recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Νικολό Γκαττιλούζι** (*Niccolo Gattilusio* ή *Niccolo Gattilusio*, 1415 - 1462), εξελληνισμένα Νικόλαος Γατελούζος, ήταν Γενουάτης άρχοντας της Λέσβου. Διοίκησε από το 1458 μέχρι το 1462, οπότε οι Τούρκοι κατέλαβαν το νησί.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε μάλλον μετά το 1415 στον ευγενή Γενουάτη Οίκο των Γκαττιλούζι. Πατέρας του ήταν ο Ντορίνο Α' Γκαττιλούζι, επίσης άρχοντας της Λέσβου και μητέρα του η Οριέττα Ντόρια. Μετά τον θάνατο του πατέρα του ανέλαβε ο μεγαλύτερος αδελφός του Ντομένικο Γκαττιλούζι την εξουσία, ενώ ο Νικολό ανέλαβε το αξίωμα του αυθέντη της Λέσβου και αργότερα της Λήμνου. Επειδή είχε χαρακτήρα αλαζονικό και τυραννικό προς τους υπηκόους του, οι Έλληνες της Λήμνου στράφηκαν προς τον Τούρκο σουλτάνο Μωάμεθ Β΄ για να τους βοηθήσει: αφού επαναστάτησαν, ο Μωάμεθ κατέλαβε το νησί διώχνοντας τον Νικολό, που κατέφυγε στη Λέσβο. Εκεί εκθρόνισε τον αδελφό του το 1458 και αφού τον φυλάκισε, τον έπνιξε. Όταν ανέλαβε την εξουσία, άρχισε να υποστηρίζει την πειρατεία και το δουλεμπόριο στις ακτές της Μικράς Ασίας ή ζητούσε λύτρα για την προστασία που παρείχε στην περιοχή. Με τις ενέργειές του αυτές εξόργιζε όλο και περισσότερο τον Μωάμεθ, ο οποίος πολιόρκησε τη Μυτιλήνη το 1462 και αφού κατέλαβε το κάστρο της, έστειλε τον Νικολό στην Κωνσταντινούπολη, όπου τον απαγχόνισε με τη χορδή ενός τόξου.

Γενεαλογία
----------

Γενεαλογία Γκαττιλούζι (Γατελούζοι)

Πηγές
-----

* Miller, William (1913). «The Gattilusj of Lesbos (1355–1462)». Byzantinische Zeitschrift

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

* Cawley, Charles, *LESBOS (GATTILUSIO)*, Foundation for Medieval Genealogy, ανακτήθηκε στις August 2012
* Marek, Miroslav. «Gattilusio family». *genealogy.euweb.cz*. Genealogy.EU.

|  |
| --- |
| Νικολό Γκαττιλούζιο **Γκαττιλούζι****Γέννηση:** 1415 **Θάνατος:** 1462 |
| ΠροκάτοχοςΝτομένικο Γκαττιλούζιο | **Άρχοντας της Λέσβου**1458–1462 | ΔιάδοχοςΜωάμεθ Β' ΟσμανιδώνΟθωμανική κυριαρχία |

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Ηγεμόνες της Λέσβου |
| --- |
|  |
| Ρωμαϊκή κυριαρχία | 
* Ιωάννης Ε΄ Παλαιολόγος
 |  |
|  |
| Οίκος των Γκαττιλούζι | 
* Φραντσέσκο Α'
* Φραντσέσκο Β'
* Τζάκοπο
* Ντορίνο
* Ντομένικο
* Νικολό
 |
|  |
| Οθωμανοί | 
* Μωάμεθ Β' Οσμανιδών
 |

 |
Οι **Μόντρεαλ Κανάντιενς** (αγγλικά: *Montreal Canadiens*, γαλλικά: *Canadiens de Montréal*) είναι καναδική επαγγελματική ομάδα χόκεϊ επί πάγου που εδρεύει στο Μόντρεαλ του Κεμπέκ. Μετέχει στο πρωτάθλημα του NHL. Είναι μέλος της κατηγορίας του Ατλαντικού στην Ανατολική περιφέρεια του πρωταθλήματος.

Ονομασία
--------

Το εταιρικό όνομα του συλλόγου είναι Club de hockey Canadien, Inc. (CHC). Η ομάδα αναφέρεται συχνά στα αγγλικά και τα γαλλικά ως *Habs*. Γαλλικά ψευδώνυμα για την ομάδα περιλαμβάνουν τα *Les Canadiens* (ή *Le Canadien*), *Le Bleu-Blanc-Rouge*, *La Sainte-Flanelle*, *Le Tricolore*, *Les Glorieux* (ή *Glorieux*), *Les Habitants*, *Le CH* και *Le Grand Club*.

Ιστορία
-------

Με έτος ίδρυσης το 1909, οι Κανάντιενς είναι η παλαιότερη εν ενεργεία επαγγελματική ομάδα χόκεϊ επί πάγου σε όλο τον κόσμο, όπως και ο μόνος υφιστάμενος σύλλογος του πρωταθλήματος NHL που προηγείται χρονικά της ίδρυσης του NHL. Ως μία από τις παλαιότερες δικαιοχρήσεις (franchises) του επαγγελματικού αθλητισμού της Βόρειας Αμερικής, η ιστορία των Canadiens προϋπήρξε κάθε άλλης καναδικής δικαιόχρησης εκτός του ποδοσφαίρου, καθώς και κάθε αμερικανικής δικαιόχρησης εκτός από το μπέιζμπολ και τους Αριζόνα Κάρντιναλς του πρωταθλήματος NFL. Η συγκεκριμένη δικαιόχρηση είναι μία από τις επονομαζόμενες ως «Original Six» ομάδες, μια περιγραφή που χρησιμοποιείται για τις ομάδες που μετείχαν στο NHL από το 1942 μέχρι την επέκταση του 1967.

Επιτυχίες
---------

### Πρωταθλήματα

* **24** (1915–16, 1923–24, 1929–30, 1930–31, 1943–44, 1945–46, 1952–53, 1955–56, 1956–57, 1957–58, 1958–59, 1959–60, 1964–65, 1965–66, 1967–68, 1968–69, 1970–71, 1972–73, 1975–76, 1976–77, 1977–78, 1978–79, 1985–86, 1992–93)

### Τίτλοι Περιφέρειας

* **8** (1975–76, 1976–77, 1977–78, 1978–79, 1980–81, 1985–86, 1988–89, 1992–93)

### Τίτλοι Κατηγορίας

* **23** (1927–28, 1928–29, 1930–31, 1931–32, 1936–37, 1967–68, 1968–69, 1972–73, 1974–75, 1975–76, 1976–77, 1977–78, 1978–79, 1979–80, 1980–81, 1981–82, 1984–85, 1987–88, 1988–89, 1991–92, 2007–08, 2012–13, 2014–15)

Παραπομπές
----------

1. ↑  Club de hockey Canadien, Inc. (2013). «Montreal Canadians: Privacy Policy». canadiens.nhl.com. Ανακτήθηκε στις 26 Μαΐου 2013.
2. ↑  Hamilton, Graeme (22 Οκτωβρίου 2008). «Are the Canadiens a religion?». *National Post*. Canada: The National Post Company. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Οκτωβρίου 2008. Ανακτήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 2008.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Μόντρεαλ Κανάντιενς** |

* Επίσημος ιστότοπος

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 135959200
* LCCN: n86145691
* ISNI: 0000 0004 0509 0412
* GND: 4708291-4

 |

 |
Το **Μπαλίκ** (κιργιζικά: балык‎) είναι τα αλατισμένα και αποξηραμένα μαλακά μέρη του ψαριού, που συνήθως προέρχονται από μεγάλα πολύτιμα είδη: *οξυρρυγχίδες* (π. χ. οξύρρυγχος) ή *σολομοειδή* (σολομός). Η λέξη σημαίνει "ψάρι" σε Τουρκικές γλώσσες (γράφεται balık στα τουρκικά).

Ιστορία
-------

Με την πάροδο του χρόνου, ο όρος εφαρμόζεται σε καπνιστά ψάρια αυτού του είδους, και μπορεί κανείς να δει, π. χ. "κρύο καπνιστό χούτσο μπαλίκ." Ως περιέργεια, πρόσφατα, μια σειρά από προϊόντα κρύου καπνισμένου κρέατος εμφανίστηκαν με το όνομα "μπαλίκ" στη Ρωσία. Παραδοσιακά, το μπαλίκ οξύρρυγχου θεωρείται το πιο λεπτό και τρυφερό, το οποίο αναζητείται και επαινείται από τους καλοφαγάδες. Την ίδια στιγμή, η τρυφερή σάρκα του οξύρρυγχου είναι πιο επιρρεπή στην ανάπτυξη των βακτήριων *Clostridium botulinum*.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος ξηρών τροφίμων

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Balyk». Academic Dictionaries and Encyclopedias. Ανακτήθηκε στις 16 Ιουλίου 2013.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Μπαλίκ (Ρωσικά)
Η **Μπαλζάν ΦΚ** είναι μια μαλτέζικη ποδοσφαιρική ομάδα από το Μπαλζάν. Συμμετέχει στο Πρέμιερ Λιγκ Μάλτας. Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1937 και αγωνίζεται στην κορυφαία κατηγορία από το 2010.
Η Μπαλζάν προκρίθηκε στο UEFA Europa League για πέντε συνεχόμενες σεζόν μεταξύ 2015-16 και 2019-20. Ο σύλλογος τερμάτισε δευτεραθλητής στην Πρέμιερ Λιγκ της Μάλτας τις σεζόν 2016–17 και 2017–18 και ήταν φιναλίστ, το 2016, του Κυπέλλου Μάλτας το οποίο έχασε στα πέναλτι από τη Σλιέμα Γουόντερερς μετά από ισοπαλία χωρίς γκολ στην κανονική διάρκεια. Τον Μάιο του 2019, ο σύλλογος κέρδισε τελικά την πρώτη του μεγάλη διάκριση, το Κύπελλο Μάλτας, αφού νίκησε τη Βαλέτα στα πέναλτι στον τελικό .

