Ο **Πάπας Κλήμης Ζ΄** (γενική: του Κλήμεντος, αιτιατική: τον Κλήμεντα, κοσμικό όνομα: *Τζoύλιο ντι Τζουλιάνο ντε’ Μέντιτσι*, ιταλ. *Giulio di Giuliano de' Medici*, \* Φλωρεντία, 26 Μαΐου 1478 – Ρώμη, 25 Σεπτεμβρίου 1534), ήταν ο 219ος Πάπας της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας από το 1523 έως το θάνατό του.

Νεότητα
-------

Η ζωή του Τζούλιο ντι Μέντιτσι ξεκινάει με τραγικό τρόπο, ο πατέρας του Τζουλιάνο των Μεδίκων μικρότερος αδελφός του Λαυρέντιου του Μεγαλοπρεπούς σκοτώθηκε ένα μήνα πριν τη γέννηση του γιου του (26 Απριλίου 1478). Η δολοφονία έγινε στον Καθεδρικό ναό της Φλωρεντίας από την Συνωμοσία των Πάτσι στην οποία συμμετείχαν εχθροί της Οικογένειας των Μεδίκων. Ο Τζούλιο γεννήθηκε ως νόθος (26 Μαίου 1478), η μητέρα του ήταν πιθανότατα η Φιορέττα, κόρη του δασκάλου Αντόνιο Φιορίνι.
Τα πρώτα επτά χρόνια τον ανάθρεψε ο νονός του, ο περίφημος αρχιτέκτονας Αντόνιο ντα Σανγκάλλο ο Πρεσβύτερος. Ο θείος του Λαυρέντιος ο Μεγαλοπρεπής σύντομα ενδιαφέρθηκε ο ίδιος να αναλάβει την ανατροφή του μαζί με τους τρεις γιους του, τον Τζιοβάννι ντι Μέντικι, μετέπειτα πάπα Λέων Ι΄, τον Πέτρο τον Άτυχο και τον Τζουλιάνο. Η εκπαίδευση του έγινε στο Παλάτσο Μέντιτσι Ρικκάρντι με μεγάλους Ουμανιστές δασκάλους όπως ο Άντζελο Πολιτσιάνο και τεράστιες προσωπικότητες της τέχνης όπως ο Μιχαήλ Άγγελος. Με την εκπαίδευση του ο Τζούλιο έγινε στην νεότητα του εξαιρετικός μουσικός. Ο Τζούλιο ήταν αρκετά χαριτωμένος στην εξωτερική του εμφάνιση αλλά ταυτόχρονα και ντροπαλός.

Ο Τζούλιο ντι Μέντιτσι ήταν νόθος κάτι που απαγόρευε την συμμετοχή του σε υψηλές θέσεις στον κλήρο, ο θείος του Λαυρέντιος τον προόριζε για σταδιοδρομία στον στρατιωτικό τομέα. Εντάχθηκε στους Ιωαννίτες Ιππότες και έγινε Μέγας Πρίορ της Κάπουα. Όταν πέθανε ο Λαυρέντιος ο Μεγαλοπρεπής και τον διαδέχθηλε ο Τζιοβάννι ντι Μέντιτσι ασχολήθηκε περισσότερο με τα εκκλησιαστικά θέματα και έγινε Καρδινάλιος. Σπούδασε τους εκκλησιαστικούς κανόνες στο Πανεπιστήμιο της Πίζας και συνόδευσε τον Τζιοβάννι στην Σύνοδο (1492) όπου ο Ροντρίγκο Βοργίας εξελέγη νέος πάπας ως Πάπας Αλέξανδρος ΣΤ΄. Μετά τις λαϊκές εξεγέρσεις κατά του ξαδέρφου του Πέτρου του Άτυχου η οικογένεια των Μεδίκων εξορίστηκε από την Φλωρεντία (1494). Τα επόμενα έξι χρόνια ο Καρδινάλιος Τζιοβάννι διέχισαν την Ευρώπη, συνελήφθησαν δύο φορές στην Ουλμ και στην Ρουέν αλλά ο Πέτρος ο Άτυχος κατάφερε να τους διασώσει. Αργότερα (1500) επέστρεψαν στην Ιταλία και προσπάθησαν να εδραιώσουν ξανά την εξουσία της οικογένειας τους στην Φλωρεντία. Ο Καρδινάλιος Τζιοβάννι συνελήφθη στην *"μάχη της Ραβέννας"* (1512) αλλά ο Τζούλιο κατόρθωσε να δραπετεύσει στην Ρώμη, κατέφυγε στον ξάδελφο του Τζιοβάννι, μελλοντικό πάπα Ιούλιο Β΄. Ο Τζιοβάννι και ο Φερδινάνδος Β΄ της Αραγωνίας βοήθησαν ξανά την Οικογένεια των Μεδίκων να ανακτήσει τον έλεγχο στην Φλωρεντία.

