recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Ιωάννης-Φραγκίσκος**, γαλλ.: *Jean-François de la Trémoille*, (απεβ. το 1507) ήταν Γάλλος Ρωμαιοκαθολικός επίσκοπος και καρδινάλιος.

Βιογραφία
---------

Μέλος τού Οίκου ντε Λα Τρεμουάλ, ο Ιωάννης-Φραγκίσκος γεννήθηκε στο βασίλειο της Γαλλίας περί το 1465–70, ως γιος τού Λουδοβίκου Α΄, υποκόμη τού Τουάρ. 

Στις αρχές της σταδιοδρομίας του, έγινε μέλος τού συλλόγου (canon) τού καθεδρικού ναού της Ορλεάνης.  Προσπάθησε να γίνει επίσκοπος τού Αζέν το 1487, αλλά έχασε από τον Λεονάρντo Γκρόσο ντελα Ρόβερε.  Το 1488, έγινε μέλος τού συλλόγου τού καθεδρικού ναού τού Καστρ.  Επίσης έγινε αποστολικός πρωτονοτάριος. 

Στις 5 Νοεμβρίου 1490 εξελέγη αρχιεπίσκοπος τού Ως.  Έγινε αποστολικός διαχειριστής της επισκοπής τού Πουατιέ στις 5 Δεκεμβρίου 1505, θέση που κράτησε μέχρι το τέλος του. 

Ο πάπας Ιούλιος Β΄ ντελα Ρόβερε τον έκανε καρδινάλιο ιερέα στον σύλλογο της 18ης Δεκεμβρίου 1506.  Απεβίωσε προτού λάβει τον ερυθρό πίλο μίας τιτουλάριας εκκλησίας. 

Απεβίωσε στο Μιλάνο λίγο πριν από τις 19 Ιουνίου 1507.  Τάφηκε στην κολλεγιακή εκκλησία της Nοτρ-Νταμ στο Tουάρ (Τhouars).  Έλαβε την ταφή της καρδιάς: η καρδιά του τάφηκε στο μοναστήρι των Φραγκισκανών στο Μιλάνο.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  «Catholic-Hierarchy.org» (Αγγλικά) Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. dltremjf. Ανακτήθηκε στις 22  Οκτωβρίου 2020.
2. ↑  dltremjf.
3. ↑  auch.
4. ↑  «Catholic-Hierarchy.org» (Αγγλικά) Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. dltremjf. Ανακτήθηκε στις 4  Φεβρουαρίου 2021.
5. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12  Biographical Dictionary of the Cardinals of the Holy Roman Church
O **Ιωάννης-Φραγκίσκος**, ιταλ. *Gianfrancesco*, (1395 - 23 Σεπτεμβρίου 1444) από τον Οίκο των Γκοντζάγκα, ήταν αρχικά κυβερνήτης (1407-1433) και μετά μαρκήσιος (1433-44) της Μάντουα. Επίσης ήταν κοντοτιέρος.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του Φραγκίσκου Α΄ κυβερνήτη της Μάντουας και της Μαργαρίτας Μαλατέστα, κόρης του Γκαλεότο Α΄ κυρίου του Ρίμινι.

Το 1407 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ως κυβερνήτης της Μάντουα. Επειδή ήταν 12 ετών, τη διακυβέρνηση ανέλαβε ο θείος του Κάρλο Α΄ Μαλατέστα κύριος του Ρίμινι και έμμεσα η Βενετία. Το 1409 νυμφεύτηκε την κόρη του Μαλατέστα Δ΄ κυρίου του Πέζαρο. Το 1433 ο Σιγισμούνδος βασιλιάς της Γερμανίας τον αναβάθμισε σε μαρκήσιο.

Πολέμησε υπέρ του Παπικού Κράτους το 1412 και υπέρ των Μαλατέστα το 1417· ήταν γενικός διοικητής (capitano generale) του στρατού της Βενετίας από το 1434. Αργότερα εγκατέλειψε τη συμμαχία με τους Βενετούς και πήρε το μέρος των Βισκόντι του Μιλάνου, ξεκινώντας πόλεμο εναντίον της Βενετίας χωρίς όμως επιτυχία, ο οποίος έγινε αιτία απώλειας μερικών εδαφών της Μάντουας.

Κατά τη διάρκεια της εξουσίας του επισκέφθηκε τη Μάντουα ο διάσημος ουμανιστής Βιττορίνο ντα Φέλτρε και πολλοί καλλιτέχνες, όπως ο Πιζανέλλο και άλλοι. Είναι το ξεκίνημα της πόλης ως σημαίνοντος κέντρου της Αναγέννησης. Ίδρυσε το πρώτο εργαστήριο κατασκευής διακοσμητικών ταπήτων (tapisserie) στην Ιταλία.

Οικογένεια
----------

Το 1409 νυμφεύτηκε την Πάολα Μαλατέστα, κόρη του Μαλατέστα Δ΄ κυρίου του Πέζαρο και είχε τέκνα:

* Λουδοβίκος Γ΄ 1412-1478, μαρκήσιος της Μάντουα.
* Κάρλο, απεβ. 1456, κύριος της Σαμπιονέτα.
* Μαργαρίτα, απεβ. 1439, παντρεύτηκε τον Λεονέλλο των Έστε μαρκήσιο της Φερράρα και της Μόντενα.

Υποσημειώσεις
-------------

1. ↑  *Faceted Application of Subject Terminology*. 326248. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*. p16415.htm#i164141. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
3. ↑  (Ιταλικά) *Sapere.it*. De Agostini Editore. 2001. Gianfrancésco.
4. ↑  (Αγγλικά) *Find A Grave*. Ανακτήθηκε στις 30  Αυγούστου 2019.
5. ↑  p16415.htm#i164141. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
6. ↑  Brinton, Selwyn. *The Gonzaga - Lords of Mantua.* London: Methuen & Co. LTD. 1927. pg. 65
7. ↑  «Cronaca universale della città di Mantova. Volume II». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 23 Φεβρουαρίου 2017.
8. ↑  Brinton, pg. 65

Πηγές
-----

* Biography at the Gonzaga family website (Ιταλικά)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Gianfrancesco I Gonzaga, Marquis of Mantua στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 1684740
* LCCN: n93075793
* GND: 119149389

 |

 |
Ο **Ιωάννης Φωκυλίδης Χολβάρντα** ή **Γιοχάνες Φωκυλίδης Χολβάρντα** ή απλούστερα **Γιόχαν Χολβάρντα** ή **Γιόχαν Φωκυλίδης** (Johannes Phocylides Holwarda, 19 Φεβρουαρίου 1618 - 22 Ιανουαρίου 1651) ήταν Ολλανδός αστρονόμος, ιατρός και φιλόσοφος. Διετέλεσε καθηγητής της φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο της Franeker, της ολλανδικής Φρισλανδίας την περίοδο 1639 - 1651.

Έγινε ευρύτερα γνωστός από την ανακάλυψη της φωτεινής μεταβλητότητας του αστέρος Omicron του Κήτους, που εξ αυτού και ονομάστηκε ο αστέρας θαυμάσιος (Μίρα). Το 1639 παρατήρησε πρώτος ότι ο σημειούμενος παραπάνω απλανής του καταλόγου των απλανών του Μπάγιερ υφίσταται μεταβολές στις λάμψεις του. Με την παρατήρησή του αυτή τέθηκαν οι βάσεις της παρακολούθησης των μεταβλητών αστέρων.

Παράλληλα στη φιλοσοφία υπήρξε υποστηρικτής του «ατομισμού». Σύμφωνα με τον Φωκυλίδη, οι οργανισμοί αποτελούνται από άτομα και κενό. Μη αποχωριζόμενος τη θρησκεία υποστήριζε ότι τα άτομα στη φύση διακρίνονται σε απλά ή σύνθετα, που είναι στερεά σωμάτια που λαμβάνουν κίνηση απευθείας από τον Θεό.

Ο σεληνιακός κρατήρας Φωκυλίδης έλαβε το όνομά του προς τιμή του.

Πηγές
-----

* Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" τομ.ΚΔ΄, σελ.649.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  link.springer.com/referenceworkentry/10.1007/978-0-387-30400-7\_642.
2. ↑  Holwarda, Johannes Phocylides SpringerReference

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 28124923
* LCCN: nr2002031664
* ISNI: 0000 0000 5281 4576
* GND: 128502525
* SUDOC: 255651635
* BPN: 23625071
* ICCU: BVEV072732

 |

 |
|  |  |  |
| --- | --- | --- |
|  |  |  |
|  |  |  |
| Στην επιπεδομετρία, το σχήμα της ημισελήνου που σχηματίζεται από δύο τεμνόμενους κύκλους ονομάζεται *μηνίσκος* (με γκρι χρώμα). Υπάρχουν δύο μηνίσκοι σε κάθε διάγραμμα, εκ των οποίων μόνο ο ένας είναι σκιασμένος. |

Δείτε επίσης: Σφαιρικός μηνίσκος
Στην επιπεδομετρία, ο **μηνίσκος** (*lune*) είναι μια κοίλη-κυρτή περιοχή που οριοθετείται από δύο κυκλικά τόξα, ενώ μια κυρτή-κυρτή περιοχή ονομάζεται φακός. Ετυμολογικά, η λέξη «μηνίσκος» είναι αρχαία ελληνική (Μήνη = *Σελήνη* και μηνίσκος = *ημισέληνος*).

