recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Τα **καταστήματα επιστήμης** (*science shops*) είναι εγκαταστάσεις που στρέφονται στην παροχή της ανεξάρτητης συμμετέχουσας ερευνητικής υποστήριξης σε απάντηση στις ανησυχίες μέσα στην κοινωνία πολιτών. Αναπτύχθηκαν αρχικά στις Κάτω Χώρες στη δεκαετία του '70 και η κύρια λειτουργία τους είναι να αυξήσουν και τη δημόσια ευαισθητοποίηση και την πρόσβαση στην επιστήμη και την τεχνολογία. 

Αυτά τα καταστήματα ρυθμίζονται και χρησιμοποιούνται και από τα μόνιμα μέλη και από τους σπουδαστές προσωπικού, που εξετάζουν τις ερωτήσεις που παρέχονται από τα μέλη της κοινωνίας πολιτών. Από αυτές τις ερωτήσεις, οι σπουδαστές παρέχουν έπειτα τα προκλητικά προβλήματα και στους ερευνητικούς σπουδαστές και στα πανεπιστημιακά μέλη σχολής με την ελπίδα της εύρεσης των λύσεων. Οι σπουδαστές που συμμετέχουν και εργάζονται στα καταστήματα επιστήμης αποκτούν τις πιστώσεις προς το βαθμό τους. Επίσης, πολλοί σπουδαστές κάνουν τη μεταπτυχιακή εργασία τους για τα προβλήματα που αναφέρονται από τα καταστήματα επιστήμης. 

Μια μυριάδα των καταστημάτων επιστήμης έχει αναπτύξει την πείρα στις συγκεκριμένες περιοχές. Οι πελάτες κατευθύνονται συχνά στο κατάστημα επιστήμης που είναι καταλληλότερο για να εξετάσει τα ιδιαίτερα ενδιαφέροντά τους. Το ολλανδικό σύστημα έχει παράσχει πολλά οφέλη στους οικολόγους, τους εργαζομένους, και τους κοινωνικούς λειτουργούς. Τα καταστήματα επιστήμης, γενικά, έχουν βοηθήσει τους οικολόγους καλύτερα να αναλύσουν τους βιομηχανικούς ρύπους, και τους ενισχυμένους εργαζομένους για να αξιολογήσουν καλύτερα τις συνέπειες ασφάλειας και απασχόλησης των νέων διαδικασιών παραγωγής. Επιπλέον, έχουν ενισχύσει την κατανόηση των κοινωνικών λειτουργών στο πώς να εξετάσουν τους δυσαρεστημένους εφήβους. 

Το ολλανδικό σύστημα έχει εμπνεύσει τα καταστήματα επιστήμης στα έθνη σε ολόκληρη την Ευρώπη όπως η Δανία, η Αυστρία, η Γερμανία, η Νορβηγία, και η Τσεχία.

Πηγή
----

Sardar, Ziauddin and Loon, Borin Van. 2001. *Introducing Science*. USA: Totem Books (UK: Icon Books).
Λουκέτο με τα κλειδιά του
Η **κλειδαριά** είναι μηχανισμός στερέωσης που απελευθερώνεται από ένα φυσικό αντικείμενο (όπως κλειδί, κάρτα κλειδιού, δακτυλικό αποτύπωμα, κάρτα RFID, διακριτικό ασφαλείας, κέρμα κ.λπ.). Η ιστορία των κλειδαριών ξεκινά από τη Νινευή 6.000 έτη πριν.

Το κλειδί είναι αντικείμενο που χρησιμοποιείται για να χειριστεί μια κλειδαριά (όπως για να την κλειδώσει ή να την ξεκλειδώσει). Ένα σύνηθες κλειδί αποτελείται από ένα μικρό κομμάτι μετάλλου, συνήθως από ορείχαλκο, που αποτελείται από δύο μέρη: τη μύτη ή τη λεπίδα, η οποία εισχωρεί μέσα στην κλειδαριά και απελευθερώνει τους πείρους με το ελατήριο ώστε να περιστραφεί ο κύλινδρος.

Παραπομπές
----------

1. ↑  de Vries, N. Cross and D. P. Grant, M. J. (1992). *Design Methodology and Relationships with Science: Introduction*. Eindhoven: Kluwer Academic Publishers. σελ. 32. ISBN 9780792321910. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Οκτωβρίου 2016.
2. ↑  «Understanding Door Lock Parts». Ανακτήθηκε στις 3 Νοεμβρίου 2021.
Το **Κλειδίον** (λατινικά: Clidium· βουλγαρικά: Ключ *Κλιουτς*, σημ.: κλειδί) είναι χωριό στο νοτιοδυτικότερο άκρο της Βουλγαρίας. Ανήκει στον Δήμο Πετριτσίου της Επαρχίας Μπλαγκόεβγκραντ και βρίσκεται κοντά στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα, σε υψόμετρο 455 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Από το 2005, έχει πληθυσμό 1.113 κατοίκους και δήμαρχος είναι ο Χρίστο Μαρκώφ.

Το Κλειδίον βρίσκεται στους βόρειους πρόποδες της οροσειράς Μπέλλες, γνωστής και ως Κερκίνη, νοτίως του Στρωμνιτσιώτη ποταμού. Η περιοχή έχει μεταβατικό Μεσογειακό κλίμα.

Το χωριό είναι διάσημο για την Μάχη του Κλειδίου της 29ης Ιουλίου 1014, κατά την οποία οι δυνάμεις του Τσάρου Σαμουήλ της Βουλγαρίας κατατροπώθηκαν από τον στρατό του Βυζαντινού Αυτοκράτορα Βασιλείου Β´. Μετά την μάχη, ο Βασίλειος διέταξε να τυφλωθούν και οι 14.000 Βούλγαροι αιχμάλωτοι, με έναν μόνο στρατιώτη να μένει με το ένα μάτι για να οδηγεί κάθε εκατό τυφλούς στο σπίτι.

Πέντε χιλιόμετρα βόρεια του χωριού βρίσκονται τα ερείπια του φρουρίου του Σαμουήλ, που χτίστηκε μεταξύ 1009 και 1013, και το Εθνικό Πάρκο-Μουσείο του Φρουρίου του Σαμουήλ, που δημιουργήθηκε το 1982 και διαθέτει ένα χάλκινο μνημείο του Σαμουήλ.

Το Κλειδίον είναι επίσης διάσημο για πολλές φερόμενες εμφανίσεις ΑΤΙΑ, οι οποίες διαδόθηκαν κυρίως από τον ντόπιο Κύριλ Ιακείμωφ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.grao.bg/tna/t41nm-15-09-2022\_2.txt.
2. ↑  «ЛОВЕЦЪТ НА НЛО КИРИЛ ЯКИМОВ: СЛЕД ПОТОПИТЕ ИДВАТ РАЗРУШИТЕЛНИ ЗЕМЕТРЕСЕНИЯ» (στα Βουλγαρικά). 11 Αυγούστου 2005. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Σεπτεμβρίου 2007. Ανακτήθηκε στις 6 Σεπτεμβρίου 2020.
3. ↑  «СВЕТОВНИЯТ ДЕН НА НЛО» (στα Βουλγαρικά). 3 Ιουλίου 2006. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Σεπτεμβρίου 2007. Ανακτήθηκε στις 6 Σεπτεμβρίου 2020.
Η **Φουτμπόλ Κλαμπ Σαιν-Λο Μάγχη** (γαλλικά: *Football club Saint-Lô Manche*) είναι γαλλική ποδοσφαιρική ομάδα με έτος ίδρυσης το 1965. Η έδρα της βρίσκεται στην πόλη Σαιν-Λο και το γήπεδό της είναι το Στάδιο Λουί Βιλλεμέρ, το οποίο έχει χωρητικότητα 5.000 θέσεων. Ο σύλλογος δημιουργήθηκε από τη συγχώνευση των συλλόγων Εσπεράνς ντε Σαιν-Λο και Σταντ Σαιν-Λουά.

Μετά από αρκετές σεζόν στη D3 στη διάρκεια των σεζόν 1980 και 1990, η ομάδα καταλήγει στη CFA στη διάρκεια της αναδιοργάνωσης των ερασιτεχνικών πρωταθλημάτων (δημιουργία της National). Η καλύτερή της βαθμολογία θα είναι η 4η τη σεζόν 1997/98.

Τον Γενάρη του 2002, η ομάδα εγκαινιάζει το νέο της γήπεδο απέναντι στην Αντάντ Σανουά Σαιν-Γκρατιέν (1-1).

Η ΦΚ υποβιβάζεται στη για πρώτη φορά στη CFA2 το 2002 και προβιβάζεται αυτόματα έπειτα από τα μπαράζ ανόδου των καλύτερων δεύτερων της CFA2, μετά από ένα εντυπωσιακό δεύτερο γύρο του πρωταθλήματος. Η ομάδα υποβιβάζεται για μια ακόμη φορά το 2004. Το 2007, παρά το γεγονός ότι η ομάδα ήταν επικεφαλής του βαθμολογικού πίνακα στο μεγαλύτερο μέρος της σεζόν, τελικά αποτυγχάνει να ανέβει στη CFA στη διάρκεια των δύο τελευταίων αγωνιστικών του πρωταθλήματος. Την επόμενη χρονιά η ομάδα τερματίζει 13η στη CFA2 και αναγκάζεται να δώσει μπαράζ παραμονής για την σωτηρία της απέναντι στην ΑΣ Σουαζύ-Λε-Ρουά. Η ήττα στη διαδικασία των πέναλτι αναγκάζει την ομάδα να περάσει μια σεζόν στη Division d'honneur. Η σεζόν 2008/2009 στη DH αποδεικνύεται δύσκολη παρά το σταθερό ρόστερ του συλλόγου, που όμως καταφέρνει να τερματίσει ως πρωταθλήτρια της κατηγορίας.

