recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Ιωάννης Κουτσογιάννης** (23 Δεκεμβρίου 1933) είναι Έλληνας στρατιωτικός και πολιτικός, επίτιμος αντιστράτηγος του Στρατού Ξηράς. Διατέλεσε βουλευτής Αργολίδας του ΠΑΣΟΚ, πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εθνικής Άμυνας και υφυπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών στην κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το Δεκέμβριο του 1933 στο Άργος. Σπούδασε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων (ΣΣΕ), από την οποία αποφοίτησε το 1954 ως ανθυπολοχαγός του Πυροβολικού. Συμπλήρωσε τις σπουδές του στη Σχολή Αεροπορίας Στρατού, τη Σχολή Πυροβολικού, τη Σχολή Τοπογράφων και τη Νομική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Υπηρέτησε στην Κύπρο ως λοχαγός - εθελοντής (1965 - 1966). Μετά την επιβολή της χούντας αποτάχθηκε από το Στρατό, συνελήφθη, κρατήθηκε στο ΕΑΤ/ΕΣΑ, βασανίσθηκε και εκτοπίστηκε για ένα χρόνο στη Μακρακώμη Φθιώτιδας.

Το 1974 υπήρξε ιδρυτικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ και μέλος της πρώτης του Κεντρικής Επιτροπής, αλλά το 1975 επανήλθε στο στράτευμα ως αξιωματικός του Πυροβολικού, για να παραιτηθεί το 1981, οπότε εκλέχθηκε βουλευτής Αργολίδας του ΠΑΣΟΚ. Επανεκλέχθηκε το 1985. Ήταν στενός φίλος με πολλούς από τους αξιωματικούς του ΑΣΠΙΔΑ και κυρίως με τους Τάκη Παπαγεωργόπουλο (ο οποίος επίσης εκλέχθηκε βουλευτής του ΠΑΣΟΚ) και Θεοφάνη Τόμπρα (διοικητής του ΟΤΕ μετά το 1981), με τους οποίους είχε σχηματίσει μια άτυπη ομάδα η οποία επηρέασε πολλές προαγωγές και μεταθέσεις αξιωματικών μετά το 1981.

Στη Βουλή διετέλεσε πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εθνικής Άμυνας (1981 - 1985) και μέλος της πολύκροτης Επιτροπής για τον «*φάκελο της Κύπρου*» (1986 - 1988), στην οποία, με πρωτοβουλία των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ, προσήλθαν με χειροπέδες να καταθέσουν και οι χουντικοί αξιωματικοί που ήταν έγκλειστοι στον Κορυδαλλό. Ο Κουτσογιάννης, κατά τις εργασίες της Εξεταστικής Επιτροπής, ανέκρινε σε έντονο ύφος πολλούς από τους μάρτυρες, κυρίως τους πραξικοπηματίες, με τους οποίους είχε βρεθεί αντιμέτωπος ήδη από την δεκαετία του 1960, όταν υπηρετούσε στην ΚΥΠ επί κυβέρνησης Γεωργίου Παπανδρέου.

Από το Νοέμβριο του 1988 ως τον Ιούλιο του 1989 ο Γιάννης Κουτσογιάννης διετέλεσε υφυπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών στην κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου.

Το 1996 του απονεμήθηκε ο βαθμός του αντιστράτηγου.

Κατά καιρούς εξέφρασε απόψεις που θεωρήθηκαν ακραίες για σοσιαλιστικό κόμμα, όπως: «*Ένας λαός χωρίς τη γλώσσα του, χωρίς τα ιστορικά του αποθέματα, χωρίς τον πολιτισμό του, χωρίς τη θρησκεία του, χωρίς εθνικά ιδανικά, πολτοποιημένος με αλλόφυλους, πολυπολιτισμικός, χωρίς σύνορα και υποβαθμισμένος σε ανήμπορη μειοψηφία, είναι έτοιμος να χάσει και τον τόπο του*».

Πηγές
-----

1. 1 2 3 4
2. ↑  Συνέντευξη Τάκη Παπαγεωργόπουλου στον Αντώνη Κακαρά, στο: Αντώνης Κακαράς, *Οι επαγγελματίες στρατιωτικοί υπό αυταρχικά καθεστώτα (αξιωματικοί και υπαξιωματικοί του πολεμικού ναυτικού και η στάση τους υπό το καθεστώς - δικτατορία 1967-1974)*, Αθήνα 2004, Πάντειο Πανεπιστήμιο
3. ↑  ΤΟΜΟΣ Γ΄ Πρακτικά Συνεδριάσεων *Φάκελος Κύπρου Τόμος Γ΄, Φάκελοι 1-8, Βουλή των Ελλήνων - Βουλή των Αντιπροσώπων*
4. ↑
Συντεταγμένες: 51°37′N 15°19′E﻿ / ﻿51.617°N 15.317°E﻿ / 51.617; 15.317

Η **Ζάγκαν**, ή *Σάγκαν*, είναι παραποτάμια πόλη της δυτικής Πολωνίας και παλαιότερα ομώνυμο Δουκάτο. Σήμερα αποτελεί πρωτεύουσα ομώνυμης διοικητικής περιοχής.

Βρίσκεται στη Κάτω Σιλεσία νότια της πόλης Ζιελόνα Γκόρα, παρά τις όχθες του ποταμού Μπομπρ και περίπου 160 χλμ. νότια του Βερολίνου. Στη πόλη αυτή υφίστανται πολλά εργοστάσια εριουργίας. Το όνομά της προέρχεται από παλαιότερη έννοια του "καμένου δάσους" πιθανώς ως προσδιορισμός του τόπου της ίδρυσή της. Το 1990 κατ΄ εκτίμηση αριθμούσε τους 26.000 κατοίκους. Στην απογραφή του 2010 φέρεται με μικρή αύξηση περίπου τους 26.500 κατοίκους.

Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
---------------------

Στη διάρκεια του Β' Π.Π. και συγκεκριμένα όταν η ναζιστική Γερμανία εισέβαλε στη Πολωνία στη πόλη αυτή δημιουργήθηκε στρατόπεδο συγκέντρωσης αιχμαλώτων πολέμου με περίπου τους 300.000 έγκλειστους, ενώ πλησίον αυτού δημιουργήθηκε και έτερο ειδικά για αιχμαλώτους πιλότους, απ΄ όπου και σημειώθηκε τα ξημερώματα της 25ης Μαρτίου του 1944 (ημέρα Σάββατο) η μεγαλύτερη στον πόλεμο απόδραση κρατουμένων, διανοίγοντας υπόγεια σήραγγα σε βάθος 9 μ. και μήκους περίπου 100 μ.. Στην απόδραση εκείνη από τους 200 - 600 που εργάστηκαν γι΄ αυτή τελικά δραπέτευσαν 80 εκ των οποίων 73 συνελήφθησαν και εξ αυτών οι 50 θανατώθηκαν με προσωπική εντολή του Χίτλερ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Γερμανικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά) *archINFORM*. 7958. Ανακτήθηκε στις 6  Αυγούστου 2018.
2. ↑  bdl.stat.gov.pl/api/v1/data/localities/by-unit/020811410021-0988661?var-id=1639616&format=jsonapi. Ανακτήθηκε στις 4  Οκτωβρίου 2022.

Πηγές
-----

* "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ.25ος, σελ.289.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα πόλης

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 123881695
* LCCN: n84114326
* GND: 4234600-9
* NKC: ge318787

 |

 |
Ο **Ιωάννης Σ. "Τζον" Κουμάνταρος** (1894-1981) ήταν Έλληνας επιχειρηματίας αλευροβιομήχανος και εφοπλιστής.

Πρώτα χρόνια
------------

Ήταν γιος του Σταύρου Κουμάνταρου από τη Σπάρτη. Είχε τρεις μεγαλύτερους αδερφούς: τον Θεόδωρο, τον Νικόλαο και τον Παναγιώτη. Αρχικά τα αδέλφια ασχολήθηκαν επένδυσαν στους αλευρόμυλους, ιδρύοντας τους αλευρόμυλους «Ευρώτας» στον Πειραιά. Το 1932 ξεκίνησε η παρουσία τους στην ελληνική ναυτιλία.

Καριέρα
-------

Ο Ιωάννης διεύθυνε τα πλοία της οικογενειακής επιχείρησης μαζί με τον ανιψιό του Σταύρο Νιάρχο (γιο της αδελφής του Ευγενίας, η οποία είχε παντρευτεί τον Σπύρο Νιάρχο).

Προσωπική ζωή
-------------

Παντρεύτηκε την Φλόρα Νομικού, κόρη του Πέτρου Νομικού.

