recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η **Ελισάβετ Υψηλάντη** (Ιάσιο 1768 - Οδησσός 1866) ήταν Ελληνίδα αριστοκράτισσα και σπουδαία μορφή κατά την προεπαναστατική περίοδο του 1821.

Βιογραφία
---------

Καταγόταν από την οικογένεια Βακαρέσκου, σημαντική οικογένεια της Μολδαβίας με καταγωγή από τη Βόρειο Ήπειρο και υπήρξε η δεύτερη σύζυγος του Ηγεμόνα της Μολδοβλαχίας Κωνσταντίνου Υψηλάντη.

Από τον Κωνσταντίνο απέκτησε 7 παιδιά, τα πρώτα εκ των οποίων ήταν οι Αγωνιστές και Φιλικοί Αλέξανδρος, Δημήτριος και Νικόλαος:

* Αλέξανδρος 1792-1828, ο αρχηγός της Φιλικής Εταιρείας
* Δημήτριος 1793-1832, μέλος της Φιλικής Εταιρείας
* Νικόλαος 1796-1833, αρχηγός του Ιερού Λόχου
* Γεώργιος -1829
* Γρηγόριος
* Αικατερίνη 1791-..
* Μαρία 1798- , σύζυγος του Α. Σχινά

Αποκλήθηκε "Πρωτομάνα των Φιλικών", καθώς κατά τα χρόνια της προετοιμασίας της Επανάστασης, η Ελισάβετ στάθηκε το πρόσωπο που οργάνωσε τις προκαταρτικές συναντήσεις προσωπικοτήτων της εποχής στα σαλόνια της, με το πρόσχημα φιλολογικών συναντήσεων, οι οποίες οδήγησαν τελικά στη σύσταση της Φιλικής Εταιρείας, της οποίας η ίδια υπήρξε πιθανότατα ένα από τα πρώτα γυναικεία μέλη. 

Λέγεται ότι στο σπίτι της συγκεκριμένης οικογένειας, παρουσία της Ελισάβετ Υψηλάντη, συγκεντρώθηκαν οι Φιλικοί τον Φεβρουάριο του 1821 για να αποφασίσουν την έναρξη της Επανάστασης και να ετοιμάσουν τη σχετική διακήρυξη.

Μετά τον χαμό του συζύγου της το 1816 και τη δήμευση της περιουσίας της Οικογένειας Υψηλάντη από τον Σουλτάνο, η Ελισάβετ υπήρξε από τους μεγαλύτερους χορηγούς του Αγώνα, στον οποίο προσέφερε το υπόλοιπο της περιουσίας της. Το αποτέλεσμα ήταν να περιέλθει σε μεγάλη ένδεια. Παρ' όλες ωστόσο τις στερήσεις, συνέχισε να στηρίζει το όραμα της εθνικής απελευθέρωσης με κάθε τρόπο.

Πέθανε στην Οδησσό πλήρης ημερών, στις 2 Οκτωβρίου 1866.

Παραπομπές
----------

1. ↑  reader.ekt.gr/bookReader/show/index.php?lib=GRLIV&path=GRLIV\_000000000000070192#page/23/mode/1up.
2. 1 2  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.
3. ↑  Σκαρλάτος ο Βυζάντιος, Δημήτριος (2015). *Κωνσταντινούπολις, Α'*. Πελεκάνος. σελ. 537.
4. 1 2  *Αρμονία: επιστημονικόν περιοδικόν σύγγραμμα*. **3**. 1902. σελ. 335.
5. ↑  Σκαρλάτος ο Βυζάντιος, Δημήτριος (2015). *Κωνσταντινούπολις, Α'*. Πελεκάνος. σελ. 537.
6. ↑  *Αρμονία: επιστημονικόν περιοδικόν σύγγραμμα*. **3**. 1902. σελ. 335.
7. ↑  Ξηραδάκη, Κούλα (1995). *ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΟΥ '21, Προσφορές, ηρωισμοί και θυσίες*. Αθήνα: ΔΩΔΩΝΗ. σελ. 333.
8. ↑  Φρατζής, Αμβρόσιος (1839). *Επιτομή της Ιστορίας της Αναγγενηθείσης Ελλάδος, Α'*. Εν Αθήναις. σελ. 229.
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Ετεωνέας** (***Ετεωνεύς***) είναι γνωστός ένας από τους υπηρέτες («θεράποντες») του βασιλιά της Σπάρτης, του Μενελάου. Ο Ετεωνέας, που ήταν γιος του Βοήθου (*«Βοηθοΐδης»*), αναγγέλλει στον Μενέλαο την άφιξη του Τηλεμάχου και του γιου του Νέστορα στα ανάκτορα: *«`Οξω δυο ξένοι φτάσανε, θεόθρεφτε Μενέλαε, / και λες πως είναι απ' τη γενιά του Δία του μεγάλου. / `Ορισε αν θα ξεζέψουμε τα γλήγορα άλογά τους, / ή σ' άλλους θα τους στείλουμε να τους φιλοξενήσουν.»* (*Οδύσσεια*, δ 26-29, μετάφραση Ζησίμου Σίδερη). Τότε ο Μενέλαος του απάντησε θυμωμένα: *«Γιε του Βοήθου Ετεωνιά, χαμένα πριν δεν τάχες, / μα τώρα μου μωρολογάς σαν το μικρό παιδάκι. / `Αλλοι κι εμάς μας φίλεψαν στα ξένα το ψωμί τους / κι ήρθαμε εδώ με το καλό, αν δε μας δώσει ο Δίας / κι άλλες ακόμα συμφορές να ιδούμε στα στερνά μας. / Μον' τρέχα αμέσως τ' άλογα των ξένων να ξεζέψεις, / κι οδήγα αυτούς πρωτύτερα να κάτσουν στο τραπέζι.»* (δ 31-36)

Κατά την αναχώρηση του Τηλεμάχου από τη Σπάρτη, ο Ετεωνέας αναφέρεται και πάλι στην *Οδύσσεια*: *«Τότε ήρθε κι ο Ετεωνιάς του Βόηθου ο γιος, ξυπνώντας / απ' το κρεβάτι του, γιατί δεν κατοικούσε αλάργα. / Τον πρόσταξε τ' Ατρέα ο γιος φωτιά να πάει ν' ανάψει / να βάλει κρέας να ψηθεί. Κι άκουσε αυτός αμέσως.»* (ο 95-98)

Πηγές
-----

* Κρουσίου: *Λεξικόν Ομηρικόν*, διασκευή από την έκτη γερμανική έκδ. υπό Ι. Πανταζίδου, έκδοση «Βιβλιεκδοτικά καταστήματα Αναστασίου Δ. Φέξη», Αθήνα 1901
Η **Ελισάβετ Μπεργκ, 4η κόμισσα του Άλστερ** (*κάστρο του Καρικφέργκους*, Μπέλφαστ, 6 Ιουλίου 1332 - 10 Δεκεμβρίου 1363) Νορμανδο-Ιρλανδή ευγενής ήταν μοναδική κόρη και παιδί του Γουίλιαμ Μπεργκ, 3ου κόμη του Άλστερ και της Ματθίλδης του Λάνκαστερ, κόμισσας του Άλστερ. Η Ελισάβετ που ήταν επιπλέον 5η βαρόνη του Κόνοτ παντρεύτηκε στον Πύργο του Λονδίνου τον Λάιονελ της Αμβέρσας (15 Αυγούστου 1352) δεύτερο γιο του Εδουάρδου Γ΄ της Αγγλίας και της Φιλίππης του Αινώ. Η Ελισάβετ ήταν η τελευταία απόγονος από την νόμιμη γραμμή του Γουίλιαμ του Μπεργκ.

Οι πατρικοί παππούδες της ήταν ο Τζων του Μπεργκ (1286 - 1313) και η Ελισάβετ του Κλερ, οι μητρικοί παππούδες της ήταν ο Ερρίκος, 3ος κόμης του Λάνκαστερ και η Ματθίλδη Τσάουορθ.
Μετά την δολοφονία του πατέρα της (6 Ιουνίου 1333) έγινε η μοναδική κληρονόμος στα εδάφη του στην Ιρλανδία. Οι ευγενείς της ωστόσο Σερ Εδμόνδος των Μπεργκ του Κλάνγουιλιαμ, ο Σερ Εδμόνδος Αλμπανας Μπουρκ και ο Μακ Γουίλιαμ Ιοχτάρ έγιναν οι κάτοχοι των εδαφών και οι αρχηγοί της οικογένειας όταν ξέσπασε ο *Εμφύλιος πόλεμος των Μπεργκ* (1333 - 1338).

Οικογένεια
----------

Με τον σύζυγο της Λάιονελ της Αμβέρσας απέκτησε μια κόρη την Φιλίππη, 5η κόμισσα του Άλστερ που την διαδέχθηκε ως κόμισσα του Άλστερ και παντρεύτηκε τον Εδμόνδο Μόρτιμερ, 3ο κόμη του Μαρς (1368). Τους τίτλους κληρονόμησε ο γιος τους Ρογήρος Μόρτιμερ, 4ος κόμης του Μαρς που η κόρη του Άννα Μόρτιμερ παντρεύτηκε τον Ριχάρδο του Κέιμπριτζ αρχηγό του Οίκου της Υόρκης. Οι διεκδικήσεις του Οίκου της Υόρκης στον Αγγλικό θρόνο στηρίχτηκαν στον σύζυγο της Ελισάβετ Λάιονελ της Αμβέρσας. Η Ελισάβετ πέθανε στο Δουβλίνο την περίοδο που είχε τερματίσει η κυβέρνηση του συζύγου της στην Ιρλανδία, τάφηκε στην Κλερ μονή του Σάφοκ.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  «Kindred Britain»
2. ↑  p10688.htm#i106872. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
3. ↑  Curtis 2004, pp. 91–92.
4. ↑  Curtis 2004, pp. 91–92.

