recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Κυριάκος Διακογιάννης** (28 Αυγούστου 1927 - 21 Αυγούστου 2018) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος, συγγραφέας και αθλητής.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε τον Αύγουστο του 1927 στην Πλάκα της Αθήνας, όπου και μεγάλωσε. Νονός του ήταν ο Ελευθέριος Βενιζέλος. Η καταγωγή του ήταν από τη Μάνη και την Πάτμο. Διακρίθηκε στα νεανικά του χρόνια ως αθλητής και υπήρξε μέλος της εθνικής ομάδας στίβου και πρωταθλητής Ελλάδος στο πένταθλο το 1947 και στο δέκαθλο το 1948.

Ο πατέρας του, Ιωάννης Διακογιάννης, ήταν αξιωματικός της Χωροφυλακής που την περίοδο της Κατοχής υπηρέτησε σε σημαντικές θέσεις στην Ειδική Ασφάλεια. Ο ίδιος ο Κυριάκος Διακογιάννης είχε αριστερά πολιτικά φρονήματα και από το 1949 ως το 1951 εξορίστηκε στη Μακρόνησο.

Μετά την απόλυσή του από τη Μακρόνησο, μετανάστευσε στο Λονδίνο, όπου ξεκίνησε να εργάζεται ως δημοσιογράφος στο περιοδικό που εξέδιδε ο Έλληνας εφοπλιστής Γιάννης Χατζηπατέρας, μετέπειτα κουμπάρος του. Αργότερα εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, όπου παρακολούθησε μαθήματα στη Νομική Σχολή της Σορβόννης και εξέδωσε την εφημερίδα «*Πατρίς*». Η γαλλική κυβέρνηση του απένειμε το μετάλλιο «*Τεχνών, Επιστημών και Γραμμάτων*» το 1961 και δύο χρόνια αργότερα το μετάλλιο «*Κοινωνικής Αγωγής*».

Έγινε κυρίως γνωστός στα χρόνια της χούντας των συνταγματαρχών, αρχικά ανάμεσα στους Έλληνες του εξωτερικού αλλά αργότερα και μέσα στην Ελλάδα, με το βιβλίο «*Στην Κόλαση της ΚΥΠ*», όπου εξιστορεί τη δράση της ομάδας των ακροδεξιών χουντικών αξιωματικών του Παπαδόπουλου και πως προσπάθησαν να εκβιάσουν και να στρατολογήσουν τον ίδιο με σκοπό την σπίλωση του Ανδρέα Παπανδρέου.

Με την πτώση της χούντας και την αποκατάσταση της δημοκρατίας ο Διακογιάννης εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Ελλάδα, όπου εξέδωσε το βιβλίο «*Σκυλάνθρωποι*», που επίσης σημείωσε εκδοτική επιτυχία. Από το 1980 ως το 1997, υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους αρθρογράφους της εφημερίδας «*Αυριανή*». Η καθημερινή στήλη του στην εφημερίδα, με τίτλο «*Καθαρά και Ξάστερα*», τασσόταν φανατικά υπέρ του Ανδρέα Παπανδρέου και απαξιωτική για τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη αλλά και τον Χαρίλαο Φλωράκη και τον Λεωνίδα Κύρκο. Πολλές φορές έδινε τη γραμμή της «*Αυριανής*» και συνδέθηκε με την περίοδο της μεγάλης κυκλοφορίας της κατά τη δεκαετία του 1980.

Η αντιπαράθεση του Διακογιάννη με τον Κύρκο και τον Φλωράκη κορυφώθηκε το 1989. Οι δύο πολιτικοί κατονόμασαν τον Διακογιάννη ως «ηγέτη του αυριανισμού» και «επιτελικό νου του νεοφασισμού στην Ελλάδα», ενώ ο Διακογιάννης ανταπάντησε με πολύ σκληρές εκφράσεις (όπως «άνανδροι» και «θρασύδειλοι»). Με σκληρές εκφράσεις καταφέρονταν ο Διακογιάννης και κατά του Μάνου Χατζιδάκι.

Πηγές
-----

1. 1 2 3
2. 1 2  Κυριάκου Ι. Διακογιάννη, Στην Κόλαση της ΚΥΠ
3. ↑  Κυριάκου Διακογιάννη, Οι Φονιάδες της Δημοκρατίας, σελίδες 69 και 122
4. ↑  Τσιντσίνης, Μιχάλης (2017-03-20). «Χατζιδάκις εναντίον «Αυριανής»». *Η Καθημερινή*.. Ανακτήθηκε στις 2023-01-07.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 54554651
* **ΕΒΕ**: 17859
* **AA**: 97857
* **BiblioNet**: **43641**
* LCCN: n82040914
* ISNI: 0000 0000 6314 7641
* SUDOC: 234413549

 |

 |
Ο **Ιωάννης Α΄**, τσεχ. Jan I. (π. 1322 - π. 1381) από τον Οίκο των Πρεμυσλιδών ήταν δούκας τού Ράτσιμπορς (1365-81). Στην αρχή ήταν δούκας της Οπάβα μαζί με τους τρεις αδελφούς του (1367-77), μετά μόνο στο Κρνοβ και Μπρούνταλ (1377-81).

Βιογραφία
---------

Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Νικολάου Β΄ δούκα της Οπάβα & Ράτσιμπορς (γερμαν. Ράτιμπορ) και της 1ης συζύγου του Άννας των Πιαστ-Σιλεσίας, κόρης τού Πσέμυσλαφ δούκα τού Ράτσιμπορς (πολων. Ρατσίμπους).

Ο Λέσεκ δούκας τού Ράτσιμπορς, αδελφός της Άννας και τελευταίος από τον Οίκο του δούκας τού Ράτσιμπορς, απεβίωσε το 1336 χωρίς απογόνους και το δουκάτο επέστρεψε στο στέμμα της Βοημίας. Τότε ο Ιωάννης της Βοημίας το παραχώρησε ως αμοιβή στον υποστηρικτή του Νικόλαο Β΄. Έτσι το κληρονόμησε ο μόνος γιος του από την Άννα, ο Ιωάννης Α΄. Όταν απεβίωσε ο Νικόλαος Β΄ το 1365, ο Ιωάννης Α΄ και ο αδελφός του Νικόλαος Γ΄ της Οπάβα (από τον 2ο γάμο τού πατέρα τους) που ήταν ενήλικοι, ανέλαβαν την κηδεμονία των μικρότερων Βεντσεσλάου Α΄ και Πρέμυσλ Α΄ (από τον 3ο γάμο).

Έπειτα από διαφωνίες, η Οπάβα διαιρέθηκε το 1367 και το 1377, που ενηλικιώθηκαν οι δύο μικρότεροι, έγινε νέα μοιρασιά. Ο Ιωάννης Α΄ έλαβε επιπλέον το Κρνοβ και Μπρούνταλ από την Οπάβα, ο Νικόλαος Γ΄ το Γκλουμπτσύτσε και οι δύο μικρότεροι το υπόλοιπο της Οπάβα από κοινού. Το 1381 απεβίωσε ο Βεντσέσλαος Α΄ και το μερίδιό του περιήλθε στον Πρέμυσλ Α΄. Το 1394 απεβίωσε και ο Νικόλαος Γ΄ και τον κληρονόμησε επίσης ο Πρέμυσλ Α΄.

Ο Ιωάννης Α΄ το 1372 έδωσε στην πόλη της Οπάβα τα δικαιώματα που είχε το Μαγδεβούργο. Λόγω οικονομικών δυσκολιών, πώλησε το Μικόλοβ και το Πλεσς στον Βλαδίσλαο Β΄ δούκα τού Οπόλε το 1375. Ο γιος του Ιωάννης Β΄ κατάφερε μετά να τα αγοράσει, έτσι η ιδιοκτησία επέστρεψε στην κυριότητά τους.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε το 1361 την Άννα των Πιαστ-Σιλεσίας, κόρη τού Ερρίκου Ε΄ δούκα τού Γκλόγκουφ & Ζαγκάν και είχε τέκνα:

* Ιωάννης Β΄ 1365-1424, δούκας της Οπάβα-Ράτιμπορ.
* Νικόλαος Δ΄ π. 1370-π. 1406, δούκας τού Ράτιμπορ-Μπρούνταλ.
* Μαργαρίτ 1380-1407, παντρεύτηκε τον Μπολέσλαφ Α΄ δούκα τού Τσέσυν/Τέσεν.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  (Αγγλικά, Γερμανικά) *WikiTree*. www.wikitree.com/wiki/P%C5%99emysl-9. Ανακτήθηκε στις 9  Ιουλίου 2019.
2. 1 2 3  Ανακτήθηκε στις 9  Ιουλίου 2019.
3. 1 2  Ανακτήθηκε στις 9  Ιουλίου 2019.
4. 1 2 3 4  Ανακτήθηκε στις 9  Ιουλίου 2019.

Πηγές
-----

* Ludwig Petry et al.: History of Silesia, Volume 1, Sigmaringen, 1988, ISBN 3-7995-6341-5.
* Hugo Weczerka: Handbuch der historischen Stätten: Schlesien, Stuttgart, 1977, ISBN 3-520-31601-3, Genealogical tables on pages 600-601.
Ο **Ιωάννης Ε. Ροδινός - Ορλάνδος** (1930 - Αύγουστος 1988) ήταν Έλληνας πολιτικός, μέλος στις χουντικές κυβερνήσεις Κόλλια και Παπαδοπούλου. 

