recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Εμμανουήλ Μανιτάκης** (1809 - 1883) ήταν Έλληνας αγωνιστής του 1821 και μετέπειτα στρατιωτικός αξιωματικός, υπό τον βαθμό του συνταγματάρχη, του 19ου αιώνα.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην Κυδωνία της Κρήτης το 1809. Θείος του ήταν ο βαθύπλουτος Εμμανουήλ Καλλέργης που ζούσε στη Ρωσία και ανέλαβε τον Μανιτάκη από παιδί. Στο περιβάλλον αυτό ο Μανιτάκης έλαβε άριστη παιδεία. Μετά τις εγκυκλοπαιδικές του σπουδές στο Παρίσι εντάχτηκε στη Στρατιωτική Σχολή του Μετς, από την οποία αποφοίτησε στα μηχανικά. 

Επέστρεψε στην Ελλάδα και κατατάχτηκε στο μηχανικό σώμα με βαθμό ανθυπολοχαγού, και προάχθηκε στη διάρκεια της υπηρεσίας του μέχρι τον βαθμό του Συνταγματάρχη. 

Απεβίωσε στην Αθήνα στις 4 Μαΐου 1883.

Πηγές
-----

* Ιωάννης Αρσένης (1884). *Ποικίλη Στοά: Εθνική εικονογραφημένη επετηρίς, Έτος 1/16, 1881-1914*. Αθήνα: Εστία. Ανακτήθηκε στις 10 Σεπτεμβρίου 2009.
*Για το δήμαρχο Αγίου Νικολάου με το ίδιο όνομα και επώνυμο, δείτε: Εμμανουήλ Σκύβαλος (Δήμαρχος Αγίου Νικολάου)*.

Ο **Εμμανουήλ Σκύβαλος** του Ιωάννη (Κριτσά Λασιθίου, 19 Ιουνίου 1915 - Ιεράπετρα, 29 Νοεμβρίου 1992) ήταν Δήμαρχος Ιεράπετρας για βραχύβιο χρονικό διάστημα, το 1972.

Καταγωγή
--------

Ο πατέρας του, Ιωάννης, ήταν αγρότης από την Κριτσά και η μητέρα του, Χαρίκλεια ήταν επίσης από την Κριτσά. Ο παππούς του καταγόταν από το Καμινάκι Λασιθίου, ενώ οι Σκύβαλοι εργάζονταν ως ναυτικοί και ως έμποροι (το επώνυμο απαντάται εκτός από τον Άγιο Νικόλαο και στη Νεάπολη). Ο Εμμανουήλ εγκαταστάθηκε σε μικρή ηλικία στην Ιεράπετρα, όπου και δραστηριοποιήθηκε κατά τα επόμενα χρόνια.

Γόνος πολυτέκνων, απέκτησε και ο ίδιος 12 παιδιά με τη σύζυγό του, Δήμητρα.

Συνδικαλιστική δράση
--------------------

Εργάστηκε επί πολλά χρόνια στο εργοστάσιο του βουλευτή και υπουργού Κοθρή, που ονομαζόταν "Μίνως", στην Ιεράπετρα. Μάλιστα, δύο φορές τραυματίστηκε. Το εργοστάσιο εκείνο παρήγαγε σαπούνι, πυρηνέλαιο και χαρουπάλευρο.

Τη δεκαετία του 1950 και του 1960 ήταν πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου του Λασιθίου και ήταν επίσης πρόεδρος του Συλλόγου Πολυτέκνων Λασιθίου και του Συλλόγου Οικοδόμων Λασιθίου. Το 1958, επί δημαρχίας του Δημήτριου Μαρκόπουλου ήταν μέλος της Ερανικής Επιτροπής για την ανέγερση του ηρώου της Ιεράπετρας, με πρόεδρο το Μητροπολίτη Ιεράς και Σητείας Φιλόθεο Α'.

Δήμαρχος
--------

Ο Εμμανουήλ Σκύβαλος εξελέγη για πρώτη φορά δημοτικός σύμβουλος το 1959 και έκτοτε συνέχιζε να εκλέγεται συνεχώς ως και το 1978. Ανέλαβε αντιδήμαρχος (και υπηρεσιακός δήμαρχος στη συνέχεια) κατά τη δημαρχία του Κανουπάκη. Στις 2 Μαρτίου 1972 ο Σκύβαλος απολύθηκε από τη χούντα και νέος δήμαρχος ανέλαβε ο Παναγιώτης Ματθαίου.

Μετέπειτα χρόνια
----------------

Μετά τη Μεταπολίτευση, ο Εμμανουήλ Σκύβαλος συνέχισε να είναι παρών στα κοινά. Στις δημοτικές εκλογές του 1975 εξελέγη δημοτικός σύμβουλος με το συνδυασμό του πολιτικού μηχανικού και νικητή των εκλογών Ιωάννη Αγιαννιωτάκη, πρώτος με 230 ψήφους. Στις επόμενες εκλογές του 1978 επανεξελέγη δημοτικός σύμβουλος με το συνδυασμό "Ενότης-Πρόοδος-Έργα" του Αγιαννιωτάκη και ορκίστηκε στις 20 Δεκεμβρίου 1978. Πέθανε το 1992. Μετά το θάνατό του το όνομά του δόθηκε σε οδό στην περιοχή Τζαμί.

Πηγές
-----

1. ↑  Νίκος Τζώρτζης , "Τα Οδωνυμικά της Ιεράπετρας", εκδ. Δήμου Ιεράπετρας, Ιεράπετρα 2002 (β΄έκδοση)
2. ↑  Ανατολή, "Αποτελέσματα των εκλογών στους Δήμους του νομού Λασιθίου", φύλλο 1/4/1975, σελ. 1.
3. ↑  Ανατολή, φύλλο 12/10/1978, σελ. 1.
Ο **Εμμανουήλ Γεωργ. Λυδάκης** (1862-1954), με καταγωγή από τις Αρχάνες Ηρακλείου, ήταν Έλληνας πολιτικός.

Βιογραφία
---------

### Πρώτα χρόνια και οικογένεια

Γεννήθηκε στην Νεάπολη Λασιθίου το 1862. Με τη σύζυγό του Ερασμία Ανεμογιάννη απέκτησαν δύο κόρες: τη Μερόπη, σύζυγο του Εμμανουήλ Ματζαπετάκη, ιατρό, και τη Σοφία, σύζυγο Γεωργίου Ρωμανού.

### Δικηγορία και πολιτική σταδιοδρομία

Άσκησε την δικηγορία στον Άγιo Νικόλαο αλλά σύντομα δραστηριοποιήθηκε με την πολιτική. Υπήρξε από 1898 πιστός φίλος του Ελευθερίου Βενιζέλου τον οποίο στήριξε στα πρώτα βήματα της πολιτικής του στον Νομό εκπροσωπώντας τον μαζί με άλλους αξιόλογους Λασιθιώτες.

### Νομάρχης

Επί κυβερνήσεως Φιλελευθέρων τοποθετήθηκε ως Νομάρχης Ηρακλείου από το 1919 και παρέμεινε μέχρι το 1932. Υπήρξε ο μακροβιότερος Νομάρχης Ηρακλείου (12 ½ έτη).
Σημαντικότερα έργα ήταν η μετά τη Μικρασιατική καταστροφή, ομαλή και άρτια ανταλλαγή των χριστιανικών και μουσουλμανικών πληθυσμών, η επέκταση του λιμενοβραχίονα Ηρακλείου, η αξιοποίηση των αγροτικών προϊόντων με τη δημιουργία Γεωργικού Επιμελητηρίου, Ταμείο Ελαίας, Σταφιδική Επιτροπή - πρόδρομο της ΑΣΟ- , Σταφυλική επιτροπή, φυτοπαθολογικό Σταθμό κ.ά..

### Θάνατος και τιμές

Απεβίωσε σε ηλικία 92 ετών το 1954. Για τη συμβολή του στην αποκατάσταση των προσφύγων τον έχουν τιμήσει 60 χρόνια μετά τον θάνατό του οι Μικρασιατικοί Σύλλογοι και ο Δήμος Ηρακλείου δίδοντας το όνομα του σε οδό της πόλης.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Λυδάκης, Εμμανουήλ (1951). *Πώς ήρχισαν και πώς εξελίχθησαν αι σχέσεις μου με τον Βενιζέλον και η δράσις μου ως Νομάρχου Ηρακλείου Κρήτης*. Αθήνα: Ν. Αλικιώτης & Υιοι. σελ. 73.
2. ↑  «Ο νομάρχης Ηρακλείου Εμμανουήλ Λυδάκης και ο ρόλος του στην αποκατάσταση των προσφύγων του μεσοπολέμου». *archive.patris.gr*. Ανακτήθηκε στις 17 Οκτωβρίου 2017.
3. ↑  «Εκδήλωση με θέμα: «Ο Νομάρχης Ηρακλείου Εμμανουήλ Γεωργίου Λυδάκης και ο ρόλος του στην αποκατάσταση των Μικρασιατών προσφύγων -1922» | Σεμινάρια-Διαλέξεις-Ομιλίες | Ημερολόγιο Εκδηλώσεων». *www.heraklion.gr*. Ανακτήθηκε στις 17 Οκτωβρίου 2017.
Ο **Γεώργιος Χρ. Κτενάς** (1938 - 13 Ιουνίου 2004) ήταν Έλληνας πολιτικός, από πιο ενεργά μέλη του ΠΑΣΟΚ στη Λευκάδα, όπου εκλεγόταν βουλευτής. Η θητεία του στο ελληνικό Κοινοβούλιο ολοκληρώθηκε στις αρχές του 2004 και λίγους μήνες μετά πέθανε.

