recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Γιώργος Μουσκής** ήταν Κύπριος ποδοσφαιριστής. Αγωνιζόταν στην θέση του τερματοφύλακα. Αγωνίστηκε στον ΑΠΟΕΛ από το 1934 έως το 1952, αποτελώντας έναν από τους βασικότερους συντελεστές των επιτυχιών της ομάδας. Με τον ΑΠΟΕΛ κατέκτησε 9 πρωταθλήματα και 4 κύπελλα.

Εντάχθηκε στον ΑΠΟΕΛ το 1934 προερχόμενος από τον Ολυμπιακό Λευκωσίας. Αγωνίστηκε στον ΑΠΟΕΛ έως και το 1952, όπου τερμάτισε την καριέρα του ως ποδοσφαιριστής. Την περίοδο 1955-56 διετέλεσε προπονητής του ΑΠΟΕΛ, ο οποίος τερμάτισε στη δεύτερη θέση του πρωταθλήματος.

Το 1936 κλήθηκε από τον προπονητή της Εθνικής Ελλάδας, Γιόζεφ Κιούνσλερ, να αγωνιστεί με την ομάδα στους αγώνες του Βαλκανικού Κυπέλλου. Ωστόσο δεν χρησιμοποιήθηκε καθώς η Βουλγαρία υπέβαλλε ένσταση, καθώς ο Γιώργος Μουσκής ήταν κάτοχος αγγλικού διαβατηρίου.

Συμμετείχε στη Μεικτή Κύπρου (πρόδρομος της Εθνικής Κύπρου) η οποία συστάθηκε το 1936 και έδωσε δύο φιλικούς αγώνες. Ο πρώτος αγώνας ήταν με αντίπαλο την Εθνική Ελλάδας στις 10 Μαΐου 1936 στο στάδιο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας και ο δεύτερος ήταν με αντίπαλο τον Παναθηναϊκό στις 12 Μαΐου 1936 στο ίδιο στάδιο.

Τίτλοι
------

* Πρωτάθλημα Κύπρου: (9): 1935-36,1936-37, 1937-38, 1938-39, 1939-40, 1946-47, 1947-48, 1948-49, 1951-52
* Κύπελλο Κύπρου (4): 1936-37, 1940-41, 1946-47, 1950-51

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6 7  Μελετίου 2011, σελ. 81
2. ↑  «Από τη μεικτή στην Εθνική Κύπρου» (PDF). Χαραυγή. 15 Οκτωβρίου 2018. σελ. 14. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 16 Οκτωβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 16 Οκτωβρίου 2018.

Βιβλιογραφία
------------

* Μελετίου, Γιώργος (2011). *Κυπριακό ποδόσφαιρο 1900-1960*. Λευκωσία: Power Publishing. σελ. 81. ISBN 978-9963-688-87-6.
συνηθισμένο μήκος και διάμετρος χάνμπο
Το χάνμπο είναι ράβδος μεγέθους περίπου ενενήντα εκατοστών, η οποία χρησιμοποιείται σε διάφορες πολεμικές τέχνες, με προέλευση κυρίως την Ιαπωνία.

Με το χάνμπο μπορεί κάποιος να εκτελέσει χτυπήματα καθώς και διάφορες λαβές και κλειδώματα. Το μικρό μέγεθός του, το καθιστά ιδιαίτερα πρακτικό, καθώς αυτό μπορεί να μεταθερφεί εύκολα. Επίσης, κάποιος έχει μεγάλες πιθανότητες να βρει και να χρησιμοποιήσει σε κάποια κατάσταση αυτοάμυνας, μία ξύλινη ή μεταλλική βέργα, που μπορεί να βρει τυχαία στο δρόμο, και να μπορεί να την χρησιμοποιήσει αποτελεσματικά σαν χάνμπο.

Οι τεχνικές του χάνμπο εμφανίζουν μεγάλη ομοιότητα, με αυτές της ιαπωνικής ξιφασκίας (Κεν-τζουτσου), οπότε κάποιος που εξασκείται σε κάποια από τις δύο παραπάνω τέχνες αποκτά ευχέρεια και στην άλλη.

Η τέχνη που έχει ως σκοπό την ανάπτυξη και καλλιέργεια τεχνικών αυτοάμυνας, με χρήση του χάνμπο, ονομάζεται, Χάνμπο-τζούτσου.

Το χάνμπο διδάσκεται σε αρκετές σχολές Τζου-τζούτσου.
Ο **Γιώργος Μπατζανός** ήταν Έλληνας μουσικός και οργανοπαίκτης.

Γεννήθηκε στις 21 Σεπτεμβρίου του 1900 στη Σηλυβρία, της Ανατολικής Θράκης και πέθανε στις 24 Φεβρουαρίου του 1977. Με μακρά οικογενειακή παράδοση στη μουσική, ο Γιώργος Μπατζανός ασχολήθηκε με τη μουσική και συγκεκριμένα με το ούτι, από μικρή ηλικία με πρώτο δάσκαλο τον πατέρα του Χαράλαμπο Μπατζανό, διάσημο οργανοπαίχτη του ούτι.

Από το 1927 έως το 1977 έπαιζε μουσική για το Ραδιόφωνο της Κωνσταντινούπολης, από το οποίο έχουν διασωθεί και πολλές ηχογραφήσεις του, ενώ από το 1953 έως τα μέσα της δεκαετίας του '60 ήταν μέλος του Turkish Musical Ensemble of Instabul Conservatory. 

Άριστος δεξιοτέχνης και μουσικός έχαιρε του καθολικού θαυμασμού των ομότεχνων τόσο στην *Τουρκία* αλλά και στην *Ελλάδα* και στις χώρες της *Μέσης Ανατολής*. Ιδιαίτερα ακριβής τόσο στο ρυθμικό όσο και στο μελωδικό μέρος της μουσικής, ο Γιώργος Μπατζανός έχει κληροδοτήσει τη μουσική με αριστουργήματα ένα από τα οποία είναι το περίφημο *Ussak taksim*.

Βλέπε Επίσης
------------

* Αλέκος Μπατζανός, ο μεγάλος αδερφός του

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *Faceted Application of Subject Terminology*. 1580677. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 74185716
* LCCN: n2003080925
* ISNI: 0000 0000 3950 1217
* GND: 134187008
* BNF: cb15839750h (data)
* MusicBrainz: 1fee0e91-31ac-4f09-b531-4bd550bd133c

 |

 |
Συντεταγμένες: 41°53′N 13°20′E﻿ / ﻿41.883°N 13.333°E﻿ / 41.883; 13.333

Το οικόσημο του Πριγκιπάτου.
Το **Φιλετίνο** (ιταλικά: *Filettino*) είναι χωριό που βρίσκεται 70 χλμ. ανατολικά της Ρώμης και 40 χλμ. βόρεια της πόλης Φροζινόνε. Ο πληθυσμός του ανέρχεται σε 554 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011 και η έκταση του είναι 77,66 τ.χλμ.

Γεωγραφία
---------

Το Φιλετίνο υπάγεται στην περιφέρεια Λάτιο στην επαρχία του Φροζινόνε. Συνορεύει με τις κοινότητες *Canistro*, *Capistrello*, *Cappadocia*, *Castellafiume*, *Civitella Roveto*, *Guarcino*, *Morino*, *Trevi nel Lazio* και *Vallepietra*.

Ιστορία
-------

### Εκστρατεία για την ανεξαρτησία

Ύστερα από τα νέα μέτρα λιτότητας που αποφάσισε η κυβέρνηση Μπερλουσκόνι τον Αύγουστο του 2011 για συγχωνεύσεις οικισμών που έχουν πληθυσμό μικρότερο των χιλίων κατοίκων, ο δήμαρχος της κοινότητας Λούκα Σελλάρι, θέλει να κηρύξει το χωριό ανεξάρτητο Πριγκιπάτο και να πετύχει ολοκληρωτική απόσχιση και ανεξαρτητοποίηση από την Ιταλία και τη δημιουργία ενός αντίστοιχου κρατικού μορφώματος με αυτό του Σαν Μαρίνο.

Το Φιλετίνο έως το 1600 ήταν ήδη πριγκιπάτο, καθώς η Ιταλία ήταν γεμάτη με βασίλεια και δυναστείες πριν από την Ένωση του 1861. Οι διαδικασίες για αυτονομία σε πριγκιπάτο ξεκίνησαν με το δήμαρχο να προχωράει σε έκδοση τοπικού νομίσματος και οικοσήμου καθώς και σε σύνθεση ύμνου. Το νέο νόμισμα που εκδόθηκε είναι το *Φιορίτο* που η ισοτιμία του με το ευρώ είναι 1 προς 72 σεντ. Το όνομα του νομίσματος σημαίνει "άνθος", και παραπέμπει στο Φλορίνι, το νόμισμα της Φλωρεντίας του 13ου αιώνα. Το νόμισμα στη μία όψη φέρει την εικόνα του δημάρχου και το χρησιμοποιούν οι κάτοικοι στις αγορές τους στα τοπικά καταστήματα. Το οικόσημο κοσμεί το "Αμάρο", το τοπικό λικέρ του Πριγκιπάτου που δημιουργήθηκε από το κίνημα ανεξαρτησίας. Επίσης ο Σελάρι προσπαθεί να συγκεντρώσει ένα ποσό της τάξης των 5 εκ. ευρώ για τη δημιουργία εθνικής τράπεζας.

