recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Ευφέβιος** , τιμάται ως προστάτης άγιος και επίσκοπος της Νάπολης.

Βιογραφία
---------

Ο Φερντινάντο Ουγκέλι γράφει ότι η ημερομηνία θητείας στην επισκοπή του Ευφέβιου δεν μπορεί να προσδιοριστεί με βεβαιότητα. Δεν υπάρχει βιογραφία της ζωής του Ευφήβιου. Ο Παύλος Ρέγιος και ο Καίσαρ Βαρόνιος θεωρούσαν ότι ο Ευφέβιος πέθανε το 713 μ.Χ. αλλά ο Ιωάννης Διακόνος θεωρεί τον Ευφέβιο τον όγδοο επίσκοπο της Νάπολης, που διαδέχθηκε τον Άγιο Ευστάθιο, ο οποίος είχε ζήσει τον 2ο αιώνα. 

Από την Ρωμαιοκαθολική εκκλησια εορτάζεται η μνήμη του στις 23 Μαΐου.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| ΠροκάτοχοςΕυστάθιος | **Επίσκοπος Νάπολης** | ΔιάδοχοςΦορτουνάτος Α΄ |

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Henry Wace and William George Smith (editors), *A Dictionary of Christian biography, literature, sects and doctrines: being a continuation of "The dictionary of the Bible".*, Volume 2 (Murray, 1880), 291.
2. ↑  *Ital. Sacr.*, vi. 37
3. ↑
Ο **Ιωάννης Γ. Πεσμαζόγλου** (1857-1906) υπήρξε τραπεζίτης, οικονομολόγος και πολιτικός (βουλευτής).

Βιογραφία
---------

Κωνσταντινουπολίτης στην καταγωγή, σπούδασε Οικονομικές Επιστήμες στο Παρίσι και στην αρχή εργάσθηκε στη γαλλική τράπεζα Credit Lyonnais στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και αργότερα το 1882 ανέλαβε διευθυντής της βρετανικής τράπεζας Anglo-Egyptian Bank. Στη συνέχεια ήλθε στην Αθήνα όπου και ίδρυσε δική του Τράπεζα, η οποία το 1897 συγχωνεύθηκε με την Τράπεζα Αθηνών, της οποίας και ανέλαβε διευθυντής και πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου αυτής μέχρι το θάνατό του.

Ο Ιωάννης Πεσμαζόγλου ίδρυσε επίσης την "Προνομιούχο Εταιρεία προς προστασία της σταφίδας" (*Ενιαία*), καθώς και την "Εταιρεία Οίνων και Οινοπνευμάτων" με τις οποίες και λύθηκε το τότε δυσχερές πολιτικό-οικονομικό θέμα που είχε προκύψει γνωστό ως σταφιδικό ζήτημα, είχε δε θετικά προπαρασκευάσει την ενοποίηση του Ελληνικού δημόσιου χρέους και τη μετατροπή αυτού σε δραχμές, σχέδιο που όμως ματαίωσε ο πρόωρος θάνατός του.

Από το 1900 ασχολήθηκε με την πολιτική και εκλέχθηκε Βουλευτής Αθηνών, Μεσσηνίας και Ηλείας. Τέλος με δωρεές του ιδρύθηκαν οι τότε νυκτερινές Σχολές του Συλλόγου Εμποροϋπαλλήλων Αθηνών.

Γιοί του ήταν οι Ανδρέας, Στέφανος και Γεώργιος Πεσμαζόγλου. Ο γιος του, Ανδρέας, υπηρέτησε στο Πολεμικό Ναυτικό αλλά πέθανε το 1927, σε ηλικία μόλις 27 ετών λόγω άγνωστης οξείας νόσου ενώ ο Στέφανος ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία, ιδρύοντας την εφημερίδα *«Πρωΐα»*.

Δείτε επίσης
------------

* Οικογένεια Πεσμαζόγλου
Ο **Ιεσσαί** ο επικαλούμενος και *Ιεσσαί ο Βηθλεεμίτης* είναι πρόσωπο της Βίβλου που αναφέρεται τόσο στην Παλαιά Διαθήκη όσο και στην Καινή Διαθήκη.

Ήταν εγγονός του Βοόζ και της Ρουθ, σύζυγος της Νιτζεβέτ και πατέρας του *προφητάνακτος* Δαυίδ. Εκτός του Δαυίδ που ήταν ο νεώτερος των παιδιών του είχε ακόμη οκτώ γιους και δυο θυγατέρες. Ζούσε ως εύπορος κτηνοτρόφος ακόμη και μετά από την υπό του Προφήτη Σαμουήλ ανακήρυξη του Δαυίδ ως βασιλέα.

Κατά την περίοδο της μεγάλης διαμάχης μεταξύ του Σαούλ και του Δαυίδ ο τελευταίος για να προστατέψει τον πατέρα του, Ιεσσαί, τον έθεσε υπό την προστασία του Βασιλέως των Μωαβιτών. Πέραν όμως αυτής της πληροφορίας καμία άλλη πληροφορία περί του βιβλικού αυτού προσώπου υφίσταται.

Σύμφωνα με τη Βίβλο γενέσεως Ιησού Χριστού ο **Ιεσσαί** φέρεται ως γιος του Ωβήδ και πατέρας του Βασιλέως του Ισραήλ Δαυίδ.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία τον έχει αναγνωρίσει Άγιο, την μνήμη του οποίου εορτάζει την Κυριακή των Προπατόρων, πριν τα Χριστούγεννα.

(\*) *Α΄ Σαμουήλ Κεφ. 16-17*

Δείτε επίσης
------------

* Δένδρο του Ιεσσαί

Παραπομπές
----------

1. 1 2  timeline.biblehistory.com/event/jesse.
2. ↑  bibleinterp.arizona.edu/articles/2008/12/isb288001.
3. 1 2  Nikifor Bazhanov: «Иессей» (Ρωσικά)
4. ↑  «Ишай» (Ρωσικά)
5. 1 2  Aleksandr Lopukhin: «Иессей» (Ρωσικά)
6. ↑  *1 Chronicles 2*.
7. ↑  *1 Chronicles 2*.
8. ↑  *1 Chronicles 2*.
9. ↑  «רוּת» (Εβραϊκά της Βίβλου)

Πηγές
-----

* Ματθαίος 1:1, 5, 16

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Jesse (Biblical figure) στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 979160728517810380003
* GND: 1222624974

 |

 |
**Επιφυλλίδα** λέγεται το ειδικού περιεχομένου δημοσίευμα που βρίσκεται στο κάτω μέρος της πρώτης σελίδας μιας εφημερίδας και χωρίζεται από τα υπόλοιπα άρθρα με οριζόντια γραμμή. Ασχολείται με ποικίλα θέματα και έχει συνήθως δοκιμιακό χαρακτήρα.

Θεματολογία
-----------

Η επιφυλλίδα, η οποία αποτελεί ένα είδος δημοσιογραφικού άρθρου, χωρίζεται σε δύο κατηγορίες θεματολογίας ανάλογα με την εξέλιξη της. 

Στην αρχική της περίοδο αποτελούσε ένα άρθρο και είχε ως θεματολογία την ειδησεογραφία, τις καταστάσεις και τα γεγονότα που συνέβαιναν εκείνη τη στιγμή.

Στη μεταγενέστερη και σύγχρονη μορφή της, η επιφυλλίδα άλλαξε και απόκτησε τη μορφή μίας φιλολογικής κριτικής κι ενός δοκιμίου με θεματολογία πλέον επιστημονική, λογοτεχνική και τέχνης.

Έτσι ο επιφυλλιδογράφος μπορεί πλέον ν' ασχοληθεί στο κείμενο του με ένα επίκαιρο θέμα όπως για παράδειγμα τον καταναλωτισμό ή με θέματα διαχρονικού ενδιαφέροντος όπως η λογοτεχνία.

Νεοελληνική λογοτεχνία
----------------------

Στη νεοελληνική λογοτεχνία η επιφυλλίδα εμφανίστηκε με μία άλλη σημασία. Αποτελούσε ένα *λαϊκό ανάγνωσμα* όπως διήγημα, νουβέλα ή μυθιστόρημα, το οποίο το χώριζε σε μέρη και το δημοσίευε μετέπειτα τμηματικά στις εφημερίδες.

Η καθιέρωση, όμως, της επιφυλλίδας έγινε από τον  Κωνσταντίνο Πωπ, ο οποίος μάλιστα είναι και αυτός που εισήγαγε στην ελληνική επικράτεια το χρονογράφημα.

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Πολλοί το χαρακτηρίζουν ως ένα σύντομο άρθρο.
2. ↑  Ο Κωνσταντίνος Πωπ το εισήγαγε ως λογοτεχνικό είδος.

Παραπομπές
----------

1. ↑  
ΣΟΦΟΚΛΗ Γ. ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ (1978). «ΜΕΡΟΣ Α΄ - ΚΕΦΑΛΑΙΟ Α΄ - 3. ΠΕΖΟΣ ΛΟΓΟΣ Ή ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ: ΕΝΝΟΙΑ-ΕΙΔΗ - στ. Η επιφυλλίδα». *ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ*. Αθήνα: Ιδιωτική. σελ. 26.
2. ↑  
«Επιφυλλίδα». *ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ*. Αθήνα: ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΛΟΗΓΟΣ. 1993. σελ. 149. ISBN 960-7464-00-1.
3. ↑  
«Επιφυλλίδα». *ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ*. Αθήνα: ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΔΑΚΗ.
4. ↑  
Γεράσιμος Αν. Μαρκαντωνάτος (2013). «Επιφυλλίδα». *ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟΙ ΚΑΙ ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΟΙ ΟΡΟΙ*. Αθήνα: Δημοσιογραφικός Οργανισμός Λαμπράκη Α.Ε. σελ. 156. ISBN 978-960-503-298-2.
5. ↑  
«Επιφυλλίδα». *ΛΕΞΙΚΟ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ*. Αθήνα: ΙΔΡΥΜΑ ΜΑΝΩΛΗ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΗ.
6. ↑  
«Γ. ΜΠΑΜΠΙΝΙΩΤΗΣ». *ΛΕΞΙΚΟ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ*. Αθήνα: ΚΕΝΤΡΟ ΛΕΞΙΚΟΛΟΓΙΑΣ. 2012.
7. ↑  
Γεράσιμος Αν. Μαρκαντωνάτος (2013). «Επιφυλλίδα». *ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟΙ ΚΑΙ ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΟΙ ΟΡΟΙ*. Αθήνα: Δημοσιογραφικός Οργανισμός Λαμπράκη Α.Ε. σελ. 156. ISBN 978-960-503-298-2.
Στη λογική και φιλοσοφία, ένα **επιχείρημα** είναι μια σειρά από δηλώσεις που χρησιμοποιούνται συνήθως για να πειστεί κάποιος κάτι ή να παρουσιαστούν οι λόγοι για την αποδοχή ενός συμπεράσματος. Η γενική μορφή ενός επιχειρήματος σε φυσική γλώσσα είναι εκείνη των υποθέσεων (τυπικά με τη μορφή θεωρημάτων, δηλώσεων ή προτάσεων) για την υποστήριξη ενός ισχυρισμού: το συμπέρασμα. Η δομή ορισμένων επιχειρημάτων μπορεί επίσης να καθορίζεται σε τυπική γλώσσα, και τυπικά ορισμένα «επιχειρήματα» μπορεί να δημιουργηθούν ανεξάρτητα από τα επιχειρήματα σε φυσική γλώσσα, όπως στα μαθηματικά, τη λογική, και την επιστήμη των υπολογιστών.

Σε ένα τυπικό αναγωγικό/παραγωγικό επιχείρημα, τα θεωρήματα χρησιμοποιούνται για την παροχή εγγύησης της *αλήθειας* του συμπεράσματος, ενώ σε ένα επαγωγικό επιχείρημα, παρέχουν τους λόγους που πιστεύεται ότι επιβεβαιώνουν ότι το συμπέρασμα είναι *πιθανά* αληθές. Τα πρότυπα για την αξιολόγηση των μη παραγωγικών επιχειρημάτων μπορούν να στηρίζονται σε διαφορετικά ή πρόσθετα κριτήρια από την αλήθεια, για παράδειγμα, την πειστικότητα των λεγόμενων «απαιτήσεων αναγκαιότητας" στα υπερβατικά επιχειρήματα, την ποιότητα των υποθέσεων στον απαγωγικό συλλογισμό, ή ακόμη και την αποκάλυψη νέων δυνατοτήτων για τη σκέψη και δράση.

Τα πρότυπα και τα κριτήρια που χρησιμοποιούνται στην αξιολόγηση των επιχειρημάτων και των μορφών συλλογισμού μελετώνται στη λογική. Τρόποι αποτελεσματικής διατύπωσης επιχειρημάτων μελετώνται στη ρητορική. Ένα επιχείρημα σε μια τυπική γλώσσα δείχνει τη λογική μορφή των επιχειρημάτων που αναπαρίσταται συμβολικά ή σε φυσική γλώσσα όπως λαμβάνονται από τις ερμηνείες.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  "Argument", Internet Encyclopedia of Philosophy."
2. ↑  Ralph H. Johnson, *Manifest Rationality: A pragmatic theory of argument* (New Jersey: Laurence Erlbaum, 2000), 46-49.
3. ↑  Ralph H. Johnson, *Manifest Rationality: A pragmatic theory of argument* (New Jersey: Laurence Erlbaum, 2000), 46.
4. ↑  The Cambridge Dictionary of Philosophy, 2nd Ed. CUM, 1995 "Argument: a sequence of statements such that some of them (the premises) purport to give reason to accept another of them, the conclusion"
5. ↑  Stanford Enc.
6. ↑  "Deductive and Inductive Arguments," Internet Encyclopedia of Philosophy.
7. ↑  hCharles Taylor, "The Validity of Transcendental Arguments", *Philosophical Arguments* (Harvard, 1995), 20-33.
8. ↑  Kompridis, Nikolas (2006). «World Disclosing Arguments?». *Critique and Disclosure*. Cambridge: MIT Press. σελίδες 116–124. ISBN 0262277425.
Ο **Ιερός Ναός της Μεσιτείας της Θεοτόκου** (αρμενικά: *Քանաքեռի Սուրբ Տիրամոր Ռուս Ուղղափառ Եկեղեցի*, ρωσικά: *Храм Покрова Пресвятой Богородицы в Канакер*) είναι ναός της ρωσικής ορθόδοξης Εκκλησίας που βρίσκεται στο προάστιο Κανακέρ-Ζεϊτούν του Γερεβάν της Αρμενίας.

Ιστορικό
--------

Ο ναός κτίστηκε το 1912 στο Κανακέρ-Ζεϊτούν, το οποίο εκείνη την περίοδο ήταν ένα χωριό σε απόσταση μερικών χιλιομέτρων ΒΔ του Γερεβάν που υπαγόταν στο κυβερνείο του Εριβάν της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Ο ναός κάλυπτε τις ανάγκες των ρωσικών στρατευμάτων που στάθμευαν στην περιοχή. Σχεδιάστηκε από τον Ρώσο αρχιτέκτονα Φίοντορ Βερζμπίτσκι πάνω στα πρότυπα κατασκευής στρατιωτικών ναών. Αρχικά, η εκκλησία ήταν αφιερωμένη στον Αλέξανδρο Νιέφσκι.

Κατά την σοβιετική περίοδο, ο ναός σταμάτησε τη λειτουργία του και μετατράπηκε σε αποθήκη, για να ανοίξει εκ νέου το 1991. Το 2000 έγιναν σημαντικές εργασίες ανακαίνισης, ενώ το 2012 πραγματοποιήθηκαν επίσημοι εορτασμοί για τα 100 χρόνια από τα θυρανοίξια.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *Wiki Loves Monuments monuments database*. 7  Νοεμβρίου 2017. tools.wmflabs.org/heritage/api/api.php?action=search&format=json&srcountry=am&srlang=hy&srid=1.12%2F4.
2. ↑  «Քանաքեռի Սուրբ Մարիամ Աստվածածին Ռուսական Ուղղափառ եկեղեցու 100-ամյակին նվիրված միջոցառումներ կլինեն». *haynews.am* (στα Αρμενικά). Haynews. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Μαρτίου 2018. Ανακτήθηκε στις 13 Ιουλίου 2018.
Το κατ' ευφημισμόν αγαθοεργό ασθενοφόρο
Η **επιχείρηση 14f13**, αποκαλούμενη επίσης "Sonderbehandlung *(ειδική μεταχείριση)* 14f13", ήταν επιχείρηση μαζικής δολοφονίας -μέσω *ευθανασίας*- φυλακισμένων των στρατοπέδων συγκέντρωσης και εργασίας της Ναζιστικής κυβέρνησης της Γερμανίας.   

Η επιχείρηση που διεξήχθη υπό την αιγίδα της «Υπηρεσίας του Ράιχ για τα σανατόρια και τα νοσοκομεία» (Reichsarbeitsgemeinschaft Heil- und Pflegeanstalten), είναι μέρος της γενικότερης επιχείρησης μαζικής εξόντωσης ανεπιθύμητων προσώπων στο Ράιχ, την γνωστής με την κωδική ονομασία "Τ-4" ή "Aktion T4"   

Αποκαλούμενη επίσης *επιχείρηση ανάπηρος* η συγκεκριμένη επιχείρηση είχε ως στόχο τη θανάτωση κατόπιν επιλογής των ακατάλληλων για εργασία και των ανίατα ασθενών φυλακισμένων. Η αρχική επιχείρηση διάρκεσε από το 1941 έως το 1944 καλύπτοντας αργότερα και άλλες ομάδες κρατουμένων στα στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Παραπομπές σημειώσεις
---------------------

1. ↑  «T4 Medical Killing Program». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαΐου 2012. Ανακτήθηκε στις 8 Ιουλίου 2012.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* GND: 4133155-2

 |

 |
Ο **Επιφαινομεναλισμός** (εκ του επιφαινόμενου) είναι φιλοσοφική θεωρία κατά την οποία η συνείδηση δεν είναι τίποτε άλλο παρά επιφαινόμενο, δηλαδή πρόσθετο επακόλουθο ή συν-εκδηλωμένο φαινόμενο των νευρικών και φυσιολογικών γενικότερα λειτουργιών, εξ ου και η ονομασία της θεωρίας αυτής. Η συνείδηση δηλαδή δεν έχει ιδία υπόσταση αλλά και ούτε η ψυχή οντότητα που να μπορεί ουσιωδώς να συμβάλλει στη παραγωγή των ψυχικών φαινομένων. Τα δε λεγόμενα ψυχικά φαινόμενα, κατά τη θεωρία αυτή, δεν είναι παρά συνέπειες των φυσιολογικών λειτουργιών κυρίως του εγκέφαλου.

Κύριοι θιασώτες της θεωρίας αυτής θεωρούνται οι ψυχολόγοι Ριμπώ, Φίσερ, Ρισέ καθώς και πολλοί φιλόσοφοι "υλίζοντες" ή οπαδοί του ψυχοφυσικού παραλληλισμού.

* Την θεωρία αυτή φέρονται να πολέμησαν οι Ανρί Μπερξόν, Τζαίημς και άλλοι.
Η **Επιδαυρία** ήταν σημαντική αρχαία παράλια χώρα της ΒΑ Πελοποννήσου, επί της ευρύτερης Αργολικής και του Νότιου Σαρωνικού Κόλπου. Οριζόταν δυτικά της αρχαίας Τροιζηνίας και Ερμιονίδας και ανατολικά της Αργολίδας, έχοντας επίκεντρο την αρχαία Επίδαυρο. Φυσικά όρια της Επιδαυρίας με την Αργολίδα αποτελούσαν τα όρη Αραχναίο, Τίθιο, Κυνόρτιο και Κορυφαίο. Το δε ανάπτυγμα των ακτών της επί του Σαρωνικού έφθανε τα 30 στάδια (κατά τον αρχαίο γεωγράφο Ψευδο-Σκύλακα).

Γενικά το έδαφος της Επιδαυρίας ήταν ορεινό παρουσιάζοντας ελάχιστες κοιλάδες πλην όμως ιδιαίτερα καλλιεργήσιμες με πλούσιους αμπελώνες υδροδοτούμενες κυρίως από πηγαία ύδατα, εξ ου και τα ιερά ύδατα του Ασκληπιείου. Από τους αμπελώνες της χαρακτηριζόταν από εποχής Ομήρου "αμπελόεσσα". Από τα ιδιάζοντα ζώα που διατρέφονταν στην αρχαία αυτή χώρα ήταν ο περίφημος "επιδαύριος ίππος" καθώς και τα "ξανθά ζώα" που διέτρεχαν τα ιερά της χώρας, "*ήμερα τοις ανθρώποις*" (αίγαγροι, ελάφια, κ.λπ), χωρίς βέβαια να εκλείπουν και μυθολογούμενοι δράκοντες.  

Την ονομασία της η χώρα έλαβε από τον πρώτο διοργανωτή αυτής τον από Διός ημίθεο Επίδαυρο, και εξ αυτού και οι κάτοικοί της καλούνταν **Επιδαύριοι**. Το επίσημο όνομα της Επιδαυρίας ήταν "*Ιερά χώρα της Επιδαύρου*", από το ιδιαίτερα περισπούδαστο ιερό "Ασκληπιείο" της, περισσότερο φημισμένο και από εκείνο της νήσου Κω, αλλά και της Αθήνας. Η παροχή πλούσιας ξυλείας από τα γύρω βουνά σε συνδυασμό με την ανάπτυξη των ακτών της έστρεψε από τους μυθικούς ακόμα χρόνους τους κατοίκους της προς τη θάλασσα γενόμενοι οι Επιδαύριοι επιδέξιοι ναυτικοί συμμετέχοντας στον Τρωικό πόλεμο αλλά και δημιουργώντας πολλές αποικίες όπως π.χ. στην Αίγινα, τη Σάμο, την Ιωνία καθώς και στις ακτές της Πελοποννήσου, όπως ήταν η Επίδαυρος Λιμηρά.

Η ακμή της Επιδαυρίας φέρεται να ξεκίνησε λίγους αιώνες πριν την εμφάνιση της Αθηναϊκής δημοκρατίας και που συνέχισε όμως για πολλούς ακόμα αιώνες μετά την κατάλυση αυτής, φθάνοντας μέχρι και τους βυζαντινούς χρόνους. Στη μακραίωνη αυτή ιστορία της, ιδιαίτερα πλούσια σε δράσεις, φέρεται πολλές φορές οι αρχαίοι Αθηναίοι να προσπάθησαν να την καταλάβουν με παντίους τρόπους πλην όμως δεν το επέτυχαν εκτός από μία περίπτωση όπου κατάφεραν συμμαχώντας με τους Αργείους, μόνιμους εχθρούς των Επιδαυρίων, να καταλάβουν και να λεηλατήσουν το ένα τρίτο της χώρας. Η αισχρή εκείνη συμμαχία των αρχαίων Αθηναίων εξανάγκασε τελικά τους Επιδαυρίους να στραφούν στην αρχαία Σπάρτη και να αναδειχθούν στους πιστότερους σύμμαχους των Σπαρτιατών όχι μόνο στη διάρκεια του Πελοποννησιακού πολέμου αλλά και για πολύ μακρύ χρόνο αργότερα.

Την Επιδαυρία μνημονεύει κυρίως ο Παυσανίας καθώς και πολλοί άλλοι ιστορικοί και γεωγράφοι της αρχαιότητας.

Πηγές
-----

* "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" τομ.ΙΑ', σελ.336
Το ημερολόγιο πλοίου της φρεγάτας Grand Turk.
**Ημερολόγιο πλοίου** ή **Ημερολόγιο Γεφύρας** (Log-book ή Ship's-log) ονομάζεται το επισημότερο βιβλίο που υποχρεούται να τηρεί κάθε πλοίο, ανεξαρτήτως εθνικότητας, υπαγωγής και τύπου. Στο βιβλίο αυτό, που τηρείται στη Γέφυρα του πλοίου, εξ ου και η δεύτερη ονομασία, καταχωρούνται με ημερολογιακή σειρά κάθε μέρα οτιδήποτε σχετικό έχει να κάνει με τον πλου, (πορείες, δελτία καιρού, κατάσταση θαλάσσης κ.λπ.), τις προσεγγίσεις (κατάπλου - απόπλου, αγκυροβολία, επίσκεψη Αρχών, ελευθεροκοινωνία, πλοήγηση, ρυμούλκηση κ.λπ.), τις φορτοεκφορτώσεις (έναρξη - λήξη, διατιθέμενα μέσα, ακολουθούμενοι τρόποι, βυθίσματα, κ.λπ.) καθώς και οποιεσδήποτε άλλες εργασίες (αλλαγές φυλακών, εργασίες συντήρησης κ.λπ.) ή όποια συμβάντα επί του πλοίου που αφορούν άυτό, επιβάτες, πλήρωμα ή φορτίο.

Το βιβλίο αυτό συμπληρώνεται από τον Πλοίαρχο σύμφωνα με το "πρόχειρο" ημερολόγιο που τηρεί ο Αξιωματικός Φυλακής, και προσκομίζεται για θεώρηση στις Αρχές του λιμένα αμέσως μετά τον κατάπλου και προ του απόπλου αν έγιναν ενδιάμεσα εμπορικές πράξεις.

Στα επιβατηγά πλοία εσωτερικών γραμμών, η θεώρηση αυτή γίνεται από τις Αρχές του λιμένα αφετηρίας ή από την Αρχή του πρώτου λιμένα προσέγγισης σε έκτακτα περιστατικά.

Παράλληλα με το Ημερολόγιο Γεφύρας στα πλοία τηρούνται επίσης και το Ημερολόγιο Μηχανής και το Ημερολόγιο Ασυρμάτου. Σε αντιδιαστολή των άλλων, το Ημερολόγιο Γεφύρας ονομάζεται και "Ημερολόγιο Καταστρώματος".

* Στο Ημερολόγιο Γεφύρας των πολεμικών πλοίων καταχωρούνται επίσης και όλες οι κινήσεις που αφορούν το πλήρωμα, οι ασκήσεις, σημαντικά σήματα καθώς και οποιεσδήποτε τυχόν άλλες εμπλοκές π.χ. νηοψίες, έρευνα - διάσωση, ειδικές μεταφορές κ.λπ.
* Το Ημερολόγιο Γεφύρας, κατά την ελληνική νομοθεσία, υπάγεται στη κατηγορία των Ναυτιλιακών εγγράφων του πλοίου.
* Ημερολόγιο πλοίου δεν τηρούν τα παροπλισμένα πλοία και τα μη επανδρωμένα πλωτά ναυπηγήματα.
Για ομώνυμα λήμματα, δείτε: Επιγένης (αποσαφήνιση).  
Ο **Επιγένης ο Βυζάντιος** ήταν μαθηματικός και αστρονόμος *(αστρολόγος)* του 2ου π.Χ. αιώνα.  

Μαθήτευσε κοντά στους Χαλδαίους αστρολόγους και έγραψε ένα βιβλίο γι' αυτούς με τίτλο *Περί των Χαλδαϊκών μαθηματικών*. Ανέφερε σ' αυτό, μεταξύ άλλων, ότι οι Χαλδαίοι διατηρούσαν πινακίδες με αστρονομικά αρχεία για μια περίοδο τουλάχιστον 720 χρόνων πριν την εποχή του. Ελάχιστα αποσπάσματα του έργου του διασώθηκαν από τον Σενέκα τον νεότερο και τον Πλίνιο τον πρεσβύτερο.

Το 1935, η Διεθνής Αστρονομική Ένωση, τιμώντας τον, έδωσε το όνομά του (Επιγένης) σ' έναν από τους κρατήρες της σελήνης .

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* Π. Δρανδάκη.
2. ↑  W. Smith, *Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology (1867)*, "Epigenes of Byzantium", τόμος II, σελ. 36. Ancient library Αρχειοθετήθηκε 2005-12-17 στο Wayback Machine.
Το Καστέλλι
Το **Καστέλλι** είναι παραθαλάσσιο κάστρο στην βορειοδυτική Κάλυμνο χτισμένο στο βραχώδη άκρο του ακρωτηρίου Ασπροπουντάρι. Βρίσκεται απέναντι από το Κάστρο Αγίου Κωνσταντίνου Τελένδου και διατηρούσε οπτική επαφή με το Κάστρο Γαλατιανής.

Κτίστηκε στην βυζαντινή περίοδο για την αντιμετώπιση κυρίως των Αραβικών επιδρομών κι έλεγχε το θαλάσσιο πέρασμα ανάμεσα σε Κάλυμνο και Τέλενδο. Είχε τείχος, προτείχισμα, πύργους για καλύτερη άμυνα, τειχισμένη ακρόπολη με πρόσβαση από κτιστή κλίμακα και τρεις πύλες. Στο εσωτερικού του ερείπια από πολλά κτίρια δείχνουν ότι είχε δημιουργηθεί οικισμός. Άγνωστο πότε ακριβώς εγκαταλείφθηκε , πιστεύεται κατά τον 10ο αιώνα άρχισε να μειώνεται η χρήση του ώσπου εγκαταλείφθηκε εντελώς.

Πηγές
-----

* *CORPUS Αρχαιολογία, ιστορία των πολιτισμών*, τεύχος 72, Ιουνίου 2005, Εκδόσεις Περισκόπιο, Μιχαήλ Ι. Κουτελλάς , σελίδες 66-67, *Τα Βυζαντινά κάστρα της Καλύμνου*.
Ο όρος **ηλεκτρονικές δημόσιες προμήθειες** (αγγλικά: public eProcurement ή electronic procurement in the public sector) αναφέρεται στη χρήση ηλεκτρονικών μέσων, κυρίως του διαδικτύου, κατά τη διαδικασία των δημόσιων προμηθειών και των δημόσιων συμβάσεων για την αγορά υπηρεσιών, αγαθών ή έργων. 

Η ηλεκτρονική διαδικασία προμηθειών από το δημόσιο τομέα στοχεύει στη διαφάνεια, στην καλύτερη αξιοποίηση των διαθέσιμων χρηματικών πόρων, στη μείωση κόστους και χρόνου, αλλά και στη δυνατότητα συμμετοχής περισσότερων προμηθευτών.

Στην Ελλάδα η διαδικασία των ηλεκτρονικών δημόσιων συμβάσεων υποστηρίζεται από το Εθνικό Σύστημα Ηλεκτρονικών Δημόσιων Συμβάσεων (ΕΣΗΔΗΣ).

Δείτε επίσης
------------

* Ηλεκτρονικές προμήθειες

Πηγές
-----

* Αποστολάκης, Ι.· Λουκής, Ε. Χάλαρης, Ι. (2008). *Ηλεκτρονική δημόσια διοίκηση: οργάνωση, τεχνολογία και εφαρμογές, (*Εκδόσεις Παπαζήση, 2008), σσ. 499-519, ISBN 978-960-02-2189-3.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ενιαία Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Συμβάσεων
* Εθνικό Σύστημα Ηλεκτρονικών Δημοσίων Συμβάσεων (ΕΣΗΔΗΣ)
Ο **Ερρίκος της Αγγλίας** (6 Μαΐου 1268 - 14 Οκτωβρίου 1274 στο Mέρτον, Σάρρεϋ) από τον Οίκο των Ανζού-Πλανταγενετών ήταν διάδοχος της Αγγλίας.

Βιογραφία
---------

Ήταν το πέμπτο παιδί και ο δεύτερος γιος του Εδουάρδου Α΄ της Αγγλίας από την πρώτη σύζυγό του, την Ελεονώρα της Καστίλλης.

Πρώτα χρόνια
------------

Ο Ερρίκος γεννήθηκε στο κάστρο του Γουίντσορ κατά τη διάρκεια της βασιλείας τού παππού του, Ερρίκου Γ' της Αγγλίας. Στις 3 Αυγούστου 1271 ο μεγαλύτερος αδερφός τού Ερρίκου, ο Ιωάννης, απεβίωσε 5 ετών ενώ ήταν υπό την κηδεμονία του μεγάλου θείου τους Ριχάρδου Α΄, 1ου κόμη της Κορνουάλης. Το τέλος του άφησε τον Ερρίκο ως το μεγαλύτερο επιζών παιδί του Εδουάρδου και δεύτερο στη σειρά διαδοχής στον θρόνο της Αγγλίας. Ο Ερρίκος Γ' απεβίωσε στις 16 Νοεμβρίου 1272. Ο Εδουάρδος Α΄ έγινε βασιλιάς της Αγγλίας και ο Ερρίκος διάδοχός του. Το 1273 ο Ερρίκος αρραβωνιάστηκε με την Ιωάννα Α' της Ναβάρρας.

Το τέλος
--------

Όταν ο Ερρίκος βρισκόταν ετοιμοθάνατος στο Γκίλφορντ το 1274, κανένας από τους γονείς του δεν έκανε το σύντομο ταξίδι από το Λονδίνο για να τον δει. Τον φρόντιζε η γιαγιά του, Ελεονώρα της Προβηγκίας, η οποία τον είχε μεγαλώσει κατά τη διάρκεια των τεσσάρων ετών που οι γονείς του ήταν στη Σταυροφορία. Έτσι η βασίλισσα ήταν πιο οικεία εκείνη τη στιγμή από τους γονείς του και ήταν πιο ικανή να τον παρηγορήσει στην ασθένειά του. Δεδομένου ότι ο Ερρίκος ήταν πάντα άρρωστος, η σοβαρότητα της ασθένειάς του ίσως δεν έγινε αντιληπτή, παρά μόνο όταν ήταν πολύ αργά για να τον φτάσουν οι γονείς του. Απεβίωσε από φυσικά αίτια, σε ηλίκία 6 ετών και τάφηκε στο αβαείο του Γουέστμινστερ.

Καταγωγή
--------

Πηγές
-----

1. ↑  John Carmi Parsons, *The Year of Eleanor of Castile's Birth and her Children by Edward I*. *Medieval Studies XLVI*: 245–65.
2. ↑  Alison Weir, *Britain's Royal Families: The Complete Genealogy* (London, U.K.: The Bodley Head, 1999), page 82.
**Eπιγαμία** ονομαζόταν το μέσω σύμβασης εξασφαλιζόμενο δικαίωμα γάμου μεταξύ πολιτών διαφορετικών πόλεων-κρατών στην αρχαία Ελλάδα.

Η επιγαμία ήταν προϋπόθεση για το γάμο. Αυτή γινόταν με σύμβαση μεταξύ του γαμπρού και του πατέρα (ή *Κυρίου*) της νύφης, αν ένα από τα μέρη δεν ήταν πολίτης του ίδιου κράτους με το άλλο.

Ο γάμος μεταξύ πολιτών διαφορετικών κρατών κατά βάση δεν επιτρεπόταν. Ο νόμος περί επιγαμιών του 451 π.Χ. στην Αθήνα απαιτούσε πλήρη υπηκοότητα και των δύο μερών για το γάμο. Έτσι, στην Αθήνα οι μέτοικοι δεν είχαν το δικαίωμα να παντρευτούν Αθηναίους πολίτες. Για παράδειγμα, ο γάμος της Ασπασίας και του Περικλή σύμφωνα με τον Αττικό νόμο ήταν παράνομος, αφού δεν υπήρχε επιγαμία μεταξύ της Μιλήτου και της Αθήνας. Από την άλλη πλευρά, η Αθήνα επέτρεψε τον 5ο αιώνα π.Χ. τον γάμο πολιτών της με πολίτες πόλεων της Εύβοιας. Υπήρχαν επίσης -πιθανώς σε ορισμένες περιπτώσεις- ρητές απαγορεύσεις επιγαμίας, όπως για παράδειγμα μεταξύ των Αττικών Δήμων Παλλήνης και Αγνούσης και μεταξύ πολιτών της Άνδρου και της Πάρου.

Το δικαίωμα, να επιτρέπεται σε πολίτες ενός κράτους να παντρευτούν γυναίκα από άλλο κράτος ή να δώσουν μία κόρη για γάμο σε πολίτη άλλου κράτους, συμφωνούνταν σε διακρατικές συμφωνίες. Αυτό ήταν συνήθως μια ιδιαίτερη εύνοια που χορηγούνταν από τα πιο διακεκριμένα κράτη. Η αμοιβαιότητα επερχόταν αυτομάτως. Ιδιαιτέρως στους ελληνιστικούς χρόνους, η επιγαμία όπως και η *ἔγκτησις* (το δικαίωμα απόκτησης ακινήτου στο εσωτερικό, το οποίο μπορούσε επίσης να παραχωρηθεί και σε μη πολίτες) ήταν μεταξύ των σπουδαιότερων συμβατικών όρων σε διακρατικές ενώσεις. Ένα παράδειγμα είναι η Σύμβαση Συμμαχίας και Ισοπολιτείας μεταξύ Αιτωλικής και Ακαρνανικής Συμπολιτείας του 263/62 π.Χ..

Παραπομπές
----------

1. ↑  «*Epigamie*». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Δεκεμβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 19 Ιουλίου 2018.
2. ↑  Πλούταρχος, Θησεύς 13.3, Κείμενο
3. ↑  Πλούταρχος Gr.Fr.7,193.
4. ↑  Wilhelm Wachsmuth: *Hellenische Altherthumskunde aus dem Gesichtspunkte des Staats*.
5. ↑  Ξενοφών, *Ελληνικά* 5,2,19: επιγαμίαις καί εγκτήσεσι παραλλήλαις, Κείμενο: perseus.tufts.edu (Αγγλικά)
6. ↑  «online-Lexikon Sphinx-Suche». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Δεκεμβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 19 Ιουλίου 2018.
7. ↑  Κείμενο Σύμβασης Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine. (Γερμανικά)
Ο **Ευάγγελος Μαμίας** (Αθήνα, 1902 - 1943) ήταν Έλληνας ηθοποιός του Εθνικού θεάτρου.

Βιογραφία
---------

Πρωτοεμφανίσθηκε στη θεατρική σκηνή περί το 1925 με τον θίασο της Μαρίκας Κοτοπούλη με τον οποίο και συνεργάσθηκε μέχρι το 1930. Το έτος αυτό και μέχρι το 1942 προσλήφθηκε στο θίασο του Εθνικού θεάτρου, που τότε ονομαζόταν Βασιλικό Θέατρο. Με το θίασο αυτό έπαιξε βασικούς και δευτερεύοντες ρόλους σε 36 θεατρικά έργα όπως: "Βαβυλωνία", "Σχολείο κακογλωσσιάς", "Ο αρχοντοχωριάτης" (*Le Bourgeois gentilhomme*} του Μολιέρου, "Υπηρέτης δύο αφεντάδων" (*Il servitore di due padroni*) του Γκολντόνι, "Ο επιθεωρητής", "Ο κουρέας της Σεβίλλης" (*Le Barbier de Séville*) του Μπωμαρσαί, "Βασιλιάς Ληρ" (*King Lear*], "Άμλετ" (*Hamlet*), "Ο Έμπορος της Βενετίας" (*The merchant of Venice*) του Σαίξπηρ και άλλα. Επίσης, το 1930 εμφανίστηκε στην κινηματογραφική ταινία του Βασίλη Περίδη "Για την αγάπη της". Κατά την περίοδο 1940-41 εμφανίστηκε στις παραγωγές της νεοσύστατης Εθνικής Λυρικής Σκηνής "Η νυχτερίδα" (*Die Fledermaus*) ως Δικηγόρος Μπλιντ και "Βοκκάκιος" (*Boccacio*) ως Σκάλτσα.

Το 1942 προσλήφθηκε στον θίασο της Κατερίνας. Πέθανε το επόμενο έτος.

Θεατρικές Παραστάσεις
---------------------

Άμεση ενημέρωση καταλόγου
Αυτός ο κατάλογος ενημερώνεται περιοδικά με μηχανικό τρόπο από ένα bot. Επεξεργασίες σε αυτό τον κατάλογο από χρήστες με το συνηθισμένο «χειροκίνητο» τρόπο θα αναιρεθούν με την επόμενη ανανέωση από το bot!

WQS | PetScan | YASGUI | Βρείτε εικόνες

| σεζόν | παράσταση | ρόλος | θίασος | θέατρο | σκηνοθέτης |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| *Ελληνική Θεατρική Περίοδος 1932/1933* | *Ο έμπορος της Βενετίας* | Γέρο Γόμπος | Εθνικό Θέατρο της Ελλάδας | *Κτήριο Τσίλερ* | Φώτος Πολίτης |
| *Ελληνική Θεατρική Περίοδος 1932/1933* | *Η θυσία του Αβραάμ* | Σόφερ | Εθνικό Θέατρο της Ελλάδας | *περιοδεία* | Φώτος Πολίτης |
| *Ελληνική Θεατρική Περίοδος 1932/1933* | *Οθέλλος* | Ροδρίγος | Εθνικό Θέατρο της Ελλάδας | *Κτήριο Τσίλερ* | Φώτος Πολίτης |
| *Ελληνική Θεατρική Περίοδος 1933/1934* | *Ο αρχοντοχωριάτης* | Κοβιέλος | Εθνικό Θέατρο της Ελλάδας | *Κτήριο Τσίλερ* | Φώτος Πολίτης |
| *Ελληνική Θεατρική Περίοδος 1935/1936* | *Αυτοκράτωρ Μιχαήλ* | Σγουρίτζης | Εθνικό Θέατρο της Ελλάδας | *Κτήριο Τσίλερ* | Δημήτρης Ροντήρης |

Τέλος αυτόματα δημιουργημένου καταλόγου.
Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου

Πηγές
-----

* "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ.12ος, σελ.908.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *Εγκυκλοπαίδεια Δομή*, τόμος 10, σελ. 94, Αθήνα 1999
2. ↑  Μαμίας Ευάγγελος από την Εκδοτική Αθηνών
3. ↑  από τον ιστότοπο της Εθνικής Λυρικής Σκηνής

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Φωτογραφία του Ευάγγελου Μαμία στο αρχείο του Ε.Λ.Ι.Α.
* Σκίτσο του Ευάγγελου Μαμία από τον *Πανδέκτη*, Ινστιτούτο Νεοελληνικών Σπουδών - Ι.Ν.Ε.
Ο **Ερρίκος, δούκας του Σλέσβιχ** (*Heinrich II. (Holstein-Rendsburg)*, περί το 1342 - 1375), δούκας του Σλέσβιχ (1364 - 1375) ήταν ο νεώτερος γιος του Βάλντεμαρ Γ΄ της Δανίας ο οποίος ήταν δούκας του Σλέσβιχ ως Βάλντεμαρ Ε΄ και της Ριχάρδις του Σβερίν. Ο μεγαλύτερος αδελφός του πρίγκιπας Βάλντεμαρ (περί το 1338 - 1360) σύμφωνα με επίσημα έγγραφα είχε συνβασιλεύσει με τον πατέρα του, μετά τον πρόωρο θάνατο του (1360) τον αντικατέστησε ο ίδιος ο Ερρίκος. Ο Ερρίκος καταγόταν από τον κλάδο του Άβελ της Δανίας του Οίκου του Έστριντσεν, η θεία του ήταν η Χέλβιγκ του Σλέσβιχ.
Ο Ερρίκος κληρονόμησε τμήματα του δουκάτου του Σλέσβιχ (1364), τα νοτιότερα τμήματα του βασιλείου του είχαν περιέλθει στους κόμητες του Χόλσταϊν, ένα άλλο τμήμα του βασιλείου του περιήλθε στην μητέρα του Ριχάρδις του Σβερίν για να την ενισχύσει κατά την διάρκεια της χηρείας της, στον Ερρίκο έμεινε μόνο ένα μικρό τμήμα. Η περιοχή του βρισκόταν στο επίκεντρο διαμάχης ανάμεσα στον ισχυρό βασιλιά Βάλντεμαρ Δ΄ της Δανίας από τα βόρεια και τους κόμητες Ερρίκο Β΄ (1317-1384) και Νικόλαο (1320-1397) του Χόλσταϊν-Ρέντσμπουργκ από τα νότια, προσπάθησε να μεσολαβήσει ανάμεσα στις αντιμαχόμενες πλευρές και απέτυχε γι'αυτό τον Ιούνιο του 1374 υπέκυψε στις απαιτήσεις του Δανού βασιλιά. Δεν απέκτησε παιδιά και ο κλάδος του Άβελ από τον Οίκο του Έστριντσεν ξεκληρίστηκε με τον θάνατο του.

Πηγές
-----

* Dansk biografisk leksikon, vol. 10, Copenhagen, 1936
* Diplomatarium Danicum III, 9, Nr. 375 (contains the pledge letters of 1374), Copenhagen 1982
* Otto Brandt: Geschichte Schleswig-Holsteins, Kiel, 1989
* Hans J. Runge: Niehuus in der spätmittelalterlichen Landesgeschichte, in: Jahrbuch des Heimatvereins Schleswigsche Geest 2003, Husum, 2002
* H.V. Gregersen: Slesvig og Holsten indtil 1830, Copenhagen, 1981

|  |
| --- |
| Ερρίκος, δούκας του Σλέσβιχ **Οίκος των Έστριντσεν****Γέννηση:** 1342 **Θάνατος:** 1375 |
| Βασιλικοί τίτλοι |
| ΠροκάτοχοςΒάλντεμαρ Γ΄ της Δανίας | **Δούκας του Σλέσβιχ1364 - 1375** | ΔιάδοχοςΝικόλαος του Χόλσταϊν-Ρέντσμπουργκ και Ερρίκος Β΄ του Χόλσταϊν-Ρέντσμπουργκ |
Η **ΚΦ Λούσνια** (αλβανικά: *KF Lushnja*) είναι ποδοσφαιρική ομάδα της Αλβανίας η οποία εδρεύει στην ομώνυμη πόλη του Νόμου Φιέρ.

Διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες της στο Στάδιο Αμπντουραχμάν Ρόζα Χατζίου (*Stadiumi Abdurrahman Roza Haxhiu*), χωρητικότητας 8.500 καθήμενων θεατών. 

Μετράει συνολικά 43 συμμετοχές στην Πρώτη Εθνική Κατηγορία, ενώ σήμερα αγωνίζεται στην Δεύτερη Κατηγορία της Αλβανίας.

