recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
*Η Μάχη του Βατερλώ* έργο του Γουΐλιαμ Σάντλερ
Ως **μάχη** ορίζεται στο *British and World English in Oxford dictionary*:

1. η παρατεταμένη σύγκρουση ανάμεσα σε μεγάλες οργανωμένες ένοπλες δυνάμεις
2. μια μακρά και δύσκολη σύγκρουση ή αγώνας ενάντια σε κάτι.

Γενικά η μάχη σύμφωνα με τον πρώτο ορισμό της είναι συστατικό στην ιεραρχία της σύγκρουσης κατά τον πόλεμο μεταξύ δύο ή περισσότερων ενόπλων δυνάμεων ή αντιμαχομένων. Ο πόλεμος συνίστάται ενίοτε από πολλές μάχες. Οι μάχες ορίζονται με σαφήνεια ανάλογα τη διάρκεια, την περιοχή και τις αντίπαλες δυνάμεις. 

Οι πόλεμοι και πολεμικές εκστρατείες ακολουθούν δεδομένη στρατηγική, ενώ οι μάχες συμβαίνουν σε ένα επίπεδο σχεδιασμού και εκτέλεσης σύμφωνα με μία διαδικασία γνωστή ως επιχειρησιακή κινητικότητα. Ο Γερμανός θεωρητικός του πολέμου Καρλ φον Κλάουζεβιτς αναφέρει ότι "η χρήση των μαχών για την επίτευξη του σκοπού του πολέμου" είναι η ουσία της στρατηγικής.

Ετυμολογία
----------

Σύμφωνα με τον Γεώργιο Μπαμπινιώτη η λέξη μάχη είχε θετική χροιά κατά την ομηρική εποχή στην οποία ανάγεται από την ετυμολογία της, αλλά είναι αβέβαιη η προέλευση του ρήματος μάχομαι, από το οποίο προέρχεται η μάχη, καθώς άλλοι τη συνδέουν με τη λέξη *μάχαιρα* και άλλοι με τη λέξη *μήχ-αρ, μηχ-ανή*. Από το λατινικό ρήμα *battuere* «χτυπώ, πλήττω» φαίνεται ότι προήλθε η γαλλική λέξη *battaille* και η αγγλική *battle*.

Σημειώσεις παραπομπές
---------------------

1. ↑  «Battle». Oxford Dictionaries. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Αυγούστου 2014. Ανακτήθηκε στις 2 Σεπτεμβρίου 2014.
2. ↑  Dupuy 1992, σ.65.
3. ↑   Glantz, 1991 σ. 10.
4. ↑  μετάφραση από Clausewitz, 1999, σ. 77.
5. ↑  Μπαμπινιώτης, Γεώργιος (6 Απριλίου 2003). «Τα ετυμολογικά του πολέμου». *Το Βήμα*.. Ανακτήθηκε στις 2 Σεπτεμβρίου 2014.

Βιβλιογραφία
------------

* von Clausewitz, Carl. Hahlweg, Werner, επιμ. *Bemerkungen über die reine und angewandte Strategie des Herrn von Bülow oder Kritik der darin enthaltenen Ansichten* (στα German). Verstreute kleine Schriften. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)  (Osnabrück: Biblio Verlag, 1979), 77.
* Dupuy, Trevor Nevitt (1992). *Understanding war: History and Theory of combat*. London: Leo Cooper. ISBN 0-85052-293-5.
* Glantz, David M.· Vuono, Carl E. (1991). *Soviet military operational art: In pursuit of deep battle*. Taylor & Francis. ISBN 0-7146-4077-8.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Battles στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85012434
* GND: 4052531-4
* BNF: cb126485118 (data)
* NKC: ph118933
* BNE: XX525636

 |

 |
Ο **Λέων Περενός** ήταν Ρωμαίος κυβερνήτης (*δούκας*) του Θέματος Δυρραχίου και ο τελευταίος Κατεπάνω της Ιταλίας.

Ο Κωνσταντίνος Ι΄ Δούκας σε ιστάμενο. επί της βασιλείας του Ο Λέων Περενός ήταν Κατεπάνω Ιταλίας.

Βιογραφία
---------

Τον Απρίλιο του 1064, ως δούκας του Δυρραχίου, ο Περενός προμήθευσε με στρατιωτική και οικονομική βοήθεια τον Ροβέρτο κόμη του Μοντεσκαλιόζο (πόλη δυτικά του Τάραντο). Ο Νορμανδός αυτός είχε εξεγερθεί εναντίον του θείου του Ροβέρτου του *Πονηρού (Γυισκάρδου)*, αυτοαποκαλούμενου δούκα της Απουλίας και Καλαβρίας. 

Το 1068 ο εν ενεργεία Κατεπάνω της Ιταλίας Αβουλχαρέ (Ρωμαίος Αραβικής καταγωγής) απεβίωσε και ο Περενός διορίστηκε αντικαταστάτης του. Τότε η πρωτεύουσα του Κατεπανάτου, το Μπάρι, επολιορκείτο από τους Νορμανδούς. Όμως ο Περενός δεν μπορούσε να στείλει αποστολή ανακούφισης, καθώς δεν μπορούσε να περάσει τη θάλασσα.

Πηγές
-----

* Leon (20276) Perenos, doux of Italy. Prosopography of the Byzantine World.
* Dickert, Christopher Henry (2014). Byzantium, Political Agency, and the City: A Case Study in Urban Autonomy During the Norman Conquest of Southern Italy (PDF) (MA thesis). Simon Fraser University.
*Μάχη του Λας Νάβας ντε Τολόσα* από τον Φρανθίσκο ντε Πάουλα Βαν Έλεν (1864)
Η **Μάχη του Λας Νάβας ντε Τολόσα** (*Battle of Las Navas de Tolosa*), επίσης γνωστή στα αραβικά ως **Μάχη του Αλ-Ουκάμπ** (*Battle of Al-Uqab*) έλαβε χώρα στις 16 Ιουλίου του 1212 στην επαρχία Χαέν της Ανδαλουσίας και έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην μεσαιωνική ιστορία της Ισπανίας και στην έκβαση της Ρεκονκίστα. Ο χριστιανικός στρατός του βασιλιά Αλφόνσου Η΄ της Καστίλης σε συνεργασία με τους στρατούς των Σάντσο Ζ΄ της Ναβάρρας και Πέτρου Β΄ της Αραγωνίας πολέμησε επιτυχώς εναντίον του Αλμοαδικού μουσουλμανικού στρατού, ο οποίος κυριαρχούσε στο νότιο τμήμα της Ιβηρικής Χερσονήσου. Ο χαλίφης Αλ-Νασίρ ηγήθηκε τον Αλμοαδικό στρατό, ο οποίος αποτελούταν από πολεμιστές από όλο το Αλμοαδικό Χαλιφάτο.

Ιστορικό
--------

Το 1195, ο Βασιλιάς Αλφόνσος Η΄ ηττήθηκε από τον Αλμοαδικό στρατό στη μάχη του Αλάρκος. Μετά από την νίκη τους οι Αλμοάδες κατέλαβαν αρκετές σημαντικές πόλεις, όπως το Τρουχίγιο, την Ταλαβέρα ντε λα Ρέινα, την Κουένκα και το Ουκλές. Το 1212, ο Μοχάμεντ Αλ-Νασίρ διέσχισε το στενό του Γιβραλτάρ, εισέβαλε σε χριστιανικά εδάφη και κατέλαβε το Κάστρο Σαλβατιέρα, το προπύργιο των ιπποτών του Τάγματος Καλατράβα. Η απειλή προς τα Ισπανικά χριστιανικά βασίλεια υπήρξε τόσο μεγάλη, ώστε ο πάπας Ιννοκέντιος Γ΄ κάλεσε τις χριστιανικές δυνάμεις σε σταυροφορία.

Δείτε επίσης
------------

* Μεσαιωνική Ισπανία

Παραπομπές
----------

1. ↑  Lynn Hunt describes the battle as a "major turning point in the reconquista..." See Lynn Hunt, R. Po-chia Hsia, Thomas R. Martin, Barbara H. Rosenwein, and Bonnie Smith, *The Making of the West: Peoples and Cultures: A Concise History: Volume I: To 1740*, Second Edition (New York: Bedford/St. Martin's 2007), 391.
2. ↑  Guggenberger, Anthony, *A General History of the Christian Era: The Papacy and the Empire*, Vol.1, (B. Herder, 1913), 372.
Η **κρυπτεία σκυτάλη** ή «*Λακεδαιμονική σκυτάλη*» θεωρείται ένα από τα αρχαιότερα συστήματα κρυπτογράφησης.

Ιστορία
-------

Ο πρώτος που βρίσκουμε να αναφέρει αυτόν τον τρόπο είναι ο αρχαίος λυρικός ποιητής Αρχίλοχος, περίπου τον 7ο π.Χ. αιώνα. Αργότερα, τον 3ο π.Χ. αιώνα, ο Απολλώνιος ο Ρόδιος μας αναφέρει ότι χρησιμοποιούσαν μια τέτοια τακτική για την κρυπτογράφηση κειμένων. Εκτεταμένη όμως περιγραφή του τρόπου μας δίνεται, αρκετά αργότερα, από τον Πλούταρχο, στους παράλληλους βίους, στο βιβλίο για τον Λύσανδρο (19.5).

