recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Συντεταγμένες: 50°18′48″N 18°41′20″E﻿ / ﻿50.31333°N 18.68889°E﻿ / 50.31333; 18.68889

 Ο Ραδιοπύργος του Γκλιβίτσε τη νύχτα
Ο **Ραδιοπύργος του Γκλιβίτσε** (πολωνικά: Radiostacja gliwicka) είναι πύργος μετάδοσης στην περιοχή Σομπισοβίτσε (Szobiszowice) του Γκλιβίτσε, στην Άνω Σιλεσία της Πολωνίας.

Δομή
----

Ο Ραδιοπύργος του Γκλιβίτσε έχει ύψος 111 μέτρα, με ξύλινο πλαίσιο εμποτισμένου πεύκου Σιβηρίας που συνδέεται με ορειχάλκινους συνδέσμους. Ο ντόπιος πληθυσμός τον ονόμασε «Πύργο του Άιφελ της Σιλεσίας». Ο πύργος έχει τέσσερις πλατφόρμες, οι οποίες είναι 40,4 μ. 55,3 μ. 80,0 μ. και 109,7 μ. πάνω από το έδαφος. Η κορυφαία πλατφόρμα έχει διαστάσεις 2,13 x 2,13 μ. Μια σκάλα με 365 σκαλοπάτια παρέχει πρόσβαση στην κορυφή.

 Η ξύλινη δομή
Ο πύργος είναι η ψηλότερη ξύλινη κατασκευή στην Ευρώπη. Ο πύργος σχεδιάστηκε αρχικά για να μεταφέρει ραδιοκύματα για μετάδοση μεσαίων κυμάτων, αλλά αυτός ο πομπός δεν είναι πλέον σε λειτουργία επειδή λείπει το τελικό στάδιο. Σήμερα, ο Ραδιοπύργος του Γκλιβίτσε φέρει πολλαπλές κεραίες πομποδέκτη για υπηρεσίες κινητής τηλεφωνίας και έναν πομπό FM χαμηλής κατανάλωσης που εκπέμπει στο 93.4 MHz.

Ιστορία
-------

Ο πύργος ανεγέρθηκε την 1η Αυγούστου 1934 ως *Sendeturm Gleiwitz* (Ραδιοπύργος του Γκλάιβιτς), όταν η επικράτεια ήταν μέρος της Ναζιστικής Γερμανίας. Το διαχειριζόταν η *Reichssender Μπρέσλαου* (πρώην εταιρεία ραδιοτηλεοπτικής μετάδοσης *Schlesische Funkstunde*) του ραδιοφωνικού δικτύου Reichs-Rundfunk-Gesellschaft. Ο πύργος διαμορφώθηκε στο πρότυπο του ραδιοπομπού του Μύλακερ, αντικατέστησε έναν μικρότερο πομπό στο Γκλάιβιτς που βρισκόταν κοντά στην οδό Raudener Straße και τέθηκε σε λειτουργία στις 23 Δεκεμβρίου 1935.

Στις 31 Αυγούστου 1939, η γερμανική Σούτσσταφφελ οργάνωσε μια «Πολωνική» επίθεση στον ραδιοφωνικό σταθμό του Γκλάιβιτς, η οποία χρησιμοποιήθηκε αργότερα ως δικαιολογία για την εισβολή στην Πολωνία. Η εγκατάσταση δεν κατεδαφίστηκε στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Από τις 4 Οκτωβρίου 1945 μέχρι τα εγκαίνια του νέου πομπού στη Ρούντα Σλόνσκα το 1955, ο πομπός του Γκλιβίτσε χρησιμοποιήθηκε για εκπομπές μεσαίου κύματος από τον πολωνικό κρατικό ραδιοτηλεοπτικό σταθμό Polskie Radio. Μετά το 1955, χρησιμοποιήθηκε για να μπλοκάρει σταθμούς μεσαίου κύματος (όπως το Radio Free Europe) που εξέπεμπαν πολωνικά προγράμματα από τη Δυτική Ευρώπη.

Μεταδιδόμενα προγράμματα
------------------------

### Ραδιόφωνο

| Πρόγραμμα | ΣυχνότηταMHz | ΔύναμηkW | Πόλωση | Διάγραμμα κεραίας γύρω από (ND) / κατευθυντικό (D) |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Ραδιόφωνο CCM | 93,40 | 2 | Κατακόρυφη | ND |

Δείτε επίσης
------------

* Επεισόδιο του Γκλάιβιτς
* Κατάλογος ψηλότερων ξύλινων κτιρίων

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Radiostacja Gliwice». *Muzeum w Gliwicach* (στα Πολωνικά). Ανακτήθηκε στις 18 Οκτωβρίου 2022.
2. ↑  «Radiostacja Gliwice».

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ραδιοπύργος του Γκλιβίτσε** |

* Μουσείο Ιστορίας του Ραδιοφώνου και Εικαστικών Τεχνών (πολωνικά)
* SkyscraperPage.com
* Πύργος στους Χάρτες Google
* 
* 
* Ιστότοπος στο GeoPortal
Ο **πόλεμος του βασιλιά Γουλιέλμου** (1688-97, επίσης γνωστός ως **δεύτερος ινδιανικός πόλεμος** ή **πρώτος διαποικιακός πόλεμος** (γαλλικά: *première guerre intercoloniale*) αποτελούσε το βορειοαμερικανικό θέατρο των επιχειρήσεων του εννεαετούς πολέμου (1688-97, επίσης γνωστού ως πολέμου της Μεγάλης Συμμαχίας ή πολέμου του Συνδέσμου του Άουγκσμπουργκ). Ήταν ο πρώτος από τους έξι αποικιακούς πολέμους (δείτε τους τέσσερις γαλλικούς και ινδιάνικους πολέμους, τον πόλεμο του πατρός Ρέιλ και τον πόλεμο του πατρός Λε Λουτρ) που διεξήχθησαν μεταξύ της Νέας Γαλλίας και της Νέας Αγγλίας μαζί με τους αντίστοιχoυς εγγενείς συμμάχους τους πριν η Γαλλία παραχωρήσει τις υπόλοιπες ηπειρωτικές περιοχές της στη Βόρεια Αμερική, ανατολικά του ποταμού Μισσισσιππή το 1763.

Για τον πόλεμο του βασιλιά Γουλιέλμου, ούτε η Αγγλία ούτε η Γαλλία σκέφτηκαν να αποδυναμώσουν τη θέση τους στην Ευρώπη για να υποστηρίξουν την πολεμική προσπάθεια στη Βόρεια Αμερική. Η Νέα Γαλλία και η Συνομοσπονδία Γουαμπανάκι ήταν σε θέση να ανατρέψουν την επέκταση της Νέας Αγγλίας στην Ακαδία, ενώ το σύνορο της Νέας Γαλλίας ορίστηκε ως ο ποταμός Κένεμπεκ στο νότιο Μέιν.:27  Σύμφωνα με τους όρους της Συνθήκης του Ράισβαϊκ του 1697 που τερμάτισε τον εννεαετή πόλεμο, τα όρια και τα φυλάκια της Νέας Γαλλίας, της Νέας Αγγλίας και της Νέας Υόρκης παρέμειναν ουσιαστικά αμετάβλητα.

Ο πόλεμος προκλήθηκε σε μεγάλο βαθμό από το γεγονός ότι δεν τηρήθηκαν οι συνθήκες και οι συμφωνίες που επιτεύχθηκαν στο τέλος του πολέμου του βασιλιά Φίλιππου (1675-1678). Επιπλέον, οι Άγγλοι ανησυχούσαν ότι οι Ινδιάνοι θα λάμβαναν γαλλική ή ίσως ολλανδική βοήθεια. Οι Ινδιάνοι επέδραμαν στους Άγγλους και στους φόβους τους, κάνοντάς το να φαίνεται σαν να ήταν με τους Γάλλους. Οι Γάλλοι επέδραμαν επίσης, καθώς πίστευαν ότι οι Ινδιάνοι συνεργάζονταν με τους Άγγλους. Αυτά τα περιστατικά, εκτός από το γεγονός ότι οι Άγγλοι έβλεπαν τους Ινδιάνους ως υποκείμενα τους, παρά την απροθυμία των Ινδιάνων να υποταχθούν, οδήγησαν τελικά σε δύο συγκρούσεις, μεταξύ των οποίων ο πόλεμος του βασιλιά Γουλιέλμου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Bromley: *The New Cambridge Modern History VI: The Rise of Great Britain and Russia 1688–1725,* 488
2. ↑  William Williamson. *The History of the State of Maine*. Vol. 2. 1832.
3. ↑  Griffiths, E. *From Migrant to Acadian*. McGill-Queen's University Press. 2005. p.61
4. ↑  Campbell, Gary. *The Road to Canada: The Grand Communications Route from Saint John to Quebec*. Goose Lane Editions and The New Brunswick Heritage Military Project. 2005. p. 21.
5. ↑  Pulsipher, Jenny (2007). «"Dark Cloud Rising from the East"». *The New England Quarterly* **80**: 588–613. .

