recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Το **θεώρημα του Μπερνούλι**, καλούμενο και *Θεμελιώδες θεώρημα της Υδροδυναμικής*, ταυτίζεται με την αρχή διατήρησης της ενέργειας και αφορά την περίπτωση των υγρών. Το όνομά δόθηκε προς τιμήν του Ελβετού φυσικού Ντάνιελ Μπερνούλι (*Daniel Bernoulli*) (1700-1782), που πρώτος και το διατύπωσε. Στην απλή του μορφή ο νόμος αυτός καθορίζει την πίεση που επικρατεί μέσα στα υγρά, όταν αυτά κινούνται.

Ως άθροισμα ενεργειών
---------------------

Στη πραγματικότητα πρόκειται για ένα άθροισμα τριών ενεργειών: της "ενέργειας θέσεως", της "δυναμικής πίεσης", που αποτελεί το μέτρο της "κινητικής ενέργειας" του υγρού, και της "υδροστατικής πίεσης", που είναι και το μέτρο της "δυναμικής ενέργειας" λόγω ύψους ή λόγω του πεδίου βαρύτητας.

Τύπος
-----

Αν για παράδειγμα ονομασθεί **ρε** η πίεση ενός υγρού, **γ** το ειδικό βάρος του, **υ** η ταχύτητα αυτού και **h** το στατικό ύψος ενός θεωρουμένου σημείου, τότε ο *Νόμος του Μπερνούλι* παρίσταται με την ακόλουθη μαθηματική διατύπωση:

{\displaystyle \rho \_{\epsilon }+{\frac {\gamma u^{2}}{2g}}+\gamma h=C} σταθερό
Στον μαθηματικό αυτό τύπο, το **ρε** παριστάνει την υπό των εξωτερικών δυνάμεων δημιουργούμενη πίεση που αποτελεί ακριβώς το μέτρο της *ενέργειας θέσεως*. Η δε παράσταση **(γ υ2) / 2g** εκφράζει την δυναμική πίεση και αποτελεί το μέτρο της *κινητικής ενέργειας* του υγρού. Τέλος η παράσταση **(γ h)** είναι αυτή που εκφράζει την *υδροστατική πίεση* που είναι και το μέτρο της *δυναμικής ενέργειας* όπως προαναφέρθηκε. Το δε άθροισμα αυτών **C** είναι σταθερό.

Τα συμπεράσματα
---------------

Κατόπιν όλων των παραπάνω, ως κατάληξη, ο *Νόμος του Μπερνούλι* καθορίζει ότι:

"*Κατά μήκος μιας φλέβας ή ενός αγωγού που διέρχεται υγρό το άθροισμα της εξωτερικής πίεσης, της δυναμικής πίεσης και της υδροστατικής πίεσης είναι σταθερό*".
* Στη περίπτωση οριζόντιου αγωγού οπότε το ύψος **h** παραμένει σταθερό εξυπακούεται ότι ο παραπάνω μαθηματικός τύπος περιορίζεται στις δύο πρώτες παραστάσεις: {\displaystyle \rho \_{\epsilon }+{\frac {\gamma u^{2}}{2g}}=C} σταθερό.

Εξ αυτού του τελευταίου συνάγεται ότι: *κατά τη ροή του υγρού, η πίεση είναι μικρή στα σημεία όπου η ταχύτητα είναι μεγάλη, και αντίστροφα είναι μεγάλη σε σημεία όπου η ταχύτητα είναι μικρή*, ή ακόμα, *το άθροισμα της "ενέργειας θέσεως" και της "κινητικής ενέργειας" είναι σταθερό*. Τούτο άλλωστε γίνεται εύκολα αντιληπτό δεδομένου ότι όταν αυξάνεται η κινητική ενέργεια του υγρού, η αύξηση αυτή πραγματοποιείται με αντίστοιχη ελάττωση της ενέργειας θέσεως προκειμένου το άθροισμα τους να παραμένει σταθερό.

Δείτε επίσης
------------

* Ροή των ρευστών
* Φαινόμενο Βεντούρι
* Μετρητής Βεντούρι (υδρομετρικό όργανο)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Νόμος του Μπερνούλι** |
Η **Γκρέσια** *(ισπανικά: Grecia)* (ελλ Ελλάδα), είναι πόλη της Κόστα Ρίκα. Είναι η πρωτεύουσα του ομώνυμου καντονιού στην επαρχία της Αλαχουέλα, καλύπτει έκταση 6,86 χμ και έχει πληθυσμό 15.457 κατοίκους.

Η πόλη βρίσκεται σε υψόμετρο 999 μέτρων πάνω από το επίπεδο της θάλασσας και τους πρόποδες της *Κεντρικής Cordillera* στο ανατολικό άκρο της *Κεντρικής Κοιλάδας* (Valle Central). Η πόλη απέχει 27 χιλιόμετρα από το Διεθνές Αεροδρόμιο *Χουάν Σανταμαρία*, και 45 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα της Κόστα Ρίκα, Σαν Χοσέ. 

Το γνωστότερο αξιοθέατο της πόλης είναι η εκκλησία *Iglesia de la Nuestra Señora de las Mercedes*, που έχει κατασκευαστή εξολοκλήρου από προκατασκευασμένες πλάκες χάλυβα κόκκινου χρώματος. 

Στην κεντρική είσοδο της πόλης υπάρχει ένα μνημείο με αρχαιοελληνικές κολώνες και μια επιγραφή που γράφει *Καλώς ήρθατε στην Ελλάδα*, Η πόλη ιδρύθηκε το 1825 από τον *Χοσέ Ραφαέλ Γκαγιέγος ι Αλβαράδο* που ήταν φιλέλληνας ενστερνιζόμενος την επανάσταση του 1821. Κατόπιν αποφάσισε να δώσει σε τρεις πόλεις ελληνικά ονόματα, και της έδωσε το όνομα Ελλάδα προς τιμή της Ελληνικής επανάστασης που γινόταν τότε.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Estadísticas demográficas. 2011 – 2025. Proyecciones nacionales. Población total proyectada al 30 de junio por grupos de edades, según provincia, cantón, distrito y sexo». Instituto Nacional de Estadística y Censos. Ανακτήθηκε στις 11  Ιανουαρίου 2022.
2. ↑  Instituto Geográfico Nacional (IGN), 2001.
3. ↑  Estimates of Instituto Nacional de Estadística y Censos (INEC), May 2003.
4. ↑  Εφημερίδα *Έθνος* , φύλλο 1 Απριλίου 2008
Ένα από τα σκυλιά του Πάβλοφ. Το δοχείο συλλογής σιέλου προστέθηκε χειρουργικά.
Η ονομασία **σκύλος του Πάβλοφ** (ρωσ. Собака Павлова ΔΦΑ: [sɐˈbakə pavɫova]) αναφέρεται στο πρώτο εμπειρικό πείραμα του βραβευμένου με Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής Ρώσου επιστήμονα Ιβάν Πετρόβιτς Πάβλοφ για την απόδειξη της κλασικής εξαρτημένης μάθησης.

Ιστορία
-------

Κατά την διάρκεια των βραβευμένων με Νόμπελ πειραμάτων του για τη σχέση μεταξύ της σιελόρροιας και της πέψης, ο Πάβλοφ είχε παρατηρήσει ότι ακόμη και τα ίδια τα βήματα του ιδιοκτήτη προκαλούσαν σιελόρροια σε σκύλους κυνοκομειών, παρόλο που οι σκύλοι δεν έβλεπαν ακόμη το φαγητό. Υποψιάστηκε ότι αφού μετά τον ήχο των βημάτων ακολουθούσε το τάισμα, οι σκύλοι είχαν συνδέσει τον ήχο των βημάτων με το φαγητό. Το προηγουμένως ουδέτερο ακουστικό ερέθισμα (ήχος βημάτων) συσχετίστηκε με το ερέθισμα «τροφή» στον οργανισμό του σκύλου.

Το πείραμα
----------

Για να επαληθεύσει την υπόθεσή του, σχεδίασε το 1905 ένα πείραμα: Μετά την τροφή (ανεξάρτητο ερέθισμα) ακολουθεί σιελόρροια (ανεξάρτητη απάντηση), ενώ μετά το άκουσμα ενός κουδουνιού (ουδέτερο ερέθισμα) δεν ακολουθεί τίποτα. Ωστόσο, εάν ο ήχος του κουδουνιού ακουστεί επανειλημμένα την ίδια στιγμή που προσφέρεται τροφή στο σκύλο, αυτός αντιδράει στο τέλος με έκκριση σιέλου στο άκουσμα του κουδουνιού, ακόμη και αν δεν του δίνεται φαγητό. Ο Πάβλοφ χαρακτήρισε αυτό το φαινόμενο εξαρτημένη μάθηση. 
Ο Πάβλοφ έκανε άλλη μια ανακάλυψη σε ένα σκύλο το 1927. Παρατήρησε ότι ένας σκύλος που έκανε έμετο συστηματικά μετά από μια ένεση μορφίνης εξακολουθούσε να κάνει εμετό ακόμη και αν του έκαναν ένεση που περιείχε απλά ένα αλατούχο διάλυμα, το οποίο κανονικά δεν προκαλεί σωματικές αντιδράσεις. Αυτό το πείραμα θεωρείται η απαρχή της έρευνας πάνω στα εικονικά φάρμακα πιο γνωστά ως πλασίμπο (placebo) και στα nocebo.

