recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Γενικά **αγροτική πολιτική** ονομάζεται το σύνολο μέτρων, μεθόδων και διαδικασιών που λαμβάνονται εκάστοτε για αγροτική ανάπτυξη. Στον όρο περιλαμβάνονται η γεωργική, κτηνοτροφική, δασική και αλιευτική ανάπτυξη.

Από την εποχή που η ανθρωπότητα άρχισε να εισέρχεται σε ανώτερο πολιτισμό έπαυσε και η καλλιέργεια της γης να αφήνεται στη τύχη της όπως συνέβαινε στους πρωτόγονους λαούς. Η πολύ στενή σχέση του ανθρώπου με τα προϊόντα της γης, του επέβαλε από τους μυθικούς ακόμα χρόνους να προσπαθεί να πετύχει καλύτερες γεωργικές αποδόσεις αναζητώντας καλύτερα είδη καλλιέργειας, καταλληλότητα εδάφους, χρησιμοποιώντας καλύτερους σπόρους και φυσικά με τον καιρό καλύτερα λιπάσματα, παραγωγικότερα ζώα, καταλληλότερους εργάτες, τελειότερα μηχανήματα και μέσα παραγωγής.

Έτσι όταν οι κοινωνίες άρχισαν να προσλαμβάνουν την έννοια της πόλης-κράτους και στη συνέχεια κράτους όπως εξελίχθηκε στη μορφή που παρουσιάζονται σήμερα σε συνάρτηση με το αυξανόμενο εμπόριο που έλαβε διεθνή χαρακτήρα η ανάγκη της κρατικής πλέον παρέμβασης για τη ρύθμιση των κυριοτέρων συναφών ζητημάτων κατέστη περισσότερο αναγκαία. Και αυτό ήταν φυσικό επακόλουθο αφού δεν θα μπορούσαν τα οργανωμένα κράτη να αγνοήσουν την ποιοτική και ποσοτική απόδοση των καλλιεργειών των εδαφών τους όταν μάλιστα έχει να κάνει σε μεγάλο βαθμό τόσο με την διατροφή του πληθυσμού όσο και κατ΄ επέκταση με την γενικότερη οικονομική ανάπτυξή τους.

Η κρατική αυτή παρέμβαση για την αγροτική ανάπτυξη ονομάζεται *αγροτική πολιτική* που εφαρμόζεται με νόμους, μεθόδους και συστήματα που επιβάλλονται κατά καιρούς. Η σημασία δε αυτής είναι τέτοια που όλα σχεδόν τα κράτη του κόσμου έχουν δημιουργήσει ειδικό Υπουργείο για την άσκηση αυτής της πολιτικής. Στην Ελλάδα η αγροτική πολιτική ασκείται από το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης, αλλά και από μεγάλο πιστωτικό φορέα όπως είναι η Αγροτική Τράπεζα της Ελλάδος, καθώς επίσης και από διάφορους άλλους αγροτικούς ημικρατικούς οργανισμούς ή γεωργικούς συνεταιρισμούς.

Έτσι σήμερα η αγροτική πολιτική κάθε κράτους διακρίνεται σε διάφορους επιμέρους κλάδους όπως είναι η αγροτική ασφάλεια, η αγροτική πίστη, η γεωργική εκπαίδευση, ο κρατικός παρεμβατισμός στη ρύθμιση των τιμών, η εξασφάλιση αγορών διάθεσης των προϊόντων, η ρύθμιση σχέσεων αγροκτημόνων - εργατών καθώς και διακρατικών σχέσεων συναφούς εμπορίου. Το σύνολο της νομοθεσίας που ρυθμίζει όλα τα παραπάνω σχετικά ζητήματα ονομάζεται αγροτική νομοθεσία.

Η σπουδαιότητα της αγροτικής πολιτικής που έλαβε στη σύγχρονη εποχή μια διεθνή διάσταση δεν θα μπορούσε να αγνοηθεί και από τους μεγαλύτερους διεθνείς οργανισμούς. Έτσι η Κοινωνία των Εθνών αρχικά και στη συνέχεια ο ΟΗΕ περιέλαβαν στο πλαίσιο των γενικών προσπαθειών τους την επεξεργασία και εφαρμογή μιας διεθνούς αγροτικής πολιτικής που αποβλέπει στην αύξηση της παγκόσμιας γεωργικής παραγωγής με στόχο την καλλίτερη και φθηνότερη διατροφή των λαών της Γης.  
 
Εφαρμογή αυτού του στόχου είναι η από τον Οκτώβριο του 1945 δημιουργία ιδιαίτερου διεθνούς οργανισμού του ΟΗΕ, που φέρει τον επίσημο τίτλο Διεθνής Οργάνωση Τροφίμων και Γεωργίας (FAO).

Πηγές
-----

* "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ.1ος, σελ.365.
Συντεταγμένες: 06°40′S 71°21′E﻿ / ﻿6.667°S 71.350°E﻿ / -6.667; 71.350

Οι **Έγκμοντ Νήσοι** ή **Έξι Νησιά** είναι μία από τις λίγες αναδυόμενες κοραλλιογενείς ατόλλες που αποτελούν το Αρχιπέλαγος Τσάγκος. 

Αυτή η μικρή ατόλλη βρίσκεται λιγότερο από 10 χλμ. νότια από τον βυθισμένο ύφαλο της νότιας περιφέρειας του Μεγάλου Τσάγκος Μπάγκος. Το πλησιέστερο νησί είναι η Ντέηντζερ Νήσος στο Μεγάλο Τσάγκος Μπάγκος, λιγότερα από 30 χλμ. στα βόρεια.

Η συνολική έκταση της είναι 29 χλμ², συμπεριλαμβανομένων της λιμνοθάλασσας και του περιβάλλοντος κοραλλιογενούς υφάλου. Η χερσαία έκταση είναι περίπου 4 χλμ². Το μεγαλύτερο νησί είναι το "Ιλ Συντ-Εστ" (*Ανατολικό Έγκμοντ*), όπου βρίσκεται και ο οικισμός, με έκταση 1,5 χλμ². Το "Ιλ Λουμπέν" είναι παρόμοιο σε μέγεθος, ενώ τα άλλα νησιά είναι μικρότερα. Όλα τα νησιά καλύπτονται με [κοκοφοίνικας|κοκοφοίνικες]]. 

Το Ιλ Συντέστ, το μεγαλύτερο νησί, αποικήθηκε για πρώτη φορά στο δεύτερο μισό του 18ου αιώνα, την ίδια εποχή που και οι άλλες ατόλλες των Τσάγκος αποικήθηκαν από τους Γάλλους.

Ο πλοίαρχος Ρόμπερτ Μόρεσμπυ ερεύνησε την ατόλλη και την χαρτογράφησε το 1838. Εκείνη την περίοδο υπήρχε μια φυτεία καρύδας στην ατόλλη. Ένας υπερυψωμένος δρόμος είχε κατασκευαστεί που ένωνε τα νησιά και είχε γίνει και μερική επέκταση της ξηράς προς την θάλασσα. Σταδιακά κάποια από τα νησιά ενώθηκαν.

Τα Νησιά Έγκμοντ δεν κατοικούνταν πλέον στο δεύτερο μισό του 20ου αιώνα, την περίοδο που οι Τσαγκόσσιοι ή Ιλουάζ εξορίστηκαν από το Αρχιπέλαγος Τσάγκος.

Υπάρχουν δύο περάσματα προς την λιμνοθάλασσα στον Βόρειο Δακτύλιο, το Φος Πας (Fausse Passe) στα βορειοανατολικά και ένα ευρύτερο πέρασμα στα βορειοδυτικά. Τα Νησιά Έγκμοντ είναι ένα από τα αγαπημένα σημεία αγκυροβόλησης για περιοδεύοντες κατόχους γιώτ που περνούν μέσα από τα Τσάγκος. 

Όλα τα νησιά βρίσκονται στον Νότιο Δακτύλιο του κοραλλιογενούς υφάλου. Και είναι, από τα νοτιοανατολικά προς τα βορειοδυτικά:

* Ιλ Συντ-Εστ
* Ιλ Τακαμάκα (ή Τατταμούκκα)
* Ιλ Καρ Πατ (ή Καρπάθ)
* Ιλ Λουμπέν
* Ιλ Σιπαγιέ
* Ιλ ω Ρατ

Δυτικά του Ιλ ω Ρατ υπήρχε μια μικρή νησίδα γνωστή ως Ιλότ ω Ρατ που τώρα έχει ενωθεί με το Ιλ ω Ρατ. 

