recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Ζωγράφος της Πενθεσίλειας** είναι το συμβατικό όνομα ενός αγγειογράφου του λεγόμενου Ελεύθερου Ερυθρόμορφου Ρυθμού της αττικής αγγειογραφίας. Το έργο του χρονολογείται μεταξύ 460 και 430 π.Χ. περίπου και αποτελείται κυρίως από ερυθρόμορφες κύλικες και πυξίδες σε λευκό βάθος. 

Το έργο του Ζωγράφου της Πενθεσίλειας εντάσσεται τεχνοτροπικά στην Πρώιμη Κλασική Περίοδο και συνεχίζει την παράδοση του Ζωγράφου του Πιστόξενου και του εργαστηρίου του. Ο ίδιος ή το εργαστήριό του συνέχισαν να δουλεύουν ως την προχωρημένη Ώριμη Κλασική Περίοδο, τα έργα τους όμως αυτής της περιόδου είναι χαμηλότερης ποιότητας και αντικατοπτρίζουν ένα ξεπερασμένο πνεύμα.

Χαρακτηριστικές του Ζωγράφου της Πενθεσίλειας είναι οι πολύ μεγάλες μορφές, που γεμίζουν ασφυκτικά το μετάλλιο των κυλίκων. Η τάση αυτή φανερώνει την προσπάθεια των αγγειογράφων της περιόδου να τοποθετήσουν τις μορφές τους στο χώρο αποδεσμεύοντάς τις από την ενιαία γραμμή εδάφους, η οποία χαρακτηρίζει τα αρχαϊκά έργα ζωγραφικής.

Στο έργο από το οποίο πήρε το όνομά του απεικονίζεται ο Αχιλλέας να σκοτώνει κατά τη διάρκεια του Τρωικού Πολέμου την Πενθεσίλεια, τη βασίλισσα των Αμαζόνων, που πολεμούσε στο πλευρό των Τρώων. Στην κύλικα αποτυπώνεται η τραγική στιγμή που ο Αχιλλέας έχει χτυπήσει την Πενθεσίλεια, γοητεύεται όμως από την ομορφιά της και, καθώς εκείνη πεθαίνει, μετανιώνει για την πράξη του.

Μαθητές του Ζωγράφου της Πενθεσίλειας υπήρξαν ο Ζωγράφος του Aberdeen, ο Ζωγράφος του Curtius και ο Ζωγράφος του Γάμου.

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Αρχαιοελληνική αγγειογραφία |
| --- |
|  |
| Αγγεία για κρασί | 
* Ασκός
* Κάνθαρος
* Κοτύλη
* Κρατήρας
* Κύαθος
* Κύλιξ
* Οινοχόη
* Ρυτό
* Σκύφος
* Ψυκτήρ
 |  |
|  |
| Αγγεία για αρώματα και για το γάμο | 
* Αλάβαστρο
* Αρύβαλλος
* Γαμικός λέβης
* Επίνητρον
* Λήκυθος
* Λουτροφόρος
* Πυξίδα
 |
|  |
| Αγγεία για κηδείες και τελετές | 
* Κάλπις
* Κέρνος
* Λήκυθος
* Λουτροφόρος
* Περιρραντήριο
* Φιάλη
 |
|  |
| Αποθηκευτικά αγγεία | 
* Αμφορέας
* Λέβητας
* Πελίκη
* Πίθος
* Στάμνος
* Υδρία
 |
|  |
| Τεχνικές | 
* Δίγλωσσος ρυθμός
* Ερυθρόμορφος ρυθμός
* Μελανόμορφος Ρυθμός
* Τεχνική Σιξ
* White-ground
 |
|  |
| Ζωγράφοι | 
* Κατάλογος Ελλήνων Αγγειογράφων
* Ζωγράφος του Αμάσι
* Δούρις
* Εξηκίας
* Ευθυμίδης
* Ευφρόνιος
* Λυδός
* Μειδίας
* Ζωγράφος της Πενθεσίλειας
* Πρωτοπόροι
 |
|  |
| Ειδικά θέματα | 
* Τυπολογία αρχαιοελληνικών αγγείων
* Επιγραφή *Καλός*
* Συμπόσιο
* Corpus vasorum antiquorum
* John Beazley
* Αμφορείς των Παναθηναίων
* Αγγεία της Κάτω Ιταλίας
 |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Αρχαιολογία
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 77108463
* **Europeana**: agent/base/16687
* ISNI: 0000 0004 4888 0131
* GND: 118592637
* ULAN: 500023365

 |

 |
Αυτό το λήμμα αφορά το έτος.  Για τον αριθμό, δείτε: 281 (αριθμός).  

◄◄ |
◄ |
2ος αιώνας |
**3ος αιώνας**
| 4ος αιώνας
| ►
| ►►  

◄◄◄ |
◄◄ |
◄ |
277 |
278 |
279 |
280 |
**281**
| 282
| 283
| 284
| 285
| ►
| ►►
| ►►►



*Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 281 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο* 

Το έτος **281** (CCLXXXI ) ήταν ένα κοινό έτος που ξεκινούσε το Σάββατο. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το **Έτος των Υπάτων Πρόβου και Τιβεριανού** (ή, λιγότερο γνωστό, το **Έτος 1034 από Κτήσεως Κόσμου**). Η ονομασία **281** είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.

Γεγονότα
--------

### Ανά μέρος

#### Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία

* Ο Αυτοκράτορας Πρόβος επιστρέφει στη Ρώμη, όπου γιορτάζει το θρίαμβό του απέναντι στους Βανδάλους και τους σφετεριστές του (Βονόσος, Ιούλιος Σατουρνίνος και Πρόκουλος).

Γεννήσεις
---------

Παγκόσμιος κατάλογος γεννήσεων το 281 (από τα  Wikidata)
* Ακουιλίνα, Χριστιανή αγία (πεθαίνει το 293)

Θάνατοι
-------

Παγκόσμιος κατάλογος θανάτων το 281 (από τα  Wikidata)

* Πρόκουλος, Ρωμαίος σφετεριστής
Η **εταίρα Καλλίπυγος** που φιλοξενείται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Νάπολι με αριθμό καταλόγου αγγείων 2855 είναι αρχαία ελληνική αγγειογραφία από την Κάτω Ιταλία.

Περιγραφή
---------

Η αγγειογραφία έχει ως ευρύτερο θέμα μια σκηνή συμποσίου. Δύο νεαροί συμποσιαστές είναι μισοξαπλωμένοι σε υψηλή κλίνη. Είναι στολισμένοι με στεφάνι ελιάς στο κεφάλι και υποθυμιάδες γύρω από το λαιμό. Ο μανδύας σκεπάζει το σώμα τους από τη μέση και κάτω. Μπροστά τους είναι τοποθετημένο ένα στρογγυλό τραπεζάκι με διάφορα ποτήρια. Ένας κρατάει ένα κύπελο κρασιού στο αριστερό του χέρι, ο άλλος ένα κλαδάκι ελιάς. Στο πόδι του τραπεζιού ακουμπάνε δύο αυλοί. Δίπλα στην κλίνη στέκει ένας κότταβος, ενώ στον τοίχο είναι κρεμασμένη μια μάσκα θεάτρου. Στο δωμάτιο παντού είναι σκόρπια κλαδάκια ελιάς, ενώ στο δεξί άκρο φυτρώνει ένα δέντρο. Η προσοχή των δύο ανδρών όμως στρέφεται προς την εταίρα Καλλίπυγο, η οποία όλο αφέλεια και τσαχπινιά αποκαλύπτει τα οπίσθιά της.

Ιστορική τοποθέτηση
-------------------

Η αγγειογραφία είναι ζωγραφισμένη από έμπειρο χέρι με γρήγορες και εύστοχες κοντυλιές. Είναι έργο της όψιμης τέχνης της Κάτω Ιταλίας.

Δείτε επίσης
------------

* Αφροδίτη Καλλίπυγος

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Αρχαιολογία | Πύλη Αρχαιολογία |

* Χάινριχ Χάιντεμανν (1842-1889), Kaiserlich Deutsches Archäologisches Institut (1888). *Jahrbuch des Kaiserlich Deutschen Archäologischen Instituts, Band II*. Βερολίνο: Georg Reimer. σελίδες 125-126. Ανακτήθηκε στις 5 Φεβρουαρίου 2012.
Ο **Ζοακίμ Ρίτου Κάμπι Κρίμα** (ρωσικά: Жоаким Крима‎) ή **Βασίλι Ιβάνοβιτς Κρίμα** (ρωσικά: Василий Иванович Крима‎), είναι αγρότης που γεννήθηκε στη Γουινέα-Μπισσάου και ζει στη Ρωσία. Ήταν ανεξάρτητος υποψήφιος στις εκλογές της Σρέντνγιαγια Αχτούμπα το 2009. Ως ο πρώτος μαύρος άνδρας που έβαλε υποψηφιότητα για επικεφαλής της επαρχία, ο Κρίμα έλαβε το ψευδώνυμο "Ρώσος Ομπάμα". Ωστόσο, τόσο ο ίδιος όσο και ένας άλλος μαύρος υποψήφιος για τη θέση, ο Φίλιπ Κοντράτγιεφ βγήκε στην τρίτη θέση (με 4,75%) και τελευταίος εναντίον του υποψηφίου του κόμματος της Ενωμένης Ρωσίας.