Τυπικά, ένας μηνίσκος είναι το σχετικό συμπλήρωμα ενός δίσκου σε έναν άλλον (όπου τέμνονται, αλλά δεν είναι υποσύνολο ο ένας του άλλου). Εναλλακτικά, αν *A* και *B* είναι δίσκοι, τότε υπάρχει μηνίσκος *L* όταν ισχύει:

{\displaystyle L=A-A\cap B}

Παράδειγμα
----------

Κατά τον 5ο αιώνα π.Χ. ο Ιπποκράτης ο Χίος έδειξε ότι ορισμένοι μηνίσκοι μπορούσαν να τετραγωνιστούν ακριβώς με κανόνα και διαβήτη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Lune and lens: correct definitions». Groups.google.com. Ανακτήθηκε στις 15 Μαΐου 2016.

### Πηγές

* Weisstein, Eric W. "Lune" από το MathWorld.
* The Five Squarable Lunes at MathPages.
Ο **Μηνάς Σταυρακάκης** (1946) είναι Έλληνας πολιτικός.

Βιογραφικό
----------

Γεννήθηκε το 1946 στο Ηράκλειο Κρήτης. Σπούδασε οικονομικά στην Ανώτατη Βιομηχανική Σχολή Πειραιώς (σημερινό Πανεπιστήμιο Πειραιώς) και στο London School of Economics.

Υπήρξε ιδρυτικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ και στις κυβερνήσεις του Ανδρέα Παπανδρέου διατέλεσε γενικός διευθυντής του Εθνικού Ιδρύματος Νεότητας, μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Εθνικής Σχολής Δημόσιας Διοίκησης, ειδικός σύμβουλος στα υπουργεία Παιδείας και Οικονομικών, καθώς και πρόεδρος του Ελληνικού Κέντρου Παραγωγικότητας (ΕΛΚΕΠΑ).

Από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 ήταν ηγετικό στέλεχος της λεγόμενης «ομάδας των λοχαγών» του ΠΑΣΟΚ, μαζί με τους Δημήτρη Ρέππα, Στέφανο Μανίκα, Χάρη Καστανίδη, Ευάγγελο Μαλέσιο κτλ. οι οποίοι το 1996 διαδραμάτισαν αποφασιστικό ρόλο στην επικράτηση του Κώστα Σημίτη στη μάχη της διαδοχής του Ανδρέα Παπανδρέου.

Από το 1996 μέχρι το 2000 ήταν βουλευτής Ηρακλείου του ΠΑΣΟΚ, ενώ από το 2000 έως το 2004 γενικός γραμματέας Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων στην κυβέρνηση Σημίτη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  1edf3a33-d9f5-408b-88a4-74ac9d3bf967. Ανακτήθηκε στις 23  Απριλίου 2022.
2. ↑  Βουλή των Ελλήνων. 1edf3a33-d9f5-408b-88a4-74ac9d3bf967. Ανακτήθηκε στις 23  Απριλίου 2022.
3. 1 2 3
4. ↑
Ο **Μάρκος Β΄ Σανούδος** (Ιταλικά : *Marco II Sanudo*, πέθανε το 1303), 3ος Δούκας του Αρχιπελάγους (1262 - 1303) ήταν γιος και διάδοχος του Άγγελου Α΄ Σανούδου. Ο ιστορικός Ουίλιαμ Μίλερ στο έργο του *Οι Λατίνοι στην Ανατολή, μια ιστορία της Φραγκοκρατούμενης Ελλάδας (1204 - 1566)* περιγράφει τη μητέρα του σαν "Γαλλίδα κυρία υψηλής καταγωγής" πιθανότατα κόρη του Μακαίρ του Σαιν-Μενεούλ. Η μητέρα του δέχτηκε θερμά τον Βαλδουίνο Β΄ της Κωνσταντινούπολης, την εποχή που έκανε σκληρές προσπάθειες να ανακτήσει τη Λατινική Αυτοκρατορία. Ο εκ πατρός πάππος ήταν ο Μάρκος Α΄ Σανούδος, ιδρυτής και πρώτος κυβερνήτης στο Δουκάτο του Αρχιπελάγους με έδρα τη Νάξο. Η εκ πατρός μάμμη του, σύμφωνα με τον Ουίλιαμ Μίλερ, ο οποίος βασίστηκε στα *Ιταλικά Χρονικά*, ανήκε στη Δυναστεία των Λασκαριδών: ήταν αδελφή του Θεοδώρου Α΄ Λάσκαρη και του Κωνσταντίνου ΙΑ΄ Λάσκαρη. Το *"Ιστορικό Λεξικό των μεγάλων Οικογενειών της Ελλάδας, της Αλβανίας και της Κωνσταντινούπολης"* του Μιχαήλ Στούρτζα (1983), που βασίστηκε στις πρωτογενείς Βυζαντινές πηγές, απορρίπτει αυτή τη θεωρία.

Κυβέρνηση
---------

Την περίοδο της εξουσίας του οι Βυζαντινοί, με τη βοήθεια του τυχοδιώκτη Λικαρίου, ανέκτησαν πολλά νησιά του Αιγαίου· ο Μάρκος Β΄ περιορίσθηκε στη Νάξο και την Άνδρο. Με πλεονέκτημα τη διένεξη των Βυζαντινών με τους Βενετούς, ο Μάρκος Β΄ Σανούδος ανέκτησε ορισμένα νησιά, ωστόσο η παρακμή του Δουκάτου είχε αρχίσει. Ο Μάρκος Β΄ Σανούδος απαρνήθηκε την ψιλή υποτέλεια, που έδιναν μέχρι τότε οι Δούκες του Αρχιπελάγους στη Δημοκρατία της Βενετίας και έδωσε όρκο υποτέλειας στον Βασιλιά της Νεαπόλεως Κάρολο Β΄ τον Χωλό.

Οικογένεια
----------

Το όνομα της συζύγου του δεν είναι γνωστό· μαζί της απέκτησε :

* Γουλιέλμος Α΄ Σανούδος δούκας της Νάξου και
* Μάρκος Σανούδος, κύριος της Γκρίφα. Από τον γιο του Γουλιέλμο κύριο της Γκρίφα είχε εγγονό τον Νικόλαο Β΄ τον λεγόμενο *εξολοθρευτή*, κύριο της Γκρίφα και σύζυγο της Φιορέντσας Σανούδου δούκισσας της Νάξου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Mihail-Dimitri Sturdza, Dictionnaire Historique et Généalogique des Grandes Familles de Grèce, d'Albanie et de Constantinople, Paris: Sturdza, 1983, p. 549
2. ↑  William Miller, "The Latins in the Levant. A History of Frankish Greece (1204-1566)" (1908), page 574
3. ↑
4. ↑
5. ↑

Πηγές
-----

* Mihail-Dimitri Sturdza, Dictionnaire Historique et Généalogique des Grandes Familles de Grèce, d'Albanie et de Constantinople, Paris: Sturdza, 1983
* Setton, Kenneth M. (general editor) A History of the Crusades: Volume II — The Later Crusades, 1189 – 1311. Robert Lee Wolff and Harry W. Hazard, editors. University of Wisconsin Press: Milwaukee, 1969.
* William Miller, "The Latins in the Levant. A History of Frankish Greece (1204-1566)" (1908)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Λατίνοι ηγεμόνες στην Ελλάδα
* Λατίνοι ηγεμόνες στην Ελλάδα
* ΝΙΚΑΙΑ

|  |
| --- |
| Μάρκος Β΄ Σανούδος **Οίκος των Σανούδων** **Θάνατος:** 1303 |
| Βασιλικοί τίτλοι |
| ΠροκάτοχοςΆγγελος Α΄ Σανούδος | **Δούκας του Αρχιπελάγους**1262 - 1303 | ΔιάδοχοςΓουλιέλμος Α΄ Σανούδος |
Ο **Μάρκος Δημητρακάκης** του Στυλιανού (1864 - 1916) ήταν Κρητικός επαναστάτης και πολιτικός.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στο Ροδάκινο Ρεθύμνου το 1864. Επί Κρητικής Πολιτείας υπήρξε εφέτης και νομικός σύμβουλος. Με το ξέσπασμα της Κρητικής Επανάστασης, το 1866, κατέφυγε με τη μητέρα του στην Αθήνα, όπου ολοκλήρωσε το πανεπιστήμιο. Πρωταγωνίστησε στην Επανάσταση του 1895-97 και υπήρξε αντιπρόεδρος της επαναστατικής επιτροπής στην Β΄ Κρητική Συνέλευση. Εξαιτίας της επαναστατικής του δράσης καταδικάστηκε από τους Τούρκους πολλές φορές σε θάνατο.
Εξελέγη επανειλημμένα βουλευτής επί Κρητικής Πολιτείας στην επαρχία Ρεθύμνης (επαρχίας Αγίου Βασιλείου το 1911).
Απεβίωσε στην Αθήνα. Γιος του ήταν ο Στυλιανός Δημητρακάκης, βουλευτής και υπουργός.

