recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η **Πλατεία των Καθεδρικών Ναών** ή *Πλατεία Σομπορνάγια* (ρωσικά: Соборная площадь‎, Σομπορνάγια πλόσαντ) είναι η κεντρική πλατεία του Κρεμλίνου της Μόσχας, όπου όλοι οι δρόμοι συνέκλιναν τον 15ο αι. 

Η πλατεία οφείλει το όνομά της στους τρεις καθεδρικούς ναούς της: τον Καθεδρικό Ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, τον Καθεδρικό Ναό του Αρχαγγέλου Μιχαήλ και τον Καθεδρικό του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Εκτός από αυτούς, βρίσκονται εκεί το Ανάκτορο των Όψεων, η Εκκλησία της Απόθεσης του Ενδύματος και η Εκκλησία των Δώδεκα Αποστόλων. Η ψηλότερη κατασκευή στην πλατεία (και παλαιότερα σε όλη τη Ρωσία) είναι το Κωδωνοστάσιο του Ιβάν του Μεγάλου,  που χωρίζει επίσης την πλατεία Σομπόρναγια από την πλατεία Iβανόβσκαγια.

Η πλατεία του καθεδρικού ναού είναι διάσημη ως ο τόπος της επίσημης στέψης και των νεκρικών πομπών όλων των Ρώσων τσάρων, πατριαρχών και μεγάλων δουκών της Μόσχας. Ακόμη και σήμερα, η πλατεία χρησιμοποιείται στην τελετή ορκωμοσίας του Προέδρου της Ρωσίας.

Αρχαιολογικές ανασκαφές
-----------------------

Το Κρεμλίνο της Μόσχας, μέσα στο οποίο βρίσκεται η πλατεία, είναι ένα κλειστό αντικείμενο για τους αρχαιολόγους, επειδή εκεί βρίσκονται οι κρατικές αρχές. Το Κρεμλίνο δεν μπορεί να ονομαστεί επαρκώς μελετημένο μνημείο: πριν από την Επανάσταση του 1917 κανείς δεν ασχολούνταν με αρχαιολογικές ανασκαφές, επειδή η περιοχή ήταν κτισμένη και λειτουργούσαν μοναστήρια. Μετά την Επανάσταση, το Κρεμλίνο συνέχισε να είναι μια κλειστή περιοχή. Η κύρια πηγή αρχαιολογικού υλικού δεν ήταν οι ανασκαφές με ένα πλήρες άνοιγμα των αρχαίων κατασκευών, αλλά οι παρατηρήσεις και η στερέωση του πολιτιστικού στρώματος, κατά τη διάρκεια οικονομικών και μηχανικών εργασιών. 

Ωστόσο, οι αρχαιολόγοι κατάφεραν να ανακαλύψουν τους πρώτους οικισμούς στην επικράτεια του Κρεμλίνου της Μόσχας, που ανήκουν στην Εποχή του Χαλκού (II χιλιετία π.Χ.). Ένας Φιννο-Ουγγρικός οικισμός της πρώιμης Εποχής του Σιδήρου (δεύτερο μισό της πρώτης χιλιετίας π.Χ.) βρέθηκε κοντά στον σύγχρονο καθεδρικό ναό του Αρχαγγέλου Μιχαήλ. Εκείνη την εποχή ο πληθυσμός καταλάμβανε την περιοχή της σύγχρονης πλατείας Σομπόρναγια.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «History of Moscow». Ανακτήθηκε στις 24 Μαρτίου 2012.
2. ↑  «Ivan the Great Bell Tower». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Ιανουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 24 Μαρτίου 2012.
3. ↑  «Medvedev sworn in as Russian president». *China Daily* (Xinhua). 2008-05-07.. Ανακτήθηκε στις 2012-03-24.
4. 1 2  Колесниченко, Александр (25 Νοεμβρίου 2015). «Раскопки в Кремле. Какие сюрпризы ждут исследователей в сердце Москвы?». *aif.ru* (στα Ρωσικά). Ανακτήθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου 2021.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Cathedral Square, Moscow στο Wikimedia Commons
Είδος 8472
Στο φανταστικό σύμπαν του Σταρ Τρεκ (Star Trek), "**Είδος 8472**" (Species 8472) είναι το όνομα που δόθηκε από τους Μποργκ (Borg) σε μια εξωγήινη φυλή που κατοικεί στο "ρευστό" διάστημα.

Ανατομία
--------

Έχουν πολύ πυκνή γονιδιακή οργάνωση με τριπλή έλικα του DNA και ένα ισχυρό ανοσοποιητικό σύστημα. Η ανατομία τους είναι μοναδική στο ότι διαθέτουν τρία πόδια και επικοινωνούν εξ´ολοκλήρου με τηλεπάθεια. Το είδος τους αποτελείται από πέντε διαφορετικά φύλα και κάθε διαφορετικό φύλο κατέχει και διαφορετικό τμήμα του ρευστού διαστήματος. Η τεχνολογία τους, συμπεριλαμβανομένου των διαστημοπλοίων τους και των όπλων τους, έχει κυρίως βιολογικό χαρακτήρα.

Τεχνολογία
----------

Το Είδος 8472 διαθέτει βιολογικά κατασκευασμένα διαστημόπλοια, γνωστά ως βιοπλοία (bioships). Κάθε ένα έχει την ικανότητα να "λιώνει" τον εαυτό του με αποτέλεσμα να μπορεί να διαπερνά διαστημόπλοια των φυλών του κανονικού διαστήματος (π.χ. των Μποργκ ή της Ομοσπονδίας). Εάν τα όπλα πολλών βιοπλοίων του είδους 8472 συνδεθούν μαζί, έχουν την ικανότητα να εξαλείψουν ταχύτατα ολόκληρους πλανήτες.

Ιστορία
-------

Το Είδος 8472 ανακαλύφθηκε από τους Μποργκ το έτος 2373. Οι Μποργκ δεν μπόρεσαν να τους αφομοιώσουν λόγω του εξαιρετικού ανοσοποιητικού συστήματος του Είδους 8472 που έχει την ικανότητα να απομονώνει και να καταστρέφει οτιδήποτε εισέρχεται στο σώμα τους και είναι ξένο προς τα κύτταρά τους, συμπεριλαμβανομένου των νανο-ανιχνευτών (nanoprobes) που χρησιμοποιούν οι Μποργκ. Η προσπάθεια εισβολής που επιχείρησαν οι Μποργκ στο ρευστό διάστημα οδήγησε σε πόλεμο. Αυτή ήταν και η πρώτη μεγάλη απειλή που αντιμετώπισαν οι Μποργκ έπειτα από χιλιάδες χρόνια και είχε ως αποτέλεσμα την εξολόθρευση εκατομμυρίων μονάδων τους (drones).

Κατά τη διάρκεια της προσωρινής συμμαχίας των ατόμων της ομοσπονδίας (Federation) με τους Μποργκ, το Είδος 8472 απωθήθηκε από το πλήρωμα του ομοσπονδιακού (Federation) διαστημοπλοίου USS Voyager (NCC-74656) το οποίο ήταν οπλισμένο με κεφαλές εξοπλισμένες με τροποποιημένους νανο-ανιχνευτές (nanoprobes) ικανές να σκοτώσουν το Είδος 8472. 

Κατά την υποχώρησή του προς το ρευστό διάστημα, το Είδος 8472 αναγκάστηκε να εγκαταλείψει ένα μέλος του στο κανονικό διάστημα. Το μέλος αυτό κυνηγήθηκε για πολλούς μήνες λυσσαλέα από τους Χιρόουτζεν (Hirogen), οι οποίοι το θεώρησαν πολύ ικανοποιητικό θήραμα και εξαίρετο τρόπαιο.