Πηγές
-----

* Curtis, Edmund (2004) [1950]. A History of Ireland (6th ed.). New York: Routledge.
* Ward, Jennifer (2004). "Clare, Elizabeth de (1294/5–1360)". Oxford Dictionary of National Biography (online ed.). Oxford University Press.
* Weir, Alison (2008). Britain's Royal Families, The Complete Genealogy. Vintage Books.

|  |
| --- |
| Ελισάβετ Μπεργκ, 4η κόμισσα του Άλστερ **Οίκος του Μπεργκ****Γέννηση:** 6 Ιουλίου 1332 **Θάνατος:** 10 Δεκεμβρίου 1363 |
| ΠροκάτοχοςΓουίλιαμ Μπεργκ | **Κόμισσα του Άλστερ**1333 - 1363Με τον σύζυγο της : Λάιονελ της Αμβέρσας | ΔιάδοχοςΦιλίππη, 5η κόμισσα του Άλστερ και Εδμόνδος Μόρτιμερ, 3ος κόμης του Μαρς |
Ο **Εμμανουήλ**, πορτογαλ. Manuel (3 Αυγούστου 1697 - 3 Αυγούστου 1766) από τον Οίκο των Αβίς-Μπραγκάνσα ήταν πρίγκιπας (infante) της Πορτογαλίας και κόμης τού Οουρέμ. Ως αξιωματικός τού Αυστριακού στρατού πολέμησε τους Οθωμανούς. Έγινε μέλος τού Τάγματος τού Χρυσόμαλλου Δέρατος.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο τέταρτος γιος τού Πέτρου Β΄ της Πορτογαλίας και της Μαρίας-Σοφίας των Βίττελσμπαχ, κόρης τού Φιλίππου-Γουλιέλμου εκλέκτορα τού Παλατινάτου & πιο πριν κόμη τού Παλατινάτου-Νόιμπουρκ.

Ο Μανουέλ-Ζοσέ-Φρανσίσκο-Αντόνιο-Καετάνο-Εστεβάο-Μπαρτολομέου γεννήθηκε στη Λισαβόνα. Έζησε περιπετειώδη ζωή: στα 18 μπήκε κρυφά σε πλοίο με σκοπό τις Κάτω Χώρες. Ο πρωτότοκος αδελφός του Ιωάννης Ε΄ της Πορτογαλίας τον διέταξε να επιστρέψει, αλλά εκείνος πήγε στο Παρίσι και μετά στη Γερμανία. Το 1716 πρόσφερε τις υπηρεσίες του στον Ευγένιο πρίγκιπα της Σαβοΐας για να πολεμήσει τους Οθωμανούς. Στη μάχη τού Πετροβαραντίν πληγώθηκε ελαφριά, αλλά δοξάστηκε. Συμμετείχε στη καταδίωξη των Τούρκων και στην πολιορκία της Τιμισοάρα.

Το 1717 ως αξιωματούχος τού Αυστριακού στρατού, ακολούθησε τον Ευγένιο στην κατάκτηση τού Βελιγραδίου. Έπειτα από τη συνθήκη τού Πασσάροβιτς, έλαβε τον τίτλο τού μαρεσάλη τού στρατοπέδου. Μετά ταξίδεψε από Αυλή σε Αυλή και έζησε μία γεμάτη απολαύσεις ζωή, η οποία ενέπνευσε σύγχρονούς του συγγραφείς. Το 1721 χρίστηκε ιππότης τού Τάγματος τού Χρυσόμαλλου Δέρατος.

Το 1728 ήταν ένας από τους υποψήφιους για το χέρι της πλούσιας Μαρίας-Σοφίας Κσαρτορύσκα. Τον υποστήριξαν οι Αψβούργοι για να έχουν μία ισχυρή θέση στην Πολωνία πριν την εκλογή τού βασιλιά. Ήταν καλά γνωστός και στη Ρωσία και προτάθηκε ακόμη και ως ο επόμενος βασιλιάς της Πολωνίας το 1733, στο ξεκίνημα τού Πολέμου για την Πολωνική Διαδοχή.

Το επόμενο έτος επέστρεψε στην Πορτογαλία, όπου πέρασε τα τελευταία 32 έτη του, έχοντας μία ενεργό κοινωνική ζωή, περιτριγυρισμένος από συγγραφείς και καλλιτέχνες. Απεβίωσε την ημέρα που συμπλήρωσε 69 έτη στο ίδιο μέρος που γεννήθηκε, το Κουίντα ντε Μπέλας, άγαμος.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Πολωνικά) *MAK*. 9810612121205606.

Πηγές
-----

* Paweł Sieradzki (2006). Obecność rodziny książąt Czartoryskich na ziemi jarosławskiej (The presence of the Czartoryski dukes in the land of Jarosław). Teka Komisji Historycznej OL PAN (99–123). p. 106.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Manuel of Braganza, Count of Ourém στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 978151778250918130005
* GND: 1223418537

 |

 |
Συντεταγμένες: 41°53′16″N 12°31′10″E﻿ / ﻿41.88778°N 12.51944°E﻿ / 41.88778; 12.51944

Η τοποθεσία του Circus Varianus στην Αρχαία Ρώμη.
Ο **Ιππόδρομος του Βάριου Ελαγάβαλου** (λατιν.: *Circus Varianus*) ήταν Ρωμαϊκός ιππόδρομος, που πιθανότατα ξεκίνησε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Καρακάλλα, και βρισκόταν στο ανακτορικό συγκρότημα βίλας γνωστό ως *Σεσόριον* (Sessorium), δίπλα στο Aμφιθέατρο του Κάστρου (Αmphitheatrum Castrense). Αυτός ο ιππόδρομος έχει αναγνωριστεί ως ο χώρος, στον οποίο ο Ελαγάβαλος (Βάριος Άβιτος Βασιανός) έκανε αγώνες με άλογα με το οικογενειακό όνομα Βάριος (Varius), δανείζοντας στην τοποθεσία το όνομα Ιππόδρομος του Βάριου (Circus Varianus). Τα απομεινάρια του ιπποδρόμου σώζονται στα νότια της Πόρτα Ματζόρε (Porta Maggiore), δίπλα στα Αυρηλιανά Τείχη, κοντά στην εκκλησία Σάντα Κρότσε ιν Τζερουσαλέμε. Οι διαστάσεις του ιπποδρόμου είναι 565 x 125 μ. λίγο μικρότερες από αυτές του Μεγίστου Ιπποδρόμου (Circus Maximus) (600 x 150 μ.).

Σύμφωνα με αρχεία του 16ου αι. στο σημείο βρέθηκε οβελίσκος, ύψους 9,25 μ. Αρχικά αυτός βρισκόταν στον ναό τον αφιερωμένο στον Αντίνοο στην Αντινοόπολη της Αιγύπτου. Μεταφέρθηκε κατά τη βασιλεία του Ελαγάβαλου, όμως έπειτα καταχώθηκε. Όταν ανακαλύφθηκε το 1633, ο οβελίσκος μεταφέρθηκε στο παλάτσο Μπαρμπερίνι, από εκεί στο Βατικανό το 1769 και έφτασε στο Μόντε Πίντσιο το 1822, όπου βρίσκεται ως σήμερα.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος αρχαίων μνημείων στη Ρώμη

Παραπομπές
----------

1. ↑  John Henry Parker (1874). *The Archaeology of Rome*. J. Parker and Company. σελίδες 2–.
2. ↑  Paul W. Jacobs (II)· Paul W. Jacobs, II (2014). *Campus Martius*. Cambridge University Press. σελίδες 201–. ISBN 978-1-107-02320-8.
3. 1 2  Coulston, J C (2000). *Ancient Rome: the archaeology of the eternal city*. eBook Academic Collection (EBSCOhost): Oxford University School of Archaeology. ISBN 978-0-947816-54-4.
4. ↑  L. Richardson, jr· Professor of Latin (Emeritus) L Richardson (Οκτωβρίου 1992). *A New Topographical Dictionary of Ancient Rome*. JHU Press. σελίδες 87–. ISBN 978-0-8018-4300-6.
5. ↑  Richardson, pg. 272
Η **Ελληνική Ατμοπλοΐα** ήταν η πρώτη ελληνική ατμοπλοϊκή εταιρεία. Έδρα της ήταν η Σύρος.

Στοιχεία
--------

Ιδρύθηκε τον Ιανουάριο του 1857 στην Ερμούπολη της Σύρου με πρωτοβουλία της Εθνικής Τράπεζας. Το αρχικό κεφάλαιο ήταν τρία εκατομμύρια δραχμές αλλά παρ'όλα αυτά η εταιρεία ξεκίνησε με 1.094.500 δραχμές. Το πρώτο πενταμελές διοικητικό συμβούλιο αποτελείτο από τους Αμβρόσιο Δαμαλά, Πέτρο Ράλλη, Ηλία Κεχαγιά, Γεώργιο Τομπάζη και Κωνσταντίνο Βολονάκη. 

