recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Τραγούδια της φωτιάς** είναι ο τίτλος ενός ελληνικού πολιτικού ντοκιμαντέρ, του 1975, σε σκηνοθεσία Νίκου Κούνδουρου.

Υπόθεση
-------

Με αφορμή και επίκεντρο τη μαγνητοσκόπηση δύο πολύ σημαντικών συναυλιών, αυτής που έγινε στο Στάδιο Καραϊσκάκη με το Μίκη Θεοδωράκη και αυτής που έγινε στο γήπεδο του Παναθηναϊκού με το Γιάννη Μαρκόπουλο, αμέσως μετά την πτώση της Χούντας (Ιούλιος 1974) καθώς επίσης και άλλες μαζικές εκδηλώσεις που έγιναν στην Αθήνα το Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς για την πρώτη επέτειο του Πολυτεχνείου. 
Η ταινία αποτυπώνει με γλαφυρότητα και συνέπεια το κλίμα που επικρατούσε μετά την πτώση της Χούντας. Κατά την διάρκεια της ταινίας μιλάει ο αγωνιστής Χρήστος Ρεκλείτης, που έλαβε μέρος στην Αντίσταση εναντίον της δικτατορίας, και ο οποίος περιγράφει όλα τα φριχτά βασανιστήρια στα οποία υπεβλήθη στα χέρια της Ασφάλειας κατά τη διάρκεια της επταετίας, κατονομάζοντας στη διήγησή του όλους τους βασανιστές του.

Άλλα στοιχεία
-------------

Ο Νίκος Κούνδουρος έχει πει για την ταινία αυτή: *«Το μόνο ντοκιμαντέρ που έχω φτιάξει, μια ταινία συντεθειμένη από φωνές και αιτήματα όπως αυτά διαμορφώθηκαν στους δρόμους της Αθήνας αμέσως μετά την παλινόρθωση της Δημοκρατίας. Μια ταινία ωδή στη λευτεριά».*
  

  

Παραγωγή: *Φίνος Φιλμ*

Καλλιτέχνες που συμμετείχαν στις συναυλίες
------------------------------------------

### Συνθέτες

* Μίκης Θεοδωράκης
* Γιάννης Μαρκόπουλος
* Σταύρος Ξαρχάκος

### Ερμηνευτές

* Μαρία Φαραντούρη
* Γιώργος Νταλάρας
* Μάνος Λοΐζος
* Μαρίζα Κωχ
* Μελίνα Μερκούρη
* Νίκος Ξυλούρης
* Λάκης Χαλκιάς
* Αντώνης Καλογιάννης
* Χαράλαμπος Γαργανουράκης
* Λιζέτα Νικολάου

Παραπομπές
----------

1. ↑  Νίκος Κούνδουρος: Ο πατριάρχης του ελληνικού κινηματογράφου, συνέντευξη από Cinephilia.gr

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Τραγούδια της Φωτιάς, Cine.gr
* Τα Τραγούδια Της Φωτιάς(1975)

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Ταινίες σε σκηνοθεσία Νίκου Κούνδουρου |
| --- |
|  |
| 
* *Μαγική πόλις* (1954)
* *Ο δράκος* (1956)
* *Οι παράνομοι* (1958)
* *Το Ποτάμι* (1958)
* *Μικρές Αφροδίτες* (1963)
* *Vortex ή Το πρόσωπο της Μέδουσας* (1967)
* *Τραγούδια της φωτιάς* (1975)
* *1922* (1978)
* *Μπορντέλο* (1985)
* *Μπάυρον, Η Μπαλάντα ενός Δαιμονισμένου* (1992)
* *Οι φωτογράφοι* (1998)
* *Ένα πλοίο για την Παλαιστίνη* (2001)
 |

 |
Αντιπαραβολή του Παλαιού(γκρίζο) και Νέου Κόσμου(πράσινο) αντίστοιχα
Ο **Παλαιός Κόσμος** αποτελείται από τις ηπείρους της Αφρικής, Ευρώπης και Ασίας, ως όρος χρονολογείται από τα τέλη του 16ου αιώνα και χρησιμοποιείται για να περιγράψει την περιοχή του γνωστού κόσμου πριν την ευρωπαϊκή επαφή με την Ήπειρο της Αμερικής στα τέλη του Μεσαίωνα από τον Κολόμβο. Χρησιμοποιείται σε αντιδιαστολή με τον όρο Νέος Κόσμος, ο οποίος περιγράφει την Αμερική κυρίως, καθώς και την Ωκεανία.

Ιστορικό
--------

Στο πλαίσιο της αρχαιολογίας και της μελέτης της παγκόσμιας ιστορίας, ο όρος περιγράφει τα μέρη αυτά του κόσμου τα οποία διατηρούσαν μια έμμεση πολιτιστική και εμπορική επαφή μεταξύ τους ξεκινώντας από την Εποχή του Χαλκού και έπειτα, την οποία έφερε η δημιουργία των πρώτων πολιτισμών, κυρίως στις εύκρατες περιοχές μεταξύ του 45ου και 25ου παράλληλου, στην περιοχή της Μεσογείου, Μεσοποταμίας, Ιρανικού οροπεδίου, Ινδίας και Κίνας.

Κατά την αρχαιότητα, το μεγαλύτερο μέρος των περιοχών αυτών συνδέθηκε κυρίως κατά την διάρκεια της Ελληνιστικής περιόδου, και κατόπιν σε ένα πιο περιορισμένο βαθμό από τη Ρωμαϊκή αντίστοιχη. Η εδραίωση του Δρόμου του Μεταξιού κατά τον Μεσαίωνα, έφερε την πρώτη ευρεία και συστηματική ανταλλαγή αγαθών και πολιτιστικών στοιχείων μεταξύ Ανατολικής Ασίας, Μέσης Ανατολής, Ευρώπης και Βόρειας Αφρικής.

Χρήση
-----

Απεικόνιση του "Παλαιού Κόσμου" στον παγκόσμιο χάρτη του Κλαύδιου Πτολεμαίου. Βυζαντινό αντίγραφο του 1300.
Η αποτύπωση των τριών ηπείρων της Ευρώπης, Ασίας, και Αφρικής ως ένα ενιαίο κόσμο, συναντάται από την αρχαιότητα, με τα όρια του να αποτυπώνονται στο έργο του Κλαύδιου Πτολεμαίου και στις απεικονίσεις του παγκόσμιου χάρτη του, καθώς και από άλλους γεωγράφους της αρχαιότητας οι οποίοι είχαν ταξιδέψει κατά μήκος των ποταμών του Νείλου στην Αφρική, και του Ντον στα όρια του Καυκάσου. Μερικές δεκαετίες μετά την ανακάλυψη της Αμερικής το 1492, εμφανίστηκε και η πρώτη χρήση του όρου "Παλαιός Κόσμος" στα τέλη του 16ου αιώνα.

Ο όρος χρησιμοποιείται επίσης και στη Βιολογία, κυρίως για να περιγράψει τα είδη που ζούν στις αντίστοιχες περιοχές του πλανήτη.

Στην σύγχρονη Γεωγραφία, η περιοχή αυτή περιγράφεται ως Ευρασία ή και Ευρασία-Αφρική.

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **Παλαιός Κόσμος**  |

1. 1 2  (Αγγλικά) «Old World - Merriam Webster dictionary».
2. ↑  «Κόσμος - Λεξικό της Κοινής Νεοελληνικής (παραδείγματα με Παλιό και Νέο κόσμο)».
3. ↑  «Οι πρώτοι πολιτισμοί - του Βαλάντη Στειακάκη, artmag.gr».
4. ↑  «Κεραμική - Μουσείο Ασιατικής Τέχνης Κέρκυρας». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Σεπτεμβρίου 2015.
5. ↑  «Η Εξέλιξη των Πρωτευόντων με έμφαση στον άνθρωπο - Τμήμα Βιολογίας, Πανεπιστήμιο Κρήτης, σελ. 4 (αποθηκευμένη έκδοση)» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 16 Μαΐου 2018.
Ο δίκαιος Μελχισεδέκ κρατών άρτο και οίνος εκρέει εξ αυτού-ο Μελχισεδέκ ως προτύπωση του Χριστού. Εικόνα δια χειρός Φίκου Ο Βιβλικός όρος **Μελχισεδέκ** έχει αποδοθεί παραδοσιακά ως «Βασιλιάς Ειρήνης». Ενώ γενικά θεωρείται προσωπικό όνομα, πιο πρόσφατα έχει θεωρηθεί πιθανότερο να αποτελεί διακριτικό τίτλο.

Στην Αγία Γραφή αναφέρεται ένα πρόσωπο με αυτό το όνομα που αφορά τον ιερέα και βασιλέα της Σαλήμ (που ταυτίζεται με την πόλη, που αργότερα έγινε γνωστή ως Ιερουσαλήμ). Όταν ο Άβραμ (Αβραάμ) νίκησε τον βασιλιά του αρχαίου Ελάμ, Χοδολλογομόρ και τους άλλους συμμάχους του στην κοιλάδα Σιδδίμ, ο Μελχισεδέκ έφερε στον πατριάρχη του Ισραήλ Αβραάμ «άρτο και οίνο» και τον ευλόγησε στο όνομα "του Θεού του Υψίστου". Ο Αβραάμ του έδωσε «το ένα δέκατο» από όλα τα λάφυρα των εχθρών του. (Γένεση 14:18-20).

