recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης, Νέα Υόρκη. Σκαραβαίος της Καρδιάς της Χατνεφέρ (περ. 1480 π.Χ.). Βρέθηκε στη μούμια της στις Θήβες. 
Ο **Σκαραβαίος της Καρδιάς της Χατνεφέρ** είναι κτέρισμα, ένα ταφικό κόσμημα που χρονολογείται στον 15ο αιώνα π.Χ. φτιαγμένο από χρυσό και σερπεντινίτη. Οι Σκαραβαίοι της Καρδιάς ήταν αντικείμενα προορισμένα να ενταφιάζονται μαζί με τους νεκρούς υψηλής σημασίας και κοινωνικής θέσης, αποτελώντας απαραίτητο μέρος του "*ταφικού εξοπλισμού*" τους για τον Άλλο Κόσμο. Σήμερα το τέχνεργο αυτό ανήκει στη συλλογή του Μητροπολιτικού Μουσείου Τέχνης της Νέας Υόρκης.

Περιγραφή
---------

Ο σκαραβαίος ως σύμβολο είναι ένα από τα αρχαιότερα του Aιγυπτιακού πολιτισμού και συνδέεται με τον Θεό Κεπρί. Το έργο αυτό, που είναι δημιουργία εποχής της 18ης Δυναστείας της Αιγύπτου, χαρακτηρίζεται από πολυπλοκότητα και λεπτομέρεια στη διακόσμηση. Ο σκαραβαίος είναι διαμορφωμένος σε περίαπτο και αναρτημένος από περίτεχνη χρυσή αλυσίδα. Είναι λαξευμένος σε ένα κομμάτι γκριζοπράσινου σερπεντινίτη λίθου με προσμίξεις, οι οποίες δημιουργούν στικτές χρωματικές διαβαθμίσεις. Ο σκαραβαίος έχει προσαρμοστεί σε χρυσό σκελετό και είναι ασφαλισμένος στη ράχη του με χρυσό δέσιμο. Στη βάση του φέρει επιγραφή στα ιερογλυφικά. Πρόκειται για ένα απόσπασμα από το Βιβλίο των Νεκρών, το οποίο πληροφορεί ότι το κόσμημα ήταν προορισμένο να ενταφιαστεί μαζί με μία ευγενικής καταγωγής Αιγύπτια, τη Χατνεφέρ. Συγκεκριμένα, η επιγραφή επικαλείται το μαγικό ξόρκι 30 του Κεφαλαίου Α του Βιβλίου των Νεκρών, όπου η Χατνεφέρ ικετεύει την ίδια την καρδιά της να μην στραφεί εναντίον της την ώρα της Κρίσεως μπροστά στους Θεούς στη Μεταθανάτια ζωή (Ντουάτ): 

" ... *καρδιά μου σε ικετεύω, μην με κατηγορήσεις μπροστά στη θεά της Δικαιοσύνης και της Αλήθειας* (Μάατ) ... *αλλά να μιλήσεις με καλά λόγια για μένα ώστε αυτή να χαρεί ... μην επινοήσεις ψέματα εναντίον μου μπροστά στους Θεούς ... (επειδή κάτι τέτοιο θα μου στερήσει την είσοδό μου στον Άλλον Κόσμο)* ".

Όπως αναφέρεται στην περιγραφή του αντικειμένου από το Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης, το όνομα της Χατνεφέρ είναι λαξευμένο επάνω σε ένα άλλο όνομα, στοιχείο που φανερώνει ότι αρχικά ο σκαραβαίος δεν κατασκευάστηκε για την ίδια, αλλά τελικά αποτέλεσε δικό της ταφικό δώρο.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  "Ancient Egypt: Heart Scarab" Ancient Egypt Online.
2. 1 2  Heart Scarab of Hatnefer,ca. 1492–1473 B.C The Metropolitan Museum of Art.
Ο **Ζεσούς Ρεντόντο** (**Jesús Redondo Román**, Βαγιαδολίδ, 8 Αυγούστου 1934) είναι Ισπανός εικονογράφος, δημιουργός κόμικς. Εργάστηκε και δημοσίευσε δουλειές του σε πολλές χώρες, περιλαμβανομένων, εκτός της Ισπανίας, της Μεγάλης Βρετανίας, της Ολλανδίας, Σουηδίας, Ελλάδας αλλά και των ΗΠΑ.

Πρώτα χρόνια
------------

Γιος ενός δασκάλου, ο Ρεντόντο μετακόμισε σε ηλικία 24 ετών στη Μαδρίτη, όπου βρήκε απασχόληση ως διαφημιστικός πράκτορας και σύντομα απέκτησε την κυριότητα του πρακτορείου. Η πρώτη του εικονογραφημένη δημιουργία ήταν για τις εκδόσεις Bruguera, στη σειρά *Profesor Woosley* (1962). Απασχολήθηκε, επίσης, με τη δημοφιλή σειρά Καπετάν Τρουένο, όπως και τις *Un Paseo por la Rioja*, *Centauro and SOS Dossier Ecologico*, ενώ για το Ολλανδικό έντυπο Tina, σχεδίασε την ιστορία *Edward*.

Για τις μεγάλες εκδοτικές
-------------------------

Στα μέσα της δεκαετίας του ’60 ο Ρεντόντο ξεκίνησε συνεργασία με κορυφαίες εταιρείες του είδους, όπως οι Βρετανικές IPC και DC Thomson, όπου παρήγαγε μερικές από τις καλύτερες σειρές του, για τα έντυπα 2000AD, Starlord, Tornado, Eagle, Scream!, αλλά και Diana, Jackie (τα δύο τελευταία για κορίτσια). Αξιοσημείωτες δημιουργίες του αποτελούν οι περιπέτειες του χαρακτήρα *Dan Dare*, όπως και *Mind Wars*, *Return to Armageddon*.

Πρόσφατα χρόνια
---------------

Τη δεκαετία του ’90 ο Ρεντόντο συνεργάστηκε με την Αμερικανική εκδοτική Marvel US, δημιουργώντας τις σειρές *Kitty Pride*, *Star Trek* κ.α. Τελευταία έχει στραφεί στην εικονογράφηση παιδικών βιβλίων, παράλληλα με τα κόμικς.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά, Ολλανδικά) *Lambiek Comiclopedia*. Lambiek. 1  Νοεμβρίου 1999. r/redondo\_jesus. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  (Γαλλικά) *BD Gest'*. 9367. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
3. ↑  Jesus Redondo at Lambiek's Comiclopedia
4. ↑  Jesus Redondo at the Grand Comics Database
5. ↑  Jesus Redondo at the Comic Book DB (Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο)

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 48600525
* **Europeana**: agent/base/114478
* LCCN: n2003039789
* ISNI: 0000 0000 8127 0088
* SUDOC: 221231412
* BNE: XX1092918

 |

 |
Η **Σιβύλλα του Ανζού**, γαλλ.: Sibylle d'Anjou, (απεβ. 1165) από τον Οίκο του Ανζου ήταν κόμισσα της Φλάνδρας.

Βιογραφία
---------

Ήταν κόρη του Φούλκωνος Ε΄ του Ανζού και της Ερμενγκάρδης του Μαίν, αδελφή του Γοδεφρείδου E΄ του Ανζού, ιδρυτή της δυναστείας των Πλανταγενετών της Αγγλίας. 

Παντρεύτηκε (1123) τον Γουλιέλμο Κλίτο γιό του Νορμανδού Ροβέρτου Κάρθοουζ και μελλοντικού κόμη της Φλάνδρας, προσφέροντας του παράλληλα την κομητεία του Μαίν. Την επόμενη χρονιά ο γάμος ακυρώθηκε απο τον πάπα Ονώριο Β΄ ύστερα απο αίτημα του βασιλιά της Αγγλίας Ερρίκου Α΄, που ήταν θείος του μνηστήρα Γουλιέλμου. Ο πατέρας της Σιβύλλης, Φούλκων, δυσαρεστημένος απο την απόφαση του Ονώριου, αρνήθηκε να ακυρώσει τον γάμο, κάτι που έκανε τον Ονώριο να αφορίσει τον Φούλκωνα και μαζί με αυτόν ολόκληρη την κομητεία του Ανζού. Στην συνέχεια η Σιβύλλη συνόδευσε τον χήρο πατέρα της στην Σταυροφορία που έκανε στους Αγίους Τόπους, όπου παντρεύτηκε την δεύτερη σύζυγο του, Μελισσάνθη. Παντρεύτηκε (1139) σε δεύτερο γάμο τον Τιερί, κόμη της Φλάνδρας, που την είχε ακολουθήσει στο προσκύνημα στους Αγίους Τόπους.

Επέστρεψε στην Φλάνδρα με τον δεύτερο σύζυγο της και ήταν αντιβασιλιάς την εποχή που ο σύζυγος της απουσίαζε στην Β΄ Σταυροφορία ενώ ήταν έγκυος. Εκείνη την εποχή ο Βαλδουίνος Δ΄ του Αινώ αποφάσισε να επιτεθεί στην Φλάνδρα, αλλά η Σιβύλλη με δική της πρωτοβουλία οργάνωσε αντεπίθεση συντρίβοντας τον στρατό του. Ο Βαλδουίνος ως απάντηση λεηλάτησε το Αρτουά, αλλά επενέβη ο αρχιεπίσκοπος της Ρενς να τους συμφιλιώσει. 

