recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η **Σαρλίν Λινέτ Καρτράιτ-Ρόμπινσον** (Sharlene Linette Cartwright-Robinson, JP, 1971-), είναι δικηγόρος και πολιτικός από τα Τερκς και Κάικος, πρωθυπουργός των νησιών από τις 20 Δεκεμβρίου 2016 ως τις 20 Φεβρουαρίου 2021. Έγινε πρωθυπουργός έπειτα από τη νίκη του Λαϊκού Δημοκρατικού Κινήματος στις γενικές εκλογές του Δεκεμβρίου του 2016. Είναι η πρώτη γυναίκα πρωθυπουργός στα Τερκς και Κάικος. Ήταν επίσης η πρώτη γυναίκα που έγινε αντιπρόεδρος του Λαϊκού Δημοκρατικού Κινήματος.

Σταδιοδρομία
------------

Η Καρτράιτ-Ρόμπινσον ήταν παλαιότερα διορισμένο μέλος του Νομοθετικού Συμβουλίου και ως τέτοιο, προήδρευσε σε διάφορες επιτροπές. Ήταν υποψήφια στις εκλογές του 2003, χωρίς επιτυχία. Έπειτα από την αναστολή της αυτοδιοίκησης το 2009, έγινε μέλος του Συμβουλευτικού Φόρουμ. Απομακρύνθηκε από αυτήν τη θέση τον Μάιο του 2012 έπειτα από την απόφαση του Κυβερνήτη Ρικ Τοντ να μην συνεχίσουν την προεδρία τους στο Γνωμοδοτικό Συμβούλιο ή το Συμβουλευτικό Φόρουμ όσοι θα κατέρχονταν στις εκλογές του Νοεμβρίου εκείνης της χρονιάς (2012).

Τον Ιούλιο η Καρτράιτ-Ρόμπινσον έγινε η πρώτη γυναίκα αντιπρόεδρος του του PDM, με πρόεδρο τον Όσβαλντ Σκίπινγκς. Στις εκλογές του 2012, κατήλθε ως μία από τους 11 υποψηφίους για τις πέντε μεγάλες έδρες στην Παννησιωτική Περιφέρεια. Λόγω των διατάξεων του συντάγματος του 2011. για να γινόταν κάτι τέτοιο, έπρεπε να αποποιηθεί οποιουδήποτε τίτλου είχε η ίδια λόγω της αρετής της και των πράξεών της.Όπως σχολίασε ο γενικός εισαγγελέας, εκείνοι που ήταν απλώς γεννημένοι σε χώρες του εξωτερικού δεν θα επηρεάζονταν από τις αλλαγές αυτές, αλλά όσοι είχαν υποβάλει αίτηση για ξένα διαβατήρια ως ενήλικες θα επηρεάζονταν.

Προσωπική ζωή
-------------

Η Καρτράιτ-Ρόμπινσον γεννήθηκε στις Μπαχάμες από γονείς με καταγωγή από τα Τερκς και Κάικος, οι οποίοι εργάζονταν εκεί και είχαν διαβατήριο από τις Μπαχάμες. Η οικογένειά της επέστρεψε στην Τερκς και Κάικος, όταν εκείνη ήταν έξι ετών.

Αναφορές
--------

1. 1 2  «List of nominated candidates for General Elections 2012» (PDF). Turks & Caicos Islands Elections Office. 25 Οκτωβρίου 2012. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 5 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 30 Οκτωβρίου 2012.
2. 1 2 3  «Sharlene Cartwright-Robinson». *Radio Turks and Caicos 107 FM*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2016-03-04.. Ανακτήθηκε στις 2012-10-30.
3. 1 2  «Skippings, Cartwright-Robinson To Lead PDM». *Turks and Caicos Free Press*. 2012-07-06.. Ανακτήθηκε στις 2012-10-30.
4. ↑  «Cartwright-Robinson Sacked From Forum - Says She’s ‘Fired Up’ To Serve The TCI». *Turks and Caicos Weekly News*. Μάιος 2012.. Ανακτήθηκε στις 2012-10-30.
5. 1 2  «Election rules threaten candidate disqualification». *TCI News Now*. 2012-10-22. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2012-10-25.. Ανακτήθηκε στις 2012-10-30.
Το **Χάμμερφεστ** (νορβηγικά: Hammerfest) είναι κωμόπολη και δήμος στην κομητεία Τρομς ογκ Φίνμαρκ της Νορβηγίας. Το Χάμμερφεστ είναι η βορειότερη κωμόπολη στον κόσμο με περισσότερους από 10.000 κατοίκους. Το διοικητικό κέντρο του δήμου είναι η ομώνυμη κωμόπολη. Μερικά από τα κύρια χωριά του δήμου περιλαμβάνουν το Ρύπεφιορντ, το Κβάλσουντ, το Φόρσιολ, το Χιόνσεμπυμποτν, το Άκκαρφιορντ ι Κβάλιογια, το Άκκαρφιορντ ι Σιόριογια και το Κώρχαμν.

Ο δήμος έκτασης 2.693 τετραγωνικών χιλιομέτρων είναι ο 19ος μεγαλύτερος σε έκταση από τους 356 δήμους της Νορβηγίας. Το Χάμμερφεστ είναι ο 98ος πιο πυκνοκατοικημένος δήμος στη Νορβηγία με πληθυσμό 11.448 κατοίκους. Η πυκνότητα πληθυσμού του δήμου είναι 4,5 κάτοικοι ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο και ο πληθυσμός του έχει αυξηθεί κατά 6,5% την τελευταία δεκαετία.

Ο δήμος περιλαμβάνει τμήματα τριών μεγάλων νησιών: Κβάλιογια, Σιόριογια και Σέιλαντ. Άλλα μικρά νησιά όπως τα Χώγια, Λίλλε Κάμιογια και Κάμιογια βρίσκονται επίσης εδώ. Το μεγαλύτερο μέρος του δήμου της περιοχής δεν έχει οδική σύνδεση με την υπόλοιπη Νορβηγία. Μόνο το νησί Κβάλιογια συνδέεται μέσω της γέφυρας Κβάλσουντ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Norwegian Mapping and Cadastre Authority: «Arealstatistikk for Norge 2020». (Μποκμάλ) *Area statistics for Norway 2020*. Norwegian Mapping and Cadastre Authority. 20  Δεκεμβρίου 2019.
2. ↑  «Alders- og kjønnsfordeling i kommuner, fylker og hele landets befolkning (K) 1986 - 2022». Statistics Norway. 24  Φεβρουαρίου 2022.
3. ↑  Statistisk sentralbyrå (2020). «Table: 06913: Population 1 January and population changes during the calendar year (M)» (στα Νορβηγικά).
4. ↑  Statistisk sentralbyrå (2020). «09280: Area of land and fresh water (km²) (M)» (στα Νορβηγικά).

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 139685877
* ISNI: 0000 0004 4912 598X
* GND: 4481492-6
* NKC: ge1136980
* BNE: XX5607087

 |

 |
Οι **Ρωμαιοπερσικοί Πόλεμοι**, γνωστοί και ως Ρωμαιοϊρανικοί Πόλεμοι, ήταν μια σειρά από συγκρούσεις μεταξύ κρατών του ελληνορωμαϊκού κόσμου και δύο διαδοχικών ιρανικών αυτοκρατοριών: της Παρθικής και της Σασσανιδικής. Οι μάχες ξεκίνησαν το 54 π.Χ. μεταξύ της Παρθικής Αυτοκρατορίας και της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας και συνεχίστηκαν μέσω της Ρωμαϊκής (αργότερα Βυζαντινής) Αυτοκρατορίας με την Αυτοκρατορία των Σασσανιδών. Ρόλο έπαιξαν επίσης διάφορα υποτελή βασίλεια και συμμαχικά νομαδικά έθνη με τη μορφή ουδετερών κρατών και αντιπροσώπων. Οι πόλεμοι έληξαν με τις αρχικές μουσουλμανικές κατακτήσεις, που οδήγησαν στην πτώση της Σασσανιδικής Αυτοκρατορίας και σε τεράστιες εδαφικές απώλειες για τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, λίγο μετά το τέλος του τελευταίου μεταξύ τους πολέμου.

Αν και οι διαμάχες μεταξύ των Ρωμαίων (αργότερα Βυζαντινών) και των Περσών συνεχίστηκαν για επτά αιώνες, τα σύνορα, εκτός από τις αλλαγές στο βορρά, παρέμειναν σε μεγάλο βαθμό σταθερά. Πόλεις, οχυρώσεις και επαρχίες λεηλατούνταν συνεχώς, καταλαμβάνονταν, καταστρέφονταν και εμπορεύονταν. Καμία πλευρά, ωστόσο, δεν είχε την υλικοτεχνική δύναμη ή το ανθρώπινο δυναμικό για να διατηρήσει τόσο μακροχρόνιες εκστρατείες μακριά από τα σύνορά της, και επομένως καμία δεν μπορούσε να προχωρήσει πολύ μακριά χωρίς να διακινδυνεύσει τα σύνορά της. Και οι δύο πλευρές έκαναν κατακτήσεις πέρα από τα σύνορα, αλλά με τον καιρό η ισορροπία αποκαθίστατο σχεδόν πάντα. Αν και αρχικά οι δύο πλευρές ήταν διαφορετικές ως προς τη στρατιωτική στρατηγική, οι στρατοί τους σταδιακά υιοθετούσαν τακτικές ο ένας από τον άλλον και στο δεύτερο μισό του 6ου αιώνα ήταν παρόμοιοι και ομοιόμορφοι.