Αρχιεπίσκοπος Φλωρεντίας
------------------------

Στις 9 Μαΐου 1513 εκλέχτηκε αρχιεπίσκοπος Φλωρεντίας από τον ξάδερφό του πάπα Λέοντα Ι΄, ο οποίος είχε ξαναπάρει την πόλη νικώντας τα Γαλλικά στρατεύματα που είχαν συμμαχήσει με τους δημοκρατικούς Φλωρεντινούς, και στις 14 Αυγούστου ο ίδιος ο Ιούλιος έκανε την είσοδό του στη Φλωρεντία. Με το θάνατο του ανιψιού του Λαυρέντιου των Μεδίκων Δούκα του Ουρμπίνο έγινε και άρχοντας της πόλης (1519). Σαν αρχιεπίσκοπος, μα και σαν κυβερνήτης, απέδειξε πως ήταν ικανός ηγέτης. Αν και δεχόταν συχνά διπλωματικές αποστολές και άλλες επιφορτίσεις από τον Πάπα, δεν παράβλεπε ποτέ την αρχιεπισκοπή του και με τη συνεργασία του βικάριου Pietro Andrea Gammaro ήθελε να γνωρίζει, μέσω των απογραφών, την κατάσταση σε όλες τις εκκλησίες της δικαιοδοσίας του. Ο μετέπειτα πρόεδρος των ΗΠΑ Τζον Άνταμς χαρακτήρισε αργότερα την κυβέρνηση του Τζούλιο στην Φλωρεντία ως *"πολύ επιτυχή και λιτοδίαιτη"*. Ο Άνταμς αναφέρει αργότερα ότι ως κυβερνήτης *"περιόρισε τις δημόσιες δαπάνες σε τέτοιο βαθμό που προκάλεσε μεγάλη χαρά στους πολίτες"*. Με τον θάνατο του πάπα Λέων Ι΄ όπως συνεχίζει ο Άνταμς *"υπήρχε μια έντονη τάση ειδικά στους κατοίκους της Φλωρεντίας να διατηρηθεί το παπικό κράτος στα χέρια της Οικογένειας των Μεδίκων χάρη στην καλή διακυβέρνηση του Τζούλιο"*. Η οικογένεια είχε γίνει δημοφιλής και καθολικά αποδεκτή από την εποχή του θείου του Λαυρέντιου του Μεγαλοπρεπούς.

Ως Καρδινάλιος
--------------

Την 29 Σεπτεμβρίου 1513, έπειτα από μία σειρά διαδικασιών προκειμένου να ξεπεραστεί το εμπόδιο της νόθου καταγωγής του, ανακηρύχθηκε καρδινάλιος. Μετά από αυτή την εκλογή ξεκίνησε μία περίοδος αναρρίχησης, η οποία του έφερε πλούτη αλλά και ένα σημαντικό ρόλο μέσα στην παπική πολιτική. Προκειμένου να συγκροτήσει μία συμμαχία με την Αγγλία, για να βοηθήσει τον Πάπα Λέοντα Ι΄ να αντισταθεί στις ηγεμονικές βλέψεις της Γαλλίας και της Ισπανίας, ανακηρύχθηκε καρδινάλιος προστάτης της Αγγλίας. Το κύριο χαρακτηριστικό της πολιτικής αυτής της περιόδου ήταν η αναζήτηση ισορροπίας μεταξύ των χριστιανών πριγκίπων και η εξαγγελία της Πέμπτης Λατερανής Συνόδου (1512-1517) κατά τη διάρκεια της οποίας ο Τζούλιο πολέμησε τις αιρέσεις.

