recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Βράτκο Νεμάνια** (*σερβικά : Вратко Немањић*) ήταν Σέρβος στρατιωτικός του 14ου αιώνα, ήρωας της επικής ποίησης της Σερβίας γνωστός σαν Γιούγκ Μπόγνταν (Југ Богдан).

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στις αρχές του 14ου αιώνα, ήταν γιος του Ντιμιτάρ, και εγγονός του πρίγκιπα της Ράσκα Βουκάν. Ήταν στρατιωτικός διοικητής του βασιλιά των Σέρβων Στέφανου Δουσάν, στάλθηκε με τον Ελληνοσέρβο Γιοβάν Όλιβερ Γκρτσκιτς να διαπραγματευτεί με τον βυζαντινό αυτοκράτορα Ιωάννη ΣΤ΄ Καντακουζηνό πριν από τον βυζαντινό εμφύλιο πόλεμο του 1341-1347 στον οποίο η σερβική αυτοκρατορία θα αγωνιστεί και στις δύο πλευρές. Οι Βράτκο και Όλιβερ οδήγησαν τον σερβικό στρατό να επιτεθεί στις Σέρρες κατά παραγγελία του Ιωάννη ΣΤ 'Καντακουζηνού.

Ήταν ο πατέρας της Μιλίτσα, που ήταν η σύζυγος του Λαζάρου πρίγκιπα της Σερβίας του Μοράβα.

Στην Προκούπλιε έκτισε μία εκκλησία γνωστή σήμερα ως "η λατινική εκκλησία" λόγω του ότι οι Ενετοί που κατέλαβαν την πόλη για λίγα χρόνια την είχαν μετατρέψει σε λατινικό ναό. Η εκκλησία χτίστηκε από τον Βράτκο τον 14ο αιώνα σε ένα λόφο όπου πάνω στα ερείπια εκκλησίας του 5ου αιώνα, η οποία ήταν χτισμένη στη θέση ναού του 2ου αιώνα αφιερωμένου στον Ηρακλή. Τμήματα και τοιχογραφίες των δύο προηγούμενων ναών έχουν σήμερα βρεθεί. Σε αυτή την εκκλησία τάφηκε μετά τον θάνατό του.

Σερβική επική ποίηση
--------------------

Στην σερβική επική ποίηση είναι ο ένας γιος του "Γιουγκοβίτσι" (εννέα συνολικά αδέλφια). Μία από τις κόρες του η "Αντζελία" είναι παντρεμένη με τον "Μπανόβικ Στραχίνια", αλλά απήχθη από τους Οθωμανούς του υποτελής Βλάχου Αλία. Ο Στραχίνια ρωτά τον Μπόγνταν αν αυτός και οι αδελφοί του θα μπορούσαν να την σώσουν, αλλά ο Μπόγνταν αρνήθηκε, δεδομένου ότι η Αντζελίνα είχε κοιμηθεί με Τούρκο και έφερε μεγάλη ντροπή για την οικογένεια.

Σκοτώθηκε μαζί με τους αδελφούς του κατά τη διάρκεια της μάχης του Κοσσυφοπεδίου. Σήμερα υπάρχει ένα μνημείο με ένα μεγάλο λευκό σταυρό που έχει την επιγραφή:

> Τιμή στους προγόνους που μας δίδαξαν πώς να δημιουργήσουμε μια μεγάλη πατρίδα. Εμείς θα το διαφυλάξουμε και συμφωνούμε ότι είναι πιο δύσκολο να προφυλαχθεί από το να αποκτηθεί.
> 
>

Παραπομπές
----------

1. ↑  Girardet, Klaus Martin (2007). *Kaiser Konstantin der Grosse: Historische Leistung und Rezeption in Europa*. σελ. 140. ISBN 9783774934740.
2. ↑  «Od roda Nemanjića». [*νεκρός σύνδεσμος*]
3. ↑  Staging the past: the politics of commemoration in Habsburg Central Europe ... Maria Bucur,Nancy Meriwether Wingfield

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Vratko Nemanjić  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ζωγραφιά του 1897, η οποία απεικονίζει μια ποικιλία Ευρωπαϊκών φυλών σκυλιών
Η **φυλή σκύλου** (ή **ράτσα σκύλου**) είναι το κάθε συγκεκριμένο στέλεχος ή τύπος σκύλου, ο οποίος εκτρέφεται από τον άνθρωπο για να εκτελεί διάφορες εργασίες, όπως είναι το βόσκημα, το κυνήγι και η φύλαξη. Τα σκυλιά είναι το πιο μεταβλητό θηλαστικό στον κόσμο. Περίπου 450 παγκοσμίως αναγνωρισμένες φυλές σκύλων έχουν παραχθεί μέσω της διαδικασίας της τεχνητής επιλογής. Κάθε φυλή έχει διακριτά χαρακτηριστικά. Τα διακριτικά χαρακτηριστικά της κάθε φυλής σχετίζονται με τη μορφολογία (π.χ. σωματικό μέγεθος, μέγεθος κρανίου, φαινότυπος της ουράς), το τύπο του τριχώματος και το χρώμα του τριχώματος. Επίσης, οι διάφορες φυλές των σκύλων έχουν προσωπικά χαρακτηριστικά (π.χ. υπερκοινωνική συμπεριφορά, τόλμη, επιθετικότητα). Οι περισσότερες νέες φυλές των 200 τελευταίων χρόνων δημιουργήθηκαν από ένα μικρό αριθμό εκτροφέων. Λόγω της ποικιλίας των υπάρχουσων φυλών, οι σκύλοι είναι το πολυπληθέστερο και πιο εξαπλωμένο σαρκοφάγο είδος του κόσμου.

Μια νέα φυλή σκύλου θα εμφανίζει συνεχώς τα επιθυμητά χαρακτηριστικά (π.χ. φυσικές συνήθειες, κίνηση, ιδιοσυγκρασία) που αναπτύχθηκαν μετά από χρόνια εκτροφής. Για κάθε αναγνωρισμένη φυλή, οι σύλλογοι κυνοτρόφων και τα μητρώα των φυλών συνήθως διατηρούν και δημοσιεύουν το πρότυπο φυλής. Το πρότυπο φυλής είναι η γραπτή περιγραφή του επιθυμητού δείγματος της φυλής. Επίσης, υπάρχουν οι καθαρές φυλές, οι φυλές που προέκυψαν από διασταύρωση άλλων φυλών (διασταυρωμένες φυλές), οι μικτές φυλές και οι φυσικές φυλές.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ostrander, Elaine A.; Wang, Guo-Dong; Larson, Greger; Vonholdt, Bridgett M.; Davis, Brian W.; Jagannathan, Vidyha; Hitte, Christophe; Wayne, Robert K. *και άλλοι*. (2019). «Dog10K: An international sequencing effort to advance studies of canine domestication, phenotypes, and health». *National Science Review* **6** (4): 810–824. doi:10.1093/nsr/nwz049. PMID 31598383.
2. ↑  «Dog Breeds - Types Of Dogs». *American Kennel Club*. 12 Νοεμβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 8 Αυγούστου 2019.
3. ↑  Irion, D (2003). «Analysis of Genetic Variation in 28 Dog Breed Populations With 100 Microsatellite Markers». *Journal of Heredity* **94** (1): 81–7. doi:10.1093/jhered/esg004. PMID 12692167.
4. ↑  «About Breed Standards». *Home*. Ανακτήθηκε στις 9 Αυγούστου 2019.
5. ↑  «Dog Breed Profiles». *Dog Breed Profiles* (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Φεβρουαρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 29 Φεβρουαρίου 2020.
Συντεταγμένες: 41°47′55″N 22°17′25″E﻿ / ﻿41.7987°N 22.2903°E﻿ / 41.7987; 22.2903

Ερείπια των Βαργάλων.
Τα **Βάργαλα** (σλαβομακεδονικά: Баргала‎) ήσαν αρχαία πόλη στη Βόρεια Μακεδονία, ενώ ευρίσκονται εντός του σημερινού Δήμου του Κάρμπιντσι, σε κοντινή απόσταση του χωριού Κοζυάκ και σε απόσταση 15 χιλιομέτρων στα βόρεια της πόλης του Στιπ. Ο αρχαιολογικός τόπος καλύπτει έκταση πέντε στρεμμάτων και περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, τα ερείπια ενός αμυνικού τείχους, τριών βασιλικών και δύο δεξαμενές οι οποίες χρησίμευαν για το πάτημα των σταφυλιών.

Η πόλη αναφέρεται για πρώτη φορά το 371, ενώ, στην συνέχεια, εκ νέου το 415, εντός των πρακτικών της Συνόδου της Χαλκηδόνας. Το όνομά της είναι θρακικής προελεύσεως, ενώ ευρισκόταν επί των συνόρων μεταξύ των ρωμαϊκών επισκοπών της Μακεδονίας, της Θράκης και της Δακίας. Τα Βάργαλα ήσαν αρχικώς αποικία, η οποία φιλοξένησε ρωμαϊκές λεγεώνες στα τέλη του 4ου αιώνα, ενώ στην συνέχεια αποτέλεσαν επισκοπική έδρα στην διάρκεια του 5ου και 6ου αιώνα. Δέχθηκαν επίθεση από τους Αβάρους, ενώ στην συνέχεια κατελήφθησαν από τους Σλάβους στην διάρκεια του 7ου αιώνα και εγκαταλείφθηκαν.