Έδρα της ομάδας είναι το Γκράουντ Νατσιονάλι Τα' Κάλι χωρητικότητας 17000 θεατών.

Παραπομπές
----------

1. ↑

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Μπαλζάν ΦΚ** |

* Επίσημη ιστοσελίδα
* Official Facebook page
* Official Academy Facebook page
Στην αρχαία ελληνική μυθολογία ο **Νηρίτης** ήταν γιος του Νηρέως και της Ωκεανίδας Δωρίδος, ήρωας διάφορων μύθων.

Μυθολογία
---------

Ο Νηρίτης ήταν ωραιότατος νέος, τον οποίο ερωτεύθηκε η θεά Αφροδίτη. Αλλά όταν η θεά ανέβηκε από τη θάλασσα στον Όλυμπο, ο Νηρίτης αρνήθηκε να την ακολουθήσει, παρότι η Αφροδίτη τον εφοδίασε με φτερούγες. Τότε η θεά θύμωσε μαζί του και τον μεταμόρφωσε σε κοχύλι, το οποίο παρέμενε κολλημένο στα βράχια. 

Μια άλλη εκδοχή λέει ότι ο Ποσειδώνας αγάπησε τον Νηρίτη και εκείνος με την σειρά του δέχτηκε τις προτάσεις του. Ο Ποσειδώνας τον έκανε ηνίοχό του και το αγόρι οδηγούσε το άρμα πολύ γρήγορα, κάτι που θαύμαζαν αρκετά θαλάσσια ζώα. Σύμφωνα όμως με άλλη παράδοση, ο Νηρίτης μεταμορφώθηκε σε κοχύλι από τον θεό Ήλιο, για λόγους άγνωστους στον Αιλιανό, που υποθέτει ότι ο Ήλιος με κάποιον τρόπο προσβλήθηκε. Μια άλλη εξήγησή του είναι ότι ζήλεψε την σχέση του με τον Ποσειδώνα και γι'αυτό τον μεταμόρφωσε σε κοχύλι.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Κλαύδιος Αιλιανός, Περὶ ζῴων ἰδιότητος, Βιβλίον ιδ΄, 28

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969
* «Nerites». Theoi Project.
Ο **Nαδίρ Αλίεφ** (αζερικά: Nadir Alış oğlu Əliyev‎) ήταν Εθνικός Ήρωας του Αζερμπαϊτζάν και πολεμιστής κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης του Ναγκόρνο-Καραμπάχ .

Γεννήθηκε στις 30 Ιουλίου 1962 στο χωριό Αλιάγαλι του Ακτάμ της ΣΣΔ του Αζερμπαϊτζάν. Σπούδασε στο Πολυτεχνείο του Μπακού το 1977-1981. Το 1991 αποφοίτησε από την Ακαδημία της Κρατικής Υπηρεσίας Ασφαλείας της Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν Ντερζίνσκι. Το 1993 αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή του Κρατικού Πανεπιστημίου Μπακού.

Τον Ιανουάριο του 1993 διορίστηκε επικεφαλής λειτουργός του τμήματος της περιφέρειας Ακτάμ του Υπουργείου Εθνικής Ασφάλειας. Στις 22 Ιουλίου 1993 Αλίεφ πυροβολήθηκε και σκοτώθηκε ενώ συμμετείχε στις μάχες για το χωριό της Гίασλι.

Ο Nαδίρ Αλίεφ βραβεύτηκε μεταθανάτια με τον τίτλο του «Εθνικού Ήρωα του Αζερμπαϊτζάν» με το Προεδρικό Διάταγμα αριθ. 218 της 9ης Οκτωβρίου 1994 .

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «National heroes». *azerbaijans.com* (στα English). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Φεβρουαρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 11 Μαρτίου 2019. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
2. ↑  «Azərbaycanın Milli Qəhrəmanları». Azerbaijan National Library. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Μαρτίου 2019. Ανακτήθηκε στις 12 Μαρτίου 2019.

Περαιτέρω ανάγνωση
------------------

* Vüqar Əsgərov. Azərbaycanın Milli Qəhrəmanları (kitab)|"Azərbaycanın Milli Qəhrəmanları" (Yenidən işlənmiş II nəşr). Bakı: "Dərələyəz-M", 2010, səh. 86-87.
Ο **μονομάχος** που φιλοξενείται στο Μουσείο του Λούβρου είναι περίφημο καλλιτέχνημα του κατά τα άλλα άγνωστου γλύπτη Αγασία από την Έφεσο.

Ιστορία του ευρήματος
---------------------

Βρέθηκε πριν το 1611 στο Νεττούνο νότια της Ρώμης, ανάμεσα στα ερείπια του παλατιού του Νέρωνα στο Άντιο. Μπήκε στη συλλογή των Μποργκέζε στη Ρώμη και τοποθετήθηκε στην έπαυλη των Μποργκέζε σε μια σάλα στο ισόγειο, που ονομάστηκε από το άγαλμα αυτό, και ανακαινίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1780 από τον Αντόνιο Ασπρούτσι. Ο Καμίλλο Μποργκέζε, 6ος πρίγκηπας της Σουλμόνα το πούλησε αναγκαστικά στον γαμπρό του, Ναπολέοντα Βοναπάρτη το 1807, ο οποίος το μετέφερε στο Παρίσι και το τοποθέτησε στο Λούβρο,  όπου εκτίθεται μέχρι σήμερα. Το όνομα «μονομάχος» οφείλεται σε λάθος αποκατάσταση που του είχε γίνει τον 18ο αιώνα.

Περιγραφή
---------

Εικονίζει έναν πολεμιστή, που αντιμετωπίζει τον μάλλον έφιππο εχθρό του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Inventaire MR 224 (n° usuel Ma 527)

Πηγές
-----

* Francis Haskell and Nicholas Penny, 1981. *Taste and the Antique: the Lure of Classical Sculpture, 1500-1900* (Yale University Press) Cat. no. 43, pp 221–24.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Μονομάχος (Μουσείο του Λούβρου, αρ. Ma 527)** |

* Παρουσίαση του αγάλματος από το Μουσείο του Λούβρου

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 202085492
* GND: 4136368-1

 |

 |
Φωτογραφία του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού του νησιού Ταϊπίνγκ (αριστερά) και του υφάλου Τζόνγκτζου (δεξιά)
Το **νησί Ταϊπίνγκ**, επίσης γνωστό ως **Ιτού Αμπά** και με πολλά άλλα ονόματα, είναι το μεγαλύτερο από τα φυσικά νησιά Σπράτλυ στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας. Το νησί έχει ελλειπτικό σχήμα και μήκος 1,4 χιλιόμετρα και πλάτος 0,4 χιλιόμετρα, με έκταση 46 εκτάρια. Βρίσκεται στο βόρειο άκρο της όχθης Τιζάρντ. Ο διάδρομος προσγείωσης του αεροδρομίου του νησιού Ταϊπίνγκ είναι εύκολα το σημαντικότερο χαρακτηριστικό στο νησί, που διατρέχει όλο το μήκος του.

Το νησί διοικείται από τη Δημοκρατία της Κίνας (Ταϊβάν), ως τμήμα του Τσίτζιν, Καοσιούνγκ. Διεκδικείται επίσης από τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας, τις Φιλιππίνες και το Βιετνάμ.

Το 2016, στην απόφαση ενός διαιτητικού δικαστηρίου στο Μόνιμο Διαιτητικό Δικαστήριο, στην υπόθεση που άσκησαν οι Φιλιππίνες κατά της Κίνας, το δικαστήριο χαρακτήρισε το Ιτού Αμπά ως «βραχονησίδα» σύμφωνα με τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θαλάσσης (UNCLOS) (και επομένως δεν δικαιούται αποκλειστικής οικονομικής ζώνης (ΑΟΖ) 200 ναυτικών μιλίων και υφαλοκρηπίδας). Τόσο η Ταϊβάν όσο και η ΛΔΚ/Κίνα απέρριψαν αυτήν την απόφαση.

Ο παρακείμενος ακατοίκητος ύφαλος Τζόνγκτζου βρίσκεται επίσης υπό τον έλεγχο της Ταϊβάν.