Την 9 Μαρτίου 1517 ανακηρύχθηκε καρδινάλιος της παπικής καγκελαρίας, θέση αυτή που του επέτρεψε να δοκιμάσει τις διπλωματικές του ικανότητες, δείχνοντας συμπεριφορά σοβαρή και φαινομενικά τουλάχιστον αδιάφθορη σε σχέση με την κοσμική και διεφθαρμένη συμπεριφορά του ξαδέρφου του. Ενώ έψαχνε να βρει τρόπο προκειμένου να διοργανώσει μία σταυροφορία ενάντια στους Τούρκους, την οποία ο Λέων Ι΄ θεωρούσε απαραίτητη, του παρουσιάστηκαν δύο προβλήματα: η διαμαρτυρία των οπαδών του Λουθηρανισμού, και η διαδοχή στην αυτοκρατορία που, μετά τον Μαξιμιλιανό Α΄, έπεσε στα χέρια του Καρόλου Ε΄, ήδη βασιλιά της Νάπολης. Το 1521 ενώ βρισκόταν στη Φλωρεντία, επέστρεψε στη Ρώμη λόγω του ξαφνικού θανάτου του Πάπα Λέοντα Ι΄, προκειμένου να συμμετάσχει στο κονκλάβιο. Από αυτό εκλέχτηκε πάπας ο Αδριανός ΣΤ΄, του οποίου είχε στηρίξει την υποψηφιότητα για να αποσπάσει την εύνοια του Καρόλου Ε΄. Ένα χρόνο μετά έπεσε θύμα μιας συνωμοσίας, χωρίς όμως συνέπειες, σχεδιασμένη από τους δημοκρατικούς. 

Την 3 Αυγούστου 1523 το διπλωματικό του έργο επιτεύχθηκε: επικυρώθηκε η συμμαχία μεταξύ του πάπα και του Καρόλου Ε΄. Έτσι λίγο αργότερα, το Σεπτέμβρη του 1523 με το θάνατο του Αδριανού ΣΤ΄, ο Τζούλιο έχοντας την υποστήριξη του αυτοκράτορα εκλέχθηκε ως ο νέος πάπας έπειτα από ένα κονκλάβιο που διήρκεσε 50 ημέρες. Την 19 Νοεμβρίου 1523 πήρε το όνομα Κλήμης Ζ΄.

Άνοδος στον παπικό θρόνο
------------------------

Ο πάπας Κλήμης Ζ΄ (1531)
Με τον θάνατο του Αδριανού Δ΄ (14 Σεπτεμβρίου 1523) ο Καρδινάλιος Ιούλιος ξεπέρασε την αντίσταση του Γάλλου βασιλιά και τον διαδέχθηκε στην επόμενη Σύνοδο ως νέος πάπας με το όνομα Κλήμης Ζ΄ (19 Νοεμβρίου 1523). Ο νέος πάπας είχε την φήμη ενός πονηρού διπλωμάτη στα θέματα της εξωτερικής πολιτικής, δεν είχε προβλέψει ωστόσο τους κινδύνους της Προτεσταντικής μεταρρύθμισης. Με την άνοδο του στον παπικό θρόνο ο Κλήμης Ζ΄ έστειλε τον αρχιεπίσκοπο της Κάπουα Νικόλαο φον Σένμπεργκ στους βασιλείς της Γαλλίας, της Ισπανίας και της Αγγλίας με αίτημα να λήξει ο Ιταλικός Πόλεμος (1521–1526). Σε μια αναφορά του ο Πρωτονοτάριος Μαρίνο Καριτσιόλο προς τον αυτοκράτορα σημειώνει: *"καθώς οι Τούρκοι επιθυμούσαν να κατακτήσουν όλα τα χριστιανικά κράτη το πρώτο του καθήκον ως πάπας ήταν να φέρει την ειρήνη μεταξύ τους, ήταν το μέγιστο ευσεβές καθήκον του σαν ο πρώτος άνδρας του χριστιανικού κόσμου"*. Οι προσπάθειες αυτές δεν έφεραν τελικά δεν έφεραν κανένα αποτέλεσμα.