Το εργαστήριο του Πάβλοφ και ένα σκυλί σε ένα από τα πειράματά τουΑπεικόνιση της κλασικής εξαρτημένης μάθησης χρησιμοποιώντας το παράδειγμα του σκύλου του ΠάβλοφΑπεικόνιση της κλασικής εξαρτημένης μάθησης χρησιμοποιώντας το παράδειγμα του σκύλου του Πάβλοφ

Παραπομπές
----------

1. ↑  Τίτλος: *Klassische Konditionierung nach Pawlow.* Αρχειοθετήθηκε 2020-02-18 στο Wayback Machine. (στα Γερμανικά) Πηγή: *Lehrtextsammlung der Abteilung für Pädagogik & Pädagogische Psychologie am Institut für Pädagogik und Psychologie der Johannes Kepler Universität Linz.* Ημερομηνία: 28 Δεκεμβρίου 2018
2. ↑  Dieter, E. Zimmer (8 Οκτωβρίου 1998). *Das Placebo und sein Effekt. Nr. 42,* (στα Γερμανικά). online (?): DIE ZEIT/Wissen. σελ. 58.
Ο **Νόμος των Πραγματικά Μεγάλων Αριθμών** (αγγλ. *Law of Truly Large Numbers*), των Πέρσι Ντιακόνις και Φρέντερικ Μόστελερ αναφέρει πως σε ένα αρκετά μεγάλο μέγεθος δείγματος, κάθε απίθανο ενδεχόμενο είναι πιθανόν να συμβεί.[1] Επειδή αγνοούμε τα ασήμαντα καθημερινά (πιθανά) γεγονότα, δίνουμε μεγάλη έμφαση στα απίθανα γεγονότα και τα προσέχουμε περισσότερο. Αυτός ο νόμος προσπαθεί να απομυθοποιήσει ένα στοιχείο της υποτιθέμενης υπερφυσικής φαινομενολογίας.

Παράδειγμα
----------

Ένα απλοποιημένο παράδειγμα του νόμου είναι το εξής: Υποθέστε πως ένα συγκεκριμένο ενδεχόμενο συμβαίνει με πιθανότητα 0,1% κατά τη διάρκεια μιας δοκιμής. Τότε η πιθανότητα αυτό το απίθανο ενδεχόμενο να *μη* συμβεί κατά τη διάρκεια μίας δοκιμής είναι 99,9% = 0,999.

Σε ένα δείγμα 1000 ξεχωριστών δοκιμών, η πιθανότητα να μην συμβεί αυτό το ενδεχόμενο είναι {\displaystyle 0,999^{1000}}, ή 36,8%. Η πιθανότητα να συμβεί σε 1000 δοκιμές είναι 1 − 0,368 = 0,632 ή 63,2%. Η πιθανότητα να συμβεί σε 10.000 δοκιμές είναι {\displaystyle 1-0,999^{10000}=0,99995=99,999\%}.

Αυτό σημαίνει πως ένα "απίθανο ενδεχόμενο" έχει πιθανότητα 63,2% να συμβεί τυχαία μετά από 1000 ευκαιρίες (δοκιμές), ή 99,9% πιθανότητα μετά από 10,000 ευκαιρίες (δοκιμές). Με άλλα λόγια ένα εξαιρετικά απίθανο κατά τη διάρκεια μιας δοκιμής ενδεχόμενο, είναι πιθανό να συμβεί σε μία δοκιμή από ένα μεγάλο σύνολο δοκιμών, όσο πιο μεγάλο είναι το σύνολο τόσο πιο πιθανό είναι να συμβεί.

Δείτε επίσης
------------

* Νόμος του Λίτλγουντ

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Everitt (2002)

Παραπομπές
----------

* Diaconis, P.; Mosteller, F. (1989). «Methods of Studying Coincidences». *Journal of the American Statistical Association* (American Statistical Association) **84** (408): 853–861. doi:10.2307/2290058. 2290058.. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2010-07-12.. Ανακτήθηκε στις 2009-04-28.
* Everitt, B.S. (2002) *Cambridge Dictionary of Statistics*, 2nd Edition, CUP. ISBN 0-521-81099-x

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* (Ελληνικά) skepdic.gr σχετικά με το *Νόμο των Πραγματικά Μεγάλων Αριθμών*
* (Αγγλικά) on the *Law of Truly Large Numbers*
Συντεταγμένες: 35°58′N 83°57′W﻿ / ﻿35.967°N 83.950°W﻿ / 35.967; -83.950

Το **Νόξβιλ** (αγγλικά: *Knoxville*) είναι πόλη στην αμερικανική πολιτεία Τενεσί και έδρα της κομητείας Νοξ. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010 έχει 178.874 κατοίκους, γεγονός που κατατάσσει την πόλη τρίτη μεγαλύτερη στην πολιτεία. Το Νόξβιλ είναι η κύρια πόλη στη μητροπολιτική περιοχή του Νόξβιλ, η οποία αριθμεί 699.247 κατοίκους. Η πόλη είναι χτισμένη στη μεγάλη κοιλάδα των Αππαλάχιων, σε υψόμετρο 270 μέτρων, στις όχθες του ποταμού Τενεσί.

Η πόλη ιδρύθηκε το 1786 και ήταν η πρώτη πρωτεύουσα του Τενεσί. Η πόλη ήταν γεωγραφικά απομονωμένη στις αρχές του 19ου αιώνα και η άφιξη του σιδηρόδρομου στην πόλη το 1855 την ώθησε σε γρήγορη οικονομική ανάπτυξη. Κατά τη διάρκεια του Αμερικανικού Εμφυλίου, η πόλη διχάστηκε και κατελήφθη τόσο από δυνάμεις της Ένωσης, όσο και της Συνομοσπονδίας. Μετά τον Εμφύλιο, το Νόξβιλ αναπτύχθηκε γρήγορα ως κέντρο εμπορίου χονδρικής και κατασκευαστικό κέντρο. Η οικονομία της πόλη τελμάτωσε μετά την δεκαετία του 1920 καθώς ο κατασκευαστικός τομέας κατέρρευσε, το κέντρο της πόλης παρήκμασε και οι ηγέτες της πόλης αναμείχθηκαν σε πολιτικές αντιπαλότητες. Η οικονομία της πόλης αναπτερώθηκε μετά την παγκόσμια έκθεση του 1982.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.knoxvilletn.gov/cms/One.aspx?portalId=109562&pageId=131052. Ανακτήθηκε στις 10  Μαΐου 2022.
2. ↑  «United States Census 2010». *2010 United States Census*. Ανακτήθηκε στις 9  Ιουλίου 2020.
3. ↑  United States Census Bureau: «2016 U.S. Gazetteer Files» (Αγγλικά) United States Census Bureau. Ουάσινγκτον. 2016.
4. ↑  *Απογραφές των Ηνωμένων Πολιτειών 2020*. data.census.gov/cedsci/table?t=Populations+and+People&g=0100000US%2C%241600000&y=2020. Ανακτήθηκε στις 1  Ιανουαρίου 2022.
5. ↑  U.S. Census Bureau, 2010 Census Interactive Population Search Αρχειοθετήθηκε 2012-01-21 στο Wayback Machine.. Retrieved: 20 December 2011.
6. ↑  W. Bruce Wheeler, "Knoxville." *The Tennessee Encyclopedia of History and Culture*, 2002. Ανακτήθηκε την 28 Σεπτεμβρίου 2008.

  


|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Νόξβιλ** |

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 151260412
* LCCN: n79109786
* GND: 4110326-9
* BNF: cb119681965 (data)
* NKC: ge403337

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Αμερική
* Πύλη:Ηνωμένες Πολιτείες
 |

 |
Η **Γαλλική Ακαδημία** (γαλλικά: *Académie française*, προφέρεται: [akademi fʁɑ̃ˈsɛz]) είναι το κατ' εξοχήν γαλλικό όργανο εκμάθησης για θέματα που αφορούν τη γαλλική γλώσσα. Η Ακαδημία ιδρύθηκε επίσημα το 1635 από τον Καρδινάλιο Ρισελιέ, πρωθυπουργό του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΓ΄. Διέκοψε τη λειτουργία της το 1793, κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης και επανασυστάθηκε το 1803 από τον Ναπολέοντα Βοναπάρτη. Αποτελεί την παλαιότερη από τις πέντε ακαδημίες του Ινστιτούτου της Γαλλίας.

Η Ακαδημία αποτελείται από σαράντα μέλη, τα οποία είναι γνωστά ως *αθάνατοι* (immortels). Τα νέα μέλη της εκλέγονται από τα ήδη υπάρχοντα μέλη της Ακαδημίας. Οι ακαδημαϊκοί ασκούν τα καθήκοντά τους εφ όρου ζωής, αλλά μπορεί να αποπεμφθούν για πειθαρχικούς λόγους. Ο Φιλίπ Πεταίν, ο οποίος ονομάστηκε στρατάρχης της Γαλλίας μετά τη νίκη του Βερντέν στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, εξελέγη μέλος της Ακαδημίας το 1931 και, μετά από την κυβέρνηση της Γαλλίας του Βισύ, στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, αναγκάστηκε να παραιτηθεί από την έδρα του το 1945.

