recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η **Φιλιππινέζικη Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης** (φιλιπινεζικά: *Pilipinas Basketbol*, PB) αποτέλεσε όργανο διοίκησης της καλαθοσφαίρισης στις Φιλιππίνες, αναγνωρισμένο από την Ολυμπιακή Επιτροπή Φιλιππίνων (POC) από το Μάρτιο του 2006 έως τον Φεβρουάριο του 2007. Συστάθηκε με σκοπό να αντικαταστήσει τη «Φιλιππινέζικη Καλαθοσφαιρική Ομοσπονδία» (PBFI), η οποία με τη σειρά της είχε δημιουργηθεί για να αντικαταστήσει το Σύνδεσμο Καλαθοσφαίρισης Φιλιππίνων (BAP), ο οποίος ήταν αναγνωρισμένος από τη Διεθνή Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης (FIBA).

Η BAP αποβλήθηκε από την POC το 2005, έπειτα από μια σειρά διαφωνιών. Η POC τότε σχημάτισε την «Ομοσπονδία Φιλιππινέζικης Καλαθοσφαίρισης» στα μέσα του 2005, αλλά δεν κατάφερε να πάρει την αναγνώριση της FIBA. Η χώρα είχε αποβληθεί από τη συμμετοχή σε διοργανώσεις της FIBA, ​​αμέσως μετά. Η POC προσπάθησε να σχηματίσει μια νέα ομοσπονδία και πάλι το 2006, αυτή τη φορά με τη συμμετοχή όλων των κύριων ενδιαφερομένων της καλαθοσφαίρισης της χώρας. Τότε δημιουργήθηκε η «Φιλιππινέζικη Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης».

Η δομή της ομοσπονδίας αποτελούνταν από τέσσερις βασικούς ενδιαφερόμενους της καλαθοσφαίρισης των Φιλιππίνων, το Σύνδεσμο Φιλιππινέζικης Καλαθοσφαίρισης (PBA), το Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Φιλιππίνων (PBL), τον Εθνικό Κολλεγιακό Αθλητικό Σύνδεσμο (NCAA) και τον Πανεπιστημιακό Αθλητικό Σύνδεσμο Φιλιππίνων (UAAP), καθώς και τον Γιοέι Λίνα, τότε πρόεδρο της BAP, που εκπροσωπούσε τον εν λόγω σύνδεσμο.

Τελικά, το 2006, έπειτα από συμφωνία, η Φιλιππινέζικη Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης συγχωνεύθηκε με το Σύνδεσμο Καλαθοσφαίρισης Φιλιππίνων, για να δημιουργηθεί η Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης Φιλιππίνων (SBP).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Joaquin Henson. «FIBA SUMMONS POC, BAP». PHILIPPINE HEADLINE NEWS ONLINE. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Σεπτεμβρίου 2006.
2. ↑  «G.R. No. 186566». Supreme Court of the Philippines. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Νοεμβρίου 2009.

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Pilipinas Basketball  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Βαλκανικός λύγκας** ( *L. l. martinoi*) είναι το πιο σπάνιο υποείδος του ευρασιατικού λύγκα, ενδημικό των Βαλκανίων, που έχει εξαφανισθεί από τον ελλαδικό χώρο.

Οικολογία
---------

Ο βαλκανικός λύγκας είναι δασόβιο είδος, με προτίμηση στα μεσαίου και υψηλού υψομέτρου βουνά (800 - 1.400 μ.). Αυτά τα βουνά αποτελούνται από διάφορους τύπους δασών, όπου κυριαρχούν τα έλατα, διάφορα είδη *πεύκων* (*Pinus sp.*)*, οξιάς* (*Fagus orientalis*) και *ερυθρελάτης* (*Picea abies*)*,* αλλά και σε δάση *δρυός* (*Quercus sp.*). Προτιμάει κυρίως περιοχές απομονωμένες και απόκρημνες, με *βράχια και πεσμένους κορμούς*.

Κατάσταση στα Βαλκάνια
----------------------

Ο βαλκανικός λύγκας επιβιώνει στην ανατολική Αλβανία, τη δυτική πρώην Γιουγκοσλαβία, με μικρότερους πληθυσμούς σε Κοσσυφοπέδιο και Μαυροβούνιο. Αποτελεί το σύμβολο της Βόρειας Μακεδονίας και εμφανίζεται στο νόμισμα των πέντε δηναρίων. Πιστεύεται πως υπάρχουν γύρω στους 35-40 βαλκανικοί λύγκες στη χώρα, οι οποίοι περισσότεροι εθεάθησαν στο Εθνικό Πάρκο Μαυροβό. Εθεάθη επίσης την περίοδο 2011-2012 πληθυσμός λυγκών στα βόρεια βουνά της Αλβανίας, συμπεριλαμβανομένων και τα όρια του Εθνικού Πάρκου Σεβενικού. Θεωρήθηκε **Κρισίμως κινδυνεύων** στην Αλβανία και προστατεύεται με νόμο από το 1969. Υπολογίζεται πως πλέον υπάρχουν περίπου 15-20 λύγκες στη χώρα και σοβαρός λόγος αποτελεί η λαθροθηρία. Στη Βουλγαρία το τελευταίο ζώο που σκοτώθηκε ήταν στο Πιρίν το 1941. Ο βαλκανικός λύγκας βρίσκεται στο χείλος της εξαφάνισης για σχεδόν έναν αιώνα, με οριακό αριθμό λιγότερο των 100 ατόμων.

Κατάσταση στην Ελλάδα
---------------------

Δεν υπάρχουν δεδομένα για τον πληθυσμό και την τάση του. Η έρευνα που έχει διεξαχθεί μέχρι σήμερα για το λύγκα βασίστηκε κυρίως σε πληροφορίες που συγκεντρώθηκαν από συνεντεύξεις με ντόπιους κατοίκους από τη Θράκη, τη Ροδόπη, τον Βόρρα, τη Β. Πίνδο, τη Θεσσαλία και τη Στερεά Ελλάδα. Παράλληλα, σε έρευνα που διεξήχθη στο πεδίο καταγράφηκαν και αρκετά βιοδηλωτικά στοιχεία του είδους. Το μόνο που μπορεί να ειπωθεί είναι ότι η παρουσία μεμονωμένων ατόμων λύγκα στην ελληνική επικράτεια μπορεί να θεωρηθεί δεδομένη τα τελευταία 20 χρόνια, όμως οι ενδείξεις που υπάρχουν δεν είναι αρκετές για να βεβαιώσουν την παρουσία μόνιμου αναπαραγωγικού πληθυσμού στην ελληνική επικράτεια αν και ο λύγκας μπορεί να καλύψει μεγάλες αποστάσεις έως και 300 χιλιόμετρα για να κυνηγήσει και να τραφεί επομένως είναι βέβαιο ότι ο λύγκας μπαινοβγαίνει στην Ελλάδα από την βόρεια Μακεδονία και την Αλβανία κυρίως από την πρώτη, που υπάρχει ο μεγαλύτερος μόνιμος αναπαραγωγικός πληθυσμός του είδους.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  «Το Κόκκινο Βιβλίο των Απειλούμενων Ζώων της Ελλάδας».
2. ↑  «Balkan lynx».
3. ↑  «Λύγκας | Δασαρχείο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Απριλίου 2015.
4. ↑   *ΦύσηΟραμα*. 1 Απριλίου 2016.
Με την ονομασία **αστριοειδή** (αγγλ. feldspathoids) φέρεται ομάδα τηκτοπυριτικών ορυκτών, στην οποία ανήκουν τα εξής μέλη:

Ανάλκιμο, μέλος της ομάδας των αστριοειδών
* Ανάλκιμο (Analcime) NaAlSi2O6·H2Ο

* Κανκρινίτης (Cancrinite) Na6Ca2(AlSiO4)6(CO3)2

* Λευκίτης (Leucite) KAlSi2O6

* Νεφελίνης (Nepheline) NaAlSiO4

* Πιτιλιανοΐτης (Pitiglianoite) Na6K2Si6Al6O24(SO4).2H2O

* Πολλουσίτης (Pollucite) CsAlSi2O6·H2O

* Σοδάλιθος (Sodalite) Na8(AlSiO4)6Cl2. Ιδιαίτερη ομάδα που περιλαμβάνει τα ορυκτά:

* + Λαζουρίτης (Lazurite) (Na,Ca)8(AlSiO4)6(SO4,S,Cl)2

* + Νοσεάνης (Nosean) Na8(AlSiO4)6SO4

* + Χαουΐνης (Hauyne) (Na,Ca)4-8(AlSiO4)6(SO4)1-2

Σοδάλιθος. Προέλευση: Βραζιλία
Τα αστριοειδή είναι ορυκτά παρόμοια με τους αστρίους, διαφέρουν, όμως, ως προς την δομή και το χαμηλότερο περιεχόμενο σε διοξείδιο του πυριτίου. Η διάδοσή τους είναι μικρότερη σε σύγκριση με των αστρίων και ανευρίσκονται κυρίως σε ειδικούς τύπους εκρηξιγενών πετρωμάτων, κυρίως σε όσα παρατηρείται έλλειψη χαλαζία, καθώς η παρουσία ελεύθερου SiO2 θα τους είχε μετατρέψει σε αστρίους.

