recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η ***Εφημερίς Αθηνών*** είναι η πρώτη εφημερίδα που εκδόθηκε στην Αθήνα.

Η «Ειδοποίησις» για την έκδοση της εφημερίδας, στις 18 Ιουλίου 1824 καθώς και το πρώτο φύλλο της *Εφημερίδος των Αθηνών* κυκλοφόρησε στις 20 Αυγούστου 1824. Τυπώθηκε στη Σαλαμίνα όπου οι έφοροι των Αθηνών είχαν στείλει προσωρινά το πιεστήριο από το φόβο επιδρομής των Τούρκων του Ευρίπου. Το επόμενο φύλλο θα τυπωθεί κανονικά στην Αθήνα, στις 6 Σεπτεμβρίου 1824, όπου έχει πια εγκατασταθεί το τυπογραφείο. Από τότε θα βγουν 103 φύλλα το πρώτο έτος, έως τις 30 Οκτωβρίου 1825 και 37 μόνο φύλλα θα εκδοθούν το δεύτερο με τελευταίο φύλλο στις 15 Απριλίου 1826, οπότε και διακόπτεται απότομα η έκδοση.

Η *Εφημερίς Αθηνών*, γραμμένη στην τρέχουσα γλώσσα (δημοτική), προβάλλει συστηματικά όπως όλες οι εφημερίδες του Αγώνα τις πολεμικές ειδήσεις. Μαζί με αυτά τα άμεσης επικαιρότητας θέματα υπάρχουν άρθρα σχετικά με το πολίτευμα, τους θεσμούς και τους νόμους, τον Τύπο και την ελευθεροτυπία, το λειτούργημα του «εφημεριδογράφου», την πολιτική. Εκείνο όμως που ξεχωρίζει την συγκεκριμένη εφημερίδα είναι η παρουσίαση κειμένων σχετικών με την ποίηση και τη λογοτεχνία. Ακόμα, δημοσιεύονται νέα για τη Φιλόμουσο Εταιρεία των Αθηνών, για την ίδρυση της Φιλανθρωπικής Εταιρείας στο Ναύπλιο, επιστολές λογίων με διάφορα θέματα και δεν παραλείπονται ειδήσεις γενικότερες από το εξωτερικό. Τέλος πρέπει να επισημανθεί η γλώσσα του εντύπου, η οποία είναι η «φυσική φωνή του έθνους», η δημοτική. Τη διεύθυνση της εφημερίδας αυτής είχε ο Γεώργιος Ψύλλας. Η εφημερίδα τυπωνόταν στο τυπογραφείο που δώρησε στην Κοινότητα των Αθηνών ο απεσταλμένος της Φιλελληνικής Εταιρείας του Λονδίνου, συνταγματάρχης Λέστερ Στάνχοπ (Leicester Stanhope).

Αναφορές
--------

1. ↑  Ι. Μαζαράκη – Αινιάν, Το Τυπογραφείο των Αθηνών «Εφημερίς Αθηνών» 1824-1826 -Ευρετήριο-Αθήναι, Ιστορική και Εθνολογική Εταιρεία της Ελλάδος, 1987, σ. 5
2. ↑  Αικατερίνη Κουμαριανού, «Έντυπες Εφημερίδες», *Ιστορία του Ελληνικού Έθνους*, τομ. ΙΒ',Εκδοτική Αθηνών, 1975, σσ. 584-585
3. ↑  Ι. Κ. Μαζαράκης - Αινιάν, ό.π. σ. 5

Πηγές
-----

* Γ. Ψύλλα, Εφημερίς Αθηνών 1824-1826, Βιβλιοπωλείον των Βιβλιοφίλων- Σπάνια Βιβλία Σπανός, Αθήνα, 1981
* Δ. Γατόπουλος, "Το τρίτον μέρος των ανέκδοτων απομνημονευμάτων του Γ. Ψύλλα", *Το Νέον Κράτος*, τχ.36, σσ.812-822
* Ν.Ε.Σκιαδάς, "Το πρώτο τυπογραφείο της Αθήνας και ο Άγγλος Φιλέλλην Στάνχοπ", *Τα Αθηναϊκά*, τχ. 37, σσ.19-23
* Πάνος Σ. Αϊβαλής. «Η Ιστορία του Ελληνικού και Αρκαδικού Τύπου». Αρκάδες εσμέν. Ανακτήθηκε στις 14 Μαΐου 2011.

  

Stub icon 1 Stub icon 2 *Αυτό το λήμμα **εφημερίδας της Ελλάδας** χρειάζεται επέκταση. Βοηθήστε τη Βικιπαίδεια επεκτείνοντάς το!*
Ο **Άγγελος Κούβελος** (Αθήνα, 1899 - 17 Αυγούστου 1975) ήταν Έλληνας πολιτικός, δήμαρχος του Αιγάλεω κατά την τριετία 1946 - 1949, διορισμένος από το Λαϊκό Κόμμα.

Απόφοιτος της *Ανωτάτης Εμπορικής* και ελεύθερος επαγγελματίας, αλλά και αθλητής (αγωνίσθηκε σαν τερματοφύλακας στον Π.Ο. Γουδί  ) ο Άγγελος Κούβελος υπήρξε μέλος του Λαϊκού Κόμματος και πολιτικοποιημένος από νωρίς. Ήταν ο νεώτερος εκλεγείς δημοτικός σύμβουλος Αθηναίων, με το συνδυασμό του Κ. Κοτζιά στις Δημοτικές εκλογές του 1934.

Διορίσθηκε στις 14 Ιουνίου του 1946, ως ο 6ος στα χρονικά ανώτατος άρχοντας της πόλης του Αιγάλεω. Από τους πρώτους μήνες της θητείας του, συμμετείχε σε κοινωνικές δράσεις και πρωτοβουλίες που αφορούσαν και ζητήματα πέραν της τυπικής αρμοδιότητάς του. Βοήθησε επίσης, στη βελτίωση των αθλητικών υποδομών της ποδοσφαιρικής ομάδας του Αιγάλεω Α.Ο. όντας ένθερμος φίλαθλος Για τη συμβολή του αυτή, όπως και για την ανάπτυξη της τοπικής αυτοδιοίκησης τιμήθηκε από το Δήμο Αιγάλεω με αναμνηστικό μετάλλιο σχετικά με τις υπηρεσίες του κατά την περίοδο 1951 - 1967

Ήταν θείος του φίλαθλου αθλητικού παράγοντα και επιχειρηματία Ισίδωρου Κούβελου. Έχει αποκτήσει δυο κόρες, την Ελένη και την Μαρίζα. Απεβίωσε το 1975, σε ηλικία 76 ετών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εφημερίδα "*Εμπρός*", φύλλο της 25 Μαρτίου 1947, σελ. 4, στήλη "*Κοινωνικά-Εορταί*"
2. ↑  Στράτος Γρηγοράκος στο φύλλο της εφημερίδας "Αθλητισμός της Ελλάδος" της 27 Σεπτεμβρίου 1948: "Λαμπρά εξέλιξις της Α.Ε. Αιγάλεω"
3. ↑  Δημήτρης Τρικουράκης, "Α.Ο. Αιγάλεω - Το καμάρι και ίνδαλμα χιλιάδων φιλάθλων", φύλλο εφημερίδας "Αθλητική Ηχώ", της 1 Ιουνίου 1954
4. ↑  Φύλλο εφημερίδας "Αθλητική Ηχώ" της 7 Ιουνίου του 1948, σελ. 2 "*Διατί ο Α.Ο. Αιγάλεω κατέκτησε το πρωτάθλημα Γ' κατηγορίας Αθηνών*"
5. ↑  "*Λαϊκό Κόμμα*", εκδόσεις "*Πλάτων*", Αθήνα, 1948
6. ↑  Φύλλο εφημερίδας "*Εμπρός*", της 15 Ιουνίου 1946, σελ. 2 "*Νέοι Δήμαρχοι*"
7. ↑  Φύλλο εφημερίδας "*Εμπρός*" της 19 Δεκεμβρίου 1946, σελ. 2: "*Ο έρανος δια τους ακρίτας*"
8. ↑  Άρθρο του Γαληνού Νικολαΐδη στην εφημερίδα "*Αθλητισμός*", του φύλλου της 26 Απριλίου 1949, με τίτλο: "*Το ίνδαλμα φιλάθλου περιφερείας: Α.Ο. Αιγάλεω*"
Τα καταπράσινα νησιά Λε Καγιεμίτ, το Μεγάλο (αριστερά) και το Μικρό
Τα **Καγιεμίτ** (*Les Cayemites*) είναι ένα ζευγάρι νησιών, που βρίσκονται στον Κόλπο Γκονάβ, κοντά στην ακτή της νοτιοδυτικής Αϊτής, χώρας στην οποία ανήκουν. Τα δύο αυτά νησιά είναι γνωστά ως **Μεγάλο Καγιεμίτ** (*Grande Cayemite*) και **Μικρό Καγιεμίτ** (*Petite Cayemite*). Η συνολική έκτασή τους (εμβαδό) είναι 45 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Το Μικρό Καγιεμίτ βρίσκεται ακριβώς στα δυτικά του Μεγάλου Καγιεμίτ. Τα Μεγάλο Καγιεμίτ, με μέγιστο υψόμετρο περίπου 240 μέτρα, είναι κατοικημένο, με 5.022 κατοίκους (εκτίμηση του 2009) και μεγαλύτερο οικισμό το Ανς-α-Μακόν, αλλά δεν έχει πόλεις. Η κοντινότερη πόλη είναι το Ζερεμί, περίπου 35 χιλιόμετρα στα δυτικά των νησιών. Τα νησιά βρίσκονται σε γεωγραφικές συντεταγμένες πλάτος 18°37΄ Βόρειο και μήκος 73°45΄ Δυτικό, και υπάγονται διοικητικώς στο Διαμέρισμα Γκραντ Ανς, το δυτικότερο της Αϊτής.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Patricia Schutt-Ainé· Staff of Librairie Au Service de la Culture (1994). *Haiti: A Basic Reference Book*. Miami, Florida: Librairie Au Service de la Culture. σελ. 20. ISBN 0-9638599-0-0.
Με τον τίτλο ***Καιροί*** άρχισε να εκδίδεται στην Αθήνα, από το 1872, ημερήσια πολιτική εφημερίδα η οποία διατηρήθηκε μέχρι το 1923. Ιδρυτής και εκδότης των *Καιρών* ήταν ο Πέτρος Κανελλίδης μέχρι το θάνατό του το 1911. Από τότε τη συνέχιση της έκδοσης ανέλαβε η κόρη του Νέλλη Κανελλίδου μέχρι το 1923.

Η εφημερίδα αυτή, που ιδρύθηκε, υπόψη, τον ίδιο χρόνο που ο Χαρίλαος Τρικούπης ίδρυσε το λεγόμενο "Πέμπτο Κόμμα", ουσιαστικά αποτελούσε το πολιτικό δημοσιογραφικό όργανο του Χ. Τρικούπη. Στην εφημερίδα αυτή φιλοξενήθηκαν ανυπόγραφα τα ιστορικά άρθρα του Χ. Τρικούπη με τους τίτλους «Τις πταίει» και «Παρελθόν και Ενεστώς» με συνέπεια να συλληφθεί ο εκδότης και ν΄ αποκαλυφθεί ο πραγματικός συγγραφέας οπότε και οι δύο υπέστησαν δίωξη.

Πηγές
-----

* *Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου* τομ.10ος, σελ.50.
* Βουλή των Ελλήνων: "500 χρόνια έντυπης παράδοσης (1499-1999)" Αθήνα 2000, σελ.87.

  

Stub icon 1 Stub icon 2 *Αυτό το λήμμα **εφημερίδας της Ελλάδας** χρειάζεται επέκταση. Βοηθήστε τη Βικιπαίδεια επεκτείνοντάς το!*
Άγαλμα Κα του φαραώ Χορ.
Το **άγαλμα κα** είναι ένα είδος αρχαίου αιγυπτιακού αγάλματος που σκοπό είχε να παρέχει ένα μέρος όπου μπορούσε να αναπαυτεί το *κα* (ζωτική δύναμη ή πνεύμα) ενός ατόμου μετά το θάνατο. Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι πίστευαν ότι το *κα* μαζί με το σώμα, το όνομα, το *μπα* (προσωπικότητα ή ψυχή), και το *šwt* (σουάτ, «σκιά»), αποτελούσαν τις πέντε πτυχές (συνθετικά μέρη) ενός ατόμου.

Σκοπός και χρήση
----------------

Μετά το θάνατο, η μη υλικές υποστάσεις της ψυχής πιστευόταν ότι απελευθερώνονταν από το σώμα, ελεύθερες να περιδιαβαίνουν τη γη, αλλά χρειάζονταν το φυσικό σώμα ή ένα υποκατάστατο, τέτοιο όπως το άγαλμα κα για να επιστρέψουν σε αυτό μόνιμα. 

Τα αγάλματα κα μπορούσαν επίσης να έχουν τη χρήση της σε μνήμη του νεκρού ερήμην του. Για παράδειγμα, στην Άβυδο στήνονταν εκατοντάδες αγάλματα κα για να μπορούν (μέσω αυτών) οι νεκροί να συμμετέχουν στους ετήσιους εορτασμούς για την ανάσταση του Όσιρι.

Καθώς οι αρχαίοι Αιγύπτιοι πίστευαν ότι τα αγάλματα μπορούσαν με μαγικό τρόπο να αντιληφθούν τον τρόπο, αναζωογονιούνταν τελετουργικά από τους ιερείς με ένα ειδικό τελετουργικό, την Τελετή ανοίγματος του στόματος. Στην πλήρη μορφή της στην τελετή αυτή, αγγίζονταν με τελετουργικά αντικείμενα το στόμα, η μύτη, και τα αυτιά του αγάλματος, ώστε να αποκατασταθούν σ’ αυτό οι αντίστοιχες αισθήσεις.

Σχέδιο και κατασκευή
--------------------

|  |
| --- |
|  |
|  ***κα* σε ιερογλυφικά** |

Τα αγάλματα κα φτιάχνονταν συνήθως από ξύλο ή πέτρα και κάποιες φορές ζωγραφίζονταν ώστε να μοιάζουν στον ιδιοκτήτη τους, ώστε να ενδυναμωθεί η πνευματική σύνδεση και διατηρηθεί η μνήμη του ατόμου στην αιωνιότητα. Πολλές φορές αγάλματα κα τοποθετούνταν σε ταφικούς ναούς ή ναΐσκους και ιερά, φτιαγμένα για αυτό το σκοπό, και μπορούσαν να ήταν καλυμμένα με επιγραφές. Όπως ισχύει για το μεγαλύτερο μέρος της αρχαίας αιγυπτιακής αγαλματοποιίας, τα αγάλματα κα είχαν αυστηρά ίσια μπροστά στάση κοιτώντας εντελώς ίσια μπροστά. Είτε καθισμένα είτε όρθια, η στάση τους φανερώνει την ανάγκη το άγαλμα να "βλέπει" τον πραγματικό κόσμο μπροστά του, και να ανταποκρίνεται σε ένα ιδεατό στάνταρτ ομορφιάς και τελειότητας.

Το ιερογλυφικό για το *κα* είναι ένα ζευγάρι υψωμένα χέρια. Κάποιες φορές αναπαριστάται στο κεφάλι του αγάλματος κα για να ενισχύσει το σκοπό που επιτελεί το άγαλμα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Oakes 2003, σελ. 162.
2. ↑  Oakes 2003, σελ. 419.
3. ↑  Stierlin & Stierlin 1995, σελ. 98.
4. ↑  Robins 1998, σελίδες 19, 145.

Βιβλιογραφία
------------

* Oakes, Lorna (2003). *Ancient Egypt:: An Illustrated Reference to the Myths, Religions, Pyramids and Temples of the Land of the Pharaohs*. New York: Barnes & Noble. ISBN 0-7607-4943-4.
* Robins, Gay (1998). *The Art of Ancient Egypt*. Cambridge, Massachusetts: Harvard University Press. ISBN 0-674-00376-4.
* Stierlin, Anne· Stierlin, Henri (1995). *The Pharaohs Master-Builders*. Vilo International. ISBN 2-87939-020-6.
Το **όρος Βίλχελμ** είναι το υψηλότερο βουνό στην Παπούα Νέα Γουινέα με ύψος 4,509 metres (14,793 ft). Ανήκει στην οροσειρά Μπίσμαρκκαι η κορυφή του είναι σημείο συνάντησης τριών επαρχιών -επαρχία Σίμπου, Δυτικά Υψίπεδα και Επαρχία Μαντάνγκ. Η κορυφή είναι επίσης γνωστή ως *Εντούβα Κομπούγλου* στην τοπική γλώσσα Κουμάν.

Το βουνό βρίσκεται στο νησί Νέα Γουινέα, που ενσωματώνει την Παπούα Νέα Γουινέα και την Ινδονησιακή επαρχία Παπούα. Το ύψος του είναι μικρότερο του Πούντσακ Τζάγια, 4,884 m (16,024 ft), και αρκετών άλλων κορυφών στην ινδονησιακή Παπούα.

Ορισμένες πηγές θεωρούν ότι το όρος Βίλχελμ είναι το υψηλότερο βουνό της Ωκεανίας ή της ηπειρωτικής Αυστραλίας, εξαιτίαςτου γεγονότος ότι η Ινδονησία ανήκει στην Ασία. Ενίοτε το βουνό περιλαμβάνεται στις *Επτά Κορυφές*.

Ορειβασία
---------

Το όρος Βίλχελμ πήρε το όνομά του το 1888 όταν ο Γερμανός ανταποκριτής, Χούγκο Τσέλερ, αναρριχήθηκε στην οροσειρά Φινιστέρ, νοτιοανατολικά του Μαντάνγκ, και έδωσε στην οροσειρά το όνομα Μπίσμαρκ, από τον Γερμανό καγκελάριο Ότο φον Μπίσμαρκ, ενώ στις τέσσερεις υψηλότερες κορυφές έδωσε τα ονόματα των παιδιών του: Ότομπεργκ, Χέμπερτμπεργκ, Μαρίενμπεργκ και Βίλχελμπεργκ. Ο Τσέλερ θεώρησε υψηλότερη κορυφή το Ότομπεργκ, αλλά αργότερα ανακαλύφθηκε ότι ήταν μόνο 11,600 feet (3,540 m) και ότι το μακρινό Βίλχελμπεργκ ήταν πολύ ψηλότερο.

Toν Αύγουστο του 1938, ο Λη Βάιαλ, κυβερνητικός αξιωματούχος, και δύο Παπούα μέλη της ομάδας πραγματοποίησαν την πρώτη ανάβαση. Ο Βάιαλ σημείωσε ότι παρόλο που το βουνό είναι κοντά στον ισημερινό υπήρχε χιόνι στην κορυφή την εποχή της ανάβασης.

Παραπομπές σημειώσεις
---------------------

1. ↑  Nolan, Riall W. (1983). *Bushwalking in Papua New Guinea* (1 έκδοση). Lonely Planet. ISBN 0-908086-41-5.
2. ↑  Statistical Yearbook of Croatia, 2007
3. 1 2  Pérusse, Yvon (Ιουλίου 1993). *Bushwalking in Papua New Guinea* (2 έκδοση). Lonely Planet. σελ. 156. ISBN 0-86442-052-8.
4. ↑  Souter, Gavin (1963). *New Guinea: The Last Unknown*. Angus & Robertson. σελ. 76. ISBN 0-207-94627-2.
5. ↑  Vial, L.G. (May 1939). «The Kamans». *Walkabout*.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Mount Wilhelm** |

* Mount Wilhelm on Peakware

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Επτά Κορυφές |
| --- |
|  |
| Ασία | 
* **Έβερεστ** (8.848 μ)
 |
|  |
| Νότια Αμερική | 
* **Ακονκάγκουα** (6.962 μ)
 |
|  |
| Βόρεια Αμερική | 
* **Ντενάλι (ΜακΚίνλεϊ)** (6.198 μ)
 |
|  |
| Αφρική | 
* **Κιλιμάντζαρο** (5.893 μ)
 |
|  |
| Ευρώπη | 
* **Ελμπρούς** (5.642 μ)
* ή **Λευκό Όρος (Μον Μπλαν)** (4.810 μ)
 |
|  |
| Ανταρκτική | 
* **Όρος Βίνσεν** (4.892 μ)
 |
|  |
| Αυστραλία (υφαλοκρηπίδα) | 
* **Πούντσακ Τζάγια** (4.884 μ)
* ή **όρος Βίλχελμ** (4.509 μ)
 |
|  |
| Αυστραλία | 
* **Όρος Κοσιούσκο** (2.228 μ)
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 243860539

 |

 |
Η **Κοινότητα Παχείας Άμμου** είναι κοινότητα του Δήμου Ιεράπετρας στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου της Κρήτης. Συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 262Α - 22/09/1925 με την απόσπαση των οικισμών της από την Κοινότητα Καβουσίου και τον ορισμό της Παχείας Άμμου ως έδρα της κοινότητος.

Η θέση της κοινότητας σε σχάση με τον δήμο.
Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Παχείας Άμμου περιλαμβάνει τα χωριά Βασιλική και Μοναστηράκι καθώς και τον οικισμό Ξηρόκαμπος.

Η απογραφή του 2011 αναφέρει:

* **Βασιλική**, η (72)
* **Μοναστηράκιον**, το (16)
* **Ξηρόκαμπος**, ο (184)
* **Παχεία Άμμος**, η (574)

Συνολικά η κοινότητα έχει 846 κατοίκους.

Η Κοινότητα Παχείας Άμμου εκπροσωπείται από τριμελές Συμβούλιο με επικεφαλής την Πρόεδρο κα. Μαρία Κοκκινάκη.

Η Κοινότητα Παχείας Άμμου εκτείνεται από τον κόλπο του Μιραμπέλλου μέχρι το Φαράγγι του Χα, εν συνεχεία προς τα νότια του Μοναστηρακίου, ύστερα προς τα όρη νοτιοδυτικά της Βασιλικής και εν τέλει μέχρι τα Γουρνιά.

Η Κοινότητα συνορεύει (δεξιόστροφα από τα βόρεια) με τις Κοινότητες Καβουσίου, Κάτω Χωρίου και Ιεράπετρας (όλοι Επαρχίας και Δήμου Ιεράπετρας), αλλά και με την Κοινότητα Καλού Χωρίου της Επαρχίας Μιραμπέλλου και του Δήμου Αγίου Νικολάου.

Κοινοτάρχες Παχείας Άμμου
-------------------------

Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Παχείας Άμμου.

Πρόεδροι Κοινότητος Παχείας Άμμου| περίοδος | όνομα |
| --- | --- |
| 1978–1986 | Παπαδάκης Εμμανουήλ |
| 1986–1990 | Αδαμάκης Εμμανουήλ |
| 1990–1994 | Κουταράκη Μαρία |
| 1994–1998 | Αδαμάκης Εμμανουήλ |
|  |
| 2010–2023 | Ραπάνης Γεώργιος |
| 2024– | Κοκκινάκη Μαρία |

1. ↑  «ΕΕΤΑΑ-Διοικητικές Μεταβολές των ΟΤΑ». *www.eetaa.gr*. Ανακτήθηκε στις 23 Οκτωβρίου 2022.

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Κοινότητες του Δήμου Ιεράπετρας (Κλεισθένης Ι) |
| --- |
|  |
| 
* Αγίου Ιωάννου
* Αγίου Στέφανου
* Ανατολής
* Γδοχίων
* Ιεράπετρας
* Καβουσίου
* Καλαμαύκας
* Κάτω Χωρίου
* Μακρυλιάς
* Μαλών
* Μεσελέρων
* Μεταξοχωρίου
* Μουρνιών
* Μύθων
* Μύρτου
* Ορεινού
* Παχείας Άμμου
* Σταυροχωρίου
* Σχινοκαψάλων
* Ρίζης
* Χριστού
 |
|  |
| 
Έδρα δήμου: Ιεράπετρα |

 |
Ο **Μέισον Γουίλ Τζον Γκρίνγουντ** (*Mason Will John Greenwood*, 1 Οκτωβρίου 2001) είναι Άγγλος ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται για την Χετάφε, με μορφή δανεισμού από την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Είναι γνωστός για την εκτελεστική του δεινότητα και την ταχύτητά του.

Ο Γκρίνγουντ έγινε μέλος των ακαδημιών της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ σε ηλικία 6 ετών και πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την κύρια ομάδα τον Μάιο του 2019. Ήταν για πρώτη φορά βασικός το Σεπτέμβριο του 2019 στο αγώνα του Europa League εναντίον της Αστάνα, όπου σκόραρε και έγινε τότε ο νεότερος σκόρερ του συλλόγου σε ευρωπαϊκό επίπεδο, σε ηλικία 17 ετών και 353 ημερών. Την πρώτη του σαιζόν στην ομάδα σε 26 αγώνες σκόραρε 8 φορές, κυρίως ερχόμενος ως αλλαγή.

Ο Γκρίνγουντ πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την Κ-21 εθνική Αγγλίας το 2019. Το 2020 κλήθηκε για πρώτη φορά στην εθνική ανδρών και πραγματοποίηση την πρώτη συμμετοχή στις 5 Σεπτεμβρίου 2020.

Τον Ιανουάριο του 2022, κατηγορήθηκε για σεξουαλική κακοποίηση και επίθεση με αποτέλεσμα να προσαχθεί και να τεθεί εκτός της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ μέχρι νεοτέρας. Στις 21 Αυγούστου 2023, πάρθηκε η απόφαση ότι δεν θα συνεχίσει στην Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Ο Μέισον Γκρίνγουντ είναι αυτό που ονειρευόταν η Γιουνάιτεντ (infographic & vids)». *www.gazzetta.gr*. Ανακτήθηκε στις 6 Ιουλίου 2020.
2. ↑  «Man Utd v Astana: Talking points». *www.manutd.com* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 6 Ιουλίου 2020.
3. ↑  «Γκρίνγουντ : «Τρομάζουν» οι αριθμοί και τα γκολ του». *to10.gr*.
4. ↑  «Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ: Ο Γκρίνγουντ τίθεται εκτός ομάδας μέχρι νεοτέρας». *www.sport24.gr*. Ανακτήθηκε στις 30 Ιανουαρίου 2022.
5. ↑
Η εφημερίδα **«Τα Λευκά Όρη»** ήταν εβδομαδιαία εφημερίδα των Χανίων που κυκλοφορούσε από το 1881 ως το 1889 με εκδότη τον Κωστή Μητσοτάκη. Πήρε τον τίτλο της από την οροσειρά των Λευκών Ορέων.

Η εφημερίδα, φιλελεύθερων αρχών, έγινε το κύριο όργανο του κόμματος των *Ξυπόλητων* (μετέπειτα *Φιλελευθέρων*) όπως αποκαλούσαν χλευαστικά οι αντίπαλοί τους, τους προοδευτικούς πολιτικούς της εποχής εκείνης.

Το πρώτο της φύλλο κυκλοφόρησε στις 10 Απριλίου 1881 ενώ το τελευταίο στις 27 Ιουνίου 1889. 

Μετά την αποχώρηση του Κωστή Μητσοτάκη από την ενεργό πολιτική σκηνή το 1887, και την συνακόλουθη συνταξιοδότησή του, η εφημερίδα πέρασε το 1888 στα χέρια του γαμπρού του (η αδερφή του Βενιζέλου, Κατίγκω, είχε παντρευτεί τον Κωστή Μητσοτάκη) και διαδόχου του στην πολιτική, Ελευθέριου Βενιζέλου. Η εφημερίδα μετονομάστηκε σε «Λευκά Όρη», κυκλοφορούσε κάθε Δευτέρα σε τέσσερεις σελίδες, και αντιπροσώπευε την εκσυγχρονιστική πτέρυγα του κόμματος των Φιλελευθέρων. 

Η ομάδα που στελέχωσε την εφημερίδα το σύντομο διάστημα μέχρι το κλείσιμό της αποτελούνταν, εκτός από τον Βενιζέλο, ο οποίος έγραφε το πρωτοσέλιδο σχόλιο και το κύριο άρθρο της εφημερίδας, υπογράφοντας με το ψευδώνυμο *Λευκορίτης,* από τον Κωστή Φούμη, τον Ιάκωβο Μοάτσο και Χαράλαμπο Πωλογεώργη, που σχημάτισαν την ηγετική ομάδα των «Ξυπόλητων».

Την άνοιξη του 1889 ο Βενιζέλος και ο Φούμης εκλέχτηκαν στην Κρητική Βουλή αλλά, μετά τις ταραχές που ξέσπασαν στο νησί, ο Σουλτάνος κήρυξε στρατιωτικό νόμο, διέλυσε τη Βουλή και κατεδίωξε τους Βενιζέλο, Φούμη και Πωλογεωργάκη που σταμάτησαν την έκδοση της εφημερίδας και κατέφυγαν στην Αθήνα για να μην συλληφθούν.

Το σύνολο των φύλλων φυλάσσεται στο «Ιστορικό Αρχείο των Χανίων».

Μέσω της εφημερίδας οι συντελεστές της προωθούσαν τις ιδέες τους σχετικά με τις κοινωνικές, τις οικονομικές και τις πολιτιστικές μεταρρυθμίσεις που χρειάζονταν η Κρήτη στα τέλη του 19ου αιώνα, όταν η νήσος ανήκε σε καθεστώς αυτονομίας στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Επέκριναν την αδράνεια της οθωμανικής διοίκησης και την αδυναμία της να εξασφαλίσει την ανάπτυξη του νησιού.

Πηγές
-----

* A. Lilly Macrakis (2008) [2006]. «Venizelos' Early Life and Political Career in Crete, 1864-1910». Στο: Paschalis M. Kitromilides. *Eleftherios Venizelos: The Trials of Statesmanship*. Intitute for Neohellenic Research / National Hellenic Research Foundation. Εδιμβούργο: Edinburgh University Press. σελ. 80. ISBN 978-0-7486-3364-7.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Οι μεν προοδευτικοί ονομάτισαν τους αντιπάλους τους «καραβανάδες», οι δε συντηρητικοί αντίστοιχα τους αντιπάλους τους «ξυπόλητους». Αργότερα οι παρατάξεις αυτές, έλαβαν τη μορφή κομμάτων, με αρχηγό και ηγετική ομάδα.
Έτσι λοιπόν προέκυψε το κόμμα των ξυπόλυτων, με πρώτο αρχηγό τον Χανιώτη νομικό Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, ο οποίος ήταν και ο εκδότης της εφημερίδας «τα Λευκά όρη», από το 1881.
2. ↑  Λεωνίδας Καλλιβρετάκης: «Κρήτη (1871-1913): Το τέλος της Οθωμανικής κυριαρχίας», σελ. 324  Αρχειοθετήθηκε 2021-01-30 στο Wayback Machine.
3. ↑  Κιτρομηλίδης, σελ.80
4. ↑
5. ↑
6. ↑  Κιτρομηλίδης σελ. 50.
Η ***Μεσόγειος*** ήταν καθημερινή πρωινή εφημερίδα της Κρήτης, που εκδιδόταν στο Ηράκλειο. Ιδρύθηκε στις 30 Οκτωβρίου 1950 από τον Αριστοτέλη Κ. Γραμματικάκη (1901-1983). Στους συνεργάτες της εφημερίδας συγκατατέθηκαν διαπρεπείς Έλληνες του πνεύματος, όπως οι Νίκος Καζαντζάκης, με την έγκριση του οποίου η εφημερίδα δημοσίευσε αποσπάσματα από τον *Καπετάν Μιχάλη* και επιστολές του προς τον ιδρυτή της *Μεσογείου*, Ιωάννης Κακριδής, Παντελής Πρεβελάκης, Δημήτρης Πλάκας, Μενέλαος Παρλαμάς και Μαρίνα Λαμπράκη-Πλάκα. Ο Γιώργος Σεφέρης, επίσης, επέλεξε τη *Μεσόγειο* για την πρώτη δημοσίευση της «Ωδής στον Γ. Κατσίμπαλη».

Ανέστειλε την έκδοσή της τον Ιούνιο του 2011.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η επίσημη ιστοσελίδα της εφημερίδας

  

Stub icon 1 Stub icon 2 *Αυτό το λήμμα **εφημερίδας της Ελλάδας** χρειάζεται επέκταση. Βοηθήστε τη Βικιπαίδεια επεκτείνοντάς το!*
Ο ***Αλύτρωτος*** ήταν εβδομαδιαία εφημερίδα με τόπο εκδόσεως την Αθήνα, όργανο της «Κοινής των Αλυτρώτων Ελλήνων Επιτροπείας». Η «επιτροπεία» αυτή είχε συγκροτηθεί κατά το τέλος του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου ως μια κεντρική επιτροπή και συντονιστικό σώμα των ενεργειών των άλλων τότε αλυτρωτικών οργανώσεων της Ελλάδας, για τη διεκδίκηση των *«εθνικών δικαίων του αλυτρώτου Ελληνισμού της Μικράς Ασίας, του Πόντου και της Θράκης»*.

Ο *Αλύτρωτος* κυκλοφορούσε κάθε Κυριακή από τις αρχές του 1918 έως τα μέσα του 1919. Στα πρώτα φύλλα του τον διεύθυνε ο Μιχαήλ Ροδάς (αργότερα προϊστάμενος του Γραφείου Τύπου της Αρμοστείας Σμύρνης), τον οποίο διαδέχθηκε στη διεύθυνση της εφημερίδας ο Κωνσταντίνος Φίλανδρος. Εκτός από τις σχετικές ειδήσεις, ο *Αλύτρωτος* περιείχε και αρκετές πληροφορίες και άλλα στοιχεία, ιστορικά κλπ. για τον μικρασιατικό και τον θρακικό ελληνισμό. Τακτικοί συνεργάτες της εφημερίδας ήταν, ανάμεσα σε άλλους, ο Σμυρναίος ποιητής Αλέκος Φωτιάδης, οι εκπαιδευτικοί Γ. Ασκητόπουλος (υπό το ψευδώνυμο «Αρέθας Αργαίος») και Νικηφόρος Ελεόπουλος, καθώς και ο ιατρός Κωνσταντίνος Ι. Λαμέρας, γενικός γραμματέας της Επιτροπείας των Αλυτρώτων.

Πηγές
-----

* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 4, σελ. 548

  

Stub icon 1 Stub icon 2 *Αυτό το λήμμα **εφημερίδας της Ελλάδας** χρειάζεται επέκταση. Βοηθήστε τη Βικιπαίδεια επεκτείνοντάς το!*
Ο **Ντραγκούτιν Αναστασίγιεβιτς** (σερβ. Драгутин Анастасијевић, 30 Ιουλίου 1877 – 20 Αυγούστου 1950) ήταν Σέρβος και Γιουγκοσλάβος βυζαντινολόγος, καθηγητής της μεσαιωνικής ελληνικής γλώσσας στο Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου και μέλος της Σερβικής Ακαδημίας.

Ο Αναστασίγιεβιτς γεννήθηκε στην πόλη Κραγκούγιεβατς, αλλά τελείωσε το γυμνάσιο στο Βελιγράδι και το 1900 απεφοίτησε από τη «Μεγάλη Σχολή», δηλαδή το μετέπειτα Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου, ως κλασικός φιλόλογος και βυζαντινολόγος. Μετά από σύσταση του καθηγητή Μπόζινταρ Πρόκιτς, συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές στη βυζαντινολογία και τα νέα ελληνικά στο Μόναχο με καθηγητή εκεί τον 
γνωστό Καρλ Κρουμπάχερ, και πήρε το διδακτορικό του από το Πανεπιστήμιο του Μονάχου το 1905. Το επόμενο έτος έγινε καθηγητής Βυζαντινών σπουδών στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου.

Το 1912, όταν ο σερβικός στρατός κατέλαβε την έως τότε Οθωμανική Αλβανία, ο Αναστασίγιεβιτς χρησιμοποιήθηκε ως μεταφραστής/διερμηνέας της ελληνικής γλώσσας, και μετά από λίγο διορίσθηκε στη θέση του κυβερνήτη του βραχύβιου Οκρούγκ Δυρραχίου.

Μεταπολεμικώς, το 1946, ο Αναστασίγιεβιτς εκλέχθηκε μέλος της Σερβικής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών. Πέθανε στο Βελιγράδι σε ηλικία 73 ετών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Dragutin Anastasijević». Serbian Academy of Science and Arts. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Μαρτίου 2012. Ανακτήθηκε στις 6 Αυγούστου 2011.
2. ↑  *Zbornik Matice srpske za književnost i jezik, Књига 36*. Novi Sad, Serbia: Matica srpska. 1988. σελ. 227. Ανακτήθηκε στις 6 Αυγούστου 2011.
3. ↑  [-, «Dragutin Anastasijević»] Check `|archive-url=` value (βοήθεια). Serbian Academy of Science and Arts. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Μαρτίου 2012. Ανακτήθηκε στις 6 Αυγούστου 2011. САНУ: редовни члан (Одељења друштвених наука) од 22. III 1946.

Πηγές
-----

* Το λήμμα «Αναστασίγεβιτς Ντραγκούτιν» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 5, σελίδα 483
Ο **Αντώνης Νταλγκάς** (πραγματικό επώνυμο: **Διαμαντίδης**) ήταν Έλληνας μουσικός και σημαντική μορφή για το ρεμπέτικο τραγούδι, ενώ υπήρξε συνθέτης, στιχουργός, τραγουδιστής, καθώς και οργανοπαίκτης.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στην περιοχή Μέγα Ρεύμα της Κωνσταντινούπολης το 1892. Από πολύ μικρός ασχολήθηκε με τη μουσική· έμαθε και έπαιζε ούτι και κιθάρα, και κατά το 1910 άρχισε να εργάζεται επαγγελματικά ως τραγουδιστής. Λόγω των όμορφα "τσακισμάτων", και τους "κυματισμών" της φωνής του, απέκτησε το παρατσούκλι *Νταλγκάς* -που στα ελληνικά σημαίνει "πάθος", και στα τουρκικά "κυματισμός"- με το οποίο και έμελλε να γίνει περισσότερο γνωστός στη συνέχεια. Το 1919 νυμφεύτηκε στην Κωνσταντινούπολη την Αργυρώ Νικολάου με την οποία απέκτησαν μια κόρη, την Άννα. 

Την διετία 1920-1922 μαζί με την ορχήστρα του τραγουδά στο υπερωκεάνιο πλοίο «Βασιλεύς Αλέξανδρος» για τους Έλληνες μετανάστες που ταξιδεύουν στην Αμερική τότε. Στο πλοίο μαθαίνει τα γεγονότα Μικρασιατική καταστροφή και εγκαθίσταται τελικά μόνιμα με την οικογένειά του στην Ελλάδα, συγκεκριμένα στον Πειραιά, ενώ αργότερα μετακόμισε στα Πετράλωνα. 

Στην Ελλάδα αρχίζει να εργάζεται ως τραγουδιστής και μουσικός σε διάφορα κέντρα με σμυρνέικα, λαϊκά, και ρεμπέτικα συγκροτήματα. Μεταξύ των συνεργατών του αυτή την εποχή, υπήρξαν οι Κώστας Τζόβενος, Δημήτρης Σέμσης, Κώστας Καρίπης, Σπύρος Περιστέρης, κ.ά. Την ίδια περίοδο αρχίζει να συνθέτει και δικά του τραγούδια. Στη δισκογραφία εμφανίζεται μεταξύ 1926-1933, ηχογραφώντας κυρίως στην «His Master's Voice», περισσότερα από 400 ρεμπέτικα και παραδοσιακά τραγούδια. Ως τραγουδιστής υπήρξε ιδιαίτερος και ανεπανάληπτος, ενώ λόγω των εξαιρετικών φωνητικών του ικανοτήτων αναδείχτηκε ως ένας από τους καλύτερους -μαζί με τον Κώστα Νούρο και το Βαγγέλη Σωφρονίου- εκτελεστές αμανέδων. Στον Αντώνη Νταλγκά ως ερμηνευτή ανήκει η πρώτη (παλιότερη) ηχογραφημένη στην δισκογραφία εκτέλεση του παραδοσιακού δημοτικού τραγουδιού «Ένας αετός καθότανε», που πραγματοποιήθηκε το 1928.

Μετά το 1933, και ενώ έχει ήδη εγκαταλείψει το ούτι και παίζει κιθάρα, εξαφανίζεται από τη δισκογραφία και αρχίζει να εμφανίζεται σε διάφορες αριστοκρατικές ταβέρνες τραγουδώντας ελαφρά (καντάδες, ρομάντζες, επιθεωρησιακά κ.λ.π.) τραγούδια. Κύριος συνεργάτης του αυτή την εποχή υπήρξε ο Φίλανδρος Μάρκου ο οποίος μετέπειτα νυμφεύτηκε την κόρη του Νταλγκα την Άννα. Μεταξύ 1937-1939, κάνει την εμφάνιση του ξανά ως συνθέτης στη δισκογραφία, με ένα μικρό αριθμό ελαφρών τραγουδιών. Συνεχίζει τις εμφανίσεις του μέχρι το 1941. Με την είσοδο των Γερμανών στην Αθήνα και την έναρξη της Κατοχής, εγκαταλείπει το πάλκο, βυθίζεται στη μελαγχολία και πεθαίνει τελικά στις αρχές του 1945 σε ηλικία 53 ετών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Rebetiko.sealabs.net - Τραγούδι: Ένας αετός. Ανακτήθηκε: 01/12/2018.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* My Greek FM: Διαμαντίδης Αντώνης ή Νταλγκάς Αρχειοθετήθηκε 2016-05-06 στο Wayback Machine.. Ανακτήθηκε: 01/12/2018.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 48849702
* LCCN: no98097428
* GND: 135089026
* SUDOC: 224125095
* MusicBrainz: 88140fbc-c4f3-4843-aa29-7ff3dec5f355

 |

 |
Ο **Ατμοηλεκτρικός Σταθμός (ΑΗΣ) Άγιος Δημήτριος** παράγει ηλεκτρική ενέργεια και βρίσκεται κοντά στο χωριό του Αγίου Δημητρίου περίπου 15 χλμ. βορειοανατολικά της Κοζάνης στη δυτική Μακεδονία στη βόρεια Ελλάδα.

Ο σταθμός παραγωγής ενέργειας είναι ο ισχυρότερος στην Ελλάδα και αποτελείται από πέντε μπλοκ με εγκατεστημένη ηλεκτρική ισχύ περίπου 300 MW το καθένα, τα οποία τέθηκαν σε λειτουργία τα έτη 1987-1997:

**ΤΗΛΕΘΕΡΜΑΝΣΗ ΚΟΖΑΝΗΣ**
Κοντά σε εργοστάσια παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, όπως αυτό του ατμοηλεκτρικού σταθμού (ΑΗΣ) Αγίου Δημητρίου, συνήθως επιλέγεται για τη θέρμανση των κατοίκων της περιοχής το σύστημα της τηλεθέρμανσης.
Το σύστημα της τηλεθέρμανσης λειτουργεί στην πόλη της Κοζάνης από το 1993. Το μήκος του δικτύου πλησιάζει τα 500 χλμ. και συνδέει περίπου 5.500 κτίρια στην πόλη της Κοζάνης και της Ν. Χαραυγής. 
Πρόκειται για τη θέρμανση ζεστού νερού από τον ατμό του εργοστασίου, το οποίο μέσω αγωγών μεταφέρεται στα κτίρια της πόλης.
Το δίκτυο τροφοδοτείται και λειτουργεί με θερμική ισχύ που παίρνει από τρεις (3) Μονάδες του Α.Η.Σ. Αγ. Δημητρίου της Δ.Ε.Η. την 3η, την 4η και την 5η. 
Από την έναρξη της λειτουργίας του συστήματος, σύμφωνα με τον αρμόδιο φορέα διαχείρισης της τηλεθέρμανσης, τη Δημόσια Επιχείρηση Ύδρευσης-Αποχέτευσης Κοζάνης, καταργήθηκαν πάνω από 5.000 καπνοδόχοι, μειώθηκαν οι εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα, μειώθηκε η κατανάλωση πετρελαίου θέρμανσης και τα νοικοκυριά εξοικονόμησαν σημαντικά οφέλη από τη συμβολαιοποιημένη τιμή της τηλεθέρμανσης, η οποία είναι 25% μικρότερη από την τιμή του πετρελαίου.

**ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΛΕΘΕΡΜΑΝΗΣ-ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΕΣ ΥΠΕΝ**
Οι υποχρεώσεις της Ελλάδας για άμεση απολιγνιτοποίηση, προκειμένου να εναρμονιστεί με τις πολιτικές της ΕΕ και να μειώσει την εκπομπή ρύπων, θα οδηγήσουν σύντομα στην απόσυρση των ρυπογόνων λιγνιτικών μονάδων. Αυτό θα επηρεάσει άμεσα τα συστήματα τηλεθέρμανσης και προκειμένου να διατηρηθεί η τηλεθέρμανση στις περιοχές όπου ήδη λειτουργεί, υπάρχει η ανάγκη αξιοποίησης εναλλακτικών πηγών ενέργειας, όπως πχ. η βιομάζα ή το φυσικό αέριο.

**ΠΗΓΕΣ**
• ΔΕΥΑΚ Κοζάνης, Τηλεθέρμανση,  Ανακτήθηκε 8.5.2022.
• Energypress, Ανακτήθηκε 8.5.2022.
• Energypress, Ανακτήθηκε 8.5.2022.
• Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας, Περιεκτική Αξιολόγηση του Δυναμικού Αποδοτικής Θέρμανσης και Ψύξης, Αρ. 219/821/4.3.2022 ΥΑ ΥΠΕΝ(ΑΔΑ:669Ε4653Π8-ΓΣΝ). , Ανακτήθηκε 8.5.2022.

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 28  Ιουνίου 2019.
Η **Hürriyet** (προφέρεται: [hyɾiˈjɛt] ( ακούστε), *Ελευθερία*) είναι καθημερινή, λαϊκή εφημερίδα της Τουρκίας. Ιδρύθηκε από τον *Σεντάτ Σιμαβί* την 1 Μαΐου 1948.

Είναι μία από τις πλέον δημοφιλείς εφημερίδες στην Τουρκία. Εκδίδεται από την *Doğan Group* (*Doğan Yayıncılık A.Ş.*), η οποία επίσης έχει τις καθημερινές εφημερίδες Milliyet, Radikal, Posta, Turkish Daily News, Özgür Politika, Referans, Fanatik και Fanatik basket και υποστηρίζει πως είναι μία φιλελεύθερη εφημερίδα. Έχει ισχυρές εθνικιστικές ροπές, όπως διαφαίνεται από το ανανεωμένο μότο της, *Türkiye Türklerindir* (*η Τουρκία ανήκει στους Τούρκους*). Αριστερά του λογότυπού της υπάρχει μια σύνθεση πορτραίτου του Ατατούρκ, μια Τουρκική σημαία με το μότο.

Η εφημερίδα είναι μια από τις πλέον σημαίνουσες στην Τουρκική δημόσια ζωή και διαθέτει επιφανείς αρθρογράφους όπως τους Οκτάι Εκσί, Ντογάν Ουλούτς και Μπεκίρ Τζοσκούν. Εξαιτίας της προσωπικής ιστορίας του ιδιοκτήτη της Hürriyet Αϊντίν Ντογάν (*Aydın Doğan*) με την εταιρεία *Koç Holding*, η εφημερίδα δέχεται κριτική για την ευνοϊκή στάση που διατηρεί απέναντι στην *Koç*. Η εφημερίδα έχει επίσης στενές σχέσεις με την Γερμανική εφημερίδα Bild της μεγάλης Ευρωπαϊκής εκδοτικής επιχείρησης Axel Springer AG. Ο Γερμανός δημοσιογράφος Κάι Ντίκμαν είναι μέλος του εκτελεστικού γραφείου της Hürriyet.

Η Hürriyet διαθέτει επίσης εκδόσεις για την Ευρώπη και την Βόρεια Αμερική. Η διαδικτυακή της έκδοση συμπεριλαμβάνει και μια μικρή έκδοση στα Αγγλικά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  portal.issn.org/resource/ISSN/1304-6632.
2. ↑  «Hürriyet Kurumsal». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Ιανουαρίου 2008. Ανακτήθηκε στις 2 Αυγούστου 2008.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Hürriyet** |

* Ο ιστότοπος της *Hürriyet*
* Ιστότοπος της *Hürriyet* στα αγγλικά
* *Hürriyet USA*
* Ιστότοπος της *Hürriyet Corporate*[*νεκρός σύνδεσμος*]

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 314854918
* GND: 16150193-X
* BNF: cb16947931t (data)

 |

 |
Η ***Radikal*** είναι καθημερινή τουρκική εφημερίδα που εκδίδεται στην Κωνσταντινούπολη. Εκδίδεται από το 1996 από την Doğan Medya Grubu του Αϊντίν Ντογάν (Aydın Doğan). 

Σε αντίθεση με πολλές καθημερινές εφημερίδες στην Τουρκία, η *Radikal* δεν φαίνεται να υποστηρίζει κάποιο συγκεκριμένο πολιτικό κόμμα γιατί ο ιδιοκτήτης της, Αϊντίν Ντογαν, θέλει να διατηρήσει καλές σχέσεις με οποιονδήποτε βρίσκεται στην εξουσία. Ωστόσο, θεωρείται γενικά αριστερίζουσα (δημοκρατική-σοσιαλιστική) εφημερίδα, και είναι όντως πολύ φιλελεύθερη δημοκρατική εφημερίδα. Συγκριτικά με την κεντροαριστερή *Cumhuriyet*, η *Radikal* θεωρείται από πολλούς περισσότερο μετριοπαθής, ανοιχτόμυαλη και ανεκτική. Τυγχάνει ιδιαίτερης εκτίμησης για τις στήλες της περί πολιτισμού και τέχνης, τις συνεντεύξεις της, καθώς και για τους αρθρογράφους της, όπως οι M. Serdar Kuzuloğlu, Hakkı Devrim, Türker Alkan, Altan Öymen, Nuray Mert, Murat Belge και Gündüz Aktan. Στην εφημερίδα έγραφε και η Mine G. Kırıkkanat προτού απολυθεί μετά τη σκληρή κριτική που άσκησε στο τουρκικό έθνος. Για τη *Radikal* γράφουν επίσης οι Hasan Celal Güzel, πρώην υπουργός παιδείας, Murat Yetkin, και Μουσταφά Ακυόλ (Mustafa Akyol). 

Το 2007, ο Ορχάν Παμούκ (την 9η Ιανουρίου) και η Σεζέν Ακσού (την 14η Ιανουαρίου) έγιναν για μια μέρα αρχισυντάκτες της *Radikal*. 

Αν και η κυκλοφορία της δεν ξεπερνά τα 50.000 φύλλα, η *Radikal* κατέχει σημαίνουσα θέση στην τουρκική πολιτική και τον τουρκικό πολιτισμό.

Απο την 21 Ιουνίου 2014 δημοσιεύεται αποκλειστικά η *Radikal* στο διαδίκτυο.

Περιοδικά με τον ίδιο τίτλο
---------------------------

Radikal ήταν επίσης το όνομα ενός γερμανικού αναρχικού περιοδικού, το οποίο εμφανίζεται να είναι σήμερα μάλλον εκτός κυκλοφορίας.

Τμήματα
-------

Η *Radikal* έχει, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα τμήματα:

* *Türkiye* - συνήθως με νέα από το εσωτερικό της χώρας
* *Yaşam* (Ζωή) - συνήθως με άρθρα που αφορούν στην υγεία και τη διασκέδαση από την Τουρκία και τον κόσμο
* *Politika* - με πολιτικά νέα, εστιασμένα κυρίως στην εσωτερική πολιτική ζωή.
* *Dış Haberler* - με νέα από το εξωτερικό
* *Yorum* - στήλες άποψης και κύριο άρθρο
* *Ekonomi* - οικονομικές ειδήσεις
* *Spor* - αθλητικά νέα
* *Kültür/Sanat* - με νέα από το χώρο του πολιτισμού και της τέχνης

Η εφημερίδα εκδίδει επίσης τρία ένθετα:

* *Kitap* (Βιβλίο) - αφορά στα βιβλία
* *Cumartesi* (Σάββατο) - συνήθως με διασκέδαση και νέα για το Σαββατοκύριακο.
* *Radikal 2* - επιπλέον ειδήσεις, αθλητικά και διασκέδαση

Η *Radikal* εκδίδει μία διαδικτυακή έκδοση με τα άρθρα της έντυπης εκδοχής της, τα οποία ανανεώνονται σε καθημερινή βάση. Η διαδικτυακή έκδοση περιλαμβάνει επίσης και την *Sıcak Haber*, με έκτακτες ειδήσεις.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «The ISSN portal» (Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Simplified Chinese, Αραβικά) ISSN International Centre. Παρίσι. 1304-9224.
2. ↑  Radikal-çevrimiçi / Politika / Halkımız eğleniyor
3. ↑  «MEDYATAVA - Çift Sarılı Yumurta Tadında». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Σεπτεμβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 3 Αυγούστου 2008.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος διαδικτυακός χώρος της Radikal
* Μεταφρασμένα άρθρα της Radikal στα γαλλικά
Ο **Βασίλης Ιωαννίδης** (Θρυλόριο Ροδόπης, 24 Ιουνίου 1967) είναι παλαίμαχος Έλληνας διεθνής αμυντικός ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίστηκε κατά τις δεκαετίες του ’80 και ’90 κυρίως στον Απόλλωνα Καλαμαριάς και στον Ολυμπιακό και στο τέλος της καριέρας του στον Πανιώνιο και στην Προοδευτική.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ο Βασίλης Ιωαννίδης γεννήθηκε στο Θρυλόριο Ροδόπης. Ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του σταδιοδρομία από την ομάδα της γενέτειράς του, Πόντο Θρυλορίου, με τη φανέλα του οποίου τη σεζόν 1985-86 αγωνίστηκε στο Εθνικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα, τη μετέπειτα Δ΄ Εθνική. Ακολούθως μεταπήδησε στον Πανθρακικό, με τη φανέλα του οποίου τη σεζόν 1986-87 αγωνίστηκε στη Γ΄ Εθνική και τη σεζόν 1987-88 στη Δ΄ Εθνική. 

Το 1988 πήγε στον Απόλλωνα Καλαμαριάς, με τη φανέλα του οποίου αγωνίστηκε ως το 1993. Γίνεται γνωστός και καλείται στην εθνική ανδρών.

Στη συνέχεια παίρνει μεταγραφή για τον Ολυμπιακό Πειραιώς, στον οποίο έμεινε 4 σεζόν. Με την ομάδα του Πειραιά κατέκτησε το πρωτάθλημα 1997.

Στη συνέχεια πηγαίνει στο νεοφώτιστο Πανιώνιο, με τον οποίο κατακτά το Κύπελλο Ελλάδος 1998 ενώ την επόμενη σεζόν φτάνει στα προημιτελικά στο Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης. Έκλεισε την καριέρα του στην Προοδευτική τη σεζόν 1999-2000.

Μετά το τέλος της ποδοσφαιρικής του σταδιοδρομίας εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Εύβοια και ξεκίνησε την προπονητική του σταδιοδρομία. Έχει εργαστεί ως προπονητής στον Α.Ο. Λουκισίων, Ολυμπιακό Χαλκίδας κ.α. Ο γιος του Φώτης, είναι επίσης επαγγελματίας ποδοσφαιριστής.

Στην Εθνική
-----------

Ο Βασίλης Ιωαννίδης αγωνίστηκε τρεις φορές με την εθνική ομάδα της Ελλάδας τα έτη 1993 και 1994. Ντεμπούτο με την Εθνική έκανε στις 17 Νοεμβρίου 1993, στο ΟΑΚΑ, στον ιστορικό αγώνα της εθνικής ανδρών για τα προκριματικά του παγκοσμίου κυπέλλου με τη Ρωσία. Με τη νίκη με 1-0 η Ελλάδα εξασφάλισε για πρώτη φορά τη συμμετοχή της σε τελική φάση παγκοσμίου κυπέλλου.

Οι άλλες δύο διεθνείς συμμετοχές του ήταν σε δυο φιλικά προετοιμασίας πριν από την τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου 1994 που έγινε στις ΗΠΑ: με την Πολωνία στη Θεσσαλονίκη (σκορ: 0-0), στις 24 Μαρτίου 1994, όταν μπήκε ως αλλαγή στο 87΄ και με το Καμερούν στο Στάδιο Καραϊσκάκη (σκορ: 0-3), στις 9 Μαΐου 1994, που έπαιξε ως το 73΄. Αυτή ήταν η τελευταία του διεθνής συμμετοχή. Στη συνέχεια αποκλείστηκε από την τελική 22άδα που ταξίδεψε στις ΗΠΑ.

Καριέρα
-------

| Χρονιές | Σύλλογος | Συμμετοχές | Γκολ |
| --- | --- | --- | --- |
| 1986 ως 1988 |  Πανθρακικός |  |  |
| 1988 ως 1993 |  Απόλλων Καλαμαριάς | 79 | 4 |
| 1993 ως 1997 |  Ολυμπιακός | 54 | 4 |
| 1997 ως 1999 |  Πανιώνιος | 48 | 8 |
| 1999-2000 |  Προοδευτική | 21 | 2 |
| Χρονιές | Εθνικές ομάδες | Συμμετοχές | Γκολ |
| 1997 | Ελλάδα Ελλάδα (ενόπλων) | 5 | 1 |
| 1993 ως 1994 | Ελλάδα Ελλάδα (ανδρών) | 3 | 0 |

Τίτλοι-Διακρίσεις
-----------------

* Πρωτάθλημα Ελλάδος (1): 1997.
* Κύπελλο Ελλάδος (1): 1998.
* Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων 1997

Παραπομπές
----------

1. ↑  Συνέντευξη Βασίλη Ιωαννίδη, 20 Ιανουαρίου 2006 eviaportal.gr

Πηγές
-----

* «Όλα για το ποδόσφαιρο ’91», περιοδικό Εικόνες.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* 
*
Η **Ρουθ Μπεϊτία** (ισπανικά: *Ruth Beitia*, γεννήθηκε 1 Απριλίου 1979) είναι Ισπανίδα αθλήτρια του άλματος εις ύψος, χρυσή Ολυμπιονίκης στην Ολυμπιάδα του 2016. Ήταν επίσης τρεις φορές Πρωταθλήτρια Ευρώπης. 
Από τον Αύγουστο του 2007, είναι η κάτοχος του ρεκόρ Ισπανίας στο άλμα εις ύψος, με 2 μέτρα και 2 εκατ.

Βιογραφία
---------

Η Ρουθ Μπεϊτία γεννήθηκε την 1η Απριλίου 1979, στην πόλη Σανταντέρ, στις βόρειες ακτές της Ισπανίας.

Το 2001 ήταν πρώτη στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου κάτω των 23 ετών. Τέσσερα χρόνια αργότερα κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου, στη Μαδρίτη, αφού πέρασε το 1μ. και 99εκ. Την ίδια χρονιά κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στους Μεσογειακούς Αγώνες, που διεξήχθησαν στην Αλμερία, στην Ισπανία.
Την επόμενη χρονιά ήταν τρίτη στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου στη Μόσχα. Το 2007 ήταν και πάλι τρίτη, αυτή τη φορά στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα κλειστού στίβου, στο Μπέρμιγχαμ, στη Μεγάλη Βρετανία. 

Το 2009 και το 2010 κέρδισε ασημένια μετάλλια, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου, στο Τορίνο και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου, στην Ντόχα, αντίστοιχα. Και το 2011 ήταν δεύτερη, στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα κλειστού στίβου, που διεξήχθη στο Παρίσι.

Το 2012 κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου, στο Ελσίνκι με άλμα στα 1μ. και 97 εκ. Στον ανοικτό στίβο η Ρουθ Μπεϊτία ήταν πρωταθλήτρια Ευρώπης άλλες δύο φορές: το 2014 και το 2016, στη Ζυρίχη και στο Άμστερνταμ, με 2μ. και 1 εκ. και 1μ. και 98 εκ. αντίστοιχα. Και στον κλειστό στίβο ήταν πρωταθλήτρια Ευρώπης, το 2013 στο Γκέτεμποργκ, με άλμα στο 1μ. και 99εκ.
Από το 2013 μέχρι το 2016 κέρδισε ένα ασημένιο και ένα χάλκινο μετάλλιο στον κλειστό στίβο, στο Πόρτλαντ (2016) και στο Σόποτ (2014) αντίστοιχα, και ένα χάλκινο στον ανοιχτό στίβο, στη Μόσχα, το 2013.

Η Ρουθ Μπεϊτία έχει συμμετάσχει σε τέσσερις Ολυμπιακούς Αγώνες: το 2004 στην Αθήνα, όπου ήταν 16η, το 2008 στο Πεκίνο, όπου ήταν 7η, το 2012 στο Λονδίνο όπου ήταν τέταρτη και το 2016 στο Ρίο, όπου ήταν πρώτη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *World Athletics Database*. 132431.
2. ↑  (Αγγλικά) *All-Athletics.com*. 108392. Ανακτήθηκε στις 6  Απριλίου 2022.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* 
* 


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Ευρωπαίος Αθλητής της Χρονιάς (γυναίκες) |
| --- |
|  |
| 
* 1993: Σάλι Γκάνελ
* 1994: Ίρινα Πριβάλοβα
* 1995: Σόνια Ο'Σάλιβαν
* 1996: Σβετλάνα Μαστέρκοβα
* 1997: Άστριντ Κούμπερνους
* 1998: Κριστίν Αρόν
* 1999: Γκαμπριέλα Σάμπο
* 2000: Τρίνε Χάντεσταδ
* 2001: Στέφανι Γκραφ
* 2002: Σουρέγια Αϋχάν
* 2003: Καρολίνα Κλουφτ
* 2004: Κέλι Χολμς
* 2005: Γελένα Ισινμπάγιεβα
* 2006: Καρολίνα Κλουφτ
* 2007: Μπλάνκα Βλάσιτς
* 2008: Γελένα Ισινμπάγιεβα
* 2009: Μάρτα Ντομίνεγκεθ
* 2010: Μπλάνκα Βλάσιτς
* 2011: Μαρία Σαβίνοτα
* 2012: Τζέσια Ίνις-Χιλ
* 2013: Ζουζάνα Χένοβα
* 2014: Ντάφνι Σχίπερς
* 2015: Ντάφνι Σχίπερς
* 2016: Ρουθ Μπεϊτία
* 2017: Κατερίνα Στεφανίδη
* 2018: Ντίνα Άσερ-Σμιθ
* 2019: Μαρία Λασίτσκενε
 |

 |
Η **Τυρνυάουζ** (ρωσικά: Тырныауз) είναι ρωσική πόλη και το διοικητικό κέντρο του διαμερίσματος Ελμπρούς της Δημοκρατίας της Καμπαρντίνο-Μπαλκάριας, η οποία βρίσκεται στον κεντρικό δρόμο που οδηγεί προς την περιοχή της κοιλάδας του Άνω Μπακσάν και στην κύρια διαδρομή αναρρίχησης για το όρος Ελμπρούς. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, έχει πληθυσμό 21.000 κατοίκους. Η Τυρνυάουζ είναι η μεγαλύτερη πόλη στην κοιλάδα Μπακσάν και ένα κύριο σημείο παροχής προμηθειών για τα ταξίδια στην περιοχή του Ελμπρούς.

Δημογραφικά στοιχεία
--------------------

Πληθυσμός: 21.000 (Απογραφή 2010)· 21.092 (Απογραφή 2002)· 30.778 (Απογραφή 1989).

### Εθνοτική σύνθεση

Από την Απογραφή του 2002, η εθνοτική κατανομή του πληθυσμού ήταν:

* Μπαλκάροι: 47,3%
* Ρώσοι: 25,3%
* Καμπαρντιανοί: 16,1%
* Ουκρανοί: 1,4%
* Οσσέτιοι: 1,0%
* Άλλες εθνότητες: 8,9%

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.gks.ru/free\_doc/doc\_2019/bul\_dr/mun\_obr2019.rar.
2. ↑  «Эльбрусский район 2002».

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 128200059
* LCCN: no2005034793

 |

 |
Ο Andrew Michael Harisson είναι γεννημένος στις 28 Οκτωβρίου του 1994 και αυτή τη στιγμή αγωνίζεται ως επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής στον Π.Α.Ο.Κ. Τα σχολικά του χρόνια τα πέρασε στο Ρίτσμοντ του Τέξας ενώ το 2013 ξεκίνησε τις σπουδές του στο κολλέγιο του Κεντάκι.

Κολλεγιακή Καριέρα
------------------

Τις 2 χρονιές που βρέθηκε στο Κολλέγιο θεωρήθηκε από τα μεγαλύτερα ταλέντα της χώρας του. Με μέσο όρο 10,1 πόντους 2,7 ριμπάουντ και 3,8 ασίστς οδήγησε το κολλέγιο του στο final 4 δύο συνεχόμενες χρονιές. Το 2014 ηττήθηκε στον τελικό από την ομάδα του Κονέκτικατ ενώ την επόμενη χρονιά αποκλείστηκε στον ημιτελικό.

Επαγγελματική Καριέρα
---------------------

Το καλοκαίρι του 2015 συμμετείχε στο draft του ΝΒΑ και επιλέχθηκε στη 44η θέση από τους Φοίνιξ Σανς. Τα δικαιώματα του ανταλλάχθηκαν στους Μέμφις Γκριζλς με τους οποίους πραγματοποίησε και το επαγγελματικό του ντεμπούτο για το ΝΒΑ Σάμερ Λιγκ. Μετά από ένα σύντομο πέρασμα από την θυγατρική ομάδα των Γκριζλς, τους Lowa Energy, o Harrison υπέγραψε το 2016 το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο με τη πρώτη ομάδα όπου και κάθισε σε αυτή μέχρι τον Νοέμβριο του 2018. Στη συνέχεια αναζήτησε την τύχη του στο NBA με την φανέλα των Κλίβελαντ Καβαλίερς αλλά και των Νιου Όρλεαν Πέλικανς. Από τότε έχει αγωνιστεί σε διάφορες χώρες και ομάδες όπως η Χίμκι της Ρωσίας, η Beijing Royal Fighters της Κίνας και η Merkezefendi Belediyesi Denizli Basket της Τουρκίας.

Andrew Harrison|  |
| --- |
| Θέση | Point guard / Shooting guard |
| Πρωτάθημα | Ελληνικό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης |
| Προσωπικές Πλήροφορίες |
| Γέννηση | 28 Οκτωβρίου 1994
Σαν Αντόνιο, Τέξας, Η.Π.Α. |
| Ύψος | 1.98 εκ. |
| Βάρος | 97 κ. |
| Career information |
| Λύκειο | Travis (Pecan Grove, Texas) |
| Κολλέγιο | Kentucky (2013–2015) |
| NBA draft | 2015: 2ος γύρος, 44η θέση |
| Επιλέχθηκε από Φοίνιξ Σανς |
| Career history |
| 2015–2016 | Iowa Energy |
| 2016–2018 | Memphis Grizzlies |
| 2018 | Cleveland Cavaliers |
| 2018–2019 | New Orleans Pelicans |
| 2019 | Khimki Moscow |
| 2019–2020 | Santa Cruz Warriors |
| 2020–2021 | Beijing Royal Fighters |
| 2022 | Windy City Bulls |
| 2022–2023 | Merkezefendi |
| 2023–present | ΠΑΟΚ Θεσσαλονίκης |
Ο **Σέξτος** (πιθανώς **Γάιος**) **Ιούλιος Σατουρνίνος** (απεβ. το 280 μ.Χ.) ήταν Ρωμαίος σφετεριστής αντίπαλος τού Αυτοκράτορα Πρόβου. 

Ο Julius Saturninus ήταν Γαλάτης στην καταγωγή (άλλοι τον έχουν ως Μαυριτανό) και ήταν αρχικά φίλος τού Αυτοκράτορα Πρόβου. Διορίστηκε κυβερνήτης της Συρίας από τον Πρόβο (*π.* 279).

Αφού ο Πρόβος έφυγε από τη Συρία για τον Ρήνο το 280, οι απείθαρχοι στρατιώτες και ο λαός της Αλεξάνδρειας ανάγκασαν έναν απρόθυμο Ι. Σατουρνίνο να δεχτεί το αυτοκρατορικό αξίωμα. Έφυγε από την Αλεξάνδρεια για να γλιτώσει από την πίεση, αλλά άλλαξε γνώμη στην Παλαιστίνη. Αυτοανακηρύχθηκε αυτοκράτορας το 280. Η αναξιόπιστη Ιστορία των Αυγούστων αναφέρει ότι ο Πρόβος το έμαθε και έστειλε άνδρες να τον σκοτώσουν, ενώ σύμφωνα με μία αφήγηση τού Ζώσιμου, προτού ο Πρόβος προλάβει να ανταποκριθεί στην απειλή, ο Σατουρνίνος ήταν νεκρός, σκοτωμένος από τα δικά του στρατεύματα.

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Vagi, p. 375
2. ↑  Zosimus, Ch 32-33

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* Adkins, Lesley· Roy A. Adkins (2004). «Saturninus, Sextus Julius». *Handbook to Life in Ancient Rome* (Updated έκδοση). New York: Facts On File, Inc. ISBN 0-8160-5026-0.
* Vagi, David A. (2001). *Coinage and History of the Roman Empire*. Taylor and Francis. ISBN 1-57958-316-4.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 305392505

 |

 |
Ο **Νικολάς Ροντρίγκες Πένια** (ισπανικά: Nicolás Rodriguez Peña‎‎, 1775, Μπουένος Άιρες – 1853, Σαντιάγο) ήταν Αργεντινός πολιτικός. Γεννήθηκε στο Μπουένος Άιρες τον Απρίλιο του 1775 και εργάστηκε στο εμπόριο, γεγονός που του επέτρεψε να συγκεντρώσει σημαντική περιουσία. Μεταξύ των πολλών επιτυχημένων επιχειρήσεών του, είχε μια συνεργασία σε εργοστάσιο σαπουνιού με τον Χιπόλιτο Βιέιτες, το οποίο αποτέλεσε κέντρο συνωμοτών κατά τη διάρκεια της επανάστασης κατά της ισπανικής κυριαρχίας. Το 1805 ήταν μέλος της «Στοάς της Ανεξαρτησίας», μιας μασονικής στοάς, μαζί με άλλους εξέχοντες επαναστάτες πατριώτες, όπως ο Χουάν Χοσέ Καστέλι και ο Μανουέλ Μπελγράνο. Η ομάδα αυτή συνήθιζε να συναντάται στο ράντσο του, που βρισκόταν τότε στη σημερινή πλατεία Ροντρίγκες Πένια στο Μπουένος Άιρες.

Υπήρξε μέλος της τοπικής πολιτοφυλακής κατά τις βρετανικές εισβολές στο Ρίο ντε λα Πλάτα (1806 και 1807), και αφού συμμετείχε ως υποστηρικτής και χρηματοδότης της επανάστασης του Μαΐου, συνεργάστηκε στο σχηματισμό της Πριμέρα Χούντα. Ήταν γραμματέας του Καστέλι και πήγε μαζί του στην εκστρατεία του απελευθερωτικού στρατού στην Κόρδοβα, όπου ενέκρινε τον θάνατο με τυφεκισμό του προηγούμενου αντιβασιλέα Σαντιάγο ντε Λινιέ. Αφού πολέμησε στη μάχη της Σουιπάτσα, εισήλθε στο Άνω Περού, όπου διετέλεσε για σύντομο χρονικό διάστημα κυβερνήτης της Λα Πας.

Επιστρέφοντας στο Μπουένος Άιρες τον Φεβρουάριο, πήρε τη θέση του Μαριάνο Μορένο στην Πρώτη Χούντα (*Primera Junta*). Καθαιρέθηκε από την επανάσταση του Απριλίου 1811 και φυλακίστηκε στην επαρχία Σαν Χουάν. Ο Ροντρίγκες Πένια επέστρεψε αργότερα το ίδιο έτος στο Μπουένος Άιρες, επιστρέφοντας και πάλι στο εμπόριο. Εντάχθηκε στην τεκτονική στοά Logia Lautaro, υπό τη διεύθυνση του Κάρλος Μαρία ντε Αλβεάρ. Λόγω της επανάστασης του Οκτωβρίου 1812, εξελέγη μέλος της Δεύτερης Τριανδρίας, μιας κυβέρνησης που μόλις είχε δημιουργηθεί από το Συνταγματικό Κογκρέσο.

Όταν διαλύθηκε η Τριανδρία, ο Ανώτατος Διοικητής, ο Γερβάσιο Αντόνιο ντε Ποσάδας, τον επέλεξε για να προεδρεύσει του Κρατικού Συμβουλίου (*Consejo de Estado*). Επίσης, τοποθετήθηκε ως συνταγματάρχης στον στρατό. Το 1814 διορίστηκε πρώτος εντεταλμένος κυβερνήτης της Ανατολικής Επαρχίας (σημερινή Ουρουγουάη), θέση την οποία κατείχε μόνο για σύντομο χρονικό διάστημα.

Μετά την πτώση του διοικητή Αλβεάρ, του απαγγέλθηκαν κατηγορίες, δικάστηκε και εξορίστηκε, ενώ του επετράπη να ζήσει στο Σαν Χουάν. Το 1816 επέστρεψε στο Μπουένος Άιρες, αλλά ο νέος Ανώτατος Διοικητής, ο Χουάν Μαρτίν ντε Πουεϊρεδόν, τον ανάγκασε να επιστρέψει στην εξορία στο Σαν Χουάν, όπου βοήθησε τον Χοσέ ντε Σαν Μαρτίν να οργανώσει τη Στρατιά των Άνδεων για το πέρασμα στη Χιλή.

Μετά τη μάχη του Τσακαμπούκο αυτοεξορίστηκε στο Σαντιάγο της Χιλής, όπου παρέμεινε μέχρι το θάνατό του τον Δεκέμβριο του 1853. Η σορός του ενταφιάστηκε στο νεκροταφείο Λα Ρεκολέτα στο Μπουένος Άιρες.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Biografía de Nicolás Rodríguez Peña». *todo-argentina.net*. Ανακτήθηκε στις 3 Ιανουαρίου 2024.
2. 1 2 3 4  «Nicolás Santiago Rodríguez Peña | Real Academia de la Historia». *dbe.rah.es*. Ανακτήθηκε στις 3 Ιανουαρίου 2024.