Ο τρόπος
--------

τρόπος τυλίγματος σε σκυτάλητρόπος τυλίγματος σε σκυτάλη
Μία σκυτάλη τυχαίων διαστάσεων κόβονταν στη μέση. Το ένα τμήμα το φύλαγαν οι έφοροι της Σπάρτης και το άλλο το έπαιρνε μαζί του ο εκάστοτε επικεφαλής του στρατεύματος. Όταν ένα από τα δύο μέρη ήθελε να επικοινωνήσει με το άλλο, τύλιγε μια μακρόστενη λουρίδα, από ύφασμα ή περγαμηνή, γύρω από το κομμάτι της σκυτάλης που είχε. Ο τρόπος που θα το τύλιγε είχε προσυμφωνηθεί. Εκεί επάνω έγραφε το μήνυμα που ήθελε πάλι με κάποιον προσυμφωνημένο τρόπο. Μερικές φορές χρησιμοποιούσαν καθρέφτη ώστε τα γράμματα να γράφονται ανάποδα. Κατόπιν ξετύλιγε την λουρίδα υφάσματος στην οποία πλέον δεν ήταν δυνατή η άμεση ανάγνωση του μηνύματος. Ο παραλήπτης τύλιγε πάλι τη λουρίδα με τον προσυμφωνημένο τρόπο και αφού η σκυτάλη είχε την ίδια διάμετρο τα γράμματα συνέπιπταν. Μετά χρησιμοποιούσαν τον συμφωνημένο τρόπο, που μπορεί να ήταν διάβασμα σε καθρέφτη ή αντιμετάθεση συλλαβών ή κάποιος άλλος τρόπος ανάγνωσης και αποκρυπτογράφησης του κειμένου.

Κρυπτογραφία
------------

Η βασική κρυπτογραφική μέθοδος που χρησιμοποιείται είναι η λεγόμενη μέθοδος της μετάθεσης.

Με τα σημερινά δεδομένα μπορούμε να θεωρήσουμε ότι το μυστικό κλειδί της κρυπτογράφησης και αποκρυπτογράφησης είναι η περιφέρεια της σκυτάλης (η οποία μπορεί να ήταν κυκλική ή εξαγωνική κλπ.).

Παραπομπές
----------

1. ↑  ΧΑΡΗΣ Β. ΓΕΩΡΓΙΟΥ (Μάρτιος 2013). «Τηλεπικοινωνίες στην αρχαιότητα». *ΤΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ* **372**.  (σ. 48)
2. ↑  «Επικοινωνίες των Αρχαίων Ελλήνων». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Ιουνίου 2014. Ανακτήθηκε στις 13 Σεπτεμβρίου 2013.
Η μάχη στο **Κούρου πεδίον** (281 π.Χ.) ήταν η τελική σύγκρουση μεταξύ δύο από τους Διαδόχους του Μ. Αλεξάνδρου, του Σελεύκου Α' και του Λυσίμαχου. 

Μετά τη Μάχη της Ιψού το 301 π.Χ. ο Σέλευκος με τον Λυσίμαχο και τους υπόλοιπους Διαδόχους μοιράστηκαν το κράτος του Αντίγονου Α'. Ο Λυσίμαχος, μετά και από τη νίκη του επί του γιου του Αντίγονου, Δημητρίου Πολιορκητή, κατέλαβε το μεγαλύτερο μέρος της Μικράς Ασίας και έγινε ο ισχυρότερος από τους Διαδόχους. Όμως, οι σχέσεις του με τον Σέλευκο δεν ήταν καλές και, μετά την οριστική ήττα του Δημητρίου, έπαψε να υπάρχει κάθε λόγος συμμαχίας μεταξύ τους.

Το 281 π.Χ. ήταν σε εξέλιξη ενδοδυναστική διαμάχη στο κράτος του Λυσιμάχου. Ανώτατοι αξιωματικοί του στασίασαν και πολλές μικρασιατικές πόλεις επαναστάτησαν εναντίον του. Ο Σέλευκος δεν έχασε την ευκαιρία. Εισέβαλλε στην επικράτεια του Λυσιμάχου και, χωρίς να συναντήσει σοβαρή αντίσταση, έφτασε μέχρι τις Σάρδεις της Λυδίας, των οποίων η φρουρά παραδόθηκε. Εν τω μεταξύ, έφτασε στη Λυδία και ο Λυσίμαχος με το στρατό του. Οι δύο στρατοί συναντήθηκαν στο Κούρου πεδίον, την πεδιάδα που βρισκόταν προς βορρά της πόλης Μαγνησία, κοντά στο όρος Σίπυλο. Νικητής βγήκε ο Σέλευκος και ο Λυσίμαχος σκοτώθηκε και ο στρατός του παραδόθηκε. 

Η μάχη αυτή σήμανε το τέλος του κράτους του Λυσιμάχου, με τα μικρασιατικά εδάφη του να περιέρχονται στο κράτος των Σελευκιδών.

Πηγές
-----

* *Ιστορία Ελληνικού Έθνους*, Εκδοτική Αθηνών, τ. Δ', σ. 302-303.

  

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Οι πόλεμοι των Διαδόχων του Μεγάλου Αλεξάνδρου |
| --- |
|  |
| 
* Παραιτακηνή
* Γαβιηνή
* Γάζα
* Σαλαμίνα της Κύπρου
* Ρόδος
* Ιψός
* Κουροπέδιο
 |

 |
Ο **Λέων Τορνίκιος** ήταν ευγενής Βυζαντινός στρατηγός αρμένικης καταγωγής, ο οποίος κατέστη διεκδικητής του αυτοκρατορικού θρόνου το 1047.

Βιογραφία
---------

Επίθεση του Λέοντα Τορνίκιου ενάντια στην Κωνσταντινούπολη, από το Χρονικό του Ιωάννη Σκυλίτζη.
Καταγόταν από αρμένικη οικογένεια της οποίας τα εδάφη είχαν τεθεί υπό βυζαντινό έλεγχο. Συνεργαζόμενος με την αυτοκρατορική οικογένεια κατά την διάρκεια της βασιλείας του Κωνσταντίνου Θ΄, ορίστηκε ως στρατηγός της Μελιτηνής ή της Ιβηρίας. Πατρίκιος και βεστιάριος, ήταν ιδιαίτερα αντιπαθής στον αυτοκράτορα, του οποίου μία αδερφή, η  Ευπρεπία, είχε, αντιθέτως, ιδιαίτερα αισθήματα προς το πρόσωπό του.

Το 1047, μία εξέγερση των στρατευμάτων των θεμάτων της Δύσης, της οποίας το επίκεντρο βρισκόταν στην Αδριανούπολη συγκέντρωσε αριθμό στρατηγών οι οποίοι βρίσκονταν σε δυσμένεια. Οι συνωμότες, των οποίων ηγείτο ο Ιωάννης Βατάτζης, απηύθυναν κάλεσμα στον Τορνίκιο. Αισθανόμενος ότι βρισκόταν σε κίνδυνο (ο Κωνσταντίνος είχε επιχειρήσει να τον κλείσει σε μοναστήρι), και βασιζόμενος σε προφητείες που του υπόσχονταν την άνοδο στον θρόνο, εγκατέλειψε την Κωνσταντινούπολη στις 14 Σεπτεμβρίου 1047 μαζί με αρκετούς πολέμαρχους και αφίχθη την επομένη στην Αδριανούπολη, η οποία βρισκόταν σε απόσταση 240 χιλιομέτρων. 

Ανακηρυχθής αυτοκράτορας από τους στρατιώτες του, βάδισε, όντας επικεφαλής τους, προς την Κωνσταντινούπολη, στην οποία και κατέφθασε στις 25 Σεπτεμβρίου, όπου και στρατοπέδευσε απέναντι από την συνοικία των Βλαχερνών. Ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Θ΄, παρά την κακή κατάσταση της υγείας του (υπέφερε από ουρική αρθρίτιδα), ηγήθηκε της άμυνας της αυτοκρατορικής πόλης εν αναμονή του στρατού των θεμάτων της Ανατολής. Συγκέντρωσε τα στρατεύματα τα οποία διέθετε και όπλισε τους κατοίκους. Ο Λέων Τορνίκιος, έπειτα από δύο επιτυχημένες επιθέσεις, υποχώρησε στις 28 Σεπτεμβρίου 1047 στην Αρκαδιούπολη. Πολιόρκησε την Ραιδεστό, τελευταία πόλη της Δύσης η οποία ήταν ακόμη πιστή στον Κωνσταντίνο, ωστόσο υποχρεώθηκε να αναδιπλωθεί προς την Αρκαδιούπολη όταν πληροφορήθηκε την άφιξη των στρατευμάτων των θεμάτων της Ανατολής, από τα οποία και ηττήθηκε τον Δεκέμβριο. Εγκαταλειμμένος από τα στρατεύματά του τα οποία δήλωσαν πίστη στον Κωνσταντίνο, τυφλώθηκε από τον Ιωάννη Βατάτζη στις 24 Δεκεμβρίου του ιδίου έτους.

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Μεσαίωνας | Πύλη Μεσαίωνας |

1. ↑  Οι Τορνίκιοι κατάγονταν από τον Βαγρατίδη Απογκανέμ, νεώτερο γιο του Τορνίκ και αδερφό του Γκριγκόρ Α΄, πρίγκιπα του Ταρόν ; (Γαλλικά) Settipani, Christian (2006). *Continuité des élites à Byzance durant les siècles obscurs. Les princes caucasiens et l'Empire du VIe au IXe siècle*. Παρίσι: de Boccard. σελ. 367-369. ISBN 978-2-7018-0226-8. 
.
2. 1 2  Bréhier, p. 245
3. ↑  Eduard von Muralt *Essai de chronographie byzantine* Eggers, 1855

Πηγή
----

* Bréhier, Louis (2006). *Vie et Mort de Byzance*. Albin Michel. σελ. 632. ISBN 2-226-17102-9.  Unknown parameter `|month=` ignored (βοήθεια).