Χρημάτισε υφυπουργός Συντονισμού από τις 22 Απριλίου 1967 έως τις 5 Ιανουαρίου 1968 και στη συνέχεια υπουργός αναπληρωτής υπουργού Συντονισμού από τις 5 Ιανουαρίου 1968 έως τις 27 Ιουνίου 1969.. 
Απεβίωσε αιφνιδίως σε ηλικία 58 ετών το 1988 και κηδεύτηκε στις Σπέτσες στις 23 Αυγούστου, οπότε και εκδόθηκε ψήφισμα για το θάνατό του, από το Δ.Σ. της Ανωνύμου Ξενοδοχειακής και Τουριστικής Εταιρείας Rotonda.

Ήταν παντρεμένος με την Εύα Ροδινού-Ορλάνδου. και καταγόταν από το Ατσιπόπουλο Ρεθύμνου.

Αναφορές
--------

1. ↑  Δημοσθένη Κούκουνα, Οι Έλληνες πολιτικοί, τόμος γ΄, εκδ. Historia.
2. ↑  Κυβέρνησις Γεωργίου Παπαδόπουλου, (Δικτατορική), Από 13.12.1967 έως 8.10.1973, Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης, ανακτήθηκε 3-8-2016
3. ↑  Ψήφισμα για το θάνατο του Ιωάννη Ροδινού - Ορλάνδου, Καθημερινή, φύλλο 24-8-1988, σελ. 2.
4. ↑  Καθημερινή, 25-8-1988, σελ. 2.
|  **Κατάλογος αγίων της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας** |
| --- |
| Α | Β | Γ | Δ | Ε | Ζ | Η | Θ | Ι | Κ | Λ | Μ | Ν | Ξ | Ο | Π | Ρ | Σ | Τ | Υ | Φ | Χ | Ψ | Ω |
| Ανώνυμοι - Κατάλογος γεγονότων της Ορθόδοξης Εκκλησίας |

Ο κατάλογος συντάχθηκε βάσει της αλφαβητικής παράθεσης από την ηλεκτρονική έκδοση του Συναξαριστή των δώδεκα μηνών του ενιαυτού, Εκδόσεις Δόμος 2005.

Στον κατάλογο αυτό περιλαμβάνονται οι άγιοι της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας οι οποία βρίσκονται στα Συναξάρια και Μηνιαία της Εκκλησίας. Αυτός ο κατάλογος περιορίζεται μόνο στους αγίους της (λεγόμενης) Ελληνορθόδοξης Εκκλησίας, το Τυπικό της οποίας ακολουθεί αυτό του Οικουμενικού Πατριαρχείου της Κωνσταντινουπόλεως, και η οποίοι τιμούνται καθολικά από την Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία. Άγιοι οι οποίοι τιμώνται **μόνο** από Αυτοκέφαλες / Αυτόνομες Εκκλησίες (π.χ. Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία, Ιαπωνική Ορθόδοξη Εκκλησία, Εκκλησία της Ελλάδας), δεν περιλαμβάνονται σε αυτόν τον κατάλογο.

Να τονιστεί επίσης ότι, αν και ότι η μεγάλη πλειοψηφία των ονομάτων εορτάζουν στην αντίστοιχη ημέρα του αγίου /αγίας, αυτός δεν είναι ένας κατάλογος εορτολογίου ονομάτων, καθώς κάποια ονόματα εορτάζουν βάση γεγονότων και όχι προσώπων.

Άγιοι στην Ορθόδοξη Εκκλησία
----------------------------

Κύριο λήμμα: Αγιολογία
Οι άγιοι σύμφωνα με την παράδοση της Ανατολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας κατατάσσονται ως τέτοιοι χωρίς επίσημες πράξεις αναγνωρίσεως. Όμως, αυτές από τότε που υπήρξαν, απλά κατοχύρωναν και διακήρυτταν την οικουμενικότητα της απόδοσης της μνήμης του τιμώμενου αγίου / ας.

Η συγκέντρωση όλων των αγίων της Ορθόδοξης Εκκλησίας δεν είναι ένα έργο που μπορεί να γίνει εύκολα και με σίγουρη πληρότητα. Αυτό συμβαίνει γιατί δεν υπάρχει ένας και μοναδικός κατάλογος ή βιβλίο ή συλλογή που να περιέχει όλους τους αγίους, αλλά εκατοντάδες συναξάρια, βίοι και πάμπολλες εκδόσεις αυτών καθώς και μηνιαίων. Γι’ αυτό οι πηγές για τον παρόντα κατάλογο περιλαμβάνουν τα κυριότερα και κατά το δυνατόν πληρέστερα έργα. Βάση δε αποτελεί το έργο του Άγιου Νικόδημου, καθώς περιλαμβάνει βίους και μνήμη πολλών αγίων. 

* Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού, του Άγιου Νικόδημου του Αγιορείτη. Συγγραφή 1805, πρώτη έκδοση 1819.
* Λειτουργικά Μηνιαία της Εκκλησίας (Μηνιαία Κωνσταντινουπόλεως).
* Μηνιαία, του Βαρθολομαίου Κουτλουμουσιανού. Συγγραφή 1843, πρώτη έκδοση 1843, τρίτη 1863, ενδέκατη 1889.

Πηγές
-----

* Λειτουργικά Μηναία Εκκλησίας
* Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού
* Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού (Ψηφιακή μορφή, Εκδόσεις Δόμος, 2005)
* Νέο Μαρτυρολόγιο Αρχειοθετήθηκε 2017-09-11 στο Wayback Machine.
* Μηναία 1843
* Μηναία 1863
* Μηναία 1889

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Αγιολογία, Ορθόδοξη Βικιπαίδεια
Ο **Ιωάννης Πλατής** υπήρξε μία από τις πιο εξέχουσες καλλιτεχνικές φυσιογνωμίες της Ελλάδας.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στο χωριό Μουντάδος της Τήνου και ήλθε μικρός στην Αθήνα. Κατοίκησε στο σπίτι του Αλέξανδρου Ραγκαβή. Από παιδί ήταν καλλιτεχνικό δαιμόνιο, και τεχνική ιδιοφυΐα. Ο Ραγκαβής αναγνώρισε το ταλέντο του μικρού και τον προώθησε, επιμένοντας και κατορθώνοντας να τον βάλει στην παιδική ηλικία των δεκατριών χρονών στο Πολυτεχνείο. 

Ο Πλατής γράφτηκε στη ζωγραφική και την κοσμηματογραφία και βραβεύτηκε για τα έργα του, μαζί με τον μικρό συμπατριώτη του, τον Γύζη. 

Αν και είχε μεγαλύτερη κλίση στη ζωγραφική και αρίστευσε και βραβεύτηκε σε κάθε τάξη ανεξαιρέτως, στράφηκε αργότερα στη χαλκογραφία και την ξυλογραφία. 

Έγινε γλύπτης της ξυλογραφίας και δημιούργησε απαράμιλλα αριστουργηματικά έργα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Στέφανου Ν. Δελατόλα Ιωάννης Γ. Πλατύς (1838-1928) Ο χαράκτης, ο ξυλογλύπτης / ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΤΩΝ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΕΚ ΜΟΥΝΤΑΔΟΥ ΤΗΝΟΥ ΚΑΤΑΓΟΜΕΝΩΝ / ΑΘΗΝΑ 2005

Πηγές
-----

* Ιωάννης Χατζηιωάννου, επιμ. (1927). *Πανελλήνιον Λεύκωμα Εθνικής Εκατονταετηρίδος 1821-1921 : Η χρυσή βίβλος του ελληνισμού. Τόμος Δ' Καλλιτεχνία*. Εν Αθήναις: Τυποις Ανώνυμου Εταιρείας Εκδόσεων. Ανακτήθηκε στις 24 Μαΐου 2010.
Το **Θέμα Λαπάρας** ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, μικρό Θέμα, που καταλάμβανε εδάφη της σημερινής Συρίας, με έδρα το Φρούριο Λαπάρας. 

Η Άννα Κομνηνή τo αναφέρει στην *Αλεξιάδα* σαν Θέμα και μία από τις περιοχές που αναγνωρίστηκε η επικυριαρχία στον Βαλδουίνο της Βουλώνης με την Συνθήκη της Δεαβόλεως. Επίσης αναφέρει ότι στο θέμα ανήκαν και τα Κάστρο Χωνίου, το Κάστρο Αραμισός, η Ρωμαίνα, το χωριό Αμηράς, το Κάστρο Σαρβάνου, το Φρούριο Σγένιν, το Κάστρο Καλτζιέριν, το Φρούριο Τεκχαμψών, το Κάστρο Σθλανοτίλιν, τα Τρία Τίλια, και άλλα χωριά.

Το 976 αναφέρεται ότι ήταν, πιθανώς στρατηγίδα, τμήμα του Θέματος Λυκανδού, εκεί ο Μιχαήλ Βούρτζης και ο βυζαντινός στρατός αντιμετώπισε τον αποστάτη Βάρδα Σκληρό όπου ο Βούρτζης εγκατέλειψε την μάχη κι άλλαξε στρατόπεδο.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  [...]13.12.24, τὸ θέμα τῆς Λαπάρας καὶ τὰ ὑπὸ ταύτην πάντα πολίχνια, τοῦτ' ἔστι τὰ Πλαστά, τὸ τοῦ Χωνίου κάστρον, τὰ Ῥωμαΐνα, τὸ κάστρον Ἀραμισός, τὸ τοῦ Ἀμηρᾶ πολίχνιον, τὸ κάστρον τοῦ Σαρβάνου, τὸ τοῦ Τελχαμψὼν φρούριον σὺν οἷς καὶ τὰ τρία Τίλια, τό τε Σθλαβοτίλιν καὶ τἆλλα δύο, τὸ φρούριον τὸ Σγένιν, τὸ κάστρον τὸ Καλτζιέριν· καὶ δὴ καὶ ταυτὶ τὰ πολίχνια [...]Άννα Κομνηνή, Αλεξιάς, βιβλίο 13
2. ↑  Holmes, Catherine (2005). *Basil II and the Governance of Empire (976–1025)*. Oxford: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-927968-5.
3. ↑  Kazhdan, Alexander Petrovich, επιμ. (1991). *The Oxford Dictionary of Byzantium*. New York and Oxford: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-504652-6.
Η **Ινέσα Μαικολάιβνα Κράβετς** (το γένος Σάλιακ, ουκρανικά: Інесса Миколаївна Кравець‎, γεννηθείσα την 5 Οκτωβρίου 1966) είναι Ουκρανή πρώην αθλήτρια στο άλμα εις τριπλούν και στο άλμα εις μήκος. Ήταν από τις πιο επιφανείς αθλήτριες στο άλμα εις τριπλούν και χρυσή Ολυμπιονίκης το 1996. Υπήρξε επίσης κάτοχος του παγκοσμίου ρεκόρ στο τριπλούν για ένα τέταρτο του αιώνα μέχρι το 2021.

Σταδιοδρομία
------------

Η γεννημένη στο Ντνίπρο, Ινέσα, τον Ιούνιο 1991 έκανε μεγάλη επιτυχία καταρρίπτοντας το παγκόσμιο ρεκόρ στο άλμα εις τριπλούν με προσγείωση στα 14,95 μ. Το 1992 κέρδισε τα πρώτα σημαντικά μετάλλιά της. Στην εναρκτήρια εμφάνιση του άλματος εις τριπλούν γυναικών στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 1992 κέρδισε το χρυσό μετάλλιο. Μετά, στους Ολυμπιακούς αγώνες 1992 διεκδίκησε το αργυρό μετάλλιο στο άλμα εις μήκος ως μέλος της Ενοποιημένης Ομάδας.

Το 1993 κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στον πρώτο αγώνα άλματος εις τριπλούν γυναικών του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος Κλειστού Στίβου 1993 του IAAF, αλλά λόγω απαγόρευσης του ντόπινγκ δεν αγωνίστηκε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 1993, όπου η Ρωσίδα Άννα Μπιριούκοβα πήρε τον τίτλο. Κέρδισε το Παγκόσμιο Κύπελλο 1994 του IAAF στο άλμα εις μήκος, και στη συνέχεια έλαβε το αργυρό μετάλλιο στο άλμα εις μήκος και το χάλκινο μετάλλιο στο άλμα εις τριπλούν του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου 1994 .

Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα 1995 στο Γκέτεμποργκ κατάφερε παγκόσμιο ρεκόρ στα 15,50 μέτρα, αποδίδοντας ευχαριστία στον Τζόναθαν Έντουαρντς για την συνεισφορά του στην πρόοδό της. Την επόμενη χρονιά κέρδισε το χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς αγώνες 1996 στην Ατλάντα, όπου ήταν η πρώτη γυναίκα πρωταθλήτρια στο άλμα εις τριπλούν.

Το 1993 η Κράβετς αποκλείστηκε από τη συμμετοχή της σε αγώνες για διάστημα 3 μηνών με αίτιο τη χρήση διεγερτικών ουσιών. Τον Ιούλιο 2000 αποκλείστηκε για 2 χρόνια όταν εξετάστηκε και βρέθηκε θετική σε ένα στεροειδές που ενισχύει τις αποδόσεις.

| Ρεκόρ |
| --- |
|
| Προηγήθηκε ηChina Λι Χουιρόνγκ |  **Κάτοχος του Παγκόσμιου Ρεκόρ στο Γυναικείο Άλμα Εις Τριπλούν**1991-06-10 – 21 Αυγούστου 1993 | ΔιάδοχοςRussia Άννα Μπιριούκοβα |
|
| Προηγήθηκε ηRussia Άννα Μπιριούκοβα |  **Κάτοχος του Παγκόσμιου Ρεκόρ στο Γυναικείο Άλμα Εις Τριπλούν**1995-08-10 – 2021-08-01 | ΔιάδοχοςΓιούλιμαρ Ρόχας |

Παραπομπές
----------

1. ↑  *World Athletics Database*. 61002.
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 9  Απριλίου 2022.
3. ↑  Ανακτήθηκε στις 3  Μαΐου 2022.
4. ↑  «Inessa KRAVETS | Profile | iaaf.org». *www.iaaf.org*. Ανακτήθηκε στις 28 Μαρτίου 2019.
5. ↑  «kravets.lj.htm». *web.archive.org*. 18 Σεπτεμβρίου 2008. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Σεπτεμβρίου 2008. Ανακτήθηκε στις 28 Μαρτίου 2019. CS1 maint: Unfit url (link)
6. ↑  «Φυσική και Αθλητισμός» (PDF).
7. ↑  «Women's outdoor Triple Jump | Records». *iaaf.org*. Ανακτήθηκε στις 31 Ιουλίου 2016.
8. ↑  IAAF - Kravets η Ινέσα Βιογραφία Αρχειοθετήθηκε 2012-10-20 στο Wayback Machine.. Ανακτήθηκε 2008-08-27.
Ο **Κορράδος Β΄** ο *Φαιός*, πολων. Konrad II Siwy (π. 1340 - 10 Ιουνίου 1403) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας-Ολεσνίτσα ήταν δούκας της Ολεσνίτσα, Κάζλε και του ημίσεως Μπύτομ (από το 1366) και του ημίσεως Στσινάβα (από το 1397).

Βιογραφία
---------

Ήταν ο μόνος γιος του Κορράδου Α΄ δούκα του Ζάγκαν, Στσινάβα, Ολεσνίτσα, Ναμύσλουφ, Γκνιέζνο, Κάλις και της Ευφημίας των Πιαστ-Σιλεσίας-Οπόλε, κόρης του Βλάντισλαφ δούκα του Μπύτομ, Κόζλε, Τόσεκ, Σιέβιες.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε το 1354 την Αγνή των Πιαστ-Σιλεσίας-Οπόλε (1338-1371), κόρη του Καζιμίρ Α΄ δούκα του Τσέσυν και είχε τέκνα:

* Κορράδος Γ΄ ο *Γηραιός* π.1359-1412, δούκας της Ολεσνίτσα, Κάζλε.

Πηγές
-----

* Cawley, Charles, SILESIA, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy.
* Marek, Miroslav. "Complete Genealogy of the House of Piast". Genealogy.EU.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 80765923
* GND: 136419240

 |

 |

1. ↑  dw.1893.
Ο **Ιωάννης Δοκειανός** (15ος αιώνας) ήταν λόγιος και συγγραφέας ρητορικών λόγων, που ήκμασε στα τελευταία χρόνια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και τα πρώτα μετά την Άλωση. 

Ήταν μέλος της οικογένειας των Δοκειανών του Βυζαντίου που κατάγονταν από την μικρασιατική πόλη Δοκεία (σήμερα Τόσια, που γράφεται Tosya, 55 χλμ νότια της Κασταμονής). Το 1450 έγραψε εγκώμιο του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Παλαιολόγου το οποίο σώζεται μαζί με άλλα δέκα κείμενά του σε χειρόγραφο από το 1550-1599 που βρίσκεται στο πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια. Σε αυτό δε διστάζει να τον συγκρίνει με τον ήρωα της αρχαιότητας Θεμιστοκλή, διότι κατέλαβε την Αθήνα από το Νέριο Β' Ατσαγιόλι, έστω και προσωρινά το 1445-1446. Ήταν ανθενωτικός, άσπονδος εχθρός των Λατίνων.

Επέζησε της Άλωσης της Κωνσταντινούπολης το 1453. Θαύμαζε τον Γεώργιο Σχολάριο κι όταν αυτός τον κάλεσε εργάστηκε στη Μεγάλη του Γένους Σχολή με διευθυντή το Ματθαίο Καμαριώτη. Το 1472 όταν πέθανε ο Σχολάριος, έγραψε επίγραμμα που σώζεται σε ελληνικό κώδικα της Εθνικής Βιβλιοθήκης των Παρισίων. Στην βιβλιοθήκη αυτή σώζεται το χειρόγραφο 1290 (Versus). Στον κώδικα 409 της Αμβροσιανής Βιβλιοθήκης του Μιλάνου σώθηκε κατάλογος βιβλίων που είχε στην ιδιοκτησία του. 

Πέθανε μετά το 1472.

Αναφορές
--------

1. ↑  «CERL Thesaurus: Johannes <Docianus>». Ανακτήθηκε στις 9 Δεκεμβρίου 2011. [*νεκρός σύνδεσμος*]
2. 1 2 3 4  *Εγκυκλοπαιδικό Λεξικό Ελευθερουδάκη, λήμμα Δοκειανοί, 3) Ιωάννης*. Αθήνα: Εκδ. Οίκος Ελευθερουδάκη. 1928.
3. ↑  Demetrius Kiminas (2009). «Orthodox Christianity Vol. I: The Ecumenical Patriarchate». Wildside Press LLC. σελ. 103. Ανακτήθηκε στις 10 Δεκεμβρίου 2011.
4. ↑  Ιωάννης Δοκειανός· Νικηφόρος Γρηγοράς· Πατριάρχης Γρηγόριος Β' της Κωνσταντινούπολης. «UPenn Ms. Codex 137». Ανακτήθηκε στις 9 Δεκεμβρίου 2011. [*νεκρός σύνδεσμος*]
5. ↑  «Greek manuscript I (the works of Ioannes Dokeianos of the University of Pennsylvania Library) The Library chronicle,». Friends of the Library of University of Pennsylvania. 1963. Ανακτήθηκε στις 9 Δεκεμβρίου 2011.  (δες και )
6. ↑  Nicol, Donald M. (9 Μαΐου 2002). *The Immortal Emperor: The Life and Legend of Constantine Palaiologos, Last Emperor of the Romans*. Cambridge University Press. ISBN 9780521894098.
7. ↑  «Διατριβή: Ματθαίος Καμαριώτης: το θεολογικό του έργο: μετά εκδόσεως ανέκδοτων έργων του - Κωδικός: 23093». *thesis.ekt.gr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Οκτωβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 15 Μαΐου 2019.
8. ↑  Henri Omont (1898). «Inventaire sommaire des manuscrits grecs de la Bibliothèque nationale». Paris, Ernest Leroux. σελ. 112. Ανακτήθηκε στις 10 Δεκεμβρίου 2011.
9. ↑  «Δοκειανός». Ανακτήθηκε στις 9 Δεκεμβρίου 2011. [*νεκρός σύνδεσμος*]
Ο **Κορράδος** ο *Μακροσκελής*, πολων. Konrad *Laskonogi*, αγγλ. *Spindleshanks* (1146-57 - 17 Ιανουαρίου 1190) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν δούκας του Γκλόγκουφ (από το 1177).

Βιογραφία
---------

Ήταν ο τρίτος γιος του Βλάντισλαφ Β΄ του *Εξόριστου*, υψηλού δούκα της Πολωνίας & δούκα της Σιλεσίας και της Αγνής των Μπάμπενμπεργκ, κόρης του Αγίου Λεοπόλδου Γ΄ μαργράβου της Αυστρίας.

Έλαβε το όνομα του Κορράδου Γ΄ Χοενστάουφεν βασιλιά της Γερμανίας, ετεροθαλούς αδελφού της μητέρας του. Αυτό -κατά τον ιστορικό Χέρμανν Γκρότεφεντ- σημαίνει ότι γεννήθηκε στη Γερμανία, τότε που οι γονείς του ήταν εξόριστοι από το 1146 (terminus ante quem). Στα *Επιτύμβια μνημεία των δουκών της Σιλεσίας (Epytaphia ducum Slezie)*, έργο του 1486, καλείται "domicellus (έφηβος ή ενήλικος άγαμος)". Ο Πολωνός γενεαλόγος Καζιμίερς Γιασίνσκι συμφωνεί με τον Γκρότεφεντ ότι ο Κορράδος γεννήθηκε στη Γερμανία, αμφιβάλλει όμως για το αν ένας 40 ετών μπορεί να αποκαλείται "έφηβος". Επίσης αναφέρει πως η ηλικιακή διαφορά παιδιών από την ίδια μητέρα, δεν μπορεί να είναι περισσότερο από 30 έτη. Έτσι, αφού ο πρωτότοκος Μπολέσλαφ Α΄ ο Υψηλός γεννήθηκε το 1127, ο Κορράδος δεν μπορεί να γεννήθηκε μετά το 1157 (terminus post quem).

Ήταν ασθενούς κράσης και μάλλον υπέφερε από μερική παράλυση των ποδιών του.

Πηγές
-----

* Jasiński, Kazimierz (2007). Rodowód Piastów śląskich (in Polish). Kraków: Avalon. pp. 74–75.
* Zientera, Benedykt (1997). Henryk Brodaty i jego czasy (in Polish). Warszawa: Trio.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. Ανακτήθηκε στις 29  Μαρτίου 2015.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 80765221
* GND: 136418449

 |

 |
Ο **Ιωάννης Δομπόλης** (1769 - 1849) ήταν σημαντικός Έλληνας εθνικός ευεργέτης του 19ου αιώνα.

Βιογραφικό
----------

Γεννήθηκε το 1769 στη Νίζνα αλλά καταγόταν από την Ήπειρο και ήταν γιος του του δερματέμπορου Τριαντάφυλλου Δομπόλη που είχε μεταναστεύσει στη Ρωσία.

Το 1818 έγινε ταμίας της *Φιλομούσου Εταιρίας* που είχε ιδρυθεί στη Βιέννη από τον Ιωάννη Καποδίστρια, τον Μητροπολίτη Ιγνάτιο και τον Άνθιμο Γαζή. Με τον Καποδίστρια ο Ιωάννης Δομπόλης γνωρίστηκε την επόμενη χρονιά στη Ρωσία, συνδέθηκε μαζί του με στενή φιλία και οι δυο τους έκαναν σχέδια για τη διάδοση των γραμμάτων στην Ελλάδα.

Το 1828 ο Δομπόλης ήρθε στην Ελλάδα με τη συνοδεία του Καποδίστρια και διορίστηκε ταμίας της Ελλάδας, θέση που διατήρησε χωρίς μισθό, όπως ο ίδιος επιθυμούσε, μέχρι τις 18 Νοεμβρίου του 1829 οπότε παραιτήθηκε για λόγους υγείας. Επέστρεψε στην Πετρούπολη όπου τιμήθηκε με τίτλο ευγενείας.

Στις 4 Φεβρουαρίου 1849 συνέταξε στην Πετρούπολη τη διαθήκη του με την οποία άφησε στο ελληνικό δημόσιο το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας του με τον όρο ότι το ποσό που θα σχηματιζόταν (στην αυτοκρατορική τράπεζα της Ρωσίας) μαζί με τους τόκους μέχρι το 1906 θα χρησιμοποιούνταν για την ίδρυση και λειτουργία πανεπιστημίου στην Αθήνα ή σε οποιαδήποτε άλλη πόλη ήταν πρωτεύουσα του Ελληνικού Κράτους το 1906. Επιπλέον, το ανώτατο αυτό εκπαιδευτικό ίδρυμα θα ονομαζόταν *Καποδιστριακό*, προς τιμήν του αγαπημένου του φίλου και συνεργάτη. Στη διαθήκη του επίσης ανέφερε ότι το πανεπιστήμιο αυτό θα έπρεπε να είχε εκτός των άλλων επιστημονικών οργάνων και εργαστηρίων, και ιδιαίτερο παρεκκλήσιο για να εκκλησιάζονται σε αυτό οι διδάσκαλοι και οι φοιτητές.

Εν τέλει, η Ρωσική Κυβέρνηση παραχώρησε στην Ελληνική χρήματα που αντιστοιχούσαν σε ποσοστό μικρότερο του 50% του κεφαλαίου που είχε σωρευτεί στις ρωσικές τράπεζες. Το 1906 μετέφερε μόνον 1.000.000 δραχμές και μέχρι το 1916 άλλες 2.500.000 δραχμές σε δόσεις. Το 1917 η εισροή χρημάτων σταμάτησε, λόγω της κατακόρυφης πτώσης του ρουβλιού και της πολιτικής μεταβολής που έφερε η Οκτωβριανή Επανάσταση.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Μαρία Κορασίδου, *Οι άθλιοι των Αθηνών και οι θεραπευτές τους. Φτώχεια και φιλανθρωπία στην ελληνική πρωτεύουσα τον 19ο αιώνα*, Τυπωθήτω/Γιώργος Δάρδανος, Αθήνα 2004, σελ. 82.

Πηγές
-----

* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικκα, τ.17

* Παντελής Κοντογιάννης (1866-1928) (1908). *Εθνικοί ευεργέται*. Εν Αθήναις: Σύλλογος προς Διάδοσιν Ωφελίμων Βιβλίων. Ανακτήθηκε στις 15 Αυγούστου 2010.
Ο **Κορράδος Ζ΄** ο *Λευκός*, πολων. (1396 - 14 Φεβρουαρίου 1452) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν δούκας της Ολεσνίτσα/Ελς, Κόζλε, ημίσεως Μπύτομ & ημίσεως Στσινάβα (1416-27, με τους αδελφούς του), δούκας του Κάζλε & ημίσεως Μπύτομ (1427-50, μόνος του), δούκας της Ολεσνίτσα (1421-50, με τους αδελφούς του ως το 1439 και δούκας του ημίσεως της Στσινάβα (1447-50, μόνος του).

Βιογραφία
---------

Ήταν ο τέταρτος γιος του Κορράδου Γ΄ του *Γηραιού*, δούκα της Ολεσνίτσα και της Γιούντιτ/Γκούτας, αγνώστου καταγωγής. Οι πέντε γιοί τους έλαβαν το όνομα Κορράδος, όπως όλα τα άρρενα μέλη του κλάδου Γκλόγκουφ-Ολεσνίτσα.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε πρώτα το 1437 την Αικατερίνη (απεβ. πριν το 1449), αγνώστου καταγωγής. Δεν απέκτησαν απογόνους.