Δημογραφία
----------

Ο πληθυσμός του χωριού κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα έως και τις αρχές του 20ου ήταν αρκετά υψηλός. Από το 1931 μέχρι και σήμερα παρουσιάζει μείωση με αποτέλεσμα ο πληθυσμός το 2011 να ανέρχεται σε 554 κατοίκους.

### Ιστορική εξέλιξη πληθυσμού

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Italian village trying to become a principality to protest at cuts». The Daily Telegraph. 26 Αυγούστου 2011. Ανακτήθηκε στις 15 Δεκεμβρίου 2011.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Φιλετίνο** |

* Και εγένετο Πριγκιπάτο του Φιλετίνο στην Ιταλία *DailyNews24*
* Κήρυξη" ανεξαρτησίας για την πόλη Filettino! *madata.gr*
* Το ιταλικό χωριό που θα γίνει Πριγκιπάτο! *pheme.gr*
* Φιλετίνο: Πριγκιπικές φιλοδοξίες κόντρα στη λιτότητα της Ρώμης *dw-world.de*

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Ιταλία
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 240964235

 |

 |
Το παλιό και γνωστό λογότυπο της εταιρείας
Το παλιό εργοστάσιο του Φιξ στις δόξες του
Η **Ζυθοποιία Φιξ** ή **FIX Hellas** είναι εταιρεία παραγωγής και εμφιάλωσης μπίρας, ιδιοκτησία της «Ολυμπιακής Ζυθοποιίας», του δανέζικου ομίλου Carlsberg.

Ιστορία
-------

Κάρολος Ιωάννου Φιξ, γιος του ιδρυτή Ιωάννη Λουδοβίκου Φιξ
Η ζυθοποιία ιδρύθηκε το 1864 στην Αθήνα από τον βαυαρικής καταγωγής Γιόχαν Καρλ Φιξ (Johann Karl Fuchs - Οικογένεια Φιξ), του οποίου ο πατέρας περίπου 30 χρόνια νωρίτερα είχε ξεκινήσει να ασχολείται με τη ζυθοποιία στην Ελλάδα, και ήταν η πρώτη ζυθοποιία μεγάλης κλίμακας της Ελλάδας. Ως προμηθευτής της βασιλικής αυλής στην Ελλάδα μπόρεσε η επιχείρηση επί περίπου 100 χρόνια να διατηρήσει μια μονοπωλιακή θέση στην αγορά. Η εταιρεία απέκτησε ιδιόκτητο εργοστάσιο στη Λεωφόρο Συγγρού το 1893 και το 1900 η μπίρα της βραβεύτηκε στην έκθεση του Μιλάνου. Η ποιότητα της μπίρας της ήταν τόσο καλή και σταθερή που επισκίασε τους ανταγωνιστές και στον εικοστό αιώνα ήταν πλέον η μοναδική μεγάλη στην Ελλάδα. Το 1965, με την ευκαιρία της γέννησης της πριγκίπισσας Αλεξίας, η μπίρα *Φιξ*, ως προμηθεύτρια της βασιλικής αυλής, διαφήμισε τα προϊόντα της στα δανέζικα. Μετά την πτώχευση της εταιρείας το 1983 και πολλές αποτυχημένες προσπάθειες αναβίωσης της εμπορικής της ονομασίας η μπίρα *Φιξ* επανιδρύθηκε από νέους ιδιοκτήτες και παράγεται πάλι από το 2009 σε άλλο ζυθοποιείο. 

Μετά από επενδύσεις ξένων ανταγωνιστών στην Ελλάδα και τον γάμο της χήρας Ιωάννου Φιξ με τον Πέτρο Γαρουφαλιά, η εταιρεία έπεσε σε κρίση και χρεωκόπησε το 1983. Το όνομα περιήλθε στην ιδιοκτησία της Εθνικής Τράπεζας, η οποία το πώλησε στην εταιρεία Κουρτάκη. 

Σήμερα ανήκει στην ιδιοκτησία της «Ολυμπιακής Ζυθοποιίας» του δανέζικου ομίλου Carlsberg, που σε νέες εγκαταστάσεις στην Εύβοια παράγει και εμφιαλώνει τη νέα *Φιξ*.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ιστορικό Λεύκωμα 1965, σελ. 175, Καθημερινή (1997)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ιστότοπος
* Facebook
* Instagram
* YouTube
* Ολυμπιακή Ζυθοποιία Α.Ε.
* Τι αλλάζει στον χάρτη της ελληνικής μπύρας μετά το deal «Μύθος» και «Fix Hellas»- Εφημερίδα Ημερησία

|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Ζυθοποιίες στην Ελλάδα |
| --- |
|  |
| Ελληνικές | 
* Ζυθοποιία Μακεδονίας Θράκης
 |
|  |
| Πολυεθνικές | 
* Μύθος Ζυθοποιία (όμιλος Carlsberg)
* Αθηναϊκή Ζυθοποιία (όμιλος Heineken)
* Φιξ (όμιλος Carlsberg)
 |

 |
Η **Γκιουλσούν Σαγλαμέρ** (τουρκικά: Gülsün Sağlamer, γεννηθείσα το 1945) είναι Τουρκάλα ακαδημαϊκός. Είναι η τρίτη γυναίκα πρύτανης πανεπιστημίου στην ιστορία της Τουρκίας.

Ζωή
---

Η Σαγλαμέρ γεννήθηκε το 1945 στην Τραπεζούντα. Ολοκλήρωσε την πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση της στην γενέτειρά της. Σπούδασε αρχιτεκτονική στο Τεχνικό Πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης. Το 1975-1976 η Σαγλαμέρ πραγματοποίησε τις μεταδιδακτορικές σπουδές στο Κέντρο Μάρτιν του τμήματος Αρχιτεκτονικής του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ του Ηνωμένου Βασιλείου.

Μετά την ολοκλήρωση των μεταπτυχιακών της σπουδών επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη. Έγινε αναπληρώτρια καθηγήτρια το 1978 και το 1988 έγινε καθηγήτρια στο Τεχνικό Πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης. Από το 1993 έως το 1995 ήταν επισκέπτρια καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Κουίνς του Μπέλφαστ (Βόρεια Ιρλανδία).

Από το 1996 έως το 2004 ήταν η πρύτανης του Τεχνικού Πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης. Είναι η πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συλλόγου Γυναικών Πρυτάνων. Από το 2005 έως το 2009 ήταν μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Ευρωπαϊκού Συλλόγου Πανεπιστημίων. Αργότερα εξελέγη μέλος του διοικητικού συμβουλίου του ιδρύματος στο Πανεπιστήμιο Καντίρ Χας. Επίσης, εξελέγη πρόεδρος του Συμβουλίου για τη Τεχνολογία και τα Τεχνοπάρκα στη Τουρκία. Είναι μέλος του ακαδημαϊκού συμβουλίου διαιτητών του περιοδικού Open House International.

Η Σαγλαμέρ είναι μια από τις τρεις τουρκάλες ακαδημαϊκούς που αναφέρονται στο βιβλίο *Women Scientists: Reflections, Challenges and Breaking Boundaries* (μετάφραση: Γυναίκες επιστήμονες: Αντανακλάσεις, Προκλήσεις και Σπάζοντας τα σύνορα) της Μάγκντολνα Χαργκιτάι. Το βιβλίο δημοσιεύτηκε στην Οξφόρδη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Öğrencilerin annesi» (στα Τουρκικά). Sabah. 30 Απριλίου 1998. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Μαρτίου 2019. Ανακτήθηκε στις 26 Μαρτίου 2019.
2. 1 2  «Gulsun Saglamer» (στα English). European Women Rectors Association. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Οκτωβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 26 Μαρτίου 2019. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
3. ↑  «Prof. Dr. Gülsün Sağlamer» (στα Τουρκικά). TurkceBilgi.Net. Ανακτήθηκε στις 26 Μαρτίου 2019.
4. ↑  «Prof. Dr. Gülsün Sağlamer» (PDF) (στα Τουρκικά). İstanbul Technical University. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (pdf) στις 17 Ιουνίου 2012. Ανακτήθηκε στις 26 Μαρτίου 2019.
5. ↑  «Gülsün Sağlamer» (στα English). University of Massachusetts Boston. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Οκτωβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 26 Μαρτίου 2019. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
6. ↑  «ACADEMIC BOARD OF REFEREES» (στα English). Open House International. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Μαρτίου 2019. Ανακτήθηκε στις 26 Μαρτίου 2019. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
7. ↑  «Üç Türk bilim kadını Oxford Üniversitesi'nin kitabında» (στα Τουρκικά). Hürriyet. 18 Αυγούστου 2015. Ανακτήθηκε στις 26 Μαρτίου 2019.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 306092036
* LCCN: n2001013369
* ISNI: 0000 0004 2537 2492

 |

 |
Συντεταγμένες: 42°30′S 63°56′W﻿ / ﻿42.500°S 63.933°W﻿ / -42.500; -63.933


Η **Χερσόνησος Βαλντές** (ισπανικά: *Península Valdés*) είναι χερσόνησος κατά μήκος των ακτών του Ατλαντικού της περιφέρειας Βιέδμα, στα βορειοανατολικά της επαρχίας Τσουμπούτ (*Chubut Province*) της Αργεντινής. Το μέγεθός της είναι περίπου 3.625 τ.χλμ.. Η πλησιέστερη μεγάλη πόλη είναι το Πουέρτο Μάδριν (*Puerto Madryn*). 