  

Σύμφωνα με την Προς Εβραίους επιστολή, ο Μελχισεδέκ ήταν "απάτωρ, αμήτωρ, αγενεαλόγητος, μήτε αρχήν ημερών μήτε ζωής τέλος έχων" (Εβρ. 7,3) και πράγματι, η Αγία Γραφή δεν κάνει λόγο για τον πατέρα, τη μητέρα, τη γέννηση, τη γενεαλογία ή τον θάνατό του. 
Θεωρείται ως προφητικός τύπος του Μεσσία καθώς με μοναδικό και άνευ προηγουμένου τρόπο υπήρξε ταυτόχρονα ιερέας και βασιλέας. Η ιερατική ιδιότητά του προηγείται κατά πολύ εκείνης του Ααρωνικού ιερατείου, μετά τη θέσπιση του Μωσαϊκού Νόμου. Στον Ψαλμό 110:4 αναφέρεται προφητικά για τον Μεσσία: «**Σύ ει ιερεύς, εις τον αιώνα κατά την τάξιν Μελχισεδέκ**». Δηλαδή «*Εσύ είσαι παντοτεινός ιερέας κατά θέση και αξίωμα Μελχισεδέκ*» ή «*Εσύ είσαι ιερέας για πάντα όπως ο Μελχισεδέκ*» (*ΜΠΚ*). Το προφητικό αντίτυπο σχολιάζει ο απόστολος Παύλος προσδίδοντας στο όνομα τίτλο αλλά και θρησκευτικό βαθμό: «*όπου πρόδρομος υπερ ημών εισήλθεν Ιησούς κατά την τάξιν Μελχισεδέκ αρχιερεύς γενόμενος εις τον αιώνα*» (Εβραίους 6:20) που κατά *ΜΠΚ* μεταφράζεται «*Ο Ιησούς, αρχιερέας για πάντα όπως ο Μελχισεδέκ*». 
Η μνήμη του τιμάται την Κυριακή των Προπατόρων, η οποία είναι κινητή εορτή.

Σημείωση: 
Αν και κατά τον 2ο αιώνα μ.Χ. εμφανίσθηκε πλήθος αιρετικών καλούμενοι «Μελχισεδεκίτες» που πρέσβευαν τον *Μελχισεδέκ* της Βίβλου ως "μεγάλη δύναμη" που υπερείχε ακόμη και του Ιησού, εκτός της Αγίας Γραφής δεν υπάρχει καμία άλλη ιστορική πηγή που να αναφέρεται στο όνομα αυτό.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.jewishvirtuallibrary.org/abraham.
2. ↑  biography/Melchizedek.

Βιβλιογραφία
------------

* Παλαιά Διαθήκη Γένεση, Ψαλμοί,
* Καινή Διαθήκη προς Εβραίους επιστολή,
* *The Anchor Bible Dictionary*, Τόμος 4, 1992, Εκδ. Doubleday, στην αγγλική.
* *The Interpreter's Dictionary of the Bible*, Τόμος 3, 2000, Abingdon Press, στην αγγλική.
* Οι προΑγγελοι του Ιησού Χριστού*, 2005, Χάρης Κ. Σκαρλακίδης, στην Ελληνικήν.*

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Melchizedek στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 283467894
* GND: 118580515
* NKC: uk2005277718

 |

 |
Ο **Αντώνης Καρπετόπουλος** (22 Αυγούστου 1969) είναι Έλληνας δημοσιογράφος και αθλητικογράφος.

Βιογραφικό
----------

Γεννήθηκε στο Βόλο στις 22 Αυγούστου 1969. Σπούδασε νομικά και δημοσιογραφία στην Ρώμη της Ιταλίας. Ενώ σπούδαζε, ξεκίνησε τη συνεργασία του με το Φίλαθλο, γράφοντας αρχικά για το ευρωπαϊκό και διεθνές ποδόσφαιρο.

Στο Φίλαθλο γνωρίστηκε με τον Αντώνη Πανούτσο, με τον οποίο αργότερα συνεργάστηκαν τηλεοπτικά. Έχει επίσης εργαστεί στην Καθημερινή, το Βήμα, την Sportime, την SportDay και, ραδιοφωνικά, στον ΣΠΟΡ FM (νυν BwinΣΠΟΡ FM 94.6).

Τηλεοπτικά, έχει παρουσιάσει διάφορες εκπομπές από το 2001 μέχρι και σήμερα, πολλές φορές σε συνεργασία με τον Αντώνη Πανούτσο. Τα τελευταία χρόνια εργάζεται στα κανάλια της Nova.

Μεγαλύτερη επιτυχία του διδύμου Πανούτσος - Καρπετόπουλος θεωρείται η καθημερινή εκπομπή «Tora Tora Tora», που παρουσίαζαν το Μάιο και τον Ιούνιο του 2002 για το Παγκόσμιο Κύπελλο ποδοσφαίρου εκείνης της χρονιάς στα γήπεδα της Ιαπωνίας και της Νότιας Κορέας.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Ο διεφθαρμένος ηγέτης
2. ↑  «Βιογραφικό Καρπετόπουλου». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Οκτωβρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 19 Οκτωβρίου 2019.
3. 1 2  «Αντώνης Καρπετόπουλος». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Οκτωβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 21 Δεκεμβρίου 2020.
Ο **Τομάζι Κουλιμοετόκε Β΄** (*Tomasi Kulimoetoke II*) ήταν ο 50ός παραδοσιακός Βασιλιάς του Βαλίς (πολυνησιακά: Ουβέα). Γεννήθηκε στις 26 Ιουλίου 1918 και ενθρονίστηκε στις 12 Μαρτίου 1959. Το 1961 υπέγραψε σύμφωνο με τη Γαλλία και κατέστησε τη χώρα του υπερπόντιο έδαφος της Γαλλίας. Το 2005, ο Βασιλιάς λίγο έλειψε να απωλέσει τον θρόνο του, μετά τον θάνατο ενός πεζού σε τροχαίο που προκάλεσε ο εγγονός του Τομάζι, υπό την επήρεια αλκοόλ. Τότε, μεταρρυθμιστές επεχείρησαν να ανατρέψουν τον Βασιλιά και να βάλουν στη θέση του το Sosefo Mautamakia, στέψη που ποτέ δεν έγινε εξαιτίας των ταραχών που επακολούθησαν. Η Γαλλία στήριξε τον Βασιλιά, ο οποίος παρέμεινε. Ο εγγονός του παραδόθηκε στις γαλλικές αρχές. Ο Τομάζι παρέμεινε Βασιλιάς μέχρι τον θάνατό του, στις 7 Μαΐου του 2007. Με βάση την παράδοση των νησιών, θεωρείται ταμπού να ακουστεί κάτι για θέμα διαδοχής του αποβιώσαντος, επί 6 μήνες. Ο διάδοχός του, Καπιλιέλε Φαουπάλα, ανήλθε στον θρόνο στις 25 Ιουλίου του 2008.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.rnzi.com/pages/news.php?op=read&id=32021.
2. ↑  PREX9802682D.

Πηγές
-----

* Νεκρολογία
Συντεταγμένες: 51°46′17.15″N 19°27′48.31″E﻿ / ﻿51.7714306°N 19.4634194°E﻿ / 51.7714306; 19.4634194

Το **Hotel Polonia Palast**\*\* είναι ξενοδοχείο στο Λοτζ της Πολωνίας, στην οδό Γκάμπριελ Ναρουτόβιτς 38.

Ιστορία
-------

Το Ξενοδοχείο *Pałac Polonia* χτίστηκε τα έτη 1910 - 1912, στην τότε διασταύρωση των οδών Ντζιέλνα και Βιντζέφσκα. Η ιδέα για την κατασκευή του δόθηκε από την οικογένεια Ντομπρίνσκι. Η πρόσοψη του ξενοδοχείου σχεδιάστηκε από τον Ρούντολφ Κόλοχ από Βρότσουαφ. Οι προσόψεις είχαν μια κλασική μορφή με πρωτοποριακό σώμα από αυλακωτούς ημικίονες. Πάνω τους στέκονταν αλληγορικές φιγούρες γυναικών με αρχαίες ενδυμασίες.

Το κτίριο ήταν πολύ μοντέρνο, καθώς διέθετε κεντρική θέρμανση, ηλεκτρικό φωτισμό, ανελκυστήρα τελευταίας τεχνολογίας, στεγνοκαθαριστήριο, τηλέφωνα, τρεχούμενο νερό και πλούσιο εξοπλισμό. Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι ιδιοκτήτες του ξενοδοχείου ήταν τα αδέρφια Λεόπολντ Ντομπζίνσκι και Μαουρίτσι Ντομπζίνσκι. Στη δεκαετία του 1920, κατά τη διάρκεια μιας γενικής ανακαίνισης, το όνομα άλλαξε σε *Polonia-Palast*. Το 1939 το όνομα άλλαξε ξανά, αυτή τη φορά σε *Polonia*. Μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το κτίριο καταλήφθηκε από τον Κόκκινο Στρατό και μετατράπηκε σε στρατιωτικό νοσοκομείο.