Η Ακαδημία εκδίδει το λεξικό της γαλλικής γλώσσας, γνωστό ως *Dictionnaire de l'Académie française* (Λεξικό της Γαλλικής Ακαδημίας), το οποίο θεωρείται ως επίσημο στη Γαλλία. Μια ειδική επιτροπή που θα απαρτίζεται από ορισμένα μέλη της Ακαδημίας αναλαμβάνει τη σύνταξη του έργου.

Εικόνες
-------

* Το Dictionnaire de l'Académie française του 1835Το *Dictionnaire de l'Académie française* του 1835
* Ο Καρδινάλιος Ρισελιέ, υπεύθυνος για την ίδρυση της Γαλλικής ΑκαδημίαςΟ Καρδινάλιος Ρισελιέ, υπεύθυνος για την ίδρυση της Γαλλικής Ακαδημίας
* Το κτίριο του Ινστιτούτου της Γαλλίας, έδρα της Γαλλικής ΑκαδημίαςΤο κτίριο του Ινστιτούτου της Γαλλίας, έδρα της Γαλλικής Ακαδημίας

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  «L’histoire». Académie Française official website.. Ανακτήθηκε στις 2010-01-13.
2. ↑  «Les immortels». Académie Française official website.. Ανακτήθηκε στις 2014-01-07.
3. ↑  Sanche de Gramont, *The French: Portrait of a People*, G.P. Putnam's Sons, New York, 1969, σελ. 270

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 126246242
* **ΕΒΕ**: 114669
* LCCN: n50052672
* ISNI: 0000 0001 2108 3851
* GND: 1022924-3
* SELIBR: 256373
* SUDOC: 027259056
* BNF: cb11872851q (data)
* BIBSYS: 90576251
* ULAN: 500310041
* NLA: 36513562
* NKC: kn20040112004
* ICCU: IEIV013678
* BNE: XX143578
* CiNii: DA02016996

 |

 |
Το εξώφυλλο του πρώτου τεύχους του περιοδικού
Το ***Γκρέκο*** (ή ***Γκρέκο, ο Ήρως των Γηπέδων***) ήταν εβδομαδιαίο παιδικό λαϊκό περιοδικό ποδοσφαιρικών περιπετειών που γράφτηκε από τον Γιώργο Μαρμαρίδη, εικονογραφήθηκε από τον Byron (Βύρων Απτόσογλου) και κυκλοφόρησε σε 72 τεύχη από τον εκδοτικό οίκος Γενικαί Εκδοτικαί Επιχειρήσεις ΟΕ, από τις 7 Μαΐου του 1959 έως τις 2 Σεπτεμβρίου του 1960.

Η δράση του αφηγήματος τοποθετείται στη Βραζιλία και μέσα από τις σελίδες του περιοδικού περνάνε αρκετά πραγματικά στοιχεία για τη δομή και τις γνωστές ομάδες του βραζιλιάνικου ποδοσφαίρου. Την εποχή που κυκλοφορούσε ο "Γκρέκο" το βραζιλιάνικο ποδόσφαιρο ήταν το συνώνυμο της θεαματικής ποδοσφαιρικής δεξιοτεχνίας, χάρη στην εθνική Βραζιλίας η οποία είχε κατακτήσει το 1958 το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου, οδηγούμενη από το 17χρονο αστέρι της «Σάντος» του Σάο Πάολο, τον Πελέ.

Χαρακτήρες
----------

### Πρωταγωνιστής

Κεντρικός ήρωας του αφηγήματος είναι ένα 17χρονο ορφανό ελληνόπουλο, ο Κώστας Γεωργίου, που ζει ολομόναχο στο Σάο Πάολο της Βραζιλίας. Σπάνιο ποδοσφαιρικό ταλέντο, οι συγκυρίες το οδηγούν να παίξει σε μια από τις μεγάλες ομάδες του πρωταθλήματος των "παουλίστας", δηλαδή των ομάδων του Σάο Πάολο. Πρόκειται για την"Τόρεντ", φανταστικό δημιούργημα του συγγραφέα. Στα γήπεδα της Βραζιλίας και γενικότερα της Νότιας Αμερικής ο νεαρός Έλληνας, χάρη στα ποδοσφαιρικά του κατορθώματα, αναδεικνύεται σαν ένας από τους κορυφαίους ποδοσφαιριστές στον κόσμο με την προσωνυμία «Γκρέκο» (Έλληνας).

### Δευτερεύοντες χαρακτήρες

Στην ποδοσφαιρική και κοινωνική του ζωή πλαισιώνεται από τον Σιού (πλήρες όνομα: Ίντσου Να Τιάρα Λαμάτα, που σημαίνει στη γλώσσα του: Ο Γενναίος Αετός με την Τρυφερή Καρδιά), την αγαπημένη του την Άμπυ, που στο τέλος θα γίνει γυναίκα του, τον αδελφό της και συμπαίκτη του στην ομάδα τον Τζέντο, τον Νίνο Ζανίνο, γκαφατζή αστυνομικό υπεύθυνο ασφάλειας της ομάδας, που έχει ως βοηθό ένα πανέξυπνο αστυνομικό μπουλντόγκ, τον "Ναύτη", τον συμπατριώτη του και συμπαίκτη του Νίκο Λυκούρη, που έχει την την προσωνυμία "Βελούδινος" για το εξαιρετικά ισχυρό του σουτ και τον Σιρόκο Μενεστρέλλο, μασέρ της ομάδας, του οποίου οι ταχυδακτυλουργικές ικανότητες και η παροιμιώδης αφηρημάδα του προσθέτουν μιαν ακόμα νότα ευθυμίας κοντά σε αυτή του γκαφατζή αστυνομικού.

Χαρακτηριστικά
--------------

Στην καταγραφή των λαϊκών παιδικών φυλλαδίων, ανάλογα με το θέμα τους, το *Γκρέκο* κατατάσσεται στα περιοδικά με ποδοσφαιρικές περιπέτειες. Ωστόσο, ανάμεσα στις περιγραφές ποδοσφαιρικών αγώνων, ο ήρωας και η παρέα του εμπλέκονται και σε περιπέτειες με αστυνομική δράση, που σε αρκετές περιπτώσεις η ανάπτυξή τους ξεπερνάει σε σελίδες τεύχους το ποδοσφαιρικό μέρος.

Η ύλη του κάθε εβδομαδιαίου τεύχους ολοκληρωνόταν με βιογραφικά δυο γνωστών Ελλήνων ποδοσφαιριστών και αθλητών στίβου που συνοδεύονταν από ένθετα χρωματιστά πορτρέτα τους σε "χαρτάκια" (μικρές αφισέτες), ενώ από τα μισά τεύχη περίπου της σειράς στο οπισθόφυλλο παρουσιάζονταν ποδοσφαιρικές ομάδες της Α’ και Β’ εθνικής, θεσμός στο ελληνικό ποδόσφαιρο, που μόλις εκείνη τη χρονιά είχε ιδρυθεί.

Πηγές
-----

* περιοδικό «Γκρέκο», τεύχη 1-72
Η **Γκρέισιν Γoυέλερ** (*αγγλικά : Gracyn Wheeler Kelleher*) (2 Ιουλίου 1914-Οκτώβριος 1980) ήταν αμερικανίδα αθλήτρια της αντισφαίρισης. Έκανε καριέρα από το 1920 περίπου έως το 1940 και περαστασιακά μέχρι το 1955.

Αγωνίστηκε με την εθνική ομάδα των ΗΠΑ στο κύπελλο Γουίγκαν και υψηλότερη θέση που κατετάγη στις Ηνωμένες Πολιτείες κατά τη διάρκεια της καριέρας της ήταν η 4η θέση. Ήταν παντρεμένη με τον Ρόμπερ Κέλεχερ αρχηγός των ΗΠΑ στο Κύπελλο Ντέιβις και δικαστή του Λος Άντζελες. 

Το 1934 ήταν πρώτη στο μονό στο τουρνουά *Τρι-στέιτ του Σινσινάτι* και δεύτερη το 1940. Πρώτη στο πρωτάθλημα Καναδά το 1933 το 1940 με συμπαίκτρια την Έλεν Μπέρναντ έπαιξαν στους τελικούς του εθνικού πρωταθλήματος διπλών. Πρώτη στο τουρνουά του Όρεγκον το 1932 και το 1933, πρωταθλήτρια ΗΠΑ στο πρωτάθλημα 18+, και έπαιξε στα προημιτελικά του US Open το 1936. Είχε αγωνιστή και στο Αυστραλιανό Όπεν το 1939.

