recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Εδουάρδος Μάσον** (Edward Masson) (1799-1873) ήταν Σκώτος εκδότης, διανοούμενος και εκπαιδευτικός, αλλά και νομομαθής που υπηρέτησε ως ο πρώτος Εισαγγελέας του νεοσύστατου ελληνικού κράτους.

Ο Μάσον έφτασε στην Ελλάδα το 1824, έλαβε μέρος στην Ελληνική επανάσταση του 1821 και τα τελευταία έτη του Αγώνα διετέλεσε γραμματέας του διοικητή του ελληνικού επαναστατικού στόλου («Ελληνική Στολαρχία») λόρδου Κόχραν. Για τις υπηρεσίες του βραβεύτηκε από την ελληνική κυβέρνηση με το Αριστείο του Αγώνα και έλαβε τιμητικά τον βαθμό του «Λοχαγού της Φάλαγγας». Χάρις στην εξαιρετική φιλομάθειά του κατόρθωσε εντός τεσσάρων μηνών να μάθει τέλεια την ελληνική γλώσσα (ομιλία-γραφή) και διορίσθηκε καθηγητής φιλοσοφίας, πολιτικής οικονομίας και θεολογίας στο «Αλληλοδιδακτικό Σχολείο» του Ναυπλίου. Συνεργάσθηκε στενά με τον Θεόκλητο Φαρμακίδη. Στο Ναύπλιο εξέδιδε το 1838 τον «Παρατηρητή».

Μετά την άφιξη του Ιωάννη Καποδίστρια ο Μάσον τοποθετήθηκε ως μέλος του «Θαλασσίου Δικαστηρίου» και εν συνεχεία εργάσθηκε ως δικηγόρος. Ήταν ο συνήγορος του Γεωργίου Μαυρομιχάλη (ενός εκ των δυο δολοφόνων του Κυβερνήτη). Επί Αντιβασιλείας πριν την ενηλικίωση του βασιλιά Όθωνα, ο Μάσον προήχθη σε γενικό εισαγγελέα και κλήθηκε να οργανώσει την νεότευκτη αυτή δικαστική υπηρεσία. Ήταν ο δημόσιος κατήγορος στη δίκη των αγωνιστών Θεόδ. Κολοκοτρώνη και Δημ. Πλαπούτα, ζητώντας τη θανατική τους καταδίκη για έσχατη προδοσία. Πήρε επίσης μέρος στη δίκη της «Φιλορθοδόξου Εταιρείας» που έγινε στην Αθήνα με κατηγορούμενους τους Νικηταρά, Γεώργιο Καποδίστρια και Ν. Ρενιέρη, ως συνήγορος υπεράσπισης. Στις 18 Δεκεμβρίου του 1840 προκάλεσε μεγάλη αναστάτωση στο ακροατήριο με τις αλλοπρόσαλλες αγορεύσεις του και λόγω της γενικής κατακραυγής που ξεσηκώθηκε σε βάρος του, φυγαδεύτηκε αφού πρώτα ένας φοιτητής της Νομικής ονόματι Κίμων Δάλας πυροβόλησε δυο φορές εναντίον του χωρίς να τον τραυματίσει.

Εν συνεχεία ο Μάσον θήτευσε σαν Αρεοπαγίτης, αλλά παραιτήθηκε γρήγορα από το αξίωμά του και μετέβη στην Ιρλανδία, όπου έγινε καθηγητής «Ελληνικής Εκκλησιαστικής Ιστορίας», ενώ εξέδωσε στην αγγλική και την ελληνική γλώσσα την εφημερίδα «Ελληνική Σημαία». Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1865 και εξέδωσε το περιοδικό «Μνήμων» (1867), για να πεθάνει τελικά στην αφάνεια οκτώ χρόνια αργότερα και σε ηλικία 74 ετών. Η κόρη του Μπέσσυ Μάσον υπήρξε διευθύντρια του Παρθεναγωγείου της Πλάκας, ιδιοκτησίας της θείας της, Κ. Χιλλ.

Πηγή
----

* Γιάννης Β. Ιωαννίδης, «Ο Σκωτσέζος που αναστάτωσε την Ελλάδα», περιοδικό «Ρομάντσο», τεύχος 2022 (15 Δεκεμβρίου 1981), σελίδα 24.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.findagrave.com/memorial/170681347/edward-masson.
2. ↑  Πως η Βρετανία αναμείχθηκε στα εσωτερικά της Ελλάδας
3. ↑  Λήμμα Μάσσων (Εδουάρδος Masson), Εγκυκλοπαιδικό Λεξικό Ελευθερουδάκη, 1930
Ο **Σάκης (Αθανάσιος) Ιωαννίδης** (Δράμα, 15 Απρίλιου 1983) είναι Έλληνας πολιτικός και οικονομολόγος, που διατελέσει ως πρόεδρος της Οργάνωσης Νέων της Νέας Δημοκρατίας (ΟΝΝΕΔ) από το 2013 έως το 2016.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Δράμα της Μακεδονίας. Είναι απόφοιτος του Τμήματος Οικονομικής και Περιφερειακής Ανάπτυξης του Παντείου Πανεπιστημίου και μεταπτυχιακός φοιτητής στο τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου.

Είναι οικονομολόγος- ασφαλιστικός σύμβουλος και διατηρεί το δικό του ασφαλιστικό γραφείο. Προηγουμένως έχει εργαστεί στο Ινστιτούτο Δημοκρατίας "Κωνσταντίνος Καραμανλής" ως πολιτικός αναλυτής. Από το 2016 είναι μέλος της Συνέλευσης των Αντιπροσώπων και της Κεντρικής Διοίκησης του Οικονομικού Επιμελητηρίου της Ελλάδας.

Πολιτική σταδιοδρομία
---------------------

Από το 2004 μέχρι το 2006 ήταν πρόεδρος του Φοιτητικού Συλλόγου του Παντείου Πανεπιστημίου. Τη διετία 2010-2012 διατέλεσε γραμματέας της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ για όλα τα Πανεπιστήμια της χώρας, ενώ το 2013 ανέλαβε υπεύθυνος Επαρχιακών Οργανώσεων της Οργάνωσης Νέων της Νέας Δημοκρατίας (ΟΝΝΕΔ).

Στις 26 Μαΐου του 2013 εκλέχθηκε με την ψήφο 29.000 νέων, μέσα από ανοιχτή διαδικασία, πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ πανελλαδικά. Κατά τη διάρκεια της θητείας του πρότεινε την κατάργηση του ασύλου, τον εκσυγχρονισμό των Πανεπιστημίων και τη σύνδεσή τους με την αγορά εργασίας.

Στις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015 ήταν στην τελευταία τιμητική θέση του ψηφοδελτίου Επικρατείας της Νέας Δημοκρατίας. Το 2016 στο 10ο Συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας εκλέχθηκε μέλος της Πολιτικής Επιτροπής της Νέας Δημοκρατίας και της Εκτελεστικής Γραμματείας του κόμματος.

Στις 30 Ιανουαρίου 2019 ανακοινώθηκε ότι θα είναι υποψήφιος βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας στον Βόρειο Τομέα Αθηνών στις εκλογές του 2019, ωστόσο δεν εξελέγη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Ο πρώην πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ έγινε ασφαλιστής και σύμβουλος επιχειρήσεων». *ProtoThema*. 4 Οκτωβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 20 Φεβρουαρίου 2019.
2. ↑  «Αποτελέσματα Εκλογών ΣΤΑ 2016». *Οικονομικό Επιμελητήριο Ελλάδος*. 17 Απριλίου 2018. Ανακτήθηκε στις 20 Φεβρουαρίου 2019.
3. ↑  «Κεντρικη διοικηση». *Οικονομικό Επιμελητήριο Ελλάδος*. 17 Απριλίου 2018. Ανακτήθηκε στις 20 Φεβρουαρίου 2019.
4. ↑  «Ιστορία». *ΔΑΠ-ΝΔΦΚ*. Ανακτήθηκε στις 20 Φεβρουαρίου 2019.
5. ↑  «Νέος πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ ο Σάκης Ιωαννίδης». *Newsbeast.gr*. 27 Μαΐου 2013. Ανακτήθηκε στις 20 Φεβρουαρίου 2019.
6. ↑  «Ιστορία». *ΟΝΝΕΔ*. Ανακτήθηκε στις 20 Φεβρουαρίου 2019.
7. ↑  «Ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου της Ν.Δ. για την ανανέωση που γίνεται πράξη στη Ν.Δ.». *Νέα Δημοκρατία*. 30 Ιανουαρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 20 Φεβρουαρίου 2019.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

1. Βιογραφικό του Αθανάσιου (Σάκη) Ιωαννίδη στην επίσημη ιστοσελίδα του.
Ο **Βασίλης Γεωργιάδης** (Θεσσαλονίκη, 1986) είναι Έλληνας οικονομόλογος και πολιτικός. Είναι υποδιοικητής της Δημόσιας Υπηρεσίας Απασχόλησης (ΔΥΠΑ) και πρόεδρος του Οικονομικού Επιμελητηρίου Κεντρικής Μακεδονίας. Διετέλεσε πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ το έτος 2016.