Τον Ιανουάριο του 1946 παραδόθηκε στις αρχές της πόλης, οι οποίες το υπήγαγαν στην εταιρεία *Hotele Miejskie*. Το κτίριο ανακαινίστηκε πλήρως τα έτη 1969 - 1972. Δημιουργήθηκαν στοές κατά μήκος της πρόσοψης του κτιρίου και της διασταύρωσης των οδών Κιλίνσκι και Ναρουτόβιτς.

Το 2009, ολοκληρώθηκε μια γενική ανακαίνιση. Η πρόσοψη και το εσωτερικό του κτιρίου ανακαινίστηκαν. Εκτός από την αποκατάσταση της προηγούμενης εμφάνισής του, αποφασίστηκε να επιστρέψει στο όνομα *Polonia Palast*. 10 χρόνια αργότερα το όνομα άλλαξε σε *Pałac Polonia*.

Το κτίριο είναι εγγεγραμμένο στο μητρώο μνημείων με τον αριθμό Α/352 της 31ης Μαρτίου 1994.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 16  Νοεμβρίου 2018.
2. ↑  «Hotel Polonia Palace - Hotel Polonia Palast in very central position in the city of Lodz, Gabriela Narutowicza street number 38, Lodz, Poland, Europe». *alamy.com*.
3. ↑  «pow. bełchat» (PDF). *nid.pl* (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 3 Απριλίου 2023. Ανακτήθηκε στις 1 Μαρτίου 2023.

Βιβλιογραφία
------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Hotel Polonia Palast** |

* Krzysztof Stefański: *Κτίρια κοινής ωφέλειας*, Λοτζ 2000, (ISBN 83-86699-45-0)
* Robert Ligocki: *Monograph of the Polonia Palast κατάλυμα facility in Łódź*, Λοτζ 2008, μεταπτυχιακή εργασία που γράφτηκε στο Ινστιτούτο Αστικής Γεωγραφίας και Τουρισμού, Πανεπιστήμιο του Λοτζ
* Wiesław Pierzchała: *Hotel z belwederem i damami greckimi*, Dziennik Łódzki της 7ης Μαΐου 2010, [σε:]
Η **εθνική ομάδα χόκεϊ επί πάγου ανδρών του Καναδά** εκπροσωπεί τον Καναδά στις διεθνείς διοργανώσεις χόκεϊ επί πάγου. Η ομάδα τελεί υπό την εποπτεία της Καναδικής Ομοσπονδίας Xόκεϊ επί Πάγου (HC), μέλους της Διεθνούς Ομοσπονδίας Χόκεϊ επί Πάγου. Από το 1920 έως το 1963, η διεθνής εκπροσώπηση του Καναδά γινόταν από ανώτερες ομάδες ερασιτεχνικών συλλόγων. Η εθνική ομάδα ανδρών του Καναδά ιδρύθηκε το 1963 από τον Φάδερ Ντειβιντ Μπάουερ ως μέλος της Καναδικής Ερασιτεχνικής Ομοσπονδίας Χόκεϋ, που αγωνιζόταν έξω από το Πανεπιστήμιο της Βρετανικής Κολομβίας. Το ψευδώνυμο «Team Canada» (Équipe Canada) χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στη Σειρά Κορυφής του 1972 και αποτελεί το επίσημο ψευδώνυμο της καναδικής εθνικής ομάδας από τότε.

Ο Καναδάς είναι η κορυφαία εθνική ομάδα χόκεϊ επί πάγου σε διεθνές επίπεδο, νικήτρια της Σειράς Κορυφής του 1972 κατά της Σοβιετικής Ένωσης, τέσσερα από τα πέντε Κύπελλα του Καναδά που χρονολογούνται από το 1976, εννέα ολυμπιακά χρυσά μετάλλια (τα περισσότερα στον κόσμο), συμπεριλαμβανομένων τριών από τα τελευταία τέσσερα: Σολτ Λέικ Σίτι 2002, Βανκούβερ 2010 και Σότσι 2014. Είναι 26 φορές παγκόσμια πρωταθλήτρια IIHF και νικήτρια του Παγκοσμίου Κυπέλλου Χόκεϊ του 2004 και του 2016. Ο Καναδάς είναι μέλος των λεγόμενων «Big Six», των έξι ισχυρότερων εθνικών ομάδων ανδρών, μαζί με την Τσεχία, τη Φινλανδία, τη Ρωσία, τη Σουηδία και τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Ιστορία
-------

Το χόκεϊ ήταν ανέκαθεν το εθνικό χειμερινό άθλημα του Καναδά, και οι Καναδοί εξαιρετικά παθιασμένοι με το παιχνίδι. Ο Καναδάς εκπροσωπήθηκε για πρώτη φορά διεθνώς στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1910 από τους Όξφορντ Κανάντιενς, μια ομάδα Καναδών από το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Εκπροσώπησαν τον Καναδά και πάλι στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1912.

Από το 1920 έως το 1963, οι ανώτερες ομάδες ερασιτεχνικών συλλόγων που εκπροσωπούσαν τον Καναδά ήταν συνήθως οι πιο πρόσφατες πρωταθλήτριες του Allan Cup. Η τελευταία ομάδα ερασιτεχνικού συλλόγου από τον Καναδά που κέρδισε χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα ήταν οι Τράιλ Σμόουκ Ίτερς το 1961. Μετά το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1963, ο Φάδερ Ντειβιντ Μπάουερ ίδρυσε την εθνική ομάδα ως μόνιμο ίδρυμα. Η νέα μόνιμη εθνική ομάδα αγωνίστηκε για πρώτη φορά στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς του 1964.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Hockey Canada». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Απριλίου 2007. Ανακτήθηκε στις 16 Φεβρουαρίου 2018.
2. ↑  «NHL announces World Cup of Hockey for 2016». The Canadian Press. 24 Ιανουαρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 29 Ιανουαρίου 2015.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος
Ο **Αλφρέδος**, γερμ. Alfred (11 Ιουνίου 1842 - 8 Οκτωβρίου 1907) από τον Οίκο του Λίχτενσταϊν ήταν εγγονός του Ιωάννη Α΄ και πάππος του Φραγκίσκου Ιωσήφ Β΄ πριγκίπων του Λίχτενσταϊν.

Ο Αλφρέδος, εξάδελφος των Ιωάννη Β΄ και Φραγκίσκου Α΄ πριγκίπων του Λίχτενσταϊν.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Φραγκίσκου ντε Πάουλα και της Ιωσηφίνας-Ιουλίας-Ευδοξίας, κόρης του Άλφρεντ-Βόιτσεκ Ποτόκι, ευγενούς από την Πολωνία.

Εξαδέλφια του ήταν ο Ιωάννης Β΄, ο Φραγκίσκος Α΄ και η Ενριέττα-Μαρία-Νορμπέρτα, την οποία νυμφεύτηκε.

Χρίστηκε ιππότης του Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρατος στην Αυστρία το 1903.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε το 1865 την εξαδέλφη του Ενριέττα-Μαρία-Νορμπέρτα των Λίχτενσταϊν, κόρη του Άλοϋς Β΄ πρίγκιπα του Λίχτενσταϊν και είχε τέκνα:

* Φραντσίσκα-Μαρία-Ιωάννα 1866-1939, άγαμη.
* Φραγκίσκος ντε Πάουλα-Μαρία 1868-1929, άγαμος.
* Άλοϋς 1869-1955. γιος του ήταν ο:
	+ Φραγκίσκος-Ιωσήφ Β΄ 1906-1989, πρίγκιπας του Λίχτενσταϊν.
* Μαρία-Θηρεσία-Ιουλία 1871-1964, άγαμη.
* Ιωάννης 1873-1959.
* Αλφρέδος-Ρόμαν 1875-1930. Γιος του ήταν ο:
	+ Ερρίκος 1916-1991. Νυμφεύτηκε την Ελισάβετ των Αψβούργων-Λωρραίνης και γιος του ήταν ο:
		- Βικέντιος 1950-2008.
* Ερρίκος-Άλοϋς-Μαρία-Ιωσήφ 1877-1915.
* Κάρολος-Άλοϋς 1878-1955.
* Γεώργιος-Χάρτμανν-Ιωσήφ-Μαρία-Ματθαίος 1880-1931, Βενεδικτίνος μοναχός στη Πράγα.

Πηγές
-----

* Find thw Grave
Η **İnkılâpçı** ("Επαναστάτης") ήταν μια εβδομαδιαία εφημερίδα στην Κύπρο, που έκλεισε το 1955. Η εφημερίδα δημοσιευόταν στη Λευκωσία.

Ιστορία
-------

Η İnkılâpçı *(Επαναστατικός)* πρωτοεκδόθηκε στις 13 Σεπτεμβρίου 1955.

Η εφημερίδα θα δημοσιεύεται για 12 εβδομάδες, όπου κατά την περίοδο αυτή θεωρείται η φωνή των εργατικών τάξεων. Δημοσίευσε άρθρα σχετικά με όλα τα σημαντικά κοινωνικά και οικονομικά θέματα εκείνων των ημερών. Αλλά μετά την κήρυξη της κατάσταση έκτακτης ανάγκης από τη Βρετανική αποικιακή διοίκηση στις 14 Δεκεμβρίου 1955, η εφημερίδα έκλεισε μαζί με την ημερήσια εφημερίδα του ΑΚΕΛ Νέος Δημοκράτης. Αρχικά, το ΑΚΕΛ και στη συνέχεια οι οργανισμοί αριστεράς των χωρικών, η σοσιαλιστική νεολαία και οι γυναικείες οργανώσεις απαγορεύτηκαν, με πολλούς αριστερούς να συλλαμβάνονται και να φυλακίζονται.

