recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Όδων/Εύδης** ο *παράφρων*, γαλλ. Odo/Eudes le fou (απεβ. μετά το 1085) από τον Οίκο των Καρολιδών ήταν κόμης του Βερμαντουά (1080-1085) και μετά κύριος του Σαιν-Σιμόν.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο μόνος γιος του Ερβέρτου Δ΄ κόμη του Βερμαντουά και της Αδελαΐδας, κόρης και κληρονόμου του Ραλφ Γ΄ κόμη του Βαλουά. 

Το 1080 διαδέχθηκε στο Βερμαντουά τον πατέρα του και στο Βαλουά τη μητέρα του, αν και ο πατέρας του τον είχε αποκληρώσει. Ήταν μάλλον διανοητικά ασταθής. Το 1085 το συμβούλιο των βαρόνων του πήρε την εξουσία και την έδωσε στην αδελφή του Αδελαΐδα, σύζυγο του Ούγου των Καπετιδών, γιο του Ερρίκου Α΄ της Γαλλίας. Ως αντιστάθμισμα του έδωσαν το Σαιν-Σιμόν, ένεκα του γάμου του με την Χέντβιχ. Δεν έχουμε πληροφορίες γι' αυτόν μετά.

Τον 17ο αι. ο Κλωντ ντε Ρουβρουά, ευνοούμενος του Λουδοβίκου ΙΓ΄ της Γαλλίας, παρουσίασε μία πλαστή γενεαλογία, που τον εμφάνιζε ως απόγονο του Όδωνος. Έτσι έγινε κυβερνήτης του Σαιν Σιμόν και το πρόσθεσε στο επώνυμό του: Κλωντ ντε Ρουβρουά, δούκας του Σαιν-Σιμόν.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε την Χέντβιχ, κόρη του ιππότη Βιρομάνντενσις.

Βιβλιογραφία
------------

* Biography FMG.ac
Η **Λόρα Μιούιρ** (γενν. 9 Μαΐου 1993) είναι Βρετανίδα δρομέας μεσαίων αποστάσεων. Εξειδικεύεται στα 800μ, 1500μ, 3000μ και 5000μ. Είναι η πρωταθλήτρια Ευρώπης 2018 στα 1500 μέτρα, η δύο φορές πρωταθλήτρια Ευρώπης Κλειστού Στίβου 2017 (στα 1500 και στα 3000 μέτρα) και η δύο φορές μεταλλιούχος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2018, με ασημένιο στα 1500 μέτρα και χάλκινο στα 3000 μέτρα. Είναι η κάτοχος του ευρωπαϊκού ρεκόρ στο αγώνισμα των 1500 μέτρων με χρόνο 3:55.22.

Καριέρα
-------

Γεννήθηκε στο Ινβερνές της Σκωτίας. Έχει κατακτήσει 1 χρυσό μετάλλιο σε Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, 1 ασημένιο και 1 χάλκινο σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού και 2 χρυσά σε Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού και 2 φορές νικήτρια του Diamond League, το 2016 και το 2018.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «IAAF: Laura MUIR | Profile». *iaaf.org*. Ανακτήθηκε στις 2 Σεπτεμβρίου 2018.
2. ↑  «Athlete Profile». *www.thepowerof10.info*. Ανακτήθηκε στις 2 Σεπτεμβρίου 2018.
**Ματωμένη Παρασκευή** (αγγλικά: *Bloody Friday*‎) είναι ο όρος που χρησιμοποιείται για την περιγραφή των βομβιστικών επιθέσεων που σημειώθηκαν στις 21 Ιουλίου του 1972 από τον Προσωρινό IRA και συγκεκριμένα από την επονομαζόμενη "Ταξιαρχία του Μπέλφαστ", στην περιοχή της ομώνυμης πόλης της Βόρειας Ιρλανδίας και είχαν ως αποτέλεσμα τον θάνατο 9 ανθρώπων (7 πολιτών και 2 στρατιωτών) και τον τραυματισμό άλλων 130.

Οι βομβιστικές αυτές επιθέσεις ήταν μέρος μιας συντονισμένης εκστρατείας παρόμοιων επιθέσεων του IRA εναντίον οικονομικών, στρατιωτικών και πολιτειακών στόχων σε ολόκληρη τη Βόρεια Ιρλανδία. Είναι χαρακτηριστικό πως το 1972 σημειώθηκαν στη χώρα εκατοντάδες βομβιστικές επιθέσεις.

Ιστορικό
--------

Μέλη του ΙRA τοποθέτησαν συνολικά 22 βόμβες σε σταθμευμένα αυτοκίνητα σε διάφορα σημεία του Μπέλφαστ. Οι βόμβες ανατινάσσονταν η μια μετά την άλλη από τις 14:10 μέχρι τις 15:15 με απολογισμό 9 νεκρούς (αναμεσά τους και 2 γυναίκες καθολικού δόγματος, του δόγματος που κυριαρχεί στη Δημοκρατία της Ιρλανδίας καθώς και ανάμεσα στους υποστηρικτές του IRA) και 130 τραυματίες. Υπήρξαν προειδοποιήσεις από την οργάνωση μέσω των τοπικών ΜΜΕ για τις επιθέσεις μισή ώρα πριν την πρώτη έκρηξη και περίπου 70 λεπτά πριν την τελευταία. Ο αρχηγός του IRA, Σων Μακ Στιοφάιν, υποστήριξε πως αυτές οι προειδοποιήσεις αγνοήθηκαν σκόπιμα από τους Βρετανούς για πολιτικούς και τακτικούς λόγους. Εκτός από τις προειδοποιήσεις του IRA, έλαβαν χώρα άλλες δυο προειδοποιήσεις που αποδείχτηκε ότι ήταν φάρσες, με αποτέλεσμα να παρεμποδιστεί η εκκένωση αρκετών περιοχών. Εξαιτίας αυτών των γεγονότων η Αστυνομική Διεύθυνση του Όλστερ και ο Βρετανικός Στρατός δεν μπόρεσαν να εκκενώσουν αρκετές περιοχές πριν την έκρηξη των παγιδευμένων αυτοκινήτων. Μάλιστα, εξαιτίας του μεγάλου αριθμού βομβών στην περιοχή του κέντρου του Μπέλφαστ, τη στιγμή που οι πολίτες διέφευγαν από την ακτίνα μιας βόμβας μετέβαιναν χωρίς να το γνωρίζουν στην ακτίνα άλλης.

Τριάντα χρόνια μετά τη **Ματωμένη Παρασκευή**, ο IRA ζήτησε συγγνώμη για τις συγκεκριμένες επιθέσεις.

Αντιδράσεις και Συνέπειες
-------------------------

Τρεις μέρες μετά τα συμβάντα, ο αρμόδιος υπουργός για θέματα της Β.Ιρλανδίας, Γουίλιαμ Γουάιτλο, χαρακτήρισε τις επιθέσεις ως "αποκρουστικότατα αιμοδιψείς", έκανε ιδιαίτερη μνεία στα καθολικού δόγματος θύματα ενώ σημείωσε και την απέχθεια της Ιρλανδίας αλλά και του υπόλοιπου κόσμου για τα γεγονότα. Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, Χάρολντ Γουίλσον έκανε λόγο για "ένα σοκαριστικό έγκλημα εναντίον αθώου πληθυσμού".

Το 1972 σκοτώθηκαν συνολικά 479 άτομα σε συγκρούσεις στη Βόρεια Ιρλανδία. Δέκα μέρες μετά τη **Ματωμένη Παρασκευή** ο Βρετανικός Στρατός προχώρησε σε εκτεταμένες εκκαθαριστικές επιχειρήσεις στις περιοχές του Μπέλφαστ και του Ντέρι που ελέγχονταν από τον IRA, ενώ πραγματοποιήθηκαν αρκετές επιθέσεις Ενωτικών παραστρατιωτικών οργανώσεων για εκδίκηση. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός πως και η ίδια η *Ματωμένη Παρασκευή* θεωρείται από πολλούς ως απάντηση στη "Ματωμένη Κυριακή".

Δείτε επίσης
------------

* Ματωμένη Κυριακή (1972)
* Ιρλανδικό ζήτημα
Συντεταγμένες: 35°18′43.7″N 33°16′51.9″E﻿ / ﻿35.312139°N 33.281083°E﻿ / 35.312139; 33.281083

Το **κάστρο του Αγίου Ιλαρίωνα** ή του **Άη Λαρκού**, βρίσκεται στην Κύπρο στην κατεχόμενη επαρχία Κερύνειας.

Κατασκευάστηκε από τους Βυζαντινούς τον 11ο αιώνα μ.Χ. στην ομώνυμη κορυφή του Πενταδάκτυλου. Βρίσκεται σε υψόμετρο 725 μ. και ονομάστηκε έτσι επειδή στο σημείο αυτό είχε ασκητέψει ο Άγιος Ιλαρίωνας ο νέος. Περιλαμβάνεται εντός των διοικητικών ορίων της κοινότητας Κάρμι. Είναι προσβάσιμο μόνο από τη νότια πλευρά του , στις υπόλοιπες περιβάλλεται από απρόσιτους γκρεμούς.