Βιογραφικό
----------

Ο Βασίλης Γεωργιάδης γεννήθηκε το 1986 στη Θεσσαλονίκη με καταγωγή από την Κύπρο εκ πατρός και από την Θεσσαλονίκη εκ μητρός. Αποφοίτησε από το 1ο Λύκειο Θεσσαλονίκης το 2004. Είναι πτυχιούχος του Τμήματος Βαλκανικών, Σλαβικών και Ανατολικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας. Πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές πάνω στην Λογιστική και την Ελεγκτική στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας λαμβάνοντας μεταπτυχιακό δίπλωμα το 2014.

Κατά τα φοιτητικά του χρόνια ήταν μέλος της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ. Διετέλεσε ως γραμματέας της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ ΤΕΙ Θεσσαλονίκης. Στην ΟΝΝΕΔ διετέλεσε μεταξύ άλλων ως υπεύθυνος επαρχιακών οργάνωσεων στο Εκτελεστικό Γραφείο της οργάνωσης. Τον Φεβρουάριο του 2016 ο Γεωργιάδης εξελέγη από το 9ο Τακτικό Συνέδριο της ΟΝΝΕΔ και από την Κεντρική Επιτροπή της ΟΝΝΕΔ, ως Πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ. Τον Απρίλιο του 2016 με απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής Δεοντολογίας της Νέας Δημοκρατίας κατόπιν πρότασης του Προέδρου της Νέας Δημοκρατίας Κυριάκου Μητσοτάκη, διεγράφη από μέλος της Νέας Δημοκρατίας, εξαιτίας του φιάσκου με το Συνέδριο της ΟΝΝΕΔ και εκ τούτου εξέπεσε αυτοδίκαια από την θέση του Προέδρου της ΟΝΝΕΔ.

Το 2020 εξελέγη Πρόεδρος του Δ.Σ. του Οικονομικού Επιμελητηρίου Κεντρικής Μακεδονίας. Επανεξελέγη το 2023. Το 2023 ανέλαβε ως Υποδιοικητής της Δημόσιας Υπηρεσίας Απασχόλησης (ΔΥΠΑ).

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Βασίλης Γεωργιάδης. Το κόστος της ατολμίας». *ΤΑ ΝΕΑ*. 20 Απριλίου 2016. Ανακτήθηκε στις 9 Απριλίου 2024.
2. ↑
3. ↑  NEWSROOM (25 Φεβρουαρίου 2016). «Λήξη εχθροπραξιών στην ΟΝΝΕΔ: Νέος πρόεδρος ο Βασίλης Γεωργιάδης». *News 24/7*. Ανακτήθηκε στις 9 Απριλίου 2024.
4. ↑  Newsroom (12 Φεβρουαρίου 2016). «Υποψήφιος Πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ ο Βασίλης Γεωργιάδης». *Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ* (στα greek). Ανακτήθηκε στις 9 Απριλίου 2024. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
5. ↑  «Διεγράφη ο πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ Βασίλης Γεωργιάδης». 18 Απριλίου 2016. Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2024.
6. ↑
7. ↑  «Ο Βασίλης Γεωργιάδης νέος πρόεδρος στο Οικονομικό Επιμελητήριο Κεντρικής Μακεδονίας». *www.parapolitika.gr*. 16 Ιανουαρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2024.
8. ↑  «Ο Βασίλης Γεωργιάδης για πρόεδρος στο Οικονομικό Επιμελητήριο». 10 Απριλίου 2024. Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2024.
9. ↑
10. ↑  Κατσιάνης, Γεώργιος (4 Νοεμβρίου 2023). «Από το Οικονομικό Επιμελητήριο στην διοίκηση της ΔΥΠΑ». *Thesseconomy* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2024.
11. ↑  «Ο Βασίλης Γεωργιάδης αναπληρωτής διοικητής της ΔΥΠΑ». 10 Απριλίου 2024. Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2024.
Συντεταγμένες: 40°45′0″N 14°28′48″E﻿ / ﻿40.75000°N 14.48000°E﻿ / 40.75000; 14.48000

Ο **Ναός του Απόλλωνα** ήταν αρχαίος ελληνικός ναός στην Πομπηία.

Περιγραφή
---------

Ήταν κτισμένος στην βόρεια πλευρά της πόλης και ήταν το σημαντικότερο θρησκευτικό κτίριο. Η κατασκευή του ανάγεται στους αρχαιότατους χρόνους. Ανασκευάστηκε τον 2ο αιώνα π.Χ. και ξανά διορθώθηκαν οι ζημιές του μετά τον σεισμό του 62. Όλοι οι κίονες που τον περιβάλλουν είναι κατασκευασμένοι από ελαφρόπετρα. Αργότερα οι κολώνες αντικαταστάθηκαν από γύψινες κολώνες και κιονόκρανα κορινθιακού ρυθμού ζωγραφισμένα σε χρώματα κίτρινο, κόκκινο και βαθύ μπλε.

Το δωρικό επιστύλιο αποτελείται από τρίγλυφα και μετόπες διακοσμημένες με γρύπες και άλλα μυθολογικά όντα. Όσα αγάλματα του ναού βρέθηκαν φιλοξενούνται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Νάπολι, ενώ στον ναό μπορούμε να θαυμάσουμε δύο αντίγραφα του Απόλλωνα και της Αθηνάς.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Γραφική τρισδιάστατη αναπαράσταση του Ναού του Απόλλωνα Αρχειοθετήθηκε 2012-07-24 στο Wayback Machine.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 315945450
* LCCN: sh95000671

 |

 |
Ο εγκάρδιος χορός της Entente
Οι κύριοι συνασπισμοί κρατών όπως δημιουργήθηκαν στην Ευρώπη τις παραμονές του Ά Παγκοσμίου Πολέμου (1914).
**Αντάντ** ή "Εγκάρδια Συνεννόηση" (Entente Cordiale) ονομάζεται η συμμαχία Γαλλίας και Μεγάλης Βρετανίας, η οποία έθεσε τέλος σε 8 αιώνες αγγλογαλλικού ανταγωνισμού και έθεσε τις βάσεις για την αγγλογαλλική συνεργασία κατά τον 20ό αιώνα. Ταυτόχρονα σήμανε και το τέλος της αγγλικής πολιτικής της "Λαμπρής Απομονώσεως" και την απευθείας ανάμιξή της στα ευρωπαϊκά θέματα.

Η προσέγγιση Βρετανίας-Γαλλίας εμφανίστηκε ως αποτέλεσμα της σταδιακής σύγκλισης των συμφερόντων των δύο χωρών και της αμοιβαίας απειλής που ένιωθαν από την επεκτατική πολιτική της αυτοκρατορικής Γερμανίας κατά τα πρώτα χρόνια του 20ού αιώνα. Η ιδέα προωθήθηκε έντονα από τον βασιλιά Εδουάρδο Ζ' της Μ. Βρετανίας, και κατέληξε στην αμοιβαία συμφωνία της 8η Απριλίου 1904. Με αυτή την συμφωνία ρυθμίζονταν οι εκκρεμότητες μεταξύ των δύο εθνών, που αφορούσαν θέματα όπως την παραίτηση της Γαλλίας από προνόμια που είχε με την συνθήκη της Ουτρέχτης και το μοίρασμα αποικιακών εδαφών και σφαιρών επιρροής. Η αγγλογαλλική συνεργασία ενισχύθηκε το επόμενο έτος μετά την πρώτη Κρίση του Μαρόκου, και επεκτάθηκε δια της ξεχωριστής Αγγλορωσικής Συνεννόησης το 1907, μετασχηματιζόμενη στην λεγόμενη "Τριπλή Αντάντ", που στρεφόταν εναντίον της συμμαχίας των Κεντρικών Δυνάμεων, όπου πρωτοστατούσε η Γερμανία.

Μετά την έκρηξη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου η συμμαχία μετατράπηκε στην **Τριπλή Αντάντ**, με την εισδοχή της Ρωσικής Αυτοκρατορίας (καθώς και της Σερβίας και του Βελγίου). Αργότερα συνασπίστηκαν μαζί τους η Ιαπωνία (1914), η Ιταλία (1915), η Ρουμανία (1916), οι Η.Π.Α. (1917), και η Ελλάδα (Ιούνιος 1917, οπότε έληξε, φαινομενικά, ο Εθνικός Διχασμός). Υπό αυτή την έννοια ο όρος "**Αντάντ**" χρησιμοποιείται για να δηλώσει το νικηφόρο συμμαχικό μπλοκ κατά τον πόλεμο αυτό.

