recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η **ΦΚ Μπόρετς** (σλαβομακεδονικά: *ФК Борец*‎) είναι μια ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Βελεσά της Βόρειας Μακεδονίας. Αγωνίζεται στη δεύτερη κατηγορία της χώρας.

Ιστορία
-------

Η ομάδα ιδρύθηκε το 1926, στην τότε Γιουγκοσλαβία, σαν Φουνμπάλσκι Κλούμπ Μπόρετς Μεταλούρσκο Χέμισκι Κομπινάτ (ΦΚ Μπόρετς ΜΧΚ), που σημαίνει Ποδοσφαρικός Όμιλος Μπόρετς Μεταλουργική Χημική Επιχείρηση. Μέχρι το 1991 αγωνιζόταν στις μικρές κατηγορίες της Γιουγκοσλαβίας. Η ΦΚ Μπόρετς έπαιξε στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Βόρειας Μακεδονίας από την περίοδο 1992-93 έως και την περίοδο 1994-95. Προβιβάστηκε ξανά στην ανώτατη κατηγορία την περίοδο 1996-97.

Διακρίσεις
----------

**Σοσιαλιστική Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της ΓιουγκοσλαβίαςSR Macedonia Περιφερειακό Πρωτάθλημα Βόρειας Μακεδονίας:**

* **Νικήτρια (1):** 1989

**Βόρεια Μακεδονία Δεύτερη κατηγορία Βόρειας Μακεδονίας:**

* **Νικήτρια (1):** 1996–97

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 16  Νοεμβρίου 2018.
2. ↑  «Fyrm-teams». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Οκτωβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 19 Σεπτεμβρίου 2013.
3. ↑  «fyrom93». RSSSF. Ανακτήθηκε στις 19 Σεπτεμβρίου 2013.
4. ↑  «fyrom97». RSSSF. Ανακτήθηκε στις 19 Σεπτεμβρίου 2013.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Προφίλ της ομάδας στη σελίδα MacedonianFootball (Αγγλικά)
* Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Βόρειας Μακεδονίας (Σλαβομακεδονικά)

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βόρεια Μακεδονία
 |

 |
Το **Τιουνγκγιούλγιου**(ρωσικά: Тюнгюлю‎) είναι αγροτικός οικισμός (σέλο), ο μόνος κατοικημένος οικισμός στην και διοικητικό κέντρο του αγροτικού οκρούγκ Τγιουνγκγιουλγιούνσκι στην επαρχία Μεγκίνο-Κανγκαλάσκι στη Δημοκρατία των Σαχά στη Ρωσία. Απέχει 64 χιλιόμετρα (40 χιλιόμετρα) από το Νίζνι Μπεστγιάκ, το διοικητικό κέντρο της επαρχίας. Ο πληθυσμός κατά την απογραφή του 2010, ήταν 2,308, από τους οποίους 1,129 ήταν άνδρες και 1,179 ήταν γυναίκες, μια μικρή αύξηση από το 2002 που ήταν 2.280 κάτοικοι.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Russian Federal State Statistics Service (2011). «Всероссийская перепись населения 2010 года. Том 1» [2010 All-Russian Population Census, vol. 1]. *Всероссийская перепись населения 2010 года (2010 All-Russia Population Census)* (στα Ρωσικά). Federal State Statistics Service. Ανακτήθηκε στις 29 Ιουνίου 2012.
2. ↑  This figure is given for Tyungyulyunsky 1-y Rural Settlement, a municipal formation of Megino-Kangalassky Municipal District.
3. ↑  *Registry of the Administrative-Territorial Divisions of the Sakha Republic*
Το **Φορτ-Σεφτσένκο** (καζακικά: Форт-Шевченко‎) είναι μια πόλη και στρατιωτική βάση στην επαρχία Τουπκαραγκάν, στην περιφέρεια Μανγκιστάου του Καζακστάν στην ανατολική ακτή της Κασπίας Θάλασσας. Οι κλάδοι του πρωτογενούς τομέα περιλαμβάνουν την αλιεία και η εξόρυξη πέτρας. Πληθυσμός: 5,559 (εκτίμηση 2016).

Ιστορία
-------

Η πόλη ιδρύθηκε ως βάση για το Αυτοκρατορικό Ρωσικό Ναυτικό. Μέχρι το 1857 ονομαζόταν *Νοβοπετρόβσκογιε* (Новопетровское) και από το 1857-1939 ως Φορτ-Αλεκσαντρόβσκιι (Форт-Александровский). Πήρε το όνομα από τον Ουκρανό ποιητή Ταράς Σεβτσένκο που τέθηκε σε στρατιωτική υπηρεσία κατά την εξορία του. Το Καζακικό ναυτικό χρησιμοποιεί το Φορτ-Σεβτσένκο σήμερα ως βάση. 

Το εθνόσημο του τότε Φορτ-Αλεκσαντρόβσκι εγκρίθηκε στις 22 Οκτωβρίου 1908, μαζί με άλλα εθνόσημα στο Υπερκασπιακό έδαφος, και είναι μαύρο και γκρι που δείχνει το οχυρό και δύο ψάρια. 

### Ρωσικός Εμφύλιος Πόλεμος

Το Φορτ-Αλεκσαντρόβσκι ήταν το κέντρο της ναυτικής δράσης στις 21 Μαΐου 1919, όταν ένα σμήνος Βρετανικών Κασπιακών Φλοτίγια επιτέθηκαν στο λιμάνι.

Ορόσημα
-------

Υπάρχουν αρκετά μνημεία όπως του Μνημειακό Μουσείο Σεβτσένκο, Εθνικής Ιστορίας και εθνογραφικά μουσεία. Το μνημειακό μουσείο του Σεβτσένκο άνοιξε το 1932 κοντά στο μέρος όπου κρυβόταν ο Σεβτσένκο. Υπάρχουν απομεινάρια του οχυρού, ένα μνημείο του Σεβτσένκο και κρατικός τάφος των ηρώων του εμφύλιου Πολέμου. 

Σε απόσταση 31 χιλιομέτρων από την πόλη, υπάρχει και η νεκρόπολη Μπεϊσενμπάι και πάνω η ακτή Μπαούτινο (Баутино).

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 11 Δεκεμβρίου 2016.
2. ↑  Halpern, Paul (2013). *The Mediterranean Fleet, 1919–1929*. Ashgate Publishing.  `Η παράμετρος |access-date=` χρειάζεται `|url=` (βοήθεια)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Fort-Shevchenko στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 158477884
* LCCN: n2004041265

 |

 |
Ο **Ασότ ο Εύστροφος**, γεωργιανά: აშოტ კისკასი **Ashot Kiskas** (απεβ. το 939) από τον Οίκο των Βαγρατιδών-Ιβηρίας ου κλάδου του Ταο-Κλαρτζέτι ήταν πρίγκιπας της Ιβηρίας (μετέπειτα Γεωργίας).

Βιογραφία
---------

Ο Ασότ ήταν γιος του Βαγράτ Α΄ του Κλαρτζέτι. Ήταν νυμφευμένος με την αδελφή του Γεωργίου Β΄ της Αμπχαζίας. Με αυτήν απέκτησε μία κόρη, που παντρεύτηκε τον Γεώργιο Β΄ του Τάο. Ο Ασότ είχε στην κατοχή του τη σημαντική, οχυρωμένη πόλη Αρτανούτζι, την οποία πιθανότατα κληρονόμησε από τον μεγαλύτερο αδελφό του Γεώργιο Α΄ του Κλαρτζέτι. Σύμφωνα με το *Προς τον ίδιον υιόν Ρωμανόν (περί διοικήσεως της Αυτοκρατορίας) του* Κωνσταντίνου Ζ΄ των Μακεδόνων, ο Aσότ είχε κακές σχέσεις με τον γαμπρό του Γεώργιο Β΄ του Tάο, ο οποίος ήταν αποφασισμένος να πάρει το Aρτανούτζι ως δικό του. Ο Ασότ προσφέρθηκε να παραδώσει την πόλη στους Βυζαντινούς με αντάλλαγμα την προστασία τους από τον Γεώργιο Β΄. Ο Βυζαντινός πληρεξούσιος *πατρίκιος* Κώνστας εκπλήρωσε την αποστολή του: επικύρωσε τον Γεώργιο Β΄ του Τάο ως *μάγιστρο* και προχώρησε στην κατάληψη του Αρτανούτζι με τον στρατό από το θέμα Χαλδίας. Όμως οι Γεωργιανοί πρίγκιπες, ανταγωνιζόμενοι τον Ασότ, διαμαρτυρήθηκαν και απείλησαν να πάνε στους Άραβες, αν δεν αποκατασταθεί. Ο Αυτοκράτορας Ρωμανός Α΄ Λεκαπηνός χρειάστηκε να αποκηρύξει την ενέργεια του Κώνστα, για να τους ειρηνεύσει. Έτσι ο Ασότ ο Ταχύς έλαβε πίσω το Αρτανούτζι, αλλά ο Γεώργιος Β΄ σύντομα κατέλαβε την πόλη και έδωσε στον πεθερό του λίγη γη ως αποζημίωση, την οποία επίσης προσάρτησε αργότερα.

Ο Ασότ απεβίωσε το 939 ως πρόσφυγας στην Αυλή του κουνιάδου του Γεωργίου Β΄ της Αμπχαζίας (Αβασγίας).

