recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Στο χώρο των επιστημών ο όρος **Νόμος** σημαίνει *μια πρόταση που θεωρείται ότι έχει απόλυτη ισχύ για ορισμένη περιοχή φυσικών κοινωνικών ή άλλων φαινομένων*.

Ο επιστημονικός νόμος εξηγεί φαινόμενα δίνοντας ταυτόχρονα τη δυνατότητα πρόβλεψης συμβάντος υπό ορισμένες συνθήκες. Για παράδειγμα οι Νόμοι του Νεύτωνα για τη βαρύτητα και την κίνηση εξηγούν μεταξύ άλλων τη πτώση της πέτρας στο έδαφος. Ταυτόχρονα δίνουν ακριβείς σχέσεις μεταξύ δύναμης που δέχεται η πέτρα και στα μεγέθη που χαρακτηρίζουν την κίνησή της.

Πολλές φορές ωστόσο μπορεί να προκύψουν νέα δεδομένα τέτοια που να κρίνεται πλέον αναγκαία η τροποποίηση ή η αναθεώρηση ενός επιστημονικού φυσικού νόμου. Τέτοια περίπτωση ήταν η θεωρία του Άλμπερτ Αϊνστάιν που αποδείχθηκε ακριβέστερη των αντιλήψεων του Νεύτωνα.

Συχνά ο "επιστημονικός νόμος" ονομάζεται και **Αρχή**.

Δείτε επίσης
------------

* Επιστημονική μέθοδος
* Θεώρημα
* Κοσμολογική αρχή
* Παρατήρηση
* Συμπέρασμα

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Φυσικός νόμος** |
Ο **ναός του Αγίου Φλαβιανού** είναι ο καθεδρικός ναός του Ρεκανάτι στην Ιταλία και ο συν-καθεδρικός ναός της επισκοπής Ματσεράτα-Τολεντίνο-Ρεκανάτι-Τσίνγκολι-Τρέια. Στις 12 Ιουνίου 1805 πήρε την τιμητική ονομασία της μικρής Βασιλικής από τον πάπα Πίο ΣΤ΄.

Ιστορία και περιγραφή
---------------------

Ο αρχικός καθεδρικός ναός χτίστηκε πριν από το 1000. Από τον αρχικό καθεδρικό ναό πολύ λίγα ευρήματα παραμένουν στην υπάρχουσα κρύπτη. Σύμφωνα με την παράδοση ο ναός είναι αφιερωμένος στον Άγιο Φλαβιανό, Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, λείψανο του οποίου σώζεται στον καθεδρικό ναό, το οποίο έφτασε από το λιμάνι της Τζουλιανόβα. Σήμερα, όμως, οι ιστορικοί υποστηρίζουν ότι ήταν αφιερωμένος στον Άγιο Φλαβιανό της Ριτσίνα. Αυτός ήταν ο πρώτος επίσκοπος της κατεστραμμένης ρωμαϊκής πόλης Έλβια Ριτσίνα, από τις στάχτες της οποίας γεννήθηκε η ίδια η πόλη του Ρεκανάτι μετά τον 6ο αιώνα.

Στις αρχές του 13ου αιώνα χτίστηκε ένας νεότερος ναός, που ανακατασκευάστηκε αργότερα από τον καρδινάλιο Άντζελο ντα Μπεβάνια μεταξύ 1389 και 1412. Ο ναός ανακαινίσθηκε και διακοσμήθηκε πολλές φορές. Ιδιαίτερου ενδιαφέροντος είναι η οροφή με φατνώματα, που κατασκευάστηκε το 1620. Το 1650 η αψίδα διακοσμήθηκε με γυψομάρμαρο και τοιχογραφίες: με την ευκαιρία αυτή αναπαραστάθηκαν *το Μαρτύριο του Αγίου Φλαβιανού, το Μαρτύριο της Σάντα Παολίνα, ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου, η Μεταφορά, κατά την παράδοση των καθολικών, της Αγίας Οικίας της Θεοτόκου του Λορέτο και η Γέννηση της Θεοτόκου*. Στην κρύπτη είναι θαμμένοι αρκετοί επίσκοποι από το Ρεκανάτι. Αντίθετα, μέσα στον Καθεδρικό ναό βρίσκονται οι σαρκοφάγοι του Επισκόπου Νικολό νταλ' Άστε ντα Φορλί, που αποφάσισε την κατασκευή της μεγάλης Βασιλικής της Αγίας Οικίας της Θεοτόκου του Λορέτο και του Πάπα Γρηγόριου ΙΒ΄, τελευταίου πάπα που δεν τάφηκε στη Ρώμη. Τα δύο εκκλησιαστικά όργανα είναι των αρχών του 1900, κατασκευασμένα από την Ίντσολι, τα οποία προέρχoνταν από το ναό της Ιεράς Καρδίας του Χριστού της Ματσεράτα και μεταφέρθηκαν το 1995 από τον Αλεσσάντρο Τζιρόττο, που τα εισήγαγε στην περίφημη κάσα του Νακίνι: Οι σωλήνες της πρόσοψης του οργάνου είναι του Νακίνι στα δεξιά, μοναδικό μέρος που διασώζεται με την κάσα, ενώ αυτοί στα αριστερά της κάσας είναι του Βετζέτσι Μπόσσι. Το 1995 ο Ντον Λάουρο Τσινγκολάνι ανέθεσε το έργο της εγκατάστασης της νέας κονσόλας με τρία πληκτρολόγια, η οποία σχεδιάστηκε για την περίσταση, με ψηφιακή μετάδοση  ώστε να παίζουν και τα δύο όργανα από το πρεσβυτέριο.

Δίπλα στη Βασιλική είναι το παλιό επισκοπικό μέγαρο, το οποίο, μετά από δεκαετίες εγκατάλειψης, είναι, από το 1957, η έδρα του Επισκοπικού μουσείου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 7  Μαρτίου 2021.
2. ↑  (Αγγλικά) *Catholic.org Βασιλικές στην Ιταλία*
3. ↑  «Οι τάφοι των παπών». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Σεπτεμβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 26 Ιανουαρίου 2017.
Η **Φυσιολατρική ποίηση** είναι είδος της λυρικής ποίησης που αντλεί τα θέματα της από την Φύση και αναφέρεται στην κάθε στιγμή και στην κάθε εποχή της. 

Υπάρχουν ποιήματα αυτοτελή που είναι αποκλειστικά φυσιολατρικά. Υπάρχει όμως κι ένα πλήθος ποιημάτων στα οποία το φυσιολατρικό στοιχείο δεν χρησιμοποιείται αυτοτελώς αλλά ως το πλαίσιο που μέσα στο οποίο προκαλούνται διάφορα συναισθήματα ή διαθέσεις, όπως για παράδειγμα η αίσθηση χαράς από μία όμορφη ηλιόλουστη μέρα ή και η ανάδειξη μιας ψυχικής κατάθλιψης μέσα από μία μουντή φθινοπωρινή μέρα.

Δείτε επίσης
------------

* Ποίηση
* Λυρική ποίηση

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

Deyteros.com[*νεκρός σύνδεσμος*]
Η Χέντβιχ / Χέντβιγκα ή Χάτουι, γερμ.: Hedwig(a) ή Hatoui (850/55 - 24 Δεκεμβρίου 903) από τον Οίκο των Ποπονιδών (ή Παλαιού Οίκου του Μπάμπενμπεργκ), ήταν κόρη του μαργράβου της Φραγκονίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Σαξονίας από περίπου το 880 μέχρι το τέλος της. Είναι η μητέρα του Ερρίκου Α΄ του *Ορνιθοθήρα*, βασιλιά της Ανατολικής Φραγκίας.

Βιογραφία
---------

Η καταγωγή της δεν αναφέρεται με σαφήνεια σε καμιά πηγή της εποχής. Μία πιθανή εικασία είναι ότι ήταν η κόρη του Ερρίκου μαργράβου της Φραγκονίας (απεβ. 886), που τεκμηριώνεται ως princeps militiae του Λουδοβίκου Γ΄ του *Νεότερου* βασιλιά της Ανατολικής Φραγκίας, και *δούκας* της Αυστρασίας υπό τον Κάρολο Γ΄ τον *Παχύ*, βασιλιά της Φραγκίας. Ο *δούκας* Ερρίκος απεβίωσε πολεμώντας ενάντια στους Βίκινγκς, κατά τη διάρκεια της Πολιορκίας του Παρισιού στη Δυτική Φραγκία.