Πηγές
-----

1. ↑  Ιστοσελίδα για το Ροδάκινο Αγίου Βασιλείου
2. 1 2  Κρήτη, Το Αφιέρωμα, τ. 10. εκδ. οίκος Αρσινόη, Αθήνα 1985, σελ. 52.
Φωτογραφία της συγκέντρωσης
Ως **Μαύρο Σάββατο**  έχει καταγραφεί στην ελληνική και εβραϊκή ιστοριογραφία το **Σάββατο της 11ης Ιουλίου 1942**, όταν σύμφωνα με τις διαταγές των γερμανικών δυνάμεων Κατοχής στη Θεσσαλονίκη, 9.000 περίπου Εβραίοι άνδρες συγκεντρώθηκαν στην πλατεία Ελευθερίας της πόλης, προκειμένου να καταγραφούν για να σταλούν σε καταναγκαστικά έργα υπό την δικαιοδοσία της οργάνωσης Τοτ. 

Η στρατολόγηση όλων των Εβραίων ανδρών μεταξύ 18 και 45 ετών ανακοινώθηκε στις 7 Ιουλίου από τον στρατηγό Kurt von Krenzki, Γερμανό διοικητή της Θεσσαλονίκη. Το Κεντρικό Γραφείο Ασφαλείας του Ράιχ (RSHA) δήλωσε ότι η απόφαση αυτή ελήφθη σε συμφωνία με τον διοικητή της Μακεδονίας, Βασίλη Σιμωνίδη. Η συγκέντρωση οργανώθηκε από τη Γενική Διοίκηση Μακεδονίας μαζί με τη Χωροφυλακή. Όσοι δεν παρουσιάστηκαν, αντιμετώπισαν φυλάκιση στο στρατόπεδο Παύλου Μελά.

Κατά τη διάρκεια της συγκέντρωσης, η οποία ξεκίνησε στις 8:00 και διήρκεσε έως τις 14:00, οι Εβραίοι αναγκάστηκαν να παραβούν την αργία του Σαββάτου εκτελώντας ασκήσεις καλλισθενικής. Αρκετοί ξυλοκοπήθηκαν. Εκείνοι που κατέρρευσαν από την κακοποίηση δέχθηκαν επίθεση από σκύλους ή τους έβρεχαν με νερό κλωτσώντας τους μέχρι να σηκωθούν. Αρκετοί Εβραίοι τραυματίστηκαν και μερικοί πέθαναν. Τόσο οι μονάδες του γερμανικού στρατού και του Πολεμικού Ναυτικού όσο και τα SS ενεπλάκησαν στην κακοποίηση Εβραίων κατά τη διάρκεια της συγκέντρωσης. Έλληνες παρευρισκόμενοι αναφέρθηκαν ότι ήταν αδιάφοροι ή επικροτούσαν.

Ο René Burkhardt, εκπρόσωπος της Διεθνούς Επιτροπής του Ερυθρού Σταυρού στην πόλη, ζήτησε από την Γκεστάπο κατάλογο με τους τραυματίες, ο οποίος παραδόθηκε σε δύο ημέρες, την επόμενη Δευτέρα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Μυρτσιωτη, Γιωτας (7 July 2011). «Φωτογραφίζοντας το "Μαύρο Σάββατο"». *Η Καθημερινή*.. Ανακτήθηκε στις 16 May 2021.
2. ↑  Apostolou 2018, σελίδες 102–103.
3. ↑  Apostolou 2018, σελ. 103.
4. 1 2  Fleming 2008, σελ. 116.
5. 1 2  Bowman 2009, σελ. 51.
6. ↑  Srougo 2020, σελ. 370.
7. ↑  Fleming 2008, σελ. 117.
8. ↑  Chandrinos & Droumpouki 2018, σελ. 19.
O **Μάρκος Αρέθουσας** (πέθανε το 363) ήταν χριστιανός επίσκοπος στην Αρέθουσα Συρίας κατά τον 4ο αιώνα.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ο Μάρκος έλαβε μέρος στην εκκλησιαστική διαμάχη που σχετιζόταν με τον Αρειανισμό. Αρχικά, άνηκε στο μετριοπαθές αρειανικό κίνημα των Ομοιουσιανών που υποστήριζαν ότι η λέξη *ομοούσιος* του Συμβόλου της Νίκαιας, έπρεπε να αντικατασταθεί με την λέξη *ομοιούσιος*. Ήταν υπέρ της συνεννόησης μεταξύ Ομοιουσιανών και Ορθοδόξων, αλλά τελικά φαίνεται ότι προσέγγισε όσους υποστήριζαν την έννοια του *ομοούσιου*.

Είχε βοηθήσει τον Ιουλιανό την περίοδο που διωκόταν η οικογένειά του. Όταν αυτοκράτορας ήταν ο Κωνστάντιος Β´, κατέστρεψε ειδωλολατρικό ναό στην Αρέθουσα. Αργότερα, όταν έγινε αυτοκράτορας ο Ιουλιανός, τον καταδίωξε, και τελικά ο Μάρκος είχε μαρτυρικό θάνατο.

Θεωρείται άγιος και μάρτυρας από την Ορθόδοξη και την Καθολική εκκλησία, και η μνήμη του εορτάζεται στις 29 Μαρτίου.

Επιπλέον βιβλιογραφία
---------------------

* Athanasius, De Synodis, c. 24, s.v.
* Socrates, Hist. Eccles. 2:18, 30, 37, με σημειώσεις του Valesius
* Sozomen, Hist. Eccles. 3:1.0: 4:17; v. 10
* Theodoret, Hist. Eccles. 3:7
* Gregorius Naz. Oratio iv
* Bolland, Acta Sanctor. Mart. 3:774, etc.
* Tillemont, Memoires, vol. vi and vii
* Smith, Dict. of Gr. and Rom. Biog. and Mythol. s.v.
* Neander, Hist. of Chr. Ch. 2:51, 61

Υποσημειώσεις
-------------

1. ↑  nominis.cef.fr/contenus/saint/886/Saint-Marc-d-Arethuse.html.
2. 1 2 3  "Μάρκος, ο επίσκοπος Αρεθουσίων", *Πάπυρος Larousse Britannica*.
3. 1 2  Γεώργιος Χατζηαντωνίου, *Η Εκκλησία του Χριστού: Τα Πρώτα Εξακόσια Χρόνια*, Εκδόσεις «Ο Λόγος», 1993, σελ. 257.
4. ↑  "Marcus of Arethusa", *McClintock and Strong Biblical Cyclopedia*.
5. 1 2  Γεώργιος Χατζηαντωνίου, *Η Εκκλησία του Χριστού: Τα Πρώτα Εξακόσια Χρόνια*, Εκδόσεις «Ο Λόγος», 1993, σελ. 264.
6. ↑  "Arethusa", *Catholic Encyclopedia*.
7. ↑  "Saint Marc d'Aréthuse", *Nominis*.
8. ↑  «Marcus of Arethusa from the McClintock and Strong Biblical Cyclopedia». *McClintock and Strong Biblical Cyclopedia Online* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 17 Νοεμβρίου 2020.
Ο **Ιωάννης Φαβιάτος - Κοκκόλης** (1887 - 1965) ήταν Έλληνας ναυπηγός και αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην Οδησσό και μεγάλωσε στην Κωνσταντινούπολη. Αποφοίτησε από το Ζωγράφειο Γυμνάσιο το 1906 και σπούδασε ναυπηγική στο πανεπιστήμιο Durham (Newcaste Αγγλίας), απ'όπου αποφοίτησε το 1910. Την περίοδο 1910 - 1915 εργάστηκε σε βρετανικά ναυπηγεία και το 1915 κατατάχθηκε στο Πολεμικό Ναυτικό με τον βαθμό του Ανθυποναυπηγού. Το 1917 προήχθη σε Υποναυπηγό, το 1919 σε Ναυπηγό, το 1920 σε Επιναυπηγό, το 1931 σε αντιπλοίαρχο ναυπηγό, το 1934 σε πλοίαρχο ναυπηγό για να αποστρατευθεί τελικώς το 1939 με τον βαθμό του Υποναυάρχου. Υπήρξε καθηγητής στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων (1917 - 1920), σύμβουλος ναυτικού ακολούθου στην ελληνική πρεσβεία του Λονδίνου (1920 - 1922), μέλος της Διασυμμαχικής Επιτροπής Επανορθώσεων Ναυτικών ζημιών Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου καθώς και τεχνικός υποδιευθυντής (1932 - 1935) και διευθυντής (1935 - 1939) του Ναυστάθμου Σαλαμίνος. Κατά την περίοδο 1926 - 1929 συμμετείχε σε αποστολές παρακολουθήσεως ναυπήγησης και παραλαβής νέων πλοίων για λογαριασμό του Πολεμικού Ναυτικού. Κατα τη διάρκεια της θητείας του στον Ναύσταθμο σχεδίασε τον "Τιτάνα", ένα μεγάλο ρυμουλκό, το οποίο έδωσε το έναυσμα για το τιτάνειο έργο ιδρύσεως ναυπηγείου στη ναυτική περιοχή του Σκαραμαγκά.