Σταδιοδρομία
------------

Εντάχθηκε στο ΠΑΣΟΚ από την ίδρυση του κινήματος και κατήλθε για πρώτη φορά στις εκλογές του 1974 ως υποψήφιος, χωρίς να εκλεγεί, συγκεντρώνοντας 1.107 ψήφους. Στις επόμενες εκλογές, το 1977, απέτυχε ξανά να εκλεγεί.

Εξελέγη βουλευτής Λευκάδας με το ΠΑΣΟΚ αρχικά στις εκλογές του 1981 με 4.603 ψήφους. Επανεξελέγη βουλευτής στις εκλογές που οδήγησαν σε νέα νίκη το ΠΑΣΟΚ, στις 2 Ιουνίου 1985. Υπηρέτησε ως τον Ιούνιο του 1989. Την περίοδο εκείνης της βουλευτικής θητείας του, συμπεριλήφθηκε από τον Ανδρέα Παπανδρέου στην κυβέρνηση, ως αναπληρωτής υπουργός Περιβάλλοντος, Χωροταξίας και Δημοσίων Έργων από τις 18 Νοεμβρίου 1988 ως τις 2 Ιουλίου 1989.

Στις 18 Ιουλίου 2002 έγινε ξανά βουλευτής, καταλαμβάνοντας την έδρα του αποβιώσαντος Ευάγγελου Βλασσόπουλου

Χάρη στις δικές του προσπάθειες ιδρύθηκε Τμήμα Ασφαλείας στην Αστυνομική Διεύθυνση Λευκάδας, το 2003. Παραιτήθηκε από την υποψηφιότητά του για τις εκλογές του 2004 για λόγους υγείας.

Αν και τους τελευταίους μήνες υπέφερε από προβλήματα υγείας, είχε λάβει μέρος και στην προεκλογική εκστρατεία του ΠΑΣΟΚ για τις ευρωεκλογές του 2004. Πέθανε σε ηλικία 66 ετών το 2004, ανήμερα των ευρωεκλογών.

Βιβλιογραφία
------------

* Κώστα Διγκαβέ, "Οι εκλογές στην Ελλάδα 1844-1985", Μαλλιάρης Παιδεία, Θεσσαλονίκη 1986.

Παραπομπές
----------

1. ↑  519e2389-af29-4962-b9d4-8a28504c9ee6. Ανακτήθηκε στις 23  Απριλίου 2022.
2. ↑  Διγκαβές 1986, σελ. 68.
3. ↑  Διγκαβές 1986, σελ. 183.
4. ↑  Θητεία Γεωργίου Κτενά στη Βουλή των Ελλήνων, ιστότοπος Ελληνικού Κοινοβουλίου.
5. ↑  Γιώργος Κτενάς, βουλευτής Λευκάδας: Δημιουργείται τμήμα ασφάλειας στη Λευκάδα, με πληροφορίες από τα "Νέα της Λευκάδας", ανάκτηση 30-8-2013.
6. ↑  ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΤΕΝΑΣ: Η πορεία ενός ασυμβίβαστου, 15-7-2004, ανάκτηση 30-8-2013.
Ο **Ευθύμιος Τορνίκης** ή **Τορνίκιος** (έδρασε μεταξύ 1181-1222) ήταν Βυζαντινός εκκλησιαστικός αξιωματούχος και συγγραφέας.

Ο Ευθύμιος ήταν υιός του Λογοθέτη του Δρόμου Δημήτριου Τορνίκιου, και μέλος της οικογένειας των Τορνίκιων, οίκου αρμένικης ή γεωργιανής πριγκιπικής καταγωγής η οποία εισήλθε στην υπηρεσία του Βυζαντίου στα μέσα του 10ου αιώνα. Αναφέρεται για πρώτη φορά ως διάκονος το 1181, και απεβίωσε στο κράτος της Ηπείρου κάποια στιγμή μετά το 1222. Είναι περισσότερο γνωστός για τους ρητορικούς λόγους του, εκ των οποίων όσοι διασώθηκαν χρονολογούνται κυρίως στην χρονολογική περίοδο μεταξύ 1200-05, όπως ο πανηγυρικός του επί της αποτυχίας του πραξικοπήματος του Ιωάννη Κομνηνού του Παχύ, ή οι μονωδίες επί του θανάτου του πατέρα του, καθώς και του στενού φίλου και συγγενή του, του Μητροπολίτη Νέων Πατρών, Ευθύμιου Μαλάκη. Σύμφωνα με τον Αλεξάντρ Καζντάν, "τα ρητορικά έργα του είναι ιδιαιτέρως συμβατικά", με μόνον την μονωδία επί του θανάτου του πατέρα του να εμφανίζει έναν περισσότερο προσωπικό τόνο, "περιγράφοντας τόσο τα χαρακτηριστικά της οικογένειας, όσο και, με τρυφερότητα, τον θάνατο του Δημήτριου".

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Αγγλικά, Ιταλικά, Ιαπωνικά) *opac.vatlib.it*. 495/369155. Ανακτήθηκε στις 19  Μαρτίου 2021.
2. 1 2  «Thesaurus Linguae Graecae» 3037. Ανακτήθηκε στις 19  Μαρτίου 2021.
3. 1 2 3 4  ODB, "Tornikios, Euthymios" (A. Kazhdan), σ. 2097.
4. ↑  ODB, "Tornikios" (A. Kazhdan), σσ. 2096–2097.
5. ↑  ODB, "Malakes, Euthymios" (A. Kazhdan), σ. 1275.

Πηγές
-----

* Kazhdan, Alexander, επιμ. (1991). *The Oxford Dictionary of Byzantium*. New York and Oxford: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-504652-6.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 366159474192127661929

 |

 |
Ο **Ελληνικός βάτραχος**, *Rana graeca* Boulenger, 1891 είναι ένα είδος βατράχου της οικογένειας Ranidae. Η γεωγραφική κατανομή του είδους περιλαμβάνει τη Βαλκανική χερσόνησο, συγκεκριμένα απαντάται στη Βοσνία Ερζεγοβίνη, τη Σερβία, το Μαυροβούνιο, τη Βόρεια Μακεδονία, την Αλβανία, τη Βουλγαρία και την Ελλάδα. Στην Ελλάδα συναντάται στο μεγαλύτερο μέρος της ηπειρωτικής Ελλάδας, την Πελοπόννησο, την Εύβοια και τη Θάσο.

Περιγραφή
---------

Πρόκειται για ένα μεσαίου μεγέθους βάτραχο, του οποίο το ολικό μέγεθος σπάνια ξεπερνά τα 9 cm.

Βιολογία
--------

Προτιμά ορεινές, δασώδεις και σχετικά ψυχρές περιοχές με μόνιμα τρεχούμενο κρύο νερό, όπου βουτά και κρύβεται όταν νιώσει απειλή. Συναντάται σε υψόμετρα μεταξύ των 200 και 2000 m. Δραστηριοποιείται τόσο την ημέρα όσο και την νύχτα. Τα θηλυκά γεννούν συστάδες μερικών εκατοντάδων αυγών τα οποία πιθανόν φυλάσσονται από τα αρσενικά έως ότου αναπτυχθούν σε γυρίνους.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Rana graeca (Greek Stream Frog)». *www.iucnredlist.org*. Ανακτήθηκε στις 14 Ιουνίου 2018.
2. 1 2 3 4  «herpetofauna.gr - Ελληνική Ερπετοπανίδα». *www.herpetofauna.gr* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 14 Ιουνίου 2018.
Ο **Σύνδεσμος για τα Δικαιώματα της Γυναίκας** είναι ελληνική φεμινιστική οργάνωση που ιδρύθηκε το 1920 στην Αθήνα, με στόχο την προώθηση του ζητήματος της παραχώρησης πολιτικών δικαιωμάτων στις γυναίκες, συμπεριλαμβανομένου του δικαιώματος ψήφου. Ο Σύνδεσμος αποτελεί μέλος της Διεθνής Συμμαχίας των Γυναικών και συνεχίζει να δραστηριοποιείται σήμερα.