Φίλαθλοι
--------

Οι οργανωμένοι οπαδοί της ομάδας είναι οι: *Ultras Delegatët*, *Ultras Stan Karbunarë*, *Ultras Karbunarë*, *Lushnjia Warriors*, *Tifoza e Lushnjes*.

Τίτλοι
------

**Κατεγκορία ε Παρ (2η εθνική κατηγορία)**

* **Πρωταθλήτρια (6):** 1960, 1981–82, 1987–88, 1989–90, 1995–96, 2012–13

Παραπομπές
----------

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος ΚΣ Λούσνια
* KS Lushnja - UEFA.COM
* KF Lushnja - Betapi.com
* KS Lushnja - Transfermarkt.com
Η **Ηλεκτρονική συμμετοχή** (αγγλικά: electronic participation, e-participation) είναι η διαδικασία που ενθαρρύνει και υποστηρίζει τη συμμετοχή των πολιτών σε θέματα διακυβέρνησης με τη χρήση των τεχνολογιών πληροφορικής και επικοινωνιών (ΤΠΕ). Η ηλεκτρονική συμμετοχή μπορεί να αφορά σε θέματα διοίκησης, παροχής υπηρεσιών, λήψης αποφάσεων και διαμόρφωσης πολιτικών και ως εκ τούτου εντάσσεται στο ευρύτερο πλαίσιο της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης και της συνεργατικής διακυβέρνησης. 

Ο δείκτης ηλεκτρονικής συμμετοχής (EPI) του ΟΗΕ αξιολογεί και κατατάσσει τις χώρες σύμφωνα με τη χρήση υπηρεσιών ηλεκτρονικής συμμετοχής.

Δείτε επίσης
------------

* Δημόσια διαβούλευση
* Ηλεκτρονική διαδικασία λήψης αποφάσεων
* Ηλεκτρονική διακυβέρνηση
* Συνεργατική διακυβέρνηση
* Ηλεκτρονική δημοκρατία

Πηγές
-----

* Riviere, P. The Framework That Will Make You Understand E-participation, citizenlab.com, 2017, Ανακτήθηκε στις 10 Ιουλίου 2021
* Le Blanc, D. E-participation: a quick overview of recent qualitative trends, (United Nations, 2020), un.org, Aνακτήθηκε στις 17 Ιουλίου 2021

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* E-Participation Index
Το έμβλημα της περιοχής
Η περιοχή στον χάρτη του Βασιλείου της Κροατίας και Σλαβονίας
Οι διοικητικές περιοχές του Βασιλείου Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων 1918-1922
Η **Ζουπανία Λίκα και Κρβάβα** (*κροατικά : Личко-крбавска жупанија, ουγγρικά : Lika-Krbava vármegye*) ήταν διοικητική διαίρεση της Κροατίας από το 1881 έως το 1924. Η περιοχή καταλάμβανε τα εδάφη της γεωγραφικής περιοχής της Λίκα και της λεκάνης του ποταμού Κρβάβα. Η πρωτεύουσα της περιοχής ήταν η πόλη Γκόσπιτς. Είχε έκταση 6.211 τετραγωνικά χλμ, κι σύμφωνα με την απογραφή του 1910 204.710 κατοίκους.

Ιστορία
-------

Αρχικά δημιουργήθηκε μετά την κατάργηση της Στρατιωτικής περιφέρειας και προσαρτάται στο Βασιλείου της Κροατίας και Σλαβονίας, επαρχίας του Βασιλείου της Ουγγαρίας και της Αυστροουγγαρίας στις 15 Ιουλίου 1881. Από το 1918 έως το 1924 αποτέλεσε διοικητική περιοχή του Βασιλείου Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων.

Πληθυσμός
---------

Σύμφωνα με την απογραφή του 1910 αριθμούσε 204.710 κατοίκους, ανάλογα με τη γλώσσα που μιλούσαν ήταν: 

* Σερβική γλώσσα : 104.036
* Κροατικά : 100.346

Παραπομπές
----------

1. ↑  Пописи становништва 1900. и 1910. у Аустроугарској, Приступљено 30. 10. 2013.

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Личко-крбавска жупанија  της Σερβικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Κράνος Καμπούτο

  

**Καμπούτο** (兜, 冑) ονομάζεται στην ιαπωνική γλώσσα το πολεμικό κράνος, ο όρος όμως έχει επικρατήσει κυρίως για να ονομάσει το κράνος της παραδοσιακής πολεμικής στολής των Σαμουράι.

Ιστορία
-------

Τα πρώτα κράνη που έχουν βρεθεί στην Ιαπωνία χρονολογούνται από τον 5ο αι. μ.Χ. και προέρχονται από αντιγραφές κινέζικων και κορεατικών κρανών.

Τα παραδοσιακό καμπούτο των Σαμουράι, εμφανίστηκαν πρώτη φορά κατά τον 10ο αι. μ.Χ. στην Περίοδο Χεϊάν. 

Τα κύρια μέρη ενός *Καμπούτο*   
 1= ο θόλος (hachi)  
 2 = προστατευτικό τραχήλου (shikoro)  
 3 = προστατευτικό αυτιών (fukigaeshi)  
 4 = γείσο (mae-zashi)  
 5 = ;   
6 = υποδοχή θυρεού (datemono)  
7 = υποδοχή διακοσμητικού εμβλήματος (hachimanza)
Τον 16ο αιώνα κατά την περίοδο Σενγκόκου όταν άλλαξε ο τρόπος μάχης των Σαμουράι λόγω της χρήσης της πυρίτιδας πλέον, (οι μάχες έγιναν ομαδικές) το κράνος Καμπούτο άλλαξε μορφή, στην παραλλαγή που είναι γνωστή ως *τοσέι γκουσόκου*.
Το καμπούτο έγινε σημαντικό κομμάτι της πανοπλίας ενός Σαμουράι, με έντονη πολιτιστική επίδραση ακόμα και στην καθημερινότητα του ιαπωνικού λαού, γεγονός που αντικατοπτρίζεται στην χρήση πολλών παρομοιώσεων και κωδικοποιημένων εκφράσεων στην ιαπωνική γλώσσα. Παράδειγμα, η φράση *Katte kabuto no o wo shimeyo*, που σε ελεύθερη απόδοση στα ελληνικά, μεταφράζεται ως *μη χαλαρώνεις το κορδόνι του καμπούτο ακόμα και μετά τη νίκη*, δηλαδή, *μην επαναπαύεσαι στις δάφνες σου*.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Bryant, Anthony J. (1991). *Early Samurai: 200-1500 AD*. Angus McBride, Ill. Osprey Publishing. σελ. 45. ISBN 9781855321311. [*νεκρός σύνδεσμος*]
2. ↑  式正の鎧・大鎧 Costume Museum
3. ↑  ό.π.
4. ↑  勝って兜の緒を締めよ weblio国語辞典
Το έμβλημα της περιοχής
Η περιοχή στον χάρτη του βασιλείου Κροατίας και Σλαβονίας
Οι διοικητικές περιοχές του Βασιλείου Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων 1918-1922
Η  **Ζουπανία Πόζεγκα** (*κροατικά: Požeška županija, ουγγρικά: Pozsega vármegye*) ήταν διοικητική διαίρεση του Βασιλείου της Σλαβονίας του Βασιλείου της Κροατίας και Σλαβονίας, επαρχιών του Βασιλείου της Ουγγαρίας και της Αυστροουγγαρίας. Από το 1918 έως το 1924 αποτέλεσε διοικητική περιοχή του Βασίλειου Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων. Η πρωτεύουσα της περιοχής ήταν η Πόζεγκα, σύμφωνα με την απογραφή του 1910 είχε 265.272 κατοίκους κι έκταση 4.933 τετραγωνικά χλμ.

Ιστορία
-------

Η διοικητική περιοχή της Πόζεγκα δημιουργήθηκε πρώτη φορά το 1210 σαν κομιτάτο της Πόζεγκα. Κατά το Μεσαίωνα επεκτάθηκε στην κοιλάδα της Πόσεγκα και την Ποσάβινα. Κατά τη διάρκεια του 13ου αιώνα η κομητεία θεωρήθηκε ιδιοκτησία της ουγγρικής βασίλισσας. Από το τέλος του 14ου αιώνα το έδαφος της κομητείας είναι εκτεθειμένο σε επιδρομές από τα οθωμανικά στρατεύματα, με αποκορύφωμα την οθωμανική κατάκτηση της κομητείας το 1537.

Απελευθερώθηκε από τους Οθωμανούς το 1699 αλλά δεν δημιουργήθηκε ξανά η κομιτεία αλλά πέρασε υπό στρατιωτική διοίκηση. Με την δημιουργία του βασιλείου της Σλαβονίας αποτέλεσε τμήμα της μετά το 1732 και χωρίστηκε διοικητικά σε τέσσερις περιοχές: Βιτροβίτιτσα, Πόζεγκα, Βάλποβο και Όσιγιεκ με δύο πόλεις: Πόζεγκα και Όσιγιεκ. Σαν διοικητική ενιαία διαίρεση επίσημα αποκαταστάθηκε το 1745.

Το 1918 με την διάλυση της Αυστροουγγαρίας έγινε διοικητική διαίρεση του Βασιλείου Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων έως το 1924.

Πληθυσμός
---------

Σύμφωνα με την απογραφή του 1910 είχε 265.272 κατοίκους που μίλούσαν τις ακόλουθες γλώσσες:
8 Κροατική γλώσσα : 142616

* Σερβική γλώσσα : 66.783
* Ουγγρικά : 16462
* Γερμανικά : 13.143
* Σλοβακίας : 3352
* Ρουθινιακά : 2888

Πηγές
-----

* ARHINET - Požeška županija
* Požeška županija na Portalu znanstvenih časopisa Republike Hrvatske Αρχειοθετήθηκε 2021-03-05 στο Wayback Machine.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Požeška županija  της Κροατικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Το έμβλημα της περιοχής
Η περιοχή στον χάρτη του Βασιλείου της Κροατίας και Σλαβονίας
Οι διοικητικές περιοχές του Βασιλείου Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων 1918-1922
Η **Ζουπανία Μόντρουσκο και Ριέκα** (*κροατικά: Modruško-riječka županija, ουγγρικά: Modrus-Fiume vármegye*) ήταν διοικητική διαίρεση της Κροατίας από το 1526 έως το 1920. Η πρωτεύουσα της περιοχής ήταν η πόλη Όγκουλιν, σύμφωνα με την απογραφή του 1910 είχε 231.654 κατοίκους κι έκταση 4.879 τετραγωνικά χλμ.

Ιστορία
-------

Αρχικά δημιουργήθηκε το 1526 σαν διαίρεση του Βασιλείου της Σλαβονίας και έπειτα του Βασιλείου της Κροατίας και Σλαβονίας, επαρχιών του Βασιλείου της Ουγγαρίας και της Αυστροουγγαρίας. Από το 1918 έως το 1920 αποτέλεσε διοικητική περιοχή του Βασιλείου Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων.

Δημογραφικά
-----------

Το 1900 είχε πληθυσμό 228.452 κατοίκους και αποτελείται από τις ακόλουθες γλωσσικές κοινοτήτες:

* Κροατικά : 150.982 (66,1%)
* Σερβικά : 73.604 (32,2%)
* Ουγγρικά : 601 (0,3%)
* Γερμανικά : 512 (0,2%)
* Σλοβακικά : 58 (0,0%)
* Ρουθενιανά : 4 (0,0%)
* Ρουμανικά : 3 (0,0%)
* Άλλες ή άγνωστες: 2.688 (1,2%)

Σύμφωνα με την απογραφή του 1900 αποτελείται από τις ακόλουθες θρησκευτικές κοινότητες:

* Ρωμαιοκαθολικοί : 154.276 (67,5%)
* Ελληνορθόδοξοι : 73.632 (32,2%)
* Εβραϊοι : 335 (0,2%)
* Λουθηρανοί : 128 (0,1%)
* Καλβινιστές : 66 (0,0%)
* Ελληνοκαθολικοί: 8 (0,0%)
* Ενωτικοί : 0 (0.0%)
* Άλλοι ή άγνωστης θρησκείας: 7 (0,0%)

Το 1910 ο πληθυσμός ήταν 231.654 κάτοικοι.

Πληθυσμός ανά γλώσσα (1910 απογραφή): 

* Κροατικά = 152.210 (65.73%)
* Σερβικά = 74.894 (32.34%)
* Ουγγρικά = 899 (0,39%)
* Γερμανικά = 592 (0,26%)
* Σλοβακικά = 64 (0,03%)
* Ρουμανικά = 6 (0.00%)
* Ρουθενιανά = 4 (0.00%)
* Άλλοι = 2.895 (1,25%)

Παραπομπές
----------

1. ↑  «KlimoTheca :: Könyvtár». Kt.lib.pte.hu. Ανακτήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 2012.
2. ↑  «KlimoTheca :: Könyvtár». Kt.lib.pte.hu. Ανακτήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 2012.
3. ↑  1910 census

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 316637656

 |

 |
Συντεταγμένες: 42°19′1.6″N 71°7′44.4″W﻿ / ﻿42.317111°N 71.129000°W﻿ / 42.317111; -71.129000

Η **Ελληνορθόδοξη Θεολογική Σχολή του Τιμίου Σταυρού** (αγγλικά: *Holy Cross Greek Orthodox School of Theology*) ιδρύθηκε από τον τότε Αρχιεπίσκοπο Αμερικής και μετέπειτα Οικουμενικό Πατριάρχη Αθηναγόρα το 1937 στο Κονέκτικατ. Το 1946 μεταφέρθηκε στη Μασαχουσέτη. Το 1966 αναδιοργανώθηκε σε σχολή τετραετούς φοιτήσεως για απόκτηση πτυχίου Θεολογίας· επίσης προσφέρει προγράμματα μεταπτυχιακών σπουδών. Το κτιριακό του συγκρότημα βρίσκεται έξω από τη Βοστώνη, σε μία έκταση 240 στρεμμάτων (πρώην κτήμα Γουέλντ) στο Μπρουκλάιν, για πολλά χρόνια στο παρελθόν προπονητικό κέντρο των Μπόστον Σέλτικς. Θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα κέντρα της ορθόδοξης θεολογίας στο δυτικό ημισφαίριο.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* (Αγγλικά) Επίσημος ιστότοπος

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 124394342
* LCCN: n85036675
* ISNI: 0000 0001 2150 7300
* GND: 1007333-4

 |

 |



1. ↑  «ROR Data» 16  Φεβρουαρίου 2023.
Η **Ελληνορθόδοξη Εκκλησία του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου** είναι Ελληνορθόδοξη εκκλησία στο Άπερ Ουέστ Σάιντ του Μανχάταν, επί της συμβολής μεταξύ της Ουέστ Εντ Άβενιου και της Ουέστ 91στ Στριτ.

Ιστορία
-------

Η εκκλησία ανεγέρθηκε από το αρχιτεκτονικό γραφείο *Heins & LaFarge* το 1893–94 ως η **Τέταρτη Πρεσβυτεριανή Εκκλησία**. Η εκκλησία πωλήθηκε σε μια Ελληνορθόδοξη ενορία το 1952.

Αρχιτεκτονική
-------------

Ο λιτός τοίχος της πρόσοψης της εκκλησίας, με φειδωλή, ταυτόχρονα, χρήση λεπτομερειών προερχόμενων από την βενετική γοτθική αρχιτεκτονική και τον Ριτσαρντσονιανό ρομανικό ρυθμό, καθώς και το τετράγωνο γωνιακό κωδωνοστάσιο με το οδοντωτό στηθαίο, το οποίο είναι κοσμημένο με γκαργκόιλ υδρορροές καταδεικνύουν τις ικανότητες του Ρίτσαρντσον. Τα υψηλής αισθητικής βιτρώ πιθανώς να προήλθαν από το το εργαστήριο *Tiffany*, ή ενδεχομένως από τον Τζον ΛαΦαρζ, τον πατέρα του αρχιτέκτονα, κάτι το οποίο θα τα καθιστούσε ως ακόμη σπανιότερα.

Δείτε επίσης
------------

* Ελληνορθόδοξη Εκκλησία Ευαγγελισμού της Θεοτόκου (Μιλγουόκι), στο Ουισκόνσιν, σχεδιασμένη από τον Φρανκ Λόιντ Ράιτ

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Streetscapes: Annunciation Greek Orthodox Church; Country Ambiance In a Big-City Setting, By CHRISTOPHER GRAY, New York Times, 7 Ιουλίου 1991
2. ↑  Norval White and Elliot Willensky, AIA Guide to New YorkCity, Fourth Edition, 2000, p. 334.
3. ↑

Εξωτερικός Σύνδεσμος
--------------------

* Ιστοσελίδα της Ενορίας

Συντεταγμένες: 40°47′31.4″N 73°58′33.6″W﻿ / ﻿40.792056°N 73.976000°W﻿ / 40.792056; -73.976000
Το **εύρος παλίρροιας** είναι η διαφορά ύψους μεταξύ της υψηλής και της χαμηλής παλίρροιας. Το εύρος δεν είναι σταθερό αλλά αλλάζει ανάλογα με τις θέσεις της Σελήνης και του Ήλιου.

Το πιο ακραίο εύρος συμβαίνει κατά τη διάρκεια της εαρινής παλίρροιας, όταν οι βαρυτικές δυνάμεις τόσο της Σελήνης όσο και του Ήλιου ευθυγραμμίζονται (συζυγία), ενισχύοντας η μία την άλλη προς την ίδια κατεύθυνση (νέα Σελήνη) ή προς αντίθετες κατευθύνσεις (πανσέληνος). Κατά τη διάρκεια των μεγάλων παλιρροιών, όταν οι βαρυτικές δυνάμεις της Σελήνης και του Ήλιου δρουν σε τετραγωνισμό (κάνοντας μια ορθή γωνία προς την τροχιά της Γης), η διαφορά μεταξύ της υψηλής και της χαμηλής παλίρροιας είναι μικρότερη. Οι μηδαμινές παλίρροιες εμφανίζονται κατά το πρώτο και τελευταίο τέταρτο των φάσεων της Σελήνης. Η μεγαλύτερη ετήσια παλίρροια μπορεί να αναμένεται γύρω από την ώρα της ισημερίας αν συμπίπτει με την εαρινή παλίρροια.

Παραπομπές
----------
Ο **Σερ Καμούτα Λατάζι** (Sir Kamuta Latasi, KCMG, OBE, 1936) είναι πολιτικός από το Τουβαλού, βουλευτής και μέλος του ανακτοβουλίου. Υπήρξε πρωθυπουργός της χώρας του από τις 10 Δεκεμβρίου του 1993 ως τις 24 Δεκεμβρίου του 1996. Αντίθετος με την πρακτική των πολιτικών της χώρας του, που δεν ανήκουν σε κόμματα, ο Λατάζι ρέπει προς το ρεπουμπλικανισμό. Από τις 19 Μαρτίου 2010 ως τις 16 Απριλίου του ίδιου έτους ήταν υπηρεσιακός Γενικός Κυβερνήτης του Τουβαλού.

Προσωπικά στοιχεία
------------------

Γεννήθηκε το 1936. Είναι, εκτός από βετεράνος πολιτικός και γαιοκτήμονας. Παντρεύτηκε τη Λαίδη Ναάμα Μαχέου Λατάζι, πρώην βουλευτίνα. Ο Λατάζι ασχολείται στην οικία του με τον παραδοσιακό κήπο του, καλλιεργώντας πουλάκα.

Πρωθυπουργία
------------

Ο Λατάζι εξελέγη πρωθυπουργός από το κοινοβούλιο το Δεκέμβριο του 1993, μετά την αποχώρηση του Τομάζι Πουαπούα, ο οποίος θα αναμετρούνταν σε δεύτερο γύρο με τον Μπικενιμπέου Παενίου. .

Ζήτημα σημαίας
--------------

Στη διάρκεια της πρωθυπουργίας του, τέθηκε το ζήτημα αλλαγής της σημαίας της χώρας. Το αγγλικό Union Jack, που αποτελούσε μέρος της σημαίας αφαιρέθηκε με απόφαση της κυβέρνησης και ένα νέο σχέδιο σημαίας καθιερώθηκε. Το μέτρο αυτό όμως , που οι υποστηρικτές του Λατάζι είδαν ως προσπάθεια για αποκοπή από το αποικιακό παρελθόν, θεωρήθηκε αυθαίρετη πράξη της κυβέρνησης από το λαό. Στις εκλογές που διεξήχθησαν το Μάρτιο του 1998 ο Λατάζι ηττήθηκε στην εκλογική του περιφέρεια, Φουναφούτι. Το παλαιό σχέδιο με τη σημαία του Ηνωμένου Βασιλείου σε μικρό μέγεθος επαναφέρθηκε μετά την αλλαγή της κυβέρνησης. Το Λατάζι διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Παενίου.

Πρόεδρος της Βουλής , τίτλοι και επανεκλογή στη βουλή
-----------------------------------------------------

Το 2006 ο Λατάζι εξελέγη πρόεδρος του Κοινοβουλίου. Παρά τις προηγούμενες ρεπουμπλικανικές του βλέψεις, το 2008 δέχτηκε τον τίτλο του Ιππότη από την Βασίλισσα της Αγγλίας. Παράλληλα, έγινε μέλος του Ανακτοβουλίου.

Στις γενικές εκλογές του 2015 επανεκλέχθηκε βουλευτής.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* "Court Circular", *The Times*, 3 Ιανουαρίου 2008 (ανακοίνωση του τίτλου του Σερ Καμούτα)

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Ανακτήθηκε στις 19  Οκτωβρίου 2021.
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 19  Οκτωβρίου 2021.
3. ↑  BBC News, *Sinking feeling in Tuvalu*, 28 Αυγούστου 2002.
4. ↑  Ιστορία του Τουβαλού
5. ↑  Πληροφορίες για την πολιτική ιστορία του Τουβαλού από τον ιστότοπο της Κοινοπολιτείας των Κρατών.
6. ↑  «Sopoaga expects be sworn in as Tuvalu PM». *Radio New Zealand*. 9 Απριλίου 2015. Ανακτήθηκε στις 9 Απριλίου 2015.
Ο **Ιωάννης Κουντουριώτης** (1866 - 1933) ήταν Έλληνας πολιτικός και τραπεζίτης.

Η ζωή του
---------

Γεννήθηκε στις 27 Αυγούστου 1866 στην Ύδρα και ήταν γιος του βουλευτή Θεόδωρου Κουντουριώτη και της Λουκίας Νεγρεπόντη. Από την πλευρά του πατέρα του καταγόταν από την σπουδαία οικογένεια Κουντουριώτη και ήταν εγγονός του πρωθυπουργού Γεωργίου Κουντουριώτη, ενώ από την πλευρά της μητέρας του από την παλαιά χιώτικη οικογένεια Νεγρεπόντη, τα μέλη της οποίας ασχολούντο παραδοσιακά με το εμπόριο. Αδελφός του ήταν ο ναύαρχος και πρόεδρος της Δημοκρατίας Παύλος Κουντουριώτης. Σπούδασε νομικά στη Νομική Σχολή Αθηνών του Πανεπιστημίου Αθηνών, του οποίου αναγορεύθηκε διδάκτωρ και συμπλήρωσε τις σπουδές του στο Παρίσι. Ασχολήθηκε με την πολιτική και εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Ύδρας το 1899, εκλεγόμενος συνεχώς από τότε μέχρι και το 1911. Υπήρξε φίλος του Ελευθερίου Βενιζέλου, με τον οποίο διατηρούσε φιλική σχέση από το σχολείο. Ο τελευταίος του είχε υποσχεθεί ότι θα τον στηρίξει σε ενδεχόμενη υποψηφιότητά του στις δημαρχιακές εκλογές της Αθήνας, τελικώς όμως απευθύνθηκε στον Εμμανουήλ Μπενάκη, ο οποίος και εξελέγη τελικώς με την στήριξη του κόμματος των Φιλελευθέρων. Το 1917 διορίστηκε έκτακτος απεσταλμένος και πληρεξούσιος υπουργός «παρά τη σερβική Αυλή» στη Θεσσαλονίκη.

Διετέλεσε πρόεδρος της Τράπεζας Αθηνών, της Γενικής Τράπεζας, της Γαλλοελληνικής Τράπεζας, καθώς και αντιπρόεδρος της Τράπεζας Ανατολής. Την περίοδο 1923 - 1933 διετέλεσε πρόεδρος της Φιλεκπαιδευτικής Εταιρείας, αντιπρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Τροχιοδρόμων Αθηνών - Πειραιώς και μέλος της Αθηναϊκής Λέσχης.

Απεβίωσε στο Παρίσι στις 10 Οκτωβρίου 1933 και ενταφιάστηκε στο Α' νεκροταφείο Αθηνών. Ήταν νυμφευμένος με την Θάλια Αθηνογένη (1896-1953), ανιψιά του Στέφανου Σκουλούδη και είχε αποκτήσει δύο κόρες: την Μαρία, σύζυγο Αχιλλέα Γεωργαντά, και την Λουκία.

Πηγές
-----

1. 1 2  Αρχείο Ιωάννη Κουντουριώτη[*νεκρός σύνδεσμος*],από την ιστοσελίδα του ΕΛΙΑ
2. ↑  Κατάλογος με τους προέδρους της Φιλεκπαιδευτικής Εταιρείας[*νεκρός σύνδεσμος*], από την ιστοσελίδα της Φιλεκπαιδευτικής Εταιρείας
Η **Ζενές Σπορτίβ Σαιν-Πιερουάζ**, ή **ΖΣΣΠ**, είναι γαλλική ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα το Σαιν-Πιέρ της Ρεουνιόν και έτος ίδρυσης το 1950. Αποτελεί την ομάδα με τους περισσότερους τίτλους, μαζί με την ΣΣ Σαιντ-Λουιζιέν, στο Πρωτάθλημα της Ρεουνιόν με 16 νίκες.

Τίτλοι
------

* Πρωτάθλημα Ρεουνιόν (16)
	+ Πρωταθλήτρια : 1956, 1957, 1959, 1960, 1961, 1971, 1972, 1973, 1975, 1976, 1978, 1989, 1990, 1993, 1994, 2008

* Κύπελλο Ρεουνιόν (8)
	+ Νικήτρια : 1959, 1962, 1971, 1980, 1984, 1989, 1992, 1994
	+ Φιναλίστ : 2002

* Τοπικό Κύπελλο Γαλλίας (5)
	+ Νικήτρια : 1964, 1971, 1976, 1977, 1989

* Κύπελλο Υ.Ν. (3)
	+ Νικήτρια : 1990, 1991, 1995

* CAF Champions League
	+ Δεύτερος Γύρος : 1995, 1997

Συνεργασία
----------

Η ομάδα από το Σαιν-Πιέρ έχει συνάψει συνεργασία με την ΧΑΚ, δίνοντας, έτσι, την ευκαιρία στους καλύτερους νεαρούς παίκτες από τις ακαδημίες της να πάρουν "προαγωγή" για την Χάβρη. Αυτό βοήθησε αριθμό νεαρών παικτών να δώσει ώθηση στην καριέρα του, όπως συνέβη στην περίπτωση των Γκιγιόμ Οαρό, Φλοράν Σιναμά-Πονγκόλ, Ντιμιτρί Παγιέ και πιο πρόσφατα με τους νεαρούς Ζαν-Πασκάλ Φονταίν, Ελ Φαρντού Μπεν Ναμπουχάν και Ματιέ Λαγκαρίγκ.

Εξωτερικός Σύνδεσμος
--------------------

* Αρχειοθετήθηκε 2018-03-18 στο Wayback Machine.