Το 1149, ο σύζυγος της, Ντίτριχ, που επέστρεψε τον εκδικήθηκε σκληρά. Συνόδευσε τον σύζυγο της (1157) στο τρίτο προσκύνημα στους Αγίους Τόπους, αλλά όταν έφθασε στα Ιεροσόλυμα εγκατέλειψε τον σύζυγο της, αρνούμενη να επιστράψει μαζί του στην Φλάνδρα. Έγινε μοναχή στο μοναστήρι του Αγίου Λαζάρου στη Βηθανία, όπου ήταν ηγουμένη η θεία της, Ιοβέτα της Βηθανίας. Υποστήριξε την βασίλισσα Μελισσάνθη όπως και τον Αμαλρίκ του Νεσλέ στην εκλογή του στον Λατινικό πατριαρχικό θρόνο των Ιεροσολύμων.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε τον Τιερί του Οίκου της Λωρραίνης κόμη της Φλάνδρας και είχε τέκνα:

* Φίλιππος 1143-1191, κόμης της Φλάνδρας.
* Ματθαίος π.1137-1173, κόμης του Μπουλόν.
* Μαργαρίτα π.1145-1194, κόμισσα της Φλάνδρας και του Αινώ, παντρεύτηκε πρώτα τον Ραλφ Β΄ κόμη του Βερμαντουά και μετά τον Βαλδουίνο Ε΄ του Οίκου της Φλάνδρας κόμη του Αινώ.
* Γερτρούδη 1135-1186, παντρεύτηκε τον Ουμβέρτο Γ΄ κόμη της Σαβοΐας.
* Ματθίλδη, ηγουμένη του αβαείου του Φοντεβρώ.
* Πέτρος, επίσκοπος του Καμπραί.

Αναφορές
--------

1. 1 2  p10250.htm#i102496. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
2. ↑  Charles Cawley: «Medieval Lands». (Αγγλικά) *Charles Cawley, "Medieval Lands", 2006-2020*. Ανακτήθηκε στις 28  Ιανουαρίου 2016.
3. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 81454223
* GND: 137234805

 |

 |
Το **Θέμα Φιλιππούπολης, Μόρας, Βερόης και Αχριδώς**, ήταν διοικητική διαίρεση, Θέμα, της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας στην σημερινή Βουλγαρία με πρωτεύουσα την Φιλιππούπολη κατά τον 12ο αιώνα όταν και τα εδάφη του κατακτήθηκαν, το 1204 περίπου, από τον Καλογιάν της Βουλγαρίας[1].

Το θέμα Φιλιππούπολης, Μόρας, Βερόης και Αχριδώς αναφέρεται και το 1198 σε χρυσόβουλο του Αλέξιου Β΄ Κομνηνού σαν *Θέμα Φιλιππούπολης, Μόρας, Βερόης και Αχριδώς*[2][3]. Πιθανότατα δημιουργήθηκε με την ένωση των Θεμάτων Φιλιππούπολης και Βερόης και τις περιφέρειες των φρουρίων της Μόρας και της Αχριδώς[3]. Η Αχριδώ βρισκόταν στην Ροδόπη και αποτελούσε ανέκαθεν τμήμα του Θέματος Φιλιππούπολης ενώ η Μόρα ήταν φρούριο ανάμεσα στην Φιλιππούπολη και την Τριαδίτσα[3].

Το 1242 το θέμα καταργήθηκε και στην επικράτεια του δημιουργήθηκαν δύο νέα, το Θέμα Τζεπαίνης και Στενημάχου και το Θέμα Αχριδώς[4].

Γνωστοί διοικητές ήταν οι :

* Νικήτας Χωνιάτης[5], 1189
* Κωνσταντίνος[5], 1194

Παραπομπές
----------

1. ↑  Koledarov
2. ↑  Ακριτίδης, σελ. 166
3. 1 2 3  Κυριαζόπουλος, σελ. 242
4. ↑  Χατζηδημητρίου,Σεβαστός (2005, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ)), Τοπωνυμιολογική θεώρηση των πομακικών οικισμών του Νομού Ξάνθης, σελ. 43
5. 1 2  Κυριαζόπουλος, σελ. 245

Πηγές
-----

* Κυριαζόπουλος, Χρίστος (1997, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ)), Η Θράκη κατά τους 10ο - 12ο αιώνες: συμβολή στη μελέτη της πολιτικής, διοικητικής και εκκλησιαστικής της εξέλιξη
* Νικόλαος Σ. Ακριτίδης, Η εκκλησιαστική γεωγραφία του Οικουμενικού Πατριαρχείου από τον 9ο αιώνα έως το 1453
* Πολιτική Γεωγραφία του μεσαιωνικού βουλγαρικού κράτους. Μέρος Ι Από 681 - 1.018, Peter Koledarov
Η **Γκλιβίτσκιε Τοβαζίστφο Κοσικούφκι Γκλιβίτσε** (πολωνικά: *Gliwickie Towarzystwo Koszykówki Gliwice*), εν συντομία **ΓΤΚ Γκλιβίτσε** (*GTK Gliwice*), είναι πολωνικός επαγγελματικό σύλλογος καλαθοσφαίρισης, με έδρα το Γκλιβίτσε. Η ομάδα επί του παρόντος συμμετέχει στην κορυφαία κατηγορία της πολωνικής καλαθοσφαίρισης.

Ιστορία
-------

Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1998 και αρχικά επικεντρώθηκε στις ομάδες νέων και στην ανάπτυξη νέων παικτών. Το 2006, ο σύλλογος έφτασε στην 3 Λίγκα, την τέταρτη κατηγορία στην πολωνική καλαθοσφαίριση. Το 2010, ο σύλλογος προβιβάστηκε στην 2 Λίγκα και το 2014 ο σύλλογος κλήθηκε να συμμετάσχει στην 1 Λίγκα. Αφού ο σύλλογος τερμάτισε στη δεύτερη θέση τη 2016-17, η Γκλιβίτσε κλήθηκε να συμμετάσχει στο πρωτάθλημα Πολωνίας για τη σεζόν 2017-18.

Από το 2018, η Γκλιβίτσε παίζει στην Αρένα Γκλιβίτσε, αλλάζοντας μεταξύ της μεγάλης αίθουσας και της αίθουσας προπόνησης.

Στις 26 Μαΐου 2020, η Γκλιβίτσε υπέγραψε τον Γερμανό Ματίας Ζόλνερ ως νέο προπονητή.

Σεζόν ανά σεζόν
---------------

| Σεζόν | Βαθμίδα | Κατηγορία | Θέση | Κύπελλο |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|
| 2012–13 | 3 | 2 Λίγκα | 4η |  |
| 2013–14 | 3 | 2 Λίγκα | 2η |  |
| 2014–15 | 2 | 1 Λίγκα | 10η |  |
| 2015–16 | 2 | 1 Λίγκα | 15η |  |
| 2016–17 | 2 | 1 Λίγκα | 2η |  |
| 2017–18 | 1 | PLK | 14η |  |
| 2018-19 | 1 | PLK | 12η |  |
|

1. ↑  Received a wild card to promote to the PLK.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «GTK Gliwice – Eurobasket Team Profile».
2. ↑  «PLK: 17 klubów z licencjami, jedna warunkowa». Polsatsport.pl. 2017-08-26. .
3. ↑
4. ↑

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Καλαθοσφαίριση | Πύλη Καλαθοσφαίριση |

* Σελίδα στο Facebook
Με την ονομασία ***Ζεϊμπέκικο*** φέρεται ένα ελληνικό λαϊκό τραγούδι το οποίο ανήκει στο είδος του λαϊκού - ζεϊμπέκικου χορού, εξ ου και η ονομασία του. Το συγκεκριμένο τραγούδι κυκλοφόρησε το 1972 και περιλαμβάνεται στο μουσικό άλμπουμ, (δίσκο μακράς διάρκειας - LP), *Βρώμικο ψωμί* (τίτλος παρμένος από φράση εντός του *«Ζεϊμπέκικου»*) σε στίχους, μουσική και ερμηνεία Διονύση Σαββόπουλου. Αργότερα επανακυκλοφόρησε στο μουσικό άλμπουμ, (δίσκο μακράς διάρκειας - LP), "10 Χρόνια Κομμάτια" του 1975 με ερμηνεύτρια τη Σωτηρία Μπέλλου και τον Διονύση Σαββόπουλο να ακολουθεί σε δεύτερη φωνή.  

Σε πολλούς το τραγούδι αυτό είναι γνωστότερο από την πρώτη φράση του κουπλέ *«Μ' αεροπλάνα και βαπόρια»* που αναφέρονται ως μέσα αναζήτησης και ανάστασης του αληθινού λαϊκού τραγουδιού που δίδαξαν παλαιότεροι ερμηνευτές, σε πολύ δύσκολους καιρούς, της απομόνωσης και των εκτοπισμών.

