recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Συντεταγμένες: 27°42′38″N 85°20′55″E﻿ / ﻿27.71056°N 85.34861°E﻿ / 27.71056; 85.34861

Το συγκρότημα του Ναού Πασουπατινάθ - οι καπνοί αριστερά είναι από την ανοικτή καύση νεκρών.
Ανοικτή καύση νεκρού (όχθες ποταμού Μπαγμάτι).
Ιερός άνδρας "Σάντου" καπνίζει μαριχουάνα.
Ο **Ναός Πασουπατινάθ** (Νεπαλικά: पशुपतिनाथ मन्दिर) είναι ο ιερότερος Ινδουιστικός ναός αφιερωμένος στον Σίβα στις όχθες του ποταμού Βαγμάτι 5 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Κοιλάδας του Κατμαντού στο Νεπάλ. Ο ναός συγκαταλέγεται στην λίστα Παγκόσμιας Κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ. Βρίσκεται χτισμένος στις όχθες του ποταμού Μπαγμάτι ο οποίος θεωρείται ιερός κατά την θρησκευτική παράδοση του Ινδουισμού. Είναι παραπόταμος του ποταμού Γάγγη. Η περιοχή χρησιμοποιόταν ως χώρος ανιμιστικής λατρείας από το 500 π.Χ. Η σημερινή μορφή του ναού χρονολογείται από ανακαίνιση μου έγινε το 18ο αιώνα και έχει αρχιτεκτονική μορφή Νεβάρ-Νεπαλέζικη.   

Ο Ναός είναι αφιερωμένος στον θεό Σίβα ο οποίος κατά την ινδουιστική παράδοση είναι ο θεός της δημιουργίας, της καταστροφής, του καλού, του κακού, της γονιμότητας και του ασκητισμού. Στο ναό υπάρχουν πολλά λινγκάμ (φαλλική αναπαράσταση του θεού Σίβα) τα οποία οι πιστοί δείχνουν την λατρεία τους βάζοντας πάνω σε αυτά βούτυρο, γιαούρτι, γάλα, μέλι και ζάχαρη. Ο θεός Σίβα αναπαριστάται με 1008 μορφές αλλά στο Ναό αυτό λατρεύεται με την μορφή "Πασουπατινάθ". Η αναπαράσταση του Σίβα ως "Πασουπατινάθ" θεωρείται αρχηγός όλως των θηρίων και προστάτης του Νεπάλ. Κάθε Φεβρουάριο-Μάρτιο στον ναό λαμβάνει χώρα ένα μεγάλο φεστιβάλ όπου γιορτάζονται τα γενέθλια του Σίβα γνωστό ως "Σιβαράτι" ο οποίο σημαίνει "η νύχτα του Σίβα". Κατά την διάρκεια του φεστιβάλ οι πιστοί κάνουν την ινδουιστική τελετή-προσευχή-δέηση "πούτζα". Στον Ινδουισμό επιτρέπεται η χρήση της μαριχουάνας μόνο από τους Σάντους (ιερούς άνδρες) κατά τον διαλογισμό αλλά κατά την διάρκεια του φεστιβάλ Σιβαράτι γίνεται εξαίρεση και επιτρέπεται η χρήση της μαριχουάνας από όλους. Οι ιερείς του Ναού είναι Ινδοί από την κάστα των Βραχμάνων. Το 2009 η Μαοϊκή κυβέρνηση του Νεπάλ προσπάθησε να τοποθετήσεις Νεπαλέζους ιερείς αλλά αυτό οδήγησε σε ξεσηκωμό και επανατοποθέτησης των Ινδών ιερέων. Στις όχθες του ποταμού Βαγμάτι γίνονται και ανοικτές καύσεις νεκρών και στην συνέχεια οι στάχτες ρίχνονται στο ποταμό.  Ο ναός θεωρείται ιερός και για τους Βουδιστές και επιτρέπεται μια φορά το χρόνο οι Βουδιστές να εισέλθουν στο ναό και πάνω στο λινγκάμ να τοποθετήσουμε μια κορώνα Μποντ(χ)ισάτβα (Bodhisattva). Σημαντική μέρα λατρείας θεωρείται η Δευτέρα η οποία είναι αφιερωμένη στο θεό Σίβα και έρχονται αρκετοί επισκέπτες στο ναό.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) *GeoNames*. 2005. Ανακτήθηκε στις 6  Απριλίου 2015.
2. 1 2  Linda Kay Davidson, David Martin Gitlitz (2002). *Pilgrimage: From the Ganges to Graceland : An Encyclopedia, Τόμος 1*. ABC-CLIO. σελ. 311. ISBN 978-1-57607-004-8.
3. ↑  «Kathmandu Valley». UNESCO.
4. 1 2  Brockman, Nobert (2011). *Encyclopedia of Sacred Places*. ABC-CLIO. σελ. 413. ISBN 978-1-59884-654-6.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 135092500
* LCCN: n85161959

 |

 |
Τμήμα από το ιερό του ναού που σώζεται.
Ο **Ναός της Αγίας Θέκλας στο Σιλιφκέ** (στα τουρκικά: *Aya Tekla Kilisesi*) βρισκόταν στη νότια Τουρκία, κοντά στην αρχαία Σελεύκεια (σημερινή Σιλιφκέ). Σήμερα σώζεται από αυτόν μόνο ένα κομμάτι του ιερού.

Τα ερείπια του ναού, που χτίστηκε από τον Βυζαντινό αυτοκράτορα Ζήνωνα, και ορισμένων βοηθητικών κτιρίων που σώζονται, βρίσκονται 4 χιλιόμετρα νότια της πόλης Σιλιφκέ και 85 από την πρωτεύουσα της επαρχίας, Μερσίνη, στην κορυφή ενός λόφου που σήμερα ονομάζεται Meryemlik (της Παρθένου Μαρίας). Στον ίδιο λόφο υπάρχει σπηλιά, όπου πιστεύεται ότι έζησε τα τελευταία της χρόνια η Αγία, ενώ ο τάφος που υπάρχει εκεί αποδίδεται επίσης στην Αγία. Και στη σπηλιά υπάρχει ναός αφιερωμένος στην Αγία Θέκλα.

Ο Ναός της Αγίας Θέκλας στη σπηλιά
Σύμφωνα με τις *Πράξεις Παύλου και Θέκλης*, η Αγία Θέκλα είχε γεννηθεί στο Ικόνιο και ύστερα από μια σειρά γεγονότων που περιγράφονται στο συγκεκριμένο έργο, βρέθηκε κοντά στην αρχαία Σελεύκεια, όπου έζησε και πέθανε. Η Αγία Θέκλα λατρευόταν κοντά στην αρχαία Σελεύκεια τουλάχιστον από το 374 μ.Χ. έτος κατά το οποίο επισκέφθηκε τον τόπο λατρείας της στην περιοχή ο Άγιος Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός. Δέκα χρόνια αργότερα επισκέφθηκε την περιοχή η Ηγερία, που ανέφερε πολυάριθμα κελιά για άνδρες και γυναίκες, και μια κεντρική εκκλησία, που περικλείονταν από τοίχο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Ιανουαρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 7 Σεπτεμβρίου 2018.
2. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Ιανουαρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 7 Σεπτεμβρίου 2018.
3. ↑

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ναός της Αγίας Θέκλας (Σιλιφκέ)** |

* www.ayatekla.com

Περαιτέρω ανάγνωση
------------------

* Stephen J. Davis (2008): *The Cult of Saint Thecla: A Tradition of Women's Piety in Late Antiquity*, Oxford Early Christian Studies
Η **λίρα** (πληθυντικός *λιρέτες*) ήταν το διακριτό νόμισμα της Βενετίας μέχρι το 1807. Ήταν υποδιαιρεμένη σε 20 *soldi*, καθένα από 12 *denari*. Το *ducato* ήταν ίσο με 124 soldi, ενώ το *tallero* (επίσης γνωστό ως *zecchino*) ήταν ίσο με 7 λιρέτες. Η λίρα του Βασιλείου της Ιταλίας του Ναπολέοντα αντικατέστησε την Ενετική λίρα το 1807.

Νομίσματα
---------

Στα τέλη του 18ου αιώνα κυκλοφόρησε ένα μεγάλος αριθμός από διαφορετικές αξίες νομισμάτων. Κόπηκαν αργυρά νομίσματα για 6 και 12 denari. Ασημένιες αξίες περιλάμβαναν 5, 10, 15 και 30 soldi, ⅛, ¼, ½ και 1 ducato, και ⅛, ¼, ½ και 1 tallero. Χρυσά νομίσματα περιλάμβαναν ¼, ½ και 1 ducato, 1 doppia, και 4, 5, 6, 8, 9, 10, 12, 18, 20, 24, 25, 30, 40, 50, 55, 60, 100 και 105 zecchini.

Η προσωρινή κυβέρνηση εξέδωσε ασημένια νομίσματα των 10 λιρών το 1797. Αυτά ακολουθήθηκαν κατά τη διάρκεια της Αυστριακής κατοχής από ½, 1, 1½ και 2 ασημένιες λίρες, και 1 χρυσό zechinno, που εκδόθηκαν μεταξύ 1800 και 1802.

Παραπομπές
----------

* Κράουζε, Τσέστερ Λ. και Κλίφορντ Μίσλερ (1978). Πρότυπος Κατάλογος των Παγκόσμιων Νομισμάτων: Έκδοση του 1979. Κόλιν Ρ. Μπρους ΙΙ (αρχισυντάκτης) (5η έκ.). Εκδόσεις Κράουζε. ISBN 0873410203.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------
Ταξιανθία της *Βενεγασίας της πισοειδούς*
**Βενεγασία** είναι η ονομασία ενός γένους φυτών της Βόρειας Αμερικής της ποικιλίας των Μαντιών του γένους των Αστεροειδών.

Η ***Βενεγασία η πισοειδής*** (*Venegasia carpesioides*) είναι το μόνο γνωστό είδος του γένους. Είναι θάμνος που φτάνει σε ύψος τα 1,8 μέτρα και προτιμά τοποθεσίες σε υγρά φαράγγια στη νότια Καλιφόρνια και στη Μπάχα. Είναι ευρέως γνωστό ως «ηλιοτρόπιο των φαραγγιών».

Η Βενεγασία πήρε το όνομά της από τον Μεξικανό ιστορικό Μιγκέλ Βενέγκας (1680-1764).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Tropicos, *Venegasia* DC.
2. ↑  Blake, Sydney Fay. 1926. Contributions from the United States National Herbarium 23(5): 1599
3. ↑  Rydberg, Per Axel. 1914. North American Flora 34: 5
4. ↑  Calflora, University of California @ Berkeley, Canyon sunflower
5. ↑  Flann, C (ed) 2009+ Global Compositae Checklist [*νεκρός σύνδεσμος*]
6. ↑  Biota of North America Program 2013 county distribution map
7. ↑  CalFlora Botanical Names
Ο **Άσιος ο Σάμιος** (αρχ.ελλ *Ἄσιος ὁ Σάμιος*) ήταν Έλληνας ελεγειακός ποιητής των αρχαίων χρόνων από τη νήσο Σάμο. Έζησε γύρω στο 700 π.Χ. και, ενδεικτικά, για τον Αθηναίο το Ναυκράτιο - ο οποίος άκμασε στις αρχές του 3ου αιώνα - αποτελούσε "εκείνον τον αρχαίο ποιητή". Μοναδική του πλήρης ελεγεία, ανάμεσα σε άλλα σπαράγματα, αποτελεί η σωζώμενη στο έργο του τελευταίου, *Δειπνοσοφισταί*. Αυτή αφορά κάποιον απρόσκλητο επισκέπτη σε συμπόσιο, όπως αποδίδεται η αρχαιοελληνική λέξη *κνισοκόλαξ*. Άλλες αναφορές σε αυτόν βρίσκουμε στον Στράβωνα, τον Παυσανία και τον ψευδο-Απολλώδορο. Η ποίησή του αφορούσε, σύμφωνα με τα ελάχιστα σωζώμενα δείγματα, γενεαλογικά θέματα και τις συνήθειες των συμπολιτών του. Το όνομα του πατέρα του ήταν Αμφιπτόλεμος.

Χωλός, στιγματίης, πολυγήραος, ἶσος ἀλήτῃ  

ἦλθεν ὁ κνισοκόλαξ, εὖτε Μέλης ἐγάμει  
 
ἄκλητος, ζωμοῦ κεχρημένος· ἐν δὲ μέσοισιν  
 
ἥρως εἱστήκει βορβόρου ἐξαναδύς

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Perseus Project*. catalog.perseus.tufts.edu/catalog/urn:cite:perseus:author.219. Ανακτήθηκε στις 14  Ιανουαρίου 2020.
2. ↑  Αθήναιος, Γ', σ. 125
3. ↑  Henry George Liddell; Robert Scott, A Greek-English Lexicon, Trustees of Tufts University, Oxford, 1940 : <κνισοκόλαξ>
4. ↑  6.1.15
5. ↑  7.4.2
6. ↑  *Βιβλιοθήκη*, 3.8

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 66812056
* ISNI: 0000 0000 0251 8592
* GND: 100419232
* SUDOC: 24702841X
* BNF: cb107766138 (data)
* BIBSYS: 94010756

 |

 |
Ο **Αθλητικός Όμιλος Κατασταρίου Ζακύνθου** είναι αθλητικός σύλλογος με έδρα το Καταστάρι στη Ζάκυνθο. Επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου είναι το 1990, έχει χρώματα το μπλε και το κίτρινο και έμβλημα του μια άρπα. Διαθέτει τμήμα ποδοσφαίρου και πλήρη τμήματα υποδομών. Ανήκει στη δύναμη της Ε.Π.Σ. Ζακύνθου.

Ιστορικό
--------

Ο **Α.Ο.Κ. Ζακύνθου** ιδρύθηκε το 1990 με έδρα το Καταστάρι. Το 2008 κατέκτησε το Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Ζακύνθου, για πρώτη φορά και προβιβάστηκε στην Δ' Εθνική κατηγορία. Στην Δ' Εθνική αγωνίστηκε προσωρινά την περίοδο 2008-09 για πρώτη φορά, όποτε και υποβιβάστηκε. Τις χρονιές 2009, 2016 και 2017 κατέκτησε το Κύπελλο Ε.Π.Σ. Ζακύνθου. Έπειτα από 10 χρόνια, το 2018 ο Α.Ο.Κ. Ζακύνθου κατέκτησε εκ νέου το Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Ζακύνθου και κέρδισε την ιστορική άνοδο στην Γ' Εθνική κατηγορία.

Την αγωνιστική περίοδο 2018-19, αγωνίζεται για πρώτη φορά στην Γ' Εθνική κατηγορία. Πρώτος αγώνας στην ιστορία του Α.Ο.Κ. Ζακύνθου για την Γ' Εθνική, ήταν στην πρεμιέρα του πρωταθλήματος στις 30 Σεπτεμβρίου 2018 με αντίπαλο εκτός έδρας τον Μανδραϊκό και τελικό αποτέλεσμα 0-0.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Η ταυτότητα του ΑΟ Κατασταρίου mikriliga.com
2. ↑  Η ταυτότητα του ΑΟ Κατασταρίου mikriliga.com
3. ↑  «Επίσημη ιστοσελίδα Ε.Π.Σ. Ζακύνθου». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Μαρτίου 2019. Ανακτήθηκε στις 16 Φεβρουαρίου 2019.
4. ↑  «Επίσημη ιστοσελίδα Ε.Π.Σ. Ζακύνθου». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Μαρτίου 2019. Ανακτήθηκε στις 16 Φεβρουαρίου 2019.
5. ↑  Το πρωτάθλημα της Α’ Κατηγορίας στο Καταστάρι – Ιστορική άνοδος στη Γ’ Εθνική (φώτο και βίντεο) imerazante.gr
6. ↑  Επίσημη ιστοσελίδα Ε.Π.Ο.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα Α.Ο.Κ. Ζακύνθου
Η **στρατιωτική άσκηση «POLARIS»** είναι η μεγαλύτερη αεροναυτική στρατιωτική άσκηση της Γαλλίας. Επικεντρώνεται σε μάχες υψηλής έντασης. Καλύπτει όλα τα περιβάλλοντα, ενεργώντας ταυτόχρονα στη θάλασσα, στη γη, στον αέρα, στον εξω-ατμοσφαιρικό χώρο και στον κυβερνοχώρο. Διεξάγεται στην γεωγραφική περιοχή της Δυτικής Μεσογείου και στις ακτές του Ατλαντικού υπό τις διαταγές του Γάλλου ναυάρχου Πιέρ Βαντιέρ. 

Στην άσκηση αυτή παίρνει μέρος ο μισός στόλος του Γαλλικού Πολεμικού Ναυτικού, καθώς και 4.000 Γάλλων στρατιωτών όλων των κλάδων, το αμερικανικό Arleigh Burke, καθώς και όπλα των συμμαχικών χωρών που καλούνται να συμμετάσχουν. Η Ελλάδα συμμετέχει με την Φρεγάτα ΑΔΡΙΑΣ για πρώτη φορά το 2021 σύμφωνα με την Ελληνογαλλική Αμυντική Συμφωνία. Το ΝΑΤΟ υποστηρίζει την άσκηση με την παροχή των υπηρεσιών πολλών αεροπλάνων E-3 AWACS. 

Συμμετέχουν ενεργά οι εξής χώρες: 

* Γαλλία (διοργανωτής)
* Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής
* Ισπανία
* Ελλάδα
* Ιταλία
* Ηνωμένο Βασίλειο

Για την διεξαγωγή των ασκήσεων οι στρατιωτικές δυνάμεις που λαμβάνουν μέρος αντιπαράσσονται σύμφωνα με τους δύο αντίπαλους ρόλους «*Γαλάζια Δύναμη*» και «*Ερυθρά δύναμη*» με αρχηγούς τον Υποναύαρχο Christophe Cluzel στο *πυρηνικό αεροπλανοφόρο Charles de Gaulle* και τον Νίκολα Μολιτόρ στο αντιτορπιλικό αεράμυνας *Forbin* αντίστοιχα.

Πηγές
-----

* «French Navy to Kick Off 'POLARIS': Its Largest Ever Exercise». *NAVAL NEWS*. 16 Νοεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 18 Νοεμβρίου 2021.
* «Here is the Ship List for POLARIS 21: France's High Intensity Combat Exercise». *NAVALNEWS*. 19 Νοεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 21 Νοεμβρίου 2021.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* «POLARIS\_21 Préparation au combat de haute intensité !». *Marine Nationale*. 16 Νοεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 18 Νοεμβρίου 2021. (Γαλλικά)
Αυτό το λήμμα αφορά την αρχαία πόλη.  Για τον σύγχρονο οικισμό, δείτε: Άσκρη Βοιωτίας.  
Χάρτης της αρχαίας Βοιωτίας
Η **Άσκρη** (αναφέρεται και Άσκρα) ήταν αρχαία Βοιωτική πόλη χτισμένη στις νότιες πλαγιές του Ελικώνα, στην κοιλάδα των μουσών. Σύμφωνα με τον μύθο που μεταφέρει ο Παυσανίας, η Άσκρη χτίστηκε από τους Αλωάδες, μυθικά πρόσωπα, απόγονοι του θεού Ποσειδώνα. Οι Αλωάδες ίδρυσαν την Άσκρη με συνιδρυτή τον Οίοκλο, γιο του Ποσειδώνα και της όμορφης γυναίκας από την Βοιωτία Άσκρας, από την οποία πήρε το όνομά της και η πόλη. Στους ιστορικούς χρόνους η πόλη ανήκε στο κράτος των Θεσπιών. Η Άσκρη ήταν η πατρίδα του μεγάλου επικού ποιητή της αρχαιότητας Ησίοδου, πατέρα του διδακτικού έπους. Ο Ησίοδος αναφέρει την Άσκρη στο έργο του Έργα και Ημέραι.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Robert J. Buck: «A History of Boeotia» σελ. 10.
2. ↑  Παυσανία, Ελλάδος περιήγησις/Βοιωτικά Ἄσκρῃ δ' αὖ παρέλεκτο Ποσειδάων ἐνοσίχθων,
 ἣ δή οἱ τέκε παῖδα περιπλομένων ἐνιαυτῶν. Οἴοκλον, ὃς πρῶτος μετ' Ἀλωέος ἔκτισε παίδων Ἄσκρην, ἥ θ' Ἑλικῶνος ἔχει πόδα πιδακόεντα
3. ↑  Ησιόδου, Έργα και ημέραι ἀλλὰ κακὴν πενίην, τὴν Ζεὺς ἄνδρεσσι δίδωσιν·
 νάσσατο δ᾽ ἄγχ᾽ Ἑλικῶνος ὀιζυρῇ ἐνὶ κώμῃ,
 Ἄσκρῃ, χεῖμα κακῇ, θέρει ἀργαλέῃ, οὐδέ ποτ᾽ ἐσθλῇ.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **Άσκρη**  |

* Ο Ησίοδος
Η Νεοελληνική Μετρική του Γιάννη Σαράλη
Η **Ελληνική Μετρική** είναι βιβλίο του Γιάννη Σαράλη άλλοτε καθηγητή της φιλοσοφίας και των Νεοελληνικών σπουδών στον Πανεπιστήμιο τους Τορόντο του Καναδά (University of Toronto) που εκδόθηκε το 1977 και έκτοτε γνώρισε και άλλες επανεκδόσεις.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Read online -Νεοελληνική Μετρική
2. ↑  Γιάννης Σαράλης, Νεοελληνική Μετρική, εκδόσεις Εστία, 1991 ISBN 960-05-0283-8 και ISBN 978-960-05-028-1

Πηγές
-----

* Αναστάσιος Αρβανιτάκης, «Μεθοδολογία και τεχνογραφία της επιστημονικής έρευνας,προς χρήσιν των φοιτητών» 1992-2004.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Νεοελληνική Μετρική, ολόκληρο το βιβλίο.
Ο **Βενέδικτος** (ιταλικά : Benedetto) (Μιλάνο, 7ος αιώνας - Μιλάνο, 725), ήταν αρχιεπίσκοπος Μεδιολάνων από το 681 έως το 725. Τιμάται ως άγιος από την Ρωμαιοκαθολική εκκλησία στις 11 Μαρτίου.

Βιογραφία
---------

Σύμφωνα με μια παράδοση που κράτησε τουλάχιστον μέχρι τον δέκατο ένατο αιώνα, παρουσιάστηκε ως μέλος της Μιλανέζικης αριστοκρατικής οικογένειας των Κρίσπι. σύμφωνα με μια άλλη ανακατασκευή, η οποία υποστήριξε επίσης ο Άγιος Κάρολος Μπορομέο, καταγόταν από την πόλη Λ' Άκουιλα και ήταν μέλος της οικογένειας Κρισπομόντι.

Κατείχε τη θέση του Μιλανέζου επισκόπου για σαράντα πέντε χρόνια. Ο Βενέδικτος έγραψε τον επιτάφιο για τον βασιλιά Κεντβάλλα του Ουέσσεξ που θάφτηκε στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου στη Ρώμη. Είναι γνωστός κυρίως από την *Historia Langobardorum* του Παύλο Διάκονο.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| ΠροκάτοχοςΜανσουέτος | **Αρχιεπίσκοπος Μιλάνου** | ΔιάδοχοςΘεόδωρος Β΄ |

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Dizionario Biografico degli Italiani». (Ιταλικά) *Dizionario Biografico degli Italiani*. 1960.
2. 1 2 3   Paolo Diacono, Libro VI, 29, in Antonio Zanella (a cura di), Storia dei Longobardi, Vignate (MI), BUR Rizzoli, p. 499, ISBN 978-88-17-16824-3.}
3. ↑  Giovanni Polara, L' "Età del ferro": il VII secolo- L'Italia, in Letteratura latina tardoantica e altomedievale, Jouvence, p. 165, ISBN 88-7801-069-3.

Βιβλιογραφία
------------

* Gaetano Moroni, *Dizionario di erudizione storico-ecclesiastica*, Tip. Emiliana, Venezia, 1879
* Alberto Maria Ghisalberti e Massimiliano Pavan, *Dizionario Biografico degli Italiani*, Istituto della Enciclopedia italiana, Milano, 1960
Οι **Πιερίδες Μούσες** είναι γυναικείος ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα τον Σβορώνο Πιερίας. Ιδρύθηκε το 1993 και αποτέλεσε τον πρώτο σύλλογο γυναικείου ποδοσφαίρου του νομού Πιερίας.

Ιστορία
-------

Οι Πιερίδες Μούσες ιδρύθηκαν το 1993 και αποτέλεσαν τον πρώτο σύλλογο ποδοσφαίρου γυναικών στο νομό Πιερίας.

Ξεκίνησαν την αγωνιστική τους πορεία από το Περιφερειακό Πρωτάθλημα τη σεζόν 1993-94 και κατάφεραν να αναδειχθούν πρωταθλήτριες του 3ου ομίλου. Τη σεζόν 1994-95 αγωνίστηκαν στην Α΄ Εθνική κατηγορία, χωρίς όμως να καταφέρουν να εξασφαλίσουν την παραμονή.

Την επόμενη σεζόν, 1995-96, κατέκτησαν εκ νέου το πρωτάθλημα του 3ου ομίλου του Περιφερειακού Πρωταθλήματος και τη σεζόν 1996-96 αγωνίστηκαν στην Α΄ Εθνική για δεύτερη φορά. Το ίδιο επαναλήφθηκε τη σεζόν 1998-99 και κατόπιν αγωνίστηκε στην Α΄ Εθνική για 4 χρονιές, από τη σεζόν 1999-00 έως τη σεζόν 2002-03.

Στη συνέχεια αγωνίστηκε στο Περιφερειακό Πρωτάθλημα έως και τη σεζόν 2009-10. Τη σεζόν 2010-11 δημιουργήθηκαν από την ΕΠΟ η Β΄ Εθνική και η Γ΄ Εθνική κατηγορία και οι Πιερίδες Μούσες κατέκτησαν το πρωτάθλημα στον 1ο όμιλο της Γ΄ Εθνικής.

Τα επόμενα χρόνια έως σήμερα, αγωνίζονται μεταξύ Β΄ και Γ΄ Εθνικής.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Επίσημη ιστοσελίδα Γενικής Γραμματείας Αθλητισμού
2. 1 2 3 4 5 6 7  Παναγιωτόπουλος, Νίκος. «Πιερίδες Μούσες: Η πρώτη γυναικεία ομάδα ποδοσφαίρου γράφει από το 1993 την ιστορία του γυναικείου ποδοσφαίρου στην Πιερία». *katerinisport.gr*. Ανακτήθηκε στις 13 Οκτωβρίου 2016.
Ο **Άσεν Τσάνκοφ** , (βουλγαρικά : Асен Цанков) (3 Ιανουαρίου 1912 - 1994), ήταν Βούλγαρος πρωταθλητής του αλπικού σκι και της αντισφαίρισης. Ήταν από τους πρώτους βούλγαρους αθλητές που πήραν μέρος σε χειμερινούς ολυμπιακούς αγώνες.

Συμμετείχε στους Χειμερινούς ολυμπιακούς αγώνες του 1936 στην πόλη Γκάρμις-Παρτενκίρχεν της Γερμανίας, όπου ήταν 53ος στη κατωφέρεια και 45ος μετά την πρώτη εκτέλεση του σλάλομ. Στην αντισφαίριση ήταν πρωταθλητής Βουλγαρίας το 1939, το 1940, το 1941 και το 1942. 

Μετά τους Ολυμπιακούς αγώνες ο Τσάνκοφ ξεκίνησε τις σπουδές του στο βουλγαρικό κρατικό ωδείο. Αποβλήθηκε από τον πρύτανη μαζί με τον αδελφό του Τσάνκο Τσάνκοφ με την κατηγορία ότι πήγε να υπονομεύσει το κύρος του Ωδείου επειδή πήρε μέρος σε τουρνουά αντισφαίρισις στη Θεσσαλονίκη. Στη συνέχεια, ο Τσάνκοφ ξεκίνησε νομικές σπουδές αλλά του αφαιρέθηκε το δικαίωμά να εργάζεται ως δικηγόρος και αποσύρθηκε κερδίζοντας τα προς το ζην παίζοντας μουσική σε παμπ και εορτασμούς. 

Μετά την μετακόμιση της οικογένειάς του στη Ρούσε του ανατέθηκε η αναβίωση της συμφωνικής ορχήστρας και της όπερας στην πόλη. Το 1956, επετράπη να ζήσει ξανά στη Σόφια. Ο Τσάνκοφ πέθανε το 1994.

Ο γιος του Πέταρ Τσάνκοφ είναι ένας από τους δημιουργούς της βουλγαρικής μπάντας Στουρτσιτέ ("η απάντηση της Βουλγαρίας στους Beatles"). Θείος του Τσάνκοφ ήταν ο Αλεξάνταρ Τσάνκοφ πρωθυπουργός της Βουλγαρίας από το 1923 έως το 1926.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) *Sports-Reference.com*. www.sports-reference.com/olympics/athletes/ts/asen-tsankov-1.html. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3  Μαρτίου 2009. Ανακτήθηκε στις 26  Ιανουαρίου 2016.
2. ↑  «Asen Tsankov». *www.sports-references.com* (στα Αγγλικά). Sports Reference LLC. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Απριλίου 2020. Ανακτήθηκε στις 5 Μαΐου 2015.
3. ↑  «Тодор Енев спечели титлата на държавното». *www.sportal.bg* (στα Βουλγαρικά). Sportal Media Group. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Μαΐου 2015. Ανακτήθηκε στις 5 Μαΐου 2015.
4. 1 2 3 4  «Основател на "Щурците" бил цакан с "картата" Александър Цанков». *www.segabg.com* (στα Βουλγαρικά). Сега АД. Ανακτήθηκε στις 5 Μαΐου 2015.
Ο **Άντριου Τζέφρι Κάουφμαν** (*Andrew Geoffrey "Andy" Kaufman*, 17 Ιανουαρίου 1949 - 16 Μαΐου 1984), περισσότερο γνωστός ως **Άντι Κάουφμαν**, ήταν Αμερικανός κωμικός ηθοποιός και διασκεδαστής, που διακρίθηκε κυρίως στο είδος της stand-up κωμωδίας και στο χώρο της τηλεόρασης. Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του πραγματοποιώντας ζωντανές εμφανίσεις σε μικρούς χώρους διασκέδασης. Με τη συμμετοχή του στην επιτυχημένη τηλεοπτική σειρά *Taxi* (1978-83), εξελίχθηκε σε έναν από τους πλέον δημοφιλείς κωμικούς της Αμερικής, ωστόσο οι ερμηνείες του και οι δημόσιες εμφανίσεις του στην τηλεόραση υπήρξαν αρκετές φορές ασυνήθιστες, αντισυμβατικές και συχνά αλλόκοτες, άλλοτε εξοργίζοντας και άλλοτε δημιουργώντας αμηχανία στο κοινό. Χαρακτηριστικές θεωρούνται οι εμφανίσεις του ως Tony Clifton, υποδυόμενος έναν απωθητικό τραγουδιστή που παρενοχλούσε το κοινό του, καθώς και ως επαγγελματίας παλαιστής. Στις δύο αυτές περιπτώσεις, ο Κάουφμαν ερμήνευε με μεγάλη αληθοφάνεια, φθάνοντας συχνά στα άκρα, έτσι ώστε να μην είναι ευδιάκριτη η χιουμοριστική πτυχή των εμφανίσεών του και οι χαρακτήρες του να παρουσιάζονται ως αληθινοί, προκαλώντας την αντίδραση και κατά συνέπεια τη συμμετοχή του κοινού.

Έχει χαρακτηριστεί ως κωμικός που είναι δύσκολο να κατηγοριοποιηθεί, που ξέφυγε από τα καθιερωμένα μέτρα με τα οποία κρίνονται οι κωμικοί ηθοποιοί στοχεύοντας σε εμφανίσεις που βρίσκονταν πέρα από τη διάκριση του αστείου. Ο ίδιος περιέγραφε τον εαυτό του ως «άνθρωπο που τραγουδά και χορεύει», αποφεύγοντας να χαρακτηριστεί ως κωμικός.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 4  Μαρτίου 2021.
2. ↑  6405.
3. ↑  Ανακτήθηκε στις 21  Μαΐου 2019.
4. ↑  Ανακτήθηκε στις 22  Μαΐου 2019.
5. ↑  Ανακτήθηκε στις 22  Μαΐου 2019.
6. ↑  Ανακτήθηκε στις 14  Ιουνίου 2019.
7. ↑  Ανακτήθηκε στις 14  Ιουνίου 2019.
8. ↑  Keller, 2
9. ↑  Philip Berger, *The Last Laugh: The World of Stand-up Comics*. New York: Cooper Square Press, 2000, σ.402
10. ↑  Michael Krausz, *Is There a Single Right Interpretation?*, Pen State Press, 2002, σ.333

Βιβλιογραφία
------------

* Florian Keller, *Andy Kaufman: Wrestling with the American dream*, University of Minnesota Press, 2005

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 29743064
* **Europeana**: agent/base/147284
* LCCN: n99026455
* ISNI: 0000 0000 5516 971X
* GND: 122440463
* SUDOC: 168548917
* BNF: cb14192573t (data)
* ULAN: 500351227
* MusicBrainz: 03bbb0b7-20ff-4253-889e-3c003e05b0e1
* NKC: js20060407006

 |

 |
41°52′31″N 21°41′04″E﻿ / ﻿41.875389°N 21.684528°E﻿ / 41.875389; 21.684528{{#coordinates:}}: δεν είναι δυνατή η ύπαρξη περισσότερων από ενός κύριου tag ανά σελίδα

Το **Έλος του Κατλάνοβο** (σλαβομακεδονικά: Катлановско Блато‎) είναι μία βαλτώδης περιοχή στην κοιλάδα των Σκοπίων με βοτανικό, ιχθυολογικό και ορνιθολογικό ενδιαφέρον. Είναι προστατευόμενη περιοχή από το 1965 κατά μια έκταση 70 εκταρίων και εδώ κάνουν στάση τα αποδημητικά πτηνά όταν μεταναστεύουν από περιοχές της Βόρειας Ευρώπης.

Αναφορές
--------

1. ↑  *Годишен зборник: Биологија*. Биолошки факултет на Универзитетот „Кирил и методиј". 1976.
2. ↑  «Βιοποικιλότητα της Βόρειας Μακεδονίας» (PDF).
3. ↑  «Jasen». *www.jasen.com.mk*. Ανακτήθηκε στις 15 Απριλίου 2019.
Τα ***Βραβεία της Ένωσης Τεχνικών Ήχου στον Κινηματογράφο*** (αγγλικά:**Cinema Audio Society Awards**) είναι μια ετήσια τελετή απονομής βραβείων που δίνεται από την *Ένωση Τεχνικών Ήχου στον Κινηματογράφο* που τιμά τα εξαιρετικά επιτεύγματα στη μίξη ήχου. Αυτά τα βραβεία έχουν απονεμηθεί από το 1994.

Ο διαγωνισμός είναι ανοιχτός για προβολή ταινιών και τηλεοπτικών προγραμμάτων που κυκλοφόρησαν ή προβλήθηκαν κατά τη διάρκεια του ημερολογιακού έτους. Οι νικητές αποκαλύπτονται σε σφραγισμένη τελετή κατά τη διάρκεια του συμποσίου των βραβείων της Ένωσης την επόμενη άνοιξη και επιλέγονται εξ ολοκλήρου με γραπτή ψηφοφορία των ενεργών μελών της Ένωσης.

Τα βραβεία περιλαμβάνουν επίσης ένα βραβείο σκηνοθέτη, ένα τιμητικό βραβείο σταδιοδρομίας, ένα βραβείο αναγνώρισης σπουδαστών και ένα βραβείο τεχνικής επίτευξης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Cinema Audio Society, USA». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Οκτωβρίου 2008. Ανακτήθηκε στις 18 Ιανουαρίου 2017.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος
Το **Έλος της Αγαθούπολης** είναι το πιο ενδιαφέρον και ευκολότερα προσβάσιμο τμήμα του Δέλτα του Αλιάκμονα, και βρίσκεται 1 χλμ. βόρεια της Νέας Αγαθούπολης. Δημιουργήθηκε από τα φερτά υλικά του Αλιάκμονα. Στην αρχή είχε τη μορφή λιμνοθάλασσας· με τη συνεχή εδαφογένεση όμως, η λιμνοθάλασσα μετατράπηκε σε περιοδικά κατακλυζόμενο έλος. Το έλος ξεραίνεται στο τέλος του καλοκαιριού για να ξαναπλημμυρίσει με τις πρώτες βροχές.

Στο έλος απαντούν όλα τα είδη που παρατηρούνται στο Δέλτα του Αλιάκμονα. Ευνοούνται όμως τα υδροβατικά είδη (φοινικόπτερα, χουλιαρομύτες, ερωδιοί) που βρίσκουν τροφή στα ρηχά νερά.
Τα φοινικόπτερα παρουσιάζουν εντυπωσιακό θέαμα καθώς πετάνε κατά εκατοντάδες από το Έλος προς τις αλυκές και αντίστροφα. Το χειμώνα συγκεντρώνονται χιλιάδες υδρόβια (πάπιες, χήνες, κύκνοι και βουτηχτάρια).

Στις λασπώδης εκτάσεις μεταξύ του ποταμού και της θάλασσας τρέφονται δεκάδες είδη παρυδάτιων πουλιών, ενώ στο Έλος φωλιάζει ο καλαμοκανάς.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Υγρότοποι της Βόρειας Πιερίας - Δέλτα Αλιάκμονα Έλος Αγαθούπολης Αλυκή Κίτρους*. Δήμος Πύδνας: Υ.ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε. - Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Πιερίας - Πιερική Ανάπτυξη Α.Ε.
Η **Άργιζα** ήταν αρχαία ελληνική πόλη της Μυσίας στη Μικρά Ασία. 

Ίσως το όνομά της να οφείλει στην ύπαρξη μεταλλείων στην ευρύτερη περιοχή, όπως δηλώνουν και τα άλλα εκεί τοπωνύμια (Εργαστήρια, Αργυρία κ.ο.κ.). Η πόλη βρισκόταν μεταξύ του Ποιμανηνού και της Περγάμου, από την πρώτη απείχε 30 μίλια και από την τελευταία απείχε 35. Πολύ πιθανόν να πέρασε από την πόλη ο Απόστολος Παύλος, στον δρόμο του για την Αλεξάνδρεια και από εκεί για την Ευρώπη. Ο ερευνητής Holstenius κατέτασσε την Άργιζα ως βοηθητική επισκοπή (η μητρόπολη ίσως να ήταν η Κύζικος). Πρόκειται για τη σημερινή Παζάρκιοϊ (Pazarköy) της Τουρκίας.

Πηγές
-----

* Η αρχαία βιβλιοθήκη.[*νεκρός σύνδεσμος*]
* Richard J. A. Talbert (επιμ.), *Barrington Atlas of the Greek and Roman World - Map by Map Directory - Map 56 Pergamum*, Princeton University Press, 2000, ISBN 9780691049458.
* The Antiquities of the Christian Church.[*νεκρός σύνδεσμος*]
* Οι περιοδείες του Αποστόλου των Εθνών.[*νεκρός σύνδεσμος*]
Ο **Νεντέλικο Τσουμπρίλοβιτς** (γεννημένος στις 5 Απριλίου 1953) (σερβικά: Недељко Чубриловић / Nedeljko Čubrilović) είναι Βόσνιος Σέρβος πολιτικός, ο οποίος είναι ο 7ος και νυν Πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας.

Βιογραφία
---------

Ο Νεντέλκο Τσουμπρίλοβιτς γεννήθηκε στις 5 Απριλίου 1953 στο χωριό Krupa na Vrbasu, που βρίσκεται στο δήμο Μπάνια Λούκα, της Δημοκρατίας Σέρπσκα, της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης.  Αποφοίτησε το 1978 από τη Σχολή Μηχανολόγων Μηχανικών της Μπάνια Λούκα.Διαθέτει μεταπτυχιακό ως Μηχανολόγος Μηχανικός. Εργάστηκε στην εταιρεία "Rudi Čajavec" από το 1980 έως το 1988 και αργότερα έγινε διευθυντής της εταιρείας κοινής ωφέλειας στη Μπάνια Λούκα. Από το 1996 έως το 1998, διετέλεσε Πρόεδρος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Πόλης της Μπάνια Λούκα και στη συνέχεια μετακόμισε στη θέση του Διευθυντή της Διεύθυνσης Οδικών της Δημοκρατίας Σέρπσκα. Από το 2001 έως το 2006, ήταν μηχανικός και διευθυντής του "NIS Promet". Έχει διατελέσει Υπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών στην Κυβέρνηση της Δημοκρατίας Σέρπσκα.

Το 2000, εντάχθηκε στη Δημοκρατική Λαϊκή Συμμαχία (DNS). Η προεδρία του DNS απέλυσε τον Τσουμπρίλοβιτς ως αντιπρόεδρό του στις 14 Νοεμβρίου 2018.  Λίγο μετά, εξελέγη ως ο 1ος πρόεδρος του νεοσύστατου DEMOS στις 22 Δεκεμβρίου 2018 στη Μπάνια Λούκα. Έχει λάβει το Τάγμα του Αγίου Σάββα, που αποτελεί μία τιμητική διάκριση, που δίνεται σε προσωπικότητες για τις αξιέπαινες πράξεις τους για την Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία.

Προσωπική ζωή
-------------

Ο Νεντέλκο Τσουμπρίλοβιτς είναι παντρεμένος με τη Μίλια Τσουμπρίλοβιτς και μαζί έχουν έναν γιο, που ονομάζεται Ντούρο και μια κόρη, που ονομάζεται Μιριάνα.  Ζει και εργάζεται στη Μπάνια Λούκα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 17  Νοεμβρίου 2022.
2. ↑  G.D. (24 Νοεμβρίου 2014). «Nedeljko Čubrilović novi predsjednik NSRS» (στα Βοσνιακά). Klix.ba. Ανακτήθηκε στις 28 Ιουλίου 2020.
3. 1 2 3 4 5  «Nedeljko Čubrilović | NSRS». *www.narodnaskupstinars.net*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Μαρτίου 2022. Ανακτήθηκε στις 15 Μαΐου 2021.
4. 1 2 3  www.cin.ba. «CIN: Imovina političara - Nedeljko Čubrilović». *imovinapoliticara.cin.ba* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 15 Μαΐου 2021.
5. ↑  peoplepill.com. «About Nedeljko Čubrilović: Bosnian politician and entrepreneur (1953-) | Biography, Facts, Career, Wiki, Life». *peoplepill.com* (στα Ιντερλίνγκουε). Ανακτήθηκε στις 15 Μαΐου 2021.
6. ↑  «Nedeljko Čubrilović nije više potpredsjednik DNS-a» (στα Βοσνιακά). Klix.ba. 14 Νοεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 28 Ιουλίου 2020.
7. ↑  «Nedeljko Čubrilović izabran za predsjednika DEMOS-a» (στα Βοσνιακά). Klix.ba. 22 Δεκεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 28 Ιουλίου 2020.
8. ↑  «Nedeljko Čubrilović». *imovinapoliticara.cin.ba* (στα Βοσνιακά). Ανακτήθηκε στις 28 Ιουλίου 2020.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Nedeljko Čubrilović Αρχειοθετήθηκε 2022-03-10 στο Wayback Machine. στο NSRS .net


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
 |

 |
Στην ελληνική μυθολογία ο **Έλπις** ήταν αρχαίος θαλασσοπόρος από τη Σάμο.

Κάποτε ο Έλπις ξεκίνησε να εξερευνήσει, τα άγνωστα τότε, παράλια της Αφρικανικής ηπείρου. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του αποβιβάστηκε σε μια ακτή και αποφάσισε να εξερευνήσει την ενδοχώρα. Μπαίνοντας σε ένα δάσος συνάντησε ένα λιοντάρι το οποίο βρυχώνταν, ο Έλπις έντρομος τότε ανέβηκε σε ένα δέντρο και επικαλέστηκε τη βοήθεια του Βάκχου. Με τη βοήθεια του θεού το λιοντάρι ηρέμησε και έκατσε ήσυχο κάτω από το δέντρο, ο Έλπις τότε είδε ότι είχε σκαλώσει στο στόμα του κάποιο κόκαλο και πλησιάζοντας το λιοντάρι του το έβγαλε. Αργότερα το λιοντάρι σκότωσε ένα ζώο και το έφερε στο πλήρωμα του Έλπις για να το φάνε δείχνοντας την ευγνωμοσύνη του.

Όταν ο Έλπις επέστρεψε στη Σάμο αφιέρωσε σπονδές στον ναό του Διονύσου Βάκχου, επί ημερών του Πλίνιου διασώζονταν τοιχογραφία που έφερε παράσταση με τον Έλπις επάνω στο δέντρο και στη ρίζα του δέντρου το λιοντάρι.

Πηγές
-----

* Εμμανουήλ Ι. Κρητικίδη, *Φιλολογία : Διάσημοι άνδρες και γυναίκες της Σάμου / Ερανισθέντες υπό Εμ. Ι. Κρητικίδου και εκδοθέντες υπό Ρενιέρη Πρίντεζη.*, Τύποις Ρ. Πρίντεζη, Εν Ερμουπόλει Σύρου 1868
Ο **Έλμπρεχτ Μπάουτς** (φλαμανδικά: **Aelbrecht Bouts** (δεκαετία 1450 - Μάρτιος 1549) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος της πρώιμης Φλαμανδικής Σχολής. Το μικρό του όνομα ορισμένες φορές αναγράφεται και ως "Albert, "Aelbert" ή "Albrecht". Γεννήθηκε σε οικογένεια καλλιτεχνών στο Λέουβεν. Πατέρας του ήταν ο Ντίρικ Μπάουτς ο πρεσβύτερος (1415-1475) και αδελφός του ο Ντίρικ Μπάουτς ο Νεότερος. Ο Γιαν Μπάουτς, γιος του Ντίρικ Μπάουτς του Νεότερου έγινε επίσης ζωγράφος. Ο Ντίρικ Μπάουτς ο Νεότερος κληρονόμησε το εργαστήριο του πατέρα του το 1475 ενώ ο Έλμπρεχτ δημιούργησε το δικό του, επίσης στο Λέουβεν. Ο Νεότερος Μπάουτς συνέχισε το ύφος (στυλ) του πατέρα του, ενώ ο Έλμπρεχτ δημιούργησε το δικό του, μη ανφισβητίσιμο ύφος, με δυνατά χρώματα, πλούσιες υφές και πολλές μικρές λεπτομέρειες. Απεβίωσε στο Λέουβεν.

Λίγα έργα του έχουν διασωθεί. Πίνακές του υπάρχουν στα ακόλουθα μουσεία: Κρατική Πινακοθήκη Στουτγκάρδης, Βασιλικά Μουσεία Καλών Τεχνών του Βελγίου, Μουσείο Czartoryski, Μουσείο Νόρτον Σάιμον (Πασαντίνα (Καλιφόρνια), Μουσείο Τέχνης του Κλίβελαντ, Fitzwilliam Museum (Κέιμπριτζ), Μουσεία Τέχνης Πανεπιστημίου Χάρβαρντ, Μουσείο και Πινακοθήκη Πανεπιστημίου Bob Jones (Γκρίνβιλ, Νότια Καρολίνα), McNay Art Museum (Σαν Αντόνιο, Τέξας), Hood Museum of Art (Χάνοβερ, Νιού Χάμσαϊρ), Μουσείο Τέχνης Χονολουλού,

Εικονοθήκη
----------

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Ολλανδικά) *RKDartists*. rkd.nl/explore/artists/11603. Ανακτήθηκε στις 27  Αυγούστου 2017.
2. ↑  www.kulturarv.dk/kid/VisKunstner.do?kunstnerId=1987. Ανακτήθηκε στις 5  Ιουνίου 2015.
3. ↑  (Αγγλικά) *Union List of Artist Names*. 2  Νοεμβρίου 2017. 500006416. Ανακτήθηκε στις 21  Μαΐου 2021.

Πηγές
-----

* Friedländer, Max J. *Early Netherlandish Painting*. Translated by Heinz Norden. Leiden: Praeger, 1967-76 ASIN B0006BQGOW

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Aelbrecht Bouts στο Wikimedia Commons
* ArtCyclopedia

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 55062489
* **Europeana**: agent/base/10299
* LCCN: nb2012003925
* ISNI: 0000 0003 7411 285X
* GND: 123723957
* BNF: cb144539448 (data)
* BPN: 86293638
* ULAN: 500006416
* KulturNav: id
* RKD: 11603

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Τέχνη
* Πύλη:Ζωγραφική
 |

 |
Ο **Άτσο Ε΄**, ιταλ. *Azzo V* (1125 - 1193) από τον Οίκο των Έστε ήταν διάδοχος στη μαρκιωνία του Μιλάνου, αλλά απεβίωσε πριν τον πατέρα του.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του Ομπίτσο Α΄ μαρκησίου του Μιλάνου. 

Στη Φερράρα υπήρχε ανταγωνισμός των Γουέλφων (οπαδών του πάπα) με επικεφαλής την οικογένεια Αντελάρντι και των Γιβελλίνων (οπαδών του Γερμανού βασιλιά) με επικεφαλής την οικογένεια Σαλινγκουέρα. Ο πατέρας του Ομπίτσο Α΄ πήρε το μέρος των πρώτων, μάλιστα πάντρεψε τον Άτσο Ε΄ με την Μαρτσεζέλλα Αντελάρντι.

Απεβίωσε το 1193· στις 25 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους απεβίωσε και ο πατέρας του σε ηλικία 93 ετών. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Άτσο Ε΄, ο Άτσο ΣΤ΄.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε το 1139 μάλλον με την Μαρσεζέλλα Αντελάρντι και είχε τέκνα:

* Άτσο ΣΤ΄ 1170-1212, μαρκήσιος του Μιλάνου.
* Ανιέζε (Αγνή), απεβ. 1167, παντρεύτηκε τον Ετσελίνο Β΄ κύριο του Ρομάνο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Azzo V D'Este». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Αυγούστου 2014. Ανακτήθηκε στις 10 Μαρτίου 2017.
2. ↑  Pompeo Litta 'Famiglie celebri d'Italia. D'Este*, Torino 1835.*

Πηγές
-----

* Pompeo Litta *Famiglie celebri d'Italia. D'Este*, Torino 1835.
* Giacomo Delayto, *Annales Estenses*, Milano, 1731, libro XVIII.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Azzo V d'Este  της Ιταλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η **Ξένια του Μαυροβουνίου** (*Ksenija Petrović-Njegoš/Ксения Петровић-Његош*, 22 Απριλίου 1881 - 10 Μαρτίου 1960) ήταν κόρη του Νικολάου Α΄ του Μαυροβουνίου.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στις 22 Απριλίου 1881 στο Τσέτινιε και ήταν το δέκατο παιδί και η όγδοη κόρη του Νικολάου Α΄ του Μαυροβουνίου και της Μιλένα Βούκοτιτς.

Η Ξένια ήταν μια όμορφη μελαχρινή κοπέλα με μακριά μαλλιά και καστανά μάτια. Παρά τις αμέτρητες φήμες που κυκλοφορούσαν για διάφορους επικείμενους αρραβώνες και γάμους της, η Ξένια επέλεξε να μην παντρευτεί ποτέ.

Το 1909, κατά τη διάρκεια ορισμένων διαφωνιών μεταξύ Μαυροβουνίου και Αυστρίας, η Ξένια συμμετείχε με εμφανή και ηγετικό ρόλο σε ορισμένες αντι-αυστριακές διαδηλώσεις στο Τσέτινιε. Η αυστριακή κυβέρνηση θεώρησε ως προσβολή τις ενέργειές της. Ο Νικόλαος ήταν υπόχρεος στην Αυστρία για την οικονομική βοήθεια που του είχε παρασχεθεί στο παρελθόν, και δεν ήταν σίγουρος τι τιμωρία θα έπρεπε να επιβάλει στην κόρη του, και τελικά αποφάσισε να την εξορίσει προσωρινά στη Γαλλία. Η Ξένια συμφώνησε στο αίτημα του πατέρα της να φύγει, όπου πέρασε το χρόνο της για ψώνια, πηγαίνοντας στο θέατρο και την όπερα, και διασκεδάζοντας με ηγέτες στην παρισινή κοινωνία.

Πέθανε στις 10 Μαρτίου 1960 στο Παρίσι σε ηλικία 78 ετών.

Τίτλοι
------

* 22 Απριλίου 1881 – 10 Μαρτίου 1960: *Η Υψηλότητα* Πριγκίπισσα Ξένια Πέτροβιτς-Νιέγκος του Μαυροβουνίου

Παραπομπές
----------

1. ↑  Lundy, Darryl. «The Peerage: Kseniya Petrovic-Njegoš, Princess of Montenegro». Ανακτήθηκε στις 25 Οκτωβρίου 2010.
2. ↑  «Xenia of Montenegro – (1881–1960)». A Bit Of History. Ανακτήθηκε στις 29 Οκτωβρίου 2010.
3. ↑  Curtis, William (1903). *The Turk and his lost provinces: Greece, Bulgaria, Servia, Bosnia*. New York: Fleming H. Revell Company. σελ. 253. princess xenia montenegro.
4. ↑  «Foreign Notes and Comment». *The Washington Post*. 11 January 1901.
5. ↑  Miller, William (1896). *The Balkans; Roumania, Bulgaria, Servia and Montenegro*. London: T. Fisher Unwin. σελ. 521. princess xenia montenegro.
6. ↑  «Princess In Agreeable Exile». *The Washington Post*. 6 January 1909.
7. ↑  «Montenegro in the magic eye of princess Xenia». Galerija Fotografija. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Μαΐου 2013. Ανακτήθηκε στις 29 Οκτωβρίου 2010.

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ξένια του Μαυροβουνίου** |


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 262944139
* LCCN: no2005088345
* ISNI: 0000 0000 2141 158X
* GND: 135702186
* BNF: cb15724628g (data)

 |

 |
Ο **Νεμπόισα Ραντμάνοβιτς** (*Nebojša Radmanović*, 1 Οκτωβρίου 1949) είναι Σερβοβόσνιος πολιτικός.

Προφίλ
------

Γεννήθηκε την 1η Οκτωβρίου του 1949 στην Γκρατσάνιτσα της τότε Γιουγκοσλαβίας. Είναι μέλος της Συμμαχίας των Ανεξάρτητων Σοσιαλδημοκρατών, παντρεμένος , με 2 παιδιά.

Θητείες στο Προεδρείο
---------------------

Εξελέγη την 1η Οκτωβρίου 2006 για τετραετή θητεία στο Εναλλασσόμενο Προεδρείο της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ο Ραντμάνοβιτς είναι 4 χρόνια μικρότερος από το Χάρις Σιλάζιτς, το Μουσουλμάνο ομόλογό του στο Προεδρείο, ο οποίος κατά σύμπτωση έχει γενέθλια και αυτός την 1η Οκτωβρίου. Ο Ραντμάνοβιτς ανέλαβε πρώτος στο Προεδρείο στις 6 Νοεμβρίου 2006 και διατηρήθηκε στη θέση αυτή μέχρι τον Ιούλιο του 2007. Τον διαδέχθηκε ο Ζέλικο Κόμσιτς. Στις 6 Νοεμβρίου του 2008 ανέλαβε ξανά την προεδρία, μέχρι τον Ιούλιο του 2009.
Στις εκλογές που διενεργήθηκαν στις 3 Οκτωβρίου 2010 , ο Ραντμάνοβιτς εξελέγη ξανά μέλος του τριμελούς Προεδρείου, ως Σέρβος αντιπρόσωπος, με ποσοστό 48,9%. Ανέλαβε πρώτος πρόεδρος στο νέο συλλογικό Προεδρείο, στις 10 Νοεμβρίου 2010 και μέχρι το 2011.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Ανακτήθηκε στις 3  Νοεμβρίου 2021.
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 3  Νοεμβρίου 2021.
3. ↑  Ανακτήθηκε στις 3  Νοεμβρίου 2021.
4. ↑  Rulers.org, Νοέμβριος 2008.
Νικόλας (Νικόλαος Παυλόπουλος), *Πήλιο. Το χωριό Ανακασιά*, ξυλογραφία 25 εκ. x 35 εκ. (χωρίς χρονολογία;).
Ο **Νικόλαος Παυλόπουλος** ή **Νικόλας** (Άγιος Γεώργιος Νηλείας Μαγνησίας, 13 Δεκεμβρίου 1909 – Αθήνα, 10 Οκτωβρίου 1990) ήταν Έλληνας γλύπτης και χαράκτης. 

Ο πατέρας του ήταν ξυλογλύπτης εκκλησιαστικών επίπλων και κοντά του έλαβε τα πρώτα μαθήματα ξυλογλυπτικής. Στα μαθητικά του χρόνια στον Βόλο ασχολήθηκε με την καλλιγραφία, την μουσική και το θέατρο. Όταν τελείωσε το Πρακτικό Λύκειο του Βόλου, πήγε στην Αθήνα, για να σπουδάσει γλυπτική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών με δάσκαλο τον Θωμά Θωμόπουλο. 

Καταπιάστηκε κυρίως με την γλυπτική ακαδημαϊκού ύφους στο ξύλο και στο μάρμαρο. Ως χαράκτης ασχολήθηκε κυρίως με την ξυλογραφία και την εικονογράφηση βιβλίων. Έργα του έχουν παρουσιαστεί σε εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό (Λονδίνο, Ουάσιγκτον, Μόντρεαλ, Τόκυο, Σύδνεϋ, κ.ά.). Τιμήθηκε επίσης με βραβεία σε διεθνείς εκθέσεις που έγιναν στο Παρίσι, την Ρώμη, την Φλωρεντία, κ.ά.

Το 1969, φιλοτέχνησε το ολόσωμο άγαλμα του Οδυσσέα Ανδρούτσου, στην ομώνυμη πλατεία της Πρέβεζας, καθώς και προτομή της Πρεβεζάνας ευεργέτιδας Αγγελικής Μπάλκου, στον προαύλιο χώρο του Μπάλκειου Γηροκομείου Πρέβεζας. Το 1975, φιλοτέχνησε κατά παραγγελία προτομή του Γιώργου Σεφέρη για να τοποθετηθεί σε πλατεία της Νέας Σμύρνης στην Αθήνα. Η προτομή δεν ικανοποίησε την χήρα του ποιητή και το γεγονός αυτό έγινε αφορμή για να βγουν στην επιφάνεια παλαιότερες κατηγορίες πως ο Παυλόπουλος ήταν φιλοναζιστής και πως είχε φιλοτεχνήσει προτομές του Χίτλερ και του Μουσολίνι στα χρόνια της Κατοχής.

Μετά τον θάνατό του, με την διαθήκη του, δημιουργήθηκε το «Δημοτικό Μουσείο Γλύπτη Νικόλα» στην γενέτειρά του, όπου φυλάγονται μερικά από τα καλύτερα έργα του.

Έργα του
--------

* Το αγόρι που σφυρίζει (1960), Πλατεία Ναυαρίνου, ΘεσσαλονίκηΤο αγόρι που σφυρίζει (1960), Πλατεία Ναυαρίνου, Θεσσαλονίκη
* Η λουόμενη (1969), Πλατεία Βασιλικού Θεάτρου, ΘεσσαλονίκηΗ λουόμενη (1969), Πλατεία Βασιλικού Θεάτρου, Θεσσαλονίκη
* Ανδριάντας του Οδυσσέα Ανδρούτσου στην Πρέβεζα

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Κοντογιώργη, Αναστασία (2007). «Νικόλας». *Τελλόγλειο Ίδρυμα ΑΠΘ (www.tf.auth.gr)*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Φεβρουαρίου 2012.
2. ↑  Τσιτιρίδης, Γιώργος (15 Δεκεμβρίου 2018). «Ανακάλυψε τα γλυπτά της πόλης: "Το αγόρι που σφυρίζει" του Νικόλα Παυλόπουλου». *Parallaxi Magazine*. Ανακτήθηκε στις 2 Ιανουαρίου 2021.
3. ↑  Τσιτιρίδης, Γιώργος (9 Μαρτίου 2019). «Ανακάλυψε τα γλυπτά της πόλης: "Λουόμενη" του Νικόλα Παυλόπουλου». *Parallaxi Magazine*. Ανακτήθηκε στις 2 Ιανουαρίου 2021.
Συντεταγμένες: 54°16′55.43″N 19°24′57.15″E﻿ / ﻿54.2820639°N 19.4158750°E﻿ / 54.2820639; 19.4158750

Ο **ποταμός** **Έλμπλονγκ** (πολωνικά: *Elbląg*, γερμανικά: *Elbing*) είναι ποταμός στη βορειοδυτική Πολωνία, ο οποίος συνδέει τη λίμνη Ντρούζνο με τη Λιμνοθάλασσα του Βιστούλα. Η πόλη Έλμπλονγκ βρίσκεται δίπλα στον ποταμό.

Οι παραπόταμοι του περιλαμβάνουν τους:

* Φισέφκα
* Κουμιέλα
* Τίνα

Η παλαιότερη γνωστή αναφορά του ποταμού με τη μορφή *Ilfing* προέρχεται από την αναφορά του ναυτικού Βούλφσταν από τα τέλη του 9ου αιώνα. Η αναφορά συμπεριλήφθηκε στο *The Voyages of Ohthere and Wulfstan* που γράφτηκε στα αγγλοσαξονικά την εποχή του Βασιλιά Αλφρέδοτ του Μέγα.

Ετυμολογία
----------

Τελευταία έρευνα υποδηλώνει σκανδιναβική προέλευση του ονόματος. Σύμφωνα με το Μουσείο του Έλμπλονγκ  ο οικισμός Τρούσο ιδρύθηκε και κατοικήθηκε κυρίως από Σκανδιναβούς. Η πρόσφατη έρευνα δείχνει ότι το όνομα *Ilfing* ήταν η αγγλοσαξονική μορφή ενός σκανδιναβικού ονόματος, το οποίο θα μπορούσε να ανακατασκευαστεί ως παλαιό σκανδιναβικό *Elfeng*, *Elfangr* ή *Elfing* από το παλαιό σκανδιναβικό *elf-r* - που σημαίνει «ποτάμι» και το παλαιό σκανδιναβικό *eng,* *enge*, *engi που* σημαίνει «λιβάδι». Ο Γερμανός πάστορας, ιστορικός και χαρτογράφος του 16ου αιώνα Κάσπαρ Χένενμπεργκερ, έγραψε στο βιβλίο του *Erklärung der preußischen größeren Landtafeln oder Mappen* («εξήγηση των μεγαλύτερων πρωσικών χαρτών»):

«Άννο 1237. Zog. Herman Balck Landmeister/mit den zwey Schiffen/so ihm der Marggraff Heinrich aus Meissen/hat machen lassen/auf ein Werder in Pogezanien/bey dem Haff gelegen/mit dem Fluss Elbing beflossen/darauff bawet er eine Burg/und dem hies siessch Elbing/oder von Oelfang/Eelfang»
Η θεωρία της παλαιάς γερμανικής προέλευσης του ονόματος του ποταμού Έλμπλονγκ υποστηρίχθηκε επίσης έντονα από τον εξέχοντα Πολωνό γλωσσολόγο Γιαν Μίχαου Ροζβαντόφσκι. Έτσι η έννοια του ονόματος του ποταμού θα ήταν «Ποτάμι που ρέει μέσα από βαλτώδη λιβάδια».

Παραπομπές
----------

1. ↑  Jagodziński M. F. *Wikingowie i Truso, [w:] Pacifica Terra. Prusowie-Słowianie –Wikingowie u ujścia Wisły, red. J. Trupinda, Μουσείο του Κάστρου του Μάλμπορκ, σελ. 55-63.*, 2004
2. ↑  Uwagi na temat Truso i jego zaplecza w swietle źródeł (Το Τρούσο και η ενδοχώρα του υπό το φως των πηγών),[w:] Elbląskie Studia Muzealne, nr 1, 2009, σελ. 33-72.
3. ↑  C.Henneberger, "Erklärung der preußischen größeren Landtafeln oder Mappen", Koenigsberg 1595, p. 112.
4. ↑  Γ. Ροζβαντόφσκι, Studia nad nazwami wód słowiańskich, Κρακοβία 1948, σελ. 173 - 174.
5. ↑  R.Panfil, *Uwagi na temat Truso i jego zaplecza w świetle źródeł*, Elbląskie Studia Muzealne, t. 1, 2009, σελ. 43.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* GND: 1069097977

 |

 |
Η κανονιοφόρος **ΒΑΥΑΡΙΑ** (Ιστιοφόρο) υπήρξε ένα από τα ελληνικά ιστορικά πλοία κατά την Επανάσταση του 1821, καθώς και ένα από τα πρώτα πολεμικά πλοία του νεοσύστατου Ελληνικού Βασιλείου. Συγκεκριμένα το πλοίο αυτό μαζί με το ατμοκίνητο ΚΑΡΤΕΡΙΑ, το βρίκιον ΣΩΤΗΡ, την επίσης κανονιοφόρο ΦΙΛΕΛΛΗΝΙΣ, (αδελφό πλοίο), καθώς και με ένα μύστικο, αποτέλεσαν τη ναυτική μοίρα με την οποία ο λόρδος Κόχραν, ο οποίος είχε αναλάβει αντιναύαρχος του ελληνικού στόλου, αποσπώντας τα από τον υπόλοιπο στόλο που ναυλοχούσε στον Κορινθιακό κόλπο, εισέπλευσε στη λιμνοθάλασσα του Μεσολογγίου τον Απρίλιο του 1829. Η μοίρα αυτή στις 15 Απριλίου του 1829 χάρισε μια λαμπρή νίκη στους Έλληνες στη Σκάλα των Σαλώνων (σημερινή Ιτέα της Άμφισσας), που όπως σημειώνει ο Βαλθόδης "*ήλθε να δώσει νέα πνοή στους Έλληνες*".

Μετά την άφιξη του Βασιλέως Όθωνα, το 1832, η "ΒΑΥΑΡΙΑ" εντάχθηκε στον πίνακα των πολεμικών πλοίων του Βασιλικού στόλου, του νεοσύστατου Βασιλείου με τον αριθμό 12, έχοντας εκτόπισμα 34 τόνων και φέροντας ένα πυροβόλο των 65 λιβρών. Το 1835 ναυλοχούσε τακτικά με το αδελφό πλοίο στη περιοχή του Αμβρακικού κόλπου καθώς και στη τουρκική τότε Πρέβεζα. Κατά εκθεση του εκεί Έλληνα προξένου (1835), η παρουσία του πλοίου φόβιζε τους Τούρκους θεωρώντας το ικανό να καταστρέψει τρια τουρκικά βρίκια, μια γολέτα και μια κανονιοφόρο που ναυλοχούσαν επίσης εκεί! Ο φόβος εκείνος είχε προκληθεί από το γεγονός ότι το ΒΑΥΑΡΙΑ ναυλοχούσε πάντα "επ΄ αγκύρα", με συνέπεια κάθε φορά που γύριζε η πλώρη προς τον πνέοντα άνεμο οι Τούρκοι θεωρούσαν ότι το πυροβόλο του σημαδεύει κάποιο από τα τούρκικα πλοία.

Όταν πλέον το "ΒΑΥΑΡΙΑ" άρχισε να γερνάει χρησιμοποιήθηκε ως ακταιωρός για καταδίωξη κυρίως της πειρατείας, μέχρι τις 22 Δεκεμβρίου του 1841 όπου και έπαυσε ν΄ αναφέρεται στη κατάσταση των πλοίων του βασιλικού στόλου, με τις υπογραφές του τότε "επί των Ναυτικών" διευθυντή Γ. Σαχίνη και του Γενικού Γραμματέα Κωνσταντή Κανάρη, ακολουθώντας η διάλυσή του στον Ναύσταθμο Πόρου.

Πηγές
-----

* "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τ.4ος, σ.270
Η **Βενεδίκτη Ερριέττα** (*Benedicta Henrietta*, 14 Μαρτίου 1652 - 12 Αυγούστου 1730) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του Κόμη του Παλατινάτου-Ζίμμερν και με τον γάμο της έγινε Δούκισσα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ-Κάλενμπεργκ.

Βιογραφία
---------

Η *Βενεδίκτη Ερριέττα Φιλιππίνη* ήταν η τρίτη κόρη του Εδουάρδου του Παλατινάτου-Ζίμμερν και της Άννα Γκονζάγκα, κόρης του Καρόλου Α΄ της Μάντουα.

Γεννήθηκε στο Παρίσι. Ο πατέρας της που ήταν ακτήμων, ήταν γιος του Φρειδερίκου Ε΄ του Παλατινάτου, Βασιλιά της Βοημίας, και της Ελισάβετ Στιούαρτ, κόρης του Ιακώβου Α΄ της Αγγλίας και ΣΤ΄ της Σκωτίας. Η μητέρα της ήταν κόρη του Καρόλου Α΄ της Μάντουα και της Αικατερίνης της Λωρραίνης, κόρης του Καρόλου Α΄ του Μαγιέν. 

Η Βενεδίκτη ανατράφηκε από τη Λουίζ ντε λα Φαγιέτ, μια μοναχή γνωστή ως Αδελφή Λουίζα Αγγελική.

### Ο γάμος της

Παντρεύτηκε στην ηλικία των δεκαέξι έναν μακρινό της ξάδερφο, τον Ιωάννη Φρειδερίκο του Μπράουνσβαϊγκ, ο οποίος είχε την ίδια ηλικία με τον πατέρα της και ήταν άτεκνος. Παντρεύτηκαν στις 30 Νοεμβρίου 1668 και από το γάμο τους, που είχε οργανώσει ο Γάλλος διπλωμάτης Γκουρβίλ γεννήθηκαν τέσσερις κόρες.

Ο Ιωάννης Φρειδερίκος πέθανε το 1679 χωρίς άνδρες κληρονόμους και το Δουκάτο του Μπράουνσβαϊγκ κληρονόμησε ο νεότερος αδελφός του, ο Ερνέστος Αύγουστος του Μπράουνσβαϊγκ, ο σύζυγος της εκ πατρός θείας της Βενεδίκτης, της Σοφίας του Αννόβερου και πατέρας του Γεώργιου Α΄ της Μεγάλης Βρετανίας. Μετά το θάνατο του συζύγου της, η Βενεδίκτη επέστρεψε στην πατρίδα της Γαλλία και έμενε εκεί με την αδελφή της, την Άννα Ερριέττα, ενώ αλληλογραφούσε με τον Γκότφριντ Βίλχελμ Λάιμπνιτς.

Η Βενεδίκτη Ερριέττα πέθανε στην ηλικία των 78 ετών, στο Ανιέρ, την κατοικία της αδελφής της κοντά στο Παρίσι στις 12 Αυγούστου 1730.

Οικογένεια
----------

* Άννα Σοφία 1670-1672.
* Καρλόττα Φελίσιτας 1671– 1710, παντρεύτηκε τον Ρινάλντο της Μόντενα και είχε τέκνα.
* Ερριέττα Μαρία 1672 –1757.
* Βιλελμίνη Αμαλία 1673 1742, παντρεύτηκε τον Ιωσήφ Α΄, Αρχιδούκα της Αυστρίας και Βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας.

Πηγές
-----

* Bougaud, Emile. *St. Chantal and the Foundation of the Visitation*. Vol. 2. New York: Benziger Brothers, 1895. *Google Books*. Web.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*. p214.htm#i2139. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  p214.htm#i2139. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
3. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
4. ↑   Bougaud, 258
5. ↑   Littell's living age, Volume 166
6. ↑   State papers and correspondence: illustrative of the social and political... By John Mitchell Kemble, p. 224
7. ↑
8. ↑
9. ↑
10. ↑

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 49968314
* GND: 116120053
* ICCU: MUSV010337

 |

 |