Αδελφοποιήσεις
--------------

Το νησί Ταϊπίνγκ είναι αδελφοποιημένο με:

* Λίνκολν, Νεμπράσκα

Παραπομπές
----------

1. ↑  C. Michael Hogan (2011) *South China Sea* Topic ed. P.Saundry. Ed.-in-chief C.J.Cleveland. Encyclopedia of Earth. National Council for Science and the Environment. Washington DC
2. ↑  «Taiping Island». *Spratly islands*. Marine National Park Headquarters (Republic of China). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 21 Μαρτίου 2014.
3. ↑  «Itu Aba – Inquirer Global Nation». *Philippine Daily Inquirer*.. Ανακτήθηκε στις 19 Aug 2014.
4. ↑  Michael Gold. «Taiwan Considers Permanent Armed Ships For Disputed South China Sea Island». *Reuters*.. Ανακτήθηκε στις 16 Oct 2014.
5. ↑  Tiezzi, Shannon (2016-07-13). «Taiwan: South China Sea Ruling 'Completely Unacceptable'». *The Diplomat*.. Ανακτήθηκε στις 2016-07-13.
6. ↑  Hsu, Stacy (2016-07-13). «Government rejects South China Sea ruling». *The Taipei Times*.. Ανακτήθηκε στις 2016-07-13.
7. ↑  Chow, Jermyn (2016-07-12). «Taiwan rejects South China Sea ruling, says will deploy another navy vessel to Taiping». *The Straits Times* (Singapore Press Holdings Ltd. Co.).. Ανακτήθηκε στις 2016-07-13.
8. ↑  Hsiao, Anne Hsiu-An· Lin, Cheng-Yi (19 Μαΐου 2017). *The South China Sea Dispute*. Cambridge University Press. σελίδες 74 – 103. ISBN 9789814695565. Ανακτήθηκε στις 31 Οκτωβρίου 2021.
9. ↑  繆, 宇綸. «我在南海佔領中洲礁 太平島官兵定期巡視». *Yahoo News*. 中國廣播公司. Ανακτήθηκε στις 31 Οκτωβρίου 2021.
10. ↑  «InterLinc – City of Lincoln – Mayor's Dept Sister Cities». City of Lincoln, Nebraska. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Δεκεμβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 24 Δεκεμβρίου 2013.
Η **Ναζίκ Αβνταλιάν** (αρμενικά: *Նազիկ "Նազելի" Ավդալյան*, Γκιουμρί, ΕΣΣΔ, 31 Οκτωβρίου 1986) είναι Αρμένισσα πρώην αρσιβαρίστρια. Αγωνιζόμενη στην κατηγορία των 69 κιλών, κατάφερε κατά τη διάρκεια της καριέρας της να αναδειχθεί παγκόσμια πρωταθλήτρια, καθώς και πρωταθλήτρια Ευρώπης.

Καριέρα
-------

Γεννήθηκε το 1986 στο Λενινακάν (νυν Γκιουμρί) της Αρμενίας, το οποίο τότε αποτελούσε κομμάτι της Σοβιετικής Ένωσης και ξεκίνησε την ενασχόλησή της με την άρση βαρών μεταξύ των 17 και 18 ετών. Το 2007 πραγματοποίησε την πρώτη της σημαντική επιτυχία κατακτώντας το ασημένιο μετάλλιο στην κατηγορία των 69 κιλών στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος που διεξήχθη στο Στρασβούργο. Το επόμενο έτος κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα που έλαβε χώρα στην Ιταλία, σηκώνοντας συνολικά 242 κιλά. Το 2009 κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα (266 κιλά στο σύνολο), καθώς και το ασημένιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα. Οι συγκεκριμένες διακρίσεις οδήγησαν την Αρμενική Ομοσπονδία Αθλητικογράφων στο να την αναδείξει ως αθλήτρια της χρονιάς για το 2009. Τον Απρίλιο του 2011 ενεπλάκη σε τροχαίο ατύχημα, το οποίο την οδήγησε σε μακρά απουσία από το ταπί μέχρι και την πλήρη ανάρρωσή της. Επέστρεψε στην ενεργό δράση το 2015 συμμετέχοντας στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα και το 2016 κατέκτησε την πρώτη θέση στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα. Την ίδια χρονιά συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο, όπου κατετάγη πέμπτη. Στις αρχές του 2018 ανακοινώθηκε επίσημα το τέλος της καριέρας της.

Παραπομπές
----------

1. ↑  BF753B52417C4239ACB3883F2ED161D5. Ανακτήθηκε στις 26  Απριλίου 2022.
2. 1 2 3  «Ναζίκ Αβνταλιάν». *armenika.gr*. Αρμενικά. Ανακτήθηκε στις 13 Μαρτίου 2020.
3. ↑  «MEDAILLEES FEMMES» (PDF). *halteurope2007.free.fr* (στα Αγγλικά). Strasbourg 2007. Ανακτήθηκε στις 13 Μαρτίου 2020.
4. ↑  «EUROPEAN SENIOR CHAMPIONSHIPS» (PDF). *pesistica.org* (στα Αγγλικά). INTERNATIONAL WEIGHTLIFTING FEDERATION. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 11 Φεβρουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 13 Μαρτίου 2020.
5. ↑  «Nazik Avdalyan (ARM) will be back to sports in two years». *iwf.net* (στα Αγγλικά). INTERNATIONAL WEIGHTLIFTING FEDERATION. 18 Οκτωβρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 13 Μαρτίου 2020.
6. ↑  Oliver, Brian (14 Απριλίου 2016). «Armenia strike gold again through Avdalyan». *reuters.com* (στα Αγγλικά). Reuters. Ανακτήθηκε στις 13 Μαρτίου 2020.
7. ↑  Harutyunyan, Aneta (26 Φεβρουαρίου 2018). «Weightlifter Nazik Avdalyan ends career». *armenpress.am* (στα Αγγλικά). Armenpress. Ανακτήθηκε στις 13 Μαρτίου 2020.
Η Παραλία Μονολίθι από το λόφο Κούκος 
Βόρεια καντίνα, Μονολίθι και Μπλέ σημαία
Παραλία Μονολιθίου, στο βάθος διαφαίνεται ο οικισμός Μύτικα Πρέβεζας
Το **Μονολίθι** είναι μεγάλη παραλία αμμουδιάς στα δυτικά του Νομού Πρέβεζας με μήκος περίπου 16,9 χιλιόμετρα. Εκτείνεται από το χωριό Μύτικας μέχρι το χωριό Καστροσυκιά του Δήμου Πρέβεζας. Θεωρείται η 2 μεγαλύτερη παραλία στην Ευρωπαϊκή Ένωση. 

Το όνομα Μονολίθι (μόνος λίθος) έλαβε η παραλία από έναν βράχο σε απόσταση 10μ. από την ακτή (στη θέση καντίνα Α) με μέγεθος 10Χ10μ. περίπου. Οι βράχοι αυτοί προεξείχαν 1μ. περίπου από την επιφάνεια της θάλασσας μέχρι το έτος 1943, όπου Ιταλοί στρατιώτες, για ψυχαγωγία, βομβάρδισαν με όλμους τον βράχο και τον έσπασαν, οπότε σήμερα είναι ύφαλος στο επίπεδο των υδάτων.

Η τοποθεσία αυτή κατά τους αρχαίους χρόνους έφερε την ονομασία "Κόμαρος". Η ονομασία αυτή — στα αρχαία ελληνικά σημαίνει κουμαριά — οφείλεται τις πολλές κουμαριές που υπάρχουν σήμερα και συμπεραίνουμε ότι υπήρχαν από την αρχαιότητα, σε όλες τις πλαγιές ανατολικά του μεγάλου και ανοιχτού αυτού κόλπου. Η ονομασία αυτή έφασε ως το σύγχρονο χρόνο σχεδόν αναλλοίωτη ως "Γκόμαρος". Οι στρατιωτικοί χάρτες της περιοχής μέχρι και το 1920 τον αναφέρουν ως "Κόλπος Γκόμαρος" ή "Κόλπος Γόμαρος". Η ονομασία "Μονολίθι" πρωτοεμφανίζεται στις αρχές τους 19ου αιώνα σε χειρόγραφο χάρτη του Jean Denis Barbie du Bocage και προέρχεται από τον μοναδικό μεγάλο λίθο που υπήρχε, κοντά στην ακτή, ώς σκόπελος, με ύψος περί τα τρία (3) μέτρα πάνω από τη θάλασσα.

  

Η παραλία Μονολιθίου μια από τις μεγαλύτερες σε έκταση αμμώδεις παραλίες

Παραπομπές
----------

1. ↑  Παναγιώτης Πάσχος (γεωλόγος ΙΓΜΕ): «Γεωδυναμική εξέλιξη της ευρύτερης περιοχής του Αμβρακικού κόλπου από το Μειόκαινο μέχρι σήμερα», Διδακτορική διατριβή, ΕΜΠ, Τμήμα ΜΜΜ, Αθήνα, 2002, [].
2. ↑  «Η μεγαλύτερη παραλία με άμμο στην Ευρωπαϊκή Ένωση βρίσκεται στην Ελλάδα». *www.newsit.gr*. Ανακτήθηκε στις 12 Αυγούστου 2020.
3. ↑  Σύλλογος Πρέβεζα: Φωτογραφικό Λεύκωμα της παλιάς Πρέβεζας, έκδοση 2007, []
4. ↑  Ήπειρος, έγχρωμος, λιθόγραφος, χάρτης της Χαρτογραφικής Υπηρεσίας Στρατού, Αθήνα 1920, αριθμός καταχώρισης συλλογής Ιδρύματος Ακτία Νικόπολις:ΙΑΝ 169, καθώς και παρόμοιο αυστριακής έκδοσης: ΙΑΝ 180
5. ↑  ΚΑΡΑΜΠΕΛΑΣ Νίκος Δ. 2007, Ο Άγγλος λοχαγός William Leake στην Πρέβεζα, τη Νικόπολη και το Άκτιο, Πρεβεζάνικα Χρονικά σελ. 214
Το μέγαρο της Πρυτανείας του Πανεπιστημίου του Τορίνο
Το **Πανεπιστήμιο του Τορίνο** (ιταλικά: *Università degli Studi di Torino*, **UNITO**) είναι δημόσιο πανεπιστήμιο στην πόλη Τορίνο της βόρειας Ιταλίας (περιφέρεια Πεδεμόντιο). Είναι ένα από τα παλαιότερα πανεπιστήμια ολόκληρης της Ευρώπης και συνεχίζει να διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην επιστημονική έρευνα και εκπαίδευση. Κατατάσσεται σταθερά ανάμεσα στα πέντε κορυφαία ιταλικά πανεπιστήμια και τρίτο σε ερευνητικές δραστηριότητες στη χώρα από την «Εθνική Υπηρεσία Αξιολογήσεως των Πανεπιστημιακών και Ερευνητικών Συστημάτων» (ANVUR) της Ιταλίας.

