recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Συντεταγμένες: 37°29′20″N 24°54′5″E﻿ / ﻿37.48889°N 24.90139°E﻿ / 37.48889; 24.90139
Η **Λία** είναι άβατη παραλία που βρίσκεται στον όρμο του Αετού, στο βορειοδυτικό τμήμα του νησιού της Σύρου. Η παραλία δεν είναι προσβάσιμη με αυτοκίνητο και δεν διαθέτει υποδομές. Συνδυάζει βότσαλο και άμμο, έχει καταγάλανα νερά και μερικά αρμυρίκια.

Η πρόσβαση γίνεται είτε μέσω θαλάσσης (καΐκια πραγματοποιούν τακτικά δρομολόγια από το χωριό Κίνι προς τις άβατες παραλίες των βορειοδυτικών περιοχών του νησιού κατά τους καλοκαιρινούς μήνες), είτε μέσω ενός μονοπατιού που ξεκινά από την περιοχή Κάμπος και απέχει περίπου 50 λεπτά από τη Λία.

Σε κοντινή απόσταση και με τους ίδιους τρόπους πρόσβασης, βρίσκονται οι παραλίες Γριά Σπηλιά, Μαρμάρι, Μέγας Λάκκος (βόρεια) και Αετός (νότια). Ακριβώς απέναντι από τη Λία διακρίνεται ο ιστορικός βράχος της παραλίας των Γραμμάτων, όπου έχουν βρεθεί επιγραφές ναυτικών από την Κλασική αρχαιότητα μέχρι και τον Μεσαίωνα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η Λία στο επίσημο τουριστικό portal του Δήμου Σύρου - Ερμούπολης
* Δήμος Σύρου - Ερμούπολης
Ο **Έιζα Τζένινγκς** (**Asa Kent Jennings**, γεν. 1877 σε Upstate, Νέα Υόρκη, ΗΠΑ  – απεβ. 1933) ήταν Αμερικανός μεθοδιστής πάστορας και μέλος της Χριστιανικής Αδελφότητας Νέων (*Y.M.C.A. – Young Men’s Christian Association*). Παρά τα προβλήματα υγείας που αντιμετώπιζε από πολύ νέος, καθώς στα 28 του χρόνια προσβλήθηκε από μια σπανιότατη νόσο (Νόσος του Pott: φυματίωση στη σπονδυλική στήλη) που του άφησε μόνιμα σωματικά προβλήματα, υπήρξε δραστήριος άνθρωπος με πολλαπλή κοινωνική δράση.

Το αποκορύφωμα της προσφοράς του ήταν η διάσωση πέραν των 500.000 προσφύγων από τη Σμύρνη μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή. Ο Τζένινγκς με αποκλειστικά δικές του πρωτοβουλίες πέτυχε να ηγηθεί μιας τεράστιας προσπάθειας διάσωσης αμάχων, ερχόμενος μάλιστα -χωρίς την παραμικρή διπλωματική εμπειρία- σε επαφή και συνομιλία με τον ίδιο τον Κεμάλ Ατατούρκ και αποσπώντας του την άδεια να οργανώσει τη διάσωση των μη μουσουλμανικών πληθυσμών της Σμύρνης. Ο Κεμάλ του έδωσε 11 μέρες διορία να σώσει όποιους προλάβει. Ο Τζένινγκς πλήρωσε ο ίδιος ναύλο σε ξένα πλοία για να αναλάβουν να μεταφέρουν πρόσφυγες σε ασφάλεια. Σε κάποια τέτοια μεταφορά προς τη Μυτιλήνη είδε εκεί τον ελληνικό πολεμικό στόλο με 25 πλοία αγκυροβολημένο. Θέλοντας να μεσολαβήσει για την χρήση του πολεμικού στόλου στην οργάνωση της εκκένωσης της Σμύρνης συνάντησε τη δυσθυμία του ελληνικού κράτους, το οποίο αρχικά δέχτηκε να αποστείλει 6 σκάφη και στην πράξη έστειλε μόνο ένα, το θωρηκτό «Κιλκίς» με πλοίαρχο τον Ι. Ε. Θεοφανίδη. Μόνο αφού ο Τζένινγκς ουσιαστικά εκβίασε τον ίδιο τον πρωθυπουργό Νικόλαο Τριανταφυλλάκο, απειλώντας πως θα καταγγείλει διεθνώς την ελληνική κυβέρνηση για εγκληματική αδράνεια και ευθύνη για την επιφαινόμενη απώλεια αμέτρητων ζωών, δόθηκε η εντολή παρέμβασης του πολεμικού ναυτικού υπό την επίβλεψη του αμερικανικού στόλου της περιοχής και έσπευσαν τα 25 πλοία προς βοήθεια. Αυτό το γεγονός του χάρισε τον άτυπο τίτλο του «ναυάρχου» του ελληνικού στόλου (των 25 πλοίων).

Για το επίτευγμά του αυτό τιμήθηκε με τις κορυφαίες διακρίσεις του Ελληνικού Κράτους, το Σταυρό του Τάγματος του Σωτήρος και το Μετάλλιο Στρατιωτικής Αξίας, που είναι το χαμηλότερο στρατιωτικό παράσημο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Czech National Authority Database*. jo2017949779. Ανακτήθηκε στις 22  Φεβρουαρίου 2022.
2. ↑  *Czech National Authority Database*. jo2017949779. Ανακτήθηκε στις 1  Μαρτίου 2022.
3. ↑  Ο δήμος Βόλου τιμά τον Asa K. Jennings
4. ↑  Asa Kent Jennings ο σωτήρας των προσφύγων
5. ↑  «Ο Σίντλερ της Σμύρνης. Ο Αμερικανός που έσωσε τις ζωές 350.000 Ελλήνων στη Μικρασιατική Καταστροφή...», άρθρο για τον Τζένινγκς στη «Μηχανή του Χρόνου».

Πηγές
-----

* Αφιέρωμα στον Έιζα Τζένινγκς από την Ένωση Βουρλιωτών Μικράς Ασίας (εφημερίδα «*Εθνική Ηχώ*», τεύχος Ιανουαρίου 2016, σελ. 7 «*Θέματα*»: «*Άσα (*sic*) Τζένινγκς, ο άνθρωπος που έσωσε πάνω από το 15% των Ελλήνων της Μικράς Ασίας το 1922*»)

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 103085609
* LCCN: no2009189994
* ISNI: 0000 0001 2283 6894
* GND: 140442987
* SUDOC: 14847599X
* NKC: jo2017949779

 |

 |
Οι **Αδίτες** (αραβ. عاد, *Ad*) ήταν αρχαία φυλή ή λαός της Αραβίας που αναφέρεται συχνά στο Κοράνιο.. Σύμφωνα με τις παραδόσεις, οι Αδίτες ήταν οι πρώτοι κάτοικοι της Αραβίας και ζούσαν στη σημερινή Υεμένη, σε μία περιοχή που αναφέρεται ως *al-Ahqaf* (الأحـقـاف), δηλαδή «οι αμμώδεις πεδιάδες» ή «οι ανεμογενείς αμμόλοφοι».

Οι τοπικές παραδόσεις αποδίδουν την καταγωγή των Αδιτών στον Αδ, εγγονό του Νώε και *Malik* (βασιλιά), ο οποίος είχε χίλιες συζύγους, απέκτησε 4.000 παιδιά και έζησε 1.200 χρόνια! Λέγεται ακόμα ότι ήταν μεγαλόσωμοι άνθρωποι και σε αυτούς αποδίδονται τα μεγάλα αρχαία κτίσματα που υπάρχουν στην Αραβία. Οι Αδίτες είχαν ευδοκιμήσει. Πρωτεύουσά τους ίσως ήταν η γνωστή ως Ιράμ ντατ αλ Ιμάντ του Κορανίου. Με τον καιρό όμως έφυγαν από τον «σωστό δρόμο» και έτσι ο Αλλάχ απέστειλε τον μονοθεϊστή προφήτη Χουδ για να τους συνεφέρει. Δεν μετανόησαν ωστόσο, οπότε ο Αλλάχ έστειλε μία φοβερή λαίλαπα εναντίον τους. Λίγοι Αδίτες γλίτωσαν και τότε κατέφυγαν στην Υεμένη, όπου έχτισαν το περίφημο πρόχωμα Μαρέβ. Σε μία ιστορική απόπειρα χρονολογήσεως των θρυλικών αυτών συμβάντων, οι Αδίτες άρχισαν να εξαφανίζονται περί το 750 π.Χ..

Οι Αδίτες/Αδ αναφέρονται 24 φορές στο Κοράνιο, και συγκεκριμένα στα σημεία (7:65:2 - δηλαδή η 2η λέξη του 65ου στίχου της εβδόμης σούρα), (7:74:7), (9:70:9), (11:50:2), (11:59:2), (11:60:10), (11:60:15), (14:9:9), (22:42:8), (25:38:1), (26:123:2), (29:38:1), (38:12:5), (40:31:5), (41:13:8), (41:15:2), (46:21:3), (50:13:1), (51:41:2), (53:50:3), (54:18:2), (69:4:3), (69:6:2) και (89:6:6).