Στο Πρωτάθλημα αντισφαίρισης Ανατολικής Μεσογείου ήταν δεύτερη στο μονό αλλά και στο διπλό γυναικών το 1938 με συμπαίκτρια την Μπίλι Γιορκ όπου έχασαν από το δίδυμο Μαρί Λουίζ Χορν και Σούζαν Νοέλ με 8-6, 7-5.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Bud Collins: «The Bud Collins History of Tennis» (Αγγλικά) New Chapter Press. Νέα Υόρκη. 2010. σελ. 595. ISBN-13 978-0-942257-70-0.
2. 1 2  «The New York Times». (Αγγλικά) *The New York Times*. The New York Times Company, A. G. Sulzberger. Μανχάταν, Νέα Υόρκη.
3. ↑  *Ελευθέριου Σκιαδά, 100 χρόνια Όμιλος Αντισφαίρισης Αθηνών 1895-1995, Μικρός Ρωμηός Ε.Π.Ε. ISBN 960-85466-2-1, σελ. 406*

Πηγές
-----

* New York Times obituary
Ο **Γιώργος Κουζούνης** (1922-1998) ήταν Έλληνας ζωγράφος. 

Γεννήθηκε στην Κούταλη της Προποντίδας το 1922. Σπούδασε στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών στην Αθήνα με καθηγητές το Δημήτρη Μπισκίνη και τον Ουμβέρτο Αργυρό. Από το 1938, όταν ο αδελφός του Κώστας Κουζούνης και ο Στέφανος Αλμαλιώτης διατηρούσαν τα ατελιέ τους δίπλα-δίπλα στην οδό Ζωοδόχου Πηγής 15, μυήθηκε στη γιγαντοαφίσα ή ντεκόρ όπως λεγόταν τότε.

Μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και μέχρι το 1975 δημιούργησε χιλιάδες ντεκόρ για τους κινηματογράφους Παλλάς, Τιτάνια, Ρεξ, Κοτοπούλη, Αθήναιον, Πάνθεον κ.α. Διετέλεσε, επίσης, καλλιτεχνικός σύμβουλος της εταιρείας «Δαμασκηνός-Μιχαηλίδης» (προδιαφημίσεις – καλλιτεχνική προβολή ταινιών).

Έχει φιλοτεχνήσει τοιχογραφίες σε δημόσιους και ιδιωτικούς χώρους και έχει εικονογραφήσει βιβλία. Το εικαστικό έργο του έχει παρουσιαστεί σε πανελλήνιες, ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Η Πινακοθήκη της Βουλής των Ελλήνων φιλοξενεί πορτραίτα πρωθυπουργών φιλοτεχνημένα από τον ίδιο. Έργα του επίσης βρίσκονται σε δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές.

Δημιούργησε το Εργαστήρι Ζωγραφικής του Δήμου Μοσχάτου, στο οποίο και δίδαξε για 10 χρόνια.

Ο ίδιος, σε μία από τις συνεντεύξεις του υποστήριζε: *«Ανάμεσα σ’ ένα νεκρό παρελθόν και σ’ ένα άδειο μέλλον, το παρόν είναι το μόνο χειροπιαστό»*.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Σχετική αναφορά στον Ο.Π.Ε.Π.[*νεκρός σύνδεσμος*]
2. ↑  Πολιτιστική Ολυμπιάδα - Συλλογή Hellafi
3. ↑  Νέα Αποκτήματα της Εθνικής Πινακοθήκης, 1992-2010[*νεκρός σύνδεσμος*]
4. ↑  Γιώργος Κουζούνης, από την εκπομπή *Νυχτερινός Επισκέπτης* της ΕΡΤ[*νεκρός σύνδεσμος*]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Γιώργος Κουζούνης (*Νυχτερινός Επισκέπτης*) (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ)
Ο **Γιαροσλάβ Γ΄ Γιαροσλάβιτς**, ρωσ. Ярослав Ярославич (1230 - 1271) από τον Οίκο των Ρουρικιδών-Τβερ ήταν ο 1ος πρίγκιπας του Τβερ (1247-71), 10ος μέγας πρίγκιπας του Βλαντίμιρ (1263-71) και πρίγκιπας του Νόβγκοροντ (1255-56, 66-67). Μαζί με τον γιο του μεθόδευσαν τον μετασχηματισμό του Τβερ από άσημη κώμη σε ένα από τα μεγαλύτερα κέντρα εξουσίας της Μεσαιωνικής Ρωσίας. Όλοι οι επόμενοι δούκες του Τβερ είναι απόγονοί του.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο έκτος γιος του Γιαροσλάβ Β΄ μεγάλου πρίγκιπα του Βλαντίμιρ και της Φεντόσια (Θεοδοσίας) Ιγκόρεβνας. Δευτερότοκος αδελφός του ήταν ο Αλέξανδρος Νιέφσκι. Το 1247, αν και ακόμη ανήλικος, έλαβε από τον θείο του την κώμη του Τβερ.

Το 1252 ο Γιαροσλάβ και ο τριτότοκος αδελφός του Αντρέι Β΄ μέγας δούκας τού Βλαντίμιρ κατέλαβαν την πρωτεύουσα του Αλεξάνδρου, την Περεσλάβλ-Ζαλέσκυ. Ο Αλέξανδρος με τη βοήθεια των Τατάρων την ανακατέλαβε, αιχμαλώτισε τα παιδιά εκείνου καί άφησε τη μητέρα τους ως θύμα του πολέμου. Ο Γιαροσλάβ διέφυγε στη Λαντόγκα, όπου οι κάτοικοι τού Νόβγκοροντ τον κάλεσαν να διαδεχθεί τον Αλέξανδρο ως στρατιωτικός διοικητής τους. Το 1258 επισκέφθηκε την πρωτεύουσα του χάνου, την πόλη Σαράι και δύο έτη μετά οδήγησε τον στρατό του Νόβγκοροντ ενάντια στους Τεύτονες Ιππότες.

Το 1263 απεβίωσε ο Αλέξανδρος Νιέφσκι και ο Γιαροσλάβ διαφώνησε με τον Αντρέι για το ποιος θα είναι ο επόμενος μέγας δούκας. Μετέβησαν στη Χρυσή Ορδή για διαιτησία, η οποία ήταν ευνοϊκή προς τον Γιαροσλάβ. Ωστόσο ο Αντρέι εγκαταστάθηκε στο Νόβγκοροντ και νυμφεύτηκε την κόρη ενός τοπικού βογιάρου. Επίσης διάφορες μερίδες Νοβγκοροντιανών προσπάθησαν να αναδείξουν μέγα πρίγκιπα τον νεότερο αδελφό του Βασίλι Κοστρομά ή τον γιο τού Αλεξάνδρου, τον Ντμίτρι του Πρεσλάβλ.

Το 1270 οι στρατοί τριών πριγκίπων στάθηκαν για μία εβδομάδα κοντά στην πόλη Στάραγια Ρούσα, έτοιμοι για μάχη. Όμως ο μητροπολίτης κατάφερε να τους συμφιλιώσει. Ο Γιαροσλάβ, παραδίδοντας το Νόβγκοροντ στον ανιψιό του, τον συνόδευσε ως το Σαράι. Απεβίωσε κατά την επιστροφή του στο Τβερ στις 9 Σεπτεμβρίου 1271 και τον διαδέχθηκε στο Τβερ ο πρωτότοκος γιος του Σβιατοσλάβ και μετά ο άλλος γιος του Μιχαήλ.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε πρώτα μία αγνώστου ονόματος γυναίκα και μετά την Ξένια των Ρουρικιδών, κόρη του Γιούρεβ Μιχαήλοβιτς πρίγκιπα της Ταρούσα, η οποία έγινε μοναχή και μετά αγία. Είχε τέκνα:

* Γιαροσλάβ απεβ. 1285, πρίγκιπας του Τβερ.
* Μιχαήλ Α΄ 1271-1318, μέγας πρίγκιπας του Βλαντίμιρ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  p11477.htm#i114764. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
2. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.

Πηγές
-----

* Cawley, Charles, *His listing .*, Foundation for Medieval Genealogy, ανακτήθηκε στις August 2012
* Helmet of Prince Yaroslav
Ο **Γκρέις Ιν** (αγγλικά: *Gray's Inn*‎, επίσημη ονομασία: *The Honourable Society of Gray's Inn*) είναι ένας από τους τέσσερις Δικηγορικούς Οίκους (*Inns of Court*) του Λονδίνου για δικηγόρους (μπάριστερ). Οι υπόλοιποι τρεις είναι οι Ίνερ Τεμπλ (*Inner Temple*), Μιντλ Τεμπλ (*Middle Temple*) και Λίνκολνς Ιν (*Lincoln's Inn*). Βρίσκεται στο Λονδίνο. Δεν έχει συγκεκριμένη ημερομηνία ίδρυσης, ωστόσο υπάρχει για περισσότερα από 600 χρόνια.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Οι μπάριστερ (*barrister*) είναι μέλη του Δικηγορικού Συλλόγου (*Bar*) της Αγγλίας και παρίστανται ως συνήγοροι στο δικαστήριο.
2. ↑  «Διαδικτυακή πύλη της ευρωπαϊκής ηλεκτρονικής δικαιοσύνης - Κατηγορίες νομικών επαγγελμάτων». *e-justice.europa.eu*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Ιουνίου 2023. Ανακτήθηκε στις 15 Ιουνίου 2023.