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Ατόλλες του Αρχιπελάγους Τσάγκος (Βρετανικό Έδαφος Ινδικού Ωκεανού) |
| --- |
|  |
| Ατόλλες με χερσαία έκταση | 
* Ντιέγκο Γκαρσία
* Έγκμοντ Νήσοι
* Πέρος Μπάνιος
* Σάλομον Νήσοι
* Ύφαλος Μπλενχάιμ

|  |  |
| --- | --- |
| Μεγάλο Τσάγκος Μπάγκος | 
* Νέλσονς Νήσος
* Τρεις Αδερφοί Νήσοι
* Αετού Νήσοι
* Επικίνδυνη Νήσος
 |

 |
|  |
| Βυθισμένοι ύφαλοι | 
* Σπήκερς Μπάγκος
* Ύφαλος Κολβοκορέσσες
* Ξέρες Μπενάρες
* Βίκτορυ Μπάγκος
* Κωβέν Μπάγκος
* Πιττ Μπάγκος
* Γάγγης Μπάγκος
* Γουάιτ Μπάγκος
* Σεντούριον Μπάγκος
* Όουεν Μπάγκος
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 315528002
* LCCN: sh95007266

 |

 |
Ο **Στιβ Μπάκναλ**, είναι Άγγλος πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής και προπονητής καλαθοσφαίρισης, ο οποίος αγωνιζόταν επαγγελματικά στη θέση του σούτινγκ γκαρντ από το 1983 ως το 2006.

Καριέρα
-------

Ο Μπάκναλ ξεκίνησε να αγωνίζεται σε ηλικία δεκαεπτά ετών στην ομάδα του Κρίσταλ Πάλας και το 1985 εγγράφηκε στο πανεπιστήμιο της Βόρειας Καρολίνας, όπου έπαιξε μέχρι το 1989 σε 130 αγώνες, με μέσους όρους 7,5 πόντων και 3,0 ριμπάουντ.

Τη σεζόν 1989-90, υπέγραψε στους Λος Άντζελες Λέικερς, με τους οποίους αγωνίστηκε σε 18 παιχνίδια με μέσους όρους 1,3 πόντων και 0,6 ασίστ. Την επόμενη χρονιά, συμφώνησε με την αγγλική Σάντερλαντ, με την οποία κατέλαβε τη δεύτερη θέση στο πρωτάθλημα της Μεγάλης Βρετανίας.

Το 1991-92, φόρεσε τη φανέλα της Στουτγάρδης από τη Γερμανία, συνεχίζοντας στη Βιλερμπάν και τη Λε Μαν, πριν επιστρέψει στην πατρίδα του για τη διετία 1994-1996, αγωνιζόμενος με τις ομάδες των Τέιμς Βάλεϊ Τάιγκερς και των Λόντον Τάουερς.

Το καλοκαίρι του 1996, υπέγραψε στον Ηρακλή Θεσσαλονίκης, με τον οποίο έφθασε ως την ημιτελική φάση του κυπέλλου Κυπελλούχων, αλλά πραγματοποίησε μέτρια πορεία στις δύο χρονιές που παρέμεινε στην Ελλάδα.

Το 1998-99, μεταγράφηκε στη Ρέτζιο Εμίλια από την Ιταλία, αλλά μετά από μόλις επτά εμφανίσεις υπέγραψε στη Φαμπριάνο για το υπόλοιπο της σεζόν. Επέστρεψε στην πατρίδα του και τους Λόντον Τάουερς για την επόμενη διετία, πριν συμφωνήσει με την ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης για τη σεζόν 2001-02. Με τους "κίτρινους", αγωνίστηκε σε 26 αγώνες της κανονικής διάρκειας του πρωταθλήματος και δύο ακόμη των πλέι-οφ, πετυχαίνοντας συνολικά 218 πόντους.

Επέστρεψε στην Αγγλία και τους Μπέρμιγχαμ Μπούλετς, ενώ τις σεζόν 2002-03 και 2003-04 έπαιξε και πάλι στον Ηρακλή, πραγματοποιώντας εξαιρετική πορεία στη δεύτερη χρονιά, όταν αναδείχθηκε τριταθλητής Ελλάδος.

Ολοκλήρωσε την αγωνιστική του καριέρα στην Ολιμπίκ Αντίμπ και τους Λέστερ Ράιντερς, ενώ στη συνέχεια ανέλαβε την τεχνική ηγεσία των Λόντον Κάπιταλ και της εθνικής ομάδας εφήβων της Αγγλίας. Παράλληλα με την αγωνιστική του καριέρα, είχε πραγματοποιήσει 22 συμμετοχές στην εθνική ανδρών της Μεγάλης Βρετανίας.

Τίτλοι και Διακρίσεις
---------------------

* Πρωταθλητής Ηνωμένου Βασιλείου: 1995-96
* Δευτεραθλητής Ηνωμένου Βασιλείου: 1990-91, 1994-95
* Κυπελλούχος Ηνωμένου Βασιλείου: 1994-95, 1995-96, 1999-00

Παραπομπές
----------

1. ↑  Steve Bucknall Profile: Information, Highlights and Stats with the Lakers
2. ↑  Μπάκναλ : «Στην καρδιά μου ο Ηρακλής» – Iraklis1908.gr
3. ↑  Σάββατο, 18 Ιανουαρίου 2014 - 12:00 Ο Στιβ Μπάκναλ στη «Μηχανή του Χρόνου» | Basket League | gazzetta.gr
4. ↑  Ψηλά το κεφάλι…Δείτε την ιστορία του μπάσκετ του Ηρακλή…
5. ↑  BBL London Capital Basketball Coach Steve Bucknall - YouTube

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Καλαθοσφαίριση | Πύλη Καλαθοσφαίριση |

* Steve Bucknall NBA Stats | Basketball-Reference.com
* Steve Bucknall Stats | College Basketball at Sports-Reference.com
* NBA Players: Steve Bucknall Profile and Basic Stats
Ο **αβογκαδρίτης** (*avogadrite*) είναι σπάνιο αλογονιδιακό ορυκτό, αποτελούμενο από τετραφθοροβορικό κάλιο και καίσιο, με μοριακό τύπο (K,Cs)BF4. Η αναλογία των μορίων με κάλιο προς τα μόρια με καίσιο είναι περίπου 1 προς 9.

Περιγραφή
---------

Το χρώμα του αβογκαδρίτη κυμαίνεται αρκετά, από άχρωμο-υπόλευκο και κιτρινωπό έως μπεζ και ερυθρωπό. Ο αβογκαδρίτης κρυσταλλώνεται στο ορθορομβικό σύστημα (χωρική ομάδα *Pnma*), με διαστάσεις κρυσταλλικής μονάδας-κυττάρου *a* 8,66 Å, *b* 5,48 Å και *c* 7,03 Å. Οι κρύσταλλοι είναι επιμήκεις και συνήθως μικροί και πλακώδεις Χαρακτηριστικό του αβογκαδρίτη είναι η ελαφρά διπλοθλαστικότητα που έχει (δ = 0,001), με δείκτες διαθλάσεως nα = 1,3239, nβ = 1,3245 και nγ = 1,3247. Ταξινομείται κατά Strunz ως 3.CA.10. Το ορυκτό είναι ισότυπο του βαρίτη.

Ιστορία
-------

Το ορυκτό αυτό ανακαλύφθηκε από τον Ιταλό ορυκτολόγο Φερρούτσιο Ζαμπονίνι το 1926. Ο Ζαμπονίνι ανέλυσε πολλά δείγματα από τις ηφαιστειακές φουμαρόλες στον Βεζούβιο και από τις Αιολίδες νήσους. Στη φύση ο αβογκαδρίτης συναντάται μόνο ως προϊόν ηφαιστειακής εξαχνώσεως γύρω από φουμαρόλες. Ο Ζαμπονίνι έδωσε στο νεοανακαλυφθέν ορυκτό το όνομα του γνωστού Ιταλού επιστήμονα Αμεντέο Αβογκάντρο (1776-1856).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Zambonini, Ferruccio (1926). *Sulla presenza, tra i prodotti dell'attuale attività del Vesuvio, di una varietà cesifera del fluoborato di potassio, Rend. Accad. Lincei*. **6**, σελ. 644-649.

Πηγές
-----

* Palache, P. Berman, H. Frondel, C.: *Dana's System of Mineralogy, Volume II: Halides, Nitrates, Borates, Carbonates, Sulfates, Phosphates, Arsenates, Tungstates, Molybdates, Etc.* (7η έκδοση), John Wiley and Sons, Inc. Νέα Υόρκη 1960, σελ. 97-98
* Το ομώνυμο λήμμα στην *Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος-Larousse-Britannica*, έκδ. 2006, τόμος 1, σελ. 124
Το **Όρος Αμώμων** είναι τοπωνύμιο στην Αττική, το οποίο αναφέρεται για πρώτη φορά σε σιγίλλιο του (Αθηναίου την καταγωγή) Οικουμενικού Πατριάρχη Νεοφύτου Β΄ το 1611 *«περί του εν τω των Αμώμων όρει κειμένου σταυροπηγιακού μοναστηρίου του Γενεσίου της Θεοτόκου»*. Το μοναστήρι αυτό ταυτίσθηκε με τη μονή της Θεοτόκου της Νέας Μάκρης. Από την αναφορά αυτή ο Δημήτριος Καμπούρογλου κατέληξε στο συμπέρασμα ότι Αμώμων όρος ονομαζόταν η ανατολική πλευρά του Πεντελικού όρους, πάνω από τη Ραφήνα. Με δεδομένο ότι κατά την εποχή της Τουρκοκρατίας η Πεντέλη αποτελούσε κέντρο του μοναχισμού με πολλούς διάσπαρτους μοναχούς, αυτή η άποψη είναι λογική (*άμωμος* = άψογος ηθικά, αμόλυντος).

Μεταγενέστερα ονομάσθηκε από αυτό το τοπωνύμιο το «Σπήλαιο Αμώμων» ή Σπήλαιο Πεντέλης ή Σπηλιά του Νταβέλη, παρά το ότι βρίσκεται αρκετά δυτικότερα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Δ. Καμπούρογλου: *Ιστορία των Αθηνών*, τόμ. Β΄, σσ. 216, 234, 235

Πηγές
-----

* Το αντίστοιχο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 5, σελ. 266
Οι **αβογκάντορες** (ιταλ. *Avogadori de Comùn*, δηλαδή «δημόσιοι κατήγοροι»), ήταν ανώτατοι νομικοί, εκπρόσωποι ομώνυμου θεσμού (*Avogadoria de Comùn*) της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας. Ευθύνη τους ήταν να φροντίζουν και να υπερασπίζονται τα συμφέροντα της κυβερνήσεως της Βενετίας (*Commune Veneciarum*). Αντιστοιχούσαν περίπου στους σημερινούς γενικούς εισαγγελείς.

Οι αβογκάντορες ήταν μέλη αρχοντικών οικογενειών, ήταν τρεις τον αριθμό και εκλέγονταν από το Μεγάλο Συμβούλιο. Ο θεσμός τους εμφανίζεται από τον 12ο αιώνα. Δεν πρέπει να συγχέονται με τους, επίσης τρεις, «Κρατικούς Ανακριτές», θεσμό που ιδρύθηκε το 1539. Οι αβογκάντορες μπορούσαν να επιθεωρούν τα λογιστικά του Παλάτσο ντεϊ Καμερλένγκι, να διώκουν παραβάσεις των ναυτικών νόμων που καταγγέλλονταν από μέλη πληρωμάτων, να εξετάζουν αναφορές για διαφθορά των δικαστών ή για αμέλεια των αξιωματούχων, και να είναι παρόντες στις νομικές αποφάσεις του Συμβουλίου των Τεσσαράκοντα σε όλες τις υποθέσεις όπου διακυβεύονταν συμφέροντα του Δήμου και τελικώς της κυβερνήσεως. Είχαν δικαίωμα αρνησικυρίας, το οποίο ακύρωνε για 1 μήνα και 1 ημέρα πράξεις της κυβερνήσεως. Από το έτος 1400 και ύστερα, ακόμη και ο ίδιος ο Δόγης μπορούσε να προσαχθεί στο δικαστήριο για νομικές ενέργειες. Ωστόσο η ισχύς του θεσμού περιορίσθηκε τον 14ο αιώνα, με την ίδρυση του Συμβουλίου των Δέκα.

Το βασικό καθήκον των αβογκαντόρων ήταν η προστασία της συνταγματικής νομιμότητα, με την προσεκτική παρακολούθηση της αυστηρής συμμορφώσεως προς τους νόμους από μέρους των συμβουλίων και των οργάνων του Βενετικού Κράτους, με τη δύναμη να αναβάλλουν την εφαρμογή αντισυνταγματικών διαταγμάτων ή μέτρων. Οι ίδιοι οι αβογκάντορες μπορούσαν να διωχθούν για αμέλεια στην άσκηση των καθηκόντων τους, η οποία καταγγελόταν ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου των Τεσσαράκοντα.

Δείτε επίσης
------------

* Διοικητικό δικαστήριο
* Ακυρωτικό δικαστήριο

Παραπομπές
----------

1. ↑  A. Zorzi: *La Repubblica del Leone*, εκδ. Bompiani, Μιλάνο 2001, σσ. 155 και 447

Πηγές
-----

* Το ομώνυμο λήμμα στην *Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος-Larousse-Britannica*, έκδ. 2006, τόμος 1, σελ. 124
Ο **Αμήτωρ** ήταν αρχαίος Έλληνας επικός και σατυρικός ποιητής, κιθαρωδός και συνθέτης ερωτικών τραγουδιών. Καταγόταν από τις Ελευθερνές της Κρήτης. Θεωρείται ως ο πρώτος στην ιστορία κιθαριστής της Κρήτης, από τον οποίο οι ομότεχνοί του έλαβαν το όνομα **Αμητορίδες**. Υπάρχει και η γνώμη ότι πρόκειται για μυθικό πρόσωπο, κάτι σαν σπουδαίος πρόγονος από τον οποίο ήθελαν να κατάγονται οι (υπαρκτοί) Αμητορίδες των ιστορικών χρόνων. Γιατί κατά τον μύθο η πόλη του, οι Ελευθερνές ή Ελεύθερνα, είχαν κτισθεί από τον Ελευθήρα, έναν από τους Κουρήτες, μυθικούς δαίμονες που στην Κρήτη θεωρούνταν οι εφευρέτες των μελωδιών και των χορών. Το όνομα «αμήτωρ» σημαίνει εκείνον που δεν έχει μητέρα, τον ορφανό από μητέρα, αλλά στην περίπτωση αυτή σημαίνει τον συνοδό ή απλώς τον αδελφό. Από αυτό μερικοί συμπεραίνουν ότι ο Αμήτωρ ήταν ακόλουθος της μητέρας των θεών, της Ρέας και εξ αυτού ότι συμβόλιζε/εκπροσωπούσε την οργιαστική μουσική.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Αθήναιου *Δειπνοσοφισταί*, ΙΔ΄ 638 b
2. ↑  Ησύχ. λ΄

Πηγές
-----

* Πάσχος, Βασίλειος: Το ομότιτλο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 4, σελίδες 809-810
Ο **Αβισάρης** (σανσκρ. अभिसार, *Abhisara*) ή **Εμβίσαρος** ήταν Ινδός βασιλιάς του Κασμίρ (της «Ορεινής χώρας» του Αρριανού), με καταγωγή από τη φυλή Αμπίρα, που κυβερνούσε βορείως του βασιλείου του Πώρου, πέρα από τον ποταμό Υδάσπη. Ο δρ. Στάιν ταυτίζει το βασίλειο του Αβισάρη με τη λωρίδα λόφων ανάμεσα στη Βιτάστα (το σημερινό Τζέλουμ) και τον ποταμό Ακεσίνη (αρχ. ινδ. Τσαντραμπάγκα, σημερινή ονομασία Τσενάμπ), που περιελάμβανε το κράτος του Ρατζαπούρι (το σημερινό Διαμέρισμα Ρατζούρι). Γενικώς, φαίνεται ότι το παλαιό βασίλειο του Αβισάρη βρισκόταν στο πρώην Διαμέρισμα Πούουντς (*Poonch*), το σημερινό Διαμέρισμα Ρατζούρι και το σημερινό Διαμέρισμα Ναουσέρα (*Nowshera*).

O Αβισάρης και o Μέγας Αλέξανδρος
---------------------------------

Κατά την εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου στις Ινδίες (327-326 π.Χ.), ο Αβισάρης ήταν αρχικώς σύμμαχος του Πώρου και προσπάθησε να δυσχεράνει την πορεία του μακεδονικού στρατού, π.χ. επεχείρησε να ενισχύσει τους Ασσακηνούς, όταν ο Αλέξανδρος επιχειρούσε κατά των «πρόσω Ινδών» (327 π.Χ.). Αλλά λίγο πριν από την κρίσιμη Μάχη του Υδάσπη, σταθμίζοντας την κατάσταση, εγκατέλειψε τον Πώρο και απέστειλε στον Αλέξανδρο πρέσβεις με πλούσια δώρα, μεταξύ των οποίων σαράντα ελέφαντες, αναγνωρίζοντας έτσι την επικυριαρχία του Μακεδόνα βασιλιά. Λίγους μήνες αργότερα, με την επιστροφή του Αλεξάνδρου από τον Ύφασι, του έστειλε πάλι βασιλικά δώρα και άλλους 30 πολεμικούς ελέφαντες. Μετά τον θάνατο του Αβισάρη, ο Μέγας Αλέξανδρος όρισε ως διάδοχό του τον γιο του, που ονομαζόταν επίσης «Αβισάρης»

Παραπομπές
----------

1. ↑  Chisholm, Hugh (1910). «Alexander III (Alexander the Great)». *Encyclopædia Britannica, 11η έκδοση*. **1**.
2. ↑  Διοδώρου *Bibliotheca*, xvii. 90
3. ↑  «The Tribes and Castes of Bombay». *google.com*.
4. ↑  Στράβων, 15, 698
5. ↑   Subodh Kapoor: *Encyclopaedia of ancient Indian geography*, σελ. 3
6. ↑  «Encyclopaedia of Ancient Indian Geography». *google.co.in*.
7. ↑  Αρριανού: *Αλεξάνδρου Ανάβασις*, v. 8, 20, 29. Κούρτιου Ρούφου *Historiae Alexandri Magni*, viii. 12-14, ix. 1, x. 1
8. ↑  Hemchandra Raychaudhuri: *Political History of Ancient India: From the Accession of Parikshit to the Extinction of the Gupta Dynasty, University of Calcutta, 1953, σελ. 248*
9. ↑  M.R. Yardi: *The Mahābhārata, Its Genesis and Growth: A Statistical Study*, Bhandarkar Oriental Research Institute, 1986, σελ. 115. Hemendra Chandra Kar: *Mahābhārata; Military History of India*, 1980, σελ. 38.
10. ↑  *Journal of Indian History*, 1969, σελ. 123
11. ↑  Αρριανού: *Αλεξάνδρου Ανάβασις*, 5, 20
12. ↑  Κούρτιου Ρούφου *Historiae Alexandri Magni*, x. 20-21

Πηγές
-----

* Smith, William (επιμ.): *Λεξικό της ελληνικής και ρωμαϊκής βιογραφίας και μυθολογίας*, λήμμα «Abisares», Βοστώνη 1867
* Waldemar Heckel: *Who's who in the age of Alexander the Great. Prosopography of Alexander's empire*, εκδ. Blackwell, Οξφόρδη 2006, ISBN 978-1-4051-1210-9 (περίληψη online)
* Το ομώνυμο λήμμα στην *Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος-Larousse-Britannica*, έκδ. 2006, τόμος 1, σελ. 120
Ο **Άγιος Φίλων** ήταν επίσκοπος Καρπασίας και έζησε στα τέλη του 4ου και στις αρχές του 5ου αι. μ.Χ. Τιμάται ως άγιος στην Κύπρο.

Βίος
----

Για τον άγιο **Φίλωνα** δεν έχουμε πολλές πληροφορίες. Φαίνεται πως καταγόταν από την Κύπρο,αν και θεωρήθηκε πως καταγόταν από την Κάρπαθο, αλλά αυτό ήταν μάλλον εσφαλμένη εντύπωση λόγω της παρήχησης των ονομάτων των δύο νησιών. Ασκούσε το επάγγελμα του ρήτορα. Ο Επιφάνιος Σαλαμίνος Κύπρου τον χειροτόνησε επίσκοπο Καρπασίας το 382 και τον τον όρισε τοποτηρητή της δικής του επισκοπικής έδρας όταν απουσίασε σε ταξίδι στη Ρώμη. Η μνήμη του τιμάται στην Κύπρο στις 24 Ιανουρίου.

Συγγραφικό έργο
---------------

Με βεβαιότητα γνωρίζουμε ένα έργο του Φίλωνα, αφιερωμένο στον πρεσβύτερο Ευστάθιο και τον διάκονο Ευσέβιο,  το *Ερμηνεία εις το Άσμα Ασμάτων*. Αποσκοπώντας στην οικοδόμηση των πιστών προβάλλει την Εκκλησία-νύμφη του Χριστού και το μαρτύριο του Χριστού ως πρότυπο του μαρτυρίου των Χριστιανών. Ερμηνεύει το έργο αλληγορικώς, ακολουθώντας σε αυτό τον Φίλωνα τον Αλεξανδρέα και χαρακτηρίζοντάς το ως το κορυφαίο πνευματικό έργο της Παλαιάς Διαθήκης. Ο Φίλων είναι ο μόνος μέχρι την εποχή του ο οποίος ερμήνευσε όλο το Άσμα Ασμάτων στίχο προς στίχο. Το έργο μεταφράστηκε στη λατινική από τον Επιφάνιο τον Σχολαστικό.Στον Φίλωνα έχει αποδοθεί η *Επιστολή προς Ευκάρπιον*,εκδιδόμενη ως 42η Επιστολή του Μεγάλου Βασιλείου και ανήκουσα στον μοναχό Χείλωνα. Επίσης του αποδίδονται τα έργα *Εκκλησιαστική ιστορία* και *Εξήγησις εις την Εξαήμερον*.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  catalogo.pusc.it/auth/62258.
2. ↑  Παναγιώτης Χρήστου, Ελληνική Πατρολογία, τομ. Δ, εκδ. Κυρομάνος, Θεσσαλονίκη, 2006, σελ.511
3. ↑  Στυλιανός Παπαδόπουλος, Πατρολογία Γ', εκδ.Γρηγόρης, Αθήνα, 2010, σελ.193 Παναγιώτης Χρήστου, Ελληνική Πατρολογία, τομ. Δ, εκδ. Κυρομάνος, Θεσσαλονίκη, 2006, σελ. 511
4. ↑  Παναγιώτης Χρήστου, Ελληνική Πατρολογία, τομ. Δ, εκδ. Κυρομάνος, Θεσσαλονίκη, 2006, σελ511-512
5. ↑  Στυλιανός Παπαδόπουλος, Πατρολογία Γ', εκδ.Γρηγόρης, Αθήνα, 2010, σελ.193
6. ↑  Στυλιανός Παπαδόπουλος, Πατρολογία Γ', εκδ.Γρηγόρης, Αθήνα, 2010, σελ.194
7. ↑  Στυλιανός Παπαδόπουλος, Πατρολογία Γ', εκδ.Γρηγόρης, Αθήνα, 2010, σελ.194

Πηγές
-----

* Στυλιανός Παπαδόπουλος, Πατρολογία Γ', εκδ.Γρηγόρης, Αθήνα, 2010, σελ.193-194
* Παναγιώτης Χρήστου, Ελληνική Πατρολογία, τομ. Δ, εκδ. Κυρομάνος, Θεσσαλονίκη, 2006, σελ.511-512
Ο **Σταύρος Δαϊλάκης** (1955-24 Ιουνίου 2021)) ήταν Έλληνας πολιτικός. 

Γεννήθηκε στις 7 Φεβρουαρίου 1955 στο Δοξάτο. Μετά τις σπουδές του στην Οικονομική Σχολή Θεσσαλονίκης, εργάστηκε στην Εμπορική Τράπεζα της Ελλάδος (1981-1985) και στη συνέχεια στην Τράπεζα της Κρήτης. Ήταν δήμαρχος του Δοξάτου το 1987 και από το 1990 έως το 1994. 

Συμμετείχε στην πολιτική με τη Νέα Δημοκρατία. Εκλέχτηκε για πρώτη φορά στο Ελληνικό Κοινοβούλιο στην εκλογική περιφέρεια Δράμας στις βουλευτικές εκλογές του 2000. Επανεξελέγη στις εκλογές του 2004 και πάλι το 2007. Τον Σεπτέμβριο του 2007 έγινε Αντιπρόεδρος του Κοινοβουλίου (Κοσμητόρας της Βουλής). 

Σε δηλώσεις του στις 30 Σεπτεμβρίου 2008, άσκησε κριτική στη κυβέρνηση Καραμανλή και τους συμβούλους του τότε Πρωθυπουργού για σκάνδαλα που αφορούσαν την κυβέρνηση, όπως η υπόθεση της Μονής Βατοπεδίου), με αποτέλεσμα τη διαγραφή του από το κόμμα. Κατόπιν έγινε ανεξάρτητος. Στις 3 Οκτωβρίου 2008 ζήτησε συγγνώμη από τον πρωθυπουργό δηλώνοντας ότι είναι έτοιμος να παραιτηθεί εάν δεν γίνει δεκτός. Οι απολογίες έγιναν δεκτές στις 8 Οκτωβρίου. Ο Δαϊλάκης επανεντάχθηκε στην κοινοβουλευτική πλειοψηφία. 

Ο Σταύρος Δαϊλάκης ήταν διαζευγμένος και είχε ένα γιο. Πέθανε στις 24 Ιουνίου 2021 σε ηλικία 66 ετών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.skai.gr/news/politics/pethane-o-stayros-dailakis-proin-vouleytis-tis-nd.
2. ↑  «Βιογραφικά στοιχεία». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Ιουνίου 2020. Ανακτήθηκε στις 9 Απριλίου 2019.
3. 1 2  «Biographie sur son site personnel». *archive.org*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Δεκεμβρίου 2008. Ανακτήθηκε στις 2 Δεκεμβρίου 2012. CS1 maint: Unfit url (link)
4. ↑  «Πέθανε ο Σταύρος Δαϊλάκης πρώην βουλευτής της ΝΔ». *skai.gr*. Ανακτήθηκε στις 25 Ιουνίου 2021.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* (Αγγλικά) Καθημερινή, ο αποκλεισμός
* (Αγγλικά) Καθημερινή, οι δικαιολογίες
* (Αγγλικά) Καθημερινή, επανένταξη
Ο  **Άγιος Τηλέμαχος** (*San Telemaco*, ... - 1 Ιανουαρίου 404) ήταν μοναχός του 5ου αιώνα και άγιος της Χριστιανικής Εκκλησίας που πέθανε την 1η Ιανουαρίου του 404.

Βίος
----

Ταξίδεψε από την Ασία στη Ρώμη, θέλοντας να σώσει την πόλη. Αντιτάχθηκε στις μονομαχίες που γίνονταν στα αμφιθέατρα και ο ίδιος όρμησε στο Κολοσσαίο και φώναξε στους μονομάχους να σταματήσουν στο όνομα του Χριστού. Τότε το πλήθος άρχισε να γελάει και να τον γιουχάρει. Ένας από τους μονομάχους χτύπησε στο στομάχι τον Τηλέμαχο με το ξίφος του και εκείνος έπεσε κάτω. Σηκώθηκε και ξαναφώναξε στους δύο μονομάχους να σταματήσουν. Ένας μονομάχος τον κάρφωσε στο στομάχι με το ξίφος και εκείνος, αφού ψέλλισε για τελευταία φορά το ίδιο, πέθανε στο δάπεδο του αμφιθεάτρου, βουτηγμένος στο αίμα. Το πλήθος σιώπησε και εκκένωσε το Κολοσσαίο.

Χάρη σε αυτόν τον άγιο, την 1η Ιανουαρίου του 404 έλαβε χώρα η τελευταία μονομαχία στην Ιστορία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Εξαιτίας του θανάτου του Τηλέμαχου, έπειτα από 3 ημέρες, με αυτοκρατορικό διάταγμα καταργήθηκαν οι μονομαχίες.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Telemachus: The Monk Who Ended the Coliseum Games

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 26  Νοεμβρίου 2018.
Συντεταγμένες: 40°1′15.708″N 23°48′28.235″E﻿ / ﻿40.02103000°N 23.80784306°E﻿ / 40.02103000; 23.80784306

To **Σπάλαθρο** ή **Ρώσα** ή **Νησί του Φιλιππίδη**, ή **Σπαλαθρονήσι**, είναι ακατοίκητη ιδιόκτητη νησίδα της Χαλκιδικής στον Τορωναίο κόλπο στην Σιθωνία, διοικητικά ανήκει στον Νέο Μαρμαρά. Βρίσκεται δυτικά της νησίδας Τσακονήσι απέναντι από τον οικισμό Γαλήνη Νέου Μαρμαρά.

Είναι το μεγαλύτερο από τα τρία νησιά με την ονομασία Σπαλαθρονήσια. Το όνομα Σπάλαθρο, όπως και Σπαλαθρονήσια, οφείλετε στον ακανθώδη θάμνο Σπαλαθριά που φύεται στα τρία νησάκια. Στα βόρεια του βρίσκεται η νησίδα Χτένι σε απόσταση 50 μέτρων με την οποία συνδέεται με ένα υποθαλάσσιο πέρασμα βάθους ενάμιση μέτρου, οι δύο νησίδες στο παρελθόν ήταν ενωμένες και πάνω τους βρίσκονται ερείπια παλαιοχριστιανικού οικισμού. Στα δυτικά του βρίσκεται η τρίτη νησίδα με την ονομασία Κοχύλι ή Κολόμπαρο.

Το 2013 η νησίδα είχε βγει προς πώληση, σε δημοπρασία.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6 7  Παπάγγελος, Ιωακείμ (2000, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ)), *Η Σιθωνία κατά τους βυζαντινούς χρόνους: ιστορία - μνημεία - τοπογραφία* Αρχειοθετήθηκε 2021-01-20 στο Wayback Machine. σελ, 73
2. ↑  «Στο σφυρί ελληνικό νησί στη Χαλκιδική (Vid) - VORIA.gr». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Ιουλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 23 Ιουλίου 2019.
Το **Ημεροβίγλι** (*Μεροβίγγλι*) είναι το υψηλότερο βουνό του νησιού των Οθωνών που βρίσκεται στα Διαπόντια νησιά, βορειοδυτικά της Κέρκυρας. Απέχει περίπου 2 χιλιόμετρα από τον οικισμό *Χωρίο*. Έχει ύψος που ξεπερνά τα 390 μέτρα και είναι προσβάσιμο χάρις στο παραδοσιακό μονοπάτι (~1300 μέτρα μήκος) που οδηγεί στην κορυφή του όρους όπου μπορεί ο κάθε επισκέπτης να παρατηρήσει τη θέα του Ιονίου και της Αδριατικής.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Ένωσαν δυνάμεις και άνοιξαν το μονοπάτι προς το Μεροβίγγλι Οθωνών». *newmail.gr*. Ιούνιος 2016. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Σεπτεμβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 25 Οκτωβρίου 2016.
Ο **αιγιρίνης** (*aegirine*) είναι ινοπυριτικό ορυκτό του νατρίου και του σιδήρου. Οφείλει το όνομά του στον Ægir, θεότητα της θάλασσας της Σκανδιναβικής μυθολογίας.. Συνώνυμό του είναι ο **ακμίτης**, που ονομάστηκε έτσι λόγω του αξύληκτου των άκρων των ακμών του.

Εμφάνιση, παραγενέσεις
----------------------

Σχηματίζει παραμικτική σειρά με τον αυγίτη ((Na,Ca)(Fe3+,Fe2+,Mg,Al,Ti)Si2O6, συχνά δε οι παραμίξεις αυτές αποκαλούνται **αιγιριναυγίτης**. Είναι μέλος της ομάδας των αμφιβόλων (υποομάδα κλινοπυρόξενων).

Απαντάται συχνά σε αλκαλικά πυριγενή πετρώματα (συηνίτες, γρανίτες, τραχείτες, σε καρμπονατίτες και σε πηγματίτες. Ανευρίσκεται, επίσης, σε μεταμορφωμένα πετρώματα, όπως γνευσίους, σχιστολίθους και σιδηρομιγείς αποθέσεις. Έχει επίσης ανευρεθεί σε μάργες.

Η εξαλλοίωσή του οδηγεί στο σχηματισμό χλωρίτη ή νατριούχων αμφιβόλων.

Ορυκτά με τα οποία σχετίζεται είναι ο νεφελίνης, ο αρφβενδσονίτης, ο αινιγματίτης, ο αστροφυλλίτης, το ευδιάλυτο, ο αποφυλλίτης, οι καλιούχοι άστριοι, ο ριβεκίτης και ο γλαυκοφανής (τα δύο τελευταία ιδιαίτερα στα μεταμορφωμένα πετρώματα).

Απαντάται σχεδόν σε όλα τα σημεία του κόσμου. Αξιοσημείωτες εμφανίσεις καλοσχηματισμένων κρυστάλλων αναφέρονται στη Νορβηγία, στο σύμπλεγμα Alno της Σουηδίας, στην Ισπανία (περιοχή Huesca), στη χερσόνησο Κόλα της Ρωσίας, στη Γροιλανδία, στο Μαλάουι (ιδιαίτερα μεγάλοι κρύσταλλοι), τη Ζάμπια, το Mont Saint-Hilaire στο Κεμπέκ του Καναδά και στις Πολιτείες Αρκάνσας και Μοντάνα στις ΗΠΑ.

Στην Ελλάδα απαντάται στη νήσο Σίφνο (όρμος «Βρουλίδια» στα βόρεια της νήσου).

Πηγές
-----

* Τμήμα Γεωλογίας Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
* Handbook of Mineralogy
* Mindat.org
* Webmineral.com

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος ορυκτών

Βιβλιογραφία
------------

* James Dwight Dana, *Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks*, READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244
* Deer, W.A. R.A. Howie, and J. Zussman (1978) *Rock-forming minerals*

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Το όνομα είναι εγκεκριμένο από την ΙΜΑ
Συντεταγμένες: 36°55′20″N 25°58′41″E﻿ / ﻿36.92222°N 25.97806°E﻿ / 36.92222; 25.97806

Η **Αιγιάλη** ήταν αρχαία πόλη, καθώς και πόλη-κράτος, στο νησί της Αμοργού, στην Ελλάδα. Ο αρχαιολογικός τόπος της βρίσκεται στα βορειοανατολικά του νησιού, πλησίον του οικισμού των Θολαρίων, καθώς και του σημερινού οικισμού της Αιγιάλης, ο οποίος οφείλει την ονομασία του στην ομώνυμη αρχαία πόλη.

Άποψη του αρχαιολογικού τόπου της Αιγιάλης.
Η Αιγιάλη ήταν εκ των τριών πόλεων του νησιού, μαζί με τις Μινώα και Αρκεσίνη. Κατά τη διάρκεια του 3ου αιώνα π.Χ. αναφέρεται ως αποικία της Μιλήτου. Η ακρόπολη της αρχαίας πόλης, επίσης γνωστή ως λόφος του κάστρου, βρισκόταν επί λόφου σήμερα γνωστού ως Βίγλα.

Ο αρχαιολογικός τόπος περιλαμβάνει, κυρίως, κατάλοιπα τειχών πρότερης και ύστερης ημερομηνίας. Πλησίον της ακροπόλεως βρίσκονται θολωτοί τάφοι χρονολογούμενοι από τη ρωμαϊκή περίοδο, γνωστοί ως «θολάρια».

Παραπομπές
----------

1. ↑  «An Inventory of Archaic and Classical Poleis». (Αγγλικά) *Inventory of Archaic and Classical Poleis*. 2004.
2. ↑  (Αγγλικά) Hansen, Mogens Herman· Nielsen, Thomas Heine (2004). «Aigiale». *An Inventory of Archaic and Classical Poleis*. An Investigation Conducted by The Copenhagen Polis Centre for the Danish National Research Foundation. Οξφόρδη: Oxford University Press. σελ. 471. ISBN 0-19-814099-1.
3. 1 2 3  (Αγγλικά) Freely, John (2006). *Cyclades: Discovering the Greek Islands of the Aegean*. I. B. Tauris. σελ. 193. ISBN 978-1845111601.
4. 1 2  (Αγγλικά) «Amorgos». *Greek Island Hopping 2008*. Thomas Cook Publishing. 2008. σελ. 299-307. ISBN 978-1-84157-839-2.
5. ↑  (Αγγλικά) «Amorgos». *Greek Travel Pages*. Ανακτήθηκε στις 30 Μαΐου 2016.
6. ↑  (Αγγλικά) «Walking path Tholaria – Ancient Vigla». *Δήμος Αμοργού*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Ιουλίου 2016. Ανακτήθηκε στις 30 Μαΐου 2016.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Ancient Aigiali (Vigla near Tholaria on Amorgos) στο Wikimedia Commons

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Αρχαιολογία
* Πύλη:Ελλάδα
 |

 |
Ο **Ακούμ** ήταν βυζαντινός στρατηγός, Ούνος στη καταγωγή, επί αυτοκράτορα Ιουστινιανού Α΄ (527-565). Με το όνομα "Ακούμ" αναφέρεται από τον Θεοφάνη και τον Κεδρηνό ενώ ο Ιωάννης Μαλάλας τον αναφέρει "Ασκούμ"/.

Σύγχρονοι ιστορικοί θεωρούν πιθανό ότι οι "Ούνοι" των πρωτογενών πηγών ήταν στην πραγματικότητα Βούλγαροι και ο Πάτρικ Άμορι θεωρεί το όνομα γερμανικής προέλευσης. Εμφανίζεται για πρώτη φορά το 528, που ήδη κατέχει τον τίτλο του στρατηλάτη του Ιλλυρικού (ὁ τοῦ 'Ιλλυρικοῦ στρατηλάτης).

Το 528 ο Ακούμ μαζί με τον με τον Κωνσταντίολο και τον Γοδιλά στάλθηκαν ενάντια των Ούνων πού είχαν λεηλατήσει τη Μικρά Σκυθία) και τη Μοισία δευτέρα και είχαν περάσει στην Θράκη. Ο βυζαντινός στρατός νίκησε σε μάχη μια ομάδα εισβολέων. Λίγο μετά τη νίκη τους, οι βυζαντινές δυνάμεις σε δεύτερη μάχη έχασαν και ο Ακούμ με τον Κωνσταντίολο πιάστηκαν αιχμάλωτοι σε αυτή τη μάχη. Ενώ ο Κονστάντιολος εξαγοράστηκε πίσω στους Βυζαντινούς, ο Ακούμ "μεταφέρθηκε σε αιχμαλωσία". Δεν αναφέρεται ξανά και η τελική του μοίρα είναι άγνωστη.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  Martindale, Jones & Morris (1992), p. 136
2. ↑  Amory, p.484 : "Other Byzantine officers active in the Balkans and bearing Germanic names included Baduarius dux Scythiae, Ascum MVM per Illyricum ... and Chilbudius MVM per Thracias"
3. ↑  Martindale, Jones & Morris (1992), p. 163-164
4. ↑  Martindale, Jones & Morris (1992), pp. 748

Πηγές
-----

* Amory, Patrick (2003). *People and Identity in Ostrogothic Italy, 489-554*. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-52635-7.
* Martindale, John R.; Jones, A.H.M.; Morris, John (1992), *The Prosopography of the Later Roman Empire, Volume III: AD 527–641*, Cambridge University Press, ISBN 0-521-20160-8,
**Ακουστική αιώρηση (ανύψωση) ή ακουστοφόρηση (Acoustic levitation ή Acoustophoresis)** είναι μια μέθοδος αιώρησης υλικών σε ένα μέσο με τη χρήση πίεσης ηχητικής (ακουστικής) ακτινοβολίας από έντονα ηχητικά κύματα στο μέσο.

Μερικές φορές, ηχητικά κύματα στις συχνότητες των υπερήχων - και συνεπώς μη ακουστά από το ανθρώπινο αυτί- μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να ανυψώσουν αντικείμενα, όπως στην επίδειξη του εργαστηρίου της Otsuka,, ενώ άλλες φορές χρησιμοποιούνται ακουστικές συχνότητες. Υπάρχουν διάφοροι τρόποι εκπομπής του ηχητικού κύματος, όπως η δημιουργία ενός κύματος κάτω από το αντικείμενο και η ανάκλαση του πίσω στην πηγή του, ή η χρήση μιας διαφανούς δεξαμενής για τη δημιουργία ενός μεγάλου ακουστικού πεδίου.

Η ακουστική αιώρηση χρησιμοποιείται συνήθως για επεξεργασίες χωρίς περιέκτη (containerless processing) που έχουν γίνει πολύ σημαντικές τελευταία λόγω του μικρού μεγέθους και της αντίστασης των μικροκυκλωμάτων και άλλων παρόμοιων υλικών στη βιομηχανία. Οι επεξεργασίες χωρίς περιέκτη μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν για εφαρμογές που απαιτούν υλικά πολύ υψηλής καθαρότητας ή για χημικές αντιδράσεις υπερβολικά αυστηρές για να συμβούν σε έναν περιέκτη. Αυτή η μέθοδος είναι πιο δύσκολη στον έλεγχό της από τις άλλες μεθόδους επεξεργασίας χωρίς περιέκτη όπως η ηλεκτρομαγνητική αιώρηση (electromagnetic levitation), αλλά έχει το πλεονέκτημα να μπορεί να ανυψώσει μη αγώγιμα υλικά.

Το 2013, η ακουστική αιώρηση έχει προχωρήσει από την στατική αιώρηση σε ελεγχόμενα κινούμενα μετεωριζόμενα αντικείμενα, μια χρήσιμη ικανότητα στις φαρμακευτικές και ηλεκτρονικές βιομηχανίες. Μια πρωτότυπη συσκευή περιλαμβάνει μια διάταξη σαν σκακιέρα από τετραγωνικούς ακουστικούς πομπούς που μετακινούν ένα αντικείμενο από ένα τετράγωνο σε ένα άλλο, μειώνοντας αργά την εκπεμπόμενη ένταση του ήχου από ένα τετράγωνο, ενώ αυξάνεται η ένταση του ήχου σε ένα άλλο, επιτρέποντας στο αντικείμενο να κινηθεί εικονικά "καθοδικά".

Τα τρέχοντα συστήματα που έχουν ανυψωθεί είναι το πολύ μερικά κιλά. Οι ακουστικοί ανυψωτές χρησιμοποιούνται κυρίως στη βιομηχανία. Όμως, κάποια προϊόντα είναι εμπορικά διαθέσιμα στο κοινό.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Ultrasonic Levitation». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Νοεμβρίου 2006. Ανακτήθηκε στις 15 Νοεμβρίου 2006.
2. 1 2  Kim, Meeri (15 Ιουλίου 2013). «Sound waves can be used to levitate and move objects, study says». *The Washington Post*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Ιουλίου 2013. Ανακτήθηκε στις 15 Δεκεμβρίου 2016.  Kim's article cites Foresti, Daniele (10 Ιουλίου 2013). «Acoustophoretic contactless transport and handling of matter in air (Abstract)». *Proceedings of the National Academy of Sciences*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Ιουλίου 2013. Ανακτήθηκε στις 15 Δεκεμβρίου 2016.
3. ↑  «Phenomena, theory and applications of near-field acoustic levitation» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 16 Ιανουαρίου 2005.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* McGraw-Hill AccessScience: Acoustic radiation pressure
* A Multi-Transducer Near Field Acoustic Levitation System for Noncontact Transportation of Large-Sized Planar Objects
* Live Science – Scientists Levitate Small Animals
Η **ακουαμαρίνα** είναι μια γαλαζοπράσινη παραλλαγή της βηρύλλου. Αν και δεν είναι τόσο ακριβή όσο το σμαράγδι, χρησιμοποιείται, ως πολύτιμος λίθος, στην κοσμηματοποιία. Το χρώμα της αποδίδεται στην ύπαρξη μικρών ποσοτήτων Fe+2 και το όνομά της σημαίνει «θαλασσινό νερό», λόγω του χρώματός της. Θεωρείται ένας από τους πιο γνωστούς και δημοφιλείς πολύτιμους λίθους.

Η ακουαμαρίνα έχει σκληρότητα 7,5-8 στην κλίμακα Mohs (με μέγιστη τιμή το 10) που χρησιμοποιείται για την μέτρηση της σκληρότητας των ορυκτών. Το ειδικό βάρος του είναι 2,72. Η ακουαμαρίνα όντας διαφανής έως αδιαφανής, έχει δείκτες διαθλάσεως *1,577* έως 1,583.

Η ακουαμαρίνα έχει αποχρώσεις από γαλάζιο μέχρι γαλαζοπράσινο. Επειδή η ακουαμαρίνα με γαλάζια απόχρωση χρησιμοποιείται περισσότερο στη κοσμηματοποιία, η γαλαζοπράσινη μετατρέπεται σε γαλάζια με θερμική κατεργασία, σε θερμοκρασία περίπου 400 με 450°C. Το χρώμα με την θερμική κατεργασία είναι σταθερό, ενώ η διαδικασία δεν προκαλεί να ανιχνευτεί στα γεμολογικά εργαστήρια. Η πιο συνηθισμένη επεξεργασία της ακουαμαρίνας είναι η εδροποίηση, συνήθως τύπου μπριγιάν, ενώ να γίνει και επεξεργασία της με τη τεχνική καμπουσόν.

Η καλύτερη ποιότητα ακουαμαρίνας εξορύσσεται στη Βραζιλία, στην πολιτεία Μίνας Ζεράις, κοντά στο Μπέλο Οριζόντε. Άλλες χώρες με σημαντική εξόρυξη είναι η Κένυα, η Νιγηρία, η Μαγαδασκάρη, η Ζάμπια, η Τανζανία, η Σρι Λάνκα, το Πακιστάν, το Αφγανιστάν και η Ρωσία. Στην Μίνας Ζεράις εξορύχθηκε το 1910 το μεγαλύτερο κομμάτι ακουαμαρίνας με ποιότητα πολυτίμου λίθου που έχει βρεθεί μέχρι σήμερα, περίπου 110 κιλά, το οποίο στη συνέχεια κόπηκε σε χιλιάδες μικρότερα κομμάτια. Το κομμάτι αυτό ονομάστηκε Papamel. Έχουν βρεθεί ακόμη μεγαλύτερα κομμάτια ακουαμαρίνας, με βάρος αρκετών τόνων, τα οποία όμως δεν ήταν καλής ποιότητας.

Στις λαϊκές παραδόσεις, η ακουαμαρίνα θεωρείται ότι προσδίδει σε αυτόν που την φοράει διορατικότητα, θάρρος και ευτυχία. Στον Μεσαίωνα θεωρείτο ότι η ακουαμαρίνα μπορούσε να μειώσει τις επιπτώσεις μιας δηλητηρίασης. Θεωρείται επίσης η τυχερή πέτρα των ναυτικών.

Πηγές
-----

* Jewelpedia
* gemselect.com
* EM.Gems&Diamonds
Ένας κοίλος ταβάς σχεδιασμένος για οικιακή χρήση.
Ο **ταβάς** ή **νταβάς** είναι είδος επίπεδου ή κοίλου με μορφή δίσκου τηγάνι ή ταψί, συνήθως κατασκευασμένο από χυτοσίδηρο, αλουμίνιο ή χάλυβα.  Μπορεί να είναι εμαγιέ ή μπορεί να έχει αντικολλητική επιφάνεια.   Χρησιμοποιείται στις κουζίνες της κεντρικής, δυτικής και νότιας Ασίας, στον Καύκασο, την Καραϊβική και τα Βαλκάνια. Οι μεγάλου μεγέθους κοίλοι ταβάδες, μερικές φορές ονομάζονται *Σατζ* ή *σάκο ταβά*. Κάποιοι από αυτούς έχουν την δυνατότητα να αναποδογυρίζονται έτσι ώστε η κοίλη πλευρά του σκεύους να βρίσκεται στην πλευρά της εστίας και η κυρτή πλευρά να χρησιμοποιείται ως επιφάνεια μαγειρέματος για το ψήσιμο διαφόρων αρτοσκευασμάτων με μορφή πίτας. Η κοίλη πλευρά χρησιμοποιείται ως γουόκ  ή τηγάνι.  

Σε όλες σχεδόν τις Ινδο-Αριακές γλώσσες, όπως η Παντζάμπα, Χίντι και Ουρντού η λέξη ταβά σημαίνει μαγείρεμα  Είναι *συσχετισμένο* με την περσική λέξη *tāve* ( تاوه )  η οποία χρησιμοποιείται στο Ιράν, και με την λέξη *tapa* (ტაფა) στην γεωργιανή γλώσσα, ενώ η ονομασία σατζ (( صاج ) στα Αραβικά έχει την έννοια *πυρωμένου* μετάλλικού φύλλου   η τουρκική λέξη *saç* ή *sac* χρησιμοποιείται στη Νοτιοδυτική Ασία.  Η λέξη *tava* χρησιμοποιείται επίσης στα Βοσνιακά, Κροατικά, Σερβικά, Ρουμανικά και Τουρκικά και αναφέρεται σε κάθε είδους τηγάνι. Στη Σερβία και τη Βουλγαρία, τα επίπεδα κεραμικά σκεύη *сач* ή *сачѐ* (sach / sache) χρησιμοποιούνται για το μαγείρεμα λαχανικών και κρέατος κομμένα σε λεπτες φέτες, ενώ ο  *тава* (ταβά) είναι μεταλλικά σκεύη ψησίματος. Στη γλώσσα παστού είναι πιο γνωστό ως tabakhey (تبخے / طبخی).

  

* Ψήσιμο πιτών στην κυρτή πλευρά του ταβά.Ψήσιμο πιτών στην κυρτή πλευρά του ταβά.
* Ταβάς με λαβέςΤαβάς με λαβές
* Γυναίκα σε χωριό της Δυτικής Όχθης ψήνει σε σατζ.Γυναίκα σε χωριό της Δυτικής Όχθης ψήνει σε σατζ.
* Είδος πίτας που ψήνεται σε ένα ταβάΕίδος πίτας που ψήνεται σε ένα ταβά
* Ετοιμασία είδους ψωμιού στο Βόρειο ΣουδάνΕτοιμασία είδους ψωμιού στο Βόρειο Σουδάν

Παραπομπές
----------

1. ↑  Petrina Verma Sarkar, "What Is an Indian Tawa?", *The Spruce Eats* April 13, 2019
2. ↑  Marie Simmons, *Things Cooks Love: Implements, Ingredients, Recipes*, 2008, (ISBN 0740769766), p. 251
3. ↑
4. ↑
5. ↑  Mason, Taymer (29 Νοεμβρίου 2016). *Caribbean Vegan: Meat-Free, Egg-Free, Dairy-Free Authentic Island Cuisine for Every Occasion* (στα Αγγλικά). The Experiment. ISBN 9781615193615.
6. ↑  «How Do You Use a Tawa to Cook Indian?». *The Spruce Eats* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 2 Οκτωβρίου 2019.
7. ↑  «A dictionary of Urdu, classical Hindi, and English». Dsalsrv02.uchicago.edu. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Ιανουαρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 11 Οκτωβρίου 2017.
8. ↑  F. Steingass, *A Comprehensive Persian–English Dictionary*, 1930, p. 277
9. ↑  Maxime Rodinson, *et al.*, *Medieval Arab cookery*, 2001, p. 154
10. ↑  Hans Wehr, *Dictionary of Modern Written Arabic*, 1966, p. 499
11. ↑  Suad Joseph, Afsaneh Najmabadi, *Encyclopedia of Women & Islamic Cultures: Family, body, sexuality and health*, 2005, p. 109
Στην συλλογή του παλαιού αρχαιολογικού Μουσείου του Βερολίνου εκτίθενται με αριθμό ευρετηρίου 8250 κόσμημα που βρέθηκε στην Ιθώμη Μεσσηνίας.

Περιγραφή
---------

Πρόκειται για σκαραβαιοειδή σφραγιδόλιθο, κατασκευασμένο από ψημένο χαλκηδώνιο και διακοσμημένο με έγγλυφη παράσταση κυνηγιού. Ένας Πέρσης καβάλα στο άλογο στέκει με το άλογο στραμμένο προς τα αριστερά. Το άλογο φοράει χαλίμι για σέλα, ενώ ο μανδύας του καβαλάρη κυματίζει στον άνεμο. Μπροστά από τον καβαλάρη στέκει όρθιος ένας δεύτερος Πέρσης με κοντό καπέλο και κοντό χιτώνα. Με το αριστερό του πόδι πατάει πάνω σε ένα τετράποδο ζώο που είναι πεσμένο στην γη. Είναι έτοιμος να το αποτελειώσει με την τρίαινά του. Το ζώο έχει σκυλίσιο κεφάλι και φουντωτή ουρά.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Αρχαιολογία | Πύλη Αρχαιολογία |

* Άντολφ Φουρτβένγκλερ (1853-1907) (1896). *Beschreibung der geschnittenen Steine im Antiquarium*. Berlin: W. Spemann. σελ. 19. Ανακτήθηκε στις 27 Απριλίου 2011.
Αυτό το λήμμα αφορά τον Άγιο Υάκινθο τον κουβικουλάριο.  Για τον αντίστοιχο Άγιο της Πολωνίας, δείτε: Άγιος Υάκινθος της Πολωνίας.  

Ο **Άγιος Υάκινθος**, ο κουβικουλάριος ή Άγιος Υάκινθος της Καππαδοκίας, ήταν θαλαμηπόλος του Αυτοκράτορα Τραϊανού.

Θεωρείται άγιος από την Ορθόδοξη και την Καθολική εκκλησία. Θεωρείται επίσης και ως ο Άγιος του Έρωτα, σε μια εποχή που υπήρχε η βαλεντιανή βιοτεχνία.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 78 μ.Χ. Κατάγονταν από την Καισάρεια και υπηρέτησε σαν θαλαμηπόλος του Τραϊανού. Επειδή δεν ακολουθούσε τις ειδωλολατρικές θυσίες των Ρωμαίων έγινε αντιληπτό ότι ήταν αλλόθρησκος και ο Τραϊανός έδωσε διαταγή να του δίνεται τροφή μόνο από σφάγια των θυσιών στην φυλακή. Πέθανε από πείνα σε ηλικία 20 ετών.

Η μνήμη του
-----------

Η μνήμη του εορτάζεται στις 3 Ιουλίου.

