recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Βέροιας είναι Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου (Ν.Π.Δ.Δ.) και υπάγεται στο Υπουργείο Εθνικής Παιδείας & Θρησκευμάτων. Εποπτεύεται από Εφορεία με τριετή θητεία, η οποία ορίζεται από την Περιφέρεια και απευθύνεται κυρίως στους κατοίκους του Νομού αλλά και σε κάθε πολίτη που την επισκέπτεται και ερευνά τις συλλογές της ή χρησιμοποιεί τις υπηρεσίες της. Το Παράρτημα της, στεγάζεται στο σχολικό συγκρότημα του 7ου και 11ου σχολείου δίπλα στο Αρχαιολογικό Μουσείο. Κύριος σκοπός της είναι να ψυχαγωγεί και να επιμορφώνει τους χρήστες της, να τους παρέχει υπηρεσίες και πηγές πληροφόρησης που θα καλύπτουν τις ανάγκες για πληροφόρηση και έρευνα και παράλληλα, να προωθεί τον πολιτισμό και την αγάπη για το βιβλίο και για τη βιβλιοθήκη. 

Η συλλογή της αποτελείται από ιστορικό υλικό του τόπου και της περιφέρειας, χρήσιμο για κάποιον ερευνητή και από τεκμήρια που καλύπτουν όλες τις επιστήμες και τα θεματικά πεδία που μπορεί να απασχολούν κάποιον. Περιλαμβάνει πάνω από 100.000 τόμους βιβλίων (50.000 από αυτούς είναι καταχωρημένοι σε ηλεκτρονική μορφή) καθώς και οπτικοακουστικό υλικό (VHS, DVD, CD-ROM, DVD-ROM, CD μουσικής). Μέλος της βιβλιοθήκης μπορεί να γίνει κάθε πολίτης του νομού Ημαθίας με τη προσκόμιση της αστυνομικής του ταυτότητας, ενώ για τα παιδιά του Δημοτικού σχολείου είναι απαραίτητη η παρουσία του κηδεμόνα για την έκδοση της κάρτας μέλους. 

Το 2009 η Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη της Βέροιας ξεκίνησε τη λειτουργία του νέο της παιδικού τμήματος με το όνομα "Τα Μαγικά Κουτιά". Τη κατασκευή του νέο παιδικού τμήματος χρηματοδότησε το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος και το εγκαινίασε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας. To 2010 βραβεύτηκε με το Βραβείο «Πρόσβαση στη Μάθηση» (Access to Learning Award - ATLA) από το Ίδρυμα Bill and Melinda Gates για τη δημιουργική χρήση των υπηρεσιών πληροφόρησης και τεχνολογίας για την ικανοποίηση των οικονομικών, εκπαιδευτικών και πολιτιστικών αναγκών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Οκτωβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 13 Οκτωβρίου 2012.
2. ↑  «Με βραβείο του Ιδρύματος Gates τιμήθηκε η Κεντρική Βιβλιοθήκη της Βέροιας». *Ιστότοπος In.gr* (Δημοσιογραφικός Οργανισμός Λαμπράκη). 12 Αυγούστου 2010. .
3. ↑  Access to Learning Award, Award Recipients

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η ιστοσελίδα της Δημόσιας Κεντρικής Βιβλιοθήκης Βέροιας
* 2010 Access to Learning Award: Veria Central Public Library, Greece. Bill & Melinda Gates Foundation
* Δημιουργικό καλοκαίρι στη Δημόσια Βιβλιοθήκη της Βέροιας
* Ε.Κ.Τ. - Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Βέροιας Αρχειοθετήθηκε 2013-05-26 στο Wayback Machine.
* Δημόσιες Βιβλιοθήκες - Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Βέροιας
Ο **Γκαιτίτης** (αγγλ. *goethite*) είναι ένυδρο ορυκτό οξείδιο του σιδήρου. Το όνομά του το έλαβε προς τιμήν του Γερμανού ποιητή, συγγραφέα και φιλοσόφου Γιόχαν Βόλφραμ φον Γκαίτε (*Johann Wolfgang von Goethe*, 1749–1832).

Εμφάνιση, παραγενέσεις
----------------------

Είναι εξαιρετικά διαδεδομένο ορυκτό, προερχόμενο από την αποσάθρωση σχεδόν όλων των σιδηρομιγών πρωτογενών ορυκτών σε συνθήκες ύπαρξης σχετικά υψηλών συγκεντρώσεων οξυγόνου, αποτελώντας, παράλληλα, σημαντικό μετάλλευμα σιδήρου.

Σχηματίζεται επίσης και ως ίζημα προερχόμενο από ύδατα εμπλουτισμένα σε διαλυτές ενώσεις σιδήρου, όταν αυτά ευρεθούν σε συνθήκες οξείδωσης. Ανευρίσκεται και σε υδροθερμικές φλέβες.

Η γαιώδης παραλλαγή του είναι είτε κρυπτοκρυσταλλική είτε άμορφη και ονομάζεται **λειμωνίτης** (αγγλ. *limonite*) από την ελληνική λέξη *λειμών* ( = λιβάδι), επειδή συχνά απαντάται σε υγρά, ελώδη λιβάδια, περιέχει περισσότερο κρυσταλλικό νερό (χημ. τύπος FeO(OH). H2O) και είναι ιδιαίτερα διαδεδομένη ανά τον κόσμο. Ο λειμωνίτης έχει χρώμα κίτρινο της ώχρας (οπότε αποκαλείται *λειμωνιτική ώχρα*) ή καστανοκίτρινο και είναι γαιώδης και αλαμπής, ενώ συχνά αποβάφει στο χέρι. Τόσο ο γκετίτης όσο και ο λειμωνίτης αποτελούν σημαντικά μεταλλεύματα σιδήρου.

Ο γκετίτης συνδέεται με λεπιδοκροκίτη (με τον οποίο είναι δίμορφος), αιματίτη, σιδηρίτη, σιδηροπυρίτη, πυρολουσίτη, μαγγανίτη και πολλά άλλα ορυκτά που περιέχουν σίδηρο και μαγγάνιο.

Ανευρίσκεται σε πολλά σημεία της Γης. Σημαντικές του εμφανίσεις είναι στη Γερμανία (ιδίως στις περιοχές της Βεστφαλίας και της Έσσης, στην Τσεχία, τη Γαλλία, την Κορνουάλλη της Βρετανίας, τις ΗΠΑ και σε πολυάριθμα ακόμη σημεία του πλανήτη.

Στην Ελλάδα ανευρίσκεται στη Μύκονο (περιοχή Πανόρμου), στην παραλία Απηγανιάς της Τήνου, σχεδόν σε όλα τα μεταλλεία Λαυρίου, στο ορυχείο «Μαυρόλακκος» της Θάσου, την Αλιστράτη Σερρών, στη Μαρώνεια της Κομοτηνής, στη Λευκόπετρα της Ξάνθης και στη Λοκρίδα του Νομού Φθιώτιδος ως συνοδό ορυκτό του βωξίτη στο ορυχείο «Νησί».

Πηγές
-----

* Τμήμα Γεωλογίας Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
* Handbook of Mineralogy
* Mindat.org
* Galleries.com
* Webmineral.com

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος ορυκτών
* Κατάλογος ορυκτών των μεταλλείων Λαυρίου

Βιβλιογραφία
------------

* James Dwight Dana: *Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks*, READ BOOKS, 2008 ISBN 1-4437-4224-4
* Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil: *A Field Guide to Rocks and Minerals*, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 0-395-91096-X
* Walter Schumann, R. Bradshaw, K. A. G. Mills: *Handbook of Rocks, Minerals and Gemstones*, Houghton Mifflin Harcourt, 1993 ISBN 0-395-51137-2
Ο **Γκιγιέρμο Ρόχο Σάντσεθ** (*Guillermo Rojo Sánchez*, γενν. Α Κορούνια, 1947) είναι Ισπανός γλωσσολόγος. Είναι καθηγητής γλωσσολογίας στο Πανεπιστήμιο του Σαντιάγο της Κομποστέλας και μέλος της Βασιλικής Ισπανικής Ακαδημίας από το 2000.

