recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Έντγουιν Χάρολντ Φλακ** (*Edwin Harold Flack*) (Λονδίνο 5 Νοεμβρίου 1873 - Μπέργουικ 10 Ιανουαρίου 1935) ήταν Αυστραλός αθλητής του στίβου και της αντισφαίρισης, χρυσός Ολυμπιονίκης το 1896.

Τα πρώτα χρόνια
---------------

Ο Φλακ γεννήθηκε στην Αγγλία και σε ηλικία 5 ετών η οικογένεια του μετανάστευσε στην Αυστραλία και στο Μπέργουικ της Βικτώρια. Τελειώνοντας τις σπουδές του 1892, όπου σπούδασε και αρχαία Ελληνική ιστορία, δούλεψε στο λογιστικό γραφείο του πατέρα του. Ήταν αθλητής του συλλόγου *Ολν Μελμπούρνιανς* *(Old Melburnians)* και πρωταθλητής σε αγώνες δρόμου στη Νέα Νότια Ουαλία και στη Βικτώρια. 21 ετών στάλθηκε στο Λονδίνο για περαιτέρω εκπαίδευση στη λογιστική δουλεύοντας στην εταιρεία *Price Waterhouse* (σήμερα PricewaterhouseCoopers), παράλληλα συνέχισε τον αθλητισμό όπου γράφτηκε σε σύλλογο του Λονδίνου με σκοπό να συμμετάσχει στους Ολυμπιακούς αγώνες.

Ολυμπιακοί αγώνες του 1896
--------------------------

Έντγουϊν Φλακ
Στους Α' Ολυμπιακούς αγώνες του 1896 στην Αθήνα κατέκτησε 2 χρυσά κι ένα χάλκινο μετάλλιο, ο Φλακ πήρε μέρος μετά από έξι ημέρες ταξίδι με πλοίο και τρένο. Στο πρώτο αγώνισμα που συμμετείχε ήταν τα 800 μέτρα όπου ήταν χρυσός Ολυμπιονίκης με επίδοση 2.11.0" , στα 1.500 μέτρα ήταν πάλι πρώτος με επίδοση 4.33.2" με δεύτερο τον Αμερικανό Άρθουρ Μπλέικ. Τρίτος ολυμπιονίκης ήταν στο διπλό του τένις με συμπαίκτη τον Βρετανό Ρόμπινσον όπου έχασαν στα ημιτελικά από το ζευγάρι Δ. Κάσδαγλη - Δ. Πετροκόκκινου. Συμμετείχε και στο απλό του τένις όπου αποκλείστηκε από τον Α. Ακρατόπουλο , στον μαραθώνιο εγκατέλειψε στο 35ο χλμ ενώ προπορευόταν εμφάνισε σημάδια εξάντλησης προσπάθησε να τον βοηθήσει ένας Άγγλος ζητώντας και την βοήθεια των χωρικών, ο Φλακ νομίζοντας ότι ο χωρικός προσπαθούσε να τον εμποδίσει να κερδίσει τον αγώνα του έριξε γροθιά ξεσηκώνοντας τους θεατές του αγώνα.

Η μετέπειτα ζωή του
-------------------

Το 1898 ο Φλακ επέστρεψε στην Μελβούρνη και στο λογιστικό γραφείο της οικογένειας, αγόρασε και μία φάρμα όπου έτρεφε βοοειδή. Δεν ξανά έτρεξε σε αγώνες αλλά εκπροσώπησε την Αυστραλία στην Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή. Η Αυστραλία έχει τιμήσει τον Φλακ κόβοντας γραμματόσημο με τη μορφή του το 1996 στην εκατονταετηρίδα των Ολυμπιακών αγώνων. Το όνομά του έχει δοθεί σε οδό κοντά στο Ολυμπιακό στάδιο του Σίδνευ κι άγαλμα του υπάρχει έξω από το σχολείο του Μπέργουιν όπου είχε φοιτήσει και ο ίδιος.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *ITF website*.
2. ↑  *Athletics Australia*. 361. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.

Πηγές
-----

* FitzSimons, Peter (2006). *Great Australian Sports Champions. Harper Collins Publishers.* ISBN 0-7322-8517-8.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Edwin Flack στο Wikimedia Commons
* Βιογραφία του Φλακ στο adb

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 73261457
* LCCN: n2005039147

 |

 |
Η **Νύσσα** (... - 63 π.Χ.) ήταν πριγκίπισσα του Πόντου που έζησε κατά την ελληνιστική περίοδο. Υπήρξε κόρη του διαβόητου βασιλιά και πολεμίου της Ρώμης, Μιθριδάτη ΣΤ΄ του Ευπάτορα.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Η μοναδική αναφορά στο πρόσωπό της παρέχεται από τον ιστορικό Αππιανό, ο οποίος παρέχει πολύτιμο ιστορικό υλικό αναφορικά με τους πολέμους που διεξήγαγε ο πατέρας της εναντίον των Ρωμαίων. Σε κάποια χρονική στιγμή που παραμένει μυστήριο για τους σύγχρονους μελετητές η Νύσσα και η αδερφή της, η Μιθριδάτις, αρραβωνιάστηκαν με τη διαμεσολάβηση του πατέρα τους δύο από τους διεκδικητές του θρόνου της Πτολεμαϊκής Αιγύπτου: ο ένας τελικά βασίλεψε με το όνομα Πτολεμαίος ΙΒ΄ Αυλητής (πατέρας της διάσημης Κλεοπάτρας), ενώ ο δεύτερος, επίσης Πτολεμαίος, ήταν ο τελευταίος βασιλιάς της Κύπρου πριν την κατάκτησή της από τους Ρωμαίους. Η αφήγηση του Αππιανού δεν διευκρινίζει ποια κοπέλα αρραβωνιάστηκε ποιον βασιλιά.

Εντούτοις ο γάμος αυτός δεν είχε πραγματοποιηθεί την περίοδο που ο Μιθριδάτης αποκλείστηκε στο Παντικάπαιον, δίχως ελπίδα διάσωσης του ατόμου του από τους Ρωμαίους. Τα δύο κορίτσια εξακολουθούσαν να διαμένουν μαζί του. Όταν τους ανακοίνωσε την πρόθεσή του να αυτοκτονήσει με δηλητήριο (63 π.Χ.), εκείνα επέμειναν έντονα να μοιραστούν την τραγική του μοίρα και δεν τον άφησαν να δοκιμάσει προτού πάρουν οι ίδιες μία δόση. Τα αποτελέσματα υπήρξαν άμεσα επάνω τους, ωστόσο ο Μιθριδάτης κατέφυγε στο θάνατο με σπαθί όταν το δηλητήριο απέτυχε να τον σκοτώσει. Αξιοσημείωτα ο Δίων Κάσσιος αποδίδει το θάνατο του βασιλιά σε δολοφονία, αφού ωστόσο είχε προλάβει να θανατώσει τα κοντινά του πρόσωπα με δηλητήριο.

Δείτε επίσης
------------

* Δυναστεία των Μιθριδατιδών
* Πόντος
* Ελληνιστική περίοδος

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Αππιανός, «Ρωμαϊκή Ιστορία: Οι Μιθριδατικοί Πόλεμοι», §111 Αρχειοθετήθηκε 2009-06-15 στο Wayback Machine.
2. ↑  Δίων Κάσσιος, «Ρωμαϊκή Ιστορία», 37.13

Βιβλιογραφία
------------

* Αππιανός, «Ρωμαϊκή Ιστορία: Οι Μιθριδατικοί Πόλεμοι», Αγγλικά Αρχειοθετήθηκε 2015-11-16 στο Wayback Machine.
* Δίων Κάσσιος, «Ρωμαϊκή Ιστορία», Αγγλικά
* Bevan, E.R. (1927). «Chapter XII». *Berenice III, Ptolemy X Alexander II, Ptolemy XI (Auletes) (80‑51 B.C.)* (στα Αγγλικά). Λονδίνο: Methuen Publishing. Ανακτήθηκε στις 27 Δεκεμβρίου 2009.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* William Smith (1870). ««Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology: Nysa or Nyssa (5)»». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Φεβρουαρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 27 Δεκεμβρίου 2009.
* Bennett, Chris (Αύγουστος 2002). ««Ptolemy XII»». *«Egyptian Royal Genealogy»*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Μαΐου 2008. Ανακτήθηκε στις 27 Δεκεμβρίου 2009. , Σχόλιο Νο32, μελέτη αναφορικά με τη χρονολόγιση των αρραβώνων της Νύσσας και της Μιθριδάτιδος με πλούσια βιβλιογραφία.
Ο **Όσιος Βαραδάτος** ήταν από την Αντιόχεια. Διακρίθηκε για την ασκητικότητά του, την βαθειά ταπείνωσή του και την αγιότητα του βίου του. Σε νεανική ηλικία διάλεξε τον ασκητικό βίο κι έζησε όλα του τα χρόνια μέσα σε σωματική κακουχία και στέρηση. Έφτιαξε μια ξύλινη καλύβα, που καλά-καλά δεν τον χωρούσε ούτε ξαπλωμένο ούτε όρθιο και, δεν τον προστάτευε ούτε από τη βροχή και το κρύο το χειμώνα, ούτε από τον ήλιο και τη ζέστη το καλοκαίρι. Πίστευε ότι όσο περισσότερο στενεύουμε τον φυσικό κόσμο γύρω μας, τόσο πιο πολύ απλώνεται ο ουρανός μέσα μας και τόσο πιο πολύ βρισκόμαστε κοντά στο Θεό και στο δρόμο της σωτηρίας μας.