Ο Ζοακίμ Κρίμα εγκαταστάθηκε στη νότια Ρωσία το 1989, αφού απέκτησε πτυχίο από το Κρατικό Παιδαγωγικό Πανεπιστήμιο του Βόλγκογκραντ. Αυτός και η σύζυγός του Αναΐτ, που έχει αρμενική καταγωγή, έχουν ένα 10χρονο γιο. Εκτός από τη γεωργία, πουλάει επίσης πεπόνια στην τοπική αγορά της επαρχίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «The Russian Obama». The Root. 5 August 2009. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2009-08-22.. Ανακτήθηκε στις 2018-02-04.
2. ↑  «Joaquim Crima Wants To Be The Russian Obama». *Huffington Post*. 5 August 2009. .
3. ↑  Arsen Mollayev (Oct 12, 2009). «Pro-Kremlin Party Sweeps Moscow Elections». Associated Press via CBS News. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2012-11-02.. Ανακτήθηκε στις 2018-02-04.
Ο **θάλαμος αερίων** είναι εγκατάσταση που χρησιμοποιεί δηλητηριώδη αέρια για τη θανάτωση ζώων και ανθρώπων. Τα αέρια διαχέονται μέσα από πολλούς σωλήνες. Το πιο κοινό αέριο που χρησιμοποιείται είναι το υδροκυάνιο, ενώ παλαιότερα έχουν χρησιμοποιειθεί και αέρια όπως το διοξείδειο και μονοξείδιο του άνθρακα. Χρησιμοποιούνταν κυρίως στις Η.Π.Α. ως μέσω επιβολής της θανατικής ποινής και στην Ναζιστική Γερμανία. Οι Ες Ες το χρησιμοποιούσαν κυρίως για μαζικές εκτελέσεις Εβραίων και γενικώς αιχμαλώτων πολέμου στο Ολοκαύτωμα. Κατά την άποψη του βρετανού δημοσιογράφου Robert Fisk, ο πρωτόγονος πρόδρομος των θαλάμων αερίων της Γερμανίας ήταν η χρήση καπνού για την πρόκληση ασφυξίας Αρμενίων που είχαν καταφύγει σε σπήλαια, στη διάρκεια της Γενοκτονίας των Αρμενίων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Robert Fisk, "Do you know the difference between a Holocaust and a holocaust? The Armenians do", The Independent, Sunday 30 November 2014
|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Παράδειγμα ερυθρόμορφης αγγειογραφίας «διά χειρός» Ανδοκίδη, στην άλλη όψη του ίδιου με απέναντι αμφορέα. |  | Παράδειγμα ερυθρόμορφης αγγειογραφίας «διά χειρός» Ανδοκίδη, στην άλλη όψη του ίδιου με απέναντι αμφορέα. |
| Παράδειγμα ερυθρόμορφης αγγειογραφίας «διά χειρός» Ανδοκίδη, στην άλλη όψη του ίδιου με απέναντι αμφορέα. |  | Δείγμα μελανόμορφης αγγειογραφίας σε αμφορέα (απέναντι η αντίθετη όψη του αντικειμένου). |

Ο **Ζωγράφος του Ανδοκίδη** υπήρξε αγγειογράφος της αρχαϊκής περιόδου, που έζησε το δεύτερο μισό του 6ου αι. π.Χ. (έδρασε μεταξύ 530-515 π.Χ.). Το όνομά του δεν είναι γνωστό καθώς δεν υπέγραφε τα έργα του, και προέρχεται από τον αγγειοπλάστη για τον οποίο εργαζόταν. 

Αττικής καταγωγής, θεωρείται τυπικός εκπρόσωπος και πρωτοπόρος της μεταβατικής περιόδου από το μελανόμορφο στον ερυθρόμορφο ρυθμό, καθώς στο εργαστήριό του πιστεύεται ότι διαμορφώθηκε ο νέος αυτός ρυθμός. Ήταν κατά πάσα πιθανότητα μαθητής του αγγειογράφου Εξηκία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Pauly, Realencyclopädie der Classischen Altertumswissenschaft, Στουτγάρδη 1909, 1586

Πηγές
-----

* Εγκυκλαπαίδεια «Δομή», τόμος 2ος

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 95870311
* **Europeana**: agent/base/3632
* GND: 118649116
* ULAN: 500030596

 |

 |
Ο **Θαλασσαετός** ή επιστημονικά **Αλιαετός** (*Haliaeetus*) είναι γένος αρπακτικών πουλιών της τάξης Αετόμορφα. Περιλαμβάνει όλους τους θαλασσαετούς και τους ψαραετούς, πλην του ψαραετού του είδους *Pandion haliaetus.* Στην Ελλάδα απαντάται ο ευρωπαϊκός θαλασσαετός.

Γεωγραφική κατανομή
-------------------

Οι θαλασσαετοί έχουν ευρεία κατανομή σε όλον τον κόσμο, από τη Σιβηρία εώς την Αυστραλία, πλην της Νοτίου Αμερικής και της Ανταρκτικής.

Βιότοπος
--------

Σε αντίθεση με τους περισσότερους αετούς, οι θαλασσαετοί προτιμούν τους υγρότοπους, από αλπικές λίμνες μέχρι ανοιχτά πελάγη, όπου προσλαμβάνουν την κύρια πηγή τροφής τους, τα ψάρια. Μερικά είδη πηγαίνουν και σε ιχθυοκαλλιέργειες για πιο εύκολη συλλογή τροφής. Φωλιάζουν σε κορυφές κωνοφόρων δέντρων γενικά κοντά στο νερό, ενώ τα είδη που ζουν σε τροπικές περιοχές φωλιάζουν σε ποικιλίες τροπικών δέντρων.

Είδη
----

Το γένος ***Αλιαετός*** περιλαμβάνει 8 είδη:

* (Ευρωπαϊκός) Θαλασσαετός (Haliaeetus albicilla)
* Λευκοκέφαλος θαλασσαετός (Haliaeetus leucochephalus)
* Λευκόγαστρος θαλασσαετός (Haliaeetus leucogaster)
* Θαλασσαετός του Σανφόρντ (Haliaeetus sanfordi)
* Θαλασσαετός του Στέλερ (Haliaeetus pelagicus)
* Αφρικανικός ψαραετός (Haliaeetus vocifer)
* Ψαραετός της Μαδαγασκάρης (Haliaeetus vociferoides)
* Καστανός ψαραετός (Haliaeetus leucoryphus)

Παραπομπές
----------

1. ↑  Howard and Moore, p. 98
Ο **Ζιγκ** (γερμανικά: *Sieg*) είναι ένας ποταμός που διασχίζει το κρατίδιο της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας στη Γερμανία. Είναι δεξιός παραπόταμος του Ρήνου. Έχει μήκος 153 χιλιόμετρα και η λεκάνη απορροής του είναι 2.832 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Η μέση παροχή νερού του κοντά στις εκβολές του ανέρχεται σε 52 κυβικά μέτρα ανά δευτερόλεπτο.

Οι πηγές του βρίσκονται στα βουνά Ροθάρτζεμπιρτζε σε υψόμετρο 603 μέτρων. Από εκεί ο ποταμός ρέει προς τα νοτιοδυτικά και συγκεκριμένα προς την πόλη Ζίγκεν και τους λόφους Ζίγκερλαντ, οι οποίοι πήραν το όνομά τους από τον ποταμό. Ακόμη πιο δυτικά η κοιλάδα Ζιγκ σχηματίζει το σύνορο ανάμεσα στις κοινότητες Μπεργκίσες Λαντ (βόρεια) και Βέστερβαλντ (νότια). Ο ποταμός τελικά διαρρέει μια προστατευόμενη περιοχή ανατολικά της πόλης της Βόννης.

Αφού περάσει τις πόλεις Χέννεφ και Ζίγκμπουργκ εκβάλλει στον Ρήνο κοντά στο Μόρντορφ μόνο μερικά χιλιόμετρα βόρεια του κέντρου της Βόννης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.lanuv.nrw.de/fileadmin/lanuv/wasser/pdf/Gewaesserverzeichnis%20GSK3C.xls. Ανακτήθηκε στις 17  Ιουλίου 2017.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 246087196
* GND: 4054872-7

 |

 |
Η Εταιρεία **Μεγάλα Σπαθιά**, (κινεζικά: 大刀 會?, πινγίν: *Dàdāo Huì*) ήταν μια παραδοσιακή ομάδα αυτοάμυνας αγροτών, διαδεδομένη κυρίως στη Βόρεια Κίνα κατά τη διάρκεια της δυναστείας των Τσινγκ που διακρίθηκε για το θάρρος τους. Συγκροτήθηκε από τοπικές ομάδες των μικροϊδιοκτητών και των κολίγων που οργανώθηκαν για να υπερασπιστούν τα χωριά από ληστές, πολέμαρχους, φοροεισπράκτορες και αργότερα κομμουνιστές και Ιάπωνες.

Γενικά
------

Η Εταιρεία φέρεται να ιδρύθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1890 από τον Λίου Σιντουάν, ο οποίος έζησε στον νομό Τσαοτσόου στη νοτιοδυτική Σαντούνγκ. Οι Μεγάλοι Διδάσκαλοι των ομάδων αυτών υποστήριζαν πως τα μέλη τους διατηρώντας πίστη στη θεία ανταμοιβή δικαίων αιτημάτων μετά από εκπαίδευση συνδυάζοντας αναπνοή κίνηση και ταχύτητα και χρήση μαγικών βοτάνων έμεναν άτρωτα σε σφαίρες. Τόσο τα Μεγάλα Σπαθιά, όσο και οι Ερυθρές Λόγχες ή Δόρατα είχαν λάβει μέρος στην Εξέγερση των Μπόξερ στην βόρεια Κίνα το 1900. Κατά τη διάρκεια των τριών πρώτων δεκαετιών του 20ού αιώνα, πολλοί Κινέζοι αγρότες μετανάστευσαν στις βορειοανατολικές επαρχίες Σαντούνγκ και Χεμπέι όπου οι πυγμάχοι είχαν τη μεγαλύτερη επιρροή, λόγω της αναταραχής τόσο εκ της μετανάστευσης στην βορειοανατολική Κίνα όσο και για να ξεφύγουν από το χάος που επικρατούσε βορειότερα στη Μαντζουρία.

Το 1927, όταν η κυβέρνηση Φενγκτιάν επέβαλε σκληρούς φόρους στις περιοχές της κορεατικής παραμεθορίου τα Μεγάλα Σπαθιά οργάνωσαν εκτεταμένες κινητοποιήσεις και αντιδράσεις. Τον Ιανουάριο του 1928, η Εταιρεία επαναστάτησε ενάντια στην κυβέρνηση Φενγκτιάν, όπου και κατέλαβε την πόλη Τονγκχουά για ένα μικρό χρονικό διάστημα. Κατά τη διάρκεια της εξέγερσης αυτής τα Μεγάλα Σπαθιά έγιναν σεβαστά και αποδεκτά από τους χωρικούς βλέποντας να μένουν στο πλευρό τους ενάντια στις κυβερνητικές καταχρήσεις και του πολέμαρχου Τσανκ Τσο-λιν.

Εν όψει δε της ιαπωνικής εισβολής στην Μαντζουρία το 1931, αυτή η παραδοσιακή μορφή της λαϊκής αυτοάμυνας αναβίωσε. Αυτές οι κοινωνίες σύντομα αποτέλεσαν μέρος του εθελοντικού στρατού ενάντια στην ιαπωνική δημιουργία του Μαντσουκούο το 1932 και αργότερα στις εκστρατείες για ειρήνευση.

Γενικά η δράση των Μεγάλων Σπαθιών γοήτευε την εποχή εκείνη τον κάθε απροστάτευτο και αδικημένο και η εθελοντική ένταξη των νέων ήταν μεγάλη Πολύ αργότερα ορισμένα μέλη της οργάνωσης αυτής είχαν απορροφηθεί από το κινεζικό Κόκκινο Στρατό κατά τη διάρκεια του Β΄ Σινο-ιαπωνικού πολέμου και από τον Λαϊκό Απελευθερωτικό Στρατό του αργότερα Κινεζικού εμφύλιου πολέμου.

Το 1953, το Κομμουνιστικό Κόμμα της Κίνας ξεκίνησε μια εκστρατεία καταστολής εναντίον των διαφόρων Χουέι-Τάο-Μεν («Κοινωνίες-τρόποι-Αδελφότητες») και την εξάλειψη τους από την ηπειρωτική Κίνα. Μερικά από τα παρακλάδια τους έχουν επανεμφανιστεί, κυρίως από διάφορους οπαδούς που ζουν στο εξωτερικό.
Η **Ιφιγένεια Κορολόγου** είναι ερμηνεύτρια και τραγουδοποιός.

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Πειραιά και σε ηλικία 18 ετών ξεκίνησε μαθήματα σύγχρονου τραγουδιού στο Εθνικό Ωδείο με καθηγήτρια την Μαίρη Έσπερ και στην συνέχεια μαθήματα φωνητικής με την Μάρθα Μορελόν στο Ωδείο 5/4. Παράλληλα έκανε μαθήματα θεωρίας της μουσικής και κλασσικής κιθάρας.

Το 2005 παρακολούθησε μουσικοθεατρικά σεμινάρια με τον Σταμάτη Κραουνάκη με τον οποίο και συνεργάστηκε στις παραστάσεις Χορικά ’05.

Στη συνέχεια συνεργάστηκε επί σκηνής με πολλούς ερμηνευτές και δημιουργούς  με κορυφαίο τον Λάκη Παππά, ο οποίος την ξεχώρισε και ήταν μόνιμη συνεργάτιδα του τα τελευταία χρόνια της καριέρας του.

Το 2011 απέσπασε το Βραβείο κοινού στους Α΄ Αγώνες Δημιουργίας Ελληνικού Τραγουδιού που διοργάνωσε η Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών για το τραγούδι της «Κορμί μου αντέχεις» 

Το 2010 συμμετέχει ερμηνευτικά στον δίσκο *Ταξιδεύουν τα στιχάκια μου* του τραγουδοποιού Φώτη Σώλου  στη συνέχεια ερμήνευσε τραγούδια σε τρείς δίσκους της συνθέτριας Μάρθας Μεναχέμ    ενώ το 2018 συμμετέχει με πέντε τραγούδια στο δίσκο "Μισοφέγγαρο κυδώνι" σε μουσική του Γιώργου Καγιαλίκου και στίχους του Δημήτρη Λέντζου.

Το 2020 κυκλοφορεί η πρώτη ολοκληρωμένη δισκογραφική της δουλειά με τίτλο "Μαύρη Παπαρούνα" σε ποίηση του Δημήτρη Λέντζου, με επτά τραγούδια σε δίκη της σύνθεση και ερμηνεία.

Δισκογραφία
-----------

* Ταξιδεύουν τα στιχάκια μου (Καθρέφτης, 2010)
* Αγώνες Δημιουργίας Ελληνικού Τραγουδιού 1/Σύνθεση (Universal Music, 2012)
* Αλληλουχία (Μετρονόμος, 2015)
* Επτά μελωδικές ιστορίες (Εκδόσεις Παρισιάνου, 2016)
* Τόπος Άγραφος (Εκδόσεις Παρισίανου, 2018)
* Μισοφέγγαρο κυδώνι (Μετρονόμος, 2018)
* Μαύρη παπαρούνα (Μετρονόμος, 2020)