Μετά την αποστρατεία του εργάστηκε ως τεχνικός διευθυντής (1940 - 1947) στα ναυπηγεία Βασιλειάδου στον Πειραιά. Την περίοδο 1947 - 1952 υπήρξε μέλος της αποστολής του Οργανισμού Διαχείρισης Συμμαχικού Υλικού (ΟΔΙΣΥ) στο Βέλγιο, τη Γερμανία, την Ολλανδία, τη Γαλλία και τη Μεγάλη Βρετανία καθώς και μέλος της αντιπροσωπείας (1952) για τις γερμανικές επανορθώσεις στο Αμβούργο. Είχε πλούσιο συγγραφικό έργο (τεχνικά συγγράματα κ.α.) και είχε τιμηθεί με τον Ταξιάρχη του Φοίνικος, με τον Χρυσό Σταυρό του Σωτήρος και με τον Χρυσό Σταυρό Γεωργίου Α΄.

Απεβίωσε στο Ναυτικό Νοσοκομείο Αθηνών στις 27 Αυγούστου 1965. Ήταν παντρεμένος με την Ιφιγένεια Αναστασίου Μάλτου και είχε αποκτήσει μια κόρη, σύζυγο του Δημοσθένη Πελία Ιωαννίδη.

Αναφορές
--------

1. 1 2 3  Φιλίππου Κωνσταντίνος, *Διαδρομή ενός αιώνα Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine.*, Αθήνα 2007, σελ.24 - 25
2. 1 2 3 4  Σακαγιάννης Γιώργος, *Απόστρατος, κοινωνία & πολιτική, από τον Μεσοπόλεμο στη Μεταπολίτευση*, Θεσσαλονίκη 2010, σελ.32
3. 1 2 3  Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος - Larousse, εκδόσεις Πάπυρος, λήμμα Ιωάννης Κοκκόλης
Το μνημείο της μαύρης τρύπας της Καλκούτας, Ινδία
Με την ονομασία **Μαύρη τρύπα της Καλκούτας** (Black Hole of Calcutta) έμεινε διάσημο στην ιστορία το δεσμωτήριο της Καλκούτας στο οποίο σημειώθηκε ο πολυπληθέστερος θάνατος κρατουμένων από θερμοπληξία.

Συγκεκριμένα, το 1756 ο Πρίγκιπας της Βεγγάζης **Σουρότζ ουν Ντοουλάχ** εκστράτευσε εναντίον των Άγγλων που κατείχαν την πόλη Καλκούτα. Στην επιχείρησή του αυτή κατάφερε και κατέλαβε την πόλη (20 Ιουνίου) όπου και συνέλαβε 146 Άγγλους και Ινδούς στρατιώτες καθώς και Ινδούς πολίτες, τους οποίους και φυλάκισε σε κάποιο μικρό δωμάτιο χωρίς να γίνει προηγουμένως σχετικός έλεγχος. Υποστηρίχθηκε τότε πως, λόγω της αποπνικτικής ζέστης που επικρατούσε, την επομένη βρέθηκαν ζωντανοί μόνο 23 κρατούμενοι, ενώ οι υπόλοιποι 123 είχαν πεθάνει από θερμοπληξία. Οι σύγχρονοι ιστορικοί θεωρούν πως φυλακίστηκαν 64 κρατούμενοι από τους οποίους πέθαναν οι 43.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Little, J. H. (1916). «The Black Hole – The Question of Holwell's Veracity». *Bengal: Past and Present* **12**: 136–171.
2. ↑  Dalrymple, William. *The anarchy: the relentless rise of the East India Company*. Fraser, Olivia, 1965–. New York, NY. ISBN 1-63557-395-5. OCLC 1076511649.
Καμπανούλα η ποικιλόχρους (*Campanula versicolor*), Στεμνίτσα, Αρκαδία, Πελοπόννησος, 3-10-2021
Το είδος **Καμπανούλα η ποικιλόχρους** (*Campanula versicolor*) με κοινή ονομασία γαλατόχορτο, ανήκει στην οικογένεια των CAMPANULACEAE και είναι μια από τις 82 περίπου καμπανούλες (Γένος: *Campanula*) της Ελλάδας. Αποτελεί πολύμορφο είδος της Βαλκανικής Χερσονήσου, καθώς και της ΝΑ Ιταλίας. Συναντάται σε πετρώδεις πλαγιές, τοίχους και ερείπια σ’ όλη την Ελλάδα, απουσιάζει όμως από τα περισσότερα νησιά του Αιγαίου. Κατανέμεται μεταξύ 0-1500 μ. Ανθίζει από τον Ιούλιο έως τα τέλη Οκτωβρίου και τα άνθη της είναι κυανά, ιώδη ή λευκά. Η Καμπανούλα η ποικιλόχρους διακρίνεται από τα υπόλοιπα είδη του γένους *Campanula*, λόγω της επίπεδης και όχι σε σχήμα καμπάνας στεφάνης, καθώς και από το εύοσμα άνθη, με άρωμα που θυμίζει γαρύφαλλο και που γίνεται αντιληπτό μόνο κατά τη διάρκεια ζεστών ημερών.

Πηγές
-----

* Παπιομύτογλου Β. 2006, Αγριολούλουδα της Ελλάδας.
* Lafranchis T. & Sfikas G. 2001, Flowers of Greece (Vol. II).
* Strid A. 1980, Φυτά του Ολύμπου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* http://www.greekflora.gr/el/flowers/0877/Campanula-versicolor
* http://portal.cybertaxonomy.org/flora-greece/cdm\_dataportal/taxon/3f73832e-1953-4565-afc3-88f73464d365
* http://euromed.luomus.fi/euromed\_map.php?taxon=311659&size=medium
* https://floraolympus.blogspot.com/2012/07/campanula-versicolor-sibth-smith.html
* https://www.youtube.com/watch?v=Cr-bIXGCdnA

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ραγγά Ζ. (2014). *Καταγραφή της Campanula versicolor στην Ήπειρο,*. ΑΤΕΙ Ηπείρου.
Η **Μαρί Αρέλ** (γαλλικά *Marie Harel*, γεννημένη *Marie Catherine Fontaine*, Κρουτ (Crouttes, Orne), 28 Απριλίου 1761 – Βιμουτιέ (Vimoutiers), Νορμανδία, 9 Νοεμβρίου 1844) ήταν Γαλλίδα τυροκόμος η οποία, σύμφωνα με τοπικό μύθο παρήγαγε πρώτη το τυρί Καμαμπέρ (Camembert) με τη βοήθεια του Ηγουμένου Σαρλ-Ζαν Μπονβούστ (Charles-Jean Bonvoust). Εργάσθηκε στην έπαυλη του Beaumoncel και εγκαινίασε μια μεγάλη παράδοση στον τομέα της, η οποία οδήγησε στη βελτίωση και την εξέλιξη της παραγωγής. Ιδιαίτερα σε αυτό συνεισέφερε ο εγγονός της Cyrille Paynel (γεν. 1817) ο οποίος δημιούργησε μια τυροκομική βιομηχανία στην επαρχία Le Mesnil-Mauger στο Καλβαντός. Στην προσωπική της ζωή, η Αρέλ υπήρξε παντρεμένη με τον εργάτη Jacques Harel. Μια προτομή της υπάρχει σήμερα στην πόλη που απεβίωσε.

Παραπομπές
----------

1. ↑  pantheon.world/profile/person/Marie\_Harel. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. 1 2  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. 14439503m.
3. ↑  Gérard Roger-Gervais, *L'Esprit du camembert*, 2005, σελ. 53

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Marie Harel στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 316736853
* ISNI: 0000 0004 5094 3373
* GND: 1050469542
* BNF: cb14439503m (data)

 |

 |
Ο **Μανουέλ Πίντο ντα Κόστα** (*Manuel Pinto da Costa*, 1937-) είναι οικονομολόγος , που χρημάτισε Πρόεδρος του Σάο Τομέ και Πρίνσιπε από το 2011 ως το 2016. Διετέλεσε ξανά αρχηγός Κράτους από την ανεξαρτησία το 1975 ως το 1991. Ηγήθηκε μονοκομματικού σοσιαλιστικού καθεστώτος, υπό το κόμμα *"Κίνημα για την Απελευθέρωση του Σάο Τομέ και Πρίνσιπε (MLSTP)"*. Ομιλεί απταίστως πορτογαλικά και γερμανικά.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στις 5 Αυγούστου 1937. Σπούδασε στη Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας. Ανήλθε στην προεδρία της χώρας στις 12 Ιουλίου του 1975, οπότε και έγινε ανεξάρτητη. Ο Πίντο ντα Κόστα κυβέρνησε απολυταρχικά ως την εφαρμογή μέτρων για εκδημοκρατισμό της χώρας, το 1991. 

Υπήρξε υποψήφιος για την προεδρία της χώρας το 1996. Στο δεύτερο γύρο έλαβε 47,26% των ψήφων, χάνοντας από το Μιγκέλ Τροβοάντα. Στις προεδρικές εκλογές του 2001 κατήλθε ξανά υποψήφιος, έχασε όμως με 40% περίπου και Πρόεδρος εξελέγη ο Φραντίκε ντε Μενέζες, στον πρώτο γύρο.

