recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Ιωσήφ Μομφεράτος ή Μομφερράτος** (1 Σεπτεμβρίου 1816-7 Απριλίου 1888) ήταν Έλληνας πολιτικός από την Κεφαλονιά.

Ιωάννης Λυσγαράς

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ο Μομφεράτος ήταν από τους αρχηγούς του Ριζοσπαστικού κόμματος των Ηνωμένων πολιτειών των Ιόνιων νήσων, δικηγόρος που είχε σπουδάσει σε πανεπιστήμια της Ιταλίας και της Γαλλίας. Διατέλεσε μέλος του Κερκυραϊκού κοινοβουλίου επί αγγλικής κατοχής και της Β΄Εθνοσυνέλευσης της Αθήνας 1864, όταν τα Ιόνια νησιά είχαν παραχωρηθεί στην Ελλάδα από τους Άγγλους. Επίσης από τις 9 Απριλίου του 1849 έως το 1859 εξέδιδε στην Κεφαλονιά την εφημερίδα Αναγέννησις της Κεφαλονιάς. Αγωνίστηκε για την ένωση των νήσων με την Ελλάδα και για την πολιτική του δράση φυλακίστηκε και εξορίστηκε από την Αγγλική αρμοστεία. 

Το 1862 συμπαρατάχθηκε με τον Ηλία Ζερβό που πρότεινε ψήφισμα για την αναστολή της ένωσης και την ψήφιση μέτρων για την ανακούφιση του επτανησιακού λαού. Το ψήφισμα αυτό ήταν η αιτία να διασπαστεί το Κόμμα των Ριζοσπαστών σε Κόμμα Αληθινών Ριζοσπαστών, με ηγέτες του Μομφεράτο και Ζερβό, και σε Κόμμα των Ενωτικών Ριζοσπαστών με ηγέτη τον Κων/νο Λομβάρδο. 

Στις 21 Μαΐου 1864 γίνεται η ένωση των Ιονίων νήσων με την Ελλάδα, αλλά ο Μομφεράτος αρνείται να υπογράψει την ένωση και απουσιάζει από τους πανηγυρισμούς -παρόλο που ήταν αντιπρόεδρος του Ιόνιου κοινοβουλίου- διαφωνώντας με τους όρους της ένωσης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ζερβού - Ιακωβάτου, Ηλία (1964). Μυλωνά, Σπύρου, επιμ. *Επτανησιακός Ριζοσπαστισμός. Αφιέρωμα στα εκατόχρονα της Ενώσεως 1864 - 1964*. Αθήνα. σελ. 11.

Πηγές
-----

* Κωνσταντίνος Σκόκος (1889). *Ημερολόγιον Σκόκου*. Εν Αθήναις: Εκ του Τυπογραφείου των Καταστημάτων Ανέστη Κωνσταντινίδου. σελ. 395.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* **ΕΒΕ**: 45644

 |

 |
*Cosco Hellas*
Η **COSCO** (κινεζικά: 中国远洋) είναι πολυεθνική εταιρεία με έδρα το Πεκίνο, και μία από τις μεγαλύτερες ναυτιλιακές εταιρείες τακτικών γραμμών στον πλανήτη. Η ονομασία είναι συντόμευση του *China Ocean Shipping Company* (Κινεζική Ωκεάνια Ναυτιλιακή Εταιρία). Πρόκειται για μια κρατική εταιρεία της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας. Είναι ο μεγαλύτερος τακτικός μεταφορέας ξηρού χύδην φορτίου στην Κίνα.

Κατέχει και λειτουργεί πάνω από 130 πλοία, με συνολική χωρητικότητα 320.000 TEU (ένα TEU ισοδυναμεί με ένα τυποποιημένο εμπορευματοκιβώτιο μήκους 20 ποδών) και δραστηριοποιείται σε πάνω από 100 λιμάνια σε όλο τον κόσμο. Κατατάσσεται έκτη μεγαλύτερη σε αριθμό πλοίων μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων και η ένατη μεγαλύτερη στο συνολικό όγκο εμπορευματοκιβωτίων.

Ο όμιλος εταιρειών COSCO περιλαμβάνει 6 εταιρείες εισηγμένες στο Χρηματιστήριο του Χονγκ Κονγκ και το Χρηματιστήριο της Σαγκάης, και έχει πάνω από 300 θυγατρικές τόσο σε τοπικό επίπεδο όσο και στο εξωτερικό, που δραστηριοποιούνται στους τομείς υπηρεσιών μεταφοράς φορτίων, κατασκευής πλοίων, επισκευής πλοίων, λειτουργίας τερματικών σταθμών, κατασκευής εμπορευματοκιβωτίων, καθώς και σε εμπορικές δραστηριότητες, χρηματοδότηση, διαχείριση ακίνητης περιουσίας και πληροφορική.

Η εταιρεία λειτουργεί πολλά πλοία υπό ελληνική σημαία εκ των οποίων ένα φέρει το όνομα *COSCO Hellas*.

Ο πρόεδρος της εταιρείας, captain Wei Jiafu, επισκέφθηκε στις 19 Μαΐου 2010 τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας, Κάρολο Παπούλια, ενημερώνοντας τον για τις επενδύσεις της εταιρείας του στην Ελλάδα.

παραπομπές
----------

1. ↑  «COSCO Group». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Μαΐου 2008. Ανακτήθηκε στις 4 Νοεμβρίου 2009.
2. ↑  «Liner market shares». BRS report for Alphaliner. 2006. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Οκτωβρίου 2007. Ανακτήθηκε στις 4 Νοεμβρίου 2009.  Unknown parameter `|month=` ignored (βοήθεια)
3. ↑
4. ↑  [*νεκρός σύνδεσμος*]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Άρθρο για της επενδύσεις της εταιρίας στην Ελλάδα

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **COSCO** |
Η **Ινάννα** αποτελούσε την κύρια θηλυκή θεότητα των Σουμέριων, την οποία αποκαλούσαν «Αγία Παρθένα» Ήταν η πρώτη γνωστή θεότητα που σχετίστηκε με τον πλανήτη Αφροδίτη.

Η Ινάννα για πρώτη φορά λατρεύτηκε στην Ουρούκ και είχε δυο πλευρές. Η θεά της γονιμότητας και του αισθησιασμού είχε και τη δύναμη να καταστρέφει τα χωράφια και να στερεί τη γονιμότητα από όλα τα γήινα πλάσματα. Λατρευόταν σαν θεά του πολέμου και του κυνηγιού ιδιαίτερα ανάμεσα στους πολεμοχαρείς Ασσύριους. Η Ινάννα ήταν η προστάτιδα των ιερόδουλων, οι οποίες και την υπηρετούσαν στους ναούς της.

Η Ινάννα πρωταγωνιστεί σε αρκετούς μύθους, με σημαντικότερο την σουμεριακή «Κάθοδο στον Κάτω Κόσμο». Στο μύθο αυτό κατεβαίνει στο Βασίλειο των Νεκρών για να διεκδικήσει την εξουσία της. Ωστόσο, η βασίλισσα και αδερφή της, Ερεσκιγκάλ, διατάζει το θάνατό της. Με το θάνατο της όμως πέθανε και η Φύση και τίποτα δεν μπορούσε να φυτρώσει πια. Μετά από παρέμβαση του θεού Ένκι, θα μπορούσε να αναγεννηθεί, αν κάποιο άλλο πρόσωπο έπαιρνε τη θέση της. Η Θεά διάλεξε να καταδικάσει τον σύζυγό της Ντουμούζι (Ταμμούζ), ο οποίος στο εξής θα εξουσίαζε στον Κάτω Κόσμο για μισό χρόνο. Η ιστορία αυτή θυμίζει τον αντίστοιχο μύθο της Δήμητρας και της κόρης της, Περσεφόνης, που συμβολίζει το θάνατο και την αναγέννηση της φύσης.

Η Ινάννα είναι η κόρη του Θεού Άνου, άρχοντα των Ουρανών. Το όνομα Ινάννα σημαίνει «Βασίλισσα του Ουρανού», ενώ παραλλαγές του ονόματός της είναι **Νινσιάννα**, ως προσωποποίηση του Αυγερινού, και **Νουουγιγάνα**, η "Ιερόδουλος των Ουρανών". Απεικονίζεται σαν πλούσια ντυμένη θεά ή σαν γυμνή γυναίκα. Σύμβολο της είναι το οκτάκτινο αστέρι. Σημαντικά ιερά της Ινάννα υπήρχαν στην Ουρούκ και στη Βαβυλώνα. Οι Βαβυλώνιοι την ονόμαζαν Ιστάρ. Αποτελούσε, επίσης, το αντίστοιχο της δυτικοσημιτικής θεάς Αστάρτης. Στην μετέπειτα Ελληνική και Ρωμαϊκή μυθολογία οι θεές Αφροδίτη και Βένους αντίστοιχα απορρόφησαν κάποιες από τις σχετικές με αυτή την ανατολική θεότητα παραδόσεις.

