recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
O **Φερδινάνδος Κάρολος Βίκτωρ** (γερμανικά: *Ferdinand Karl Viktor*, συνηθέστερα *Ferdinand Karl*‎, 20 Ιουλίου 1821 - 15 Δεκεμβρίου 1849) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης - Αυστρίας-Έστε, ήταν αρχιδούκας της Αυστρίας-Έστε και πρίγκιπας της Μόντενα.

Βιογραφία
---------

Ο *Φερδινάνδος Κάρολος Βίκτωρ* ήταν ο δεύτερος γιος του Φραγκίσκου Δ΄ της Μόντενα και της Μαρίας Βεατρίκης της Σαβοΐας, κόρης του Βίκτωρα Εμμανουήλ Α΄ της Σαρδηνίας. Ο μεγαλύτερος αδελφός του Φραγκίσκος Ε΄ (1819-1875) διαδέχθηκε τον πατέρα τους ως δούκας.

Ήταν αντιστράτηγος στον Αυστριακό στρατό. Το 1849 ασθένησε από τύφο και απεβίωσε στο Μπρνο της Μοραβίας (στη σημερινή Τσεχία), σε ηλικία 28 ετών. Η χήρα του παντρεύτηκε για δεύτερη φορά το 1845, με τον εξάδελφό της Κάρολο Φερδινάνδο (1818-1874), με τον οποίο απέκτησε άλλα πέντε παιδιά: Φρειδερίκο, Κάρολο Στέφανο, Ευγένιο, Μαρία Χριστίνα και Μαρία Ελεονώρα (θνησιγενής). Ο Φερδινάνδος Κάρολος ετάφη στη Μόντενα, στην εκκλησία του Αγίου Βικεντίου (ιταλικά: *chiesa di San Vincenzo*‎).

Οι Ιακωβίτες της Αγγλίας υποστήριζαν τον αδελφό του Φραγκίσκο Ε΄ ως διεκδικητή βασιλιά της Αγγλίας και της Σκωτίας. Το 1875 που απεβίωσε ο Φραγκίσκος Ε΄, τον διαδέχθηκε η κόρη του Φερδινάνδου Καρόλου, η Μαρία Θηρεσία, ως διεκδικήτρια του στέμματος.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε το 1846 στο Ανάκτορο Σένμπρουν τη 2η εξαδέλφη του Ελισάβετ Φραγκίσκη των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρη του Ιωσήφ, αρχιδούκα της Αυστρίας & παλατινού (κόμη) της Ουγγαρίας, και είχε τέκνο:

* Μαρία Θηρεσία 1849-1919, παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Γ΄ τελευταίο βασιλιά της Βαυαρίας.

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Ιάκωβος Α΄ της Αγγλίας > Ερριέττα της Αγγλίας > Άννα Μαρία της Ορλεάνης > Κάρολος Εμμανουήλ Γ΄ της Σαρδηνίας > Βίκτωρ Αμεδαίος Γ΄ της Σαρδηνίας > Βίκτωρ Εμμανουήλ Α΄ της Σαρδηνίας > Μαρία Βεατρίκη της Σαβοΐας > Φερδινάνδος Κάρολος της Αυστρίας-Έστε> Μαρία Θηρεσία της Αυστρίας-Έστε.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Βλ. λεζάντα *Ferdinand Karl, Erzherzog von Österreich-Este*, «Ferdinand Karl von Österreich-Este Siebenbürgen Stahlstich-Porträt Laub». *eBay*. Ανακτήθηκε στις 20 Φεβρουαρίου 2017.
2. 1 2 3  «Ferdinand Karl Victor of Austria-Este». *Find A Grave*. 12 Φεβρουαρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 20 Φεβρουαρίου 2017.
3. 1 2  Etzlstorfer, Hannes· Franz Karl Ruhm (2014). *Tafeln mit dem Kaiser: Alltag und Geschichte rund um das Schönbrunner Menübuch von Mai 1913 bis Januar 1914* (στα Γερμανικά). (e-book). Βιέννη: Kremayr & Scheriau. ISBN 978-3-218-00922-5. Ανακτήθηκε στις 20 Φεβρουαρίου 2017.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Φερδινάνδος Κάρολος της Αυστρίας-Έστε (1821-1849)** |

* «Ferdinand Karl Erzherzog von Österreich-Este1» (#111570). *The Peerage* (τελ. ενημ. 4 Δεκεμβρίου 2004). Ανακτήθηκε στις 20-02-2017.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 81190128
* ISNI: 0000 0000 7330 9544
* GND: 136926819
* NKC: mzk2005295159

 |

 |
Με τη φράση **Βίβλος γενέσεως Ιησού Χριστού...** αρχίζει την εξιστόρηση της επίγειας παρουσίας του Ιησού Χριστού το πρώτο από τα τέσσερα ευαγγέλια, το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον, συγγραφέας του οποίου είναι ο Απόστολος και Ευαγγελιστής Ματθαίος.

Η Βίβλος γενέσεως Ιησού Χριστού αποτελεί ένα γενεαλογικό κατάλογο προγόνων που ξεκινάει από τον Αβραάμ, φθάνει στον βασιλέα Δαβίδ απ΄ όπου και καταλήγει στον μνήστορα Ιωσήφ, κατά την μόνιμη φράση "*ο μεν εγέννησε τον δε*" (κατά την έννοια ο άνδρας γεννά και η γυναίκα τίκτει). Έτσι αναφέρονται τα ονόματα:

* Αβραάμ, Ισαάκ, Ιακώβ, Ιούδας, Φαρές, Εσρώμ, Αράμ, Αμιναδάβ, Ναασσών, Σαλμών, Βοόζ, Ωβήδ, Ιεσσαί, Δαβίδ
* Σολομών, Ροβοάμ, Αβιά, Ασά, Ιωσαφάτ, Ιωράμ, Οζίας, Ιωθάμ, Άχαζ, Εζεκίας, Μανασσής, Αμών, Ιωσίας, [Ιωακείμ]
* Ιεχονίας, Σαλαθιήλ, Ζοροβάβελ, Αβιούδ, Ελιακείμ, Αζώρ, Σαδώκ, Αχείμ, Ελιούδ, Ελεάζαρ, Ματθάν, Ιακώβ και Ιωσήφ τον μνήστορα της Παναγίας, καταλήγοντας, από την οποία γεννήθηκε ο Ιησούς, ο λεγόμενος Χριστός.

Επί της παραπάνω γενεαλογίας αναφέρεται ότι: από Αβραάμ μέχρι βασιλέως Δαβίδ ήταν 14 γενεές, από Σολομώντος έως Ιωακείμ πάλι 14 γενεές και από της μετοικεσίας της Βαβυλώνος επί Ιεχονία έως Ιησού Χριστού ακόμη 14 γενεές (*...γενεαί δεκατέσσαρες.*, Ματθ. 1:17).

Όλα τα πρόσωπα που αναφέρονται στη Βίβλο γενέσεως Ιησού Χριστού έχουν ανακηρυχθεί από την Ορθόδοξη Εκκλησία άγιοι, η μνήμη των οποίων εορτάζεται συλλογικά την Κυριακή των Προπατόρων, πριν από τα Χριστούγεννα.

Δείτε επίσης
------------

* Γενεαλογία του Ιησού

Πηγές
-----

* Ευαγγέλιο κατά Ματθαίον. Κεφ. 1:1-17
Ο **Φίλιππος**, γερμ. Philip (17 Φεβρουαρίου 1550 - 6 Μαρτίου 1606) από τον Οίκο τού Χόενλοε ήταν κόμης τού Χόενλοε-Νόιενσταϊν. Έγινε διοικητής στον στρατό της Ολλανδικής Δημοκρατίας.

Ο Φίλιππος κόμης τού Χόενλοε-Νόιενσταϊν.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο τρίτος γιος τού Λουδοβίκου-Καζιμίρ τού Χόενλοε-Βάλντενμπουργκ, κόμη τού Λάνγκενμπουργκ, Νόιενσταϊν (1517-1568), κ.ά. και της Άννας τσου Ζολμς-Λιχ/Λάουμπαχ (1522-1594). Δευτερότοκος αδελφός του ήταν ο Βόλφγκανγκ κόμης τού Χόενλοε-Βάικερσχαϊμ.

Ήταν στην υπηρεσία τού Γουλιέλμου Α΄ τού *Σιωπηλού* πρίγκιπα της Οράγγης από το 1575 και έγινε ο υποστράτηγός του στην Ολλανδία. Κατέκτησε το Γκέεερτρουιντενμπεργκ το 1576, το Στέενμπεργεν το 1577 το Τόλεν και τη Μπρέντα και αργότερα άλλα, όπως το Μένγκεν και το Γκέννεπ το 1599. Το 1590 κατασκεύασε το φρούριο στο 'ς-Χέρτογκενμπος.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε το 1595 τη Μαρία, κόρη τού Γουλιέλμου Α΄ πρίγκιπα της Οράγγης· δεν απέκτησαν τέκνα. Λίγο πριν το τέλος του, υιοθέτησε την 9ετή Μαργαρίτα-Μαρία κόμισσα τού Φάλκενσταϊν.

Πηγές
-----

* Deursen, A.Th. van (2000) Maurits van Nassau. De winnaar die faalde. Amsterdam: Bert Bakker. ISBN 90-351-2284-4
* Swart, E. Filips van Hohenlohe in De Tachtigjarige Oorlog. De opstand in de Nederlanden.
* Swart, E. (2007) Maria van Nassau in Digitaal Vrouwenlexicon van Nederland. Instituut voor Nederlandse Geschiedenis.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 80560078
* GND: 136169929

 |

 |
Ο **Φράνκλιν Καρμάικλ** (*Franklin Carmichael*, 4 Μαΐου 1890 – 24 Οκτωβρίου 1945) ήταν Καναδός ιμπρεσιονιστής ζωγράφος, μέλος της λεγόμενης «Ομάδας των Επτά». Γεννήθηκε και πέθανε στην πόλη Ορίλια του Οντάριο.