Ιστορικό
--------

Μετά την ανεξαρτησία της Ελλάδας το 1828, ξεκίνησαν πολλές πρωτοβουλίες για την υποστήριξη των γυναικών, ιδιαίτερα στον τομέα της εκπαίδευσης. Το 1872 η Καλλιόπη Κεχαγιά (1839-1905) ίδρυσε την Εταιρεία Προώθησης της Γυναικείας Εκπαίδευσης. Η Καλλιρόη Παρρέν (1861-1940) ίδρυσε την Ένωση για τη Χειραφέτηση των Γυναικών το 1894 και την Ένωση Ελληνίδων το 1896, αν και και οι δύο απέφυγαν να ασχοληθούν με την παραχώρηση δικαιώματος ψήφου στις γυναίκες, το ακανθώδες τότε ζήτημα του παγκόσμιου φεμινιστικού κινήματος. Το Εθνικό Συμβούλιο Ελληνίδων, μια οργάνωση-ομπρέλα για περίπου 50 φιλανθρωπικούς συλλόγους που ασχολούνταν με τις γυναίκες και τα παιδιά, ιδρύθηκε το 1911. Παράλληλα την ίδια περίοδο το φεμινιστικό κίνημα πέτυχε την εισαγωγή γυναικών στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και το 1911 συνέβαλε στην ίδρυση του Λυκείου των Ελληνίδων, σωματείου που αγωνίζεται να αναβιώσει το ένδοξο παρελθόν της Ελλάδας. Μόλις το 1920 η Αύρα Θεοδωροπούλου ίδρυσε τον Σύνδεσμο για τα Δικαιώματα των Γυναικών, ο οποίος μεταξύ άλλων προωθούσε το αίτημα παραχώρησης δικαιώματα ψήφου στις γυναίκες.

Ιστορία
-------

Ο Σύνδεσμος ήταν ιδιαίτερα ενεργός τις δεκαετίες του 1920, του 1930 και του 1950, καταφέρνοντας τη κατάργηση των νόμων που νομιμοποιούσαν τις διακρίσεις κατά των γυναικών και σημειώνοντας πρόοδο στο οικογενειακό δίκαιο. Το 1982 ίδρυσε το Κέντρο Τεκμηρίωσης και Μελέτης Γυναικείων Προβλημάτων. Το φεμινιστικό περιοδικό «Γυναικείος Αγώνας» εκδίδεται από την οργάνωση από το 1923, τη χρονιά που εντάχθηκε στη Διεθνή Συμμαχία των Γυναικών.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Greek League for Women's Rights». EIGE. Ανακτήθηκε στις 23 Μαΐου 2017.
2. 1 2  Bacchetta, Paola· Power, Margaret (2002). *Right-wing Women: From Conservatives to Extremists Around the World*. Psychology Press. σελίδες 116–. ISBN 978-0-415-92778-9.
3. ↑  Rappaport, Helen (2001). *Encyclopedia of Women Social Reformers*. ABC-CLIO. σελίδες 529–. ISBN 978-1-57607-101-4.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος του Συνδέσμου
Ο **Γουλιέλμος Θ΄**, αγγλ. William (17 Αυγούστου 1153 - 1156) από τον Οίκο του Ανζού ήταν ο πρώτος γιος του Ερρίκου Β΄ της Αγγλίας και της Ελεονώρας των Πουατιέ, κόρης και διαδόχου του Γουλιέλμου Ι΄ δούκα της Ακουιτανίας.  Γεννήθηκε στη Νορμανδία, την ίδια ημέρα που απεβίωσε ο αντίπαλος του πατέρα του, ο Ευστάθιος Δ΄ κόμης του Μπουλόν.

Βιογραφία
---------

Ο Γουλιέλμος Θ΄ είτε απεβίωσε σε ηλικία 3 ετών, στις 2 Δεκεμβρίου 1156,   είτε σε ηλικία 2 ετών, τον Απρίλιο του 1156.  Αυτό οφειλόταν στην αιχμαλωσία του στο κάστρο Γουόλινγκφορντ. Τάφηκε στο αββαείο Ρήντινγκ στα πόδια του προ-πάππου του Ερρίκου Α΄. 

Τη στιγμή του τέλους του, ο Γουλιέλμος έγινε κόμης του Πουατιέ, καθώς η μητέρα του είχε παραχωρήσει την κομητεία σε αυτόν. Για αιώνες, οι δούκες της Ακουιτανίας την κατείχαν ως έναν από τους δευτερεύοντες τίτλους τους, έτσι περιήλθε στην Ελεονώρα από τον πατέρα της. Το να τη δώσει στον γιο της, ήταν ουσιαστικά μία αναβίωση του τίτλου, χωρίζοντάς τον από το δουκάτο. Ορισμένοι λένε ότι κατείχε επίσης τον τίτλο του αρχιεπισκόπου της Υόρκης, αλλά αυτό είναι πιθανώς λάθος: ο ετεροθαλής αδελφός του Γοδεφρείδος (απεβ. 1212), που είχε γεννηθεί ένα έτος πριν τον Γουλιέλμο Θ΄, αργότερα ανέλαβε αυτό το αξίωμα, προκαλώντας τη σύγχυση.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  p10202.htm#i102015.
2. ↑  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003. I00005976.
3. ↑  pantheon.world/profile/person/William\_IX,\_Count\_of\_Poitiers.
4. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
5. ↑  Warren 1995, σελ. 137.
6. ↑  Huscoft 2016, σελ. 110.
7. ↑  Strickland 2007, σελ. 184.
8. 1 2  Baxter 2016, σελ. 77.

Πηγές
-----

* Baxter, Ron (2016). *The Royal Abbey of Reading*. The Boydell Press.
* Huscroft, Richard (2016). *Tales From the Long Twelfth Century: The Rise and Fall of the Angevin Empire*. Yale University Press.
* Strickland, Matthew (2007). «On the Instruction of a Prince: The Upbringing of Henry, the Young King». Στο: Harper-Bill. *Henry II: New Interpretations*. The Boydell Press.
* Warren, W. L. (1995). *Henry II*. University of California Press.
Ο **Γκαλένο Φέρι** (*Gallieno Ferri*, παρωνύμιο "*Fergal*", Γένοβα, Ιταλία, 21 Μαρτίου 1929 - 2 Απριλίου 2016 ) ήταν Ιταλός εικονογράφος και δημιουργός κόμικς.

Σπούδασε γεωμετρία αλλά πολύ σύντομα στράφηκε στην 9η τέχνη, σχεδιάζοντας για γνωστούς εκδοτικούς οίκους εικονογραφημένων. Δικές του δημιουργίες είναι οι χαρακτήρες (ή σειρές) 'Il Fantasma Verde' και 'Piuma Rossa' τoυς οποίους εμπνεύστηκε και υλοποίησε μαζί με τον σεναριογράφο και εκδότη Giovanni De Leo.
Ακολούθησαν τα Maskar', 'Tom Tom', 'Thunder Jack', αλλά και 'Kid Colorado', 'Jim Puma', 'Agent Secret', 'Le Fantôme Vert' (τα τελευταία τέσσερα για λογαριασμό των γαλλικών εκδόσεων *Éditions SER*). Στα τέλη της δεκαετίας του 50 συνεργάσθηκε με τον Il Vittorioso, δημιουργώντας τα 'Capitan Walter' (σε σενάριο του Sandro Cavore), 'Jolly' και 'Ali Baba'. Το 1961 αποτέλεσε σταθμό στην καριέρα του, καθώς γνωρίσθηκε με τον εκδότη Σέρτζιο Μπονέλι και από κοινού έδωσαν στο αναγνωστικό κοινό το δημοφιλή χαρακτήρα Ζαγκόρ, του οποίου ο Φέρι αποτέλεσε τον αποκλειστικό σχεδιαστή για πάρα πολλά χρόνια, πριν παραδώσει τη σκυτάλη σε νεώτερους καλλιτέχνες, ενώ εικονογράφησε όλα σχεδόν τα εξώφυλλα της έκδοσης. Στα 1975 οι δυο συνεργάτες δημιούργησαν έναν ακόμη εμβληματικό χαρακτήρα, το Μίστερ ΝΟ. Επιπρόσθετα, ο Φέρι εργάστηκε και για τη βρετανικών συμφερόντων εταιρεία *Fleetway*, συνεισφέροντας τη σειρά 'Dick Daring of the Mounties'.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Αγγλικά, Ολλανδικά) *Lambiek Comiclopedia*. Lambiek. 1  Νοεμβρίου 1999. f/ferri\_gallieno. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  (Γαλλικά) *BD Gest'*. 20213. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
3. 1 2  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. 17022696j.
4. ↑  www.repubblica.it/cultura/2016/04/03/news/morto\_ferri\_autore\_zagor-136811335/.
5. ↑  Galleno Ferri in Comiclopedia
6. ↑  *Gallieno Ferri, Italian comic book artist, Died at 87*[*νεκρός σύνδεσμος*]

Πηγή
----

* *Lambiek Comiclopedia: Gallieno Ferri*

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 18506344
* **Europeana**: agent/base/3034
* LCCN: n79112758
* ISNI: 0000 0000 3050 856X
* BNF: cb17022696j (data)
* ICCU: RAVV077963

 |

 |
***Δυσάρεστες ιστορίες*** (γαλλικός τίτλος: *Histoires désobligeantes*) είναι συλλογή διηγημάτων του Γάλλου συγγραφέα Λεόν Μπλουά που εκδόθηκε το 1894. Αποτελείται από 32 διηγήματα που διαδραματίζονται στο Παρίσι και περιστρέφονται γύρω από την εγκληματικότητα, τις σεξουαλικές διαστροφές, δαιμονικούς ανθρώπους και άλλα θέματα τυπικά του Παρακμιακού κινήματος.