Σε έκτακτο συνέδριο του MLSTP που διεξήχθη τον Μάιο του 1998 ο Μανουέλ Πίντο ντα Κόστα εξελέγη χωρίς αντίπαλο στην προεδρία του κόμματος. Στα τέλη Φεβρουαρίου του 2005 εξελέγη να τον διαδεχθεί ο Γκιλιέρμε Ποσέρ ντα Κόστα.

Το 2002 ο ντα Κόστα δέχθηκε επίθεση ενόπλων στο γραφείο του. Παραμένουν άγνωστα τα κίνητρα αυτής της επίθεσης.

Στις εκλογές που έγιναν το 2011 ο ντα Κόστα κατήλθε ως ανεξάρτητος και εξελέγη για δεύτερη φορά (όχι συνεχόμενη) ως πρόεδρος του Σάο Τομέ και Πρίνσιπε, κερδίζοντας στον δεύτερο γύρο στις 7 Αυγούστου τον Εβαρίστο Καρβάλιο με ποσοστό γύρω στο 53% Η ορκωμοσία του έγινε στις 3 Σεπτεμβρίου 2011.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Γερμανικά) *Εγκυκλοπαίδεια Μπρόκχαους*. pinto-da-costa-manuel. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  (Γερμανικά) *Munzinger Personen*. 00000014432. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
3. ↑  «Identifiants et Référentiels». (Γαλλικά) *IdRef*. Agence bibliographique de l'enseignement supérieur. Ανακτήθηκε στις 5  Μαρτίου 2020.
4. ↑  www.ordens.presidencia.pt?idc=153.
5. ↑  Elections in São Tomé and Príncipe, African Elections Database.
6. ↑  "Election de maréchal pour Guilherme Posser da Costa" Αρχειοθετήθηκε 2006-03-20 στο Wayback Machine. AfriqueCentrale.info, 27 -2-2006.
7. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Μαρτίου 2012. Ανακτήθηκε στις 28 Αυγούστου 2011.
8. ↑  Βάση δεδομένων με αφρικανικές εκλογές, ανάκτηση 28-8-2011.

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Πρόεδροι του Σάο Τομέ και Πρίνσιπε |
| --- |
|  |
| 
* Μανουέλ Πίντο ντα Κόστα
* Μιγκέλ Τροβοάντα
* Φραντίκε ντε Μενέζες
* Μανουέλ Πίντο ντα Κόστα
* Εβαρίστο Καρβάλιο
* Κάρλος Βίλα Νόβα
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 28956226
* LCCN: n2006022911
* ISNI: 0000 0000 4060 5590
* SUDOC: 181037912

 |

 |
Η **Μανουέλα Σέκολο** (γεννήθηκε στις 22 Φεβρουαρίου 1977) είναι ιταλίδα πρώην διεθνής πετοσφαιρίστρια η οποία αγωνίζεται ως ακραία. Έχει αναδειχθεί με την εθνική ομάδα πετοσφαίρισης γυναικών της Ιταλίας δύο Πρωταθλήματα Ευρώπης (2007, 2009) καθώς και ένα Παγκόσμιο κύπελλο πετοσφαίρισης (2007).

Καριέρα
-------

Η Μανουέλα Σέκολο έκανε τα πρώτα της βήματα στις ακαδημίες της Άλμπατρος Τρεβίζο, στις οποίες παρέμεινε για τρία χρόνια. Στη συνέχεια, αγωνίστηκε σε επίπεδο νέων γυναικών στις Μολιάνο (1994-95) και ΑΓΣ Σαν Ντονά (1995-99). Το 1999 υπέγραψε το πρώτο της επαγγελματικό συμβόλαιο στη Βόλει Φόρλι.

Από το 1999 και μέχρι σήμερα, η Μαουέλα Σέκολο έχει αγωνιστεί σχεδόν αποκλειστικά σε ομάδες της Ιταλίας και συγκεκριμένα στις Βόλει Φόρλι, Τεοντόρα Ραβένα, Σκαβολίνι Πεζάρο, Βόλει Μπεργκάμο, Τσιέρι Βόλει, Βίλα Κορτέζε, Ουνιβερσάλ Μοντένα, Κρέμα Βόλει, Ρίβερ Βόλει και Παγιάβολο Πιατσεντίνα. Ανάμεσα από τις ομάδες αυτές, η Σέκολο γνώρισε τις περισσότερες επιτυχίες με τη φανέλα της Βόλει Μπεργκάμο, με την οποία κατάφερε να κατακτήσει ένα CEV Cup (2004), δύο Τσάμπιονς Λιγκ (2005, 2007), δύο Πρωταθλήματα Ιταλίας (2004, 2006), ένα Κύπελλο Ιταλίας (2006) και ένα Σούπερ Καπ Ιταλίας (2004). Μοναδική εξαίρεση στη μέχρι στιγμής δεκαπενταετία συνεχούς παρουσίας της Σέκολο σε ομάδες της Ιταλίας ήταν ένα πέρασμά της από την Ελλάδα και συγκεκριμένα από τον Ολυμπιακό Πειραιώς (2008-09), με τον οποίο ωστόσο δεν κατάφερε να κατακτήσει κάποιο τίτλο.

Την περίοδο 2013-14, η Σέκολο αγωνίστηκε με τη φανέλα της Ιταλικής Παγιάβολο Πιασιέντσα, στην οποία παραμένει μέχρι σήμερα.

Διεθνείς συμμετοχές
-------------------

Η Μανουέλα Σέκολο ήταν διεθνής με την εθνική ομάδα πετοσφαίρισης γυναικών της Ιταλίας από το 2004 και έχει πραγματοποιήσει αρκετές συμμετοχές. Μάλιστα, έχει καταφέρει να κατακτήσει με την εθνική ομάδα της Ιταλίας δύο Πρωταθλήματα Ευρώπης (2007, 2009) καθώς και το Παγκόσμιο κύπελλο πετοσφαίρισης του 2007.

Τίτλοι
------

* 2 Τσάμπιονς Λιγκ: 2005, 2007
* 1 CEV Cup: 2004
* 3 Πρωταθλήματα Ιταλίας: 2004, 2006, 2013
* 3 Κύπελλα Ιταλίας: 2006, 2010, 2013
* 1 Σούπερ Καπ Ιταλίας: 2004

Πηγές
-----

* Το προφίλ της Σέκολο στο cev.lu
* Στον Ολυμπιακό η Μανουέλα Σέκολο
Ο **Καλημέριος** ήταν ο τέταρτος επίσκοπος Μεδιολάνων, στα μέσα του 3ου αιώνα. Κατά μία εκδοχή ήταν ελληνικής καταγωγής. Τιμάται ως Άγιος από την Καθολική και την Ορθόδοξη Εκκλησία στις 31 Ιουλίου.

Βιογραφία
---------

Το μόνο πράγμα που είναι γνωστό για αυτόν είναι ότι ήταν επίσκοπος του οποίου τα λείψανα διατηρούνται στη βασιλική του Αγίου Καλημέριου στο Μιλάνο. Πιθανότατα δεν ήταν σύγχρονος και μαθητής του Πάπα Τελεσφόρου (2ος αιώνας), όπως συχνά δηλώνεται, αλλά ζούσε τον τρίτο αιώνα, με επισκοπική θητεία περί το 270-280.

Θρύλος
------

Σύμφωνα με εκδοχή του θρύλου του, γεννήθηκε σε μια ευγενή ρωμαϊκή οικογένεια, ακολούθησε στρατιωτική θητεία και έφτασε στην τάξη του αξιωματικού όταν μεταστράφηκε στον χριστιανισμό από τους Αγίους Φαυστίνο και Ιωβίτα. Σύμφωνα με έναν άλλο μύθο, γεννήθηκε στην Ελλάδα και εκπαιδεύτηκε στη Ρώμη, ως μαθητής του Πάπα Τελεσφόρου. Ήταν ιερέας στο Μιλάνο επί επισκόπου Καστριτιανού και μετά τον θάνατο του εξελέγη επίσκοπος στην θέση του.

Τα λείψανα του Καλημέριου βρέθηκαν τον όγδοο αιώνα από τον Επίσκοπο Τομάσσο Γκράτσι του Μιλάνου. Τα λείψανα βρέθηκαν βυθισμένα στο νερό, ίσως λόγω των πολλών υπόγειων καναλιών που έτρεχαν κάτω από την πόλη. Ωστόσο, το γεγονός ότι βρέθηκαν με αυτόν τον τρόπο, οδήγησε του συγγραφείς της αγιογραφίας του στην εκδοχή ότι ο Καλημέριους μαρτύρησε όταν τον πέταξαν με το κεφάλι σε ένα πηγάδι.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  «Eventi e locali a Milano scelti per te da ViviMilano». *vivimilano.corriere.it*. Ανακτήθηκε στις 17 Οκτωβρίου 2020.
2. ↑  «San Calimero di Milano su santiebeati.it». *Santiebeati.it*. Ανακτήθηκε στις 17 Οκτωβρίου 2020.
3. ↑  «Letter of Ambrose of Milan on the». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Μαΐου 2008. Ανακτήθηκε στις 14 Νοεμβρίου 2007.
4. 1 2  «Santi milanesi della Chiesa Ortodossa - ortodossia a Milano». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Σεπτεμβρίου 2007. Ανακτήθηκε στις 14 Νοεμβρίου 2007.