Είχε ταλέντο στις τέχνες από μικρή ηλικία, οπότε ταξίδεψε και άρχισε να σπουδάζει ζωγραφική στη Βασιλική Ακαδημία Καλών Τεχνών στην Αμβέρσα του Βελγίου από το 1913. Αλλά εξαιτίας του ξεσπάσματος του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου, διέκοψε τις εκεί σπουδές του και επέστρεψε στον Καναδά τον Σεπτέμβριο του 1914.

Αν και γνωστός κυρίως για τις υδατογραφίες του, δημιούργησε και ελαιογραφίες, καθώς και άλλα είδη έργων, προκειμένου να αποτυπώσει τα τοπία του Οντάριο, τα οποία αγαπούσε. Εκτός από τη ζωγραφική, ο Καρμάικλ εργάσθηκε ως σχεδιαστής και εικονογράφος, φιλοτεχνώντας μπροσούρες, διαφημίσεις σε εφημερίδες και περιοδικά, καθώς και εικόνες βιβλίων. Μερικά χρόνια πριν τον πρόωρο θάνατό του, δίδαξε στο τμήμα γραφιστικής και εμπορικών τεχνών στο Κολέγιο Καλών Τεχνών του Οντάριο, το σημερινό «Ontario College of Art & Design University» (OCAD University).

Πηγές
-----

* Bice, Megan· Mastin, Mary Carmichael (1990). *Light and Shadow: The Work of Franklin Carmichael*. McMichael Canadian Art Collection. ISBN 978-0-7729-6739-8.
* King, Ross (2010). *Defiant Spirits: The Modernist Revolution of the Group of Seven*. D. & M. Publishers. ISBN 978-1-5536-5807-8.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Benezit Dictionary of Artists» (Αγγλικά) Oxford University Press. 2006. B00032369. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017. ISBN-13 978-0-19-977378-7.
2. 1 2  (Αγγλικά) *SNAC*. w6rc0z3c. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
3. 1 2  (Αγγλικά) *Find A Grave*. 113979348. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
4. ↑  «Identifiants et Référentiels». (Γαλλικά) *IdRef*. Agence bibliographique de l'enseignement supérieur. Ανακτήθηκε στις 13  Μαΐου 2020.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 25517201
* **Europeana**: agent/base/70556
* LCCN: nr92021557
* ISNI: 0000 0000 7373 3003
* GND: 123699258
* SUDOC: 178109711
* ULAN: 500013654
* BNE: XX1597904
* RKD: 15443

 |

 |
Η **απομονωμένη γλώσσα**, υπό την απόλυτη έννοια, είναι μια φυσική γλώσσα που δεν εμφανίζει γενεαλογική (ή 'γενετική') συγγένεια με άλλες ζωντανές γλώσσες. Με άλλα λόγια δεν κατάγεται από κάποιον κοινό πρόγονο άλλων γλωσσών. Ουσιαστικά η απομονωμένη γλώσσα είναι αφεαυτής γλωσσική οικογένεια που συντίθεται από μία μόνο γλώσσα. Στα γνωστά παραδείγματα απομονωμένων γλωσσών περιλαμβάνεται η Βασκική, η Αϊνού, η Μπουρουσάσκι και η Κορεατική, αν και στις περισσότερες περιπτώσεις ορισμένοι γλωσσολόγοι ισχυρίζονται πως απέδειξαν τη σχέση απομονωμένων γλωσσών με κάποια άλλη γλώσσα (π.χ. Αλταϊκές γλώσσες).

Υπό την σχετική έννοια η απομονωμένη γλώσσα είναι δυνατόν να οριστεί και ως 'σχετικά' απομονωμένη. Για παράδειγμα, η Αλβανική, η Αρμενική και η Ελληνική είναι 'Ινδοευρωπαϊκές απομονωμένες γλώσσες'. Παρόλο που ανήκουν στην ινδοευρωπαϊκή οικογένεια, δε σχετίζονται με οποιονδήποτε εγκαθιδρυμένο κλάδο, αλλά διαμορφώνουν τον δικό τους ανεξάρτητο κλάδο. Αν δεν υφίσταται η παραπάνω αποσαφήνιση, όμως, η απομονωμένη γλώσσα θεωρείται υπό την οπτική γωνία της απόλυτης έννοιάς της. 

Ορισμένες γλώσσες απομονώθηκαν στους ιστορικούς χρόνους, όταν όλες οι γνωστές συγγενείς τους γλώσσες εξαφανίστηκαν. Η Πιραχά γλώσσα της Βραζιλίας είναι ένα τέτοιο παράδειγμα, ως τελευταίο επιζών μέλος της οικογένειας των Μουρά γλωσσών. Άλλες, όπως η Βασκική, υπήρξαν εξαρχής απομονωμένες, όσο τουλάχιστον μαρτυρείται η ύπαρξή τους. 

Οι απομονωμένες γλώσσες είναι δυνατόν να θεωρηθούν ως ειδική περίπτωση των αταξινόμητων γλωσσών, δηλαδή γλώσσες που παραμένουν αταξινόμητες, παρά τις εκτεταμένες προσπάθειες των γλωσσολόγων να τις συνδέσουν με οποιαδήποτε άλλη γνωστή οικογένεια γλωσσών ή γλώσσα. Αν ευοδωθούν οι προσπάθειες ταξινόμησης και τα αποτελέσματά τους γίνουν ευρέως αποδεκτά -πράγμα εξαιρετικά δύσκολο λόγω εκτεταμμένων θεωρητικών διαφορών στους κόλπους της γλωσσολογίας- τότε η γλώσσα παύει να θεωρείται απομονωμένη.

Βιβλιογραφία
------------

* Campbell, Lyle. (1997). *American Indian languages: The historical linguistics of Native America*. New York: Oxford University Press. ISBN 0-19-509427-1.
* Goddard, Ives (Ed.). (1996). *Languages*. Handbook of North American Indians (W. C. Sturtevant, General Ed.) (Vol. 17). Washington, D. C.: Smithsonian Institution. ISBN 0-1604-8774-9.
* Goddard, Ives. (1999). *Native languages and language families of North America* (rev. and enlarged ed. with additions and corrections). [Map]. Lincoln, NE: University of Nebraska Press (Smithsonian Institute). (Updated version of the map in Goddard 1996). ISBN 0-8032-9271-6.
* Grimes, Barbara F. (Ed.). (2000). *Ethnologue: Languages of the world*, (14th ed.). Dallas, TX: SIL International. ISBN 1-55671106-9. (Online edition: ).
* Mithun, Marianne. (1999). *The languages of Native North America*. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 0-521-23228-7 (hbk); ISBN 0-521-29875-X.
* Sturtevant, William C. (Ed.). (1978-present). *Handbook of North American Indians* (Vol. 1-20). Washington, D. C.: Smithsonian Institution. (Vols. 1-3, 16, 18-20 not yet published).
Συντεταγμένες: 42°14′14.12″N 8°43′17.86″W﻿ / ﻿42.2372556°N 8.7216278°W﻿ / 42.2372556; -8.7216278

Η **Βίγο** (ισπανικά: *Vigo*), ισπ.  προφορά ΔΦΑ: [ˈbiɣo] είναι πόλη και λιμάνι της Ισπανίας, η μεγαλύτερη πόλη της Γαλικίας. Βρίσκεται στη βορειοδυτική Ισπανία, κοντά στα σύνορα με την Πορτογαλία, και βρέχεται από τον Ατλαντικό Ωκεανό. Είναι το μεγαλύτερο αλιευτικό λιμάνι στον κόσμο, και ένα από τα μεγαλύτερα εμπορευματικά. Το 2003 από το λιμάνι της Βίγο διακινήθηκαν 673.874 τόνων ψαριών. Η πόλη κατά την απογραφή του 2007 είχε πληθυσμό 294.772 κατοίκων, και η μητροπολιτική της περιοχή 659.632 κατοίκων, δέκατη τέταρτη κατά πληθυσμό μητροπολιτική περιοχή της Ισπανίας.

Η Βίγο αποτελεί τη βάση εταιρειών αλιευτικών προϊόντων με ισχυρή παρουσία σε χώρες όπως η Νότια Αφρική, Ναμίμπια, Μοζαμβίκη, Αυστραλία, Αργεντινή, τα Νησιά Φόκλαντ, Χιλή και Περού. Το ψάρι αυτό αποστέλλεται στην Ισπανία καθώς και σε χώρες όπως η Πορτογαλία, η Ιταλία, η Γαλλία και άλλες πιο μακρινές αγορές, ακόμη και στην Ασία. Γνωστότερη από αυτές τις εταρείες είναι η Pescanova, μεγαλύτερη αλιευτική εταιρία του κόσμου. Στη Βίγο υπάρχει επίσης βαριά βιομηχανία, κυρίως ναυπηγεία με ειδικότητα στην κατασκευή αλιευτικών σκαφών καθώς και ένα μεγάλο εργοστάσιο της PSA Peugeot Citroën.

Στη Βίγο γίνονται σημαντικές εμπορικές εκθέσεις, όπως η CONXEMAR, ένα ετήσιο γεγονός αφιερωμένο στα κατεψυγμένα αλιευτικά προϊόντα. Εδώ γίνεται επίσης κατά περιόδους η Παγκόσμια Έκθεση Αλιείας.

Λιμάνι
------

Οι διάφορες αποβάθρες που αποτελούν μέρος του λιμένα του Βίγο είναι, από τα δυτικά προς τα ανατολικά, οι ακόλουθες: 

* Terminal Bouzas. Είναι χωρισμένη σε δύο ζώνες, την αποβάθρα για πλοία ro-ro, και τη δεξαμενή για επισκευές.
* Springs Beiramar Berbes, για τον ελλιμενισμό των σκαφών της ανοικτής θάλασσας και της παράκτιας αλιείας.
* Pier για πλοία.
* Wharf για σπορ.
* Ο Springs. Εμπορικές αποβάθρες σε περισσότερα από 1.500 μέτρα μήκος, που προορίζονται για υγρά και γενικά φορτία, με σιδηροδρομική σύνδεση.
* Terminal Güixas. Προκυμαία μήκους 769 μ. για την μεταφορά εμπορευματοκιβωτίων, με σιδηροδρομική σύνδεση.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικών της Ισπανίας: «Municipal Register of Spain of 2022» 16  Μαΐου 2022. σελ. 1,235.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη σελίδα

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 146544129
* LCCN: n00002460
* GND: 4108258-8

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Ευρώπη
* Πύλη:Ισπανία
 |

 |
Το **Φράγμα Μεσοχώρας** είναι λιθόρριπτο φράγμα με ανάντη πλάκα σκυροδέματος στον ποταμό Αχελώο κοντά στη Μεσοχώρα στα Τρίκαλα, Ελλάδα. Το φράγμα ύψους 150 μέτρων είναι μέρος της **Εκτροπής του Αχελώου Ποταμού** που προορίζεται να εκτρέψει ένα τμήμα του Αχελώου δυτικά για να αρδεύσει 590.000-940.000 στρέμματα στις πεδιάδες της Θεσσαλίας. Το έργο περιλαμβάνει τα φράγματα Μεσοχώρας, Συκιάς, Μουζακίου και Πύλης μαζί με ένα κανάλι μήκους 17,4 χλμ.

Το φράγμα Μεσοχώρας ολοκληρώθηκε τον Ιανουάριο του 2001, αλλά ο ταμιευτήρας δεν έχει ακόμη καλυφθεί με νερό, και ακολούθως ο σταθμός παραγωγής ενέργειας δεν έχει τεθεί σε λειτουργία λόγω δικαστικών διαμαχών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Hydroelectric Plants in Greece - Macedonia». IndustCards. Ανακτήθηκε στις 30 Απριλίου 2013. [*νεκρός σύνδεσμος*]
Ο **Φράδμων** **ο Αργείος** (5ος αιώνας π.Χ.) ήταν Έλληνας γλύπτης με καταγωγή από το Άργος, τον οποίο ο ιστορικός του 2ου αιώνα μ.Χ. Πλίνιος ο Πρεσβύτερος αναφέρει ως σύγχρονο του Πολύκλειτου, Μύρωνα, Πυθαγόρα, Σκόπα και Παρέλιου, κατά την εποχή της τέλεσης των 90ών ολυμπιακών αγώνων της αρχαιότητας το 420 π.Χ. περιγράφοντας τον διαγωνισμό που έγινε για τη δημιουργία γλυπτού με την παράσταση πληγωμένης Αμαζόνας, το οποίο μετέπειτα θα τοποθετούνταν στο ναό της Αρτέμιδος στην Έφεσο. Κατά τη διήγηση του Πλινίου, ο Φράδμων ο οποίος ήταν και ο νεότερος, κατετάγη 5ος στον διαγωνισμό, αν και τα στοιχεία που παρέχει κάνουν τους αρχαιολόγους να αποδίδουν την κατασκευή ενός γλυπτού Αμαζόνας που διασώζεται στον Φράδμωνα. 

Σύμφωνα με τον αρχαιολόγο του 19ου αιώνα Άντολφ Φουρτβένγκλερ, θεωρείται πιθανό πως υπήρξε μαθητής του Πολύκλειτου, ωστόσο άλλες απόψεις θεωρούν πιθανό πως ο Φράδμων έζησε κατά τον 4ο αιώνα π.Χ. οπότε και η διήγηση του Πλίνιου μάλλον ήταν ανεκδοτολογική.

Ωστόσο ο ιστορικός του 2ου αιώνα μ.Χ. Παυσανίας κατά την περιήγηση του στην Ολυμπία, και σημειώνοντας λεπτομέρειες για τα μνημεία τα οποία διασώζονταν κατά την εποχή του, ανέφερε πως είδε τον ανδριάντα του Αμέρτα του Ηλείου ο οποίος υπήρξε ολυμπιονίκης στο αγώνισμα της πάλης παίδων το 420 π.Χ. και πως επί αυτού βρισκόταν επίγραμμα του Θεοδωρίδα του Συρακουσίου, και μια ομάδα αγαλμάτων 12 ορειχάλκινων αγελάδων αφιερωμένων στην Αθηνά Ιτωνία. Αναφορές για τον Φράδμωνα υπάρχουν και στο έργο του Ρωμαίου συγγραφέα του 1ου αιώνα μ.Χ. Λουκίου Ιουνίου Μοδεράτου Κολουμέλα.

Το 1969, ανακαλύφθηκαν 3 βάσεις αγαλμάτων στην αρχαία Όστια κοντά στη Ρώμη, ένα από τα οποία αναφερόταν πως ήταν κάποιας ιέρειας των Δελφών με το όνομα *Χαρίτη* και πως είχε δημιουργηθεί από τον Φράγμων τον Αργείο. Οι επιγραφές έχουν χρονολογηθεί στον 1ο αιώνα π.Χ. κάτι που κάνει πιθανό τα γλυπτά να μεταφέρθηκαν από τους Δελφούς αφήνοντας πίσω τις παλιές τους βάσεις και καθώς τοποθετήθηκαν στην Όστια σε νέες βάσεις να επαναχαράχτηκαν οι προηγούμενες επιγραφές.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Παυσανίας: (αρχαία ελληνικά) *Ελλάδος περιήγησις*.
2. ↑  Smith, Philip (1867), «Phradmon», στο: Smith, William, επιμ. *Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology*, **1**, Boston, σελ. 63, ανακτήθηκε στις 2016-06-02
3. ↑  *Πλίνιος ο Πρεσβύτερος, Φυσική Ιστορία* xxxiv. 8. s. 19
4. ↑  Furtwängler, *Meisterwerke der griechischen Plastik*, Berlin 1893:286-303.
5. ↑  Brunilde Sismondo Ridgway, "A Story of Five Amazons", *American Journal of Archaeology,* **78**.1 (January 1974:1-17) pp 2,
6. ↑  Παυσανίας. «Ἐλλάδος περιήγησης». perseus.tufts.edu. σελ. 6.8.1.
7. ↑  [Ελληνική ανθολογία, ix. 743
8. ↑  Columella, *De Re Rustica* x. 30

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 96428871
* **Europeana**: agent/base/21287
* ULAN: 500100908

 |

 |
Η ***Βίβλος αναβαθμών*** είναι ανώνυμο συριακό κέιμενο ασκητικού περιεχομένου του 400 ή λίγο μεταγενέστερο.

Η *Βίβλος* περιέχει τριάντα έμμετρες Ομιλίες. Στο έργο γίνεται η διάκριση μεταξύ *δικαίων* χριστιανών οι οποίοι εφαρμόζουν τις *μικρές* εντολές της πίστεως και σε *τέλειους*, οι οποίοι εφαρμόζουν τις *μεγάλες* εντολές, δηλαδή όχι μόνο της νηστείας, της προσευχής και της ελεημοσύνης, αλλά της αγαμίας, της ακτημοσύνης, της συνεχούς προσευχής, της αγάπης και της πλήρους αποταγής του κόσμου. Αυτοί οι *τέλειοι* είναι πλήρεις φορείς του Αγίου Πνεύματος, απαξιώνοντας την ορατή Εκκλησία και τις δομές της, αφού ανήκουν στην ουράνια Εκκλησία.

Ο συντάκτης του έργου είναι ανώνυμος και αυτοπροσδιορίζεται ως *ένας από τους τελευταίους μαθητές των Αποστόλων*. Το κείμενο προϋποθέτει το έργο του Αφράατη *Αποδείξεις*, την κίνηση των Μεσσαλιανών (β μισό 4ου αι.) και τους διωγμούς σε βάρος των χριστιανών του πέρση βασιλιά Σαπώρ Β'

Παραπομπές
----------

1. ↑  Στυλιανός Παπαδόπουλος, Πατρολογία Γ', εκδ.Γρηγόρης, Αθήνα, 2010, σελ.48
2. ↑  Στυλιανός Παπαδόπουλος, Πατρολογία Γ', εκδ.Γρηγόρης, Αθήνα, 2010, σελ.48
3. ↑  Στυλιανός Παπαδόπουλος, Πατρολογία Γ', εκδ.Γρηγόρης, Αθήνα, 2010, σελ.48

Πηγές
-----

* Στυλιανός Παπαδόπουλος, Πατρολογία Γ', εκδ.Γρηγόρης, Αθήνα, 2010, σελ.48-49
Το **Ανώτατο Συμβούλιο Αθλητισμού Ενόπλων Δυνάμεων** (**ΑΣΑΕΔ**) είναι επιφωρτισμένο με θέματα που αφορούν τον αθλητισμό στις Ένοπλες Δυνάμεις και στα Σώματα Ασφαλείας της Ελλάδας. Το ΑΣΑΕΔ είναι μέλος του Διεθνούς Συμβουλίου Στρατιωτικού Αθλητισμού. Είναι υπεύθυνο για την εκπροσώπηση των αντίστοιχων ομάδων και μεμονομένων αθλητών σε διεθνείς διοργανώσεις.Το 1947 ο τότε επισμηναγός Ν.Γρηγοριάδης εισηγήθηκε στο Βασιλέα Πάυλο ως αρχηγού των ΕΔ, την ίδρυση του Ανώτατου Συμβουλίου Αθλητισμού ΕΔ(ΑΣΑΕΔ) για το συντονισμό της Φυσικής Αγωγής και του Αθλητισμού των κλάδων των ΕΔ. Η εισήγηση Γρηγοριάδη υλοποιείται το 1948 από το ΓΕΕΘΑ,το οποίο με απόφαση του συγκροτεί το ΑΣΑΕΔ, του οποίου επίτιμος πρόεδρος και ιδρυτής ήταν ο Βασιλέας Πάυλος, Πρόεδρος ο εκάστοτε ΥΕΘΑ και μέλη οι Αρχηγοί των ΕΔ Στρατού, Ναυτικού. Αεροπορίας, των ΣΑ με Γεν Γραμματέα τον Δ/ντή ΑΣΑΕΔ. Πρώτος Γεν. Γραμματέας αναλαμβάνει ο επισμηναγός Ν.Γρηγοριάδης.

Συγκρότηση
----------

Το ΑΣΑΕΔ σήμερα απαρτίζουν η πολιτεία, οι ένοπλες δυνάμεις και τα σώματα ασφαλείας εκπροσωπούμενα ως ακολούθως:

* Υπουργός Εθνικής Άμυνας (Πρόεδρος)
* Αρχηγός ΓΕΕΘΑ (Αντιπρόεδρος)
* Αρχηγός ΓΕΣ
* Αρχηγός ΓΕΝ
* Αρχηγός ΓΕΑ
* Αρχηγός Ελληνικής Αστυνομίας
* Αρχηγός Λιμενικού Σώματος
* Αρχηγός Πυροσβεστικού Σώματος
* Υπαρχηγός ΓΕΕΘΑ (εισηγητής χωρίς δικαίωμα ψήφου)
* Διευθυντής Γραμματείας ΑΣΑΕΔ (γραμματέας και εισηγητής χωρίς δικαίωμα ψήφου)

Δείτε επισης
------------

* Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις

Παραπομπές
----------

1. ↑  ΑΝΔΡΕΑΚΟΣ, ΘΕΟΔΩΡΟΣ Δ. (2009). *ΦΥΣΙΚΗ ΑΓΩΓΗ ΚΑΙ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ ΕΔ ΑΠΟ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΧΡΟΝΩΝ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ*. ΑΘΗΝΑ: ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ. σελ. 86-87. ISBN 978-960-316-456-2.
2. 1 2  Οργάνωση Αρχειοθετήθηκε 2017-07-15 στο Wayback Machine. geetha.mil.gr

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος
Τα **Απολλώνια της Σικυώνας** ήταν εξιλαστήρια αρχαία εορτή που τελούνταν στη Σικυώνα προς τιμή του θεού Απόλλωνα.

Κατ΄ αυτή την εορτή 7 νέοι και 7 νέες μετέβαιναν στο Σύθα ποταμό και στη συνέχεια πήγαιναν στο ναό της Πειθούς και από εκεί κατέληγαν στο ναό του Απόλλωνα που ήταν στην αγορά της πόλης. Εκεί υποτίθεται πως συνόδευαν τους δίδυμους θεούς Απόλλωνα και Άρτεμη. Η εορτή αυτή γίνονταν σε ανάμνηση μυθικού γεγονότος της επίσκεψης των θεών στη πόλη. Τότε δηλαδή που ο Απόλλωνας και η Άρτεμη μετά το φόνο του Πύθωνα ήλθαν στην Αιγιάλεια (κατά τον Παυσανία) και κατελήφθησαν από φόβο, εκ του οποίου και το σημείο εκείνο που βρέθηκαν ονομάσθηκε "φόβος". Υπό την επίδραση εκείνου του συναισθήματος οι θεοί στη συνέχεια έφυγαν στη Κρήτη όπου και τους «εκάθαρε» ο Καρμάνωρ. Στο μεταξύ όμως, στη χώρα της Σικυώνας (Σικυωνία) είχε ενσκήψει φοβερός λοιμός που είχε ερημώσει τις πόλεις και οι κάτοικοι αναγκάσθηκαν να καταφύγουν σε Μαντείο απ΄ όπου και έλαβαν το χρησμό να εξευμενίσουν τους δίδυμους θεούς στέλνοντας προς αυτούς 7 έφηβους και 7 κόρες. Και όταν πράγματι συνέβη αυτό οι θεοί πείσθηκαν από τις ικεσίες αυτών των νέων και επέστρεψαν στη Σικυώνα όπου οι κάτοικοι, στο σημείο που πάτησαν οι θεοί κατά την επιστροφή τους, έκτισαν το ναό της Πειθούς ως ευχαριστήρια και αμέσως μετά την απαλλαγή από το λοιμό έκτισαν το ναό του Απόλλωνα στην αγορά της Πόλης.

Δείτε επίσης
------------

* Απολλώνια (Δήλου) και
* Απολλώνια (Ρώμης)
Ο **Βασίλης Μπούσγος** (1796-1860) από την ορεινή Ναυπακτία, ήταν οπλαρχηγός ο οποίος πήρε μέρος στην Επανάσταση του 1821.

Βιογραφικό
----------

Γεννήθηκε το 1796 στο Απόκουρο. Πριν την Επανάσταση του 1821 υπηρέτησε στην αυλή του Αλή Πασά, υπό τον Οδυσσέα Ανδρούτσο και τον Αθανάσιο Διάκο. Λίγο πριν ξεσπάσει η Επανάσταση στάλθηκε στην Πάτρα προκειμένου να συναντήσει τον εκεί πρόξενο της Ρωσίας Ιωάννη Βλασσόπουλο και να μάθει τη στάση που θα κρατούσε η ρωσική πλευρά απέναντι στην ελληνική επανάσταση, η έναρξη όμως των επιχειρήσεων τον βρήκε στο Γαλαξίδι και έτσι γύρισε πίσω. Στην επιστροφή ξεσήκωσε τους κατοίκους της Αράχωβας και περνώντας από το Χάνι του Ζεμενού σκότωσε ένα Τούρκο ταχυδρόμο και το συνοδό του. 

Παρόλο ότι τραυματίστηκε σοβαρά στις μάχες για την κατάληψη της Λιβαδειάς πήρε μέρος στην Μάχη της Αλαμάνας και μετά το θάνατο του Διάκου έγινε αρχηγός των 1.000 περίπου αγωνιστών της περιοχής της Λιβαδειάς μέχρι την έλευση του Οδυσσέα Ανδρούτσου. Πήρε επίσης μέρος στην Μάχη των Βασιλικών στις 26 Αυγούστου του 1821 και στην Μάχη της Αράχωβας υπο τον Γεώργιο Καραϊσκάκη στις 23 Νοεμβρίου του 1826 καθώς και στην εκστρατεία κατά του Κιουταχή. Μετά την άφιξη του Ιωάννη Καποδίστρια ο Μπούσγος υπό τον Δημήτριο Υψηλάντη συμμετείχε στην απελευθέρωση της Βοιωτίας. Μετά την έλευση του Όθωνα παρέμεινε στο στράτευμα και έφτασε μέχρι το βαθμό του αντισυνταγματάρχη. 

Πέθανε στην Λιβαδειά στις 20 Μαρτίου 1860.

Πηγές
-----

* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικκα, τ.37

Παραπομπές
----------

1. ↑  Στην εφημερίδα "Αττικοβοιωτικός Κόσμος" (φύλλο 25ης Οκτωβρίου 1959, σελ. 4) αναφέρεται ότι το 1960 συμπληρώνονται στις 20 Μαρτίου 100 χρόνια από τον θάνατο του αγωνιστή.
To 1917, το Ρωσικό Σοσιαλ-Επαναστατικό Κόμμα (Εσέροι) διασπάται μεταξύ αυτών που στήριζαν την Προσωρινή Κυβέρνηση, που σχηματίστηκε μετά τη Φεβρουαριανή Επανάσταση, και εκείνους οι οποίοι στήριζαν τους Μπολσεβίκους που ευνοούσαν την κομμουνιστική επανάσταση. Οι **Αριστεροί Σοσιαλεπαναστάτες** ή **Αριστεροί Εσέροι** ζητούσαν:

* να καταδικάσουν τον πόλεμο σαν ιμπεριαλιστικό και να βγουν αμέσως απ’ αυτόν.
* να σταματήσει η συνεργασία με το Σοσιαλιστικό Επαναστατικό Κόμμα και την Προσωρινή Κυβέρνηση.
* άμεση επίλυση του ζητήματος της γης σύμφωνα με το πρόγραμμα του κόμματος, να δοθεί η γη στους αγρότες.

Η πλειοψηφία παρέμεινε στο κυρίως κόμμα, αλλά η μειοψηφία που στήριζε τον Μπολσεβίκικο δρόμο έγινε γνωστή σαν Αριστεροί Σοσιαλεπαναστάτες. Η Μαρία Σπιριντόνοβα ήταν ένας εξέχων ηγέτης αυτής της ομάδας. Στην πραγματικότητα διασπάστηκαν από το κυρίως κόμμα. Η διάσπαση δεν είχε ολοκληρωθεί πριν τις εκλογές για τη Ρωσική Συντακτική Συνέλευση, το πρώτο σημαντικό εκλογικό τεστ μεταξύ των κομμάτων στα σοβιέτ των αγροτών, λίγες εβδομάδες μετά οι εκλογές της Συνέλευσης έδειξαν ότι τα κόμματα είχαν σχεδόν ίση υποστήριξη της αγροτιάς.

Η Οκτωβριανή Επανάσταση
-----------------------

Το κόμμα των Αριστερών Εσέρων έγινε ο συνασπισμικός εταίρος των Μπολσεβίκων στη Σοβιετική Κυβέρνηση (το Συμβούλιο των Λαϊκών Επιτρόπων) μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917, ηγούμενοι των Λαϊκών Επιτροπάτων για τη γεωργία, τη δικαιοσύνη, τα ταχυδρομεία και τηλεγραφεία, κλπ. Αργότερα παραιτήθηκαν των αξιωμάτων τους σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την υπογραφή (3 Μαρτίου 1918) και την επικύρωση της Συνθήκης του Μπρεστ-Λιτόφσκ, αλλά συνέχισαν για κάποιο διάστημα να συνεργάζονται με τους Μπολσεβίκους σε άλλα επίπεδα.

Ο Ρωσικός Εμφύλιος Πόλεμος
--------------------------

Στα μέσα Ιουλίου 1918, οι Αριστεροί Εσέροι προσπάθησαν να υποκινήσουν εξέγερση σε περιοχές που παραχωρήθηκαν στη Γερμανία με τη Συνθήκη του Μπρεστ-Λιτόφσκ, και υποστηρικτές τους είχαν εμπλακεί στη δολοφονία του Γερμανού πρέσβη Γκραφ φον Μίρμπαχ στη Μόσχα, στη Ρωσική ΣΟΣΔ, στις 6 Ιουλίου, και του Στρατάρχη φον Άιχορν, διοικητή της Στρατιάς του Κιέβου και στρατιωτικό διοικητή της Ουκρανίας, στις 30 Ιουλίου.

Η δολοφονία του φον Μίρμπαχ σηματοδότησε την αρχή της αποτυχημένης εξέγερσης των Αριστερών Εσέρων στη Μόσχα το 1918, και ήταν μέρος του σχεδίου της Διπλής Αντάντ να υπονομεύσει της εξουσία του Λένιν στηρίζοντας την πιο ισχυρή αντιπολίτευση μετά την αποτυχημένη εξέγερση του Αταμάνου Καλέντιν στην περιοχή του Ντον τον Ιανουάριο του 1918. Κάποιοι Αριστεροί Εσέροι έγιναν πλήρη μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης.

Εξέχοντα μέλη
-------------

* Γιάκοβ Μπλούμκιν
* Μπόρις Καμκόφ

Τρομοκρατικές πράξεις
---------------------

* Δολοφονία του Βίλχεμ φον Μίρμπαχ (Wilhelm von Mirbach), Πρεσβευτή της Γερμανίας στη Ρωσία.
* Δολοφονία του Στρατάρχη Χέρμαν φον Άιχορν (Hermann von Eichhorn), στρατιωτικού διοικητή της Ουκρανίας.

Παραπομπές
----------

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 159147704
* ISNI: 0000 0001 2195 0281
* SUDOC: 026552620
* NKC: ko2004227573

 |

 |
Το εξώφυλλο του κόμικ

***Το Πτώμα*** είναι κόμικ των Τάσου Ζαφειριάδη, Γιάννη Παλαβού (σενάριο) και Θανάση Πέτρου (σχέδιο), που κυκλοφόρησε το 2011 από την Jemma Press. Σύμφωνα με το οπισθόφυλλο είναι η ιστορία δύο πτωμάτων, ενός σε χρόνο παρόντα και ενός σε χρόνος μέλλοντα, και αποτελεί ένα σχόλιο πάνω στην αστική μοναξιά. Η πλοκή είναι εμπνευσμένη από αληθινά γεγονότα που συνέβησαν στη Θεσσαλονίκη. Το 2015 μεταφράστηκε στα γαλλικά από την εκδοτική Steinkis.

Πλοκή
-----

Ο Λευτέρης είναι ένας χωρισμένος, μοναχικός μεσήλικας, υπάλληλος γραφείου κηδειών στη Θεσσαλονίκη. Ένα Σάββατο τον καλούν για μια επείγουσα δουλειά, καθώς σε ένα διαμέρισμα βρέθηκε το πτώμα ενός ηλικιωμένου σε αποσύνθεση. Το πρόβλημα είναι ότι ενώ χρειάζεται η άδεια της κόρης του, του μοναδικού συγγενή, η αστυνομία αδυνατεί να έρθει σε επαφή μαζί της. Όταν τελικά εντοπίζεται, στην Ισπανία, πρέπει να περιμένουν έως τη Δευτέρα το πρωί, ώστε να έρθει με την πρώτη διαθέσιμη πτήση. Η έντονη δυσοσμία του νεκρού τους αναγκάζει να τον μεταφέρουν στην εξοχή. Το πρώτο βράδυ μένει με τον νεκρό ένας άλλος υπάλληλος και ο Λευτέρης γυρίζει σπίτι του. Το βράδυ της Κυριακής, αναλαμβάνει ο Λευτέρης να τον ξενυχτήσει. Ξαφνικά, το πτώμα ζωντανεύει και έχει μια υπερφυσική κουβέντα μαζί του. Του εξηγεί ότι έχει είκοσι χρόνια να δει την κόρη του και καίει μια φωτογραφία της που είχε μέσα στο σακάκι του. Το επόμενο πρωί, ο Λευτέρης ειδοποιείται ότι μπορεί να ξεκινήσει για το νεκροταφείο. Αποφασίζει, όμως, να αλλάξει κατεύθυνση και πηγαίνοντας στη θάλασσα, ρίχνει μέσα το φέρετρο με τον νεκρό.

Κριτική και διακρίσεις
----------------------

Το κόμικ έλαβε καλές κριτικές, ιδιαίτερα για το σχέδιο του Πέτρου. Στα Comicdom Awards του 2012, ο Πέτρου κέρδισε το Βραβείο Καλύτερου Εξωφύλλου. Το άλμπουμ ήταν επίσης υποψήφιο για τα Βραβεία Καλύτερου Κόμικ, Καλύτερου Σεναριογράφου και Καλύτερου Καλλιτέχνη.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Δημοκίδης, Άρης (2015-10-10). «Ο Τάσος Ζαφειριάδης φτιάχνει κόμικς ακριβώς για 10 χρόνια». *LiFO*.. Ανακτήθηκε στις 2017-09-16.
2. ↑  Ξανθάκης, Χρήστος (28 Οκτωβρίου 2011). «Μια παρέα φίλων και ένας μοναχικός νεκροθάφτης». *www.enet.gr*. Ανακτήθηκε στις 17 Σεπτεμβρίου 2017.
3. ↑  «Τάσος Ζαφειριάδης, Γιάννης Παλαβός. Εικονογράφηση: Θανάσης Πέτρου: Το Πτώμα». *LiFO*. 2011-09-28.. Ανακτήθηκε στις 2017-09-17.
4. ↑  «Comicdom Awards 2012: Οι Νικητές!» (στα αγγλικά). *Comicdom*. 2012-04-02.. Ανακτήθηκε στις 2017-09-16.
5. ↑  «Comicdom Awards 2012: Οι Υποψηφιότητες». *Comicdom*. 2012-02-24.. Ανακτήθηκε στις 2017-09-16.
Αυτό το λήμμα αφορά το ποίημα.  Για για την ομώνυμη ταινία, δείτε: Ανθισμένη αμυγδαλιά (ταινία).  
Η ***Ανθισμένη Αμυγδαλιά*** είναι ποίημα που γράφτηκε από τον Γεώργιο Δροσίνη και δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στο σατιρικό «Ραμπαγάς» το 1882. Το ποίημα έγραψε ο Δροσίνης σε νεαρή ηλικία όταν ακόμη δημοσίευε τους στίχους του με το ψευδώνυμο Αράχνη για μια χαριτωμένη μαθήτρια του Αρσακείου, εξαδέλφη του, που πράγματι συνέβη να κουνήσει την ανθισμένη νεραντζιά του κήπου του και να πέσουν τα άνθη επάνω της.

Ο συνθέτης του -κατά δήλωση του ιδίου- ήταν ο Ζακυνθινός Γεώργιος (Τζώρτζης) Κωστής (1871-1959). Εκείνο που ίσως έχει και κάποια ιστορική αξία είναι το γεγονός ότι ο άγνωστος συνθέτης του, το μελοποίησε κατά τη διάρκεια της επιστράτευσης του 1885 με αποτέλεσμα πολύ γρήγορα να διαδοθεί από τους στρατιώτες σε όλη την Ελλάδα.

Το τραγούδι αυτό μεταφράστηκε σε πολλές ξένες γλώσσες, έχει φωνογραφηθεί σε πολλές εκτελέσεις από διάφορους τραγουδιστές και ιδιαίτερα από χορωδίες.

Το ποίημα έχει ως εξής:

Ἐκoύνησε τὴν ἀνθισμένη μυγδαλιὰ   

μὲ τὰ χεράκια της   

κι ἐγέμισε ἀπὸ ἄνθη ἡ πλάτη, ἡ ἀγκαλιὰ   

καὶ τὰ μαλλάκια της.  

  

Ἄχ! χιονισμένη σὰν τὴν εἶδα τὴν τρελλὴ   

γλυκὰ τὴ φίλησα,   

τῆς τίναξα τὰ ἄνθη ἀπ᾿ τὴν κεφαλὴ   

κι ἔτσι τῆς μίλησα:  

  

-Τρελλὴ νὰ φέρεις στὰ μαλλιά σου τὴ χιονιὰ   

τὶ τόσο βιάζεσαι;   

Μόνη της θὲ νὰ ῾ρθεῖ ἡ βαρυχειμωνιά,   

δὲν τὸ στοχάζεσαι;  

  

Τοῦ κάκου τότε θὰ θυμᾶσαι τὰ παλιὰ   

τὰ παιχνιδάκια σου,   

κοντὴ γριούλα μὲ τὰ κάτασπρα μαλλιὰ   

καὶ τὰ γυαλάκια σου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Απριλίου 2015. Ανακτήθηκε στις 31 Αυγούστου 2017.
«Το Ρόδι» ήταν ένα περιοδικό με εκπαιδευτικό χαρακτήρα και με διαδραστική συμμετοχή των αναγνωστών του. Με την έκδοση του περιοδικού ήθελαν να εμπλουτίσουν τις γνώσεις των παιδιών με ύλη που δεν κάλυπταν τότε τα σχολεία, κάτι που τα παιδιά χρειάζονταν, τη γνώση αλλιώς. Η έκδοση του περιοδικού «Το Ρόδι» ήταν εμβληματική στον χώρο του εντύπου στην Ελλάδα για παιδιά από 7 έως 12 ετών.

Το ιστορικό και εκδοτικό πλαίσιο
--------------------------------

Το περιοδικό για παιδιά «Το Ρόδι» πρωτοκυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 1977. Κυκλοφόρησε σε τρεις διαφορετικές περιόδους: Α' περίοδο 1977-1982 με 59 τεύχη, Β' περίοδο 1993-1996 με 34 τεύχη και τη Γ' περίοδος από το 1997-1998 κυκλοφόρησε 14 τεύχη .

Εκδότης ήταν η Δροσούλα Βασιλείου Έλλιοτ , με την πολύ σημαντική συντακτική ομάδα την Ελένη Γαζή-Αρβανίτη, Μαριάννα Βερέμη  και την Χίλαρη Σακελλαριάδη.

Συνεργάτες
----------

Γνωστοί και σημαντικοί συγγραφείς όπως ο Νικηφόρος Βρεττάκος, η Άλκη Ζέη, ο Μάνος Κοντολέων, η Τατιάνα Μιλλιέξ, η Ειρήνη Νάκου, η Κίρα Σίνου, ο Ευγένιος Τριβιζάς  και πολλοί άλλοι αλλά και ο ιστορικός Θάνος Βερέμης πρόσφεραν κείμενα και παραμύθια στις σελίδες του περιοδικού.

Τις ζωγραφιές των παιδιών εμπλούτισαν και σπουδαίοι εικαστικοί καλλιτέχνες, όπως ο Αλέξης Ακριθάκης, ο Σπύρος Βασιλείου, ο Γιάννης Γαΐτης, ο Αντώνης Καλαμάρας, ο Γιάννης Κουτσούρης, ο Αλέξης Κυριτσόπουλος (Κυρ), η Ρίτα Λαουτάρη, ο Μέντης Μποσταντζόγλου (Μποστ), ο Σπύρος Ορνεράκης και πολλοί άλλοι.

Εκπαιδευτικοί, ιστορικοί, παιδοψυχολόγοι, ιατροί και παιδίατροι προσέφεραν τις γνώσεις τους εμπλουτίζοντας το περιοδικό.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Το Ρόδι».
2. ↑  «Τo Ρόδι (Α', Β' και Γ' Περίοδος) (1977)». Βιβλιόκοσμος.
3. ↑  ««Το ρόδι»: Το περιοδικό για παιδιά / υπεύθυνος συντάκτης Δροσούλα Βασιλείου Έλλιοτ». Εθνική Βιβλιοθήκη. [*νεκρός σύνδεσμος*]
4. ↑  «Αποχαιρετισμός στη Μαριάννα Βερέμη από ένα «ροδόπουλο»». Εφημερίδα Καθημερινή.
5. ↑  «Φρουτοπία: Η Μακρινή ονειρεμένη πολιτεία των παιδικών μας χρόνων».
Ο **Αριστομένης** (2ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης από τη Ρόδο, ο οποίος αναδείχτηκε νικητής στα αγωνίσματα της πάλης και του παγκράτιου την ίδια ημέρα κατά τους 156ους (156 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας.

Σύμφωνα με τον Παυσανία
-----------------------

Παυσανίας, Ελλάδος Περιήγησης 5.21.10

> **[10] Στράτωνος δὲ τούτου τρεῖς μὲν ἡλικίᾳ πρότερον, τοσοῦτοι δὲ ἄλλοι μετ᾽ αὐτόν εἰσι δῆλοι τὸν κότινον παγκρατίου τε ἆθλα εἰληφότες καὶ πάλης, Κάπρος μὲν ἐξ αὐτῆς Ἤλιδος, Ἑλλήνων δὲ τῶν πέραν Αἰγαίου Ῥόδιός τε Ἀριστομένης καὶ Μαγνήτων τῶν ἐπὶ Ληθαίῳ Πρωτοφάνης. οἱ δὲ ὕστερον τοῦ Στράτωνος Μαρίων τε πόλεως ἐκείνῳ τῆς αὐτῆς καὶ Στρατονικεὺς Ἀριστέας—τὰ δὲ παλαιότερα ἥ τε χώρα καὶ ἡ πόλις ἐκαλεῖτο Χρυσαορίς—, ἕβδομος δὲ Νικόστρατος ἐκ τῶν ἐπὶ θαλάσσῃ Κιλίκων, οὐδὲν τοῖς Κίλιξιν αὐτοῦ μετὸν εἰ μὴ ὅσα τῷ λόγῳ.**
> 
> 

> *10. Τρεις άνδρες πριν τον Στράτωνα και τρεις μετά είχαν πάρει ως έπαθλο τον κότινο και για την πάλη και για το παγκράτιο. Πρόκειται για τον Κάπρο από την Ἠλιδα και για Έλληνες πέρα από το Αιγαίο, τον Ρόδιο Αριστομένη και τον Πρωτοφάνη από τους Μάγνητες του*
> Ληθαίου ποταμού. Και οι νικητές, οι μεταγενέστεροι του Στράτωνα, ήταν ο Μαρίωνας από την ίδια πόλη και ο Αριστέας από τη Στρατονίκεια - παλιότερα η χώρα και η πόλη ονομαζόταν Χρυσαορίς. Ὁ έβδομος νικητής ήταν ο Νικόστρατος, από την παραλιακή Κιλικία, αν κα δεν είχε καμία σχέση µε την Κιλικία εκτός από το όνομα.
> 
>

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) Sport in the Ancient World from A to Z, σελ. 16, Mark Golden, Routledge, 1 Jun 2004
2. ↑  Παυσανίας, Ελλάδος Περιήγησης 5.21.10

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Αρχαίοι ολυμπιακοί αγώνες |
| --- |
|  |
| Αθλήματα | 

|  |  |
| --- | --- |
| Δρόμου | 
Στάδιον • Δίαυλος • Οπλίτης δρόμος • Δόλιχος |
|  |
| Ιππικά | 
Ιππικά αγωνίσματα στην αρχαία Ελλάδα#Κέλης • Κάλπη • Πώλος • Απήνη • Συνωρίς • Τέθριππο • Άρμα |
|  |
| Συμπλοκής | 
Πάλη • Πυγμαχία • Παγκράτιο |
|  |
| Ειδικά | 
Πένταθλον • Κήρυκες και σαλπιγκτές |

 |  |
|  |
| Θέματα | 

|  |  |
| --- | --- |
| Αθλητές | 
Κατάλογος αρχαίων ολυμπιονικών • Περιοδονίκες • Τριαστές |
|  |
| Διοργανώσεις | 
Αρχαίοι ολυμπιακοί αγώνες • Αρχαίοι ολυμπιακοί αγώνες σε διάφορες περιοχές • Ολύμπια (19ος αιώνας) • Σύγχρονοι ολυμπιακοί αγώνες |
|  |
| Άλλα | 
Ολυμπία • Ακονιτί • Κότινος • Ολυμπιακή εκεχειρία • Ελλανοδίκες • Ζάνες |

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Αρχαία Ελλάδα
* Πύλη:Αθλητισμός
* Πύλη:Ολυμπιακοί Αγώνες
 |

 |
***Το Τρίγωνο του Μίσους*** (αγγλικά: *Three*, γνωστό επίσης με τον τίτλο *Survival Island)* είναι μια ταινία του 2006 σε σενάριο και σκηνοθεσία του Στιούαρτ Ράφιλ. Πρωταγωνιστούν οι Κέλλυ Μπρουκ, Μπίλυ Ζέην και Χουάν Πάμπλο Ντι Πάτσε.

Περίληψη
--------

Ο Τζακ, πλούσιος επιχειρηματίας και η νεαρή όμορφη γυναίκα του Τζένιφερ, ναυαγούν κατά τη διάρκεια μιας εξωτικής κρουαζιέρας όταν το σκάφος τους πιάνει φωτιά. Η Τζένιφερ θα βρεθεί απομονωμένη σε ένα παραδεισένιο νησί μαζί με τον νεαρό και όμορφο Μανουέλ, ένα από τα μέλη του πληρώματος. Δεν θα μείνουν για πολύ μόνοι τους καθώς ο σύζυγος της Τζένιφερ εμφανίζεται μερικές μέρες μετά. Ένα επικίνδυνο ερωτικό τρίγωνο σχηματίζεται που απειλεί την ευαίσθητη ισορροπία του μικρού ειδυλλιακού κόσμου τους.

Άλλες πληροφορίες
-----------------

Η ταινία γυρίστηκε το 2003 και θα έβγαινε στις αίθουσες το 2004. Τελικά βγήκε κατευθείαν στο βίντεο το 2006. Οι ηθοποιοί Κέλλυ Μπρουκ και Μπίλυ Ζέην γνωρίστηκαν στη διάρκεια των γυρισμάτων και αργότερα αρραβωνιάστηκαν. Στα τέλη του 2005 το ζευγάρι Μπρουκ και Ζέην απαίτησαν από τους παραγωγούς την διαγραφή των γυμνών σκηνών της Μπρούκ από την τελική κόπια κάτι το οποίο τελικά δεν έγινε δεκτό. Στο DVD υπάρχουν ακέραιες όλες οι σκηνές.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η ταινία Three στην IMDb
* SoundtrackCollector Soundtrack Information
* ComingSoon.net Αρχειοθετήθηκε 2006-07-13 στο Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Τέχνη
* Πύλη:Κινηματογράφος
 |

 |
Το ***Ανάγλυφο του ποιητή*** που φιλοξενείται στο Μουσείο της Ακρόπολης βρέθηκε στο δυτικό κλίτος της Ακρόπολης στις 20 Ιανουαρίου 1899 κατά τις αρχαιολογικές ανασκαφές του Γερμανικού Ινστιτούτου.

Περιγραφή
---------

Έχει φιλοτεχνηθεί από μάρμαρο Πεντέλης. Το αριστερό μέρος έχει σπάσει και λείπει. Το υπόλοιπο διατηρείται σε καλή κατάσταση με μικρές φθορές. Εικονίζεται ένας ηλικιωμένος πωγωνοφόρος άνδρας καθισμένος σε θρόνο προς τα αριστερά. Τα μακρυά μαλλιά που πέφτουν στο κούτελο είναι στεφανωμένα με την ταινία των ποιητών. Το γένι είναι κοντό. Τα χαρακτηριστικά του προσώπου και του χεριού είναι λεπτομερώς επεξεργασμένα. Φοράει μανδύα και σανδάλια. Στο βάθος μια κουρτίνα είναι κρεμασμένη λοξά.

Ερμηνεία
--------

Το ανάγλυφο ήταν ίσως αναθηματικό γωνιακό ακρωτήριο σε κάποιο ναό του Διονύσου κοντά στην Ακρόπολη. Ο ποιητής παρατηρεί κάποιο αντικείμενο ή άνθρωπο που πρέπει να βρίσκονταν αντικριστά στο ίδιο ύψος με αυτόν. Η στάση του σώματος συναντάται σε παρόμοια επιτύμβια ανάγλυφα, ενώ τα σανδάλια είναι της εποχής του Ομήρου.

Ιστορική τοποθέτηση
-------------------

Είναι χαμηλό ανάγλυφο της εποχής ακμάζουσας αττικής τέχνης στα τέλη του 4ου αιώνα π.Χ.

Δείτε επίσης
------------

* Στήλη ενός νέου

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Αρχαιολογία | Πύλη Αρχαιολογία |

* Έμιλ Κρίγκερ, Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο Αθηνών (1901). *Mitteilungen des Deutschen Archäologischen Instituts, Athenische Abteilung*. Αθήνα: Μπεκ και Μπαρτ, Μάισνερ και Καργαδούρης. σελίδες 124-142. Ανακτήθηκε στις 11 Μαρτίου 2012.
**Το Ουρλιαχτό ΙΙΙ: Η Αποκάλυψη** (αγγλικά: *Howling III: The Marsupials*) είναι μια κωμωδία τρόμου αυστραλέζικης παραγωγής του 1987. Τη σκηνοθεσία ανέλαβε ο Philippe Mora, ο οποίος έγραψε και το σενάριο μαζί με τον Charles Waterstreet. Η ταινία γυρίστηκε στο Σίδνεϊ της Αυστραλίας και είναι η δεύτερη συνέχεια της ταινίας *Το Ουρλιαχτό*. Το *Ουρλιαχτό 3* έχει τρία διαφορετικά υπό-σενάρια, συμπεριλαμβανομένων των επιστημόνων που πειραματίζονται σε λυκάνθρωπους, μια νεαρή γυναίκα λυκάνθρωπο η οποία ψάχνει για μια καλύτερη ζωή και των στρατιωτών που τους κυνηγάν τη φυλή των λυκανθρώπων.

Πλοκή
-----

Ένας διάσημος κοινωνιολόγος στέλνεται να ερευνήσει μια φυλή μαρσιποφόρων λυκανθρώπων οι οποίοι ζουν στην Αυστραλία και ερωτεύεται ένα θηλυκό από αυτούς.

Ηθοποιοί και Χαρακτήρες
-----------------------

* Barry Otto - Καθηγητής Harry Beckmeyer
* Imogen Annesley - Jerboa
* William Yang - Σιβηριανός αγρότης
* Deby Wightman - Γυναίκα λυκάνθρωπος
* Leigh Biolos - Donny Martin
* Christopher Pate - Πράκτορας #1
* Max Fairchild - Thylo
* Jerome Patillo - Πράκτορας #2
* Dagmar Blahová - Olga Gorki
* Ralph Cotterill - Καθηγητής Sharp

Υποδοχή
-------

Η ταινία γνώρισε αρνητικές κριτικές από το κοινό. Έχει μια βαθμολογία 3,0/10 στο IMDb. Στο Rotten Tomatoes έχει μια βαθμολογία 20% βασισμένη σε 10 κριτικές. Η ελληνική ιστοσελίδα b-movies.gr έδωσε την ταινία μια βαθμολογία των 0/5 και είπε: "Τελική ανάλυση, μην το χάσετε! Δύσκολα θα ξαναδείτε τόσο κακή ταινία με λυκάνθρωπους, οπότε από αυτήν την άποψη αξίζει τα λεφτά της".

Κυκλοφορία
----------

Η ταινία κυκλοφόρησε για πρώτη φορά σε DVD από την Elite Entertainment το 2001. Το DVD περιείχε την widescreen έκδοχη ταινίας, τρέιλερς, και έναν ηχητικό σχολιασμό από τον σκηνοθέτη. Πλέον έχει σταματήσει η παραγωγή αυτής της έκδοσης. Η ταινία είχε κυκλοφορήσει στην Ελλάδα σε Bootleg έκδοση από την Arcadia η οποία είναι αντιγραφή της έκδοσης της Elite Entertainment.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

* Το Ουρλιαχτό 3 στο Rotten Tomatoes
* Το Ουρλιαχτό 3 στο Allmovie
* Παρουσίαση της ταινίας στο b-movies.gr
Η **Ασανμπίμπι** (Βεγγαλικά: আসানবিবি‎) είναι λαϊκή θεότητα, που λατρευόταν ως επί το πλείστον στη νότια Βεγγάλη, σε συνδυασμό με τις έξι αδελφές, δηλαδή την Ολαμπίμπι (η Θεά της Χολέρας), την Ατζγκαϊμπίμπι, τη Τσαντμπίμπι, την Μπαχανταμπίμπι, την Τζετουνεμπίμπι και την Τζολαμπίμπι. Πιστεύεται από ορισμένους σύγχρονους μελετητές ότι αυτές οι επτά θεότητες, μαζί γνωστές ως Σατμπίμπι (επτά κυρίες) είναι μετατροπές των Σαπταματρίκα (Μπράχμι, Μαχεσβάρι, Βαϊσνάβι, Βαράχι, Ιντράνι και άλλες), αλλά δεν υπάρχει σχεδόν καμία ομοιότητα που μεταξύ των Σαπταματρίκα και Σατμπίμπι. Η συλλογική λατρεία των επτά θεών ακόμη αποδεικνύεται στην προϊστορική Ινδία από σφραγίδα τερακότα που βρέθηκε στο Μοχεντζοντάρο, ένα μεγάλο αστικό κέντρο του Πολιτισμού της Κοιλάδας του Ινδού που βρίσκεται στο Σιντ, η οποία απεικονίζει την εικόνα των επτά γυναικών που στέκονται μαζί.[1]

Παραπομπές
----------

1. ↑  Basu, Gopendrakrishna (2008) [1966]. *Banglar Laukik Debata* (in Bengali), Kolkata: Dey's Publishing, (ISBN 81-7612-296-3), pp.187-91.
Ο **Ανδρέας Βλαντής** (1811 ή 1813-1885) ήταν Έλληνας νομικός και φιλόλογος.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1811 ή το 1813 στη Λευκάδα, και πατέρας του ήταν ο Σπυρίδων Βλαντής. Σπούδασε νομική στην Ιόνιο Ακαδημία, από όπου αποφοίτησε το 1835 έχοντας ως καθηγητές τον Ανδρέα Μουστοξύδη και τον Χριστόφορο Φιλητά. Παράλληλα παρακολουθούσε τα ιδιαίτερα μαθήματα του Ανδρέα Κάλβου στην Κέρκυρα και στη συνέχεια μετέβη στη Σιένα όπου πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές. Επέστρεψε στη Λευκάδα όπου άσκησε το δικηγορικό επάγγελμα, υπηρετώντας ως υπάλληλος στη Γερουσία, ενώ την περίοδο από το 1850 έως το 1856 διετέλεσε γραμματέας της Ιονίου Βουλής. Το 1862 διορίστηκε πρόεδρος των πρωτοδικών στην Ιθάκη, απέρριψε όμως τη θέση αυτή για λόγους υγείας. Μετά την Ένωση των Επτανήσων με την Ελλάδα το 1864, εκπροσώπησε τη Λευκάδα στην ελληνική Εθνοσυνέλευση. Απεβίωσε το 1885 στη Λευκάδα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Βλαντής, Ανδρέας (Λευκάδα, 1811 - 1885)». *Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό - Τόμος: 2*. Εκδοτική Αθηνών. Ανακτήθηκε στις 25 Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  «Βλαντής». *www.ygeiaonline.gr*. Εγκυκλοπαίδεια Δομή. Ανακτήθηκε στις 25 Οκτωβρίου 2017.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ανδρέας Βλαντής στον *Πανδέκτη*, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* **ΕΒΕ**: 142928