Η εκκλησία του Οσίου Βαραδάτου κοντά στο χωριό Ροδίτη Κοζάνης.
Όταν ο  Πατριάρχης Αντιοχείας Θεόδοτος (418-427 μ.Χ.), πληροφορήθηκε για τις σπάνιες αρετές του Βαραδάτου, ζήτησε να τον αποσπάσει από την ασκητική ζωή του για να τον χρησιμοποιήσει στο πολύπλευρο κοινωνικό και φιλανθρωπικό έργο της εκκλησίας. Πράγματι, ο Όσιος δέχθηκε την πρόταση και περιοδεύοντας στις πόλεις, μέσω της Αγίας ζωής του, ενέπνευσε το σεβασμό στο δημιουργό Θεό και τις εντολές του και δίδαξε για τη σημασία της υπομονής στις δύσκολες περιστάσεις της ζωής. Πέθανε σε μία από τις περιοδείες του το 460 μ.Χ.

Σε απόσταση δεκαπέντε χιλιομέτρων δυτικά της Προύσας ήταν η κωμόπολη  Κουβούκλια. Επίσης δυτικά της κωμόπολης και σε μικρή απόσταση, επάνω στο δρόμο προς το Δάνσαρι, βρισκόταν η εκκλησία και το προσκύνημα του Άι-Βαραδά. Οι Κουβουκλιώτες που ήρθαν στην Κοζάνη μετά τη Μικρασιατική καταστροφή και εγκαταστάθηκαν στο μικρό και ομώνυμο συνοικισμό  Κουβούκλια, έκτισαν με πίστη και ευσέβεια στις όχθες της  λίμνης του Αλιάκμονα την εκκλησία του Οσίου Βαραδάτου. Στην αυλή της εκκλησίας υπάρχει μνημείο για αυτούς που χάθηκαν κατά τη Μικρασιατική καταστροφή με την εξής επιγραφή: «ΕΙΣ ΜΝΗΜΗΝ ΤΩΝ ΕΝ Μ. ΑΣΙΑ Κ ΠΟΝΤΩ ΤΕΛΕΙΩΘΕΝΤΩΝ ΑΔΕΛΦΩΝ ΗΜΩΝ».

Η μνήμη του εορτάζεται πανηγυρικά στις 22 Φεβρουαρίου στο χωριό  Ροδίτη Κοζάνης. Κάθε χρόνο παραμονή της εορτής στο ιερό εξωκκλήσι του Οσίου τελείται η Ακολουθία του Πανηγυρικού Εσπερινού μετ' αρτοκλασίας. Ανήμερα της γιορτής τελείται ο Όρθρος και η Θεία Λειτουργία κατά την οποία συγκινητική είναι η παρουσία πλήθους κόσμου από τα Σέρβια, την Κοζάνη, την Πτολεμαΐδα και φυσικά το Ροδίτη.

Ο Όσιος Βαραδάτος είναι ένας από τους δύο τοπικούς Αγίους στη  Μητρόπολη Σερβίων και Κοζάνης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Αγιολογικά», ιστοσελίδα της Ιεράς Μητρόπολης Σερβίων και Κοζάνης  Αρχειοθετήθηκε 2012-03-14 στο Wayback Machine.
2. ↑  «Εικόνες έμψυχοι, κηρύγματα αγιολογικά», Διονυσίου Λ. Ψαριανού, Επισκόπου Ιεράς Μητρόπολης Σερβίων και Κοζάνης
3. ↑  Εγκόλπιο Ημερολόγιο 2012, εκδ. Ιεράς Μητρόπολης Σερβίων και Κοζάνης
4. ↑  Εφημερίδα «Σερβιώτικα Νέα», Αρ.Φύλλου 210, Ιαν-Φεβ 2012, σελ. 17

* Μνημείο Μικρασιατικής καταστροφής στο χώρο της εκκλησίας του Οσίου Βαραδάτου στο Ροδίτη Κοζάνης.Μνημείο Μικρασιατικής καταστροφής στο χώρο της εκκλησίας του Οσίου Βαραδάτου στο Ροδίτη Κοζάνης.
Ο **Γεώργιος Σιβετίδης** (και Σεβετίδης, 1913-1986) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Ήταν μαχητικό και δημοκρατικό στέλεχος, προσφέροντας μεγάλες υπηρεσίες κυρίως στην Βόρεια Ελλάδα, αλλά και την Πρέβεζα και την Ευρυτανία. Υπηρέτησε ως νομάρχης σε διάφορες περιοχές.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1913 και καταγόταν από οικογένεια προσφύγων του Πόντου. Σε ηλικία 7 ετών εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα μαζί με την οικογένειά του. Αποφοίτησε από το Γυμνάσιο Κιλκίς και σπούδασε νομικά στο ΑΠΘ.  Στο Κιλκίς υπηρέτησε ως δημόσιος υπάλληλος επί δεκαετία, ως το 1946 και έπειτα στη Νομαρχία Θεσσαλονίκης, από το 1946 έως το 1950, οπότε παραιτήθηκε για να αφοσιωθεί στη δικηγορία. Διατέλεσε γενικός γραμματέας του Δήμου Θεσσαλονίκης από το 1955 ως το 1959.

Από τις 19 Ιουνίου 1965 ως 13 Νοεμβρίου της ίδιας χρονιάς διορίστηκε ως Νομάρχης Σερρών. Έπειτα μετατέθηκε και υπηρέτησε ως Νομάρχης Ευρυτανίας. Για την ευδόκιμη άσκηση των καθηκόντων του τιμήθηκε με το Σταυρό των Ταξιαρχών του Βασιλικού Τάγματος του Φοίνικα.

Στις 13 Νοεμβρίου 1965 διορίστηκε Νομάρχης Πρέβεζας, θέση στην οποία παρέμεινε έως τις 25 Φεβρουαρίου 1966.

Έγινε έπειτα Νομάρχης Γρεβενών (1967) και Χαλκιδικής ως τον Μάιο του 1967. Μετά την επιβολή της χούντας το 1967, παύτηκε από νομάρχης και επανήλθε στη δικηγορία. Κατά την περίοδο της χούντας ανέλαβε την υπεράσπιση πολλών διωκομένων από το καθεστώς και στο δημοψήφισμα του 1973 τάχτηκε σθεναρά υπέρ του "όχι".

Μετά την παραίτηση του Γεώργιου Χ. Χιονίδη προκειμένου να πολιτευτεί στις πρώτες μεταπολιτευτικές εκλογές ανέλαβε Νομάρχης Πιερίας, υπηρετώντας από τον Οκτώβριο του 1974 έως τις 31 Δεκεμβρίου 1976. Αποχώρησε λόγω συνταξιοδότησής του (έχοντας συμπληρώσει το όριο ηλικίας) την 1η Ιανουαρίου 1977.

Στις εκλογές του 1981 συνέστησε ειδική ομάδα μαζί με τον φίλο του, Θεόφιλο Καμπερίδη, πρώην βουλευτή Πιερίας, υποστηρίζοντας το ΠΑΣΟΚ..

Απεβίωσε σε ηλικία 73 ετών στη Θεσσαλονίκη στις 16 Αυγούστου 1986 και κηδεύτηκε στη συμπρωτεύουσα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Αφίκετο νέος Νομάρχης Περίας, εφ. Μακεδονικός Αγών, 12 Οκτωβρίου 1974, σελ. 1
2. ↑  Περικλής Γρ. Αγγελόπουλος, Πολιτική Διοίκησις και Αυτοδιοίκησις εις την Βόρειον Ελλάδα 1912-1965, Θεσσαλονίκη 1965, σελ. 107-108.
3. ↑  [efimeris.nlg.gr/ns/pdfwin\_ftr.asp?c=64&pageid=42471&id=-1&s=0&STEMTYPE=0&STEM\_WORD\_PHONETIC\_IDS=ARvASRASKASNAScASHASMASPASa&CropPDF=0 εφημερίδα Ελευθερία], Απονομή παρασήμων, 5 Οκτωβρίου 1966, σελ. 4.
4. ↑  Φ.Ε.Κ. τεύχος Γ΄, Αρ. 63 / 25.2.1966.
5. ↑  "Παρητήθη ο Νομάρχης Πιερίας κ. Χιονίδης", Νέα Εποχή, 5 Οκτωβρίου 1974, σελ. 1.
6. ↑  "Χαιρετισμός του Νομάρχου Πιερίας κ. Γεωργίου Σιβετίδη", Νέα Εποχή, 31 Δεκεμβρίου 1976, σελ. 1.
7. ↑  Ν. Παπανικολάου, Η αγωνιστική πορεία του Θεόφιλου Καμπερίδη, Ολύμπιο Βήμα, φύλλο 10ης Οκτωβρίου 1986, σελ. 4.
8. ↑  Ολύμπιο Βήμα, 19 Αυγούστου 1986, σελ. 1.
Ο **Όσιος Νικηφόρος ο Λεπρός**, κατά κόσμον Νικόλαος Τζανακάκης, είναι άγιος της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Γεννήθηκε στο χωριό Σηρικάρι του Νομού Χανίων στα τέλη του 19ου ή αρχές 20ού αιώνα. Σε μικρή ηλικία προσβλήθηκε από τη λέπρα. Κατέφυγε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Από εκεί, με την προτροπή ιερέων της ελληνικής κοινότητας πήγε στη Χίο όπου έζησε ως μοναχός στο λεπροκομείο του νησιού. Όταν αυτό έκλεισε το 1959, μεταφέρθηκε στον Αντιλεπρικό Σταθμό Αθηνών όπου έζησε την υπόλοιπη ζωή του. Απεβίωσε στις 4 Ιανουαρίου 1964. Έκανε πολλά θαύματα εν ζωή και μετά θάνατον. Ιδιαιτέρως δε σε ασθενείς που πάσχουν από διαφόρων ειδών λοιμώξεις καθώς ο ίδιος έπασχε από λοιμώδη νόσο.