Η δαπάνη πόρων κατά τη διάρκεια των ρωμαιοπερσικών πολέμων αποδείχθηκε τελικά καταστροφική και για τις δύο αυτοκρατορίες. Ο παρατεταμένος και κλιμακούμενος πόλεμος του 6ου και 7ου αιώνα τους άφησε εξαντλημένους και ευάλωτους μπροστά στην ξαφνική εμφάνιση και επέκταση του Χαλιφάτου Ρασιντούν, του οποίου οι δυνάμεις εισέβαλαν και στις δύο αυτοκρατορίες λίγα μόνο χρόνια μετά το τέλος του τελευταίου ρωμαιοπερσικού (βυζαντινο-σασσανιδικού) πολέμου. Επωφελούμενοι από την εξασθενημένη κατάστασή τους, οι στρατοί Ρασιντούν κατέκτησαν γρήγορα ολόκληρη την Αυτοκρατορία των Σασσανιδών και στέρησαν από την Βυζαντινή Αυτοκρατορία τα εδάφη της στο Λεβάντε, στον Καύκασο, στην Αίγυπτο και στην υπόλοιπη Βόρεια Αφρική. Κατά τους επόμενους αιώνες, μεγαλύτερο μέρος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας τέθηκε υπό μουσουλμανική κυριαρχία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Lee, Doug LeeDoug (22 Μαρτίου 2018). *Persian–Roman Wars*. Oxford University Press. ISBN 978-0-19-866277-8.
2. ↑  Curtis, Vesta Sarkhosh· Stewart, Sarah (24 Μαρτίου 2010). *The Age of the Parthians*. I.B.Tauris. ISBN 978-0-85773-308-5.
3. ↑  «Chronology». *Oxford Handbooks Online* (στα Αγγλικά). doi:10.1093/oxfordhb/9780195304657.001.0001/oxfordhb-9780195304657-miscmatter-8. Ανακτήθηκε στις 21 Ιανουαρίου 2022.
4. ↑  «Byzantine-Iranian Relations». *iranicaonline.org* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 21 Ιανουαρίου 2022.
**Προύσα (Τορπιλοβόλο) / 75**. Πρώην αυστριακό ‘94-F’. Κατασκευάστηκε στα ναυπηγεία ‘Austro–Hungary–Ganz–Danubius Co, Finme’. Καθελκύστηκε το 1913. Ύψωση της Ελληνικής Σημαίας το 1945. Ένα από τα τρία ομοίου τύπου πλοία που παραχωρήθηκαν το 1922 μετά τη λήξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου για επανορθώσεις μετά τη διανομή του άλλοτε καισαροαυστριακού στόλου. Του ιδίου τύπου πλοία είναι τα: ‘Πάνορμος’ και ‘Πέργαμος’.

Πριν αποδοθεί στο Πολεμικό Ναυτικό επισκευάσθηκε στη Βρετανία και εκσυγχρονίσθηκε αργότερα στον Ναύσταθμο Σαλαμίνας. Συμμετείχε στις επιχειρήσεις του 1940-1941. Στις 4 Απριλίου 1941 ευρισκόμενο στην Κέρκυρα, με Κυβερνήτη τον Πλωτάρχη Ν. Κοτσιλίρη, δέχθηκε Γερμανική αεροπορική επίθεση. Μονολότι το πλοίο δεν βλήθηκε άμεσα δημιουργήθηκαν πολλές διαρροές. Ήταν αδύνατο να πλεύσει και αυτοβυθίστηκε στο λιμάνι της Κέρκυρας.
Ο **Ρωμανός** (άκμασε περίπου το 920) από τον Οίκο των Αργυρών ήταν αριστοκράτης της Βυζαντινής αυτοκρατορίας και σύζυγος της Αγάθης Λεκαπηνής, κόρης του αυτοκράτορα Ρωμανού Α΄.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του διακεκριμένου στρατηγού Λέοντος Αργυρού και είχε τουλάχιστον έναν αδελφό, τον Μαριανό Αργυρό, που επίσης κατείχε υψηλά στρατιωτικά αξιώματα.

Ο ίδιος ο Ρωμανός έγινε γνωστός για το γάμο του με την Αγάθη, κόρη του Ρωμανού Α΄ (β. 919-944). Οι πηγές δεν συμφωνούν για το πότε έγινε ο γάμος: ο ιστορικός του 11ου αι. Γιαχία Αντιόχειας βεβαιώνει, ότι ο γάμος τελέστηκε πριν ο Λεκαπηνός ανέλθει στην εξουσία· ενώ στα τέλη του 10ου αι. ο Συνεχιστής του Θεοφάνους καταγράφει ότι έγινε το 921. Όπως και να έχει, ο γάμος εμφανίζει την προσπάθεια του Λεκαπηνού, ενός νεόπλουτου από την επαρχία, να σταθεροποιήσει τη θέση του συνδέοντας την οικογένειά του με μία από τις πιο διακεκριμένες, αριστοκρατικές οικογένειες της Αυτοκρατορίας.

Έτσι ο Ρωμανός απέκτησε εξ' αγχιστείας συγγένεια με τον Κωνσταντίνο Ζ΄ Μακεδόνων τον *πορφυρογέννητο*, που είχε νυμφευτεί την Ελένη Λεκαπηνή, άλλη κόρη του Ρωμανού Α΄.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε την Αγάθη Λεκαπηνή, κόρη του Ρωμανού Α΄ και είχε τέκνο:

* ανώνυμος ή Πόθος ή Ευστάθιος ή Πόθος, είχε γιους:
	+ Ρωμανός Γ΄ 968-1034, Αυτοκράτορας των Ρωμαίων ως πρώτος σύζυγος της Ζωής Μακεδόνων.
	+ Βασίλειος πατρίκιος, στρατηγός της Σάμου και μετά της Θράκης.
	+ Λέων απεβ. 1017.
	+ Πουλχερία Αργυροπουλίνα, παντρεύτηκε τον Βασίλειο Σκληρό μάγιστρο.
	+ ανώνυμη, παντρεύτηκε τον Κωνσταντίνο Καραντηνό δούκα της Αντιόχειας
	+ Μαρία Αργυροπουλίνα, παντρεύτηκε τον Τζοβάννι Ορσεόλο, γιο του Πέτρου Β΄ δόγη της Βενετίας.

Αναφορές
--------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 23  Νοεμβρίου 2018.
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 26  Νοεμβρίου 2018.
3. ↑  Cheynet & Vannier 2003, σελίδες 62–63.
4. ↑  Cheynet & Vannier 2003, σελίδες 63–64.
5. ↑  Runciman 1988, σελ. 64.
6. ↑  Cheynet & Vannier 2003, σελ. 64.
7. ↑  Cheynet & Vannier 2003, σελίδες 68–69.

Πηγές
-----

* Cheynet, J.-C.; Vannier, J.-F. (2003). "Les Argyroi" (PDF). Zbornik Radova Vizantološkog Instituta (in French). 40: 57–90. ISSN 0584-9888. Archived from the original (PDF) on 2011-07-23.
* Runciman, Steven (1988) [1929]. The Emperor Romanus Lecapenus and His Reign: A Study of Tenth-Century Byzantium. Cambridge, United Kingdom: Cambridge University Press. ISBN 0-521-35722-5.
Η **Συνθήκη του Ραπάλλο (1922)**, σε αντιδιαστολή με εκείνη του 1920, ήταν συμφωνία που συνάφθηκε μεταξύ της Γερμανίας (υπό το καθεστώς της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης), την οποία εκπροσώπησε ο Υπουργός Εξωτερικών Βάλτερ Ράτεναου (Walther Rathenau) και της Σοβιετικής Ένωσης, την οποία εκπροσώπησε ο ομόλογός της "Κομισάριος του Λαού" Γκεόργκι Τσιτσέριν (Georgi Chicherin). Η συνθήκη υπογράφηκε στις 16 Απριλίου 1922 στην ιταλική κωμόπολη του Ραπάλλο, (κοντά στην Γένοβα, Λιγουρία) απ' όπου πήρε και το όνομά της.

Η Συνθήκη υπογράφηκε στο περιθώριο της Συνδιάσκεψης της Γένοβας, η οποία συγκλήθηκε στην πόλη αυτή από τις 10 Απριλίου μέχρι 19 Μαΐου 1922 με αντιπροσώπους από 34 κράτη. Σε αυτήν καταβλήθηκαν προσπάθειες να αποκατασταθούν οι εμπορικές και οικονομικές σχέσεις μεταξύ των ευρωπαϊκών κρατών, που είχαν αποικοδομηθεί κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Σύμφωνα με τη Συνθήκη, οι δύο χώρες συμφώνησαν στην εξομάλυνση των διπλωματικών τους σχέσεων και "να συνεργαστούν στα πλαίσια αμοιβαίας καλής θέλησης, ώστε να καλύψουν τις οικονομικές ανάγκες των δύο χωρών". Έτσι, άρθηκε η διπλωματική απομόνωση των δύο χωρών, που είχε επέλθει τόσο από τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο όσο και από την άνοδο των Μπολσεβίκων στην εξουσία.