Το 1450 ο Κορράδος ΣΤ΄ έκανε δεύτερο γάμο. Μερικές πηγές έχουν πως το όνομα της συζύγου του είναι άγνωστο· άλλες πηγές αναφέρουν τη Δωροθέα των Πιαστ-Μαζοβίας (απεβ. μετά το 1450), κόρη του Γιάνους του *Νεότερου*. Δεν έκανε παιδιά ούτε και από αυτόν τον γάμο.

Πηγές
-----

* Marek, Miroslav. "Complete Genealogy of the House of Piast".
* Cawley, Charles, SILESIA, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 8  Ιουλίου 2019.
2. 1 2  Ανακτήθηκε στις 8  Ιουλίου 2019.
3. 1 2 3 4  Ανακτήθηκε στις 8  Ιουλίου 2019.
4. 1 2 3  Ανακτήθηκε στις 8  Ιουλίου 2019.
5. ↑  Ανακτήθηκε στις 8  Ιουλίου 2019.
6. ↑  Ανακτήθηκε στις 8  Ιουλίου 2019.
**Η Ηράκλεια Κύβιστρα** (αρχαία ελληνικά: Ἡράκλεια Κύβιστρα), ή απλά **Ηράκλεια** (Ἡράκλεια), ήταν μία πόλη της αρχαίας Καππαδοκίας, βορειοδυτικά της Κιλικίας, κοντά στα Κύβιστρα. Βρίσκεται κοντά στο σύγχρονο Ερεγλί στην επαρχία Ικόνιο (Konya) της σημερινής Τουρκίας. 

Το Ρωμαιο-αραβικό σύνορο από τον 8ο ως τον 10ο αι. Η Ηράκλεια βρίσκεται στην Καππαδοκία.
Είχε κάποια σημασία στους Ελληνιστικούς χρόνους λόγω της θέσης της κοντά στο σημείο, όπου ο δρόμος προς τις Κιλίκιες Πύλες εισέρχεται στους λόφους. Βρισκόταν στον δρόμο των στρατευμάτων και λεηλατήθηκε πολλές φορές από τους Άραβες εισβολείς της Μ. Ασίας: καταλήφθηκε από τον Μασλαμά μετά την Πολιορκία των Τυάνων, από τον Χαρουν αλ-Ρασίντ στην εισβολή του 806 και τον αλ-Μαμούν το 832).

Περίπου 12 χιλιόμετρα νότια της Ηράκλειας βρίσκεται το ανάγλυφο Ιβρίζ των Χετταίων.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος αρχαίων ελληνικών πόλεων
* Κύβιστρα

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Heraclea". Encyclopædia Britannica. Vol. 13 (11th ed.). Cambridge University Press. p. 308.

Παραπομπές σε πηγές
-------------------

1. ↑  Lionel Bier, "A Second Hittite Relief at Ivriz", *Journal of Near Eastern Studies* **35**:2:115-126 (April 1976) JSTOR 545196
«Οι σύντροφοι του Οδυσσέα κλέβουν τα Βόδια του Ήλιου», νωπογραφία του Πελλεγκρίνο Τιμπάλντι, 1554-1556)
**Θρινακία** ή **Θρινακίη** αποκαλείται η νήσος στην οποία έβοσκαν τα βόδια του θεού Ήλιου στη δωδέκατη ραψωδία της *Οδύσσειας* του Ομήρου. Τα βόδια φυλάσσονταν από τις κόρες του Ήλιου Λαμπετίη και Φαέθουσα. Αρκετές φορές η Θρινακία ταυτίζεται με τη Σικελία, καθώς το όνομά της μοιάζει με το όνομα ***Τρινακρία*** (= με τρεις άκρες), ονομασία της Σικελίας εξαιτίας του τριγωνικού της σχήματος. Ωστόσο, το νησί ταυτίζεται επίσης και με τη Μάλτα.

Ο Οδυσσέας και οι σύντροφοί του έφθασαν στη Θρινακία αφού πρώτα πέρασαν από τη Σκύλλα και τη Χάρυβδη. Ο Οδυσσέας είχε προειδοποιηθεί τόσο από την Κίρκη όσο και από την ψυχή του Τειρεσία να αποφύγει τη Θρινακία, αλλά οι άνδρες του τον ικέτευσαν να τους αφήσει να σταματήσουν εκεί για να ξεκουραστούν. Εκείνος συμφώνησε απρόθυμα, αλλά τους έβαλε να ορκιστούν ότι δεν θα άγγιζαν τα βόδια στο νησί. Ωστόσο, επί όλο τον επόμενο μήνα φυσούσαν συνεχώς αντίθετοι άνεμοι και δεν μπορούσαν να φύγουν. Μια μέρα που ο Οδυσσέας πήγε να προσευχηθεί για μια ασφαλή επιστροφή στην Ιθάκη, το πλήρωμά του, φοβούμενο ότι θα πέθαινε από την πείνα, έσφαξε και έφαγε μερικά από τα βόδια του Ήλιου. Ως συνέπεια αυτού, όταν τελικώς απέπλευσαν από το νησί, ο θεός Ήλιος απαίτησε από τον Δία να τους σκοτώσει με έναν από τους κεραυνούς του. Μόνο ο Οδυσσέας επέζησε, αλλά τιμωρήθηκε και εκείνος με την καθυστέρηση της επιστροφής του στην Ιθάκη επί οκτώ χρόνια, παραμένοντας στη νήσο Ωγυγία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Henry George Liddell, Robert Scott, An Intermediate Greek-English Lexicon, Θρινακίη». Ανακτήθηκε στις 16 Δεκεμβρίου 2015.
Ο **Ιωάννης Ε΄**, πολων. Jan V Ζatorski (1455 - 17 Σεπτεμβρίου 1513) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν δούκας του Ζάτορ (1468-74, με τους αδελφούς του ως συγκυβερνήτες) και του ημίσεως του Ζάτορ (1474-1513· ο αδελφός του ήταν συγκυβερνήτης το 1474-82).

Βιογραφία
---------

Ήταν ο τρίτος γιος του Βετσέσλαου Α΄ δούκα του Ζάτορ και της Μαρίας, κόρης του Ούρμπαν Κοπτσόβσκι, ευγενούς από το Σιέβιερζ.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε το 1477 τη Βαρβάρα των Πιαστ-Σιλεσίας, κόρη του Μπολέσλαφ Β΄ δούκα του Τσέσυν. Δεν απέκτησαν απογόνους.

Από μία μη νόμιμη σχέση είχε ένα φυσικό τέκνο:

* (νόθος) Ιωάννης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  dw.2570.

Πηγές
-----

* Marek, Miroslav. "Complete Genealogy of the House of Piast". Genealogy.EU.
* Chronological Dates in Stoyan
* Cawley, Charles, SILESIA, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy.
* Genealogy of Dukes of Cieszyn

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  John V, Duke of Zator στο Wikimedia Commons
Στην ελληνική μυθολογία ο **Ικάδιος** ήταν γιος του θεού Απόλλωνα και της Νύμφης Λυκίας. Ο Ικάδιος γεννήθηκε στη Μικρά Ασία και για να τιμήσει τη μητέρα του έδωσε το όνομά της στη χώρα στην οποία είδε το φως.

Ο Ικάδιος ίδρυσε την πόλη Πάταρα και το μαντείο του Απόλλωνα στην πόλη αυτή. Αργότερα θέλησε να πάει στην Ιταλία, αλλά ναυάγησε στο ταξίδι, οπότε ένα δελφίνι τον έβγαλε στη βόρεια ακτή του Κορινθιακού Κόλπου, κοντά στους πρόποδες του Παρνασσού. Εκεί ίδρυσε τους Δελφούς, που με το όνομά τους θύμιζαν τη σωτηρία του από το δελφίνι.

Σε άλλη παράδοση, ο Ικάδιος είναι Κρητικός, αδελφός του Ιάπυγα.

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969
Η **Θυλακική Υπερκεράτωση** (keratosis pilaris) είναι μια αρκετά συνηθισμένη γενετική πάθηση η οποία εκδηλώνεται με την εμφάνιση τραχέων εξογκωμάτων στο δέρμα. Εμφανίζεται συχνότερα στην ράχη και στις άκρες των βραχιόνων (αν και επηρεάζονται και τα κατώτερα άκρα των βραχιόνων), αλλά εντοπίζεται και στους μηρούς, στα χέρια και στις κορυφές των ποδιών, των λαγόνων, στους γλουτούς, ή οποιοδήποτε άλλο μέρος του σώματος πέρα από glabrous δέρματος (όπως για παράδειγμα οι παλάμες). Λιγότερο συχνά, σημάδια εμφανίζονται στο πρόσωπο και πολλές φορές χαρακτηρίζονται λανθασμένα ως ακμή.

Κατηγοριοποίηση
---------------

Παγκοσμίως, η θυλακική υπερκεράτωση επηρεάζει περίπου το 40% του ενήλικου πληθυσμού και περίπου το 50%-80% όλων των εφήβων. Εμφανίζεται συχνότερα στις γυναίκες παρά στους άντρες.

