recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Όστρακα της ύστερης περιόδου Lbk
Με τον όρο **γραμμική ταινιωτή κεραμική** (συντ. LBK) αναφερόμαστε στην κεραμική που παρήγαγε ένας ιδιαίτερα πρώιμος νεολιθικός πολιτισμός της Κεντρικής Ευρώπης. Η πρωιμότερη φάση του χρονολογείται με τη μέθοδο της ραδιοχρονολόγησης στο 5.500 π.Χ. Ο συγκεκριμένος πολιτισμός συνδέεται πιθανώς με την προς δυσμάς διάδοση των καλλιεργητικών μεθόδων κατά μήκος της Ευρώπης κατά την 6η και 5η χιλιετηρίδα π.Χ. Η γραμμική ταινιωτή κεραμική έδωσε το όνομά της στο σύνολο του πολιτισμού εξαιτίας των οστράκων που βρέθηκαν κατά τη διάρκεια προϊστορικών ανασκαφών και είναι γεμάτα εγχάρακτα ή ζωγραφισμένα γραμμικά μοτίβα. 

Περιοχές της πρώιμης φάσης αυτού του πολιτισμού βρίσκονται στις προσχωσιγενείς πεδιάδες του ποταμού Δούναβη στην Ουγγαρία και τα βόρεια Βαλκάνια. Στις περιοχές αυτές ήδη υπήρχε ανεπτυγμένος καλλιεργητικός πολιτισμός μικρών κοινοτήτων κατά την 6η χιλιετηρίδα π.Χ.. Αρκετοί ερευνητές πιστεύουν ότι ο πολιτισμός της γραμμικής κεραμικής προέρχεται από τον πολιτισμό Στάρτσεβο Κόρος (Starcevo-Körös) της βόρειας Σερβίας και της Ουγγαρίας, ενώ άλλοι υποστηρίζουν ότι τα ευρήματα προέρχονται από την ανάπτυξη αυτοχθόνων μεσολιθικών πολιτισμών. Οι ραδιοχρονολογήσεις αποκαλύπτουν ότι ήταν γοργή η εξάπλωση αυτού του πολιτισμού, αφού σε δύο μόλις αιώνες κάλυψε την απόσταση ανάμεσα στη βόρεια Ουγγαρία και την βόρεια Γερμανία. Σημαντικές περιοχές εξαιτίας των ευρημάτων βρίσκονται στο Μπιλάνι (Bylany) της Τσεχίας, το Λανγκβάιλερ (Langweiler) και το Ζβενκάου (Zwenkau) της Γερμανίας και το Μπρουν αμ Γκέμπιρτζ (Brunn am Gebirge) της Αυστρίας.

Προτεινόμενη βιβλιογραφία
-------------------------

* Μαρίγια Γκιμπούτας, *Η επιστροφή της μεγάλης θεάς*, Αρχέτυπο, (Αθήνα 2001).
* Renfrew, Colin. *Archaeology and Language : The Puzzle of Indo-European Origins.* Cambridge University Press, 1990.
* Renfrew C. - Bahn P. *Αρχαιολογία*, Καρδαμίτσας, (Αθήνα, 2001)

Δικτυακοί τόποι
---------------

* The collective calibration of the pertinent radiocarbon dates
* Ανασκαφές στο Brunn am Gebirge
Ο **Ιωάννης (Γιάγκος) Παπαλουκάς** (1873 - 1936) ήταν Έλληνας πολιτικός και δικηγόρος.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ήταν γιος του Αχιλλέα Παπαλουκά, δικηγόρου και πολιτικού, και της Ολυμπιάδας Λάζου, αδελφής του Θεμιστοκλή Λάζου. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και ιδιώτευσε ως δικηγόρος. Υπήρξε ενεργό μέλος του Δικηγορικού Συλλόγου Λαμίας, του οποίου διετέλεσε μέλος του διοικητικού συμβουλίου καθώς και πρόεδρος αυτού. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Φθιώτιδος και Φωκίδος στις εκλογές του Αυγούστου του 1910 και επανεξελέγη σε αυτές του Νοεμβρίου του ίδιου έτους καθώς και σε αυτές του 1920. Στις εκλογές του 1923 εξελέγη βουλευτής Λοκρίδος.

