recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Γιαουνούτις**, γερμαν. Jaunutis (π. 1300 - μετά το 1366) από τον Οίκο των Γκεντιμινιδών ήταν μεγάλος δούκας της Λιθουανίας (1341-1345).

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος τού Γκεντιμίνας μεγάλου δούκα της Λιθουανίας. Το όνομά του σημαίνει *νέος άνδρας*. Βαπτίστηκε Ιωάννης/Ιβάν. Ο Πολωνός ιστορικός Γιαν Τεγκόβσκι θεωρεί, ότι ο Γιαουνούτις γεννήθηκε το 1306-09.

Δεν αναφέρεται πριν την αποβίωση τού πατέρα του, τον οποίο διαδέχθηκε. Ήταν ο μεσαίος γιος και υπάρχουν διάφορες απόψεις, γιατί ο Γκεντιμίνας τον διάλεξε διάδοχό του: ήταν συμφωνία μεταξύ των παγανιστών γιων του Αλγκίρντας, Κεστούτις και των Ορθοδόξων γιων του Ναριμάντας, Καριγιότας, Λιουμπάρτας. Άλλοι υποστηρίζουν ότι ήταν ο πρώτος γιος από τη δεύτερη σύζυγό του: ο Γκεντιμίνας νυμφεύτηκε μία παγανίστρια και μετά την ορθόδοξη Γιέβα. Ή πάλι ίσως ο Γιαουνούτις να ήταν κοντά του τις τελευταίες του στιγμές και έτσι ήταν φυσικό να τον διαδεχθεί στη Λιθουανία και το Βίλνιους.

Οι αδελφοί του σύντομα θέλησαν να τον εκτοπίσουν. Τον υποστήριξε η μητέρα του Γιέβνα και ο Ναριμάντας, που ταξίδευσε στον Γιάνι Μπεγκ χάνο της Χρυσής Ορδής και συμμάχησε με αυτόν. Ο Γιαουνούτις φυλακίστηκε, αλλά δραπέτευσε και μετέβη στην αδελφή του Αυγούστα-Αναστασία, σύζυγο τού Συμεών πρίγκιπα της Μόσχας, όπου βαπτίστηκε ως Ιωάννης. Όμως η αδελφή του απεβίωσε το ίδιο έτος και ο Γιαουνούτις δεν έλαβε τη συνδρομή που ήθελε από τον Συμεών. Συμφιλιώθηκε με τον Ναριμάντας και έλαβε το δουκάτο τού Ζασουάουγιε. Αναφέρεται σε συμφωνία τού 1366, όχι όμως τού 1367, άρα απεβίωσε στο ενδιάμεσο.

Οικογένεια
----------

Είχε γιους τους:

* Συμεών Ζασλάβσκι
* Γρηγόριος Σουούτσκι
* Μιχαήλ Ζασλάβσκι, δούκας τού Ζασουάουγιε, ώσπου απεβίωσε το 139 στη μάχη τού ποταμού Βόρσκλα.

Πηγές
-----

* Tęgowski, Jan (1999). Pierwsze pokolenia Giedyminowiczów. Poznań-Wrocław: Wydawnictwo Historyczne. p. 190. ISBN 8391356310.
* Rowell, S.C. (1994). Lithuania Ascending: A Pagan Empire Within East-Central Europe, 1295-1345. Cambridge Studies in Medieval Life and Thought: Fourth Series. Cambridge University Press. pp. 280–287. ISBN 978-0-521-45011-9.
* Kiaupa, Zigmantas; Jūratė Kiaupienė; Albinas Kunevičius (2000) [1995]. The History of Lithuania Before 1795 (English ed.). Vilnius: Lithuanian Institute of History. p. 118. ISBN 9986-810-13-2.

1. ↑  Venedikt Miakotin: «Евнутий» (Ρωσικά)


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Jaunutis  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Ντμίτρι γιος του Μιχαήλ**, λιθουαν. Dmitry Mikhailovich Bobrok (απεβ. μετά το 1389) από τον Οίκο των Γκεντιμινιδών ήταν κύριος της Μπόμπρκα και μετά στρατηγός και βογιάρος στη Μόσχα.

Βιογραφία
---------

Η πατρότητά του είναι αμφιλεγόμενη. Οι περισσότερες πηγές τον καλούν πρίγκιπα της Βολυνίας. Θα μπορούσε να είναι από τον Οίκο των Ότρογκ, μάλλον κλάδο των Ρουρικιδών ή εγγονός τού Γκεντιμίνας μεγάλου δούκα της Λιθουανίας, μάλλον από τον γιο του Καριγιότας/Μιχαήλ δούκα τού Ναβαχρούντακ. Εκτιμάται ότι κατείχε την κόμη Μπόμπρκα επί τού ομώνυμου ποταμού ως φέουδο τού θείου του Λιουμπάρτας.

Ο Ντμίτρι Μπόμπροκ ήταν ένας από τους πρώτους Λιθουανούς πρίγκιπες, που εισήλθε στην υπηρεσία της Μόσχας. Οδήγησε τον στρατό της το 1371 και λεηλάτησε τη Βουλγαρία τού Βόλγα το 1376 με επιτυχία. Ήταν υπεύθυνος για την κατάκτηση της Σεβερίας το 1379 και ήταν διοικητής ενός συντάγματος, που βρέθηκε σε ενέδρα κατά τη μάχη τού Κουλίκοβο το 1380.

Δεν αναφέρεται στις πηγές από το 1389 και μετά. Ο Βαλεντίν Γιάνιν υποθέτει ότι, όταν ο γιος του έπεσε από το άλογο και απεβίωσε, εκάρη μοναχός. Η μονή Μπομπρένεβ στην Κολόμνα ισχυρίζεται ότι ιδρυτής της είναι ο Ντμίτρι Μπόμπροκ.

Οικογένεια
----------

Ο ιστορικός Β. Γιάνιν υποστήριξε ότι γιος του ή εγγονός του είναι ο:

* Μιχαήλ του Κλοπσκ απεβ. π. 1458, άγιος, κατά Χριστόν σαλός.

Ο Οίκος Βολύνσκυ των βογιάρων ισχυρίζεται ότι είναι απόγονοί του εξ αρρενογονίας.

Πηγές
-----

* Кузьмин А. В. Фамилии, потерявшие княжеский титул в XIV — 1-й трети XV в. (Ч. 1: Всеволож Заболоцкие, Волынские, Липятины) // Герменевтика древнерусской литературы. Выпуск 11. — М.: Языки славянской культуры; Прогресс-традиция, 2004. — С. 718—742.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Анны» (Ρωσικά) 1900.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Bobrok  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Μέσω του όρου **Patrimonium Sancti Petri** ορίζονται δύο πράγματα :

* το σύστημα των *latifundium* εντός του Εξαρχάτου της Ραβένα το οποίο ήλεγχαν οι διακονίες της Ρώμης, με τα εδάφη που είχε παραχωρηθεί στον Επίσκοπο της Ρώμης από τον Λιουτπράνδο (δωρεά του Σούτρι), να αποτελούν έτσι τον πρώτο πυρήνα των Παπικών Κρατών (δωρεά του Πεπίνου),
* μια διοικητική διαίρεση που υιοθετήθηκε από τον Πάπα Ιννοκέντιο Γ΄ στα βόρεια της Ρώμης.

Ποντιφική Επαρχία
-----------------

Το Patrimonium Sancti Petri στην Τουσκία ήταν η ονομασία μιας εκ των τεσσάρων επαρχιών που δημιουργήθηκαν από τον Πάπα Ιννοκέντιο Γ΄ (1198-1216) κατά την διάρκεια του πρώτου του έτους στην Αγία Έδρα. Περιελάμβανε την σημερινή επαρχία του Βιτέρμπο, την Τσιβιταβέκια χωρίς ωστόσο το διαμέρισμα της Ρώμης.

Κυβερνώνταν από διοικητές τους οποίους όριζε ο Πάπας, τους ρέκτορες.

Στη συνέχεια, η παρουσία ενός γενικού ρέκτορα έκανε την εμφάνισή της, ο οποίος επόπτευε την διοίκηση των επαρχιακών ρεκτόρων και έδινε απευθείας αναφορά στον Πάπα.

Οι επαρχίες αυτές επικυρώθηκαν με τις *Constitutiones Sanctæ Matris Ecclesiæ* του 1357, τις οποίες συνέταξε ο Καρδινάλιος Ζιλ Άλβαρεθ Καρίγιο ντε Αλμπορνόθ.