Στα ελληνικά έχουν μεταφραστεί μεμονωμένα διηγήματα και μια επιλογή 13 διηγημάτων με τίτλο *13 ιστορίες για παλιοχαρακτήρες*.

Παρουσίαση
----------

Οι ιστορίες είναι εμπνευσμένες από δημοσιεύσεις διαφόρων γεγονότων στις εφημερίδες του Παρισιού, σύντομα άρθρα για σκάνδαλα, ατυχήματα, εγκλήματα και περίεργες υποθέσεις. Ο Λεόν Μπλουά καταγράφει τις ιστορίες χωρίς αποστροφή για τις ειδεχθείς πράξεις, δείχνοντας συχνά κατανόηση για τη σκοτεινή πλευρά του ανθρώπινου μυαλού, που μπορεί να οδηγήσει τον καθένα σε παρεκτροπές.

Τα διηγήματα σχετίζονται, ως προς το είδος, με τις *Σκληρές ιστορίες* (1883) του Βιλιέ ντε λ'Ιλ-Αντάμ, τις *Διαβολικές* (1874) του Ζυλ Μπαρμπέ ντ’ Ωρεβιγύ και έργα του Έντγκαρ Άλαν Πόε και του Λωτρεαμόν και είναι γραμμένα με ύφος που θυμίζει δημοσιογραφικό ρεπορτάζ, σε πυρετώδη αφηγηματικό ρυθμό και άφθονο μαύρο χιούμορ. 

Ο φανατικός στις θρησκευτικές του πεποιθήσεις Καθολικός συγγραφέας Μπλουά χρησιμοποίησε τις υποθέσεις για να επιτεθεί στηναγνωστικιστική μεσαία τάξη και στο κυρίαρχο κατεστημένο της εποχής του, περιλαμβάνοντας πλήθος αναφορών σε πραγματικά πρόσωπα. 

Για τον Μπλουά, όλες οι σωματικές απολαύσεις είναι εκτροπή ή, ακόμη χειρότερα, σατανικός πειρασμός, επομένως μόνο μέσω των βασάνων και της τιμωρίας οι χαρακτήρες του εξιλεώνονται για τις αμαρτίες τους.

Μεταφράσεις στα ελληνικά
------------------------

* Ελλην. έκδοση: *13 ιστορίες για παλιοχαρακτήρες*, μετάφραση: Αλέξανδρος Τσαντίλας, εκδόσεις Βακχικόν, 2017
* Ελλην. έκδοση: *Η φοβερή τιμωρία ενός οδοντογιατρού*, μετάφραση: Βαγγέλης Μπιτσώρης, εκδόσεις: Άγρα, 2020, με πρόλογο του Χόρχε Λουίς Μπόρχες.

Παραπομπές
----------

1. ↑ . «theparisreview.org/blog/2015/07/14/disagreeable-tales/».
2. ↑ . «politeianet.gr/books/bloy-leon-bakchikon-13-istories-gia-paliocharaktires».
3. ↑ . «fractalart.gr/13 ιστορίες για παλιοχαρακτήρες/Οι δέσμιοι του Λονγκζιμό (η ανατομία ενός διηγήματος)».
4. ↑ . «kathimerini.gr/culture/books/13 ιστορίες για/παλιοχαρακτήρες».
5. ↑ . «worldcat.org/title/disagreeable-tales/».
6. ↑ . «babelio.com/livres/Bloy-Histoires-desobligeantes».

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* BNF: cb39971033t (data)

 |

 |
Ο **Γκέοργκ Φρίντριχ Μπαχ** (*Georg Freidrich Bach*, 17 Μαρτίου 1793 – 2 Οκτωβρίου 1860) ήταν Γερμανός φλαουτίστας (πλαγιαυλητής), γιος του Γιόχαν Μίχαελ Μπαχ. Εργάστηκε στη Σουηδία ως δάσκαλος μουσικής του πρίγκιπα Όσκαρ και αργότερα δίδαξε μουσική στο Έλμπερφελντ και στο Ίζερλον της Γερμανίας. Σώζονται αρκετές συνθέσεις του για πληκτροφόρα, καθώς και ένα εγχειρίδιο αρμονίας. Δεν ανήκει στον κλάδο του Βέχμαρ της οικογένειας των Μπαχ.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *Grove Music Online*, Oxford University Press, 2001. 4 Φεβρ. 2018

Πηγές
-----

* Wolff, Christoph, Walter Emery, Peter Wollny, Ulrich Leisinger και Stephen Roe: "Bach family" στο *Grove Music Online*, Oxford University Press, 2001. 4 Φεβρ. 2018.
Η **δυνατότητα** (*ability*), όταν αφορά σε πρόσωπα, αποτελεί έμφυτο χαρακτηριστικό ή φυσική κλίση (ταλέντο) του ατόμου, για την εκτέλεση κάποιας εργασίας/έργου. Διακρίνονται σε *φυσικές* και σε *νοητικές*. Παραδείγματα φυσικών δυνατοτήτων είναι φυσική κατάσταση/αντοχή, η όραση, η ακοή, η δυνατότητα εκτέλεσης συγκεκριμένων χειρωνακτικών και σωματικών έργων, κτλ. Παραδείγματα νοητικών δυνατοτήτων είναι η αντίληψη, η ευφυία, η συνεργασία, η αυτοπεποίθηση, η αυτοεκτίμηση, ο αυτοέλεγχος, η ευελιξία, η προσαρμοστικότητα, η επιμονή, ο ζήλος, η δυνατότητα δημιουργίας κινήτρων (αυτοπροώθηση), η δυνατότητα επίτευξης στόχων, επίλυσης προβλημάτων, αναλυτική/ερευνητική σκέψη, κτλ. Οι δυνατότητες του ατόμου αποτελούν βασικά προαπαιτούμενα πάνω στα οποία μπορούν με την κατάλληλη εκπαίδευση να δομηθούν περαιτέρω γνώσεις, δεξιότητες και ικανότητες.

Οι δυνατότητες του ατόμου αποτελούν μετρήσιμο μέγεθος με τη χρήση εξειδικευμένων εργομετρικών και ψυχομετρικών τεστ ελέγχου (εφαρμόζονται σε χώρες όπως ΗΠΑ και Μ. Βρετανία).

Η **δυνατότητα (capability)** αναφέρεται επίσης σε ότι χρειάζεται στην πράξη (τρόπος ενέργειας ή/και μέσα) για την επίτευξη συγκεκριμένου αποτελέσματος που συμβάλλει στην εκπλήρωση της αποστολής και της στρατηγικής ενός οργανισμού, εταιρείας ή επιχείρησης.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **δυνατότητα**  |
Η **ερπετολογία** αποτελεί ιδιαίτερο επιστημονικό κλάδο της ζωολογίας με ουσιαστικό αντικείμενο έρευνας και μελέτης τα σπονδυλωτά ερπετά και σπονδυλωτά αμφίβια ζώα. Η σύνθετη ονομασία του όρου ετυμολογείται από τις λέξεις "*ερπετό*" και "*λόγος*" (-λογία = μελέτη, γνώση).  
 
Οι ζωολόγοι του κλάδου αυτού, όπου σε πρακτική ενάσκηση μελετούν ειδικά τη φύση και τη ζωή των ερπετών. καλούνται **ερπετολόγοι**.

Κλάδοι Ερπετολογίας
-------------------

Επιμέρους κλάδοι της ερπετολογίας είναι: η Οφιολογία ή Οφιδολογία, η Σαυρολογία ή Σαυροειδολογία, η Βατραχιολογία και η Χελωνιολογία.

Ιστορία
-------

Η ερπετολογία αποτελεί τον αρχαιότερο κλάδο της ζωολογίας λαμβάνοντας υπόψη τις αρχαιότερες ιστορικές αναφορές και περιγραφές ειδών ζώων, αλλά και ο προϊστορικότερος αν λάβουμε υπόψη τις διάφορες μυθολογικές αναφορές των διαφόρων λαών. Η ιδιόρρυθμη μορφολογία του σώματος των ερπετών, το μέγεθος, η καταπληκτική δύναμή ορισμένων, η εντυπωσιακή ευκινησία άλλων, το επώδυνο ή και θανατηφόρο δηλητήριο μερικών εξ αυτών καθώς και διάφορες άλλες ιδιότητες που παρουσιάζουν τα ερπετά, κυριολεκτικά εξόγκωσαν τη φαντασία στη παραγωγή παράδοξων και τρομερών μύθων. Οι περισσότεροι λαοί απέδιδαν τη γέννησή των ερπετών απ΄ ευθείας από τους θεούς με κίνητρο το φόβητρο των ανθρώπων.  
 