Η Χέντβιχ παντρεύτηκε τον Όθωνα Α΄ (π.835-912), δευτερότοκο γιο του Λιούντολφ κόμη/δούκα της Σαξονίας. Η οικογένεια τού συζύγου της είχε ήδη κατακτήσει κυρίαρχη θέση στο φυλετικό δουκάτο της Σαξονίας. Η αδελφή τού Όθωνα Α΄, η Λιουτγάρδη, παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο τον *Νεότερο*, βασιλιά της Σαξονίας και Βαυαρίας, περίπου την ίδια περίοδο. Με την υποστήριξη τού κουνιάδου του Λουδοβίκου του *Νεοτέρου*, ο Όθων Α΄ διαδέχτηκε τον επικεφαλής της δυναστείας των Οθωνιδών και κληρονόμο των Σαξονικών κτήσεων, μεγαλύτερο αδελφό του Μπρούνο, όταν αυτός σκοτώθηκε πολεμώντας εναντίον των Βίκινγκς στη Μάχη του Θαμνότοπου Λύνεμπουργκ το 880. Ο σύζυγος της Χέντβιχ παρέμεινε πιστός υποστηρικτής της δυναστείας των Καρολιδών, καθώς ανήλθε στη θέση του δούκα (*herzog*) της Σαξονίας.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε τον Όθωνα Α΄ των Οθωνιδών δούκα της Σαξονίας και είχε τέκνα:

* Τάνκμαρ, απεβ. νέος.
* Λιούνολφ, απεβ. νέος.
* Ερρίκος Α΄ ο *Ορνιθοθήρας* 876-935, δούκας της Σαξονίας και βασιλιάς της Ανατολικής Φραγκίας.
* Όντα 877-μετά το 952, παντρεύτηκε τον Zβέντιμπολντ των Καρολιδών βασιλιά της Λοθαριγγίας (νόθο γιο του Aρνούλφου της Γερμανίας).

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. 1 2  «Dictionary of Women Worldwide» (Αγγλικά) Gale, Yorkin Publications. Ντιτρόιτ. 2006. ISBN-13 978-0-7876-7585-1.
2. ↑  p10324.htm#i103236. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
3. ↑  Κριστιάν Σετιπανί: «La Préhistoire des Capétiens» (Γαλλικά) Βιλνέβ-ντ'Ασκ. 1993. σελ. 293-295. ISBN-13 978-2-9501509-3-6. ISBN-10 2-9501509-3-4.
4. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
5. ↑  Commire, Anne, επιμ. (2002). «Hedwig (d. 903)». *Women in World History: A Biographical Encyclopedia*. Waterford, Connecticut: Yorkin Publications. ISBN 0-7876-4074-3. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Φεβρουαρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 3 Ιουνίου 2021.
Η **Φρειδερίκη**, γερμ.: Frederica von Württemberg (1699 – 1781) από τον Οίκο της Βυρτεμβέργης ήταν κόρη του δούκα της Βυρτεμβέργης-Νόιενστατ. Έγινε ευνοούμενη της Σοφίας-Μαγδαληνής του Βρανδεμβούργου-Κούλμπαχ, συζύγου του Χριστιανού ΣΤ΄ της Δανίας. Αυτή την όρισε ηγουμένη στο αβαείο του Δανικού προτεσταντικού μοναστηριού στην Βάλο το διάστημα 1738–1743.

Βιογραφία
---------

Ήταν η τρίτη (επιζήσασα) κόρη του Φρειδερίκου-Αυγούστου δούκα της Βυρτεμβέργης-Νόιενστατ και της Αλμπερτίνας-Σοφίας-Έστερ (1661-1728), κόρης του κόμη του Έμπερσταϊν.

Δεν παντρεύτηκε ποτέ, και μετά το τέλος του πατέρα της το 1716 έζησε με τη μητέρα της στο κάστρο Γκόσχαϊμ μέχρι το τέλος εκείνης το 1728. Μετά από αυτό, ήταν για κάποιο διάστημα κυρία επί των τιμών για την Ιωάννα-Ελισάβετ του Μπάντεν-Ντούρλαχ. Η Φρειδερίκη ήταν ευνοουμένη της Σοφίας-Μαγδαληνής του Βρανδεμβούργου-Κούλμπαχ, συζύγου του Χριστιανού ΣΤ΄ της Δανίας, της οποίας η εύνοια προς τους Γερμανούς δεν άρεσε. Με διαταγή της Σοφίας-Μαγδαληνής της απονεμήθηκε η προσοδοφόρα θέση της ηγουμένης. Δεν ήταν δημοφιλής στη βασιλική αυλή της Δανίας, όπου δεν τη συμπαθούσαν λόγω της αιχμηρής γλώσσας της· συμμετείχε σε μία έριδα με την αδελφή της βασίλισσας, τη Σοφία-Καρολίνα του Βρανδεμβούργου-Κούλμπαχ. Το 1743 άφησε τη Δανία και επέστρεψε στο κάστρο του Nόιενστατ.

Ήταν μία κυρία του *Τάγματος της Τελείας Ενώσεως*.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* Frederikke, Hertuginde af Württemberg i Carl Frederik Bricka, Dansk biografisk Lexikon (första utgåvan, 1891)
* Sönke Lorenz, Dieter Mertens, Volker Press (Hrsg. ): Das Haus Württemberg. Ο Ein βιογραφεί Lexikon. Kohlhammer Verlag, Στουτγκάρδη 1997,(ISBN 3-17-013605-4), S. 230, αρ. 4.4.12: Friederike
Η **Ίλματαρ (Ilmatar)** είναι μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 7,49. Ανακαλύφθηκε το 1894 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από το ομώνυμο θηλυκό πνεύμα του ανέμου στο φινλανδικό έπος Καλεβάλα.

Φυσικά χαρακτηριστικά
---------------------

Η μέση διάμετρος της Ίλματαρ εκτιμάται σε 91,5 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 803 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός της τύπος είναι **S** (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,213 (από δεδομένα του IRAS). Η Ίλματαρ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε περίπου 62 ώρες και 21 λεπτά, μία εξαιρετικά αργή περιστροφή για αστεροειδή. Η θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 115 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *JPL Small-Body Database*. 2000385.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

  


Αστεροειδείς| 384 Βουρδιγάλη | 385 Ίλματαρ | 386 Σιεγένη |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ηλιακό Σύστημα
* Πύλη:Αστρονομία
 |

 |
Ο **Φραόρτης**, γιος του Δηιόκη, υπήρξε ο δεύτερος βασιλιάς των Μήδων που βασίλεψε κατά πάσα πιθανότητα από το 647 ως το 625 π.Χ.

Ο Φραόρτης κατά τον Ηρόδοτο
---------------------------

### Πρώτες ενέργειες

Μόλις ανέβηκε στον θρόνο ο Φραόρτης φιλοδοξούσε να επεκτείνει την αυτοκρατορία του ώστε να μην εξουσιάζει μόνο τους Μήδους. Έτσι, υπέταξε αρχικά την Περσία και στη συνέχεια συνδυάζοντας την Περσική και τη Μηδική δύναμη προχώρησε στη συστηματική κατάκτηση της Ασίας.

### Θάνατος του Φραόρτη

Κάποια χρόνια αργότερα θέλησε να υποτάξει τους Ασσύριους της Νινευή, οι οποίοι πρωτύτερα ήταν οι κυρίαρχοι της Ασίας. Εκείνη την περίοδο ήταν εντελώς μόνοι εξαιτίας της αποστασίας των συμμάχων τους. Παρ’ όλα αυτά αποδείχτηκαν ακόμα ισχυροί διότι στην εκστρατεία εναντίον τους σκοτώθηκε ο Φραόρτης, και το μεγαλύτερο μέρος του στρατού του.

### Επίλογος

Τον Φραόρτη τον διαδέχτηκε ο γιος του Κυαξάρης.

Πηγές
-----

* Ηρόδοτος, *Ιστορία 1 Κλειώ*, Εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα: Ιούλιος 1994, σελ. 165, ISBN 978-960-352-070-2.
Ύστερα από την δολοφονία του Καλιγούλα με παρέμβαση του Ηρώδη Αγρίππα αποκαταστάθηκαν τα προνόμια των Ιουδαίων της Αλεξάνδρειας με δυο διατάγματα που εξέδωσε ο νέος αυτοκράτορας Κλαύδιος. Οι συγκρούσεις όμως συνεχίζονταν ασταμάτητες και συνεχώς κατέφθαναν στην Ρώμη πρεσβείες και από τις δυο κοινότητες ζητώντας από τον αυτοκράτορα να ικανοποιήσει τα αιτήματα τους .

Η πολιτική του Κλαυδίου
-----------------------

Όλοι αυτοί οι απεσταλμένοι δεν κατάφεραν τίποτα. Ο Κλαύδιος έστειλε μια επιστολή που απευθύνονταν στους κατοίκους της πόλης με την οποία τους ζητούσε να ομονοήσουν. 
Ο Κλαύδιος κατοχύρωσε τα προνόμια της πλευράς των Ιουδαίων , τους αρνήθηκε όμως το δικαίωμα της αλεξανδρινής πολιτείας και το δικαίωμα συμμετοχής σε γυμνικούς αγώνες. Ταυτόχρονα σε ότι αφορούσε την πλευρά των Ελλήνων απάντησε αρνητικά στο αίτημα τους για επανίδρυση της Βουλής τους και διπλωματικά παρέπεμψε το ζήτημα στον έπαρχο .