Αγιοκατατάχθηκε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο το 2012 και η μνήμη του τιμάται από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις 4 Ιανουαρίου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «NEA ΑΓΙΟΚΑΤΑΤΑΞΗ: ΟΣΙΟΣ ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ Ο ΛΕΠΡΟΣ». 3 Δεκεμβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 26 Φεβρουαρίου 2018.

Πηγές
-----

* Βίος Ἁγίου Νικηφόρου. Από το βιβλίο του βιογράφου του π. Σίμωνος Αγιορείτου "Άγ. Νικηφόρος ο Λεπρός, της καρτερίας αθλητής λαμπρός"
Ο  **Έντι Νιετζέφσκι** (γεννημένος στις 3 Μαΐου 1959 στο Μπάνγκορ) είναι ένας παλαίμαχος Ουαλός ποδοσφαιριστής πολωνικής καταγωγής ο οποίος αγωνίστηκε ως τερματοφύλακας για λογαριασμό των Ρέξαμ και Τσέλσι. Αυτό τον καιρό εργάζεται ως βοηθός προπονητή στην Κουίνς Παρκ Ρέιντζερς.

Έχοντας ξεκινήσει την ποδοσφαιρική του καριέρα από την Ρέξαμ σε ηλικία 14 ετών, ο Νιετζέφσκι παρέμεινε στην ομάδα μέχρι το καλοκαίρι του 1983, όταν και αποκτήθηκε από την Τσέλσι, στην οποία προπονητής ήταν ο πρώην τεχνικός της Ρέξαμ, Τζον Νιλ. Σύντομα έγινε μέλος της βασικής ενδεκάδας των *Μπλε του Λονδίνου*, εντυπωσιάζοντας με τις εμφανίσεις του και βοηθώντας έτσι την Τσέλσι να κατακτήσει το πρωτάθλημα της Δεύτερης Κατηγορίας στην πρώτη του σεζόν. Σημείωσε επίσης δύο συμμετοχές με την Ουαλία στην διάρκεια της αγωνιστικής του καριέρας.

Ο Νιετζέφσκι αναγκάστηκε να αποσυρθεί σε ηλικία μόλις 28 ετών, αφού απέτυχε να επανέλθει στην αγωνιστική δράση έπειτα από σειρά τραυματισμών. Αργότερα εργάστηκε ως προπονητής στην Τσέλσι, απ'όπου όμως έφυγε τον Νοέμβριο του 2000 έπειτα από την πρόσληψη του Ιταλού Κλαούντιο Ρανιέρι. Τον επόμενο μήνα υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με την Άρσεναλ, αντικαθιστώντας τον Τζορτζ Άρμστρονγκ στην τεχνική ηγεσία της δεύτερης ομάδας των *Κανονιέρηδων*. Εργάστηκε επίσης ως προπονητής στην Ουαλία, με τον Μαρκ Χιούζνα βρίσκεται τότε στην τεχνική ηγεσία των Ουαλών. Τον Σεπτέμβριο του 2004, εντάχθηκε στην Μπλάκμπερν Ρόβερς, με τον Μαρκ Χιούζ να είναι, και πάλι, πρώτος προπονητής εκεί. Τέσσερα χρόνια αργότερα, όταν ο Χιούζ αποχώρησε με προορισμό την Μάντσεστερ Σίτι, ήταν μέλος των προσώπων του προπονητικού επιτελείου των *Ρόβερς* που τον ακολούθησαν σε αυτό το βήμα στην καριέρα του. Πάραυτα απολύθηκε καθώς και το υπόλοιπο τεχνικό τιμ των *Citizens* στις 19 Δεκεμβρίου 2009. Το 2010, συνεργάστηκε και πάλι με τον Μαρκ Χιούζ, αυτή την φορά στην Φούλαμ, ως μέλος του νέου προπονητικού επιτελείου των *Cottagers*. Αποχώρησε το καλοκαίρι του 2011 μετά και την αποχώρηση του Χιούζ από τον σύλλογο. Το 2012 εντάχθηκε στο προπονητικό επιτελείο της QPR, μετά την πρόσληψη του Μαρκ Χιούζ ως προπονητή των *Hoopers*.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6  "Eddie Niedzwiecki", QPR. Retrieved 31 May 2012.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* National Football Team profile
* World Football profile
Ο **Έντε Τοτχ** (ουγγρικά: Ede Tóth), (11 Μαρτίου 1884, Οράντεα, Αυστροουγγαρία - 1 Ιανουαρίου 1950) ήταν Ούγγρος αθλητής της αντισφαίρισης, ανήκε στον σύλλογο του Λόουν τένις Βουδαπέστης.

Στο Ουγγρικό πρωτάθλημα ήταν πρωταθλητής στο απλό το 1904 και το 1908.

Ο Τοτχ συμμετείχε για την Ουγγαρία στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1908 στο Λονδίνο. Στο απλό αποκλείστηκε στον δεύτερο γύρο από τον Βρετανό Πάρκε, και στο διπλό με συμπαίκτη τον Γιένο φον Ζσίγκμοντι αποκλείστηκαν στον πρώτο γύρο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) *Sports-Reference.com*. www.sports-reference.com/olympics/athletes/to/ede-toth-1.html. Ανακτήθηκε στις 25  Ιανουαρίου 2016.
2. 1 2 3  «Ο Τοτχ στους ολυμπιακούς αγώνες». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Απριλίου 2020. Ανακτήθηκε στις 12 Οκτωβρίου 2017.
3. ↑  huntennis.hu
Ο **Όσιος Ιωάννης ο Λαμπαδιστής** είναι άγιος της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του στις 4 Οκτωβρίου.

Εκκλησία Οσίου Ιωάννη Λαμπαδιστή στο Πελένδρι.
Καταγόταν από την Λαμπαδού της Σολιάς, χωριό κοντά στη Γαλάτα. Καταγόταν από μια ευσεβή και πλούσια οικογένεια. Ο πατέρας του ήταν ιερέας και ονομαζόταν Κυριάκος. Η μητέρα του ονομαζόταν Άννα.

Μαρτύρησε για τον χριστιανισμό στα 22 του χρόνια. Το χωριό Άγιος Ιωάννης Πιτσιλιάς πήρε το όνομα του από τον άγιο.

Η κάρα του Αγίου Ιωάννη βρίσκεται στην Ιερά Μονή Κύκκου Κύπρου. Μέρος των Ιερών Λειψάνων του Αγίου βρίσκονται στις Ιερές Μονές Κύκκου και Σταυροβουνίου Κύπρου.

Η Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννη Λαμπαδιστή στον Καλοπαναγιώτη είναι αφιερωμένη στον Άγιο Ιωάννη, όπως και μια εκκλησία στο χωριό Πελένδρι.

Ο χρονικογράφος της Κύπρου Λεόντιος Μαχαιράς γράφει γι' αυτόν στο χρονικό του: «Καὶ ὁ Μέγας Ἰωάννης ὁ Λαμπαδιστὴς εἰς τὴν Μαραθάσαν ὅπου διώχνει τὰ δαιμόνια». Η θαυματουργική χάρη του αγίου συνεχίζεται πλούσια και σήμερα, σε όσους με πίστη κι ευλάβεια ζητούν τη χάρη του.

Ἀπολυτίκιον
-----------

Τῆς Λαμπάδος τὸ κλέος καὶ Κυπρίων ἀγλάισμα καὶ θαυματουργὸς ὄντως ὤφθης, Ἰωάννη Πατὴρ ἠμῶν Ὅσιε. Νηστεία κατατήξας τῆς σαρκός, ἀλόγους ἐνθυμήσεις πανσθενῶς, ὅθεν χάριν ἰαμάτων ἐξ οὐρανοῦ ἐδέξω, θεόπνευστε. Δόξα τῷ δεδωκότι σοι ἰσχύν, δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι δόξα τῷ ἐνεργούντι διὰ σοῦ πάσιν ἰάματα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Εκκλησίες – Άγιος Ιωάννης Πιτσιλιάς/Agios Ioannis Pitsilias». *agiosioannis.org*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Ιανουαρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 19 Ιανουαρίου 2018.
2. ↑  ix8ys. «Ορθόδοξος Συναξαριστής :: Όσιος Ιωάννης ο Λαμπαδιστής». *www.saint.gr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Ιανουαρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 19 Ιανουαρίου 2018.
3. ↑  «Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννη του Λαμπαδιστή παρά τον Καλοπαναγιώτη». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Ιανουαρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 19 Ιανουαρίου 2018.
4. ↑  «Πελένδρι: Το πλούσιο σε βυζαντινή κληρονομιά χωριό». *Χαραυγή*: σελ. 33. 30 Αυγούστου 2015. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Αυγούστου 2015. .