Όπως μπορεί να γίνει κατανοητό από το άρθρο υπό τον τίτλο "Απειλή", που δημοσιεύτηκε στο τελευταίο τεύχος της İnkılâpçı στις 12 Δεκεμβρίου 1955, η τότε Τουρκοκυπριακή ηγεσία και οι υπόγειες οργανώσεις της έστειλαν απειλητικές επιστολές στην εκδοτική ομάδα της İnkılâpçı, όπως "σταματήστε τη δημοσίευση του İnkılâpçı, θα σκοτωθείτε, τα κεφάλια σας θα καταστραφούν".

Αρκετά χρόνια μετά το κλείσιμο της εφημερίδας, ο πρώην συντάκτης της, Φαζίλ Οντέρ, δολοφονήθηκε στις 24 Μαΐου 1958 από τον Τουρκική Οργάνωση Αντίστασης. Ο Χουλούς Ιμπραήμ, συνιδρυτής της İnkılâpçı, έφυγε για το Λονδίνο την ίδια μέρα με τον θάνατο του Οντέρ για να σώσει τη ζωή του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  An Overview of the past and present of the Turkish Cypriot left[*νεκρός σύνδεσμος*]
2. ↑  «Yeraltı Notları (Turkish)». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 1 Αυγούστου 2018.
3. ↑  «Tetikçileri biliyor (Turkish)». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 1 Αυγούστου 2018.
Συντεταγμένες: 52°15′N 20°19′E﻿ / ﻿52.250°N 20.317°E﻿ / 52.250; 20.317

Η **Ζελαζόβα Βόλα** (πολωνικά: Żelazowa Wola) είναι χωριό της Γκμίνα Σοχάτσεφ, στο Πόβιατ Σοχάτσεφ του Βοεβοδάτου Μασοβίας, στην ανατολική-κεντρική Πολωνία. Βρίσκεται στον ποταμό Ουτράτα, περίπου 8 χλμ. βορειοανατολικά του Σοχάτσεφ και 46 χλμ. δυτικά της Βαρσοβίας.

Το όνομα σημαίνει «Σιδερένια θέληση» στα πολωνικά. Το χωριό είναι η γενέτειρα του Πολωνού πιανίστα και συνθέτη Φρεντερίκ Σοπέν. Είναι γνωστό για το γραφικό μασοβιανό τοπίο του, που περιλαμβάνει πολυάριθμα ελικοειδή ρέματα που περιβάλλονται από ιτιές και λόφους.

Το 1909, για τον εορτασμό της εκατονταετηρίδας του Σοπέν, ο Ρώσος συνθέτης Σεργκέι Λιαπούνοφ έγραψε το συμφωνικό ποίημα *Zhelazova Vola* (Żelazowa Wola), Op. 37 (ρωσικά: Желязова-Воля‎), «στη μνήμη του Σοπέν».

 Μνημείο του Φρεντερίκ Σοπέν στη Ζελαζόβα Βόλα, του Γιούζεφ Γκοσουάφσκι
Στεγασμένο σε ένα παράρτημα στο σπίτι του Σοπέν, που περιβάλλεται από ένα πάρκο, βρίσκεται ένα μουσείο αφιερωμένο στον συνθέτη. Το καλοκαίρι, συναυλίες της μουσικής του πραγματοποιούνται από πιανίστες από όλο τον κόσμο, οι οποίοι παίζουν μέσα στο σπίτι της οικογένειας για το κοινό στον κήπο του μουσείου. Σε ένα παρακείμενο πάρκο βρίσκεται ένα μνημείο του πιανίστα, σχεδιασμένο από τον Γιούζεφ Γκοσουάφσκι.

Παραπομπές
----------

1. ↑  bdl.stat.gov.pl/api/v1/data/localities/by-unit/071427328072-0738668?var-id=1639616&format=jsonapi. Ανακτήθηκε στις 5  Οκτωβρίου 2022.
2. ↑  «Κεντρική Στατιστική Υπηρεσία (ΚΣΥ) - Εθνικό Μητρώο Εδαφικής Κατανομής Γης» (στα Πολωνικά). 1 Ιουνίου 2008.
3. ↑  Crocks Newsletter
4. ↑  Rudzka, Anna· Hanna Wróblewska-Straus (2009). «O pomniku romantycznym słów kilka». *Józef Gosławski. Rzeźby, monety, medale* (στα Πολωνικά). Βαρσοβία: Alegoria. σελίδες 32–33. ISBN 978-83-62248-00-1.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* *Η Πολωνία του Σοπέν. Żelazowa Wola*

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Πολωνία
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 125564620
* LCCN: n85330547
* NKC: ge644191

 |

 |
Καφέ Οριέντε
Το **Καφέ ντε Οριέντε** (*Cafe de Oriente*), ένα από τα πιο δημοφιλή καφε-ζαχαροπλαστεία της Παλιάς Μαδρίτης, βρίσκεται στην Πλάθα δε Οριέντε (Plaza de Oriente) της ισπανικής πρωτεύουσας, απέναντι από τα Βασιλικά Ανάκτορα, το Παλάθιο Ρεάλ (*Palacio Real*), και τον νεογοτθικό καθεδρικό ναό της Μαδρίτης, τη Νουέστρα Σενιόρα δε λα Αλμουδένα (*Almudena Cathedral*). 

Στη σημερινή θέση του υπήρχε αρχικά το μοναστήρι του Φραγκισκανικού Τάγματος των Ανυπόδητων (*Descalzos*), που είχε ιδρυθεί από τον βασιλιά Φίλιππο τον Γ' το 1613.

Το κομψό κτίριο που στεγάζει σήμερα το "Καφέ Οριέντε", αν και σχετικά πρόσφατο (1982), συγκεντρώνει την αφρόκρεμα της κοινωνικής ελίτ της ισπανικής πρωτεύουσας, καθώς και εκπροσώπους της τέχνης και των γραμμάτων. Συγγραφείς και καλλιτέχνες συγκεντρώνονται στην υπόγεια αίθουσα του "καφέ", με τις θολωτές από τούβλο οροφές, και συνεχίζουν τις πατροπαράδοτες "τερτούλιας" (*tertulias*), συζητώντας για πολιτικά θέματα, απαγγέλοντας ποίηση ή σχολιάζοντας πρόσωπα και πράγματα της κοινωνικής ζωής.

Στο "Καφέ Οριέντε", όπως αναφέρεται, ο ζωγράφος Σαλβαδόρ Νταλί έφτιαξε το 1924 ένα σκίτσο από μελάνι του Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα, που κι αυτός ήταν τακτικός θαμώνας του. Ανάμεσα σ' άλλες προσωπικότητες, το "Καφέ Οριέντε" επισκεπτόταν συχνά και ο διάσημος Ισπανός ταυρομάχος Ιγνάθιο Σάντσεθ Μεχίας (Ignacio Sánchez Mejίas, 1891 - 1934), για τον οποίο ο Λόρκα έγραψε το περίφημο ποίημά του "Θρήνος για τον Ιγνάθιο Σάντσεθ Μεχίας" (Μαδρίτη, 1935).

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Καφέ ντε Οριέντε** |

* *Noel Riley Fitch: "The Grand Literary Cafes of Europe", New Holland Publishers (UK) Ltd, London, 2006.*
|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **Κιπίνα**  |

Η **Ιερά Μονή Κηπίνας** είναι παλαιό μοναστήρι -μοναδικής αρχιτεκτονικής κατασκευής- που βρίσκεται στα βόρεια Τζουμέρκα, και είναι δομημένο εξ’ ολοκλήρου μέσα σε απόκρημνο, κατακόρυφο βράχο, κοντά στο χωριό Καλαρρύτες του νομού Ιωαννίνων.
 Είναι ανδρική μονή που είναι αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου.

Συντεταγμένες: 39°34′00″N 21°07′45″E﻿ / ﻿39.5667931°N 21.1292496°E﻿ / 39.5667931; 21.1292496

Η μονή ως κατασκευή υψώνεται επάνω από τον ομώνυμο Καλαρρυτιώτικο ποταμό και η πρόσβαση σε αυτή είναι εφικτή μόνο από μικρό μονοπάτι το οποίο είναι λαξευμένο μέσα στο βράχο, με κεντρική είσοδο μια ξύλινη γέφυρα. Ονομάσθηκε έτσι («Κηπίνα»), από τους κήπους που παλαιότερα καλλιεργούσαν οι μοναχοί της στη εκεί περιοχή.

Σε παλαιά γραπτά κείμενα υπάρχει αναφορά ότι ιδρύθηκε το 1212 από τον Αρχιεπίσκοπο Γρηγόριο, αν και υπάρχει η άλλη άποψη ότι ιδρύθηκε τον 13ο αιώνα από μοναχούς της Μονής Βύλιζας. Κατά τον 18ο αιώνα η μονή γνώρισε ιδιαίτερη άνθηση ενώ τον 19ο αιώνα εγκαταλείφθηκε και το 1931 έγινε μετόχι της μονής Τσούκας.

