recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η γλώσσα **Σαμόα**  ή σαμοανή γλώσσα (Sāmoan) είναι παραδοσιακή γλώσσα στα νησιά Σαμόα και Αμερικανικές Σαμόα. Στις δύο αυτές χώρες είναι επίσημη γλώσσα μαζί με τα αγγλικά. Ανήκει στις αυστραλονησιακές γλώσσες και πιο συγκεκριμένα στο σαμοϊκό κλάδο της πολυνησιακής υποομάδας.

Κατά προσέγγιση η γλώσσα Σαμόα ομιλείται από 570.337 ανθρώπους σε όλο τον κόσμο, το 69% από τους οποίους ζει στα νησιά Σαμόα. Η μεγαλύτερη συγκέντρωση παρατηρείται στη Νέα Ζηλανδία, όπου άνθρωποι σαμοανής εθνικότητας αποτελούν την πέμπτη μεγαλύτερη ομάδα μετά τους Ευρωπαίους της Νέας Ζηλανδίας, τους Μαορί, τους Νεοζηλανδούς και τους Κινέζους. Σύμφωνα με την απογραφή του 2006 στη Νέα Ζηλανδία καταγράφηκαν 95.428 ομιλητές της γλώσσας σαμόα, 141.103 εκ των οποίων ήταν σαμοανής εθνικότητας. Η σαμοανή είναι η 4η περισσότερο ομιλούμενη γλώσσα στη Νέα Ζηλανδία, μετά τα αγγλικά, τα μαορί και τα κινέζικα. Στην Αυστραλία, σύμφωνα με απογραφή του 2006 υπάρχουν 38.525 ομιλητές της σαμοανής.

Φωνολογία και αλφάβητο
----------------------

Το αλφάβητο της σαμόα αποτελείται από 15 γράμματα και επιπρόσθετα άλλα τρία (*H*, *K*, *R*) τα οποία χρησιμοποιούνται σε λέξεις-δάνεια:

| Aa, Āā | Ee, Ēē | Ii, Īī | Oo, Ōō | Uu, Ūū | Ff | Gg | Ll | Mm | Nn | Pp | Ss | Tt | Vv | (Hh) | (Kk) | (Rr) | ‘]] |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| [/a/], [/aː/] | [/ɛ/], [/eː/] | [/iː/] | [/o/], [/ɔː/] | [/ʊ/], [/uː/] | [/f/] | [/k/] | [/l, ɾ/] | [/m/] | [/n/], [/ŋ/] | [/p/] | [/s/] | [/t/] | [/v/] | ([/h/]) | ([/k/]) | ([/ɾ/]) | [/ʔ/] |

Γραμματική
----------

Όπως και άλλες αυστραλονησιακές γλώσσες, έτσι και η σαμοανή έχει πληθυντικό, ενικό και δυικό αριθμό.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Unattributed. «Samoa: Languages». *Samoa* (στα Αγγλικά). Polynesian Cultural Center. Ανακτήθηκε στις 21 Αυγούστου 2008.  This page from the Polynesian Cultural Center in Honolulu describes native pronuniciation of "Sāmoa."

Πηγές
-----

* Milner, G.B. 1993, 1966. *Samoan Dictionary.* Polynesian Press. ISBN 0-908597-12-6
* Payne, Thomas E. 1997. *Describing morphosyntax: a guide for field linguists.* Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 0-521-58224-5.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

WikipediaWikipedia
**Έκδοση της Βικιπαίδειας στην Σαμόα (γλώσσα)**

* Γραμματική της σαμοανής γλώσσας
* Online Λεξικό της γλώσσας Σαμόα

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* GND: 4134768-7
* NDL: 00570085
* NKC: ph125412

 |

 |
Η Λόουμαν Μπράουν όρνιθα.
Η **Λόουμαν Μπράουν** *(Lohmann Brown)* είναι μια ωοτόκος όρνιθα. Είναι υβριδικής προέλευσης και αναπαράγεται επιλεκτικά από αυτές του Νιου Χάμσαϊρ και άλλες καφετιές ωοτόκες φυλές.

Γεννούν σε περίπου 18 εβδομάδες, γεννώντας περίπου 1 αυγό την ημέρα και έως 300 καφέ αυγά το έτος. Τα αυγά γεννώνται καθημερινά, συνήθως την αυγή ή το σούρουπο.

Οι περισσότερες Λόουμαν μπράουν έχουν καραμελέ / καφέ αποχρώσεις φτερών, με λευκά φτερά σε ένα μοτίβο γύρω από το λαιμό τους και λευκά φτερά στις άκρες των φτερών της ουράς τους.

Η Λόουμαν μπράουν, είναι μια πολύ φιλοπερίεργη ράτσα κοτόπουλου.

Δείτε επίσης
------------

* ΙΖΑ Μπράουν
* Λέγκχορν
* Πασχαλινή ωοτόκος

Φωτοθήκη
--------

* Μπλε κόκορας Ανδαλουσίας σε κοτέτσι μαζί με Λόουμαν Μπράουν κότες και άλλα οικόσιτα πτηνά.Μπλε κόκορας Ανδαλουσίας σε κοτέτσι μαζί με Λόουμαν Μπράουν κότες και άλλα οικόσιτα πτηνά.
* Ενήλικη Λόουμαν Μπράουν όρνιθα, στο κοτέτσι.Ενήλικη Λόουμαν Μπράουν όρνιθα, στο κοτέτσι.
* Ενήλικη Λόουμαν Μπράουν όρνιθα, σε αναζήτηση τροφής.Ενήλικη Λόουμαν Μπράουν όρνιθα, σε αναζήτηση τροφής.
* Ενήλικη Λόουμαν Μπράουν όρνιθα.Ενήλικη Λόουμαν Μπράουν όρνιθα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ray Feltwell (17 March 2011), *Small-Scale Poultry Keeping: A Guide to Free-range Poultry Production*, Faber & Faber, σελ. 5–6, ISBN 978-0-571-26539-8
2. ↑  Pammy Riggs; Kimberley Willis; Rob Ludlow (2011), *Keeping Chickens for Dummies*, John Wiley & Sons, σελ. 49, ISBN 978-1-119-99417-6
Ο  **Μαξίμ "Μαξ" Ομέρ Ντεκουζί** (γαλλικά: Maxime "Max" Omer Decugis) (24 Σεπτεμβρίου 1882 - 6 Σεπτεμβρίου 1978) , ήταν Γάλλος αθλητής της αντισφαίρισης και έξι φορές Ολυμπιονίκης.

Ο Ντεκουζί κέρδισε το γαλλικό πρωτάθλημα αντρών το 1903, 1904, 1907, 1908, 1909, 1912, 1913 και 1914 έχοντας χάσει τον τελικό το 1902, 1906, 1920 και το 1923. Επίσης ήταν 14 φορές πρωταθλητής Γαλλίας στο διπλό 1902, 1903, 1904, 1905, 1906, 1907, 1908, 1909, 1910, 1911, 1912, 1913, 1914 και 1920. 7 φορές στο μεικτό 1904, 1905, 1906, 1908, 1909, 1914 και το 1920. Πήρε μέρος σε τρεις ολυμπιακούς αγώνες κατακτώντας 4 χρυσά ένα αργυρό κι ένα χάλκινο. 

Ήταν και μία φορά νικητής στο Γουίμπλεντον, το 1911 , στο διπλό αντρών με συμπαίκτη τον Αντρέ Γκομπέρ.

Στους ολυμπιακούς αγώνες του 1900 στο Παρίσι έχασε στον τελικό με συμπαίκτη τον Αμερικάνο Ζαμερντιά με 3-0 από το ζευγάρι των Βρετανών Ντόχερτι - Μαχόνεϊ. 

Στους Μεσοολυμπιακούς αγώνες του 1906 στην Αθήνα κατέκτησε 3 χρυσά, στο απλό αντρών στον τελικό νίκησε με 3-0 τον επίσης Γάλλο Ζερμό. Στο διπλό αντρών με συμπαίκτη τον Ζερμό νίκησαν με 3-0 το ζευγάρι Κάσδαγλη - Μπαλή και στο μεικτό διπλό με συμπαίκτη την σύζυγο του Μαρί Ντεκουζί νίκησαν με 2-0 το ζευγάρι Μαρίνου - Σημηριώτου. 

Στους ολυμπιακούς αγώνες του 1920 στο Αντβέρπ πήρε το χάλκινο μετάλλιο με συμπαίκτη τον Γάλλο Πιέρ Αλμπαράν. Στο διπλό μεικτό κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο με συμπαίκτη την Γαλλίδα Σουζάν Λανγκλέν.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Lance Tingay: «100 years of Wimbledon» (Αγγλικά) Guinness Superlatives. London Borough of Enfield. 1977. σελ. 197.
2. 1 2  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. data.bnf.fr/ark:/12148/cb126004624. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
3. 1 2  *Roglo*. p=maxime;n=omer+decugis.
4. ↑  *birth certificate*.
5. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. data.bnf.fr/ark:/12148/cb126004624. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
6. ↑  *marriage certificate*.