Η χερσόνησος Βαλντές από το διάστημα
Η μόνη πόλη στην χερσόνησο είναι ο μικρός οικισμός του Πουέρτο Πιράμιδες (*Puerto Pirámides*). Υπάρχουν επίσης αγροκτήματα όπου εκτρέφονται πρόβατα.

Το μεγαλύτερο μέρος της χερσονήσου είναι χέρσο ενώ υπάρχουν μερικές αλμυρές λίμνες. Η μεγαλύτερη από αυτές τις λίμνες βρίσκεται 40 μέτρα κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας και μέχρι πρόσφατα θεωρούνται το χαμηλότερο σημείο της Αργεντινής και της Νότιας Αμερικής.

Αποτελεί σημαντικό φυσικό καταφύγιο το οποίο εξελέγη Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO το 1999. Στις ακτές της βρίσκουν καταφύγιο θαλάσσια θηλαστικά όπως θαλάσσια λιοντάρια, φώκιες και θαλάσσιοι ελέφαντες. Φάλαινες (*Southern right whales*) μπορούν να βρεθούν στους κόλπους Γκόλφο Νουέβο (*Golfo Nuevo*) και Γκόλφο Σαν Χοσέ (*Golfo San José*) οι οποίοι αποτελούν ασφαλή μέρη, προστατευμένα από την χερσόνησο και την παταγονική ενδοχώρα. Οι φάλαινες αυτές εμφανίζονται από το Μάιο ως το Δεκέμβριο για να ζευγαρώσουν και να γεννήσουν, καθώς τα νερά στον κόλπο είναι θερμότερα και πιο ήσυχα από την ανοικτή θάλασσα. Στις ακτές της χερσονήσου απαντώνται επίσης όρκες, οι οποίες επιτίθενται στις ακτές κυνηγώντας θαλάσσια λιοντάρια και θαλάσσιους ελέφαντες.

Στο εσωτερικό της χερσονήσους απαντώνται ρέα (*rhea*), γκουανάκος (*guanacos*) και μάρας (*maras*). Στη χερσόνησο βρίσκουν καταφύγιο και αρκετά είδη πουλιών. Τουλάχιστον 181 είδη πουλιών, 66 από τα οποία αποδημητικά, ζουν στην περιοχή, συμπεριλαμβανομένου του περιστεριού της Ανταρκτικής.

* 
* 
*

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Χερσόνησος Βαλντές** |

* Η Χερσόνησος Βαλντές στη σελίδα της UNESCO
* Χερσόνησος Βαλντές
* Επίσημη ιστοσελίδα του Πουέρτο Πιραμίντες
* Έρευνα για τις Όρκες της Πούντα Νόρτε (*Punta Norte Orca Research*)

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 315129738
* LCCN: sh87007518
* SUDOC: 146171195
* BNF: cb137346121 (data)
* NKC: ge579407

 |

 |
Ο **Δημησιάνος Φραντζέσκος** ήταν ζωγράφος του 17ου αιώνα (βάσει έργου του που χρονολογείται στο 1682). Φέρεται ως ο τρίτος κατά σειρά Κερκυραίος ζωγράφος που έφερε το επώνυμο Δημησιάνος.

Βίος
----

Για τον Δημησιάνο Φραντζέσκο δεν έχουμε πολλές πληροφορίες. Ήταν Κερκυραίος ζωγράφος. Το πιο γνωστό έργο του είναι η εικόνα που αναπαριστά το Λείψανο του Αγίου Σπυρίδωνα, ενυπόγραφη με χρονολογία 1682. Αναφέρεται ότι είχε αξιοπρόσεκτο έργο τόσο σε ναούς της πόλης όσο και της υπαίθρου της Κέρκυρας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Φραντζέσκος Δημησιάνος» στο *openarchives.gr*[*νεκρός σύνδεσμος*]
2. ↑  Δημητσάνος στο enacademic.com
3. ↑  Στέλιος Λυδάκης, Οι Έλληνες ζωγράφοι-λεξικό των ελλήνων ζωγράφων και χαρακτών, εκδ.Μέλισσα, 1976, σελ.102
4. ↑  Αθανάσιος Χρήστου, Η Τέχνη στην Κέρκυρα κατά τον 17ο-18ο αιώνα, Πινακοθήκη δήμου Κερκυραίων

Βιβλιογραφία
------------

* Στέλιος Λυδάκης, (1976), *Οι Έλληνες ζωγράφοι-λεξικό των ελλήνων ζωγράφων και χαρακτών*, Αθήνα: Μέλισσα.

]]
Ο **Φραντς Βέσσελ** (γερμ. *Franz Wessel*, 1487 - 1570) υπήρξε Γερμανός πολιτικός, που διετέλεσε δήμαρχος της Στραλσούνδης επί σειρά 18 ετών.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου 1487 στη Στραλσούνδη. Πατέρας του ήταν ο Χανς Βέσσελ, ζυθοποιός, και μητέρα του η Ότκε, το γένος Στρέλο. Σχολείο πήγε από το 1497 ως το 1499, και εν συνεχεία ανέπτυξε εμπορικές και διπλωματικές δραστηριότητες επισκεπτόμενος τη Δανία, τη Νορβηγία και την Ολλανδία, ενώ μετά περιόδευσε ως ασκητής, φτάνοντας μέχρι το Σαντιάγκο ντε Κομποστέλα. Νυμφεύθηκε το 1511 τη Μαργκαρέτε Λάνγκε, και τον ίδιο χρόνο υπερασπίστηκε τη γενέτειρά του εναντίον των Δανών. Κατέλαβε πολλά εκκλησιαστικά και πολιτικά αξιώματα και εκλέχθηκε το 1524 στο δημοτικό συμβούλιο της πόλης του, ενώ διετέλεσε δήμαρχος από το 1541, θέση στην οποία διέπρεψε επί σειρά ετών.

Απεβίωσε στις 19 Μαΐου 1570 στη γενέτειρά του, μετά από εγκεφαλικό επεισόδιο που υπέστη στις 1 Φεβρουαρίου 1559.

Προς τιμή του ονομάστηκε οδός στη γενέτειρά του.

Βιβλιογραφία
------------

* Theodor Pyl: «Wessel, Franz». Στο: *Allgemeine Deutsche Biographie* (ADB), τόμος 42, Duncker & Humblot, Λειψία 1897, σσ. 139–141.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 100412124
* GND: 139104070

 |

 |
Ο **Γεώργιος Επιτήδειος** (Ψαχνά, 2 Μαρτίου 1953) είναι Έλληνας στρατιωτικός και πολιτικός. Εξελέγη ευρωβουλευτής στις Ευρωεκλογές του 2014 με το συνδυασμό του Λαϊκού Συνδέσμου - Χρυσή Αυγή.

Γεννήθηκε στις 2 Μαρτίου 1953 και κατάγεται από τα Ψαχνά της Εύβοιας. Είναι γιος του Αθανάσιου Επιτήδειου (1921-2003). Ο Γεώργιος Επιτήδειος είναι απόφοιτος της Στρατιωτικής Σχολής Ευελπίδων, της Ανωτάτης Σχολής Πολέμου και της Σχολή Εθνικής Αμύνης. Επί πλέον έχει αποφοιτήσει από το Τμήμα Βασικής Εκπαιδεύσεως Αξιωματικών Κατευθυνομένων Βλημάτων ΧΩΚ της Ελλάδος και των ΗΠΑ και το Τμήμα Προκεχωρημένης Εκπαιδεύσεως Αξιωματικών Πυροβολικού της Σχολής Πυροβολικού της Ελλάδος και των ΗΠΑ.

Είναι πτυχιούχος του Τμήματος Δημοσίου Δικαίου και Πολιτικών Επιστημών της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Ομιλεί Αγγλικά και Γαλλικά.

