recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η **Εζζάχρα** (αραβικά: الزهراء) είναι παραλιακή πόλη στα προάστια της Τύνιδας, ευρισκόμενη νότια της πρωτεύουσας.
Η Εζζάχρα οριοθετείται από τη Μεσόγειο Θάλασσα και τους δήμους Ραντές, Χαμμάμ Λιφ και Ελ-Μπου Μχελ Μπασατίν.
Υπάγεται διοικητικά στο κυβερνείο του Μπιν Αρούς, είναι η έδρα μιας αντιπροσωπείας και του δήμου 31.792 κατοίκων (το 2014), ενώ η ίδια η πόλη έχει πληθυσμό 6.000 κατοίκων. Άλλες πόλεις είναι συναθροισμένες (σιτέ ελ Χαμπίμπ, 18 Ιανουαρίου και Μπορτζ Ελ-Λουζίρ).
Ο δήμος ιδρύθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου 1909, κατά τη διάρκεια της αποικιακής περιόδου, υπό το όνομα Σαιν-Ζερμαίν και στη συνέχεια ονομάστηκε Εζζάχρα στην ανεξαρτησία της Τυνησίας προς τιμήν του εθνικού μαχητή Λαζάρ Τσράιτι (1919-1962). Το Σαιν-Ζερμαίν έγινε γνωστό από τα έργα του Πάουλ Κλέε τα οποία δημιουργήθηκαν το 1915.
Η Εζζάχρα διοργανώνει ένα φεστιβάλ θεάτρου κάθε καλοκαίρι. Έχει επίσης ένα σύλλογο μπάσκετ (Σπορτς Εζζάχρα), ένας από τους καλύτερους στην Τυνησία. .

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος πόλεων στην Τυνησία

Παραπομπές
----------
Η **Βόρεια Πάστο** ή **Βορειοανατολικά Πάστο**,[1] μερικές φορές γνωστή ως Πάστο **Γιουσουφσζάι** από την κύρια υποδιάλεκτο, είναι Βόρειο ιδίωμα των Πάστο που ομιλούνται στα βόρεια της επαρχίας Χιμπέρ-Παχτούνχουα του Πακιστάν και στο βορειοανατολικό Αφγανιστάν.

Φωνολογία
---------

Τα Πάστο Γιουσουφσζάι έχει διαφορά στα συγγενικά σύμφωνα: σε άλλες διαλέκτους υπάρχουν τα ts, dz/z, ʒ και σε Πεσαουαρικές διαλέκτους προφέρεται ως s, z, j. Όπως και στις περισσότερες Βόρειες διαλέκτους στα γιουσουφζάι προσφέρονται x και g ενώ στα νότια προφέρεται ʂ, ʐ.

| Διάλεκτοι[2] | ښ | ږ | څ | ځ | ژ | ā | ū |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Κανταχαρικά Πάστο | [ʂ] | [ʐ] | [ts] | [dz] | [ʒ] | [ɑ] | [u] |
| Πάστο της Κουέτα | [ʃ] | [ʒ] | [ts] | [dz] | [ʒ, z] | [ɑ] | [u] |
| Γκίλτζι, κεντρικά Πάστο | [ç] | [ʝ] | [ts] | [z] | [ʒ, z] | [ɑ] | [u] |
| Βόρεια (Πεσαουαρικά) Πάστο | [x] | [ɡ] | [s] | [z] | [dʒ] | [ɑ] | [u] |

Παραπομπές
----------

1. ↑  Prods Oktor Skjærvø, P. O. 1989. Pashto. In "Compendium Linguarum Iranicarum", R. Smith (επιμ.), 384-410.
2. ↑  Hallberg, Daniel G. 1992. Pashto, Waneci, Ormuri. Sociolinguistic Survey of Northern Pakistan, 4.
Ο **Γκυ ντε Σαρπινύ** (*Guy de Charpigny*, ... - 1295) ήταν γαλλικής καταγωγής ιππότης, ευγενής του Πριγκιπάτου της Αχαΐας, Βάιλος και βαρώνος της Βοστίτσας. Ήταν γιος του Ούγου Α΄ ντε Σαρπινύ.

Η Αραγωνική έκδοση του χρονικού του Μορέως περιέχει αντίθετη εκδοχή από την ελληνική και γαλλική, που πιστεύεται ότι οφείλεται σε λάθος κατά την αντιγραφή και μετάφραση του χρονικού, και θέλει τον Γκυ ως τον πρώτο βαρώνο της Βοστίτσας και πατέρα του Ούγου. Επίσης ισχυρίζεται ότι έχτισε ένα κάστρο, ονόματι Λέλε, στην Λακωνία (πιθανόν παραφθορά του Έλους). Το ελληνικό Χρονικόν από την άλλη αναφέρει τον Ούγο ως "ντε Λέλε", πράγμα που έχει οδηγήσει στην εικασία ότι η οικογένεια προέρχεται από τη Λιλ της Γαλλίας.

Το 1289 για μερικούς μήνες ορίστηκε βάιλος του πριγκιπάτου από την πριγκίπισσα Ισαβέλλα Βιλεαρδουίνου. Γιος και διάδοχος του ήταν ο Ούγος Β΄.

Ο Γκυ αναφέρεται ότι φονεύθηκε από τον Καλαβρυτινό άρχοντα Φώτιο Ζασσή, όπως αποδείχτηκε στην συνέχεια κατά λάθος, αφού τον πέρασε για τον καστελλάνο της Κορίνθου, Γκωτιέ του Λίντερκερκ, που είχε μαζί του διαφορές για τα κτήματα τους που γειτόνευαν. Μάλιστα ο Ζασσής είχε μαζί και όλη τη φρουρά των Καλαβρύτων. Ο Ζασσής αναφέρεται ότι ήταν από από τους ντόπιους που έγιναν ευγενείς του Πριγκιπάτου της Αχαΐας και μετά τη Βυζαντινή αυτοκρατορία διατηρώντας τα κτήματα τους.

Πηγές
-----

* Bon, Antoine (1969). *La Morée franque. Recherches historiques, topographiques et archéologiques sur la principauté d’Achaïe* (στα Γαλλικά). Παρίσι: De Boccard. σελίδες 108–110, 464. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Οκτωβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 22 Ιουνίου 2013.
Ο **Εδμόνδος Τορόν** (... - 5 Μαρτίου 1943) ήταν Έλληνας αντιστασιακός εβραϊκής καταγωγής που εκτελέστηκε το 1943 από τις κατοχικές δυνάμεις.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στη Λάρισα και εισήχθη σπουδαστής στη σχολή Εργοδηγών Πολιτικών Μηχανικών μιας προσαρτημένης σχολής στο Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο  και έγινε μέλος της ΕΠΟΝ. Στη γενική απεργία της 5 Μαρτίου 1943 για τη ματαίωση της πολιτικής επιστράτευσης και αποστολής Ελλήνων στη Γερμανία ως εργάτες, ο Εδμόνδος Τορόν συμμετείχε στη διαδήλωση που κατευθύνθηκε μέσα στο Υπουργείο Εργασίας και έκαψε τις ονομαστικές καταστάσεις των πολιτών. Εκτελέστηκε έξω από τα γραφεία του Υπουργείου Εργασίας στην οδό Μπουμπουλίνας από τον υπαστυνόμο Παπαδάκη της Αστυνομίας Πόλεων..

Υστεροφημία
-----------

Το 2000 τοποθετήθηκε μνημείο από τον Δήμο Αθηναίων σε συνεργασία με την κίνηση *Ενωμένη Εθνική Αντίσταση* στη γωνία του πεζοδρομίου Τοσίτσα και Μπουμπουλίνας .

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Συναγωνιστής: Έλληνες Εβραίοι στην Εθνική Αντίσταση» Μια έκθεση του Εβραικού Μουσείου Ελλάδας, σελ 25
2. ↑  Χίλια σκοτωμένα παιδιά της ΕΠΟΝ, Πέτρος Ανταίος,εκδόσεις ΕΠΟΝ,Αθήνα 1986
3. ↑  «"Το εαμικό αντιστασιακό κίνημα στην Αθήνα"». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 8 Απριλίου 2012.
4. ↑  "Οι δύο κόσμοι: Η Ελλάδα στις 5 Μαρτίου 1943"[*νεκρός σύνδεσμος*]
5. ↑  "Δύο ξεχασμένα μνημεία στην Αθήνα, ιστολόγιο valiacaldadog "
Ως **δικαστικά έξοδα** θεωρούνται οι υποχρεωτικά καταβαλλόμενες δαπάνες από τους διαδίκους προς διεξαγωγή της δίκης.

Τα έξοδα αυτά είναι το χαρτόσημο, το παράβολο, το αγωγόσημο και αμοιβές δικηγόρων, κλητήρων κλπ. Τα δικαστικά έξοδα καταλογίζει το δικαστήριο στους διαδίκους κατά την κρίση του. Συνήθως καταλογίζονται στον ηττηθέντα διάδικο, σε περιπτώσεις όμως που η έκβαση της δίκης ήταν δικαιολογημένα αμφίβολη εξ αρχής, μπορεί το δικαστήριο να τα κατανείμει έξ ίσου στους διαδίκους. Προσβολή απόφασης με ένδικο μέσο μόνο για την κατανομή των δικαστικών εξόδων δεν επιτρέπεται. Αν κάποιος βρίσκεται σε οικονομική αδυναμία, μπορεί να χρησιμοποιήσει το ευεργέτημα της πενίας και να απαλλαγεί από την υποχρέωση καταβολής δικαστικών εξόδων.
Ο **Δημήτρης Ντουνιάς** (1944 - 6 Δεκεμβρίου 2017) ήταν Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στον Πανιώνιο.