Απέκτησε δύο παιδιά: τον Γιώργο Σ. Κουμάνταρο, ο οποίος νυμφεύτηκε την Σοφία Γιανάγκα (κόρη του Γιώργου Γιανάγκα από την Κάσο). Ο Γιώργος Σ. Κουμάνταρος απέκτησε πέντε παιδιά: τον Γιάννη, τον Τζον, την Φλόρα, την Έλενα και την Ευγενία. Η κόρη του Αικατερίνη "Ντόλλη" Ι. Κουμάνταρου παντρεύτηκε τον Νικόλαο Π. "Νίκο" Γουλανδρή από την Άνδρο. Οι δυο τους ίδρυσαν το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης στην Αθήνα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  I. Theotokas· G. Harlaftis (2009). *Leadership in World Shipping: Greek Family Firms in International Business*. Palgrave Macmillan UK. σελίδες 132–133. ISBN 978-0-230-23353-9.
2. ↑  Edited By Nicholas Jackson (28 Απριλίου 2011). «Goulandris Museum of Cycladic Art – Athens, Greece». Atlas Obscura. Ανακτήθηκε στις 1 Ιουλίου 2017. CS1 maint: Extra text: authors list (link)
3. ↑  «Museum of Cycladic Art - GTP». Gtp.gr. Ανακτήθηκε στις 1 Ιουλίου 2017.
**Θερμοπομπός** ονομάζεται η ηλεκτρική συσκευή που μετατρέπει την ηλεκτρική ενέργεια σε θερμότητα, με σκοπό την θέρμανση ενός χώρου.

Χρησιμοποιούνται πολύ συχνά σαν συμπληρωματικό σύστημα θέρμανσης σε χώρους όπου δεν επαρκεί το εγκατεστημένο σύστημα θέρμανσης της κατοικίας, καθώς και για θέρμανση χώρων με αραιή χρήση (εξοχικές κατοικίες, διαμερίσματα που χρησιμοποιούνται σπάνια κ.λ.π.)

Η μετατροπή της ηλεκτρικής ενέργειας σε θερμότητα, γίνεται με την χρήση ηλεκτρικής αντίστασης, η οποία θερμαίνεται σε υψηλή θερμοκρασία και ακτινοβολεί θερμότητα.

Είδη θερμοπομπών
----------------

Οι θερμοπομποί μπορούν να καταταγούν σε δύο κύριες ομάδες: 

Τα πάνελ ακτινοβολίας, όπου η θερμότητα μεταφέρεται με ακτινοβολία μήκους κύματος εντός του οπτικού φάσματος. 

Οι θερμοπομποί υπέρυθρης ακτινοβολίας, όπου το ηλεκτρικό στοιχείο θερμαίνεται σε πολύ υψηλή θερμοκρασία και ακτινοβολεί σε μήκος κύματος εντός της υπέρυθρης ζώνης.

### Κατασκευαστικά στοιχεία

Ενας θερμοπομπός, αποτελείται συνήθως από τα ακόλουθα δομικά στοιχεία:

#### Ηλεκτρική αντίσταση.

Είναι το ηλεκτρικό στοιχείο το οποίο θερμαίνεται και παράγει την απαιτούμενη για τη θέρμανση του χώρου θερμότητα.

#### Θερμοστάτης.

Ο θερμοστάτης είναι η διάταξη που διακόπτει την ηλεκτρική παροχή προς την ηλεκτρική αντίσταση όταν αυτή υπερθερμανθεί ή όταν η θερμοκρασία του χώρου αποκτήσει την επιθυμητή τιμή, και την συνδέει όταν η θερμοκρασία της αντίστασης επανέλθει στα όρια λειτουργίας της ή η θερμοκρασία χώρου πέσει κάτω από την επιθυμητή.

#### Κέλυφος (housing)

Είναι η μεταλλική κατασκευή (συνήθως χαλύβδινη ή αλουμινίου) που περικλείει τα δομικά στοιχεία του θερμοπομπού.

Το κέλυφος πρέπει να είναι σχεδιασμένο ώστε να προστατεύει τα στοιχεία του θερμοπομπού από κτυπήματα εμποδίζει τον χρήστη να έρθει σε άμεση επαφή με την υψηλής θερμοκρασίας ηλεκτρική αντίσταση βοηθά στην καλύτερη μεταφορά θερμότητας από την ηλεκτρική αντίσταση στον χώρο ολοκληρώνει τη συσκευή οπτικά, κάνοντας την καλαίσθητη και πρακτική.
Μοντέλο πλήρωσης του χώρου που παριστά λινολεϊκό μεθύλιο, ή μεθυλεστέρα του λινολεϊκού οξέος, ενός κοινού μεθυλεστέρα που παράγεται από σόγια ή ελαιοκράμβη και μεθανόλη
**Οι εστέρες των λιπαρών οξέων** (**FAEs**) είναι ένας τύπος εστέρων που προκύπτουν από το συνδυασμό ενός λιπαρού οξέος και μίας αλκοόλης. Όταν η αλκοόλη είναι η γλυκερίνη, οι εστέρες λιπαρών οξέων που παράγονται μπορεί να μονογλυκερίδια, διγλυκερίδια, ή τριγλυκερίδια. Τα βρώσιμα λίπη είναι χημικά συντιθέμενα τριγλυκερίδια.

Οι εστέρες λιπαρών οξέων της γλυκερόλης έχουν τη μορφή άχρωμης έως καφέ σκόνης, νιφάδων, χοντρής σκόνης, κοκκώδους σκόνης ή κοκκωδών ή κηρωδών συσσωματωμάτων, ή είναι άχρωμα έως καφέ ημι-ρευστα ή ρευστά. Είναι άοσμα ή έχουν μια χαρακτηριστική μυρωδιά.

Το βιοντίζελ είναι συνήθως εστέρες λιπαρών οξέων που παράγονται από την μετεστεροποίηση των φυτικών ελαίων και λιπών, η οποία οδηγεί στην αντικατάσταση του συστατικού της γλυκερίνης με μια διαφορετική αλκοόλη.

Οι μεθυλεστέρες των λιπαρών οξέων (FAME) είναι εστέρες των λιπαρών οξέων. Τα φυσικά χαρακτηριστικά των μεθυλεστέρων των λιπαρών οξέων είναι πιο κοντά σε αυτά των ορυκτών καυσίμων ντίζελ από αγνά φυτικά έλαια, αλλά οι ιδιότητες εξαρτώνται από το είδος του φυτικού ελαίου. Ένα μείγμα από διαφορετικούς μεθυλεστέρες λιπαρών οξέων αναφέρεται συνήθως ως βιοντίζελ, η οποία είναι ανανεώσιμη εναλλακτική λύση καυσίμων. Οι FAME έχουν φυσικές ιδιότητες παρόμοιες με εκείνες του συμβατικού diesel. Επίσης, είναι μη τοξικοί και βιοαποικοδομήσιμοι.

Οι αιθυλεστέρες των λιπαρών οξέων είναι βιοδείκτες για την ανθρώπινη κατανάλωση αιθανόλης (αλκοολούχων ποτών).

Δείτε επίσης
------------

* Αμίδια λιπαρού οξέος

Αναφορές
--------

1. ↑  «Glycerol Esters of Fatty Acids» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 29 Μαρτίου 2017. Ανακτήθηκε στις 1 Φεβρουαρίου 2018.
2. ↑  «Fatty Acid Methyl Esters (FAME)» (PDF). European Biofuels. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 2 Φεβρουαρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 1 Φεβρουαρίου 2018.
3. ↑  Pragst, F; Yegles, M (2008). «Determination of fatty acid ethyl esters (FAEE) and ethyl glucuronide (EtG) in hair: A promising way for retrospective detection of alcohol abuse during pregnancy?». *Therapeutic Drug Monitoring* **30** (2): 255–63. doi:10.1097/FTD.0b013e318167d602. PMID 18367991.
4. ↑  De Giovanni, N; Donadio, G; Chiarotti, M (2007). «The reliability of fatty acid ethyl esters (FAEE) as biological markers for the diagnosis of alcohol abuse». *Journal of analytical toxicology* **31** (2): 93–7. PMID 17536744.
5. ↑  Cabarcos, P; Tabernero, M. J; Otero, J. L; Míguez, M; Bermejo, A. M; Martello, S; De Giovanni, N; Chiarotti, M (2014). «Quantification of fatty acid ethyl esters (FAEE) and ethyl glucuronide (EtG) in meconium for detection of alcohol abuse during pregnancy: Correlation study between both biomarkers». *Journal of Pharmaceutical and Biomedical Analysis* **100**: 74–78. doi:10.1016/j.jpba.2014.07.023. PMID 25137651.
Ο **Ιωάννης Αγιοπολίτης** (έδρασε μεταξύ 869–886) ήταν ανώτερος Βυζαντινός αξιωματούχος του ύστερου 9ου αιώνα.

Η πρώτη αναφορά στο όνομά του γίνεται το 886, όπου αναφέρεται ως «μάγιστρος και πρώην λογοθέτης του δρόμου». Φαίνεται πως κατείχε το τελευταίο αξίωμα για ορισμένη περίοδο κατά την διάρκεια της βασιλείας του Βασίλειου Α΄ (867–886), ωστόσο το ακριβές χρονικό διάστημα είναι άγνωστο. Οι Βυζαντινοί χρονικογράφοι τον περιγράφουν ως μορφωμένο και ιδιαιτέρως ευφυή.

Διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην καθαίρεση του Πατριάρχη Φώτιου, λίγο καιρό μετά την άνοδο στον θρόνο του υιού του Βασίλειου Α΄, Λέοντος ΣΤ΄ του Σοφού (886–912). Μαζί με τον αρχιστράτηγο Ανδρέα τον Σκύθη, μετέβη στην Αγία Σοφία, ανέγνωσε τις κατηγορίες εναντίον του Φώτιου από τον άμβωνα, και προχώρησε στη σύλληψη του Πατριάρχη, τον οποίον και μετέφερε στη Μονή των Αρμονιανών, όπου και ετέθη υπό περιορισμό εν αναμονή της δίκης του. Ο Αγιοπολίτης, επίσης, συμμετείχε ως δικαστής στη δίκη για προδοσία εις βάρος του έμπιστου του Φώτιου, Θεόδωρου Σανταβαρηνού, στην οποία επίσης ενεπλάκη ο Φώτιος, ωστόσο ο ακριβής του ρόλος κατά την διάρκειά της είναι ασαφής.