 |

 |
**Ασαΐκι Ταμάι** (ιαπωνικά: 玉井浅一‎) (25 Δεκεμβρίου 1902 - 10 Δεκεμβρίου 1964) ήταν Ιάπωνας πλοίαρχος του Αυτοκρατορικού ιαπωνικού ναυτικού, κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Ο Ταμάι γεννήθηκε στη Ματσουγιάμα, πρωτεύουσα του νομού Εχίμε, στη νήσο Σικόκου. Ολοκληρώνοντας τις εκεί γυμνασιακές του σπουδές φοίτησε στην αυτοκρατορική ναυτική ακαδημία της Ετατζίμα, επί της ομώνυμης νήσου και ακολούθως στις σχολές αεροπορίας του αυτοκρατορικού ναυτικού καταλήγοντας εκπαιδευτής χειριστών αεροσκαφών.  

Τον Οκτώβριο του 1944 φέροντας τον βαθμό του πλοιάρχου και εκτελώντας καθήκοντα υποδιοικητού της 201ης Σμηναρχίας του Αυτοκρατορικού Ναυτικού που είχε έδρα στη βάση Μαμπαλακάτ στις Φιλιππίνες, σε μυστική σύσκεψη υπό τον αντιναύαρχο Τακιτζίρο Ονίσι, ζήτησε και ανέλαβε την οργάνωση των πρώτων ειδικών δυνάμεων εφόδου, γνωστές στη συνέχεια με το όνομα καμικάζε. Την οργάνωση αυτών ολοκλήρωσε σε χρόνο λιγότερο των 24 ωρών δημιουργώντας το πρώτο Κουτάι (= σμήνος) αποτελούμενο από 4 σοτάι (= τμήματα, ομάδες) προκειμένου να δράσουν άμεσα στα πλαίσια του "Σχεδίου Νίκη" ("Σο-Γκο").

Πηγές
-----

* Di Pietro Luciano "Οι καμικάζε" Εκδ. Φυτράκης- Mondadori Αθήναι, 1971 (Τα Φοβερά Ντοκουμέντα)
Η **αντουκανουμάμπη** (*αγγλ.* *aducanumab*) είναι μία νέα δραστική φαρμακευτική ουσία -που σημειωτέον είναι ένα μονοκλωνικό αντίσωμα- η οποία εγκρίθηκε για τη σοβαρότατη νευροεκφυλιστική ασθένεια του ανθρώπου, τη νόσο Αλτσχάιμερ, τον Ιούνιο του 2021.

Το φάρμακο που θα κυκλοφορήσει με την ονομασία ***Aduhelm*** είναι η πρώτη θεραπεία που εγκρίνεται για την Αλτσχάιμερ από το 2003. Θα χορηγείται από την αμερικανική Biogen μαζί με την ιαπωνική εταιρεία Eisai.

Κύρια δράση
-----------

Είναι ένα αποτελεσματικό μονοκλωνικό αντίσωμα που έχει ως κύρια δράση την σταδιακή απομάκρυνση των πλακών του β-αμυλοειδούς από τον ανθρώπινο εγκέφαλο. Έχει ανακαλυφθεί ότι το β-αμυλοειδές είναι μία πρωτεΐνη, παθολογικής αιτιολογίας, που συσσωρεύεται στον εγκέφαλο των ασθενών με τη νόσο Αλτσχάιμερ. 

Χορηγείται ενδοφλεβίως σε ασθενείς με ήπια συμπτώματα της νόσου Αλτσχάιμερ. Η νόσος προσβάλλει εκατομύρια ανθρώπων στον κόσμο και θεωρείται υπεύθυνη για τα προβλήματα μνήμης και πολλά άλλα αρνητικά, για την ποιότητα ζωής, συμπτώματα. Ανιχνεύεται κυρίως σε άτομα ηλικίας άνω των 60 ετών, που προοδευτικά χάνουν τη μνήμη και τις νοητικές λειτουργίες τους.

Αμφισβήτηση
-----------

Ορισμένοι επιστήμονες αμφιβάλλουν αν το φάρμακο αυτό έχει απόδοση και εν τέλει αποτελεσματικότητα έναντι της νόσου. Το Μάρτιο του 2019, η Biogen σταμάτησε και τις δύο δοκιμές της όταν ανεξάρτητη επιτροπή αξιολόγησε ότι το εν λόγω φάρμακο δεν επρόκειτο να είναι αποτελεσματικά.

Ωστόσο, τον Οκτώβριο του 2020, η εταιρεία ανακοίνωσε νέα δεδομένα κλινικών μελετών, και τελικά ο Αμερικανικός Οργανισμός Φαρμάκων (FDA) ενέκρινε το φάρμακο στις 7 Ιουνίου 2021.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «ΗΠΑ: Νέα ελπίδα για το Αλτσχάιμερ – Εγκρίθηκε φάρμακο ύστερα από 18 χρόνια». Καθημερινή. 7 Ιουνίου 2021. Ανακτήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 2021.
2. ↑  Ρούλα Τσουλέα (5 Νοεμβρίου 2020). «Νόσος Αλτσχάιμερ: Ελπίδες για έγκριση φαρμάκου που επιβραδύνει την εξέλιξή της». *iatropedia.gr*. Ανακτήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 2021.
3. ↑  Fox, Cynthia (28 Απριλίου 2015). «The Story of Biogen's Alzheimer's Drug, Aducanumab». *Drug Discovery and Development*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Ιουλίου 2015.
4. ↑  Li, Yun (2019-03-21). «Biogen shares plunge nearly 30% after ending trial for Alzheimer's drug Aducanumab». CNBC. .
5. ↑  Howard, Jacqueline (2021-06-07). «In controversial decision, FDA approves first new Alzheimer's disease drug in nearly 20 years». *CNN*.. Ανακτήθηκε στις 2021-06-07.
Ο **Ανδρέας** ήταν Βυζαντινός αξιωματούχος, δουξ της Νεάπολης από το 834 έως το 840.

Ο Ανδρέας Β΄ ήταν δούκας της Νάπολης από το 834 έως το 840. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, ήταν συνεχώς σε πόλεμο με τους Λομβαρδούς και επέτρεψε στον δούκα της Γκαέτα, τον υποτελή του, να ανεξαρτητοποιηθεί.

Τον Σεπτέμβριο του 834, ο Ανδρέας ανέτρεψε τον γαμπρό του, δούξ της Νάπολης, Λέοντα, ο οποίος ήταν στην εξουσία μόνο για έξι μήνες. Σταμάτησε αμέσως να καταβάλει το ετήσιοφόρο υποτελείας στον Πρίγκιπα Σικάρντ του Μπενεβέντο. Σε απάντηση, ο Σικάρντ πολιόρκησε τη Νάπολη από τον Μάιο έως τον Ιούλιο του 835, αλλά τέλος οι δύο πλευρές έκλεισαν ειρήνη. Το 836, πολιόρκησε ξανά τη Νάπολη παρά το σύμφωνο ειρήνης που είχαν. Ο Ανδρέας ήταν ο πρώτος που καλούσε Σαρακηνούς μισθοφόρους στην Ιταλική χερσόνησο για να τον βοηθήσουν. Υπέγραψε το *Pactum Sicardi*, σύμφωνο, με τον Λομβαρδό δούκα του Μπενεβέντο με την βοήθεια του επισκόπου Ιωάννη Δ΄.

Υποτίθεται ότι ήταν μια πενταετής ανακωχή κατά την οποία οι έμποροι των διαφόρων παράκτιων ελληνικών πόλεων ήταν ελεύθεροι να ταξιδέψουν αδιάφοροι μέσω του Πριγκιπάτου του Μπενεβέντο. Ωστόσο, ο πόλεμος συνεχίστηκε, ειδικά μεταξύ του Ανδρέα και του Σίκαρντ. Σε έναν πόλεμο του 837, ο Ανδρέας κάλεσε ξανά τους Σαρακηνούς. Μεταξύ Ιουλίου και Αυγούστου 839, ο Σικάρντ πέθανε και ο Ανδρέας, που φοβόταν πάντα τους Λομβάρδους, ζήτησε τη βοήθεια του Λοθάριου Α΄, Βασιλιά της Ιταλίας, ο οποίος έστειλε τον Κοντάρδο. Φοβούμενος τον Κοντάρδο, ο Ανδρέας του υποσχέθηκε την κόρη του Ευπραξία ως γυναίκα του, τη χήρα του Λέοντα. Ωστόσο, ανέβαλε το γάμο μέχρι, τον Μάρτιο του 840, ο Κοντάρδος ενοχλημένος τον σκότωσε, σφετερίζοντας τη θέση του, κι έγινε ο νέος δουξ.

Πηγές
-----

* Ghisalberti, Alberto M. *Dizionario Biografico degli Italiani: III Ammirato – Arcoleo*. Rome, 1961.
* Gwatkin, H.M. Whitney, J.P. (ed) et al. *The Cambridge Medieval History: Volume III*. Cambridge University Press, 1926.