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Léon Tornikios  της Γαλλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
**Μέτρο** στα μαθηματικά ονομάζεται οποιαδήποτε συνάρτηση {\displaystyle \mu :\Sigma \rightarrow [0,+\infty ]} ορισμένη σε μία Σ-άλγεβρα \Sigma  με τις ακόλουθες ιδιότητες:

* **Αριθμήσιμη προσθετικότητα**: Για κάθε αριθμήσιμη συλλογή {\displaystyle \{E\_{i}\}\_{i\in I}} ξένων ανα μεταξύ τους συνόλων

{\displaystyle \mu {\Bigl (}\bigcup \_{i\in I}E\_{i}{\Bigr )}=\sum \_{i\in I}\mu (E\_{i}).}
* **Μηδενικό μέτρο στο κενό σύνολο**:

{\displaystyle \mu (\varnothing )=0.}
Συγκεκριμένα ο παραπάνω ορισμός ορίζει ένα μη-αρνητικό μέτρο. Μέτρα με σύνολο τιμών το {\mathbb {R}} ή το {\mathbb {C}} εξετάζονται στην θεωρία ολοκλήρωσης.

Εξωτερικό μέτρο
---------------

Έστω ένα σύνολο X, και έστω {\displaystyle {\mathcal {P}}(X)} το δυναμοσύνολο του X. Εξωτερικό μέτρο ονομάζεται οποιαδήποτε συνάρτηση {\displaystyle \mu :{\mathcal {P}}(X)\rightarrow [0,+\infty ]} με τις ακόλουθες ιδιότητες:

* {\displaystyle \mu (\varnothing )=0.}
* Αν {\displaystyle A\subseteq B\subseteq X}, τότε {\displaystyle \mu (A)\leq \mu (B)}.
* Αν {\displaystyle \{A\_{n}\}} είναι μια ακολουθία υποσυνόλων του Χ, τότε {\displaystyle \mu {\Bigl (}\bigcup \_{n}A\_{n}{\Bigr )}\leq \sum \_{n}\mu (A\_{n})}.

Σ-περατότητα
------------

Έστω {\displaystyle (X,\Sigma ,\mu )} ένας μετρήσιμος χώρος, δηλαδή έστω Χ κάποιο σύνολο, Σ μια σ-άλγεβρα και μ ένα μέτρο ορισμένο σε αυτή. Ένα μέτρο είναι σ-περατό αν για κάθε {\displaystyle E\in \Sigma }, υπάρχει ακολουθία ξένων ανα μεταξύ τους συνόλων {\displaystyle {A\_{n}}} με {\displaystyle \bigcup \_{n}A\_{n}=E} τέτοια ώστε κάθε στοιχείο της ακολουθίας να έχει περατό μέτρο, δηλαδή {\displaystyle \mu (A\_{i})<+\infty }.
Η **μάχη του Μυριοκέφαλου** διεξήχθη μεταξύ Βυζαντινών και Σελτζούκων του Ικονίου, στις 17 Σεπτεμβρίου 1176, στην ομώνυμη τοποθεσία (εγκαταλελειμμένος οικισμός) στη Φρυγία, κοντά στην πόλη Λαοδίκεια (σημερινό Ντενιζλί στην Τουρκία). Αν και η μάχη αυτή έληξε ισόπαλη με τεράστιες απώλειες από την πλευρά των Σελτζούκων, το γεγονός ότι οι Σελτζούκοι κατάφεραν να εξουδετερώσουν τις πολιορκητικές μηχανές των Βυζαντινών ακυρώνοντας την εκστρατεία τους πέρασε στην ιστορία ως "συντριπτική νίκη" του Σουλτάνου του Ικονίου Κιλίτς Αρσλάν Β΄ και ως "πανωλεθρία" του Μανουήλ Α΄ Κομνηνού. 

Η μάχη που έγινε σ’ αυτό το δύσβατο ορεινό πέρασμα υπήρξε σχεδόν εξ ίσου καταστρεπτική με τη μάχη του Μαντζικέρτ. Αποκομμένοι και περικυκλωμένοι μέσα στις στενές διαβάσεις οι Βυζαντινοί υπέστησαν φοβερή σφαγή. Επί πλέον, σφοδρή αμμοθύελλα είχε τόσο πολύ ελαττώσει την ορατότητα, ώστε ήταν αδύνατο οι πολεμιστές να διακρίνουν τους αντιπάλους τους, με αποτέλεσμα να αλληλοσκοτώνονται. Το απόγευμα, όταν κόπασε ή θύελλα, φαινόταν ότι οι Τούρκοι νικούσαν. Αξίζει επίσης να αναφερθεί ότι το ηθικό του βυζαντινού στρατού έπεσε ακόμη περισσότερο κατά τη διάρκεια της νύχτας με τις εκκλήσεις των Τούρκων, προς τους χριστιανούς ομοεθνείς τους να εγκαταλείψουν τους Βυζαντινούς, όσο ήταν ακόμη καιρός. Η καταπόνηση του στρατού ήταν τόσο μεγάλη, ώστε ο Μανουήλ σκέφθηκε σοβαρά να φύγει κρυφά και να εγκαταλείψει τον στρατό του στο έλεος των αντιπάλων.

Οι απώλειες δεν ήταν αντίστοιχες της μάχης του Μαντζικέρτ, όμως θεωρείται ότι τα αποτελέσματα στα χρόνια που ακολούθησαν ήταν η σταδιακή συρρίκνωση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας ολοένα και δυτικότερα, καθώς και η παράδοση της Πόλης και της Αυτοκρατορίας στα χέρια των Λατίνων και Φράγκων.

Το Μυριοκέφαλο όπως ελέχθη, είχε περισσότερο ψυχολογικό παρά στρατιωτικό αντίκτυπο, διότι όπως αποδείχθηκε η αυτοκρατορία δεν μπορούσε να καταστρέψει την δύναμη των Σελτζούκων στην κεντρική Ανατολία, παρά τις προόδους που πραγματοποιήθηκαν κατά τη βασιλεία του Μανουήλ. Ουσιαστικά, το πρόβλημα ήταν ότι ο Μανουήλ είχε εστιάσει την προσοχή του σε μια σειρά από ζητήματα ήσσονος σημασίας στην Ιταλία και την Αίγυπτο, αντί να ασχολείται με το κρίσιμο ζήτημα των Τούρκων. Αυτό έδωσε στον Σουλτάνο το χρονικό περιθώριο να εξαλείψει τους αντιπάλους του και να συγκροτήσει ικανή στρατιωτική δύναμη για να αντιμετωπίσει το Βυζαντινό στρατό σε μάχη πεδίου. Επιπλέον, κατά τη διάρκεια της εκστρατείας, ο Μανουήλ διέπραξε πολλά σοβαρά λάθη τακτικής, όπως το γεγονός ότι παρέλειψε να προβεί σε αναγνώριση της περιοχής/διαδρομής με ανιχνευτές, παραβλέποντας τις συμβουλές των στρατηγών του. Αυτά τα λάθη οδήγησαν τις δυνάμεις του κατευθείαν σε μία κλασική ενέδρα. Ωστόσο στην υπεράσπιση ο Μανουήλ οργάνωσε τον στρατό με πολύ αποτελεσματικό τρόπο. Ο στρατός αποτελείτο από τμήματα, καθένα από τα οποία ήταν αυτοδύναμο και μπορούσε να λειτουργήσει ως ένας μικρός ανεξάρτητος στρατός. Έχει υποστηριχθεί ότι αυτή ακριβώς η οργάνωση επέτρεψε στο μεγαλύτερο μέρος του στρατού του να επιβιώσει της ενέδρας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Michael Neumann-Adrian/Christoph K. Neumann: *Die Türkei. Ein Land und 9000 Jahre Geschichte.* München 1990, S. 166
To **Κυβερνείο Δυτικής Ερήμου** (*αραβικά :محافظة الصحراء الغربية*) ήταν διοικητική διαίρεση (Κυβερνείο) της Αιγύπτου από το 1917 έως το 1960. Βρισκόταν στα βόρεια της Αιγύπτου με πρωτεύουσα την πόλη Μάρσα Ματρούχ.

Το κυβερνείο στην απογραφή του 1937 είχε 52.544 κατοίκους και σε αυτή του 1947 είχε 68.161 κατοίκους. Καταργήθηκε το 1960 με την διοικητική μεταρρύθμιση του Γκαμάλ Αμπντέλ Νάσερ και τα εδάφη του περιήλθαν στα κυβερνεία : Ματρούχ, Αλεξάνδρειας, Γκίζας και Νέας Κοιλάδας.

Διοικητική διαίρεση
-------------------

Το κυβερνείο το 1917 διοικητικά χωριζόταν στα τμήματα : της Ματρούχ, της Σαλούμ, της Όασης Σίβα, το ανατολικό με την πόλη Μποργκ ελ Αράμπ και της Όασης Μπαχαρίγια. Το 1931 αποτελούνταν από τα τμήματα: της Ματρούχ, της Μάριουτ, της Όασης Μπαχαρίγια και της Όασης Σίβα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Egypt Governorates
2. ↑  نظام الإدارة المحلية. الهيئة العامة للاستعلامات، بتاريخ 30 سبتمبر 2009. تاريخ الوصول: 17 أغسطس 2014.
3. ↑  آفاق تطوير نظام الإدارة المحلية. Αρχειοθετήθηκε 2014-08-19 στο Wayback Machine. الأهرام الرقمي، بتاريخ 1 أبريل 2008. تاريخ الوصول: 17 أغسطس 2014.
4. ↑  محمد رمزي، مرجع سابق، صـ: 36.

|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Κυβερνεία της Αιγύπτου |
| --- |
|  |
| 
* Ανατολικό
* Αλεξάνδρειας
* Ασουάν
* Ασιούτ
* Βορείου Σινά
* Γκίζας
* Δαμιέτης
* Δυτικό
* Ερυθράς Θάλασσας
* Ισμαηλίας
* Καΐρου
* Καλγιούμπια
* Καφρ ελ Σεΐχ
* Κένα
* Λούξορ
* Ματρούχ
* Μίνια
* Μενούφια
* Μπένι Σουέφ
* Μπεχέιρα
* Ντακάχλια
* Νέας Κοιλάδας
* Νοτίου Σινά
* Πορτ Σάιντ
* Σοχάγκ
* Σουέζ
* Φαγιούμ
 |  |
|  |
| Καταργηθέντα Κυβερνεία | 
* Αρίς
* 6ης Οκτωβρίου
* Συνοριακού ενδιαφέροντος
* Δυτικής ερήμου
* Καναλίου
* Νότιας Ερήμου
* Ρασίντ
* Σινά
* Στρατιωτικής Ερήμου
* Ταχρίρ
* Χελουάν
 |

 |
Ο **Κωνσταντίνος Ωρολογάς** (1818 - 1893) ήταν οπλαρχηγός από τη Σάμο.

Γεννήθηκε στο Μαραθόκαμπο το 1818. Πατέρας του ήταν ο Μανουήλ Ωρολογάς, υπασπιστής του Λυκούργου Λογοθέτη. Η μητέρα του ήταν από την ηρωϊκή οικογένεια του Καπετάν Σταμάτη Γεωργιάδη. 

Γράμματα έμαθε μόνο λίγα. Μέχρι το 1854 διετέλεσε γραμματέας του Τοποτηρητή, και λόγω των υπηρεσιών του τιμήθηκε με τον αργυρό Σταυρό του Σωτήρα. Επί της ηγεμονίας του Ιωάννη Γκίκα έγινε Εφέτης και αργότερα πρωτοδίκης. Καταδίωξε αποτελεσματικά και εξόντωσε την ληστοπειρατεία στα παράλια του Αιγαίου και διορίστηκε μόνιμος οπλαρχηγός της Ηγεμονίας, ενώ τιμήθηκε με τούρκικο αυτοκρατορικό παράσημο. Το 1866 έπεσε θύμα ραδιουργίας και εξορίστηκε στη Βυρητό, επέστρεψε όμως σύντομα στην πατρίδα του. 

Υπηρέτησε σε διάφορα υπουργεία και εκλέχτηκε πολλές φορές πληρεξούσιος. 

Πέθανε το Ιούνιο του 1893 και κηδεύτηκε στη Σάμο.

Πηγές
-----

* Κωνσταντίνος Σκόκος (1896). *Ημερολόγιον Σκόκου*. Εν Αθήναις: Εκ του Τυπογραφείου των Καταστημάτων Ανέστη Κωνσταντινίδου. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Μαρτίου 2009. Ανακτήθηκε στις 5 Απριλίου 2010.
Το **Κύπελλο Κόρατς καλαθοσφαίρισης ανδρών περιόδου 1993-94** ήταν η διοργάνωση κατά την οποία μια Ελληνική ομάδα έφθασε στην πρώτη κατάκτησή της και τέταρτη συνολικά για την Ελλάδα σε όλα τα Ευρωπαϊκά Κύπελλα. Το Κύπελλο Κόρατς 1993-94 διεξήχθη σε ομίλους και αλλεπάλληλους γύρους διπλών αναμετρήσεων από τους 8 και μετά, έως και τον Τελικό, στον οποίο προκρίθηκαν η Ιταλική Στεφανέλ Τριέστε του Μπόγκνταν Τάνιεβιτς και ο ΠΑΟΚ του Σούλη Μαρκόπουλου. Προηγουμένως, στα ημιτελικά, οι Θεσσαλονικείς είχαν αποκλείσει τον έτερο εκπρόσωπο της Ελλάδας Πανιώνιο του Κώστα Μίσσα και μάλιστα με δυο νίκες, τόσο στο κλειστό της Νέας Σμύρνης με 85-83, όσο και στο Αλεξάνδρειο Μέλαθρο με 82-64.

Ο διπλός τελικός
----------------

Ο πρώτος τελικός δόθηκε στο Παλέ Ντε Σπορ στις 9 Μαρτίου του 1994 και μια βδομάδα αργότερα ακολούθησε η ρεβάνς στο στάδιο "Κιαρμπόλα" της Ιταλικής πόλης.

Ο ΠΑΟΚ, με τον ενθουσιασμό από την πρόσφατη κατάκτηση της τρίτης θέσης στην Ευρωλίγκα ανδρών (1993, στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας) και υποστηριζόμενος από ένα ένθερμο κοινό 6.000 οπαδών του ανέτρεψε το άσχημο ξεκίνημα (η Στεφανέλ προηγήθηκε στο 4ο λεπτό με 2-10, αλλά ο ΠΑΟΚ στο 7' πέρασε μπροστά και στο 14' είχε ήδη ξεφύγει στο σκορ με 6 πόντους) και έκλεισε το ημίχρονο με 35-28 υπέρ του.

Στο δεύτερο μέρος η διαφορά έφθασε έως και τους 17 πόντους (49-32, 53-36) ενώ 4 λεπτά προ του τέλους η ομάδα της Θεσσαλονίκης προηγήθηκε με 71-58. Ένα ξέσπασμα των Ιταλών στα τελευταία λεπτά έφερε σχεδόν τα πάνω-κάτω (72-66), αλλά ο Τζον Κόρφας με τρίποντο ακριβώς στην εκπνοή αύξησε τις πιθανότητες για τον κυπελλούχο Ευρώπης του 1991.

Επτά βράδια μετά, ο θρίαμβος επαναλήφθηκε για την ελληνική ομάδα. Παρά το γεγονός ότι η Στεφανέλ απέδωσε εξαιρετικά και στο β' ημίχρονο σχεδόν ανέτρεψε το μειονέκτημά της, προηγούμενη μέχρι και με 6 πόντους (64-58, 66-60),ο ΠΑΟΚ βρήκε το ψυχικό σθένος να αντεπιτεθεί και να περάσει μπροστά λίγο πριν το τέλος με 79-81. Από εκεί και πέρα παίχθηκε ελεύθερο μπάσκετ και ο ΠΑΟΚ επικράτησε ολοκληρωτικά με 91-100 κατακτώντας για πρώτη φορά το τρόπαιο. Άψογη ήταν η διαιτησία του Ισπανού Σαντσίζ και του Ελβετού Λεμάν.

Οι συνθέσεις
------------

* Από πλευράς ΠΑΟΚ, στους δυο τελικούς αγωνίσθηκαν οι Νίκος Μπουντούρης, Γιώργος Μπαλογιάννης, Νάσος Γαλακτερός, Χρήστος Τσέκος, Αχιλλέας Μαματζιόλας, Τζον Κόρφας, Μπάνε Πρέλεβιτς, Ζόραν Σάβιτς, Ουόλτερ Μπέρι και Ευθύμης Ρετζιάς.

* Η Στεφανέλ χρησιμοποίησε τους Μποντιρόγκα, Τζεντίλε, Πιλούτι, Φούτσκα, Ντεπόλ, Λάμπλεϊ, Κανταρέλο, Καλαβίτα και Πολμπονέτο.

Πηγή
----

* Περιοδικό "Τρίποντο"

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Π.Α.Ο.Κ. - Κυπελλούχος Κόρατς μπάσκετ 1993-94 |
| --- |
|  |
|  | 
**5** Μαματζιόλας  · **6** Μπουντούρης  · **7** Πρέλεβιτς  · **9** Μπαλογιάννης  · **10** Κόρφας  · **11** Τσέκος  · **12** Γαλακτερός  · **13** Σάβιτς  · **14** Ρεντζιάς  · **15** Μπέρι  · **C** Μαρκόπουλος |

 |
Η **Μάρτα Φραν Κάουφμαν** (γεννημένη 21 Σεπτεμβρίου 1956, Φιλαδέλφεια,Πενσυλβάνια) είναι  Αμερικανίδα τηλεοπτική συγγραφέας και παραγωγός. Είναι γνωστή ως συν-δημιουργός με τον **Ντέιβιντ Κρέιν** της κωμικής σειράς Τα Φιλαράκια του NBC. Και η Κάουφμαν και ο Κρέιν ήταν επίσης εκτελεστικοί παραγωγοί της παράστασης, μαζί με τον **Κέβιν Μπράιτ**.Η Κάουφμαν και ο Κρέιν παρήγαγαν επίσης τις σειρές :*Η ντουλάπα της Βερόνικα*(*Veronica's closet*) και *Τζέσι*(*Jesse*). Από το 2005 έως το 2006 ήταν εκτελεστική παραγωγός στο *Σχετίζεται με*(*Related*). Και οι δύο συγγραφείς ήταν οι δημιουργοί της σειράς *Ονειρεύομαι*(*Dream on*) του *HBO*. Η Κάουφμαν,επίσης, συν-δημιούργησε τη σειρά *Γκρέις και Φράνκι* (*Grace and Frankie*), του Netflix.

Βιογραφικό
----------

Γεννημένη σε μια  Εβραϊκή οικογένεια στα προάστια της Φιλαδέλφειας, η Κάουφμαν φοίτησε στο γυμνάσιο *Marple Newtown*, που βρίσκεται στη Σχολική Περιοχή Marple Newtown κοντά στη Φιλαδέλφεια, όπου ήταν θεσπολόγος και σκηνοθέτρια της σχολικής παράστασης "Our Town" το 1974. H Κάουφμαν φοίτησε στο *Πανεπιστήμιο Μπράνταϊς* στη Μασαχουσέτη και έλαβε το πτυχίο της στο θέατρο το 1978. Κατά τη διάρκεια της παραμονής της εκεί, ήταν μέλος της αδελφότητας *Sigma Delta Tau*.Η Κάουφμαν σπούδασε, επίσης, υποκριτική στη δραματική σχολή *The Neighborhood Playhouse School of the Theatre* στη Νέα Υόρκη.

Προσωπική ζωή
-------------

Η Κάουφμαν παντρεύτηκε τον ***Μάικλ Σκλόφ***, ο οποίος είναι ο συνθέτης του θεματικού τραγουδιού *Τα Φιλαράκια* , και έζησαν στο Λος Άντζελες, Καλιφόρνια.Η Κάουφμαν και ο Σκλόφ απέκτησαν μαζί τρία παιδιά: τη Χάνα, τον Σαμ και τη Ρόουζ. Αυτή και ο Σκλόφ υπέβαλαν αίτηση διαζυγίου τον Νοέμβριο του 2015 μετά από 31 χρόνια γάμου.

Φιλμιογραφία
------------

|  |  |
| --- | --- |
| **Έτος** | **Τίτλος** |
| 1987 | *Όλα είναι σχετικά* (*Το Everything's Relative*) |
| 1990-1996 | *Ονειρεύομαι* (*Dream on*) |
| 1991 | *Κυριακάτικο δείπνο* (*Sunday Dinner*) |
| 1994-2004 | *Τα Φιλαράκια* (*Friends*) |
| 1997-2002 | *Η ντουλάπα της Βερόνικα* (*Veronica's Closet*) |
| 1998-2000 | *Τζέσι* (*Jesse*) |
| 2005-2006 | *Σχετίζεται με* (*Related*) |
| 2011 | *Πέντε*, (*Five*) |
| 2015-σήμερα | *Γκρέις και Φράνκι* (*Grace and Frankie*) |
| 2021 | *Τα Φιλαράκια: Η επανένωση* (*Friends: The Reunion*) |

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) *SNAC*. w6rj6hmq. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  «Identifiants et Référentiels». (Γαλλικά) *IdRef*. Agence bibliographique de l'enseignement supérieur. Ανακτήθηκε στις 1  Μαΐου 2020.
3. ↑  *Czech National Authority Database*. mzk20201076923. Ανακτήθηκε στις 1  Μαρτίου 2022.
4. ↑  blogs.indiewire.com/womenandhollywood/early-look-at-finale-of-georgia-written-and-directed-by-marta-kauffman.
5. ↑  Ανακτήθηκε στις 22  Μαΐου 2019.
6. ↑  *Czech National Authority Database*. mzk20201076923. Ανακτήθηκε στις 19  Δεκεμβρίου 2022.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 218019
* LCCN: no00074508
* ISNI: 0000 0000 7825 8280
* GND: 1203402619
* SUDOC: 068717547
* BNF: cb14110041p (data)
* MusicBrainz: 93568b9c-5276-469e-ab78-b3b3a7b29e24
* NKC: mzk20201076923
* BNE: XX4906896

 |

 |
Ο **Κωνσταντίνος Χοιροσφάκτης** ήταν Βυζαντινός διπλωμάτης και αξιωματούχος, που δραστηριοποιήθηκε κατά τη βασιλεία του Νικηφόρου Γ΄ Βοτανειάτη (βασ. 1078–1081) και του Αλεξίου Α΄ Κομνηνού (βασ. 1081–1118).

Βιογραφία
---------

Ο Κωνσταντίνος Χοιροφάκτης εμφανίζεται για πρώτη φορά το 1078, φέροντας τον βαθμό του *προέδρου*, όταν στάλθηκε από τον Βοτανειάτη για να διαπραγματευτεί με τον εξεγερμένο στρατηγό Νικηφόρο Βρυέννιο τον Πρεσβύτερο. Μετά την άνοδο του Αλέξιου Α΄ Κομνηνού στην εξουσία τον Ιούνιο του 1081, ο Κωνσταντίνος, πλέον *πρωτοπρόεδρος*, στάλθηκε ως πρεσβευτής στον Ερρίκο Δ΄ βασιλιά της Γερμανίας (βασ. 1084–1105), φέρνοντας προτάσεις για συμμαχία μεταξύ των δύο δυνάμεων. 

Το 1082 ο Κωνσταντίνος συμμετείχε σε σύνοδο, που καταδίκασε τον Ιωάννη τον Ιταλό. Τότε κατείχε το αξίωμα του *πρωτονοταρίου* του *δρόμου*. Λίγα χρόνια αργότερα, το 1088, καταδεικνύεται σε χρυσόβουλο ως *πρωτοπρόεδρος* και κάτοχος του σημαντικού αξιώματος του *επί των δεήσεων*, δηλαδή «λήπτης παρακλήσεων», που απευθύνοντο στον Βυζαντινό Αυτοκράτορα.  Το 1094 συμμετείχε σε άλλη σύνοδο, η οποία καταδίκασε τον Λέοντα τον Χαλκηδόνιο. Με την ευκαιρία αυτή καταγράφεται ως κάτοχος του βαθμού του *κουροπαλάτη*. 

Από σφραγίδα είναι γνωστό, ότι ο Κωνσταντίνος κατείχε και το αξίωμα του *πραίτορα*, (κυβερνήτη) των συνδυασμένων θεμάτων της Ελλάδας (Στερεάς Ελλάδας-Θεσσαλίας) και της Πελοποννήσου, αλλά η ακριβής ημερομηνία της θητείας του είναι άγνωστη. Ο Βασίλειος Σκουλάτος υποθέτει, ότι αυτό ήταν μεταξύ 1094 και 1105. 

Ο ιστορικός Νικηφόρος Βρυέννιος ο Νεότερος τον αποκαλεί «άνθρωπο συνετό και καλλιεργημένο, προικισμένο με όλα τα προσόντα του σοφού πολιτικού», ενώ αγιογραφικές πηγές εξυμνούν την ευσέβειά του.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 27  Νοεμβρίου 2018.
2. 1 2  Skoulatos 1980.
3. 1 2  Skoulatos 1980.
4. ↑  Skoulatos 1980.

Πηγές
-----

* (Γαλλικά) Skoulatos, Basile (1980). *Les personnages byzantins de l'Alexiade: Analyse prosopographique et synthèse*. Λουβαίν-λα-Νεβ και Λουβαίν: Bureau du Recueil, Collège Érasme & Éditions Nauwelaerts. OCLC 8468871.
*ο Λάντσεστον Έλιοτ σε επιστολόχαρτο του 1910*

Ο **Λάντσεστον Έλιοτ** (**Launceston Elliot**) (Ινδία 9 Ιουνίου 1874 - Μελβούρνη 8 Αυγούστου 1930) , ήταν Βρετανός αθλητής και Ολυμπιονίκης ο πρώτος Βρετανός που κατέκτησε Ολυμπιακό μετάλλιο. 

Γεννήθηκε στην Ινδία και καταγόταν από αριστοκρατική οικογένεια της Σκωτίας. Ο προγονός του 4ος κόμης του Μίντο υπηρέτησε ως αντιβασιλέας της Ινδίας (1905-10), ο παππούς του Σερ Τσαρλς Έλιοτ ήταν κυβερνήτης της Αγίας Ελένης, και ο πατέρας του υπηρέτησε ως δικαστής στην ινδική Δημόσια Διοίκηση. Το 1887 η οικογένεια Έλιοτ επέστρεψε στην Αγγλία και εγκαταστάθηκαν σε αγρόκτημα στο Έσσεξ, ο Λάντσεστον τότε ήταν 14 ετών κι έβλεπε για πρώτη φορά την Αγγλία. Ασχολήθηκε με τον αθλητισμό και το 1891 πήρε μέρος σε αγώνες το 1894 ήταν πρώτος σε αγώνες στο Γουεντμίνστερ. 

Ο Έλιοτ αποφάσισε να πάρει μέρος στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1896 στην Αθήνα όπου και κατέκτησε τρία μετάλλια στην άρση βαρών. Ήταν πρώτος και χρυσός Ολυμπιονίκης στην άρση βαρών με το ένα χέρι όπου σήκωσε 71 κιλά, δεύτερος ήταν στην άρση βαρών με τα δύο χέρια σηκώνοντας 111,5 κιλά όσα και ο πρώτος Βίγκο Γιένσεν. Στην Ελληνορωμαϊκή πάλη ήταν τρίτος Ολυμπιονίκης έχοντας αποκλειστεί από τον Καρλ Σούμαν, πήρε μέρος χωρίς να διακριθεί στα 100 μ. και στην αναρρίχηση επί κάλω. 

Πήρε μέρος και στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1900 στη δισκοβολία όπου ήταν ενδέκατος. Στην Αγγλία έπαιρνε μέρος αρχικά σε ερασιτεχνικά πρωταθλήματα και από το 1905 σε επαγγελματικά. Σταματώντας τον αθλητισμό ασχολήθηκε με την φάρμα του στην Αγγλία και το 1923 μετοίκησε στην Μελβούρνη όπου πέθανε το 1930 από καρκίνο της σπονδυλικής στήλης.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *Roglo*. p=launceston;n=elliot.
2. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*. p53473.htm#i534728. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
3. ↑  Ανακτήθηκε στις 24  Ιουνίου 2019.
4. ↑  p53473.htm#i534728. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
5. 1 2 3 4 5  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
6. ↑  «Launceston Elliot Bio, Stats, and Results». *Olympics at Sports-Reference.com* (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Σεπτεμβρίου 2009. Ανακτήθηκε στις 19 Ιουνίου 2018.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* An article about Launceston Elliott by Ian Buchanan
* Launceston Elliott at Sandow Museum
* sports-reference.com
Συντεταγμένες: 47°15′03″N 54°15′32″W﻿ / ﻿47.25083°N 54.25889°W﻿ / 47.25083; -54.25889

Ο Κόλπος της Πλακεντίας, ο μεγάλος νοτιοανατολικός κόλπος της Νέας Γης
Ο **Κόλπος της Πλακεντίας** (στη γαλλική: *Baie de Plaisance*) είναι μεγάλος κόλπος στη νοτιοανατολική ακτή της Νέας Γης, νήσου στον Κόλπο του Αγίου Λαυρεντίου στον ​​Καναδά. Σχηματίζεται μεταξύ των δύο νοτιοανατολικών χερσονήσων Μπουρίν (δυτικά) και Αβαλόν (ανατολικά), με κατεύθυνση αναπτύξεως από νότια-νοτιοδυτικά προς βόρεια-βορειοανατολικά, και έχει μήκος περίπου 100 χιλιόμετρα. Επί της δυτικής πλευράς του εσωτερικού του κόλπου και παράλληλα προς την ακτή αναπτύσσεται συστάδα νήσων και νησίδων που αναδεικνύουν ένα ειδυλλιακό τοπίο και μετατρέπουν το θαλάσσιο χώρο σε σπουδαίο αλιευτικό πεδίο. 

Ακολουθώντας την ιστορία της νήσου από τον 16ο αιώνα, όταν έφθασαν οι πρώτοι Ευρωπαίοι και τέθηκε υπό γαλλική κυριαρχία, αναπτύχθηκε οικιστικά η ανατολική ακτή του κόλπου, όπου και η μεγαλύτερη πόλη Πλακεντία που του έδωσε την ονομασία του. Με τη συνθήκη της Ουτρέχτης το 1713 η νήσος περιήλθε στην αγγλική κυριαρχία. Το Κασλ Χιλ, περιοχή με παλαιές γαλλο-αγγλικές οχυρώσεις κοντά στην ομώνυμη πόλη, αποτελεί εθνικό ιστορικό μνημείο. Άλλοι οικισμοί γύρω από τον κόλπο είναι το Μπουρίν και η Μαιρυστάουν.

Στη διάρκεια του Β' Π.Π. και περί το μέσο της ανατολικής ακτής του κόλπου δημιουργήθηκε ο ναυτικός σταθμός Αργεντίας, που μεταβιβάστηκε στις ΗΠΑ στα πλαίσια του Νόμου Εκμισθώσεων και Δανεισμού, και η λειτουργία του άρχισε στις 15 Ιουλίου 1941. Εντός του κόλπου και προ αυτού του σταθμού στις 9 και 10 Αυγούστου του ίδιου έτους πραγματοποιήθηκε με άκρα μυστικότητα η ιστορική συνάντηση του Αμερικανού προέδρου Φραγκλίνου Ρούζβελτ και του Βρετανού πρωθυπουργού Ουίνστον Τσώρτσιλ, η καλούμενη και Διάσκεψη του Ατλαντικού, όπου υπογράφηκε η ιστορική συμφωνία που έλαβε την ονομασία «Χάρτης του Ατλαντικού» και δημοσιοποιήθηκε 4 ημέρες αργότερα, στις 14 Αυγούστου.

Πηγές
-----

* *Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου*, τόμ. Γ΄, σελ. 437
* *Τα Υπέρ και τα Κατά - Ρούζβελτ* (τόμ. 11ος), Φάκελλοι Mondadori, ελληνική έκδοση Φυτράκης, Αθήναι 1972, σελ. 146

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 315527445
* LCCN: sh91001097

 |

 |
Τοπίο με την εμφάνιση στον "δρόμον προς Εμμαούς"
Ο **Μάρτεν φαν Φάλκενμπορχ** (φλαμανδικά: **Marten van Valckenborch**, 1535 Λέουβεν – 1612 Φρανκφούρτη) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος της Αναγέννησης.

Βιογραφία
---------

Σύμφωνα με τον Κάρελ φαν Μάντερ έμαθε να ζωγραφίζει τοπία στο Μέχελεν, το οποίο τότε ήταν γνωστό ως κέντρο της τοπιογραφίας είτε με ελαιοχρώματα είτε με υδροχρώματαg. Κατά την εποχή της εικονομαχίας -στα πλαίσια της Διαμαρτύρησης- στις Κάτω Χώρες (*Beeldenstorm*), έφυγε το 1596 από την πόλη μαζί με τον Λούκας φαν Φάλκενμπορχ πραγματοποιώντας ένα ταξίδι από τη Λιέγη στο Άαχεν κατά μήκος του ποταμού Μεύση, ζωγραφίζοντας απόψεις της κοιλάδας του ποταμού. Όταν ο Γουλιέλμος ο Σιωπηλός στράφηκε κατά των Ισπανών, επέστρεψαν στις Κάτω Χώρες, όπου φιλοτέχνησαν πολλούς όμορφους μικρούς πίνακες οι οποίοι πωλούνταν εύκολα. Στη συνέχεια ο Μάρτεν μετοίκησε στη Φρανκφούρτη, όπου αργότερα απέκτησε δυο γιους, οι οποίοι έγιναν επίσης επιτυχημένοι ζωγράφοι.

Σύμφωνα με το Ολλανδικό Ίδρυμα Ιστορίας της Τέχνης, ήταν ο πατέρας των ζωγράφων Φρέντερικ φαν Φάλκενμπορχ και Χίλλις φαν Φάλκενμπορχ και θείος του Λούκας φαν Φάλκενμπορχ (αν και είχαν μικρή διαφορά ηλικίας). Καταγράφηκε στην Αμβέρσα το 1565, στο Άαχεν την περίοδο 1566 - 1573, ξανά στην Αμβέρσα κατά την περίοδο 1584 - 1585 και, τέλος, στη Φρανκφούρτη από το 1586 και ύστερα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Marten van Valckenborch I». *British Museum person-institution thesaurus*. 49258.
2. ↑  «Benezit Dictionary of Artists» (Αγγλικά) Oxford University Press. 2006. B00187967. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017. ISBN-13 978-0-19-977378-7.
3. ↑  *Artnet*. marten-van-valkenborch-the-elder. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
4. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. 118935585. Ανακτήθηκε στις 17  Οκτωβρίου 2015.
5. ↑  «Marten van, I Valckenborch». (Αγγλικά) *Union List of Artist Names*. 500010084.
6. ↑  (Αγγλικά) *Union List of Artist Names*. 29  Νοεμβρίου 2017. 500010084. Ανακτήθηκε στις 22  Μαΐου 2021.
7. 1 2 3  (Ολλανδικά) Marten van Valckenborch in Karel van Mander's *Schilder-boeck*, 1604, courtesy of the Digital library for Dutch literature
8. 1 2  Marten van Valckenborch[*νεκρός σύνδεσμος*] in the RKD

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Marten van Valckenborch on Artnet
* Marten van Valckenborch on Artcyclopedia

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 30336095
* **Europeana**: agent/base/41270
* LCCN: nr90022545
* ISNI: 0000 0000 6676 2076
* GND: 118935585
* SUDOC: 030834880
* BNF: cb122171139 (data)
* BPN: 04264029
* ULAN: 500010084
* RKD: 78986

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Τέχνη
* Πύλη:Ζωγραφική
 |

 |
Ο **Φλάβιος Μέσσιος Φοίβος Σεβήρος** (Λατινικά: **Flavius Messius Phoebus Severus)** (*floruit* 469 - 470) ήταν Ρωμαίος πολιτικός και φιλόσοφος που έζησε τον 5ο αιώνα. Διετέλεσε Ύπατος μαζί με το Φλάβιο Ιορδάνη το 470, διορισμένος από τον Αυτοκράτορα Ανθέμιο.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στη Ρώμη, σπούδασε στην Πλατωνική Ακαδημία του Πρόκλου στην Αθήνα. Mεταξύ των συμμαθητών του ήταν ο ποιητής και μάντης Παμπρέπιος (που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη Στάση του Ίλλου), ο στρατιωτικός Μαρκελλίνος (που αργότερα έγινε ημι-αυτόνομος κυβερνήτης της Δαλματίας), ο ευγενής Ανθέμιος (μετέπειτα Ύπατος και Αυτοκράτορας της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας), και ο Φλάβιος Ιλλούστριος Πουσαίος (Πραιτωριανός Ἐπαρχος Ανατολής το 465 και Ύπατος το 467). Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, που δεν ασχολείτο με τα κοινά, απογοητευμένος από τη δημόσια ζωή, δέχτηκε μια επίσκεψη από ορισμένους μελετητές που ενδιαφέρθηκαν για την πλούσια βιβλιοθήκη.

Το 467/469, ο Σεβήρος επέστρεψε στη Ρώμη, όπου ο Δυτικός Αυτοκράτορας Ανθέμιος τον όρισε Ύπατο το 470 και του έδωσε τα αξιώματσ του Πατρικίου και του Πολιάρχου. Σύμφωνα με τον Δαμάσκιο, ο Σεβήρος και ο Ανθέμιος είχαν ένα μυστικό σχέδιο επανόρθωσης της εθνικής λατρείας. Κατά τη διάρκεια της θητείας του Σεβήρου, αποκαταστάθηκαν τμήματα του Κολοσσαίου.

Σημειώσεις
----------

 
1. ↑  Ανακτήθηκε στις 20  Ιουνίου 2019.
2. ↑  Το όνομα "Messius Phoebus Severus" βεβαιώνεται από τις επιγραφές *CIL* VI, 32189 και από μια ελεφαντοστέινη πλάκα. Το όνομα "Messius Phoeb[us]", εμφανίζεται στις επιγραφές *CIL* VI, 32091, *CIL* VI, 32092, *CIL* VI, 32188. Το όνομα "Flavius Severus" απαντάται στην επιγραφή *CIL* X, 1343.
3. ↑  Δαμάσκιος, *Vita Isidori* στην *Επιτομή* Φωτίου, 9,64 θραύσμα 6.
4. ↑  O'Meara, σελ. 21.
5. ↑  , στον Φώτιο και στον Σουίδα.
6. ↑  Δαμάσκιος, *Vita Isidori* στην στην Επιτομή Φωτίου, που αναφέρεται στο MacGeorge, σελ. 52.
7. ↑  *CIL* VI, 32091  και *CIL* VI, 32188

Βιβλιογραφία
------------

* MacGeorge, Penny, *Late Roman Warlords*, Oxford University Press, 2002, ISBN 0-19-925244-0
* Martindale, John, John R. Morris, "Fl. Messius Phoebus Severus 19" *PLRE* ΙΙ, (Prosopography of the Later Roman Empire Vol. ΙΙ. Α. Δ. 395-527)
* O'Meara, Dominic, *Platonopolis: Platonic Political Philosophy in Late Antiquity*, Oxford University Press, 2003, ISBN 0-19-925758-2
Η **Μάχη της Ηράκλειας των Θερμοπυλών** διεξήχθη το 323 π.Χ. μεταξύ των Μακεδόνων και του αντιμακεδονικού συνασπισμού πόλεων - κρατών, με επικεφαλής τους Αθηναίους, στο στενό των Θερμοπυλών, κατά τη διάρκεια του Λαμιακού Πολέμου.

Όταν ο Αντίπατρος πληροφορήθηκε το ξέσπασμα του πολέμου απο τον αντιμακεδονικό συνασπισμό, ζήτησε (με αγγελιοφόρους) βοήθεια από τον Κρατερό και τον Φιλώτα, που ήταν στην Ασία επικεφαλής ενός στρατού με πάνω από 10.000 άνδρες αριθμητική δύναμη. Λαμβάνοντας, όμως, νέα της προόδου του πολέμου και συνειδητοποιώντας ότι δεν μπορούσε απλά να περιμένει τις ενισχύσεις αυτές να φθάσουν, προωθήθηκε στη Θεσσαλία με 13.000 πεζούς και 600 ιππείς, αφήνοντας τον Σήππα διοικητή της Μακεδονίας. Αλλά οι Θεσσαλοί, που στην αρχή υποστήριζαν τους Μακεδόνες, άλλαξαν πλευρά και πήγαν με την πλευρά του αντιμακεδονικού συνασπισμού, υπό το Λαοσθένη, και κατέλαβαν το στενό των Θερμοπυλών, υπερέχοντας σημαντικά αριθμητικά από τους Μακεδόνες του Αντίπατρου. Ο Αντίπατρος, στη μάχη που έγινε στην περιοχή της Ηράκειας, παρά το σημερινό Μώλο, νικήθηκε, αλλά επειδή δεν μπορούσε να υποχωρήσει στη Μακεδονία, εφόσον ο αντιμακεδονικός συνασπισμός, με τη συμμετοχή και των Θεσσαλών, υπερείχε σε ιππικό, κλείστηκε στην πόλη της Λαμίας, οπότε ακολούθησε η Πολιορκία της Λαμίας.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Siculus, Diodorus. "12". Library. XVIII.
2. ↑  Σημείωση: Πρόκειται για ένα στρατηγό με αυτό το όνομα. Ο γνωστότερος Φιλώτας του Παρμενίωνα είχε εκτελεστεί το 330 π.Χ..

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Οι μάχες του Λαμιακού Πολέμου |
| --- |
|  |
| 
* Ηράκλεια
* Εχινάδες
* Λαμία
* Κραννώνα
* Αμοργός
 |

 |
Οι **κόλυμβοι**, γνωστοί και ως **θαλασσοβούτια**, **κολύμπρια** ή **βουταναριές** είναι ομάδα υδρόβιων πτηνών της τάξης των Κολυμβόμορφων, που απατώνται σε πολλά σημεία της Βόρειας Αμερικής και της βόρειας Ευρασίας.

Ονοματολογία
------------

Η επιστημονική ονομασία του γένους, είναι λατινική και, στην κυριολεξία σημαίνει «γλάρος», gāvĭa, ae, f. (=λάρος), I a bird, perh. the seamew, Plin. 10, 32, 48, § 91; 10, 74, 95, § 204; App. M. 5, p. 171. αγνώστου λοιπής αιτιολογίας. Οφείλεται στον περίφημο Ρωμαίο φυσιοδίφη Πλίνιο τον Πρεσβύτερο.

Βιολογία
--------

Τα πουλιά αυτά είναι επιδέξιοι βουτηχτές και κολυμπούν εύκολα στο νερό. Κολυμπούν χαμηλά, με κάπως βυθισμένο σώμα (σαν κορμοράνοι), αλλά πλέουν ψηλότερα όταν αναπαύονται ή καθαρίζονται. Στην ξηρά κινούνται με μεγάλη δυσκολία, επειδή τα πόδια τους είναι κοντά και αρκετά προς τα πίσω σε σχέση με τον κορμό. Έχουν μακρύ σώμα και λαιμό. 

Ψαρεύουν βουτώντας απαλά, συχνά παραμένουν βυθισμένα μέχρι ένα λεπτό ή και περισσότερο, καλύπτοντας μεγάλες αποστάσεις υποβρυχίως. Προτού βουτήξουν συχνά ελέγχουν αρκετή ώρα το βυθό από την επιφάνεια με το κεφάλι βυθισμένο.

Αναπαράγονται κυρίως σε λίμνες, σε δάση ή στην τούνδρα, με σταθερή στάθμη νερού. Η φωλιά είναι ένα ρηχό βαθούλωμα κοντά στο νερό. Ξεχειμωνιάζουν στις ακτές και σε κλειστούς κόλπους, μερικές φορές σε μεγάλες αραιές συγκεντρώσεις, αλλά συνήθως τα βλέπουμε μοναχικά ή σε μικρές ομάδες. Μεταναστεύουν (Απρ.-Ιούν. και Σεπτ.-Νοέμβρ.) ταξιδεύοντας κυρίως πάνω από τη θάλασσα, μοναχικά ή σε αραιά κοπάδια, ποτέ σε πυκνούς σχηματισμούς. Όταν ο άνεμος είναι ασθενής ή ούριος, συχνά πετούν ψηλά σε ευρεία γραμμή, με συνεχή χτυπήματα των μακριών στενών φτερούγων.

Είδη
----

* Κηλιδοβούτι, *Gavia stellata*
* Λαμπροβούτι, *Gavia arctica*
* Λαμπροβούτι του Ειρηνικού, *Gavia pacifica* (πιθανόν στο *G. arctica*)
* Παγοβούτι, *Gavia immer*
* Κιτρινόραμφο παγοβούτι, *Gavia adamsii*

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑  Johnsgard

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Κόλυμβος** |


|  |  |
| --- | --- |
| Wikispecies logoWikispecies logo | Τα Βικιείδη έχουν πληροφορίες για το θέμα:   **Gavia** |

* Εγκυκλοπαίδεια Δομή, τόμος 8, σελ. 345
* Killian Mullarney, Lars Svensson, Dan Zetterström, Peter J. Grant, Τα Πουλιά της Ελλάδας Της Κύπρου και της Ευρώπης, ΕΟΕ, 2015 (2η Έκδοση)
Η λίμνη
Η **Λίμνη Μπουμπάνι** (*σερβικά : Бубањ*) είναι τεχνητή λίμνη της Σερβίας που δημιουργήθηκε με φυσικό τρόπο. Βρίσκεται στον αστικό ιστό της πόλης του Κραγκούγιεβατς και απέχει 1 χλμ από το κέντρο της πόλης.