  


| τίτλοι της Καθολικής Εκκλησίας |
| --- |
| ΠροκάτοχοςΚαστριτιανός | **Επίσκοπος Μεδιολάνων**μέσα 3ου αιώνα | ΔιάδοχοςΜόνας |
Η Μαύρη Σημαία όπως χρησιμοποιείται από διάφορες ισλαμιστικές οργανώσεις από τα τέλη της δεκαετίας του 1990.
Η **μαύρη σημαία** και το μαύρο χρώμα έχουν χρησιμοποιηθεί ως σύμβολα του Ισλάμ από την εποχή της ίδρυσής του. Κατά την ισλαμική παράδοση ο Προφήτης Μωάμεθ έφερε μια μαύρη σημαία την οποία είχε κατασκευάσει από τη μαντήλα της συζύγου του Αϊσά. Μεταξύ άλλων το σύμβολο αυτό συνδέεται με το Χαλιφάτο των Αβασιδών. Με την άνοδο του ισλαμικού εθνικισμού στον 20ό αιώνα, το μαύρο έγινε μέρος της Παναραβικής Σημαίας και πολλών ισλαμικών κρατών, όπως της Αιγύπτου, του Ιράκ, της Ιορδανίας, της Λιβύης κλπ. Από τη δεκαετία του 1990 έχει χρησιμοποιηθεί από διάφορες ισλαμικές οργανώσεις.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Nicolle, David "Armies of the Muslim Conquest". Osprey Publishing. ISBN 978-1-85532-279-0. 1993, σελ. 6.
2. ↑  David Cook (2002). *Studies in Muslim Apocalyptic*. Darwin Press. σελ. 197.  from Majlisi,
3. ↑  David Wroe· James Massola (16 Δεκεμβρίου 2014). «Flag being held by Lindt Chocolat Cafe hostages is not an Islamic State flag». *The Sydney Morning Herald*. Ανακτήθηκε στις 3 Μαρτίου 2015. the black banner which was used in the 1990s
Η Κανονιοφόρος ΚΑΣΟΣ (πρώην ΠΥΡΠΟΛΗΤΗΣ) είναι το πρώτο σκάφος του συγκεκριμένου τύπου, από μια σειρά εξ' ολοκλήρου Ελληνικής σχεδίασης και ναυπήγησης πολεμικών σκαφών. Καθελκύστηκε στις 16 Σεπτεμβρίου 1992 με ανάδοχο τη χρυσή Ολυμπιονίκη και αξιωματικό του Πολεμικού Ναυτικού Βούλα Πατουλίδου.

Ενεργοποιήθηκε στα Ελληνικά Ναυπηγεία ΑΕ (Σκαραμαγκά) στις 4 Μαΐου 1993 όταν και υψώθηκε η Ελληνική Σημαία.

Έχει λάβει μέρος σε πολλές εθνικές και συμμαχικές ασκήσεις. Συμμετείχε στην επιχείρηση «Συνδρομή σε Ασφάλεια Ολυμπιακών Αγώνων 2004», σε πολλές επιχειρήσεις έρευνας και διάσωσης καθώς και σε επιχειρήσεις προληπτικής ιατρικής.

Την 11 Νοεμβρίου 2005 αποφασίστηκε η μετονομασία του πλοίου σε Κ/Φ ΚΑΣΟΣ με σκοπό να τιμηθεί το μαρτυρικό νησί με τους ηρωικούς κατοίκους.
Εθνικός χάρτης του Καυκάσου τον 5ο και 4ο αιώνα π.Χ.
Οι **Κάσπιοι** (περσικά: کاسپی‌ها‎, αραμαϊκά: ܟܣܦܝ, λατινικά: Caspi‎) ήταν λαός της κλασικής αρχαιότητας που κατοικούσε κατά μήκος των νοτιοδυτικών ακτών της Κασπίας Θάλασσας, στην περιοχή γνωστή ως Κασπιανή.

Οι Κάσπιοι θεωρούνταν γενικά ως πρωτοϊνδοευρωπαϊκός λαός. Έχουν ταυτιστεί από τον Έρνεστ Χέρτσφελντ με τους Κασσίτες, οι οποίοι μιλούσαν μια γλώσσα που δεν ταυτιζόταν με καμία άλλη γνωστή γλωσσική ομάδα και των οποίων η προέλευση ήταν εδώ και καιρό αντικείμενο συζήτησης. Ωστόσο, ονομαστικά στοιχεία που σχετίζονται με αυτό το σημείο έχουν ανακαλυφθεί σε αραμαϊκούς πάπυρους από την Αίγυπτο που δημοσιεύθηκαν από τον Π. Γκρέλοτ, στους οποίους πολλά από τα ονόματα της Κασπίας που αναφέρονται —και προσδιορίζονται κάτω από το γενέθλιο כספי *kaspai—* είναι, εν μέρει, ετυμολογικά ιρανικά. Οι Κάσπιοι των αιγυπτιακών παπύρων πρέπει επομένως να θεωρηθούν είτε ιρανικός λαός είτε υπό ισχυρή ιρανική πολιτιστική επιρροή.

Τον 5ο αιώνα π.Χ. κατά τη διάρκεια της περσικής κυριαρχίας στην Αίγυπτο, ένα σύνταγμα των Κασπίων βρισκόταν στην Ελεφαντίνη, όπως μαρτυρείται στους ελεφαντινικούς παπύρους. Ονομάζονται *kspy* στα αραμαϊκά και μοιράστηκαν το σύνταγμά τους με τους Χουαρεζμιανούς, Βακτριανούς και άλλους ιρανικούς λαούς. Δεν ήταν η μόνη φρουρά στην Ελεφαντίνη. Υπήρχε και ένα σύνταγμα Εβραίων.

Οι Κάσπιοι ονομάζονται *Caspiani* στο *De situ orbis* του Πομπόνιους Μέλα, *Caspi* στη *Φυσική Ιστορία* του Πλίνιου και *Caspiadae* στο *Argonautica* του Βαλέριου Φλάκκου. Στο τελευταίο έργο, οι Κάσπιοι είναι σύμμαχοι του Βασιλιά Πέρση της Κολχίδας και εμφανίζονται μεταξύ των σκυθικών λαών. Λέγεται ότι έχουν σκυλιά μάχης που τα παίρνουν στους τάφους τους. Αυτό μπορεί στην πραγματικότητα να αντικατοπτρίζει μια παραλλαγή του ζωροαστρικού εθίμου της ουράνιας ταφής, στην οποία ο νεκρός αφήνεται να τον κατασπαράξουν τα σκυλιά.

Οι Κασπιάδειοι επανεμφανίζονται στο μεσαιωνικό *Historia de via Hierosolymitana* ανάμεσα στους ανθρώπους που παρατάχθηκαν ενάντια στις δυνάμεις της Α΄ Σταυροφορίας (1096–1099). Ο ανώνυμος ποιητής, βασιζόμενος στον Φλάκκο, μάλλον επιδίωξε να συνδέσει τους Σελτζούκους Τούρκους, τον πραγματικό εχθρό των Σταυροφόρων, με τους αρχαίους Σκύθες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  "*A Cyro Caspium mare vocari incipit; accolunt Caspii*" (Pliny, *Natural History* vi.13); για το ελληνικό εθνωνύμιο του Αιγαίου Πελάγους, ωστόσο, δείτε τον μυθικό Αιγέα.
2. ↑  Herzfeld, *The Persian Empire*, (Wiesbaden) 1968:195–99, noted by Rüdiger.
3. ↑  Grelot, "Notes d'onomastique sur les textes araméens d'Egypte," *Semitica* **21**, 1971, esp. σελ. 101–17, noted by Rüdiger.
4. ↑  Rüdiger Schmitt, Κάσπιοι, στην *Encyclopædia Iranica*. Πρόσβαση στις 4 Απριλίου 2010.
5. ↑  Henri J. W. Wijsman (ed.), Valerius Flaccus, *Argonautica, Book VI: A Commentary* (Brill, 2000), σελ. 59.
6. ↑  Nicholas Morton, *Encountering Islam on the First Crusade* (Cambridge University Press, 2016), σελ. 203.
Ο **Ιωάννης Φουστάνος** (1856–1933) ήταν Έλληνας ιατρός και μουσικοκριτικός.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1856 στη Σπάρτη όπου και ολοκλήρωσε την πρωτοβάθμια και τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση του. Στη συνέχεια, μετακόμισε στην Αθήνα, όπου σπούδασε στη Φιλοσοφική και την Ιατρική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1881 ανακηρύχθηκε διδάκτορας της Ιατρικής σχολής και μετέβη στο Παρίσι για τη συνέχεια των σπουδών του.