Αναφορές
--------

* Scott Weidensaul, *The First Frontier: The Forgotten History of Struggle, Savagery and Endurance in Early America "Our Enemies are exceedingly cruel"*
* John G. Reid. "Amerindian Power in the Early Modern Northeast: A Reappraisal." *William and Mary Quarterly*, 3rd series, 61 (2004), 77-106. Co-authored with Emerson W. Baker.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* King William's War (1689–97) at usahistory.info
Η **Πράσινη** περίοδος της Πολιόχνης, της προϊστορικής πόλης που ανακαλύφθηκε στην ανατολική Λήμνο, κοντά στο χωριό Καμίνια, αντιστοιχεί στην περίοδο 2700-2600 π.Χ. σύμφωνα με τη χρονολόγηση της Ιταλικής Αρχαιολογικής Σχολής Αθηνών.

Αρχαιολογικές πληροφορίες
-------------------------

Η Πράσινη Πολιόχνη εξελίχθηκε σε μεγάλη πόλη. Έχει έκταση 13-15 στρέμματα και πληθυσμό γύρω στους 1300 κατοίκους. Οι κατοικίες της αποτελούνταν από δύο ή περισσότερα δωμάτια και ήταν σχετικά ομοιόμορφες. Οι μεταλλουργοί κατοικούσαν σε ξεχωριστή συνοικία. 

Κτίστηκε νέο τείχος στα δυτικά για να χωρέσουν τα νέα σπίτια, κάτι που σημαίνει ότι ο πληθυσμός της πόλης αυξήθηκε, ίσως από νέους κατοίκους. Όμως, η τεχνική δείχνει σημάδια παρακμής, ενώ παρατηρείται μεγάλη ποσότητα κεραμικών εισαγόμενων από την ηπειρωτική Ελλάδα. Είναι η πρώτη διαπιστωμένη επαφή με τον πρωτοελλαδικό πολιτισμό.

Ένας σεισμός ανέκοψε κάπως την εξέλιξη της πόλης. Άλλωστε η περίοδος αυτή δεν κράτησε παραπάνω από έναν αιώνα. Χαρακτηριστικό είναι ότι το *Βουλευτήριο* αλλάζει χρήση αυτή την περίοδο και ένα μέρος του καλύπτεται από μια νεότερη οικοδομή. Η «δημοκρατική» περίοδος φαίνεται πως πλησιάζει στο τέλος της.

Πηγές
-----

* «Η πόλη της Πολιόχνης», Υπουργείο Πολιτισμού, 1987.
* «Η Πολιόχνη και η Πρώιμη Εποχή του Χαλκού στο Βόρειο Αιγαίο - Poliochni e l’ Antica Eta del Bronzo nell’ Egeo Settentrionale», Πρακτικά Διεθνούς Συνεδρίου, Αθήνα 22-25 Απριλίου 1996, Scuola Archeologica Italiana di Atene, Πανεπιστήμιο Αθηνών, Αθήνα 1997.
* Θ. Μπελίτσου, Η Λήμνος και τα χωριά της, 1994.
* Θ. Μπελίτσου, Τα Καμίνια της Λήμνου, 2004.
Το **Πολκοβνίκ Μίνκοβο** ή απλά **Μίνκοβο** (βουλγαρικά: Полковник Минково, (μετάφραση: Συνταγματάρχης Μίνκοβο) είναι χωριό της βορειοανατολικής Βουλγαρίας στην Επαρχία του Ντόμπριτς, στην ιστορική περιοχή της Νότιας Δοβρουτσάς, διοικητικά ανήκει στον Δήμο Ντόμπριτς. Απέχει 10 χλμ. από το Ντόμπριτς, καταλαμβάνει έκταση 12,387 τ.χλμ. και βρίσκεται στα 216 μέτρα πάνω από τη στάθμη της θάλασσας. Συνορεύει, ενωμένα σχεδόν οικιστικά, με το χωριό Πομπέντα ενώ στην επικράτεια του υπάρχει η τεχνητή Λίμνη Μίνκοβο.

Το χωριό ακολούθησε την ιστορία της περιοχής από την Οθωμανική Αυτοκρατορία στο Βουλγαρικό πριγκιπάτο και από το 1913 έως το 1940 στη Ρουμανία. Με την απελευθέρωση από τη Ρουμανία μετονομάστηκε από *Τσαμπασακάλ* σε Πολκοβνίκ Μίνκοβο ​​προς τιμήν του Παναγιότ Μίνκοβ, διοικητή συντάγματος του 8ου Πεζικού κατά τη συμμετοχή της Βουλγαρίας στον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο όπου έδωσε μάχες στην περιοχή και τραυματίστηκε βαριά κι έπειτα απεβίωσε στη γειτονική Πομπέντα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.grao.bg/tna/t41nm-15-09-2022\_2.txt.
2. ↑  село Полковник Минково (Βουλγάρικα)
3. ↑  Локация Село Полковник Минково - Guide Bulgaria (Βουλγάρικα)
4. ↑  Обяснителна записка - Община Добричка Αρχειοθετήθηκε 2019-09-06 στο Wayback Machine. σελ. 11 (Βουλγάρικα)
Η **Υρμίνη** ή *Ύρμινα* ή *Όρμινα* ήταν πόλισμα της αρχαίας Ηλείας.

Ιδρύθηκε από Πελασγούς πρωτοέλληνες. Ήταν πόλη των Επειών. Βρισκόταν δίπλα στο ακρωτήριο της Κυλλήνης και κοντά σε αυτό του Αράξου, στα αρχαία σύνορα Αχαΐας και Ηλείας. Οικιστής της ήταν ο Άκτορας, γιος του Φόρβαντα, εγγονός του Λαπίθη και αδελφός του ήταν ο βασιλιάς Αυγείας.

Η πόλη ονομάστηκε έτσι προς τιμήν της μητέρας του Υρμίνης, η οποία ήταν κόρη του Επειού. Η Υρμίνη συμμετείχε στον Τρωικό πόλεμο υπό την αρχηγία του βασιλιά Αμαρυγκείδη μαζί με τους άλλους Επειούς[1][2][3].

Η θέση της αρχαία πόλης έχει βρεθεί κοντά στο σημερινό Κουνουπέλι και στον Δήμο Βουπρασίας, 9 χιλιόμετρα από την Βάρδα. Στην θέση υπάρχουν κατάλοιπα ενετικών κτισμάτων και κάστρου, και κατάλοιπα του πελασγικού τείχους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  10] Ὑρμίνη μὲν οὖν πολίχνιον ἦν, νῦν δ' οὐκ ἔστιν: ἀλλ' ἀκρωτήριον πλησίον Κυλλήνης ὀρεινόν ἐστι, καλούμενον Ὅρμινα ἢ Ὕρμινα Στράβωνος *Γεωγραφία*
2. ↑  Οἳ δ' ἄρα Βουπράσιόν τε καὶ Ἤλιδα δῖαν ἔναιον ὅσσον ἐφ' Ὑρμίνη καὶ Μύρσινος ἐσχατόωσα [...] Ομήρου *Ιλιάδα* Ραψωδία Β΄
3. ↑  Ἄκτορι δὲ καὶ τοῖς παισὶ γένος τε ἦν ἐπιχώριον βασιλείας τε μετῆν σφισιν: Ἄκτωρ γὰρ πατρὸς μὲν Φόρβαντος ἦν τοῦ Λαπίθου, μητρὸς δὲ Ὑρμίνης τῆς Ἐπειοῦ, καὶ ᾤκισεν ἀπ' αὐτῆς Ἄκτωρ πόλιν Ὑρμίναν ἐν τῇ Ἠλείᾳ. Παυσανία *Ηλιακά* Α΄
Οι **πρώτοι αριθμοί Τσεν**, είναι πρώτοι αριθμοί στους οποίους όταν προστίθεται η τιμή του 2 επιστρέφεται είτε πρώτος αριθμός είτε αριθμός ο οποίος είναι γινόμενο 2 πρώτων αριθμών (ημιπρώτος αριθμός).

Ιδιότητες
---------

Οι αριθμοί αυτοί ορίστηκαν από τον Κινέζο μαθηματικό Τσεν Τζινγκρούν το 1966, ο οποίος απέδειξε μαθηματικά πως υπάρχουν άπειροι τέτοιοι αριθμοί. Η ιδιότητα αυτή σχετίζεται με τους δίδυμους πρώτους αριθμούς ως προς την αύξηση του πρώτου αριθμού κατά 2 και την επιστροφή πρώτου αριθμού ως αποτέλεσμα, έτσι ο μικρός αριθμός κάθε ζεύγους διδύμων πρώτων αριθμών είναι πάντα πρώτος αριθμός Τσεν.

Ο Τσεν απόδειξε επίσης πως για κάθε ακέραιο h, υπάρχουν άπειροι πρώτοι αριθμοί p έτσι ώστε *p* + *h* είναι πρώτος αριθμός ή ημιπρώτος αριθμός.

Αριθμοί
-------

Οι αρχικοί πρώτοι αριθμοί Τσεν είναι:

2, 3, 5, 7, 11, 13, 17, 19, 23, 29, 31, 37, 41, 47, 53, 59, 67, 71, 83, 89, 101, … (ακολουθία A109611 στην OEIS).
ενώ οι αρχικοί πρώτοι αριθμοί Τσεν οι οποίοι δεν αποτελούν τον μικρό αριθμό σε ζεύγος διδύμων πρώτων αριθμών:

2, 7, 13, 19, 23, 31, 37, 47, 53, 67, 83, 89, 109, 113, 127, ... (ακολουθία A063637 στην OEIS).
και οι αρχικοί μη πρώτοι αριθμοί Τσεν:

43, 61, 73, 79, 97, 103, 151, 163, 173, 193, 223, 229, 241, … (ακολουθία A102540 στην OEIS).
Έως τον Μάρτιο του 2018 ο μεγαλύτερος ημιπρώτος αριθμός ήταν ο 2.996.863.034.895 × 21290000 − 1, με 388.342 δεκαδικά ψηφία.