Ξωκλήσια
--------

Στα Ανώγεια υπάρχει ναΐσκος αφιερωμένος στον Άγιο Υάκινθο, χτισμένος με ξερολιθιά, σε μορφή μιτάτου. Ο ναός έγινε το 1998 μετά από πρόταση του Λουδοβίκου των Ανωγείων την οποία αποδέχτηκε ο μητροπολίτης Ρεθύμνου Άνθιμος. Το σχεδιασμό και την επίβλεψη είχε ο αρχιτέκτονας Σταύρος Βιδάλης. Στο χώρο αυτό γιορτάζονται κάθε χρόνο τα Υακίνθεια..

Στην Αχαΐα υπάρχουν επίσης δύο ξωκλήσια αφιερωμένα στην μνήμη του αγίου: το ένα στο θέρετρο της 116 Πτέρυγας Μάχης Αράξου -κοντά στο χωριό Καλαμάκι- και το άλλο εντός του Χιονοδρομικού κέντρου Καλαβρύτων.

Στις Κυκλάδες στο νησί της Μυκόνου στην περιοχή του Πανόρμου και συγκεκριμένα στο συγκρότημα κατοικιών Yakinthos Residence υπάρχει επίσης ξωκλήσι αφιερωμένο στον Άγιο. Τα θυρανοίξια έκανε ο Μητροπολίτης Σύρου Δωρόθεος Πολυκανδριώτης

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Άγιος Υάκινθος ο κουβικουλάριος (θαλαμηπόλος)». Ανακτήθηκε στις 17 Απριλίου 2016.
2. 1 2  «Martyr Hyacinth of Caesarea, in Cappadocia». Ανακτήθηκε στις 17 Απριλίου 2016.
3. ↑  «Άγιος Υάκινθος». Ανακτήθηκε στις 17 Απριλίου 2016.
4. ↑  «Υακίνθεια». Ανακτήθηκε στις 17 Απριλίου 2016.
5. ↑  ΤΑ ΕΓΚΑΙΝΙΑ ΤΟΥ ΝΑΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΥΑΚΙΝΘΟΥ ΣΤΟ ΘΕΡΕΤΡΟ ΤΗΣ 116ΠΜ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΜΑΣ κ. ΝΙΚΟΔΗΜΟ Αρχειοθετήθηκε 2014-08-03 στο Wayback Machine. ιστοσελίδα της Ιεράς Μητροπόλεως Πατρών. 19 Ιουλίου 2000. Ανακτήθηκε στις 4 Ιουλίου 2017.
6. ↑  Εορτάσθηκε ο Άγιος Υάκινθος στο Χιονοδρομικό Κέντρο Καλαβρύτων, www.kalavrytanews.com. 3 Ιουλίου 2017. Ανακτήθηκε στις 4 Ιουλίου 2017.

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Άγιος Υάκινθος** |
Το **Σιδηρόκαστρον** ήταν μεσαιωνικός οχυρωμένος οικισμός επί του Όρους Οίτη στην Κεντρική Ελλάδα.

Το Σιδηρόκαστρο αναφέρεται για πρώτη φορά στην διάρκεια του 13ου αιώνα. Ορισμένοι ακαδημαϊκοί το έχουν ταυτοποιήσει με τοποθεσία επί του Όρους Κνημίς (Μπυσόν), στους Δελφούς ή την Αράχοβα (Γκρεγκορόβιους), ή την Ηράκλεια Τραχίνα (Νερούτσος), ωστόσο με βάση την περιγραφή του στο *Χρονικό του Μορέως*, μοιάζει πιθανότερη η ταυτοποίησή του με ερειπωμένο οχυρωμένο οικισμό ευρισκόμενο επί βραχώδους υψιπέδου στην ανατολική πλαγιά του Όρους Οίτη, επί των όχθων της άνω ροής του Ασωπού Ποταμού, πλησίον των σημερινών χωριών της Παύλιανης και του Κουμαριτσίου. Η συγκεκριμένη ταυτοποίηση πραγματοποιήθηκε από τον Γ. Κόλια το 1933.

Η ονομασία του πιθανώς να προήλθε από το στρατηγικής σημασίας γειτονικό πέρασμα της Σιδηρόπορτας, που ήλεγχε τα ορεινά περάσματα από τον Ασωπό προς τον Βοιωτικό Κηφισό, καθώς και τα Δύο Βουνά. Είναι ένα από τα κάστρα τα οποία είναι γνωστά στην λαϊκή παράδοση ως "Κάστρο της Ωριάς".

Η πρώτη αναφορά στο Σιδηρόκαστρο του γίνεται το 1275, ως ένα εκ των κάστρων τα οποία παραχωρήθηκαν από τον ηγεμόνα της Θεσσαλίας, Ιωάννη Α΄ Δούκα, προς το Δουκάτο των Αθηνών, ως προίκα της κόρης του, Ελένης Αγγελίνας Κομνηνής. Κάποια στιγμή μεταξύ του 1318 και του 1327, κατελήφθη από την Καταλανική Εταιρεία, η οποία είχε, προηγουμένως, καταλάβει το Δουκάτο των Αθηνών. Με εξαίρεση μια (αβέβαιη) σύντομη περίοδο κατοχής από Αλβανούς επιδρομείς το 1367, παρέμεινε υπό τον έλεγχο σειράς καταλανικών οικογενειών τουλάχιστον έως το 1382, και πιθανώς έως την οθωμανική κατάληψη της Κομητείας των Σαλώνων το 1392. Κατόπιν τούτου, το Σιδηρόκαστρο έχασε την σημασία του ως συνοριακό φρούριο και εγκαταλείφθηκε.

Σήμερα, η τοποθεσία του είναι εγκαταλελειμμένη και προσβάσιμη μόνον με τα πόδια από την Παύλιανη. Έως τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο διατηρούνταν σημαντικά τμήματα των οχυρώσεων, ωστόσο, σήμερα έχουν απομείνει μόνον μερικά ερείπια δύο αμυντικών τειχών, εκτεινόμενα προς κατεύθυνση βορρά-νότου.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6  Koder & Hild 1976, σελίδες 256–257.
2. ↑  Bon 1937, σελίδες 139–140.
3. ↑  Bon 1937, σελ. 139.

Πηγές
-----

* Bon, Antoine (1937). «Forteresses médiévales de la Grèce centrale». *Bulletin de correspondance hellénique* **61**: 139–142. .
* Koder, Johannes· Hild, Friedrich (1976). *Tabula Imperii Byzantini, Band 1: Hellas und Thessalia*Απαιτείται δωρεάν εγγραφή (στα Γερμανικά). Vienna: Verlag der Österreichischen Akademie der Wissenschaften. ISBN 3-7001-0182-1.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Siderokastron  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |


Συντεταγμένες: 38°45′36″N 22°24′00″E﻿ / ﻿38.76000°N 22.40000°E﻿ / 38.76000; 22.40000
Ο **Σιεμόμυσλ** (πολων.: *Siemomysł*, ... 950-960) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν ο τρίτος παγανιστής δούκας των Πολωνών, πατέρας του πρώτου χριστιανού δούκα Μιέσκο Α΄.

Βιογραφία
---------

Αναφέρεται από τον Γάλλο τον Ανώνυμο στα *Πεπραγμένα τού πριγκιπάτου της Πολωνίας (Gesta principum Polonorum)* και ήταν γιος τού Λέστεκ δευτέρου παγανιστή δούκα των Πολωνών. Σύμφωνα με τα *Πεπραγμένα* και τους ιστορικούς ερευνητές, ο Σιεμόμυσλ άφησε τις περιοχές των Πόλανς, Γκόπλανς και Μαζόβιανς στον γιο του Μιέσκο Α΄, ο οποίος τις επέκτεινε κατά τη βασιλεία του.

Κατά τον ιστορικό Χένρυκ Βοφμιάνσκι, ο Σιεμόμυσλ συνέβαλλε στην εξέγερση των Ουκρανών ενάντια στους Γερμανούς το 954. Υποθέτουμε, ότι βασίλευσε π. το 930 (μερικοί ιστορικοί πιστεύουν το 950). Ο Σιεμόμυσλ ένωσε τις χώρες των Πολάνιε, Γκοπλάνιε και Μαζοβσάνιε, αν και μερικοί ερευνητές πιστεύουν, ότι αυτό το έκανε ο πατέρας του. Δεν γνωρίζουμε πού τάφηκε.

Οικογένεια
----------

Δεν γνωρίζουμε από τις πηγές το όνομα της συζύγου του. Ίσως ήταν η κόρη τού Βότζισλαφ, πρίγκιπα της φυλής των Λεντζάνιε. Το ότι λεγόταν Γκόρκα, αντέκρουσε ο Όσβαλντ Μπάλζερ το 1895. Είχε τέκνα:

* Μιέσκο Α΄ π. 930-992, δούκας της Πολωνίας.
* Στσίμπορ απεβ. μετά το 972, πρίγκιπας.
* (ένας γιος) απεβ. 963.

Πηγές
-----

* Lukowski, Jerzy; Hubert Zawadzki (2006). A Concise History of Poland. Cambridge University Press. pp. 3–4. ISBN 978-0-521-61857-1.

1. ↑  p67282.htm#i672817. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 220639416
* GND: 1017627762

 |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Siemomysł  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |