recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Σερ Κένεντι Σίμοντς** (Dr. the Right Honourable Sir Kennedy Alphonse Simmonds, 12 Απριλίου 1936-) είναι πολιτικός από τον Άγιο Χριστόφορο και Νέβις. Υπηρέτησε ως ο πρώτος πρωθυπουργός του Αγίου Χριστόφορου και Νέβις μετά την ανεξαρτησία της χώρας από το Ηνωμένο Βασίλειο, από το 1983 ως το 1995. Είναι παντρεμένος με τη Μαίρη Σίμοντς, πρώην Μάθιου και έχει 5 παιδιά.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στο Μπαστέρ το 1936.

Εξαιτίας των άριστων επιδόσεών του, σπούδασε στο σχολείο *St. Kitts-Nevis Grammar School*, το 1945. Έγινε μέλος του κόμματος Λαϊκό Κίνημα Δράσης (PAM) το 1965. Στις 21 Φεβρουαρίου 1980 ανέλαβε πρωθυπουργός (Premier) έπειτα από τις εκλογές που έγιναν και παρά την πλειοψηφία του Εργατικού Κόμματος σε έδρες.

Σχηματίστηκε κυβέρνηση συνασπισμού με πρωθυπουργό το Σίμοντς, που οδήγησε τη χώρα στην ανεξαρτησία, το 1983. Το κόμμα του Σίμοντς κέρδισε 6 επί συνόλου 11 εδρών στις γενικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 25 Ιουλίου 1984 και ισάριθμες στις εκλογές του Μαρτίου του 1989. Στις εκλογές του 1993, οι οποίες διεξήχθησαν στις 29 Νοεμβρίου, αν και πλειοψήφησε σε έδρες το Εργατικό Κόμμα, το PAM κατάφερε να παραμείνει στην κυβέρνηση. 

Ο Σίμοντς αποχώρησε από την πρωθυπουργία τον Ιούλιο του 1995, έπειτα από την ήττα του κόμματός του στις πρόωρες γενικές εκλογές (πήραν μόνο 1 έδρα) εκείνης της χρονιάς από τους Εργατικούς. 

Τον διαδέχθηκε στο πρωθυπουργικό αξίωμα ο Ντένζιλ Ντάγκλας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 27  Σεπτεμβρίου 2021.
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 27  Σεπτεμβρίου 2021.
3. ↑  «Βιογραφικό». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Ιανουαρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 4 Ιανουαρίου 2014.
4. ↑  Cameron, Sarah (2004). *Caribbean Islands* (15η έκδοση). Bath, England: Footprint. σελ. 548. ISBN 978-1-903471-71-5. Ανακτήθηκε στις 24 Ιανουαρίου 2011.
5. ↑  Nohlen, D (2005) *Elections in the Americas: A data handbook, Volume I*, p574 ISBN 978-0-19-928357-6
6. ↑  Nohlen, p577
Ο **Θεαγένης** (... - 2 Αυγούστου 338 π.Χ.), έμπειρος στρατηγός της σχολής του Επαμεινώνδα, ήταν ο αρχηγός του στρατού της Θήβας στην μάχη που έγινε στην Χαιρώνεια τον Αύγουστο του 338 π.Χ μεταξύ του Φιλίππου της Μακεδονίας και συνασπισμού δυνάμεων της Νοτίου Ελλάδος.

Στην συγκεκριμένη μάχη πήραν μέρος οι Αθηναίοι υπό τον Στρατοκλή κατέχοντας την αριστερή πτέρυγα ενώ οι Θηβαίοι κατείχαν την τιμητική δεξιά. Στο κέντρο της παράταξης είχαν παραταχθεί Φωκείς, Αχαιοί, Κορίνθιοι και τα λείψανα του στρατού της Λοκρίδας.

Ο Θεαγένης σκοτώθηκε στην συγκεκριμένη μάχη μαζί με χιλιάδες συντρόφους του καθώς και τον περίφημο Ιερό Λόχο της Θήβας.

Πηγές
-----

* Γεώργιος Δ Τσεβάς "Η Ιστορία της Θήβας και της Βοιωτίας" 1928 (Πνευματικό κέντρο Δήμου Θηβαίων) σελ 313,314
* Πλούταρχος: "Γυναικών αρεταί" (Τιμόκλεια,259E) *(στην Βικιθήκη)*
Με τον όρο **Αποκάλυψη του Θεού** ορίζουμε τα όσα ο Θεός αποκάλυψε στους ανθρώπους. Τον όρο χρησιμοποιούν όλες σχεδόν οι «εξ αποκαλύψεως θρησκείες» και σημαίνει τη φανέρωση των θείων αληθειών ή προθέσεων στους ανθρώπους.

Το φανέρωμα αυτό μπορεί να εκδηλωθεί με μυστικές ενοράσεις, ιστορικά γεγονότα ή πνευματικά βιώματα που μεταμορφώνουν τη ζωή των ατόμων και των ομάδων.

Ο άνθρωπος αισθάνεται μέσα του την ανάγκη να ανακαλύψει το νόημα του κόσμου και της ζωής, αλλά καθώς μόνος του δεν το κατορθώνει, στηρίζεται στην αποκάλυψη για να λάβει γνώση της υπερφυσικής αλήθειας και των θείων μυστηρίων.

Κατά την Ορθόδοξη Εκκλησία, η αποκάλυψη του Θεού δόθηκε πλήρως την Πεντηκοστή, με την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος στην Εκκλησία. Έκτοτε, φορείς αυτής της αποκάλυψης, είναι οι άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας, ιδιαίτερα οι Θεουμένοι, οι οποίοι βιώνουν τη θεία αποκάλυψη ως εμπειρία ζωής. Εξ' αυτού του γεγονότος, προκύπτει η Ορθόδοξη θέση, ότι η αποκάλυψη του Θεού είναι η εμπειρία των αγίων, η οποία αποτελεί την Ιερά Παράδοση της Εκκλησίας. Είναι Θεόπνευστη, επειδή προέρχεται από θεοπνευστούς φορείς.

Η αποκάλυψη του Θεού, διατυπώνεται από τους αγίους με πολλούς τρόπους: Με τις αποφάσεις των Οικουμενικών Συνόδων, με τα εγκεκριμένα από Οικουμενικές Συνόδους κείμενα των πατέρων, με την Αγία Γραφή, την Υμνολογία της Εκκλησίας και τα Λειτουργικά κείμενα.

Τα ανωτέρω, θεωρούνται Θεόπνευστα, επειδή περιέχουν Θεία Αποκάλυψη. Εκ των ανωτέρω, αλάθητες θεωρούνται μόνο οι αποφάσεις των Οικουμενικών Συνόδων, επειδή τα υπόλοιπα, εκτός από τη Θεία Αποκάλυψη, είναι δυνατόν να περιέχουν και λάθη.
Διαφήμιση του Λουκή Λάρα με εικονογραφήσεις του Θεόδωρου Ράλλη
Ο ***Λουκής Λάρας*** είναι μυθιστόρημα του Δημήτριου Βικέλα, όπου κυριαρχούν οι χαμηλοί τόνοι, η καλοσύνη, η συναισθηματική ευγένεια, η ήρεμη εγκαρτέρηση, η ανθρωπιά. Aντικατοπτρίζεται έτσι, ο ίδιος ο *Λουκής Λάρας*, ως κατεξοχήν "αντιηρωική" μορφή των χρόνων του αγώνα, μακριά από την ατμόσφαιρα των πατριωτικών εξάρσεων και των ηρωικών υμνολογιών, καινοτομώντας και ανοίγοντας στην ελληνική πεζογραφία τον δρόμο που θα οδηγούσε στην ηθογραφία.

Το έργο εκδόθηκε σε αυτοτελή έκδοση τον Ιούνιο του 1879, ενώ είχε προηγηθεί η δημοσίευσή του σε συνέχειες στην Εστία στις αρχές του ίδιου έτους. Έως το θάνατο του συγγραφέα (1908) κυκλοφόρησαν άλλες τέσσερις εκδόσεις (1881, 1891, 1892, και 1904) με γλωσσικές αλλαγές που βασικά αποσκοπούσαν στην απλοποίηση της γλώσσας.

Σε ολόκληρο το αφηγηματικό έργο του Βικέλα, γίνεται φανερό πως η φαντασία του λειτουργεί αναπλαστικά, βασιζόμενη πάντα, όμως ομολογεί και ο ίδιος, σε εξωτερικές αφορμές έμπνευσης. Στην περίπτωση του *Λουκή Λάρα* όχι απλώς την αφορμή αλλά και ολόκληρη την αφηγηματική βάση και το πλαίσιο έδωσε το χειρόγραφο του Λουκά Ζίφου ή Τζίφου, τη συγγραφή του οποίου προκάλεσε ο ίδιος ο Βικέλας παροτρύνοντας τον να γράψει όσα του αφηγόταν προφορικώς.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Λουκής Λάρας, εκδ. ΣΥΛΛΟΓΗ, σ. 30
2. ↑  Δημήτριος Βικέλας, «Η ζωή μου», Κατάστημα του Συλλόγου προς Διάδοσιν Ωφελίμων Βιβλίων, Εν Αθήνας, 1908, σ. 188
3. ↑  «Επανάσταση 1821: Η Καταστροφή της Χίου από το Βικέλα στο «Λουκή Λάρα»». *Έθνος*. 11 Μαρτίου 2021. Ανακτήθηκε στις 10 Ιουνίου 2021.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Λουκής Λάρας (ολόκληρο το κείμενο)
* «Επανάσταση 1821: Η Καταστροφή της Χίου από το Βικέλα στο «Λουκή Λάρα»». *Έθνος*. 11 Μαρτίου 2021. Ανακτήθηκε στις 9 Ιουνίου 2021.
Ισόγλωσσες στα Νησιά Φερόες
**Ισόγλωσσο** ή ισόγλωσση γραμμή είναι η συμβατική και κατά προσέγγιση απόδοση σε χάρτη του ορίου ανάμεσα σε δύο γλωσσικά φαινόμενα. Τα φαινόμενα αυτά μπορούν να αφορούν όλους τους τομείς της γλώσσας όπως η φωνητική, η μορφολογία, το λεξιλόγιο, η σύνταξη, μπορούν δηλαδή να αφορούν την προφορά ενός φωνήεντος, τη σημασία μιας λέξης, διαφορετικές καταλήξεις ή κάποιο συντακτικό χαρακτηριστικό. Οι διάλεκτοι χωρίζονται συνήθως από ένα σύνολο διαφορετικών ισόγλωσσων γραμμών, ως «δέσμη ισογλώσσων».