Έχει υπηρετήσει  επί 16 έτη σε Μονάδες του Όπλου του ως Διοικητής Πυροβολαρχίας Ρυμουλκουμένου, Αυτοκινουμένου και Ελαφρού Αντιαεροπορικού Πυροβολικού και Αξιωματικός Τακτικού Ελέγχου Πυροβολαρχίας ΚΒ ΧΩΚ.  Επίσης ως Υποδιοικητής Μοίρας Ελαφρού Αντιαεροπορικού Πυροβολικού και Διοικητής Μοίρας Ρυμουλκουμένου Πυροβολικού. Υπηρέτησε ως Επιτελής στο ΓΕΣ και το ΓΕΕΘΑ. Επίσης διετέλεσε Υποδιοικητής Mεραρχίας Μηχανοκινήτου Πεζικού, Διοικητής της Σχολής Πυροβολικού, Διευθυντής Διευθύνσεως και Διευθυντής Κλάδου στο ΓΕΕΘΑ. Επιπλέον υπηρέτησε ως Επιτελής στο Στρατηγείο των Συμμαχικών Δυνάμεων της Ευρώπης (SHAPE), το Διεθνές Στρατιωτικό Επιτελείο του ΝΑΤΟ (IMS)  και ως Διευθυντής του Τμήματος Τρεχουσών Επιχειρήσεων και Χειρισμού Κρίσεων του Στρατιωτικού Επιτελείου της Ευρωπαϊκής Ενώσεως (EUMS). Χειρίσθηκε επί 14 έτη θέματα ΝΑΤΟ και Ευρωπαϊκής Ενώσεως (Σχέδια Επιχειρήσεων, Χειρισμό Κρίσεων, Δόγματα, Πολιτική, Ασκήσεις καί Επιχειρησιακή Διοικητική Μέριμνα). Εκπροσώπησε την χώρα μας ως ανώτερος Εθνικός Αντιπρόσωπος στις συσκέψεις γιά τη σχεδίαση των Ασκήσεων, του Δόγματος καί την Επιχειρησιακή Διοικητική Μέριμνα του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ενώσεως.

Του έχουν απονεμηθεί όλα τα παράσημα και οι διαμνημονεύσεις που προβλέπονται για τον βαθμό του. Είναι έγγαμος και πατέρας δύο παιδιών. Κατά το χρονικό διάστημα 2008-2011 υπήρξε εκλεγμένο μέλος του ΔΣ της Ενώσεως Αποστράτων Αξιωματικών Στρατού Ξηράς. Τον Μάιο του 2014 εξελέγη Ευρωβουλευτής του Λαϊκού Συνδέσμου Χρυσή Αυγή.

Στις 23 Απριλίου 2019, ο ευρωβουλευτής Γεώργιος Επιτήδειος ανακοίνωσε την αποχώρησή του από τη Χρυσή Αυγή.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Γεώργιος ΕΠΙΤΗΔΕΙΟΣ».
2. ↑  «Γεώργιος Επιτήδειος - Βιογραφικό». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 31 Οκτωβρίου 2017.
3. ↑  Ο ΙΟΣ (25-10-2014). «Από τους γερμανοτσολιάδες στη χούντα». *Η Εφημερίδα των Συντακτών*.. Ανακτήθηκε στις 01-08-2019.
4. ↑  «Θυσίασαν» τον Επιτήδειο για χάρη του Λαγού στη Χρυσή Αυγή - Κρίση στη νεοναζιστική οργάνωση με την αποχώρηση του Ευρωβουλευτή
Ο **Φραντς Βίλχελμ Ματέικα** (*λατινικό αλφάβητο : Franz Wilhelm Matejka*) (Βιέννη, Αυστροουγγαρία, 26 Δεκεμβρίου 1886 - ? ), ήταν αυστριακός πρωταθλητής της αντισφαίρισης.

Αγωνίστηκε με την Αυστρία στο κύπελλο Ντέιβις από το 1927 έως το 1934 σε 8 διοργανώσεις με ρεκόρ 22 νίκες και 13 ήττες. Το 1928 έφτασε στα προημιτελικά της ευρωπαϊκής ζώνης, όπως το 1930 και το 1934.

Στο Πρωτάθλημα αντισφαίρισης Ανατολικής Μεσογείου το 1928 έχασε στο τελικό του απλού από τον Ρόντερικ Μέντσελ, έχασε επίσης στον τελικό του διπλού με συμπαίκτη τον Μούνκ, από το ζευγάρι Ρόντερικ Μέντσελ - Φραντίσεκ Σοΐκα. Έχει συμμετάσχει χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία στο Ρολάν Γκαρός και το Γουίμπλεντον από το 1928 έως το 1935. Ήταν νικητής στο διεθνές πρωτάθλημα Βελγίου το 1930, στο διεθνές πρωτάθλημα Αυστρίας το 1931 και το 1934, στις Κάννες το 1933<.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Ο Ματέικα στο κύπελλο Ντέιβις
2. ↑  «Ο Ματέικα στην ITF tennis». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 12 Οκτωβρίου 2017.
3. ↑  tennis archives
Δορυφορική εικόνα της Χερσονήσου της Νικόγια
Η **Χερσόνησος Νικόγια** (ισπανικά: Península de Nicoya) είναι μια χερσόνησος της Κόστα Ρίκα. Ανήκει στην Επαρχία Γκουανακάστε, το νότιο όμως τμήμα της ανήκει στην Επαρχία Πουνταρένας. Πήρε το όνομά της από την πόλη Νικόγια. Βρίσκεται σε συντεταγμένες 10°00′00″N 85°25′00″W﻿ / ﻿10°N 85.4166667°W﻿ / 10; -85.4166667.

Γεωγραφία
---------

Η Χερσόνησος Νικόγια βρίσκεται βορειοδυτικά της Κόστα Ρίκα, σε συντεταγμένες 10°00′00″N 85°25′00″W﻿ / ﻿10°N 85.4166667°W﻿ / 10; -85.4166667. Το βόρειο και το κεντρικό μέρος της ανήκει στην Επαρχία Γκουανακάστε και το νότιο στην Πουνταρένας. Στα δυτικά, στα νότια και στα ανατολικά βρέχεται από τον Ειρηνικό Ωκεανό. Έχει μήκος 121 χιλιόμετρα (75 μίλια). Ο κόλπος ανάμεσα στη Χερσόνησο και την Κόστα Ρίκα λέγεται Κόλπος Κολοράδο και ο κόλπος ανάμεσα στο νοτιο μέρος της αι στην Επαρχία Πουνταρένας λέγεται Κόλπος Νικόγια. Ο Κόλπος Κολοράδο συμπεριλαμβάνει το νησί Ίσλα δε Τσίρα, ενώ ο κόλπος Νικόγια τα νησιά Ίσλα Σαν Λούκας, Ίσλα Μουέτρος, Ίσλα Πάχαρος, Ίσλα Κομέρσιο, Ίσλα Σέδρος, Ίσλα Νεγρίτος, Ίσλα Αλκατράς, Ίσλα Τολίνγκα, Ίσλα Μπεχούκο, Ίσλα Καμπάγιο και Ίσλα Βενάδο. Το νότιο μέρος της Χερσονήσου έχει διάφορους μικρούς κολπίσκους, όπως ο Μπαΐα δε Πακέρα, ο Μπαγιένα και ο Κουρού.

Πόλεις που βρίσκονται στη Χερσόνησο
-----------------------------------

### Επαρχία Γκουανακάστε

* Κάμας
* Κογιότε
* Μανσιόν
* Μαπρμπέγια
* Μπόκα δελ Νοσάρα
* Νικόγια
* Πάσο Όντο
* Πουέρτο Καρίγιο
* Πουέρτο Σαν Χουανίγιο
* Σαν Μιγκέλ
* Σαν Πάμπλο
* Σάντα Κρους
* Σάντα Ρίτα
* Οχάντσα
* Χουνκιγιάλ

### Επαρχία Πουνταρένας

* Κάρμεν
* Κάμπο Μπλάνκο
* Καμπούγια
* Κεσέρα
* Κόμπανο
* Κουρού
* Μαλ Παΐς
* Μοντεζούμα
* Πακέρα
* Πόσα Κολοράδο
* Ταμπόρ
* Σάντα Λουσία
* Σάντα Τερέσα

Καντόνια
--------

Στη Χερσόνησο Νικόγια βρίσκονται 5 καντόνια: τα τέσσερα ανήκουν στην Επαρχία Γκουανακάστε και το άλλο στην Πουνταρένας.

Αυτό που ανήκει στην Πουνταρένας είναι το κεντρικό μέρος του καντονιού Πουνταρένας. Αυτά που ανήκουν στην Γκουανακάστε είναι το Νικόγια, το Σάντα Κρους, το Καρίγιο και το Οχάντσα.

Δείτε επίσης
------------

* Νικόγια

Παραπομπές
----------

1. ↑  Πληροφορίες για τη Χερσόνησο της Νικόγια[*νεκρός σύνδεσμος*]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Χάρτης της Χερσονήσου της Νικόγια[*νεκρός σύνδεσμος*]
* της Χερσονήσου της Νικόγια[*νεκρός σύνδεσμος*]

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 315526554
* LCCN: sh85091818
* GND: 4291431-0

 |

 |
Ο **Χρήστος Κιόσης** (γεννημένος στις 23 Δεκεμβρίου 1982) είναι Έλληνας επαγγελματίας πετοσφαιριστής. Έχει ύψος 196εκ και αγωνίζεται στη θέση του κεντρικού.

Καριέρα
-------

Ο Χρήστος Κιόσης έκανε τα πρώτα του βήματα στο χώρο της πετοσφαίρισης στις ακαδημίες του Πρωτέα Ελευθερίου-Κορδελιού, στις οποίες εισήχθη το 1995 σε ηλικία 13 ετών. Τρία χρόνια αργόετερα μεταπήδησε σε αυτές του Αίαντα Ευόσμου, ενώ το 2001 έκανε το μεγάλο βήμα στην καριέρα του και μετεγγράφη στον ΠΑΟΚ.