Την συνθήκη ακολούθησε ένα μυστικό "παράρτημα", που υπογράφηκε στις 29 Ιουλίου 1922. Σύμφωνα με αυτό, η ΕΣΣΔ επέτρεπε στην Ράιχσβερ να εκπαιδεύει το στρατιωτικό της δυναμικό σε περιοχές της Σοβιετικής Ένωσης (και φυσικά σε όπλα που ήταν απαγορευμένα στη Γερμανία από την Συνθήκη των Βερσαλλιών. Με τον τρόπο αυτό δόθηκε η δυνατότητα στη Γερμανία να καταστρατηγήσει τον ανάλογο όρο της Συνθήκης. Πολλά μελλοντικά στελέχη της Ναζιστικής Βέρμαχτ είχαν εκπαιδευτεί στην ΕΣΣΔ, όπως οι Βάλτερ φον Μπράουχιτς και Χάιντς Γκουντέριαν.

Η ΕΣΣΔ υπέγραψε τη Συνθήκη (και το Παράρτημα) στοχεύοντας στη δημιουργία ενός αντι-Βερσαλλιακού άξονα κατά της Δύσης, καθώς και οι δύο χώρες είχαν υποστεί εδαφικές απώλειες με τη συνθήκη των Βερσαλλιών. Στη Δύση, αντίθετα, η Συνθήκη θεωρήθηκε ως ανησυχητική ένδειξη, καθώς ενδυνάμωνε τη διεθνή θέση των δύο χωρών. Στο εσωτερικό της Γερμανίας της Βαϊμάρης πολλά συντηρητικά στελέχη και η συντηρητική μερίδα του λαού δεν είδε με καλό μάτι τη συνθήκη που διαπραγματευόταν και διατηρούσε αγαστές σχέσεις με κομμουνιστική χώρα.

Η συνθήκη αυτή προκάλεσε την εγρήγορση της Φινλανδίας, των Βαλτικών χωρών και της Πολωνίας, λόγω της ενδυνάμωσης της ΕΣΣΔ. Προσπάθεια να συσφίξουν τις μεταξύ τους σχέσεις ως αντίβαρο στη Συνθήκη προσέκρουσε στην αντίδραση των Κοινοβουλίων τους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Encyclopedia.com
2. ↑  Πλήρες κείμενο της Συνθήκης (Avalon Project, Πανεπιστ. Γέιλ)

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 4145857929923022310
* GND: 4136279-2
* NKC: uk2011660525

 |

 |
Ένα κομμάτι του μετεωρίτη, στο Εθνικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Σμιθσόνιαν, Περιφέρεια της Κολούμπια
Ο **μετεωρίτης Σιλικόγκα** έπεσε στις 30 Νοεμβρίου 1954, στις 13:46 τοπική ώρα (18:46 UT) στο Oak Grove, της Αλαμπάμα, κοντά στην πόλη Σιλικόγκα. Ονομάζεται επίσης και ως **μετεωρίτης Χότζες**, επειδή ένα τμήμα του χτύπησε την Άνν Ελίζαμπεθ Φάουλερ Χότζες (1920 - 1972).

Ταξινόμηση
----------

Ο μετεωρίτης Sylacauga έχει χαρακτηριστεί ως ένας συνηθισμένος χονδρίτης της ομάδας Η4.

Τροχιά
------

Λαμβάνοντας υπόψη τις εκτιμήσεις τροχιάς, ο καλύτερος υποψήφιος ως μητρικό σώμα είναι ο αστεροειδής 1685 Τόρο.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Povenmire, H. (1995). «The Sylacauga, Alabama Meteorite: The Impact Locations, Atmosphere Trajectory, Strewn Field and Radiant». *Abstracts of the Lunar and Planetary Science Conference* **26**: 1133. Bibcode: 1995LPI....26.1133P. .
2. 1 2  Πρότυπο:Metbull

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* University of Alabama News: 50th Anniversary of Hodges Meteorite
* *National Geographic*: The True Story of History's Only Known Meteorite Victim
* Ann Hodges στο Find a Grave
Ο **χαουσμανίτης** (αγγλ. Hausmannite) είναι ορυκτό οξείδιο του δισθενούς και τρισθενούς μαγγανίου. Οφείλει το όνομά του στον J.F.L. Hausmann (1782-1859), καθηγητή Ορυκτολογίας στο Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν (Göttingen) της Γερμανίας. Αναφέρεται, επίσης, και ως «μαύρο μαγγάνιο» και ως «αρσενοδιαλυ(τί)της».

Αποτελεί ένα από τα κυριότερα ορυκτά υδροθερμικών φλεβών. Σχηματίζεται, επίσης, και κατά τη μεταμόρφωση μαγγανιούχων πετρωμάτων.

Ορυκτά με τα οποία σχετίζεται είναι ο ροδοχρωσίτης, ο πυρολουσίτης, ο μπραουνίτης, ο ανδραδίτης, ο ψιλομέλας και ο βαρύτης.

Απαντά σε πολλές χώρες και σε αξιόλογες ποσότητες χρησιμοποιείται ως μετάλλευμα του μαγγανίου. Κυριότερες εμφανίσεις του είναι στη Γερμανία, το Ηνωμένο Βασίλειο (Κάμπρια και Κορνουάλη, Ουαλλία και Σκωτία), τη Σουηδία (περιοχή Langban), την Ιταλία (περιοχή Βεζούβιου), το Καζακστάν, την Κίνα, τα Ουράλια όρη στη Ρωσία και τις ΗΠΑ με κυριότερη εμφάνισή του στο Batesville του Αρκάνσας.

Στην Ελλάδα μικρές ποσότητές του ανευρίσκονται στη νήσο Πάρο.

Πηγές
-----

* Handbook of Mineralogy
* Mindat.org
* Galleries.com
* Webmineral.com

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος ορυκτών

Βιβλιογραφία
------------

* James Dwight Dana, *Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks*, READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244
* Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil, *A Field Guide to Rocks and Minerals*, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 039591096X
* Walter Schumann, R. Bradshaw, K. A. G. Mills, *Handbook of Rocks, Minerals and Gemstones*, Houghton Mifflin Harcourt, 1993 ISBN 0395511372

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Εμπειρικός τύπος Mn3O4
Σιλεσική γλώσσα (G1, G2)
Η **Σιλεσική γλώσσα** (σιλεσικά: *ślōnskŏ gŏdka*, *ślōnski*, *po naszymu*) είναι η τοπική γλώσσα της Άνω Σιλεσίας, μίας ιστορικής περιοχής της κεντρικής Ευρώπης που σήμερα είναι διαμοιρασμένη ανάμεσα στην Πολωνία και την Τσεχία. Ανήκει στην οικογένεια των λεχιτικών, όπου κυριαρχούν τα πολωνικά, για τη μεταξύ τους σχέση κάποιοι επιστήμονες υποστηρίζουν ότι είναι διαφορετικές γλώσσες, άλλοι ότι η σιλεσική είναι διάλεκτος της πολωνικής.

Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, περίπου 509 000 πολωνοί πολίτες δήλωσαν ότι αποτελεί τη μητρική τους γλώσσα σε σύνολο 817.000 που δήλωσαν σιλεσικής εθνικής ταυτότητας. Στη μεριά της Τσεχίας υπολογίζεται ότι υπάρχουν περίπου 100.000 ομιλητές μιας σιλεσικής διαλέκτου.

Αλφάβητο
--------

Η γλώσσα γράφεται στην πολωνική παραλλαγή του λατινικού αλφαβήτου. 

**Aa Ãã Bb Cc Ćć Dd Ee Ff Gg Hh Ii Jj Kk Ll Łł Mm Nn Ńń Oo Ŏŏ Ōō Ôô Õõ Pp Rr Ss Śś Tt Uu Ww Yy Zz Źź Żż**

Παραπομπές
----------

WikipediaWikipedia
**Έκδοση της Βικιπαίδειας στην Σιλεσική γλώσσα**

1. ↑  Narodowy Spis Powszechny Ludności i Mieszkań 2011. Raport z wyników - Central Statistical Office of Poland
Ρυόλιθος από τη Νέα Ζηλανδία
Ο **ρυόλιθος** (αγγλ. rhyolite) είναι ηφαιστειακό εκρηξιγενές πέτρωμα με ορυκτολογική σύσταση ανάλογη με αυτή των γρανιτών, συγκεκριμένα είναι το αντίστοιχο έκχυτο του γρανίτη. Παλαιοηφαιστειακές μορφές ασβεσταλκαλικών ρυολίθων είναι οι χαλαζιακοί πορφύρες. Οι δύο αυτοί τύποι προέρχονται από την κρυστάλλωση γρανιτικών μαγμάτων και δεν παρουσιάζουν διαφορά ορυκτολογικής σύστασης, αλλά στη γεωλογική τους ηλικία.

Η ονομασία του προέρχεται από την αρχαιοελληνική λέξη ρύαξ (=ποταμός) και αναφέρεται στο υλικό από το οποίο σχηματίστηκε.

Τα δείγματα του ρυολίθου εμφανίζουν συνήθως λωρίδες ή κηλίδες σε καστανές, πράσινες, γκρίζες, κόκκινες και λευκές αποχρώσεις.

