recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η **Αυγούστα** (γερμ. *Auguste von Hessen-Homburg*, 28 Νοεμβρίου 1776, Μπαντ Χόμπουργκ φορ ντερ Χέε, Λανδγραβάτο της Έσσης-Χόμπουργκ, Γερμανία  - 1 Απριλίου 1871, Λούντβιγκσλουστ, Μεγάλο Δουκάτο του Μεκλεμβούργου-Σβερίν) από τον Οίκο της Έσσης ήταν κόρη του Λανδγράβου της Έσσης-Χόμπουργκ και με τον γάμο της έγινε σύζυγος του Διαδόχου Πρίγκιπα του μεγάλου δουκάτου του Μεκλεμβούργου-Σβερίν.

Βιογραφία
---------

Η *Αυγούστα Φρειδερίκη* ήταν η τέταρτη κόρη του Φρειδερίκου Ε΄ της Έσσης-Χόμπουργκ και της συζύγου του Καρολίνας, κόρης του Λουδοβίκου Θ΄ της Έσσης-Ντάρμστατ. 

Μία φωτογραφία πορτρέτου της Αυγου΄στας στα τελευταία της χρόνια, 1850.
Επειδή όλες οι μεγαλύτερες αδελφές της παντρεύτηκαν πολύ νωρίς, το 1793 η Αυγούστα έγινε αυτή που φρόντιζε τον ασθενή πατέρα της.

Στο Χόμπουργκ στις 3 Απριλίου 1818, η 41χρονη Αυγούστα παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Λουδοβίκο, Διάδοχο του Μεκλεμβούργου-Σβερίν, δύο φορές χήρο και πατέρα τεσσάρων επιζόντων παιδιών. Ο γάμος προτάθηκε από την αείμνηστη δεύτερη σύζυγο του διαδόχου, την Καρολίνα Λουίζα των Βέττιν, κόρη του Μεγάλου Δούκα της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ (πρώτη εξαδέλφη της Αυγούστας) στην επιθανάτιο κλίνη της.

Η ένωση ήταν χωρίς παιδιά και διήρκεσε μόνο 18 μήνες, μέχρι το τέλος του Φρειδερίκου Λουδοβίκου στις 29 Νοεμβρίου 1819. Ήταν αφοσιωμένη μητριά για τα παιδιά του συζύγου της, αναλαμβάνοντας την ευθύνη για την ανατροφή και την εκπαίδευσή τους. Ανέπτυξε μία ιδιαίτερα στενή σχέση με την κόρη του Ελένη, τη μοναδική κόρη της εξαδέλφης της Καρολίνας Λουίζας.

Η Αυγούστα, που δεν ξαναπαντρεύτηκε, παρέμεινε στο Mεκλεμβούργο-Σβερίν για το υπόλοιπο της ζωής της και απεβίωσε στο Λούντβιγκσλουστ σε ηλικία 94 ετών. Τάφηκε στο Μαυσωλείο Ελένη Πάβλοβνα, δίπλα στον σύζυγό της και τις δύο προηγούμενες συζύγους του.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. Ανακτήθηκε στις 27  Απριλίου 2014.
2. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*. p10209.htm#i102083. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
3. ↑  p10209.htm#i102083. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
4. ↑  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003. Ανακτήθηκε στις 24  Μαΐου 2023.

Βιβλιογραφία
------------

* Paule Marquise d'Harcourt: *Die Herzogin von Orleáns Helene von Mecklenburg-Schwerin* σελ. 10.
* Karl Schwartz: *Landgraf Friedrich V. von Hessen-Homburg und seine Familie*. Αρχεία και οικογενειακά έγγραφα, Rudolstadt 1878.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Βιβλία για τον Auguste Friederike της Έσσης-Χόμπουργκ στο: Landesbibliographie Mecklenburg-Vorpommern
* Auguste Friederike, Prinzessin von Hessen-Homburg στο: zeno.org

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 72139291
* GND: 116214627

 |

 |
Ο **Χοσέ Λάσα Αθπεϊτία**, (γεννήθηκε στο Λας Πάλμας δε Γκραν Κανάρια, στην Ισπανία, στις 24 Ιουλίου 1973 ) είναι πρώην καλαθοσφαιριστής, δικηγόρος και Ισπανός επιχειρηματίας. Με ύψος 1,81 μέτρων έπαιζε στη θέση πόιντ γκαρντ.

Σταδιοδρομία
------------

Εκπαιδεύτηκε στις ακαδημίες νέων της Κανό και της Ρεάλ Μαδρίτης. Την περίοδο 1992-1993, ανέβηκε στην πρώτη ομάδα της Ρεάλ Μαδρίτης, σχηματίζοντας ένα δίδυμο με τον Χοσέ Μιγκέλ Αντούνιεθ, έπαιξε για τρία χρόνια στην ομάδα των μερένχες, κερδίζοντας πολλούς τίτλους. Το 1995, μετά την κατάκτηση της Ευρωλίγκας, υπέγραψε στην Μπαλονθέστο Λέον, όπου έπαιξε 2 χρόνια. Την περίοδο 1997-1998 αγωνίστηκε στην ΑΕΚ, όντας δευτεραθλητής στην Ευρωλίγκα. Τη χρονιά 1998-1999 επέστρεψε στη Ρεάλ Μαδρίτης, με προπονητή εκείνη τη χρονιά τον Κλίφορντ Λούικ. Θα είχε αρκετές ακόμη εμπειρίες στο εξωτερικό, παίζοντας για το Περιστέρι, την ιταλική Σναϊντέρο Ούντινε και την την πορτογαλική Ολιβεϊρένσε, καθώς και έναν χρόνο παίζοντας στη Λέιδα Μπάσκετ. Αφού έπαιξε για την ΟΝ Ολιβεϊρένσε, την ομάδα με την οποία κατέκτησε το Κύπελλο Πορτογαλίας, αποσύρθηκε και άρχισε να ασκεί τη δικηγορία. 

### Η ζωή μετά την απόσυρση

* Αυτή τη στιγμή ασκεί δικηγορία στο δικηγορικό γραφείο Κουατρεκάσας στη Μαδρίτη.
* Είναι μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Κουλτουράλ υ Δεπορτίβα Λεονέσα, που ανήκει στην Ακαδημία Ασπάιρ.

Διακρίσεις
----------

Νέοι Ρεάλ Μαδρίτης
* Πρωτάθλημα Νέων Ισπανίας 1990-91.

Ισπανική ομάδα κάτω των 22 ετών
* Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα κάτω των 22 ετών 1994 (Λουμπλιάνα) 03 !</img> .

Ρεάλ Μαδρίτης
* Ευρωλίγκα (1): 1995 .
* Ισπανικό Πρωτάθλημα (ACB) (2): 1993, 1994 .
* Κύπελλο Ισπανίας (Copa del Rey) (1): 1993 .

ΟΝ Ολιβεϊρένσε
* Κύπελλο Πορτογαλίας (1): 2002-03

Παραπομπές
----------

1. ↑  marca.com José Lasa, de la élite del baloncesto a la élite de la abogacía, consultado noviembre de 2012

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ένωση Παικτών Καλαθοσφαίρισης Ρεάλ Μαδρίτης Αρχειοθετήθηκε 2021-11-29 στο Wayback Machine.
* Αρχείο στο ACB.COM
Ο όρος **εθνικός κομμουνισμός** έχει χρησιμοποιηθεί για να περιγράψει κινήματα και κυβερνήσεις που προσπάθησαν να σχηματίσουν μια ευδιάκριτα μοναδική παραλλαγή του κομμουνισμού με βάση διακριτά εθνικά χαρακτηριστικά και συνθήκες, αντί να ακολουθούν πολιτικές που ορίζονται από άλλα σοσιαλιστικά κράτη, όπως η Σοβιετική Ένωση. 

Σε κάθε ανεξάρτητο κράτος, αυτοκρατορία ή εξάρτηση, η σχέση μεταξύ κοινωνικής τάξης και έθνους είχε τις δικές της ιδιαιτερότητες[*ασαφές*]. Οι Ουκρανοί κομμουνιστές Vasil Shakhrai και Mazlakh, και στη συνέχεια ο Τατάρος Μιρσαΐντ Σουλτάν-Γκαλίεβ, θεωρούσαν τα συμφέροντα του μπολσεβίκικου ρωσικού κράτους σε αντίθεση με εκείνα των χωρών τους. Τα κομμουνιστικά κόμματα που προσπάθησαν να ακολουθήσουν ανεξάρτητες εξωτερικές και εσωτερικές πολιτικές που συγκρούονταν με τα συμφέροντα της Σοβιετικής Ένωσης έχουν περιγραφεί ως παραδείγματα εθνικοκομμουνισμού. Αυτή η μορφή εθνικοκομμουνισμού διαφέρει από τα κομμουνιστικά κόμματα/κινήματα που ασπάζονται την εθνικιστική ρητορική[*ασαφές*]. Παραδείγματα περιλαμβάνουν τον Γιόσιπ Μπροζ Τίτο και την ανεξάρτητη πολιτική του που οδήγησε τη Γιουγκοσλαβία μακριά από τη Σοβιετική Ένωση, τον αντισοβιετικό προοδευτικό σοσιαλισμό του Ίμρε Νάγκυ, τον σοσιαλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο του Αλεξάντερ Ντούμπτσεκ και τον Κομμουνισμό των Γκούλας του Γιάνος Κάνταρ.  

Τα κομμουνιστικά κόμματα που προσπάθησαν να ακολουθήσουν τη δική τους παραλλαγή του κομμουνισμού συνδυάζοντας τα κομμουνιστικά/σοσιαλιστικά ιδεώδη με τον εθνικισμό έχουν περιγραφεί ως εθνικοκομμουνιστικά[*ασαφές*]. Αυτά περιλαμβάνουν τη Δημοκρατία της Καμπουτσέας υπό τον Πολ Ποτ,  και τη Βόρεια Κορέα με το Τζούτσε .

Δείτε επίσης
------------

* Αριστερός εθνικισμός

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «National Communism». *Encyclopedia Britannica*.
2. ↑  Skilling, H. Gordon (1984). «The Crisis in Eastern Europe Communism: National and International». *International Journal* **39** (2): 429–455. doi:10.1177/002070208403900211. .
3. ↑  Kiernan, Ben (2017). «Cambodia: Detonator of Communism's Implosion». *The Cambridge History of Communism*. ISBN 9781316471821.
4. ↑  Chen, Cheng; Lee, Ji-Yong (2007). «Making sense of North Korea». *Communist and Post-Communist Studies* **40** (4): 459–475. doi:10.1016/j.postcomstud.2007.10.003. .
Συντεταγμένες: 34°00′00″N 24°24′00″E﻿ / ﻿34.00000°N 24.40000°E﻿ / 34.00000; 24.40000

**Λιβυκό Πέλαγος** ονομάζεται το τμήμα της Μεσογείου θάλασσας που βρίσκεται μεταξύ των νότιων ακτών της Κρήτης και των ακτών της βόρειας Αφρικής. Αναφορές με το όνομα αυτό, βρίσκουμε από την αρχαιότητα σε συγγραφείς όπως ο Πολύβιος (3ος αι. π.Χ.), ο Στράβων (1ος αι. π.Χ.) και ο Πλούταρχος (1ος αι. μ.Χ.).

Στη θαλάσσια αυτή περιοχή και κοντά στην Κρήτη, βρίσκονται αρκετές ελληνικές νησίδες όπως η Γαύδος, η Γαυδοπούλα (ή Γαυδόπουλο ή Γκοτζόπουλο), το Κουφονήσι (αρχαία Λεύκη), η Χρυσή, το Λουτρό Χανίων, η Κονίδα, το Μικρονήσι, τα Παξιμάδια κ.ά. και ασκείται αλιεία με χαμηλή όμως απόδοση. Επίσης υπάρχουν ορισμένες νησίδες κοντά στα ανατολικά παράλια της Λιβύης, όπως η Μπαρντά (Πλατέα), η Ουλμπά και η Γουατιά.

Το Λιβυκό Πέλαγος ονομάζεται και Νότιο Κρητικό Πέλαγος από την Υδρογραφική Υπηρεσία του Πολεμικού Ναυτικού, ενώ και οι δύο ονομασίες είναι αποδεκτές από το ΥΠΕΘΑ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Λυβικό ή... Νότιο Κρητικό πέλαγος;». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Δεκεμβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 24 Μαΐου 2017.
2. ↑  Ο Νότος της Κρήτης έχει το δικό του Πέλαγος κι αυτό είναι το Νότιο Κρητικό Πέλαγος!

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Λιβυκό Πέλαγος (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ)
Το **Κρυόνερο** (τουρκικά: *Soğucak*) είναι χωριό στην Τουρκία, στην ιστορική περιοχή της Ανατολικής Θράκης, στην επαρχία Σαράντα Εκκλησιών.

Πληθυσμιακά στοιχεία
--------------------

Μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα κατοικούσαν στο Κρυόνερο περί τις 300 ελληνόφωνες οικογένειες. Μετά την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάνης (1923), ο πληθυσμός του συμπεριλήφθηκε στην ανταλλαγή πληθυσμών και μεταφέρθηκε στην Ελλάδα. Ο μεγαλύτερος αριθμός Κρυονεριτών εγκαταστάθηκε στη Μακεδονία και συγκεκριμένα στο Καλαμπάκι της περιφερειακής ενότητας Δράμας, όπου συνέχισε να τηρεί τα έθιμά του, σημαντικότερο εκ των οποίων είναι το κουρμπάνι, το οποίο γιορτάζεται κάθε χρόνο στη γιορτή του Αγίου Αθανασίου στις 18 Ιανουαρίου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Κουρμπάνι». *mythotopia.eu*. Ινστιτούτο Επεξεργασίας του Λόγου. Ανακτήθηκε στις 26 Αυγούστου 2023.
Ο **Άριστος Καμπάνης** (1883–1956) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος, ιστορικός, κριτικός λογοτεχνίας και συγγραφέας. Επί Κατοχής ήταν συνεργάτης της ναζιστικής Γερμανίας.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1883 και σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, χωρίς όμως να ολοκληρώσει τις σπουδές του. Στη συνέχεια άρχισε να ασχολείται με τη δημοσιογραφία, καθώς συνεργάστηκε με διάφορες εφημερίδες της Αθήνας, όπως το *Έθνος*, η *Ελλάς* και ο *Βαλκανικός Ταχυδρόμος*, όπου κυρίως έγραφε κριτικές βιβλίων και λογοτεχνικά κείμενα άλλου είδους. Υπήρξε πρώτα απολογητής του Δημήτριου Γούναρη και, στη συνέχεια, συνεργάτης του καθεστώτος του Ιωάννη Μεταξά. Τελικά, κατά τη διάρκεια της Κατοχής της Ελλάδας συνεργάστηκε με τις κατοχικές δυνάμεις. Για αυτό στη συνέχεια καταδικάστηκε ως δωσίλογος και πέθανε στο Δρομοκαΐτειο έχοντας κλονιστεί ψυχικά, το 1956.

Εργογραφία
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Wikisource logoWikisource logo | Στη Βικιθήκη υπάρχει υλικό που έχει σχέση με το θέμα:  **Συγγραφέας:Άριστος Καμπάνης** |

Η πρώτη του εμφάνιση στην ελληνική λογοτεχνία ήταν το 1914 με τη δημοσίευση της ποιητικής συλλογής *Προσφορά στον Ήφαιστο*. Μεταξύ 1921 και 1923 εξέδιδε την εφημερίδα *Πρωτεύουσα* και τα περιοδικά *Ελληνικά χρονικά* και *Το νέον κράτος*. Επίσης μετέφρασε λογοτεχνικά έργα στην ελληνική γλώσσα όπως τον *Βίο του Ιησού* του Ερνέστ Ρενάν και το *Εγχειρίδιο* του Επίκτητου. Σε άλλα σημαντικά του έργα περιλαμβάνονται τα εξής:

* *Ιστορία της νεοελληνικής λογοτεχνίας*, 1925
* *Ναοί και τάφοι*, 1925
* *Ιστορία της νέας ελληνικής κριτικής*, 1935
* *Ιστορία των αισθητικών θεωριών*, 1936

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Καμπάνης, Άριστος (Αθήνα, 1883 - 1956)». *Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό*. **4**. Εκδοτική Αθηνών.. Ανακτήθηκε στις 14 Αυγούστου 2019.
2. 1 2  «Καμπάνης, Άριστος». *Εγκυκλοπαίδεια Δομή*.. Ανακτήθηκε στις 14 Αυγούστου 2019.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Άριστος Καμπάνης στον *Πανδέκτη*, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 34310885
* **ΕΒΕ**: 36349
* **AA**: 151955
* LCCN: nr91013037
* ISNI: 0000 0000 7910 1023
* SUDOC: 136287859
* NLA: 36033202

 |

 |
Η **Borgward** είναι γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία, η οποία ιδρύθηκε από τον Καρλ Φ. Μπόργκβαρντ (1890-1963) το 1929. Η αρχική εταιρεία είχε την έδρα της στη Βρέμη της Γερμανίας και σταμάτησε την παραγωγή το 1961. Ο Όμιλος Borgward παρήγαγε τέσσερις μάρκες αυτοκινήτων: Borgward, Hansa, Goliath και Lloyd.

Ιστορία
-------

Το πρώτο «αυτοκίνητο» που σχεδίασε ο Καρλ Μπόργκβαρντ ήταν το Blitzkarren (Lightning cart), ένα τρίτροχο καρότσι δύο ίππων που γνώρισε, χάρη σε ένα κενό στην αγορά, τεράστια επιτυχία. Έμποροι με μικρό προϋπολογισμό το αγόραζαν για παραδόσεις προϊόντων και η γερμανική ταχυδρομική υπηρεσία τα χρησιμοποιούσε για την παράδοση αλληλογραφίας. Το 1929, ο Μπόργκβαρντ αγόρασε την εταιρεία Hansa Lloyd AG και ηγήθηκε της ανάπτυξης του αυτοκινήτου Hansa Konsul. Τον Φεβρουάριο του 1937, κυκλοφόρησε το Hansa Borgward 2000 και το 1939 το όνομα συντομεύτηκε σε Borgward 2000. Το μοντέλο του 2000 διαδέχθηκε το Borgward 2300, το οποίο παρέμεινε στην παραγωγή μέχρι το 1942. Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, η εταιρεία παρουσίασε το μοντέλο Borgward Hansa 1500, το οποίο διαδέχθηκε το Borgward Isabella το 1954. Το Isabella έγινε το πιο δημοφιλές μοντέλο της εταιρείας, και παρέμεινε στην παραγωγή όσο η εταιρεία ήταν ενεργή. Το 1959, παρουσιάστηκε το Borgward P100, με ένα εξαιρετικά καινοτόμο υδραυλικό σύστημα μεταφοράς.

Το 1961 η εταιρεία χρεοκόπησε και το 1963 όλος ο εξοπλισμός παραγωγής για το Borgward Isabella και το P100 πωλήθηκε στο Μεξικό, όπου η παραγωγή συνεχίστηκε μέχρι το 1970.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Borgward History». Borgward Malaysia. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Φεβρουαρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 2 Αυγούστου 2022.
2. ↑  «Borgward Brands». art-toys.co. Ανακτήθηκε στις 2 Αυγούστου 2022.
3. ↑  «Blitzkarren». goliath-veteranen-club.de. Ανακτήθηκε στις 2 Αυγούστου 2022.
4. ↑  «Borgward 2000». carsot.com. Ανακτήθηκε στις 2 Αυγούστου 2022.
5. ↑  «Borgward 2300». oldtimes-cars.com. Ανακτήθηκε στις 2 Αυγούστου 2022.
6. ↑  «Borgward Hansa 1500». dbpedia.org. Ανακτήθηκε στις 2 Αυγούστου 2022.
7. ↑  «Borgward Isabella». lanemotormuseum.org. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Οκτωβρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 2 Αυγούστου 2022.
8. ↑  «Borgward P100». artofit.org. Ανακτήθηκε στις 2 Αυγούστου 2022.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Borgward** |

* Επίσημος ιστότοπος

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 247243854
* GND: 4206108-8

 |

 |
Τοιχογραφία στο παρεκκλήσι του Αγίου Ιωάννη, Pürgg, Στυρία, AT 12 cent.

Η σφραγίδα του Ότοκαρ Γ΄.
Ο **Ότοκαρ Γ΄**, γερμ.: *Ottokar III* (1124 – 31 Δεκεμβρίου 1164) από τον Οίκο των Οτοκαριδών ήταν μάργραβος της Στυρίας από το 1129 έως το 1164.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του Λεοπόλδου του Ισχυρού μεργράβου της Στυρίας και της Σοφίας των Γουέλφων, κόρης του Ερρίκου Θ΄ δούκα της Βαυαρίας.

Από τη γραμμή Mάρμπουργκ των κομήδων του Σπόνχαϊμ, κληρονόμησε τμήματα της Κάτω Στυρίας μεταξύ των ποταμών Δράβου και Σάβου στη σημερινή Σλοβενία. Από τον θείο του, τον τελευταίο κόμη του Φόρμπαχ, κληρονόμησε την κομητεία του Πίτεν το 1158, η οποία βρίσκεται σήμερα στην Κάτω Αυστρία, αλλά παρέμεινε μέρος της Στυρίας μέχρι τον 16ο αι. Για να βελτιώσει τη σύνδεση με αυτή την επικράτεια, βελτίωσε τον δρόμο πέρα από το πέρασμα Ζάμερινγκ, και έκτισε επίσης ένα νοσοκομείο στο Σπίταλ αμ Ζέμερινγκ το 1160 και ολοκλήρωσε τον αποικισμό της περιοχής γύρω από τους ποταμούς Tράιζεν και Γκέλσεν.

Ο Ότοκαρ Γ΄ άσκησε εξουσία επί των φυσικών πόρων του βασιλείου του, επέκτεινε την εδαφική κυριαρχία και έκοψε τα δικά του νομίσματα. Ίδρυσε επίσης το Αυγουστινιανό μοναστήρι του αβαείου Φόραου και ίδρυσε και υποστήριξε το Καρθουσιανό μοναστήρι του Ζάιτς.

Από τη Β' Σταυροφορία έφερε Βυζαντινούς τεχνίτες στη Στυρία.

Τάφηκε στο ίδρυμά του στο Ζάιτς και το λείψανό του μεταφέρθηκε αργότερα στο αβαείο Ράιν στη Στυρία.

Οικογένεια
----------

Η γυναίκα του ήταν η Kουνιγκούντε του Χάμπ-Φόχμπουργκ. Γιος του ήταν ο:

* Ότοκαρ Δ΄, μάργραβος της Αυστρίας, τελευταίος του Οίκου των Οτοκαριδών.

Παραπομπές
----------

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Ottokar III of Styria στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 129783361
* GND: 142372358

 |

 |
Ο Οργανισμός Εργατικής Κατοικίας (ΟΕΚ) ήταν ο κύριος φορέας κοινωνικής κατοικίας στην Ελλάδα. Ως Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου (ΝΠΔΔ) εποπτευόταν από το Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης. Αποτελούσε το κύριο όργανο άσκησης κοινωνικής στεγαστικής πολιτικής και ταυτόχρονα τον μεγαλύτερο κατασκευαστικό φορέα κατοικίας, αφού οι οικισμοί οργανωμένης δόμησης που σχεδίαζε και οικοδομούσε σε όλη την ελληνική επικράτεια αντιπροσώπευαν το 96% περίπου της συνολικής ετήσιας οικοδομικής δραστηριότητας του δημόσιου τομέα.

Οι πόροι του προήρχοντο από τις εισφορές των ίδιων των εργαζομένων (1% επί των αποδοχών τους) και των εργοδοτών τους (0,75%). Πάνω 363.000 οικογένειες βοηθήθηκαν για να βρουν κατοικία, σε 56.000 παραχωρήθηκε έτοιμη κατοικία, σε 184.000 δόθηκε στεγαστικό δάνειο ή ανέγερσης κατοικίας και 123.000 έλαβαν δάνειο επισκευής.

Το Διοικητικό Συμβούλιο του ΟΕΚ αποτελούταν από 15 Μέλη. Πρόεδρος του Συμβουλίου ήταν ο Πρόεδρος του ΟΕΚ. Στο Συμβούλιο μετείχαν εκπρόσωποι από το Ελληνικό Κράτος (Υπουργείο Απασχόλησης και ΥΠΕΧΩΔΕ), Εκπρόσωποι Μισθωτών, Εργοδοτών, ΚΕΔΚΕ, καθώς και αιρετοί εκπρόσωποι των υπαλλήλων του ΟΕΚ.

Βασικά στεγαστικά προγράμματα ήταν α) το πρόγραμμα έτοιμης κατοικίας, β) το πρόγραμμα επιδοτούμενου επιτοκίου γ) το ειδικό στεγαστικό, δ) η επιδότηση ενοικίου κ.α.

Κατάργηση
---------

Οι Οργανισμοί Εργατικής Κατοικίας και Εργατικής Εστίας καταργήθηκαν το 2012, ως Ν.Π.Δ.Δ. μετά από συνεχή κοινωνική δράση 70 και πλέον ετών, βάσει των άρθρων 1§6 και 2§1 του ν. 4046/12, σε εκτέλεση των ρυθμίσεων του Κεφαλαίου Ε΄ «Διαρθρωτικές Μεταρρυθμίσεις», παράγραφος 29 του Μνημονίου Οικονομικής και Χρηματοπιστωτικής Πολιτικής και του Κεφαλαίου 4 «Διαρθρωτικές Μεταρρυθμίσεις για την Ενίσχυση της Ανάπτυξης» παράγραφος 4.1 «Διασφάλιση της ταχείας προσαρμογής της αγοράς εργασίας και ενίσχυση των θεσμών της αγοράς εργασίας» του Μνημονίου Συνεννόησης στις Συγκεκριμένες Προϋποθέσεις Οικονομικής Πολιτικής, τα σχέδια των οποίων εγκρίθηκαν κατά την παρ. 2 του άρθρου 1 και προσαρτήθηκαν, ως παράρτημα στο N.4046/212.

Ο ΟΑΕΔ με το Ν.4144/2013 (ΦΕΚ 88Α/18-4-2013) κατέστη καθολικός διάδοχος των καταργηθέντων φορέων Οργανισμού Εργατικής Κατοικίας (ΟΕΚ)–Οργανισμού Εργατικής Εστίας (ΟΕΕ).

Παραπομπές
----------

1. ↑  «OAED Πλαίσιο κοινωνικής στεγαστικής πολιτικής». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Ιουνίου 2017. Ανακτήθηκε στις 16 Ιουνίου 2017.
Συντεταγμένες: 18°12′4″N 67°8′23″W﻿ / ﻿18.20111°N 67.13972°W﻿ / 18.20111; -67.13972

Το **Μαγιαγουές** (ισπανικά: *Mayagüez*, ισπανική  προφορά ΔΦΑ: [maʝaˈɣwes]) είναι ο όγδοος μεγαλύτερος δήμος του Πουέρτο Ρίκο. 

Όταν ο Χριστόφορος Κολόμβος έφτασε στο Πουέρτο Ρίκο, κατά τη διάρκεια του δεύτερου ταξιδιού του στις 19 Νοεμβρίου 1493, το νησί κατοικούνταν από τους Ταΐνο. Οι Ταΐνο που κατοικούσαν τότε το νησί, το αποκαλούσαν Μπορίκεν ή Μπορίνκεν που σημαίνει «γη των μεγάλων αρχόντων". Οι ινδιάνοι Ταΐνο είχαν μεταναστεύσει από τη Νότια Αμερική και κατοικούσαν το μεγαλύτερο μέρος του νησιού, όταν οι ισπανοί έφτασαν σε αυτό. 

Το Μαγιαγουές ιδρύθηκε επίσημα στις 18 Σεπτεμβρίου 1760. Μεταξύ 1962 και 1998, το Μαγιαγουές ήταν ένα σημαντικό κέντρο κονσερβοποίησης και επεξεργασίας τόνου. Κάποτε, το 80% όλων των προϊόντων τόνου που καταναλώθηκαν στις Ηνωμένες Πολιτείες συσκευάστηκαν στο Μαγιαγουές.

Σήμερα, το Μαγιαγουές είναι η πέμπτη μεγαλύτερη πόλη και θεωρείται μία από τις πιο σημαντικές πόλεις στο νησί. Το Μαγιαγουές απέχει περίπου δύο ώρες με το αυτοκίνητο από το Σαν Χουάν. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της Απογραφής των ΗΠΑ, υπάρχουν 92.156 άνθρωποι που κατοικούν στο Μαγιαγουές. Το Μαγιαγουές φιλοξένησε τους Αγώνες Κεντρικής Αμερικής και Καραϊβικής 2010.

Παραπομπές
----------

1. ↑  United States Census Bureau: «2016 U.S. Gazetteer Files» (Αγγλικά) United States Census Bureau. Ουάσινγκτον. 2016.
2. ↑  *Απογραφές των Ηνωμένων Πολιτειών 2020*. data.census.gov/cedsci/table?t=Populations+and+People&g=0100000US%2C%241600000&y=2020. Ανακτήθηκε στις 1  Ιανουαρίου 2022.
3. ↑  «Puerto Rico – Municipio». U.S. Census Bureau. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Φεβρουαρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 24 Μαρτίου 2006.
4. ↑  Brau, Salvador (1894). *Puerto Rico y su historia: investigaciones críticas* (στα Ισπανικά). Valencia, Spain: Francisco Vives Moras. σελίδες 27–40.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα του Μαγιαγουές Αρχειοθετήθηκε 2015-08-01 στο Wayback Machine.
* Mayaguez, Puerto Rico
* Mayaguez 2010 Central American and Caribbean Games Αρχειοθετήθηκε 2010-08-02 στο Wayback Machine.
* Peter van der Krogt's page about the Columbus monument at Mayagüez's *Plaza de Colón*
* Historic Places in Puerto Rico and the Virgin Islands, a National Park Service Discover Our Shared Heritage Travel Itinerary

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 158243023
* LCCN: n50000798
* NKC: ge1013395

 |

 |
Η **Γεωργιανή Ορθόδοξη Εκκλησία** (γεωργιανά: საქართველოს სამოციქულო ავტოკეფალური მართლმადიდებელი ეკლესია), είναι Αποστολική Εκκλησία, ιδρυθείσα κατά τον 1ο αιώνα από τον Απόστολο Ανδρέα τον Πρωτόκλητο. Ανήκει στην τάξη των Νεοπαγών Πατριαρχείων, με την ονομασία **Πατριαρχείο Γεωργίας** (γεωργιανά: საქართველოს საპატრიარქო) (Ιβηρίας). 

Αναδείχθηκε σε ολόκληρο τον Xριστιανισμό κατά τον 4ο αιώνα κατόπιν ιεραποστολικής δράσης της Ισαποστόλου Αγίας Νίνας εκ της Καππαδοκίας. Στη συνέχεια, τον 5ο αιώνα αναγνωρίσθηκε αυτοκέφαλη από το Πατριαρχείο Αντιοχείας, στη δικαιοδοσία του οποίου ανήκε κανονικώς. Το 1811 στερήθηκε αυτού του ιστορικού προνομίου, καταργηθείσα αντικανονικώς από τον τότε αυτοκράτορα της Ρωσίας. 

Το 1917 πραγματοποιήθηκε η πρώτη εκκλησιαστική συνέλευση στην Τιφλίδα και η εκλογή Καθολικού Πατριάρχη. Επιπλέον, επιβεβαίωσε νομικά την αποκατάσταση της αυτοκεφαλίας της Γεωργιανής Εκκλησίας, κατάργησε τη θέση του εξάρχου και αποκατέστησε τον τίτλο του Καθολικού Πατριάρχη. Το 1990 επικυρώθηκε το αυτοκέφαλο της Γεωργιανής Εκκλησίας από το Οικουμενικού Πατριαρχείου, χάρη στην πρωτοβουλία του Οικουμενικού Πατριάρχη Δημητρίου. Το ζήτημα της κανονικότητος της αυτοκεφαλίας της επαναθεωρήθηκε από την Ιερά Σύνοδο του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Με Πατριαρχική και Συνοδική Απόφαση, η Εκκλησία της Γεωργίας (Ιβηρίας) ανακηρύχθηκε αυτοκέφαλη, εκδοθέντος του σχετικού Συνοδικού Τόμου και αναγνωρίστηκε η Πατριαρχική τιμή του προκαθημένου της.

Διοίκηση
--------

Επισκοπές του πατριαρχείον Γεωργίας κατά το έτος 2013
Η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Γεωργίας απαρτίζεται από τους εν ενεργεία Μητροπολίτες, Αρχιεπισκόπους και Επισκόπους, υπό την προεδρία του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Μιτσχέτης και Τιφλίδος και Καθολικού Πατριάρχη πάσης Γεωργίας κ. Ηλία Β'.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πατριαρχείο Γεωργίας - Ιστοσελίδα του Οικουμενικού Πατριαρχείου[*νεκρός σύνδεσμος*]
* Πατριαρχείο Γεωργίας

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 150160012
* LCCN: n85110151
* ISNI: 0000 0001 1416 5330
* SUDOC: 189494875
* BNF: cb13326459q (data)
* NKC: ko2015888489

 |

 |
Ο **Δημήτριος Καλλονάς** (1907–1965) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος και κριτικός τέχνης.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1907 και την περίοδο 1926–1928 εργάστηκε στο Υπουργείο Γεωργίας. Αργότερα, από το 1929, άρχισε να ασκεί το επάγγελμα του δημοσιογράφου σε εφημερίδες και περιοδικά της Αθήνας. Υπήρξε πολεμικός ανταποκριτής και παρακολούθησε από κοντά τον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο, ενώ μεταξύ άλλων ήταν μέλος της δημοσιογραφικής αποστολής που παρακολούθησε την επίσκεψη του βασιλιά Παύλου σε Ινδία και Ταϊλάνδη. Στη συνέχεια άρχισε να ασχολείται με τις εικαστικές τέχνες δημοσιεύοντας κριτικές, ενώ διέθετε και συλλογή πινάκων ζωγραφικής και πραγματοποίησε σπουδές μουσικής και τέχνης. Ήταν μέλος της ΕΣΗΕΑ, του Φιλολογικού Συλλόγου «Παρνασσός» και της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών. Πέθανε το 1965 στην Αθήνα μετά από χρόνια και ανίατη ασθένεια. Μιλούσε αγγλικά, γαλλικά και ιταλικά.

Στη διάρκεια της ζωής του τιμήθηκε με το παράσημο του Ταξιάρχη των Ναΐτων και του Ταξιάρχη του Τάγματος της Αξίας της Ιταλίας, το παράσημο της Ισαβέλλας της Καθολικής της Ισπανίας και με το παράσημο του Τάγματος του Φοίνικα της Ελλάδας.

Εργογραφία
----------

Παράλληλα ο Καλλονάς απασχολήθηκε με τη συγγραφή βιβλίων και συγγραμάτων. Μεταξύ των σημαντικότερων ήταν τα εξής:

* *Ιωάννης Μεταξάς*, 1937
* *Βίβα λα μουέρτε*, 1943
* *Σύγχρονοι Έλληνες ζωγράφοι και γλύπται*, 1944
* *Ο Πάνος Αραβαντινός και η σκηνογραφία*, 1946
* *Άπω Ανατολή*, 1950
* Μεταφράσεις βιογραφιών για τους Μότσαρτ (1946), Μπετόβεν (1950), Πουτσίνι (1956)

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Καλλονάς, Δημήτριος». *Εγκυκλοπαίδεια Δομή*.. Ανακτήθηκε στις 9 Αυγούστου 2019.
2. 1 2 3  Γ. Π. (15 Αυγούστου 1965). «Δημήτριος Καλλονάς». *Νέα Εστία* **78** (915): 1098. . [*νεκρός σύνδεσμος*]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Δημήτριος Καλλονάς στον *Πανδέκτη*, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 44200883
* **ΕΒΕ**: 195358
* **BiblioNet**: **91737**
* LCCN: nr96042528
* BNE: XX1772816

 |

 |
Οι **θεσμικοί επενδυτές** είναι οργανισμοί που έχουν διαθέσιμα τεράστια ποσά χρημάτων και τα επενδύουν σε επιχειρήσεις. Θεσμικοί επενδυτές μπορεί να είναι τράπεζες, εταιρείες ασφαλειών, ταμεία συντάξεων, ταμεία εξασφάλισης (hedge funds) και εταιρίες αμοιβαίων κεφαλαίων (*mutual funds*).

Ο ρόλος τους στην οικονομία
---------------------------

Ο ρόλος τους στην οικονομία είναι να δρουν ως υπερειδικευμένοι επενδυτές για λογαριασμό άλλων. Για παράδειγμα, ένα άτομο μπορεί να έχει μια σύνταξη από έναν εργοδότη. Ο εργοδότης δίνει τα λεφτά της σύνταξης αυτού του ατόμου σε μια εταιρία επενδύσεων (funds). Αυτή η εταιρία θα αγοράσει μετοχές κάποιας επιχείρησης ή κάποιο άλλο επενδυτικό προϊόν. Οι εταιρίες επενδύσεων θεωρούνται από μερικούς χρήσιμες επειδή κρατούν ένα μεγάλο χαρτοφυλάκιο επενδύσεων σε πολλές επιχειρήσεις. Αυτό θεωρητικά μειώνει το κόστος, κι έτσι αν μια επιχείρηση αποτύχει, θα είναι απλά ένα μικρό κομμάτι του χαρτοφυλακίου της επενδυτικής εταιρίας. Οι θεσμικοί επενδυτές έχουν μεγάλη επιρροή στη διοίκηση των επιχειρήσεων στις οποίες έχουν επενδύσει, επειδή συχνά λόγω του μεγάλου αριθμού μετοχών που αγοράζουν έχουν δικαιώματα ψήφου στο διοικητικό συμβούλιο. Έτσι μπορούν ενεργά να ελέγξουν πολλές επιχειρήσεις.

Η επιρροή τους στη λειτουργία των επιχειρήσεων
----------------------------------------------

Επίσης επειδή οι θεσμικοί επενδυτές έχουν την ελευθερία να αγοράζουν και να πουλάνε μαζικές ποσότητες μετοχών, μπορούν να επηρεάσουν το ποια επιχείρηση θα συνεχίσει να λειτουργεί κερδοφόρα και ποια θα αναγκαστεί να κλείσει ή να αναζητήσει αγοραστή. Η επιρροή των επιχειρήσεων που είναι στο χρηματιστήριο και η διάθεση κεφαλαίου σε αυτές είναι μέρος της διαδικασίας που ονομάζεται διαχείριση επενδύσεων.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh2003003521
* GND: 4252195-6
* NDL: 00565773

 |

 |
Συντεταγμένες: 34°53′20″N 32°30′53″E﻿ / ﻿34.888953°N 32.514761°E﻿ / 34.888953; 32.514761

Για άλλες χρήσεις, δείτε: Άρης.

Ο **Άρης Πολεμίου** είναι ένα κυπριακό αθλητικό σωματείο με έδρα το Πολέμι της επαρχίας Πάφου. Σήμερα διατηρεί τμήμα πετοσφαίρισης γυναικών και τμήμα υποδομών στην πετοσφαίριση ενώ παλαιότερα διατηρούσε και τμήματα ποδοσφαίρου και πετοσφαίρισης ανδρών.

Ιστορία
-------

Ο Άρης Πολεμίου ιδρύθηκε το 1954. Το όνομα *Άρης* προέρχεται από τον θεό Άρη, λόγω του ότι ήταν ο θεός του πολέμου, μια λέξη που σχετιζόταν με το όνομα του χωριού Πολέμι. Αρχικά δημιούργησε ποδοσφαιρική ομάδα. Το σωματείο αποτελεί ιδρυτικό μέλος της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Αγροτικών Σωματείων Πάφου (1971). Η ποδοσφαιρική ομάδα δεν είναι πλέον ενεργή.

Πετοσφαίριση ανδρών
-------------------

Κύριο λήμμα: Άρης Πολεμίου (πετοσφαίριση ανδρών)
Λίγα χρόνια μετά την ίδρυση του ο Άρης δημιούργησε πετοσφαιρική ομάδα ανδρών. Τον Φεβρουάριο του 1978 ιδρύθηκε η Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης (ΚΟΠΕ) με τον Άρη να αποτελεί ένα από τα ιδρυτικά της μέλη,. Η ομάδα είχε μερικές παρουσίες στην Α΄ κατηγορία. Το 2012 ανέστειλε τη λειτουργία της ανδρικής ομάδας.

Πετοσφαίριση γυναικών
---------------------

Κύριο λήμμα: Άρης Πολεμίου (πετοσφαίριση γυναικών)
Μερικά χρόνια μετά την ίδρυση της ανδρικής πετοσφαιρικής ομάδας, το σωματείο δημιούργησε και γυναικεία ομάδα. Την περίοδο 2013-14 κατέκτησε το πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας και προβιβάστηκε στην Α΄ κατηγορία. Την περίοδο 2014-15 τερμάτισε στην 7η θέση, εξασφαλίζοντας την παραμονή του στην κατηγορία. Την περίοδο 2015-16 τερμάτισε στην τελευταία θέση και υποβιβάστηκε στη Β΄ κατηγορία.

Τίτλοι-Διακρίσεις
-----------------

Γυναίκες
* Β΄ Κατηγορία:
	+ Πρωταθλητής (2): 2014, 2022

Υποδομής
* Πρωταθλήτρια εφήβων (3): 1987, 1988, 1989
* Πρωταθλήτρια παμπαίδων (1): 2000
* Πρωταθλήτρια παγκορασίδων (3): 1997, 1999, 2004

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Η Ομοσπονδία: Εν ενεργεία σωματεία μέλη της Κ.Ο.ΠΕ.». ΚΟΠΕ. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Απριλίου 2016. Ανακτήθηκε στις 2 Αυγούστου 2015.
2. 1 2 3  «Πολιτισμός / Αθλητισμός». polemi.org. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Δεκεμβρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 3 Αυγούστου 2015.
3. ↑  «Ιστορία ΠΟΑΣΠ». ΠΟΑΣΠ. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Αυγούστου 2015. Ανακτήθηκε στις 2 Αυγούστου 2015.
4. ↑  «Η ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ». ΚΟΠΕ. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Οκτωβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 30 Ιουλίου 2015.
5. ↑  «ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΟΠΑΠ Β΄ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ 2013-14». ΚΟΠΕ. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Μαΐου 2022. Ανακτήθηκε στις 30 Ιουλίου 2015. CS1 maint: Unfit url (link)
6. ↑  «ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΟΠΑΠ Α΄ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ 2014-15». ΚΟΠΕ. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 30 Ιουλίου 2015.
7. 1 2 3  «Ιστορία του κυπριακού βόλλεϋ: Χρυσή Βίβλος Υποδομής». ΚΟΠΕ. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 12 Απριλίου 2015.

Δείτε ακόμη
-----------

* Πετοσφαίριση στην Κύπρο

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Εν ενεργεία σωματεία μέλη της Κ.Ο.ΠΕ.
* Άρης Πολεμίου, επίσημος λογαριασμός στο Facebook.
Το **Τζάσπερ** (αγγλικά: Jasper) είναι κωμόπολη και δήμος στην επαρχία της Αλμπέρτας στον Καναδά. Αποτελεί το κέντρο εμπορίου του ομώνυμου εθνικού δρυμού, που βρίσκεται στα Καναδικά Βραχώδη Όρη στην κοιλάδα του ποταμού Αθαμπάσκα. Βρίσκεται 362 χιλιόμετρα δυτικά του Έντμοντον και 290 χιλιόμετρα βόρεια του Μπανφ.

Το 2011 ο πληθυσμός του ήταν 4.432 κάτοικοι.

Κλίμα
-----

Το Τζάσπερ βιώνει ένα οριακά υγρό ηπειρωτικό/υποαρκτικό κλίμα (Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν *Dfb*/*Dfc*). Η υψηλότερη θερμοκρασία που καταγράφηκε ποτέ στο Τζάσπερ ήταν 41,2 °C στις 30 Ιουνίου 2021. Η πιο κρύα θερμοκρασία που καταγράφηκε ποτέ ήταν -47,2 °C στις 24 Ιανουαρίου 1916.

Τα καλοκαίρια στο Τζάσπερ είναι ευχάριστα, με ημερήσιες υψηλές θερμοκρασίες συνήθως γύρω στους 21,1 °C και χαμηλές γύρω στους 7,2 °C. Οι χειμώνες είναι κρύοι, αν και μπορεί να θεωρούνται ήπιοι σύμφωνα με τα καναδικά πρότυπα, με ημερήσιες υψηλές τιμές γύρω στους -2,2 °C και χαμηλές περίπου -11,7 °C.

Άγρια ζωή
---------

Ευρισκόμενη στην καρδιά του Εθνικού Δρυμού Τζάσπερ, η κωμόπολη περιβάλλεται από δάση που φιλοξενούν ποικίλλα είδη άγριας ζωής, όπως μεγάλα ελάφια και μαύρες αρκούδες.

Συλλογή
-------

* Κέντρο Τουριστικής ΠληροφόρησηςΚέντρο Τουριστικής Πληροφόρησης
* Σιδηροδρομικός σταθμός του ΤζάσπερΣιδηροδρομικός σταθμός του Τζάσπερ

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Canada 2011 Census*. www12.statcan.gc.ca/census-recensement/2011/dp-pd/hlt-fst/pd-pl/Table-Tableau.cfm?LANG=Eng&T=302&SR=1&S=51&O=A&RPP=9999&PR=48&CMA=0.
2. ↑  «Population and dwelling counts, for Canada, provinces and territories, and census subdivisions (municipalities), 2016 and 2011 censuses – 100% data». 20  Φεβρουαρίου 2019.
3. ↑  *Canada 2021 Census*.
4. ↑  «Daily Data Report for January 1916». *Canadian Climate Data*. Environment Canada. 31 Οκτωβρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 25 Οκτωβρίου 2016.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Jasper, Alberta στο Wikimedia Commons
Ο **Θεόδωρος Βενάρδος** (Βοτανικός, Αθήνα, 1949 - Αθήνα, 10 Ιουλίου 1984) ήταν Έλληνας ληστής τραπεζών, ο οποίος έμεινε στα χρονικά γνωστός με τον χαρακτηρισμό «**ο ληστής με τις γλαδιόλες**». Η περίπτωσή του παρουσιάζει ιδιαιτερότητες, καθώς, λόγω του εμφανίσιμου παρουσιαστικού και του αναίμακτου τρόπου δράσης του, έγινε αγαπητός στην κοινή γνώμη και η ιστορία του αντιμετωπίσθηκε με συμπάθεια.

Εγκληματική δράση
-----------------

Προέβη σε δυο ληστείες με πλούσια λεία, τη μία στις 16 Νοεμβρίου του 1973 στο υποκατάστημα της Εθνικής Τράπεζας στο Παγκράτι, όπου παρουσιάσθηκε μεταμφιεσμένος σε καθολικό ιερέα και τη δεύτερη σε υποκατάστημα της ίδιας τράπεζας, στις 17 Μαΐου του 1974 στα Σεπόλια, όπου εισέβαλε στην τράπεζα κρατώντας μια ανθοδέσμη όπου μέσα στα λουλούδια είχε κρύψει μια καραμπίνα, τα οποία, αν και δεν ήταν γλαδιόλες, αναφέρθηκαν έτσι περιπαικτικά από έναν αστυνομικό που κρατούσε την ανθοδέσμη που άφησε πίσω του ως «δώρο» ο Βενάρδος και, τελικά, κατέληξε μέχρι και στον χαρακτηρισμό «**ο ληστής με τις γλαδιόλες»** για τον Βενάρδο.

Το παρελθόν του
---------------

Εξίσου επεισοδιακή, όμως, ήταν και η προϊστορία του Βενάρδου. Γιος του Χρήστου και της Φωτεινής Βενάρδου, γεννηθείς το 1949 στην Αθήνα. Μεγάλωσε χωρίς το φυσικό του πατέρα και σπούδασε μηχανικός του εμπορικού ναυτικού. Κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας, το 1972, κατηγορήθηκε για ανατίναξη πυριτιδαποθήκης, συνελήφθη από τη στρατιωτική αστυνομία του τότε καθεστώτος στην Ελλάδα, βασανίσθηκε και αργότερα απολύθηκε για λόγους υγείας.

Σύλληψη και καταδίκη
--------------------

Στα τέλη Ιανουαρίου 1974 συνελήφθη και γράφτηκε στον Τύπο ότι είχε ξοδέψει 1.235.000 δρχ. μέσα σε 70 ημέρες. Δραπέτευσε με θεαματικό τρόπο από τις Φυλακές Κορυδαλλού τον Απρίλιο του 1974, αλλά μετά τη δεύτερη ληστεία τον Μάιο του ίδιου έτους, συνελήφθη εκ νέου στις 13 Ιουνίου 1974 στην προσπάθειά του να διαφύγει στο εξωτερικό, παραπέμφθηκε σε δίκη και καταδικάσθηκε σε συνολική κάθειρξη 20 ετών και 7 μηνών. Λόγω του ιστορικού του μεταφέρθηκε σε διάφορες φυλακές ύψιστης ασφάλειας, ενώ υπέβαλε πέντε αιτήσεις αποφυλάκισης για "ανήκεστο βλάβη", οι οποίες απορρίφθηκαν.

Το τέλος του
------------

Στις 10 Ιουλίου του 1984 και έπειτα από δεκάδες απόπειρες, ενώ παρουσίαζε εμφανή συμπτώματα ψυχικής νόσου, αυτοκτόνησε στο κελί του δι' απαγχονισμού σε ηλικία 35 ετών. Μετά το θάνατό του, η οικογένειά του απηύθυνε κατηγορίες για εξώθησή του στην αυτοκτονία, ενώ μεγάλος διάλογος άνοιξε περί των συνθηκών κράτησης στις ελληνικές φυλακές.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Θόδωρος Βενάρδος: Ο ληστής με τις γλαδιόλες που τον λάτρευαν οι γυναίκες (και είχε τρανσέξουαλ μνηστή)». *Μικροπράγματα*. 10 Ιουλίου 2018. Ανακτήθηκε στις 16 Ιουλίου 2021.
2. ↑  «Ο κακοποιός που λάτρεψαν οι γυναίκες και έγινε σταρ. Βενάρδος, ο ληστής με τις γλαδιόλες που έκλεψε και το αυτοκίνητο του ποδοσφαιριστή Ν. Σιδέρη. Ποιες αεροσυνοδοί τον πέρασαν για εφοπλιστή». *www.mixanitouxronou.gr*. Ανακτήθηκε στις 25 Ιουλίου 2021.
3. ↑  Χρονικό του 20ού αιώνα, Τέσσερα Έψιλον, Αθήνα 1990, σελ. 1.121
4. ↑  Χρονικό του 20ού αιώνα, Τέσσερα Έψιλον, Αθήνα 1990, σελ. 1.125
5. ↑  εφ. Ελεύθερος Τύπος, φ. 13/7/1984, "Άπλετο φως ζητά η μάνα του Βενάρδου".
Η **γαλικιανή γλώσσα** (*lingua galega* /*galego*) είναι μια ρομανική γλώσσα που μιλιέται στην περιοχή της Γαλικίας. και εμφανίζει μεγάλες ομοιότητες με την πορτογαλική. Από πολλούς γλωσσολόγους θεωρείται ότι είναι δύο μορφές της ίδιας γλώσσας. Από το 1982 είναι επίσημη γλώσσα μαζί με τα ισπανικά στην Αυτόνομη Κοινότητα της Γαλικίας και έχει περίπου 3 εκατομμύρια ομιλητές!