Το 2002 μετεγγράφη στον Πανελλήνιο, στον οποίο παρέμεινε για τέσσερα χρόνια. Το 2006 ταξίδεψε μέχρι την Πάτρα για λογαριασμό της Ε.Α. Πατρών, στην οποία παρέμεινε μέχρι το 2008.

Την αγωνιστική περίοδο 2008-09, ο Κιόσης αγωνίστηκε με την τοπική ομάδα της Λαμίας και στη συνέχεια επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη, αυτήν τη φορά για λογαριασμό του Άρη. Στον Άρη παρέμεινε μέχρι το 2013, ενώ στη συνέχεια επέστρεψε στη Λαμία.

Τον Ιανουάριο του 2014, ο Κιόσης μετεγγράφη στον Ολυμπιακό Πειραιώς, στον οποίο παρέμεινε για έξι μήνες κατακτώντας το εγχώριο νταμπλ. Επόμενος σταθμός στην καριέρα του Κιόση ήταν ο Εθνικός Αλεξανδρούπολης, στον οποίο παραμένει μέχρι σήμερα.

Τίτλοι
------

* 1 Πρωτάθλημα Ελλάδας: 2014
* 1 Κύπελλο Ελλάδας: 2014

Πηγές
-----

* Το προφίλ του Χρήστου Κιόση
* Στη Λαμία ο Κιόσης
Ο **Χρήστος Μίχαλος** (5 Φεβρουαρίου 1931-7 Ιανουαρίου 2019) ήταν Έλληνας πολιτικός και βιομήχανος, ο οποίος κατά την περίοδο της Χούντας των Συνταγματαρχών ανέλαβε σημαντικές πολιτικές και διοικητικές θέσεις.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην Πάτρα. Ήταν βιομήχανος και ασχολήθηκε με την πολιτική ως πολιτευτής της ΕΡΕ στον νομό Αχαΐας. Επί Χούντας διετέλεσε γενικός γραμματέας του υπουργείου γεωργίας και τον Ιανουάριο του 1972 διορίστηκε υφυπουργός παρά τω πρωθυπουργώ στην κυβέρνηση Παπαδόπουλου. Τον Ιούλιο του ίδιου έτους διορίστηκε υφυπουργός Εσωτερικών Περιφερειακού Διοικητού Θεσσαλίας ενώ υπηρέτησε από την ίδια θέση και στην κυβέρνηση Μαρκεζίνη. Επίσης κατά την περίοδο της επταετίας διετέλεσε γενικός γραμματέας των υπουργείων Γεωργίας και Βιομηχανίας, αντιπρόεδρος της Αγροτικής Τράπεζας, πρόεδρος του Ινστιτούτου Βιομηχανικών Ερευνών (ΙΒΕ), πρόεδρος του Ινστιτούτου Γεωγραφικών Ερευνών Υπεδάφους (ΙΓΕΥ) και πρόεδρος του Ινστιτούτου Ωκεανογραφικών Ερευνών (ΙΩΑΚΕ). Έχει τιμηθεί με το Χρυσό Μετάλλιο του ελληνικού Ερυθρού Σταυρού, με το Χρυσό κλειδί της πόλεως των Αθηναίων, με τον Χρυσό Σταυρό του Οικουμενικού Πατριαρχείου και του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας, με τον Σταυρό Αγιού Μάρκου Α΄ & Β΄ τάξεως καθώς και με το μετάλλιο του Αγίου Ανδρέου Πατρών.

Έχει συγγράψει πλήθος μελετών σε εφημερίδες και περιοδικά καθώς και τα εξής βιβλία: "Η επαρχιακή ανάπτυξις", "Κοινή Αγορά", "Η ελληνική βιομηχανία", "Δημόσιος υπάλληλος", "Διοίκησις" & "Ιστορία τεσσάρων επαναστάσεων". Γιος του είναι ο Κωνσταντίνος Μίχαλος.

Πηγές
-----

1. ↑  Εγκαίνια εργοστασίων κονσερβοποιίας, από το Εθνικό Οπτικοακουστικό Αρχείο
2. ↑  Κυβέρνηση Παπαδόπουλου Αρχειοθετήθηκε 2015-06-28 στο Wayback Machine. από την Γενική Γραμματεία Κυβέρνησης
3. ↑  Κυβέρνηση Μαρκεζίνη Αρχειοθετήθηκε 2010-04-12 στο Wayback Machine. από την Γενική Γραμματεία Κυβέρνησης
Η **Υψούντα** ή **Υψούς** ήταν πόλη της αρχαίας Αρκαδίας.

Σύμφωνα με τον Παυσανία όταν πέρασε από εκεί η Υψούς αλλά και οι γειτονικές πόλεις ήταν ερειπωμένες και εγκαταλελειμμένες. Ιδρύθηκε από τον **Υψούντα** ένα από τους 50 γιους του Λυκάονα που της έδωσε και το όνομα του. Ήταν ορεινή πόλη και βρισκόταν στο ομώνυμο όρος σε περιοχή με πολλά άγρια θηρία .

Παραπομπές
----------

1. ↑  ἐρείπια δὲ πόλεων καὶ ἄλλα, Θυραίου μὲν σταδίοις πέντε ἀπωτέρω Παρωρίας καὶ δέκα, τὰ δὲ Ὑψοῦντός ἐστιν ἐν ὄρει κειμένῳ μὲν ὑπὲρ τοῦ πεδίου, καλουμένῳ δὲ Ὑψοῦντι. ἡ δὲ Θυραίου τε καὶ Ὑψοῦντος μεταξὺ ὀρεινὴ πᾶσά ἐστι καὶ θηριώδης: Λυκάονος δὲ εἶναι Θυραῖόν τε καὶ Ὑψοῦντα προεδήλωσεν ἡμῖν ὁ λόγος.Παυσανία Αρκαδικά
Ο **Χέρμαν Βάινγκερτνερ** (Hermann Weingärtner) (Φραγκφούρτη (Όντερ), 27 Αυγούστου 1864 - Φραγκφούρτη (Όντερ), 22 Δεκεμβρίου 1919) ήταν Γερμανός αθλητής της γυμναστικής, Ολυμπιονίκης του 1896 και από τους πλέον επιτυχημένους αθλητές των αγώνων, όπου κατέκτησε 6 μετάλλια.

Ξεκίνησε τον αθλητισμό στον *Frankfurter Turnverein 1860* της Φρανκφούρτης (Όντερ), αργότερα μετακόμισε στο Βερολίνο και γράφτηκε στον σύλλογο *Deutsche Turnerschaft* αλλά μετά του Ολυμπιακούς αγώνες επέστρεψε στην Φρανκφούρτη (Όντερ). Στους Α' Ολυμπιακούς αγώνες το 1896 στην Αθήνα κατέκτησε 6 μετάλλια: 3 χρυσά 2 αργυρά κι ένα χάλκινο, όλα σε αγωνίσματα της γυμναστικής. Αναδείχθηκε νικητής στο μονόζυγο καθώς και στο ομαδικό του μονόζυγου και του δίζυγου με την γερμανική ομάδα, δεύτερος Ολυμπιονίκης στον ίππο και στους κρίκους, ενώ ήταν τρίτος Ολυμπιονίκης στο γυμναστικό άλμα.

Το 1919 πέθανε από καρδιακή ανακοπή, ενώ διέσχιζε τον ποταμό Όντερ με βάρκα.

Πηγές
-----

1. ↑  Μετάλλια του Βάινγκερτνερ στην επίσημη ιστοσελίδα της ΔΟΕ (αγγλικά)

Παραπομπές
----------

* Σύντομο βιογραφικό του αθλητή (γερμανικά)



|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Hermann Weingärtner  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο Σερ **Βερ Μπερντ** (Sir Vere Cornwall Bird Sr. Σεντ Τζονς, 9 Δεκεμβρίου 1910 – 28 Ιουνίου 1999) υπήρξε ο πρώτος πρωθυπουργός στην Αντίγκουα και Μπαρμπούντα. Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο γιος του, Λέστερ Μπερντ. Το 1994 ανακηρύχθηκε εθνικός ήρωας (ΚΝΗ). Το όνομά του δόθηκε το 1985 στο διεθνές αεροδρόμιο Β. Κ. Μπερντ στην Αντίγκουα, το οποίο λεγόταν ως τότε Κούλιτζ (Coolidge).

Βιογραφία
---------

Υπήρξε μοναδικός σε σχέση με άλλους πολιτικούς των Δυτικών Ινδιών καθώς δεν είχε λάβει επίσημη μόρφωση αλλά ήταν απόφοιτος Δημοτικού σχολείου. Ήταν αξιωματικός στο Στρατό Σωτηρίας (Salvation Army) επί 2 χρόνια. Αποχώρησε από εκεί και ασχολήθηκε με το συνδικαλισμό. Το 1943 έγινε πρόεδρος της εργατικής συνδικαλιστικής ένωσης της Αντίγκουας (ATLU) και διατηρήθηκε στο αξίωμα ως το 1969. Το 1945 εξελέγη βουλευτής στο αποικιακό κοινοβούλιο και ίδρυσε αργότερα το Εργατικό Κόμμα της Αντίγκουας. Ως συνδικαλιστής διακρίθηκε για τους αγώνες του και για τις απεργίες των εργατών σε φυτείες ζαχαροκάλαμου. Το 1951 εισήχθη το καθολικό δικαίωμα ψήφου και στις εκλογές το κόμμα του κέρδισε όλες τις έδρες στην εθνοσυνέλευση, κάτι που επαναλήφθηκε ως το 1967. Το 1956 έγινε υπουργός εμπορίου και παραγωγής και το 1960 ορίστηκε ανώτερος υπουργός. Το 1967 η Αντίγκουα απέκτησε αυτοδιοίκηση και το Λονδίνο παρέμεινε υπεύθυνο μόνο για θέματα άμυνας και εξωτερικής πολιτικής. Το 1971 παρουσιάστηκε σχίσμα στους Εργατικούς και ο ίδιος ηττήθηκε όχι μόνο στις εκλογές αλλά απώλεσε και την έδρα του αλλά επέστρεψε στην κυβέρνηση το 1976. Το κόμμα του κέρδισε τις εκλογές και το 1980, με την ανεξαρτησία να είναι σημαίνον ζήτημα. Τελικά, η χώρα του έγινε ανεξάρτητη την 1η Νοεμβρίου του 1981 και ο ίδιος έγινε πρωθυπουργός. Από το 1982 ως το 1984 χρημάτισε Υπουργός Οικονομικών και το 1991 υπουργός Εξωτερικών. Το 1994 παραιτήθηκε από την πρωθυπουργία λόγω εσωτερικών προβλημάτων στο κόμμα αλλά και για λόγους υγείας, αφήνοντας το γιο του, Λέστερ, ο οποίος τον διαδέχθηκε.

Αξιώματα
--------

* Επικεφαλής υπουργός 1η Ιανουαρίου 1960 ως 27 Φεβρουαρίου 1967
* Πρωθυπουργός (Premier) 27 Φεβρουαρίου 1967 ως 14 Φεβρουαρίου 1971 και από 1η Φεβρουαρίου 1976 ως 1η Νοεμβρίου 1981
* Πρωθυπουργός (Prime Minister) 1η Νοεμβρίου 1981 ως 9 Μαρτίου 1994

Πηγές
-----

* Βιογραφία στο Rulers.org

1. ↑  «Sir Lester Bird receives A&B's highest national honour». The Daily Observer. 2014. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 10 Ιανουαρίου 2016.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολιτικά επιτεύγματα του Μπερντ
* Πολιτικά κόμματα της Αντίγκουας

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 48429182
* LCCN: n92107018
* ISNI: 0000 0000 4134 6682
* GND: 1267822155

 |

 |
Ο **Βασίλειος ο Ονομάγουλος** ήταν Βυζαντινός αξιωματούχος, ο οποίος ανακηρύχθηκε αυτοκράτορας στη Σικελία το 717, με το βασιλικό όνομα *Τιβέριος*.

Ο Βασίλειος ήταν από αριστοκρατική οικογένεια της Κωνσταντινούπολης, γιος του Γρηγορίου Ονομάγουλου. Το 717 ήταν μέλος της συνοδίας του Σέργιου, του βυζαντινού κυβερνήτη της Σικελίας, όταν έφτασαν φήμες στο νησί της πτώσης της Κωνσταντινούπολης, της βυζαντινής αυτοκρατορικής πρωτεύουσας, σε μια αραβική πολιορκία. 

Σε αυτό το σημείο ο Σέργιος ανακήρυξε τον Βασίλειο ως αυτοκράτορα, παίρνοντας το όνομα Τιβέριος. Μαθαίνοντας το ο αυτοκράτορας Λέων Γ΄ έστειλε τον στρατηγό Παύλο να καταστείλει την εξέγερση. 

Κατά την άφιξή του Παύλου, ο λαός των Συρακουσών και ο στρατός παρέδωσαν τους αντάρτες. Ο Βασίλειος αποκεφαλίστηκε μαζί με άλλους αξιωματούχους και τα κεφάλια τους στάλθηκαν στον αυτοκράτορα, ενώ οι άλλοι επαναστάτες ακρωτηριάστηκαν ή εξορίστηκαν. Ο ίδιος ο Σέργιος κατάφερε να δραπετεύσει στους Λομβαρδούς στην ηπειρωτική Ιταλία και επέστρεψε μόνο αφού έλαβε εγγυήσεις ότι δεν θα του άκαναν κακό.

Πηγές
-----

* Kaegi, Walter Emil (1981), *Byzantine Military Unrest, 471–843: An Interpretation*, Amsterdam: Adolf M. Hakkert, σελ. 211, ISBN 90-256-0902-3
* Lilie, Ralph-Johannes; Ludwig, Claudia; Pratsch, Thomas; Zielke, Beate (1999). «Basileios Onomagulos (#849)» (στα γερμανικά). *Prosopographie der mittelbyzantinischen Zeit: 1. Abteilung (641–867), Band 1: Aaron (# 1) – Georgios (# 2182)*. Βερολίνο και Βοστόνη: De Gruyter, σσ. 284–285. ISBN 978-3-11-015179-4.
* Turtledove, Harry (1982), *The chronicle of Theophanes: an English translation of* anni mundi *6095–6305 (A.D. 602–813)*, University of Pennsylvania Press, σελ. 90–91, ISBN 978-0-8122-1128-3,
Το λεγόμενο επίσημα στην ελληνική "***βεράτιον***", ή απλούστερα *βεράτιο*, ή και *βεράτι* εκ της τουρκο-περσικής "βεράτ" ήταν ένα επίσημο δημόσιο έγγραφο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με το οποίο αναγνωριζόταν ή επικυρωνόταν υψηλόβαθμη διοικητική θέση καθώς και τα προνόμια που αποδίδονταν για τη συγκεκριμένη θέση.

Αρχικά το βεράτιο είχε χαρακτήρα αξιόγραφου που κατά τη χρήση του στο διάβα των αιώνων έλαβε τελικά χαρακτήρα επικύρωσης και ακόμη είδος σύγχρονου διαπιστευτηρίου στον χορηγούμενο, ή τον κατέχοντα τούτο. Το βεράτιο εκδιδόταν κατ' εφαρμογή ειδικού διατάγματος (φιρμάνι) με εκτελεστικό χαρακτήρα, είτε από τον Σουλτάνο, είτε συνηθέστερα από τον Μέγα Βεζίρη, φέροντας αντίστοιχα υπογραφή στην αρχή του κειμένου ως επικεφαλίδα, όπως και το φιρμάνι.  

Τα βεράτια εκδίδονταν κυρίως σε πατριάρχες, ως επικύρωση εκλογής και αναγνώρισης προνομίων, σε επισκόπους και επισκοπές, ομοίως σε αναγνώριση αυτών καθώς και σε ιερές μονές, σε αναγνώριση προνομίων και των υπαγομένων σ' αυτά εκτάσεων, εγκαταστάσεων, νήσων, νησίδων, λιμνών κ.λπ.

Κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821 δημιουργήθηκε παράλληλα ένας μεγάλος αριθμός από επισκοπές - μητροπόλεις που βρέθηκαν να μη καλύπτονται με βεράτια, αλλά με υπόσχεση έκδοσης ή μελλοντικής αναγνώρισής τους από το Πατριαρχείο. Την κατάσταση αυτή που άφησε να διαιωνίζεται ο Ι. Καποδίστριας αποκατέστησε δυναμικά ο Βασιλεύς Όθων ορίζοντας μία μητρόπολη ανά νομό, (για παράδειγμα μόνο στο νομό Λακωνίας την περίοδο εκείνη υπήρχαν πέντε επίσκοποι με ισάριθμες επισκοπικές έδρες), φθάνοντας μάλιστα και σε κατάργηση μοναστηριών που λειτουργούσαν με ελάχιστους μοναχούς.  
 
Τη θέση του βερατίου στη σύγχρονη Ελλάδα, μετά την Αυτοκεφαλία της Εκκλησίας της Ελλάδος κάλυψε αρχικά εκδιδόμενο σχετικό κατά περίπτωση Βασιλικό Διάταγμα, ή στη συνέχεια Προεδρικό Διάταγμα όπως υφίσταται η έκδοσή του σήμερα χωρίς ιδιαίτερη επί τούτου ονομασία.

Το 1870 όταν εκδόθηκε στην Κωνσταντινούπολη το σχετικό φιρμάνι ίδρυσης της Βουλγαρικής Εξαρχίας με ειδικό επί τούτου βεράτιο ορίσθηκε και επικυρώθηκε ο εσωτερικός κανονισμός λειτουργίας της. Στη συνέχεια όμως η συνεχής έκδοση βερατίων επί νέων βουλγαρικών επισκοπών δημιούργησε τεράστιο ζήτημα συνέπεια του οποίου ήταν η ανάδειξη φυλετικού μίσους μεταξύ των λαών της Βαλκανικής.