Δείτε επίσης
------------

Αγγλοσαξονικό Δίκαιο

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Γκρέις Ιν** |

* Επίσημος ιστότοπος

Συντεταγμένες: 51°31′11.10″N 00°06′46.39″W﻿ / ﻿51.5197500°N 0.1128861°W﻿ / 51.5197500; -0.1128861
Ο **Ογκυστέν Σαντρέλ** (*Augustin Chantrel*) (11 Νοεμβρίου, 1906 - 4 Σεπτεμβρίου, 1956) ήταν παλιός Γάλλος διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στη θέση του μπακ. Αγωνίστηκε με αρκετές τοπικές ομάδες και υπήρξε μέλος της Εθνικής Ομάδας της Γαλλίας, με την οποία αγωνίστηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1928 και στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1930.

Στα νιάτα του, ο Σαντρέλ αγωνίστηκε με την *Παρί Ουνιβερσιτέ Κλαμπ* (PUC), έως ότου η ομάδα της γαλλικής πρωτεύουσας Ρεντ Σταρ Ολιμπίκ τον κάνει δικό της το 1925. Κατέκτησε το *Κύπελλο Γαλλίας* το 1928 ενώ βρισκόταν στη Ρεντ Σταρ, και έμεινε στη συγκεκριμένη ομάδα μέχρι το 1929. Στη συνέχεια πήγε στην ΚΑΣΓ Παρί, πριν περάσει μια σεζόν στην Πικαρδία με τη φανέλα της Αμιάν ΣΚ (1933 με 1934), και επιστρέψει στη συνέχεια στη Ρεντ Σταρ, όπου και παρέμεινε μέχρι το τέλος της επαγγελματικής του καριέρας το 1939. Για την τελευταία του σεζόν, ο Σαντρέλ έγινε παίκτης-προπονητής, βοηθώντας τον πρώην αντίπαλό του στο Παγκόσμιο Κύπελλο, τον Αργεντίνο Γκιγιέρμο Στάμπιλε να προπονεί τη Ρεντ Σταρ, και βοηθώντας την ομάδα να κατακτήσει το πρωτάθλημα της Division 2.

Ο Σαντρέλ μέτρησε συνολικά 15 συμμετοχές με το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της Γαλλίας, από το 1928 μέχρι το 1933. Το διεθνές ντεμπούτο του το έκανε ενώ αγωνιζόταν στη Ρεντ Σταρ, στις 11 Μαρτίου του 1928, με αντίπαλο την Ελβετία. Συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1928, αγωνιζόμενος στον μοναδικό αγώνα της Γαλλίας, μια ήττα με 4-3 από την Ιταλία στο Άμστερνταμ. Το 1930, επιλέχτηκε ανάμεσα στην ομάδα που θα ταξίδευε τον Ατλαντικό ως επιβάτης του *Conte Verde* για να πάρει μέρος στο πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο στο Μοντεβιδέο. Ο Σαντρέλ αγωνίστηκε και στους τρεις αγώνες της Γαλλίας. Στη διάρκεια του πρώτου ημιχρόνου του πρώτου αγώνα με αντίπαλο το Μεξικό, με το σκορ στο 1–0 υπέρ της Γαλλίας, ο τερματοφύλακας Αλέξ Τεπό τραυματίστηκε μετά από μια σύγκρουση με έναν Μεξικανό ποδοσφαιριστή, και του ήταν αδύνατο να συνεχίσει να αγωνίζεται. Οι αλλαγές δεν επιτρέπονταν εκείνη την εποχή, και ο Σαντρέλ, ένα μπακ, αντικατέστησε τον Τεπό κάτω από τα δοκάρια από το 24ο λεπτό έως τη λήξη του αγώνα, τον οποίο η Γαλλία κέρδισε. Ο Σαντρέλ έγινε ο μοναδικός παίκτς στην ιστορία των Παγκοσμίων Κυπέλλων που να έχει αγωνιστεί σε άλλη θέση εντός του γηπέδου αλλά και σε αυτή του τερματοφύλακα. Είναι επίσης ο μοναδικός παίκτης που να έχει αντικαταστήσει τερματοφύλακα έχοντας ξεκινήσει τον αγώνα σε άλλη θέση. Ο τελευταίος αγώνας του Σαντρέλ ήταν με αντίπαλο τη Γερμανία στις 19 Μαρτίου του 1933.

Σημειώσεις και παραπομπές
-------------------------

1. ↑  Η ημερομηνία γέννησης δίνεται σύμφωνα με την παρακάτω πηγή *Fussballdaten.de*. Η Γαλλική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία δίνει το 1909 ως την ημερομηνία γέννησης.
2. ↑  Πηγή:
3. ↑  Πηγή:
4. ↑  (Γαλλικά)  and
5. ↑  Naskrent, Gwidon S. «World Cup 1930 details». RSSSF. Ανακτήθηκε στις 22 Φεβρουαρίου 2007.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Το προφίλ του παίκτη στην επίσημη ιστοσελίδα της Γαλλικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας
Ο **Γιάννης Γεωργόπουλος** (Βέλο Κορινθίας, 1946-Αθήνα, 12 Σεπτεμβρίου 2014) ήταν υψηλόσωμος Έλληνας ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν σαν επιθετικός, ένας από τους μεγαλύτερους σκόρερ της Β΄Εθνικής κατηγορίας και του ελληνικού ποδοσφαίρου γενικότερα.
Ο Γεωργόπουλος ξεκίνησε τον αθλητισμό από την παιδική ομάδα του Π.Α.Ο. Ρουφ και σε νεαρή ηλικία μεταγράφηκε στον Απόλλωνα Αθηνών για να επιστρέψει αργότερα. Με προπονητή το Νίκο Αλέφαντο ο Γεωργόπουλος έφτασε στο απόγειο της καριέρας του και την περίοδο 1971-72 αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ στο 2ο όμιλο της Β΄ Εθνικής (και όλης της κατηγορίας) με 29 τέρματα. Εν συνεχεία έπαιξε μεταξύ άλλων, στην ομάδα της Κορίνθου και στην Ελλάδα Βέλου, πετυχαίνοντας επίσης πολλά τέρματα στο Εθνικό Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα. Στη Β΄ Εθνική με τα χρώματα του Ρουφ και της Κορίνθου σημείωσε συνολικά **112** γκολ.
Το καλοκαίρι του 2014 ο Γεωργόπουλος υπέστη κάταγμα στο ισχίο του, εισήχθη σε νοσοκομείο όπου και απεβίωσε σε ηλικία 68 ετών. Ήταν παντρεμένος και είχε αποκτήσει δυο παιδιά.

Καριέρα με αριθμούς
-------------------

• 1963-64 έως και 1969-70: Π.Α.Ο. Ρουφ (Α2 Αθηνών-Β΄Αθηνών) 70 γκολ (προσεγγιστικά)

• 1970-71: Π.Α.Ο. Ρουφ (Α΄Αθηνών) 25 γκολ (1ος σκόρερ κατηγορίας)

• 1970-71: Π.Α.Ο. Ρουφ (Ειδικό Πρωτάθλημα) 5 γκολ

• 1971-72: Π.Α.Ο. Ρουφ (Β΄ Εθνική) 29 γκολ (1ος σκόρερ κατηγορίας)

• 1972-73: Π.Α.Ο. Ρουφ (Β΄Εθνική) 23 γκολ (1ος σκόρερ κατηγορίας)

• 1973-74: Π.Α.Ο. Ρουφ (Β΄Εθνική) 15 γκολ

• 1974-75: Π.Α.Ο. Ρουφ (Β΄Εθνική) 15 γκολ

• 1975-76: Π.Α.Ο. Ρουφ (Α΄Αθηνών) 31 γκολ (1ος σκόρερ κατηγορίας)

• 1976-77: Α.Π.Σ. Κόρινθος (Β΄Εθνική) 26 γκολ (2ος σκόρερ κατηγορίας)

• 1977-78: Α.Π.Σ. Κόρινθος (Β΄Εθνική) 4 γκολ

• 1978-79: Π.Α.Ο. Ρουφ (Εθνικό Ερασιτεχνικό) 28 γκολ (1ος σκόρερ ομίλου)

• 1979-80: Π.Α.Ο. Ρουφ (Εθνικό Ερασιτεχνικό) 41 γκολ (1ος σκόρερ κατηγορίας)

• 1980-81: Π.Α.Ο. Ρουφ (Α΄Αθηνών) 37 γκολ (1ος σκόρερ κατηγορίας)

• 1981-82: Π.Α.Ο. Ρουφ (Εθνικό Ερασιτεχνικό) 14 γκολ (παίκτης-προπονητής)

• 1982-83: Π.Α.Ο. Ρουφ (Εθνικό Ερασιτεχνικό) 8 γκολ (παίκτης-προπονητής)

• 1983-84: Ελλάς Βέλου (Α΄Ε.Π.Σ. Κορινθίας) (πρωταθλητής)

• 1984-85: Ελλάς Βέλου (Εθνικό Ερασιτεχνικό) 25 γκολ (1ος σκόρερ ομίλου)

• 1985-86: Ελλάς Βέλου (Εθνικό Ερασιτεχνικό) 1 γκολ (παίκτης-προπονητής)

### Κύπελλο (Ελλάδας και Ερασιτεχνικό)

• 1967-68: 1 γκολ

• 1969-70: 6 γκολ

• 1971-72: 1 γκολ

• 1975-76: 4 γκολ

Πηγές
-----

• Νίκος Δημ. Νικολαΐδης, «*Εκεί-εκεί στη Β΄Εθνική*", σελ. 103 & 174 (έκδοση 2011, ISBN 978-960-93-2735-0)