Τρομαγμένοι από την απειλή που αποτελούσε γι´αυτούς η Ομοσπονδία, το Είδος 8472 κατασκεύασε 13 διαστημικούς σταθμούς στο κανονικό διάστημα. Στους σταθμούς αυτούς αναπαρέστησε την ακαδημία του αστροστόλου (Starfleet Academy) και τους χρησιμοποίησε ως κέντρα εκπαίδευσης των μελών του για να παρεισφρήσουν μελλοντικά στην ομοσπονδία ως κατάσκοποι. Το σχέδιό τους αποκαλύφθηκε από το πλήρωμα του διαστημοπλοίου Voyager, το οποίο κατάφερε στη συνέχεια να πείσει το Είδος 8472 ότι η Ομοσπονδία δεν είχε καμία διένεξη μαζί τους και ότι δεν αποτελούσε απειλή γι´αυτούς.
Ο **Βαράμης Ε΄ της Περσίας** (406 - 438) ήταν ο 14ος βασιλιάς της Περσίας από τη δυναστεία των Σασσανιδών μεταξύ 421 και 438), γιος και διάδοχος του βασιλιά της Περσίας Ισδεγέρδη Α'. Κέρδισε τη μάχη της διαδοχής και ξεκίνησε σκληρούς διωγμούς εναντίον των χριστιανών κάτι που τον έφερε σε σύγκρουση με το ανατολικό Ρωμαϊκό κράτος. Οι πόλεμοι έληξαν (422) χωρίς κανένα αποτέλεσμα και για τους δύο. Το πρόβλημα της έλλειψης βασιλιά στην Αρμενία ήταν έντονο, ο ίδιος ο Βαράμης ήταν της άποψης ότι θα έπρεπε το στέμμα να δοθεί στην τοπική δυναστεία των Αρσακιδών γι´αυτό έστεψε βασιλιά τον νεαρό Αρταξέρξη Δ' (422) γιο του Βραχμσαπώρ. Οι ευγενείς της Αρμενίας έντονα δυσαρεστημένοι με την ανικανότητα του, κάλεσαν τον ίδιο τον Βαράμη να ενσωματώσει την Αρμενία στην Περσική αυτοκρατορία. Ο Βαράμης Ε΄ ανταποκρίθηκε θετικά (428) παρά την έντονη αντίδραση του χριστιανού επισκόπου (**Καθολικού**) της Αρμενίας Ισαάκ ο οποίος δεν ήθελε η χώρα του να βρίσκεται υπό την διοίκηση αλλόθρησκων βλέποντας μπροστά του τον μεγάλο κίνδυνο για την χριστιανική θρησκεία της Αρμενίας. Ένα μεγάλο πρόβλημα που δημιουργήθηκε την δεύτερη δεκαετία της βασιλείας του Βαράμη Ε' ήταν η επίθεση των Εφθαλιτών Ούννων από τον βορρά. Προσποιήθηκε ότι συνθηκολόγησε αλλά σε λίγο τους έπιασε απροετοίμαστους και τους έσφαξε όλους. Η συντριβή των Ούννων ήταν η αιτία να υμνηθεί ο Βαράμης σε πολλά λογοτεχνικά Περσικά κείμενα της εποχής του ως ήρωας πολλών θρύλων. Ήταν μεγάλος λάτρης της Περσικής λογοτεχνίας και ποίησης, και τον διαδέχθηκε ο γιος του Ισδιγέρδης Β΄.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. 130027189. Ανακτήθηκε στις 15  Οκτωβρίου 2015.
2. ↑  Φερντοσί: «شاهنامه» (περσικά)

Πηγές
-----

* *In the Western sources he is also called Gororanes (Theodoret, Historia Ecclesiastica, V.37.6).*
* *The Oriental Biographical Dictionary, Ed. Thomas William Beale, (Asiatic Society, 1881), 66.*
* *The Encyclop?dia Britannica, Vol. 3, Ed. Hugh Chisholm, (Cambridge University Press, 1910), 211.*
* *A Fifth Century Hoard of Sasanian Drachms (A.D. 399-460), Hodge Mehdi Malek, Iran, Vol. 33, (1995), British Institute of Persian Studies, 68.*
* *Introduction to Christian Caucasian History:II: States and Dynasties of the Formative Period, Cyril Toumanoff, Traditio, Vol. 17, 1961, Fordham University.*
* *Simon Payaslian, The History of Armenia:From the Origins to the Present, (Palgrave Macmillan, 2007), 40.*

  



|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Προκάτοχος:**Ισδιγέρδης Α΄** | **Μέγας βασιλιάς της Περσίας421–438** | Διάδοχος:**Ισδιγέρδης Β΄** |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 54058814
* LCCN: nr98001026
* ISNI: 0000 0000 7874 3366
* GND: 130027189

 |

 |
Η **Βαρβάρα** **Βασιλίεβνα Γκολίτσινα,** το γένος **φον Ένγκελχαρτ** (1757-1815), ήταν κυρία επί των τιμών και ευγενής της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Ήταν η ανιψιά και ερωμένη του Γκριγκόρι Ποτέμκιν, και η αγαπημένη κυρία των τιμών της Μεγάλης Αικατερίνης.

Παράλληλα με τις αδερφές της, της δόθηκε ευνοϊκή θέση στη ρωσική αυτοκρατορική αυλή κατά τη διάρκεια της βασιλείας της Αικατερίνης, όπου περιγράφονταν ως "Σχεδόν οι Μεγάλες Δούκισσες", τα κοσμήματα της αυλής και επίτιμα μέλη της αυτοκρατορικής οικογένειας.

Βιογραφία
---------

Ήταν η κόρη του Βασίλι φον Ένγκελχαρτ και της συζύγου του Γιελένα Μάρφα Ποτέμκιν και έτσι η ανιψιά του Γκριγκόρι Ποτέμκιν.

Εισήχθη στο ρωσικό δικαστήριο με τις πέντε αδελφές της (και τον αδερφό της) το 1775. Αρχικά ήταν αμόρφωτοι και ανίδεοι, αλλά σύντομα εξευγενίστηκαν και έγιναν οι πιο αγαπημένες γυναίκες στη ρωσική αυλή. Αντιμετωπίζονταν σχεδόν σαν να ήταν μέρος της αυτοκρατορικής οικογένειας και ήταν γνωστές ως: "οι σχεδόν Μεγάλες Δούκισσες" και ως "κοσμήματα" και στολίδια της ρωσικής αυλής. Ο Ποτέμκιν τους έδωσε μεγάλη προίκα και έβαλε την Αικατερίνη να τις διορίσει κυρίες των τιμών. Υποτίθεται ότι ήταν ερωμένες του θείου τους, που ήταν ένα από τα πιο γνωστά κουτσομπολίστικα θέματα και σκάνδαλα της εποχής. Η σχέση της με τον Ποτέμκιν πραγματοποιήθηκε το 1777-1779 και έληξε μετά το γάμο της με τον πρίγκιπα Σεργκέι Γκολίτσιν το 1779. Τελείωσε πιθανώς με την πρωτοβουλία της, αφού είχε ερωτευτεί τον Γκολίτσιν. Είναι πιθανό ότι το πρωτότοκο παιδί της να είναι παιδί του θείου της. Η γιαγιά της, η Ντάρια Ποτέμκινα είναι γνωστό ότι διαμαρτυρήθηκε στον γιο της για τη σχέση τους. Αφού τελείωσε η σχέση τους, ο θείος της Ποτέμκιν είχε σχέση με την αδερφή της, την Αλεξάνδρα. Περιγράφεται ως μια όμορφη, γοητευτική και διασκεδαστική ξανθιά.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* Simon Sebag Montefiore (2006). *Potemkin och Katarina den stora – en kejserliga förbindelse* (στα Swedish). prisma. ISBN 978-91-518-4497-8. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)

Αναφορές
--------

1. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*. p44524.htm#i445234.
2. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Varvara Golytsyna (Engelhardt) στο Wikimedia Commons
Ο **Βαράμης Δ’ της Περσίας** (... - 399) ήταν ο 13ος βασιλιάς της Αυτοκρατορίας των Σασσανιδών από το 388 έως το 399.

Ήταν γιος και διάδοχος του βασιλιά της Περσίας Σαπώρη Γ’. Ο πατέρας του τον είχε τοποθετήσει κυβερνήτη του Κερμάν. Η Αρμενία είχε διαιρεθεί την εποχή του πατέρα του Σαπώρη στα δύο : το μικρότερο τμήμα της το δυτικό βρισκόταν υπό την διοίκηση της Ρώμης, το μεγαλύτερο τμήμα της το Ανατολικό υπό την διοίκηση των Περσών. Οι Αρμένιοι της Ρώμης κατά μεγάλα τμήματα μετά την διαίρεση του κράτους τους άρχισαν να μεταναστεύουν κατά μεγάλα κύματα στο ανατολικό κράτος επειδή αισθάνονταν μεγαλύτερη ασφάλεια με τους Πέρσες. Ύστερα από εκκλήσεις των Αρμένιων ευγενών να τοποθετήσει υποτελή βασιλιά έναν δικό τους άνθρωπο από τη δυναστεία των Αρσακιδών ο Σαπώρης τοποθέτησε τον Χοσρόη Δ’ γιο του βασιλιά Βαρασδάτη.
Το 389 έναν χρόνο μετά την άνοδο του Βαράμη στον θρόνο ο Χοσρόης Δ’ καθαιρέθηκε και φυλακίστηκε από τον Πέρση βασιλιά επειδή κρίθηκε ύποπτος για μυστικές συνεννοήσεις με τον Ρωμαίο αυτοκράτορα Θεοδόσιο, στην θέση του τοποθετήθηκε ο αδελφός του Βραχμσαπώρ. Ο Χοσρόης Δ’ κάλεσε τον Ρωμαίο αυτοκράτορα για βοήθεια εναντίον του Βαράμη αλλά ο Θεοδόσιος αρνήθηκε να παραβιάσει την ειρηνική συνθήκη την οποία είχε κλείσει το 384 με τον βασιλιά των Περσών Σαπώρη πατέρα του Βαράμη.
Ο Βαράμης στο τέλος της βασιλείας του έγινε βίαιος και αυταρχικός, η συμπεριφορά του έγινε αφόρητη, παραμέλησε τα καθήκοντα του με αποτέλεσμα να δολοφονηθεί από τον στρατό του.