Η πάθηση χαρακτηρίζεται από την εμφάνιση μικρών και τραχέων εξογκωμάτων στο δέρμα. Σαν αποτέλεσμα, πολλοί άνθρωποι με θυλακική υπερκεράτωση δεν γνωρίζουν πώς την έχουν και την μπερδεύουν συχνά με την ακμή.

Συμπτώματα και Σημάδια
----------------------

Η Θυλακική Υπερκεράτωση εμφανίζεται όταν το ανθρώπινο σώμα παράγει περίσσεια κερατίνη, μια φυσική πρωτεΐνη του δέρματος. Η περίσσεια, κρεμοειδούς χρώματος, περικυκλώνει και εγκλωβίζει τους θύλακες της τρίχας στους πόρους. Αυτό προκαλεί τον σχηματισμό "σκληρών βυσμάτων" (η γνωστή διαδικασία της υπερκερατινοποιήσης). Αν και οι άνθρωποι με θυλακική υπερκεράτωση έχουν τα συμπτώματα όλο το χρόνο, αυτά γίνονται εμφανέστερα τους χειμερινούς μήνες όταν τα επίπεδα υγρασίας στον αέρα είναι χαμηλότερα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Alai, Nili. «Keratosis Pilaris (KP)». *MedicineNet*.. Ανακτήθηκε στις 2008-10-06.
2. ↑  Berman, Kevin. «Keratosis pilaris». *MedlinePlus*.. Ανακτήθηκε στις 2008-06-19.
3. ↑  Alai, Nili. «Keratosis Pilaris». *eMedicine*.. Ανακτήθηκε στις 2008-19-20.
4. ↑  Smith, Karen (Nov. 2008). «Keratosis Pilaris, KP, Chicken Skin». *Keratosis Pilaris Help*.. Ανακτήθηκε στις 2008-11-10.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Θυλακική υπερκεράτωση** |

* Το Αμερικανικό Οστεοπαθητικό Κολέγιο της Δερματολογίας  Αρχειοθετήθηκε 2010-07-21 στο Wayback Machine. - Άρθρο με θέμα την θυλακική υπερκεράτωση.
* Κοινότητα Θυλακικής Υπερκεράτωσης  - Πληροφορίες και Υποστήριξη σχετικά με την θυλακική υπερκεράτωση.
* Θυλακική Υπερκεράτωση : Βοήθεια για ΘΥ  - Πληροφορίες σχετικά με την θυλακική υπερκέρατωση.
* Θεραπείες για την Θυλακική Υπερκέρατωση  - Πληροφορίες σχετικά με την θυλακική υπερκέρατωση.
Οι εκκλησίες της Μικράς Ασίας
Βασιλική
Τα **Θυάτειρα** *(κατ. Θυατειρηνός)* ήταν αρχαία πόλη της Λυδίας, στη δυτική πλευρά της Μικράς Ασίας, σε απόσταση περίπου 50 χιλιόμετρα από το Αιγαίο.

Ιστορία
-------

Αψίδα
Κατά την κλασική περίοδο αποτελούσε το όριο μεταξύ Λυδίας και Μυσίας. Η πόλη ονομαζόταν Πελοπία αλλά μετονομάστηκε σε Θυάτειρα από τον Σέλευκο Α΄ τον Νικάτορα το 281 π.Χ. επειδή κατά τη διάρκεια νικηφόρας μάχης του στην περιοχή εναντίον του Λυσίμαχου γεννήθηκε η κόρη του. Προς τιμήν της κόρης του που γεννήθηκε ταυτόχρονα με τη νικηφόρα μάχη ονομάστηκε η πόλη Θυάτειρα, λέξη που σήμαινε θυγατέρα. Πληθώρα Μακεδόνων στρατιωτικών αποίκων εγκαταστάθηκαν για να φυλάσσουν τα Θυάτειρα. Αργότερα κατά το 190/89 π.Χ. απετέλεσε τη βάση των πολεμικών επιχειρήσεων του Αντιόχου Γ΄ εναντίον των Ρωμαίων. Η πόλη γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη τα επόμενα χρόνια χάρη στη βαθιά μπλε βαφή που παρήγαγε από τη φυτική ουσία λουλάκι. 

Η πόλη ήταν από τις πρώτες της Μικράς Ασίας που εκχριστιανίστηκε και αποτέλεσε στη συνέχεια μία από τις επτά πρώτες χριστιανικές κοινότητες στη Μικρά Ασία στις οποίες στάλθηκε από τον Ευαγγελιστή Ιωάννη το έργο του «Αποκάλυψη». Πιστεύεται πως από την πόλη πέρασε ο Απόστολος Παύλος και ο Απόστολος Σίλας. Πιθανόν ο Παύλος πέρασε από την πόλη κατά το δεύτερο ή το τρίτο του ταξίδι κάτι που δεν είναι επιβεβαιωμένο. Σήμερα στη θέση της αρχαίας πόλης βρίσκεται η τουρκική πόλη *Ακ Χισάρ* (Ak Hisar, το Λευκό Κάστρο), που εξελληνίστηκε σε **Αξάριον**.

Επίσης, η πρώτη Χριστιανή επί ευρωπαϊκού εδάφους, ήταν η Λυδία που καταγόταν από τα Θυάτειρα. Ήταν έμπορος πορφύρας και διέμενε στους Φιλίππους της Μακεδονίας, όπου και βαπτίστηκε χριστιανή από τον Απόστολο Παύλο μαζί με όλη την οικογένειά της.

* ΚτήριοΚτήριο
* Βάση κολώναςΒάση κολώνας
* ΕπιγραφήΕπιγραφή
* ΚρήνηΚρήνη
* ΣτοάΣτοά

Παραπομπές
----------

1. ↑  Στέφανος ο Βυζάντιος, De urbibus, του Thomas de Pinedo, Λήμματα: Θυάτειρα, Πελοπία
2. ↑  Ιστοσ. Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού,Επτά εκκλησίες της Μικράς Ασίας
3. ↑  «Ένωση Μικρασιατών Μείζονος Λονδίνου». *ΕΝΩΣΗ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΩΝ ΦΟΙΤΗΤΩΝ*. 2013-06-20.. Ανακτήθηκε στις 2018-01-23.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Thyatira (Turkey) στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Επτά Εκκλησίες της Μικράς Ασίας |
| --- |
|  |
| 
1. Έφεσος · 2. Σμύρνη · 3. Πέργαμος · 4. Θυάτειρα · 5.
Σάρδεις · 6. Φιλαδέλφεια · 7. Λαοδίκεια |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Ασία
* Πύλη:Τουρκία
 |

 |
Ο **Θυέστης** είναι τραγωδία του Πέτρου Κατσαΐτη.

Υπόθεση
-------

Στην αρχή της τραγωδίας η *Δικαιοσύνη* προβάλει τη δύναμή της και προλέγει την τιμωρία του Ατρείδη και του Θυέστη, οι οποίοι θα τιμωρηθούν 
για τα παλιά αμαρτήματα του παππού τους του Τάνταλου. Η σκιά του Τάνταλου εμφανίζεται και περιγράφει τις τιμωρίες που εκεί υφίστανται οι κακοί. Αναγνωρίζει το Άργος και αντιλαμβάνεται ότι ήλθε για να ανάψει την έχθρα ανάμεσα στους απογόνους της, του Ατρείδη και του Θυέστη. Παρά την παρακίνηση της Μέγαιρας η σκιά θέλει να επιστρέψει στον Άδη. Ο Ατρείδης θέλει να εκδικηθεί τον αδελφό του Θυέστη που του είχε κλέψει τη γυναίκα και διεκδικούσε τη βασιλεία του Άργους. Στέλνει τον Αγαμέμνονα και τον Μενέλαο για να φέρουν τον Θυέστη από την εξορία δήθεν για να συμφιλιωθούν και να μοιραστούν την εξουσία.
Ο Θυέστης επιστρέφει αμφιβάλλοντας για τα ειλικρινή κίνητρα του αδελφού του Ο Ατρείδης τον συγχωρεί, του δίνει την μισή εξουσία και πηγαίνει με τα παιδιά του και τα παιδιά του Θυέστη να θυσιάσει στο ναό όπου είναι τα λείψανα των προγόνων τους. Στη συνέχεια πληροφορούμαστε από τον Μαντατοφόρο την δολοφονία από τον Ατρείδη των τριών παιδιών του Θυέστη
Ο Ατρείδης συναντιέται με τον Θυέστη δίνοντάς του να πιει το αίμα των παιδιών του και του φανερώνει το γεγονός Ακολουθεί η τιμωρία του Ατρείδη: ο Αίγισθος με τη βοήθεια της Κλυταιμνήστρας μπαίνει στην κάμαρα του Ατρείδη και τον σφάζει, τιμωρώντας τον για τα κακουργήματά του.