Βοήθησε επίσης τον Κρητικό αγώνα με τα πλοία της "Καρτερία".

Το 1988 εκδόθηκε από το Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τράπεζας το έργο του Κωνσταντίνου Παπαθανασόπουλου, καθηγητή πανεπιστημίου, για την "Εταιρεία Ελληνικής Ατμοπλοΐας".

Πηγές
-----

1. 1 2  Κωνσταντίνος Παπαθανασόπουλος, *Εταιρεία Ελληνικής Ατμοπλοΐας (1855 - 1872), Αθήνα 1988, ΜΙΕΤ, σελ. 21*
2. ↑  Κωνσταντίνος Παπαθανασόπουλος, *Εταιρεία Ελληνικής Ατμοπλοΐας (1855 - 1872), Αθήνα 1988, ΜΙΕΤ, σελ.61*
***Η κερένια κούκλα*** είναι το δεύτερο βιβλίο του Κωσταντίνου Χρηστομάνου, που εκδόθηκε σε βιβλίο το 1911, μετά τον θάνατο του συγγραφέα. Το 1908 είχε δημοσιευθεί σε συνέχειες στις εφημερίδες. Είναι ένα βιβλίο που περιγράφει μια λυπητερή ιστορία μεταξύ 3 νέων, της Βεργινίας, η οποία πάσχει από αναιμία, του Νίκου, ο οποίος είναι ο άντρας, και της Λιόλιας, η οποία φροντίζει τη Βεργινία. Η Λιόλια και ο Νίκος ερωτεύονται, ενώ η Βεργινία πεθαίνει. Τελικά, ο Νίκος και η Λιόλια παντρεύονται και αποκτούν ένα παιδί, ίδιο η Βεργινία, το οποίο όμως πεθαίνει. Η πλοκή εξελίσσεται στην Αθήνα, στην περιοχή του λόφου Φιλοπάππου. Το κείμενο έχει χαρακτηριστεί ως ποιητική πεζογραφία ή ρεαλιστικό μυθιστόρημα.

Το βιβλίο διασκευάστηκε για το θέατρο από τον Παντελή Χορν και παρουσιάστηκε στην Αθήνα τον Ιούλιο του 1915, ενώ τον Φεβρουάριο του επόμενου έτους άρχισαν τα γυρίσματα της ομώνυμης ταινίας, που αποτέλεσε την πρώτη ελληνική ταινία από διασκευασμένο βιβλίο. Το σενάριο έγραψε ο δημοσιογράφος Δημήτρης Μοσχονάς και πρωταγωνιστούσε η Βιργινία Διαμάντη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Τιτίκα Δημητρούλα (17 Σεπτεμβρίου 2006): «Ιστορία απλή και λυπητερή»[*νεκρός σύνδεσμος*], *Η Καθημερινή*
2. ↑  Κουζέλη Λαμπρινή (31 Ιουλίου 2013):  «Δέκα ιστορίες για την Αθήνα»], *Το Βήμα*
3. ↑  Πολυξένη Κ. Μπίστα (2010): «Κέρινες ταυτότητες στην *Κερένια Κούκλα* του Κωνσταντίνου Χρηστομάνου», Ευρωπαϊκή Εταιρεία Νεοελληνικών Σπουδών
4. ↑  Αργύρης, Τσιάπος. *Οι πρώτες ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου*. Σέρρες: Α. Τσιάπος. σελ. 329–344. ISBN 978-960-93-7608-2.

|  |  |
| --- | --- |
| Wikisource logoWikisource logo | Στη Βικιθήκη υπάρχει υλικό που έχει σχέση με το θέμα:  **Η κερένια κούκλα** |
Συντεταγμένες: 35°54′0″N 14°30′36″E﻿ / ﻿35.90000°N 14.51000°E﻿ / 35.90000; 14.51000

Η **εκκλησία της Αγίας Αικατερίνης της Αλεξάνδρειας** (μαλτέζικα: Knisja ta' Santa Katerina), κοινώς γνωστή ως **εκκλησία της Αγίας Αικατερίνης της Ιταλίας** (μαλτέζικα: Knisja ta' Santa Katerina tal-Italja, ιταλικά: *Chiesa di Santa Caterina d'Italia*) είναι Ρωμαιοκαθολική εκκλησία στη Βαλέτα της Μάλτας. Χτίστηκε από τους Οσπιτάλιους ιππότες της Ιταλίας και λειτουργεί ως ενοριακός ναός της ιταλικής κοινότητας της Μάλτας.

Προέλευση
---------

 Το εσωτερικό της εκκλησίας
Η εκκλησία χτίστηκε το 1576 από τους Ιταλούς ιππότες του Αγίου Ιωάννη, για να χρησιμεύσει ως η εκκλησία τους. Χτίστηκε δίπλα στο *Auberge d'Italie*. Βρίσκεται στην πλατεία της Νίκης ακριβώς απέναντι από την εκκλησία της Παναγίας της Νίκης. Ανατέθηκε στον Τζιρόλαμο Κασάρ να καταρτίσει τα σχέδια. Τον 17ο αιώνα η εκκλησία επεκτάθηκε. Στο παρεκκλήσι προστέθηκε μία οκταγωνική εκκλησία. Το αρχικό εκκλησάκι άλλαξε σε ιερό της εκκλησίας. Η εκκλησία υπέστη σημαντική ανακαίνιση από το 2001 έως το 2011. Η πρόσοψη του ναού ανακαινίστηκε το 2003. Η τράπεζα της Βαλέτα χρηματοδότησε την ανακαίνιση του εσωτερικού μέρους του τρούλου του ναού. Η εκκλησία έχει τρεις βωμούς και το δάπεδό της καλύπτεται από μάρμαρο. Σήμερα η εκκλησία εξακολουθεί να λειτουργεί ως ενοριακός ναός της ιταλικής κοινότητας της Μάλτας.

Το κτήριο της εκκλησίας αναφέρεται στο Εθνικό κατάλογο της πολιτιστικής ιδιοκτησίας των νησιών της Μάλτας.

Έργα τέχνης
-----------

Ο ομότιτλος πίνακας ζωγραφικής ζωγραφίστηκε από τον Ματία Πρέτι. Απεικονίζει το μαρτύριο της Αγίας Αικατερίνης της Αλεξάνδρειας. Ο Πρέτι δώρισε τον πίνακα στην εκκλησία μετά την άφιξή του στη Μάλτα. Ο τρούλος της εκκλησίας ζωγραφίστηκε επίσης από τον Πρέτι. Το σχεδίασε με ζωγραφισμένο διάκοσμο πάνω σε σοβά και διακοσμητικά μοτίβα σε γκρι και χρυσό.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6 7  culture.gov.mt/en/culturalheritage/NICPMI\_Database/00569.pdf.
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 6  Ιανουαρίου 2021.
3. ↑  "St Catherine of Alexandria". Ανακτήθηκε στις 23 Οκτωβρίου 2014.
4. ↑  «St. Catherine of Italy Church, Valletta - upcoming classical events». *www.classictic.com* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 28 Μαρτίου 2021.
5. ↑  "ST. CATHERINE OF ITALY CHURCH, VALLETTA ". Ανακτήθηκε στις 23 Οκτωβρίου 2014.
6. 1 2  «Church of St. Catherine of the Langue of Italy» (PDF). *National Inventory of the Cultural Property of the Maltese Islands*. 27 Αυγούστου 2012. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 29 Δεκεμβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 31 Οκτωβρίου 2015.
7. ↑  "Restoration of St Catherine of Italy Church in final phase", *Times of Malta*, Μάλτα, 17 Μαρτίου 2011. Ανακτήθηκε στις 23 Οκτωβρίου 2014.
8. ↑  "Church of St Catherine of Alexandria" Αρχειοθετήθηκε 2014-10-24 στο Wayback Machine.. Ανακτήθηκε στις 23 Οκτωβρίου 2014.
Η **Ιππολίτα-Μαρία**, ιταλ.: *Ippolita Maria Sforza* (26 Ιανουαρίου 1493 – 1501) από τον Οίκο των Σφόρτσα ήταν κόρη του δούκα του Μιλάνου και μνηστεύθηκε με τον δούκα της Καλαβρίας. Απεβίωσε 8 ετών.

Βιογραφία
---------

Ήταν κόρη του Τζιαν-Γκαλεάτσο δούκα του Μιλάνου και της Ισαβέλλας των Τραστάμαρα, κόρης του Αλφόνσου Β΄ της Νάπολης.

Ήταν επίσης ανιψιά της Μπιάνκα-Μαρία Σφόρτσα, η οποία το 1493 είχε παντρευτεί τον Μαξιμιλιανό Α΄ αυτοκράτορα της Γερμανίας (Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας). Πήρε το όνομά της από τη μεγάλη θεία της, Ιππολύτη-Μαρία Σφόρτσα.

Αρραβωνιάστηκε τον εξάδελφο της μητέρας της Φερδινάνδο των Τραστάμαρα, δούκα της Καλαβρίας. Όμως απεβίωσε 8 ετών.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Δαύνος** ή **Δαύνιος** είναι κυρίως γνωστός ένας γιος του Λυκάονα του Τρώα, αδελφός του Ιάπυγα, του Πευκητίου και του Πανδάρου. Ο Δαύνος είναι ο επώνυμος ήρωας της χώρας Δαυνίας στην Ιταλία. Πράγματι, οι τρεις πρώτοι από τους παραπάνω αδελφούς μετανάστευσαν στην Ιταλία μετά την άλωση της Τροίας και ίδρυσαν αντίστοιχα βασίλεια. Σύμφωνα με μία εκδοχή, ο Δαύνος παρεχώρησε τμήμα της χώρας του στον Διομήδη και του έδωσε την κόρη του ως σύζυγο, σε ανταμοιβή για τη βοήθεια που έλαβε από αυτόν στον αγώνα του εναντίον των Μεσσαπίων. Σύμφωνα όμως με άλλη παραλλαγή, ο Δαύνος φιλονίκησε με τον Διομήδη και τον σκότωσε.

* Με το ίδιο όνομα αναφέρεται στην *Αινειάδα* του Βιργιλίου (Χ 616) ο πατέρας του Τούρνου, βασιλιά των Ρουτούλων.

Πηγή
----

* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969
Ο **Δημήτριος Χρηστόπουλος** (ή *Πάπιας*) ήταν Έλληνας μαραθωνοδρόμος. Γεννήθηκε στην Πάτρα το 1878, ήταν αδελφός του Στέφανου Χρηστόπουλου και αθλητής της Γ.Ε. Πατρών. 

Συμμετείχε στο πρώτο πανελλήνιο πρωτάθλημα, το οποίο ήταν και προκριματικοί αγώνες για τους ολυμπιακούς της Αθήνας, στο αγώνισμα του μαραθώνιου μεταξύ 33 αθλητών και κατέλαβε την 4η θέση με χρόνο 3 ώρες 33, 50 παίρνοντας και την πρόκριση. Η Γ.Ε.Π. διοργάνωσε θερμή υποδοχή στο σιδηροδρομικό σταθμό της πόλης για τους προκριθέντες αθλητές της. Όταν αποβιβάστηκαν τους προσφώνησε ο *Δημήτριος Μαριώτης* και μετά με επικεφαλής τη μουσική της *Φιλαρμονικής Εταιρείας* και με συνοδεία μεγάλου πλήθος που τους συνόδευσε μέχρι το Γυμναστήριο του Συλλόγου, όπου εκφώνησε λόγο ο πρόεδρος Περικλής Γερούσης και η τελετή έληξε με τραγούδια από ανδρική χορωδία. 

Πήρε μέρος το 1896 στον Μαραθώνιο των πρώτων Ολυμπιακών αγώνων της Αθήνας μαζί με άλλους 17 αθλητές, αλλά εγκατέλειψε στην διάρκεια της διαδρομής.

Νίκες σε αγώνες
---------------

* Αγώνες Παναχαικού Γ.Σ. 1895

1ος απόσταση 23 χιλιομέτρων με χρόνο 2.12.30

Πηγές
-----

* Κώστας Α. Κοκκοβίκας, *Αχαΐα. Περί αθλητικού παρελθόντος*, έκδοση: Ακτίνα. Επικοινωνία-Προβολή. Μονοπρόσωπη ΕΠΕ, Πάτρα 2004
* Νίκος Ε. Πολίτης, *Ο Πατραϊκός αθλητισμός*, Τόμος Β΄, *Από την εποχή του Τόφαλου ως την ίδρυση της Παναχαϊκής*, Αχαϊκές εκδόσεις, Πάτρα 1997. ISBN 960716492X
* Νίκος Ε. Πολίτης, *Ο Πατραϊκός αθλητισμός*, Τόμος Α΄, *Η πρώτη δεκαετία 1891-1900*, Αχαϊκές εκδόσεις, Πάτρα 1994. ISBN 9607164911

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Βιογραφικό του στην ιστοσελίδα του ΣΕΓΑΣ
* Αφιέρωμα στον Μαραθώνιο του 1896
Ο **Ιννοκέντιος** ήταν Βυζαντινός μάντης, ειδωλολάτρης, που κατηγορήθηκε για μαγεία, τον 4ο περίπου αιώνα.

Ο Ιννοκέντιος είναι γνωστός από τον βίο του Αγίου Αμβροσίου, ήταν Θυηπόλος, δηλαδή εθνικός μάντης που έκανε προβλέψεις "διαβάζοντας" τα σπλάχνα ζώων.Σύμφωνα με την αντίληψη της εποχής οι μάντεις ήταν αιρετικοί και λάτρευαν τους δαίμονες. Σύμφωνα με τον βίο του Αγίου άσκησε "γοητεία" κατά του αγίου , τον συνέλαβε όμως ο άρχοντας της περιοχής του και ο φύλακας- άγγελος του αγίου τον έβαλε φυλακή.

Ο Βίος του Αγίου Αμβροσίου λέει ότι ο Ιννοκέντιος σε συνεργασία με την αυτοκράτειρα Ιουστίνα άσκησαν "γοητεία", έκαναν μάγια, στον λαό για να μισήσουν τον επίσκοπο.. Τα βράδια ο Ιννοκέντιος ανέβαινε στην στέγη κι έστελνε δαίμονες στον άγιο για να τον σκοτώσουν αλλά ο άγιος ήταν ποιο ισχυρός με την βοήθεια του Θεού και δεν μπορούσαν να περάσουν ούτε τις πόρτες του σπιτιού. Από μακριά περιέβαλε το κτίριο που βρισκόταν ο Αμβρόσιος με φωτιά χωρίς να μπορεί να το κάψει. Τέλος συνέχισε να προσπαθεί να σκοτώσει τον άγιο μέχρις ότου επέμβει ο φύλακας άγγελος του συλλαμβάνοντας τον και να τον βάλει φυλακή.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  Βακαλούδη, σελ. 239

Πηγές
-----

* Βακαλούδη, Αναστασία (2000, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ)), Η μαγεία ως κοινωνικό φαινόμενο στο πρώιμο Βυζάντιο (4ος - 7ος μ.Χ. αι.), 2000, που διανέμεται με άδεια (CC BY-SA 4.0), ανακτήθηκε 5 Ιανουαρίου 2019
Η **Χοντρή**, ή πιο γνωστή ως **Χοντρή του Θησαυρού** ήταν δημοφιλής γελοιογραφία που δημοσιευόταν επί σειρά ετών στο ελληνικό περιοδικό ποικίλης ύλης *Θησαυρός*. Επρόκειτο για μια παχύσαρκη κυρία, τεραστίων διαστάσεων, η οποία καταπίεζε τον μικροκαμωμένο σύζυγό της *Ζαχαρία*.

Πρόγονος της συγκεκριμένης γελοιογραφίας υπήρξε η *Αντζουλίνα*, μια προπολεμική εικονογραφημένη καρικατούρα του τουρκικού εντύπου *Ράμιζ*, που μεταφέρθηκε στην Ελλάδα από το σχεδιαστή Μιχάλη Γάλλια. Αργότερα το ζευγάρι συνέχισε να γελοιογραφείται και από άλλους γελοιογράφους, όπως ο Βασίλης Χριστοδούλου και ο Αρχέλαος στο περιοδικό "Οικογενειακός Θησαυρός" μέχρι το 1967.

Η *Χοντρή* είχε (ως εικόνα αλλά και περιεχόμενο) αποκτήσει συμβολικό χαρακτήρα στη λαϊκή κουλτούρα, αποδίδοντας με γλαφυρότητα και χιούμορ τις διάφορες ευτράπελες καταστάσεις, τις σκέψεις και τα βαθύτερα συναισθήματα που διέπουν τον έγγαμο βίο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Η Χοντρή, ο Ζαχαρίας και η ομορφιά της πληθωρικής σάρκας!» (24 Οκτωβρίου 2016) *cretablog.gr* Αρχειοθετήθηκε 2017-06-06 στο Wayback Machine.. Ανακτήθηκε στις 26-04-2017.
2. ↑  Biblionet
3. ↑  «Η τελευταία συνέντευξη του Βασίλη Χριστοδούλου στο Ως3». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Ιουλίου 2014. Ανακτήθηκε στις 18 Απριλίου 2018.
4. ↑  Οι καλτ φιγούρες του πάχους

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Σειρά γελοιογραφιών της *Χοντρής*[*νεκρός σύνδεσμος*]
Ο **Ιγνάθιο ντε Μιγκέλ Βίγια**, ή απλά **Ινιάκι ντε Μιγκέλ** (γεννημένος στις 24 Οκτωβρίου 1973) είναι Ισπανός παλαίμαχος πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,06 μέτρα και αγωνιζόταν τόσο ως πάουερ φόργουορντ, όσο και ως σέντερ.

Καριέρα
-------

Ο Ινιάκι ντε Μιγκέλ υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο το 1992 σε ηλικία 19 ετών με την Εστουδιάντες Μαδρίτης, στην οποία παρέμεινε για επτά ολόκληρα χρόνια.

Το καλοκαίρι του 1999, ο Ινιάκι ντε Μιγκέλ ταξίδεψε στην Ελλάδα για λογαριασμό του Ολυμπιακού Πειραιώς, στον οποίο παρέμεινε μέχρι το 2003. Με την ομάδα του Πειραιά κατέκτησε το Κύπελλο του 2002.

Το 2003 επέστρεψε στην Ισπανία και μετεγγράφη στην Μεριδιάνο Αλικάντε, στην οποία αγωνίστηκε για τρία χρόνια.

Την περίοδο 2006-07 αγωνίστηκε στην Ουνικάχα Μάλαγα, ενώ την αμέσως επόμενη διετία (2007-09) αγωνίστηκε με την Καχασόλ Σεβίλλης. 

Τη διετία 2009-11 αγωνίστηκε στη Ρεάλ Μαδρίτης Β', ενώ την περίοδο 2011-2012 αγωνίστηκε με την Μπαλονθεστο Λας Ρόθας, η οποία αποτέλεσε και τον τελευταίο σταθμό της καριέρας του.

Διεθνείς συμμετοχές
-------------------

Ο Ινιάκι ντε Μιγκέλ έχει πραγματοποιήσει αρκετές συμμετοχές με την Εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης της Ισπανίας. 

Συγκεκριμένα, έχει αγωνιστεί στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1998, στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2000 και στο Ευρωμπάσκετ του 2005.

Πηγές
-----

* 





1. ↑  *RealGM*. 3076. Ανακτήθηκε στις 4  Απριλίου 2022.
Η **εκκλησία της Αγίας Αναλήψεως του Σωτήρος** (σλαβομακεδονικά: црква Свети Спас‎) είναι ένας ορθόδοξος χριστιανικός ναός στα Σκόπια της Βόρειας Μακεδονίας. Βρίσκεται στην παλιά πόλη, ανατολικά του Φρουρίου των Σκοπίων.

Η εκκλησία κτίστηκε στα μέσα του 16ου αιώνα και είναι τρίκλιτη. Στο νότιο τοίχο, κατά τη διάρκεια επισκευών το 1963-1964, ανακαλύφθηκαν τοιχογραφίες που χρονολογούνται από τον 16ο-17ο αιώνα. Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα η εκκλησία απέκτησε την τελική της μορφή. Το 1824 ολοκληρώθηκε το τέμπλο και το 1867 το τμήμα των εικόνων. Το τέμπλο και οι εικόνες έγιναν με δωρεές από τις συντεχνίες και τους εμπόρους των Σκοπίων.

Το ορθόδοξο εκκλησίασμα κατά την Οθωμανική περίοδο υπαγόταν στην ελληνική κοινότητα της πόλης. Με την άνοδο του εθνικισμού, ο σλαβικός πληθυσμός της περιοχής ψήφισε το 1874, με συντριπτική πλειοψηφία 91%, υπέρ της ένταξης της στη Βουλγαρική Εξαρχία. Παρέμεινε έτσι μέχρι το 1890, οπότε και επανήλθε στην ελληνική κοινότητα. Το 1901 η εκκλησία καταλήφθηκε από τη σερβική κοινότητα και έγινε η έδρα του σέρβου Μητροπολίτη Σκοπίων.

Η πόρτα, για την είσοδο στην αυλή, είναι βαριά και κατασκευασμένη από ξύλο βελανιδιάς. Στην αυλή υπάρχει μια πέτρινη σαρκοφάγος με τα λείψανα του βούλγαρου επαναστάτη Γκότσε Ντέλτσεφ (1872-1903), δώρο της Βουλγαρικής κομμουνιστικής ηγεσίας προς τη σοσιαλιστική Γιουγκοσλαβία το 1946.

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Εκκλησία της Αγίας Αναλήψεως του Σωτήρος, Σκόπια** |

1. ↑  Ν.Ι. Μέρτζος, ΑΡΜΑΝΟΙ ΟΙ ΒΛΑΧΟΙ, Ρέκος 2001, σελ. 91
2. ↑  Църква и църковен живот в Македония, Петър Петров, Христо Темелски, Македонски Научен Институт, София, 2003 г. стр. 219
3. ↑  N. Makuljević, Umetnost i nacionalna ideja u 19. veku, Belgrade 2006, p. 321

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Βόρεια Μακεδονία | Πύλη Βόρεια Μακεδονία |
Η **μουσική της Ινδονησίας** παρουσιάζει μια ιδιαίτερη ποικιλομορφία, λόγω της ύπαρξης χιλιάδων νησιών, το καθένα από τα οποία έχει το δικό του ιδιαίτερο μουσικό ύφος. Νησιά όπως η Ιάβα, η Σουμάτρα, το Μπαλί κ.ά. γνώρισαν ιδιαίτερη μουσική άνθηση και σε πολλά από αυτά έχει γίνει συστηματική καταγραφή της μουσικής τους. Οι απαρχές της ινδονησιακής μουσικής χάνονται στους αιώνες, καθώς ήταν ενσωματωμένη στην προφορική παράδοση και αποτελούσε στοιχείο τελετουργιών και εθίμων. Γενικά χαρακτηριστικά της, πάντως, είναι η μελωδικότητα, οι έντονες εναλλαγές των φωνών και η πολυφωνία. Η ινδονησιακή μουσική έχει γίνει παγκοσμίως γνωστή κυρίως μέσα από τις ορχήστρες γκαμελάν, οι οποίες υπήρχαν από τους πρώιμους χρόνους.

Να σημειωθεί ότι παρ' όλο που χρησιμοποιείται μια υποτυπώδης μουσική σημειογραφία, η διατήρησή της γίνεται κυρίως μέσω της προφορικής παράδοσης, ενώ παράλληλα χρησιμοποιούνται και τεχνικές που παραπέμπουν στη δυτική μουσική. Μάλιστα, οι επιδράσεις από αυτή ήταν πολλές καθ' όλη τη μακρόχρονη πορεία της ινδονησιακής μουσικής. Για παράδειγμα, τραγούδια που γράφτηκαν στις αρχές του 20ού αιώνα μοιάζουν με το γρηγοριανό μέλος, λόγω της παρουσίας εκεί καθολικών ιεραποστόλων. Επιπρόσθετα, των κρουντσόνγκ είναι ένα χαρακτηριστικό είδος τραγουδιού και αποτελεί μείγμα λαϊκών παραδόσεων και ευρωπαϊκής μουσικής.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *National Geographic - Η μεγάλη μαθητική εγκυκλοπαίδεια, τόμος 11*. Αθήνα: Τέσσερα Πι. 2010–2011. σελ. 155.
Το **Δουκάτο της Βαρσοβίας** ήταν ένα πολωνικό κράτος που ίδρυσε ο Ναπολέων Α΄ Βοναπάρτης το 1807, και αποτελείτο από τις πολωνικές περιοχές που παραχωρήθηκαν από το Βασίλειο της Πρωσίας μετά τις Συνθήκη του Τιλσίτ. Το δουκάτο βρισκόταν υπό προσωπική ένωση με το Βασίλειο της Σαξονίας, υπό την ηγεσία ενός από τους συμμάχους του Ναπολέοντα, του βασιλιά Φρειδερίκου-Αύγουστου Α΄ της Σαξονίας. Μετά την αποτυχημένη γαλλική εισβολή στη Ρωσία, κατελήφθη από πρωσικές και ρωσικές δυνάμεις μέχρι το 1815, όταν και διαχωρίστηκε τυπικά σε δύο χώρες με το Συνέδριο της Βιέννης. Το δουκάτο κάλυπτε το κεντρικό και ανατολικό τμήμα της σημερινής Πολωνίας και μικρά τμήματα της σημερινής Λιθουανίας και της σημερινής Λευκορωσίας.

Ιστορία
-------

Η περιοχή του δουκάτου είχε ήδη απελευθερωθεί από την πρωσική κατοχή μετά από μια λαϊκή εξέγερση που είχε κλιμακωθεί από τις ταραχές κατά της στρατολόγησης το έτος 1806. Ένα από τα κύρια καθήκοντα της νέας κυβέρνησης περιελάμβανε τον εφορδιασμό με τροφές του γαλλικού στρατού που μαχόταν με τους Ρώσους στην Ανατολική Πρωσία.

Το Δουκάτο της Βαρσοβίας επισήμως ιδρύθηκε από τον αυτοκράτορα της Γαλλίας, Ναπολέοντα Βοναπάρτη, ως τμήμα των συμφωνιών στη Συνθήκη του Τιλσίτ με το Βασίλειο της Πρωσίας. Η δημιουργία του δουκάτου συνάντησε την υποστήριξη τόσο των τοπικών δημοκρατών στη διχοτομημένη Πολωνία, όσο και της μεγάλης πολωνικής διασποράς στη Γαλλία, που υποστήριζε "ανοιχτά" τον Ναπολέοντα ως τον μόνο άνδρα ικανό ν΄ αποκαταστήσει την πολωνική κυριαρχία, μετά τους διαμελισμούς της Πολωνίας στα τέλη του 18ου αιώνα. Παρ΄ όλο που δημιουργήθηκε ως κράτος-δορυφόρος, και ήταν απλώς ένα δουκάτο, παρά ένα βασίλειο, γενικώς οι Πολωνοί ήλπιζαν και πίστευαν ότι με τον καιρό θα καθίσταντο ικανοί ν΄ ανακτήσουν το προηγούμενο καθεστώς ελευθερίας τους, καθώς και τα πρώην σύνορά τους.
Ο **Δοσίθεος Παναγιωτίδης** (1762–1842) επίσκοπος Λιτζάς και Αγράφων, ήταν θρησκευτικός, στρατιωτικός και πολιτικός ηγέτης κατά την ελληνική επανάσταση.

