recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο Ετεοκλής και ο Πολυνείκης ενώ μεταφέρονται νεκροί κατά την διάρκεια της μάχης. Εικονογράφηση του Alfred Church (1897).
Οι **Φοίνισσαι** είναι τραγωδία που έγραψε ο Ευριπίδης και διδάχτηκε (παίχτηκε) το 408 π.Χ. μετά την Αθηναϊκή συντριβή στη Σικελία. Αποτελούσε τριλογία μαζί με τις τραγωδίες Υψιπύλη και Αντιόπη, με την οποία ο Ευριπίδης κέρδισε το 2ο βραβειο. Είναι η μόνη τραγωδία από αυτήν την τριλογία, που έχει διασωθεί ολόκληρη.

Το έργο αυτό έχει την ίδια υπόθεση με εκείνη της τραγωδίας του Αισχύλου "Επτά επί Θήβας" σε μεγαλύτερη όμως έκταση και ποικιλία πλοκής. 

Το δράμα αυτό χαρακτηρίζεται ως πολύ τραγικό σε σχέση με την σύγχρονη δραματουργία. Και αυτό διότι υπέρ της πατρίδας σφάζεται ο Μενοικεύς γιος του Κρέοντα, ύστερα φονεύονται οι στρατηγοί ηγεμόνες των πολιορκητών πλην ενός, του Αδράστου. Οι δυο αδελφοί διεκδικητές του θρόνου Πολυνείκης και Ετεοκλής αλληλοσκοτώνονται μονομαχώντας, και η μητέρα τους Ιοκάστη αυτοκτονεί πάνω από τα πτώματά τους. 
Τέλος η Αντιγόνη απειθεί στον Κρέοντα, που είχε διατάξει τη μη ταφή του νεκρού Πολυνείκη, ακολουθώντας μετά τον πατέρα της στην εξορία.

Δείτε επίσης
------------

* Επτά επί Θήβας
* Επίγονοι

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Ευριπίδης |
| --- |
|  |
| Σωζόμενες Τραγωδίες | 
* *Άλκηστις*
* *Ανδρομάχη*
* *Βάκχαι*
* *Εκάβη*
* *Ελένη*
* *Ηλέκτρα*
* *Ηρακλείδαι*
* *Ηρακλής μαινόμενος*
* *Ικέτιδες*
* *Ιππόλυτος*
* *Ιφιγένεια εν Αυλίδι*
* *Ιφιγένεια εν Ταύροις*
* *Ίων*
* *Mήδεια*
* *Ορέστης*
* *Ρήσος*
* *Τρωάδες*
* *Φοίνισσαι*
 |  |
|  |
| Σωζόμενες αποσπασματικώς | 
* *Αρχέλαος*
* *Βελλεροφών*
 |
|  |
| Σωζόμενα σατυρικά δράματα | 
*Κύκλωψ* |
|  |
| Μη σωζόμενες τραγωδίες | 
*Τήλεφος και Άλκηστις*
* Ανδρομέδα
* Αλκμαίων
* Πελιάδες
* Κρήσσαι
 |
|  |
| Δείτε επίσης | 
* Αρχαίο ελληνικό θέατρο
* Αρχαία ελληνική λογοτεχνία
* Τραγωδία
* Σατυρικό δράμα
* Αισχύλος
* Σοφοκλής
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 310485939
* LCCN: n81031905
* GND: 4119845-1
* SUDOC: 028481658
* BNF: cb122048259 (data)
* NLA: 35624369
* BNE: XX2050725

 |

 |
Συντεταγμένες: 40°26′18″N 22°34′30″E﻿ / ﻿40.43833°N 22.57500°E﻿ / 40.43833; 22.57500

Το **Παλαιό Ελευθεροχώρι** είναι χωριό της Πιερίας, με 631 κατοίκους (2001). Οι κάτοικοι του χωριού (κυρίως Πόντιοι πρόσφυγες) καλλιεργούν καπνά, σιτηρά, Ελιές, βαμβάκι και Αμπέλια. Ελάχιστες οικογένειες ασχολούνται με την Μελισσοκομία την Κτηνοτροφία και την πτηνοτροφία. Υπάρχει αγροτικό ιατρείο, γεωργικός συνεταιρισμός και διθέσιο Δημοτικό Σχολείο καθώς και νηπιαγωγείο. Ο κεντρικός ναός είναι αφιερωμένος στην Αγία Παρασκευή, ενώ υπάρχουν και παρεκκλήσια-ξωκλήσια (Άγιος Αθανάσιος). Τοπική γιορτή γίνεται στις 26 Ιουλίου. 
Απέχει 23 χιλιόμετρα από την Κατερίνη.

Το μνημείο για τους πεσόντες αγωνιστές στο Παλαιό Ελευθεροχώρι

Ιστορικά στοιχεία
-----------------

Στο Ελευθεροχώρι υπήρχαν αρκετές οικογένειες γηγενών, οι λεγόμενοι ντόπιοι. Τα πρώτα χρόνια κατοικούσαν εκεί και πολλές οικογένειες Τούρκων, οι οποίοι μετά τη Συνθήκη της Λωζάννης και την ανταλλαγή των πληθυσμών έφυγαν για την Τουρκία. Αργότερα ήρθαν περίπου 10 οικογένειες, πρόσφυγες από τη Θράκη.

Η ονομασία «Παλαιό Ελευθεροχώρι» προήλθε αργότερα, για να φαίνεται η διαφορά από το Νέο Ελευθεροχώρι. Το Ελευθεροχώρι αναφέρεται ότι είχε 13 οικίες με 51 κατοίκους (Ορθόδοξος πληθυσμός) το 1913, σε Πίνακα του Πληθυσμού της Υποδιοικήσεως της Κατερίνης (από το Δήμο Κατερίνης). Σε έκθεση της δεκαετίας του '30 βρίσκουμε ότι το Δημοτικό Σχολείο στο χωριό είχε έναν δάσκαλο και 163 μαθητές. Μετά τη δεκαετία του '70 υπήρξε υψηλό κύμα μετανάστευσης.

Βιβλιογραφία
------------

* Καζταρίδης Ι. Φ. *Κατερίνη: Από τη μικρή κώμη στην πολύτροπη πόλη*, εκδόσεις ΜΑΤΙ, 2006

Παραπομπές
----------

1. ↑  "Σαλπιγγίδης Πολύκαρπος, *50 χρόνια Πλατανάκια*, εκδ. Δήμος Δίου, σελ. 23

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Οικισμοί του Δήμου Πύδνας - Κολινδρού |
| --- |
|  |
| Δημοτική ενότητα Αιγινίου | 
* Αιγίνιο
* Καταχάς
* Μεγάλη Γέφυρα
 |
|  |
| Δημοτική ενότητα Κολινδρού | 
* Καστανέα
* Κολινδρός
* Λιβάδι
* Παλιάμπελα
* Ρυάκια
 |
|  |
| Δημοτική ενότητα Μεθώνης | 
* Αγιάννης
* Αρχαία Πύδνα
* Μακρύγιαλος
* Μεθώνη
* Νέα Αγαθούπολη
* Παλαιό Ελευθεροχώρι
 |
|  |
| Δημοτική ενότητα Πύδνας | 
* Αλυκή
* Αλώνια
* Κίτρος
* Μικρή Μηλιά
* Παλαιόστανη
* Σφενδάμι
 |
|  |
| 
* Έδρα: Αιγίνιο - Iστορική έδρα: Κολινδρός
* \*(Οικισμοί με μη μόνιμο πληθυσμό)
 |

 |
Ο **Παναγιώτης Χηνοφώτης** ήταν στρατιωτικός και αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Εθνικής Άμυνας της Ελλάδας. Μετά την αποστρατεία του ασχολήθηκε ενεργά με την πολιτική.

Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 12 Αυγούστου 1949 και κατατάχθηκε στο πολεμικό ναυτικό. Αποφοίτησε απο τη σχολή ναυτικών δοκίμων και έγινε σημαιοφόρος το 1971. Το 1986 αποφοίτησε με άριστα από την Ελληνική Ναυτική Σχολή Πολέμου και ολοκλήρωσε τις σπουδές του στην Ναυτική Σχολή Πολέμου των ΗΠΑ. Κατέχει το πτυχίο «Επιτελούς» καθώς και Μεταπτυχιακό Τίτλο Σπουδών στις «Διεθνείς Σχέσεις» από το Πανεπιστήμιο «Salve Regina» του Rhode Island των ΗΠΑ.

Επιτυχημένος ύπαρχος του ΑΓ/ΚΩΣ το 1977 και διοικητής της μοίρας πυραυλακάτων το 1980, το 1989 διετέλεσε διευθυντής σπουδών της Ναυτικής Σχολής Πολέμου και το 1993 τοποθετήθηκε στην Ελληνική Στρατιωτική Αντιπροσωπεία του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες. Το 1996 ανέλαβε τη Διοίκηση της 1ης Μοίρας Αντιτορπιλικών - Φρεγατών και το 1997 τοποθετήθηκε ως αναπληρωτής στρατιωτικός αντιπρόσωπος της Ελλάδος στη Δυτικοευρωπαϊκή Ένωση (ΔΕΕ) στις Βρυξέλλες. Η τοποθετησή του συνέπεσε και με την περίοδο της ελληνικής προεδρίας, χρηματίζοντας για ένα διάστημα πρόεδρος της ΔΕΕ. Το 1998 προήχθη σε Αρχιπλοίαρχο και έγινε αναπληρωτής αρχιεπιστολέα του αρχηγείου του στόλου.