Μέσα στο κάστρο υπάρχει ναός από την εποχή της κατασκευής του (11ος αιώνας). Στη διάρκεια της Φραγκοκρατίας αποτέλεσε παραθεριστική κατοικία των φράγκων ηγεμόνων της Κύπρου. Εγκαταλείφθηκε και καταστράφηκε από τους Ενετούς τον 14ο αιώνα.

Λαϊκή παράδοση
--------------

Το κάστρο συνδέεται με την παράδοση της Ρήγαινας. Σύμφωνα με αυτή το έχτισε μια όμορφη κυρά, η Ρήγαινα, η οποία όμως είχε κακή καρδιά και βασάνιζε τους εργάτες. Όταν τελείωσε η κατασκευή του διέταξε τους στρατιώτες της να πετάξουν στο γκρεμό τους εργάτες για να μην αποκαλύψουν τα μυστικά του κάστρου, όπως κι έγινε. Η ίδια παράδοση επικρατεί και για τα άλλα δύο κάστρα του Πενταδάκτυλου, το κάστρο του Βουφαβέντιου και το Κάστρο της Καντάρας.

Μία δεύτερη παράδοση λέει ότι το πολιορκούσαν εχθροί δύο χρόνια και κατάφεραν να το πάρουν με δόλο αφού ήταν απόρθητο. Έντυσαν έναν στρατιώτη γυναίκα που παρίστανε την έγκυο και φώναζε από τους πόνους της γέννας, τότε η Ρήγαινα τη λυπήθηκε και άνοιξε την πύλη να περάσει μέσα. Όταν άνοιξε η πύλη, όλος ο εχθρικός στρατός μπήκε μέσα και η Ρήγαινα για να μην πιαστεί αιχμάλωτη πήδησε στον γκρεμό.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Κάστρο του Αγίου Ιλαρίωνα** |

* Το κάστρο του Αγίου Ιλαρίωνα

Πηγές
-----

* Καθημερινή, ένθετο "7 Ημέρες" , *Κερύνεια "Επιστροφή" στην κατεχόμενη πόλη*, τεύχος 23 Αυγούστου 1998.



1. ↑  (Αγγλικά) *GeoNames*. 2005. Ανακτήθηκε στις 6  Απριλίου 2015.
Ο **Μοίρης**, ή **Αίλιος Μοίρης**, ο λεγόμενος **Αττικιστής** (2ος/3ος μ.Χ. αι.) ήταν λεξικογράφος των ελληνορωμαϊκών χρόνων. Ήταν συγγραφέας του έργου που δημοσιεύτηκε με τον τίτλο: «Μοίριδος Αττικιστού λέξεις Αττικών και Ελλήνων κατά στοιχείον». Στο έργο του αυτό συνέκρινε λέξεις της Αττικής διαλέκτου και έκανε σύγκριση με τις αντίστοιχες ελληνιστικές λέξεις της περιόδου στην οποία ζούσε.

Ο Φώτιος (κώδικας 157) αναφέρεται στο συγγραφέα ως «ο Αττικιστής». 

Το έργο του τυπώθηκε το 1712 από τον John Hudson στο Όξφορντ.

Σε κριτική του έργου του, αναφέρεται ότι δεδομένου ότι (όπως και πολλοί σύγχρονοί του) βασίστηκε κυρίως στη γλώσσα του Θουκυδίδη, του Ξενοφώντα, αλλά και στις «λεκτικές ιδιομορφίες» του Πλάτωνα, έχει σε κάποιες περιπτώσεις πέσει σε σφάλματα και παρεξηγήσεις.

Δεν πρέπει να συγχέεται με τον Αίλιο Διονύσιο, επίσης επιλεγόμενο «Αττικιστή» που έζησε και αυτός στα ελληνορωμαϊκά χρόνια.

Σχετικό με το έργο του Μοίρη, αλλά και του Αίλιου Διονυσίου είναι επίσης ανώνυμο έργο γραμμένο από συγγραφέα της ίδιας εποχής με καλύτερη εποπτεία της αττικής διαλέκτου, το οποίο ονομάστηκε τον 18ο αιώνα «Αντιαττικιστής» από τον David Ruhnkenius (1723-1798).

Το κείμενο
----------

* Το κείμενο χωρίς σχολιασμό: εδώ
* Το κείμενο με σχολιασμό στα λατινικά: M. Pierson, J. Koch, G. A. Fischer, J. F. (1830). Moeridis Atticistae Lexicon Atticum, εκδ. Sumptibus Guil. Laufferi, Λειψία, 1830 εδώ

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Αρχαία Ελληνική Γραμματολογία». *www.greek-language.gr*. Ανακτήθηκε στις 12 Αυγούστου 2023.
2. 1 2  A Dictionary of Greek and Roman biography and mythology. By various writers. Ed. by William Smith. Illustrated by numerous engravings on wood, Smith, William, Sir, ed. 1813-1893, σελ. 1109
3. ↑  Σακαλής, Δημήτριος Θεμ. (1977). *Ανάττικα και ψευδάττικα από τον αττικιστή Μοίρη*. .
4. ↑  Valente, Stefano (25 Σεπτεμβρίου 2015). *The Antiatticist: Introduction and Critical Edition*. Walter de Gruyter GmbH & Co KG. ISBN 978-3-11-040493-7.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 76660365
* **ΕΒΕ**: 172957
* LCCN: nr93025480
* ISNI: 0000 0000 6149 7189
* GND: 100378048
* SELIBR: 315952
* SUDOC: 050805134
* BNF: cb13578270j (data)
* BIBSYS: 95003518
* BNE: XX1692604
* CiNii: DA12731568

 |

 |
Δέντρο προσβεβλημένο από την ασθένεια *Σκούπα της μάγισσας*
Η **Σκούπα της μάγισσας** είναι μια ασθένεια ή παραμόρφωση σε ένα ξυλώδες φυτό, συνηθέστερα κάποιο δέντρο, κατά την οποία η φυσιολογική μορφή της κόμης έχει αλλοιωθεί. Μια πυκνή μάζα βλαστών αναπτύσσεται από ένα κοινό σημείο, με αποτέλεσμα ο σχηματισμός που προκύπτει να έχει το σχήμα σκούπας ή φωλιάς πουλιού.

Ένα παράδειγμα, για το πως προκύπτει μια τέτοια παραμόρφωση, είναι όταν κυτοκινίνες, ένα είδος φυτοορμονών, παρεμβαίνουν σε ένα οφθαλμό ρυθμιζόμενο από αυξίνες. Κανονικά η αυξίνες θα περιόριζαν την ανάπτυξη των δευτεροταγών, τριτοταγών και ούτω καθεξής πλαγίων οφθαλμών, αλλά οι κυτοκινίνες τους αποδεσμεύουν από τον έλεγχο αυτό, με συνέπεια την ανάπτυξη των οφθαλμών αυτών σε σκούπα της μάγισσας.

Οι νεοπλασίες από την σκούπα της μάγισσας μπορεί να διαρκέσουν για πολλά χρόνια και μπορεί να προκληθούν από πολλούς διαφορετικούς τύπους οργανισμών όπως μύκητες, έντομα, γκι, ακάρεα, νηματώδεις, βακτήρια και ιούς. Η ανθρώπινη δραστηριότητα είναι μερικές φορές υπεύθυνη για την εισαγωγή των εν λόγω οργανισμών, όπως για παράδειγμα, με απρόσεκτη κλάδευση που αφήνει το δέντρο ευάλωτο σε ασθένειες.
Ο **Αλέξανδρος «Αλέξης» Σπυριδονίδης** (Νίκαια Αττικής, 3 Φεβρουαρίου 1995) είναι Έλληνας επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως Πόιντ γκαρντ για την φινλανδική Μπίσονς.

Σταδιοδρομία
------------

Ο Σπυριδονίδης ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία με τον Ηλυσιακό το 2012. 

Το 2013 υπέγραψε τετραετές συμβόλαιο με τον ΚΑΟΔ. Μετά τον υποβιβασμό της ομάδας στη Β΄ Εθνική, εντάχθηκε στη Νέα Κηφισιά.

Στις 9 Σεπτεμβρίου 2016, υπέγραψε στον Κόροιβο Αμαλιάδας της Α1 Εθνικής. Αφού πέρασε δύο χρόνια με τον Κόροιβο και λόγω του υποβιβασμού της ομάδας, ο Σπυριδονίδης έφυγε από το σύλλογο και εντάχθηκε στον προσφάτως προβιβασμένο στην Α1 Εθνική Χολαργό. Το καλύτερο παιχνίδι του στο Πρωτάθλημα Ελλάδας με τη φανέλα του Χολαργού ήταν απέναντι στον Ολυμπιακό, όταν είχε 12 πόντους με 4/4 τρίποντα και 3 ασίστ σε 17'54'' συμμετοχής. 

Το καλοκαίρι του 2019, μετακόμισε για πρώτη φορά εκτός Ελλάδας και εντάχθηκε στην ισπανική ΚΜ Κλαβίχο στη 2η κατηγορία Ισπανίας.

Τον Οκτώβριο του 2019, επέστρεψε στην Ελλάδα και υπέγραψε με το Ρέθυμνο.

Το καλοκαίρι του 2020, συμφώνησε για διετές συμβόλαιο με την Όμπερβαρτ από την Αυστρία. Ωστόσο αποχώρησε από την ομάδα λίγες μέρες αργότερα, υπογράφοντας συμβόλαιο με την φινλανδική Μπίσονς.

Εθνική Ελλάδας
--------------

Με τις «μικρές» εθνικές ομάδες της Ελλάδας, ο Σπυριδονίδης αγωνίστηκε στις ακόλουθες διοργανώσεις: στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα U16 2011, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα U18 2013 και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα U20 2014.

Διακρίσεις
----------

### Ατομικές

* Ελληνικό All-Star Game Νέων: (2014)

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Πρώτη μεταγραφή του ΚΑΟΔ ο νεαρός Αλέξης Σπυριδωνίδης. (Ελληνικά)». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Απριλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 28 Δεκεμβρίου 2019.
2. ↑  «Κηφισιώτης» ο Αλέξανδρος Σπυριδωνίδης. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Ιανουαρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 2 Μαΐου 2016.
3. ↑  Alexis Spyridonidis inks with Koroivos.
4. ↑  «Ανακοίνωσε Καμπερίδη και Σπυριδωνίδη ο Χολαργός». *SDNA*. 9 Ιουλίου 2018. Ανακτήθηκε στις 13 Νοεμβρίου 2020.
5. ↑  «Μπάσκετ: Στην ισπανική Ριόχα Βέγκα θα συνεχίσει την καριέρα του ο Σπυριδωνίδης». *www.zougla.gr*. 21 Ιουλίου 2019.
6. ↑  «Ανακοίνωσε Σπυριδονίδη το Ρέθυμνο». *www.sdna.gr*. 30 Οκτωβρίου 2019.
7. ↑  Ιουλ 2020 16:39, Επιμέλεια: Αλέξανδρος Τρίγκας Δημοσίευση: 05. «Στην Αυστρία ο Σπυριδωνίδης». *www.sport24.gr*. Ανακτήθηκε στις 13 Νοεμβρίου 2020.
8. ↑  Σεπ 2020 20:03, Επιμέλεια: Αλέξανδρος Τρίγκας Δημοσίευση: 21. «Από την Αυστρία στη Φινλανδία ο Σπυριδωνίδης». *www.sport24.gr*. Ανακτήθηκε στις 13 Νοεμβρίου 2020.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Προφίλ FIBA
* Προφίλ Basket League Ελλάδας
* Προφίλ στο Eurobasket.com
* Προφίλ στο RealGM.com
* Προφίλ στο Basketball-Reference.com
Στην ελληνική λαογραφία με τον όρο **αμίλητο νερό** ονομάζεται το νερό εκείνο που μεταφέρεται από νεαρές κοπέλες (ανύπαντρες), για την εκτέλεση του λεγόμενου μαντικού εθίμου του "Κλήδονα". Συγκεκριμένα το αμίλητο νερό μεταφέρεται με στάμνες από πηγή ή πηγάδι ή ποταμό, το βράδυ της παραμονής του εορτασμού της γέννησης του Αγίου Ιωάννου του Βαπτιστή στις 24 Ιουνίου, και αμέσως μετά τη δύση του Ηλίου. Χαρακτηρίζεται **αμίλητο** διότι θα πρέπει κατά τη μεταφορά του οι κοπέλες να κρατήσουν απόλυτη σιγή έναντι οποιωνδήποτε αστειοτήτων, πειραγμάτων, προκλήσεων ή και εκφοβισμών, αν υποστούν από τ΄ αγόρια που προστρέχουν στο δρόμο τους ειδικά γι΄ αυτό το σκοπό.

Εξ αυτού προέρχεται και η έκφραση "*τ΄ ακούω στον Κλείδωνα*" που σημαίνει δεν δίνω σημασία ούτε απαντώ για κάτι.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Κλήδονας». *mythotopia.eu*. Ινστιτούτο Επεξεργασίας του Λόγου. Ανακτήθηκε στις 26 Αυγούστου 2023.
Ο **Μπλέικ Γκρίφιν** (*Blake Austin Griffin*, γεννήθηκε 16 Μαρτίου 1989) είναι Αμερικανός καλαθοσφαιριστής. Με ύψος 2,06 μ. αγωνίζεται ως πάουερ φόργουορντ για τους Μπόστον Σέλτικς στο NBA.

Σταδιοδρομία
------------

Ο Γκρίφιν ξεκίνησε την καριέρα του στο χριστιανικό σχολείο της Οκλαχόμα, κερδίζοντας τέσσερις τίτλους πολιτείας σε τέσσερα χρόνια κάτω από της οδηγίες του πατέρα του, Τόμι Γκρίφιν, ο οποίος ήταν προπονητής. Έπαιξε κολεγιακό μπάσκετ για το Πανεπιστήμιο της Οκλαχόμα και τιμήθηκε με πολλά βραβεία στο δεύτερο έτος του, συμπεριλαμβανομένου του Naismith College Player of the Year, Oscar Robertson Trophy και το John Wooden Award. 

Ο Γκρίφιν άφησε το κολλέγιο μετά από δύο σεζόν για να μπει στο ντραφτ του NBA το 2009, όπου επιλέχθηκε πρώτος συνολικά από τους Κλίπερς. Στην πρώτη του σεζόν, έσπασε την αριστερή του επιγονατίδα, την οποία είχε τραυματίσει κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας, και υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση χάνοντας το σύνολο της σεζόν 2009-10. Έκανε το ντεμπούτο του στο NBA ως πρωτάρης την ακόλουθη σεζόν και επιλέχθηκε ως All-Star, κέρδισε τον διαγωνισμό καρφωμάτων (NBA Slam Dunk Contest) το 2011 και πήρε το βραβείο Πρωτάρης της Χρονιάς (NBA Rookie of the Year). Το 2011, το Sports Illustrated τον κατέταξε ως έναν από τους 15 καλύτερους νέους παίκτες του ΝΒΑ όλων των εποχών. Επίσης, φημίζεται για τα εντυπωσιακά του καρφώματα. Στο all star slam dunk contest (διαγωνισμός καρφωμάτων) του 2012 νίκησε με ένα εντυπωσιακό κάρφωμα πάνω από αυτοκίνητο. Επίσης εκτέλεσε και άλλων ειδών καρφωμάτων όπως: 360 dunk, windmill.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Μπόστον Σέλτικς: Ενίσχυση στη ρακέτα με τον Μπλέικ Γκρίφιν | Gazzetta». *www.gazzetta.gr*. Ανακτήθηκε στις 1 Οκτωβρίου 2022.
2. ↑  Associated Press (April 10, 2009). Griffin, Moore pick up more hardware. ESPN. Retrieved January 5, 2011.
3. ↑  NBA's Greatest Rookies Of All Time. sportsillustrated.com. Retrieved September 17, 2011.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Blake Griffin στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 301286973
* LCCN: no2013051447

 |

 |
Ο **Έζικο**, γερμ. Esico (απεβ. περ. 1060) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν κόμης του Μπάλενστετ και ο γενάρχης του Οίκου. Η ιδιοκτησία του έγινε ο πυρήνας του μετέπειτα πριγκιπάτου του Άνχαλτ.

Βιογραφία
---------

Είναι γνωστός και με το όνομα Χέζιχο. Ίσως ήταν γιος του Αδαλβέρτου Α΄, κόμη του Μπάλενστετ και της Χίντας, κόρης του Όντο Α΄, μαργράβου του Όστμαρκ, αλλά δεν είναι επιβεβαιωμένο. Αδέλφια του εικάζεται πως ήταν η Ούτα του Μπάλενστετ, σύζυγος του Έκαρντ Β΄ των Εκαρντιδών, μαργράβου του Μάισσεν, η Χάτσεχα ηγουμένη του Γκερνρόντε και ίσως ο Ντίτριχ.

Το 1045 απεβίωσε η Ούτα και το επόμενο έτος ο σύζυγός της Έκαρντ. Οι κτήσεις τους επεστράφησαν στον Ερρίκο Γ΄ της Γερμανίας, αλλά ο Έζικο κατάφερε μεγάλες περιοχές της κληρονομιάς τους να περάσουν υπό τον έλεγχο του αββαείου του Γκερνρόντε, όπου η αδελφή του Χάτσεχα ήταν ηγουμένη.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε μάλλον τη Ματθίλδη των Κορραδιδών, κόρη του Χέρμαν Β΄ δούκα της Σουαβίας και είχε τέκνα:

* Αδαλβέρτος Β΄ π.1030-1076/83, κόμης του Μπάλενστετ.

Πηγές
-----

* Schlenker, Gerlinde, Kloster Ballenstedt - das Hauskloster der aelteren Grafen von Anhalt, in Harz-Zeitschrift für den Harz-Verein für Geschichte und Altertumskunde e.V. Lukas Verlag (2012)
* Feicker, Bernd, Das Vorwek des Reichsstiftes Gernrode und das Kuechengut der Blankenburger, in Harz-Zeitschrift für den Harz-Verein für Geschichte und Altertumskunde e.V. Lukas Verlag (2012)

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 1188153653233455900007
* GND: 1166255166

 |

 |
Ο **Δήμος Κεραμωτής** ήταν δήμος του νομού Καβάλας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 - 2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Νέστου. Βρισκόταν στο ανατολικό τμήμα του νομού, απέναντι από την Θάσο. Αποτελούταν από 4 δημοτικά διαμερίσματα, καταλάμβανε έκταση 115,1 Km2 και είχε συνολικό πληθυσμό 6.039 κατοίκους. Έδρα του δήμου ήταν η Κεραμωτή.

Ιστορία
-------

Με το ΦΕΚ 203Α - 03/10/1928 συνίσταται η Κοινότητα Κεραμωτής, μετά την απόσπαση του οικισμού από την Κοινότητα Χρυσουπόλεως, μαζί με το Χαϊδευτό. Από το 1930 μέχρι το 1948, ο οικισμός Μοναστηράκι, ήταν οικισμός της Κοινότητας και από το 1952 μέχρι το 1997 που η Κοινότητα αναγνωρίστηκε σε Δήμος. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997, η κοινότητα καταργείται και αναγνωρίζεται σε Δήμος. Οι οικισμοί Αγίασμα, Παραλία Αγιάσματος, Πηγές και Νέα Καρυά, προσαρτώνται στον Δήμο. Το 2011, με το Πρόγραμμα Καλλικράτης, ο Δήμος καταργείται και γίνεται Δημοτική Ενότητα του Δήμου Νέστου.

Διοίκηση
--------

Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς.

 **Δ.δ. Κεραμωτής** [ 2.111 ] 
* η Κεραμωτή [ 1.228 ]
* το Μοναστηράκι [ 408 ]
* το Χαϊδευτό [ 475 ]

 **Δ.δ. Αγιάσματος** [ 1.158 ] 
* το Αγίασμα [ 1.158 ]
* η Παραλία Αγιάσματος [ 0 ]

 **Δ.δ. Νέας Καρυάς**  -- η Νέα Καρυά [ 1.734 ]
 **Δ.δ. Πηγών**  -- οι Πηγές [ 1.036 ]

Πρόεδροι και Δήμαρχοι
---------------------

### Κοινότητα Κεραμωτής

| **Πρόεδρος Κοινότητας Κεραμωτής** | **Διάστημα** |
| --- | --- |
| Γεώργιος Χριστόπουλος | 1979 - 1982 |
| Θεοφάνης Βλασακίδης | 1983 - 1987 |
| Νικόλαος Δημητριάδης | 1987 - 1990 |
| Αθανάσιος Σιμόπουλος | 1991 - 1994 |
| Παναγιώτης Μελεμενλής | 1995 - 1998 |

### Δήμος Κεραμωτής

| **Δήμαρχος Κεραμωτής** | **Διάστημα** |
| --- | --- |
| Μένανδρος Μαρινάκης | 1999 - 2006 |
| Γρηγόριος Τριανταφυλλίδης | 2007 - 2010 |

### Δημοτική Ενότητα Κεραμωτής

| **Αντιδήμαρχος για τη ΔΕ Κεραμωτής** | **Διάστημα** |
| --- | --- |
| Γιώργος Λεπίδας | 2013 - 2019 |
| Δημήτρης Βλάχος | 2019 - σήμερα |

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

* Υπουργείο Εσωτερικών, δήμοι του σχεδίου Καποδίστριας Αρχειοθετήθηκε 2009-09-24 στο Wayback Machine.
* Λιμνοθάλασσες Κεραμωτής (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ)

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Σχέδιο Καποδίστριας: Διοικητική διαίρεση του νομού Καβάλας |
| --- |
|  |
| 
* Καβάλας
* Ελευθερούπολης
* Ελευθερών
* Θάσου
* Κεραμωτής
* Ορεινού
* Ορφανού
* Παγγαίου
* Πιερέων
* Φιλίππων· Χρυσούπολης
 |

 |
Η **Άννα-Σοφία**, γερμ.: *Anna-Sophia von Anhalt* (15 Ιουνίου 1584 – 9 Ιουνίου 1652) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν κόρη του πρίγκιπα του Άνχαλτ και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Σβάρτσμπουργκ-Ρούντολστατ.

Βιογραφία
---------

Η Άννα-Σοφία γεννήθηκε στο Ντέσαου και ήταν η όγδοη και νεότερη κόρη του Ιωακείμ-Ερνέστου πρίγκιπα του Άνχαλτ, αλλά τέταρτη κόρη της δεύτερης συζύγου του Ελεονόρας, κόρης του Χριστοφόρου, δούκα της Βυρτεμβέργης.

Η Άννα-Σοφία θεωρείτο μία από τις πιο μορφωμένες γυναίκες της εποχής της. Μετά το τέλος του συζύγου της το 1630 μετέφερε την κατοικία της στο Kράνιχφελντ και ίδρυσε εκεί έναν σύλλογο που δεχόταν μόνο γυναίκες, ακολουθώντας το παράδειγμα του αδελφού της Λουδοβίκου Α΄ πρίγκιπα του Ανχαλτ-Κέτεν, ο οποίος ήταν ένας από τους συνιδρυτές της Φρουτοφόρου Εταιρείας. Ταυτόχρονα πήρε υπό την προστασία της τον διάσημο εκπαιδευτικό μεταρρυθμιστή Βόλφγκανγκ Ράτκε. 

Η Άννα-Σοφία απεβίωσε στο Όμπερκρανιχφελντ.

Oικογένεια
----------

Στο Ρούντολστατ στις 13 Ιουνίου 1613 παντρεύτηκε τον Κάρολο-Γκύντερ κόμη του Σβάρτσμπουργκ-Ρούντολστατ. Η ένωσή τους έμεινε άτεκνη.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*. p4102.htm#i41013.
2. ↑  p4102.htm#i41013. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
3. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
4. ↑  Marek, Miroslav. «Complete Genealogy of the House of Schwarzburg». Genealogy.EU. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Ιανουαρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 2 Απριλίου 2022. [*αυτοδημοσιευμένη πηγή*]

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 74719441
* GND: 121840360

 |

 |
Ο **νταχαρές** (ή νταϊρές ή ταγαράκι ή οργανάκι) είναι ένα ντέφι με μεγάλη διάμετρο που είναι αρκετά διαδεδομένο στις περιοχές της Μακεδονίας και της Θράκης.  Μαρτυρίες, όμως, προσφύγων στην Ελλάδα από τον Πόντο καθώς και μαρτυρίες των σημερινών ποντιόφωνων πληθυσμών της Μαύρης Θάλασσας μας δείχνουν ότι ήταν αρκετά διαδεδομένος στην  μουσική παράδοση του Εύξεινου Πόντου.

Σγουρός βασιλικός (Λύρα, Νταχαρές)

Κατασκευή
---------

Ο νταχαρές είναι κατασκευασμένος από ένα μεγάλο ξύλινο (συνήθως καρυδιάς) κόσκινο με διάμετρο από 20 μέχρι 50 εκ. (εξαρτάται από την προτίμηση του οργανοπαίχτη) που καλύπτεται από δέρμα. Τοποθετούν επίσης στον ξύλινο σκελετό σε ίσες αποστάσεις μικρά μπρούτζινα χειροποίητα ζίλια (κύμβαλα) που σφυρηλατούνται για να ταιριάξουν οι φωνές τους.

Ιστορία
-------

Η ιστορία του νταχαρέ χάνεται στα βάθη του χρόνου και σχετίζεται με το αρχαιοελληνικό τύμπανο. Τα μεμβρανόφωνα όργανα είναι τα πρώτα που χρησιμοποίησε ποτέ ο άνθρωπος, γι’ αυτό τα συναντάμε σε διαφορετικά μεγέθη, με διαφορετικό όνομα και με διαφορετικές τεχνικές παιξίματος σε πολλές χώρες του κόσμου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «ΝΤΕΦΙ». *www.ipet.gr*. Ανακτήθηκε στις 23 Μαρτίου 2016.
2. ↑  «ΤΣΑΝΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ». *gym-petrous.dra.sch.gr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Νοεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 23 Μαρτίου 2016.
3. 1 2 3  «Ο νταϊρές και το μπεντίρ». *www.pontos-news.gr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Απριλίου 2016. Ανακτήθηκε στις 23 Μαρτίου 2016.
4. 1 2 3  «Ντέφι - Νταχαρές Δράμας Siasos drums - Κατασκευή Ελληνικών Παραδοσιακών Κρουστών - Traditional Greek Drums». *www.krousta.com*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Φεβρουαρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 23 Μαρτίου 2016.
5. ↑  «Νταχαρές». *mythotopia.eu*. Ινστιτούτο Επεξεργασίας του Λόγου. Ανακτήθηκε στις 27 Αυγούστου 2023.
Ο Οιδίπους και η Σφίγγα, αττική κύλικα, 480–470 (Μουσεία Βατικανού)
Το **αίνιγμα** είναι η αναφορά των ιδιοτήτων και των γνωρισμάτων ενός αντικείμενου, χωρίς ν' αναφέρεται το ίδιο το αντικείμενο. Η περιγραφή είναι τέτοια, ώστε οδηγεί τον ακροατή ή τον αναγνώστη στην ανακάλυψη του αντικείμενου.