Τα ισόγλωσσα χρησιμοποιούνται στους γλωσσικούς άτλαντες από τον γλωσσολογικό κλάδο της διαλεκτολογία.

Ισόγλωσση γραμμή είναι, για παράδειγμα, η συμβατική αποτύπωση των διαφορών στο φωνηεντικό σύστημα των ελληνικών ιδιωμάτων που τα χωρίζει σε βόρια και νότια. Από τα πιο γνωστά ισόγλωσσα είναι το ισόγλωσσο Κέντουμ-Σάτεμ που χωρίζει τις ινδοευρωπαϊκές γλώσσες σε δύο μεγάλες ομάδες. Παραδείγματα δεσμών ισογλώσσων που διακρίνουν διαλέκτους είναι η γραμμή Μπένραθ που χωρίζει την Άνω από την Κάτω γερμανική, γραμμή Λα Σπιέντζα-Ρίμινι που χωρίζει τις ανατολικές από τις δυτικές ρομανικές γλώσσες.
Η **μάχη της Ποτίδαιας** πραγματοποιήθηκε το 432 π.Χ. ανάμεσα στην Αθήνα και την Ποτίδαια η οποία είχε σύμμαχο την Κόρινθο. Έλαβε χώρα στην Ποτίδαια της Χαλκιδικής, λίγο πριν από την έναρξη του Πελοποννησιακού πόλεμου. Ο Θουκυδίδης τη θεωρεί ως την δεύτερη αφορμή του Πελοποννησιακού πολέμου.

Προοίμιο
--------

Η Ποτίδαια ήταν αποικία των Κορινθίων και μέλος της Δηλιακής Συμμαχίας. Γι΄ αυτό πλήρωνε φόρο στην Αθήνα. Μετά τη ναυμαχία των Συβότων, οι Αθηναίοι ζήτησαν από την Ποτίδαια να γκρεμίσει μέρος των τειχών της και να στείλει ομήρους. Όμως, φοβούμενοι μήπως η Ποτίδαια εξεγερθεί, λόγω της επιρροής της Κορίνθου, έστειλαν 30 τριήρεις και 1.000 οπλίτες υπό τον Αρχέστρατο, οι οποίοι προορίζονταν να επιτεθούν κατά του Μακεδόνα βασιλιά Περδίκκα Β'. Η Ποτίδαια τότε έστειλε πρέσβεις στην Αθήνα και τη Σπάρτη. Όταν οι πρέσβεις πήγαν στην Αθήνα για διαπραγματεύσεις, οι Αθηναίοι δεν τους δέχτηκαν, ενώ η Σπάρτη δέχτηκε να βοηθήσει την εξέγερση που προετοιμαζόταν. Οι Αθηναίοι τότε έπλευσαν για την Ποτίδαια, αλλά επιτέθηκαν κατά των Μακεδόνων, ενώ η εξέγερση στην Ποτίδαια είχε ξεκινήσει και οι Μακεδόνες ήταν σύμμαχοι των επαναστατών. Η Κόρινθος έστειλε στην Ποτίδαια 2.000 οπλίτες υπό τον Αριστέα. Η Αθήνα έστειλε ακόμα 2.000 οπλίτες και 40 πλοία με αρχηγό τον Καλλία. Μετά από μερικές μικρής σημασίας νίκες των Αθηναίων σε βάρος του Περδίκκα, αυτοί κατευθύνθηκαν στην Ποτίδαια. Ο Περδίκκας και 200 άνδρες από το ιππικό του ενώθηκαν με τον Αριστέα και βάδισαν κι εκείνοι προς την Ποτίδαια.

Η μάχη
------

Οι δύο στρατοί συναντήθηκαν στην Ποτίδαια και η μάχη άρχισε με νίκη του Αριστέα σε βάρος ενός τμήματος της αθηναϊκής παράταξης. Όμως στο υπόλοιπο μέτωπο νικούσαν οι Αθηναίοι. Ο Αριστέας με τον στρατό του άρχισαν να υποχωρούν κατά μήκος της παραλίας για να αποφύγουν τους Αθηναίους. Μια δύναμη από την πόλη θέλησε να αιφνιδιάσει τον αθηναϊκό στρατό αλλά δεν τα κατάφερε και υποχώρησε κι αυτή. Οι Αθηναίοι έχασαν 150 άνδρες, ανάμεσά τους ο Καλλίας, ενώ οι Κορίνθιοι με τους Ποτιδαιάτες 300 άνδρες. Το μακεδονικό ιππικό δεν συμμετείχε στη μάχη. Στη μάχη αυτή ο Αλκιβιάδης κινδύνευσε και τον έσωσε ο δάσκαλός του φιλόσοφος Σωκράτης. Το αντίθετο έγινε στη μάχη του Δηλίου, με τον Αλκιβιάδη να του ανταποδίδει τη βοήθεια.

Μετά τη μάχη
------------

Οι Αθηναίοι μετά από αυτή τη νίκη τους, με 1.600 ναύτες με αρχηγό το Φορμίωνα απομόνωσαν την Ποτίδαια δια θαλάσσης, με ναυτικό αποκλεισμό. Αυτή η επίθεση στην Ποτίδαια κόστισε στο θησαυροφυλάκιο της Αθήνας 1.000 τάλαντα. Μετά απ'αυτά τα γεγονότα ξεκίνησε ο Πελοποννησιακός πόλεμος.

Πηγές
-----

* Θουκυδίδης, *Άπαντα Τόμος 1 - Ιστοριών Α[*νεκρός σύνδεσμος*]*, Εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα: Ιούλιος 1994, σσ. , ISBN 960-352-042-Χ.

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Οι μάχες του Πελοποννησιακού Πολέμου |
| --- |
|  |
| 
* Σύβοτα
* Ποτίδαια
* Σπάρτωλος
* Ναύπακτος
* Πλαταιές
* Μυτιλήνη
* Τανάγρα
* Πύλος και Σφακτηρία
* Δήλιο
* Αμφίπολη
* Μαντίνεια
* Σικελία
* Σύμη
* Κυνός Σήμα
* Άβυδος
* Κύζικος
* Νότιο
* Αργινούσες
* Αιγός Ποταμοί
 |

 |
Ο **Ιβάν Κνέζεβιτς** (*σερβικά: Иван Кнежевић*), (Πόποβιτς, 1760 - Σαμπάτς, 29 Ιουνίου 1840 ), ήταν Σέρβος αγωνιστής της πρώτης σερβικής εξέγερσης. Ήταν κυβερνήτης σε όλα τα χωριά της περιοχής Bijeljina, έμεινε γνωστός σαν "πρίγκιπας Ίβο της Σαμπέριγιε".

Το 1806 συμμετείχε στην εξαγορά Σέρβων αιχμαλώτων από τους Τούρκους. Το 1809 τέθηκε επικεφαλής του σχεδίου του Καραγιώργη για επέκταση της επανάστασης στη Βοσνία. Η Οθωμανική επίθεση στον Μοράβα τον ανάγκασε να εγκαταλείψη τη Βοσνία και να πάει στην Αυστροουγγαρία στα παράκτια χωριά του ποταμού Σάβα όπου έγινε Κνεζ των Σέρβων προσφύγων της περιοχής. Το 1813 τέθηκε υπο τις διαταγές του Λούκα Λαζάρεβιτς στο Σάμπατς. Όταν δολοφονήθηκε ο Καραγιώργης έφυγε για το Σρεμ για να επιστρέψει μόλις το 1820. 

Ο Κνέζεβιτς αναφέρεται σε πολλά λογοτεχνικά έργα, σε όπερα, και σε ένα ποίημα.

Παραπομπές
----------

* *Кнез од Семберије Иван Кнежевић (1760-1840)*, Приређивач: Хаџи Зоран Лазин, Бијељина (2006)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Знаменити Шапчани
* Иван Кнежевић, кнез од Семберије

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 223135962
* GND: 1019296933

 |

 |
Ο **Ιστιαίος** ήταν τύραννος της αρχαίας Μιλήτου, ο οποίος έζησε κατά το τέλος του 6ου με αρχές του 5ου αιώνα π.Χ. την περίοδο που βασιλιάς της Περσικής Αυτοκρατορίας ήταν ο Δαρείος Α΄. Υπήρξε ικανότατος ναυτικός και στρατιωτικός και διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο κατά τη διάρκεια της Ιωνικής Επανάστασης.