Δείτε επίσης
------------

* Μαδιανίτες
* Σαβά
* Θάμουδ

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  *E.J. Brill's First Encyclopaedia of Islam 1913-1936*. **1**. BRILL. 1987. σελ. 121. ISBN 90-04-08265-4.
2. 1 2 3  Glassé, Cyril· Smith, Huston (Ιανουάριος 2003). *The New Encyclopedia of Islam*. Rowman Altamira. σελ. 26. ISBN 978-0-7591-0190-6.
3. ↑  *E.J. Brill's First Encyclopaedia of Islam 1913-1936*. **8**. BRILL. 1987. σελ. 1074. ISBN 90-04-08265-4.
4. ↑  Πρότυπο:Cite quran
5. ↑  «The Quranic Arabic Corpus - Quran Search». Ανακτήθηκε στις 18 Μαρτίου 2017.

Πηγές
-----

* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη-Πάτση», τόμος 2, σελ. 111.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα ʿĀd  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η **Λία Μήτση** είναι Ελληνορουμάνα πρώην αθλήτρια πετοσφαίρισης γεννημένη στο Σιμπίου της Ρουμανίας.

Αθλητική καριέρα
----------------

Αγωνιζόταν στη θέση της πασαδόρου. Σε ηλικία 17 ετών αγωνίστηκε με την εθνική ομάδα βόλεϊ της Ρουμανίας στους Βαλκανικούς Αγώνες του 1981 και ήταν η πολυτιμότερη παίκτρια της ομάδας της. Οι παράγοντες της ομάδας βόλεϊ του Παναθηναϊκού παρακολούθησαν την εξέλιξή της και το 1982 τη μετέγραψαν στον ΠΑΟ από τη CSM όπου αγωνιζόταν στη Ρουμανία. Αγωνιζόμενη στο Παναθηναϊκό η Λία Μήτση κατέκτησε 6 πρωταθλήματα Ελλάδας (1983, 1985, 1988, 1990, 1991, 1992). Μετράει επίσης 116 συμμετοχές στην Εθνική ομάδα της Ελλάδας. 

Στη συνέχεια αγωνίστηκε στην ομάδα του Παπάγου, της Ηλιούπολης και της ΑΕΚ. Από το 1990 υπήρξε αθλήτρια του μπιτς βόλεϊ. Ως αθλήτρια του μπιτς βόλεϊ κατέκτησε 7 πρωταθλήματα.

Προπονητική καριέρα
-------------------

Στη συνέχεια ανέλαβε τη θέση της προπονήτριας του διδύμου Σφυρή – Αρβανίτη στο μπιτς βόλεϊ. Από τη θέση της προπονητού υπήρξε φιναλίστ του κυπέλλου Ελλάδας με τα Βριλήσσια. Στη συνέχεια ανέλαβε τον Πανιώνιο μετά από 3 χρόνια εργάσθηκε στην εθνική Ελλάδας. Από το 2017 έως και σήμερα, εργάζεται στον Παναθηναϊκό και προπονεί τις κορασίδες και τις νεάνιδες στο τμήμα βόλεϊ του συλλόγου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Ιστορία του Παναθηναϊκού 1981-1990 @ Πρωταγωνιστές». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Φεβρουαρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 9 Φεβρουαρίου 2012.
2. ↑  «woop.gr Λία Μήτση - Η πρώτη μου φορά». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Ιουνίου 2011. Ανακτήθηκε στις 9 Φεβρουαρίου 2012.
Ο **Κωνσταντίνος Χαβάρων** (δρ. 1256/7–59) ήταν αξιωματούχος και επαρχιακός διοικητής στην υπηρεσία της Αυτοκρατορίας της Νίκαιας.

Ήταν έμπιστος του Αυτοκράτορα Θεόδωρου Β΄ Λάσκαρη, ενώ ορίστηκε από τον τελευταίο ως διοικητής της επαρχίας του Άρβανου, στη σημερινή κεντρική Αλβανία. Το 1256/7 αποπλανήθηκε από την Μαρία Σφράντζαινα, την χήρα ανδραδέλφη του Δεσπότη της Ηπείρου, Μιχαήλ Β΄ Κομνηνού Δούκα. Ο Χαβάρων νυμφεύθηκε την Μαρία και αυτομόλησε στον Ηπειρώτη ηγεμόνα, ο οποίος όμως τον φυλάκισε στα Κάνινα. Το 1259, ο Αυτοκράτορας Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγος έστειλε τον Θεόδωρο Φιλή να διαπραγματευτεί την απελευθέρωσή του. Καμία περαιτέρω πληροφορία δεν είναι γνωστή για τον ίδιο, η σύζυγός του όμως νυμφεύθηκε εκ νέου το 1266.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  PLP, 30334. Χαβάρων Κωνσταντῖνος.
2. 1 2  PLP, 27269. <Σφράντζαινα> Μαρία.

Πηγές
-----

* Trapp, Erich; Beyer, Hans-Veit; Walther, Rainer; Sturm-Schnabl, Katja; Kislinger, Ewald; Leontiadis, Ioannis; Kaplaneres, Sokrates (1976–1996) (στα γερμανικά). *Prosopographisches Lexikon der Palaiologenzeit*. Βιέννη: Verlag der Österreichischen Akademie der Wissenschaften. ISBN 3-7001-3003-1.
|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Θέματα της Κελτικής μυθολογίας |
| --- |
|  |
| Κελτικός πολιτισμός | 
* Αλφάβητο Όγκχαμ
* Δρυίδες
* Κελτικές γλώσσες
* Ρούνοι
 |  |
|  |
| Θεότητες | 
* Άρμετ
* Γκοϊβένου
* Έθνι
* Επόνα
* Ερίου
* Κέριντγουεν
* Κερνούνος
* Κίαν
* Κρέιγνε
* Λουγ
* Λούχτα
* Μανάνναν
* Μιοχ
* Μόρριγαν
* Μπαβ
* Μπάλορ
* Μπρες
* Μπρίγκιντ
* Νουάντου
* Ντάγδα
* Ντάνου
* Ντίαν Κεχτ
* Όγμα
* Ρίανον
* Τούιρεν
* Φαντ
 |
|  |
| Φυλές και γεγονότα | 
* Κούλεϊ
* Μόι Τούραχ
* Τουάθα ντε Ντανάν
* Φομόριαν
 |
|  |
| Λατρεία και εορτές | 
* Ίμπολκ
* Λούγνασαδ
* Μπελτέιν
* Σόουιν
 |
|  |
| Κύκλος του Όλστερ | 
* Κόνορ μακ Νέσσα
* Κουχούλιν
* Μάεβ
* Νες
* Νάσι
* Ντέιρντρε
* Φέργκους
 |

 |

Στην ιρλανδική μυθολογία, ο **Έιλιλ** (ιρλ. *Αilill ή Oilioll*) ήταν βασιλιάς του Κόνναχτ και σύζυγος της Μάεβ στον Κύκλο του Όλστερ.

Ο Έιλιλ ήταν ο ιδιοκτήτης του Finnbhennach, του ταύρου με τα λευκά κέρατα του Κόνναχτ. Αν και ο ταύρος γεννήθηκε στο κοπάδι της Μάεβ, ο θρύλος λέει ότι ο ταύρος θεώρησε κατώτερο το ότι ανήκε σε γυναίκα παρά σε άντρα κι έτσι πήγε υπό την κυριότητα του Έιλιλ. Όταν το ανακάλυψε αυτό η Μάεβ, ξεκίνησε την Επιδρομή του Κούλεϊ (Táin Bó Cúailnge) εναντίον του Όλστερ.

Ο Έιλιλ έπρεπε να πληροί τα κριτήρια που είχε θέσει η Μάεβ: να είναι ατρόμητος, να μην είναι μνησίκακος και ζηλιάρης. Παρόλ' αυτά, συνωμότησε για το θάνατο του Φέργκους, εραστή της Μάεβ, και γι' αυτό εκείνη διέταξε να τον σκοτώσουν. Για τον θάνατό του Φέργκους, τελικά, πήρε εκδίκηση ο Κόναλ Κέρναχ, που σκότωσε τον Έιλιλ.

Ο Έιλιλ απέκτησε με τη Μάεβ μια κόρη, τη Φίναβαρ.
Ο **Λίβαϊ Σταμπς** (αγγλ.: Levi Stubbs), 6 Ιουνίου 1936 - 17 Οκτωβρίου 2008), ήταν Αμερικανός τραγουδιστής της Rhythm and blues και ένας εκ των ιδρυτών του μουσικού συγκροτήματος Four Tops.

Βιογραφία
---------

Ο Σταμπς γεννήθηκε στο Ντιτρόιτ το 1936. Είχε έναν ακόμη αδελφό τον Τζόι, ο οποίος αργότερα έγινε μέλος των μουσικών συγκροτημάτων The Falcons και The Originals, και ο ξάδελφός του ήταν ο Τζάκι Γουίλσον. 
Ο Σταμπς πήγε στο Λύκειο Περσίνγκ, όπου ξεκίνησε και την επαγγελματική καριέρα του στο τραγούδι μαζί με τους φίλους του Αμπντούλ Φακίρ, Λόρενς Πέιτον και τον Ρενάλντο Μπένσον δημιουργώντας το συγκρότημα Four Tops το 1954.