Βιβλιογραφία
------------

* *The Anchor Bible Dictionary*, Τόμος 3, 1992, Doubleday, στην αγγλική.
* *Ενόραση στις Γραφές*, Τόμος 2, 1989, Β. & Φ. Ε. Σκοπιά, στην αγγλική.

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Σουμεριακή μυθολογία |
| --- |
|  |
| Σημαντικοί θεοί | 
* Άνου
* Κι
* Ενλίλ
* Ένκι
* Ερεσκιγκάλ
* Ινάννα
* Νάμου
* Νάννα
* Νινλίλ
* Νινούρτα
* Νινχουρσάγκ
* Ούτου
 |
|  |
| Ήρωες | 
* Γκιλγκαμές
* Ενκίντου
* Λουγκαλμπάντα
* Ουτναπιστίμ
 |
|  |
| Κείμενα | 
Έπος του Γκιλγκαμές |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 12934158
* LCCN: sh85064701
* GND: 111629578
* SUDOC: 027723577

 |

 |
Το **CMY** (Cyan, Magenta, Yellow) είναι το μοντέλο απόδοσης χρώματος σε λευκό φόντο το οποίο χρησιμοποιεί το κυανό, το μαγεντιανό ερυθρό (ματζέντα) και το κίτρινο σε κατάλληλη αναλογία προκειμένου να αποδοθεί ολόκληρο το χρωματικό φάσμα.

Αναπαράσταση μοντέλου CMY

Λειτουργία
----------

Το χρωματικό μοντέλο 'CMY' σχετίζεται με το RGB , γιατί πρόκειται στην ουσία για συμπληρωματικά μοντέλα με τις ίδιες βασικές αρχές και ιδιότητες.
Το CMY επινοήθηκε για τις ανάγκες των εκτυπωτών στους οποίους και χρησιμοποιείται. Η διαφορά με το RGB είναι ότι στο CMY η επιφάνεια που αναπαράγονται/εκτυπώνονται τα χρώματα είναι πια το χαρτί , το οποίο είναι άσπρο σε αντίθεση με την μαύρη οθόνη των υπολογιστών. Έτσι οποιαδήποτε αναπαραγωγή χρωμάτων ξεκινά έχοντας ως βάση το λευκό και όχι το μαύρο. Με άλλα λόγια η αρχή των αξόνων (0,0,0) στο CMY είναι το λευκό και όχι το μαύρο χρώμα όπως στο RGB. Κατά συνέπεια, όλος ο χρωματικός κύβος αντιστρέφεται, ώστε το λευκό που πριν ήταν (1,1,1) να πάει στη θέση (0,0,0), με αποτέλεσμα οι κύριοι άξονες του χρωματικού χώρου να μην αντιστοιχούν στα βασικά χρώματα κόκκινο, πράσινο, μπλε, αλλά στα κυανό (Cyan), ματζέντα (Magenta), κίτρινο (Yellow), από τα οποία και προέρχεται το ακρωνύμιο CMY. Οι περισσότερες εκτυπωτικές έγχρωμες συσκευές (εκτυπωτές, φωτοτυπικά) τροφοδοτούνται με τις τρεις παραμέτρους του μοντέλου αυτού ή εκτελούν μετασχηματισμό του RGB σε CMY.

Το μειονέκτημα του CMY
----------------------

Θεωρητικά είναι δυνατόν να δημιουργήσουμε κάθε χρωματική απόχρωση χρησιμοποιώντας τα RGB και CMY μοντέλα χρώματος. Ένας εκτυπωτής που χρησιμοποιεί αυτά τα τρία ως βασικά χρώματα μπορεί λοιπόν να παράγει κάθε πιθανή διαβάθμιση χρώματος. Στην πράξη όμως, τα τρία βασικά χρώματα γαλάζιο, μωβ και κίτρινο δεν υπάρχουν διαθέσιμα ως αμιγή χρώματα, αλλά είναι πάντοτε «λερωμένα» με μια συγκεκριμένη αναλογία χρώματος από τα άλλα βασικά χρώματα. Το αποτέλεσμα είναι ότι δεν είναι δυνατό να τυπωθεί καθαρό μαύρο και περιορίζεται ο αριθμός των ικανών για εκτύπωση χρωμάτων. Με σκοπό να υπερπηδηθεί αυτό το πρόβλημα, το χρωματικό μοντέλο CMY έχει επεκταθεί για να σχηματίσει το μοντέλο CMYK. Η διαφορά μεταξύ των δυο μοντέλων CMY και CMYK είναι ελάχιστη. Στην πράξη όμως το αποτέλεσμα είναι σημαντικό. Επιπρόσθετα, στα τρία βασικά χρώματα κυανό, ματζέντα και κίτρινο, το μοντέλο χρωμάτων CMYK επίσης περιέχει το μαύρο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  "Ψηφιακή Επεξεργασία και Ανάλυση Εικόνας", Νικόλαος Παπαμάρκος, 2010, Αυτοέκδοση, ISBN 978-960-92731-3-8
2. ↑  "Γραφικά και Οπτικοποίηση"Σύγγραμμα, Θεοχάρης Θ. Πλατής Ν. Παπαϊωάννου Γ. Πατρικαλάκης Ν. 2010, Συμμετρία, ISBN 978-960-266-296-0
Η φράση **101ο χιλιόμετρο** (101-й километр, *sto pervyy kilometr*) είναι μια κοινή ονομασία για το νόμο που περιόριζε την ελευθερία κυκλοφορίας στην Σοβιετική Ένωση. Η φράση επινοήθηκε μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Μόσχας το 1980, όταν όλα τα "ανεπιθύμητα στοιχεία" (πόρνες, αλκοολικοί, κλπ.) απομακρύνθηκαν βίαια πέρα από το ανατολικό όριο της Περιφέρειας Μόσχας, το οποίο βρίσκεται 101 χλμ. από τη Μόσχα.

Πρακτική
--------

Κατά τη διάρκεια της Σοβιετικής εποχής, εγκληματίες και άλλοι ανεπιθύμητοι, συμπεριλαμβανομένων των υποτιθέμενων αποκατεστημένων πολιτικών κρατουμένων που επέστρεφαν από τα Γκουλάγκ, συχνά εξορίζονταν από τα αστικά κέντρα όπως η Μόσχα. Έγινε εν μέρει για να κρατήσει τα ανεπιθύμητα στοιχεία μακριά από αλλοδαπούς, οι οποίοι συνήθως περιορίζονταν σε περιοχές εντός 25 χιλιομέτρων από τα κέντρα της πόλης.

Τα δικαιώματα ενός κρατούμενου να κυκλοφορεί ελεύθερα εντός της χώρας μετά την απελευθέρωση από μια φυλακή θα ήταν κλειστά για μεγάλο χρονικό διάστημα. Αντί των τακτικών εγγράφων, οι κρατούμενοι θα λάμβαναν ένα προσωρινό υποκατάστατο, ένα εισιτήριο λύκου (ρωσικά: волчий билет‎), που θα τους καταδίκαζε σε εσωτερική εξορία χωρίς το δικαίωμα να εγκατασταθούν εγγύτερα από 100 χιλιόμετρα σε μεγάλα αστικά κέντρα, όπου θα πρέπει να τους αρνηθεί η άδεια παραμονής (*προπίσκα*).

Στη σύγχρονη Ρωσία, αυτός ο περιορισμός των 100 χιλιομέτρων καταργήθηκε, αν και μια έκδοση της προπίσκα εξακολουθεί να παραμένει και η έκφραση χρησιμοποιείται σε ένα πλαίσιο παρόμοιο με αυτό της ερημιάς. Το πολιτιστικό χάσμα της γραμμής των 100 χιλιομέτρων εξακολουθεί να υπάρχει στη Ρωσία σε κάποιο βαθμό.

Δείτε επίσης
------------

* Λισένετς
* Κατοικιακή διαχώριση
* Εισιτήριο λύκου (Ρωσία)

Παραπομπές
----------

1. ↑  Jeffrey Tayler (Φεβρουαρίου 1999). «Exiled Beyond Kilometer 101». *The Atlantic*. Ανακτήθηκε στις 13 Αυγούστου 2012.
2. ↑  Yung, Corey Rayburn (2007). «Banishment by a Thousand Laws: Residency Restrictions on Sex Offenders». *Washington University Law Review* **85**. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2010-06-22.. Ανακτήθηκε στις August 14, 2012.
Ο **Ιωσήφ Ματβέγιεβιτς Ντρίζε** (20 Μαρτίου 1927, Ποτσιέπ, Κυβερνείο του Μπριάνσκ - 3 Νοεμβρίου 2016, Μόσχα) ήταν σοβιετικός και ρώσος επιστήμονας στον τομέα της δημιουργίας σύγχρονων μέσων αεράμυνας.

Αποφοίτησε από το Ινστιτούτο Αεροπορίας της Μόσχας το 1950. Από το 1949 εργάστηκε στο Ερευνητικό Ηλεκτρομηχανολογικό Ινστιτούτο της Μόσχας και από το 1986 ήταν ο κύριος σχεδιαστής του Ινστιτούτο, ενώ υπήρξε και επικεφαλής του Ινστιτούτου. 