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Το Patrimonium Sancti Petri βασίζεται στην Δωρεά του Κωνσταντίνου, un faux μέσω του οποίου ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Α΄ είχε δώσει στον Πάπα Σιλβέστρο την πρωτοκαθεδρία επί των Εκκλησιών της Ανατολής και το *imperium* (αυτοκρατορική εξουσία) επί της Δύσης, και της ποίας ο αποκρυφιστικός χαρακτήρας αποδείχτηκε το 1442 από τον ουμανιστή Λορέντζο Βάλα

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ιστορία | Πύλη Ιστορία |
Ο **Πατρίκας**, λιθουαν. Patrikas (π. 1340 - μετά το 1408) από τον Οίκο των Γκεντιμινιδών ήταν δούκας/πρίγκιπας εδαφών στο και πλησίον τού Στάρομπουντ της Σιβερίας, που τα αντάλλαξε για τα φρούρια Κορέλα και Ορέσεκ τού Νόβγκοροντ. Ίδρυσε την πόλη Γιάμμπουρκ στην Ινγκρία. Απόγονοί του είναι οι κλάδοι Γκολίτσιν, Κουράκιν και Κοβάνσκυ, πριγκιπικοί Οίκοι της Ρωσίας.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος τού Ναριμάντας και μίας χατούν (πριγκίπισσας των Μογγόλων) από την Κριμαία, κόρης τού Τοκτά χαν της Χρυσής Ορδής και της Μαρίας Παλαιολογίνας, νόθης κόρης τού Ανδρονίκου Β΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Το *Χρονικό τού Νόβγκοροντ* τού 14ου-15ου αι. τον αναφέρει γιο τού Ναριμάντας, ορισμένοι όμως γενεαλόγοι τον θεωρούν γιο τού Αλεξάνδρου, γιού τού Ναριμάντας.

Τη δεκαετία τού 1380 έφθασε στο Νόβγκοροντ για να ζητήσει την κληρονομία τού πατέρα του. Έλαβε τα εδάφη Κορέλα, Ορέσεκ, Κοπόργιε, Λούγκα, Λαντόγκα ως φέουδο από το Νόβγκοροντ. Η περιοχή του (Βότιαν) ήταν μεταξύ τού Νόβγκοροντ και της Σουηδίας και ένα προτείχισμα για το Νόβγκοροντ έναντι της Σουηδικής απειλής. Βοήθησε να φρουρηθούν τα βορειοδυτικά σύνορα και έκτισε το φρούριο Γιαμ στη Λούγκα.

Το 1386 ο Ντμίτρι *τού Ντον* μεγάλος πρίγκιπας της Μόσχας θεώρησε τον Πατρίκας υποκινητή των πειρατικών επιδρομών των Ουκρανών κατά μήκος τού ποταμού Βόλγα και επιτέθηκε στο Νόβγκοροντ. Μάλλον υπό την πίεση της Μόσχας, το Νόβγκοροντ έδωσε τα εδάφη Λούγκα και Ρούσα στον εξάδελφό του Λενγκβένις γιο τού Αλγκίρντας, ενώ ο Πατρίκας κράτησε το έδαφος Κορέλα. Το 1396 μετέβη στο Νόβγκοροντ για να συναντήσει τον Γιούρι του Σμολένσκ.

Το 1408 τον ηλικιωμένο Πατρίκας και τους δύο γιους του υποδέχθηκε μεγαλοπρεπώς στη Μόσχα ο Βασίλειος Α΄, γιος τού Ντμίτρι *τού Ντον*. Ο γιος του Γεώργιος/Γιούρι νυμφεύτηκε τη Μαρία, κόρη τού Βασίλειου Α΄ και έγινε ο έμπιστος σύμβουλος τού Βασιλείου Α΄.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε την Ελένη και είχε τέκνα:

* Γεώργιος/Γιούρι Πατρικίεβιτς, νυμφεύτηκε τη Μαρία των Ρουρικιδών, κόρη τού Βασιλείου Α΄ της Μόσχας. Έγινε βογιάρος της Μόσχας.
* Θεόδωρος/Φιοντόρ.

Απόγονοί του είναι ο Ντανιίλ Σένυα και ο Βάσιαν Πατρίκιεβ (15ος-16ος αι.), που κατείχαν, μερικές γενεές μετά, ιδιοκτησίες στο φέουδο Βότιαν και στην περιοχή τού Πσκοβ.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.

Πηγές
-----

* Ikonnikov, Nicolas F.: La noblesse de Russie part C
* Schwennicke, Detlev: Europaische Stammtafeln : Stammtafeln zur geschichte der europaischen staaten.Neue Folge Schwennicke, Europäische Stammtafeln, vol III/1. Verlag von J. A. Stargardt
* Русский биографический словарь Russki biografitšeski slovar, by Alexander Polovtsov, 1896–1918
* A.J. Europaeus, 1859, Karjalan ajan-tiedot Täysinän rauhaan asti, vuonna 1595, Aschan
Πανοραμική άποψη του Βίλα Λας Εστρέγιας.
Το **Βίλα λας Εστρέγιας** (**ισπανικά**: Villa Las Estrellas) το οποίο μεταφράζεται ως το **Χωριό των Αστεριών** ή ο **Οικισμός των Αστέρων** είναι ένα μόνιμα κατοικημένο φυλάκιο στη νήσο Κινγκ Τζορτζ του αρχιπελάγους των Νότιων Σέτλαντ. Η ευρύτερη αυτή περιοχή στην Ανταρκτική αμφισβειτείται ως προς την Χιλιανή της κτήση και φέρεται να διεκδικείται εδαφικά από την Αργεντινή και την Μεγάλη Βρετανία.

Ο οικισμός ιδρύθηκε το 1984 και είναι ο μεγαλύτερος από τους μόνο δύο οικισμούς πολιτών στην Ανταρκτική (ο άλλος είναι η Βάση Εσπεράντσα της Αργεντινής). Ο πληθυσμός το καλοκαίρι είναι 150 κάτοικοι ενώ το χειμώνα ο πληθυσμός πέφτει στους 80.

Διαθέτει βασικές αστικές υπηρεσίες καθώς και δίκτυα υψηλής τεχνολογίας που το μετατρέπουν σε ιδανικό μέρος για επιστημονικές δραστηριότητες. Επίσης, διαθέτει πλήρες κέντρο ενημέρωσης, με στοιχεία για τον θαλάσσιο τουρισμό και το τοπικό οικοσύστημα.

Η Χιλιανή κυβέρνηση θεωρεί την περιοχή ως κοινότητα της Ανταρκτικής, στην επαρχία Χιλιανή Ανταρκτική, στην περιοχή Μαγαγιάνες και Χιλιανή Ανταρκτική.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Romero, Simon (6 Ιανουαρίου 2016). «Antarctic Life: No Dogs, Few Vegetables and 'a Little Intense' in the Winter» (στα Αγγλικά).
2. ↑  «Las Estrellas Village».
Η **μάχη της Βαρσοβίας**, γνωστή επίσης ως το **θαύμα του Βιστούλα**, ήταν μια σειρά μαχών που οδήγησαν σε καίρια πολωνική νίκη το 1920 κατά τη διάρκεια του πολωνο-σοβιετικού πολέμου. Η Πολωνία, αν και στα πρόθυρα της απόλυτης ήττας, απέκρουσε και νίκησε τον Κόκκινο Στρατό σε αυτό που ο Βλαντιμίρ Λένιν, αρχηγός των Μπολσεβίκων, χαρακτήρισε «τεράστια ήττα» για τις δυνάμεις του.

Μετά την επίθεση του Πολωνικού στρατού στο Κίεβο, οι σοβιετικές δυνάμεις ξεκίνησαν μια επιτυχημένη αντεπίθεση το καλοκαίρι του 1920, αναγκάζοντας τον πολωνικό στρατό να υποχωρήσει προς τα δυτικά σε αταξία. Οι πολωνικές δυνάμεις φαινόταν στα πρόθυρα της αποσύνθεσης και οι παρατηρητές προέβλεπαν μια αποφασιστική σοβιετική νίκη. 

Η μάχη της Βαρσοβίας διεξήχθη από τις 12 έως τις 25 Αυγούστου 1920, καθώς οι δυνάμεις του Ερυθρού Στρατού που διοικούσε ο Μιχαήλ Τουχατσέφσκι πλησίασαν την πρωτεύουσα της Πολωνίας, Βαρσοβία, και το κοντινό οχυρό του Μόντλιν. Στις 16 Αυγούστου, οι πολωνικές δυνάμεις που διοικούσε ο Γιούζεφ Πιουσούτσκι αντεπιτέθηκαν από το νότο, διασπώντας την επίθεση του εχθρού και αναγκάζοντας τις ρωσικές δυνάμεις σε άτακτη αποχώρηση προς τα ανατολικά και πίσω από τον ποταμό Νέμαν. Οι εκτιμώμενες ρωσικές απώλειες ήταν 10.000 νεκροί, 500 αγνοούμενοι, 30.000 τραυματίες και 66.000 αιχμάλωτοι, ενώ της Πολωνίας περίπου 4.500 νεκροί, 10.000 αγνοούμενοι και 22.000 τραυματίες.