Μια επιστολή του Φώτιου προς αυτόν, η οποία συνεγράφη τον Σεπτέμβριο ή Οκτώβριο του 886, έχει διασωθεί, στην οποία ο Πατριάρχηε κατηγορεί τον Αγιοπολίτη για τη μεταστροφή του από μαθητή και φίλο, σε προδότη και εκτελεστή. Με βάση την συγκεκριμένη επιστολή, ορισμένοι σύγχρονοι μελετητές έχουν προτείνει την ταυτοποίηση του Αγιοπολίτη με έναν άλλον Ιωάννη, πρωτοσπαθάριο, πατρίκιο και λογοθέτη του δρόμου, ο οποίος συμμετείχε στις πέντε πρώτες συνεδριάσεις της Συνόδου του 869/70 η οποία και προχώρησε στον αναθεματισμό του Φωτίου, ως εκπρόσωπος της Βυζαντινής Γερουσίας. Το ίδιο πρόσωπο είναι ιδιαιτέρως πιθανό να είναι και ο πατρίκιος Ιωάννης στον οποίον αναφέρεται ο Πάπας Ιωάννης Η΄ το 879, κατά την διάρκεια άλλης Εκκλησιαστικής συνόδου, η οποία αναίρεσε την προηγούμενη και επανέφερε τον Φώτιο στο αξίωμά του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 26  Νοεμβρίου 2018.
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 27  Νοεμβρίου 2018.
3. 1 2 3  PmbZ, Ioannes Hagiopolites (#22825).
4. ↑  Tougher 1997, σελίδες 73–75.
5. ↑  PmbZ, Ioannes Hagiopolites (#22825); Ioannes (#22797).

Πηγές
-----

* (Γερμανικά) Lilie, Ralph-Johannes; Ludwig, Claudia; Zielke, Beate και άλλοι. επιμ. (2013). *Prosopographie der mittelbyzantinischen Zeit Online. Berlin-Brandenburgische Akademie der Wissenschaften. Nach Vorarbeiten F. Winkelmanns erstellt*. De Gruyter. .
* (Αγγλικά) Tougher, Shaun (1997). *The Reign of Leo VI (886-912): Politics and People*. Leiden and New York: BRILL. ISBN 978-90-04-10811-0.
Ο **Ηρακλείδης ο Ταράντιος** επικαλούμενος και **Ηρακλείδης ο Μηχανικός** ήταν αρχαίος Έλληνας στρατηγός και αρχιτέκτων και από τους πλέον επιφανείς συμβούλους του Βασιλέως της Μακεδονίας Φιλίππου Ε΄. Καταγόταν από τον Τάραντα. Σπουδαίος αρχιτέκτονας επέβλεπε την επισκευή των τειχών της πόλης, από τον ίδιο τον Αννίβα που είχε καταλάβει προηγουμένως την πόλη και είχε καταστρέψει τα τείχη. Διαβληθείς όμως ότι σκόπευε να παραδώσει την πόλη στους εκτός των τειχών στρατοπεδευμένους Ρωμαίους, κατέφυγε σ' αυτούς. Γενόμενος επίσης ύποπτος και από εκείνους κατέφυγε τελικά, περί το 210 π.Χ. στη Μακεδονία όπου και απέκτησε την εμπιστοσύνη και την εύνοια του Φιλίππου Ε΄. Το 205 π.Χ. μετέβη στη Ρόδο όπου ισχυρίσθηκε ότι είχε πέσει στη δυσμένεια του Φιλίππου. Στην πραγματικότητα όμως μετήλθε το τέχνασμα αυτό κατ΄ εντολή του Φιλίππου. Έτσι απολαμβάνοντας την εμπιστοσύνη των Ροδίων εισήλθε στο ναύσταθμο τον οποίο και πυρπόλησε καταστρέφοντας όλα τα πλοία των Ροδίων.

Από το κατόρθωμά του αυτό απέκτησε πολύ μεγάλη φήμη και πολύ μεγάλη επιρροή που δυστυχώς όμως χρησιμοποίησε προκειμένου να εξοντώσει τους αντιπάλους του. Αυτό είχε ως συνέπεια να καταστεί ιδιαίτερα μισητός σε όλους με αποτέλεσμα ν΄ αναγκασθεί και ο ίδιος ο Φίλιππος να τον συλλάβει και να τον εγκλείσει (199 π.Χ.) σε φυλακές όπου και πέθανε ή πιθανώς θανατώθηκε.

Ο Ηρακλείδης ο Ταράντιος θεωρείται ο εφευρέτης της πολιορκητικής μηχανής Σαμβύκης. Αναφορές περί του Ηρακλείδη του Μηχανικού έχουν κάνει ο Αθήναιος, ο Πολύβιος, ο Διόδωρος ο Σικελιώτης, ο Πολύαινος και ο Λίβιος Ανδρόνικος.
Ουρανοξύστες στο Σίντζουκου. Στο βάθος το όρος Φούτζι.
Σιμπούγια
Γκίνζα
Γιοκοχάμα
Ως **Ευρύτερη Περιοχή του Τόκιο** αναφέρεται η μητροπολιτική αυτή περιοχή της Ιαπωνίας που βρίσκεται στην Περιοχή Καντό και περιλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος των νομών Τσίμπα, Καναγκάβα, Σαϊτάμα και Τόκυο. Αποτελεί το προέχον οικονομικό, πολιτικό και πολιτιστικό κέντρο της χώρας.

Σύμφωνα με μελέτη του ΟΗΕ (2016) 
, ο πληθυσμός της Ευρύτερης Περιοχής του Τόκυο φτάνει τα 38.000.000 κατοίκους, καθιστώντας την την πολυπληθέστερη μητροπολιτική περιοχή στον κόσμο. Από απόψεως οικοδομικής έκτασης, έρχεται δεύτερη μετά τη μητροπολιτική περιοχή της Νέας Υόρκης. Ταυτόχρονα έχει το μεγαλύτερο μητροπολιτικό Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν στον κόσμο, γύρω στο 1,5 τρις δολλάρια, μεγαλύτερο από το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν της Ισπανίας ή του Καναδά.

Η Ευρύτερη Περιοχή του Τόκυο περιλαμβάνει τις παρακάτω πόλεις σε έναν ενιαίο αστικό σχηματισμό:

* Τόκυο (23 Ειδικά Διαμερίσματα)
* Γιοκοχάμα
* Καβασάκι
* Σαϊτάμα
* Τσίμπα

Η περιοχή εξυπηρετείται από δύο διεθνείς αερολιμένες: το Αεροδρόμιο Χανέντα (κυρίως πτήσεις εσωτερικού) στο Τόκυο και το Αεροδρόμιο Νάριτα (κυρίως πτήσεις εξωτερικού) στο νομό Τσίμπα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  United Nations (12 Μαρτίου 2017). «The World's Cities in 2016» (PDF). *United Nations*.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* GND: 4120070-6
* NDL: 00949950

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Ασία
* Πύλη:Ιαπωνία
 |

 |
Το **Καστράκι της Παναγίας του Ποταμιού** είναι φρουριακή εγκατάσταση η οποία βρίσκεται τρία χιλιόμετρα δυτικά από το Καρλόβασι Σάμου.

Τοποθεσία
---------

Το Καστράκι της Παναγίας του Ποταμιού βρίσκεται τρία χιλιόμετρα δυτικά από το Καρλόβασι Σάμου και συγκεκριμένα στην παραθαλάσσια θέση *Ποτάμι*-ποταμάκι που αρδεύει την γύρω μικρή γεωργική περιοχή. Στην αρχαιότητα ίσως το ποτάμι αυτό είχε την ονομασία *Κερκήτιος*.
Το τοπωνύμιο *Κατράκι* απαντάται σε σιγιλλίωδες γράμμα του Ιανουαρίου 1776 του Οικουμενικού Πατριάρχη Σωφρόνιου.