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Runciman, Steven (1988). *The Emperor Romanus Lecapenus and His Reign: A Study of Tenth-Century Byzantium*. Cambridge University Press. σελίδες 168–169. ISBN 0521357225.
2. ↑  Cyrille Toumanoff, Les dynasties de la Caucasie chrétienne de l'Antiquité jusqu'au XIXe siècle : Tables généalogiques et chronologiques, Rome, 1990, p. 132.
Ο **Τιράν της Αρμενίας** ή **Τιγράνης Ζ΄ της Αρμενίας**, ήταν βασιλιάς των Αρσακιδών της Αρμενίας υποτελής στην Ρώμη (339 - 350). Ήταν γιος και διάδοχος του βασιλιά της Αρμενίας Χοσρόη Γ' του μικρού εγγονός του βασιλιά Τιριδάτη Γ' του μέγα. Το όνομα του **Τιγράνης** προέρχεται από παλιούς βασιλείς της Αρμενίας της **δυναστείας των Αρταξιδών**. Ήταν ένας μετριοπαθής χριστιανός βασιλιάς που υποτιμήθηκε έντονα από τους επισκόπους και τη χριστιανική αριστοκρατία της χώρας του. Αναγκάστηκε να συγκρουστεί πολλές φορές μαζί τους ιδιαίτερα με την ισχυρή οικογένεια των Μαμικονιανών, δολοφονήθηκε υπό τις διαταγές του ο επίσκοπος Ουσίκ επειδή έφτασε στο σημείο να απαγορεύσει ακόμα και την είσοδο του βασιλιά στην εκκλησία της Σοφίνης (347). Ο Τιράν στη συνέχεια προέβη σε πολλές πράξεις βαρβαρότητας απέναντι σε φεουδαρχικές οικογένειες που τον κατηγορούσαν για υποτέλεια απέναντι στον Πέρση βασιλιά Σαπώρ Β. Ο Σαπώρ κήρυξε σκληρό πόλεμο απέναντι στην Ρώμη και τους συμμάχους του εκτελώντας τους χριστιανούς που ζούσαν στην χώρα του, κυρίευε πολλές περιοχές φέροντας σοβαρά πλήγματα στο γόητρο της Ρώμης στην Ανατολή.
Ο Σαπώρ Β΄ επιτέθηκε στην Αρμενία παίρνοντας αιχμάλωτους τον βασιλιά Τιράν και την οικογένεια του. Τότε κατηγορήθηκαν στον Σαπώρ για προδοσία με τη Ρώμη, από έναν αυλικό τους. Αμέσωε μετά ο Πέρσης βασιλιάς τον τύφλωσε και τον έκλεισε φυλακή. Οι Αρμένιοι ευγενείς εξοργίστηκαν με τη συμπεριφορά στον βασιλιά τους, εξεγέρθηκαν και έδιωξαν τους Πέρσες από τη χώρα τους με τη βοήθεια της Ρώμης. Ο Σαπώρ ύστερα από συνθήκη ελευθέρωσε τον Τιράν επιτρέποντας του να επιστρέψει στον θρόνο του στην Αρμενία. Ο ίδιος τυφλός παραιτήθηκε υπέρ του γιου του, Αρσάκη Β' (350). Άλλοι δύο γιοί του ήταν ο Αρταξίας και ο Τιριδάτης.

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Δυναστεία των Αρσακιδών της Αρμενίας |
| --- |
|  |
| 
* Τιριδάτης Α΄ 52-58, 62-68
* Τιγράνης ΣΤ΄ 59-62
* Σανατρούκης 88-110
* Παρθαμάσιρις 113-114
* Βολογέσης Α΄ 117/8-144
* Σόαιμος 144-161, 164-186
* Μπακούρ 161-164
* Βολογέσης Β΄ 186-198
* Χοσρόης Α΄ 198-217
* Τιριδάτης Β΄ 217-222
* Χοσρόης Β΄ π. 252
* Τιριδάτης Γ΄ 287-330
* Χοσρόης Γ΄ 330-339
* Τιγράνης Ζ΄ 339-π. 350
* Αρσάκης Β΄ π. 350-368
* Παπ 370-374
* Βαρασδάτης 374-378
* Αρσάκης Γ΄ 378-387
* Βολογέσης Γ΄ 378-386 (συμβασιλιάς)
* Χοσρόης Δ΄ 387-389
* Βραχμασαπώρ 389-414
* Αρταξίας Δ΄ 422-428
 |  |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Tiran of Armenia  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η **Φουτμπόλ Κλαμπ ντε Μυλούζ**, πιο γνωστή ως **ΦΚΜ** ή απλά **Μυλούζ** είναι μια γαλλική ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα το Μυλούζ. Η ομάδα ιδρύθηκε το 1893 και αυτό τον καιρό αγωνίζεται στο Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα Γαλλίας, το τέταρτο επίπεδο του γαλλικού ποδοσφαίρου. Η Μυλούζ παίζει τα εντός έδρας παιχνίδια της στο Σταντ ντε λ'Ίλλ που βρίσκεται εντός της πόλης. Προπονητής της ομάδας είναι ο πρώην ποδοσφαιριστής Λοράν Κροκί και αρχηγός της ο αμυντικός Κριστόφ Μεϊρσμάν.

Η Μυλούζ ιδρύθηκε υπό το όνομα **Fussball Club Mülhausen** σε αυτό που ήταν τότε το Mülhausen, η Αλσατία και η Λωρραίνη, δηλαδή μέρος της Γερμανικής Αυτοκρατορίας. Η τοποθεσία της ομάδας υπήρξε ανεξάρτητη από την κατοχή της περιοχής της Αλσατίας ανάμεσα σε Γαλλία και Γερμανία. Η Μυλούζ παίζει στο γαλλικό ποδόσφαιρο μετά την ανακατάληψη της περιοχής μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και αποτελεί τη δεύτερη παλαιότερη ομάδα στη Γαλλία μετά την ΑΚ Χάβρη. Η ομάδα έχει ελάχιστες επιτυχίες στο ενεργητικό της στη διάρκεια της ιστορίας της έχοντας περάσει το μεγαλύτερο μέρος της ύπαρξής της αγωνιζόμενη στις ερασιτεχνικές κατηγορίες της Γαλλίας. Πάντως, η Μυλούζ έχει περάσει πέντε σεζόν στη Λιγκ 1 και 27 σεζόν στη Λιγκ 2. Η μεγαλύτερη επιτυχία της ομάδας στη Γαλλία ήταν η κατάκτηση της Division d'Honneur το 1928. Τοπικά, η Μυλούζ έχει κατακτήσει την Division d'Honneur της Αλσατίας επτά φορές. Στη διάρκεια της παρουσίας της ομάδας στη Γερμανία, κατέκτησε τρεις φορές την Gauliga Elsaß.

Η Μυλούζ έχει χρησιμεύσει ως τροφοδότης για αρκετούς παίκτες και προπονητές, με πιο γνωστούς τους Αρσέν Βενγκέρ και Ραϊμόν Ντομενέκ. Ο Βενγκέρ ξεκίνησε την καριέρα του ως παίκτης στην ομάδα πριν ξεκινήσει την ενασχόληση με την προπονητική. Είναι γνωστός για τον σημερινό του ρόλο ως προπονητής στην Άρσεναλ, αλλά πριν από αυτό, είχε επιτυχημένα περάσματα από τη Νανσύ, τη Μονακό, και τη Ναγκόια Γκράμπους. Ο Ντομενέκ επίσης αγωνίστηκε για τη Μυλούζ και η ομάδα χρησίμευσε ως πρώτη εργασία του ως προπονητής. Αργότερα αποτέλεσε προπονητή της Εθνικής Ομάδας της Γαλλίας την περίοδο 2004–2010.

Παραπομπές
----------

* Grüne, Hardy (2001). Vereinslexikon. Kassel: AGON Sportverlag ISBN 3-89784-147-9
* Historical French domestic league results Jérôme Faugera's football page (Γαλλικά)
* Historical German domestic league results Das Deutsche Fussball-Archiv (Γερμανικά)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Επίσημη Ιστοσελίδα (Γαλλικά)
Η **Πόλη του Φορτ Σεντ Τζον** (αγγλικά: Fort St. John) βρίσκεται στη βορειοανατολική Βρετανική Κολομβία του Καναδά. Είναι ο πιο πυκνοκατοικημένος δήμος στο Περιφερειακό Διαμέρισμα Πης Ρίβερ. Η πόλη περιλαμβάνει συνολική έκταση περίπου 22 τετραγωνικών χιλιομέτρων με 20.155 κατοίκους να καταγράφονται στην απογραφή του 2016. Βρίσκεται στο 47ο Μίλι της εθνικής οδού της Αλάσκας, και αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες πόλεις μεταξύ του Ντώσον Κρικ της Βρετανικής Κολομβίας και του Ντέλτα Τζάνκσιον της Αλάσκας. Ιδρύθηκε το 1794 ως κέντρο εμπορίου· το Φορτ Σεντ Τζον είναι ο παλαιότερος ευρωπαϊκός οικισμός στη σημερινή Βρετανική Κολομβία. Η πόλη εξυπηρετείται από το αεροδρόμιο Φορτ Σεντ Τζον. Το σύνθημά της είναι *Φορτ Σεντ Τζον: Η Δραστήρια Πόλη*.