Πηγές
-----

* «Ο όσιος Ιωάννης ο Λαμπαδιστής». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Ιανουαρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 19 Ιανουαρίου 2018.
Ο **Άγιος Αβούδιμος** (ελλην. *Ἅγιος Ἀβούδιμος*, λατ. *Abudimus*, θάν. 305 μ.Χ.) ήταν Έλληνας Χριστιανός μάρτυρας από την Τένεδο, γνωστός και ως **Αβουδήμιος ο Τενέδιος** (ιταλ. *Abudemio*).

Ο Αβούδιμος συνελήφθη στην Τένεδο κατά τη διάρκεια του Διωγμού του Διοκλητιανού και βασανίσθηκε. Επειδή αρνήθηκε να φάει ειδωλόθυτα (δηλαδή κρέατα που είχαν θυσιασθεί στα είδωλα των αρχαίων θεών), αποκεφαλίσθηκε το 305, το ίδιο έτος με την Αγία Αικατερίνη και τον Άγιο Παντελεήμονα.

Ο Αβούδιμος ανακηρύχθηκε άγιος τόσο από την Ορθόδοξη όσο και από τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, και η μνήμη του εορτάζεται από αμφότερες στις 15 Ιουλίου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Saint Abudemius of Bozcaada Retrieved on 20 Mar 2018
2. ↑  Sant' Abudemio Martire Retrieved on 20 Mar 2018

Πηγές
-----

* Το ομώνυμο λήμμα στην *Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος-Larousse-Britannica*, έκδ. 2006, τόμος 1, σελ. 128
* Holweck, F.G.: *A Biographical Dictionary of the Saints*, B. Herder Book Co. St. Louis 1924

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ο Άγιος Αβούδιμος στο *saint.gr*
* Ο Άγιος Αβούδιμος στο *Catholic Online*
Ο **Αβραάμ ο εκ Καισαρείας** (18ος - αρχές 19ου αιώνα) ήταν λόγιος Χριστιανός Ορθόδοξος ιερέας. Μετέφρασε στην τουρκική γλώσσα δύο εκκλησιαστικά βιβλία, προς χρήση των Καραμανλήδων της Καππαδοκίας:

1. Το *Εξομολογητάριον* του αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτη, υπό τον τίτλο *Βιβλίον ψυχωφελέστατον, περιέχον διδασκαλίαν προς τον πνευματικόν...* (1799)
2. Το *Θύρα της μετανοίας*, υπό τον τουρκικό τίτλο *Τοβπέ ητμενίν καπησί...* (1818)

Τα βιβλία αυτά, που τυπώθηκαν στο πατριαρχικό τυπογραφείο της Κωνσταντινούπολης, ανήκουν στα λεγόμενα «καραμανλήδικα», δηλαδή σε αυτά που γράφονταν στην τουρκική γλώσσα, αλλά με γράμματα του ελληνικού αλφαβήτου.

Πηγές
-----

* Το ομώνυμο λήμμα στην *Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος-Larousse-Britannica*, έκδ. 2006, τόμος 1, σελ. 136
Με τον όρο **αβερροϊσμός** εννοούνται οι φιλοσοφικές θεωρίες του Ανδαλουσιανού πολυμαθή Μουσουλμάνου φιλοσόφου Αβερρόη, που άκμασε τον 12ο αιώνα στο Εμιράτο της Κόρδοβας.

Η φιλοσοφία του Αβερρόη είναι επηρεασμένη από τον νεοπλατωνισμό. Οι θεωρίες του διατυπώθηκαν κυρίως υπό τη μορφή σχολίων στον Αριστοτέλη και διαφέρουν από τις θεωρίες του Αβικέννα στο εξής: Υποστηρίζουν ότι όλος ο κόσμος δημιουργήθηκε μεμιάς από τον Θεό, ότι η δημιουργία είναι αιώνια και συνεχής, και ότι η ατομική ψυχή δεν είναι αθάνατη, παρά μόνο στον βαθμό που αποτελεί μέρος ενός παγκόσμιου πνεύματος.

Με βάση τις θεωρίες του Αβερρόη αναπτύχθηκαν πολυάριθμες και αποκλίνουσες θεωρίες των Ιουδαίων και Χριστιανών διδασκάλων του 13ου και των μετέπειτα αιώνων, η καθεμιά από τις οποίες επίσης αποκαλείται «αβερροϊσμός», και για τον λόγο αυτόν θα πρέπει να δίνεται προσοχή εάν με τον όρο εννοείται η φιλοσοφία του ίδιου του Αβερρόη ή οι θεωρίες σοφών που, είτε για τη διδασκαλία τους, είτε για την κριτική τους, κατατάσσονται στους ακόλουθους του Αβερρόη. Και αυτοί, όπως και ο Αβερρόης, καταδικάσθηκαν επανειλημμένα με την κατηγορία (πραγματική ή όχι) ότι απέρριπταν την ύπαρξη της ανθρώπινης ελευθερίας και την αθανασία της ψυχής του κάθε ανθρώπου ξεχωριστά.

Πηγές
-----

* Το λήμμα «αβεροϊσμός» στην *Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος-Larousse-Britannica*, έκδ. 2006, τόμος 1, σελ. 98
Σύμφωνα με την Ρωμαϊκή μυθολογία ο **Αβεντίνος της Άλμπα Λόνγκα** ήταν ο 12ος απόγονος του Αινεία και ο 12ος από τους μυθικούς βασιλείς της Άλμπα Λόνγκα (π. 854 π.Χ. - 817 π.Χ.). Τάφηκε στον Λόφο του Αβεντίνου που πήρε το όνομα του. Ο Αβεντίνος βασίλευσε 37 χρόνια, τον διαδέχθηκε ο γιος του Πρόκας, ο πατέρας του Αμούλιου. Ο Μαύρος Σέρβιος Ονοράτος ανέλυσε την Αινειάδα του Βιργίλιου, Βιβλίο 7. 656 και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο Αβεντίνος ήταν βασιλιάς των Αβοριγγίνων της Ρώμης, σκοτώθηκε και τάφηκε στον λόφο που πήρε το όνομα του. Ο βασιλιάς αυτός συγχέεται με τον ομώνυμο Αβεντίνο, γιο του Ηρακλή που αναφέρεται στην Αρχαία ελληνική μυθολογία.

*"Ο Αβεντίνος ήταν λόφος στην πόλη της Ρώμης, πιθανότατα πήρε το όνομα του από τα πτηνά που φώλιαζαν στις όχθες του Τίβερη. Στον τόπο αυτό ένας βασιλιάς των Αβοριγγίνων ο Αβεντίνος σκοτώθηκε και τάφηκε εκεί, τον διαδέχθηκε ο γιος του Πρόκας. Ο Μάρκος Τερέντιος Βάρρων αναφέρει ότι οι Σαβίνοι δέχτηκαν τον λόφο αυτό σαν δώρο από τον Ρωμύλο και του έδωσαν το όνομα του ποταμού Αβέντου που υπήρχε στην περιοχή. Η τελευταία άποψη είναι ωστόσο μεταγενέστερη, ο λόφος πήρε το όνομα του είτε από τα πτηνά είτε από τον βασιλιά που σκοτώθηκε και τάφηκε εκεί. Ο ομώνυμος γιος του Ηρακλή πήρε πιθανότατα το όνομα του από τον λόφο, όχι το αντίστροφο"*.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς, *"Ρωμαϊκές αρχαιότητες"*, 1.71
2. ↑

Πηγές
-----

* Μαύρος Σέρβιος Ονοράτος, *"Ρωμαικές αρχαιότητες"*
* Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς, *"Ρωμαικές αρχαιότητες"*
***Ο νόμος του πόθου*** (πρωτότυπος τίτλος: ***La ley del deseo***) είναι ισπανική ταινία του 1987 σε σενάριο και σκηνοθεσία του Πέδρο Αλμοδόβαρ.

Κέρδισε το Βραβείο Teddy στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου.

Πλοκή
-----

Ο σκηνοθέτης Πάμπλο έχει σχέση με τον Χουάν, ο οποίος όμως τον δεν έχει αισθήματα για εκείνον. Γνωρίζει τον νεαρό Αντόνιο και έχει και με αυτόν σχέσεις. Όμως, ο Αντόνιο είναι κτητικός, καταπιεστικός και τον ζηλεύει παθολογικά.

Παράλληλα, η αδερφή του Πάμπλο, η Τίνα, είναι μία τρανς γυναίκα, που στο παρελθόν είχε κακοποιηθεί σεξουαλικά και έκανε εγχείριση επαναπροσδιορισμού φύλου για να κερδίσει ερωτικά τον πατέρα της. Στη συνέχεια, ο Αντόνιο έχει σχέση και με την Τίνα.

Ο Αντόνιο, ωστόσο, είναι ακόμα ερωτευμένος με τον Πάμπλο και θα προσπαθήσει να κάνει κακό στον Χουάν, με αποτέλεσμα να του προκαλέσει αμνησία. Στη συνέχεια, η Τίνα θα αποκαλύψει στον Πάμπλο την αιτία που είναι τρανς. Στο τέλος, ο Αντόνιο θα επανασυνδεθεί με τον Πάμπλο και μετά θα αυτοκτονήσει.