Μόλις ολοκληρώθηκε η ηχογράφηση του τραγουδιού, η Σωτηρία Μπέλλου απευθυνόμενη στο Διονύση Σαββόπουλο, του είπε: *Αχ Διονύση, με έκανες και τραγουδάω ποπ!*

> *Ο πατέρας μου ο Μπάτης ήρθε απ' τη Σμύρνη το Εικοσιδυό*
> 
> 
> *Κι έζησε πενήντα χρόνια σ' ένα κατώι μυστικό*
> *Σ' αυτόν τον τόπο όσοι αγαπούνε, τρώνε βρώμικο ψωμί*
> *Τρώνε βρώμικο ψωμί*
> 
> 
> *Κι οι πόθοι τους ακολουθούνε υπόγεια διαδρομή*
> 
>

Παραπομπές
----------

1. ↑  βιντεοσκόπηση της πρώτης ηχογράφησης
Ο **Σαρντάρ Σαχ Μαχμούντ Χαν** (παστού: سردار شاه محمود خان‬, 1890 – 27 Δεκεμβρίου 1959) ήταν Πρωθυπουργός του Αφγανιστάν από τον Μάιο του 1946 έως τις 7 Σεπτεμβρίου του 1953, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Μοχάμεντ Ζαχίρ Σαχ. Καταγόταν από τη Μοχαμαντζάι των Μπαρακζάι Παστούν. Ήταν αδελφός του Ναντίρ Χαν, ο οποίος απομάκρυνε από την εξουσία τον Χαμπιμπουλάχ Καλακανί και θείος των Ζαχίρ Σαχ και Σαρντάρ Μοχάμεντ Νταούντ Χαν, τελικού διαδόχου του. Τα άλλα δύο αδέρφια του ήταν οι Σαρντάρ Μοχαμάντ Χασίμ Χαν και Σαρντάρ Σαχ Βαλί Χαν.

Κατά τη διακυβέρνησή του το 1949, επιτράπηκαν σχετικά ελεύθερες εκλογές, ως απάντηση σε ένα τμήμα της νεολαίας της μεσαίας τάξης το οποίο επιθυμούσε μεταρρυθμίσεις. Ωστόσο, από τις εκλογές του 1952, η πολιτική επανήλθε σε αυστηρό έλεγχο. Επίσης κατά τη διάρκεια της θητείας του ως πρωθυπουργού, σχηματίστηκε το πακιστανικό κράτος μετά την ανεξαρτησία της Ινδίας από το Ηνωμένο Βασίλειο. Οι Αφγανοί ισχυρίστηκαν ότι οι Παστούν οι οποίοι ζούσαν στις παραμεθόριες περιοχές θα έπρεπε να έχουν τη δυνατότητα να προσχωρήσουν στο Αφγανιστάν ή να σχηματίσουν ένα ανεξάρτητο κράτος, το οποίο οδήγησε σε τεταμένες σχέσεις με το Πακιστάν εξ αρχής. Το Αφγανιστάν αντιμετώπισε οικονομικά προβλήματα στις αρχές της δεκαετίας του 1950 και έχοντας αποτύχει σε ένα φιλόδοξο σχέδιο άρδευσης στο δυτικό Αφγανιστάν, ο Μαχμούντ Χαν τελικά αντικαταστάθηκε από τον Νταούντ Χαν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.olympedia.org/athletes/1202067. Ανακτήθηκε στις 6  Φεβρουαρίου 2022.
2. ↑  «The Royal Ark - Afghanistan». *www.royalark.net*. Ανακτήθηκε στις 18 Απριλίου 2019.
3. ↑   *The Far East and Australasia 2003*. London: Psychology Press. 2002. σελ. 62. ISBN 9781857431339.

| Πολιτικά αξιώματα
 |
| --- |
| ΠροκάτοχοςΜοχαμάντ Χασίμ Χαν | **Πρωθυπουργός του Αφγανιστάν**1946–1953 | ΔιάδοχοςΜοχάμεντ Νταούντ Χαν |
|

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 186782108
* LCCN: n2011208403
* GND: 1215038968

 |

 |
Συντεταγμένες: 35°31′21.98″N 23°49′51.45″E﻿ / ﻿35.5227722°N 23.8309583°E﻿ / 35.5227722; 23.8309583

Το **Γερμανικό στρατιωτικό νεκροταφείο Μάλεμε** (Deutscher Soldatenfriedhof in Maleme) είναι ένα από τα δύο νεκροταφεία στα οποία βρίσκονται οι τάφοι Γερμανών στρατιωτών που έχασαν τη ζωή τους στην Ελλάδα κατά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Το άλλο νεκροταφείο είναι το Γερμανικό στρατιωτικό νεκροταφείο Διονύσου - Ραπεντόζης, στην Αττική.

Το γερμανικό νεκροταφείο βρίσκεται στο Λόφο 107, κοντά στο αεροδρόμιο του Μάλεμε, στο νομό Χανίων της Κρήτης.

Στο κοιμητήριο αυτό βρίσκονται οι τάφοι 4.465 στρατιωτών του Γερμανικού Στρατού, οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν αλεξιπτωτιστές που σκοτώθηκαν κατά την Μάχη της Κρήτης, το Μάιο του 1941. Το Νεκροταφείο ιδρύθηκε το 1974 από τον Γερμανό πρώην διοικητή Gericke. Στο χώρο αυτό έχουν ταφεί Γερμανοί στρατιώτες που έχασαν τη ζωή τους σε όλη την Κρήτη.

Η φροντίδα του κοιμητηρίου γίνεται από τον Σύνδεσμο Φροντίδας Γερμανικών Τάφων Πολέμου (Volksbund Deutsche Kriegsgräberfürsorge e.V.), έναν ιδιωτικό σύλλογο με έδρα το Κάσσελ, με εντολή της Γερμανικής Κυβέρνησης. Ο σύλλογος έχει αναλάβει τη φροντίδα παρόμοιων νεκροταφείων σε όλο τον κόσμο.

Φεβρουάριος 1973, κατασκευή του νεκροταφείου

Αναφορές
--------

1. ↑  Saunders, Tim (2008). *Crete: The Airborne Invasion, 1941*. Battleground Mediterranean (στα Αγγλικά). Barnsley: Pen & Sword Military. ISBN 978-1-84415-557-6.
2. ↑  Διαχείριση Νεκροταφείων Μέσω Τεχνικών GIS & Διαδικτύου Αρχειοθετήθηκε 2012-03-08 στο Wayback Machine. Σαρρής Α. Ηλβανίδου Μ. Καρίμαλη Ε. Καστανιώτη Μ. Κατηφόρη Μ. Κοκκινάκη Μ. Λαζαρίδου Ο. Περάκη Ε. Τρίγκας Β. Χαβιαράς Γ. & Χατζογιαννάκη Ν. 9ο Εθνικό Συνέδριο Χαρτογραφίας "Χαρτογραφία Δικτύων - Χαρτογραφία μέσω Δικτύων", 2-4/11/2006
Ο **Θεόδωρος Ηπίτης** (1822-1879) ήταν έλληνας στρατιωτικός με σημαντική ανασυγκροτική δράση στο νεοσύστατο Ελληνικό κράτος. Γεννήθηκε στην Οδησσό τον Σεπτέμβριο του 1822. Πατέρας του ήταν ο ιατρός Πέτρος Ηπίτης. Σε ηλικία οκτώ χρονών πήγε στη Γενεύη όπου τέλειωσε το σχολείο. Επέστρεψε στην Ελλάδα και γράφτηκε στη Φυσικομαθηματική του Πανεπιστημίου. Έφυγε όμως για τη Ρωσία, όπου εξακολούθησε τα μαθήματα στα Πανεπιστήμια του Χάρκοφκ και Κρεμεντσούκ, όπου αναγορεύτηκε διδάκτωρ. Συνέχισε τις σπουδές του στο Παρίσι και Μετς, όπου επιδόθηκε στις στρατιωτικές σπουδές, τις οποίες ολοκλήρωσε στη Στρατιωτική Σχολή της Πετρούπολης. Κατατάχτηκε ως αξιωματικός στον Ρωσικό στρατό. Παραιτήθηκε το 1849 και επέστρεψε στην Αθήνα, όπου κατατάχτηκε ως ανθυπολοχαγός του μηχανικού στον ελληνικό στρατό. Παντρεύτηκε την πρωτότοκη θυγατέρα του προέδρου του υπουργικού συμβουλίου Αντώνιου Κριεζή. Διετέλεσε καθηγητής στη Σχολή Ευελπίδων μέχρι το 1852. Ακολούθως του ανατέθηκε η διοργάνωση του πυροσβεστικού σώματος που μόλις είχε συσταθεί. Υπηρέτησε ξανά στη Διεύθυνση του Μηχανικού και του ανατέθηκε πάλι η διδασκαλία μέχρι το 1868. Προσλήφθηκε ως λοχαγός α' τάξης στο σώμα των Γενικών Επιτελών, και έγινε αρχηγός του επιτελείου του κατά τα μεθόρια στρατού. Του ανατέθηκε η κατασκευή λεπτομερούς τοπογραφικού χάρτη της Στερεάς Ελλάδας, η μελέτη της χώρας από ιστορική και στρατιωτική έποψη και η σχεδίαση ολόκληρου συστήματος οδοποιίας. Περιέπεσε σε δυσμένεια και γι' αυτό ζήτησε την αποστράτευτή του το 1879. Αργότερα επέστρεψε ως ιδιώτης στη διεύθυνση του τμήματος του πυροβολικού στο Υπουργείο των Ναυτικών. Απεβίωσε στις 24 Φεβρουαρίου 1887. Γιοι του ήταν οι στρατιωτικοί Αντώνιος Ηπίτης και Ιωάννης Ηπίτης.

Μελέτες
-------

* Μελέτη της πρώτης οροθετικής γραμμής
* Έρευνα του εδάφους και των στρατιωτικών θέσεων
* Προσδιορισμός των αμυντικών σημείων
* Επιθεώρηση των βιομηχανικών έργων των Μεταλλουργείων του Λαυρίου
* Σχεδίαση της διακλαδώσεως των υδραγωγικών σωλήνων της πόλης Αθηνών
* Μελέτη των λιμενικών έργων Πειραιώς, Πατρών, Ύδρας
* Διευθέτηση της κοίτης του χιμάρου Καρπενησίου
* Μελέτη και σχεδιαγράφηση της αποξηράνσεως της Κωπαΐδος

Πηγές
-----

* ανώνυμος (1888). Κωνσταντίνος Σκόκος, επιμ. *Ημερολόγιον Σκόκου*. Εν Αθήναις: Εκ του Τυπογραφείου των Καταστημάτων Ανέστη Κωνσταντινίδου. σελίδες 334–336.
Ο **Γεώργιος Τσακίρογλου** υπήρξε Έλληνας ιατρός και συλλέκτης τέχνης.

Βιογραφία
---------

Πατρίδα του ήταν η Σμύρνη, όπου γεννήθηκε και πήγε σχολείο. Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας και από εκεί πήγε στη Γαλλία, όπου συνέχισε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο της Λυών και αναγορεύτηκε διδάκτωρ το 1922. Ξανά επέστρεψε στην Αθήνα και διορίστηκε στο Μαιευτήριο Μαρίκας Ηλιάδη. Έκανε σημαντική συλλογή έργων Βυζαντινής αγιογραφίας και Νεοελληνικής ζωγραφικής, την οποία δώρισε στην εστία της Νέας Σμύρνης. Προς τιμή του ονομάστηκε η «οδός Τσακίρογλου Γ.» στη Νέα Σμύρνη.

Πηγές
-----

* Αλεξάνδρα Δεσποτοπούλου, Μαρία Φουντουλάκη (Φεβρουάριος 2004). *Οδωνυμικά της Νέας Σμύρνης: οι ονομασίες των οδών*. Αθήνα: Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο. σελίδες 182. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Νοεμβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 16 Μαρτίου 2012.
Η **Σιβιτανίδειος Δημόσια Σχολή Τεχνών και Επαγγελμάτων** (ΣΔΣΤΕ) είναι νομικό πρόσωπο δημόσιου δικαίου (ΝΠΔΔ) με έδρα την Καλλιθέα Αττικής και συνεχίζει να παρέχει μέση και κατώτερη τεχνική εκπαίδευση συντηρούμενη από το κληροδότημα του Βασιλείου Σιβιτανίδη και υπό την εποπτεία του Υπουργείου Παιδείας. Στη Σιβιτανίδειο λειτουργούν τομείς μηχανολογίας, ηλεκτρολογίας, ηλεκτρονικής, δομικών έργων κ.ά.

Ιδρύθηκε στην Καλλιθέα το 1927 με τη διαθήκη του Βασιλείου Σιβιτανίδη, μεγαλοεπιχειρηματία και ευεργέτη από την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου (1830–1921). Αρχικά λειτούργησε με πέντε ειδικότητες οι οποίες στη συνέχεια αυξήθηκαν. Στις αρχές της δεκαετίας του '50 πελάτες της Σχολής ήταν η Πάντειος Σχολή, το ΠΙΚΠΑ, το Υπουργείο Οικονομικών, Βιομηχανίας, Εθνικής Άμυνας κ.ά. για εργασίες ξυλουργικές, μηχανουργικές κ.λπ. Στα μέσα της δεκαετίας αυτής 1.000 περίπου μαθητές φοιτούσαν στα τμήματα της Σιβιτανιδείου σε διάφορες ειδικότητες.

Στα πλαίσια της Σχολής λειτουργούν και Ινστιτούτο Επαγγελματικής Κατάρτισης (ΙΕΚ) και Κέντρο Δια Βίου Μάθησης Επιπέδου 2 (ΚΕΔΙΒΙΜ2). Μέχρι το σχολικό έτος 2008–2009 υπήρχε και Γενικό Λύκειο (ΓΕΛ), ενώ από το σχολικό έτος 2012–2013 λειτουργεί το 1ο Επαγγελματικό Λύκειο (1ο ΕΠΑΛ) στους τομείς της Υγείας και Πρόνοιας, Γεωπονίας, τροφίμων και περιβάλλοντος καθώς και στον τομέα της πληροφορικής.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Εγκυκλοπαίδεια Δομή*, τόμ. 26, σ. 589. ISBN 960-8177-78-2.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος
Συντεταγμένες: 37°56′19″N 22°56′22″E﻿ / ﻿37.9385°N 22.9395°E﻿ / 37.9385; 22.9395

Ο παλαιός **Σιδηροδρομικός Σταθμός Κορίνθου** ήτας σιδηροδρομικός σταθμός στην Κόρινθο, επί των γραμμών Πειραιά - Πάτρας και Κορίνθου - Καλαμάτας. Ο σταθμός εγκαινιάστηκε το 1884. Στις 9 Ιουλίου 2007, ο σταθμός έπαυσε να λειτουργεί, καθώς αντικαταστάθηκε από τον νέο ομώνυμο σταθμό, ενώ ο παλαιός χρησιμοποιείται μόνο για εκδρομική λειτουργία.

Ιστορικό
--------

Το κτήριο του σταθμού με τη σημερινή του μορφή κατασκευάστηκε το 1955. Ο αρχιτέκτονας που σχεδίασε το κτήριο ήταν ο Αντώνης Δραγούμης. Ο σταθμός κατασκευάστηκε σύμφωνα με τη γενική εικόνα της Κορίνθου την εποχή εκείνη. Έχει γίνει μέριμνα για την αντισεισμική λειτουργία του κτηρίου, ενώ υπάρχουν ζωγραφισμένα θέματα της μυθολογίας της περιοχής στις αίθουσες και το προστύλιο του σταθμού. Το συγκεκριμένο κτήριο είναι το μοναδικό της πόλης στο οποίο υπάρχουν εκτενείς αναφορές στην ιστορία της πόλης. Στο χώρο υπάρχουν επίσης αντλιοστάσια, μηχανοστάσιο και βοηθητικά κτήρια για τη λειτουργία του σταθμού. Κάποια από αυτά χρονολογούνται από το 1929 και άλλα από το 1916. Το κτήριο στη πρώτη του μορφή κατασκευάστηκε από την εταιρεία Σιδηροδρόμων Πειραιώς Αθηνών Πελοποννήσου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Σιδηροδρομικός Σταθμός». *www.korinthos.gr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Μαρτίου 2014. Ανακτήθηκε στις 29 Απριλίου 2016.
Η **Σιβύλλα της Αρμενίας** (1240 - 1290) ήταν μέλος του Οίκου των Χετουμδών της Αρμενίας. Ήταν κόρη του βασιλιά Χετούμ Α΄ της Αρμενίας και της Ισαβέλλας των Ρρουπενιδών, κόρης του Λέοντα Α΄ της Αρμενίας.

Βιογραφία
---------

Παντρεύτηκε (1254) τον πρίγκιπα Βοημούνδο ΣΤ΄ της Αντιόχειας. Η Αντιόχεια έπεσε το 1268 στους Μαμελούκους της Αιγύπτου, που είχαν αρχηγό τον Μπαϊμπάρ, αλλά ο σύζυγός της εξακολουθούσε να φέρει τυπικά τον τίτλο του πρίγκιπα της Αντιόχειας. Παρέμενε κόμης της Τρίπολης. Όταν ο Βοημούνδος ΣΤ΄ απεβίωσε, ο διάδοχος του, Βοημούνδος Ζ΄, ήταν μόλις 14 ετών και η μητέρα του Σιβύλλα ασκούσε την αντιβασιλεία. Όταν πέθανε ο γιος της, τον διαδέχθηκε η αδελφή του, Λουκία, αλλά ο λαός της Τρίπολης δεν δεχόταν τον ξένο σύζυγό της να ασκήσει την εξουσία, προσφέροντάς την στην Σιβύλλα. Αργότερα η Λουκία κλήθηκε ξανά, ενώ η Σιβύλλα αποσύρθηκε στην αυλή του αδελφού της, βασιλιά της Αρμενίας Λέοντα Β΄. Η Τρίπολη κατακτήθηκε το 1289 από τους Μαμελούκους του Αλ-Μανσούρ Καλαβούν σουλτάνου της Αιγύπτου.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε το 1254 τον Βοημούνδο ΣΤ΄ των Πουατιέ πρίγκιπα της Αντιόχειας και είχε τέκνα:

* Βοημούνδος ΣΤ΄ 1261-1287, κόμης της Τρίπολης.
* Λουκία απεβ. π. 1299, κόμισσα της Τρίπολης. Παντρεύτηκε τον Ναρζό του Τουσύ κύριο της Λατέντσα, ναύαρχο της Σικελίας & βάιλο της Αχαΐας.

Ο θυρεός της Μικράς Αρμενίας (Κιλικίας).
Συντεταγμένες: 52°27′38.10″N 13°18′1.27″E﻿ / ﻿52.4605833°N 13.3003528°E﻿ / 52.4605833; 13.3003528
Το **Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο** (Deutsches Archäologisches Institut, *DAI*) είναι ερευνητικός οργανισμός στο πεδίο της αρχαιολογίας (και σχετικών επιστημών) και "επιστημονική εταιρία", υπό την εποπτεία του γερμανικού υπουργείου εξωτερικών

Δείτε επίσης
------------

* Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο Αθηνών

Σημειώσεις - παραπομπές
-----------------------

1. ↑  Deutsches Archäologisches Institut Αρχειοθετήθηκε 2011-10-04 στο Wayback Machine. ανάκτηση 12:33GMT
2. ↑  Deutsches Archäologisches Institut Αρχειοθετήθηκε 2015-09-07 στο Wayback Machine. ανάκτηση 12:26GMT 2.10.11
3. ↑  Federal Foreign Office ανάκτηση 12:47GMT 2.10.11

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Central Object Database of the German Archaeological Institute (DAI)
Η **24η τακτική εκλογή των μελών της Βουλής των Συμβούλων** (*dai-nijūyon-kai Sangiin giin tsūjō senkyo*, 第24回参議院議員通常選挙) πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 10 Ιουλίου 2016 για να εκλεγούν τα 121 από τα 242 μέλη της Βουλής των Συμβούλων, την Άνω Βουλή της Ιαπωνίας, για θητεία έξι ετών. Ως αποτέλεσμα των εκλογών, ο συνασπισμός LDP/Komeito κέρδισε δέκα έδρες επί συνόλου 146 (60,3% των εδρών της βουλής), ο μεγαλύτερος συνασπισμός που επιτεύχθηκε από τότε που ο αριθμός των εδρών ορίστηκε σε 242.

Τα 76 μέλη εξελέγησαν από ενιαία ψηφοφορία μη μεταβιβάσιμη και με το πλειοψηφικό σύστημα σε 45 πολυεδρικές και μονοεδρικές περιφερειακές έδρες. Για πρώτη φορά, υπήρχαν δύο κοινές μονοεδρικές περιφέρειες (*gōku*), που αποτελούνται από δύο νομούς η καθεμιά, η Τοτόρι-Σιμάνε και Τοκουσίμα-Κότσι.  Στην εθνική περιφέρεια εκλέγονται 48 μέλη με τη μέθοδο d'hondt και με αναλογική εκπροσώπηση με πιο ανοιχτές λίστες και παρέμεινε αμετάβλητη.

Οι εκλογές αυτές ήταν οι πρώτες εθνικές εκλογές από το 2015 που άλλαξε ο νόμος και δόθηκε δικαίωμα ψήφου σε 18χρονους, για να ψηφίσουν στις εθνικές, νομαρχιακές και δημοτικές εκλογές και σε δημοψηφίσματα.

Αποτελέσματα
------------

|  |
| --- |
| ↓ |
| 37 | 44 | 8 | 7 | 14 | 56 | 11 | 65 |
| O not up | O won | RO | RO won | K won | Κερδισμένες έδρες από το LDP | Έδρες τις οποίες δεν διεκδικεί το Kōmeitō | Έδρες που δεν διεκδικεί το LDP |

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Ruling camp holds over 60% of seats». *The Japan News*. Yomiuri Shimbun. 11 Ιουλίου 2016. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2016-07-20.. Ανακτήθηκε στις 12 Ιουλίου 2016.
2. ↑  The Japan Times, 28 Ιουλίου 2015: Upper House districts set for shake-up after electoral reform laws pass Diet
3. ↑  Ministry of Internal Affairs and Communications, 5 Αυγούστου 2015: Changes to House of Councillors electoral districts, Summary (ιαπωνικά)
4. ↑  Asahi Shimbun, 17 Ιουνίου 2015: http://www.asahi.com/articles/ASH6J41T7H6JUTFK001.html １８歳選挙権、成立　来夏の参院選から適用へ
Συντεταγμένες: 38°53′45″N 22°26′04″E﻿ / ﻿38.8959°N 22.4344°E﻿ / 38.8959; 22.4344

Ο **Σιδηροδρομικός Σταθμός Λαμίας** είναι σιδηροδρομικός σταθμός στο κέντρο της Λαμίας. Κατασκευάστηκε από τους Σιδηροδρόμους Θεσσαλίας *(Λαρισαϊκός Σιδηρόδρομος)* ως μέρος της γραμμής που συνέδεε Στυλίδα με Λειανοκλάδι. Ο σταθμός άνοιξε το 1904 και εξυπηρετείται από τα τοπικά τρένα ανάμεσα στο Λειανοκλάδι και τη Στυλίδα *(Προαστιακός Λαμίας)*.

Toν Δεκέμβριο του 2009, καταγράφηκε η ακόλουθη σειρά πόλεων επιβατικής κίνησης σε εισιτήρια από τον μητροπολιτικό (για την Φθιώτιδα) σιδηροδρομικό σταθμό Λαμίας: Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Λάρισα, Κατερίνη, Λιβαδειά, Πλατύ, Τιθορέα, Οινόη, Άγιος Στέφανος, Θήβα, Βόλος, Παλαιοφάρσαλος, Αιγίνιο, Αμφίκλεια, Μπράλος, Δομοκός, Θαυμακός, Λεπτοκαρυά και Καλαμπάκα.

Yπηρεσίες
---------

| Προηγούμενος σταθμός |   | ΤΡΑΙΝΟΣΕ |   | Επόμενος σταθμός |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Παγκράτι Λαμίας*προς Λειανοκλάδι* |  | Τοπική |  | Ροδίτσα*προς Στυλίδα* |

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Εσύ τι γνωρίζεις για τον προαστιακό "Λαμίας - Στυλίδας" ?». *www.lamiareport.gr*. Ανακτήθηκε στις 8 Μαΐου 2016.
2. ↑  Ενσωμάτωση των Σιδηροδρομικών Σταθμών Λαμίας και Λειανοκλαδίου στον Αστικό ιστό της πόλης[*νεκρός σύνδεσμος*]
Οι **Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 2032**, επίσημα γνωστοί ως **Αγώνες της 35ης Ολυμπιάδας**, κοινώς γνωστοί ως **Μπρίσμπεϊν 2032**, θα είναι μια διεθνής αθλητική εκδήλωση που θα λάβει χώρα από τις 23 Ιουλίου έως τις 8 Αυγούστου του 2032 στην πόλη Μπρίσμπεϊν της Αυστραλίας. Θα είναι οι πρώτοι Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες που θα πραγματοποιηθούν στην Αυστραλία μετά από αυτούς του 2000 που έγιναν στο Σίδνεϊ και οι τρίτοι ιστορικά, καθώς είχαν προηγηθεί και οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 1956 στη Μελβούρνη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Tokyo 2020». *Tokyo 2020* (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Αυγούστου 2021. Ανακτήθηκε στις 21 Ιουλίου 2021.
Η **Γερμανική Φυσική Εταιρεία** (γερμ. *Deutsche Physikalische Gesellschaft*, *DPG*) είναι η παλαιότερη οργάνωση φυσικών παγκοσμίως. Το 2019 η DPG είχε 60.547 μέλη σε όλο τον κόσμο, κάτι που την καθιστά και τη μεγαλύτερη εταιρεία φυσικής παγκοσμίως. Η Εταιρεία διοργανώνει ένα μεγάλο ετήσιο συνέδριο (το *Jahrestagung*) και πολλά μικρότερα κάθε άνοιξη (*Frühjahrstagungen*), τα οποία διεξάγονται σε διάφορες τοποθεσίες και με θέματα που αντιστοιχούν σε συγκεκριμένο τομέα της Εταιρείας το καθένα.

Ιστορικά, περί το 1918 τα μέλη της ήταν περίπου 750, ενώ τη δεκαετία του 1930 έφθαναν τα 1.400 περίπου. Η Γερμανική Φυσική Εταιρεία έχει ως κεντρικούς στόχους της να φέρνει τα μέλη της, αλλά και όλους τους φυσικούς που ζουν στη Γερμανία πιο κοντά τον έναν στον άλλο, να τους εκπροσωπεί διεθνώς και να προάγει την ανταλλαγή ιδεών ανάμεσα στα μέλη της και τους ξένους συναδέλφους τους. Η DPG δεσμεύεται και δεσμεύει τα μέλη της να συνηγορούν υπέρ της ελευθερίας, της ανεκτικότητας, της φιλαλήθειας και της αξιοπρέπειας στην επιστήμη.

Παραπομπές
----------

1. ↑   .  Missing or empty `|title=` (βοήθεια)
2. ↑  «Official Web site» (στα Γερμανικά). DPG.
3. ↑  Hentschel 1996, Appendix A

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 123122346
* LCCN: n50005003
* ISNI: 0000 0001 1956 7590
* GND: 309-8
* SUDOC: 03165777X
* BNF: cb122831384 (data)

 |

 |
Η  **Šiaulių arena** *(προφορά:Σιαουλιάι Αρίνα)* είναι το μεγαλύτερο γήπεδο της πόλης Σιαουλιάι στη Λιθουανία. Χρησιμοποιείται κυρίως για αγώνες καλαθοσφαίρισης και συναυλίες. Η χωρητικότητά του ανέρχεται σε 5.500 θέσεις για αγώνες καλαθοσφαίρισης και 7.400 για συναυλίες. Άνοιξε τις πύλες του στις 25 Ιουλίου του 2007 και το κόστος ανέγερσής του ανήλθε στα 20 εκατομμύρια ευρώ. Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του γηπέδου είναι το ολογραφικό γυαλί που χρησιμοποιήθηκε για την πρόσοψη του κτηρίου. 

Το γήπεδο χρησιμοποιήθηκε για τις ανάγκες του Ευρωμπάσκετ 2011 που διεξάχθηκε στη Λιθουανία και φιλοξένησε τους αγώνες του 2ου Ομίλου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα του γηπέδου - *(Αγγλικά)*
Το **Γερμανικό Βαλτικό Κόμμα** (εσθονικά: Saksa-Balti erakond‎, γερμανικά: Deutsch-baltische Partei in Estland‎, DbPE) ήταν πολιτικό κόμμα στην Εσθονία το οποίο εκπροσωπούσε την γερμανική μειονότητα.

Ιστορία
-------

Το κόμμα ιδρύθηκε στις 27 Νοεμβρίου 1918 υπό την ονομασία **Γερμανικό Κόμμα στην Εσθονία** (γερμανικά: Deutsche Partei in Estland‎, εσθονικά: Saksa Erakond Eestimaal‎) ενόψει των Εκλογών της Συντακτικής Συνέλευσης που θα λάμβαναν χώρα τον ερχόμενο Απρίλιο. Μετά τον Εσθονικό Πόλεμο της Ανεξαρτησίας, το κόμμα μετονομάστηκε σε Γερμανικό Βαλτικό Κόμμα. 

Το κόμμα κέρδισε τρεις έδρες στις εκλογές που έλαβαν χώρα τον Απρίλιο του 1919. Στις Κοινοβουλευτικές Εκλογές του 1920 κέρδισε τέσσερις έδρες, ωστόσο περιορίστηκε σε τρεις έδρες κατά τις εκλογές του 1923 και δύο έδρες κατά τις εκλογές του 1926. Στις εκλογές του 1929 το κόμμα σχημάτισε τον **Γερμανοσουηδικό Συνασπισμό**, με τον οποίο κέρδισε τρεις έδρες. Ο πολιτικός σχηματισμός αυτός συνεχίστηκε και στις εκλογές του 1932, με τον συνασπισμό να κερδίζει τρεις έδρες.

Κατάλογος βουλευτών
-------------------

| Κοινοβούλιο | Βουλευτές | Σημειώσεις |
| --- | --- | --- |
| 1919–20 | Μαξ Μποκ | Πρόεδρος |
| Χέρμαν Κοχ |  |
| Γιοχάνες Μέγιερ | Αντικαταστάθηκε από τον Γκέοργκ φον Στάκελμπεργκ στις 27 Ιανουαρίου 1920 |
| 1920–1923 | Μαξ Μποκ | Πρόεδρος |
| Χέρμαν Κοχ |  |
| Βάλτερ Πέτζολντ |  |
| Γκέοργκ φον Στάκελμπεργκ |  |
| 1923–1926 | Βέρνερ Χάσελμπλατ | Πρόεδρος |
| Καρλ φον Σχίλινγκ |  |
| Μάρτιν Κρίστιαν Λούτερ | Αντικαταστάθηκε από τον Γκέρχαρντ Κρες στις 1 Οκτωβρίου 1923, ο οποίος αντικαταστάθηκε από τον Άξελ ντε Βρις στις 9 Απριλίου 1924 |
| 1926–1929 | Βέρνερ Χάσελμπλατ | Πρόεδρος |
| Καρλ φον Σχίλινγκ |  |
| 1929–1932 | Καρλ φον Σχίλινγκ | Πρόεδρος |
| Βέρνερ Χάσελμπλατ |  |
| Χανς Πολl | Σουηδός, αντικαταστάθηκε από τον Ματίας Βέστερμπλομ στις 22 Ιανουαρίου 1930 |
|
| 1932–1934 | Καρλ φον Σχίλινγκ | Πρόεδρος |
| Χέρμαν Κοχ |  |
| Ματίας Βέστερμπλομ | Σουηδός |

Παραπομπές
----------

1. ↑  Nohlen, D & Stöver, P (2010) *Elections in Europe: A data handbook*, p581 ISBN 978-3-8329-5609-7
2. 1 2  Nohlen & Stöver, p586
3. ↑  Nohlen & Stöver, p579
Γενικά ο όρος **θερμιδική αξία**, λεγόμενη και **ενέργεια τροφής**, χαρακτηρίζει την ποσότητα μεγάλων θερμίδων (Kcal) που περιέχονται στα τρόφιμα, ανά είδος και τρόπου μαγειρέματος και που απελευθερώνονται κατά τη διάρκεια της καύσης τους.

Στο Διεθνές Σύστημα Μονάδων, μονάδα της θερμιδικής αξίας είναι η μονάδα ενέργειας, το τζάουλ. Η δε σχέση με θερμίδα είναι 1 θερμίδα = 4,2 τζάουλ, ή 1 τζάουλ = 0,23 θερμίδες. Συνηθέστερα η θ.α. μετριέται σε μονάδες ενέργειας ανά μονάδα ουσίας (μάζας τροφής) όπως π.χ. kJ / kg, ή kJ / mol , ή kcal / kg, ή cal / gr.

Η Θ.Α. προσδιορίζεται συνηθέστερα από τον "θερμιδομετρικό όλμο" (ειδικό θερμιδόμετρο μέτρησης καύσης).  

Χρήση της θερμιδικής αξίας, που είναι διάφορη της θρεπτικής, γίνεται ειδικότερα στη διατροφή και στη διαιτητική.

Πηγές
-----

* "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ.28ος, σελ.15.
Ο **Ρωμύλος** ή Ρόμουλος, λατιν. Romulus (άκμασε 469-479) υποστήριξε τον αδελφό του Μαρκιανό να σφετεριστή τον θρόνο της Ανατολής, στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, αλλά δεν επέτυχαν και διέφυγε στη Δύση.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του Ανθεμίου αυτοκράτορα της Δύσης (467-472) και της Μαρκίας Ευφημίας, κόρης του Μαρκιανού Αυτοκράτορα της Ανατολής (450-457). Ο πατέρας του ήταν από τον επιφανή Οίκο των Προκοπίων, δισεγγονός του Προκοπίου σφετεριστή το 365-6. Αδέλφια του ήταν ο Ανθεμίολος, ο Μαρκιανός, ο Προκόπιος Ανθέμιος και η Αλυπία, σύζυγος του Ρικίμερ magister militum της Δύσης. 

Ο αδελφός του Μαρκιανός είχε νυμφευτεί τη Λεοντία. Το 474 απεβίωσε ο πατέρας της Λέων Α΄ ο Θραξ και τον διαδέχθηκε ο Ζήνων, σύζυγος της Αριάδνης, μεγαλύτερης κόρης του Λέοντα Α΄. Το 479 ο Μαρκιανός διεκδίκησε τη διαδοχή· τον υποστήριξαν οι αδελφοί του Ρωμύλος και Προκόπιος Ανθέμιος. Ο λαός ήταν δυσαρεστημένος με τον Ζήνωνα, που καταγόταν από την Ισαυρία της Συρίας και τον θεωρούσαν ξένο. Οι τρεις αδελφοί ζήτησαν τη συνδρομή του Θεοδώριχου Στράβωνα και μάζεψαν στρατό στην Κωνσταντινούπολη, από πολίτες και ξένους, στην οικία του Καισάριου, νότια από την Αγορά του Θεοδοσίου. Από εκεί βάδισαν ταυτόχρονα προς το Παλάτιο και προς την οικία του Ίλλου στρατηγού από την Ισαυρία, υποστηρικτή του Ζήνωνα. Ο Αυτοκράτορας σχεδόν έπεσε στα χέρια των εξεγερθέντων, που επικράτησαν της Φρουράς, καθώς την χτυπούσαν οι πολίτες από τις στέγες των οικιών τους. Όμως κατά τη νύκτα ο Ίλλος κατάφερε να περάσει μία μονάδα Ισαύρων στρατιωτών από τη Χαλκηδόνα στην Κωνσταντινούπολη και αφού δωροδόκησε τους φύλακες του Ζήνωνα, τον ελευθέρωσαν. Την άλλη ημέρα ο Μαρκιανός και οι αδελφοί του, βλέποντας πως δεν είχαν έρθει οι ενισχύσεις του Γότθου στρατηγού Θεοδώριχου Στράβωνα έγκαιρα και πως η κατάσταση έγινε απελπιστική, ζήτησαν άσυλο στο ναό των Αγ. Αποστόλων, αλλά συνελήφθησαν. 

Εστάλησαν στην Καισάρεια της Καππαδοκίας. Εκεί με τη βοήθεια μερικών μοναχών προσπάθησαν να ξεφύγουν. Ο Ρωμύλος και ο Προκόπιος Ανθέμιος μετέβησαν στη Ρώμη, αλλά ο Μαρκιανός δεν επέτυχε να αποδράσει.

Αναφορές
--------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 27  Νοεμβρίου 2018.
2. ↑  Evagrius.

Πηγές
-----

* Evagrius Scholasticus, Historia ecclesiastica, 3.26.
* Theodorus Lector, 4209.
* Theophanes the Confessor, AM 5971
* John Bagnall Bury, "X.2 The Revolts of Marcian and Illus (A.D. 479‑488)", in History of the Later Roman Empire, Dover Books [1923], 1958. pp. 395, 397-398
* J.R. Martindale, Prosopography of the Later Roman Empire, 1980, Cambridge University Press, ISBN 0-521-20159-4, pp. 1073–74
* Mathisen, Ralph W. "Anthemius (12 April 467 - 11 July 472 A.D.)", De Imperatoribus Romanis
* Smith, Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology, v. 1, pp.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Romulus (son of Anthemius)  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Συντεταγμένες: 48°53′12″N 2°15′17″E﻿ / ﻿48.88667°N 2.25472°E﻿ / 48.88667; 2.25472

Η **γέφυρα του Νεϊγί** είναι αυτοκινητιστικός (RN 13) και σιδηροδρομικός (γραμμή 1 του μετρό) δρόμος που διασχίζει τον Σηκουάνα μεταξύ Νεϊγί-συρ-Σεν (στην δεξιά όχθη) και Κουρμπεβουά και Πυτώ (στην αριστερή όχθη), στον γαλλικό νομό των Ω-ντε-Σεν. Απέναντι από την επιχειρηματική συνοικία της Λα Ντεφάνς, αποτελεί τμήμα του ιστορικού άξονα του Παρισιού.

Ιστορία
-------

Η πρώτη γέφυρα του Νεϊγί ήταν μια ξύλινη γέφυρα, που κατασκευάστηκε μετά την πτώση ενός τμήματος της άμαξας στην οποία επέβαιναν ο Ερρίκος Δ΄ και η Μαρία των Μεδίκων, τον Ιούνιο του 1606. Στα τέλη του 1654, ο Μπλαιζ Πασκάλ είχε ατύχημα : τα άλογα της άμαξάς του πέρασαν πάνω από το στηθαίο και αυτή, παρολίγον, να την ακολουθήσει. Ευτυχώς, τα δεσμά που συνέδεαν τα άλογα με την άμαξα κόπηκαν, με αποτέλεσμα η άμαξα να παραμείνει σε ισορροπία στην άκρη της γέφυρας. Ο Πασκάλ και οι φίλοι του γλίτωσαν, αλλά ο πρώτος υπέστη σοκ και παρέμεινε κλινήρης επί δύο εβδομάδες. 

Η δεύτερη γέφυρα (1774), μία γέφυρα με πέντε πετρόκτιστα τόξα έκτασης 219 μέτρων μήκους, σχεδιάστηκε από τον επιστήμονα Ζαν-Ροντόλφ Περονέ, ιδρυτή της *École des ponts et chaussées*. 

Άγαλμα του Ζαν-Ροντόλφ Περονέ.
Μεταξύ 1936 και 1942, η γέφυρα αυτή γκρεμίστηκε, και το 1942, μια μεταλλική γέφυρα που σχεδιάστηκε από τον Λουί-Αλεξάντρ Λεβί και την εταιρεία Daydé την αντικατέστησε.

Το 1992, η γέφυρα επεκτάθηκε με την τοποθέτηση πρόσθετων μεταλλικών τόξων ώστε να υπάρχει η δυνατότητα να περνάει, επιγείως, η επεκταμένη γραμμή 1 του μετρό μέχρι την Λα Ντεφάνς.

Η γέφυρα αποτελείται, ουσιαστικά, από δύο γέφυρες : η πρώτη έκτασης 67 μέτρων μεταξύ του Νεϊγί και της Ιλ ντε Πυτώ και η δεύτερη έκτασης 87 μέτρων μεταξύ της Ιλ ντε Πυτώ και της Κουρμπεβουά. Ένα άγαλμα του Ζαν-Ροντόλφ Περονέ βρίσκεται στην βάση της γέφυρας στο ανατολικό άκρο της Ιλ ντε Πυτώ.

Στη νότια πλευρά, μία μεγάλη σκάλα, που βρίσκεται στα μέσα της γέφυρας, δίνει την δυνατότητα πρόσβασης από τους πεζούς στην Ιλ ντε Πυτώ.

Στη διάρκεια μιας καταμέτρησης που πραγματοποιήθηκε το 2007 με την βοήθεια της DIRIF, η μέση ημερήσια οδική κίνηση ανά έτος φτάνει στα 161.340 αυτοκίνητα.

Έκθεση Φωτογραφιών
------------------

* Θέα προς την Λα Ντεφάνς.Θέα προς την Λα Ντεφάνς.
* Η γέφυρα, όπως φαίνεται από την δεξιά όχθη, στο ύψος του Νεϊγί-συρ-Σεν.Η γέφυρα, όπως φαίνεται από την δεξιά όχθη, στο ύψος του Νεϊγί-συρ-Σεν.
* Θέα προς την Λα Ντεφάνς.Θέα προς την Λα Ντεφάνς.

Σχετικά Λήμματα
---------------

* Κατάλογος των γεφυρών του Σηκουάνα
* Νεϊγί-συρ-Σεν

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Γέφυρα του Νεϊγί** |

1. ↑  «base Mérimée» (Γαλλικά) Υπουργείο Πολιτισμού της Γαλλίας.
2. ↑  Revue *Chemins de fer* éditée par l'AFAC, N° 1991/3 page27.
3. ↑  Direction interdépartementale des routes d'Île-de-France, devenue depuis le 1er juillet 2010 la direction régionale et interdépartementale de l'équipement et de l'aménagement (DRIEA-IF)
4. ↑  (pdf)Carte du trafic routier des Hauts-de-Seine[*νεκρός σύνδεσμος*], consultée le 11 septembre 2010
Στην κοινότητα του **Ουίν-συρ-Μερ** (Huisnes-sur-Mer) και στη θέση Μον-ντε-Ουίν (Mont-de-Huisnes) υπάρχει το μοναδικό αμιγώς Γερμανικό Στρατιωτικό Νεκροταφείο στη Γαλλία Κατασκευάστηκε σε λοφίσκο ύψους 30 μ. Η κοινότητα του Ουίν βρίσκεται 7 χλμ. νοτιοδυτικά του Μον Σεν Μισέλ, ενώ το Νεκροταφείο κατασκευάστηκε από τον Σύνδεσμο Φροντίδας Γερμανικών Τάφων Πολέμου (έδρα στο Κάσσελ). Το 1963 η Επιτροπή κατασκεύασε στο χώρο ένα διώροφο θολωτό κτίσμα με ένα τεράστιο σταυρό να δεσπόζει εμπρός του. 

 Το κτίσμα του Νεκροταφείου
Στα εξήντα οκτώ χωρίσματα του κτίσματος υπάρχουν κρύπτες (180 σε κάθε χώρισμα). Στις κρύπτες αυτές είναι εναποθηκευμένα τα οστά των πεσόντων στη Γαλλία, συνολικά 11.956 ανδρών των γερμανικών δυνάμεων, τους οποίους η επιτροπή συγκέντρωσε από τις περιοχές Μορμπιάν (Morbihan), Ιλ-ε-Βιλαίν (Ille-et-Vilaine), Μαγέν (Mayenne), Σαρτ (Sarthe), Λουάρ-ε-Σερ (Loir-et-Cher), Αντρ (Indre), Αντρ-ε-Λουάρ (Indre-et-Loire), Βιέν (Vienne) και τις Νορμανδικές νήσους (με εξαίρεση όσους έχουν ταφεί στο Νεκροταφείο Saint George της νήσου Γκέρνσεϊ (Guernsey)) και μετέφερε τα οστά τους εκεί. Το νεκροταφείο άρχισε να λειτουργεί στις 14 Σεπτεμβρίου 1963. Στο εσωτερικό του νεκροταφείου μπορεί κανείς να ανέλθει ανεβαίνοντας αρκετά πέτρινα σκαλοπάτια, ενώ πριν βγει στον κυκλικό κυρίως χώρο υπάρχει ένας στεγασμένος προθάλαμος. Η συντήρησή του γίνεται αποκλειστικά από εθελοντικές συνεισφορές, ενώ η Επιτροπή το θέτει ως γέφυρα αλληλοκατανόησης των λαών και αναγράφει σε σχετική επιγραφή στα γαλλικά, αγγλικά και γερμανικά: "Οι νεκροί αυτού του νεκροταφείου σας προτρέπουν προς την Ειρήνη".

Η ενημερωτική πινακίδα στην είσοδο

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Υπάρχει ένα ακόμη - σήμερα - αμιγώς γερμανικό νεκροταφείο στην περιοχή La Cambe κοντά στην Καν. Σε αυτό ήταν ενταφιασμένοι και Αμερικανοί, οι οποίοι, όμως, μεταφέρθηκαν στην πατρίδα τους, αιτήσει των συγγενών τους.