Παραπομπές
----------


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 151144561
* LCCN: n85064068

 |

 |
Φορτηγό πλοίο τύπου ΛΑΣ (LASH)

Το λεγόμενο **φορτηγιδοφόρο**, ή και **πλοίο ΛΑΣ** (ακρωνύμιο εκ του αγγλικού όρου **L**ighter **A**board **Sh**ip - LASH) είναι ειδικός τύπος φορτηγού πλοίου τακτικών γραμμών. Περιλαμβάνεται στη κατηγορία των δρομολογημένων πλοίων. Ο τύπος αυτός στην κοινή ναυτική γλώσσα λέγεται και «πλοίο καγκουρό».

Πρόκειται για μεγάλο δεξαμενόπλοιο (αυτοκινούμενη πλωτή δεξαμενή) που αντί χύμα φορτίων μεταφέρει φορτηγίδες, εξ ου και η ελληνική ονομασία του τύπου αυτού, τις οποίες αφήνει ή παραλαμβάνει στα διάφορα αγκυροβόλια των λιμένων προσέγγισης με πολύ αισθητή τη μείωση χρόνου παραμονής, αγκυροβολίας και χωρίς επιπρόσθετα έξοδα ελλιμενισμού και φορτοεκφόρτωσης. Έτσι με τον τρόπο αυτό μειώνεται και ο συνολικός χρόνος ακόμη του κυκλικού ταξιδίου του πλοίου.

Τα πλοία αυτά φέρουν ειδικούς πρυμναίους εξοπλισμούς με διπλούς προβόλους, και πλευρικές σιδηροτροχιές επί των οποίων κινείται μεγάλη γερανογέφυρα, για τις φορτοεκφορτώσεις των φορτηγίδων. Έτσι προσεγγίζοντας σ΄ ένα αγκυροβόλιο λιμένα τούτο ημιβυθίζεται και εκφορτώνει έμφορτες φορτηγίδες (κοινώς μαούνες), στη συνέχεια παραλαμβάνει τις κενές ή έμφορτες που είχε αφήσει από την προηγούμενη προσέγγιση και ακολούθως ανελκύεται και αποπλέει. Τις δε φορτηγίδες παραλαμβάνουν ένα ή δύο ρυμουλκά λιμένος, τα οποία και τις μεταφέρουν στους προβλήτες φοτοεκφόρτωσης.  
 
Την επιμέλεια της φόρτωσης ή εκφόρτωσης των φορτηγίδων και της ετοιμότητάς τους στην επόμενη προσέγγιση αναλαμβάνουν οι πράκτορες της πλοιοκτήτριας εταιρίας ή του ναυλωτή του πλοίου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Φορτηγιδοφόρο** |


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Τύποι εμπορικών πλοίων |
| --- |
|  |
| Φορτηγά | 
* Αντιλίμπερτυ
* Εμπορευματοκιβωτιοφόρο
* Λίμπερτυ
* Μεταλλευματοφόρο
* Μπαλκ κάριερ
* Οχηματαγωγό
* Πλοίο RoRo
* Πλοίο Ο.Β.Ο.
* Πλοίο ψυγείο
* Φορτηγίδα
* Φορτηγιδοφόρο
 |
|  |
| Δεξαμενόπλοια | 
* Πετρελαιοφόρο
* Υγραεριοφόρο
* Υδροφόρο
 |
|  |
| Επιβατηγά | 
* Αερόστρωμνο
* Αμφίπλωρο
* Θαλάσσιο ταξί
* Καταμαράν
* Κρουαζιερόπλοιο
* Πλοίο RoRo
* Πορθμείο
* Πορθμείο σιδηροδρόμων
* Ταχύπλοο
* Υδροπτέρυγο
* Υπερωκεάνιο
 |
|  |
| Βοηθητικά | 
* Εφόλκια
* Πλοηγίδα
* Πυροσβεστικό
* Ρυμουλκό
* Φαρόπλοιο
* Υδροφόρο
 |
|  |
| Άλλα πλοία | 
* Ατμόπλοιο
* Ζωάδικο
* Ημιβυθιζόμενο σκάφος
* Ιστιοφόρο
* Καλωδιακό
* Κότερο
* Μηχανοκάικο
* Ναυαγοσωστικό
* Παγοθραυστικό
* Πλωτό εστιατόριο
* Ποταμόπλοιο
* Ωκεανογραφικό
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* NDL: 00569302

 |

 |
Το **Τοπίο με την ταφή του Φωκίωνα** είναι πίνακας τοπιογραφίας που φιλοτεχνήθηκε στη Ρώμη από τον γάλλο ζωγράφο Νικολά Πουσέν το 1648. Πρόκειται για ελαιογραφία διαστάσεων 117,5 × 178 cm.

*Ονομασίες και εκδοχές*
-----------------------

Ο πίνακας φιλοτεχνείται μετά την δεύτερη επιστροφή του καλλιτέχνη στην Ρώμη από το Παρίσι. Ο Πουσέν επηρεασμένος από τον Στωικισμό και τα έργα του Πλούταρχου δημιουργεί το θέμα του πίνακα για να αποδώσει τιμή στον άνδρα Φωκίωνα. Το έργο γίνεται γνωστό ακόμη και με την ονομασία «**Η εκφορά του Φωκίωνος**». 
Το πρωτότυπο έργο εκτίθεται στο Εθνικό μουσείο του Κάρντιφ.
Ένα αντίγραφο εκτίθεται στο Μουσείο του Λούβρου από το 1922 και ένα άλλο στις Ηνωμένες Πολιτείες.

*Ιστορικό*
----------

Το 318 π.Χ. ο χρηστός Αθηναίος πολιτικός και στρατιωτικός Φωκίωνας πέφτει θύμα των διαμαχών των διαδόχων της Μακεδονίας καθώς και των δημαγωγών της Αθηναϊκής πολιτείας.
Η Εκκλησία του Δήμου εξαπατάται, κυρίως από τις αγορεύσεις του ρήτορα Αγνωνίδη, ο Φωκίων καταδικάζεται σε θάνατο και πίνει το κώνειο. Το σώμα του μεταφέρεται κρυφά έξω από την περιοχή της Ελευσίνας όπου η γυναίκα του παίρνοντας φωτιά από την Μεγαρική γη καίει την σορό και κάνει κενοτάφιο. Αυτό είναι το θέμα για τον δεύτερο πίνακα που ζωγραφίζει ο Πουσέν «Η χήρα του Φωκίωνα περισυλλέγει τις στάχτες του. Για την ιστορία, οι Αθηναίοι μετά από λίγα χρόνια μετάνιωσαν και καταδίκασαν τους υπαίτιους της αδικίας σε θάνατο και τίμησαν τον Φωκίωνα στήνοντάς του ανδριάντα.

*Το Θέμα του πίνακα*
--------------------

Όντας ο καλλιτέχνης εξόριστος στη Ρώμη και επηρεασμένος από τον Πλούταρχο, αποδίδει το θέμα του πίνακα τοποθετώντας μπροστά στο γεμάτο ζωή και ενέργεια Αθηναϊκό τοπίο, τις δύο τραγικές φιγούρες των δούλων που μεταφέρουν σκυφτοί στον χωμάτινο δρόμο την χωρίς πρόσωπο σωρό του άνδρα Φωκίωνα, κατευθυνόμενοι προς τα Μέγαρα.Ελεγειακά συναισθήματα πλημμυρίζουν τον θεατή. Η ηρεμία και η αγαλλίαση που εκπέμπει το τοπίο και απεικονίζεται θαυμάσια από την παλέτα του Πουσέν, ακολουθείται από την θλίψη για την παραπλάνηση της δικαιοσύνης που αποδίδεται με την απρόσωπη μεταφορά της σορού από τους δυο δούλους στο κέντρο του πίνακα, δίνοντας ταυτόχρονα στο βάθος μια νότα ελπίδας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  
Πάπυρος Larousse Britannica (1992). «Τόμος 50, σελίδα 284». *Πουσέν Νικολά*. Αθήνα: Εκδοτικός Οργανισμός Πάπυρος. σελ. 494.
2. ↑  The History of the Carey Family of Guernsey A.D. 1393 - 2008. «Missing Masterpiece - The Funeral of Phocion». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Οκτωβρίου 2018.
3. ↑  
The Glass House. «Treatment of The Burial of Phocion».
4. ↑  
Πλούταρχος (1993). «Κεφάλαιο 34, σελίδα 97». *Βίοι Παράλληλοι Φωκίων-Κάτων*. Αθήνα: Κάκτος. σελ. 283.
5. ↑  
Πλούταρχος (1993). «Κεφάλαια 36-38, σελίδα 101». *Βίοι Παράλληλοι Φωκίων-Κάτων*. Αθήνα: Κάκτος. σελ. 283.
6. ↑  
Γουέντυ Μπέκετ. «Γαλλία η επιστροφή στον κλασικισμό-Η εκφορά του Φωκίωνος, σελίδα 220». *Ο Κόσμος της ζωγραφικής*. Αθήνα: Εκδόσεις Πατάκη. σελ. 400.
Η **Τιργαταώ** είναι μυθική βασίλισσα τού Σκυθικού λαού των Μαιωτών.

Ότι ξέρουμε γι' αυτήν, είναι γνωστό από τον αρχαίο συγγραφέα Πολύαινο. Ήταν κόρη τού βασιλιά των Μαιωτών, αγνώστου ονόματος, και παντρεύτηκε τον βασιλιά τού γειτονικού βασιλείου των Σινδών, που επίσης ήταν Μαιώτης, τον Εκαταίο. Κάποτε ο Εκαταίος έχασε την εξουσία και ζήτησε τη βοήθεια τού βασιλιά τού Βοσπόρου Σάτυρου Α΄. Ο Σάτυρος Α΄ για να τον βοηθήσει, τού έθεσε ως όρο ο Εκαταίος να νυμφευτεί την κόρη του και να σκοτώσει την Τιργαταώ. Πράγματι όταν αυτός επανέκτησε την εξουσία, νυμφεύτηκε την κόρη τού Σάτυρου Α΄ και φυλάκισε την Τιργαταώ σε οχυρό φρούριο, θέτοντάς την φρουρούμενη. Η Τιργαταώ κατάφερε να δραπετεύσει και να καταφύγει στους Ιξομάτες, όπου βρισκόταν η πρωτεύουσα των Μαιώνων. Εν τω μεταξύ ο πατέρας της είχε πεθάνει και η Τιργαταώ παντρεύτηκε τον διάδοχό του, αγνώστου ονόματος. 

Η Τιργαταώ, πλέον βασίλισσα, ξεσήκωσε όλα τα έθνη των Μαιωτών σε πόλεμο κατά των Σάτυρου Α΄ και Εκαταίου. Ο Πολύαινος αναφέρει ότι ο πόλεμος τελείωσε μόνο μετά τον Θάνατο τού Σάτυρου Α΄ και όταν τον διαδέχτηκε ο γιος εκείνου Γόργιππος. 

Η ιστορία της Τιργαταώς και του Εκαταίου περιγράφει την επικράτηση των βασιλέων τού Βοσπόρου στους Σινδούς,. Μετά τον Σάτυρο Α΄ οι γιοι του φέρουν τον τίτλο και τού βασιλέα των Σινδών.

Πηγές
-----

1. ↑  Πολύαινος, Στρατηγήματα βιβλίο Η'[*νεκρός σύνδεσμος*].Τιργαταὼ Μαιῶτις ἐγήματο Ἑκαταίῳ βασιλεῖ Σίνδων, οἳ νέμονται μικρὸν ἄνω Βοσπόρου. τοῦτον τὸν Ἑκαταῖον ἐκπεσόντα τῆς ἀρχῆς κατήγαγε Σάτυρος ὁ Βοςπόρου τύραννος καὶ τὴν ἑαυτοῦ θυγατέρα πρὸς γάμον ἐξέδωκεν ἀξιώσας τὴν προτέραν ἀποκτεῖναι. ὁ δὲ τὴν Μαιῶτιν στέργων ἀνελεῖν μὲν οὐχ ὑπέμεινεν, ἐς ὀχυρὸν δὲ φρούριον καθείρξας ἐκέλευσε διάγειν φρουρουμένην· ἡ δὲ Τιργαταὼ λαθοῦσα τοὺς φύλακας διέδρα. τῶν δὲ περὶ τὸν Ἑκαταῖον καὶ τὸν Σάτυρον πολλῇ σπουδῇ ζητούντων ἐδεδοίκεσαν γὰρ, μὴ κινήσῃ τοὺς Μαιώτας ἐς πόλεμον [...] Γόργιππος δὲ υἱὸς αὐτοῦ τὴν ἀρχὴν διαδεξάμενος ἱκέτης αὐτὸς ἐλθὼν καὶ δῶρα δοὺς αὐτῇ μέγιστα 
τὸν πόλεμον διελύσατο.

* *corpus Αρχαιολογία Ιστορία πολιτισμών*, τεύχος 27ο, Μάρτιος 2001, άρθρο για τους Σινδούς
Ο **Νίκολα Χρίστιτς** (*σερβικά: Никола Христић*) (Σρέμσκα Μιτρόβιτσα 10 Αυγούστου 1818 - Βελιγράδι 26 Νοεμβρίου 1911), ήταν Σέρβος συγγραφέας, πολιτικός, υπουργός και τέσσερις φορές πρωθυπουργός του Βασιλείου της Σερβίας.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στη Σρέμσκα Μιτρόβιτσα της τότε Αυστροουγγαρίας από οικογένεια με ελληνικές ρίζες. Πήγε στη Σερβία το 1840 όπου έγινε δικαστικός υπάλληλος κι έπειτα διευθυντής της αστυνομίας στο Βελιγράδι. 

Ήταν παντρεμένος με την Τζούλιαν Πέρισιτς και απέκτησαν 12 παιδιά. Γιος του ήταν ο μετέπειτα πολιτικός Κόστα Χρίστιτς (1852-1927) κι εγγονός του ο συνθέτης Στέβαν Χρίστιτς(1885-1958). 

Ο Χρίστιτς έγραψε πολλά άρθρα στο λογοτεχνικό ημερολόγιο *"Avala"*. Δημοσίευσε τη μετάφραση του Lermontov, μία από τις πρώτες στη λογοτεχνία της Σερβίας. Δημοσίευσε τις αναμνήσεις του από την περίοδο 1840-1860 σε βιβλίο.

Πέθανε στο Βελιγράδι στις 26 Νοεμβρίου 1911, η κηδεία του έγινε στις 28 Νοεμβρίου.

Πολιτικός του Βίος
------------------

Το 1856 εκλέχτηκε δήμαρχος του Βελιγραδίου, κατά τη δημαρχία του η πόλη είχε μόλις δύο φανάρια για νυχτερινό φωτισμό των δρόμων και με το τέλος της θητείας του είχε 360. Το 1860 διορίσθηκε υπουργός εσωτερικών και το 1867 - 1868 για πρώτη φορά πρωθυπουργός. Την περίοδο 1883 - 1884 αναλαμβάνει πάλι πρωθυπουργός και υπουργός Εσωτερικών, και από το 1884 διορίστηκε αντιπρόεδρος του συμβουλίου της Επικρατείας. Για τρίτη φορά έγινε πρωθυπουργός την περίοδο 1888 - 1889 και τελευταία φορά το 1894 - 1895. Το 1901 αποσύρθηκε από την πολιτική.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Vasiliy Vodovozov: «Христич, Никола» (Ρωσικά)
2. 1 2  Jovanka Djordjević Jovanović, Ευρωπαϊκή Εταιρεία Νεοελληνικών Σπουδών, Γ΄ συνέδριο της Ευρωπαϊκής Εταιρείας Νεοελληνικών Σπουδών, Οι Έλληνες της διασποράς μεταξύ των Σέρβων Αρχειοθετήθηκε 2016-03-05 στο Wayback Machine.
3. ↑  Ιστορική βιβλιοθήκη, Λογοτεχνικό περιοδικό Avala
4. ↑  Никола Христић,Витомир Христић, *Мемоари 1840-1862*
5. ↑   Коста Н. Христић: „Записи старог Београђанина", Нолит, Београд 1989, стр. 519-520, ISBN 86-19-01637-7

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Nikola Hristić στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 37996878
* LCCN: n2005002234
* ISNI: 0000 0000 3825 2554
* GND: 129389765
* NKC: js2017966921

 |

 |
Ο **Φαζάλ Χακ Χαλικυάρ** (1934 – 16 Ιουλίου 2004) ήταν Αφγανός πολιτικός, ο οποίος διετέλεσε Πρόεδρος του Συμβουλίου Υπουργών της Δημοκρατίας του Αφγανιστάν για σύντομο διάστημα.

Διετέλεσε υπουργός οικονομικών κατά τη διακυβέρνηση του Μοχάμεντ Νταούντ Χαν. Διορίστηκε πρόεδρος του Συμβουλίου Υπουργών κατά την περίοδο της κυβέρνησης του Προέδρου Μοχαμάντ Νατζιμπουλάχ. Για πρώτη φορά από το 1978, διεξήχθη ελεύθερος κοινοβουλευτικός διάλογος για την επιλογή του προέδρου του Συμβουλίου Υπουργών. Στις 21 Μαΐου 1989, ο Χαλικυάρ, ο οποίος ήταν μη κομματικό μέλος, επελέγη στη θέση αυτή. Αντικατέστησε τον σκληροπυρηνικό Κεστμάντ. Το υπουργικό συμβούλιο του Χαλικυάρ διατήρησε σημαντικά μέλη του Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος του Αφγανιστάν σε όλες τις κύριες θέσεις ασφαλείας.

Κατά το τέλος του Μαΐου 1990, μια λογιά τζιργκά (εθνοσυνέλευση) συγκλήθηκε στην Καμπούλ, με σκοπό την επικύρωση των συνταγματικών τροποποιήσεων που εξασφάλιζαν την ύπαρξη πολλαπλών πολιτικών κομμάτων, τερματίζοντας το μονοπώλιο του Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος και του Εθνικού Μετώπου στην εκτελεστική εξουσία. Στις 11 Δεκεμβρίου 1990, ο Πρόεδρος Νατζιμπουλάχ ίδρυσε μια *Εθνική Επιτροπή για την Εκκαθάριση των Ναρκών και των μη Εκραγέντων Πυρομαχικών από τις εκτάσεις της Δημοκρατίας του Αφγανιστάν* υπό την προεδρία του Χαλικυάρ.

Ένα σχέδιο μεσολάβησης της Μόσχας ζητούσε την αποχώρηση του Νατζιμπουλάχ και την αντικατάστασή του από τον Χαλικυάρ, ο οποίος θα διατελούσε μεταβατικός διοικητικός ηγέτης έως ότου εκλεγεί μία νέα κυβέρνηση. Τον Οκτώβριο ο Μουτζαντιντί επαίνεσε την κυβέρνηση του Χαλικυάρ και ανέφερε ότι θα συσκεπτόταν με τους πιο ριζοσπάστες συντρόφους του μουτζαχεντίν για τον διαμοιρασμό της εξουσίας με αυτόν σε μια μεταβατική κυβέρνηση. 