Διανομή
-------

| Ηθοποιός | Ρόλος |
| --- | --- |
| Αντόνιο Μπαντέρας | Αντόνιο |
| Εουσέμπιο Πονθέλα | Πάμπλο |
| Κάρμεν Μάουρα | Τίνα |
| Μιγκέλ Μολίνα | Χουάν |
| Ρόσι ντε Πάλμα | Ρόσι φον Ντόνα |

Πληροφορίες
-----------

* Θεωρείται πρόδρομος της ταινίας *Κακή εκπαίδευση* του 2004.
* Ο ρόλος της Κάρμεν Μάουρα ως τρανς την καθιέρωσε ως gay icon.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.zelluloid.de/filme/index.php3?id=4004. Ανακτήθηκε στις 15  Απριλίου 2018.
2. ↑  «Wayback Machine» (PDF). 17 Μαρτίου 2012. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Μαρτίου 2012. Ανακτήθηκε στις 27 Οκτωβρίου 2018. CS1 maint: Unfit url (link)
3. ↑  Κακή εκπαίδευση

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 214834298
* GND: 7690262-6
* SUDOC: 180912976

 |

 |
| Αβεστική |
| --- |
| Ομιλούνταν σε: | βορειοανατολική Περσία |
| Εξαφάνιση: | 8ος αιώνας π.Χ. |
| Ταξινόμηση: | Ινδοευρωπαϊκή  Ινδοϊρανική   Ιρανική    **Αβεστική** |
| Κώδικες γλώσσας |
| ISO 639-1 | ae |
| ISO 639-2/B | ave |
| ISO 639-3 |  |
| SIL | ave |
| Glotto | {{{Glottolog}}} |
| Linguist | {{{Linguist}}} |
|  |

Η **Αβεστική γλώσσα** είναι μια ινδοευρωπαϊκή και πιο συγκεκριμένα μια ινδοϊρανική (ινδοάρεια) εξαφανισμένη γλώσσα και αποτελεί εξέλιξη της παλαιότερης ανατολικής ιρανικής διαλέκτου, ενώ η αντίστοιχη δυτική εξελίχθηκε στη λεγόμενη Αρχαία Περσική.

Η Γλώσσα του Ζωροαστρισμού
--------------------------

Η Αβεστική μαρτυρείται για πρώτη φορά στις λεγόμενες Γκάθες του Ζωροάστρη (ή Ζαρατούστρα), οι οποίες αποτελούν μια συλλογή ύμνων που απευθύνονται στον Δημιουργό και Θεό του Καλού Άχουρα Μάζντα και που περιλαμβάνονται στην Αβέστα, το ιερό βιβλίο του Ζωροαστρισμού και χρονολογούνται από τον 10ο αιώνα π.Χ. (Αρχαία Αβεστική) ενώ μια εξέλιξη της γλώσσας, η Νέα Αβεστική τοποθετείται χρονικά στον 6ο και 5ο αιώνα.

Η Αρχαία Αβεστική αποτελούσε μια περίπλοκη γλώσσα η οποία διέθετε οκτώ πτώσεις, απαρεμφατικές δομές και πλούσια μορφολογία ενώ σε αυτό το επίπεδο ήταν εμφανής η συγγένεια με την βεδική σανσκριτική με την οποία ανήκει στην ινδοϊρανική ομάδα γλωσσών, για παράδειγμα το ρήμα "είμαι" έχει ως εξής στις δύο γλώσσες:

|    **Σανσκριτική**    |    **Αβεστική**    |
| --- | --- |
|    asmi |    аhmī |
|    asi |    аhī |
|    asti |    astī |
|    smah |    mahī |
|    stha |    stā |
|    santi |    həṇtī |
|

  

Το παλαιότερο διασωθέν χειρόγραφο χρονολογείται από το 1288 μ.Χ

Το Αβεστικό Αλφάβητο
--------------------

Όπως και στην περίπτωση της Ριγκ Βέντα και πιθανότατα και σε αυτήν των ομηρικών επών, έτσι και τα κείμενα της Αβέστα καταγράφηκαν σε μια ενιαία μορφή αρκετά αργότερα και συγκεκριμένα τον τέταρτο αιώνα μ.Χ. σε μια προσπάθεια να συγκεντρωθούν όλα τα κείμενα που σχετίζονταν με τον Ζωροαστρισμό αλλά και για να καταγραφεί σωστά η προφορά των ιερών κειμένων. Βάσει της αβεστικής γραφής υπήρξε μία αντίστοιχη Παχλαβί γραφή με αρκετές όμως μεταβολές ώστε να αποδίδει ακόμα και τα αλλόφωνα των διαφόρων φωνημάτων. Κάποια από τα γράμματα προέρχονται από αραμαϊκές και ελληνικές ποικιλίες αλφαβήτων.

Παραπομπές
----------

* Indogermanische Sprachwissenschaft - M.Meier Brügger, σελ.22

Βιβλιογραφία
------------

* Robert S. P. Beekes, A Grammar of Gatha-Avestan, E.J. Brill: Leiden, New York, København, Köln 1988 ISBN 90-04-08332-4
* Reichelt Hans, Awestisches elementarbuch, Heidelberg 1967
* Hoffmann Karl-Forssman Bernhard, Avestische Laut- und Flexionslehre, Innsbruck 2004 ISBN 3-85124-698-5

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Κείμενα στην Αβεστική
* Εισαγωγή στην Αβεστική
* Πηγές και Μαθήματα Αβεστικής
Φύλλο της *Ντρόεμπα*, με το άρθρο του Πρίγκιπα Ίλια Τσαβτσαβάντζε ως πρωτοσέλιδο.
Η ***Ντρόεμπα*** (γεωργιανά: დროება) ήταν γεωργιανή πολιτική και πολιτισμική εφημερίδα επιρροής με τόπο έκδοσης την Τιφλίδα, μεταξύ του 1866 και του 1885. 

Η *Ντρόεμπα* κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στην Τιφλίδα, πρωτεύουσα της ρωσικής Αντιβασιλείας του Καυκάσου, στις 4 Μαρτίου 1866, εκδιδόμενη, αρχικώς, τρεις φορές την εβδομάδα, προτού, μετά το 1877, ξεκινήσει να εκδίδεται σε καθημερινή βάση.

Εκδότης της εφημερίδας διετέλεσε, μεταξύ του 1866 και του 1882, ο Σ. Μελικισβίλι, ενώ, στη συνέχεια, από το 1882 έως το 1885, τον διαδέχθηκε ο Γκιόργκι Καρτβελισβίλι. Κατά καιρούς, την έκδοσή της αναλάμβαναν εξέχοντες Γεωργιανοί λόγιοι, όπως, μεταξύ άλλων, οι Ίλια Τσαβτσαβάντζε και Ιβάνε Ματσαμπέλι. Η εφημερίδα, εντός της οποίας δημοσιεύονταν κείμενα σημαντικών Γεωργιανών συγγραφέων, δημοσιογράφων, καθώς και κοινωνικών ακτιβιστών της συγκεκριμένης περιόδου, αποτέλεσε δραστήριο υποστηρικτή της γεωργιανής εθνικής ιδέας. Οι νεαρότερης ηλικίας Γεωργιανοί ριζοσπάστες λόγιοι χρησιμοποιούσαν τις σελίδες της *Ντρόεμπα*, προκειμένου να φέρουν σε επαφή τους αναγνώστες τους με τις ιδέες προοδευτικών φιλελεύθερων διανοούμενων, όπως, μεταξύ άλλων, ο Τζον Στιούαρτ Μιλ, καθώς και «ουτοπικών σοσιαλιστών», όπως, μεταξύ άλλων, οι Ρόμπερτ Όουεν, Σαιν-Σιμόν, Σαρλ Φουριέ, Πιερ Προυντόν και Λουί Μπλαν. Ως εκ τούτου, συνδέθηκε στενά με τη νέα γενιά του γεωργιανού εθνικού κινήματος, γνωστή ως *μεόρε ντάσι* (μτφ. «η δεύτερη ομάδα»), της οποίας ηγετική μορφή αποτελούσε ο Νίκο Νικολάντζε, ο οποίος επεδίωκε την εφαρμογή ενός ευρύτερου προγράμματος μεταρρυθμίσεων, το οποίο θα περιελάμβανε διάφορες μορφές καπιταλισμού και δυτικοποίησης. Ο υφιστάμενος διχασμός μεταξύ των Γεωργιανών λόγιων αναφορικά με ζητήματα σχετιζόμενα με την οικονομία και χρηματοοικονομικά σχέδια αντανακλώνταν, επίσης, εντός των σελίδων της *Ντρόεμπα*. Το γεγονός αυτό αποτέλεσε έναν εκ των λόγων για τους οποίους ο Ίλια Τσαβτσαβάντζε αποχώρησε από την εκδοτική ομάδα της *Ντρόεμπα*, προχωρώντας, παράλληλα, στην ίδρυση δικής του εφημερίδας, της *Ιβέρια*. Στις 16 Σεπτεμβρίου 1885, η εφημερίδα έκλεισε κατόπιν σχετικής διαταγής του Ρώσου αντιβασιλέα, Αλεξάντρ Ντοντούκοφ-Κορσάκοφ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) Rayfield, Donald (2000). *The Literature of Georgia: A History*. Routledge. σελ. 150. ISBN 0-7007-1163-5.
2. 1 2  (Αγγλικά) Suny, Ronald Grigor (1994). *The Making of the Georgian Nation*. Indiana University Press. σελ. 131. ISBN 0-253-20915-3.
3. ↑  (Αγγλικά) Suny, Ronald Grigor (1996). *Transcaucasia, Nationalism and Social Change*. University of Michigan Press. σελ. 128-129. ISBN 0-472-06617-X.
4. ↑  (Αγγλικά) Jersild, Austin (2002). *Orientalism and Empire: North Caucasus Mountain Peoples and the Georgian Frontier, 1845-1917*. McGill-Queen's University Press. σελ. 129. ISBN 0-7735-2329-4.
Ο **Αβελάρδος** ή Αμπαγκελάρντ, ιταλ. Abelardo (π. 1044 - 1081) από τον Οίκο των Ωτβίλ ήταν ο πρώτος γιος του Ονφρουά κόμη της Απουλίας & Καλαβρίας και της Λομβαρδής Γκαϊτελγκρίμα, κόρης του Γκουαϊμάρ Γ΄ πρίγκιπα του Σαλέρνο.