Όπως και οι άστριοι, τα αστριοειδή δεν είναι ορυκτά με οικονομική σημασία, εκτός από ορισμένες ποικιλίες ορισμένων από αυτά, που βρίσκουν εφαρμογή ως ημιπολύτιμοι λίθοι (σοδάλιθος, λαζουρίτης).

Πηγές
-----

* Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
* Galleries.com

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Stefano Merlino et. al. *American Mineralogist*, Volume 76
Ο **Φιλητός** (λατιν. *Philetus*) ήταν Χριστιανός μάρτυρας, που τιμάται ως άγιος της Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, από κοινού με τους μάρτυρες Λυδία, Θεοπρέπιο (ή Θεοπρεπίδη), Μακεδόνα, Αμφιλόχιο και Κρονίδη (ή Κρονίδα).

Σύμφωνα με το Ορθόδοξο μηνολόγιο/εορτολόγιο και το *Ρωμαϊκό μαρτυρολόγιο*, οι παραπάνω μαρτύρησαν στην Ιλλυρία, τόπο διαμονής του Φιλητού, επί Αυτοκράτορα Αδριανού, περί το 121 μ.Χ.. Αναφέρεται επίσης ότι ο Φιλητός ήταν συγκλητικός, η Λυδία ήταν η σύζυγός του (δεν πρέπει να συγχέεται με την προγενέστερη Λυδία τη Φιλιππησία, που βάπτισε ο Απόστολος Παύλος) και οι Θεοπρέπιος και Μακεδόνας οι γιοι τους. Οι συμμαρτυρήσαντες Αμφιλόχιος και Κρονίδης ήταν ο μεν πρώτος ανώτερος αξιωματικός (*dux*), ο δε δεύτερος συμβολαιογράφος (*κομενταρήσιος*).

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Our Sunday Visitor's Encyclopedia of Saints* των Matthew Bunson & Stephen Bunson, 1998, σελ. 502

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ο βίος των αγίων στον *Ορθόδοξο συναξαριστή*
Αστρογλοιακό κύτταρο από τον εγκέφαλο αρουραίου
Τα **αστρογλοιακά κύτταρα** ή αλλιώς **αστροκύτταρα** (αγγλ.: *astroglia* ή *astrocytes*) ανήκουν στην κατηγορία των νευρογλοιακών κυττάρων. Αποτελούν το πολυπληθέστερο είδος και το κυτταρικό τους σώμα έχει αστεροειδές σχήμα. Παράλληλα, διαθέτουν σχετικά μικρές αποφυάδες. Επίσης, μερικές από αυτές τις αποφυάδες σχηματίζουν ποδίσκους στην επιφάνεια του εγκεφάλου, των νεύρων και του νωτιαίου μυελού. 
Τα αστροκύτταρα επιπλέον, έρχονται σε επαφή με τα αιμοφόρα αγγεία αναγκάζοντας έτσι τα ενδοθηλιακά κύτταρα να δημιουργήσουν στενές συνδέσεις, όπως στον αιματοεγκεφαλικό φραγμό.
Ακόμη, τα κύτταρα αυτά είναι υπεύθυνα για τη φαγοκυττάρωση που είναι μια διαδικασία μέσω της οποίας τα νεκρά κύτταρα καταστρέφονται και αφήνονται στην επιφάνεια των φαγκυττάρων. Κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας τα κύτταρα μαζεύουν και απλώνουν τα πόδια τους, προκειμένου να φτάσουν στους νεκρούς νευρώνες. Έτσι, όταν τους βρουν, τους επιτίθενται, τους καταβροχθίζουν και τους αποσυνθέτουν.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Αστρογλοιακό κύτταρο** |
Το **βάζο του Άαλτο** (στα φινλανδικά *Aalto-maljakko*) είναι ένα παγκοσμίως αναγνωρίσιμο αντικείμενο γνωστό και ως *Savoy Vase* και ένα υπόδειγμα του φινλανδικού design.
Το βάζο σχεδιάστηκε από τον Άλβαρ Άαλτο αρχικά για μια συμμετοχή σε έναν διαγωνισμό design για το εργοστάσιο υαλικών *Karhula-littala* το 1936. Το ίδιο βάζο έλαβε μέρος και στην παγκόσμια έκθεση του 1937 στο Παρίσι. Το σχέδιο είναι εμπνευσμένο από μια γυναίκα Sami. (sami= μια φυλή της Λαπωνίας).

Ο Άαλτο δημιούργησε τα αρχικά σχέδια εμφυσώντας γυαλί στη μέση μιας σειράς από ξύλα καρφωμένα στο έδαφος και αφήνοντας το λιωμένο γυαλί να κυλήσει μόνο από ορισμένες μεριές, δημιουργώντας έτσι κυματιστό σχήμα. Το όνομα *Βάζο Σαβοϊ (Savoy)* προήλθε από την αγορά του βάζου και των δικαιωμάτων του από το εστιατόριο Σαβοϊ στο Ελσίνκι. Ο Άαλτο δεν έβγαλε ποτέ χρήματα από το έργο αυτό, γιατί το σχέδιο ανήκε στο εργοστάσιο για το οποίο διεξαγόταν ο διαγωνισμός.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Το βάζο του Άαλτο στην ιστοσελίδα του κατασκευαστή
Οι **Βαλλαχράδες** ήταν αρχαία ελληνική τοπική εορτή του Άργους την οποία αναφέρει και ο Πλούταρχος, που εξακολουθεί να υφίσταται.

Το όνομα βαλλαχράδες είναι σύνθετη λέξη εκ του *βάλλω+αχράδας*. Κατά την εορτή αυτή τα παιδιά ασκούνταν σ΄ ένα είδος ομαδικού πολέμου ρίχνοντας εναντίον αλλήλων *αχράδας* (= άγρια αχλάδια). Η εορτή αυτή, που αρχικά μπορεί να ξεκίνησε ως ομαδικό παιχνίδι, κατέστη αργότερα έθιμο που πιθανώς να θύμιζε τους πολύ αρχαιότερους ακόμα χρόνους όπου οι αχράδες αποτελούσαν τη βασική τροφή των Αργείων.

Η συνήθεια της εορτής αυτής έφθασε μέχρι και σήμερα να τελείται στη περιοχή του Άργους και μάλιστα ανήμερα της χριστιανικής εορτής των Εισοδίων της Θεοτόκου κατά την οποία μόλις οι εκκλησιαζόμενοι εξέλθουν του ναού να βρίσκονται αντιμέτωποι μ΄ ένα βαλλιστικό καταιγισμό αχράδων που εξαπολύουν νεαροί "βαλλαχραδιστές" από παρακείμενα σημεία. Αυτό έχει ως συνέπεια αφενός η απόλυση να γίνεται ταχύτατα αφετέρου κάποιοι από τους εκκλησιαζόμενους να μην εξέρχονται.  

Επίσης το ίδιο αυτό έθιμο παρατηρείται μετά και από γαμήλια τελετή όπου εκεί βαλλαχραδιστές είναι αγόρια και κορίτσια με συνέπεια οι νεόνυμφοι με την έξοδό τους από τον ναό να προκαλούνται σε άμεση φυγή.

* Παρόμοια συνήθεια γίνεται άλλοτε με αλεύρι και σκόνες μπογιάς, τις απόκριες, (τοπικό έθιμο Γαλαξιδίου), και άλλοτε με πυροτεχνήματα σε νησιά του Αιγαίου, αμέσως μετά την Ανάσταση, που αναδεικνύονται σε "επικές μάχες" και προκαλούν έντονο τουριστικό ενδιαφέρον.

Πηγές
-----

* *Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου* τ.4ος, σ.94.
Η οργάνωση **Φάσι Διεθνιστικής Δράσης**(ιταλικά *Fasci d'Azione Internazionalista*)  ήταν ένα από τα ιταλικά Fascio που σχηματίστηκε το 1914, η οποία υποστήριζε τη συμμετοχή της Ιταλίας στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο στο πλευρό της Αντάντ κατά των Κεντρικών Δυνάμεων. Στις 11 Δεκεμβρίου 1914, συγχωνεύτηκε με την οργάνωση *Αυτόνομες Φάσι Επαναστατικής Δράσης* ( *Fasci Autonomi d'Azione Rivoluzionaria*) του Μπενίτο Μουσολίνι για να σχηματίσουν την *Φάσι Επαναστατικής Δράσης* (*Fasci d' Azion Rivoluzionaria)* υπό την καθοδήγηση του Μουσολίνι.

Παραπομπές
----------

1. ↑   Zeev Sternhell, The Birth of Fascist Ideology, σ. 303, σημ. 89. Πλήρες κείμενο διαθέσιμο στο .

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Fasci d'Azione Internazionalista  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Πάπυρος του 2ου αιώνα, με κείμενο από την Βιβλιοθήκη του ψευδο-Απολλόδωρου, με κόκκινο είναι σημειωμένο κείμενο από την Δήμητρα του Φιλήτα
Ο **Φιλητάς ο Κώος** ή **Φιλήτας** (περίπου 340 π.Χ. – περίπου 285 π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ποιητής από την Κω κατά την Ελληνιστική περίοδο. Ήταν γιος του Τηλέφου. Αναφέρεται ότι ήταν δάσκαλος του Ζηνόδοτου του Εφέσιου, αλλά και του Αράτου του Σολέα και άλλων ποιητών. Στην Κω, έγινε επίσης δάσκαλος του Πτολεμαίου του Φιλάδελφου, ο οποίος γεννήθηκε στο νησί. Στη συνέχεια θεωρείται ότι πήγε στην Αλεξάνδρεια  γύρω στο 297/6 π.Χ. συνοδεύοντας τον Πτολεμαίο. Περί το 290 π.Χ. επέστρεψε στην Κω. Επέδρασε σημαντικά στην αλεξανδρινή ποίηση.