Άλλα
----

Το παρακάτω μαγικό τετράγωνο αποτελείται αποκλειστικά από πρώτους αριθμούς Τσεν, με κοινό άθροισμα αριθμών το 177 σε στήλες, γραμμές, και διαγωνίους.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 17 | 89 | 71 |
| 113 | 59 | 5 |
| 47 | 29 | 101 |

Σημειώσεις
----------

**1.****^** Η πρώτη περιγραφή των αριθμών αυτών έγιναν από τον Yuan, W. στο On the Representation of Large Even Integers as a Sum of a Product of at Most 3 Primes and a Product of at Most 4 Primes[*νεκρός σύνδεσμος*], Scienca Sinica **16**, 157-176, 1973.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «prime magic square». *planetmath.org*. Ανακτήθηκε στις 8 Απριλίου 2018.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Green, Ben; Tao, Terence (2006). «Restriction theory of the Selberg sieve, with applications». *Journal de théorie des nombres de Bordeaux* **18** (1): 147–182. doi:10.5802/jtnb.538. .
* Weisstein, Eric W. "Chen Prime" από το MathWorld.
* Zhou, Binbin (2009). «The Chen primes contain arbitrarily long arithmetic progressions». *Acta Arith.* **138** (4): 301–315. doi:10.4064/aa138-4-1. Bibcode: 2009AcAri.138..301Z.
Ο **Χάμφρεϊ Κάρπεντερ** (1946-2005) ήταν ένας Άγγλος βιογράφος, συγγραφέας και ραδιοφωνικός εκφωνητής.Είναι ευρέως γνωστός για τις βιογραφίες που είχε γράψει ο ίδιος για τον
Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν και για τα άλλα μέλη της λογοτεχνικής ομάδας των Ίνκλινγκς (Inklings).

Βιογραφία
---------

Ο Κάρπεντερ γεννήθηκε στις 29 Απριλίου 1946 στην Οξφόρδη. Στην Οξφόρδη ο Κάρπεντερ, γεννήθηκε, πέθανε και έζησε, σχεδόν, όλη του τη ζωή. Ο πατέρας του ήταν ο επίσκοπος Χένρι Κάρπεντερ και η μητέρα του η Ούριθ Μόνικα Τρεβέλυαν. Ως παιδί ζούσε σε καταλύματα πανεπιστημίου, όπου εργαζόταν ο πατέρας του, ωσότου διοριστεί ο πατέρας του επίσκοπος της Οξφόρδης.

Ο Κάρπεντερ είναι γνωστός και για τις βιογραφίες που έχει συγγράψει, όπως του Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν, του Ουίσταν Ώντεν, του Έζρα Πάουντ κ.ά.

Ο Κάρπεντερ, ωστόσο, έγραψε και ιστορίες για τον ραδιοφωνικό σταθμό του BBC 3.

Ο Χάμφρεϊ Κάρπεντερ πέθανε στις 4 Ιανουαρίου 2005, από καρδιακή ανεπάρκεια, σε συνδυασμό και με τη νόσο πάρκινσον, η οποία τον ταλαιπωρούσε για πολλά χρόνια.

Παραπομπές
----------

1. ↑  "Humphrey Carpenter. *Telegraph* (1 May 2005) accessed: 16 June 2008 ()
2. ↑  Kelly, "Humphrey Carpenter." 2005.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* A perceptive biographer and engaging broadcaster, *The Guardian*, 5 Ιανουαρίου 2005
* Gently mischievous broadcaster and prolific writer, *The Times*, 6 Ιανουαρίου 2005
* Humphrey Carpenter, English biographer, dies at 58, *New York Times*, 19 Ιανουαρίου 2005
* Φόρος τιμής στον Humphrey Carpenter BBC Radio
* IMDb, Humphrey Carpenter (1946–2005)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 41837660
* **Europeana**: agent/base/62984
* LCCN: n80001545
* ISNI: 0000 0003 7404 9707
* GND: 123681022
* SELIBR: 250717
* SUDOC: 026768232
* BNF: cb11895267k (data)
* BIBSYS: 90053381
* NDL: 00435343
* NKC: jn19990001336
* BNE: XX1647224

 |

 |
Ο **Ρολάντο ντελ Μπέλο** (*ιταλικά : Rolando Del Bello*) (Ρώμη 26 Οκτωβρίου 1925 - Νερβιάνο 1 Ιανουαρίου 2002), ήταν Ιταλός πρωταθλητής της αντισφαίρισης αδελφός του επίσης αντισφαιριστή Μαρτσέλο Ντελ Μπέλο.

Ως παίκτης έφτασε στο τέταρτο γύρο του Γούιμπλεντον το 1949 και στο Ρολάν Γκαρός το 1952. Στο διπλό με συμπαίκτη τον Τζιάνι Κουτσέλι δύο φορές έφτασε στον τελικό στο διεθνές πρωταθλήματος της Ιταλίας, χάνοντας το 1951 από τους Γιάροσλαβ Ντρόμπνι και Ντίκ Σαβίτ και το 1952 πάλι από τον Γιάροσλαβ Ντρόμπνι αλλά με συμπαίκτη τον Φρανκ Σέντγκαμ.

Στο Κύπελλο Ντέιβις κατά την περίοδο 1950-1953 κέρδισε 14 και έχασε 10. Ήταν μέλος της Ιταλικής ομάδας που το 1952, έπαιξε στον τελικό των ζωνών στο γρασίδι Αυστραλίας, νικώντας την Ινδία 3-2 και έχασε 5-0 από τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Στο Ιταλικό πρωτάθλημα ήταν πρώτος το 1950, στον απλό και τον τίτλο του διπλού, με συμαπαίκτη με το Μάριο Μπελαρντινέλλι το 1949 και το 1951. Στο Πρωτάθλημα αντισφαίρισης Ανατολικής Μεσογείου το 1971 ήταν πρώτος στο διπλό με συμπαίκτη τον Τζιάνι Κουτσέλι.

Παραπομπές
----------

1. ↑   gazzetta.it
2. ↑
3. ↑  «Sito Federtennis». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Ιουλίου 2010. Ανακτήθηκε στις 30 Απριλίου 2017.
4. ↑  *Εμπρός, Φύλλο: 7/9/1951, Σελίδα: 2*
Η **Φιλωτέρα** ήταν Αιγυπτία πριγκίπισσα της ελληνιστικής περιόδου, κόρη της Βερενίκης Α' και του Πτολεμαίου Α' του Σωτήρος, στρατηγού του Μεγάλου Αλεξάνδρου και ιδρυτή της Δυναστείας των Πτολεμαίων. Αδέλφια της από τους ίδιους γονείς, ήταν ο διάδοχος του πατέρα της Πτολεμαίος Β' Φιλάδελφος και η Αρσινόη Β'. Είχε επίσης διάφορα αδέλφια από προηγούμενους γάμους των γονέων της.

Οι ημερομηνίες γεννήσεως και θανάτου της δεν σώζονται με ακρίβεια. Προσεγγιστικά, γεννήθηκε μεταξύ του 315 και του 309 π.Χ. και πέθανε άγαμη μεταξύ των ετών 268 – 282 π.Χ. Το γεγονός πως υπήρξε αδελφή της Αρσινόης Β', αλλά και το γεγονός πως πέθανε πριν από αυτήν, αποδεικνύει ένας ύμνος που γράφτηκε από τον Καλλίμαχο σχετικά με το θάνατο της Αρσινόης. 

Μετά το θάνατο της, η Φιλωτέρα θεοποιήθηκε και έχουμε αναφορές για τους τόπους λατρείας της. Μαρτυρούνται επίσης ένας ιερέας και μία ιέρεια της θεότητας με το όνομα Φιλωτέρα. Ο αδελφός της, Πτολεμαίος Β' έχτισε στην Αλεξάνδρεια ναό όπου λατρεύονταν μαζί με την Αρσινόη και έδωσε το όνομά της σε διάφορες τοποθεσίες με γνωστότερη τη Φιλωτερίδα στο Φαγιούμ, για την οποία μας πληροφορεί ο γεωγράφος Στράβων.

Πηγές
-----

* Βιογραφία από τον Christopher Bennett. Αρχειοθετήθηκε 2006-08-27 στο Wayback Machine.
Στους καταλανικούς μύθους και παραδόσεις, **Πεζάντα** ονομάζεται ένας τεράστιος σκύλος ή, σπανιότερα, μια τεράστια γάτα. Είναι μαύρος και μαλλιαρός, ενώ έχει ατσαλένια πόδια με τρύπες.

Τις νύχτες, τρυπώνει στα σπίτια των ανθρώπων και κάθεται πάνω στο στήθος τους, δυσκολεύοντας την αναπνοή τους κατά τον ύπνο και προκαλώντας τους τρομερούς εφιάλτες. 

Τα συμπτώματα που περιγράφονται στο λαϊκό αυτό μύθο της Καταλονίας μοιάζουν με αυτά που παρατηρούνται κατά την παράλυση ύπνου στην ιατρική. Και άλλες κουλτούρες έχουν προσπαθήσει να εξηγήσουν με διάφορους μύθους το φαινόμενο αυτό: για παράδειγμα, στην Κολομβία ευθύνεται μια μάγισσα που κάθεται πάνω στο στήθος όσων κοιμούνται.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Φανταστική απεικόνιση σε πίνακα ενός Πεζάντα[*νεκρός σύνδεσμος*]

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Καταλανικοί μύθοι και παραδόσεις |
| --- |
|  |
| 
* Αλόγια
* Βέλα Κουαρέσμα
* Γκαμπούτσι
* Γκόγια
* Ενκανταρία
* Μαράκο
* Μουλαντόνα
* Μάγισσες Μπρούχα
* Νεγρέτ
* Ντιπ
* Ντόνιετ
* Όμε ντελς νάσος
* Όμε ντελ σακ
* Παϊτίντα
* Πάπου
* Πεζάντα
* Πέι Νικολάου
* Ταμάρρο
* Τίο ντε Νάδαλ
* Φολιέτ
 |

 |
Ο **Πρωθυπουργός της Ιορδανίας** είναι ο επικεφαλής της κυβέρνησης του Χασεμιτικού Βασιλείου της Ιορδανίας. 

Ο Πρωθυπουργός διορίζεται από τον Βασιλιά της Ιορδανίας, ο οποίος είναι ελεύθερος να σχηματίσει το δικό του Υπουργικό Συμβούλιο. Το Κοινοβούλιο της Ιορδανίας στη συνέχεια εγκρίνει τα προγράμματα της νέας κυβέρνησης, πριν η νέα κυβέρνηση αναλάβει επίσημα τα καθήκοντά της. Δεν υπάρχουν συνταγματικά όρια στη θητεία του Πρωθυπουργού, και αρκετοί από αυτούς υπηρέτησαν πολλές μη συνεχόμενες θητείες.

Κατάλογος πρωθυπουργών
----------------------

* Κατάλογος πρωθυπουργών της Ιορδανίας

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Πρωθυπουργός της Ιορδανίας** |

1. ↑
Ο **Ρολάντο Φονσέκα** (*Rolando Fonseca*, γεννήθηκε 6 Ιουνίου 1974), είναι Κοσταρικανός πρώην ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως επιθετικός. Είναι κάτοχος του ρεκόρ διεθνών τερμάτων της χώρας του με 47.

Καριέρα
-------

Ο Ρολάντο Φονσέκα έκανε το ντεμπούτο του πριν να κλείσει τα 17 του χρόνια στην πρώτη κατηγορία της Κόστα Ρίκα με την Ντεπορτίβο Σαπρίσα με την οποία κατέκτησε τον πρώτο τίτλο πρωταθλήματος τη σεζόν 1994–95 και ο ίδιος σημείωσε 17 γκολ σε μόνο 14 αγώνες. Το 1995 πήγε στο Μεξικό για να αγωνιστεί στη δεύτερη κατηγορία με την Πατσούκα και κατάφερε να ανέβει στην πρώτη κατηγορία. Ακολούθησαν και άλλες ομάδες στην Κεντρική Αμερική με σημαντική στιγμή την κατάκτηση του πρωταθλήματος με την Αμέρικα ντε Κάλι το 1997, ο ίδιος όμως δεν σημείωσε ούτε ένα γκολ σε 22 αγώνες που αγωνίστηκε. Από το 2002 αγωνίστηκε και πάλι με την Αλαχουελένσε
και έφτασε στο πρωτάθλημα σε δύο συνεχόμενες χρονιές. Σημείωσε συνολικά 129 γκολ στο πρωτάθλημα της χώρας του σε 271 αγώνες, και κατέκτησε τίτλους πρωταθλήματος 12 φορές σε τρεις χώρες (Κόστα Ρίκα, Γουατεμάλα, Κολομβία).

Ο Φονσέκα ήταν μέλος της εθνικής ομάδας της Κόστα Ρίκα από τα 18 του χρόνια. Ο ευέλικτος τρόπος παιχνιδιού του αγωνιζόμενος ως κεντρικός επιθετικός ή δεύτερος επιθετικός βοήθησε στην καθιέρωσή του. Το 1995 πέτυχε το πρώτο γκολ για την Κόστα Ρίκα. Αγωνίστηκε επίσης στο  Παγκόσμιο Κύπελλο του 2002 στην Κορέα και την Ιαπωνία συμμετέχοντας σε δύο αγώνες. Από το 2005 οι προσκλήσεις αραίωσαν σημαντικά φτάνοντας τις 113 στο τέλος της σταδιοδρομίας του. Το τελευταίο γκολ με την εθνική ομάδα ομάδα ήταν στις 28 Μαρτίου 2007 και ήταν το 1000ό γκολ στην ιστορία της εθνικής του και σημειώθηκε με αντίπαλο τη Χιλή (αποτέλεσμα 1–1).

Τίτλοι και διακρίσεις
---------------------

* Πρωτάθλημα Κόστα Ρίκα (5) : 1994–95, 1995–96, 2001–02, 2002–03, 2004–05
* Πρωτάθλημα Γουατεμάλας (6) : 1997–98, 1998–99, 1999–00, 2002–03, 2008–09, 2010–11
* Πρωτάθλημα Κολομβίας : 1996–97
* ΚΟΝΚΑΚΑΦ Τσάμπιονς Καπ : 1993, 1995, 2004

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος κορυφαίων διεθνών σκόρερ ποδοσφαίρου ανδρών ανά χώρα

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Costa Rica - Record International Players». Ανακτήθηκε στις 1 Ιανουαρίου 2022.
2. 1 2  «Fonseca, Rolando». Ανακτήθηκε στις 1 Ιανουαρίου 2022.
3. ↑  «Costa Rica - List of Topscorers». Ανακτήθηκε στις 1 Ιανουαρίου 2022.
4. ↑  «Golazo de Rolo, el tanto 1.000 de Sele». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Ιουνίου 2008. Ανακτήθηκε στις 1 Ιανουαρίου 2022. CS1 maint: Unfit url (link)
5. ↑  «Rolando Fonseca Jiménez - Century of International Appearances». Ανακτήθηκε στις 1 Ιανουαρίου 2022.
Ο Δημήτριος Βούλγαρης, επικεφαλής των Πεδινών
Οι **Πεδινοί** και οι **Ορεινοί** ήταν παρατάξεις που συγκροτήθηκαν μέσα στην Εθνοσυνέλευση του 1862 - 1864, μετά, δηλαδή την εκθρόνιση του Όθωνος.

Πεδινοί
-------

### Στοιχεία και Χαρακτηριστικά

Η Παράταξη είχε ως ηγέτη τον Δημήτριο Βούλγαρη. Ο Βούλγαρης υπονόμευε τους κοινοβουλευτικούς θεσμούς. Προχώρησε σε παρεμβάσεις στο στρατό και προσπάθησε να δημιουργήσει σώμα "πραιτωριανών", για την εξασφάλιση της παραμονής του στην εξουσία.

Οι οπαδοί της παράταξης προέρχονταν από αυτούς που διορίστηκαν παράνομα στο δημόσιο και το στρατό, όπως επίσης και σε άνεργους πτυχιούχους και μικροκαλλιεργητές.

Ορεινοί
-------

### Στοιχεία και Χαρακτηριστικά

Η παράταξη απαρτίστηκε από διάφορες ομάδες, με επικεφαλής τους Δ.Γρίβα και Κ.Κανάρη. Η παράταξη είχε στόχο να αντισταθεί στην πολιτική που ακολουθούσαν οι "Πεδινοί".

Η παράταξη των Ορεινών, αν και αντιμάχονταν τους "Πεδινούς", δεν επιζήτησαν κάποια ριζοσπαστική λύση. Αντιθέτως, ήθελαν να πάρουν με το μέρος τους, τους παλιούς κομματάρχες και να εκτοπίσουν τον Βούλγαρη. Μάλιστα, ξεκίνησαν να πλησιάζουν και τους οθωνιστές. Συγκεκριμένα ο Γρίβας, που θεωρούσε, πως μπορεί να κυβερνήσει τη χώρα, άλλαξε ιδέες και δεν έκρυβε τη συμπάθεια τους για τους οθωνιστές. 

Τέλος, η παράταξη υποστηρίχτηκε κυρίως, από μικροκαλλιεργητές, κτηνοτρόφους, εμπόρους και πλοιοκτήτες.

Ονομασία
--------

Οι ονομασίες "Ορεινοί" και οι "Πεδινοί" παρουσιάστηκαν πρώτα στη Γαλλική Επανάσταση, η ονομασία, όμως, που πήραν οι δύο ελληνικές παρατάξεις ("Ορεινοί" και "Πεδινοί") δεν είχαν την ίδια πολιτική σημασία, με αυτή που είχαν στη Γαλλία. Η ονομασία τους προέκυψε, εξ αιτίας του ότι αντιμάχονταν μεταξύ τους, και οι μεν είχαν την υποστήριξη του ορειβατικού πυροβολικού και οι δε του πεδινού.

Τα Φεβρουαριανά
---------------

*Κύριο λήμμα:* Τα Φεβρουαριανά

Στις 8 Φεβρουαρίου 1863, οι Ορεινοί είχαν πληροφορίες, πως ο Βούλγαρης, με τους στρατιωτικούς του οργάνωνε κίνημα, ώστε να εξαναγκάσει την Εθνοσυνέλευση να τον ανακηρύξει δικτάτορα. Οι Ορεινοί αποφάσισαν να αναμετρηθούν με τους Πεδινούς τη νύχτα εκείνη, χαλώντας έτσι τα σχέδια του Βουλγαρη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Θέματα Νεοελληνικής Ιστορίας  Αρχειοθετήθηκε 2016-03-06 στο Wayback Machine.(σελ.77)

Πηγές
-----

* *Βασική Παγκόσμιος Εγκυκλοπαίδεια* (Χάρη Πάτση), σελ.336
* *Μεγάλη Ιστορία της Ελλάδας* (Γ.Κορδάτου), σελ. 121
* *Μεγάλη Ιστορία της Ελλάδας* (Γ.Κορδάτου), σελ. 135
Αζτέκοι| Πέτρα του Ήλιου |
| 
Πολιτισμός των Αζτέκων |
| Κοινωνία των Αζτέκων |
| 
* Νάουατλ γλώσσα
* Θρησκεία
* Μυθολογία
* Φιλοσοφία
* Ημερολόγιο
* Ανθρωποθυσίες
* Ιατρική

 |
| Ιστορία των Αζτέκων |
| 
* Αζτλάν
* Κώδικες
* Πόλεμοι
* Αυτοκρατορία των Αζτέκων
* Ισπανική κατάκτηση
* Πτώση της Τενοτσιτλάν
* La Noche Triste
* Μοντεζούμα Β΄
* Ερνάν Κορτές

 |
| π • σ • ε
 |

Η **Φιλοσοφία των Αζτέκων** ήταν μια φιλοσοφική σχολή που αναπτύχθηκε από την αυτοκρατορία των Αζτέκων. Οι Αζτέκοι είχαν μια καλά αναπτυγμένη φιλοσοφική σχολή, ίσως η πιο ανεπτυγμένη στην Αμερική και με πολλούς τρόπους συγκρίσιμη με την ελληνική φιλοσοφία, ακόμη και συγκεντρώνοντας περισσότερα κείμενα από τους αρχαίους Έλληνες. Η Αζτέκικη φιλοσοφία επικεντρώνεται στον δυϊσμό, μονισμό, και την αισθητική, και οι Αζτέκοι φιλόσοφοι προσπάθησαν να απαντήσουν στην κύρια φιλοσοφικά ερωτήματα των Αζτέκων, του πώς να αποκτήσουν σταθερότητα και ισορροπία σε έναν εφήμερο κόσμο.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* The Internet Encyclopedia of Philosophy: Aztec philosophy—by James Maffie
* JAMES MAFFIE, *Aztec Philosophy: Understanding a World in Motion*, 2014.
* Miguel Leon-Portilla, *Native Mesoamerican Spirituality*, Jun 27 2002.
* Miguel Leon-Portilla, *Aztec Thought and Culture: A Study of the Ancient Nahuatl Mind*, 1990.
* Miguel Leon-Portilla, *Fifteen Poets of the Aztec World*, October 15, 2000.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Mann, Charles C. *1491: New Revelations of the Americas Before Columbus*. New York: Alfred A. Knopf, 2005. p, 121.
Ο  **Τζόζεφ Γουίλιαμ Κένεντι** (Joseph William Kennedy) (30 Μαΐου, 1916 - 5 Μαΐου, 1957) ήταν Αμερικανός επιστήμονας γνωστός για το ότι ήταν μέλος της ομάδας που ανακάλυψε το πλουτώνιο μαζί με τον Γκλεν Θ. Σίμποργκ, τον Έντουιν Μ. ΜακΜίλαν και τον Άρθουρ Γουώλ.

Γεννημένος στις Νακογκτότσες, Τέξας, ο Κένεντι σπούδασε στο Κρατικό Πανεπιστήμιο του Στέφαν Φ. Ώστιν, στο Πανεπιστήμιο του Κάνσας, και έλαβε το διδακτορικό του στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, Μπέρκλεϋ. Το 1943, έφτασε στο Εθνικό Εργαστήριο του Λος Άλαμος, και βοήθησε στην ανεύρεση, τον καθαρισμό, και το χειρισμό του πλουτωνίου.

Το 1945, ο Κένεντι υπηρέτησε ως καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Ουάσινγκτον στο Σαιντ Λούις, και ενθρονίστηκε ως Πρόεδρος του Τμήματος Χημείας, ένας ρόλος που συνεχίστηκε μέχρι το θάνατό του. Ο Κένεντι πήρε μαζί του τον Γουώλ, την Λίντσεϋ Χέλμχολζ, τον Ντέιβιντ Λίπκιν, τον Χέρμπερτ Ποτράτζ και τον Σάμουελ Βάισμαν, που όλοι υπηρέτησαν στις σχολές στο Πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτον .

Ο Κένεντι πέθανε σε ηλικία 40 ετών, από καρκίνο, μόνο δύο χρόνια μαζί με τον Σίμποργκ, τον ΜακΜίλαν και τον Γουώλ, και έλαβε το χρηματικό έπαθλο των $400.000 για το επιστημονικό τους έργο.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Αγγλικά) *SNAC*. w6qn8w2k. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  "Wahl, professor who discovered plutonium; 89". Washington University Record, Vol 30(31). Retrieved on July 9, 2009

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η βιογραφία του στο Εθνικό Εργαστήριο του Λος Άλαμος

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 232872558
* LCCN: no2003122969
* ISNI: 0000 0003 6672 467X
* GND: 1054163278
* SUDOC: 131480138
* BIBSYS: 90121383
* NDL: 00523186
* NKC: nlk20040154203

 |

 |
Το **Πρεβάλιε ποντ Κρίμομ (**γερμανικά: Prewole‎) είναι οικισμός στο Δήμο Μπρεζόβιτσα της κεντρικής Σλοβενίας. Ο δήμος αποτελεί μέρος της παραδοσιακής περιφέρειας της Εσωτερικής Καρνιόλα. Επίσης, αποτελεί μέρος της Στατιστικής Περιφέρειας της Κεντρικής Σλοβενίας.

Όνομα
-----

Ο οικισμός μετονομάστηκε σε Πρεβάλιε ποντ Κρίμομ το 1953. Μέχρι τότε, το χωριό ονομαζόταν ως Πρεβάλιε.

Εκκλησία
--------

Η εκκλησία του Πρεβάλιε ποντ Κρίμομ
Η τοπική εκκλησία, χτισμένη σε ένα μικρό λόφο που ονομάζεται Ζαλόστνα γκόρα (Όρος της Θλίψης, στα γερμανικά: Trauerberg‎), βόρεια του οικισμού, χτίστηκε το 1727 από τους Καρθουσιανούς από την Μπίστρα. Ανήκει στην Ενορία του Πρεσένιε.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Prebivalstvo - izbrani kazalniki, naselja, Slovenija, letno». Statistical Office of the Republic of Slovenia. Ανακτήθηκε στις 28  Απριλίου 2021.
2. ↑  *Leksikon občin kraljestev in dežel zastopanih v državnem zboru,* vol. 6: *Kranjsko*. 1906.
3. ↑  Ιστοσελίδα του δήμου της Μπρεζόβιτσα
4. ↑  *Spremembe naselij 1948–95*. 1996.
5. ↑  Μητρώο της εθνικής κληρονομιάς του Σλοβενικού Υπουργείου Πολιτισμού, αριθμός καταγραφής: ešd 2181
Ο **Ροβέρτος Γ'**  (1150 - 1160) ήταν πρίγκιπας της Κάπουα (1154-1160) από τον Οίκο του Ωτβίλ. Ήταν δευτερότοκος υιός του Γουλιέλμου Α' βασιλιά της Σικελίας και της συζύγου του Μαργαρίτας Χιμένες, κόρης του Γκαρσία βασιλιά της Ναβάρρας.