Τέλος σημειώνεται ότι τα βεράτια καθώς και τα όποια προνόμια αποδίδονταν μ' αυτά κατά περίπτωση, καταργήθηκαν και στην Τουρκία, με τη Συνθήκη της Λωζάνης

Πηγές
-----

* Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" τομ.Ζ΄, σελ.61
Ο **Γαυδέντιος** ο επονομαζόμενος και φιλόσοφος, είναι θεωρητικός της μουσικής της ύστερης ρωμαϊκής περιόδου, (2ος/3ος αιώνας μ.Χ;)

Βιογραφία
---------

Δεν είναι γνωστό το πότε ακριβώς έζησε. Συνήθως τοποθετείται τον 2ο με 3ο αιώνα μ.Χ. ενώ μερικοί τον τοποθετούν και τον 5ο αιώνα μ.Χ. Είναι συγγραφέας του *Αρμονική Εισαγωγή*. Γραμμένο εκλεκτικά έχει σαν θέμα του τους ήχους, τα διαστήματα, τα συστήματα, τα γένη. Η πραγμάτευση των θεωρητικών μουσικών θεμάτων δεν είναι πρωτότυπη. Ακολουθεί και τις αριστοξενικές αντιλήψεις και τις πυθαγόρειες. Η *Αρμονική Εισαγωγή* μεταφράστηκε στα λατινικά από τον Λουτιανό τον 6ο αιώνα μ.Χ.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Μιχαηλίδης 1989, σελ. 81.
2. ↑  Καλογερόπουλος 1998, σελ. 445.

Πηγές
-----

* Μιχαηλίδης, Σόλωνας, επιμ. (1989). «Γαυδέντιος ο φιλόσοφος». *Εγκυκλοπαίδεια της αρχαίας ελληνικής μουσικής*. Αθήνα: Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης, σελ. 81. ISBN 9789602501740.
* Καλογερόπουλος, Τάκης, επιμ. (1998). «Γαυδέντιος». *Λεξικό της Ελληνικής Μουσικής*. **1**. Εκδόσεις Γιαλλέλης, σελ. 445.


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Μουσική
* Πύλη:Αρχαιότητα
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 17580504
* LCCN: n2015017566
* GND: 10099380X
* BNE: XX944974
* CiNii: DA10549020

 |

 |
Ο **Βασίλειος Ρομφέης** ήταν Έλληνας κλέφτης την περίοδο της Τουρκοκρατίας τον 18ο και 19ο αιώνα. Γεννήθηκε το 1774 στη Νάουσα και άρχισε τις επαναστατικές του δραστηρίοτητες στο Βέρμιο. Το 1795, ο Αλή Πασά, που είχε δημιουργήσει το Πασαλίκι των Ιωαννίνων, προσπάθησε να καταλάβει τη Νάουσα. Αυτό οδήγησε τον Ρομφέη και τον υπολοχαγό του Αναστάσιο Καρατάσο να υπερασπιστεί την πόλη, η οποία απολάμβανε καθεστώς ημιαυτονομίας εντός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Από το 1795 έως το 1804 τα στρατεύματα του Αλή Πασά πολέμησαν για να εισέλθουν στη Νάουσα. Ο Ρομφέης και τα στρατεύματά του υπερασπίστηκαν την πολιορκημένη πόλη για πέντε μήνες έως ότου, μετά από μια τελική μάχη, νικήθηκαν και αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την περιοχή. Ο Ρομφέης βρήκε καταφύγιο στη Θεσσαλονίκη, ενώ η σύζυγός του, ο γιος και η κόρη του φυλακίστηκαν και μεταφέρθηκαν στα Ιωάννινα. Κατέβαλε μεγάλες προσπάθειες για να απελευθερώσει την οικογένειά του, χωρίς αποτέλεσμα. Τελικά έγινε μοναχός στο Άγιο Όρος, όπου αργότερα έχασε τα λογικά του και δεν ξέρουμε τι απέγινε.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Νεοκλής Καζάκης "Το Μακεδονικό πρόβλημα", Αθήνα 1907
Ο **Βεντσέσλαος Γ΄**, τσεχ. Václav ΙΙΙ. (π. 1442 - 1479) από τον Οίκο των Πρεμυσλιδών ήταν δούκας τού Ρύμπνικ (1464-74). Επίσης μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του Ιωάννη Δ΄ ήταν δούκας του Κρνοβ (1452-64).

Βιογραφία
---------

Ήτν ο δευτερότοκος γιος τού Νικολάου Ε΄ του Κρνοβ και της πρώτης συζύγου του Μαργαρίτας Κλεμμ τού Έλγουτ.

Ο πατέρας του ήταν εχθρός των Ουσσιτών. Το 1452 απεβίωσε ο Νικόλαος Ε΄ και ο ανήλικος Βεντσέσλαος Γ΄ επιτροπεύτηκε από τη δεύτερη σύζυγο τού πατέρα του Βερβάρα των Ρόκεμμπερκ. Όταν ενηλικιώθηκε ο αδελφός του, ανέλαβε μαζί με αυτόν τη διακυβέρνηση. Το 1464 διαίρεσαν την κτήση: ο Ιωάννης Δ΄ έλαβε το Κρνοβ, Μπρουντάλ, Βόντισλαφ Σλάνσκι και ο Βεντσέσλαος Γ΄ έλαβε το Ζόρυ και την Πστσύνα.

Πηγές
-----

* Hugo Weczerka (ed.): Handbuch der historischen Stätten — Schlesien, in the series Kröners Taschenausgabe, vol. 316, Kröner, Stuttgart, 1977, ISBN 3-520-31601-3, p. 456–459 and genealogical tables on p. 600–601
* Rudolf Žáček: Dějiny Slezska v datech, Libri, Prague, 2004, ISBN 80-7277-172-8, p. 116, 424 and 443.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 1472147425850345040003

 |

 |
Η παρέλαση της Φιέστα του Λος Άντζελες, κατά το έτος 1903.
Η παρέλαση της Φιέστα του Λος Άντζελες, κατά το έτος 1906.
Η **Φιέστα του Λος Άντζελες** (*αγγλικά: Fiesta de Los Angeles‎*) ήταν ένα φεστιβάλ, αλλά και παρέλαση, στη νότια περιοχή του Λος Άντζελες, που, πλέον, δεν πραγματοποιείται (έχει διαλυθεί). Εμφανιζόταν κάθε χρόνο μεταξύ των ετών 1894 και 1916. Αρχικά, περιλάμβανε μια παρέλαση από την Παλαιά Πλατεία *(Old Plaza*) στο Πάρκο Φιέστα (*Fiesta Park*) και ένα πολυήμερο φεστιβάλ στο οποίο διοργανώνονταν εκδηλώσεις στο Πάρκο. 

Η διοργάνωση ιδρύθηκε από τοπικούς παράγοντες, μεταξύ των οποίων και ο Μαξ Μέιμπεργκ, ως μια προσπάθεια να ανταγωνιστεί το Τουρνουά των Ρόδων στην Πασαντίνα. Η πρώτη παρέλαση πραγματοποιήθηκε στις 10 Απριλίου 1894. Το φεστιβάλ του έτους 1901 πραγματοποιήθηκε τον Μάιο για να συμπέσει με την επίσκεψη του Προέδρου Ουίλλιαμ ΜακΚίνλεϊ. Έχουν γίνει πολλές προσπάθειες αναβίωσης του φεστιβάλ, με πιο πρόσφατη το Φιέστα Μπροντγουέι (*Fiesta Broadway*) στις δεκαετίες του 1990 και του 2000.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.bibliopolis.com. «La Fiesta de Los Angeles on James E. Arsenault & Company». *James E. Arsenault & Company* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 18 Ιουνίου 2022.
2. ↑  Cecilia Rasmussen (April 27, 2003). «Downtown's Fiesta Began as a Multicultural Celebration». *Los Angeles Times*. .
3. ↑  «Finding Aid to the La Fiesta de Los Angeles Collection MS.207». *oac.cdlib.org*. Ανακτήθηκε στις 18 Ιουνίου 2022.
H **Φικίλε Εντσανγκάσε** (δ. 22 Οκτωβρίου 2020) ήταν περιβαλλοντική ακτιβίστρια από τη Νότιο Αφρική.

Η Εντσανγκάσε αντιτάχθηκε στην επέκταση ενός ανθρακωρυχείου που διαχειρίζεται η Tendele Coal κοντά στο Σόμκέλε, στην επαρχία Κουαζούλου - Νατάλ, κοντά στο σπίτι της στο Οφοντβένι. Ήταν ηγετικό μέλος του Κοινοτικού Οργανισμού Περιβαλλοντικής Δικαιοσύνης Mfolozi,  MCEJO, ο οποίος αγωνίστηκε κατά της επέκτασης του ορυχείου κοντά στο Hluhluwe-Imfolozi Game Reserve.

Κάποιοι στην κοινότητα, που παραδοσιακά εξαρτιόταν από την κτηνοτροφία και τη γεωργία, είχαν αγωνιστεί για τη διατήρηση του φυσικού περιβάλλοντος της περιοχής, άλλα, όμως, μέλη της κοινότητας χρειάζονταν εργασία από το ορυχείο και υποστήριζαν την επέκταση, οδηγώντας σε αύξηση των εντάσεων. Τον Απρίλιο, άγνωστοι πυροβόλησαν με 19 σφαίρες κατά του σπιτιού μίας άλλης ακτιβίστριας κατά των ναρκών, της Tholakele Mthethwa.