Φέρει μια μικρών διαστάσεων μονόκλιτη βασιλική με νάρθηκα και στο εσωτερικό της έχει διακόσμηση με τοιχογραφίες από τον 17ο αιώνα. Το τέμπλο είναι ξυλόγλυπτο και φέρει επιχρυσωμένη ένθεση. Το καθολικό έχει ως στέγη τον φυσικό βράχο, ο οποίος έχει λαξευτεί με τέτοιο τρόπο ώστε να σχηματίζει ένα κανονικό ομοιόμορφο θόλο.

Σήμερα τα κελιά της μονής είναι ανακαινισμένα και συντηρημένα, διαμορφωμένα με ξύλινα στοιχεία που συνθέτουν ένα αρχιτεκτονικό συγκρότημα σε δύο επίπεδα, που είναι εναρμονισμένο με τα βράχια και τα εν γένει φυσικά στοιχεία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Ιερά Μονή Κηπίνας - Ιερές Μονές». *ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΙ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΟΙ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΙ*. Ανακτήθηκε στις 11 Ιουνίου 2023.
2. ↑  «ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΚΗΠΙΝΑΣ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ». *Μοναστήρια της Ελλάδος*. 9 Σεπτεμβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 11 Ιουνίου 2023.
3. ↑  Βασιλείου, Καλλιόπη (4 Νοεμβρίου 2022). «Μονή Κηπίνας: H αινιγματική «Σουμελά της Ηπείρου»». *travel.gr*. Ανακτήθηκε στις 11 Ιουνίου 2023.
4. ↑  Asteri, Electra (18 Οκτωβρίου 2019). «Ιερά Μονή Κηπίνας: Το υπέροχο μοναστήρι που είναι λαξευμένο μέσα στον βράχο». *Happy Traveller - Ταξιδιωτικό site... από αληθινούς ταξιδιώτες!*. Ανακτήθηκε στις 11 Ιουνίου 2023.
Το Βυζαντινό φρούριο των Σερρών
Το **Θέμα Σερρών**, ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, ήταν ένα από τα μικρά σε έκταση αλλά και συνοριακά Θέματα που αποκαλούνταν και στρατηγίδες, κατά τον 11ο αιώνα.. Το θέμα περιελάμβανε την περιοχή των σημερινών Σερρών, διοικητικά χωριζόταν σε κατεπανίκια, όπως το Καπετανίκιον Σερρών.

Το θέμα αναφέρεται το 1062 το 1063 σε δωρεές σε Μονές και στο τυπικό του Γρηγορίου Πακουριανού το 1083. Πιστεύεται ότι ήταν μικρή στρατιγίδα υπαγόμενη στο Θέμα Στρυμώνος αφού οι διοικητές του είχαν και τον τίλο του διοικητή-δούξ Στρυμώνος. 

Γνωστοί διοικητές ήταν οι :

* Θεόδωρος Δαλασσηνός, γύρω στο 1063

Παραπομπές
----------

1. ↑  Andrew Rossos, σελ. 35
2. ↑  Κοντογιαννοπούλου, σελ. 164
3. ↑  Dēmētrēs K. Samsarēs
4. 1 2 3  Κυριαζόπουλος, σελ. 248

Πηγές
-----

* Κυριαζόπουλος, Χρίστος (1997, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ)), Η Θράκη κατά τους 10ο - 12ο αιώνες: συμβολή στη μελέτη της πολιτικής, διοικητικής και εκκλησιαστικής της εξέλιξη
* Andrew Rossos, Macedonia and the Macedonians: A History
* Η Εσωτερική πολιτική του Ανδρόνικου Β' Παλαιολόγου (1282-1328): διοίκηση-οικονομία, Αναστασία Κοντογιαννοπούλου, Κέντρο Βυζαντινών Ερευνών, 2004
* Hē koinotēs tou Hagiou Pneumatos Serrōn epi Tourkokratias, Dēmētrēs K. Samsarēs, D.K. Samsarēs, 1971
Παγκόσμιος χάρτης που απεικονίζει τις χώρες που βρίσκονται πλησιέστερα στους στόχους του SDG (σκούρο μπλε) και εκείνες που αντιμετωπίζουν τις μεγαλύτερες προκλήσεις για να τους πλησιάσουν. (γαλάζιο χρώμα).  
Οι **στόχοι για την βιώσιμη ανάπτυξη** (**ΣΒΑ**, αγγλικά: SDGs) είναι μία δέσμη στόχων που αφορά την μελλοντική διεθνή ανάπτυξη. Υιοθετήθηκαν στις 25 Σεπτεμβρίου 2015 κατά τη 70η Γενική Συνέλευση των **Ηνωμένων Εθνών**. Αποτελούν μία συλλογική προσπάθεια για ένα κόσμο δικαιότερο, πιο ειρηνικό και ευημερούντα, και έναν υγιή πλανήτη. Θεωρείται ως μια πρόσκληση για αλληλεγγύη μεταξύ των γενεών και σπουδαίο καθήκον, καθώς είναι μία επένδυση στην ευημερία των νέων.

Θεσπίστηκαν από τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών και προβλήθηκαν ως οι παγκόσμιοι στόχοι για την βιώσιμη ανάπτυξη. Αντικατέστησαν τους στόχους ανάπτυξης για τη χιλιετία, των οποίων το χρονοδιάγραμμα επίτευξης εξέπνευσε στο τέλος του 2015. Οι ΣΒΑ θα υλοποιηθούν από το 2015 έως το 2030. Η δέσμη αποτελείται από 17 στόχους και 169 συνδεόμενους σκοπούς με αυτούς τους στόχους. Η Ατζέντα 2030 προωθεί την ενσωμάτωση και των **τριών διαστάσεων της βιώσιμης ανάπτυξης** – **κοινωνική, περιβαλλοντική και οικονομική**

Στόχοι
------

Τον Αύγουστο του 2015, 193 χώρες συμφώνησαν στην επίτευξη των ακόλουθων 17 στόχων:

Οι 17 στόχοι για τη βιώσιμη ανάπτυξη σε εποπτική μορφή.
Αφίσα 17 Παγκόσμιων Στόχων
1. Μηδενική φτώχεια
2. Μηδενική πείνα
3. Καλή υγεία και ευημερία
4. Ποιοτική εκπαίδευση
5. Ισότητα των φύλων
6. Καθαρό νερό και αποχέτευση
7. Φτηνή και καθαρή ενέργεια
8. Αξιοπρεπής εργασία και οικονομική ανάπτυξη
9. Βιομηχανία, καινοτομία και υποδομές
10. Λιγότερες ανισότητες
11. Βιώσιμες πόλεις και κοινότητες
12. Υπεύθυνη κατανάλωση και παραγωγή
13. Δράση για το κλίμα
14. Ζωή στο νερό
15. Ζωή στη στεριά
16. Ειρήνη, δικαιοσύνη και ισχυροί θεσμοί
17. Συνεργασία για τους στόχους

Δείτε επίσης
------------

* Στόχοι Ανάπτυξης Χιλιετίας

Παραπομπές
----------

1. ↑  Sachs, J. Schmidt-Traub, G. Kroll, C. Lafortune, G. Fuller, G. (2019): Sustainable Development Report 2019. New York: Bertelsmann Stiftung and Sustainable Development Solutions Network (SDSN)
2. 1 2  «Γενική Γραμματεία Νομικών και Κοινοβουλευτικών Θεμάτων - Στόχοι Βιώσιμης Ανάπτυξης». *gslegal.gov.gr*. Ανακτήθηκε στις 14 Ιουνίου 2021.
3. ↑  UNO (16 Μαΐου 2019). «ΣΤΟΧΟΣ 5 - ΙΣΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΦΥΛΩΝ». *Περιφερειακό Κέντρο Πληροφόρησης του ΟΗΕ - Greece*. Ανακτήθηκε στις 14 Ιουνίου 2021.
4. ↑  «Technical report by the Bureau of the United Nations Statistical Commission (UNSC)on the process of the development of an indicator framework for the goals and targets of the post-2015 development agenda - working draft» (PDF). Μαρτίου 2015. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 3 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 1 Μαΐου 2015.
5. ↑  «Στόχοι για τη Βιώσιμη Ανάπτυξη». *UNRIC*.
6. ↑  Περιφερειακό Κέντρο Πληροφόρησης του ΟΗΕ (12 Μαΐου 2022). «ΣΤΟΧΟΣ 2 – ΜΗΔΕΝΙΚΗ ΠΕΙΝΑ». Ανακτήθηκε στις 12 Μαΐου 2022.
7. ↑  «ΣΤΟΧΟΣ 7- ΦΤΗΝΗ ΚΑΙ ΚΑΘΑΡΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ». ΗΝΩΜΕΝΑ ΕΘΝΗ, ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗΣ ΤΟΥ ΟΗΕ. Ανακτήθηκε στις 8 Μαΐου 2022.
LibreOffice Writer
**Επεξεργαστής εγγράφων** (**word processor**) ή, πιο τυπικά, 
**σύστημα προετοιμασίας εγγράφων**, είναι μια συσκευή (παλαιότερα) ή μια εφαρμογή υπολογιστή που χρησιμοποιείται για την *δημιουργία* και την *επεξεργασία* (σύνθεση, διόρθωση, μορφοποίηση και, πιθανώς, εκτύπωση) διαφόρων εγγράφων. Σύγχρονοι επεξεργαστές εγγράφων, σε αντίθεση με τους επεξεργαστές κειμένου, προσφέρουν δυνατότητες μορφοποίησης του κειμένου (όπως αλλαγή γραμματοσειράς, χρώματος, κλπ.), προσθήκη πολυμέσων και εξωκειμενικών μετα-στοιχείων (όπως μέγεθος χαρτιού, περιθώρια, κλπ.).