Το 1999 τοποθετήθηκε διοικητής των αντιτορπιλικών - φραγατών και το 2001 έγινε κλαδάρχης του α΄ κλάδου του ΓΕΝ. Τον Μάρτιο του 2002 προήχθη σε Υποναύαρχο και ανέλαβε την διεύθυνση του δ΄ κλάδου του ΓΕΕΘΑ. Στις 26 Μαρτίου 2004 έγινε Αντιναύαρχος και λίγες μέρες αργότερα ανέλαβε τα καθήκοντα του αρχηγού του στόλου. Το 2005 ανέλαβε Αρχηγός ΓΕΕΘΑ και προήχθη σε Ναύαρχο.

Στις εκλογές του 2007, αφού παραιτήθηκε από το Πολεμικό Ναυτικό, συμπεριλήφθηκε στο ψηφοδέλτιο επικρατείας της Νέας Δημοκρατίας, με το οποίο και εκλέχτηκε. Μετά τον σχηματισμό κυβέρνησης τοποθετήθηκε Υφυπουργός Εσωτερικών, θέση που διατήρησε μέχρι και τον ανασχηματισμό της 7ης Ιανουαρίου 2009.

Έχει τιμηθεί με τον Μεγαλόσταυρο του Τάγματος του Φοίνικα, τον Ανώτερο Ταξιάρχη του Τάγματος της Τιμής, το Μετάλλιο Στρατιωτικής Αξίας Α’ Τάξεως καθώς και με τις ακόλουθες Διαμνημονεύσεις:

* Αρχηγίας Γ.Ε.ΕΘ.Α
* Αστέρα Αξίας και Τιμής
* Διαμνημόνευση Αξίας και Τιμής
* Διαμνημόνευση Ηγεσίας Σχηματισμού-Μεγάλης Μονάδας Α΄ Τάξεως
* Διαμνημόνευση Ευδοκίμου Διοικήσεως Α’ Τάξεως.
* Διαμνημόνευση Υπηρεσιών Αξιωματικού Επιτελούς Α’ Τάξεως.

Είναι παντρεμένος με την Μαρία Δεστούνη και κατοικεί μόνιμα στην Αθήνα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Βουλή των Ελλήνων. 20cf54ab-312e-40af-90af-f943f255b329. Ανακτήθηκε στις 23  Απριλίου 2022.
2. ↑  «Αλλαγή φρουράς την Τετάρτη στην ηγεσία του ΓΕΕΘΑ»[*νεκρός σύνδεσμος*], in.gr, 16 Φεβρουαρίου 2005, ανακτήθηκε 5 Οκτωβρίου 2008
3. ↑  Ορκίζεται αύριο η νέα κυβέρνηση Καραμανλή, Εκτός: Αλογοσκούφης, Φώλιας, Λιάπης, Δούκας Κοντός, Τζήμας Αρχειοθετήθηκε 2009-02-20 στο Wayback Machine. Το Βήμα, 7 Ιανουαρίου 2009, ανακτήθηκε στις 7 Ιανουαρίου 2009.
Συντεταγμένες: 40°37′56.428″N 22°57′0.446″E﻿ / ﻿40.63234111°N 22.95012389°E﻿ / 40.63234111; 22.95012389

Ο **ναός της Παναγίας Γοργοεπηκόου**, γνωστός και ως **Παναγούδα**, είναι χριστιανικός ναός στη Θεσσαλονίκη. Ο σημερινός ναός χρονολογείται από το 1818. Είναι τρίκλιτη βασιλική με πεταλοειδή γυναικωνίτη, μια μορφή συνηθισμένη στις μεταβυζαντινές εκκλησίες της βόρειας Ελλάδας. Βρίσκεται κοντά στην οδό Εγνατίας, δίπλα στο Παλιό Ελληνικό Γυμνάσιο. Είναι αφιερωμένη στη Γέννηση της Θεοτόκου. Αποκαλείται επίσης Μικρή Παναγία, σε αντιδιαστολή με την Μεγάλη Παναγία.

Ο ναός της Παναγούδας βρίσκεται στη θέση παλαιότερης, βυζαντινής μονής, πιθανόν της Νέας Μονής η οποία κτίστηκε τον 10ο-14ο αιώνα στη θέση των ερειπίων των ανακτόρων και αναφέρεται από τον Ιγνάτιο του Σμολένσκ. Στη μονή αυτή πρέπει να υπαγόταν ο μικρός ναός του Σωτήρος, όπως υποδηλώνει το γεγονός ότι υπαγόταν στην ενορία Παναγούδας επί Τουρκοκρατίας. Ο παλαιότερος ναός στη θέση του σημερινού ναού μνημονεύεται σε κώδικα του 1789. Αν αυτός ο ναός κτίστηκε επί τουρκοκρατίας, τότε υποδηλώνει ότι ανήκε στο Άγιο Όρος, πιθανόν ως αγιορείτικο μετόχι. Ο παλιός ναός καταστράφηκε το 1817 από πυρκαγιά, μαζί με πολλά από τα κειμήλιά του, όπως εικόνες και εκκλησιαστικά βιβλία. Ο σημερινός ναός κτίστηκε το 1818. Στο τέμπλο του υπάρχουν εικόνες του 1819 και 1820 και στο προσκυνητάρι εικόνα του 16ου αιώνα. Σώζεται επίσης ο επιτάφιος του 14ου αιώνα. Ανάμεσα στους καλλιτέχνες που εργάστηκαν στον ναό ήταν ο Μητάκος Χατζησταμάτης (δεκαετία 1890) και ο Μαργαρίτης Λάμπρου (1820) από την Κουλακιά.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Θεσσαλονίκη: Οι βυζαντινές Παναγίες της πόλης». *www.makthes.gr*. 15 Αυγούστου 2008. Ανακτήθηκε στις 16 Ιανουαρίου 2021.
2. 1 2 3  Θεοχαρίδης, Γ. Ι. (1956-01-01). «Η νέα μονή Θεσσαλονίκης». *Μακεδονικά* **3**: 334. doi:10.12681/makedonika.1107. ISSN 2241-2018. .
3. ↑  «Ιερός Ναός της Παναγούδας». *www.thessalonikitourism.gr*. Ανακτήθηκε στις 16 Ιανουαρίου 2021.
4. ↑  Ευγενίδου, Δέσποινα (1982). *Μια „Συντεχνία" αγιογράφων του 19ου αιώνα από την Κολακιά* (PDF). Θεσσαλονίκη: Μακεδονικά, Τόμος ΚΒ (1982) 180-204. Ανακτήθηκε στις 10 Ιουνίου 2014.

Περαιτέρω ανάγνωση
------------------

* Στογιόγλου, Γιώργος (1995). «Το Βυζαντινό "Βασιλικό" μοναστήρι και ο ναός Παναγούδας Θεσσαλονίκης». *Ζ' Επιστημονικό Συμπόσιο «Χριστιανική Θεσσαλονίκη»: Σταυροπηγιακές και ενοριακές μονές. Ιερά Μονή Βλατάδων 18-20 Οκτωβρίου 1993*. Θεσσαλονίκη: Κέντρο Ιστορίας Θεσσαλονίκης. σελίδες 83–102.
* Στογιόγλου, Γιώργος (1975). «O εν Θεσσαλονίκη Ναός της Παναγούδας εξ ανεκδότων πηγών (1757-1905)». *Επιστημονική Επετηρίδα Θεολογικής Σχολής ΑΠΘ* (Θεσσαλονίκη) **19**: 349-425.
| **Πλουτώνιο-238** |
| --- |
| 
Σβόλος οξειδίου του πλουτωνίου-238, λάμποντας κάτω από την δική του θερμότητα
Πλήρης πίνακας |
| **Γενικά** |
| Όνομα, Σύμβολο | Πλουτώνιο-238,238Pu |
| Νετρόνια | 144 |
| Πρωτόνια | 94 |
| **Πληροφορίες νουκλεϊδίου** |
| Αφθονία στη φύση | 0% (τεχνητό) |
| Ημιζωή | 87,74 χρόνια |
| Γονικά ισότοπα | 242Cm (α)238Np (β-)238Am |
| Προϊόντα διάσπασης | 234U |
| Μάζα ισότοπου | 238.049553 u |
| **Είδος ραδιενέργειας** | **Ενέργεια διάσπασης** |
| Άλφα διάσπαση | 5,593 MeV |

Το **Πλουτώνιο-238** είναι ένα ραδιενεργό ισότοπο του πλουτωνίου με διάρκεια ημιζωής 87,7 χρόνια. Επειδή είναι ένα πολύ ισχυρός πομπός ακτίνων άλφα που δεν εκπέμπουν σημαντικές ποσότητες άλλων, περισσότερο διεισδυτικών και έτσι πιο προβληματικών ακτινοβολιών, αυτό το ισότοπο χρησιμοποιείται στις θερμοηλεκτρικές γεννήτριες ραδιοϊσοτόπων (ΘΓΡ) και ραδιοϊσοτοπικές μονάδες θέρμανσης. Ένα γραμμάριο πλουτωνίου-238 παράγει περίπου 0,5 βατ ενέργειας.