Τα αινίγματα αποτελούν ιδιαίτερο κλάδο λαογραφίας στους περισσότερους λαούς. Αινιγματικές εκφράσεις και παραβολές βρίσκονται στο βιβλίο της *Γένεσης* καθώς και στα βιβλία των προφητών. Τεράστια λογοτεχνική και γραμματολογική αξία παρουσιάζουν οι Πέρσες λογογράφοι, αινίγματα με λογογραφική μορφή.

Οι περισσότεροι ερευνητές θεωρούν αφετηρία των αρχαίων ελληνικών αινιγμάτων τους χρησμούς των μαντείων.

Οι χρησμοί ήταν μια διφορούμενη απάντηση και χρειαζόταν σκέψη για να ανακαλυφθεί η ορθή σημασία τους.

Γνωστό, επίσης, από τη μυθολογία είναι το αίνιγμα της Σφίγγας που κατάφερε να λύσει μόνο ο Οιδίποδας. Ειδικοί φιλόλογοι πιστεύουν πως ο πρώτος Έλληνας που έφτιαξε αινίγματα είναι ο Ηρόδοτος.

Το αίνιγμα καλλιεργήθηκε ως ιδιαίτερο φιλολογικό είδος και στη Γερμανία των νεότερων χρόνων. Ο Σίλερ, ο Ρύκερτ, ο Γκαίτε, ο Σλαϊερμάχερ έχουν γράψει ολόκληρες συλλογές.

Στην Ελλάδα το αίνιγμα είναι καρπός της λαϊκής δημιουργίας και στοιχείο της φιλοσοφίας του λαού π.χ. Δώδεκα καλογεράκια σ' ένα ράσο τυλιγμένα (δώδεκα μήνες). Ψηλός, λιγνός καλόγερος και κόκαλα δεν έχει (ο καπνός).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Μποζώνη, Αργυρώ (22 Απριλίου 2022). «Tα πάντα γύρω από τις Σφίγγες». *LiFO*. Ανακτήθηκε στις 25 Αυγούστου 2023.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **αίνιγμα**  |

|  |  |
| --- | --- |
| Wikiquote logoWikiquote logo | Στα Βικιφθέγματα υπάρχει υλικό σχετικό με το λήμμα:   **Αίνιγμα** |

* ΧΑΤΖΗΤΑΚΗ-ΚΑΨΩΜΕΝΟΥ, ΧΡΥΣΟΥΛΑ, ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΑ ΛΑΙΚΑ ΑΙΝΙΓΜΑΤΑ. ΜΟΡΦΟΛΟΓΙΚΗ ΚΑΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ, Διδακτορική Διατριβή, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ), Σχολή Φιλοσοφική, Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας, 1990

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85113965
* GND: 4048267-4
* NDL: 00568061
* NKC: ph121010

 |

 |
Οι εσωτερικές (πράσινες) και οι εξωτερικές (μπλε) γωνίες ενός τριγώνου και ενός τετραπλεύρου.
Στην γεωμετρία, σε ένα πολύγωνο **εξωτερική γωνία** είναι μία γωνία που σχηματίζεται από μία από τις πλευρές του πολυγώνου και την επέκταση της προηγούμενής (ή της επόμενής) της.:23

Σε ένα τρίγωνο η εξωτερική γωνία μίας κορυφής, ισούται με το άθροισμα των δύο άλλων κορυφών.

Σε ένα τρίγωνο
--------------

Σε ένα τρίγωνο, η εξωτερική γωνία που αντιστοιχεί στην κορυφή {\displaystyle \mathrm {A} } ισούται με {\displaystyle 180^{o}-{\hat {\mathrm {A} }}={\hat {\mathrm {B} }}+{\hat {\mathrm {\Gamma } }}}.

Σε ένα κυρτό πολύγωνο
---------------------

Σε ένα κυρτό πολύγωνο με n πλευρές, το άθροισμα των εξωτερικών γωνιών του (μία για κάθε κορυφή) είναι {\displaystyle 360^{o}}. Αυτό προκύπτει από το γεγονός ότι το άθροισμα των γωνιών του είναι 

{\displaystyle {\hat {\mathrm {A} }}\_{1}+{\hat {\mathrm {A} }}\_{2}+\ldots +{\hat {\mathrm {A} }}\_{n}=180^{o}\cdot (n-2)},
και επομένως

{\displaystyle (180^{o}-{\hat {\mathrm {A} }}\_{1})+(180^{o}-{\hat {\mathrm {A} }}\_{2})+\ldots +(180^{o}-{\hat {\mathrm {A} }}\_{n})=180^{o}\cdot n-({\hat {\mathrm {A} }}\_{1}+{\hat {\mathrm {A} }}\_{2}+\ldots +{\hat {\mathrm {A} }}\_{n})=180^{o}\cdot 2=360^{o}}.

Δείτε επίσης
------------

* Εξωτερικές διχοτόμοι τριγώνου
* Παραπληρωματικές γωνίες

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ταβανλής, Χ. *Επίπεδος Γεωμετρία*. Αθήνα: Ι. Χιωτελη.
Η **Αλίκη του Μακόν**, γαλλ.: *Alix of Mâcon* (απεβ. το 1260), ήταν μία κόμισσα -με δική της εξουσία (suo jure)- του Μακόν (Mâcon) και του Βιέν (Vienne) το 1224–1239.

Βιογραφία
---------

Ήταν εγγονή του Γουλιέλμου Ε΄ κόμη του Μακόν.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε τον Ιωάννη του Μπραιν από τον Οίκο του Ντρε, τροβαδούρο και σταυροφόρο. Ο Ιωάννης έτσι έγινε κόμης του Μακόν και του Βιέν (συζυγικώ δικαιώματι, jure auxoris). Αυτός ακολούθησε τον Θεοβάλδο Α΄ της Ναβάρρας στη Σταυροφορία των βαρόνων το 1239 και απεβίωσε στους Αγίους Τόπους το επόμενο έτος. Τότε η χήρα Αλίκη πώλησε τις κομητείες της στον Λουδοβίκο Θ΄ της Γαλλίας.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* Monumenta Germaniae Historica, tomus XXIII: Chronica Albrici Monachi Trium Fontium, anno 1222, σελ. 912
Το **Μικρότερο Γκογκουριό** ή **Μικρό Γκογκουριό** (699-820, 소고구려, 小高句麗) ήταν ένα κράτος που δημιουργήθηκε από τους πρόσφυγες του Γκογκουριό, ενός από τα Τρία Βασίλεια της Κορέας.

Το βασίλειο αρχικά ονομαζόταν Γκόριο, αλλά αργότερα οι ιστορικοί πρόσθεσαν την λέξη "Μικρότερο" για να το αποσαφηνίσουν από το Γκογκουριό, το οποίο επίσης ήταν συχνά γνωστό και ως Γκοριό. Το "Γκοριό" είναι επίσης το όνομα μιας μεταγενέστερης περιόδου της κορεατικής ιστορίας (βλέπε Γκόριο).

Αφού το κορεατικό βασίλειο Σίλλα και η κινεζική Δυναστεία των Τανγκ συμμάχησαν για να καταστρέψουν το Γκογκουριό, η χερσόνησος Λιαοντόνγκ εν συντομία κυβερνόταν από τους Τανγκ. Οι Τανγκ σύντομα έχασαν τον αποτελεσματικό έλεγχο λόγω εξέγερσης από τους πρόσφυγες του Γκογκουριό, και η περιοχή έγινε μια ουδέτερη ζώνη μεταξύ των Τανγκ και του κορεατικού βασιλείου Μπάλχε. Αν και το Μικρότερο Γκογκουριό ανακηρύχθηκε ανεξάρτητο βασίλειο, σύντομα απορρόφησε το Μπάλχε, το οποίο έγινε το διάδοχο κράτος του Γκογκουριό.

Δημιουργία
----------

Το 699, η κυβέρνηση των Τανγκ έστειλε τον πρώτο πρίγκιπα των Γκογκουριό Γκο Ντόκμου, ο τρίτος γιος του βασιλέα Μπότζανγκ, τελευταίος ηγεμόνας των Γκογκουριό, στη χερσόνησο Λιαοντόνγκ ονομάζοντας τον "Βασιλιά των Τζόσον" και Κυβερνήτης του Αρχηγείο Γιοντόνγκ του Γενικού Προτεκτοράτου για την Ειρήνευση της Ανατολής. Όπως και ο πατέρας του ο Γκο Ντόκμου είχε σχέδια να επαναστατήσει εναντίον των Τανγκ και να αναβιώσει το Γκογκουριό και να παρέχει ένα βασίλειο για τους ανθρώπους του Γκογκουριό.