• «40 Χρόνια Ποδόσφαιρο & ΠΡΟΠΟ», έκδοση εφημερίδας «Προπόραμα», Αθήνα, 2000

• Γιώργος Ζουρίδης, "Το Ρουφ βυθίστηκε στο πένθος", εφημερίδα «Φως των Σπορ», φύλλο Σαββάτου 13 Σεπτεμβρίου 2014, σελ. 11, στήλη "Αθηναϊκά"

Παραπομπές
----------

1. ↑  «"Έφυγε" ο βετεράνος "κανονιέρης" του Ρουφ Γιάννης Γεωργόπουλος». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Νοεμβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 14 Σεπτεμβρίου 2014.
2. ↑  Φύλλο εφημερίδας "*Αθλητική Ηχώ*" της 3 Ιουλίου 1984, σελ. 3: "*Η Ελλάς Βέλου θα διακριθεί και στην Εθνική Ερασιτεχνική*"
3. ↑  Πηγή: Το αρχείο του ιατρού-στατιστικολόγου κ. Νικολάου Σταυρόπουλου
Ο **Γιώργος Κουλακιώτης** είναι Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως κεντρικός αμυντικός, ο οποίος είχε αγωνιστεί για πολλά χρόνια στην Α' Εθνική και κυρίως στον ΠΑΟΚ. Γεννήθηκε στις 5 Μαΐου του 1977 στην πρωτεύουσα της Ημαθίας, Βέροια και είναι γιος του παλιού ποδοσφαιριστή Κώστα Κουλακιώτη.

Καριέρα
-------

### Σε συλλογικό επίπεδο

Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από τους ερασιτέχνες της Βέροιας και το καλοκαίρι του 1994 προωθήθηκε στην επαγγελματική ομάδα, με την οποία πανηγύρισε το 1996 την άνοδο στην Α' Εθνική. Κατά τη χειμερινή μεταγραφική περίοδο του 1997/98 έκανε το μεγάλο βήμα στην καριέρα του παίρνοντας μεταγραφή για τον ΠΑΟΚ.

Στον "Δικέφαλο του Βορρά" έμεινε μέχρι το καλοκαίρι του 2002 όταν και αποδεσμεύτηκε, μετρώντας συνολικά 90 συμμετοχές (61 αγώνες στο Πρωτάθλημα, 22 στο Κύπελλο και 7 στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ) και 5 τέρματα (2 στο Πρωτάθλημα και 3 στο Κύπελλο) με την ομάδα της Θεσσαλονίκης, ενώ το 2001 πανηγύρισε και την κατάκτηση του Κυπέλλου Ελλάδος μετά τον νικηφόρο τελικό με τον Ολυμπιακό στην Αθήνα (4-2).

Επόμενος σταθμός της καριέρας του ήταν η Καλλιθέα όπου αγωνίστηκε μέχρι το 2006 όταν η ομάδα υποβιβάστηκε στη Β' Εθνική. Ακολούθησαν περάσματα από τον Πανθρακικό και τον Αγροτικό Αστέρα (αμφότερες ομάδες Β' Εθνικής), ενώ τελευταίος σταθμός στην καριέρα του υπήρξε ο Μακεδονικός, στον οποίο αγωνίστηκε στην Γ' Εθνική, από το καλοκαίρι του 2008 μέχρι το 2010, όταν και αποσύρθηκε από την ενεργό δράση.

### Στις εθνικές ομάδες

Υπήρξε μέλος της Εθνικής Ελπίδων που έλαβε μέρος στον τελικό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ελπίδων (Κ-21) το 1998, εναντίον της Ισπανίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Απέκτησε Κουλακιώτη ο Μακεδονικός, contra.gr». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Σεπτεμβρίου 2008. Ανακτήθηκε στις 12 Φεβρουαρίου 2009.
2. ↑  και αναντικαταστατο μέλος της εθνικής μας ομάδας που κατέκτησε την 3 θέση στο πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα που διεξήχθη στην Ελλάδα και 3 θέση στους μεσογειακους του Μπάρι pamesports.gr Αρχειοθετήθηκε 2012-07-17 στο Wayback Machine. 1998: Η γενιά προπομπός της Πορτογαλίας
3. ↑  gazzetta.gr Αρχειοθετήθηκε 2014-04-16 στο Wayback Machine. Να παιδιά, να μάλαμα!
4. ↑  Το Έθνος[*νεκρός σύνδεσμος*] Ο κύκλος των χαμένων ταλέντων

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Το προφίλ του Γιώργου Κουλακιώτη στο transfermarkt
Το έκθεμα **όνος**, έργο του 5ου π.Χ. αιώνα, είναι πλαστικό (όχι γλυπτό) από τερακότα αχαϊκού εργαστηρίου. Ανήκε στην συλλογή Λεμπ που δωρίστηκε στην Κρατική αρχαιολογική συλλογή Μονάχου και εκτίθεται εκεί.

Περιγραφή
---------

Είναι κατασκευασμένο από λευκοκίτρινο πηλό. Παριστάνει έναν γάιδαρο σε στάση αφύσικη, χιουμοριστική. Είναι καθιστός και στηρίζεται στο δεξί του πόδι. Με τα υπόλοιπα τρία πόδια χειρονομεί ανέμελα, ενώ η έκφραση του προσώπου εκδηλώνει αληθινή διασκέδαση. Αρχικά ήταν ζωγραφισμένος σε μαύρο και κόκκινο, για να τονίζεται περισσότερο το αστείο της σκηνής.

Ερμηνεία και ιστορική τοποθέτηση
--------------------------------

Πρόκειται για τερακότα. Λόγω του αφύσικου της ζωικής αυτής σκηνής, και επειδή ο γάιδαρος θεωρείται ότι είναι Διονυσιακό στοιχείο, υποθέτουμε ότι παρουσιάζει κάποιο χιουμοριστικό ή Διονυσιακό θέμα με σκοπό να διασκεδάσει τον παρατηρητή.

Παραπομπές
----------

1. ↑  βλ. Όττο Γκρούππε, σελ. 798, σημ. 2

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Αρχαιολογία | Πύλη Αρχαιολογία |

* Όττο Γκρούππε, Griechische Mythologie
* Τζέιμς Λεμπ (1867-1933), Γιοχάνες Ζίβεκινγκ (1869-1942) (1916). *Die Terrakotten der Sammlung Loeb, Band 1*. München: A. Buchholz. Ανακτήθηκε στις 14 Μαΐου 2011.
Ο **Γιάννης Γρηγοριάδης** ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως μέσος στην ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης, από τα τέλη της δεκαετίας του '40 μέχρι το 1954.

Καριέρα
-------

Ο Γρηγοριάδης ξεκίνησε την πορεία του στον Άρη το καλοκαίρι του 1948 και αγωνιζόταν ως μέσος ή ενδιάμεσος κυνηγός. Αγωνίστηκε για πρώτη φορά με την πρώτη ομάδα την σεζόν 1949-50, παίζοντας σε εννέα αγώνες του πρωταθλήματος Θεσσαλονίκης. Ο Άρης απέκλεισε τον ΠΑΟΚ και τον Εθνικό, για να προκριθεί στον τελικό του κυπέλλου Ελλάδας του 1950, όπου οι "κίτρινοι" ηττήθηκαν με 4-0 από την ΑΕΚ.

Τις δύο επόμενες χρονιές αγωνίστηκε λιγότερο, ενώ το 1952-53 έπαιξε ως βασικός στον δεύτερο γύρο του πρωταθλήματος Θεσσαλονίκης, όπου ο Άρης κατέκτησε τον τίτλο νικώντας σε αγώνες μπαράζ τον Ηρακλή. Συμμετείχε σε τρεις αγώνες της τελικής φάσης του πανελλήνιου πρωταθλήματος, όπου ο Άρης κατέλαβε την τρίτη θέση.

Στην τελευταία του σεζόν με τους "κίτρινους", έπαιξε σε έξι αγώνες του πρωταθλήματος Θεσσαλονίκης, με τον Άρη να βγαίνει δεύτερος στην τοπική διοργάνωση.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «1950: Ο ΑΡΗΣ αποκλείει εύκολα τον ΠΑΟΚ από το Κύπελλο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Μαΐου 2015. Ανακτήθηκε στις 3 Ιουνίου 2015.
2. ↑  1950: Ένας ακόμη χαμένος τελικός κυπέλλου | aris.re[*νεκρός σύνδεσμος*]
3. ↑  «1953: Πρωταθλητές μετά από δύο μπαράζ | aris.re». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Ιουνίου 2016. Ανακτήθηκε στις 3 Ιουνίου 2015.
4. ↑  Greece - Final Tables 1906-1959

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* *Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ... Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό*, ISBN 978-960-93-5927-6
* Γρηγοριάδης Γιάννης | aris.re
Ο **Ορέστης Κιομουρτζόγλου** (7 Μαΐου 1998) είναι Ελληνο-γερμανός ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως μέσος για την Χεράκλες Άλμελο.