Βιογραφία
---------

Ο Ροβέρτος Β' πρίγκιπας της Κάπουα είχε εξεγερθεί εναντίον τού Ρογήρου Β' βασιλιά της Σικελίας το 1135. Τότε ο Ρογήρος Β' απέδωσε τον τίτλο στον τριτότοκο υιό του Αλφόνσο. Όταν το 1144 απεβίωσε ο Αλφόνσος, ο Ρογήρος απέδωσε τον τίτλο στον τεταρτότοκο υιό του Γουλιέλμο Α'. Το 1154 απεβίωσε ο Ρογήρος Β' και τον διαδέχθηκε ο Γουλιέλμος Α', που παραχώρησε τον τίτλο prince Capuanorum στον δεύτερο υιό του Ροβέρτο Γ', που ήταν 4ετής. Ο στασιαστής Ροβέρτος Β' επέστρεψε για να ανακαταλάβει το πριγκιπάτο του και κατάφερε να ελέγξει κάποια περιοχή του, αλλά τελικά η προσπάθειά του ήταν ανεπιτυχής. Ο νεαρός πρίγκιπας των Ωτβίλ αναφέρεται σε έγγραφα του 1158 και του 1159. Το 1160 φαίνεται ότι είχε αποβιώσει, διότι ο πατέρας του Γουλιέλμος Α' αναλαμβάνει το πριγκιπάτο. Το 1166 ανήκει ήδη στον τέταρτο υιό του Ερρίκο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Hiroshi Takayama, The Administration of the Norman Kingdom of Sicily (E. J. Brill, 1993), p. 104.
2. ↑  1157 is the implication of Hugo Falcandus, while Evelyn Jamison (1913), "The Norman Administration of Apulia and Capua, more especially under Roger II and William I, 1127–66", Papers of the British School at Rome 6: 281, derives a date of 1158, from two charters of dated to Indiction VII, March and July 1159, in of the eighth year of William's reign, which is also described as "the second year of the princeship of our lord Robert, by the grace of God the most glorious prince of the Capuans, and himself our lord king's son" (secundo anno principatus domini nostri Robberti dei gratia capuanorum Gloriosissimi principis, et ejusdem domini nostri Regis filii)..
3. ↑  Donald Matthew, The Norman Kingdom of Sicily (Cambridge University Press, 1992), p. 166.
4. ↑  G. A. Loud and Thomas E. J. Wiedemann, edd. The History of the Tyrants of Sicily by ‘Hugo Falcandus’, 1154–69 (Manchester University Press, 1998), p. 226.
Ακούσια προσάραξη αμερικανικού πολεμικού πλοίου.Ως **προσάραξη πλοίου** καλείται η κατάσταση κατά την οποία το πλοίο επικάθεται στον πυθμένα της θάλασσας. Η προσάραξη μπορεί να θεωρηθεί είτε ακούσια, όταν πρόκειται για ναυτικό ατύχημα, είτε εκούσια, όταν το πλοίο εσκεμμένα προσαράζει για κάποιο σκοπό, που αφορά την ασφάλειά του.

Εκούσια προσάραξη
-----------------

Η εκούσια προσάραξη μπορεί να αποφασιστεί να πραγματοποιηθεί όταν το πλοίο, λόγω σύγκρουσης, διαρροής, πυρκαγιάς ή άλλης σοβαρής αιτίας, είναι βέβαιο ότι θα βυθιστεί. Εφόσον ο χρόνος το επιτρέπει η προσάραξη γίνεται με κατάλληλο σχεδιασμό, ώστε να περιορισθούν οι ζημιές που τυχόν θα προκληθούν και να διευκολυνθεί η πιθανή επανάπλευση του πλοίου μετά την εκτέλεση των πρόχειρων επισκευών. Η ιδανική ακτή για εκούσια προσάραξη θεωρείται εκείνη η οποία διαθέτει ελαφρά κλίση από άμμο ή χαλίκια και οπωσδήποτε χωρίς βράχους, ενώ αν είναι δυνατόν θα πρέπει να είναι προφυλαγμένη από τους καιρούς.

Ακούσια προσάραξη
-----------------

Η ακούσια προσάραξη είναι από τα πιο συνηθισμένα ναυτικά ατυχήματα και με τις δυσμενέστερες επιπτώσεις στο θαλάσσιο περιβάλλον και τις ακτές. Κύρια αιτία της είναι η λανθασμένη εκτίμηση της θέσης του πλοίου κοντά σε περιοχές με αβαθή ή βλάβη του πηδαλίου ή και της μηχανής στις ίδιες περιοχές ή κοντά στις ακτές ή σε δίαυλο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Mazaheri, A. Montewka, J. Kujala, P. (2014), "Modeling the risk of ship grounding - A literature review from a risk management perspective", WMU-Journal of Maritime Affairs, Vol. 13, No.2, σελ.269-297, doi: 10.1007/s13437-013-0056-3
2. ↑
3. ↑
4. ↑
5. ↑
6. ↑
7. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Οκτωβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 2016.
8. ↑
9. ↑
Ο **Πιερίκ Βαλντιβιά** είναι Γάλλος ποδοσφαιριστής, γεννημένος στις 18 Απριλίου 1988 στο Μπρον. Αγωνίζεται στην θέση του αμυντικού μέσου για λογαριασμό της ΡΚ Λανς.

Βιογραφία
---------

Φτάνοντας στην Ολιμπίκ Λυών σε ηλικία 12 ετών από την ΑΣ Σαιν-Πριέστ, πέρασε από τις ακαδημίες του συλλόγου και αγωνίστηκε με τις διάφορες ομάδες νέων του συλλόγου της Λυών. Αρχηγός των ρεζερβών της ομάδας, υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο, διάρκειας ενός έτους, το 2008. Χωρίς να έχει αγωνιστεί σε κανέναν αγώνα της πρώτης ομάδας στη διάρκεια της πρώτης αυτής σεζόν, όπου αγωνίστηκε στο CFA, αφαίθηκε ελεύθερος από την ομάδα του, η οποία δεν επιθυμούσε να του ανανεώσει το συμβόλαιο. 

Στις αρχές της σεζόν 2009-2010, εντάχθηκε στην ΚΣ Σεντάν-Αρδέννες για χρονική διάρκεια τριών ετών όπου ξαναβρήκε τον φίλο του, Λοσεμί Καραμπουέ με τον οποίο ήταν συμπαίκτης στην δεύτερη ομάδα της Ολιμπίκ Λυών. Αγωνίστηκε για πρώτη φορά με τα νέα του χρώματα σε αγώνα για το Λιγκ Καπ Γαλλίας απέναντι στην Καέν, όπου αντικατέστησε στο 90ό λεπτό της συνάντησης τον Γιοάν Εντελίν. Η ομάδα του τελικώς κέρδισε με σκορ 2-0 μετά από παράταση. Ήταν επίσης σε αυτή την διοργάνωση όπου πέτυχε το πρώτο του επαγγελματικό τέρμα, στη διάρκεια αναμέτρησης μεταξύ των Σεντάν και Ντιζόν. Χάρη σε αυτό το τέρμα του, το οποίο σημειώθηκε στο δεύτερο λεπτό της αναμέτρησης, συμμετείχε στον θρίαμβο της ομάδας του με σκορ 6-1.

Παρά τον υψηλό ανταγωνισμό στην θέση του και την απειρία του ιδίου, πραγματοποίησε πολύ καλές εμφανίσεις με την φανέλα της Σεντάν που τον έθεσαν μέλος της βασικής ενδεκάδας της ομάδας, δίπλα στον Ζερόμ Λε Μουάνι.

Τον Ιούλιο του 2012, θα ξαναβρεί τον παλιό του συμπαίκτη και αρχηγό, Ζερόμ Λε Μουάνι στην ΡΚ Λανς με την οποία θα υπογράψει συμβόλαιο συνεργασίας για τρία χρόνια.

Στον πρώτο του επίσημο αγώνα με την ΡΚ Λανς, στις 28 Ιουλίου 2012, πέτυχε το πρώτο του τέρμα απέναντι στην Μαν.
Σταδιακά θα καταφέρει να κερδίσει τον σεβασμό του κοινού της Λανς, με τις μεστές του μεφανίσεις.

Καριέρα
-------

| Σεζόν | Σύλλογος | Χώρα | Κατηγορία | Αγώνες | Τέρματα |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2008-2009 | Ολιμπίκ Λυών | Γαλλία ! Γαλλία | 1 | 0 | 0 |
| 2009-2010 | ΚΣ Σεντάν-Αρδέννες | Γαλλία ! Γαλλία | 2 | 32 | 2 |
| 2010-2011 | ΚΣ Σεντάν-Αρδέννες | Γαλλία ! Γαλλία | 2 | 34 | 2 |
| 2011-2012 | ΚΣ Σεντάν-Αρδέννες | Γαλλία ! Γαλλία | 2 | 27 | 2 |
| 2012-2013 | ΡΚ Λανς | Γαλλία ! Γαλλία | 2 | 23 | 8 |

Εξωτερικός Σύνδεσμος
--------------------

* Στατιστικά του Πιερίκ Βαλντιβιά

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Valdivia première recrue». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Ιουνίου 2009. Ανακτήθηκε στις 17 Φεβρουαρίου 2013.
2. ↑  Les contrats de Valdivia et Riou homologués Αρχειοθετήθηκε 2012-07-27 στο Wayback Machine. sur lensois.com

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |
Ο **Πρβίσλαβ Γκρίσογκονο** (κροατικά: Prvislav Grisogono, Σπλιτ, Αυστροουγγαρία 31 Μαρτίου 1879 - 1969), ήταν Κροατικής καταγωγής Γιουγκοσλάβος νομικός, διπλωμάτης και πολιτικός. Ήταν μέλος του ανεξάρτητου δημοκρατικού κόμματος.

Ήταν γιος του Τομάσσο και της Ελίζα, είχε αδελφό τον Όσκαρ, παντρεύτηκε την Κλάρα Κάρεβιτς κι απέκτησαν τρία παιδιά. Ήταν από τους υποστηρικτές της ένωσης των Σλάβων σε ένα κράτος που δημιουργήθηκε το 1918. Για τις ιδέες του στον Α΄ παγκόσμιο πόλεμο ήταν σε περιορισμό από τους Αυστροούγγρους. Με τη διάλυση της Αυστροουγγαρίας το 1918 και τη δημιουργία της Γιουγκοσλαβίας ασχολήθηκε με την πολιτική, το 1924 ήταν υπουργός δικαιοσύνης του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας.