Δραματική η επιστροφή της ομάδας στη DH μετά το πέρας μιας σεζόν στη CFA2 το 2009/2010, και η αναχώρηση του Olivier Joba μετά από 15 χρόνια από τον πάγκο της ομάδας. Ο Stéphane Chapalain, πρώην αρχηγός του συλλόγου αναλαμβάνει τον Ιούνιο του 2010 ως ο νέος προπονητής της ομάδας.

Οι πιο σημαντικοί αγώνες
------------------------

* Κύπελλο Γαλλίας
	+ 1990 : φάση των 32 : Η Μπορντό (D1) κερδίζει τη Σαιν-Λο (D3) 8-0
	+ 1994 : φάση των 32 : Η Μιλούζ (D2) κερδίζει τη Σαιν-Λο (N2) 1-1, tab 4 à 2
	+ 1996 : φάση των 16 : Η Καέν (D1) κερδίζει τη Σαιν-Λο (CFA) 2-1 a.p.
	+ 2006 : φάση των 32 : Η Αζαξιό (L1) κερδίζει τη Σαιν-Λο (CFA2) 2-0
	+ 2007 : φάση των 32 : Η Μονπελλιέ (L2) κερδίζει τη Σαιν-Λο (CFA2) 4-1 (το γκολ ο Stéphane Chapalain)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Επίσημη ιστοσελίδα της ΦΚ Σαιν-Λο Αρχειοθετήθηκε 2011-09-03 στο Wayback Machine. (Γαλλικά)
Αυτό το λήμμα αφορά την ομάδα των χάλκινων πνευστών στα πλαίσια της συμφωνικής ορχήστρας.  Για άλλα χάλκινα πνευστά, δείτε: αερόφωνα.  
Τα **χάλκινα πνευστά** αποτελούν κατηγορία πνευστών οργάνων της συμφωνικής ορχήστρας, της μπάντας και άλλων μουσικών συνόλων, συνδυαζόμενα συχνά με τα ξύλινα πνευστά. Όπως δηλώνει και η ονομασία τους, είναι φτιαγμένα από χαλκό ή ορείχαλκο. 

Χωρίζονται σε τέσσερις βασικές ομάδες:

* Τρομπέτες – για υψηλές φωνές
* Κόρνα – για μεσαίες ή χαμηλές φωνές
* Τρομπόνια – για χαμηλές φωνές
* Τούμπα – για χαμηλές φωνές

Το σαξόφωνο, αν και χάλκινο εκ κατασκευής, παίζει μαζί με τα ξύλινα πνευστά. Η συνηθέστερη σύνθεση χάλκινων πνευστών, εντός του πλαισίου της συμφωνικής ορχήστρας, περιλαμβάνει 4 κόρνα, 3 τρομπέτες, 3 τρομπόνια και μία τούμπα.

Άλλα χάλκινα πνευστά είναι το φλικόρνο, η κορνέτα, το ευφώνιο καθώς και κάποια τα οποία έχουν υποπέσει σε αχρηστία (π.χ. οφικλείδα κλπ).

Δείτε επίσης
------------

* Έγχορδα όργανα της συμφωνικής ορχήστρας
* Κρουστά όργανα της συμφωνικής ορχήστρας
Κρεμμιώτης Καταρράκτης
Ο καταρράκτης Κρεμμιώτης βρίσκεται στη Κύπρο, στην πόλη της Πάφου σε ένα σημείο έξω από το χωριό Κρήτου Τέρρα. Σύμφωνα με το Κοινοτικό Συμβούλιο Κρήτου Τέρρας, ο καταρράκτης Κρεμμιώτης βρίσκεται στο βορειοανατολικό μέρος της κοινότητας, εκεί όπου είναι δηλαδή ο ομώνυμος ποταμός από τον οποίο πήρε το όνομά του ο καταρράκτης. Το νερό ρέει όλο το χρόνο και χτυπά στα βράχια, δημιουργώντας ένα υπέροχο πράσινο χαλί. Tο χωριό ειναι στους πιο δημοφιλείς προορισμούς της Κύπρου και αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι το μονοπάτι της φύσης έχει γίνει προσβάσιμο, και οδηγεί σε μια μαγευτική τοποθεσία φτιαγμένη αποκλειστικά από τη φύση και από το νερό που έρχεται από τον καταρράκτη Κρεμμιώτη. Το σημείο όπου βρίσκεται έχει υψόμετρο 570 μέτρα. Ο μεγάλος καταρράκτης αποκαλύπτεται μετά από μια πεζοπορία σχεδον 2 χιλιομέτρων σε ένα απόκρυφο μονοπάτι της φύσης που έχει αναδιαρθρωθεί και χρειάζεται κάποια προσοχή σε διάφορα σημεία δύσβατα. Η διαδρομή περνά μέσα από μια πλούσια και άγρια βλάστηση που αποτελείται από θάμνους, δέντρα και λουλούδια, κάποια από τα οποία απαντώνται μόνο εδώ. Τρεμιθιά, κυπριακός δρυς, λεύκη, πλάτανος, κυπαρίσσια, καλαμιώνες και αλλα συνθέτουν τη χλωρίδα της περιοχής, ενώ εδώ συναντάται και μια πλούσια πανίδα, που αποτελείται από όλων των ειδών πουλιών και ερπετών του νησιού. Δεδομένου ότι το μονοπάτι της φύσης είναι σε ιδιωτική ιδιοκτησία, υπάρχει μια συνδυασμένη προσπάθεια να δημιουργηθεί μια νέα διαδρομή της φύσης στην άλλη πλευρά του καταρράκτη.

Ιστορία
-------

Η ιστορία του ξεκινά το 1930, όταν κάτοικος του χωριού και ιδιοκτήτης περβολιών στην περιοχή, ήθελε να εκμεταλλευτεί το νερό από έναν από τους τέσσερις νερόμυλους που μετέφερε ο καταρράκτης, προκειμένου να ποτίσει τις εκτάσεις του. Γι' αυτό χάραξε το βράχο που σχηματίζει το σπήλαιο, το οποίο σήμερα οδηγεί στην ειδυλλιακή τοποθεσία. Έτσι άθελα του, δημιούργησε ένα επίγειο παράδεισο. Η τρύπα ήταν πολύ μεγαλύτερη, αλλά μετά από πολλά χρόνια οι σταλακτίτες και σταλαγμίτες δημιουργήθηκαν κάνοντας το δύσκολο να περάσει κάποιος από μέσα.
Με το όνομα **φυλακίδα** ("φυλακίς") φέρονταν παλαιότερα μικρό πολεμικό σκάφος, που ανήκε στα εφόλκια λιμένος ή ιδιαίτερης υπηρεσίας.

Ο όρος αυτός χρησιμοποιήθηκε κυρίως για μικρά πολεμικά πλοία των τότε Μεγάλων Δυνάμεων που ναυλοχούσαν σε λιμένες που τύχαιναν ιδιαιτέρου ενδιαφέροντος και ειδικότερα στη Κωνσταντινούπολη, στη Σμύρνη, στην Αλεξάνδρεια καθώς και σε άλλους λιμένες της Ανατολικής Μεσογείου.
Τα πολεμικά πλοία τύπου φυλακίδες τελούσαν υπό τις διαταγές και βεβαίως τις μετακινήσεις των οικείων πρεσβευτών, εκ του λόγου δε αυτού και οι πρεσβευτές έφεραν τότε στολή περίπου ναυτική με ξίφος.

Κύριο έργο των φυλακίδων εκείνων ήταν ο ναυτικός έλεγχος (εγγράφων, επιβαινόντων, φορτίου, κ.λπ.) των εισερχομένων και εξερχομένων παντός τύπου σκαφών από τις εισόδους των λιμένων που βρίσκονταν αγκυροβολημένες. Έφεραν ειδική σήμανση με κυρίαρχη ειδική τριγωνική σημαία στον μέγιστο ιστό τους (κατάρτι).

Κατά τη διάρκεια της Μικρασιατικής Εκστρατείας καθήκοντα φυλακίδας στον λιμένα της Κωνσταντινούπολης εκτέλεσαν εκ περιτροπής τα ελληνικά πολεμικά κανονιοφόροι ΣΑΛΑΜΙΝΙΑ και ΠΑΡΑΛΟΣ.

Πηγές
-----

* "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια Δρανδάκη" τομ.ΚΔ΄, σελ.241
Κεντρική πλατεία της Αγίας Πετρούπολης, 14 Δεκεμβρίου 1825.
**Δεκεμβριστές**, (Dekabristy) ονομασία που αποδόθηκε στους Ρώσους επαναστάτες, οι οποίοι πήραν μέρος στις εξεγέρσεις που ξέσπασαν τον Δεκέμβριο του 1825 στην Αγία Πετρούπολη και στη νότια Ρωσία. Με τον ίδιο όρο χαρακτηρίστηκαν επίσης και τα μέλη των μυστικών ενώσεων που είχαν προετοιμάσει την εξέγερση.