Ιστορία
-------

Το πλουτώνιο-239 ήταν το πρώτο ισότοπο του πλουτωνίου που ανακαλύφθηκε. Συντέθηκε από τον Γκλεν Σίμποργκ και τους συνεργάτες του το 1941 με βομβαρδισμό ουρανίου-238 με πυρήνες δευτερίου (υδρογόνο-2), παράγοντας Ποσειδώνιο-238, που στη συνέχεια διασπάστηκε σε πλουτώνιο-238. Το πλουτώνιο-238 διασπάται σε ουράνιο-234 και στην συνέχεια κατά μήκους της σειράς του ραδίου σχηματίζει μόλυβδο-206.

Παραγωγή
--------

Ο πυρηνικός αντιδραστήρας πλουτωνίου με χρησιμοποιημένο πυρηνικό καύσιμο περιέχει διάφορα ισότοπα του πλουτωνίου. Το πλουτώνιο-238 αποτελεί το ένα ή το δύο τοις εκατό, αλλά μπορεί να είναι υπεύθυνο για μεγάλο μέρος της βραχυπρόθεσμης θερμότητας διάσπασης, λόγω της βραχείας διάρκειας ημιζωής του. Η παραγωγή αυτή του 238Pu για τους ΘΓΡ γιατί θα χρειάζεται ισοτοπικός διαχωρισμός, που αποτελεί δυσκολία.
Το **Παναγόπουλος Ρ-70** ήταν παράκτιο περιπολικό πλοίο του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού, το οποίο έγινε δωρεά στην ελληνική διοίκηση το 1975 από τον έφεδρο Ανθυποπλοίαρχο Ευγένιο Παναγόπουλο, εξ'ού και το όνομά του.

Ιστορία
-------

Το πλοίο ναυπηγήθηκε το 1974 κατά παραγγελία του σχεδιαστή του μηχανολόγου Ανθυποπλοιάρχου Ευγενίου Παναγόπουλου, αποφοίτου του Εθνικού Μετσοβείου Πολυτεχνείου, όστις μετά τα γεγονότα της Κύπρου στις 20 Ιουλίου 1974, πήρε την πρωτοβουλία να ενισχύσει τον ελληνικό στόλο με τη δωρεά τριών λίαν εξοπλισμένων και πρωτοποριακών μικρών ταχυπλόων πολεμικών σκαφών, συνολικής δαπάνης 3 περίπου εκατομμυρίων αμερικανικών δολλαρίων. Την επόμενη χρονιά τα πλοία παραδόθηκαν στη διάθεση της ελληνικής διοίκησης και εντάχθηκαν στην υπηρεσία του Λιμενικού Σώματος της Ελληνικής Ακτοφυλακής.

Το «*Παναγόπουλος*» *Ρ-70* ενετάγη στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό στις 31 Οκτωβρίου 1991 και χρησιμοποιήθηκε για τις ανάγκες των Μονάδων Υποβρύχιων Καταστροφών (ΜΥΚ) μέχρι τις 17 Φεβρουαρίου 1995 που προσχώρησε μόνιμα στην Διοίκηση Ταχέων Σκαφών. Παροπλίσθηκε στις 19 Αυγούστου 2003 στην Αμφιάλη.

Χαρακτηριστικά
--------------

Το πλοίο είναι διαστάσεων 23×5 μέτρα με βύθισμα ενός μέτρου και εκτόπισμα 35 τόννων. Μπορεί να αναπτύξει ταχύτητα 38 κόμβων και επανδρώνεται από έξι άτομα. Ο οπλισμός του πλοίου αποτελείται από δύο εξαπλά ΠΑΟ των 106 χιλιοστών, και ένα πυροβόλο όπλο των 12,7 χιλιοστών. Τα ΠΑΟ βρίσκονταν στα πλευρά μιας μικρής υπερκατασκευής η οποία είχε αναρτηθεί στα όρια της πρύμνης. Στο πλοίο είχε επίσης τοποθετηθεί Ραντάρ Επιφανείας τύπου Decca για χρήση του ως συσκευή εντοπισμού. Το σκάφος ήταν κατασκευσμένο από κράμα αλουμινίου.

Πλοία με το όνομα «*Παναγόπουλος*»
----------------------------------

Το παράκτιο περιπολικό «*Παναγόπουλος*» *Ρ-70* είναι το δεύτερo κατά σειρά από τα τρία πλοία συνολικά που φέρουν το όνομα αυτό. Τα άλλα δύο πλοία είναι τα αδελφά σκάφη Παναγόπουλος Ρ-61 και Παναγόπουλος Ρ-96.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10  «Παλαιά Πολεμικά Πλοία: Παναγόπουλος Ρ-70». *www.hellenicnavy.gr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Αυγούστου 2013. Ανακτήθηκε στις 9 Ιανουαρίου 2014.
2. 1 2 3 4  Υποναύαρχος ε.α. Σωτήριος Γεωργιάδης (Σεπτέμβριος 2010). *Ναυτική Επιθεώρηση: Έτος 88ο, Τεύχος 574, Τόμος 170*. Γ.Ε.Ν. σελ. 29.
3. 1 2 3 4 5  «Τεχνικά χαρακτηριστικά τύπου Παναγόπουλος». *www.hellasarmy.gr*. Ανακτήθηκε στις 9 Ιανουαρίου 2014.
Ο **Πλούταρχος Εγκολφόπουλος** ήταν Έλληνας πολιτικός.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Καταγόταν από τον Μώλο Φθιώτιδας. Υπήρξε ιδιοκτήτης σημαντικών εκτάσεων στην περιοχή της Λαμίας και του Μώλου. Εξελέγη βουλευτής Λοκρίδος στη θέση του αποβιώσαντος Γκίκα Μάστορη, ο οποίος είχε εκλεγεί βουλευτής στις εκλογές του 1905.

Ήταν παντρεμένος με την Αμαλία Περιβολιώτη, αδελφή του Κωνσταντίνου Περιβολιώτη και κόρη του δημάρχου Μώλου, Νικολάου Περιβολιώτη, και είχαν αποκτήσει παιδιά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Βουλή των Ελλήνων, Μητρώον Πληρεξουσίων, Γερουσιαστών και Βουλευτών. 1822-1935, Αθήνα 1986, σελ. 106 - 107 (pdf)
Ο **Ποσειδώνας** που φιλοξενείται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο με αριθμό 235 είναι αρχαίο Ελληνικό γλυπτό που βρέθηκε στη θέση «Κλίμα» της Μήλου το 1877.

Περιγραφή
---------

Το κολοσσιαίο άγαλμα του Ποσειδώνα είναι κατασκευασμένο από Πάριο μάρμαρο. Σώζεται ολόκληρο μαζί με την πλίνθο του. Συγκροτείται από δύο τεμάχια λίθου, τα οποία είναι προσαρμοσμένα κατά το μέσο περίπου του σώματος. Λείπουν η μύτη, μέρος του αριστερού άνω κρανίου, το οποίο ήταν πρόσθετο, και ελάχιστα τεμάχια από το ιμάτιο. Στο χέρι κρατούσε τρίαινα. 

Ο θεός Ποσειδώνας παρουσιάζεται μεγαλοπρεπής και επιβάλλεται με το μέγεθος και την διάθεση της όλης μορφής του. Στέκει όρθιος, στηριζόμενος στο δεξί του πόδι, έχοντας το δεξί χέρι ανορθωμένο, στο οποίο κράδαινε τρίαινα. Στηρίζει το αριστερό του χέρι στη μέση του, κρατώντας το ιμάτιο που πέφτει από τον ώμο και σκεπάζει τους μηρούς, αφήνοντας ακάλυπτο το σώμα από τη μέση και πάνω. Στο δεξί του πόδι ένα δελφίνι βουτάει στο νερό.

Ιστορική τοποθέτηση
-------------------

Το έργο είναι αξιολογότατο προϊόν αλεξανδρινής τέχνης, και τοποθετείται στο τελευταίο τέταρτο του 2ου αι. π.Χ.

  

  

Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο. 1940-1941. Αίθουσα Ποσειδώνος.
Το μαρμάρινο άγαλμα Ποσειδώνα, των χρόνων 125-100 π.Χ.
από τη Μήλο, λίγο πριν από την απόκρυψή του.

Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο. 1940-1941.
Απόκρυψη του μαρμάρινου αγάλματος Ποσειδώνα
(αρ. ευρ. 235), των χρόνων γύρω
στα 125-100 π.Χ. από τη Μήλο.

Βιβλιογραφία
------------

* Ludwig von Sybel: Katalog der Skulpturen zu Athen. Marburg 1881
* Edouard Thorin et Perris Frères: Bulletin de Correspondance Hellénique, 13, 1889, © 1889 - 2011, σελ. 498, πίνακας III
* Richard Lepsius (1851-1915): Griechische Marmorstudien αρ. 322

Πηγές
-----

* Παναγιώτης Καββαδίας (1849-1928), Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο (1890–1892). *Γλυπτά του Εθνικού Μουσείου: Κατάλογος περιγραφικός*. Εκ του τυπογραφείου Σ.Κ. Βλαστού. σελίδες 191-192. Ανακτήθηκε στις 21 Νοεμβρίου 2011.
* Νικόλαος Καλτσάς (2007). *Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο*. Αθήνα: ΟΛΚΟΣ. σελίδες 366. ISBN 978-960-89339-1-0. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Αυγούστου 2014. Ανακτήθηκε στις 21 Νοεμβρίου 2011.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Αρχαιολογία | Πύλη Αρχαιολογία |

* Παρουσίαση του αγάλματος από το Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού[*νεκρός σύνδεσμος*]
Οι **ποσοτικές μεταβλητές** είναι μία από τις δύο βασικές κατηγορίες των μεταβλητών στο επιστημονικό πεδίο της έρευνας, της παρατήρησης και βασικότερα του πειράματος.