Βιογραφία
---------

Το 513 π.Χ. μαζί με τους τυραννίδες της Μ. Ασίας συμμετείχε ως σύμμαχος και ως αρχηγός του στόλου των Ιώνων στην εκστρατεία του Δαρείου εναντίον των Σκυθών. Ο Ιστιαίος ήταν αυτός ο οποίος αντιτάχθηκε και τελικά έπεισε τους υπολοίπους Ίωνες να μην καταστρέψουν ολοσχερώς τη γέφυρα του Ίστρου (Δούναβη) και να μην αποκλειστεί έτσι ο περσικός στρατός στη Σκυθία. Για ευχαριστία ο Δαρείος του παραχώρησε στη Θράκη την πόλη Μύρκινο δίπλα στον ποταμό Στρυμώνα, την οποία αποδέχθηκε και άφησε για αντικαταστάτη του στη Μίλητο τον γαμπρό και εξάδερφό του Αρισταγόρα. Όταν όμως άρχισε να οχυρώνει την περιοχή και μετά από καταγγελίες του σατράπη Μεγαβυζου προς τον Δαρείο, ο τελευταίος τον καλεί ως σύμβουλο στην Περσική αυλή στα Σούσα και δεν του επιτρέπει να γυρίσει ούτε στη Μύρκινο ούτε στη Μίλητο.

Όσον αφορά τη στάση του Ιστιαίου τη διάρκεια της Ιωνικής Επανάστασης υπάρχουν αντικρουόμενες απόψεις. Σύμφωνα με τη μια, αναφέρεται ότι υποσχέθηκε στον Πέρση βασιλιά ότι θα επανέφερε την ειρήνη, αλλά οι Μιλήσιοι δεν του επέτρεψαν να επιστρέψει στην πόλη τους. Από την άλλη, ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι ο Ιστιαίος ανέλαβε με δική του πρωτοβουλία την καταστολή της επανάστασης, την οποία ο ίδιος είχε προκαλέσει.

Ο Ιστιαίος σύμφωνα με τον Ηρόδοτο (το 493 π.Χ.) αιχμαλωτίστηκε από τον σατράπη Αρταφέρνη, προσωπικό του εχθρό, ο οποίος αφού τον σταύρωσε ταρίχευσε το κεφάλι του και το έστειλε στον Δαρείο.

Δείτε επίσης
------------

* Ιωνική επανάσταση
* Μίλητος

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Histiaeus» (Ρωσικά)
2. 1 2 3  Duplouy, Alain· Ντόουσον, Μαρία - Δήμητρα (14 Απριλίου 2003). «Ιστιαίος ο Μιλήσιος». *Εγκυκλοπαίδεια Μείζονος Ελληνισμού - Μικρά Ασία*. Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού. Ανακτήθηκε στις 4 Μαΐου 2017.
3. ↑  *Εγκυκλοπαίδεια Νέα Δομή*. Αθήνα: Τεγόπουλος - Μανιατέας. 1996. σελ. 115, τομ. 15.
4. ↑  «Ιστιαίος ( ; - 493 π.Χ.) - Εκδοτική Αθηνών Α.Ε.». *www.greekencyclopedia.com*. Ανακτήθηκε στις 4 Μαΐου 2017.
5. ↑  *"εἰ μέν νυν, ὡς ἐζωγρήθη, ἄχθη ἀγόμενος παρὰ βασιλέα Δαρεῖον, ὁ δὲ οὔτ᾽ ἂν ἔπαθε κακὸν οὐδὲν δοκέειν ἐμοί, ἀπῆκέ τ᾽ ἂν αὐτῷ τὴν αἰτίην· νῦν δέ μιν αὐτῶν τε τούτων εἵνεκα καὶ ἵνα μὴ διαφυγὼν αὖτις μέγας παρὰ βασιλέι γένηται, Ἀρταφρένης τε ὁ Σαρδίων ὕπαρχος καὶ ὁ λαβὼν Ἅρπαγος, ὡς ἀπίκετο ἀγόμενος ἐς Σάρδις, τὸ μὲν αὐτοῦ σῶμα αὐτοῦ ταύτῃ ἀνεσταύρωσαν, τὴν δὲ κεφαλὴν ταριχεύσαντες ἀνήνεικαν παρὰ βασιλέα Δαρεῖον ἐς Σοῦσα. 2 Δαρεῖος δὲ πυθόμενος ταῦτα καὶ ἐπαιτιησάμενος τοὺς ταῦτα ποιήσαντας ὅτι μιν οὐ ζώοντα ἀνήγαγον ἐς ὄψιν τὴν ἑωυτοῦ, τὴν κεφαλὴν τὴν Ἱστιαίου λούσαντάς τε καὶ περιστείλαντας εὖ ἐνετείλατο θάψαι ὡς ἀνδρὸς μεγάλως ἑωυτῷ τε καὶ Πέρσῃσι εὐεργέτεω."* - Ιστορίαι (Ηροδότου)/Ερατώ, 30

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Πολιτική
* Πύλη:Αρχαία Ελλάδα
 |

 |
Ο **Ιβάν Γκλάσενμπεργκ** (γεννημένος στις 7 Ιανουαρίου του 1957) είναι ο διευθύνων σύμβουλος της εταιρίας "Glencore" και κατέχει 3 διαφορετικές ιθαγένειες: Αυστραλιακή, Νότια Αφρικανική και Ελβετική. Η εταιρία "Glencore", είναι η μεγαλύτερη στον κόσμο, όσον αφορά τη συναλλαγή εμπορευμάτων και τις εξορύξεις.

Πρώτα χρόνια
------------

Γεννήθηκε στις 7 Ιανουαρίου του 1957, από Λιθουανό πατέρα, τον Samuel Glasenberg και Νότιο-αφρικανή μητέρα, την Blanche Vilensky, στη Νότια Αφρική. Η οικογένεια του ήταν Εβραϊκής καταγωγής και ζούσαν στο "Illovo", ένα προάστιο του "Johannesburg". Παντρεύτηκε με την Elana Beverley Orelowitz το 1984, αφότου είχε τελειώσει με τις σπουδές του, έχοντας στην κατοχή του δύο πτυχία Bachelor's, ένα πάνω στο εμπόριο και ένα πάνω στη λογιστική, από το πανεπιστήμιο του "Witwatersrand" στη Νότια Αφρική. Λίγο αργότερα, το 1983, πήρε και το Master's του, πάνω στη διοίκηση επιχειρήσεων, μέσω του προγράμματος IBEAR, στο πανεπιστήμιο της "Southern California"

Η επαγγελματική του πορεία στην Glencore
----------------------------------------

Ο Γκλάσενμπεργκ μπήκε στο δυναμικό της "Glencore" to 1984, συγκεκριμένα, στον κλάδο του άνθρακα και των ανθρακορυχείων. Ήταν υπεύθηνος για τη διαχείρηση των γραφειών της εταιρείας στο Hong Kong και το Beijing, και έγινε επικεφαλής του τμήματος άνθρακορυχείων το 1991.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Γερμανικά) *Munzinger Personen*. 00000028894. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  *Davos 2014 Participant List*. data.qz.com/2014/davosattendees/data/davos14list.json.
3. ↑  www.glencore.com/who-we-are/our-leadership.
4. 1 2  "The rise of Glencore, the biggest company you've never heard of."  Ian Cobain. 19 Μαΐου 2011. The Guardian.
5. ↑  "The billionaire would-be oleh" The Jerusalem post. Nadav Shemer. 6 Μαΐου 2011. Ανακτήθηκε στις 11 Μαρτίου του 2019.
6. 1 2  Onstad, Eric; MacInnis, Laura; Webb, Quentin (25 Φεβρουαρίου 2011)."Special report: The biggest company you never heard of" Reuters. Ανακτήθηκε στις 11 Μαρτίου του 2019.
7. ↑  "Executive Profile, Ivan Glasenberg" Bloomberg LP. Ανακτήθηκε στις 12 Μαρτίου του 2019
8. ↑  "Ivan Glasenberg"  AfDevInfo.
Η **Μίκα Ιατρίδη** (Ρόδος, 31 Οκτωβρίου 1977) είναι Ελληνίδα οικονομολόγος και πολιτικός.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στη Ρόδο και γονείς της είναι ο Γιάννης Ιατρίδης, δήμαρχος Καλλιθέας και η Παρασκευή Ιατρίδη. 

Στα φοιτητικά της χρόνια η Μίκα Ιατρίδη δραστηριοποιήθηκε στην παράταξη ΔΑΠ - ΝΔΦΚ.

Με την επιστροφή της στη Ρόδο έγινε μέλος του Οικονομικού Επιμελητηρίου Ελλάδος και στις εκλογές του 2002 εξελέγη μέλος της Διοικούσας Επιτροπής του.

Το 2007 έλαβε το μεταπτυχιακό τίτλο σπουδών της από το Τμήμα Προσχολικής Αγωγής και Εκπαιδευτικού Σχεδιασμού του Πανεπιστημίου Αιγαίου και δίδαξε σε σχολεία της Ρόδου, μέχρι την πρόσληψη της στο Τμήμα Προσόδων του Δήμου Ιαλυσού, όπου εργαζόταν.

Το 2008 επελέγη ως υποψήφια Διδάκτορας στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου για θέματα Περιβάλλοντος.