Ισίδωρος και Λάμπων
-------------------

Η εχθρότητα μεταξύ των δυο κοινοτήτων παρέμενε αμείωτη. Οι ηγέτες της ελληνικής κοινότητας ο Ισίδωρος που ήταν γυμνασίαρχος και ο Λάμπων έφτασαν μέχρι του σημείου να κατηγορήσουν μπροστά στον αυτοκράτορα τον Ηρώδη Αγρίππα Β΄ ως υπεύθυνο για την κατάσταση που επικρατούσε στην πόλη και να ζητήσουν την παραπομπή του σε δίκη. Ο Κλαύδιος τους τιμώρησε με θάνατο για την θράσος τους ( 53). 
Οι Έλληνες τους θεώρησαν μάρτυρες της αντιστάσεως εναντίον των Ρωμαίων και κυκλοφόρησαν πολλά κείμενα με τους τολμηρούς λόγους τους  .

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Ιστορία του Ελληνικού Έθνους Τομ.ΣΤ Ελληνισμός και Ρώμη.Αίγυπτος.Σχέσεις του ελληνισμού με το κράτος και τις άλλες εθνικές ομάδες του αιγυπτιακού πληθυσμού.σελ. 353
2. ↑  Ιστορία του Ελληνικού Έθνους Τομ.ΣΤ Ελληνισμός και Ρώμη. Αίγυπτος.Σχέσεις του ελληνισμού με το κράτος και τις άλλες εθνικές ομάδες του αιγυπτιακού πληθυσμού. σελ. 353

Πηγές
-----

* Ιστορία του Ελληνικού Έθνους Τομ.ΣΤ Ελληνισμός και Ρώμη. Εκδοτική Αθηνών (1979)

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Συγκρούσεις μεταξύ των κοινοτήτων της Αλεξάνδρειας κατά τον 1ο αιώνα |
| --- |
|  |
| 
 Διωγμός των Ιουδαίων της Αλεξάνδρειας (38) **·**   Συγκρούσεις στην Αλεξάνδρεια επί Κλαυδίου(41-54)  **·**  Ταραχές της Αλεξάνδρειας (68) |

 |
Ο **Τομάς Σκουχραβί** (τσέχικα: Tomáš Skuhravý) (γενν. 7 Σεπτεμβρίου 1965) είναι Τσέχος πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός. Είναι διάσημος για το ότι σημείωσε 5 γκολ με κεφαλιά για την Τσεχοσλοβακία στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1990.

Σταδιοδρομία σε συλλόγους
-------------------------

Σε επίπεδο συλλόγων, ο Σκουχραβί έπαιξε ως επί το πλείστον στην ιταλική Σέριε Α στις αρχές της δεκαετίας του 1990 με τη Τζένοα, έχοντας υπογραφεί από τη Σπάρτα Πράγας, σχηματίζοντας ένα παραγωγικό δίδυμο με τον Ουρουγουανό Κάρλος Αγκιλέρα. Ο ψηλός και δυνατός Σκουχραβί συνήθως αποκτούσε πλήρη φόρμα και ικανότητα αργότερα στη σεζόν, ενώ ο μικρότερος και ταχύτερος Αγκιλέρα έδινε τον καλύτερό του εαυτό στους πρώτους αγώνες και μαζί κατάφεραν να δώσουν στη Τζένοα μια ισχυρή επίθεση όλο το χρόνο. Τη σεζόν 1990–1991, οι δύο παίκτες σημείωσαν 15 γκολ ο καθένας, αρκετά για την ισοβαθμία στην τρίτη θέση στη βαθμολογία των σκόρερ, οδηγώντας την Τζένοα στην τέταρτη θέση στην τελική κατάταξη, αναμφισβήτητα το καλύτερο αποτέλεσμα στη σύγχρονη ιστορία του συλλόγου. Την επόμενη χρονιά βοήθησε την ομάδα του να φτάσει στα ημιτελικά του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ, όπου τελικά αποκλείστηκαν από τον μετέπειτα πρωταθλητή Άγιαξ. Ο Σκουχραβί σημείωσε συνολικά 57 γκολ με τη Τζένοα και έγινε ο κορυφαίος σκόρερ του συλλόγου στη Σέριε Α. Έφυγε από τη Τζένοα το 1995 για να ενταχθεί στην Σπόρτινγκ Λισαβόνας, όπου τελείωσε την καριέρα του.

Εθνική ομάδα
------------

Σε διεθνές επίπεδο, ο Σκουχραβί έπαιξε για την Τσεχοσλοβακία και αργότερα την Τσεχία, παίζοντας συνολικά σε 49 αγώνες, σημειώνοντας 17 γκολ. Για την Τσεχοσλοβακία έπαιξε 43 αγώνες και σημείωσε 14 γκολ, ενώ για την Τσεχία έπαιξε 6 αγώνες, σημειώνοντας 3 γκολ. Συμμετείχε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1990, όπου σκόραρε 5 γκολ και έγινε ο δεύτερος σκόρερ της διοργάνωσης. Αυτό περιελάμβανε ένα χατ τρικ εναντίον της Κόστα Ρίκα.

Προσωπική ζωή
-------------

Μετά τη αποχώρησή του από το ποδόσφαιρο, ο Σκουχραβί επέστρεψε στη Λιγυρία, όπου εργάζεται ως ιδιοκτήτης εστιατορίου και ειδήμονας ποδοσφαίρου για ένα τοπικό τηλεοπτικό κανάλι. Ο ξάδερφός του, Ρομάν Σκουχραβί, είναι πρώην ποδοσφαιριστής και σήμερα προπονητής ποδοσφαίρου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (πολλαπλές γλώσσες) *Transfermarkt*. 106968. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. 1 2  *Czech National Authority Database*. jn20000728623. Ανακτήθηκε στις 23  Νοεμβρίου 2019.
3. ↑  *The Fine Art Archive*. 77047.
4. ↑  (Τσεχικά) Τομάς Σκουχραβί από την CMFS
5. ↑  FIFA Match Report: Czechoslovakia - Costa Rica
6. ↑  «Tomáš Skuhravý: una carriera tra fiumi di birra e truffe: dalle auto distrutte alla nuova vita» (στα Ιταλικά). CalcioWeb. 2 Μαΐου 2021. Ανακτήθηκε στις 25 Μαΐου 2022.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Τομάς Σκουχραβί στην ιστοσελίδα National-Football-Teams.com
* Προφίλ στο Transfermarkt.com

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 84047876
* ISNI: 0000 0000 5596 7244
* NKC: jn20000728623

 |

 |
Ο **Φεντερίκο**, ιταλ. Federico (20 Ιανουαρίου 1603 - 24 Μαΐου 1676) από τον Οίκο των Σφόρτσα ήταν Ιταλός Καθολικός καρδινάλιος.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος τού Αλεξάνδρου, 7ου κόμη της Σάντα Φιόρα, δούκα τού Σένι & πρίγκιπα τού Βαλμοντόνε και της Ελεονώρας Ορσίνι. Καρδινάλιοι ήταν επίσης ο θείος του Φραγκίσκος και οι μεγάλοι θείοι του Γκουίντο-Ασκάνιο & Αλέξανδρος, εγγονοί τού πάπα Παύλου Γ΄.

Το 1623 έγινε αποστολικός πρωτονοτάριος. Το 1625 διορίστηκε κυβερνήτης τού Τέρνι και έπειτα της Τσεζένα ως το 1626. Αργότερα υπηρέτησε ως αντικαταστάτης παπικός απεσταλμένος (legatus) στην Αβινιόν το διάστημα 1637-45. Όταν ο Πάπας Ιννοκέντιος Ι΄ εξελέγη το 1644, θεώρησε ότι ένας τόσο ευγενής Οίκος θα πρέπει να έχει έναν καρδινάλιο, έτσι αποφάσισε ο Φεντερίκο να φορέσει τον ερυθρό πίλο. Ζήτησε από τον Φεντερίκο να επιστρέψει στη Ρώμη, τον αναβάθμισε σε καρδινάλιο το 1645 και τον διόρισε επίσκοπο τού Ρίμινι· ο Φεντερίκο υπηρέτησε 11 έτη, ώσπου παραιτήθηκε το 1656.

Συμμετείχε στο Σύλλογο καρδιναλίων (Conclavium) τού 1655, που εξελέγη ο πάπας Αλέξανδρος Ζ΄. Εξελέγη θαλαμηπόλος (camerlengo) τού Ιερού Συλλόγου των καρδιναλίων το διάστημα 1659-60. Συμμετείχε στο Σύλλογο των καρδιναλίων τού 1557, που εξελέγη ο πάπας Κλήμης Θ΄ και τού 1669-70, που εξελέγη ο πάπας Κλήμης Ι΄. To 1675 εξελέγη επίσκοπος τού Τίβολι, αλλά το επόμενο έτος απεβίωσε σε ηλικία 73 ετών.

Πηγές
-----

* S. Miranda: Federico Sforza
* Pope Alexander the Seventh and the College of Cardinals by John Bargrave, edited by James Craigie Robertson (reprint; 2009)
* Catholic Hierarchy: Federico Cardinal Sforza

Αναφορές
--------

1. ↑  «Catholic-Hierarchy.org» (Αγγλικά) Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. sforz. Ανακτήθηκε στις 16  Οκτωβρίου 2020.
2. ↑  «Catholic-Hierarchy.org» (Αγγλικά) Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. sforz. Ανακτήθηκε στις 29  Ιανουαρίου 2021.
3. ↑  «Catholic-Hierarchy.org» (Αγγλικά) Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. sforz. Ανακτήθηκε στις 4  Φεβρουαρίου 2021.
4. 1 2  sforz.
5. ↑  tivo.
6. ↑  rimi.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 89104086
* GND: 1018364919

 |

 |
Η **Βέρνα** (*Berna*) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,377. Ανακαλύφθηκε το 1933 από τον Βέλγο αστρονόμο Συλβαίν Αρέντ, που παρατηρούσε από την Υκλ του Βελγίου, και πήρε το όνομά της από τη Βέρνη.