Προσπάθησε να κρατήσει μια στάση ουδέτερη στη διαμάχη μεταξύ του Καρόλου Ε΄ και του Φραγκίσκου Α΄ της Γαλλίας για την επικράτηση του ενός ή του άλλου στην Ιταλία και στην Ευρώπη. Ο Κάρολος Ε΄ είχε πρόθεση να επαναφέρει την αυτοκρατορία εκσυγχρονίζοντας τη διοικητική της δομή και κάνοντας μία επεκτατική πολιτική, η οποία τον έφερνε σε προστριβή με τον βασιλιά της Γαλλίας. Ο Φραγκίσκος Α΄ της Γαλλίας κατέκτησε σε Ιταλική εκστρατεία το Μιλάνο (1524), ο πάπας αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την αυτοκρατορική συμμαχία με τους Ισπανούς και να συμμαχήσει τον Ιανουάριο του 1525 με την Γαλλία και την Δημοκρατία της Βενετίας. Η Συνθήκη αυτή αναγνώριζε την Πάρμα και την Πιατσέντσα στα Παπικά Κράτη, την κυριαρχία των Μεδίκων στην Φλωρεντία και την ελεύθερη διέλευση των Γάλλων από την Νάπολη. Η πολιτική αυτή προκάλεσε πολλές εξεγέρσεις ανάμεσα στους παπικούς βαρόνους, ο Κλήμης Ζ΄ αναγκάστηκε να αλλάξει πάλι πολιτική και να ζητήσει την βοήθεια του αυτοκράτορα Καρόλου Ε΄. Σε έναν μήνα ο Φραγκίσκος Α΄ συνετρίβη και αιχμαλωτίστηκε στην Μάχη της Παβίας (1525), ο Κλήμης Ζ΄ ενίσχυσε περισσότερο την συμμαχία του με τον Κάρολο Ε΄ υπογράφοντας Συνθήκη με τον αντιβασιλέα της Νεαπόλεως. Ο Κλήμης Ζ΄ ανησύχησε έντονα με τις φιλοδοξίες του αυτοκράτορα ειδικά όταν απελευθερώθηκε ο Φραγκίσκος Α΄ με την Συνθήκη της Μαδρίτης (1526), εισήλθε στην Συμμαχία του Κονιάκ, συμμετείχαν η Γαλλία, η Βενετία και ο Φραγκίσκος Β΄ Σφόρτσα του Μιλάνου. Ο Κλήμης Ζ΄ έστειλε επιστολή αγανάκτησης στον αυτοκράτορα Κάρολο Ε΄ στην οποία του γράφει ότι διοικεί τα πρόβατα του ως *"λύκος"* και όχι ως *"τσοπάνης"*, συγκάλεσε Συμβούλιο για να λύσει το πρόβλημα του Λουθηρανισμού. Στα πρότυπα του ξαδέλφου του Λέων Ι΄ ο ίδιος ο Κλήμης Ζ΄ διόρισε συγγενείς και φίλους στις υψηλότερες θέσεις του κράτους του Βατικανού όπως Καρδινάλιους, αξιώματα και χρήματα. Ο Νεποτισμός του ήταν τόσο έντονος που με τον θάνατο του εισήλθαν μεταρρυθμιστικά μέτρα για να αποτρέψουν παρόμοια φαινόμενα. Σε παπική βούλα (1529) ο Κλήμης Ζ΄ αναγκάστηκε παρά την εχθρότητα του να αναγνωρίσει τον Κάρολο Ε΄ και την Ισπανική αυτοκρατορία την ηγεμονία των νέων αποικιών της Αμερικής.

Η λεηλασία της Ρώμης
--------------------

Ο πάπας Κλήμης Ζ΄ (1532)
Η αμφιταλαντευόμενη πολιτική του πάπα ερέθισε πολύ τους οπαδούς του αυτοκρατορικού στρατού, ο Καρδινάλιος Πομπέο Κολόννα λεηλάτησε τον Λόφο του Βατικανού και απέκτησε τον έλεγχο σε ολόκληρη την Ρώμη. Ο ταπεινωμένος πάπας δέχτηκε να παραδώσει τα Παπικά κράτη στον αυτοκράτορα Κάρολο Ε΄, ο Κολόνα προσποιήθηκε ότι συμφώνησε αλλά λίγο αργότερα πήγε στην Νάπολη και καθαίρεσε τον πιστό στον πάπα Καρδινάλιο. Ο θλιμμένος Κλήμη Ζ΄ δεν είχε πλέον καμιά άλλη επιλογή από το να συνεχίσει τις υπηρεσίες του στον Γαλλικό στρατό. Σε λίγο ο πάπας δέχτηκε το τελικό πλήγμα αφού ο Αλφόνσος Α΄ των Έστε εξόπλισε σημαντικά τον αυτοκρατορικό στρατό τον οποίο διοικούσε ο Κάρολος Γ΄ της Βουρβόνης, έφτασε και κατέλαβε την Ρώμη χωρίς αντίσταση. Ο Κάρολος Γ΄ πέθανε από ατύχημα στην διάρκεια της πολιορκίας, ο απλήρωτος και διψασμένος για λάφυρα στρατός του δεν είχε κανένας να τον συγκρατήσει, ξεκίνησε την μεγάλη λεηλασία της Ρώμης (6 Μάϊου 1527). Ακολούθησε μεγάλος αριθμός από φόνους, βιασμούς και λεηλασίες, η πλούσια Ρώμη της Αναγέννησης καταστράφηκε ολοκληρωτικά. Ο απελπισμένος πάπας αναγκάστηκε να παραδοθεί και να καταφύγει στο Καστέλ Σαντ'Άντζελο, πλήρωσε ένα ποσό 400.000 Δουκάτων για να μην τον εκτελέσουν. Με συνθήκη που ακολούθησε η Πάρμα, η Πιατσέντσα και η Μόντενα παραχωρήθηκαν στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, οι Βενετοί με την σειρά τους κατέλαβαν την Τσέρβια και την Ραβέννα. 

Ο Κλήμης Ζ΄ παρέμεινε φυλακισμένος για 6 μήνες στο Καστέλ Σαντ'Άντζελο δραπέτευσε κατόπιν μεταμφιεσμένος σε μικροπωλητή, κατέφυγε στο Ορβιέτο και κατόπιν στο Βιτέρμπο, τον Αύγουστο του 1528 επέστρεψε στην Ρώμη, την βρήκε ακατοίκητη και εντελώς λεηλατημένη. Οι εχθροί των Μεδίκων στην Φλωρεντία βρήκαν την ίδια εποχή την μεγάλη ευκαιρία να διώξουν όλη την οικογένεια από την πόλη. Τον Ιούνιο του 1529 ακολούθησε η *"Ειρήνη της Βαρκελόνης"* με την οποία ο πάπας έκλεισε ειρήνη με τον Κάρολο Ε΄. Ο πάπας κέρδισε μερικές πόλεις και η Οικογένεια των Μεδίκων επέστρεψε στην Φλωρεντία, ο ίδιος ο Κλήμης Ζ΄ παρέμεινε μέχρι τον θάνατο του στην θέση του πάπα ως υποτελής του Καρόλου Ε΄. Τα τελευταία χρόνια προσπάθησε να πείσει τον αυτοκράτορα να γίνει σκληρός απέναντι στην νέα αίρεση του Λουθηρανισμού και να αποτρέψει νέα Σύνοδο. Την εποχή της εξάμηνης φυλάκισης του ο Κλήμης Ζ΄ άφησε μακριά γενειάδα σε ένδειξη πένθους για την λεηλασία της Ρώμης. Η πράξη αυτή ήταν αντίθετη στους εκκλησιαστικούς κανόνες αλλά ο ίδιος έφερε σαν υπόδειγμα την γενειάδα του πάπα Ιούλιου Β΄ που άφησε για 9 μήνες όταν έχασε την Μπολόνια (1511). Ο Κλήμης Ζ΄ κράτησε την γενειάδα μέχρι τον θάνατο του και την συνέχισαν και οι διάδοχοι του.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑
4. ↑
5. ↑
6. ↑
7. ↑  Cummings, Anthony M. (1991). "Giulio de' Medici's Music Books". Early Music History. 10: 65–122
8. ↑
9. ↑
10. ↑
11. ↑
12. ↑
13. ↑
14. ↑
15. ↑
16. ↑
17. ↑
18. ↑
19. ↑
20. ↑  Gouwens, Kenneth; Sheryl E. Reiss (2005). The Pontificate of Clement VII: History, Politics, Culture
21. ↑
22. ↑  Corkery, James and Thomas Worcester, The Papacy Since 1500: From Italian Prince to Universal Pastor, Cambridge University Press, 2010, σ. 29
23. ↑  Giorgio Viviano Marchesi Buonaccorsi, Antichità ed excellenza del Protonotariato Apostolico Partecipante (Faenza: Benedetti 1751), σσ. 297–299
24. ↑
25. ↑  Tomas, Natalie R. (2003). The Medici Women: Gender and Power in Renaissance Florence. Aldershot: Ashgate. σσ. 126–127
26. ↑  Stogre, Michael (1992). That the world may believe: The development of papal social thought on aboriginal rights. Sherbrooke: Éditions Paulines. σ. 116
27. ↑  Hanke, Lewis (1 April 1937). "Pope Paul III and the American Indians". The Harvard Theological Review. 30 (2): 76–77
28. ↑

Πηγές
-----

* Cellini, Benvenuto (1902). John Addington Symonds, tr. (ed.). The Life of Benvenuto Cellini (fifth ed.). New York: Charles Scribner's Sons.
* Gar, Tommaso (1846). Eugenio Alberi (ed.). Le relazioni degli ambasciatori veneti al Senato (in Italian). Vol. Series 2, Volume III, Secolo XVI, Vol. 1. Firenze: Società editrice fiorentina.
* Roscoe, William (1846). Thomas Roscoe (ed.). The life and pontificate of Leo the tenth. Vol. I (4th ed.). London: Henry G. Bohn.
* Roscoe, William (1900). Thomas Roscoe (ed.). The Life and Pontificate of Leo the Tenth. Vol. II (reprint of 4th edition (1846) ed.). G. Bell & sons.
* De Leva, Giuseppe (1866). Storia documentata di Carlo V in correlazione all'Italia. Vol. II. Venezia: Naratovich.
* Creighton, Mandell (1894). A History of the Papacy, during the period of the Reformation: The German revolt, 1517–1527. Vol. V. London: Longmans, Green, and Company.
* Artaud de Montor, Alexis (1911). The Lives and Times of the Popes. Vol. V. New York: The Catholic Publication Society of America.
* Wilkie, William E. (26 July 1974). The Cardinal Protectors of England: Rome and the Tudors Before the Reformation. Vol. 44. New York and London: Cambridge University Press. pp. 257–258.
* Rodocanachi, Emmanuel. Histoire de Rome. Les pontificats d'Adrien VI et de Clément VII. Paris : Hachette, 1933.
* Chastel, André (1983). The Sack of Rome, 1527. Princeton: Princeton U.P.
* Hook, Judith (2004). The Sack of Rome: 1527 (2nd ed.). New York: Palgrave Macmillan UK.
* Gouwens, Kenneth; Sheryl E. Reiss (2005). The Pontificate of Clement VII: History, Politics, Culture. Aldershot UK; Burlington VT USA: Ashgate.
* Wallace, William E. (2005). Clement VII and Michelangelo: An Anatomy of Patronage. Aldershot UK: Ashgate.

  


|  |
| --- |
| Πάπας Κλήμης Ζ΄ **Οίκος των Μεδίκων****Γέννηση:** 26 Μαΐου 1478 **Θάνατος:** 25 Σεπτεμβρίου 1534 |
| ΠροκάτοχοςΑδριανός ΣΤ΄ | **Πάπας**19 Νοεμβρίου 1523 - 25 Σεπτεμβρίου 1534 | ΔιάδοχοςΠαύλος Γ΄ |
| ΠροκάτοχοςΛαυρέντιος Β΄ | **κύριος της Φλωρεντίας1519 - 1523** | ΔιάδοχοςΙππόλυτος |