Ιστορία
-------

Το Πανεπιστήμιο του Τορίνο ιδρύθηκε ως *studium* το 1404, με πρωτοβουλία του πρίγκιπα Λουδοβίκου της Σαβοΐας. Από το 1427 έως το 1436 η έδρα του ιδρύματος είχε μεταφερθεί στο Κιέρι και στο Σαβιλιάνο. Εκατό χρόνια αργότερα, το 1536, καταργήθηκε και επανασυστήθηκε από τον δούκα Εμμανουήλ Φιλιβέρτο το 1566. Ακολούθησε το πρότυπο του Πανεπιστημίου της Μπολόνια, ωστόσο σημαντική ανάπτυξη γνώρισε μόνο μετά τις μεταρρυθμίσεις που επέφερε ο Βίκτωρ Αμεδαίος Β΄ της Σαρδηνίας, ο οποίος επίσης ίδρυσε το *Collegio delle Province* για σπουδαστές που δεν προέρχονταν από το Τορίνο.

Με τις μεταρρυθμίσεις του Βίκτορα Αμεδαίου Β΄, το Πανεπιστήμιο του Τορίνο κατέστη ένα νέο πρότυπο αναφοράς για πολλά άλλα πανεπιστήμια. Κατά τον 18ο αιώνα το ίδρυμα γνώρισε μια τεράστια ανάπτυξη σε αριθμό διδασκόντων και καταπιστεύματα, καθιστάμενο σημείο αναφοράς για τον ιταλικό θετικισμό.

Τον 20ό αιώνα το ίδρυμα υπήρξε ένα από τα κέντρα του ιταλικού αντιφασιστικού κινήματος. Μετά το 1960 η αύξηση του αριθμού των φοιτητών και η βελτίωση της πανεπιστημιόπολης ήταν σημαντικοί παράγοντες, αν και το Πανεπιστήμιο του Τορίνο έχασε κάποια από τη σημασία του μέχρι που ένα νέο κύμα επενδύσεων σημειώθηκε στο τέλος του αιώνα, σε συνεργασία με άλλα ιταλικά και ξένα ερευνητικά κέντρα, καθώς και με τοπικούς οργανισμούς και το ιταλικό υπουργείο Παιδείας.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1990 επίσης, οι δορυφορικές πανεπιστημιοπόλεις της Αλεσσάντρια, της Νοβάρα και του Βερτσέλλι έγιναν αυτόνομες μονάδες, υπαγόμενες στο νεοϊδρυθέν Πανεπιστήμιο του Ανατολικού Πεδεμοντίου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «CWUR 2017 | Top Universities - Italy».
2. ↑  «UnitoNews :: Qualità della Ricerca: UniTo tra le prime in Italia».

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος
* Το λήμμα για το πανεπιστήμιο στην *Catholic Encyclopedia* του 1913 (στην αγγλική γλώσσα)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 126121637
* **ΕΒΕ**: 129602
* LCCN: n79029777
* ISNI: 0000 0001 2336 6580
* GND: 1011229-7
* SUDOC: 027548325
* BNF: cb119955996 (data)
* BIBSYS: 95006097
* NLA: 35173232
* NKC: ko2006359062
* CiNii: DA07171806

 |

 |
Ο Μπέντζαμιν Ντισραέλι
Ο **μονοεθνικός συντηρητισμός** (αγγλ: **One-nation Conservatism**), είναι μια μορφή του βρετανικού συντηρητισμού. Υποστηρίζει τη διατήρηση των κοινωνικών, θρησκευτικών και εθνικών αξιών και παραδόσεων σε συνδυασμό με κοινωνικά οικονομικά προγράμματα. Σύμφωνα με αυτή την πολιτική φιλοσοφία, θα πρέπει να επιτρέπεται στην κοινωνία να αναπτύσσεται με έναν οργανικό τρόπο. Υποστηρίζει ότι τα μέλη της κοινωνίας έχουν υποχρεώσεις μεταξύ τους και τονίζει ιδιαιτέρως τον πατερναλισμό, που σημαίνει ότι όσοι είναι προνομιούχοι και πλούσιοι μετακυλύουν τα οφέλη τους. Υποστηρίζει ότι αυτή ελίτ πρέπει να συμβάλλει στην εξάλειψη της φτώχειας, με οποιονδήποτε τρόπο. Επίσης είναι υπέρ του να παρεμβαίνει το κράτος και να ρυθμίζει την οικονομία.

Ο Μπέντζαμιν Ντισραέλι (1804-1881), έγινε πρωθυπουργός τον Φεβρουάριο του 1868 του Ηνωμένου Βασιλείου και θεωρείται πατέρας της θεωρίας αυτής. Απηύθυνε έκκληση στους εργαζόμενους, να απαιτήσουν τα δικαιώματά τους από τους εργοστασιάρχες, εφήρμοσε πολιτικές που κατέστη δυνατή η πρόσβαση των φτωχών στα νοσοκομεία και πήρε μέτρα προστασίας τους. Οι πολιτικές του κατακρίθηκαν έντονα κατά τη διάρκεια της θητείας του, κατά τη διάρκεια της οποίας εγκρίθηκαν σημαντικές κοινωνικές μεταρρυθμίσεις από το βρετανικό κοινοβούλιο. Προς τα τέλη του 19ου αιώνα, το Συντηρητικό Κόμμα απομακρύνθηκε από τον πατερναλισμό και στράφηκε στον καπιταλισμό και την ελεύθερη αγορά. Το Συντηρητικό Κόμμα εξακολούθησε να υιοθετεί τη φιλοσοφία μέχρι τις αρχές του 21ου αιώνα.

Τον 21ο αιώνα, οι ηγέτες του Συντηρητικού Κόμματος έχουν στραφεί προς αυτές τις πολιτικές όπως π.χ. ο Ντέιβιντ Κάμερον, επικεφαλής του Συντηρητικού Κόμματος από το 2005 έως το 2016, που εξέφρασε δημοσίως τη γνώμη του πως ο Μπέντζαμιν Ντισραέλι είναι ο αγαπημένος συντηρητικός ηγέτης. Το 2016, η διάδοχός του Τερέζα Μέι αναφέρθηκε στον εαυτό της ως Μονοεθνική συντηρητικό στην πρώτη της ομιλία ως Πρωθυπουργός.
Ο Νικόλαος Θων σε φωτογραφία της διοργανωτικής επιτροπής των Ολυμπιακών αγώνων του 1906: Μιλτιάδης Νεγρεπόντης, Αλέξανδρος Μερκάτης, Σπυρίδων Στάης, Σπυρίδων Λάμπρος, Γεώργιος Στρέιτ, Διάδοχος Κωνσταντίνος, Πέτρος Καλλιγάς, Παύλος Σκουζές, Μ. Στελλάκης, Νικόλαος Θων, Κωνσταντίνος Μηλιώτης Κομνηνός.Ο **Νικόλαος Θων** (1850 - 1906) ήταν Έλληνας αυλικός και επιχειρηματίας.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1850. Ο γερμανικής καταγωγής πατέρας του, Κάρολος Θων (γερμ.: *Karl Thon*), ήταν υπασπιστής του βασιλιά Όθωνα. Η μητέρα του ονομαζόταν Μαριγώ Βογιατζή.

Υπήρξε επιμελητής της βασιλικής περιουσίας επί Γεωργίου Α', διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου, ιδιοκτήτης μεταλλείων στις Κυκλάδες και κάτοχος τεράστιας ακίνητης περιουσίας. Είχε στην ιδιοκτησία του την ομώνυμη έπαυλη στους Αμπελόκηπους, η οποία πωλήθηκε από τα μέλη της οικογένειας το 1921, μια πολυκατοικία στην οδό Ιπποκράτους, η οποία διατηρείται ακόμα και σήμερα, το Παλατάκι στο Χαϊδάρι, καθώς και το οικόπεδο όπου κατασκευάστηκε το Εθνικό Θέατρο. Συνέβαλε στην χρηματοδότηση της εκκλησίας Αγίου Νικολάου στα Πευκάκια Αθήνας, όπου βρισκόταν και η αρχική του κατοικία, καθώς και του Αγίου Γεωργίου του Λυκαβηττού. Διετέλεσε μέλος της οργανωτικής επιτροπής των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1906, πρόεδρος του Πανελληνίου Γυμναστικού Συλλόγου και ιδρυτικό μέλος του Ομίλου Ερετών.