Ήταν παντρεμένος με την Αγλαΐα Περιβολιώτου, κόρη του Νικολάου Περιβολιώτου, δημάρχου Θερμοπυλών, και αδερφή του Κωνσταντίνου Περιβολιώτη, και είχαν αποκτήσει τρία παδιά: την Λουκία, σύζυγο Λουκά Φίνου, φαρμακοποιού, την Ολυμπιάδα, σύζυγο Σπύρου Λιούρδη, αντιστράτηγου ε.α. και τον Αχιλλέα Παπαλουκά, δικηγόρο και βουλευτή.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Δαβανέλλος Νίκος, *Λαμία, τα πρόσωπα (1760 - 1930)*, Λαμία 2003, σελ. 126 - 127
2. 1 2  Βουλή των Ελλήνων, Μητρώον Πληρεξουσίων, Γερουσιαστών και Βουλευτών. 1822-1935, Αθήνα 1986, σελ. 260 - 261 (pdf)
Ο **Ιωάννης Παπαδόπουλος** (1869- 8 Ιουλίου 1950) του Χαραλάμπους ήταν Έλληνας έμπορος και πολιτικός.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στο Αίγιο και πέθανε στον Πειραιά αλλά θεωρούσε ως πατρίδα του τον Πόρο, νησί του Αργοσαρωνικού. 

Ασχολήθηκε με το εμπόριο και απέκτησε δική του αλευροβιομηχανία στην οδό Γούναρη στον Πειραιά. Το 1903 αγόρασε από αγγλικά ναυπηγεία το ατμόπλοιο «ΠΟΡΟΣ». Το πλοίο αυτό,εκτός από εμπορικές μεταφορές, εκτελούσε και δρομολόγια στη γραμμή Πειραιάς - Αίγινα - Μέθανα - Πόρος μέχρι το 1916.

Το 1907 παντρεύτηκε τη Χρυσώ Πεζά από οικογένεια εμπόρων βάμβακος της Καρύστου και απέκτησε δύο κόρες, την Αντιγόνη, σύζυγο Χαραλάμπους Παναγιωτοπούλου, Συμβούλου Επικρατείας και Υπουργού και την Ισμήνη, σύζυγο Φειδία Κώνστα, ιατρού φυματιολόγου.

Εξελέγη βουλευτής Πειραιώς και Τροιζηνίας το 1932, 1933 και 1935 με το Λαϊκό Κόμμα. Από το 1915 μέχρι το 1936, ήταν πρόεδρος του Συνδέσμου «Aδελφότης των εν Πειραιεί Τροιζηνίων». 

Το 1927 δώρισε στο νησί του Πόρου το ιστορικό ρολόι, ιταλικής κατασκευής, που σήμερα είναι το σήμα αναγνώρισης του νησιού. Επίσης, με δαπάνες του ανεγέρθηκε στη κεντρική πλατεία το Ηρώον Πεσόντων και το κτήριο της Κοινότητας. Το Κοινοτικό Συμβούλιο Πόρου με την από 24.5.1931 απόφασή του ονόμασε την παραλιακή οδό του νησιού σε "Λεωφόρο Ιω. Παπαδόπουλου" όπου βρίσκεται η οικία του, που σώζεται μέχρι και σήμερα.

Απεβίωσε σε ηλικία 81 ετών στις 8 Ιουλίου 1950 και κηδεύτηκε από τον ιερό ναό του Αγίου Κωνσταντίνου Πειραιώς.

Αναφορές
--------

1. ↑  Ιστορία των πλοίων της Ελληνικής και Ξένης Ακτοπλοΐας - Προπολεμικά πλοία[*νεκρός σύνδεσμος*]
2. ↑   Αρχειοθετήθηκε 2016-07-14 στο Wayback Machine. Ιστοσελίδα της Βουλής των Ελλήνων
3. ↑  Το Βήμα, Κηδείαι, 9-7-1950, σελ. 2.

Πηγές
-----

* Πόρος
* Ναυτιλία [*νεκρός σύνδεσμος*]
Το **Ιρούν** (επίσημα, βασκική γραφή Irun, ισπανική γραφή Irún) είναι πόλη της επαρχίας της Γκιπούθκοα στη Χώρα των Βάσκων στη βόρεια Ισπανία. Βρίσκεται στα σύνορα με τη Γαλλία, στη νότια όχθη του ποταμού Μπιδασόα ενώ το πολεοδομικό της συγκρότημα συνεχίζεται δίχως διακοπή στις γειτονικές Ονταριμπία και Εντάγ που συνεργάζονται στα πλαίσια της ομώνυμης διασυνοριακής κοινοπραξίας. Διαχρονικά η σημασία της εντοπίζεται στον ρόλο της ως το μεγαλύτερο αστικό συγκρότημα των ισπανο-γαλλικών συνόρων τόσο λόγω στρατιωτικών-διπλωματικών όσο και συγκοινωνιακών λόγων. Στα όριά του λειτουργεί το αεροδρόμιο του Σαν Σεμπαστιάν.

