recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η **Οξάνα Αλεξάντροβνα Ακίνσινα** (ρώσικα: *Окса́на Алекса́ндровна Аки́ньшина*, 19 Απριλίου 1987) είναι Ρωσίδα ηθοποιός. Είναι γνωστή για τους ρόλους της στις ταινίες: Αδελφές (2001), Λίλια Για Πάντα (2002), Στη Σκιά των Κατασκόπων (2004) και Hipsters (2008).

Πρόωρη και Προσωπική Ζωή
------------------------

Η Ακίνσινα γεννήθηκε στο Λένινγκραντ, όπου ζει και σήμερα. Ο πατέρας της ήταν μηχανικός αυτοκινήτων και η μητέρα της λογίστρια. Έχει μία μικρότερη αδελφή. Το 2002 η Ακίνσινα κέρδισε το ρόλο στην επιτυχημένη ταινία εγκλήματος Λίλια Για Πάντα, αλλά λόγω του ότι δεν μπορούσε να συνεννοηθεί σε άλλη γλώσσα εκτός από τα Ρώσικα, (να σημειώσουμε ότι η ταινία γυρίστηκε στη Σουηδία και στη Δανία),επικοινωνούσε με τον σκηνοθέτη μέσω μεταφραστή. Έως και τα 15 της χρόνια η Οξάνα διατηρούσε ερωτική σχέση με τον επίσης ηθοποιό Αλεξέι Τσάντοφ. Από το 2007 έως και το 2010 ήταν παντρεμένη με τον επιχειρηματία Ντμίτρι Λιντβίνοφ και μαζί έχουν ένα γιο, τον Φίλιπ (γεννημένος 2 Ιουνίου 2009), για λίγο διάστημα διατήρησε σχέση και με τον επίσης ηθοποιό και τραγουδιστή Αλεξέι Βορομπιόφ. Στις 15 Ιανουαρίου του 2013 η Οξάνα γέννησε το δεύτερο παιδί, μαζί με τον παραγωγό ταινιών Άρτσιλ Τζελοβάνι.

Καριέρα
-------

Ξεκίνησε την καριέρα της σε ηλικία 12 ετών, η Οξάνα ανακαλύφθηκε από τον Σεργκέι Μπόντροφ, και έκανε το ντεμπούτο της στη Ρωσική ταινία εγκλήματος Αδελφές (2001), το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Μπόντροφ. Η δεύτερη ταινία της ήταν η Λίλια Για Πάντα (2002), ήταν υποψήφια για το Ευρωπαϊκό Βραβείο Κινηματογράφου, αλλά έχασε από τις οκτώ ηθοποιούς της ταινίας μυστηρίου 8 Γυναίκες (2002) σε σκηνοθεσία Φρανσουά Οζόν. Για το ρόλο της στην Λίλια Για Πάντα, έλαβε επίσης το βραβείο καλύτερης ηθοποιού από τα Guldbagge Awards, τα εθνικά βραβεία ταινιών της Σουηδίας. Από τοτε η Οξάνα έχει παίξει σε πολλές ταινίες όπως: Het Zuiden σε σκηνοθεσία Μάρτιν Κουλχόβεν και Στη Σκιά των Κατασκόπων (2004), στο πλάι των ηθοποιών: Ματ Ντέιμον, Φράνκα Ποτέντε και Τζούλια Στάιλς, σε σκηνοθεσία Πολ Γκρίνγκρας, Sputnik σε σκηνοθεσία Egor Abramenko (2020).

Στοιχεία
--------

* Χρώμα Μαλλιών: Ξανθά
* Χρώμα Ματιών: Καστανά
* Ζώδιο: Κριός
* Ύψος: 1,69

Φιλμογραφία
-----------

| Έτος | Ελληνικός Τίτλος | Πρωτότυπος Τίτλος | Ρόλος |
| --- | --- | --- | --- |
| 2001 | Αδελφές (ταινία) | Сёстры | Σβέτα |
| 2002 | Λίλια Για Πάντα (ταινία) | Лиля навсегда | Λίλια |
| 2004 | Στη Σκιά των Κατασκόπων | The Bourne Supremacy | Ιρίνα Νέσκι |
| 2006 | Αποστολή: Μόσχα (ταινία) | Обратный отсчет | Άννα |
| 2007 | Hipsters (ταινία) | Стиляги | Πόλζα |
| 2011 | Η αυτοκτονία (ταινία) | Самоубийцы | Μαρίνα |
| 2020 | Sputnik (ταινία) | Спутник | Tatyana Klimova |

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Οξάνα Ακίνσινα** |

Οξάνα Ακίνσινα στην IMDb

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 121961059
* LCCN: nr2002037154
* ISNI: 0000 0001 1781 093X
* GND: 1246107007
* SUDOC: 079978258
* BNF: cb16208524n (data)
* BIBSYS: 5027993
* BNE: XX4747579

 |

 |
Η **Οντίλ**, γαλλ.: *Odile de Provence*, επίσης γνωστή ως *Odile de Nice* ή *Odile de Reillane-Vence* (976–1032), ήταν η κόρη της Aνόν ντε Βανς (Αnnon de Vence).

Βιογραφία
---------

Παντρεύτηκε γύρω στο 999, τον Mιρόν-Λαζέ του Σιστερόν και στη συνέχεια τον Λωζιέ της Νίκαιας το 1012.

Στο έργο του *Nicaea Civitas*, ο ιστορικός Πιέρ Ζιοφρέντο (1629-1692), διορισμένος ηγούμενος του Σαιν-Πον το 1690, αναπαράγει μια πράξη δωρεάς γραμμένη στα λατινικά στο Λυρς (Lurs), με ημερομηνία Δεκεμβρίου 999, από τον υποκόμη της Νίκαιας Μιρόν, τη σύζυγό του Oντίλ της Προβηγκίας και τους γιους τους Πονς (μελλοντικό επίσκοπο της Νίκαιας από το 1011 έως το 1030), Μπερτράν και Mιρό. Αυτό το έγγραφο είναι σαν το λίθινο καταστατικό της αναγέννησης του μοναστηριού του Σαιν-Πονς στη Νίκαια ... η σημασία των δωρεών και τα λάθη σύνταξης στα διάφορα καταστατικά που μας έχουν διασωθεί, υπογραμμίζουν την υλική και πνευματική παρακμή, στην οποία ένας αιώνας επιδρομών των Σαρακηνών είχαν βυθίσει το αβαείο  .

Οικογένεια
----------

Η Oντίλ της Προβηγκίας απέκτησε πέντε παιδιά από τον δεύτερο γάμο της με τον Λωζιέ της Νίκαιας:

* Ραμπό της Νίκαιας ή της Οράγγης.
* Πιέρ της Νίκαιας, επίσκοπος Σιστερόν (1043-1059).
* Ροστάν της Νίκαιας, συνάρχοντας της Βανς, άρχοντας του Γκρεολιέρ.
* Ζωκαρά (Jauccara) της Νίκαιας, παντρεμένη με τον Aμίκ του Βαλένς-Αβινιόν.
* Ζερμπέρζ της Νίκαιας, παντρεμένη με τον υποκόμη Bερεγκάριο της Αβινιόν.

Πηγές
-----

1. ↑  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.
2. ↑  Bonaventure Salvetti, *l'Abbaye de Saint-Pons hors les murs de Nice*, chapitre 6.

### Σχετικά Άρθρα

* Πρώτος Οίκος των κομήτων της Oράγγης-Νίκαιας

### Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Η γενεαλογία του στη βάση δεδομένων Roglo .
* Alain Venturini Γέννηση και βεβαίωση του Προξενείου της Νίκαιας .
Συντεταγμένες: 43°4′9.01″N 21°23′47.40″E﻿ / ﻿43.0691694°N 21.3965000°E﻿ / 43.0691694; 21.3965000

Το όρος **Σοκολόβιτσα** (σερβικά κυριλλικά: *Видојевица*, σερβικά λατινικά: *Sokolovica*) είναι βουνό στα νοτιοανατολικά της Σερβίας, με υψόμετρο 1.050 μέτρων.

Γεωγραφία
---------

Το όρος Σοκολόβιτσα βρίσκεται νοτιοδυτικά της πόλεως του Πρόκουπλιε και νοτιοανατολικά της Κουρσούμλιγια. Γειτνιάζει με τον ποταμό της Τόπλιτσα δυτικά, με το όρος Βιντογιέβιτσα βόρεια, με τη Ργκάισκα Πλάνινα βόρεια και βορειοδυτικά και με το όρος Ράνταν νότια.

Χλωρίδα
-------

Το όρος Σοκολόβιτσα φιλοξενεί αριθμό ειδών σπάνιων ή απειλούμενων φυτών στη Σερβία. Μεταξύ άλλων, περιλαμβάνονται τα είδη *Crepis nicaeensis Balbis*, λάμιο το πορφυρό (*Lamium hybridum*), *Lathyrus inconspicuus*, *Veronica dillenii* και *Milium vernale*.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος βουνών της Σερβίας

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Αγγλικά) «Sokolovica, Serbia and Montenegro». *www.traveljournals.net*. Ανακτήθηκε στις 14 Αυγούστου 2009. [*νεκρός σύνδεσμος*]
2. ↑  (Σερβικά) (Αγγλικά) *Serbia and Montenegro road map*. ISBN 963-00-8053-2.
3. ↑  (Αγγλικά) Tomović, Gordana· Vukojičić, Snežana· Niketić, M.· Lakušić, D. (2007). «New chorological data on some threatened and rare plants in Serbie» (PDF). *www.doiserbia.nb.rs*. doiSerbia. Ανακτήθηκε στις 14 Αυγούστου 2009.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Σερβία
 |

 |
Τα **πάνελ πολυουρεθάνης** είναι σύνθετα συμπαγή θερμομονωτικά panel, τα οποία αποτελούνται από δυο διαμορφωμένα μεταλλικά γαλβανισμένα, ηλεκτροστατικά βαμμένα, ελασματόφυλλα, μεταξύ των οποίων υπάρχει σκληρός αφρός από πολυουρεθάνη. Το πάχος του στρώματος πολυουρεθάνης συνήθως είναι από 3 έως 8 cm, αλλά διαμορφώνεται ανάλογα με τις απαιτήσεις της αγοράς. Σε αντίθεση με τα πάνελ πετροβάμβακα, τα πάνελ πολυουρεθάνης δεν είναι πυράντοχα.