Πληροφορίες
-----------

Το έργο γράφεται στην Κεφαλλονιά το 1721
Αποτελείται από 2.476 ομοικοκατάληκτους δεκαπεντασύλλαβους,σε πέντε πράξεις,με πρόλογο και επίλογο. Ο Κεφαλονίτης δημιουργός του επεμβαίνει στο τέλος του *μύθου* για να δώσει τη χριστιανική εκδοχή του δικαίου: ο Αίγισθος δεν σκοτώνει τον Αγαμέμνονα αλλά τον *κακοπεθερό* Ατρείδη. «Οι σκηνές αυτές είναι γεμάτες από *λαϊκίζουσα* ηθικολογία και διδαχή,που δείχνουν τον συγγραφέα [...] να βρίσκεται αρκετά κοντά στα λαϊκά γούστα της εποχης»

Παραπομπές
----------

1. ↑  Βάλτερ Πούχνερ, «Θυέστης», Ανθολογία Νεοελληνικής Δραματουργίας,τομ.Α, Από την Κρητική Αναγέννηση ως την Επανάσταση του 1821,τομ.Α, εκδ.Μ.Ι.Ε.Τ. Αθήνα, 2006, σελ.191
2. ↑  Βάλτερ Πούχνερ, «Θυέστης», Ανθολογία Νεοελληνικής Δραματουργίας,τομ.Α, Από την Κρητική Αναγέννηση ως την Επανάσταση του 1821,τομ.Α, εκδ.Μ.Ι.Ε.Τ. Αθήνα, 2006, σελ.196

Πηγή
----

* Βάλτερ Πούχνερ, «Θυέστης», Ανθολογία Νεοελληνικής Δραματουργίας,τομ.Α, Από την Κρητική Αναγέννηση ως την Επανάσταση του 1821,τομ.Α, εκδ.Μ.Ι.Ε.Τ. Αθήνα, 2006, σελ.196-200, 212-217
Ο **Ιερώνυμος-Ναπολέων-Κάρολος**, γαλλ. Jérôme-Napoléon-Charles (24 Αυγούστου 1814 - 12 Μαΐου 1847) από τον Οίκος του Βοναπάρτη ήταν στρατιωτικός στην υπηρεσία του βασιλείου της Βυρτεμβέργης.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ιερωνύμου βασιλιά της Βεστφαλίας & 1ου πρίγκιπα του Μονφόρ και της Αικατερίνης, κόρης του Φρειδερίκου Α΄ της Βυρτεμβέργης. Ο Ιερώνυμος ήταν μικρότερος αδελφός του Ναπολέοντα Α΄ αυτοκράτορα των Γάλλων.

Γεννήθηκε στην Τεργέστη· το προηγούμενο έτος ο πατέρας του είχε εκτοπιστεί από βασιλιάς της Βεστφαλίας, ένα βασίλειο που είχε δημιουργηθεί από τον αδελφό του. Τότε ο Φρειδερίκος Α΄ απένειμε στον γαμπρό του τον τίτλο του πρίγκιπα του Μονφόρ, τίτλο τον οποίο χρησιμοποιούσε στη ζωή του. 

Από το 1832 ο Ιερώνυμος-Ναπολέων-Κάρολος έζησε στην Αυλή του θείου του Γουλιέλμου Α΄ της Βυρτεμβέργης. Σπούδασε στη στρατιωτική Ακαδημία του Λούντβιχσμπουρκ και υπηρέτησε στον στρατό ως λοχαγός (1834), ταγματάρχης (1840) και συνταγματάρχης.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1840 συνάντησε και υποδέχθηκε τον Σαρλ-Βικτόρ Πρεβό υποκόμη του Αρλινκούρ στη Στουτγάρδη, ο οποίος έγραψε για τον νεαρό πρίγκιπα: "Έχει όμορφο πρόσωπο και χαριτωμένη φυσιογνωμία και είναι Γάλλος στην καρδιά: μιλάει και ονειρεύεται μόνο τη Γαλλία. Αν και η θέση του στη Στουργάρδη είναι εξαίρετη, θα προτιμούσε ένα σεμνό σπίτι στη Γαλλία από ένα ανάκτορο στο εξωτερικό. Του είπα ότι ο Ναπολέων πέρασε και με άκουσε σαν άρρωστος· του είπα ότι έρχεται ο δούκας του Μπορντώ και με πρόσεξε με ενδιαφέρον. Μου λέει: «σε όποιον κάνει τη Γαλλία χαρούμενη, αιώνια δόξα». Και εγώ σκεπτόμουν το ίδιο."

Είχε ασθενή υγεία από μικρός και το 1845 ζήτησε άδεια για να ταξιδέψει στο Βερνέ-λε-Μπαιν για να πιεί από το νερό της πηγής εκεί. Ωστόσο η κυβέρνηση του Λουδοβίκου-Φιλίππου των Γάλλων του αρνήθηκε την είσοδο. Απεβίωσε το 1847 στη Φλωρεντία· ήταν άγαμος και 33 ετών. Το 1860 απεβίωσε και ο πατέρας του Ιερώνυμος.

Αναφορές σε Πηγές
-----------------

1. 1 2  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. data.bnf.fr/ark:/12148/cb11847152q. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
2. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*. p11240.htm#i112399.
3. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. data.bnf.fr/ark:/12148/cb11847152q. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
4. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
5. ↑  Charles-Victor Prévot, vicomte d'Arlincourt, *Le Pèlerin*, Paris, Dumont, 1842, pp. 233-234.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 2464494
* ISNI: 0000 0000 0447 9611
* GND: 1187277533
* BNF: cb11847152q (data)

 |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Jérôme Napoléon Charles Bonaparte  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **θριγκός του θησαυρού των Μεγαρέων** φιλοξενείται στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Ολυμπίας.

Περιγραφή
---------

Ο θρικγός βρέθηκε κατεστραμμένος και ανασυγκροτήθηκε. Αποτελείται από αέτωμα, μετόπες και τρίγλυφα, και επιστύλιο. Το αέτωμα ήταν ζωγραφισμένο με ανθέμια. Το ολόγλυφο σύμπλεγμα είχε ως θέμα την Κενταυρομαχία. Αναγνωρίζουμε τον Δία που νικάει έναν Γίγαντα, την Αθηνά, Ήρα, Ποσειδώνα και Άρη, πλαισιωμένους από θαλάσσια τέρατα και ερπετά. Στο επιστύλιο διαβάζουμε την επιγραφή «*ΜΕΓΑΡΕΩΝ*».

Ερμηνεία
--------

Ο θριγκός ήταν αρχιτεκτονικό τμήμα του θησαυρού των Μεγαρέων, δηλαδή του ναϊσκου που αφιέρωσαν οι Μεγαρείς στον Δία και εκεί μέσα φύλαγαν αναθήματα μεγάλης θρησκευτικής και υλικής αξίας.

Ιστορική τοποθέτηση
-------------------

Ο θριγκός χρονολογείται στον 6ο αιώνα π.Χ. ενώ η επιγραφή είναι μεταγενέστερη και προστέθηκε στους ρωμαϊκούς χρόνους.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο αρχαιολογία | Πύλη αρχαιολογία |

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο τέχνη | Πύλη τέχνη |

Γεωργία Χατζή  (2008). *Το Αρχαιολογικό Μουσείο Ολυμπίας*. Αθήνα: ΟΛΚΟΣ, ISBN 978-960-89339-3-4. σελίδες 166-167. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Δεκεμβρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 17 Φεβρουαρίου 2012.
Συντεταγμένες: Sky map 16h 51m 08.15s, +04° 59′ 33.32″

Εικόνα του Ηρακλέους A στο ορατό φως (κέντρο) από το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Χαμπλ συνδυασμένη με εικόνα της εκπομπής ραδιοκυμάτων (μοβ) αποκτημένη από το VLA
Ο **Ηρακλής A** (*Hercules A*, συντομογραφικά *Herc A*) είναι μία ισχυρή αστρονομική ραδιοπηγή στο νοτιότατο τμήμα του αστερισμού του Ηρακλή, η οποία αντιστοιχεί στον ελλειπτικό ραδιογαλαξία 3C 348. Η απόστασή της από τη Γη εκτιμάται σε 2,1 δισεκατομμύρια έτη φωτός.

Ιστορικό παρατηρήσεων
---------------------

Κατά τη διάρκεια μιας επισκοπήσεως έντονων ραδιοπηγών στα μέσα του 20ού αιώνα, οι αστρονόμοι ανεκάλυψαν μία πολύ έντονη ραδιοπηγή στον Ηρακλή. Η πηγή αυτή, που είναι ισχυρότερη στις μέσες ραδιοσυχνότητες, διαπιστώθηκε ότι εκπέμπει ακτινοβολία συγχρότρου, κάτι που υποδεικνύει ότι η παραγωγή της οφείλεται σε βαρυτική αλληλεπίδραση. Η ανίχνευση της πηγής έγινε το 1959 από Βρετανούς αστρονόμους της «Ομάδας Ραδιοαστρονομίας» (αργότερα «Ομάδα Αστροφυσικής Cavendish) με το Συμβολόμετρο του Κέμπριτζ στο ομώνυμο αγγλικό πανεπιστήμιο, οπότε τη συμπεριέλαβαν στον Τρίτο Κατάλογο ραδιοπηγών του Κέιμπριτζ (3C) ως 3C 348 (δηλαδή η 348η ραδιοπηγή που ανιχνεύθηκε από την επισκόπηση).