Βιογραφία
---------

Το 1057 απεβίωσε ο Ονφρουά και ο αδελφός του Ροβέρτος Γυϊσκάρδος ανέλαβε την κηδεμονία των γιων του Αβελάρδου και Ερμάνου. Τα παιδιά θα κληρονομούσαν την Απουλία και Καλαβρία του πατέρα τους, αλλά ο Ροβέρτος κατάσχεσε τις περιοχές και έγινε αυτός κόμης. Το 1064, μολις ο Ροβέρτος έφυγε για τη Σικελία, ο δυσαρεστημένος Αβελάρδος ακολούθησε τρεις βαρόνους στην εξέγερσή τους εναντίον του θείου του. Τους βοήθησε ο Λέων Περενός, δουξ του Δυρραχίου, κατεπάνω της Ιταλίας από τον Ρωμαίο αυτοκράτορα στην Κωνσταντινούπολη. Αυτός τους συνέδραμε οικονομικά και στρατιωτικά για επτά έτη, αλλά δεν προχώρησαν εναντίον τού Ροβέρτου, ούτε αυτός εναντίον τους. 

Το 1069 ανέλαβε ο Ρωμανός Δ΄ Διογένης ως Αυτοκράτορας των Ρωμαίων και η προσοχή δόθηκε στην απειλή των Σελτζούκων από τα Ανατολικά. Η εξέγερση διαλύθηκε και ο Αβελάρδος εξορίστηκε, μετά όμως ο θείος του τον συγχώρησε και του έδωσε πόλεις.

Το 1071 ήταν επικεφαλής νέας εξέγερσης, που περιελάμβανε τους Ρωμαίους της Κωνσταντινούπολης, τον αδελφό του Ερμάνο, δύο βαρόνους, τον πρίγκιπα της Κάπουα και τον πρίγκιπα του Σαλέρνο, που φοβήθηκαν την άνοδο του Ροβέρτου. Ο τελευταίος πολιορκούσε το Παλέρμο, πρωτεύουσα της Σικελίας και προτίμησε να αγνοήσει τη στάση υπέρ των γεγονότων που εξελισσόταν στη Σικελία· πράγματι το Παλέρμο έπεσε το 1072. 

Το επόμενο έτος ο Ροβέρτος επέστρεψε στην Καλαβρία και γρήγορα υπέταξε τους περισσότερους από τους εξεγερθέντες. Όμως στο Τράνι ασθένησε και αποσύρθηκε στο Μπάρι. Εκεί η σύζυγός του Σικελγκάιτα έκανε τους βαρόνους να αναγνωρίσουν τον γιο της Ρογήρο Μπόρσα διάδοχο. Μόνο ο Αβελάρδος διαφώνησε, λέγοντας ότι είναι ο νόμιμος κύριος του δουκάτου. Εξεγέρθηκε το 1078 μαζί με δύο βαρόνους και τον πρίγκιπα της Κάπουα. Η στάση ήταν καλά οργανωμένη, όμως συμφωνήθηκε ξεχωριστά ειρήνη με τον πρίγκιπα της Κάπουας και η εξέγερση κατέπεσε το 1079· το επόμενο έτος εξορίστηκε ο Αβελάρδος. 

Ταξίδευσε στην Κωνσταντινούπολη μαζί με τον Ερμάνο, όπου τον υποδέχθηκε εγκάρδια ο Αλέξιος Α΄ Κομνηνός Αυτοκράτορας των Ρωμαίων. Το 1081 στην Ιλλυρία απεβίωσε, ίσως δολοφονημένος. Τάφηκε στην Ελλάδα και δεν μεταφέρθηκε στη Βενόζα, όπου αναπαύονται οι συγγενείς του ως σήμερα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  His name is *Abélard* in French and *Abelardo* or *Abailardo* in Italian. He is sometimes called Abagelard and it is sometimes asserted that his father was originally named Abagelard as well.
Η **Αθηνά Βάχλα** είναι καλλιτέχνης και καθηγήτρια με έδρα το Λονδίνο. Με καταγωγή από την Ελλάδα, μετά την λήψη του Εθνικού Βραβείου Χορογραφίας, εγκαταστάθηκε μόνιμα στο Λονδίνο. Έλαβε δυο υποτροφίες για περαιτέρω σπουδές στον χορό στο Laban School όπου έλαβε το βραβείο χορογραφίας Bonnie Bird το 1994, προτού ξεκινήσει μεταπτυχιακό στις διεπιστημονικές τέχνες στο Middlesex University.

Καριέρα
-------

Έχει εργαστεί εκτενώς ως χορογράφος, ανιματέρ και καθηγήτρια, έχει προχωρήσει στην παραγωγή ενός μεγάλου αριθμού έργων που έχουν λάβει θετικές κριτικές. Το έργο της επικεντρώνεται σε τοποθεσίες μεγάλης κλίμακας που δημιουργούν ένα επιβλητικό περιβάλλον για τους ερμηνευτές και το κοινό προκειμένου να το εξερευνήσουν. Ενδιαφέρεται κυρίως για τα ιστορικά στοιχεία του τοπίου και για τον τρόπο με τον οποίο τα ίχνη του παρελθόντος πληροφορούν για την κατασκευή νέων έργων. Η διαδικασία που ακολουθεί για την ανάδειξη του έργου της αφορά τον ανθρωπισμό και την σύγχρονη κοινωνία.

Παραπομπές
----------

* Αρχειοθετήθηκε 2015-09-24 στο Wayback Machine.
* Αρχειοθετήθηκε 2021-03-09 στο Wayback Machine.
Η Χάννα Ροβίνα στον ρόλο της Λεία, 1920
Το **Ντυμπούκ** (αγγλ. *Dybbuk*) είναι θεατρικό έργο του Ρωσοεβραίου δραματουργού Σολομών Άνσκυ (Solomon Ansky, 1863 - 1920), γραμμένο το 1914 στη γερμανο-εβραϊκή γλώσσα Γίντις (Yiddish). Είναι μια συγκινητική ερωτική ιστορία ανάμεσα σε δύο νέους, μια ιστορία δαιμονοληψίας, που βασίζεται σε μια αρχαία εβραϊκή παράδοση.

Το Ντυμπούκ μεταφράστηκε σε πολλές ευρωπαϊκές γλώσσες και παρουσιάστηκε στο θέατρο με μεγάλη επιτυχία, όπως στο "Θέατρο της Βίλνας" στη Λιθουανία και στο Θέατρο "Χαμπίμα" της Μόσχας από το Ρώσο σκηνοθέτη Γεβγένι Βαχτάνγκωφ (Yevgeny Vakhtangov, 1883 - 1922), μαθητή του Κονσταντίν Στανισλάφσκι. Το έργο έγινε επίσης ταινία για τον κινηματογράφο το 1937, καθώς και όπερα από τον εβραϊκής καταγωγής Αμερικανό συνθέτη Ντέηβιντ Τάμκιν (David Tamkin, 1906 - 1975).

Πλοκή
-----

Οι άνθρωποι στο "Ντυμπούκ" ανήκουν σε μια θρησκευτική ρωσο-εβραϊκή αίρεση. Σε κάποια συναγωγή μερικοί προσευχητές και μαθητές ψέλνουν το Ταλμούδ και περιμένουν ειδήσεις από τον πλούσιο έμπορο Σέντερ (Sender), αν βρήκε τον κατάλληλο γαμπρό για την όμορφη κόρη του Λεία (Leah). Ένας από τους παρευρισκόμενους μαθητές, ο Τσάννον (Channon), πέφτει νεκρός μόλις τα νέα έρχονται πως βρέθηκε γαμπρός για τη Λεία. 

Την ημέρα όμως του γάμου της, η Λεία, παρά την εκλογή του πατέρα της για το μελλοντικό άντρα της, αρνιέται επίμονα το γάμο με αλλαγμένη και παράξενη τη φωνή της. Τότε συμπεραίνουν πως ένα "ντυμπούκ" μπήκε στη νύφη και πως πρέπει να γίνουν ιερουργίες για να εξορκίσουν το πνεύμα.

Στη διάρκεια όμως της διαδικασίας, αποκαλύπτεται πως ο Τσάννον και η Λεία είχαν αρραβωνιασθεί σε μικρή ηλικία, αλλά ο πατέρας της, πλούσιος τώρα και με φιλοδοξίες μεγάλες, έσπασε τη γαμήλια αυτή συμφωνία. Στο μεταξύ τα ξόρκια τελειώνουν και κάποια στιγμή που η Λεία βρίσκεται μονάχη ακούει μέσα της τη φωνή του Τσάννον να την καλεί να ενωθεί μαζί του. Την ίδια στιγμή η Λεία πέφτει νεκρή.

Πηγές
-----

* "Sixteen Famous European Plays", Solomon Ansky: "Dybbuk", The Modern Library, Random House Inc, New York, 1943.
* Δημήτρη Σφήκα: "Το Εβραϊκό Δράμα" (Θεατρικά Μελετήματα), Εφημ. "Νέα Καστοριά", 12, 19 & 26 Σεπτεμβρίου 1965 και 3, 10 & 17 Οκτωβρίου 1965, Καστοριά.
\* *Το γένος ορχιδέας που ονομάσθηκε «Duboisia» από τον Κάρστεν ενωματώθηκε στο γένος μυόξανθος. Για το εξαφανισμένο είδος αντιλόπης δείτε ντυμπουασία (ζώο)*.

  

Η **ντυμπουασία** (λατινική και επιστημονική ονομασία *Duboisia*) είναι γένος δικοτυλήδονων φυτών, που περιλαμβάνει πολυετείς θάμνους και μικρά δένδρα, τα οποία μπορούν να φθάσουν σε ύψος μέχρι και 14 μέτρα. Οι ντυμπουασίες έχουν πάρα πολύ ελαφρό ξύλο και παχύ, φελλώδη φλοιό. Τα τέσσερα είδη του γένους είναι όλα ιθαγενή της Αυστραλίας, ενώ το ένα από αυτά συναντάται και στη Νέα Καληδονία.

Τα φύλλα της ντυμπουασίας είναι εναλλασσόμενα, μακρόστενα και ελλειπτικού σχήματος. Η ταξιανθία είναι σύνθετη, με μικρά λευκά άνθη, μερικές φορές με σωλήνα με μοβ λωρίδες. Το φυτό ανθοφορεί έντονα κάθε άνοιξη. Ο καρπός είναι μικρές σφαιρικές, μαύρες και χυμώδεις ράγες.

Τα είδη της ντυμπουασίας είναι τα εξής:

* *Duboisia arenitensis*, Craven, Lepschi & Haegi
* *Duboisia hopwoodii*, F.Muell.
* *Duboisia leichhardtii*, F.Muell.
* *Duboisia myoporoides*, R.Br. 1802

Αρκετοί ιθαγενείς (Αβορίγινες) της Αυστραλίας μασουλούν τα φύλλα τής *D. hopwoodii*, που περιέχουν νικοτίνη (σε μείγμα με στάχτη ξύλου είναι το λεγόμενο *pituri*) για τις διεγερτικές αρχικώς και (μετά από παρατεταμένη χρήση) καταπραϋντικές τους ιδιότητες. Τα φύλλα των ειδών *Duboisia leichhardtii* και *Duboisia myoporoides* περιέχουν επιπλέον και σκοπολαμίνη, υοσκυαμίνη, καθώς και κάποια άλλα αλκαλοειδή με φαρμακολογική δράση. Για τον λόγο αυτόν, το δενδρώδες αυτό είδος καλλιεργείται για λογαριασμό φαρμακοβιομηχανιών, ιδίως για την παραγωγή βουτυλοσκοπολαμίνης (από τη σκοπολαμίνη), ενός ισχυρού αντισπασμωδικού με περιφερειακή δράση.

Το γένος ονομάσθηκε έτσι από τον Ρόμπερτ Μπράουν προς τιμή του Λουί Ντυμπουά, συγγραφέα του *Méthode éprouvée, avec laquelle on peut parvenir facilement et sans maître à connaître les plantes de l'intérieur de la France et en particulier celles des environs d'Orléans* (1803).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Don, George (1838). *A general history of the dichlamydeous plants, comprising complete descriptions of the different orders. Volume IV. Corolliflorae*. Λονδίνο. σελ. 479.
Η **Αθηναΐς** (έζησε τον 1ο αι. π.Χ.) από τη Δυναστεία των Οροντιδών γεννήθηκε πριγκίπισσα της Κομμαγηνής και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Μηδίας Ατροπατηνής.

Βιογραφία
---------

Ήταν κόρη τού Αντιόχου Α΄ Θεού της Κομμαγηνής (βασ. 70-38 π.Χ.) και της Ισιάδας Φιλοστόργου, κόρης τού Αριοβαρζάνη Α΄ της Καππαδοκίας. Ο Αντίοχος Α΄ ήταν γιος της Λαοδίκης Ζ΄ Θεάς των Σελευκιδών. Οι Οροντίδες ήταν η πρώτη δυναστεία της Αρμενίας, έτσι η Αθηναΐς είχε Αρμενική και Ελληνική καταγωγή. Έλαβε το όνομά της από την εκ μητρός μάμμη της, την Αθηναΐδα Φιλόστοργο Α΄.

Νόμισμα με τον Αρταβάσδη Α΄ της Μηδίας Ατροπατηνής & Σωφηνής στη μία όψη και στην άλλη η σύζυγός του Αθηναΐς της Κομμαγηνής. Περί το 30 π.Χ. 3,6 γραμ. 18 χλστ.
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Κομμαγηνή. Παντρεύτηκε τον Αρταβάσδη Α΄ της Μηδίας Ατροπατηνής (βασ. 56-31 π.Χ.) και μετά της Σωφηνής (30-21 π.Χ.), μάλλον Αρμενικής και Ελληνικής καταγωγής.

Το όνομά της μας είναι γνωστό από νομίσματα, που φέρουν την επιγραφή ΒΑΣΙΛΙΣ ΑΘΗΝΑΪΣ. Από τα νομίσματα μαθαίνουμε, ότι παντρεύτηκε τον Αρταβάσδη Α΄, μάλλον κατά τη βασιλεία του στη Μηδία Ατροπατηνή: στη μία όψη των νομισμάτων εμφανίζεται ο βασιλιάς με τιάρα και επιγραφή στα ελληνικά· στην άλλη πλευρά η Αθηναΐς με πυργωτό διάδημα και επιγραφή στα ελληνικά. Τα νομίσματα χρονολογούνται περί το 30 π.Χ.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε τον Αρταβάσδη Α΄ της Μηδίας Ατροπατηνής και είχε τέκνα:

* Ιοτάπα της Μηδίας Ατροπατηνής, γενν. 43 π.Χ. παντρεύτηκε τον Μιθριδάτη Γ΄ της Κομμαγηνής.
* Αριοβαρζάνης Β΄ απεβ. 4 μ.Χ. βασιλιάς της Μηδίας Ατροπατηνής & της Αρμενίας.
* Δαρείος, πρίγκιπας της Μηδίας Ατροπατηνής.

Πηγές
-----

* S. Baldwin, Comments on "Iberian route" DFA line, web, 1996
* A. Mayor, The Poison King: the life and legend of Mithradates, Rome's deadliest enemy, Princeton University Press, 2009
Ο **Γιαροσλάβ Σβιατοπολκόβιτς**, ρωσ. Ярослав Святополчич (δεκαετία τού 1070 - 1124) από τον Οίκο των Ρουρικιδών ήταν πρίγκιπας τού Βλαντίμιρ-στη-Βολινία (1100-18).

Βιογραφία
---------

Ήταν δευτερότοκος γιος τού Σβιατοπόλκ Β΄ βασιλιά της Ρουθηνίας (γιου τού Ιζιασλάβ Α΄) και μίας πριγκίπισσας της Βοημίας των Πρεμυσλιδών, πιθανόν κόρης τού Σπύτινιεβ Β΄ δούκα της Βοημίας.

Ο πάππος του Ιζιασλάβ Α΄, όταν οι αδελφοί του Σβιατοσλάβ Β΄ του Κιέβου και Βσέβολοντ Α΄ του Κιέβου τον εκθόνισαν, διέφυγε στην Πολωνία. Ο Σβιατοπόλκ Β΄ τον συνόδευσε στην εξορία. Η ιστορικός Μάρτα Φοντ προτείνει ότι ο Σβιατοπόλκ Β΄ είχε ήδη αποκτήσει τα παιδιά του, όταν άφησε τους Ρως τού Κιέβου.

Ένας *Γερασκλάβους*, γιος τού βασιλιά της Ρουθηνίας, αναφέρεται μεταξύ των μαρτύρων στο συμβόλαιο ίδρυσης τού αββαείου Σομογκιβάρ το 1091. Το έγγραφο αναφέρει ότι ήταν γαμπρός τού Λαδίσλαου Α΄ της Ουγγαρίας. Η Φοντ ταυτίζει τον Γερασλάβο με τον Γιαροσλάβ, μια και η καλή σχέση του με τους βασιλείς της Ουγγαρίας είναι στέρεα τεκμηριωμένη. Η ιστορικός θεωρεί πως ο Γιαροσλάβ νυμφεύτηκε μία κόρη τού Λαδισλάου Α΄. Το 1097 ο πατέρας του έστειλε τον Γιαροσλάβ στην Ουγγαρία για να πείσει τον Κολομάν της Ουγγαρίας (ανιψιό τού Λαδισλάου Α΄) να τον υποστηρίξει.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.