Στη συνέχεια αποχώρησε από αυτή την άποψη εξαιτίας πίεσης από σκληροπυρηνικούς μουτζαχεντίν. Οι μουτζαχεντίν ανέφεραν ότι η σχέση του με τον Νατζιμπουλάχ τον κάνει μη αποδεκτό για οποιονδήποτε συμβιβασμό. Πέθανε στην Ολλανδία σε ηλικία 70 ετών, στις 16 Ιουλίου 2004.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Sleeman, Elizabeth (2003). *The International Who's Who 2004*. USA: Taylor & Francis Group. σελ. 879. ISBN 9781857432176.
2. ↑  *Asian Survey*. Berkeley: University of California Press. 1991. σελ. 128.
3. ↑  Lansford, Tom (2019). *Political Handbook of the World 2018-2019*. Singapore: CQ Press. σελ. 42. ISBN 9781544327112.
4. ↑  *Afghanistan, the forgotten war: human rights abuses and violations of the laws of war since the Soviet withdrawal*. USA: Human Rights Watch. 1991. σελ. 59.
5. ↑  «Index Ke-Kj». *rulers.org*. Ανακτήθηκε στις 30 Απριλίου 2019.

| Πολιτικά αξιώματα
 |
| --- |
| ΠροκάτοχοςΣουλτάν Αλί Κεστμάντ | **Πρόεδρος του Συμβουλίου Υπουργών**8 Μαΐου 1990 – 15 Απριλίου 1992 | ΔιάδοχοςΑμπντούλ Κουχεστανί |
|

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 9145003611861340969
* LCCN: n2015220117

 |

 |
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Φθίος** είναι κυρίως γνωστός ο επώνυμος ήρωας (δηλαδή ο άνθρωπος που έδωσε το όνομά του) της περιοχής Φθίας στη Φθιώτιδα και του λαού των Φθίων. 

Κατά την παράδοση, ο Φθίος και οι αδελφοί του Αχαιός και Πελασγός ήταν γιοι του θεού Ποσειδώνα και της Λάρισας. Τα τρία αδέλφια οδήγησαν τους Πελασγούς από την Πελοπόννησο στη Φθία. Σύμφωνα όμως με άλλες παραδόσεις, ο Φθίος ήταν γιος του Αχαιού και πατέρας του Αρχάνδρου.

Με το όνομα Φθίος είναι γνωστός και ένας από τους 50 γιους του βασιλιά της Αρκαδίας Λυκάονα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς, Ρωμαϊκή Αρχαιολογία, βιβλίο Α', κεφ. 17.3». *el.wikisource.org*. Ανακτήθηκε στις 16 Ιουλίου 2023.
2. ↑  «Απολλόδωρος, Βιβλιοθήκη, βιβλίο Γ', κεφ. 8.1». *www.perseus.tufts.edu*. Ανακτήθηκε στις 16 Ιουλίου 2023.

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 700
Με το όνομα **Τράλλεις** είναι γνωστά:

* Οι Τράλλεις (πόλη), σημερινό Αϊδίνιο της Τουρκίας, παλαιότερα γνωστή και ως Σελεύκεια
* Τράλλεις (Θρακική φυλή), που αναφέρεται ότι ίδρυσαν τις Τράλλεις

  


|  |  |
| --- | --- |
| Εικονίδιο αποσαφήνισηςΑποσαφήνιση | Αυτή είναι μια σελίδα **αποσαφήνισης,** δηλαδή μια σελίδα που δείχνει άλλες που θα είχαν το ίδιο όνομα με αυτήν.Εάν ακολουθήσατε μια σύνδεση εδώ, μπορεί να θελήσετε να επιστρέψετε και να διορθώσετε τον σύνδεσμο για να συνδέει προς την κατάλληλη συγκεκριμένη σελίδα. |

Σύγχρονες αναφορές
------------------

Προς ανάμνηση της πόλης των Τράλλεων υπάρχουν δύο ομώνυμες οδοί στην Αττική (α. πλησίον του γηπέδου του Πανιωνίουτης συνοικίας της Νέας Σμύρνης, β. στην περιοχή της Λαμπρινής στο Γαλάτσι) και μια οδός στη Χαλκίδα Ευβοίας.

Η Νέα Σμύρνη κατοικήθηκε από Έλληνες πρόσφυγες της Σμύρνης της Τουρκίας που διώχθηκαν το 1922. Στον ελλαδικό χώρο υπάρχουν πολλές γειτονιές, τοπωνύμια ή πόλεις ή χωριά, με αμιγώς προσφυγικό πληθυσμό και με πρώτη προβολή στην ονομασία το επίθετο νέος, νέα, νέο. Επιπλέον τοπωνυμίες: Νέα Φιλαδέλφεια, Νέα Χαλκηδόνα, Νέα Μουδανιά, Νέα Ερυθραία, Νέα Ιωνία, Νεοκαισάρεια κ.α..
Συντεταγμένες: 37°58′44.72″N 23°43′42.74″E﻿ / ﻿37.9790889°N 23.7285389°E﻿ / 37.9790889; 23.7285389

Ο **ναός της Παναγίας Χρυσοσπηλιώτισσας** είναι χριστιανικός ναός ο οποίος βρίσκεται στην οδό Αιόλου. Ο σημερινός ναός κατασκευάστηκε την περίοδο 1863-1892 στη θέση παλαιότερου ναού. Ο ναός σχεδιάστηκε από τον Δημήτριο Ζέζο, αλλά την κατασκευή επιτήρησαν ο Παναγής Κάλκος και έπειτα ο Ερνστ Τσίλερ.

Ιστορικά στοιχεία
-----------------

Ο πρώτος ναός στο χώρο κτίστηκε το 1705. Έλαβε την ονομασία Χρυσοσπηλιώτισσα καθώς στην κατασκευή συνέδραμε η Μονή Μεγάλου Σπηλαίου. Ο ναός από πλευράς αρχιτεκτονικής ήταν βασιλική μετρίων διαστάσεων με τους πλάγιους τοίχους να υποστηρίζονται από αντηρίδες. Ο ναός αυτός υπέστη καταστροφές κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821, ιδίως κατά την πολιορκία της Αθήνας το 1827. Ο ναός επισκευάστηκε πρόχειρα μετά την ίδρυση του ελληνικού κράτους, και επαναδραστηριοποιήθηκε το 1835.

Το 1846 ενορίτες του ναού, προεξάχοντος του Σπύρου Παυλίδη, αγόρασαν οικόπεδα γειτονικά στο ναό με στόχο τη κατασκευή ενός μεγαλύτερου ναού. Τα σχεδία του ναού εκπόνησε ο Δημήτριος Ζέζος, ο οποίος όμως απεβίωσε το 1857, ενώ ακόμη δεν είχε αρχίσει η κατασκευή του ναού λόγω του μεγάλου οικονομικού κόστους του έργου καθώς και άρνησης του Δήμου Αθηναίων να εκδόσει την άδεια κατασκευής. Ο ναός άρχισε να κατασκευάζεται το 1863, αρχικά υπό την επίβλεψη του Παναγή Κάλκο, και, μετά το θάνατό του το 1878, υπό την επίβλεψη του Ερνέστου Τσίλερ. Ο Παναγής Κάλκος προσέθεσε μερικά νεοκλασικά στοιχεία και μέχρι τον θάνατό του είχε ολοκληρωθεί το μεγαλύτερο τμήμα του ναού. Ο Τσίλερ επανασχεδίασε τον τρούλο, αλλά μετά από αντιδράσεις που ζητούσαν να κατασκευαστεί ο αρχικός τρούλος, παραιτήθηκε. Τον τρούλο ολοκλήρωσε ο Δημήτριος Σούτσος. Τα καμπαναριά προστέθηκαν το 1888 το βόρειο και το 1892 το νότιο.

Ο ναός χαρακτηρίστηκε μνημείο χρήζων ειδικής προστασίας με την ΥΑ 124786/1455/24-10-1955 - ΦΕΚ 239/Β/30-12-1955, το 1955.

Περιγραφή
---------

Ο ναός ανήκει αρχιτεκτονικά στον ρυθμό της τρίκλιτης βασιλικής με τρούλο. Τα δύο κωδωνοστάσιά του είναι οκτάγωνα και από μάρμαρο. Ο ναός ανήκει στον εκλεκτικισμό, συνδυάζοντας νεοκλασικά με νεοβυζαντινά στοιχεία, όπως ακροκέραμα και δίλοβα παράθυρα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.arxaiologikoktimatologio.gov.gr/el/monuments\_info?id=147940&type=Monument.
2. 1 2 3 4 5  «Ναός Παναγίας της Χρυσοσπηλιώτισσας». *archaeologia.eie.gr*. Αρχαιολογία της Πόλεως των Αθηνών. Ανακτήθηκε στις 12 Ιανουαρίου 2021.
3. 1 2 3 4 5  «Ιστορία». *www.xrisospiliotissa.gr*. Ανακτήθηκε στις 12 Ιανουαρίου 2021.
4. ↑  «ΥΑ 124786/1455/24-10-1955 - ΦΕΚ 239/Β/30-12-1955». *listedmonuments.culture.gr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Ιανουαρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 12 Ιανουαρίου 2021.
5. ↑  «Ι. Ν. Παναγίας Χρυσοσπηλαιωτίσσης - Αθήνα & Αττική». *www.religiousgreece.gr*. Ιερά Αρχιεπισκοπή Αθηνών. Ανακτήθηκε στις 12 Ιανουαρίου 2021.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ο ιστότοπος του ναού
Άγιαξ, Γιόχαν Κρόιφ ΑρίναΦέγενορντ, Ντε Κάιπ Στο ολλανδικό ποδόσφαιρο, οι **Τρεις Μεγάλοι** (*ολλανδικά: De Grote Drie‎*) είναι το ψευδώνυμο των τριών πιο επιτυχημένων ποδοσφαιρικών συλλόγων της Ολλανδίας, του Άγιαξ από το Άμστερνταμ, της Φέγενορντ από το Ρότερνταμ και της Αϊντχόφεν από το Αϊντχόφεν. Συνολικά, κατέχουν τα 70 από τα 127 Πρωταθλήματα Ολλανδίας που έγιναν ποτέ και συνήθως οι τρεις τους καταλήγουν να μοιράζονται τις τρεις πρώτες θέσεις και να ανταγωνίζονται για τον τίτλο. Καμία από αυτές δεν έχει υποβιβαστεί ποτέ από από την Eredivisie, αφού συμμετείχαν σε όλες τις σεζόν από τη σεζόν 1956-57. Η χαμηλότερη θέση που έχει κερδίσει κάποια από αυτές είναι η 14η, από την Αϊντχόφεν, ενώ οι χαμηλότερες θέσεις του Άγιαξ και της Φέγενορντ είναι η 13η.

Πολλοί άλλοι σύλλογοι, εκτός των τριών μεγάλων, έχουν κερδίσει το Πρωτάθλημα, με την HVV Den Haag να κατέχει τους τέταρτους περισσότερους εθνικούς τίτλους πίσω από τους Τρεις Μεγάλους, με συνολικά 10 τίτλους.

Τρόπαια
-------

| Ομάδα | Εγχώρια | Διεθνές | Σύνολο |
| --- | --- | --- | --- |
| ED | KB | JCS | Εγχώρια Σύνολο | CL | CWC | EL | USC | UIC | IC | Διεθνές Σύνολο |
| **Άγιαξ** | **33** | **18** | 8 | **59** | **4** | **1** | 1 | **2** | 2 | **2** | **12** | **71** |
| **Αϊντχόφεν** | 24 | 9 | **11** | 44 | 1 | - | 1 | - | - | - | 2 | 46 |
| **Φέγενορντ** | 15 | 13 | 4 | 31 | 1 | - | **2** | - | **3** | 1 | 7 | 39 |

*Τελευταία ενημέρωση μετά την περίοδο 2017-2018.*

Ποδοσφαιριστές που έχουν παίξει και για τις τρεις ομάδες
--------------------------------------------------------

* Ruud Geels (Φέγενορντ 1966-1970, Άγιαξ 1974-1978, Αϊντχόφεν 1981-1982)
* Ρόναλτ Κούμαν (Άγιαξ 1983-1986, Αϊντχόφεν 1986-1989, Φέγενορντ 1995-1997)

Προπονητές που έχουν διευθύνει και τις τρεις ομάδες
---------------------------------------------------

* Hans Kraay Sr. (Άγιαξ 1974-1975, Φέγενορντ 1982-83, Αϊντχόφεν 1986-87)
* Ρόναλτ Κούμαν (Άγιαξ 2001-2005, Αϊντχόφεν 2006-2007, Φέγενορντ 2011-2014)

Δείτε επίσης
------------

* Τρεις Μεγάλοι (Βέλγιο)
* Τρεις Μεγάλοι (Κόστα Ρίκα)
* Τρεις Μεγάλοι (Ελλάδα)
* Τρεις Μεγάλοι (Περού)
* Τρεις Μεγάλοι (Πορτογαλία)
* Τρεις Μεγάλοι (Τουρκία)

Παραπομπές
----------



|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |
O **Φραντσέσκο-Μαρία**, ιταλ. *Francesco-Mario*, γαλλ. *François-Marie* (1698 - 1787) από τον Οίκο των Έστε, ήταν ιππότης του Ρέτζο. Συμμετείχε στον Πόλεμο για την Αυστριακή Διαδοχή. Ήταν ένας ισχυρός αξιωματούχος στη Λουιζιάνα των ΗΠΑ.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στην Άλμπα του Πεδεμοντίου και ήταν γιος του Ρινάλντο, ιππότη του Ρέτζο και της Φελισιτέ ντε Καναπάν. Ο πατέρας του ήταν νόθος γιος του Ρινάλντο δούκα της Μόντενα και του Ρέτζο και αδελφός του Φραγκίσκου Γ΄.

Όταν απεβίωσε ο πατέρας του, έγινε ο ίδιος ιππότης του Ρέτζο. Διοικούσε τα εδάφη του με αποφασιστικότητα, αλλά έπληξε από ανία και αναζητώντας την περιπέτεια, μετέβη στη Γαλλία και προσχώρησε στον στρατό της. Συμμετείχε στον Πόλεμο της Αυστριακής Διαδοχής με τον καλό φίλο του καρδινάλιο Ρισελιέ. Επέδειξε ζήλο και διακρίθηκε στην πολιορκία του Μπέργκεν οπ Τσουμ. Ο Λουδοβίκος ΙΕ΄ της Γαλλίας εντυπωσιάστηκε και το 1747 τον έκανε γενικό διοικητή επαρχίας. Λίγο αργότερα τον έστειλε στη Γαλλική αποικία της Λουιζιάνα στον Νέο Κόσμο.

Το 1763 κατέλαβαν την αποικία οι Ισπανοί, που τους άρεσε ο Φραντσέσκο-Μαρία και τον κράτησαν με τον νέο τίτλο του κριτή της Ιδιοκτησίας του Στέμματος. Τότε γνώρισε τη σύζυγό του Φλεριώ. Όταν προχώρησε η ηλικία του, αποσύρθηκε στη Νέα Ορλεάνη και απεβίωσε το 1787.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε τη Φλεριώ και είχαν πολλά παιδιά. Εγγονή του ήταν η Ελένη-Ιουδήθ ντε Ρέτζο, μητέρα του Πιέρ-Γκουστάβ Τουτάν-Μπωρεγκάρ (1818-1893) του πιο διάσημου στρατηγού του Αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου. Απόγονός του είναι ο σκηνοθέτης Γκόντφρεϋ Ρέτζιο (γενν. 1940).

Αναφορές
--------

1. ↑  D. Maselli *Italians in New Orleans*
2. ↑  Old Families of Louisiana Stanley Clisby Arthur - 1999 p230 "signed and sworn to by the Sieurs Nicolas Forstall, Francois Marie de Reggio and the Chevalier Charles Frederick d’Arensbourg"
3. ↑  Old Families of Louisiana - Page 412 Stanley Clisby Arthur - 1999 "She married first Daniel Fagot de la Garcinière (q. v.), and at his death in 1776, married a second time Charles Antoine de Reggio, son of François Marie de Reggio and Helene Fleuriau"

Πηγές
-----

* Reggio Ancestor Report Page: kjunkutie.tripod.com/reggio.htm
* files.usgwaracrchives.net/la/stbernard/bios/beaurega.txt
* *The military operations of General Beauregard in the war between the states* by Alfred Roman
* 


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα François Marie, Chevalier de Reggio  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Το **Δημοτικό Γήπεδο Αχαρνών** είναι γήπεδο ποδοσφαίρου που βρίσκεται στις Αχαρνές Αττικής και ανήκει στο Δήμο Αχαρνών. Διαθέτει αγωνιστικό χώρο ποδοσφαίρου με φυσικό χλοοτάπητα και δύο κερκίδες, χωρητικότητας 4.450 θεατών.   
 Είναι η φυσική έδρα του Αχαρναϊκού.

Ιστορικό
--------

Κατασκευάστηκε το 1953 και τελευταία φορά ανακατασκευάστηκε το 1987. Το 1978 κατασκευάστηκε το κεντρικό τμήμα της βόρειας κερκίδας και το 1983 κατασκευάστηκε η μικρή νότια κερκίδα. Το 1985 τοποθετήθηκε για πρώτη φορά φυσικός χλοοτάπητας, αντικαθιστώντας τον χωμάτινο αγωνιστικό χώρο που διέθετε έως τότε και τα εγκαίνια του φυσικού χλοοτάπητα έγιναν στον αγώνα Αχαρναϊκός - Ιωνικός Νίκαιας 1-1 για την 10η αγωνιστική της Β΄ Εθνικής στις 24 Νοεμβρίου 1985. Το 1987 προστέθηκαν τα 2 πλαϊνά τμήματα της βόρειας κερκίδας, παίρνοντας την τελική του μορφή. Σήμερα το γήπεδο διαθέτει προβολείς και σκέπαστρο στο κεντρικό τμήμα της βόρειας κερκίδας.

Το ρεκόρ των εισιτηρίων κρατάει από το 1970, όταν στον αγώνα Αχαρναϊκός - Π.Α.Σ. Γιάννινα για την Β΄ Εθνική της περιόδου 1970-71, διατέθηκαν 6.750 εισιτήρια.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Επίσημη ιστοσελίδα Ε.Π.Σ. Ανατολικής Αττικής
2. 1 2 3 4 5 6  «Γήπεδο Αχαρναϊκού». *stadia.gr*. Ανακτήθηκε στις 6 Φεβρουαρίου 2022.
3. ↑  εφ. Αθλητική Φωνή, 25/11/1985, σελ. 5
4. ↑  *Φιέστα σήμερα στο Μενίδι*, εφ. Αθλητική Ηχώ, φύλλο Κυριακής 24/11/1985, σελ. 3
Οι Τρεις Εκκλησίες από νοτιοανατολικά
Ανάμεσα στα χωριά Μπαρμπιάνο και Βιλλάντρο, σε υψόμετρο 1.120μ. στην αυτόνομη επαρχία του Μπολτσάνο, στη βόρεια Ιταλία βρίσκονται οι **Τρεις Εκκλησίες** (στα ιταλικά: **Tre Chiese**, στα γερμανικά: **Dreikirchen**). 

Πρόκειται για τρεις μικρές εκκλησίες που είναι αφιερωμένες στη Santa Geltrude, τον Άγιο Νικόλαο και την Αγία Μαγδαλήνη και είναι χτισμένες η μια δίπλα στην άλλη δημιουργώντας ένα τρίγωνο. Στο σημείο που είναι χτισμένες οι εκκλησίες στην αρχαιότητα ήταν τόπος λατρείας παγανιστών.

Η Εκκλησία της Santa Geltrude, στην οποία γίνεται αναφορά ήδη από το 1237, έχει αρχιτεκτονικά στοιχεία τόσο του ρωμανικού όσο και του πρώιμου γοτθικού ρυθμού. Πάνω στο βωμό βρίσκεται ένα ξύλινο άγαλμα της αγίας, που χρονολογείται το πρώτο μισό του 14ου αιώνα. Στο ιερό πίσω από το βωμό είναι ζωγραφισμένη η Σταύρωση του Χριστού, που χρονολογείται το 15ο αιώνα. Αριστερά του βωμού είναι τοποθετημένο ένα pala στο κέντρο του οποίου είναι η Παναγία που κρατά το Χριστό, δεξιά και αριστερά της η Santa Geltrude και η Αγία Μαγδαληνή και δίπλα στις δύο αγίες ο Απόστολος Πέτρος και ο Απόστολος Παύλος. Χαρακτηριστική είναι επίσης η νωπογραφία στον εξωτερικό τοίχο της εκκλησίας δίπλα στην είσοδο. Η Εκκλησία του Αγίου Νικολάου μοιάζει αρχιτεκτονικά στην Εκκλησία της Santa Geltrude και στο βωμό της υπάρχει ένα l'altare a portelli που αποδίδεται στο γλύπτη Χανς Κλόκερ (Hans Klocker). Η Εκκλησία της Αγίας Μαγδαληνής είναι λίγο μεγαλύτερη από τις άλλες δύο και πιθανόν χτίστηκε μετά την καταστροφή της προηγούμενης εκκλησίας από μια κατολίσθηση. Πρώτη φορά αναφέρεται το 1422.

Φωτογραφίες
-----------

* Ο βωμός της Εκκλησίας της Santa GeltrudeΟ βωμός της Εκκλησίας της Santa Geltrude
* Ο βωμός της Εκκλησίας του Αγίου ΝικολάουΟ βωμός της Εκκλησίας του Αγίου Νικολάου
* Ο βωμός της Εκκλησίας της Αγίας ΜαγδαληνήςΟ βωμός της Εκκλησίας της Αγίας Μαγδαληνής
* Η νωπογραφία στον εξωτερικό τοίχο της Εκκλησίας της Αγίας ΜαγδαληνήςΗ νωπογραφία στον εξωτερικό τοίχο της Εκκλησίας της Αγίας Μαγδαληνής

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Τρεις Εκκλησίες (Μπολτσάνο)** |

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Monumentbrowser» (Γερμανικά, Ιταλικά) Government of South Tyrol.
2. ↑
3. ↑
4. ↑
Συντεταγμένες: 41°01′18″N 25°10′28″E﻿ / ﻿41.02167°N 25.17444°E﻿ / 41.02167; 25.17444

Ο **Τραύος** ή **Ασπροπόταμος** είναι ποταμός της Θράκης με συνολικό μήκος 30 χιλιομέτρων περίπου. Πηγάζει από το όρος Παπίκιο της οροσειράς της Ανατολικής Ροδόπης, ρέει με νότια κατεύθυνση και εκβάλλει τελικά στη λίμνη Βιστωνίδα (κοντά στη Νέα Καλλίστη), την οποία μαζί με τον Κόσυνθο και Κομψάτο τροφοδοτούν με γλυκά νερά. Η λεκάνη απορροής του είναι 40 τ.χ.

Ιστορία
-------

Ο ποταμός Τραύος είναι γνωστός από την αρχαιότητα και μνημονεύεται από τον Ηρόδοτο ως ένας από τους κύριους τροφοδότες της λίμνης Βιστωνίδας. Μάλιστα, θεωρεί τον Τραύο, μαζί με τον Λίσσο ως ένα από τα πιο σημαντικά ποτάμια της Θράκης.

Πηγές και πορεία του Τραύου
---------------------------

Οι πηγές του Τραύου βρίσκονται στην οροσειρά της Ανατολικής Ροδόπης και συγκεκριμένα στο ορεινό συγκρότημα του Παπικίου. Μερικές από τις πιο μακρινές πηγές του, βρίσκονται σε υψόμετρο 1.400 μέτρα βόρεια του ακατοίκητου οικισμού της Βροντής και βορειοανατολικά της Κερασέας Ιάσμου. Η αρχική πορεία του Τραύου είναι νότια και αφού διέλθει από τον ακατοίκητο οικισμό της Βροντής, περνά ανατολικά της Κερασέας, διασχίζει την πεδιάδα της Ροδόπης, περνά δυτικά από την Αίγειρο και μετά συνεχίζει παράλληλα με την εθνική οδό και χύνεται στα βόρεια της Βιστωνίδας.

Από το Μίσχο αποκτά νοτιοδυτική κατεύθυνση και διέρχεται μέσα από τη Μελέτη. Στη συνέχεια περνά βόρεια του Αιγείρου, νότια της Αμβροσίας, περνά ακριβώς δίπλα από τη Μονή Παναγίας Φανερωμένης Βαθυρρύακα (Φατύρρυακα) και συνεχίζει την πορεία του έως βόρεια του Παλλαδίου. Κατόπιν, περνά βόρεια της Καλλίστης, της Νέας Καλλίστης και εκβάλλει στη λίμνη Βιστωνίδα βόρεια του Γλυκονερίου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* «Η διερεύνηση των Μετεωρολογικών Παραμέτρων και η προσέγγιση του Υδρολογικού Ισοζυγίου στην ευρύτερη περιοχή της λεκάνης του ποταμού Κόσυνθου, στον Νομό της Ξάνθης» - Μαυραποστόλου Σοφία, σελ 15 του pdf
* Φωτογραφίες του Τραύου από τον ιστότοπο
* Ο ποταμός Τραύος στα όρια του, πλημμύρισαν εκτάσεις στη Ροδόπη από τον ιστότοπο
*

Πηγές
-----

* Ολοκληρωμένη ∆ιαχείριση Υδατικών Πόρων, Εκτίμηση της Εισροής Φερτών Υλών στη Λίμνη Βιστωνίδα, Αν. Καθηγητής ΔΠΘ Β. Χρύσανθος, Λέκτορας ΔΠΘ Π. ∆ελημάνης, Αν. καθηγητής ΔΠΘ Γ. Ξειδάκης[*νεκρός σύνδεσμος*]
* Τα ποτάμια της Θράκης, Κωνσταντίνου Κατσιμίγα
* Λεξικόν των Αρχαίων, Μυθολογικών, Ιστορικών και Γεωγραφικών Κυρίων Ονομάτων
* *εφημερίδα Κομοτηνής:* Χρόνος, Επαναλαμβάνεται το Πλημμυρικό Φαινόμενο κάθε χρόνο, Ο ποταμός Τραύος «έπνιξε» 2.000 στρέμματα καλλιεργήσιμες εκτάσεις, Δήμητρα Συμεωνίδη, 29 ιανουαρίου 2013[*νεκρός σύνδεσμος*]

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Διαχειριστικά ΥΠΑΝ / Υδατικά διαμερίσματα». *www.ekby.gr*. Ανακτήθηκε στις 3 Απριλίου 2021.
2. ↑  «Οδηγός Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης». *www.xanthi.ilsp.gr*. Ανακτήθηκε στις 3 Απριλίου 2021.
3. ↑  «ΘΡΑΚΗ - Βιστονίδα». Ανακτήθηκε στις 3 Απριλίου 2021. [*νεκρός σύνδεσμος*]
4. ↑  «ΗΡΟΔΟΤΟΣ: Ἱστορίαι». *www.greek-language.gr*. Ανακτήθηκε στις 3 Απριλίου 2021.
5. ↑  Maronnews (21 Φεβρουαρίου 2021). «Πότε καθαρίστηκαν τελευταία φορά τα ποτάμια στη Ροδόπη;». *MaronNews*. Ανακτήθηκε στις 3 Απριλίου 2021.
Η **Banca Monte dei Paschi di Siena S.p.A.** γνωστή ως **BMPS** ή απλώς **MPS**, είναι μια ιταλική τράπεζα. Η ιστορία της ανάγεται σε ένα ενεχυροδανειστήριο που ιδρύθηκε το 1472, με την τράπεζα να ιδρύεται στη σημερινή της μορφή το 1624. Αποτελεί την παλαιότερη τράπεζα στον κόσμο και την πέμπτη μεγαλύτερη ιταλική εμπορική και λιανική τράπεζα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Italy's fourth-biggest bank returns to the stockmarket». *The Economist*. 26 October 2017. .