Απεβίωσε το 1906. Ήταν παντρεμένος με την Σοφία Τριανταφύλλου και είχε αποκτήσει έξι παιδιά: τον Κάρολο, την Αγγελική, την Μαρία, την Ιουλία, τον Αγαμέμνονα και τον Μιλτιάδη, ζωγράφο.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Φύλλο 15ης Οκτωβρίου 2000 Αρχειοθετήθηκε 2012-01-30 στο Wayback Machine. σελ. 49, από την εφημερίδα "Η Καθημερινή"
2. 1 2  Ιστορικό Εθνικού Θεάτρου, από την ιστοσελίδα του Εθνικού Θεάτρου
Ο **Ναγκόλι Κένεντι**, γεννημένος στις (23 Μαΐου 1973), είναι πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής από τη Ζιμπάμπουε.

Βιογραφικό
----------

Ο Ναγκόλι ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο στην ομάδα νέων της Δυναμός Χαράρε στην πατρίδα του, προτού τον εντοπίσουν οι ανιχνευτές ταλέντων της Νοτιοαφρικανικής Γιόμο Κόσμος, στην οποία και μετακόμισε το 1991 και ξεκίνησε να παίζει επαγγελματικά. Χάρη στο μεστό και γεμάτο δυναμισμό παιχνίδι του διακρίθηκε γρήγορα στο νέο σύλλογο του και έφτασε να επιλεγεί στους έντεκα καλύτερους παίκτες του πρωταθλήματος της Νότιας Αφρικής (Soccer League), κερδίζοντας μεγάλη φήμη.

Μάλιστα, σε μια επίσκεψή του στην Ν.Αφρική, ο «βασιλιάς του ποδοσφαίρου», Πελέ, είδε τον παίκτη αγωνιζόμενο και εισηγήθηκε την μεταγραφή του στην Βραζιλιάνικη Σάντος. Πράγματι ο Κένεντι είχε ένα γρήγορο πέρασμα, χωρίς βέβαια πολύ μεγάλη επιτυχία, από την ομάδα της Σάντος, κατορθώνοντας τουλάχιστον να γίνει ο πρώτος Αφρικάνος ποδοσφαιριστής που έπαιξε στη Σάντος.

Στη συνέχεια της καριέρας του μετακόμισε στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο, και αγωνίστηκε με μεγάλη επιτυχία στην Ελλάδα και την Κύπρο, όπου και έπαιξε το τελευταίο παιχνίδι του (2006), μιας και είχε ένα σοβαρό τραυματισμό στο γόνατο. Στην Ελλάδα αγωνίστηκε από τον Ιούλιο του 1997 μέχρι τον Μάιο του 2002 με τα χρώματα του Άρη, του οποίου αποτέλεσε βασικότατο και αναντικατάστατο μέλος βοηθώντας την ομάδα να διακριθεί τόσο στο εγχώριο πρωτάθλημα όσο και στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Στη συνέχεια είχε ένα ανεπιτυχές ετήσιο πέρασμα από τον ΠΑΣ Γιάννενα προτού καταλήξει στην Κύπρο.

Ακολούθως, ο Κένεντι επέστρεψε στη χώρα του και ανέλαβε για ένα μικρό διάστημα κάποιο πόστο στο προπονητικό επιτελείο της Δυναμός Χαράρε.

Κατά τη διάρκεια της ποδοσφαιρικής του καριέρας, υπήρξε στέλεχος της Εθνικής Ομάδας κάτω των 23 ετών της χώρας του, και αγωνίστηκε με αυτή στο Παναφρικανικό Κύπελλο που διεξήχθη στην Αίγυπτο το 1991, όπου η Ζιμπάμπουε κατέλαβε την τέταρτη θέση. Στη συνέχεια, αγωνίστηκε και σε αρκετούς φιλικούς αγώνες αλλά και στα προκριματικά για το Παγκόσμιο Κύπελλο και το Κύπελλο Εθνών Αφρικής, χωρίς μεγάλη επιτυχία με την Εθνική ομάδα της χώρας του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Kennedy Nagoli - Transfer history | Transfermarkt
2. ↑  Nagoli Kennedy - Free - Stats - titles won - Footballdatabase
3. ↑  DANCING WITH A LEGEND | The Herald
4. ↑  Kennedy Nagoli - worldfootball.net
5. ↑  Kennedy Nagoli | National Football Teams
6. ↑  Kennedy Nagoli - National team | Transfermarkt

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Άρης 1914 - 2002, Οι μεγάλες στιγμές της ιστορικής ομάδος *Καριπίδης Άγγελος*
* Η Ιστορία του Άρη 1914-2000, *Κωνσταντίνος Ίντος*
Ο **Παναγιώτης Ζαγγλής** ήταν Έλληνας αγωνιστής και οπλαρχηγός της Επανάστασης του 1821. Καταγόταν από το Οίτυλο της Μάνης και ανήκε στον περίγυρο των Μαυρομιχαλαίων.

Ήταν επικεφαλής στρατιωτικού σώματος και πολέμησε σε διάφορες μάχες αρχικά στη Πελοπόννησο και εν συνεχεία στην Στερεά Ελλάδα. Σε κάποια από τις τελευταίες μάχες συνελήφθη και παρέμεινε σε αιχμαλωσία υπό τον Ιμπραήμ Πασά, πλην όμως λόγω των ιατρικών του γνώσεων που διέθετε, έχαιρε πολλών τιμών από τους Αιγυπτίους.  
 
Τελικά το 1826 κατάφερε και δραπέτευσε όπου και συνέχισε με ζήλο και γενναιότητα να συμβάλει στον απελευθερωτικό αγώνα στην Αττική υπό τις οδηγίες του Νικηταρά. 

Πέθανε επί βασιλείας του Όθωνα από τον οποίο και είχε τιμηθεί, το 1845.

Πηγές
-----

* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ.25ος, σελ.289.
Ο **Νικόλαος Χριστοδούλου** του Ευθυμίου (1901-1987) ήταν Έλληνας υπουργός.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στο Καίσαρι Κορινθίας στις 7 Μαρτίου 1901. Σπούδασε στην Ανωτάτη Γεωπονική Σχολή, όπου δίδαξε ως καθηγητής. Επίσης έκανε σπουδές Μηχανικού Γεωπόνου στο Αγρονομικό Ινστιτούτο Ζεμπλού, στο Βέλγιο.  Το Μάιο του 1955 διορίστηκε διοικητής της Αγροτικής Τράπεζας της Ελλάδος, θέση στην οποία παρέμεινε ως τον Ιούλιο του 1962.
Στις 22 Δεκεμβρίου 1966 ορκίστηκε η υπηρεσιακή κυβέρνηση του Ιωάννη Παρασκευόπουλου και ο Χριστοδούλου έγινε υπουργός Γεωργίας. Παρέμεινε υπουργός ως τις 3 Μαΐου 1967. Ήταν παντρεμένος με την Ηλέκτρα Ριζοπούλου και απέκτησαν 2 παιδιά.

Απεβίωσε στις 17 Νοεμβρίου 1987. Η κηδεία του έγινε στις 18 Νοεμβρίου 1987 από τον ιερό ναό Αγίου Δημητρίου Παλαιού Ψυχικού.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ελληνικόν who's who, Εκδοτικός Οργανισμός Ελληνικών who's who 1965, σελ. 647 Αρχειοθετήθηκε 2017-01-10 στο Wayback Machine.
2. ↑  Δημήτριος Σιούφας, Κράτος και κυβερνήσεις της Μεταπολίτευσης 1974-2011, Αθήνα 2012, σελ. 390 (pdf)
3. ↑  κυβέρνηση Ιωάννη Παρασκευόπουλου, από την ιστοσελίδα της Γενικής Γραμματείας Κυβέρνησης
4. ↑  Λίστα όλων των υπουργών της Ελλάδας, rulers.org.
5. ↑  Τα Νέα, Κοινωνικά, 18 Νοεμβρίου 1987, σελ 45.
Ο **Παναγιώτης Σπυρ. Δαπέργολας** (1899- 1978) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός από τον Έβρο. Υπηρέτησε ως βουλευτής Έβρου και ως πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου της ιδιαίτερης πατρίδας του.

Βιογραφία
---------

Σπούδασε Νομικά και άσκησε το δικηγορικό λειτούργημα στην Αλεξανδρούπολη. Κατήλθε υποψήφιος στις εκλογές του 1946, χωρίς να εκλεγεί βουλευτής. Στις 18 Μαΐου 1948 εξελέγη βουλευτής Έβρου με την Ομάδα Εθνικής Αντιστάσεως, έπειτα από το θάνατο του Τηλέμαχου Αναγνώστου. Τον Αύγουστο του 1948 προσχώρησε στο Λαϊκόν Κόμμα. Ωστόσο, αποχώρησε από το Λαϊκό Κόμμα τον Ιούνιο του 1949 και προσχώρησε στο Κόμμα Εθνικοφρόνων, εξαιτίας του διορισμού του Μαλάχ ως πρεσβευτή του Ισραήλ.