Το 1932 στάλθηκε πρέσβης στην Πράγα κι έπειτα στη Βαρσοβία ενώ το 1940 επέστρεψε στη Γιουγκοσλαβία και το Βελιγράδι, όπου άσκησε τη δικηγορία μέχρι την εισβολή του Άξονα στη χώρα. Την περίοδο 1941-1942 συνελήφθη και φυλακίστηκε από την Γκεστάπο. Με τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, αντίθετος με το κομμουνιστικό καθεστώς, ο ίδιος υποστήριζε ένα δημοκρατικό καθεστώς, διέφυγε το 1949 στο Λονδίνο κι έζησε στην εξορία.

Έργα του
--------

* *Rytířský král Alexander I. Sjednotitel, 1934.*
* *Ujedinjena Jugoslavija*, 1938.
* *Jugoslavie sjednocena*
* *Pedeset godina iz Perspektive emigranta*, 1955.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6 7  Vivian Grisogono, Privslav Grisogono and an Apocryphal letter to Archbishop Stepinac
2. ↑  Prvislav Grisogono - Records - Ancestry.com[*νεκρός σύνδεσμος*]
3. ↑  Prvislav Grisogono
4. ↑  «yugoslavia (serbia and montenegro) - archive.today». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Ιουνίου 2010. Ανακτήθηκε στις 16 Ιουνίου 2010.
5. ↑  Rytířský král Alexander I. Sjednotitel, από τα Google Books
6. ↑  Ujedinjena Jugoslavija: od plemena i regionalnih koncepcija do nacionalne države, από τα Google Books
7. ↑  kupindo.com
8. ↑  Open Library
Πύργος του Μανουήλ Παλαιολόγου
Ο Πύργος του Μανουήλ Παλαιολόγου βρίσκεται στα Βόρεια Τείχη της Θεσσαλονίκης και η κατασκευή του ανάγεται πιθανά στον 14ο αιώνα. Ο πύργος φέρει στη βόρεια πλευρά του πλινθόγραφη εντειχισμένη τεσσάρων σειρών επιγραφή η οποία αναφέρει: "ΣΘΕΝ(Ε)Ι ΜΑΝΟΥΗΛ ΤΟΥ ΚΡΑΤΙΣΤΟΥ ΔΕΣΠΟΤΟΥ ΉΓΕΙΡΕ ΤΟΝΔΕ ΠΥΡΓΟΝ (ΑΥ). (ΣΥΝ) ΤΩ ΤΕΙΧΙΩ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΔΟΥΞ ΑΠΟΚΑΥΚΟΣ ΕΚ ΒΑΘΡΩΝ ΣΘΕΝ(ΕΙ) ΜΑΝΟΥΗΛ ΤΟΥ ΚΡΑΤΙΣΤΟΥ (ΔΕΣΠΟΤΟΥ)", δηλαδή ότι οι εργασίες ανέγερσης έγιναν από τον Δούκα Γεώργιο Απόκαυκο με εντολή καοι έξοδα του αυτοκράτορα Μανουήλ Β΄Παλαιολόγου. Ο Γεώργιος Απόκαυκος ήταν μέλος της  οικογένειας Απόκαυκος που είχε εξέχουσα θέση στην Βυζαντινή αυτοκρατορία από τον 10o μέχρι τον 15o αιώνα και το 1403 όταν ήταν αυτοκράτορας ο Μανουήλ Β’ ο Παλαιολόγος, ήταν άρχοντας της Κωνσταντινούπολης.

Πηγές
-----

* Ασπιώτη Λ. (1985) Τα Κάστρα της Θεσσαλονίκης
* https://savvasland.gr/2019/03/%CE%BF-%CF%80%CF%85%CF%81%CE%B3%CE%BF%CF%83-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B5%CF%80%CE%B9%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%B7-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B4%CE%B5%CF%83%CF%80%CE%BF%CF%84%CE%B7-%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CE%BF/
* https://www.kastra.eu/castlegr.php?kastro=thesniki

Παραπομπές
----------
Ο **Πύργος** **Σογιεμπικά** (ταταρικά: κυριλικό Сөембикә манарасы, λατινικό *Söyembikä manarası*, ρωσικά: Ба́шня Сююмбикэ́‎), επίσης γνωστό ως Τζαμί του Χάνου, είναι ίσως το πιο γνωστό ορόσημο και αρχιτεκτονικό σύμβολο του Καζάν. Στο παρελθόν αποτελούσε το υψηλότερο κτίριο του κρεμλίνου της πόλης, που ήταν γνωστό για τους επομοναζόμενους κεκλιμένους πύργους. Στις αρχές του 20ου αιώνα, η κλίση υπολογίστηκε σε 194 εκατοστά. Ποικίλες μέθοδοι σταθεροποίησης χρησιμοποιήθηκαν για να ισιώσει ο πύργος στη δεκαετία του 1930 και της δεκαετίας του 1990, και δεν γέρνει περισσότερο.

Η ημερομηνία κατασκευής είναι άγνωστη. Αρκετοί μελετητές θέτουν την ημερομηνία κατασκευής του στο τέλος του 17ου και 18ου αιώνα, όταν οι κλιμακωτοί πύργοι ήταν εξαιρετικά δημοφιλείς στη Ρωσία. Άλλοι θέτουν την ημερομηνία κατασκευής στον 16ο αιώνα, πιθανώς πριν το 1552.

Ο πύργος Σογιεμπικά είναι φτιαγμένος σε 6 κλίμακες και έχει μέγιστο ύψος 58 μέτρων. 
Σύμφωνα με ένα θρύλο ο πύργος χτίστηκε πάνω από έναν αιώνα νωρίτερα από τους τεχνίτες του Ιβάν του Τρομερού σε μόλις μια εβδομάδα. Όπως λέει ο θρύλος, η βασίλισσα του Καζάν Σογιεμπικά έπεσε από τον υψηλότερο όροφο, απ'όπου πήρε και το όνομά του. Αυτός ο μύθος δε σχετίζεται με την πραγματική ιστορία του πύργου επειδή η Σογιεμπικά συνελήφθη με τη βία από τις Μοσχοβιτικές δυνάμεις το 1551 και μετακόμισε στην πόλη του Κασίμοφ και πέθανε χρόνια αργότερα (και η αυτοκτονία είναι μια ασυγχώρητη αμαρτία της βασίλισσας Μουσουλμανικής πίστης). Ο θρύλος ήταν δημοφιλής από τις αρχές του 18ου αιώνα.

Μερικοί υποστηρίζουν ότι ο πύργος είναι η μόνη σωζόμενη δομή από την προρωσική ταταρική ακρόπολη. Αν ο πύργος πραγματικά αντικατοπτρίζει ορισμένα πρωτότυπα χαρακτηριστικά της ταταρικής αρχιτεκτονικής, τότε το σχέδιο του σίγουρα θα έχει επηρεαστεί από τους πύργους του Κρεμλίνου στη Μόσχα. Οι υποστηρικτές της θεωρίας επισημαίνουν ότι οι μόνες παρόμοιες δομές χτίστηκαν στην Κεντρική Ασία, οι οποίες συνδέονταν πολιτιστικά και πολιτικά με το Χανάτο του Καζάν. Διάφορα γεγονότα υποστηρίζουν την εγκυρότητα αυτής της θεωρίας, όπως το μέγεθος της τοιχοποιίας, ότι δεν υπάρχουν αποδεικτικά στοιχεία που να υποστηρίζουν ρωσικό κτίριο και ο σεβασμός στον πύργο από τον τοπικό ταταρικό πληθυσμό.

Στην Αυτοκρατορική περίοδο, ο πύργος είχε έναν δικέφαλο αετό στην κορυφή, τον οποίο οι Μπολσεβίκοι αντικατέστησαν με ένα κόκκινο αστέρι. Σήμερα έχει μια Μουσουλμανική ημισέληνο στη κορυφή.

Στις αρχές του εικοστού αιώνα, ο αρχιτέκτονας Αλεξέι Σιούσεφ αναπαρήγαγε το περίγραμμα του κτηρίου στον Σιδηροδρομικό Σταθμό Καζάν της Μόσχας.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Söyembikä Tower στο Wikimedia Commons
Συντεταγμένες: 49°34′48″N 15°56′31″E﻿ / ﻿49.58000°N 15.94194°E﻿ / 49.58000; 15.94194


Ο **προσκυνηματικός ναός του Αγίου Ιωάννη του Νέπομουκ** (τσεχικά: *Poutní kostel svatého Jana Nepomuckého*) στη Ζέλενα χόρα είναι θρησκευτικό κτίριο στα όρια της Ζνταρ ναντ Σαζάβου, Τσεχία, κοντά στα ιστορικά σύνορα Μοραβία και Βοημία. Το κτίριο είναι έργο του αρχιτέκτονα Γιαν Σαντίνι Άιχελ, και συνδυάζει μπαρόκ με γοτθικά στοιχεία. Η κατασκευή του ναού άρχισε το 1719, ένα χρόνο πριν αγιοποιηθεί ο Ιωάννης του Νέπομουκ, και ολοκληρώθηκε το 1722. Η εκκλησία έχει αναγνωριστεί ως μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς από την UNESCO το 1994.

Περιγραφή
---------

Η βάση της σύνθεσης είναι το πεντάκτινο αστέρι. Το αρχιτεκτονικό σύμπλεγμα έχει πέντε εισόδους, πέντε ιερά, πέντε παρεκκλήσια γύρω από τον κεντρικό χώρο και πέντε αστέρια και πέντε αγγέλους στο κύριο τέμπλο. Ο αριθμός πέντε όχι μόνο συμβολίζει τις πέντε πληγές του Ιησού Χριστού, αλλά και τα πέντε γράμματα της λατινικής λέξης tacui (παραμένω σιωπηλός, σύμφωνα με το θρύλο ο Άγιος Ιωάννης του Νέπομουκ ήταν ο εξομολογητής της βασίλισσας Σοφίας) και τα πέντε αστέρια στο φωτοστέφανο του αγίου Ιωάννη του Νέπομουκ, τα οποία, σύμφωνα με το θρύλο, εμφανίστηκαν όταν πνίγηκε. Στην κορυφή του τρούλου του ναού είναι το σύμβολο του αγίου Ιωάννη, η γλώσσα, η οποία περιβάλλεται από ακτίνες. Επίσης, μερικά από τα παράθυρα έχουν σχήμα γλώσσας, όπως αυτά πάνω από τις εισόδους των παρεκκλησίων. Ένα άλλο παράθυρο έχει το σχήμα επισκοπικής μίτρας. Τέλος, ένα άλλο παράθυρο έχει σχήμα ισόπλευρου τριγώνου, το οποίο συμβολίζει την Αγία Τριάδα.

Το κύριο ιερό βρίσκεται στην αριστερή πλευρά, τοποθετημένη σε μια ψηλή αψίδα η οποία φτάνει στο δεύτερο όροφο. Το τέμπλο διακοσμείται από τα αγάλματα πέντε αγγέλων, έργα του γλύπτη Γιαν Πάβλα Τσεχπάουερα, ο οποίος έχει φιλοτεχνήσει και τα αγάλματα των τεσσάρων ευαγγελιστών που βρίσκονται στο ναό. Τρεις από τους αγγέλους κουβαλούν μια σφαίρα η οποία είναι διακοσμημένη με πέντε αστέρια, τα οποία συμβόλιζαν τις πέντε ηπείρους στις οποίες ήταν διαδεδομένος τότε ο χριστιανισμός. Πάνω στη σφαίρα βρίσκεται το άγαλμα του Άγιου Ιωάννη του Νέπομουκ, το οποίο φιλοτέχνησε ο Ρέχορε Τένιχο. Το εσωτερικό του ναού δεν είναι διακοσμημένο με τοιχογραφίες.

Η εκκλησία περιβάλλεται από διάδρομο ο οποίος έχει τη μορφή δεκάκτινου αστέρα. Ο αριθμός δέκα συμβολίζει τις δέκα κρήνες αφιερωμένες στη Παναγία σε ένα μοναστήρι στο Ζντάρ. Ο διάδρομος παρέχει προστασία στους προσκυνητές από τον κακό καιρό.

Εικόνες
-------

* Το αρχικό σχέδιο του ναούΤο αρχικό σχέδιο του ναού
* Το εσωτερικό του ναούΤο εσωτερικό του ναού
* Εξωτερική άποψη του αρχιτεκτονικού συμπλέγματοςΕξωτερική άποψη του αρχιτεκτονικού συμπλέγματος
* Ο εξωτερικός διάδρομος του συμπλέγματοςΟ εξωτερικός διάδρομος του συμπλέγματος

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  «Poutní kostel sv. Jana Nepomuckého na Zelené hoře». zdarns.cz. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Μαΐου 2016. Ανακτήθηκε στις 22 Μαΐου 2016.
2. ↑  «Architektonické ztvárnění». zelena-hora.cz. Ανακτήθηκε στις 22 Μαΐου 2016.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 150508031
* GND: 7544352-1
* NKC: kn20030804005

 |

 |
Ο **Πύργος Μυτιλήνης** (Αρχοντικό Κωνσταντίνου Χατζηχριστόφα), γνωστός επίσης ως **Πύργος του Μαλλιαρού** ή **Ζαχαρένιος Πύργος** ή **Πύργος του Αρραβώνα**, είναι κτίριο που βρίσκεται στην οδό Ελ. Βενιζέλου 49 στη «Σουράδα», την περιοχή με τα ωραιότερα αρχοντικά της Μυτιλήνης. Κατασκευάστηκε από τον Κων. Χατζηχριστόφα την περίοδο 1912-1916 σε σχέδια του αρχιτέκτονα Ιγνάτιου Βαφειάδη ή του εμπειρικού αρχιτέκτονα Ασημάκη Φούσκα. Η κατοικία χτίστηκε σε μεγάλη παραθαλάσσια έκταση, όπου στο παραλιακό της μέτωπο υπήρχε μικρό λιμανάκι, στο οποίο προσάραζαν μικρά ιστιοφόρα, μεταφέροντας καπνό και ζάχαρη στην απέναντι ακτή της Μικράς Ασίας, που εμπορευόταν ο Κων. Χατζηχριστόφας. Μάλιστα η κατοικία ονομαζόταν «Ζαχαρένιος Πύργος» γιατί κατασκευάστηκε από τα κέρδη της ανατίμησης της ζάχαρης κατά το 1912. Ο πύργος είναι το πρώτο σπίτι της Μυτιλήνης με κεντρική θέρμανση καλοριφέρ και έχει φιλοξενήσει σημαντικά ιστορικά πρόσωπα, μεταξύ άλλων και τον Ελευθέριο Βενιζέλο. Ο πύργος αφού αναπαλαιώθηκε, λειτούργησε ως ξενοδοχείο πολυτελείας την περίοδο 1995-2020.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Πολιτικά (15 Ιουνίου 2020). «Ο "Ζαχαρένιος Πύργος" της Μυτιλήνης μας αποχαιρετά...». *Εφημερίδα Πολιτικά*. Ανακτήθηκε στις 10 Οκτωβρίου 2022.
2. ↑   .  Missing or empty `|title=` (βοήθεια)

Πηγές
-----

* Βουκλαρή Ευαγγελία, 2014, Ο κτιριακός τύπος των ξενοδοχείων στον αστικό και περιαστικό χώρο της Μυτιλήνης (1850 - 1930), Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, Τμήμα Αρχιτεκτόνων Μηχανικών, Εισαγωγή στην Αρχιτεκτονική Έρευνα-Διάλεξη
* Σωτηρίου - Δωροβίνη, Ιωάννα, 2001.  Η αρχιτεκτονική των κατοικιών της ανώτερης αστικής τάξης της Μυτιλήνης (1850 - 1930), Διδακτορική Διατριβή, Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο (ΕΜΠ)
Ο **Παύλος Άλβαρο(ς)** ή **Άλβαρο(ς) της Κόρδοβας** (*Álvaro de Córdoba*, περ. 800-861 μ.Χ.), ήταν Μοζάραβας λόγιος, ποιητής και θεολόγος, φανατικός Χριστιανός εβραϊκής καταγωγής.

Είναι περισσότερο αξιοσημείωτος για τις καταγραφές του μιας εποχής ανόδου του ισλαμικού πολιτισμού. Μαζί με τον φίλο του Άγιο Ευλόγιο της Κόρδοβας, αντιστάθηκαν στην εξάπλωση του μουσουλμανισμού. Μετά το μαρτύριο του Αγίου, ο Παύλος έγραψε τη βιογραφία του, τη *Vita Eulogii* (= «Ζωή του Ευλογίου»’). Αν και Χριστιανοί που ζούσαν τότε στην Κόρδοβα και την υπόλοιπη Μουσουλμανική Ιβηρία απελάμβαναν σχετική θρησκευτική ελευθερία, ο Άλβαρος και άλλοι Χριστιανοί θεωρούσαν τους περιορισμούς στην εξάσκηση των θρησκευτικών τους καθηκόντων ως απαράδεκτο διωγμό τους. Περιφρονούσαν απολύτως όσους Χριστιανούς συμμετείχαν στη μουσουλμανική κυβέρνηση, όσους αλλαξοπιστούσαν και γίνονταν Μουσουλμάνοι, ή όσους απλώς απέκρυπταν την πίστη τους. Ως αποτέλεσμα αυτών των θρησκευτικών εντάσεων, τα γραπτά του Παύλου χαρακτηρίζονται από την περιφρόνηση όλων των μουσουλμανικών πραγμάτων, ενώ ο ίδιος θεωρούσε τον προφήτη Μωάμεθ ως πρόδρομο του Αντιχρίστου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Autoritats UB*. a1115184.
2. ↑  *Documenta Catholica Omnia*. 30\_10\_0807-0861-\_Paulus\_Alvarus\_Cordubensis.
3. ↑  «Gran Enciclopèdia Catalana» (Καταλανικά) Grup Enciclopèdia. 0001702.
4. 1 2  (Ιταλικά) *Mirabile: Digital Archives for Medieval Culture*. SISMEL – Edizioni del Galluzzo.
5. ↑  Ομών. λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χ. Πάτση», τόμ. 3
6. ↑  Tolan: *Saracens*, σελ. 90

Πηγές
-----

* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 3

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 79209319
* LCCN: n97018623
* ISNI: 0000 0000 6126 2427
* GND: 100957137
* SELIBR: 175813
* SUDOC: 118359150
* BNF: cb15123316c (data)
* NLA: 61540137
* BNE: XX1405898

 |

 |