recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η Ελισάβετ των Αψβούργων, κόρη του δούκα της Αυστρίας & βασιλιά της Γερμανίας.
Η **Ελισάβετ της Αυστρίας** ή **Ελισάβετ της Λωρραίνης**, (γερμανικά: *Elisabet*, περί το 1285 –- 19 Μαΐου 1353) από τον Οίκο των Αψβούργων ήταν κόρη του δούκα της Αυστρίας & βασιλιά της Γερμανίας, με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Λωρραίνης και αντιβασίλισσα για λογαριασμό του γιου της Ροδόλφου.

Βιογραφία
---------

Ήταν η τρίτη κόρη και το δέκατο από τα δώδεκα παιδιά του Αλβέρτου Α΄ της Γερμανίας & δούκα της Αυστρίας και της Ελισάβετ των Γκορίτσια, κόρης του Μάινχαρτ, δούκα της Καρινθίας. Τα αδέλφια της ήταν ο Ροδόλφος Α΄ της Βοημίας, ο Φρειδερίκος Α΄ της Αυστρίας, ο Λεοπόλδος Α΄ της Αυστρίας, ο Αλβέρτος Β΄ της Αυστρίας, ο Όθων της Αυστρίας, η Αγνή της Αυστρίας και η Άννα της Αυστρίας, Mαργραβίνα του Βρανδεμβούργου. Η Ελισσάβετ αρραβωνιάστηκε σε μικρή ηλικία έναν από τους γιους του βασιλιά της Γαλλίας Φίλιππου του Ωραίου, ο πατέρας της ωστόσο ήθελε να πραγματοποιήσει ισχυρότερους δεσμούς με τη Γαλλία. Ο μεγαλύτερος αδελφός της Ελισάβετ Ροδόλφος Α΄ της Βοημίας παντρεύτηκε την αδελφή του Φίλιππου του Ωραίου Λευκή της Γαλλίας (1282-1305), μετά τον γάμο αυτό διαλύθηκε ο αρραβώνας της με έναν από τους γιους του Φιλίππου Δ΄. 

Μετά τη διάλυση του αρραβώνα η Ελισσάβετ παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Δ΄, δούκα της Λωρραίνης. Η γαμήλια συνθήκη υπεγράφει (6 Αυγούστου 1306) και ο γάμος έγινε την επόμενη χρονιά (1307). Με τον γάμο της η Ελισάβετ έγινε δούκισσα της Λωρραίνης, ο Φρειδερίκος Δ΄ βοήθησε τον αδελφό της Φρειδερίκο τον Ισχυρό να γίνει Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ο σύζυγος της αιχμαλωτίστηκε στη *"μάχη του Μάλντορφ"* που πολεμούσε στο πλευρό του κουνιάδου του, τον ελευθέρωσε ο βασιλιάς της Γαλλίας. 
Ο Φρειδερίκος κληροδότησε τη Λωρραίνη στον γιο του Ροδόλφο και η Ελισάβετ έγινε αντιβασίλισσα για λογαριασμό του γιου τους (1329-1331). Ο Ροδόλφος παντρεύτηκε σε ηλικία μόλις 10 ετών την Ελεονώρα του Μπαρ, ο πεθερός του Εδουάρδος Α΄ του Μπαρ έγινε αντιβασιλέας στη θέση της μητέρας του. Η Ελισάβετ πέθανε στη Νανσύ πρωτεύουσα στο Δουκάτο της Λωρραίνης (19 Μάϊου 1453), τάφηκε σε κοιμητήριο σε μονή των Καρμηλιτών στο Τιρόλο.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε το 1307 τον Φρειδερίκο Δ΄, δούκα της Λωρραίνης και είχε τέκνα:

* Ροδόλφος της Λωρραίνης 1320-1346, δούκας της Λωρραίνης.
* Φρειδερίκος, κόμης του Λυνεβίλ, απεβ. νέος.
* Μαργαρίτα απεβ. 1376, παντρεύτηκε τον Ιωάννη του Σαλόν, κύριο του Ωμπερίβ, μετά τον Κορράδο κόμη του Φρίμπουργκ και έπειτα τον Ούλριχ κύριο του Ράππολτσταϊν.
* Αγνή, πέθανε νέα.
* Θεοβάλδος, πέθανε νέος.
* Αλβέρτος, πέθανε νέος.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Dictionary of Women Worldwide» (Αγγλικά) Gale, Yorkin Publications. Ντιτρόιτ. 2006. ISBN-13 978-0-7876-7585-1.
2. 1 2 3  Charles Cawley: «Medieval Lands». (Αγγλικά) *Charles Cawley, "Medieval Lands", 2006-2020*. Ανακτήθηκε στις 28  Ιανουαρίου 2016.
3. ↑  p11385.htm#i113846. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
4. 1 2 3 4 5 6 7  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
5. ↑  Bogdan 2007, σ. 55
6. ↑  Bogdan 2007, σ. 55
7. ↑  Bogdan 2007, σ. 56
8. ↑  Bogdan 2007, σ. 56

Πηγές
-----

* Bogdan, Henry (2007). La Lorraine des Ducs (in French). Perrin.
Ο **Ιωσήφ Χατζή Ρούσου Βουρδουμπάς** (1817 - 29 Οκτωβρίου 1906) ήταν Κρητικός αγωνιστής από τον Άσκυφο Σφακίων. Διετέλεσε αρχηγός και πληρεξούσιος Σφακίων σε όλες τις επαναστατικές συνελεύσεις.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1817 και ήταν γιος του Ρούσου Βουρδουμπά, αγωνιστή του 1821. Ο ίδιος ο Σήφης ήταν οπλαρχηγός, πρόεδρος της προσωρινής συνέλευσης της Κρήτης πριν την Κρητική Επανάσταση του 1866 και στην επανάσταση του 1878 εξελέγη αντιπρόεδρος της συνέλευσης στην Αργυρούπολη, όπου ζητήθηκε από τις Μεγάλες Δυνάμεις να ενωθεί η Κρήτη με την Ελλάδα.

Απεβίωσε στις 29 Οκτωβρίου 1906 και η ταφή του έγινε στο Γετίμ Μετόχι, που ήταν περιουσία των προγόνων του ήδη από το 1835.

Οικογένεια
----------

Ο Βουρδουμπάς κληρονόμησε από τον πατέρα του μεγάλη περιουσία. Παντρεύτηκε με την Άννα Βολουδάκη και απέκτησε 3 κόρες, τη Χρυσή Παπαδοπέτρου, τη Μαρία Λυκάκη και την Αθηνά Μανουσέλη, και 2 γιους, το Ρούσσο (που διακρίθηκε ως Μακεδονομάχος) και τον Ιωάννη.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Φωτογραφία σε ταχυδρομική κάρτα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό, Εκδοτική Αθηνών, Αθήνα 1988, τ. 2ος.
2. ↑  Λήμμα στο ygeiaonline.gr, ανάκτηση 16-2-2016.
3. 1 2  Συλλογικό έργο, Κρήτη, Το Αφιέρωμα, Βιογραφίες, τ. 10, σελ. 40, εκδ. οίκος Αρσινόη, Αθήνα 1985.
Σχολή απόρων παίδων του Συλλόγου Παρνασσού
Μαθητές της σχολής απόρων παίδων του Φιλολογικού Συλλόγου Παρνασσός, στην αίθουσα τελετών του Συλλόγου, π.1890
Ο **Φιλολογικός Σύλλογος «Παρνασσός»** είναι ο παλαιότερος πολιτιστικός σύλλογος της Αθήνας.

Ιδρύθηκε στις 24 Ιουνίου του 1865 στην Αθήνα από τα τέσσερα παιδιά του νομισματολόγου Παύλου Λάμπρου με σκοπό την πνευματική κοινωνική και ηθική βελτίωση του λαού μέσα από διάφορες εκδηλώσεις. Σύντομα ο σύλλογος απέκτησε φήμη και κύρος ανάλογο με αυτό μίας ακαδημίας που λειτουργούσε κατά τμήματα, όπως φιλολογικό, αρχαιολογικό, νομικό, καλλιτεχνικό ακόμα και φυσιογνωστικό. Διοργάνωνε διαλέξεις, εκθέσεις, καθώς και διάφορους διαγωνισμούς. Επτά χρόνια από την ίδρυσή του δημιουργήθηκε, κατόπιν πρότασης του Σ. Βασιλειάδη, νυκτερινή σχολή για άπορα παιδιά. Ειδικά με την είσοδο νέων μελών όπως του Κωνσταντίνου Παπαρρηγόπουλου, τότε πρύτανη, στον οποίο προτάθηκε η θέση του επίτιμου προέδρου, την οποία και δέχθηκε. Στις 17 Μαρτίου 1875 επήλθε και η επίσημη αναγνώριση του από το κράτος. Πρώτος πρόεδρος του συλλόγου ήταν ο Μιχαήλ Λάμπρος.

Από το 1877 άρχισε να εκδίδεται και το περιοδικό του συλλόγου με τον τίτλο *Παρνασσός*. Το 1899 αντικαταστάθηκε από το περιοδικό *Επετηρίδα*, του οποίου η έκδοση σταμάτησε το 1939.