Πηγές
-----

* *Chisholm, Hugh, ed. (1911). Encyclopedia Britannica(11th ed.). Cambridge University Press.*


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Προκάτοχος:**Σαπώρης Γ’** | **Μέγας βασιλιάς της Περσίας389–399** | Διάδοχος:**Ισδιγέρδης Α΄** |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Bahram IV  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Βαδουάριος** ήταν βυζαντινός στρατηγός, που δραστηριοποιήθηκε κατά τη βασιλεία του Ιουστινιανού Α΄ (527-565) στη Μικρά Σκυθία.

Ο ιστορικός Πάτρικ Άμορι θεωρεί το όνομα του Βαδουάριου γερμανικό. Ο Βαδουάριος αναφέρεται στα γραπτά του Ιωάννη Μαλάλα, του Ιωάννη Νικίου, του Θεοφάνη του Ομολογητή και του Γεώργιου Κεδρηνού. Καταγράφεται ως "στρατηλάτης Σκυθίας", επομένως ίσως ήταν magistum militum. Το 528, ο Βαδουάριος και ο Γοδιλάς ηγήθηκαν μιας εκστρατείας από τον Οδησσό (σύγχρονη Βάρνα) ενάντια στους Ούνους της Κριμαίας, που λεηλατούσαν τις βυζαντινές περιοχές στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας.

Το 528 ο Βαδουάριος αναφέρεται ως δουξ Σκυθίας. Μαζί με τον Ιουστίνο στρατηγό δουξ της Μοισίας δευτέρας, ένωσαν τις δυνάμεις τους κατά των ξένων εισβολέων. Ο Μαλάλας τους αναφέρει τους "Ούννους", τους οποίους ο Θεοφάνης αναγνωρίζει ως Βουλγάρους, είχαν εισβάλλει στη Σκυθία και τη Μοισία. Στη μάχη που ακολούθησεΕ ο Ιουστίνος σκοτώθηκε και οι εισβολείς εισήλθαν στη Θράκη. Ο Ιουστίνος αντικαταστάθηκε από τον Κωνσταντίολο .

Ενώ οι επιχειρήσεις εναντίον των εισβολέων συνεχίστηκαν, ο Βαδουάριος δεν αναφέρθηκε να συμμετέχει σε αυτές, και η τελική του μοίρα είναι άγνωστη. Ένας νεότερος Βαδουάριος εμφανίζεται στη βασιλεία του Ιουστίνος Β΄ (565-578), θεωρείτε πιθανόν να είναι γιος ή εγγονός του στρατηλάτη Σκυθίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Amory, p.484 : "Other Byzantine officers active in the Balkans and bearing Germanic names included Baduarius dux Scythiae, Ascum MVM per Illyricum ... and Chilbudius MVM per Thracias"
2. 1 2 3  Martindale, Jones & Morris (1992), pp. 163–164
3. ↑  Martindale, Jones & Morris (1992), p. 352

Πηγές
-----

* Amory, Patrick (2003). *People and Identity in Ostrogothic Italy, 489-554*. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-52635-7.
* Martindale, John R.; Jones, A.H.M.; Morris, John (1992), *The Prosopography of the Later Roman Empire - Volume III, AD 527–641*, Cambridge University Press, ISBN 0-521-20160-8
Ο **Βαγράτ Α΄**, γεωργιανά: ბაგრატ I (απεβ. Μάρτιος 945) ήταν Γεωργιανός πρίγκιπας από τον Οίκο των Βαγρατιδών-Ιβηρίας, του κλάδου του Τάο και κληρονομικός ηγεμόνας του Άνω Τάο με τον Βυζαντινό τίτλο του μαγίστρου. Κατείχε επίσης γαίες σε Τζαβαχέτι, Σαβσχέτι, Kόλα, Aρταάνι και Φασιανή. 

Ο Βαγράτ Α΄ ήταν γιος του Γεωργιανού βασιλιά Aνταρνάσε Δ΄ και το 941 έγινε δούκας του Άνω Τάο μετά το τέλος τού 3ου εξαδέλφου του Γεωργίου Β΄ (του κλάδου Τάο-Κλαρτζέτι), με τον οποίο η πρώτη δυναστεία του Tάο εξέλιπε. Ο Βαγράτ Α΄ ήταν επομένως ο ιδρυτής της δεύτερης δυναστείας του Τάο, της οποίας η επικράτηση θα διαρκούσε μέχρι το 1000/1001. Σύμφωνα με τον ιστορικό του 18ου αι. Βαχούστι, ο Bαγράτ Α΄ είχε επίσης τον Βυζαντινό τίτλο του κουροπαλάτη, αλλά αυτό δεν επιβεβαιώνεται από προηγούμενες πηγές. Τού Βαγράτ Α΄ επέζησε ένας γιος, ο Aνταρνάσε Ε΄. Μία εκκλησιαστική επιγραφή από το Iσχάνι (τώρα στην Τουρκία) αποκαλεί τον Βαγράτ "μάγιστρο και βασιλιά".

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Toumanoff, Cyril (1967). *Studies in Christian Caucasian History*, pp. 496. Georgetown University Press.
2. ↑  Toumanoff, Cyril (1961), "The Bagaratides of Iberia from the Eighth to the Eleventh Century". *Le Muséon* 74:
Συντεταγμένες: 28°34′30.4″S 70°45′41.8″W﻿ / ﻿28.575111°S 70.761611°W﻿ / -28.575111; -70.761611

Το **Βαγιενάρ** (ισπαν.: *Vallenar*) είναι πόλη και δήμος της Χιλή, που υπάγεται στην Περιφέρεια Ατακάμα και έχει πληθυσμό 52.096 κατοίκους (το 2012). Είναι η πρωτεύουσα της Επαρχίας Ουάσκο (Huasco) και βρίσκεται μέσα στην κοιλάδα του ποταμού Ουάσκο, σε υψόμετρο 441 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, από την οποία απέχει 46 χιλιόμετρα σε ευθεία γραμμή. Οι γεωγραφικές συντεταγμένες της πόλεως είναι πλάτος 28°34,5΄ Νότιο και μήκος 70°45΄ Δυτικό. Οι κυριότερες ασχολίες των κατοίκων είναι η κτηνοτροφία και τα ορυχεία. Η πόλη ιδρύθηκε το 1789 με το πλήρες όνομα **Άγιος Αμβρόσιος του Μπαλενάρυ** (*San Ambrosio de Ballenary*) από τον Αμπρόζιο Ο' Χίγκινς, ο οποίος την ονόμασε με βάση το όνομά του και τη γενέτειρά του, το πόλισμα Μπαλυνάρυ (Ballynary) στην Κομητεία Σλάιγκο της Ιρλανδίας. Το «Μπαλενάρυ» παραφθάρηκε στη συνέχεια από τους ισπανόφωνους κατοίκους σε «Βαγιενάρ».

Ο δήμος και τα δημογραφικά του
------------------------------

Σύμφωνα με την προηγούμενη απογραφή (2002), ο Δήμος Βαγιενάρ είχε 48.040 κατοίκους (23.284 άνδρες 24.756 γυναίκες). Από αυτούς, οι 43.750 (ποσοστό 91,1%) ζούσαν σε αστικές περιοχές (αστικός πληθυσμός) και οι 4.290 (8,9%) σε αγροτικές. Μεταξύ των απογραφών του 1992 και του 2002 ο πληθυσμός του δήμου αυξήθηκε κατά 1,7%. Η έκταση του δήμου ανέρχεται σε 7.083,7 τετραγωνικά χιλιόμετρα (το 39% της εκτάσεως της Επαρχίας Ουάσκο) και επομένως η μέση πυκνότητα πληθυσμού του είναι μόλις 7,4 κάτοικοι ανά τετρ. χιλιόμετρο.

Το Εθνικό Πάρκο Llanos de Challe απλώνεται σε απόσταση 60 χιλιομέτρων βορειοδυτικά από την πόλη του Βαγιενάρ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *2017 Chile census*. geoine-ine-chile.opendata.arcgis.com/pages/publicaciones.
2. ↑  *2017 Chile census*. geoarchivos.ine.cl/File/pub/Cd\_Pb\_Al\_Cs\_2019.pdf. Ανακτήθηκε στις 26  Δεκεμβρίου 2019.
3. ↑  Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής της Χιλής: *Censo Nacional de Población y Vivienda 1992-2002*. Ανακτήθηκε στις 8 Σεπτεμβρίου 2010

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Vallenar στο Wikimedia Commons
* Ιστότοπος του Δήμου

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 152470697
* LCCN: n82137663

 |

 |
Ο **Βαγράτ Β΄**, γεωργιανά: ბაგრატ II Bagrat II (απεβ. το 966) ήταν Γεωργιανός πρίγκιπας από τον Οίκο των Βαγρατιδών-Ιβηρίας του κλάδου του Τάο, και κληρονομικός ηγεμόνας με τον τίτλο του *δούκα των δουκών* (eristavt-eristavi) του Άνω Τάο από το 961 έως το 966.