Τους επόμενους μήνες, αρκετές ακόμη συνεπακόλουθες πολωνικές νίκες εξασφάλισαν την ανεξαρτησία της Πολωνίας και οδήγησαν σε συνθήκη ειρήνης με την Σοβιετική Ρωσία και την Σοβιετική Ουκρανία αργότερα εκείνο το έτος, εξασφαλίζοντας τα ανατολικά σύνορα του πολωνικού κράτους μέχρι το 1939.

Ο πολιτικός και διπλωμάτης Έντγκαρ Βίνσεντ θεωρεί την μάχη της Βαρσοβίας ως μια από τις πιο σημαντικές μάχες στην ιστορία των πιο αποφασιστικών μαχών, καθώς η πολωνική νίκη επί των Σοβιετικών σταμάτησε την εξάπλωση του κομμουνισμού στα δυτικά προς την Ευρώπη. Μια σοβιετική νίκη, η οποία θα οδηγούσε στη δημιουργία φιλοσοβιετικής κομμουνιστικής Πολωνίας, θα έφτανε τους Σοβιετικούς απευθείας στα ανατολικά σύνορα της Γερμανίας, όπου υπήρχε σημαντική επαναστατική ζύμωση εκείνη την εποχή.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Sketches from a Secret War* by Timothy Snyder, Yale University Press, 2007, p. 11
Ο **Καλλίνικος** ήταν βυζαντινός αξιωματούχος, πατρίκιος και Έξαρχος της Ραβέννας από το 596 ως το 603. Από τον Λομβαρδό ιστορικός Παύλος ο Διάκονος το όνομα του αναφέρεται σαν *Gallicinus*, ή *Gallicini patricii* .

Τα πρώτα χρόνια της διακυβέρνησις του σημαδεύτηκαν από σχετικά καλή τύχη. Το 598 έγινε ανακωχή μεταξύ των Βυζαντινών και των Λομβαρδών κατά την οποία οι Λομβαρδοί αναγνωρίστηκαν ως κυρίαρχοι κυβερνήτες των εδαφών που είχαν στην κατοχή τους, και η οποία κρατήθηκε και από τα δύο μέρη κατά τη διάρκεια των επόμενων ετών. Ωστόσο περίπου το 601 ο Καλλίνικος εκμεταλλεύτηκε μια εξέγερση από τους δούκες της Τριντέτουμ και του φόρουμ των Ιουλίων και έσπασε την ειρήνη με την απαγωγή της κόρης και του γαμβρού του Λομβαρδού βασιλιά Αγιλούλφου. Σε απάντηση ο Αγιγλούλφος εισέβαλε στην Εξαρχία, καταστρέφοντας την Πάδοβα, λεηλατώντας την Ίστρια, και στη συνέχεια, νικώντας τον Καλλίνικο έξω από τα τείχη της Ραβέννας .

Λίγο αργότερα ο Καλλίνικος αντικαταστάθηκε από τον Σμαράγδο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 20  Ιουνίου 2019.
2. ↑  Paul the Deacon *History of the Lombards*, 4.12 Αρχειοθετήθηκε 2016-07-30 στο Wayback Machine.; translated by William Dudley Foulke, 1907 (Philadelphia: University of Pennsylvania, 1974), p. 159
3. ↑  Paul the Deacon *History*, 4.20 (translated by Foulke, p. 165) records the kidnapping; Jeffrey Richards, *The Popes and the Papacy in the Early Middle Ages* (London:Routledge and Kegan Paul, 1979), p. 174, explains Callinicus' motivation.
4. 1 2  Richards, *Popes and the Papacy*, p. 174

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Callinicus (exarch)  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Το USS George Washington (SSBN-598), του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ
Σοβιετικό πυρηνοκίνητο υποβρύχιο βαλλιστικών πυραύλων κλάσης Delta II
To **Υποβρύχιο βαλλιστικών πυραύλων (πυρηνικά υποβρύχια)** είναι ένα υποβρύχιο εξοπλισμένο για να εκτοξεύει βαλλιστικούς πυραύλους (SLBM) ​​με πυρηνικές κεφαλές. Τα υποβρύχια αυτά έγιναν ένα σημαντικό οπλικό σύστημα κατά την διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, λόγω της μεγάλης ικανότητας τους για πυρηνική αποτροπή. Μπορούν να εκτοξεύσουν πυραύλους από χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από τους στόχους τους, ενώ η χρήση της τεχνολογίας Stealth τα καθιστά πολύ δύσκολο να ανιχνευθούν. Η ανάπτυξή τους κυριαρχείται από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Σοβιετική Ένωση/Ρωσία, με μικρότερους αριθμούς σε υπηρεσία για τη Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο, την Κίνα και την Ινδία. Σχεδόν όλα τα υποβρύχια που έχουν κατασκευαστεί χρησιμοποιούν πυρηνική πρόωση, εκτός των Σοβιετικών κλάσης Zulu και Golf που είχαν κινητήρες ντίζελ.

Σκοπός
------

Τα υποβρύχια βαλλιστικών πυραύλων έχουν διαφορετικό σκοπό από τα επιθετικά υποβρύχια και τα υποβρύχια πυραύλων cruise. Ενώ τα επιθετικά υποβρύχια ειδικεύονται στη μάχη με άλλα πολεμικά σκάφη (συμπεριλαμβανομένων των υποβρυχίων του εχθρού και την εμπορική ναυτιλία), και τα υποβρύχια πυραύλων cruise έχουν σχεδιαστεί για επίθεση σε μεγάλα πολεμικά πλοία και τακτικούς στόχους στην ξηρά, η κύρια αποστολή των βαλλιστικών πυραύλων είναι η πυρηνική αποτροπή. Ως εκ τούτου, το προφίλ της αποστολής ενός υποβρυχίου βαλλιστικών πυραύλων επικεντρώνεται στο να παραμείνει απαρατήρητο, παρά να καταδιώκει επιθετικά άλλα σκάφη. Τα υποβρύχια βαλλιστικών πυραύλων έχουν σχεδιαστεί για stealth, για να αποφύγουν τον εντοπισμό τους με κάθε κόστος. Χρησιμοποιούν σχεδιαστικά χαρακτηριστικά για μείωση των ήχων, όπως ανηχοϊκές πλάκες στις επιφάνειες του σκαριού τους, προσεκτικά σχεδιασμένα συστήματα πρόωσης, καθώς και μηχανημάτων που τοποθετούνται στα σημεία απόσβεσης των κραδασμών.

Οπλισμός
--------

Είναι εξοπλισμένα με πυρηνικές κεφαλές και χρησιμεύουν ως το τρίτο μέρος της πυρηνικής τριάδας. Η αφάνεια και η κινητικότητα των υποβρυχίων προσφέρουν τόσο ένα αξιόπιστο μέσο αποτροπής απέναντι σε μια επίθεση (διατηρώντας την απειλή ενός δεύτερου χτυπήματος), και μια ικανότητα πρώτου πλήγματος έκπληξη - ιδιαίτερα δεδομένου της εμβέλειας των όπλων που μεταφέρουν.

Ενεργές κλάσεις
---------------

* **Γαλλία**
	+ Le Triomphant class
* **Κίνα**
	+ Type 092
	+ Type 094
* **Ρωσία**
	+ Borei class submarine
	+ Typhoon-class
	+ *Delta III* και *Delta IV*
* **Ηνωμένο Βασίλειο**
	+ Vanguard class
* **ΗΠΑ**
	+ Ohio class

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑
Ο **Ρωμανός** ήταν βυζαντινός αξιωματούχος, πατρίκιος και Έξαρχος της Ραβέννα από το 589 ως το 596 ή 597. 

Το 589 έγινε Έξαρχος στη θέση του απαξιωμένου Σμαράγδου. Κατά το πρώτο έτος της θητείας του ο Ρωμανός ανέκτησε από τους Λομβαρδούς τις πόλεις της Μόντενα, Ρέτζιο, Πάρμα, Πιασέντσα, Άλτινουμ, και τη Μάντοβα.