Στην ελληνική μυθολογία απαντώνται μύθοι επί μύθων αναφερόμενοι σε φίδια και φιδόμορφα τέρατα, δράκους. καθώς και σε ανθρωποφάγα αμφίβια. Αλλά και η Παλαιά Διαθήκη δεν υστερεί σε ανάλογες αναφορές ξεκινώντας από το προπατορικό αμάρτημα, όπου το πνεύμα του κακού λαμβάνει τη μορφή φιδιού και φθάνοντας στην σαραντάχρονη περιπλάνηση των Εβραίων στην έρημο του Σινά όπου ο Γιαχβέ εξαπέστειλε ιοβόλα φίδια εναντίον τους για την απιστία τους και τους γογγυσμούς τους κατά του Μωυσή. Στη δε Αίγυπτο απαντώνται πλείστες ιερογλυφικές παραστάσεις με ερπετά μερικά των οποίων και είχαν θεοποιηθεί. Αντίθετα στην αρχαία Ελλάδα των κλασικών χρόνων το φίδι αποτελούσε ήδη έμβλημα της ιατρικής.

Συνέπεια όλων των παραπάνω ήταν να στραφεί το ενδιαφέρον πολλών αρχαίων φιλοσόφων και φυσικών προς τα ερπετά με σπουδαίες καταγραφές. Πρώτος που άρχισε να κατατάσσει τα ερπετά μεθοδικά, λαμβάνοντας υπόψη χαρακτηριστικά του σώματός τους, όπως το μέγεθος, το σχήμα, τις φολίδες κ.λ.π. ήταν ο Αριστοτέλης όπου η αναλυτική του μελέτη έθεσε τις βάσεις της μέλλουσας ερπετολογίας. Ο δε Πλίνιος και ο Διοσκορίδης μελέτησαν μόνο τα φίδια εκείνα που σχετίζονταν με τη φαρμακευτική και την ιατρική. Η ερπετολογία άρχισε να σημειώνει μεγάλη πρόοδο μόλις από τον 19ο αιώνα.

Δείτε επίσης
------------

* Εθνοερπετολογία

Πηγές
-----

* "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" τομ.ΙΑ΄, σ.586

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Herpetology στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85060464
* GND: 4159629-8
* BNF: cb11978133g (data)
* NKC: ph114659
* BNE: XX530554

 |

 |
Ο **Επσομίτης** (αγγλ. epsomite) είναι ένυδρο θειικό ορυκτό του μαγνησίου. Έλαβε το όνομά του από το Έπσομ (Σάρεϊ) της Βρετανίας, όπου πρωτοεντοπίστηκε. Οι ιαματικές ιδιότητες των πηγών του Έπσομ οφείλονται στον επσομίτη. Χημικά παρασκευασμένος πωλείται στα φαρμακεία με την επωνυμία "Άλας του Έπσομ".

Ανευρίσκεται συχνά ως επιφλοίωση σε τοιχώματα ορυχείων, σπηλαίων και ορυγμάτων, προερχόμενος από εξαλλοίωση θειούχων ορυκτών πλούσιων σε μαγνήσιο. Απαντά, επίσης, ως προϊόν αποξήρανσης αλατούχων λιμνών και πηγών, σπανιότερα ως απόθεση σε φουμαρόλες.

Σχετίζεται με μελαντερίτη, γύψο, αλοτριχίτη, αλουνογενή και πικερινγκίτη. Σχηματίζει δύο παραμικτικές σειρές με τον μορενοζίτη (NiSO4. 7 H2O) και τον γκοσλαρίτη (ZnSO4. 7 H2O)

Απαντά σε πολλά σημεία του πλανήτη και είναι πολύ κοινό ορυκτό. Εκτός από το Έπσομ όμορφα δείγματά του ανευρίσκονται επίσης στην Τσεχία (Sedlitz και Saidschitz), τη Σλοβακία (Spania Dolina), την περιοχή του Βεζουβίου στην Ιταλία, τη χερσόνησο Καμτσάτκα της Ρωσίας, τη Νότια Αφρική (προερχόμενος από αποξήρανση λιμνών), το Οντάριο του Καναδά και σε πολλά σπήλαια των ΗΠΑ.

Στην Ελλάδα ανευρίσκεται σχεδόν σε όλα τα μεταλλεία του Λαυρίου καθώς και στη λεκάνη του Καρλοβασίου της Σάμου.

Πηγές
-----

* Handbook of Mineralogy
* Mindat.org
* Galleries.com
* Webmineral.com

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος ορυκτών
* Κατάλογος ορυκτών των μεταλλείων Λαυρίου

Βιβλιογραφία
------------

* James Dwight Dana, *Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks*, READ BOOKS, 2008 ISBN 1-4437-4224-4
* Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil, *A Field Guide to Rocks and Minerals*, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 0-395-91096-X
* Walter Schumann, R. Bradshaw, K. A. G. Mills, *Handbook of Rocks, Minerals and Gemstones*, Houghton Mifflin Harcourt, 1993 ISBN 0-395-51137-2
Ο **Γουλιέλμος Α΄ του Λα Μαρκ**, γαλλ.: *William de la Marck* , (1446 - 1485) ήταν τυχοδιώκτης γερμανικής καταγωγής. Έγινε σημαντική μορφή στα τέλη τού 15ου αι. στο πριγκιπάτο-επισκοπή της Λιέγης. Ο Γουλιέλμος Α΄ είχε το παρωνύμιο *le Sanglier des Ardennes* (ο Αγριόχοιρος τού Αρντέν), επειδή ήταν τόσο άγριος, όσο το αγριογούρουνο που του άρεσε να κυνηγά.

Βιογραφία
---------

Ήταν εγγονός τού Έμπερχαρντ Β΄ κυρίου τού Άρενμπεργκ, εγγονού τού Ένγκελμπερτ Α΄ κόμη τού Λα Μαρκ. Ανιψιοί του ήταν οι Ροβέρτος Β΄ του Λα Μαρκ δούκας τού Μπουγιόν και Εράρ του Λα Μαρκ πρίγκιπας-επίσκοπος της Λιέγης.

Το 1482 δολοφόνησε ο Λουδοβίκος των Βουρβόνων, επίσκοπος της Λιέγης, για να τον αντικαταστήσει από τον ίδιο του τον γιο Ιωάννη τού Λα Μαρκ. Δεν κατάφερε να κάνει τον Ιωάννη αποδεκτό, και ο επόμενος επίσκοπος ήταν ο Ιωάννης τού Χορν. Η πράξη αυτή οδήγησε σε εμφύλιο πόλεμο στο πριγκιπάτο-επισκοπή.

Στις 21 Μαΐου 1484 υπογράφηκε συνθήκη στο Tόνγκερεν, σύμφωνα με την οποία η οικογένεια τού Λα Μαρκ έχασε τις αξιώσεις της στην επισκοπή, και υποστήριξε τον αγώνα της Λιέγης ενάντια στον Μαξιμιλιανό Α' βασιλιά της Γερμανίας έναντι ανταμοιβής 30.000 λιβρών. Το κάστρο Μπουγιόν (Bouillon) ήταν υποθηκευμένο στον Γουλιέλμο μέχρι τη στιγμή της αποπληρωμής.

Το 1485 δέχθηκε ενέδρα κοντά στο Σιντ-Τράιντεν και οδηγήθηκε στο Μάαστριχτ, όπου αποκεφαλίστηκε στις 18 Ιουνίου 1485.

Ο εξάδελφος τού Γουλιέλμου, Εράρ τού Λα Μαρκ, έγινε πρίγκιπας-επίσκοπος από το 1506 έως το 1538.

Ο δισεγγονός του Γουλιέλμος Β΄ τού Λα Μαρκ ήταν σημαντικός ηγέτης των Επαιτών της θάλασσας (Gueux de mer) στον Ογδοηκονταετή Πόλεμο.

Οικογένεια
----------

Είχε τέκνο:

* Ιωάννης Α΄.
	+ Ιωάννης Β΄.
		- Γουλιέλμος Β΄ του Λα Μαρκ κύριος του Λυμέ.

Πολιτιστικές επιρροές
---------------------

Περιγράφεται από τον σερ Γουώλτερ Σκοτ ως "Γουλιέλμος, κόμης τού Λα Μαρκ", στο έργο του *Quentin Durward*.

Σημειώσεις και παραπομπές
-------------------------

1. 1 2  p57550.htm#i575496.
2. ↑  p57550.htm#i575496. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
3. 1 2 3  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
4. ↑  Also known as **Guillaume de la Marck** in some English language sources
5. 1 2  E. Cobham Brewer (1894). Dictionary of Phrase and Fable, San’glier (Sir),Boar

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 135136588
* LCCN: nb2010018808
* ISNI: 0000 0000 9220 1299

 |

 |
Ο **Γεώργιος Χρυσίδης** ή **Χρυσηίδης** (1799 - 1873) ήταν Έλληνας λόγιος και πολιτικός από τη Μακεδονία.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1799 στον Πολύγυρο της Χαλκιδικής. Συμμετείχε στην Ελληνική Επανάσταση του 1821 ως πληρεξούσιος της Μακεδονίας και της περιοχής Μαντεμίου (Βόρειος Χαλκιδική) στις εθνοσυνελεύσεις Ερμιόνης (Γ΄) 1827, Τροιζήνας (Γ΄) 1827 και Άργους (Δ΄) 1829. Χρημάτισε επίσης γραμματέας των Εθνοσυνελεύσεων Ερμιόνης και Τροιζήνας. 

Διατέλεσε εφημεριδογράφος και διευθυντής της Γενικής Εφημερίδος της Ελλάδος από το 1827 έως τις 31 Δεκεμβρίου του 1831 καθώς και της Εθνικής Εφημερίδος το 1832-1833. Κατά τη διάρκεια της θητείας του αγωνίστηκε για την διατήρηση του δημόσιου χαρακτήρα του Εθνικού Τυπογραφείου και αντιτάχθηκε στις προτάσεις για παραχώρησή του σε ιδιωτικά συμφέροντα. 

Υπήρξε προστάτης των συμφερόντων της Μακεδονίας κατά τη διάρκεια της επανάστασης, όπου συμμετείχε στις λήψεις αποφάσεων. Επίσης φρόντισε για την αποκατάσταση των προσφύγων Μακεδόνων μετά την ίδρυση του Ελληνικού κράτους. Συνδιοργάνωσε την *"επί του συνοικισμού τών Μακεδόνων Επιτροπή"* το 1839 με τους Αναστάσιο Πολυζωίδη, Θεοφάνη Σιατιστέα και Παναγιώτη Ναούμ, ώστε να μεριμνήσει για την ικανοποίηση των αναγκών των προσφύγων Μακεδόνων που είχαν εγκατασταθεί στη Νέα Πέλλα Αταλάντης.

Είχε πλούσιο συγγραφικό έργο και συνέταξε πολλές αρχαιολογικές μελέτες. Επίσης μετέφρασε αρκετά έργα Γάλλων συγγραφέων στην ελληνική, όπως π.χ. του Ζαν Μπατίστ Σαΰ (Jean-Baptiste Say). 

Πέθανε το 1873 στην Αθήνα.

Αναφορές
--------

* Η συμβολή της τυπογραφίας στη στήριξη της Επανάστασης του 1821, Έλλη Δρούλια Μητράκου, Τριαντάφυλλος Ε. Σκλαβενίτης
* Γρηγόριος Βέλκος (επιμ.). *Ανέκδοτα Έγγραφα από το Αρχείο του Συνοικισμού των Μακεδόνων "Νέα Πέλλα" Αταλάντης* (PDF). Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών. Ανακτήθηκε στις 16 Απριλίου 2010. [*νεκρός σύνδεσμος*]
* Γ’ Εθνική Συνέλευση της Ερμιόνης – Τροιζήνας, Αργολική αρχειακή βιβλιοθήκη ιστορίας και πολιτισμού
Η επαρχία Λεβαδείας
Η **επαρχία Λειβαδιάς** ήταν μία από τις δύο επαρχίες του νομού Βοιωτίας. Καταλάμβανε το βόρειο τμήμα του νομού. Έδρα της ήταν η Λιβαδειά. Εκτεινόταν στα όρια των πρώην δήμων και κοινοτήτων(επί καποδίστρια) Λεβαδέων, Αλιάρτου, Αραχόβης, Δαύλειας, Διστόμου, Κορώνειας, Ορχομενού, Χαιρώνειας, Αντίκυρας και Κυριακίου

Διοικητικές μεταβολές
---------------------

Δημιουργήθηκε αρχικά με την διοικητική διαίρεση του 1833 ως μία από τις πέντε αρχικά επαρχίες του νομού Αττικής και Βοιωτίας. Καταργήθηκε στην συνέχεια με την διοικητική διαίρεση του 1836 η οποία κατήργησε προσωρινά το νομαρχιακό σύστημα και επανασυστάθηκε το 1848. Με την δημιουργία του νομού Βοιωτίας αρχικά το 1899 και στην συνέχεια το 1943 αποτέλεσε μία από τις δύο επαρχίες του νομού. Την ίδια χρονιά η επαρχία διευρύνθηκε με την προσάρτηση των κοινοτήτων που μέχρι τότε ανήκαν στην επαρχία Λοκρίδας, Παύλου, Λουτσίου και Πύργου καθώς και της κοινότητας Αντίκυρας που μέχρι τότε ανήκε στην επαρχία Παρνασσίδας. Η επαρχία στην συνέχεια παρέμεινε αμετάβλητη μέχρι την κατάργησή της το 1997 με το σχέδιο Καποδίστριας.

Πληθυσμός
---------

Πορεία του πληθυσμού της επαρχίας από το 1861

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| **Έτος** | 1861 | 1870 | 1879 | 1889 | 1896 | 1907 | 1920 | 1928 | 1940 | 1951 | 1961 | 1971 | 1981 | 1991 |
| **Έτος** | 16.005 | 18.122 | 20.668 | 23.032 | 27.361 | 30.016 | 33.334 | 41.219 | 46.319 | 50.037 | 54.239 | 57.023 | 58.920 | 61.575 |

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Εφετηρίς του Βασιλείου της Ελλάδας δια το έτος 1837*. 1837. σελίδες 178–180.
2. ↑  Εθνικό ίδρυμα ερευνών, Εξέλιξη πληθυσμού επαρχίας Λιβαδειάς

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Επαρχίες της Στερεάς Ελλάδας |
| --- |
|  |
| Νομός Αιτωλοακαρνανίας | 
* Επαρχία Βάλτου
* Επαρχία Μεσολογγίου
* Επαρχία Ναυπακτίας
* Επαρχία Τριχωνίδας
* Επαρχία Ξηρομέρου
 |
|  |
| Νομός Αττικής1 | 
* Επαρχία Αίγινας
* Επαρχία Αττικής
* Επαρχία Μεγαρίδας
* Επαρχία Πειραιώς
 |
|  |
| Νομός Βοιωτίας | 
* Επαρχία Θηβών
* Επαρχία Λεβαδείας
 |
|  |
| Νομός Ευβοίας | 
* Επαρχία Ιστιαίας
* Επαρχία Καρυστίας
* Επαρχία Χαλκίδας
 |
|  |
| Νομός Ευρυτανίας | 
Επαρχία Ευρυτανίας |
|  |
| Νομός Φθιώτιδας | 
* Επαρχία Δομοκού
* Επαρχία Λοκρίδας
* Επαρχία Φθιώτιδας
 |
|  |
| Νομός Φωκίδας | 
* Επαρχία Δωρίδας
* Επαρχία Παρνασσίδας
 |
|  |
| 
1Αναφέρονται μόνο οι επαρχίες που βρίσκονται γεωγραφικά στην Στερεά Ελλάδα. Στον νομό Αττικής ανήκουν επίσης οι επαρχίες Κυθήρων, Τροιζηνίας και Ύδρας |

 |
Ο **Γεώργιος,** γεωργιανά: გიორგი, *Γκιόργκι,* (π. 1570 – 12 Μαρτίου 1605), τού Οίκου των Μπαγκρατιόνι, ήταν διάδοχος του θρόνου (batonishvili) του Kαχέτι, ενός βασιλείου στην ανατολική Γεωργία.

Ο Γεώργιος ήταν γιος του Αλέξανδρου Β΄, βασιλιά τού Καχέτι (1574-1605), ο οποίος είχε εκτοπιστεί προσωρινά από τον θρόνο από τον μεγαλύτερο γιο του Δαβίδ Α΄ το 1601. Ο Γεώργιος επαναστάτησε εναντίον τού Δαβίδ Α΄, ο οποίος κατάφερε να ειρηνεύσει τον προκλητικό αδελφό του δίνοντάς του μία μεγάλη περιουσία. Παρόλα αυτά, ο Γεώργιος συνωμότησε με μερικούς από τους αντιπολιτευόμενους ευγενείς το 1602, για να δολοφονήσουν τον Δαβίδ, αλλά η συνωμοσία κατέρρευσε και ο πρίγκιπας κατέφυγε στον γειτονικό γεωργιανό ηγεμόνα, Γεώργιο Ι΄ του Κάρτλι, ο οποίος όμως τον παρέδωσε στον Δαβίδ. Ο Γεώργιος μπήκε στη φυλακή και αφέθηκε ελεύθερος, όταν ο πατέρας του Αλέξανδρος Β΄ μπόρεσε να ξαναρχίσει τη βασιλεία του μετά το τέλος τού Δαβίδ. Χρημάτισε ως αντιβασιλιάς κατά την απουσία τού πατέρα του στην ιρανική αυλή των Σαφαβιδών από τις αρχές τού 1604 έως τον Μάρτιο τού 1605. Τον Αύγουστο τού 1604 δέχθηκε Ρώσους πρεσβευτές και τον Οκτώβριο χρησιμοποίησε την ένοπλη συνοδεία τους από 40 σωματοφύλακες, για να νικήσει την εκστρατεία των κυβερνητών της Γκάνγια και της Σεμάχα ενάντια στη συνοριακή πόλη Zάγκεμ. Την 1η Ιανουαρίου 1605 ο Γεώργιος ορκίστηκε πίστη στον Τσάρο της Ρωσίας. Δολοφονήθηκε, μαζί με τον Αλέξανδρο Β΄, από τον εξισλαμισμένο αδελφό του Κωνσταντίνο Χαν στις 12 Μαρτίου 1605. Επέζησαν αυτού δύο γιοί, ο:

* Iεσσαί (απεβ. το 1625) και ο:
* Κωνσταντίνος ( άκμασε. 1593) και μία κόρη, η:
* Ελένη, η οποία παντρεύτηκε τον πρίγκιπα Παρσαντάν Tσιτσισβίλι (άκμασε 1609–1640).

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------
Ο ορθόδοξος καθεδρικός ναός Έντα Μαριάμ στην Ασμάρα, πρωτεύουσα της Ερυθραίας
Η **Ερυθραϊκή Ορθόδοξη Εκκλησία** (τιγκρινιακά: ቤተ ክርስትያን ተዋህዶ ኤርትራ) είναι αυτοκέφαλη προχαλκηδόνια (ανατολίτικη) εκκλησία, η οποία έχει τον δικό της πατριάρχη, γι' αυτό και ονομάζεται και ως το **Ορθόδοξο Πατριαρχείο Ερυθραίας**. Ανήκει επίσημα στην Κοπτική Εκκλησία, αλλά παραχωρήθηκε αυτοκεφαλία από τον Πάπα Σενούντα Γ΄ το 1993, διαχωρίζοντάς την από τη δικαιοδοσία του Κοπτικού Πατριαρχείου της Αιθιοπίας ως αποτέλεσμα της ανεξαρτησίας της Ερυθραίας.

Ο Πατριάρχης αναγνωρίζει και βρίσκεται σε πλήρη κοινωνία με τον Πάπα όλων των Κοπτών και Πατριάρχη Αλεξανδρείας Θεόδωρο Β΄ και με τον Πατριάρχη Αιθιοπίας Αμπούνα Ματθαίο.

Η ιστορία του συγχέεται με αυτήν του πατριαρχείου της Αιθιοπίας, και δογματικά είναι μια από τις μη Χαλκηδονικές εκκλησίες που ασπάστηκαν τον κοπτικό  μιαφυσιτισμό τον 5ο αιώνα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Winkler 1997, σελ. 33-40.
2. ↑  Brock 2016, σελ. 45–52.
Ο **Γουλιέλμος Α΄ Αλλαμάνος** (γαλλικά: *Guillaume de Allaman*) (Γκιγιόμ του Αλλαμάν) ήταν Γάλλος ιππότης και σταυροφόρος, πρώτος Βαρώνος της Πάτρας στο Πριγκιπάτο της Αχαΐας. Είχε γεννηθεί στο Λαγκεντόκ (Langue d'oc) από σπουδαία οικογένεια που είχαν μέλη ευγενείς στη Προβηγκία, την Καταλωνία την Νεάπολη, την Ιερουσαλήμ, την Κύπρο, και την Αρμενία.

Συμμετείχε στη Δ΄ Σταυροφορία, πιθανότατα στο στρατό του Σαμπλίτη εφόσον τιμήθηκε από αυτόν με σημαντικά φέουδα μετά τη κατάκτηση της Πελοποννήσου. Σύμφωνα με το χρονικό του Μορέως του δόθηκε η υψηλή βαρωνία της Πάτρας με 24 φέουδα που περιλάμβανε και την πόλη των Πατρών μαζί με πολλούς δουλοπάροικους. Το ελληνικό χρονικό αναφέρει : 

> Ἀπαύτου πάλε ἔγραφεν τρίτος μπαροῦς ἐκεῖνος  
> μισὶρ Γυλιάμο τὸν ἔλεγαν, τὸ ἐπίκλη εἶχε Ἀλλαμάνος·  
> ἡ Πάτρα γὰρ τοῦ ἔγραφεν νὰ ἔχῃ καὶ ἀφεντεύῃ  
> μὲ ὅλην της τὴν διακράτησιν τοῦ ἐδόθη νὰ τὴν ἔχῃ.
> 
> 

Το χρονικό αναφέρει ότι ο ίδιος ο Αλλαμάνος δεν είχε εκτός πόλης τιμάρια γιατί έφταναν τα έσοδα από την πόλη να συντηρείται ο ίδιος και οι ιππότες του, σύμφωνα με σύγχρονες έρευνες η Βαρωνία περιελάμβανε σχεδόν όλη την μετέπειτα επαρχίας Πατρών κι όχι μόνο την πόλη. Ο Αλλαμάνος εγκαταστάθηκε, έχοντας μαζί του πολλούς ιππότες, στο ήδη υπάρχον βυζαντινό Κάστρο της Πάτρας το οποίο το επέκτεινε. Ανάμεσα στα νέα οχυρωματικά έργα που έκανε ήταν να οχυρώση τη μητροπολιτική κατοικία και τον μητροπολιτικό τότε ναό των Αγίων Θεοδώρων. Η Αραγωνική έκδοση του χρονικού του Μορέως αναφέρει ότι πέθανε το 1218 και τον διαδέχτηκε ο Κορράδος.

Πηγές
-----

* Ιστορία του ελληνικού έθνους: από των αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι του 1930 / υπό Κ. Παπαρρηγοπούλου, προσθήκες,σημειώσεις και βελτιώσεις υπό Παύλου Καρολίδου, Τόμος E', Μέρος A': Από της αρχής της Φραγκοκρατίας μέχρι της αλώσεως της Κωνσταντινουπόλεως υπό των Τουρκών, Εν Αθήναις: Ελευθερουδάκης, [χ.χ..

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Στέφανος Θωμόπουλος, *Ιστορία της πόλεως Πατρών από αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι του 1821*, Εκ της βασιλικής τυπογραφίας Νικολάου Γ. Ιγγλέση, Εν Αθήναις 1888
2. ↑  Το Χρονικόν του Μωρέως
3. ↑  Juan Fernández de Heredia, Alfred Morel -Fatio, Libro de los fechos et conquistas del principado de la Morea compilado por comandamiento de Don, Imprimerie Jules -Guillaume Fick 1885, (Αραγωνικό Χρονικό)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Προκάτοχος- | **Βαρώνος της Πάτρας**1209-1218 | ΔιάδοχοςΚορράδος Αλλαμάνος |
Η **Ερσέκα** (αλβανικά: Ersekë‎) είναι πόλη της Αλβανίας, κοντά στα ελληνοαλβανικά σύνορα (Βόρεια Ήπειρος) στους πρόποδες του όρους Γράμμου. Διοικητικά υπάγεται στην επαρχία Κολόνιας και στον νομό της Κορυτσάς. Είναι μια από τις 36 κύριες πόλεις της Αλβανίας. Ο πληθυσμός της, σύμφωνα με την τελευταία απογραφή του 2011, είναι 3.746 κάτοικοι και βρίσκεται σε υψόμετρο 1050 μέτρων.

Ιστορία
-------

Η περιοχή της Κολόνιας αρχικά κατοικήθηκε από ηπειρωτικά φύλα και συγκεκριμένα την πιο βόρεια εγκατεστημένη ελληνική φυλή, τους Δασσαρέτες ή Δεξάρους. Η ελκυστική και πλεονεκτική θέση της περιοχής προσέλκυσε πολλούς ξένους εισβολείς. Εντούτοις, ο πληθυσμός της περιοχής κατάφερε να αντισταθεί στις διάφορες εισβολές, ξεκινώντας με τις εξεγέρσεις στην διάρκεια της Ρωμαϊκής και Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, συνεχίζοντας μέχρι την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της Αλβανίας τον Νοέμβριο του 1912. Η Κολόνια έχει παίξει σημαντικό ρόλο στην ιστορία της χώρας. Η περιοχή ανέδειξε πολλούς διακεκριμένους λόγιους, λογοτέχνες, εκπαιδευτικούς, επαναστάτες και στρατιωτικούς που συνέβαλαν καθοριστικά στη σύγχρονη αλβανική Ιστορία.

Οικονομία
---------

Η οικονομία είναι κυρίως γεωργική. Υπάρχει μεγάλη παραγωγή μήλων στην περιοχή, ενώ υπάρχουν και δύο φυτώρια για παραγωγή δενδρυλλίων μήλων. Πολλά βέβαια εισάγονται από την Ελλάδα και τη Βόρεια Μακεδονία. 

Επίσης η περιοχή έχει μεγάλη παραγωγή μελιού που φτάνει τους 4 τόνους ετησίως. Επίσης καλλιεργούνται δημητριακά. Επιπροσθέτως απαντώνται βότανα και ιατρικά φυτά, αν και αυτά καλλιεργούνται και συλλέγονται σε επίπεδο οικιακής οικονομίας.

Λόγω των μεγάλων βοσκοτόπων στην περιοχή, η ποιότητα της ζωικής παραγωγής είναι υψηλή. Οι κτηνοτρόφοι της περιοχής εκτρέφουν βοοειδή, πρόβατα και κατσίκια. Η Ερσέκα διαθέτει γαλακτοβιομηχανία/τυροκομείο και πολλά σημεία συλλογής και επεξεργασίας του γάλατος.

Υπάρχουν 250 επιχειρήσεις που έχουν καταχωρηθεί στον δήμο της περιοχής. Μεταξύ αυτών 6 κατασκευαστικές εταιρίες και 16 μεταφορικές. Η Ερσέκα είναι διάσημη επίσης για τα ξυλόγλυπτά της, τις σκαλιστές πέτρες και την παραδοσιακή ταπητουργία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Αποτελέσματα απογραφής 2011 Αρχειοθετήθηκε 2015-09-24 στο Wayback Machine.
2. ↑  Smith, William (2006). *A New Classical Dictionary of Greek and Roman Biography, Mythology and Geography*. Whitefish, MT, USA: Kessinger Publishing, LLC, σελ. 423.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Τουριστικός οδηγός για την περιοχή της Κολόνιας

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Πόλεις της Αλβανίας |
| --- |
|  |
| 
**Πρωτεύουσα:** Τίρανα |
|  |
| Κυριότερες πόλεις | 
* Άγιοι Σαράντα
* Αργυρόκαστρο
* Αυλώνας
* Μπεράτ
* Δυρράχιο
* Ελμπασάν
* Κορυτσά
* Λούσνια
* Πόγραδετς
* Σκόδρα
* Φιέρι
 |
|  |
| Οικισμοί κάτω των 30.000 | 
* Βίγλιστα
* Δέλβινο
* Επισκοπή
* Εξαμίλι
* Ερσέκα
* Ισμ
* Καβάγια
* Κλος
* Κορ
* Κούκεσι
* Κρούγια
* Λέζα
* Λιασκοβίκιο
* Λιν
* Λούκοβο
* Μοσχόπολη
* Πεκίτ
* Πρεμετή
* Ρίντι
* Σεργκιάν
* Τεπελένι
* Τροπόγια
* Χειμάρρα
 |

 |
Ο **Γεώργιος ο Κύπριος** ήταν Έλληνας πεζογράφος γεωγράφος του 7ου αιώνα. Στις αρχές της βασιλείας του Φωκά έγραψε πολιτική περιγραφή του ανατολικού ρωμαϊκού κράτους.

Τίποτα δεν είναι γνωστά για τη ζωή του, εκτός του ότι γεννήθηκε στη Λάπηθο στο νησί της Κύπρου. Είναι γνωστός για το Descriptio Orbis Romani («Περιγραφή του ρωμαϊκού κόσμου»), γραμμένο στη δεκαετία 600-610. Είναι γραμμένο στα ελληνικά, και απαριθμεί τις πόλεις, κωμοπόλεις, φρούρια και τα διοικητικά τμήματα της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ο κατάλογος αρχίζει με την Ιταλία και κινείται αριστερόστροφα κατά μήκος της Μεσογείου, από την Αφρική, την Αίγυπτο και την Διοίκηση Ανατολικής. Η σωζόμενη λίστα είναι προφανώς ελλιπής, οπού τα Βαλκάνια αποκλείονται. Η περιγραφή σώθηκε μόνο σε μια συλλογή, πιθανότατα από τον 9ο αιώνα, μαζί με άλλες λίστες, όπως εκκλησιαστικά τακτικά. Είναι πιθανό ότι ο μεταφραστής, πιστεύεται ότι είναι ο Αρμένιος Βασίλειος του Ialimbana, τροποποίησε κείμενο του Γιώργου.

Πηγές
-----

* Karl Krumbacher (1856-1909) (1897–1900). *Ιστορία της Βυζαντηνής [sic] λογοτεχνίας / Κρουμβάχερ, μεταφρασθείσα υπό Γεωργίου Σωτηριάδου. Τόμος Β’*. Εν Αθήναις: Τύποις Π. Δ. Σακελλαρίου. Ανακτήθηκε στις 15 Φεβρουαρίου 2011.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (πολλαπλές γλώσσες) *Virtual International Authority File*. OCLC. Dublin. 11456841. Ανακτήθηκε στις 25  Μαΐου 2018.
2. ↑  Kazhdan (1991), p. 837
3. ↑  «Article: The Representation of Lower Egypt (by Herbert Donner)». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Σεπτεμβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 7 Απριλίου 2015.
4. ↑  Kazhdan (1991), p. 838
5. ↑  Kazhdan (1991), pp. 837–838

Βιβλιογραφία
------------

* Β.Αντωνιάδης, «Γεωργίου Κύπριου εγκώμιον εις το μέγαν Ευθύμιον επίσκοπον Μαδυτών»,Δελτίον της Ιστορικής και Εθνολογικής Εταιρείας της Ελλάδος, τομ. Δ, σελ.387-422

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 69149296302180670005
* LCCN: n89655895
* ISNI: 0000 0000 6145 519X
* GND: 100947115
* SUDOC: 192755382
* BIBSYS: 95002228
* CiNii: DA14386121

 |

 |
Περιγραφή του επεισοδίου και τη δολοφονία του Ιάπωνα πρωθυπουργού από την Tokyo Asahi Shimbun
Με την ονομασία **επεισόδιο 15ης Μαΐου** ( 五·一五事件 Goichigo Jiken ; ) φέρεται στη, σύγχρονη πολιτική και στρατιωτική ιστορία της Ιαπωνίας, απόπειρα πραξικοπήματος που εκδηλώθηκε στις 15 Μαΐου του 1932, στο Τόκιο, από 11 κατώτερους αξιωματικούς του αυτοκρατορικού ναυτικού, συνεπικουρούμενοι από μερικούς ευέλπιδες του αυτοκρατορικού στρατού και κάποιους πολίτες.

Κατά την εκδήλωση αυτή δολοφονήθηκε ο πρωθυπουργός Τσουγιόσι Ινουκάι ενώ έτεροι στόχοι υπήρξαν ανεπιτυχείς. Τελικά μετά τρεις ημέρες οι στασιαστές συνελήφθησαν πλην όμως οι καταδίκες τους που ακολούθησαν υπήρξαν ιδιαίτερα επιεικείς (ολιγόχρονες φυλακίσεις) λόγω της έντονης λαϊκής υποστήριξης.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Εθνική Βιβλιοθήκη Διαίτης (σύνδεση)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85069506
* NDL: 00562531

 |

 |
Ο **Γρηγόριος Λαμποβιτιάδης** (1908-1945) ήταν Έλληνας πατριώτης, εκπρόσωπος της ελληνικής κοινότητας στη νότια Αλβανία και ακτιβιστής του Βορειοηπειρώτικου κινήματος. Εκτελέστηκε από τις αρχές της Λαϊκής Δημοκρατίας της Αλβανίας ως "εχθρός του κράτους".

Ζωή
---

Ο Λαμποβιτιάδης γεννήθηκε σε μια ελληνική οικογένεια στο χωριό Δούβιανη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, το οποίο σήμερα ανήκει στη νότια Αλβανία (μέρος της Βορείου Ηπείρου). Μετά την ολοκλήρωση των βασικών σπουδών στο χωριό του, μετακόμισε στην Κέρκυρα. Σπούδασε στην οδοντιατρική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, απ'όπου αποφοίτησε το 1935.

Το 1940, κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Λαμποβιτιάδης οργάνωσε ομάδες ελληνικής αντίστασης στην επαρχία Αργυροκάστρου και στο κοντινό Δέλβινο. Μετά την απόσυρση των δυνάμεων του Άξονα, η περιοχή τέθηκε υπό τον έλεγχο της Λαϊκής Δημοκρατίας της Αλβανίας. Ο Λαμποβιτιάδης διαμαρτυρήθηκε για τους χειρισμούς του νέου καθεστώτος. Αργότερα, ο Λαμποβιτιάδης, μαζί με άλλους Έλληνες ακτιβιστές, θεωρήθηκαν "εχθροί του κράτους" και συνελήφθησαν. Αφού βασανίστηκαν στη φυλακή, δικάστηκαν και εκτελέστηκαν με συνοπτικές διαδικασίες.

Οικογένεια
----------

Η γυναίκα του Λαμποβιτιάδη (Μαρία, το γένος Σπετσαρία) πέθανε και αυτή στη φυλακή, λίγο αργότερα. Ο γιος τους Γεώργιος φυλακίστηκε και εξορίστηκε από το τοπικό καθεστώς. Μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας στην Αλβανία (1991) συμμετείχε στην τοπική πολιτική, ιδίως στην υπεράσπιση των μειονοτικών και ανθρωπίνων δικαιωμάτων της τοπικής ελληνικής κοινότητας. Ήταν ο πρόεδρος της οργάνωσης Ομόνοια το 1996-1999.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Koltsida, Athina. Η Εκπαίδευση στη Βόρεια Ήπειρο κατά την Ύστερη Περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας [Education in Northern Epirus during the Late Ottoman Period] (PDF) (στα Greek). University of Thessaloniki. σελίδες 227–228. Ανακτήθηκε στις 2 Δεκεμβρίου 2012. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
2. 1 2  *Αλβανία: Έφυγε από τη ζωή ο πρώην πρόεδρος της "Ομόνοιας" Γ. Λαμποβιτιάδης*. capital.gr. Ανακτήθηκε στις 25 Νοεμβρίου 2016.
3. ↑  «Greeks in Northern Epirus Appeal for Help from other Greeks». *www.hri.org*. Macedonian Press Agency: News in English, 97-10-29. Ανακτήθηκε στις 25 Νοεμβρίου 2016.