recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η **Κανικαττί** είναι Δήμος στην Ιταλική επαρχία Αγκριτζέντο της αυτόνομης Περιφέρειας Σικελία στη νότια Ιταλία. Βρίσκεται περίπου 90 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά από το Παλέρμο και 34 χιλιόμετρα ανατολικά από το Αγκριτζέντο. Ο πληθυσμός της πόλης είναι 35.698 κάτοικοι (2016).

Ιστορία
-------

Το όνομα του Κανικαττί έχει Αραβική προέλευση και μεταφράζεται ως *"πήλινο χαντάκι"*. Όταν οι Νορμανδοί κατέκτησαν τη Σικελία ο τοπικός Άραβας ηγεμόνας ηττήθηκε από τον βαρόνο Σαλβατόρε Παλμιέρι (1087), ο Ρογήρος Α΄ της Σικελίας του έδωσε δώρο την πόλη, η οικογένεια Παλμιέρι μεγάλωσε το τοπικό Αραβικό φρούριο και το μετέτρεψε σε κάστρο. Τους Νορμανδούς ακολούθησαν ο Οίκος των Χοενστάουφεν και οι Ανδεγαυοί που τους έδιωξε ο Οίκος της Αραγωνίας όταν ξέσπασε ο Σικελικός Εσπερινός. Η πόλη παραχωρήθηκε από τον άτεκνο Αντόνιο Παλμιέρι στον ανεψιό του Αντρέα ντε Κρεσέντσο (1448), ο Ιωάννης Β΄ της Αραγωνίας του έδωσε δικαίωμα να αυξήσει την έκταση και τον πληθυσμό της πόλης και να κάνει απονομή δικαιοσύνης. Με τον Αντρέα ντε Κρεσέντσο ήταν μια αγροτική κοινότητα 1500 κατοίκων που ζούσαν στα βόρεια της πόλης. Τον Αντρέα ντε Κρεσέντσο διαδέχτηκε ο γιος του Τζιοβάνι που δεν είχε γιους και παραχώρησε την πόλη στον πεθερό του Φραντσέσκο Καλοζερό Μπονάνο (1507).

Με την οικογένεια Μπονάνο η Κανικαττί γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη, οικοδομήθηκαν πολλά μεγάλα νέα κτίρια και πηγές, η κυριαρχία των Μπονάνο γνώρισε παρακμή τον 18ο αιώνα μέχρι την εποχή που ο τελευταίος εκπρόσωπος της οικογένειας αντικαταστάθηκε από τον Γκαμπριέλε Κιαραμόντε Μπορντονάρο. Μετά τις σφαγές (1848, 1861) και την Ιταλική ενοποίηση έγιναν πολλοί μύλοι, τράπεζες και καλλιεργήσιμες εκτάσεις, αυξήθηκε σημαντικά το εμπόριο, τον 20ο αιώνα η οικονομία βασίστηκε στο εμπόριο και τη γεωργία. Πολλοί πολίτες της Κανικαττί βρήκαν τον θάνατο από Αμερικάνικα στρατεύματα (1943).

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Superficie di Comuni Province e Regioni italiane al 9 ottobre 2011». Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής της Ιταλίας. Ανακτήθηκε στις 16  Μαρτίου 2019.
2. ↑  «Popolazione Residente al 1° Gennaio 2018». Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής της Ιταλίας. Ανακτήθηκε στις 16  Μαρτίου 2019.
3. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Σεπτεμβρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 2019.
4. ↑  Ignazio Scaturro, Storia della città di Sciacca (1924), σ. 95

Πηγές
-----

* Ignazio Scaturro, Storia della città di Sciacca (1924)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η κοινότητα της Κανικαττί
* Η ιστορία της Κανικαττί με φωτογραφίες

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 157262068
* GND: 4454370-0
* NKC: ge1153692

 |

 |
Η **Ιγουαλάδα** (στα καταλανικά και στα ισπανικά *Igualada*) είναι μια πόλη της Καταλονίας που εντάσσεται στην επαρχία της Βαρκελώνης και είναι πρωτεύουσα της κομητείας της Ανόγια. Απέχει 67 χιλιόμετρα από τη Βαρκελώνη και η κύρια οικονομική δραστηριότητα της περιοχής της είναι η βιομηχανία δέρματος και χάρτου. Είναι χτισμένη πάνω στον ποταμό Ανογιά, παραπόταμο του Λιοβρεγάτ.

Ιστορία
-------

Το όνομά της προέρχεται από το λατινικό *aqualata* που σημαίνει «πλατιά νερά» και κάνει αναφορά σε κάποια πιθανή λίμνη ή βάλτο που σχηματιζόταν στην περιοχή με τα νερά του ποταμού Ανογιά. Για πρώτη φορά αναφέρεται στις πηγές το 1003 ενώ τέθηκε κάτω από την προστασία της Βαρκελώνης και το 1381. Η εξάπλωσή της όμως επήλθε μετά τα μέσα του 19ου αιώνα, όταν και, λαμβάνοντας τον τίτλο της πόλης, συνδέθηκε στο σιδηροδρομικό δίκτυο της χώρας και άρχισε να δέχεται στην περιοχή της την εγκατάσταση βιομηχανιών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικών της Ισπανίας: «Municipal Register of Spain of 2022» 16  Μαΐου 2022. σελ. 1,235.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 144123958
* GND: 4286691-1
* NKC: ge979410

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Ευρώπη
* Πύλη:Ισπανία
 |

 |
Ο **Μήτσος Πατλάκας** (1898 – Αθήνα, 20 Οκτωβρίου 1926) ήταν στέλεχος του ΣΕΚΕ-ΚΚΕ και συνδικαλιστής του Εργατικού Κέντρου Αθηνών (ΕΚΑ). Δολοφονήθηκε το 1926 από την αστυνομία, έπειτα από εφόρμισή της στα γραφεία του ΕΚΑ.

Νεανικά χρόνια
--------------

Ο Μήτσος Πατλάκας γεννήθηκε στο Δεδέαγατς της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, την σημερινή Αλεξανδρούπολη, το 1898. Υπήρξε στέλεχος υπαλληλικών σωματείων και έγινε μέλος του ΚΚΕ το 1923. Ήταν μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής του ΕΚΑ.

Δολοφονία
---------

Στις 20 Οκτωβρίου 1926, κατά την δικτατορία του Θεόδωρου Πάγκαλου, η διορισμένη ρεφορμιστική ηγεσία του ΕΚΕ, με κεντρικό πρόσωπο τον Ιωάννη Φανουράκη, κάλεσε την αστυνομία να επέμβει κατά διαμαρτυρίας εργαζομένων. Ο Πατλάκας ήταν παρών ως αντιπρόσωπος της Ομοσπονδίας Επισιτισμού του ΕΚΑ και σκοτώθηκε από πυροβολισμό. Για την δολοφονία του κατηγορήθηκαν ως υπαίτιοι από την ασφάλεια τα επίσης μέλη του ΚΚΕ, Τζίμας και Τσατσάκος, που δικάστηκαν και φυλακίστηκαν στις φυλακές Παλιάς Στρατώνας στο Μοναστηράκι. Ο Μήτσος Πατλάκας θεωρείται από τους πρώτους νεκρούς του ΚΚΕ, κατά ορισμένες πηγές ο τρίτος μετά τον Δημοσθένη Λιγδόπουλο και τον Ωρίωνα Αλεξάκη, ο οποίος ενώ ήταν ελληνικής καταγωγής ήταν Σοβιετικός πολίτης και μέλος του ΚΚΣΕ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  εφημερίδα Ριζοσπάστης Φύλλο: 19/10/1927, Σελίδα: 3
2. ↑  «Σαν σήμερα». Ριζοσπάστης. 20 Οκτωβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 21 Οκτωβρίου 2017.
3. ↑  ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΒΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΕΝΟΣ ΠΑΛΙΟΥ ΑΡΧΕΙΟΜΑΡΞΙΣΤΗ[*νεκρός σύνδεσμος*]
4. ↑  εφημερίδα Ριζοσπάστης Φύλλο: 12/11/1926, Σελίδα: 1
5. ↑  Στα 92 χρόνια του επαναστατικού ΚΚΕ 1918-55 ΚΚΕ ΤΟ ΚΟΜΜΑ ΤΗΣ ΠΑΛΗΣ ΤΗΣ ΘΥΣΙΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΗΡΩΩΝ «ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ» 21/11/1950
6. ↑  Δημοσθένης Λιγδόπουλος -- Ωρίων Αλεξάκης
Συντεταγμένες: 35°42′44.5″N 139°43′31.5″E﻿ / ﻿35.712361°N 139.725417°E﻿ / 35.712361; 139.725417

Ο κήπος **Τσίνζαν-σο** (椿山荘) είναι Ιαπωνικός κήπος, που βρίσκεται στο Μπουνγκιό, στο Τόκιο. Δημιουργήθηκε το 1877. Είναι πλούσιος σε ιστορικά στοιχεία και κατασκευές. Ο κήπος είναι μέρος της ιδιοκτησίας του ξενοδοχείου Τσινζανσό Τόκιο και είναι προσβάσιμος περπατώντας μέσω του Σταθμού Εντογκαβαμπάσι.