Η νίκη της Αντάντ στον Μεγάλο Πόλεμο οδήγησε στην πλήρη επικράτηση της αγγλογαλλικής συμμαχίας στην Ευρώπη αλλά και παγκοσμίως. Κατά τη δεκαετία του 1920 η αγγλογαλλική συνεργασία παρέμεινε στενή, με πρώτιστο μέλημά της την αποτροπή της επανάκαμψης της γερμανικής ισχύος. Για αυτό το σκοπό, με γαλλική παρότρυνση σχηματίστηκε και η Μικρή Αντάντ από τα νέα κράτη της Αν. Ευρώπης. Κατά την δεκαετία του 1930, η συμμαχία ατόνησε, εξαιτίας διαφορών στην εξωτερική πολιτική και των σοβαρών οικονομικών και κοινωνικών προβλημάτων που αντιμετώπιζαν τα δύο κράτη. Έτσι, η συμμαχία στάθηκε ανίκανη και τα κράτη - μέλη εμφανίστηκαν απρόθυμα να αποτρέψουν την άνοδο του Αδόλφου Χίτλερ στην εξουσία και την σταδιακή ενδυνάμωσή του, με αποτέλεσμα την συντριπτική ήττα και κατοχή της Γαλλίας το 1940 από τις γερμανικές δυνάμεις.

Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο η αγγλογαλλική συνεργασία συνεχίστηκε και συνεχίζεται στα πλαίσια του ΝΑΤΟ και της ΕΟΚ.

Πηγές
-----

* "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ.9ος, σελ.355.
Τουρκικά Ράγια στην περιοχή των Ρουμανικών Ηγεμονιών (17ος-18ος αιώνας)
Ο **Ράγια** ή **Ράια** είναι όρος που χρησιμοποιείται στη ρουμανική ιστοριογραφία για να αναφερθεί σε πρώην εδάφη των μεσαιωνικών ηγεμονιών της Βλαχίας και της Μολδαβίας που ήταν υπό την άμεση διοίκηση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, σε αντίθεση με τα πριγκιπάτα, τα οποία διατήρησαν την εσωτερική αυτονομία υπό Οθωμανική επικυριαρχία. Ο όρος προέρχεται από τη λέξη ραγιάχ, ένα γενικό όνομα για τους μη Μουσουλμάνους υπηκόους της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Αν και κατά κύριο λόγο κατοικούνταν από Χριστιανικό πληθυσμό, τα ράγια κυβερνώνταν σύμφωνα με το Οθωμανικό δίκαιο.

Ένα ράια αποτελούνταν από ένα σημαντικό φρούριο και την ενδοχώρα της, η οποία γενικά σχημάτιζε ένα καζά στο Οθωμανικό διοικητικό σύστημα. Στην Βλαχία, το ράια βρίσκεται στη βόρεια όχθη του Δούναβη, γύρω από τα φρούρια των Τούρνου Μαγκουρέλε, Τζιούρτζιου και Βραΐλα, ενώ στη Μολδαβία βρίσκονταν στα ανατολικά σύνορα, γύρω από τα φρούρια Κιλίγια, Ακκερμάν, Μπέντερ και Χοτίν. Τα εδάφη της Βλαχίας επεστράφησαν στη τελευταία το 1829 από τη Συνθήκη της Αδριανουπόλεως.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ρουμανική Ακαδημία. *Istoria Românilor: De la universalitatea creştinǎ cǎtre Europa "patriilor"*. Editura Enciclopedică, 2001. pp. 571-572
2. ↑  Lazăr Şeineanu - *Dicţionarul limbii române*. 1929
Το **Lloyd's list** είναι ένα από τα μεγαλύτερα και παλαιότερα ναυτιλιακά περιοδικά, με τις πρώτες εκδόσεις να χρονολογούνται το 1734, με νέες εκδόσεις κάθε εβδομάδα. Μετά το 2013, άρχισε να ανανεώνει τις εκδόσεις της σε πραγματικό χρόνο, στο διαδίκτυο.

Ιστορικό
--------

Η πρώτη μορφή του καταλόγου Lloyd's List εκτιμάται από ορισμένους ότι ξεκίνησε το 1692, αν και αυτό αμφισβητείται.

Ο Τόμας Τζέμσον κληρονόμησε το Lloyd's Coffee House το 1727 και ίδρυσε τη γνωστή σήμερα Lloyd's List όταν ξεκίνησε μια εβδομαδιαία έκδοση ναυτιλιακών πληροφοριών.

Από το 2013, η Lloyd's List άρχισε να δημοσιεύεται μόνο σε ψηφιακή μορφή, καθώς διαπιστώθηκε ότι λιγότερο από το 2% των πελατών χρησιμοποιούσαν την έντυπη έκδοση.

Το 2022, η Informa πούλησε τη Lloyd's List στην Montagu Private Equity.

Βραβεία
-------

Κάθε χρόνο, η Lloyd's List απονέμει βραβεία σε οργανισμούς αλλά και πρόσωπα για την προσφορά τους στην ναυτιλιακή βιομηχανία. To 2020, ακυρώθηκαν πολλές τελετές λόγω της παρουσίας του covid-19.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* "The Lloyd's List Magazine"
* One Hundred People 2023: Industry influencers adjust outlook as the difficult detail kicks in
* Greek Shipping Awards

Παραπομπές
----------

1. ↑  "Lloyd's List" Αρχειοθετήθηκε 2020-06-01 στο Wayback Machine. maritimeintelligence.com
2. ↑  «LLOYD's LIST».. Ανακτήθηκε στις 3 Απριλίου 2024.  Εξωτερικός σύνδεσμος στο `|publisher=` (βοήθεια)
3. ↑  «World famous Lloyd's List sold by Informa as part of £385 million deal». standard. Ανακτήθηκε στις 3 Απριλίου 2024.
4. ↑  "Global Freight Awards 2020" eventsforce.net
Η **αμμελίνη** ή αλλιώς 4,6-διαμινο-2-υδροξυ-1,3,5-τριαζίνη, είναι παράγωγη ένωση της τριαζίνης και αποτελεί το προϊόν υδρόλυσης της μελαμίνης.

Σύνθεση
-------

Η αμμελίνη μπορεί να παραχθεί μετά από την πυρόλυση της ουρίας, ή την αντίδραση συμπύκνωσης μεταξύ 2 γραμμομορίων του δικυανδιαμιδίου και 1 γραμμομορίου της καρβαμυλουρίας (*biuret*).

2 C2H4N4 + C2H5N3O2 → 2C3H5N5O + NH3

Χημικές ιδιότητες
-----------------

Η αμμελίνη είναι ελαφρά όξινη, με pKa ~ 9. Μπορεί να σχηματίσει νιτρικά, θειικά, χρωμικά και οξαλικά αλάτα. 

Η αμμελίνη αντιδρά υπό βρασμό με αραιωμένο υδροχλωρικό οξύ για να σχηματίσει μελέμ (2,5,8-τριαμινο-επταζίνη) και αμμωνία.

Η αμμελίνη είναι το πρώτο παραχθέν προϊόν κατά την υδρόλυση της μελαμίνης. Περαιτέρω υδρόλυση (π.χ. βράσιμη αμμελίνη με αραιωμένο αλκάλιο) παράγει την ένωση, αμμελίδη (ή αλλιώς γνωστή ως 6-αμινο-2,4-διυδροξυ-1,3,5-τριαζίνη).

Παραπομπές
----------

1. ↑  B. Bann and S.A. Miller (1958). «Melamines and derivatives of melamine». *Chemical Reviews* **58**: 131–172. doi:10.1021/cr50019a004.
2. ↑  «AMMELINE». *ChemicalBook*. 8 Ιουνίου 2023. Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2024.
3. ↑  «Ammeline». *PubChem*. Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2024.
Ο **Κινγκ Κονγκ** (αγγλικά:*King Kong*) είναι ένα κινηματογραφικό τέρας, που προέρχεται απο ταινίες, το οποίο μοιάζει με έναν τεράστιο γορίλα, κι έχει εμφανιστεί σε διάφορα μέσα από το 1933. Έχει χαρακτηριστεί ως *Το όγδοο θαύμα του κόσμου*, μια φράση που χρησιμοποιείται πολύ στις ταινίες που έχει εμφανιστεί. Ο χαρακτήρας εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο μυθιστόρημα της ταινίας King Kong του 1933 από την RKO Pictures, με την πρεμιέρα της ταινίας να πραγματοποιείται δύο μήνες αργότερα. Η ίδια η ταινία αντιμετωπίστηκε με καλό μάτι από την αρχική της κυκλοφορία ως και τις επανακυκλοφορίες της. Μια συνέχεια ακολούθησε γρήγορα, την ίδια χρονιά, με τον τίτλο *The Son of Kong*, με τον Μικρό Κονγκ. Στη δεκαετία του 1960, η Toho παρήγαγε μια ταινία με τον Κινγκ Κονγκ να συγκρούεται με τον Γκοντζίλα της Toho, με τίτλο *King Kong εναντίον Ο Godzilla* (1962), και μια άλλη ταινία με τον Κινγκ Κονγκ, με τίτλο *King Kong Escapes* (1967), με βάση το *The King Kong Show* (1966-1969) από την Rankin / Bass Productions. Το 1976, ο Ντίνο ντε Λαουρέντις δημιούργησε ένα μοντέρνο remake της αρχικής ταινίας με σκηνοθέτη τον Τζον Γκουίλερμιν. Μια συνέχεια, με τίτλο *ο Κινγκ Κονγκ Ζει*, ακολούθησε μια δεκαετία αργότερα με μια Θηλυκιά Kong. Ένα άλλο remake του πρωτότυπου, που αυτή τη φορά διαδραματίζεται το 1933, κυκλοφόρησε το 2005 από τον σκηνοθέτη Πίτερ Τζάκσον.