Ο Παναγιώτης Δαπέργολας απεβίωσε σε ηλικία 78 ετών στην Αθήνα και κηδεύτηκε από τον ιερό ναό του νεκροταφείου Χαλανδρίου στις 19 Απριλίου 1978. Κατέλιπε παιδιά και εγγόνια.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Δικηγόροι Πολιτικοί από τον Έβρο 1920 - 2007. ιστολόγιο του Πέτρου Αλεπάκου, ανάκτηση 18 Ιανουαρίου 2014.
2. ↑  Αέρα, ΕΚΛΟΓΕΣ 1946 - ΟΙ 1.538 ΠΟΛΙΤΕΥΤΕΣ , 7 Μαΐου 2012, ανάκτηση 18 Ιανουαρίου 2014.
3. ↑  "Προσχώρησις εις το Λαϊκόν Κόμμα, Εμπρός, 8 Αυγούστου 1948, σελ. 6
4. ↑  "Η χθεσινή συνεδρίασις της Βουλής, Εμπρός, 24 Ιουνίου 1949, σελ. 5
5. 1 2  εφ. Η Βραδυνή, Κηδείες, φύλλο 19ης Απριλίου 1978, σελ. 8.
Ο **Παναγιώτης Βεντούρης** (Αθήνα, 1 Μαρτίου 1943 - 17 Ιουνίου 2002) ήταν Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν κυρίως στη θέση του μεσοεπιθετικού, ο οποίος έχει μείνει γνωστός για την ικανότητά του στην ντρίμπλα και την ευχέρειά του στο σκοράρισμα, παρότι μέσος.

Καριέρα
-------

### Σε συλλογικό επίπεδο

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην περιοχή του Ταύρου. Στην ηλικία των 12 ετών υπέγραψε δελτίο στον Φωστήρα και το 1958 κάνει ντεμπούτο με την πρώτη ομάδα, με την οποία και διακρίθηκε. Έγινε ευρύτερα γνωστός αγωνιζόμενος με τη φανέλα της ΑΕΚ από τα μέσα της δεκαετίας του 60' μέχρι και τις αρχές του 70', με την οποία καθιερώθηκε. Συμπαίκτες του την εποχή εκείνη υπήρξαν, μεταξύ άλλων, οι Ανδρέας Σταματιάδης, Αλέκος Σοφιανίδης, Στέλιος Σκευοφύλακας και Μίμης Παπαϊωάννου, ενώ στην παρουσία του στους "κιτρινόμαυρους" κατέκτησε δύο πρωταθλήματα (1967-68, 1970-71) και ένα κύπελλο (1965-66). 

Το 1972 ο τότε προπονητής της ΑΕΚ, Μπράνκο Στάνκοβιτς, αποφάσισε την ανανέωση και την αντικατάσταση των παλαιότερων στην ομάδα και έτσι τέλειωσε και η σταδιοδρομία του με τη φανέλα της ΑΕΚ. Συνέχισε για μια χρονιά τη σεζόν 1972-73 στην Ανόρθωση Αμμοχώστου και το Κυπριακό πρωτάθλημα, σημειώνοντας 13 συμμετοχές και 1 γκολ και κατόπιν το καλοκαίρι του 1973 επέστρεψε στην Ελλάδα και αποφάσισε να συνεχίσει το ποδόσφαιρο ερασιτεχνικά και επέστρεψε στην Ελλάδα και, παίρνοντας μεταγραφή στον Γ.Σ. Αγίων Αναργύρων, με τη φανέλα της οποίας αγωνίστηκε 1,5 χρόνο στο πρωτάθλημα της Α΄ Κατηγορίας Ε.Π.Σ. Αθηνών και στη συνέχεια τερμάτισε την ποδοσφαιρική του σταδιοδρομία.

### Στις εθνικές ομάδες

Αγωνίστηκε 2 συνολικά φορές με την εθνική Ελλάδας, το διάστημα 1963-64. Το ντεμπούτο του πραγματοποιήθηκε στις 27 Νοεμβρίου 1963 στην εκτός έδρας φιλική αναμέτρηση με την Κύπρο, όταν υπό τις οδηγίες του Τρύφωνα Τζανετή πέρασε ως αλλαγή στο δεύτερο ημίχρονο αντικαθιστώντας τον Χριστοφορίδη.

Τίτλοι
------

* Πρωταθλήματα Ελλάδας: 2 (1967-68, 1970-71)
* Κύπελλο Ελλάδας: 1 (1965-66)

Παραπομπές
----------

1. ↑  Για θυμήσου... 22 Ιουνίου 2002 tanea.gr
2. ↑  Για θυμήσου... 22 Ιουνίου 2002 tanea.gr
3. ↑  εφ. Αθλητική Ηχώ, 1/10/1972, σελ. 7
4. ↑  Αναφορά kathimerini.com.cy
5. ↑  εφ. Αθλητική Ηχώ, 29/6/1973, σελ. 8
6. ↑  ΠΑΝ. ΒΕΝΤΟΥΡΗΣ: «Πιστεύω ότι θα κάνω μία δεύτερη καρριέρα στην Α.Ε. Αγ. Αναργύρων», συνέντευξη Παναγιώτη Βεντούρη, εφ. Αθλητική Ηχώ, 10/08/1974, σελ. 2
7. ↑  Κύπρος - Ελλάδα 27-11-1963, www.epo.gr

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* 90 χρόνια ΑΕΚ - Η ιστορία της ΑΕΚ, Εκδοτικός Οργανισμός Λιβάνη
* Ο Παναγιώτης Βεντούρης στο aekpedia
* Ο Παναγιώτης Βεντούρης στο epo.gr
Ο **Παναγιώτης Γεωργίου** από τη Λήμνο (γεννήθηκε 1804) υπήρξε αγωνιστής στην Ελληνική Επανάσταση του 1821. Πολέμησε σε πολλές μάχες, τραυματίστηκε και αιχμαλωτίστηκε δυο φορές. Υπήρξε αξιωματικός Ζ΄ τάξεως. Παρασημοφορήθηκε με «χαλκούν αριστείον ανδρείας». Μεταπολεμικά έζησε αγνοημένος στην Αθήνα. Στο Αρχείο Αγωνιστών του 21 έχει Α.Μ. 3043.

Η δράση του
-----------

Ο Παναγιώτης Γεωργίου γεννήθηκε το 1804 στη Λήμνο. Μετείχε στην Επανάσταση από το ξεκίνημά της, σε ηλικία 17 ετών, έως το τέλος της. Αρχικά μετείχε στο στράτευμα του Λήμνιου καπετάνιου Τριαντάφυλλου Τζούρα αλλά στη συνέχεια πολέμησε υπό τις διαταγές διαφόρων αρχηγών: Καρατάσου, Μαυροβουνιώτη, Κριεζώτη, Μακρυγιάννη, Β. Χατζηχρήστου και του φιλέλληνα Φαβιέρου. Έλαβε μέρος στις μάχες Χίου, Καρύστου, Ναυπάκτου, Πατρών, Νιόκαστρου, Ανηφορίτη καθώς και στη μάχη της Πέτρας που έκλεισε τον επαναστατικό αγώνα.

Πιάστηκε αιχμάλωτος από τα στρατεύματα του Ιμπραήμ το 1825. Μεταφέρθηκε στην Αλεξάνδρεια, από όπου κατάφερε να δραπετεύσει και να επιστρέψει στην Ελλάδα. Το 1827 τραυματίστηκε στο δεξί πόδι στη Μάχη του Καματερού και αποθεραπεύθηκε με δικά του έξοδα. Στη συνέχεια κατατάχτηκε στον «τακτικό στρατό» του φιλέλληνα Φαβιέρου, ως λοχίας, έως το τέλος του αγώνα.

Με την έλευση του Καποδίστρια εντάχθηκε στην «Αρχηγία» του Μαυροβουνιώτη ως πεντηκόνταρχος και έπειτα στο ΙΒ΄ Ελαφρό Τάγμα του Τζουρά ως λοχίας. Μετέπειτα κατατάχτηκε στο «Πυροβολικό Σύνταγμα» και επί Όθωνα στην Χωροφυλακή. Το 1838 ήταν αξιωματικός της Φάλαγγος (ανθυπολοχαγός). Το Μάρτιο του 1842 προτάθηκε για το «σιδηρούν μετάλλιο». Τελικά, στις 3 Δεκεμβρίου 1842, του απονεμήθηκε το δίπλωμα του «χαλκού αριστείου ανδρείας».

Το 1865, παρά τα έγγραφα που προσκόμισε στην Επιτροπή Αγωνιστών, παραδόξως κρίθηκε «άξιος να καταταχθεί εις την τάξιν των στρατιωτών». Την εποχή αυτή αναφέρεται ως «κάτοικος Αθηνών, οικογενειάρχης τεσσάρων ψυχών πατήρ, ακτήμων και άπορος». Όμως, το 1867 αποκαταστάθηκε η αδικία και «ετάχθη εις την Ζ΄ τάξιν των αξιωματικών».

Δεν είναι γνωστό αν είχε συγγενική σχέση του με τον Λήμνιο αγωνιστή του '21, *Κωνσταντίνο Γεωργίου*, ο οποίος πολέμησε ως απλός στρατιώτης υπό τις διαταγές του στρατηγού Θ. Κεφάλα (1821-1823), του χιλίαρχου Ευστράτιου Πίσσα (1824) και του Δημ. Υψηλάντη (1829).

### Τιμητικές διακρίσεις

* Χαλκούν αριστείον ανδρείας: 1842.