Ο Βαγράτ Β΄ ήταν γιος και διάδοχος του Αδαρνάση Ε΄ του Τάο. Λεπτομέρειες για τη σύντομη διακυβέρνησή του δεν είναι γνωστές. Η Γεωργιανή Αγιολογία του 10ου αι. *Βίος του Γκριγκόλ Χαντζτέλι* του Γκιόργκι Μερχούλε τον αναφέρει ως άνθρωπο των γραμμάτων και ιδρυτή εκκλησιών. Απεβίωσε χωρίς απογόνους και τον διαδέχθηκε ο αδελφός του Δαυίδ Γ΄ του Τάο ο κουροπαλάτης.

Παραπομπές σε πηγές
-------------------

1. ↑  Djobadze, Wachtang, "The Donor Reliefs and the Date of the Church at Oški", *Byzantinische Zeitschrift* LXIX (1976): 39
Ο **Προκόπης Δούκας** (1963, Αθήνα) είναι Έλληνας δημοσιογράφος και παρουσιαστής ειδήσεων.

Βιογραφία
---------

Ο Δούκας σπούδασε ηλεκτρολόγος μηχανικός με ειδίκευση στα ηλεκτρονικά και τις τηλεπικοινωνίες και Μουσική Τεχνολογία στο Πανεπιστήμιο Στάνφορντ. Η καριέρα του ως δημοσιογράφος ξεκίνησε με την ανάπτυξη του ανεξάρτητου ραδιοφώνου στην Ελλάδα, το 1988. Έχει συνεργαστεί με μεγάλους μουσικούς και ειδησεογραφικούς σταθμούς της Αθήνας, όπως ΣΚΑΪ 100.3, ΑΝΤ1 97.2, Αθήνα 9,84, το Πρώτο Πρόγραμμα και Kosmos 93.6.

Το 1997 έγινε ένας από τους κύριους παρουσιαστές της ελληνικής κρατικής τηλεόρασης. Παρουσίαζε το βραδινό δελτίο ειδήσεων από το 1999 μέχρι το 2013 της ΝΕΤ και της ΕΤ1. Είχε παρουσιάσει το πρώτο δελτίο ειδήσεων της (βραχύχρονης σε λειτουργία) ΔΤ.

Από το 2003, είναι ένας από τους κύριους πολιτικούς σχολιαστές του «Athens Voice». Από το 1991 διδάσκει δημοσιογραφία, σε διάφορες σχολές, όπως στο ΑΝΤ1 MediaLab, το Athens Media Lab και το ΙΕΚ Ακμή.

Έχει επίσης λάβει μέρος σε δύο ταινίες του Έλληνα σκηνοθέτη Νίκου Γραμματικού, «Απόντες» και «Ο Βασιλιάς».

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Οκτωβρίου 2007. Ανακτήθηκε στις 28 Οκτωβρίου 2021.
2. ↑
3. ↑
4. ↑  «Archived copy». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Δεκεμβρίου 2008. Ανακτήθηκε στις 1 Δεκεμβρίου 2008.
5. ↑  «Το πρώτο δελτίο ειδήσεων της ΔΤ στον αέρα». *digitaltvinfo.gr*. 5 Σεπτεμβρίου 2013.
6. ↑  «Archived copy». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Δεκεμβρίου 2008. Ανακτήθηκε στις 1 Δεκεμβρίου 2008.
Συντεταγμένες: 00°55′08″N 29°20′35″W﻿ / ﻿0.91889°N 29.34306°W﻿ / 0.91889; -29.34306

Ορθογραφική προβολή των βραχονησίδων
Χάρτης του Αρχιπελάγους
Το **Αρχιπέλαγος των Αγίου Πέτρου και Παύλου** (*Penedos de São Pedro e São Paulo* στα Πορτογαλικά) αποτελείται από 12 μικρές βραχονησίδες περίπου 950 χλμ βορειοανατολικά του Νατάλ, στη Βραζιλία. Αντίθετα από πολλά άλλα ωκεάνια νησιά, οι βραχονησίδες δεν είναι ηφαιστειογενείς αλλά κατά το μεγαλύτερο μέρος τους αποτελούνται από περιδοτίτη.

Γεωγραφία
---------

Η πλησιέστερη στεριά είναι το νησί Φερνάνδου ντε Νορόνια 630 χλμ προς τα νοτιοδυτικά. Οι βραχονησίδες είναι τμήμα της πολιτείας Περναμπούκο της Βραζιλίας.

Ο ψηλότερος από τους βράχους, ο νοτιοδυτικός, έχει ύψος 22,5 μέτρα, και όλοι μαζί αποτελούν τις κορυφές, της υποθαλάσσιας μεσοατλαντικής ράχης που προεκτείνεται πάνω από το επίπεδο της θάλασσας.
Οι βραχονησίδες είναι διάσπαρτες σε μια περιοχή που εκτείνεται από Βορρά προς Νότο για 350 μέτρα και από Ανατολικά προς τα Δυτικά 200 μέτρα. Η συνολική χερσαία έκταση είναι 13.000 μ² και το μέγιστο ύψος τα 18 μ. Η ακριβής γεωγραφική θέση δίνεται στις 00°55′08″Β, 29°20′35″Δ. 

Αποτελούνται από 5 νησίδες: 

* **Νήσος Μπελμόντ** ή Νοτιοδυτική, 5.380 μ²
* **Νήσος** Τσάλλεντζερ ή **Άγιος Παύλος** ή Νοτιοανατολική, 3.000 μ²
* Βορειοανατολική **Νήσος** ή **Άγιος Πέτρος**, 1.440 μ²
* **Νήσος Καμπράλ** ή Βορειοδυτική, 1.170 μ²
* **Νότια Νησίδα**, 943 μ²

και πολυάριθμους βράχους:

* **Βράχος Μπηγκλ**, βόρεια του Καμπράλ
* **Βράχοι Πιλλάρ**, ΒΑ της Βορειοανατολικής Νήσου
* **Βράχοι Καίμπριτζ**, ανατολικά του Τσάλλεντζερ
* **Βράχος Κοουτίνιο**, δυτικά της Νότιας Νησίδας
* **Βράχος Έλεμπους**, νοτιοδυτικά του Βράχου Κοουτίνιο

Δομές
-----

Υπάρχει ένας φάρος ύψους 6 μέτρων στην κορυφή του Νοτιοδυτικού Βράχου, που αρχικά σηκώθηκε το 1930. Λιγότερο από 30 μέτρα προς τα νότια υπάρχει ένα κατάλυμα για στρατιωτικό προσωπικό και ερευνητές.

Βιολογία
--------

Μόνον η μεγαλύτερη από τις νησίδες, ο Νοτιοδυτικός Βράχος, 80 επί 40 μέτρα σε διαστάσεις, καλύπτεται από βρύα και χλόη. Οι υπόλοιποι βράχοι είναι άγονοι. Οι βράχοι κατοικούνται από θαλασσοπούλια, καβούρια, έντομα και αράχνες.

Ιστορία
-------

Το πρωινό της 16ης Φεβρουαρίου 1832 τους βράχους επισκέφθηκε ο Κάρολος Δαρβίνος στο πρώτο σκέλος του ταξιδιού του με το "Μπηγκλ" γύρω από τον κόσμο. Μέχρι το 1988 τα νησιά ήταν τμήμα της Ομοσπονδιακής Περιοχής του Φερνάνδου ντε Νορόνια, που διαλύθηκε και ενσωματώθηκε στην πολιτεία Περναμπούκο.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 315167761

 |

 |
Ο αστυνομικός επιθεωρητής **Ζυλ Μαιγκρέ** (**Jules Amedee Francoise Maigret**) είναι φανταστικός χαρακτήρας της μυθιστορηματικής λογοτεχνίας, δημιούργημα της φαντασίας του Γάλλου συγγραφέα Ζορζ Σιμενόν, ο οποίος εμφανίσθηκε για πρώτη φορά το 1931, ως πρωταγωνιστής του έργου «The Strange Case of Peter the Lett». Έως το 1975 ο χαρακτήρας αυτός είχε εμφανιστεί σε 75 νουβέλες και 28 ακόμη σύντομες ιστορίες, ενώ η σειρά μεταφέρθηκε τόσο στο ραδιόφωνο, όσο και στην τηλεόραση. Έχει διατυπωθεί η άποψη ότι ο Σιμενόν, μέσα από το Μαιγκρέ, ήθελε να εκφράσει τον ίδιο του τον εαυτό ή τον πατέρα του, ενώ κατά άλλους, πρότυπο για την έμπνευση αυτή αποτέλεσε ο (υπαρκτός) αστυνομικός Marcel Guillaume.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Sansom, Ian (20 Νοεμβρίου 2013). "The quiet commissaire: the extraordinary ordinariness of Maigret". New Statesman. Ανακτήθηκε στις 7 Ιανουαρίου 2020
2. ↑  Wenger, Murielle; Trusel, Stephen (2017). Maigret's World: A Reader's Companion to Simenon's Famous Detective. McFarland & Company. σελ. 2. ISBN 978-1476669779
3. ↑  Haining, Peter. "The Great Detectives: Maigret". The Strand Magazine. Ανακτήθηκε στις 4 Ιανουαρίου 2020
***Princese ar pērtiķi***, του Γιάνις Ρόζενταλς, 1913, 145,5 x 69,5 cm, Λετονικό Εθνικό Μουσείο Τέχνης
***Πριγκίπισσα με Μαϊμού*** (λετονικά: **Princese ar pērtiķi**) είναι ένας πίνακας του Γιάνις Ρόζενταλς από το 1913.