Σε αντίθεση των μεταβλητών της έτερης κατηγορίας των "ποιοτικών μεταβλητών", οι ποσοτικές μεταβλητές είναι άμεσα μετρήσιμες καθώς είναι αυτές που δείχνουν ότι οι διάφοροι παράγοντες μεταβάλλονται κατά αριθμητική ποσότητα, αφού πρόκειται πάντα για ποσοτικά μεγέθη, (π.χ. μάζα, χρόνος, ταχύτητα κ.λπ.). Οι ποσοτικές μεταβλητές λαμβάνονται υπόψη σε παρατηρήσεις και πειράματα τόσο των Θετικών επιστημών όσο και των Συμπεριφορικών επιστημών, χαρακτηριζόμενες έτσι γενικότερα πειραματικές μεταβλητές.

Διάκριση
--------

Οι ποσοτικές μεταβλητές διακρίνονται επιμέρους σε συνεχείς και σε ασυνεχείς (ποσοτικές) μεταβλητές.

1. **Συνεχείς μεταβλητές** χαρακτηρίζονται εκείνες οι μεταβλητές που η παρατηρούμενη μετρήσιμη αλλαγή τους είναι προοδευτική, με απροσδιόριστες ενδιάμεσες διαφορές π.χ. η χρονομέτρηση ενός παρατηρήματος ανά δευτερόλεπτο, μη λαμβάνοντας υπόψη δέκατα του δευτερολέπτου, λαμβάνοντας έτσι τιμές 1, 2, 3, 4, 5, 6. κ.λπ. δευτερόλεπτα. Αντίθετα
2. **Ασυνεχείς μεταβλητές**, καλούμενες και **διακριτές μεταβλητές**, ή **απαριθμητικές μεταβλητές**, χαρακτηρίζονται εκείνες οι μεταβλητές που λαμβάνουν αριθμητικές τιμές(\*) από ενδιάμεσες διακοπές που έχουν προηγουμένως σαφώς καθοριστεί, όπως π.χ. οικογένεια με ένα παιδί, οικογένεια με δύο παιδιά, οικογένεια με τρία παιδιά, κ.λπ.

Γενικά οι ποσοτικές μεταβλητές αποτελούν στοιχεία μέσα σε υποθέσεις. Στην ουσία όταν αναλυθούν οι υποθέσεις δεν είναι τίποτε άλλο από λογικές προτάσεις, που θέτουν σε συσχετισμό συγκεκριμένες μεταβλητές. Ο δε πειραματισμός στοχεύει αφενός στην αποκάλυψη αυτών των σχέσεων (που περιέχει η υπόθεση) και αφετέρου σε θετική περίπτωση το μέτρο αυτών των σχέσεων.

(\*) Οι τιμές που λαμβάνει μία μεταβλητή καλούνται "*τιμές της μεταβλητής*".

Παραδείγματα
------------

**Α. Συνεχών μεταβλητών**: η διάρκεια ζωής ενός λαμπτήρα, ο λογαριασμός ύδρευσης, ηλεκτροδότησης κλπ, ο χρόνος προϋπηρεσίας, ο μισθός, κλπ.
**Β. Ασυνεχών, ή διακριτών μεταβλητών**: σύνολο βιβλίων μιας βιβλιοθήκης, σύνολο εκθεμάτων ενός μουσείου, σύνολο σελίδων ενός συγγράμματος, αριθμός αιθουσών ενός σχολείου, αριθμός κλινών ενός πλοίου κλπ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ι. Ν. Παρασκευόπουλος "Στατιστική εφαρμοσμένη εις τας επιστήμας της συμπεριφοράς" τομ.Α΄, Θεσσαλονίκη 1972, σελ.19.

Πηγές
-----

* UNESCO "Λεξικό Κοινωνικών Όρων" (Ελληνική Έκδοση) 3 τόμοι, Εκδ. Ελληνική Παιδεία Αθήναι 1972, τομ.2ος, σελ.551-553.
* Θρασ. Μπέλλας "Η Έρευνα στις Επιστήμες της Συμπεριφοράς" - Αθήνα 1977. τομ.1ος, σελ.71-72.
* Συλλογ. έργο των Π. Κικιλίας, Δ. Παλαμούρδας, Α. Πετράκης, Δ. Τσουκαλάς "Στατιστική - Πιθανότητες" Εκδ. Δηρος - Αθήνα 2001, ISBN 960-8271-07-X, σελ.15-16.
Ο **Χριστιανισμός στη Μαυριτανία** αποτελεί μικρή μειονότητα και τη δεύτερη μεγαλύτερη θρησκεία μετά το Ισλάμ. Όλοι από τους περίπου 4.500 Καθολικούς στη χώρα ανήκουν στη μοναδική επισκοπή της, την Επισκοπή του Νουακσότ. Στη Μαυριτανία υπάρχουν αρκετές αφρικανικές εκκλησίες για ομογενείς, αν και δεν υπάρχουν περισσότεροι από 200 προτεστάντες στη χώρα, συμπεριλαμβανομένων των ξένων.

Παρά τον αυστηρό νόμο κατά της κήρυξης του Ευαγγελίου, η χριστιανική κοινότητα της Μαυριτανίας αυξάνεται και υπολογίζεται ότι υπάρχουν 400–1.000 Χριστιανοί Μαυριτανοί. Για μια περίοδο οκτώ μηνών το Miracle Channel, ένα νορβηγοσουηδικό χριστιανικό κανάλι, μετέδιδε μυστικές χριστιανικές συγκεντρώσεις στην έρημο της Μαυριτανίας με περισσότερα από 160 άτομα.

Δίωξη
-----

Η διανομή της χριστιανικής βιβλιογραφίας και η κήρυξη του Ευαγγελίου σε μη μουσουλμάνους απαγορεύονται από το νόμο. Οι Βίβλοι σπανίως τυπώνονται ή διανέμονται. Η κρατική καταπίεση περιελάμβανε τη σύλληψη χριστιανών της Μαυριτανίας λόγω των θρησκευτικών τους πεποιθήσεων και το κλείσιμο των εκκλησιών. Η μεταστροφή από το Ισλάμ σε διαφορετική θρησκεία τιμωρείται με θάνατο και άλλες θρησκείες δεν αναγνωρίζονται από το κράτος.

Παραπομπές
----------

1. ↑  World Watch List 2010: #8. Mauritania Αρχειοθετήθηκε 2010-10-25 στο Wayback Machine.
2. ↑  «Troens Bevis Verdens Evangelisering – Så på Miracle Channel midt i Mauritanias ørken – Norwegian language». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Μαρτίου 2012. Ανακτήθηκε στις 25 Μαΐου 2010.
Ο **χριστιανισμός** είναι η μεγαλύτερη θρησκεία στην Κύπρο. Στον χριστιανισμό ανήκει ένα μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού του νησιού, το οποίο φτάνει μέχρι και το 78%. Οι περισσότεροι Κύπριοι χριστιανοί υπάγονται στην Ελληνορθόδοξη Εκκλησία, ενώ οι υπόλοιποι ανήκουν σε μικρότερες θρησκευτικές ομάδες, όπως: Αγγλικανοί, Ρωμαιοκαθολικοί, Μαρωνίτες, Αρμένιοι Αποστολικοί, Ευαγγελικοί. 

Οι περισσότεροι Μαρωνίτες είναι Ρωμαιοκαθολικοί, ενώ στην Κύπρο ζουν περίπου 10.000 ρωμαιοκαθολικοί. Επίσης, στην Κύπρο ζουν περίπου 600.000 Ορθόδοξοι χριστιανοί.

Πηγές
-----

* Fiey, Jean Maurice (1993). *Pour un Oriens Christianus Novus: Répertoire des diocèses syriaques orientaux et occidentaux*. Beirut: Orient-Institut.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Mirbagheri, Farid (2010). *Historical dictionary of Cyprus*. Scarecrow Press. ISBN 9780810855267.
Το **πλουτώνιο-242** είναι ένα από τα ισότοπα του πλουτωνίου, το δεύτερο μακροβιότερο, με διάρκεια ημιζωής 373.300 χρόνια. Η ημιζωή του 242Pu είναι περίπου 15 φορές μεγαλύτερη από αυτήν του 239· ως εκ τούτου, είναι κατά 15 φορές λιγότερο ραδιενεργό και όχι ένα από τους μεγαλύτερους συνεισφέροντες στην ραδιενέργεια των πυρηνικών αποβλήτων. Οι εκπομπές ακτινών γ από το πλουτώνιο-242 είναι επίσης ασθενέστερες από αυτές των άλλων ισοτόπων .

Δεν είναι σχάσιμο (παρόλο που μπορεί να υποστεί σχάση από ταχέα νετρόνια) και η διατομή σύλληψης νετρονίων του είναι επίσης χαμηλή.

Στον κύκλο του πυρηνικού καυσίμου
---------------------------------

Το πλουτώνιο-242 παράγεται με διαδοχικές συλλήψεις νετρονίων από το Pu-239, το Pu-240 και το Pu-241. Οι περιττοί μαζικοί αριθμοί των 239Pu και 241Pu έχουν περίπου 3/4 πιθανότητα να υποστούν σχάση με σύλληψη ενός θερμικού νετρονίου και περίπου 1/4 πιθανότητα να απορροφήσουν το νετρόνιο και να γίνουν το επόμενο ισότοπο. Το ποσοστό του 242Pu είναι χαμηλό σε χαμηλή καύση αλλά αυξάνει γραμμικά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «ΙΣΟΤΟΠΙΚΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΓΝΩΣΤΩΝ ΔΕΙΓΜΑΤΩΝ ΠΛΟΥΤΩΝΙΟΥ ΜΕ ΧΡΗΣΗ ΤΟΥ ΚΩΔΙΚΑ ΑΝΑΛΥΣΗΣ ΤΗΣ ΓΑΜΜΑ ΣΤΙΓΜΙΑΙΑΣ ΦΑΣΜΑΤΟΣΚΟΠΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΦΑΣΜΑ ROBWIN ΤΟΠΟΘΕΤΕΙΤΑΙ ΣΤΗΝ ΡΟΥΤΙΝΑ» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 13 Αυγούστου 2017. Ανακτήθηκε στις 8 Ιουλίου 2013.
Ο γενικός χημικός σκελετός της φλαβανόνης (στο σχήμα με διάφορους *εντοπιστές*).
Οι **φλαβονόνες**, ένας τύπος φλαβονοειδών, είναι ορισμένες αρωματικές άχρωμες κετόνες που προέρχονται από τη φλαβόνη, οι οποίες ανευρίσκονται συχνά στα φυτά, ως γλυκοζίτες.

Διάφορες φλαβανόνες
-------------------

* Μπουτίνη
* Εριοδικτυόλη
* Εσπερετίνη
* Εσπεριδίνη
* Ομοεριοδικτυόλη
* Ναριγκενίνη
* Ναριγκίνη
* Πινοκαμπρίνη
* Πονσιρίνη
* Σακουρανετίνη
* Σακουρανίνη
* Στερομπίνη

Μεταβολισμός
------------

Το ένζυμο που ονομάζεται, ισομεράση χαλκόνης, χρησιμοποιεί μια ένωση που ομοιάζει με χαλκόνη (δηλ. ένα χαλκονοειδές) για να παράγει τη φλαβανόνη.

Σύνθεση
-------

Υπάρχουν πολλές συνθετικές μέθοδοι για την εναντιοεκλεκτική χημική και βιοχημική σύνθεση φλαβανόνων και συναφών ενώσεων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «flavanone». *Merriam-Webster*. Ανακτήθηκε στις 17 Ιουλίου 2017.
2. ↑  «flavanones», *Webster's New World College Dictionary* (Fifth έκδοση), Houghton Mifflin Harcourt Publishing Company, 2014, ανακτήθηκε στις 17 July 2017
3. ↑  Nibbs, AE; Scheidt, KA (2012). «Asymmetric Methods for the Synthesis of Flavanones, Chromanones, and Azaflavanones». *European Journal of Organic Chemistry* **2012** (3): 449–462. doi:10.1002/ejoc.201101228. PMID 22876166.
Η **Ποσάδας** (ισπανικά: Posadas) είναι η πρωτεύουσα της Αργεντίνικης επαρχίας Μισιόνες, στα νότιά της, και στα βορειοανατολικά της χώρας στην αριστερή όχθη του ποταμού Παρανά, απέναντι από το Ενκαρνασιόν της Παραγουάης. Η πόλη έχει έκταση 965 τετραγωνικά χιλιόμετρα και πληθυσμό 324.756 κατοίκους (απογραφή 2010 [INDEC]), και η περιοχή του Ευρύτερου Ποσάδας έχει πληθυσμό πάνω από 359.609 σύμφωνα με εκτίμηση του 2017.

Η Ποσάδας είναι το επαρχιακό κέντρο της κυβέρνησης, του πολιτισμού και της οικονομίας. Τα έπιπλα, ο καπνός, τα τρόφιμα, η κλωστοϋφαντουργία και οι κατασκευές αποτελούν τις σημαντικότερες βιομηχανίες της. Άλλες σημαντικές οικονομικές δραστηριότητες είναι το εμπόριο και οι υπηρεσίες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *2010 Argentina census*.
2. ↑   *Geografía Argentina y Universal*, Buenos Aires: Edil, 1980

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Posadas στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 156015997
* LCCN: n85353391
* GND: 5035239-8
* BNF: cb14554315f (data)

 |

 |
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Πτολεμαίος.

Ο **Πτολεμαίος** (3ος αιώνας π.Χ.) ήταν βασιλιάς των Μολοσσών, μέλος της Δυναστείας των Αιακιδών.

Βιογραφία
---------

Ήταν εγγονός του διασημότερου μέλος της Δυναστείας, βασιλιά Πύρρου, και γιος δύο αδελφών, του βασιλιά Αλέξανδρου Β΄ και της Ολυμπιάδας. Ο πατέρας του πέθανε κάποια στιγμή πριν το 239 π.Χ. όσο ακόμη ο Πτολεμαίος και ο αδελφός του Πύρρος Β΄ ήταν ανήλικοι. Την κηδεμονία τους, καθώς και τη διακυβέρνηση του κράτους ανέλαβε η μητέρα τους, Ολυμπιάδα, η οποία σύναψε συμμαχία με το Μακεδόνα βασιλιά, Δημήτριο τον Αιτωλικό.

Με τον τρόπο αυτό διασφάλισε τη θέση της στο θρόνο, τον οποίο διατήρησε μέχρι την ενηλικίωση των αγοριών της, οπότε και παραιτήθηκε υπέρ του γιου της Πύρρου Β'. Ωστόσο, κατά τα φαινόμενα, ο Πύρρος πέθανε νέος κι έτσι στο θρόνο ανέβηκε ο αδελφός του, Πτολεμαίος.

Η ακριβής ημερομηνία ανόδου του στο θρόνου δεν είναι γνωστή, ωστόσο ήταν σύγχρονος του Δημητρίου του Αιτωλικού, οπότε η βασιλεία του οριοθετείται χρονικά ανάμεσα στα έτη 239 π.Χ. και 229 π.Χ. Ατυχώς και ο ίδιος παρέμεινε ελάχιστα στο θρόνο: κατά τη διάρκεια μιας εκστρατείας προσβλήθηκε από κάποια ασθένεια και απεβίωσε. Ο Πολύαινος θεωρεί πως δολοφονήθηκε, αναφέροντας πως η διάδοχός του και κόρη του αδελφού του, Δηιδάμεια Β΄, εξεστράτευσε κατά της Ακαρνανίας για να εκδικηθεί το θάνατό του.

Δείτε επίσης
------------

* Δυναστεία των Αιακιδών
* Αρχαία Ήπειρος
* Ελληνιστική περίοδος

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Marcus Junianus Justinus, «Επιτομή του Πομπήιου Τρόγου», 28.1
2. 1 2  Marcus Junianus Justinus, «Επιτομή του Πομπήιου Τρόγου», 28.3
3. ↑  Πολύαινος, *«Στρατηγήματα»*, 8.52

  

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Δυναστεία των Αιακιδών |
| --- |
|  |
| Βασιλείς | 
* Άδμητος
* Θαρύπας
* Αλκέτας Α΄
* Νεοπτόλεμος Β΄
* Αρύββας
* Αλέξανδρος Α΄
* Αιακίδης
* Αλκέτας Β΄
* Πύρρος Α΄
* Νεοπτόλεμος Γ΄
* Αλέξανδρος Β΄
* Πύρρος Β΄
* Πτολεμαίος Β΄
 |  |
|  |
| Βασίλισσες | 
* Φθία Α΄
* Τρωάδα Α΄
* Κλεοπάτρα
* Φθία Β΄
* Αντιγόνη
* Λάνασσα
* Βιρκέννα
* Ολυμπιάδα
* Δηιδάμεια Β΄
 |
|  |
| Άλλα μέλη | 
* Ολυμπιάδα
* Καδμεία
* Δηιδάμεια Α΄
* Τρωάδα Β΄
* Αλέξανδρος
* Τεύκρος
* Εσιονεύς
* Νίσος
* Πτολεμαίος Α΄
* Έλενος
* Νηρηΐς
* Φθία
 |

 |
Χημική δομή του τριφθοριούχου βισμουθίου
Το **τριφθοριούχο βισμούθιο** είναι ανόργανη χημική ένωση, άλας του βισμουθίου με χημικό τύπο **BiF3**. Είναι γκριζόλευκη σκόνη με σημείο τήξεως 649°C και πυκνότητα 5,32 γραμμάρια ανά κυβικό εκατοστό.

Υπάρχει στη φύση με τη μορφή του σπάνιου ορυκτού γκανανίτης.