Καταγόταν από τους Σοφάδες της Καρδίτσας. Ο Δοσίθεος σπούδασε στη σχολή της Αγίας Τριάδας και του Καρπενησίου και στη συνέχεια είχε τη θέση του πρωτοσύγκελου της επαρχίας. Το θρόνο του επισκόπου Λιτζάς και Αγράφων ανέλαβε το 1793, όταν αντικατέστησε τον τότε επίσκοπο Διονύσιο τον Λαρισαίο (επίσκοπος μεταξύ 1766-1793). Κατά την επανάσταση πήρε μέρος σε πολλές μάχες (Καρπενήσι, Μεγάλο Χωριό, Καλιακούδα, Καγκέλια κλπ.) και πολέμησε μαζί με τον Καραϊσκάκη. Πήρε μέρος στην Α' Εθνοσυνέλευση Επιδαύρου το 1821, καθώς και στην Β' Εθνοσυνέλευση Άστρους το 1823 ως εκπρόσωπος Καρπενησίου και Βλαχοχωρίων, όταν τον εξέλεξαν οι πρόκριτοι και ο στρατηγός Γιαννάκης Γιολδάσης. Μετά την επανάσταση τοποθετήθηκε στην Δ’ τάξη των αξιωματικών της Φάλαγγας για τις υπηρεσίες του.

Πέθανε το 1842, από τη θέση του επισκόπου Καλλιδρόμης (ονομασία την οποία πήρε το 1833 η επισκοπή Λιτζάς και Αγράφων, η οποία είχε και αυτή έδρα το Καρπενήσι).

Αναφορές
--------

1. ↑  Θεσσαλικό Ημερολόγιο, Βασίλης Κ. Σπανός, Ευρετήρια των τόμων 1–62 (1980–2012)
2. ↑  «Θρησκευτική ζωή των Ευρυτάνων». www.evrytan.gr. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Ιουλίου 2007. Ανακτήθηκε στις 16 Μαρτίου 2013.
3. ↑  Δοσίθεος, ΔΟΜΗ

Επιπλέον βιβλιογραφία
---------------------

* Ο σοφαδίτης Δοσίθεος Παναγιωτίδης (1762-1842) επίσκοπος Λιτζάς και Αγράφων. Αληθής ποιμενάρχης-φιλογενής-φιλελεύθερος-μεγάλος αγωνιστής, Θάνος Αθανασόπουλος, Θεσσαλικό Ημερολόγιο, 22 (1992) 81-100.
Συντεταγμένες: 52°30′14″N 13°23′43″E﻿ / ﻿52.50389°N 13.39528°E﻿ / 52.50389; 13.39528

Ιστορική φωτογραφία της εκκλησίας της Ιερουσαλήμ (1870)
Μωσαϊκό που διαιωνίζει τα θεμέλια της παλαιάς εκκλησίας
Η σημερινή εκκλησία της Ιερουσαλήμ στο Κρόιτσμπεργκ
Η **Jersualemkirche** (*εκκλησία της Ιερουσαλήμ*) είναι μία από τις αρχαιότερες εκκλησίες του Βερολίνου. Μνημονεύτηκε για πρώτη φορά το 1484, με το όνομα *Capelle Hierusalem*. Ανακαινίστηκε και διευρύνθηκε πολλές φορές από τον Καρλ Φρίντριχ Σίνκελ, και τελικά διαμορφώθηκε το 1878/79 από τον Έντμουντ Κόμπλοχ. Το 1941 μεταβιβάστηκε στην ορθόδοξη ενορία της Ρουμανικής εκκλησίας του Βερολίνου. Στις 3 Φεβρουαρίου 1945 καταστράφηκε σχεδόν εντελώς στον μεγάλο βομβαρδισμό του Βερολίνου. Μετά τον πόλεμο παραμελήθηκε από την Ρουμανική εκκλησία, και το κομμουνιστικό καθεστώς της Ρουμανίας. Ανατινάχτηκε το 1961 για να ανεγερθεί καινούργια εκκλησία. Τα παλιά θεμέλια διαιωνίζονται δια πλακόστρωτου μωσαϊκού.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Εκκλησία της Ιερουσαλήμ (Βερολίνο)** |

* Πληροφορίες και υλικό στην ιστοσελίδα του Umweltforum Berlin
* Καταχώρηση των θεμελίων της παλιάς εκκλησίας στον κατάλογο των εθνικών μνημείων του Βερολίνου[*νεκρός σύνδεσμος*]

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 238162567
* GND: 109090343X

 |

 |
Συντεταγμένες: 49°57′35.3″N 15°17′23.6″E﻿ / ﻿49.959806°N 15.289889°E﻿ / 49.959806; 15.289889

Η **Εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου και του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου** (τσεχικά: Kostel Nanebevzetí Panny Marie a svatého Jana Křtitele) είναι γοτθική και μπαρόκ γοτθική εκκλησία βορειοανατολικά της Κούτνα Χόρα στην Τσεχία, η οποία συμπεριλαμβάνεται στον Κατάλογο Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, μαζί με την Εκκλησία της Αγίας Βαρβάρας και άλλα μνημεία στην Κούτνα Χόρα. Είναι ένα από τα πιο σημαντικά τσέχικα γοτθικά κτίρια που χτίστηκαν την εποχή των τελευταίων Πσεμισλιδών και επίσης ένα πολύ σημαντικό και ένα από τα παλαιότερα δείγματα του μπαρόκ γοτθικού ρυθμού (που συνδέεται με τον Τσέχο μπαρόκ αρχιτέκτονα Γιαν Σαντίνι Άιχελ).

Ιστορία
-------

Η εκκλησία χτίστηκε αρχικά σε γοτθικό ρυθμό γύρω στο 1300 ως ένα από τα πρώτα κτίρια υψηλής γοτθικής εποχής στο Βασίλειο της Βοημίας και ως η πρώτη εκκλησία στο βασίλειο που μοιάζει με γαλλικούς γοτθικούς καθεδρικούς ναούς. Χτίστηκε στη θέση μιας παλαιότερης εκκλησίας και ήταν μέρος του Αβαείου των Κιστερκιανών στο Σέντλετς, το οποίο ήταν το παλαιότερο αβαείο των Κιστερκιανών στην Τσεχία, το οποίο ιδρύθηκε το 1142. Το αβαείο κάηκε από τους Χουσίτες το 1421 και η εκκλησία έμεινε ερείπιο για τους επόμενους δύο αιώνες.

Το 1700, ο ηγούμενος του Αβαείου του Σέντλετς, Γίντριχ Σνόπεκ, αποφάσισε να ξαναχτίσει την παλιά εκκλησία. Η ανακατασκευή έγινε από τον αρχιτέκτονα Πάβελ Ιγκνάτς Μπάγερ. Μετά από τρία χρόνια, ο Μπάγερ αντικαταστάθηκε από τον Γιαν Σαντίνι Άιχελ, ο οποίος είχε εργαστεί για τους Κιστερκιανούς ήδη στο Ζμπρασλάφ. Ολοκλήρωσε την ανοικοδόμηση της εκκλησίας στο αρχικό της στυλ που ονομάζεται μπαρόκ γοτθικό. Αυτή η ανακατασκευή εορτάστηκε για τον εντυπωσιακή θόλο και την πρόσοψή της, καθώς και για τον προθάλαμο της, που είχε διακοσμηθεί από τα αγάλματα του Ματέι Βάτσλαφ Τζάκελ. Ο ναός καθαγιάστηκε το 1708.

Η τελευταία αναστήλωση του ναού έγινε το 2001.

Εικόνες
-------

* Εσωτερικό της εκκλησίας.Εσωτερικό της εκκλησίας.
* Σκάλες του Τσέχου αρχιτέκτονα Γιαν Σαντίνι ΆιχελΣκάλες του Τσέχου αρχιτέκτονα Γιαν Σαντίνι Άιχελ
* Κάτοψη της εκκλησίας.Κάτοψη της εκκλησίας.
* Λειψανοθήκη με τα λείψανα του Βικέντιου της ΣαραγόσαςΛειψανοθήκη με τα λείψανα του Βικέντιου της Σαραγόσας

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Kotalík, Jiří (2001). *Architektura barokní* (στα Τσεχικά). Πράγα: Správa Pražského hradu a DaDa, a. s. σελ. 169. ISBN 80-86161-38-2.
2. ↑  Černá, Marie (2005). «Země Koruny české». *Gotická architektura* (στα Τσεχικά). Πράγα: IDEA SERVIS. σελ. 60. ISBN 80-85970-46-5.

Πηγές
-----

* Pavel Kalina, *The Hybrid Architecture of Jan Blažej Santini-Aichl and Patterns of Memory in the Post-Reformation Bohemia*, Umění/Art LVIII, Issue 1, 2010, σελ. 42-56.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 155262843
* NKC: ko2007248191

 |

 |
Η **διάλεκτος των Άνδεων** (ενδώνυμο: español andino) είναι μία από τις κύριες διαλεκτολογικές ομάδες της ισπανικής γλώσσας στην Αμερικανική ήπειρο και μία από τις διαλέκτους των «υψηλών περιοχών» όπως η μεξικανική και η παραγουανική. Τα ιδιώματα που εντάσσονται σε αυτή διατρέχουν την ομώνυμη οροσειρά από την Κολομβία μέχρι τη βόρεια Χιλή και Αργεντινή, εκτεινόμενα εν τω μεταξύ στις ορεινές επαρχίες του Εκουαδόρ και του Περού και στο σύνολο σχεδόν της Βολιβίας. Παραδοσιακά τα ισπανικά των περιοχών αυτών συμβίωσαν με κυρίαρχες ιθαγενείς γλώσσες όπως τα κέτσουα και τα αϊμάρα, ομιλητές των οποίων χρησιμοποιούν την ανδική διάλεκτο ως δεύτερη γλώσσα και επομένως θεωρείται μία από τις διαλέκτους-επαφής με άλλες γλώσσες όπως η γειτονική ισπανική διάλεκτος της Παραγουάης.

Δεδομένου ότι στις από τις τρεις χώρες με μεγαλύτερο ποσοστό ομιλητών της διαλέκτου (Περού, Ισημερινός, Βολιβία), η πρωτεύουσα του πρώτου είναι η μοναδική που δεν βρίσκεται στις Άνδεις, η διάλεκτος διαθέτει περιφερειακά πρότυπα με κύρος μόνο στις έτερες δύο χώρες. Εντούτοις, λόγω της μετανάστευσης πολλών κατοίκων της οροσειράς στην ακτή της Λίμα, τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της διαλέκτου διαδόθηκαν και στην πρωτεύουσα, μετατρέποντας τη διάλεκτο σε κυρίαρχη του Περού.

Θεωρείται μία από τις συντηρητικές διαλέκτους της ισπανικής γλώσσας, παρουσιάζοντας στοιχεία που το φέρνουν τυπολογικά κοντά στην καστιλιανική διάλεκτο όπως τη μη σύγχυση του ουρανικού πλάγιου και προσεγγιστικού φωνήματος (λιεΐσμο), τη διατήρηση του φατνιακού τριβόμενου /s/ σε συλλαβικές εξόδους και του άηχου τριβόμενου υπερωικού /x/ που δεν δασύνεται. Επίσης απουσιάζουν τα προσεγγιστικά αλλόφωνα των κλειστών συμφώνων /b, d, g/. Αναφορικά με τον επιτονισμό έχει δεχθεί ιδιαίτερη προσοχή καθώς φαίνεται ότι είναι διαφοροποιητικός.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Escobar (2016), A. M. «Dialectos del español de América: español andino» στο Gutiérrez-Rexach: *Enciclopedia de lingüística hispánica*. Routledge. σελ. 353.
2. ↑  Escobar (2014): «Los etnolectos y la difusión contrajerárquica: nuevas normas en el españolperuano» στο Zimmermann, K. (ed.): *Nuevos hispanismos III: aspectos lingüísticos*. Φραγκφούρτη/Μαδρίτη: Iberoamericana/Vervuert, σελ. 258–284.
3. ↑  Escobar 2016, *ibidem*: 356.
4. ↑  O’Rourke, E. (2005): *Intonation and language contact: A case study of two varieties of Peruvian Spanish*. Διδακτορική διατριβή. Urbana-Champaign: University of Illinois.
Η **δομή Κρίπκε** (Αγγλικά: *Kripke structure*) είναι ένας τύπος μη-ντετερμινιστικής μηχανής πεπερασμένων καταστάσεων που προτάθηκε από τον Σάουλ Κρίπκε το 1963 και χρησιμοποιείται στον έλεγχο μοντέλων για να αναπαριστά τη συμπεριφορά ενός συστήματος. Αποτελείται από ένα γράφο, οι κόμβοι του οποίου αναπαριστούν τις προσβάσιμες καταστάσεις του συστήματος και οι ακμές του τις μεταβάσεις μεταξύ καταστάσεων. Μια συνάρτηση απόδοσης ετικετών (labeling function) αντιστοιχεί σε κάθε κόμβο ένα σύνολο από ιδιότητες που ισχύουν σε μια συγκεκριμένη κατάσταση. Οι χρονικές λογικές συνήθως ερμηνεύονται με δομές Κρίπκε.

Τυπικός ορισμός
---------------

Έστω ότι το {\displaystyle AP} είναι ένα σύνολο *ατομικών προτάσεων*, δηλ. εκφράσεις αληθείας με μεταβλητές, σταθερές και κατηγορηματικά σύμβολα.

Μια δομή Κρίπκε από τρεις καταστάσεις και τις μεταξύ τους μεταβάσεις.
Μια δομή Κρίπκε είναι μια τετράδα {\displaystyle M=(S,\;I,\;R,\;L)} που αποτελείται από:

* ένα πεπερασμένο σύνολο καταστάσεων {\displaystyle S\;}
* ένα σύνολο από αρχικές καταστάσεις {\displaystyle I\subseteq S}
* μια σχέση μετάβασης {\displaystyle R\subseteq S\!\times \!S\;} όπου {\displaystyle \;\forall s\!\in \!S,\;\exists s^{'}\!\!\in \!S} τέτοιο ώστε {\displaystyle (s,s^{'})\in R}
* μια συνάρτηση απόδοσης ετικετών (ή *ερμηνείας*) {\displaystyle L:S\rightarrow 2^{AP}}

Επειδή η *R* είναι αριστερά-πλήρης (left-total), είναι πάντα πιθανό να κατασκευαστεί ένα άπειρο μονοπάτι μέσω της δομής Κρίπκε. Κατά αυτόν τον τρόπο μια κατάσταση αδιεξόδου (deadlock) έχει μια εξερχόμενη ακμή πίσω στον εαυτό της.

Η συνάρτηση απόδοσης ετικετών *L* ορίζει για κάθε κατάσταση *s* ∈ *S* το σύνολο *L*(*s*) όλων των ατομικών προτάσεων που ισχύουν στο *s*. Σε μια δομή Κρίπκε, η συνάρτηση μετάβασης πρέπει να είναι πλήρης, δηλ. κάθε κατάσταση πρέπει να έχει μια μετάβαση από τον εαυτό της προς μια άλλη κατάσταση.

Δείτε επίσης
------------

* Χρονική λογική
* Έλεγχος μοντέλων

Παραπομπές
----------

1. ↑  Clarke, Grumberg and Peled: "Model Checking", σελ. 14. The MIT Press, 1999.
Ο **Ζαν Λαφίτ** (γαλλικά: *Jean Lafitte*‎, 1774-1823) ήταν Γάλλος πειρατής και κουρσάρος στον Κόλπο του Μεξικού στις αρχές του 19ου αιώνα. Αυτός και ο μεγαλύτερος αδελφός του, Πιερ, έγραφαν το επώνυμό τους "Laffite", αλλά τα αγγλικά έγγραφα της εποχής χρησιμοποιούσαν το επώνυμο "Lafitte". Το τελευταίο έχει γίνει η συνηθισμένη ορθογραφία στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, συμπεριλαμβανομένων και των τόπων που πήραν το όνομά τους από αυτόν.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ο Λαφίτ πιστεύεται ότι γεννήθηκε είτε στη βασκική Γαλλία είτε σε γαλλική αποικία. Από το 1805, εκμεταλλευόταν μία αποθήκη στη Νέα Ορλεάνη για να διευκολύνει τη διανομή των εμπορευμάτων που εισήγαγε λαθρέως ο αδελφός του, Πιερ Λαφίτ. Στη συνέχεια, οι Λαφίτ μετέφεραν τις δραστηριότητές τους σ' ένα νησί στον κόλπο Μπαρατάρια στη Λουιζιάνα. Από το 1810, το νέο τους λιμάνι ήταν πολύ πετυχημένο. Οι Λαφίτ διεξήγαγαν μία επιτυχημένη επιχείρηση λαθρεμπορίου και άρχισαν επίσης να εμπλέκονται στην πειρατεία.

Αν και ο Λαφίτ προειδοποίησε για πιθανή στρατιωτική επίθεση στη βάση τους, μία αμερικανική ναυτική δύναμη εισέβαλε με επιτυχία το Σεπτέμβριο του 1814 και κατέλαβε το μεγαλύτερο μέρος του στόλου του Λαφίτ. Αργότερα, σε αντάλλαγμα νομικής χάρης για τους λαθρεμπόρους, ο Λαφίτ και οι σύντροφοί του βοήθησαν τον στρατηγό Άντριου Τζάκσον να υπερασπιστεί τη Νέα Ορλεάνη ενάντια στους Βρετανούς στην τελευταία μάχη του Πολέμου του 1812. Οι Λαφίτ έγιναν κατάσκοποι για τους Ισπανούς κατά τη διάρκεια του μεξικανικού πολέμου ανεξαρτησίας και μετακόμισαν στο νησί Γκάλβεστον στο Τέξας, όπου ανέπτυξαν μία πειρατική αποικία. Ο Λαφίτ συνέχισε να επιτίθεται ως πειρατής σε εμπορικά πλοία στα λιμάνια της Κεντρικής Αμερικής μέχρι που πέθανε περίπου το 1823, προσπαθώντας να καταλάβει ισπανικά πλοία. Οι εικασίες σχετικά με τη ζωή και τον θάνατό του συνεχίζονται μεταξύ των ιστορικών.

Κάποιοι υποστηρίζουν πως η ζωή του Λαφίτ έδωσε την έμπνευση στον Λόρδο Βύρωνα για το ποίημα *Ο Κουρσάρος*, που δημοσιεύθηκε το 1814..

Κινηματογράφος
--------------

Το 1938 προβλήθηκε η ταινία *Ο Πειρατής* (The Buccaneer), γνωστή και ως *Λαφίτ Ο Μέγας*, σε σκηνοθεσία του Σέσιλ Ντε Μιλ και τον Φρέντρικ Μαρτς στο ρόλο του Γάλλου πειρατή που βοηθάει τους Αμερικανούς στον Πόλεμο του 1812 ενάντια στους Βρετανούς. Το 1958, έγινε ριμέικ με τον ίδιο τίτλο. (στα ελληνικά προβλήθηκε με τον τίτλο *Λαφίτ, Ο Πειρατής*), με σκηνοθέτη τον Άντονι Κουίν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Jean Lafitte: History and Mystery National Park Service, U.S. Department of the Interior
2. ↑  Jack C. Ramsay Jr, *Jean Laffite: Prince of Pirates*, Eakin Press (1996) ISBN 978-1-57168-029-7
3. ↑  The Buccaneer Cine

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 193145542698396642367
* LCCN: n50060578
* ISNI: 0000 0000 6332 5591
* GND: 129283355

 |

 |
**Η Επιβλεπόμενη μάθηση** είναι μία κατηγορία μηχανικής μάθησης, στόχος της οποίας είναι ο χαρακτηρισμός δεδομένων με βάση κάποια δεδομένα εκπαίδευσης. Τα δεδομένα εκπαίδευσης αποτελούνται από ένα σύνολο παραδειγμάτων τα οποία χρησιμοποιούνται για εκπαίδευση μοντέλων. Στην επιβλεπόμενη μάθηση, κάθε παράδειγμα αποτελείται από ένα σύνολο εισόδου (συνήθως ένα διάνυσμα από χαρακτηριστικά) και μια επιθυμητή τιμή εξόδου. Οι Αλγόριθμοι επιβλεπόμενης μάθησης αναλύουν τα δεδομένα εκπαίδευσης και παράγουν ένα μοντέλο το οποίο μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να χαρακτηρίσει νέα παραδείγματα. Το βέλτιστο σενάριο επιτρέπει στον αλγόριθμο να καθορίσει σωστά την ετικέτα της κατηγορίας για άγνωστα μέχρι τώρα παραδείγματα. Για να επιτευχθεί αυτό, απαιτείται ο αλγόριθμος μάθησης να γενικεύει από τα δεδομένα εκπαίδευσης σε αθέατες καταστάσεις με ένα "λογικό" τρόπο.
Οι Ιούερνοι είναι μία από τις πληθυσμιακές ομάδες που αναφέρονται στη *Γεωγραφία* του Πτολεμαίου.
Οι **Ιούερνοι** ήταν λαός της πρώιμης Ιρλανδίας ο οποίος αναφέρθηκε αρχικά στη Γεωγραφική Υφήγηση του 2ου αιώνα του Πτολεμαίου ως ζώντες στο νοτιοδυτικότερο άκρο του νησιού. Επίσης, εντοπίζει στην επικράτειά τους μια «πόλη» που ονομάζεται Ιουερνίς και παρατηρεί ότι ο οικισμός αυτός έχει το ίδιο όνομα με το νησί στο σύνολό του, Ιουερνία. Η ονομασία Ιούερνοι προέρχεται από το πρωτοϊνδοευρωπαϊκό \*PiHwerjoHn, «η εύφορη γη». Πιθανότατα ήταν η ονομασία που δόθηκε σε όλους τους λαούς της Ιρλανδίας, αλλά στην εποχή του Πτολεμαίου είχε πιο περιορισμένη χρήση για τους κατοίκους των νοτιοδυτικών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ptol. *Geog*. 2.2.9; 8.3.4
2. ↑  John T. Koch, *Celtic Culture: A Historical Encyclopedia*, ABC-CLIO, 2005, p.709

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Ιρλανδία Πτολεμαίου |
| --- |
|  |
| Λαοί | 
* Αύτεινοι
* Βελλάβοροι
* Βεννίκνιοι
* Βολούντιοι
* Βρίγαντες
* Γαγγανοί
* Δαρίνοι
* Εβλάνοι
* Ερδίνοι
* Ιούερνοι
* Καύκοι
* Κοριονδοί
* Μανάπιοι
* Ναγνάται
* Ουσδίες
* Ροβόγδιοι
 |
|  |
| Πόλεις | 
* Δούνον
* Έβλανα
* Ετέρα Ρηγία
* Ιουερνίς
* Λάβηρος
* Μακόλικον
* Μαναπία
* Νάγνατα
* Ραίβα
* Ρηγία
 |
|  |
| Ποταμοί | 
* Αργίτας
* Αυσόβας
* Βίργος
* Βουουίνδας
* Δαβρώνας
* Δούρ
* Ιέρνος
* Λίβνιος
* Λογίας
* Μόδοννος
* Όβοκας
* Ουιδούας
* Ουινδέριος
* Ραουίος
* Σήνος
 |
|  |
| Ακρωτήρια | 
* Βόρειον άκρο
* Ιερόν άκρο
* Ισάμνιον άκρο
* Νότιον άκρο
* Ουεννίκνιον άκρο
* Ροβόγδιον άκρο
 |
|  |
| Νήσοι | 
* Άδρος
* Έβουδα
* Έδρος
* Επίδιον
* Έριμνος
* Λίμνος
* Μαλαιός
* Μόνα
* Μονάοιδα
* Ρικίνα
 |

 |

1. ↑
Οικία εντός της Ελληνικής Αποικίας.
Η **Ελληνική Αποικία** (εβραϊκά: המושבה היוונית‎, *HaMoshava HaYevanit*) είναι συνοικία στην Ιερουσαλήμ του Ισραήλ, η οποία συνορεύει με την Γερμανική Αποικία και την Καταμόν.

Ιστορία
-------

Το κοινοτικό κέντρο της Ελληνικής Αποικίας.
Τα εδάφη της Ελληνικής Αποικίας αγοράστηκαν από εύπορα μέλη της Ελληνορθόδοξης κοινότητας στις αρχές του 20ου αιώνα. Ο Αρχιμανδρίτης Ευθύμιος του Ναού του Παναγίου Τάφου τους ενεθάρρυνε να ιδρύσουν συνοικία εκτός της πυκνοκατοικημένης Χριστιανικής Συνοικίας της Παλαιάς Πόλης. Ο Αρχιτέκτονας Σπύρος Χουρί σχεδίασε τις είκοσι πρώτες οικίες και ένα κοινοτικό κέντρο προ του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Η πλειοψηφία των Ελληνορθόδοξων κατοίκων έφυγαν πριν από τον Ισραηλινό Πόλεμο της Ανεξαρτησίας του 1948. Μετά τον πόλεμο, συγκροτήματα κατοικιών κατασκευάστηκαν σε σύντομο χρονικό διάστημα για την στέγαση του μεγάλου αριθμού Εβραίων μεταναστών που προέρχονταν από την Υεμένη και το Μαρόκο.

Στην διάρκεια του 21ου αιώνα, η συνοικία υπέστη ολική αναπαλαίωση και αποτελεί σήμερα μία από τις ακριβότερες της Ιερουσαλήμ.

Το κοινοτικό κέντρο της Ελληνικής Αποικίας, το οποίο αποτελείτο από πέντε κτίρια, οργανώνει τακτικές πολιτισμικού περιεχομένου δράσεις, στις οποίες περιλαμβάνονται μαθήματα ελληνικών παραδοσιακών χορών, καθώς και εκμάθησης της ελληνικής γλώσσας.

Αρχαιολογία
-----------

Τον Ιούλιο του 2007, αρχαιολογικές ανασκαφές εντός της Ελληνικής Αποικίας που έλαβαν χώρα προ της ανέγερσης μεγάλης έκτασης κατοικίας και οι οποίες διεξήχθησαν από την Ισραηλινή Αρχή Αρχαιοτήτων, έφεραν στο φως ερείπια του βορειοανατολικού-νοτιοδυτικού τείχους της αρχαίας πόλης της Ιερουσαλήμ. Με βάση τα συγκεκριμένα ευρήματα, θεωρείται πιθανό να επρόκειτο για τείχος αντιστήριξης γεωργικών αναβαθμίδων. Ορισμένα ευρήματα κεραμικών χρονολογούμενα από την Ρωμαϊκή και Βυζαντινή περίοδο, επίσης, ανασκάφηκαν, καθώς και μεγάλου μεγέθους λίθινο τμήμα, το οποίο χρονολογείται από την Βυζαντινή περίοδο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  The lost tribes: How gentrification decimated Israel's original ethnic communities and neighborhoods, Haaretz
2. ↑  Kark, R. & Oren-Nordheim, M. (2001) Jerusalem and its environs: quarter, neighborhoods, villages, 1800-1948 Wayne State University Press, p.173
3. ↑  The lost tribes: How gentrification decimated Israel's original ethnic communities and neighborhoods, Haaretz
4. ↑  The lost tribes: How gentrification decimated Israel's original ethnic communities and neighborhoods, Haaretz
5. ↑  The lost tribes: How gentrification decimated Israel's original ethnic communities and neighborhoods, Haaretz
6. ↑  Jerusalem, the Greek Colony: Final Report[*νεκρός σύνδεσμος*] Hadashot Arkheologiyot, vol. 121, 8 Ιανουαρίου 2009

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 151464689
* LCCN: n2002058317

 |

 |

Συντεταγμένες: 31°45′40.63″N 35°12′48.75″E﻿ / ﻿31.7612861°N 35.2135417°E﻿ / 31.7612861; 35.2135417