Περιγραφή
---------

Πρόκειται για φρουριακή κατασκευή άνω σε βραχώδες έξαρμα και με κάτοψη ενός ακανόνιστου μακρόστενου ορθογώνιου, διαστάσεων 15Χ 45 μ. γερτού από βορειο-ανατολικά σε υψόμετρο 60 μ. πάνω από τη θάλασσα,προς νοτιοδυτικά σε υψόμετρο 40 μ, με ομαλότερο έδαφος στην περιοχή πρόσβασής του. Εκτείνεται σε μια επιφάνεια 700 μέτρων περίπου.Η έλλειψη χώρων φρουράς και διοίκησης και καταλοίπων κατοικιών μαρτυρά πως δεν είχε χρησιμεύσει ως μονιμότερη εγκατάσταση. Το πιο πιθανό χρησίμευε ως καταφύγιο των περιοίκων προς αντιμετώπιση βραχυχρόνιων πειρατικών επιδρομών ή κινδύνων και ως φυλάκιο ελέγχου των προσεγγιζόντων πλοίων, χωρίς να αποκλείεται και ως τόπος διαμονής τοπάρχη.
Βορειοανατολικά στο ομαλό έδαφος κτίστηκε στην στενή πλευρά το κυρίως αμυντικό τείχος και η πύλη εισόδου Το μετωπικό αυτό τείχος κατασκευάστηκε με κοινή λιθοδομή ενδιάμεσα τούβλα και ισχυρό κονίαμα και έχει ύψος περίπου 71/2-8 μ. Η εξωτερική παρειά του τοίχους δεν είναι επίπεδη καθώς διαρθρώνεται οριζοντίως σε βάση ύψους 2 1/2-3 μ.κυρίως τοίχο και επάλξεις. Τέσσερις κατακόρυφες πλατιές ισοπλατείς παραστάδες ενισχύουν τον τοίχο. Αυτές κατανέμουν άνισα τον τοίχο: οι τρεις ανατολικότερες είναι σε ίσες αποστάσεις με την ανατολικότερη να είναι στη γωνία.

Ιστορία
-------

Το Καστράκι ήταν αμυντική εγκατάσταση της βυζαντινής περιόδου. Επρόκειτο για καταφύγιο των κατοίκων του ατοίχιστου οικισμού στο Ποτάμι. Χρονικά η δημιουργία του πρέπει να τοποθετηθεί στα χρόνια των Λασκαρίδων αυτοκρατόρων της Νικαίας στα μέσα ή στο β μισό του 13ου αι. ή λιγότερο πιθανό στο α μισό του 14ου αι. Στη χρονολόγηση αυτή βοηθάνε οι γειτονικοί ναοί Αγίου Νικολάου και Παναγίας στο Ποτάμι.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Πετρονώτης 2012, σελ. 455
2. ↑  Πετρονώτης 2012, σελ. 457
3. ↑  Πετρονώτης 2012, σελ. 457
4. ↑  Πετρονώτης 2012, σελ. 463
5. ↑  Πετρονώτης 2012, σελ. 458
6. ↑  Πετρονώτης 2012, σελ. 463

Πηγές
-----

* Πετρονώτης, Αργύρης (2012). «Το «Καστράκι» της «Παναγίας του Ποταμού» στο Καρλόβασι Σάμου». *Η Οχυρωματική Αρχιτεκτονική στο Αιγαίο και ο Μεσαιωνικός Οικισμός Αναβάτου Χίου*. Χίος: Ταμείο Διαχείρισης Πιστώσεων για την Εκτέλεση Αρχαιολογικών Έργων - Επιστημονική Επιτροπή «Αποκατάστασης και Ανάδειξης Αναβάτου και Κάστρου Χίου». σελ. 455-464.
Η **Ηράκλεια Τραχινία** είναι πόλη που ίδρυσαν οι Σπαρτιάτες στην περιοχή της αρχαίας Μαλίδας. Η πόλη ιδρύθηκε το 426 π.Χ. κατά την διάρκεια του Πελοποννησιακού και ο σκοπός της ίδρυσής της ήταν η υπεράσπιση των Μαλιέων απέναντι στους Οιταίους με τους οποίους οι Μαλιείς βρίσκονταν σε πόλεμο. Οι βαθύτεροι σκοποί όμως της ίδρυσης της πόλης, όπως αναφέρει ο Θουκυδίδης, ήταν ότι η πόλη παρείχε σημαντικά πλεονεκτήματα στους Σπαρτιάτες στον πόλεμο που διεξήγαγαν με την Αθήνα. Η πόλη παρείχε ένα βορειότερο καταφύγιο του στόλου τους και ελεγχε το πέρασμα από την νότια στην βόρεια Ελλάδα. 

Η πόλη αποικίστηκε από Δωριείς που προσκλήθηκαν από τους Σπαρτιάτες να εγκατασταθούν σ' αυτή. Σύντομα εξελίχθηκε σε ισχυρό κέντρο της περιοχής ανησυχώντας τους Θεσσαλούς οι οποίοι μέχρι τότε έλεγχαν την κοιλάδα του Σπερχειού. Το 420 π.Χ. έξι χρόνια μετά την ίδρυση της πόλης Ηράκλεια πολιορκήθηκε από την συμμαχία των γειτονικών της κρατών στην οποία ηγούνταν οι Θεσσαλοί. Οι Σπαρτιάτες προτίμησαν να παραδώσουν την πόλη στους Βοιωτούς ώστε να αποφύγει την Αθηναϊκή κυριαρχία. Τα επόμενα χρόνια η πόλη πέρασε στον έλεγχο των Θεσσαλών, στην συνέχεια στους Οιταίους και στην Αιτωλική Συμπολιτεία μέχρι την Ρωμαϊκή κατάκτηση.
Για ομώνυμα λήμματα, δείτε: Πρόκλος (αποσαφήνιση).  

Ο **Ευτύχιος Πρόκλος** ήταν γραμματικός του 2ου μ.Χ. αιώνα. Καταγόταν από την πόλη *Σίκκα* την Βορείου Αφρικής και υπήρξε διδάσκαλος του μετέπειτα αυτοκράτορα και φιλοσόφου Μάρκου Αυρηλίου.
Ο Λατίνος λόγιος του 4ου μ.Χ. αιώνα Τρεβέλλιος Πολλίων τον μνημονεύει ως τον πολυμαθέστερο γραμματικό της εποχής του.

Ορισμένοι σήμερα τον ταυτίζουν με τον *Πρόκλο* τον συγγραφέα της *Χρηστομάθειας* (μιας συλλογής πληροφοριών για την αρχαία ελληνική λογοτεχνία, αποσπάσματα της οποίας περιέχονται στην *Βιβλιοθήκη του Φωτίου* και στον κώδικα Venetus A της Ιλιάδας).

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Sicca Veneria*, πόλη την Νουμιδίας, σημερινό Αλ Καφ (Τυνησία).
2. ↑  William Smith. A Dictionary of Greek and Roman biography and mythology, **Eutychius Proclus**.
3. ↑  R. Westphal, *Scriptores metrici graeci (1866)*, σελ. 229 - 250. **Proclos**

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 300248844
* SUDOC: 168944219

 |

 |
Ο **Ζέφυρος** είναι μια πύλη πρόσβασης για τον εντοπισμό των διαθέσιμων βιβλίων, περιοδικών και άλλου υλικού στους καταλόγους των Ελληνικών Ακαδημαϊκών Βιβλιοθηκών.

Ιστορία
-------

Οι χρήστες μπορούν να κάνουν ταυτόχρονη αναζήτηση σε έναν ή περισσότερους καταλόγους ή ομάδα καταλόγων (υπάρχει θεματική και γεωγραφική κατηγοριοποίηση), να ανατρέξουν στο ιστορικό αναζήτησης, να επιλέξουν εγγραφές για αποθήκευση ή εκτύπωση και να χρησιμοποιήσουν περισσότερες υπηρεσίες εφόσον κάνουν προσωπική εγγραφή. Π.χ. ένας εγγεγραμμένος χρήστης αποκτά έναν μόνιμο αποθηκευτικό χώρο, όπου μπορεί ανά πάσα στιγμή και από οπουδήποτε, να επεξεργάζεται και να χρησιμοποιεί στοιχεία από τις αναζητήσεις που τον ενδιαφέρουν.

Ο Ζέφυρος δημιουργήθηκε από την Υπηρεσία Τεχνολογιών και Πληροφόρησης της Βιβλιοθήκης του Πανεπιστημίου Κρήτης στα πλαίσια του έργου "Ανάπτυξη της Ψηφιακής Συνεργασίας των Βιβλιοθηκών των Ιδρυμάτων Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης" (Οριζόντια Δράση Βιβλιοθηκών, 3ο Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης, 2000-2006) και σχεδιάστηκε με βάση το διεθνές πρωτόκολλο Ζ39.50 για αναζήτηση σε ετερογενείς πηγές πληροφορίας και χρησιμοποιώντας τα εργαλεία ZAP! και Tcl.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η ιστοσελίδα του Ζέφυρου
* Σύνδεσμος Ελληνικών Ακαδημαϊκών Βιβλιοθηκών

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος μεγαλύτερων βιβλιοθηκών
* Παγκόσμια Ψηφιακή Βιβλιοθήκη
* Europeana
* Ευρωπαϊκή Βιβλιοθήκη

Παραπομπές
----------

1. ↑  Κοσμάς, Γιάννης; Λενάκη, Κατερίνα Κ; Kosmas, Giannis; Lenaki, Katerina K. (2003). «Ζέφυρος: πορεία προς ένα Συλλογικό Κατάλογο». *Ακαδημαϊκές βιβλιοθήκες: επεκτείνοντας τα όρια - 12ο Πανελλήνιο Συνέδριο Ακαδημαϊκών Βιβλιοθηκών*. .
Ζαλεβάικα από την Πίουα.
Η **ζαλεβάικα** είναι παραδοσιακή χωριάτικη σούπα από βραστές πατάτες κομμένες σε κύβους, η οποία γεμίζει με ξινή σίκαλη που φτιάχνεται από ψωμί με προζύμι. Περιέχει επίσης συχνά κιελμπάσα (πολωνικό λουκάνικο) και αποξηραμένα μανιτάρια.