Επέβλεψε τη δημιουργία στρατιωτικών Εναέριων Συστημάτων Αντιπυραυλικής Άμυνας, την ανάπτυξη τους, την ανάπτυξη της παραγωγής τους, καθώς και τις τροποποιήσεις μερικών Εναέριων Συστημάτων Αντιπυραυλικής Άμυνας.

Ήταν υποψήφιος τεχνικών επιστημών το 1966.

Βραβεία και διακρίσεις
----------------------

Βραβεύτηκε με το Βραβείο Λένιν το 1967, καθώς και με το βραβείου του Επίτιμου ραδιοφωνικού χειριστή της ΕΣΣΔ (1977). Έχει βραβευτεί με το βραβείο του Διακεκριμένου σχεδιαστή της Ρωσικής Ομοσπονδίας το 2012. 

Επίσης, έχει βραβευτεί με το Τάγμα του Λένιν (δύο φορές), με το Τάγμα της Οκτωβριανής Επανάστασης, με το Εργατικό Κόκκινο Λάβαρο, και με τέσσερα μετάλλια "Για τις υπηρεσίες στην Πατρίδα τρίτου βαθμού", το 2002.

Πηγές
-----

* ПАО «НПО Алмаз» им. Φωτογραφία
* *Αρκάντι Ιβάνοβιτς Μέλουα* Ракетная и космическая техника : [Энцикл.] / Под ред. В. В. Панова. — М. ; СПб : Гуманистика, 2003. — 749 с. — 1500 экз. — ISBN 5-86050-170-6
Η **Βερολίνα (Berolina)** είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,83. Ανακαλύφθηκε το 1896 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Γκούσταφ Βιτ, που παρατηρούσε από το Βερολίνο, και πήρε το όνομά της από την πόλη αυτή. Υπήρξε ο πρώτος από τους δύο αστεροειδείς που ανακάλυψε ο συγκεκριμένος αστρονόμος (ο άλλος είναι ο περίφημος 433 Έρως).

Φυσικά χαρακτηριστικά
---------------------

Η διάμετρος της Βερολίνας εκτιμάται σε 20 ως 38 χιλιόμετρα, ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 61 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³ και για τη μέγιστη από τις παραπάνω διαμέτρους. Ο φασματικός τύπος της είναι **D**, ενώ το άλβεδό της είναι 0,054. Η Βερολίνα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 12 ώρες και 47 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 85 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *JPL Small-Body Database*. 2000422.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

  


Αστεροειδείς| 421 Τσορινγκία | 422 Βερολίνα | 423 Διοτίμα |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ηλιακό Σύστημα
* Πύλη:Αστρονομία
 |

 |
Ο **Ινάρως**,ΙΙ γιος του Ψαμμητίχου, ήταν βασιλιάς των Λιβύων και ηγέτης της εξέγερσης των Αιγυπτίων, η οποία ξεκίνησε το 460 π.Χ έως το 454 π.Χ.

Εξέγερση των Αιγυπτίων
----------------------

Οι Αιγύπτιοι, υπό την ηγεσία του Ινάρω, εξεγέρθηκαν κατά των Περσών το 460 π.Χ. Ο Ινάρως είχε ζητήσει τη βοήθεια των Αθηναίων, οι οποίοι έστειλαν στην Αίγυπτο 200 τριήρεις. Ο Αρταξέρξης έστειλε τον Αχαιμένη, μαζί με 400.000 άνδρες πεζικό και 80 πλοία. Στη μάχη της Παμπρήμιδος, ο Ινάρως νίκησε, σκοτώνοντας τον Αχαιμένη και στέλνοντας το σώμα του σατράπη στον Αρταξέρξη. Παράλληλα, στην θάλασσα, ο Χαριτιμίδης νίκησε τους Πέρσες, αιχμαλωτίζοντας 20 περσικά πλοία και βυθίζοντας άλλα 30.

Τότε, ο Αρταξέρξης έστειλε τον Μεγάβυζο, με επιπρόσθετο στρατό 200.000 ανδρών και 300 πλοίων. Τότε διεξήχθη μια μάχη, και οι απώλειες των δύο στρατών ήταν βαριές, αλλά οι Αιγύπτιοι είχαν περισσότερες απώλειες, με τον Μεγάβυζο να τραυματίζει τον Ινάρω στον μηρό. Ο Ινάρως υποχώρησε, μαζί με όσους Έλληνες δεν σκοτώθηκαν στην μάχη, και σχεδόν όλη η Αίγυπτος έπεσε στα χέρια των Περσών.

Αργότερα, ο Μεγάβυζος επιτέθηκε στην Βύβλο, όπου βρίσκονταν ο Ινάρως και οι Έλληνες (που υπολογίζονται στους 6000), αλλά φαίνεται ότι απέτυχε να την καταλάβει. Τότε, ο Μεγάβυζος πρότεινε όρους παράδοσης στον Ινάρω, σύμφωνα με τους οποίους, ο Ινάρως δεν θα σκοτωνόταν και οι Έλληνες μπορούσαν να επιστρέψουν στην πατρίδα τους όποτε ήθελαν. Οι Έλληνες δέχθηκαν, και τότε ο Μεγάβυζος τους οδήγησε στον Αρταξέρξη και τον έπεισε να μην σκοτώσει τον Ινάρω.

Θάνατος
-------

Η Άμηστρις, ωστόσο, προσπάθησε να πείσει τον Αρταξέρξη και τον Μεγάβυζο να σκοτώσουν τον Ινάρω, καθώς αυτός είχε σκοτώσει τον Αχαιμένη, ο οποίος ήταν γιος της, αλλά δεν τα κατάφερε. Αργότερα, όμως, ο βασιλιάς της παρέδωσε τον Ινάρω και 50 Έλληνες - η Αμέστρις αποκεφάλισε τους Έλληνες και σούβλισε ή σταύρωσε τον Ινάρω.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. Ανακτήθηκε στις 31  Δεκεμβρίου 2014.
2. 1 2  Θουκυδίδης, Α.104
3. 1 2 3  «Κτησίας, Περσικά, 36». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Φεβρουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 8 Ιανουαρίου 2012.
4. ↑  Ηρόδοτος, Πολύμνια 7
5. 1 2  «Κτησίας, Περσικά, 37». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Φεβρουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 8 Ιανουαρίου 2012.
6. 1 2 3  «Κτησίας, Περσικά, 38». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Φεβρουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 8 Ιανουαρίου 2012.
7. 1 2  «Κτησίας, Περσικά, 39». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Φεβρουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 8 Ιανουαρίου 2012.

Πηγές
-----

* Ηρόδοτος, *Ιστορίαι*
* Θουκυδίδης, *Ιστορία του Πελοποννησιακού Πολέμου*
* Κτησίας, *Περσικά*

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 284955583
* GND: 1028379196

 |

 |
Η **Διοτίμα (Diotima)** είναι ένας από τους μεγαλύτερους αστεροειδείς της Κύριας Ζώνης με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 7,24. Ανακαλύφθηκε το 1896 από τον Γάλλο αστρονόμο Ωγκύστ Σαρλουά, που παρατηρούσε από τη Νίκαια, και πήρε το όνομά της από το πιθανώς συμβολικό (ανύπαρκτο) πρόσωπο Διοτίμα, ιέρεια που δίδαξε τον Σωκράτη. Η ονομασία αυτή δόθηκε από το Astromomisches Rechen-Institut (Ινστιτούτο Αστρονομικών Υπολογισμών) της Γερμανίας, όπως και για άλλους έξι από τους 99 συνολικά αστεροειδείς που ανεκάλυψε ο Σαρλουά.

Από τροχιακής και φασματοσκοπικής απόψεως, η Διοτίμα ανήκει στη σημαντική Οικογένεια αστεροειδών της Ηούς, της οποίας αποτελεί μάλλον το ογκωδέστερο μέλος.

Φυσικά χαρακτηριστικά
---------------------

Η διάμετρος της Διοτίμας υπολογίσθηκε σε 208,8 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ ο Dunham το 2002 με χρήση 15 χορδών από επιπροσθήσεις της Διοτίμας εκτίμησε τις διαστάσεις της σε 171 × 138 χιλιόμετρα. Η μάζα της Διοτίμας εκτιμάται σε 9,53 τετράκις εκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³, αλλά μπορεί να φθάνει και τα 16. Ο φασματικός τύπος της είναι **C** (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,051 (από δεδομένα του IRAS). Η Διοτίμα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 4 ώρες και 46,5 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 112 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.

Δεχόμενοι μάζα 9,53 τετράκις εκατομμύρια τόνους, η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Διοτίμας είναι περίπου 5,84 cm/sec (168 φορές ασθενέστερη από την αντίστοιχη γήινη), ενώ η ταχύτητα διαφυγής 110,4 m/sec (397 χιλιόμετρα την ώρα).

Παραπομπές
----------

1. ↑  *JPL Small-Body Database*. 2000423.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

  


Αστεροειδείς| 422 Βερολίνα | 423 Διοτίμα | 424 Χαριτία |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ηλιακό Σύστημα
* Πύλη:Αστρονομία
 |

 |
Ο **Ιωάννης Σούτσος** (1804-1890) ήταν καθηγητής και Πρύτανις του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1804 στο Αρναούτκιοϊ στην ευρωπαϊκή του Βοσπόρου όχθη. Η καταγωγή του ήταν από επιφανή Βυζαντινή οικογένεια. Ο πατέρας του διορίστηκε δυο φορές ηγεμόνας της Βλαχίας και ακόμη μία φορά ηγεμόνας της Μολδοβλαχίας. 

Διδάχθηκε τα πρώτα του γράμματα στην πατρίδα του και στο Βουκουρέστι. Όταν ο πατέρας του πέθανε το 1821 στο Βουκουρέστι, ο νεαρός Ιωάννης μαζί με την μητέρα του και όλη την οικογένεια κατέφυγαν στην Τρανσυλβανία, για να σωθούν από την καταδιωκτική μανία των Τούρκων που είχε ξεσπάσει μετά την καταστροφή του Υψηλάντη.

Επιστολή του Ιωάννη Σούτσου ως διευθυντή του Γραφείου Δημοσίου Οικονομίας προς τον Υπουργό Εσωτερικών σχετικά με την επιτυχή ολοκλήρωση της απογραφής του 1861
Ο Σούτσος ήλθε στην Ελλάδα το 1829 και παρέμεινε μια τριετία για να σπουδάσει νομικά και πολιτικές επιστήμες. Αργότερα πήγε στην Ελβετία και Γαλλία για να συμπληρώσει τις σπουδές του. 

Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1835 και διορίστηκε πάρεδρος του Συμβουλίου Επικρατείας, και το 1837 έκτακτος καθηγητής της πολιτικής οικονομίας στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο από τους πρώτους. Εκλέχτηκε Πρύτανις το 1847, και από το 1859 ήταν επίτιμος καθηγητής. 

Από το 1851 ως το 1852 υπηρέτησε ως Νομάρχης Αχαΐας και Ήλιδος.

Διετέλεσε διευθυντής του Γραφείου Δημοσίου Οικονομίας του Υπουργείου Εσωτερικών την περίοδο 1860-1863, και διέκοψε την πανεπιστημιακή του υπηρεσία για μια μόνον τριετία όταν διετέλεσε σύμβουλος Επικρατείας από το 1864 ως το 1867.

Παρέμεινε καθηγητής ως τον θάνατό του και ήταν ο πρώτος καθηγητής που συμπλήρωσε πενήντα χρόνια διδασκαλίας. Στην εορτή της πεντηκονταετίας του η Νομική Σχολή του δώρισε εις ένδειξη τιμής μαρμάρινη προτομή, έργο της σμίλης του καλλιτέχνη Γεωργίου Βρούτου.

Απεβίωσε το 1890.

Πηγές
-----

* Ιωάννης Σούτσος συνοπτικό βιογραφικό σημείωμα από το Ινστιτούτο Νεοελληνικών Ερευνών
* Γ. Κασδόνης, επιμ. (17 Μαΐου 1887). *Δελτίον της Εστίας, αριθμός 594*. Αθήνησι: Γ. Κασδόνης. Ανακτήθηκε στις 30 Μαΐου 2010. [*νεκρός σύνδεσμος*]
* Εθνικόν και Καποδιστριακόν Πανεπιστήμιον Αθηνών, επιμ. (1937). *Εκατονταετηρίς 1837 - 1937, Πινακοθήκη*. Αθήναι: Πυρσός Α.Ε. Ανακτήθηκε στις 30 Μαΐου 2010.
* Γεώργιος Κασδόνης, επιμ. (19 Απριλίου 1887). *Δελτίον της Εστίας, αριθ. 538*. Αθήνησι: Εκ του Τυπογραφείου των Καταστημάτων Ανέστη Κωνστατνινίδου. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 30 Μαΐου 2010.

  


1. ↑  (Αγγλικά) *CERL Thesaurus*. Consortium of European Research Libraries. cnp01224603.
2. 1 2  (Γερμανικά) *Catalog of the German National Library*. 117382663. Ανακτήθηκε στις 31  Μαΐου 2020.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 50001565
* LCCN: no2004085227
* ISNI: 0000 0001 1639 4516
* GND: 117382663
* SUDOC: 13363373X

 |

 |
Ο **Ιωάννης Παρασκευόπουλος** του Στέφανου (20 Ιουνίου 1889 – 15 Μαρτίου 1951) ήταν Έλληνας αστρονόμος.

Βιογραφία
---------

Ο Παρασκευόπουλος γεννήθηκε στον Πειραιά και απεφοίτησε από το Πανεπιστήμιο Αθηνών. Υπηρέτησε στον ελληνικό στρατό κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους και τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Βλέποντας τις ικανότητές του ο καθηγητής Δημήτριος Αιγινήτης τον προσέλαβε ως βοηθό του στο Αστεροσκοπείο Αθηνών. Το 1919 ο Παρασκευόπουλος μετέβη στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής με υποτροφία για δύο έτη. Σε αυτό το χρονικό διάστημα εργάστηκε στο Αστεροσκοπείο Γιέρκς, όπου γνώρισε και νυμφεύθηκε την Ντόροθυ Μπλοκ (*Dorothy W. Block*). Επίσης εργάσθηκε στο Αστεροσκοπείο του όρους Γουίλσον.

Το 1921 επέστρεψε στην Αθήνα ως τακτικός αστρονόμος του Αστεροσκοπείου Αθηνών. Απογοητεύεται όμως από το ότι δεν μπορεί να εφαρμόσει εκείνα που έμαθε και από την έλλειψη χρηματοδοτήσεως. Για τον λόγο αυτό έφυγε ξανά για την Αμερική, όπου αναλαμβάνει τη διεύθυνση του αστρονομικού σταθμού Μπόιντεν *(Boyden)* του Αστεροσκοπείου του Χάρβαρντ στην Αρεκίπα του Περού, με προοπτική τη μεταφορά του σε μια καταλληλότερη τοποθεσία. Πράγματι, λίγα χρόνια αργότερα αποφασίσθηκε η μετεγκατάσταση του σταθμού στο Μπλουμφοντέιν της Νότιας Αφρικής εξαιτίας των καλύτερων κλιματικών συνθηκών, και ο Παρασκευόπουλος εργάσθηκε εκεί από τη θέση του διευθυντή από το 1927 μέχρι τον θάνατό του το 1951.

Ο Παρασκευόπουλος συν-ανεκάλυψε δύο κομήτες και τον καινοφανή αστέρα του Οκρίβαντος, ενώ μελέτησε τους φασματοσκοπικώς διπλούς και τους μεταβλητούς αστέρες. Υπήρξε μέλος της Βασιλικής Αστρονομικής Εταιρείας (RAS) και αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.

Ονομάσθηκαν προς τιμή του
-------------------------

* Ο αστεροειδής **5298 Παρασκευόπουλος** *(5298 Paraskevopoulos)*, που ανακαλύφθηκε το 1966 στο Αστεροσκοπείο Μπόιντεν
* Ο **Κομήτης C/1940 O1 (Whipple-Paraskevopoulos)** του 1940
* Ο **Κομήτης C/1941 B2 (de Kock-Paraskevopoulos)**  του 1941
* Ο κρατήρας **Παρασκευόπουλος** στην αόρατη πλευρά της Σελήνης

Παραπομπές
----------

1. ↑  adsabs.harvard.edu//full/seri/JRASC/0045//0000126.000.html. Ανακτήθηκε στις 6  Ιανουαρίου 2015.

Πηγές
-----

* Μαυρομμάτης, Κωνσταντίνος Δ.: *Λεξικό Αστρονομίας - 2η έκδοση (με συμπλήρωμα)*, έκδοση Εταιρείας Αστρονομίας και Διαστήματος, Βόλος 2006 (σελ. 115 του συμπληρώματος)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ιστορική σελίδα για τον Ι. Σ. Παρασκευόπουλο
* Φωτογραφικό αρχείο του Πανεπιστημίου του Σικάγο
* Φωτογραφικό αρχείο, Αφιέρωμα του LiFO

### Νεκρολογίες

* JRASC **45** (1951), σελ. 126 (μία παράγραφος)
* MNRAS **112** (1952), σελ. 277
* *Nature* **167** (1951) 753
* PASP **63** (1951), σελ. 212 (μία παράγραφος)
* *Sky and Telescope* **10** (1951), σελ. 169

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 13166356880706640018
* GND: 126821468X

 |

 |
Η **Ιλλυρισσός** ήταν πόλη της ύστερης αρχαιότητας της νοτίου Αρμενίας. 
Στην θέση της βρίσκεται η σημερινή Birkleyn του Κουρδιστάν, στην τουρκική επαρχία Ντιγιάρμπακιρ. 

Η πόλη είχε την εναλλακτική ονομασία **Ηλέγερδα** και **(Κ)λέγερδα** κατά τον Κλαύδιο Πτολεμαίο. Βρισκόταν στην νότια Αρμενία, στα σύνορα με την Μυγδονία της βορείου Μεσοποταμίας. Ο εμπορικός δρόμος ένωνε την Ιλλυρισσό με τα γειτονικά φρούρια της Σάπφης και της Αττάχης. 

Πολύ πιθανόν να επρόκειτο για ένα από τα φρούρια της περιοχής που κτίστηκαν κατά τη ρωμαϊκή ή την πρώιμη βυζαντινή περίοδο, μιας και η περιοχή της Αρμενίας και Μεσοποταμίας ήταν θέατρο πολέμου μεταξύ των Ρωμαίων (στην συνέχεια των Βυζαντινών) και των Πάρθων (και μετά των Σασσανιδών). 

Η περιοχή της Ηλέγερδας -Ιλλυρισσού, ήταν γνωστή από την αρχαιότητα για τα περίφημα σπήλαιά της. Εθεωρείτο ότι εκεί βρίσκονταν οι πηγές του Τίγρη ποταμού, από μια φυσική σήραγγα, από την οποία τα νερά του ποταμού βγαίνουν στην επιφάνεια, ώστε ο Πλίνιος έλεγε ότι οι νεκροί πηγαίνουν από εκεί για τον Άδη. Υπάρχουν εν συνόλω τρία σπήλαια, στα οποία βρέθηκαν τρία ανάγλυφα και πέντε σφηνοειδείς πλάκες των Ασσυρίων βασιλέων Tiglatpileser Α΄ (1114-1076 π.Χ.) και Salmanasar Γ΄ (859-829 π.Χ.). Σε αυτές οι βασιλείς ευχαριστούν τις μεσοποταμιακές θεότητες Ασσούρ, Μπελ, Σιν, Σαμάς, Αντάντ και Ιστάρ για τις κατακτήσεις τους στη γύρω περιοχή. 

Στην περιοχή της εξόδου του ποταμού Τίγρη, η περιοχή περιβάλλεται από υπολείμματα τειχών που συνδέονται με τη μικρή ακρόπολη της Ιλλυρισσού. Η ακρόπολη βρίσκεται κτισμένη -για λόγους προστασίας και ασφάλειας- σε απότομη πλαγιά, στην οποία βρέθηκαν και άλλες οχυρώσεις.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑  Κλαυδίου Πτολεμαίου, *Γεωγραφική Υφήγησις*, βιβλίο Ε΄, κεφ. 13
3. 1 2  T.A. Sinclair, *Eastern Turkey: An Architectural & Archaeological Survey*, Volume III
4. ↑
Ο **Ιμάντ Μοχάμαντ Ντιμπ Χαμίς** (Imad Mohammad Deeb Khamis (αραβικά: عماد محمد ديب خميس), γεννημένος την 1η Αυγούστου 1961 κοντά στη Δαμασκό της Ηνωμένης Αραβικής Δημοκρατίας) είναι πολιτικός από τη Συρία, ο οποίος διατέλεσε πρωθυπουργός της Συρίας από τις 3 Ιουλίου 2016 ως τις 11 Ιουνίου 2020. 

Ο Χαμίς σπούδασε ηλεκτρολόγος μηχανολόγος στο Πανεπιστήμιο της Δαμασκού. Το 1987 έγινε επικεφαλής διαφόρων τμημάτων της Γενικής Οργάνωσης Πωλήσεων και Επενδύσεων και το 2005 ο Ιμάντ Χαμίς έγινε Γενικός Διευθυντής της Γενικής Εταιρείας Ηλεκτρισμού. 

Ο Χαμίς έγινε υπουργός Ηλεκτρισμού της χώρας το 2011. Στις 24 Μαρτίου 2012 τέθηκε στον κατάλογο κυρώσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης στις 24 Μαρτίου 2012, επειδή κατέστειλε επανειλημμένα την αντιπολίτευση ως κατασταλτικό μέτρο κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου στη Συρία. Στις 22 Ιουνίου 2016 επιλέχτηκε από τον πρόεδρο Μπασάρ Άσαντ ως νέος πρωθυπουργός και του ζήτησε να σχηματίσει νέα κυβέρνηση, διαδεχόμενος τον Ουαέλ αλ-Χάλκι.

Παρέμεινε στην πρωθυπουργία ως την απόλυσή του, τον Ιούνιο του 2020. Σύμφωνα με την λιβανέζικη εφημερίδα *AΑλ Αχμπάρ* ο Χαμίς μετά την απομάκρυνσή του από το πρωθυπουργικό αξίωμα συνελήφθη και ανακρίθηκε για διαφθορά. Ωστόσο, λίγο αργότερα, έκανε μια εμφάνιση στην κάλπη, ενώ ψήφιζε στις βουλευτικές εκλογές.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Persons and entities referred to in Article 1». Official Journal of the European Union. Ανακτήθηκε στις 11 Δεκεμβρίου 2019.
2. 1 2  «Minister of Electricity: Eng. Imad Mohammad Deeb Khamis». SANA. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Μαρτίου 2012. Ανακτήθηκε στις 25 Φεβρουαρίου 2013.
3. ↑  «الحملة على الفساد تتمدّد: حيتان المال في القفص». *al-akhbar.com* (στα Αραβικά). 14 Ιουλίου 2020.
4. ↑  «وكأن شيئًا لم يكن .. عماد خميس من الإقالة و"التحقيق بتهمة الاختلاس" إلى صندوق الاقتراع». *Etihad Press* (στα Αραβικά). 20 Ιουλίου 2020.
Η **Ιλουλισάτ** είναι πόλη στη Γροιλανδία. Είναι η τρίτη πολυπληθέστερη πόλη στο ημι-αυτόνομο κράτος της Γροιλανδίας με 4,670 κατοίκους το 2020, μετά τις Νουούκ και Σισίμιουτ. Φιλοξενεί ελκήθρα τόσο για σκύλους, όσο και για ανθρώπους. Ο τουρισμός είναι πλέον η βιομηχανία της πόλης με τα παγόβουνα να την κάνουν ξακουστή.

Γεωγραφία
---------

Η Ιλουλισάτ έχει κλίμα τούνδρας με μακρείς, παγερούς χειμώνες και σύντομα, δροσερά καλοκαίρια. Η πόλη είναι ένας από τους πιο ξηρούς οικισμούς στη Γροιλανδία με μέση βροχόπτωση μόλις τα 271 χιλιοστά.

Μεταφορές
---------

Το αεροδρόμιο της πόλης βρίσκεται περίπου 3 χλμ. μακριά από το κέντρο κι ιδρύθηκε το 1983. Εξυπηρετεί πτήσεις τόσο εντός της Γροιλανδίας, όσο και εκτός, κυρίως στην Ισλανδία.  Αρχειοθετήθηκε 2013-05-24 στο Wayback Machine.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Statbank Greenland*. bank.stat.gl/pxweb/en/Greenland/Greenland\_\_BE\_\_BE01\_\_BE0120/BEXSTD.px/table/tableViewLayout1/.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Ilulissat στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 146636667
* LCCN: n84219484

 |

 |
Ο **Ιωάννης Σημαντήρας** (1877 - 1916) ήταν Έλληνας νομικός.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του Κωνσταντίνου Σημαντήρα, προέδρου του Αρείου Πάγου. Το 1893 εγγράφηκε στη νομική σχολή του Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών και το 1897 έγινε διδάκτορας του ίδιου πανεπιστημίου. Συμπλήρωσε τις σπουδές του στο Βερολίνο και το Παρίσι. Το 1905 αναγορεύθηκε υφηγητής του δικονομικού δικαίου στη νομική σχολή Αθηνών και το 1911 διορίσθηκε τακτικός καθηγητής στο ίδιο μάθημα. Συμμετείχε σε πολλές νομοπαρασκευαστικές επιτροπές και είχε σημαντικό συγγραφικό έργο.

Εις μνήμην του η σύζυγος του θέσπισε διαγωνισμό για την βράβευση πραγματείας επί της Νέας Πολιτικής Δικονομίας, διαγωνισμός ο οποίος υπάρχει μέχρι και σήμερα.

Απεβίωσε στις 28 Ιουνίου 1916 από καρκίνο, στην Κηφισιά και ήταν παντρεμένος με την Αμαλία Σημαντήρα. Γιος του ήταν ο Κωνσταντίνος Ι. Σημαντήρας.