Η πιο πρόσφατη ταινία με τον Κινγκ Κονγκ είναι η ταινία, *Κονγκ: Η Νήσος του Κρανίου* (2017), που διαδραματίζεται το 1973, και είναι μέρος του MonsterVerse της Legendary Entertainment, το οποίο ξεκίνησε με την επανεκκίνηση του *Godzilla* το 2014. Μια συνέχεια, με τίτλο *Godzilla Vs Κong*, όπου για άλλη μια φορά, οι συγκεκριμένοι χαρακτήρες συναντιούνται και συγκρούονται, κυκλοφόρησε το 2021. Το 2024 κυκλοφόρησε η ταινία *Γκοτζίλα x Κονγκ: Η Νέα Αυτοκρατορία*, στην οποία οι δύο χαρακτήρες συμμαχούν.

Ο χαρακτήρας του King Kong έχει γίνει ένα από τα πιο διάσημα εικονίδια ταινιών στον κόσμο, έχοντας εμπνεύσει μια σειρά από sequels, remakes, spin-off, μιμητές, παρωδίες, κινούμενα σχέδια, βιβλία, κόμικς, βιντεοπαιχνίδια, βόλτες σε θεματικά πάρκά και μια θεατρική παράσταση. Ο ρόλος του στις διάφορες αφηγήσεις ποικίλλει, από ένα εξωφρενικό τέρας έως ένας τραγικός αντιήρωας.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

* Η ομώνυμη ταινία του 1933 *Κινγκ Κονγκ*   στην IMDb
* Official King Kong (2005) movie website
* Η ομώνυμη ταινία του 2005 *King Kong*   στην IMDb
* Η σειρά King Kong στο Internet Speculative Fiction Database
Η **Γιοστίν Πασέκ** (πλήρες όνομα: *Yostin Lissette "Justine" Pasek Patiño* Γιοστίν Λισσέτ Πασέκ Πατίνιο, γεννημένη 27 Αυγούστου 1979) είναι Πολωνο-Παναμέζα μοντέλο, φιλάνθρωπος και Μις Υφήλιος το 2002. 

Αρχικά ήταν η 1η αναπληρωματική του διαγωνισμού Μις Υφήλιος 2002. Λίγους μήνες αργότερα η νικήτρια Οξάνα Φιόντοροβα παραιτήθηκε από τον τίτλο της για προσώπικους λόγους όπως είχε υποθεί και η Πασέκ έγινε η πρώτη 1η αναπληρωματική που στέφθηκε Μις Υφήλιος στα χρονικά του διαγωνισμού, μετά την εκθρόνιση της αρχικής νικήτριας.

Πρώιμη ζωή
----------

Γεννήθηκε στο Χάρκοβο της Σοβιετικής Ουκρανίας της Σοβιετικής Ένωσης, από Παναμέζα μητέρα και Πολωνό πατέρα. Η οικογένεια της έζησε στην Σοβιετική Ουκρανία για ένα χρόνο, και αργότερα μετακόμισε στο χωριό του Βοζούτσιν της νοτιοανατολικής Πολωνίας, κοντά στα σύνορα με την Ουκρανία. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών της στη χημεία, η οικογένεια της εγκατέλειψε την Πολωνία και εγκαταστάθηκε στην Πόλη του Παναμά, όπου μεγάλωσε η Πασέκ.

Μις Υφήλιος 2002
----------------

Μετά τη συμμετοχή της στο εθνικό διαγωνισμό Señorita Panamá 2001 στις 30 Αυγούστου 2001 κέρδισε τον τίτλο Señorita Panama Universe.

Εκπροσώπησε τη χώρα της στην 51ο διαγωνισμό Μις Υφήλιος 2002, που πραγματοποιήθηκε στο Coliseo Roberto Clemente του Σάν Χουάν στο Πουέρτο Ρίκο στις 29 Μαΐου 2002, όπου κατέκτησε τη θέση της 1ης αναπληρωματικής.

Τέσσερις μήνες μετά τον διαγωνισμό, η Πασέκ έγινε η πρώτη γυναίκα που ανέλαβε τον τίτλο όταν η πρώτη Μις Υφήλιος Οξάνα Φιόντοροβα εκθρονίστηκε από τον οργανισμό επειδή δεν εκπλήρωσε τα καθήκοντα της όπως προβλεπόταν στο συμβόλαιο της. 

Έγινε η πρώτη Παναμέζα και Κεντρικοαμερικανή που κερδίζει τον τίτλο της Μις Υφήλιος, μέχρι το 2023 όταν η Σέινις Παλάσιος έγινε η δεύτερη καλλονή από την Κεντρική Αμερική που κερδίζει τον τίτλο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) *Internet Movie Database*. nm1248868. Ανακτήθηκε στις 18  Ιουλίου 2016.
2. ↑  «Justine Pasek». Abilitymagazine.com. Ανακτήθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 2012.
3. ↑  «Viva Panama Organization». Vivapanama.org. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Μαΐου 2009. Ανακτήθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 2012.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Justine Pasek στο Wikimedia Commons
Η **Αύρα Βλάσση-Παρτσαλίδη** (1904-1993) ήταν ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1905 και από νεαρή ηλικία εντάχθηκε στο κομμουνιστικό κίνημα και στην ΟΚΝΕ. Μαζί με την αδελφή της Περσεφόνη Βλάσση συνελήφθησαν τον Δεκέμβριο του 1930 και φυλακίστηκαν στο γυναικείο τμήμα των Φυλακών Συγγρού. Το 1933 εκτοπίστηκε πάλι μαζί με την αδελφή της στον Άγιο Ευστράτιο.

Το 1934 παντρεύτηκε το στέλεχος του ΚΚΕ και δήμαρχο Καβάλας Μήτσο Παρτσαλίδη.

Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας Μεταξά πέρασε στην παρανομία και συνελήφθη τον Απρίλιο του 1938 στην Αθήνα, μαζί με τον άντρα της Παρτσαλίδη, τον Βασίλη Νεφελούδη, τον Στέλιο Σκλάβαινα και τις συζύγους τους Σοφία και Δωροθέα.
Εκτοπίστηκε μαζί με τη Σοφία Νεφελούδη και Δωροθέα Σκλάβαινα στην Γαύδο και αργότερα στην Κίμωλο.

Η γερμανική κατοχή την βρήκε εξόριστη στην Κίμωλο, απ' όπου δραπέτευσε μαζί με τους 36 άλλους πολιτικούς κρατούμενους του νησιού στις 20 Απρίλη του 1941. Κατέφυγε μαζί με τους περισσότερους συντρόφους της στην Αθήνα και εργάστηκε για την ανασυγκρότηση του ΚΚΕ και παράλληλα τη δημιουργία και συγκρότηση του ΕΑΜ (Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο).

Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου εντάχθηκε στις τάξεις του ΔΣΕ και στα τέλη του 1949 βρέθηκε πολιτική εξόριστη στην Βουδαπέστη και κατόπιν στο Βουκουρέστι.
Το 1945 έγινε αναπληρωματικό μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και το 1953 τακτικό μέλος, θέση που διατήρησε μέχρι το 11ο συνέδριο το 1982.