Βιογραφία και έργο
------------------

Υπήρξε μαθητής του Εμίλιο Αλάρκος και θεωρείται ένας από τους κύριους εκπροσώπου της φουνσιοναλιστικής γλωσσολογίας στην Ισπανία μαζί με το έτερο μέλος της Βασιλικής Ακαδημίας, Σαλβαδόρ Φερνάντεθ Ορδόνιεθ. Διδάσκει στο Πανεπιστήμιο του Σαντιάγο από το 1970. Έχει διατελέσει γραμματέας της ακαδημίας και ιδρυτής και υπεύθυνος των ηλεκτρονικών της βάσεων δεδομένων που αποτελούνται από σώματα κειμένων όπως το CORDE και το CORPES XXI και προωθητής της ψηφιοποίησης του λεξικού της Ισπανικής Γλώσσας της Ακαδημίας. Τα κύρια ακαδημαϊκά πεδία με τα οποία έχει ενασχοληθεί είναι η υπολογιστική γλωσσολογία, η συντακτική ανάλυση της ισπανικής γλώσσας και η κοινωνιογλωσσολογία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Identifiants et Référentiels». (Γαλλικά) *IdRef*. Agence bibliographique de l'enseignement supérieur. Ανακτήθηκε στις 17  Μαΐου 2020.
2. ↑  RAE.es: Guillermo Rojo.
3. ↑  País, Ediciones El (2016-09-27). «La próxima edición del diccionario de la RAE será nativa digital» (στα es). *EL PAÍS*.. Ανακτήθηκε στις 2017-03-21.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Προσωπική ιστοσελίδα του Γκιγιέρμο Ρόχο στο Πανεπιστήμιο του Σαντιάγο

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 66476057
* LCCN: n79079168
* ISNI: 0000 0001 0910 2319
* GND: 1048454630
* SUDOC: 027965449
* BNF: cb119895393 (data)
* BIBSYS: 90620403
* NKC: jo2012693122
* BNE: XX1082539

 |

 |
Γκιέραν-πανγκ πωλούμενο στη Σεούλ ως φαγητό του δρόμου Το ***Γκιέραν-πανγκ*** (계란빵, "ψωμί αυγού") είναι ζεστό σνακ του δρόμου που πωλείται σε όλη τη Νότια Κορέα. Το αφράτο, επίμηκες ψωμί είναι γλυκό, αλμυρό και περιέχει ένα ολόκληρο αυγό μέσα στη ζύμη της κρέπας.

Προετοιμασία
------------

Μια μηχανή γκιέραν-πανγκ είναι μια συσκευή με μερικές δεκάδες επιμήκεις αυλακώσεις για την έκχυση χτυπημάτων κέικ και αυγών. Το μείγμα αποτελείται συνήθως από αλεύρι, μπέικιν πάουντερ, γάλα, αυγά, βούτυρο, ζάχαρη, αλάτι και εκχύλισμα βανίλιας. Ένα ολόκληρο αυγό ραγίζεται πάνω στο κτύπημα σε κάθε υποδοχή, και τα ψωμιά αυγού ψήνονται μέχρι να ροδίσουν. Συνήθως, στη κορυφή τοποθετείται ψιλοκομμένος μαϊντανός, τυρί και ζαμπόν σε φέτες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Flinn, Jennifer (July 2016). «Street Food Paradise». *Korea*: σελ. 33.. Ανακτήθηκε στις 10 May 2017.
2. 1 2 3  Carruth, David (28 November 2016). «10 Korean Winter Street Foods To Bear The Cold For». *10 Magazine*.. Ανακτήθηκε στις 10 May 2017.
3. 1 2 3  Vis, Karin-Marijke (14 June 2016). «6 Traditional Vegetarian Snacks in South Korea». *Paste*.. Ανακτήθηκε στις 10 May 2017.
Η χημική δομή της γλιπιζίδης
Η **γλιπιζίδη** (διαθέσιμη υπό την εμπορική ονομασία **Glucotrol** μεταξύ άλλων) είναι αντιδιαβητικό φάρμακο. Ανήκει στην κατηγορία των σουλφονυλουρίων και χρησιμοποιείται για την θεραπεία του διαβήτη τύπου 2. Συνιστάται η χρήση της μαζί με την ακολούθηση διαβητικής δίαιτας και άσκησης. Δεν ενδείκνυται για χρήση χωρίς συνταγογράφηση σε άτομα με διαβήτη τύπου 1. Λαμβάνεται από το στόμα. Οι επιδράσεις του φαρμάκου αρχίζουν να εμφανίζονται εντός ώρας από την λήψη της και διαρκούν έως μια μέρα.

Οι συχνές ανεπιθύμητες παρενέργειες της γλιπιζίδης περιλαμβάνουν τη ναυτία, τη διάρροια, την υπογλυκαιμία και τη κεφαλαλγία. Άλλες ανεπιθύμητες παρενέργειες του φαρμάκου είναι η υπνηλία, το εξάνθημα του δέρματος, και η αστάθεια. Σε άτομα που πάσχουν από ηπατική ή νεφρική νόσο ίσως πρέπει να προσαρμοστεί η δοσολογία του φαρμάκου. Η χρήση σε γυναίκες που είναι έγκυες ή θηλάσσουν δεν συνιστάται. Η γλιπιζίδη διεγείρει το πάγκρεας να απελευθερώσει ινσουλίνη και αυξάνει την ευαισθησία των ιστών στην ινσουλίνη.

Η γλιπιζίδη εγκρίθηκε για ιατρική χρήση στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1984. Είναι διαθέσιμο ως γενόσημο φάρμακο. Το 2017, ήταν το 45ο πιο συνταγογραφημένο φάρμακο στις Ηνωμένες Πολιτείες με πάνω από 16 εκατομμύρια συνταγογραφήσεις.

Μηχανισμός δράσης
-----------------

Η γλιπιζίδη ευαισθητοποιεί τα β-κύτταρα της αντίδρασης των παγκρεατικών νησιδίων του Λάνγκερχανς στην ινσουλίνη. Αυτό σημαίνει ότι θα απελευθερωθεί περισσότερη ινσουλίνη σε απάντηση στη γλυκόζη, απ'ότι θα γινόταν χωρίς την χρήση γλιπιζίδης. Η γλιπιζίδη δρα φράζοντας εν μέρει τα κανάλια καλίου μεταξύ των β-κυττάρων των παγκρεατικών νησιδίων του Λάνγκερχανς. Με το φράξιμο των καναλιών καλίου, το κύτταρο εκπολώνεται, ενέργεια η οποία οδηγεί στο άνοιγμα των καναλιών ασβεστίου. Αυτή η διαδικασία οδηγεί στην εισροή ατόμων ασβεστίου, κάτι που δυναμώνει την απελευθέρωση ινσουλίνης από β-κύτταρα.

Ιστορία
-------

Το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας της γλιπιζίδης καταχωρήθηκε το 1969 και η ιατρική της χρήση εγκρίθηκε το 1971. Στις Ηνωμένες Πολιτείες η ιατρική χρήση της γλιπιζίδης εγκρίθηκε το 1984.

Δείτε επίσης
------------

* Γλυβουρίδη
* Τολβουταμίδη

Αναφορές
--------

1. 1 2 3 4  «Glipizide Monograph for Professionals». *Drugs.com*. AHFS. Ανακτήθηκε στις 24 Δεκεμβρίου 2018.
2. 1 2  «Glucotrol XL- glipizide tablet, extended release». *DailyMed*. 17 Αυγούστου 2018. Ανακτήθηκε στις 31 Ιουλίου 2020.
3. ↑  *British national formulary : BNF 76* (76 έκδοση). Pharmaceutical Press. 2018. σελ. 693. ISBN 9780857113382.
4. ↑  «The Top 300 of 2020». *ClinCalc*. Ανακτήθηκε στις 11 Απριλίου 2020.
5. ↑  «Glipizide - Drug Usage Statistics». *ClinCalc*. Ανακτήθηκε στις 11 Απριλίου 2020.
6. ↑  «The mechanism of action of oral antidiabetic drugs: a review of recent literature.». *Journal of Endocrinology, Metabolism and Diabetes of South Africa* **13** (3): 80–8. December 2008. doi:10.1080/22201009.2008.10872177.
7. ↑  Fischer, Jnos· Ganellin, C. Robin (2006). *Analogue-based Drug Discovery*. John Wiley & Sons. σελ. 449. ISBN 9783527607495.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* «Glipizide». *Drug Information Portal*. U.S. National Library of Medicine.
Ο **Βαρρονιανός** (περ. 363 - 380) ήταν γιος του Ρωμαίου αυτοκράτορα Ιοβιανού.

Βιογραφία
---------

Ο Βαρρονιανός ήταν ο πρώτος από τους δύο γιους του αυτοκράτορα Ιωβιανού και της Χαριτώ κι είχε το όνομα του παππού του Βαρρονιανού. Με την άνοδο του πατέρα του στο αυτοκρατορικό θρόνο, δόθηκε στον Βαρρονιάνο ο τίτλος του Νωβελίσσιμου και, το 364 μ.Χ. διορίστηκε Ύπατος, κυβερνήτης, μαζί με τον πατέρα του στην Άγκυρα. Δεδομένου ότι ήταν ακόμα βρέφος όταν πέθανε ο πατέρας του το 364, παραβλέφθηκε για τη διαδοχή και επιλέχτηκε ο Ουαλεντινιανός.

Είναι πιθανόν ο Βαρρονιανός να ήταν ο νεαρός που αναφέρεται από τον Ιωάννη Χρυσόστομο σε δύο από τις επιστολές και τους λόγους του ("Ομιλία στους Φιλιππηνούς" και "Επιστολή σε μια νεαρή χήρα"). Αν ναι, φαίνεται ότι ο Βαρρονιανός ήταν ακόμα ζωντανός το 380 μ.Χ. αλλά ζούσε με το φόβο της ζωής του, λόγω της αυτοκρατορικής καταγωγής του. Σε κάποιο σημείο, είχε χάσει το ένα του μάτι, ίσως σε μια προσπάθεια να τον εμποδίσουν να έχει αξίωση για το θρόνο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 27  Νοεμβρίου 2018.
2. ↑  Martindale & Jones, pg. 946
3. ↑  Graham, Mark W. *News And Frontier Consciousness in the Late Roman Empire* (2006), pg. 110
4. ↑  Scott McGill, Cristiana Sogno, Edward Watts, *From the Tetrarchs to the Theodosians: Later Roman History and Culture, 284-450 CE* (2010), pg. 245
5. ↑  Edward Gibbon , "The History of the Decline and Fall of the Roman Empire", vol. 2, chapter 25

Πηγές
-----

* Martindale, J. R.; Jones, A. H. M, *The Prosopography of the Later Roman Empire*, Vol. I AD 260-395, Cambridge University Press (1971)
Ο **Γκέοργκ Λίντεμαν** (8 Μαρτίου 1884 – 25 Σεπτεμβρίου 1963) ήταν Γερμανός στρατηγός κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Διοίκησε την 18η Στρατιά κατά τη διάρκεια της σοβιετικής επίθεσης Κίνγκισεπ-Γκντοβ.

Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
---------------------

Το 1936, ο Λίντεμαν προήχθη σε υποστράτηγο και ανέλαβε τη διοίκηση της 36ης Μεραρχίας Πεζικού, που συμμετείχε στην εισβολή στη Γαλλία. Ο Λίντεμαν προήχθη σε στρατηγό και ανέλαβε τη διοίκηση του 50ού Σώματος Στρατού. 

Τον Ιούνιο του 1941, κατά την έναρξη της Επιχείρησης Μπαρμπαρόσα, οι άνδρες του Λίντεμαν αποτελούσαν κομμάτι της Ομάδας Στρατιών Βορρά. Ο Λίντεμαν ηγούνταν του σώματος κατά τη διάρκεια της προόδου προς το Λένινγκραντ. Η μονάδα του μεταφέρθηκε για λίγο στη διοίκηση της Ομάδας Στρατιών Κέντρου κατά τη διάρκεια της Μάχης του Σμολένσκ. Μεταφέρθηκε έπειτα και πάλι στην Ομάδα Στρατιών Βορρά.

Στις 16 Ιανουαρίου 1942, ο Λίντεμαν ανέλαβε τη διοίκηση της 18ης Στρατιάς. Το καλοκαίρι του 1942, προήχθη σε αρχιστράτηγο. Ο Λίντεμαν ηγούνταν της 18ης Στρατιάς σε όλες τις εκστρατείες γύρω από το Λένινγκραντ και κατά τη διάρκεια της υποχώρησης του Ιανουαρίου 1944 από το Ορανιενμπάουμ στη Νάρβα. Προήχθη στη διοίκηση της Ομάδας Στρατιών Βορρά στις 31 Μαρτίου 1944. 

Στις 4 Ιουλίου 1944, απαλλάχθηκε των καθηκόντων του και μεταφέρθηκε στον Εφεδρικό Στρατό. Την 1η Φεβρουαρίου 1945, διορίστηκε στη διοίκηση όλων των γερμανικών στρατευμάτων στη Δανία ως «Ανώτατος Διοικητής των Ενόπλων Δυνάμεων στη Δανία». 

Η Γερμανία παραδόθηκε άνευ όρων στη βορειοδυτική Γερμανία, τις Κάτω Χώρες και τη Δανία στις 5 Μαΐου 1945. Στη συνέχεια, ο Λίντεμαν είχε το καθήκον να διαλύσει τη γερμανική κατοχή της Δανίας μέχρι τις 6 Ιουνίου 1945, όταν συνελήφθη στο αρχηγείο του στο Σίλκεμποργκ. Παρέμεινε υπό αμερικανική κράτηση μέχρι το 1948. 

Πέθανε το 1963 στο Φρόιντενσταντ της Δυτικής Γερμανίας.

Βιβλιογραφία
------------

* Fellgiebel, Walther-Peer (2000) [1986]. *Die Träger des Ritterkreuzes des Eisernen Kreuzes 1939–1945* (στα Γερμανικά). Friedberg, Germany: Podzun-Pallas. ISBN 978-3-7909-0284-6.
* Thomas, Franz (1998). *Die Eichenlaubträger 1939–1945 Band 2: L–Z* (στα Γερμανικά). Osnabrück, Germany: Biblio-Verlag. ISBN 978-3-7648-2300-9.

Παραπομπές
----------


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 171434608
* LCCN: n85182928
* ISNI: 0000 0001 2049 9599
* GND: 1012723453

 |

 |
Με τον όρο **γλυκαιμία**, (*glycemia*), χαρακτηρίζεται το φυσιολογικό επίπεδο περιεκτικότητας της γλυκόζης στο αίμα και που προσδιορίζεται στο ένα γραμμάριο ανά λίτρο. Ανώτερο επίπεδο του φυσιολογικού χαρακτηρίζεται "*υπεργλυκαιμία*" ενώ το αντίθετο "*υπογλυκαιμία*".

Η ρύθμιση του φυσιολογικού επιπέδου εξαρτάται από το πάγκρεας και συγκεκριμένα από τα νησίδια του Λάγκερχανς από τα οποία και εκκρίνεται η ινσουλίνη η οποία και είναι υπεύθυνη για την αποθεματοποίηση, (γλυκοπηξίας), της πλεονάζουσας στο αίμα γλυκόζης.

Με τις σύγχρονες μικρομεθόδους ο προσδιορισμός της γλυκαιμίας στο αίμα, που βασίζεται κυρίως στις αναγωγικές ιδιότητες της γλυκόζης, φθάνει ακόμη και στο δέκατο του χιλιοστόλιτρου του αίματος (0,1 ml), που κρίνεται αρκετά ικανοποιητικό.

Πηγές
-----

* "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα" τ.18ος σ.315.
Ο **Ατενόλφος Α΄**, γερμ.: *Atenulf I*, που ονομάζεται *Μέγας* (λατιν.: magnus), (απεβ. το 910) από τον Οίκο των Λαντουλφιδών ήταν πρίγκιπας της Κάπουα από τις 7 Ιανουαρίου 887 και του Μπενεβέντο από το 899, όταν κατέκτησε αυτό το πριγκιπάτο. Χρησιμοποίησε επίσης τον τίτλο *πρίγκιπας του λαού των Λομβαρδών* (princeps gentis Langobardorum), ένας απόηχος τού τίτλου που χρησιμοποιούσε ο πρώτος πρίγκιπας του Μπενεβέντο μετά την κατάρρευση της συνοχής των Λομβαρδών το 774.

Βιογραφία
---------

Γιος τού Λάντενουλφ Α΄, διοικητή (gastald) του Tεάνo, ο Ατενόλφος, μέσω της επιρροής και των κατακτήσεών του, επέτυχε να δικαιώσει τις αξιώσεις της Λομβαρδικής οικογένειάς του για ένα πριγκιπάτο, σε αυτά του Μπενεβέντο και του Σαλέρνο. Από το 879 η Κάπουα είχε αντιπαρατεθεί μεταξύ πολλών υποψηφίων, αλλά μέχρι το 887 ο Ατενόλφος είχε αποκλείσει τους αδελφούς και τους εξαδέλφους του από τη διαμάχη και έγινε ο μοναδικός πρίγκιπας, με τη βοήθεια του *υπάτου* Αθανασίου της Νάπολης. Τον επόμενο χρόνο (888) βρισκόταν σε πόλεμο με τον Αθανάσιο για τη «Λιβουρνία». Έδωσαν μία αναποφάσιστη μάχη στο Σαν Κάρτσιο στο Κλάνιο.

Ο Ατενόλφος έστρεψε τότε την προσοχή του στο Μπενεβέντο, το οποίο βρισκόταν ακόμη υπό τον έλεγχο του Βυζαντίου και στη συνέχεια στο Σπολέτο. Το κατέκτησε από τον κάποτε έκπτωτο πρίγκιπα Ράντελχις Β΄ το 899 και ανακηρύχθηκε πρίγκιπας στη Σάντα Σοφία στο Μπενεβέντο τον Ιανουάριο του 900. Αντιτάχθηκε από τον άλλοτε επίτροπο του Μπενεβέντο, τον επίσκοπο Πέτρο, τον οποίο εξόρισε στο Σαλέρνο. Έχοντας ενώσει το μεγαλύτερο μέρος των Λομβαρδών της Νότιας Ιταλίας, κατεύθυνε την επιθετικότητά του προς τους Σαρακηνούς του Γκαριλιάνο.

Ο Ατενόλφος Α΄ συμμάχησε με το Αμάλφι και τον Γρηγόριο Δ΄ δούκα της Νάπολης και επιτέθηκε και νίκησε τους Σαρακηνούς το 903. Έγινε υποτελής των Βυζαντινών για να λάβει στρατιωτική βοήθεια, αλλά δεν έλαβε καμιά. Πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του προετοιμάζοντας μία μεγάλη δεύτερη αποστολή. Απεβίωσε πριν την ολοκλήρωσή της, αν και είχε ως αποτέλεσμα τη διάσημη και επιτυχημένη μάχη του Γκαριλιάνo το 915. Για τις επιτυχίες του εναντίον των Μουσουλμάνων, του αφιερώθηκε ένα ποίημα του Εουτζένιο Βουλγκάριο. Τον Ατενόλφος Α΄ διαδέχθηκε ο γιος του Λανδούλφος Α΄, τον οποίο είχε συγκυβερνήτη στο πριγκιπάτο το 901. Ο Ατενόλφος Α΄ ανακήρυξε τα δύο πριγκιπάτα της Κάπουα και του Μπενεβέντο αχώριστα και θέσπισε την αρχή της συγκυβέρνησης με τον διάδοχο (γιο ή αδελφό), αρχή που θα διατηρείτο στο πριγκιπάτο μέχρι τη διαίρεσή του το 981.

Οικογένεια
----------

Είχε τέκνα:

* Λανδούλφος Α΄ απεβ. 943, πρίγκιπας του Μπενεβέντο, Γ΄ της Κάπουα.
* Ατενόλφος Β΄ απεβ. 940, συγκυβερνήτης στο Μπενεβέντο και στην Κάπουα.

Πηγές
-----

* Caravale, Mario (επιμ.). *Dizionario Biografico degli Italiani: IV Arconati – Bacaredda*. Ρώμη, 1962.

Παραπομπές σε πηγές
-------------------

1. 1 2  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.
Συντεταγμένες: 7°31′37″N 1°7′36″E﻿ / ﻿7.52694°N 1.12667°E﻿ / 7.52694; 1.12667

| Ατακπαμέ |
| --- |
|   |
| Δρόμος στην Ατακπαμέ |
|
| Συνταγμένες: | 7°31′37″N 1°7′36″E |
|
| Χώρα: | Τόγκο |
|
| Περιφέρεια: | Πλατώ |
|
| Πληθυσμός (2006): | 84.979 κάτ. |

Η **Ατακπαμέ** (γαλλικά: Atakpamé) είναι η πέμπτη μεγαλύτερη πόλη του Τόγκο. Η Ατακπαμέ είναι η πρωτεύουσα της περιφέρειας Πλατώ. Βρίσκεται νότια της περιφέρειας. Είναι ένα βιομηχανικό κέντρο και απλώνεται στον κύριο αυτοκινητόδρομο βόρεια-νότια. Βρίσκεται 161 χιλιόμετρα βόρεια της πρωτεύουσας Λομέ. Είναι επίσης περιφερειακό κέντρο για παραγωγές και ενδύματα.

Ιστορία
-------

Το 1914, κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκόσμιου Πολέμου, μια γαλλο-βρετανική εκστρατεία είχε σαν στόχο να καταστρέψει έναν δυνατό Γερμανικό ραδιοφωνικό σταθμό στην Καμινά, κοντά στην Ατακπαμέ. Οι σύμμαχοι φοβήθηκαν ότι αυτοί οι Γερμανικοί παραθαλάσσιοι επιδρομείς θα μπορούσαν να συνδέσουν μέσω του βουνού το Βερολίνο με το σταθμό και έτσι να περάσουν γρήγορα στην εξυπνάδα. Στις 6 Αυγούστου 1914 άρχισε μια μικρή εκστρατεία και οι Γερμανοί αναγκάστηκαν να καταστρέψουν τον σταθμό στις 24 Αυγούστου πριν παραδοθεί στους συμμάχους στις 26 Αυγούστου.

Πληθυσμός
---------

Η Ατακπαμέ είναι η πέμπτη μεγαλύτερη πόλη του Τόγκο με πληθυσμό κατοίκων 84.979, σύμφωνα με την απογραφή του 2006.

Διοίκηση
--------

Η Ατακπαμέ ήταν το διοικητικό κέντρο της Γερμανικής Τόγκολαντ.

Μεταφορές
---------

Η πόλη έχει έναν σταθμό στην κύρια βόρεια γραμμή του Σιδηρόδρομου του Τογκό.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 159503165
* BNF: cb136223459 (data)

 |

 |
Η **Βικτόρια Λόμπα** (ρωσικά: *Виктория Лоба*, σλαβομακεδονικά: Викторија Лоба‎, 17 Οκτωβρίου 1988) είναι Ρωσίδα, γεννημένη στη Βόρεια Μακεδονία, τραγουδίστρια της pop μουσικής. Γεννήθηκε στο Ταγκανρόγκ της Σοβιετικής Ένωσης (μέρος της σημερινής Ρωσίας). Όταν ήταν στην ηλικία των 8 ετών, η οικογένεια μετακόμισε στη Βόρεια Μακεδονία. Εκεί, άρχισε από την εφηβική ηλικία να γίνεται δημοφιλής, όταν το 2003, σε ηλικία 15 ετών εκπροσώπησε τη χώρα στο Διαγωνισμό Παιδικού Τραγουδιού Eurovision 2003, στη Δανία, με το κομμάτι της *Ti ne me poznavaš*, καταλαμβάνοντας τελικά την 12η θέση. Μετά τον διαγωνισμό ήθελε να επιστρέψει στη Ρωσία, για να παρακολουθήσει στρατιωτική σχολή, όμως κατόπιν παρότρυνσης της μητέρας της, σπούδασε μουσική, στη Βόρεια Μακεδονία.

Το 2004, έλαβε βραβείο από το Φεστιβάλ Roza vetrov. Από το 2008 έως και το 2010, η Λόμπα υπήρξε η βασική τραγουδίστρια του εγχώριου συγκροτήματος Tumbao Salsa Band, το οποίο ερμήνευε Jazz, βραζιλιάνικη, πορτογαλική και κουβανική μουσική. Παράλληλα εμφανιζόταν και στο τηλεοπτικό μουσικό σόου *Cotton Club*. Το 2010, τιμήθηκε από το Golden Ladybug of Popularity, με το βραβείο "Ανακάλυψη της Χρονιάς", το οποίο το κέρδισε και το 2011 και το 2012. Το 2011, κέρδισε και το δεύτερο βραβείο στο *Ohrid Fest*. Κατόπιν, στο OGAE Video Contest, βγήκε 11η με το τραγούδι *Ti Si Vinovna*.

Στο Makfest του 2012 (ένα από τα σημαντικότερα pop/rock φεστιβάλ της Βόρειας Μακεδονίας), η Λόμπα άνοιξε το φεστιβάλ, με το τραγούδι *Pocuvstvuvaj Go Ritamot*, το οποίο ήταν και το τραγούδι του φεστιβάλ. Το 2013, ήρθε και κάποια διεθνής επιτυχία, όταν το τραγούδι της *Summer Love*, ήρθε πρώτο στα ολλανδικά charts "Dutch top European list Νέων Ταλέντων". Στο Makfest του 2014, η Λόμπα πήρε το βραβείο του Καλύτερου Ερμηνευτή, με το τραγούδι "Samo moj". Συχνά τα τραγούδια της βρίσκονται στις υψηλές θέσεις των charts της Βόρειας Μακεδονίας. Το 2007, ξεκίνησε και την ενασχόληση με την υποκριτική, συμμετέχοντας στην θεατρική παράσταση "Lolita". Έχει συμμετάσχει και σε αρκετά διαφημιστικά στην τηλεόραση. Στον Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision 2015, υπήρξε υποψήφια να αντιπροσωπεύσει τη χώρα της, αλλά δεν τα κατάφερε.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  «Викторија Лоба: Од 'машкуданка' станав егзотична дама». ИНТЕРВЈУ (archive.org). 26 Ιανουαρίου 2012. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Ιανουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 27 Μαΐου 2018. CS1 maint: Unfit url (link)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Βικτόρια Λόμπα στο IMDb

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βόρεια Μακεδονία
 |

 |
Η **Γιούλια Νατσάλοβα** (ρωσικά: Юлия Началова) γεννήθηκε στις 31 Ιανουαρίου του 1981, στο Βορόνεζ είναι ρωσίδα τραγουδίστρια και ηθοποιός. Στις 1 Ιουνίου του 2006, παντρεύτηκε τον ποδοσφαιριστή, Ευγκένι Αλντόνιν και έχει αποκτήσει μια κόρη, την Βέρα (στις 1 Δεκεμβρίου του 2006).

Βιογραφία
---------

Η Γιούλια γεννήθηκε στην οικογένεια του συνθέτη Βίκτορ Νατσάλοφ και μιας νοικοκυράς. Σε ηλικία των 5 χρόνων, έκανε το ντεμπούτο της στην Φιλαρμονική του Βορόνεζ. Το 1992, κέρδισε τον τηλεοπτικό διαγωνισμό "Morning Star" και προσκλήθηκε να γίνει παρουσιάστρια στο παιδικό μουσικό πρόγραμμα "Tam-Tam news". Το 1995, κυκλοφόρησε το πρώτο της άλμπουμ "*Αχ, σχολείο, σχολείο*". Το 1995, συμμετείχε στον διεθνή διαγωνισμό φωνητικών "Big Apple-95" και κέρδισε το Grand Prix. Από τότε, η δημοτικότητα της αυξήθηκε-ήταν παρουσιάστρια στην μουσική εκπομπή "Subotniy Betcher" και στο κανάλι "Star". Το 2000, πρωταγωνίστησε στο μιούζικαλ "*Formula radosti*", το 2001 στην ταινία "*Geroy eyie romana*" και το 2004 στην σειρά "Βόμβα για την νύμφη". Το 2005, κυκλοφόρησε το άλμπουμ της, "*Music Love*" και συνάντησε τον Ευγκένι Αλντόνιν. Το 2006, κυκλοφόρησαν τα άλμπουμ "*Ας μιλήσουμε για την αγάπη*" και "*Διάφορα τραγούδια για το κύριο*".

Φιλμογραφία
-----------

* 2001-Geroy eyie romana
* 2004-Βόμβα για την νύμφη
* 2005-Οι Τρεις Σωματοφύλακες

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 28  Μαρτίου 2019.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Yuliya Nachalova στο Wikimedia Commons
Το **γιούζου** (επιστημονική ονομασία: *Citrus junos*) είναι εσπεριδοειδές φρούτο και φυτό, το οποίο ανήκει στην οικογένεια των Ρουτίδων και προέρχεται από την Ανατολική Ασία. Θεωρείται ότι προέρχεται από την κεντρική Κίνα, ως υβρίδιο μανταρινιού και παπέδα. Χρησιμοποιείται στην ιαπωνική και κορεατική κουζίνα.

Περιγραφή
---------

Το φρούτο μοιάζει με μικρό γκρέιπφρουτ με κίτρινο ή πράσινο χρώμα, ανάλογα με το βαθμό ωριμότητας. Τα γιούζου μπορεί να είναι πολύ αρωματικά, με διάμετρο ανάμεσα σε 5,5 και 7,5 εκατοστά, αλλά μπορεί να φτάσουν σε μέγεθος γκρέιπφρουτ, ξεπερνώντας τα 10 εκατοστά σε διάμετρο. Το γιούζου είναι ψηλός θάμνος ή μικρό δέντρο, με μεγάλους φυλλόμορφους μίσχους με έντονο άρωμα.

Μαγειρικές χρήσεις
------------------

Στην ιαπωνική κουζίνα σπάνια τρώγεται σαν φρούτο, όμως αν και είναι συνηθισμένο υλικό. Τόσο το ξύσμα όσο και ο χυμός του χρησιμοποιούνται με τον ίδιο τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιείται το λεμόνι σε άλλες κουζίνες. Έχει γεύση ξινή και αρωματική, και μοιάζει πολύ με αυτή του γκρέιπφρουτ, με επίγευση μανταρινιού.

Είναι κύριο συστατικό (μαζί με άλλα εσπεριδοειδή) της σάλτσας εσπεριδοειδών πόνζου, καθώς και του ξιδιού γιούζου. Η γιούζου κόσο είναι μία καυτερή ιαπωνική σάλτσα από ξύσμα γιούζου και πράσινο ή κόκκινο τσίλι. Το γιούζου συχνά αναμειγνύεται με μέλι ώστε να φτιαχτεί ένα είδος σιροπιού γνωστό ως γιούζου ματσιμίτσου, το οποίο χρησιμοποιείται στο τσάι. Επίσης χρησιμοποιείται σε αλκοολούχα ποτά.

Το γιούζου χρησιμοποιείται επίσης σε διάφορα γλυκά, όπως μαρμελάδες και κέικ. Επίσης χρησιμοποιείται για γεύση σε διάφορα σνακ, όπως τα Doritos.

Εικόνες
-------

* Φρούτο Citrus junosΦρούτο *Citrus junos*
* Γιούζου (αριστερά) σε σύγκριση με μανταρίνι (δεξιά)Γιούζου (αριστερά) σε σύγκριση με μανταρίνι (δεξιά)
* Ξίδι γιούζουΞίδι γιούζου

Παραπομπές
----------

1. ↑  5分. «柚子サワー | ホームクッキング【キッコーマン】». Kikkoman.co.jp. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Μαρτίου 2012. Ανακτήθηκε στις 4 Μαρτίου 2012.
2. ↑   Αρχειοθετήθηκε November 15, 2006, στο Wayback Machine.
3. ↑   Αρχειοθετήθηκε September 28, 2007, στο Wayback Machine.
4. ↑  Phro, Preston (22 Σεπτεμβρίου 2015). «New citrus-yuzu-salt-flavored Jagariko potato sticks are delicious, cheap, and ultra-limited». Sora News 24. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Φεβρουαρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 19 Φεβρουαρίου 2019.
5. ↑  Loss, Laura (11 Ιανουαρίου 2017). «13 Ways You Can Enjoy Yuzu, Japan's Favourite Citrus Fruit». DigJapan!. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Φεβρουαρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 19 Φεβρουαρίου 2019.
6. ↑  Morelli, Vivian (18 Δεκεμβρίου 2017). «The Zesty World of Yuzu». NHK World. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Φεβρουαρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 19 Φεβρουαρίου 2019. Yuzu is also even used in the flavoring of many snack products, such as chips and chocolate bars.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* NDL: 01154496

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ιαπωνία
 |

 |
Ο **Ασημένιος Ύφαλος** είναι μια υφαλογενής περιοχή στον Ατλαντικό Ωκεανό βόρεια της Δομινικανής Δημοκρατίας και νοτιοανατολικά του Εδάφους των Τερκς και Κέικος. Χωρίζεται από τον Ύφαλο Μουτσουάρ στα δυτικά από το Πέρασμα του Ασημένιου Ύφαλου και από τον Ύφαλο Ναβιδάδ στα ανατολικά από το Πέρασμα του Ύφαλου Ναβιδάδ, Είναι μια ρηχή υποθαλάσσια περιοχή που σχεδόν φτάνει την επιφάνεια του ωκεανού σε πολλά σημεία της (18 μέτρα στα ρηχά τμήματα της), αλλά είναι τελείως βυθισμένη. Στα βόρεια άκρα της πολλές κοραλλιογενείς κεφαλές φτάνουν την επιφάνεια του ωκεανού, ειδικά στην χαμηλότερη στάθμη (*άμπωτη*) της παλίρροιας. Επίσης, ανάμεσα στις κοραλλιακές κεφαλές είναι το βυθισμένο φορτηγό πλοίο *Πολυξένη*, το μεγαλύτερο μέρος του οποίου είναι πάνω από την επιφάνεια του νερού. Η άνοδος στο *Πολυξένη* επιτρέπεται μόνο με κυβερνητική άδεια.

Επειδή ο Ασημένιος Ύφαλος είναι ρηχός, η περιοχή δεν είναι κατάλληλη για μεγάλα πλοία να χρησιμοποιούν την περιοχή ως πέρασμα. Στην πραγματικότητα, κάθε βάρκα στην περιοχή πρέπει να κατέχει άδεια προτού εισέλθει στον ύφαλο. 

Αυτή η περιοχή θεωρείται τμήμα της Δομινικανής Δημοκρατίας, όπως και ο Ύφαλος Ναβιδάδ στα ανατολικά της. Στις 14 Οκτωβρίου 1986, η Δομινικανή Δημοκρατία ίδρυσε το "Καταφύγιο Ασημένιου Ύφαλου" για την προστασία αυτής της περιοχής ως καταφύγιο (θαλάσσιο πάρκο) για τα θαλάσσια θηλαστικά. Στις 5 Ιουλίου 1996, μια νεότερη απόφαση της Δομινικανής κυβέρνησης διεύρυνε την περιοχή και την ανακήρυξε ως Καταφύγιο Θαλάσσιων Θηλαστικών. Ο Ασημένιος Ύφαλος για πολύ καιρό είναι τόπος αναπαραγωγής και θηλασμού της καμπούρας φάλαινας (του γένους megaptera).

Για το λόγο αυτό, τουρίστες ξεναγούνται στην περιοχή για να δουν τις φάλαινες και άλλα άγρια είδη.

Μόλις στα νοτιοανατολικά βρίσκεται ο Ύφαλος Ναβιδάδ, επίσης στην δικαιοδοσία της Δομινικανής Δημοκρατίας.

Ο Ασημένιος Ύφαλος, η Ανύψωση Ναβιδάδ, καθώς και ο Ύφαλος Μουτσουάρ (τμήμα των Νήσων Τερκς και Κέικος) μακρύτερα στα βορειοδυτικά, θεωρούνται γεωγραφικά μια συνέχεια του Αρχιπελάγους Λουκάγιαν (πιο γνωστό ως Αρχιπέλαγος των Μπαχάμας).

Αναφορές
--------

* Silverbank.de
* Island Expedition
* Conscious Breath Adventures
* Aquatic Adventures
* WhaleRoute.com
* Silverbank Humpback Whales
* Áreas protegidas de la República Dominicana - Santuario de los Bancos de la Plata y de la Navidad

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 316598671
* LCCN: sh85122600

 |

 |
Με το εξελληνισμένο όνομα **Βαρζάνης** (4ος αι. π.Χ.) είναι γνωστός ένας αρχαίος Πέρσης, έμπιστος του σατράπη της Βακτριανής Βήσσου και επίλεκτο μέλος της ακολουθίας του. Κατά την εξέλιξη της εκστρατείας του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην Περσία, ο Βαρζάνης στάλθηκε από τον Βήσσο στην Παρθική και υπεκίνησε εξέγερση των κατοίκων της εναντίον των εκεί μακεδονικών φρουρών. Ανέλαβε μάλιστα ο ίδιος τη σατραπεία (330-329 π.Χ.). Τότε ο Φραταφέρνης, που είχε τοποθετηθεί από τον Αλέξανδρο σατράπης της περιφέρειας, συνέλαβε τον Βαρζάνη και τον οδήγησε δεμένο στα Ζαρίασπα, όπου ο Μέγας Αλέξανδρος είχε συστήσει δικαστήριο σύμφωνο με το παλαιό περσικό τυπικό, για να δικάσει τον Βαρζάνη και τους συνενόχους του Πέρσες υψηλούς αξιωματούχους. Καταδικάσθηκαν και τιμωρήθηκαν σκληρά.

Πηγές
-----

* Το αντίστοιχο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* (Χάρη Πάτση), τόμος 7, σελ. 801
Ο **Γεώργιος ντε Λενκάστρε**, πορτογαλ. Jorge de Lencastre (1548 - 1578) από τον Οίκο των Αβις ήταν 2ος δούκας τού Αβέιρο (1571-78) και μαρκήσιος τού Τόρρες Νόβας (1548-71).

Βιογραφία
---------

Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Ιωάννη ντε Λενκάστρε 1ου δούκα τού Αβέιρο και της Ζουλιάνα ντε Λάρα, κόρης τού 3ου μαρκησίου της Βίλλα Ρεάλ.

Χρησιμοποιούσε τον τίτλο τού μαρκκησίου τού Τόρρες Νόβας, ως το 1571 που διαδέχθηκε τον πατέρα του ως 2ος δούκας τού Αβέιρο. Ήταν στενός σύμβουλος τού 4ου εξαδέλφου του Σεβαστιανού της Πορτογαλίας και τον συνόδευσε στο ταξίδι του στον θείο εκείνου Φίλιππο Β΄ των Αψβούργων βασιλιά της Ισπανίας. Επίσης τον συνόδευσε και στην εκστρατεία του στο Μαρόκο: στην καταστρεπτική μάχη τού Αλκάσερ Κουιμπίρ ο Γεώργιος ντε Λενκάστρε σκοτώθηκε μαζί με τον βασιλιά, το 1578.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε τη Μανταλένα Γκιρόν, αδελφή τού 1ου δούκα της Οσσούνα από την Ισπανία και είχε τέκνο:

* Ζουλιάνα ντε Λενκάστρε 1560-1636, διεκδικήτρια στο δουκάτο τού Αβέιρο, παντρεύτηκε τον εξάδελφο τού πατέρα της Άλβαρο ντε Λενκάστρε επίσης διεκδικητή στο δουκάτο τού Αβέιρο. Έτσι συμβιβάστηκαν οι δύο αντίδικοι.

Πηγές
-----

* "Nobreza de Portugal e do Brasil" – Vol. II, page 343. Published by Zairol Lda. Lisbon 1989.
* Genealogy of George of Lencastre, 2nd Duke of Aveiro, in Portuguese
Το Ασεατικό πεδίο ( γνωστότερο ως Σαπολίβαδο, κάμπος Σαπικού ή κάμπος Ασέας) βρίσκεται νοτιοδυτικά της πεδιάδας της Τρίπολης, από την οποία το διαχωρίζεται με το βουνό του Γκράβαρη (πιθανόν όρος Βόρειον κατά τον Παυσανία). Με την πεδιάδα της Τρίπολης, το Παλλάντιο και την Τεγέα συνδεόταν από το πέρασμα του Καλογερικού με την παραπάνω αρχαία οδό και από το πέρασμα της Βίγλας. Στα νότια οριοθετείται από τα χαμηλά υψώματα του Πάπαρη και του Μανιάτη, στα νοτιοανατολικά από τον Άγιο - Λιά του Μάναρη και στα βόρεια από τα υψώματα της Ασέας με κυριότερο τον Άγιο - Λιά. Τέλος, το Ασεατικό πεδίο στα δυτικά / νοτιοδυτικά οριοθετείται από τον ορεινό όγκο της Τσεμπερούς, ο οποίος χωρίζει το υψίπεδο της Ασέας από την Μεγαλοπολίτιδα, τα σημαντικότερα περάσματα της οποίας βρίσκονται το ένα νότια του χωριού Ραψομμάτη και το άλλο στην Παλιόχουνη, από το οποίο περνά και η εθνική οδός Τρίπολης - Μεγαλόπολης. Στα δυτικά και στα ανατολικά του Ασεατικού πεδίου βρίσκονται οι πεδινές προεκτάσεις του Μάναρη και του Αθήναιου.

Στο Ασεατικό πεδίο μαρτυρείται διαρκής κατοίκηση από τους προϊστορικούς χρόνους μέχρι και σήμερα. Στο Χρονικό του Μορέως, έργο του 14ου αιώνα, αναφέρεται ως κάμπος του Σαπικού ενώ στα νεότερα χρόνια , στα δημοτικά τραγούδια  και μέχρι σήμερα είναι γνωστό ως Σαπολίβαδο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Ελλάδος περιήγησις/Αρκαδικά - Βικιθήκη». *el.wikisource.org*. Ανακτήθηκε στις 2 Φεβρουαρίου 2021.
2. 1 2  Christophilou, Theoni· Argyropoulou, Evangelia. *"EN ROUTE" The archaeological work in the course of the construction of the new motorway Corinthos - Tripoli - Kalamata and Lefktro - Sparti branch*.
3. ↑  «ΕΦΟΡΕΙΑ ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΚΩΝ ΚΑΙ ΚΛΑΣΙΚΩΝ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΩΝ- Ανασκαφικό έργο» (PDF). *Υπουργείο πολιτισμού*.
4. ↑  «Ασέα - Ασέα, Αρκαδία (1936–1938, 1994–1996, 1997, 2000–2012)». *Σουηδικό Ινστιτούτο Αθηνών*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Ιανουαρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 15 Ιανουαρίου 2021.
5. ↑  Kalonaros, Petros P. (1900). *To chronokon tou Mores*. [Athnai] Archaios Ekdot. Oikos D. Dmtrakou.
6. ↑  «Το Χρονικόν του Μορέως». *users.uoa.gr*. Ανακτήθηκε στις 2 Φεβρουαρίου 2021.
7. ↑  *Bulletin de la Société historique et ethnologique de la Grèce*. Hē Hetaireia. 1978.
8. ↑  *Peloponnēsiaka*. Hetaireia Peloponnēsiakōn Spoudōn. 1956.
9. ↑  «Πειρατές». *ΑΡΓΟΛΙΚΗ ΑΡΧΕΙΑΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ*. Ανακτήθηκε στις 2 Φεβρουαρίου 2021.
Ο **Δημήτριος**, γεωργιανά: დემეტრე Demeter (απεβ. το 1028) από τον Οίκο των Βαγρατιδών-Ιβηρίας του κλάδου του Κλαρτζέτι ήταν πρίγκιπας της Ιβηρίας.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο μόνος γιος του Γεωργίου (γιου του Βαγράτ Β΄ του Κλαρτζέτι), ο οποίος επαναστάτησε γύρω στο 1010 κατά του βασιλιά Βαγράτιος Γ΄ της Γεωργίας και στέφθηκε βασιλιάς του Κλαρτζέτι, ωστόσο το 1012 ο Γεώργιος εκτελέστηκε. Ο Δημήτριος διέφυγε στην Κωνσταντινούπολη, όπου έλαβε Ελληνική εκπαίδευση. Επιστρέφοντας στη Γεωργία με το τέλος του Βαγράτ Γ΄ το 1014, κατάφερε να βρει μία θέση στην υψηλή κοινωνία του βασιλείου και έγινε αρχηγός της φιλο-Βυζαντινής μερίδας της Γεωργίας. Λίγο μετά την άνοδο του Βαγράτ Δ΄ στον θρόνο, ο Κωνσταντίνος Η΄ των Μακεδόνων έστειλε στρατό για να καταλάβει τη βασική πόλη-φρούριο του Αρτανούτζι για λογαριασμό του Δημητρίου των Βαγρατιδών, πρίγκιπα της Ιβηρίας. Αρκετοί Ίβηρες ευγενείς αυτομόλησαν στους Βυζαντινούς, αλλά οι πιστοί υπήκοοι του Βαγράτ Δ΄ έδωσαν μία πεισματική μάχη. Οι Βυζαντινοί κατέλαβαν τα Ιβηρικά σύνορα και πολιόρκησαν το Kλντεκάρι, ένα βασικό φρούριο στην επαρχία Τριαλέτι, αλλά δεν κατάφεραν να το καταλάβουν και βάδισαν πίσω στην περιοχή Σαβσέτι. Ο τοπικός επίσκοπος Σάβα του Tμπέτι οργάνωσε μία επιτυχημένη άμυνα της περιοχής, αναγκάζοντας τους Βυζαντινούς να υποχωρήσουν. Τελικά ο Βαγράτ Δ΄ κατάφερε να νικήσει τον Δημήτριο και τον φυλάκισε. Το *Γεωργιανό Χρονικό* αναφέρει, ότι απεβίωσε κατά τη διάρκεια της αιχμαλωσίας του.

Πηγές
-----

* Cyrille Toumanoff, Les dynasties de la Caucasie chrétienne de l'Antiquité jusqu'au XIXe siècle : Tables généalogiques et chronologiques, Ρώμη, 1990, σελ. 132-133.

Παραπομπές σε πηγές
-------------------
Ο **Βαρθολομαίος Ζαχαρίας**, (Bartolomeo Zaccaria, πέθανε το 1334) από την Οικογένεια Ζαχαρία ήταν Γενοβέζος, μαρκήσιος της Βοδονίτσας (από τη σύζυγό του) (1327 - 1334) και κύριος του Δαμαλά (από τη μητέρα του). Είχε νυμφευτεί το 1327 τη μαρκησία της Βοδονίτσας Γουλιέλμα Παλαβιτσίνι, από την οποία απέκτησε και τον τίλο του μαρκησίου. Μαζί έκαναν μία κόρη, τη Μαρούλα.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Μαρτίνου Ζαχαρία ηγεμόνα της Χίου και αργότερα βαρόνου του πριγκιπάτου της Αχαΐας. Μητέρα του ήταν η Ζακλίν ντε Λα Ρος, μέλος του Οίκου ντε Λα Ρος που κυβερνούσε το Δουκάτο των Αθηνών. Αδελφός του ήταν ο Κεντυρίων Α΄ Ζαχαρίας. Κατά την διάρκεια μίας εισβολής Καταλανών στο μαρκιζάτο πιάστηκε αιχμάλωτος και οδηγήθηκε σε φυλακή της Σικελίας, αλλά αφέθηκε ελεύθερος με επέμβαση του πάπα Ιωάννη ΚΒ΄.

Πέθανε το 1334 σε μικρή ηλικία. Η χήρα του Γουλιέλμα Πλαβιτσίνι έκανε δεύτερο γάμο με τον Νικόλαο Α΄ Ζόρζι, ο οποίος έγινε ο νέος μαρκήσιος της Βοδονίτσας.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε το 1327 τη Γουλιέλμα Παλαβιτσίνι μαρκησία της Βοδονίτσας και είχε τέκνο:

* Μαρούλα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 26  Σεπτεμβρίου 2016.

Πηγές
-----

* Miller, W. "The Marquisate of Boudonitza (1204-1414)." *Journal of Hellenic Studies*, Vol. 28, 1908, pp 234–249.
* Latin Lordships of Greece: Boudonitza. ανακτήθηκε 24 Μαρτίου 2013
Ο **γρηνοκίτης** (αγγλ. greenockite) είναι θειούχο ορυκτό του καδμίου. Το όνομα του αποδόθηκε προς τιμήν του Charles Murray Cathcart (1783–1859), Λόρδου Greenock (Σκωτία).

Είναι ένα σπάνιο σχετικά ορυκτό και από τα κυριότερα μεταλλεύματα του καδμίου, αν και το κάδμιο παράγεται και ως κύριο παραπροϊόν μεταλλευμάτων ψευδαργύρου και μολύβδου, στα οποία απαντά σε σημαντικές ποσότητες. Δομικά είναι όμοιος με το αντίστοιχο ορυκτό του ψευδαργύρου, τον βουρτσίτη, σχηματίζοντας τετραεδρικά επίπεδα παράλληλα μεταξύ τους.

Ανευρίσκεται συνηθέστερα υπό μορφή γαιωδών επιφλοιώσεων επί σφαλερίτη, τον οποίο συχνά υποκαθιστά. Επίσης (σπανιότερα) υπό μορφή κρυστάλλων σε βασικά πυριγενή πετρώματα και σε υδροθερμικές φλέβες υψηλών θερμοκρασιών.

Ορυκτά με τα οποία σχετίζεται, εκτός του σφαλερίτη, είναι ο σμιθσονίτης, ο πρενίτης και άλλοι ζεόλιθοι χαμηλών θερμοκρασιών, ο κασσιτερίτης, ο χαλκοπυρίτης και άλλα μικτά θειούχα υψηλών θερμοκρασιών, ο τετραεδρίτης, ο φθορίτης, ο ασβεστίτης και ο χαλαζίας.

Κοιτάσματα γρηνοκίτη απαντούν στην περιοχή Greenock της Σκωτίας, τη Βολιβία (Llallagua και Asunta, όπου εμφανίζονται και χαρακτηριστικοί δίδυμοι κρύσταλλοι), την Ισπανία (περιοχή Sierra de Cartagena), την περιοχή Madjarovo στην οροσειρά της Ροδόπης (Βουλγαρία), τα Άνω Πυρηναία (Hautes Pyrénées) στη Γαλλία, τη Σαρδηνία, στο Βόρειο Καύκασο στη Ρωσία, τις ΗΠΑ (πολιτείες Μισούρι, Αρκάνσας, Ιλλινόις και Κεντάκι. Μικρότερες εμφανίσεις του αναφέρονται σε πολλές άλλες χώρες.

Στην Ελλάδα ανευρίσκεται στη νήσο Τήνο (κόλπος Πανόρμου) και στα μεταλλεία Λαυρίου (Λαύριο και Καμάριζα).

Πηγές
-----

* Handbook of Mineralogy
* Mindat.org
* Galleries.com
* Webmineral.com

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος ορυκτών
* Κατάλογος ορυκτών των μεταλλείων Λαυρίου

Βιβλιογραφία
------------

* James Dwight Dana, *Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks*, READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244
* Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil, *A Field Guide to Rocks and Minerals*, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 039591096X
* Walter Schumann, R. Bradshaw, K. A. G. Mills, *Handbook of Rocks, Minerals and Gemstones*, Houghton Mifflin Harcourt, 1993 ISBN 0395511372
Το **Δημαρχείο του Γιβραλτάρ** είναι το πρώην δημαρχείο του Γιβραλτάρ, σε κεντρική τοποθεσία εντός της πόλης στο δυτικό άκρο της πλατείας Τζον Μάκιντος. Είναι το γραφείο του Δημάρχου του Γιβραλτάρ.

Ιστορικό
--------

Το κτίριο ήταν μια ιδιωτική έπαυλη που χτίστηκε το 1819 από τον Άαρον Καρντόζο, έναν εύπορο έμπορο εβραϊκής πορτογαλικής καταγωγής που είχε εγκατασταθεί στο Γιβραλτάρ, ως οικογενειακό του σπίτι. Ήταν το μεγαλύτερο ιδιωτικό αρχοντικό που έχει δει ποτέ το Γιβραλτάρ. Το τριώροφο σπίτι δέσποζε στην πλατεία Τζον Μάκιντος.

Ανεγέρθηκε στη θέση του παλιού νοσοκομείου και του παρεκκλησίου της La Santa Misericordia (αγγλικά: The Holy Mercy) και αργότερα της φυλακής. Ως μη προτεστάντης, ο Καρντόζο δεν είχε νόμιμα άδεια να έχει ιδιοκτησία στο Γιβραλτάρ. Ωστόσο, καθώς ήταν στενός φίλος του Λόρδου Νέλσον και είχε προμηθεύσει τον στόλο του, τελικά του παραχωρήθηκε μια τοποθεσία για να χτίσει ένα σπίτι στην Αλαμέντα με την προϋπόθεση ότι θα ήταν «ένα στολίδι» στην πλατεία. Το κόστος του ανερχόταν περίπου στα 40.000 £.

Μετά τον θάνατό του το 1834, η έπαυλή του μισθώθηκε στον Τζον Ανσάλντο ως ξενοδοχείο, το Club House Hotel. Αγοράστηκε το 1874 από τον Πάμπλο Αντόνιο Λάριος, έναν πλούσιο επιχειρηματία και τραπεζίτη, γεννημένο στο Γιβραλτάρ αλλά μέλος μιας ισπανικής οικογένειας, των Λάριος, ο οποίος ανακαίνισε πλήρως το κτίριο. Το 1922, ο γιος του Πάμπλο Λάριος, Μαρκησίου του Μαρζάλες (Master of the Royal Calpe Hunt για 45 χρόνια), πούλησε το κτίριο στις αποικιακές αρχές του Γιβραλτάρ, οι οποίες σκόπευαν να το μετατρέψουν σε ταχυδρομείο. Ωστόσο, έγινε τελικά η έδρα του νεοσύστατου Δημοτικού Συμβουλίου του Γιβραλτάρ. Από το 1926, η τηλεφωνική υπηρεσία του Γιβραλτάρ λειτουργούσε από το Δημοτικό Συμβούλιο και στον τελευταίο όροφο του κτηρίου εγκαταστάθηκε ένα αυτόματο κέντρο που εξυπηρετούσε την περιοχή. Στο κτίριο αργότερα προστέθηκε επιπλέον όροφος και νέα πτέρυγα προς τον βορρά τροποποιώντας την αρχική του συμμετρία. Σήμερα στεγάζει το Δημαρχείο.

Εθνική Πινακοθήκη
-----------------

Το 2015, η κυβέρνηση του Γιβραλτάρ ίδρυσε την Εθνική Πινακοθήκη Μάριο Φινλέισον στο Δημαρχείο. Η πινακοθήκη εκθέτει τα έργα διακεκριμένων καλλιτεχνών του Γιβραλτάρ όπως οι Γκουστάβο Μπακαρίσας, Τζάκομπο Αζαγκούρι, Λένι Μίσφουντ και Ρουντεσίντο Μανία. Μερικά έργα του Μάριο Φινλέισον εκτίθενται επίσης.