Πηγές
-----

* Ρολάν Γκαρός επίσημη ιστοσελίδα
* *Ιστορία των Ολυμπιακών αγώνων* περιοδικό εικόνες, 1992

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Max Decugis στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 61666874
* ISNI: 0000 0000 0046 2919
* BNF: cb126004624 (data)

 |

 |
Συντεταγμένες: 35°00′N 25°00′E﻿ / ﻿35.00°N 25.00°E﻿ / 35.00; 25.00

Η **Κύπρος** είναι νησί της ανατολικής Μεσογείου Θάλασσας. Περιλαμβάνει:

* την Κυπριακή Δημοκρατία, ένα νησιωτικό κράτος, μέλος του ΟΗΕ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης
* την Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου, ένα μη αναγνωρισμένο ψευδοκράτος το οποίο προέκυψε μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο
* τις Περιοχές Κυρίαρχων Βάσεων Ακρωτηρίου και Δεκέλειας, οι οποίες αποτελούν Βρετανικό Υπερπόντιο Έδαφος

Γεωλογική ιστορία της Κύπρου
----------------------------

Η γεωλογική γένεση της Κύπρου συντελέστηκε μέσα από μια σειρά τεκτονικών επεισοδίων. Πριν 90 εκατομμύρια χρόνια, και ενώ η περιοχή καλυπτόταν από την Τηθύ θάλασσα, η αφρικανική τεκτονική πλάκα συγκρούστηκε με την ευρασιατική. Η αφρικάνικη καταβυθίστηκε κάτω από την πλάκα της Ευρασίας με αποτέλεσμα την θέρμανση της και την ανάδυση των ελαφρότερων πετρωμάτων προς τον φλοιό, το οποίοι με την σειρά του, οδήγησε στη δημιουργία του Τροόδους κατά την κρητιδική περίοδο. Καθώς η σύγκρουση των τεκτονικών πλακών (αφρικάνικης και ευρασιατικής) συνεχιζόταν, η άκρη της ευρασιατικής δημιουργούσε πτυχώσεις, με αποτέλεσμα τη δημιουργία της οροσειράς του Πενταδάκτυλου. Το νερό ανάμεσα στα δυο νησάκια που είχαν σχηματιστεί (τρόοδος-πενταδάκτυλος), δηλαδή στην περιοχή της σημερινής πεδιάδας της Μεσαορίας, προκάλεσε σερπετινίωση (διάβρωση των πετρωμάτων), γεγονός το οποίο οδήγησε στην ανύψωση της οροσειράς του Τρόοδους. Έτσι δημιουργήθηκε η Κύπρος που ακόμα και σήμερα συνεχίζει να κινείται και να αναδύεται πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Υπουργείο Γεωργίας· Αγροτικής Ανάπτυξης και Περιβάλλοντος· Τμήμα Γεωλογικής Επισκόπησης (επιμ.). «Τεκτονική Εξέλιξη». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Αυγούστου 2012.
2. 1 2 3 4  Σεκκές, Γιώργος. «Γεωγραφία της Κύπρου». *George Sekkes: Geographical Site for Researching Assistance*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Οκτωβρίου 2016.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Cyprus (island) στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 1098154380921130290284

 |

 |
***Οι μεγάλες οικογένειες*** (γαλλικά: *Les Grandes Familles*‎‎) είναι Γαλλική δραματική ταινία του 1958 σε σκηνοθεσία Ντενί ντε λα Πατελιέρ. Το σενάριο των Πατελιέρ και Μισέλ Οντιάρ αποτελεί διασκευή του ομότιτλου μυθιστορήματος του Μωρίς Ντρυόν που εκδόθηκε το 1948. Πρωταγωνιστούν οι Ζαν Γκαμπέν, Πιέρ Μπρασέ, Μπερνάρντ Μπλιέ και Ζαν Ντεσαγί.

Πλοκή
-----

Ο Νοέλ Σαντλέρ, πατριάρχης μιας οικογένειας της ανώτερης μεσαίας τάξης, διευθύνει μια οικονομική αυτοκρατορία με αυταρχικό τρόπο, οι δραστηριότητες της οποίας εκτείνονται από τον τραπεζικό και τον χρηματοοικονομικό τομέα έως τον κόσμο του Τύπου, συμπεριλαμβανομένης και της ζάχαρης. Ο μονάκριβος γιος του Φρανσουά θεωρεί αρχαϊκές τις μεθόδους του πατέρα του και, εκμεταλλευόμενος την απουσία του πατέρα του σε ένα ταξίδι, αναλαμβάνει μεταρρυθμίσεις στην εφημερίδα.

Στην επιστροφή του, ο Νοέλ Σαντλέρ κρίνει αυστηρά τις αλλαγές που έγιναν και αποφασίζει να δώσει ένα μάθημα στον γιο του. Μετά από μια σκληρή αντιπαράθεση, ο Νοέλ αποφασίζει να εμπιστευτεί στον γιο του, Φρανσουά τη διαχείριση της εταιρείας ζάχαρης. Τρομερά κακοπροετοιμασμένος, ο τελευταίος βρίσκεται σε δύσκολη θέση με επιτακτική ανάγκη για χρήματα. Στη συνέχεια στρέφεται στον ξάδερφό του Μομπλάν, ο πατέρας του αρνήθηκε τη βοήθειά του. Ο Μομπλάν είναι πλούσιος, διεφθαρμένος, που πάντα ονειρευόταν να εκδικηθεί καταστρέφοντας τον Νοέλ Σαντλέρ. Εν τω μεταξύ διάφορες διακυμάνσεις στο χρηματιστήριο των μετοχών του Σαντλέρ, φέρνουν πανικό στον Φρανσουά και αυτοκτονεί. Απελιπισμένος ο Νοέλ από την απώλεια του γιου του, αναλαμβάνει ξανά τα ηνία της επιχείρησης και με την βοήθεια του Μομπλάν ξανακερδίζει όσα έχασε και βγαίνει νικητής, ελπίζοντας ότι ο μόλις τριών ετών εγγονός του θα είναι εκείνος που θα συνεχίσει την δυναστεία του Σαντλέρ.

Διανομή ρόλων
-------------

* Ζαν Γκαμπέν - Νοέλ Σαντλέρ
* Πιέρ Μπρασέ -Λυσιέν Μομπλάν
* Μπερνάρντ Μπλιέ - Σιμόν Λασάμ
* Ζαν Ντεσαγί - Φρανσουά Σαντλέρ
* Φρανσουάζ Κριστοφί - Ζακλίν Σαντλέρ
* Λουί Σενιέ - Ραούλ Λερόι
* Αννί Ντεκά - Αντέλ Σαντλέρ

Κυκλοφορία
----------

Η ταινία κυκλοφόρησε στις 19 Νοεμβρίου 1958 στην Γαλλία, ενώ στην Ελλάδα έκανε πρεμιέρα στις 6 Δεκεμβρίου 1959 στους κινηματογράφους Αστυ, Ελληνίς και Ιλύσια της Αθήνας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Les Grandes familles». *bifi.fr* (στα Γαλλικά). Cinémathèque Française. Ανακτήθηκε στις 28 Ιουλίου 2015.
2. ↑  «*les-grandes-familles*». *unifrance.org* (στα Γαλλικά). Ανακτήθηκε στις 2 Ιανουαρίου 2024.
3. ↑  «*Για τους φίλους του κινηματογράφου*» (PDF). *Ψηφιακό Αρχείο Εφημερίδων και Περιοδικού Τύπου - Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος*. Εφημερίδα Εμπρός. 5 Δεκεμβρίου 1959. σελ. 9η. Ανακτήθηκε στις 2 Ιανουαρίου 2024.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Οι μεγάλες οικογένειες στην IMDb (Αγγλικά)Edit on Wikidata

* Οι μεγάλες οικογένειες στο AllMovie (Αγγλικά)Edit on Wikidata

* Οι μεγάλες οικογένειες στο AlloCine (Γαλλικά)Edit on Wikidata

* Οι μεγάλες οικογένειες στο Βρετανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου (Αγγλικά)Edit on Wikidata

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Τέχνη
* Πύλη:Κινηματογράφος
* Πύλη:Γαλλία
 |

 |
Η **Γυμναστική Εταιρεία Μεσσηνίας** ή **ΓΕ Μεσσηνίας**, όπως συνήθως αναφέρεται είναι αθλητικό σωματείο της Καλαμάτας. Ιδρύθηκε το 1977 και καλλιεργεί τα εξής αθλήματα: στίβος, βόλεϊ, μπάσκετ, ποδόσφαιρο και ρυθμική γυμναστική. Το πιο διακεκριμένο τμήμα του συλλόγου είναι η ανδρική ομάδα βόλεϊ, που συμμετέχει στην Α2 Εθνική κατηγορία από το 2004. Έχει χρώματα το μαύρο και το πορτοκαλί.

Πετοσφαίριση
------------

Η ΓΕ Μεσσηνίας διατηρεί ακαδημίες βόλεϊ αγοριών και κοριτσιών και αγωνιστικά τμήματα παγκορασίδων, παμπαίδων, παίδων, εφήβων και ανδρών. Η ανδρκή ομάδα μετέχει στην Α2 εθνική κατηγορία από το 2004-05. Τη σεζόν αυτή τερμάτισε στην 3η θέση, πετυχαίνοντας την υψηλότερη διάκριση στην ιστορία της. Το ίδιο έτος η εφηβική ομάδα έφτασε στην τελική φάση του πανελληνίου πρωταθλήματος, όπου τερμάτισε στην 4η θέση. 

### Αγωνιστική πορεία

* 2003-04: Β΄ Εθνική: πρωταθλήτρια, άνοδος στην Α2.
* 2004-05: Α2: 3η θέση
* 2005-06: Α2: 8η θέση
* 2006-07: Α2: 9η θέση
* 2007-08: Α2: 6η θέση
* 2008-09: Α2: 5η θέση
* 2009-10: Α2: 11η θέση (υποβιβασμός)
* 2010-11: Β΄ Εθνική: 7η θέση (υποβιβασμός)
* 2011-12:

### Περίοδος 2008-09

Τη σεζόν 2008-09 η ΓΕΜ τερμάτισε στην 5η θέση στην Α2 και συμμετέχει στα πλέι-οφ της ανόδου στην Α1. Την ομάδα αποτελούν:

* **Προπονητής**: Βασίλης Ξεροβάσιλας
* **B’ προπονητής**: Δημήτρης Καθάριος
* **Αθλητές**:
	+ 1. Ματθαίος Φλαούνας (1971), 1.81
	+ 2. Γιάννης Αλεξίου (1987), 1.95
	+ 3. Θεόδωρος Μπεκιάρης (1979), 1.95
	+ 4. Νικολά Μενά Μουσκουέρα (Κολομβία), (1984), 1.95
	+ 5. Μιχάλης Μακρής (1972), 1.85
	+ 6. Μιχάλης Μανιάτης (1981), 1.92
	+ 9. Θεόδωρος Μαργαρίτης (1974), 1.91
	+ 10. Χρήστος Χριστοφοράκης (1974), 1.94
	+ 11. Κωνσταντίνος Νικηφορίδης (1975), 1.91
	+ 14. Γεράσιμος Πούλης (1979), 2.06
	+ 15. Όμηρος Ψωμιάδης (1980), 1.95
	+ 18. Πάνος Δημητρακάκος (1970), 1.86

### Γυναικεία ομάδα

Η ομάδα βόλεϊ γυναικών της ΓΕΜ ήταν από τα πρώτα τμήματα του συλλόγου. Μάλιστα τη σεζον 1979-80 κατάφερε να προκριθεί στην τελική φάση του πανελλήνιου πρωταθλήματος βόλεϊ γυναικών, σε μια εποχή που δεν υπήρχε ακόμα η Α΄Εθνική κατηγορία. Η πρωτοπόρος εκείνη ομάδα τερμάτισε στη 10η θέση. Ακολούθησαν πολλές χρονιές στις τοπικές κατηγορίες και στο πανεπαρχιακό.

Σήμερα υπάρχουν τμήματα υποδομής νεανίδων, κορασίδων, αλλά η γυναικεία ομάδα είναι σε αδράνεια.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

*
Ο **Μέμνων ο Ηρακλείδης** ήταν ιστορικός που έζησε τον 1ο αι. και καταγόταν από την αρχαία Ηράκλεια. Συγκαταλέγεται μεταξύ των αλεξανδρινών ιστορικών που έγραψαν με θέμα την τοπική ιστορία της πατρίδας τους, όπως ο Διόδωρος Σικελιώτης (*" Ἱστορικὴ βιβλιοθήκη"*)], ο Δουρής (*"Σαμίων ὧροι"*) και ο Νεάνθης ο Κυζικηνός (*"Ὧροι Κυζικινῶν"*). Ο Μέμνων αναφέρεται ως συγγραφέας του 16τομου έργου *"Περί Ηρακλείας"*, από το οποίο σώζονται αποσπάσματα στην *"Μυριόβολο"* ή *"Βιβλιοθήκη"* του Πατριάρχη Φωτίου Α΄. Στο έργο αυτό περιγράφει την ακμή και παρακμή της Ηράκλειας της Ποντικής, από την περίοδο του τυράννου Κλέαρχου (364-353 π.Χ.) μέχρι τχρόνια του Ιούλιου Καίσαρα (40 π.Χ. περίπου) και αναφέρει ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες για την εισβολή των Γαλατών στην Ασία, την αρχική συμμαχία τους με τους κατοίκους της Ηράκλειας και την εν συνεχεία βίαια επίθεση εναντίον της.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Γερμανικά) *Κατάλογος της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γερμανίας*. 118580655. Ανακτήθηκε στις 10  Ιουνίου 2020.
2. ↑  Φάνης Κακριδής, *Ιστοριογραφία* από τις *Ψηφίδες* του Κέντρου Ελληνικής Γλώσσας

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* *Ηράκλεια η Ποντική* από το ΠΟΝΤΟΣ=ΙΣΤΟΡΙΑ
* *Μέμνων, ιστορικός* από το aboutlibraries.gr

Δείτε επίσης
------------

*Memnon: History of Heracleia* από το attalus.org

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Ιστορία
* Πύλη:Αρχαιότητα
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 288515014
* LCCN: nr93014893
* ISNI: 0000 0000 0905 644X
* GND: 118580655
* SELIBR: 334906
* SUDOC: 087212587
* BNF: cb144294979 (data)
* ICCU: BVEV060277
* BNE: XX4771245

 |

 |
To ***Ματωμένο ηλιοβασίλεμα*** είναι ασπρόμαυρη ελληνική βουκολική δραματική ταινία του 1959 σε παραγωγή, σενάριο και σκηνοθεσία του Ανδρέα Λαμπρινού. Πρωταγωνιστούν οι Σπύρος Φωκάς, Έφη Οικονόμου, Ανδρέας Ζησιμάτος, Τζαβαλάς Καρούσος και η Κάκια Αναλυτή (στο κινηματογραφικό ντεμπούτο της).

Η υπόθεση της ταινίας περιστρέφεται γύρω από έναν νεαρό τσέλιγκα, τον Γιάννο (Φωκάς) που ερωτεύεται μια ξένη τουρίστρια, την Νταΐαν Γκούσταφσον (Οικονόμου) όταν αυτήν επισκέπτεται την Ελλάδα. Ο νεαρός βοσκός επηρεασμένος από την ομορφιά της Νταΐαν θα εγκαταλείψει την αρραβωνιαστικιά του, Χρύσω (Αναλυτή) την στιγμή που γίνονται προετοιμασίες για τον γάμο τους. Αυτό θα έχει σαν αποτέλεσμα να γίνει έξαλλος ο πατέρας της αρραβωνιαστικιάς του (Καρούσος), οποίος θα τον αναζητήσει στα βουνά και αφού τον βρει θα τον σκοτώσει. Την ίδια μοίρα θα έχει και η Νταΐαν, καθώς θα πεθάνει και αυτή από τα χέρια του άντρα της (Ζησιμάτος). 

Η πρεμιέρα της ταινίας έγινε στις 2 Φεβρουαρίου 1959 στον κινηματογράφο Έσπερο στην Αθήνα. Συμμετείχε στο επίσημο διαγωνιστικό τμήμα του Φεστιβάλ των Καννών το 1959.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «*Ματωμένο ηλιοβασίλεμα*». *tainiothiki.gr*. Ταινιοθήκη της Ελλάδος. Ανακτήθηκε στις 2 Δεκεμβρίου 2023.
2. ↑  «*Η ζωή της πόλεως*» (PDF). *Ψηφιακό Αρχείο Εφημερίδων και Περιοδικού Τύπου - Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος*. Εφημερίδα Ελευθερία. 1 Φεβρουαρίου 1959. σελ. 2η. Ανακτήθηκε στις 1 Δεκεμβρίου 2023.
3. ↑  «Festival de Cannes: Bloody Twilight». *festival-cannes.com*. Ανακτήθηκε στις 14 Φεβρουαρίου 2009.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* *Ματωμένο ηλιοβασίλεμα*   στην IMDb
* *Ματωμένο ηλιοβασίλεμα* στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Τέχνη
* Πύλη:Κινηματογράφος
* Πύλη:Ελλάδα
 |

 |
Η **μετοχή** είναι ρηματικός τύπος που φανερώνει χρόνο και διάθεση. Η μετοχή της παθητικής φωνής μοιάζει με όνομα Επίθετο αφού έχει γένη και κλίνεται. 

Η *μετοχή* λοιπόν είναι κατά ένα μέρος *ρήμα* (χρόνος, διάθεσ) και κατά ένα μέρος *όνομα* (γένος, κλίση), δηλαδή *μετέχει* και στα δύο είδη του λόγου.

Η *ενεργητική μετοχή* φανερώνει τον τρόπο που εκδηλώνεται η ενέργεια του ρήματος, και είναι άκλιτη. Έχει κατάληξη -οντας (π.χ. τρέχοντας) ή -ώντας (π.χ. τραβώντας).

Η *παθητική μετοχή* φανερώνει ότι η ενέργεια του ρήματος έχει επηρεάσει το υποκείμενο σε παρελθόντα χρόνο, και είναι κλιτή με τρία γένη (αρσενικό, θηλυκό, ουδέτερο) και δύο αριθμούς (ενικό, πληθυντικό). Έχει κατάληξη (για το αρσενικό γένος):

* συνήθως, -μένος, π.χ. φοβισμένος, κοιμισμένος.
* αν είναι προπαροξύτονη, -όμενος, π.χ. ερχόμενος. Ειδικά οι μετοχές που προέρχονται από ρήματα δεύτερης συζυγίας καταλήγουν σε -ώμενος, π.χ. περισπώμενος.
* αν είναι παροξύτονη, -ωμένος, π.χ. αγχωμένος.

Ορισμένες μετοχές, με την συχνή χρήση, μετατρέπονται σε ουσιαστικά, π.χ. η Οικουμένη (ήταν αρχικά *η Οικουμένη Γη*).

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Μέρη του λόγου |
| --- |
|  |
| Κλιτά | 
* Άρθρο
* Ουσιαστικό
* Επίθετο
* Αντωνυμία
* Ρήμα
* Μετοχή
 |
|  |
| Άκλιτα | 
* Πρόθεση
* Επίρρημα
* Σύνδεσμος
* Επιφώνημα
 |

 |
Το **Testa di Moro** είναι ένα γλυκό, χαρακτηριστικό δείγμα της ναπολιτάνικης ζαχαροπλαστικής. Αποτελείται από παντεσπάνι , που διαμορφώνεται έτσι ώστε να έχει ημισφαιρικό σχήμα, γεμίζεται με κρέμα, καλύπτεται με ένα λεπτό στρώμα κρέμας ή κρέμας κακάο και, τέλος, πασπαλίζεται με κομματάκια σοκολάτας. Μπορεί επίσης να έχει στην κορυφή σαντιγί και ένα κεράσι.

Το όνομα του γλυκίσματος προέρχεται από το σκούρο, σφαιρικό σχήμα του, που θυμίζει κεφάλι Mαυριτανού, και από τo σοκολατένιο πασπάλισμα που θυμίζει τα μαλλιά ενός Μαυριτανού. Επιπλέον υπάρχει μια εκδοχή με παγωτό, ένα spumoni με παγωτό σοκολάτα και παρφέ τζιαντούγια στο εσωτερικό. Υπάρχει μια λευκή εκδοχή του γλυκίσματος που παρασκευάζεται με κρέμα χωρίς κακάο και πασπαλίζεται με κόκκους φουντουκιού αντί για κομματάκια σοκολάτας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Storie golose: Base per testa di moro». *Storie golose*. 28 Σεπτεμβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 14 Ιανουαρίου 2024.
Συντεταγμένες: 44°29′37.428″N 11°20′35.030″E﻿ / ﻿44.49373000°N 11.34306389°E﻿ / 44.49373000; 11.34306389

Η Πιάτσα Ματζόρε στην Μπολόνια
Η **Πιάτσα Ματζόρε** (ιταλικά: *Piazza Maggiore*, μτφ. «Μεγάλη Πλατεία») είναι κεντρική πλατεία στην πόλη Μπολόνια της Ιταλίας. Η σημερινή της εμφάνιση αντιπροσωπεύει σε γενικές γραμμές τη διαμόρφωσή της από τον 15ο αιώνα. Η πλατεία ωστόσο προϋπήρχε από τον Μεσαίωνα, και συγκεκριμένα από τον 12ο αιώνα. Η βορειοδυτική γωνία της είναι ενωμένη με την «Πλατεία του Ποσειδώνα» (*Piazza del Nettuno*) με την περίφημη Κρήνη του Ποσειδώνα και τη Βιβλιοθήκη Σαλαμπόρσα, ενώ η βορειοανατολική γωνία της ενώνεται με τη μικρή «Πλατεία του Βασιλέως Έντσο» (*Piazza Re Enzo*), που εκτείνεται κατά μήκος του Παλάτσο Ρε Έντσο και του Παλάτσο ντελ Ποντεστά.

Από το 1994 κάθε χρόνο στις 2 Αυγούστου ο Δήμος της Μπολόνια και η «Ένωση οικογενειών των θυμάτων της σφαγής στον σιδηροδρομικό σταθμό της Μπολόνια» διοργανώνουν τον *Διεθνή Διαγωνισμό Σύνθεσης «2 Αυγούστου»* (*Concorso Internazionale di Composizione ‘2 Agosto’*) με συναυλία στην Πιάτσα Ματζόρε.

Κτήρια
------

Η Πιάτσα Ματζόρε τη νύχτα. Από τα αριστερά προς τα δεξιά: Παλάτσο ντέι Μπάνκι, Βασιλική του Αγίου Πετρωνιου, Παλάτσο ντέι Νοτάι, Παλάτσο ντ' Ακκούρσιο.
Η πλατεία περιβάλλεται από μείζονα διοικητικά και θρησκευτικά κτήρια της πόλεως, μεταξύ των οποίων και τα εξής:

* Παλάτσο ντ' Ακκούρσιο (δυτικά), πρώην δημαρχείο και σήμερα μουσείο
* Παλάτσο ντέι Νοτάι (νοτιοδυτικά), το πρώην μέγαρο της Ενώσεως των Συμβολαιογράφων
* Βασιλική του Αγίου Πετρωνιου (νοτιοανατολικά), ο ναός του πολιούχου αγίου της Μπολόνια
* Παλάτσο ντέι Μπάνκι (ανατολικά), το πρώην τραπεζικό κέντρο της πόλεως
* Παλάτσο ντελ Ποντεστά (βόρεια), πρώην κτήριο της αστυνομίας και των δικαστηρίων

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *Tourer.it*.
2. ↑  *Tourer.it*. 17216. Ανακτήθηκε στις 18  Μαρτίου 2021.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 234807546

 |

 |
Ο **Μπέρτολντ**, γερμ.: *Berthold* (π. 900 – 23 Νοεμβρίου 947) από τον Οίκο των Λεοπολδιδών, ήταν ο νεότερος γιος του Λεοπόλδου μαργράβου της Βαυαρίας και της Κουνιγκούντας, αδελφής του Έρχανγκερ δούκα της Σουαβίας. Διαδέχθηκε τον ανιψιό του Έμπερχαρντ ως δούκας της Βαυαρίας το 938.

Βιογραφία
---------

Είναι γνωστό ότι ο Μπέρτολντ ήταν κόμης στη μαρκιωνία της Καρινθίας το 926, ενώ ο μεγαλύτερος αδελφός του Αρνούλφος ήταν δούκας της Βαυαρίας. Το 927 ο βασιλιάς Ερρίκος Α΄ της Γερμανίας τον έκανε δούκα της Καρινθίας. Όταν το 938 ο γιος τού Αρνούλφου και διάδοχος, Έμπερχαρντ, προσπάθησε να διατηρήσει την αυτονομία του δουκάτου της Βαυαρίας, εκτοπίστηκε και εξορίστηκε από τον βασιλιά Όθωνα Α΄ της Γερμανίας, ο οποίος διόρισε τον Μπέρτολντ στη θέση του ως δούκα της Βαυαρίας.

Σε αντίθεση με τον ισχυρό αποβιώσαντα δούκα Aρνούλφο, ο Μπέρτολντ δεν είχε το δικαίωμα να διορίζει επισκόπους ή να διαχειρίζεται τη βασιλική περιουσία, αλλά παρέμεινε πιστός στην δυναστεία των Οθωνιδών καθ' όλη τη διάρκεια της εξουσίας του. Σχεδίαζε ακόμη και να νυμφευτεί την αδελφή του Όθωνα Α΄, τη Γκέρμπεργκα, χήρα του Γιλβέρτου δούκα της Λωρραίνης, και αργότερα τη Χέντβιχ, μία άλλη αδελφή τους, αλλά αυτά τα σχέδια δεν τελεσφόρησαν. Αντίθετα νυμφεύτηκε τη Μπίλντρουντε, μία Βαυαρή ευγενή, περί το 939. Το 943 νίκησε στους Μαγυάρους στη μάχη του Βελς (12 Αυγούστου)  και απέκρουσε τις επιθέσεις τους για λίγο, όπως είχε κάνει πριν από αυτόν ο Αρνούλφος.

Με την άνοδο του Μπέρτολντ στον θρόνο, το δουκάτο της Βαυαρίας και η μαρκιωνία της Καρινθίας ενώθηκαν και πάλι. Ωστόσο μετά το τέλος του το 947 ο βασιλιάς Όθωνας Α΄ δεν έδωσε ως φέουδο στον ανήλικο γιο τού Μπέρτολντ, τον Ερρίκο (Γ΄) το δουκάτο της Βαυαρίας, αλλά το έδωσε στον δικό του αδελφό Ερρίκο Α΄ των Οθωνιδών, ο οποίος είχε νυμφευτεί την κόρη του Αρνούλφου, την Ιουδήθ. Το 976 ο Ερρίκος Γ΄ έλαβε το αποκομμένο δουκάτο της Καρινθίας ως αποζημίωση. Μετά το 983 έλαβε και το δουκάτο της Βαυαρίας

Ο δούκας Μπέρτολντ τάφηκε στο αβαείο Nήντεραλταϊχ.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε π. 939 τη Μπίλτρουντε, ευγενή της Βαυαρίας και είχε τέκνο:

* Ερρίκος Γ΄ π.940-989, δούκας της Καρινθίας και της Βαυαρίας.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  p15062.htm#i150617.
2. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
3. ↑  Leyser 1965, σελ. 7.

Πηγές
-----

* Leyser, Karl (1965). «The Battle at the Lech, 955. A Study in Tenth-Century Warfare». *History* (Wiley) **50** (168): 1–25. doi:10.1111/j.1468-229X.1965.tb01113.x.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 43022939
* GND: 133280276

 |

 |
***Η Αράχνη*** είναι ελαιογραφία 0,71Χ 0,515 σε ξύλο του Νικολάου Γύζη. Περιλαμβάνει στοιχεία Αρτ Νουβό, ένα από τα οποία είναι η χρήση τόνων χρυσού χρώματος. Είναι κληροδότημα της Ελένης Χρυστομάνου στην Εθνική Πινακοθήκη

Περιγραφή
---------

Στον πίνακα απεικονίζεται μία γυναικεία μορφή που υφαίνει ιστό. Είναι προφανής από τη στάση του σώματος και τη θέση των δακτύλων της Αράχνης η φινέτσα με την οποία γίνεται η ύφανση, πράγμα που μπορεί να συμβολίζει την αυταρέσκεια. Επίσης, η ανοικτή θέση των γυμνών της χεριών προδίδει ένα χορευτικό τόνο. Το βλέμμα της Αράχνης είναι απλανές και επιβλητικό. Η Αράχνη είναι σε θέση καθιστή και τα πόδια της είναι σταυρωτά, μία στάση ιδιαίτερα θηλυκή, ίσως δηλώνοντας αυτοπεποίθηση. Ο ίδιος ο ιστός που υφαίνει η Αράχνη ξεκινάει από τις δύο άκρες του πίνακα και μοιάζει με προέκταση και συνέχεια της σπηλιάς όπου η ίδια βρίσκεται.

Μύθος
-----

Η Αράχνη ήταν δημοφιλής για την ικανότητά της στην υφαντική. Έτσι, ζήτηση να διαγωνιστεί με τη θεά Αθηνά, που εφηύρε τον αργαλειό. Η Αθηνά δεν μπόρεσε να εντοπίσει οποιοδήποτε ψεγάδι ούτε στο έργο ούτε στην τεχνική της Αράχνης. Ωστόσο, η Αθηνά εξοργίστηκε από το γεγονός ότι, με έπαρση, η Αράχνη απεικόνισε ως θέμα του υφαντού της της ερωτικές πράξεις των θεών. Έτσι, τη μεταμόρφωσε σε ένα έντομο, που πήρε το όνομά της (αράχνη).

Συμβολισμός
-----------

Ο ιστός της Αράχνης υψώνεται μπροστά της σαν τείχος στον υπόλοιπο κόσμο, αλλά ίσως και τον παρατηρητή. Μπορεί να συμβολίζει την αγάπη του δημιουργού για την Τέχνη. Είναι γνωστό ότι μερικά είδη αράχνης, όπως η μαύρη χήρα, τρέφονται με τον εραστή τους. Επομένως, η Αράχνη μπορεί να συμβολίζει την ίδια την Τέχνη, η οποία "κατατρώει" τον δημιουργό που την αγαπά μανιακά, ενώ ο ιστός (αγάπη) τον απορροφά και τον αποκόβει από τον υπόλοιπο κόσμο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Νέλλη Μισιρλή, Γύζης, εκδ. Αδάμ, Αθήνα, 1996, σελ.378

Πηγές
-----

* Νέλλη Μισιρλή, Γύζης, εκδ. Αδάμ, Αθήνα, 1996

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Έργα του Νικολάου Γύζη στο Museum Syndicate
*Η ψυχομάνα*.
Η ***Ψυχομάνα*** είναι ελαιογραφία σε μουσαμά του Νικόλαου Γύζη που φιλοτεχνήθηκε μεταξύ 1882 και 1883. Οι διαστάσεις του είναι 1,05 × 0,73. Το έργο ανήκει στη συλλογή Ιδρύματος Ε. Κουτλίδη στην Αθήνα.

Περιγραφή
---------

Μέσα σε ένα απλό σπίτι , με την εικόνα της Παναγιάς στον τοίχο, κάθεται μια καλοσυνάτη νέα γυναίκα και θηλάζει ένα ορφανό παιδί, ενώ το δικό της έχει ανέβει σε ένα καρεκλάκι και επιχειρεί να τη φτάσει. Το βλέμμα της είναι στραμμένο στοργικά προς το παιδί που θηλάζει και το πρόσωπό της ήρεμο βγάζει μια προσωπική ευτυχία. Η κόκκινη ζακέτα της αποπνέει τόνο αισιοδοξίας μέσα στην όλη τραγικότητα της ζωής. Στο αριστερό τμήμα της εικόνας, κάθεται παράμερα στην πόρτα μαυροφορεμένη η δυστυχισμένη μεγάλη ορφανή αδελφή και κρατάει το σκουφάκι του μωρού, με λυπημένο ύφος και συναισθανόμενο την τραγικότητα της ζωής της.

Είναι χαρακτηριστική η χρήση του φωτός, το οποίο πέφτει πάνω στο λευκό σκέπασμα του παιδιού, δίνοντας ένα τόνο αισιοδοξίας.

Εδώ αντιπαραβάλεται η ευτυχία (η ευτυχισμένη μάνα με τα δυο ευτυχισμένα της παιδιά) προς τη δυστυχία (το ορφανό κοριτσάκι παράμερα). Ο θεατής αναγκάζεται να να συλλογιστεί τη διπλή πλευρά του κόσμου στην οποία η δυστυχία και η ευτυχία μοιράζονται ανάλογα με την τύχη του καθενός. Η διάρθρωση της εικόνας είναι ικανοποιητική με λαμπρά χρώματα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Μισιρλή 1996, σελ. 165
2. ↑  Μισιρλή 1993, σελ. 52
3. ↑  Μισιρλή 1996, σελ. 128
4. ↑  Λιδάκης 1976, σελ. 192

Πηγές
-----

* Μισιρλή, Νέλλη (1993). «Νικόλαος Γύζης - Η ψυχομάνα». *Το παιδί στη νεοελληνική τέχνη*. Αθήνα: Εκδόσεις Αδάμ. σελ. 52-53.
* Μισιρλή, Νέλλη (1996). *Γύζης*. Αθήνα: Εκδόσεις Αδάμ.
* Λιδάκης, Κώστας (1976). *Η ιστορία της νεοελληνικής ζωγραφικής*. Αθήνα: Εκδόσεις Μέλισσα.
O **Ερβέρτος Γ΄**, γαλλ. Herbert III (953 - 1015) από τον Οίκο των Καρολιδών ήταν κόμης του Βερμαντουά (987-1015).

Βιογραφία
---------

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Αδαλβέρτου Α΄ κόμη του Βερμαντουά και της Γκέρμπεργκα των Ρέγκιναρ, κόρης του Γιλβέρτου δούκα της Λωρραίνης. 

Δύο χάρτες προνομίων του αββαείου του Μοντιεραντέ (του 968 και του 980) αναφέρουν τον Ερβέρτο Γ΄ *κόμη των Φράγκων*. Αργότερα έγινε κόμης του Σατώ-Τιερύ, του Βιτρύ και επίτοπος (lay abbot) του αββαείου του Σαιν-Μεντάρ στο Σουασόν. Όμοιο τίτλο είχαν οι Ροβερτίδες: δούκες των Φράγκων, τίτλος που τους έκανε δεύτερους στο βασίλειο μετά τον βασιλιά των Φράγκων. Έτσι ο τίτλος του δήλωνε τον πρώτο από τους κόμητες του βασιλείου και θα ήταν ο τρίτος σε σπουδαιότητα, μετά τον δούκα των Φράγκων. 

Ένας χάρτης προνομίων του Λοθαρίου τον αποκαλεί *κόμη του παλατιού*, αξίωμα που διατυπωνόταν αργότερα ως *παλατινός κόμης*. Το 990 ίδρυσε, με τη σύζυγό του, τον Σύλλογο του ναού του Σαιν-Φλορεν στο Ρουά, ο οποίος ήταν για 25 μέλη (canons).

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε την Ερμενγάρδη του Μπαρ-συρ-Σεν και είχε τέκνα:

* Αδαλβέρτος B΄ π. 980-1015, κόμης του Βερμαντουά.
* Όθων π. 1000-1045, κόμης του Βερμαντουά.

Αναφορές
--------

1. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
2. ↑  Detlev Schwennicke, *Europäische Stammtafeln: Stammtafeln zur Geschichte der Europäischen Staaten*, Neue Folge, Band III Teilband 1 (Marburg, Germany: J. A. Stargardt, 1984), Tafel 49
3. ↑  Régine Le Jan, *Famille et pouvoir dans le monde franc (VIIe-Xe siècle)*, (Publications de la Sorbonne, 2003), 259, 535.
4. ↑  Seine = Σηκουάνας
5. ↑  Régine Le Jan, *Famille et pouvoir dans le monde franc (VIIe-Xe siècle)*, 448, 541.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Herbert III, Count of Vermandois  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
*Η βασίλισσα Γκουίνεβιρ*, του Γουίλιαμ Μόρρις
Η βασίλισσα **Γκουίνεβιρ** είναι η γυναίκα του βασιλιά Αρθούρου. Το όνομά της προέρχεται από το ουαλικό *Gwenhwyfar*, που σημαίνει *Λευκή Νεράιδα* ή *Λευκό Φάντασμα*.

Η Γκουίνεβιρ είναι περισσότερο γνωστή για την ερωτική σχέση της με τον αρχηγό των Ιπποτών του Αρθούρου, Λάνσελοτ. Η προδοσία τους απέναντι στον Αρθούρο σηματοδοτεί την αρχή της πτώσης του βασιλείου.

Όταν αποκαλύπτεται η σχέση τους, ο Λάνσελοτ φεύγει μακριά για να σωθεί, ενώ ο Αρθούρος απρόθυμα καταδικάζει τη βασίλισσά του να καεί στην πυρά. Γνωρίζοντας πως ο Λάνσελοτ θα προσπαθήσει να σταματήσει την εκτέλεση, στέλνει πολλούς από τους Ιππότες του να φρουρούν την πυρά, αν κι ο Γκάγουεν αρνείται να συμμετάσχει. Ο Λάνσελοτ φτάνει και σώζει τη Γκουίνεβιρ, αλλά στη μάχη που ακολουθεί σκοτώνονται δυο αδέρφια του Γκάγουεν, ο οποίος εξαγριωμένος ωθεί τον Αρθούρο σε πόλεμο με τον Λάνσελοτ. Όταν ο Αρθούρος πηγαίνει στη Γαλλία για να πολεμήσει το Λάνσελοτ, αφήνει τη Γκουίνεβιρ υπό την προστασία του γιου του, Μόρντρεντ, ο οποίος όμως σχεδιάζει να παντρευτεί ο ίδιος τη βασίλισσα και να ανεβεί στο θρόνο. Σε κάποιες εκδοχές, η Γκουίνεβιρ δέχεται την πρόταση του Μόρντρεντ, αλλά σε άλλες κρύβεται στον Πύργο του Λονδίνου και μετά βρίσκει καταφύγιο σε ένα μοναστήρι.

Μαθαίνοντας την προδοσία, ο Αρθούρος επιστρέφει στη Βρετανία και σκοτώνει το Μόρντρεντ στη μάχη του Κάμλαν, τραυματίζεται όμως ο ίδιος θανάσιμα και μεταφέρεται στο νησί του Άβαλον είτε από το Μέρλιν, σύμφωνα με το θρύλο, είτε από την ίδια τη Μοργκάνα λε Φέι. Η Γκουίνεβιρ συναντάει το Λάνσελοτ για τελευταία φορά κι έπειτα επιστρέφει στο μοναστήρι, όπου και περνάει το υπόλοιπο της ζωής της.

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Αρθουριανός κύκλος |
| --- |
|  |
| Το περιβάλλον του Αρθούρου | 
* Στρογγυλή Τράπεζα
* Εξκάλιμπερ
* Άγιο Δισκοπότηρο
* Κάμελοτ
* Άβαλον
* Μέρλιν ο Μάγος
* Γκουίνεβιρ
* Ούθερ Πεντράγκον
* Μόρντρεντ
* Ιγκρέιν
* Μοργκάνα λε Φέι
* Μοργκάουζ
* Κυρά της Λίμνης
* Ρίενς
 |  |
|  |
| Ιππότες της Στρογγυλής Τραπέζης | 
* Άγκλοβαλ
* Άγκραβαϊν
* Γκάγουεν
* Γκάρεθ
* Γκάλαχαντ
* Γκρίφλετ
* Σερ Έκτορ
* Σερ Κέι
* Λάμορακ
* Λάνσελοτ
* Λεόντεγκρανς
* Λάιονελ
* Λούκαν
* Μάλαγκαντ
* Μπέντβιρ
* Σερ Μπορς
* Ούριενς
* Πέλλινορ
* Πέρσιβαλ
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 42632819
* LCCN: sh87000345
* GND: 118719416
* NKC: jo2016908787

 |

 |
Η μνηστεία της Παναγίας

Η **Μνηστεία της Παναγίας** (*Lo Sposalizio*) είναι πίνακας του Ραφαήλ. Πρόκειται για ελαιογραφία σε ξύλο διαστάσεων 174 x 121 εκατοστών φιλοτεχνημένη το 1504, η οποία βρίσκεται στην Πινακοθήκη Μπρέρα του Μιλάνου.

Εικονίζεται στο βάθος ένας ναός κυκλικού σχήματος με δεκαέξι πλευρές, μπροστά από τον οποίο υπάρχει λιθόστρωτη πλατεία. Σε πρώτο πλάνο εμφανίζεται ο Ιωσήφ να δίνει το δαχτυλίδι στην Παναγία, ενώ στο κέντρο βρίσκεται ένας ιερέας. Οι γυναίκες δίπλα στην Παναγία αποτελούν τη συνοδεία της, ενώ πίσω από τον Ιωσήφ βρίσκονται οι μνηστήρες, την πρόταση των οποίων η Μαρία είχε αρνηθεί. Στο επιστύλιο της κιονοστοιχίας του ναού υπάρχει η υπογραφή RAPHAEL URBINAS. Στα λοφία της κεντρικής αψίδας η χρονολογία MDIIII.

Στις αρχές του 16ου αιώνα οι προστάτες της Città di Castello έκαναν τρεις παραγγελίες στον Περουτζίνο, τον δάσκαλο του Ραφαήλ. Λόγω απουσίας του Περουτζίνο, τις εκτέλεσε ο Ραφαήλ. Η τρίτη ήταν ο πίνακας αυτός για το παρεκκλήσιο Albizzi, που ήταν αφιερωμένο στον Άγιο Ιωσήφ, και που ανήκε στον ναό του Αγίου Φραγκίσκου της Città di Castello. Ο ναός ανήκε στους Φραγκισκανούς. Ο πίνακας βρισκόταν στο παρεκκλήσιο αυτό μέχρι τον Ιούνιο του 1789, οπότε τον απέκτησε ο στρατηγός Giuseppe Lechi ο οποίος είχε απαλλάξει την Città di Castello από την αυστριακή κατοχή. Ο Lechi τον πούλησε αργότερα, το 1803, στον Jacopo Sannazari. Ο Sannazari με τη σειρά του τον πούλησε το 1804 στο Νοσοκομείο του Μιλάνου, από όπου τον αγόρασε το 1806 ο αντιβασιλιάς Ευγένιος Μπωαρναί για να τον δωρίσει στην Πινακοθήκη Μπρέρα. Όλες αυτές οι μετακινήσεις είχαν ως αποτέλεσμα ο πίνακας να υποστεί αρκετές φθορές, έγινε δε εκτεταμένη εργασία για να συντηρηθεί.

Ο Ραφαήλ έχει εμπνευστεί εδώ από τον Περουτζίνο, αλλά σχεδόν τον ξεπερνά: υπάρχει απόλυτη αρμονία ανάμεσα στις μορφές, τον ναό και τον ευρύτερο χώρο.

Εμπνευσμένος από τον πίνακα αυτό ο Λιστ περιέλαβε μια σύνθεση με τίτλο «Sposalizio» στο έργο του «Années de pèlerinage (Deuxieme année: Italie)».

Πηγές
-----

* Web Gallery of Art-Raffaello Sanzio
* Οι Μεγάλοι Ζωγράφοι - Ραφαήλ (έκδοση «Καθημερινής» σελ. 82)
Οι **The Velvet Underground** ήταν ροκ συγκρότημα από την Νέα Υόρκη. Αν και δεν γνώρισε ιδιαίτερη εμπορική επιτυχία, θεωρείται ένα από τα πιο σημαντικά συγκροτήματα της εποχής του.

Καριέρα
-------

Οι βάσεις για τους Velvet Underground μπήκαν το 1964, όταν ο Λου Ριντ Γνώρισε τον Ουαλλό Τζον Κέιλ. Ο Τζον Κέιλ, ο οποίος βρισκόταν στην Νέα Υόρκη για να σπουδάσει κλασσική μουσική, είχε δουλέψει με πειραματικούς συνθέτες όπως ο Τζον Κέιτζ αλλά έτρεφε αρκετό ενδιαφέρον και για τη ροκ μουσική. Ανακαλύπτοντας ότι και ο Ριντ έχει τάσεις για πειραματισμό δημιούργησαν ένα δίδυμο από το οποίο επρόκειτο να δημιουργηθούν οι The Velvet Underground.

Στη συνέχεια στο συγκρότημα ενσωματώθηκε ο Στέρλιγκ Μόρισον στην κιθάρα και ο Άνγκους Μακλίς στα ντραμς. Μετά από πολλές αλλαγές στο όνομα κατέληξαν στο The Velvet Underground.

### Πρώτα βήματα

Οι Velvet Underground άρχισαν να κάνουν πρόβες και να παίζουν στην Νέα Υόρκη, και το 1965 το τρίδυμο Κέιλ-Μόρισον-Ριντ ηχογράφησαν ένα ντέμο. Όταν το συγκρότημα δέχθηκε 75$ για να παίξει στο λύκειο Σάμιτ, στο Νιού Τζέρσι, ο Μακλίς αποχώρησε από το συγκρότημα θεωρώντας την πράξη αυτή ξεπούλημα, και την θέση του πήρε η Μορίν Τάκερ, η οποία με τον ανορθόδοξο τρόπο που παίζει τα ντραμς θα επηρεάσει αρκετά τον ήχο του συγκροτήματος.

### Με τον Άντι Γουόρχολ

Το συγκρότημα τράβηξε την προσοχή του Άντι Γουόρχολ, η δημοσιότητα του οποίου εκείνη την εποχή είχε φτάσει στα ύψη, ο οποίος έγινε μάνατζερ τους συγκροτήματος το 1965. Ο Γουόρχολ πρότεινε στο συγκρότημα να βάλει και τη Γερμανίδα Νίκο σε μερικά τραγούδια. Τα επόμενα 2 χρόνια οι Velvet Underground έδωσαν συναυλίες και σόου με τον Γουόρχολ μέχρι που το 1967 βγήκε ο πρώτος τους δίσκος *The Velvet Underground and Nico*.

Δισκογραφία
-----------

* *The Velvet Underground and Nico*, 1967
* *White Light/White Heat*, 1968
* *The Velvet Underground*, 1969
* *Loaded*, 1970
* *Squeeze*, 1973

Αναφορές
--------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **The Velvet Underground** |

1. ↑  Ντέιβιντ Φρικ, από τις σημειώσεις του Peel slowly and see

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 312664365
* LCCN: n85093496
* ISNI: 0000 0001 2375 8832
* GND: 5508235-X
* SELIBR: 230723
* SUDOC: 080489850
* BNF: cb139072905 (data)
* BIBSYS: 6075531
* MusicBrainz: 94b0fb9d-a066-4823-b2ec-af1d324bcfcf
* NLA: 35575402
* NDL: 01206964
* NKC: xx0020965
* BNE: XX146371
* CiNii: DA16875592

 |

 |
Η **Σημεριανή** (ή **Σήμερις**) είναι ένα δημοφιλές τραγούδι και χορός από τη Σινασό Καππαδοκίας. Ο χορός είναι ένας τυπικός αυτοσχεδιασμός από πολλούς από τους κυκλικούς χορούς της περιοχής. Οι χορευτές κινούνται προς τα δεξιά του κύκλου και προς το κέντρο. Ο χορός εκτελείται από γυναίκες.

Στίχοι του τραγουδιού
---------------------

Σήμερα η σημερινή δεν μοιάζει με τις άλλες - σήμερις η σημεριανή δεν μοιάζει σαν τις άλλες, 

χορεύουν Σινασίτισσες κι έχουμ’ χαρές μεγάλες - χορεύουν Σινασίτισσες κι έχουμ’ χαρές μεγάλες 

Αγάπη μ’ έλα έλα και μην το λες κανένα, - αγάπη μ’ το όνομά σου γλυκό ‘ν’ το φίλημά σου. 

Σήκωσ’ το σαρικάκι σου και μην το χαμηλώνεις - σήκωσ’ το σαρικάκι σου και μην το χαμηλώνεις, 

το ξέρω πως με αγαπάς και δεν το φανερώνεις - το ξέρω πως με αγαπάς και δεν το φανερώνεις. 

Αγάπη μ’ έλα έλα και μην το λες κανένα, - αγάπη μ’ το όνομά σου γλυκό ‘ν’ το φίλημά σου. 

Στη Σινασό είν’ ‘να δεντρί που βγάζει τ’ ανασόνι - στη Σινασό είν’ ‘να δεντρί που βγάζει τ’ ανασόνι, 

πολλές κοπέλες φίλησα καμιά δεν είπε σώνει - πολλές κοπέλες φίλησα καμιά δεν είπε σώνει. 

Αγάπη μ’ έλα έλα και μην το λες κανένα, - αγάπη μ’ το όνομά σου γλυκό ‘ν’ το φίλημά σου. 

Βάλε στο μαστραπά νερό και βάλτο στον αγέρα - βάλε στο μαστραπά νερό και βάλτο στον αγέρα, 

κι αν δεν το πιούμ’ την Κυριακή το πίνουμ’ τη Δευτέρα - κι αν δεν το πιούμ’ την Κυριακή το πίνουμ’ τη Δευτέρα. 

Αγάπη μ’ έλα έλα και μην το λες κανένα, - αγάπη μ’ το όνομά σου γλυκό ‘ν’ το φίλημά σου..

Παραπομπές
----------

1. ↑  Vlasiadis Kyriakos, *Dances of Sinasos Conference IOFA Greece*, 2005.
2. ↑  «ΣΗΜΕΡΙΣ Η ΣΗΜΕΡΙΑΝΗ». *www.kanellatou.gr*.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Μια ζωντανή παράσταση του τραγουδιού και του χορού
Η **Αδελαΐδα των Παρισίων** (850/853 - 10 Νοεμβρίου 901) ήταν βασίλισσα των Δυτικών Φράγκων σαν δεύτερη σύζυγος του Βασιλιά των Δυτικών Φράγκων Λουδοβίκου του Τραυλού, γιος της ήταν ο μετέπειτα βασιλιάς Κάρολος ο Απλός. Ο πατέρας της ήταν ο Αδαλάρδος των Παρισίων που διετέλεσε Κόμης του Παλατινάτου και Κόμης των Παρισίων. Ο βασιλιάς Κάρολος ο Φαλακρός επέλεξε σαν νύφη για τον γιο του την Αδελαΐδα παρά το γεγονός ότι ο Λουδοβίκος ήταν παντρεμένος μυστικά με την Ανσγκάρδη της Βουργουνδίας. Ο Λουδοβίκος και η Ανσγκάρδη είχαν αποκτήσει δύο γιους, ήταν οι μετέπειτα βασιλείς Λουδοβίκος Γ΄ της Γαλλίας και Καρλομάν Β΄ της Γαλλίας. Ο Κάρολος ο Φαλακρός διέταξε τον πάπα Ιωάννη Η΄ να διαλύσει τον γάμο του γιου του, τον Φεβρουάριο του 875 πάντρεψε τον Λουδοβίκο με την Αδελαΐδα. 

Η νομιμότητα του γάμου ήταν υπό αμφισβήτηση λόγω της συγγένειας που υπήρχε μεταξύ τους, ο πάπας έστεψε βασιλιά τον Λουδοβίκο τον Τραυλό (7 Σεπτεμβρίου 878) αλλά αρνήθηκε να στέψει την Αδελαΐδα. Όταν πέθανε ο Λουδοβίκος ο Τραυλός στην Κομπιένη (10 Απριλίου 879) η Αδελαΐδα ήταν έγκυος, λίγους μήνες αργότερα γέννησε γιο τον μετέπειτα βασιλιά Κάρολο τον Απλό (17 Σεπτεμβρίου 879). Η γέννηση του γιου έφερε σύγκρουση ανάμεσα στην Αδελαΐδα και την Ανσγκάρδη που την κατηγόρησε για μοιχεία, η Αδελαΐδα από την άλλη αμφισβήτησε τα κληρονομικά δικαιώματα των γιων της Ανσγκάρδης. Η Αδελαΐδα κέρδισε τελικά αλλά οι γιοι της Ανσγκάρδης Λουδοβίκος Γ΄ και Καρλομάν Β΄ παρέμειναν στον θρόνο μέχρι τον θάνατο τους χωρίς παιδιά (882, 884). Ο Κάρολος ο Απλός δεν κατάφερε ούτε τότε να κερδίσει τον θρόνο, τους γιους της Ανσγκάρδης διαδέχθηκαν ο Εύδης Α΄ της Γαλλίας και ο Κάρολος ο Παχύς. Ο Κάρολος ο Απλός κατόρθωσε αργότερα με πολύ κόπο να κερδίσει τον θρόνο του πατέρα του, η μητέρα του τον υποστήριξε και τον έστεψε (28 Ιανουαρίου 893). Η Αδελαΐδα πέθανε στην Λαν (10 Σεπτεμβρίου 901), τάφηκε στο Αβαείο του Σάιντ-Κορνέιγ στην Κομπιένη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Γερμανικά) *Κατάλογος της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γερμανίας*. 121268639X. Ανακτήθηκε στις 17  Ιουλίου 2021.
2. 1 2  «Kindred Britain»
3. ↑  p10323.htm#i103222. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
4. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
5. ↑  Rosamond McKitterick, The Frankish Kingdoms under the Carolingians, (Pearson Education Limited, 1999), 258
6. ↑  McKitterick, Rosamond (2005). New Cambridge Medieval History. Cambridge University Press. σ. 136
7. ↑  McKitterick, Rosamond (2005). New Cambridge Medieval History. Cambridge University Press. σ. 138

Πηγές
-----

* McKitterick, Rosamond (2005). New Cambridge Medieval History. Cambridge University Press.
* Rosamond McKitterick, The Frankish Kingdoms under the Carolingians, (Pearson Education Limited, 1999)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 316448141
* ISNI: 0000 0004 5328 6014
* GND: 121268639X
* BNF: cb16295999s (data)

 |

 |
*Η Συνάντηση του Λέοντα Α΄ και του Αττίλα*, τοιχογραφία στην *Αίθουσα του Ηλιόδωρου*, μίας των *Αιθουσών του Ραφαήλ* στο Αποστολικό Παλάτι του Βατικανού.
Η **Συνάντηση του Λέοντα Α΄ του Μεγάλου και του Αττίλα** είναι μία νωπογραφία του Ιταλού ζωγράφου της Αναγέννησης Ραφαήλ και του βοηθού του Τζούλιο Ρομάνο.