Ιστορία
-------

Το 1600, ο Ματσούο Μπασό, ένας διάσημος ποιητής χαϊκού της περιόδου Έντο, έζησε σε μια καλύβα με θέα σε αυτήν την περιοχή για τέσσερα χρόνια. Την περίοδο Μέιτζι, ο ιδιοκτήτης του κτήματος και γνωστός πολιτικός ο πρίγκιπας Αριτόμο Γιαμαγκάτα έχτισε εδώ το αρχοντικό του και το ονόμασε "Τσίνζαν-σο" ή "Σπίτι της Καμέλιας" από τα πολυάριθμα λουλούδια καμέλιας, που άνθιζαν εδώ. Χρησιμοποίησε την κυματιστή τοπογραφία του αρχοντικού χώρου. Ο Πρίγκιπας φιλοξένησε εδώ πολλές σημαντικές πολιτικές συναντήσεις. Τα αρχεία λένε ότι ο αυτοκράτορας Μέιτζι πραγματοποίησε μια σειρά από σημαντικά συνέδρια με τους υψηλόβαθμους αξιωματούχους του στο "Σπίτι της Καμέλιας".

Ιστορικά αντικείμενα
--------------------

Όταν το ακίνητο πέρασε στον βαρόνο Χεϊτάρο Φουτζίτα, διακόσμησε τους χώρους με ιστορικά μνημεία από όλη την Ιαπωνία, ειδικά το Κιότο και την Τόμπα. Μια παγόδα χιλιάδων ετών μεταφέρθηκε εδώ από τα βουνά της Χιροσίμα στη δεκαετία του 1920. Αυτή η τριώροφη παγόδα χτίστηκε από τους μοναχούς του ναού Τσικούριν-τζι χωρίς να χρησιμοποιήσουν ούτε ένα καρφί. Το ιερό Σιρατάμα Ινάρι στο κέντρο του κήπου αφαιρέθηκε από την περιοχή του Σιμογκάμο στο Κιότο το 1924. Άλλοι πολιτιστικοί θησαυροί διάσπαρτοι σε όλη την περιοχή περιλαμβάνουν σκαλιστές ταοϊστικές και βουδιστικές εικόνες και πάνω από τριάντα πέτρινα φανάρια. Μια μεγάλη λίμνη, ένας καταρράκτης και μια φυσική πηγή αποτελούν επίσης μέρος του κήπου, όπως και ένα ιερό δέντρο 500 ετών, που έχει περίμετρο στη βάση του 4,5 μέτρα.

Εικόνες
-------

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  Ένα πέτρινο φανάρι |  Ένας νερόμυλος |  Μια γέφυρα |  Ρυάκι Χοτάρου-σάβα |  Παγόδα τη νύχτα |

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Κήπος Τσίνζαν-σο** |

Παραπομπές
----------

1. ↑  kunishitei.bunka.go.jp/heritage/detail/101/00003195.
2. ↑  «Garden | Hotel Chinzanso Tokyo | Official website». *hotel-chinzanso-tokyo.com*. Ανακτήθηκε στις 7 Αυγούστου 2022.
3. ↑  «A natural forest in Mejiro». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Απριλίου 2014. Ανακτήθηκε στις 23 Απριλίου 2014.
4. 1 2  Cheapo, Tokyo. «Chinzanso Garden | Tokyo Cheapo».  (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 7 Αυγούστου 2022.  Εξωτερικός σύνδεσμος στο `|website=` (βοήθεια)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 255040441
* NDL: 001094915

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Ασία
* Πύλη:Ιαπωνία
 |

 |
Συντεταγμένες: 59°27′09″N 24°48′37″E﻿ / ﻿59.45250°N 24.81028°E﻿ / 59.45250; 24.81028

Το **Κάστρο του Μαρίενμπεργκ** (γερμανικά: *Schloss Marienberg*‎, εσθονικά:  *Maarjamäe loss*‎, ρωσικά: *Замок Мариенберг*‎), ή **Κάστρο Ορλόφ**, βρίσκεται στην Πιρίτα, συνοικία του Τάλιν, στην Εσθονία. Αποτελούσε τη θερινή κατοικία του κόμη Ανατόλ Βλαντιμίροβιτς Ορλόφ-Νταβίντοφ. Βρισκόταν τότε σε μια μικρή πόλη που ήταν τόπος κατοικίας αλλά ταυτόχρονα ήταν και θέρετρο κοντά στο Ρέβαλ (το σημερινό Τάλιν), πρωτεύουσα της κυβέρνησης της Έστλαντ, βαλτικής επαρχίας της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Ονομαζόταν τότε *Ζανκτ-Μπριγκίτεν* (γερμ: *Sankt-Brigitten*). Η κατοικία αποτελεί από το 1975 παράρτημα του ιστορικού μουσείου της Εσθονίας.

Άποψη του κάστρου του Μαρίενμπεργκ

Ιστορικό
--------

Ο κόμης Ανατόλ Ορλόφ-Νταβίντοφ, γιος του κόμη Βλαδίμηρου Ορλόφ-Νταβίντοφ, αγόρασε μια έκταση το 1874 στην τοποθεσία ενός παλιού εργοστασίου, με σκοπό την ανέγερση μιας θερινής κατοικίας σε νεομεσαιωνικό ρυθμό. Της έδωσε το όνομα του κάστρου του Μαρίενμπεργκ στα γερμανικά, προς τιμήν της γυναίκας και της κόρης του, των οποίων το όνομα είναι *Μαρία* (στα ρώσικα *Мария*, στα εσθονικά *Maarja*).

Μουσείο
-------

Το μουσείο παρουσιάζει συλλογές από τον 19ο αιώνα και μετά και ανακεφαλαιώνει την ιστορία της γερμανοβαλτικής. Το πάρκο της κατοικίας φιλοξενεί τα παλιά αγάλματα της κομμουνιστικής κυβέρνησης της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Εσθονίας, που έχουν αφαιρεθεί από την αρχική τους θέση σε αρκετές πόλεις της χώρας.

Σημειώσεις
----------

1. ↑  (Αγγλικά) *GeoNames*. 2005. Ανακτήθηκε στις 6  Απριλίου 2015.
2. ↑  *Estonian National Registry of Cultural Monuments*.
3. ↑  Τα γερμανικά αποτελούν την επίσημη γλώσσα της κυβέρνησης της Έστλαντ μέχρι το 1919.

Πηγή
----


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Château de Marienberg  της Γαλλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Συντεταγμένες: 48°24′24″N 9°15′29″E﻿ / ﻿48.40667°N 9.25806°E﻿ / 48.40667; 9.25806

Το **κάστρο του Λίχτενσταϊν** είναι ένα κάστρο του 13ου αιώνα που βρίσκεται στο Άλμπτραουφ πάνω από την κοινότητα του Λίχτενσταϊν (Βάδη-Βυρτεμβέργη), στη Γερμανία. Είναι επίσης γνωστό ως το **κάστρο των παραμυθιών της Βυρτεμβέργης** (*Märchenschloss Württemberg*).

Χτισμένο πάνω σε ένα βραχώδες ύψωμα και προστατευμένο από μια απότομη πλαγιά, ξαναχτίστηκε από την αρχή και διακοσμήθηκε σύμφωνα με τον αρχιτεκτονικό ρυθμό του « τροβαδούρου » το 1842.

Ιστορία
-------

Η ιστορία του κάστρου ανέρχεται στον 13ο αιώνα, όταν η οικογένεια των Λίχτενσταϊν έχτισε το κάστρο του « Παλιού Λίχτενσταϊν », γνωστού και ως το « Παλιό Λίχτενσταϊν ». Καταστράφηκε δύο φορές, στη διάρκεια του *Reichskrieg*, το 1311 και το 1381, από τις δυνάμεις της ελεύθερης πόλης (Reichstadt) του Ρόιτλινγκεν. Τη δεύτερη φορά, το κάστρο δεν ξαναχτίστηκε και έμεινε σε ερείπια. Το 1802, ο βασιλιάς Φρειδερίκος Α' της Βυρτεμβέργης έχτισε εκεί ένα κυνηγετικό περίπτερο. 

Ο πρίγκιπας Γουλιέλμος, συλλέκτης όπλων, πανοπλιών και πινάκων ζωγραφικής χρειαζόταν ένα χώρο για να στεγάσει τη συλλογή του. Εντυπωσιάστηκε από το βιβλίο *Λίχτενσταϊν* του Βίλχελμ Χάουφ (εκδόθηκε το 1826) και θέλησε να μετατρέψει το κυνηγετικό περίπτερο σε κάστρο του καιρού των ιπποτών. Γι'αυτό τον λόγο το κάστρο ανακατασκευάστηκε από το 1840 ως το 1842 σε αυτό το πνεύμα, και σύμφωνα με τα σχέδια του Καρλ Αλεξάντερ Χάιντελοφ.