Φυσικά χαρακτηριστικά
---------------------

Η μέση διάμετρος της Βέρνας εκτιμάται σε 11 ως 14 χλμ.. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, όπως και το άλβεδό της. Η Βέρνα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 25 ώρες και 28 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνεια της Βέρνας εκτιμάται σε 100 ως 105 βαθμούς Κελσίου υπό το μηδέν.

Δορυφόρος
---------

Η ύπαρξη ενός δορυφόρου της Βέρνας ταυτοποιήθηκε από παρατηρήσεις της καμπύλης φωτός της που έγιναν από τις 6 ως τις 12 Φεβρουαρίου 2004 από τους René Roy, Stefano Sposetti, Nicolas Waelchli, Donald P. Pray, Nathanaël Berger, Christophe Demeautis, Daniel Matter, Russell I. Durkee, Alain Klotz, Donn R. Starkey, Vincent Cotrez και Raoul Behrend. Η ανακάλυψη ανακοινώθηκε στις 12/2/2004. Ο δορυφόρος, στον οποίο δόθηκε η προσωρινή ονομασία **S/2004 (1313) 1**, υπολογίζεται ότι έχει διάμετρο περίπου 11 χλμ. περιφέρεται σε απόσταση περίπου 35 χλμ. από τη Βέρνα και με περίοδο περιφοράς 1,061 ± 0,005 γήινη ημέρα, δηλαδή σε σύγχρονη περιστροφή.

### Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

Αστεροειδείς| 1312 Βάσσαρ | 1313 Βέρνα | 1314 Πάουλα |
Ο **Χρυσόστομος Ιωαννίδης** (Λευκωσία, 1917 - Λευκωσία, 12 Φεβρουαρίου 1950) ήταν Κύπριος ποδοσφαιριστής και αθλητής στίβου.

Ήταν αθλητής του ΑΠΟΕΛ, και ταυτόχρονα ήταν και μέλος του διοικητικού συμβουλίου του συλλόγου. Αγωνίστηκε μέχρι το 1941 όταν το πρωτάθλημα διακόπηκε λόγω του Β΄παγκοσμίου πολέμου. Αποτέλεσε μέλος της χρυσής ομάδας του ΑΠΟΕΛ που την περίοδο 1936-1940 κατέκτησε σχεδόν όλους τους τίτλους. Απο τη θέση του αμυντικού κατέκτησε 5 πρωταθλήματα και 2 κύπελλα Κύπρου και έμεινε γνωστός σαν *Πάκκος*.

Απεβίωσε στις 12 Φεβρουαρίου 1950 αμέσως μετά την αποχώρηση του από τον χορό του ΑΠΟΕΛ. Ο ΑΠΟΕΛ και η Κ.Ο.Π. αποφάσισαν προς τιμήν του θεσμοθέτηση κυπέλλου που ονομάστηκε Ασπίδα Πάκκου που διοργανώθηκε με αυτή την ονομασία από το 1951 έως το 1968 όπου και διακόπηκε , το κύπελλο αυτό ξαναδιοργανώθηκε το 1979 και συνεχίζετε ακόμα και σήμερα και είναι η αντίστοιχη διοργάνωση του Κυπριακού super cup.

Τίτλοι
------

* Κυπριακό πρωτάθλημα:1936, 1937, 1938, 1939, 190
* Κυπριακό κύπελλο:1937, 1941

πηγές
-----

* *ΑΠΟΕΛ 1926-2001 75 χρόνια ένδοξης πορείας*, έκδοση ΑΠΟΕΛ Λευκωσία 2002
Η Δρ. **Φρειδερίκη Δαρεμά** είναι Ελληνίδα πυρηνική επιστήμονας, πρώην διευθύντρια της Υπηρεσίας Ερευνών της Αμερικανικής Πολεμικής Αεροπορίας, η πρώτη γυναίκα που έχει υπηρετήσει ποτέ σε αυτή τη θέση.

Βιογραφία και καριέρα
---------------------

Γεννήθηκε στην Αθήνα στα μέσα της δεκαετίας του ’40 και μεγάλωσε στα Σεπόλια. Ο πατέρας της κατάγονταν από τα Μέθανα, ήταν παιδί αγροτικής οικογένειας και έγινε φαρμακοποιός. Η μητέρα της ήταν απόφοιτος του Κολλεγίου Ανατόλια. Η Φρειδερίκη πέτυχε να εισαχθεί στη Φυσικομαθηματική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, από την οποία αποφοίτησε το 1969. Το επόμενο έτος μετέβη στις ΗΠΑ, ως υπότροφη του Ιδρύματος Fulbright και πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο του Ιλινόι (1972). Εν συνεχεία απέκτησε διδακτορικό τίτλο Πυρηνικής Φυσικής από το Πανεπιστήμιο Davis της Καλιφόρνια (1976) ενώ ήταν ήδη παντρεμένη και μητέρα δύο κοριτσιών. Το 1980 προσλήφθηκε στο τμήμα πυρηνικών επιστημών του εργαστηρίου ερευνών Schlumberger – Doll και το 1982 έγινε ερευνήτρια της εταιρείας IBM στη Νέα Υόρκη. Το 1994 έγινε δεκτή σαν αναλύτρια – επιστημονική σύμβουλος στο Εθνικό Ίδρυμα Επιστημών των Ηνωμένων Πολιτειών, στο Άρλινγκτον. Το 2010 έγινε διευθύντρια του τμήματος Μαθηματικών και Βιοεπιστημών της Υπηρεσίας Ερευνών της Αμερικανικής Πολεμικής Αεροπορίας και, έξι χρόνια μετά (2016) προήχθη σε γενική διευθύντρια του τμήματος, θέση από την οποία και συνταξιοδοτήθηκε στις αρχές του 2019. Η ίδια έχει χρηματοδοτήσει σειρά διαλέξεων σε Πανεπιστημιακά Ιδρύματα των ΗΠΑ, στα οποία καλούνται ομιλητές κυρίως γυναίκες, από χώρες της Αφρικής και της Νοτίου Αμερικής.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Τασούλα Επτακοίλη στο φύλλο της εφημερίδα «Η Καθημερινή» της Κυριακής 13 Οκτωβρίου 2019, σελ. 31, στήλη «Γεύμα» - «Η... πτήση από τα Σεπόλια στις ΗΠΑ»
Χρυσό άγαλμα του πολιτισμού Τουμάκο
Ο **Τουμάκο** ή αλλιώς ''Λα Τολίτα'' υπήρξε προκολομβιανός πολιτισμός ο οποίος αναπτύχθηκε στην παράκτια περιοχή του Ισημερινού κατά το 600 π.Χ ενώ φαίνεται να παράκμασε περίπου κατά το 200 μ.Χ. Μέχρι και σήμερα πολλοί αρχαιολογικοί χώροι έχουν απομείνει απο τον πολιτισμό των Τουμάκο και σε ανασκαφές έχουν βρεθεί πολλές ανθρωπόμορφες μάσκες που έπαιζαν σημαντικό ρόλο στην ιερατική κοινωνία και στις θρησκευτικές τελετές ενώ φαίνεται να απεικονίζουν ανθρωπόμορφες θεότητες της εποχής κάτι που βλέπουμε απο τον τρόπο χρήσης τους. Επίσης πολλά κοσμήματα η αγάλματα έχουν βρεθεί τα οποία κατασκευάστηκαν από πολύτιμους λίθους όπως ο χρυσός ή ημιπολύτιμους λίθους όπως ο ροζ χαλαζίας ή το λάπις λάζουλι.
Το **Χαϊντεραμπάντ-Καρνατάκα** είναι το όνομα που δίνεται στη βορειοανατολική Καρνάτακα της Ινδίας. Είναι το μέρος του Κράτους του Χαϊντεραμπάντ όπου ομιλούνται τα Κανάντα και κυβερνόταν από Νιζάμ μέχρι το 1948. Μετά τη συγχώνευσή του με την Ινδική ένωση, η περιοχή ήταν μέρος της πολιτείας Χαϊντεραμπάντ μέχρι το 1956. Η περιοχή Χαϊντεραμπάντ-Καρνατάκα/Βορειοανατλική Καρνατάκα περιλαμβάνει τις επαρχίες Μπιντάρ, Γιαντγκίρ, Ραϊτσούρ, Κοπάλ και Γκουλμπάργκα του κράτους του Χαϊντεραμπάντ και την επαρχία Μπελάρι του Μαντράς που ανήκει στην σημερινή πολιτεία Καρνάτακα. Η περιοχή της βορειοανατολικής Καρνάτακα είναι η δεύτερη μεγαλύτερη άγονη περιοχή στην Ινδία.