Καριέρα
-------

Οι Four Tops υπεγράψαν συμβόλαιο με την δισκογραφική εταιρεία Motown Records το 1963 και μέχρι το τέλος της δεκαετίας είχαν αρκετές μεγάλες επιτυχίες (με τον Σταμπς ως τραγουδιστή) όπως : "Baby I Need Your Loving", "I Can't Help Myself (Sugar Pie, Honey Bunch)", "It's the Same Old Song", "I'll Turn to Stone", "Reach Out I'll Be There", "Standing in the Shadows of Love", "Bernadette", "Still Water (Love)", "Ain't No Woman (Like the One I've Got)", και η τελευταία τους μεγάλη επιτυχία του 1988 "Loco In Acapulco".

Ο Σταμπς ήταν επίσης ηθοποιός φωνής και πήρε μέρος σε ταινίες και τηλεοπτικές σειρές κινουμένων σχεδίων, με πιο γνωστή την «Audrey ΙΙ», και στην κωμωδία του 1986 το Μαγαζάκι του Τρόμου, καθώς και στη τηλεοπτική σειρά Captain Ν: The Game Master.

Ο Σταμπς θαυμάστηκε από τους συνομηλίκους του για το εντυπωσιακό φωνητικό εύρος του, και επηρέασε πολλούς μετέπειτα καλλιτέχνες, όπως ο Daryl Hall of Hall και Oates. 
Το κύριο χαρακτηριστικό του ήταν το ισχυρό, συναισθηματικό, και δραματικό ύφος του ως τραγουδιστής.

Προσωπική ζωή
-------------

Ο Σταμπς ήταν παντρεμένος με με την Κλίνις Τάουνσεντ επί 48 χρόνια, από το 1960 μέχρι το θάνατό του το 2008. 
Το ζευγάρι είχε πέντε παιδιά μαζί με 11 εγγόνια και10 δισεγγόνα.

Ο Λίβαΐ Σταμπς διαγνώστηκε με καρκίνο το 1995, και μετά από ένα εγκεφαλικό επεισόδιο το 2000, δεν ήταν πλέον σε θέση να συμμετέχει με τους Four Tops. 
Πέθανε στον ύπνο του στις 17 Οκτωβρίου του 2008, στο σπίτι του στο Ντιτρόιτ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. Ανακτήθηκε στις 21  Δεκεμβρίου 2014.
2. ↑  www.billboard.com/articles/news/1043752/four-tops-vocalist-levi-stubbs-dies-at-72.
3. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. data.bnf.fr/ark:/12148/cb140328152. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
4. ↑  (Αγγλικά) *Internet Movie Database*. nm0835925. Ανακτήθηκε στις 15  Οκτωβρίου 2015.
5. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. Ανακτήθηκε στις 31  Δεκεμβρίου 2014.
6. ↑  Ανακτήθηκε στις 4  Μαρτίου 2021.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ο Λίβαϊ Σταμπς στην IMDb (Αγγλικά)
* Ο Λίβαι Σταμπς στο Billboard.com
Ο **Αλέκος Δάγλας** είναι Έλληνας προπονητής καλαθοσφαίρισης.

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Μεγανήσι, ενώ σήμερα κατοικεί στην Αθήνα. Είναι παντρεμένος με τη Ζωή Κονιδάρη, με την οποία έχει δύο παιδιά.

Η πρώτη του επαφή με την καλαθοσφαίριση πραγματοποιήθηκε το 1982, οπότε και σε ηλικία 13 ετών εντάχθηκε στην ομάδα της περιοχής του, τον Ποσειδώνα Νέου Ψυχικού. Ως παίκτης αγωνίστηκε για σύντομο χρονικό διάστημα στην ομάδα του Παπάγου και στον Εθνικό Ελληνορώσων. Πραγματοποίησε σπουδές στη Γυμναστική Ακαδημία και σύντομα αφιερώθηκε στην προπονητική αποκτώντας επισήμως δίπλωμα.

Ως προπονητής εργάστηκε στον Εθνικό Ελληνορώσων για πέντε χρόνια και κατόπιν στον Αρίωνα με τον οποίο πανηγύρισε δύο ανόδους στην Α2 Εθνική Ανδρών. Στη συνέχεια προσελήφθη στο γυναικείο τμήμα του Σπόρτιγκ με τον οποίο κατέκτησε Πρωτάθλημα Ελλάδος (2004) και Κύπελλο (2005). Ακολούθησε η ανδρική ομάδα του Ηλυσιακού, την οποία βοήθησε στην άνοδό της στην Α2 Εθνική και στην κατάκτηση δύο Πανελληνίων Πρωταθλημάτων Εφήβων (2007 και 2008). Έπειτα εργάστηκε για δύο αγωνιστικές περιόδους στον Πανελευσιανιακό. Ακολούθως προσελήφθη από την ομάδα του Παγκρατίου με το οποίο ανέβηκε στη Β' Εθνική. Επόμενος σταθμός του ήταν η γυναικεία ομάδα των Εσπερίδων Καλλιθέας με τις οποίες πανηγύρισε ένα Πρωτάθλημα Ελλάδος (2008) και δύο Κύπελλα (2008 και 2009). Ακολούθησαν δύο έτη στον πάγκο του Πρωτέα Βούλας.

Ο Αλέκος Δάγλας είναι ο προπονητής με τα περισσότερα τρόπαια στο Κύπελλο Ελλάδος Γυναικών, 4 στο σύνολο (Σπόρτιγκ 1, Εσπερίδες 2, Πρωτέας Βούλας 1) και κατέχει το ρεκόρ συμμετοχών τελικών, 5 στο σύνολο (Σπόρτιγκ 2, Εσπερίδες 2, Πρωτέας Βούλας 2).

Σύμφωνα με ανακοίνωση της Ε.Ο.Κ. στις 23 Απριλίου 2012 προσελήφθη στο ρόλο του Ομοσπονδιακού Προπονητή της Εθνικής Ελλάδος Γυναικών, με πρώτη αποστολή τους προκριματικούς του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Γυναικών του 2013. Η θητεία του έληξε τον Ιούλιο του 2012, χωρίς να έχει καταφέρει να βοηθήσει την Εθνική να περάσει στην τελική φάση της διοργάνωσης.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  «Αλέκος Δάγλας… Ο δικός μας κόουτς του μπάσκετ», συνέντευξη στον ιστότοπο Meganisitimes.gr, 5 Φεβρουαρίου 2011.
2. ↑  «Γράφουν ιστορία Καλέντζου και Δάγλας», άρθρο στον ιστότοπο WePlayBall.gr, 4 Απριλίου 2011.
3. ↑  «Ανακοίνωση Ε.Ο.Κ.»[*νεκρός σύνδεσμος*], άρθρο στον επίσημο ιστότοπο της Ε.Ο.Κ. 23 Απριλίου 2012.
4. ↑  «Δάγλας, Αλέκος» Αρχειοθετήθηκε 2014-07-29 στο Wayback Machine. πληροφορίες στον επίσημο ιστότοπο της Ε.Ο.Κ.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* «Δάγλας, Αλέκος», στατιστικά προπονητή στον επίσημο ιστότοπο της Ε.Ο.Κ.
Ο **Έγκιντ φον Κόμπελ** (γερμανικά: Egid von Kobell, επίσης Ägid ή Aegid Kobell, από το 1809 **Ιππότης του Κόμπελ**) (7 Απριλίου 1772, Μάνχαϊμ - 17 Ιουνίου 1847, Μόναχο) ήταν μέλος του Κρατικού Συμβουλίου της Βαυαρίας.

Βιογραφία
---------

Οι γονείς του ήταν ο ζωγράφος και διευθυντής γκαλερί, Φέρντιναντ Κόμπελ (1740–1799) από το Μάνχαϊμ και η μητέρα του, η Μαρία Άννα Λέντερερ (1744–1820) από το Ντίσελντορφ. Ένα από τα αδέρφια του ήταν ο ζωγράφος Βίλχελμ φον Κόμπελ (1766-1853). Το 1793 μετακόμισε μαζί του από το Μάνχαϊμ στο Μόναχο.

Ο Έγκιντ ήταν επί 35 χρόνια γραμματέας της κυβέρνησης της Βαυαρίας, επίσης επιθεωρητής της εξοχικής περιουσίας Tegernsee που απέκτησε ο Βασιλιάς Μαξιμιλιανός Α΄ Ιωσήφ της Βαυαρίας το 1817. Το 1809 έγινε Ιππότης, το 1817 Ταξιάρχης του Τάγματος της Πολιτικής Αξίας, το 1834 μέλος της Αντιβασιλείας της Ελλάδας, το 1835 Πρέσβης στην Αθήνα και το 1836 πραγματικός Σύμβουλος Επικρατείας. Πέτυχε να αντικατασταθεί το Ναύπλιο από την Αθήνα ως πρωτεύουσα της Ελλάδας, η οποία του απένειμε την τιμητική υπηκοότητα. Ο γιος του, Βίλχελμ Σεμπάστιαν φον Κόμπελ (1801-1875), τον διαδέχθηκε ως Γενικός Γραμματέας του Συμβουλίου της Επικρατείας για 40 χρόνια. Τα άλλα δύο αδέρφια του Έγκιντ, ο Ίνοσεντ (1765-1818) και ο Φραντς (1779-1850), ήταν ανώτερος δευτεροβάθμιος δικαστής και δικαστής αντίστοιχα, δηλαδή γενικοί γραμματείς του Υπουργείου Εσωτερικών.