Η λίμνη δημιουργήθηκε στον χώρο του εργοστασίου τούβλων όταν από το σκάψιμο της γης για να εξασφαλιστή χώμα για την κατασκευή τούβλων άνοιξαν στο έδαφος μεγάλες τρύπες. Σταδιακά οι τρύπες αυτές γέμισαν νερό, με τα χρόνια ενώθηκαν σε μία υδάτινη επιφάνεια δημιουργώντας την λίμνη η οποία σταδιακά αυξάνεται η έκταση της. Σήμερα έχει έκταση πάνω από 3 στρέμματα και μέσο βάθος περίπου 1,2 μέτρα.

Αναφορές
--------

* *Мала енциклопедија Просвета*, Треће издање (1985); Београд: „Просвета"; ISBN 86-07-00001-2, στα σερβικά
* Јован Ђ. Марковић (1990): *Енциклопедијски географски лексикон Југославије* Сарајево: „Свјетлост"; ISBN 86-01-02651-6, στα σερβικά


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Језеро Бубањ  της Σερβικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Τμήματα του στρατού της Βορείου Ηπείρου στην Μονή Τσέπου.
Η **Μάχη της Μονής Τσέπου** (20-23 Απριλίου 1914) ήταν ένοπλη σύγκρουση μεταξύ των βορειοηπειρωτικών και των αλβανικών δυνάμεων και θεωρείται σημείο καμπής για την εδραίωση της Αυτόνομης Βορείου Ηπείρου.

Το μέτωπο
---------

Η γραμμή του μετώπου που έλεγχαν οι δυνάμεις της Αυτόνομης Πολιτείας της Βορείου Ηπείρου, βόρεια του Αργυροκάστρου, που ήταν και η έδρα της Προσωρινής Κυβέρνησης, βρισκόταν νότια από τη συμβολή των ποταμών Βελίτσα και Δρίνου και εκτινόταν μέχρι τα υψώματα της Τσεπούνας και κοντά στο χωριό Μοσχοχώρι.

Η συμπλοκή
----------

Στον κεντρικό τομέα του μετώπου, βόρεια του Αργυροκάστρου, ήταν έντονος ο κίνδυνος κατάρρευσης, καθώς αλβανικά τμήματα είχαν προωθηθεί στο υψώματα της Μονής Τσέπου και ήταν έτοιμα να συνεχίσουν την προέλαση νοτιότερα. Η βορειοηπειρωτική πλευρά βρισκόταν σε δυσχερή θέση προσπαθώντας να συγκεντρώσει άμεσα ενισχύσεις.

Επικεφαλής της αμυντικής διάταξης ήταν ο ταγματάρχης Βλάσης Καραχρήστος, διοικητής του Συντάγματος Δελβίνου, ενώ η κατάσταση ανάγκασε τον ίδιο τον υπουργό άμυνας της Βορείου Ηπείρου, Δημήτριο Δούλη να επεμβεί και να τοποθετήσει σε αμυντικές θέσεις στην περιοχή το Σώμα Ερυθροχιτώνων του Αλέξανδρου Ρώμα και τον Ανεξάρτητο Λόχο Λαμπόβου, με επικεφαλής τον λοχαγό Γεράσιμο Πνευματικάτο. 

Οι αλβανικές ομάδες, με την υποστήριξη Ολλανδών αξιωματικών, εξαπέλυσαν την κύρια επίθεσή τους στον τομέα της Μονής Τσέπου και τα κοντινά υψώματα στην Τσεπούνα και το Μοσχοχώρι. Κατάφεραν να προωθηθούν αρκετά και να καταλάβουν αρχικά σημαντικές θέσεις. Όμως μετά από εντολή του Βλάση Καραχρήστου, που θεώρησε ότι περαιτέρω υποχώρηση θα έθετε σε σοβαρό κίνδυνο το μέλλον του Βορειοηπειρωτικού Αγώνα, εξαπολύθηκε νυχτερινή επιχείρηση για την ανακατάληψη της Μονής Τσέπου. Ο αιφνιδιασμός τελικά πέτυχε, παρόλα τα σφοδρά εχθρικά πυρά που συγκέντρωσε η επίθεση.

Η αλβανική αντίδραση συνεχίστηκε για περίπου μία ώρα, μετά την ανακατάληψη της Μονής, όμως με την άφιξη βορειοηπειρωτικών ενισχύσεων, ξεκίνησε η αλβανική υποχώρηση. Την επόμενη ημέρα τα βορειοηπειρωτικά τμήματα συνέχισαν την προέλασή τους μέχρι τις όχθες του Βελίτσα και στο χωριό Πλέτι.

Η σύγκρουση στην περιοχή της Μονής Τσέπου και η επιτυχία των Βορειηπειρωτών είχαν σημαντικό θετικό αντίκτυπο για τη συνέχιση του Βορειοηπειρωτικού Αγώνα, ενώ η αλβανική προέλαση προς το Αργυρόκαστρο, ανατράπηκε οριστικά.

Πηγές
-----

* Σάββας Ιακωβίδης. Το Αυτονομιστικό Κίνημα στη Βόρεια Ήπειρο (1914). Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, 2011, σελ 53.
* Ο Βορειοηπειρωτικός Αγώνας. Γενικό Επιτελείο Στρατού, Διεύθυνση Ιστορίας Στρατού, (1997).
Η **λίμνη Μπίλετσκο** (Σέρβικα: Билећко језеро) είναι μια τεχνητή λίμνη που βρίσκεται στο Δήμο Μπίλετσκο (η 2η μεγαλύτερη τεχνητή λίμνη των Βαλκανίων), εντός της Σερβικής Δημοκρατίας, ενώ μέρος της βρίσκεται εντός του Μαυροβουνίου, καθώς μήκος της όχθης της συνιστά τμήμα των συνόρων με το Μαυροβούνιο. Αυτή η τεχνητή λίμνη σχηματίστηκε με την κατασκευή του αψιδωτού φράγματος του Γκραντσάρεβο στον ποταμό Τρέμπινιε, που αποπερατώθηκε το 1968. Βρίσκεται στο κεντρικό και άνω τμήμα της κοιλάδας του Τρέμπινιε, 17 χιλιόμετρα από την ομώνυμη πόλη και είναι μία από τις μεγαλύτερες λίμνες στη Βοσνία – Ερζεγοβίνη. Κάλυψε την πιο εύφορη περιοχή της Βοσνίας - Ερζεγοβίνης, για τις ανάγκες του υδροηλεκτρικού σταθμού, 5 χωριά που εκκενώθηκαν όπως και τον αρχαιολογικό Ρωμαϊκό χώρο Λευσίνιο, που χρονολογείται στον 3ο αιώνα π.Χ.

Γεωγραφία
---------

Η λίμνη κατασκευάστηκε το 1968. Πρόκειται για τον μόνο ταμιευτήρα νερού της περιοχής, που εκτίθεται σε ακραίες καιρικές συνθήκες Χειμώνα – Καλοκαίρι. Ο ποταμός Τσεπέλικα, από την περιοχή Μπίλεκα Ρούντινε την τροφοδοτεί και θεωρείται ο πλέον γνωστός υπόγειος ποταμός σε Βοσνία και Ερζεγοβίνη.

Το φυσικό τοπίο της ευρύτερης περιοχής της λίμνης περιέχει ασβεστολιθικά όρη με καρστικούς σχηματισμούς σε πλήρη θέα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Only for archaeological divers: Bileća Lake & its underwater villages».
2. ↑  «Bilecko Lake: The Remains of a Village that sunk Half a Century ago reappeared».
Η **Μάχη της Θράκης** του 1089 ή κατά άλλους το 1090, έγινε στην τότε Βυζαντινή Θράκη σε άγνωστη ακριβή τοποθεσία ανάμεσα στον Βυζαντινό στρατό και τους Πετσενέγους που έκαναν επιδρομές στην αυτοκρατορία.

Οι Πετσενέγοι είχαν εισβάλει στην βυζαντινή Θράκη και την λεηλατούσαν ενώ είχαν πρόσφατα επιτεθεί και λεηλατήσει την Χαριούπολη, ο αυτοκράτορας Αλέξιος Α΄ Κομνηνός όπου τους παρενοχλούσε με τα στρατεύματα του, συγκρότησε ένα σώμα, το Σώμα των Αρχοντόπουλων. Το νέο αυτό στρατιωτικό σώμα αποτελούνταν μόνο από γόνους αρχοντικών οικογενειών και ήταν όλοι απόγονοι παλιών αξιωματικών του στρατού της αυτοκρατορίας.

Το σώμα των αρχοντόπουλων συνάντησε τους Πετσενέγους στη Θράκη, σε άγνωστη τοποθεσία, και τους αντιμετώπισε ανεπιτυχώς σε μάχη. Από τους 2.000 αρχοντόπουλους που πήραν μέρος στη μάχη ελάχιστοι επέζησαν, κατά άλλη πηγή έχασαν μόνο 300 άντρες.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6  Γιάννης Γρυντάκης,Γιώργος Δάλκος,Άγγελος Χόρτης,Έκτορας Χόρτης, Η άγνωστη πλευρά του Βυζαντίου: Ιστορικά παράδοξα
2. 1 2 3  Περιοδικό Στρατιωτική Ιστορία, Τεύχος 107, Ιούλιος 2005, άρθρο : *Ο Αλέξιος Α΄ Κομνηνός (1081-1091), οι εκστρατείες του κατά των Πατζινάκων*, των : Χρήστου Παναγιωτόπουλου, Ηλία Αναγνωστάκη