντ, Μπασγκίρντ, Μπάσγκιρντ, Μπασκαρντίγια, Μπασγκήρντ, Φιγιάφι Μπασκύρτ/Μπάρρενς Μπασκύρτ, Χώρα των Μπασκίρ, Χώρα των Μπαστάρκ, Μπασκύρντ, Μπασντζάρντ, Μπασκιρία, Πασκατίρ, Μπασίρντι*και άλλα. Επίσης, η αναφερόμενη περιοχή με το όνομα Μπασγκούρντ εμφανίζεται σε έργο του Ρασίντ αλ-Ντιν, που έδρασε τον 15ο αιώνα.

Το πιο διαδεδομένο Σλαβικό όνομα, το Μπασκιρία, χρησιμοποιείται σε επίσημα έργα, ιστορικά έργα, λογοτεχνικά έργα και άλλα. 

Η έννοια του ''ιστορικού Μπασκορτοστάν'' σχετίζεται με την έννοια της Μεγάλης Ουγγαρίας (Major Hungaria, Magna Hungaria). Είναι η υποθετική πατρίδα των αρχαίων Ούγγρων - Μαγυάρων, και αναφέρεται από τον Φραγκισκανό μοναχό Τζιοβάννι ντα Πλάνο Καρπίνι στην αναφορά του ταξιδιού του.

Ο Τζούλιαν και ο Τζέραρντ. Έργο του Κάρολι Αντάλ στην πρωτεύουσα της Ουγγαρίας, τη Βουδαπέστη.Μερικές από τις φυλές του Ιστορικού Μπασκορτοστάν είναι η Ταμπίν, η Κατάι, η Κοζέι, η Κανγκλί, η Γιουρμάτι, η Γιουρμί, η Μπαϋλάρ, η Ελάν και άλλες.

Με το πέρασμα του χρόνου, η περιοχή έχει περιέλθει υπό τον έλεγχο διαφόρων κρατών, συμπεριλαμβανομένης της Χρυσής Ορδής και της βραχύβιας Αυτόνομης Δημοκρατίας του Μπασκορτοστάν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  The article: «Башкортостан» в Башкирской энциклопедии[*νεκρός σύνδεσμος*].
2. ↑  История башкирского народа: в 7 т./ гл. ред. М.М.Кульшарипов. М. Наука, 2009, Т.
3. ↑  Фазлаллах Рашид-ад-дин. Огуз-наме. Баку, 1987. С. 68, 69.
4. ↑  El-a'Lak-En-Hafis… Vol 6.
Το **Ματαρό** (καταλανικά: Mataró) είναι μια πόλη και δήμος της επαρχίας της Βαρκελώνης στην Καταλονία, πρωτεύουσα της φυσικής επαρχίας (κομάρκας) του Μαρέσμε. Βρίσκεται σε απόσταση 30 χλμ. από τη Βαρκελώνη στις ακτές της Μεσογείου.  

Είναι γενέτειρα του αρχιτέκτονα και αρχαιολόγου Ζοζέπ Πουτς ι Καδαφάλκ.

Ιστορία
-------

Το Ματαρό χρονολογείται από τους ρωμαϊκούς χρόνους ως ένα χωριό με το όνομα *Ιλούρο* (Iluro ή Illuro). Πρόσφατα ανακαλύφθηκαν τα ερείπια ενός ρωμαϊκού λουτρού του 1ου αιώνα π.Χ. γνωστού τοπικά ως Τόρε Λιαουδέρ (Torre Llauder), που είναι επισκέψιμα. Ο παραλιακός αυτοκινητόδρομος N-II ακολουθεί το ίδιο μονοπάτι με τον αρχικό ρωμαϊκό δρόμο Βία Αουγκούστα.

Το Ματαρό ανακηρύχθηκε πόλη με βασιλικό διάταγμα τον 19ο αιώνα, παρόλο που εκείνη την εποχή ο πληθυσμός του δεν πληρούσε τις προδιαφραφές για το καθεστώς πόλης. Ήταν η πρώτη πόλη της Ισπανίας που απέκτησε σιδηροδρομικό δίκτυο, τη γραμμη Ματαρό - Βαρκελώνη, που άνοιξε στις 28 Οκτωβρίου 1848 από τον Καταλανό επιχειρηματία και γέννημα του Ματαρό, Μικέλ Μπιάδα (Miquel Biada). Ο λόγος ήταν η ανθηρή βιομηχανική παραγωγή που από τα μέσα του 19ου αιώνα είχε αναπτυχθεί στην πόλη. Η προσήλωση στην επεξεργασία υφασμάτων διατηρήθηκε μέχρι τα τέλη του 20ού αιώνα, όταν και λόγω του διεθνούς ανταγωνισμού το Ματαρό μετατράπηκε σταδιακά σε μια πόλη που κυριαρχείται από τον τριτογενή τομέα.  

Εκείνη η γραμμή αποτελεί πλέον μέρος της τοπικής προαστιακής γραμμής που συνδέει το Οσπιταλέτ ντε Λιοβρεγάτ με το Μασανέτ ντε λα Σέλβα. Το Mataró συνδέεται επίσης με Βαρκελώνη και Χιρόνα με τον αυτοκινητόδρομο C-32, καθώς και με το Γκρανολιές με τον C-60.  

Κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του 1992 της Βαρκελώνης, το Ματαρό ήταν το σημείο εκκίνησης του Μαραθωνίου δρόμου.

Αξιοθέατα
---------

Ο αρχιτέκτονας και αρχαιολόγος Ζοζέπ Πουτς ι Καδαφάλκ έχει σχεδιάσει το κτήριο του Δημαρχείου και αρκετά ακόμα αξιόλογα κτήρια της πόλης, όπως τα:

* Κάσα Κόλι ι Ρεγάς (Casa Coll i Regàs)
* Κάσα Παρέρα (Casa Parera)
* Κάσα Σιστέρνες (Casa Sisternes)
* Ελ Ρένγκλε (El Rengle)
* Το Ησυχαστήριο του Αγίου Σίμωνα (Ermita de Sant Simó)
* Λα Μπενεφισιέντσια (La Beneficiència)

Σε μικρή απόσταση από την πόλη βρίσκονται τα αρχαιολογικά ερείπια της ρωμαϊκής Βίλας Καν Λιαουδέρ (Can Llauder).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικών της Ισπανίας: «Municipal Register of Spain of 2022» 16  Μαΐου 2022. σελ. 1,235.
2. ↑  Ιστοχώρος Δημαρχείου του Ματαρό www.mataro.cat (Καταλανικά)
3. ↑  Η Βίλα Καν Λιαουδέρ

Εξωτερικοί συνδεσμοι - Πηγές
----------------------------

* Στοιχεία για το Ματαρό www.britannica.com (Αγγλικά)
* Στατιστικά στοιχεία για το Ματαρό www.idescat.cat (Καταλανικά)
* Αξιοθέατα στο Ματαρό www.spain.info (Αγγλικά)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 138361700
* LCCN: n79055926
* GND: 4279234-4
* SUDOC: 027400549
* BNF: cb119450733 (data)
* NKC: ge528823

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Ευρώπη
* Πύλη:Ισπανία
 |

 |
O **Μάινχαρτ Α΄**, γερμ. Meinhard I (π. 1070 - 1142) από τον Οίκο της Γκορίτσια ήταν κόμης της Γκορίτσια (1122-1142), παλατινός κόμης της Καρινθίας, επίτροπος (vogt) του Πατριαρχείου της Ακουιλέια και του αββαείου του Αγ. Πέτρου στην Ιστρία. Είναι ο γενάρχης του Οίκου του, που ονομάζεται και Μαϊνχαρτιδών.