Ιδιότητες
---------

* Πολύ μεγάλη θερμική μόνωση, λόγω του στρώματος πολυουρεθάνης (γι' αυτό και χρησιμοποιούνται στην κατασκευή ψυκτικών θαλάμων).
* Ηχομόνωση και υγρομόνωση.
* Μεγάλος συντελεστής αντοχής / βάρους.
* Ηλεκτρομαγνητική ανακλαστικότητα (λόγω της δομής των μεταλλικών ελασματόφυλλων.)

Χρήσεις
-------

Τα πάνελ πολυουρεθάνης χρησιμοποιούνται στην κάλυψη μεταλλικών κτιρίων, ιδιαίτερα σε βιομηχανικά κτίρια, αλλά και μεταλλικά προκάτ σπίτια και φορητούς οικίσκους. Στις κατασκευές κτιρίων χρησιμοποιούνται ως επί το πλείστον πάνελ πάχους 4 cm, πυκνότητας 40 1: 2 Kg/τ.μ.
Επίσης χρησιμοποιούνται στην κατασκευή ψυκτικών θαλάμων. Στις κατασκευές ψυκτικών θαλάμων, χρησιμοποιούνται συνήθως πάνελ πάχους 8 cm.
Το αντιτορπιλικό **Πάνθηρ** (**Β.Π. Α/Τ D-72 Πάνθηρ**) ήταν παραγγελία της Ελληνικής Κυβέρνησης στα ναυπηγεία 'Camell Laird, Liverpool'. Το πλοίο εντάχθηκε στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό από το 1912 έως το 1946. Το πλοίο, μαζί με τα ομότυπα **Αετός Ι**, **Ιέραξ ΙΙ** και **Λέων ΙΙ**, που αποτέλεσαν τα λεγόμενα **Θηρία** του Πολεμικού Ναυτικού παραγγέλθηκαν από την Αγγλία στα ναυπηγεία 'Camell Laird, Liverpool'. Αγοράστηκαν έτοιμα για χρήση στην τιμή των 148,000 λιρών έκαστο, όταν οι Βαλκανικοί Πόλεμοι φαινόταν πιθανοί. Τα πλοία αυτά είχαν αρχικά παραγγελθεί από το ναυτικό της Αργεντινής, το δε Πάνθηρ αρχικά ονομαζόταν Santiago. Η παραλαβή του έγινε από τον Πλοίαρχο Αθ. Μιαούλη, ΒΝ, στο Παλέρμο της Σικελίας όπου είχε καταπλεύσει με ξένο πλήρωμα.

Στην διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων είχαν αγοραστεί μόνο τα βασικά πυρομαχικά (3000 βλήματα). Λόγω του ότι δεν υπήρχαν διαθέσιμες τορπίλες τα πλοία αρχικά ονομάστηκαν Ανιχνευτικά αντί για Αντιτορπιλικά. Στις 3 Δεκεμβρίου 1912, το Πάνθηρ μαζί με τα υπόλοιπα τρία Θηρία, ως μέλη του Ελληνικού Στόλου με επικεφαλής την ναυαρχίδα το Β.Π. Θ/Κ Γεώργιος Αβέρωφ και υπό την καθοδήγηση του Ναυάρχου Παύλου Κουντουριώτη έλαβε μέρος στην ναυμαχία της Έλλης και στις 5 Ιανουαρίου 1913 στην ναυμαχία της Λήμνου.

Στη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου εισήλθε καθυστερημένα στον πόλεμο στο πλευρό της Τριπλής Συμμαχίας και εξαιτίας της Ελληνικής ουδετερότητας τα τέσσερα Θηρία κατασχέθηκαν από τους συμμάχους τον Οκτώβριο του 1916, αντικαταστάθηκε το πλήρωμα από τους Γάλλους τον Νοέμβριο, ύψωσαν την γαλλική σημαία και υπηρέτησαν στο Γαλλικό Ναυτικό την περίοδο 1917-18. Το 1918 επεστράφησαν στην Ελλάδα σε άθλια κατάσταση και μετά από φιλότιμες προσπάθειες αποκατάστασης των ζημιών από τα ελληνικά πληρώματα κατάφεραν και ανέλαβαν καθήκοντα συνοδείας υπό ελληνική σημαία, κυρίως στο Αιγαίο Πέλαγος.

Την περίοδο 1919-20 το Πάνθηρ συμμετείχε στις επιχείρηση εκκένωσης των Ελλήνων προσφύγων από Νότια Ρωσία κατά τη διάρκεια της Ρωσικής Επανάστασης μαζί με τα θωρηκτά Κιλκίς και Λήμνος και το Αντιτορπιλικό Λέων, παραμένοντας για 263 ημέρες στην Μαύρη Θάλασσα. Κατά τον Μικρασιατικό Πόλεμο συμμετείχε στον απόκλεισμό των μικρασιατικών παραλίων.

Μετά τον πόλεμο το Πάνθηρ ανακαινίστηκε , την περίοδο 1925-1927. Έχοντας επιζήσει την γερμανική εισβολή τον Απρίλιο του 1941 το Πάνθηρ έλαβε μέρος στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, έχοντας ώς βάση τον Ινδικό Ωκεανό. Μεταξύ του Μαΐου και του Οκτωβρίου 1942 ο οπλισμός του αναβαθμίστηκε επιτρέποντάς το να παρέχει καλύτερη αντιαεροπορική προστασία και ικανότητες πολέμου επιφανείας.

Μετά το τέλος του Πολέμου, το Πάνθηρ επανέπλευσε στην Ελλάδα και παροπλίστηκε το 1946.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Το Α/Τ D-72 Πάνθηρ στην επίσημη ιστοσελίδα του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού
Το **Πάνθεον του Κομίτας** είναι νεκροταφείο και πάρκο που βρίσκεται στο Γερεβάν, την πρωτεύουσα της Αρμενίας. Σε αυτό βρίσκονται θαμμένα αρκετά επιφανή πρόσωπα της νεότερης και σύγχρονης αρμενικής Ιστορίας.

Περιγραφή
---------

Συστάθηκε το 1936 στην περιοχή Σενγκαβίτ, μετά τη διάλυση του προηγούμενου νεκροταφείου Μλερ και του αντίστοιχου παρεκκλησίου. Έλαβε την ονομασία του προς τιμήν του σημαντικού ιερέα και θεμελιωτή της αρμενικής μουσικής Σολομών Σολομωνιάν, γνωστού ως Κομιτάς (1869-1935), ο οποίος θάφτηκε εκεί. 

Ο χώρος περιλαμβάνει 60 τάφους, στους οποίους συγκαταλέγονται και εκείνοι προσωπικοτήτων όπως ο συνθέτης Αράμ Χατσατουριάν, ο σκηνοθέτης Σεργκέι Παρατζάνωφ, ο λογοτέχνης Χνκο Απέρ, η ποιήτρια και ακτιβίστρια Σίλβα Καπουτικιάν, η τραγουδίστρια Γκοάρ Γκασπαριάν κ.ά. Το 2005 πραγματοποιήθηκαν εκτεταμένες εργασίες ανακατασκευής στον χώρο.

Εικόνες
-------

* Το ταφικό μνημείο του ιερέα και μουσικού Κομίτας.Το ταφικό μνημείο του ιερέα και μουσικού Κομίτας.
* Ο τάφος του Σεργκέι Παρατζάνωφ.Ο τάφος του Σεργκέι Παρατζάνωφ.
* Ταφικό μνημείο του Γουίλιαμ Σαρογιάν.Ταφικό μνημείο του Γουίλιαμ Σαρογιάν.
* Ο τάφος της Σίλβα Καπουτικιάν.Ο τάφος της Σίλβα Καπουτικιάν.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  «Komitas Pantheon». *armenia365.com*. Αρμενία 65. Ανακτήθηκε στις 6 Ιουλίου 2018.
2. ↑  Συλλογικό, *The Heritage of Armenian Literature. From the eighteenth century to modern times*, Wayne State University Press, Detroit 2002, σελ. 665.
Η "***Πάμπτωχοι Α.Ε.*** είναι ο τίτλος μιας ελληνικής κωμικής ταινίας του 2000, σε παραγωγή Αναστασίου Βασιλείου και Διονύση Σαμιώτη και σε σκηνοθεσία του Αντώνη Κόκκινου. Η ταινία αγγίζει θέματα προς κοινό προβληματισμό, όπως η αξία και το που ανήκουν τα σκουπίδια (δικαιοδοσία των απορριμάτων),η επινοητικότητα για την επίλυση κοινωνικών προβλημάτων (σκουπίδια, ανεργία) και η χαλάρωση της οικογενειακής συνοχής λόγω εργασιακού φορτίου.