Το 592 ο Πάπας Γρηγόριος Α΄ έκανε έκκληση προς τον Έξαρχο για βοήθεια στην ενίσχυση της Νάπολης για να αντιμετωπίσει την Λομβαρδική επίθεση, αλλά ο Ρωμανός θεώρησε πιο συνετό να παραμείνει στην κεντρική Ιταλία. Ο Πάπας αναγκάστηκε να κάνει ειρήνη με το Λομβαρδικό Δουκάτο του Σπολέτο για να σώσει τη Νάπολη. Λίγο αργότερα, οι Λομβαρδοί κατέλαβαν την Περούτζια, προκαλώντας τον Ρωμανό να στείλει στρατό για να την Ούμπρισ. Οι Λομβαρδοί βλέποντας την απουσία του βυζαντινού στρατού πέρασαν στη κεντρική Ιταλία και απείλησαν ακόμη και τη Ρώμη. Απογοητευμένος με την έλλειψη υποστήριξης που έλαβε από τον Έξαρχο, ο Πάπας προσπάθησε να παρακάμψει τον Ρωμανό με μια έκκληση προς τον Βυζαντινό αυτοκράτορα Μαυρίκιο το 595, αλλά απέβησε άκαρπη, με δεδομένο το γεγονός ότι ο Μαυρίκιος έδινε μεγαλύτερη προσοχή στα Βαλκάνια, όπου η αυτοκρατορία αντιμετώπιζε τους Αβάρους και τους Σλάβους.

Ο Ρωμανός πέθανε σύντομα όπου τον διαδέχθηκε ο Καλλίνικος, ο οποίος αποδείχθηκε πιο διαλλακτικός στον πάπα Γρηγόριο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 27  Νοεμβρίου 2018.
2. ↑  Paul the Deacon (3.26). *History of the Lombards*, translated by William Dudley Foulke, 1907 (Philadelphia: University of Pennsylvania, 1974), p. 133
3. ↑  As described in the *Liber Pontificalis*. Raymond Davis (translator), *The Book of Pontiffs (Liber Pontificalis)*, first edition (Liverpool: University of Liverpool Press, 1989), p. 61.
4. ↑  R.A. Markus, *Gregory the Great and His World* (Cambridge: University Press, 1997), p. 102f
5. ↑  Paul the Deacon (4.8). Foulke however dates this to 594, while noting that the historian Thomas Hodgkin dates this to 593 (*History of the Lombards*, p. 155n .2)
6. ↑  Markus, *Gregory the Great*, p. 105

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Romanus (exarch)  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Γιάννης Κοκκώδης** (Αθήνα, 8 Ιανουαρίου 1981) είναι Έλληνας αθλητής της κολύμβησης, έκτος ολυμπιονίκης το 2004. Ειδικεύτηκε στο ύπτιο και στις μικτές κούρσες και το καλοκαίρι του 2002 κατέκτησε χάλκινο μετάλλιο στο Βερολίνο, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, ως μέλος της ομάδας σκυταλοδρομίας 4Χ200 ελεύθερο. Πάνω από 10 φορές πρωταθλητής στο ύπτιο, σε πρωταθλήματα όπεν στην Ελλάδα, είναι κάτοχος των πανελληνίων ρεκόρ σε πισίνα 25 και 50 μέτρων. Έλαβε μέρος στις Ολυμπιάδες του 2000 και 2004. Αγωνίστηκε στην αρχή στον Νηρέα Χαλανδρίου και σήμερα στον Αρίωνα Γλυφάδας.

Ολυμπιακοί Αγώνες 2004
----------------------

Στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας ήταν ένας από τους 3 Έλληνες που, μετά από 108 χρόνια, προκρίθηκαν σε τελικό κολύμβησης σε Ολυμπιακούς Αγώνες. Στα 200μ. ήταν 12ος στον ημιτελικό και αποκλείστηκε, ενώ στον τελικό των 400μ. μικτής ατομικής ήταν 6ος.

Ο Έλληνας πρωταθλητής προκρίθηκε στον τελικό των 400μ. Μικτής Ατομικής με πανελλήνιο ρεκόρ, στο Ολυμπιακό Κολυμβητήριο του ΟΑΚΑ. Αγωνίστηκε στην τρίτη σειρά των 400μ μικτή ατομική και με επίδοση 4:16.56, που αποτελεί πανελλήνιο ρεκόρ κατέκτησε την 3η θέση και στον τελικό ήταν 6ος μετά από πολύ καλή εμφάνιση και επίδοση 4:18.60.

Μεταολυμπιακές επιτυχίες
------------------------

Στις 5 Φεβρουαρίου 2006 βελτίωσε το δικό του ρεκόρ στους χειμερινούς Αγώνες στην Αθήνα, με το πανελλήνιο ρεκόρ στα 200μ. μικτή ατομική.

Ο αθλητής σημείωσε χρόνο 2:01.18 στον τελικό του αγωνίσματος, βελτιώνοντας το 2:01.57 που κατείχε ο ίδιος από τις 14 Αυγούστου 2004 και τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας. Παράλληλα, έπιασε το όριο συμμετοχής για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα που έγινε το καλοκαίρι του 2006 στη Βουδαπέστη, τερματίζοντας στην 5η θέση στον τελικό των 200 μ. μικτής, με χρόνο 2.02.22.

Τον Δεκέμβριο του 2006 βρέθηκε πολύ κοντά στο χάλκινο μετάλλιο στα 200μ. μικτή ατομική του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 25άρας πισίνας, στο Ελσίνκι, πετυχαίνοντας όμως πανελλήνια επίδοση και μένοντας 4ος. Έχασε το μετάλλιο μόλις για τέσσερα εκατοστά του δευτερολέπτου και με 1:57.16 συνέτριψε την προηγούμενη καλύτερη επίδοση όλων των εποχών στην Ελλάδα που κατείχε ο ίδιος από τις 5 Απριλίου με 1:58.06.

Στο χειμερινό πρωτάθλημα του 2008 ο Κοκκώδης πέτυχε να προκριθεί στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα εκείνης της χρονιάς, με επίδοση 2.02.55. Τον Φεβρουάριο του 2008 κατέκτησε χάλκινο μετάλλιο στα 200μ. μικτής ατομικής την τρίτη και τελευταία μέρα του ανοικτού πρωταθλήματος στην Καταλονία.

Τον Ιούνιο του 2008 ο Κοκκώδης κατέκτησε ένα ασημένιο μετάλλιο στη διάρκεια του διεθνούς μίτινγκ κολύμβησης του Ζάγκρεμπ, στα 200 μ. μεικτής με χρόνο 2.03.07.

Παραπομπές
----------

1. ↑  in.gr Αρχειοθετήθηκε 2004-11-05 στο Wayback Machine. Ολυμπιακοί Αγώνες 2004, Ειδήσεις
2. ↑  Contra.gr Αρχειοθετήθηκε 2007-02-16 στο Wayback Machine.Ευρωπαϊκό (25άρας): Άγγιξε το βάθρο με πανελλήνιο ρεκόρ ο Κοκκώδης
, 7 Δεκεμβρίου 2006
3. ↑  in.gr[*νεκρός σύνδεσμος*]Καβαρνού και Κοκκώδης έβγαλαν εισιτήρια για Αϊντχόφεν , 27 Ιανουαρίου 2008
4. ↑  sport.e-go.gr[*νεκρός σύνδεσμος*] *Τρίτος ο Κοκκώδης στην Καταλονία*, 24 Φεβρουαρίου 2008
Η **δακτυλίκαπνος** (λατινική και επιστημονική ονομασία *Dactylicapnos*) είναι γένος δικοτυλήδονων φυτών, που ανήκει στην οικογένεια της παπαρούνας, τα μηκωνοειδή. Οι δακτυλίκαπνοι είναι πολυετή ή μονοετή αναρριχητικά φυτά, ιθαγενή των Ιμαλαΐων, της βόρειας Μιανμάρ, της κεντρικής νότιας Κίνας, καθώς και του βόρειου Βιετνάμ. Τα είδη του γένους περιλαμβάνονταν παλαιότερα στο γένος *Dicentra*.

Περιγραφή
---------

Τα φύλλα της δακτυλίκαπνου είναι σύνθετα, με φυλλίδια διατεταγμένα σε τριάδες (στα πολυετή είδη) ή σε άξονες (στα περισσότερα μονοετή). Το φυλλίδιο στο άκρο του κάθε φύλλου μετασχηματίζεται, διακλαδιζόμενο προς άλλη διεύθυνση, σε ένα μακρό «πλοκαμάκι», που χρησιμεύει στο φυτό για να αναρριχάται κατά την ανάπτυξή του.

Τα άνθη του γένους είναι καρδιόσχημα, με τέσσερα πέταλα λευκοκίτρινου έως πορτοκαλί χρώματος. Ο καρπός είναι κάψα με δύο βαλβίδες και στα περισσότερα είδη σχίζεται στα δύο όταν ωριμάσει, αλλά όχι στο *D. scandens*.

Είδη
----

Σήμερα αναγνωρίζονται γενικότερα στο γένος *Dactylicapnos* τα εξής 11 είδη:

* *Dactylicapnos burmanica*, (K.R.Stern) Lidén
* *Dactylicapnos gaoligongshanensis*, Lidén
* *Dactylicapnos grandifoliolata*, Merr.
* *Dactylicapnos leiosperma*, Lidén
* *Dactylicapnos lichiangensis*, (Fedde) Hand.-Mazz.
* *Dactylicapnos macrocapnos*, (Prain) Hutch.
* *Dactylicapnos roylei*, (Hook.f. & Thomson) Hutch.
* *Dactylicapnos scandens*, (D.Don) Hutch.
* *Dactylicapnos schneideri*, (Fedde) Lidén
* *Dactylicapnos torulosa*, (Hook.f. & Thomson) Hutch.
* *Dactylicapnos ventii*, (Khanh) Lidén

Παραπομπές
----------

1. ↑  Kubitzki, Klaus· Rohwer, Jens G.· Bittrich, Volker (29 Ιουνίου 2013). *Flowering Plants · Dicotyledons: Magnoliid, Hamamelid and Caryophyllid Families*. Springer Science & Business Media. ISBN 978-3-662-02899-5.
2. ↑  «Flora of China»

Πηγές
-----

* Mark Tebbitt, Magnus Lidén και Henrik Zetterlund: *Bleeding hearts: Corydalis and their relatives*, Timber Press, 2008 — στα Google Books

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Δακτυλίκαπνος** |

* Η δακτυλίκαπνος στα *Wikispecies*
*Δείτε* τον Χριστιανισμό στη Γαλατία *για τις εκκλησιαστικές επισκοπές του 4ου αιώνα στη Ρωμαϊκή Γαλατία*
Η **διοίκηση της Γαλατίας** (λατινικά: **Dioecesis Galliarum**, «διοίκηση των Γαλλιών») ήταν διοίκηση της μετέπειτα Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, υπό την Υπαρχία της Γαλατίας. Περιλάμβανε τη βόρεια και ανατολική Γαλατία, δηλαδή τη σύγχρονη Γαλλία βόρεια και ανατολικά του Λίγηρα, συμπεριλαμβανομένων των Κάτω Χωρών και της σύγχρονης Γερμανίας δυτικά του Ρήνου.

Η διοίκησ περιλάμβανε τις ακόλουθες επαρχίες: Gallia Lugdunensis I, Gallia Lugdunensis II, Gallia Lugdunensis III, Gallia Lugdunensis IV (Senonia), Belgica I, Belgica II, Germania I, Germania II, Alpes Poenninaeum.

Ιστορία
-------

Η διοίκηση ιδρύθηκε μετά τις μεταρρυθμίσεις του Διοκλητιανού και του Κωνσταντίνου Α' περί το 314. Το έτος 407 τα σύνορα του Ρήνου παραβιάστηκαν, και μεγάλο μέρος της Γαλατίας απωλέσθηκε προσωρινά από τις βαρβαρικές φυλές. Ο ρωμαϊκός έλεγχος στο μεγαλύτερο μέρος της Γαλατίας και της κοιλάδας του Ρήνου αποκαταστάθηκε μέχρι το τέλος του Βαλεντινιανού Γ' το 455. Η περιοχή που παρέμεινε στα ρωμαϊκά χέρια μετά τη δεκαετία του 450, βρισκόταν στα νότια στην Ωβέρνη και την Προβηγκία μέχρι να χαθεί το 475, και στα βορειοδυτικά, το λεγόμενο «Κυριαρχία του Σουασόν». Μετά την πτώση της από τους Φράγκους το 486 και το τέλος της ρωμαϊκής διοίκησης στη βόρεια Γαλατία, η διοίκηση μπορεί να λεχθεί ότι έληξε *de facto*.

Βιβλιογραφία
------------

* P. Heather, La caduta dell'Impero romano. Una nuova storia, 2006. (in Italian)
* G. Halsall, Barbarian migrations and the Roman West, 376-568, 2007. (in Italian)
Χάρτης με τις διοικητικές διαιρέσεις της Ιταλίας το 580
Η **Ουρμπικαρία** ήταν βραχύβια διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας στην Ιταλική χερσόνησο. Βρισκόταν στα εδάφη ανάμεσα στο σημερινό Λάτιο και την Τοσκάνη.

Δημιουργήθηκε περίπου το 580 από τον βυζαντινό αυτοκράτορα Τιβέριο Β', ήταν μία από τις πέντε επαρχίες που δημιούργησε στην Ιταλική χερσόνησο. Το 584 ο νέος αυτοκράτορας Μαυρίκιος κατάργησε αυτές τις επαρχίες και τις ενέταξε στην νεοδημιουργηθήσα επαρχία με την ονομασία Εξαρχάτο της Ραβέννας.

Ο μεσαιωνικός συγγραφέας Ιωάννης Κύπριος αναφέρει ότι στην επαρχία ανήκαν οι πόλεις : Νάπολη, Γάραντας, Γένοβα, Λουνί, Ρώμη, Λιμένας της Ρώμης, Τόρε Τρε Ποντί, Τσιβιταβέκια, Τεράμο, Μουγκέλο κτλ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Descriptio orbis romani* di Giorgio Ciprio
2. ↑ . σελίδες 49–50. .  Unknown parameter `|titolo=` ignored (`|title=` suggested) (βοήθεια); Unknown parameter `|autore=` ignored (`|author=` suggested) (βοήθεια); Missing or empty `|title=` (βοήθεια)
3. ↑  Brittion-Aprutium? Una questione di storia teramina

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Urbicaria (eparchia)  της Ιταλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Οι βυζαντινές επαρχίες και το Λομβαρδικό βασίλειο στην μεσαιωνική Ιταλία.
Η **Επαρχία Καστελόρουμ**, αργότερα ονομαζόταν **Βυζαντινός Διάδρομος** ήταν το όνομα που υιοθετήθηκε για μια στενή λωρίδα γης στην Εξαρχία της Ραβένα κατά την διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας στην Ιταλική χερσόνησο. Καταλάμβανε εδάφη των σημερινών περιφερειών Λάτιο, Ούμπρια και Μάρκε και συνέδεε τη Ραβένα με τη Ρώμη. 

Η Βυζαντινή επαρχία-Διάδρομος είχε διαμορφωθεί κατά το έτος 570, όταν από τις Λομβαρδικές κατακτήσεις είχε απομείνει στους Βυζαντινούς μια λωρίδα γης σε ορεινό έδαφος, που φυλασσόταν από κάστρα, δύσκολο να την διασχίσουν ενώ ο δρόμος επικοινωνίας μεταξύ Ραβένα και Ρώμης, η Βία Φλαμίνια, ελεγχόταν ποια από τους Λομβαρδούς. Ο σχηματισμός του βυζαντινού διαδρόμου ήταν το αποτέλεσμα της προσεκτικής πολιτικής και στρατιωτικής στρατηγικής που είχε τεθεί σε εφαρμογή από τους Βυζαντινούς με σκοπό την επικοινωνία των περιοχών της εξαρχίας ώστε να μην είναι αποκομμένες. Η περιοχή αυτή χώριζε επίσης το Λομβαρδικό Δουκάτο του Σπολέτο με το Λομβαρδικό βασίλειο.

Πηγές
-----

* Gabriele Presciutti, Maurizio Presciutti, Dromedari Giuseppe, *Il corridoio bizantino al confine tra Marche e Umbria*, Pesaro 2014, ISBN 9788891141491
* Giorgio Ravegnani, *I Bizantini in Italia*, Il Mulino, Bologna, 2004, ISBN 88-15-09690-6


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Corridoio Bizantino  της Ιταλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η **Νυξ (Nyx)** είναι ένας γεωπλήσιος αστεροειδής, που ανήκει στην ομάδα των αστεροειδών Αμόρ και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 17,3. Ανακαλύφθηκε το 1980 από τον Γερμανό αστρονόμο Χανς-Έμιλ Σούστερ, που παρατηρούσε από το Ευρωπαϊκό Νότιο Αστεροσκοπείο, στην κορυφή Λα Σίγια των χιλιανών Άνδεων, και του έδωσε το όνομα της αρχαίας ελληνικής θεάς της νύχτας. Το ίδιο όνομα με την ίδια προέλευση έχει δοθεί στον δορυφόρο Νύχτα του Πλούτωνα, και για να αποφεύγεται σύγχυση η ορθογραφία του διεθνούς ονόματος του δορυφόρου τροποποιήθηκε από *Nyx* σε *Nix*.