Πηγές
-----

1. 1 2  Δημητριάδης, Δ. Α. (1916). *Απάνθισμα βιογραφικόν των από της συστάσεως του Ελληνικού Πανεπιστημίου εκλιπόντων τον βίον καθηγητών αυτού : 1837-1916*. Αθήνα: Τύποις «Ερμού» Αλεξ. Ι. Βιτσικουνάκη. σελ. [].
2. ↑  «Ο θάνατος και η κηδεία του Ιωάν. Σημαντήρα». *Σκριπ*. 30 Ιουνίου 1916.. Ανακτήθηκε στις 21-08-2016. [*νεκρός σύνδεσμος*]
Ο **Ισαάκ Καράσσο** (Θεσσαλονίκη, 1874 – Γαλλία, 19 Απριλίου 1939) ήταν Ισπανός γιατρός και επιχειρηματίας εβραϊκής καταγωγής από τη Μακεδονία. Είναι ο ιδρυτής μιας γαλακτοβιομηχανίας παραγωγής γιαουρτιού, που μετεξελίχθηκε αργότερα στη πολυεθνική *Danone*, η οποία ξεκινώντας από την Ισπανία, κατέκτησε με κύριο προϊόν της το γιαούρτι και το διέδωσε ως εμπορικό προϊόν στις αγορές της Δυτικής Ευρώπης.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1874 στη Θεσσαλονίκη από Εβραίους Σεφαρδίτες γονείς, μέλη της άλλοτε πολυπληθούς κοινότητας της πόλης. Ήταν ανηψιός του Οθωμανού πολιτικού που συνέβαλε στην Επανάσταση των Νεότουρκων, Εμμανουήλ Καράσσο. Ο υιός του Δανιήλ Καράσσο, υπήρξε στη συνέχεια στέλεχος της γαλακτοβιομηχανίας που επέκτεινε την δραστηριότητα της εταιρίας του πατέρα του στη Γαλλία και στις Ηνωμένες Πολιτείες. 

Το 1918, έξι χρόνια αφότου η πόλη απελευθερώθηκε από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, μετανάστευσε στη Βαρκελώνη και ίδρυσε μια βιομηχανία παρασκευής γιαουρτιού. Κατά την διάρκεια που διατηρούσε το ιατρείο του, παρατήρησε ότι πολλοί από τους νέους ασθενείς του πάσχουν από εντερικές και πεπτικές διαταραχές. Αυτό τον οδήγησε να μελετήσει τις εργασίες του Ρώσου ανατομιστή και βακτηριολόγου Ιλιά Μέτσνικοφ για τις ιδιότητες του γιαουρτιού. Ο Μετσνικόφ, εντυπωσιασμένος από την μακροβιότητα των κατοίκων της Βουλγαρίας που ίσως οφείλονταν στην κατανάλωση γιαουρτιού, που ήταν δημοφιλές στα Βαλκάνια αλλά σχετικά άγνωστο στην υπόλοιπη Ευρώπη, ξεκίνησε έρευνες με ποντίκια στο Ινστιτούτο Παστέρ στο Παρίσι και κατέληξε στο συμπέρασμα η βακτηριακή καλλιέργεια που υπήρχε στο γιαούρτι διασφάλιζε καλύτερη προστασία στο ανοσοποιητικό σύστημα των πειραματόζωων. Έπειτα ίδρυσε την δική του γαλακτοβιομηχανία το 1919 και ξεκίνησε την παραγωγή γιαουρτιού, που αρχικά διοχετεύονταν αποκλειστικά στα φαρμακεία. Αργότερα επέκτεινε τις δραστηριότητές του με την εμπορική ονομασία *"Danone"* και μετέφερε την εταιρία του στη Γαλλία το 1929. Η σύλληψη του ονόματος της εταιρίας, προήλθε από τον καταλανικό υποκοριστικό του ονόματος του υιού του Δανιήλ. Ο υιός του Δανιήλ Καράσσο, μετά τον θάνατο του πατέρα του το 1939, κατέφυγε το 1941 στις Ηνωμένες Πολιτείες για να αποφύγει την σύλληψή του μετά την προέλαση των ναζιστικών στρατευμάτων στη Γαλλία και ίδρυσε εταιρία με την εμπορική ονομασία "*Dannon"*.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Selon, Kenneth W. Bailey (1997). *Marketing and Pricing of Milk and Dairy Products in the United States*. Blackwell. ISBN 0-813-82750-7.
2. ↑  «Our Heritage». Dannon company. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Μαρτίου 2006. Ανακτήθηκε στις 22 Αυγούστου 2013.
3. ↑  Αλκης Γαλδαδάς (17 Φεβρουαρίου 2013). *Να ‘ταν η θάλασσα γιαούρτι*. Το Βήμα.. Ανακτήθηκε στις 22 Αυγούστου 2013.
4. ↑  Fuller, Thomas (22 Ιουλίου 2005). «Danone Plays Down Rumor of a Takeover by PepsiCo». *New York Times*.. Ανακτήθηκε στις 22 Αυγούστου 2013.
Ο Γάλλος πρόεδρος Ζακ Σιράκ με τον Κονγκολέζο πρωθυπουργό Αντρέ Μιλονγκό.
Ο όρος « **Françafrique** » χρησιμοποιείται για τον ορισμό της νεοαποικιοκρατικής δράσης της Γαλλίας στην Αφρική. Η δράση αυτή καλύπτει το σύνολο των προσωπικών σχέσεων, σε συνδυασμό με τους πολιτικούς, οικονομικούς και στρατιωτικούς μηχανισμούς που εξακολουθούν να συνδέουν τη Γαλλία με τις πρώην αφρικανικές της αποικίες, καθώς και έναν ορισμένο αριθμό άλλων αφρικανικών κρατών.

Τα δίκτυα επιρροής είναι ιδιαιτέρως ενεργά στις πρώην γαλλικές αποικίες, αλλά και σε άλλες γαλλόφωνες χώρες ή μη-γαλλόφωνες.

Ο όρος « Françafrique » χρησιμοποιείται αρκετά συχνά για την κατακραυγή της εξωτερικής πολιτικής της Γαλλίας στην Αφρική, είτε πρόκειται για αληθή γεγονότα είτε όχι: υποθετική υποστήριξη, η οποία προσφέρθηκε στους Χούτου που ήσαν υπεύθυνοι της γενοκτονίας των Τούτσι στη Ρουάντα το 1994, κατακραυγή για τη βοήθεια που προσφέρθηκε στο αλγερίνικο καθεστώς στον αγώνα του κατά του GIA ή στον Τυνήσιο πρόεδρο Μπεν Αλί, η Υπόθεση Elf, οι στρατιωτικές επεμβάσεις στις χώρες που βρίσκονται σε αναβρασμό (Ακτή Ελεφαντοστού, Μάλι, Κεντροαφρικανική Δημοκρατία).

Ο όρος αυτός, πλέον, έχει καθιερωθεί, λόγω της μαζικής και επαναλαμβανόμενης χρήσης του από τα γαλλικά ΜΜΕ, για τον γενικότερο ορισμό των ειδικότερων διπλωματικών σχέσεων που διατηρεί η Γαλλία με τις πρώην αφρικανικές της αποικίες, καθώς και για την επανεξέταση της ορθότητας της συγκεκριμένης πολιτικής.

Παραπομπές
----------

1. ↑  όπως το Μπουρουντί, η Ρουάντα και η Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό (πρώην βελγικές αποικίες)
2. ↑  όπως η Ισημερινή Γουινέα
3. ↑  κυρίως τη *Le Monde*, τη *Libération* ή τη *L'Express*
Ο **Ιωάννης Πάγκας** (ή **Μπάγκας**) (Κορυτσά, 1814 - Αθήνα, 1895) υπήρξε Έλληνας εθνικός ευεργέτης.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1814 στην Κορυτσά. Πατέρας του ήταν ο επίσης ευεργέτης και έμπορος Γεώργιος Πάγκας.

Έφυγε από το σπίτι του, το 1833 για να αποφύγει τον γάμο στον οποίο τον εξανάγκαζε ο πατέρας του. Αρχικά εγκαταστάθηκε στη Θήβα και τη Χαλκίδα. Διαμέσου της Χαλκίδας εξέπλευσε για την Αλεξάνδρεια. Εγκαταστάθηκε στο Κάιρο ως ράπτης σε μια πολυάριθμη Ηπειρωτομακεδονική αποικία. Μάζεψε χρήματα και συντηρούσε τους γονείς του στη μακρινή πατρίδα και άλλους συγγενείς.

Καταπιάστηκε με τη γεωργία και αναζητώντας πιο ευνοϊκές κλιματικές συνθήκες πήγε στη Ρουμανία, όπου κατά συμβουλή και μίμηση του Ευάγγελου Ζάππα μίσθωσε μεγάλες εκτάσεις και τις καλλιέργησε. Επέστρεψε πλούσιος στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Απεβίωσε το 1895.