Περιγραφή
---------

Η Πριγκίπισσα με Μαϊμού αντανακλά ένα θέμα στο οποίο ο Ρόζενταλς επέστρεφε επανειλημμένα τα τελευταία χρόνια της ζωής του. Ορισμένες ερμηνείες βλέπουν τον πίνακα ως μια αλληγορία για τη σχέση μεταξύ του καλλιτέχνη και της κοινωνίας που αντικατοπτρίζει την δύναμη του χρήματος πάνω στον καλλιτέχνη. Ή ίσως η πριγκίπισσα είναι «μεγάλη, όμορφη τέχνη» και η μαϊμού ο καλλιτέχνης: υπηρέτης της και παιχνιδάκι, δεμένος με χρυσές αλυσίδες. Στο έργο του Ρόζενταλς συμπεριλαμβάνεται η γραφική τέχνη και το 1910 εργάστηκε για τη διακοσμητική ζωφόρο της νεόδμητης έδρας της Λετονικής Εταιρίας της Ρίγας. Ο πίνακας είναι λάδι σε μουσαμά, με διαστάσεις 145,5 x 69,5 εκατοστά.

Βρίσκεται στο Λετονικό Εθνικό Μουσείο Τέχνης, στη Ρίγα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  100 dārgumu mākslas muzejā: Rozentāla 'Princese ar pērtiķi'
2. ↑  Princese ar pērtiķi, LNB Digitālā bibliotēka

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Desmit Rozentāla gleznas: Princese ar pērtiķi
Το **Πριγκιπάτο της Οράγγης** (γαλλικά: *Principauté d'Orange*) ήταν από το 1163 έως το 1713 ένα φεουδαρχικό κράτος στην Προβηγκία, νότια της σημερινής Γαλλίας, στην ανατολική όχθη του ποταμού Ροδανού, βόρεια της πόλης Αβινιόν, και περιβάλλονταν από την ανεξάρτητη παπική κατάσταση του Κομτά Βεναισάν.

Συστάθηκε το 1163, όταν ο Φρειδερίκος Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ανέθεσε την **Κομητεία της Οράγγης** της Βουργουνδίας (αποτελούμενη από την πόλη της Οράγγης και τη γη που την περιέβαλλε) σε ένα κυρίαρχο πριγκιπάτο μέσα στην αυτοκρατορία. Το πριγκηπάτο έγινε μέρος των διασκορπισμένων εκμεταλλεύσεων του Οίκου της Οράγγης-Νασσάου από τη στιγμή που ο Γουλιέλμος Α΄ «ο Σιωπηλός» κληρονόμησε τον τίτλο του πρίγκιπα της Οράγγης από τον εξάδελφό του το 1544, έως ότου τελικά παραχωρήθηκε στη Γαλλία το 1713 βάσει της Συνθήκης της Ουτρέχτης. Αν και χάθηκε μόνιμα από τους Νασσάου, το φέουδο έδωσε το όνομά της στο Βασιλικό Οίκο των Κάτω Χωρών. Η περιοχή του πριγκηπάτου είχε έκταση περίπου 12 μίλια (19 χλμ.) με μήκος 9 μίλια (14 χλμ.) ή 108 τετραγωνικά μίλια (280 χλμ.).

Παραπομπές
----------

1. ↑  George Ripley And Charles A. Dana (1873). *The New American Cyclopædia. 16 volumes complete*. article on Principality of Orange: D. Appleton And Company.

Επιπλέον ανάγνωση
-----------------

* *Histoire de la principauté d'Orange* par A. de Pontbriand, 1891, sur Gallica
* Jacques de Font-Réaulx, *Le trésor des chartes des Baux*, σ. 141-150, dans *Provence historique*, tome 4, fascicule 17, 1954 (*lire en ligne*)
* Rémy Porte, *L’héritage de la principauté d’Orange. Enjeu entre le protecteur des Provinces-Unies et le roi de France*, dans *Revue historique des armées*, 2008, no 253 (*lire en ligne*)
* Rémy Porte, « L’héritage de la principauté d’Orange. Enjeu entre le protecteur des Provinces-Unies et le roi de France », *Revue historique des armées* [En ligne], no 253, 2008.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 131280188
* LCCN: n81022475
* SUDOC: 027303756
* BNF: cb116854020 (data)

 |

 |
Η **Πριγκίπισσα της Ουαλίας** (ουαλικά: *Tywysoges Cymru*, αγγλικά: *Princess of Wales*) είναι ένας βρετανικός τίτλος ευγενείας, ο οποίος χρησιμοποιείται από την εκάστοτε σύζυγο του Πρίγκιπα της Ουαλίας από το 1301. Ο τίτλος είχε σχετικά λίγους κατόχους, καθώς οι διάδοχοι του θρόνου συχνά δεν παντρεύονταν έως την άνοδό τους, ενώ άλλοι δεν παντρεύονταν καθόλου. Η Αυτή Βασιλική Υψηλότητα Κάθριν, η Πριγκίπισσα της Ουαλίας, Δούκισσα του Κέιμπριτζ και της Κορνουάλης, σύζυγος της Αυτού Βασιλικής Υψηλότητας του Ουίλιαμ, Πρίγκιπας της Ουαλίας, είναι Πριγκίπισσα της Ουαλίας από τις 9 Σεπτεμβρίου 2022. 

Προκάτοχος του τίτλου ήταν η Καμίλα, δεύτερη σύζυγός του Βασιλιά Καρόλου Γ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου, που κατείχε τον τίτλο από το 2005 έως το 2022, που ονομάστηκε Βασίλισσα-σύζυγος του Ηνωμένου Βασιλείου. Ωστόσο, δεν χρησιμοποιούσε τον τίτλο *Πριγκίπισσα της Ουαλίας*, εξαιτίας του έντονου δεσμού αυτού του τίτλου με την πρώτη σύζυγο του Καρόλου, την Νταϊάνα, η οποία σκοτώθηκε στις 31 Αυγούστου του 1997.
Ο **εκρωσισμός της Λευκορωσίας** (λευκορωσικά: Расеізацыя Беларусі, Rasieizacyja Biełarusi‎) είναι η πολιτική που αντικαθιστά την χρήση της λευκορωσικής γλώσσας και την παρουσία του λευκορωσικού πολιτισμού σε διάφορες σφαίρες της λευκορωσικής δημόσιας ζωής με ρωσικά ανάλογα. Μαζί με τον εκπολωνισμό, θεωρείται ένας από τους δύο κύριους λόγους που οι Λευκορώσοι έχουν ανεπαρκή υιοθέτηση της γλώσσας τους.

Η πολιτική εκρωσισμού υλοποιήθηκε από τις αρχές της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και κατά περιόδους από τις Σοβιετικές αρχές. Για την λευκορωσική αντιπολίτευση η εκλογή του Αλεξάντερ Λουκασένκο το 1994 οδήγησε σε ανανέωση της πολιτικής εκρωσισμού. Ωστόσο από το 2014 άρχισε να δείχνει σημάδια "μαλακού λευκορωσισμού" (ρωσικά: мягкая белорусизация‎).