Η Αυτοκρατορία των Τανγκ ήταν αντιμέτωπη με πολλές κρίσεις εκείνη την εποχή, ειδικά με την εξέγερση Αν Λουσάν. Μαζί με αυτά τα μεγάλα γεγονότα υπήρχε επίσης πίεση από την αυτοκρατορία του Μπάλχε. Αυτά και πολλές άλλες πιέσεις επέτρεψαν στον Γκο Ντόκμου να αναλάβει τον πλήρη έλεγχο του Γενικού Προτεκτοράτου για την Ειρήνευση της Ανατολής και να δημιουργήσει ένα βασίλειο.

Το βασίλειο του Μικρού Γκογκουριό ιδρύθηκε κατά τη διάρκεια του έτους με τον Ντόκμου ως πρώτο βασιλιά. Πολύ λίγα είναι γνωστά για το πώς αντέδρασαν τα γειτονικά βασίλεια για τη δημιουργία του μικρού Γκογκουριό. Είναι γνωστό ότι το Μπάλχε είχε καλές σχέσεις με το Μικρότερο Γκογκουριό λόγω των παρόμοιων σκοπών που είχαν τα δύο βασίλεια.

Πτώση
-----

Γύρω το 820, μετά από κυβέρνηση της χερσονήσου Λιαοντόνγκ και άλλες πρώην περιφέρειες του Γκογκουριό για δύο γενιές, το Μικρότερο Γκογκουριό απορροφήθηκε από το Μπάλχε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Βασιλιά Σον του Μπάλχε.

Δείτε επίσης
------------

* Γκογκουριό
* Μπάλχε
* Γενικό Προτεκτοράτο για την Ειρήνευση της Ανατολής
* Γκο Ντόκμου

Παραπομπές
----------

1. ↑   Αρχειοθετήθηκε 2012-02-10 στο Wayback Machine. Yahoo Encyclopedia

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Αρχειοθετήθηκε 2023-08-07 στο Wayback Machine.
* Αρχειοθετήθηκε 2023-08-07 στο Wayback Machine.
* Αρχειοθετήθηκε 2012-02-10 στο Wayback Machine.
Νόμος των Βιλαετίων within the "Оθωμανικοί Κώδηκες" (Demotic Greek: "Οθωμανικοί κώδικες"), the Greek version of the Düstur, edited by Δημήτριος Νικολαΐδης
Νόμος των Βιλαετίων (γαλλικά: loi des vilayets‎; 1867), in Volume II of *Legislation ottomane*, published by Γρηγόριος Αριστάρχης and edited by Δημήτριος Νικολαΐδης
Ο **Νόμος των Βιλαετίων** (οθωμανικά τουρκικά: *Teşkil-i Vilâyet Nizamnâmesi*, κυριολεκτικά: «Καταστατικό Δημιουργίας Επαρχιών») εισήχθη κατά τη διάρκεια της εποχής του Τανζιμάτ της διοίκησης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Αυτή η εποχή της διοίκησης σημαδεύτηκε από τον Μιντχάτ Πασά, έναν βασικό παράγοντα στον ίδιο το Νόμο των Βιλαετίων. Ο Νόμος των Βιλαετίων αναδιοργάνωσε τις επαρχίες εντός της αυτοκρατορίας, αντικαθιστώντας το σύστημα των εγιαλετίων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Oι διοικητικές μεταρρυθμίσεις στην Οθωμανική Αυτοκρατορία (1839 - 1876) Αρχειοθετήθηκε 2016-06-10 στο Wayback Machine. σελ. 7, academia.edu
2. ↑  Kapucu, 164
3. ↑  The governorship of Midhat Paşa britannica.com
Συντεταγμένες: 37°40′48″N 21°25′39″E﻿ / ﻿37.68000°N 21.42750°E﻿ / 37.68000; 21.42750

Το **Δημοτικό Στάδιο Πύργου «Χαράλαμπος Βιλαέτης»** είναι στάδιο πολλαπλών χρήσεων στον Πύργο της Ελλάδας. Αυτή τη στιγμή χρησιμοποιείται κυρίως για ποδοσφαιρικούς αγώνες και είναι η έδρα του Πανηλειακού. Το στάδιο άνοιξε το 1978 και έχει χωρητικότητα 6.750 θεατών.

Το ρεκόρ προσέλευσης θεατών του σταδίου είναι 8.871 σε αγώνα Ολυμπιακός - Απόλλων στις 14/4/1991. Ανακαινίστηκε το 2000 με προσθήκη κόκκινων και λευκών πλαστικών καθισμάτων. Το 2018 πήρε το όνομα του Χαράλαμπου Βιλαέτη, αγωνιστής της επανάστασης του 1821.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Δημοτικό Στάδιο Πύργου». *stadia.gr*.
2. ↑  «Pyrgos Municipal Stadium».
3. ↑  «Στάδιο Πύργου: Τοποθετήθηκε η νέα ονομασία "Xαράλαμπος Βιλαέτης"».
Τελετή αφής της ολυμπιακής φλόγας στην Ολυμπία
Γενικά **τελετή** χαρακτηρίζεται οποιαδήποτε διεξαγωγή με περισσότερο πανηγυρικό χαρακτήρα. Οι τελετές διακρίνονται ανάλογα του χαρακτήρα τους σε εθνικές, θρησκευτικές, κοινωνικές, αθλητικές, κ.λπ. Συνηθέστερες είναι εκείνες με θρησκευτικό χαρακτήρα όπως τελετές γάμου, βάπτισης, κ.λπ. που τελούνται εντός των ναών, όπως και εκτός ναών επίσης με θρησκευτικό χαρακτήρα π.χ. λιτανείες, περιφορές εικόνων, επιταφίου κ.λπ. ενώ σημαντική επίσης είναι η τελετή αγιασμού των υδάτων. 

Άλλες τελετές είναι οι επίσημες δοξολογίες, τελετές ορκωμοσίας, θυρανοίξια ναών, εγκαινίων γραφείων, καταστημάτων κ.λπ. σε μερικές των οποίων συμμετέχουν και διάφορες αντιπροσωπείες. Στις εθνικές τελετές συμμετέχουν επίσης στρατιωτικά αγήματα που πλαισιώνουν αυτές με παρατάξεις καθώς και μπάντες.

Στις τελετές έναρξης αθλητικών αγώνων συνήθως το τιμώμενο πρόσωπο είναι εκείνο που σηματοδοτεί την έναρξη με τη φράση: "*Κηρύσσω την έναρξη του αγώνα...*"

Δείτε επίσης
------------

* Τελετή (μυθολογία)
Ο **Ναρζό του Τουσύ**, γαλλ.: *Narjot de Toucy* (απεβ. το 1293) ήταν γιος του Φιλίππου Α΄ του Τουσύ και της Πορτιά ντε Ρουέ. Ο Nαρζό ήταν εγγονός του Ναρζό του Τουσύ (απεβ. 1241) αντιβασιλιά της Λατινικής αυτοκρατορίας της Κωνσταντινούπολης.

Βιογραφία
---------

Ο Nαρζό του Τουσύ ήταν κύριος της Λατέρτσα Απουλίας, γενικός διοικητής του βασιλείου της Αλβανίας, ναύαρχος του βασιλείου της Σικελίας των Καπετιδών-Ανζού το 1277 και βάιλος του πριγκιπάτου της Αχαΐας το 1282. Στις 23 Ιουνίου 1287 βοήθησε να διοικηθεί ένας στόλος γαλερών των Καπετιδών-Ανζού, ο οποίος ηττήθηκε από έναν στόλο, που διοικούσε ο Ρουτζέρο ντι Λαούρια στη μάχη των Κομήτων.

Οικογένεια
----------

Το 1275 ή το 1278 νυμφεύτηκε τη Λουκία της Τρίπολης, τιτουλάρια πριγκίπισσα της Αντιόχειας,  που επρόκειτο να γίνει κόμισσα της Τρίπολης το 1288, αργότερα τιτουλάρια. Είχαν έναν γιο, τον Φίλιππο Β΄ του Τουσύ, ο οποίος κληρονόμησε την κυριότητα της Λατέρτσα με το τέλος του Nαρζό το 1293 και την αξίωση για την Αντιόχεια μετά το τέλος της Λουκίας.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Hardwicke, Mary Nickerson (1969) [1962]. "The Crusader States, 1243-1291". In Setton, Kenneth M.; Wolff, Robert Lee; Hazard, Harry W. (eds.). A History of the Crusades, Volume II: The Later Crusades, 1189–1311 (Second ed.). Madison, Milwaukee, and London: University of Wisconsin Press. p. 591. ISBN 0-299-04844-6.
Η **Λιούτγκαρτ της Σαξονίας** (932 - 18 Νοεμβρίου 953) μέλος του Οίκου των Οθωνιδών ήταν δουκική σύζυγος στην Λωρραίνη χάρη στον γάμο της με τον Δούκα της Λωρραίνης Κορράδο τον Ερυθρό. Ο Κορράδος και η Λιούτγκαρτ έγιναν οι προπάτορες του Οίκου των Σαλίων από τον οποίων κατάγονταν 4 Ρωμαίοι αυτοκράτορες.