Σύνθεση
-------

Το BiF3 μπορεί να παρασκευασθεί με επίδραση υδροφθορικού οξέος πάνω σε τριοξείδιο του βισμουθίου

Bi2O3 + 6 HF → 2 BiF3 + 3 H2O

Δομή
----

Το α-BiF3 κρυσταλλώνεται στο κυβικό σύστημα (Σύμβολο Pearson cF16). Το β-BiF3 έχει τη δομή του φθοριούχου υττρίου, δηλαδή το άτομο του βισμουθίου συνδέεται με 9 άτομα φθορίου σε παραμορφωμένα τριγωνικά πρίσματα. Αυτή η δομή θεωρείται γενικώς ιοντική και έρχεται σε αντίθεση με τα φθορίδια των ελαφρότερων μελών της Ομάδας 15, όπως τον τριφθοριούχο φωσφόρο, το τριφθοριούχο αρσενικό και το τριφθοριούχο αντιμόνιο, όπου ξεχωριστές και ενιαίες μοριακές μονάδες MX3 είναι παρούσες στο στερεό.

Αντιδράσεις
-----------

Το τριφθοριούχο βισμούθιο είναι σχεδόν αδιάλυτο στο νερό και δεν επηρεάζεται από αυτό. Δεν σχηματίζει εύκολα σύμπλοκά του, από τα οποία είναι γνωστά το BiF3.3HF και το BiF4− στην ένωση NH4BiF4. Η ένωση προσθήκης H3BiF6 υδρολύεται από το νερό, σχηματίζοντας BiOF.

Παραπομπές
----------

1. 1 2   Wells A.F. (1984): *Structural Inorganic Chemistry*, 5η έκδ. Oxford Science Publications
2. ↑  Norman, Nicholas C (1998). *Chemistry of arsenic, antimony, and bismuth*. σελ. 88. ISBN 978-0-7514-0389-3.

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Ενώσεις βισμουθίου |
| --- |
|  |
| Ανόργανες ενώσεις βισμουθίου | 

|  |  |
| --- | --- |
| Ενώσεις με βαθμό οξείδωσης βισμουθίου +3 | 
Τριβρωμιούχο βισμούθιο  · Τριχλωριούχο βισμούθιο  · Γερμανικό βισμούθιο  · Οξυχλωριούχο βισμούθιο  · Τελλουριούχο βισμούθιο  · Τριφθοριούχο βισμούθιο  · Τριιωδιούχο βισμούθιο  · Οξείδιο του βισμουθίου  · Θειούχο βισμούθιο  · Βισμουθίνη |
|  |
| Ενώσεις με βαθμό οξείδωσης βισμουθίου +5 | 
Πενταφθοριούχο βισμούθιο  · Οξείδιο βισμουθίου-πυριτίου |

 |
|  |
| Οργανικές ενώσεις βισμουθίου | 
Υποσαλυκιλικό βισμούθιο  · Βισμόλιο |

 |
Τα **τσαγαταϊκά** (چغتای, ***Τσ**αγατᾱι*) είναι εξαφανισμένη τουρκική λογοτεχνική γλώσσα η οποία κάποτε ομιλούνταν ευρέως στην Κεντρική Ασία και παρέμεινε η κοινή λογοτεχνική γλώσσα εκεί μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα. Χρησιμοποιούνταν σε μια ευρεία γεωγραφική περιοχή, συμπεριλαμβανομένων τμημάτων του σύγχρονου Ουζμπεκιστάν, του Σιντζιάνγκ, του Καζακστάν και της Κιργιζίας. Τα λογοτεχνικά τσαγαταϊκά είναι ο προκάτοχος του σύγχρονου κλάδου των τουρκικών καρλουκικών γλωσσών, που περιλαμβάνουν τα ουζμπεκικά και τα ουιγουρικά. Τα τουρκμενικά, τα οποία δεν ανήκουν στον κλάδο των καρλουκικών, αλλά στον κλάδο των ογουζικών από τις τουρκικές γλώσσες, επηρεάστηκαν σε μεγάλο βαθμό από τα τσαγαταϊκά για αιώνες.

Ο Αλισέρ Ναβοΐ ήταν ο μεγαλύτερος εκπρόσωπος της τσαγαταϊκής λογοτεχνίας.

Στην πύλη Λίζενγκ στο Ορεινό Κέντρο Αναψυχής του Τσένγκντε, η δεύτερη στήλη από αριστερά έχει την τσαγαταϊκή γλώσσα γραμμένη με την περσοαραβική γραφή Ναστάλικ.
Η τσαγαταϊκή λογοτεχνία εξακολουθεί να μελετάται στο σύγχρονο Ουζμπεκιστάν, όπου η γλώσσα θεωρείται ο προκάτοχος και ο άμεσος πρόγονος των σύγχρονων ουζμπεκικών και η λογοτεχνία θεωρείται μέρος της εθνικής κληρονομιάς του Ουζμπεκιστάν. Στην Τουρκία μελετάται και θεωρείται ως μέρος της κοινής, ευρύτερης τουρκικής κληρονομιάς.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Chagatai literature». *Encyclopedia Britannica* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 19 Σεπτεμβρίου 2021.
2. ↑  L.A. Grenoble (11 Απριλίου 2006). *Language Policy in the Soviet Union*. Springer Science & Business Media. ISBN 978-0-306-48083-6.
3. ↑  Vaidyanath, R (1967). *The Formation of the Soviet Central Asian Republics, A Study in Soviet Nationalities Policy, 1917-1936*. People's Publishing House. σελ. 24.
4. ↑  Robert McHenry, επιμ. (1993). «Navā'ī, (Mir) 'Alī Shīr». *Encyclopædia Britannica*. **8** (15th έκδοση). Chicago: Encyclopædia Britannica, Inc, σελ. 563.
Μεγάλος φεγγίτης, στο Star Ferry Pier, στο Χονγκ Κονγκ.
Ο **φεγγίτης** είναι ένα άνοιγμα ή ένα παράθυρο σε μια οροφή ή ψηλά σε έναν τοίχο. Χρησιμεύει στο φωτισμό και στον αερισμό χώρων που βρίσκονται σε στέγες (π.χ. σοφίτες). Παλαιότερα ο φεγγίτης ήταν απλώς ένα άνοιγμα, αλλά στις μέρες μας είναι ένα παράθυρο, από το οποίο ελέγχουμε τη διέλευση ή όχι του φωτός και του αέρα. Ο φεγγίτης είτε περιλαμβάνεται στον αρχικό σχεδιασμό ενός κτιρίου είτε προστίθεται αργότερα. Ένας φεγγίτης είτε ανοίγει από μέσα είτε από έξω, είτε από πάνω είτε από πλάγια. Συνήθως κατασκευάζεται από ξύλο ή αλουμίνιο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *National Geographic - Η μεγάλη μαθητική εγκυκλοπαίδεια, τόμος 25*. Αθήνα: Τέσσερα Πι. 2010–2011. σελ. 6.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **φεγγίτης**  |

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Φεγγίτης** |
Με τον όρο **πλάτυνση πλανητών** (planet flattening ή oblateness ή polar flattening) χαρακτηρίζεται γενικά το μέγεθος του εξογκωμένου ισημερινού των Πλανητών σε σχέση με τον άξονα περιστροφής τους, με αποτέλεσμα να παρουσιάζεται ο πλανήτης ως μια ελαφρά ελλειψοειδής σφαίρα.

Αν θεωρηθεί ως **α** η ισημερινή ακτίνα ενός πλανήτη (απόσταση από κέντρο του μέχρι τον ισημερινό του) και **β** η πολική ακτίνα του (δηλαδή το ήμισυ του άξονα περιστροφής του), τότε ο λόγος **(α-β) : α** χαρακτηρίζεται **πλάτυνση του πλανήτη**. Με άλλα λόγια, αφαιρούμε την πολική διάμετρο του ουράνιου σώματος από την ισημερινή διάμετρο του και στη συνέχεια διαιρούμε τη διαφορά, με την ισημερινή διάμετρο.

Την μεγαλύτερη πλάτυνση στο Ηλιακό σύστημα, 0,098, παρουσιάζει ο Κρόνος λόγω της μεγάλης ταχύτητας περιστροφής του, που διαρκεί μόλις 10 γήινες ώρες περίπου. Η πλάτυνση της Γης είναι πολύ μικρή, 0,0034.

* Η πλάτυνση των Πλανητών δεν παρουσιάζει ενδιαφέρον στην Αστρονομική ναυτιλία, περιλαμβάνεται όμως στα ουράνια φαινόμενα.

Δείτε επίσης
------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Αστρονομία | Πύλη Αστρονομία |

* Περιστροφή Πλανητών

Πηγές
-----

* Δ. Κωστάκης - Κ. Χασάπης "Κοσμογραφία" Αθήναι 1969, σελ.101.
* Χρ. Ντούνης - Α. Δημαράκης "Ναυτιλία - Ναυτικοί υπολογισμοί" Πειραιεύς 1967, σελ.349-350.
Ο **Τζέιμς (Δημήτρης) Παντέμης** (αγγλικά: *James Pantemis*, γενν. στο Κίρκλαντ της επαρχίας Κεμπέκ του Καναδά στις 21 Φεβρουρίου 1997) είναι Ελληνοκαναδός τερματοφύλακας ποδοσφαίρου, διεθνής με την Εθνική Καναδά.

Πρώτα χρόνια
------------

Μικρός έπαιζε ποδόσφαιρο και χόκεϊ. Σε ηλικία τεσσάρων ετών εντάχθηκε στην ποδοσφαιρική ομάδα AS Pierrefonds. Αργότερα αγωνίστηκε στην Lakeshore SC, μέχρι που το 2014 εντάχθηκε στις ακαδημίες της Μόντρεαλ Ίμπακτ.

Επαγγελματική πορεία
--------------------

Ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα to 2016 στην FC Montreal. To 2018 η ομάδα μετονομάστηκε σε Μόντρεαλ Ίμπακτ και ο Παντέμης συνέχισε να αγωνίζεται σε αυτή μέχρι το 2022. Το 2020 δόθηκε δανεικός για ένα διάστημα στην Βαλούρ FC.

Έχει αναδειχθεί δύο φορές πρωταθλητής Καναδά, τις σεζόν 2019 και 2021, με την Μόντρεαλ Ίμπακτ.

Διεθνής καριέρα
---------------

Σε ηλικία 15 ετών έκανε το ντεμπούτο του στις παιδικές ηλικίες της Εθνικής Καναδά, με προπονητή τον Μάικλ Φίντλεϊ. Έχασε λόγω τραυματισμού το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα κάτω των 20 ετών της CONCACAF. Εκπροσώπησε τον Καναδά στους Προκριματικούς Αγώνες του CONCACAF Nations League 2018-19. Εκλέχθηκε για να εκπροσωπήσει τον Καναδά στους Προκριματικούς Αγώνες του 2020 της CONCACAF για τους Ολυμπιακούς Αγώνες, το οποίο τελικά ματαιώθηκε για το 2021. Εκπροσώπησε την Εθνική Καναδά στους Προκριματικούς Αγώνες του 2021 της CONCACAF για τους Ολυμπιακούς Αγώνες, οι οποίοι διεξήχθησαν στο Μεξικό.

Ήταν μέλος της εθνικής ομάδας Καναδά που εξασφάλισε την πρόκριση για το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2022 στο Κατάρ, στο οποίο επίσης έλαβε κλήση.

Προσωπική ζωή
-------------

Ο πατέρας του Nick είναι ελληνικής καταγωγής. Κατάγεται από τα Δολιανά Αρκαδίας από την πλευρά της γιαγιάς του. Διαθέτει ελληνικό διαβατήριο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Profile». *Canada Soccer*. 28 Ιανουαρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 11 Δεκεμβρίου 2022.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ιστοσ. CanadaSoccer.com, James Pantemis.
* Ιστοσ. soccerway.com, James Pantemis

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |
Το εσωτερικό μιας τυπικής τρατορίας στο Τολμέτσο του Φρίουλι
**Τρατορία** (ιταλ. *trattoria*) ονομάζεται ένα κατάστημα εστιάσεως, που γενικώς προσφέρει ιταλικό φαγητό και, στην Ιταλία, είναι συνήθως πολύ λιγότερο «επίσημο» από ένα «εστιατόριο» (*ristorante*), αλλά και λιγότερο λαϊκό από μια *οστερία*.

Το σήμα μιας τρατορίας στην Τοσκάνη
Μια παραδοσιακή τρατορία μπορεί να μην έχει γραπτό μενού. Η εξυπηρέτηση στην παραδοσιακή τρατορία είναι απλή, το κρασί σερβίρεται και τιμάται με τη γυάλινη καράφα αντί με μπουκάλι, και οι τιμές είναι χαμηλές. Η έμφαση δεν είναι στην «υψηλή κουζίνα» και τα φαγητά είναι απλά, ακολουθώντας συνήθως τοπικές συνταγές, αλλά οι μερίδες μεγάλες.. Στην Ιταλία οι τρατορίες τείνουν να βασίζονται περισσότερο σε τακτικούς ντόπιους πελάτες, ενώ τα *ristorante* σε ευρύτερη (και στα τουριστικά μέρη σε διεθνή) πελατεία. Στη σύγχρονη εποχή πολλές τρατορίες έχουν υιοθετήσει κάποια στοιχεία από τη διακόσμηση και τον εξοπλισμό ενός *ristorante*, κάνοντας σχετικώς λίγες παραχωρήσεις στο παλαιό ρουστίκ και φιλικό στιλ. Προαιρετικά, το φαγητό μιας τρατορίας μπορεί να αγορασθεί σε πακέτο για να καταναλωθεί στο σπίτι. Σήμερα το όνομα «τρατορία» στον τίτλο έχει υιοθετηθεί από μερικά εστιατόρια υψηλού επιπέδου.

Ετυμολογικά η λέξη *trattoria* έχει την ίδια ρίζα με τη γαλλική *traiteur*, που σημαίνει το φυσικό πρόσωπο που παρέχει φαγητό take-out. Στην ιταλική είναι παράγωγο του ρήματος *trattare* και έχει την ίδια ρίζα με το ιταλικής προελεύσεως ελληνικό ρήμα *τρατάρω* ή *τρατέρνω*, που σημαίνει «κερνώ» (όλα τους αρχικώς προέρχονται από το λατινικό *tractare*/*trahere* = σύρω/σέρνω, από όπου και το «τρακτέρ»),. Η προέλευση του όρου έχει συνδεθεί και ειδικότερα με τον λατινικό όρο *littera tractoria*, που σήμαινε μια επιστολή που διέταζε να παρέχεται φαγητό και νερό στους αξιωματούχους που ταξίδευαν σε αποστολές της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «trattoria2» (στα ιταλικά). *Treccani*. .
2. ↑  Capatti, Alberto· Montanari, Massimo (2003). *Italian Cuisine: A Cultural History*. Columbia University Press. σελίδες 230–232. ISBN 978-0-231-50904-6.
3. 1 2  Pianigiani, Pietro Ottorino (1909). «trattóre» (στα ιταλικά). *Vocabolario Etimologico di Pianigiani*. [via Dizionario Etimologico Online]. .
4. ↑  «trattoria - Origin and meaning of trattoria». *www.etymonline.com* (στα Αγγλικά). Online Etymology Dictionary. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Ιουλίου 2019.
5. ↑  Colonna, Barbara (1997). «tràrre» (στα ιταλικά). *Dizionario etimologico della lingua italiana*. Γένοβα: Newton & Compton, σελ. 387. ISBN 88-8129-796-5.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* «Ristorante, Trattoria ή Osteria; Τι είναι το καθένα;»
Οι Travis, υπήρξαν ένα από τα πρώτα Ποστ-Μπριτ ποπ συγκροτήματα με διεθνή απήχηση.
Η **Ποστ-Μπριτ ποπ** (αγγλ.: *Post-Britpop*) είναι είδος της βρετανικής εναλλακτικής ροκ, που χαρακτηρίζει τον ήχο συγκροτημάτων που προέκυψαν από τα τέλη της δεκαετίας του 1990 και στις αρχές της δεκαετίας του 2000, στον απόηχο της Μπριτ ποπ. Η Ποστ-Μπριτ ποπ, στην ουσία αποτελεί εξέλιξη της Μπριτ ποπ που επηρεάστηκε από συγκροτήματα όπως οι Pulp, οι Oasis και οι Blur, με λιγότερο όμως Βρετανικό στίχο και περισσότερα ίντι ροκ στοιχεία στον ήχο της.

Ως Ποστ-Μπριτ ποπ μπορούν να χαρακτηριστούν συγκροτήματα όπως: Travis, Stereophonics, Keane, Coldplay, Embrace, Starsailor, Doves και Snow Patrol. Επίσης, έχει επηρεάσει και μπάντες που προέρχονταν από την Ποστ πανκ και την Γκαράζ ροκ σκηνή, όπως οι Razorlight, οι Kaiser Chiefs, οι Arctic Monkeys και οι Bloc Party.

Υποσημειώσεις
-------------

1. ↑  Τζ. Χάρις, *Britpop!: Cool Britannia and the Spectacular Demise of English Rock*, Da Capo Press, 2004, σελ. 369-70, ISBN 0-306-81367-X
2. ↑  Στέφεν Ντάλινγκ, "Are we in Britpop's second wave?", *BBC News*, 19 Αυγούστου 2005
3. ↑  Σάρα Μπράικ, "Label Profile: Independiente", *The Independent*, 11 Απριλίου 2008
4. ↑  Μπένετ, Άντι και Τζον Στράτον, *Britpop and the English Music Tradition*, Ashgate Publishing, 2010 σελ. 164, 166, 173. ISBN 0754668053
5. ↑  Ι. Κόλινσον, *Devopop: pop Englishness and post-Britpop guitar bands*, Aldershot: Ashgate, 2010, σελ. 163-178, ISBN 0-7546-6805-3
Ο **Πορφύριος** ήταν μία θηλυκή φάλαινα η οποία το πρώτο μισό του 6ου μ.Χ. αιώνα, επί βασιλείας Ιουστιανιανού, παρακώλυε με τις επιθέσεις της τις θαλάσσιες μεταφορές των Βυζαντινών στο Βόσπορο και τη Μαύρη Θάλασσα. Το πρόβλημα κλήθηκε να αντιμετωπίσει ο στρατηγός Βελισάριος, ο οποίος αφού επάνδρωσε ένα πολεμικό πλοίο με τμήμα της πολιτοφυλακής των Βένετων και προσάρμοσε έναν πολιορκητικό καταπέλτη στο κατάστρωμά του, απέπλευσε προς αναζήτηση του Πορφυρίου. Καθώς το κήτος πλησίαζε την Κωνσταντινούπολη, το πλοίο του Βελισάριου του επιτέθηκε μεσοπέλαγα και έβαλε εναντίον του με τον καταπέλτη, χωρίς όμως αποτέλεσμα, καθώς ο Πορφύριος καταδύθηκε και κατάφερε να ξεφύγει. Με τον καιρό οι Βυζαντινοί εγκατέλειψαν τις προσπάθειες τους να τον εξουδετερώσουν, ενώ οι επιθέσεις εναντίον των πλοίων τους συνεχίστηκαν. Εν τέλει, ο Πορφύριος εξώκειλε κατα λάθος στις εκβολές του Σαγγάριου, όπου οι κάτοικοι της περιοχής τον αποτελείωσαν. Εκεί διαπιστώθηκε πως επρόκειτο για θηλυκή φάλαινα.

Πηγές
-----

* Πορφύριος, ο τρόμος του Βοσπόρου, *Σημείο συνάντησης*, Ελευθεροτυπία, Πέμπτη 5 Αυγούστου 2010
Η χημική δομή του α-φελλανδρένιου
Η χημική δομή του β-φελλανδρένιου
Το **φελλανδρένιο** [πρβλ. αγγλ. *phellandrene* < *phellandrium* (< *φελλάνδριον*) + κατάλ. -*ene* της χημ. ορολογίας] είναι κυκλικό μονοτερπένιο με δύο ενδοκυκλικούς διπλούς δεσμούς και απαντάται στη φύση σε ένα ζεύγος οργανικών ενώσεων (ισομερή: α-, β-) που έχουν παρόμοια μοριακή δομή και σχεδόν όμοιες χημικές ιδιότητες και συμπεριφορά.

Γενικά
------

Το α-φελλανδρένιο και το β-φελλανδρένιο είναι κυκλικά μονοτερπένια και είναι ισομερή διπλού δεσμού. Στο α-φελλανδρένιο και οι δύο διπλοί δεσμοί είναι ενδοκυκλικοί, ενώ στο β-φελλανδρένιο, ένας από αυτούς είναι εξωκυκλικός. Και τα δύο είναι αδιάλυτα στο νερό αλλά αναμίξιμα με τον αιθέρα.

Το α-φελλανδρένιο έλαβε το όνομά του από το είδος ευκαλύπτου, *Eucalyptus phellandra*, που τώρα πλέον ονομάζεται *Eucalyptus radiata* και από το οποίο μπορεί εύκολα να απομονωθεί. Είναι επίσης συστατικό του αιθέριου ελαίου του είδους *Eucalyptus dives.*

Το β-φελλανδρένιο έχει απομονωθεί από το έλαιο του μάραθου και το βαλσαμέλαιο του Καναδά (*Canada balsam*).

Τα φελλανδρένια χρησιμοποιούνται κυρίως στην αρωματοποιία εξαιτίας του πολύ ευχάριστου αρώματός τους. Η μυρωδιά που αναδύει το β-φελλανδρένιο έχει περιγραφεί ως *πιπεράτη-μέντα* και *ελαφρώς εσπεριδοειδή.*

Το α-φελλανδρένιο μπορεί να σχηματίσει επικίνδυνα και εκρηκτικά υπεροξείδια σε επαφή με τον αέρα σε υψηλές θερμοκρασίες.

Βιοσύνθεση
----------

Η βιοσύνθεση του φελλανδρενίου ξεκινά με το πυροφωσφορικό διμεθυλαλλύλιο και τον πυροφωσφορικό ισοπεντενυλεστέρα, τα οποία συμπυκνώνονται με μια αντίδραση SN1 για να σχηματιστεί ο πυροφωσφορικός γερανυλεστέρας. 

Το προκύπτον μονοτερπένιο υφίσταται κυκλοποίηση για να σχηματίσει ένα κατιονικό είδος μενθυλίου. Μια μετατόπιση υδριδίου τότε σχηματίζει ένα αλλυλικό καρβοκατιόν. Τέλος, λαμβάνει χώρα μια αντίδραση εξάλειψης σε μία από τις δύο θέσεις, δίνοντας είτε α-φελλανδρένιο, είτε β-φελλανδρένιο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *The Merck Index*, 12th Edition, **7340**, **7341**
2. ↑  eureka.teithe.gr/jspui/bitstream/123456789/9567/2/Deligiannidou\_Loukmani.pdf *Φελλανδρένιο*, σελ. 34
3. ↑  Jacobs, S.W.L. Pickard, J. *Plants of New South Wales*, 1981, (ISBN 0-7240-1978-2).
4. ↑  Boland, D.J. Brophy, J.J. and A.P.N. House, *Eucalyptus Leaf Oils*, 1991, (ISBN 0-909605-69-6).
5. ↑  Urben, Peter (2007). *Bretherick's Handobook of Reactive Chemical Hazards*. **1** (7 έκδοση). Butterworth-Heinemann. σελ. 1154.
6. ↑  Dewick, Paul M. (9 Μαρτίου 2009). *Medicinal natural products : a biosynthetic approach* (3rd έκδοση). Chichester, West Sussex, United Kingdom. ISBN 9780470741689.
*Ο Τζιαντσιότο ανακαλύπτει τον Πάολο και τη Φραντζέσκα*. Έργο του Ζαν-Ωγκίστ-Ντομινίκ Ενγκρ.
Ο **Τζιοβάνι ή Τζιαντσιότο** ιταλ.: *Giovanni ο Gianciotto*, γνωστός ως *Τζιοβάννι ο Χωλός* ιταλ.: Giovanni lo Sciancato, (απεβ. 1304) από τον Οίκο των Μαλατέστα ήταν διοικητής του Πέζαρο.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Mαλατέστα Α΄ ντα Βερούκιο κυρίου του Ρίμινι.

Από το 1275 και μετά έπαιξε ενεργό ρόλο στους Πολέμους και τις φατρίες της Ρομάνια (Romagnole). Είναι κυρίως διάσημος για την οικογενειακή τραγωδία του 1285, που καταγράφηκε στην Κόλαση του *Δάντη*, όταν, έχοντας εντοπίσει τη σύζυγό του Φραντσέσκα ντα Πολέντα (Φραντσέσκα ντα Ρίμινι) σε μοιχεία με τον αδελφό του Πάολο, τους σκότωσε και τους δύο με τα ίδια του τα χέρια.

Κατέλαβε το Πέζαρο το 1294 και το κυβέρνησε ως διοικητής (podestà) μέχρι το τέλος του.

Δείτε επίσης
------------

* 1308–1321 *Θεία Κωμωδία* (Κόλαση, Ωδή V), Δάντης

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* Gardner, Edmund (1913). «House of Malatesta». *Catholic Encyclopedia*. New York: Robert Appleton Company.
* Herbermann, Charles, ed. (1913). "House of Malatesta". Catholic Encyclopedia. New York: Robert Appleton Company.

Παραπομπές σε πηγές
-------------------
Κομμάτι της Ποστούμιας οδού που ανακατακευάστηκε στη βάση της Αψίδας του Γάβη στη Βερόνα, Ιταλία.
Η **Ποστούμια οδός** (*λατ.* Via Postumia) ήταν αρχαίος ρωμαϊκός δρόμος στη βόρεια Ιταλία που κατασκευάστηκε το 148 π.Χ. από τον ύπατο  Σπύριο Ποστούμιο Αλβίνο Μάγνο. 
Έτρεχε από τις ακτές της Γένοβας μέσω των όρων Ντερτόνα της Πλακέντιας και την Κρεμόνα, λίγο ανατολικά από τη συμβολή της με τον Ηριδανό. Από την Κρεμόνα ο δρόμος κατέβαινε ανατολικά στο Βεδριάκουμ όπου διακλαδωνόταν αριστερά προς Βερόνα και δεξιά προς Μαντούα, Γεμόνα και Ακουίλια. Η στρατιωτική κατοχή της Λιγουρίας ήταν εξαρτώμενη από την Ποστούμια οδό και αρκετές άλλες πόλεις όφειλαν την ύπαρξή τους σ’αυτή. Μετρώντας την απόσταση που κάλυπτε ανατολικά προς δυτικά, το κεντρικό σημείο της ήταν η Κρεμόνα. 

Το 13 π.Χ. ο Οκταβιανός Αύγουστος την μετονόμασε σε Οδό Ιουλίας Αυγούστας αφού την ένωσε με την οδό Αιμίλια Σκαούρι που ξεκινούσε από την Πιατσέντζα φτάνοντας μέσω μιας αψίδας του θριάμβου στη Λα Τουρμπί (σημερινή πόλη της Γαλλίας). Αργότερα επεκτάθηκε προς άλλες κατευθύνσεις. Η Αψίδα του Γάβη αποτελεί ακόμα και σήμερα το ορόσημο της Ποστούμιας οδού προς τη Βερόνα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Via Postumia στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 234330763
* LCCN: sh98007001
* GND: 4559746-7
* SUDOC: 078602238
* BNF: cb14431415d (data)

 |

 |