Σήμερα, για τους λευκορώσους η χρήση της ρωσικής γλώσσας θεωρείται συνήθεια των κατοίκων στις αστικές περιοχές και συνδέεται με ανοδική κοινωνική κινητικότητα από την τσαρική εποχή, κάνοντας αμφισβητήσιμο το ποσοστό γνώσης της λευκορωσικής γλώσσας.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  *Yuliya Brel.* (University of Delaware) The Failure of the Language Policy in Belarus. *New Visions for Public Affairs*, Volume 9, Spring 2017, pp. 59—74
2. ↑  *Early Belorussian Nationalism* in [Helen Fedor, ed. *Belarus: A Country Study.* Washington: GPO for the Library of Congress, 1995.]
3. ↑  *Stalin and Russification* in [Helen Fedor, ed. *Belarus: A Country Study.* Washington: GPO for the Library of Congress, 1995.]
4. ↑  Why Belarusians Don’t Speak Their Native Language? Αρχειοθετήθηκε 2021-04-28 στο Wayback Machine. // BelarusFeed
5. ↑  Belarus has an identity crisis Αρχειοθετήθηκε 2019-12-26 στο Wayback Machine. // openDemocracy
6. ↑  *Vadzim Smok Αρχειοθετήθηκε 2020-11-01 στο Wayback Machine.*. Belarusian Identity: the Impact of Lukashenka’s Rule // *Analytical Paper.* Ostrogorski Centre, BelarusDigest, December 9, 2013
7. ↑  Нацыянальная катастрофа на тле мяккай беларусізацыі // Novy Chas (in Belarusian)
8. ↑  Галоўная бяда беларусаў у Беларусі — мова // Novy Chas (in Belarusian)
9. ↑  Аляксандар Русіфікатар // Nasha Niva (in Belarusian)
10. ↑  "Belarus leader switches to state language from Russian", *BBC*, July 10, 2014
11. ↑  "Belarus in the multipolar world: Lukashenka bets on himself"
12. ↑  Ivan Prosokhin, "Soft Belarusization: (Re)building of Identity or "Border Reinforcement"?" doi:10.11649/ch.2019.005
Ο **Βασίλειος Βραχνός** του Παναγιώτη (Ναύπλιο, 1887 – Αθήνα, 7 Μαρτίου 1971) ήταν Έλληνας στρατιωτικός, περισσότερο γνωστός από τον ηγετικό του ρόλο κατά τον Ελληνοιταλικό Πόλεμο του 1940–41 και μεταπολεμικά ως πολιτικός του Ελληνικού Συναγερμού Επί κυβερνήσεως του Παπάγου, υπηρέτησε ως υφυπουργός Εσωτερικών για βραχύβια θητεία.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στο Ναύπλιο το 1887. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών και στη συνέχεια κατατάχθηκε στο στρατό, παίρνοντας μέρος στους Βαλκανικούς Πολέμους, τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και τη Μικρασιατική Εκστρατεία. Το 1923 αποτάχθηκε για τα πολιτικά του φρονήματα και επανήλθε στο στράτευμα έπειτα από μία τετραετία.
Όταν ξέσπασε ο πόλεμος με τους Ιταλούς στις 28 Οκτωβρίου 1940 ήταν Διοικητής της 1ης Μεραρχίας και διαδραμάτισε σημαίνοντα ρόλο στην ελληνική νίκη στη Μάχη της Πίνδου. Στη διάρκεια της Κατοχής ήταν ένας από τους ιδρυτές της αντιστασιακής οργάνωσης "Άγνωστος Μεραρχία". Για τη δράση του συνελήφθη και φυλακίστηκε στην Ιταλία και στη Γερμανία. Απελευθερώθηκε το 1945. Προήχθη σε αντιστράτηγο το 1946 και αποστρατεύτηκε το 1948. 
Λίγο αργότερα ασχολήθηκε με τα κοινά. Εξελέγη βουλευτής Αργολιδοκορινθίας το 1951 και Ναυπλίας το 1952 με τον Ελληνικό Συναγερμό.
Για μικρό χρονικό διάστημα χρημάτισε υφυπουργός Εσωτερικών από τις 16 Απριλίου ως τις 15 Δεκεμβρίου 1954 στην κυβέρνηση Παπάγου. Πέθανε κατά τον ύπνο του, στην Αθήνα, έπειτα από δηλητηρίαση λόγω φωταερίου. Ο Βραχνός βρέθηκε νεκρός από την κόρη του μαζί με τη σύζυγό του, Μαρίκα Λάμπρου, και το καναρίνι τους στο υπόγειο διαμέρισμά τους, στις 7 Μαρτίου 1971. Το αέριο είχε διαφύγει από τους αγωγούς που διέρχονταν από τα θεμέλια της πολυκατοικίας όπου διέμενε το ζεύγος.

Τιμήθηκε μεταξύ άλλων με τους Μεγαλόσταυρους της Γιουγκοσλαβίας και της Αιθιοπίας.
Ο Βασίλειος Βραχνός έγραψε απομνημονεύματα, τα οποία δεν ολοκληρώθηκαν λόγω του θανάτου του.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Βραχνός Βασίλειος». *Πανδέκτης*. Ινστιτούτο Νεοελληνικών Ερευνών. Ανακτήθηκε στις 18 Ιουνίου 2015.
2. 1 2 3  "Πώς δηλητηριάστηκαν ο στρατηγός και η σύζυγός του", Μακεδονία, 1971-03-09, σελ. 7.
3. ↑  «Βιογραφικό». Αργολική Αρχειακή Βιβλιοθήκη Ιστορίας και Πολιτισμού. Ανακτήθηκε στις 18 Ιουνίου 2015.
4. ↑  Μητρώο Γερουσιαστών και Βουλευτών 1929-1974 Βουλή των Ελλήνων, Εθνικό Τυπογραφείο, 1977 (σελ. 58, αρ. 154).(pdf)
5. ↑  «Κυβέρνησις ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΠΑΠΑΓΟΥ - Από 19.11.1952 έως 6.10.1955». Γενική Γραμματεία Κυβερνήσεως. Ανακτήθηκε στις 18 Ιουνίου 2015.
6. ↑  argolikeseidhseis.gr, 21 Οκτωβρίου 2014.
Ο **Επαμεινώνδας Πετιμεζάς** (1843 - 1918) ήταν Έλληνας στρατιωτικός και πολιτικός.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην Στεμνίτσα και ήταν γιος του συνταγματάρχη της χωροφυλακής Θεόδωρου Πετιμεζά. Παππούς του ήταν ο Κωνσταντής Πετιμεζάς. Ακολούθησε την στρατιωτική παράδοση της οικογένειας και εισήλθε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων απ´όπου και αποφοίτησε με επιτυχία. Κατά την περίοδο του ελληνοτουρκικού πολέμου του 1897 διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο καθώς ήταν ο δεύτερος τη τάξει αρχηγός του επιτελείου. Επίσης διετέλεσε πρόεδρος του αναθεωρητικού δικαστηρίου, αρχηγός της χωροφυλακής και υπουργός εσωτερικών στην κυβέρνηση Δραγούμη.

Απεβίωσε στην Αθήνα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Κουτρουβίδης Στάθης (επιμέλεια), *Οικογένεια Πετμεζά*, εκδοτικός οίκος Μέλισσα, 2021, σελ. 200
2. ↑  Κυβέρνηση Δραγούμη, από την γενική γραμματεία κυβερνήσεως
Ο **Επαμεινώνδας Κωνστ. Πέτας** (Αστακός Αιτωλοακαρνανίας, 1896 - Αθήνα, 11 Δεκεμβρίου 1964  ) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος και οικονομολόγος.
Εργάσθηκε ως διαχειριστής και οικονομικός συντάκτης πολλών εφημερίδων, μεταξύ των οποίων «Καιροί» (1915), «Εφημερίδα Συζητήσεων» (1921), «Αθηναϊκή» (1922), «Η Καθημερινή» (1923 – 1940 και από το 1945 σαν οικονομικός διευθυντής), «Βραδυνή» (οικονομικός διευθυντής κατά τα έτη 1932-1935). Διετέλεσε ακόμη, πρόεδρος της ένωσης Προσωπικού Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών και αντιπρόεδρος του Ταμείου Συντάξεων του προσωπικού της.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Επαμεινώνδας Πέτας: Απέθανε χθες το απόγευμα» Ανακτήθηκε στις 12/12/2020
2. ↑  Φύλλο εφημερίδας «Έθνος» της 12 Δεκεμβρίου 1964: «Απέθανε χθες ο Επαμ. Πέτας»
Ο **Επαμεινώνδας Λιώκης** (Ληξούρι, 1908 - Αθήνα, 1963) ήταν διακεκριμένος Έλληνας ζωγράφος.

Βιογραφία
---------

Ο Επαμεινώνδας Λιώκης γεννήθηκε στο Ληξούρι της Κεφαλονιάς το 1908. Ήταν γιος του Νικόλαου Λιώκη. Πολύ μικρός εγκαταστάθηκε στον Πειραιά όπου και έμεινε για πάρα πολλά χρόνια. Σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών με καθηγητή τον Σ. Βικάτο. Έκανε αρκετές ατομικές εκθέσεις και συμμετείχε σε πολλές ομαδικές καθώς και σε όλες τις πανελλήνιες.  
 