  



|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 9473155769105727880002

 |

 |
(Ανακατεύθυνση από Ασημένιος Κερατόραμφος)

Ο **Ασημένιος βούκερος** είναι ένα μεγάλο πουλί μήκους 70-85 εκ. με ένα πολύ μεγάλο καραμελόχρωμο κράνος στο ράμφος του. Τα αρσενικά έχουν μεγαλύτερο κράνος από τα θηλυκά. Έχει μαύρο χρώμα με ολόλευκη ράχη, γκριζωπό στο κεφάλι και το ράμφος (μερικές φορές ίδιο με το κράνος) και ροδαλί σκιά γύρω από τα μάτια.

Βιότοπος
--------

Ζει σε τροπικά δάση γύρω από περιβόλια και καλλιεργημένες εκτάσεις. Όπως οι περισσότεροι βούκεροι, το αρσενικό κλείνει το θηλυκό σε μια κουφάλα δέντρου την οποία σφραγίζει με λάσπη. Ταΐζει την οικογένειά του για περισσότερες από 100 μέρες και εκτιμάται ότι μέσα σε αυτή την περίοδο μεταφέρει στη φωλιά πάνω από 24.000 φρούτα.

Τροφή
-----

Ο ασημένιος βούκερος τρέφεται κυρίως με φρούτα, αλλά και με μικρά πλάσματα, όπως έντομα, σαύρες, μικρά πουλιά και σαρανταποδαρούσες. Επίσης τρέφονται και με αυγά κλέβουν από φωλιές.

Αναπαραγωγή
-----------

Οι ασημένιοι βούκεροι αναπαράγονται κατά την περίοδο Σεπτεμβρίου-Οκτωβρίου, και γεννάνε από ένα εώς τρία άσπρα αυγά, εποάζοντάς τα για 40 μέρες. Ο νεοσσός θα μείνει με τους γονείς του για 80 μέρες περίπου.

Κατάσταση πληθυσμού
-------------------

Οι ασημένιοι βούκεροι συναντώνται στα αειθαλή δάση της Ανατολικής Αφρικής. Συγκεκριμένα στην Αιθιοπία, την Κένυα, την Τανζανία, τη Ζιμπάμπουε και τη Μοζαμβίκη. Στη Ζιμπάμπουε κινδυνεύει από την καταστροφή των βιότοπών του και η παρουσία του στη Νότια Αφρική είναι οριακή, αλλά παραμένει σε τοπικό επίπεδο αρκετά κοινό, ειδικά στις βόρειες και κεντρικές περιοχές της εξάπλωσής του.

Πινακοθήκη
----------

* Προφίλ αρσενικούΠροφίλ αρσενικού
* ΑρσενικόΑρσενικό
* Αρσενικό στο Πάρκο ΣύλβανΑρσενικό στο Πάρκο Σύλβαν

Παραπομπές
----------

1. ↑  BirdLife International (2012). «*Bycanistes brevis*». *IUCN Red List of Threatened Species. Version 2013.2*. International Union for Conservation of Nature. Ανακτήθηκε στις 26 Νοεμβρίου 2013.
2. ↑  «Ασημένιος Κερατόραμφος».
3. ↑  «Silvery-cheeked Hornbill Bycanistes brevis». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Μαρτίου 2016.
4. ↑  «Silvery-cheeked hornbill».
Το καλλιτεχνικό όνομα **γκο** (Ιαπωνικά: 号) είναι ένα ψευδώνυμο που χρησιμοποιούσαν οι Ιάπωνες καλλιτέχνες ουκίγιο-ε και που συχνά το άλλαζαν. Τις περισσότερες φορές οι καλλιτέχνες υιοθετούσαν διαφορετικά *γκό* στις διάφορες φάσεις της καριέρας τους για να επισημάνουν σημαντικές καμπές της ζωής τους. Ένα τέτοιο παράδειγμα καλλιτέχνη είναι ο Χοκουσάι που μόνο την περίοδο 1798 με 1806 άλλαξε περισσότερα από 5 ονόματα.

Σχολές τέχνης και ψευδώνυμα
---------------------------

Ενας καλλιτέχνης ξυλογραφίας συνήθως έπαιρνε το όνομά του από τον διευθυντή της σχολής που ανήκε. Συνήθως, το *γκό* του περιελάμβανε συλλαβές του *γκό* του ηγέτη της σχολής. Για παράδειγμα στη Σχολή Ουταγκάουα η πρώτη συλλαβή του *γκό* του μαθητή ήταν η τελευταία συλλαβή του γκό του δασκάλου του. Έτσι ό Τογιοχάρου είχε ένα μάθητή τον Τογιοχίρο που με τη σειρά του είχε μαθητή τον διάσημο ζωγράφο τοπίων Χιροσίτζε. Ένας άλλος μαθητής του Τογιοχάρου ήταν ο μελλοντικός δάσκαλος της σχολής, Ουταγκάουα Τογιοκούνι, που έιχε μαθητές τους Κουνισάντα και Κουνιγιόσι. Ο Κουνιγιόσι είχε μαθητή τον Γιοσιτόσι του οποίου μαθητής ήταν ο Τοσικάτα.

Κληρονομηθέντα ονόματα
----------------------

Σε κάποιες σχολές και ειδικότερα στη Σχολή Ουταγκάουα, το *γκο* του γηραιότερου μέλους υοθετοθταν από τον γηραιότερο μαθητή όταν ο δάσκαλός του πέθαινε και ο τελευταίος ανελάμβανε τη διεύθυνση της σχολής. Επιπρόσθετα, ίσως σαν ένδειξη σεβασμού μερικές φορές οι καλλιτέχνες έπαιρναν ονόματα πολύ παλαιτόερων (νεκρών) καλλιτεχνών.
Αυτό φυσικά καθιστά την απόδοση των καλλιτεχνικών έργων εξαιρετικά δύσκολη μιας και το ίδιο *γκο* μπορεί να χρησιμοποιηθεί από περισσότερος του ενός καλλιτέχνες. Η απόδοση του έργου τότε βασίζεται σε άλλα στοιχεία όπως η ημερομηνία του έργου.

Βιβλιογραφία
------------

* Frederic, Louis (2002). "Gō." Japan Encyclopedia. Cambridge, Massachusetts: Harvard University Press.
* Lane, Richard (1978). Images of the Floating World. Old Saybrook, CT: Konecky & Konecky.
Ο **Βασίλειος Αποκάπης** ήταν Βυζαντινός στρατηγός του 11ου αιώνα. Καταγόταν από την Οικογένεια Αποκάπη, με γεωργιανές και αρμενικές ρίζες. Πατέρας του ήταν ο Μιχαήλ. Αδελφός του ήταν ο Φαρεσμάνης, βεστάρχης και, το 1069, κυβερνήτης της Ιεράπολης.

Το 1038 αναφέρεται ήδη διοικητής της συριακής Έδεσσας (σημ. Ούρφα, στην Τουρκία). Έπειτα ήταν διοικητής της Βαασπρακανίας, διαδεχόμενος τον πατέρα του, Μιχαήλ, καθώς και διοικητής του Θέματος Ιβηρίας. Το 1054, ως πατρίκιος και στρατηγός, ο Βασίλειος Αποκάπης απέκρουσε στο Μαντζικέρτ επίθεση των Σελτζούκων υπό τον Τογκρούλ. Αργότερα την περίοδο 1059-1065, διετέλεσε άρχων, (διοικητής) με τα αξιώματα μάγιστρος και δούκας, του θέματος Παριστρίου. Το 1064, μαζί με τον μετέπειτα αυτοκράτορα Νικηφόρο Βοτανειάτη και τους γιους του, νικήθηκε από τους Ούζους που είχαν διασχίσει τα βόρεια Βαλκάνια, αλλά το ξέσπασμα επιδημίας σύντομα αποδεκάτισε τους εισβολείς και εκδιώχθηκαν.

Μετά την ήττα του Ρωμανού Δ΄ στο Ματζικέρτ το 1071, ο ίδιος φαίνεται να βρισκόταν στην υπηρεσία του Φιλαρέτου Βραχαμίου, Βυζαντινού στρατηγού που είχε ιδρύσει ημιανεξάρτητο κρατίδιο στην Κιλικία, και τον υπηρέτησε ως διοικητής της Έδεσσας, σε δεύτερη θητεία, από το 1077 μέχρι τον θάνατό του, το 1083.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 20  Ιουνίου 2019.
2. ↑  Alexandru Madgearu, Byzantine Military Organization on the Danube, 10th-12th Centuries
3. ↑  Florin Curta (2006), *Southeastern Europe in the Middle Ages, 500-1250*, σελ. 298. Cambridge University Press, ISBN 0-521-81539-8.
4. ↑  Speros Vryonis, Jr.: «The Will of a Provincial Magnate, Eustathius Boilas (1059)», *Dumbarton Oaks Papers*, τόμ. 11, 1957 (1957), σσ. 263-277.

Προτεινόμενη βιβλιογραφία
-------------------------

* Grünbart, M. «*Die Familie Apokapes im Licht neuer Quellen»*, στο N. Oikonomides, ed. *Studies in Byzantine sigillography*, V (Washington, DC, 1998), σσ. 29-41.
* Savvides, Alexios G.C. «*The Armenian-Georgian-Byzantine family of Apocapes/Abukab in the 11th c*.», *Δίπτυχα Εταιρείας Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών Μελετών*, τόμος 5 (1991), σσ. 96-104.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Basil Apokapes  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |