recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Αλέξα Νενάντοβιτς** (*σερβικά : Алекса Ненадовић*) (Μπρανκοβίνα 1749 - Βάλιεβο 23 Ιανουαρίου 1804) , ήταν Σέρβος Κνέζης - προύχοντας της Ταμνάρα - Ποσαβίνα στην περιοχή του Βάλιεβο της τότε Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, σήμερα Σερβία. 

Αδελφός του Αλέξα ήταν ο Γιάκοβ Νενάντοβιτς από τους πρωτεργάτες της πρώτης Σερβικής εξέγερσης και πρωθυπουργός. Γιοι του ήταν ο Ματέια Νενάντοβιτς , ιερωμένος αγωνιστής της πρώτης σερβικής επανάστασης και πρώτος πρωθυπουργός της Σερβίας, και ο Σίμα Νενάντοβιτς αγωνιστής της δεύτερης σερβικής ανάστασης. 

Ο Αλέξα είχε εμπορική συνεργασία με τον Χατζή Μουσταφά Πασά βεζίρη του Πασαλικίου του Βελιγραδίου, συνεργασία είχε και με τον Πέτρο Ίτσκο που του έσωσε και την ζωή όταν χρειάστηκε. Το καλοκαίρι του 1797 ο σουλτάνος διόρισε τον Μουσταφά πασά στη θέση του Μπεηλέρμπεη της Ρωμυλίας και έφυγε από τη Σερβία για την Φιλιππούπολη για την καταπολέμηση του Πασβάτζογλου. Κατά τη διάρκεια της απουσίας του Μουσταφά Πασά οι δυνάμεις της Πασβάτζογλου μαζί με γενίτσαρους κατέλαβαν το Ποζάρεβατς και πολιόρκησαν το φρούριο του Βελιγραδίου. Στα τέλη του Νοέμβρη του 1797 Ο Αλέξα Νενάντοβιτς μαζί με άλλους Κνέζες από το Βάλιεβο, τον Ίλια Birčanin και τον Νίκολα Grbović, έφεραν τις δυνάμεις τους στο Βελιγράδι και πολιορκούσαν τους γενίτσαρους που υποχώρησαν στο Σμεντέρεβο.

Συνελήφθη από τους γενίτσαρους μαζί με άλλους Κνέζες- ιερείς και προύχοντες των Σέρβων κι αποκεφαλίστηκε στο Βάλιεβο τον Ιανουάριο του 1804. Τα κεφάλιαα των θυμάτων στήθηκαν στην πλατεία της πόλης για παραδειγματισμό. Η ενέργεια αυτή των γενίτσαρων έμεινε γνωστή στην ιστορία σαν Η Σφαγή των Κνέζων και πυροδότησε την Πρώτη Σερβική Επανάσταση.

Πηγές
-----

* Βλαντιμίρ Τσόροβιτς, (1997), *Istorija srpskog naroda*, Ars Libri

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Τσόροβιτς
2. ↑  Filipović, Stanoje R. (1982). *Podrinsko-kolubarski region*. RNIRO "Glas Podrinja". σελ. 60. Ваљевски кнезови Алекса Ненадовић, Илија Бирчанин и Никола Грбовић довели су своју војску у Београд и учествовали у оштрој борби са јаничарима који су се побеђени повукли.
3. ↑  History of Servia and the Servian Revolution-Leopold von Ranke,tran:Louisa Hay Ker p 119-20

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Aleksa Nenadović  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Το **Αεροδρόμιο της Κατουμπέλα** (IATA: **CBT**, ICAO: **FNCT**) είναι αεροδρόμιο στην ομώνυμη πόλη, στις ακτές του Ατλαντικού στην επαρχία της Μπενγκέλα της Ανγκόλας. Αφού επεκτάθηκε και ανακαινίστηκε, το αεροδρόμιο άνοιξε το 2012 και λόγω της χωρητικότητας και του μεγέθους του, θα λάμβανε ετήσια επιβατική κίνηση περίπου 2,2 εκατομμυρίων. Το αεροδρόμιο της Κατουμπέλα θα αποτελέσει εναλλακτική για το αεροδρόμιο στη Λουάντα. Η εθνική διαδικασία πιστοποίησης για το αεροδρόμιο Catumbela της επαρχίας Benguela αναμενόταν να ολοκληρωθεί τον Φεβρουάριο του 2019, υπό την προϋπόθεση ότι τα πρότυπα ασφαλείας συμμορφώνονται με την «Empresa Nacional de Navegação Aérea» σχετικά με τις υποδομές. Το αεροδρόμιο διαθέτει δύο φυσούνες επιβίβασης, διάδρομο 3.700 μέτρων και 16 γκισέ check-in. Διαθέτει επίσης εστιατόρια και μπαρ.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος αεροδρομίων της Ανγκόλας

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Angola's Catumbela airport to receive certification in 2019 || The Southern Times». *maxebooking.com* (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαΐου 2019. Ανακτήθηκε στις 24 Σεπτεμβρίου 2020.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* OurAirports - Catumbela
Ο **Αλέξανδρος** (*Alexander*, 21 Ιανουαρίου 1264 – 17 Ιανουαρίου 1284) ήταν γιος του Αλεξάνδρου Γ’ της Σκωτίας και της Μαργαρίτας της Αγγλίας και κληρονόμος του θρόνου της Σκωτίας. 

Δεν κατάφερε να ανέβει στον θρόνο της Σκωτίας, γιατί πέθανε πρόωρα πριν τον πατέρα του σε ηλικία 20 ετών. Παντρεύτηκε στις 14 Νοεμβρίου 1282 την Μαργαρίτα της Φλάνδρας (πέθανε το 1331), κόρη του Γκύ του Νταμπιέρ, κόμη της Φλάνδρας. Ο θάνατος του προκάλεσε δυναστική κρίση, αφού ο νεώτερος αδελφός του, Δαυίδ, είχε πεθάνει ήδη σε ηλικία 9 ετών, με αποτέλεσμα να αναγνωρίσει διάδοχο την ανιψιά του, Μαργαρίτα. 

Η κρίση έφερε τελικά την Σκωτία υπό τον έλεγχο της Αγγλίας, οπότε ο βασιλιάς της Αγγλίας Εδουάρδος Α’ διόρισε βασιλιά στην Σκωτία τον Τζων Μπάλλιολ.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Alexander, Prince of Scotland  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Αλέξανδρος - Κωνσταντίνος Βούλτζος** (1914 - 16 Ιανουαρίου 1982) ήταν Έλληνας αξιωματικός του Βασιλικού Ναυτικού και πολιτικός που διετέλεσε βουλευτής και υπουργός.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 14 Δεκεμβρίου 1914 και ήταν γιος του Ιωάννη Βούλτζου και της Ασπασίας Ρώμα, κόρη του βουλευτή και υπουργού Αλέξανδρου Ρώμα. Από την πλευρά του πατέρα του καταγόταν από παλιά οικογένεια της Ζακύνθου ενώ από την πλευρά της μητέρας του καταγόταν από τις οικογένειες Ρώμα και Ζωγράφου. Αποφοίτησε από το Κολλέγιο Αθηνών και ακολούθησε σταδιοδρομία αξιωματικού στο Βασιλικό Ναυτικό ειδικευόμενος στα ραντάρ. Αποφοίτησε από τη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων με τον βαθμό του σημαιοφόρου το 1935. Το 1939 έγινε ανθυποπλοίαρχος, το 1942 υποπλοίαρχος και το 1949 πλωτάρχης. Την περίοδο 1947 - 1949 διετέλεσε διευθυντής Σπουδών στη Σχολή Πολέμου. Παραιτήθηκε το 1950 για να θέσει υποψηφιότητα με το «Νέον Κόμμα» του Σπυρίδωνος Μαρκεζίνη, με το οποίο και εξελέγη βουλευτής Ζακύνθου. Αν και έθεσε υποψηφιότητα και σε επόμενες εκλογικές αναμετρήσεις δεν επανεξελέγη βουλευτής. Στην κυβέρνηση Μαρκεζίνη διορίστηκε υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας.

Ασχολήθηκε με τους αγώνες αυτοκινήτων και με τα αεροπλάνα διατελώντας γραμματέας του Αγωνιστικού Τμήματος της ΕΛΠΑ (1956 - 1960) ενώ ήταν και ιδρυτικό μέλος της Αερολέσχης της Ελλάδος. Υπήρξε μέλος της τεκτονικής στοάς "Αστήρ της Ανατολής" στη Ζάκυνθο και ευεργέτης του *Μουσείου Σολωμού και Επιφανών Ζακυνθίων*.

Απεβίωσε στην Αθήνα το 1982 και ενταφιάστηκε στη Ζάκυνθο. Ήταν παντρεμένος με την Αγγελική Φιλίνη, με την οποία χώρισε, και δεν είχε παιδιά.

Αναφορές
--------

1. 1 2 3 4  Αρχείο Βούλτζου, από την ιστοσελίδα του ΕΛΙΑ
2. ↑  Ευεργέτες του Μουσείου Αρχειοθετήθηκε 2011-10-11 στο Wayback Machine. από την ιστοσελίδα του Μουσείου Σολωμού
3. ↑  Πένθη, Τα Νέα, 18-1-1982, σελ. 4.
Συκόρριζα η εαρινή (*Ficaria verna*), Σαρακήνα, Νομός Θεσσαλονίκης 20-03-2022
Η **συκόρριζα η εαρινή** (επιστ. ονομ. *Ficaria verna*, παλαιότερα *Ranunculus ficaria*) με κοινή ονομασία ζοχαδόχορτο, μικρό χελιδώνιο ανήκει στην οικογένεια βατραχιοειδή (RANUNCULACEAE) και αποτελεί είδος που κατανέμεται σχεδόν σ΄όλη την Ευρώπη, στην ΒΔ Αφρική και επεκτείνεται μέχρι την περιοχή του Καυκάσου. Έχει εισαχθεί επίσης στη Βόρεια Αμερική όπου αποτελεί εισβολικό είδος. Απαντά σ’ όλη την Ελλάδα σε υγρές σκιερές τοποθεσίες, μεταξύ 0-1300 μ. Τα άνθη φέρουν κάλυκα με 3 σέπαλα και στεφάνη με 8-12 πέταλα λαμπρού γυαλιστερού κίτρινου χρώματος. Ανθίζει από τον (Φεβρουάριο) Μάρτιο μέχρι τις αρχές Μαΐου.

Πηγές
-----

* Παπιομύτογλου Β. 2006, Αγριολούλουδα της Ελλάδας.
* Lafranchis T. & Sfikas G. 2001, Flowers of Greece (Vol. I)
* Strid A. & Tan K. 2002, Flora Hellenica (Vol. 2).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* https://www.greekflora.gr/el/flowersSearch.aspx
* https://portal.cybertaxonomy.org/flora-greece/cdm\_dataportal/taxon/0e61ebfa-4c43-41b3-a501-31b6a939a1c5
* https://euromed.luomus.fi/euromed\_map.php?taxon=348048&size=medium
Το **Αεροδρόμιο του Αμβούργου** (στα γερμανικά: *Flughafen Hamburg*), είναι το διεθνές αεροδρόμιο του Αμβούργου. Βρίσκεται 8,5 χιλιόμετρα βόρεια του κέντρου της πόλης στην περιοχή Φουλσμπούτλ. Είναι το πέμπτο μεγαλύτερο πολιτικό αεροδρόμιο της Γερμανίας, όσον αφορά την επιβατική κίνηση, καθώς το 2017 δέχτηκε 159.780 πτήσεις και 17.622.997 επιβάτες. Χρησιμεύει ως βάση των εταιριών Eurowings, Condor, Ryanair και easyJet .

Ιστορία του αεροδρομίου
-----------------------

Το αεροδρόμιο κατασκευάστηκε με ιδιωτικά κεφάλαια από την Hamburger Luftschiffhallen GmbH (ΟΥΕ) και άρχισε να λειτουργεί τον Ιανουάριο του 1911, γεγονός που το καθιστά σήμερα το παλαιότερο αεροδρόμιο στον κόσμο, που συνεχίζει να είναι σε λειτουργία. 

Αρχικά το αεροδρόμιο του Αμβούργου είχε έκταση 45 εκτάρια και χρησιμοποιούνταν για πτήσεις αερόπλοιων. Το 1913, το αεροδρόμιο επεκτάθηκε και κάλυπτε πλέον έκταση 60 εκταρίων. Το βόρειο τμήμα του χρησιμοποιούνταν από τα αερόπλοια, ενώ το νότιο από αεροσκάφη σταθερών πτερύγων. 

Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, το υπόστεγο για τα αερόπλοια χρησιμοποιήθηκε ευρέως από το Γερμανικό Στρατό, μέχρι που καταστράφηκε από πυρκαγιά το 1916. Το αεροδρόμιο πήρε το σημερινό του όνομα (Αεροδρόμιο του Αμβούργου) μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Χρησιμοποιήθηκε εκτενώς ως χώρος στάσης κατά τη διάρκεια της αερογέφυρας του Βερολίνου το 1948. 

Όταν η Lufthansa ξεκίνησε τη μεταφορά επιβατών το 1955, το αεροδρόμιο του Αμβούργου χρησιμοποιήθηκε ως κομβικό σημείο, μέχρις ότου το αεροδρόμιο της Φρανκφούρτης ανέλαβε, καθώς το αεροδρόμιο του Αμβούργου δεν μπορούσε να επεκταθεί περισσότερο λόγω της τοποθεσίας, όπου είχε κατασκευαστεί. Η Lufthansa Technik εξακολουθεί να διατηρεί μια σημαντική παρουσία στο αεροδρόμιο, που οφείλεται στις πρώιμες δραστηριότητες της αεροπορικής εταιρείας στο αεροδρόμιο. 

Στη δεκαετία του '60, άρχισαν οι συζητήσεις με στόχο την μετακίνηση του στο Χέιντμουρ στο Καλτενκίρχεν λόγω των περιορισμένων δυνατοτήτων επέκτασης, των περιορισμών στην παραγωγική ικανότητα εξαιτίας του διαδρόμους διέλευσης και του θορύβου. Η Lufthansa χρησιμοποιούσε το Boeing 707 από το 1960, το οποίο έκανε περισσότερο θόρυβο από τα προηγούμενα αεροσκάφη με κινητήρα εμβόλων. Τα σχέδια εγκαταλείφθηκαν λόγω των κακών εμπειριών σε άλλες πόλεις με αεροδρόμια, που μετακινούνται μακριά από τα αστικά κέντρα, και της μετακίνησης της Lufthansa στη Φρανκφούρτη. 

Στις αρχές της δεκαετίας του '90, άρχισε μια εκτεταμένη διαδικασία εκσυγχρονισμού του αεροδρομίου. Το σχέδιο, που ονομάζεται HAM21, περιελάμβανε νέα επέκταση, ένα νέο τερματικό σταθμό (Terminal 1), καθώς και το Plaza ανάμεσα στους ακροδέκτες 1 και 2. 

Οι μέτοχοι του αεροδρομίου είναι η πόλη του Αμβούργου και η AviAlliance.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 1  Ιουλίου 2019.
2. 1 2 3 4  (Γερμανικά) *Bundestag Lobby Register*.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 263212441
* LCCN: n96016891
* GND: 4352486-2

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Αεροπορία
 |

 |
**Συλλογή του Παλλαδά** ονομάζεται πιθανολογούμενη συλλογή επιγραμμάτων του 5ου αιώνα, η οποία ήταν μια από τις πηγές για τη δημιουργία Παλατινής Ανθολογίας. Η ιδέα για μια τέτοια συλλογή υποβλήθηκε αρχικά από τον A. Franke το 1899 και ανεξάρτητα από αυτόν παρουσιάστηκαν κοινά στοιχεία για τα ίδια επιγράμματα από τον A. Wifstrand το 1933. Σε νεώτερη μελέτη του 1997, ο Marc Lauxtermann συνοψίζει τα δεδομένα από τους προηγούμενους μελετητές και τοποθετεί τη δημιουργία αυτής της συλλογής το νωρίτερο μετά το 500, και συγκεκριμένα μεταξύ του 551 και του 567 και θεωρεί ότι η Συλλογή του Παλλαδά ήταν η κύρια πηγή για το δέκατο βιβλίο της Παλατινής Ανθολογίας (AP X).

Σε αυτή τη συλλογή αναφέρονται ότι είχαν περιληφθεί με επιγράμματά τους οι Παλλαδάς, Λουκιανός ο Σαμοσατεύς, ο Νέστωρ ο Λαρανδεύς, ο Κύρος ο Πανοπολίτης, ο Ιουλιανός, ο Στέφανος ο γραμματικός, ο Κλαυδιανός, Ιουλιανός σχολαστικός ο μετέωρος, ο Ηλιόδωρος και άλλοι. Ανάμεσά τους ήταν και αδέσποτα επιγράμματα (επιγράμματα τα οποία δεν αποδίδονται σε κάποιον ποιητή), αλλά και επιγράμματα-τμήματα από βιβλία, όπως η Η Ζωή του Πρόκλου (αρχές του 6ου αιώνα) από τον Μαρίνο τον Νεαπολίτη.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος ανθολογιών επιγραμμάτων ελληνικής γραμματείας

Αναφορές
--------

1. ↑  A. Franke, De Pallada epigrammatographo (Ph.D. Leipzig 1899), 47-72
2. ↑  A. Wifstrand, Von Kallimachos Zu Nonnos (Lund 1933), 155-177
3. 1 2  The Palladas Sylloge, Marc D. Lauxtermann, Mnemosyne, Fourth Series, Vol. 50, Fasc. 3 (Jun. 1997), pp. 329-337
4. ↑  The Anthology of Cephalas, Marc D. Lauxtermann, Byzantinische Sprachkunst: Studien zur byzantinischen Literatur gewidmet Wolfram Hörandner zum 65. Geburtstag Issue 20 of Byzantinisches Archiv, ISSN 1864-9785, Editors Martin Hinterberger, Elisabeth Schiffer, εκδότης Walter de Gruyter, 2007, ISBN 3110195011, 9783110195019, σελ. 207
Αυτό το λήμμα αφορά το ορυκτό.  Για το φυτό, δείτε: τσάι του βουνού.  

Επεξεργασμένος σιδηρίτης
Ο **σιδηρίτης** (αγγλ. siderite και spathic iron) είναι ανθρακικό ορυκτό του σιδήρου. Το όνομά του αποδόθηκε το 1845 από την ελληνική λέξη *σίδηρος* λόγω του περιεχομένου συστατικού του. Όταν οι κρύσταλλοί του είναι καλοσχηματισμένοι, αποκαλείται *spathic iron* ή *sparry iron*, επειδή μοιάζουν με αυτούς των αστρίων, ενώ οι σφαιροειδούς υφής κρύσταλλοι αποκαλούνται «σφαιροσιδηρίτες» (spherosiderite).

Σχηματίζει δύο ισόμορφες σειρές: Μαγνησίτης - Σιδηρίτης και Ροδοχρωσίτης - Σιδηρίτης. Συγχέεται συχνά με ασβεστίτη και δολομίτες, λόγω χρώματος, σχισμού και υφής, αλλά έχει πολύ υψηλότερη πυκνότητα. Αναβράζει με την επίδραση υδροχλωρικού οξέος (HCl).

Είναι ορυκτό συχνά απαντώμενο σε ιζηματογενείς σιδηρούχες αποθέσεις και μεταμορφωσιγενείς σχηματισμούς. Εμφανίζεται επίσης σε υδροθερμικές φλέβες, ενώ είναι σπανιότερος σε γρανιτικούς και νεφελινικούς πηγματίτες. Ανευρίσκεται επίσης σε καρμπονατίτες, ενώ μια παραλλαγή του, η **σιδηρομιγής άργιλος**, εμφανίζεται συχνά στα όρια των φλεβών γαιάνθρακα στα ανθρακωρυχεία. Αυτή η εμφάνιση συντείνει στην εκδοχή ότι έχει και βιογενετική προέλευση, σε συνθήκες έλλειψης οξυγόνου και χαμηλού pΗ.

Σχετίζεται με χαλαζία, φθορίτη, βαρύτη και σιδηροπυρίτη.

Είναι ευρύτατα διαδεδομένο ορυκτό και απαντά σε πολλές περιοχές της Γης.

Πηγές
-----

* Τμήμα Γεωλογίας Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
* Handbook of Mineralogy
* Mindat.org
* Galleries.com
* Minerals.net

Βιβλιογραφία
------------

* James Dwight Dana, *Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks*, READ BOOKS, 2008 ISBN 1-4437-4224-4
* Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil, *A Field Guide to Rocks and Minerals*, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 0-395-91096-X
* Walter Schumann, R. Bradshaw, K. A. G. Mills, *Handbook of Rocks, Minerals and Gemstones*, Houghton Mifflin Harcourt, 1993 ISBN 0-395-51137-2

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Στο βιβλίο του J. D. Dana αναφέρεται ως σύστημα κρυστάλλωσης το ρομβικό, στο *Handbook of Mineralogy* το εξαγωνικό.
Ο **Αμπάσοφ Αζάτ Ζινάτ ουλί** (στο ταταρικό Κυριλλικό αλφάβητο: Аббасов Азат Зиннәт улы, ρωσικά: Аббасов Азад (Азат) Зиннатович, Abbasov Azad (Azat) Zinnatovič, 19 Ιανουαρίου 1925 στη Γιελαμπούγκα της τότε Ταταρικής ΑΣΣΔ - 11 Οκτωβρίου 2006) ήταν τάταρος τραγουδιστής της όπερας (λυρικός-δραματικός τενόρος), που τιμήθηκε με το τίτλο του Λαϊκού Καλλιτέχνη της ΕΣΣΔ το 1977.

Αποφοίτησε από τη Σχολή Αεροπορικής Τεχνικής του Καζάν και εργάστηκε στο εργοστάσιο "Ελικόπτερα του Καζάν Ελικόπτερα" ως σχεδιαστής. Το 1944, όταν ο φίλος της οικογένειας του Αμπάσοφ, ο Τάταρος συνθέτης Σαλίχ Σαϊντάς τον συμβούλεψε να αφιερώσει τον εαυτό του στο να τραγουδά επαγγελματικά, ο Αζάτ προσχώρησε στο Εθνικό Ταταρικό Στούντιο Όπερας εντός του Ωδείου της Μόσχας. Αποφοίτησε από το ωδείο το 1950 και επέστρεψε στο Καζάν. Από τη δεκαετία του 1950 έως τη δεκαετία του 1990 ήταν σολίστ του Ταταρικού Θεάτρου Όπερας και Μπαλέτου Μουσά Τζαλίλ με έδρα το Καζάν.

Ο Αμπάσοφ εκτέλεσε περισσότερα από 100 τμήματα σε όλες σχεδόν τις κορυφαίες συναυλίες. Μεγάλα τμήματα είχαν τα Τζαλίλ και Τουλάκ (*Τζαλίλ*, *Τουλάρ και Σουσιλού* από τον Νατζίπ Τσιχάνοφ), το Σαμάτ (*Σαμάτ*από τον Χοσνούλα Βαλιούλιν), το Αλφρέντο Ζερμόν (*La traviata* από τον Τζουζέπε Βέρντι), και Σεργκέι (*Κατερίνα Ιζμάιλοβα* από τον Ντμίτρι Σοστακόβιτς).

Ήταν γνωστός για τον υψηλό φωνητικό πολιτισμό του με μια εξαιρετικά ακριβή προφορά. Το ρεπερτόριό του είχε μεγάλη ποικιλία, που περιείχε ρωσικά, ταταρικά και δυτικοευρωπαϊκά οπερατικά κλασσικά. Η αξία της ανάπτυξης της φωνητικής του τέχνης εκτιμήθηκε ιδιαίτερα: του δόθηκε μια τάξη του Τιμημένου Καλλιτέχνη του Ταταρστάν, καθώς και ο τίτλος του Λαϊκού και Τιμημένου Καλλιτέχνη της Ρωσίας και της ΕΣΣΔ.

Αναφορές
--------

* (στο τατάρ)«Abbasov Azat Zinnät ulı/Аббасов Азат Зиннәт улы». *Ταταρική Εγκυκλοπαίδειας*. Καζάν: Ακαδημία Επιστημών της Δημοκρατίας του Ταταρστάν. Οργανισμός Ταταρικής Εγκυκλοπαίδειας. 2002.  (Ταταρικά)

1. ↑  giteli.info/kazan.
2. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». *web.archive.org*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Σεπτεμβρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 22 Μαρτίου 2019. CS1 maint: Unfit url (link)
3. ↑  «Azat Abbasov». *The Republic of Tatarstan*. Department of Foreign Affairs to the President of the Republic of Tatarstan. Ανακτήθηκε στις 21 Ιουνίου 2011.
Το **Όρος Κίτα** (ιαπων. 北岳, *Kita-dake*) είναι το δεύτερο υψηλότερο βουνό της Ιαπωνίας, μετά το γνωστό όρος Φούτζι. Το Κίτα αποτελεί μέλος της οροσειράς Ακαΐσι, που είναι γνωστή και στην Ιαπωνία ως «Νότιες Ιαπωνικές Άλπεις» (南アルプス, *Minami-Arupusu*) και βρίσκεται στον Νομό Γιαμανάσι, στο μεγαλύτερο νησί της χώρας, το Χονσού. Η κορυφή του Κίτα έχει υψόμετρο 3.193 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, δηλαδή το βουνό είναι κατά 583 μέτρα χαμηλότερο από το Φούτζι και ένα από τα 21 όρη της Ιαπωνίας που υπερβαίνουν σε ύψος τις τρεις χιλιάδες μέτρα.

Γεωγραφικά δεδομένα
-------------------

Οι γεωγραφικές συντεταγμένες της κορυφής του όρους Κίτα είναι 35°40΄27΄΄ Βόρειο πλάτος και 138°14΄12΄΄ Ανατολικό μήκος, δηλαδή απέχει από την κορυφή του όρους Φούτζι 56,4 χιλιόμετρα προς τα βορειοδυτικά του Φούτζι, ενώ βρίσκεται σχεδόν στον ίδιο παράλληλο με το κέντρο του Τόκιο. Το Κίτα είναι γνωστό και με το προσωνύμιο «ο Ηγέτης των Νοτίων Άλπεων». Περιλαμβάνεται στα «100 περίφημα ιαπωνικά βουνά», αλλά όχι στην τριάδα των «Ιερών Βουνών της Ιαπωνίας» Φούτζι-Τάτε-Χάκου, που βρίσκονται επίσης στην κεντρική Ιαπωνία. Ολόκληρο το Κίτα περιλαμβάνεται στο Εθνικό Πάρκο των Νότιων Άλπεων (*Minami Alps*), κοντά στην ομώνυμη πόλη Μινάμι-Αρουπούσου.

Η λεγόμενη «Αντηρίδα του Κιτα-ντάκε» (北岳バットレス) είναι μια κατακόρυφη βραχώδης πλαγιά ύψους 600 μέτρων στην ανατολική πλευρά του βουνού.

Χλωρίδα
-------

Τα αλπικά φυτά ευδοκιμούν σε αφθονία πάνω στο Όρος Κίτα, ιδίως στη νοτιοανατολική πλαγιά του βουνού, κατά μήκος της διαδρομής προς το όρος Νακασιράνε. Αλλά και στη βόρεια πλευρά του, αρκεί κάποιος να ακολουθήσει τις διαδρομές Κουσασουμπέρι (草すべり) και Μιγκιμάτα (右俣) δίπλα στη λιμνούλα Σιρανέο (白根御池, *Shiraneo-ike*) για να δει πολλά αρκετά ενδιαφέροντα ή σπάνια είδη φυτών. Από καταφύγια που υπάρχουν κοντά στην κορυφή του Κίτα είναι ευδιάκριτη η συγκέντρωσή τους σε συστάδες βλαστήσεως. Το είδος φυτού της οικογένειας των βατραχιοειδών καλλιάνθεμο του Χοντό (*Callianthemum hondoense*, κοινή ονομασία στην ιαπωνική: *κιταντακεσό*, キタダケソウ) είναι ενδημικό στο βουνό Κίτα, δηλαδή βρίσκεται σε αυτό και πουθενά αλλού στον κόσμο («Χοντό» είναι μια παλαιότερη ονομασία για το νησί Χονσού). Περιγράφηκε για πρώτη φορά επιστημονικά το 1934.

Ιστορία αναβάσεων
-----------------

Ως πρώτη τεκμηριωμένη ανάβαση στην κορυφή του όρους Κίτα αναφέρεται εκείνη του Ναοέ Νατόρι το 1871, ενώ ως πρώτη καταγεγραμμένη ανάβαση από Ευρωπαίο εκείνη του Βρετανού ιεραποστόλου Γουόλτερ Γουέστον στις 23 Αυγούστου 1902. Ο τότε 27χρονος γιος του διαδόχου του ιαπωνικού θρόνου και μετέπειτα Αυτοκράτορας της Ιαπωνίας Ναρουχίτο, που ήταν ερασιτέχνης ορειβάτης, ανέβηκε στην κορυφή του Κίτα στις 11 Αυγούστου 1987, γεγονός που έλαβε αρκετά μεγάλη δημοσιότητα.

Δείτε επίσης
------------

* Όρη Ακαΐσι

Παραπομπές
----------

1. ↑  Mount Kita Αρχειοθετήθηκε 2011-07-22 στο Wayback Machine. (στην ιαπωνική), *Minami Alps Net*. Accessed July 1, 2008.
2. ↑  歩いてみたい日本の名山", 西東 Saitou (2004), σελ. 202, ISBN 4-791-61227-2

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Τοπογραφικός χάρτης (κλίμακα 1:25000)

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 259070457
* NDL: 00646786

 |

 |
Το **Σμαύλο**, σήμερα στα τουρκικά **Γκιόλγιακα** (Gölyaka), είναι οικισμός της περιοχής της Πανόρμου της Μικράς Ασίας στην Τουρκία. Βρίσκεται στις όχθες της λίμνης Κους (Δασκυλίτις λίμνη), σε απόσταση 27 χιλιομέτρων από την Πάνορμο, σε κοντινή απόσταση από την αρχαία Κύζικο. Σήμερα έχει 232 κατοίκους (2021) και ανήκει στην επαρχία του Μπαλικεσίρ.

Ιστορικό
--------

Στις αρχές του 20ου αιώνα ο οικισμός είχε ελληνορθόδοξο πληθυσμό και ανήκε στην Μητρόπολη Κυζίκου. Ήταν ένα από τα 40 χωριά που αποτελούσαν την μητρόπολη. Την περίοδο 1914-15 οι έλληνες χριστιανοί κάτοικοι της Σμαύλου υπέστησαν διωγμούς και λεηλασίες. Μετά την Μικρασιατική καταστροφή του 1922 οι έλληνες εκδιώχθηκαν, όσοι επέζησαν εγκαταστάθηκαν στην Μακεδονία, σε περιοχές της Θεσσαλονίκης και της Καστοριάς. Στον οικισμό εγκαταστάθηκαν μουσουλμάνοι Πομάκοι. Το 1954 ο οικισμός μετονομάστηκε σε Γκιόλγιακα επειδή βρίσκεται στις όχθες της λίμνης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  BALIKESİR BANDIRMA GÖLYAKA MAHALLESİ NÜFUSU, Türkiye Nüfusu İl ilçe Mahalle Köy Nüfusları, nufusune.com (12/06/2022)
2. ↑  Gölyaka mahalle - Bandırma (Edincik bucağı) - Balıkesir, NİŞANYAN, nisanyanmap.com (12/06/2022)
3. ↑  ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΚΥΖΙΚΟΥ, users.sch.gr
4. ↑  "Persecution of the Greeks in Turkey" 1914-1918, Greek Patriarchate, Constantinople 1919, σελ. 56, "The communities of Balikesser, Sikaminea, Geltze, Diavati, Upper and Lower Neohori, and Smavlo, suffered from the boycott as well as from plundering and persecutions carried...". archive.org
Το Όρος Ε
Το **Όρος Ε** (ιαπωνικά: 恵山‎, *E-Σαν*) είναι ένα ενεργό στρωματοηφαίστειο που βρίσκεται στη Χακοντάτε, στη νήσο Χοκκάιντο της Ιαπωνίας.

Γεωλογία
--------

Το όρος Ε αποτελείται από μη αλκαλικό,πλούσιο σε μαγνήσιο και σίδηρο, ηφαιστειογενές πέτρωμα. Το ανδεσιτικό ηφαίστειο περιλαμβάνει επίσης και έναν θόλο λάβας.

Ιστορικό εκρήξεων
-----------------

 Το Όρος Ε (κάτω δεξιά) και το Όρος Μαρού (αριστερά) 
Το όρος E εξερράγη τελευταία φορά στις 8 Ιουνίου 1874. Αυτή η έκρηξη συνίστατο από φρεατικές εκρήξεις και βαθμολογήθηκε με 1 στην Κλίμακα Ηφαιστειακής Εκρηκτικότητας (VEI).

Η παλαιότερη καταγεγραμμένη έκρηξη ξεκίνησε στις 18 Νοεμβρίου 1846. Η έκρηξη πυροδότησε λαχάρ που προκάλεσαν θανάτους και ζημιές σε πολλά κτίσματα. 

Η ραδιοχρονολόγηση και η τεφροχρονολόγηση υποδεικνύουν πέντε ακόμα εκρήξεις πριν από τα ιστορικά αρχεία, κατά προσέγγιση στα έτη 1350, 550 π.Χ. 1050 π.Χ. 3900 π.Χ. ± 100 χρόνια και 7050 π.Χ. Η έκρηξη το 7050 π.Χ. ήταν η μεγαλύτερη, με βαθμίδα 3 στην κλίμακα VEI.

Παραπομπές
----------

1. ↑  恵山道立自然公園 (στα Ιαπωνικά). HOKKAIDO Government. Ανακτήθηκε στις 23 Απριλίου 2010.
2. ↑  «Hokkaido». *Seamless digital geological map of Japan 1: 200,000*. The Geological Survey of Japan, AIST. 18 Φεβρουαρίου 2010. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Ιανουαρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 25 Απριλίου 2010.
3. 1 2  «E-SAN». *Quaternary Volcanoes in Japan*. Geological Survey of Japan, AIST. 2006. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Δεκεμβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 25 Απριλίου 2010.
4. 1 2 3  «Esan: Global Volcanism Program». Smithsonian Institution.
| **Αεροδρόμιο Πορτοχελίου** |
| --- |
| Γενικά |
| IATA | PKH | ICAO | LGHL |
| Τύπος Αεροδρομίου | Πολιτικό |
| Χειριστής | --- |
| Εξυπηρετεί | Κλειστό |
| Γεωγραφικές Συντεταγμένες | 37°17'55.65"Βόρεια
23°08'56.35"Ανατολικά |
| Υψόμετρο | 30 μέτρα |
| Διάδρομος |
| Κατεύθυνση | Μήκος | Επιφάνεια |
| Πόδια | Μέτρα |
| --L / --R | 2.224 | 678 | Τσιμέντο |

Άποψη του διαδρόμου του αεροδρομίου
Το **Αεροδρόμιο Πορτοχελίου** (συντομογραφίες: IATA: **PKH**, ICAO: **LGHL**) είναι πρώην ιδιωτικό αεροδρόμιο κοντά στο Πόρτο Χέλι του νομού Αργολίδας. Ανήκε στην εταιρεία *Τάσος Αλεξίου ΑΕ*, ενώ έπαυσε την λειτουργία του το 2008.

Ιστορικό
--------

Το αεροδρόμιο λειτούργησε κατά τις δεκαετίες 1960 και 1970. Ανήκε στον επιχειρηματία Τάσο Αλεξίου. Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας, υπήρξε ενδιαφέρον και κινητικότητα έτσι ώστε να κατασκευαστεί αεροδρόμιο κοντά στην είσοδο του χωρίου, κάτι που όμως δεν ολοκληρώθηκε ποτέ, εξαιτίας σκανδαλωδών αποζημιώσεων που δοθήκαν. Το 2004 τo αεροδρόμιο έκλεισε από την Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας, λόγω προβλημάτων συντήρησης, ενώ το 2008 το πιστοποιητικό αεροδρομίου δεν ανανεώθηκε, και έτσι το αεροδρόμιο έκλεισε οριστικά.

Υποδομή
-------

Το αεροδρόμιο βρίσκεται σε υψόμετρο 21 μέτρων (69 πόδια) από τη στάθμη της θάλασσας. Διαθέτει έναν τσιμεντένιο διάδρομο μήκους 678 μέτρων (2.224 πόδια).

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Ιστορία - Πόρτο χέλι». *Portoheli wordpress*. Ανακτήθηκε στις 8 Μαρτίου 2016.
2. ↑  «LGHL - Porto Heli Airport | SkyVector». *skyvector.com*. Ανακτήθηκε στις 8 Μαρτίου 2016.
3. ↑  «PKH pilot info @ OurAirports». *ourairports.com*. Ανακτήθηκε στις 8 Μαρτίου 2016.
Η **αβίντια** ή **αβίτζα** (σανσκρ. *avidyā* = «άγνοια», γλώσσα πάλι *avijjā*) στον Βουδισμό είναι η κατώτερη ή πρώτη από τις 12 βαθμίδες της αλυσίδας της διαδοχικής γεννήσεως (*πρατίτια-σαμουτπάντα*). Στη βαθμίδα αυτή βρίσκεται ένα ον τη στιγμή που αποκτά ατομικότητα και ξαναγεννιέται. Στη φάση αυτή υπάρχει η άγνοια ή παρανόηση των τεσσάρων ευγενών αληθειών (με τη γνώση και την εφαρμογή των οποίων αποφεύγει κάποιος τη μετεμψύχωση). Υπάρχει επίσης άγνοια της φύσεως του ανθρώπου, της μετεμψυχώσεως και της νιρβάνα.

Στην άγνοια αυτών των αληθειών οφείλονται τα βάσανα (*klisas*) ή οι ανεπιθύμητες ροπές και πράξεις, όπως το μίσος, η πλεονεξία, η αλαζονεία-κομπασμός, η αναποφασιστικότητα και η οκνηρία. Αυτή ακριβώς η άγνοια είναι που υποδουλώνει τον άνθρωπο στη μετεμψύχωση.

Η αβίντια εμφανίζεται ως βασικό θέμα στα πλαίσια δύο δογμάτων σχετικών με τη φύση της πραγματικότητας σε διάφορες βουδιστικές παραδόσεις. Το πρώτο είναι το δόγμα αναττά ή ανατμάν, περί της ανυπαρξίας του «εαυτού». Στην αβίντια έχουμε άγνοια ή παρανοήσεις σχετικώς με τον εαυτό μας, ο οποίος κατά τον βουδισμό δεν υπάρχει. Το δεύτερο είναι το δόγμα της προσωρινότητας *ανίκα*, με άγνοια ή παρανοήσεις σχετικώς με τη «μονιμότητα», ενώ η φύση της πραγματικότητας στον βουδισμό είναι η προσωρινότητα των πάντων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Winston L. King (2013). *Buddhism and Christianity: Some Bridges of Understanding*. Routledge. σελίδες 186–192. ISBN 978-1-134-56555-9.
2. ↑  Joseph Mitsuo Kitagawa· Frank E. Reynolds· Theodore M. Ludwig (1980). *Transitions and Transformations in the History of Religions: Essays in Honor of Joseph M. Kitagawa*. BRILL Academic. σελίδες 56–58. ISBN 90-04-06112-6.
3. ↑  Gethin 1998, σελίδες 146-159, 243.
4. ↑  Harvey 1990, σελ. 72, 125-126, 144.
5. ↑  Ian Charles Harris (1991). *The Continuity of Madhyamaka and Yogācāra in Indian Mahāyāna Buddhism*. BRILL Academic. σελίδες 138–141. ISBN 90-04-09448-2.
6. ↑  Gethin 1998, σελίδες 73-75.
7. ↑  Harvey 1990, σελ. 68.
8. ↑  Ian Charles Harris (1991). *The Continuity of Madhyamaka and Yogācāra in Indian Mahāyāna Buddhism*. BRILL Academic. σελίδες 174–178. ISBN 90-04-09448-2.

Πηγές
-----

* Το ομώνυμο λήμμα στην *Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος-Larousse-Britannica*, έκδ. 2006, τόμος 1, σελ. 114
Ο **Όλυμπος** είναι βουνό της κεντρικής Εύβοιας. Πρόκειται για νότια επέκταση της Διρφύος προς τα νοτιοανατολικά, προς την Ερέτρια. Το συνολικό του μήκος είναι 10 χιλιόμετρα. Η ψηλότερη κορυφή είναι η Ψηλή Κορυφή, με ύψος 1.172 μέτρα. Άλλες κορυφές περιλαμβάνουν τις Ελατιάς (1.138 μέρα) και Μαδαρή Ράχη (950 μέτρα). Το βουνό καλύπτεται από πευκοδάσος στο μεγαλύτερο τμήμα του.

Στη Δρακοσπηλιά, πάνω από το χωριό Μίστρος σε υψόμετρο 950 μέτρων, βρέθηκαν ίχνη κατοίκησης κατά την τελική νεολιθική εποχή, πιθανόν από κτηνοτρόφους. Στο ίδιο σπήλαιο βρέθηκαν επίσης ευρήματα των ιστορικών χρόνων, κυρίως λυκήθια και ειδώλια του 4ου αιώνα π.Χ. Θεωρείται πιο πιθανόν το σπήλαιο να ήταν τόπος ταφής παρά ιερό, αν και δεν έχουν βρεθεί σκελετοί.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Σταματελάτος, Μιχαήλ· Βάμβα-Σταματελάτου, Φωτεινή (2006). *Γεωγραφικό Λεξικό της Ελλάδας*. Αθήνα: Ερμής. σελ. 569. ISBN 9603201332.
2. ↑  Σάμψων, Αδαμάντιος (1985). «Τα σπήλαια και η χρήση τους στην Εύβοια και γενικότερα στον ελληνικό χώρο». *Αρχαιολογία* **15**: 37-44.. Ανακτήθηκε στις 2019-12-26.
Η **Αβαδάνα** ή **Αβαντάνα** είναι έννοια της βουδιστικής γραμματείας, που δηλώνει τον *απόλογο*, δηλαδή τον μύθο ή αλληγορία που περιέχει ηθικό ή δογματικό δίδαγμα. Τον μύθο ή την αλληγορία αφηγείται συνήθως ο ίδιος ο Βούδας: παίρνοντας αφορμή από ένα σύγχρονο περιστατικό, αναπλάθει μια ιστορία του παρελθόντος και την ερμηνεύει με τρόπο που να φωτίζει τη διδασκαλία του. Κάποτε μάλιστα ο Βούδας στην αφήγησή του προφητεύει και τα μελλούμενα να συμβούν. Είναι γενικώς παραδείγματα της λειτουργίας του κάρμα στον βουδισμό, που αποκαλύπτουν τις πράξεις ενός προσώπου σε μια προηγούμενη ζωή του και τα αποτελέσματά τους στην παρούσα ζωή του.

Υπάρχουν περίπου εξακόσιες τέτοιες ιστορίες στην κλασική γλώσσα «πάλι», όπου ονομάζονται '*απαντάνα* (= θρύλοι, παραδόσεις), και πολλές συλλογές στη σανσκριτική γλώσσα. Από τις τελευταίες οι τρεις μεγαλύτερες είναι η *Μαχαβαστού* της σχολής Μαχασαμγκίκα, η *Αβαδανασατάκα* (= «Αιώνας των θρύλων») της σχολής Σαρβαστιβάδα και η *Ντιβιαβαδάνα* (= «Θεϊκός θρύλος») με 38 ιστορίες. Εκτός από τις συλλογές, αβαδάνα βρίσκονται διάσπαρτες στη *Βινάγια Πιτάκα* (= «Καλάθι της πειθαρχίας»).

Παρά το ότι είναι μεταγενέστερες από το μεγαλύτερο μέρος των ιερών κειμένων του Βουδισμού, οι αβαδάνα είναι σεβαστές από τους συντηρητικούς βουδιστές, και καταλαμβάνουν λίγο-πολύ ανάλογη θέση στον Βουδισμό με εκείνη που κατέχουν οι Πουράνες στον Ινδουισμό.

Δείτε επίσης
------------

* Γιατάκα

Παραπομπές
----------

1. ↑  Salomon, Richard (2018). *The Buddhist Literature of Ancient Gandhara*. Wisdom Publications. σελ. 229. ISBN 978-1-61429-168-8.

Πηγές
-----

* Το παρόν λήμμα ενσωματώνει κείμενο από έκδοση που είναι πλέον κοινό κτήμα: Chisholm, Hugh, επιμ.. (1911) «Avadāna» *Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάννικα* **3** (11η έκδοση) Cambridge University Press, σελ. 51
* Το ομώνυμο λήμμα στην *Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος-Larousse-Britannica*, έκδ. 2006, τόμος 1, σελ. 54
Συντεταγμένες: 40°24′20″N 44°27′08″E﻿ / ﻿40.4056°N 44.4522°E﻿ / 40.4056; 44.4522

Το **Αράγι Λερ**, επίσης γνωστό ως **Όρος Άρα,** είναι πολυγενετικός στρατοηφαιστειακός κώνος στην επαρχία Κόταϊκ της Αρμενίας. Η πόλη του Ζοραβάν, και μία κοντινή εκκλησία, η εκκλησία Γκαργκαβάνκ βρίσκονται στις κατώτερες πλαγιές του βουνού. Η πόλη του Γιεγκβάρντ βρίσκεται κάτω από το βουνό. Το υψόμετρο του βουνού είναι 2.614 μέτρα, ενώ άλλες πηγές αναφέρουν ως υψόμετρο τα 2.576 μέτρα.

Το βουνό βρίσκεται στο βορειοδυτικό μέρος της χώρας, βόρεια του Γερεβάν. Επίσης, το βουνό έχει έναν κατεστραμμένο κρατήρα και διάμετρο βάσης 9 χιλιομέτρων σε υψόμετρο 1.900 μέτρων. Το ηφαίστειο σχηματίστηκε από στρώματα λάβας και συσσωματώματος, με συγκεντρώσεις ανδεσίτη και δακίτη. Οι πλαγιές στα βόρεια και ανατολικά είναι δασικές. Από τη μια πλευρά του κώνου, νότια του Αραϊλέρ έχει εκραγεί ανδεσίτης. Ο ανδεσίτης εμφανίζεται επίσης στον πρώην κρατήρα. Επίσης, ροές λάβας έχουν εξαπλωθεί στον ποταμό Ραζντάν. Επίσης, υπάρχουν οι κώνοι Νοχούτ και Σαχβάρντ.

Το βουνό διαθέτει υψηλή βιοποικιλότητα, καθώς αντιπροσωπεύονται τα είδη *Sympecma paedisca, Colias aurorina, Parnassius mnemosyne rjabovi, Armenohelops armeniacus, Cylindronotus erivanus, Conizonia kalashiani, Parnassius apollo kashtshenkoi, Dorcadion kasikoporanum, Papilio alexanor orientalis, Proterebia afra hyrcana* και το *Tetralonia macroglossa*. Το είδος *Conizonia* είναι ενδημικό στο Αραϊλέρ. Το οικοσύστημα είναι καλοδιατηρημένο, εκτός μιας μικρής απειλής από την βόσκηση.

Εικόνες
-------

* Αεροφωτογραφία του Όρους ΆραΑεροφωτογραφία του Όρους Άρα
* Τα ερείπια του Γκαργκαβάνκ σε μια πλαγιά του Όρους Άρα.Τα ερείπια του Γκαργκαβάνκ σε μια πλαγιά του Όρους Άρα.
* Θέα του Γιεγκβάρντ από το Όρος Άρα.Θέα του Γιεγκβάρντ από το Όρος Άρα.
* Το όρος Άρα.Το όρος Άρα.
* Η εκκλησία Κούις Βάρβαρα.Η εκκλησία Κούις Βάρβαρα.
* Κούις Βάρβαρα.Κούις Βάρβαρα.
* Βλάστηση στο χιονισμένο Όρος Άρα.Βλάστηση στο χιονισμένο Όρος Άρα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Khachatur Meliketsian (August 2013). ﻿Pliocene-Quaternary volcanism of the Syunik upland (Armenia)﻿ (Report). Veröffentlichungen des Landesamtes für Denkmalpflege und Archäologie Sachsen-Anhalt, p. 249.. Ανακτήθηκε στις 9 July 2015.
2. ↑  Lebedev, V. A.; Chernyshev, I. V.; Yakushev, A. I. (2011). «*﻿Initial time and duration of quaternary magmatism in the Aragats neovolcanic area (Lesser Caucasus, Armenia)﻿*». *Doklady Earth Sciences* **437** (2): 532–536. doi:10.1134/S1028334X11040209. ISSN 1028-334X.
3. ↑  Dr. Gayane Karagyan. ﻿Identification of Priority Areas for the Conservation of Endangered Insect Species of Ararat Valley in Armenia﻿ (Report). The Rufford Foundation, pp. 15-16.

* Όρος Άρα - GEOnet Names Server
Ο **Αβίζιο** (ιταλικά: Avisio) είναι ποταμός της βόρειας Ιταλίας στην περιφέρεια Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε στην επαρχία του Τρέντο. 

Έχει τις πηγές του στις Δολομιτικές Άλπεις στο όρος Μαρμολάδα, στο πέρασμα *Fedaia* σε υψόμετρο 2.054 μέτρων. Τα νερά προέρχονται από τον παγετώνα του Μαρμολάδα και την τεχνική λίμνη της *Fedaia*. Έχει μήκος 89,4 χλμ. και εκβάλλει στον Αδίγη, του οποίου αποτελεί παραπόταμο. Στην πορεία του σχηματίζει κοιλάδες, με πρώτη την κοιλάδα της Πένια, καθώς και την ομώνυμη κοιλάδα Αβίζιο, την κοιλάδα της Σέμπρα και την κοιλάδα του Φιέμμε, πριν χυθεί στον Αδίγη. Η κοίτη του χρησιμοποιείται για ράφτιγκ και άλλες αθλητικές δραστηριότητες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Opentopia[*νεκρός σύνδεσμος*]

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 233869143
* GND: 4472137-7
* SUDOC: 027604640
* BNF: cb11960882g (data)

 |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Avisio  της Ιταλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Σιγισμόνδος'*, ιταλ.:* Sigismondo Malatesta** (Νοέμβριος 1498 – Δεκέμβριος 1553) από τον Οίκο των Μαλατέστα ήταν Ιταλός κοντοτιέρος.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του Παντόλφο Δ΄ κοντοτιέρου, κυρίου του Ρίμινι και της Βιολάντε Μπεντιβόλιο. Ο Σιγισμόνδος προσπάθησε για όλη του τη ζωή να ανακτήσει την προγονική κυριότητα των Μαλατέστα, το Ρίμινι, που είχε προσαρτηθεί στα Παπικά Κράτη από τον προπάππο του Σιγισμόνδο-Παντόλφο Μαλατέστα. Το 1522 μπήκε στην πόλη για πρώτη φορά, αλλά εκδιώχθηκε από τα στρατεύματα που έστειλε ο Αδριανός ΣΤ΄.

Αργότερα, κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Ένωσης του Κονιάκ, πολέμησε για τους Γάλλους, παίρνοντας μέρος στην κατάληψη της Νοναντόλα και στην υπεράσπιση του Μιλάνου. Το 1525 ήταν παρών στη μάχη της Παβίας. Την επόμενη χρονιά υπερασπίστηκε μάταια το Λόντι ενάντια στα Βενετικά στρατεύματα υπό τον Μαλατέστα Δ΄ Μπαλιόνι και ήταν πρωταγωνιστής μίας περίφημης μονομαχίας εναντίον του διοικητή (cepitano) του Μπαλιόνι, Λουδοβίκου Βισταρίνι. Αργότερα τάχθηκε στο πλευρό των Παπικών Κρατών, πολεμώντας στην Πάρμα και τη Φιορεντσουόλα ντ' Άρντα ενάντια στους αυτοκρατορικούς λάντσκνεχτς (πεζικάριους).

Ωστόσο, κατά τη διάρκεια της λεηλασίας της Ρώμης, όταν ο πάπας Κλήμης Ζ΄ συνελήφθη αιχμάλωτος από τους αυτοκρατορικούς, το εκμεταλλεύτηκε και μπήκε στο Ρίμινι. Η πρώτη του κίνηση ήταν να εκτελέσει όλους τους εχθρούς του, ορισμένους μόνο από υποψίες, στην πόλη. Αργότερα το Ρίμινι πολιορκήθηκε από τα Γαλλικά στρατεύματα και η πόλη παραδόθηκε, αλλά ο Μαλτέστα επέστρεψε το 1528 μαζί με τον πατέρα του. Όταν ένας παπικός στρατός 6.000 στρατιωτών υπό τον καρδινάλιο Τζιοβάνι-Μαρία Ντελ Μόντε στάλθηκε εναντίον του, ο Σιγισμόνδος συμφώνησε να παραδώσει την πόλη με αντάλλαγμα 6.000 δουκάτα. Μετά από μία τελευταία απέλπιδα προσπάθεια να διατηρήσει την ακρόπολη της πόλης, κατέφυγε στη Ραβέννα και τη Φεράρα.

Τον επόμενο χρόνο πολέμησε ως κοντοτιέρος για τη Βενετία και για τη Γερμανική αυτοκρατορία στην Ουγγαρία, και ταξίδεψε στην Κωνσταντινούπολη για να ζητήσει υποστήριξη ενάντια στην παπική κατοχή του Ρίμινι. Πέθανε ως ενδεής στο Ρέτζιο Εμίλια, το 1553.

Δείτε επίσης
------------

* Οίκος των Μαλατέστα
* Ρίμινι

Πηγές
-----

* Rendina, Claudio (1994). *I capitani di ventura*. Rome: Newton Compton. ISBN 978-8-88289-056-8.
Η **αβίσπα** (*Abispa*) είναι γένος υμενόπτερων εντόμων, που ανήκει στην υποοικογένεια ευμενίνες (παλαιότερα οικογένεια «ευμενίδες»). Οι αβίσπες είναι μεγάλες σφήκες της Αυστραλασίας, που ζουν συνήθως μοναχικά.

Οι αβίσπες αποθέτουν κάθε φορά ένα μόνο αβγό μέσα στη φωλιά τους, την οποία κτίζουν με λάσπη ή μέσα σε βλαστούς διάφορων φυτών. Μαζί με το αβγό, η σφήκα τοποθετεί μια λεία της (συνήθως ένα άλλο έντομο ή κάμπια εντόμου), ώστε να χρησιμεύσει ως τροφή της προνύμφης της αβίσπας, όταν η τελευταία εκκολαφθεί από το αβγό.

Είδη
----

Σήμερα αναγνωρίζονται τα ακόλουθα 6 είδη αβίσπας:

* *Abispa australiana*
* *Abispa ephippium*, αυτό το είδος και όχι το προηγούμενο αποκαλείται κοινώς «αυστραλιανή σφήκα»
* *Abispa eximia*
* *Abispa laticincta*
* *Abispa ruficornis*
* *Abispa splendida*

Παραπομπές
----------

1. ↑  Animal Diversity
2. ↑  Biolib

Πηγές
-----

* Το ομώνυμο λήμμα στην *Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος-Larousse-Britannica*, έκδ. 2006, τόμος 1, σελ. 121
Ο **Σωτήρης Λυμπερόπουλος** (29 Ιουνίου 1977) είναι Έλληνας ποδοσφαιριστής. Αγωνίζεται στη θέση του τερματοφύλακα για την ομάδα της Καλλιθέας.

Καριέρα
-------

### Σε συλλογικό επίπεδο

Ο Σωτήρης Λυμπερόπουλος γεννήθηκε στις 29 Ιουνίου 1977 στα Φιλιατρά Μεσσηνίας. Ξεκίνησε την καριέρα του από την τοπική ομάδα Νίκη Πλάτης και στη συνέχεια στην Εράνη Φιλιατρών μαζί με τον ξάδερφό του Νίκο. Στη συνέχεια μεταγράφηκε στην Καλαμάτα και παράλληλα αγωνίστηκε στην Εθνική Ελπίδων. Με την Καλαμάτα έκανε το ντεμπούτο του στην Α΄ Εθνική στις 14 Ιανουαρίου 1996, εναντίον του Απόλλωνα Αθηνών στη Ριζούπολη.

Ακολούθησε μια σειρά από μεταγραφές σε πολλές ομάδες. Ο Εθνικός Πειραιώς, η ΑΕΚ, η βελγική Λα Λουβιέρ, ο Άρης Θεσσαλονίκης, ο Ακράτητος και η Καστοριά.

Από το καλοκαίρι του 2007 έως και το καλοκαίρι του 2013, για έξι περιόδους, αγωνίστηκε στη Skoda Ξάνθη. Συνολικά έχει αγωνιστεί σε 188 αγώνες πρωταθλήματος Α΄ Εθνικής, από τους οποίους σχεδόν οι μισοί είναι με την ακριτική ομάδα, ενώ 21 έχει με τον Άρη. Από τον Αύγουστο του 2013 ανήκει στην Καλλιθέα που συμμετέχει στη Β' Εθνική κατηγορία.

### Στις εθνικές ομάδες

Υπήρξε μέλος των εθνικών ομάδων Παίδων (έλαβε μέρος στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Παίδων στην Κατερίνη το 1995, κατακτώντας την τρίτη θέση κι έχοντας 22 συνολικά συμμετοχές), Νέων (32 συμμετοχές) και Ελπίδων, με την οποία έλαβε μέρος στον τελικό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ελπίδων (Κ-21) το 1998, εναντίον της Ισπανίας, έχοντας συνολικά 18 συμμετοχές, ενώ την ίδια χρονιά κατέκτησε την τρίτη θέση στους Μεσογειακούς αγώνες στο Μπάρι.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Εθνοσπόρ, 3-9-2007, σελ. 80.
* εφημερίδα "Τα Νέα" (28-1-2008), σελ. 32.
Ο **Όμηρος Χάμιλτον** (*Hamilton Homer*) υπήρξε ένας επαγγελματικός ελληνοκαναδικός ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα την πόλη του "Χάμιλτον" της πολιτείας Οντάριο του Καναδά. Συμμετείχε ως το 1970 στο καναδικό επαγγελματικό πρωτάθλημα (National Soccer League), το παλιότερο εθνικό πρωτάθλημα, που διεξαγόταν από το 1927 ως το 1997. Στη συνέχεια εμφανίστηκε ξανά το 1973 και μετείχε άλλες τρεις σεζόν (1973 ως 1975) χωρίς τοπωνυμικό προσδιορισμό, αντικαθιστώντας τις ελληνικές ομάδες Τορόντο Ελλάς και Απόλλων Χάμιλτον. Το 1976 τη θέση του πήρε ο Πανελλήνιος Τορόντο.

Ιστορικό
--------

Τo 1970, και ενδεχομένως το 1968 και το 1969, μετείχε στο επαγγελματικό πρωτάθλημα Καναδά (NSL) η ομάδα *"Hamilton Homer".* Την ίδια περίοδο και ως το 1972 μετείχαν επίσης άλλοι δυο ελληνικοί σύλλογοι, ο Απόλλων Χάμιλτον και η Ελλάς από το κοντινό Τορόντο (43 μίλια από το Χάμιλτον).

To 1973 τους δυο ελληνικούς συλλόγους αντικατέστησε ο σύλλογος "Όμηρος", που εντάχθηκε στο πρωτάθλημα χωρίς τοπωνυμικό προσδιορισμό. Ο Όμηρος μετείχε για τρεις σεζόν στο NSL με πρωταγωνιστική παρουσία. Μάλιστα, το 1974 τερμάτισε στη 2η θέση.

Το 1976 στο πρωτάθλημα της NSL τον Όμηρο διαδέχθηκε ο Πανελλήνιος Τορόντο.

Αγωνιστική πορεία
-----------------

* Ως **Όμηρος Χάμιλτον**:
	+ **1968** (*CNSL*): δεν είναι γνωστή η κατάταξη.
	+ **1969** (*CNSL*): δεν είναι γνωστη η κατάταξη.
	+ **1970** (*CNSL-Senior Division*): 7η θέση/14 ομ. 31 β. (12-7-7), 48-36.
* Ως **Όμηρος**:
	+ **1973** (*CNSL-Senior Division*): 6η θέση/17 ομ. 36 β. (14-8-8), 58-35.
	+ **1974** (*CNSL-Senior Division*): **2η θέση**/19 ομ. 57 β. (26-5-5), 89-41.
	+ **1975** (*CNSL-First Division*): **3η θέση**/10 ομ. 54 β. (24-6-8), 95-36.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* RSSSF - Ποδοσφαιρικά αρχεία: "Canadian National Soccer League".
Ο **Σωτήρης Παπασπυρόπουλος** είναι Έλληνας ζωγράφος. Σπούδασε στη Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών (1939-1945) στην Αθήνα και μαθήτευσε στους Δ. Μπισκίνη, Π. Μαθιόπουλο, Κ. Παρθενη, Σ. Βικάτο και Ουμβέρτο Αργυρό."Όμως στο έργο του τίποτα δεν θυμίζει τους δασκάλους του. Ακολουθεί περισσότερο τη ναΐφ καταβολή του και ο κόσμος του αποκαλύπτεται απλός και τυπικός." "Στο έργο του καλλιεργεί έναν κολοριστικό υπαιθρισμό μεγάλης χρωματικής έντασης. Αντιμετωπίζει τα φαινόμενα με τρόπο ναΐφ, που τα απλουστεύει χωρίς να τα αποξενώνει." "Ο Παπασπυρόπουλος κερδίζει την συμπάθεια και την εκτίμησι με μια εργασία που διακρίνει η σεμνότης, η σοβαρότης και η αυτοσυγκέντρωσις....."

Έργα του Παπασπυρόπουλου υπάρχουν σε δημόσια κτίρια και ιδιωτικές συλλογές, στο Μουσείο Βορρέ, στην πινακοθήκη της Καλαμάτας, στη συλλογή της Τράπεζας της Ελλάδος, στη συλλογή της Αμερικανικής Τράπεζας CHACE MANHATTAN BANK, στα γραφεία του αεροδρομίου Ελευθέριος Βενιζέλος κλπ. Δίδαξε στη Διπλάριο Σχολή, στη Σχολή Μπαρμπίκα και στο Λύκειο Κηφισιάς.

Έκανε ατομικές εκθέσεις στην Αθήνα: 1954,1956, 1959,1960,1968,1972,1975 και πήρε μέρος σε πανελλήνιες: 1952,1957,1960,1963,1965,1967,1969,1971,1973,1975.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

Η Καθημερινή 7 Απρ. 1954, 18 Μαρτ 1956, 6 Ιαν. 1979,Ακρόπολις 11 Απρ 1954, 9 Μαρτ. 1956, Απογευματινή 12 Απρ. 1954, Έθνος 28 Μαρτ 1956.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Παπασπυρόπουλος Σώτος – Sotos Papaspyropoulos [1919-2001»]. *paletaart - Χρώμα & Φώς*. 2017-09-22.. Ανακτήθηκε στις 2018-03-10.
2. ↑  Λυδάκης, Στέλιος (2002). *Οι Έλληνες ναΐφ ζωγράφοι*. Αθήνα: Ίδρυμα Παναγιώτη και Έφης Μιχελή. σελ. 62-64. ISBN 978960204246Χ Check `|isbn=` value: invalid character (βοήθεια).
3. ↑  Λυδάκης, Στέλιος (1977). *Οι Έλληνες Ζωγράφοι, 4ος τόμος*. Αθήνα: ΜΕΛΙΣΣΑ. σελ. 332.
4. ↑  Κριτική Άγγελου Προκοπίου από πρόγραμμα έκθεσης 1968, Χίλτον
Νόμισμα του ενός ταλέρο τού 1891. Επιγρ.: UΜBERTO I RE D' ITALIA 1891 / COLONIA ERITREA, L 5, TALLERO.
Το **ταλέρο**, ιταλ. *tallero*, ήταν το νόμισμα της Ερυθραίας μεταξύ 1890 και 1921. Υποδιαιρείτο σε 5 λίρες, η καθεμία από 100 λεπτά (centesimi). Η λίρα ήταν ισοδύναμη με την ιταλική λίρα.

Τα νομίσματα αυτά των πέντε λιρών, χαραγμένα από τον Φιλίππο Σπεράντσα, απεικονίζουν τον Ουμβέρτο Α΄ της Ιταλίας με τα γράμματα UMBERTO I RE D' ITALIA · 1896 στην εμπρός όψη και έναν αετό με θυρεό στο στήθος του στην πίσω όψη. Ζυγίζουν 28,1250 γραμ. με πραγματικό βάρος αργύρου 0,7234 ουγγιές καθαρότητας 0,800 και έχουν διάμετρο 40 χλστ. με πάχος 3,1 χλστ.  

Από το 1885 τα χαρτονομίσματα σε λιρέτες εκδίδοντο από τις Ιταλικές αποικιακές αρχές. Το 1890 εισήχθη το αργυρό ταλέρο, με σχέδιο από το τάλερ της Μαρίας Θηρεσίας (μαζί με 1//2, 1 και 2 λίρες). Το τελευταίο ταλέρο κόπηκε το 1918. Το 1921 το ταλέρο εγκαταλείφθηκε και το Ιταλικό νόμισμα κυκλοφορούσε μόνο του, έως ότου κυκλοφόρησαν τραπεζογραμμάτια σε λίρες το 1938  .

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  «1 Tallero / 5 Lire - Umberto I, Italian Eritrea».
2. ↑  «Eritrea 5 Lire/Tallero KM 4 Prices & Values | NGC».
3. ↑  «tallero». Ανακτήθηκε στις 15 Απριλίου 2016.
4. ↑  «Tallero financial definition of Tallero». Ανακτήθηκε στις 15 Απριλίου 2016.
Το **σκάνδαλο τηλεφωνικών υποκλοπών 2004-05** ήταν ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα των τελευταίων δεκαετιών στην Ελλάδα. Αφορούσε τηλεφωνικές υποκλοπές σε βάρος σημαντικών δημοσίων προσώπων κατά την περίοδο 2004-2005.

Οι υποκλοπές αποκαλύφθηκαν στις 4 Μαρτίου 2005, έπειτα από έναν έλεγχο ρουτίνας, που διεξήγαγε η εταιρία Vodafone στο λογισμικό της. Η κυβέρνηση ενημερώθηκε στις 10 Μαρτίου και αποκάλυψε το γεγονός στην κοινή γνώμη στις 2 Φεβρουαρίου 2006, με κοινή συνέντευξη τύπου που έδωσαν οι υπουργοί Επικρατείας, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης (Θ. Ρουσόπουλος, Γ. Βουλγαράκης και Αν. Παπαληγούρας, αντίστοιχα).

Αποκαλύφθηκε πως μέσω ειδικού λογισμικού που είχε εγκατασταθεί στην εταιρία, παρακολουθούνταν την διετία 2004-05 περίπου 100 τηλέφωνα με τη χρήση 14-16 καρτοκινητών «τηλεφώνων-σκιών», τα οποία κατέγραφαν τις συνομιλίες. Μετά από διετή δικαστική έρευνα που δεν απέδωσε αποτελέσματα, η υπόθεση μπήκε στο αρχείο τον Αύγουστο του 2008.

Δύο χρόνια μετά, το 2010 η υπόθεση ξανάνοιξε με την εμφάνιση νέων στοιχείων που υποδείκνυαν υπόθεση κατασκοπείας με ανάμιξη της αμερικανικής πρεσβείας.

Κώστας Τσαλικίδης
-----------------

Με την υπόθεση των υποκλοπών συνδέεται και η υπόθεση του θανάτου του υπαλλήλου της Vodafone Κώστα Τσαλικίδη. Ο Τσαλικίδης γεννήθηκε στις 23 Ιουλίου 1966 και εργαζόταν στην εταιρία Vodafone για 11 χρόνια, και από το 2001 έως τον θάνατο του ήταν υπεύθυνος για την ανάπτυξη του δικτύου της εταιρείας. Ωστόσο, στις 9 Μαρτίου 2005, μία μέρα πριν γνωστοποιηθεί στις αρχές η ύπαρξη του ύποπτου λογισμικού, ο Τσαλικίδης βρέθηκε απαγχονισμένος στο διαμέρισμά του στον Κολωνό. Ο θάνατός του, αποδόθηκε αρχικά σε αυτοκτονία, εκδοχή που υποστηρίχτηκε από το πρώτο δικαστικό πόρισμα.

Η υπόθεση όμως άνοιξε ξανά το 2010 καθώς νέα στοιχεία αποκάλυψαν στενή διασύνδεση του θανάτου με την υπόθεση των υποκλοπών και ενίσχυσαν την εκδοχή της δολοφονικής ενέργειας.

Το 2019, μετά από 14 χρόνια έρευνας, ο θάνατος του Τσαλικίδη αποδόθηκε σε δολοφονία από το Υπουργείο Δικαιοσύνης και η υπόθεση έκλεισε.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Ζητούν ανάσυρση του φακέλου Τσαλικίδη». Ριζοσπάστης. 8 Σεπτεμβρίου 2011.
2. ↑  Αριστείδης Αποστόλου (20 Δεκεμβρίου 2006). «Υποκλοπές: Ο «μεγάλος αδελφός» της δημόσιας ζωής». Καθημερινή. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 31 Ιανουαρίου 2012.
3. ↑  «Στο αρχείο το σκάνδαλο των υποκλοπών». tvxs.gr. 28 Ιουλίου 2011. Ανακτήθηκε στις 5 Αυγούστου 2010.
4. ↑  Μίνα Μουστάκα (10 Σεπτεμβρίου 2010). «Κατασκοπεία πίσω από τις υποκλοπές». Τα Νέα.
5. ↑  «Η Vodafone έδειξε την Αμερικανική Πρεσβεία». Το Κουτί της Πανδώρας. 4 Σεπτεμβρίου 2011.
6. ↑  «Οι μύθοι του τζίτζικα, του μέρμηγκα και του... Καραμανλή». Το Κουτί της Πανδώρας. 5 Σεπτεμβρίου 2011.
7. ↑  Στέλιος Μπαμιατζής (7 Σεπτεμβρίου 2011). «Ζητούν άνοιγμα της υπόθεσης Τσαλικίδη». news247.gr.
8. ↑  Χρήστος Ζέρβας (8 Φεβρουαρίου 2010). «Πέντε κρίσιμα ερωτήματα για Τσαλικίδη - Vodafone». Ελευθεροτυπία. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Σεπτεμβρίου 2011.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* James Bamford (29-09-2015). «A Death in Athens : Did a Rogue NSA Operation Cause the Death of a Greek Telecom Employee?». The Intercept.
Τα **σπήλαια Κορέκα** είναι δύο καρστικές κοιλότητες (Σπήλαιο (Γκρόττο) ντου Σκούρου, cb404 και Γκρουττούνι, cb405) που βρίσκονται κατά μήκος της Τυρρηνικής ακτής της Καλαβρίας, κοντά στην Κορέκα, του δήμου Αμαντέα.

Οι δύο είσοδοι βρίσκονται πολύ κοντά, περίπου δέκα μέτρα η μία από την άλλη. Παλαιότερα βρίσκονταν στο επίπεδο θάλασσας, ενώ σήμερα κείνται περίπου 25μ ψηλότερα, σε ένα βράχο, γεγονός που καθιστά την πρόσβαση δύσκολη. Διαφέρουν ως προς το πλάτος της εισόδου, που είναι μεγαλύτερο στο Γκρουττούνι και στενό στο Γκρόττο ντου Σκούρου, με αποτέλεσμα το πρώτο να είναι σχετικά φωτεινό και το δεύτερο πολύ σκοτεινό.

Τα δύο παρακείμενα σπήλαια είναι σημαντικά από αρχαιολογική άποψη. Το 2012 αποδείχθηκε (επιβεβαιώνοντας παλαιότερους μελετητές της Πιεντμοντέζε) ότι χρησιμοποιήθηκαν κατά την ύστερη εποχή του Χαλκού, καθώς και σε μεταγενέστερες περιόδους. Τα τέχνεργα που βρέθηκαν (οπτή γη, μυλόπετρες, γυαλισμένα βότσαλα κ.λπ.) βρέθηκαν σε καλή κατάσταση εξαιτίας της δυσκολίας πρόσβασης στα σπήλαια, υποδεικνύοντας διαφορετική χρήση των δύο κοιλοτήτων. Το Γκρουττούνι φαίνεται πως χρησιμοποιήθηκε για οικιστικούς σκοπούς, ενώ το Σκούρου για ταφικές τελετουργίες.
Η **Συμφωνία της Πρετόρια** ήταν συμφωνία που υπεγράφη μεταξύ της Ρουάντα και της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό (DRC) τον Ιούλιο του 2002 ως προσπάθεια τερματισμού του Δεύτερου πολέμου του Κονγκό. Η Ρουάντα δέχθηκε να αποσύρει τους 20.000 στρατιώτες της από τα εδάφη του Κονγκό σε αντάλλαγμα της διεθνούς δέσμευσης για τον αφοπλισμό των παραστρατιωτικών ομάδων των Χούτου *interahamwe* και των πρώην μαχητών του FAR.

Οι διαπραγματεύσεις έγιναν στην Πρετόρια, της Νότιας Αφρικής και διήρκεσαν πέντε μέρες.

Παραπομπές
----------

* Waugh, Colin M. *Paul Kagame and Rwanda: Power, Genocide and the Rwandan Patriotic Front*. McFarland & Company, 2004. ISBN 0-7864-1941-5
* "Congo Civil War" at globalsecurity.org

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Full Text of Pretoria Accord[*νεκρός σύνδεσμος*]