Περιγραφή
---------

Εκτελέστηκε το 1514 ως μέρος της διακόσμησης των τεσσάρων αιθουσών, γνωστών στην εποχή μας ως Αίθουσες του Ραφαήλ, στο αποστολικό Παλάτι του Βατικανού. Η τοιχογραφία βρίσκεται στην *Αίθουσα του Ηλιόδωρου*, που πήρε το όνομά της από μία άλλη τοιχογραφία της, την *Εκδίωξη του Ηλιόδωρου από τον ναό*.

Το έργο παριστά τη συνάντηση μεταξύ του πάπα Λέοντα Α΄ (εικονίζεται αριστερά) και του Αττίλα ηγέτη των Ούννων (δεξιά). Επάνω αριστερά, στον ουρανό, εικονίζονται οι απόστολοι Πέτρος και Παύλος να κρατούν ξίφη. Στην αρχή ο Ραφαήλ είχε ζωγραφίσει τον Λέοντα Α΄ με τα χαρακτηριστικά του πάπα Ιούλιου Β΄ ντελλα Ρόβερε, αλλά έπειτα από το τέλος εκείνου το 1513, άλλαξε τα χαρακτηριστικά με αυτά του επόμενου πάπα, του Λέοντα Ι΄ των Μεδίκων. Ο πάπας ακολουθείται από δύο καρδιναλίους, έναν ιερέα που φέρει ψηλά σταυρό και δύο ακόμη· είναι όλοι έφιπποι και προσέρχονται ήρεμοι. Το αριστερό μέρος ζωγραφίστηκε κυρίως από τον Ραφαήλ και λιγότερο από τους μαθητές του. 

Στο δεξί μέρος ο Αττίλας, έφιππος ακολουθείται από ένα πλήθος που κρατεί δύο λάβαρα και δύο σάλπιγγες. Έχουν δει τους δύο αποστόλους στον ουρανό και είναι ταραγμένοι· τα άλογα είναι ανήσυχα και το πλήθος άτακτο. Το δεξί μέρος εκτελέστηκε από τον Τζούλιο Ρομάνο. Και στις δύο μεριές, τα άλογα των κύριων μορφών κρατούν ιπποκόμοι.

Πηγές
-----

* Redig de Campos, Deoclécio (1968). Vatican Museums: Rome. New York: Newsweek. p. 13.
* The Vatican: spirit and art of Christian Rome, a book from The Metropolitan Museum of Art Libraries (fully available online as PDF), which contains material on this work
**Η Μάχη της Όστια**, ιταλ. Battaglia di Ostia, είναι νωπογραφία από το εργαστήριο του Ιταλού ζωγράφου της Αναγέννησης Ραφαήλ. Η τοιχογραφία ήταν μέρος της διακόσμησης, που ανέλαβε ο Ραφαήλ για τέσσερα ιδιαίτερα διαμερίσματα του Πάπα, γνωστών σήμερα ως Αίθουσες του Ραφαήλ.

*Η Μάχη της Όστια*, τοιχογραφία στις *Αίθουσες του Ραφαήλ* στο αποστολικό παλάτι του Βατικανού.

Περιγραφή
---------

Το έργο βρίσκεται στην *Αίθουσα της Πυρκαγιάς του Μπόργκο* (Stanza dell' incentio del Borgo), η οποία ονομάστηκε έτσι από μία άλλη τοιχογραφία. Για τη νωπογραφία της μάχης ο καλλιτέχνης εμπνεύστηκε από τη ναυμαχία του 849 μεταξύ των Σαρακηνών και της Χριστιανικής Ένωσης πλοίων του Πάπα, της Νάπολης και της Γαέτας. Στο ζωγραφικό έργο ο Πάπας Λέων Δ΄, με τα χαρακτρηστκά του Πάπα Λέοντα Ι΄, δίνει ευχαριστίες έπειτα από την καταστροφή των Αραβικών πλοίων από καταιγίδα.

Πηγές
-----

* Joannides, Paul (1992). The Drawings of Raphael: With a Complete Catalogue. Berkeley, CA: University of California Press. ISBN 0-520-05087-8.
Η Σταύρωση της Σάντα Μαρία Νοβέλλα, έργο του Τζόττο
Ο **Σταυρός της Σάντα Μαρία Νοβέλλα** (στα ιταλικά: **Il Crocifisso di Santa Maria Novella**) είναι έργο του Τζόττο, που χρονολογείται στα τέλη του 13ου αιώνα. Πρόκειται για ξύλινο σταυρό με τον Εσταυρωμένο ζωγραφισμένο με τη τεχνική της τέμπερας και με χρυσό χρώμα. Βρίσκεται στο κεντρικό κλίτος της Βασιλικής της Σάντα Μαρία Νοβέλλα, στη Φλωρεντία.

Περιγραφή
---------

Ο Σταυρός του Τζόττο έχει διαστάσεις 5,78 μ. και 4,06μ. Στο κάτω μέρος του είναι ζωγραφισμένα βράχια και σε μια κοιλότητα απεικονίζεται ένα ανθρώπινο κρανίο. Τα βράχια παραπέμπουν στο Γολγοθά όπου σύμφωνα με τη παράδοση τοποθετείται ο τάφος του Αδάμ. Το αίμα του Χριστού από τα καρφιά στα πόδια του, που ρέει προς το κρανίο, συμβολίζει τη λύτρωση του ανθρώπου από την αμαρτία χάρη στη θυσία του Χριστού. Δεξιά και αριστερά στο ύψος των χεριών του Χριστού είναι ζωγραφισμένοι η Παναγία και ο Ευαγγελιστής Ιωάννης αντίστοιχα.[1]

Ο Τζόττο, σε αντίθεση με άλλους ομότεχνούς του της εποχής, ζωγράφισε τον Εσταυρωμένο με πιο νατουραλιστικό τρόπο ακολουθώντας τη γλυπτική παράδοση. Το σώμα του Χριστού, από το ίδιο του το βάρος, καθώς και το κεφάλι Του γέρνουν προς τα εμπρός. Ο κορμός, τα χέρια και τα πόδια Του έχουν αποδοθεί με τις σωστές ανατομικές λεπτομέρειες ενώ η αντίθεση φωτός και σκιάς στο σώμα Του δείχνει ότι έχει επέλθει ο θάνατος.

Παραπομπές
----------

1. ↑

Βιβλιογραφία
------------

* Marcello Gaeta, Giotto und die croci dipinte des Trecento, Monaco di Vestfalia, Rhema, 2013.
* Marco Ciatti e Max Seidel (a cura di), La Croce di Santa Maria Novella, Firenze, Edifir, 2001.
* Maurizia Tazartes (a cura di), Giotto, Milano, Rizzoli, 2004.
* Edi Baccheschi, L'opera completa di Giotto, Milano, Rizzoli, 1978.
Η **Συνθήκη του Κεντάινιαϊ** (λιθουανικά: Kėdainių sutartis, Josvainių aktas, σουηδικά: Freden i Kėdainiai), η οποία υπογράφηκε στις 17 Αυγούστου 1655, ήταν μια συμφωνία Σουηδικής Αυτοκρατορίας-Μεγάλο Δουκάτου της Λιθουανίας κατά τον Δεύτερο Βόρειο Πόλεμο. Μετά την αποφασιστική ήττα των πολωνικών δυνάμεων στη Μάχη του Ούιστσε στην οποία οι παλατίνοι του Πόζναν και του Κάλις παραδόθηκαν στη Σουηδία, ο Λιθουανός χετμάνος Γιάνους Ραντζίβιουου αποφάσισε να διακόψει τον πόλεμο. Στο Κεντάινιαϊ, δέχτηκε τη σουηδική προστασία. 

Η συνθήκη όριζε επίσης ότι η Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία δεν διαλύθηκε και ότι οι λιθουανικές δυνάμεις δεν θα πολεμούσαν τις πολωνικές δυνάμεις, αλλά το κείμενο της συνθήκης περιλάμβανε διαμαρτυρίες για την έλλειψη πολωνικής υποστήριξης. Στις 20 Οκτωβρίου, η συνθήκη αντικαταστάθηκε από την Ένωση του Κεντάινιαϊ, η οποία ένωσε το Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας με τη Σουηδική Αυτοκρατορία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Praleika, A. *Kėdainių unija – nevykusi LDK ir Švedijos santuoka [Union of Kėdainiai — a failed marriage between GDL and Sweden]* (in Lithuanian).
2. Frost, Robert I (2000). *The Northern Wars. War, State and Society in Northeastern Europe 1558-1721*. Harlow: Longman. σελ. 168. ISBN 978-0-582-06429-4.