Βιογραφία
---------

Ο Οίκος του είχε Βαυαρική καταγωγή: ο πατέρας του Μέγκινχαρτ καταγράφεται ως κόμης της κοιλάδας Πούστερ στη Βαυαρία. Η οικογένειά απέκτησε μεγάλες εκτάσεις στη νεοϊδρυθείσα "χώρα του Φρίουλι", που περιελάμβαναν το Κάστρο Γκορίτσια (γερμ. Gōrz), τη νέα τους έδρα.

Το 1090 ο μεγαλύτερος αδελφός του Μάινχαρτ Α΄, ο Ένγκελμπερτ Α΄ (απεβ. 1122) διαδέχθηκε τον πατέρα τους ως κυβερνήτης της κοιλάδας Πούστερ και στις εκτάσεις γύρω από τη Γκορίτσια το 1099. Ο Ερρίκος Δ΄ της Γερμανίας τον όρισε παλατινό κόμη της Βαυαρίας. Το 1102 ανέλαβε επίτροπος (vogt) του αββαείου Μίλλσταττ από τον Οίκο των Αριμπονιδών, με τον οποίο είχε συνδεθεί με επιγαμία.

Το 1122 ο Μάινχαρτ Α΄ διαδέχθηκε τον Ένγκελμπερτ Α΄ ως κόμης της Γκορίτσια. Την εποχή αυτή οι κτήσεις ήταν οι γαίες της άνω κοιλάδας του Πούστερ, από το αββαείο Ίννιχεν ως το κάτω Ληντς δυτικά· από τις γαίες γύρω από τη Γκορίτσια στο Φρίουλι, οι οποίες αργότερα δημιούργησαν τον πυρήνα της κομητείας της Γκορίτσια, που δεν ήταν υποτελής σε κάποιον ενδιάμεσο δούκα, αλλά απευθείας στον βασιλιά· ακόμη από τις γαίες σε μέρη της Ίστρια, όπως το Πάζιν.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε πρώτα τη Χίλντεγκαρτ, αλλά δεν απέκτησαν απογόνους.

Μετά ο Μάινχαρτ Α΄ έκανε δεύτερο γάμο με την Ελισάβετ, κόρη του Μπότο κόμη του Σβέρτσενμπουρκ στο Νόρντγκαου της Βαυαρίας και είχε τέκνα:

* Ερρίκος Β΄ απεβ. 1150, κόμης της Γκορίτσια, άτεκνος.
* Ένγκελμπερτ Β΄ απεβ. 1191, κόμης της Γκορίτσια, μάργραβος της Ίστρια από το 1188.
* Μάινχαρτ απεβ. 1193, μάργραβος της Ίστρια, παντρεύτηκε την Αδελαΐδα των Ασκάνια, κόρη του Αλβέρτου κόμη του Μπάλλενστετ στη Σαξονία.
* Βεατρίκη, μοναχή στη μονή των Βενεδικτίνων της Αγ. ΜΑρίας στην Ακουιλέια.

Εξωτερικές πηγές
----------------

* Genealogy of Gorizia
* Meinhard and his successors ruled Pazin and some other parts of Istria

1. ↑  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 160148550
* GND: 142699934

 |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Meinhard I, Count of Gorizia  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Συντεταγμένες: 12°55′N 85°55′W﻿ / ﻿12.917°N 85.917°W﻿ / 12.917; -85.917

Η **Ματαγάλπα** (ισπανικά: *Matagalpa*, ισπανική  προφορά ΔΦΑ: [mataˈɣalpa]) είναι πόλη της Νικαράγουα, η πρωτεύουσα του διαμερίσματος Ματαγάλπα. Η πόλη έχει έναν πληθυσμό 109.100 κατ. (απογραφή 2005), ενώ ο πληθυσμός του διαμερίσματος είναι περισσότερο από 480.000. Η Ματαγάλπα είναι η έκτη μεγαλύτερη πόλη της Νικαράγουας και η πόλη είναι γνωστή ως το "Μαργαριτάρι του Βορρά" και η "Γη της αιώνιας άνοιξης".

Σύμφωνα με τον Χερόνιμο Πέρες, ένας ιστορικός που επισκέφθηκε την περιοχή το 1855-1856 το όνομα Ματαγάλπα σημαίνει Cabeza Principal (κύριο κεφάλι) ή Pueblo Grande (μεγάλη πόλη) από τις λέξεις της ινδιάνικης γλώσσας: Maika = Κεφάλι, Calpul = Πόλη. Αλλά, σύμφωνα με το γλωσσολόγο πατέρα Γκιγιέρμο Κιένε, ένας καθολικός ιερέας και ιεραπόστολος, η λέξη Ματαγάλπα προέρχεται από τη γλώσσα Σούμο και σημαίνει «Πάμε όπου οι βράχοι είναι».

Έχουν υπάρξει άλλες περιγραφές της λέξης Ματαγάλπα.

Η Ματαγάλπα ήταν μια υπάρχουσα ινδική πόλη όταν οι πρώτοι Ισπανοί ήρθαν στην περιοχή αυτή ως το 1528, κατά τη διάρκεια μιας προσπάθειας να βρει ένα πέρασμα νερού στη «βόρεια θάλασσα», η Καραϊβική. Η ισπανική αποίκιση της Νικαράγουας προήλθε από την κατεύθυνση του Ειρηνικού Ωκεανού, ο οποίος ονομάστηκε Νότια Θάλασσα από τους Ισπανούς.

Η Ματαγάλπα βρίσκεται στην ηπειρωτική χάσμα ανάμεσα στον Ειρηνικό Ωκεανό και την Καραϊβική Θάλασσα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Matagalpa στο Wikimedia Commons
* Στατιστικά Στοιχεία της Ματαγάλπα (Ισπανικά)
* Τουριστικές πληροφορίες της Ματαγάλπα (Αγγλικά)

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 242712458
* LCCN: n79082995

 |

 |
Ο **Κύριλλος Χαιρωνίδης** διετέλεσε μητροπολίτης Πατρών την χρονική περίοδο 22 Μαΐου 1866-12 Μαρτίου 1874.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στο χωριό Βερσοβά της επαρχίας Αιγιαλείας, σημερινό Χρυσάνθιο Αχαΐας το 1817 ως *Κωνσταντίνος Χαιρωνίδης'*. Από μικρή ηλικία , 12 ετών, πήγε στην Μονή Παμμέγιστων Ταξιαρχών στο Αίγιο όπου το 1836 έγινε μοναχός με το όνομα *Κύριλλος*. Στη συνέχεια,αφού πέρασε τις δύο πρώτες βαθμίδες της ιεροσύνης και έλαβε το οφίκιο του αρχιμανδρίτη, υπηρέτησε ως γραμματέας της Ιεράς Συνόδου και στις 22.5.1866, σε ηλικία 49 ετών, χειροτονήθηκε Αρχιεπίσκοπος Πατρών και Ηλείας.
Η θητεία του στην Μητρόπολη Πατρών και Ήλείας σημαδεύτηκε από τον προσωπικό αγώνα που έκανε για την κατασκευή πτωχοκομείου στην Πάτρα. Ξεκίνησε τις προσπάθειες το 1872 με την σύσταση ενός αδελφάτου και γράφοντας μέλη του όλες τις σημαντικές οικογένειες της εποχής. Παρ όλες τις προσπάθειες του Κύριλλου το χρηματικό ποσό που μαζεύτηκε δεν ήταν επαρκές για την ίδρυση πτωχοκομείου και το θέμα έμεινε στάσιμο. Έτσι ο Κύριλλος αποφάσισε και άφησε στην διαθήκη του το σπίτι του στην διασταύρωση των οδόν Γούναρη και Καραΐσκάκη για να στεγαστή το Πτωχοκομείο Πατρών "Ο Απόστολος Ανδρέας". Την επόμενη χρονιά στις 12 Μαρτίου 1874 ο Κύριλλος πέθανε από πνευμονικό νόσημα. Το 1876 τελικά ιδρύθηκε το πτωχοκομείο και στεγάστηκε αρχικά στο σπίτι που είχε παραχωρήσει ο Κύριλλος. Το 1905 θεμελιώθηκε το δεύτερο οίκημα του Πτωχοκομείου σε ιδιόκτητο χώρο 12.000 τ.μ. στην Ακτή Δυμαίων 53 και ολοκληρώθηκε με τη συμβολή φιλάνθρωπων πατρινών και τη γενναία επιχορήγηση του Δήμου Πατρέων και εγκαινιάστηκε το 1906 και λειτούργησε μέχρι το Μάϊο του 1989. Το σημερινό τρίτο οίκημα του Ευγηρείου βρίσκεται μέσα σε ιδιόκτητο χώρο 13.212,60 τ.μ. στο "Γεροκομειό" ανατολικά της Ιεράς Μονής και θεμελιώθηκε το έτος 1982, χάριν της γενναιόδωρης προσφοράς της Μεγάλης Ευεργέτιδας Κυρίας Πηνελόπης Θεοδώρου Κωνσταντοπούλου και άρχισε να λειτουργεί επισήμως στις 21 Μαΐου 1989 ως *Κωνσταντινοπούλειος οίκος Ευγηρίας και χρόνιων παθήσεων (τέως Πτωχοκομείο Πατρών "Ο Απόστολος Ανδρέας")*. .

Πηγές
-----

* *Ιστορικό λεξικό Πατρών*, Κ.Ν. Τριανταφύλλου
* *Ιστορία του Κωνσταντινοπουλείου οίκου Ευγηρίας*, Ν.Ι. Λυμπέρης
|  |
| --- |
| 
 |
| Ελληνικό αλφάβητο |
| Αα | Άλφα | Νν | Νι |
| Ββ | Βήτα | Ξξ | Ξι |
| Γγ | Γάμμα | Οο | Όμικρον |
| Δδ | Δέλτα | Ππ | Πι |
| Εε | Έψιλον | Ρρ | Ρω |
| Ζζ | Ζήτα | Σσς | Σίγμα |
| Ηη | Ήτα | Ττ | Ταυ |
| Θθ | Θήτα | Υυ | Ύψιλον |
| Ιι | Ιώτα | Φφ | Φι |
| Κκ | Κάππα | Χχ | Χι |
| Λλ | Λάμδα | Ψψ | Ψι |
| Μμ | Μι | Ωω | Ωμέγα |
| Ιστορία |
| Αρχαϊκές τοπικές παραλλαγές* Δίγαμμα
* Ήτα
* Σαν
* Τσαν
* Κόππα
* Σαμπί
 |
| Σημεία στίξης Συμπλέγματα |
| Αριθμοί ϛ (6) ϟ (90) ϡ (900) |
| Σε άλλες γλώσσες |
| * Βακτριανά
* Μυσικά
* Λυκιακά
* Καρικά
* Γοτθικά
* Ελληνοϊβηρικά
* Κοπτικά
* Παλαιονουβικά
* Καραμανλήδικα
 |
| Σχετικά λήμματα |
| * Πολυτονική γραφή
* Μικρογράμματη γραφή
* Ελληνικός κώδικας Μπράιγ
* Κώδικας Μορς
* Επιστημονικά σύμβολα
 |
| 

---

* **Κατηγορία Κατηγορία**
* **Commons page Κοινά**

---

π • σ • ε |

Η **Μυσική γλώσσα** ήταν η γλώσσα των Μυσών. Γνωρίζουμε ελάχιστα πράγματα για αυτήν λόγω έλλειψης επιγραφικού υλικού. Ο Στράβων ανέφερε ότι η Μυσική γλώσσα ήταν μία μίξη της Φρυγικής και της Λυδικής. Ο Αθήναιος υποστήριζε ότι η Μυσική έμοιαζε περισσότερο στην γλώσσα της Παιονίας. 

Η μοναδική σωζόμενη επιγραφή που θεωρείται Μυσική, βρέθηκε στο Ουιουτσέκ της Τουρκίας και χρονολογείται μεταξύ του 5ου και 3ου αιώνα π.Χ. Χαρακτηριστικό γράμμα της επιγραφής είναι το Μυσικό σίγμα (Ϲ).

**ΛΙΚΕC : ΒΡΑΤΕΡΑΙC : ΠΑΤΡΙΖΙ : ΙϹΚ**
Είναι ξεκάθαρο ότι πρόκειται για μία Ινδοευρωπαϊκή γλώσσα. Οι λέξεις *ΒΡΑΤΕΡΑΙC* και *ΠΑΤΡΙΖΙ* θυμίζουν έντονα τις αντίστοιχες Ελληνικές *φρατήρ* και *πατήρ* όπως και τις Φρυγικές *βρατερε* και *πατήρ*. Η λέξη ΙϹΚ πιθανότατα να αντιστοιχεί στην Λυδική *esk-*. Η παραπάνω φράση εικάζεται ότι σημαίνει *«για τους αδελφούς και τους πατέρες»*. Η λέξη ΛΙΚΕC είναι μάλλον όνομα.

Πηγές
-----

1. ↑  The Journal of Indo-European studies Τόμος 21, σελ. 21, "30% of the total number of words can easily be linked up with better known Greek equivalents and thus receive meaningful interpretation"
2. ↑  J. Friedrich, Kleinasiatische Sprachdenkmäler, 140-141.

Εξωτερικοί συνδέσμοι
--------------------

Titus texts:"Μυσικές" επιγραφές
Αναφορά στο Palaeolexicon για την λέξη ΠΑΤΡΙΖΙ
Αναφορά στο Palaeolexicon για την λέξη ΒΡΑΤΕΡΑΙΣ
Ο **Ματίας Μπιέσμιρ** (σουηδική προφορά: [bjæʂ.mʏr) είναι Σουηδός ποδοσφαιριστής γεννημένος στις 3 Ιανουαρίου 1986 στην Χέστρα (σουηδικά:Hestra). Πλέον είναι ποδοσφαιριστής της Σίβασπορ. Έχει το ψευδώνυμο "Bjärsa".

Σταδιοδρομία
------------

Ο Ματίας Μπιέσμιρ άρχισε την καριέρα του από μια ερασιτεχνική ομάδα την Γκρίσμας (Grimsås IF). Έπειτα πήγε στην Χουσκβάρνα και έμεινε εκεί από το 2002 έως το 2004. Είχε 37 συμμετοχές στην Χουσκβάρνα. Μετά έκανε ένα μεγάλο βήμα στην καριέρα του και πήγε στην Γκέτεμποργκ. Σε τέσσερα χρόνια είχε 104 συμμετοχές και 3 γκόλ. Στις 15 Ιουλίου 2009, υπέγραψε ένα 4-ετές συμβόλαιο με τον Παναθηναϊκό. Την πρώτη χρονιά στο τριφύλλι είχε 25 συμμετοχές. Το 2010 δόθηκε δανεικός στην Ρόσενμποργκ, όπου είχε 9 συμμετοχές.

Εθνική ομάδα
------------

Ο Ματίας έκανε το ντεμπούτο του για τη σουηδική εθνική ομάδα στις 13 Ιανουαρίου 2008 έναντι στην Κόστα Ρίκα. Ο Ματίας Μπιέσμιρ έχει προηγουμένως υπηρετήσει ως αρχηγός για τη Σουηδική ομάδα κάτω των 21 και ήταν επίσης ο αρχηγός και στην ομάδα U21 της Σουηδίας που αγωνίστηκε το 2009 στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα U21.

Πήγές
-----

english wikipedia/Mattias Bjasmyr
Η **Μάιρα "Νίκυ" Λέβιστον Νίκολσον** (*Myra "Nicky" Leviston Nicholson*) (14 Δεκεμβρίου 1894 - 20 Σεπτεμβρίου 2007) ήταν η γηραιότερη εν ζωή υπήκοος Αυστραλίας και το ενδέκατο γηραιότερο πρόσωπο στον κόσμο την μέρα του θανάτου της από βρογχίτιδα. Η Νίκολσον καταγόταν από το Μπλάκμπερν (Βικτώρια), αλλά είχε γεννηθεί στο Κλαρκς Χιλ, κοντά στο Μπάλλαρατ.

Προερχόταν από οικογένεια με ιστορικό μακροζωΐας. Πολλοί από τους συγγενείς της έζησαν μέχρι την εννενηκοστή δεκαετία του. Ο σύζυγός της, Χάρολντ, πέθανε το 1971. Η Νίκολσον άφησε πίσω της έναν γιο, τρία εγγόνια και επτά δισέγγονα.

Απολάμβανε τη ζωή της μέχρι τα 100 χρόνια της και περιέγραψε τα γενέθλια των εκατό χρόνων της το 1994 ως "πολύ όμορφα". Πέθανε σε ηλικία 112 χρονών, εννέα μηνών και 6 ημερών.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* *Journey from cradle to grave gets ever longer*, "The Age", 11 Φεβρουαρίου, 2006.
Ο **Νικόλαος Λάβδας** (Πίτροφος Άνδρου, 1879 - Αθήνα 30 Μαρτίου 1940) ήταν Έλληνας μουσικός και διευθυντής της Αθηναϊκής Μαντολινάτας.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην Πίτροφο Άνδρου. Αδέλφια του ήταν οι Γεώργιος Λάβδας, υποστράτηγος, Κωνσταντίνος Λάβδας, μουσικός και Ξενοφών Λάβδας, μηχανικός. Σπούδασε στο  Ωδείο Αθηνών και παρακολούθησε μαθήματα υπό την καθοδήγηση του Διονυσίου Λαυράγκα. Το 1896 μαζί με τους Κωνσταντίνο Λάβδα, Βασίλειο Μήτσου και Γεώργιο Ψύλλα ίδρυσαν ένα μαντολινιστικό κουαρτέτο, και την ίδια χρονιά πρωτοχρησιμοποιήθηκε η επωνυμία "Αθηναϊκή Μανδολινάτα". Προϊόντος του χρόνου η ορχήστρα της Αθηναϊκής Μανδολινάτας μεγάλωσε, φτάνοντας τα 20 μέλη το 1900, και άρχισε να αποκτά εξαιρετική φήμη συμμετέχοντας σε αρκετές συναυλίες μεταξύ των οποίων στους Αγώνες της Μεσολυμπιάδας του 1906 αλλά και σε τιμητικές εκδηλώσεις για τον Βασιλιά της Ιταλίας Βίκτορα Εμμανουήλ Γ’ (1907) και τον Αυτοκράτορα της Γερμανίας Κάιζερ Γουλιέλμο Β’ στο "Αχίλλειο" της Κερκύρας (1910). Από το 1901 είχε ήδη αρχίσει να λειτουργεί και δικό της πλήρες Ωδείο. Στον πανευρωπαϊκό διαγωνισμό Μαντολινάτας στην Κρεμόνα το 1910 η ορχήστα υπό την διεύθυνση του Ν. Λάβδα κατατάχθηκε πρώτη κατακτώντας τρία πρώτα βραβεία της διακεκριμένης κατηγορίας, το μέγα βραβείο και το χρυσό Μετάλλιο της βασιλομήτορος, ενώ ο ίδιος τιμήθηκε με το Α’ βραβείο διεύθυνσης.

Υπήρξε καθηγητής της μουσικής στα Αρσάκεια σχολεία (1913 - 1937), γενικός επιθεωρητής μουσικής στη Μέση Εκπαίδευση, ιδρυτικό μέλος της Ένωσης Ελλήνων Μουσικών καθώς και μέλος της τεκτονικής στοάς "Σκενδέρμπεης".

Συνέθεσε πλήθος έργων και εξέδωσε αρκετά βιβλία μουσικής εκπαίδευσης. Είχε τιμηθεί με τον Σταυρό του Σωτήρος από τον Βασιλιά Γεώργιο Α΄.

Απεβίωσε στην Αθήνα στις 3 Μαρτίου 1940. Ανήψια του ήταν ο συνθέτης και μουσικολόγος Αντώνη Κ. Λάβδας και ο μετέπειτα Μητροπολίτης Σερβίων και Κοζάνης Διονύσιος Ψαριανός.

Αναφορές
--------

1. ↑  Η «γέννηση» της Αθηναϊκής Μαντολινάτας και η αναβίωσή της, από την ιστοσελίδα του περιοδικού "Μικρός Ρωμιός"
2. 1 2 3  Βιογραφικά στοιχεία Νικολάου Λάβδα Αρχειοθετήθηκε 2020-08-12 στο Wayback Machine. από την ιστοσελίδα της Αθηναϊκής Μαντολινάτας
3. ↑  Βιογραφικά στοιχεία Νικολάου Λάβδα, από την ιστοσελίδα της Μεγάλης Στοάς της Ελλάδας
Το **Μάιντεν** (σλαβομ.: Мајден) είναι οικισμός του δήμου Καβάνταρτσι στη Βόρεια Μακεδονία, στο νότιο τμήμα της χώρας.

Το χωριό βρίσκεται σε απόσταση 4 χιλιομέτρων από τα ελληνικά σύνορα, και 50 χιλιόμετρα νότια της κοντινότερης μεγαλύτερης πόλης, το Καφαντάρι. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 790 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, με αποτέλεσμα να έχει ορεινό κλίμα λόγω του μεγάλου υψομέτρου.

Σύμφωνα με την τελευταία απογραφή του 2002, το Μάιντεν είχε 8 κατοίκους. Όλοι Σλαβομακεδόνες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Мајден (Majden) село во Мариово». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαρτίου 2014. Ανακτήθηκε στις 3 Μαρτίου 2014.
Ο **Νικόλαος Κυδωνάκης** Έλληνας ήταν αγωνιστής του 1821.

Η ζωή του
---------

Γεννήθηκε στη Χίο. Πήγαινε σχολείο, όταν η Χίος καταστράφηκε αδυσώπητα από τους Τούρκους το 1822. Είδε τον πατέρα του να σφαγιάζεται και τις αδελφές του να αιχμαλωτίζονται. Αυτός και η μητέρα του σώθηκαν μόνο και κατέφυγαν στην Τεργέστη, όπου έμενε ο Κωνσταντίνος Κυδωνάκης, ξάδελφος του Νικόλαου. Εκεί ο Νικόλαος μεγάλωσε υπό την προστασία του ξαδέλφου του, και έγινε έμπορος. Η μια αδελφή του πέθανε στην αιχμαλωσία, την άλλη μπόρεσαν και την εξαγόρασαν με τη βοήθεια του θείου Παπά Κυδωνάκη. 

Επέστρεψε στην αγωνιζόμενη Ελλάδα και κατατάχτηκε στον στρατό του Φαβιέρου. Πήρε μέρος σε πολλές μάχες, στην Καπανδρίτη, στον Άγιο Σεραφείμ, όσιο Λουκά, στη Φουντάνα, στον όσιο Λουκά, και αλλού. Υπό την αρχηγία του στρατάρχη Δημήτριου Υψηλάντη ήταν αρχικά προϊστάμενος του Ιωνικού Σώματος, αργότερα εκατόνταρχος και γραμματέας του σώματος αυτού, υπό του γενναίου οπλαρχηγού Γεώργιου Σκουρτανιώτη. 

Πήρε μέρος σε όλες τις μάχες της Σαντορίνης, στη Μάχη της Πέτρας στη Βοιωτία. Πληγώθηκε δύο φορές, στη Μάχη της Χίου και στη Μάχη της Πέτρας.

Απεβίωσε και ενταφιάστηκε στον Πειραιά τον Ιούνιο του 1881.

Πηγές
-----

* Ιωάννης Αρσένης, επιμ. (1881). *Ποικίλη Στοά: Εθνική εικονογραφημένη επετηρίς, Έτος 1/16, 1881-1914*. Αθήνα: Εστία. Ανακτήθηκε στις 22 Μαρτίου 2010.
Ο **Νικόλαος Λαγοπάτης** (1846- 3 Ιανουαρίου 1923) ήταν γιατρός και υπήρξε Δήμαρχος της Τρίπολης την περίοδο 1899-1903.

Βιογραφία
---------

Ο Νικόλαος Λαγοπάτης γεννήθηκε στην Τρίπολη το 1846. Οι γονείς του ήταν ο Χρήστος Δ. Λαγοπάτης, γραμματέας του Επαρχείου, και η Αικατερίνη Ε. Σταυροπούλου. Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο εξωτερικό. Ήταν παντρεμένος με την Ρόζα Μπαλάνου. Εγκαταστάθηκε στην Τρίπολη, όπου εξάσκησε το ιατρικό επάγγελμα.

Υπήρξε δήμαρχος Τρίπολης κατά τα έτη 1899-1903. Κατά τη διάρκεια της θητείας του έκανε σημαντικά έργα, που βελτίωσαν την εικόνα και τις υποδομές του Δήμου Τρίπολης. Συνέβαλε στην ηλεκτροδότηση της πόλης και την αποπεράτωση του πάρκου της Πλατείας Άρεως. Το έργο του πάρκου της Πλατείας Άρεως το είχε ξεκινήσει ο θείος του Σωτήρης Δ. Λαγοπάτης, που ήταν φρούραρχος των φυλακών της Τρίπολης.Ο Νικόλαος Λαγοπάτης έκανε δεντροφύτευση στο πάρκο, υλοποίησε τον φωτισμό της Πλατείας Άρεως και δημιούργησε ένα αναψυκτήριο με δύο μαρμάρινες στήλες μπροστά. Σημειωτέο ότι η Πλατεία Άρεως είναι η δεύτερη μεγαλύτερη σε έκταση πλατεία στην Ελλάδα μετά την πλατεία της Κέρκυρας.

Ο Νικόλαος Λαγοπάτης πέθανε στις 3 Ιανουαρίου 1923. Είχε προσβληθεί από τύφο. Την ασθένεια αυτή του την είχαν μεταδώσει κάποιοι ασθενείς του.

Κληρονομιά
----------

Προς τιμή του η προτομή του έχει τοποθετηθεί στην πλατεία του Άρεως, προς την πλευρά του πάρκου, για να θυμίζει την συμβολή του στη διαμόρφωση του πάρκου της Πλατείας Άρεως. Επίσης, το όνομά του έχει δοθεί σε μία οδό της Τρίπολης, που καταλήγει στο σιδηροδρομικό σταθμό της πόλης.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Δήμαρχοι της Τρίπολης (στα χρόνια 1900-2010)». *www.arkadiapress.gr*. Ανακτήθηκε στις 4 Ιουνίου 2022.
2. 1 2 3 4  «Biographies MILIA (Settlement) TRIPOLI - GTP - Greek Travel Pages». *www.gtp.gr*. Ανακτήθηκε στις 4 Ιουνίου 2022.
3. ↑  «Διατριβή: Η πόλη της Τρίπολης 1828-1862: διοικητική, δημογραφική, πολιτική, κοινωνική και οικονομική εξέλιξη - Κωδικός: 40888». *thesis.ekt.gr*. Ανακτήθηκε στις 4 Ιουνίου 2022.
4. ↑  Μήτσιας, Χρήστος (25 Ιουλίου 2014). «Η ιστορία της πλατείας Άρεως από το 1830 έως το 1980». www.arcadiaportal.gr. Ανακτήθηκε στις 4 Ιουνίου 2022.
5. 1 2  Σπυροπούλου, Αγγελική. «Στους δρόμους της Τρίπολης!». *Αρκαδία 93.8 | Η Αντικειμενική Ενημέρωση της Αρκαδίας* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 4 Ιουνίου 2022.
Ο **Νικόλαος Κούρναβος** (20 Απριλίου 1912 - 17 Αυγούστου 1989), του Λεωνίδα και της Ασπασίας, ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Διετέλεσε Νομάρχης κυρίως στη Θράκη και στη Μακεδονία.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στον Δίλοφο Κοζάνης και σπούδασε νομικά και οικονομικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης. Ξεκίνησε τη νομική του σταδιοδρομία ως δικηγόρος στο Πρωτοδικείο Έβρου και παρά τω Πρωτοδικείω Θεσ/νίκης το 1940. 
Διορίστηκε αρχικά Νομάρχης Ροδόπης το 1962 και υπηρέτησε στον εκεί νομό έως το 1964. Τον Ιούνιο του 1964 τοποθετήθηκε Νομάρχης Θεσσαλονίκης όπου παρέμεινε έως τον Μάιο του 1967. Ως νομάρχης εγκαινίασε τη Διεθνή Έκθεση της Θεσσαλονίκης το 1965, καθώς εξαιτίας του τεταμένου πολιτικού κλίματος έπειτα από τα Ιουλιανά, δεν μετέβη κανείς πρωθυπουργός για να εγκαινιάσει την έκθεση.
Στη συνέχεια διετέλεσε Νομάρχης Θεσπρωτίας από τον Μάιο του 1967 έως το 1968, Δράμας από το 1968 έως το 1969, Τρικάλων από τον Οκτώβριο του 1969 έως το 1970, Καβάλας από το 1970 έως το 1973  και ξανά Νομάρχης Θεσσαλονίκης από το 1973 έως το 1974.
Ήταν παντρεμένος με την Ελπινίκη Γ. Παπαναστασίου και απέκτησαν μία κόρη και έναν γιο.
Πέθανε σε ηλικία 77 ετών στις 17 Αυγούστου 1989 και κηδεύτηκε στον ιερό ναό Αγίας Σοφίας.. Τιμήθηκε με τον Αργυρό Σταυρό της Χιλιετηρίδος Αγίου Όρους του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Πηγές
-----

1. 1 2 3  Ελληνικόν who's who, Εκδοτικός Οργανισμός Ελληνικών who's who 1965, σελ. 284.
2. ↑  Μακεδονία, φύλλο 10-6-1964, σελ. 1.
3. ↑  Η ιστορία της ΔΕΘ, ιστορία της Θεσσαλονίκης Αρχειοθετήθηκε 2016-05-21 στο Wayback Machine. ανάκτηση 20-8-2016.
4. ↑  Μακεδονία, 21-5-1967, σελ. 1.
5. ↑  Κώστας Παπακοσμάς, Η Ιστορία της Νομαρχίας Καβάλας, Kavala Press.gr, 4-8-2013, ανάκτηση 8-2-2016.
6. ↑  εφ. Μακεδονία, 18-8-1989, σελ. 3.
Ο **Μαρσέλο Βεριντιάνο** ( *Marcelo Veridiano*) βραζιλιανή πορτογαλική  προφορά ΔΦΑ: [veɾidiˈɐnu mɐɾˈsɛlu], είναι Βραζιλιάνος πρώην ποδοσφαιριστής γεννημένος στις 30 Ιουνίου 1966. Αγωνιζόταν στη θέση του επιθετικού.

Καριέρα ποδοσφαιριστή
---------------------

Αγωνιζόταν στην πατρίδα του και συγκεκριμένα στο Σάο Πάολο, όταν το Δεκέμβριο του 1989 αποκτήθηκε από τη Skoda Ξάνθη. Με 11 γκολ σε 21 αγώνες καθώς και με τη ζεστή σχέση που ανέπτυξε με την κερκίδα έγινε ιδιαιτέρα αγαπητός στους φίλους της Ξάνθης. Στις 10 Ιανουαρίου 1993 σκοράροντας στο 8ο, 17ο, 40ο και 70ο λεπτό έγινε ο πρώτος ποδοσφαιριστής που σημείωσε 4 γκολ στο ελληνικό πρωτάθλημα (8-2 απέναντι στον Πιερικό. Συνολικά σκόραρε 24 φορές τη σεζόν εκείνη. Σημείωσε το 100ο γκολ της Ξάνθης στις 24 Μαΐου 1992 (Ξάνθη – Άρης2-0) αλλά και το 200ο γκολ στις 13 Φεβρουαρίου 1994 (Ξάνθη – Παναθηναϊκός 2-1).

Το 1996 μεταγράφηκε στην ΑΕΚ, με την οποία έκανε καλές εμφανίσεις στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη. Τα επόμενα δύο χρόνια αγωνίστηκε στην Κύπρο στον ΑΠΟΕΛ. Τέλειωσε την καριέρα του αγωνιζόμενος στην ομάδα της Κοζάνης.

Καριέρα προπονητή
-----------------

Εργάστηκε ως βοηθός προπονητή στον Άρη και στη συνέχεια βοηθός προπονητή στην ΑΕΛ Λεμεσού. Το 2004 επέστρεψε στη Σκόντα Ξάνθη ως υπεύθυνος των τμημάτων υποδομής για τρία χρόνια. Ξαναγύρισε στην Κύπρο για να εργαστεί ως βοηθός προπονητή στην Ομόνοια.
Η **Μαργαρίτα**, ουγγρ. Margaret Magyarország (27 Ιανουαρίου 1242 - 18 Ιανουαρίου 1270) από τον Οίκο των Άρπαντ ήταν πριγκίπισσα της Ουγγαρίας και αργότερα αγιοποιήθηκε.

Βιογραφία
---------

Ήταν η όγδοη κόρη του Μπέλα Δ΄ της Ουγγαρίας και της Μαρίας Λασκαρίνας, κόρης του Θεοδώρου Α΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Αλεδφή της ήταν η Αγία Γιολάντα της Πολωνίας και εκ πατρός θεία της ήταν η Αγία Ελισάβετ της Ουγγαρίας.

Γεννήθηκε στο οχυρό Κλις της Κροατίας. Το 1241-42 εισέβαλαν οι Μογγόλοι στην Ουγγαρία και ο πατέρας της υποσχέθηκε ότι αν η χώρα ελευθερωνόταν από τους Μογγόλους, θα αφιέρωνε αυτή την (πιο μικρή) κόρη του στον Θεό. Έτσι όταν η Μαργαρίτα έγινε τριών ετών, οι γονείς της την εμπιστεύθηκαν στο Δομινικανό μοναστήρι στο Βεσπρέμ. Το 1251 μεταφέρθηκε στο μοναστήρι της Ευλογημένης Παρθένου, που ίδρυσαν οι γονείς της στο νυουλάκ Σιγκέτε (νήσο Κουνελιών) κοντά στη Βούδα. Σήμερα λέγεται νήσος της Μαργαρίτας και είναι μέρος της Βούδας· υπάρχουν τα ερείπια του μοναστηριού. Εκεί έζησε το υπόλοιπο της ζωής της αφιερωμένη στα θεία και εναντιωνόταν στις προσπάθειες του πατέρα της να την παντρέψει με τον Ότακαρ Β΄ της Βοημίας.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Dictionary of Women Worldwide» (Αγγλικά) Gale, Yorkin Publications. Ντιτρόιτ. 2006. ISBN-13 978-0-7876-7585-1.
2. ↑  «Ökumenisches Heiligenlexikon». *Ökumenisches Heiligenlexikon*. Ανακτήθηκε στις 13  Ιουλίου 2021.

Πηγές
-----

* Herbermann, Charles, ed. (1913). "Bl. Margaret of Hungary". Catholic Encyclopedia. New York: Robert Appleton Company.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 72195923
* LCCN: n00085812
* ISNI: 0000 0000 1059 144X
* GND: 119057476
* SELIBR: 194432
* SUDOC: 02871072X
* NKC: mzk2010593027

 |

 |
Ο **Μαρσέλο Ζοζέ Μπορντόν** (γεννημένος στις 7 Ιανουαρίου 1976 στο Ριμπεϊράο Πρέτο) είναι πρώην Βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής. Αγωνίστηκε για τελευταία φορά στην καριέρα του ως κεντρικός αμυντικός για λογαριασμό της Αλ Ραγιάν ΣΚ στην Κατάρ Σταρς Λιγκ, αν και έγινε περισσότερο γνωστός στην διάρκεια της παρουσίας του στα γερμανικά γήπεδα, όπου αγωνίστηκε με τα χρώματα των ομάδων της Μπουντεσλίγκα ΦφΜ Στουτγκάρδη και Σάλκε 04.

Καριέρα
-------

Μεταξύ του 2004 και του Ιουλίου του 2010, αγωνίστηκε με την ομάδα της Μπουντεσλίγκα, Σάλκε 04. Μεταγράφηκε στον σύλλογο της κοιλάδας του Ρουρ έναντι ποσού ύψους €2.6 εκατομμυρίων από την ΦφΜ Στουτγκάρδη. Εκεί, αποτέλεσε εξαιρετικό αμυντικό δίδυμο μαζί με τον Μλάντεν Κρίσταγιτς, συνδυάζοντας τις πολύ καλές επιδόσεις στο εναέριο παιχνίδι με την ηγετική ικανότητα, η οποία είχε και ως αποτέλεσμα να διατελέσει αρχηγός της ομάδας από την σεζόν 2006–07, έως και το καλοκαίρι του 2010. Αν και ουδέποτε αποτέλεσε βασικό στέλεχος της Εθνικής Βραζιλίας, ήταν μέλος της ομάδας που κατέκτησε το Κόπα Αμέρικα του 2004.

Στις 5 Ιουλίου 2010, το συμβόλαιό του με την Σάλκε τερματίστηκε και υπέγραψε τρεις ημέρες αργότερα στις 8 Ιουλίου 2010 συμβόλαιο μονοετούς διάρκειας με την Αλ Ραγιάν ΣΚ, σε ένα συμβόλαιο που προέβλεπε ετήσιες απολαβές περίπου €6.5 εκατομμυρίων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Bordon, Marcelo José» (στα Γερμανικά). kicker.de. Ανακτήθηκε στις 1 Ιουλίου 2010.
2. ↑  «Bordon makes Schalke exit». schalke04.com. 5 Ιουλίου 2010. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Ιουλίου 2010. Ανακτήθηκε στις 5 Ιουλίου 2010.
3. ↑  «Obrigado e até logo, Marcelo Bordon!» (στα Γερμανικά). FC Schalke 04. 8 Ιουλίου 2010. Ανακτήθηκε στις 13 Ιουλίου 2010.

Εξωτερικός Σύνδεσμος
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Marcelo Bordon** |

* Marcelo Bordon στο fussballdaten.de (Γερμανικά)

| Αθλητικές αρμοδιότητες |
| --- |
| ΠροκάτοχοςΈμπε Σαντ | **Αρχηγός Σάλκε 04**2006-2009 | ΔιάδοχοςΜλάντεν Κρίσταγιτς |
|

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 57818005
* ISNI: 0000 0000 1957 7484
* GND: 133960765

 |

 |
Η **Μαργαρίτα**, γαλλ. Marguerite (απεβ. 1141) από τον Οίκος του Λ'Αιγκλ ήταν κόρη του κυρίου του Λ'Αιγκλ και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Ναβάρρας.

Η σφραγίδα (σιγίλιο) της Μαργαρίτας, κόρης του κυρίου του Λ'Αιγκλ.

Βιογραφία
---------

Ήταν κόρη του Γιλβέρτου κυρίου του Λ'Αιγκλ και της Γιουλιάνας του Περς, κόρης του Γοδεφρείδου Β΄ κόμη του Περς.

Αν και ο πατέρας της ήταν Νορμανδός (το Αιγκλ είναι στη Νορμανδία), η εκ μητρός μάμμη της ήταν η Βεατρίκη του Μοντιντιέ, της οποίας η αδελφή Φελίσια του Ρουσύ ήταν σύζυγος του Σάντσο Ραμίρεθ της Αραγωνίας & Παμπλόνας. Ο θείος της Ροτρού Γ΄ κόμης του Περς είχε χάσει τη σύζυγό του, τον γιο του και δύο ανιψιούς, τους Εργκενούλφ και Γοδεφρείδο (αδελφούς της Μαργαρίτας) το 1120 στο ναυάγιο του *Λευκού Πλοίου*. Έπειτα από αυτή την τραγωδία, ο Ροτρού Γ΄ άφησε τη Γιουλιάνα υπεύθυνη της κομητείας του τού Περς και μετέβη στην Αραγωνία, όπου είχε παλαιότερα πολεμήσει. Τότε κανόνισε τον γάμο της Μαργαρίτας. Ο σύζυγός της Γκαρθία έγινε απροσδόκητα βασιλιάς της Ναβάρρας. Επικύρωσε τα δικαιώματα και προνόμια της εκκλησίας της Παμπλόνας με τη συμβουλή της "συζύγου του Μαργαρίτες βασίλισσας" σε καταστατικό του 1135.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε το 1130 τον Γκαρθία Ραμίρεθ τότε κύριο του Μονθόν, που 4 έτη μετά έγινε βασιλιάς της Ναβάρρας. Είχε τέκνα:

* Σάντσο ΣΤ΄ 1132-1194, βασιλιάς της Ναβάρρας.
* Λευκή μετά το 1133-1156, παντρεύτηκε τον Σάντσο Γ΄ των Ιβρέα βασιλιά της Καστίλης.
* Μαργαρίτα π.1135-1183, παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Α΄ των Ωτβίλ βασιλιά της Σικελίας.

Η σχέση του Γκαρθία με τη Μαργαρίτα ήταν πάντως ασταθής. Αυτή υποτίθεται ότι είχε πολλούς εραστές και έδειχνε εύνοια στους Γάλλους συγγενείς της. Έκανε έναν δεύτερο γιο:

* (Ροδρίγο) Ερρίκος 1144-π.1175, κόμης του Μοντεσκαλιόζο,

που ο άνδρας της αρνήθηκε να αναγνωρίσει. Δεν τον νομιμοποίησε ποτέ, ακόμη και μετά το τέλος της Μαργαρίτας. Εθεωρείτο ευρέως νόθος, αν και η αδελφή του Μαργαρίτα δεν του συμπεριφέρθηκε ποτέ ως τέτοιον. Ο Ερρίκος σίγουρα δεν συμπεριφερόταν, ποτέ, διαφορετικά, από το να είναι γιος του βασιλιά.

Η Μαργαρίτα απεβίωσε σε έλλειψη εύνοιας το 1141. Ο Γκαρθία έπειτα έκανε δεύτερο γάμο. Ωστόσο η νεότερη κόρη της τη θυμόταν με στοργή.

Παραπομπές
----------

1. ↑  dialnet.unirioja.es/servlet/articulo?codigo=5111393.
2. ↑  www.findagrave.com/memorial/8098828.

Πηγές
-----

* Luscombe, David; Riley-Smith, Jonathan, eds. (2004). The New Cambridge Medieval History: Volume 4, C.1024-c.1198, Part II. Cambridge University Press.
* Thompson, Kathleen (2002). Power and Border Lordship in Medieval France: The County of the Perche, 1000-1226. The Boydell Press.
Ο **Μαρίνος Παπαδόπουλος Βρετός** (1828 - 1871) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος, Πρόξενος της Ελλάδας στο Παρίσι και εκδότης του 19ου αιώνα.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Πατέρας του ήταν ο Ανδρέας, σημαντικός λόγιος της νεοσύστατης Ελλάδας. Γεννήθηκε στην Κέρκυρα στις 1 Σεπτεμβρίου του 1828. Μητέρα του ήταν η Ελισάβετ, θυγατέρα του Ρώσου συνταγματάρχη Αλεξάντρ Φαίδροφ. Νονοί του ήταν ο Γεώργιος Καποδίστριας, ο γερουσιαστής Σπυρίδων Ζαβός και ο γιατρός Νικόλαος Δεδομένικος. Το πλήρες όνομά του ήταν *Μαρίνος Βασίλειος Αυγουστίνος Παπαδόπουλος Βρετός*. Το πρώτο όνομα, το οποίο και κράτησε ήταν του του μακαρίτη θείου του, αδελφού του πατέρα του, που είχε πέσει στις μάχες του ιερού αγώνα στην Ελλάδα. 

Μετακινήθηκε με τους γονείς του, πρώτα στο Ναύπλιο και μετά στη Ρωσία, και στο Παρίσι. Στο Παρίσι πήγε γυμνάσιο και αρίστευσε. Το 1841 επέστρεψε μαζί με τη μητέρα του στην Κέρκυρα, και το 1844 στην Αθήνα, όπου μαθήτευσε στον Γεννάδιο. Από εκεί γράφτηκε στο Εθνικό Πανεπιστήμιο και σπούδασε νομική, την οποία αναγκάστηκε να διακόψει για να πάει στη Λευκάδα να διαχειριστή την πώληση διαφόρων οικοπέδων του πατέρα του. 

Πήγε στο Παρίσι και φιλοξενήθηκε από τον τότε Πρέσβη της Ελλάδας Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο. Εκεί εγκαταστάθηκε και έγινε Πρόξενος της Ελλάδας. Τιμήθηκε από τη Γαλλία με το παράσημο της Τιμής. Στο Παρίσι εξέδωσε το περιοδικό Εθνικόν Ημερολόγιον Βρετού, το οποίο κυκλοφόρησε για έντεκα χρόνια, από το 1861 έως το 1871. 

Απεβίωσε στις 25 Νοεμβρίου 1871 από εγκεφαλική νόσο.

Πηγές
-----

* Ανδρέας Παπαδόπουλος Βρετός (1972). *Βιογραφία Μαρίνου Παπαδοπούλου Βρετού*. Αθήνησι: Τύποις Δ. Αθ. Μαυρομάτη. Ανακτήθηκε στις 5 Ιουλίου 2010.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Μαρίνος Παπαδόπουλος Βρετός στον *Πανδέκτη*, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.

|  |  |
| --- | --- |
| Wikisource logoWikisource logo | Στη Βικιθήκη υπάρχει υλικό που έχει σχέση με το θέμα:  **Συγγραφέας:Μαρίνος Παπαδόπουλος Βρετός** |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 73736642
* **ΕΒΕ**: 200133
* **AA**: 37783
* **BiblioNet**: **54205**
* LCCN: nr94020597
* ISNI: 0000 0000 5005 1309
* GND: 1089539452
* SUDOC: 095041362

 |

 |
Η **Μάχη της Παλλήνης** έλαβε χώρα το 1344 μεταξύ των στόλων μίας Λατινικής Χριστιανικής ένωσης και Τούρκων επιδρομέων, στη χερσόνησο της Παλλήνης (Κασσάνδρας) στη Χαλκιδική (στη βόρεια Ελλάδα).

Μάχη
----

Η μάχη είναι γνωστή μέσα από το *χρονικό* τού από την Πάδουα νομικού Γκουλιέλμο Κορτούζι και την *Ιστορία* του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Ιωάννη ΣΤ΄ Καντακουζηνού (βασ. 1347–1354).  Ο Κορτούζι παρέχει την ημερομηνία, εορτή της Ανάληψης (13 Μαΐου 1344) και καταγράφει ότι οι Χριστιανοί κατέστρεψαν 52 Τουρκικά πλοία.  Σύμφωνα με τον Καντακουζηνό, ο Χριστιανικός στόλος αριθμούσε 24 γαλέρες και ανάγκασε τους Τούρκους να εγκαταλείψουν τα πλοία τους, 60 τον αριθμό, σε έναν κολπίσκο που ονομαζόταν Λόγγος στη χερσόνησο της Παλλήνης. Στη συνέχεια οι Χριστιανοί προχώρησαν στο κάψιμο των εγκαταλειμμένων Τουρκικών πλοίων. 

Ζωγραφική του 14ου αι. μίας ελαφράς γαλέρας, από μία εικόνα που βρίσκεται τώρα στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο στην Αθήνα. Επιγρ.: H ανακομιδή του λειψάνου του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου.
Η ταυτότητα του Χριστιανικού στόλου δεν αποκαλύπτεται από τις πηγές, αλλά αφού στις 25 Ιουλίου ο πάπας Κλήμης ΣΤ΄ συνεχάρη τον Μεγάλο Διδάσκαλο των Ιωαννιτών Ιπποτών Ελιόν ντε Βιλνέβ για τη συμβολή του στη Σταυροφορία, που είχε οργανώσει ο παπικός αντιπρόσωπος (legatus) Ερρίκος του Άστι.  Ο στόλος ήταν πιθανώς ο ίδιος, με αυτόν που οργανώθηκε για τη Σταυροφορία της Σμύρνης, αποτελούμενος από τέσσερα πλοία από τον πάπα και τον βασιλιά της Κύπρου, έξι πλοία των Ιωαννιτών, με τα υπόλοιπα (14) πιθανώς να αποτελούνται από Βενετικά πλοία, που είχαν συγκεντρωθεί στο Νεγκροπόντε τον Νοέμβριο του 1343.

Συνέπεια
--------

Ο στόλος των Σταυροφόρων συνέχισε, και κατέλαβε το λιμάνι και την (κάτω) πόλη της Σμύρνης στις 28 Οκτωβρίου, αλλά η ακρόπολη παρέμεινε στα χέρια των Τούρκων του Αϊδινίου. Ο ηγέτης των Αϊδινιδών Ουμούρ μπέης με τη σειρά του πολιόρκησε τους Σταυροφόρους και σε μία αιφνιδιαστική επίθεση στις 17 Ιανουαρίου κατάφερε να σκοτώσει τους ηγέτες των Σταυροφόρων.   Εντούτοις, αν και σε μεγάλη δυσκολία και συνεχώς παρενοχλούμενη από τους Τούρκους, η Σμύρνη παρέμεινε στα χέρια των Λατίνων μέχρι που καταλήφθηκε από τον Ταμερλάνο το 1402 .

Δείτε επίσης
------------

* Ναυμαχία του Αδραμυττίου (1334)
* Μάχη της Ίμβρου (1347)
* Μάχη των Μεγάρων (1359)

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. 1 2 3  Setton 1976, σελ. 190.
2. ↑  Setton 1976.
3. 1 2  Lock 2013, σελ. 193.
4. ↑  Luttrell 1975, σελ. 294.
5. ↑  Luttrell 1975.
6. ↑  Lock 2013.

Πηγές
-----

* Lock, Peter (2013). *The Routledge Companion to the Crusades*. Routledge. ISBN 9781135131371.
Ο  **Νικόλαος Φερεκείδης**  (Νάπολη 1862 – Αθήνα 1929) ήταν Έλληνας ιμπρεσιονιστής ζωγράφος.

Βιογραφία
---------

Σπούδασε ζωγραφική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας (1888-1892) και από το 1893 συνέχισε τις σπουδές του στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Μονάχου, κοντά στον Νικόλαο Γύζη. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του παρέμεινε στο Μόναχο όπου εργαζόταν. Το 1901 έπειτα από παραγγελία του διοικητή της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος Στέφανου Στρέιτ φιλοτέχνησε αντίγραφο του έργου του Πετερ Φον Ες *Η άφιξη του Όθωνα στο Ναύπλιο*, το οποίο τοποθετήθηκε στο νεότευκτο κτίριο της τράπεζας. Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1909 και αργότερα έλαβε μέρος στους Βαλκανικούς πολέμους με την ιδιότητα του πολεμικού ζωγράφου. Πέθανε στην Αθήνα το 1929.

Τεχνοτροπία & έργο
------------------

Έχοντας έρθει σε επαφή με τις πρωτοποριακές καλλιτεχνικές τάσεις που κυριαρχούσαν στο Μόναχο ασχολήθηκε με την τοπιογραφία, τη νεκρή φύση και την απεικόνιση πολεμικών σκηνών ενώ κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη Γερμανία είχε ασχοληθεί εκτεταμένα με τη δημιουργία αντιγράφων παλιότερων έργων που σχετίζονταν με την Ελληνική Επανάσταση. Πραγματοποίησε την πρώτη του ατομική έκθεση το 1913 όπου παρουσίασε πίνακες εμπνευσμένους από την εμπειρία του στα πολεμικά μέτωπα των Βαλκανικών πολέμων ενώ συμμετείχε από το 1909 σε διάφορους διαγωνισμούς αλλά και ομαδικές εκθέσεις. Οι τοπιογραφίες του Φερεκείδη διακρίνονται για τον ιδιαίτερο τρόπο με τον οποίο απεικονίζεται η φύση και για τα χρώματα τους που ανταποκρίνονται σε όλες τις δυνατές τονικές διαβαθμίσεις.

Πίνακες
-------

* Καλόγερος (1913).Καλόγερος (1913).
* Βυζαντινή Εκκλησία (1917).Βυζαντινή Εκκλησία (1917).
* Σκηνή από το μέτωπο (1912-1913).Σκηνή από το μέτωπο (1912-1913).
* Μετά την καταστροφή (1912-1913). Μετά την καταστροφή (1912-1913).
* Μακεδονικό Μέτωπο, Ελαιογραφία σε μουσαμά, 42 x 56 εκ. Ιδιωτική Συλλογή.Μακεδονικό Μέτωπο, Ελαιογραφία σε μουσαμά, 42 x 56 εκ. Ιδιωτική Συλλογή.
* Νεκρή φύση με φρούτα, Ελαιογραφία σε μουσαμά, 31,5 x 50 εκ. Ιδιωτική Συλλογή.Νεκρή φύση με φρούτα, Ελαιογραφία σε μουσαμά, 31,5 x 50 εκ. Ιδιωτική Συλλογή.

Αναφορές
--------

1. 1 2  (Γερμανικά) *Catalog of the German National Library*. 1079729682. Ανακτήθηκε στις 30  Μαΐου 2020.
2. 1 2 3 4  (Γερμανικά) *Catalog of the German National Library*. 1079729682. Ανακτήθηκε στις 10  Ιουνίου 2020.
3. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Σεπτεμβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 30 Απριλίου 2014.
4. 1 2 3  «Φερεκείδης Νικόλαος (1862 Νάπολη - 1929 Αθήνα)». *nationalgallery.gr*. Εθνική Πινακοθήκη. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Ιουλίου 2015. Ανακτήθηκε στις 16 Οκτωβρίου 2015.
5. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Μαΐου 2014. Ανακτήθηκε στις 30 Απριλίου 2014.
6. 1 2  Μισιρλή, Νέλλη (1993). *Ελληνική Ζωγραφική (18ος - 19ος αιώνας)*. Αθήνα: Εκδόσεις Αδάμ. σελίδες 215–216.