Είναι μέλος της Διεθνούς Ανθρωπιστικής Οργάνωσης "Γυναίκες χωρίς σύνορα", της Πανελλαδικής γυναικείας οργάνωσης "Παναθηναϊκή", της Ελληνικής Αντικαρκινικής Εταιρείας Ρόδου, της "Δωδεκανησιακής Μέλισσας" και της Περιφερειακής Επιτροπής Ισότητας Νοτίου Αιγαίου.

Στις εθνικές εκλογές του 2007 η Νέα Δημοκρατία την επέλεξε για το ψηφοδέλτιο της στα Δωδεκάνησα και κατετάγη τέταρτη. Εκλέχτηκε για πρώτη φορά βουλευτής Δωδεκανήσου στις εκλογές του 2009, η πρώτη γυναίκα που καταλαμβάνει αυτή τη θέση στο νομό. Μετά από πρόταση της Κοινοβουλευτικής ομάδας της Νέας Δημοκρατίας, εκλέχθηκε από το σώμα γραμματέας του Προεδρείου στη Βουλή για την κοινοβουλευτική περίοδο 2009 – 2013.

Κατά τη διάρκεια της πρώτης κοινοβουλευτικής της θητείας, ήταν μέλος της Διαρκούς Επιτροπής Μορφωτικών Υποθέσεων, της Διαρκούς Επιτροπής Οικονομικών Υποθέσεων και μέλος της Διακομματικής Επιτροπής για τη μελέτη του μεταναστευτικού ζητήματος στη Βουλή των Ελλήνων.

Το 2012, μετά την απόφαση της να μην ψηφίσει την δεύτερη δανειακή σύμβαση, διαγράφηκε από τη Νέα Δημοκρατία, ενώ λίγο αργότερα εντάχτηκε στους Ανεξάρτητους Έλληνες. Στις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου 2012, εκλέχτηκε για δεύτερη φορά με το κόμμα των Ανεξάρτητων Ελλήνων. Επέστρεψε στη Νέα Δημοκρατία στις 30 Δεκεμβρίου 2014 μετά την τρίτη και ανεπιτυχή ψηφοφορία εκλογής Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας και ενόψει των βουλευτικών εκλογών του Ιανουαρίου 2015.

Επανεξελέγη βουλετής Δωδεκανήσου στις εκλογές του 2019.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Επέστρεψε στη ΝΔ η Μίκα Ιατρίδη». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Ιανουαρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 30 Δεκεμβρίου 2014.
2. ↑  «Κοινοβουλευτική Θητεία Βουλευτών Από Τη Μεταπολίτευση Ως Σήμερα - Ιατρίδη Μίκα». *www.hellenicparliament.gr*. Ανακτήθηκε στις 23 Δεκεμβρίου 2022.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* www.iatridi.gr
Η **Λουκία Πάππου** (1908 - 1973) ήταν η πρώτη ελληνίδα οδηγός αγώνων.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ήταν κόρη του Νικόλαου Πάππου και της Μαρίκας Ράλλη. Από την πλευρά της μητέρας της καταγόταν από την παλαιά φαναριώτικη οικογένεια Ράλλη και ήταν εγγονή του πρωθυπουργού Δημητρίου Ράλλη. Αδελφή της ήταν η Ίνα Πάππου, σύζυγος του αρχιτέκτονα Περικλή Σακελλάριου.

Ήδη από το 1924 και 1925 συμμετείχε με την Bugatti της σε εκδηλώσεις που διοργάνωνε η ΕΛΠΑ ενώ το 1926 συμμετείχε στον πρώτο αγώνα αυτοκινήτων στην Ελλάδα κατακτώντας την πρώτη θέση.

Υπήρξε διαχειρίστρια της ομώνυμης στοάς στο κέντρο της Αθήνας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Σαν σήμερα, από την ιστοσελίδα passports.gr(pdf)
2. ↑  90 χρόνια ιστορία Αρχειοθετήθηκε 2017-02-05 στο Wayback Machine. από την ιστοσελίδα carhistory.gr(pdf)
Η **ιταλική απογραφή της Ρόδου** έγινε στα 1922, όταν οι Ιταλοί κάνουν στη Ρόδο και σ' όλα τα Δωδεκάνησα τη μεγάλη απογραφή του πληθυσμού, εκκλησιών, ιερέων, Δασκάλων, περιουσιών, σχολείων και αρχαιολογικών αξιοθεάτων. Σύμφωνα με αυτή την απογραφή των Ιταλών, το νησί της Ρόδου είχε 41.571 κατοίκους που ενοικούσαν σε 47 χωριά και οικισμούς. Οι 16.153 έμεναν στην πόλη της Ρόδου και οι 25.418 στα χωριά. Μέσα στην παλιά πόλη και στα λεγόμενα Μαράσια έμεναν οθωμανοί, Έλληνες και Εβραίοι. Απεναντίας τα χωριά, κατά ποσοστό 94% κατοικούνται από Έλληνες χριστιανούς ορθόδοξους.

Οι επαρχίες της Ρόδου το 1922
-----------------------------

Ολόκληρο το νησί της Ρόδου διαιρείται σε τρεις επαρχίες-μουδηρίες. Η πρώτη μουδηρία έχει έδρα τη Ρόδο κατοικείται από 23.331 άτομα και περιλαμβάνει 13 χωριά. Η δεύτερη μουδηρία είναι του χωριού Κάστελλος και αποτελείται από 16 χωριά. Η τρίτη μουδηρία είναι της Λίνδου και περιλαμβάνει 18 χωριά. Στα νησιά της Δωδεκανήσου κατοικούν 102.669 άτομα.

Τα σχολεία της Ρόδου το 1922
----------------------------

Στη Ρόδο υπάρχουν τα εξής ελληνορθόδοξα σχολεία:

* Το Βενετόκλειο Γυμνάσιο, με πέντε τάξεις και 159 μαθητές.
* Η Κεντρική Δημοτική Σχολή, με έξι τάξεις και 220 μαθητές.
* Το Καζούλλειο Παρθεναγωγείο Ρόδου, με οκτώ τάξεις και 234 μαθήτριες.
* Η Αμαράντειος Σχολή της συνοικίας Νεοχωρίου. Έχει έξι τάξεις και 183 μαθητές.

Παραπομπές
----------

Πηγές
-----

* Μπογιάννος Θεοφάνης. *Ελληνικά Δωδεκάνησα. Πώς φθάσαμε στην Ενσωμάτωση*. 5 Μαϊου 1912 - 7 Μαρτίου 1948. Μια Ιταλική Απογραφή της Δωδεκανήσου 1922, σελ. 73-74. Έκδοση Δήμου Ροδίων, Ρόδος 2008.
* Μπογιάννος Θεοφάνης. Επιμέλεια, σχεδιασμός, χορηγία. Χάρτης Νήσος Ρόδος. 2012.
O **Ιβάν Ασέν Δ΄**, (βουλγαρικά: Иван Асен ΙV‎, π. 1326 - 1349) από τον Οίκο του Σρατσίμιρ ήταν πρίγκιπας της Βουλγαρίας.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο τρίτος γιος του Ιβάν-Αλεξάνδρου και της πρώτης συζύγου του Θεοδώρας, κόρης του Μπασάραμπ Α΄ βοεβόδα της Βλαχίας.

Λίγα είναι γνωστά γι' αυτόν. Το 1349 αυτός και ο στρατός τού πατέρα του αντιμετώπισε μία μεγάλη στρατιωτική δύναμη 20.000 Οθωμανών υπό τις διαταγές του Σουλεϊμάν, πρωτότοκου γιου του Ορχάν. Η άγρια συμπλοκή μεταξύ των δύο στρατών έλαβε μέρος στη περιοχή γύρω από τη Σόφια. Σύμφωνα με το Ανώνυμο Βουλγαρικό χρονικό "οι Τούρκοι σκότωσαν τον Ιβάν-Ασέν και έναν μεγάλο αριθμό Βουλγάρων"· σύμφωνα με Οθωμανικά χρονικά "πολλοί γενίτσαροι απωλέσθηκαν" στη μάχη. Αυτό δείχνει, ότι η μάχη προξένησε πολλά θύματα και από τις δύο πλευρές και πως ο Ιβάν-Ασέν έπεσε πολεμώντας γενναία για τη χώρα του. Φαίνεται πως παρά τις μεγάλες απώλειες, οι Βούλγαροι απώθησαν τον εχθρό, καθώς η επόμενη καταγεγραμμένη Οθωμανική εισβολή συνέβη 6 έτη μετά, το 1355 στη μάχη του Ιχτίμαν. Εκεί οι Τούρκοι σκότωσαν τον διάδοχο Μιχαήλ Ασέν Δ΄, μεγαλύτερο αδελφό του Ιβάν-Ασέν.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε μία πριγκίπισσα της Βλαχίας και απέκτησε δύο κόρες.

Αναφορές
--------

1. ↑  Andreev 1993, σελίδες 23–52.
2. ↑  Andreev 1993, σελίδες 67–75.

Πηγές
-----

* Andreev, Jordan (1993). *Bǎlgarija prez vtorata četvǎrt na XIV v* (στα Βουλγαρικά). Veliko Tarnovo: Sv. Kliment Ohridski. OCLC 69163573.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 38623398
* LCCN: n95061018

 |

 |
Τα περισσότερα από τα κανονικά οξείδια των χημικών στοιχείων είναι σταθερά στη θέρμανση. Ορισμένα απ' αυτά που περιέχουν το στοιχείο με ανώτερο αριθμό οξείδωσης, έχουν την τάση να μετατραπούν σε οξείδια με κατώτερο αριθμό οξείδωσης.  