Λογισμικό επεξεργασίας κειμένου
-------------------------------

Οι πρώτες εφαρμογές που μπορούσαν να χειριστούν ένα κείμενο ως έγγραφο εμφανίστηκαν στα μέσα της δεκαετίας του '70, με πρωτοπόρες το Electric Pencil του Michael Shrayer (για γραφικούς σταθμούς εργασίας) και το WordStar (για σειριακούς σταθμούς εργασίας).

Σημαντικά παραδείγματα σύγχρονων επεξεργαστών κειμένου αποτελούν το Microsoft Word (από το πακέτο Microsoft Office), η εφαρμογή LibreOffice Writer και το OnlyOffice (τα οποία διατίθενται ως ελεύθερο λογισμικό) και οι αντίστοιχες εφαρμογές των πακέτων WPS Office και SoftMaker Office (κλειστού κώδικα).

Δείτε επίσης
------------

* Επεξεργαστής κειμένου (text editor)
* OpenOffice.org Writer από το πακέτο Apache OpenOffice
* LibreOffice Writer από το πακέτο LibreOffice
* Microsoft Word από το Microsoft Office
* Scrivener — κειμενογράφος για συγγραφείς

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Λήμμα 'Word Processor' στο λεξικό Merriam-Webster». Ανακτήθηκε στις 2 Μαρτίου 2020.
2. ↑  «"Electric Pencil, first micro world processor" – InfoWorld 10/05/1982». Ανακτήθηκε στις 2 Μαρτίου 2020.
3. ↑  «WordStar History». Ανακτήθηκε στις 2 Μαρτίου 2020.
4. ↑  «LibreOffice Writer». Ανακτήθηκε στις 2 Μαρτίου 2020.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Sister project |  Τα Βικιβιβλία έχουν
 ένα βιβλίο σχετικά, με τίτλο 
LibreΟffice επεξεργαστής κειμένου |

* Ελληνικός ιστοχώρος του LibreOffice

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85148113
* GND: 4059667-9
* BNF: cb119347998 (data)
* NDL: 00575674
* NKC: ph116449

 |

 |
Ο **Aznar** (ή **Asnar**) **Sánchez,** βασκικά: *Aznar Antso*, γαλλικά: Aznard Sanche‎, γασκωνικά: *Aznar Sans*, λατιν.: *Asenarius*, (απεβ. το 836) ήταν δούκας της Γασκώνης  από το 820. Ήταν ο υποτιθέμενος γιος του Σάντσο Α΄ της Γασκώνης, αν και έχει ταυτιστεί με τον Aθνάρ Α΄ Γκαλίντεθ, κόμη της Αραγόνας.

Βιογραφία
---------

Το 824, σύμφωνα με τον *Βίο Χλωδοβίκου* (*Vita Hludowici)*, οι κόμητες Aθνάρ και Aίβλος (*Eblus atque Asenarius* *comites*) οδήγησαν έναν στρατό ενάντια στην επαναστατημένη Παμπλόνα. Σύμφωνα με τα Χρονικά του βασιλείου των Φράγκων *(Annales regni Francorum)* του Άινχαρντ, αυτοί (οι *Aeblus et Asinarius comites*) έφεραν μαζί τους μεγάλο πλούτο. Ηττήθηκαν σε ένα «δεύτερο Ρονσεβάλ (Roncesvalles)»  και η Παμπλόνα κέρδισε την ανεξαρτησία της, ενώ οι δύο κόμη αιχμαλωτίστηκαν. Ο Aθνάρ, ωστόσο, ως συγγενής (*consanguineus*) των απαγωγέων του, σύμφωνα με τον Βίο Χλωδοβίκου, αφέθηκε ελεύθερος. 

Ο Αθνάρ περιήλθε σε ρήξη με τον διάδοχο του Βερεγγκάριου στη μαρκιωνία της Γοτθίας, τον Βερνάρδο της Σεπτιμανίας. Το 828 η Γασκώνη επαναστάτησε.  Το 836 ο Αθνάρ σκοτώθηκε (είχε έναν φρικτό θάνατο).

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Bearing the title of "count of *Vasconia Citerior*."
2. 1 2  Higounet, 34.
3. ↑  Higounet, 34. From the *Annales regni Francorum*.
4. ↑  Lewis, 45 n47.

Πηγές
-----
Ο **Βερνάρδος Β΄** *Τουμαπάλερ*, γαλλ.: *Bernard II Tumapaler* ή *Tumpaler*, οξιτανικά: *Bernat*, ισπανικά: *Bernardo,* (π. 1020 – μεταξύ 1064 και 1090) ήταν δούκας της Γασκώνης από το 1039 έως το 1052 και κόμης του Αρμανιάκ από το 1020 έως το 1061.

Βιογραφία
---------

Ο Βερνάρδος Β΄ ήταν γιος της Αδελαΐδας, κόρης του Γουλιέλμου Ε' δούκας της Ακουιτανίας και της Πρίσκας, και του Γεράρδου Α' Τρανκαλεόν, τον οποίο διαδέχθηκε στο Αρμανιάκ. Η Πρίσκα ήταν κόρη του Γουλιέλμου Β' δούκα της Γασκώνης και ήταν μέσω αυτής, που ο Βερνάρδος Β΄ κληρονόμησε τη αξίωση στη Γασκώνη. Η αξίωση της Πρίσκας μεταβιβάστηκε στον γιο της Όντο μετά το τέλος τού αδελφού της Σάντσο ΣΤ' το 1032. Ο Bερνάρδος Β΄ αναγνωρίστηκε ως δούκας με τη σειρά του με το τέλος τού θείου του Όντο το 1039, αλλά πιθανώς μόνο στις νότιες περιοχές, και όχι στην περιοχή γύρω από το Μπορντώ. Αργότερα ο τίτλος του στη Γασκώνη αμφισβητήθηκε από τον θείο του Γουλιέλμο Η΄, νεότερο ετεροθαλή αδελφό τού Όντο, αλλά δεν καταγόταν από τον Γουλιέλμο Β΄. Ο Γουλιέμος Η΄, ωστόσο, ήταν νυμφευμένος με τη Γκαρσέντα, κόρη του Αλδαβέρτου Β' του Περιγόρ και της Αλαυσίας, δεύτερης κόρης του αποβιώσαντος Σάντσο ΣΤ'.

Τελικά, μετά από μία παρατεταμένη μάχη, ο Bερνάρδος Β΄ ηττήθηκε στη μάχη της Λα Καστέλ (πολέμησε μεταξύ Καζέρ και Γκρενάντ on the Aντούρ) και έπρεπε να παραδώσει τη Γασκώνη στον Γουλιέλμο Η΄ για 15.000 *sous*. Ωστόσο, μέχρι τότε ο τίτλος ήταν σχεδόν κενός, καθώς το μεγαλύτερο μέρος της Γασκώνης είχε διαμελιστεί και τεμαχιστεί ως κτήσεις προσόδων (appanages): ήταν στα χέρια των κόμητων των Μπεάρν, Μπιγκόρ, Aρμανιάκ, Κομένζ, Aσταράκ. Ο Γουλιέλμος Η΄ είχε κατακτήσει μόνο ένα μέρος της Γασκώνης. Ο Bερνάρδος Β΄ πολέμησε τον αρχιεπίσκοπο του Ως (Auch), οπαδό του Γουλιέμου Η΄. Αυτός παραιτήθηκε από τη Γασκώνη πριν από τις 4 Μαΐου 1052 και από το Αρμανιάκ το 1061, και μπορεί να μπήκε σε μοναστήρι. Τον Μάιο του 1063 ηγήθηκε μίας εξέγερσης των βαρώνων της Γασκώνης εναντίον του Γουλιέλμου Η΄, ο οποίος εν τω μεταξύ είχε κληρονομήσει το δουκάτο της Ακουιτανίας, αλλά ηττήθηκε σοβαρά και η Γασκώνη δεσμεύτηκε σταθερά με την Ακουιτανία. Εξαφανίστηκε από την ιστορία, αλλά σίγουρα δεν έχει αποβιώσει μέχρι το 1090.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε την Έρμενγκαρντ και απέκτησε τρία παιδιά:

* Άρνολντ.
* Ζιράρ, μαζί με τον Άρνολντ έκαναν μία κοινή δωρεά στο Aβαείο του Κλινύ το 1049.
* Γκίζελα παντρεύτηκε τον Σεντούλ Ε΄ του Μπεάρν.

Πηγές
-----

* Higounet, Charles. *Μπορντό μενταγιόν le haut moyen ηλικίας*. Μπορντό, 1963.