Ο σύλλογος σήμερα στεγάζεται σε ιδιόκτητο μέγαρο επί της πλατείας Αγίου Γεωργίου (Καρύτση 8). Το μέγαρο θεμελιώθηκε από τον διάδοχο Κωνσταντίνο Α΄ σε σχέδια του αρχιτέκτονα Ιφικράτη Κοκκίδη. Ο σύλλογος διαθέτει αξιόλογη βιβλιοθήκη καθώς και πινακοθήκη με 250 έργα Ελλήνων ζωγράφων. Η επίσημη διαδικτυακή πύλη πολιτισμού του Φιλολογικού Συλλόγου Παρνασσός διαθέτει πλούσιο φωτογραφικό υλικό του Συλλόγου, καθώς και τρισδιάστατη εικονική περιήγηση στο ιδιόκτητο κτήριο του Συλλόγου στην Πλατεία Καρύτση.

Πίνακες
-------

### Συλλογή Φ.Σ.Π

* Κοιμωμένη Πόρου (Τροιζήνας) Συλλογή Φ.Σ.Π
* Άνθη Συλλογή Φ.Σ.Π
* Ιωάννης Πετρίδης Συλλογή Φ.Σ.Π

### Πινακοθήκη Yannaco

Τα έργα που περιλαμβάνονται στη Συλλογή Γιαννακό, η οποία είναι δωρεά του ζωγράφου Κωνσταντίνου Γιαννακόπουλου το 1992 είναι τα εξής: 

* *Εκκλησάκι στο Καβούρι, 1937 Συλλογή Φ.Σ.Π*
* *Κεφάλι γέρου, 1949 Συλλογή Φ.Σ.Π*
* *Αυτοπροσωπογραφία Κωνσταντίνου Γιαννακόπουλου, 1947*
* *Η μητέρα του ζωγράφου (έγχρωμη φωτογραφία πρωτοτύπου)*
* *Ο πατέρας του ζωγράφου, 1946*
* *Φράνκλιν Ρούσβελτ*
* *Κυδώνια με ρόδι, 1950*

Γλυπτά
------

* Βασιλεύς Γεώργιος Α΄, 1884 Συλλογή Φ.Σ.Π
* Βασίλισσα Όλγα, 1884 Συλλογή Φ.Σ.Π
* Ρήγας Φεραίος, 1867 Συλλογή Φ.Σ.Π

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Φιλολογικός Σύλλογος «Παρνασσός»** |

* Επίσημος ιστότοπος
* Ζώρας, Γεράσιμος (1991). «Οι νεοέλληνες λογοτέχνες και ο Φιλολογικός Σύλλογος «Παρνασσός»». *Νέα Εστία* **129** (1529): 385-388. . [*νεκρός σύνδεσμος*]

### Ψηφιακό αρχείο ΕΡΤ

* Παρασκήνιο, Ο "Φ.Σ. Παρνασσός" στον αιώνα, ακμή και παρακμή (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ)
Ο **Σπυρίδων Παυλίδης** (Κωνσταντινούπολη, 23 Απριλίου 1818 - Αθήνα, 16 Δεκεμβρίου 1890) ήταν Έλληνας τυπογράφος και ο πρώτος σοκολατοβιομήχανος της Ελλάδας.

Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Σε πολύ μικρή ηλικία, ήρθε κι εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στην Αθήνα όπου γύρω στο 1835 άνοιξε ένα τυπογραφείο. Το 1841 νοίκιασε ένα χώρο στη συμβολή των οδών **Αιόλου** και **Βύσσης** στο κέντρο 
της Αθήνας και σ' αυτόν άνοιξε ένα μικρό ζαχαροπλαστείο το οποίο ονομάστηκε **Γλυκισματοποιείον Παυλίδου** και παρήγαγε τα γλυκίσματα της εποχής δηλαδή μπακλαβά, λουκούμια και κουφέτα. Εκείνη την εποχή η σοκολάτα ήταν ακόμα άγνωστη στους Έλληνες.
Γύρω στα τέλη Μαΐου του 1843, ο Παυλίδης βλέποντας πως δεν ήταν πλέον πρόθυμος να μοιράζει το χρόνο του μεταξύ μελάνης και
γλυκισμάτων, έκλεισε το τυπογραφείο του και ξεκίνησε τα ταξίδια του στην υπόλοιπη Ευρώπη με σκοπό να πάρει εμπειρίες και να
πλουτίσει τις γνώσεις του. Στα ταξίδια του αυτά επισκέφθηκε πολλές πόλεις της Ευρώπης μεταξύ των οποίων ήταν το Παρίσι, 
η Βιέννη, η Γενεύη, το Άμστερνταμ, οι Βρυξέλλες, η Μαδρίτη, η Νάπολη και η Ρώμη. Στις επισκέψεις 
του αυτές στις διάφορες Ευρωπαϊκές πόλεις ήρθε σ' επαφή με τον Κόσμο της σοκολάτας και μόλις επέστρεψε στην Ελλάδα,έκανε πράξη εκείνα τα οποία είχε μάθει. Έτσι το 1852 παρασκεύασε στο εργαστήριο του Γλυκισματοποιείου του την 1η Ελληνική σοκολάτα ως ρόφημα. Γύρω στα Χριστούγεννα του 1860 ταξίδεψε για 2η φορά στο Παρίσι απ' όπου έφερε ένα χειροκίνητο μηχάνημα παρασκευής σοκολάτας και λίγες μέρες μετά την Πρωτοχρονιά του 1861 παρασκεύασε την 1η **σοκολάτα Υγείας Παυλίδου**. Το 1873 ο Παυλίδης διαπίστωσε πως οι δραστηριότητες της σοκολατοβιομηχανίας του ολοένα αυξάνονταν και ο σχετικά μικρός χώρος του Γλυκισματοποιείου του δεν μπορούσε να τις χωρέσει. Έτσι το Φθινόπωρο του έτους αυτού αγόρασε ένα οικόπεδο στην **οδό Πειραιώς** 135 στα **Κάτω Πετράλωνα** όπου ξεκίνησε η κατασκευή ενός νέου κτιρίου και μόλις αυτή ολοκληρώθηκε, την 1 Μαΐου του 1876, η σοκολατοβιομηχανία μεταφέρθηκε και στεγάστηκε σ' αυτό. Ο Σπυρίδων Παυλίδης βγήκε στη σύνταξη την 1 Σεπτεμβρίου του 1878 και τα ηνία των 2 επιχειρήσεών του ανέλαβε ο γιος του **Δημήτρης**. Στις 16 Δεκεμβρίου του 1890 ο Σπυρίδων Παυλίδης πέθανε σε ηλικία 72 ετών.
Ο **Αιμίλιος Ζαχαρέας** (Αθήνα, 13 Απριλίου 1935 - 21 Ιανουαρίου 2023) ήταν Έλληνας οικονομολόγος, γνωστός για τις μελέτες του σε ζητήματα της οικονομίας και της πολιτικής, καθώς επίσης για την έντονη συμμετοχή του στους κοινωνικούς αγώνες από την εποχή του 1-1-4 μέχρι σήμερα.[*ασαφές*]

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 13 Απριλίου 1935.

Αποφοίτησε το 1952 από το Β’ Γυμνάσιο Αρρένων.

Τη δεκαετία του 60 ήταν μέλος σπουδάζουσας νεολαίας ΕΔΑ. 

Τον Ιούλιο του 1962, ο ίδιος και ο Θανάσης Τσιώκος, μέλη της νεολαίας της ΕΔΑ, αποφασίζουν να ανεβάσουν στην Ακρόπολη –εσαεί σύμβολο ελευθερίας- μια σημαία ελληνική με τον αριθμό 114.

Υπήρξε μέλος της Κ.Ε του ΚΚΕ Εσωτερικού, του εκτελεστικού γραφείου της Ε.ΑΡ, και της πολιτικής γραμματείας του ενιαίου Συνασπισμού. Διετέλεσε γενικός γραμματέας εμπορίου στη κυβέρνηση Τζανετάκη.

Δημοσίευσε ικανό αριθμό βιβλίων, άρθρων, μελετών και δίδαξε σε ελληνικά και ξένα πανεπιστήμια. 

Υπήρξε για πολλά χρόνια συνεργάτης του Ινστιτούτου Γκράμσι της Ρώμης και έχει τιμηθεί από διεθνείς οργανισμούς για το έργο του.

Κόρη του είναι η δημοσιογράφος και τηλεπαρουσιάστρια Μάρα Ζαχαρέα

Απεβίωσε στις 21 Ιανουαρίου 2023, σε ηλικία 87 ετών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Πέθανε ο οικονομολόγος Αιμίλιος Ζαχαρέας, πατέρας της Μάρας Ζαχαρέα». *Το Βήμα* (Αθήνα).. Ανακτήθηκε στις 2023-01-21.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 47171139
* **ΕΒΕ**: 18547
* **AA**: 149486
* **BiblioNet**: **84**
* LCCN: n86005298
* ISNI: 0000 0000 6314 3253
* GND: 1278823239
* NLA: 35484857

 |

 |
Ο **Πεπέ λε Μοκό** Γαλλικά: Pépé le Moko), είναι Γαλλική αστυνομική δραματική ταινία του 1937 σε σκηνοθεσία του Ζυλιέν Ντυβιβιέ βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Ανρί Λα Μπαρθ, ο οποίος συνέβαλε στο σενάριο με το ψευδώνυμο "Ντετέκτιβ Ασελμπί". Πρωταγωνιστεί ο Ζαν Γκαμπέν.