Πλοκή
-----

Τρεις άνθρωποι διαφορετικών κοινωνικών στρωμάτων συναντιούνται στο κρατητήριο. Ο Οδυσσέας, είναι ένας ευσυνείδητος υπάλληλος στην επιχείρηση διαχείρισης απορριμμάτων "Χαράμης", ο οποίος παραμελεί την οικογένειά του προκειμένου να είναι αφοσιωμένος στην δουλειά του και ως "ανταμοιβή" οδηγείται στη φυλακή για παρανομίες που έχει διαπράξει το αφεντικό του. Εκεί γνωρίζει τον Νώντα, ένα μικροαπατεώνα παλιατζή από τα Λιόσια και τον Χλωρίδη, έναν Ρωσοπόντιο μαθηματικό που αναγκάζεται να πουλά λαθραία πούρα στους δρόμους. Με τη γνωριμία και την συναναστροφή των τριών "φίλων" γεννιέται η ιδέα και η ελπίδα ότι θα μπορέσουν να συνδυάσουν τις ειδικότητές τους για να υλοποιήσουν μια μέθοδο ανακύκλωσης σκουπιδιών που είχε σχεδιάσει ο Οδυσσέας, κάτι που θα αλλάξει τη ζωή τους προς το καλύτερο. Ο Νώντας διαθέτει την ιδιοκτησία του, ο Χλωρίδης κατασκευάζει την εγκατάσταση παραγωγής μεθανίου και ο Οδυσσέας οργανώνει και συντονίζει την επιχείρηση "ΠΑΜΠΤΩΧΟΙ Α.Ε.". Στην προσπάθειά τους, εκτός από τα μέλη της οικογένειάς τους, προσλαμβάνουν πληθώρα ανέργων, αλλοδαπών, ζητιάνων και διαφόρων περιθωριοποιημένων ατόμων, προσφέροντάς τους την ευκαιρία να κερδίσουν τίμια τα προς το ζην. Το εγχείρημά τους στέφεται με επιτυχία και σύντομα θα βρεθούν αντιμέτωποι με το πρώην αφεντικό του Οδυσσέα τον Χαράμη, που αισθάνεται να απειλείται η κυριαρχία του σε αυτόν τον τομέα και προσπαθεί με αθέμιτα μέσα να τους σταματήσει.

Συντελεστές
-----------

| Όνομα | Ρόλος |
| --- | --- |
| Γιάννης Μπέζος | Οδυσσέας |
| Ρένια Λουιζίδου |  |
| Χρήστος Βαλαβανίδης | Νώντας |
| Δάφνη Λαμπρόγιαννη |  |
| Δημήτρης Τζουμάκης | Χλωρίδης |
| Νάντια Μπουλέ | Δανάη |
| Γιώργος Κοτανίδης | Χαράμης |
| Γιώργος Βελάκης | Μάριος |
| Λεωνίδας Χρηστάκης | Γέρος |
| Γιάννης Μπουλές | Πρόεδρος δικαστηρίου |
| Θεόδωρος Ρωμανίδης | Δήμαρχος |
| Σόφη Ζαννίνου | Νοικοκυρά |
| Μαρία Γεωργιάδου | Νοικοκυρά |
| Γιώργος Πυρπασόπουλος | Αφηγητής |
| Γιώργος Καυγαλάκης | Ασφάλεια |
| Γιώργος Τσουλάρης | Ασφάλεια |
| Γιώργος Γιαννόπουλος | Περαστικός |
| Εύα Κοτανίδη | Δημοσιογράφος |
| Κώστας Βάντζος | Παρουσιαστής |
| Σταύρος Σιούλης | Παιδί |
| Άρης Σερβετάλης | Παιδί |
| Χριστίνα Μουστάκα | Μαθήτρια |
| Γιάννης Τσιμιτσέλης | Πάμπτωχος |
| Κώστας Καζανάς |  |

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πάμπτωχοι Α.Ε. στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος
* Πάμπτωχοι Α.Ε. στο Cine.gr

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Τέχνη
* Πύλη:Κινηματογράφος
 |

 |
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Οινώνη** είναι γνωστή μία Νύμφη (Ορεάδα) του όρους Ίδη της Τρωάδας, κόρη του ποτάμιου θεού Κεβρήνος ή του Οινέα. Η Οινώνη είχε γίνει ερωμένη του Πάρι όταν ο τελευταίος έβοσκε βοοειδή στην περιοχή, σύμφωνα μάλιστα με μία εκδοχή και σύζυγός του, μητέρα του παιδιού τους Κορύθου. Αργότερα ο Πάρις την εγκατέλειψε για χάρη της Ωραίας Ελένης, οπότε η Οινώνη αποσύρθηκε στην ορεινή της κατοικία. Προς το τέλος του Τρωικού Πολέμου ο Πάρις πληγώθηκε θανάσιμα από τον Φιλοκτήτη, και τότε η Ωραία Ελένη πήγε στο όρος Ίδη να ικετεύσει την Οινώνη να τον γιατρέψει, επειδή μόνη αυτή είχε το χάρισμα από τον θεό Απόλλωνα να θεραπεύει πληγές με ορισμένα βότανα. Η Οινώνη αρνήθηκε και η Ελένη επέστρεψε στην Τροία, όπου ο Πάρις πέθανε την ίδια μέρα. Παρά την άρνησή της μέσα στον θυμό της, η Οινώνη αγαπούσε ακόμα τον Πάρι, κι έτσι όταν άκουσε για την κηδεία του έτρεξε στην Τροία και έπεσε μέσα στη νεκρική του πυρά. Στην πιο εκτεταμένη αφήγηση του μύθου, στα *«Μεθ' Όμηρον»* του Κόιντου του Σμυρναίου, ο ίδιος ο Πάρις πήγε στο βουνό για να παρακαλέσει την Οινώνη να τον γιατρέψει και μετά την άρνησή της πέθανε κατά την επιστροφή του στους πρόποδες του βουνού.

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Οινώνη** |

Ο Οβίδιος περιλαμβάνει ένα φανταστικό γράμμα της Οινώνης προς τον Πάρι στη συλλογή του «Ηρωίδες».

  

* Ο αστεροειδής **215 Οινώνη**, που ανακαλύφθηκε το 1880, πήρε το όνομά του από τη Νύμφη αυτή.

Πηγή
----

* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969
Τα κράτη της κοιλάδας του Σπερχειού κατά την αρχαιότητα
Οι **Οιταίοι** ή **Οιταιείς** ήταν αρχαίο ελληνικό φύλο εγκατεστημένο στην ορεινή περιοχή της Οίτης. Συνόρευαν με τους Μαλιείς και τους Αινιάνες στα βόρεια και με τους Δωριείς της Δωρίδας στα νότια. Οι Οιταίοι σύμφωνα με τις αρχαίες αναφορές ήταν το αρχαιότερο φύλο στην ευρύτερη περιοχή της κοιλάδας του Σπερχειού και περιορίστηκαν στα ορεινά μετά την κάθοδο των υπολοίπων φύλων στην περιοχή. 

Συμμετείχαν στο Αμφικτυονικό συνέδρειο των Δελφών με δύο ψήφους. Ήταν στενοί σύμμαχοι με τους βόρειους γειτονές τους Αινιάνες. Το 426 π.Χ. συγκρούστηκαν με τους γείτονες τους Μαλιείς. Οι Μαλιείς ζήτησαν την βοήθεια της Σπάρτης, η οποία έσπευσε σε βοήθεια και κατανίκησε τους Οιταίους. Σχεδόν στα σύνορα των δύο κρατών, των Οιταίων και των Μαλιέων η Σπάρτη ίδρυσε μία νέα πόλη την Ηράκλεια Τραχίνα, η οποία κυριάρχησε στην περιοχή τα επόμενα χρόνια. Τον επόμενο αιώνα οι Οιταίοι απέσπασαν από τους Μαλιείς την περιοχή της παλιάς τους πρωτεύουσας της Τραχίνας. Στην συνέχεια υποτάχτηκαν στους Αιτωλούς όπως και οι γειτονές τους Αινιάνες και έγιναν μέρος της Αιτωλικής Συμπολιτείας μέχρι την Ρωμαϊκή κατάκτηση το 168 π.Χ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ηρόδοτος, Ζ 117, Θουκυδίδης Γ, 92

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

* Δήμος Γοργοποτάμου, Ιστορία της Οίτης

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
**Προελληνικά φύλα** |
| --- |
|  |
| Πελασγικά φύλα | 
* Άονες
* Άβαντες
* Αιγιαλείς
* Δόλοπες
* Καύκωνες
* Κουρήτες
* Κραναοί
* Μινύες
* Τέμμικες
* Τηλεβόες (Ταφίοι)
* Φλεγύες
 |  |
|  |
| Άλλα φύλα | 
* Αθαμάνες
* Αιολείς
* Αινιάνες
* Αιτωλοί
* Δερσαίοι
* Δωριείς
* Επειοί
* Κάρες
* Κίκονες
* Λαπίθες
* Λέλεγες
* Μάγνητες
* Μαίδοι
* Μαλιείς
* Μυρμιδόνες
* Οιταίοι
* Ύαντες
 |

 |
**Ο Τζέιμς Ρ. Νίντλς** (3 Μαρτίου 1900 - 22 Ιουλίου 1969) ήταν ένας Αμερικανός προπονητής μπάσκετ γνωστός ως ο πρώτος προπονητής εθνικής ολυμπιακής ομάδας μπάσκετ των Ηνωμένων Πολιτειών το 1936. 

Γεννημένος στην Τακόμα της Ουάσιγκτον το 1900, ο Νίντλς σπούδασε στο πανεπιστήμιο του Σαν Φρανσίσκο, τότε γνωστό ως κολλέγιο του Αγίου Ιγνατίου. Ο Νίντλς έπαιξε μπάσκετ για τους τότε Σέντ Ιγκνάτιους Γκρέι Φόγκ, γινόμενος παίκτης-προπονητής κατά τη διάρκεια της δεύτερης χρονίας του το 1924. Ορίστηκε ο προπονητής της ομάδας μπάσκετ με πλήρη απασχόληση κατά την αποφοίτησή του. Ο Νίντλς προπόνησε το κολλέγιο του Αγίου Ιγνατίου σε δύο πρωταθλήματα, σκιαγραφώντας το πρωτάθλημα της Φαρ Ουέστερν του 1928 και τον τίτλο του της Πασίφικ Ασοσιέησον το 1929. 

Ο Νίντλς προπόνγσε επίσης την ποδοσφαιρική ομάδα του Αγίου Ιγνατίου κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, οδηγώντας τους στην δεύτερη θέση στους περιφερειακούς αγώνες της Φαρ Ουέστερν το 1928. 

Η ασθένεια εξανάγκασε τον Νίντλς να παραιτηθεί από το κολλέγιο του Αγίου Ιγνατίου το 1932, αλλά άρχισε να προπονεί σύντομα σε ομάδες μπάσκετ της Ερασιτεχνικής Αθλητικής Ένωσης. Ο Νίντλς προπόνησε την ομάδα των Ουνιβέρσαλ Πίκτσερς μέχρι τους τελικούς του πρωταθλήματος AAU και ως εκ τούτου διορίστηκε ως επικεφαλής προπονητής της εθνικής ομάδας μπάσκετ των Ηνωμένων Πολιτειών, η οποία αγωνίστηκε στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1936 στο Βερολίνο της Γερμανίας. 

Μετά από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Βερολίνου, ο Νίντλς επέστρεψε στις τάξεις του κολλεγίου, αυτή τη φορά στη Λοϋόλα του Λος Άντζελες, όπου καθοδηγούσε τους μελλοντικούς προπονητές Πιτ Νιούελ, τον Φιλ Ουούλπερτ και τον μελλοντικό προπονητή της Λοϋόλα Έντγουιν ''Σκότυ'' Μακντόναλντ.  Επέστρεψε στο Πανεπιστήμιο του Σαν Φρανσίσκο το 1941 ως αθλητικός διευθυντής του και συνέβαλε στο διορισμό του Νιούελ ως επικεφαλής προπονητής μπάσκετ το 1946. 

Ο Νιούελς πέθανε στην κατοικία του, στο Σαν Φρανσίσκο, στις 22 Ιουλίου 1969.

Παραπομπές
----------

1. ↑  freebase.toolforge.org/m/09sjh9. Ανακτήθηκε στις 28  Αυγούστου 2020.
2. ↑  *College Basketball at Sports-Reference.com*. james-needles-1. Ανακτήθηκε στις 24  Απριλίου 2022.
3. ↑  Middleton, Patricia (August 5, 2016). «Refiners struck gold in 1936 Olympics». *McPherson Sentinel*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2017-08-13.. Ανακτήθηκε στις August 12, 2017.
4. ↑  Hughes, Rich (2011). *Netting Out Basketball 1936 : The Remarkable Story of the McPherson Refiners, the First Team to Dunk, Zone Press, and Win the Olympic Gold Medal. p.329*. FriesenPress. ISBN 978-1-7706-7970-2.
5. ↑  «James Needles, Coach, Dies». *The Ithaca Journal*. Associated Press (Ithaca, New York): σελ. 20. July 23, 1969.. Ανακτήθηκε στις August 18, 2018.
Αφίσα που εκδόθηκε τη δεκαετία του 1930 από την αδελφότητα Στρούγκα Σόφια της Βουλγαρίας, η οποία περιέχει το κείμενο από το ιστορικό ποίημα.Το **Τάγκα ζα Γιουγκ** (βουλγαρικά: Тъга за юг‎, «Λαχτάρα για το Νότο») είναι το όνομα ενός διάσημου ποιήματος του Βούλγαρου ποιητή Κονσταντίν Μιλαντίνοφ (ο οποίος προέρχεται από την Οθωμανική Μακεδονία).

Ιστορία του έργου
-----------------

ονσταντίν ΜιλαντίνοφΚ
Ο Μιλαντίνοφ έγραψε το έργο ενώ ζούσε στη Ρωσία. Προφανώς ένιωθε νοσταλγία για την Οχρίδα. Είναι αυτά τα σκοτεινά και καταθλιπτικά συναισθήματα που φέρνουν τη λαχτάρα του για το ζεστό ήλιο του Νότου. Χρησιμοποιώντας μόνο τα θετικά επίθετα για να απεικονίσει τη πατρίδα του, ο συγγραφέας θυμίζει την επώδυνη, ανέφικτη επιθυμία να επιστρέψει στην πατρίδα του, την οποία αγκαλιάζει συμβιωτικά. Όσον αφορά τους στίχους, αναφέρει ότι η Σταμπόλ είναι στη πραγματικότητα η Κωνσταντινούπολη της Τουρκίας, και το Κούκους (Кукуш) είναι το σημερινό Κιλκίς στην Ελλάδα. Αναφέρει επίσης την Οχρίδα και τη Στρούγκα στη σημερινή Βόρεια Μακεδονία. Δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά από τον Γκεόργκι Ρακόβσκι στην εφημερίδα «Ντουνάβσκι λέμπεντ» που εκδίδεται στο Βελιγράδι το 1860. Στη Βόρεια Μακεδονία θεωρείται ως ένα από τα πιο σημαντικά σλαβομακεδονικά λογοτεχνικά έργα κάτω από αυτό το όνομα. Το ποίημα απαγγείλεται παραδοσιακά κατά την τελετή εγκαινίων των Ποιητικών Βραδιών της Στρούγκα, ένα διεθνές φεστιβάλ ιδρυμένο προς τιμή του συγγραφέα τιμή, με το βραβείο ποίησης *Αδελφοί Μιλαντίνοφ*.

Στο δημοφιλή πολιτισμό
----------------------

Το κρασί Τ'γκα ζα Γιουγκ παίρνει το όνομά του από το ποίημα του Μιλαντίνοφ. Παράγεται στη Βόρεια Μακεδονία και έχει ημίξηρο και κόκκινο-ρουμπινί χρώμα. Γευστικά είναι παρόμοιο με το ιταλικό κρασί ή το καλιφορνέζικο Μπαρμπέρα.

Δείτε επίσης
------------

* Αδελφοί Μιλαντίνοφ
* Ποιητικές Βραδιές της Στρούγκα, φεστιβάλ που πραγματοποιείται στη γενέτειρα του συγγραφέα, στη Στρούγκα της Βόρειας Μακεδονίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  "Това що зная за баща ми Димитър Миладинов и за стрико ми Константин Миладинов" Публикувано във вестник "Зора", 18, No 5270, 23 януари 1937, с. 8. , (in Bulgariann); English translation: "What I know of my father Dimitar Miladinov and my uncle Konstantin Miladinov editioned in newspaper "Zora", 18, No 5270, January 23rd 1937, c.8;
2. ↑  Letter from D. Miladinov to Victor Grigorovich about the search for Bulgarian folk songs and relics in Macedonia, 1846
3. ↑  Buchanan, Donna (2005). *Performing Democracy: Bulgarian Music and Musicians in Transition*. University of Chicago Press. σελ. 34. ISBN 0-226-07827-2.
4. ↑  Срезневский, И. И. Библиографические записки. Известия Императорской Академии наук по Отделению русского языка и словесности. СПб. 1861. Т. Х. Вып. IV. Също: ФЭБ "Русская литература и фольклор" (Ρωσικά)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Το αρχικό κείμενο του ποιήματος (στα βουλγαρικά)
* Το προφίλ του Κονσταντίν Μιλαντίνοφ, συμπεριλαμβανομένων Τάγκα ζα Γιουγκ

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Βόρεια Μακεδονία | Πύλη Βόρεια Μακεδονία |
Το **Τάγμα της Αγίας Άννας** (ρωσικά: *Орден Святой Анны*) ήταν τάγμα ιπποτών, αρχικά της επαρχίας του Χόλσταϊν και έπειτα της Ρωσίας που ιδρύθηκε από τον Κάρολο Φρειδερίκο, δούκα του Χόλσταϊν-Γκόττροπ στις 14 Φεβρουαρίου του 1735, προς τιμή της συζύγου του, Άννα Πετρόβνα, μεγάλης δούκισσας της Ρωσίας, κόρη του Πέτρου Α' της Ρωσίας. Το ρητό του Τάγματος ήταν «Amantibus Justitiam, Pietatem, Fidem» («για αυτούς που αγαπούν τη δικαιοσύνη, την ευσέβεια, και την πίστη»). Το τάγμα εόρταζε στις 3 Φεβρουαρίου.

Η ιστορία του τάγματος
----------------------

Το τάγμα αρχικά είχε μόνο έναν βαθμό και ονομαζόταν «Τάγμα της Άννας». Το καταστατικό του τάγματος φέρει το έτος 1735 με μοναδικό μετάλλιο έναν σταυρό με κόκκινος σμάλτο που στο κέντρο του σταυρού είχε την εικόνα της Αγίας Άννας και στην αντίστροφη όψη τα αρχικά «A.I.P.F.» (λατ. «"Anna Imperatoris Petri Filia"», δηλ. «Άννα, κόρη αυτοκράτορα Πέτρου»). 