Κύρια έργα του ήταν ελεγείες. Σε μια συλλογή ελεγειών του έδωσε ως τίτλο το όνομα της ερωμένης του «Βιττίς» ή «Βαττίς». Έχουν διασωθεί μόνο αποσπάσματα ελεγειών, συγκεκριμένα δυο αποσπάσματα από ελεγεία για τη θεά Δήμητρα, το επύλλιο Ερμής, ερωτικό ποίημα με τίτλο Παίγνια. Άλλο έργο του ήταν το «Άτακτοι γλώσσαι» με συλλογή λέξεων δυσνόητων και σπάνιων που προέρχονταν από παλαιότερα ποιήματα. Στην Ελληνική Ανθολογία υπάρχουν δύο επιγράμματα (AP VI 210, AP VII 480), τα οποία αποδίδονται στον Φιλήτα το Σάμιο (Φιλήτα Σαμίου) από την Ανθολογία. Μελετητές εκτιμούν ότι είναι πιθανώς το ίδιο πρόσωπο με τον Φιλητά τον Κώο.

|  |  |
| --- | --- |
| Wikisource logoWikisource logo | Στη Βικιθήκη υπάρχει υλικό που έχει σχέση με το θέμα:  **Συγγραφέας:Φιλητάς ο Κώος** |

Αναφορές
--------

1. 1 2  «Филет» (Ρωσικά)
2. ↑  Carl Wendel: «Telephos 3» (Γερμανικά) 1934.
3. ↑  Βιογράφοι, Vitarum scriptores graeci minores, Antonius Westermann sumptum fecit G. Westermann, 1845, σελ. 116
4. 1 2  Λήμμα Φιλητάς, ΔΟΜΗ / ygeiaonline.gr
5. 1 2  Στέφανος, Εκλογαί αρχαίων ποιημάτων / κατά μετάφρασιν Σίμου Μενάρδου, 1924, σελ. 79
6. ↑  Cut These Words into My Stone: Ancient Greek Epitaphs JHU Press, Nov 23, 2012, σελ. περιεχομένων.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 70733943
* **Europeana**: agent/base/127600
* **ΕΒΕ**: 160444
* LCCN: n2001034426
* ISNI: 0000 0000 7821 7729
* GND: 118791788
* SUDOC: 075973545
* BNF: cb13750540f (data)
* BIBSYS: 95004085
* ICCU: PUVV249982

 |

 |
**Τυπικός νόμος** είναι το γραπτό νομοθέτημα που θεσπίζεται από το κατεξοχήν νομοθετικό όργανο του Κράτους. 

Στην Ελλάδα το κατεξοχήν νομοθετικό όργανο του Κράτους είναι η Βουλή και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας από κοινού (άρθρο 26 του Συντάγματος). 

Σύμφωνα με τη συνταγματικώς προβλεπόμενη νομοπαραγωγική διαδικασία, τυπικός νόμος είναι το νομοθέτημα το οποίο, αφού εισαχθεί στη Βουλή ως κείμενο μέλλοντος νόμου (καλούμενο "νομοσχέδιο", εφόσον υποβάλλεται από την Κυβέρνηση, ή "πρόταση νόμου", εφόσον υποβάλλεται από βουλευτές), συζητείται στη Βουλή σύμφωνα με τον Κανονισμό της, τίθεται σε ψηφοφορία και, αφού λάβει την απαιτούμενη από το Σύνταγμα πλειοψηφία, εκδίδεται από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και δημοσιεύεται στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως. 

Από την 1η Ιανουαρίου 1975, οι τυπικοί νόμοι που εκδίδονται από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας έχουν αύξουσα αρίθμηση (από τον υπ' αρ. 1 ως το άπειρο). Από την 1-1-1975 ως τον Οκτώβριο 2013 έχουν εκδοθεί από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και δημοσιευθεί στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως 4.200 τυπικοί νόμοι (και μεταξύ αυτών οι τυπικοί νόμοι που κυρώνουν, με την αυξημένη πλειοψηφία που ορίζει το Σύνταγμα, διεθνείς συνθήκες). 

Παράλληλα με τη θέσπιση των τυπικών νόμων από τη νομοθετική λειτουργία, το Σύνταγμα (άρθρο 43, 44§1,άρθρο 48) προβλέπει τη δυνατότητα της εκτελεστικής λειτουργίας να νομοθετεί. Στη πράξη, οι κανόνες που θεσπίζονται από την εκτελεστική λειτουργία είναι αριθμητικώς περισσότεροι από τους κανόνες που θεσπίζονται από την νομοθετική λειτουργία. Τα νομοθετήματα που θεσπίζονται από την εκτελεστική λειτουργία καλούνται "κανονιστικές πράξεις της εκτελεστικής λειτουργίας".

Ενδεικτική βιβλιογραφία
-----------------------

* Ν. Παπαδόπουλος:Στοιχεία Δημοσίου και Φορολογικού Δικαίου, εκδόσεις ΔΙΣΙΓΜΑ 2014, σελ. 14-15.
Η **Συνθήκη του 1282** ήταν μία συμφωνία μεταξύ της αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας και της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Υπογράφτηκε από τον Ιωάννη Β΄ της Τραπεζούντας και τον Αυτοκράτορα Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγο.

Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία το 1265, με τις ηγεμονίες της Τραπεζούντας και της Ηπείρου.
Έπειτα από την Άλωση της Κωνσταντινούπολης (1204) από τους Λατίνους σταυροφόρους η επίσημη κυβέρνηση μετέβη στη Νίκαια. Ιδρύθηκαν, στο δυτικό άκρο της Ρωμανίας, η ηγεμονία της Ηπείρου και στο ανατολικό η ηγεμονία της Τραπεζούντας. Η τελευταία έγινε ως εξής: λίγες εβδομάδες πριν την Άλωση, ο Αλέξιος Κομνηνός διοικούσε μία Γεωργιανή αποστολή στη Χαλδία, όταν ισχυρίστηκε ότι ήταν ο Ρωμαίος αυτοκράτορας σε αντίθεση με τον Αλέξιο Ε΄ Δούκα και εγκαταστάθηκε στην Τραπεζούντα.

Το 1261 ο Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγος (βασ. 1259-1282) Αυτοκράτορας στη Νίκαια, ανέκτησε την Κωνσταντινούπολη. Η ανακατάληψη της Αυτοκρατορικής πόλης αποκατέστησε την εξουσία του επί των Ρωμαίων. Ωστόσο ο Μανουήλ Α΄ της Τραπεζούντας (βασ. 1238-1263) δεν παραδέχθηκε το γεγονός, αλλά συνέχισε να διατηρεί τον ισχυρισμό για την αυτοκρατορική υπεροχή ως το τέλος του. Η μάχη του τίτλου συνεχίστηκε κατά τις βασιλείες των τριών επομένων ηγεμόνων της Τραπεζούντας, ώσπου ο Ιωάννης Β΄ της Τραπεζούντας (βασ. 1280-85, 85-97) τελικά συμφώνησε το 1282 μία συνθήκη με τον Μιχαήλ Η΄ στην Κωνσταντινούπολη, με τους ακόλουθους όρους:

* ο Ιωάννης Β΄ της Τραπεζούντας έπρεπε να εγκαταλείψει τον αυτοκρατορικό του τίτλο και να αποδεχθεί τον μικρότερο τίτλο του δεσπότη της Τραπεζούντας, περιλαμβανομένης της απόρριψης των συνοδευτικών διακριτικών (π.χ. να μη φορά ερυθρά πέδιλα, που παραδοσιακά έφερε ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας, αλλά μέλανα)
* τον γάμο της Ευδοκίας Παλαιολογίνας με τον Ιωάννη Β΄ της Τραπεζούντας.

Πηγές
-----

* Immerzeel, Mat (2009). [Rezension von:] Eastmond, Antony: Art and identity in thirteenth-century Byzantium : Hagia Sophia and the empire of Trebizond. - Aldershot : Ashgate, 2004. OCLC 888923343.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος Βυζαντινών συνθηκών
Η **Βυζαντινοαβαρική συνθήκη του 598** ήταν συνθήκη ειρήνης που έγινε μεταξύ της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και του Χαγάτου των Αβάρων. Η συνθήκη υπογράφηκε στην Δριζίπαρα μεταξύ του πρέσβη του αυτοκράτορα Μαυρίκιου, Αρμάτων, και του χαγάνου Βαϊανού.

Οι Άβαροι είχαν αρχίσει να λεηλατούν τα Βαλκάνια και τις εκεί Βυζαντινές επαρχίες κατακτώντας και λεηλατώντας πολλές πόλεις και οχυρά με τελευταίο την Δριζίπαρα, αλλά καθηλώθηκαν εκεί λόγω επιδημίας πανώλης. Οι βυζαντινοί δεν μπορούσαν να τους αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά και πρότειναν μία συνθήκη ενώ ταυτόχρονα ετοίμαζαν την Κωνσταντινούπολη για ενδεχόμενη πολιορκία.