Σταδιοδρομία σε συλλόγους
-------------------------

Ο Κιομουρτζόγλου ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στην ακαδημία νέων της γερμανικής Ουντερχάχινγκ και προβιβάστηκε στην πρώτη ομάδα τη σεζόν 2015-16. 

Την 1η Ιουλίου 2019, μεταγράφηκε στην ολλανδική Χεράκλες Άλμελο.

Διεθνής σταδιοδρομία
--------------------

Ο Κιομουρτζόγλου έχει 1 συμμετοχή με την Εθνική Γερμανίας U21.

Τον Οκτώβριο του 2019 αναφέρθηκε, πως ο Κιομουρτζόγλου θα είναι στις μελλοντικές κλήσεις αρχικά της Εθνικής Ελπίδων και στη συνέχεια της Εθνικής Ανδρών Ελλάδας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (πολλαπλές γλώσσες) *Transfermarkt*. 337243. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  «Orestis Kiomourtzoglou». *worldfootball.net*. HEIM:SPIEL. Ανακτήθηκε στις 12 Αυγούστου 2017.
3. ↑  «National team career». *www.transfermarkt.com*.
4. ↑  «Απ' τις Ελπίδες της Γερμανίας στην Ανδρών της Ελλάδας». *www.sport24.gr*. 18 Οκτωβρίου 2019.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Προφίλ στο kicker.de
* Προφίλ στο transfermarkt.com
Ο **Νόμος του Στέμματος της Ιρλανδίας 1542** είναι ένας Νόμος του Κοινοβουλίου της Ιρλανδίας (33 Hen 8 c. 1), που δηλώνει ότι ο Βασιλιάς Ερρίκος Η΄ της Αγγλίας και οι διάδοχοι του θα ήταν επίσης Βασιλείς της Ιρλανδίας. Από το 1171 ο μονάρχης της Αγγλίας έφερε τον τίτλο Λόρδος της Ιρλανδίας. Ο τίτλος του νόμου έλεγε **Ένας Νόμος ότι ο Βασιλιάς της Αγγλίας, οι Κληρονόμοι και Διάδοχοί του, είναι Βασιλείς της Ιρλανδίας**.

Μια από τις συνέπειες του Νόμου ήταν ότι το 1555, ο Πάπας Παύλος Δ΄ εξέδωσε μια παπική βούλα κηρύσσοντας ότι ο Φίλιππος Β΄ της Ισπανίας και η Βασίλισσα Μαίρη ήταν Βασιλιάς και Βασίλισσα της Ιρλανδίας. Αφότου η Μαίρη πέθανε το 1558, ο Φίλιππος δεν διεκδίκησε το στέμμα, αλλά η αρχή εγκαθιδρύθηκε ότι το Στέμμα της Ιρλανδίας, και ο προσωπικός του σύνδεσμος στην Αγγλική μοναρχία, αναγνωρίσθηκε το 1555 από την Αγία Έδρα. 

Αυτός ο Νόμος έχει ανακληθεί στη Δημοκρατία της Ιρλανδίας από την Νόμος της Αναθεώρησης του Νόμου των Ψηφισμάτων (Προ της Ένωσης Ιρλανδικά Ψηφίσματα) 1962, αλλά είναι ακόμη σε ισχύ στη Βόρεια Ιρλανδία. Ο βραχύς τίτλος απονεμήθηκε από έναν Νόμο του 1951.

Στη Βόρεια Ιρλανδία ο Νόμος θεωρεί προδοσία να τεθεί σε κίνδυνο ο/η Μονάρχης ή η περιουσία του/της του Στέμματος. Αυτό ήταν αδίκημα με ποινή θανάτου έως το 1998.

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Documents on Ireland, Heraldica website
2. ↑  «Statutes which have already been repealed, Irish Attorney General website» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 27 Σεπτεμβρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 11 Μαΐου 2010.
3. ↑  «Statute Law Revision (Pre-Union Irish Statutes) Act, 1962, Acts of the Oireachtas». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Νοεμβρίου 2007. Ανακτήθηκε στις 11 Μαΐου 2010.
4. ↑  the Crown of Ireland Act (I) 1542 (c. 2)
5. ↑  *Ibid.*

Αναφορές
--------

* *The Rights of Persons, According to the Text of Blackstone: Incorporating the Alterations Down to the Present Time*, Sir William Blackstone and James Stewart, 1839, p. 92.
Η **Νικατορίς** ήταν ελληνιστική πόλη της Συρίας. Βρισκόταν στην επαρχία της Κυρρηστικής. 

Σύμφωνα με τον Στέφανο τον Βυζάντιο ήταν κτίσμα του Σελεύκου του Νικάτορος και πλησίον της επίσης ελληνιστικής Ευρωπού. Πολύ πιθανόν να βρισκόταν στα νότια της τελευταίας και κοντά στις όχθες του ποταμού Ευφράτη. Ο κάτοικος της πόλεως ονομαζόταν *Νικατορίτης*. 

Ο Johann Gustav Droysen υποστηρίζει ότι η τοποθεσία της σελευκιδικής αποικίας πρέπει να αναζητηθεί γύρω από το αστεροσκοπείο του Kala'at-en Nedschim, τοποθεσία στρατηγικής σημασίας κατά την εποχή των σταυροφοριών, γεγονός που δεν θα έμεινε απαρατήρητη από τον εμπειροπόλεμο Σέλευκο. Άλλοι ερευνητές την ταυτίζουν με την σημερινή Tell Jebel Khalid της βορείου Συρίας.

Πηγές
-----

* Johann Gustav Droysen, *Ιστορία των επιγόνων του Μεγάλου Αλεξάνδρου* εκδ. ελεύθερη σκέψις.
* Getzel M. Cohen, *The Hellenistic Settlements in Syria, the Red Sea Basin, and North Africa*.
* Στέφανος Βυζάντιος, *Εθνικά*.
Ο **Γιάννης Ζαραδούκας** (Αθήνα, 12 Δεκεμβρίου 1985) είναι Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως αριστερός ακραίος αμυντικός.

Καριέρα
-------

### Σε συλλογικό επίπεδο

Ξεκίνησε την καριέρα του από τις ακαδημίες του Παναθηναϊκού, συνέχισε στην πρώτη ομάδα του συλλόγου χωρίς όμως να έχει κάποια επίσημη συμμετοχή και δόθηκε δανεικός διαδοχικά σε Μαρκό, Κορωπί, Πανσερραϊκό όπου κέρδισε την άνοδο στη Σούπερ Λιγκ και στον Εθνικό Πειραιώς. Το 2009 έμεινε ελεύθερος από τον Παναθηναϊκό και συνέχισε στην ομάδα του Ολυμπιακού Βόλου όπου είχε καλές παρουσίες ιδιαίτερα την περίοδο 2010-11 αγωνιζόμενος στο αριστερό άκρο της άμυνας. 

Το 2011 αποκτήθηκε από τον Ολυμπιακό Πειραιώς, παραχωρήθηκε όμως ως δανεικός στον ΠΑΣ Γιάννινα. Επέστρεψε στον Ολυμπιακό το 2012 όμως τη χειμερινή μεταγραφική περίοδο της ίδιας χρονιάς παραχωρήθηκε ξανά ως δανεικός, αυτήν τη φορά στην ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης.

Το καλοκαίρι του 2013 αποκτήθηκε ως ελεύθερος από τον Αστέρα Τρίπολης, από τον οποίο αποχώρησε τον Ιανουάριο του 2014 για να συνεχίσει την καριέρα του στον Πλατανιά. Τον Ιούλιο του 2015 ήρθε σε συμφωνία με την Ξάνθη και έναν χρόνο αργότερα εντάχθηκε στο δυναμικό της Κέρκυρας. Το καλοκαίρι του 2017 ανακοινώθηκε η συμφωνία του με τον Λεβαδειακό.

### Στην εθνική Ελλάδας

Οι καλές εμφανίσεις του με τον Ολυμπιακό Βόλου τον έφεραν το 2011 στην εθνική Ελλάδας όπου πραγματοποίησε τέσσερις συνολικά συμμετοχές, εκ των οποίων ως βασικός σε τρεις διαδοχικούς επίσημους αγώνες με Ισραήλ, Λετονία και Κροατία, όντας ο πρώτος ποδοσφαιριστής του Ολυμπιακού Βόλου που φόρεσε ποτέ τη φανέλα της.

Διακρίσεις
----------

Β' Εθνική: 2007

Παραπομπές
----------

1. ↑   Ερυθρόλευκοι οι Μόνχε και Ζαραδούκας, www.olympiacos.org 03/10/2011
2. ↑  «Δανεικός στον Άρη ο Ζαραδούκας». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Ιανουαρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 18 Ιανουαρίου 2013.
3. ↑  Στον Πλατανιά ο Ζαραδούκας, www.sport-fm.gr
4. ↑  Στην Ξάνθη ο Ζαραδούκας, www.sentragoal.gr[*νεκρός σύνδεσμος*]
5. ↑  Ανακοίνωσε Ζαραδούκα η Κέρκυρα, www.contra.gr
6. ↑  Ανακοίνωσε Τσαμπούρη, Ζαραδούκα ο Λεβαδειακός, www.sport-fm.gr

Πηγές
-----

* Ο Γιάννης Ζαραδούκας στο soccerway
* Η καριέρα του Γιάννη Ζαραδούκα στο national-football-teams
* Το προφίλ του Γιάννη Ζαραδούκα στο transfermarkt
Ο **Νικαιώτικος Χριστιανισμός** είναι το ρεύμα του Πρωτοχριστιανισμού το οποίο προήλθε από την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο της Νίκαιας.

Τριαδικός, ορίζει την ορθοδοξία του ως αντίβαρο στον Αριανισμό. Στα συγγράμματα που προέρχονται από το ρεύμα της Σύγχρονης Ορθοδοξίας, η έκφραση *Ορθόδοξος Χριστιανισμός* χρησιμοποιείται συχνά με την έννοια του Νικαιώτικου Χριστιανισμού. Αντίθετα, στα συγγράμματα που προέρχονται από το ρεύμα του Σύγχρονου Καθολικισμού, είναι η έκφραση *Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία* που χρησιμοποιείται στην θέση του Νικαιώτικου Χριστιανισμού, λόγω του ότι η καθεμία από τις δύο Εκκλησίες αναγνωρίζει ως δική της την Σύνοδο της Νίκαιας. Μάλιστα, επί αυτού, έχει υπάρξει σχετικός διάλογος με στόχο την εύρεση του εάν η Παλαιά Εκκλησία αποτελεί πρόγονο της Καθολικής ή της Ορθόδοξης Εκκλησίας. 

Ο Νικαιώτικος Χριστιανισμός κατέστη κρατική θρησκεία το 380 εντός της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (δηλαδή σχεδόν έναν αιώνα μετά την Αρμενία, πρώτο κράτος που εκχριστιανίστηκε επισήμως το 301) όταν ο Θεοδόσιος Α΄ επέβαλε νομοθεσία η οποία απαγόρευε τις παγανιστικές λατρείες, καθώς και οποιαδήποτε σχετιζόμενη με αυτές δραστηριότητα εντός των συνόρων της Αυτοκρατορίας.

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Par exemple chez Michel Rouche : *Clovis, histoire et mémoire : actes du Colloque international d'histoire de Reims*, 19-25 septembre 1996, Volume 1, Presses Paris Sorbonne (1997)

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Christianisme nicéen  της Γαλλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Γιάννης Καλομοίρης** υπήρξε συνδικαλιστής στη διάρκεια του μεσοπολέμου , κατατασσόμενος μεταξύ των λεγόμενων «ρεφορμιστών» (συντηρητικών).

Θεωρούταν ικανός να προσαρμόζεται σε «νέες καταστάσεις» και γι' αυτό διορίσθηκε Γενικός Γραμματέας της Γ.Σ.Ε.Ε. λίγο πριν από την Κατοχή, από τον Υπουργό Εργασίας της Κυβερνήσεως Ι. Μεταξά και πρώην Γενικό Γραμματέα της Γ.Σ.Ε.Ε. Αριστείδη Δημητράτο  .

Η διοίκηση της Γ.Σ.Ε.Ε. υπό τον Καλομοίρη , μετά την κατάληψη της Ελλάδας από τις δυνάμεις του Άξονα (Απρίλιος 1941), απέστειλε ευχαριστήριο τηλεγράφημα στον Χίτλερ, ύψωσε τη γερμανική σημαία στο κτίριο της Γ.Σ.Ε.Ε. και έστειλε τα συγχαρητήριά της στην κυβέρνηση Τσολάκογλου.

Πάντως, η κατοχική κυβέρνηση Τσολάκογλου, διά του Υπουργού Εργασίας Λιβιεράτου, αντικατέστησε τον Καλομοίρη και τη διοίκηση της Γ.Σ.Ε.Ε. τον Αύγουστο 1941, απλώς διότι ο κατοχικός υπουργός Εργασίας ήθελε να τοποθετήσει στη διοίκηση της Γ.Σ.Ε.Ε. τους δικούς του φίλους. 

Κατά της αντικαταστάσεως της διοικήσεως της Γ.Σ.Ε.Ε. ο Καλομοίρης δεν παρέλειψε να διαμαρτυρηθεί προς τον ίδιο τον Μουσολίνι, επικαλούμενος μάλιστα τη φασιστική ιδεολογία .

Ο Καλομοίρης συνέπραξε ως εκπρόσωπος των ρεφορμιστών στη σύμπηξη του Εργατικού Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου και συμμετείχε στη δράση του κατά τη διάρκεια της Κατοχής.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Α. Αυγουστίδης: Το ελληνικό συνδικαλιστικό κίνημα κατά τη δεκαετία του ’40 και τα περιθώρια της πολιτικής (1999) σ.86
2. ↑  Κ. Θέος: Τα ελληνικά συνδικάτα (1978) σ. 22-23
3. ↑
Το **Ορέσθειο** (συναντάται με διάφορες μορφές στα αρχ.ελληνικά: *Ὀρεσθάσιον*, *Ὀρέσθειον*, *Ὀρέστειον*), ήταν αρχαία πόλη στα νότια της Αρκαδίας, στην περιοχή του Μαινάλου, κοντά στην Μεγαλόπολη. Σύμφωνα με την παράδοση η πόλη ιδρύθηκε από τον *Ορέσθειο*, γιο του Λυκάονος.

Με την ίδρυση της Μεγαλόπολης το 370 π.Χ. οι κάτοικοι του Ορέσθειου μετακινήθηκαν εκεί. Σύμφωνα με τον Θουκυδίδη εντός της περιοχής του Ορέσθειου βρισκόταν ο οικισμός της *Λαοδοκείας* ή *Λαδόκειας* ο οποίος αργότερα αποτέλεσε προάστιο της Μεγαλοπόλεως. Οι εκτιμήσεις που έχουν γίνει για την ακριβή τοποθεσία του Ορέσθειου αναφέρουν πως βρισκόταν στο *φαράγγι του Τζιμπάρου*, ή σε κοντινή τοποθεσία, στην περιοχή όπου αργότερα χτίστηκε το χωριό της Μαρμαριάς.

Από το Ορέσθειο καταγόταν ο Τέλλων, ολυμπιονίκης του 5ου αιώνα π.Χ. στην πυγμαχία παίδων.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Οδηγός Πελοποννήσου». *cultureportal.uop.gr*. Ανακτήθηκε στις 8 Μαρτίου 2017. [*νεκρός σύνδεσμος*]
2. 1 2  «Dictionary of Greek and Roman Geography (1854), ORESTHA´SIUM». *www.perseus.tufts.edu*. Ανακτήθηκε στις 8 Μαρτίου 2017.
3. ↑  Θουκυδίδης. «Ἱστορίαι». perseus.tufts.edu. σελ. 4.134..
Ο **Γιάννης Γκίκας** (γεν. 1959) είναι Έλληνας ηλεκτρολόγος - μηχανικός, πρώην αθλητικός παράγοντας και πολιτικός, δήμαρχος Αιγάλεω από την 1 Σεπτεμβρίου 2019, καθώς αναδείχτηκε νικητής στις Δημοτικές Εκλογές του 2019 και διαδέχτηκε το Δημήτρη Μπίρμπα

Από το 2003 εκλέγεται δημοτικός σύμβουλος στην πόλη του Αιγάλεω, ενώ διετέλεσε αντιδήμαρχος Έργων & Τεχνικών Υπηρεσιών επί μία επταετία (2004 - 2010) επί δημαρχίας Δημήτρη Καλογερόπουλου. Επίσης ήταν πρόεδρος της Δημαρχιακής Επιτροπής από το 2005 έως το 2010. Από το 2014 είναι επικεφαλής του δημοτικού συνδυασμού "Συμμαχία για το Αιγάλεω". Έχει υπηρετήσει, ακόμη, ως μέλος του Τεχνικού Συμβουλίου Δημοσίων Έργων της Περιφέρειας Αττικής, του Συμβουλίου Χωροταξίας, Οικισμού και Περιβάλλοντος του Τομέα της Δυτικής Αθήνας, της Επιτροπής Θεσμών της Περιφερειακής Ένωσης Δήμων Αττικής, της Επιτροπής Άρθρου 152 της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Αττικής και του Αναπτυξιακού Συνδέσμου Δυτικής Αθήνας. Από το 2002 έως το 2005 ήταν αντιπρόεδρος της ΠΑΕ Αιγάλεω. Χρημάτισε, επίσης, ειδικός σύμβουλος της Γενικής Γραμματείας Συντονισμού και Διαχείρισης Αποβλήτων.

Πηγές
-----

* Συμμαχία για το Αιγάλεω - προφίλ Αρχειοθετήθηκε 2019-08-20 στο Wayback Machine.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Κατάλογος Δημάρχων Αιγάλεω Ανακτήθηκε στις 12/9/2019
2. ↑  "Ο Γιάννης Γκίκας Δήμαρχος Αιγάλεω μετά την επανακαταμέτρηση" Ανακτήθηκε στις 20/8/2019
3. ↑  "Αποτελέσματα εκλογών – Αιγάλεω: Δήμαρχος με… 54 ψήφους διαφορά ο Γιάννης Γκίκας" Ανακτήθηκε στις 20/8/2019
4. ↑  "Δήμος Αιγάλεω: Ο Γιάννης Γκίκας νέος δήμαρχος της πόλης" Ανακτήθηκε στις 20/8/2019