Στα νοτιοανατολικά του αρχαιολογικού τόπου, πλησίον του αμυντικού τείχους, ευρίσκεται η Εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, ανεγερθείσα μεταξύ του 9ου και 10ου αιώνα.

Δείτε επίσης
------------

* Καρμπιντσί
* Ιστορία της Δημοκρατίας της Μακεδονίας
* Ύστερη Αρχαιότητα

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Σλαβομακεδονικά) «ЛОКАЛИТЕТ БАРГАЛА - ШТИПСКО: Трета базилика и винарија». Porta3. Ανακτήθηκε στις 27 Οκτωβρίου 2012.
2. ↑  (Σλαβομακεδονικά) «Антички локалитет - Баргала». Δήμος του Στιπ. Ανακτήθηκε στις 27 Οκτωβρίου 2012. [*νεκρός σύνδεσμος*]

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Αρχαία Ρώμη
* Πύλη:Αρχαιολογία
* Πύλη:Μακεδονία
 |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Bargala  της Γαλλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ως **Βάθος ορίζοντα** ή *βάθος ορίζοντος* ονομάζεται η γωνία που σχηματίζεται μεταξύ του νοητού ή φαινομένου ορίζοντα και του ορατού ορίζοντα ή γεωμετρικού.

Το βάθος ορίζοντα διακρίνεται σε *θεωρητικό βάθος* και σε *πραγματικό βάθος*, η διάφορά προέρχεται από την γήινη διάθλαση που παρατηρείται στην επιφάνεια της Γης και που αποτελεί 0,08 του θεωρητικού βάθους χωρίς αυτό ν΄ αποτελεί σταθερά πλην όμως ουσιαστικά διαφέρει σε περιοχές ανώμαλης διάθλασης όπως στην Ερυθρά θάλασσα ή στον Αραβικό ή Περσικό Κ. όπου ο παρατηρητής (ναυτιλλόμενος) θα πρέπει να είναι επιφυλακτικός όσον αφορά στη διόρθωση και ιδίως όταν επικρατεί απόλυτη γαλήνη την στιγμή ης παρατήρησης. 

Στη Ναυτιλία λαμβάνεται υπ΄ όψιν μόνο το *πραγματικό βάθος ορίζοντα* (Dip) που συμβολίζεται ως **Βθ** το οποίο και δίδεται εις πρώτα (της μοίρας) από ειδικούς πίνακες "Dip of sea horizon" που φέρονται σε ειδικά ναυτιλιακά βοηθήματα, βιβλία-πίνακες, γνωστά με τα όνοματα Almanac και Norie's.
**Βάιμαρ** ή **Βάιμαρανερ** (γερμανικά: Weimaraner) ονομάζεται μία φυλή σκύλων που αναπτύχθηκε στις αρχές του 19ου αιώνα από Γερμανούς ευγενείς της αυλής της Βαϊμάρης. Αρχικά χρησιμοποιήθηκε ως θηρευτικό σε ομαδικά κυνήγια, ενώ αργότερα ως ιχνηλάτης πουλιών και θηραματοφόρο.

Είναι χαριτωμένο σκυλί, με αφτιά που κρέμονται, μάτια μπλε, γκρι ή κίτρινα και μια χαρακτηριστική κοντή, λεία, γκρίζα ή ασημιά ουρά. Το ύψος του είναι 58-70 εκατοστόμετρα και το βάρος του είναι 25-40 χιλιόγραμμα. Χαρακτηρίζεται από την άγρυπνη, καλά ισορροπημένη στάση του, και εκτιμάται ως επιθετικό κυνηγητικό σκυλί, καλός σύντροφος και φύλακας.

Το Βαϊμαράνερ θεωρείται η πιο παλιά κυνηγετική γερμανική ράτσα. Υπάρχει σε απεικονίσεις του 17ου αι. και είναι γνωστό ότι εκτρεφόταν στην βασιλική αυλή της Βαϊμάρης το τέλος του 18ου αι. Λόγω του χρώματός του λέγεται "γκρίζο φάντασμα".

Ιατρικά
-------

Τα προβλήματα υγείας που μπορεί να ταλαιπωρήσουν το σκύλο είναι ισχιακή δυσπλασία, αιμοφιλία και οφθαλμολογικά προβλήματα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *ΠΑΠΥΡΟΣ LAROUSSE BRITANNIKA*. 1984. σελ. 93.
2. ↑   .  Missing or empty `|title=` (βοήθεια)
Ο **Χρύσανθος Κυριαζής** (γεννημένος στις 21 Απριλίου 1972) είναι Έλληνας παλαίμαχος διεθνής πετοσφαιριστής και νυν προπονητής πετοσφαίρισης. Έχει ύψος 1.94 μ. και αγωνιζόταν στη θέση του ακραίου.

Καριέρα
-------

Ο Χρύσανθος Κυριαζής έκανε τα πρώτα του βήματα στο χώρο της πετοσφαίρισης στις ακαδημίες του Α.Ο. Πρεβέζης, στις οποίες βρέθηκε από πολύ μικρή ηλικία. Στην ομάδα της Πρέβεζας παρέμεινε μέχρι τα 18 του χρόνια, καθώς τότε δέχθηκε την προσφορά που κατέθεσε για την απόκτησή του ο Κτησιφών.

Στην ομάδα της Παιανίας παρέμεινε για έξι χρόνια, καθώς στη συνέχεια αποκτήθηκε με μεταγραφή από τον Ηρακλή Θεσσαλονίκης, ο οποίος μάλιστα δαπάνησε 20.000.000 δραχμές για να τον αποκτήσει, ποσό τεράστιο για τα δεδομένα της εποχής. 

Στον Ηρακλή παρέμεινε μέχρι το 2001 έχοντας καταφέρει να κατακτήσει προηγουμένως το κύπελλο Ελλάδας του 2000. Το 2001 μετεγγράφη στον Ολυμπιακό Πειραιώς, στον οποίο παρέμεινε για τρία χρόνια κατακτώντας το εγχώριο πρωτάθλημα του 2003. 

Πέντε χρόνια αργότερα επέστρεψε στην ομάδα του Πειραιά, κι ενώ προηγουμένως είχε αγωνιστεί με τις ομάδες του Παναθηναϊκού αλλά και του Π.Α.Ο.Κ.. Τη σεζόν 2009-10, ο Κυριαζής κατέκτησε με τον Ολυμπιακό το πρωτάθλημα Ελλάδας.

Τον Σεπτέμβριο του 2010 κι ενώ είχε αποφασίσει αρχικά να βάλει τέλος στην επαγγελματική του καριέρα, ο Κυριαζής τελικά επέστρεψε για ένα μικρό χρονικό διάστημα στον Α.Ο. Πρεβέζης, ο οποίος ήταν και η ομάδα από την οποία ξεκίνησε την καριέρα του.

Προπονητική καριέρα
-------------------

Κατά τη διάρκεια της παρουσίας του στον Α.Ο. Πρεβέζης τη σεζόν 2010-11, ο Κυριαζής δέχθηκε πρόταση από τη διοίκηση του συλλόγου προκειμένου να αναλάβει προπονητής των μικρών κατηγοριών της ομάδας, την οποία και αποδέχθηκε. Λίγο καιρό αργότερα, δέχθηκε εκ νέου καινούργια πρόταση από τον Φιλαθλητικό Πρεβέζης προκειμένου να αναλάβει προπονητής του γυναικείου τμήματος, την οποία επίσης αποδέχθηκε.

Έτσι, ο Κυριαζής μεταπήδησε από τον ΑΟΠ στην έταιρη ομάδα της πόλης, τον Φιλαθλητικό, στον οποίο παραμένει μέχρι σήμερα.

Διεθνείς συμμετοχές
-------------------

Ο Χρύσανθος Κυριαζής ήταν διεθνής με την ελληνική εθνική ομάδα πετοσφαίρισης για πολλά χρόνια έχοντας πραγματοποιήσει 142 συμμετοχές.

Τίτλοι
------

* **2 Πρωταθλήματα Ελλάδας:**
	+ 2003, 2010
* **2 Κύπελλα Ελλάδας:**
	+ 2000, 2008

Πηγές
-----

* Η καριέρα του Χρύσανθου Κυριαζή
* Παρελθόν από τον ΠΑΟ ο Κυριαζής
* Επιστροφή Κυριαζή στον Ολυμπιακό
* Τέλος Καριέρας για Χρύσανθο Κυριαζή[*νεκρός σύνδεσμος*]
**Ο βόρειος λευκός ρινόκερος** (Ceratotherium simum cottoni) ήταν υποείδος του λευκού ρινόκερου. Ο τελευταίος βόρειος λευκός ρινόκερος απεβίωσε το 2018 στο Ol Pejeta στην Κένυα. Όπως όλοι οι ρινόκεροι, έτσι κι αυτός είχε κακή όραση, κάτι που το καθιστούσε επικίνδυνο ζώο. Αιτία της εξαφάνισής του στάθηκε το παράνομο κυνήγι.

Γεωγραφική κατανομή
-------------------

Ο βόρειος λευκός Ρινόκερος ήταν μοναχικό ζώο, που ζουσε στις εκτάσεις της ανατολικής Αφρικής.

Δίαιτα
------

Ο βόρειος λευκός ρινόκερος τρεφόταν αποκλειστικά με χορτάρι και βλαστούς.

Η εξαφάνιση
-----------

Ο τελευταίος βόρειος λευκός ρινόκερος ήταν αρσενικός και ζουσε στο ζωολογικό κηπο του San Diego στις ΗΠΑ, ο οποίος απεβίωσε το 2014. Η είδηση της εξαφάνισης είχε μεταφερθεί παντού. Εν τέλει, γεννήθηκαν υβρίδια του εξαφανισμένου υποείδους.
Φύλο το οποίο έλαβε την ονομασία του από τον Χάονα στην Αρχαία Ήπειρο.
Ο **Χάων** ήταν Έλληνας ήρωας και επώνυμος πρόγονος των Χαόνων, ο οποίος και έδωσε το όνομά του στην Χαονία, περιοχή της βορειοδυτικής Ηπείρου, στην Ελλάδα. Παραμένει αδιευκρίνιστο εάν επρόκειτο για φίλο ή αδερφό του Έλενου, σε κάθε περίπτωση, ωστόσο, συνόδευσε τον τελευταίο ως την αυλή του Νεοπτόλεμου. Οι ακριβείς συνθήκες του θανάτου του Χάοντα είναι τόσο αδιευκρίνιστες όσο και η σχέση του ιδίου με τον Έλενο. Ο Χάων είτε σκοτώθηκε από ατύχημα στην διάρκεια κυνηγιού είτε θυσιάστηκε ο ίδιος στους θεούς κατά την διάρκεια επιδημίας, με αποτέλεσμα να σώσει την ζωή αριθμού συνανθρώπων του. Σε κάθε περίπτωση, όταν ο Έλενος κατέστη κύριος της περιοχής, έδωσε σε ένα τμήμα του βασιλείου το όνομα του Χάοντα.

Το Χάων αποτελούσε, επίσης, κοινό αρχαιοελληνικό όνομα (Χάων Φιλουμένου, και Χάων Ευδόξου).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Virgil. *Aeneid*, 3.295*.*
2. ↑  Grimal, Pierre. "Chaon." *The Dictionary of Classical Mythology*. Trans. A. R. Maxwell-Hyslop. Malden, MA: Blackwell, 1986. p. 98.
3. ↑  Aulon Euboea IG XII,9 132 - Athens IG II² 12983
4. ↑  Athens IG II² 2360 line 66.
Ο **Χρύσανθος Παγώνης** (1769-1821) ήταν Έλληνας αρχιερέας και εθνομάρτυρας της επανάστασης του 1821.

Γεννήθηκε στον οικισμό Μαντίνεια Αβίας κοντά στην Καλαμάτα. Αφού έλαβε την στοιχειώδη εκπαίδευση στα σχολεία Μελέ Αλαγονίας και Δημητσάνας εισήλθε στις τάξεις του κλήρου χειροτονούμενος διάκονος από τον Μητροπολίτη Ναυπλίου και Άργους Ιάκωβο Αρμόγκαβλη. Σε ηλικία τριάντα δύο ετών, το 1801, εξελέγη Μητροπολίτης Μονεμβασίας και Καλαμάτας.

Μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία στις 15 Μαΐου 1819 από τον Χριστόφορο Περραιβό. Υπήρξε μέλος της Γενικής Εφορείας Πελοποννήσου. Συνελήφθη και φυλακίσθηκε στην Τριπολιτσά από τους Οθωμανούς, βασανίσθηκε και θανατώθηκε τελικά, στις 15 Σεπτεμβρίου 1821.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Ατέσης, Βασίλειος (1971). «Εθνομάρτυρες αρχιερείς της Εκκλησίας της Ελλάδος από του 1821-1869». *Θεολογία* **42**: 2–3. .
*Ο Quintus Sertorius και η ουρά του αλόγου*, αλληγορία καλής διακυβέρνησης, Δημαρχείο Χόρινχεμ, 1638
 *Musicerend gezelschap* ("Μουσική συντροφιά"), Rijksmuseum Τβέντε, 1651
Ο **Χέραρντ φαν Κάουλ** (Gerard van Kuijl ή Kuijll (1604, Χόρινχεμ – 1673, Χόρινχεμ), ήταν ζωγράφος της ολλανδικής Χρυσής Εποχής. Είναι γνωστός για τους πίνακες με θρησκευτικά θέματα και τις ρωπογραφίες του σε ύφος του Καραβάτζο .

Βιογραφία
---------

Ο φαν Κάουλ γεννήθηκε στις 30 Ιανουαρίου 1604 από τους Φρανκ φαν Κάουλ (Frank van Kuijll) και Γιοχάννα φαν Μπλόκλαντ (Johanna van Blockland).   Στην *Teutsche Academie* (1675), ο Γιοάχιμ φον Σάντραρτ τον αποκαλεί, εσφαλμένα, "Gerard van Krick", και για αιώνες ο φαν Κάουλ συγχεόταν με κάποιον πολίτη από την Χάουντα που ονομαζόταν Χάισμπερτ φαν ντερ Κάουλ (Gijsbert van der Kuijl), ο οποίος αναφέρεται από τον Άρνολντ Χαουμπράκεν.  Σύμφωνα με τον Χαουμπράκεν, ο Χάισμπερτ φαν ντερ Κάουλ ήταν ο σύντροφος στα ταξίδια του ζωγράφου της Χάουντα Ερτ φαν Βες (Aert van Waes), ο οποίος πέρασε 11 χρόνια μαζί του στην Ιταλία και στη συνέχεια επέστρεψε χωρίς αυτόν για να πεθάνει στη Χάουντα το 1649, ενώ ο Χάισμπερτ πέρασε συνολικά 20 χρόνια στην Ιταλία και, αφού επέστρεψε στον Βορρά έζησε επί μακρόν και πέθανε στη Χάουντα το 1673. 

Αντίθετα, ο Χέραρντ φαν Κάουλ ήταν μαθητής του Χέρριτ φαν Χόντχορστ το 1625 στην Ουτρέχτη και δεν έζησε ποτέ στη Χάουντα. Πιθανότατα έφυγε για την Ιταλία το 1627 ή το 1628, ενώ το 1627 συνέταξε μια διαθήκη, ίσως ως προετοιμασία για το ταξίδι. Προσχώρησε στους Bentvueghels με το ψευδώνυμο *Stijgbeugel* (αναβολέας). Στην Ιταλία ήταν μαθητής του συναδέλφου του στους Bentvueghels Ζαν Ντυκάν (Jean Ducamps), με τον οποίο έζησε από το 1629 έως το 1631 στη Ρώμη στη *Via Margutta*.  Η τελευταία απόδειξη της παρουσίας του εκεί ήταν τον Ιούλιο του 1631. Την επόμενη χρονιά, ο φαν Κάουλ είχε εγκατασταθεί ξανά στο Χόρινχεμ, καθώς το 1632 έγινε μέλος του *Broederschap der Romeinen binnen Gorinchem* («Αδελφότητα των Ρωμαίων στο Χόρινχεμ») και εκείνη την εποχή νυμφεύτηκε τη Μαργκαρέτα Ντιράουτ (Margaretha Dierout) εκεί.  Το 1641 έζησε στην Ουτρέχτη, αλλά το 1648 ή ενωρίτερα επέστρεψε στην πατρίδα του, όπου πέθανε σε ηλικία 69 ετών και η ταφή του πραγματοποιήθηκε στις 6 Μαρτίου 1673.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος Ολλανδών ζωγράφων
* Bentvueghels

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Ολλανδικά) *RKDartists*. rkd.nl/explore/artists/46767. Ανακτήθηκε στις 23  Αυγούστου 2017.
2. ↑  *Biografisch Portaal*. 79419538. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
3. 1 2  rkd.nl/explore/artists/46767. Ανακτήθηκε στις 16  Οκτωβρίου 2016.
4. 1 2 3  Gerard van Kuijl in the RKD
5. 1 2  Gerard van Kuijll at the University of Amsterdam's Ecartico project.
6. ↑  Gerard van Krik in Joachim von Sandrart's *Teutsche Academie*, 1668

Εξωτερικές συνδέσεις
--------------------

* Ο Gerard van Kuijl στο Artnet

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 95781390
* BPN: 79419538
* ULAN: 500016357
* RKD: 46767

 |

 |
Ο **Δάκιος** (ή *Δάτιος*) **Μεδιολάνων** (*Dazio di Milano*, πέθανε στις 5 Φεβρουαρίου 552) ήταν χριστιανός επίσκοπος Μεδιολάνων από το 530 έως το 552. Θεωρείται άγιος από την Καθολική εκκλησία.

Βίος
----

Ο Δάκιος έγινε επίσκοπος της πόλης των Μεδιολάνων στα 530. Στα τέλη του 537 πήγε στη Ρώμη με σκοπό να ζητήσει βοήθεια κατά τον Γότθων. Εκεί παρέμεινε μέχρι το 544, οπότε έφυγε για την Κωνσταντινούπολη. Επέστρεψε στη Σικελία με σκοπό την ενημέρωση του Πάπα για το θέμα των Τριών Κεφαλαίων. Μετέβη μαζί του στην Ανατολή, βοηθώντας τον στην αντιμετώπιση του θέματος. Πέθανε τον Φεβρουάριο του 552. Η μνήμη του ως αγίου τιμάται στις 14 Ιανουαρίου από τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Δάκιος», Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια, τομ. 4, στ. 972 (1964)

  


| τίτλοι της Καθολικής Εκκλησίας |
| --- |
| ΠροκάτοχοςΜάγνος | **Αρχιεπίσκοπος Μεδιολάνων**530-552 | ΔιάδοχοςΒιτάλιος |
Για άλλα άτομα με το ίδιο όνομα, δείτε: Βίων (αποσαφήνιση).  

Ο **Βίων ο Αβδηρίτης** (430 - 370 π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας αστρονόμος και μαθηματικός με καταγωγή από τα Άβδηρα της Θράκης. Έγραψε σε Ιωνική και Αττική διάλεκτο, και ήταν μαθητής του Δημόκριτου, ενώ ο Στράβωνας τον αναφέρει ως αστρολόγο.

Μέσω του Διογένη Λαέρτιου αναφέρεται πως ήταν ο πρώτος που υποστήριξε πως σε μερικές περιοχές της Γης η νύχτα διαρκεί για 6 μήνες, ενώ κατά τους άλλους 6 μήνες επικρατεί η ημέρα. Ασχολήθηκε επίσης με τη συσχέτιση της φοράς των ανέμων και του κλίματος, και θεωρείται πιθανό πως είχε ταξιδέψει σε μακρινές περιοχές.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Βίων - από την Αικατερίνη Μπάλλα, Οδηγός Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαρτίου 2016.
2. ↑  (Αγγλικά) Bion - A Dictionary of Greek and Roman biography and mythology, William Smith, Ed.
3. ↑  «Στράβωνας, Γεωγραφία, 1.2.21».
4. ↑  Διογένης Λαέρτιος, Βίοι Φιλοσόφων, Δ.ζ.58
5. ↑  π.χ. όπως στον Βόρειο Πόλο

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 76705947
* **BiblioNet**: **56471**
* GND: 102383197

 |

 |
Ο **Φιόντορ Παντελεήμοβιτς Αλεξόπολ** (ρως. Фёдор Пантелеймонович Алексополь, 1758 – ;1816) – ήταν Ρώσος Υποστράτηγος της εποχής των Ναπολεόντειων Πολέμων.

Βιογραφία
---------

Καταγόταν «από Έλληνες ευγενείς». Πιθανόν το αρχικό του επίθετο να ήταν Αλεξόπουλος. Μπήκε στην Στρατιωτική σχολή τον Δεκέμβρη του 1775 και το 1781, με τον βαθμό του λοχία, στο 70ο Σύνταγμα Πεζικού του Ριάζσκ.

Το 1787-1791 πολέμησε εναντίον των Τούρκων, έλαβε μέρος στην Πολιορκία του Οτσάκοφ και του Ισμαήλ. Για την στρατιωτική ανδρεία του πήρε 2 φορές προαγωγή. Το 1799 διορίστηκε διοικητής του 15ου Συντάγματος «κυνηγών» (αργότερα το σύνταγμα μετονομάστηκε σε 14ο). Το 1800 έλαβε τον βαθμό του συνταγματάρχη, και την περίοδο 1800-1802 συμμετείχε στις ενέργειες των ρωσικών στρατευμάτων στον Καύκασο. Το 1807 έλαβε τον βαθμό Υποστράτηγος και το επόμενο έτος διορίστηκε διοικητής ταξιαρχίας της 23ης Μεραρχίας Πεζικού.
Ήταν διοικητής της 2ης ταξιαρχία της 23ης Μεραρχίας Πεζικού , που με την έναρξη του πολέμου (εισβολή του Ναπολέοντα στη Ρωσία το 1812) ήταν τμήμα του 4ου Σώματος Πεζικού της 1ης Δυτικής Στρατιάς. Η ταξιαρχία πολέμησε στην Μάχη του Σμολένσκ (1812) ( Άμυνα του Σμολένσκ). Στην Mάχη του Μποροντίνο ο Αλεξόπολ οδήγησε τέσσερα συντάγματα στην πρωτοπορία του ρωσικού κέντρου. Στην αντεπίθεση των «κυνηγών» του ενάντια στην «πυροβολαρχία του Ραγιέβσκι», που κατέλαβαν οι Γάλλοι, αιχμαλώτισε τον στρατηγό Μποναμί (Charles Auguste de Belfonten Bonami). Τραυματίστηκε από σφαίρα στο αριστερό του πόδι, πάνω από το γόνατο. Τιμήθηκε με το παράσημο «Τάγμα του Αγίου Βλαδίμηρου» Γ Τάξεως.

Το 1813 ήταν στην Εφεδρική Στρατιά στην Πολωνία και συνόδευε στο θέατρο των στρατιωτικών επιχειρήσεων τις ενισχύσεις. Το 1814 ήταν διοικητής της 4ης και 21ης Μεραρχιών της Εφεδρικής Στρατιάς. Μετά τον πόλεμο ανέλαβε την 3η Ταξιαρχία της 6ης Μεραρχίας Πεζικού. Τον Μάρτιο του 1816 απολύθηκε λόγο των τραυμάτων του από την υπηρεσία, με πλήρη μισθό συνταξιοδότησης.
Τιμήθηκε με το παράσημο Τάγμα της Αγίας Άννας Α Τάξεως με διαμάντια, Τάγματος του Αγίου Γεωργίου Δ Τάξεως, Ιωάννη της Ιερουσαλήμ, χρυσό σπαθί με την επιγραφή "για την ανδρεία", διακοσμημένο με διαμάντια.

Έζησε στην πόλη Οπότσκα.

Πηγές
-----

* «Словарь русских генералов». *www.museum.ru*. Ανακτήθηκε στις 24 Απριλίου 2023.
* Dictionnaire des généraux russes, personnalités ayant combattu les armées de Napoléon Bonaparte. 1812, 1815.www.museum.ru
* baza.vgd.ru
Ο **Χέρμαν Γ΄**, γερμ. Hermann III (π. 994/5 - 1 Απριλίου 1012) από τον Οίκο των Κορραδιδών ήταν δούκας της Σουηβίας (1003-1012).

Βιογραφία
---------

Ήταν ο μόνος γιος του Χέρμαν Β΄ δούκα της Σουηβίας και της Γκέρμπεργκας των Παλαιών Γουέλφων, κόρης του Κορράδου Α΄ της Βουργουνδίας. Είχε επιφανείς συγγενείς: ο πατέρας του ήταν απόγονος του Ερρίκου Α΄ Οθωνιδών του *Ορνιθοθήρα* δούκα της Σαξονίας, η μητέρα του ήταν απόγονος του Λουδοβίκου Δ΄ Καρολιδών της Δυτικής Φραγκίας και η αδελφή του Γκίζελα παντρεύτηκε τον Κορράδο Β΄ Σαλίων της Γερμανίας.

Ο πατέρας του ήταν υποψήφιος για βασιλιάς της Γερμανίας και οι περισσότεροι ευγενείς τον υποστήριζαν, αλλά ο άλλος υποψήφιος Ερρίκος Β΄ Οθωνιδών δούκας της Βαυαρίας έβαλε και τον έστεψαν πριν ολοκληρωθεί η εκλογή. Ο Χέρμαν Β΄ αντέδρασε ένοπλα, αλλά τελικά δήλωσε υποτέλεια. Όταν απεβίωσε το 1003 τον διαδέχθηκε ο Χέρμαν Γ΄. Επειδή ήταν 8-9 ετών, επίτροπος ανέλαβε ο Ερρίκος Β΄. Ο βασιλιάς δυσπιστούσε στους Κορραδίδες: στη Σουηβία πήρε τον έλεγχο θέσεων κλειδιών, όπως η Ζυρίχη και την κυριότητα του νομισματοκοπείου. Απέσπασε την Αλσατία από το δουκάτο και την έδωσε ως κομητεία στον συγγενή του Γκέραρτ. 

Ο Χέρμαν Γ΄ απεβίωσε το 1012. Ήταν 18 ετών και άγαμος. Ήταν ο τελευταίος των Κορραδιδών και είχε επιλέξει διάδοχο τον Ερνέστο Α΄ Μπάμπενμπερκ, ο οποίος δύο έτη μετά νυμφεύτηκε την αδελφή εκείνου Γκίζελα των Κορραδιδών.

Αναφορές στις Πηγές
-------------------

1. ↑  p50664.htm#i506637.
2. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
3. ↑  Weinfurter 1992, σελ. 46.
4. ↑  Wolfram, *Conrad II*, p. 32
5. ↑  Keller, ‘Schwäbische Herzöge als Thronbewerber,’ esp. pp. 135ff.
6. ↑  Thietmar of Merseburg, *Chronicon*, VI.9
7. ↑  Weinfurter, *Heinrich II*, p. 63.

Πηγές
-----

* Wolfram (2006). *Conrad II, 990-1039: Emperor of Three Kingdoms*. The Pennsylvania State University Press. CS1 maint: Uses authors parameter (link)
* S.Weinfurter, *Heinrich II. (1002-1024) Herrscher am Ende der Zeiten*
* Weinfurter, Stefan (1992). *The Salian Century: Main Currents in an Age of Transition*. Μτφρ. Bowlus, Barbara M. University of Pennsylvania Press.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Wolfram (2006). *Conrad II, 990-1039: Emperor of Three Kingdoms*. The Pennsylvania State University Press. CS1 maint: Uses authors parameter (link)
* S.Weinfurter, *Heinrich II. (1002-1024) Herrscher am Ende der Zeiten*
* Weinfurter, Stefan (1992). *The Salian Century: Main Currents in an Age of Transition*. Μτφρ. Bowlus, Barbara M. University of Pennsylvania Press.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 81308389
* GND: 137066619

 |

 |
Ο **Γουίδων Α΄**, ιταλ. Guy I (απεβ. 860) από τον Οίκο των Γουιδωνιδών ήταν δούκας του Σπολέτο από το 842.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του Λαμβέρτος Α΄ κόμη της Νάντης & επάρχου της μαρκιωνίας της Βρετάνης και της Αδελαΐδας των Καρολιδών, κόρης του Πεπίνου βασιλιά των Λομβαρδών.

Ταξίδεψε με τον πατέρα του το 834 στην ακολουθία του Λοθαρίου Α΄. Του δόθηκε η επιτροπεία του αββαείου του Μέττλαχ στη Λοθαριγγία το 840, όταν απεβίωσε ο Λουδοβίκος Α΄ ο *Ευσεβής* βασιλιάς των Φράγκων. Το 843 παρενέβη στον εμφύλιο πόλεμο του Μπενεβέντο στην πλευρά του Σίκονουλφ πρίγκιπα του Σαλέρνο, αδελφού της συζύγου του Ίντας και ενήργησε ως διαιτητής αρκετές φορές, με υψηλό αντίτιμο. Μόνο ο διάδοχος του Λοθάριου Α΄, ο Λουδοβίκος Β΄ των Φράγκων μπόρεσε να σταματήσει τη διαμάχη. Το 846 μόνος του κατάφερε να εκτοπίσει τους Σαρακηνούς έξω από το Λάτιο, έπειτα από τη λεηλασία του Αγ. Πέτρου στη Ρώμη.

Το 858 υποστήριξε τον Αντεμάρ πρίγκιπα του Σαλέρνο εναντίον του διεκδικητή Λάντο Α΄ κόμη της Κάπουας. Με την παρεμβολή του αυτή εξασφάλισε την κοιλάδα Λίρι, λαμβάνοντας τη Σόρα και το Αρπίνο από τον αδελφό του κόμη, τον Λάντενουλφ του Τεάνο.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε την Ίντα/Ίτ(τ)α/Ιτάνα, κόρη του Σίκο πρίγκιπα του Μπενεβέντο και είχε τέκνα:

* Λαμβέρτος Α΄ απεβ. 880, δούκας και μάργραβος του Σπολέτο.
	+ Γουίδων Β΄ απεβ. 882/3, δούκας του Σπολέτο και μάργραβος του Καμερίνο.
* Γουίδων Γ΄ απεβ. 894, μάργραβος του Καμερίνο και δούκας του Σπολέτο & Καμερίνο.

Πηγές
-----

* Jackman, Donald C. (2008). Ius hereditarium Encountered II: Approaches to Reginlint. Editions Enlaplage.
* Kreutz, Barbara M. (1991). Before the Normans: Southern Italy in the Ninth and Tenth Centuries. University of Pennsylvania Press.
* Llewellyn, Peter. Rome in the Dark Ages. London: Faber and Faber, 1970. ISBN 0-571-08972-0.
* di Carpegna Falconieri, Tommaso. Guido, in Dizionario biografico degli italiani, 61, Roma: Istituto della Enciclopedia italiana, 2003, p. 352-354.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
Ο **Βερνάρδος Α'**  (1364 - 1434) από τον Οίκο των Γουέλφων, ήταν πρίγκιπας του Λύνεμπουργκ (1388-1409, 1428-1434) και του Βολφενμπύτελ (1400-1428), που ήταν μέρη του δουκάτου του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Μάγκνους Β' πρίγκιπα του Βολφενμπύτελ και της Αικατερίνης, κόρης του Βερνάρδου Γ΄ πρίγκιπα του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ. Όταν το 1373 απεβίωσε ο πατέρας του, τον κληρονόμησε ο πρωτότοκος Φρειδερίκος Α΄. Ο Οίκος των Γουέλφων ήταν σε μακρά διαμάχη με τον Οίκο του Άνχαλτ για την κυριαρχία του Λύνεμπουργκ. Ο Βερνάρδος Α' και ο μικρότερος αδελφός του Ερρίκος Α΄ του Βολφενμπύτελ ο *Ήπιος* συμφώνησαν με τους Άνχαλτ να εξουσιάζουν διαδοχικά το πριγκιπάτο. Έτσι έγιναν πρίγκιπες του Λύνεμπουργκ από το 1388. 

Το 1400 δολοφονήθηκε ο μεγαλύτερος αδελφός του Φρειδερίκος Α' πρίγκιπας του Βολφενμπύτελ και ο Βερνάρδος Α' μαζί με τον Ερρίκο τον ήπιο έκαναν εκστρατεία για να εκδικηθούν, εναντίον του κόμη του Βάλντεκ που διέπραξε το φόνο και του αρχιεπισκόπου του Μάιντς που, σύμφωνα με υποψίες, τον σχεδίασε. Οι δύο τους διαδέχθηκαν τον Φρειδερίκο Β', έτσι τώρα ήταν πρίγκιπες του Βολφενμπύτελ και του Λύνεμπουργκ από κοινού. Το 1409 συμφώνησαν τον χωρισμό των εδαφών τους: ο Βερνάρδος Α' πήρε το Βολφενμπύτελ και ο Ερρίκος ο ήπιος το Λύνεμπουργκ. 

Το 1416 απεβίωσε ο μικρότερος αδελφός του και τον διαδέχθηκαν οι γιοι του Γουλιέλμου Γ΄ του *Νικηφόρου* και Ερρίκου Β΄ του *Ειρηνικού*· το 1428 συμφώνησαν με τον Βερνάρδο Α' να ανταλλάξουν τις κτήσεις τους, έτσι ο θείος τους έγινε πρίγκιπας του Λύνεμπουργκ, μόνος αυτή τη φορά. Όταν απεβίωσε το 1434 τον διαδέχθηκαν οι δύο γιοί του Όθων Δ' και Φρειδερίκος Β'.

Οικογένεια
----------

Το 1386 νυμφεύτηκε τη Μαργαρίτα, κόρη του Βεγκέσλαου Α' δούκα της Σαξονίας-Βίτενμπερκ και είχε τέκνα:

* Όθων Δ΄ (απεβ. 1446) πρίγκιπας του Λύνεμπουργκ
* Φρειδερίκος Β΄ 1418-1478 πρίγκιπας του Λύνεμπουργκ
* Αικατερίνη (απεβ. 1429), παντρεύτηκε τον Καζιμίρ Ε΄ δούκα της Πομερανίας.

Πηγές
-----

* Braunschweigisches Biographisches Lexikon, Appelhans 2006, ISBN 3-937664-46-7
* Allgemeine Deutsche Biographie, vol. 2, p. 416-418

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 81098609
* GND: 136816703

 |

 |
Συντεταγμένες: 49°15′0″N 124°19′59″W﻿ / ﻿49.25000°N 124.33306°W﻿ / 49.25000; -124.33306

Το **Νανάιμο** (αγγλικά: *Nanaimo*) είναι γεωγραφικό διαμέρισμα και βρίσκεται στην ανατολική ακτή της Νήσου Βανκούβερ του Καναδά. Συνορεύει στα νότια με το γεωγραφικό διαμέρισμα Κάουισον Βάλεϊ, στα δυτικά με το Άλμπερνι-Κλεϊοκουότ και στα βορειοδυτικά με το  Κόμοξ Βάλεϊ. Το διοικητικό κέντρο βρίσκεται στην πόλη Νανάιμο της Βρετανικής Κολομβίας. Έχει επίσης συνολική έκταση 2.038,01 τ.χλμ. και συνολικό πληθυσμό 146.574 κατοίκους με βάση την απογραφή του 2011. 

Το γεωγραφικό διαμέρισμα Νανάιμο ιδρύθηκε στις 24 Αυγούστου του 1967. Μέλη του είναι πόλεις, κωμοπόλεις, περιφέρειες και οκτώ εκλογικές περιοχές που περιέχουν μη ενσωματωμένες κοινότητες. Το Νανάιμο έχει και χειρίζεται το *Nanaimo Regional Transit System* το οποίο παρέχει διαδρομές με συμβατικά τοπικά λεωφορεία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www12.statcan.gc.ca/census-recensement/2016/dp-pd/prof/index.cfm?Lang=E.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Γεωγραφικό Διαμέρισμα Νανάιμο** |

* Πληροφορίες για το γεωγραφικό διαμέρισμα Νανάιμο

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Καναδάς
 |

 |
**Γεωγραφική ορατότητα** ή **γεωγραφική καμπυλότητα** χαρακτηρίζεται ένα μαθηματικό στοιχείο άλλοτε περισότερο χρήσιμο στους ορειβάτες όταν ήθελαν να ξέρουν πόση απόσταση ορατότητας (θέας) θα έχουν ανάλογα με το ύψος που βρίσκονται (υψόμετρο), λόγω της καμπυλότητας της Γης.

Η εύρεση του στοιχείου αυτού είναι εύκολη εφόσον φέρεται υψομετρικό βαρόμετρο και ένας πίνακας τετραγωνικών ριζών ανα πεντήκοντα αριθμών, δηλαδή του 50, 100, 150 κ.ο.κ. μέχρι το 3.000 π.χ. για την Ελλάδα. Πολλά ρολόγια χειρός φέρουν τέτοιο όργανο.

Η απλούστατη αυτή εργασία γίνεται ως εξής: Ο ορειβάτης ανά πάσα στιγμή διαβάζοντας την ένδειξη του υψομετρικού βαρομέτρου που είναι το ύψομετρικό του τόπου (από επιφάνεια θαλάσσης), αναζητεί την τετραγωνική ρίζα του από το φερώνυμο πινακίδιο ριζών, την οποία ρίζα πολλαπλασιάζει στη συνέχεια επί τον αριθμό **2,04**, το γινόμενο είναι η γεωγραφική ορατότητα σε ναυτικά μίλια\*. Αν την απόσταση τη θέλει ο ορειβάτης σε χιλιόμετρα τότε τη ρίζα πολλαπλασιάζει με τον αριθμό **1,85**. Το γινόμενο θα είναι η γεωγραφική ακτίνα ορατότητας ή της γεωγραφικής καμπυλότητας της Γης στο υψομετρικό σημείο παρατήρησης.

* 1 ναυτικό μίλι = 1852 μέτρα η 1,85 χλμ.
Ο **Χέρμαν Βίλκερ** (γερμ. *Hermann Wilker*, 24 Ιουλίου 1874 – 27 Δεκεμβρίου 1941) ήταν Γερμανός κωπηλάτης, που κέρδισε μετάλλια σε δύο διοργανώσεις Ολυμπιακών Αγώνων, εκπροσωπώντας τη Γερμανική Αυτοκρατορία και τον σύλλογο «Κωπηλατική ένωση του Λούντβιχσχαφεν» (*Ludwigshafener Ruderverein*).

Ο Βίλκερ γεννήθηκε στην κωμόπολη Φλόμερσάιμ, προάστιο του Φράνκενταλ στη σημερινή Ρηνανία-Παλατινάτο, και είχε έναν αδελφό. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1900 στο Παρίσι κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στο αγώνισμα της τετρακώπου μετά πηδαλιούχου, μαζί με τους Ερνστ Φέλε, Όττο Φικάιζεν και Καρλ Λέχλε. Δώδεκα χρόνια αργότερα, στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Στοκχόλμης, ο 37χρονος Βίλκερ κέρδισε το χρυσό μετάλλιο το ίδιο αγώνισμα, μαζί με τους Άλμπερτ Άρνχάιτερ, Όττο Φικάιζεν και Ρούντολφ Φικάιζεν. Αυτό ήταν το πρώτο χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο στην ιστορία που κέρδισε η γερμανική κωπηλασία. Αλλά και στο αγώνισμα της δικώπου άνευ πηδαλιούχου ήταν μαζί με τον Όττο Φικάιζεν ένα ανίκητο δίδυμο σε 26 συνεχόμενους αγώνες, κερδίζοντας όλα τα Πρωταθλήματα Γερμανίας από το 1908 μέχρι και το 1912. 

Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Βερολίνου το 1936, ο Βίλκερ συμμετέσχε ως κριτής-επόπτης της κωπηλασίας. Επίσης έγραψε σύγγραμμα με τίτλο *Das Rudern* (= «Η κωπηλασία»). Μέχρι τον θάνατό του σε ηλικία 67 ετών ασχολείτο ενεργά με το άθλημα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. 16978765f.
2. 1 2  «Hermann Wilker» (Αγγλικά) wi/hermann-wilker-1. Ανακτήθηκε στις 31  Ιανουαρίου 2020.
3. ↑  «Hermann Wilker» (Αγγλικά) 3b369c25-12eb-4169-839a-7b8dfa23b792. Ανακτήθηκε στις 8  Μαρτίου 2021.
4. ↑  «Hermann Wilker». *Olympedia*. Ανακτήθηκε στις 28 Δεκεμβρίου 2020.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ο Χέρμαν Βίλκερ στο *sports-reference.com* (αρχειοθετημένη ιστοσελίδα)
* Ο Χ. Βίλκερ στον ιστότοπο της ΔΟΕ

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 316875033
* ISNI: 0000 0004 5123 6865
* GND: 116306095X
* BNF: cb16978765f (data)

 |

 |
Ford Transit αστυνομικό βαν
Ένα **βαν** είναι ένα όχημα το οποίο σχεδιάστηκε συγκεκριμένα για να μεταφέρει εμπόριο από ένα μέρος στο άλλο. Ένα βαν μπορεί να είναι λίγο μεγαλύτερο από ένα SUV, αλλά είναι μικρότερο από ένα κανονικό φορτηγό. Τα βαν είναι φτιαγμένα συγκεκριμένα σε δική του πλατφόρμα σε αντίθεση με βαν που είναι φτιαγμένα σε πλατφόρμα από επιβατικά αυτοκίνητα ή από τα βαν που είναι βασισμένα σε πλατφόρμα από αγροτικά.

Τα βαν επίσης έχουν επιβατικές εκδόσεις, τα minibus. Μικρότερα επιβατικά βανάκια είναι τα πολυμορφικά ή και μικρότερες εκδόσεις. Τα βαν ήταν ο πρώτος τύπος από τέτοια οχήματα και μετά ακολούθησαν τα υπόλοιπα. Το πρώτο βαν χρονολογείται οτί φτιάχτηκε το 1896. 

Μερικά βαν έχουν κοινά εξαρτήματα με τα αγροτικά της ίδιας μάρκας που τα προσφέρει.
Η **Γεωγραφική Υπηρεσία Στρατού** (αρκτικόλεξο **Γ.Υ.Σ.**), είναι μια ανεξάρτητη Υπηρεσία του ελληνικού στρατού που επανδρώνεται από στρατιωτικό και πολιτικό προσωπικό, της οποίας κύριο αντικείμενο είναι η γεωδαίτηση και η τοπογράφηση της ελληνικής επικράτειας  από καθαρά στρατιωτική άποψη.

Ιστορία
-------

Το αρχικό όνομα της υπηρεσίας αυτής ήταν "*Γεωδαιτικόν απόσπασμα*" που οργανώθηκε επί Βασιλέως Γεωργίου του Α' το 1889, όταν για το σκοπό αυτό προσκλήθηκε από την Αυστρία ειδική στρατιωτική αποστολή, της οποίας επικεφαλής ήταν ο Αντισυνταγματάρχης Χαρτλ (Hartl) έχοντας υπ' αυτόν μέλη και βοηθούς τον λοχαγό Λέρλ (Lerhl) και τον υποπλοίαρχο Λορ (Lohr). Η αποστολή εκείνη παρέμεινε στην Ελλάδα 7 χρόνια μέχρι το 1896. Κύριος σκοπός του Γεωδαιτικού αποσπάσματος ήταν η δημιουργία κτηματολογίου, μετά την καταστροφή του αρχικού (που είχαν επιμεληθεί και εκπονήσει οι Βαυαροί) που συνέβη λίγες ημέρες μετά τη λεγόμενη έξωση του Όθωνα.

Από το έτος 1895 το Γεωδαιτικό απόσπασμα μετονομάστηκε σε "Χαρτογραφική Υπηρεσία Στρατού" οπότε, περιοριζόμενη μόνο σε στρατιωτικές υποτυπώσεις, διατήρησε το όνομα αυτό μέχρι το 1926. Το έτος αυτό ακολουθώντας την αντίστοιχη ονομασία ξένων υπηρεσιών μετονομάστηκε σε Γεωγραφική Υπηρεσία Στρατού, διατηρώντας το όνομα αυτό μέχρι σήμερα.

Παλαιότερα στη Γ.Υ.Σ. υπάγονταν αρχικά ο Ραδιοφωνικός Σταθμός Ενόπλων Δυνάμεων και στη συνέχεια ο ραδιοφωνικός και τηλεοπτικός φορέας ΥΕΝΕΔ.

Εξοπλισμός - αρμοδιότητα
------------------------

Η Γ.Υ.Σ. εξοπλισμένη σήμερα με άρτια τεχνικά μέσα από γεωδαιτικά όργανα, βαρυτόμετρα, φωτογραμμετρικά όργανα, συστήματα προσδιορισμού θέσης GPS, και αεροσκάφη για λήψη αεροφωτογραφιών και με μόνιμο εκπαιδευμένο στρατιωτικό και πολιτικό προσωπικό, αποφοίτους ανωτάτων και μέσων τεχνικών σχολών, είναι επιφορτισμένη με όλες τις σχετικές εργασίες γεωδαισίας, τοπογραφίας, χαρτογραφίας κ.λπ. που αφορούν τον ελληνικό χώρο. Ειδικότερα είναι η καθ' ύλην αρμόδια υπηρεσία για την εκτέλεση όλων των αεροφωτογραφικών εργασιών, την εκπόνηση και έκδοση χαρτών διαφόρων κλιμάκων και διαγραμμάτων  για την κάλυψη των σχετικών αναγκών στρατιωτικών, αστυνομικών, πολεοδομικών και άλλων αρχών, οργανισμών, ακόμα και ιδιωτών.

Σημειώσεις
----------

1. ↑  «ΓΥΣ | Αρχική». *web.gys.gr*. Ανακτήθηκε στις 6 Μαρτίου 2019.
2. ↑   Εκτός των ελληνικών χωρικών υδάτων, πυθμένων ελληνικών θαλασσών, αιγιαλών και λιμένων της ελληνικής επικράτειας που αποτελούν αντικείμενα αντίστοιχων εργασιών της Υδρογραφικής Υπηρεσίας.
3. ↑   Οι χάρτες ΓΥΣ εκπονούνται σε κλίμακα από 1:5000 μέχρι 1:100.000 και τα διαγράμματα κυρίως στη κλίμακα 1:5.000.

Βλέπε επίσης
------------

* Ελληνικό Γεωδαιτικό Σύστημα Αναφοράς 1987
Ο **Γιάννης Σκοπελίτης** (γενν. 2 Μαΐου 1978) είναι Έλληνας ποδοσφαιριστής. Διετέλεσε αρχηγός της ομάδας του Α.Ο. Αιγάλεω (προερχόμενος από τους ερασιτέχνες του Απόλλωνα Αθηνών) με τα χρώματα της οποίας αγωνίστηκε από το 1997 έως και το καλοκαίρι του 2007. Διακρίνεται για το παθιασμένο του παιχνίδι και τις ηγετικές του ικανότητες αγωνιζόμενος στη θέση του ανασταλτικού μέσου.

Ξεκίνησε από το πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής και έφθασε να αγωνισθεί έως και το κύπελλο UEFA. Είναι ο πρώτος ποδοσφαιριστής στην ιστορία του συλλόγου που πήρε μετεγγραφή για το εξωτερικό και συγκεκριμένα την Αγγλική *Πόρτσμουθ*, με τη φανέλα της οποίας συμμετείχε στο πρωτάθλημα της *Premier League* από τον Ιανουάριο του 2005 έως τον Ιανουάριο του 2006.

Στη συνέχεια επέστρεψε στο Αιγάλεω και από το φθινόπωρο του 2007 ο Σκοπελίτης αγωνίσθηκε στο κυπριακό πρωτάθλημα, με τα χρώματα του συλλόγου της Ανόρθωσης. 

Τον Ιανουάριο του 2008 υπέγραψε στον Ατρόμητο Αθηνών αλλά ύστερα από τον υποβιβασμό της ομάδας γύρισε και επανεντάχθηκε στο δυναμικό του κυπριακού σωματείου, με τη φανέλα του οποίου κέρδισε το δικαίωμα να λάβει μέρος στη φάση των ομίλων του Τσάμπιονς Λιγκ 2008-09. Σε ηλικία 39 ετών ο ποδοσφαιριστής υπέγραψε ξανά στο Αιγάλεω για να το ενισχύσει στο πρωτάθλημα της ερασιτεχνικής Γ΄ Εθνικής.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Super League Ελλάδα: Στατιστικά ποδοσφαιριστή (2006-07) ανακτήθηκε στις 23-6-2017
2. ↑  Επίσημη ιστοσελίδα Α.Ο. Αιγάλεω: «Ο Γιάννης Σκοπελίτης επέστρεψε στο σπίτι του!»[*νεκρός σύνδεσμος*], ανακτήθηκε στις 23-6-2017

Πηγές
-----

* Νίκου Δημ. Νικολαϊδη: *Η ιστορία του Αιγάλεω, από τις λαμαρίνες στα σαλόνια της Ευρώπης* (2007)

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |
Συντεταγμένες: 49°15′0″N 125°20′0″W﻿ / ﻿49.25000°N 125.33333°W﻿ / 49.25000; -125.33333

Το **Άλμπερνι-Κλεϊοκουότ** (αγγλικά: *Alberni-Clayoquot*) είναι γεωγραφικό διαμέρισμα της Βρετανικής Κολομβίας στο κέντρο και δυτικά της Νήσου Βανκούβερ. Συνορεύει με τα γεωγραφικά διαμερίσματα Στρατσκόνα και Κόμοξ Βάλεϊ στα βόρεια, και τα Νανάιμο και Κάουισον Βάλεϊ στα ανατολικά. Το διοικητικό κέντρο βρίσκεται στην πόλη Πόρτ Άλμπερνι. Το Άλμπερνι-Κλεϊοκουότ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 31.061 κατοίκους.

Δήμοι
-----

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| **Δήμος** | **Είδος Περιοχής** | **Πληθυσμός** |
| Πόρτ Άλμπερνι | πόλη | 17,743 |
| Γιούκλουλετ | περιοχή δήμου | 1,627 |
| Τοφίνο | περιοχή δήμου | 1,876 |
|

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

* Πληροφορίες για το γεωγραφικό διαμέρισμα Άλμπερνι-Κλεϊοκουότ

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Καναδάς
 |

 |
Αυτό το λήμμα περιγράφει τη **γεωγραφία του Διαμερίσματος Μορασάν.** Το Μορασάν είναι ένα διαμέρισμα του Ελ Σαλβαδόρ.

Το Μορασάν στο Ελ Σαλβαδόρ

Τοποθεσία
---------

Το Διαμέρισμα Μορασάν βρίσκεται στην Κεντρική Αμερική. Ανήκει στο Ελ Σαλβαδόρ. Βρίσκεται στην Ανατολική Επαρχία. Βρίσκεται βορειοανατολικά του Ελ Σαλβαδόρ. Βρίσκεται σε συνταγμένες 13.775, -88.098.

Σύνορα
------

Το Διαμέρισμα Μορασάν συνορεύει στα νότια και δυτικά με το Σαν Μιγκέλ, στα ανατολικά με το Λα Ουνιόν και στα βόρεια με την Ονδούρα.

Έκταση
------

Το Διαμέρισμα Μορασάν έχει έκταση 1.447,43 τ.χλμ.. Είναι σε έκταση το έβδομο μεγαλύτερο διαμέρισμα του Ελ Σαλβαδόρ, μετά το Ουσουλουτάν, το Σαν Μιγκέλ, το Λα Ουνιόν, το Σάντα Άνα, το Τσαλατενάνγκο και το Λα Λιμπερτάδ (όγδοο μικρότερο μετά το Κουσκατλάν, το Σαν Σαλβαδόρ, το Καμπάνιας, το Σαν Βισέντε, το Λα Παζ, το Σονσονάτε και το Αουατσαπάν.

Πόλεις
------

Οι δύο μεγαλύτερες πόλεις είναι η Σαν Φρανσίσκο Γκότερα και η Αραμπάλα. Άλλες πόλεις είναι οι εξής:

* Αραμπάλα
* Γιαμαμπάλ
* Γιολοαϊκίν
* Γκουαλοκόκτι
* Γκουαταχιάγουα
* Ελ Ντιβισαδέρο
* Ελ Ροσάριο
* Κακαοπέρα
* Κορίντο
* Λολοτικίγιο
* Μεανγκέρα
* Ντελίσιας δε Κονσεπσιόν
* Οσικάλα
* Περκίν
* Σαν Ισίδρο
* Σαν Κάρλος
* Σαν Σιμόν
* Σαν Φερνάντο
* Σαν Φρανσίσκο Γκότερα
* Σενσέμπρα
* Σοσιεδάδ
* Τορόλα
* Τσιλάνγκα
* Χοατέκα
* Χοκοαϊτίκε
* Χορόκο

Δήμοι
-----

Το Μορασάν διαιρείται σε 26 δήμους:

* Αραμπάλα
* Γιαμαμπάλ
* Γιολοαϊκίν
* Γκουαλακόκτι
* Γκουαταχιάγουα
* Ελ Ντιβισαδέρο
* Ελ Ροσάριο
* Κακαοπέρα
* Κορίντο
* Λολοτικίγιο
* Μεανγκέρα
* Ντελίσιας δε Κονσεπσιόν
* Οσικάλα
* Περκίν
* Σαν Ισίδρο
* Σαν Κάρλος
* Σαν Σιμόν
* Σαν Φερνάντο
* Σαν Φρανσίσκο Γκότερα
* Σενσέμπρα
* Σοσιεδάδ
* Τορόλα
* Τσιλάνγκα
* Χοατέκα
* Χοκοαϊτίκε
* Χορόκο

Δείτε επίσης
------------

* Γεωγραφία του Ελ Σαλβαδόρ
Μια δισδιάστατη αναπαράσταση της φιάλης του Κλάιν βυθισμένης στον τρισδιάστατο χώρο 
 Δομή μίας τρισδιάστατης φιάλης Klein
Στην τοπολογία, ένα κλάδο των μαθηματικών, η **Φιάλη του Κλάιν** ή το **Μπουκάλι του Κλάιν**, είναι ένα παράδειγμα μιας μη-προσανατολιζόμενης επιφάνειας. Είναι μια δισδιάστατη πολλαπλότητα πάνω στην οποία δεν μπορεί να οριστεί ένα σύστημα για τον προσδιορισμό ενός κάθετου διανύσματος. Με απλά λόγια, είναι μια μονόπλευρη επιφάνεια στην οποία, αν περπατήσει κανείς επάνω της, θα μπορούσε να φτάσει στο σημείο στο οποίο ξεκίνησε, αλλά ανάποδος, δηλαδή με το κεφάλι να είναι προς την κατεύθυνση την οποία ήταν τα πόδια του. Άλλα μη-προσανατολιζόμενα αντικείμενα περιλαμβάνουν τη λωρίδα του Μέμπιους και το πραγματικό προβολικό επίπεδο. Ενώ μια λωρίδα του Μέμπιους είναι μια επιφάνεια με σύνορο, η φιάλη του Κλάιν δεν έχει σύνορο (για σύγκριση, μια σφαίρα είναι μια προσανατολιζόμενη επιφάνεια χωρίς σύνορο). 

Η φιάλη του Κλάιν περιγράφηκε για πρώτη φορά το 1882 από τον Γερμανό μαθηματικό Φέλιξ Κλάιν. Είναι πιθανό να είχε ονομαστεί αρχικά ως η *επιφάνεια του Κλάιν* ("*Kleinsche Fläche*") και στη συνέχεια να παρερμηνεύτηκε ως η *φιάλη του Κλάιν* ("*Kleinsche Flasche*"), η οποία μπορεί να οδήγησε τελικά στην υιοθέτηση αυτού του όρου και στη γερμανική γλώσσα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Bonahon, Francis (5 Αυγούστου 2009). *Low-dimensional geometry: from Euclidean surfaces to hyperbolic knots*. AMS Bookstore. σελ. 95. ISBN 978-0-8218-4816-6.
Ο **Γιάννης Σταθάς** (1758-1812) ήταν αρματολός από το Βάλτο Αιτωλοακαρνανίας.

Βιογραφικό
----------

Στα τέλη του 18ου αιώνα έδρασε μαζί με τον Ευθύμιο Βλαχάβα στα Χάσια και στον Όλυμπο και κατά τη διάρκεια του Ρωσοτουρκικού πολέμου (1806-1807) μαζί με άλλους αρματολούς ενίσχυσε τα ρωσικά στρατεύματα. Μετά την ανακωχή του 1807 ο Σταθάς και άλλοι αρματολοί κατέφυγαν στη Σκιάθο, δημιούργησαν ένα στολίσκο από 70 πλοιάρια (που τα έβαψαν μαύρα και στα οποία έδωσαν ονόματα όπως Όλυμπος, Μοριάς, Άσπρη Θάλασσα, Μαύρο Καράβι κ.α.) και συνέχισαν τις επιδρομές κατά των Τούρκων. Δημοτικό τραγούδι της εποχής περιγράφει την επίθεση του στολίσκου του Σταθά εναντίον τουρκικής κορβέτας στα παράλια της Χαλκιδικής.Επίσης να σημειωθεί, ότι τότε αναρτήθηκε η πρώτη Ελληνική σημαία, με τον λευκό σταυρό στον μέσον της και τα μπλε τετράγωνα στα άκρα της.Η μεγάλη Πύλη με τον Σουλτάνο προσπάθησε να τους δελεασμό χρηματικής αμοιβής και με αμνηστία για να σταματήσουν το έργο τους άλλα δεν τα κατάφερε .Καθοριστικό ρόλο έπαιξε το δριμύ ψύχος του 1807 στην διάλυση του στόλου, με αποτέλεσμα να ξαναγυρίσουν στην στεριά να συνεχίσουν τον αγώνα τους.

Πηγές
-----

* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, τ. 47
Συντεταγμένες: 38°6′55″N 3°5′14″W﻿ / ﻿38.11528°N 3.08722°W﻿ / 38.11528; -3.08722

Το **Βιγιακαρίγιο** (ισπανικά: *Villacarrillo*) είναι δήμος και κωμόπολη που βρίσκεται στην επαρχία της Χαέν στην Ανδαλουσία. Η κωμόπολη ανάγεται στο αραβικό φρούριο και τον οικισμό που το περιέβαλε που επόπτευε την ευρύτερη πεδιάδα.

Παραδοσιακή οικονομική δραστηριότητα της φυσικής επαρχίας των Λας Μπίγιας είναι η καλλιέργεια της ελιάς και η παραγωγή ελαιόλαδου.

Η φυσική επαρχία των Λας Μπίγιας
--------------------------------

Μια από τις πύλες του ιστορικού πυρήνα του Ιθνατοράφ.
Το Βιγιακαρίγιο είναι το κέντρο της φυσικής επαρχίας των Λας Μπίγιας. Αντίθετα με το Βιγιακαρίγιο, η γειτονική Ιθνατοράφ είναι ο οικισμός με τη μεγαλύτερη ιστορία και αρκετά απομεινάρια του αραβικού παρελθόντος.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικών της Ισπανίας: «Municipal Register of Spain of 2022» 16  Μαΐου 2022. σελ. 1,235.
2. ↑  «Ιστορία της Μπιγιακαρίγιο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Φεβρουαρίου 2015.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Ευρώπη
* Πύλη:Ισπανία
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 149125425
* LCCN: n2003096223
* BNF: cb14651716b (data)

 |

 |
Η μεγαλόνησος του Πουέρτο Ρίκο όπως φωτογραφήθηκε από το διάστημα.
Η **Ελεύθερη Συνδεδεμένη Πολιτεία του Πουέρτο Ρίκο**, κοινοπολιτεία (*Commonwealth of Puerto Rico*) με τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, αποτελείται από ένα μεγάλο, ομώνυμο νησί, τρία μικρότερα και αρκετές νησίδες και βραχονησίδες. Αυτό το αρχιπέλαγος βρίσκεται ανάμεσα στην Καραϊβική Θάλασσα και τον ανοικτό βόρειο Ατλαντικό Ωκεανό, ανατολικά από την Ισπανιόλα, δυτικά από τις Παρθένους Νήσους και βόρεια της Βενεζουέλας.

Η κύρια νήσος του Πουέρτο Ρίκο είναι η μικρότερη και ανατολικότερη από τις κύριες νήσους των Μεγάλων Αντιλλών και έχει σχήμα που μοιάζει αξιοπρόσεκτα πολύ με ορθογώνιο παραλληλόγραμμο. Με έκταση 9.104 τετρ. χιλιόμετρα είναι το 82ο μεγαλύτερο νησί της Γης, ελάχιστα μικρότερο από την Κύπρο και λίγο μεγαλύτερο από την Κρήτη. Μόνο δύο νησιά των ΗΠΑ το ξεπερνούν σε έκταση: η μεγαλόνησος της Χαβάης και το Κόντιακ. Τα μικρότερα νησιά του Πουέρτο Ρίκο περιλαμβάνουν τα Βιέκες, Κουλέμπρα και Μόνα, και τις νησίδες Ντεσετσέο, Κάχα δε Μουέρτος και άλλες. Από αυτές μόνο οι Κουλέμπρα και Βιέκες έχουν μόνιμους κατοίκους.

Φυσική γεωγραφία
----------------

Το έδαφος του μεγάλου νησιού του Πουέρτο Ρίκο είναι κατά το μεγαλύτερο μέρος του ορεινό και διασχίζεται στον άξονα ανατολή-δύση από μία ενιαία ορεινή ζώνη, που περιλαμβάνει τις οροσειρές της Κεντρικής Κορδιλιέρας, με ψηλότερη κορυφή τη Σιέρρα δε Πούντα (1.339 μέτρα), και της Σιέρρα δε Λουκίγιο. Το ορεινό αυτό σύστημα είναι απότομο προς νότο και σχετικά ομαλό προς βορρά, όπου δημιουργούνται στενές αλλά εύφορες παραθαλάσσιες πεδιάδες. Σε μικρότερη έκταση, πεδινή ζώνη υπάρχει και στο νότιο τμήμα του νησιού.

Οι βόρειες και νότιες ακτές του νησιού είναι αρκετά απόκρημνες, σε αντίθεση μάλλον με τις δυτικές και ανατολικές. Γενικό γνώρισμα των νότιων ακτών είναι ότι δεν υπάρχουν λιμάνια προφυλαγμένα από τους ισχυρούς ανέμους της περιοχής. Μικρά νησιά περιβάλλουν τις ακτές, όπως και σειρά από σκοπέλους.

Ο μεγαλύτερος σε παροχή νερού ποταμός του Πουέρτο Ρίκο είναι ο Ρίο Γκράντε δε Λοΐσα, ενώ ο μακρύτερος ο Ρίο δε λα Πλάτα με μήκος 74 χιλιόμετρα. Επιπλέον, το νησί διαρρέεται από πολλούς χειμάρρους, κυρίως προς βορρά. Τα μικρά αυτά ποτάμια γενικά ξεκινούν από το κεντρικό σύστημα ορεινών όγκων που διατρέχει το νησί. Οι λίμνες του νησιού είναι και αυτές μικρές και σχετίζονται με τα υδροηλεκτρικά έργα που εκμεταλλεύονται τους υδάτινους πόρους ορισμένων από τα ποτάμια του Πουέρτο Ρίκο. Στις ακτές παρατηρείται και αριθμός λιμνοθαλασσών.

### Κλίμα

Το βόρειο μέρος του νησιού βρίσκεται υπό την επίδραση των βορειοανατολικών αληγών ανέμων, που δημιουργούν άφθονες βροχές και πυκνότατη τροπική βλάστηση, ενώ το νότιο μέρος είναι ξηρότερο και στις πλαγιές των βουνών υπάρχουν στέπες και αρκετές άγονες εκτάσεις. Το κλίμα είναι καθαρά τροπικό, κυρίως στο βόρειο μέρος του νησιού, που πλήττεται συχνά από τροπικές θύελλες και τυφώνες.

Πηγές
-----

* Rafael Picó: The Geographic Regions of Puerto Rico, 1950, OCLC number 1649057
* Dr. José F. Cadilla, Ángel Cruz, Sara Diez-Trigo: *Elementos de Geografía de Puerto Rico*, 1988