Η 17η Σεπτεμβρίου 1948 ήταν μια σημαντική ημέρα στην ιστορία του Χαϊντεραμπάντ καθώς η πολιτεία Καρνάτακα συγχωνεύθηκε με την Ινδική Ένωση. Το ιστορικό υπόβαθρο του κινήματος ξεκίνησε με μια νέα εποχή στην Ινδική ιστορία.

Δείτε επίσης
------------

* Μισόρ (περιοχή)
* Βόρεια Καρνάτακα

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Home». *Hyderabad Karnataka area development board*. 2009. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 November 2014.. Ανακτήθηκε στις 28 April 2013.
2. ↑  Dev, Vanu (19 December 2012). «Karnataka wins 4-decade-old battle; gets special status for Hyderabad-Karnataka region». *India Today*.. Ανακτήθηκε στις 28 April 2013.
3. ↑  «Hyderabad-Karnataka special status will be Congress poll plank». *Times of India*. 23 April 2013. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2013-04-29.. Ανακτήθηκε στις 28 April 2013.
4. ↑  «Bill giving special status for Hyderabad-Karnataka region raises Telangana hopes». *Times of India*. 20 December 2012. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2013-06-29.. Ανακτήθηκε στις 28 April 2013.
Το **Τουμπαμπάο**είναι ένα νησί στο νοτιοανατολικό μέρος του Σαμάρ. Διοικητικά, ανήκει στην πόλη Γκουϊουάν, στην περιφέρεια του Ανατολικού Σαμάρ, στις κεντροανατολικές Φιλιππίνες.

Πρόσφυγες από τη Ρωσία
----------------------

Το Τουμπαμπάο χρησιμοποιήθηκε από τον Διεθνή Οργανισμό Προσφύγων (ΔΟΠ) το 1949 και το 1950 για την παροχή προσωρινού καταφύγιου για 5.000 Ρώσους πρόσφυγες που διέφυγαν από τηνΚίνα.

Οι Ρώσοι ήταν επιζώντες της Μπολσεβικικής Ρωσικής Επανάστασης του 1917 και του Ρωσικού Εμφύλιου Πολέμου του 1919-1920, όταν η Τσαρική απολυταρχία ανατράπηκε από τους σοσιαλιστές. Μερικοί Ρώσοι κατάφεραν να δραπετεύσουν και κατέφυγαν σε ξένες χώρες.

Πολλοί από αυτούς μεταφέρθηκαν στην Κίνα, ειδικά στο Χαρμπίν και την Σαγκάη. Οι περισσότεροι από αυτούς τους πρόσφυγες που επέζησαν από το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά οι κομμουνιστές ανέλαβαν την εξουσία στην Κίνα, με αποτέλεσμα ο ΔΟΠ να ζητήσει σε χώρες από όλον τον κόσμο να παράσχουν καταφύγιο στους Ρώσους. Οι Φιλιππίνες προσφέρθηκαν, μέσω του νησιού Τουμπαμπάο. 

Αργότερα, επιτράπηκε στους Ρώσους πρόσφυγες να μείνουν στις Ηνωμένες Πολιτείες, στην Αυστραλία, στον Καναδά και σε χώρες της Νοτίου Αμερικής. Οι περισσότεροι πρόσφυγες έγιναν πολίτες της χώρας που εγκαταστάθηκαν.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Τουμπαμπάο** |

* The Independent, 12/03/2013: Ένα ξεχασμένο επεισόδιο στη ρωσική ιστορία, αφήνει συνδέσεις με τις Φιλιππίνες

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 239649998
* LCCN: sh2001004778

 |

 |
Άποψη προς την Ακρόπολη από την Αγορά.
**Τα Ερείπια των Αθηνών** (γερμανικά: Die Ruinen von Athen‎), έργο 113, είναι έργο του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν που γράφηκε για την μουσική επένδυση του ομώνυμου θεατρικού έργου του Άουγκουστ φον Κότσεμπου.

Ιστορικό
--------

Το 1808 άρχισε η ανέγερση του θεάτρου της Πέστης (σήμερα συνοικία της Βουδαπέστης), ως φόρος τιμής του Φραγκίσκου Β´ προς τους πιστούς στην Αυστριακή μοναρχία Ούγγρους. Ο Άουγκουστ φον Κότσεμπου ανέλαβε την συγγραφή του έργου που προορίζονταν για την τελετή των εγκαινίων, ενώ στον Μπετόβεν ανατέθηκε η μουσική σύνθεση. Το έργο ανέβηκε στις 9 Φεβρουαρίου 1812.

Δομή του έργου
--------------

* Εισαγωγή (*Andante con moto – Allegro, ma non troppo*)
* Χορωδία: «Κόρη του πανίσχυρου Διός» (*Andante poco sostenuto*)
* Ντουέτο (ένας Ελληνόπουλο και μια Ελληνοπούλα): «*χωρίς αιτία υπομένουμε τον ζυγό της σκλαβιάς*» (*Andante con moto – Poco più mosso*)
* Χορωδία των Δερβίσηδων: «*στα μανίκια σου κρυμμένο*» (*Allegro, ma non troppo*)
* Marcia alla turca (*Vivace*)
* Ενδιάμεσο (*Allegro assai, ma non troppo*)
* Πορεία με χορωδία: «*στολίστε τους βωμούς*» (*Assai moderato*)
* Απαγγελία (ιερέας): Mit reger Freude, die nie erkaltet (*Poco adagio*)
* Χορωδία: Wir tragen empfängliche Herzen im Busen (*Allegretto, ma non troppo*)
* Άρια (Hohepriester) und Chor: Will unser Genius noch einen Wunsch gewähren (*Adagio*)
* Χορωδία: Heil unserm König! Heil! (*Allegro con fuoco*)

Πλοκή
-----

Προεπαναστατική εποχή στην σκλαβωμένη στην Οθωμανική Αυτοκρατορία Ελλάδα. Η θεά Αθηνά, κόρη του παντοδύναμου Δία ξυπνάει μετά από αιώνια λήθη, και αντιλαμβάνεται ότι η άλλοτε λαμπρή πατρίδα της έχει ερειπωθεί από βάρβαρα χέρια. Αφουγκράζεται τον πικραμένο λόγο ενός Ελληνόπουλου και μιας Ελληνοπούλας που χωρίς αιτία υπομένουν το ζυγό της σκλαβιάς. Η Αθηνά παροτρύνει τους Έλληνες να εξεγερθούν για την λευτεριά. Η Αθηνά συνοδευόμενη από τον Ερμή, απευθύνει αίτημα βοήθειας στον Αυτοκράτορα της Αυστροουγγαρίας, ενώ οι μούσες Θάλεια και Μελπομένη τους υποστηρίζουν. Ο Δίας εμφανίζεται και αποθέτει την προτομή του αυτοκράτορα Φραγκίσκου, ενώ η Αθηνά της φοράει δάφνινο στεφάνι.

Δείτε επίσης
------------

* **Die Ruinen von Athen** είναι επίσης τίτλος σκηνικού έργου σε μουσική του Ρίχαρντ Στράους και λιμπρέτο του Χούγκο φον Χόφμανσταλ.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Die Ruinen von Athen: Noten im International Music Score Library Project.
Ο **Τούντιγια** ή **Τούντια** (ακκαδικά: 𒂅𒁲𒅀‎) είναι ο παλαιότερος Ασσύριος βασιλιάς που αναφέρεται στον κατάλογο των Ασσύριων βασιλιάδων, και ο πρώτος από τους δεκαεπτά βασιλιάδες που ζούσαν σε σκηνές. Η ύπαρξη του δεν έχει επιβεβαιωθεί αρχαιολογικά και δεν επιβεβαιώνεται από άλλη πηγή. Σύμφωνα με το Ασσυριολόγο Ζωρζ Ρου, ο Τούντιγια έζησε στο δεύτερο μισό του 25ου αιώνα π.Χ. (δηλαδή κάπου μεταξύ 2450 π.Χ. με 2400 π.Χ) και τον διαδέχθηκε ο Αντάμου.

Ιστορικότητα
------------

Ο διάδοχος, σύμφωνα με τον Κατάλογο των Ασσύριων Βασιλιάδων, είναι ο Αντάμου ενώ μετά τον Τουντίγια και τον Αντάμου έχουν καταγραφεί άλλοι περίπου δεκατρείς βασιλιάδες: Γιάνγκι, Σουχλάμου, Χαρχάρου, Μαντάρου, Ίμσου, Χάρσου, Ντιντάνου, Χάνα, Ζουάμπου, Νουάμπου, Αμπάζου, Μπέλου και Αζάραχ. Τίποτα συγκεκριμένο δεν είναι ακόμα γνωστό σχετικά με αυτά τα ονόματα. Ωστόσο, έχει παρατηρηθεί ότι μια Βαβυλωνιακή επιγραφή που αναφέρει την προγονική καταγωγή του Χαμουραμπί της Βαβυλώνας φαίνεται να έχει αντιγράψει τα ίδια ονόματα από το Τουντίγια μέχρι τον Νουάμπου, αν και σε μεγάλο βαθμό κατεστραμμένη μορφή: Το όνομα του Τουντίγια ενώνεται με αυτό του Αντάμου και εμφανίζεται εκεί ως Τουμπτιγιαμούτου.

Στην αρχική αρχαιολογικές αναφορά από την Έμπλα, φαίνεται ότι η ύπαρξη του Τουντίγια επιβεβαιώθηκε με την ανακάλυψη της επιγραφής, όπου αναφέρεται ότι είχε συνάψει συνθήκη για τη λειτουργία κάρουμ σε έδαφος των Εβλαϊτών, με τον "Βασιλιά" Ιμπρίουμ της Έβλας (τώρα είναι γνωστό ότι ήταν ο βεζίρης του βασιλιά Ισάρ-Νταμού της Έβλας.) Ολόκληρη η ανάγνωση είναι τώρα υπό αμφισβήτηση, καθώς αρκετοί μελετητές έχουν πρόσφατα υποστηρίξει ότι η συνθήκη δεν αναφέρεται στον βασιλιά Τουντίγια της Ασσούρ, αλλά με κάποιον ανώνυμο βασιλιά από μια αβέβαιη θέση με το όνομα Αμπαρσάλ.

Οι πρώτοι ασσύριοι βασιλείς καταγράφονται ως "βασιλείς που έζησαν σε σκηνές" (όπως ο Τουντίγια), κατά τους πρώτους ανεξάρτητους ημινομαδικούς ανεξάρτητους γεωργούς. Η Ασσυρία πιστεύεται ότι ξεκίνησε πρώτα ως ολιγαρχία παρά ως μοναρχία. Οι βασιλιάδες σε κάποιο σημείο έγιναν πλήρως αστικοποιημένοι και ίδρυσαν την πόλη-κράτος Ασσούρ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  ;
2. ↑  Glassner, Jean-Jacques (2004). *Mesopotamian Chronicles*. Society of Biblical Literature. σελ. 137. ISBN 1589830903.
3. ↑  Meissner, Bruno (1990). *Reallexikon der Assyriologie*. **6**. Berlin: Walter de Gruyter. σελ. 103. ISBN 3110100517.
4. ↑  Roux, Georges (1992). *Ancient Iraq*. Penguin Books Limited. ISBN 978-0140125238.
5. ↑  Saggs, *The Might*, 24.

Βιβλιογραφία
------------

* Edmond Sollberger, "the so-called treaty between Ibla and 'Ashur'", Studii Eblaiti 3 (1980:129-155).
Οι αρχαίοι Πέρσες ονόμαζαν **Τουράν** την παλαιά λεγόμενη περιοχή του Τουρκεστάν καθώς και τη χώρα των Τατάρων. Στις περσικές μυθικές παραδόσεις πρώτος βασιλιάς του Τουράν ήταν ο Τουρ, γιος του Φεριντούν, απ΄ όπου και έλαβε το όνομα η περιοχή.

Από τους απογόνους του Τουρ σημαντικότερος ήταν ο Εφρασιάπ που πολέμησε κατά των Περσών όπου και ακολούθησε σειρά τέτοιων πολέμων μεταξύ Περσών (Ιρανών) και Τουρανών. Στους πολέμους εκείνους εκ μέρους των Περσών διακρίθηκαν ο Ρουστέμ Ζαλ κ.ά. από δε των Τουρανών ο Πεϋράν κ.ά. Αυτοί οι πόλεμοι επαναλήφθηκαν και επί βασιλείας των Περσών Κιουστάσπ (ίσως του Υστάσπη) που προσπάθησε να εδραιώσει τη θρησκεία του Ζωροαστρισμού στο Τουράν. Και ναι μεν στην αρχή νικούσαν οι Τουρανοί στη συνέχεια όμως τους κατέλαβε ο διάδοχος γιος του Κιουστάσπ, ο Ισφεντιάρ, που πολύ πιθανόν να πρόκειται για τον Δαρείο τον Α'.

Σήμερα δεν υπάρχει αυτή η περιοχή, ούτε το Τουρκεστάν ως χώρα, αντ' αυτών υφίσταται το Τουρκμενιστάν με διαφορετικά όρια. Σημειώνεται όμως ότι απαντώνται οι σύγχρονοι όροι: τουρανικοί λαοί, τουρανικές γλώσσες, παντουρανισμός.
Ο **Φρύνιχος ο Αράβιος** (και **Φρύνιχος ο Αττικιστής** ή **Φρύνιχος εκ Βιθυνίας**) ήταν Βιθυνός αττικιστής που έζησε το 2ο αιώνα μ.Χ. και επηρεάστηκε βαθιά από τη Δεύτερη σοφιστική. Είναι συγγραφέας του *Σοφιστικαί παρασκευαί* σε 37 βιβλία, από τα οποία επιβιώνουν λιγοστά αποσπάσματα, μια επιτομή του Φώτιου και το *Εκλογαί* («Επιλεγμένοι Αττικισμοί»). Θεωρούσε υποδείγματα αττικισμού τον Πλάτωνα, τον Δημοσθένη και τον Αισχίνη, ενώ ήταν ενάντιος του Μενάνδρου και των ποιητών της Νέας Κωμωδίας.

Στη *Βιβλιοθήκη* του Φώτιου αναφέρονται 37 τόμοι της *Σοφιστικής παρασκευής*, αλλά το λεξικό Σούδα αναφέρει: «έγραψε 47 έργα και κάποιοι υποστηρίζουν 74».

Σε τμήμα έργου του που έχει διασωθεί αντιπαραβάλλει την «σωστή αττική φράση» με την καθομιλουμένη της εποχής του, η οποία κατά τη γνώμη του έχει εκτραπεί. Το έργο του έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον για την ιστορία της ελληνικής γλώσσας, επειδή μαρτυρεί και τις αλλαγές που έγιναν σε αυτήν σε διάστημα μισής χιλιετίας, δηλαδή από τον 4ο π.Χ. αιώνα μέχρι τις μέρες του Φρυνίχου:

> Ευχαριστείν ουδείς των δοκίμων είπεν, αλλά χάριν ειδέναι.  
> 
> 
> 
> Σκίμπους λέγε, αλλά μή κράββατος.   
> 
> Βελόνη και βελονοπώλης αρχαία. Η δε ραφίς τί εστιν ουκ αν τις γνοίη.  
> 
> 
> 
> Φάγομαι βάρβαρον. Λέγε ουν έδομαι και κατέδομαι. Τούτο γαρ Αττικόν.(*Εκλογαί* 300)
> 
> 

*Εκτενώς* μη λέγε αλλ' αντ' αυτού *δαψιλώς* λέγε.

*Βασίλισσα,* ουδείς των αρχαίων είπεν αλλά *βασίλεια* ή *βασιλίς*. (Ν. Ανδριώτη, Ιστορία της Ελληνικής Γλώσσας, Θεσσαλονίκη 1992)

Στο εξωτερικό από τις πρώτες εκδόσεις των έργων του είναι οι *Εκλογές* με πολύτιμες σημειώσεις και από τον C. A. Lobeck (1820) αλλά και τον W. G. Rutherford (1881), ενώ η *Σοφιστική Προπαρασκευή* εκδόθηκε επίσης με σπουδαίες σημειώσεις από τον Immanuel Bekker στο έργο του *Anecdota graeca* το 1814.

Για το έργο του έχουν επίσης εκδοθεί τα βιβλία *Phrynichi sophistae praeparatio sophistica*, Ioannes de Borries (1911), *Die Ekloge des Phrynichos* (Eitel Fischer) και *Sammlung griechischer und lateinischer Grammatiken* (1974), καθώς και το *The sophist Aristocles and the grammarian Phrynichus* (I. Avotins, 1978).

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 100173923
* LCCN: n88059634
* ISNI: 0000 0001 0803 8685
* GND: 119269406
* SELIBR: 196574
* SUDOC: 030595827
* BNF: cb12869857d (data)
* BIBSYS: 95004132
* NLA: 35421936
* ICCU: BVEV045573
* BNE: XX1270748
* CiNii: DA08134532

 |

 |
**Φρύνος** είναι η κοινή ονομασία για ορισμένα άνουρα αμφίβια, κυρίως της οικογένειας Bufonidae, που χαρακτηρίζονται από τραχύ, στεγνό δέρμα, κοντά πόδια και μεγάλα εξογκώματα πίσω από τα μάτια. 

Η διάκριση ανάμεσα σε βατράχους και φρύνους δεν είναι εμφανής στην επιστημονική ταξινόμηση. Φρύνοι υπάρχουν στις οικογένειες Bufonidae, Bombinatoridae, Discoglossidae, Pelobatidae, Rhinophrynidae, Scaphiopodidae και Microhylidae.

Στην Ελλάδα απαντώνται πέντε είδη φρύνων: ο κοινός φρύνος (*Bufo bufo*), ο πράσινος φρύνος (*Bufotes viridis*), ο πηλοβάτης (*Pelobates syriacus*), η κιτρινομπομπίνα (*Bombina variegata*) και η κοκκινομπομπίνα (*Bombina bombina*).

Παραπομπές
----------

1. ↑  «.:| herpetofauna.gr |:. ..Ελληνική Ερπετοπανίδα». *www.herpetofauna.gr* (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Ιουλίου 2010. Ανακτήθηκε στις 22 Ιανουαρίου 2018.
2. ↑  «Toad | amphibian» (στα αγγλικά). *Encyclopedia Britannica*.. Ανακτήθηκε στις 2018-01-22.
Ο **Χάρτμαν φον Άουε** (*Hartmann von Aue*, γενν. μεταξύ 1160-70, πέθανε μεταξύ 1210-20) ήταν Γερμανός επικός και λυρικός (Minnesänger) ποιητής. 

Από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της γερμανικής ιπποτικής ποίησης, πήρε επιμελημένη μόρφωση, γνώριζε λατινικά και γαλλικά και συμμετείχε στην σταυροφορία του 1189 ή του 1197. 

Έγραψε ορισμένα λυρικά ποιήματα αλλά είναι περισσότερο γνωστός ως επικός ποιητής, διακρινόμενος για την επιδέξια περιγραφικότητά του, την ρέουσα αφήγηση και τον καλλιτεχνικό χειρισμό των θεμάτων του. 

Επικά του έργα είναι το *Erec* και το *Iwein*, που ανήκαν στον κύκλο των σχετικών με τον βασιλιά Αρθούρο ποιημάτων, και δύο αφηγηματικά ποιήματα, το *Gregorius* και το περίφημο *Der arme Heinrich* (Ο φτωχός Ερρίκος) που διηγείται την ιστορία ενός λεπρού νέου τον οποίο θεραπεύει η μεγαλοψυχία μιας κοπέλας.

Σημειώσεις-παραπομπές
---------------------


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 54167250
* **ΕΒΕ**: 131103
* LCCN: n79056833
* ISNI: 0000 0001 2142 8864
* GND: 118546228
* SELIBR: 190173
* SUDOC: 02876126X
* BNF: cb120530695 (data)
* BIBSYS: 90071975
* HDS: 011920
* MusicBrainz: 489394a7-d8f4-45f4-ae46-53d6a81a4e91
* NDL: 00442624
* NKC: jn19990003205
* ICCU: CUBV010133
* BNE: XX873886
* CiNii: DA01400514

 |

 |
Μαγειρεμένα ορτύκια.
Όλα τα είδη **ορτυκιού** καταναλώνονται από τους ανθρώπους. Το κρέας των ορτυκιών προέρχεται, είτε από ορτύκια εκτρεφόμενα σε φάρμες, είτε από άγρια που θηρεύτηκαν στην φύση. Τα είδη ορτυκιού, που χρησιμοποιούνται περισσότερο για την παραγωγή κρέατος, είναι το κοινό ορτύκι και το Ιαπωνικό ορτύκι. 

Τα ορτύκια καταναλώνονται κυρίως στην γαλλική, πολωνική, πορτογαλική και μαλτέζικη κουζίνα. Είναι σπεσιαλιτέ της ινδικής επαρχία Κεράλα, όπου τρώγονται ψητά με κάρι. Συνήθως τρώγονται ολόκληρα με τα κόκκαλα, τα οποία λόγω του μικρού τους μεγέθους μασώνται εύκολα. Το ορτύκι θηρεύεται, εκτρέφεται και τρώγεται και στην Ελλάδα, μαγειρεμένο με όλους τους τρόπους, βραστό, ψητό ή τηγανητό. Το είδος ορτυκιού που εκτρέφεται ανήκει συνήθως στο είδος coturnix.

Τα ορτύκια που έχουν φάει κώνειο κατά την διάρκεια της μετανάστευσης, μπορούν να προκαλέσουν οξεία νεφρική ανεπάρκεια λόγω των τοξινών από το κώνειο που υπάρχουν στο κρέας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  [ypaithros.gr/ekdoseis/ektrofi-ortiki/ «Εκτροφή ορτυκιού»] Check `|url=` value (βοήθεια).
2. ↑  Tsironi M, Andriopoulos P, Xamodraka E, *et al.* (2004). «The patient with rhabdomyolysis: have you considered quail poisoning?». *CMAJ* **171** (4): 325–6. doi:10.1503/cmaj.1031256. PMID 15313988. PMC 509041. .


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Quails in cookery  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Το **Φρούριο Πράσινο νησί** (*αραβικά : الجزيرة الخضراء* ) είναι ένα φρούριο αλλά και τεχνητό νησί της Αιγύπτου. Βρίσκεται στην Ερυθρά Θάλασσα στο νότιο στόμιο της διώρυγας του Σουέζ.

Το φρούριο-νησί χτίστηκε κατά τον Β΄παγκόσμιο πόλεμο από τους Βρετανούς για την προστασία της διώρυγας του Σουέζ από τον αέρα τη επίθεση από τη θάλασσα. Βρίσκεται τρία χιλιόμετρα νότια του Πορτ Ιμπραήμ και τέσσερα χιλιόμετρα νότια της πόλης του Σουέζ και το στόμα της διώρυγας του Σουέζ , το κάστρο χτίστηκε σε ένα στρώμα σταθερών κοραλλιών και κατασκευασμένο από οπλισμένο σκυρόδεμα. Αποτελείται από ένα μονώροφο κτίριο με μία μεγάλη αυλή. Στο ένα άκρο του νησιού υπάρχει μια τσιμεντένια γέφυρα προς έναν κυκλικό 5 μέτρων υψηλό πύργο που υποστηρίζει μια θέση ραντάρ δύο βαριά πολυβόλα και αντιαεροπορικά. Ένα τείχος ενισχυμένο με παχιές σειρές συρματοπλέγματα χτίστηκε στην άκρη του νερού, για να αποτρέψει επίθεση από τη θάλασσα. Βαριά πολυβόλα ήταν τοποθετήθηκαν στην οροφή, και υπήρχαν πάνω από μια ντουζίνα όπλα. Υπήρχαν πολλά πυροβολεία και κυματοθραύστης.

Το 1969, κατά τη διάρκεια του Πολέμου Φθοράς μεταξύ του Ισραήλ και της Αιγύπτου, το νησί αντέταξε μεγάλη άμυνα. Η φρουρά του αποτελούνταν από περίπου εβδομήντα Αιγύπτιους πεζικάριους και δώδεκα στρατιώτες των ειδικών δυνάμεων, δεκατέσσερα πολυβόλα (14,5 mm με 25 mm), δύο αντιαεροπορικά πυροβόλα 37 χιλιοστών και τέσσερα αντιαεροπορικά πυροβόλα 85 χιλιοστών. Τη νύχτα της 19 Ιουλίου του 1969 το νησί κτυπήθηκε από Ισραηλινούς καταδρομείς και οι αιγυπτιακές εγκαταστάσεις στο νησί καταστράφηκαν ολοσχερώς.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑

Αναφορές
--------

* *Israeli Elite Units Since 1948* by Samuel Katz, Osprey Publishing 1988
* *The Israeli Commando Assault on Green Island* by Doron Geller
* Ian Black and Benny Morris - *Israel's Secret Wars: A History of Israel's Intelligence Services*.
* Samuel M. Katz - *The Night Raiders: Israel's Naval Commandos at War*.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Green Island (Egypt)  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Το **Φρούριο Ρουσόκαστρο** (μτφ: *Κόκκινο κάστρο*) (*βουλγαρικά: Крепост Русόкастро*) είναι βυζαντινό κάστρο στη Βουλγαρία 20 χλμ. βορειοδυτικά του Μπουργκάς. Βρίσκεται στην κορυφή λόφου δίπλα στο χωριό "Ρουσόκαστρο" και τον ποταμό με το ίδιο όνομα, στις ακτές του Εύξεινου πόντου. 

Χτίστηκε από τους Βυζαντινούς τον 5ο περίπου αιώνα, πινακίδα του 6ου αιώνα αναφέρει διοικητή του τον Ιουστίνο εγγονό του αυτοκράτορα Ιουστινιανού. Το όνομα Ρουσόκαστρο χρησιμοποιήθηκε πρώτη φορά από τον άραβα γεωγράφο Ελ Ιντρίσι στο έργο του "Γεωγραφία του κόσμου" και από τότε καθιερώθηκε αυτή η ονομασία.

Στις 18 Ιουλίου 1332 εδώ έγινε η Μάχη του Ρουσόκαστρου όπου ο Βούλγαρος τσάρος  Ιβάν Αλεξάντερ νίκησε τον βυζαντινό αυτοκράτορα Ανδρόνικο Παλαιολόγο. Το 1443 καταστράφηκε από τους Οθωμανούς.

Μέσα στο κάστρο υπήρξε μοναστήρι του 5ου ή 6ου αιώνα όπου σήμερα έχουν ανεβρεθεί τα ερείπια του ναού του Αγίου Γεωργίου και από το 2007 ανεγέρθηκε νέος. Στους βράχους του φρουρίου υπάρχει το Σπήλαιο Ρουσίνα Ντούπκα που χρησιμοποιήθηκε σαν ιερό από την αρχαιότητα.

Πηγές
-----

* Medieval fortress Rusokastron and sancuary "Rusina Dupka"
Στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία με την ονομασία **τουρκόπουλοι** ή **τουρκόπωλοι** ονομάζονταν τα τάγματα που συγκροτούνταν από στρατολόγηση μισθοφόρων Τούρκων που είχαν εκχριστιανιστεί.

Τα πρώτα τάγματα τουρκοπούλων συγκροτήθηκαν επί αυτοκρατορίας του Αλεξίου Α΄ Κομνηνού που συμμετείχαν στην εκπόρθηση της Νίκαιας το 1097. Επίσης συγκρότηση τέτοιων ταγμάτων αναφέρονται και επί Αυτοκράτορα Ανδρονίκου Β΄ Παλαιολόγου όταν τότε η δράση αυτών υπήρξε και ολέθρια για την Αυτοκρατορία.

Συγκεκριμένα σε εκστρατεία κατά των στασιαστών Καταλάνων (μισθοφόρων), αυτομόλησαν προς αυτούς και από κοινού προκάλεσαν πολλές λεηλασίες στη Θράκη και την Μακεδονία. Τα ίδια όμως έπραξαν και σε εκστρατεία εναντίον των στασιαστών Αλανών και των Τούρκων επιδρομέων στη Θράκη.  

Τελικά τα τάγματα αυτά φαίνεται να διαλύθηκαν έναν αιώνα πριν την πτώση της Κωνσταντινούπολης.
Ο **Χριστόφορος Καρόλου** (1901) ήταν Έλληνας βιομήχανος και αθλητής.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ήταν γιος του Νικολάου Καρόλου της Ιουλίας Σωμάκη, γραμματέας της Βασίλισσας Όλγας. Από την πλευρά της μητέρας του καταγόταν από την οικογένεια των Βαλτινών και ήταν δισέγγονος του Ιωάννη Σωμάκη, ιερολοχίτη και προέδρου του Αρείου Πάγου και μικρανιψιός του Ιωάννη Πανταζίδη. Σπούδασε οικονομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και συμπλήρωσε τις σπουδές του στο Παρίσι, την Λειψία και το Λονδίνο. Ήταν βιομήχανος και διευθυντικό στέλεχος τραπεζών. Ασχολήθηκε ενεργά με την ιστιοπλοΐα και συμμετείχε με τα χρώματα της Ελλάδας στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου (1948) στο αγώνισμα της ιστιοπλοΐας καταλαμβάνοντας την 10η θέση καθώς και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ελσίνκι (1952) ως αρχηγός των Ιστιοπλόων. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος και γενικός γραμματέας επί 35 χρόνια του Ναυτικού Ομίλου Ελλάδος, ιδρυτικό μέλος και πρόεδρος του πρώτου διοικητικού συμβουλίου της Ελληνικής Ιστιοπλοϊκής Ομοσπονδίας, 

Ήταν παντρεμένος με την Μαίρη Στεφάνου, κυρία επί των Τιμών.

Αναφορές
--------

1. 1 2 3 4  Βιογραφικό Χριστοφόρου Καρόλου, από την ιστοσελίδα της Ελληνικής Ένωσης Συμμετασχόντων σε Ολυμπιακούς Αγώνες
2. ↑  Ελληνικής Ιστιοπλοϊκής Ομοσπονδίας, από την ιστοσελίδα της Ελληνικής Ένωσης Συμμετασχόντων σε Ολυμπιακούς Αγώνες
Το **Φρούριο Μανοέλ** είναι φρούριο, το οποίο βρίσκεται στη Μάλτα. Ορθώνεται στη νήσο Μανοέλ, η οποία βρίσκεται απέναντι από την πόλη Γκζίρα στο Λιμάνι του Μαρσαμξέτ, στα βορειοδυτικά της Βαλέτας και επιβλέπει την είσοδο σ' αυτό το λιμάνι, καθώς και την ακτή της Σλιέμα.

Περιγραφή
---------

Το Φρούριο Μανοέλ είναι οχυρωμένο φρούριο, του οποίου η πλειονότητα των αμυντικών τάφρων και τειχών δημιουργήθηκαν στον ίδιο τον βράχο που αποτελεί το νησί. Ανεγέρθηκε από τους Ιωαννίτες Ιππότες μεταξύ του 1723 και του 1755, υπό τις διαταγές του Μεγάλου Μάγιστρου Μανοέλ ντε Βιλιένα.

Η ιδέα της οχύρωσης του νησιού, το οποίο αποκαλείτο τότε *Isolotto*, αποδίδεται στον Γάλλο μηχανικό Ρενέ Ζακόμπ ντε Τινιέ. Η οριστική εφαρμογή του συγκεκριμένου σχεδίου περιελάμβανε και τις συμβουλές του Σαρλ Φρανσουά ντε Μοντιόν, εκείνη την εποχή στρατιωτικό μηχανικό του Τάγματος της Μάλτας, υπεύθυνο για τα αμυντικά τείχη και την άμυνα του νησιού. Επιπλέον, ο Μοντιόν τέθηκε επικεφαλής της εποπτείας των κατασκευαστικών έργων, ενώ ενταφιάστηκε στο παρεκκλήσι του Αγίου Αντωνίου, εντός των τειχών του φρουρίου.

Το φρούριο είχε ενεργό ρόλο, όχι μόνο κατά την περίοδο των Ιωαννιτών Ιπποτών, αλλά και υπό βρετανική κατοχή, μέχρι και το 1906, όταν και οι Βρετανικές Αρχές εγκατέλειψαν την περιοχή.

Στη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου
--------------------------------------

Η κεντρική αυλή του Φρουρίου Μανοέλ.Στη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, αντιαεροπορικές μονάδες πυροβολικού των 94 mm εγκαταστάθηκαν εντός και περιμετρικά του φρουρίου. Τα πυροβόλα ήταν εγκατεστημένα πάνω σε ειδικές πλατφόρμες από τσιμέντο υπό μορφή ημικυκλίου, οι οποίες είχαν προστεθεί περιμετρικά των τειχών. Τα τείχη του φρουρίου, οι στρατώνες, καθώς και το παρεκκλήσι υπέστησαν μεγάλες ζημιές από τους γερμανικούς βομβαρδισμούς.

Σήμερα
------

Το φρούριο τελεί υπό αναπαλαίωση: η λήξη των εργασιών είχε προβλεφθεί για το 2010.

Σημειώσεις και Παραπομπές
-------------------------

1. ↑  Το Πυροβολείο Λέμπι, προτείχισμα του Φρουρίου Μανοέλ, ευρισκόταν επί της Χερσονήσου Τινιέ στη Σλιέμα.
2. ↑  Ορισμένες τελευταίες τροποποιήσεις πραγματοποιήθηκαν στη διάρκεια του 18ου αιώνα, έως, τουλάχιστον, το 1792. Ορισμένες τροποποιήσεις πραγματοποιήθηκαν επίσης από τον Βρετανικό Στρατό στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα.

Πηγή
----

* www.educ.um.edu.mt

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Φρούριο Μανοέλ** |
Ο **Toγκρούλ Γ΄,** περσικά: طغرل سوم‎, (απεβ. το 1194) ήταν ο τελευταίος σουλτάνος της μεγάλης Σελτζουκικής αυτοκρατορίας και ο τελευταίος Σελτζούκος σουλτάνος τού Ιράκ. Ο μεγάλος του θείος σουλτάνος Γκιιάτ αντ-Ντιν Μασούντ (π. 1134–1152) είχε διορίσει τον Σαμς αντ-Ντιν Ελντιγκούζ (π. 1135/36–1175) ως αταμπέγκ τού ανιψιού του Aρσλάν-Σαχ, γιού τού αδελφού του Tογκρούλ Β΄ και μετέφερε το Aράν στην κατοχή τού ανιψιού του ως ικτά το 1136. Ο Eλντιγκούζ τελικά νυμφεύτηκε τη Mουμίνα Χατούν, χήρα τού Τογκρούλ Β΄, και οι γιοι του Nουσράτ αλ-Ντιν Μουχάμαντ Παχλαβάν και Κιζίλ Αρσλάν Ουτμάν ήταν έτσι ετεροθαλείς αδελφοί τού Αρσλάν-Σαχ. Αλλά, παρά τους στενούς δεσμούς με το βασιλικό οίκο των Σελτζούκων, ο Ελντιγκούζ είχε παραμείνει σε απόσταση από τη βασιλική πολιτική,  επικεντρώνοντας στην απόκρουση των Γεωργιανών και στην εδραίωση της εξουσίας του. Το 1160 ο σουλτάνος Σουλεϊμάν-Σαχ ονόμασε τον Αρσλάν-Σαχ κληρονόμο του και τον έκανε κυβερνήτη τού Αράν και τού Αζερμπαϊτζάν, φοβούμενος τη δύναμη τού Ελντιγκούζ.

Η κατάσταση της Αυτοκρατορίας το 1160
-------------------------------------

 Διάλυση της Μεγάλης Αυτοκρατορίας των Σελτζούκων 1077-1160

Βασιλεία τού Αρσλάν Σαχ Β΄
--------------------------

Βασίλευσε ως σουλτάνος
----------------------

Γεγονότα ετών 1187-1190
-----------------------

Γεγονότα ετών 1192 - 1194
-------------------------

### Εκεχειρία με τον Σαχ Τεκίς

Σπάζοντας την εκεχειρία
-----------------------

Μάχη τού Ρέι
------------

Εκτίμηση
--------

Οικογένεια
----------

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  J.A. Boyle 1968, σελ. 170.
2. ↑  J.A. Boyle 1968, σελ. 177.