Βιογραφικό
----------

Ο Δημήτρης Ντουνιάς γεννήθηκε το 1944 και καταγόταν από τα Λεχαινά Ηλίας. Ως ποδοσφαιριστής αγωνιζόταν στην άμυνα, στη θέση του λίμπερο. Ξεκίνησε να παίζει στο ερασιτεχνικό σωματείο ΑΕ Αγ. Παύλου. Το 1961 πήγε στον Πανιώνιο, έναντι 13.500 δρχ. με τη μεσολάβηση του Αχιλλέα Αθανασούλα που ήταν γνωστός του. Έπαιξε στην α΄ ομάδα του Πανιώνιου τη δεκαετία του '60 από τη σεζόν 1961-62 ως το 1970-71, με διακοπή ένα έτος (1966-67) που είχε φύγει στη Νότιο Αφρική. Διακρινόταν για τα αποτελεσματικά μαρκαρίσματα. Με τον Πανιώνιο αγωνίστηκε στο Κύπελλο Ράπαν 1964 και στο Κύπελλο Εκθέσεων 1969, ενώ ήταν μέλος της ομάδας του 1971 που τερμάτισε στη 2η θέση. 

Στη συνέχεια αγωνίστηκε στον ΑΠΟ Ρουφ και έκλεισε την καριέρα του στον ΠΑΣ Γιάννενα, τη σεζόν 1973-74 που ανέβηκε στην Α΄ Εθνική.

Επαγγελματικά, εργάστηκε στον ΟΤΕ. Ήταν θείος του Νίκου Αναστόπουλου, ο οποίος είναι γιος της αδερφής του.

Στην Εθνική
-----------

Το 1963 υπήρξε αγωνίστηκε στην Εθνική Νέων στο πρώτο προκριματικό ματς για το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα με την Τουρκία (σκορ 2-1), στο οποίο αποβλήθηκε.

Ο Δημήτρης Ντουνιάς αγωνίστηκε μια φορά με την εθνική ομάδα. Ήταν στις 21/11/1968 στον εντός έδρας φιλικό αγώνα με την Αίγυπτο, στο γήπεδο της Νέας Φιλαδέλφειας, στον οποίο η Ελλάδα νίκησε με 4-1.

Καριέρα
-------

| Χρονιές | Σύλλογος | Συμμετοχές | Γκολ |
| --- | --- | --- | --- |
| ως το 1961 | ΑΕ Αγίου Παύλου |  |  |
| 1961-62 | Πανιώνιος | 1 | 0 |
| 1962-63 | Πανιώνιος | ; | 0 |
| 1963-64 | Πανιώνιος | 27 | 1 |
| 1964-65 | Πανιώνιος | 16 | 0 |
| 1965-66 | Πανιώνιος | 1 | 0 |
| 1966-67 | Χελλένικ Κέιπ Τάουν | ; | ; |
| 1967-68 | Πανιώνιος | 15 | 0 |
| 1968-69 | Πανιώνιος | 30 | 0 |
| 1969-70 | Πανιώνιος | 5 | 0 |
| 1970-71 | Πανιώνιος | 15 | 0 |
| 1971-72 | ΠΑΟ Ρουφ | ; | ; |
| 1972-73 | ΠΑΟ Ρουφ | ; | ; |
| 1973-74 | ΠΑΣ Γιάννινα | ; | ; |
| Χρονιές | Εθνικές ομάδες | Συμμετοχές | Γκολ |
| 1963 | Ελλάδα Ελλάδα νέων) | 1 | 0 |
| 1968 | Ελλάδα Ελλάδα (ανδρών) | 1 | 0 |

* **Σημείωση** : τα στοιχεία προέρχονται από

Πηγές
-----

1. ↑  Πανιώνιος: «Έφυγε» από την ζωή o Δημήτρης Ντουνιάς, sdna.gr, 7-12-2017.

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* "Όλα για το ποδόσφαιρο '91. Τρίτομο ΑΛΜΑΝΑΚ", περ. *ΕΙΚΟΝΕΣ*, 1991.
* "Πανιώνιος Γ.Σ.Σ. (1890-2010): 120 χρόνια στην υπηρεσία του ελληνικού αθλητισμού", Ημερολόγιο της Λέσχης Φίλων Πανιωνίου.
* "Ο Μίμης Ντουνιάς θυμάται", εφ. Αθλητικός Αγών, 16/4/2014.
Το αρχιπέλαγος του ΣολομώνταΟι **Βόρειες νήσοι του Σολομώντος** (North Solomon Islands) γνωστές και με την ονομασία *Μπουγκαινβίλ* ,είναι ηφαιστειογενή νησιά που βρίσκονται στο Αρχιπέλαγος του Σολομώντα , ανήκουν διοικητικά στην Παπούα Νέα Γουινέα και υπάγονται στην επαρχία Μπουγκαινβίλ. Γεωλογικά ανήκουν στα Νησιά Σολομώντος.

Στις 17 Φεβρουαρίου του 1568 το αρχιπέλαγος ανακαλύφθηκε από τον Ισπανό εξερευνητή Άλβαρο ντε Μεντάνια (Alvaro de Mendaña y Neyra), ο οποίος και τα ονόμασε Νησιά του Σολομώντα (Islas de Salomon). Τον Απρίλιο του 1885 έγιναν μέρος του γερμανικού προτεκτοράτου που περιείχε τα νησιά Μπουγκαινβίλ, Μπούκα, Σουαζέλ, Σάντα Ιζαμπέλ και Ιάβα. Το 1893 κατελήφθησαν από τους Βρετανούς και δημιουργήθηκε το βρετανικό προτεκτοράτο των νήσων του Σολομώντος, το οποίο περιέλαβε τα νησιά Νέα Γεωργία, Γκουαντακανάλ, Μαλάιτα, και το Σαν Κριστομπάλ. Το 1898 η Μεγάλη Βρετανία προσάρτησε τα νησιά Σάντα Κρούζ, Ρενέλ και Μπελόνα. Στις 14 Νοεμβρίου του 1899 η Γερμανία παραχώρησε τα νησιά Σουαζέλ, Σάντα Ιζαμπέλ, το Σόρτλαντς και τα νησιά Ιάβα στις βρετανικές νήσους του Σολομώντος, αλλά διατήρησε την Μπουγκαινβίλ και τα περιβάλλοντα νησιά της ως τμήμα της Συνθήκης του Βερολίνου (1899). Η Γερμανία πρόβαλε την αξίωση στους Βρετανούς (ως αντάλλαγμα) να παραιτηθούν από όλες τις διεκδικήσεις τους στη Σαμόα. Το ρωμαιοκαθολικό διαμέρισμα των βόρειων νήσων του Σολομώντος καθιερώθηκε σε 23 Μαΐου του 1898, συμπεριλαμβανομένων των νησιών Ιζαμπέλ, Σουαζέλ, Μπουγκαινβίλ, και όλων των νησιών κάτω από το γερμανικό προτεκτοράτο. Το 1897 τα νησιά τέθηκαν κάτω από την αρμοδιότητα του Mgr Broyer, εφημέριου της Σαμόα. Το 1911 η αποστολή περιείχε: 3 εκκλησίες, 3 σταθμοί, 2 Σαμοανούς κατηχητές, 5 Καθολικά σχολεία με 140 μαθητές, 2 ορφανοτροφεία και μερικές εκατοντάδες Καθολικούς.

Πηγές
-----

* World Statesmen- Solomon Islands.

Βλέπε επίσης
------------

* Μπουγκαινβίλ
Το **Γουότερφορντ** (αγγλ. *Waterford*, ιρλ. *Port Láirge*) είναι η πέμπτη μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη της Δημοκρατίας της Ιρλανδίας, με 53.504 κατοίκους στην απογραφή του 2016 και 82.963 κατοίκους στην ευρύτερη μητροπολιτική της περιοχή.

Βρίσκεται στα νοτιοανατολικά της χώρας, στην επαρχία Μάνστερ, και αποτελεί την έδρα ομώνυμης κομητείας. Επιπλέον είναι η αρχαιότερη πόλη ολόκληρης της χώρας, ξεκινώντας ως οικισμός επιδρομέων Βίκινγκ.

Η πόλη είναι κτισμένη στο φυσικό λιμάνι Γουότερφορντ Χάρμπορ, που σχηματίζεται από τις εκβολές τριών ποταμών, των επιλεγόμενων «Τριών αδελφών» (Σουρ, Νορ και Μπάροου). Είναι γνωστή επίσης από την παράδοση της υαλουργικής βιομηχανίας της, που σήμερα αντιπροσωπεύεται από την εταιρεία «Waterford Crystal». Γυαλί ή κρύσταλλο παραγόταν στην πόλη από το 1783.