Ευεργετικό του έργο
-------------------

Ο Πάγκας δαπάνησε επί σαράντα πέντε χρόνια επανειλημμένα ποσά για την ανέγερση σχολείων. Την περίοδο 1887–88 προσέφερε σημαντική χορηγία για τη συνέχιση της απρόσκοπτης λειτουργίας της ελληνικής σχολής Κορυτσάς, των διδακτηρίων και της βιβλιοθήκης της. Το 1889 έκτισε, σε σχέδια του Ερνέστου Τσίλλερ ένα μέγαρο στη γωνία της πλατείας Ομονοίας και οδού Αθηνάς, στο κέντρο της Αθήνας, που έγινε γνωστό ως ξενοδοχείο «Μέγας Αλέξανδρος», καθώς και ένα δίδυμό του κτήριο, το «Μπάγκειον», στην αντικριστή γωνία, που ολοκληρώθηκε το 1894, πάλι σε σχέδια του Τσίλλερ. Με συμβολαιογραφική πράξη που συνέταξε στις 16 Αυγούστου 1889, δώρισε ολόκληρη την περιουσία του στο ελληνικό κράτος. Ο Πρόεδρος της Ελληνικής κυβέρνησης έθεσε την «Μπάγκειο Επιτροπή» προς διαχείρισή του ποσού των άνω των δύο εκατομμυρίων δραχμών. Είναι από τους εθνικούς ευεργέτες που πρόσφερε την περιουσία του εν ζωή και όχι μετά τον θάνατο του, παραχωρώντας την όπως τόνισε για έργα «εθνωφελή και φιλάνθρωπα».

Δείτε επίσης
------------

* Ιωάννης Χατζηκυριακός

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Gενοδοχείο "Μέγας Αλέξανδρος" - Μπάγκειον». *Αthens Αttica.com*. Ανακτήθηκε στις 23 Ιουλίου 2020.

Πηγές
-----

* Γιάννενα, πόλη των ευεργετών
* Άρθρο για την προσφορά του στο Ελληνικό Δημόσιο
* Ιωάννης Μπαγκάς συνοπτικό βιογραφικό σημείωμα από το Ινστιτούτο Νεοελληνικών Ερευνών
* Μακεδονικός Σύλλογος «Ο Μέγας Αλέξανδρος», επιμ. (1908). *Μακεδονικόν Ημερολόγιον (Επετηρίς των Μακεδόνων), Τόμος 1*. Εν Αθήναις: Τύποις *Αυγής Αθηνών* Αποστολόπουλου. Ανακτήθηκε στις 28 Μαΐου 2010. [*νεκρός σύνδεσμος*]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Μπάγκειον Ίδρυμα
Ο **Θεόδοτος** (Theodotus), ήταν βυζαντινός κυβερνήτης του Δουκάτου της Ρώμης με τον τίτλο του *δουξ* κατά τον 8ο αιώνα, αναφέρεται γύρω στα 772. 

Ο Θεόδοτος αναφέρεται σαν ο τελευταίος επίσημος δούξ της Ρώμης, προφανώς μετά διορίσθηκαν κι άλλοι αλλά δεν αναγνωρίζονταν από τον Πάπα. Αρχικά ήταν παπικός αξιωματούχος με θρησκευτικά αξιώματα και τίτλους. Ήταν Ρωμαίος στην καταγωγή, γηγενής της Ρώμης, και από σπουδαία αριστοκρατική οικογένεια της Ρώμης. Ήταν συγγενείς, Θείος, από την ίδια οικογένεια, με τον Πάπα Ανδριανό Ά΄ και κατείχε και τον τίτλο του *Πριμηκίριου*.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Rome, Ravenna, and Venice, 750-1000: Byzantine Heritage, Imperial Present ... , Από την Veronica West-Harling σελ. 118
Το ***FIFA 97*** (γνωστό και ως ***FIFA Soccer 97***) είναι βιντεοπαιχνίδι ποδοσφαίρου που αναπτύχθηκε από την EA Canada και εκδόθηκε από την Electronic Arts. Κυκλοφόρησε στις 24 Ιουνίου του 1996 για υπολογιστές, ενώ αργότερα ακολούθησαν εκδόσεις για το PlayStation, SNES, Sega Mega Drive, Sega Saturn και Game Boy.

Το *FIFA 97* είναι το τέταρτο παιχνίδι της σειράς *FIFA* και το δεύτερο που χρησιμοποιεί τη μηχανή Virtual Stadium. Το *FIFA 97* διαθέτει παίκτες που αποτελούνται από πολύγωνα, σε αντίθεση με το *FIFA Soccer 96* που χρησιμοποιούσε δισδιάστατα sprites. Ωστόσο, η μηχανή γραφικών επικρίθηκε καθώς η κίνηση της ήταν νωχελική στις εκδόσεις PC και PlayStation.

Χαρακτηριστικά
--------------

Τα κυριότερα νέα χαρακτηριστικά του παιχνιδιού είναι η καταγραφή κίνησης και η δυνατότητα αγώνων ποδοσφαίρου σάλας. Χρησιμοποιήθηκε τεχνητή νοημοσύνη 32-bit, καθώς και τεχνολογία ανάμειξης κινήσεων που οδήγησε σε μερικά από τα πιο εντυπωσιακά γραφικά σε οποιοδήποτε παιχνίδι ποδοσφαίρου της εποχής. Τα πρωταθλήματα που είναι διαθέσιμα στο παιχνίδι περιλαμβάνουν το αγγλικό, το γαλλικό, το ιταλικό, το γερμανικό, το ολλανδικό, το σκωτσέζικο, το M-League της Μαλαισίας και άλλα. Ακόμα, υπάρχουν και τα αμερικανικά σωματεία A-League με φανταστικές ομάδες, αποτελούμενες από τους δημιουργούς του παιχνιδιού. Η λειτουργία πολλαπλών παικτών είναι επίσης δυνατή με μέχρι και 20 παίκτες μέσω LAN, και 8 παίκτες με τη χρήσης ενός μόντεμ. Τα περισσότερα εθνικά πρωταθλήματα στην Ευρώπη είναι στο παιχνίδι, συμπεριλαμβανομένης της αγγλικής Πρέμιερ Λιγκ, αλλά μπορούσαν να παιχτούν μόνο ομάδες από το υψηλότερο τμήμα της κάθε χώρας. Οι αγγλικοί σύλλογοι που εμφανίζονται στο παιχνίδι είναι αυτοί που συμμετείχαν στο αγγλικό πρωτάθλημα του 1995-96. Είναι επίσης δυνατή η εύρεση προσαρμοσμένων ομάδων αποτελούμενων από παίκτες από διάφορες πραγματικές ομάδες. Ωστόσο, αυτές οι ομάδες μπορούν να παίξουν μόνο σε φιλικούς αγώνες.

Σχολιασμός
----------

Ο σχολιασμός του παιχνιδιού περιλαμβάνει τα ονόματα των περισσότερων παικτών στο παιχνίδι. Τα ονόματα των ομάδων σχολιάζονται από τον Τζον Μότσον. Για να κρατήσει το σχολιασμό από το να ακούγεται πολύ ρομποτικός, η EA Sports κατέγραψε τον Μότσον να λέει κάθε φράση τέσσερις φορές, κάθε φορά σε διαφορετικό τόνο.

Υποδοχή
-------

Το περιοδικό *Play* στο τεύχος 15 και το Official UK PlayStation Magazine στο τεύχος 15 έδωσαν στην έκδοση PlayStation βαθμολόγησαν το παιχνίδι με 70% και 7/10, αντίστοιχα. Το GameSpot έδωσε στην έκδοση PlayStation 7.1/10 και στην έκδοση PC 8.2/10.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Αγγλικά) *redump.org*.
2. ↑  «On the 'Ead Son!». *Maximum: The Video Game Magazine* (Emap International Limited) (1): 120–2. Οκτώβριος 1995.
3. ↑  Tom Ham (13 Δεκεμβρίου 1996). «FIFA Soccer 97 Review». *GameSpot*. Ανακτήθηκε στις 31 Ιουλίου 2017.
4. ↑  Stephen Poole (19 Δεκεμβρίου 1996). «FIFA Soccer 97 Review». *GameSpot*. Ανακτήθηκε στις 31 Ιουλίου 2017.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* *FIFA Soccer 97* στο MobyGames
Ο **Ηρόστρατος** ήταν αρχαίος Έλληνας, παροιμιώδης εμπρηστής από την Έφεσο.

Βιογραφία
---------

Πολύ λίγα είναι γνωστά για την ζωή του Ηρόστρατου, εκτός από το γεγονός ότι κατά πάσα πιθανότητα ήταν ένα από τα κατώτερα μέλη της κοινωνίας της Εφέσου, δηλαδή ένας μή-Εφέσιος ή ακόμη και σκλάβος. 
Όπως είχε δηλώσει, προκειμένου να μείνει το όνομά του στην Ιστορία, έφθασε στο σημείο να πυρπολήσει, το περίφημο Αρτεμίσιο, δηλαδή τον Ναό της Αρτέμιδας στην Έφεσο. Κατά την παράδοση, όπως αναφέρουν στα λατινικά ο Κικέρων στο *Περί φύσεως θεών* (nat. deor. 2,69) και στο *Περί μαντικής* (div. 1,47), στα ελληνικά ο Πλούταρχος στους *Παράλληλους Βίους* (*Αλέξανδρος,* 3), την ίδια νύκτα της πυρπόλησης αυτής γεννήθηκε ο Μέγας Αλέξανδρος, δηλαδή στις 21 Ιουλίου του 356 π.Χ.