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Πάπας Κλήμης Ζ΄** |


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Πάπες της Καθολικής Εκκλησίας |
| --- |
|  |
| 1ος–4ος αιώνας | 
Πέτρος · Λίνος · Κλείτος · Κλήμης Α΄ · Ευάριστος · Αλέξανδρος Α΄ · Σίξτος Α΄ · Τελεσφόρος · Υγίνος · Πίος Α΄ · Ανίκητος · Σωτήρ · Ελεύθερος · Βίκτωρ Α΄ · Ζεφυρίνος · Κάλλιστος Α΄ · Ουρβανός Α΄ · Ποντιανός · Ανθηρός · Φαβιανός · Κορνήλιος · Λούκιος Α΄ · Στέφανος Α΄ · Σίξτος Β΄ · Διονύσιος · Φήλιξ Α΄ · Ευτυχιανός · Γάιος · Μαρκελλίνος · Μάρκελλος Α΄ · Ευσέβιος · Μιλτιάδης · Σιλβέστρος Α΄ · Μάρκος · Ιούλιος Α΄ · Λιβέριος · Δάμασος Α΄ · Σιρίκιος · Αναστάσιος Α΄ |  |
|  |
| 5ος–8ος αιώνας | 
Ιννοκέντιος Α΄ · Ζώσιμος · Βονιφάτιος Α΄ · Κελεστίνος Α΄ · Σίξτος Γ΄ · Λέων Α΄ · Ιλάριος · Σιμπλίκιος · Φήλιξ Γ΄ · Γελάσιος Α΄ · Αναστάσιος Β΄ · Σύμμαχος · Ορμίσδας · Ιωάννης Α΄ · Φήλιξ Δ΄ · Βονιφάτιος Β΄ · Ιωάννης Β΄ · Αγαπητός Α΄ · Σιλβέριος · Βιγίλιος · Πελάγιος Α΄ · Ιωάννης Γ΄ · Βενέδικτος Α΄ · Πελάγιος Β΄ · Γρηγόριος Α΄ · Σαβινιανός · Βονιφάτιος Γ΄ · Βονιφάτιος Δ΄ · Αδεοδάτος Α΄ · Βονιφάτιος Ε΄ · Ονώριος Α΄ · Σεβερίνος · Ιωάννης Δ΄ · Θεόδωρος Α΄ · Μαρτίνος Α΄ · Ευγένιος Α΄ · Βιταλιανός · Αδεοδάτος Β΄ · Δόνος · Αγάθων · Λέων Β΄ · Βενέδικτος Β΄ · Ιωάννης Ε΄ · Κόνων · Σέργιος Α΄ · Ιωάννης ΣΤ΄ · Ιωάννης Ζ΄ · Σισίνιος · Κωνσταντίνος · Γρηγόριος Β΄ · Γρηγόριος Γ΄ · Ζαχαρίας · (Στέφανος) · Στέφανος Β΄ · Παύλος Α΄ · Στέφανος Γ΄ · Αδριανός Α΄ · Λέων Γ΄ |
|  |
| 9ος–12ος αιώνας | 
Στέφανος Δ΄ · Πασχάλης Α΄ · Ευγένιος Β΄ · Βαλεντίνος · Γρηγόριος Δ΄ · Σέργιος Β΄ · Λέων Δ΄ · Βενέδικτος Γ΄ · Νικόλαος Α΄ · Αδριανός Β΄ · Ιωάννης Η΄ · Μαρίνος Α΄ · Αδριανός Γ΄ · Στέφανος Ε΄ · Φορμόζος · Βονιφάτιος ΣΤ΄ · Στέφανος ΣΤ΄ · Ρωμανός · Θεόδωρος Β΄ · Ιωάννης Θ΄ · Βενέδικτος Δ΄ · Λέων Ε΄ · Σέργιος Γ΄ · Αναστάσιος Γ΄ · Λάνδων · Ιωάννης Ι΄ · Λέων ΣΤ΄ · Στέφανος Ζ΄ · Ιωάννης ΙΑ΄ · Λέων Ζ΄ · Στέφανος Η΄ · Μαρίνος Β΄ · Αγαπητός Β΄ · Ιωάννης ΙΒ΄ · Βενέδικτος Ε΄ · Λέων Η΄ · Ιωάννης ΙΓ΄ · Βενέδικτος ΣΤ΄ · Βενέδικτος Ζ΄ · Ιωάννης ΙΔ΄ · Ιωάννης ΙΕ΄ · Γρηγόριος Ε΄ · Σιλβέστρος Β΄ · Ιωάννης ΙΖ΄ · Ιωάννης ΙΗ΄ · Σέργιος Δ΄ · Βενέδικτος Η΄ · Ιωάννης ΙΘ΄ · Βενέδικτος Θ΄ · Σιλβέστρος Γ΄ · Γρηγόριος ΣΤ΄ · Κλήμης Β΄ · Δάμασος Β΄ · Λέων Θ΄ · Βίκτωρ Β΄ · Στέφανος Θ΄ · Νικόλαος Β΄ · Αλέξανδρος Β΄ · Γρηγόριος Ζ΄ · Βίκτωρ Γ΄ · Ουρβανός Β΄ · Πασχάλης Β΄ · Γελάσιος Β΄ · Κάλλιστος Β΄ · Ονώριος Β΄ · Ιννοκέντιος Β΄ · Κελεστίνος Β΄ · Λούκιος Β΄ · Ευγένιος Γ΄ · Αναστάσιος Δ΄ · Αδριανός Δ΄ · Αλέξανδρος Γ΄ · Λούκιος Γ΄ · Ουρβανός Γ΄ · Γρηγόριος Η΄ · Κλήμης Γ΄ · Κελεστίνος Γ΄ · Ιννοκέντιος Γ΄ |
|  |
| 13ος–16ος αιώνας | 
Ονώριος Γ΄ · Γρηγόριος Θ΄ · Κελεστίνος Δ΄ · Ιννοκέντιος Δ΄ · Αλέξανδρος Δ΄ · Ουρβανός Δ΄ · Κλήμης Δ΄ · Γρηγόριος Ι΄ · Ιννοκέντιος Ε΄ · Αδριανός Ε΄ · Ιωάννης ΚΑ΄ · Νικόλαος Γ΄ · Μαρτίνος Δ΄ · Ονώριος Δ΄ · Νικόλαος Δ΄ · Κελεστίνος Ε΄ · Βονιφάτιος Η΄ · Βενέδικτος ΙΑ΄ · Κλήμης Ε΄ · Ιωάννης ΚΒ΄ · Βενέδικτος ΙΒ΄ · Κλήμης ΣΤ΄ · Ιννοκέντιος ΣΤ΄ · Ουρβανός Ε΄ · Γρηγόριος ΙΑ΄ · Ουρβανός ΣΤ΄ · Βονιφάτιος Θ΄ · Ιννοκέντιος Ζ΄ · Γρηγόριος ΙΒ΄ · Μαρτίνος Ε΄ · Ευγένιος Δ΄ · Νικόλαος Ε΄ · Κάλλιστος Γ΄ · Πίος Β΄ · Παύλος Β΄ · Σίξτος Δ΄ · Ιννοκέντιος Η΄ · Αλέξανδρος ΣΤ΄ · Πίος Γ΄ · Ιούλιος Β΄ · Λέων Ι΄ · Αδριανός ΣΤ΄ · Κλήμης Ζ΄ · Παύλος Γ΄ · Ιούλιος Γ΄ · Μάρκελλος Β΄ · Παύλος Δ΄ · Πίος Δ΄ · Πίος Ε΄ · Γρηγόριος ΙΓ΄ · Σίξτος Ε΄ · Ουρβανός Ζ΄ · Γρηγόριος ΙΔ΄ · Ιννοκέντιος Θ΄ · Κλήμης Η΄ |
|  |
| 17ος–20ος αιώνας | 
Λέων ΙΑ΄ · Παύλος Ε΄ · Γρηγόριος ΙΕ΄ · Ουρβανός Η΄ · Ιννοκέντιος Ι΄ · Αλέξανδρος Ζ΄ · Κλήμης Θ΄ · Κλήμης Ι΄ · Ιννοκέντιος ΙΑ΄ · Αλέξανδρος Η΄ · Ιννοκέντιος ΙΒ΄ · Κλήμης ΙΑ΄ · Ιννοκέντιος ΙΓ΄ · Βενέδικτος ΙΓ΄ · Κλήμης IB΄ · Βενέδικτος ΙΔ΄ · Κλήμης ΙΓ΄ · Κλήμης ΙΔ΄ · Πίος ΣΤ΄ · Πίος Ζ΄ · Λέων ΙΒ΄ · Πίος Η΄ · Γρηγόριος ΙΣΤ΄ · Πίος Θ΄ · Λέων ΙΓ΄ · Πίος Ι΄ · Βενέδικτος ΙΕ΄ · Πίος ΙΑ΄ · Πίος ΙΒ΄ · Ιωάννης ΚΓ΄ · Παύλος ΣΤ΄ · Ιωάννης Παύλος Α΄ · Ιωάννης Παύλος Β΄ |
|  |
| 21ος αιώνας | 
Βενέδικτος ΙΣΤ΄ · Φραγκίσκος |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 90633828
* **AA**: 36975
* LCCN: n88002890
* ISNI: 0000 0001 2143 2441
* GND: 118723510
* SELIBR: 182836
* SUDOC: 072315563
* BNF: cb13623902x (data)
* ULAN: 500353928
* NLA: 61544543
* NKC: xx0173848
* ICCU: BVEV041062
* BNE: XX1240078

 |

 |