Εξαιτίας της καθυστερημένης πολιτικής και κοινωνικής οργάνωσης στη Ρωσία την εποχή εκείνη, ήταν διαδεδομένη η αντίληψη -κυρίως μεταξύ των αξιωματικών που είχαν πάρει μέρος στις ευρωπαϊκές εκστρατείες - ότι ήταν αναγκαία μια βίαιη εξέγερση για τον μετασχηματισμό και τον εκσυγχρονισμό της χώρας. Εκείνοι που υποστήριζαν αυτή τη θέση συγκρότησαν την Ένωση της Σωτηρίας, η οποία μετονομάστηκε σε Ένωση του κοινού Καλού, το 1818. Αργότερα, η μυστική αυτή οργάνωση χωρίστηκε σε δύο ενώσεις: του Βορρά και του Νότου, από τις οποίες η δεύτερη, που ήταν πιο ριζοσπαστική, συγχωνεύτηκε με τη νέα οργάνωση που εμφανίστηκε στο μεταξύ, τον Μυστικό Σύνδεσμο των Ενωμένων Σλάβων. Σε μια σύντομη περίοδο μεσοβασιλείας, μετά το θάνατο του τσάρου Αλεξάνδρου Α΄ και εξαιτίας της σύλληψης του Μουραβιόφ Αποστόλ, ξέσπασε εξέγερση στη Νότια Ρωσία, αλλά τα κυβερνητικά στρατεύματα την κατέπνιξαν σε σύντομο χρονικό διάστημα.

Η εξέγερση του Δεκέμβρη σε πίνακα του Βασίλι Φιοντόροβιτς Τιμμς.

Συνέπειες και αποτελέσματα
--------------------------

Ανάλογη τύχη είχε και η εξέγερση ορισμένων στρατιωτικών τμημάτων που ξέσπασε στην Αγία Πετρούπολη στις 14 Δεκεμβρίου, ημέρα που είχε οριστεί για τη στέψη του τσάρου  Νικολάου Α΄ Ακολούθησαν πολυάριθμες συλλήψεις και πολλοί κατηγορούμενοι οδηγήθηκαν στο Ανώτατο Δικαστήριο. Πέντε απ΄αυτούς καταδικάστηκαν σε θάνατο με απαγχονισμό και εκατοντάδες σε καταναγκαστικά έργα στη Σιβηρία.

Ξεκίνησαν ανακρίσεις με συμμετοχή και του ίδιου του αυτοκράτορα, Νικολάου Α' στην ανακριτική επιτροπή. Καταδικάστηκαν σε θάνατο και εκτελέστηκαν δια απαγχονισμού οι θεωρούμενοι ως πρωταίτιοι, οι Πιοτρ Γκριγκόρεβιτς Κακόφσκι, Σεργκέι Ιβάνοβιτς Μουράβιοφ-Αποστόλ, Μιχαήλ Παύλοβιτς Μπεστούσεφ-Ριουμίν, ο ποιητής Κοντράτι Φιοντόροβιτς Ρυλέγιεφ και ο συνταγματάρχης και ιδεολογικό μυαλό του κινήματος Πάβελ Πέστελ, βετεράνος των πολέμων 1812-1813. Όλοι τους, με εξαίρεση τον πρώτο, ήταν πολύ καλοί φίλοι του Πούσκιν. Πολλοί άλλοι εξορίστηκαν σε καταναγκαστικά έργα στα βάθη της Σιβηρίας και πέθαναν από τις κακουχίες ή επέστρεψαν στα σπίτια τους μετά από πολλά χρόνια. Πολλοί από τους Δεκεμβριστές που μαρτύρησαν στους τόπους εξορίας ήταν από το Λύκειο του Τσάρσκογιε Σελό παλιοί συμμαθητές του ποιητή. Πολλοί από αυτούς που τούς ανέκριναν ήταν συμμαθητές τους από το ίδιο Λύκειο.

Η πολιτική και η κοινωνική σημασία του κινήματος των **Δεκεμβριστών** ήταν σημαντική, γιατί οι ιδέες τους προηγήθηκαν των πανσλαβιστικών θεωριών που εμφανίστηκαν λίγο αργότερα, αλλά κυρίως επειδή άνοιξαν τον δρόμο για τις κοινωνικές μεταρρυθμίσεις κατά το δεύτερο μισό του ίδιου αιώνα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εγκυκλοπαίδεια Δομή, τόμ. 7, σ 553 ISBN 960-8177-57-X
2. ↑  L. Lavrin, Puskians Russian Literature, 1969

Βιβλιογραφία
------------

* E. Almendingen, The Emperor Alexander I, 1964
Κρεπίς η ερυθρή (*Crepis rubra*), Μετέωρα, Θεσσαλία, 23-4-2022
Η Κρεπίς η ερυθρή (*Crepis rubra*), με κοινή ονομασία **πικραλίδα**, **μαρουλίτσα** ανήκει στην οικογένεια Σύνθετα ή Αστεροειδή (COMPOSITAE ή ASTERACEAE). Κατανέμεται στα Βαλκάνια και στη Νότιο Ιταλία, αποτελεί κοινό είδος σ’ όλη την Ελλάδα, σε πετρώδεις περιοχές ή λιβάδια έως τα 1200μ. Τα κατώτερα φύλλα είναι πτεροσχιδή ή οδοντωτά. Κεφάλια 1 ή 2, καθένα από τα οποία φέρει περίπου 100 γλωσσοειδή ανθίδια. Διακρίνεται από τα άλλα είδη του γένους Crepis (συνολικά 37 στην Ελλάδα) από τα ρόδινα άνθα σε σχέση με τα υπόλοιπα είδη που είναι κίτρινα. Ανθίζει Απρίλιο-Μάιο.

Πηγές
-----

* Παπιομύτογλου Β. 2006, Αγριολούλουδα της Ελλάδας.
* Lafranchis T. & Sfikas G. 2001, Flowers of Greece (Vol. II).
* Tutin et al. 2005, Flora Europaea Vol 4, Cambridge University Press

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* https://www.greekflora.gr/el/flowers/0191/Crepis-rubra
* https://portal.cybertaxonomy.org/flora-greece/cdm\_dataportal/taxon/da25a367-e7cc-447f-826e-2920c99d2d97
* https://euromed.luomus.fi/euromed\_map.php?taxon=419582&size=medium
* http://phytologio.blogspot.com/2016/05/crepis-rubra-l.html

Παραπομπές
----------
Στα μαθηματικά, η **εξίσωση Όιλερ–Τρικόμι** είναι μία γραμμική μερική διαφορική εξίσωση, χρήσιμη στην μελέτη της διηχητικής ροής. Πήρε το όνομά της απ' τους Λέοναρντ Όιλερ και Φρανσέσκο Τζιάκομο Τρικόμι.

{\displaystyle u\_{xx}+xu\_{yy}=0.\,}
Είναι ελλειπτική στο ημιεπίπεδο *x* > 0, παραβολική στο *x* = 0 και υπερβολική στο ημιεπίπεδο *x* < 0. Οι χαρακτηριστικές της εξισώσεις είναι

{\displaystyle xdx^{2}+dy^{2}=0}
που έχουν ολοκλήρωμα

{\displaystyle y\pm {\frac {2}{3}}x^{3/2}=C}
όπου *C* είναι μια σταθερά της ολοκλήρωσης. Οι χαρακτηριστικές αποτελούν δύο οικογένειες ημικυβικών παραβολών, με ακμές στη γραμμή *x* = 0, οι καμπύλες ορίζονται στη δεξιά πλευρά του *y*-άξονα.

Ιδιαίτερες λύσεις
-----------------

Ιδιαίτερες λύσεις για την εξίσωση Όιλερ–Τρικόμι αποτελούν οι

* {\displaystyle u=Axy+Bx+Cy+D}
* {\displaystyle u=A(3y^{2}+x^{3})+B(y^{3}+x^{3}y)+C(6xy^{2}+x^{4}),}

όπου *A*, *B*, *C*, *D* είναι τυχαίες σταθερές.

Η εξίσωση Όιλερ–Τρικόμι είναι μια περιοριστική μορφή της εξίσωσης του Τσάπλιγκιν.

Βιβλιογραφία
------------

* A. D. Polyanin, *Handbook of Linear Partial Differential Equations for Engineers and Scientists*, Chapman & Hall/CRC Press, 2002.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Tricomi and Generalized Tricomi Equations at EqWorld: The World of Mathematical Equations.
Συντεταγμένες: 14°27′36″N 87°39′0″W﻿ / ﻿14.46000°N 87.65000°W﻿ / 14.46000; -87.65000

Η **Κομαγιάγουα** (ισπανικά *Comayagua*, ισπαν. προφορά ΔΦΑ: [komaˈʝaɣwa]) είναι μια πόλη στην Ονδούρα, περίπου 50 χιλιόμετρα από την Τεγουσιγάλπα.

Το 2003 ο εκτιμώμενος πληθυσμός ήταν 60.000 κάτοικοι. Είναι η πρωτεύουσα του διαμερίσματος Κομαγιάγουα της Ονδούρας. Η πόλη είναι γνωστή για τον πλούτο της ισπανικής αποικιακής αρχιτεκτονικής.