Προέλευση
---------

Η σούπα προέρχεται από το κεντρικό τμήμα της Πολωνίας. Οι πρώτες αναφορές της εμφανίστηκαν τον 19ο αιώνα στο Λοτζ και στο Ραντόμσκο. Το βασικό συστατικό της διατροφής για άτομα από αυτές τις περιοχές ήταν οι πατάτες και τα μανιτάρια. Οι πατάτες αποτέλεσαν τη βάση της πλειονότητας των πιάτων που παρασκεύαζαν οι κάτοικοι του Λοτζ και του Ραντόμσκο. Σερβίρονταν με διαφορετικούς τρόπους όπως βραστές, πουρέ ή τηγανητές. Χάρη στην απλότητά της τον 19ο και τον 20ο αιώνα, η ζαλεβάικα έγινε δημοφιλής σε όλη τη χώρα, σε μέρη όπως το Κιέλτσε και το Λεκανοπέδιο Ντονμπρόβα.

Συνταγές ζαλεβάικα
------------------

 Ζαλεβάικα - συνταγή από ένα βιβλίο μαγειρικής του 1933.
Υπάρχουν πολλές συνταγές για αυτό το είδος σούπας που είναι διαφορετικές αναλόγως την περιοχή της Πολωνίας που παρασκευάστηκαν.

### Λοτζ

Το βασικό προϊόν είναι το ψωμί με προζύμι (200 ml). Στη συνέχεια χρειάζονται: νερό (1,5 l), λουκάνικο (200 γρ), κρεμμύδι (3 φέτες), αλάτι και πιπέρι. Επίσης, προστίθεται αλεύρι σίτου (2 κουταλιές), κρέμα γάλακτος 18% (3 κουταλιές) και πατάτες (όσο θέλουμε).

Ξεφλουδίζουμε τις πατάτες, τις κόβουμε σε μικρούς κύβους και μετά τις βάζουμε σε νερό. Προσθέτουμε αλάτι και βράζουμε. Κόβουμε το λουκάνικο σε μικρά κομμάτια και ψιλοκόβουμε το κρεμμύδι. Τηγανίζουμε το λουκάνικο και το κρεμμύδι στο τηγάνι. Όταν οι πατάτες είναι σχεδόν βρασμένες, προσθέτουμε το λουκάνικο και το ψωμί. Ανακατέβουμε προσεκτικά και στη συνέχεια προσθέτουμε αλεύρι με την ξινή κρέμα και την πρέζα αλάτι.

### Σφιετοκσίσκα

Αυτή η συνταγή προέρχεται από την περιοχή του Βοεβοδάτου Τιμίου Σταυρού (Σφιετοκσίσκα). Είναι αρκετά παρόμοια, αλλά πρέπει να προσθέσουμε σκόρδο, μπέικον και λιγότερη ξινή κρέμα. Η ίδια η διαδικασία μαγειρέματος είναι σχεδόν η ίδια, εκτός από την τοποθέτηση μπέικον στη σούπα.

### Ραντόμσκο

Η ζαλεβάικα από το Ραντόμσκο είναι παρόμοια, αλλά πρέπει να προσθέσουμε περισσότερα μπαχαρικά, όπως μαντζουράνα και αποξηραμένα μανιτάρια. Μαγειρέβουμε με τον ίδιο τρόπο όπως στις συνταγές από το Λοτζ και Σφιετοκσίσκα, αλλά αυτό δεν έχει καθόλου κρέας..

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Zalewajka». *gov.pl*.
2. ↑  smoreda@echodnia.eu, Marzena Smoręda. «Zalewajka taka dobra, że palce lizać! Prezentujemy najlepsze przepisy» (στα πολωνικά). *echodnia.eu*.. Ανακτήθηκε στις 2018-11-15.
3. ↑  Αλίνκα. «Polish Girl Cooking: Zalewajka (Potato Soup)». *Polish Girl Cooking*. Ανακτήθηκε στις 15 Νοεμβρίου 2018.
4. ↑  «Wyborcza.pl». *lodz.wyborcza.pl*. Ανακτήθηκε στις 15 Νοεμβρίου 2018.
5. ↑  «Zalewajka Świętokrzyska». *gov.pl*.
6. ↑  «Zalewajka - Festiwal Zalewajki. Przepis na zalewajkę». *www.festiwal-zalewajki.radomsko.pl* (στα Πολωνικά). Ανακτήθηκε στις 15 Νοεμβρίου 2018.
Ο **Εμανουέλ Ιμορού**, γεννημένος στις 16 Σεπτεμβρίου 1988 στην Μπουρζ, είναι διεθνής ποδοσφαιριστής από το Μπενίν ο οποίος αγωνίζεται στην θέση του αριστερού μπακ. Αποκτήθηκε από την Κλερμόν Φουτ στις 5 Ιουλίου 2012.

Βιογραφία
---------

Γεννημένος το 1988 στην Μπουρζ, ξεκίνησε από μικρή ηλικία την ενασχόληση με το ποδόσφαιρο με το οποίο και ανέπτυξε ιδιαίτερη σχέση. Αφού αγωνίστηκε σε διάφορες ομάδες της ευρύτερης περιοχής της Σερ, απέδειξε το ταλέντο του στο Μπερί, εντασσόμενος στα τμήματα υποδομής της ΛΜ Σατορού. Το 2008, σε ηλικία 20 ετών, υπέγραψε μαζί της το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο, διάρκειας τριών ετών, ως αριστερός αμυντικός. Η ταχύτητά του καθώς και η ευστοχία του με το αριστερό του πόδι ήταν τα δυνατά του σημεία στον αγωνιστικό χώρο.

Στη διάρκεια της πρώτης του σεζόν, αγωνίστηκε μόλις σε επτά αναμετρήσεις για την Λιγκ 2. Μία χαοτική σεζόν η οποία τον οδήγησε στον δανεισμό του την αμέσως επόμενη στην ΦΚ Γκενιόν όπου, αγωνιζόμενος ως βασικός, είχε γεμάτη σεζόν. Την ίδια αυτή σεζόν, παράλληλα με την συλλογική του καριέρα, έγινε διεθνής με το Μπενίν και συμμετείχε στην CAN η οποία έλαβε χώρα στην Αγκόλα, όπου αγωνίστηκε στους αγώνες απέναντι σε Μοζαμβίκη, Νιγηρία και Αίγυπτο. Με το πέρας αυτής της δεύτερης σεζόν, αρκετές ήταν οι ομάδες που έδειξαν ενδιαφέρον για την απόκτησή του, μεταξύ άλλων οι Λε Μαν, Λιλ, Σαιντ-Ετιέν και Μπενφίκα. Ωστόσο, η Σατορού επιθυμούσε την παραμονή του και, συνεπώς, δεν τον άφησε να φύγει.

Εκείνη την σεζόν, ο Εμανουέλ αγωνίστηκε σε περίπου τριάντα αγώνες ως αριστερός μέσος, εκ των οποίων οι μισοί ως βασικός. Με δυνατότητα ελεύθερης μεταγραφής, τροφοδότησε για ένα ακόμη καλοκαίρι με μεταγραφικά σενάρια τη θερινή μεταγραφική περίοδο. Αρκετές ήταν οι ομάδες της γαλλικής ελίτ που έδειξαν ζωηρό ενδιαφέρον για την απόκτησή του, αλλά και οι ΦΚ Πόρτο, Μπενφίκα, Παναθηναϊκός και ΣΚ Μπράγκα (φιναλίστ του Γιουρόπα Λιγκ 2010-11), ομάδα στην οποία αποφάσισε να μεταγραφεί για διάρκεια 5 ετών ώστε να αντικαταστήσει τον αριστερό μπακ Σίλβιο, ο οποίος είχε αποχωρήσει με προορισμό την Ατλέτικο Μαδρίτης.

Μετά την πρώτη του σεζόν στην Μπράγκα, στην οποία πραγματοποίησε μόλις τρεις συμμετοχές στην Liga Sagres, έμεινε ελεύθερος από τον σύλλογο και εντάχτηκε στις 5 Ιουλίου 2012 στην Κλερμόν Φουτ.

Το 2011, ο Εμανουέλ έγινε πρέσβης του LiveClub, ενός ιστοτόπου κοινωνικής δικτύωσης με στόχο τους αθλητικούς συλλόγους.

Στατιστικά στο πρωτάθλημα
-------------------------

| Σεζόν | Ομάδα | Πρωτάθλημα | Συμμετοχές | Γκολ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2007-2008 | ΛΜ Σατορού |  Λιγκ 2 | 1 | 0 |
| 2008-2009 | ΛΜ Σατορού |  Λιγκ 2 | 7 | 0 |
| 2009-2010 | ΦΚ Γκενιόν |  Νασιονάλ | 22 | 1 |
| 2010-2011 | ΛΜ Σατορού |  Λιγκ 2 | 27 | 0 |
| 2011-2012 | ΣΚ Μπράγκα |  Liga Sagres | 3 | 0 |
| 2012-2013 | Κλερμόν Φουτ |  Λιγκ 2 | 9 | 0 |
|

**Τελευταία ενημέρωση στις 15 Νοεμβρίου 2012**

Παραπομπές
----------

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

* Προφίλ του Εμανουέλ Ιμορού στο footballdatabase.eu
* (Αγγλικά) Προφίλ του Εμανουέλ Ιμορού στο national-football-teams.com
Η **Ζαμινταβάρ** είναι ιστορική περιοχή του Αφγανιστάν, στη δεξιά όχθη του ποταμού Χελμάντ και βορειοδυτικά της πόλης Κανταχάρ. Συνορεύει με το δρόμο που οδηγεί από την Κανταχάρ στη Χεράτ μέσω της πόλης Φαρά. Βρίσκεται στην ευρύτερη περιοχή του βόρειου τμήματος της επαρχίας Χελμάντ. Είναι μια λοφώδης περιοχή, με πολύ πληθυσμό στο παρελθόν, και γόνιμες κοιλάδες που αρδεύονταν από σημαντικούς παραπόταμους του ποταμού Χελμάντ. Η κύρια πόλη στην περιοχή Ζαμινταβάρ ήταν η Μουσά Καλά (*Κάστρο του Μωυσή*), η τοποθεσία της οποίας βρίσκεται στις όχθες του ομώνυμου ποταμού, πλησίον και βόρεια της πόλης Γκιρίσκ.
Συντεταγμένες: 4°0′N 102°30′E﻿ / ﻿4.000°N 102.500°E﻿ / 4.000; 102.500

Δορυφορική εικόνα με τεχνητό χρωματισμό της ηπειρωτικής Μαλαισίας
Η **Ηπειρωτική Μαλαισία**, επίσης γνωστή ως **Μαλάγια** ή **Δυτική Μαλαισία**, είναι το τμήμα της Μαλαισίας που βρίσκεται στη χερσόνησο της Μαλαισίας και τα γύρω νησιά. Η έκτασή της είναι 132.265 τετραγωνικά χιλιόμετρα, δηλαδή σχεδόν το 40% της συνολικής έκτασης της χώρας. Μοιράζεται χερσαία σύνορα με την Ταϊλάνδη στα βόρεια και τη Σιγκαπούρη στο νοτιότερο άκρο.

Δυτικά από το στενό της Μαλάκκα βρίσκεται η νήσος Σουμάτρα (Ινδονησία) και ανατολικά απέναντι από τη Θάλασσα της Νότιας Κίνας βρίσκονται τα νησιά Νάτουνα (Ινδονησία). Η ηπειρωτική Μαλαισία αντιπροσωπεύει την πλειοψηφία (περίπου 81,3%) του πληθυσμού και της οικονομίας της Μαλαισίας, το 2017 ο πληθυσμός της ήταν περίπου 26 εκατομμύρια (92% του συνολικού πληθυσμού).

Κρατίδια και Ομοσπονδιακές Επικράτειες
--------------------------------------

Χάρτης της ηπειρωτικής Μαλαισίας
Η ηπειρωτική Μαλαισία αποτελείται από τα ακόλουθα 11 κρατίδια της Μαλαισίας και δύο ομοσπονδιακές επικράτειες (ξεκινώντας από τον Βορρά προς Νότο):

* *Βόρεια Περιφέρεια*: Περλίς, Κεντάχ, Πενάνγκ, Περάκ
* *Ανατολική Περιφέρεια*: Κελάνταν, Τερενγκάνου, Παχάνγκ,
* *Κεντρική Περιφέρεια*: Σελάνγκορ, ομοσπονδιακές επικράτειες της Κουάλα Λουμπούρ και Πουτρατζάγια
* *Νότια Περιφέρεια*: Νέγκερι Σεμπιλάν, Μαλάκκα, Τζοχόρ

Ετυμολογία
----------

Τοπογραφικός χάρτης της Ηπειρωτικής Μαλαισίας
Η Ηπειρωτική Μαλαισία είναι επίσης γνωστή ως Δυτική Μαλαισία (Malaysia Barat) ή Κρατίδια της Μαλάγια (Negeri-negeri Tanah Melayu).

Παραπομπές
----------

1. ↑   *Malaya*. .
2. ↑  Mohamed Anwar Omar Din (2012). «Legitimacy of the Malays as the Sons of the Soil». Canadian Center of Science and Education. σελίδες 80–81. ISSN 1911-2025. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Οκτωβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 16 Δεκεμβρίου 2019.
3. ↑  Reid, Anthony (2010). *Imperial alchemy : nationalism and political identity in Southeast Asia*. Cambridge University Press. σελ. 95. ISBN 978-0-521-87237-9.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Virtual Malaysia Αρχειοθετήθηκε 2010-03-24 στο Wayback Machine. (Αγγλικά) - Η επίσημη ιστοσελίδα του Υπουργείου Τουρισμού της Μαλαισίας

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ηπειρωτική Μαλαισία** |


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* NKC: ge608150

 |

 |
Στην Αρχαία ελληνική μυθολογία η **Θυία** (το όνομα της προέρχεται από το *"θύω"* ή *"θυσία"*) ήταν πριγκίπισσα από την Φθία, κόρη του Δευκαλίωνα της Θεσσαλίας και της Πύρρας της κόρης του Επιμηθέα και της Πανδώρας. Τα αδέλφια της ήταν ο Έλλην, η Πανδώρα της Θεσσαλίας και πιθανότατα ο Αμφικτύονας, η Πρωτογένεια , η Μελανθώ (Μελανθείας) και ο Κάνδυβος. Η Θυία όπως και οι άλλες αδελφές της απέκτησε με τον Δία τον Μάγνη και τον Μακεδόνα, γενάρχη των Μακεδόνων. Τις πληροφορίες για το πρόσωπο της παρέχει ο Ησίοδος στο έργο του Κατάλογος Γυναικών, το διέσωσαν ο Κωνσταντίνος Ζ΄ στο έργο του Προς τον ίδιον υιόν Ρωμανόν και ο Στέφανος ο Βυζάντιος στο έργο του *"Εθνικά"*.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Thyia» (Ρωσικά)
2. ↑  «Тия» (Ρωσικά)
3. ↑  Gantz, Timothy (1993). Early Greek Myth: A Guide to Literary and Ancient Sources. London: Johns Hopkins University Press. σ. 167
4. ↑  Ησίοδος, Κατάλογος Γυναικών fr. 3 με παραπομπή στον Κωνσταντίνο τον Πορφυρογέννητο, De Thematibus, 2 (σ. 86 sq. Pertusi)
5. ↑  Στέφανος ο Βυζάντιος, Κεφ. 5, *"Μακεδονία"*

Πηγές
-----

* Hesiod, Catalogue of Women from Homeric Hymns, Epic Cycle, Homerica translated by Evelyn-White, H G. Loeb Classical Library Volume 57. London: William Heinemann, 1914.
* Stephanus of Byzantium, Stephani Byzantii Ethnicorum quae supersunt, edited by August Meineike (1790-1870), published 1849. A few entries from this important ancient handbook of place names have been translated by Brady Kiesling. Online version at the Topos Text Project.
Η ***Παναγία και το Θείο Βρέφος με τον μικρό Άγιο Ιωάννη τον Βαπτιστή*** (ιταλικά: *Madonna col Bambino e San Giovannino Battista*) είναι έργο αναγεννησιακής ζωγραφικής, που φιλοτέχνησε περίπου το 1470 ο Ιταλός ζωγράφος Σάντρο Μποτιτσέλι (1445-1510). Ανήκει στη συλλογή του Μουσείου του Λούβρου στο Παρίσι και βρίσκεται στον πρώτο όροφο, στην αίθουσα 3 του Salon Carré, Denon.

Ιστορία του έργου
-----------------

Αγοράστηκε από τον βασιλιά Λουδοβίκο ΙΗ΄ το 1824 και αποδόθηκε στον καλλιτέχνη για πρώτη φορά από τον Ούλμαν το 1893. Την ίδια άποψη έχουν υποστηρίξει πολλοί ακόμη συγγραφείς. Έχει επίσης υποστηριχθεί πως πρόκειται για προϊόν συνεργασίας του Μποτιτσέλι με κάποιον βοηθό του ή ακόμη και προϊόν απλώς του εργαστηρίου του.

Περιγραφή
---------

Αποτελεί ένα από τα πρώτα έργα του καλλιτέχνη στο οποίο, αν και είναι ακόμη εμφανής η επιρροή των Φιλίππο Λίππι (1406-1469) και Αντρέα ντελ Βερρόκκιο (1437-1488), διαφαίνεται ήδη η σαφής και ισχυρή αίσθηση του μνημειώδους που χαρακτηρίζει το ώριμο έργο του. Σύμφωνα με τον Μάντελ, ο οποίος θεωρεί το έργο *«αδιαμφισβήτητης ποιότητος»*, το πρώιμο στυλ του καλλιτέχνη είναι διακριτό μέχρι και στα φύλλα των δένδρων στο βάθος, που δεν έχουν ακόμη *«αυτή την ανάμειξη μαύρου και κίτρινου, αξιοσημείωτης έντασης, που χαρακτηρίζει τα μεταγενέστερα έργα του»*.