Οι Εφέσιοι τον συνέλαβαν και μετά από βασανισμό στον τροχό αυτός παραδέχτηκε την ενοχή του καθώς και τον λόγο για τον οποίον το έκανε, δηλαδή για να διαδοθεί το όνομά του σε όλον τον κόσμο.  Στην συνέχεια τον θανάτωσαν και απαγόρευσαν τη μνεία του, τιμωρώντας ακόμη και με θάνατο όποιον απλώς ανέφερε το όνομά του. Αυτό όμως διασώθηκε για να φτάσει τελικά μέσα στο έργο του Θεόπομπου *Ελληνικά*, ενώ αναφορές σε αυτόν, στηλιτεύοντας πάντα την ανόσια πράξη του, γίνονται μετέπειτα από πολλούς Έλληνες και Λατίνους αρχαίους συγγραφείς. 

Σήμερα, στα Γερμανικά η λέξη *Herostrat* δηλώνει τον εγκληματία που «διψά για δόξα», ενώ ο όρος *Herostratic fame* στην Αγγλική γλώσσα δηλώνει την «δόξα με κάθε μέσο».

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 23  Νοεμβρίου 2018.
2. ↑  David S. Kidder· Noah D. Oppenheim (2010). *The Intellectual Devotional Biographies*. Rodale. ISBN 978-1594865138.
3. ↑  Valerius Maximus, Memorable deeds and sayings, 8. 14. 5: "A man was found to plan the burning of the temple of Ephesian Diana so that through the destruction of this most beautiful building his name might be spread through the whole world."Valerius Maximus, VIII.14.ext.5
4. ↑  Herostrat - de.wiktionary.org, wissen.de, duden.de, dwds.de (στα γερμανικά)

Πηγές
-----

* *Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου* τ. 9ος, σ. 371.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 74655642
* LCCN: n85080456
* ISNI: 0000 0001 0128 4146
* GND: 119090481

 |

 |
Το ***FIFA: Road to World Cup 98*** (γνωστό και ως ***FIFA 98***) είναι βιντεοπαιχνίδι ποδοσφαίρου που αναπτύχθηκε από την EA Canada και εκδόθηκε από την Electronic Arts. Είναι το πέμπτο παιχνίδι της σειράς *FIFA* και το τρίτο τρισδιάστατο στις κονσόλες 32-bit. Είναι επίσης το τελευταίο παιχνίδι της σειράς που κυκλοφόρησε για το Sega Mega Drive στην Ευρώπη.

Χαρακτηριστικά
--------------

Το παιχνίδι διαθέτει ένα επίσημο soundtrack και μια εκλεπτυσμένη μηχανή γραφικών, επιλογές για την προσαρμογή της ομάδας και του παίκτη, 16 γήπεδα, βελτιωμένη τεχνητή νοημοσύνη και τη λειτουργία *Road to World Cup*, με όλες τις 172 εθνικές ομάδες που έχουν εγγραφεί στη *FIFA*. Καμία από τις επόμενες εκδόσεις της σειράς FIFA δεν είχε προσπαθήσει να επαναλάβει την συμμετοχή της κάθε εθνικής ομάδας της FIFA όσο το *FIFA 98*, μέχρι το *2010 FIFA World Cup South Africa* που περιελάμβανε όλες τις 199 ομάδες της FIFA που συμμετείχαν σε προκριματικά.

Για πρώτη φορά σε ένα παιχνίδι FIFA, ο κανόνας του οφσάιντ εφαρμόζεται σωστά. Στα προηγούμενα παιχνίδια, όταν ένας παίκτης βρισκόταν σε οφσάιντ κάνοντας οτιδήποτε εκτός από το να τρέχει, αυτός ο παίκτης θα τιμωρούνταν για οφσάιντ ακόμα και όταν η μπάλα είχε περάσει. Οι εκδόσεις 32-bit και 64-bit του *FIFA 98* διορθώνουν αυτό το πρόβλημα έτσι ώστε το παιχνίδι να απονέμει μόνο ένα ελεύθερο λάκτισμα για το οφσάιντ αν η μπάλα περάσει περίπου στο σημείο όπου ήταν ο παίκτης.

Το παιχνίδι διαθέτει 16 γήπεδα που αντιπροσωπεύουν 16 χώρες από τις έξι συνομοσπονδίες της FIFA.

Υποδοχή
-------

Το παιχνίδι ήταν ένα μπεστ σέλλερ στο Ηνωμένο Βασίλειο για 2 μήνες. Το περιοδικό *Play* έδωσε στην έκδοση PlayStation ένα 88%. Το GameSpot έδωσε στο παιχνίδι ένα 8.8.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) *redump.org*.
2. ↑  Gallup UK Playstation sales chart, Φεβρουάριος 1998, δημοσιεύτηκε στο Official UK PlayStation Magazine, τεύχος 29
3. ↑  Hugo Foster (13 Ιανουαρίου 1998). «FIFA: Road to World Cup 98 Review». *GameSpot*. Ανακτήθηκε στις 31 Ιουλίου 2017.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* *FIFA: Road to World Cup 98* στο MobyGames
Ο **Ισαάκ Μουστακίδης** είναι παλαίμαχος Έλληνας ποδοσφαιριστής.

Γεννήθηκε στη Δράμα τον Αύγουστο του 1968. Ξεκίνησε από τις παιδικές ομάδες της Δόξας Δράμας (από το 1978) και προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα το 1984, όταν και ντεμπουτάρισε με τη μεγάλη ομάδα στα 16 του χρόνια. Αποκτήθηκε από τον Ολυμπιακό λίγο μετά την είσοδο του Κοσκωτά στην ομάδα του Πειραιά, το 1987, στα 19 του χρόνια. Στο ξεκίνημα του στην ομάδα, το όνομα του συζητιόταν συνεχώς καθώς ο ψηλόλιγνος Δραμινός σκόραρε κατά ριπάς. Κάποιοι τραυματισμοί τον άφησαν πίσω με αποτέλεσμα να μείνει εκτός ομάδας, να χάσει σιγά σιγά τη θέση του (και λόγω της πληθώρας λύσεων, μεταξύ άλλων) και με την απόκτηση του μεγάλου Όλεγκ Προτάσοφ, να κλείσει οριστικά η πόρτα της 11άδας για εκείνον. Η συνεχώς αυξανόμενη γκρίνια και ένταση στην ομάδα λόγω της λαίλαπας Κοσκωτά, της αποχής από τους τίτλους και τα διοικητικά προβλήματα δεν έκαναν τον Ολυμπιακό εκείνης της εποχής έναν οργανισμό με υπομονή καθώς η ανάγκη για αποτελέσματα ήταν ασφυκτική. Ο ίδιος δεν έδειξε να επανέρχεται ποτέ σε εκείνες τις μαγικές πρώτες ημέρες και πέρασε στη συνέχεια από Απόλλωνα Αθηνών, Δόξα Δράμας και Ιάλυσο πριν εγκαταλείψει την ενεργό δράση.

Πηγές
-----

* *H Ιστορία του Ολυμπιακού*, Γ.Χ. Αλεξανδρής, Αθήνα 1996
* *Χρυσός Θρύλος* Έκδοση Art Press, Εκδοτική Α.Ε. Αθήνα 1997
Η **Στρατηγίς Αετού** (*Στρατηγίς τοῦ Ἀετοῦ*), ήταν διοικητική και κυρίως στρατιωτική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, ήταν ένα από τα μικρά σε έκταση αλλά και συνοριακά Θέματα που αποκαλούνταν στρατηγίδες.

Βρισκόταν στην Μεσοποταμία και αποτελούσε τμήμα του Δουκάτου της Έδεσσας, βρισκόταν μαζί με την Στρατηγίδα των Λιμνίων κοντά στην Έδεσσα. Ήταν αρχικά Θέμα, με έδρα ένα φρούριο ή κάστρο άγνωστο σήμερα, ταυτίζεται με κάποια χωρίς νάναι σίγουρο ποιο ήταν, που με την δημιουργία του Δουκάτου της Εδέσσης παρέμεινε έδρα στρατηγού αλλά ενσωματώθηκε σε αυτό.

Η Άννα Κομνηνή την αναφέρει στην *Αλεξιάδα* σαν Θέμα και μία από τις περιοχές που αναγνώρισε ο βυζαντινός αυτοκράτορας υπό την εξουσία του Βαλδουίνου της Βουλώνης ως πρώην βυζαντινά εδάφη με την Συνθήκη της Δεαβόλεως το 1108.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  [...]13.12.24 Ταῦτα μὲν τὰ ἐπὶ τάδε Συρίας κείμενα· τὰ δὲ ἀπὸ τῆς μέσης τῶν ποταμῶν θέματα, τὰ ἀγχοῦ που κείμενα τῆς πόλεως Ἐδέσης, τό τε θέμα τῶν Λιμνίων καὶ τὸ θέμα τοῦ Ἀετοῦ μετὰ πάσης τῆς ἑκάστου τούτων περιοχῆς[...], Άννα Κομνηνή, Αλεξιάς, βιβλίο 13
2. ↑  Γεώργιος Α. Λεβενιώτης, *Η πολιτική κατάρρευση του Βυζαντίου στην ανατολή*, Θεσσαλονίκη 2007, σελ. 286