Ο Έγκιντ φον Κόμπελ είχε δύο κόρες με τη σύζυγό του, την Άντονι φον Γκάιζερ (1779-1816): την Σόφι (1797-1846), η οποία παντρεύτηκε τον γιο του Φρίντριχ φον Σλίχτεγκρολ, Άντονιν (1793-1873) και την Καρολίνε (1801-1884), η οποία παντρεύτηκε τον ορυκτολόγο και ποιητή διαλέκτου Φραντς φον Κόμπελ (1803–1882), γιος του ομώνυμου θείου της. Η κόρη του τελευταίου ζευγαριού ήταν η συγγραφέας Λουίζ φον Κόμπελ (1827-1901).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ab 1799 Sekretär des Staats- und Konferenzministeriums, ab 1808 Generalsekretär des geheimen Rates, ab 1817 als Titularstaatsrat Generalsekretär des Staatsrats.
2. ↑  Seit 1832 war Otto von Wittelsbach, ein bis 1835 minderjähriger Sohn Ludwigs I. erster König von Griechenland.

Βιβλιογραφία
------------

* Johann August Ritter von Eisenhart (1882), «Kobell, Aegid Ritter von», *Allgemeine Deutsche Biographie (ADB)*, **16**, Leipzig: Duncker & Humblot, σελ. 349–350

Παρατηρήσεις
------------

1. Από το 1799 γραμματέας του υπουργείου επικρατείας και υπουργείο συνεδρίων, από το 1808 ήταν γενικός γραμματέας του κρυφού συμβουλίου, από το 1817 ως τιτουλικό συμβούλιο της επικρατείας, γενικός γραμματέας του συμβουλίου της επικρατείας.
2. Από το 1832 ο Otto von Wittelsbach, ένας ως το 1835 ανήλικος υιός του Λουδοβίκου του πρώτου, πρώτος βασιλιά της Ελλάδας.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 74598759
* ISNI: 0000 0000 1062 0212
* GND: 116263334

 |

 |
O **Έρκολε (Ηρακλής)**, ιταλ. *Ercole*, (23 Νοεμβρίου 1505 - 2 Μαρτίου 1563) από τον Οίκο των Γκοντζάγκα, ήταν καρδινάλιος.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στη Μάντουα και ήταν ο δευτερότοκος γιος του Φραγκίσκου Β΄ μαρκήσιου της Μάντουα και της Ισαβέλλας των Έστε, κόρης του Έρκολε Α΄ δούκα της Φερράρα. Αδελφός του ήταν ο Φερράντε Α΄ κόμης της Γκουαστάλα. 

Ήταν ανιψιός του καρδινάλιου Σιγισμούνδου Γκοντζάγκα. Σπούδασε φιλοσοφία στη Μπολόνια με καθηγητή τον Πιέτρο Πομπονάτσι και αργότερα θεολογία. Το 1520/25 ο Σιγισμούνδος παραχώρησε την επισκοπή της Μάντουα στον Έρκολε. Μετά από την επιτυχημένη διπλωματία της μητέρας του, εκλέχθηκε το 1525 καρδινάλιος. Η Ισαβέλλα του έφερε τον κόκκινο πίλο από τη Ρώμη. 

Αν και νέος, έδειξε ζήλο αναμόρφωσης της επισκοπής του. Τον ενθάρρυνε ο καρδινάλιος Γκιλμπέρτι, επίσκοπος της Βερόνα. Ζούσε ατσάλινη ζωή και το έργο του *Εκπαίδευση χριστιανικών ζωών (vitae christianae Iinstitutio)* μαρτυρεί την ευσέβειά του. Εξέδωσε μία Κατήχηση για χρήση από τους ιερείς και έκτισε ιεροδιδασκαλείο, συμμορφούμενος με τις επιταγές της Συνόδου του Τρέντο (Τριδέντου). Ήδη οι επίσκοποι Κονταρίνι και Καράφφα είχαν δραστηριοποιηθεί.

Απεριόριστα φιλάνθρωπος, πλήρωνε τα πανεπιστημιακά έξοδα ταλαντούχων νέων. Το 1530 ο πάπας τον έστειλε σε πρεσβεία στον Κάρολο Ε΄ των Αψβούργων. Ήταν συνετός και μεθοδικός και είχε τη συμπάθεια των παπών, του Καρόλου Ε΄, του Φερδινάνδου Β΄ της Ισπανίας, του Φραγκίσκου Α΄ της Γαλλίας και του γιου του Ερρίκου Β΄. 

Το 1540 απεβίωσε ο αδελφός του Φρειδερίκος Β΄ δούκας της Μάντοβας και ο Έρκολε έγινε επίτροπος των τεσσάρων γιων εκείνου, που ήταν επτά ετών, δύο ετών, ενός έτους και ο τέταρτος ήταν υστερότοκος. Ο πρώτος από αυτούς, ο Φραγκίσκος Γ΄ απεβίωσε το 1550 και τον διαδέχθηκε ο δεύτερος Γουλιέλμος. Ο Έρκολε κυβέρνησε τη Μάντουα ως το 1556, οπότε ο Γουλιέλμος ενηλικιώθηκε.

Στο Σύλλογο των καρδιναλίων (Conclavium) για την εκλογή νέου πάπα, όλοι πίστεψαν ότι θα εκλεγόταν εκείνος, αλλά οι καρδινάλιοι απέφευγαν να εκλέξουν έναν από δυναστικό Οίκο. Ο νέος πάπας Πίος Δ΄ τον ονόμασε παπικό αντιπρόσωπο (legatus) στη Σύνοδο του Τρέντο. Σε αυτήν κοπίασε από την αρχή με ό,τι ηθικό και υλικό μέσο διέθετε και αντιμετώπισε πολλές δυσκολίες. Ασθένησε από πυρετό και απεβίωσε το 1563.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Ercole Gonzaga». *Catholic Encyclopedia*. New York: Robert Appleton Company. 1913. .

Πηγές
-----

Πρότυπο:Catholic

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 858762
* LCCN: no2001067534
* ISNI: 0000 0001 1019 8880
* GND: 121014711
* SUDOC: 109971353
* BNF: cb12129092p (data)
* ICCU: BVEV045639
* BNE: XX4717696

 |

 |
Ο **Αλέξανδρος Κοντοβουνήσιος** (Αθήνα, 3 Νοεμβρίου 1937, ύψος 1,86 μ. προσωνύμιο «ζογκλέρ») είναι παλαίμαχος πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής που αγωνιζόταν σε όλες τις θέσεις εκτός από σέντερ και προπονητής μπάσκετ.

Η αθλητική του σταδιοδρομία ξεκίνησε σε ηλικία μόλις 15 ετών, το Νοέμβριο του 1952 από το σύλλογο του Α.Ο. Παγκρατίου. Τον είχε ανακαλύψει τυχαία ο καθηγητής μαθηματικών Νότης Mαστρογιάννης που τον είδε να παίζει σε ένα γηπεδάκι κοντά στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Έπαιξε επίσης στο Μίλωνα, στον Τρίτωνα (1961-1967) και ξανά στο Παγκράτι, όπου και τερμάτισε την αγωνιστική του καριέρα το 1974. Σε εννέα χρονιές στην Α΄ Εθνική κατηγορία πήρε μέρος σε 171 επίσημους αγώνες σημειώνοντας 1.699 πόντους. Την περίοδο 1965-66 αναδείχθηκε 5ος σκόρερ της διοργάνωσης με 421 πόντους. Έπαιξε και στην Εθνική ομάδα όπου ήταν και αρχηγός, συμπληρώνοντας 67 συμμετοχές (το χρονικό διάστημα 1959-1967), πετυχαίνοντας και 188 πόντους. Για την προσφορά του τιμήθηκε από την ΕΟΚ. Σε ηλικία 45 ετών έλαβε μέρος σε αγώνα Κυπέλλου ενισχύοντας την ομάδα του Παλαιού Φαλήρου. Ο Κοντοβουνήσιος συμμετείχε με την Εθνική Ομάδα των Ανδρών στην Ολυμπιάδα της Ρώμης (1960) και σε δυο Πανευρωπαϊκά Πρωταθλήματα. Ήταν επίσης διεθνής βολεϊμπολίστας, αλλά και ποδοσφαιριστής. Ήταν πολύ θεαματικός και ευρηματικός στο παιχνίδι του και γι' αυτό του αποδόθηκαν πολλά κολακευτικά προσωνύμια.

Εργάσθηκε ως προπονητής υποδομών κυρίως στο Παγκράτι αλλά και σε άλλες ομάδες. Το 1973 οδήγησε την ανδρική ομάδα του Αιγάλεω από τη Β΄ στην Α΄ κατηγορία της Αθήνας.

Είναι παντρεμένος με την αγγλίδα Susie Green και έχουν δυο παιδιά.