Πηγές
-----

* Φυλλάδιο της Επιτροπής "Volksbund Deutsche Kriegsgräberfürsorge" διανεμόμενο στο Νεκροταφείο
* Ενημερωτική πινακίδα στην είσοδό του

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Bocage Normande Αρχειοθετήθηκε 2008-11-13 στο Wayback Machine.
Οι ***Θερισταί*** είναι τίτλος από χαμένο σατυρικό δράμα του Ευριπίδη. Παρουσιάστηκε το 431 π.Χ. στα Μεγάλα Διονύσια μαζί με τις τραγωδίες *Φιλοκτήτης*, *Δίκτυς* και *Μήδεια*. Τερμάτισε στην τρίτη θέση, καθώς πρώτος κατετάγη ο Ευφορίων, ο γιος του Αισχύλου, και δεύτερος ο Σοφοκλής.

Το έργο αυτό είχε χαθεί ήδη από το 200 π.Χ. όπως αναφέρει ο Αριστοφάνης ο Βυζάντιος. Δεν έχει διασωθεί κανένας στίχος από το έργο. Κάποιοι υποστηρίζουν πως το έργο αποτελεί εναλλακτικό τίτλο για ένα άλλο σατυρικό δράμα του Ευριπίδη, τον Συλέα, από το οποίο έχουν διασωθεί αρκετοί στίχοι.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 198551672

 |

 |
Η είσοδος του χώρου ιστορικής μνήμης, στην οδό Κοραή 4Οι εγκαταστάσεις του **γερμανικού φρουραρχείου** (Κομαντατούρ, γερμανικά *Stadtkommandantur*) στην Αθήνα κατά τη διάρκεια της Κατοχής βρίσκονταν στο υπόγειο του κτιρίου επί της οδού Κοραή 4, στο κέντρο της πρωτεύουσας (σήμερα πεζόδρομος), δίπλα στον κινηματογράφο «*Άστυ*». Μαζί με το Αρχηγείο της Γκεστάπο στην Αθήνα αποτελούσαν τους δυο κυριότερους χώρους στην Αθήνα, όπου φυλακίσθηκαν, βασανίστηκαν ή δολοφονήθηκαν χιλιάδες Έλληνες πατριώτες και μέλη της Εθνικής Αντίστασης.

Οι γερμανικές κατοχικές αρχές είχαν εγκαταστήσει στο ανωτέρω σημείο τα κρατητήρια της υπηρεσίας του φρουραρχείου τους, αποτελούμενα από μερικές δεκάδες στενά κελιά, όπου φυλακίζονταν οι συλληφθέντες κατά τις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις (μπλόκα, έρευνες κλπ) και όπου, παράλληλα, υποβάλλονταν σε βασανισμούς, προς απόσπαση πληροφοριών ή ομολογιών συμμετοχής σε αντιστασιακές οργανώσεις. Ο χώρος («*Μέγαρο Εθνικής Ασφαλιστικής*») επιτάχθηκε από τις γερμανικές κατοχικές αρχές σχεδόν αμέσως μετά την κατάληψη της Αθήνας, προκειμένου σε αυτό να εγκαταστήσουν το φρουραρχείο πόλης, όπως συνήθιζαν σε κάθε καταληφθείσα πρωτεύουσα στην Ευρώπη. Προοριζόταν να στεγάσει, επίσης, την τοπική διοίκηση της γερμανικής Στρατοχωροφυλακής (*Feldgendarmerie 921*) υπεύθυνης για τον έλεγχο και τη γενική επιτήρηση της πρωτεύουσας.

Ο χώρος των κρατητηρίων, ουσιαστικά, λειτουργούσε σαν ενδιάμεσος σταθμός μεταγωγής των κρατουμένων (έμεναν εκεί από 1-30 ημέρες) πριν αυτοί οδηγηθούν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης (Χαϊδαρίου κ.α.) ή πριν παραπεμφθούν στο εκτελεστικό απόσπασμα, λόγω της αντιστασιακής τους δράσης. Τα υπόγεια αποτελούνταν από δυο ορόφους, ενώ η μόνωση μεταξύ των διαχωρισμάτων ήταν ιδιαίτερα ενισχυμένη. Εκτός των Ελλήνων, στο κρατητήριο είχαν βρεθεί και άτομα άλλης εθνικότητας, όπως Ιταλοί, Ρώσοι κ.α. Σε ξεχωριστό τομέα κρατούνταν οι γυναίκες.
Εκτός των Γερμανών, στο Φρουραρχείο υπηρετούσαν, ως συνεργάτες των κατοχικών αρχών και πολλοί Έλληνες, που εκτελούσαν χρέη διερμηνέων, μεταφραστών, πληροφοριοδοτών κ.α.

Λίγες ημέρες πριν την αποχώρηση των κατοχικών στρατευμάτων από την Αθήνα και συγκεκριμένα στις 28 Σεπτεμβρίου του 1944 ο χώρος του φρουραρχείου εγκαταλείφτηκε από τους Γερμανούς, με αποτέλεσμα οι προηγούμενοι ένοικοι να εγκατασταθούν εκ νέου στα γραφεία τους. Μετά την Απελευθέρωση στο σημείο εγκαταστάθηκαν και μέχρι τα Δεκεμβριανά τα κεντρικά γραφεία του ΕΑΜ. Σήμερα, στο χώρο λειτουργεί μόνιμη μουσειακή έκθεση υπό την επωνυμία: «*Χώρος Ιστορικής Μνήμης 1941-1944*» Στους τοίχους μάλιστα, διασώζονται γραπτά μηνύματα των κρατουμένων.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Χώρος Ιστορικής Μνήμης 1941-1944, Κοραή 4

Παραπομπές
----------

1. ↑  iefimerida.gr: Μαργαρίτα Κιάου (πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ): «*Τα υπόγεια της Κομαντατούρ στην Κοραή: Τα κελιά, τα βασανιστήρια και τα μηνύματα των κρατούμενων*»
2. ↑  «*Κοραή 4: Μνήμες από την Κατοχή*»
3. ↑  Φύλλο εφημερίδας "Ελευθερία" της 30 Σεπτεμβρίου 1944, σελ. 2: "*Το Στανκομαντατούρ*"
4. ↑  Χώρος Ιστορικής Μνήμης 1941-1944, Κοραή 4
Ο **Ρωμύλος Κεδίκογλου** (γενν. Ηράκλειο, 1940) ήταν ο πρόεδρος του ανώτατου δικαστηρίου της Ελλάδος, του Αρείου Πάγου, από τον Ιούλιο του 2005 έως τα τέλη Ιουνίου του 2007.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1940 στο Ηράκλειο. Είναι απόφοιτος της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, λαμβάνοντας το πτυχίο του με άριστα. Στη συνέχεια, και αφού ολοκλήρωσε τη στρατιωτική του θητεία, σπούδασε στα πανεπιστήμια του Τύμπινγκεν, της Βόννης και της Φραγκφούρτης με υποτροφία από το Ελληνικό κράτος. Το 1981 αναγορέυθηκε διδάκτορας Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Γκαίτε της Φραγκφούρτης. Μιλά Γερμανικά, Γαλλικά και Αγγλικά.

### Επαγγελματική σταδιοδρομία

Το 1968 ήταν η χρονία κατά την οποία ο Ρωμύλος Κεδίκογλου εισήλθε στο Δικαστικό Σώμα, μέσω διαγωνισμού. Δώδεκα χρόνια αργότερα, το 1980, προήχθη σε πρωτοδίκη α΄ βαθμού, ενώ το 1984 έγινε εφέτης. Το 1997 ορίστηκε ως πρόεδρος Εφετών, και το 2000 εισήλθε στο σώμα του Αρείου Πάγου. Πριν γίνει πρόεδρος του ανωτάτου δικαστηρίου διετέλεσε αντιπρόεδρος για ένα χρόνο, από το 2004.

Πέρα από τον Άρειο Πάγο έχει υπηρετήσει στα Πρωτοδικεία Αθηνών, Θεσσαλονίκης και Λιβαδειάς, καθώς και στα Εφετεία Αθηνών και Πειραιώς. Ακόμη έχει συμμετάσχει σε νομοπαρασκευαστικές επιτροπές της Βουλής των Ελλήνων, και έχει δημοσιεύσει διάφορες επιστημονικές εργασίες σχετικές με το κληρονομικό δίκαιο, και την κυριότητα. Αρκετές φορές κατά το παρελθόν, έχει βρεθεί στο στόχαστρο των μέσων ενημέρωσης για υποθέσεις με τις οποίες έχει εμπλακεί.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  «Πρόεδρος Αρείου Πάγου :: Διατελέσαντες Πρόεδροι». *www.areiospagos.gr*. Ανακτήθηκε στις 9 Ιουλίου 2016.
2. ↑  Κρουστάλλη, Δήμητρα (13 Μαΐου 2007). «tovima.gr - Οι εξηγήσεις και τα κενά του κυρίου Προέδρου». *TO BHMA*. Ανακτήθηκε στις 9 Ιουλίου 2016.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 57199724
* LCCN: n83031410
* ISNI: 0000 0000 3390 6619
* GND: 1102181498

 |

 |