Δείτε επίσης
------------

* Τεχνολογικό Ινστιτούτο Γουότερφορντ
* Γουότερφορντ Γιουνάιτεντ

Παραπομπές
----------

1. ↑  citypopulation.de/Ireland-Cities.html.
2. ↑  «About Waterford City». *waterfordchamber.com*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Οκτωβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 27 Νοεμβρίου 2018.
3. ↑  Waterford City Council : About Our City Αρχειοθετήθηκε 6 December 2010 στο Wayback Machine.. Waterfordcity.ie. Retrieved on 23 July 2013.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ιστότοπος του Δήμου
* Η πόλη στα *Βικιταξίδια*

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 127907316
* LCCN: n85137429
* GND: 4471434-8

 |

 |
Η **Βασιλική Χωροφυλακή της Ιρλανδίας** (αγγλικά: *Royal Irish Constabulary*, **RIC**, ιρλανδικά: *Constáblacht Ríoga na hÉireann*) ήταν η ένοπλη αστυνομική δύναμη του Ηνωμένου Βασιλείου στην Ιρλανδία, από τις αρχές του δεκάτου ενάτου αιώνα μέχρι το 1922. Μία ξεχωριστή αστυνομική δύναμη, η άοπλη Μητροπολιτική Αστυνομία του Δουβλίνου έλεγχε την πρωτεύουσα, ενώ οι πόλεις Ντέρι και Μπέλφαστ, αρχικά με τις δικές τους αστυνομικές δυνάμεις, αργότερα είχαν ειδικά τμήματα εντός της RIC. Περίπου το εβδομήντα πέντε τοις εκατό των χωροφυλάκων της RIC ήταν Ρωμαιοκαθολικοί και περίπου το είκοσι πέντε τοις εκατό ήταν από διάφορες Προτεσταντικές ομολογίες. Οι Καθολικοί ήταν κυρίως χωροφύλακες ενώ οι αξιωματικοί Προτεστάντες. Το επιτυχημένο σύστημα αστυνόμευσης της RIC επηρέασε την ένοπλη καναδική Βορειοδυτική Έφιππη Αστυνομία (προκάτοχος της Βασιλικής Καναδικής Έφιππης Αστυνομίας), την ένοπλη δύναμη της Αστυνομίας της Βικτώριας στην Αυστραλία και την ένοπλη Βασιλική Χωροφυλακή της Νέας Γης στη Νέα Γη. Ως συνέπεια της Αγγλοϊρλανδικής Συνθήκης, η RIC διαλύθηκε το 1922 και αντικαταστάθηκε από την Garda Síochána στο Ιρλανδικό Ελεύθερο Κράτος και τη Βασιλική Χωροφυλακή του Όλστερ στη Βόρεια Ιρλανδία.

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Βασιλική Χωροφυλακή της Ιρλανδίας** |

1. ↑  Tobias, J.J. (1975). *"Police and the Public in the United Kingdom" in "Police Forces in History"*. Sage Publications. ISBN 0-8039-9928-3.
2. ↑  Jim Herlihy, *The Royal Irish Constabulary*, Four Courts Press, 1997, ISBN 1-85182-343-3, pp. 87–91

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 151409335
* LCCN: n91089167
* SUDOC: 113729456
* NKC: kn20130925002

 |

 |
Η **Βασιλική του Αγίου Γεωργίου εκτός των τειχών** (στα ιταλικά: **Basilica di San Giorgio fuori le mura**) είναι η πιο παλιά καθολική εκκλησία της Φερράρα. Βρίσκεται στη δεξιά όχθη του ποταμού Po di Volano, που είναι παραπόταμος του Πάδου, στη contrada (περιοχή) di Borgo San Giorgio. Ακριβώς δίπλα στην εκκλησία βρίσκεται το Μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου του μοναστικού τάγματος των Ολιβετάνι (San Giorgio degli Olivetani).

Η εκκλησία χτίστηκε μεταξύ 7ου και 8ου αιώνα και λόγω των βαρβαρικών εισβολών μεταφέρθηκε εκεί η αρχιεπισκοπική έδρα από τη Voghenza. Το 1135 η αρχιεπισκοπική έδρα μεταφέρθηκε στον ναό που μέχρι και σήμερα αποτελεί το Καθεδρικό της Φεράρα. Η εκκλησία ξαναχτίστηκε το 14o αιώνα από τον Μπιάτζιο Ροσέτι και το 1581 σε σχέδια του Αλμπέρτο Σκιάτι. Το 17ο και το 18ο αιώνα υπέστη τις τελικές τροποποιήσεις, με τη κατασκευή της πρόσοψης από τον Αντρέα Φερέρι

Εικόνες
-------

* 
* 
* 
*

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 6  Ιανουαρίου 2021.

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Βασιλική του Αγίου Γεωργίου εκτός των τειχών** |
*Βιομηχανική οργάνωση* είναι ένας εφαρμοσμένος κλάδος των μικροοικονομικών. Τα πρώτα πιθανώς δείγματα της θεωρίας βρίσκονται κατά τον 19ο αιώνα στην δουλειά του Αντουάν Κουρνό και του Μπέρτραντ πάνω στα ολιγοπώλια.

Ανάπτυξη
--------

Η πραγματική έκρηξη ήρθε πολύ αργότερα, κατά την δεκαετία του 70, όταν πολλοί οικονομολόγοι άρχισαν να πιστεύουν ότι με την βοήθεια της θεωρίας παιγνίου μπορούν να εξηγήσουν τις αλληλεπιδράσεις στις πραγματικές αγορές. Σύντομα όμως έγινε κατανοητό ότι η οικονομική ανάλυση κάθε αγοράς θέλει και ένα διαφορετικό μοντέλο. Έτσι έχουμε ας πούμε μοντέλα ανταγωνισμού *σε ποιότητα*, μοντέλα ανταγωνισμού *σε ποσότητα*, μοντέλα ανταγωνισμού *σε τιμές*, ολιγοπώλια, μονοπωλιακό ανταγωνισμό, στατικά μοντέλα, δυναμικά μοντέλα, μοντέλα με διαφοροποίηση στον χώρο κτλ

Πολλά από αυτά τα μοντέλα έχουν ξεκινήσει και έναν νέο κλάδο της οικονομικής βιβλιογραφίας.

Σημαντικότερο βιβλίο του τομέα είναι μάλλον το Theory of Industrial Organization, του Jean Tirole.

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Οικονομικές Επιστήμες |
| --- |
|  |
| Κατηγοριοποίηση | 
* Μακροοικονομική
* Μικροοικονομική
 |
|  |
| Τεχνικές Μέθοδοι | 
* Οικονομετρία
* Στατιστική
* Μαθηματικά
* Πειραματικά Οικονομικά
 |
|  |
| Πεδία | 
* Αγροτική Οικονομική
* Βιομηχανική Οργάνωση
* Δημόσια Οικονομική
* Διεθνής Οικονομική
* Θεωρία Παιγνίων
* Οικονομικά της Συμπεριφοράς
* Οικονομική Ανάπτυξη
* Οικονομική Γεωγραφία
* Οικονομική Ιστορία
* Οικονομική Μεγέθυνση
* Οικονομική της Εργασίας
* Οικονομική της Ευημερίας
* Οικονομική των Επιχειρήσεων
* Πολιτική Οικονομία
* Τραπεζική Οικονομική
* Χρηματοοικονομικά
 |
|  |
| 
**Κατηγορία: Οικονομικά** |

 |
Η ταινία **Δέσποινα** είναι ελληνική ταινία που γυρίστηκε το 1990 από τον Σωτήρη Γκορίτσα.

Πλοκή
-----

Η ταινία επικεντρώνεται στις προσπάθειες της εικοσάχρονης Δέσποινας να ξεφύγει από τη ζωή σε ένα μικρό χωριό του Έβρου, όπου ο πατέρας της διατηρεί καφενείο. Κάποια στιγμή συναντά στη ζωή της τον Γιώργο, που είναι έφεδρος αξιωματικός και περιπλανιέται μαζί του αποζητώντας να ξεφύγει από την ασφυκτική ζωή της επαρχίας. Για να καταφέρουν να φύγουν, ο Γιώργος κλέβει ένα τζιπ από τη μονάδα του ώστε να ταξιδέψουν προς τη Θεσσαλονίκη. Το ξημέρωμα, όμως, θα βάλει τέλος στην τυφλή αυτή φυγή.

Παραγωγή
--------

Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι ηθοποιοί Γιώργος Νινιός, Μαρία Κυριακή, Χρήστος Ζορμπάς, Στράτος Πάχης, Άρτο Απαρτιάν και Θόδωρος Προκοπίου. Η διάρκειά της είναι 53 λεπτά. Αποτελεί διασκευή μιας νουβέλας του Διονύση Χαριτόπουλου.

Η *Δέσποινα* συυμμετείχε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, όπου απέσπασε τιμητική διάκριση. Επίσης, έχει κερδίσει το α' κρατικό βραβείο ΥΠΠΟ.

Κυκλοφόρησε στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 29 Μαρτίου 1991 και με τη μορφή ντιβιντί στις 12 Ιουνίου 2012.

Παραπομπές
----------

1. ↑   *ΔΕΣΠΟΙΝΑ*, ανακτήθηκε στις 2021-08-15
2. ↑  «Η Χαμένη Λεωφόρος του Ελληνικού Σινεμά επιστρέφει με Έπη και Εργόχειρα». *www.cinemagazine.gr*. Ανακτήθηκε στις 15 Αυγούστου 2021.
3. ↑  «Σκηνοθέτες». *www.gfc.gr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Αυγούστου 2022. Ανακτήθηκε στις 15 Αυγούστου 2021.
4. ↑  «Δέσποινα (1990)». *cine.gr*. Ανακτήθηκε στις 15 Αυγούστου 2021.

Εξωτερικές πηγές
----------------

* *Δέσποινα* στην IMDB
To *Victoria*
Το **Βικτόρια** είναι πιστό ομοίωμα του σκάφους που είχε χρησιμοποιήσει τον Αύγουστο του 1519 ο θαλασσοπόρος Φερδινάνδος Μαγγελάνος, ο πρώτος άνθρωπος που έκανε τον γύρο του κόσμου με πλοίο. Το «Βικτόρια» του Μαγγελάνου ήταν το μόνο από τα πέντε πλοία που είχε αρχικά υπό τις διαταγές του ο μεγάλος θαλασσοπόρος, το οποίο κατάφερε να επιστρέψει, στις 22 Σεπτεμβρίου 1522, πίσω στο λιμάνι της Σεβίλλης ύστερα από ένα τριετές ταξίδι.

Το ομοιότυπο Βικτόρια (βάρους 170 τόνων, μήκους σχεδόν 26, πλάτους σχεδόν 7 μέτρων και με πλήρωμα αποτελούμενο από 17 άτομα), κατασκευάστηκε ύστερα από μια μακριά διαδικασία έρευνας, η οποία στηρίχθηκε σε λεπτομερή ανάλυση αρχείων, σχεδίων και αρχαιολογικών ευρημάτων. Είναι αξιοσημείωτο ότι, τόσο τα υλικά όσο και τα όργανα (αστρολάβος, πυξίδα κ.α.) είναι ακριβώς τα ίδια με εκείνα που βοήθησαν το ισπανικό πλήρωμα πριν από μισή χιλιετία να διασχίσει τις θάλασσες. Ξεκίνησε το ταξίδι του για τον γύρο του κόσμου τον Οκτώβριο του 2004, αναχωρώντας από το λιμάνι της Σεβίλλης. Από κει κατέπλευσε στα νησιά Μπαρμπάντος, στην Κολομβία, τον Παναμά, τη Χαβάη, τα νησιά Μάρσαλ, την Ιαπωνία, το Χονγκ Κονγκ, την Ταϊβάν, τις Φιλιππίνες, τη Σιγκαπούρη, την Ινδονησία, τη Σρι Λάνκα, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Κουβέιτ, την Υεμένη, την Αίγυπτο. Μετά την Ελλάδα, όπου προσέγγισε τη μαρίνα Ζέας την Τετάρτη 22 Μαρτίου 2006, κατευθύνθηκε στην Ιταλία, με τελικό σταθμό και πάλι τη Σεβίλλη της Ισπανίας.
Η **Βιομηχανική αεροδυναμική** αποτελεί ιδιαίτερο κλάδο της Αεροδυναμικής που κύριο αντικείμενο έρευνας και μελέτης είναι η κίνηση του αέρα γύρω από μεγάλες κατασκευές που συνηθέστερα δεν παρουσιάζουν αεροδυναμικές μορφές καθώς και η συμπεριφορά των τελευταίων, όπως π.χ. σε ψηλά κτίρια (ουρανοξύστες), μεγάλου μήκους γέφυρες κ.ά.  

Στις μελέτες αυτές εξετάζονται κυρίως οι διάφορες ταλαντώσεις που μπορεί να δημιουργηθούν επί των κατασκευών.

Άλλος τομέας εξίσου σημαντικός είναι η μελέτη της διασποράς των καυσαερίων στο περιβάλλον, π.χ. από καπνοδόχους, θερμοηλεκτρικούς σταθμούς, κ.λπ. Απώτερος στόχος στις μελέτες αυτές είναι να βρεθεί ανάλογα των υφισταμένων κάθε φορά καιρικών συνθηκών η βέλτιστη ταχύτητα εξαγωγής των καυσαερίων με την ελάχιστη δυνατή διασπορά αυτών ελαχιστοποιώντας έτσι την ρύπανση του περιβάλλοντος. Οι εν λόγω μελέτες γίνονται συνηθέστερα σε ειδικές αεροδυναμικές σήραγγες όπου τοποθετούνται τα πρότυπα των κατασκευών σε ακριβή αναλογία επί περιστρεφόμενου βάθρου και δοκιμάζονται σε τεχνητό ρεύμα αέρος. Με τον τρόπο αυτό μελετάται αναλογικά το πεδίο ροής από τις "διάφορες" κατευθύνσεις του ανέμου, γύρω από το πρότυπο.
Η **Γκλόρια Γκουίντα** (ιταλικά: Gloria Guida), (19 Νοεμβρίου 1955), είναι Ιταλίδα ηθοποιός και πρώην μοντέλο.
Έγινε γνωστή ευρέως ως πρωταγωνίστρια ερωτικών κωμωδιών την δεκαετία του 1970.

Βιογραφία και καριέρα
---------------------

Η Γκουίντα γεννήθηκε στο Μεράνο, μιας κωμόπολης του Τρεντίνο. 
Μετακόμισε με την οικογένειά της στην Μπολόνια σε μικρή ηλικία. 
Ξεκίνησε πρώτα μια σταδιοδρομία ως τραγουδίστρια, αρχής γενομένης από τον χώρο του πατέρα της που εργαζόταν στις ακτές της Εμίλια Ρομάνα. 
Στη συνέχεια, συνέχισε στο 
μοντέλινγκ, για να γίνει Mis Teenage Italia το 1974.

Η Γκουίντα στη συνέχεια μπήκε στον κινηματογράφο και πρωταγωνίστησε σε πολλές ερωτικές κωμωδίες. 
Δύο από τις πρώτες ταινίες της, το La ragazzina και το La minorenne, γυρίστηκαν το καλοκαίρι του 1974, και είναι ιστορίες νεαρών γυναικών που ανακαλύπτουν την σεξουαλικότητά τους. 
Έκανε πραγματική επανάσταση το 1975 με την ταινία La liceale. Μια άλλη ταινία της με ιδιαίτερη επιτυχία ήταν το Avere vent'anni το 1978, όπου πρωταγωνίστησε μαζί με την Λιλί Καράτι.

Το 1981, η Γκουίντα παντρεύτηκε τον τραγουδιστή και ηθοποιό Τζόνι Ντορέλι, τον οποίο γνώρισε σε μια μουσική σκηνή το 1979 και απέκτησαν μία κόρη.

Φιλμογραφία
-----------

Η Γκλόρια Γκουίντα στο *La minorenne* (1974).
Η Γκλόρια Γκουίντα στο *La liceale* (1975)
* *Monika* (1974)
* *La minorenne* (1974)
* *That Malicious Age* (1975)
* *Blue Jeans* (1975)
* *La novizia* (1975)
* *So Young, So Lovely, So Vicious...* (1975)
* *La liceale* (1975)
* *Il gatto mammone* (1975)
* *Il medico... la studentessa* (1976)
* *Il solco di pesca* (1976)
* *Scandalo in famiglia* (1976)
* *Ragazza alla pari* (1976)
* *L'affittacamere* (1976)
* *Maschio latino... cercasi* (1977)
* *Orazi e Curiazi 3 - 2* (1977)
* *The Bermuda Triangle* (1978)
* *La liceale nella classe dei ripetenti* (1978)
* *Being Twenty* (1978)
* *The Perfect Crime* (1978)
* *Travolto dagli affetti familiari* (1978)
* *Night Nurse* (1979)
* *How to Seduce Your Teacher* (1979)
* *La liceale, il diavolo e l'acquasanta* (1979)
* *Fico d'India* (1980)
* *Bollenti spiriti* (1981)
* *La casa stregata* (1982)
* *Sesso e volentieri* (1982)
* *Festa di Capodanno*, (TV, 1988)
* *Fratelli Benvenuti*, (TV, 2010)

Παραπομπές
----------

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Gloria Guida στο Wikimedia Commons
* Η Γκλόρια Γκουίντα στην IMDb (Αγγλικά)

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 24931993
* LCCN: no2006023316
* ISNI: 0000 0001 1439 9268
* GND: 131652192
* BNF: cb157600458 (data)
* ICCU: RAVV328507

 |

 |
Ο **Διήγυλις** ήταν βασιλιάς των Οδρυσών και της Θράκης, 135-140 π.Χ.

Βίος
----

Ήταν διάδοχος του Κότυος Β' και αναφέρεται ότι ηγεμόνευσε με μεγάλη βαρβαρότητα τους υπηκόους του και τους αντιμετώπιζε σαν αιχμάλωτους πολέμου και ανδράποδα. Κατέλαβε την Λυσιμάχεια, που ανήκε στον Άτταλο, την έκαψε και έσφαξε όλους τους κατοίκους της σε αντίθεση με τον Άτταλο που φερόταν καλά στους αιχμαλώτους. Ήταν συγγενής με τον βασιλιά της Βιθυνίας Προυσία και του έστειλε και στρατιωτική βοήθεια 500 Θράκες. Ο Ευμένης γιος του Αττάλου εισέβαλε στην Θράκη και κατάφερε να υποτάξει τον Διήγυλι. 

Τον διαδέχτηκε ο γιος του Ζιβέλμιος .

Πηγές
-----

* [...] [33,16] Ὅτι Διήγυλις ὁ τῶν Θρᾳκῶν βασιλεὺς παραλαβὼν τὴν

βασιλείαν, καὶ παραδόξως αὐτῷ τῶν ἀγαθῶν ἐπιρρεόντων,
οὐκέτι τῶν ὑποτεταγμένων ὡς φίλων καὶ συμμάχων ἦρχεν,
ἀλλ' ὡς ἀργυρωνήτων ἀνδραπόδων ἢ πολεμίων αἰχμαλώτων
ὠμῶς ἐδέσποζεν. πολλοὺς μὲν γὰρ καλοὺς καὶ ἀγαθοὺς
ἄνδρας Θρᾳκῶν ἀνεῖλε μετ' αἰκίας, οὐκ ὀλίγους δὲ ὕβριζεν
καὶ ταῖς ἐσχάταις παροινίαις περιέβαλλεν. οὐ γὰρ ἦν οὐ
γυναικὸς οὐ παιδὸς αὐτῷ κάλλος ἄθικτον, οὐ κατασκευὴ
κτημάτων πολυτελὴς ἀναφαίρετος, ἀλλὰ πᾶσαν τὴν ὑφ'
ἑαυτὸν δυναστείαν ἐπλήρου παρανομίας. ἐπόρθει δὲ καὶ τῶν
Ἑλληνίδων πόλεων τὰς πλησιοχώρους καὶ τῶν ἁλισκομένων
οὓς μὲν ὕβριζεν, οὓς δὲ δειναῖς καὶ παρηλλαγμέναις αἰκίαις
ἐτιμωρεῖτο. κυριεύσας δὲ ὁ αὐτὸς πόλεως Λυσιμαχείας,
τεταγμένης ὑπὸ τὸν Ἄτταλον, τὴν μὲν πόλιν ἐνέπρησεν, τῶν
δὲ αἰχμαλώτων ἐπιλέξας τοὺς ἀξιολογωτάτους ἰδίαις καὶ
παρηλλαγμέναις κατ' αὐτῶν ἐχρήσατο τιμωρίαις.[...]
Διόδωρος Σικελιώτης
Η **Γκμπάρνγκα** (αγγλικά: Gbarnga) είναι η πρωτεύουσα της κομητείας Μπονγκ της Λιβερίας, η οποία βρίσκεται βορειοανατολικά της Μονρόβιας. Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Εμφυλίου Πολέμου της Λιβερίας, ήταν η βάση για το Εθνικό Πατριωτικό Μέτωπο της Λιβερίας του Τσαρλς Τέιλορ. Το Πανεπιστήμιο Κάττινγκτον, ένα ιδιωτικό ίδρυμα που συνδέεται με την Επισκοπή, βρίσκεται κοντά στην πόλη. Η πανεπιστημιούπολή του ήταν κάποτε το μουσείο Αφρικάνα, το οποίο καταστράφηκε κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου.

Από την απογραφή του 2008, η Γκμπάρνγκα έχει πληθυσμό 34.046 κατοίκους. Από αυτούς, οι 16.080 ήταν άνδρες και οι 17.966 γυναίκες· είναι η τέταρτη πιο πυκνοκατοικημένη αστική περιοχή στη Λιβερία.

Η πόλη είναι αδελφοποιημένη με τη Βαλτιμόρη του Μέριλαντ των ΗΠΑ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Stephen Ellis, The Mask of Anarchy
2. ↑  «2008 National Population and Housing Census: Preliminary Results» (PDF). *Liberia Institute of Statistics and Geo-Information Services*. Government of the Republic of Liberia. Ιουνίου 2008. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 13 Φεβρουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 14 Νοεμβρίου 2008.
3. ↑  «Baltimore City Mayor's Office of International and Immigrant Affairs - Sister Cities Program». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Αυγούστου 2008. Ανακτήθηκε στις 18 Ιουλίου 2009.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 148985787
* LCCN: n85081707

 |

 |
Συντεταγμένες: 50°36′35″N 2°27′17″W﻿ / ﻿50.60972°N 2.45472°W﻿ / 50.60972; -2.45472

Το **Γουέιμουθ** (αγγλικά: *Weymouth*) είναι παραθαλάσσια πόλη στο Ντόρσετ, στις αγγλικές ακτές της Μάγχης. Βρίσκεται σε έναν προστατευμένο κόλπο στις εκβολές του ποταμού Γουέι (Wey), 11 χιλιόμετρα νότια του Ντόρτσεστερ και το 2018 είχε 53.068 κατοίκους. Είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη του Ντόρσετ μετά το Μπόρνμουθ (Bournemouth) και το Πουλ (Poole).

Η ιστορία της σύγχρονης πόλης ξεκινά τον 12ο αιώνα, διαδραμάτισε δε ρόλο στην εξάπλωση της μαύρης πανώλης, τον εποικισμό της Αμερικής από τους Βρετανούς και την ανάπτυξη της αρχιτεκτονικής κατά την Γεωργιανή εποχή. Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν σημαντικό κέντρο από όπου αναχώρησαν στρατεύματα τα οποία αποβιβάστηκαν στη Νορμανδία το 1944.

Όντας παραθαλάσσιο θέρετρο, η οικονομία του εξαρτάται σε σημαντικό βαθμό από τον τουρισμό. Κύρια σημεία ενδιαφέροντος είναι το λιμάνι καθώς και η θέση του, στα μισά της διαδρομής κατά μήκος των Ακτών του Ντόρσετ και του Ανατολικού Ντέβον, Μνημείου Παγκόσμιας Κληρονομιάς, σημαντικού για τη γεωλογία και τις γεωμορφές του. Το λιμάνι του Γουέιμουθ, που κάποτε ήταν λιμάνι για τα πορθμεία της Μάγχης, φιλοξενεί σήμερα αλιευτικό στόλο καθώς και σκάφη αναψυχής, ενώ στο παραπλήσιο λιμάνι του Πόρτλαντ βρίσκεται η Εθνική Ακαδημία Ιστιοπλοΐας Γουέιμουθ και Πόρτλαντ όπου διεξήχθησαν οι αγώνες ιστιοπλοΐας των Ολυμπιακών και Παραολυμπιακών Αγώνων του 2012.

To Γουέιμουθ έδωσε επίσης το όνομά του στην ομώνυμη πόλη της Μασαχουσέτης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  mapping.dorsetcouncil.gov.uk/statistics-and-insights/AreaProfiles/Town/weymouth.
2. ↑  Adams, Charles Francis· Nash, Gilbert (1905). *Wessagusset and Weymouth*. σελ. 1.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Weymouth, Dorset στο Wikimedia Commons

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Αγγλία
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 138832494
* LCCN: nr97009928
* GND: 4403094-0

 |

 |
Το **εθνόσημο των Νήσων Κουκ** έχει έναν θυρεό στο κεντρικό σημείο του, ο οποίος εμπεριέχει δεκαπέντε αστέρια, τα οποία απαντώνται και στη σημαία των νησιών.

Ένα ιπτάμενο ψάρι (*maroro*) και ένα λευκό πουλί *στέρνα* (*kakaia*) βρίσκονται σε κάθε πλευρά του θυρεού. Το ένα ζώο βαστά έναν σταυρό ως σύμβολο του Χριστιανισμού και το άλλο ένα ρόπαλο από τη Ραροτόνγκα, που είναι παραδοσιακό σύμβολο πλούτου στα νησιά. Το εν λόγω ραβδί συνήθιζαν να το κρατούν οι ρήτορες στη διάρκεια διαλέξεων. Το έμβλημα είναι ένα κάλυμμα κεφαλής *ariki* (pare kura) από κόκκινα φτερά, που συμβολίζουν τη σπουδαιότητα του παραδοσιακού συστήματος ιεραρχίας. Το όνομα της χώρας είναι σε πανό κάτω από το θυρεό.

Το εθνόσημο σχεδιάστηκε από τον *mataiapo* (παραδοσιακό φύλαρχο) Πάπα Μότου Κόρα *Papa Motu Kora*, ρήτορα από το χωριό Ματαβέρα στη Ραροτόνγκα. Αυτός κατέχει θέση γραμματέα στους *Ariki*.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Description of the Cook Islands Coat of Arms». Office of the Prime Minister, Cook Islands. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 28 Μαρτίου 2012.

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Εθνόσημο των Νήσων Κουκ** |


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Εθνόσημα των χωρών της Ωκεανίας |
| --- |
|  |
| Ανεξάρτητα κράτη | 
* Αυστραλία
* Βανουάτου
* Ινδονησία
* Κιριμπάτι
* Ναουρού
* Νέα Ζηλανδία
* Νήσοι Μάρσαλ
* Νήσοι Σολομώντα
* Ομόσπονδες Πολιτείες της Μικρονησίας
* Παλάου
* Παπούα Νέα Γουινέα
* Σαμόα
* Τόνγκα
* Τουβαλού
* Φίτζι
 |
|  |
| Κράτη συνδεδεμένα με τη Νέα Ζηλανδία | 
* Νήσοι Κουκ
* Νιούε
 |
|  |
| Εξαρτημένα εδάφη | 
* Αμερικανικές Σαμόα
* Νήσος των Χριστουγένων
* Νησιά Κόκος
* Νήσος του Πάσχα
* Γαλλική Πολυνησία
* Γκουάμ
* Νέα Καληδονία
* Νήσος Νόρφολκ
* Βόρειες Μαριάνες Νήσοι
* Νήσοι Πίτκαιρν
* Τοκελάου
* Ουώλλις και Φουτούνα
 |

 |
Ο **Εθνάρχης**, αναφέρεται γενικά σε πολιτική ηγεσία πάνω από μία κοινή εθνική ομάδα ή σε ένα ομοιογενές βασίλειο. Η λέξη προέρχεται από τις ελληνικές λέξεις ἔθνος και ἄρχων ( που σημαίνει «αρχηγός/ηγεμόνας»).Σύμφωνα με τον συμφραστικό πίνακα του Τζείμς Στρονγκ ως εθνάρχης ορίζεται «ο κυβερνήτης, κι όχι ο βασιλιάς, μιας περιοχής».

Βυζαντινή αυτοκρατορία
----------------------

Οι Βυζαντινοί χρησιμοποίησαν τον όρο γενικά για να αναφερθούν στους ηγεμόνες των βαρβαρικών φυλών ή σε βασίλεια εκτός των ορίων της αυτοκρατορίας τους. Στο χριστιανικό πλαίσιο, όπου η λέξη «εθνικός» σήμαινε « ειδωλολάτρης », ορισμένοι Πατέρες της Εκκλησίας χρησιμοποίησαν τον συγκεκριμένο όρο για να ορίσουν τους παγανιστικούς εθνικούς θεούς. Ωστόσο, τον 10ο αιώνα, ο όρος απέκτησε μια πιο τεχνική αίσθηση, όταν δόθηκε σε αρκετούς υψηλόβαθμους διοικητές. Παρόλο που η συγκεκριμένη φύση του τίτλου δεν επιβεβαιώνεται, είναι γενικά αποδεκτό ότι τον 10ο -11ο αιώνα, σήμαινε τους διοικητές του συνόλου ξένων μισθοφόρων που υπηρετούσαν στον βυζαντινό στρατό.

Σημερινή χρήση στην Ελλάδα και στην Κύπρο
-----------------------------------------

Στη νεοελληνική χρήση, ο όρος έχει την έννοια του «πατέρα του έθνους» και χρησιμοποιείται ευρέως ως επίθετο που εφαρμόζεται σε μερικούς από τους πιο σημαντικούς πολιτικούς ηγέτες του σύγχρονου ελληνισμού: τον Ελευθέριο Βενιζέλο και τον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Στο πλαίσιο της σύγχρονης Κύπρου, ο όρος σχεδόν πάντα αναφέρεται στον πρώτο πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *STRONGS NT 1481: ἐθνάρχης.* Strong's Concordance (Bible Hub). Retrieved: 18 August 2014.
2. ↑  "ETHNARCH" in *The Oxford Dictionary of Byzantium*, Oxford University Press, New York & Oxford, 1991, p. 734. (ISBN 0195046528)
3. ↑  Kazhdan (1991), p. 734
4. ↑  Yilmaz, Hakan; Aykaç, Çagla E (2012), *Perceptions of Islam in Europe: Culture, Identity and the Muslim 'Other'*, I.B.Tauris, σελ. 82, ISBN 9781848851641,
5. ↑  (in Ελληνική) ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ 1940–1986 ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ p. 149.
Ο πίνακας κλασμάτων. Αγοράστηκε στην Αίγυπτο και βρίσκεται σήμερα στο Λονδίνο.
Σύγχρονη απόδοση του κειμένου (στα αγγλικά).
Ο **βυζαντινός πίνακας κλασμάτων** είναι αρχαιολογικό εύρημα ελληνικής γραφής αριθμητικού περιεχομένου για σχολική χρήση. Αγοράστηκε το 1913 στην Αίγυπτο από τον Φλίντερς Πέτρι όταν διεύθυνε τις αρχαιολογικές ανασκαφές στην πυραμίδα του Σέσωστρι Β', νότια του Φαγιούμ, και φιλοξενείται σήμερα στο Κολλέγιο του Πανεπιστημίου του Λονδίνου.

Περιγραφή
---------

Πρόκειται για το εξώφυλλο πολύπτυχου πινακίδων μαθητικού τετραδίου διαστάσεων 26 x 12 εκατοστών. Στην κοίλη επιφάνεια είναι γραμμένοι με μελάνη δύο πίνακες αριθμητικής για τον πολλαπλασιασμό κλασμάτων 1/15ου και 1/16ου. Το αριθμητικό αυτό σύστημα έβρισκε εφαρμογή στην Αίγυπτο μέχρι τους χριστιανικούς χρόνους και συνεχίστηκε να εφαρμόζεται και στους μοντέρνους Κόπτες. Οι σελίδες φέρουν τρεις οπές στην αριστερή πλευρά, για να συνδέονται. Η εξωτερική πλευρά του εξώφυλλου φέρει χαραγμένη την επιγραφή «*ΦΟΙΒΑΜΝ ΔΑVΕΙΤ*», το οποίο ίσως να ήταν το όνομα και πατρώνυμο του μαθητή κατόχου του.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Βυζαντινός πίνακας κλασμάτων** |

* Φλάιντερς Πέτρι (1853-1942), British School of Archaeology in Egypt (1914). *Ancient Egypt, Τόμος: 1914-17*. Λονδίνο, Νέα Υόρκη: MacMillan. σελίδες 54. Ανακτήθηκε στις 1 Αυγούστου 2011.
Η **Βασιλική Ένωσις Ελλάδος** είναι οργάνωση βασιλοφρόνων.

Ιδρύθηκε τον Σεπτέμβριο του 1974, λίγο πριν το δημοψήφισμα του 1974, υπό σωματειακή μορφή, με έδρα την Αθήνα και με πρώτο της Πρόεδρο τον στρατηγό  Γεώργιο Κουρούκλη.
Η τότε κυβέρνηση Καραμανλή έκανε τα πάντα για να την καταργήσει, το οποίο και κατάφερε το 1978 αφού είχε λειτουργήσει πρώτα επί τετραετία.

Στην Θεσσαλονίκη είχε ιδρυθεί παράρτημα με Πρόεδρο τον δικηγόρο Οδυσσέα Τόσκα αλλά έπαυσε να λειτουργεί το 1978. Παράρτημα έχει ιδρυθεί στα Γιαννιτσά με Πρόεδρο τον Γιώργο Παπαδόπουλο. Σε όλη την Ελλάδα συνολικά λειτουργούν 42 παραρτήματα.

Λόγω πιέσεων των βασιλοφρόνων επαναλειτούργησε το ίδιο έτος. Το ίδιο συνέχισε να κάνει και η κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου. Τον Νοέμβριο του 1984, την παρέπεμψε σε δίκη, αλλά η Ένωση κέρδισε την υπόθεση.
Τοπογραφικός χάρτης του Νησιού
Το **Γκούντιναφ** (Goodenough Island) είναι ηφαιστειογενές νησί στην Παπούα Νέα Γουινέα. Διοικητικά ανήκει στην επαρχία Milne και βρίσκεται στα ανατολικά της ηπειρωτικής χώρας στην Θάλασσα του Σολομώντα. Από το νησί πέρασε το 1873 ο καπετάνιος Τζον Μόρεσμπι (John Moresby), ο οποίος το ονόμασε έτσι προς τιμή του Τζέιμς Γκράχαμ Γκούντιναφ (James Graham Goodenough). Το νησί είναι κατά προσέγγιση κυκλικό στη μορφή, έχει περίμετρο 39 χλμ και έκταση 687 τετραγωνικών και ακτογραμμή 116 χλμ. Η ψηλότερη κορυφή του είναι η Vineuo με 2.536 μέτρα ύψος.

Πηγές
-----

* UN system-wide Earthwatch Web Site
* Jenness M.A. and Rev. A. Ballantyne. (1920) *The Northern D'Entrecasteaux*, Oxford University Press.
* Ναυάγια του Ειρηνικού
* Ειδήσεις από το Πανεπιστήμιο Νέας Νότιας Ουαλίας Αρχειοθετήθηκε 2011-06-15 στο Wayback Machine.

  

Συντεταγμένες: 9°22′S 150°16′E﻿ / ﻿9.367°S 150.267°E﻿ / -9.367; 150.267

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 315526318
* LCCN: sh85055901

 |

 |
Η **ειδησεογραφία** είναι τομέας της δημοσιογραφίας και αφορά τη συλλογή, επεξεργασία και μετάδοση των ειδήσεων. Το σύνολο των ειδήσεων που αναγράφονται στις εφημερίδες ή τα περιοδικά ή που μεταδίδονται από το ραδιόφωνο, την τηλεόραση και το διαδίκτυο, αποτελούν παράγωγα αυτής.

Η ειδησεογραφία περιγράφει και μεταφέρει γεγονότα και πληροφορίες που προκύπτουν από την πραγματική, καθημερινή ζωή, όπως πολιτικές, οικονομικές, αθλητικές, πολιτιστικές, καλλιτεχνικές, θρησκευτικές. Ζούμε στην εποχή της πληροφορίας. Κάθε είδηση είναι μια πληροφορία και, πληροφορία είναι κάθε στοιχείο που περιγράφει γνώση για κάτι. Υπάρχουν πληροφορίες που έχουν ενδιαφέρον σε προσωπικό ή ιδιωτικό επίπεδο και άλλες που ενδιαφέρουν το σύνολο μιας κοινωνίας ή ακόμα και ολόκληρης της ανθρωπότητας. Οι δεύτερες είναι συνήθως αυτές που είναι και επίκαιρες, δηλαδή απασχολούν σε δεδομένη χρονική στιγμή τα μέσα μαζικής ενημέρωσης (ΜΜΕ). Ο τρόπος να φτάσει αυτή η πληροφορία, η επίκαιρη πληροφορία σε κάθε ενδιαφερόμενο πολίτη είναι η ειδησεογραφία, μέσω της οποίας γίνεται η συλλογή των ειδήσεων, η επεξεργασία τους και η μετάδοσή τους μέσω των ΜΜΕ. Η είδηση αφορά και απευθύνεται σε ανθρώπους όλων των κοινωνικοοικονομικών στρωμάτων και ηλικιών, ανεξαρτήτως επιπέδου μόρφωσης και ακαδημαϊκής εκπαίδευσης.

Ειδησεογραφία και αντικειμενικότητα
-----------------------------------

Όπως η ειδησεογραφία καλείται να μεταφέρει την είδηση με τρόπο κατανοητό για όλους, τον ίδιο σεβασμό επιβάλλεται να επιδεικνύει όσον αφορά και στην ορθή μεταφορά της είδησης. Μια είδηση είναι πάντοτε κάτι συγκεκριμένο, απτό, αληθινό. Η διάδοση και μετάδοσή της οφείλει να γίνεται στο σωστό ή αλλιώς άμεσο χρόνο και με το σωστό ή αλλιώς αντικειμενικό τρόπο, ώστε να παραμείνει αναλλοίωτη η ουσία της και να μην μετατραπεί σε παραπληροφόρηση, παραποιημένη είδηση ή προπαγάνδα. Το δεύτερο είναι πιθανό να συμβεί είτε λόγω ελλιπούς, μονομερούς έρευνας και παρουσίασης των γεγονότων, είτε λόγω διαστρέβλωσής τους, ανεξάρτητα αν αυτό οφείλεται σε εκ παραδρομής λάθος ή σε σκοπιμότητα.

Πηγές
-----

* Η επιστημονική δημοσιογραφία στο μικροσκόπιο, Το Βήμα Online, 12/07/2009[*νεκρός σύνδεσμος*]
* Ένωση Δημοσιογράφων
Γραμματόσημο αφιέρωμα του 1971
Οι **εθελοντικές αθλητικές κοινωνίες** (ρωσικά: Добровольные спортивные общества, ДСО) ήταν τα κύρια δομικά μέρη του αθλητισμού και του συστήματος φυσικής αγωγής, που υπήρχε στη Σοβιετική Ένωση (ΕΣΣΔ) μεταξύ 1935 και 1991. Οι εθελοντικές αθλητικές κοινωνίες σκοπό είχαν να συνδέσουν τους εργαζόμενους και τους φοιτητές με τον αθλητισμό.

Οι κοινωνίες δέχονταν χορηγίες για διάφορες αθλητικές εκδηλώσεις και συχνά υπήρχαν εθελοντικές δωρεές από τους εργαζόμενους των κλάδων με τους οποίους συνδέονταν. Στους στόχους τους ήταν η μαζική ανάπτυξη του πολιτισμού και του αθλητισμού και η παροχή διευκολύνσεων και προϋποθέσεων, για την κατάρτιση και βελτίωση των δεξιοτήτων των αθλητών. Οι περισσότερες από τις κοινωνίες διέπονταν από συνδικάτα και συχνά ήταν στενά συνδεδεμένες με ένα συγκεκριμένο υπουργείο. Τα μέλη αυτών των κοινωνιών αριθμούσαν εικοσιπέντε εκατομμύρια αθλητές το 1970.

Ένα από τα πιο σημαντικά χαρακτηριστικά των κοινωνιών ήταν τα Αθλητικά Σχολεία Παιδιών και Νέων (Детско-юношеские спортивные школы, ДЮСШ) που αριθμούσαν 1.350 μέλη το 1970 και 7.500 το 1987. Αργότερα, μερικές από αυτέςς είχαν μεταρρυθμιστεί σε πιο εκλεπτισμένα σχολεία ολυμπιακής εφεδρείας. Υπήρχαν επίσης εξειδικευμένα αθλητικά σωματεία, ομάδες βελτίωσης των δεξιοτήτων των αθλητών κλπ. Περισσότεροι από 50.000 εκπαιδευτές και κατασκευαστές εργάστηκαν σε αυτά τα ιδρύματα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Добровольные спортивные общества Αρχειοθετήθηκε 2016-09-06 στο Wayback Machine. olympic.ru

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Αθλητικές κοινωνίες της Σοβιετικής Ένωσης |
| --- |
|  |
| Ειδικού καθεστώτος | 
* Στρατού
	+ Μόσχα
	+ Ουκρανία
* Ντιναμό
	+ Μόσχα
	+ Ουκρανία
* ΝΤΟΣΑΑΦ
 |
|  |
| Εθελοντικές Συνενώσεις | 
* Μπουρεβέστνικ
* Λοκομοτίβ
* Σπαρτάκ
* Τρουντόβιε Ρεζέρβι
* Βόντνικ
* Ζενίτ
 |
|  |
| άλλες Συνενώσεις | 
* Ενέργκια
* Χίμικ
* Μέταλουργκ
* Νεφτιάνικ
* Πιστσέβικ
* Σαχτιόρ
* Τορπέντο
 |
|  |
| Εθελοντικές Δημοκρατικές | 
* Τρουντ / Ουροζάι (ΡΣΟΣΔ)
* Αβανχάρντ / Κόλος (Ουκρ. ΣΟΣΔ)
* Τσερβόνι στσιαχ / Ουρατζάι (Λευκ. ΣΟΣΔ)
* Μεκνάτ / Παχτακόρ (Ουζμπ. ΣΟΣΔ)
* Ενμπέκ / Καϊράτ (Καζακ. ΣΟΣΔ)
* Γκεντιάντι / Κολμέουρνε (Γεωρ. ΣΟΣΔ)
* Νεφτσί / Μεκσούλ (Αζερ. ΣΟΣΔ)
* Ζαλγκίρις / Νέμουνας (Λιθ. ΣΟΣΔ)
* Μολντόβα / Κολχόζνικ (Μολ. ΣΟΣΔ)
* Νταουγκάβα / Βάρπα (Λετ. ΣΟΣΔ)
* Άλγκα / Κολχόζτσι (Κιργ. ΣΟΣΔ)
* Τατζικιστάν / Χοσίλοτ (Τατζ. ΣΟΣΔ)
* Ασχατάνκ / Σεβάν (Αρμ. ΣΟΣΔ)
* Ζαχμέτ / Κολχόζτσι (Τουρκ. ΣΟΣΔ)
* Κάλεφ / Τζουντ (Εσθ. ΣΟΣΔ)
 |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Voluntary Sports Societies of the Soviet Union  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Γεράρδος Ζ΄, κόμης του Χόλσταϊν-Ρέντσμπουργκ** (1404 - 24 Ιουλίου 1433) από τον Οίκο του Σάουμμπουργκ, διεκδικητής του δουκάτου του Σλέσβιχ ως Γεράρδος Γ΄ ήταν γιος του Γεράρδου ΣΤ΄, κόμη του Χόλσταϊν-Ρέντσμπουργκ και της Αικατερίνης-Ελισάβετ των Γουέλφων, κόρης του Μάγκνους Β΄ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ-Βόλφενμπυτελ. Στη διάρκεια του πολέμου ανάμεσα στη Δανία και τη Χανσεατική Ένωση πολέμησε μαζί με τους δυο μεγαλύτερους αδελφούς του Ερρίκο Δ΄, κόμη του Χόλσταϊν-Ρέντσμπουργκ και Αδόλφο Η΄, κόμη του Χόλσταϊν στο πλευρό της Χανσεατικής Ένωσης και ήταν αρχηγός του στόλου στην πολιορκία του Φλένσμπουργκ και στον βομβαρδισμό της Κοπεγχάγης από τη Χανσεατική Ένωση.

Το 1427 ανέλαβαν μαζί με τον δεύτερο αδελφό του Αδόλφο τη διακυβέρνηση του δουκάτου του Σλέσβιχ. Στις 2 Ιουνίου 1432 ο Γεράρδος Ζ΄ παντρεύτηκε την Αγνή, κόρη του Βερνάρδου Α΄ μαργράβου του Μπάντεν-Μπάντεν, η οποία γέννησε στις 16 Ιανουαρίου 1433 πρόωρα δίδυμα, κάτι που δημιούργησε την υποψία ότι η σύλληψη τους έγινε πριν τον γάμο της Αγνής με τον Βερνάρδο, ενδεχομένως με άλλον πατέρα, οπότε σε αυτή την περίπτωση τα παιδιά δεν θα ήταν νόμιμα. Ο Γεράρδος βεβαίωσε ότι συνευρέθη με την Αγνή πριν τον γάμο τους και ζήτησε τη νομιμοποίηση των παιδιών τους, κάτι που έγινε με τη σύμφωνη γνώμη του αδελφού του Αδόλφου Η΄.

Ο Γεράρδος υπέφερε από σοβαρή νόσο των πνευμόνων και τον Φεβρουάριο του 1433 η κατάσταση της υγείας του χειροτέρευσε, ώστε οι γιατροί δήλωσαν ότι δεν μπορούσαν να τον βοηθήσουν. Ο Γεράρδος Ζ΄ και η σύζυγός του Αγνή αποφάσισαν να ταξιδέψουν για λουτρά στο Μπάντεν-Μπάντεν, αλλά ενώ περνούσαν από την Κολωνία η κατάσταση της υγείας του χειροτέρεψε τόσο πολύ, που αποφάσισαν να γυρίσουν πίσω, με τον Γεράρδο Ζ΄ να πεθαίνει κατά το ταξίδι της επιστροφής στις 24 Ιουλίου 1433 στο Έμεριχ αμ Ράιν.

Ο κουνιάδος της Αγνής, ο Αδόλφος Η΄, της απαγόρευσε την είσοδο στη χώρα μετά το τέλος του αδελφού του και η ίδια αποφάσισε να επιστρέψει στο Μπάντεν, ενώ τα δίδυμα μωρά Ερρίκος και Αικατερίνη απεβίωσαν υπό ανεξιχνίαστες συνθήκες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. 136199968. Ανακτήθηκε στις 14  Αυγούστου 2015.
2. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*. p4153.htm#i41527. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
3. 1 2  «Dansk Biografisk Lexikon». (Δανικά) *Dansk Biografisk Leksikon*. Gerhard\_7..
4. ↑  p4153.htm#i41527. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 80585913
* GND: 136199968

 |

 |

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Γεράρδος - Δανικό Βιογραφικό Λεξικό
Ο **Γεράσιμος Βασιλειάδης** (1888-1966) ήταν Έλληνας αξιωματικός του Βασιλικού Ναυτικού και πολιτικός. Ομιλούμενες γλώσσες: Ελληνική, Αγγλική, Γαλλική.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του Βασιλείου Βασιλειάδη, αξιωματικού του στρατού και πολιτικού, και της Ιφιγένειας Λάνδερερ. Ακολούθησε στρατιωτική σταδιοδρομία εντασσόμενος στο Πολεμικό Ναυτικό. Αποφοίτησε από την Σχολή Ναυτικών Δοκίμων ως Σημαιοφόρος και συμπλήρωσε τις σπουδές του στην Ανωτέρα Σχολή Πολέμου. Έλαβε μέρος στους Βαλκανικούς Πολέμους καθώς και στο κίνημα της Εθνικής Αμύνης. Το 1920 παραιτήθηκε από το στράτευμα, επανήλθε όμως το 1922, οπότε και τοποθετήθηκε στο θωρηκτό *Λήμνος*. Το 1928 αποστρατεύθηκε με τον βαθμό του πλοιάρχου. Υπήρξε υπασπιστής του Παύλου Κουντουριώτη (1923 - 1925) καθώς και ναυτικός ακόλουθος (1925 - 1927) της ελληνικής πρεσβείας στο Λονδίνο.

Μετά την αποστρατεία ασχολήθηκε με την πολιτική εκλεγόμενος το 1928 βουλευτής για πρώτη φορά με το κόμμα των Φιλελευθέρων στην περιφέρεια Λοκρίδος. Επανεξελέγη βουλευτής Φθιωτιδοφωκίδος στις βουλευτικές εκλογές του 1932, 1936, 1946 (με το Κόμμα Βενιζελικών Φιλελευθέρων) και το1950 ξανά με το κόμμα των Φιλελευθέρων. Απέτυχε να εκλεγεί στις βουλευτικές εκλογές του 1952 και 1956. Κατά τη διάρκεια της θητείας του διετέλεσε υπουργός Ναυτικών και Αεροπορίας (1932) στην κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου, υπουργός Ναυτικών στις κυβερνήσεις Αλέξανδρου Διομήδη (1949) & Θεμιστοκλή Σοφούλη (Ιανουαρίου και Απριλίου 1949), υπουργός Άνευ Χαρτοφυλακίου (1950) στην Βενιζέλου, υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας (1944) στην κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου καθώς και υφυπουργός Εμπορίου (1950) στην κυβέρνηση Σοφοκλή Βενιζέλου.

Υπήρξε ο οραματιστής και ιδρυτής της λουτρόπολης των Καμένων Βούρλων γι' αυτό και ο παραλιακός κεντρικός δρόμος φέρει το όνομά του. 

Ήταν παντρεμένος με την Ελένη Λεβίδη, μέλος της οικογένειας Λεβίδη, και είχαν αποκτήσει έναν γιο, τον Γεώργιο Βασιλειάδη. Το αρχείο της οικογένειας Βασιλειάδη φυλάσσεται στο Εθνικό και Λογοτεχνικό Ιστορικό Αρχείο (Ε.Λ.Ι.Α.).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Υπουργοί της Ελλάδας, rulers.org
2. 1 2 3  αρχείο Λεβίδη - Βασιλειάδη, από τον Ε.Λ.Ι.Α.
3. 1 2 3  Απόστρατος, κοινωνία & πολιτική από το μεσοπόλεμο στη μεταπολίτευση, διπλωματική εργασία Γιώργου Σακαγιάννη, σελ. 135
4. ↑  Μητρώο Γερουσιαστών και Βουλευτών 1929-1974 Βουλή των Ελλήνων, Εθνικό Τυπογραφείο, 1977 (σελ. 56, αρ. 103).(pdf)
Ο **Διονύσιος Φαραζουλής** (1882-1920), ήταν αρχιμανδρίτης, ιεροκήρυκας και ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Αδελφότης Θεολόγων «Η Ζωή».

Βίος
----

Ο **Διονύσιος Φαραζουλής** γεννήθηκε το 1882 στο Αίγιο. Προερχόταν από εύπορη και πολύτεκνη οικογένεια της περιοχής. Μετά την ολοκλήρωση των εγκύκλιων σπουδών ήλθε στην Αθήνα για να σπουδάσει στην Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Στη συνέχεια θα εγγραφεί στην Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. 
Ως τριτοετής φοιτητής άρχισε να κηρύττει τις Κυριακές σε διαφόρους μικρούς ναούς της Αθήνας. Το 1907 αναγορεύθηκε διδάκτωρ της θεολογίας με τον βαθμό «άριστα». Η γνωριμία του με τον Αρχιμ. Ευσέβιο Ματθόπουλο θα τον οδηγήσει για ένα μικρό χρονικό διάστημα στη Μονή του Μεγάλου Σπηλαίου, Τον Δεκέμβριο του 1912, χειροτονήθηκε πρεσβύτερος στον Ναό του Αγίου Γεωργίου (Καρύτση) από τον Τιμόθεο Αναστασίου. Κήρυττε στον ναό της Χρυσοσπηλαιωτίσσης. Τον Φεβρουάριο του 1919 μετετέθη από την Χρυσοσπηλιώτισσα, και διορίσθηκε από τον Μητροπολίτη Αθηνών Μελέτιο Γ', ως τακτικός ιεροκήρυκας στο Ναό του Αγίου Γεωργίου (Καρύτση), από όπου είχε ξεκινήσει ως διάκονος. Όμως ο Μητροπολίτης Μελέτιος την 1ην Ιανουαρίου του 1920 τον μετέθεσε στον Καθεδρικό Ναό των Αθηνών για να παρακολουθούν περισσότεροι άνθρωποι τα κηρύγματά του.
Ο Φαραζουλής συνεργάστηκε με το περιοδικό *Ανάπλασις* και το περιοδικό *Ζωή*.
Στις αρχές του 1920 προσβλήθηκε από γρίππη η οποία εξελίχθηκε σε πνευμονία και σύντομα πέθανε σε ηλικία μόλις 38 ετών, στις 23 Φεβρουαρίου της ίδιας χρονιάς.

Εργογραφία
----------

Τα δημοσιεύματα του Φαραζουλή κυκλοφόρησαν σε δύο αυτοτελείς τόμους, με τον τίτλο ΄΄Χριστιανική οικογένεια΄΄, Αθήνα, Έκδοσις του Θρησκευτικού Περιοδικού *Ζωή*, 1926 και ΄΄Ομιλίαι περί ηθικής και σωφροσύνης΄΄, Αθήναι, Ζωή, 1927

Παραπομπές
----------

1. ↑  Αρχιμ. Χρυσοστόμου Κ. Παπαθανασίου, *Αρχιμανδρίτης Διονύσιος Φαραζουλής*  Αρχειοθετήθηκε 2011-11-01 στο Wayback Machine.
2. ↑  Έφη Γαζή, *«Πατρίς θρησκεία, οικογένεια». Ιστορία ενός συνθήματος (1880-1930)*, Πόλις, Αθήνα 2011, σελ. 275
3. ↑  όπ.π. σελ. 285-287

Βιβλιογραφία - Πηγές
--------------------

* Αρχιμ. Χρυσοστόμου Κ. Παπαθανασίου, *Αρχιμανδρίτης Διονύσιος Φαραζουλής*
* Έφη Γαζή, *«Πατρίς θρησκεία, οικογένεια». Ιστορία ενός συνθήματος (1880-1930)*, Πόλις, Αθήνα 2011 ISBN 978-960-435-307-1