Ιστορία
-------

Η σύγχρονη γλώσσα προέρχεται από την Γαλικιανή-πορτογαλική, η οποία (μαζί με τα οξιτανικά) ήταν η γλώσσα της ποίησης των τροβαδούρων στην Ιβηρική χερσόνησο στη διάρκεια του Μεσαίωνα. Όμως, στη Γαλικία από το 14ο αιώνα άρχισε η παρακμή της γλώσσας, λόγω του ξεπεσμού της τοπικής αριστοκρατίας και της αύξησης της επιρροής της Καστίλης. Αντίθετα, η πορτογαλική έγινε επίσημη γλώσσα της Πορτογαλίας από τον 13ο αιώνα. 

Η περίοδος από τα τέλη του 14ου μέχρι τις αρχές του 18ου ονομάζεται από τους μελετητές της γλώσσας *Séculos Escuros*, δηλαδή σκοτεινοί αιώνες. Στη διάρκεια αυτών των αιώνων η γαλικιανή γλώσσα δε χρησιμοποιείται επίσημα ενώ η λογοτεχνία παρακμάζει. Αυτή η περίοδος ακολουθείται από την Αναγέννηση (Rexurdimento) που εγκαινιάζεται το 1863, χρονιά στην οποία δημοσιεύεται το έργο *Cantares Gallegos* της Ροσαλία ντε Κάστρο.

Η χρήση της απαγορεύτηκε κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του Φράνκο. Μετά την πτώση της δικτατορίας στην Ισπανία, αναγνωρίστηκε ως επίσημη γλώσσα της Γαλικίας, και χρησιμοποιείται στην εκπαίδευση και τα ΜΜΕ.

Στις 17 Μαΐου γιορτάζεται η Ημέρα των Γαλικιανών Γραμμάτων, που αφιερώνεται κάθε χρόνο σε έναν νεκρό συγγραφέα σε γαλικιανή γλώσσα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

WikipediaWikipedia
**Έκδοση της Βικιπαίδειας στην Γαλικιανή γλώσσα**

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Γαλικιανή γλώσσα** |

* Real Academia Galega Αρχειοθετήθηκε 2020-09-15 στο Wayback Machine.
* 

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85052814
* GND: 4113661-5
* BNF: cb119380728 (data)
* NDL: 00577338
* NKC: ph120466
* BNE: XX4349843

 |

 |
**Διαλεχτή** (τρισύλλαβο: δjalextí), «λόγια» γραφή **Διαλεκτή** (τετρασύλλαβο: δialektí), ελληνικό γυναικείο κύριο όνομα.

Ετυμολογία
----------

Το όνομα προέρχεται από το επίθετο *διαλεχτός* «αυτός που διακρίνεται για τα προσόντα του ή για την ποιότητά του, εκλεκτός» (μσν. *διαλεκτός* με ανομοίωση τρόπου άρθρωσης [kt > xt] < αρχ. *διαλεκ-* («διαλέγω») + *-τός*) 
Από την ιδιότητα του διαλεχτού που πιστεύει ο ανάδοχος ότι θα αποκτήσει ή εύχεται να αποκτήσει ο αναδεξιμιός του, και για αυτό ο Αθ. Μπούτουρας το περιλαμβάνει στην κατηγορία «Ονόματα εξ υποκειμένου» και ειδικότερα στα «Ονόματα εξ ηθικών προτερημάτων».

Σημασιολογικά παρεμφερή είναι τα ιταλικά γυναικεία ονόματα,

* *Ντιλέττα* (Dilètta), αντρικό *Ντιλέττο* (Dilètto), από το λατινικό *dilecta*· και το
* *Ελέττα* (Elètta), αντρικό *Ελέττο* (Elètto), με την έννοια της εκλεκτού από τον Θεό, από το λατινικό *Electa*, *Electus*, από το προσηγορικό *electus* «εκλεκτός». Ελέττα ήταν το όνομα της μητέρας του Πετράρχη.

Ονομαστική εορτή
----------------

Το όνομα *Διαλεχτή* δεν καταγράφεται στα συναξάρια και τα αγιολόγια της Ορθόδοξης Εκκλησίας, επομένως μπορεί να γιορτάζει τη γιορτή των αγίων Πάντων (κινητή εορτή, 56 ημέρες, 8 εβδομάδες, μετά το Πάσχα).

Αντρικός τύπος του ονόματος
---------------------------

*Διαλεχτός*, *Διαλεκτός*.

Διάδοση
-------

Σύμφωνα με τον Αθ. Μπούτουρα το όνομα έχει καταγραφεί στη βόρεια Ελλάδα και την Αίνο (Ενέζ) της Θράκης.
Από τα πιο σπάνια ονόματα σήμερα το *Διαλεχτή*, ενδεικτικά, στον ελλαδικό χώρο, σε μια προσπάθεια στατιστικής αποτίμησης της συχνότητας των ελληνικών ονομάτων από τον Απρίλιο του 2009, το όνομα με 8 εμφανίσεις συνολικά παρουσιάζεται ανάμεσα στις θέσεις 462η–487η (332ο–347ο ανάμεσα στα γυναικεία) σε σύνολο 97.072 του δείγματος και το φέρουν 613 Ελληνίδες ή ποσοστό 0,008%. Ως *Διαλεχτή* βρίσκεται ανάμεσα στις θέσεις 519η–561η (373ο–408ο ανάμεσα στα γυναικεία), με 6 εμφανίσεις σε σύνολο 97.072 του δείγματος ή ποσοστό 0,006% και ως *Διαλεκτή* ανάμεσα στις θέσεις 791η–1010η (581ο–734ο ανάμεσα στα γυναικεία), με 2 εμφανίσεις σε σύνολο 97.072 του δείγματος ή ποσοστό 0,002%.

Πρόσωπα με το όνομα
-------------------

Διαλεχτή Ζευγώλη-Γλέζου (1907–1996), ποιήτρια, Α΄ Κρατικό Βραβείο Ποίησης 1971.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Λεξικό της κοινής νεοελληνικής*, Ι.Ν.Σ.–Ίδρυμα Μανόλη Τριανταφυλλίδη.
2. ↑  Αθανάσιος Χ. Μπούτουρας, *Τα νεοελληνικά κύρια ονόματα ιστορικώς και γλωσσικώς ερμηνευόμενα*, Αθήνα 1912, σ. 161.
3. ↑  Emidio De Felice, *Dizionario dei nomi italiani*, Mondadori, Μιλάνο 1986, ISBN 978-88-04-42791-9, σ. 127.
4. ↑  Emidio De Felice, *ό.π.*, σ. 140.
5. ↑  Αθανάσιος Χ. Μπούτουρας, *ό.π.*
6. ↑  Α. Κ. Χούμης, «Βαπτιστικά ονόματα», *Δελτίον της Ιστορικής και Εθνολογικής Εταιρείας της Ελλάδος*, τμ. #4 (1892), σ. 351.
7. ↑  Αθανάσιος Χ. Μπούτουρας, *ό.π.*
8. ↑  Χάρης Φουνταλής, «Ελληνικά ονόματα (και ολίγη από στατιστική)» Αρχειοθετήθηκε 2015-06-22 στο Wayback Machine..
9. ↑  Εθνικό Κέντρο Βιβλίου Αρχειοθετήθηκε 2018-09-05 στο Wayback Machine..

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **Διαλεχτή**  |
Η Φ/Γ ΑΙΓΑΙΟΝ (F-460).
Με το όνομα **Αιγαίον** φέρεται μια από τις κύριες μονάδες επιφανείας του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού, με χαρακτηριστικό (νατοϊκό) αριθμό **F-460**. Είναι φρεγάτα τύπου "**S**", όμοια με τις φρεγάτες ‘Αδρίας III’ και ‘Ναβαρίνο ΙΙΙ ’

Δράση
-----

Η Φ/Γ ΑΙΓΑΙΟΝ (αριστερά), σε "πετρέλευση εν πλω".
Η φρεγάτα ΑΙΓΑΙΟΝ, καθελκύστηκε στο Ναυπηγείο 'Koninlijke Maatschappij de Shelde' (Royal Shelde) στο Vlissingen της Ολλανδίας την 13η Ιουλίου 1978, σε εκτέλεση παραγγελίας του Βασιλικού Ναυτικού της χώρας. Εντάχθηκε στο Ολλανδικό Ναυτικό στις 29 Οκτωβρίου 1980, με την ονομασία BANKERT (F810). 

Όταν οι φρεγάτες τύπου S αποσύρθηκαν από το Ολλανδικό Ναυτικό, το Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό ενδιαφέρθηκε να τις αποκτήσει ώστε να αντικαταστήσει τον στόλο των αντιτορπιλικών του, λόγω της μεγάλης ηλικίας και των υψηλών αναγκών επάνδρωσης που είχαν τα τελευταία. Η ύψωση της Ελληνικής Σημαίας στη φρεγάτα πραγματοποιήθηκε στις 14 Μαΐου 1993 στο Ντεν Χέλντερ. Το σκάφος κατέπλευσε στην Ελλάδα στις 19 Ιουλίου 1993.

Χαρακτηριστικά
--------------

Ο Θυρεός της Φ/Γ ΑΙΓΑΙΟΝ που απεικονίζει την "εφορμούσα σπάθη" επί των κυμάτων, αποτελούμενα από έξι λευκές και κυανές λωρίδες, εναλλάξ. Σύμβολο ισχύος, κυριαρχίας και υπεράσπισης των χωρικών υδάτων.
Όπως όλες οι φρεγάτες τύπου S, η φρεγάτα ΑΙΓΑΙΟΝ έχει ολικό μήκος 130μ. μέγιστο πλάτος 14,6 και μέγιστο βύθισμα 6μ. Με πλήρες φορτίο, το σκάφος έχει εκτόπισμα 3.630 τόνων. Την κίνηση εξασφαλίζουν 2 κινητήρες Rolls Royce OLYMPUS (56.800 HΡ) και δύο κινητήρες Rolls Royce TYNE 10, μέσω των οποίων επιτυγχάνεται μέγιστη ταχύτητα 30 κόμβων (αν και η συνήθης επιχειρησιακή ταχύτητα είναι 20 κόμβοι).

Στη φρεγάτα υπάρχει υποδομή για την ενδιαίτηση 220 ατόμων.

Η φρεγάτα ΑΙΓΑΙΟΝ δύναται να πλήξει εγγείς στόχους επιφανείας με το πυροβόλο 76 χιλιοστών (ΟΤΟ ΜΕLARA), και απομακρυσμένες μονάδες επιφανείας με κατευθυνόμενα βλήματα HARPOON (δύο συστοιχίες των τεσσάρων βλημάτων). Η αντιαεροπορική άμυνα της φρεγάτας εξασφαλίζεται με το σύστημα κατευθυνομένων βλημάτων SEA SPARROW. Επίσης η φρεγάτα είναι σε θέση να αναλάβει ανθυποβρυχιακές αποστολές χρησιμοποιώντας τορπίλες 324 χιλιοστών. Για την άμυνα του σκάφους, διατίθεται σύστημα ηλεκτρονικών αντίμετρων (SUPER R.B.O.C.) και πυροβόλο Phalanx Mk15 CIWS 20 χιλιοστών. Τέλος, το πλοίο δύναται να μεταφέρει δύο ελικόπτερα και να τα χρησιμοποιεί εναλλάξ ή ταυτόχρονα σε διάφορες αποστολές.

Βιβλιογραφία
------------

* Eric Wertheim, *The Naval Institute Guide to Combat Fleets of the World*, Naval Institute Press, 2007
*

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η Φ/Γ Αιγαίον στην επίσημη ιστοσελίδα του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού
Το **Γηπέδο Δόξας Δράμας** είναι γήπεδο πολλαπλών χρήσεων που χρησιμοποιείται κατά κύριο λόγο για ποδοσφαιρικούς αγώνες και βρίσκεται στην πόλη της Δράμας. Αποτελεί τη φυσική έδρα του Γ.Σ. Δόξα Δράμας και έχει χωρητικότητα 10.000 καθήμενων θεατών.

Ιστορία
-------

Στα πρώτα χρόνια του, ο σύλλογος προσπαθούσε να βρει ένα χώρο ώστε να μπορέσει να έχει μια σταθερή έδρα. Τα κατάφερε το 1953, όταν έπειτα από δωρεά του Αθανάσιου Δουμπέσα, παραχωρήθηκε στον σύλλογο η έκταση ώστε να μπορέσει να χτιστεί το γήπεδο. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, και αφού ξαναχτίστηκε από την αρχή το γήπεδο, διέθετε μόνο μια εξέδρα, την δυτική. Τη δεκαετία του 80, χτίστηκε το (βόρειο) πέταλο του γηπέδου, ενώ την ίδια δεκαετία έγινε η προσπάθεια να χτιστεί και η ανατολική εξέδρα αλλά τα έργα για πολλά χρόνια σταμάτησαν με αποτέλεσμα να μείνει ημιτελής έως που το 2011 ολοκληρώθηκε μαζί με εκτενείς εργασίες ανακαίνισης που έλαβαν χώρα εκείνη την περίοδο.

Το ρεκόρ προσέλευσης στο γήπεδο πραγματοποιήθηκε κατά την αγωνιστική περίοδο 1979-80 του Πρωταθλήματος της Α΄ Εθνικής στο ματς της Δόξα Δράμας με τον Παναθηναϊκό (τελικό σκορ 0-0), όπου κόπηκαν συνολικά 10.506 εισιτήρια.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Hellenicparliament.gr - Γήπεδο Γυμναστικού Συλλόγου Δόξας Δράμας.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Το Γήπεδο Δόξας Δράμας στην ιστοσελίδα stadia.gr.
Τοπική αρχιτεκτονική στη παλιά πόλη Ξάνθης- "*σαχνισιά*": ξύλινα μαδέρια-υποστυλώματα στηρίζουν τα δωμάτια του ορόφου που επεκτείνονται πέρα από τα όρια της τοιχοποιίας του ισογείου .
Η **σαχνισιά** ή το **σαχνισί** είναι ορολογία της αρχιτεκτονικής, η οποία αναφέρεται στις προσόψεις παραδοσιακών κτηρίων, και περιγράφει προεξοχές στηριγμένες σε ξύλινα δοκάρια οι οποίες βρίσκονται πέρα από τα όρια της τοιχοποιίας του ισογείου. Αυτή η αρχιτεκτονική παρατηρείται σε παραδοσιακά κτήρια βαλκανικής, μικρασιατικής αλλά και της ευρωπαϊκής αρχιτεκτονικής (στην ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική έχει επικρατήσει ο όρος έρκερ, *erker*). 

Το σαχνισί δημιουργεί πρόσθετο ωφέλιμο χώρο στον όροφο, τετραγωνισμό της κάτοψης και επίσης χρησιμοποιείται για τον έλεγχο της εισόδου και του δρόμου μπροστά στην παραδοσιακή κατοικία .

Παραπομπές
----------

1. ↑  Κώστας Λουκόπουλος. «Ξάνθη: Μία πόλη, χίλια χρώματα». Εφημερίδα Έθνος. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2018-07-06.. Ανακτήθηκε στις 2011-07-17.
2. ↑  «Σαχνισί». *mythotopia.eu*. Ινστιτούτο Επεξεργασίας του Λόγου. Ανακτήθηκε στις 26 Αυγούστου 2023.
3. ↑  Βασιλική Γ. Στραπατσάκη (26 Φεβρουαρίου 2009). «Το χάνι της οδού Μαυρομιχάλη στην Ξάνθη: αποκατάσταση και αξιοποίηση». *Διπλωματική Εργασία στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης*. greekarchitects.gr. Ανακτήθηκε στις 18 Ιουλίου 2011.
4. ↑  Νίκος Λιανός, αρχιτέκτων, Επ. Καθηγητής ΤΑΜ-∆ΠΘ. «Μορφολογικά χαρακτηριστικά των κτηρίων της παλιάς πόλης της Ξάνθης» (PDF). Ιστοσελίδα Δημοκρίτειου Πανεπισήμιου Θράκης. σελ. 5. Ανακτήθηκε στις 18 Ιουλίου 2011. CS1 maint: Πολλαπλές ονομασίες: authors list (link)
Ο **σταθμός Σαρλ ντε Γκωλ - Ετουάλ** (Charles de Gaulle – Étoile) είναι σταθμός των δικτύων του μετρό Παρισιού, και του προαστιακού δικτύου RER. Βρίσκεται στα σύνορα του 8ου, 16ου και 17ου διαμερίσματος του Παρισιού. Αρχικά, ήταν γνωστός ως Ετουάλ (Αστέρι), καθώς βρίσκεται κάτω από την πλατεία Ετουάλ όπως ονομαζόταν παλαιότερα, αλλά μετονομάστηκαν το 1970 τόσο η πλατεία όσο και ο σταθμός στο σημερινό τους όνομα από τον πρόεδρο Σαρλ ντε Γκωλ.

Ο σταθμός έχει κατασκευαστεί κάτω από την ομώνυμη πλατεία, η οποία αποτελεί την αφετηρία των Ηλυσίων Πεδίων. Η Αψίδα του Θριάμβου βρίσκεται στο κέντρο της πλατείας. Οι γραμμές 1 και 2 έχουν η καθεμιά από δύο αποβάθρες, ενώ ο τερματικός της γραμμής 6 έχει μονή γραμμή με δύο αποβάθρες και στις δυο πλευρές της.

Βιβλιογραφία
------------

* Gérard Roland: Stations de métro. D’Abbesses à Wagram. 2003, ISBN 2-86253-307-6.