Επέστρεψε στην Ελλάδα από την υπερορία το 1975. Πέθανε στην Αθήνα στις 25 Μάη 1993.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Τσιντζιλώνης (1989) σελ. 79
2. ↑  Μαρία Καραγιώργη (2007) σελ. 219
3. ↑  Βασίλης Νεφελούδης (2007) σελ. 167
4. ↑  Πέτρος Ρούσος, "*Η Μεγάλη Πενταετία*" (β΄έκδοση, Αθήνα, 1978) βιβλίο Α': "*Το ξεκίνημα 1940-1941*", σελ. 37: "*Ο πόλεμος ξεσπά στην Ελλάδα*": "...Στην Κίμωλο βρίσκονταν τότε εκτοπισμένα δεκάδες στελέχη του κομμουνιστικού κόμματος, όπως η Χρύσα Χατζηβασιλείου (γραμματέας της κομματικής ομάδας των εξορίστων) μέλος της Κ.Ε. του Κ.Κ.Ε. ο Πέτρος Ρούσος..." κλπ
5. ↑  Ιστορία τη Αντίστασης 1940-45 (1979), σελ.201
6. ↑  Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ (2012)

Πηγές
-----

1. Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ, Α' τόμος 1919-1949, εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 2012
2. Ιστορία της Αντίστασης 1940-45, εκδόσεις Αυλός, Αθήνα 1979
3. "Η Μεγάλη Πενταετία", Πέτρος Ρούσος, εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 1976
4. "Ακτίνα Θ'", Βασίλης Νεφελούδης, εκδόσεις της Εστίας, Αθήνα 2007
5. "Μέχρι την απόδραση", Καραγιώργη Μαρία, εκδόσεις: Φυτράκης, Αθήνα 1989
6. "ΟΚΝΕ 1922-1943", Χρήστος Ν. Τσιντζιλώνης, εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 1989
Οι **Δειπνοσοφισταί** είναι δεκαπεντάτομο έργο του αρχαίου Έλληνα Αθήναιου από την Ναυκρατίδα της Αιγύπτου. Σημαντικό έργο της Ελληνιστικής εποχής δίνει στοιχεία για την Ρώμη. Πρωταγωνιστές του είναι γραμματικοί, λεξικογράφοι, ρήτορες, σοφιστές, μουσικοί και άλλοι φιλόσοφοι. Στους *Δειπνοσοφιστές* ο Αθήναιος διηγείται στον φίλο του Τιμοκράτη όσα ειπώθηκαν σε ένα συμπόσιο που είχε παραθέσει ο πλουσιότατος και πολυμαθέστατος Ρωμαίος Λαρήνσιος. Το έργο χαρακτηριστικό εγχειρίδιο γαστρονομίας είναι ένας πανδέκτης εγκυκλοπαίδειας και μια σύνθεση από αλλεπάλληλες καταγραφές παραθεμάτων από εκατοντάδες συγγραφείς.
Υπάρχουν ακόμα και κείμενα για το κρασί, τα σύκα, τα μήλα, τα καρύδια κλπ.

Πλοκή
-----

Πρόκειται για συλλογή διαλόγων που γίνονται από τους θαμώνες συμποσίων στο σπίτι του λόγιου και εύπορου χορηγού των τεχνών, Λαρένσιου. Από τους τριάντα τρεις καλεσμένους αναφέρονται ονομαστικά οι Γαληνός, ο νομομαθής Ουλπιανός, Πλούταρχος, ο κυνικός Κυνούλκος, που λεγόταν έτσι γιατί έσερνε πίσω του πολυάριθμα σκυλια, αλλά ίσως να πρόκειται για φανταστικά πρόσωπα που απλώς ονομάζονται έτσι. Οι ομιλούντες απαγγέλλουν στίχους από έργα σχεδόν 700 αρχαίων Ελλήνων και μνημονεύουν σχεδόν 1.500 άλλα έργα που στις ημέρες μας δεν σώζονται. Θέματα είναι το φαγητό, κρασί, η πολυτέλεια, μουσική, σεξουαλική ηθική, τα κουτσομπολιά, η φιλολογία και η Αφροδίτη Καλλίπυγος.

Βιβλιογραφία
------------

* Αθήναιος Ναυκρατίτης, Άπαντα (Τόμοι 15), εκδ. Κάκτος

Δείτε επίσης
------------

* Πλακουντοποιικόν σύγγραμμα

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Wikisource logoWikisource logo | Στη Βικιθήκη υπάρχει υλικό που έχει σχέση με το θέμα:  **Δειπνοσοφισταί (Σύνοψις)** |

* 14 τόμοι του έργου στα αρχαία ελληνικά

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 185515014
* LCCN: n80057435
* GND: 4305820-6
* SUDOC: 032461437
* BNF: cb12318305n (data)
* NLA: 35038782
* BNE: XX3385414

 |

 |
Ο **κινοΐτης** είναι ένα γαλάζιο ορυκτό, συγκεκριμένα πυριτικό ορυκτό του χαλκού με μοριακό χημικό τύπο Ca2Cu2Si3O8(OH)4
 ή, σε ένυδρη μορφή, Ca2Cu2Si3O10 · 2 H2O. Κρυσταλλώνεται στο μονοκλινές κρυσταλλικό σύστημα, εμφανίζει υαλώδη λάμψη και είναι διαφανές έως ημιδιαφανές.

Είναι μάλλον σπάνιο ορυκτό και συναντάται στα Όρη Σάντα Ρίτα, στο ορυχείο του Κρίστμας στην Αριζόνα και σε λίγα άλλα μεταλλεία χαλκού. Ωστόσο έχει μεγάλη ζήτηση μεταξύ των συλλεκτών ορυκτών εξαιτίας της ωραιότητάς του. Η ονομασία του ορυκτού δόθηκε αμέσως μετά την ανακάλυψή του το 1970 για να τιμήσει τον ομώνυμο Ιησουίτη ιεραπόστολο, εξερευνητή, χαρτογράφο και γεωγράφο, πατέρα Εουσέμπιο Κίνο (1645-1711), ο οποίος έδρασε στην Αριζόνα, τη Σονόρα και την Κάτω Καλιφόρνια.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Handbook of Mineralogy
2. ↑  Kinoite στο *Webmineral*]
3. ↑  Kinoite στο *Mindat.org*

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Kinoite στο Wikimedia Commons
Χάρτης της Σαρματίας (1770)
Η **Σαρματία** ήταν αρχαία χώρα της Ευρασίας στην οποία διέμεναν επί το πλείστον οι Σαρμάτες, εξ ου και η ονομασία της μετά την εισβολή και κατάληψη του χώρου. Η Σαρματία χωρίζονταν από τον ποταμό Τάναϊ (σημερινό Δον ή Ντον) στην Ευρωπαϊκή Σαρματία και την Ασιατική Σαρματία.

Ιστορικά την ονομασία Σαρματία πρώτος φέρεται να τη χρησιμοποίησε ο Ρωμαίος γεωγράφος Πομπώνιος Μέλας, περί το 43 μ.Χ. προκειμένου να δηλώσει όλο το βόρειο μέρος της Ευρώπης και Ασίας που εκτεινόταν από τον Βιστούλα και τα Σαρματικά όρη δυτικά, μέχρι του ποταμού Ρα (σημερινός Βόλγας), ανατολικά, που αποτελούσε το όριο με την Σκυθία και που εκτεινόταν βόρεια μέχρι και της Βαλτικής και των άγνωστων ακόμα βόρειων χωρών.

Νότια όρια της Σαρματίας θεωρούνταν οι ποταμοί Δούναβης και Τύρας (σημερινός Δνείστερος) που την χώριζαν από την Πανονία και τη Δακία, ο Εύξεινος Πόντος και ανατολικά ο Καύκασος που την χώριζε από την Κολχίδα, την Ιβηρία και την Αλβανία. Παρά ταύτα η Ταυρική χερσόνησος, σημερινή Κριμαία μολονότι περικλειόταν στα όρια της Σαρματίας δεν θεωρείτο τμήμα αυτής αλλά άλλη ιδιαίτερη χώρα.

Βέβαια, οι Σαρμάτες δεν κατοικούσαν σ΄ όλο αυτόν τον γεωγραφικό χώρο αλλά μόνο σε πολύ περιορισμένη περιοχή αυτού.

Πηγές
-----

* *Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαιδεία*, τόμ. ΚΑ΄, σελ. 574
* *Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν*, τόμ. 16, σελ. 878
Η **Ιεραποστολική Εκκλησία του Κοπιμισμού** (στα Σουηδικά *Missionerande Kopimistsamfundet* ), είναι μια κοινότητα ατόμων που μοιράζονται αρχεία οι οποίοι πιστεύουν ότι η αντιγραφή πληροφοριών είναι ιερή αρετή. Ιδρύθηκε από τον Isak Gerson, έναν 19χρονο φοιτητή φιλοσοφίας,  και τον Gustav Nipe στην Ουψάλα της Σουηδίας το φθινόπωρο του 2010.  Η Εκκλησία, με έδρα τη Σουηδία, αναγνωρίστηκε επίσημα από τον Οργανισμό Νομικών, Οικονομικών και Διοικητικών Υπηρεσιών της Σουηδίας ως θρησκευτική κοινότητα τον Ιανουάριο του 2012, μετά από τρεις απόπειρες υποβολής αιτήσεων. 

Ο Gerson έχει αρνηθεί οποιαδήποτε σχέση μεταξύ της Εκκλησίας και του ιστότοπου διαμοιρασμού αρχείων The Pirate Bay,  αλλά και οι δύο ομάδες συνδέονται με τη Σουηδική συλλογικότητα τέχνης και hacking Piratbyrån .

Παραπομπές
----------

1. ↑  Sinnreich, Aram (2016-04-02). «Sharing in spirit: Kopimism and the digital Eucharist». *Information, Communication & Society* **19** (4): 504–517. doi:10.1080/1369118X.2015.1036766. ISSN 1369-118X.
2. ↑  «Press Release from the Church of Kopimism». *First United Church of Kopimism, US*. 9 Ιανουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 22 Οκτωβρίου 2016.
3. ↑  Privitera, Salvatore. «File-sharing as a religion, do we really need it?». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαΐου 2014. Ανακτήθηκε στις 29 Ιανουαρίου 2012.
Συντεταγμένες: 41°24′18″N 23°53′42″E﻿ / ﻿41.40500°N 23.89500°E﻿ / 41.40500; 23.89500

Τα **Λευκόγεια** (πρώην *Μπελοτίντσα*) είναι χωριό στην Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης του νομού Δράμας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2021 ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 321 κατοίκους. Κοντά στον οικισμό βρίσκεται η τεχνητή Λίμνη Λευκογείων.

Γενικά και ιστορικά στοιχεία
----------------------------

Τα Λευκόγεια βρίσκονται 8 χιλιόμετρα βόρεια του Κάτω Νευροκοπίου, κοντά στα σύνορα με τη Βουλγαρία. Μετά την ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ της Ελλάδας και της Τουρκίας, εγκαταστάθηκαν στον οικισμό Έλληνες πρόσφυγες από τον Πόντο, κυρίως απο την Τραπεζούντα, την Κερασούντα και την Πάφρα. Μέχρι το 1927, ο οικισμός έφερε την ονομασία Μπελοτίντσα. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, τα Λευκόγεια πέρασαν - από κοινού με το μεγαλύτερο μέρος της Ανατολικής Μακεδονίας και της Θράκης - υπό βουλγαρική Κατοχή. Το φθινόπωρο του 1941, τα βουλγαρικά στρατεύματα προχώρησαν στην εκτέλεση 16 κατοίκων του οικισμού στο πλαίσιο μαζικών αντιποίνων για την εξέγερση της Δράμας.

Διοικητικά, μετά την προσάρτησή τους στο ελληνικό κράτος, τα Λευκόγεια υπήχθησαν στην επαρχία Δράμας ως έδρα κοινότητας. Αργότερα υπήχθησαν για λίγα χρόνια (1920-1926) στην επαρχία Ζυρνόβου προτού επιστρέψει στην επαρχία Δράμας. Το 1994 υπήχθη στην επαρχία Κάτω Νευροκοπίου και από το 1997 ανήκει στον δήμο Νευροκοπίου.

Στο χωριό λειτουργεί ο Σύλλογος Ποντίων Λευκογείων ''Ο Εύξεινος Πόντος'' του οποίου η δράση χαρακτηρίζεται ιδιαίτερα ενεργή με συμμετοχή σε πανελλλαδικές και τοπικές εκδηλώσεις, ημερίδες κ.λπ. ιδρύθηκε το 1977.

Απογραφές πληθυσμού
-------------------

| Απογραφή | 1928 | 1940 | 1951 | 1961 | 1971 | 1981 | 1991 | 2001 | 2011 | 2021 |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Πληθυσμός | 1.212 | 1.584 | 1.057 | 1.278 | 745 | 605 | 611 | 573 | 465 | 321 |

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Μετονομασίες των Οικισμών της Ελλάδας. Μπελοτίντσα -- Λευκόγεια
2. ↑  Λίμνη Λευκογείων, nevrokopi.info
3. ↑  Τεχνητή Λίμνη Λευκογείων, naturagraeca.com
4. 1 2 3 4 5 6 7  Μιχαήλ Σταματελάτος, Φωτεινή Βάμβα-Σταματελάτου, *Επίτομο Γεωγραφικό Λεξικό της Ελλάδος*, Ερμής, Αθήνα 2001, σελ. 425.
5. ↑  Σπύρος Κουζινόπουλος, *Δράμα 1941. Μια παρεξηγημένη εξέγερση*, εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα 2011, σελ. 160.
6. ↑  «Διοικητικές Μεταβολές Οικισμών - Αναλυτικά: Λευκόγεια (Δράμας)». *eetaa.gr*. Ελληνική Εταιρία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης. Ανακτήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 2019.
7. ↑  Σπύρου Δ. Δημητράκου, *Γεωγραφία. Άτλας Παγκόσμιος. Ελλάς*, Εκδόσεις Δέλτα, Αθήναι 1970, τόμος Β΄, σελ. 640.

  


|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Οικισμοί του Δήμου Κάτω Νευροκοπίου |
| --- |
|  |
| 
* Αχλαδιά
* Βαθύτοπος
* Βώλακας
* Γρανίτης
* Δασωτό
* Εξοχή
* Κατάφυτο
* Κάτω Βροντού
* Κάτω Νευροκόπι
* Λευκόγεια
* Μικροκλεισούρα
* Μικρομηλιά
* Οχυρό
* Παγονέρι
* Πέρασμα
* Περιθώρι
* Ποταμοί
* Χρυσοκέφαλος
 |
|  |
| 
* Έδρα: Κάτω Νευροκόπι
 |

 |
Πρότυπο:Speciesbox

 
Το Kauaʻi ʻōʻō (/kɑːˈwɑː.iː ˈoʊ.oʊ/) ή ʻōʻoʻāʻāā (Moho braccatus) ήταν το τελευταίο μέλος του γένους ʻōʻô (Moho) εντός της οικογένειας Mohoidae πουλιών από τα νησιά της Χαβάης. Όλη η οικογένεια έχει εξαφανιστεί. Παλαιότερα θεωρήθηκε μέλος των μελιτζήδων της Αυστραλο-Ειρηνικής (οικογένεια Meliphagidae).

Το πουλί αυτό ήταν ενδημικό στο νησί του Καουάι και ευρίσκονταν συχνά στα υποτροπικά δάση του νησιού μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα. Ωστόσο, η παρουσία του άρχισε να μειώνεται τότε. Τελευταία φορά παρατηρήθηκε το 1985, ενώ οι τελευταίοι ήχοι του ακούστηκαν το 1987. Οι αιτίες της εξαφάνισής του περιλάμβαναν την εισαγωγή αρπακτικών όπως το πολενησιακό ποντίκι, το μικρό ινδικό μανγκόζ και το εγχώριο χοίρο, καθώς και ασθένειες που μεταδίδονταν από κουνούπια και την καταστροφή του οικοσυστήματος.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Fleischer, Robert C.; James, Helen F.; Olson, Storrs L. (December 23, 2008). «Convergent evolution of Hawaiian and Australo-Pacific honeyeaters from distant songbird ancestors». *Current Biology* **18** (24): 1927–1931. doi:10.1016/j.cub.2008.10.051. ISSN 1879-0445. PMID 19084408.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Moho braccatus στο Wikimedia Commons
Συντεταγμένες: 73°39′S 125°12′W﻿ / ﻿73.650°S 125.200°W﻿ / -73.650; -125.200
Η **Νήσος Σάιπλ** (αγγλικά: *Siple Island*) είναι ένα ακατοίκητο νησί με μήκος 110 χιλιόμετρα και έκταση 6.390 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Το καλυμμένο με αιώνια χιόνια αυτό νησί βρίσκεται στην Ανταρκτική (Νότιος Ωκεανός), ανατολικά του Κόλπου Ρίγκλεϋ (Wrigley Gulf), κατά μήκος της Παγοκρηπίδας Γκετς, έξω από την Ακτή Μπακούτις της Γης Μαρί Μπερντ. Το κέντρο της Νήσου Σάιπλ βρίσκεται σε γεωγραφικές συντεταγμένες πλάτος 73°51΄ Νότιο και μήκος 125°50΄ Δυτικό. Πρόκειται για την έκτη μεγαλύτερη σε έκταση νήσο που βρίσκεται νοτίως του εξηκοστού παραλλήλου Νότιου πλάτους της Γης, αλλά και το εκατοστό σε έκταση νησί ολόκληρης της Γης.

Στο νησί κυριαρχεί το ψηλό και δυνητικώς ενεργό ασπιδοειδές ηφαίστειο Όρος Σάιπλ, που φθάνει σε υψόμετρο τα 3.110 μέτρα, καθιστώντας τη Σάιπλ τη 15η νήσο της Γης κατά σειρά υψηλότερου σημείου.

Τόσο η νήσος όσο και το ηφαίστειο πήραν το όνομά τους από τη Συμβουλευτική Επιτροπή Ονομασιών της Ανταρκτικής (US-ACAN) το 1967 προς τιμή του Αμερικανού εξερευνητή της Ανταρκτικής Πωλ Σάιπλ (1908–1968), μέλος των εξερευνητικών αποστολών του Ναυάρχου Μπερντ. Η Σάιπλ υποδείχθηκε για πρώτη φορά ως νήσος σε χάρτες της Γεωλογικής Υπηρεσίας των ΗΠΑ που συντάχθηκαν από επισκοπήσεις και από αεροφωτογραφίες του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ, οι οποίες λήφθηκαν από το 1959 μέχρι το 1965.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος νησιών ανά έκταση

Πηγές
-----

* Antarctica Detail: Siple Island Αρχειοθετήθηκε 2020-06-14 στο Wayback Machine.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Siple Island  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Οι **Τσέρνι(ε) Κλομπούκι**, που σημαίνει "μαύρα καπέλα" (από τα ρωσικά: Чёрные клобуки‎‎
: Чёрные клобуки, Чорни клобуki και ουκρανικά: Чорні клобуки‎‎: Чорні клобукі, Chorni klobuky) ήταν γενική ονομασία για μια ομάδα από ημινομαδικά τουρκικά φύλα: Βερεντέοι, Τόρκοι, Κόβουοι, Πετσενέγοι και άλλοι στα τέλη του 11ου αιώνα εγκαταστάθηκαν στα νότια σύνορα των αρχηγείων Κιέβου και Περεϊάσλαβ κατά μήκος της κοιλάδας του ποταμού Ρως.

Ιστορία
-------

Αναφέρονται για πρώτη φορά στα Χρονικά του Κιέβου του 1146.

Τον 12ο αιώνα, πολλές από αυτές τις φυλές εγκαταστάθηκαν σε μια πόλη (εντός των σύγχρονων περιφερειών Τσερκάσι και νότιου Κιέβου). Η κύρια πόλη τους ήταν το Τορτσέσκ (δίπλα στη σύγχρονη πόλη Καγαρλίκ). Χρησιμοποιήθηκαν επίσης από τους πρίγκιπες της Ρωσίας για την υπεράσπιση των νότιων συνόρων τους ενάντια στους Κουμάνους και συμμετείχαν στην πολιτική ζωή της Ρωσίας του Κιέβου.

Μετά την εισβολή των Μογγόλων αφομοιώθηκαν εν μέρει από γειτονικούς λαούς και εν μέρει εκτοπίστηκαν από τους ηγεμόνες της Χρυσής Ορδής όπως ο Ουζμπέκ Χαν (μεταξύ 1340-1390) στην Κεντρική Ασία.  

Το όνομά τους σημαίνει «Μαύρα Καπέλα» ή «Μαύρες Κουκούλες» και στις τουρκικές γλώσσες είναι «Καρακαλπάκ». Προφανώς αυτό αναφέρεται στην εθνική τους φορεσιά. Δεν είναι σαφές εάν οι Τσέρνιε Κλομπούκι σχετίζονται με τους Καρακαλπάκους του σήμερα. 

Στη συλλογή των Χρονικών της Μόσχας του 15ου αιώνα, υπό το έτος 1152, εξηγεί ότι όλοι οι Τσέρνιε Κλομπούκι ονομάζονταν Κιρκάσιοι, καθώς έφτασαν από τον βόρειο Καύκασο.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «ЧЁРНЫЕ КЛОБУКИ - это... Что такое ЧЁРНЫЕ КЛОБУКИ?». *web.archive.org*. 21 Απριλίου 2016. Ανακτήθηκε στις 4 Απριλίου 2024.
2. 1 2 3 4 5 6 7  Chorni Klobuky in the Small dictionary of History of Ukraine
3. ↑  «Чёрные Клобуки - это... Что такое Чёрные Клобуки?». *web.archive.org*. 21 Απριλίου 2016. Ανακτήθηκε στις 4 Απριλίου 2024.
4. 1 2  «КЛОБУКИ ЧОРНІ, ЧОРНІ КЛОБУКИ». *resource.history.org.ua*. Ανακτήθηκε στις 4 Απριλίου 2024.
5. ↑  Antique root of sharovary. Ukrayinska Pravda. 5 February 2013
6. ↑  David Nicolle, Angus McBride (2001), *Armies of Medieval Russia*, Osprey Publishing, ISBN 978-1-85532-848-8,

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Τουρκικά φύλα |
| --- |
|  |
| 
Γιουρούκοι  · Καρατσάι  · Καρακαλπάκοι  · Καραπαπάκοι  · Κιπτσάκ  · Μαύροι Κλομπούκι  · Μπασκίρ  · Ογούζοι Τούρκοι  · Ουιγούροι  · Πετσενέγοι  · Σαχά  · Τουρκομάνοι · Χάζαροι |

 |
**Πυρίμαχο** ονομάζεται κάθε υλικό που έχει μεγάλη ανθεκτικότητα στις υψηλές θερμοκρασίες. Υφίσταται δύσκολα αλλοιώσεις από αυτές και μόνο σε υπερβολικά υψηλές θερμοκρασίες είναι δυνατό να τακεί. Υπάρχουν, ωστόσο, και πυρίμαχα υλικά, όπως τα κεραμικά, τα οποία είναι άτηκτα. Γι' αυτή τους την εξαιρετικά ωφέλιμη ιδιότητα τα πυρίμαχα υλικά χρησιμοποιούνται στις βιομηχανίες υαλουργίας, μεταλλουργίας, κατασκευής τσιμέντου, όπου χρειάζεται υψηλή αντοχή στην θερμότητα. Επίσης, από πυρίμαχο υλικό κατασκευάζονται και οι στολές των πυροσβεστών.

Πυροσκοπική αντίσταση ονομάζεται, στα πυρίμαχα υλικά, η θερμοκρασία στην οποία το υλικό αρχίζει να μαλακώνει.

Πυρίμαχα υλικά είναι η άργιλος, ορισμένες ενώσεις του πυριτίου, του αργιλίου και του μαγνησίου κ.ά.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85112269
* GND: 4154265-4
* BNF: cb11958253z (data)
* NDL: 00572530
* NKC: ph128059

 |

 |
Ο αμερικανός παραγωγός Χαλ Ουόλις, υπήρξε από τους πιο επιτυχημένους παραγωγούς του Χόλυγουντ.
**Παραγωγός** (αγγλικά: Film producer‎‎) ονομάζεται το άτομο το οποίο επιβλέπει την διαδικασία υλοποίησης ενός κινηματογραφικού σχεδίου. Ο παραγωγός είναι πολλές φορές υπεύθυνος για την όλη εξέλιξη του προγράμματος, από την σύλληψη της αρχικής ιδέας μέχρι την προβολή του τελικού αποτελέσματος.

Ρόλος
-----

Στο σύνολο, ο ρόλος του παραγωγού είναι να δίνει σε πρωτότυπες, δημιουργικές ιδέες τη δυνατότητα εμπορευματοποίησης και επαφής με το κοινό. Μια από τις υποχρεώσεις του παραγωγού είναι η χρηματοδότηση του εγχειρήματος, είτε μέσω προσωπικής επένδυσης είτε εξασφαλίζοντας οικονομική παροχή από κάποιο κινηματογραφικό στούντιο. Επίσης, ο παραγωγός φέρει την ευθύνη της επιλογής και του συντονισμού των συνεργατών του καθώς και των ατόμων που παίζουν σημαντικό ρόλο στην πορεία της παραγωγής, όπως ο σκηνοθέτης, ο σεναριογράφος κ.α.. Ο παραγωγός αναλαμβάνει την οργάνωση και την εξασφάλιση της προόδου του σχεδίου μέχρι την ολοκλήρωση του. Τέλος, οφείλει να εξασφαλίσει τον κατάλληλο υλικοτεχνικό εξοπλισμό για να επιτευχθεί ο στόχος του.

Άλλοι ρόλοι/κατηγορίες
----------------------

Ο παραγωγός μπορεί να συμμετάσχει ενεργά και σε άλλους τομείς της παραγωγής πέρα από την επιμέλεια, όπως σκηνοθεσία και σενάριο. Όσο περισσότερο είναι αναμειγμένος ο παραγωγός στη διαδικασία, τόσο πιο ολοκληρωμένο το αποτέλεσμα. 

Ο ρόλος του παραγωγού χωρίζεται σε διάφορες κατηγορίες, ανάλογα με το εύρος και τη φύση της ενασχόλησης του. Πέραν του βασικού παραγωγού υπάρχει ο συμπαραγωγός, ο υπεύθυνος συνεταιρισμού, ο υπεύθυνος εκτέλεσης παραγωγής κ.α. , ο οποίος και αναλαμβάνει μια διαφορετική υποχρέωση. Για παράδειγμα, την εξασφάλιση οικονομικής ενίσχυσης αναλαμβάνει ο υπεύθυνος εκτέλεσης παραγωγής, ενώ ο υπεύθυνος συνεταιρισμού ασχολείται περισσότερο με το συντονισμό των προσπαθειών. Όταν μια ταινία γυρίζεται βάση διασκευασμένου σεναρίου είναι ευθύνη του παραγωγού να εξασφαλίσει τα πνευματικά δικαιώματα από τον ιδιοκτήτη του ήδη δημοσιευμένου υλικού.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Frequently Asked Questions - Producers Guild of America». *producersguild.org*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Απριλίου 2010. Ανακτήθηκε στις 19 Μαρτίου 2017.
2. ↑  «27-2012.01 - Producers». *onetonline.org*. Ανακτήθηκε στις 19 Μαρτίου 2017.
3. ↑  «Producing». *lfs.org.uk*. London Film School.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* THE FILM PRODUCER, FilmMakers Magazine
Αυτό το λήμμα αφορά τον Έλληνα πολιτικό και επιχειρηματία.  Για το μέλος της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής, δείτε: Νίκος Φιλάρετος.  