Η συνθήκη όριζε τον ετήσιο φόρο που κατέβαλαν οι βυζαντινοί σε 120.000 χρυσά νομίσματα, ενώ όριζε τον Δούναβη σύνορο των δύο εμπλεκόμενων πλευρών. Επίσης όριζε ότι οι Βυζαντινοί επιτρεπόταν να παραβιάσουν το σύνορο μόνο σε περίπτωση που κατεδίωκαν Σλάβους που είχαν κάνει λεηλασίες σε βυζαντινά εδάφη. Οι Άβαροι που κρατούσαν 12.000 αιχμάλωτους ζήτησαν λύτρα να τους απελευθερώσουν, ο Μαυρίκιος αρνήθηκε να πληρώσει και οι Άβαροι τους εκτέλεσαν όλους. Σε λίγους μήνες και όταν οι Άβαροι αποσύρθηκαν στα εδάφη τους ο Μαυρίκιος έσπασε τη συμμαχία και τους επιτέθηκε εκ νέου.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  Καρδαράς, σελ. 71
2. 1 2  Καρδαράς, σελ. 72

Πηγές
-----

* Καρδαράς, Γεώργιος (2007, Πανεπιστήμιο Κρήτης), Το Βυζάντιο και οι Άβαροι, ΣΤ’-Θ’ αι.
Ένας ανοικτός και φορτισμένος αυτόματος εξωτερικός απινιδωτής. Αυτό το μοντέλο είναι ημιαυτόματο, λόγω της παρουσίας χειροκίνητου κουμπιού ηλεκτρικής ανάταξης.
Ο **αυτόματος εξωτερικός απινιδωτής** (αγγλ.: *automated external defibrillator* AED) είναι φορητή ηλεκτρονική συσκευή που διαγιγνώσκει αυτόματα τις απειλητικές για τη ζωή καρδιακές αρρυθμίες κοιλιακής μαρμαρυγής και άσφυγμης κοιλιακής ταχυκαρδίας, και είναι σε θέση να τις αντιμετωπίσει μέσω απινίδωσης· η εφαρμογή ηλεκτρικής ενέργειας σταματά την αρρυθμία, επιτρέποντας στην καρδιά να αποκαταστήσει έναν αποτελεσματικό ρυθμό.

Με απλές ηχητικές και οπτικές εντολές, οι αυτόματοι εξωτερικοί απινιδωτές έχουν σχεδιαστεί για να είναι απλοί στη χρήση για τους πολίτες, και η χρήση τους διδάσκεται σε πολλά τμήματα πρώτων βοηθειών, πιστοποιημένων πρώτων διασωστών και καρδιοπνευμονικής αναζωογόνησης (ΚΑΡΠΑ) βασικής υποστήριξης ζωής (BLS).

Η φορητή έκδοση του απινιδωτή εφευρέθηκε στα μέσα της δεκαετίας του 1960 από τον Φρανκ Πάτριτζ στο Μπέλφαστ της Βόρειας Ιρλανδίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Kerber, Richard E; Becker, Lance B; Bourland, Joseph D; Cummins, Richard O; Hallstrom, Alfred P; Michos, Mary B; Nichol, Graham; Ornato, Joseph P *και άλλοι*. (March 18, 1997). «Automatic External Defibrillators for Public Access Defibrillation». *Circulation* (American Heart Association) **95** (1677–1682): 1677–82. doi:10.1161/01.cir.95.6.1677. PMID 9118556.
2. ↑  «CPR Adult Courses». American Red Cross. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Ιουλίου 2007. Ανακτήθηκε στις 28 Ιουνίου 2007.
**Τυπογραφικό σήμα** είναι το έμβλημα ή το διακριτικό σύμβολο που χρησιμοποιούσαν οι πρώτοι εκδότες από τον 15ο αιώνα.

Το πρώτο τυπογραφικό σήμα στην ιστορία του βιβλίου αποτυπώνεται στο Ψαλτήριο (Psalterium), που κυκλοφόρησε στη Μαγεντία από τον Johann Fust και τον Peter Schoeffer στις 14 Αυγούστου του 1457. Το βιβλίο αυτό αποτελεί και το πρώτο έντυπο που στον κολοφώνα του περιλαμβάνει τα πλήρη στοιχεία της έκδοσης: τίτλο, τόπο, όνομα τυπογράφου και χρονολογία. Για το εκδοτικό αυτό σήμα οι δύο πρωτοτυπογράφοι επέλεξαν ένα σύμπλεγμα με τα οικόσημα ή εμβλήματα της οικογένειας του Fust και του Schoeffer. Το σήμα που κοσμεί τον κολοφώνα του Ψαλτηρίου εκτυπώθηκε με ερυθρά μελάνη.

Από τη δεκαετία του 1470 και μετά και άλλοι αρχετυπογράφοι άρχισαν να κοσμούν τις εκδόσεις τους με ανάλογα σήματα, τόσο στην Ιταλία όσο και στον Βορρά. Αρχικά, τα περισσότερα από αυτά ήταν μονογράμματα, που περικλείονταν είτε σε μαύρο είτε σε ερυθρό φόντο και συχνά κατέληγαν σε σταυρό, που έστεφε την όλη σύνθεση. Απλή και γραμμική ήταν και η κορνίζα, ή το περιθώριο καλύτερα, που τα περιέβαλλε, όπως λ.χ. τα τυπογραφικά σήματα του Laurentius de Rubeis de Valentia (Φερράρα, 1482), του Thomas de Blavis (Βενετία, 1483), του Antonius Zarotus (Μιλάνο, 1495), του Fridericus Meynberger (Τούμπινγκεν, 1499) και άλλων πολλών.

Τυπογραφικά σήματα που δηλώνουν τη λειτουργία ελληνικών τυπογραφείων, πρωτοεμφανίστηκαν το 1499: του Νικόλαου Βλαστού και του Ζαχαρία Καλλιέργη. Τα σήματα αυτά αντιπροσωπεύουν τη σύσταση και λειτουργία του πρώτου ελληνικής ιδιοκτησίας τυπογραφείου, που στήθηκε από τους δύο λόγιους αυτούς Κρητικούς, στη Βενετία. Έκτοτε, από τις πρώτες δεκαετίες του 16ου αιώνα, όλα τα ελληνικά βιβλία, κοσμούνται στη σελίδα τίτλου και στον κολοφώνα με τυπογραφικά-εκδοτικά σήματα.

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Τυπογραφικό σήμα** |

1. ↑  Nipps, Karen (2013). *Printers' Devices as Decorative Elements in Library Architecture*. The Library Quarterly 83. σελίδες 271–278.
2. ↑  Roberts, William (1893). *Printers' Marks*. London: George Bell & Sons, York Street, Covent Garden, & New York.
Φίων και Μαλβίνα
Φιόνα, ελληνικό γυναικείο κύριο όνομα.

Ετυμολογία
----------

Το όνομα **Φιόνα** συνδέεται με τις γαελικές παραδόσεις της Ιρλανδίας της Σκωτίας και της Αγγλίας.  Μπορεί να θεωρηθεί μορφή της γαελικής λέξης *fionn*, που σημαίνει «λευκό», «δίκαιο»,  είτε αγγλοποίηση του ιρλανδικού ονόματος *Fíona* (προέρχεται από ένα στοιχείο που σημαίνει «αμπέλι»).   Επίσης στην ουαλική και τη βρετονική γλώσσα του 9ου αιώνα, το ffion αναφέρεται σε είδος αλεπούδων. 

Στην Ελλάδα το όνομα Φιόνα ή Φιώνα συχνά είναι υποκοριστικό ενός άλλου ονόματος, όπως το Περσεφόνη, Τρυφωνία, Ξενοφωνία και πολλά ακόμη.

Διάδοση ονόματος
----------------

Το όνομα Φιόνα εμφανίστηκε στην Απογραφή Πληθυσμού 2011 που διενεργήθηκε από τη Στατιστική Υπηρεσία της Κύπρου. Ενώ ήταν το 49ο πιο δημοφιλές όνομα για κοριτσάκια που γεννήθηκαν το 2008 στη Γερμανία.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Hanks, Patrick; Hardcastle, Kate; Hodges, Flavia (2006), *A dictionary of first names*, Oxford Paperback Reference (2nd έκδοση), Oxford University Press, σελ. 99–100, ISBN 978-0-19-861060-1 .
2. ↑  Hanks, Patrick; Hardcastle, Kate; Hodges, Flavia (2006), *A dictionary of first names*, Oxford Paperback Reference (2nd έκδοση), Oxford University Press, σελ. 348–349, ISBN 978-0-19-861060-1 .
3. ↑  Mark, Colin (2003). *The Gaelic-English Dictionary*. Routledge. ISBN 0-203-27706-6.
4. ↑  The University of Wales' Dictionary website; accessed 21 April 2020.
5. ↑  «ΣΥΧΝΟΤΗΤΑ ΟΝΟΜΑΤΩΝ ΟΠΩΣ ΚΑΤΑΓΡΑΦΗΚΑΝ ΣΤΗΝ ΑΠΟΓΡΑΦΗ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ 2011 (1.10.2011)».
Η **Βυζαντινοαβαρική σύναψη ειρήνης του 558** ήταν μία σύναψη ειρήνης, άγνωστο εάν υπογράφηκε συνθήκη, μεταξύ της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και των Αβάρων που ζούσαν τότε στον Κάυκασο και δεν είχαν μετακινηθεί ακόμα στη Παννονία]. Η σύναψη ειρήνης έγινε στην Κωνσταντινούπολη ανάμεσα στον αυτοκράτορα Ιουστινιανό και τον Άβαρο πρέσβη Κανδίχ.