Τα υπεροξείδια τείνουν γενικά να μετατραπούν σε κανονικά οξείδια.  

Στις αντιδράσεις θερμικής διάσπασης των οξειδίων, προκύπτει στα προϊόντα οξυγόνο, οπότε αυτές ανήκουν στις οξειδοαναγωγικές αντιδράσεις αφού το οξυγόνο στο οξείδιο θα έχει αριθμό οξείδωσης -2 (συνήθως) ενώ ελεύθερο στα προϊόντα έχει 0.
Οι θερμικές διασπάσεις των οξειδίων μπορούν να χωριστούν σε δύο κατηγορίες :

* Διασπάσεις οξειδίων των μετάλλων.
* Διασπάσεις οξειδίων των αμετάλλων.

Διασπάσεις οξειδίων των μετάλλων
--------------------------------

Τα κανονικά οξείδια των μετάλλων είναι γενικά σταθερά στη θέρμανση.  

Εξαίρεση αποτελούν ορισμένα οξείδια αδρανών μετάλλων όπως το HgO και το Ag2Ο που διασπώνται στους 400°C και 300°C αντίστοιχα, αλλά και το CuO που διασπάται θερμικά σε θερμοκρασία > 1000°C. Επίσης, με πύρωση διασπάται το MnO2 (στους 535°C) , το PbO2 (στους 300°C) και το Pb3O4 (πάνω από τους 500°C). Το υπεροξείδιο του βαρίου (BaO2) διασπάται στους 750°C :

HgO → Hg + 1/2 O2
Ag2Ο → 2Ag + 1/2 O2
2CuO → Cu2Ο + 1/2 O2
3MnO2 → Mn3O4 + O2
PbO2 → PbO + 1/2 O2
Pb3O4 → 3PbO + 1/2 O2
BaO2 → BaO + 1/2 O2

Διασπάσεις οξειδίων των αμετάλλων
---------------------------------

Τα κανονικά οξείδια των αμετάλλων είναι γενικά σταθερά στη θέρμανση ή πύρωση.  
 
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσίαζουν οι θερμικές διασπάσεις των διαφόρων οξειδίων του αζώτου :

N2Ο → N2 + 1/2O2 (Σε θερμοκρασία 500°C - 900°C)
2NO → N2 + O2 (Σε θερμοκρασία πάνω από 1000°C)
2NO2 → 2NO + O2 (Στους 620°C)
N2O5 → 2NO2 + 1/2O2 (Στους 30°C)
Το τριοξείδιο του θείου διασπάται σε θερμοκρασία πάνω από 900°C :

SO3 → SO2 + 1/2 O2
Το εξοξείδιο του χλωρίου (Cl2O6) σε ψηλή θερμοκρασία διασπάται στα συστατικά του. Το επτοξείδιο του χλωρίου αλλά και το πεντοξείδιο, διασπώνται επίσης με θέρμανση :

Cl2O6 → 2ClO3
Cl2O7 → Cl2 + 7/2 O2
Cl2O5 → Cl2 + 5/2 O2
Άλλα οξείδια του χλωρίου όπως το Cl2Ο και το ClO2 είναι εκρηκτικά και διασπώνται με έκρηξη όταν θερμαίνονται.
Το υπεροξείδιο του υδρογόνου (Η2Ο2) αλλά και το υπεροξείδιο του φθορίου (Ο2F2) διασπώνται με θέρμανση :

H2O2 → H2Ο + 1/2 O2
O2F2 → O2 + F2

Πηγές
-----

1. Μανουσάκης Γ.Ε. "Γενική και Ανόργανη Χημεία", Τόμοι 1ος και 2ος, Θεσσαλονίκη 1981.
2. Μανωλκίδης Κ. Μπέζας Κ. "Στοιχεία Ανόργανης Χημείας", Έκδοση 14η, Αθήνα 1984.
3. Μανωλκίδης Κ. Μπέζας Κ. "Χημικές Αντιδράσεις", Αθήνα 1976.
4. Δημητριάδης Θ. Γ. "Test Οξειδοαναγωγής", Αθήνα 1989.
5. Βασιλικιώτης Γ. Σ. "Ποιοτική Ανάλυση", Θεσσαλονίκη 1980.
6. Μπαζάκης Ι. Α. "Γενική Χημεία", Αθήνα.
7. Σπάθης Π. "Μεταλλουργία & Τεχνολογία Μετάλλων", Θεσσαλονίκη 1988

Δείτε επίσης
------------

* Οξείδιο
* Επαμφοτερίζουσα χημική ένωση
* Αντίδραση οξειδοαναγωγής
Ο **Μάικλ Φάραντ Μπένετ** (αγγλικά: *Michael Farrand Bennet*, 28 Νοεμβρίου 1964), είναι Αμερικανός επιχειρηματίας, δικηγόρος και πολιτικός που υπηρετεί ως Γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών για το Κολοράντο από τον Ιανουάριο του 2009. Είναι μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στις 28 Νοεμβρίου του 1964 στο Νέο Δελχί της Ινδίας. Είναι γιος του Αμερικανού πρώην αξιωματούχου του Στέιτ Ντιπάρτμεντ και διπλωμάτη, Ντάγκλας Μπένετ και της εβραϊκής καταγωγής Πολωνοαμερικανίδας Σουζάν Κλέτζμαν. Μεγάλωσε στην Ουάσινγκτον. 

Αποφοίτησε το Λύκειο "St. Albans School" το 1982, και στη συνέχεια σπούδασε Ιστορία στο Πανεπιστήμιο Γουέσλιαν στο Κονέκτικατ, λαμβάνοντας πτυχίο (BA) το 1987. Στη συνέχεια, σπούδασε Νομική στο Πανεπιστήμιο Γέιλ, λαμβάνοντας πτυχίο (JD) το 1993.

#### Καριέρα

Αφού εργάστηκε ως βοηθός στο γραφείο του τότε Κυβερνήτη του Οχάιο Ρίτσαρντ Σελέστ (από το 1988-1990), απασχολήθηκε ως δικαστικός υπάλληλος και ως σύμβουλος του Αναπληρωτή Γενικού Εισαγγελέα των Ηνωμένων Πολιτειών. Το 1997, μετακόμισε στο Ντένβερ. 

Ο Μπένετ εργάστηκε για έξι χρόνια στην επιχείρηση επενδύσεων *Άντσουτζ*, όπου ηγήθηκε στην αναδιοργάνωση τεσσάρων προβληματικών εταιρειών. Κατά την απασχόλησή του δίπλα στον Δήμαρχο του Ντένβερ (σημερινό Γερουσιαστή) Τζον Χικενλούπερ, εργάστηκε για την εξισορρόπηση των προϋπολογισμών και τη διαπραγμάτευση συμφωνιών συλλογικών διαπραγματεύσεων.

Τον Ιούλιο του 2005 έγινε Διευθυντής των Δημοσίων Σχολείων του Ντένβερ, θέση με την οποία έγινε σύμβουλος του Μπαράκ Ομπάμα για θέματα παιδείας. 

### Γερουσιαστής των ΗΠΑ (2009-)

Τον Ιανουάριο του 2009 διορίστηκε ως Γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών για την πολιτεία του Κολοράντο, στην κενή θέση που άφησε ο Γερουσιαστής Κεν Σαλαζάρ, ώστε να αναλάβει Υπουργός Εσωτερικών των ΗΠΑ.

Στις Εκλογές της Γερουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών του Νοεμβρίου του 2010, ο Μάικλ Μπένετ, κατάφερε να εκλεγεί με μικρή πλειοψηφία, με ποσοστό 48,1%, έναντι 46,4% του Ρεπουμπλικανού αντιπάλου του Κεν Μπακ.

Επανεξελέγη το 2016, με ποσοστό 50,0% έναντι 44,3% του Ρεπουμπλικανού αντιπάλου του Ντάριλ Γκλεν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Φεβρουαρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 9 Δεκεμβρίου 2015.
2. ↑
3. ↑
4. ↑
5. ↑
6. ↑  «Michael Bennet | Biography & Facts | Britannica». *www.britannica.com* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 13 Νοεμβρίου 2021.
7. ↑
8. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 9 Δεκεμβρίου 2015.
9. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Αυγούστου 2016. Ανακτήθηκε στις 9 Δεκεμβρίου 2015.
10. ↑
11. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Μαΐου 2016. Ανακτήθηκε στις 9 Δεκεμβρίου 2015.
12. ↑  «Michael Bennet». *Ballotpedia* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 13 Νοεμβρίου 2021.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 5967156133195258430001
* LCCN: no2019081938
* ISNI: 0000 0005 0046 0098
* US Congress: B001267

 |

 |
Το **Κάμλουψ** (αγγλικά: Kamloops) είναι πόλη στην νοτιοκεντρική Βρετανική Κολομβία του Καναδά, στη συμβολή των ποταμών Νορθ και Σάουθ Τόμψον, που ενώνονται για να γίνουν ο ποταμός Τόμψον στην πόλη, και ανατολικά της λίμνης Κάμλουψ. Βρίσκεται στο Περιφερειακό Διαμέρισμα Τόμψον-Νίκολα, του οποίου τα περιφερειακά γραφεία εδρεύουν εδώ.

Με πληθυσμό 97.902 κατοίκους το 2021, είναι ο δωδέκατος μεγαλύτερος δήμος της επαρχίας. Η απογραφή του πολεοδομικού συγκροτήματος του Κάμλουψ κατατάσσεται στην 36η θέση μεταξύ των μητροπολιτικών περιοχών και των πολεοδομικών συγκροτημάτων της απογραφής στον Καναδά με πληθυσμό 114.142 κατοίκους το 2021.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Population and dwelling counts, for Canada, provinces and territories, and census subdivisions (municipalities), 2016 and 2011 censuses – 100% data». Statistics Canada. 20 Φεβρουαρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 5 Αυγούστου 2020.
2. ↑  «Population and dwelling counts, for census agglomerations, 2016 and 2011 censuses – 100% data». Statistics Canada. 20 Φεβρουαρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 5 Αυγούστου 2020.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Kamloops στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 136690308
* LCCN: n83200529
* ISNI: 0000 0004 0519 2961
* GND: 4250976-2
* NKC: ge420348

 |

 |
Ο **Λουδοβίκος**, ιταλ.: Louis Gonzaga (16 Αυγούστου 1500 - 2 Δεκεμβρίου 1532) από τον Οίκο των Γκοντζάγκα-Σαμπιονέτα, με το παρωνύμιο "Rodomonte" λόγω της φυσικής του ανδρείας, ήταν κονττιέρο (μισθοφόρος διοικητής) για τον Κάρολο Ε΄ της Γερμανίας.

Βιογραφία
---------

Γεννημένος στη Μάντοβα, ο Λουδοβίκος ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Λουδοβίκου κόμη του Ροντίγκο. Ενώθηκε με τις δυνάμεις του Καρόλου Ε΄ των Αψβούργων κατά την επίσκεψή του στην Αγγλία. Το 1527 συμμετείχε στη λεηλασία της Ρώμης, και συνόδευσε προσωπικά τον πολιορκημένο πάπα Κλήμη Ζ΄, από το καταφύγιό του στο Καστέλ Σαντ' Άντζελο στην πόλη Oρβιέτο. Ως ανταμοιβή για τις υπηρεσίες του, ο Λουδοβίκος κατάφερε να νυμφευτεί την Ισαβέλλα Κολόννα -κόρη του Βεσπασιάνο από τον 1ο του γάμο με τη Βεατρίκη Απιάνι του Πιομπίνο- με την οποία είχε έναν γιο, τον Βεσπασιανό Γκοντζάγκα, (γενν. 1531). Στη συνέχεια ηγήθηκε του παπικού στρατού στην πολιορκία της Ανκόνα και αργότερα άρχισε την κατάκτηση του Βιτσοβάρο. Στην τελευταία μάχη δέχτηκε ένα θανάσιμο τραύμα από αρκεβούζιο.

Ο Βεσπασιάνο Κολόννα έκανε το 1526 δεύτερο γάμο με τη Τζούλια Γκοντζάγκα, αδελφή του Λουδοβίκου, απεβίωσε όμως το 1528. Τον Λουδοβίκο διαδέχθηκε ο γιος του Βεσπασιάνο Γκοντζάγκα, που έγινε δούκας της Σαμπιονέτα & Tραέτο, μαρκήσιος του Oστιάνο, και κόμης του Ροντίγκο & Φοντί. Τον Βεσπασιάνο Γκοντζάγκα μεγάλωσε η Τζούλια, η νεαρή χήρα του Βεσπασιάνο Κολόννα.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε την Ισαβέλλα Κολόννα, κόρη του Βεσπασιάνο στρατηγού και είχε τέκνο:

* Βεσπασιάνο γενν. 1531, δούκας της Σαμπιονέτα & Tραέτο, μαρκήσιος του Oστιάνο, και κόμης του Ροντίγκο & Φοντί.

Πηγές
-----

* Ireneo Affò. *Vita di Luigi Gonzaga, detto Rodomonte, Principe del Sacro Romano Impero*. Parma: Presso Filippo Carmignani.

Αναφορές
--------

1. ↑  «Identifiants et Référentiels». (Γαλλικά) *IdRef*. Agence bibliographique de l'enseignement supérieur. Ανακτήθηκε στις 13  Μαΐου 2020.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 13365622
* LCCN: nr92035543
* ISNI: 0000 0001 1597 691X
* GND: 128578726
* SUDOC: 095208534
* BNF: cb14570825k (data)
* ICCU: RMLV019995
* BNE: XX4943465

 |

 |
Η **Μαρία Βαλσαμάκη** (1898-1981) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός και θιασάρχης.

Τα πρώτα χρόνια
---------------

Γεννήθηκε στο Βουκουρέστι από γονείς κεφαλληνιακής καταγωγής. Κατά την παιδική της ηλικία εγκαταστάθηκε με τους γονείς της στο Παρίσι, όπου εκδήλωσε έντονη κλίση για το θέατρο και παρακολούθησε τα μαθήματα μεγάλων καλλιτεχνών της εποχής, όπως της Σάρας Μπερνάρ, της ντυ Μενίλ και του Τρυφιέ της Κομεντί Φρανσέζ. Ταυτόχρονα, άρχισε να εμφανίζεται από πολύ νεαρή ηλικία σε ερασιτεχνικές παραστάσεις, όπου εκδηλώθηκε το σπουδαίο ταλέντο της. Οι γονείς της είχαν αντιρρήσεις για την καλλιτεχνική σταδιοδρομία της Μαρίας, εκείνη όμως είχε ήδη αφοσιωθεί στο θέατρο.

Η καταξίωση
-----------

Το 1922 η Βαλσαμάκη σημείωσε την πρώτη σημαντική επαγγελματική επιτυχία της ως ηθοποιός, παίζοντας πρωταγωνιστικό ρόλο στο έργο του Εδμόνδου Ροστάν *Η τελευταία νύχτα του Δον Ζουάν*. Ακολούθησαν θριαμβευτικές παραστάσεις σε διάφορα παρισινά θέατρα, σε πρώτους ρόλους στα έργα *Νόρα* του Ίψεν, *Ο εισαγγελέας Χάλλερ* και *Τζοκόντα* του Ντ' Ανούντσιο, *Το γαλάζιο πουλί* του Μωρίς Μαίτερλινκ, *Νεότητα* και *Η σιδερένια μάσκα* του Μωρίς Ροστάν (γιου του Εδμόνδου). Με τον Μωρίς η Βαλσαμάκη εγκαινίασε μία συνεργασία και πραγματοποίησαν μία θριαμβευτική περιοδεία σε μεγάλες πόλεις της Γαλλίας, του Βελγίου και της Αγγλίας.

Η Βαλσαμάκη συνεργάσθηκε επίσης με τον θίασο του παρισινού θεάτρου «Οντεόν», όπου οι καλύτερες ερμηνείες της ήταν σε ρόλους κλασικών έργων του Κορνηλίου, του Ρακίνα και του Ουγκώ. Η φήμη της διαδόθηκε ευρύτερα και της εξασφάλισε την εκλογή της παμψηφεί ως στελέχους της Κομεντί Φρανσέζ (δεν έγινε τελικώς επειδή είχε διατηρήσει την ελληνική της υπηκοότητα).

Αργότερα η Μαρία Βαλσαμάκη συγκρότησε τον δικό της θίασο, με τον οποίο έκανε μία επιτυχημένη περιοδεία σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες. Στην Αθήνα έγινε θερμά δεκτή, δίνοντας σειρά παραστάσεων στο Εθνικό Θέατρο.

Ως θεατρικός συγγραφέας
-----------------------

Η Βαλσαμάκη συνέγραψε και δύο θεατρικά έργα, τις κωμωδίες *Ο γυμνός άνθρωπος* και *Η γυναίκα και το είδωλο*. Η πρώτη από αυτές σημείωσε σημαντική εμπορική επιτυχία στο Παρίσι, όπου ανέβηκε σε πολλές παραστάσεις.

Η Μαρία Βαλσαμάκη πέθανε στο Παρίσι σε ηλικία 83 ετών.

Πηγές
-----

* Το αντίστοιχο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* (Χάρη Πάτση), τόμος 7, σσ. 719-720

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η Μαρία Βαλσαμάκη στο *Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό* της «Εκδοτικής Αθηνών»
* Μαρία Βαλσαμάκη στον *Πανδέκτη*, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.
* Μαρία Βαλσαμάκη: μια Κεφαλονίτισσα σταρ στο Παρίσι στο blog *Elias' words*
Ο **Κάμπολος** (Campolus) ήταν βυζαντινός του 8ου αιώνα, επίσκοπος Φόρμιας θεωρείται ο πρώτος καθολικός επίσκοπος Γκαέτα επί Πάπα Αδριανού Α΄.

Ο Κάμπολος διορίσθηκε επίσκοπος το 788 χωρίς να είναι γνωστό η έκταση της επισκοπής του. Την εποχή αυτή η Γκαέτα (Γαέτα για τους Βυζαντινούς) ήταν ένα ισχυρό φρούριο που κοντά του βρισκόταν η πόλη της Φόρμιας. Η Φόρμια την ίδια περίπου περίοδο λεηλατήθηκε από τους Σαρακηνούς και σταδιακά μέχρι τα μέσα του επόμενου αιώνα εγκαταλείφθηκε, οι κάτοικοί της μετοίκησαν στην Γκαέτα. Το ίδιο και η επισκοπή Φόρμιας που έπειτα από λίγο καιρό ενσωματώθηκε σε αυτή της Γκαέτας, αλλά πιστεύεται ότι τα τελευταία χρόνια της έδρευε στην Γκαέτα, είχαν την ίδια έδρα με την επισκοπή της πόλης ή πιθανότατα το ίδιο επίσκοπο, από κάποιους πιστεύεται ότι ήταν επίσκοπος Φόρμιας με έδρα την Γκαέτα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5   Erasmo Gesualdo, *Osservazioni critiche*, σελ. 106-107 (Ιταλικά)
2. 1 2 3  Giovanni Battista Federici, 1791, Degli antichi duchi e consoli o ipati della città di Gaeta, σελ. 100-101 (Ιταλικά)
Ο **Λουδοβίκος Β΄**, γαλλ. Louis II (απεβ. πριν το 1066) από τον Οίκο των Καρολιδών ήταν κόμης του Σινύ (1025-1066).

Οικογένεια
----------

Ήταν γιος του Λουδοβίκου Α΄ κόμη του Σινύ & Βερντέν και της Αδελαΐδας του Σαιν Βαρμ.

Δεν γνωρίζουμε για τη διακυβέρνησή του. Ο θρύλος λέει ότι ο Λουδοβίκος έκανε εορτές κυνηγιού στις τεράστιες εκτάσεις του. Σε μία περιοχή του ο Τιμπώ από την Καμπανία εγκατέστησε το ερημητήριό του, κοντά σε μία ιαματική πηγή και ο Λουδοβίκος Β΄ έκτισε ένα ιερό εκεί. Η πηγή έγινε διάσημη και πολλοί προσκυνητές ερχόταν για τη χάρη του αγίου Τιμπώ. Αργότερα ο γιος του Άρνολντ κάλεσε μοναχούς από την Καλαβρία της Ιταλίας, που ίδρυσαν μία μονή στο Ορβάλ.

Τον διαδέχθηκε ο γιος του Άρνολντ ως κόμης του Σινύ (Chiny).

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε την Σοφία και είχε τέκνα:

* Άρνολντ απεβ. 1106, κόμης του Σινύ.
* Μανασσής απεβ. 1068, μοναχός στο ναό του Αγ. Ουμπέρ.

Αναφορές
--------

* Arlette Laret-Kayser, Entre Bar et Luxembourg : Le Comté de Chiny des Origines à 1300, Bruxelles (éditions du Crédit Communal, Collection Histoire, série in-8°, n° 72), 1986
* Medieval Lands Project, Comtes d’Ivois et Chiny

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 27  Νοεμβρίου 2018.
Ο **μαλαχίτης** είναι ορυκτό του χαλκού. Χημικά χαρακτηρίζεται ως βασικός ανθρακικός χαλκός. Έχει ζωηρό πράσινο χρώμα, στο οποίο οφείλει το όνομά του: Ονομάστηκε από το φυτό *μαλάχη* (κοινώς μολόχα), καθώς έχει παρόμοιο χρώμα με τα φύλλα του.

Ο μαλαχίτης είναι γνωστός από την αρχαιότητα. Οι επάλληλες ζωνώδεις αλλαγές αποχρώσεων τον κάνουν κατάλληλο ως υλικό διακόσμησης. Οι εναλλαγές αυτές είναι πολύ χαρακτηριστικές και τον διακρίνουν εύκολα από άλλα παρόμοιου χρώματος ορυκτά. Οι έμπειροι τεχνίτες μπορούν να κατεργαστούν ένα κομμάτι μαλαχίτη όχι μόνο για να του δώσουν το επιθυμητό σχήμα, αλλά για να κάνουν αυτές τις ζώνες να ακολουθούν το περίγραμμα του σχήματος. Έτσι, από μαλαχίτη κατασκευάζονται αντικείμενα όπως σταχτοδοχεία, βάσεις ανθοδοχείων, κοσμηματοθήκες και άλλα αντικείμενα διακόσμησης. Χρησιμοποιείται, επίσης, και στην κοσμηματοποιία, όπου, συνήθως, «δένεται» με άργυρο. Για τη χρήση του στην κατασκευή κοσμημάτων αποκαλείται επίσης «ψευδής σμάραγδος» (ψευδοσμαράγδι).

Ο μαλαχίτης, ως δευτερεύον ορυκτό του χαλκού, απαντά στις ζώνες οξείδωσης φλεβών πλούσιων σε χαλκό, γι' αυτό και συνδέεται με αζουρίτη, κυπρίτη, αυτοφυή χαλκό, χρυσόκολλα, χαλκοπυρίτη και χαλκομιγή λειμωνίτη. Συνδέεται επίσης με τον ψευδομαλαχίτη (Cu5(PO4)2(OH)4), με τον οποίο μοιάζει πολύ στη μορφή. Τα δύο ορυκτά μπορούν να διακριθούν με αραιό ψυχρό υδροχλωρικό οξύ, καθώς ο μαλαχίτης αντιδρά αναβράζοντας, ενώ ο ψευδομαλαχίτης δεν αντιδρά.

Απαντά σε πολλά μέρη του κόσμου, ωστόσο οι πολύτιμες και ημιπολύτιμες παραλλαγές του προέρχονται κυρίως από τα Ουράλια όρη στη Ρωσία (από τα μεγαλύτερα κοιτάσματα παγκοσμίως), στην περιοχή Τσουμέμπ Ναμίμπια (όπου σχημάτιζε τον αποκαλούμενο «πράσινο λόφο», Green Hill), στο Ζαΐρ, στην Αυστραλία και στην Αριζόνα των ΗΠΑ. Χώρες με μεγάλη παραγωγή μαλαχίτη είναι επίσης η Νότια Αφρική, η Γερμανία, η Ρουμανία, η Χιλή, το Μεξικό.

Στην Ελλάδα ανευρίσκεται στα μεταλλεία Λαυρίου.

Κοσμήματα από μαλαχίτη
Μαλαχίτες Καμποσόν

Πηγές
-----

* Τμήμα Γεωλογίας Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
* Mindat.org
* Minerals.net
* Galleries.com Αρχειοθετήθηκε 2009-03-04 στο Wayback Machine.
* Handbook of Mineralogy
*

Βιβλιογραφία
------------

* James Dwight Dana, Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks READ BOOKS, 2008 ISBN 1-4437-4224-4
* Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil, *A Field Guide to Rocks and Minerals*, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 0-395-91096-X
* Walter Schumann, R. Bradshaw, K.A.G. Mills: *Handbook of Rocks, Minerals and Gemstones*, Houghton Mifflin Harcourt, 1993 ISBN 0-395-51137-2
Η **Μαρία Αργυροπουλίνα** ή **Μαρία Αργυρή** (πέθανε το 1007) ήταν εγγονή του Βυζαντινού αυτοκράτορα Ρωμανού Β΄ και ανιψιά των επίσης αυτοκρατόρων Βασιλείου του Βουλγαροκτόνου και Κωνσταντίνου Η΄. Στα *"Βενετσιάνικα Χρονικά"* που έγραψε ο Ιωάννης ο Διάκονος η Μαρία καταγράφεται σαν κόρη ενός ευγενούς πατρικίου με το επώνυμο *"Αργυρόπουλος"* και γόνος αυτοκρατορικής οικογένειας. Η πληροφορία επιβεβαιώνεται από τον Βενετό ιστορικό και δόγη Αντρέα Ντάντολο που γράφει ότι ήταν ανιψιά του αυτοκράτορα Βασιλείου του Βουλγαροκτόνου, σαν μέλος της οικογένειας των Αργυρόπουλων πιθανότερος συγγενής της θεωρείται ο Ρωμανός Γ΄ Αργυρός.

Γάμος με τον γιο του δόγη της Βενετίας
--------------------------------------

H Μαρία παντρεύτηκε τον Τζιοβάννι Ορσεόλο μεγαλύτερο γιο του Δόγη της Βενετίας Πιέτρο Β΄ Ορσεόλο, ο γάμος έγινε με αυτοκρατορικές τιμές στην Κωνσταντινούπολη, το ζεύγος έστεψε με χρυσό διάδημα ο ίδιος ο αυτοκράτορας Βασίλειος. Η νύφη έφερε στον σύζυγο της μεγάλη προίκα όπως ένα ανάκτορο στην Κωνσταντινούπολη που έζησαν μετά τον γάμο της, ο Τζιοβάννι αντίστοιχα έδωσε στην σύζυγο του τον τίτλο της πατρικίου.