  


Ο **Νικόλαος Φιλάρετος** ήταν Έλληνας πολιτικός και επιχειρηματίας.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ήταν γιος του Δημητρίου Φιλάρετου, επιχειρηματία της εποχής. Συμμετείχε στις εκλογές του 1881 ως υποψήφιος βουλευτής στην περιφέρεια Μεγαρίδος εκλεγόμενος τελικά το 1883, όταν και αντικατέστησε τον Α. Ζαμπάκη. Επανεξελέγη ως βουλευτής Μεγαρίδος στις εκλογές του 1885, ως βουλευτής Αττικοβοιωτίας στις εκλογές του 1890 καθώς και ως βουλευτής Μεγαρίδος στις εκλογές του 1892. Ο πατέρας του υπήρξε κάτοχος σημαντικών εκτάσεων στον Λόφο Φινόπουλου και στου Φιλοπάππου όπως και ο ίδιος.

Αυτοκτόνησε το 1901. Ήταν παντρεμένος με την Έλενα Δεληγεώργη, κόρη του Επαμεινώνδα Δεληγεώργη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Βουλή των Ελλήνων, Μητρώον Πληρεξουσίων, Γερουσιαστών και Βουλευτών. 1822-1935, Αθήνα 1986, σελ. 172 - 173 (pdf)
2. ↑  Λόφος Κοίλης Αρχειοθετήθηκε 2018-09-26 στο Wayback Machine. από την ιστοσελίδα mikros-romios.gr
3. ↑  Αρχείο Δεληγεώργη, από την ιστοσελίδα του ΕΛΙΑ
Ο **Αλεξάντερ Μπουτλέροφ** (*ρωσικά: Алекса́ндр Миха́йлович Бу́тлеров‎‎
 Миха́йлович Бу́тлеров*; 15 Σεπτεμβρίου 1828 - 17 Αυγούστου 1886) ήταν Ρώσος χημικός που υπήρξε ένας από τους κύριους δημιουργούς της θεωρίας της χημικής δομής (1857-1861). 

Έμεινε γνωστός για τη συνεισφορά του στη χημεία αφού ήταν ο πρώτος χημικός που ενσωμάτωσε τον διπλό δεσμόσε δομικές φόρμουλες, και επίσης ο ίδιος ανακάλυψε την εξαμίνη το 1859 (γνωστή ως εξαμεθυλενοτετραμίνη), την φορμαλδεΰδη (1859), και επίσης την αντίδραση φορμόζης (1861), δηλαδή την παραγωγή σακχάρων από τη φορμαλδεΰδη. Ιστορικά, ο Μπουτλέροφ ήταν ο πρώτος χημικός που εισήγαγε την ιδέα της πιθανής τετραεδρικής διάταξης δεσμών σθένους σε ενώσεις του άνθρακα, το 1862.

  

Η οικογένειά του ήταν πλούσια για την εποχή του και ο πατέρας του ήταν γαιοκτήμονας. Είχε την τύχη έτσι να λάβει εξαιρετικές εγκύκλιες σπουδές και να να σπουδάσει χημεία στο πανεπιστήμιο.

Ο ομώνυμος κρατήρας *Butlerov* στη Σελήνη φέρει το όνομά του, ως μια διεθνή αναγνώριση για το έργο του στην επιστήμη.

* 1951 Alexander Butlerov USSR postage stampΣοβιετικό γραμματόσημο του 1951 - Ο Αλεξάντερ Μπουτλέροφ (Ταχυδρομεία Σοβιετικής Ένωσης)

Παραπομπές
----------

* Leicester, Henry M. (1940). «Alexander Mikhailovich Butlerov». *Journal of Chemical Education* **17** (May): 203–209. doi:10.1021/ed017p203. Bibcode: 1940JChEd..17..203L.

* Arbuzov, B. A. (1978). «150th Anniversary of the birth of A. M. Butlerov». *Russian Chemical Bulletin* **27** (9): 1791–1794. doi:10.1007/BF00929226.

* Rocke, Alan J. (1981). «Kekulé, Butlerov, and the Historiography of the Theory of Chemical Structure». *British Journal for the History of Science* **14**: 27–57. doi:10.1017/s0007087400018276.

* Bykov, G. V. (1982). «K istoriografii teorii khimicheskogo stroeniia». *Voprosy istorii estestvoznaniia i tekhniki* **1982:4**: 121–130.

* Brooks, Nathan (1998). «Alexander Butlerov and the Professionalization of Science in Russia». *Russian Review* **57**: 10–24. doi:10.1111/0036-0341.00004.
Η **Γκαλίνα Παβλόβνα Μπούρντινα** (ρωσικά: Галина Павловна Бурдина‎‎
, 24 Μαρτίου 1919 - 25 Νοεμβρίου 2005) ήταν Σοβιετική πιλότος μαχητικών αεροσκαφών στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Πρώιμος βίος
------------

Η Μπούρντινα μεγάλωσε σε πολυμελή οικογένεια. Ο πατέρας της είχε πεθάνει κατά τη διάρκεια του Ρωσικού Εμφυλίου. Άρχισε να εργάζεται ως εργάτρια σε ηλικία δεκατεσσάρων ετών, ενώ συνέχισε την εκπαίδευσή της τη νύχτα. Όταν ήταν δεκαεπτά ετών άρχισε να μαθήματα πτήσης με ανεμόπτερα και στη συνέχεια φοίτησε στη Σχολή ιπταμένων της πολιτικής αεροπορίας στο Ουλιάνοφσκ. Έπειτα εργάστηκε ως εκπαιδευτής πιλότων στο Σβερντλόφσκ.

Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
---------------------

Τον Σεπτέμβριο του 1941, έπειτα από την γερμανική εισβολή στην ΕΣΣΔ η σχολή της μετατράπηκε ώστε να εκπαιδεύονται πιλότοι για τη Σοβιετική Πολεμική Αεροπορία και η Μπούρντινα ανέλαβε καθήκοντα εκπαίδευσης πιλότων της Αεροπορίας.

Μαζί με τις άλλες δύο γυναίκες εκπαιδευτές της Σχολής της, κατατάχθηκε εθελοντικά στην Αεροπορία. Διατάχθηκε να μεταβεί στη Μόσχα και στη συνέχεια στάλθηκε σε αεροπορική βάση κοντά στην πόλη Ένγκελς στο Όμπλαστ του Σαράτοφ. Κατά την άφιξή της ενημερώθηκε από τη Μαρίνα Ράσκοβα ότι επρόκειτο να εκπαιδευτεί για να γίνει πιλότος μαχητικού αεροσκάφους. Αφού ολοκλήρωσε την εκπαίδευσή της στάληθηκε στο μέτωπο, στο 586ο Σύνταγμα Μαχητικών. Πετούσε νυχτερινές αποστολές συνοδείας των σοβιετικών βομβαρδιστικών καθώς και αποστολές ιχνηλάτησης. Επίσης η Μπούρντινα έλαβε μέρος σε αποστολές βομβαρδισμού και προσβολής επίγειων στόχωνβομβαρδισμού, μεταξύ άλλων εναντία στα ρουμανικά στρατεύματα. Λόγω των σγουρών ξανθών μαλλιών της, μεταπολεμικά την αναγνωρίστηκε έναν Ρουμάνος πιλότος διότι η Μπούρντινα πετούσε τόσο κοντά στο έδαφος που μπόρεσε να διακρίνει και να θυμηθεί τα χαρακτηριστικά της.

Μέχρι τον Απρίλιο του 1944 είχε πετάξει σε 152 πολεμικές αποστολές και μέχρι το τέλος της σύγκρουσης είχε δύο ατομικές καταρρίψεις (ένα μαχητικό Bf 109 και ένα βομβαρδιστικό Ju 88) καθώς και μία κατάρριψη σε συνεργασία με άλλο πιλότο (ένα μεταγωγικό Ju 52).

Μεταπολεμική περίοδος
---------------------

Μετά το τέλος του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου εργάστηκε ως πιλότος στην Aeroflot για δεκαπέντε ακόμα χρόνια. Στη συνέχεια εργάστηκε ως ελεγκτής εναέριας κυκλοφορίας. Έπειτα από την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης έζησε στην Ρίγα μέχρι το 2006 οπότε και απεβίωσε.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  pamyat-naroda.ru/heroes/podvig-chelovek\_yubileinaya\_kartoteka1511814515/.
2. 1 2  Noggle, Anne (1996). *A Dance with Death: Soviet Airwomen in World War II*. Texas: Texas A & M University Press. σελ. 205. ISBN 978-1-58544-177-8.
3. ↑  «Бурдина Галина Павловна». *sovpilots.ru*. Ανακτήθηκε στις 28 Μαρτίου 2021.
4. ↑  Glancey, Jonathan (15 December 2001). «The very few». *The Guardian*.. Ανακτήθηκε στις 14 April 2018.
5. ↑  Grave

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Πόλεμος
 |

 |