Τροχιά
------

Καθώς συμβαίνει με τους περισσότερους αστεροειδείς Αμόρ, η τροχιά της «Νυκτός» τέμνει την τροχιά του Άρη. Η πλησιέστερη προσέγγιση του αστεροειδή στη Γη για όλο τον 21ο και τον 22ο αιώνα θα συμβεί στις 18 Οκτωβρίου 2194, οπότε η απόστασή του από τη Γη θα είναι 0,05800 AU (8.676.800 χιλιόμετρα).

Φυσικά χαρακτηριστικά
---------------------

Η μέση διάμετρος του αστεροειδή εκτιμάται σε 1 ως 1,2 χιλιόμετρο περίπου. O φασματικός τύπος της είναι ο σπάνιος τύπος **V**, κάτι που σημαίνει ότι ίσως να αποτελεί ένα θραύσμα του μεγάλου αστεροειδή 4 Εστία (Vesta). Το άλβεδο του αστεροειδή 3908 Νυξ είναι περίπου 0,23. Η Νυξ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 4 ώρες, 25 λεπτά και 33,6 δευτερόλεπτα. Το έτος 2000, παρατηρήσεις ραντάρ με τα ραδιοτηλεσκόπια του Αρεσίμπο και του Γκόλντστοουν προσδιόρισαν το προσεγγιστικό σχήμα του αστεροειδή: μπορεί να περιγραφεί ως γενικώς σφαιρικό, αλλά με πολλά εξογκώματα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
--------------------------

* Τροχιά από το JPL / Εφημερίδα

Αστεροειδείς| 3907 Κιλμάρτιν | 3908 Νυξ | 3909 Γκλάντυς |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα 3908 Nyx  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Το **Ριγάνι** είναι βουνό της Ναυπακτίας στον Νομό Αιτωλοακαρνανίας. 

Υψηλότερο σημείο του είναι η κορυφή *Προφήτης Ηλίας* με υψόμετρο 1.469 μέτρα.

Τριγύρω και πάνω στις πλαγιές του βρίσκονται χτισμένα χωριά και οικισμοί, όπως η Μαμουλάδα, η Βομβοκού, η Αφροξυλιά, το Καστράκι, η Φαμίλα, το ομώνυμο Ριγάνι κ.α. Βόρεια - Βορειοδυτικά το διατρέχει ο ποταμός Εύηνος, που σχηματίζει φαράγγι, ενώ οι νότιες απολήξεις φτάνουν μέχρι την πόλη της Ναυπάκτου. Σε μέρος της κορυφογραμμή του υπάρχει εγκατεστημένο αιολικό πάρκο. 

Στην κορυφή του βρίσκεται πετρόχτιστο εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία που εορτάζει στις 20 Ιουλίου και κατά το προηγούμενο βράδυ μετά τον εσπερινό έχει καθιερωθεί και πραγματοποιείται γλέντι που διοργανώνεται συνήθως από τον Πολιτιστικό Σύλλογο Μαμουλάδας.
Λογότυπο της σύμβασης των Άλπεων
Οι Άλπεις
Η **σύμβαση των Άλπεων** είναι μια διεθνής συνθήκη για την ανάπτυξη των Άλπεων. Ο στόχος της συνθήκης είναι να προστατέψει το φυσικό περιβάλλον των Άλπεων με ταυτόχρονη προώθηση της ανάπτυξης. Το πλαίσιο της συνθήκης αυτής περιλαμβάνει την Ευρωπαϊκή Ένωση και οκτώ κράτη (Αυστρία, Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία, Λίχτενσταϊν, Μονακό, Σλοβενία).Ενώ διάφορα πρωτόκολλα και διακηρύξεις επρόκειτο να υπογραφούν το 1991 αποτελώντας το Πλαίσιο της Συνθήκης, τελικά τέθηκε σε εφαρμογή το 1995 συμβάλλοντας στο να ενισχύσει την αναγνώριση της ιδιαίτερης ποιότητας και των ειδικών χαρακτηριστικών των Άλπεων πηγαίνοντας πέρα από τα εθνικά σύνορα και αναζητώντας μια παγκόσμια κινητοποίηση.
Ο **Γοδεφρείδος Σωντερόν** (γαλλ.: *Geoffrey Chauderon)* (απεβ. το 1278) ήταν ο πρώτος βαρόνος της Εσταμίρας και μέγας Κοντόσταυλος του πριγκιπάτου της Αχαΐας, στη Φραγκική Ελλάδα.

Η Πελοπόννησος στα τέλη του Μεσαίωνα.

Βιογραφία
---------

Ο Γοδεφρείδος ήταν μάλλον από την Καμπανία.  Πιθανότατα εγκαταστάθηκε στο πριγκιπάτο της Αχαΐας κάποια στιγμή μετά το 1230 και του απονεμήθηκε η εκτεταμένη βαρονία της Εσταμίρας, αποτελούμενη από δώδεκα φέουδα. Σύμφωνα με την Αραγωνική εκδοχή τού *Χρονικού του Μορέως*, ήταν επίσης ο μέγας Κοντόσταυλος της Αχαΐας. 

Απεβίωσε το 1278, λίγο μετά τον Γουλιέλμο Β΄ Βιλλεαρδουίνο πρίγκιπα της Αχαΐας. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Ιωάννης.  Μαρτυρείται επίσης η ύπαρξη κόρης, καθώς υπηρέτησε ως όμηρος στην Κωνσταντινούπολη, όπου αργότερα παντρεύτηκε.

Οικογένεια
----------

Είχε τέκνα:

* Ιωάννης, βαρόνος της Εσταμίρας, μέγας Κοντόσταυλος της Αχαΐας.
* μία κόρη, στάλθηκε το 1291 ως όμηρος στην Κωνσταντινούπολη.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. 1 2 3 4  Bon 1969, σελ. 127.

Πηγές
-----

* (Γαλλικά) Bon, Antoine (1969). *La Morée franque. Recherches historiques, topographiques et archéologiques sur la principauté d'Achaïe*. Παρίσι: De Boccard. OCLC 869621129.
Ο **Θεόδωρος Α΄ Καλιόπας** ήταν βυζαντινός αξιωματούχος, πατρίκιος και δύο φορές Έξαρχος της Ραβέννα περίπου από το 643 ως το 645, και από το 653 ως περίπου το 666.

Τίποτα δεν είναι γνωστό από την πρώτη θητεία του Θεόδωρου, εκτός από το ότι αντικατέστησε τον Ισαάκ το 643 και αντικαταστάθηκε από τον Πλάτωνα το 645.

Μετά το θάνατο του Έξαρχου Ολυμπίου το 652, επέστρεψε στην προηγούμενη θέση του. Στη συνέχεια ο Θεόδωρος πραγματοποίησε τις εντολές που είχαν δοθεί στον προκάτοχό του, να συλλάβει τον Πάπα Μαρτίνο Α΄. Ο Έξαρχος πήγε στη Ρώμη το 653 με ένα απόσπασμα από στρατιώτες όπου συνέλαβαν τον πάπα στο Λατερανό, και στη συνέχεια τον έστειλε με ένα πλοίο για τη Νάξο. Ο Θεόδωρος έπειτα προσπάθησε χωρίς επιτυχία, να πείσει τους Ρωμαίους να εκλέξουν νέο Πάπα. Μόνο κατά το επόμενο έτος εκλέχτηκε Πάπας ο Ευγένιος. Πριν από 666 τον διαδέχθηκε ως έξαρχο ο Γρηγόριος.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Raymond Davis (translator), The Book of Pontiffs (Liber Pontificalis), first edition (Liverpool: University Press, 1989), p. 67
2. ↑  The Book of Pontiffs, pp. 70f

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Theodore I Calliopas  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Οι Ρωσόφωνοι παγκοσμίως, που χρησιμοποιούν συχνά το Διαδίκτυο στη ρωσική γλώσσα.
Το **Διαδίκτυο στα Ρωσικά** (επίσης **Ρωσικό Ίντερνετ,** ρωσικά: русский Интернет, γνωστό ως **Ρουνέτ**) είναι ένα τμήμα του διαδικτύου, που χρησιμοποιεί τη ρωσική γλώσσα. Γεωγραφικά, καταλαμβάνει όλες τις ηπείρους, συμπεριλαμβάνοντας την Ανταρκτική (Ρώσοι επιστήμονες στον Σταθμό Μπελλινγκσχάουζεν,) αλλά βασίζεται κυρίως στη Ρωσία. 

Σύμφωνα με αναφορές που έχει δημιουργήσει η Yandex, η ρωσική γλώσσα είναι η κύρια γλώσσα του 91% των Ρωσικών ιστοσελίδων (στη λίστα του Yandex). Το φθινόπωρο του 2009, το Runet περιελάμβανε περίπου 15 εκατομμύρια ιστοσελίδες (σύμφωνα με εκτιμήσεις, περίπου το 6,5% του συνολικού διαδικτύου).