Συγγενή ορυκτά με τον ρυόλιθο είναι ο περλίτης, η κίσσηρη και ο οψιδιανός.

Στην Ελλάδα ο ρυόλιθος απαντάται στη Μήλο, στη Χίο, στη Ροδόπη και στην Αλμωπία-Πέλλα.

Παραπομπές
----------

1. ↑
Το παλαιό κτίριο των Χυτηρίων της Απόλντα
Ως **Χυτήρια Κωδώνων της Απόλντα** (γερμ. *Glockengießerei in Apolda*) αναφέρονται οι ιστορικές εταιρείες και τα παραδοσιακά εργοστάσια παραγωγής εκκλησιαστικών καμπανών και κοινών κωδώνων με έδρα την Απόλντα της Γερμανίας. Λειτούργησαν από το 1722 και μέχρι το 1988, αποκτώντας παγκόσμια φήμη. Καμπάνες από την παραγωγή των Χυτηρίων βρίσκονται σήμερα σε εκκλησίες ανά την υφήλιο σε πέντε ηπείρους. Υπολογίζεται ότι τα χυτήρια της Απόλντα κατασκεύασαν περίπου 20.000 καμπάνες. Στις ημέρες μας λειτουργεί μουσείο, στο οποίο σώζεται η μνήμη της μακροχρόνιας παράδοσης του τόπου.

Ιστορική αναδρομή
-----------------

### Τα Χυτήρια Ρόζε και Αδελφών Ούλριχ

Η καμπάνα *St. Petersglocke* της Μητρόπολης της Κολωνίας είναι προϊόν των Χυτηρίων Αφοι Ούλριχ.
Πρώτος κατασκευαστής καμπανών ήταν ο Γιόχαν Κρίστοφ Ρόζε, με πρώην έδρα το Όσμαννστετ. Μετακόμισε το 1722 στην Απόλντα για να κατασκευάσει δύο καμπάνες που παρήγγειλε η τοπική εκκλησία. Μια από αυτές βρίσκεται ακόμα σε λειτουργία στην εκκλησία του Λουθήρου της Απόλντα. Αργότερα έγινε και ο αδελφός του, Κρίστιαν, κωδωνοποιός. Μετά τον θάνατο του Ρόζε ανέλαβαν την διεύθυνση οι αδελφοί Γιόχαν Γκέοργκ και Γιόχαν Γκόττλομπ Ούλριχ το 1759 και μετονόμασαν την εταιρεία σε «Αφοι Ούλριχ» (γερμ. *Gebrüder Ulrich*). Αργότερα μπήκε και ο τρίτος αδελφός Γιόχαν Κρίστοφ Ούλριχ στην εταιρεία. Η εταιρεία χρεοκόπησε το 1902, αλλά ο Χάινριχ Ούλριχ την επανίδρυσε το έτος 1910 με το ίδιο όνομα. Μετά τον θάνατό του η εταιρεία μεταβλήθηκε σε Ανώνυμη Εταιρεία, και τελικά κρατικοποιήθηκε από την Ανατολική Γερμανία το 1949. 

### Χυτήρια Καρλ Φρίντριχ Ούλριχ και Φραντς Σίλλινγκ

Ανάρτηση καμπάνας στην Εκκλησία Νικολάικιρχε στη Λειψία το 1964. Η καμπάνα είναι προϊόν των Χυτηρίων Σίλλινγκ & Σια
Το 1826 ο Καρλ Φρίντριχ Ούλριχ άνοιξε δεύτερο χυτήριο, το οποίο έκανε ανταγωνισμό στα Χυτήρια Ούλριχ. Το χυτήριο αυτό το ανέλαβε ο Φραντς Σίλλινγκ το έτος 1878, ο οποίος διατελούσε προμηθευτής της αυλής του Αρχιδούκα της Βάιμαρ. Η εταιρεία μετονομάστηκε το 1911 σε «Φραντς Σίλλινκγ και Σια» (γερμ. *Franz Schilling Söhne*) και εξειδικεύτηκε στην κατασκευή μουσικών κωδωνοσυστημάτων. Επί Ναζιστικού καθεστώτος η εταιρεία κατασκεύασε αρκετές καμπάνες που εξυπηρετούσαν την προπαγάνδα του Τρίτου Ράιχ. Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου η παραγωγή σταμάτησε εντελώς, και άρχισε ξανά μετά την παύση του πολέμου. Κρατικοποιήθηκε από την Ανατολική Γερμανία το 1972 για να ξαναεπιστραφεί το 1990 στον πρώην ιδιοκτήτη της, σε άθλια οικοδομική κατάσταση.

Πηγές
-----

* Margarete Schilling: *Kunst, Erz und Klang. Die Werke der Glockengießerfamilien Ulrich/Schilling vom 17. Jahrhundert bis zur Gegenwart.* Berlin, 1992

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Παρουσίαση των Χυτηρίων

Παραπομπές
----------

1. ↑  Apoldaer Tageblatt 27. April 1936
2. ↑  Apoldaer Tageblatt 11. November 1937
3. ↑  Apoldaer Tageblatt 25. Mai 1939
4. ↑  Apoldaer Tageblatt 5. August 1936
Τα **Σαξιφραγκώδη** (λατ. *Saxifragales*) είναι τάξη των αγγειόσπερμων φυτών η οποία σύμφωνα με το σύστημα APG IV κατατάσσεται στον κλάδο Βασικά Ευδικότυλα (Eudicots). Η τάξη των Σαξιφραγκωδών περιλαμβάνει 15 οικογένειες, 112 γένη και 2600 είδη.

Ταξινόμηση
----------

Σύμφωνα με το σύστημα APG IV (2016) η τάξη των Σαξιφραγκωδών περιλαμβάνει τις εξής οικογένειες:

* *Altingiaceae*
* *Aphanopetalaceae*
* *Cercidiphyllaceae* - Κερκιδιφυλλοειδή
* *Crassulaceae*
* *Cynomoriaceae*
* *Daphniphyllaceae*
* *Grossulariaceae*
* *Haloragaceae*
* *Hamamelidaceae*
* *Iteaceae*
* *Paeoniaceae*
* *Penthoraceae*
* *Peridiscaceae*
* *Saxifragaceae* - Σαξιφραγοειδή
* *Tetracarpaeaceae*

  

Στο παλιό σύστημα του Κρόνκουιστ η τάξη των Σαξιφραγκωδών δεν υπήρχε και οι οικογένειές της περιλαμβάνονταν στις τάξεις των Ροδωδών, Αμαμηλιδωδών και Haloragales. Όμως όπως ανακάλυψε η Ομάδα Φυλογένειας των Αγγειόσπερμων αυτές οι οικογένειες αποτελούν μια μονοφυλετική ομάδα που έχει συγγένεια με τους κλάδους των Αστεριδών και Ροδιδών.

Παραπομπές
----------

1. ↑   Angiosperm phylogeny website, version 14.
Ο **Σασσάν** ήταν ο ιδρυτής της δυναστείας των Σασσανιδών που κυβέρνησε την Περσία για τέσσερις περίπου αιώνες δημιουργώντας την δεύτερη μεγάλη Περσική αυτοκρατορία μετά από την αρχαία αυτοκρατορία των Αχαιμενιδών. Ο Σασσάν ήταν ένας δυναμικός πολεμιστής ιερέας υψηλού βαθμού του Ζωροαστρισμού θεωρητικά παππού του ιδρυτή της αυτοκρατορίας των Σασσανιδών αλλά υπάρχουν δύο διαφορετικές ιστορίες γύρω από αυτό το θέμα. Σύμφωνα με τον Ιρανό ιστορικό Ταμπαρί ήταν πατέρας του Παπάκ υποτελή βασιλιά των Αρσακιδών στην πόλη Δαρέμπ και μέσω του γιου του παππούς του ιδρυτή της αυτοκρατορίας των Σασσανιδών Αρδασίρ Α΄. Σύμφωνα με το βιβλίο των Παχλεβί ο Σασσάν ήταν ο πατέρας του Αρδασίρ με σύζυγο την κόρη του ευγενούς Παπάκ ο οποίος την πάντρεψε με τον Σασσάν όταν άκουσε ότι κατάγεται από τους αρχαίους Αχαιμενίδες βασιλείς. Ο γιος ονομάστηκε Αρδασίρ σε μίμηση των Αχαιμενιδών βασιλέων, στην συνέχεια ο Σασσάν εξαφανίστηκε από την ιστορία και ο παππούς από μητέρα Παπάκ μεγάλωσε τον Αρταξία σαν γιο του.
Οι Σασσανίδες βασιλείς ένωσαν ξανά όλους τους Πέρσες σε μια ισχυρή αυτοκρατορία όπως η αρχαία αυτοκρατορία των Αχαιμενιδών με χαρακτηριστικότερο στοιχείο την θρησκεία του Ζωροαστρισμού. Εγκατέλειψαν την ανίσχυρη φιλελληνική πολιτική των Πάρθων της δυναστείας των Αρσακιδών που είχε φέρει στην Περσία την παρακμή και την εγκατάλειψη του Ζωροαστρισμού χάρη Ελληνικών εθίμων.