Βιβλιογραφία
------------

* Cristina Acidini Luchinat, *Botticelli, poète du détail*, Flammarion, 2010 (ISBN 978-2081241428)
* Giulio Carlo Argan, *Botticelli* (1957), collection *Le Goût de notre temps*, éditions Albert Skira.
* Marcel Brion, *Botticelli*, Crès, 1932.
* André Chastel, *Botticelli*, Silvana, Milan, 1957.
* Bruno Santi, *Botticelli*, in *I protagonisti dell'arte italiana*, Scala Group, Florence 2001 (ISBN 8881170914)

Παραπομπές
----------

1. ↑  Alessandro FILIPEPI dit BOTTICELLI, Μουσείο του Λούβρου
2. ↑  Ulmann H. *«Sandro Boticcelli»*, Μόναχο 1893, σελ. 34.
3. ↑  Schmarsow A.: *«Sandro del Botticello»*, Δρέσδη 1923, σελ. 14-15.
4. ↑  Van Marle R. *«The Development of the Italian Schools of Painting»*, La Haye 1923-1936, XII, 1931, σελ.64.
5. ↑  Gamba C.: *«Botticelli»*, Μιλάνο 1936, σελ. 94.
6. ↑  Bettini S.: *«Botticelli»*, Μπεργκάμο 1942, σσ. 17, 47.
7. ↑  Plunkett C.N.: *Sandro Botticelli*, Λονδίνο 1900, σελ. 104.
8. ↑  Venturi A.: *«Botticelli»*, Ρώμη 1925, σελ. 119.
9. ↑  D. Arrasse, P. De Vecchi, *«Sandro Botticelli. De Laurent le Magnifique à Savonarole»*, Skira 2003, ISBN 9788884915672.
10. ↑  Mandel G. *«L'opera completa del Botticelli»*, Μιλάνο 1967, σελ. 86.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Παρουσίαση του πίνακα από το Μουσείο του Λούβρου
**Καταχρηστικό** λέγεται το κλάσμα του οποίου ο αριθμητής είναι μεγαλύτερος από τον παρονομαστή. Π.χ. το κλάσμα 12/5 είναι καταχρηστικό, γιατί ο αριθμητής του είναι μεγαλύτερος από τον παρονομαστή του, γιατί είναι 12>5. Το καταχρηστικό κλάσμα είναι μεγαλύτερο από τη μονάδα. Είναι 12/5 > 1.

Για να μετατρέψουμε ένα καταχρηστικό κλάσμα σε μεικτό αριθμό, διαιρούμε τον αριθμητή με τον παρονομαστή. Το πηλίκο της διαίρεσης είναι οι ακέραιες μονάδες και το υπόλοιπο είναι ο αριθμητής του μεικτού κλάσματος. Για να μετατρέψουμε το κλάσμα 12/5 σε μεικτό αριθμό, διαιρούμε το 12 με το 5. Είναι 12 : 5 = 2 και υπόλοιπο 2, άρα 12/5 = 2+2/5.

Δείτε επίσης
------------

* Γνήσιο κλάσμα
Κατά τους πρώτους μήνες της Επανάστασης του 1821 το Αίγιο λεηλατήθηκε και πυρπολήθηκε δύο φορές από οθωμανικές δυνάμεις που είχαν έλθει για βοήθεια των πολιορκούμενων στην Πάτρα και την Τρίπολη.

Τον Απρίλιο του 1821 ο Μουσταφάμπεης, που είχε το αξίωμα του κεχαγιά της Τρίπολης, κατ’ εντολή του Χουρσίτ Πασά που βρισκόταν στην Ήπειρο, με στράτευμα από 3.500 Αλβανούς πέρασε από το Μεσολόγγι στην Πελοπόννησο. Αφού διασκόρπισε τους Έλληνες που πολιορκούσαν το φρούριο της Πάτρας πορεύθηκε παραλιακά προς Κόρινθο. Οι κάτοικοι πρόλαβαν και εγκατέλειψαν την πόλη του Αιγίου και βρήκαν καταφύγιο στο σπήλαιο της Μπουφούσκιας και στα βουνά. Ο Μουσταφάμπεης τους κάλεσε να «προσκυνήσουν» υποσχόμενος συγχωροχάρτια, κάτι στο οποίο κανείς δεν υπάκουσε. Οι Τουρκαλβανοί έμειναν μια εβδομάδα στο Αίγιο και αφού πήραν ως λάφυρα ό,τι μπορούσαν το πυρπόλησαν, όπως και τα γύρω χωριά.

Αργότερα, περί τα μέσα Σεπτεμβρίου, ενώ οι Έλληνες πολιορκούσαν την Τρίπολη, οθωμανικός στόλος επιχείρησε να φέρει βοήθεια προς τους πολιορκούμενους. Από τον στόλο αποβιβάστηκαν περί τους 700 Αλβανούς υπό τον Γιουσούφ Πασά της Εύβοιας οι οποίοι βάδισαν προς το Αίγιο. Έβαλαν και πάλι φωτιά και διασκορπίστηκαν στην γύρω επαρχία όπου λεηλατούσαν και άρπαζαν ζώα. Επίσης κατέστρεψαν τη Φτέρη και άλλα χωριά του Αιγίου.

Στο δημοτικό τραγούδι
---------------------

Η καταστροφή του Αιγίου καταγράφηκε σε δημοτικά τραγούδια από νωρίς. Ένα από αυτά, που παραδίδεται από τον Κλοντ Φοριέλ (1824), συνδέει την καταστροφή του Αιγίου με την άλωση της Τριπολιτσάς:

> ΑΛΩΣΙΣ ΤΗΣ ΤΡΙΠΟΛΙΤΣΑΣ
> 
> *Ήταν ημέρα βροχερή και νύχτα χιονισμένη*,  
> *όταν για την Τριπολιτσάν εκίνησ’ ο Κιαμίλης*.  
> ...  
> *Απολογάτ’ο Κεχαγιάς, λέει στον Κολοκοτρώνη*:  
> - *Κάμε νισάφι στην Τουρκιά, κόψε πλην άφ’σε κιόλας*!  
> - *Τι φλυαρείς, βρωμότουρκε, Τι λες παλιομουρτάτη*,  
> *Νισάφι έκαμες εσύ εις την πικρή Βοστίτσα*,  
> *όπ’ έσφαξες τ’ αδέλφια μας και όλους τους δικούς μας*.
> 
> 

Η καταστροφή αναφέρεται και σε άλλα δημοτικά όπως:

> *Έκαψαν χώρες και χωριά, χωριά και βιλαέτια*
> *Την Πάτρα την περήφανη, Βοστίτσα παινεμένη*.
> 
> 

Τους Αλβανούς αυτούς θέλησε αργότερα να εκδικηθεί ο προεστός και οπλαρχηγός Ανδρέας Λόντος, όταν αυτοί εξήλθαν από την Τριπολιτσά που είχε αλωθεί και επέστρεφαν στην Ήπειρο βάσει συμφωνίας. Ο Λόντος ήταν από τους ελάχιστους Πελοποννήσιους που δεν έλαβαν μέρος στην πολιορκία της Τρίπολης. Η προσπάθειά του να επιτεθεί στους Αλβανούς εμποδίστηκε από τον Δημήτρη Πλαπούτα που τους συνόδευε.

Βιβλιογραφία
------------

1. ↑  Τρικούπης, Σπυρίδων. «Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως». *Anemi - Digital Library of Modern Greek Studies* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 5 Μαΐου 2023.
2. ↑  Παπαγεωργίου Θ. Γεώργιος, *Η ιστορία της Φτέρης Αιγίου*, Αθήνα 1968.
3. ↑  Σταματόπουλος Τάκης, *Ο Ανδρέας Λόντος, ο γλεντζές αρχικοτζαμπάσης με το τραγικό τέλος*. Εκδ. Κάλβος, 1985, σ. 20, 21.
Το **Ζαμπουλιστάν** (περσικά: زابلستان), αρχικώς γνωστό ως Ζαβολιστάν, είναι ιστορική περιοχή του Αφγανιστάν, που αντιστοιχεί περίπου στη σημερινή επαρχία Ζαμπούλ στο νότιο τμήμα της χώρας. Η ονομασία Ζαμπουλιστάν μεταφράζεται ως "Γη των Ζαμπούλ", που πιθανόν αποτελεί παραφθορά των Ζουνμπίλ, μιας ινδικής παγανιστικής (ηλιολατρικής) δυναστείας που κυβέρνησε την περιοχή από τον 6ο αιώνα μ.Χ. μέχρι την ισλαμική κατάκτηση του Αφγανιστάν το 870.

Ο Μπαμπούρ, ιδρυτής της Αυτοκρατορίας των Μουγκάλ τον 16ο αιώνα, καταγράφει στην ιστορία του, τη *Μπαμπουρνάμα*, ότι η περιοχή νότια του Ινδοκούς μεταξύ της Κανταχάρ και της Γκάζνας, είναι γενικώς γνωστή ως Ζαμπουλιστάν. Σύμφωνα με την περσική μυθολογία, η πόλη Ζαμπόλ στο ανατολικό Ιράν υπήρξε η γενέτειρα του μυθικού Ιρανού ήρωα Ροστάμ.
Το **Κάστρο της Μεσιάνο** είναι, ερειπωμένο σήμερα, κάστρο στην κωμόπολη Μεσιάνο στην Ιταλία στην περιφέρεια της Καλαβρίας.

Κατασκευάστηκε τον 8ο αιώνα από τους Βυζαντινούς, αποτελούσε τότε τμήμα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και ονομαζόταν *φρούριο του Αγίου Ιωάννη*. Τον 10ο αιώνα, ανάμεσα στο κάστρο και την Μονή του Αγίου Ιωάννη, κτίστηκε οικισμός που εξελίχθηκε στην πόλη της Μεσιάνο. Το κάστρο είναι κατασκευασμένο πάνω σε λόφο που περιβάλλεται από ποτάμι σε υψόμετρο 530 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας, κι είναι ιδιαίτερα δυσπρόσιτο. Σε έγγραφο του 1273 αναφέρεται επισκευή του κάστρου ενώ είναι άγνωστο πότε εγκαταλείφθηκε.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  Castelli della Calabria
2. ↑  «Filandari (ruderi del castello di Mesiano)». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 28 Δεκεμβρίου 2015.
Τοιχογραφία του 7ου αιώνα που παριστάνει τον Άγιο Δημήτριο (κέντρο), τον επίσκοπο Ιωάννη (αριστερά) και τον κυβερνήτη της πόλης (δεξιά)
Τα **Θαύματα του Αγίου Δημητρίου** είναι μια συλλογή από ομιλίες που γράφτηκαν στην Ελληνική γλώσσα τον 7ο αιώνα, αναφέρονται στα θαύματα που έκανε ο Προστάτης και πολιούχος άγιος της Θεσσαλονίκης Άγιος Δημήτριος. Είναι μια μοναδική ιστορία για την πόλη και τα Βαλκάνια γενικά, αναφέρεται στις επιθέσεις που έκαναν οι Σλάβοι στα τέλη του 6ου και στις αρχές του 7ου αιώνα, δεν υπάρχουν σε καμιά άλλη πηγή. Τα Θαύματα περιέχουν δύο βιβλία, το πρώτο έγραψε ο Ιωάννης ηγούμενος στην Ιερά Μητρόπολις Θεσσαλονίκης (610-620) και το δεύτερο ανώνυμος συγγραφέας την δεκαετία του 680. Το 1ο Βιβλίο αναφέρεται στις επεμβάσεις του Αγίου Δημητρίου για την σωτηρία της Θεσσαλονίκης την εποχή του Ευσέβιου, προκατόχου του Ιωάννη, το μεγάλο κύμα πανώλης που ξέσπασε και τις επιθέσεις που έκαναν οι Σκλαβηνοί Νότιοι Σλάβοι και οι Άβαροι. Τα επεισόδια αυτά που έγραψαν σε μορφή ομιλιών δημοσιοποιήθηκαν στο κοινό της πόλης προκειμένου να μάθουν ότι ο πολιούχος Άγιος της πόλης βρίσκεται στο πλευρό τους. Το 2ο Βιβλίο διαφέρει σε ύφος από το πρώτο, περιγράφει μια μεγάλη σειρά από επιθέσεις των Σλάβων και των Άβαρων στα Βαλκάνια με αποκορύφωμα την μεγάλη επίθεση (677) και τελικά την εγκατάσταση τους στην περιοχή. Η διαφορά είναι ότι ενώ το πρώτο βιβλίο τους αποκαλεί *"βαρβάρους"* το δεύτερο τους αποκαλεί *"γείτονες και φιλικούς λαούς"*. Το δεύτερο βιβλίο ωστόσο κατέστη αντιδημοφιλές τους επόμενους αιώνες για αυτό σώζεται μονάχα σε ένα αντίγραφο. Τα Θαύματα του Αγίου Δημητρίου θεωρούνται πολύτιμη ιστορική πηγή, ο ιστορικός Δημήτριος Ομπολένσκυ έγραψε :

*"Δεν υπάρχει καμιά άλλη εργασία της εποχής που να περιγράφει με τόσο μεγάλη λεπτομέρεια την στρατιωτική οργάνωση και την τοπογραφία της Θεσσαλονίκης, τους πολέμους στα Βαλκάνια και τις επιδρομές των βαρβάρων. Οι Σλάβοι αναζητούσαν να κερδίσουν τις θερμές παραλίες του Αιγαίου και την επιβλητική Μητρόπολη που βρισκόταν στον μυχό του κόλπου. Υπάρχουν ελάχιστα έργα από την εποχή του Μεσαίωνα που να περιγράφουν την επέμβαση του πολιούχου προστάτη για την σωτηρία της πόλης"*.

Το Δεύτερο Βιβλίο περιγράφει την δεύτερη Βασιλική του Αγίου Δημητρίου πριν την καταστροφή της από την φωτιά (629/634). Τα λίγα τμήματα που σώθηκαν χρησιμοποιήθηκαν για την ανέγερση του νέου ναού, μερικά από είναι μωσαϊκά, κάποιο από αυτά απεικονίζει τον επίσκοπο Ιωάννη που περιγράφει το πρώτο Βιβλίο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Obolensky (1994), σ. 284
2. ↑  Curta (2001), σσ. 52–54
3. ↑  Curta (2001), σσ. 61–62
4. ↑  Obolensky (1994), σ. 285
5. ↑  Obolensky (1994), σσ. 284–285
6. ↑  Obolensky (1994), σσ. 285–286

Πηγές
-----

* Curta, Florin (2001). The Making of the Slavs: History and Archaeology of the Lower Danube Region, c. 500–700. Cambridge: Cambridge University Press.
* Obolensky, Dimitri (1994). Byzantium and the Slavs. St. Vladimir's Seminary Press.
Καταυλισμός εκστρατευτικών μυρμηγκιών.
O **καταυλισμός** (Αγγλικά: ***bivouac*** [προφέρεται μπίβουακ]), είναι μια δομή η οποία σχηματίζεται από μεταναστευτικά μυρμήγκια οδηγούς και αποικίες εκστρατευτικών μυρμηγκιών, όπως το είδος *Eciton burchellii*. Η φωλιά κατασκευάζεται από τα ίδια τα σώματα των ζωντανών μυρμηγκιών εργατριών, για την προστασία της βασίλισσας και των προνυμφών και αργότερα χαλιέται καθώς τα μυρμήγκια μετακινούνται.

Τα εκστρατευτικά μυρμήγκια μπορούν σε μία μόνο ημέρα, να συλλέξουν τροφή και να τραφούν με έντομα σε μεγάλη σχετικά έκταση, άνω των 1.700 m². Επομένως, θα πρέπει να μετακινούνται συνεχώς προς νέες περιοχές. Κατά τη διάρκεια της λεγόμενης μεταναστευτικής φάσης, κάθε βράδυ, τα μυρμήγκια δημιουργούν τους καταυλισμούς (*bivouacs*) τους σε νέους χώρους. Σώματα που αριθμούν 150.000 έως 700.000 εργάτριες, καλύπτουν και προστατεύουν τη βασίλισσα, ενώνοντας τα πόδια και τα σώματά τους σε μια μάζα, η οποία έχει επιφάνεια περίπου 1 m².

Χιλιάδες προνύμφες συγκεντρώνονται πλησίον του κέντρου μαζί με τη βασίλισσα και οι εργάτριες είναι υπεύθυνες για τη διατροφή τους. Οι μεγαλύτερες εργάτριες χρησιμεύουν επίσης και ως αχθοφόροι, μεταφέροντας τις προνύμφες, στους νέους καταυλισμούς. Το πρωί, ο καταυλισμός διαλύεται σε φάλαγγες επιδρομών οι οποίες σχηματίζουν την εμπρόσθια τους όψη σαν βεντάλια. Αυτές οι φάλαγγες επιδρομών μπορούν και διανύουν απόσταση έως και 20 m την ώρα, με τις εργάτριες ηγέτιδες να αναδύουν ένα χημικό ίχνος, ώστε να μπορούν να τις ακολουθήσουν και οι άλλες εργάτριες. Οι μικρότερες εργάτριες οδηγούν τη φάλαγγα, ενώ οι μεγαλύτεροι φοβεροί στρατιώτες, προστατεύουν τα πλευρά της φάλαγγας.

Δείτε επίσης
------------

* *Dorylus*
* Εκστρατευτικό μυρμήγκι

Παραπομπές
----------

1. ↑  William B. Jackson (1957) Microclimatic Patterns in the Army Ant Bivouac. Ecology 38(2):276-285
2. ↑  T. C. Schneirla, Robert Z. Brown and Frances C. Brown (1954) The Bivouac or Temporary Nest as an Adaptive Factor in Certain Terrestrial Species of Army Ants. Ecological Monographs 24(3):269-296
Η **Επαρχία Πορέτσκι** (ρωσικά: Поре́цкий район, τσουβασικά: Пăрачкав районĕ) είναι διοικητική και δημοτική επαρχία (ραγιόν), μία από τις είκοσι μία στη Δημοκρατία της Τσουβασίας, στη Ρωσία. Η επαρχία βρίσκεται στα νοτιοδυτικά της επαρχίας. Η έκταση της περιοχής είναι 1.116,9 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Το διοικητικό κέντρο της επαρχίας είναι το Πορέτσκογιε. Στην απογραφή του 2010, η επαρχία είχε πληθυσμό 13.992 κατοίκων. Επίσης, στην απογραφή του 2002 είχε πληθυσμό 17.311 κατοίκων, ενώ στη Σοβιετική απογραφή του 1989 είχε πληθυσμό 19.486 κατοίκων. Ο πληθυσμός του Πορέτσκογιε αντιστοιχεί στο 41,6% του πληθυσμού της επαρχίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Law #28
2. ↑  Law #37
3. ↑  «Poretsky» (στα Ρωσικά). Federal State Statistics Service, Russian Federation. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Ιουνίου 2018. Ανακτήθηκε στις 16 Οκτωβρίου 2016.