Η Κομαγιάγουα ιδρύθηκε με το όνομα Σάντα Μαρία δε λα Νουέβα Βαγιαδολίδ από τον κονκισταδόρ Αλόνσο δε Κάσερες (Κάθερες στα καστιλιάνικα ισπανικά) υπό τις διαταγές του Φρανσίσκο δε Μοντέχο (Φρανθίσκο στα καστιλιάνικα ισπανικά), Κυβερνήτη του Γιουκατάν, στις 8 Δεκεμβρίου 1537. Από το 1540 η Κομαγιάγουα ήταν η πρωτεύουσα της «Επαρχίας Ονδούρας» της Γενικής Αρχηγίας της Γουατεμάλας. Το 1820, η Ονδούρα ονομάστηκε πάλι «Επαρχία της Κομαγιάγουα» ή «της Ονδούρας», με τη Κομαγιάγουα ως πρωτεύουσά της. Μετά την ανεξαρτησία της από τους Ισπανούς η Κομαγιάγουα ήταν η πρωτεύουσα της Πολιτείας της Ονδούρας στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Κεντρικής Αμερικής. Αφότου η Ονδούρα έγινε ανεξάρτητη δημοκρατία, η πρωτεύουσα εναλλάχθηκε μεταξύ της Τεγουσιγάλπα και της Κομαγιάγουα. Η πρωτεύουσα μεταφέρθηκε οριστικά στην Τεγουσιγάλπα το 1880.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Comayagua στο Wikimedia Commons
* Δήμος της Κομαγιάγουα (Ισπανικά)
* La Prensa: Comayagua, capital del turismo religioso en Honduras Αρχειοθετήθηκε 2016-03-06 στο Wayback Machine.
* Fundación de Comayagua Αρχειοθετήθηκε 2011-07-24 στο Wayback Machine.
* Detalles Destinos de Comayagua

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 147757282
* LCCN: n81081724

 |

 |
Φωτεινότητα
Στην Οπτική με τον όρο **φωτεινότητα** χαρακτηρίζεται το ποσό φωτεινής ενέργειας που πέφτει πάνω σε μια μοναδιαία επιφάνεια, (που έχει δηλαδή εκληφθεί ως μονάδα μέτρησης), ανά δευτερόλεπτο. Πρόκειται δηλαδή για φωτομετρικό μέγεθος που αναφέρεται σε μια φωτιζόμενη επιφάνεια και που ορίζεται ως ο λόγος της φωτεινής ροής που δέχεται αυτή ως προς το μέγεθός της.

Η φωτεινότητα ή φωτισμός των επιφανειών, που φωτίζονται ομοιόμορφα, εξαρτάται από τρεις παράγοντες: Την ένταση της φωτεινής πηγής, την απόσταση της πηγής από την επιφάνεια και τον προσανατολισμό της επιφάνειας, ως προς τη διεύθυνση των φωτεινών ακτίνων που προσπίπτουν σ΄ αυτή.

Μονάδα μέτρησης φωτεινότητας (και εν προκειμένω του φωτισμού ως μέτρου) κατά συστήματα:

1.) Στο *Διεθνές Σύστημα* (SI) είναι το λουξ, διεθνές σύμβολο το **lx**, που ισούται με ένα λούμεν (lm) ανά τετραγωνικό μέτρο (**1 lm/m2**).
2.) Στο δε *Μετρικό Σύστημα CGS* είναι το φωτ, διεθνές σύμβολο **ph**, που αντιστοιχεί σε 1 λούμεν ανά τετραγωνικό εκατοστόμετρο (**1 lm/cm2'**).
* Προσοχή: Δεν θα πρέπει να συγχέεται η φωτεινότητα με τη λαμπρότητα φωτεινής πηγής που είναι τελείως διαφορετικό φωτομετρικό μέγεθος, η πρώτη αφορά το φωτισμό επιφάνειας, ενώ η δεύτερη ένταση φωτεινής πηγής. Επίσης η μονάδα μέτρησης ph (φωτ) με τη μονάδα pH (πε-χα).

Φωτεινότητα ενός επιταχυντή
---------------------------

Η **φωτεινότητα** L ενός ανιχνευτή σωματιδίων αναφέρεται στην ένταση της ακτινοβολίας που ανιχνεύει ο ανιχνευτής. Δίνει τον αριθμό των σωματιδίων ή φωτονίων ανά μονάδα επιφάνειας και χρόνου που φθάνουν στον ανιχνευτή.

Η φωτεινότητα εξαρτάται από διάφορους παράγοντες, όπως η πηγή ακτινοβολίας, η γεωμετρία του ανιχνευτή και η ενέργεια των σωματιδίων ή φωτονίων. Μια μεγαλύτερη φωτεινότητα σημαίνει ότι περισσότερα σωματίδια ή φωτόνια ανά μονάδα χρόνου φθάνουν στον ανιχνευτή, με αποτέλεσμα να αυξάνεται η πιθανότητα εντοπισμού σημάτων από τον ανιχνευτή.

Η φωτεινότητα είναι ένας σημαντικός παράμετρος στην υψηλή ενεργειακή φυσική και μετριέται, για παράδειγμα, σε πειράματα στο Large Hadron Collider (LHC) του CERN, προκειμένου να αυξηθεί η πιθανότητα σύγκρουσης μεταξύ δυο δέσμεων σωματιδίων και να διευκολυνθεί η ανακάλυψη νέων σωματιδίων.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **φωτεινότητα**  |

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Φωτεινότητα** |


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* GND: 4226160-0

 |

 |
Το **Εράντιο** (επίσημη ονομασία στα βασκικά: Erandio, κιοινή με τα ισπανικά) είναι κωμόπολη και δήμος της επαρχίας της Βισκαΐας στην περιφέρεια της Χώρας των Βάσκων στη βόρεια Ισπανία, ενταγμένη στο Μείζον Μπιλμπάο, στα νότια της πρωτεύουσας και προς το εσωτερικό της επαρχίας γειτονικό της Λεϊόα που παραδοσιακά αποτελούσε μέρος της επικράτειάς του. Ιστορικά υπήρξε οικισμός με μικρό πληθυσμό, οι κάτοικοι του οποίου ασχολούνταν με τη γεωργία και την κτηνοτροφία ωστόσο είδε τον πληθυσμό της να εκτινάσσεται από τα μέσα του 19ου αιώνα με τον εκβιομηχανισμό και τη μαζική εισροή μεταναστών. Το 2017 είχε 24.056 κατοίκους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικών της Ισπανίας: «Municipal Register of Spain of 2022» 16  Μαΐου 2022. σελ. 1,235.
2. ↑  «Ayuntamiento de Erandio - Sobre Erandio». *www.erandio.eus* (στα Ισπανικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Απριλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 4 Αυγούστου 2018.
3. ↑  INE Instituto Nacional de Estadística de España (01-01-2017).

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 305147699
* GND: 1038462320

 |

 |
Ο **Φρέντυ (Φερνάνδος Παύλος) Σερπιέρης** (28 Απριλίου 1938 - 20 Απριλίου 2016) ήταν Έλληνας αθλητής και επιχειρηματίας.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του Ιωάννη Σερπιέρη και της Ντιντί Βλαστού. Από την πλευρά του πατέρα του καταγόταν από την οικογένεια Σερπιέρη, ιταλικής καταγωγής, ενώ από την πλευρά της μητέρας του από παλιά οικογένεια της Χίου. Ήταν δισέγγονος του Τζιανμπατίστα Σερπιέρη, ιδιοκτήτη των Μεταλλείων Λαυρίου και του ομώνυμου αρχοντικού, του Γεωργίου Παχύ, πολιτικού και κτηματία, καθώς και τρισέγγονος του Γεωργίου Σκουζέ. Σπούδασε οικονομικές επιστήμες στη Γενεύη. Ήταν διευθύνων σύμβουλος της Αγροτικής Εταιρείας Πύργος Βασιλίσσης. και της Εταιρείας Ευροποιμήν ΕΠΕ. Ήταν παιδικός φίλος του τέως βασιλιά Κωνσταντίνου Β΄.

Κατοικούσε στην Αθήνα. Είχε αποκτήσει έναν γιο, τον Τζόνι Σερπιέρη, πρωταθλητή ιππασίας, και με την τραγουδίστρια Μαρινέλλα μια κόρη, τη Τζωρτίνα (Γεωργία - Χριστίνα) Σερπιέρη.

Αθλητική δραστηριότητα
----------------------

Ως αθλητής της ιππασίας αναδείχθηκε πρωταθλητής Ελλάδος και βαλκανιονίκης. Υπήρξε πρόεδρος της επιτροπής ιππασίας που υπαγόταν στο ΣΕΓΑΣ καθώς και πρώτος πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ιππασίας. Διετέλεσε α΄ αντιπρόεδρος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ιππασίας, μέλος, αντιπρόεδρος & πρόεδρος (1975 - 1983, 1990 - 1995) του διοικητικού συμβουλίου του Ελληνικού Ιππικού Ομίλου, ταμίας και πρόεδρος (1984) του ΣΕΓΑΣ, πρόεδρος της Νέας Αθλητικής Κίνησης (1984 - 1989) κ.α.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6  Όλοι οι πρόεδροι της «Αθήνας 2004» Η προϊστορία τους στον αθλητισμό, η κατάρτισή τους, το επάγγελμά τους, η πολιτική τους ταυτότητα, 24/12/2000, ΤΟ ΒΗΜΑ
2. ↑  The Wines of Greece, Konstantinos Lazarakis, Hachette UK, 2005
3. ↑  Συνέντευξη της Μαρινέλλας στην Τασούλα Επτακοίλη, εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 21 Σεπτεμβρίου 2009
4. 1 2 3  Ελληνικός Ιππικός Ομιλος, 1931 - 2006[*νεκρός σύνδεσμος*], από την εφημερίδα Η Καθημερινή
5. ↑  Δραστηριότητες Ιππικού Ομίλου Αρχειοθετήθηκε 2012-04-23 στο Wayback Machine. από την ιστοσελίδα του Ελληνικού Ιππικού Ομίλου
Η **Φωτεινή Αλατά - Παπαδημητρίου** (Σέρρες, 1886 - Σέρρες, 2 Ιουλίου 1972) ήταν Ελληνίδα δασκάλα και Μακεδονομάχος από τις Σέρρες.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

### Πρώτα χρόνια

Γεννήθηκε στις Σέρρες και αποφοίτησε από τη Γρηγοριάδα Σχολή Σερρών το 1901. Άρχισε να διδάσκει σε ηλικία μόλις 16 ετών στους σλαβόφωνους Έλληνες στο Στάρτσοβο, ένα χωριό της άνω κοιλάδας του Στρυμόνα, κοντά στο Μελένικο, στη σημερινή Βουλγαρία. Εκεί παρέμεινε για δέκα χρόνια διδάσκοντας ελληνικά στα παιδιά το πρωί και στους γονείς το απόγευμα. 