Ιδιοκτήτες
----------

Οι κύριοι άρχοντες του κάστρου του Λίχτενσταϊν είναι οι διάδοχοι του εμπνευστή του, οι δούκες του Ούραχ (ένα παρακλάδι της οικογένειας της Βυρτεμβέργης)

* 1837–1869 : Βίλχελμ Γκραφ φον Βύρτεμπεργκ, Δούκας του Ούραχ από το 1867
* 1869–1928 : Βίλχελμ Καρλ φον Ούραχ
* 1928–1981 : Καρλ Γκέρο φον Ούραχ
* 1981–1991 : Καρλ Άνσελμ φον Ούραχ
* από το 1991 : Βίλχελμ Άλμπερτ φον Ούραχ

* Η είσοδος του κάστρου τον χειμώναΗ είσοδος του κάστρου τον χειμώνα
* Στην άκρη του ΆμπλτραουφΣτην άκρη του Άμπλτραουφ
*

Βιβλιογραφία
------------

* Rolf Bidlingmaier, *Schloss Lichtenstein. Die Baugeschichte eines romantischen Symbols*. In: Reutlinger Geschichtsblätter N.F. 33/1994, S. 113-152.
* Albert Minzenmay, *Schloss Lichtenstein*. Verlag D. Grimmer, Hohenstein.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Κάστρο του Λίχτενσταϊν (Γερμανία)** |

* (Γερμανικά) Σελίδα υποδοχής του κάστρου και η ιστορία του
* (Γερμανικά) Πληροφορίες και εικόνες του κάστρου
* (Γερμανικά) Πανόραμα

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 235301045
* LCCN: sh00007026
* GND: 4503850-8

 |

 |


1. ↑  eds.p.ebscohost.com/eds/pdfviewer/pdfviewer?vid=1&sid=63ff406b-e21e-4e96-b3d6-70c952986a0f%40redis. σελ. 11.
Το νησάκι Μαμούλα στην Αδριατική
Η **Μαμούλα** (σερβ. Мамула), γνωστή στην καθομιλουμένη ως **Λασταβίτσα**, είναι ένα ακατοίκητο σήμερα νησάκι στην Αδριατική Θάλασσα, που υπάγεται στον Δήμο του Χέρτσεγκ Νόβι του νοτιοδυτικού Μαυροβουνίου, κοντά στα σύνορα με την Κροατία.

Η Μαμούλα βρίσκεται ανάμεσα στις χερσονήσους Πρέβλακα και Λούστιτσα, στην είσοδο του Κόλπου του Κότορ. Το νησί έχει κυκλικό σχήμα, με διάμετρο 200 μέτρων. Απέχει 3,5 ναυτικά μίλια (πάνω από 6 χιλιόμετρα) από την πόλη Χέρτσεγκ Νόβι.

Ιστορία
-------

Την περίοδο της Ενετοκρατίας το νησί ήταν γνωστό με την ονομασία **Ροντίνα** (*Rondina*).

Πάνω στο νησί υπάρχει φρούριο που ανεγέρθηκε το 1853 από τον Αυστροούγγρο στρατηγό Λάζαρους φον Μαμούλα. Το φρούριο καταλαμβάνει περίπου το 90% της εκτάσεως του νησιού. Μαζί με την οχύρωση στο Ακρωτήριο Όστρο της χερσονήσου Πρέβλακα και την οχύρωση στο Ακρωτήριο Άρζα της Λούστιτσα, που κατασκευάσθηκαν αμφότερες την ίδια εποχή μετά από εισήγηση του ίδιου στρατηγού, το «Φρούριο Μαμούλα» ήταν μέρος των σχεδίων του στρατού της Αυστροουγγαρίας για την αποτροπή της εισόδου εχθρικών δυνάμεων στον Κόλπο του Κότορ.

### Στρατόπεδο συγκεντρώσεως

Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου, αρχίζοντας από τις 30 Μαΐου 1942, ο ιταλικός στρατός διεμόρφωσε και μετέτρεψε το φρούριο της Μαμούλα σε στρατόπεδο συγκεντρώσεως. Το στρατόπεδο αυτό ήταν γνωστό για τη σκληρή μεταχείριση των κρατουμένων του, οι περισσότεροι από τους οποίους προέρχονταν από τη γειτονική περιοχή. Ο εκτιμώμενος (μέγιστος) αριθμός κρατουμένων ήταν 2.322, ενώ μέχρι την κατάργησή του στις 14 Σεπτεμβρίου 1943 περί τους 130 κρατουμένους πέθαναν εκεί.

Παραπομπές
----------

1. ↑  1[*νεκρός σύνδεσμος*], σελ. 88
Η **Κάρι Λαμ** (αγγλικά: Carrie Lam Cheng Yuet-ngor, παραδοσιακά κινέζικα: 林鄭月娥), γεννημένη στις 13 Μαΐου 1957, είναι πολιτικός του Χονγκ Κονγκ και Εκτελεστικός Επικεφαλής (κυβερνήτρια) του Χονγκ Κονγκ από το 2017. Υπηρετεί ως η τέταρτη κατά σειρά κυβερνήτρια του Χονγκ Κονγκ, ενώ είναι η πρώτη γυναίκα που καταλαμβάνει το αξίωμα αυτό. Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Χονγκ Κονγκ και άρχισε την καριέρα της στον κρατικό τομέα, ως υπάλληλος το 1980, όταν το Χονγκ Κονγκ ήταν ακόμα βρετανική αποικία. Έφτασε σε πολλά διευθυντικά αξιώματα, προτού προταθεί ως υποψήφια για κυβερνήτρια του Χονγκ Κονγκ, θέση την οποία κατέλαβε το 2017. Χαρακτηρίζεται συχνά ως η «Σιδηρά Κυρία» του Χονγκ Κονγκ ή ως η «νταντά». Έχει δεχθεί έντονη κριτική για τις αποφάσεις της ως κυβερνήτρια, κυρίως για τις επιλογές της να στηρίξει την πολιτική του Πεκίνου για το Χονγκ Κονγκ. Συγκεκριμένα κατηγορείται ότι διευκολύνει τον έλεγχο του Πεκίνου στην περιοχή, και ότι μία σειρά από νόμους που εφαρμόζει περιορίζουν την ελευθερία και τη δημοκρατία στο Χονγκ Κονγκ. Γι' αυτό τον λόγο έχει βρεθεί στο στόχαστρο διαδηλωτών, που απαιτούν την παραίτησή της, όπως στις διαδηλώσεις του 2019.

Παραπομπές
----------

1. ↑  gia.info.gov.hk/general/201607/01/P201606300875\_0875\_169959.pdf.
2. ↑  www.wolfson.cam.ac.uk/about/news/statement-wolfson-college. Ανακτήθηκε στις 8  Οκτωβρίου 2020.
3. ↑  «Κάρι Λαμ, η «Σιδηρά Κυρία» του Χονγκ Κονγκ». *LiFO*. Ανακτήθηκε στις 27 Ιανουαρίου 2021.
4. ↑  Kraia, Argyro (26 Μαρτίου 2017). «Η Κάρι Λαμ στο τιμόνι του Χονγκ Κονγκ». *euronews*. Ανακτήθηκε στις 27 Ιανουαρίου 2021.
5. ↑  Ho-him, Chan (13 Ιανουαρίου 2017). «The tough side of nanny carrie». *The Standard*.
6. ↑  Δρούγκα, Νικολέτα (16 Ιουνίου 2019). «Η απολογία της Κάρι Λαμ». *euronews*. Ανακτήθηκε στις 27 Ιανουαρίου 2021.

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Κάρι Λαμ** |


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 845156619139428780002
* LCCN: no2019147709
* ISNI: 0000 0005 0081 5944
* GND: 119282010X

 |

 |
Η **Κορνελία "Κία" Μπάουμαν** (*Λατινικό αλφάβητο : Kea Bouman*), (Άλμελο, 23 Νοεμβρίου 1903 - 17 Νοεμβρίου 1998), ήταν Ολλανδή πρωταθλήτρια της αντισφαίρισης, του Χόκεϊ επί χόρτου, του γκολφ, και Ολυμπιονίκης. 

Κέρδισε τον τίτλο του απλού στο γαλλικό πρωτάθλημα του 1927, νικώντας στον τελικό την Αϊρίν Μπάουντερ Πίκοκ και νικήτρια στο διπλό το 1929 με συμπαίκτρια την Λίλι ντε Άλβαρεθ. Η Μπάουμαν ήταν η πρώτη, μέχρι στιγμής η μόνη, ολλανδή γυναίκα που κέρδισε ένα τουρνουά γκραντ σλαμ στο απλό.

Το 1923, το 1924, το 1925 και το 1926 κέρδισε τον τίτλο στο απλό στο ολλανδικό πρωτάθλημα. Συμμετείχε στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1924 στην αντισφαίριση. Στο απλό αποκλείστηκε στον τρίτο γύρο ενώ ήταν τρίτη ολυμπιονίκης στο μεικτό με συμπαίκτη τον Χέντρικ Τιμέρ..

Τον Οκτώβριο του 1927 η Μπάουμαν κέρδισε τον τίτλο του τουρνουά νοτιοδυτικού Ειρηνικού. Σύμφωνα με τον A. Wallis Myers της *Daily Telegraph* και του Daily Mail, ήταν No 8 στον κόσμο το 1927 και 1928.

Η Μπάουμαν είχε επιτυχία και σε άλλα αθλήματα. Ήταν πρωταθλήτρια στο γκολφ και έπαιξε για την εθνική ομάδα χόκεϊ επί χόρτου. Στις 27 Ιανουαρίου 1931 παντρεύτηκε τον Ir. Ο Tiedemann και εργάστηκε ως γεωλόγος στο Αλμέλο και στη συνέχεια μετεγκαταστάθηκε στις ολλανδικές ανατολικές Ινδίες .

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Bud Collins: «The Bud Collins History of Tennis» (Αγγλικά) New Chapter Press. Νέα Υόρκη. 2010. σελ. 686. ISBN-13 978-0-942257-70-0.
2. 1 2  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. 17706414k.
3. ↑  Max Robertson, επιμ. (1974). *The Encyclopedia of Tennis*. London: Allen & Unwin. σελ. 208. ISBN 0047960426.
4. ↑  *Kea Bouman Bio, Stats, and Results | Sports Reference Αρχειοθετήθηκε 2009-01-06 στο Wayback Machine.*
5. ↑  Collins, Bud (2008). *The Bud Collins History of Tennis: An Authoritative Encyclopedia and Record Book*. New York, N.Y: New Chapter Press. σελίδες 695, 701. ISBN 0-942257-41-3.
6. ↑  «Huwelijken 1931, Almelo | 1811-1818 en 1914-heden». Archief Almelo.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 810151837980520520006
* ISNI: 0000 0004 6429 1521
* BNF: cb17706414k (data)

 |

 |
Οι **Μαμουνίδες** (Περσικά: مأمونیان) ήταν μια ανεξάρτητη δυναστεία με έδρα τις περιοχές της Χωρεσμίας, ιρανικής καταγωγής. Οι Μαμουνίδες υπήρχαν για μερικά μόλις χρόνια (995-1017), και κατακτήθηκαν εντέλει από τους επεκτατικούς Γαζναβίδες.

Ιστορικό
--------

Το αρχαίο ιρανικό βασίλειο της Χωρεσμίας κυβερνήθηκε, ως το 995, από την ιρανική δυναστεία των Αφριγιδών της Καθ. Η Χωρεσμία ήταν η πλούσια αρδευόμενη γεωργική περιοχή στον ρου του κάτω Ώξου. Περιβαλλόμενη από όλες τις μεριές από στεπώδη γη και ερήμους, είχε μια γεωγραφική απομόνωση. Η απομόνωση αυτή τής επέτρεψε να διατηρήσει μια ξεχωριστή και ιδιαίτερη ιρανική γλώσσα και πολιτιστική ταυτότητα.

Οι Μαμουνίδες αντικαταστάθηκαν από τους Γαζναβίδες. Αναλυτικότερα, κατά τη διάρκεια μιας εξέγερσης το 1017, Χωρέσμιοι επαναστάτες δολοφόνησαν τον ανεξάρτητο ηγέτη της Χωρεσμίας, Αμπούλ Αμπάς Μαμούν ιμπν Μαμούν των Μαμουνιδών, και τη σύζυγό του, Χουρρά-γι Καλτζί, αδελφή του σουλτάνου των Γαζναβιδών, Μαχμούντ. Σε απάντηση, ο Μαχμούντ απαίτησε από τον Μαμούν να καταθέσει την υποτέλεια του στους Γαζναβίδες. Ο στρατός όμως της Χωρεσμίας στασίασε και δολοφόνησε τον Μαμούν, ενθρονίζοντας τον ανηψιό του, Αμπούλ-Χάριθ Μουχάμμαντ. Ο Μαχμούντ των Γαζναβιδών άδραξε την ευκαιρία και έχοντάς αυτό το βασιλικό πραξικόπημα ως πρόσχημα εισέβαλε, κατέλαβε και προσάρτησε στο κράτος του την περιοχή της Χωρεσμίας. Το γεγονός σήμανε το τέλος της δυναστείας των Μαμουνιδών, η δε Χωρεσμία αποτέλεσε επαρχία της Αυτοκρατορίας των Γαζναβιδών από το 1017 έως το 1034.

Κυβερνήτες
----------

Οι Μαμουνίδες αντικατέστησαν τους Χωρεσμίους Αφριγίδες. Κυβερνήτες των Μαμουνιδών υπήρξαν οι:

1. Μαμούν Α΄ ιμπν Μουχάμμαντ

2. Αμπού αλ-Χάσαν Άλι (γιος του Μαμούν Α΄)

3. Μαμούν Β΄ (πλήρες όνομα: Αμπούλ Αμπάς Μαμούν ιμπν Μαμούν, γιος του Μαμούν Α΄)

4. Αμπούλ-Χάριθ Μουχάμμαντ (γιος του Αμπού αλ-Χάσαν Άλι)

Παραπομπές
----------
Ο **Μαμάι** ήταν ισχυρός στρατιωτικός ηγέτης της Μπλε Ορδής τη δεκαετία του 1370, που ήταν εγκατεστημένος στο δυτικό μέρος του νομαδικού κράτους, που είναι σήμερα οι νότιες στέπες της Ουκρανίας και η χερσόνησος της Κριμαίας. Αυτός αποσχίστηκε από τους Χάνους της Χρυσής Ορδής, στην προσπάθειά του να εγκαθιδρύσει το δικό του Κράτος.

Ο Μαμάι, διατηρούσε τον στρατιωτικό βαθμό του *τουμενμπάσι* (*τεμνίκ*, *темник* στα ρωσικά — διοικητής στρατεύματος 10,000 ανδρών, κάτι παρόμοιο με τον σύγχρονο στρατηγό). Κατά πάσα πιθανότητα ήταν απόγονος του Τζένγκις Χαν και εγγονός του κακής φήμης *Νογκάι Χαν*. Εντούτοις η απαίτησή του για τον θρόνο της Χρυσής Ορδής πιθανότατα ανάγεται στον γάμο του με μια από τις κόρες του τελευταίου νόμιμου χάνου, *Μπέρντι Μπεγκ*. Στο διάστημα 1378–1380 προσπάθησε να εξαναγκάσει τους Ρώσους να καταβάλλουν ετήσιο φόρο σε αυτόν και στους υποτελείς σε αυτόν Χάνους και όχι στη Χρυσή Ορδή (Την εποχή εκείνη υπήρχε μια πλειάδα από αντιμαχόμενους Χάνους που το πιο πιθανό ήταν να μην προέρχονται από τη γραμμή του Τζένγκις Χάν).

Αφού ηττήθηκε οικτρά από τους Ρώσους υπό τον Ντμίτρι Ντονσκόϊ στην αρχή το 1378 στη Μάχη στον ποταμό Βόζα και μετά στη Μάχη του Κουλίκοβο (1380), ο Μαμάι άρχισε να συγκεντρώνει μια μεγάλη δύναμη για να τιμωρήσει τους Ρώσους. Αλλά εν τω μεταξύ ηττήθηκε από τον *Τοκταμίς* (ο οποίος ήταν απόγονος του Τζέγκις Χάν) στις όχθες του ποταμού Κάλκα και έφυγε στην Κριμαία. Εκεί δολοφονήθηκε στη Θεοδοσία της Κριμαίας από τους Γενουάτες, που δεν μπορούσαν να συγχωρέσουν τον απόλυτο αποδεκατισμό μιας στρατιωτικής μονάδας από Γενουάτες τοξότες που σφαγιάστηκαν από τους Ρώσους. Η δολοφονία του Μαμάι άνοιξε τον δρόμο για στον επόμενο Χάνο για την επανένωση της Χρυσής Ορδής.

Η μνήμη του Μαμάι κράτησε για αιώνες. Η σύγχρονη ρωσική έχει μια έκφραση "как Мамай прошел", που μεταφράζεται χοντρικά ως "είναι σαν ο Μαμάι να πέρασε από εδώ" και χρησιμοποιείται για να περιγράψει το απόλυτο χάος.

Φερόμενοι διάδοχοι
------------------

Ένας από τους γιούς του, ο Μανζούρ Κιγιάτ, φέρεται να δραπέτευσε στο *Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας*, και υπηρέτησε τον *Μεγάλο Πρίγκιπα Βιτάουτας*, όπου και κέρδισε τον τίτλο του *Πρίγκιπα του Χλινσκ* με πολλές εκτάσεις γύρω από τη σύγχρονη πόλη της Πολτάβα (Ουκρανία). Τα θρυλικά αυτά γεγονότα θα μπορούσαν να είχαν συμβεί γύρω στο 1400, αν και η πρώτη αναφορά σε έγγραφα για τους πρίγκιπες του *Χλινσκ* έγινε το 1437. Ο *Μίκαελ Γκλίνσκι* ήταν το πιο φημισμένο μέλος της οικογένειας: σπούδασε σε γερμανικό πανεπιστήμιο, πήρε μέρος ως ιππότης στους **Ιταλικούς Πολέμους**, και ήταν ο πιο ισχυρός άντρας στη Λιθουανία τον 15ο αιώνα, αλλά αργότερα επαναστάτησε και διέφυγε με τα αδέρφια του στη Μοσχοβία και βοήθησε τους Ρώσους στην ανακατάληψη της πόλης του Σμολένσκ. Η ανιψιά του *Έλενα Γκλίνσκαγια* παντρεύτηκε τον *Βασίλειο Γ΄ της Ρωσίας*, Μεγάλο Πρίγκιπα της Μόσχας, και ο Ιβάν ο Τρομερός ήταν γιος της.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 13  Φεβρουαρίου 2021.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 33271669
* LCCN: n79040914
* GND: 1014253608
* NKC: jx20121018005

 |

 |
Η Μεγάλη Οδός του Πέραν
Η στοά των λουλουδιών Cité de Péra
Η **Μεγάλη Οδός του Πέραν** είναι μία από τις πιο ξακουστές οδούς στην Κωνσταντινούπολη. Στα τουρκικά λέγεται Ιστικλάλ Τζαντεσί (*İstiklâl Caddesi*). Βρίσκεται στην ιστορική περιοχή του Πέραν (*Beyoğlu*) και καθημερινά την διασχίζουν χιλιάδες επισκέπτες, είναι ένας δρόμος με μήκος περίπου 3 χιλιόμετρα γεμάτος με εμπορικά καταστήματα.

Η οδός του Πέραν αρχίζει από την πλατεία Ταξίμ, στο κέντρο της Κωνσταντινούπολης και φτάνει μέχρι τον Γαλατά. Τη σημερινή της μορφή την πήρε στα τέλη του 19ου, αρχές του 20ου αιώνα, όταν και οικοδομήθηκαν κτήρια σε νεοκλασικό ρυθμό. 

Κατά μήκος της οδού υπάρχουν πλήθος ιστορικών κτηρίων. Στην πλατεία Ταξίμ υπάρχει η εκκλησία της Αγίας Τριάδας. Το Σισμανόγλειο Μέγαρο, που ανήκει στο ελληνικό προξενείο, είναι ένα μεγαλοπρεπές κτήριο του 19ου αιώνα, αποτελεί την ελληνική προξενική κατοικία και στεγάζει πολλές πολιτιστικές και εκπαιδευτικές δραστηριότητες. Η στοά των λουλουδιών (τουρκ. Τσιτζέκ Πασάτζι *Çiçek Pasajı*) ή στοά Χρηστάκη, γνωστή ως Cité de Péra, είναι το κτήριο που οικοδομήθηκε το 1876 από τον Χρηστάκη Ζωγράφο. Το Λύκειο του Γαλατά είναι ένα από τα παλαιότερα εκπαιδευτικά ιδρύματα στην Πόλη. Η καθολική εκκλησία του Αγίου Αντωνίου της Πάντοβα που οικοδομήθηκε το 1906. Στην πλατεία Τούνελ, όπου τελειώνει η οδός του Πέραν, υπάρχει ο ομώνυμος σταθμός του ιστορικού υπόγειου σιδηρόδρομου της Κωνσταντινούπολης (1875) που έχει μήκος μόλις 1,5 χλμ. και καταλήγει στην πάνω πλευρά του Κερατίου κόλπου.

Από την Οδό του Πέραν άρχισε το Σεπτέμβριο του 1955 η οργανωμένη επίθεση, τα ονομαζόμενα Σεπτεμβριανά, του τουρκικού όχλου κατά των περιουσιών των Ελλήνων, που λεηλάτησε και πυρπόλησε ελληνικές ιδιοκτησίες στην Κωνσταντινούπολη. Πολλά σπίτια στην οδό του Πέρα είναι ακόμη εγκαταλελειμμένα λόγω του ιδιαίτερου νομικού καθεστώτος που ισχύει.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Σισμανόγλειο Μέγαρο, sismanogliomegaro.net
2. ↑  Greek Architects in the Ottoman Empire: 19th-20th Centuries, Vassilis Colonas, Olkos, 2005, σελ. 41
3. ↑  Τα Σεπτεμβριανά, εφημερίδα Η καθημερινή, 9/3/14, «...Ξεκινώντας από τον κεντρικό δρόμο του Πέραν στο κέντρο της Κωνσταντινούπολης...»
Ο **Ιωάννης Αποστόλου** του Αποστόλου (Μουραδιές Μαγνησίας, Σμύρνη, 1897 - Παρίσι, 23 Ιουλίου 1960), ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, που χρημάτισε υπουργός τη δεκαετία του '30. Ήταν παντρεμένος με την Εριφύλη Αποστόλου και είχαν 1 κόρη, την Αναστασία.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στον Μουραδιέ της Σμύρνης (σημ. Χαμιντιέ) το 1896 ή το 1897. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών και πολέμησε στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, όπου τραυματίστηκε και αργότερα τέθηκε σε πολεμική διαθεσιμότητα. 
Εξελέγη βουλευτής Θεσσαλονίκης το 1928 και το 1933, στην Αναθεωρητική Βουλή το 1936, το 1946 με το Κόμμα Φιλελευθέρων και το 1950 με το Κ.Π.Φ.  Στην κυβέρνηση του Ελευθερίου Βενιζέλου υπηρέτησε ως υπουργός Κρατικής Υγιεινής και Αντιλήψεως, από τις 5 Ιουνίου μέχρι τις 3 Νοεμβρίου 1932.
Απεβίωσε στο Παρίσι, όταν είχε το βαθμό Αντισυνταγματάρχη σε πολεμική διαθεσιμότητα, τον Ιούλιο του 1960 και κηδεύτηκε στο Πρώτο Νεκροταφείο στις 10 Αυγούστου.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Μακεδονία, Κοινωνικά, 11-8-1960, σελ. 2
2. ↑  rulers.org
3. 1 2  Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ήλιου, τ. 18, σελ. 941.
4. ↑  Μητρώο Γερουσιαστών και Βουλευτών 1929-1974 Βουλή των Ελλήνων, Εθνικό Τυπογραφείο, 1977 (σελ. 23, αρ. 27).(pdf)
5. ↑  ««Κυβέρνησις Ελευθερίου Βενιζέλου, Από 5.6.1932 έως 4.11.1932»». Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης. Ανακτήθηκε στις 2 Ιουνίου 2015.
Συντεταγμένες: 42°27′33.98″N 43°5′16.30″E﻿ / ﻿42.4594389°N 43.0878611°E﻿ / 42.4594389; 43.0878611

Ο **Καθεδρικός Ναός του Αγίου Νικολάου της Νικορτσμίντα** (γεωργιανά: ნიკორწმინდის ტაძარი) είναι μία Γεωργιανή Ορθόδοξη εκκλησία που βρίσκεται στο ομώνυμο χωριό, στην ορεινή περιοχή Ράτσα, στο μχάρε Ράτσα-Λετσχούμι και Κβέμο Σβανέτι στη δυτική Γεωργία. Ο καθεδρικός ναός χτίστηκε το 1010-1014 επί βασιλείας του Μπαγκράτ Γ' της Γεωργίας. Παρουσιάζει ιδιαίτερο αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον λόγω του σχεδίου του: είναι σταυροειδής σε εξαγωνική βάση. Το αξιοθέατο συμπεριλαμβάνεται στον Ενδεικτικό κατάλογο με Μνημεία Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ.

Η νότια πρόσοψη του καθεδρικού ναούΤο τύμπανο του θόλου έχει 12 παράθυρα.Τοιχογραφία

Ιστορία
-------

Ο καθεδρικός Ναός της Νικορτσμίντα χτίστηκε το 1010-1014, κατά τη βασιλεία του Μπαγκράτ Γ' του Κουροπαλάτη, και αφιερώθηκε στον Άγιο Νικόλαο, όπως αναφέρεται σε μία επιγραφή στη δυτική είσοδο. Τα παρεκκλήσια είναι μεταγενέστερες προσθήκες, αλλά και του 11ου αιώνα. 

Το 1534 ο Βασιλιάς Μπαγκράτ Γ' του Ιμερέτι ανακαίνισε την εκκλησία και εγκατέστησε μία επισκοπή. Οι τοιχογραφίες στο εσωτερικό του ναού είναι του 16ου και του 17ου αιώνα.

Το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα χτίστηκε ένα τριώροφο καμπαναριό στην αυλή του ναού.

Περιγραφή
---------

Διακοσμητικά ανάγλυφα του ναού.
Ο καθεδρικός ναός της Νικορτσμίντα είναι θολωτός, σταυροειδής σε εξαγωνική βάση. Όλες οι πλευρές του εξαγώνου, εκτός από τη δυτική, καταλήγουν σε αψιδωτά ημικύκλια. Οι εξωτερικές διαστάσεις του ναού είναι: μήκος= 17,3 μ. πλάτος= 13,3 μ. και ύψος= 22 μ. Ο θόλος στηρίζεται στις κορυφογραμμές των αψίδων. Το τύμπανο του θόλου έχει 12 πλευρές και 12 παράθυρα. Ο ναός έχει δύο εισόδους, στα νότια και στα δυτικά, που είναι διακοσμημένες με πύλες. Το ιερό με την Αγία Τράπεζα βρίσκεται στην ανατολική πτέρυγα, και εκατέρωθεν αυτού υπάρχουν δύο δωμάτια έκαστο εκ των οποίων φωτίζεται από 2 παράθυρα. Ένα παράθυρο φωτίζει το ιερό, και στην ανατολική πρόσοψη υπάρχουν 3 συνολικά παράθυρα.

Το εσωτερικό του ναού είναι πλήρως τοιχογραφημένο από τον 17ο αιώνα. Στις απεικονίσεις περιλαμβάνονται οι προσωπογραφίες των χορηγών της εκκλησίας. Ο καθεδρικός είναι πλούσια διακοσμημένος με διακοσμητικά ανάγλυφα που απεικονίζουν τη Μεταμόρφωση, τη Δευτέρα Παρουσία και άλλα ευαγγελικά θέματα, τις μορφές των Αγίων, ζώα και φανταστικά πλάσματα.

Η Παρθένος και ο Σταυρός του ναού της Νικορτσμίντα

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Centre, UNESCO World Heritage. «Nicortsminda Cathedral». *UNESCO World Heritage Centre* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 20 Αυγούστου 2019.
2. ↑  «Nikortsminda Cathedral in Racha Georgia». *www.georgianholidays.com*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Ιουλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 20 Αυγούστου 2019.
3. 1 2  «ნიკორწმინდა». *dzeglebi.ge*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 20 Αυγούστου 2019.
4. 1 2  «ნიკორწმინდა - ი.ციციშვილი, ვ.ბერიძე». *saunje.ge*. Ανακτήθηκε στις 20 Αυγούστου 2019.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 137199242

 |

 |
Ο **Μάρκος Αυρήλιος Μάριος**, λατιν. Marcus Aurelius Marius ήταν αυτοκράτορας της Γαλατικής αυτοκρατορίας το 269, αφού φονεύτηκε ο Πόστουμος.

Ο Μάρκος Αυρήλιος Μαάριος με ακτινωτό στέμμα, IMP. C[AES]. M[ARC]. AVR. MARINUS AVG. Στην άλλη όψη Νίκη, VICTORIA AVG.

Βιογραφία
---------

Σύμφωνα με την παράδοση ήταν σιδηρουργός στο επάγγελμα και είχε το παρωνύμιο Μαμούριος Βετούριος, του μυθικού σιδηρουργού της βασιλείας του Νουμά Πομπιλίου. Στην στρατό ανήλθε τους βαθμούς και έγινε αξιωματικός. Ήταν παρών στον στρατό, που εξεγέρθηκε στο Μογοντιάκον (Μάιντς), όταν ο Πόστουμος αρνήθηκε στους στρατιώτες του τη λεηλασία της πόλης. Αυτοί στασίασαν, σκότωσαν τον Πόστουμο και στην αναστάτωση που ακολούθησε ο στρατός εξέλεξε τον Μάριο ως διάδοχό του.

Η πρώτη απόφασή του ήταν πιθανά να αφήσει τους στρατιώτες να λεηλατήσουν το Μογοντιάκον. Ζητώντας να παγιώσει την εξουσία του, μετακινήθηκε στην πόλη Αυγούστα Τρεβερόρουμ (Τρεβήροι, νυν Τρηρ). Η εξουσία του δεν κράτησε περισσότερο από 2-3 μήνες, όταν ο έπαρχος του πραιτωρίου (praefectus praetorio) τού Πόστουμου, ο Βικτωρίνος σκότωσε τον Μάριο στα μέσα του 269, μάλλον στην Αυγούστα Τρεβερόρουμ.

Σύμφωνα με τις παλαιές γραπτές πηγές, η βασιλεία του Μάριου κράτησε 2-3 ημέρες μόνο, πριν σκοτωθεί από ένα ξίφος δικής του κατασκευής. Η παράδοση αυτή είναι μερικά ή ολικά εσφαλμένη, διότι βασισμένοι στον αριθμό νομισμάτων που εξέδωσε, θα πρέπει να βασίλευσε 2-3 μήνες.

Ο Μ. Α. Μάριος αναφέρεται στον κατάλογο των 30 τυράννων της *Ιστορίας των Αυγούστων*. Λέγεται, ότι εξελέγη, διότι το όνομά του παρέπεμπε τον Αυτοκράτορα Μάρκο Αυρήλιο και τον μεταρρυθμιστή Γάιο Μάριο.

Πηγές
-----

* Aurelius Victor, Epitome de Caesaribus
* Aurelius Victor, Liber de Caesaribus
* Eutropius, Brevarium, Book 9
* Historia Augusta, Tyranni\_XXX\*.html The Thirty Tyrants
Οι γονείς της Ματθίλδης, ο Κορράδος Β΄ και η Γκίζελα, γονατιστοί εμπρός στον Χριστό εν δόξη.
Η **Ματθίλδη της Φρανκονίας**, (Γερμανικά : *"Matilda"* περί το 1027 - 1034) μέλος του Οίκου των Σαλίων ήταν κόρη του αυτοκράτορα Κορράδου Β΄ και της Γκίζελας των Κορραδιδών κόρης του Χέρμαν Β΄ της Σουαβίας. Ο μεγαλύτερος αδελφός της ήταν ο Ερρίκος Γ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

Ο Κορράδος Β΄ συνάντησε τον Ερρίκο Α΄ της Γαλλίας στο Ντεβίλ της Λωρραίνης (1033), συμφώνησε να παντρέψει την 6 ετών Ματθίλδη με τον ίδιο τον Ερρίκο, η μικρή Ματθίλδη όμως απεβίωσε (1034). Ο γάμος είχε κανονιστεί ως επισφράγιση της συμφωνίας ειρήνης μεταξύ των δύο βασιλέων.
Η Ματθίλδη τάφηκε στον Καθεδρικό ναό του Βορμς, ο ιερέας του παρεκκλησίου του Κορράδου Β΄ Βίπο της Βουργουνδίας την καταγράφει ως *"αυτοκρατορική κόρη του Κορράδου και της Γκιζέλας"*.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  p50797.htm#i507963.
2. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
3. ↑  de Vajay 1971, σ. 244
4. ↑  Wolfram 2006, σ. 38
5. ↑  Wipo of Burgundy, σ. 271

Πηγές
-----

* de Vajay, Szabolcs (1971). "Mathilde, Reine de France inconnue". Journal des Savants (Oct–Dec).
* Wipo of Burgundy (n.d.). "MGH SS XI". Vita Chuonradi II Imperatoris.
* Wolfram, Herwig (2006). Conrad II, 990-1039: Emperor of Three Kingdoms. Translated by Kaiser, Denise A. The Pennsylvania State University Press.
Ο **Καθεδρικός Ναός της Νάπολης** ή **Καθεδρικός Ναός της Αναλήψεως της Παρθένου Μαρίας**, (ιταλ. *Duomo di Napoli*, *Cattedrale di Santa Maria Assunta* ή *Cattedrale di San Gennaro*, ναπολιτάνικα *Viscuvato 'e Napule*) είναι Ρωμαιοκαθολικός Καθεδρικός Ναός, ο κυριότερος ναός στην πόλη Νάπολη της Ιταλίας και η έδρα του εκάστοτε Αρχιεπισκόπου Νεαπόλεως. Είναι ευρύτατα γνωστή και ως **Καθεδρικός ναός του Αγίου Τζεννάρο**, προς τιμή του Αγίου Ιανουαρίου, του πολιούχου της πόλεως.

Ιστορία
-------

Ο σημερινός καθεδρικός ναός ανάγεται στη μεσαιωνική εποχή, καθώς η κατασκευή του παραγγέλθηκε από τον Βασιλέα Κάρολο τον Ανδεγαυό. Η κατασκευή του συνεχίσθηκε κατά τη βασιλεία του διαδόχου του, Καρόλου Β΄ της Νεαπόλεως (1285-1309), και ολοκληρώθηκε στις αρχές του 14ου αιώνα υπό τον Ροβέρτο τον Ανδεγαυό. Ανεγέρθηκε όμως στα θεμέλια *δύο* παλαιοχριστιανικών βασιλικών, των οποίων τα ίχνη είναι ακόμη και σήμερα εύκολα ορατά. Κάτω από το κτήριο, ανασκαφές έχουν αποκαλύψει ελληνικά και ρωμαϊκά τεχνουργήματα.

Στον καθεδρικό ναό συνάπτεται η κατοικία («παλάτσο») του εκάστοτε αρχιεπισκόπου Νεαπόλεως.

Εσωτερικό και έργα τέχνης
-------------------------

Το κυριότερο αξιοθέατο του εσωτερικού του ναού είναι το «Βασιλικό Παρεκκλήσιο του Θησαυρού του Αγίου Ιανουαρίου, που διακοσμείται με νωπογραφίες του Ντομενικίνο και του Τζοβάννι Λανφράνκο, έργα της κόγχης των Ντομενικίνο, Μάσσιμο Σταντσιόνε και Τζουζέπε Ριμπέρα, τον πλούσιο υψηλό βωμό (Αγία Τράπεζα) του Φραντσέσκο Σολιμένα, το ορειχάλκινο κιγκλίδωμα του Κόζιμο Φαντσάγκο κι άλλα σημαντικά έργα, όπως μια λειψανοθήκη κατασκευασμένη από Γάλλους καλλιτέχνες του 14ου αιώνα.

Σε άλλα μέρη του ναού ξεχωρίζουν έργα τέχνης όπως, μια «Ανάληψη της Θεοτόκου» του Περουτζίνο, ζωγραφικοί πίνακες του Λούκα Τζορντάνο και το παλαιοχριστιανικό βαπτιστήριο με ψηφιδωτά του 4ου αιώνα. Το κύριο παρεκκλήσιο είναι μία ανακατασκευή του 18ου αιώνα με ένα μπαρόκ ανάγλυφο του Πιέτρο Μπράτσι. Το Παρεκκλήσιο Μινούτολο, το οποίο αναφέρει ο Βοκάκιος στο *Δεκαήμερο*, έχει νωπογραφίες του 14ου αιώνα.

Η κρύπτη του ναού είναι έργο του Λομβαρδού Τομμάζο Μαλβίτο (*Tommaso Malvito*, θάν. 1508) με πρόσοψη που ξαναδουλεύτηκε από τον Ενρίκο Αλβίνο στα τέλη του 19ου αιώνα, αλλά διατηρεί την πύλη του 15ου αιώνα με κάποια γλυπτά του Τίνο ντι Καμάινο.

Ταφές
-----

* Άγιος Ιανουάριος
* Πάπας Ιννοκέντιος Δ΄
* Κάρολος ο Ανδεγαυός
* Αγία Ρεστιτούτα
* Σίστο Ριάριο Σφόρτσα
* Ασκάνιο Φιλομαρίνο
* Αλφόνσο Καστάλντο

Παραπομπές
----------


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 147813150
* GND: 4216823-5
* NKC: uk20191029507

 |

 |
Ο **Μάρκος Ιούλιος Αλέξανδρος** (16 μ.Χ. - 44) από τον Οίκο των Αλαβάρχων ήταν πλούσιος έμπορος, διακεκριμένος Ιουδαίος της Αλεξάνδρειας.

Ο Ηρώδης Αγρίππας Α΄, πεθερός του Μάρκου Ιούλιου Αλέξανδρου.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Αλέξανδρου *αλάβαρχου* (εισπράκτορα των λιμενικών τελών) της Αλεξάνδρειας και διοικητή των εκτάσεων στην Αίγυπτο της Αντωνίας της Νεότερης. Ήταν ανιψιός του Φίλωνα του Αλεξανδρέως, που προσπάθησε να εναρμονίσει το Τορά με την Ελληνική φιλοσοφία. Αδελφός του ήταν ο Τιβέριος Ιούλιος Αλέξανδρος προκουράτωρ της Ιουδαίας και πρεφέκτος της Αιγύπτου, που είχε εγκαταλείψει τον Ιουδαϊσμό. 

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Ήταν από οικογένεια ευγενών, που ζούσε στην Αλεξάνδρεια για γενεές. Οι πρόγονοί του έζησαν την εποχή των Πτολεμαίων. Ήταν πλούσιοι και αξιοσέβαστοι· ο πάππος του (ή ο προπάππος του) από τον Οίκο των Αλαβάρχων έγινε Ρωμαίος πολίτης από τον Ιούλιο Καίσαρα. Ο Οίκος του είχε συγγενικούς δεσμούς ή κοινωνικές συνδέσεις με το ιερατείο των Ιουδαίων, τον Οίκο των Ασμοναίων, την Ηρωδιανή Δυναστεία και την Ιουλιο-Κλαυδιανή δυναστεία στη Ρώμη.

Ο Μάρκος έλαβε, μαζί με τον αδελφό του, πλήρη εκπαίδευση. Σπούδασαν Αιγυπτιακό. Ιουδαϊκό, Ελληνικό και Ρωμαϊκό πολιτισμό, ειδικά τις παραδόσεις του Ιουδαϊσμού, τη μελέτη του Τανάκ και την Ελληνική φιλοσοφία. 

Ο πατέρας του ήταν για πολύ καιρό φίλος του Ηρώδη Αγρίππα Α΄ της Ιουδαίας. Ο Αλέξανδρος Αλάβαρχος είχε υποστηρίξει τον βασιλιά στο παρελθόν, έτσι εκείνος ήθελε να τον ανταμείψει παντρεύοντας την κόρη του Βερενίκη με τον γιο αυτού Μάρκο Ιούλιο. Όμως ο Μάρκος Ιούλιος απεβίωσε πριν τον Αύγουστο του 44. Τότε ο Ηρώδης Αγρίππας Α΄ πάντρεψε τη Βερενίκη με τον θείο της Ηρώδη της Χαλκίδας.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε το 41 μ.Χ. τη Βερενίκη, κόρη του Ηρώδη Αγρίππα Α΄ της Ιουδαίας. Δεν απέκτησαν απογόνους.

Πηγές
-----

* Evans, Katherine G. (1995). Eugene H. Lovering, Jr. (ed.). "Alexander the Alabarch: Roman and Jew" (PDF). 1995 Seminar Papers. Society of Biblical Literature: 576–594.
Συντεταγμένες: 46°19′40″N 14°35′15″E﻿ / ﻿46.32778°N 14.58750°E﻿ / 46.32778; 14.58750

Ο Κάμνισκα Μπίστριτσα
Ο **Κάμνισκα Μπίστριτσα** (*σλοβενικά : Kamniška Bistrica*) είναι ποταμός της Σλοβενίας που πηγάζει στους νότιους πρόποδες των Καμνικών Άλπεων κοντά στα σύνορα με την Αυστρία σε υψόμετρο 590 μέτρων. Έχει μήκος 32,8 χιλιομέτρων, και η λεκάνη απορροής του περιλαμβάνει 535 τετραγωικά χλμ, η μέση ροή του είναι 20,9 m³ / sec. Εκβάλει σαν αριστερός παραπόταμος στον Σάβο κοντά στην Λιουμπλιάνα.

Δέχεται νερό από πολλές μικρές πηγές και παραποτάμους, ενώ στην πορεία του σχηματίζει φαράγγι βάθους 35 μέτρων και πλάτους 2 μέτρων.

Πηγές
-----

* Kamniška Bistrica, priloga PV PZS, 2013, ISSN 0350-4344

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Kamnik Bistrica στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 315137363
* LCCN: sh97004309
* SUDOC: 191611042

 |

 |
Η Μεγάλη Ορδή
Η **Μεγάλη Ορδή** ήταν ταταρικό-μογγολικό χανάτο που υπήρξε από το 1466 περίπου, μέχρι το 1502. Αποτελούσε το απομεινάρι της μεγάλης αυτοκρατορίας των στεπών, Χρυσής Ορδής.

Διάλυση της Χρυσής Ορδής
------------------------

Οι περιφερειακές περιοχές της Χρυσής Ορδής χωρίστηκαν ως ακολούθως: το 1438 ιδρύθηκε το Χανάτο του Καζάν, το 1441 το Χανάτο της Κριμαίας, και το 1466 το Χανάτο του Άστραχαν. Το υπόλοιπο που τελικώς παρέμεινε, έγινε γνωστό ως "Μεγάλη Ορδή", και διατήρησε την περιοχή της στέπας μεταξύ των ποταμών Δνείπερου και Ουράλη, την πρωτεύουσα Σαράι καθώς και τον ισχυρισμό του φορέα της παράδοσης της Χρυσής Ορδής. Μέχρι το 1470 οι Τάταροι Νογκάι βόρεια της Κασπίας Θάλασσας ήταν πια εχθροί της Μεγάλης Ορδής, και στη δύση, η Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία επεκτεινόταν κατά μήκος του ποταμού Δνείπερου.

Το 1480 η Μοσχοβία και το Χανάτο της Κριμαίας σχημάτισαν συμμαχία εναντίον της Μεγάλης Ορδής, η οποία με τη σειρά της συμμάχησε με το Βασίλειο της Πολωνίας υπό τον Καζιμίρ Δ΄ Γιαγκελόν. Εκείνη τη χρονιά η προσπάθεια της Μεγάλης Ορδής να εισβάλει στη Μοσχοβία απέτυχε. Την ίδια χρονιά ο ηγέτης της, χαν Αχμέτ, σκοτώθηκε από τους Τατάρους Νογκάι. Τον διαδέχθηκε ο υιός του, Σεΐχ Αχμέτ (σεΐχης Αχμέτ). Μετά από αυτό το γεγονός, η Μεγάλη Ορδή αποδυναμώθηκε από τις συγκρούσεις μεταξύ των υιών του πρώτου Αχμέτ.

Την άνοιξη του 1491 ο χάνος της Κριμαίας πρότεινε στη Μοσχοβία την αποστολή στρατευμάτων για να εξολοθρεύσουν τη Μεγάλη Ορδή, δεδομένου ότι είχε αρπάξει τα άλογα της ορδής. Οι Μοσχοβίτες έστειλαν μοσχοβίτικο και ταταρικό ιππικό και οι Οθωμανοί, επικυρίαρχοι και σύμμαχοι των Τατάρων της Κριμαίας, 2.000 γενίτσαρους. Μέχρι τον Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς, ένα τμήμα της ορδής είχε αποχωρήσει από αυτή και το υπόλοιπο καταδιωκόταν από τους Τάταρους Νογκάι. Το 1500 αναφέρθηκε η παρουσία τους κοντά στο Κουμπάν, σε πολύ άσχημη κατάσταση μετά την ήττα τους από τους Καβαρδινούς (φυλή Κιρκάσιων). Το 1501 ο χαν Σεΐχ Αχμέτ και 20.000 από το λαό του μετακινήθηκαν βόρεια του ποταμού Ντον. Πολλοί από τους ανθρώπους του λιποτάκτησαν.

Το 1502 ο χαν της Κριμαίας αιχμαλώτισε το μεγαλύτερο τμήμα των υπηκόων της Μεγάλης Ορδής μαζί με τα κοπάδια τους και τους μετέφερε στην Κριμαία. Ο χαν Σεΐχ Αχμέτ διέφυγε. Αναφέρθηκε ξανά κοντά στην πόλη Καζάν με 4.000 ιππείς να διαπραγματεύεται με τους Μοσχοβίτες. Κατόπιν πήγε στο Άστραχαν απ' όπου εκτοπίστηκε από τους Νογκάι (1504). Κινήθηκε τότε προς το Κίεβο για να διαπραγματευτεί με τον βασιλιά της Πολωνίας (το Κίεβο ήταν υπό πολωνική κατοχή τότε), και κατόπιν στην πόλη Άκκερμαν (η σημερινή ουκρανική πόλη Μπίλχοροντ στον ποταμό Δνείστερο) για να διαπραγματευτεί με τους Οθωμανούς (που τότε κατείχαν την πόλη Άκκερμαν). Η τελευταία αναφορά γι' αυτόν ήταν ότι βρισκόταν αιχμάλωτος στη φυλακή της λιθουανικής πόλης Βίλνα.
Η **μακέτα** είναι ένα μικρό προσχέδιο ενός καλλιτεχνήματος, γλυπτού, αρχιτεκτονικού, μεγάλου πίνακα κλπ.

Για τα διάφορα είδη μακετών χρησιμοποιούνται διάφορες ύλες όπως το χαρτόνι για τις σκηνογραφίες, χαρτομάζα ή ξύλο, γύψος ή άλλη πλαστική ύλη για αρχιτεκτονική ή γλυπτική, υδροχρώματα πάνω σε χαρτί για τη ζωγραφική κλπ. Μακέτες μπορούν να κατασκευαστούν και στον ηλεκτρονικό υπολογιστή με την βοήθεια εξειδικευμένων προγραμμάτων CAD (*computer-aided design*).

Συλλογή φωτογραφιών
-------------------

* 
* 
* 
*

Δείτε επίσης
------------

Αρχιτεκτόνημα από χαρτί

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Μακέτα** |

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **μακέτα**  |
Στην Αρχαία ελληνική μυθολογία ο **Μακαρεύς της Ρόδου** (μεταφράζεται ως *"χαρούμενος"*), ένας από τους Ηλιάδαι ήταν γιος της Νύμφης Ρόδου και του υπέρτατου θεού Ηλίου. Ο Μακαρεύς και οι αδελφοί του Τρίωψ, Ακτίς και Κάνδαλος ζήλευαν τον αδελφό τους Τέναγη για την εξυπνάδα του και την τέχνη του, τον σκότωσαν και δραπέτευσαν από το νησί. Οι δύο μεγαλύτεροι αδελφοί τους Όχιμος και Κέρκαφος που δεν συμμετείχαν στην δολοφονία παρέμειναν στο νησί της Ρόδου. Ο ίδιος ο Μακαρεύς δραπέτευσε βόρεια και κατέληξε στο σημερινό νησί Λέσβος, το κατέλαβε μαζί με πολλά γειτονικά νησιά και έγινε βασιλιάς. Ο Μακαρεύς πάντρεψε την κόρη του Μήθυμνα με τον Λέσβο επώνυμο του νησιού, γιο του Λαπίθη και εγγονό του θεού Αιόλου, η Μήθυμνα έγινε επώνυμη στην πόλη Μήθυμνα Λέσβου. Απέκτησαν δυο γιους τους Ικετάονα και Υψίπυλο, τους θανάτωσε ο Αχιλλέας την εποχή που πολιορκούσε την πόλη των Μηθύμνων. Οι άλλες κόρες του Μακαρέως έγιναν επώνυμες πόλεων της νήσου Λέσβου όπως Μυτιλήνη, Αγαμήδη, Άντισσα, Αρίσβη και Ίσσα.
Οι γιοι του Μακαρέως ηγήθηκαν στον οικισμό των γειτονικών νησιών, ο Κυδρόλαος την Σάμο, ο Νέανδρος την νήσο Κως, ένας άλλος ανώνυμος γιος του την Χίο, ο Λεύκιππος επέστρεψε στην Ρόδο. Ένας άλλος γιος του Μακαρέως ήταν ο Ερεσός, επώνυμος της πόλης Ερεσός Λέσβου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Graves, Robert (1960). The Greek Myths. Harmondsworth, London, England: Penguin Books
2. ↑  Διόδωρος Σικελιώτης, *"Ιστορική Βιβλιοθήκη"*, 5.57.2
3. ↑  Διόδωρος Σικελιώτης, *"Ιστορική Βιβλιοθήκη"*, 5.81
4. ↑  Parthenius, Erotica Pathemata 21
5. ↑  Stephanus of Byzantium, Ethnica s.v. Mytilene; Agamede; Antissa; Arisbe; Issa
6. ↑  Διόδωρος Σικελιώτης, *"Ιστορική Βιβλιοθήκη"*, 5.81.8
7. ↑  Stephanus of Byzantium, Ethnica s.v. Eresos

Πηγές
-----

* Diodorus Siculus, The Library of History translated by Charles Henry Oldfather. Twelve volumes. Loeb Classical Library. Cambridge, Massachusetts: Harvard University Press; London: William Heinemann, Ltd. 1989.
* Diodorus Siculus, Bibliotheca Historica. Vol 1-2. Immanel Bekker. Ludwig Dindorf. Friedrich Vogel. in aedibus B. G. Teubneri. Leipzig. 1888–1890.
* Parthenius, Love Romances translated by Sir Stephen Gaselee (1882-1943), S. Loeb Classical Library Volume 69. Cambridge, MA. Harvard University Press. 1916.
* Parthenius, Erotici Scriptores Graeci, Vol. 1. Rudolf Hercher. in aedibus B. G. Teubneri. Leipzig. 1858.
* Stephanus of Byzantium, Stephani Byzantii Ethnicorum quae supersunt, edited by August Meineike (1790-1870), published 1849. A few entries from this important ancient handbook of place names have been translated by Brady Kiesling. Online version at the Topos Text Project.
Το **Μακάτι** (φιλιππινέζικα: Makati) είναι εξαιρετικά αστικοποιημένη πόλη 1ης κατηγορίας στην Περιφέρεια της Εθνικής Πρωτεύουσας των Φιλιππίνων.

Το Μακάτι είναι το οικονομικό κέντρο των Φιλιππίνων· έχει τη μεγαλύτερη συγκέντρωση πολυεθνικών και τοπικών εταιρειών στη χώρα. Εδώ εδρεύουν μεγάλες τράπεζες, εταιρείες, πολυκαταστήματα καθώς και ξένες πρεσβείες. Η μεγαλύτερη αίθουσα συναλλαγών του Χρηματιστηρίου των Φιλιππίνων βρισκόταν κατά μήκος της λεωφόρου Αγιάλα της πόλης, πριν το χρηματιστήριο μεταφέρει την έδρα του στην Παγκοσμιούπολη Μπονιφάσιο στο Ταγκίγκ. Το Μακάτι είναι επίσης γνωστό ως σημαντικός πολιτιστικός και ψυχαγωγικός κόμβος στην Μητροπολιτική Μανίλα.

Σύμφωνα με την απογραφή του 2020, έχει πληθυσμό 629.616 κατοίκους καθιστώντας την ως τη 17η πιο πυκνοκατοικημένη πόλη της χώρας και κατατάσσεται ως η 41η πιο πυκνοκατοικημένη πόλη στον κόσμο με 19.336 κατοίκους ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Αν και ο πληθυσμός της είναι λίγο πάνω από μισό εκατομμύριο, ο ημερήσιος πληθυσμός της πόλης υπολογίζεται ότι είναι πάνω από ένα εκατομμύριο κατά τη διάρκεια μιας τυπικής εργάσιμης ημέρας λόγω του μεγάλου αριθμού ανθρώπων που πηγαίνουν στην πόλη για να εργαστούν, να ψωνίσουν και να ασκήσουν επιχειρηματικές δραστηριότητες.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  psa.gov.ph/classification/psgc/?q=psgc%2Fbarangays%2F137602000. Ανακτήθηκε στις 27  Απριλίου 2020.
2. ↑  «2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President». *2020 Census of the Philippines*. Philippine Statistics Authority. 7  Ιουλίου 2021.
3. ↑  «About Makati, Philippines». Makaticity.com. Ανακτήθηκε στις 5 Ιουνίου 2013.
4. ↑  . Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 26 Μαρτίου 2013.  Missing or empty `|title=` (βοήθεια)
5. ↑  «Makati Business Club». *Mbc.com.ph*. Ανακτήθηκε στις 26 Μαρτίου 2013.
6. ↑  Francia, Arra B. (19 Φεβρουαρίου 2018). «At new BGC office, PSE to finally open unified trading floor». *BusinessWorld* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 9 Ιουλίου 2020.
7. ↑  «Tourist information and services on Makati City Philippines». Touristcenter.com.ph. Ανακτήθηκε στις 26 Μαρτίου 2013.
8. ↑  «NATIONAL CAPITAL REGION (NCR) > Makati City». Department of Tourism. 2009. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Φεβρουαρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 23 Μαΐου 2013.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 168223911
* LCCN: n80043416

 |

 |