Πηγές
-----

* *Shapur Shahbazi, A. (2005), Rise of the Sassanid dynasty. "Sassanian Dynasty", Encyclopedia Iranica (Columbia University Press), To appear*
* *Frye, R. N. (1983), Chapter 4, "The political history of Iran under the Sasanians", The Cambridge History of Iran (Cambridge University Press) 3 (1), ISBN 978-0-521-20092-9*

  



|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Sasan  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Συντεταγμένες: 54°2′N 19°2′E﻿ / ﻿54.033°N 19.033°E﻿ / 54.033; 19.033

Το **Πόβιατ Μάλμπορκ** (πολωνικά: powiat malborski‎) είναι μονάδα εδαφικής διοίκησης και τοπικής αυτοδιοίκησης (πόβιατ) στο Βοεβοδάτο Πομερανίας, στη βόρεια Πολωνία. Δημιουργήθηκε την 1η Ιανουαρίου 1999, ως αποτέλεσμα των μεταρρυθμίσεων της πολωνικής τοπικής αυτοδιοίκησης που εγκρίθηκαν το 1998. Η διοικητική του έδρα και η μεγαλύτερη πόλη είναι το Μάλμπορκ (θέση του ιστορικού Κάστρου του Μάλμπορκ), 46 χλμ. νοτιοανατολικά της πρωτεύουσας του βοεβοδάτου, Γκντανσκ. Η μόνη άλλη πόλη στο πόβιατ είναι το Νόβι Σταφ, που βρίσκεται 12 χμ. βόρεια του Μάλμπορκ. Μέχρι το 2002, το πόβιατ περιλάμβανε επίσης τις περιοχές που αποτελούν τώρα το Πόβιατ Στουμ.

Το πόβιατ καλύπτει έκταση 494,63 χλμ2. Το 2019, ο συνολικός πληθυσμός του ήταν 63.575 κάτοικοι, από τους οποίους ο πληθυσμός του Μάλμπορκ ήταν 38.464, της αστικής-επαρχιακής γκμίνα του Νόβι Σταφ ήταν 4.248 και των επαρχιακών γκμίνα ήταν 20.862.

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Πόβιατ Μάλμπορκ** |

1. ↑  GUS. «Population. Size and structure and vital statistics in Poland by territorial division in 2019. As of 30th June». *stat.gov.pl* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 14 Σεπτεμβρίου 2020.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Πολωνία
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 2145424473686830944

 |

 |
To **Χτένι**, είναι ακατοίκητη νησίδα της Χαλκιδικής στον Τορωναίο κόλπο στην Σιθωνία, διοικητικά ανήκει στον Νέο Μαρμαρά. Βρίσκεται βόρεια της νησίδας Σπάλαθρο απέναντι από τον οικισμό Γαλήνη Νέου Μαρμαρά. 

Είναι μέρος του νησιώτικου συμπλέγματος Σπαλαθρονήσια που αποτελείτε από τρία νησάκια. Στα δυτικά του βρίσκεται η νησίδα Σπάλαθρο και σε απόσταση 50 μέτρων με την οποία συνδέεται με ένα υποθαλάσσιο πέρασμα βάθους ενάμιση μέτρου, οι δύο νησίδες στο παρελθόν ήταν ενωμένες και πάνω τους βρίσκονται ερείπια παλαιοχριστιανικού οικισμού, ο νησί είναι διάσπαρτο από λίθους, λιθοροή.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Παπάγγελος, Ιωακείμ (2000, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ)), *Η Σιθωνία κατά τους βυζαντινούς χρόνους: ιστορία - μνημεία - τοπογραφία* Αρχειοθετήθηκε 2021-01-20 στο Wayback Machine. σελ, 73
Η Σαντού (**Shangdu**, επίσης γνωστή ως **Xanadu** ( /ˈzænəduː/ ? Μογγολική : *Sandu),* ήταν πόλη της στέπας και θερινή πρωτεύουσα  της δυναστείας Γιουάν της Κίνας μέχρι που ο Κουμπλάι μετέφερε τον θρόνο του στην Ζονγκντά, το σημερινό Πεκίνο. Βρίσκεται στην Εσωτερική Μογγολία. Τον Ιούνιο του 2012, η Σαντού έγινε Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς για την ιστορική του σημασία και για τη μοναδική ανάμειξη της μογγολικής και κινεζικής κουλτούρας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Christopher P. Atwood. Encyclopedia of Mongolia and the Mongol Empire (Facts on File, 2004), p.605

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 315165169
* LCCN: sh2008008063

 |

 |
Η **σκυταλοδρομία 4 × 400 μέτρων** ή «μεγάλη σκυταλοδρομία» είναι αγώνισμα του στίβου, στο οποίο συμμετέχουν ομάδες των τεσσάρων δρομέων και ο κάθε δρομέας της ομάδας τρέχει απόσταση 400 μέτρων, δηλαδή έναν γύρο του σταδίου για στίβο κανονικών διαστάσεων. Είναι παραδοσιακά το τελευταίο κατά σειρά διεξαγωγής αγώνισμα μιας διοργάνωσης στίβου.

Ιστορία - διεξαγωγή αγωνίσματος
-------------------------------

Στις μεγάλες διοργανώσεις τα πρώτα 500 μέτρα διανύονται σε ξεχωριστά κουλουάρ (διαδρόμους). Για τον λόγο αυτόν, τα σημεία αφετηρίας απέχουν μεταξύ τους μεγαλύτερες αποστάσεις από ό,τι στον αγώνα δρόμου 400 μέτρων. Μετά τα 500 μέτρα, οι δρομείς συγκλίνουν προς τον εσωτερικό διάδρομο. Η αντίστοιχη **σκυταλοδρομία 4 × 440 υαρδών** (απόσταση λίγο μεγαλύτερη, συνολικά 1.609,34 έναντι 1.600 μέτρων) διεξαγόταν παλαιότερα στις χώρες της Βρετανικής Κοινοπολιτείας και στις ΗΠΑ, μέχρι την ολοκλήρωση της μεταβάσεως στο μετρικό σύστημα τη δεκαετία του 1970.

Οι δρομείς τρέχοντας μεταφέρουν τη σκυτάλη, ένα λείο, κοίλο, μονοκόμματο σωλήνα από ξύλο, μέταλλο ή άλλο άκαμπτο υλικό. Έχει μήκος μεταξύ 28 και 30 εκατοστών και περιφέρεια μεταξύ 12 και 13 εκατοστών. Η σκυτάλη ζυγίζει τουλάχιστον 50 γραμμάρια. Οι δρομείς πρέπει να τη δίνουν στον επόμενο δρομέα της ομάδας τους. Η *αλλαγή* (η πράξη του να παραδίδει ο ένας δρομέας τη σκυτάλη στον επόμενο) πρέπει να γίνεται σε ένα τμήμα της διαδρομής μήκους 20 μέτρων, που συνήθως είναι σημειωμένο με γαλάζιες γραμμές. Η πρώτη αλλαγή γίνεται στις ξεχωριστές διαδρομές (κουλουάρ), ενώ για τη δεύτερη και την τρίτη οι δρομείς στέκονται σε γραμμή κατά πλάτος των διαδρομών, παρά το ότι οι προηγούμενοι δρομείς τρέχουν συνήθως ο ένας πίσω από τον άλλον στην εσωτερική διαδρομή. Αυτή η πρακτική αποτρέπει τη σύγχυση και τις συγκρούσεις κατά τις αλλαγές. Αντίθετα με τη σκυταλοδρομία των 4 × 100 μέτρων, οι δρομείς της 4 × 400 μ. συνήθως κοιτούν προς τα πίσω και αρπάζουν τη σκυτάλη από τον προηγούμενο δρομέα, εξαιτίας της κοπώσεως αυτού. Επειδή οι χρόνοι παρουσιάζουν μεγαλύτερες διαφορές εξαιτίας της μεγαλύτερης αποστάσεως του αγωνίσματος, οι ακυρώσεις είναι σπάνιες.

Διεθνώς η ομάδα των ΗΠΑ κυριαρχεί στην ιστορία του αγωνίσματος στους άνδρες, αν και αυτή η κυριαρχία περιορίσθηκε από την Τζαμάικα ήδη τη δεκαετία του 1950 και από τη Μεγάλη Βρετανία τη δεκαετία του 1990. Σύμφωνα με τους κανονισμούς της IAAF, τα παγκόσμια ρεκόρ στις σκυταλοδρομίες αναγνωρίζονται μόνο όταν όλα τα μέλη της ομάδας έχουν την ίδια υπηκοότητα.

*Μικτές* σκυταλοδρομίες 4 × 400 μέτρων, δηλαδή με δύο γυναίκες και δύο άνδρες στην κάθε ομάδα, εισάχθηκαν στη διεθνή διοργάνωση σκυταλοδρομιών «IAAF World Relays» του 2017, ενώ η IAAF αναγνώρισε για πρώτη φορά ένα παγκόσμιο ρεκόρ σε αυτό το αγώνισμα το 2019.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Track and Field Events: Hurdling Events, Relays and Multi-Sport Events». Ανακτήθηκε στις 3 Σεπτεμβρίου 2022.
2. ↑  «Olympic Sprint and Relay Rules». Ανακτήθηκε στις 3 Σεπτεμβρίου 2022.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Κατάλογος των ρεκόρ της σκυταλοδρομίας 4×400 μ. από την IAAF σε XML
Ο Πύργος **«Μετροπόλ Ιστάνμπουλ»** (τουρκ. *Metropol İstanbul*) είναι ουρανοξύστης μεικτής χρήσεως στο προάστιο Ατασεχίρ της ασιατικής πλευράς της Κωνσταντινούπολης. Με ύψος 301 μέτρα, αποτελεί το υψηλότερο κτήριο στην μείζονα Κωνσταντινούπολη και σε ολόκληρη την Τουρκία. Αν βρισκόταν στην ευρωπαϊκή πλευρά του Βοσπόρου, θα ήταν το 14ο υψηλότερο σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Ιστορικό
--------

Το «Μετροπόλ Ιστάνμπουλ» είναι στην πραγματικότητα ένα σύνθετο έργο, που αποτελείται από κατοικίες, χώρο γραφείων, ένα μολ και ένα ξενοδοχείο, με συνολικά τρεις ουρανοξύστες. Το σχέδιο προτάθηκε το 2011 και υλοποιήθηκε τα επόμενα έτη, με έναρξη των έργων το 2013. Αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα συγκροτήματα καταστημάτων σε όλη την Τουρκία. Περιλαμβάνεται επίσης έναν πολυκινηματογράφο με 16 αίθουσες.

Το βασικό τμήμα του συγκροτήματος εγκαινιάσθηκε το 2017, ενώ το εμπορικό κέντρο άνοιξε το 2019. Ο ένας ουρανοξύστης του συγκροτήματος περιέχει διαμερίσματα και έχει ύψος 150 μέτρα, ο δεύτερος γραφεία (έχει ύψος επίσης 150 μ.) και ο τρίτος είναι ο κυρίως πύργος, με ξενοδοχείο και ύψος 301 μέτρα.

Σχέδιο
------

Η συνολική έκταση των χώρων των διαμερισμάτων και των γραφείων του Μετροπόλ Ιστάνμπουλ ανέρχεται σε περισσότερα από 800 χιλιάδες τετραγωνικά μέτρα. Ο κυρίως πύργος έχει 58 ορόφους με τον τελευταίο όροφο σε ύψος 280 μέτρα, και το κτήριο φθάνει τα 301 μ. χάρη σε δύο κεραίες. Οι πύργοι σχεδιάσθηκαν όλοι από την αρχιτεκτονική εταιρεία RMJM (Robert Matthew Johnson Marshall), μία από τις μεγαλύτερες του κόσμου, ενώ το εμπορικό κέντρο σχεδιάσθηκε από τη Roy Higgs International. Το όλο συγκρότημα είχε κόστος κατασκευής 700 εκατομμύρια ευρώ περίπου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Emporis.com Metropol İstanbul
2. ↑  «Metropol İstanbul». *GAP Construction*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Μαρτίου 2021. Ανακτήθηκε στις 19 Ιουλίου 2022.
3. ↑  «Metropol İstanbul AVM». *avmgezgini.com*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Σεπτεμβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 19 Ιουλίου 2022.
4. ↑  «Metropol Istanbul by RMJM». 31 Αυγούστου 2016.
5. ↑  «One of Tallest European Towers - the Metropol Tower Istanbul». 5 Ιουλίου 2014.
Συντεταγμένες: 51°31′16.0″N 0°4′46.2″W﻿ / ﻿51.521111°N 0.079500°W﻿ / 51.521111; -0.079500

Ο **Πύργος Μπρόντγκεϊτ** (αγγλικά: *Broadgate Tower*) είναι ουρανοξύστης στο μείζον επιχειρηματικό και χρηματοοικονομικό κέντρο του Λονδίνου, το λεγόμενο Σίτι. Κατασκευάστηκε μεταξύ του 2005 και του 2008 και κόστισε 240 περίπου εκατομμύρια στερλίνες. Ο Πύργος έχει ύψος 165 μέτρα, 33 ορόφους και εμβαδόν δαπέδου 37.000.3 m2

Αρχικός ιδιοκτήτης του χώρου όπου χτίστηκε το οικοδόμημα ήταν ο δημόσιος φορέας British Land. Τον Φεβρουάριο του 2005, η Broadgate Plaza Ltd, θυγατρική της British Land, υπέβαλε αίτημα στο Σίτι του Λονδίνου για την κατασκευή δύο κτιρίων 33 και 13 ορόφων αντίστοιχα. Ο Πύργος Μπρόντγκεϊτ σχεδιάστηκε από τη διεθνή αρχιτεκτονική, πολεοδομική και μηχανική εταιρεία Skidmore, Owings & Merrill και κατασκευάστηκε από την εταιρεία διαχείρισης και κατασκευής δημοσίων έργων Bovis Lend Lease. Η κατασκευή έγινε παράλληλα με το γειτονικό κτίριο 201 Bishopsgate, ενώ τα δύο κτίρια χωρίστηκαν από μια σκεπαστή πεζοδρομημένη περιοχή.

Ο Πύργος Μπρόντγκεϊτ χρησιμοποιήθηκε το 2012 στην ταινία *Skyfall*, της σειράς ταινιών «Τζέιμς Μποντ», όπου παρίστανε έναν ουρανοξύστη της Σαγκάης.

Συλλογή εικόνων
---------------

* Ο υπό κατασκευή Πύργος Μπρόντγκεϊτ το 2007Ο υπό κατασκευή Πύργος Μπρόντγκεϊτ το 2007
* Ο υπό κατασκευή Πύργος Μπρόντγκεϊτ το 2007Ο υπό κατασκευή Πύργος Μπρόντγκεϊτ το 2007
* Αεροφωτογραφία του υπό κατασκευή ΠύργουΑεροφωτογραφία του υπό κατασκευή Πύργου

Παραπομπές
----------

1. 1 2  www.skyscrapercenter.com/building/broadgate-tower/3257.
2. ↑  www.emporis.com/buildings/240674/the-broadgate-tower-london-united-kingdom.
3. ↑
4. 1 2 3  «Broadgate Tower». Skyscraper Center. Ανακτήθηκε στις 15 Ιουνίου 2019.
5. ↑  «Planning applications». Corporation of London. 05/00167/FULEIA. Ανακτήθηκε στις 20 Οκτωβρίου 2013.
6. ↑  «The Shanghai Skyscraper - Broadgate Tower, London». *jamesbondlocations.blogspot.co.uk*. Ανακτήθηκε στις 14 Απριλίου 2018.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος
* 201 Bishopsgate and the Broadgate Tower on SOM.com
* - Διαφημιστικός ιστότοπος
* Webcam
Συντεταγμένες: 50°59′6″N 8°27′29″E﻿ / ﻿50.98500°N 8.45806°E﻿ / 50.98500; 8.45806

Ο **πύργος Ρίχσταϊν** υπήρξε ακρόπολη επάνω στο βουνό του ομώνυμου οικισμού Ρίχσταϊν που σήμερα είναι συνοικία της πόλης Μπαντ Μπέρλεμπουργκ στο Ζίγκεν-Βίντγνενσταϊν της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας.

Ιστορία
-------

Η ακρόπολη κτίστηκε στο δεύτερο ήμισυ του 14ου αιώνα. Μνημονεύτηκε για πρώτη φορά σε έγγραφο του 1384. Την παραχώρησε ο δούκας Χέρμαν Β' της Έσσης το έτος 1384 ως φέουδο στον γράφο Γιόχαν Α' του Ζάιν-Βίτγκενσταϊν. Το φέουδο ανανεώθηκε τα επόμενα έτη 1416, 1427 και 1490. Από το 1415 είναι έδρα διοικητή. Το 1502 παραχωρήθηκε από τον γράφο Βίλχελμ στην χήρα του για δική της ιδιωτική χρήση. Ο πύργος αργότερα περιέπεσε σε αφάνεια και ερειπώθηκε στο δεύτερο ήμισυ του 16ου αιώνα. Σήμερα διατηρούνται μόνο μερικά θεμέλια.

Πηγές
-----

* Jens Friedhoff: Theiss Burgenführer „Sauerland und Siegerland", ISBN 3-8062-1706-8
* Handbuch der historischen Stätten, Band III, ISBN 978-3-520-27303-1


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Burg Richstein  της Γερμανικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Σγιουρ Ρέφσνταλ** (*Sjur Refsdal*, 30 Δεκεμβρίου 1935 – 29 Ιανουαρίου 2009) ήταν Νορβηγός αστρονόμος, και συγκεκριμένα αστροφυσικός, γεννημένος στο Όσλο. Είναι γνωστός κυρίως για τις πρωτοποριακές του έρευνες στο θέμα των βαρυτικών φακών, όπως των φακών Chang-Refsdal.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Το 1970 ο Ρέφσνταλ πήρε το διδακτορικό του από το Ινστιτούτο Θεωρητικής Αστροφυσικής του Πανεπιστημίου του Όσλο. Αργότερα το ίδιο έτος διορίσθηκε αστροφυσικός στο Αστεροσκοπείο του Αμβούργου, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι τη συνταξιοδότησή του το 2001.

Το 1964 και το 1966 ο Ρέφσνταλ δημοσίευσε μία σειρά εργασιών πάνω στα αποτελέσματα και τις δυνητικές εφαρμογές των βαρυτικών φακών. Ειναι ιδιαιτέρως γνωστός για τη «Μέθοδο Refsdal», που περιγράφει έναν τρόπο υπολογισμού του ρυθμού διαστολής του Σύμπαντος (σταθερά του Χαμπλ) με τη χρήση των μετρούμενων χρονικών καθυστερήσεων στην άφιξη των φωτεινών ακτίνων ενός κβάζαρ που κάμπτονται από την παρουσία ενός βαρυτικού φακού. Αργότερα ο Νορβηγός αστροφυσικός άρχισε έρευνες πάνω στην αστρική εξέλιξη, αλλά επέστρεψε στους βαρυτικούς φακούς λίγο πριν από την πρώτη παρατηρησιακή ανακάλυψη ενός βαρυτικά εστιασμένου σώματος, του Δίδυμου Κβάζαρ.

Ο Ρέφσνταλ ήταν μέλος της Νορβηγικής Ακαδημίας Επιστημών και Γραμμάτων, όπως και ομότιμος καθηγητής στο Ινστιτούτο Θεωρητικής Αστροφυσικής του Πανεπιστημίου του Όσλο. Την 1η Φεβρουαρίου 2005 τιμήθηκε με το χρυσό Βασιλικό Μετάλλιο της Αξίας.

Ο πρώτος βαρυτικά εστιασμένος υπερκαινοφανής αστέρας με πολλαπλά είδωλα που ανακαλύφθηκε ονομάσθηκε ανεπισήμως «Υπερκαινοφανής του Ρέφσνταλ» (SN Refsdal) προς τιμή του Σγιουρ Ρέφσνταλ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Obituary, Hamburg Observatory
2. ↑  P. Schneider, J. Ehlers, E.E. Falco, *Gravitational Lenses*, Springer-Verlag, Βερολίνο 1999, κεφ. *The period 1963-1979* στα Google Books
3. ↑  Sjur Refsdal (1964). «On the possibility of determining Hubble's parameter and the masses of galaxies from the gravitational lens effect». *MNRAS* **128** (4): 307–310. doi:10.1093/mnras/128.4.307. Bibcode: 1964MNRAS.128..307R.
4. ↑  Obituary Αρχειοθετήθηκε 2009-03-03 στο Wayback Machine. Institutt for Teoretisk Astrofysikk, 2. February 2009
5. ↑  Kelly et al.: "Multiple Images of a Highly Magnified Supernova Formed by an Early-Type Cluster Galaxy Lens", arXiv:1411.6009.
6. ↑  Overbye, Dennis (5 Μαρτίου 2015). «Astronomers Observe Supernova and Find They’re Watching Reruns». *New York Times*.. Ανακτήθηκε στις 5 Μαρτίου 2015.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 7283158
* LCCN: nr95032875
* ISNI: 0000 0000 5476 4488
* GND: 1075834163
* BIBSYS: 2007472

 |

 |
Το **στρατόπεδο προσφύγων Ναγιαπάρα** (Βεγγαλικά: নয়াপাড়া শরণার্থী শিবির‎) είναι στρατόπεδο προσφύγων στο Τεκνάφ, στο Κοξ Μπαζάρ Μπαγκλαντές. Βρίσκεται δίπλα στο χωριό Ντουμντούμια και κατοικείται ως επί το πλείστον από Μουσουλμάνους Ροχίνγκια που έφυγαν από τις θρησκευτικές διώξεις στη γειτονική Μιανμάρ. Είναι ένα από τα δύο κυβερνητικά στρατόπεδα προσφύγων στο Κοξ Μπαζάρ, με το άλλο να είναι το στρατόπεδο προσφύγων Κουτουπαλόνγκ. Τα δύο στρατόπεδα προσφύγων είχαν συνολικό πληθυσμό περίπου 30.000 προσφύγων τον Ιούλιο του 2017. τον Σεπτέμβριο του 2017, η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (ΥΑΟΗΕΠ) εκτίμησε ότι το σύνολο του πληθυσμού των δύο στρατοπέδων προσφύγων είχε αυξηθεί σε πάνω από 77.000 άτομα. Στις 14 Ιανουαρίου 2018, ο εκτιμώμενο πληθυσμός του στρατοπέδου προσφύγων Ναγιαπάρα είναι γύρω στα 23.065 άτομα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «The young and the hopeless in Bangladesh's camps». *UNHCR* (στα Αγγλικά). United Nations High Commissioner for Refugees. Ανακτήθηκε στις 2 Σεπτεμβρίου 2017.
2. ↑  «Stories from the Rohingya Camps in Bangladesh». 5 Σεπτεμβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 14 Ιουλίου 2017.
3. ↑  «Two camps of thought on helping Rohingya in Bangladesh». *UNHCR* (στα Αγγλικά). United Nations High Commissioner for Refugees. Ανακτήθηκε στις 14 Ιουλίου 2017.
4. ↑  Judah, Jacob (15 September 2017). «Rohingya influx strains camp resources in Bangladesh» (στα αγγλικά). United Nations High Commissioner for Refugees.. Ανακτήθηκε στις 4 October 2017.
Ο **πρωθυπουργός της Συρίας** είναι ο επικεφαλής της κυβέρνησης της Αραβικής Δημοκρατίας της Συρίας.

Ο Πρωθυπουργός διορίζεται από τον Πρόεδρο της Συρίας , μαζί με άλλους υπουργούς και μέλη της κυβέρνησης που προτείνει ο νέος πρωθυπουργός. Το Λαϊκό Συμβούλιο της Συρίας στη συνέχεια εγκρίνει το νομοθετικό πρόγραμμα της νέας κυβέρνησης, προτού αναλάβει επίσημα τη νέα κυβέρνηση. Δεν υπάρχουν συνταγματικά όρια για τη θητεία ενός Πρωθυπουργού, και πολλοί από αυτούς υπηρετούν μη διαδοχικές θητείες.

Κατάλογος πρωθυπουργών
----------------------

* Κύριο άρθρο: Κατάλογος πρωθυπουργών της Συρίας

Δείτε επίσης
------------

* Πολιτική της Συρίας
Ο **Σβιατοσλάβ Ολεγκόβιτς**, ρωσ. Святослав Ольгович (απεβ. 14 Φεβρουαρίου 1164) από τον Οίκο των Ρουρικιδών-Τσέρνιγοβ ήταν πρίγκιπας τού Νόβγκοροντ-Σεβέρσκι (1139), τού Μπέλγκοροντ Κιέβσκι (1141-54) και τού Τσέρνιγοβ (1154-64).

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος τού Ολέγκ Α΄ πρίγκιπα τού Τσέρνιγοβ και μίας κόρης τού Ασαντούκ χαν των Κουμάνων.

Όταν απεβίωσε ο μεγαλύτερος αδελφός του Βσέβολοντ Β΄ μεγάλος πρίγκιπας του Κιέβου, ο Σβιατοσλάβ και ο αδελφός του Ιγκόρ Β΄ εκδιώχθηκαν από το Κίεβο από τον Ιζιασλάβ Β΄ (γιο τού 2ου εξαδέλφου τους). Ο Ιγκόρ Β΄ συνελήφθη και τελικά σκοτώθηκε το 1147, ενώ ο Σβιατοσλάβ απέδρασε. Διέφυγε στο Τσέρνιγοβ, αλλά διατάχθηκε να παραιτηθεί από το Νόβγκοροντ-Σεβέρσκι, που ήταν πρίγκιπας και να το παραδώσει στα εξαδέλφια του, τους αδελφούς Ιζιασλάβ Γ΄ και Βλαντίμιρ Νταβίντοβιτς. Με τη βοήθεια τού συμμάχου του Γιούρι Α΄ του *μακρόχειρος* (dolgoruki) και τού πεθερού του Αγιόρα χαν, ο Σβιατοσλάβος ξεκίνησε πόλεμο εναντίον των δύο εξαδέλφων του, όμως αναγκάστηκε να διαφύγει στο Κάρατσεβ. Εκεί στις 16 Ιανουαρίου 1147 νίκησε τελικά τους αδελφούς Νταβίντοβιτς.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε το 1108 την Αγιόροβνα, κόρη τού Αγιόρα χαν των Κουμάνων και είχε τέκνα:

* Ολέγκ.
* μία κόρη.

Το 1136 ο Σβιατοσλάβ έκανε δεύτερο γάμο με μία γυναίκα από το Νόβγκοροντ και είχε τέκνο:

* Ιγκόρ πρίγκιπας τού Πούτιβλβ, Νόβγκοροντ-Σεβέρσκ, Τσέρνιγοβ. Είναι ο περίφημος πρωταγωνιστής της *Διήγησης της εκστρατείας τού Ιγκόρ*.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Игори» (Ρωσικά)

Πηγές
-----

* Dimnik, Martin. The Dynasty of Chernigov, 1146-1246, 2000
Σησαμέλαιο
Το **σησαμέλαιο** είναι ένα φυτικό έλαιο που παρασκευάζεται από τους σπόρους του σουσαμιού. Στη Νότια Ινδία χρησιμοποιείται ως μαγειρικό λάδι και στην κινέζικη, Ιαπωνική, Κορεάτικη και Ταϊλανδέζικη κουζίνα ως ενισχυτικό γεύσης. Το σησαμέλαιο χρησιμοποιείται ως φάρμακο στην Ινδία όπου πιστεύεται ότι έχει θεραπευτικές δράσεις σε πολλές ασθένειες. Αποτελεί ένα από τα αρχαιότερα φυτικά έλαια που παρασκευάστηκαν και σήμερα η παραγωγή του είναι περιορισμένη λόγω της δύσκολης διαδικασίας καλλιέργειας και παραγωγής.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **σησαμέλαιο**  |

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Σησαμέλαιο** |
Η **Χαλυβουργία Ελλάδος** είναι ελληνική χαλυβουργία η οποία εδρεύει στην Κηφισιά. Προέκυψε το 2006 από τη συγχώνευση 2 μεγάλων χαλυβουργιών την Ελληνική Χαλυβουργία ΑΕ και Χαλυβουργία Θεσσαλίας ΑΣΕΕ. Η εταιρεία είναι η 2η μεγαλύτερη μη εισηγμένη εταιρεία με πωλήσεις στην Ελλάδα.

Ιστορία
-------

Η πρώτη ελληνική βιομηχανία χάλυβα, που έφερε τον τίτλο «Ελληνική Χαλυβουργία», ιδρύθηκε από την οικογένεια Σταύρου Σαλαπάτα στην οδό Πειραιώς στην Αθήνα το 1937, ο οποίος προηγουμένως είχε ιδρύσει την εταιρεία «Ελληνικά Συρματουργεία» (1932). Το 1951, το εργοστάσιο της Ελληνικής Χαλυβουργίας μετακόμισε στον Ασπρόπυργο Αττικής, και συνέχισε να λειτουργεί έως το 2014 ως μία από τις δύο μονάδες της Χαλυβουργίας Ελλάδος με ετήσια παραγωγική δυναμικότητα 400.000 τόνους χάλυβα από ανάτηξη παλαιοσιδήρου.

Το 1963, η οικογένεια Μάνεση ίδρυσε την «Χαλυβουργία Βόλου», η οποία το 1974 μετονομάστηκε σε «Θεσσαλική Χαλυβουργία». Οι εγκαταστάσεις της «Θεσσαλικής Χαλυβουργίας» περιλαμβάνουν χαλυβουργείο στο Βελεστίνο Μαγνησίας ετήσιας δυναμικότητας 700.000 τόνων χάλυβα από ανάτηξη παλαιοσιδήρου και ελασματουργείο στη Βιομηχανική Ζώνη Βόλου. Διαγράφοντας μια σταθερά ανοδική πορεία και θέτοντας συνεχώς νέα πρότυπα κατασκευαστικής υπεροχής, η εταιρία συμμετέχει στην υλοποίηση μεγάλων έργων υποδομής. Με σίδερά της κατασκευάστηκε το μεγαλύτερο μέρος της γέφυρας Ρίου-Αντιρρίου. 

Το 2006, η «Θεσσαλική Χαλυβουργία» εξαγόρασε την «Ελληνική Χαλυβουργία» και ο νέος όμιλος ονομάσθηκε «Χαλυβουργία Ελλάδος».

Πηγές
-----

* "Γιατί βάζει λουκέτο η Χαλυβουργία Ελλάδος", energypress.gr (18 Φεβρουαρίου 2014).
* Κώτσης Βασίλης "Το μεγάλο ξεκαθάρισμα στις χαλυβουργίες", *Το Βήμα* (30 Ιουλίου 2016).
Η **χαλκομανία**, είναι τεχνική της έγχρωμης εκτύπωσης ή της ξεπατίκωσης χρωμάτων επάνω σε αντικείμενα. Κατατάσσεται στο γενικότερο καλλιτεχνικό πεδίο της μονοτυπίας, διαφέρει όμως στο ότι δεν γίνεται αντιγραφή ενός μοτίβου, αλλά χαλκομανία αυτή καθαυτή είναι το μοτίβο. 

Η τεχνική πρωτοεφαρμόστηκε στην Αγγλία γύρω στο 1750 , και στη συνέχεια από το 1865 στις Ηνωμένες Πολιτείες. Έγινε δημοφιλής πρακτική στους σουρεαλιστές, και στην δεκαετία του 1935 από τους Óscar Domínguez και Ithell Colquhoun . Ο Μαξ Ερνστ ανέπτυξε περαιτέρω την τεχνική: Σε αντίθεση με τον Dominguez, ο Ερνστ έπαιξε με άμορφα τυχαία σχήματα και χρώματα. Στη δεκαετία του 1950 και στις αρχές της δεκαετίας του 1960, η τέχνη της χαλκομανίας χρησιμοποιήθηκε σε κόμικς όπως το Flash Gordon, και άλλα.

Πηγές
-----

* Gudrun Arnold: *Décalcomanie - το ταξίδι μου για την ανακάλυψη*. Manuela Kinzel, Göppingen 2012, ISBN 978-3-937367-82-8 .

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ιστορία Αρχειοθετήθηκε 2011-04-14 στο Wayback Machine.
* Παραδείγματα

Παραπομπές
----------

1. ↑  Occult Surrealist - Ithell Colquhoun and automatism:
Η **Συνθήκη Κωνσταντινούπολης του 1479** συνάφθηκε μεταξύ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και της Γαληνότατης Δημοκρατίας της Βενετίας στην Κωνσταντινούπολη στις 25 Ιανουαρίου 1479. Είναι η τρίτη συνθήκη που αφορά τον ελλαδικό χώρο από την πτώση της Βασιλεύουσας και υπογράφτηκε μετά την Συνθήκη της Νάξου και Συνθήκη Ειρήνης του 1468.

Η Συνθήκη αυτή έθεσε τέρμα στον μακροχρόνιο (διάρκειας 16 ετών) πόλεμο μεταξύ των δύο χωρών που είχε ξεκινήσει από το 1463 και υπογράφτηκε σε μία εποχή όπου οι Οθωμανοί είχαν καταλάβει εδάφη κοντά στην επικράτεια της Βενετίας στην Αδριατική θάλασσα.

Με την Συνθήκη αυτή συνομολογήθηκαν τα ακόλουθα εκ μέρους της Βενετίας στην Τουρκία:

1. Εκχώρηση των Κερκυραϊκών κάστρων Στροβίλι και Βαστία, καθώς και τα κάστρα Φανάρι Θεσπρωτίας και Σοποτό. Και τα τέσσερα αναφερόμενα κάστρα είχαν καταλάβει οι Έλληνες το 1473 με την συγκατάθεση αλλά και την ενίσχυση των Ενετών.
2. Αποχώρηση των Ενετών από την Σκόδρα (στην σημερινή Αλβανία) και επιστροφή στον Σουλτάνο όλων των κάστρων που είχαν καταληφθεί στον Μοριά κατά την διάρκεια του πολέμου και
3. Εκχώρηση (ήτοι, επιστροφή) της νήσου Λήμνου, της Εύβοιας αλλά και του Άργους.
4. Καταβολή εισφοράς 10.000 δουκάτων κατά έτος για την απόκτηση εμπορικών δικαιωμάτων από την Βενετία στη Μαύρη Θάλασσα.

Με την συνθήκη αναγνωρίστηκε επίσης η Βενετία ως ο κυρίαρχος του Φρουρίου και της περιοχής της Ναυπάκτου και των κτήσεών της στο Ναύπλιο, στη Μονεμβασιά, στη Κορώνη, στη Μεθώνη και στο Ναυαρίνο. Επίσης ορίσθηκε Ειδική Επιτροπή η οποία και θα καθόριζε τα όρια των παραπάνω περιοχών. Κατά την οριοθέτησή τους ανταλλάχτηκαν πολλά έγγραφα κατά την περίοδο Ιανουάριος 1479 - Απρίλιος 1481, όλα γραμμένα στην ελληνική γλώσσα που ήταν η επίσημη τότε γλώσσα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Μετά δε από πολλές συζητήσεις παρελήφθησαν από την Βενετία το απόρθητο φρούριο της Θερμησίας, απέναντι από την Ύδρα, με τα πλούσια αλατωρυχεία, το Καστρί (η αρχαία Ερμιόνη) όσο και το φρούριο Τζιβέρι (αρχαίο Κίβερι) απέναντι στη Ναυπλία.

Κατά την διανομή εδαφών που έγινε σύμφωνα με την συνθήκη, η Κρήτη εκχωρήθηκε στον βασιλέα της Θεσσαλονίκης Βονιφάτιο ο οποίος και στη συνέχεια αδιαφορώντας για αυτήν την πώλησε σχεδόν αμέσως έναντι ευτελούς τιμήματος στους Ενετούς.

Έτσι με την Συνθήκη της Κωνσταντινούπολης τα Επτάνησα (Κέρκυρα, Παξοί και Κύθηρα με τα νησιωτικά εξαρτήματά τους), οι Βόρειες Σποράδες, η Τήνος και η Μύκονος από τις Κυκλάδες καθώς τέλος η Κρήτη συμπλήρωσαν τις κτήσεις Βενετίας στον ελλαδικό νησιωτικό χώρο.

Το 1482, η συνθήκη αυτή συμπληρώθηκε με την νεότερη Συνθήκη της Κωνσταντινούπολης. Ωστόσο, τόσο η συνθήκη του 1479 όσο και εκείνη του 1482 καταργήθηκαν από τον Σουλτάνο Βαγιαζήτ Β' κατά τον μετέπειτα τριετή πόλεμο (1499 - 1502).

Δείτε επίσης
------------

* Συνθήκη Νάξου
* Συνθήκη ειρήνης 1468

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Κ. Σάθας, "Τουρκοκρατούμενη Ελλάς" Αθήναι 1869, σ.25