### Εθνική δράση και απόπειρα δολοφονίας

Καθώς ήταν τότε η εποχή του Μακεδονικού Αγώνα, η δράση της δασκάλας κίνησε το ενδιαφέρον των Βουλγάρων κομιτατζήδων, που σχεδίαζαν τη δολοφονία της. Σε μία τέτοια απόπειρα, τον Δεκέμβριο του 1904, η Παπαδημητρίου γλίτωσε τον θάνατο κολυμπώντας τη νύχτα τον ποταμό Στρυμόνα. Με τη μεσολάβηση του Έλληνα προξένου των Σερρών, ο οποίος πέτυχε να ιδρυθεί στο Στάρτσοβο τουρκικός αστυνομικός σταθμός, η Φωτεινή επέστρεψε στο χωριό και συνέχισε το εκπαιδευτικό της έργο.

### Μετέπειτα εκπαιδευτική σταδιοδρομία

Έπειτα εργάστηκε στο Σιδηρόκαστρο και το 1906 εγκαταστάθηκε ξανά στο Στάρτσοβο. Το 1911 παντρεύτηκε και για τον λόγο αυτό σταμάτησε να διδάσκει ως το 1921. Το 1920 ο σύζυγός της απεβίωσε και η ίδα μαζί με την κόρη της, Ευδοκία, μετέβη στη Βέργη, όπου δίδαξε στο εκεί δημοτικό σχολείο, από το 1921 ως το 1924. Εν συνεχεία μετατέθηκε στα χωριά Δημητρίτσι (1924-39) και Σκούταρι (1939-48), από όπου παραιτήθηκε εξαιτίας της συμπλήρωσης του ορίου ηλικίας.

Το 1938 σε έκθεσή του προς τον πρωθυπουργό ο καθηγητής Γυμνασίου του Πολυγύρου, Παναγιώτης Στάμου, ο οποίος ήταν και ειδικός Γραμματέας του Μητροπολίτη Μελενίκου, εξήρε την προσωπικότητά της περιγράφοντας τις εθνικές της υπηρεσίες, την εργατικότητα και την αυτοθυσία της, ονομάζοντάς την "ηρωίδα των ηρωίδων".

### Βράβευση

Στις 27 Δεκεμβρίου 1958 σε πανηγυρική συνεδρία και με ομόφωνη απόφαση η Ακαδημία Αθηνών της απένειμε βραβείο αρετής και αυτοθυσίας με χρηματική αμοιβή και γεωργικό κλήρο.

### Θάνατος και τιμές

Πέθανε στις 2 Ιουλίου 1972 (έχοντας αξιωθεί να δει και δισέγγονα), και ο Σύλλογος Μακεδονομάχων Νομού Σερρών τιμώντας τη Φωτεινή Παπαδημητρίου τοποθέτησε τη φωτογραφία της στην πρώτη σειρά μεταξύ των Μακεδονομάχων.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Θωμά Αμπατζή, Η αρχαία Βέργη και το Κοπάτσι (Στοιχεία Ιστορίας), Σέρρες, Οκτώβριος 2008.
2. ↑  Φωτεινή Αλατά-Παπαδημητρίου: μια 16χρονη δασκάλα του Μακεδονικού Αγώνα, 14-10-2005.
3. ↑   Μακεδονία, φύλλο 28-12-1958, σελ. 3
4. ↑  Επικήδειος που εκφωνήθηκε στην κηδεία της από τον συνταξιούχο δάσκαλο Νίκο Αρβανιτίδη στις 2 Ιουλίου 1972.
Σχέδιο του Επταπύργιου το 1827.
Άποψη του Γεντί Κουλέ σήμερα.
Εσωτερικό κάστρου.
Το **Επταπύργιο** της Κωνσταντινούπολης, τουρκικά Γεντί Κουλέ ή Γεντή Κουλέ (Yedikule) είναι ένα κάστρο ενσωματωμένο στα τείχη της Κωνσταντινούπολης, στο νοτιοδυτικό τους τμήμα παρά την Χρυσή Πύλη (Χρυσεία Πύλη).

Ιστορία
-------

Το οχυρό κατασκευάστηκε από τον Μωάμεθ τον Πορθητή αμέσως μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης και αποτέλεσε στρατιωτικό θησαυροφυλάκιο, ενώ ένα μέρος του αποτελούσε πυριτιδαποθήκες. Ως θησαυροφυλάκιο παρέμενε για τρεις περίπου αιώνες. Στη συνέχεια μετατράπηκε σε φυλακή, ιδίως για σημαίνοντες κρατουμένους αλλά και ως τόπος μυστικών εκτελέσεων. Έτσι μεταξύ άλλων στο Γεντί Κουλέ φυλακίσθηκε και εκτελέστηκε από τους Γενίτσαρους το 1622 ο νεαρός Σουλτάνος Οσμάν Β' ενώ πριν απ΄ αυτόν είχε φυλακισθεί το 1618 ο Σουλτάνος Μουσταφάς Α΄ και το 1648 ο Ιμπραήμ Α'. Επίσης σ΄ αυτό, είχε φυλακισθεί και ο τελευταίος αυτοκράτορας της Τραπεζούντας, ο Δαυίδ Μέγας Κομνηνός, και το 1714 ο Ηγεμόνας της Βλαχίας Κωνσταντίνος Βραγκοβάνος μαζί με τα τέσσερα παιδιά του όπου στις 15 Αυγούστου του ίδιου έτους ακολούθησε ο απαγχονισμός τους. Σε ένα από τους επτά πύργους γινόταν μυστικά αποκεφαλισμοί ανεπιθύμητων προσώπων που είχαν καταδικαστεί σε θάνατο, των οποίων τα κεφάλια στη συνέχεια ρίχνονταν σε φρεάτιο, το λεγόμενο "φρέαρ του αίματος", το άνοιγμα του οποίου ήταν στο μέσον του δαπέδου.  

Στο Επταπύργιο είχαν κρατηθεί επίσης και πολλοί διπλωμάτες κυρίως της Γαλλίας όπως ο Πρέσβης Λεμπρέν που παρέμεινε τρία χρόνια έγκλειστος σ΄ αυτό, ως και ο Φραγκίσκος Πουκεβίλ, την περίοδο που ο Μέγας Ναπολέων είχε κάνει απόβαση στην Αίγυπτο. Τελευταίος εγκλεισμός κρατουμένου στις φυλακές αυτές ήταν το 1837. Το 1851 λειτούργησε σ΄ αυτό ζωολογικός κήπος "κήπος των λεόντων" αποτελώντας παράρτημα του "Τοπ Καπί" και τελικά το 1895 μετατράπηκε σε μουσείο.

Αργότερα το κάστρο παραμελήθηκε και πάλι χρησιμοποιούμενο ευκαιριακά ως αποθήκη στρατιωτικού υλικού. Σήμερα ένα τμήμα του διατηρείται καλώς που αποτελεί και τουριστικό ενδιαφέρον την αξιοποίηση του οποίου έχει αναλάβει ιδιωτική εταιρεία. Ανάλογα με τα γεγονότα που έχουν λάβει χώρα στο Γεντί Κουλέ οι Τούρκοι έχουν δώσει ιδιαίτερο όνομα σε καθένα από τους επτά πύργους, τα ονόματα των οποίων και είναι:

1. Ο Πύργος του Οσμάν
2. Ο Πύργος του στρατού
3. Ο Πύργος του Αχμέτ
4. Ο Πύργος του Θησαυροφυλακίου
5. Ο Πύργος των φυλακών (ή μπουντρούμι)
6. Ο Κορυφαίος Πύργος (επίσης φυλακή) και
7. Ο Πύργος των Γενιτσάρων ή Πύργος Σημαίας.

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Επταπύργιο (Κωνσταντινούπολη)** |

Πηγές
-----

* "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ. 8ος, σελ.150.


1. 1 2  (Γερμανικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά) *archINFORM*. 12981. Ανακτήθηκε στις 31  Ιουλίου 2018.
Ο **Κρεγκ Γκρίνγουντ** είναι Αμερικανός πρώην καλαθοσφαιριστής και ο πρώτος αθλητής που αγωνίστηκε επίσημα ως ξένος από ελληνική ομάδα σε ευρωπαϊκό αγώνα καλαθοσφαίρισης.

Βιογραφία
---------

Υπήρξε μέλος της αμερικανικής ομάδας επιλέκτων καλαθοσφαιριστών TWA, η οποία περιόδευσε στην Ευρώπη τον Αύγουστο του 1969. Στις 22 Αυγούστου 1969 η TWA αγωνίστηκε απέναντι στην Εθνική Ελλάδος στο κλειστό γήπεδο του Σπόρτιγκ και ο Γκρίνγουντ υπήρξε διακριθής. Στις 28 Οκτωβρίου 1969 η TWA αγωνίστηκε και πάλι στην Ελλάδα με αντίπαλο τον Παναθηναϊκό στο γήπεδο της Λεωφόρου και ο Γκρίνγουντ ήταν αξιοπρόσεκτος για τις ικανότητες του στα ριμπάουντ και για το ύψος του. Ο Κώστας Μουρούζης που ήταν προπονητής του ΠΑΟ, εισηγήθηκε την απόκτησή του για να ενισχύσει την ομάδα στις ευρωπαϊκές υποχρεώσεις για το Κύπελλο Πρωταθλητριών. Αποκτήθηκε στις 18 Νοεμβρίου 1969, μετά την επιστροφή της TWA από περιοδεία στο Χονγκ Κονγκ.

Ο Γκρίνγουντ με ύψος 1,98 ήταν ο ψηλότερος παίκτης του Παναθηναϊκού και αγωνίστηκε στη θέση του σέντερ φορώντας το νούμερο 15. Στις 18 Νοεμβρίου 1969 αγωνίστηκε για πρώτη φορά με τον Παναθηναϊκό εναντίον της Νήαρ Ηστ και σημείωσε 19 πόντους. Στο Κύπελλο Πρωταθλητριών αγωνίστηκε εναντίον του Ερυθρού Αστέρα, στη Γιουγκοσλαβία, σημειώνοντας 8 πόντους, συμπαρασυρόμενος από την κακή εμφάνιση της ομάδας. Στη ρεβάνς στο Παναθηναϊκό στάδιο ο Γκρίνγουντ σημείωσε 15 πόντους, ήταν ο κορυφαίος αθλητής του Παναθηναϊκού, που πάρα νίκη με 83-75 και τη συμπαράσταση 30.000 φιλάθλων, δεν κατάφερε να ανατρέψει τη διαφορά του πρώτου αγώνα και να προκριθεί.

Μετά τη σύντομη θητεία του στον Παναθηναϊκό ο Γκρίνγουντ επέστρεψε στην Αμερική για να εκτίσει τη στρατιωτική του θητεία και εξ αιτίας της διετούς απουσίας του από τα γήπεδα δεν είχε τη δυνατότητα να επιστρέψει στους αγωνιστικούς χώρους, παρότι έλαβε μέρος σε διοργανώσεις σάμερ και λιγκ επιλέχθηκε στο ντραφτ του ΝΒΑ από τους Ατλάντα Χοκς. Ασχολήθηκε με επιχειρηματικές δραστηριότητες στη Φιλαδέλφεια των ΗΠΑ.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  «sentragoal.gr 25/11/2010 - Ο 500άρης και ο 1ος!». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Νοεμβρίου 2010. Ανακτήθηκε στις 25 Νοεμβρίου 2010.
Στις 25 Μαρτίου του 1911 η φωτιά που ξέσπασε στο **εργοστάσιο παραγωγής ενδυμάτων Triangle Shirtwaist** (**Triangle Shirtwaist Factory Fire**) στην Νέα Υόρκη είχε ως αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους 146 άνθρωποι, κυρίως Εβραίες και Ιταλίδες εργάτριες, ηλικίας από 16 έως 23 ετών που είχαν πρόσφατα μεταναστεύσει στις Η.Π.Α. Πολλά από τα θύματα δεν μπόρεσαν να βγουν από το κτίριο καθώς μια πόρτα που οδηγούσε στις σκάλες ήταν κλειδωμένη από τους ιδιοκτήτες και δεν υπήρχαν επαρκείς έξοδοι κινδύνου. 

Το κτίριο όπου στεγαζόταν το Triangle Shirtwaist Factory όπως είναι σήμερα
Η καταστροφή στο Triangle Shirtwaist και ο θάνατος 146 ανθρώπων οδήγησαν σε βελτίωση της νομοθεσίας σχετικά με τους όρους ασφαλείας στους χώρους εργασίας και στην ενίσχυση της *Διεθνούς Ένωσης Εργαζόμενων Γυναικών στην Κλωστοϋφαντουργία* (*International Ladies' Garment Workers' Union*), που αγωνίστηκε ιδιαίτερα για τη βελτίωση των συνθηκών εργασίας.

Το εργοστάσιο
-------------

Το εργοστάσιο της *Εταιρίας Triangle Waist* (*Triangle Waist Company*), ιδιοκτησίας των Μαξ Μπλανκ (Max Blanck) και Ισαάκ Χάρρις (Isaac Harris), βρισκόταν στον όγδοο, ένατο και δέκατο όροφο στο Asch Building (αλλιώς Brown Building-Καφέ Κτίριο) στη βορειοδυτική γωνία Greene Street και Washington Place, στην περιοχή Greenwich Village στην Νέα Υόρκη. Στο εργοστάσιο, που παρήγαγε γυναικεία πουκάμισα (τα οποία ήταν γνωστά ως *shirtwaists*), εργάζονταν 500 εργαζόμενοι, οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν γυναίκες μετανάστριες, που δούλευαν εννιά ώρες τις καθημερινές και εφτά ώρες τα Σάββατα.

Η φωτιά
-------

Η φωτιά ξέσπασε το απόγευμα του Σαββάτου 25 Μαρτίου, γύρω στις πέντε παρά τέταρτο, στον όγδοο όροφο. Εκείνο το απόγευμα παρόντες στο εργοστάσιο ήταν και οι ιδιοκτήτες με τα παιδιά τους. 

Ένας λογιστής που βρισκόταν στον όγδοο όροφο κατάφερε να ειδοποιήσει τηλεφωνικά τους εργαζόμενους στο δέκατο όροφο για την πυρκαγιά. Συναγερμός δεν χτύπησε και δεν υπήρχε τρόπος να ειδοποιηθούν οι εργαζόμενοι στον ένατο όροφο, οι οποίοι, σύμφωνα με την επιζήσασα Yetta Lubitz, κατάλαβαν ότι είχε ξεσπάσει φωτιά όταν πια είχε φτάσει εκεί. Στον όροφο υπήρχε μια πόρτα που έβγαζε στις σκάλες προς την μεριά της Greene Street και μια που έβγαζε στις σκάλες προς την Washington Place. Η φωτιά εμπόδισε τους εργάτες από το να κατέβουν από τις σκάλες στην Greene Street ενώ η δεύτερη πόρτα ήταν κλειδομένη, για την αποφυγή κλοπών. Ο επιστάτης που είχε τα κλειδιά είχε βγει ήδη από κτίριο. Αρκετοί συνωστίστηκαν στα δύο ασανσέρ μεταφοράς εμπορευμάτων και έτσι κατάφεραν να γλυτώσουν. Άλλοι πάλι βρήκαν καταφύγιο στην ταράτσα του κτιρίου. Υπήρχε επίσης και μια έξοδος κινδύνου για περίπτωση πυρκαγιάς. 

Η πυροσβεστική κατέληξε ότι πιθανότερη αιτία για το ξέσπασμα της πυρκαγιάς ήταν κάποιο αναμμένο σπίρτο ή τσιγάρο που πετάχτηκε σε ένα κάδο απορριμάτων στη βορειοανατολική γωνία του ογδόου ορόφου, ο οποίος ήταν γεμάτος με κομμάτια πανιά και δεν τον είχαν αδειάσει τους τελευταίους δύο μήνες. Μολονότι το κάπνισμα απαγορευόταν στο εργοστάσιο αρκετοί εργάτες κάπνιζαν. 

Σύμφωνα με τους *New York Times* ίσως η πυρκαγιά να προήλθε από τις ραπτομηχανές.
Η **Τσούπρια** (μτφ : "Γέφυρα") (*σερβικά : Ћуприја*) είναι πόλη της κεντρικής Σερβίας, έδρα του ομώνυμου δήμου στην περιφέρεια Πομοράβσκι. Σύμφωνα με την απογραφή του 2002 έχει 20.585 κατοίκους. Απέχει 145 χλμ. από το Βελιγράδι και 90 χλμ. από την Νις. Η πόλη βρίσκεται στη συμβολή των ποταμών Ραβανίσα και τον Βελίκα Μόραβα.

Ιστορία
-------

Στην περιοχή που βρίσκεται η Τσούπρια οι Ρωμαίοι είχαν χτίσει τον οικισμό "Horreum Margi", ένας εμπορικός σταθμός σε στρατηγικό σημείο. Η πόλη αναπτύχθηκε σε σημαντικό κέντρο της περιοχής, η μεγαλύτερη πόλη της Άνω Μοισίας, κι ήταν γνωστή σαν η σιταποθήκη του Μοράβα. Οι Ρωμαίοι έχτισαν πρώτη φορά και γέφυρα στο σημείο. Η πόλη καταστράφηκε από τους Ούννους τον 5ο αιώνα για να ανακατασκευαστεί από τον Ιουστινιανό Α΄ τον 6ο αιώνα μ.Χ..

Κατά την διάρκεια της Οθωμανομανοκρατίας αποτελούσε σημαντικό σταθμό για τους ταξιδιώτες που πήγαιναν στην Κωνσταντινούπολη. Τον 17ο αιώνα ο Μεχμέτ Πασάς Τσουπρία έχτισε γέφυρα και από αυτήν πήρε το σημερινό της όνομα. Από το 1459 αποτελούσε έδρα του Ναχαγιέ Τσούπρισκα και συνέχισε από το 1818 έως στα 1833 στα πλαίσια του Πριγκιπάτου της Σερβίας.

Δημογραφία
----------

Στην Τσούπρια ζουν 16.558 ενήλικοι και ο μέσος όρος ηλικίας είναι 40,1 χρόνια (38,6 για τους άνδρες και 41,5 για τις γυναίκες). Έχει 6.891 νοικοκυριά, και ο μέσος αριθμός ατόμων ανά νοικοκυριό είναι 2,98. Σε μεγάλο βαθμό κατοικείται από Σέρβους, σύμφωνα με την απογραφή του 2002 .

### Απογραφές

* 1948 = 9.609
* 1953 = 11.967
* 1961 = 14.053
* 1971 = 17.564
* 1981 = 20.547
* 1991 = 21.367
* 1991 = 20.624
* 2002 = 20.585

Παραπομπές
----------

1. 1 2  cuprija.rs/sr/%d0%be-%d1%9b%d1%83%d0%bf%d1%80%d0%b8%d1%98%d0%b8/.
2. ↑  pop-stat.mashke.org/serbia-cities.htm.
3. 1 2 3 4 5 6  Δήμος Τσούπρια, ιστορία Αρχειοθετήθηκε 2013-09-08 στο Wayback Machine. στα σερβικά
4. ↑  Љубодрага Поповића, „Наши стари – попис становништва на територији данашње општине Врњачка Бања", Народна библиотека „Др Душан Радић", Врњачка Бања, 2002, стр. 30.
5. 1 2 3 4 5 6 7 8  Књига 9, Становништво, упоредни преглед броја становника 1948, 1953, 1961, 1971, 1981, 1991, 2002, подаци по насељима, Републички завод за статистику, Београд, мај 2004, ISBN 86-84433-14-9

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Τσούπρια** |

* Мапе, аеродроми и временска ситуација локација (-{Fallingrain}-)
* Сателитска мапа (-{Wikimapia}-)
* Гугл сателитска мапа (-{Maplandia}-)
* План насеља на мапи (-{Mapquest}-)
* Ћуприја као на длану

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 137352262
* LCCN: n93020348
* NKC: ge540920

 |

 |
Το **Εθνικό Ιωακείμειο Παρθεναγωγείο Κωνσταντινουπόλεως** και επίσημα **Εθνικόν Ιωακείμειον Παρθεναγωγείον Κωνσταντινουπόλεως** (*τουρκικά: Yoakimion Rum Kiz Lisesi*) υπήρξε ένα από τα πιο σπουδαία εκπαιδευτήρια του Ελληνισμού της Κωνσταντινούπολης. Λειτούργησε για μια εκατονταετία από το 1882 μέχρι το 1988 οπότε και έκλεισε εξαιτίας της έλλειψης μαθητριών.

Ίδρυση
------

Ιδρύθηκε το 1882 με δωρεά του Οικουμενικού Πατριάρχη Ιωακείμ Β΄ ο οποίος διέθεσε τα δύο οικόπεδα του στην περιοχή του Φαναρίου και συγκεκριμένα κοντά στην Εκκλησία της Παναγίας του Μουχλίου. Με την ίδρυση του Παρθεναγωγείου καλύπτονταν οι μορφωτικές ανάγκες των κοριτσιών που κατοικούσαν στις λαϊκές κυρίως συνοικίες της Κωνσταντινούπολης.

Διοικητική Οργάνωση
-------------------

Το Ιωακείμειο Παρθεναγωγείο από την ίδρυση του μέχρι και το 1923 βρισκόταν κάτω από την άμεση εποπτεία του Οικουμενικού Πατριάρχη και διοικούνταν από επταμελή εφορία. Πρόεδρος της εφορίας ήταν ένας συνοδικός αρχιερέας που εκλέγονταν από την Ιερά Σύνοδο. Τα υπόλοιπα μέλη της εφορείας ήταν συνήθως σημαίνοντα πρόσωπα της εκπαιδευτικής κοινότητας της Κωνσταντινούπολης, όπως καθηγητές από τη Μεγάλη του Γένους Σχολή, ο εκάστοτε πρόεδρος της λέσχης «Μνημοσύνη» κ.α. Όταν το 1923 απαγορεύτηκε το δικαίωμα συμμετοχής της Εκκλησίας στη διοίκηση των σχολείων τότε τη διαχείριση του Ιωακειμείου την ανέλαβαν αποκλειστικά οι λαϊκοί που αποτελούσαν την εφορία της σχολής αλλά και ένας υπεύθυνος με τον τίτλο «ιδρυτής» που ήταν υπόλογος απέναντι στο Υπουργείο Παιδείας.

Διευθυντές της Σχολής
---------------------

Στο Παρθεναγωγείο υπηρέτησαν αξιόλογοι εκπαιδευτικοί, Έλληνες, Τούρκοι και Ξένοι. Στα 106 έτη λειτουργίας του το σχολείο είχε 11 διευθυντές που ήταν οι εξής: 

* Χρυσούλα Ιωαννίδου
* Αγαθονίκη Αντωνιάδου
* Ιουστίνη Λαγουδάκη
* Ερριέττα Κωνσταντινίδου
* Γρηγόριος Βεγλερής
* Βασίλειος Μούτσογλου
* Αλέξανδρος Χατζόπουλος
* Φανή Γεωργιάδου
* Αλέξανδρος Ιατρόπουλος
* Έλλη Βασιλειάδου – Ζουμπούλογλου
* Δημήτριος Παντελάρας

Παραπομπές
----------

1. ↑  Αναστάσιος Κ. Ιορδάνογλου,*Το Εθνικόν Ιωακείμειον Παρθεναγωγείον Κωνσταντινουπόλεως (1882-1988)*, Θεσσαλονίκη 1989, σ. 20.
2. ↑  Έλλη Βασιλειάδου, "Το Ιωακείμειον Παρθεναγωγείον", *Τα ελληνικά σχολεία της Πόλης*, Σύνδεσμος των εν Αθήναις Μεγαλοσχολιτών, Αθήνα 1995, σ. 143.
3. ↑  Αλέξανδρος Καρανικόλας, Τα Παρθεναγωγεία της Κωνσταντινουπόλεως, *Παρνασσός* 17 (1975), σ. 187

Βιβλιογραφία
------------

* Βασιλειάδου Έλλη, Το Ιωακείμειον Παρθεναγωγείον, *Τα ελληνικά σχολεία της Πόλης*, Σύνδεσμος των εν Αθήναις Μεγαλοσχολιτών, Αθήνα 1985, σσ. 143-159. ISBN 960-7579-00-3
* Ιορδάνογου Αναστάσιος Κ. *Το Εθνικόν Ιωακείμειον Παρθεναγωγείον Κωνσταντινουπόλεως (1882-1988)*, Θεσσαλονίκη 1988. GR ISSN 0073-862X
* Καρανικόλας Αλέξανδρος, Τα Παρθεναγωγεία της Κωνσταντινουπόλεως, *Παρνασσός* 17(1975), σσ. 173-200.
Το Τσχάνα διαμορφωμένο σε μπάλες για να φτιαχτεί ρασγκούλλα
Το **τσχένα** (νεπαλικά: छेना, χίντι: छेना, προφέρεται ˈtʃʰeːnaː, Όντια: ଛେନା, προφέρεται tʃʰena) ή **τσχάνα** (βεγγαλικά: ছানা, προφέρεται tʃʰana) είναι τυρόπηγμα ή τυρί, που προέρχεται από την Ινδική υποήπειρο, από βουβάλια[1][2] ή τακτικό γάλα αγελάδας με την προσθήκη οξέων τροφίμων όπως χυμό λεμονιού αντί για πυτιά και τεντώσιμο. Είναι πολύ παρόμοιο ή ανάλογο με τυρί κότατζ.

Το Τσχάνα πιέζεται και μπορεί να δεχτεί περαιτέρω επεξεργασία για να παρασκευαστεί το πανίρ, μια μορφή αγροτικού τυριού ή να διαμορφωθεί μόνο σε μπάλες για να δημιουργηθούν επιδόρπια όπως το χίρα σαγκάρα, τσχένα χίρι, ρασαμπάλι και ρας μαλάι, καθώς και τα Νοτιοασιατικά γλυκά (μίστι / μιθάι) όπως τσχένα τζαλέμπι, τσχένα γκάτζα, τσχένα πόντα, πάντουα, ρασγκούλλα και σαντές. Για τα γλυκά, χρησιμοποιείται κυρίως αγελαδινό γάλα τσχένα.

Δείτε επίσης
------------

* Χόα
* Κατάλογος τυριών

Παραπομπές
----------

1. ↑  Andrew Dalby (2009), *Cheese: A Global History*, Reaktion Books, σελ. 73, ISBN 9781861897053,
2. ↑  Sanjeev Kapoor; Alyona Kapoor (2006), *Sanjeev Kapoor's No-oil Vegetarian Cooking*, Popular Prakashan, σελ. 118, ISBN 9788179912928,
Τα **Επτανησιακά Φύλλα** αυτοπεριγράφονται ως "φιλολογική - λογοτεχνική, λαογραφική και ιστορική έκδοση". Πρόκειται για λογοτεχνικό περιοδικό το οποίο εκδίδεται στη Ζάκυνθο μέχρι δυο φορές το χρόνο από τη δεκαετία του 1950. Ιδρυτής του ήταν ο Ζακυνθινός λόγιος Ντίνος Κονόμος (1918-1990) ο οποίος το εξέδιδε μέχρι τη δεκαετία του 1970 ή του 1980. Μετά τα μέσα της δεκαετίας του 1990 επανεκδίδεται από τον λογοτέχνη, ερευνητή και ποιητή Διονύση Σέρρα. Το 2006 είχε φτάσει στον 26ο τόμο (ΚΣΤ'). Κάθε περιοδικό είναι ένας τόμος με αφιερώματα είτε με Ζακυνθινά είτε με λογοτεχνικά θέματα.

Αριθμός ISSN περιοδικού: 1105-4670

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

Οκτώ τεύχη των Επτανησιακών Φύλλων on line (1998-2003)
Ο καταρράκτης του Ρήνου μέσα από τον ποταμό
Ο **καταρράκτης του Ρήνου** (γερμανικά: Rheinfall‎, προφέρεται [ˈʁaɪ̯nˌfal] ( ακούστε)) είναι καταρράκτης που βρίσκεται στην Ελβετία και ο ισχυρότερος καταρράκτης στην Ευρώπη. Οι καταρράκτες βρίσκονται στον άνω Ρήνο στα σύνορα μεταξύ των καντονιών του Σαφχάουζεν (SH) και της Ζυρίχης (ZH), δίπλα στην πόλη Σαφχάουζεν στη βόρεια Ελβετία.

Γεωλογία
--------

 Ο καταρράκτης του Ρήνου όπως φαίνεται από τον ποταμό
Ο καταρράκτης του Ρήνου σχηματίστηκε την τελευταία εποχή των παγετώνων, περίπου 14.000 με 17.000 χρόνια πριν, από ανθεκτικούς στη διάβρωση βράχους που στενεύαν την κοίτη του ποταμού. Οι πρώτες παγετώδεις όγκοι δημιούργησαν τις σημερινές μορφές εδάφους περίπου πριν από 500.000 χρόνια. Μέχρι το τέλος του σταδίου Γουόλστον, περίπου πριν από 132.000 χρόνια, ο Ρήνος κυλούσε δυτικά από το Σαφχάουζεν και περνούσε από τον Δήμο Κλετγκάου της Γερμανίας. Αυτή η παλαιότερη κοίτη αργότερα γέμισε με χαλίκι.

Πριν από περίπου 132.000 χρόνια η πορεία του ποταμού άλλαξε προς τα νότια στο Σαφχάουζεν και σχημάτισε ένα νέο κανάλι, το οποίο επίσης γέμισε με χαλίκι. Μέρος του Ρήνου σήμερα περιλαμβάνει αυτή την αρχαία κοίτη.

Κατά τη διάρκεια του παγετώνα Würm, ο Ρήνος ωθήθηκε πολύ προς τα νότια μέχρι τη σημερινή του πορεία, πάνω από ένα σκληρό ασβεστολιθικό στρώμα της Ύστερης Ιουρασικής. Καθώς ο ποταμός κυλούσε πάνω από τον σκληρό ασβεστόλιθο και το εύκολα διαβρωμένο χαλίκι από προηγούμενους παγετώνες, ο σημερινός καταρράκτης σχηματίστηκε περίπου πριν από 14.000 έως 17.000 χρόνια. Το Rheinfallfelsen, ένας μεγάλος βράχος, είναι το απομεινάρι του αρχικού ασβεστολιθικού βράχου που πλαισιώνει το προηγούμενο κανάλι. Ο βράχος έχει διαβρωθεί πολύ λίγο με τα χρόνια επειδή σχετικά λίγα ιζήματα κατεβαίνουν στον Ρήνο από τη λίμνη της Κωνσταντίας.

Συλλογή
-------

* Πανόραμα του Ρήνου τον Απρίλιο του 2010.Πανόραμα του Ρήνου τον Απρίλιο του 2010.
* Ένα τουριστικό σκάφος κοντά στους καταρράκτες.Ένα τουριστικό σκάφος κοντά στους καταρράκτες.
* Κάστρο WörthΚάστρο Wörth
* Κατάστρωμα παρατήρησης στην πλευρά της Ζυρίχης.Κατάστρωμα παρατήρησης στην πλευρά της Ζυρίχης.
* Πανόραμα του καταρράκτηΠανόραμα του καταρράκτη
* Φωτογραφία μακράς έκθεσης της πτώσης του Ρήνου με φόντο το κάστρο Laufen.Φωτογραφία μακράς έκθεσης της πτώσης του Ρήνου με φόντο το κάστρο Laufen.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Northeast Switzerland». *Berlitz:Switzerland Pocket Guide*. Princeton, NJ: Berlitz Publishing Company. Απριλίου 1999. σελ. 39. ISBN 2-8315-7159-6.
2. ↑  «Lakes and Rivers» (official site). Βέρνη: Presence Switzerland. Ανακτήθηκε στις 18 Νοεμβρίου 2017.
3. ↑  «Facts & figures». Σαφχάουζεν: Interessensgemeinschaft Rheinfall. Ανακτήθηκε στις 20 Αυγούστου 2019.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 242097019
* LCCN: sh88001360
* GND: 4076698-6
* HDS: 016145

 |

 |
Ο **Φρανσουά βαν Λου** (γαλλικά: François van Loo) γεννήθηκε στην Αιξ-αν-Προβάνς στις 8 Νοεμβρίου 1708 και πέθανε στο Τορίνο το 1732, ήταν Γάλλος ζωγράφος. Ήταν μέλος της οικογένειας ζωγράφων βαν Λου, αδελφός των ζωγράφων Λουί-Μισέλ βαν Λου και Σαρλ Αμεντέ Φιλίπ βαν Λου.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Δεύτερος γιος του Ζαν-Μπατίστ βαν Λου, έμαθε τα βασικά του σχεδίου από τον πατέρα του, ο οποίος έμενε στην Αιξ-αν-Προβάνς και στη συνέχεια στην Ιταλία από το 1714 έως το 1719: έμεινε στο Τορίνο με τη μητέρα του όσο καιρό ο πατέρας του ήταν στη Ρώμη και τον συνάντησε μόλις το 1717. Συνέχισε την εκπαίδευσή του στο Παρίσι, στο μέγαρο του πρίγκιπα του Καρινιάνο όπου ζούσε η οικογένεια.

Τον Μάιο του 1728, έφτασε στην Ακαδημία της Γαλλίας στη Ρώμη ως εξωτερικός μαθητής χάρη στην προστασία του δούκα του Αντέν, συνοδευόμενος από τον μεγαλύτερο αδελφό του Λουί-Μισέλ, τον θείο του Σαρλ Αντρέ βαν Λου και τον νεαρό Φρανσουά Μπουσέ. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο παλάτσο Μαντσίνι, ο βαν Λου αντέγραψε έργα μεγάλων Ιταλών δασκάλων και ζωγράφισε πίνακες με ιστορικό και μυθολογικό θέμα. 

Η πολλά υποσχόμενη καριέρα του Φρανσουά βαν Λου διακόπηκε από τον πρόωρο θάνατό του. Τον Μάιο του 1732, έφυγε από τη Ρώμη για να συναντήσει τον θείο του στη Φλωρεντία και να επιστρέψουν μαζί στο Παρίσι. Ωστόσο, στο Τορίνο είχε ατύχημα με άλογο, κατά το οποίο έχασε τη ζωή του σε ηλικία 24 ετών.

Κύρια έργα
----------

*Ο Απόλλων καθώς γδέρνει τον Μαρσύα*
Τα γνωστά έργα του προέρχονται από την πώληση μετά το θάνατο του αδελφού του Λουί-Μισέλ στο Παρίσι τον Νοέμβριο του 1772:

* *Συγκέντρωση των Θεών*
* *Γυμνή γυναίκα ξαπλωμένη*
* *Ξεκούραση κατά τη φυγή από την Αίγυπτο*
* *Ο Απόλλων καθώς γδέρνει τον Μαρσύα*

Σχέδια του Φρανσουά βαν Λου βρίσκονται στο μουσείο του Λούβρου και στο μουσείο Αρμπώ στην Αιξ-αν-Προβάνς.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  rkd.nl/explore/artists/313033. Ανακτήθηκε στις 23  Αυγούστου 2017.
2. 1 2  «François van Loo». (Ολλανδικά) *RKDartists*. 313033.
3. 1 2  «Benezit Dictionary of Artists» (Αγγλικά) Oxford University Press. 2006. B00111405. ISBN-13 978-0-19-977378-7.
4. 1 2  Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάννικα, τομ.13, σελ. 263
5. ↑ . «wga.hu/html\_m/l/loo/».
6. ↑ . «mutualart.com/Artwork/An-Assembly-of-the-Gods».
7. ↑ . «artnet.com/artists/francois-van-loo/femme-nue-allonge».
8. ↑ . «artnet.com/artists/francois-van-loo/le-repos-pendant-la-fuite-en-egypte-».
9. ↑ . «metmuseum.org/art/collection/François van Loo».

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  François van Loo στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 66737187
* ISNI: 0000 0000 0248 381X
* BNF: cb14964353w (data)
* ULAN: 500297750
* RKD: 313033

 |

 |