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Banca Monte dei Paschi di Siena στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 156240526
* LCCN: no96036325
* ISNI: 0000 0004 1759 3084
* GND: 1088294871
* BNF: cb15108556z (data)
* NKC: ko2007248209

 |

 |
Ο **Τρεβελιανός**, λατιν.: Τrevellianus, (π. 260 – 268) ήταν ένας Ρωμαίος σφετεριστής, που καταγράφεται μεταξύ των τριάντα τυράννων στην *Ιστορία των Αυγούστων*. Οι σύγχρονοι ιστορικοί θεωρούν αυτή τη μορφή έναν χαρακτήρα, που εφευρέθηκε από τον συγγραφέα της *Ιστορίας*, τού οποίου το παραδοσιακό όνομα ήταν Tρηβέλιος Πολίο.

Περιγραφή
---------

Σύμφωνα με την *Ιστορία*, ο Τρεβελιανός ήταν ένας ληστής από την Κιλικία, που ονόμασε το κάστρο του στα βουνά των Ισαύρων Palatium (όπως το αυτοκρατορικό παλάτι στον Παλατίνο λόφο, στη Ρώμη), ίδρυσε νομισματοκοπείο και έδωσε στον εαυτό του τον τίτλο τού αυτοκράτορα. Αλλά έχοντας μπει στον πειρασμό να εγκαταλείψει το οχυρό του και να κατέβει στην πεδιάδα, βρέθηκε εκεί και σκοτώθηκε από τον Καυσισολέα, έναν Αιγύπτιο, έναν από τους στρατηγούς τού Γαλλιηνού (*dux Gallieni*), αδελφού τού Αυρήλιου Θεοδότου, που είχε νικήσει τον Μούσιο Αιμιλιανό.

Ο Tρεβελιανός αναφέρεται επίσης από τον Eυτρόπιο (*Breviarium*, ix.8). Το απόσπασμα θεωρείται μεταγενέστερη παρεμβολή, ή σφάλμα για τον «Ρεγελιανό», και μάλιστα αρκετές εκδόσεις του Eυτρόπιου τροποποιούν το κείμενο με τον Ρεγελιανό. Στην τελευταία περίπτωση είναι πιθανό, αυτό το απόσπασμα να έδωσε έμπνευση στον συγγραφέα της *Ιστορίας* για τον Τρεβελιανό της.

Δείτε επίσης
------------

* γένος Τρεβελίων

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

Πηγές
-----

* Το άρθρο ελήφθη αρχικά από το δημόσιο *Λεξικό Ελληνικής και Ρωμαϊκής Βιογραφίας και Μυθολογίας*, που επιμελήθηκε ο William Smith.
* Körner, Χριστιανός «Φανταστικοί σφετεριστές: Trebellianus, Celsus and Saturninus», sv «Σφετεριστές υπό τον Γαλλιένο» *De Imperatoribus Romanis*

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Λεξικό Ελληνικής και Ρωμαϊκής Βιογραφίας και Μυθολογίας, σελίδα 1169

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 26  Νοεμβρίου 2018.
Η μονή της **Παναγίας της Κουνίστρας** βρίσκεται στη δυτική Σκιάθο, σε απόσταση 12 χιλιομέτρων από την πόλη. Το καθολικό τιμάται στα Εισόδια της Θεοτόκου στις 21 Νοεμβρίου.

Ιστορία
-------

Το όνομά της το πήρε από την ομώνυμη εικόνα η οποία σύμφωνα με την παράδοση βρέθηκε κρεμασμένη σε ένα πεύκο και κουνιόταν. Υπάρχουν και άλλες εκδοχές του ονόματος, όπως Εικονίστρια. Την ιστορία της εικόνας την μαθαίνουμε από χειρόγραφο του διδασκάλου του Γένους Επιφάνειου ή Στέφανου Δημητριάδη (1760-1827), το οποίο βρέθηκε στο Άγιο Όρος. Η χρονολογία της ευρέσεως της εικόνας υπολογίζεται ίσως περί το 1655. Μετά την εύρεση της εικόνας χτίστηκε ο ναός των Εισοδίων ο οποίος το 1726 μεγάλωσε σε βασιλική με τρούλο και το 1741 ζωγραφίστηκε με ωραίες τοιχογραφίες. Το μοναστήρι διαλύθηκε το 1834 από την Αντιβασιλεία, η οποία διέλυσε πολλά μοναστήρια της Ελλάδος.

Παραπομπές
----------

1. ↑  ΑΛΕΞΙΟΥ, ΑΛΕΞΗΣ (1996). *ΣΚΙΑΘΟΣ Η αρχιτεκτονική των μεταβυζαντινών μνημείων*. ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ. σελ. 95.
2. 1 2  ΦΡΑΓΚΟΥΛΑΣ, ΙΩΑΝΝΗΣ (1979). *ΣΚΙΑΘΙΤΙΚΑ, Β ΣΥΜΜΕΙΚΤΑ ΣΚΙΑΘΟΥ*. ΑΘΗΝΑ. σελ. 75.
3. ↑  «ΣΚΙΑΘΟΣ Μονή Παναγιάς της Εικονίστριας ή Κουνίστρας | Σκιάθος Skiathos island Greece Sporades». *skiathosisland.com*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Μαΐου 2018. Ανακτήθηκε στις 9 Μαρτίου 2018.
Το **Τουρνουά Άλμπερτ Σβάιτσερ** (AST) είναι μία διεθνής μπασκετική διοργάνωση που διοργανώνεται μεταξύ των εθνικών ομάδων των παίδων του μπάσκετ. Πραγματοποιείται κάθε δύο χρόνια στο Μάνχαϊμ της Γερμανίας μεταξύ των ομάδων από 16 διαφορετικές χώρες.

Από τότε που η FIBA δεν διοργάνωνε το πρωτάθλημα Κ-18, αυτό το τουρνουά είναι διεθνώς αναγνωρισμένο και θεωρείται ως ένα παγκόσμιο πρωτάθλημα νέων στην ηλικιακή ομάδα κάτω των 18 ετών. Οι διοργανωτές του τουρνουά είναι η Γερμανική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης και η πόλη του Μάνχαϊμ. Το τουρνουά ονομάζεται έτσι, από των γνωστό Αλβέρτο Σβάιτσερ.

Ιστορία
-------

Το πρώτο Τουρνουά Άλμπερτ Σβάιτσερ τουρνουά έλαβε χώρα τον Δεκέμβριο του 1958. Διοργανώθηκε με οκτώ ομάδες, και το οποίο κέρδισε το Βέλγιο. Ο Hans-Joachim Babie και ο Γερμανός μπασκετμπολίστας, Hermann Niebuhr, ζήτησε από τον θεολόγο και γιατρό, Αλβέρτο Σβάιτσερ, αν θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν το όνομα του για το όνομα του τουρνουά. Μετά το δεύτερο τουρνουά το 1960, υπήρξε μια διακοπή στο παιχνίδι μέχρι το 1966. Το τουρνουά του 1991 ακυρώθηκε, λόγω του Πολέμου του Κόλπου. Από το 1994, το τουρνουά έχει πραγματοποιηθεί κατά τη διάρκεια των άρτιων ετών. 

Οι ΗΠΑ έχει κερδίσει τους περισσότερους τίτλους, κερδίζοντας δέκα. Ακολουθεί η Ιταλία με τέσσερις τίτλους. Το ρεκόρ προσέλευσης ήταν 28.763 θεατές.
Συντεταγμένες: 36°47′44″N 10°10′13″E﻿ / ﻿36.795500°N 10.170326°E﻿ / 36.795500; 10.170326

Ο **τουρμπές του Καρά Μουσταφά Ντέη** είναι πρώην τυνησιακό μαυσωλείο, το οποίο, σήμερα, δεν υφίσταται πλέον, ενώ ευρισκόταν επί της Πλατείας του Κάστρου, εντός της συνοικίας της Μπαμπ Μενάρα, στην Τύνιδα.

Ιστορία
-------

Το συγκεκριμένο μαυσωλείο ανεγέρθηκε κατά την διάρκεια της περιόδου 1708-1710. Κατεδαφίστηκε κατά την διάρκεια της δεκαετίας του 1960, στα πλαίσια της ανάπλασης της Πλατείας του Κάστρου. Το κτίριο παρουσίαζε αρκετές ομοιότητες με τον πρώτο τουρμπέ του Χουσεΐν Α΄ Μπέη, ο οποίος χρονολογείται από την ίδια περίοδο.

Δείτε επίσης
------------

* Νταρ Χουσεΐν
* Ντέης της Τύνιδας

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  (Γαλλικά) Ahmed Saadaoui (2001). *Tunis, ville ottomane: trois siècles d'urbanisme et d'architecture*. Τύνιδα: Centre de Publication Universitaire. σελίδες 165–182. ISBN 978-9973-37-023-5.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Πολεοδομία
* Πύλη:Τύνιδα
 |

 |