Η ταινία είναι ένα παράδειγμα του γαλλικού κινήματος της δεκαετίας του '30 που είναι γνωστό ως ποιητικός ρεαλισμός. Η ταινία αυτή θεωρείται συχνά ως ένας προπομπός των φιλμ νουάρ.

Πλοκή
-----

Ο Γάλλος Πέπε λε Μόκο (Ζαν Γκαμπέν) έχει κερδίσει τη φήμη του ως ο πιο διαβόητος γκάνγκστερ στο Αλγέρι. Η αστυνομία δείχνει αποφασισμένη να τον πιάσει, αλλά κάθε προσπάθεια μέχρι στιγμής για να τον δελεάσει να βγει από την Κάσμπα, όπου κρύβεται με ασφάλεια, απέτυχε. Υποβοηθούμενος από έναν πληροφοριοδότη που ονομάζεται Ρετζίς (Φερνάρντ Σαρπί), ο επιθεωρητής Σλημάν (Λούκας Γκριντού) στήνει μια παγίδα που είναι βέβαιο ότι θα τραβήξει τον Πέπε στην ύπαιθρο και θα του επιτρέψει να τον συλλάβει. Ο Πέπε, μη γνωρίζοντας αυτές τις μηχανορραφίες, γνωρίζει μια γοητευτική τουρίστρια του Παρισιού, την Γκάμπι (Μιρέιγ Μπαλίν), η οποία αμέσως ξυπνάει σε αυτόν την επιθυμία να επιστρέψει στην πατρίδα του. Έχοντας επίγνωση του γεγονότος ότι ο Πέπε έχει ερωτευθεί την Γκάμπι, η πιστή σύντροφος του Ινιές, γίνεται αρκετά ζηλότυπη για να τον προδώσει στους εχθρούς του.

Διανομή Ρόλων
-------------

* Ζαν Γκαμπέν - Πέπε λε Μόκο
* Μιρέιγ Μπαλίν - Γκάμπι
* Φερνάρντ Σαρπί - Ρετζίς
* Λούκας Γκριντού - Επιθεωρητής Σλιμάν
* Ζιλμπέρτ Ζιλ - Πιέρο

Ριμέικ
------

Το Χόλυγουντ βλέποντας την επιτυχία της ταινίας έκανε δύο ριμέικ. Το πρώτο ριμέικ ήταν με τίτλο Αλγέρι (1938), σε σκηνοθεσία Τζον Κρόμγουελ με πρωταγωνιστές τους Σαρλ Μπουαγιέ και Χέντι Λαμάρ και το δεύτερο ριμέικ, με τίτλο Κάσμπα (1948), σε σκηνοθεσία Τζον Μπέρι και πρωταγωνιστές τους Τόνι Μάρτιν, Ύβον ντε Κάρλο και Πήτερ Λορ. Επίσης ο διάσημος ιταλός κωμικός Τοτό, έπαιξε σε μια παρωδία του 1951 με τίτλο "Τοτό λε Μόκο".

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.imdb.com/title/tt0029453/. Ανακτήθηκε στις 27  Απριλίου 2016.
2. 1 2 3 4 5  www.allocine.fr/film/fichefilm\_gen\_cfilm=1833.html. Ανακτήθηκε στις 27  Απριλίου 2016.
3. ↑  www.metacritic.com/movie/pepe-le-moko-re-release. Ανακτήθηκε στις 27  Απριλίου 2016.
4. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22  www.imdb.com/title/tt0029453/fullcredits. Ανακτήθηκε στις 27  Απριλίου 2016.
5. ↑  www.imdb.com/title/tt0029453/releaseinfo. Ανακτήθηκε στις 30  Αυγούστου 2016.
6. ↑  «Τα 100 καλύτερα φιλμ νουάρ όλων των εποχών». Slant magazine. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Απριλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 20 Νοεμβρίου 2019.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ο *Πεπέ λε Μοκό*   στην IMDb
* Ο *Πεπέ λε Μοκό* στο AllMovie
* Ο *Πεπέ λε Μοκό* στο AlloCine
**Αρμοστικότητα** στην Βιολογία είναι ένας όρος που περιγράφει την ικανότητα ενός πληθυσμού, που χαρακτηρίζεται από έναν συγκεκριμένο γονότυπο, να αναπαράγεται και να κληροδοτεί στην επόμενη γενεά τα γενετικά χαρακτηριστικά του γονότυπου αυτού. Με άλλα λόγια, αναφέρεται στον ρυθμό με τον οποίο ο πληθυσμός ενός είδους με έναν συγκεκριμένο γονότυπο, αυξάνεται ή μειώνεται, συγκρινόμενος πολλές φορές με πληθυσμούς του ίδιου είδους, που έχουν διαφορετικό γοντότυπο. Για παράδειγμα, πληθυσμοί οργανισμών με υψηλή αρμοστικότητα τείνουν να να έχουν υψηλά ποσοστά επιβίωσης, μιας και ο πληθυσμός τους με τον συγκεκριμένο γονότυπο αυξάνεται από γενεά σε γενεά. Αντίθετα, πληθυσμοί με χαμηλή αρμοστικότητα, τείνουν να μην επιβιώνουν σε κάποιο περιβάλλον, με αποτέλεσμα να εξαφανίζονται. Πολλές φορές η αρμοστικότητα αναφέρεται συγκεκριμένα στον φαινότυπο και όχι στον γονότυπο ενός πληθυσμού.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Αρμοστικότητα». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Δεκεμβρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 21 Δεκεμβρίου 2022.
2. ↑  «Η ανθρώπινη εξέλιξη: Ελέγχοντας την μοριακή βάση». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Ιουλίου 2022. Ανακτήθηκε στις 21 Δεκεμβρίου 2022.
3. ↑  «Φυσική επιλογή» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 21 Δεκεμβρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 21 Δεκεμβρίου 2022.
4. ↑  «Μια Εισαγωγή στη Συμπεριφορά των Ζώων» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 21 Δεκεμβρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 21 Δεκεμβρίου 2022.
Η **Λευκή της Γαλλίας** (1313 - 26 Απριλίου 1358), μοναχή στο Αββαείο του Longchamp, ήταν η τέταρτη και νεότερη κόρη του βασιλιά Φιλίππου Ε΄ της Γαλλίας και της Ιωάννας Β΄ της Βουργουνδίας.

Η Λευκή γεννήθηκε το 1313, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του εκ πατρός παππού της, του βασιλιά Φιλίππου Δ΄ της Γαλλίας. Πήρε το όνομά της από τη θεία της, Λευκής της Βουργουνδίας. Ένα χρόνο μετά τη γέννηση της Λευκής, η μητέρα της και οι δύο θείες της, Λευκή και Μαργαρίτα της Βουργουνδίας, εμπλέκονται στην υπόθεση Tour de Nesle. Ο γάμος των γονιών της ήταν αρκετά επιτυχής ώστε ο πατέρας της να επιμείνει στην αθώωση της μητέρας της, αλλά οι θείες της φυλακίστηκαν.

Ενώ η Λευκή ήταν επτά χρονών, οι γονείς της είχαν γίνει βασιλιάς και βασίλισσα της Γαλλίας και της Ναβάρρας. Η βασίλισσα Ιωάννα αποφάσισε ότι η μικρότερη κόρη της θα έπρεπε να ενταχθεί στο Τάγμα του Αγίου Φραγκίσκου, πιθανώς επιθυμώντας ότι η ζωή του κοριτσιού θα μπορούσε να αντισταθμίσει τις αμαρτίες της φυλακισμένης ομώνυμης θείας της. Η μητέρα της Λευκής, ωστόσο, δεν πήρε την απόφαση εύκολα και όχι πριν προμηθεύσει αρκετές παπικές διανομές που θα εξυπηρετούσαν για να ανακουφίσουν την σκληρότητα της μοναστικής ζωής. Η βασίλισσα εξασφάλισε μια ειδική διαταγή που επέτρεπε σε αυτήν και στον βασιλιά να επισκέπτονται συχνά την κόρη τους, αλλά αργότερα προειδοποιήθηκε από τον πάπα εναντίον των συχνών τους επισκέψεων στη Λευκή.
Παρά τους θρησκευτικούς όρκους της, η Λευκή αναφέρεται συχνότερα ως κόρη ενός Γάλλου βασιλιά από πρωτογενείς πηγές από ό, τι οποιαδήποτε από τις αδερφές της - Ιωάννα Γ΄ της Βουργουνδίας, Μαργαρίτα της Βουργουνδίας και Ισαβέλλα του Βιενουά. Η Λευκή πέθανε στις 26 Απριλίου του 1358, ύστερα απ' όλα τα αδέλφια της εκτός από τη Μαργαρίτα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003. I00003863.
2. 1 2  «Identifiants et Référentiels». (Γαλλικά) *IdRef*. Agence bibliographique de l'enseignement supérieur. Ανακτήθηκε στις 5  Μαρτίου 2020.
3. ↑   The Abbey of Longchamp was in the Bois de Boulogne within a day's ride west of Paris.
4. ↑   Brown, Elizabeth A. R. (1978). The King's Conundrum: Endowing Queens and Loyal Servants, Ensuring Salvation, and Protecting the Patrimony in Fourteenth-Century France. Boydell & Brewer. ISBN 0851157793.
5. ↑   Brown, Elizabeth A. R. (1978). The Monarchy of Capetian France and Royal Ceremonial. Variorum. ISBN 0860782794.
6. ↑   Brown, Elizabeth A. R. (1978). The Monarchy of Capetian France and Royal Ceremonial. Variorum. ISBN 0860782794.

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Blanche of France (nun)  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 313547850
* SUDOC: 161623034

 |

 |
Ο **Σιμόνας Σεραπίνας** (λιθουανικά: *Simonas Serapinas*), γεννημένος στις 24 Φεβρουαρίου 1982 στην πόλη Κλάιπεντα, είναι Λιθουανός επαγγελματίας διεθνής καλαθοσφαιριστής. Διαθέτοντας ύψος 197 αγωνίζεται στη θέση Small Forward.

Καριέρα
-------

Ο Σεραπίνας ξεκίνησε την καριέρα του από την Ατλέτας του Κάουνας το 2000-01, για να συνεχίσει την επόμενη σεζόν στη Ζάλγκιρις και την Άλιτους, ενώ το 2003 φόρεσε την φανέλα της Νεβέζις. Το 2003, επέστρεψε στη Ζάλγκιρις Κάουνας, με την οποία κατέκτησε δύο πρωταθλήματα Λιθουανίας και την Βαλτική Λίγκα του 2005.

Το καλοκαίρι του 2006, μεταγράφηκε στην ομάδα του Άρη, όπου αγωνίστηκε για δύο χρόνια με μέσους όρους 4,6 πόντων την σεζόν 2006-07 και 1,9 πόντων την επόμενη σεζόν, στα μέσα της οποίας αντικαταστάθηκε από τον Βλαντιμίρ Μπόισα και μεταγράφηκε στην πολωνική Ασέκο Γκντίνια.

Το 2008-09, αγωνίστηκε με την ομάδα της Αζόβμας από την Ουκρανία, συνεχίζοντας το 2010 στη Νεπτούνας. Ακολούθησε η μεταγραφή του στην Βαρέζε από την Ιταλία και το 2011-12 φόρεσε την φανέλα της Τέλεκομ Βόννης. Την επόμενη χρονιά, επέστρεψε στην Αζόβμας και μετά από διάλειμμα ενός έτους, υπέγραψε στην γερμανική Μιτελντόιτσερ‎ το 2014-15.

Τον Ιανουάριο του 2015, συμφώνησε με την ομάδα της Μαζεϊκιάι από την δεύτερη κατηγορία της Λιθουανίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Simonas Serapinas / Žaidėjai - Basketnews.lt
2. ↑  Α1: Στη Θεσσαλονίκη ο Σεραπίνας - Sport-fm.gr
3. ↑  Πικραμένος ο Σεραπίνας | μπασκετ[*νεκρός σύνδεσμος*]
4. ↑  Serapinas joins Neptunas - Sportando
5. ↑  Telekom Baskets verpflichten Simonas Serapinas | GA-Bonn[*νεκρός σύνδεσμος*]
6. ↑  Azovmash Mariupol inks Simonas Serapinas - Sportando
7. ↑  MBC stattet Simonas Serapinas mit Standby-Vertrag aus – Litauer wird erst Reha durchlaufen[*νεκρός σύνδεσμος*]
8. ↑  «Simonas Serapinas leaves MBC to sign with Mazeikiai». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 24 Νοεμβρίου 2015.

Πηγές
-----

* Simonas Serapinas - Eurobasket
* Simonas Serapinas International Stats
* Simonas Serapinas basketball profile

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Simonas Serapinas, στατιστικά στοιχεία αθλητή στον επίσημο ιστότοπο της Euroleague Basketball (Αγγλικά).
Ο **Γιώργος Ντόλιος του Πασχάλη** είναι Έλληνας οδοντίατρος, πολιτικός, και πρώην βουλευτής Έβρου με το ΠΑΣΟΚ και υφυπουργός Εσωτερικών.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1955 στην Πυλαία Φερών. 

Σπούδασε Οδοντιατρική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και άσκησε ελεύθερο επάγγελμα στο διάστημα 1981-1995.

Διατέλεσε δήμαρχος Φερών στο διάστημα 1991-1994. Με πρωτοβουλία του ίδιου, ιδρύεται το Ίδρυμα Θρακών, το οποίο διοργανώνει το Παγκόσμιο Συνέδριο Θρακών στις Φέρες του Έβρου, που σηματοδοτεί την επανένωση του Θρακιώτικου Ελληνισμού και συνεχίζει να λειτουργεί έως και σήμερα. Το 1994 εξελέγη πρώτος αιρετός νομάρχης Έβρου, ενώ επανεξελέγη το 1998. Κατά τη διάρκεια της θητείας του στον θώκο του Νομάρχη, προσπάθησε να αναδιοργανώσει τις υπηρεσίες του Νομού, τοποθετώντας ξανά σε λειτουργία διοικητικές υπηρεσίες σε διάφορες τοπικές έδρες του Έβρου.

Εξελέγη για πρώτη φορά Βουλευτής Έβρου με το ΠΑΣΟΚ το 2004, ενώ επανεξελέγη το 2007 και το 2009. Από το Δεκέμβρη του 2009 έως και τον Ιούνιο του 2011 διατέλεσε Υφυπουργός Εσωτερικών, Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης στην Κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου 2009, αντικαθιστώντας τον παραιτηθέντα Ντίνο Ρόβλια.

Στις Εθνικές Εκλογές του 2012, παρά τα χαμηλά ποσοστά του ΠΑΣΟΚ, ο Γιώργος Ντόλιος κατάφερε να διατηρήσει την κοινοβουλευτική του έδρα. Στις 9 Ιουνίου 2014, μετά από απόφαση του Πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά, ανέλαβε καθήκοντα υφυπουργού Εσωτερικών της Ελλάδας.

Είναι παντρεμένος με την Καλλιόπη Παλατιανού, με την οποία απέκτησε δύο παιδιά.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

* Η προσωπική ιστοσελίδα του Γιώργου Ντόλιου
Ο **Μπάμπης Τσετίνης** (Δράμα, 15 Φεβρουαρίου 1941 — 29 Σεπτεμβρίου 2007) ήταν Έλληνας τραγουδιστής από τη Μακεδονία, ο οποίος θεωρείται ως ένας από τους γνησιότερους και αντιπροσωπευτικότερους εκπροσώπους του λαϊκού τραγουδιού.

Βιογραφία
---------

### Πρώτα χρόνια

Γεννήθηκε στη Δράμα και έζησε στη Θεσσαλονίκη μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του '60. Την ίδια περίοδο ανέβηκε για πρώτη φορά στο πάλκο.

Εμφανίστηκε για πρώτη φορά στη δισκογραφία με το τραγούδι «*Το κορίτσι μου χορεύει*» του Βασίλη Καραπατάκη σε στίχους Χρήστου Κολοκοτρώνη. 

### Επιτυχία

Τα επόμενα χρόνια γνώρισε την επιτυχία με τραγούδια όπως «*Ο Βρεγμένος Βροχή Δεν Φοβάται*» Στίχοι: Ευάγγελος Ατραΐδης, Μουσική: Νίκος Μεϊμάρης, Φωνητικά: Λίτσα Διαμάντη, «*Ίσως*», «*Μπορεί*», «*Αμφιβολία*», «*Κι ενώ το ήξερα*» των Δερβενιώτη και Βίρβου, «*Στο παλιό το μονοπάτι*» του Βαρτάνη, *«Ό,τι αρχίζει ωραίο»* του Σπύρου Σκορδίλη, «*Με ποιο δικαίωμα*» των Βασιλειάδη-Πυθαγόρα, «*Να χαρείς τα μάτια σου, καλέ*», «*Η φτωχολογιά θα ζήσει*».

Συνεργάστηκε επίσης με τον Χρήστο Λεοντή, τον Γιώργο Κατσαρό, τον Μητσάκη, τον Λευτέρη Παπαδόπουλο, στο πάλκο με τον Μάνο Παπαδάκη και την Καίτη Γκρέι και τη Λίτσα Διαμάντη. .

Ηχογράφησε γύρω στα 200 τραγούδια και εμφανιζόταν σε μαγαζιά ακόμα και τα τελευταία χρόνια της καριέρας του.

### Ασθένεια και θάνατος

Τα τελευταία χρόνια υπέφερε από προβλήματα υγείας. Το 2005 έγινε συναυλία για οικονομική βοήθεια προς τον ασθενή τότε Τσετίνη.

Πέθανε στις 29 Σεπτεμβρίου του 2007 σε ηλικία 66 ετών και κηδεύτηκε από το νεκροταφείο του Βύρωνα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Έθνος[*νεκρός σύνδεσμος*]
2. ↑  Ελευθεροτυπία Αρχειοθετήθηκε 2008-10-28 στο Wayback Machine. Νεκρολογία στη στήλη ΚΙ ΕΚΕΙΝΑ.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* MusicBrainz: f9fbf44f-4909-4c21-9437-37ce7989d25e

 |

 |
Κατοικία φραγκολεβαντίνων στον Μπουρνόβα, Σμύρνη
**Φραγκολεβαντίνοι** ή απλώς **λεβαντίνοι** (τουρκικά: *levantenler*) ονομάζονταν οι δυτικοί από την Ευρώπη και αργότερα και την Αμερική που είχαν μεταναστεύσει και ζούσαν μόνιμα στην Οθωμανική Αυτοκρατορία για οικονομικούς και κυρίως εμπορικούς λόγους. Οι φραγκολεβαντίνοι σταδιακά αυξήθηκαν σε πληθυσμό και πλούτισαν λόγω των διομολογήσεων, οι οποίες έδιναν σε υπηκοόυς δυτικών χωρών σημαντικές διευκολύνσεις στο εμπόριο και παραχώρηση προστασίας, με καθεστώς ετεροδικίας. Η πρώτη φορά που δόθηκε διομολόγηση ήταν το 1535 από τον Σουλεϊμάν τον Μεγαλοπρεπή στο Γάλλο βασιλιά Φραγκίσκο τον Α΄.

Οι πρώτοι φραγκολεβαντίνοι ήταν κυρίως Ιταλοί και Γάλλοι έμποροι (εξ ου και το όνομα) αλλά όσο δίνονταν περισσότερες διομολογήσεις σταδιακά άρχιζαν να εγκαθίστανται Άγγλοι, Αυστριακοί, Ολλανδοί, Αμερικάνοι και άλλοι, καθώς και Ρωμιοί κοσμοπολίτες που επαναπατρίζονταν. Οι φραγκολεβαντίνοι ανήκαν στην άρχουσα τάξη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και ήταν συγκεντρωμένοι κυρίως στα κοσμοπολίτικα λιμάνια της Ανατολής όπως τη Κωνσταντινούπολη, τη Θεσσαλονίκη, τη Σμύρνη, την Αλεξάνδρεια και τη Βυρητό. Ιδιαίτερα από τα χρόνια του τανζιμάτ μέχρι την εδραίωση της Τουρκικής Δημοκρατίας (1839-1923) απολάμβαναν αναρίθμητα προνόμια και οφέλη. Οι λεβαντίνοι συνήθως συγκεντρώνονταν στους δικούς τους μαχαλαδες, που ονομάζονταν "φραγκομαχαλάδες", με αποτέλεσμα σήμερα τόσο στην Τουρκία όσο και στην Ελλάδα να υπάρχουν σε πολλές πόλεις συνοικίες με αυτό το όνομα.  Οι λεβαντίνοι έχουν αφήσει πίσω τους, ιδιαίτερα στις πόλεις που προαναφέρθηκαν, πολλά κτίρια σπουδαίας αρχιτεκτονικής αξίας. Όταν η Μεγάλη Βρετανία κατέλαβε την Παλαιστίνη κατά την τελευταία φάση του Πρώτου Παγκόσμιου Πολέμου, μερικοί από τους νέους κυβερνήτες προσάρμοσαν τον όρο Λεβαντίνοι υποτιμητικά, αναφερόμενοι στους κατοίκους μικτής αραβικής και ευρωπαϊκής καταγωγής και στους Ευρωπαίους (συνήθως Γάλλους, Ιταλούς, ή Έλληνες) που «είχαν γίνει ιθαγενείς» και είχαν υιοθετήσει τοπικές ενδυμασίες και έθιμα.

Οι φραγκολεβαντίνοι προσπάθησαν να προστατέψουν τα προνόμια που απολάμβαναν υπό οθωμανικό καθεστώς τόσο από τους Έλληνες όσο και από τους Νεότουρκους. Τα επόμενα χρόνια σταδιακά μετανάστευσαν από τις πρώην Οθωμανικές χώρες η αφομοιώθηκαν. Σήμερα ο όρος είναι κυρίως ιστορικός και δε χρησιμοποιείται για τις σύγχρονες κοινότητες Ευρωπαίων μεταναστών στην Ανατολή. Ορισμένοι από τους απόγονους των Λεβαντίνων συνεχίζουν να ζουν στην Κωνσταντινούπολη (ως επί το πλείστον στις περιοχές Μπέηογλου [Beyoğlu] (Πέραν) και Νισάντασι [Nişantaşı]) και στη Σμύρνη (ως επί το πλείστον στις περιοχές του Μπουρνόβα [Bornova] και του Βουτζά [Buca]).

Δείτε επίσης
------------

* Μπουρνόβας
* Πέραν
* Ανατολικές Καθολικές Εκκλησίες
* Φραγκολεβαντίνικα

Παραπομπές
----------

1. ↑

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ίδρυμα Λεβαντίνικης Κληρονομιάς
Ο **Ζβόνιμιρ Μπόμπαν** (*Zvonimir Boban*, γεννήθηκε 8 Οκτωβρίου 1968) είναι Κροάτης πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στο χώρο του κέντρου και πέρασε το μεγαλύτερο διάστημα της καριέρας του στην Ιταλία και την ΑΚ Μίλαν. Ήταν επίσης μέλος της Εθνικής Κροατίας που διέπρεψε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1998.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στο Ιμότσκι της Κροατίας στις 8 Οκτωβρίου του 1968 και ξεκίνησε την καριέρα του από την Ντιναμό Ζάγκρεμπ. Τον Μάιο του 1990 κατά τα επεισόδια μεταξύ Κροατών και Σέρβων στον αγώνα της ομάδας του με τον Ερυθρό Αστέρα επιτέθηκε σε αστυνομικό που χτυπούσε Κροάτη οπαδό με αποτέλεσμα να αποκτήσει τη φήμη εθνικού ήρωα στην πατρίδα του.
Το 1991 έκανε το μεγάλο άλμα καθώς αποκτήθηκε από την ιταλική ΑΚ Μίλαν, η οποία αρχικά τον παραχώρησε με τη μορφή δανεισμού στην Μπάρι.Τον επόμενο χρόνο επέστρεψε στο Μιλάνο όπου παρέμεινε για 9 σεζόν κατακτώντας πολλούς τίτλους και διακρίσεις. 
Βοήθησε τα μέγιστα την ομάδα του να κατακτήσει το Τσάμπιονς Λίγκ του 1994 στην Αθήνα και την επόμενη χρονιά συμμετείχε ξανά στον τελικό ενώ στις εγχώριες διοργανώσεις πανηγύρισε 4 φορές την κατάκτηση του πρωταθλήματος.

Τον Αύγουστο του 2001 παραχωρήθηκε δανεικός στη Θέλτα Βίγο όμως τον Οκτώβριο του ίδιου έτους αποσύρθηκε από την ενεργό δράση.

Εθνική Ομάδα
------------

Ο Μπόμπαν ήταν μέλος της Εθνικής Ελπίδων της Γιουγκοσλαβίας που κατέκτησε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα το 1987 ενώ με την Εθνική Ανδρών είχε μέχρι το 1991, 8 συμμετοχές πετυχαίνοντας 1 γκολ. Όταν η Κροατία ανακήρυξε την ανεξαρτησία της προτίμησε να συνεχίσει στην Εθνική ομάδα της πατρίδας του όπου μέχρι το 1999 αγωνίστηκε σε 51 αγώνες και σκόραρε 12 φορές. Στο Μουντιάλ του 1998 ήταν αρχηγός της Εθνικής Κροατίας που κατέλαβε την 3η θέση της διοργάνωσης.

Τίτλοι και Διακρίσεις
---------------------

* 1987:Παγκόσμιο Πρωτάθλημα U20
* 1992:Ιταλικό Σούπερ Καπ
* 1993:Πρωτάθλημα Ιταλίας και Ιταλικό Σούπερ Καπ
* 1994:Πρωτάθλημα Ιταλίας και Ιταλικό Σούπερ Καπ
* 1994:Τσάμπιονς Λιγκ και Σούπερ Καπ Ευρώπης
* 1996:Πρωτάθλημα Ιταλίας
* 1998:Τρίτη θέση στο Παγκόσμιο Κύπελλο
* 1999:Πρωτάθλημα Ιταλίας

Παραπομπές
----------

1. ↑  (πολλαπλές γλώσσες) *Transfermarkt*. 89545. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  (πολλαπλές γλώσσες) *FBref.com*. d588d6d5.
3. ↑  (Ισπανικά) *Argentine Soccer Database*. 54824.
Ορχήστρα Μότσαρτ της Βιέννης
Η **Ορχήστρα Μότσαρτ της Βιέννης**, με 30 μουσικούς, ιδρύθηκε το 1986 και έχει αφιερωθεί εξ ολοκλήρου στον μεγάλο συνθέτη της βιεννέζικης κλασικής περιόδου, τον Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ. Από την ίδρυσή της πριν από 36 χρόνια, η ορχήστρα έχει βρει μια μόνιμη θέση στη συναυλιακή ζωή της Βιέννης, αποτελώντας κάθε καλοκαίρι σταθερό στοιχείο των μουσικών προγραμμάτων της πόλης της Βιέννης για την ψυχαγωγία των τουριστών.

Η ορχήστρα
----------

Η **Ορχήστρα Μότσαρτ της Βιέννης** αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σύνολα της Αυστρίας. Η ιδιαιτερότητά της έγκειται αφενός στη μουσική ποιότητα που τη διακρίνει, αφού μαζί της συνεργάζονται μερικοί από τους καλύτερους μουσικούς της Φιλαρμονικής της Βιέννης, αλλά και στην ατμόσφαιρα που δημιουργούν τα κοστούμια και οι περούκες εποχής σε συνδυασμό με τον καλλιτεχνικό ενθουσιασμό και τη δεξιοτεχνία των μουσικών.τ.

Οι συναυλίες
------------

 Η Ορχήστρα Μότσαρτ της Βιέννης με ιστορικά κοστούμια
Η πιο γνωστή και πιο δημοφιλής είναι η σειρά συναυλιών «Vienna Mozart Concerts με ιστορικές στολές», που παίζεται κάθε χρόνο από τον Μάιο έως τα τέλη Οκτωβρίου, τέσσερις φορές την εβδομάδα. Ιδανικό υπόβαθρο για αυτές τις συναυλίες παρέχεται από το Golden Hall του Musikverein, την Κρατική Όπερα της Βιέννης και από τη Μεγάλη Αίθουσα του Konzerthaus (περίπου 40 συναυλίες κάθε χρόνο).

Ως συμπαραγωγή με την Klangbogen Wien στο πλαίσιο των εορτασμών της Χιλιετίας το 1996, πραγματοποιήθηκαν δέκα υπαίθριες συναυλίες στη σκηνή Millennium μπροστά από το Schloss Schönbrunn.

Μια guest παράσταση κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού της Καρινθίας στο Ossiach τον Αύγουστο του 1997, υπό την ηγεσία του Ernst Ottensamer, μέλους της Φιλαρμονικής Ορχήστρας της Βιέννης, είχε μεγάλη επιτυχία.

Τον Ιούνιο του 1996, η Ορχήστρα Μότσαρτ της Βιέννης εμφανίστηκε μπροστά σε ένα επιφανές διεθνές κοινό κατά τη διάρκεια μιας γκαλά βραδιάς στο Hofburg της Βιέννης που διοργάνωσε η Chase Manhattan Bank.

Περιοδείες
----------

Πέρα από το τακτικό πρόγραμμα συναυλιών της στις πιο σημαντικές αίθουσες συναυλιών της πόλης της, η Ορχήστρα Μότσαρτ της Βιέννης αναπτύσσει εντατικές δραστηριότητες περιοδείας σε όλο τον κόσμο. Η ορχήστρα έχει επισκεφθεί την Ιαπωνία οκτώ φορές και είχε την τιμή να ανοίξει το Έτος Μότσαρτ 1991 στο Τόκιο και να εκπροσωπήσει την Αυστρία στο Φεστιβάλ Internacional Cervantino στο Μεξικό το 2002. Περαιτέρω προσκεκλημένες εμφανίσεις έχουν οδηγήσει την ορχήστρα σε Ταϊβάν, Κορέα, Σιγκαπούρη, Μαρόκο, Μάλτα, Γερμανία, Σλοβενία, Ιταλία, Ισπανία, Ελλάδα, Καναδά, ΗΠΑ, Βραζιλία, Παναμά, Τουρκία, Γουατεμάλα, Ουκρανία, Βουλγαρία και Κύπρο.

Eξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

* Ορχήστρα Μότσαρτ της Βιέννης

Πρότυπο:Vienna orchestras
Το ***Voici le temps des assassins*** (που μπορεί να αποδοθεί στα ελληνικά ως ***Νάτη η εποχή των δολοφόνων***) είναι αστυνομική Δράμα (κινηματογράφος και τηλεόραση) Γαλλικής παραγωγής του 1956 σε σκηνοθεσία Ζυλιέν Ντυβιβιέ. Πρωταγωνιστούν οι Ζαν Γκαμπέν, Ντανιέλ Ντελόρμ και ο Ρομπέρ Αρνό.

Η ταινία αναφέρεται σε μια σκοτεινή ιστορία μιας νεαρής και όμορφης κοπέλας που καταστρέφει τη ζωή ενός άνδρα και σκοτώνει τον καλύτερο του φίλο.

Πλοκή
-----

Ο Αντρέ Σατλέν είναι ένας εστιάτορας στο "Le Halles" του Παρισιού και διακεκριμμένος σεφ υψηλών επιδόσεων. Ένα πρωί παρουσιάζεται στο εστιατόριό του η Κατρίν κόρη της πρώην γυναίκας του Γκαμπριέλ την οποία έχει να την δει εδώ και 20 χρόνια και μαθαίνει τώρα ότι έχει πεθάνει.
Την φιλοξενεί στο σπίτι του και στη συνέχεια της προσφέρει εργασία στο εστιατόριο παρά τις έντονες αντιρρήσεις της στριφνής γκουβερνάντας του.
Η Κατρίν σπέρνει τη διαφωνία μεταξύ του Αντρέ και του μικρού του φίλου Ζεράρ, έναν φοιτητή ιατρικής που μοιάζει με τον γιο του. Στη συνέχεια αρχίζει να κλέβει χρήματα για να στηρίξει τη μητέρα της, η οποία δεν είναι νεκρή αλλά μια πρώην πόρνη που είναι πλέον τοξικομανής και ζει σε ένα άθλιο ξενοδοχείο. Η Κατρίν καταφέρνει τον κατά πολύ μεγαλύτερό της Αντρέ να την παντρευτεί,
παρά τις αντιρρήσεις της γριάς μητέρας του.

Στόχος της Κατρίν και της ναρκομανούς μητέρας της, είναι η περιουσία του Αντρέ την οποία θα αποκτήσουν μόνο με τον θάνατό του.
Η Κατρίν αρχίζει και προσεγγίζει ανοιχτά τον Ζεράρ λέγοντας δόλια ψέματα για τον άντρα της και με διαβολική πειθώ και την μοναδική υποκριτική δυνατότητα που διαθέτει, θα γίνει ερωμένη του, βάζοντας έτσι σε εφαρμογή το δεύτερο μέρος του σχεδίου της:
Την δολοφονία του άντρα της. Θα προσπαθήσει να πείσει τον Ζεράρ να πάρει ενεργό μέρος στο σατανικό σχέδιό της, όταν όμως αυτός αρνηθεί να σκοτώσει τον Αντρέ, τον στραγγαλίζει
και στη συνέχεια σπρώχνει το αυτοκίνητό του στο ποτάμι με το πτώμα του
μαζί με τον σκύλο του, Τσαρ.

Ένας στεναχωρημένος Αντρέ αναγνωρίζει το πτώμα του Ζεράρ, αφήνοντας τον αριθμό τηλεφώνου του στην αστυνομία, η οποία τον καλεί για να ρωτήσει αν γνωρίζει τη γυναίκα που εθεάθη να είναι στο αυτοκίνητο του Ζεράρ. Από την περιγραφή, είναι προφανές σε αυτόν ότι ήταν η Κατρίν. Ο Αντρέ συναντά την Κατρίν όπου την αντιμετωπίζει, και τότε αυτήν τρέχει στο ξενοδοχείο της μητέρας της.
Ο σκύλος Τσαρ, ο οποίος δραπέτευσε από το ποτάμι, την ακολουθεί εκεί και τη σκοτώνει.

Διανομή ρόλων
-------------

* Ζαν Γκαμπέν ως Αντρέ
* Ντανιέλ Ντελόρμ ως Κατρίν
* Ρομπέρ Αρνό ως Μπουβιέ
* Λιλιάν Μπερτ ως Αντουνέτ
* Ζεράρ Μπλείν ως Ζεράρ
* Λουσιέν Μποκά ως Γκαμπριέλ

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.imdb.com/title/tt0051172/. Ανακτήθηκε στις 12  Απριλίου 2016.
2. ↑  www.imdb.com/title/tt0051172/releaseinfo. Ανακτήθηκε στις 30  Αυγούστου 2016.
3. ↑  «Πληροφορίες για την ταινία». cinema-francais.fr. Ανακτήθηκε στις 1 Ιουνίου 2020.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* *Νάτη η εποχή των δολοφόνων*   στην IMDb
* *Νάτη η εποχή των δολοφόνων* στο AllMovie
* *Νάτη η εποχή των δολοφόνων* στο AlloCine

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Τέχνη
* Πύλη:Κινηματογράφος
 |

 |
Η **Αθλητική Ένωση Περάματος** είναι ελληνικός ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα το Πέραμα Αττικής. Επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου είναι το 1927 και έχει αύξοντα Αριθμό Μητρώου Ε.Π.Ο. 643. Χρώματα του συλλόγου αποτελούν το κίτρινο και το μαύρο. Ανήκει στη δύναμη της Ε.Π.Σ. Πειραιά και αγωνίζεται στις διοργανώσεις της, ενώ στο παρελθόν είχε συμμετοχές στο πρωτάθλημα της Δ' Εθνικής κατηγορίας. Έδρα της ομάδας αποτελεί το Δημοτικό Γήπεδο Περάματος «Παντελής Αντωνίου».

Ιστορικό
--------

Η «**Αθλητική Ένωσις Περάματος**» ιδρύθηκε το 1927 από Κωνσταντινουπολίτες πρόσφυγες με καταγωγή από το Φανάρι, στο ακριτικό Πέραμα του Πειραιά που τους θύμιζε τον τόπο τους. Ο σύλλογος από την ίδρυσή του μέχρι και τις αρχές της μεταπολεμικής περιόδου δρούσε σαν ανεξάρτητος, δινόντας πλήθος φιλικών αγώνων με ομάδες κυριότερα του Πειραιά και της Αθήνας. 

Από τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια αγωνιζόταν στην Δόκιμη κατηγορία της Ε.Π.Σ. Πειραιώς μέχρι και το 1957, όποτε και 30 πλέον χρόνια έπειτα την ίδρυση του συλλόγου εντάσσεται επίσημα πλέον στα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Πειραιώς, ξεκινώντας από τη Δ' κατηγορία την περίοδο 1957-58. Εκείνα τα χρόνια αγωνιζόντουσαν στην ομάδα ποδοσφαιριστές που μετέπειτα έπαιξαν σε μεγαλύτερες κατηγορίες όπως μεταξύ άλλων ο Νίκος Ζαγκώτσης (Α.Ε.Κ.). Με την δικτατορία τον Απρίλιο του 1967 και έπειτα από δικτατορικό διάταγμα ο σύλλογος διαλύθηκε. Ωστόσο όμως, με την μεταπολίτευση το 1974, η Αθλητική Ένωση Περάματος επανιδρύθηκε έπειτα από τη διάσωση του καταστατικού και της σημαίας της από τον Θεόδωρο Νικολέτο και επανεντάχθηκε στη δύναμη της Ε.Π.Σ. Πειραιώς και στα μητρώα της Ε.Π.Ο. με αριθμό μητρώου 643. Έτσι, από τη σεζόν 1974-75 αρχίζει εκ νέου η αγωνιστική δράση του συλλόγου, ξεκινώντας από τη Γ' κατηγορία.

Η «Α.Ε.Π.» το 1983 και όντας σύλλογος Β' κατηγορίας ήταν φιναλίστ του κυπέλλου Ε.Π.Σ. Πειραιώς στον τελικό του σταδίου Γ. Καραϊσκάκης με αντίπαλο τη Νίκη Ρέντη, ομάδα του Εθνικού ερασιτεχνικού πρωταθλήματος. Το 2006 κατέκτησε το πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Πειραιώς και ανήλθε στην Δ' Εθνική κατηγορία για πρώτη φορά στην ιστορία της, όπου αγωνίστηκε για 5 χρονιές μέχρι και το 2011. Πιο συγκεκριμένα στην Δ' Εθνική αγωνίστηκε για πρώτη φορά τις χρονιές 2006-07, 2007-08, 2008-09, 2009-10 και 2010-11 και τη σεζόν 2006-07 κατέλαβε την 2η θέση της βαθμολογίας του 9ου ομίλου, χάνοντας οριακά την κατάκτηση πρωταθλήματος και την άνοδο στην Γ' Εθνική. Επίσης, το 2008 έφτασε για 2η φορά στην ιστορία της στον τελικό του κυπέλλου Ε.Π.Σ. Πειραιώς όποτε και ηττήθηκε από τον Σαρωνικό Αίγινας στο γήπεδο της Νεάπολης. Το 2009 έφτασε για τρίτη φορά στην ιστορία της και για δεύτερη συνεχόμενη στον τελικό του κυπέλλου Ε.Π.Σ. Πειραιώς, όπου αυτή τη φορά αναδείχθηκε κυπελλούχος επικρατώντας του συμπολίτη Περαμαϊκού στο γήπεδο της Νεάπολης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  epspeir.gr
2. ↑  «Επίσημη ιστοσελίδα Ε.Π.Σ. Πειραιά». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Απριλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 14 Φεβρουαρίου 2019.
3. ↑  «Επίσημη ιστοσελίδα Ε.Π.Σ. Πειραιά». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Απριλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 14 Φεβρουαρίου 2019.
4. ↑  Greece - List of Fourth Level Final Tables 2006/07 Group 10 rsssf.com
Ο **Άγιος Κάστουλος** (*περ.* † 286) έζησε τον 3ο αιώνα στη Ρώμη και τιμάται ως μάρτυρας και άγιος. Σύμφωνα με την παράδοση, ήταν σύζυγος της αγίας Ειρήνης της Ρώμης.

Βίος
----

Το όνομα του Αγίου Καστούλου δεν αναφέρεται στον Συναξαριστή τού αγίου Νικόδηµου και στα έντυπα Μηναία. Αναφέρεται μόνο στον Παρισινό Κώδικα 1621 µε σύντοµο βιογραφικό υπόµνηµα. Σύµφωνα µ’ αυτό, ο άγιος µαρτύρησε στα χρόνια τού αυτοκράτορα Λικίνιου (307-323), στον οποίο κατηγορήθηκε ως χριστιανός. Αφού τον συνέλαβαν, τον κρέµασαν και του έγδαραν το δέρµα. Κατόπιν τον παρέδωσαν στον ηγεµόνα Ζηλικίνθιο και επειδή δεν κατάφερε κι αυτός να αλλαξοπιστήσει τον µάρτυρα, τον βασάνισε σκληρά και στο τέλος τον αποκεφάλισε. Τιµάται στις 24 Δεκεµβρίου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.heiligenlexikon.de/BiographienC/Castulus\_Kastulus.htm.
2. ↑  π. Ε.Κ. « Κάστουλος. Άγιος», Μεγάλη Ορθόδοξη Χριστιανική Εγκυκλοπαίδεια, τ. 9 (2013), σελ.494

Πηγές
-----

* π. Ε.Κ. « Κάστουλος. Άγιος», Μεγάλη Ορθόδοξη Χριστιανική Εγκυκλοπαίδεια, τ. 9 (2013), σελ.494
Ο **Διονύσης Σιτοκωνσταντίνου** ήταν κομμουνιστής, συνδικαλιστής και στέλεχος του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας.

Βιογραφία
---------

### Νεανικά χρόνια

Ο Διονύσης Σιτοκωνσταντίνου γεννήθηκε το 1901 και ήταν εργάτης. Από νεαρή ηλικία ασπάστηκε την κομμουνιστική ιδεολογία και εντάχθηκε στο ΚΚΕ, ενώ παράλληλα ασχολήθηκε και με τον συνδικαλισμό. Τα πρώτα χρόνια από την ένταξή του στο ΚΚΕ ήταν χαμηλόβαθμο στέλεχος και στις αρχές της δεκαετίας του 30 μετέβη στη Μόσχα και φοίτησε στις κομματικές σχολές KOYTB.

Μετά την επάνοδό του από τη Μόσχα, ανέλαβε θέσεις σε διάφορους τομείς του κόμματος και ανέβηκε στην κομματική ιεραρχία. Εξελέγη μέλος της
ΚΕ του ΚΚΕ το 1935 στο 6ο Συνέδριο. Για την κομματική και συνδικαλιστική του δράση διώχθηκε κατ΄ επανάληψη από το κράτος.

Το κομματικό του ψευδώνυμο ήταν Κίμοφ.

### Στη Δικτατορία Μεταξά

Κατά τη διάρκεια της μεταξικής δικτατορίας πέρασε στην παρανομία, αναλαμβάνοντας διάφορες υπεύθυνες θέσεις του κόμματος. Το 1938 μετά τις συλλήψεις στελεχών από το ΠΓ έγινε μέλος του μετά από πρόταση του Σιάντου. Συνελήφθη από την Ασφάλεια το 1939 και κλείστηκε στην Κέρκυρα, στην Ακτίνα Θ’, όπου ήταν κρατούμενος ο Νίκος Ζαχαριάδης και άλλα ηγετικά στελέχη του ΚΚΕ.
Στην Κέρκυρα λίγο καιρό μετά έκανε δήλωση μετανοίας, αφέθηκε ελεύθερος και επέστρεψε στην Αθήνα.

### Διαγραφή και ύστερος βίος

Με απόφαση της Β΄ Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης του ΚΚΕ τον Δεκέμβριο του 1942 καθαιρέθηκε από την Κεντρική Επιτροπή και διεγράφη από μέλος του ΚΚΕ
Στην Κατοχή επεδίωξε να ενταχθεί στο ΕΑΜ, πράγμα που δεν του επετράπη λόγω της δήλωσης που είχε υπογράψει.
Τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του ιδιώτευσε.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Το ΚΚΕ στον ιταλοελληνικό πόλεμο του 1940-41 (2015), σελ. 69
2. ↑  Φαράκος (2004), σελ. 446
3. ↑  Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ (2012), σελ. 286
4. ↑  Το ΚΚΕ στον ιταλοελληνικό πόλεμο του 1940-41 (2015), σελ. 69
5. ↑  Μιχελίδης (1983), σελ. 104
6. ↑  Νεφελούδης (2007), σελ.170
7. ↑  Φαράκος (2004), σελ. 446
8. ↑  Το ΚΚΕ στον ιταλοελληνικό πόλεμο του 1940-41 (2015), σελ. 69

Πηγές
-----

* Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ, Α΄ τόμος 1919-1949, εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 2012
* Το ΚΚΕ, επίσημα κείμενα, τόμοι Δ' & Ε', εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 1975 & 1981
* Το ΚΚΕ στον ιταλοελληνικό πόλεμο του 1940-41, εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 2015
* Δημήτρης Μιχελίδης: Ο σκληρός δρόμος, Εκδόσεις Τολίδη, Αθήνα 1983
* Βασίλης Νεφελούδης: Αχτίνα Θ'. Αναμνήσεις, 1930-1940, Εκδόσεις της Εστίας, Αθήνα 2007
* Γρηγόρης Φαράκος: "Β' Παγκόσμιος Πόλεμος: Σχέσεις του ΚΚΕ και Διεθνούς Κομμουνιστικού Κέντρου", εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 2004

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Κομμουνισμός
* Πύλη:Πολιτική
* Πύλη:Ελλάδα
 |

 |
Αυτό το λήμμα αφορά την ταινία κινουμένων σχεδίων του 1986.  Για την ταινία ζωντανής δράσης του 2007, δείτε: Transformers (ταινία).  
Το ***The Transformers: The Movie*** είναι μια ταινία κινουμένων σχεδίων επιστημονικής φαντασίας-δράσης βασισμένη στην τηλεοπτική σειρά *The Transformers*. Κυκλοφόρησε στην Βόρεια Αμερική στις 8 Αυγούστου του 1986, σε σκηνοθεσία από τον Νέλσον Σιν και σενάριο από τον Ρον Φρίντμαν.

Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι φωνές των Έρικ Άιντλ, Τζουντ Νέλσον, Λέοναρντ Νίμοϊ, Κέισι Κάσεμ, Ρόμπερτ Στακ, Λάιονελ Στάντερ, Τζον Μοσκίτα Τζούνιορ, Σκάτμαν Κρόδερς, Πίτερ Κάλεν, Φρανκ Γουέλκερ, και Όρσον Γουέλς, ο οποίος πέθανε 10 μήνες μετά από την κυκλοφορία της ταινίας, κάνοντας τον ρόλο του σε αυτήν την ταινία τον τελευταίο του.

Όταν κυκλοφόρησε, η ταινία ήταν εισπρακτική αποτυχία και έλαβε γενικά αρνητικά σχόλια για την πλοκή και τους βίαιους θανάτους, ενώ έλαβε επαίνους για τα κινούμενα σχέδια, τις φωνητικές ερμηνείες και την μουσική. Παρόλα αυτά, η κριτική υποδοχή έχει βελτιωθεί τα τελευταία χρόνια.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.boxofficemojo.com/movies/?id=transformers.htm.
2. ↑  *Freebase Data Dumps*. Google.
3. ↑  James, Caryn (1986-08-09). «SCREEN: 'TRANSFORMERS,' ANIMATION FOR CHILDREN» (στα αγγλικά). *The New York Times*. ISSN 0362-4331.. Ανακτήθηκε στις 2023-06-13.
4. ↑  «California Death Records». *web.archive.org*. 23 Μαρτίου 2008. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Μαρτίου 2008. Ανακτήθηκε στις 13 Ιουνίου 2023. CS1 maint: Unfit url (link)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* *The Transformers: The Movie*   στην IMDb
* *The Transformers: The Movie* στο AllMovie
Ο **Κώστας Παπαπαναγιώτου** (Ζερβοχώρι Σερρών, 1938) είναι Έλληνας πολιτικός και δικηγόρος. Διετέλεσε νομάρχης Σερρών από το 2003 έως το 2006.

Πολιτική
--------

Κατά τις Νομαρχιακές Εκλογές του 2002, εξελέγη Νομάρχης Σερρών, έχοντας χρίσμα από την Νέα Δημοκρατία, και κυριαρχώντας στον δεύτερο γύρο των εκλογών του Άρη Μουσιώνη που είχε το χρίσμα του ΠΑΣΟΚ, με ποσοστό 57,84% και εκλέγοντας 23 νομαρχιακούς συμβούλους. Στις Νομαρχιακές Εκλογές του 2006, έθεσε ξανά υποψηφιότητα έχοντας πάλι χρίσμα από την Νέα Δημοκρατία, όπου στον πρώτο γύρο συγκέντρωσε 37,14% έναντι 36,24% του δεύτερου υποψηφίου (με το χρίσμα του ΠΑΣΟΚ) Στέφανου Φωτιάδη, ηττώμενος ωστόσο στον δεύτερο γύρο από τον Φωτιάδη ο οποίος συγκέντρωσε 52,75%, κατατασσόμενος δεύτερος με ποσοστό 47,25%, και εκλέγοντας 10 νομαρχιακούς συμβούλους στην αντιπολίτευση.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «ΕΕΤΑΑ-Νομαρχιακές Εκλογές». *wwwapp.eetaa.gr*. Ανακτήθηκε στις 15 Ιανουαρίου 2024.
2. ↑  «ΕΕΤΑΑ-Νομαρχιακές Εκλογές». *wwwapp.eetaa.gr*. Ανακτήθηκε στις 15 Ιανουαρίου 2024.
Γαλαξιακό σμήνος
Τα **γαλαξιακά σμήνη** είναι μεγάλα συγκροτήματα γαλαξιών. Συνήθως αποτελούνται από περισσότερους από χίλιους γαλαξίες. Το κοντινότερο γαλαξιακό σμήνος στη Γη είναι το Σμήνος της Παρθένου.

Χαρακτηριστικά
--------------

Είναι οι μεγαλύτερες, βαρυτικά συνδεδεμένες, δομές του σύμπαντος μετά τα **υπερσμήνη γαλαξιών**, τα οποία αποτελούνται από βαρυτικά συνδεδεμένα γαλαξιακά σμήνη και ομάδες γαλαξιών.

Μέσα στα σμήνη, οι γαλαξίες βρίσκονται πολύ κοντά ο ένας στον άλλο. Η απόσταση μεταξύ των γαλαξιών είναι μερικές δεκάδες (ή σε μερικές περιπτώσεις, και ακόμη λιγότερο) φορές μεγαλύτερη από τις διαμέτρους των γαλαξιών.

Το πρωιμότερο γαλαξιακό σμήνος
------------------------------

### Ανακάλυψη

Ανακαλύφθηκε τον Αύγουστο του 2006 από την αστρονόμο Kathy Romer, του πανεπιστήμιου του Sussex. Το σμήνος, το οποίο βρίσκεται σε απόσταση 10 δισεκατομμύρια έτη φωτός από τη Γη, είναι πιθανόν ακόμη να είναι το πιο τεράστιο σμήνος, που έχει βρεθεί ποτέ σε τόσο πρώιμη εποχή στο Σύμπαν. 

Για την ανακάλυψη, χρησιμοποιήθηκαν παρατηρήσεις από το δορυφόρο X-ray Multi Mirror (XMM) Newton και ύστερα προσδιορίστηκε η απόστασή του με το 10μετρο τηλεσκόπιο του W. M. Keck στη Χαβάη. 

Αν παρατηρηθεί με ένα οπτικό τηλεσκόπιο, το μακρινό γαλαξιακό σμήνος φαίνεται ως μια πυκνή συγκέντρωση εκατοντάδων γαλαξιών. «Η έκπληξη εδώ είναι ότι οι γαλαξίες σε αυτό το σμήνος είναι διαμορφωμένοι από παλαιά αστέρια. Κάποιος θα περίμενε ότι ένα τέτοιο μακρινό σμήνος θα ήταν γεμάτο νέα αστέρια, μια που το παρατηρούμε τόσο μακριά, πίσω προς τη Μεγάλη Έκρηξη (Big Bang)», εξηγεί η Δρα Romer. «Σμήνη σαν αυτό είναι ουσιώδη για την κατανόησή μας σχετικά με το σχηματισμό των γαλαξιών».

### Χαρακτηριστικά

Το σμήνος ονομάστηκε XMMXCS 2215-1734 και είναι εκπληκτικά τεράστιο, με βάρος που φτάνει 500 τρισεκατομμύρια φορές τη μάζα του Ηλίου. Κατά το πλείστον αποτελείται από Σκοτεινή Ύλη (dark matter), μια μυστηριώδη μορφή ύλης που επικρατεί στις μάζες όλων των γαλαξιών και των γαλαξιακών σμηνών στο Σύμπαν, αλλά δεν μπορεί να γίνει ορατή από τηλεσκόπια. 

### Σημασία

Το γαλαξιακό αυτό σμήνος είναι ένα απολίθωμα του πρώιμου σύμπαντος και για αυτό το λόγο η ανακάλυψή του είναι σημαντική και για την κοσμολογία.

Πηγές
-----

1. ↑  http:/tech.pathfinder.gr/xpaths/x-science/204093.html
2. ↑  http:/www.sussex.ac.uk/press\_office/media/media558.shtml
Ο **Γίρζι Κοντλ** (*τσεχικά: Jiří Kodl*) (3 Απριλίου 1889 - 29 Οκτωβρίου 1955) ήταν, Βοημός στην καταγωγή, Τσεχοσλοβάκος πρωταθλητής της αντισφαίρισης και του γκολφ, αρχιτέκτονας και γνωστός ζωγράφος - ακουλελίστας.

Ήταν γιος του Γιαν Κολντ (1855-1903), πολιτικού της Αυστροουγγαρίας και συλλέκτη έργων τέχνης, και της Έλενας βον Ρουντκόβσκι (1865-1913), γιος του ήταν ο Πάβελ Κοντλ (1934-1994) ειδικός έργων τέχνης. 

Συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1912 στη Στοκχόλμη, εκπροσωπώντας τη Βοημία. Στο απλό αντρών που είχε συμμετάσχει είχε αποκλειστεί από τον πρώτο αγώνα από τον Νότιαφρικανό Έρικ Τάπσκοτ με 3-0. Ήταν ο σημαιοφόρος της αποστολής μαζί με τον Γιαν Μάσαρικ.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6 7  *The Fine Art Archive*. cs.isabart.org/person/13549. Ανακτήθηκε στις 1  Απριλίου 2021.
2. 1 2  *Τσεχική Εθνική Βάση Δεδομένων Καθιερωμένων Όρων*. xx0006950. Ανακτήθηκε στις 23  Νοεμβρίου 2019.
3. ↑  (Αγγλικά) *BillionGraves*. 39980149.
4. 1 2 3  history - Galerie Kodl
5. 1 2  Ο Κοντλ στους Ολυμπιακούς αγώνες

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Τέχνη
* Πύλη:Ζωγραφική
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 85347849
* ISNI: 0000 0000 5878 7476
* GND: 1032387521
* NKC: xx0006950

 |

 |