Περιγραφή
---------

Ο ραδιογαλαξίας που αντιστοιχεί στη ραδιοπηγή είναι ένας γιγαντιαίος ελλειπτικός γαλαξίας, ίσως από τους μεγαλύτερους στο Σύμπαν. Ταξινομείται ως τύπου E3 προς E4. Στο ορατό φως εμφανίζεται ως ένας μάλλον κανονικός ελλειπτικός γαλαξίας, αλλά στα ραδιοκύματα εμφανίζει πίδακες πλάσματος μήκους άνω του 1 εκατομμυρίου ετών φωτός. Λεπτομερείς αναλύσεις υποδεικνύουν ότι ο γαλαξίας αυτός έχει στην πραγματικότητα μάζα χίλιες και πλέον φορές μεγαλύτερη της μάζας του Γαλαξία μας (περίπου 1015 έναντι 1012 ηλιακών μαζών), και ότι φιλοξενεί στο κέντρο του μαύρη τρύπα μάζας περίπου 4 δισεκατομμυρίων ηλιακών μαζών, δηλαδή 900 φορές μεγαλύτερη της εκτιμώμενης μάζας της μαύρης τρύπας στο κέντρο του Γαλαξία μας. Ο φυσικός μηχανισμός που παράγει τους γιγάντιους πίδακες δεν είναι καλά κατανοητός, με την πιθανότερη πηγή ενέργειας να προέρχεται από τον δίσκο προσαυξήσεως της κεντρικής μαύρης τρύπας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «A Multi-Wavelength View of Radio Galaxy Hercules A». NASA.
2. ↑  «Plasma Jets from Radio Galaxy Hercules A», APOD, 5 Δεκεμβρίου 2012

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Hercules A  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η **Κάα** (αραβικά: القاع), γνωστή και ως **Ελ Κάα**, **Αλ Κάα** ή **Μασαρί αλ-Κάα**, είναι κωμόπολη, η οποία βρίσκεται σε σχετικά έρημη περιοχή με περιορισμένη βλάστηση, στο Κυβερνείο Μπάαλμπεκ-Χερμέλ του Λιβάνου. Σήμερα έχει κυρίως ελληνοκαθολικό πληθυσμό, γύρω στους 12.000 κατοίκους. Το 1838, ο Έλι Σμιθ σημείωσε ότι οι κάτοικοι της Κάα ήταν κυρίως Ρωμαιοκαθολικοί χριστιανοί.

Η κωμόπολη έχει γίνει στόχος επιθέσεων από τις συριακές κυβερνητικές και αντικυβερνητικές δυνάμεις.

Παραπομπές
----------

1. ↑  L. Copeland· P. Wescombe (1966). *Inventory of Stone-Age Sites in Lebanon: North, South and East-Central Lebanon, p. 49*. Impr. Catholique. Ανακτήθηκε στις 29 Αυγούστου 2011.
2. ↑  «Archived copy» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 3 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 8 Μαΐου 2015.
3. ↑  Robinson and Smith, 1841, vol 3, 2nd appendix, p. 144
Ο **Κωνσταντίνος Νικητιάδης** (18 Οκτωβρίου 1906 - 1987) ήταν Έλληνας ανώτατος αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού.

Γεννήθηκε στην Αθήνα. Έκανε σπουδές αρχικά στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων και στη συνέχεια στη Σχολή Γενικής Εκπαιδεύσεως και σε άλλες σχολές. Το 1952 ήταν κυβερνήτης στο καταδρομικό "Έλλη" και το 1952-53 ήταν ανώτερος διοικητής υποβρυχίων και αντιτορπιλικών. Υπηρέτησε επίσης ως ναυτικός διοικητής της Δωδεκανήσου και ως διοικητής της Σχολής Ναυτικών Δοκίμων (1954). Ήταν παντρεμένος με την Καίτη Κάππαρη και είχαν 5 τέκνα: 2 αγόρια και 3 κορίτσια.

Απεβίωσε στο Χαλάνδρι το 1987.

1. ↑  Ελληνικόν who's who, Εκδοτικός Οργανισμός Ελληνικών who's who 1965, σελ. 415.
2. ↑  Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα τ. 45, σελ. 187.
Ο **Ιπποκράτης ο Τυραννοπάτωρ** ήταν αρχαίος Αθηναίος, πατέρας του τυράννου Πεισιστράτου.

Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, ο Ιπποκράτης δέχθηκε ένα σημάδι από τους θεούς όταν βρισκόταν στην Ολυμπία προκειμένου να παρακολουθήσει τους Ολυμπιακούς Αγώνες: Αφού προσέφερε μια θυσία, το κρέας και το νερό μέσα στα σκεύη της θυσίας έβρασαν από μόνα τους. Ο Χίλων ο Λακεδαιμόνιος τον συμβούλεψε τότε να αποκηρύξει τον γιο του ή, αν δεν είχε γιο, να διώξει τη σύζυγό του, ή τέλος, αν ήταν άγαμος, να μη συζευχθεί γυναίκα που θα μπορούσε να τεκνοποιήσει. Αλλά ο Ιπποκράτης αγνόησε τη συμβουλή του.

Ο Ιπποκράτης υπερηφανευόταν ότι καταγόταν από τον μυθικό σοφό βασιλιά Νέστορα.

Αναφορά-πηγή
------------

Ηρόδοτος: Α 59, στίχος 65.

1. ↑  «Pisistratus» (Ρωσικά)
Νομίσμα των Καβάρων από τον 1ο αιώνα π.Χ.
Οι **Κάβαροι** ή **Κάβαρες** ήταν Γαλατικός λαός ο οποίος κατοικούσε (ΙV 185,186) στη Ναρβωνική Γαλατία μεταξύ των Βοσκοντίων προς Βορρά, της Μεσογείου θαλάσσης προς Νότο και του Ροδανού ποταμού προς Δυσμάς. Η περιοχή των Καβάρων αντιστοιχεί με το σημερινό νομό Βωκλύζ και τις εκβολές του Ροδανού.

Σύμφωνα με τον Κλαύδιο Πτολεμαίο, οι κυριότερες πόλεις των Καβάρων ήταν η *Καβελιών* (Καβελιόν), η *Αβενιών* (σημερινή Αβινιόν), η *Αραυσίων* (σημερινή Οράγγη) και η *Ακουσιών* (σημερινή Μοντελιμάρ).

Πηγές
-----

* Στράβων, *Γεωγραφικά*
* Κλαύδιος Πτολεμαίος, *Γεωγραφικὴ Ὑφήγησις*
Ο **Κωνσταντίνος Αλεξανδρής** (14 Δεκεμβρίου 1894 - 11 Ιουνίου 1976), του Αποστόλου, ήταν Έλληνας αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού και υπουργός.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στις Κονίστρες της Κύμης και σπούδασε στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων και στη συνέχεια στη Σχολή Πυροβολικού του Πόρτσμουθ, στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Πολέμησε στους Βαλκανικούς Πολέμους ως δόκιμος με βαθμό αρχικελευστή.

Την περίοδο 1920-21 δίδαξε στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων και στη Σχολή Πολέμου. Από το 1912 ως το 1935, οπότε αποτάχθηκε, λόγω της συμμετοχής του σε κίνημα, υπηρέτησε στο Πολεμικό Ναυτικό.

Το 1930 έγινε υπασπιστής του Προέδρου της Δημοκρατίας. To 1943 προήχθη σε Υποναύαρχο και έγινε αρχηγός του Στόλου. Την περίοδο 1941-43 ήταν ναυτικός ακόλουθος στη βρετανική πρεσβεία στο Λονδίνο.

Στην κυβέρνηση του Κανελλόπουλου υπηρέτησε ως υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας από την 1η Νοεμβρίου ως τις 22 Νοεμβρίου 1945.

Το 1947 αποστρατεύτηκε και τιμήθηκε με πολλά μετάλλια και παράσημα. Ανάμεσα στα άλλα, ήταν πρόεδρος της Εταιρείας Ευβοϊκών Σπουδών και του Οργανισμού Ανέλκυσης Ναυαγίων.

Απεβίωσε στην Αθήνα τον Ιούνιο του 1976 και κηδεύτηκε από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών. Ήταν παντρεμένος με τη Λιλή Αντωνοπούλου.

Άφησε πλούσιο συγγραφικό έργο, για το οποίο βραβεύτηκε δύο φορές (1930, 50) από την Ακαδημία Αθηνών.

Μερικά βιβλία
-------------

* "Εξωτερική βλητική" (1921)
* "Ναυτικαί επιχειρήσεις του υπέρ Ανεξαρτησίας Αγώνος" (1930)
* "Η θαλασσία δύναμις εις την ιστορίαν της αρχαίας Ελλάδος" (1950)
* "Η θαλασσία δύναμις εις την ιστορίαν της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας" (1957)

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Ελληνικόν who's who, Εκδοτικός Οργανισμός Ελληνικών who's who 1962, σελ. 23.
2. 1 2 3  Μακεδονία, Πέθανε ο ναύαρχος ε.α. Κ. Αλεξανδρής, 12-6-1976, σελ. 10.
3. ↑  Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό, τ. 1, Αθήνα, Εκδοτική Αθηνών, 1988
4. ↑  Βιογραφικό στην ιστοσελίδα της Μεγάλης Στοάς της Ελλάδος.
5. ↑  ««Κυβέρνησις Παναγιώτη Κανελλόπουλου (De Facto) Από 1.11.1945 έως 22.11.1945»». Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης. Ανακτήθηκε στις 11 Ιουνίου 2016.
6. ↑  Αρχείο Ευβοϊκών Μελετών, τ. 22, Εταιρεία Ευβοϊκών Σπουδών, 1978.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Φωτογραφία στον Πανδέκτη.