Στην γαμήλια τελετή χρησιμοποίησε χρυσά πιρούνια αλλά το πιρούνι τον 11ο αιώνα ήταν κάτι το αμφιλεγόμενο. Καταδικάστηκε από τον τοπικό κλήρο επειδή η χρήση των πιρουνιών είναι προσβολή στον θεό που έδωσε στον άνθρωπο τα δάχτυλα για χρήση και δεν είχε δικαίωμα να τα αντικαταστήσει με μεταλλικά. Η Μαρία Αργυροπουλίνα πριν αναχωρήσει από την Κωνσταντινούπολη για την Βενετία παρακάλεσε τον αυτοκράτορα να της επιτρέψει να μεταφέρει μαζί της κομμάτια από τα ιερά λείψανα της Αγίας Βαρβάρας. Ο Τζιοβάννι και η Μαρία απέκτησαν έναν γιο που τον ονόμασαν Βασίλειο για να τιμήσουν τον αυτοκράτορα Βασίλειο τον Βουλγαροκτόνο. Η Μαρία και ο σύζυγος της πέθαναν μαζί από Πανώλη μετά την επιστροφή τους στην Δημοκρατία της Βενετίας, από την ίδια επιδημία πέθανε και ο γιος τους Βασίλειος (1007).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Standage, Tom (2018-09-05). "Waiter, there's a fork in my soup"
2. ↑  Ward, Chad (2009-05-06). "Origins of the Common Fork"

Πηγές
-----

* Tapkova-Zaimova, Vasilka (2009). "Balgari rodom ." : komitopulite v letopisnata i istoriografskata traditsiya (in Bulgarian) (1. izd. ed.). Veliko Tarnovo: Univ. Izdat. "Sv. Sv. Kiril i Metodiy".
* Nicol, Donald MacGillivray (1992) [1988]. Byzantium and Venice: A Study in Diplomatic and Cultural Relations. Cambridge University Press.
Συντεταγμένες: 12°45′S 39°30′E﻿ / ﻿12.750°S 39.500°E﻿ / -12.750; 39.500

Η **Κάμπο Ντελγκάντο** (πορτογαλικά: Cabo Delgado) είναι μια από τις 10 επαρχίες της Μοζαμβίκης, με την Πέμπα ως επαρχιακή έδρα. Έχει πληθυσμό 1.650.270 κατοίκων (απογραφή 2006)

Το νότιο τμήμα της Πέμπα

Γεωγραφία
---------

Η επαρχία συνορεύει στα νότια με την επαρχία Ναμπούλα και στα δυτικά με την Νιάσα της Μοζαμβίκης και με την περιφέρεια Μτουάρα της Τανζανίας.

Τοποθεσία
---------

Η Κάμπο Ντελγκάντο είναι η βορειότερη της Μοζαμβίκης. Βρίσκεται βορειοανατολικά της χώρας.

Ιστορία
-------

Στις 25 Σεπτεμβρίου 1964 οι αντάρτες του Μέτωπου Απελευθέρωσης της Μοζαμβίκης έφτασαν από την Τανζανία, με βοήθεια, και επιτέθηκαν σε ένα Πορτογαλικό διοικητικό ταχυδρομείο στο Κάμπο Ντελγκάντο. Αυτή η επιδρομή ήταν η αιτία του Αποικιακού Πολέμου της Πορτογαλίας.

Ονομασία
--------

*Cabo Delgado* σημαίνει *Ακρωτήρι Ντελγκάντο*. Η επαρχία ονομάστηκε έτσι από το Ακρωτήριο Ντελγκάντο, στα σύνορα μεταξύ Μοζαμβίκης-Τανζανίας. Το ακρωτήριο αυτό είναι το βορειότερο σημείο της Μοζαμβίκης.

Συνοικίες
---------

Η Κάμπο Ντελγκάντο διαιρείται σε 16 συνοικίες:

| Συνοικία | Πρωτεύουσα | Πορτογαλικά |
| --- | --- | --- |
| Συνοικία Ανκουάμπε | Ανκουάμπε | Ancuabe |
| Συνοικία Μπαλάμα | Μπαλάμα | Balama |
| Συνοικία Τσιούρε | Τσιούρε | Chiúre |
| Συνοικία Ίμπο | Ίμπο | Ibo |
| Συνοικία Μακομία | Μακομία | Macomia |
| Συνοικία Μεκούφι | Μεκούφι | Mecúfi |
| Συνοικία Μελούκο | Μελούκο | Meluco |
| Συνοικία Μοκιμπόα ντε Πράια | Μοκιμπόα ντε Πράια | Mocimboa da Praia |
| Συνοικία Μοντεπουέζ | Μοντεπουέζ | Montepuez |
| Συνοικία Μουέδα | Μουέδα | Mueda |
| Συνοικία Μουιντούμπε | Μουιντούμπε | Muidumbe |
| Συνοικία Ναμούνο | Ναμούνο | Namuno |
| Συνοικία Νανγκάντε | Νανγκάντε | Nangade |
| Συνοικία Πάλμα | Πάλμα | Palma |
| Συνοικία Πέμπα Μετούγκε | Πέμπα | Pemba-Metuge |
| Συνοικία Κισάνγκα | Κισάνγκα | Quissanga |

Δήμοι
-----

Η Κάμπο Ντελγκάντο συμπεριλαμβάνει τους εξής τρεις δήμους:

* Μοντεπουέζ
* Μοκιμπόα ντε Πράια
* Πέμπα

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Πληθυσμός Μοζαμβίκης 2006 ανά επαρχία». *Instituto Nacional de Estatística*. Ανακτήθηκε στις 15 Ιουνίου 2008.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* (Πορτογαλικά)Cabo Delgado Province official site

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Επαρχίες της Μοζαμβίκης |
| --- |
|  |
|  | 
* Κάμπο Ντελγκάντο
* Γάζα
* Ινιαμπάνε (Επαρχία)
* Επαρχία Μανίκα
* Επαρχία Μαπούτο
* Επαρχία Ναμπούλα
* Επαρχία Νιάσα
* Επαρχία Σοφάλα
* Επαρχία Τέτε
* Επαρχία Ζαμβεζία
 |

 |
Η **Θεωρία της λογοτεχνίας** με την αυστηρή έννοια του όρου αναφέρεται στην συστηματική μελέτη της φύσης της λογοτεχνίας και των μεθόδων ανάλυσης της λογοτεχνίας. Παρόλα αυτά, από τον 19ο αιώνα και έπειτα οι λόγιοι της λογοτεχνίας συχνά περιλαμβάνουν - επιπρόσθετα, ή ακόμη και παρά την σημασία της θεωρίας της λογοτεχνίας με την αυστηρή έννοια- μελέτες της ιστορίας της διανοητικότητας, της ηθικής φιλοσοφίας και άλλων διεπιστημονικών θεμάτων που συσχετίζονται με τον τρόπο που οι άνθρωποι ερμηνεύουν την σημασία. Στις ανθρωπιστικές επιστήμες στα σύγχρονα ακαδημαϊκά περιβάλλοντα, το δεύτερο ύφος λογιότητας είναι πλέον έκβαση της κριτικής θεωρίας και συχνά αναφέρεται απλά ως "θεωρία". Ως κατά συνέπεια, η λέξη "θεωρία" είναι πλέον ένας όρος που περικλείει μία ποικιλία διαφόρων λόγιων προσεγγίσεων στην ανάγνωση κειμένων. Πολλές από αυτές τις προσεγγίσεις ενισχύονται από διάφορους κλάδους της ηπειρωτικής φιλοσοφίας και της κοινωνιολογίας.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Culler 1997, p.1
2. ↑  Searle, John. (1990) The Storm Over the University, The New York Review of Books, December 6, 1990
Το Cacatua είναι ένα γένος κακατού που μπορεί να βρεθεί στις Φιλιππίνες, στα Νησιά Σολομώντα και νότια στην Αυστραλία. Έχουν ένα κυρίως λευκό φτέρωμα (σε ορισμένα είδη ροζ ή κίτρινο). Σήμερα, αρκετά είδη αυτού του γένους θεωρούνται απειλούμενα λόγω ενός συνδυασμού απώλειας οικοτόπου και αιχμαλωσίας για το εμπόριο άγριων πτηνών, με τον κακατού με γαλάζια μάτια, τον καλογάτο Μολούκας και τον καμπάτο-ομπρέλα να θεωρούνται ευάλωτοι και τον κόκκινο αερισμό του κακατού και του κίτρινου λοφιοφόρου κακάτου που θεωρείται εξαιρετικά απειλούμενος.

Το γένος περιγράφηκε για πρώτη φορά από τον Brisson το 1790, με τον λευκό κακατού (C. alba) να χαρακτηρίζεται στη συνέχεια ως είδος τύπου. Ο Ζωρζ Κουβιέ καθόρισε το γένος Kakatoe το 1800, με τον τύπο κόκκινου κακατού (C. haematuropygia) ως τύπο, και ορισμένα παλαιότερα βιβλία πουλιών χρησιμοποιούν το τελευταίο όνομα. Οι Mayr, Keast and Serventy επικύρωσαν την Cacatua το 1964 και απέρριψαν τον Kakatoe.

κακατούα με κίτρινο λοφίο
 *Cacatua sp*
Η **Ιόνιος Βουλή** βρίσκεται στην πόλη της κέρκυρας κατασκευάστηκε απο τον Ιωάννη Χρόνη το 1855 σε νεοκλασικό αρχιτεκτονικό ρυθμό και χαρακτηριστική είσοδο από κίονες δωρικού ρυθμού.

Στο κτίριο της Ιονίου Βουλής σφυρηλατήθηκε η σταθερή θέληση των εκπροσώπων του Λαού των Ιονίων Νήσων για την ένωση με την Ελλάδα και επικυρώθηκε τελικά με το ψήφισμα της Ιονίου Βουλής στις 23 - 9 -1863.

Το κτίριο αναστυλώθηκε το 1978 και από τότε είναι η έδρα Μουσείου αφιερωμένου στους αγώνες για την ελευθερία των Επτανήσων.

Η κύρια είσοδος φέρει μαρμάρινες επιγραφές στα Ελληνικά και στα Αγγλικά που μνημονεύουν το ψήφισμα της Ένωσης με την Ελλάδα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Κέρκυρα: Ιόνιος Βουλή - Ένα αρχιτεκτονικό αριστούργημα της δημοκρατίας