Η διπλωματική αυτή αποστολή έγινε με πρωτοβουλία των Άβαρων και ήταν η πρώτη επαφή των δύο λαών. Οι Άβαροι ζήτησαν εδάφη στα Βαλκάνια να μετεγκατασταθούν με τον όρο να είναι στο πλευρό του αυτοκράτορα στους πολέμους που διεξήγαγε. Ο Ιουστινιανός αρνήθηκε τα αιτήματα τους και συμφώνησε μόνο ως προς τη σύναψη ειρήνης δίνοντας μάλιστα στους πρέσβεις πολλά δώρα, υφάσματα, άλλα αντικείμενα και χρυσό, επίσης έστειλε μαζί τους και τον σπαθάριο Βαλεντίνο.

Ο Ιουστινιανός ήθελε την σύναψη της ειρήνης για να διασφαλίσει τα βόρεια σύνορα του και την περιοχή της Κριμαίας, την ίδια ώρα που πολεμούσε τους Πέρσες στο ανατολικό του σύνορο. Η συμφωνία αυτή βοήθησε και τους Αβάρους να κατακτήσουν πολλούς γειτονικούς τους λαούς και να ελέγξουν στη συνέχεια τη περιοχή του Βόρειου Καυκάσου και να διασφαλίσουν τα εκεί σύνορα για τους Βυζαντινούς. Η κυριαρχία τους αυτή ήταν όμως βραχύβια, κράτησε έως το 562, οπότε αναγκάσθηκαν να μετακινηθούν στην περιοχή του Δούναβη και στα εκεί σύνορα των Βυζαντινών.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  Καρδαράς, σελ. 24
2. ↑  Καρδαράς, σελ. 25
3. ↑  Καρδαράς, σελ. 26
4. ↑  Καρδαράς, σελ. 27

Πηγές
-----

* Καρδαράς, Γεώργιος (2007, Πανεπιστήμιο Κρήτης), Το Βυζάντιο και οι Άβαροι, ΣΤ’-Θ’ αι.
Ο **Φλάβιος Διονύσιος** ήταν βυζαντινός ανώτερος στρατιωτικός αξιωματικός του 5ου αιώνα με το αξίωμα του Κόμη της εώας (ανατολής)

Ο Φλάβιος Διονύσιος είναι γνωστός από την ανάμειξή του στην εκλογή Αρχιεπίσκοπου Κύπρου στα μέσα του 5ου αιώνα, μετά τον θάνατο του Αρχιεπισκόπου Τροΐλου. Έστειλε δύο επιστολές, μία στον Θεόδωρο διοικητή της Κύπρου και στην Μητρόπολη Κωσταντίας, να εμποδίσουν την εκλογή νέου αρχιεπισκόπου, και όπως υπέδειξε στον Θεόδωρο έστω και βίαια. Επίσης απείλησε με χρηματικό πρόστιμο τον διοικητή των στρατευμάτων στη νήσο αλλά και τους στρατιώτες αν δεν υπακούσουν. 

Ο Φλάβιος Διονύσιος υποστήριζε, αναφέρεται «συνεργός του», τον Νεστόριο που ήθελε να εμποδίσει την εκλογή μέχρι ωσότου βρεθεί λύση στην διεξαγόμενη συνόδου της Εφέσου. Οι Κύπριοι όμως εξέλεξαν νέο Αρχιεπίσκοπο, τον Ρηγίνο που μετέβη στην Έφεσο όπου διεξαγόταν η σύνοδος όπου και δεν αναμφισβητήθηκε η εκλογή του.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6  Μεσαιωνικη βιβλιοθηκη επιστασια Κ.Ν. Σαθα, Τόμος 2, σελ. ιε΄ - ις΄
***Αυτόχειρες παρθένοι*** (Αγγλικά: The Virgin Suicides) είναι ο τίτλος του πρώτου μυθιστορήματος του Αμερικάνου συγγραφέα Τζέφρι Ευγενίδη, που εκδόθηκε το 1993. Η ιστορία του εξελίσσεται στο Γκρος Πόιντ του Μίσιγκαν (Grosse Pointe, Michigan) στις Η.Π.Α τη δεκαετία του 1970 και επικεντρώνεται στις αυτοκτονίες πέντε αδελφών. Οι αυτοκτονίες των κοριτσιών της οικογένειας Λίσμπον συνεπαίρνουν την κοινότητά τους, καθώς οι γείτονές τους προσπαθούν να βρουν μια εξήγηση για τις πράξεις τους.

Το μυθιστόρημα έχει την ιδιαιτερότητα ότι έχει γραφτεί σε πρώτο πληθυντικό πρόσωπο μέσα από την οπτική γωνία μιας ανώνυμης ομάδας εφήβων αγοριών που γοητεύτηκαν από τα κορίτσια, κάτι που θυμίζει χορό αρχαίας τραγωδίας. Οι αφηγητές βασίζονται σε ενθύμια και συνεντεύξεις συλλεγμένες τις δυο δεκαετίες μετά τις αυτοκτονίες για να κατασκευάσουν την διήγηση. Το μυθιστόρημα είναι πλούσιο σε λεπτομερείς περιγραφές και χρησιμοποιεί παρατηρήσεις για την κατάσταση του σπιτιού των Λίσμπον και του περιεχόμενου των δωματίων των κοριτσιών για να προωθήσει την πλοκή. Το αποτέλεσμα είναι ότι ο αναγνώστης αποκτά πρόσβαση στους κύριους χαρακτήρες σαν να ήταν ένας από τους παρατηρητές γείτονες. 

Το μυθιστόρημα διασκευάστηκε σε σενάριο επιτυχούς ταινίας, που προβλήθηκε το 1999 σε σκηνοθεσία Σοφία Κόπολα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Λένα Παπαδημητρίου (27-08-2000). «Η Σοφία Κόπολα και οι «Αυτόχειρες Παρθένοι»». *Το Βήμα*.. Ανακτήθηκε στις 02-05-2014.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 306122459
* LCCN: no2009092771

 |

 |
**Αυτόμελον** ονομάζεται σε ένα σύνολο τροπαρίων το πρώτο από αυτά, που έχει ιδιαίτερη (δική του) μελωδική γραμμή. Τα επόμενα τροπάρια τού συνόλου αντιγράφουν το μέλος τού αυτόμελου και λέγονται προσόμοια. Δηλ. το αυτόμελο έχει πρωτότυπη μουσική έκφραση και χρησιμοποιείται ως ποιητικό και μουσικό πρότυπο για άλλα τροπάρια. Π.χ. στο Κοντάκιο ο πρώτος οίκος είναι αυτόμελο και οι υπόλοιποι προσόμοιοι αυτού.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει στον ειρμό (πρώτη στροφή) σε κάθε ωδή τού Κανόνα, όπου ο ειρμός έχει δικό του μέλος, ενώ οι υπόλοιπες στροφές (τροπάρια) της ωδής ακολουθούν πιστά το μέλος τού ειρμού.

Τα αυτόμελα ομοιάζουν με τα ιδιόμελα, τα οποία επίσης έχουν δικό τους μέλος, αλλά διαφέρουν από αυτά στο ότι τα ιδιόμελα είναι μεμονωμένα, ενώ τα αυτόμελα είναι μέρος ενός συνόλου τροπαρίων. Το σύστημα αυτόμελο-προσόμοια έχουμε συνήθως στα Στιχηρά και τα Απόστιχα, δηλ. τροπάρια που άδονται μετά τους τελευταίους στίχους Ψαλμών, στην αρχή και το τέλος αντίστοιχα ακολουθιών, όπως είναι ο Εσπερινός και ο Όρθρος.

Βασική συναγωγή των αρχαιότερων αυτόμελων με τα προσόμοιά τους υπάρχει στην "Anthologia Graeca Carminum Christianorum", 63-84.

Πηγές
-----

* Θεοχάρης Δετοράκης, *Βυζαντινή Υμνογραφία* (Πανεπιστημιακές παραδόσεις), Ηράκλειο 21997.

Δείτε επίσης
------------

* Βυζαντινή μουσική
Ο ***Άμπραχαμ Βαν Χέλσινγκ*** είναι ένας φανταστικός χαρακτήρας που πρωτοεμφανίζεται στο μυθιστόρημα *Δράκουλας*, του Ιρλανδού συγγραφέα Μπραμ Στόκερ. Στο μυθιστόρημα, ο Βαν Χέλσινγκ είναι Ολλανδός καθηγητής και δόκτορας. Κάποιες φορές παίρνει τον τίτλο του κυνηγού βρικολάκων σε κινηματογραφικές ταινίες.

Στο μυθιστόρημα
---------------

Στο μυθιστόρημα, ο Βαν Χέλσινγκ καλείται από το Άμστερνταμ στο Λονδίνο από τον πρώην μαθητή και φίλο του Δρ. Τζον Σούαρντ, για να θεραπέυσει την Λούσυ Γουέστενρα για την ξαφνική αρρώστια της. Ο Βαν Χέλσινγκ καταλαμβαίνει από τα δύο μικρά σημάδια στον λαιμό της πως η ίδια επισκέφθηκε από βρικόλακα (ο Κόμης Δράκουλας). Ο Βαν Χέλσινγκ κάνει ότι μπορεί για να την βοηθήσει, αλλά όταν η Λούσι πεθαίνει και γίνεται ολοκληρωτικά βρικόλακας, αναγκάζεται να την καταστρέψει, μαζί με την βοήθεια του Σούαρντ και των φίλων του. Αργότερα, με την βοήθεια των Τζόναθαν Χάρκερ, Κουίνσι Μόρις, Άρθουρ Χόλμγουντ και Σούαρντ προσπαθεί να σώσει την αρραβωνιαστικά του Χάρκερ, την Μίνα από τον Δράκουλα. Στο τέλος, ο Δράκουλας καταστρέφεται από μαχαιριά στην καρδία.

Κινηματογράφος
--------------

Σε ταινίες παίχτηκε από τους Τζον Γκότορτ, Έντουαρντ Βαν Σλόαν, Πίτερ Κάσινγκ, Λόρενς Ολίβιερ, Άντονι Χόπκινς και Μελ Μπρουκς.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6  Μπραμ Στόκερ: «Dracula». (Αγγλικά) *Δράκουλας*. 26  Μαΐου 1897.
Ο **Γιώργος Ζουμπάς** είναι Έλληνας πολιτικός, πρώην δήμαρχος Αριστοτέλη (2015-2019) και δημοτικός σύμβουλος Ιερισσού, Σταγείρων-Ακάνθου & Αριστοτέλη επί πέντε τετραετίες.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε (1954) και κατοικεί μόνιμα στην Ιερισσό Χαλκιδικής. Σπούδασε στη Σχολή Ραδιοτηλεγραφητών κι εργάστηκε ως ραδιοτηλεγραφητής στο Εμπορικό Ναυτικό. Έχει εργαστεί σε Αθήνα, Νικήτη, Στρατώνι, Ιερισσό, Άγιο Όρος και πλέον είναι συνταξιούχος του ΟΤΕ. Έχει διατελέσει πρόεδρος του Αναπτυξιακού Συνδέσμου της 8ης Γεωγραφική Ενότητας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Βιογραφικό Γιώργου Ζουμπά Ιστοσελίδα Δήμου Αριστοτέλη
Ο **Αχμέτ Οζγιαζιτζί** (Ahmet Suat Özyazıcı, 20 Απριλίου 1936 - 18 Φεβρουαρίου 2023) ήταν Τούρκος βετεράνος ποδοσφαιριστής.

Γεννήθηκε το 1936 και μεγάλωσε στην Τραπεζούντα. Θεωρείται ένας από τους πιο επιτυχημένους ποδοσφαιριστές στην Τουρκία αλλά και επιτυχημένος ως προπονητής στην ιστορία της Τραμπζονσπόρ. Εγκατέλειψε οριστικά το ποδόσφαιρο το 1999, όταν ήταν προπονητής για τελευταία φορά στον πάγκο της Τραμπζονσπόρ.

Καριέρα
-------

Η καριέρα του ως ποδοσφαιριστής ξεκίνησε στην Ιντμανοκάτζι, ομάδα που το 1967 συγχωνεύτηκε με άλλες τρεις της Τραπεζούντας και δημιούργησαν την Τραμπζονσπόρ. Το 1973 έγινε προπονητής στην Τραμπζονσπόρ, την οποία οδήγησε στην σημερινή Σούπερ Λιγκ. Το 1974-5 κατέκτησε την ένατη θέση στο πρωτάθλημα και την επόμενη χρονιά την πρώτη. Η Τραμπζονσπόρ ήταν η πρώτη ομάδα εκτός της Κωνσταντινούπολης που κατέκτησε πρωτάθλημα. Το 1988 δέχτηκε την πρόταση της Μπούρσασπορ και το 1997-1998 εργάστηκε στη Βάνσπορ. Λίγο αργότερα δούλεψε στην Σαριγιέρ.

Το 1999 επέστρεψε στην Τραμπζονσπόρ και την ίδια χρονιά εγκατέλειψε το ποδόσφαιρο.

Πέθανε το 2023 σε ηλικία 86 ετών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «turkish-soccer.com 1974–1975». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Ιουνίου 2011. Ανακτήθηκε στις 1 Νοεμβρίου 2010.
2. ↑  «turkish-soccer.com 1975–1976». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Ιουνίου 2011. Ανακτήθηκε στις 1 Νοεμβρίου 2010.
3. ↑  Trabzonspor'un efsanevi teknik direktörü Ahmet Suat Özyazıcı (Τουρκικά)
Ο **Αχμέντ Ιχσάν Κιριμλί** (23 Απριλίου 1920 – 11 Δεκεμβρίου 2011) ήταν τούρκος γιατρός, πολιτικός, ποιητής και φιλάνθρωπος, μέλος του Υπουργικού Συμβουλίου της Τουρκίας, τέσσερις φορές μέλος της Μεγάλης Εθνοσυνέλευσης της Τουρκίας και πρόεδρος της Κοινωνίας των Τατάρων της Κριμαίας της Τουρκίας από το 1987 μέχρι το θάνατό του το 2011.

Προσωπική ζωή
-------------

Ο Αχμέντ Ιχσάν Κιριμλί γεννήθηκε σε μια οικογένεια  Κριμαίων Τατάρων μεταναστών στην Τουρκία. Ο προπάππος του ήταν ο μουφτής του Μπακτσίσαραϊ. Αποφοίτησε από την Ιατρική Σχολή στην Κωνσταντινούπολη το 1947. Ήταν παντρεμένος με την Δρ. Ζουχάλ Τσιτσέκ Κιριμλί το ζευγάρι έχει δύο παιδιά: τους Δρ. Χακάν Κιριμλί και Τσιχάν Κιριμλί.
Επίσης ως ποιητής και συγγραφέας, έχει γράψει πολλά επιστημονικά άρθρα σχετικά με τον Ιατρικό Τουρισμό, τον Ιαματικό Τουρισμό, την Παιδική Υγεία και τον Οικογενειακό Προγραμματισμού εκτός από το βιβλίο του στον ίδιο τομέα. Το βιβλίο ποίησης του δημοσιεύθηκε το 2010, και η προσωπική του βιογραφία δημοσιεύτηκε το 2012.

Πολιτική ζωή
------------

Ο Ιχσάν Αχμέτ Κιριμλί ήταν ο αντιπρόεδρος του  Κόμματος Δικαιοσύνης της Τουρκίας για έξι χρόνια και ήταν στο διοικητικό συμβούλιο του κόμματος από το 1962 έως το 1976. Ήταν μέλος της Μεγάλης Εθνοσυνέλευσης της Τουρκίας από το 1961 έως το 1977. Υπηρέτησε ως Υπουργός Τουρισμού της Τουρκίας. Μετά το πραξικόπημα της 12ης Σεπτεμβρίου 1980, με επικεφαλής τον Κενάν Εβρέν, έγινε ένας από τους ιδρυτές του Εθνικιστικού Κόμματος Δημοκρατίας. Επίσης, έχει υπηρετήσει ως μέλος της Επιτροπής Εθνικής Ασφάλειας και Εξωτερικής Πολιτικής, ως Επικεφαλής της Εθνικής Υγειονομικής Επιτροπής και ως αναπληρωτής πρόεδρος της Τουρκικής Ερυθράς Ημισελήνου.

Φιλανθρωπία
-----------

Αφότου ανακάλυψε για τον Εκτοπισμό των Τατάρων της Κριμαίας, έχει δώσει πολλές διαλέξεις και έκανε δημόσιες ομιλίες στην Αγγλία και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Έχει, επίσης οδηγήσει πολλές συζητήσεις σε συνέδρια της Παγκόσμιας Ομάδας για την Ελευθερία και τη Δημοκρατία κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960 και του 1970. Αφότου αποσύρθηκε από την πολιτική σκηνή το 1987, ο Αχμέτ Ιχσάν Κιριμλί αφιέρωσε ολόκληρη τη ζωή του στη φιλανθρωπία. Έχει υπηρετήσει ως πρόεδρος της Κοινωνίας των Τατάρων της Κριμαίας της Τουρκίας για περισσότερα από 20 χρόνια.

Δείτε επίσης
------------

* Κριμαία
* Τάταροι της Κριμαίας
* Κατάλογος Τατάρων της Κριμαίας
* Ισλάμ στην Ουκρανία

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Turizm ve Tanıtma eski Bakanı Dr. Ahmet İhsan Kırımlı hayatını kaybetti haberi». Ανακτήθηκε στις 13  Φεβρουαρίου 2013.
2. ↑  «Turizm ve Tanıtma eski Bakanı Dr. Ahmet İhsan Kırımlı hayatını kaybetti». Internethaber.com. Ανακτήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 2011.
3. ↑  Ahmed Ihsan Kırımlı passed away[*νεκρός σύνδεσμος*]
4. ↑  «Dr. Ahmet İhsan Kırımlı'nın biyografisi». drkirimli.org. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Απριλίου 2012. Ανακτήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 2011.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Crimean Tatar People of Turkey
* Crimean Tatar National Movement
* Dr. Kirimli Literary Contest
Ο **βαναδινίτης** (αγγλ. vanadinite) είναι ορυκτό του μολύβδου και του βαναδίου. Χημικά είναι χλωριούχος βαναδινικός μόλυβδος. Το όνομά του προέρχεται από το περιεχόμενο βανάδιο, το οποίο, με τη σειρά του, οφείλει το όνομά του στην Σκανδιναβική θεότητα *Vanadis*. Ο βαναδινίτης ανακαλύφθηκε από τον Ισπανό χημικό και καθηγητή της Ορυκτολογίας του Ζιμαπάν (περιοχή Hidalgo) του Μεξικού, Αντρές Μανουέλ ντελ Ρίο (1764 - 1849), πριν την ανακάλυψη του στοιχείου βαναδίου.

Είναι δευτερογενές ορυκτό, ανευρισκόμενο στη ζώνη οξείδωσης μολυβδούχων κοιτασμάτων σε ξηρά κλίματα, προερχόμενος από εξαλλοίωση θειούχων ή πυριτικών ορυκτών του βαναδίου. Ανήκει στην ομάδα του απατίτη, από την άποψη όχι, φυσικά, της χημικής σύστασης αλλά επειδή προσομοιάζει στην κρυσταλλική συμμετρία. Ο βαναδινίτης σχηματίζει μια ιδιόμορφη σειρά, μεταξύ πυρομορφίτη (Pb5(VO4)3Cl) και μιμητίτη ((Pb5(AsO4)3Cl)): Εδώ η υποκατάσταση δεν γίνεται μεταξύ κατιόντων, αλλά υποκαθίσταται το βανάδιο από αρσενικό.

Συνδέεται με βουλφενίτη, λειμωνίτη, βαρύτη και γαληνίτη. Ανευρίσκεται σε πολλά σημεία του πλανήτη, αλλά οι σημαντικότερες εμφανίσεις του είναι στις περιοχές Ζιμαπάν και Τσιχουάουα του Μεξικού, στην Αριζόνα και το Νέο Μεξικό των ΗΠΑ, στο Μαρόκο (κρύσταλλοι πολύ καλού σχηματισμού, μέχρι 14 cm σε μήκος), στην Ναμίμπια, στην Τουρκία (περιοχή Κεμπάν) και στη Νέα Νότια Ουαλία της Αυστραλίας.

Πηγές
-----

* Handbook of Mineralogy
* Mindat.org
* Minerals.net
* Webmineral.com
* Galleries.com

Βιβλιογραφία
------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Βαναδινίτης** |

* James Dwight Dana, Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks READ BOOKS, 2008 ISBN 1-4437-4224-4
* Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil, *A Field Guide to Rocks and Minerals*, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 0-395-91096-X
* Walter Schumann, R. Bradshaw, K. A. G. Mills, *Handbook of Rocks, Minerals and Gemstones*, Houghton Mifflin Harcourt, 1993 ISBN 0-395-51137-2
Μέσα σε ένα πρόγραμμα υπολογιστή ή ιστοσελίδα, ένας χρήστης συχνά εκπροσωπείται από ένα αφηρημένο εικονίδιο ενός προσώπου.
Ο **χρήστης** είναι ένα άτομο που χρησιμοποιεί υπολογιστή ή δίκτυο. Οι χρήστες χρησιμοποιούν γενικά ένα σύστημα ή ένα προϊόν λογισμικού χωρίς την τεχνική γνώση που απαιτείται για να το κατανοήσουν πλήρως.

Όνομα και λογαριασμός χρήστη
----------------------------

Ένας χρήστης έχει συχνά έναν **λογαριασμό χρήστη** και ταυτίζεται με το σύστημα από ένα **όνομα** **χρήστη** (και τον κωδικό του).

Διάφορα λειτουργικά συστήματα και εφαρμογές υπολογιστών αναμένουν/επιβάλλουν διαφορετικούς κανόνες για τη μορφή.

Σε περιβάλλοντα Microsoft Windows, για παράδειγμα, σημειώστε την πιθανή χρήση των: 

* Μορφή κύριου ονόματος χρήστη (UPN) – για παράδειγμα: **UserName@Example.com**
* Μορφή ονόματος σύνδεσης κάτω επιπέδου – για παράδειγμα: **DOMAIN\UserName**

Ορολογία
--------

Ο όρος «χρήστης» μπορεί να υποδηλώνει έλλειψη της τεχνικής εμπειρογνωμοσύνης που απαιτείται για την πλήρη κατανόηση του τρόπου λειτουργίας των συστημάτων υπολογιστών και των προϊόντων λογισμικού.  Οι ισχυροί χρήστες χρησιμοποιούν προηγμένες δυνατότητες προγραμμάτων, αν και δεν είναι απαραίτητα ικανοί προγραμματισμού υπολογιστών και διαχείρισης συστήματος. 

Ορισμένοι επαγγελματίες έχουν εκφράσει την διαφωνία τους για τον όρο, προτείνοντας την αλλαγή του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Λήμμα "User" στο Jargon File
2. ↑  alvinashcraft. «User Name Formats - Win32 apps». *learn.microsoft.com* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 18 Απριλίου 2023.
3. ↑  Don Norman. «Words Matter. Talk About People: Not Customers, Not Consumers, Not Users». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Αυγούστου 2007. Ανακτήθηκε στις 7 Ιανουαρίου 2017.
Ο **Χρήστος Αβραμίδης** (Τίκφες, 1892 - Αθήνα, Απρίλιος 1986) ήταν Έλληνας πολιτικός και στρατιωτικός.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ο Χρήστος Αβραμίδης γεννήθηκε το 1892 στις Τίκφες της Μακεδονίας (*σήμερα στη Βόρεια Μακεδονία)*. Κατάγονταν από οικογένεια Μακεδονομάχων. Μέλος της οικογένειας ήταν ο Πέτρος Αβραμίδης, οπλαρχηγός της Μακεδονικής Επανάστασης του 1878, ενώ θείος του ήταν ο οπλαρχηγός Ιωάννης Ραδιναλής. Αποφοίτησε από τη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων και αναδείχτηκε σε ανώτατο στρατιωτικό. Το 1916 ενώ υπηρετούσε με το βαθμό του λοχαγού στη Θεσσαλονίκη, έλαβε μέρος στο Κίνημα Εθνικής Αμύνης. Το 1944, μετά τη Συμφωνία της Καζέρτας και τη νέα Κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου που σχηματίστηκε στις 3 Σεπτεμβρίου με τη συμμετοχή του ΚΚΕ, ορίστηκε ως στρατιωτικός διοικητής Θεσσαλονίκης, ο Παυσανίας Κατσώτας, ενώ Γενικός Διοικητής Βορείου Ελλάδος, ορίστηκε ο Γεώργιος Μόδης. Στις 25 Οκτωβρίου, με την παραίτηση του Παναγιώτη Σπηλιωτόπουλου από στρατιωτικό Διοικητή Αττικής και την αντικατάστασή του από τον Παυσανία Κατσώτα, δημιουργήθηκε στρατιωτική Διοίκηση Βορείου Ελλάδος και προτάθηκε από το Γεώργιο Μόδη στον Γεώργιο Παπανδρέου, ο στρατηγός Χρήστος Αβραμίδης να αναλάβει Στρατιωτικός Διοικητής Βορείου Ελλάδος με έδρα τη Θεσσαλονίκη. Ο Χρήστος Αβραμίδης ανέλαβε τη θέση, μέσα σε μια χαώδη κατάσταση, λόγω συνεχών εμφύλιων διενέξεων. Μετά τον Εμφύλιο πόλεμο, πολιτεύτηκε με την Ένωση Κέντρου και εκλέχτηκε (1956 με τη Δημοκρατική Ένωση (Κόμμα Φιλελευθέρων) και 1964 με την Ένωση Κέντρου)βουλευτής Κιλκίς *(όπου είχε προσφύγει η οικογένειά του από τις Τίκφες μετά το 1913 και την κατάληψη της περιοχής από τους Σέρβους)*. Αποστάτησε από την Ένωση Κέντρου το 1965 και συμμετείχε στην Κυβέρνηση Αθανασιάδη - Νόβα, ως υπουργός Βορείου Ελλάδος. Στη συνέχεια αποχώρησε από την πολιτική. Πέθανε όντας Αντιστράτηγος ε.α. και κηδεύτηκε στις 17 Απριλίου 1986 από τον ιερό ναό Αγίων Θεοδώρων του Πρώτου Νεκροταφείου, στην Αθήνα.

Γιος του ήταν ο επίσης πολιτικός Αλέξανδρος Αβραμίδης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Κωνσταντίνος Α. Βακαλόπουλος, Ο βόρειος ελληνισμός κατά την πρώιμη φάση του μακεδονικού αγώνα 1878-1894, Εκδόσεις Σταμούλη, 2004, σελ. 23
2. ↑  [Γενικό Επιτελείο Στρατού / Διεύθυνση Ιστορίας Στρατού: Ο Ελληνικός Στρατός κατά τον Πρώτον Παγκόσμιον Πόλεμον, Το επαναστατικό κίνημα Θεσσαλονίκης]
3. ↑  Εφημερίδα Πυροβολητής, Ιούλιος, Αύγουστος & Σεπτέμβριος 2006, σελ. 16
4. ↑  Οι Μακεδονομάχοι Αδελφοί Δογιάμα, Κωνσταντίνος Δογιάμας, Εκδόσεις: University Studio Press, Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών, σελ. 14
5. ↑  Μητρώο Γερουσιαστών και Βουλευτών 1929-1974 Βουλή των Ελλήνων, Εθνικό Τυπογραφείο, 1977 (σελ. 51, αρ. 4).(pdf)
6. ↑  «Παρασκευή & 13, *Τα δύο τελευταία εικοσιτετράωρα*, Λάζαρου Λασκαρίδη, 16 Ιουλίου 2007». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Ιουνίου 2015. Ανακτήθηκε στις 5 Δεκεμβρίου 2011.
7. ↑  Εθνικό Οπτικοακουστικό Αρχείο, Τεκμήριο D3247
8. ↑  Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης, Κυβέρνησις Νόβα - Αθανασιάδη
9. ↑  «Ειδήσεις.gr, Η ενημερωτική πύλη του Κιλκίς, *Εκτός κυβέρνησης το Κιλκίς*, 11 Οκτωβρίου 2009». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Ιουνίου 2012. Ανακτήθηκε στις 5 Δεκεμβρίου 2011.
Συντεταγμένες: 37°27′17″N 22°19′59″E﻿ / ﻿37.4545887°N 22.3331865°E﻿ / 37.4545887; 22.3331865

Απομεινάρια του Αρχαίου Παλλάντιου
Το **Αρχαίο Παλλάντιο** –σημερινό χωριό Παλλάντιο- βρίσκεται στα Βορειοδυτικά της λίμνης Τάκα, 7 χιλιόμετρα από την Τρίπολη Αρκαδίας. Οικιστής του τόπου θεωρείται ο Πάλλας, εγγονός του Πελασγού. Όμως, μάλλον το όνομά του το χρωστάει στην Παλλάδα Αθηνά.

Το Παλλάντιο είναι η βασική μητρόπολη της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Από εδώ ξεκίνησαν με αρχηγό τους τον Εύανδρο οι Αρκάδες, περαιώθηκαν στην ιταλική χερσόνησο και οίκησαν για πρώτη φορά τον Παλατίνο Λόφο, την καρδιά της Ρώμης. Αυτός είναι ο λόγος που ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Αντωνίνος Πίος ανακήρυξε το Παλλάντιο ανεξάρτητη επικράτεια και της παραχώρησε προνόμια ελεύθερης πόλης. Αυτός επίσης είναι ο λόγος που οι σύγχρονοι Ιταλοί έρχονται γεμάτοι δέος και προσκυνούν την πανάρχαια κοιτίδα τους.

Στον κείμενο λόφο οι ανασκαφές έφεραν στο φως τη θεμελίωση 4 σπουδαίων ναών. Υπάρχουν σωζόμενα ίχνη του οχυρωματικού περιβόλου της ακρόπολης και έχουν βρεθεί και δύο αγάλματα, του Πάλλαντα και του Ευάνδρου στην κάτω πόλη. Ο Παυσανίας διασώζει την ύπαρξη του ιερού των Καθαρών Θεών, Θεοτήτων δηλαδή που δεν δέχονταν αιματηρές θυσίες. Μέσα στην πόλη του αρχαίου Παλλαντίου υπήρχε και ιερό της Περσεφόνης. Στην πεδιάδα κάτω από τον λόφο κείτονται τα λιγοστά απομεινάρια δύο παλαιοχριστιανικών βασιλικών που κρατούν εντοιχισμένα αρχαιότερα αρχιτεκτονικά μέλη. Η μία από τις βασιλικές, χτισμένη τον 6ο αιώνα, είναι αφιερωμένη στον Άγιο Χριστόφορο.

Δυτικά του αρχαίου Παλλαντίου και στη θέση Βίγλα του Βόρειου όρους κατά τον Παυσανία (σήμερα Γράβαρη), πάνω στον αρχαίο δρόμο που οδηγούσε από την αρχαία Ασέα στην Τεγέα και σε βραχώδη και ερημική τοποθεσία σώζονται τα θεμέλια δωρικού ναού του τέλους του 6ου αι. π.Χ. Ο ναός αποδίδεται από τον Παυσανία στην Αθηνά Σώτειρα και στον Ποσειδώνα και ήταν μεγαλοπρεπής με μάρμαρο Δολιανών και με αετωματικά γλυπτά. Το μεγαλύτερο μέρος από το οικοδομικό υλικό του ναού είχε χρησιμοποιηθεί για την ανέγερση εκκλησίας στο Βαλτέτσι το έτος 1837. Στη βόρεια άκρη του ναού είναι χτισμένη μικρή εκκλησία αφιερωμένη στη Μεταμόρφωση του Σωτήρος.

Πηγές
-----

Ιστοσελίδα traveltripolis, Δήμου Τρίπολης Αρχειοθετήθηκε 2015-09-29 στο Wayback Machine.

Βεργέτης Χρ. "Ο Πάλλας, το Παλλάντιον, το Παλλάδιον της Αθηνάς, ο Παλλατίνος Λόφος και η λέξις Παλλάτι".

Αναφορές
--------

1. 1 2  «Αρχαίο Παλλάντιο - Μαντινεία - Αρκαδία». *web.archive.org*. 26 Απριλίου 2016. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Απριλίου 2016. Ανακτήθηκε στις 15 Μαΐου 2021. CS1 maint: Unfit url (link)
2. ↑  «Ναός Ποσειδώνος και Αθηνάς Σώτειρας (Βίγλα) - Μαντινεία - Αρκαδία». *web.archive.org*. 7 Σεπτεμβρίου 2018. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Σεπτεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 15 Μαΐου 2021. CS1 maint: Unfit url (link)
3. ↑  Σταματοπουλου, Βασιλικη (24 Νοεμβρίου 2008). «Ο ναός της Βίγλας και το «θεάρεστο» έργο της καταστροφής του». *Ειδήσεις - νέα - Το Βήμα Online*. Ανακτήθηκε στις 15 Μαΐου 2021.
4. ↑  «Ναός Αθηνάς Σώτειρας και Ποσειδώνος». *www.tegeamuseum.gr*. Ανακτήθηκε στις 15 Μαΐου 2021.
Το **Χάνιμπαλ: Η Αρχή** (*Hannibal Rising*) είναι μια ταινία τρόμου του 2007 και η πέμπτη ταινία του franchise του Hannibal Lecter. Είναι πρίκουελ των ταινιών Η Σιωπή των Αμνών, Χάνιμπαλ και Ο Κόκκινος Δράκος. Η ταινία είναι μια προσαρμογή του ομώνυμου μυθιστόρημα του Τόμας Χάρις και αφηγείται την ιστορία της εξέλιξης του Χάνιμπαλ Λέκτερ από έναν εκδικητικό κυνηγό των Ναζί σε ένα κανίβαλο κατά συρροήν δολοφόνο.

Η ταινία σκηνοθετήθηκε από τον Πίτερ Γουέμπερ, το σενάριο το έγραψε ο ίδιος ο Τόμας Χάρις και πρωταγωνιστεί ο Gaspard Ulliel ως ο ομότιτλος χαρακτήρας με επιπλέον ρόλους να έχουν οι Γκονγκ Λι , Ρις Ίφανς και Ντόμινικ Γουέστ. Τα γυρίσματα έγιναν στα στούντιο Barrandov στην Πράγα. Η ταινία είναι μια παραγωγή της Dino De Laurentiis Company και κυκλοφόρησε στη Γαλλία στις 7 Φεβρουαρίου 2007 και στην Ιταλία , το Ηνωμένο Βασίλειο και τις Ηνωμένες Πολιτείες στις 9 Φεβρουαρίου 2007. Η θεατρική διανομή έγινε από την Momentum Pictures στο Ηνωμένο Βασίλειο και από την The Weinstein Company και τη Metro-Goldwyn-Mayer στις ΗΠΑ. Η ταινία έλαβε γενικά αρνητικές κριτικές από κριτικούς, αν και η ερμηνεία του Γκασπάρ Ουλιέλ ως Χάνιμπαλ Λέκτερ γενικά επαινέθηκε. Κέρδισε 82,2 εκατομμύρια δολάρια έναντι προϋπολογισμού 50 εκατομμυρίων δολαρίων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Τσεχικά) *ČSFD*. 2001. Ανακτήθηκε στις 19  Ιανουαρίου 2020.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

* *Χάνιμπαλ: Η Αρχή*   στην IMDb

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Η σειρά **Χάνιμπαλ Λέκτερ** του Τόμας Χάρις |
| --- |
|  |
| Νουβέλες | 
* Ο Κόκκινος Δράκος
* Η Σιωπή των Αμνών
* Χάνιμπαλ
* Χάνιμπαλ, το ξύπνημα του Κακού
 |
|  |
| Ταινίες | 
* Ο Ανθρωποκυνηγός
* Η Σιωπή των Αμνών
* Χάνιμπαλ
* Ο Κόκκινος Δράκος
* Χάνιμπαλ: Η Αρχή
 |
|  |
| Τηλεόραση | 
* Χάνιμπαλ
 |
|  |
| Χαρακτήρες | 
* Χάνιμπαλ Λέκτερ
* Κλαρίς Στάρλινγκ
* Γουίλ Γκράχαμ
 |

 |