Πηγές
-----

* Αφιέρωμα των 80 χρόνων του Α.Ο. Παγκρατίου

Παραπομπές
----------

1. ↑  Διεθνής Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης. 67788. Ανακτήθηκε στις 5  Μαΐου 2022.
2. ↑  «Ο Αλέκος Κοντοβουνίσιος στην επίσημη ιστοσελίδα του Σ.Π.Α.Κ.». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Απριλίου 2014. Ανακτήθηκε στις 5 Αυγούστου 2014.
3. ↑  «Η στατιστική του Αλ. Κοντοβουνίσιου με την Εθνική Ομάδα». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Σεπτεμβρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 5 Αυγούστου 2014.
4. ↑  «Προπονητές Α΄κατηγορίας ανά νομό». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Οκτωβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 5 Αυγούστου 2014.
5. ↑  Φύλλο εφημερίδας "*Αθλητική Ηχώ*" της 11 Σεπτεμβρίου του 1958, σελ. 4: "*Ο Μίλων μετά λαμπράν εμφάνισιν ενίκησε χθες του Αμερικανούς με 57-50*"
6. ↑  «Φύλλο εφημερίδας "Αθλητική Φωνή", της [[Δευτέρα]]ς, [[1 Απριλίου]] [[1985]], σελ. 4: "Η ΕΟΚ θα τιμήσει σήμερα τον Κοντοβουνήσιο" Ανακτήθηκε από την ιστοσελίδα της Βουλής των Ελλήνων, στις 17/4/2020». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Ιουλίου 2021. Ανακτήθηκε στις 17 Απριλίου 2020.
7. ↑  Φύλλο εφημερίδας "Αθλητική Ηχώ" της 25 Αυγούστου του 1972, σελ. 6: "Προσελήφθη προπονητής μπάσκετ ο Κοντοβουνήσιος"
8. ↑  Νίκος Δημ. Νικολαΐδης, "Απ' τις αλάνες της ΕΣΚΑ στα παρκέ της Α1, η ιστορία του μπάσκετ ανδρών Αιγάλεω Α.Ο. 1956-2008", σελ. 22 (έκδοση "Έμβρυο", 2008)
Ο **Έρμιππος ο Σμυρναίος** ή ονομαζόμενος **Έρμιππος ο Καλλιμάχειος** ήταν περιπατητικός φιλόσοφος από τη Σμύρνη. Από την ονομασία Καλλιμάχειος, πιστεύεται ότι ήταν μαθητής του Καλλιμάχου, περίπου στα μέσα του 3ου αιώνα. Από τα γραπτά του, ο βίος του Χρυσίππου (279 – 206 π.Χ.) υποδεικνύει ότι ο Έρμιππος έζησε προς το τέλος του 3ου αιώνα. 

Το έργο του *«Βίοι των εν παιδεία διαλαμψάντων»* χωρίζετο σε κατηγορίες (*Περί νομοθετών, Περί των Επτά σοφών, Περί των από φιλοσοφίας εις τυραννίδας και δυναστείας μεθεστηκότων*) αλλά και σε επιμέρους βιογραφίες (*Περί Ιππώνακτος, Περί Εμπεδοκλέους του Ακραγαντίνου, Περί Αναξαγόρου του Καλζομενίου, Περί Πλάτωνος, Περί Ευριπίδου, Περί Αισχίνους του ρήτορος, Περί Θουκυδίδου* κλπ). Ήταν ιδιαίτερα γνωστό και παρόλο που έχει χαθεί, πολλοί συγγραφείς έκαναν αναφορά σε αυτό. Από αυτούς, ο Διογένης ο Λαέρτιος, το έχει χρησιμοποιήσει πολύ συχνά ως πηγή και το αναφέρει πολλές φορές στο έργο του που σημερα ονομάζουμε Βίοι φιλοσόφων. Από τις πηγές που έχουμε στη διάθεσή μας, γνωρίζουμε ότι περιείχε βιογραφίες για τους πολλούς συγγραφείς, φιλοσόφους, ρήτορες και ιστορικούς: για τον Αριστοτέλη, τον Πυθαγόρα, Εμπεδοκλή, Ηράκλειτο, Δημόκριτο, Ζήνωνα, Σωκράτη, Πλάτωνα, Αντισθένη, Διογένη, Στίλπων, Επίκουρο, Θεόφραστο, Ηρακλείδη, Δημήτριο τον Φαληρέα, και τον Χρύσιππο.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *Εγκυκλοπαίδεια Νέα Δομή*. Τεγόπουλος - Μανιατέας. 1996. σελ. 172, τομ. 12.
2. ↑  «Ελληνιστική Γραμματεία». *www.greek-language.gr*. Ανακτήθηκε στις 6 Φεβρουαρίου 2017.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 209345125
* **ΕΒΕ**: 168621
* LCCN: n88633827
* ISNI: 0000 0003 5798 9959
* GND: 118703757
* SELIBR: 190645
* SUDOC: 059750464
* BNF: cb12347138f (data)
* BIBSYS: 95003071
* ICCU: TSAV020300

 |

 |
Στην ιρλανδική μυθολογία, η **Έθνι** (ιρλ.: *Ethniu ή Eithne ή Ethlinn ή Enya*) ήταν κόρη του Μπάλορ, βασιλιά των Φομόριαν.

Η Έθνι είναι γνωστή σαν μητέρα του θεού Λουγ. Η ιστορία μοιάζει αρκετά με τον μύθο του Περσέα στην ελληνική μυθολογία. Σύμφωνα με μια προφητεία, ο πατέρας της, Μπάλορ θα σκοτωνόταν από τον εγγονό του, οπότε κλείδωσε την ίδια σε ένα μεγάλο κρυστάλλινο πύργο. Ο Κίαν, όμως, κατάφερε να μπει μέσα στον πύργο και να ενωθεί μαζί της. Όταν η Έθνι γέννησε τον Λουγ, ο Μπάλορ τον πέταξε στη θάλασσα, αλλά το μωρό σώθηκε και ανατράφηκε από τον θεό Μανάνναν.

Η Έθνι αποτελεί κεντρική φιγούρα στην κελτική μυθολογία, καθώς πολλοί θεοί κι ήρωες σχετίζονται με αυτήν. 
Πατέρας της είναι ο Μπάλορ. Σύζυγός της είναι ο Κίαν, γιος του Ντίαν Κεχτ. Εγγονός της είναι ο ήρωας Κουχούλιν. Λόγω των γενεαλογικών της σχέσεων, οι τρεις φυλές των Φομόριαν, των Τουάθα ντε Ντανάν και των Μιλεσίων ενώθηκαν στους απογόνους της.

Το όνομα *Ethniu* είναι ακόμα δημοφιλές στις μέρες μας, καθώς η τραγουδίστρια Ένυα έχει πάρει από αυτή τη θεότητα το όνομά της.

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Θέματα της Κελτικής μυθολογίας |
| --- |
|  |
| Κελτικός πολιτισμός | 
* Αλφάβητο Όγκχαμ
* Δρυίδες
* Κελτικές γλώσσες
* Ρούνοι
 |  |
|  |
| Θεότητες | 
* Άρμετ
* Γκοϊβένου
* Έθνι
* Επόνα
* Ερίου
* Κέριντγουεν
* Κερνούνος
* Κίαν
* Κρέιγνε
* Λουγ
* Λούχτα
* Μανάνναν
* Μιοχ
* Μόρριγαν
* Μπαβ
* Μπάλορ
* Μπρες
* Μπρίγκιντ
* Νουάντου
* Ντάγδα
* Ντάνου
* Ντίαν Κεχτ
* Όγμα
* Ρίανον
* Τούιρεν
* Φαντ
 |
|  |
| Φυλές και γεγονότα | 
* Κούλεϊ
* Μόι Τούραχ
* Τουάθα ντε Ντανάν
* Φομόριαν
 |
|  |
| Λατρεία και εορτές | 
* Ίμπολκ
* Λούγνασαδ
* Μπελτέιν
* Σόουιν
 |
|  |
| Κύκλος του Όλστερ | 
* Κόνορ μακ Νέσσα
* Κουχούλιν
* Μάεβ
* Νες
* Νάσι
* Ντέιρντρε
* Φέργκους
 |

 |
Στην ελληνική μυθολογία ο **Κώκαλος** ήταν βασιλιάς των Σικανών της Σικελίας που πήρε την εξουσία μετά από την εξολόθρευση των Κυκλώπων.

Ο Κώκαλος δέχθηκε και φιλοξένησε στην πόλη Κάμικο ή Ίνυκο τον Δαίδαλο όταν τον καταδίωκε ο Μίνωας. Μετά από μακρά αναζήτηση, ο Μίνωας κατάφερε να ανακαλύψει το κρησφύγετο του Δαιδάλου και έφθασε με στόλο στη Σικελία για να αναγκάσει τον Κώκαλο να του τον παραδώσει. Αλλά οι κόρες του Κώκαλου, που ήθελαν τον Δαίδαλο για τα ωραία κοσμήματα που τους έφτιαχνε, σκότωσαν τον Μίνωα μέσα στο λουτρό, ρίχνοντάς του ζεματιστό νερό ή καυτή πίσσα. Κατά τον Σχολιαστή του Πινδάρου, ο Δαίδαλος τις έπεισε να τρυπήσουν την οροφή και να περάσουν τον σωλήνα από τον οποίο έτρεξε το ζεματιστό νερό. Κατά τον Διόδωρο, ο ίδιος ο Κώκαλος οδήγησε τον Μίνωα στο λουτρό και αργότερα, όταν παρέδωσε το πτώμα στους Κρητικούς, τους είπε ότι ο βασιλιάς τους είχε γλιστρήσει μέσα στο λουτρό και είχε πνιγεί μέσα στο ζεστό νερό. Οι Κρήτες που συνόδευσαν τον βασιλιά τους στη Σικελία αποκλείστηκαν στον νησί αφού τα πλοία τους είχαν πυρποληθεί από τους Σικανούς, ίδρυσαν την Μινώα και την Έγγυον.

Μετά τον φόνο του Μίνωα, οι Κρητικοί πολιόρκησαν την Κάμικο επί 5 χρόνια. Ο μύθος αυτός ενέπνευσε στον Σοφοκλή το δράμα του *«Καμίκιοι»*, ενώ και ο Αριστοφάνης έγραψε την ομώνυμη κωμωδία *«Κώκαλος»*, την οποία δίδαξε το 388 π.Χ. ο γιος του Άραρος. Ο μύθος αναφέρεται από τον Οβίδιο στις *«Μεταμορφώσεις»* του (VIII 261).
Ενδιαφέρον παρουσιάζει ο τρόπος με τον οποίο ο Μίνωας βρήκε τον Δαίδαλο στη Σικελία: ταξίδευε από πόλη σε πόλη με ένα σπειροειδές κοχύλι και ζητούσε να του περάσουν μία κλωστή από ολόκληρο το εσωτερικό του, γνωρίζοντας ότι ο Δαίδαλος θα ήταν ικανός να λύσει το πρόβλημα. Στην Κάμικο λοιπόν ο Δαίδαλος έδεσε το νήμα πάνω σε ένα μυρμήγκι το οποίο περπάτησε μέσα σε ολόκληρο το εσωτερικό του κοχυλιού. Ο Μίνωας κατάλαβε έτσι ότι ο Δαίδαλος κρυβόταν στην πόλη.

* Ο Κώκαλος έδωσε το όνομά του σε ένα γένος αραχνών, τον *κώκαλο (Cocalus)*.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Διόδωρος Σικελιώτης, *"Ιστορική Βιβλιοθήκη/Δ"*, 79.2
2. ↑  Οβίδιος, Μεταμορφώσεις, Βιβλίο 8, σ. 261
3. ↑  Διόδωρος Σικελιώτης, *"Ιστορική Βιβλιοθήκη/Δ"*, 79.5

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969
* Οβίδιος, Μεταμορφώσεις, Βιβλίο 8
* Διόδωρος Σικελιώτης, *"Ιστορική Βιβλιοθήκη/Δ"*

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 52577725
* GND: 122696387
* SUDOC: 078600596
* BNF: cb12373988v (data)

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ελληνική μυθολογία
 |

 |
Ο **Κόστα Χρίστιτς** (σερβικά : Коста Христић) (Βελιγράδι 10 Απριλίου 1852 — Βελιγράδι 5 Μαρτίου 1927), ήταν Σέρβος πολιτικός, νομικός και διπλωμάτης.

Ήταν γιος του υπουργού και του πρωθυπουργού Νίκολα Χρίστιτς (1818-1911) και της Τζούλιαν Πέρισιτς και είχε άλλα 11 αδέλφια. Ο ίδιος νυμφεύτηκε την με Leposava (1859-1958), είχε δύο γιους, τον ακαδημαϊκό και συνθέτη Στέβαν Χρίστιτς (1885-1958), και τον διπλωμάτη Μπόσκο Χρίστιτς (1889-1941) και μια κόρη παντρεμένη με τον στρατηγό Μιλούτιν Νέντιτς.

Τελείωσε το σχολείο και το γυμνάσιο στο Βελιγράδι το 1867. Έπειτα σπούδασε νομικά στη Γερμανία (Βερολίνο, Χαϊδελβέργη) και τη Γαλλία.

Εργάστηκε στο δικαστήριο του Βάλιεβο για τρία χρόνια, και στη συνέχεια στο δικαστήριο στο Βελιγράδι. Έπειτα διετέλεσε γραμματέας της Σερβικής πρεσβείας στην Κωνσταντινούπολη (1883), γενικός πρόξενος στη Θεσσαλονίκη (1889-1890), υπουργός εξωτερικών το 1888 και 1894. Διετέλεσε πρέσβης του Βασιλείου της Σερβίας στο Βουκουρέστι (1895), της Ρώμης (1899) και της Βιέννης (1900-1903). Διετέλεσε υπουργός δικαιοσύνης της κυβέρνησης του Βλάνταν Τζόρτζεβιτς (1897-1899).

Μετέφρασε το δράμα "Ο γιος του Κρόμγουελ" που παίχτηκε στο εθνικό θέατρο του Βελιγραδίου.

Έγραψε το βιβλίο «Αρχεία του γέρου του Βελιγραδίου" σε δύο τόμους που εκδόθηκε το 1923, και το 1925, αφιερωμένο στη μνήμη του πατέρα του, Νίκολα Χρίστιτς.

Αναφορές
--------

* Коста Н. Христић: „Записи старог Београђанина", Нолит, Београд 1989, 539 страна, ISBN 86-19-01637-7


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Коста Христић  της Σερβικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 62349921
* ISNI: 0000 0000 7247 0301
* GND: 119051427
* SUDOC: 195120078
* BNF: cb12121812g (data)

 |

 |
Ο **Κώρυκος** ήταν αρχαία ελληνική πόλη και λιμένας της Λυκίας. Η τοποθεσία της πόλης παραμένει ανακριβής. Το *Barrington Atlas of the Greek and Roman World* δίνει την πόλη με συντεταγμένες 36°26′10.1″N 30°28′42.8″E﻿ / ﻿36.436139°N 30.478556°E﻿ / 36.436139; 30.478556. Πρόκειται για μικρή απόσταση στα νότια της σημερινής πόλης Τσιραλί στην περιφέρεια Κουμλουκά της Επαρχίας Αντάλια της Τουρκίας.

Η πόλη αναφέρεται στο *Stadiasmus Patarensis* και το *Stadiasmus Maris Magni*. Ο Μουσταφά Αντάκ αμφισβητεί το γεγονός πως η ονομασία του Κώρυκου άλλαξε τελικά σε Όλυμπο, αφότου η αρχική πόλη του Ολύμπου καταστράφηκε ολοσχερώς από την Ρωμαϊκή Δημοκρατία. Σύμφωνα με τον ίδιο, ο Όλυμπος αρχικώς ιδρύθηκε επί του Όρους Ολύμπου, το οποίο ταυτοποιεί ως το Μουσά Νταγί σε αντίθεση με το Ταχταλί Νταγί. Μετά την καταστροφή, ο πληθυσμός μετεγκαταστάθηκε στον Κώρυκο. Η αλλαγή του ονόματος πιστεύεται πως έλαβε χώρα, όταν ο Αδριανός επισκέφθηκε την πόλη το 131 AD.

Ο γεωγράφος Στράβων αποδίδει στον Άτταλο Β΄ το Φιλάδελφο την αποστολή αποικίας στον Κώρυκο, τον οποίο οχύρωσε με ισχυρά τείχη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Adak 2004.
2. ↑  Στράβων, «Γεωγραφικά», 14.4.1

Πηγές
-----

* Adak, Mustafa (2004). «Lokalisierung von Olympos und Korykos in Ostlykien» (στα γερμανικά). *Gephyra* **1** (1). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2016-03-04.. Ανακτήθηκε στις 2016-03-07.
Αυτό το λήμμα αφορά στο κυπριακό αλλαντικό.  Για άλλες έννοιες, δείτε: Λούντζα (αποσαφήνιση).  
Φέτες λούντζας (αριστερά) σε πιάτο.
Η **λούντζα** είναι είναι παραδοσιακό αλλαντικό της Κύπρου που αποτελείται από καπνιστό χοιρινό κρέας. Ως φαγητό αλλά και ως λέξη φαίνεται να προέρχεται από την ιταλική *lonza*.

Πληροφορίες
-----------

Κατά τα παλιότερα χρόνια η λούντζα θεωρούνταν ως πολυτελές έδεσμα καθώς διακρινόταν για την γεύση της, πράγμα που την καθιστούσε περιζήτητη. Έως τα μέσα του εικοστού αιώνα, η προμήθεια της λούντζας προερχόταν κυρίως από οικογένειες της κυπριακής υπαίθρου που συνήθιζαν να εκτρέφουν μικρό αριθμό χοίρων με σκοπό την εξασφάλιση αλλαντικών για διάφορες ανάγκες. Για την καλύτερη συντήρηση της απαιτεί ψυχρό κλίμα ενώ περιοχές με παράδοση στην παραγωγή της ήταν οι περιοχές της Πιτσιλιάς και της Πάφου. Επιπλέον στη σημερινή εποχή ξεχωρίζει η λούντζα Πιτσιλιάς, η οποία διακρίνεται για την παραδοσιακή μέθοδο παραγωγής της.

Παρασκευή
---------

Για την παρασκευή της λούντζας απαιτείται φρέσκο φιλέτο (τρυφερό και χωρίς λίπος κρέας από το εσωτερικό της σπονδυλικής στήλης) χοιρινού, χοντρό αλάτι, κόλιανδρος και κόκκινο κρασί.  Αφού πρώτα πασπαλιστεί με αλάτι και κόλιανδρο, το φιλέτο τοποθετείται σε βαθύ δοχείο παραμένει έτσι για μερικές μέρες. Έπειτα καλύπτεται με κρασί για μερικές ακόμα μέρες και καπνίζεται για περίπου τρεις εβδομάδες καθημερινά για μερικές ώρες σε θερμοκρασία 28°C χωρίς να έρχεται σε επαφή με τη φωτιά. Μετά από την ολοκλήρωση αυτής της διαδικασίας τοποθετείται προαιρετικά στο ωριμαντήριο. Έπειτα μπορεί να καταναλωθεί ποικιλοτρόπως ολόκληρη ή σε μικρότερα ή μεγαλύτερα κομμάτια, σε οποιοδήποτε πάχος ή σχήμα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  «Λούντζα». Εικονικό Μουσείο Κυπριακών Τροφίμων και Διατροφής. Ανακτήθηκε στις 24 Νοεμβρίου 2015.
2. 1 2 3 4  «Ονομασίες προέλευσης και γεωγραφικές ενδείξεις γεωργικών προϊόντων και τροφίμων» (PDF). *moa.gov.cy*. Επίσημη Εφημερίδα της Κυπριακής Δημοκρατίας. 7 Φεβρουαρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 24 Νοεμβρίου 2015. [*νεκρός σύνδεσμος*]
3. ↑  «Τα παραδοσιακά αλλαντικά της Κύπρου» (PDF). Υπουργείο Γεωργίας, Φυσικών Πόρων και Περιβάλλοντος. 2009. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 9 Νοεμβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 24 Νοεμβρίου 2015.
Θρησκευτικό κείμενο στην Σλαβονική, από χειρόγραφο της Μονής Ζωγράφου του Αγίου Όρους που χρονολογείται στα τέλη του 10ου ή αρχές 11ου αι.
Ο **Κώδιξ Ζωγράφου** (Codex Zographensis (βουλ. : Зографско евангелие και ρωσ. (Зографское евангелие) είναι ένα εικονογραφημένο χειρόγραφο Ευαγγέλιο που βρέθηκε στη βουλγαρική Μονή Ζωγράφου στο Άγιον Όρος το 1843 από τον συγγραφέα της Κροατίας και διπλωμάτη Αντούν Μιχανόβιτς (Antoun Mihanović), και το οποίο χρονολογείται από τα τέλη του 10ου ή στις αρχές του 11ου αιώνα.

Μαζί με τον Κώδικα Μαριάνους (Codex Marianous) του 11ου αι. και του ευαγγελίου του Νόβγκοροντ του έτους 1056 αποτελούν τα παλαιότερα καταγεγραμμένα κείμενα του σλαβικού αλφαβήτου.

Δείτε επίσης
------------

* Ευαγγέλιο του Κονικόβου
* Ευαγγέλιο της Κουλακιάς

Παραπομπές
----------

1. ↑  «CdxZographensis, Otto-Friedrich University, 2006». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Φεβρουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 11 Ιουνίου 2013.

Βιβλιογραφία
------------

* Κωνσταντίνος Νιχωρίτης,Παλαιοσλαβική και εκκλησιαστική σλαβονική γλώσσα και γραμματική Αρχειοθετήθηκε 2016-03-06 στο Wayback Machine.
**Λήμνος ΙΙ (Αρματαγωγό)/36, L-158**

Πρώην *"LST-36"*

Ιστορικό
--------

Το **αρματαγωγό Λήμνος** είναι το δεύτερο κατά σειρά πλοίο του Πολεμικού Ναυτικού της Ελλάδας, το οποίο φέρει το όνομα Λήμνος. Πρώτο ήταν το θωρηκτό Λήμνος, το οποίο έλαβε αυτό το όνομα σε ανάμνηση της νικηφόρας ναυμαχίας της Λήμνου της 5ης Ιανουαρίου 1913, αποτέλεσμα της οποίας ήταν να κριθεί οριστικά η ελληνική κυριαρχία στο Αιγαίο πέλαγος.

Παραχωρήθηκε στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό από το αμερικανικό Ναυτικό το 1943 για την ενίσχυση του μαχόμενου ελληνικού στόλου κατά το β΄ παγκόσμιο πόλεμο.

Ομοίου τύπου ήταν τα πλοία: 

* "Λέσβος ΙΙΙ"
* "Χίος V" και
* "Σάμος IV"

Γενικά χαρακτηριστικά
---------------------

* Εκτόπισμα: 1625/4080 ΤΝ
* Διαστάσεις: 328Χ50Χ14 πόδια.
* Ταχύτητα: 11 κόμβοι.
* Πρόωση: Ντίζελ.
* Οπλισμός: 1 πυροβόλο 3’’/50 και 6 πυροβόλα 20 χιλιοστών.

Επιχειρησιακή δράση
-------------------

Τον Αύγουστο του 1943 παρελήφθη στη Νέα Ορλεάνη των Η.Π.Α. από τον πλωτάρχη Λ. Καλέργη.

Κατά το β΄ παγκόσμιο πόλεμο πήρε μέρος στις αποβατικές επιχειρήσεις στο Άντζιο της Ιταλίας και στη Νότια Γαλλία. Στις 26 Ιουλίου 1944 με Κυβερνήτη τον πλωτάρχη Μ. Λεστό προσέκρουσε σε νάρκη κοντά στις ιταλικές ακτές. Παρόλα τα προβλήματά του οδηγήθηκε με ασφάλεια στον Τάραντα και από εκεί στο Παλέρμο, όπου επισκευάστηκε. Χρησιμοποιήθηκε για τις κρατικές μεταφορές εντατικά.

Παροπλίστηκε στις 10 Μαΐου 1977.

Πηγές
-----

* Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό
* http://www.hellasarmy.gr
* http://www.history.navy.mil Αρχειοθετήθηκε 2010-04-10 στο Wayback Machine.
* http://www.uboat.net
Με τον όρο **Κυριότητα πλοίου** χαρακτηρίζεται η έννομη, καθολική και άμεση εξουσία προσώπου (φυσικού ή νομικού) επί πλοίου. Το δικαίωμα της κυριότητας περιλαμβάνει πλείστα άλλα κατ' ιδίαν δικαιώματα όπως το δικαίωμα της χρήσης, κάρπωσης, εκποίησης κ.λπ.

Τρόποι κτήσεως κυριότητας πλοίου
--------------------------------

Οι τρόποι κτήσεως κυριοτητας πλοίου με βάση τους κανόνες τόσο του Ιδιωτικού Δικαίου όσο και του Κ.Ι.Ν.Δ. διακρίνονται σε *πρωτότυπους* και σε *παράγωγους*.

### Πρωτότυποι τρόποι

Πρωτότυποι τρόποι κτήσης κυριότητας πλοίου είναι η *ναυπήγηση*, (που διακρίνεται σε επιμέρους «ναυπήγηση κατ' αποκοπή», «ναυπήγηση δια λογαριασμόν» και «οικονομική ναυπήγηση»), η *χρησικτησία* (που και αυτή διακρίνεται σε επιμέρους "τακτική χρησικτησία και σε «έκτακτη»), και τέλος η *δι' εκποίησης* ή *δια πλειστηριασμού*.

### Παράγωγοι τρόποι

Παράγωγοι τρόποι κτήσης και μεταβίβασης κυριότητας πλοίου είναι η λεγόμενη *συμβατική μεταβίβαση*, η *μεταβίβαση μερίδας πλοίου*, η *εγκατάλειψη πλοίου* καθώς και άλλες επιμέρους όπως δια δωρεάς, ή αιτίας θανάτου, δια κληροδοσίας ή κληρονομίας καθώς και η δια δικαστικής απόφασης περί αναγνώρισης κυριότητας.

Τρόποι κτήσης κυριότητας κατά Δημόσιο Δίκαιο
--------------------------------------------

Ανεξάρτητα των παραπάνω. τρόποι επίσης κτήσης κυριότητας πλοίου κατά το Δημόσιο Δίκαιο είναι η άλωση (ως λεία πολέμου αντί λάφυρο), η δήμευση καθώς και η παράγωγη κτήση του πλοίου που έχει βυθισθεί (καταποντιστεί) στα ελληνικά χωρικά ύδατα και είναι δυνατή η ανέλκυση αυτού.

Περιορισμοί μεταβίβασης κυριότητας
----------------------------------

Οι λεγόμενοι περιορισμοί μεταβίβασης κυριότητας πλοίου αφορούν περισσότερο μεταβίβαση σε αλλοδαπούς πλοίων που είναι νηολογημένα σε ελληνικά νηολόγια και αφορούν ιδιαίτερα μέτρα εκποίησης.

Δείτε επίσης
------------

* Συγκυριότητα πλοίου
Στην ελληνική μυθολογία, κατά τον Ησίοδο, η **Λήθη** ήταν θυγατέρα της Έριδας και προσωποποίηση της λήθης, δηλαδή της λησμονιάς και της αγνωμοσύνης. Τη θεωρούσαν μία από τις Ναϊάδες Νύμφες. Σύμφωνα με ορισμένες πηγές, η Λήθη ήταν η μητέρα των τριών Χαρίτων. 

Από τη Λήθη πήραν το όνομά τους μία πηγή και ένας από τους πέντε ποταμούς του Άδη, από τα ύδατα του οποίου έπιναν οι κατερχόμενοι νεκροί για να λησμονήσουν το παρελθόν, την επίγεια ζωή τους. Τον ποταμό Λήθη παρίσταναν ως ένα γέροντα που κρατούσε στο ένα χέρι υδρία και στο άλλο κύπελλο.

Ο Πλούταρχος αναφέρει ότι υπήρχε βωμός της Λήθης στο Ερέχθειο των Αθηνών.
Επίσης, στη Βοιωτία υπήρχε κοντά στο Μαντείο του Τροφωνίου η πηγή της Λήθης, όπως και η πηγή της Μνημοσύνης. Οι αρχαίοι πίστευαν ότι η Λήθη ήταν αδελφή του Θανάτου και του Ύπνου.

Πηγή
----

* *Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου*, τόμ. 12ος, σελ. 314.
* *Emmy Patsi-Garin:* Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969*
Ο **Κόστα Γκλάβινιτς** (*σερβικά : Коста Главинић*), (Βελιγράδι, 24 Ιανουαρίου 1858 - Βελιγράδι, 25 Σεπτεμβρίου 1939) ήταν μηχανικός και πολιτικός της Σερβίας.

Βιογραφία
---------

Γεννημένος στο Βελιγράδι ήταν γιος του πολιτικού Δημητρίου Γκλάβινιτς και της Ελένης.

Φοίτησε στην τεχνική σχολή του Βελιγραδίου, και στο τμήμα τεχνικών έργων στο τεχνικό λύκειο στο Βερολίνο όπου αποφοίτησε το 1884. Την ίδια χρονιά εργάστηκε στο τμήμα σιδηροδρόμων του υπουργείου για την κατασκευή γεφυρών από σίδερο. Το 1885 έγινε επίκουρος καθηγητής και το 1886 - 1903 καθηγητής στη σχολή με θέμα γέφυρες και σήραγγες. Κατά την ίδια περίοδο, 1886-1903 ήταν μέλος του δημοτικού συμβουλίου το 1903-1907, και ξανά το 1910 και το 1918 Δήμαρχος Βελιγραδίου. Υπουργός Δικαιοσύνης το 1908 - 09 και το 1911 επίτροπος στην Σερβική εθνική τράπεζα.

Στους Σερβοτουρκικούς πολέμους του 1876 - 78, του 1885 και του 1912 συμμετείχε ως νοσοκόμος, οργανωτής και επικεφαλής επιθεωρητής των νοσοκομείων.

Με τον Μιχαήλο Αβράμοβιτς εργάστηκε για τη δημιουργία γεωργικών συνεταιρισμών μια μεγάλη προσπάθεια να ξεκινήσει την εξαγωγή γεωργικών ημι-ετοίμων προϊόντων. Για το σκοπό αυτό, σχεδίασε έναν ειδικό φούρνο για να στεγνώσουν τα δαμάσκηνα που κλήθηκε από το όνομά του. Στην παγκόσμια έκθεση του 1900 που πραγματοποιήθηκε στο Παρίσι του απονεμήθηκε για την κατασκευή του το χάλκινο μετάλλιο. Επίσης κατασκεύασε έναν ειδικό κλίβανο για τη θέρμανση κατοικιών. Το 1928 τιμήθηκε με το μετάλλιο του τάγματος του Αγίου Σάββα.

Δημοσίευσε σειρά από άρθρα στον τομέα της τεχνολογίας, της γεωργίας και των συνεταιρισμών, τα οποία στη συνέχεια συλλέγονταν και δημοσιεύονταν με τη μορφή φυλλαδίου.

έργα του
--------

* Основе графичког рачуна и графичке-статике, Београд 1891:
* Теорија решеткастих носилаца, Београд 1896;
* Теорија притиска земље и сводова са прорачуном потпорних зидова, Београд 1913.

Πηγές
-----

* Текст Драгомира Димитријевића унив. проф. Грађевинског факултета у Београду, у Енциклопедији Југославије ЈЛЗ Загреб 1986. том 4 стр 407

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 95145911171027061697
* GND: 1093582480

 |

 |
Η **Κυριακή Κούβαρη** (γεννηθείσα στις 19 Ιανουαρίου του 1984 στη Θεσσαλονίκη) είναι Ελληνίδα αθλήτρια του τάε κβον ντο. Κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στην κατηγορία βαρέων βαρών στο παγκόσμιο πρωτάθλημα τάε κβον ντο του 2003 στο Γκάρμις-Παρτενκίρχεν της Γερμανίας.

Η Κούβαρη αγωνίστηκε στην κατηγορία βαρέων βαρών γυναικών (+67 κιλά) στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008 στο Πεκίνο, αφού κέρδισε την βρετανίδα Σάρα Στίβενσον στον αγώνα για το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Τουρνουά Πρόκρισης στο Μάντσεστερ. Έχασε στο πρώτο προκαταρκτικό αγώνισμα από την βραζιλιάνα Νατάλια Φαλαβίνια με σκορ 1-3.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) *Sports-Reference.com*. www.sports-reference.com/olympics/athletes/ko/kyriaki-kouvari-1.html. Ανακτήθηκε στις 20  Ιανουαρίου 2016.
2. ↑  «Women's Taekwondo +67 kg». CBC News. 12 August 2008.. Ανακτήθηκε στις 6 December 2012.
3. ↑  «Women's +67kg (+148 lbs) Preliminary Round of 16». NBC Olympics. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Ιανουαρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 2012.
Η στήλη της Ξάνθου με λυκιακές επιγραφές
Η **λυκική γλώσσα** (𐊗𐊕𐊐𐊎𐊆𐊍𐊆 *Trm̃mili*) ήταν η γλώσσα των αρχαίων Λυκίων της περιοχής γνωστής ως Λυκία στην Ανατολία (σημερινή Τουρκία), κατά την εποχή του σιδήρου. Σήμερα είναι νεκρή γλώσσα, αντικαταστάθηκε από την αρχαία ελληνική γλώσσα κατά τον εξελληνισμό της Ανατολίας.

Περιοχή
-------

Η Λυκία κάλυπτε την περιοχή που βρίσκεται μεταξύ των σύγχρονων πόλεων της Αττάλειας και της Μάκρης στη νότια Τουρκία, ειδικά του απόκρημνου ακρωτηρίου μεταξύ του κόλπου της Μάκρης και του κόλπου της Αττάλειας. Οι Λούκκα, όπως αναφέρθηκαν στις αρχαίες αιγυπτιακές πηγές, οι οποίες τους αναφέρουν μεταξύ των λαών της θάλασσας, πιθανότατα κατοικούσαν επίσης στην περιοχή Λυκαονία, η οποία βρίσκεται κατά μήκος της επόμενου απόκρημνου ακρωτηρίου στα ανατολικά, επίσης ορεινή, μεταξύ των σύγχρονων πόλεων της Αττάλειας και της Μερσίνης.

Ταξινόμηση
----------

Η λυκική ήταν ινδοευρωπαϊκή γλώσσα, στη λουβική υποομάδα των γλωσσών της Ανατολίας. Η λουβική υποομάδα περιλαμβάνει επίσης τη σφηνοειδή και ιερογλυφική λουβική, καρική, σιδητική και πισιδική. Οι προ-αλφαβητικές μορφές της λουβικής επεκτάθηκαν στην Ύστερη Εποχή του Χαλκού και προηγήθηκαν της πτώσης της αυτοκρατορίας των Χετταίων. Εξαφανίστηκαν περίπου την εποχή των νεοχεττιτικών κρατών στη νότια Ανατολία (και τη Συρία)· επομένως, τα μέλη της υποομάδας της Εποχής του Σιδήρου είναι τοπικές θυγατρικές γλώσσες της λουβικής.

Από τις λουβικές γλώσσες, μόνο η γονική λουβική γλώσσα πιστοποιείται πριν από το 1000 π.Χ. οπότε είναι άγνωστο πότε οι διάλεκτοι της κλασσικής εποχής διαφοροποιήθηκαν. Το αν ο λαός των Λούκκα κατοικούσε πάντα στη νότια Ανατολία ή αν μιλούσε πάντα λουβικά είναι διαφορετικά θέματα.

Η λυκική είναι γνωστή από μερικές αρκετά εκτενείς επιγραφές. Από αυτές, οι μελετητές έχουν εντοπίσει τουλάχιστον δύο διαλέκτους. Η μία θεωρείται η πρότυπη λυκική, που ονομάζεται επίσης Λυκιακή Α´· η άλλη, η οποία πιστοποιείται στην πλευρά Δ της στήλης της Ξάνθου, ονομάζεται Λυκική Β´ ή Μιλυακή, χωρισμένη από τις γραμματικές ιδιαιτερότητές της. Η λυκιακή είχε το δικό της αλφάβητο, το οποίο ήταν στενά συνδεδεμένο με το ελληνικό αλφάβητο, αλλά περιελάμβανε τουλάχιστον έναν χαρακτήρα δανεισμένο από την Καρική καθώς και χαρακτήρες κατάλληλους για τη γλώσσα. Οι λέξεις χωρίζονταν συχνά με δύο τελείες.

Η λυκική εξαφανίστηκε κάπου στις αρχές του 1ου αιώνα π.Χ. και αντικαταστάθηκε από την αρχαία ελληνική γλώσσα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Bryce (1986) page 30.
2. ↑  Adiego (2007) page 763.

Δείτε επίσης
------------

* Λυκικό αλφάβητο
* Μιλυακή γλώσσα