Το 1742, ο Πέτρος Γ' της Ρωσίας, γιος του Καρόλου Φρειδερίκου, ανακηρύχτηκε φυσικός διάδοχος της Ρωσίας. Όταν έφθασε στη Ρωσία, παρουσίασε το μετάλλιο σε διάφορους αυλικούς. Στις 15 Απριλίου του 1797, ο γιος του, αυτοκράτορας Παύλος Α' της Ρωσίας, έκανε το τάγμα μέλος του αυτοκρατορικού ρωσικού συστήματος, το μετονόμασε σε «Τάγμα της Αγίας Άννας» και καθιέρωσε τρεις βαθμούς. Αργότερα, το 1815, ο Αλέξανδρος Α΄ της Ρωσίας πρόσθεσε και τέταρτο βαθμό.

Τα μέλη του τάγματος του Αγίου Αντρέα καθώς και οι πρίγκιπες της αυτοκρατορίας, λάμβαναν ταυτόχρονα και το μετάλλιο του τάγματος της Αγίας Άννας, 1ου βαθμού. Η αρχηγία του τάγματος ήταν κληρονομικό προνόμιο του αυτοκράτορας.

Περιγραφή
---------

* Τάγμα της Αγίας Άννας,1ος βαθμόςΤάγμα της Αγίας Άννας,  
1ος βαθμός
* Τάγμα της Αγίας Άννας,2ος βαθμός(εδώ παρουσιάζεται η έκδοση με σπαθιά για ηρωισμό στην μάχη)Τάγμα της Αγίας Άννας,  
2ος βαθμός  
(εδώ παρουσιάζεται η έκδοση με σπαθιά για ηρωισμό στην μάχη)
* Τάγμα της Αγίας Άννας,3ος βαθμόςΤάγμα της Αγίας Άννας,  
3ος βαθμός
* Τάγμα της Αγίας Άννας,4ος βαθμός(σε δύο εκδόσεις)Τάγμα της Αγίας Άννας,  
4ος βαθμός  
(σε δύο εκδόσεις)

Το μετάλλιο του Τάγματος της Αγίας Άννας είχε τέσσερις βαθμούς.

* **1ος βαθμός**: Σταυρός με φαρδιά ταινία (10 εκατοστά) που την φορούσαν πάνω από τον αριστερό ώμο και αστέρι διαμέτρου 95 χιλιοστών που το φορούσαν στο δεξιό μέρος του στήθους
* **2ος βαθμός**: Σταυρός διαμέτρου 45 χιλιοστών που τον φορούσαν στον λαιμό
* **3ος βαθμός**: Σταυρός που τον φορούσαν στα αριστερά
* **4ος βαθμός**: Σταυρός που έμπαινε στη λαβή του ξίφους

Βιβλιογραφία
------------

Alan W. Hazelton, *The Russian Imperial Orders*; New York: The American Numismatic Society, 1932 (Numismatic Notes and Monograms, No. 51).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Τάγμα της Αγίας Άννας** |

* Το Τάγμα της Αγίας Άννας
* Η ιστορία του το Τάγματος της Αγίας Άννας

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 251669906

 |

 |
Το **Τζέμινι 10** (επίσημα *Gemini X*) ήταν μία επανδρωμένη διαστημική πτήση του προγράμματος Τζέμινι της NASA, που πραγματοποιήθηκε το 1966.

Το Τζέμινι 10 εκτοξεύθηκε στις 18 Ιουλίου του 1966 από το Διαστημικό Κέντρο Κένεντι με πλήρωμα τους Τζον Γιανγκ και Μάικλ Κόλινς. Η αποστολή αυτή έσπασε μία σειρά διαστημικών ρεκόρ, μετά την απολύτως επιτυχημένη σύνδεση του διαστημοπλοίου με το μη επανδρωμένο Ατζίνα στον αέρα. Το τελευταίο είχε εκτοξευτεί 98 λεπτά νωρίτερα και τον εγκατέλειψαν σε μία απόσταση 400 χιλιομέτρων από τη Γη. Η αποστολή επέστρεψε στο Δυτικό Ατλαντικό έπειτα από 43 περιστροφές γύρω από τη Γη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Barton C. Hacker, James M. Grimwood, *On the Shoulders of Titans: A History of Project Gemini Αρχειοθετήθηκε 2010-01-13 στο Wayback Machine.*, National Aeronautics and Space Administration (1977)
2. ↑  *Οι Αμερικανοί στην τελική ευθεία για τη Σελήνη*, Ιστορικό Λεύκωμα 1966, σελ. 120, Καθημερινή (1997)
Κρατική και αστική σημαία του Αμβούργου, διαστάσεις 2:3.
Η **κρατική και αστική σημαία του κρατιδίου του Αμβούργου** έχει φόντο κόκκινο. Κεντρικό της μέρος είναι το μικρό έμβλημα του Αμβούργου. Το έμβλημα απεικονίζει ένα λευκό κάστρο με τρεις πύργους. Πάνω από τους δύο πύργους υπάρχουν δύο αστέρια (από ένα σε κάθε πύργο). Τα χρώματα προέρχονται από τα γαρύφαλα, λουλούδια τα οποία χρησιμοποιούνται από την πόλη του Αμβούργου σε επίσημες περιστάσεις. Η σημαία της Γερουσίας και του Δημάρχου είναι επίσης κόκκινη, αλλά έχει το μεγάλο έμβλημα στο κέντρο.

Ιστορικά στοιχεία
-----------------

Καθιερώθηκε στις 14 Μαΐου του 1751 και επανακαθιερώθηκε στις 6 Ιουνίου του 1952, όταν επανήλθαν τα ομόσπονδα κρατίδια της Γερμανίας. Η σημαία της πόλης έκανε την πρώτη της εμφάνιση το 16ο αιώνα.

Πηγές
-----

* H σημαία του Αμβούργου  στις **Σημαίες του Κόσμου**.

Βλέπε επίσης
------------

* Έμβλημα του Αμβούργου
Συντεταγμένες: 38°14′52″N 21°43′54″E﻿ / ﻿38.24778°N 21.73167°E﻿ / 38.24778; 21.73167

Η **Τριών Ναυάρχων** είναι δρόμος και πλατεία στην κεντρική Πάτρα. Το μεγαλύτερο μέρος της είναι πεζοδρομημένο. Εκτείνεται από την Λεωφόρο Όθωνος-Αμαλίας, παραλιακά της Πάτρας, έως την Οδό Αθανασίου Διάκου και τις εκεί Σκάλες που οδηγούν στην περιοχή της πλατείας των Υψηλών Αλωνίων. 

Επί του πεζόδρομου και της οδού βρίσκονται πολλά καταστήματα όπως εστιατόρια, ψητοπωλεία, μπυραρίες, πιτσαρίες, καφετέριες κ.α. ενώ χαρακτηριστικό στοιχείο είναι τα συντριβάνια και κυρίως οι κατά μήκος πολλές νερατζιές που δίνουν ιδιαίτερη όψη σε όλη την περιοχή ως γραμμικό πάρκο. 

 Οι σκάλες της Τριών Ναυάρχων 
Ονομάστηκε από τους ναυάρχους Κόδριγκτον, Δεριγνύ και Χέιδεν των βρετανικών, γαλλικών και ρωσικών στόλων που παρενέβησαν υπέρ της Ελλάδας στη Μάχη του Ναυαρίνου. Ο Δήμος Πατρέων ήθελε αρχικά να φιλοτεχνήσει τις προτομές των τριών ναυάρχων των Μεγάλων Δυνάμεων. Παραταύτα, στη διασταύρωση της οδού με την οδό Αγίου Ανδρέου, βρίσκεται μνημείο (αναθηματική λευκή μαρμάρινη στήλη) αφιερωμένο στους ναυάρχους της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, Κωνσταντίνο Κανάρη, Ανδρέα Μιαούλη και Γεώργιο Σαχτούρη με μπρούτζινες και ανάγλυφες τις προσωπογραφίες τους. Το μνημείο τοποθετήθηκε το 1971 και η μπρούτζινη επιφάνειά του με τις προσωπογραφίες είναι δημιουργίας του χαράκτη Ι. Δρακόπουλου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Δ. Καρατζά, Χ. Χαραλάμπους, Δ. Γκότση, Γ. Λύρα, *Πάτρα, ονομάτων επίσκεψις*, Πάτρα: Έκδοση των εφημερίδων «Εθνικός Κήρυξ των Πατρών» και «Ημερήσιος Κήρυξ των Πατρών», 1995, σελ. 42. ISBN: 960-220-719-1.
2. ↑  Πειραματικό Γυμνάσιο Πάτρας (πρώην «Πρότυπος Σχολή») (2002). Γεωργάτου-Κωνσταντινάκου, Ευαγγελία, επιμ. *Σήματα σεβασμού και μνήμης εν Πάτραις (νεότερη γλυπτική)*. Πάτρα: Δήμος Πατρέων-Επιτροπή Παιδείας. σελ. 50. ISBN 960-87448-2-2.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Ελλάδα
 |

 |
Το **Τζέμινι 9Α** (επίσημα *Gemini IX-A*) ήταν μία επανδρωμένη διαστημική πτήση του προγράμματος Τζέμινι της NASA, που πραγματοποιήθηκε το 1966.

Το Τζέμινι 9 εκτοξεύθηκε στις 6 Ιουνίου του 1966 από το Διαστημικό Κέντρο Κένεντι με πλήρωμα τους αστροναύτες Τόμας Στάφορντ και Γιουτζίν Σέρναν. Κατά τη διάρκεια της αποστολής εμφανίστηκαν τεχνικά προβλήματα σχετικά με τη σύνδεση των διαστημοπλοίων, καθώς το Τζέμινι 9 απέτυχε να συνδεθεί με το μη επανδρωμένο ATDA. Τα προβλήματα, πάντως, δεν εμπόδισαν τον Γιουτζίν Σέρναν να κάνει μία δίωρη βόλτα στο διαστημικό κενό. Στη συνέχεια, οι δύο αστροναύτες προσθαλασσώθηκαν με ασφάλεια.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Barton C. Hacker, James M. Grimwood, *On the Shoulders of Titans: A History of Project Gemini Αρχειοθετήθηκε 2010-01-13 στο Wayback Machine.*, National Aeronautics and Space Administration (1977)
2. ↑  *Οι Αμερικανοί στην τελική ευθεία για τη Σελήνη*, Ιστορικό Λεύκωμα 1966, σελ. 120, Καθημερινή (1997)
Η σημαία του Αυτόνομου θύλακα Τσουκότκα
Η **Σημαία του Αυτόνομου θύλακα Τσουκότκα**, στην Ρωσική Ομοσπονδία, περιέχει ένα μπλε πεδίο με ένα άσπρο τρίγωνο στα αριστερά. Στο κέντρο υπάρχει ένας κύκλος που περιέχει την Ρωσική εθνική σημαία, που περιβάλλεται από έναν παχύ κίτρινο κύκλο.

Το μπλε είναι το εθνικό χρώμα των Τσούκτσι. Συμβολίζει επίσης τα ποτάμια εντός της επικράτειας του αυτόνομου θύλακα. Το λευκό συμβολίζει τον πάγο και το χιόνι, που καλύπτει την Τσουκότκα το μεγαλύτερο μέρος του έτους. Το κίτρινο συμβολίζει τον ήλιο, την ελπίδα, και τη φιλία.

Η σημαία καθιερώθηκε σε απροσδιόριστη ημερομηνία. Οι αναλογίες είναι 2:3.

Αναφορές
--------

* Σημαίες του Κόσμου
Συντεταγμένες: 22°56′55″S 43°09′26″W﻿ / ﻿22.94861°S 43.15722°W﻿ / -22.94861; -43.15722

Το τελεφερίκ
Το **Πάο ντε Ασούκαρ** (πορτογαλικά: *Pão de Açúcar*, κυριολεκτικά, «κώνος ζάχαρης») είναι λόφος στο Ρίο ντε Τζανέιρο, στην είσοδο του κόλπου Γκουαναμπάρα, σε μια μικρή χερσόνησο. Έχει ύψος 396 μέτρα. Το όνομά του προέρχεται από την ομοιότητά του με τον κώνο ζάχαρης.

Γεωλογία
--------

Το Πάο ντε Ασούκαρ αποτελείται από γρανίτη και γνεύσιο της κάμβριας εποχής και του νεοπρωτεροζωικού αιώνα, δηλαδή ηλικίας περίπου 600 εκατομμυρίων ετών, που έχει διαβρωθεί και αποστρογγυλοποιηθεί με το καιρό, φαινόμενο στο οποίο συνεισφέρε η ύπαρξη ρηγμάτων στην περιοχή. Τόσο το Πάο ντε Ασούκαρ όσο και ο γειτονικός λόφος Ούρκα αποτελούνται από οφθαλμοειδή γνεύσιο ενώ το μεσοδιάστημα ανάμεσα στους δύο λόφους αποτελείται από μια μορφή γνεύσιου που διαβρώνεται πιο εύκολα. Ο γρανίτης του Πάο ντε Ασούκαρ επίσης σχηματίζει την κορυφή του Πέδρα ντα Γκάβεα, όπου πάνω στον όγκο του γνεύσιου υπάρχει στρώμα γρανίτη πάχους 150 μέτρων.

Η δημιουργία του Πάο ντε Ασούκαρ σχετίζεται με την σύγκρουση τεκτονικών πλακών με τη δυτική Γκοντβάνα, αυξάνοντας το μέγεθός της από το νεοπρωτεροζωικό μέχρι την ορδοβίκια περιόδο, πριν περίπου 500 εκατομμύρια χρόνια. Στην περιοχή του Ρίο ντε Τζανέιρο αυτό είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία ηφαιστειακών πλουτωνικών πετρωμάτων, όπως οι γρανίτες. Μετά τη διάσπαση της Παγγαίας, η περιοχή γνώρισε πάλι ηφαιστειακή δραστηριότητα, πριν περίπου 150 εκατομύρια χρόνια.

Ιστορία
-------

Στους πρόποδες του Πάο ντε Ασούκαρ ιδρύθηκε την 1 Μαρτίου 1565 η πόλη του Σάο Σεμπαστιάο ντο Ρίο ντε Τζανέιρο, η οποία εξελίχθηκε στο σημερινό Ρίο ντε Τζανέιρο. Η θέση είναι οχυρή και ήταν παρατηρητήριο για να εντοπίζονται όσοι πλησιάζουν στο κόλπο. Από το 1912, η κορυφή του Πάο ντε Ασούκαρ συνδέεται μέσω τελεφερίκ με το διπλανό λόφο Ούρκα (222 μέτρα). Ήταν το πρώτο τελεφερίκ που κατασκευάστηκε στη Βραζιλία και είναι το τρίτο παλαιότερο στον κόσμο. Το τελεφερίκ έχει μήκος 750 μέτρα και άνοιξε για το κοινό το 1913. Σήμερα το πρώτο τελεφερίκ ανεβαίνει μέχει το λόφο Ούρκα και μετά ένα δεύτερο φτάνει στην κορυφή του Πάο ντε Ασούκαρ.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Piotr Migon (2010). «Rio de Janeiro: A Metropolis Between Granite-Gneiss Massifs». *Geomorphological Landscapes of the World*. σελίδες 89 –93. doi:10.1007/978-90-481-3055-9. ISBN 978-90-481-3054-2.
2. ↑  «A Landmark of Rio de Janeiro». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Σεπτεμβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 26 Ιουνίου 2014.
3. ↑  «Building of the second line». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Σεπτεμβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 26 Ιουνίου 2014.
4. ↑  Lonely Planet: Rio de Janiero, page 76, Ricardo Gomes, John Maier Jr et al. 2006, Lonely Planet Publications, ISBN 1-74059-910-1

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Πάο ντε Ασούκαρ** |

* Επίσημη ιστοσελίδα (σε πορτογαλικά, αγγλικά και ισπανικά)

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 2915150869798722190002

 |

 |
Απεικόνιση ενός σωληνοειδούς
Το μαγνητικό πεδίο που δημιουργείται από ένα σωληνοειδές με επτά περιελίξεις (διατομή), όπως αναπαριστάνεται με τις δυναμικές μαγνητικές γραμμές του.
Το **σωληνοειδές** (από το ελληνικό επίθετο *σωληνοειδής* = παρόμοιος με σωλήνα) είναι ηλεκτρομαγνητικό εξάρτημα, συγκεκριμένα ένα πηνίο με μήκος αρκετά μεγαλύτερο από τη διάμετρό του, και ταυτοχρόνως ένας βασικός τύπος ηλεκτρομαγνήτη, που δημιουργεί ομογενές και ισχυρό μαγνητικό πεδίο σχεδόν σε όλο το εσωτερικό του.

Ο όρος χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στη γαλλική του μορφή (*solénoïde*), από τον Γάλλο φυσικό Αντρέ-Μαρί Αμπέρ το 1823 για να περιγράψει ένα ελικοειδές πηνίο.

Η έλικα που σχηματίζει το σωληνοειδές δεν είναι απαραίτητο να έχει ευθύγραμμο άξονα. Για παράδειγμα, ο ηλεκτρομαγνήτης του Γουίλιαμ Στέρτζεον το 1824 αποτελείτο από ένα σωληνοειδές καμπυλωμένο στο σχήμα πετάλου.

Στην τεχνολογία ο όρος μπορεί να αναφέρεται επίσης σε μια ποικιλία μορφοτροπέων η μερών αυτών, δηλαδή συσκευών που μετατρέπουν δυναμική ενέργεια σε γραμμική κίνηση. Ο όρος αναφέρεται επίσης συχνά στη βαλβίδα σωληνοειδούς, μια ηλεκτρομηχανική βαλβίδα και στη συσκευή που την περιέχει, ή στον *διακόπτη σωληνοειδούς*, ένα είδος ρελέ που εμπεριέχει ένα ηλεκτρομηχανικό σωληνοειδές, το οποίο ελέγχει έναν ηλεκτρικό διακόπτη. Υπάρχουν επίσης οι κλειδαριές σωληνοειδούς. Ως ηλεκτρομαγνήτης, ένα σωληνοειδές μπορεί να αποτελεί μέρος μιας διατάξεως εμβόλου.

Δείτε επίσης
------------

* Πηνίο

Παραπομπές
----------

1. ↑  Συνεδρία της Γαλλικής Ακαδημίας Επιστημών της 22ας Δεκεμβρίου 1823, πρακτικά στο: Ampère, Mémoire sur la théorie mathématique des phénomènes électro-dynamiques», *Mémoires de l'Académie royale des sciences de l'Institut de France* τόμος 6, εκδ. F. Didot, Παρίσι 1827, σσ. 267 κ.ε. (και εικόνες 29-33): «l'assemblage de tous les circuits qui l'entourent [viz. l'arc], assemblage auquel j'ai donné le nom de *solénoïde électro-dynamique*, du mot grec ***σωληνοειδὴς***, dont la signification exprime précisement ce qui a la forme d'un canal, c'est-à-dire la surface de cette forme sur laquelle se trouvent tous les circuits.» (σελ. 267).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Διαδραστική γνώση με Java: Το μαγνητικό πεδίο ενός σωληνοειδούς (από το National High Magnetic Field Laboratory των ΗΠΑ)
* Περιγραφή στο *Hyperphysics*]
* Ηλεκτρομηχανικά σωληνοειδή για την κίνηση ρομπότ

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* GND: 4191387-5

 |

 |
Ο **Ομπίτσο Β΄**, ιταλ. *Obizzo IΙ*, (π. 1247 – 13 Φεβρουαρίου 1293) από τον Οίκο των Έστε, ήταν μαρκήσιος της Φερράρα και της Αγκόνα (1264-1293). Επίσης ήταν κύριος της Μόντενα (1288-93) και του Ρέτζο (1289-93).

Βιογραφία
---------

Ήταν νόθος γιος του Ρινάλντο Α΄ και μίας υπηρέτριας του σπιτιού του. Για το λόγο αυτό ο Ομπίτσο Β΄ και η μητέρα του διώχθηκαν από τη Φερράρα από τον πατέρα του Ρινάλντο, τον Άτσο Ζ΄ μαρκήσιο της Φερράρα.

Ο Άτσο Ζ΄ βρισκόταν σε πόλεμο με τον Φρειδερίκο Β΄ Χοενστάουφεν βασιλιά της Γερμανίας. Το 1238 ο Φρειδερίκος Β΄ αιχμαλώτισε τον Ρινάλντο και την άτεκνη σύζυγό του· απεβίωσαν το 1251 στη φυλακή δηλητηριασμένοι. Ο Άτσο Ζ΄ τότε βρέθηκε με μόνο απόγονο τον εγγονό του Ομπίτσο Β΄. Για να μην εκλείψει ο Οίκος των Έστε, τον νομιμοποίησε με απόφαση του πάπα Ιννοκεντίου Δ΄ το 1252. Η μητέρα του πνίγηκε στην Αδριατική. 

Το 1264 απεβίωσε ο παππούς του Άτσο Ζ΄ και τον διαδέχθηκε ως μαρκήσιος της Φερράρα και της Αγκόνα. Το 1264 ανακηρύχθηκε ισόβιος κυβερνήτης της Φερράρα, το 1288 κύριος της Μόντενα και το 1289 του Ρέτζο. Έτσι έπαυσε η Δημοκρατία στη Φερράρα· η εξουσία των Έστε στη Φερράρα κράτησε ως τον 17ο αιώνα. 

Απεβίωσε το 1293. Είχε τρεις γιους, αλλά δεν όρισε διάδοχο. Μάλλον τον εξόντωσε ο Άτσο Η΄ και επεδίωξε τη διαδοχή ως πρωτότοκος, αλλά οι δύο μικρότεροι αδελφοί του διαφώνησαν βίαια. Τελικά συμφώνησαν να διαιρέσουν τα εδάφη: ο Άτσο Η΄ έλαβε τη Φερράρα, ο Αλντομπραντίνο Β΄ τη Μόντενα και ο Φραντσέσκο Α΄ το Ρέτζο. 

Τον Ομπίτσο Β΄ τον αναφέρει ο Δάντης στον 7ο κύκλο της *Κόλασής* του, επειδή είχε αγοράσει τη Γκίζολα για ερωτικούς λόγους από τον αδελφό της.

Οικογένεια
----------

Το 1263 νυμφεύτηκε την Τζακομίνα Φιέσκι, κόρη του Νικολό κόμη της Λαβάνια και ανιψιά του πάπα Ιννοκεντίου Δ΄ Φιέσκι και είχε τέκνα:

* Άτσο Η΄ 1263-1308, μαρκήσιος της Φερράρα.
* Βεατρίκη, απεβ. 1334, παντρεύτηκε πρώτα τον Ουγκολίνο Βισκόντι δικαστή της Γκαλούρα Σαρδηνίας και έπειτα τον Γκαλεάτσο Α΄ Βισκόντι κυβερνήτη του Μιλάνου.
* Αλντομπραντίνο Β΄, απεβ. 1326.
* Φραντσέσκο Α΄. Ο γιος του Μπερτόλντο είχε γιο τον Φραντσέσκο Β΄ και αυτός τον Άτσο Ι΄.

Παραπομπές-Υποσημειώσεις
------------------------

1. ↑  Marek, Miroslav. «Complete Genealogy of the House of d'Este». Genealogy.EU.
2. ↑  ο Ιννοκέντιος Δ΄ ήταν θείος της πρώτης συζύγου του Τζακομίνα.
3. ↑  Cawley, Charles, *Modena Ferrara*, Foundation for Medieval Genealogy, ανακτήθηκε στις August 2012
4. ↑  αυτό υπαινίσσεται ο Δάντης στην *Κόλασή* του.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 238074082
* GND: 188485406

 |

 |
Ο **Σωκράτης Δημητριάδης** (1931 - 2008) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Υπηρέτησε ως δήμαρχος Δράμας από το 1983 έως το 1990 και νομάρχης Έβρου και Δράμας λίγο αργότερα.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στην Καλλίφυτο και ακολούθησε νομικές σπουδές. Εντάχθηκε από πολύ νωρίς στο ΠΑΣΟΚ του οποίου ήταν ιδρυτικό μέλος και διατέλεσε γραμματέας της Νομαρχιακής Επιτροπής του κινήματος. 

Εξελέγη για πρώτη φορά από τον πρώτο γύρο το 1982 επικρατώντας του Αναστασίου Μακρή με ποσοστό 51,4% και επανεξελέγη στον δεύτερο γύρο το 1986 με ποσοστό 51,51%. Ήταν υποψήφιος δήμαρχος και το 1990 καταφέρνοντας να προκριθεί στον δεύτερο γύρο, όπου ηττήθηκε από τον Μαργαρίτη Τζίμα, ο οποίος έλαβε 51,7% έναντι 48,2 για τον Σωκράτη Δημητριάδη. Επί δημαρχίας του συντελέστηκαν έργα στην πόλη, όπως η αλλαγή του αποχετευτικού δικτύου, η δεντροφύτευση και η ανάπλαση της περιοχής Αγίας Βαρβάρας.

Διορίστηκε Νομάρχης Έβρου το 1993 και υπηρέτησε εκεί έως το 1994. Το 1994 εξελέγη ο πρώτος αιρετός Νομάρχης Δράμας. Κατά τη θητεία του συνετέλεσε στην εδραίωση των ελληνοβουλγαρικών σχέσεων. Το 2006 ανακηρύχθηκε επίτιμος δημότης του Γκότσε Ντέλτσεφ.

Πέθανε σε ηλικία 77 ετών στις 13 Οκτωβρίου 2008 και κηδεύτηκε από τον ιερό Μητροπολιτικό Ναό της Δράμας. Το όνομά του δόθηκε στο θεατράκι της Αγίας Βαρβάρας.

Παραπομπές
----------

1. ↑   Αρχειοθετήθηκε 2017-03-22 στο Wayback Machine. Εργασία συν Πολιτική, Έφυγε ο Σωκράτης, 13-10-2008, ανάκτηση 13-10-2016.
2. ↑  ΕΕΤΑΑ Αρχειοθετήθηκε 2017-02-14 στο Wayback Machine. Αποτελέσματα δημοτικών εκλογών Δήμου Δράμας, ανάκτηση 13-10-2016.
3. ↑  Διορισμένοι νομάρχες Έβρου Αρχειοθετήθηκε 2016-07-22 στο Wayback Machine. ιστοσελίδα Περιφερειακής Ενότητας Έβρου, ανάκτηση 13-10-2016.
4. ↑  Η ιστορία της Νομαρχίας Καβάλας – Ένα αφιέρωμα του Κώστα Παπακοσμά, 4-8-2013, ανάκτηση 13-10-2016.
5. ↑  Έφυγε από τη ζωή ο πρώην δήμαρχος και πρώην νομάρχης Δράμας Σωκράτης Δημητριάδης Αρχειοθετήθηκε 2017-03-22 στο Wayback Machine. kavalanet.gr, 13-10-2008.
6. ↑  «Ελευθέρια 2016» Στη Δράμα ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ. Προκόπης Παυλόπουλος την 1η Ιουλίου, Πρωινός Τύπος, ανάκτηση 13-10-2016.
Συντεταγμένες: 02°45′52″S 35°54′58″E﻿ / ﻿2.76444°S 35.91611°E﻿ / -2.76444; 35.91611

Το Ολντοΐνιο Λένγκαϊ όπως φαίνεται από τη Λίμνη Νάτρον στα βόρειά του.

Το **Ολντοΐνιο Λένγκαϊ** (στη γλώσσα των Μασσάι σημαίνει «Βουνό του Θεού») είναι ενεργό ηφαίστειο στη βόρεια Τανζανία. Πρόκειται για ένα στρωματοηφαίστειο ύψους 2.980 μέτρων, το οποίο βρίσκεται στην ανατολική Μεγάλη Ρηξιγενή Κοιλάδα, νότια της λίμνης Νάτρον και της Κένυας. Το ηφαίστειο έχει λάβει το χαρακτηρισμό «Το πιο Περίεργο Ηφαίστειο στη Γη» επειδή είναι το μοναδικό με λάβα με νατροκαρβονιτική σύσταση, ένα ηφαιστειογενές πέτρωμα πλούσιο σε ανθρακικά ορυκτά και νάτριο. Επίσης, η λάβα έχει τη χαμηλότερη γνωστή θερμοκρασία, περίπου 500 °C. Στην περιοχή υπάρχουν και άλλα ηφαίστεια με καρβονιτική λάβα, όπως το όρος Χόμα, τα οποία όμως είναι ανενεργά.

Το Όρος Ολντοΐνιο Λένγκαϊ (αριστερά) και στο βάθος (δεξιά) τα Υψίπεδα Νγκορονγκόρο.
Η ηφαιστειακή δραστηριότητα του Ολντοΐνιο Λένγκαϊ κατά τους ιστορικούς χρόνους αποτελείται από εκρήξεις ισχύος μέχρι 3 στη κλίμακα VEI, με εκπομπή στάχτης και ροές λάβας στο πυθμένα του κρατήρα που μπορεί να κατέβουν τις πλαγιές του ηφαιστείου. Η δραστηριότητα αυτή έχει αλλάξει σημαντικά την μορφολογία του κρατήρα, ο οποίος τα μέσα του 20ού αιώνα είχε βάθος 200 μέτρα, ενώ μέχρι το 1998 είχε γεμίσει και η λάβα υπερχείλιζε στις πλαγιές. Η πιο πρόσφατη έκρηξη του ηφαιστείου άρχισε το 2010 και συνεχίζει μέχρι σήμερα.

Το ηφαίστειο έχει τεράστια οικολογική, γεωλογική και πολιτιστική αξία. Το χωριό Ενγκαρεσέρο που βρίσκεται στις δυτικές ακτές της λίμνης Νάτρον, κοντά στο Ολντοΐνιο Λένγκαϊ, έχει επιλεγεί από την κυβέρνηση της Τανζανίας ως παράδειγμα μελέτης του ποιμενικού συστήματος των Μαασάι, δεδομένης της ιδιομορφίας του, της ακεραιότητας και της υψηλής ποικιλότητας ενδιαιτημάτων και βιοποικιλότητας. Η κοινότητα έχει επιδείξει ισχυρή αντοχή στην αντιμετώπιση απειλών για τα συστήματά τους και έχει διατηρήσει σχετικά κοινωνικά και πολιτιστικά ιδρύματα, τα οποία εξασφαλίζουν τη βιωσιμότητά τους υπό τις επικρατούσες περιβαλλοντικές συνθήκες.

Σημειώσεις
----------

1. ↑   Το λευκό στην κορυφή του όρους, δεν είναι χιόνι αλλά, ηφαιστιακή τέφρα και που λόγω της σύνθεσής της (υψηλή περιεκτικότητα κρυστάλλων υάλου), δίνει την εντύπωση πως η κορυφή του είναι χιονοσκεπής.

Παραπομπές σημειώσεων

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Strangest Volcano on Earth National Geographic. Ανακτήθηκε την 15 Σεπτεμβρίου 2012
2. ↑  Ol Doinyo Lengai Αρχειοθετήθηκε 2012-09-16 στο Wayback Machine. Global Volcanism Program, Smithsonian Institution.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 245813682
* LCCN: sh94005581
* GND: 4371949-1

 |

 |
Με το όνομα **Ανεμάς** (πληθ. **Ανεμάδες**) αναφέρουν οι χρονογράφοι της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας τα μέλη μεγάλης Ρωμαϊκής οικογένειας, που είχε σημαντικό ρόλο στην πολιτική ζωή της Ρωμανίας.

Γενάρχης της οικογένειας των Ανεμάδων ήταν ο τελευταίος Άραβας (Σαρακηνός) Εμίρης της Κρήτης, ο Αβδούλ Αζίζ ιμπν Σουαΐμπ, που αιχμαλωτίσθηκε από τον Νικηφόρο Φωκά κατά την εκστρατεία του στη μεγαλόνησο το 961. Ο Αβδούλ Αζίζ, γνωστός και ως «Κουρουπάς», μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη, όπου ο γιος του αλ-Νουμάν έγινε Χριστιανός και εξελλήνισε το όνομά του σε Ανεμάς. Ο Κουρουπάς διακρίθηκε στην πολιορκία του Δορυστόλου, το οποίο κατείχαν οι Ρως. Σε αυτή σκότωσε τον υπαρχηγό των Ρως, τον Ίκμορα.

Αργότερα δύο αδελφοί Ανεμάδες εμφανίζονται κατά την εποχή του Αλεξίου Α΄ Κομνηνού (1081-1118): ο Λέων και ο Μιχαήλ. Ο Μιχαήλ διακρίθηκε το 1094 στον πόλεμο κατά των Κουμάνων. Αργότερα όμως οι δύο αδελφοί κατηγορήθηκαν για συνωμοσία κατά του Αυτοκράτορα, οπότε δημεύθηκε η περιουσία τους και λίγο καιρό αργότερα συνελήφθησαν και καταδικάστηκαν σε θάνατο με προηγούμενη διαπόμπευση και τύφλωση. Ωστόσο, με τη μεσολάβηση της Αυτοκράτειρας σώθηκε ο Μιχαήλ, τον οποίο έκλεισαν σε έναν πύργο, που αποκλήθηκε μετά «Πύργος του Ανεμά». Αργότερα, ο Μιχαήλ Ανεμάς πήρε αμνηστία και απελευθερώθηκε.

Σώζεται μολυβδόβουλλο της οικογένειας των Ανεμάδων.

Πηγές
-----

* Το λήμμα «Ανεμάς» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη-Πάτση», τόμος 5, σελ. 608.
Συντεταγμένες: 45°4′36.084″N 7°39′53.208″E﻿ / ﻿45.07669000°N 7.66478000°E﻿ / 45.07669000; 7.66478000

Οικία Φενόλιο-Λαφλέρ (Casa Fenoglio-Lafleur)
Η οικία Φενόλιο-Λαφλέρ (Casa Fenoglio-Lafleur), βρίσκεται στη διασταύρωση του Corso Francia και της Via Principi d'Acaja 11, στην περιοχή του San Donato στο Τορίνο της Ιταλίας και θεωρείται ένα από τα αριστουργήματα του στυλ Liberty (Ιταλικό Αρ Νουβό) στην Ιταλία. Το κτήριο κατασκευάστηκε το 1902-1903 από τον αρχιτέκτονα Πιέτρο Φενόλιο (Pietro Fenoglio) ως ιδιωτική του κατοικία, ο οποίος έζησε εδώ για λίγα χρόνια και στη συνέχεια το πούλησε στον Γάλλο επιχειρηματία Lafleur που έζησε εκεί μέχρι τον θάνατό του. Σήμερα, στεγάζει γραφεία καθώς και ιδιωτικά διαμερίσματα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Γερμανικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά) *archINFORM*. 6473. Ανακτήθηκε στις 23  Αυγούστου 2018.
2. ↑  (Γερμανικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά) *archINFORM*. 6473. Ανακτήθηκε στις 31  Ιουλίου 2018.
3. ↑  (Γερμανικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά) *archINFORM*. Ανακτήθηκε στις 30  Ιουλίου 2018.

Πηγές
-----

* Αρχειοθετήθηκε 2021-12-11 στο Wayback Machine.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Casa Fenoglio-Lafleur στο Wikimedia Commons
Η **Οικογένεια Αλουσιανού** ή **Αλούσιαν** ήταν βυζαντινή οικογένεια με καταγωγή το Θέμα Βουλγαρίας, παρακλάδι της βουλγαρικής Δυναστείας των Κομητόπουλων. Η οικογένεια είχε στενούς δεσμούς λόγω γάμων με την οικογένεια των Δαλασσηνών.

Ιστορία
-------

Γενάρχης της οικογένειας ήταν ο Αλουσιανός ή Αλουσιάνος ή Αλούσιαν, Βούλγαρος και μετά Ρωμαίος ευγενής, νυμφευμένος με μέλος της οικογένειας Δαλασσηνών. Ο Αλουσιανός ήταν γιος του Ιβάν Βλάντισλαβ της Βουλγαρίας και συμμετείχε ενεργά στην Εξέγερση του Πέτρου Δελεάνου το 1040-1041, όπου ανακηρύχθηκε από τους επαναστάτες *τσάρος*. Γιοι του ήταν ο Βασίλειος Ρωμαίος δούκας και ο Σαμουήλ Ρωμαίος στρατηγός, ενώ κόρη του η Άννα, σύζυγος του μετέπειτα Αυτοκράτορα Ρωμανού Δ΄.

Γιος του Σαμουήλ Αλουσιανού και της Δαλασσηνής ήταν ο Κωνσταντίνος, που κατείχε το αξίωμα του βεστάρχη. Γιος της Άννας Αλουσιανού και του Διογένη ήταν ο επίσης Κωνσταντίνος Διογένης, που απέκτησε δύο παιδιά με σύζυγο από την οικογένεια των Αργυρών. Γνωστός είναι και ο Δαυίδ Αλουσιανός, πιθανότατα γιος του Αλουσιανού.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6  Cawley, Charles. «Medieval Lands Project: Bulgaria». *Medieval Lands*. Foundation for Medieval Genealogy.