Οι ντόπιοι κοντά στο ορυχείο είχαν υποστεί εκφοβισμό και απειλές βίας τους μήνες πριν από τη δολοφονία της Εντσανγκάσε. Σύμφωνα με πληροφορίες, άγνωστοι πυροβόλησαν κατά οικογενειών που αρνήθηκαν να απομακρυνθούν από τις προγονικές τους περιοχές. Γύρω στις 6:30 μ.μ. στις 22 Οκτωβρίου 2020, σύμφωνα με την τοπική αστυνομία, τέσσερις άντρες μπήκαν στο σπίτι της Εντσανγκάσε και την σκότωσαν. Ήταν 65 ετών. 

Ο θάνατός της ήταν μέρος μίας αυξανόμενης τάσης δολοφονημένων περιβαλλοντικών ακτιβιστών, καθώς ένας αριθμός ρεκόρ σκοτώθηκε σε όλο τον κόσμο το 2019, σύμφωνα με μία έκθεση του Global Witness του Ιουλίου του 2020.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. 1 2 3  mg.co.za/news/2020-11-07-how-we-braved-danger-to-honour-fikile-ntshangase/.
2. 1 2 3  Greenfield, Patrick (2020-10-23). «South African environmental activist shot dead in her home» (στα αγγλικά). *The Guardian*.. Ανακτήθηκε στις 2021-03-08.
3. 1 2  Koko, Khaya (7 Nov 2020). «How we braved danger to honour Fikile Ntshangase». *Mail & Guardian*.. Ανακτήθηκε στις March 8, 2021.
4. ↑  «Mfolozi activist killed in mining dispute amid death threat claims». *www.iol.co.za* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 15 Μαρτίου 2021.
Βεντούζες
Η **Βεντούζα** είναι ένα γυάλινο μικρό σκεύος με διογκωμένο πυθμένα και στενό στόμιο ονομαζόμενο «σικύα» (της σικύας) και κοινώς «βεντούζα, οι βεντούζες». Βεντούζα λέγεται επίσης το αερόκενο που σχηματίζεται από την επίθεση του σκεύους αυτού στο δέρμα καθώς και τα εκμυζητικά όργανα μαλακίων (βεντούζες χταποδιού).

Ανασκόπηση της βιβλιογραφίας το 2011 κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η αποδοτικότητα της βεντούζας ως θεραπεία δεν είναι καλά αποδεδειγμένη στις περισσότερες περιπτώσεις και ότι όσες μελέτες έδειξαν ότι είναι αποτελεσματικές για τη διαχείριση του πόνου «βασίστηκαν σε κακής ποιότητας πρωτογενείς μελέτες.» Αυτό το συμπέρασμα επιβεβαιώθηκε σε ανασκόπηση του 2014.

Πριν την επίθεση της βεντούζας, εισάγεται στο σκεύος βαμβάκι που έχει εμποτιστεί με οινόπνευμα και είναι αναμμένο, με συνέπεια να αραιώνεται ο περιεχόμενος στο σκεύος αέρας. Η άμεση εφαρμογή του στομίου της βεντούζας δημιουργεί άρση (σήκωμα) του δέρματος λόγω υποπίεσης. Τα αγγεία διευρύνονται και δημιουργείται τοπική συμφόρηση. 

Υπάρχει και η υγρή - αιματηρή βεντούζα. Στην περίπτωση αυτή πριν την επίθεση γίνεται λύση της συνέχειας του δέρματος με χρήση ξυραφιού ή βδέλλας. Κατά την επίθεση παρατηρείται παροχέτευση του αίματος ή συνήθως του πυώδους συριγγίου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Lee, MS; Kim, JI; Ernst, E (March 2011). «Is cupping an effective treatment? An overview of systematic reviews». *Journal of Acupuncture and Meridian Studies* **4** (1): 1–4. doi:10.1016/s2005-2901(11)60001-0. PMID 21440874.
2. ↑  Chen, B; Li, MY; Liu, PD; Guo, Y; Chen, ZL (July 2015). «Alternative medicine: an update on cupping therapy.». *QJM: Monthly Journal of the Association of Physicians* **108** (7): 523–525. doi:10.1093/qjmed/hcu227. PMID 25399022.
Η επιγραφή της φιάλης.
Η **φιάλη των Μεγάρων** ή **φιάλη της Κοζάνης** είναι αρχαία ελληνική αργυρή φιάλη σπονδών, η οποία χρονολογείται στις αρχές του 5ου αιώνα π.Χ. και ανακαλύφθηκε σε τάφο στην περιοχή της Κοζάνης. Επί της επιφάνειας της διαθέτει επιγραφή η οποία είναι γραμμένη στη δωρική διάλεκτο και θεωρείται πιθανό πως πρόκειται για δείγμα πρώιμης γραφής στη Μακεδονία.

Επιγραφή
--------

Η επιγραφή αναφέρει ΑΘΑΝΑΙΑΣ:ΙΑΡΑ:ΤΑΣΜΗΒCAROI (*Ἀθαναίας : ἰαρά : τάς Μhεγαρο̅ι*, Αθηνάς ιεράς των *Μεγάρων*).

Βάσει της αναφοράς στην πόλη των Μεγάρων, και σε σχέση με όλες τις γνωστές πόλεις με αυτό το όνομα, αυτή υποτίθεται συνήθως πως πρόκειται για την πόλη των Μεγάρων στην Αττική στην οποία υπήρχε ιερό της θεάς Αθηνάς.Επίσης οι χαρακτήρες της επιγραφής διαθέτουν χαρακτηριστικά τα οποία συναντώνται στις πρώιμες επιγραφές των Μεγάρων στην Αττική καθώς και την Κόρινθο, όπως την γραφή του Έψιλον η οποία γίνεται με τρόπο που μοιάζει σαν Βήτα.

Ωστόσο, υπάρχουν εμπειρογνώμονες οι οποίοι έχουν διατυπώσει πως η επιγραφή θα μπορούσε επίσης να έχει γραφεί τοπικά στην Μακεδονία. Αν αυτή η υπόθεση αληθεύει, τότε πρόκειται για το αρχαιότερο διασωζόμενο παράδειγμα γραφής της ελληνικής γλώσσας στην περιοχή αυτή, και θα ενίσχυε τη θέση πως η γλώσσα που ομιλούνταν στην αρχαία Μακεδονία ήταν μια εκδοχή της δωρικής διαλέκτου, κάτι που στοιχειοθετήθηκε με την ανακάλυψη του κατάδεσμου της Πέλλας ο οποίος χρονολογείται στον 4ο αιώνα π.Χ.. Επιπλέον, υπάρχουν ενδείξεις πως υπήρχε και στη Μακεδονία οικισμός με το όνομα *Μέγαρα* σύμφωνα με τα γραπτά του Πλούταρχου σχετικά με τον Πύρρο.

Σε σχέση με τις λέξεις που περιέχει η επιγραφή. η λέξη ἰαρά (*ιερά*) είναι αναμφίβολα Δωρική. Η αναγραφή του ονόματος της θεάς ως Ἀθαναίας, είναι λιγότερο διακριτή και θα μπορούσε να ανήκει σε οποιαδήποτε διάλεκτο εκτός από την Ιωνική, ενώ το άρθρο τᾶς (*των*) επίσης μπορεί να ανήκει σε άλλες διαλέκτους εκτός από την Ιωνική και την Αττική. Όσο για τη μορφή της ονομασίας της πόλης ως ΜΗΒCAROI, η μορφή αυτή της λέξης συναντάται συχνά στις επιγραφές των Μεγάρων της Αττικής αλλά και αλλού.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4   Poinikastas, database of Greek inscriptions
2. ↑   *Supplementum Epigraphicum Graecum (SEG)* vol. 13, no. 306
3. ↑   T. Rizakis and G. Touratsoglou, *Epigraphes Ano Makedonia*, Athens 1986, #2
4. 1 2  Jefferey, *The local scripts of archaic Greece*, p. 132f.
5. ↑  Strong, Donald E. (1979). *Greek and Roman gold and silver plate*. London: Methuen. σελ. 57. ISBN 0-416-72510-4.
6. ↑  Gill, David, "Plate, precious (Greek and Roman)", in: *Oxford Classical Dictionary*, edited by Simon Hornblower and Antony Spawforth, 3rd ed, Oxford 1996.
7. 1 2  O'Neil, James L. Doric elements in Macedonian inscriptions, *Glotta* 82 (2007): 192–210. p.198.
8. ↑  N. G. Hammond and G. T. Griffith, *A history of Macedonia*, Oxford: Clarendon 1979, Vol.2, p.96
9. ↑  «Πλούταρχος, Πύρρου Βίος, 2.2». *www.perseus.tufts.edu*. Ανακτήθηκε στις 6 Μαΐου 2016.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Φωτογραφία της φιάλης, 3η από την κορυφή Αρχειοθετήθηκε 2009-12-10 στο Wayback Machine.- Δήμος Κοζάνης

Δείτε επίσης
------------

* Κατάδεσμος της Πέλλας
* Δωρική διάλεκτος
* Αρχαία Μακεδονική γλώσσα