Το 1876 έκανε την πρώτη του εμφάνιση στον συγγραφικό κόσμο, μεταφράζοντας τη νουβέλα *Τα δεινά της Χάριτος Ούντλεϋ* από τα γαλλικά, ενώ το 1877 εξέδωσε το έργο *Αστέρες, ήτοι συλλογή παροιμιών και παροιμιωδών εκφράσεων της αρχαίας ελληνικής μετά αναγκαίων εξηγήσεων*. Το 1880 υπήρξε ιδρυτικό μέλος και γραμματέας του μουσικού συλλόγου «Ορφεύς», ο οποίος είχε σκοπό τη διάδοση της μουσικής διδασκαλίας.

Το 1884 επέστρεψε στην Ελλάδα και μετοίκησε στην Ερμούπολη μαζί με την υπόλοιπη οικογένειά του, παραμένοντας ωστόσο συνεργάτης του γαλλικού περιοδικού *Semaine médicale*. Εκεί ενώ εργαζόταν ως πρακτικός ιατρός, συμμετείχε παράλληλα και στις δραστηριότητες της λέσχης «Ελλάς». Το 1889 εξελέγη μέλος της Φιλαρμονικής Εταιρείας Αθηνών, ενώ έναν χρόνο αργότερα εξελέγη μέλος της επιτροπής του Δημοτικού Θεάτρου «Απόλλων» της Ερμούπολης. Επίσης, έγινε διευθυντής της παθολογικής κλινικής του νοσοκομείου της Σύρου, ενώ εκπροσώπησε την Ελλάδα σε διεθνή ιατρικά συνέδρια. Το 1893 παντρεύτηκε με τη Σμαράγδα Νικολαΐδου.

Το 1894 εξελέγη μέλος του Φιλολογικού Συλλόγου «Παρνασσός», ενώ από το 1896 άρχισε να εκδίδει το περιοδικό *Ιατρική πρόοδος*, ένα εκ των κορυφαίων στον ελλαδικό χώρο. Το 1899 εξέδωσε για μικρό διάστημα το περιοδικό *La Grèce médicale* και εξελέγη αντεπιστέλλον μέλος της Ανώτατης Αυτοκρατορικής Ιατρικής Εταιρίας της Κωνσταντινουπόλεως. Η ελληνική κυβέρνηση τον τίμησε με την απονομή του αργυρού σταυρού του τάγματος του Σωτήρος. Το 1911 πήρε μέρος στη διαμάχη του γλωσσικού ζητήματος, τασσόμενος με την πλευρά των υποστηρικτών της καθαρεύουσας. Την ίδια περίοδο υπήρξε και αντιπρόεδρος της λέσχης «Φιλόμουσοι Σύρου».

Πολλοί θεωρητικοί και κριτικοί της μουσικής αναγνώρισαν το έργο του. Μεταξύ αυτών ήταν ο Παύλος Καρρέρ και ο Διονύσιος Ροδοθεάτος. Απεβίωσε στην Αθήνα, όπου έμεινε τα τελευταία χρόνια της ζωής του, στις 3 Σεπτεμβρίου 1933.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  Κουρμπανά, Στέλλα. Ξανθουδάκης, Χάρης. «Ιωάννης Α. Φουστάνος, ένας Σπαρτιάτης ιατρός της Ερμούπολης: ο πρώτος Έλληνας μουσικοκριτικός». *ionio.gr*. Ιόνιο Πανεπιστήμιο. Ανακτήθηκε στις 7 Μαΐου 2018. CS1 maint: Πολλαπλές ονομασίες: authors list (link)

Βιβλιογραφία
------------

* *Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* (τομ. 24, σ. 155) - Δρανδάκης Παύλος - χ.χ.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Wikisource logoWikisource logo | Στη Βικιθήκη υπάρχει υλικό που έχει σχέση με το θέμα:  **Συγγραφέας:Ιωάννης Φουστάνος** |

* Ιωάννης Φουστάνος στον *Πανδέκτη*, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 190871642
* **ΕΒΕ**: 217548
* ISNI: 0000 0003 5672 9223
* SUDOC: 144577631

 |

 |
Η **Μαρί Αλάρ** (*Marie Allard*, 1742 – 14 Ιανουαρίου 1802) ήταν Γαλλίδα χορεύτρια μπαλέτου, που διακρίθηκε στην Όπερα του Παρισιού. Διέθετε φυσική χάρη και γοητεία, και είναι βέβαιο πως είχε πολύ μεγάλο ταλέντο..

Γεννήθηκε σε φτωχή οικογένεια της Μασσαλίας. Υπήρξε πρώιμο ταλέντο και σε ηλικία 10 ετών εισάχθηκε στην *Comédie de Marseille*. Η μητέρα της πέθανε δύο χρόνια αργότερα και η Μαρί έφυγε για τη Λυών, όπου έγινε *première danseuse* (πρώτη χορεύτρια) στην εκεί όπερα. Σε ηλικία 14 ετών βρήκε εργασία στην Κομεντί Φρανσαίζ, οπότε εγκαταστάθηκε σε ένα μικρό διαμέρισμα στο Παρίσι. Ξεκίνησε τότε σπουδές μπαλέτου με τον Γκαετάν Βεστρίς, με τον οποίο αργότερα έγιναν ζευγάρι και απέκτησαν μαζί έναν γιο το 1760, τον μετέπειτα επίσης χορευτή Ωγκύστ Βεστρίς. Σύντομα έγινε πρώτη χορεύτρια και στο μπαλέτο της Κομεντί Φρανσαίζ, διαδεχόμενη την επίσης νεαρή Μαρί-Μαντλέν Γκιμάρ.

Τον Ιούνιο του 1761 η Αλάρ χόρεψε για πρώτη φορά σε παράσταση της Όπερας του Παρισιού, όπου προσλήφθηκε κατευθείαν ως πρώτη χορεύτρια, συγκεκριμένα στην όπερα *Ζαΐς* του Ζαν Φιλίπ Ραμώ. Το κοινό γοητεύθηκε από την ερμηνεία της, ιδίως ο νεαρός δούκας ντε Μαζαρέν. Κατά την πρώτη της δεκαετία στην Όπερα του Παρισιού χόρεψε σε 35 ρόλους, και έλαβε έπαινο για το *pas de deux* της με τον Ζαν Ντωμπερβάλ στη *Συλβί*. Η Αλάρ σημείωσε πολύ μεγάλες επιτυχίες και απέκτησε τεράστια φήμη, ωστόσο κάποτε το συμβόλαιό της ανεστάλη προσωρινά με το αιτιολογικό ότι «η αξιοκατάκριτη συνήθειά της να γεννά δύο τέκνα κάθε 18 μήνες την έκανε να βρίσκεται συνεχώς σε κατάσταση που ήταν καταστροφική για τη σκηνική παρουσία της». Οι Αλάρ και Βεστρίς δίδαξαν επίσης αμφότεροι χορό στον γιο τους Ωγκύστ. Η σταδιοδρομία της Αλάρ άρχισε να παρακμάζει καθώς ο γιος της αποκτούσε τη δική του φήμη και τελικώς συνταξιοδοτήθηκε το 1781, σε ηλικία μόλις 39 ετών αλλά με 20 χρόνια υπηρεσίας.

Η Αλάρ απεβίωσε από εγκεφαλικό επεισόδιο σε ηλικία 59 ετών και τάφηκε στο Κοιμητήριο της Μονμάρτρης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. data.bnf.fr/ark:/12148/cb148200564. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
2. ↑  *Roglo*. p=marie;n=allard;oc=6.
3. ↑  Νικ. Πηγαδά: Το λήμμα «Αλλάρ Μαρία» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμ. 4, σελ. 384
4. 1 2 3 4  Commire, Anne, επιμ. (2002). «Allard, Marie (1742–1802)». *Women in World History: A Biographical Encyclopedia*. Waterford, Connecticut: Yorkin Publications. ISBN 0-7876-4074-3. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυποΑπαιτείται συνδρομή επί πληρωμή στις 23 Ιανουαρίου 2012.
5. ↑  Thurner, Christina (2012). «Affect, Discourse, and Dance before 1900». *New German Dance Studies*. Urbana: University of Illinois Press. σελ. 22. ISBN 978-0-252-09386-9.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η Μαρί Αλάρ στο «Βρες τον τάφο του»

Βιβλιογραφία
------------

* Migel, Parmenia: *The Ballerinas: From the Court of Louis XIV to Pavlova*, εκδ. Macmillan, Νέα Υόρκη 1972

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 28832478
* LCCN: n97863667
* ISNI: 0000 0000 8023 2696
* GND: 1078513961
* BNF: cb148200564 (data)

 |

 |
Το **Κάστρο του Μπάνγκορ** είναι εξοχική κατοικία η οποία βρίσκεται εντός του Καστλ Παρκ στο Μπάνγκορ της Βόρειας Ιρλανδίας. Αποτελεί, σήμερα, έδρα του τοπικού Δήμου.

Το σημαντικό αυτό κτίριο αποτελεί μια καλαίσθητη οικία η οποία αναβιώνει την Ελισαβετιανή-Ιακωβίνικη Αρχιτεκτονική, με 35 υπνοδωμάτια, ενώ περιλαμβάνει μία μεγάλη αίθουσα που προορίζεται για μουσικές εκδηλώσεις. Είναι προσκολλημένο σε ένα παλαιότερο κτίσμα, κομμάτι παλαιότερου αββαείου στο οποίο διέμεναν Φραγκισκανοί μοναχοί, έως την Διάλυση των Μοναστηριών το 1542.

Ιστορία
-------

Η οικία σχεδιάστηκε από τον Σκωτσέζο αρχιτέκτονα Ουίλιαμ Μπερν και η ανέγερσή της ολοκληρώθηκε το 1852 για λογαριασμό του *The Hon* Ρόμπερτ Έντουαρντ Ουόρντ, αδελφού του 3ου Υποκόμη του Μπάνγκορ και Υψηλού Σερίφη του Ντάουν για το 1842. Η συνολική έκταση του οικοπέδου ήταν της τάξεως των 6.000 στρεμμάτων και περιελάμβανε το μισό τμήμα της πόλης του Μπάνγκορ. Η μοναχοκόρη και κληρονόμος του Ρόμπερτ, Ματίλντα Κάθριν Μωντ, είχε νυμφευθεί τον στρατιώτη Τζον Μπίνγκαμ, 5ο Βαρώνο του Κλανμόρις. Μετά τον θάνατό του, το 1916, η Λαίδη Κλανμόρις διατήρησε στην κατοχή της την οικία έως τον θάνατό της το 1941.

Όταν η τοπική δημοτική αρχή, το Δημοτικό Συμβούλιο του Μπάνγκορ, αγόρασε το κάστρο καθώς και την υπόλοιπη έκταση, η αίθουσα μουσικών εκδηλώσεων μετατράπηκε σε αίθουσα συνεδρίασης του Δημοτικού Συμβουλίου. Η πρώτη συνέλευση του Συμβουλίου διεξήχθη σε εκείνο τον χώρο σχεδόν 100 χρόνια αφότου ολοκληρώθηκαν οι εργασίες ανέγερσης του κτίσματος, το οποίο είναι γνωστό σήμερα ως το Δημαρχιακό Μέγαρο. Η διάδοχη κατάσταση του Δημοτικού Συμβουλίου του Μπάνγκορ, του Δημοτικό Συμβούλιο του Νορθ Ντάουν, πλέον, εδρεύει στο κάστρο.

Οι κήποι του, σχεδιασμένοι από την οικογένεια Ουόρντ στη διάρκεια της δεκαετίας του 1840, έχουν κερδίσει αρκετά βραβεία για τα εξαιρετικά τους άνθη και είναι ανοιχτοί στο κοινό. Το κτίσμα φιλοξενεί επίσης ένα μουσείο αφιερωμένο στις οικογένειες Ουόρντ και Μπίνγκαμ, στα εκθέματα του οποίου περιλαμβάνεται και ο Σταυρός της Βικτωρίας με τον οποίο παρασημοφορήθηκε ο Διοικητής *The Hon* Έντουαρντ Μπίνγκχαμ, γιος του 5ου Λόρδου του Κλανμόρις.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Ward papers» (PDF). PRONI. Ανακτήθηκε στις 23 Οκτωβρίου 2013.
2. ↑  «Bangor Castle Walled Garden». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Οκτωβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 23 Οκτωβρίου 2013.
3. ↑  «North Down Museum». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Δεκεμβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 23 Οκτωβρίου 2013.

* «Irish Castles- Bangor Castle». Ανακτήθηκε στις 23 Οκτωβρίου 2013.

Συντεταγμένες: 54°39′23″N 5°40′09″W﻿ / ﻿54.6563°N 5.6692°W﻿ / 54.6563; -5.6692
Ο **Ιωάννης Φούλων** ήταν Βυζαντινός παγανιστής, χριστιανός, που διώχτηκε για μαγεία, τον 5ο περίπου αιώνα.

Ο Ιωάννης ζούσε στην Βηρυτό και καταγόταν από τις Θήβες της Αιγύπτου. Εκεί οι χριστιανοί της πόλης μαθαίνοντας την δραστηριότητα του και την κατοχή βιβλίων με τον Ζωροαστράτη, Μανεθώ και Οστάνδη, βλαβερές συνταγές και εικόνες "δαιμόνων" σύμφωνα με τους χριστιανούς συγγραφείς. Πηγαίνοντας σπίτι του βρήκαν τα βιβλία κρυμμένα σε μυστική θήκη σε καρέκλα τα οποία και κατάσχεσαν. 

Ο Ιωάννης δήλωσε τότε ότι ήταν γιος χριστιανών και ο ίδιος χριστιανός που παρασύρθηκε από άλλους και κατέδωσε άλλους συμπολίτες του που είχαν παρόμοια βιβλία. Ο Ιωάννης φαίνεται να γλίτωσε τη περαιτέρω δίωξη αλλά τα βιβλία του κάηκαν.

Μία από τις δραστηριότητες του Ιωάννη ήταν όταν είχε ερωτευτεί μία γυναίκα αλλά επειδή δεν τον ήθελε προσπάθησε με μαύρη μαγεία να την φέρει κοντά του/ Σκοπός ήταν να καλέσει έναν νεκυοδαίμονα να την φέρει βίαια κοντά του και κάνει έρωρα μαζί της.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Βακαλούδη, σελ. 220
2. 1 2 3  Βακαλούδη, σελ. 215
3. ↑  Βακαλούδη, σελ. 216
4. ↑  Βακαλούδη, σελ. 221

Πηγές
-----

* Βακαλούδη, Αναστασία (2000, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ)), Η μαγεία ως κοινωνικό φαινόμενο στο πρώιμο Βυζάντιο (4ος - 7ος μ.Χ. αι.), 2000, που διανέμεται με άδεια (CC BY-SA 4.0), ανακτήθηκε 5 Ιανουαρίου 2019
Συντεταγμένες: 19°10′44″N 98°38′30″W﻿ / ﻿19.17889°N 98.64167°W﻿ / 19.17889; -98.64167

Το Ιστακσίουατλ από την πόλη Αμεκαμέκα, Πολιτεία του Μεξικού
Το **Ιστακσίουατλ** (ισπανικά: *Iztaccíhuatl* προφορά (βοήθεια·πολυμέσα) [istakˈsiwatɬ]) είναι ένα βουνό 5.230 μέτρων, είναι η τρίτη ψηλότερη κορυφή του Μεξικού μετά το Πίκο ντε Ορισάμπα 5,636 μ και Ποποκατέπετλ 5,426 μ. Το όνομα προέρχεται από τη γλώσσα Νάουατλ Iztac (Ίζτακ) = Λευκό και Cíhuatl (Σίουατλ) = Γυναίκα, Ιζτακσίουατλ (Iztaccíhuatl) = λευκή γυναίκα, το όνομα απεικονίζει τις τέσσερις μεμονωμένες κορυφές καλύπτονται με χιόνι, που απεικονίζουν το κεφάλι, το στήθος, τα γόνατα και τα πόδια της κοιμισμένης γυναίκας όταν βλέπουν από την ανατολή ή τη δύση.

Γεωλογικά, το Ιστακσίουατλ είναι ανεργο ηφαίστειο. Οι κώνοι του είναι ευθυγραμμισμένοι βόρεια-βορειοδυτικά προς νότια-νοτιοανατολικά. Ο όγκος του ηφαιστείου ανέρχεται σε 450 κυβικά χιλιόμετρα στο νότο. Το ηφαίστειο ήταν ενεργό κατά το Πλειστόκαινο, ενώ η δραστηριότητά του συνεχίστηκε μέχρι το Ολόκαινο. Οι εκρήξεις γίνονταν στην κορυφή του και η λάβα είχε δακιτική-ανδεσιτική σύσταση.

Ο μύθος του Ποποκατέπετλ και της Ιζτακσίουατλ
---------------------------------------------

Η Ιζτακσίουατλ ήταν μια πριγκήπισσα που ερωτεύτηκε έναν πολεμιστή του πατέρα της, τον Ποποκατέπετλ. Ο βασιλιάς έστειλε τον Ποποκατέπετλ σε ένα πόλεμο στην Οαχάκα και του υποσχέθηκε πως αν γυρνούσε θα πατρευόταν την Ιζτακσίουατλ. Όταν ακούστηκαν φήμες ότι ο Ποποκατέπετλ είχε πεθάνει στο πόλεμο, η Ιζτακσίουατλ τις θεώρησε αληθινές και πέθανε από τη λύπη της. Όταν ο Ποποκατέπετλ γύρισε από το πόλεμο βρήκε την αγαπημένη του νεκρή, την μετέφερε σε μια τοποθεσία και την έθαψε και παρέμεινε δίπλα στο τάφο της. Οι θεοί τους κάλυψαν με χιόνι και τους μετέτρεψαν σε βουνά. Ο Ποποκατέπετλ έγινε ενεργό ηφαίστειο, πετώντας φωτιά εξαιτίας της οργής του.

Δείτε επίσης
------------

* Ποποκατέπετλ
* Μικτεκασίουατλ

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ιστακσίουατλ** |

* Iztaccíhuatl - Volcano World

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 247273121
* SUDOC: 116766441

 |

 |