Πηγές
-----

* Τάσος Καψιδέλης, «Η Λήμνος στην επανάσταση του 1821», Αθήνα 1986.
Ο **Ναθαναήλ Χύχας** η Χίκας, (β΄μισό του 16ου αιώνα-μετά το 1621), ήταν Έλληνας λόγιος του 16ου αιώνα.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην Αθήνα στο β' μισό του 16ου αιώνα. Το κοσμικό όνομά του ήταν Νικόλαος. Σχετικά με την μόρφωσή του μόνο έμμεσα συμπεράσματα μπορούμε να εξάγουμε κυρίως από το *Περί των πρωτείων του πάπα* έργο του, το οποίο προϋποθέτει ικανοποιητική θεολογική και γενικώτερη κατάρτιση. Επίσης η μαρτυρία του Καλλίνικο Γ΄ Κωνσταντινουπόλεως ότι ο *Χύχας ήταν δάσκαλος της εν Χίω σχολής* πιστοποιεί την φροντισμένη παιδεία που έλαβε. Στη Χίο πρέπει να δίδαξε μετά το 1604.

Είναι άγνωστο αν και πότε ομολόγησε πίστη στον καθολικισμό. Κατά τον Μανούσακα η αρχική πληροφορία πως ο Χύχας μετέβη στην Ρώμη πριν το 1616 μαζί με έναν Έλληνα επίσκοπο για να δώσουν ομολογία πίστεως και έλαβε συστατικά γράμματα από τον επί των απορρήτων της Καθολικής προπαγάνδας Ingoli, κρίνεται ωςεπισφαλής διότι ο Ingoli είχε αυτήν την θέση μετά το 1622. Το σίγουρο είναι πως εντοπίζεται ο Χίχας στην Ιταλία στα 1616 αφού έχει εντοπιστεί επίγραμμά του εκείνης της χρονιάς. Στενή σχέση είχε με τον μητροπολίτη Γαβριήλ Σεβήρο όπως δείχνει και η μονωδία που συνέθεσε στον θάνατο του ιεράρχη. Μέχρι το 1619 διοίκησε τη χηρεύουσα μητρόπολη ως πατριαρχικός πρωτοσύγκελος μέχρι την άφιξη του διαδόχου του Θεοφάνη Ξενάκη.

Συγγράμματα
-----------

Έγραψε σε απλή Ελληνική το έργο «Κατά Λατίνων πεντήκοντα και τρεις», μεταξύ 1594 και 1611. Ο δυτικός μοναχός Αιγίδιος a Cesaro το ανασκεύασε και το έκανε τρίγλωσσο με τον τίτλο: «Απολογίαι φρά Αιγιδίου του εκ Καισαρού εκ της τάξεως των λεγομένων Μινώρων του Αγίου Φραγκίσκου εις το κατά Λατίνων Ναθαναήλ Χύχα Αθηναίου» και το εξέδωσε στην Βεντία το 1678.
Στο έργο του αυτό απορρίπτει το Πρωτείο του Πάπα, και το αλάθητο.
Επίσης του αποδίδονται μερικά εγκωμιαστικά επιγράμματα, εκκλησιαστικά κηρύγματα, και αντιλατινικά κεφάλαια για το Άγιο Πνεύμα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Μανούσος Μανούσακας, «Ναθαναήλ Χίκας ο Αθηναίος και τα ανέκδοτα έργα αυτού», Επετηρίς του Μεσαιωνικού Αρχείου της Ακαδημίας Αθηνών, τομ.4 (1953), σελ.4
2. ↑  Μανούσος Μανούσακας, «Ναθαναήλ Χίκας ο Αθηναίος και τα ανέκδοτα έργα αυτού», Επετηρίς του Μεσαιωνικού Αρχείου της Ακαδημίας Αθηνών, τομ.4 (1953), σελ.6-7
3. ↑  Μανούσος Μανούσακας, «Ναθαναήλ Χίκας ο Αθηναίος και τα ανέκδοτα έργα αυτού», Επετηρίς του Μεσαιωνικού Αρχείου της Ακαδημίας Αθηνών, τομ.4 (1953), σελ.10
4. ↑  Μανούσος Μανούσακας, «Ναθαναήλ Χίκας ο Αθηναίος και τα ανέκδοτα έργα αυτού», Επετηρίς του Μεσαιωνικού Αρχείου της Ακαδημίας Αθηνών, τομ.4 (1953), σελ.10

Πηγές
-----

* Κωνσταντίνος Σάθας (1868). *Νεοελληνική Φιλολογία: Βιογραφία των εν τοις γράμμασι διαλαμψάντων Ελλήνων, από της καταλύσεως της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας μέχρι της Ελληνικής εθνεγερσίας (1453-1821)*. Αθήνα: Τυπογραφείο των τέκνων Ανδρέου Κορομηλά. Ανακτήθηκε στις 15 Οκτωβρίου 2009.
* Gerhard Podskalsky, Η Ελληνική Θεολογία επί Τουρκοκρατίας: 1453-1821, μτφρ. πρωτ. Γεώργιος Μεταλληνός, εκδ. Μ.Ι.Ε.Τ. Αθήνα,2005, σελ.206-208
* Μανούσος Μανούσακας, «Ναθαναήλ Χίκας ο Αθηναίος και τα ανέκδοτα έργα αυτού», Επετηρίς του Μεσαιωνικού Αρχείου της Ακαδημίας Αθηνών, τομ.4 (1953), σελ.3-48
Ο **Νικολάι Ντμίτριεβιτς Αυξέντιεφ** (ρωσικά: Николай Дмитриевич Авксентьев, 1878, Πένζα – 1943, Νέα Υόρκη) ήταν ένα ηγετικό μέλος του Ρωσικού Σοσιαλ-Επαναστατικού Κόμματος (Εσέροι). Ήταν ένας από τους «Εσέρους της Χαϊδελβέργης» (μία ομάδα Ρώσων φοιτητών στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης στη δεκαετία του 1890), όπως ο Β. Μ. Ζενζίνοβ. Αυτοί οι Εσέροι ήταν επηρεασμένοι από τη νέο-Καντιανή φιλοσοφία και τον Μαρξισμό. 

Κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο ο Αυξέντιεφ συνδέθηκε με την πτέρυγα των «Αμυνιτιστών» του κόμματος των Εσέρων, και συνεργάστηκε στενά με τον Β.Β. Ρούντνεβ, Α. Ρ. Γκοτς και άλλους. Στήριξε τη Φεβρουαριανή Επανάσταση του 1917 και κατείχε διάφορες θέσεις στη Δούμα, το Σοβιέτ και την Προσωρινή Κυβέρνηση υπό τον Α.Φ. Κερένσκι, περιλαμβανομένης της διαδοχής του Γκεόργκι Λβοφ σαν Υπουργού Εσωτερικών, 15 Μαρτίου 1917 – 21 Ιουλίου 1917. Ο Αυξέντιεφ εναντιώθηκε στην Μπολσεβίκικη Οκτωβριανή Επανάσταση και συνελήφθη για λίγο από τους Μπολσεβίκους. Τον Νοέμβριο του 1918 συμμετείχε στο αντι-Μπολσεβίκικο «Διευθυντήριο» στο Ομσκ, αλλά σύντομα τα χάλασε με τους στρατιωτικούς αντεπαναστάτες περί τον Ναύαρχο Κολτσάκ.

Αφού κρατήθηκε για λίγο από τον Κολτσάκ, ο Αυξέντιεφ έφυγε από τη Ρωσία μέσω Βλαδιβοστόκ, με τη βοήθεια Βρετανών στρατιωτικών. Εγκαταστάθηκε στο Παρίσι και ενεργοποιήθηκε στους κύκλους των φυγάδων και στον Ελευθεροτεκτονισμό. Μετά τη Γερμανική εισβολή στη Γαλλία το 1940, ο Αυξέντιεφ και η σύζυγός του Μπέρθι διέφυγαν στην Αμερική με έκτακτη βίζα που δόθηκε από την Εβραϊκή Εργατική Επιτροπή και την Αμερικανική Ομοσπονδία Εργασίας.

Η κόρη του Αλεξάνδρα έγινε μια ολοκληρωμένη καλλιτέχνης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Ρωσικά, Μπασκίρ γλώσσα) *Bashkir Encyclopedia*. Bashkir Encyclopedia, publisher. 2005. ISBN-13 978-5-88185-053-1. ISBN-10 5-88185-053-X.
2. ↑  «Identifiants et Référentiels». (Γαλλικά) *IdRef*. Agence bibliographique de l'enseignement supérieur. Ανακτήθηκε στις 5  Μαρτίου 2020.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Nikolai Avksentiev στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 314846653
* LCCN: n93014349
* ISNI: 0000 0004 4596 2959
* SUDOC: 161019072

 |

 |
Ο **Μουσταφά Ντρόκι** (αλβανικά: Mustafa Ndroqi‎, γεννημένος ως *Μουσταφά Μαντσάκου/Mustafa Mancaku)* ήταν Αλβανός γαιοκτήμονας, ο οποίος διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στις εξεγέρσεις του 1914–15.

Ιστορικό
--------

Η βασιλεία του πρίγκιπα του Βιντ, που επιβλήθηκε από τις Μεγάλες Δυνάμεις τον Μάρτιο του 1914, αντιμετωπίστηκε με δυσαρέσκεια από τους Αλβανούς. Στις 3 Ιουνίου 1914, μια ισλαμική ομάδα ανταρτών ίδρυσε το Πρώτο Γενικό Συμβούλιο (Këshilli i Parë i Përgjithshëm) στο Σιτζάκ. Σκοπός τους ήταν να καταστήσουν την Αλβανία προτεκτοράτο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και μετά την απέλαση του Βιντ, να ορίσουν μουσουλμάνο βασιλιά στο θρόνο και να εισάγουν ξανά το αραβικό αλφάβητο. Ηγέτης του συμβουλίου ήταν ο Μουσταφά Ντρόκι, αντιπρόεδρος ο Τζενάμπι Αντίλι ενώ ο Καμίλ Μουσά Χατζί Φέζα διορίστηκε γενικός στρατιωτικός διοικητής της εξέγερσης. Ο Φέζα άρχισε σύντομα να δραστηριοποιείται και σύντομα ακολούθησε μια σειρά εξεγέρσεων στις περιοχές Κρούγια, Καβάγια και Πεκίν. Οι εξεγέρσεις που επεκτάθηκαν σε ολόκληρη την Αλβανία ανάγκασαν τον Βιντ να υποχωρήσει ξανά στο Δυρράχιο. 

Αφού ο Βιντ εγκατέλειψε τη χώρα στις 3 Σεπτεμβρίου, οι εξεγερμένοι θεώρησαν ότι είχε έρθει η στιγμή για να εδραιώσουν τον ρόλο τους στη διακυβέρνηση. Πρώτον, ο Φέζα έγινε επικεφαλής της διοικητικής επιτροπής που διοργανώθηκε και στις 11 Σεπτεμβρίου ο Ντρόκι σύστησε την κυβέρνηση των ανταρτών. Ωστόσο, στις 5 Οκτωβρίου, ο Εσάντ Πασάς κατευθύνθηκε στα Τίρανα ως επικεφαλής ιδιωτικού στρατού, σχημάτισε νέα κυβέρνηση και έκανε τον Ντρόκι αντιπρόεδρο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Elsie, Robert (2013). *A Biographical Dictionary of Albanian History*. London: I.B.Tauris. σελ. 376.
2. ↑  Prifti, Kristaq (2002). *Historia e popullit shqiptar në katër vëllime: Periudha e pavarësisë : 28 nëntor 1912-7 prill 1939*. Tirana: Botimet Toena. σελ. 65.
3. ↑  Pearson, Owen (2004). *Albania and King Zog : independence, republic and monarchy 1908-1939*. London: Centre for Albanian Studies in association with IB Tauris Publishers. ISBN 1845110137. 57412601.
Συντεταγμένες: 36°09′00″N 37°42′00″E﻿ / ﻿36.15000°N 37.70000°E﻿ / 36.15000; 37.70000

Το **Ντέιρ Χάφερ** (αραβικά: *دير حافر*‎‎) είναι μια συριακή πόλη του Κυβερνείου του Χαλεπίου. Βρίσκεται πενήντα χιλιόμετρα (31 μίλια) ανατολικά από την πόλη του Χαλεπίου και δεκαπέντε χιλιόμετρα (9,3 μίλια) βόρεια της λίμνης Τζαμπούλ. Βρισκόμενο πάνω στον αυτοκινητόδρομο που συνδέει το Χαλέπι με τη Ράκα, αποτελεί περιφερειακό και αγροτικό κέντρο της ευρύτερης επαρχίας. Στην επίσημη απογραφή του 2004 η πόλη του Ντέιρ Χάφερ είχε πληθυσμό 18.948 κατοίκων. Η περιοχή αποτελεί σημαντικό αρχαιολογικό κέντρο, που χρονολογείται στην 9η χιλιετία π.Χ.

Παραπομπές
----------

1. ↑
Ο **Μπόλκο Α΄**, πολων. Bolko I opolski (πριν τις 21 Οκτωβρίου 1258 - 14 Μαΐου 1313) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας-Στσέλτσε ήταν δούκας του Οπόλε (με τους αδελφούς του ως το 1284), Νιεμόντλιν και Στσέλτσε Οπόλσκιε.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο τρίτος γιος του Βλάντισλαφ δούκα του Οπόλε-Ρατσίμπους, Κάλις, Βιέλουν και της Ευφημίας των Πιαστ, κόρης του Βλάντισλαφ Οντόνιτς δούκα της Μεγάλης Πολωνίας.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε το 1280 την Αγνή (απεβ. ως το 1301), αγνώστου καταγωγής. Σύμφωνα με μερικές πηγές, ίσως ήταν κόρη του Όθωνα Β΄ των Ασκάνια μαργράβου του Βρανδεμβούργου. Είχε τέκνα:

* Μπολέσλαφ ο *Πρεσβύτερος* π. 1293-1365, δούκας του Βιέλουν, Νιεμόντλιν.
* Μπόλκο Β΄ πριν το 1300-21 Ιουνίου 1356, δούκας του Οπόλε.
* Αλβέρτος μετά το 1300-1375, δούκας του Οπόλε, Στσέλτσε.

Από την άλλη, ο *Κατάλογος τεθνεώντων* της εκκλησίας του Αγ. Βίντσεντ στο Βρόκλαφ δείχνει την ύπαρξη κάποιας "Γκσυμισλάβας, δούκισσα του Οπόλε", που τάφηκε εκεί στις 13 Σεπτεμβρίου 1286. Η καταγωγή της είναι επίσης άγνωστη, αλλά το όνομα δηλώνει Ρωσική καταγωγή, μάλλον μέλους των Ρουρικιδών. Ο τίτλος της φανερώνει ότι ίσως ήταν η πρώτη σύζυγος του Μπόλκο Α΄, ή ίσως η σύζυγος του Μιέσκο Α΄ του Τσέσυν (μεγαλύτερου αδελφού του Μπόλκο Α΄) ή ακόμη ένα διαφορετικό πρόσωπο.

Πηγές
-----

* Cawley, Charles, SILESIA, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy,
* Marek, Miroslav. "Genealogy of the House of Rurik". Genealogy.EU.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 316388871
* GND: 1071580841

 |

 |
Ενδυμασία μιας γυναίκας Ρομά (πιθανότερα μιας μουσουλμάνας Ρομά)
Μουσουλμάνοι Ρομά στη Βοσνία (γύρω στο 1900)
Οι **Μουσουλμάνοι Ρομά** είναι Ρομά που υιοθέτησαν το Σουνιτικό Ισλάμ της σχολής Χαναφί και τον τουρκικό πολιτισμό. Ορισμένοι από αυτές είναι Ντερβίσηδες του Σουφισμού και ίδρυσαν τη δικιά τους ταρικά. Είναι Πολιτιστικοί Μουσουλμάνοι. Οι μουσουλμάνοι άνδρες Ρομά έχουν κάνει περιτομή. Οι Ρομά συνήθως υιοθετούν τη θρησκεία της χώρας όπου ζουν. Το ισλάμ μεταξύ των Ρομά είναι ιστορικά συνδεδεμένο με τη ζωή των Ρομά στο εσωτερικό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Οι περισσότεροι μουσουλμάνοι Ρομά ζουν στην Τουρκία (κυρίως στην Ανατολική Θράκη), στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη (80%), στην Αλβανία, το Μαυροβούνιο (50-60%), το Κοσσυφοπέδιο, τη Βόρεια Μακεδονία (55-70%), στη Βουλγαρία (στα μέσα της δεκαετίας του 1990 οι Μουσουλμάνοι Ρομά της βόρειας Θράκης αποτελούσαν το 60% των ρομά της χώρας.. Μια μικρή ομάδα Μουσουλμάνων Ρομά υπάρχει στη Δοβρουτσά της Ρουμανίας, αποτελώντας το 10% του πληθυσμού των Ρομά της χώρας), στην Κροατία (45% του κροατικού πληθυσμού της χώρας), τη Νότια Ρωσία, την Ελλάδα (ένα μικρό μέρος των Μουσουλμάνων Ρομά ζει στη Δυτική Θράκη), τη Σερβία (35-50% του εγχώριου πληθυσμού ρομά) και την Κριμαία. Κάποιοι γνωρίζουν τα βαλκανικά ρομανί, αλλά οι περισσότεροι μιλούν τη γλώσσα της χώρας τους.

Λόγω της σχετικής ευκολίας της μετανάστευσης στη σύγχρονη εποχή, οι Μουσουλμάνοι Ρομά ζουν σε πολλές χώρες του κόσμου. Οι μουσουλμάνοι Ρομά χρησιμοποιούν τη λέξη Γύφτος και για τους ίδιους, αφού δεν τη θεωρούν προσβλητική. Ο πολιτισμός των μουσουλμάνων Ρομά βασίζεται στον οθωμανικό πολιτισμό.

Μετά την κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, στα μέρη όπου το Ισλάμ δεν είναι η κυρίαρχη θρησκεία οι μουσουλμάνοι Ρομά έχουν δεχθεί διπλές διακρίσεις λόγω της τσιγγανοφοβίας και της ισλαμοφοβίας.

Οι μουσουλμάνοι Ρομά είναι γνωστοί και ως Χοραχάνι ή Χορασάνι Ρομά σε ολόκληρη τη Νότια Ευρώπη. Πιστεύεται ότι κατάγονται από τους Βαϊσιά (εμπόρους) από διαφορετικές περιοχές στην Παράκτια Ινδία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Gerd Nonneman, Tim Niblock, Bogdan Szajkowski (Eds.) (1996) "Muslim Communities in the New Europe", (ISBN 0-86372-192-3)
2. ↑  «Archived copy» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 27 Ιουλίου 2007. Ανακτήθηκε στις 6 Φεβρουαρίου 2009.
3. ↑  Peter G. Danchin, Elizabeth A. Cole (Eds.) (2002) "Protecting the Human Rights of Religious Minorities in Eastern Europe", (ISBN 0-231-12475-9)