Παραπομπές σε πηγές
-------------------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 23  Νοεμβρίου 2018.
2. 1 2 3 4 5 6 7 8  Charles Cawley: «Medieval Lands». (Αγγλικά) *Charles Cawley, "Medieval Lands", 2006-2020*.
Ο **Γουλιέλμος Ι΄** (*Guillaume X d'Aquitaine*, 1099 – 9 Απριλίου 1137), αποκαλούμενος **ο Άγιος**, ήταν Δούκας της Ακουιτανίας, δούκας της Γασκώνης και κόμης του Πουατιέ (ως **Γουλιέλμος Η΄**) (1126 - 1137). Ήταν γιος του Γουλιέλμου Θ' από τη δεύτερη σύζυγό του, Φιλίππη της Τουλούζης.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Την χρονιά που γεννήθηκε ο πατέρας του υποθήκευσε την Τουλούζ στον ξάδελφο της μητέρας του, Βερτράνδο της Τουλούζης, αναχωρώντας για Σταυροφορία.

Η Φιλίππη με το νήπιο αναχώρησαν για το Πουατιέ και όταν επέστρεψε ο πατέρας του, παραμέρισε την μητέρα του χάρη της συζύγου ενός από τους υποτελείς του. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να ξεσπάσει διαμάχη μεταξύ πατέρα και γιου, που έληξε το 1121, οπότε και ο Γουλιέλμος Ι΄ νυμφεύτηκε την Άενορ του Σατελερό, κόρη της ερωμένης του πατέρα του. Παιδιά τους ήταν:

* Ελεωνόρα 1122-1204, παντρεύτηκε πρώτα τον Λουδοβίκο Ζ΄ των Καπετιδών βασιλιά της Γαλλίας και μετά τον Ερρίκο Β΄ των Ανζού βασιλιά της Αγγλίας.
* Πετρονίλλα π.1125-1190, παντρεύτηκε τον Ραούλ Α΄ των Καπετιδών κόμη του Βερμαντουά.
* Γουλιέλμος Άιγκετ, 1126-1130, απεβ. 4 ετών.

Θρησκευτική πολιτική
--------------------

Ο Γουλιέλμος Ι΄
Όπως και ο πατέρας του, εκτός από εξαιρετικός πολεμιστής, ήταν προστάτης των γραμμάτων και των τεχνών. Έκανε την Τουλούζη κέντρο των επιστημών. Την ίδια τακτική ακολούθησε αργότερα και η κόρη του, Ελεονώρα της Ακουιτανίας. Βρέθηκε πολλές φορές σε στρατιωτικές συγκρούσεις εναντίον της Νορμανδίας (1136) και της Γαλλίας. Στην εξωτερική του πολιτική, υποστήριξε τον αντίπαπα Ανάκλητο Β΄ στο σχίσμα το 1130, που αντιπαρατέθηκε στον πάπα Ιννοκέντιο Β΄, αλλά το 1134 ο άγιος Βερνάρδος του Κλερβώ έπεισε τον Γουλιέλμο να αλλάξει τακτική και να υποστηρίξει τον Ιννοκέντιο. Στη συνέχεια αναχώρησε για να προσκυνήσει στο Σαντιάγο ντε Κομποστέλα, αλλά πέθανε το 1137, κατά τη διάρκεια του ταξιδιού, πιθανότατα από δηλητήριο στο φαγητό του.  Λίγο πριν πεθάνει, όρισε επίτροπο της ανήλικης κόρης του, Ελεονώρας της Ακουιτανίας, τον βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκο ΣΤ΄, με την υποχρέωση να της βρει τον κατάλληλο σύζυγο. Ο Γάλλος βασιλιάς την πάντρεψε με τον γιο του, μέλλοντα Γάλλο βασιλιά Λουδοβίκο Ζ΄.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Bernard F. Reilly, 187.

### Πηγές

* Parsons, John Carmi. Eleanor of Aquitaine: Lord and Lady, 2002

  


|  |
| --- |
| Γουλιέλμος Ι΄ της Ακουιτανίας **Οίκος του Πουατιέ****Γέννηση:** 1099 **Θάνατος:** 9 Απριλίου 1137 |
| ΠροκάτοχοςΓουλιέλμος ο Τροβαδούρος | **Δούκας της Ακουιτανίας**1127 - 1137 | ΔιάδοχοςΕλεονώρα της Ακουιτανίας |
| **Κόμης του Πουατιέ**1127 - 1137 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 81539292
* ISNI: 0000 0000 5776 6120
* GND: 137334508
* SUDOC: 228792533
* BNF: cb16938162x (data)

 |

 |
Ο **Σάντσο Δ΄ Γκαρθές,** βασκικά: *Antzo Gartzia*, γασκωνικά: *Sans Gassia,* γαλλικά: *Sanche,*  (απεβ. το 950 ή 955) ήταν δούκας της Γασκώνης από το 930 μέχρι το τέλος του. Κατά τη διάρκεια της θητείας του η Γασκώνη συρρικνώθηκε σημαντικά, καθώς τα αδέλφια του κληρονόμησαν σημαντικές περιοχές και το *de facto* (και ίσως *de jure)* ανεξάρτητο δουκάτο διολίσθησε σχεδόν στην ιστορική λήθη.

Βιογραφία
---------

Αναφέρεται στο καταστατικό του Ως (Auch), ως γιος του Γκαρθία β΄ Σάντσεθ, και στον *Codice de Roda*, που τον αναφέρει ως κληρονόμο της Γασκώνης. Με το τέλος τού πατέρα του, κληρονόμησε το ίδιο το δουκάτο, το οποίο περιλάμβανε τις επαρχίες Λομαζάν, Γκαραβέ, Tουρσάν και Μπρουγιουά.  Τα μικρότερα αδέλφια του, Γουλιέλμος και Άρνολντ Α΄, κληρονόμησαν το Φεζανσάκ (συμπεριλαμβανομένου του Αρμανιάκ) και το Ασταράκ αντίστοιχα, με τον τίτλο του κόμη. Έτσι η Γασκώνη διαιρέθηκε και μειώθηκε.

Το 932 ο Φλοδοάρδος καταγράφει ότι οι αδελφοί Eρμενγκόλ του Ρουέργκ και Ραϋμόνδος Πονς της Τουλούζης, πρίγκιπες του Γκοτιά, έφεραν μαζί τους έναν "Λούπους Αθνάρ Βάσκο" για να αποτίσουν φόρο τιμής στον Ροδόλφο της Γαλλίας. Ο Λιούις θεωρεί αυτόν τον «Βάσκο» ως δούκα της Γασκώνης και τον αποκαλεί «Σάντσεθ». Ο δούκας εννοούσε, ωστόσο, ότι θα ήταν ο Σάντσο.

Οικογένεια
----------

Ο Σάντσο είχε δύο νόθους γιους,  τον:

* Σάντσο Ε΄, ο οποίος τον διαδέχθηκε αργότερα και τον:
* Γουλιέλμος Β΄, ο οποίος διαδέχθηκε τον άτεκνο αδελφό του. Ένας τρίτος γιος ήταν ο:
* Γκομπάλντ, ένας διάσημος πλουραλιστής επίσκοπος, ο οποίος κράτησε τις διάφορες έδρες της Γασκώνης ως μία, έως ότου διορίστηκε εκ νέου στην κενή αρχιεπισκοπή του Μπορντώ. Ένας τέταρτος γιος:
* Ουντάλρικ ή Oντούλρικ πιστοποιείται σε καταστατικά· μάλλον όλοι ήταν νόθοι.

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Charles Cawley: «Medieval Lands». (Αγγλικά) *Charles Cawley, "Medieval Lands", 2006-2020*.
2. ↑  There are many alternate spellings of these names, see the nomenclature of the dukes of Gascony for more explanation.
3. ↑  Monlezun, p 363.
4. ↑  Lewis, 185n.
5. ↑  Cartulary of Auch.

Πηγές
-----

* Lewis, Archibald R. *The Development of Southern French and Catalan Society, 718 – 1050*. University of Texas Press: Austin, 1965.
* Monlezun, Jean Justin. *Histoire de la Gascogne*. 1846.
* Κόλινς, Ρότζερ. *Οι Βάσκοι*. Blackwell Publishing: Λονδίνο, 1990.
Ο **σαπίτης**, *Malpolon insignitus* (Geoffroy Saint-Hilaire, 1827) αποτελεί ένα φίδι της οικογένειας Psammophiidae. Πρόκειται για δηλητηριώδες, αλλά εντελώς ακίνδυνο για τον άνθρωπο φίδι, καθώς είναι οπισθόγλυφο (τα δόντια που εκχέουν το δηλητήριο βρίσκονται στο εσωτερικό της στοματικής κοιλότητας) με πολύ ασθενές δηλητήριο.

Περιγραφή
---------

Ημερόβιο φίδι με γρήγορη και νευρική κίνηση. Μπορεί να φτάσει τα 200cm σε μήκος. Ποικίλει σε χρωματισμούς. Έχει χαρακτηριστικό κεφάλι με έντονες τοξωτές καμπύλες ανάμεσα στο μέτωπο και το ρύγχος. Δεν επιτίθεται στον άνθρωπο, παρα μόνο εάν απειληθεί, η αρπαχτεί.