Πηγές
-----

* Dimnik, Martin (2016). Power Politics in Kievan Rus': Vladimir Monomakh and His Dynasty, 1054–1246. Pontifical Institute of Mediaeval Studies. ISBN 978-0-88844-202-4.
* Font, Márta (2005). Árpád-házi királyok és Rurikida fejedelmek [Árpádian Kings and Rurikid Princes] (in Hungarian). Szegedi Középkorász Műhely. ISBN 963-482726-8.
* Franklin, Simon; Shepard, Jonathan (1996). The Emergence of Rus 750–1200. Longman. ISBN 0-582-49091-X.
* Makk, Ferenc (1989). The Árpáds and the Comneni: Political Relations between Hungary and Byzantium in the 12th century. Akadémiai Kiadó. ISBN 963-05-5268-X.
* Martin, Janet (1993). Medieval Russia, 980–1584. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-67636-6.
Η **Γέλενα Σεργκέγιεβνα Προντούνοβα**, γνωστή και ως **Elena** (γεννημένη στις 15 Φεβρουαρίου 1980), είναι Ρωσίδα πρώην ανταγωνιστική αθλήτρια της γυμναστικής. Η ανώτατη διεθνής της καριέρα διήρκεσε από το 1995 έως το 2000 και απέκτησε πολλά παγκόσμια και ολυμπιακά μετάλλια. Ήταν γνωστή για τις πρωτοποριακές και ισχυρές δεξιότητές της.

Προσωπική ζωή
-------------

Η Προντούνοβα γεννήθηκε στις 15 Φεβρουαρίου του 1980. Ζει στο Ροστόφ επί του Ντον (Όμπλαστ του Ροστόφ, Ρωσία). Αυτή τη στιγμή εργάζεται ως προπονήτρια γυμναστικής.

Γυμναστική σταδιοδρομία
-----------------------

### 1995-96

Ο πρώτος μεγάλος διαγωνισμός της Προντούνοβα ήταν το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1995 στο Σαμπάε (Φουκούι) της Ιαπωνίας, όπου οι Ρώσοι τερμάτισαν τέταρτοι. Άρχισε να έχει ελάχιστες επιπτώσεις στη διεθνή σκηνή. Ένας τραυματισμός παρεμπόδισε την πιθανότητα να μπει στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1996, και έμεινε στο σπίτι. 

### 1997

Στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα του 1997 στη Λωζάνη, συνέχισε να κάνει μεγάλα βήματα πίσω για να ελέγξει το τελευταίο περάσμα. Ακόμα, η Ρωσία πήρε το ασημένιο της ομάδας μετά από τη Ρουμανία. 

### 1998

Το 1998, στην Προντούνοβα πέρασε ο τραυματισμός του αστραγάλου. Η Προντούνοβα τερμάτισε 2η στο θησαυροφυλάκιο, 1η στην ισορροπία και 2η στο πάτωμα. Δεν μπόρεσε να αγωνιστεί στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα εξαιτίας του τραυματισμού της. 

### 1999

Στους Πανεπιστημιακούς Αγώνες του 1999, η Προντούνοβα τελείωσε επίσης 2η στην ΑΑ και πρώτη στην ομάδα. Είναι ο υψηλότερης βαθμολογίας θησαυρός σύμφωνα με τον Κώδικα Σημείων και από τον Αύγουστο του 2016 μόνο τέσσερις άλλες γυναικείες αθλήτριες έχουν επιχειρήσει αυτή τη θήκη σε ανταγωνισμό - Γιάμιλετ Πένια από τη Δομινικανή Δημοκρατία, Φάντβα Μαχμούτ από την Αίγυπτο, Οκσάνα Τσουσοβίτινα από το Ουζμπεκιστάν και Ντίπα Καρμάκαρ από την Ινδία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) *FIG gymnast database*. 297. Ανακτήθηκε στις 4  Απριλίου 2022.
Η **Γάργαρα** ή **Γάργαρος** ήταν αρχαία παράλια πόλη της Τρωάδας, βρισκόταν στην περιοχή της Αιολίδας. Οι κάτοικοί της ήταν Λέλεγες και το όνομά της το πήρε από το γιο του Δία και της Λάρισας, Γάργαρο. Εκεί δίδασκε ο Διότιμος ο Αδραμυττηνός, ο Στράβων την αναφέρει ως *Αιολική* και ο Στέφανος Βυζάντιος *Παλαιογάργαρο*.

Στα Γάργαρα υπήρχε Ασκληπιείο, θεραπευτήριο δηλαδή αφιερωμένο στον Ασκληπιό. Με το ίδιο όνομα ήταν γνωστό το ακρωτήριο που ήταν κτισμένη η πόλη που βρισκόταν στους πρόποδες τού βουνού Ίδη.

Αναφορές
--------

* Στέφανος Βυζάντιος , από τα Google Books

1. ↑  (Αγγλικά) *GeoNames*. 2005. Ανακτήθηκε στις 6  Απριλίου 2015.
2. ↑  Εγκυκλοπαίδεια Μείζονος Ελληνισμού Ιατρική και Ιατρικές Σχολές στη Μ. Ασία (Αρχαιότητα) Αρχειοθετήθηκε 2020-09-19 στο Wayback Machine.
Ο **Νικήτας** (πέθανε το 1034) ήταν Βυζαντινός που έλαβε ανώτατα αξιώματα στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία όταν έγινε αυτοκράτορας ο αδελφός του Μιχαήλ Δ΄. 

Καταγόταν από λαϊκή οικογένεια της Παφλαγονίας: όταν ο Ιωάννης ο Ορφανοτρόφος, ευνούχος και αδελφός του, ανέβηκε σε αξιώματα επί Βασιλείου Β΄ προώθησε τα αδέλφια του σε διάφορες θέσεις. 

Όταν ο Μιχαήλ έγινε αυτοκράτορας ο Νικήτας, ήταν ηδύ Πατρίκιος, διορίσθηκε το 1034 Διοικητής (δούξ) της Αντιόχειας, αλλά μετά από μερικές εβδομάδες πέθανε. Την ίδια χρονιά ο Νικήτας είχε ορισθεί διάδοχος του Μιχαήλ επειδή ο ίδιος δεν είχε παιδιά αλλά έπασχε και από επιληψία, επίσης ήταν ο μοναδικός απο τους υπόλοιπους αδελφούς που δεν ήταν ευνούχος άρα και κατάλληλος για αυτοκράτορας.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Krsmanović Bojana, «Παφλαγόνες», 2003, *Εγκυκλοπαίδεια Μείζονος Ελληνισμού*, Μ. Ασία
2. ↑  Dumbarton Oaks, Catalogue of Byzantine Seals at Dumbarton Oaks and in the Fogg Museum of Art  απο τα Google books
Η **Aθηναΐς** *Φιλόστοργος Α΄*, που το επίθετό της σημαίνει *αυτή που αγαπά τα παιδιά της* (άκμασε τον 1ο αι. π.Χ.), ήταν από τον γάμο της βασίλισσα της Καππαδοκίας.

Βιογραφία
---------

Η Αθηναΐς ήταν μία Ελληνίδα ευγενής με άδηλη καταγωγή. Ήταν σύζυγος τού Καππαδόκη Πέρση ευγενή και βασιλιά Αριοβαρζάνη Α΄ *Φιλορωμαίου*  και μέσω τού γάμου της έγινε βασίλισσα της Καππαδοκίας. Ο Αριοβαρζάνης Α΄ βασίλευσε ως βασιλιάς της Καππαδοκίας από το 95 έως το 63/62 π.Χ.

Φαίνεται ότι όταν ο Αριοβαρζάνης Α΄ βασίλευσε ως βασιλιάς, μετά νυμφεύτηκε την Αθηναΐδα ως βασίλισσά του. Λίγα είναι γνωστά για το πώς βασίλευσε ως βασίλισσα και τη σχέση της με την οικογένειά της. Η Αθηναΐδα γέννησε στον Αριοβαρζάνη Α΄ δύο παιδιά: έναν γιο, τον 

* Αριοβαρζάνη Β΄ *Φιλοπάτορα* , που αργότερα διαδέχθηκε τον πατέρα του ως βασιλιάς και μία κόρη, την
* Ισιάδα *Φιλόστοργο*, που αργότερα παντρεύτηκε τον βασιλιά Αντίοχο Α΄ *Θεό* της Κομμαγηνής.

Η Αθηναΐς είναι επίσης γνωστή μέσω μίας σωζόμενης τιμητικής επιγραφής αφιερωμένης στον γιο της στην Αθήνα, που χρονολογείται από τα μέσα του 1ου αι. π.Χ.:

Ο βασιλιάς Αριοβαρζάνης Φιλοπάτωρ, γιος τού βασιλιά
Αριοβαρζάνη Φιλορωμαίου και της βασίλισσας
Αθηναΐδος Φιλοστόργου, (τιμάται από) εκείνους στους οποίους είχε ανατεθεί
από αυτόν η κατασκευή τού Ωδείου,
Γάιο, και Μάρκο Στάλλιο, γιο του Γαΐου, και
Μελάνιππο, ως ευεργέτης τους.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. 1 2  «Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology, page 403 (V. 1)». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Νοεμβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 8 Ιουνίου 2015.

Πηγές
-----

* 
* Sherk, RK *Rome and the Greek East to the death of Augustus*, Cambridge University Press, 1984