Παραπομπές
----------

1. ↑  maifilo (2010-01-20), *Στην υγειά μας 16-1-2010 - Του μικρού βοριά*, ανακτήθηκε στις 2018-08-30
2. ↑  «Βγαίνουμε στην Αθήνα!». *ProtoThema*.. Ανακτήθηκε στις 2018-08-30.
3. ↑  «Αγώνες Δημιουργίας Ελληνικού Τραγουδιού 1/Σύνθεση : Τα Αποτελέσματα - tralala.gr». *tralala.gr*. 2011-12-20.. Ανακτήθηκε στις 2018-04-13.
4. ↑  tristanati (2011-12-27), *Ιφιγένεια Κορολόγου - Κορμί μου αντέχεις*, ανακτήθηκε στις 2018-04-13
5. ↑  «Ταξιδεύουν τα στιχάκια μου: H πρώτη ολοκληρωμένη παρουσία του τραγουδοποιού Φώτη Σώλου». *Λευκαδίτικα Νέα - Lefkada News*. 2012-10-29.. Ανακτήθηκε στις 2018-08-30.
6. ↑  Ogdoo.gr. ««Επτά μελωδικές ιστορίες» - Νέο βιβλίο - CD».. Ανακτήθηκε στις 2018-08-30.
7. ↑  «Μάρθα Μεναχέμ, «Αλληλουχία», εκδ. Μετρονόμος, 2015». *www.poiein.gr*. Ανακτήθηκε στις 30 Αυγούστου 2018.
8. ↑  «Μάρθα Μεναχέμ – Μαρίνος Καρβελάς: «Τόπος άγραφος»». *diastixo.gr*. Ανακτήθηκε στις 30 Αυγούστου 2018.
Ο **Ζοανότ Μαρτορέλ** (*Joanot Martorell*, 1413 - 1468) ήταν Βαλενθιανός ιππότης και συγγραφέας του μυθιστορήματος *Τιράντης ο Λευκός*, γραμμένο στα καταλανικά (την αποκαλούμενη από τον ίδιο «πρόστυχη βαλενθιανή γλώσσα»), που εκδόθηκε στη Βαλένθια το 1490.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1413 στη Βαλένθια και ήταν γόνος του ισχυρού βαλενθιανικού οίκου ευγενών των Μαρτορέλ, που παρότι προέρχονταν από την Γκαντία είχαν εγκατασταθεί στην πρωτεύουσα του Βασιλείου της Βαλένθια ήδη από τις αρχές του 15ου αιώνα. Ο παππούς του ήταν βασιλικός σύμβουλος ενώ ο πατέρας του ήταν καμαράρχης του Μαρτίνου του Ανθρώπινου. Οι πληροφορίες που διασώζονται για τον Ζοανότ Μαρτορέλ, που υπήρξε κουνιάδος του άλλου μεγάλου βαλενθιανού συγγραφέα Αουζιάς Μαρκ, τον περιγράφουν ως έναν ευγενή με έντονο χαρακτήρα που έζησε μια πολύ δραστήρια ζωή. Ταξίδεψε πολύ στην Ευρώπη της εποχής (Αγγλία, Βασίλειο της Νάπολης, Πορτογαλία) και απέκτησε μια βαθιά γνώση της ιπποτικής πραγματικότητας στα τέλη του Μεσαίωνα ενώ συμμετείχε σε πάμπολλες ιπποτικές μονομαχίες. Το μοναδικό έργο που άφησε πίσω είναι ο Τιράντης ο Λευκός, ένα μακροσκελές και πολύπλοκο ιπποτικό μυθιστόρημα που θεωρείται από τα σπουδαιότερα δείγματα του είδους και κατατάσσει τον συγγραφέα του ως έναν από τους σημαντικότερους συγγραφείς στην καταλανική γλώσσα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Grilli, Giuseppe (1994b), «Biografia e romanzo (*Tirant lo Blanc*)», en Carlos Romero Muñoz (ed.), '**La cultura catalana tra l'Umanesimo e il Barocco. Atti del V Convegno dell'Asociazione Italiana di Studi Catalani (Venezia, 24-27 marzo 1992)'**, Pàdua, Editoriale Programma (Atti, 3), pp. 27-38.
2. ↑  Για τη βιογραφία του Μαρτορέλ: De RIiquer M. (1990), *Aproximació al Tirant lo Blanc*, Βαρκελώνη: Quaderns Crema. σελ. 275-278

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Joanot Martorell στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 27074442
* **ΕΒΕ**: 169437
* LCCN: n79069924
* ISNI: 0000 0001 2277 6721
* GND: 118782371
* SUDOC: 027300862
* BNF: cb11994360c (data)
* BIBSYS: 90131556
* MusicBrainz: 5a72136e-60b9-4536-8abd-063a26618696
* NLA: 35788097
* NDL: 01104737
* NKC: jx20120518005
* ICCU: CFIV050172
* BNE: XX1108162
* CiNii: DA01980163

 |

 |
Η **Ζωή Λιβανίου** είναι ελληνίδα πολιτικός όπου στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015 εκλέχτηκε για πρώτη φορά Βουλευτής με τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α.

Βιογραφικό
----------

Η Ζωή Λιβανίου γεννήθηκε το 1957 στην Χαλκίδα όπου και κατοικεί. Παιδί πολύτεκνης οικογένειας από γονείς εργάτες γης. Είναι παντρεμένη με τον Παρασκευά Γκίκα.

Εργάστηκε ως πωλήτρια σε καταστήματα, βοηθός μάγειρα σε τουριστικά νησιά και βιομηχανική εργάτρια. Δημιούργησε την δική της επιχείρηση εστίασης στην Χαλκίδα, την οποία έκλεισε πριν από λίγα χρόνια. Έχει εκδώσει δύο βιβλία "Ληλάντιο πέρασμα μιας μικρής Ζωής" (μικρά αφηγήματα για την ζωή στον τόπο της) και "Για τη Ζωή... Τίποτα" (ποιητική συλλογή). 

Είναι μέλος σε πολιτιστικούς και περιβαλλοντικούς συλλόγους, κινήματα πολιτών και δίκτυα αλληλεγγύης. Έχει διατελέσει μέλος σε αρκετές διοικήσεις, μεταξύ των οποίων η Δημοτική Επιχείρηση Πολιτισμού και Ανάπτυξης Χαλκίδας και το  σωματείο καταστηματαρχών, εστίασης αναψυχής και ψυχαγωγίας "Ξένιος Ζεύς". Έχει υπάρξει ιδρυτικό μέλος στους πολιτιστικούς συλλόγους "Θέατρο Χαλκίδας" και "Η Άνοιξη" καθώς και μέλος των διοικήσεων τους.

Ήταν μέλος του Συνασπισμού από την ίδρυση του και στη συνέχεια μέλος του ΣΥΡΙΖΑ και μέλος του νομαρχιακού γραφείου Εύβοιας.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Βιογραφικό στη σελίδα της Βουλής των Ελλήνων
Το **Ζιβόινο** (σλαβομακεδονικά: Живојно) είναι χωριό στο Δήμο Νόβατσι της Βόρειας Μακεδονίας. Στις παλιότερες ελληνικές πηγές απαντά ως **Ζηβόνια**. Παλαιότερα αποτελούσε μέρος του πρώην δήμου Μπατς, και βρίσκεται κοντά στα ελληνικά σύνορα.

Σύμφωνα με την απογραφή του 2002 έχει 214 κατοίκους, όλοι Σλαβομακεδόνες.

Ιστορία
-------

Στα τέλη της οθωμανικής περιόδου, το χωριό είχε περίπου 800 κατοίκους. Από αυτούς οι μισοί περίπου ήταν εξαρχικοί Μακεδόνες και οι άλλοι μισοί μουσουλμάνοι Τούρκοι.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Σλαβομακεδονική Απογραφή (2002), *Book 5 - Total population according to the Ethnic Affiliation, Mother Tongue and Religion**, The State Statistical Office, Skopje, 2002, p. 66.*
2. ↑  «Μακεδονικός Αγώνας - Γεωγραφία».
Ζιγκί Μπαντιμπανγκά
Ο **Ζιγκί Μπαντιμπανγκά** (γεννημένος στις 26 Νοεμβρίου 1991) είναι Βέλγος ποδοσφαιριστής, με καταγωγή από το Κονγκό. Αγωνίζεται στον Αστέρας Τρίπολης από τον Ιούνιο του 2014.

Καριέρα
-------

Στις 20 Απριλίου 2010, ο Μπαντιμπανγκά πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στο πρωτάθλημα. Αντικατέστησε τον Τομά Σατέλ στη διάρκεια αναμέτρησης απέναντι στη Ζούλτε Βάρεγκεμ.

Στη διάρκεια μιας αναμέτρησης προς τα τέλη της σεζόν, απέναντι στην ΚΦ Κόρτραϊκ, αντικατέστησε για ακόμη μια φορά τον Τομά Σατέλ στο 74ο λεπτό της συγκεκριμένης αναμέτρησης. Στο 83ο λεπτό της ίδιας αυτής αναμέτρησης, δέχτηκε την πρώτη του κίτρινη κάρτα στην καριέρα του για ένα φάουλ πάνω στον Λοράν Σιμάν. Λίγα λεπτά αργότερα, ο Μπαντιμπανγκά πέτυχε το πρώτο τέρμα της καριέρας του, προτού αποβληθεί δεχόμενος μια δεύτερη κίτρινη κάρτα.

Την επόμενη σεζόν, ο Ζιγκί είχε μικρό χρόνο συμμετοχής και στη διάρκεια της συμμετοχής του στην αναμέτρηση απέναντι στην Σπορτίνγκ Σαρλερουά, δεν έπεισε με την απόδοσή του και αντικαταστάθηκε στην ανάπαυλα του ημιχρόνου. Ωστόσο, στις 20 Μαρτίου 2011, στη διάρκεια της τελευταίας αναμέτρησης της κανονικής σεζόν απέναντι στην ΚΑΑ Γάνδη, είχε πολύ καλή απόδοση, δίνοντας, μάλιστα, μια ασίστ στον Ρομελού Λουκακού.

Στις 11 Μαΐου 2011, αγωνιζόμενος ως βασικός απέναντι στην ΚΑΑ Γάνδη, στα πλαίσια της 8ης αγωνιστικής των πλέι-οφ του βελγικού πρωταθλήματος, ο Ζιγκί πέτυχε ένα τέρμα, ενώ έδωσε μια ασίστ εκ νέου στον Ρομελού Λουκακού.

Στις 2 Ιανουαρίου 2012, παραχωρήθηκε ως δανεικός για διάστημα 6 μηνών στην Ντε Χράαφσχαπ. 
Για την πρώτη του συμμετοχή με τη νέα του ομάδα, βαθμολογήθηκε ως ο καλύτερος παίκτης για την ομάδα του, παρά το γεγονός ότι είχε ηττηθεί με σκορ 0-2, καταφέρνοντας σε σύντομο διάστημα να γίνει αγαπητός στο φίλαθλο κοινό του Ντοέτινχαϊμ.

Στις 18 Ιουλίου 2013, ο Εργοτέλης ανακοίνωσε την απόκτηση του Μπαντιμπανγκά με ελεύθερη μεταγραφή, με τον παίκτη να βάζει την υπογραφή του σε συμβόλαιο μονοετούς διάρκειας. Την ίδια στιγμή, δημοσιογράφοι από το Βέλγιο ανέφεραν ότι ο παίκτης είχε, στην ουσία, αποκτηθεί από τον Ολυμπιακό, ο οποίος είχε δείξει ενδιαφέρον για την απόκτησή του για κάποιο διάστημα, και ότι ο παίκτης είχε παραχωρηθεί, εμμέσως, για μια χρονιά ως δανεικός στην ομάδα του Εργοτέλη, κάτι που πηγάζει και από τη χρονική διάρκεια του συμβολαίου που υπέγραψε με την ομάδα της Κρήτης. Τον Ιούνιο του 2014 υπέργραψε στον Αστέρα Τρίπολης.

Διακρίσεις
----------

* Πρωταθλητής Βελγίου την σεζόν 2009-2010 με την ΡΣΚ Άντερλεχτ

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Ziguy Badibanga (ex Charleroi et Anderlecht) a signé à Ergotelis». Sudinfo.be. Ανακτήθηκε στις 28 Οκτωβρίου 2013.
2. 1 2  «Eκλεισε ο Μπαντιμπαγκά!». gazzetta.gr. Ανακτήθηκε στις 28 Οκτωβρίου 2013.
3. ↑  Broxterman, Door Cas. «Griekenland lonkt voor Badibanga». goal.com. Ανακτήθηκε στις 28 Οκτωβρίου 2013.

Εξωτερικός Σύνδεσμος
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Προφίλ του Ζιγκί Μπαντιμπανγκά στο footballdatabase.eu.
Ο **Θεοδώριχος της Βερνικίας**, ο τέταρτος Αγγλοσάξονας βασιλιάς της Βερνικίας (572 - 579) ήταν ένας από τους γιους του Ίδα της Βερνικίας διάδοχος του μεγαλύτερου αδελφού του Έθελρικ της Βερνικίας. Δεν είναι γνωστά πολλά γεγονότα σχετικά με την ζωή του Θεοδώριχου καθώς αναφέρεται ότι ο Ούριεν, βασιλιάς της Ρέγκεντ υπέταξε τον Θεοδώριχο και τους γιους του ύστερα από τριήμερη πολιορκία στο νησί του Λίντισφαρν. Ο Θεοδώριχος ταυτίζεται με έναν Άγγλο κυβερνήτη στην Ουαλία τον Φλάμντγουιν o οποίος σύμφωνα με ένα επικό Ουαλικό μεσαιωνικό ποίημα από το βιβλίο του ποιητή Ταλιέσιν (534 - 599) σκοτώθηκε σε μάχη από τον γιο τον γιο του Ούριεν Όουειν-μαμπ-Ούριεν μετά από άρνηση του Όουειν να του παραδώσει ομήρους. Τα χρόνια της βασιλείας του Θεοδώριχου στην Βερνικία αμφισβητούνται όπως ολόκληρη η περίοδος που μεσολάβησε ανάμεσα στην βασιλεία του πατέρα του και του ανιψιού του Έθελφριθ της Βερνικίας.
Διάδοχος του Θεοδώριχου ήταν ο Φρίθουβαλντ της Βερνικίας.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Θεοδώριχος

|  |
| --- |
| Θεοδώριχος της Βερνικίας **Οίκος της Βερνικίας** **Θάνατος:** 579 |
| Βασιλικοί τίτλοι |
| ΠροκάτοχοςΈθελρικ της Βερνικίας | **Βασιλείς της Βερνικίας**572 - 579 | ΔιάδοχοςΦρίθουβαλντ της Βερνικίας |
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Ιφθίμη** είναι γνωστή μία θυγατέρα του Ικαρίου του Λακεδαιμονίου και της Ναϊάδας Περιβοίας ή της Πολυκάστης, κόρης του Λυγαίου. Επομένως η Ιφθίμη ήταν αδελφή της Πηνελόπης, της γνωστής συζύγου του Οδυσσέα. Ακόμα, αδέλφια της Ιφθίμης ήταν οι Αλυζέας και Λευκάδιος ή οι Θόας, Δαμάσιππος, Αλήτης, Περίλεως και Ικεύσιμος.

Στην *Οδύσσεια* η θεά Αθηνά δημιουργεί ένα απείκασμα της Ιφθίμης και το στέλνει στον ύπνο της Πηνελόπης. Αυτή η «εικονική» Ιφθίμη δίνει θάρρος στην Πηνελόπη αφού η βασίλισσα της Ιθάκης της εμπιστεύεται τις ανησυχίες της σχετικά με την τύχη του Οδυσσέα και του Τηλεμάχου.

Πηγή
----

* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Ιφιτίωνας** (***Ιφιτίων***) είναι γνωστός ένας από τους πολεμιστές που έλαβαν μέρος στον Τρωικό Πόλεμο ως σύμμαχοι των Τρώων. Ο Ιφιτίωνας, που ήταν γιος του Οτρυντέα από την Ύδη, σκοτώθηκε στον πόλεμο αυτό από τον Αχιλλέα. Σχετικά, ο Όμηρος αναφέρει στην *Ιλιάδα* (Υ 382 κ.ε.):

*... επήδησε κι εκτύπησε τον γόνον του Οτρυντέως / εξαίσιον Ιφιτίωνα, πολλών λαών προστάτην. / Νύμφη ναϊάς τον γέννησε του πορθητού πατρός του / στην πλούσιαν `Υδην κάτωθεν του χιονισμένου Τμώλου. / και ως ίσια ορμούσ' ενάντια του τον λόγχισε ο Πηλείδης / στην κεφαλήν κατάμεσα κι εσχίσθη εκείν' εις δύο. / κι επάνω του, όπως βρόντησε, επαίρετ' ο Πηλείδης: / «Κείτεσαι, συ που τρόμαζες τον κόσμον, Οτρυντείδη. / έχεις εδώ τον θάνατον και στην Γυγαίαν λίμνην / την γενεάν σου, κι είν' εκεί το πατρικό σου κτήμα, / που ο βαθύς `Ερμος δέχεται τον ιχθυοφόρον `Υλλον» / Είπε κι εκείνου εσκέπασε τους οφθαλμούς μαυρίλα, / κι οι άμαξες των Αχαιών με τους τροχούς τον κόψαν ...* (μετάφραση Ι. Πολυλά).

Πηγές
-----

* Κρουσίου: *Λεξικόν Ομηρικόν*, διασκευή από την έκτη γερμανική έκδ. υπό Ι. Πανταζίδου, έκδοση «Βιβλιεκδοτικά καταστήματα Αναστασίου Δ. Φέξη», Αθήνα 1901, σελ. 434
Η **Ετούτα** (βασίλευσε 169 π.Χ. - 168 π.Χ.) ήταν βασίλισσα των Αρδιαίων στην Ιλλυρία χάρη στον γάμο της με τον τελευταίο βασιλιά Γένθιο, ήταν πριγκίπισσα των Δάρδανων, πατέρας της ήταν ο βασιλιάς Μονούνιος Β΄. Η Ετούτα είχε στόχο να παντρευτεί τον αδελφό του βασιλιά Πλάτωρ, ωστόσο ο Γένθιος τον δολοφόνησε με δόλο και την παντρεύτηκε ο ίδιος (169 π.Χ.). Ο στόχος του Γένθιου ήταν να εξασφαλίσει την διαδοχή της δυναστείας αλλά όπως γράφει ο Τίτος Λίβιος ζήλεψε όταν είδε τον αδελφό του να παντρεύεται την πριγκίπισσα της πανίσχυρης Ιλλυρικής φυλής που θα του έφερνε και την κληρονομιά της. Τελικά αυτό δεν έγινε επειδή ο Γένθιος συμμάχησε με τον μεγάλο εχθρό του πεθερού του Περσέα της Μακεδονίας. Μετά την ήττα του συζύγου της από την Ρωμαϊκή Δημοκρατία και την καθαίρεση του τον συνόδευσε στην Ιταλία. Η βασιλική οικογένεια μεταφέρθηκε αρχικά στο Σπολέτο αλλά λόγω της αντίδρασης του τοπικού πληθυσμού μεταφέρθηκαν στο Γκούμπιο όπου παρέμειναν μέχρι τον θάνατο τους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Rome's Mediterranean Empire Book 41-45 and the Periochae Livy, Jane D. Chaplin, 2007, σ. 147
2. ↑  Livy (XLIV, 30,3)
3. ↑  The Illyrians by J. J. Wilkes, 1992, σ. 85
4. ↑  The Illyrians by J. J. Wilkes, 1992, σ. 172

Πηγές
-----

* The Illyrians by J. J. Wilkes, 1992
Ο **Θεοδώριχος/Ντήτριχ** ο *σοφός* ή ο *παχύς*, Teodoric, γερμ. Dietrich der weise oder das fett (1242 - 8 Φεβρουαρίου 1285) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν μάργραβος του Λάνντσμπερκ (1265-1285).

Βιογραφία
---------

Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ερρίκου Γ΄ του *επιφανούς*, μαργράβου του Μάισσεν και της Κωνσταντίας των Μπάμπενμπερκ, κόρης του Λεοπόλδου ΣΤ΄ δούκα της Αυστρίας και της Θεοδώρας Αγγελίνας.

Το 1261 ο πατέρας του απέσπασε το Λάνντσμπερκ από τη Λουσατία και, μετά τον Πόλεμο για τη Διαδοχή στη Θουριγγία το 1265, το έδωσε στον Θεοδώριχο. Η περιοχή περιελάμβανε το δυτικότερο μέρος της Λουσατίας μεταξύ των ποταμών Ζάαλε και Μούλντε, που είναι γύρω από το κάστρο Λάνντσμπερκ. Η μαρκιωνία περιείχε τς πόλεις Ντέλιτσς, Λάιπτσιχ (Λειψία), Γκρόιτσς, τις ιδιοκτησίες ως το Τσβίκαου και Γκρίμμα και την κατοικία στο Βάισσενφελς. Η δημιουργία ενός φέουδου υποτελούς στον βασιλιά χωρίς τη συγκατάθεσή του, ήταν αντίθετο με τις διατάξεις, αλλά ήταν η περίοδος της μεσοβασιλείας (1254-73) και δεν είχε κυρώσεις. Η πράξη επέφερε άγριες κληρονομικές διαμάχες από τον μεγαλύτερο αδελφό του Αβέρτο Β΄ και τους γιούς αυτού.

Ως την εκλογή του Ροδόλφου Α΄ των Αψβούργων της Γερμανίας, ο Θεοδώριχος ήταν αρχικά με τον αντίπαλό εκείνου, τον Ότακαρ Β΄ της Βοημίας, αλλά έπειτα επέλεξε να μείνει ουδέτερος. Απένειμε στους κατοίκους της Λειψίας σημαντικά αστικά προνόμια· ακολούθησε την Πρωσική Σταυροφορία των Τευτόνων ιπποτών.

Ο Θεοδώριχος απεβίωσε το 1285 επιστρέφοντας από τη Σιλεσία, όπου μνήστευσε την κόρη του Γκέρτρουντε με τον Μπόλκο Α΄ των Πιάστ δούκα περιοχών εκεί. Τάφηκε στο πρώην αββαείο του Ζόισσλιτς, τώρα μέρος του Νύνχριτς στη Σαξονία. Το 1291 απεβίωσε ο γιος του Φρειδερίκος-Τούτα χωρίς άρρενες απογόνους. Το Λάνντσμπερκ πωλήθηκε στο μάργραβο του Βρανδεμβούργου, από τον Οίκο των Ασκάνια.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε το 1258 με την Ελένη, κόρη του Ιωάννη Α΄ μαργράβου του Βρανδεμβούργου και είχε τέκνα:

* Σοφία π. 1259-1318, πρώτα παντρεύτηκε δι' αντιπροσώπου (by proxy) τον Κορραδίνο των Χοενστάουφεν, έπειτα τον Κορράδο Α΄ των Πιάστ δούκα του Γκλόγκουφ και τέλος έγινε ηγουμένη στο αββαείο της Αγ. Κλάρας στο Βάισσενφελς.
* Φρειδερίκος Τούτα 1269-1291, μάργραβος του Μάισσεν & Λάνντσμπερκ.
* Γκέρτρουντε απεβ. 1325, μοναχή στο Βάισσενφελς.
* Ελένη, μοναχή στο Βάισσενφελς.
* Μπριγκίττα.

Πηγές
-----

* Heinrich Theodor Flathe (1877), "Dietrich", Allgemeine Deutsche Biographie (ADB) (in German), 5, Leipzig: Duncker & Humblot, pp. 187–188

Παραπομπές
----------

1. ↑  p744.htm#i7432.
2. ↑  p744.htm#i7432. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
3. 1 2 3 4 5  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 90993338
* GND: 138736537

 |

 |
Ο **Ζιεμόμισλ**, πολων. Ziemomysł (π. 1245 - 24 Δεκεμβρίου 1287) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν δούκας τού Ινόβροτσλαφ (1267-71, 78-87) και κυβερνήτης τού Μπίντγκοστς (1267-69, 78-87).

Βιογραφία
---------

Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Καζιμίρ Α΄ δούκα της Κουγιάβια και της Κωνσταντίας των Πιαστ-Σιλεσίας, κόρης τού Ερρίκου Β΄ τού *Ευσεβούς* δούκα της Σιλεσίας.

Το 1257 η μητέρα του απεβίωσε και ο πατέρας του σύντομα νυμφεύτηκε για τρίτη φορά με την Ευφροσύνη των Πιαστ-Σιλεσίας, κόρη τού Καζιμίρ δούκα τού Οπόλε. Η μητριά του προξένησε συγκρούσεις στην οικογένεια, προσπαθώντας να κερδίσει εδαφικά οφέλη για τα δικά της τέκνα (από τα οποία πρώτο ήταν ο Βλάντισλαφ Α΄), εις βάρος τού Ζιεμόμισλ και του μεγαλύτερου αμφιθαλούς αδελφού του Λέσεκ Β΄. Μερικά χρονικά κατηγορούν την Ευφροσύνη, ότι προσπάθησε ακόμη και να δηλητηριάσει τους δύο πρίγκιπες, αλλά αυτό δεν έχει αποδειχθεί.

### Δούκας τού Ινόβροτσλαφ

Έπειτα από την αποβίωση τού πατέρα του το 1267 ο Ζιεμόμισλ κληρονόμησε την περιοχή τού Ινόβροτσλαφ. Στην αρχή της εξουσίας του στο μικρό πριγκιπάτο, κατάφερε να επιζήσει της εισβολής των αξιοσημείωτων δυνάμεων τού Ότακαρ Β΄ της Βοημίας, πού περιοριζόταν σε Σταυροφορία εναντίον της Λιθουανίας. Μάλλον τότε ο Ζιεμόμισλ δημιούργησε στενές επαφές με το Τευτονικό Τάγμα και τον Σαμμπόρ Β΄ δούκα της Πομερανίας, σύμμαχοι που γρήγορα του έφεραν σοβαρά προβλήματα, όπως την εξέγερση των υπηκόων του.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε πιθανώς το 1268 τη Σαλωμέα, κόρη τού Σαμμπόρ Β΄ δούκα της Πομερανίας και είχε τέκνα:

* Ευφημία απεβ. νέα το 1268/78.
* Φενένα π. 1268/77-1295, παντρεύτηκε τον Ανδρέα Γ΄ των Άρπαντ βασιλιά της Ουγγαρίας.
* Κωνσταντία 1268/80-1331, μοναχή.
* Λέσεκ 1275/6-1339, δούκας τού Ινόβροτσλαφ.
* Πσέμισλ π. 1278-1339, δούκας τού Ινόβροτσλαφ.
* Καζιμίρ Γ΄ 1280/4-1345/50, δούκας τού Ινόβροτσλαφ και κυβερνήτης τού Γκνήφκοβο.

Πηγές
-----

* Benedykt Zientara: Społeczeństwo Polski od X do XX wieku, 1999, p. 198.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Siemomysł
2. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*. p11466.htm#i114660. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
3. ↑  (Πολωνικά) *Internetowy Polski Słownik Biograficzny*. siemomysl.
4. ↑  dw.1173.
5. ↑  p11466.htm#i114660. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
6. 1 2 3  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 5495150869806222190002
* LCCN: n2019011469
* GND: 1143984102
* NKC: jo2018981702

 |

 |
Ο Πάουλ Τίλλιχ καθηγητής στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ στο χρονικό διάστημα 1954–1962
Η **Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ** είναι μία από τις ακαδημαϊκές σχολές του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ.

Ίδρυση
------

Ο Τζων Θόρτον Κίρκλαντ είναι ο ιδρυτής της Θεολογικής Σχολής του Χάρβαρντ το 1819. 

Ο Τζων Θόρτον Κίρκλαντ είναι ο ιδρυτής της Θεολογικής Σχολής του Χάρβαρντ το 1819
Τότε οι θεολογικές σπουδές συστηματοποιούνται. Οι πρώτοι που ενίσχυσαν οικονομικά τη σχολή ήταν οι Αντιτριαδικοί (unitarians) Οι κλάδοι που διαμορφώθηκαν ήταν πέντε: Φυσική Αποκάλυψη, Εβραϊκά, Κριτική της Βίβλου, Εκκλησιαστική Ιστορία, Ποιμαντική θεολογία. Από το 1826 εισάγεται η γνώση της γερμανικής γλώσσας και αρχίζει η επιρροή της γερμανικής θεολογίας και κριτικής έρευνας. 
Η αλλαγή του προσανατολισμού της σχολής προς την αυστηρή επιστημονική και ιστορική έρευνα υπαγορεύθηκε από τις πολιτικές,κοινωνικές και πνευματικές συνθήκες της εποχής: αμερικανικός εμφύλιος πόλεμος, οι Γερμανόθεν νέες ιδέες, η θεωρία της εξέλιξης, η ανάπτυξη της φυσιοκρατικής φιλοσοφίας. Η περίοδος 1840-1880 χαρακτηρίζεται από έλλειψη πρωτοτυπίας και δημιουργικότητας: συντίθεται φιλοσοφία και θεολογία. 
Από το 1880 και μετά η έμφαση δίδεται στην ιστορική μέθοδο έρευνας.
Το 1908 η Θεολογική Σχολή του Andover ενώνεται με την Θεολογική Σχολή του Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ προσδίδοντάς της περισσότερο κύρος, ενώ την ίδια χρονιά εκδίδεται το περιοδικό *Harvard Theological Review*. Το 1918 με πρωτοβουλία της σχολής συνεκλήθη συνέδριο των Θεολογικών Σχολών ΗΠΑ και Καναδά καταλήγοντας στην ίδρυση της οργάνωσης των Αμερικανικών Θεολογικών Σχολών *American Association of Theological School*
Το 1926 έληξε η σύνδεση της Σχολής Andover με εκείνη του Χάρβαρντ. Μετά τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο έγινε ανασυγκρότηση της Σχολής με το διορισμό νέων καθηγητών όπως του Πάουλ Τίλλιχ, του Γεώργιου Φλορόφσκι και του Μίλτωνα Ανάστο Νέα ερευνητικά κέντρα και νέες πανεπιστημιακές έδρες συστήνονται, όπως για τη μελέτη των θρησκειών και της ρωμαιοκαθολικής σκέψεως, αντιστοίχως.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Γεώργιος Μπεμπής, «Χάρβαρντ, Θεολογική Σχολή», Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια, τομ.12 (1968), στ.76
2. ↑  Γεώργιος Μπεμπής, «Χάρβαρντ, Θεολογική Σχολή», Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια, τομ.12 (1968), στ.77
3. ↑  Γεώργιος Μπεμπής, «Χάρβαρντ, Θεολογική Σχολή», Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια, τομ.12 (1968), στ.77
4. ↑  Γεώργιος Μπεμπής, «Χάρβαρντ, Θεολογική Σχολή», Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια, τομ.12 (1968), στ.77-78

Πηγές
-----

* Γεώργιος Μπεμπής, «Χάρβαρντ, Θεολογική Σχολή», Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια, τόμ.12 (1968), στ.76-78
Ο **Ηρακλή Ντανίλοβιτς**, ουκραν. Іраклі Данилович (π. 1223 - μετά το 1240) από τον Οίκο των Ρουρικιδών-Κιέβου ήταν διάδοχος της Γαλικίας-Βολινίας (i.e. Ρουθηνίας).

Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Δανιήλ πρίγκιπα, μετέπειτα βασιλιά, της Γαλικίας-Βολινίας (Ρουθηνίας) και της Άννας των Ρουρικιδών, κόρης τού Μστισλάβ του *τολμηρού* πρίγκιπα του Νόβγκοροντ.

Αδέλφια του ήταν ο Λέων Α΄ της Γαλικίας, ο Ρόμαν Ντανίλοβιτς, ο Σβαρν, ο Μστισλάβ, η Περεγιασλάβα σύζυγος τού Σιέμοβιτ Α΄ της Μασοβίας, η Ουστίνια σύζυγος τού Αντρέι Β΄ του Βλαντίμιρ και η Σοφία σύζυγος τού Ερρίκου Ε΄ του Σβάρτσμπουρκ-Μπλάνκενμπουρκ.

Το 1264 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ο δευτερότοκος γιος του Λεβ (Λέων) Α΄ ως βασιλιάς της Ρουθηνίας.

Πηγές
-----

* Danylo Romanovych at the Encyclopedia of Ukraine
* Marek, Miroslav. «Genealogy of Daniel's family». Genealogy.EU.
Το **Ζλιέμπ** (μαυροβουνιακά και σερβικά κυριλλικά: Жљеб, αλβανικά: Zhleb) είναι μεγάλο βουνό στο βορειοδυτικό Κοσσυφοπέδιο και στο δήμο Ρόζαγιε στο ανατολικό Μαυροβούνιο. Είναι μέρος του Προκλέτιγιε, που βρίσκεται ανάμεσα στα βουνά Χάιλα και Μόκνα. Σχεδόν όλο το βουνό βρίσκεται στο έδαφος του Κοσσυφοπεδίου. Ο ποταμός Λευκός Τιν πηγάζει από το βουνό.

Το βουνό Ζλέμπιτ αποτελεί επίσης μέρος της ανατολικής πλευράς του Φαραγγιού Ρουγκόβα. Έχει δύο υψηλές και εντυπωσιακές κορυφές: η υψηλότερη ονομάζεται Ρουσούλιγια (αλβανικά: Ruselia/Rusulisë}}) και έχει υψόμετρο 2.382 μέτρων, ενώ η χαμηλότερη είναι η Ζλέμπιτ, με υψόμετρο 2.365 μέτρων. Οι πλαγιές της Ρουσούλιγια καλύπτονται με πλούσια δάση και κοντά στην κορυφή υπάρχουν λιβάδια.

Το χωριό Ραντάβιτσα στο Κοσσυφοπέδιο βρίσκεται κοντά στο βουνό.

Σημειώσεις και παραπομπές
-------------------------

**Σημειώσεις:**

|  |  |
| --- | --- |
| α. | **^****^** Το Κοσσυφοπέδιο αποτελεί αντικείμενο εδαφικής διαμάχης μεταξύ της Δημοκρατίας του Κοσσυφοπεδίου και της Δημοκρατίας της Σερβίας. Η Δημοκρατία του Κοσσυφοπεδίου κήρυξε μονομερώς την ανεξαρτησία της στις 17 Φεβρουαρίου 2008, αλλά η Σερβία εξακολουθεί να την διεκδικεί ως μέρος της δικής της κυριαρχικής επικράτειας. Οι δύο κυβερνήσεις άρχισαν να εξομαλύνουν τις σχέσεις τους το 2013, στο πλαίσιο της συμφωνίας των Βρυξελλών. Το Κοσσυφοπέδιο έχει λάβει επίσημη αναγνώριση ως ανεξάρτητο κράτος από 98 από τα 193 κράτη μέλη των Ηνωμένων Εθνών. |

**Παραπομπές:**
Το **Ηράκλειον Πιερίας** ή **Ηράκλεια** ή **Πιερικό Ηράκλειο**, υπήρξε οχυρωμένη πόλη της Πιερίας χτισμένη στις εκβολές του ποταμού Απίλα (Πλαταμώνα) και θεωρείται ως η νοτιότερη πόλη του Μακεδονικού Βασιλείου ή ως η *"πρώτη πόλις της Μακεδονίας μετά τα Τέμπη"*. Το 425 π.Χ. και το 421 π.Χ. αναφέρεται σε φορολογικούς καταλόγους των Αθηνών, ενώ την εποχή του Φίλιππου Β΄ ανήκε στο βασιλειό του. Αναφέρεται από τον Στέφανο Βυζάντιο και τον Πλίνιο ως μια από τις 23 Ηράκλειες που απαριθμούν και ως πόλη της *"Κάτω Μακεδονίας και τής περί τον ’Αξιόν Μακεδονίας"* η οποία διέθετε βουλή, δήμο καί άρχοντες. Το Ηράκλειον κατελήφθη από τους Ρωμαίους μετά τη νίκη τους επί του τελευταίου βασιλιά της Μακεδονίας Περσέα.

Κατά τη διάρκεια των εκσκαφών της ΕΡΓΟΣΕ στη θέση Κρανιά του λόφου (Δ.Δ. Ν. Παντελεήμονος) κοντά στον σημερινό Πλαταμώνα και προκειμένου να κατασκευαστεί η σιδηροδρομική σήραγγα, έγιναν ανασκαφές και βρέθηκαν αρχαιολογικά στοιχεία που ξεκινούν από τον 8ο αιώνα π.Χ. και φθάνουν μέχρι τον 4ο π.Χ. Πιθανολογείται ότι τα ευρήματα αυτά σχετίζονται με το αρχαίο λιμάνι του Ηρακλείου.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *Εγκυκλοπαίδεια Νέα Δομή*. Τεγόπουλος - Μανιατέας. 1996. σελ. 249, τομ.13.
2. ↑  «Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού | Βυζαντινό Κάστρο στον Πλαταμώνα». *odysseus.culture.gr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Μαρτίου 2018. Ανακτήθηκε στις 26 Μαρτίου 2017.
3. ↑  Κανατσούλης, Δημήτριος (1960). *Η Μακεδονική πόλις από της εμφανίσεως της μέχρι των χρόνων του Μεγάλου Κωνσταντίνου*. Θεσσαλονίκη: Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών. σελ. 247-248, τομ. 4.
4. ↑  «Ηράκλεια Πιερίας, θέση Κρανιά - Wikimapia». *wikimapia.org*. Ανακτήθηκε στις 26 Μαρτίου 2017.
Ο **Ζαχαρίας** (*σημαίνει "μνήμη Θεού"*) είναι πρόσωπο της Αγία Γραφής και παραδοσιακά θεωρείται συγγραφέας του βιβλίου Ζαχαρίας. Ήταν προφήτης των δυο φυλών του Βασιλείου του Ιούδα και ενδέκατος από τους Δώδεκα Μικρούς Προφήτες. Η προφητική του δράση ξεκίνησε κατά το δεύτερο έτος της βασιλείας του Δαρείου Α΄, ο οποίος ανέβηκε στον θρόνο το 521 π.Χ. Όπως και ο προφήτης Ιεζεκιήλ, ήταν ιερατικής καταγωγής.

Βιβλίο
------

Το βιβλίο του Ζαχαρία εισάγει τον προφήτη σαν γιο του Βερεχία, γιου του Ιδδώ. Αποτελείται απο 14 κεφάλαια, στα οποία μέσω των προφητειών του παραπέμπει τον λαό να προχωρήσει σε αποκατάσταση του ναού του Θεού ο οποίος είχε καταστραφεί από τα στρατεύματα του Ναβουχοδονόσορα το 586 π.Χ. Το μήνυμα του είναι θετικό αφού αναφέρει πως ο Θεός θα αποκατάστήσει το ναό και θα καταστρέψει τους εχθρούς του, οι οποίοι κρατούσαν τον λαό του υποδουλωμένο.

Πίστη Μπαχάι
------------

Οι Μπαχάι δάσκαλοι πραγματοποίησαν συγκρίσεις μεταξύ των προφητειών του Ζαχαρία και των Σουρίι-ι-Χαϊκάλ στην Κλήση του Κυρίου των Οικοδεσποτών, μια συλλογή των Ταμπλέτων του Μπαχαουλάχ.

Εορτασμός
---------

Στο λειτουργικό ημερολόγιο της Ανατολικής Ορθοδοξίας η ημέρα εορτής είναι η 8η Φεβρουαρίου. Εορτάζεται στις 3 Ιουλίου με τους άλλους Μικρούς Προφήτες στο ημερολόγιο των αγίων της Αρμενικής Αποστολικής Εκκλησίας. Η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία τον τιμά στις 6 Σεπτεμβρίου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Προφήτης Ζαχαρίας υιός Βαραχίου, ένας μάρτυρας από την Π. Διαθήκη». *Πεμπτουσία*. 8 Φεβρουαρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 7 Φεβρουαρίου 2022.
2. ↑  «Προφήτης Ζαχαρίας υιός Βαραχίου, ένας μάρτυρας από την Π. Διαθήκη». *Πεμπτουσία*. 8 Φεβρουαρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 7 Φεβρουαρίου 2022.
3. ↑  Cynthia C. Shawamreh (Δεκεμβρίου 1998). «Comparison of the Suriy-i-Haykal and the Prophecies of Zechariah». Wilmette Institute. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Οκτωβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 27 Δεκεμβρίου 2018.

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης |
| --- |
|  |
| Μεγάλοι | 
* Δανιήλ
* Ησαΐας
* Ιεζεκιήλ
* Ιερεμίας
 |  |
|  |
| Μικροί | 
* Αββακούμ
* Αβδιού
* Αγγαίος
* Αμώς
* Ζαχαρίας
* Ιωήλ
* Ιωνάς
* Μαλαχίας
* Μιχαίας
* Ναούμ
* Σοφονίας
* Ωσηέ
 |
|  |
| Άλλοι | 
* Ηλίας
* Ελισαίος
 |

 |
Τα **Ηραία** ήταν αγώνες που τελούνταν κατά την αρχαιότητα προς τιμή της θεάς Ήρας. Πραγματοποιούνταν κάθε τέσσερα χρόνια στην Ολυμπία και αν και δευτερεύουσας σημασίας, μετά τους ολυμπιακούς αγώνες, λέγεται ότι προϋπήρχαν. Διεξάγονταν κατά τον μήνα Παρθένιο. Σύμφωνα με την παράδοση, τους αγώνες ίδρυσε η Ιπποδάμεια μετά τον γάμο της με τον Πέλοπα, για να τιμήσει τη θεά Ήρα. Συμμετείχαν μόνο παρθένες ( ανύπαντρες γυναίκες ) της Ήλιδας σε αγώνα δρόμου μήκους 160 μέτρων. Ο Παυσανίας περιγράφει την κόρη - αθλήτρια με μαλλιά λυτά στους ώμους, κοντό χιτώνα πάνω από το γόνατο, που αφήνει το δεξιό ώμο ακάλυπτο ως το στήθος. Το έπαθλο ήταν ένα στεφάνι από κλαδί ελιάς και μέρος από την αγελάδα που θυσιαζόταν στη θεά. Οι νικήτριες είχαν ακόμα το προνόμιο να αφιερώσουν στη θεά δική τους εικόνα που τοποθετούνταν στο Ηραίον. Τη διοργάνωση αναλάμβαναν δεκαέξι γερόντισσες από επιφανείς οικογένειες της Ήλιδας που ήταν και οι κριτές.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Τα Ηραία». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 13 Μαρτίου 2015.
2. ↑  «Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Απριλίου 2015. Ανακτήθηκε στις 13 Μαρτίου 2015.
3. ↑  «Ηραία - οι άγνωστοι γυναικείοι Ολυµπιακοί Αγώνες» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 24 Σεπτεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 13 Μαρτίου 2015.

Βιβλιογραφία
------------

* Νικόλαος Καλτσάς, *Ολυμπία*, Υπουργείο Πολιτισμού, Ταμείο Αρχαιολογικών Πόρων και Απαλλοτριώσεων, Αθήνα 2005
* Παυσανίας, *Ελλάδος Περιήγησις*

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή.
* Τα Ηραία.
Ο **Ζλάταν Μουσλίμοβιτς** είναι Βόσνιος διεθνής ποδοσφαιριστής. Γεννήθηκε στις 6 Μαρτίου 1981 στην Μπάνια Λούκα και αγωνίζεται ως επιθετικός. Είναι κάτοχος και σουηδικής υπηκοότητας.

Τα πρώτα βήματα
---------------

Ο Ζλάταν Μουσλίμοβιτς ξεκίνησε το ποδόσφαιρο ως έφηβος από της Σουηδικές ομάδες Χάβο και Χουκσβάρνα και μετακινήθηκε στην ΙΦΚ Γκέτεμπορκ το 1998. Το 2000 μετακόμισε στην Ιταλία.

Η καρίερα του
-------------

Ο Μουσλίμοβιτς υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο το 2000 με την Ουντινέζε έμεινε όμως ελάχιστα στην ομάδα μια και κάθε χρόνο έφευγε ως δανεικός. Την σεζόν 2004-05 με την ομάδα Ριμίνι πέτυχε 15 γκολ σε 32 αγώνες και βοηθάει την ομάδα να κατακτήσει το πρωτάθλημα και να προβιβαστεί.

Τη σεζόν 2005-06 και 2006-07 αγωνίζεται ως δανεικός στην Μεσίνα και την Πάρμα. Το 2007 υπογράφει με την Αταλάντα στην Α' κατηγορία του ιταλικού πρωταθλήματος αλλά δεν αγωνίζεται παρά ελάχιστα, η ομάδα υποβιβάζεται και ο Μουσλίμοβιτς υπογράφει στον ΠΑΟΚ τριετές συμβόλαιο. Την πρώτη χρονιά με την ομάδα ξεκινάει εντυπωσιακά το πρωτάθλημα αλλά ένας τραυματισμός τον αφήνει πίσω και ολοκλήρωσε τη σεζόν με 7 γκολ. Τα κρίσιμα τέρματα που πέτυχε, όπως αυτό που χάρισε στην ομάδα της Θεσσαλονίκης την πρόκριση στους ομίλους του Γιουρόπα Λιγκ το 2010 κόντρα στη Φενερμπαχτσέ, καθώς και η αγάπη του για τον σύλλογο, έκαναν τους φιλάθλους του ΠΑΟΚ να αγαπήσουν τον ποδοσφαιριστή και να του δώσουν το παρατσούκλι "Αλάνι".

Στατιστικά στην Α' Εθνική
-------------------------

| Έτος | Σύλλογος | Εμφανίσεις (Γκολ) |
| --- | --- | --- |
| 2008-09 |  ΠΑΟΚ | 22 (7) |
| 2009-10 |  ΠΑΟΚ | 24 (8) |
| 2010-11 |  ΠΑΟΚ | 6 (1) |
|

Εθνική ομάδα
------------

Ο Ζλάταν Μουσλίμοβιτς είναι μέλος της εθνικής ομάδας της Βοσνίας & Ερζεγοβίνης από το 2006 όταν και πρωτοεμφανίστηκε σε ένα φιλικό με την εθνική ομάδα της Γαλλίας.