Γεωγραφική κατανομή
-------------------

Στην Ελλάδα εντοπίζεται στην ηπειρωτική Ελλάδα, στην Πελοπόννησο και στα ακόλουθα νησιά: Εύβοια, Θάσος, Σαμοθράκη, Λήμνος, Λέσβος, Χίος, Σάμος, Σέριφος, Ρόδος, Κως, Ύδρα, Καστελλόριζο, Πόρος, Σαλαμίνα, Κέρκυρα, Κεφαλονιά, Λευκάδα, Ζάκυνθος, Σκόπελος, Σκιάθος.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Malpolon insignitus». *The Reptile Database*. Ανακτήθηκε στις 15 Φεβρουαρίου 2020.
2. 1 2  «herpetofauna.gr - Ελληνική Ερπετοπανίδα». *www.herpetofauna.gr*. Ανακτήθηκε στις 15 Φεβρουαρίου 2020.
Νεφρίτης από Καλιφόρνια - ΗΠΑ με ιδιαίτερα χαρακτηριστική πιληματώδη όψη
Ο **Νεφρίτης** (αγγλικά: Nephrite) είναι ορυκτό του ασβεστίου του μαγνησίου και του Πυριτίου, παραλλαγή του ακτινολίθου της ομάδας των αμφιβόλων. Ο χημικός τύπος είναι Ca2(Mg, Fe)5Si8O22(OH)2. Μαζί με τον ιαδεΐτη, της ομάδας των πυροξένων αποκαλούνται ιάσπιδες ή ιασπίδες («Ίασπις»)(jade).

Γενικά
------

Ο νεφρίτης παρουσιάζεται στα συσσωματώματα ακτινολίθου σε μικροκρυσταλλοφυή μορφή, ή πιληματώδη (εξογκώσεις σε μορφή πίλων - καπέλων), ή τελείως στιφρά (συμπαγή) με σχιστοφυή ιστό, έχει χρώμα κυρίως σκούρο πράσινο (μερικές φορές κίτρινο-καφέ ή λευκό), ενώ ο ιαδεΐτης, που είναι πιο σπάνιος, απαντάται ομοίως με περισσότερους χρωματικούς κόκκους.  

Οι νεφρίτες γενικά απαντώνται σε πετρώματα με σερπεντίνη ή σε κροκάλες και λατύπες, παρουσιάζουν σκληρότητα 5,5 - 6,5 και ειδικό βάρος 2,9 - 3,1, είναι διαφώτιστοι στα άκρα παρουσιάζοντας θαμπή σελαγίζουσα (καταυγάζουσα) λάμψη. Εκ του γεγονότος αυτού χρησιμοποιούνται κυρίως ως διακοσμητικές πέτρες σε όπλα - ξίφη, γλυπτά, είδη χειροτεχνίας, και ως ημιπολύτιμοι λίθοι.

Αρχαιότητα
----------

Από την αρχαιολογική έρευνα οι νεφρίτες φέρονται να ήταν γνωστοί από την αρχαιότητα και μάλιστα στην Ευρώπη από τη νεολιθική εποχή, αλλά και σε χώρες της Ασίας (Κίνα), της ΝΑ. Ασίας, σε νήσους του Ειρηνικού, όπως επίσης γνωστή ήταν και η χρήση τους, παραμένει όμως άγνωστο πως τους ονόμαζαν. Το σύγχρονο όνομά τους προέρχεται από την αρχαία ελληνική ως «*νεφρός λίθος*» που πιθανολογείται ότι δόθηκε είτε από το χρώμα που παρουσιάζουν οι «πέτρες στα νεφρά», ή ως θεραπευτική χρήση κατά των παραπάνω. Από την ελληνική οι Ρωμαίοι τον ονόμασαν «*Lapis nephriticus*». Στη συνέχεια έλαβε διάφορες παρεμφερείς ονομασίες.

Πηγές
-----

* Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια τομ. Γ΄ (συμπλήρωμα), σελ. 822.
Ο **Άνταμ Τζάρεντ Μπρόντι** (*Adam Jared Brody*, 15 Δεκεμβρίου 1979) είναι Αμερικανός ηθοποιός. Ξεκίνησε την καριέρα του το 1995 υποδυόμενος ένα β' ρόλο στη σειρά *Οικογένεια Γκίλμορ* (Gilmore Girls). Έγινε γνωστός με το ρόλο του στη σειρά *California Teens* (The O.C. 2003-2007). Έχει εμφανιστεί σε αρκετές ταινίες όπως *Mr. & Mrs. Smith* (2005), *Thank You for Smoking* (2005), *Ανάμεσα σε Τρεις Γυναίκες* (In the Land of Women, 2007), *Το Σώμα που Σκοτώνει* (Jennifer's Body, 2009), *Οι Μπάτσοι της Συμφοράς* (Cop Out, 2010) και *Scream 4* (2011).

Πρώτα χρόνια
------------

Ο Μπρόντι γεννήθηκε στο Κάρλσμπαντ, μία κομητεία του Σαν Ντιέγκο. Είναι ο μεγαλύτερος γιος της Βάλερι η οποία είναι γραφίστας και του Μαρκ Μπρόντι ο οποίος είναι δικηγόρος. Είναι Εβραίοι. Έχει δύο μικρότερα δίδυμα αδέλφια, τον Σον και τον Ματ. Είπε πως δεν ήταν Καζανόβας, αλλά είχε χαριτωμένες φίλες και λίγο πολύ ζούσε στην παραλία. Ο Μπρόντι αποφοίτησε από το κολέγιο σε ηλικία 19 ετών και πήγε να κάνει καριέρα στο Χόλιγουντ ως ηθοποιός.

Καριέρα
-------

Ο Μπρόντι έπαιξε το 2000 το ρόλο του Μπάρι Γουίλιαμς στη ταινία Growing Up Brady του 2000 και έπαιξε ένα μικρό ρόλο στην ταινία *American Pie 2* το 1999. Το 2002 έπαιξε ένα μικρό ρόλο στην ταινία *Σήμα Κινδύνου* (The Ring) και πρωταγωνίστησε στην επιτυχημένη σειρά *California Teens*. Για την ερμηνεία του έχει δεχτεί πολύ καλές κριτικές και είχε γίνει εφηβικό είδωλο πολλών θαυμαστών του. Το 2005 έπαιξε στην ταινία *Mr & Mrs Smith*. Έχει κερδίσει πολλά βραβεία για τη συμμετοχή του στο *California Teens*.

Προσωπική ζωή
-------------

Το 2003 ο Μπρόντι ήταν σε σχέση με την συμπρωταγωνίστριά του στο California Teens Ρέιτσελ Μπίλσον και χώρισαν το 2006. Το 2014 παντρεύτηκε την Λέιτον Μίστερ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 4  Μαρτίου 2021.
2. ↑  (Γερμανικά) *Deutsche Synchronkartei*. 1947. Ανακτήθηκε στις 4  Απριλίου 2022.
3. ↑  coolspotters.com/actors/adam-brody/and/musicians/adam-levine/media/156140.
4. ↑  www.ew.com/article/2007/05/23/on\_the\_scene\_ma.
5. ↑  Ανακτήθηκε στις 21  Μαΐου 2019.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Άνταμ Μπρόντι** |

* Άνταμ Μπρόντι στην IMDb

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 9236665
* **Europeana**: agent/base/148742
* LCCN: n2004038950
* ISNI: 0000 0001 1437 5602
* GND: 141699086
* SUDOC: 130078654
* BNF: cb15088145p (data)
* NKC: xx0078177
* ICCU: RAVV467562
* BNE: XX1797895

 |

 |
Το **Βίλα Παρκ** (αγγλικά: *Villa Park*) είναι ένα ποδοσφαιρικό γήπεδο στην περιοχή του Άστον στο Μπέρμιγχαμ της Αγγλίας. Είναι η έδρα της Άστον Βίλα από το 1897. Έχουν γίνει πολλές βελτιώσεις όλα αυτά τα χρόνια, και η σημερινή του χωρητικότητα είναι 42.788 θέσεις.

Ιστορία
-------

Το Βίλα Παρκ άνοιξε το 1897 με κόστος 16.400 λίρες. Ο χώρος που βρίσκεται είχε χρησιμοποιηθεί στο παρελθόν ως ένα βικτοριανό πάρκο ψυχαγωγίας. Όταν χτίστηκε το πρώτο στάδιο μπορούσε να στεγάσει 40.000 θεατές οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν όρθιοι στο χώρο. Ο πρώτος αγώνας που έγινε ήταν ένα φιλικό με την Μπλάκμπερν Ρόβερς,που έλαβε χώρα στις 17 Απριλίου 1897. Εκτός από τα παιχνίδια της Άστον Βίλα, στο γήπεδο έγινε ο τελευταίος τελικός της ιστορίας του Κυπέλλου Κυπελλούχων Ευρώπης το 1999 ανάμεσα στην Λάτσιο (Ιταλία) – Ρεάλ Μαγιόρκα (Ισπανία), πολλοί διεθνείς αγώνες, αλλά και αγώνες για το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1966.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  «Villa's plan to rebuild North Stand». *Express and Star*. 14 Μαΐου 2010. .
2. ↑  «Premier League Handbook Season 2013/14» (PDF). *Πρέμιερ Λιγκ*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 31 Ιανουαρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 25 Αυγούστου 2014.
3. ↑  Inglis, Simon (1997), σελ. 84