Γάμος με τον Κορράδο τον Ερυθρό
-------------------------------

Η Λιούτγκαρτ της Σαξονίας ήταν η μοναδική κόρη του Όθων Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας με την πρώτη σύζυγο του Ήντιθ, κόρη του Αγγλο-Σάξονα βασιλιά Εδουάρδου του Πρεσβύτερου. Ο Όθων Α΄ που ήθελε να δημιουργήσει ισχυρούς δεσμούς με την οικογένεια των Σαλίων την πάντρεψε με τον Κορράδο τον Ερυθρό (947), τον τοποθέτησε Δούκα της Λωρραίνης τρία χρόνια αργότερα. Ο γάμος δεν ήταν ιδιαίτερα ευτυχής, σε τρία χρόνια γεννήθηκε ο μοναδικός τους γιος Όθων Α΄ της Καρινθίας. Ο σύζυγος της συνόδευσε τον αυτοκράτορα στην Ιταλική εκστρατεία, έπεσε στην δυσμένεια του την εποχή που βρισκόταν σε διαπραγματεύσεις με τον Βερεγγάριο Β΄ της Ιταλίας. Η Λιούτγκαρτ πέθανε στο Μάιντς (953) την εποχή που ο σύζυγος της είχε ενωθεί σε επανάσταση με τον αδελφό της Λιούντολφ της Σουαβίας και τον αρχιεπίσκοπο Φρειδερίκο εναντίον του πατέρα της. Τάφηκε στο αβαείο του Αγίου Αλβάνου στο Μάιντς, την επόμενη χρονιά ο σύζυγος της υποτάχθηκε στο πατέρα της και έγινε υποτελής του, έπεσε στην *"μάχη του Λέχφελντ"* εναντίον των Μαγυάρων (955). Ο αδελφός της Λιούτγκαρτ πέθανε και εκείνος πρόωρα δύο χρόνια αργότερα σε εκστρατεία στην Ιταλία.

Απόγονοι
--------

Με τον θάνατο του Όθων Α΄ ο θρόνος πέρασε στον γιο του Όθων Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας με την δεύτερη σύζυγο του Αδελαΐδα της Ιταλίας. Ο γιος του Λιούντολφ Όθων Α΄ της Σουαβίας και Βαυαρίας πήρε το Δουκάτο της Σουαβίας και ο γιος της Λιούτγκαρτ Όθων του Βορμς το Δουκάτο της Καρινθίας (978). Όταν πέθανε ο Όθων Γ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας υποψήφιοι για τον βασιλικό θρόνο μπροστά στους Εκλέκτορες εμφανίστηκαν ο ίδιος ο Όθων του Βορμς και ο Ερρίκος Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, εγγονός του Ερρίκου Α΄ της Βαυαρίας μικρότερου αδελφού του Όθων Α΄. Ο Όθων παραιτήθηκε υπέρ του Ερρίκου Β΄, όταν πέθανε ο Ερρίκος Β΄ ο δισέγγονος της Λιούτγκαρντ Κορράδος Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας εξελέγη ο πρώτος Βασιλιάς της Γερμανίας από τον Οίκο των Σαλίων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  p10663.htm#i106621. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
2. ↑  Schutz 2010, σ. 41
3. ↑  Reuter 1997, σ. 154

Πηγές
-----

* Reuter, Timothy (1991). Germany in the Early Middle Ages, 800-1056. Longman Group UK Unlimited.
* Schutz, Herbert (2010). The Medieval Empire in Central Europe: Dynastic Continuity in the Post-Carolingian Frankish Realm, 900–1300. Cambridge Scholars Publishing.
Ο **Ραϋμόνδος Δ΄ της Τρίπολης** (πέθανε το 1199) μέλος του Οίκου του Πουατιέ-Αντιόχειας ήταν Κόμης της Τρίπολης (1187 - 1189), διάδοχος και Πρίγκιπας - αντιβασιλιάς της Αντιόχειας (1193 - 1194).

Βιογραφία
---------

Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Βοημούνδου Γ΄ πρίγκιπα της Αντιόχειας. Νεότερος αδελφός του ήταν ο Βοημούνδος Δ΄. 

Όταν ο Ραϋμόνδος Γ΄ κόμης της Τρίπολης, από τον Οίκο της Τουλούζης απεβίωσε (1187) χωρίς απογόνους, άφησε την κομητεία του στον βαπτιστικό του Ραϊμόνδο Δ΄, αλλά ο πατέρας του, που τον ήθελε διάδοχο, προτίμησε να τον φέρει πίσω στην Αυλή της Αντιόχειας και να στείλει τον Βομούνδο Δ΄ στην κομητεία της Τρίπολης. Όταν ο Βοημούνδος Γ΄ συνελήφθη από τον Λέοντα Β΄ της Αρμενίας, ο Ραϋμόνδος Δ΄ ανέλαβε τον ρόλο του αντιβασιλιά ως την επιστροφή εκείνου. Το 1199 απεβίωσε ο Ραϋμόνδος Δ΄ και το 1201 ο πατέρας του, που τον διαδέχθηκε όμως ο Βοημούνδος Δ΄. Τότε ο γιος τού Ραϋμόνδου Δ΄, ο Ραϋμόνδος-Ρουπέν διεκδίκησε το πριγκιπάτο και το 1216 το έλαβε, όμως το 1219 ο Βοημούνδος το πήρε πίσω.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε το 1195 την Αλίκη των Ρουπενιδών, κόρη του Ρουπέν Γ΄ πρίγκιπα της Αρμενίας και ανιψιά του Λέοντα Β΄ της Αρμενίας, με την οποία απέκτησε τέκνο: 

* Ραϊμόνδος-Ρουπέν, 1198-1219/20, πρίγκιπας της Αντιόχειας και βασιλιάς της Μικρής Αρμενίας (Κιλικίας).

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.

  


|  |
| --- |
| Ραϊμόνδος Δ΄ της Τρίπολης **Οίκος του Πουατιέ** **Θάνατος:** 1199 |
| ΠροκάτοχοςΡαϊμόνδος Γ΄ | **Κόμης της Τρίπολης**1187 - 1189 | ΔιάδοχοςΒοημούνδος ο Μονόφθαλμος |
***Ο Ζήγκφρηντ και ο Λιμουζέν*** (γαλλικός τίτλος: *Siegfried et le Limousin*) είναι μυθιστόρημα του Ζαν Ζιρωντού που εκδόθηκε το 1922. 

Με το πρόσχημα της ιστορίας ενός ανθρώπου που έχει χάσει τη μνήμη του, ο συγγραφέας αναφέρεται στις εχθρικές γαλλογερμανικές σχέσεις μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. 

Το βιβλίο καθιέρωσε τη φήμη του Ζαν Ζιρωντού ως συγγραφέα. Το 1928, ο συγγραφέας το διασκεύασε στο επιτυχημένο θεατρικό έργο του *Ζήγκφρηντ*.

Υπόθεση
-------

Το μυθιστόρημα αρχίζει τον Ιανουάριο του 1922. Ο αφηγητής Ζαν, ένας Παριζιάνος συγγραφέας, παραξενεύεται από το ύφος και τη θεματολογία μιας σειράς δημοσιευμάτων που ανακάλυψε στον γερμανικό Τύπο, και υποψιάζεται ότι ο συγγραφέας τους, ένας διάσημος Γερμανός νομικός, ο Ζίγκφριντ φον Κλάιστ, θα μπορούσε να είναι στην πραγματικότητα ο φίλος του συγγραφέας Ζακ Φορεστιέ, που είχε αναφερθεί αγνοούμενος λίγα χρόνια πριν, κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. 

Για να λύσει το μυστήριο, ο αφηγητής ταξιδεύει στο Μόναχο, όπου ελπίζει να αναγνωρίσει τον Φορεστιέ με τη βοήθεια του βαρώνου φον Ζέλτεν, ενός Γερμανού διπλωμάτη που υπηρετεί στο Παρίσι. Το ταξίδι στη Γερμανία τον φέρνει πίσω στις φοιτητικές του αναμνήσεις αλλά ανακαλύπτει μια χώρα διαφορετική από αυτή που γνώριζε καλά πριν από τον πόλεμο, τραυματισμένη από την ήττα, η οποία προσπαθεί να ανασυνταχθεί μεταξύ του σεβασμού για τα ιδανικά της και του μίσους για τη Γαλλία.

Ανακαλύπτει πράγματι ότι ο Ζήγκφρηντ δεν είναι άλλος από τον Ζακ Φορεστιέ: κατά τη διάρκεια του πολέμου, ο Γάλλος στρατιώτης Φορεστιέ τραυματίστηκε βαριά και έχασε τη μνήμη και την ταυτότητά του. Έτσι, συνέχισε τη ζωή του στη Γερμανία με εντελώς διαφορετικό όνομα, έχει γίνει Γερμανός πολίτης, χωρίς να γνωρίζει την προηγούμενη ταυτότητά του. Αλλά το οξύτατο προπολεμικό του ύφος επανεμφανίζεται στη νέα του γλώσσα έκφρασης. Ο Ζαν προσπαθεί, χωρίς αποτέλεσμα, να θυμίσει στον παλιό του φίλο το κοινό τους παρελθόν. Η μνήμη του επανέρχεται κατά τη διάρκεια της συνάντησης με την πρώην ερωμένη του Ζενεβιέβ.  Στο τέλος, ο Ζήγκφρηντ επιστρέφει με τον Φορεστιέ στο Λιμουζέν, την πατρίδα τους στη Γαλλία, όπου σκοπεύουν να ξαναρχίσουν την παλιά τους ειρηνική ζωή.

Παραπομπές
----------

1. ↑ . «booknode.com/siegfried\_et\_le\_limousin».
2. ↑ . «britannica.com/topic/Siegfried-et-le-Limousin».
3. ↑ . «temporel.fr/Jean-Giraudoux-par-Didier-Lafargue». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Δεκεμβρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 16 Δεκεμβρίου 2022.
4. ↑ . «babelio.com/livres/Giraudoux-Siegfried-et-le-Limousin/».
5. ↑ . «betweenthebooksentouraine.wordpress.com/2017/06/16/siegfried-et-le-limousin-de-jean-giraudoux/».
6. ↑ . «audetourdunlivre.com/2020/10/siegfried-et-le-limousin-de-jean-giroudoux».
Ο **λόξυγκας** (ή **λόξιγκας**) είναι ανακλαστική κίνηση που προκαλείται από ανεξέλεγκτες συσπάσεις του διαφράγματος, με μικρές εισπνοές αέρα, και έχει ως αποτέλεσμα χαρακτηριστικό ήχο. Συμβαίνει στους ανθρώπους αλλά και σε άλλα θηλαστικά. Στους ανθρώπους είναι συχνό φαινόμενο σε μωρά, ιδίως μετά τη λήψη τροφής. Η διάρκεια του λόξυγκα είναι από 5 - 15 λεπτά, αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις διαρκεί πολύ περισσότερο και είναι ενοχλητικός.

Στις περισσότερες περιπτώσεις ο λόξυγκας δεν προκαλεί προβλήματα. Σε λίγες περιπτώσεις ο λόξυγκας αποτελεί αντίδραση σε ασθένειες.

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **λόξυγκας**  |
Η **Εθελίνδη**, γερμ. Ethelinde von Nordheim (1050/1060 - μετά το 1075) από τον Οίκο του Νόρντχαϊμ ήταν κόρη του δούκα της Βαυαρίας και με τους γάμους της έγινε πρώτα δούκισσα της Βαυαρίας και μετά κόμισσα του Κάλβελαγκε στην Κάτω Σαξονία.

Βιογραφία
---------

Ήταν η πρώτη κόρη του Όθωνα δούκα της Βαυαρίας (κυβ. 1060-1070) και της συζύγου του Ρίχεντσας των Ετσονιδών, η οποία θεωρείται κόρη του Όθωνα Β΄ δούκα της Σουαβίας.

### Ο πρώτος γάμος

Το 1062, όταν ήταν το πολύ 12 ετών, η Εθελίνδη παντρεύτηκε τον Γουέλφο Α΄ δούκα της Βαυαρίας (γιο του Αλβέρτου-Άτσο Β΄ μαργράβου του Μιλάνου και της Κουνιγούνδης των Παλαιών Γουέλφων).  Το 1070 ο πατέρας τής Εθελίνδης, ο Όθων του Nόρντχαϊμ, κατηγορήθηκε ότι έλαβε μέρος σε μία συνωμοσία για τη δολοφονία του Ερρίκου Δ΄ και έτσι στερήθηκε το δουκάτο της Βαυαρίας. Ο Γουέλφος Α΄ απέπεμψε την Εθελίνδη και την έστειλε πίσω στον πατέρα της, τον οποίο διαδέχθηκε ως δούκας της Βαυαρίας.  Δεν είναι σαφές για ποιους λόγους διαλύθηκε ο γάμος τους· έπειτα η Eθελίνδη και ο Γουέλφος Α΄ έκαναν ο καθένας δεύτερο γάμο.

### Ο δεύτερος γάμος

Το 1070 ή μετά, η Eθελίνδη παντρεύτηκε για δεύτερη φορά με τον Χέρμαν Α΄ κόμη του Κάλβελαγκε στην Κάτω Σαξονία.  Το ζευγάρι είχε έναν γιο, τον Χερμαν Β΄ του Κάλβελανγκε (1075-1134).

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε το 1062 τον Γουέλφο Α΄ των Ομπερτιδών/Γουέλφων δούκα της Βαυαρίας· δεν απέκτησαν απογόνους. Το 1070 διαζεύχθηκαν.

Μετά η εθελίνδη έκανε δεύτερο γάμο με τον Χέρμαν Α΄ κόμη του Κάλβελανγκε στην Κάτω Σαξονία και είχε τέκνο:

* Χέρμαν Β΄ 1075-1134, κόμης του Κάλβελανγκε.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* B. Schneidmüller, *Die Welfen.* *Herrschaft und Erinnerung* (Στουτγκάρδη, 2000).
* IS Robinson, *Henry IV της Γερμανίας, 1056-1106* (Cambridge, 2003).
* Κ.-Η. Lange, *Die Grafen von Northeim (950-1144).* *Politische Stellung, Genealogie und Herrschaftsbereich.* *Beiträge zur Geschichte des sächsischen Adels im Hochmittelalter* (Διατριβή, Kiel, 1958).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ethelinde von Northeim (στα γερμανικά)
* Ethelinde του Northeim

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 27  Νοεμβρίου 2018.
2. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
3. ↑  Robinson, *Henry*, p. 70
4. ↑  Schneidmüller, *Die Welfen*, pp. 132f.; Creber, Alison (2019-04-22). «Breaking Up Is Hard To Do: Dissolving Royal and Noble Marriages in Eleventh-Century Germany» (στα αγγλικά). *German History* **37** (2): 149–171. doi:10.1093/gerhis/ghy108. ISSN 0266-3554. .
5. ↑  Lange, *Grafen von Northeim*, pp. 143ff. accessible online at: Genealogie Mittelater
Το έμβλημα της οργάνωσης
Το **μέτωπο Πολισάριο** (από τα ισπανικά: *Frente **Po**pular de **Li**beración de **Sa**guía el Hamra y **Rí**o de **O**ro* - *Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Σαγκία ελ Άμρα και του Ρίο ντε Όρο*) είναι εθνικό επαναστατικό απελευθερωτικό κίνημα που εκπροσωπεί τους Σαχράουι ώστε να δημιουργήσουν ένα ανεξάρτητο κράτος με την ονομασία Αραβική Λαοκρατική Δημοκρατία της Σαχάρας, απομακρύνοντας τους Μαροκινούς από τη Δυτική Σαχάρα. Έχει θέση παρατηρητή της Σοσιαλιστικής Διεθνούς. Το 1979, τα Ηνωμένα Έθνη αναγνώρισαν το μέτωπο Πολισάριο ως εκπρόσωπο του λαού της Δυτικής Σαχάρας.

Η οργάνωση ιδρύθηκε επίσημα το 1973. Μετά την απόσυρση της Ισπανίας από την αποικία της Δυτικής Σαχάρας το 1975 μετά από πιέσεις του Μαρόκου, το Μαρόκο κατέλαβε το βόρειο τμήμα της περιοχής και η Μαυριτανία το νότιο. Το μέτωπο Πολισάριο ανακήρυξε την ανεξαρτησία της Δυτικής Σαχάρας τις 27 Φεβρουαρίου 1976 και άρχισε τον ανταρτοπόλεμο με τα δύο κράτη, με την υποστήριξη της Αλγερίας, όπου είχε μεταφέρει την έδρα του. Τελικά, υπέγραψε συνθήκη ειρήνης με τη Μαυριτανία, η οποία απέσυρε τα στρατεύματά της, αλλά το Μαρόκο μονομερώς κατέλαβε τα εδάφη που έλεγχε η Μαυριτανία. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980, το μέτωπο Πολισάριο διεξήγαγε ανταρτοπόλεμο ενάντια σε φυλάκια του Μαρόκου. Το Μαρόκο αντέδρασε κατασκευάζοντας ένα τεράστιο ανάχωμα μήκους 2.000 χιλιομέτρων. Τελικά οι εχθροπραξίες σταμάτησαν με τη διαμεσολάβηση του ΟΗΕ. Η εκεχειρία τέθηκε σε εφαρμογή στις 6 Σεπτεμβρίου 1991. Ένας από τους όρους ήταν η διεξαγωγή δημοψηφίσματος για την ανεξαρτησία της περιοχής, κάτι το οποίο δε συνέβη λόγω διαφωνιών για τη χορήγηση δικαιώματος ψήφου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Member parties of the Socialist International – Observer parties. Socialistinternational.org.
2. ↑  Point 7, Res. 34/37 -Question of Western Sahara – 34th General assembly UN, 21-11-1979 Αρχειοθετήθηκε 2012-09-21 στο Wayback Machine.. Daccess-dds-ny.un.org.
3. ↑  Polisario Front *Encyclopædia Britannica*