Στα TLD με μεγάλη παρουσία της ρωσικής γλώσσας, περιλαμβάνονται τα .su, .ru, .рф, .ua, .by, .kz.

Τα Ρωσικά χρησιμοποιούνται στο 89,8% των ιστοσελίδων με των κώδικα .ru, και στο 88,7% των ιστοσελίδων με τον κώδικα της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, τον .su. Τα ρωσικά είναι η περισσότερο χρησιμοποιούμενη γλώσσα των ιστοσελίδων σε διάφορες χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης: 79,0% στην Ουκρανία, 86,9% στη Λευκορωσία, 84,0% στο Καζακστάν, 79,6% στο Ουζμπεκιστάν, 75,9% στο Κιργιστάν, και 81,8% στο Τατζικιστάν.

Στατιστικά
----------

Οι 59,7 εκατομμύρια ρωσόφωνοι χρήστες του διαδικτύου, αντιπροσωπεύουν το 3% των χρηστών του διαδικτύου παγκοσμίως. Η Ρωσία κατατάσσεται 9η παγκοσμίως στον αριθμό χρηστών και 4η (με 4.8%) στον αριθμό του περιεχομένου στη Ρωσική γλώσσα.

Τον Σεπτέμβριο του 2011, η Ρωσία ξεπέρασε τη Γερμανία, και έγινε η μεγαλύτερη αγορά του Διαδικτύου στην Ευρώπη, με 50,8 εκατομμύρια χρήστες.

Τον Μάρτιο του 2013, ανακοινώθηκε ότι τα ρωσικά είναι η δεύτερη πιο χρησιμοποιούμενη γλώσσα στο διαδίκτυο.

Δείτε επίσης
------------

* Ιστοσελίδες στη Ρωσική γλώσσα
* Γλώσσες που χρησιμοποιούνται στο Διαδίκτυο
* Αγγλικά στο διαδίκτυο

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Интернетско-русский разговорник». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Μαΐου 2013. Ανακτήθηκε στις 26 Σεπτεμβρίου 2019.
2. 1 2  LiveJournal: Discover global communities of friends who share your unique passions and interests Αρχειοθετήθηκε 2013-05-14 στο Wayback Machine.. Livejournal.ru.
3. ↑  Контент Рунета. Company.yandex.ru.
4. 1 2  Russian is now the second most used language on the web. W3techs.com.
5. ↑  Usage Statistics of Content Languages for Websites, April 2012. W3techs.com.
6. ↑  Russian internet biggest in Europe; will earnings follow? | beyondbrics. Blogs.ft.com (14 November 2011).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Τα Ρωσικά είναι τώρα η δεύτερη πιο χρησιμοποιούμενη γλώσσα στο διαδίκτυο
Ο **Σχολαστικός** ήταν βυζαντινός αξιωματούχος, πατρίκιος και Έξαρχος της Ραβέννα από το 713 έως το 726 περίπου.

Ο Σχολαστικός διέμενε στην Κωνσταντινούπολη όπου είχε το αξίωμα του κουβικουλάριου, το 713 διορίσθηκε έξαρχος από τον αυτοκράτορα Αναστάσιος Α΄ και στάλθηκε στην Ιταλία. Πριν από την ανάληψη των καθηκόντων του στη Ραβένα, πήγε πρώτα στη Ρώμη, και στον Πάπα Κωνσταντίνο να ζητήσει την πίστη του στον ορθόδοξο αυτοκράτορα προσπαθώντας να βοηθήσει στην επούλωση του σχίσματος μεταξύ των εκκλησιών Ρώμης και Κωνσταντινούπολης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Raymond Davis (translator), The Book of Pontiffs (Liber Pontificalis), first edition (Liverpool: University of Liverpool Press, 1989), p. 92

Πηγές
-----

* Giorgio Ravegnani, *Gli esarchi d'Italia, Aracne*, Roma 2011, ISBN 978-88-548-4005-8


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Scolastico (esarca)  της Ιταλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Ντάνιελ Ε. Γκόρενσταϊν** (αγγλικά: Daniel E. Gorenstein) (1 ιανουαρίου, 1923 – 26 αυγούστου, 1992) ήταν Αμερικανός μαθηματικός. Σπούδασε σε προπτυχιακό και μεταπτυχιακό επίπεδο στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, όπου απέκτησε το Διδακτορικό του το 1950, καθηγητής του ήταν ο Όσκαρ Ζαρίσκι, εισάγωντας στη διατριβή του την αρχή της δυαδικότητα για την κυρτότητα του αεροπλάνου και αυτό ήταν το κίνητρο του Grothendieck για την εισαγωγή των δακτυλίων Γκόρενσταϊν. Ήταν μια σημαντική επιρροή στην κατάταξη των πεπερασμένων απλών ομάδων.

Μετά τη διδασκαλία των μαθηματικών σε στρατιωτικό προσωπικό στο Χάρβαρντ πριν από την απόκτηση του διδακτορικού του, ο Γκόρενσταϊν κατείχε θέσεις στο Πανεπιστήμιο Κλαρκ και Πανεπιστήμιο Νόρθεστερν, πριν αρχίσει να διδάσκει στο Πανεπιστήμιο Rutgers το 1969, όπου και παρέμεινε για το υπόλοιπο της ζωής του. Αυτός ήταν ο ιδρυτικός διευθυντής της DIMACS το 1989 και παρέμεινε ως διευθυντής μέχρι το θάνατό του.

Ο Γκόρενσταϊν είχε απονεμηθεί με πολλές τιμητικές διακρίσεις για το έργο του σχετικά με τις πεπερασμένες απλές ομάδες. Είναι αναγνωρισμένος, για την εισφορά του στην έρευνα, όπως οι εργασίες για τους κανονικοποιητές συναρτήσεων, ως ηγέτης στην σκιαγράφηση της απόδειξης της ταξινόμησης, μια από τις σημαντικότερες αποδείξεις των καθαρών μαθηματικών που επιχειρήθηκε ποτέ. Το 1972 κέρδισε την υποτροφία Γκούγκενχαϊμ και έγινε Υπότροφος του ιδρύματος Φούλμπραϊτ. Το 1978 έγινε μέλος της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών και της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών, και το 1989 κέρδισε το βραβείο Steele για μαθηματική του συνεισφορά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  A history of mathematics at Rutgers, Charles Weibel.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* O'Connor, John J.; Robertson, Edmund F. «Ντάνιελ Γκόρενσταϊν», *MacTutor History of Mathematics archive*, University of St Andrews,  .
* Ντάνιελ Γκόρενσταϊν στο Mathematics Genealogy ProjectΜαθηματικά Γενεαλογία του Έργου
* Νεκρολογία: Καθηγητής Ντάνιελ Γκόρενσταϊν

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Μαθηματικά
 |

 |
Η γιαγιά της Χιουμασάχ Σουλτάν,Χουρέμ ΣουλτάνΗ γιαγιά της Χιουμασάχ Σουλτάν,Χουρέμ Σουλτάν
Η **Χιουμασάχ Χανίμ Σουλτάν** (τουρκικά: **Ηümaşah Hanım Sultan**) (1540 - 1593) (οθωμανικά τουρκικά: **هوما شاه سلطانة**) γεννήθηκε το 1540 και ήταν το μοναδικό παιδί του Ηγεμόνα Μεχμέτ και της Εσμαχάν Μπαχαρνάζ Σουλτάν, που ήταν κόρη της Σαχ Σουλτάν. Ήταν εγγονή του Σουλτάνου Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπή και της Χουρέμ Σουλτάν. Ο Ηγεμόνας Μεχμέτ πέθανε από ευλογιά όταν η Χιουμασάχ ήταν 3 ετών. Μετά τον θάνατο του Ηγεμόνα Μεχμέτ η Χιουμασάχ Σουλτάν τέθηκε υπό την προστασία της γιαγιάς της, Χουρέμ Σουλτάν.

Γάμοι
-----

Η Χιουμασάχ Σουλτάν παντρεύτηκε το 1556 τον Νταμάτ Μεχμέτ Φερχάτ Πασά (1526-1575). Μετά τον θάνατο του συζύγου της παντρεύτηκε τον Νταμάτ Γαζή Μεχμέτ Πασά. Ο τρίτος γάμος ήταν με τον Λαλά Μουσταφά Πασά. Από αυτόν τον γάμο απόκτησε έναν γιό, τον Σουλτανζάντε Αμπντουλμπακί Μπέη.

Σύζυγοι
-------

* Νταμάτ Μεχμέτ Φερχάτ Πασά
* Νταμάτ Γαζή Μεχμέτ Πασά
* Λαλά Μουσταφά Πασά

Θάνατος
-------

Η Χιουμασάχ Σουλτάν πέθανε το 1593 σε ηλικία 53 ετών. Η αιτία θανάτου δεν είναι γνωστή. Τάφηκε στο Σεχζάντε Τζαμί, όπου έχουν ταφεί ο πατέρας της Ηγεμόνας Μεχμέτ και ο θείος της Ηγεμόνας Τζιχανγκίρ.

Βιβλιογραφία
------------

* Halil Bey sadrazam olsaydı karısını dövdü diye bir araba sopa yemişti Αρχειοθετήθηκε 2013-09-21 στο Wayback Machine..


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Hümaşah Sultan  της Τουρκικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Το **Αεροδρόμιο Σεΐχ Λαρμπί της Τεμπέσα** (αραβικά: مطار الشيخ العربي التبسي‎) είναι δημόσιο αεροδρόμιο το οποίο βρίσκεται 2,5 χλμ. βόρεια της Τεμπέσα, πρωτεύουσας της ομώνυμης επαρχίας (*βιλάγια*) στην Αλγερία.

Ιστορικά στοιχεία
-----------------

Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η εγκατάσταση ήταν γνωστή ως **Αεροδρόμιο της Τεμπέσα**. Ήταν μια από τις βάσεις της 12ης Σμηναρχίας κατά τη διάρκεια της εκστρατείας της Βόρειας Αφρικής εναντίον των γερμανικών Άφρικα κορπς. Χρησιμοποιήθηκε επιχειρησιακά από το 31ο Σμήνος Μαχητικών, το οποίο επιχειρούσε με αεροσκάφη Supermarine Spitfire από το αεροδρόμιο μεταξύ 17 και 21 Φεβρουαρίου 1943. Ήταν επίσης έδρα της 12ης Διοίκησης Μαχητικών μεταξύ Δεκεμβρίου 1942 και 12 Ιανουαρίου 1943.

Εγκαταστάσεις
-------------

Το αεροδρόμιο βρίσκεται σε υψόμετρο 811 μ. πάνω από τη μέση στάθμη της θάλασσας. Διαθέτει δύο διάδρομους με άσφαλτο: τον 11/29 ο οποίος έχει διαστάσεις 3.000 x 45 μ. και τον 12/30 ο οποίος έχει διαστάσεις 2.400 x 30 μ..

Παραπομπές
----------

1. ↑  Το άρθρο αυτό περιλαμβάνει υλικό το οποίο βρίσκεται στο κοινό κτήμα από το Γραφείο Ιστορικών Ερευνών της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ: .
2. ↑  Maurer, Maurer. *Air Force Combat Units of World War II*. Maxwell AFB, Alabama: Office of Air Force History, 1983. (ISBN 0-89201-092-4).
3. ↑  AIP και χάρτης Αρχειοθετήθηκε 2007-09-26 στο Wayback Machine. από *Service d'Information Aéronautique – Algérie* (Γαλλικά)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Τρέχουσες καιρικές συνθήκες
* Ιστορικό ατυχημάτων

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Αεροπορία
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 135083588
* LCCN: n2006016474

 |

 |
Χάρτης με το εξωτερικό και το εσωτερικό Ring. Ανάμεσά τους είναι συνήθως πάρκα.
Το Schottenring το 1875
Ιστορικό τραμ στο βραδινό Schubertring (2003)
Η **Ρίνγκστρασσε** (*Ringstraße*) είναι μια κυκλική κεντρική λεωφόρος της Βιέννης. 

Ο Φραγκίσκος Ιωσήφ Α΄ της Αυστρίας αποφάσισε το 1857 την κατεδάφιση των τειχών της πόλης και στην διαθήκη του ζήτησε την κατασκευή μιας κυκλικής λεωφόρου. Το συνολικό μήκος της λεωφόρου είναι 5,2 χλμ και αποτελείται από διάφορους δρόμους, που φέρουν την κατάληξη *-ring* (= κύκλος). Στην Ρίνγκστρασσε μετακόμισαν οι εύπορες οικογένειες της πόλης και κατασκεύασαν τα παλάτια τους. Ανάμεσά τους και οι Ελληνικής καταγωγής Δούμπας και Ephrussi. Επίσης, κατασκευάστηκαν επί αυτής μεγάλα δημόσια κτίρια, όπως το Κοινοβούλιο και το Δημαρχείο.

Τα τμήματα της Ρίνγκστρασσε
---------------------------

* Stubenring
* Parkring
* Schubertring
* Kärntner Ring
* Opernring
* Burgring
* Dr.-Karl-Renner-Ring
* Schottenring

Η παραποτάμια *Franz-Josefs-Kai* είναι το τελικό τμήμα, αλλά δεν ανήκει στην *Ρίνγκστρασσε*.

Κτήρια
------

* Δημαρχείο(Neues Rathaus)Δημαρχείο  
(*Neues Rathaus*)
* Ανάκτορα Χόφμπουργκ(Hofburg)Ανάκτορα Χόφμπουργκ  
(*Hofburg*)
* Κρατική όπερα της Βιέννης(Staatsoper)Κρατική όπερα της Βιέννης  
(*Staatsoper*)
* Το πρώην χρηματιστήριοΤο πρώην χρηματιστήριο
* Το Κοινοβούλιο(Parlament)Το Κοινοβούλιο  
(*Parlament*)
* Ένωση Φίλων Μουσικής(Musikverein)Ένωση Φίλων Μουσικής  
(*Musikverein*)
* Το Μπούργκτεατερ(Burgtheater)Το Μπούργκτεατερ  
(*Burgtheater*)
* Η εκκλησια Βοτιβκίρχε(Votivkirche)Η εκκλησια Βοτιβκίρχε  
(*Votivkirche*)

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 244578302
* GND: 4108142-0
* NKC: ge552310

 |

 |
Ο ποταμός **Μαμορέ** (ισπ. *Río Mamoré*) είναι μεγάλος ποταμός της Βολιβίας, με μήκος 1.930 χιλιόμετρα. Ενώνεται με τον ποταμό Μάδρε δε Δίος και σχηματίζουν τον Μαδέιρα, έναν από τους μεγαλύτερους παραπόταμους του Αμαζoνίου.

Ο Μαμορέ πηγάζει από τις βόρειες πλαγιές της Σιέρα δε Κοτσαμπάμπα, ανατολικώς της μεγάλης πόλεως Κοτσαμπάμπα, όπου αποκαλείται Τσιμορέ μέχρι τη συμβολή του με τον Τσαπάρε. Εκτός από τον Τσαπάρε, παραπόταμοι του Μαμορέ είναι οι Σέκουρε, Απέρε και Γιακούμα από τα δυτικά, καθώς και οι Ιτσίλο, Γουαπάυ, Ιβάρι, Μανίχε και Γουαπορέ από τα ανατολικά. Ο Γ(κ)ουαπορέ συναγωνίζεται τον Μαμορέ σε μήκος και όγκο νερού, πηγάζοντας στο υψίπεδο Παρέκις του Μάτου Γκρόσου (Βραζιλία). Η ποταμοπλοΐα στον Μαμορέ διακόπτεται από ένα μέρος με απότομη κατωφέρεια και τυρβώδη ροή, μερικά χιλιόμετρα πάνω από τη συμβολή του με τον ποταμό Μπενί, ενώ πάνω από το μέρος αυτό ο ποταμός είναι πλωτός μέχρι και τον Τσιμορέ, στους πρόποδες της Σιέρα δε Κοτσαμπάμπα. Ακόμα και αρκετοί παραπόταμοί του είναι πλωτοί για μεγάλες αποστάσεις. Η μέση τελική ροή νερού του Μαμορέ ανέρχεται σε 8.150 κυβικά μέτρα ανά δευτερόλεπτο, δηλαδή είναι μεγαλύτερη εκείνης του Δούναβη, ενώ και η έκταση της λεκάνης απορροής του ποταμού είναι πολύ μεγάλη: 611.800 τετραγωνικά χιλιόμετρα, δηλαδή υπερτετραπλάσια της Ελλάδας.

Στη λεκάνη του Μαμορέ υπήρχε ένας εκτεταμένος προκολομβιανός πολιτισμός, κυρίως στη βαλτώδη περιοχή Γιάνος δε Μόχος (*Llanos de Moxos*).

Παραπομπές
----------

Πηγές
-----

* Το παρόν λήμμα ενσωματώνει κείμενο από έκδοση που είναι πλέον κοινό κτήμα: Chisholm, Hugh, επιμ.. (1911) «Mamoré» *Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάννικα* (11η έκδοση) Cambridge University Press
* Edward D. Mathews: *Up the Amazon and Madeira Rivers*, Λονδίνο 1879