Είναι ίσως ο μοναδικός Έλληνας ζωγράφος των σπιτιών της αθλιότητας των συνοικισμών και των ορεινών κυρίως χωριών. Το έργο του κρίθηκε ρεαλιστικό, ανθρώπινο αλλά και δραματικό. Εργάσθηκε επίσης με εντολή του Υπουργείου Παιδείας στην αποκατάσταση τοιχογραφιών σε βυζαντινές εκκλησίες. Τα διάφορα σχέδια αυτών των εργασιών του αποτελούν μια πολύτιμη σειρά τόσο από ιστορικής άποψης όσο και αισθητικής.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  data.nlg.gr/resource/authority/record217772.

Πηγές
-----

* "Πειραϊκόν Ημερολόγιον" Αρχείο Πειραϊκών Σπουδών (1966) τομ.1ος σελ.68
Το Πτούι
Το **Πτούι** (**Ptuj**) είναι πόλη με πληθυσμό 18.339 κατοίκους στη βορειοανατολική Σλοβενία, που ανήκει στην περιοχή της Στυρίας (Štajerska).

Ιστορία
-------

Το Πτούι είναι η αρχαιότερη πόλη της Σλοβενίας. Υπάρχουν ενδείξεις ότι η περιοχή αυτή εποικήθηκε ήδη από τη Λίθινη Εποχή. Κατά την Ύστερη Εποχή του Σιδήρου εποικήθηκε από Κέλτες.

Μέχρι τον 1ο αιώνα π.Χ. ο οικισμός ελεγχόταν από την Αρχαία Ρώμη ως μέρος της επαρχίας της Παννονίας. Το 69 μ.Χ. ο Βεσπασιανός εξελέγη Ρωμαίος αυτοκράτορας από τις ποταμοκρατικές λεγεώνες στο Πτούι και η πρώτη γραπτή αναφορά της πόλης του Πτούι είναι από αυτό το έτος. Το Poetovium ήταν το στρατόπεδο βάσης της 13ης Δίδυμης Λεγεώνας (Legio XIII Gemina), όπου είχε το θριαμβευτικό του φρούριο ή κάστρο. Το όνομα προήλθε από την εποχή του αυτοκράτορα Τραϊανού, ο οποίος χορήγησε στον οικισμό το καθεστώς της πόλης και το ονόμασε Colonia Ulpia Traiana Poetovio το 103.

Η πόλη είχε 40.000 κατοίκους πριν λεηλατηθεί από τους Ούννους το 450.

Παραπομπές
----------

1. ↑  pop-stat.mashke.org/slovenia-cities.htm.
2. 1 2  *PtujTourism.si*. "The History of Ptuj". Accessed November 8, 2006.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Ptuj στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 139559650
* LCCN: n81007222
* GND: 4103049-7
* SUDOC: 032485476
* BNF: cb123506281 (data)
* NKC: ge240217

 |

 |
Ο **Πτολεμαίος ο Μεγαλοπολίτης** ήταν ιστορικός, συγγραφέας μιας βιογραφίας του Πτολεμαίου του Φιλοπάτορος *(Αἱ περὶ τὸν Φιλοπάτορα ἱστορίαι)*.  

Πατέρας του ήταν ο *Αγήσαρχος*, ενώ ο ίδιος φαίνεται πως έζησε για κάποιο χρονικό διάστημα στην Αλεξάνδρεια, στην αυλή του βασιλιά.

Στο έργο του διηγιόταν κυρίως την ιδιωτική ζωή του Φιλοπάτορος, τις ακόλαστες ερωτικές του περιπέτειες και τις συχνές του οινοποσίες. Η έντονα αρνητική εικόνα που είχε σχηματίσει ο Πολύβιος για τον χαρακτήρα και τις ικανότητες του Φιλοπάτορος φαίνεται πως οφειλόταν, όπως εικάζουν ορισμένοι σύγχρονοι ελληνιστές, στην ανάγνωση του έργου αυτού του συμπατριώτη του Πτολεμαίου .

Διασώθηκαν τέσσερα μόνον αποσπάσματα που αναφέρονται από τον Αθήναιο, τον Κλήμη τον Αλεξανδρέα και τον Αρνόβιο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  William Smith, *A dictionary of Greek and Roman biography and mythology (1867)*, Τόμος III, σελ. 567. **Ptolemaeus of Megalopolis**
2. ↑  Ludovic Lefebvre, *Polybe, Ptolémée IV et la tradition historiographique*, ENIM 2, 2009, p. 91-101.
3. ↑  Müller, *Fragmenta historicorum graecorum (1841)*, Τόμος III, σελ. 66. **Ptolemæus Megalopolitanus**

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 37304981
* GND: 102404607

 |

 |
**Εξάστιχο** λέγεται το ολιγόστιχο ποίημα, το οποίο αποτελείται από μία εξάστιχη στροφή.

Μορφή
-----

Το εξάστιχο αποτελείται από έξι στίχους συνολικά και ειδικότερα από ένα τετράστιχο και ένα δίστιχο. Οι στίχοι μπορεί να είναι, είτε όλοι ισοσύλλαβοι, είτε μερικοί. Η ομοιοκαταληξία του έχει διάφορες μορφές, που ομαδοποιούνται σε δύο τύπους, στον κλασικό και στο σύγχρονο.

Ο κλασικός τύπος προέρχεται από την ιταλική ποίηση και έχει δύο μορφές. Η πρώτη μορφή έχει ομοιοκαταληξία *α β α β - γ γ* και η δεύτερη έχει *α α β γ - β γ*.

Ο σύγχρονος τύπος του εξάστιχου καλλιεργήθηκε από νεότερους ποιητές και έχει διάφορες μορφές. Οι κυριότερες από αυτές είναι τέσσερις. Η πρώτη μορφή έχει ομοιοκαταληξία *α β γ α - β γ*, η δεύτερη *α β γ β - β γ*, η τρίτη *α β γ γ - β α* και η τέταρτη *α β α γ - β γ*.

Νεοελληνική λογοτεχνία
----------------------

Στη νεοελληνική λογοτεχνία το εξάστιχο έχουν χρησιμοποιήσει στην ποίηση τους κυρίως οι Επτανήσιοι ποιητές. Εξάστιχες στροφές έχουν γράψει ο Αθανάσιος Χριστόπουλος, ο Διονύσιος Σολωμός, ο Ανδρέας Λασκαράτος, ο Γεώργιος Δροσίνης, ο Ιωάννης Γρυπάρης, ο Κωνσταντίνος Χατζόπουλος κ.α.

Ακολουθεί αντιπροσωπευτική εξάστιχη στροφή, κλασικού τύπου, του Διονύσιου Σολωμού.

> 
> Στων Ψαρών την ολόμαυρη ράχη,  
>  
> περπατώντας η Δόξα μονάχη,  
> 
> μελετά τα λαμπρά παλικάρια,  
> 
> και στην κόμη στεφάνι φορεί,  
> 
> γινωμένο από λίγα χορτάρια,  
> 
> που 'χαν μείνει στην έρημη γη.  
> 
> 
> 
> 

Ακολουθεί αντιπροσωπευτικό εξάστιχο, σύγχρονου τύπου, από το ποίημα *Έφυγες...* του Γεώργιου Δροσίνη.

> 
> Έφυγες. - Ποιος να πιστέψει,  
> 
> πως η βρύση θα στερέψει,  
> 
> θα σωπάσουν τα πουλιά,  
> 
> πως θα βασιλέψουν τ' άστρα,  
> 
> και θα μαραθεί στη γλάστρα,  
> 
> πάνανθη η τριανταφυλλιά.  
> 
> 
> 
>

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Πολλές φορές απαντάνται ο όρος και ως εξάστιχη στροφή.

Παραπομπές
----------

1. ↑  
Γεράσιμος Αν. Μαρκαντωνάτος (2013). «Εξάστιχο». *ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟΙ ΚΑΙ ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΟΙ ΟΡΟΙ*. Αθήνα: Δημοσιογραφικός Οργανισμός Λαμπράκη Α.Ε. σελ. 144. ISBN 978-960-503-298-2.
2. ↑  
Γιάννης Α. Σάραλης (Μάρτιος 1991). «ΜΕΡΟΣ ΤΕΤΑΡΤΟ- ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΡΩΤΟ - ΕΙΔΗ ΣΤΡΟΦΩΝ - 5. Εξάστιχες». *Νεοελληνική Μετρική*. Αθήνα: Βιβλιοπωλείον της «Εστίας» Ι.Δ. Κολλάρου & Σίας Α.Ε. σελ. 146. ISBN 960-05-0283-8.
3. ↑  
Γεράσιμος Αν. Μαρκαντωνάτος (2013). «Εξάστιχο». *ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟΙ ΚΑΙ ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΟΙ ΟΡΟΙ*. Αθήνα: Δημοσιογραφικός Οργανισμός Λαμπράκη Α.Ε. σελίδες 144–145. ISBN 978-960-503-298-2.
4. ↑  
ΣΟΦΟΚΛΗ Γ. ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ (1978). «ΜΕΡΟΣ Β΄ - ΚΕΦΑΛΑΙΟ Δ΄ - 2. Ποιήματα με σταθερή μορφή - Εξάστιχη». *ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ*. Αθήνα: Ιδιωτική. σελ. 77.
Αρτσαχικό νόμισμα 5 ντραμ το οποίο αναπαριστά το μνημείο
Αναμνηστική πλάκα για την αναστήλωση του μνημείου το 2013
Το "**Είμαστε τα Βουνά Μας**" (αρμενικά: Մենք ենք, մեր լեռները‎, Menk' enk' mer lernerə) είναι μεγάλο μνημείο το οποίο βρίσκεται βόρεια του Στεπανακέρτ, την πρωτεύουσα της *ντε φάκτο* ανεξάρτητης Δημοκρατίας του Αρτσάχ (*ντε γιούρε* γνωστό ως Χανκεντί, πόλη της Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν).

Το γλυπτό ολοκληρώθηκε το 1967 από τον γλύπτη Σαργκίς Μπαγκντασαριάν. Το μνημείο θεωρείται ευρέως ως σύμβολο της αρμενικής κληρονομιάς στην περιοχή του Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Το μνημείο έχει κατασκευαστεί από ηφαιστειακή τέφρα και απεικονίζει έναν ηλικιωμένο άντρα και μία ηλικιωμένη γυναίκα. Τα πρόσωπα του ηλικιωμένου ανδρόγυνου έχουν κατασκευαστεί από πέτρα, υλικό το οποίο αντιπροσωπεύει τον ορεινό λαό του Καραμπάχ. Στα αρμενικά το μνημείο είναι επίσης γνωστό με την ονομασία **Τατίκ-Παπίκ** (տատիկ-պապիկ). Στα ελληνικά αυτή η φράση μεταφράζεται ως "**ο Παππούς και η Γιαγιά**". Το γλυπτό εμφανίζεται και στο εθνόσημο του Αρτσάχ.

Διαμάχη για την προβολή του μνημείου στον διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision
--------------------------------------------------------------------------

Η απεικόνιση του μνημείου κατά τη διάρκεια ενός μουσικού βίντεο το οποίο προηγούταν την εκτέλεση ενός τραγουδιού στο Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision 2009 ήταν η πρώτη από τις πολλές πολιτικές συγκρούσεις κατά τη διάρκεια του διαγωνισμού στις οποίες ενεπλάκησαν η Αρμενία και το Αζερμπαϊτζάν. Η διαμάχη προήλθε από τη προβολή ενός εισαγωγικού βίντεο με μορφή "καρτ-ποστάλ" το οποίο παίχτηκε πριν από την εκτέλεση του Αρμένικου τραγουδιού στον ημιτελικό. Το βίντεο απεικόνισε το μνημείο μαζί με άλλα σύμβολα της Αρμενίας. Εκπρόσωποι από το Αζερμπαϊτζάν παραπονέθηκαν στην Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση σχετικά με τη προβολή του μνημείου "Είμαστε τα Βουνά Μας" στο εισαγωγικό βίντεο της Αρμενίας, καθώς το Ναγκόρνο-Καραμπάχ είναι *ντε γιούρε* τμήμα του Αζερμπαϊτζάν. Λόγω αυτής της καταγγελίας το μνημείο δεν προβλήθηκε στο εισαγωγικό βίντεο της Αρμενίας το οποίο προβλήθηκε στον τελικό του Σαββάτου. Ωστόσο, η Αρμενία απάντησε στην απόφαση παρουσιάζοντας το μνημείο με διάφορους τρόπους: παρουσιάστηκαν αρκετές εικόνες του μνημείου στην αίθουσα από την οποία ανακοινώθηκαν οι ψήφοι της Αρμενίας, ενώ το μνημείο εμφανίστηκε και σε μια βιντεοοθόνη.

Δείτε επίσης
------------

* *Menq Enq Mer Sarerệ*

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Coat of Arms». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Ιουλίου 2011. Ανακτήθηκε στις 22 Μαρτίου 2020.
2. ↑  Deasy, Kristin (15 Μαΐου 2009). «Eurovision: A Melting-Pot Contest, Where Native Doesn't Always Mean Best». Radio Free Europe/Radio Liberty. Ανακτήθηκε στις 17 Μαΐου 2009.
3. ↑  Krikorian, Onnik (16 Μαΐου 2009). «Ethnic rivalry wins over kitsch in the Caucasus». Frontline Club. Ανακτήθηκε στις 17 Σεπτεμβρίου 2008.
Οι **Ποπονίδες** ή **Ποπονιανοί** ήσαν φραγκική οικογένεια, πιθανώς προερχόμενη από τους Ροβερτιανούς, ενώ όφειλε την ονομασία της στη συχνότητα της χρήσης εντός αυτής του ονόματος Πόπο. Γενάρχης της φαίνεται να ήταν ο Ροβερτιανός Κανκόρ, υιός του Ρομπέρ Α΄ ντε Εσμπάι.

Σε αντίθεση με τους υπόλοιπους κλάδους της οικογένειας των Ροβερτιανών, οι Ποπονίδες κατάγονταν από τη Γερμανία. Ως αποτέλεσμα, οι κόμητες του Χένεμπεργκ, του Χένεμπεργκ-Άσαχ, του Χένεμπεργκ-Σχλόισινγκεν και πιθανώς οι μαρκήσιοι του Σβάινφουρτ κατάγονταν από τους Ποπονίδες και, συνεπώς, τους Ροβερτιανούς, ενώ εξακολούθησαν να υφίστανται έως την Αναγέννηση.

Με τους Ποπονίδες συνδέεται, επίσης, ο Οίκος του Μπάμπενμπερκ και πιο συγκεκριμένα ο Ερρίκος του Μπάμπενμπερκ, πολεμιστής στην υπηρεσία του Καρόλου Γ΄ του Παχύ, αποβιώσας στη διάρκεια της μάχης εναντίον των Νορμανδών εμπρός στα τείχη του Παρισιού το 886.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Alfred Friese, *Studien zur Herrschaftgeschichte des fränkischen Adels* ("Geschichte und Geselschaft. Bochumer historische Studien" 18), Stuttgart, 1979.
2. 1 2  Hervé Pinoteau, *La symbolique royale française, Ve - XVIIIe siècle*, P.S.R. éditions, 2004, p. 45.
3. ↑  Ο Ερρίκος του Μπάμπενμπερκ ήταν πάπος του Βασιλέα Ερρίκου Α΄ της Γερμανίας, ενώ ήταν μέσω της κόρης του τελευταίου, σύζυγο του Ούγου του Μέγα, που το όνομα Ερρίκος υιοθετήθηκε από τους Καπετιανούς, αφότου, πρώτα, υιοθετήθηκε από τους Οθωνιανούς.

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ιστορία
* Πύλη:Πρώιμος Μεσαίωνας
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 40276845
* GND: 123076013

 |

 |
**Είδος βιντεοπαιχνιδιού** είναι η κατάταξη που αντιστοιχεί σε ένα βιντεοπαιχνίδι, βασισμένη περισσότερο στην αλληλεπίδραση με τον τρόπο παιχνιδιού (gameplay) παρά στις οπτικές ή αφηγηματικές διαφορές. Ένα είδος βιντεοπαιχνιδιού καθορίζεται από ένα σύνολο στοιχείων του τρόπου παιχνιδιού, ανεξάρτητα από τον κόσμο και το υπόβαθρο στο οποίο διαδραματίζεται το παιχνίδι, σε αντίθεση με άλλα έργα μυθοπλασίας, όπως τις ταινίες ή τα βιβλία. Για παράδειγμα, ένα παιχνίδι βολών παραμένει παιχνίδι βολών, ανεξάρτητα από το αν λαμβάνει χώρα σε ένα κόσμο φανταστικό ή στο διάστημα. Όπως σχεδόν όλα τα βαριετέ της κατάταξης των ειδών, το ζήτημα του συγκεκριμένου είδους κάθε ξεχωριστού παιχνιδιού είναι ανοικτό για προσωπική ερμηνεία. Επιπλέον, κάθε παιχνίδι μπορεί να ανήκει ταυτόχρονα σε περισσότερα είδη από ένα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Apperley, Thomas H. (2006). "Genre and game studies" (PDF). *Simulation & Gaming.* 37 (1): 6–23. doi:10.1177/1046878105282278. Retrieved 2013-04-19.
2. ↑  «The Designer's Notebook: Sorting Out the Genre Muddle».. Ανακτήθηκε στις 2016-10-31.
3. ↑  Adams, Ernest; Andrew Rollings (2006). *Fundamentals of Game Design.* Prentice Hall. p. 67.
4. ↑  Harteveld, Casper (26 Φεβρουαρίου 2011). *Triadic Game Design: Balancing Reality, Meaning and Play*. Springer Science & Business Media. ISBN 9781849961578.