Ιστορία
-------

Η αρχαιολογική σκαπάνη έχει φέρει στο φως ρωμαϊκά ερείπια που φαίνεται να επιβεβαιώνουν ότι το Ιρούν χτίστηκε στην ίδια τοποθεσία με τη ρωμαϊκή πόλη Οιασσώ, αναφορές της οποίας εντοπίζονται στον Πλίνιο, τον Κλαύδιο Πτολεμαίο και τον Στράβωνα. Λειτούργησε ως συνοριακό πέρασμα μεταξύ της Εντεύθεν Ιβηρίας και της Ακουιτανίας (την διέσχιζαν δύο ρωμαϊκές οδοί στον κανταβρικό άξονα από το Βριγάντιον στα Βουρδίγαλα και στον ιβηρικό άξονα από τον Ατλαντικό ως την Ταρραγόνα μέσω του Έβρου) και ως κύριος λιμένας μεταφορών και εξαγωγής μεταλλευμάτων από τα γειτονικά ορυχεία του Αρδιτούρι, σε σταθερή λειτουργία από την αρχαιότητα μέχρι το 1984. Στη μεσαιωνική περίοδο χρησιμοποιήθηκε από το βασίλειο της Ναβάρας ως το κύριο σημείο επαφής της με το θαλάσσιο εμπόριο, λειτουργία που συνεχίστηκε και υπό την κυριαρχία της Καστίλης από το 1200 κι έπειτα. Κατά τη σύγχρονη εποχή εντάθηκε ο ρόλος του ως συνοριακό πέρασμα· στα όριά του βρίσκεται η νήσος των Φασιανών όπου υπογράφηκαν διάφορες συνθήκες μεταξύ των στεμμάτων της Ισπανίας και της Γαλλίας. Η πόλη καταστράφηκε σχεδόν ολοκληρωτικά κατά τη διάρκεια του Ισπανικού Εμφυλίου όταν και αποτέλεσε κύριο στόχο των εθνικιστικών στρατευμάτων στον αγώνα τους να αποκόψουν την Ισπανική Δημοκρατία από την επαφή της με τη Γαλλία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικών της Ισπανίας: «Municipal Register of Spain of 2022» 16  Μαΐου 2022. σελ. 1,235.
2. ↑  «Presentación - Consorcio Transfronterizo Bidasoa Txingudi». *www.irunhondarribiahendaye.com* (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 13 Ιουλίου 2018.
3. ↑  Alicia Mª Canto y De Gregorio, *La Tierra del Toro: Ensayo de Identificación de Ciudades Vasconas*, Universidad Autónoma de Madrid, *ARCHIVO ESPAÑOL DE ARQUEOLOGÍA nº70*, 1997. Artículo disponible el 19/11/2006
4. ↑  SPAIN), Dynamic MacroWeb & Design (San Sebastian. «Arditurri - Experiencia minera». *www.arditurri.com*. Ανακτήθηκε στις 13 Ιουλίου 2018.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 151350439
* LCCN: n86003950
* GND: 4612240-0

 |

 |
Ο **στιμπικονίτης** (αγγλ. *stibiconite*) είναι ορυκτό οξείδιο - υδροξείδιο του αντιμονίου. Οφείλει το όνομά του στη λατινική ρίζα "**stibi**(num)" (το αντιμόνιο στα λατινικά) και την ελληνική λέξη *κόνις*, λόγω της συνηθέστερης υφής του. Συνώνυμό του είναι ο **αρσενικαντιμονίτης**, όρος που έχει εγκαταλειφθεί καθώς το ορυκτό δεν περιέχει αρσενικό.

Εμφάνιση, παραγενέσεις
----------------------

Σχηματίζεται συχνά ως προϊόν εξαλλοίωσης (οξείδωσης) άλλων υδροθερμικά σχηματισμένων αντιμονιούχων ορυκτών, κυρίως αντιμονίτη, Sb2S3, τον οποίο αντικαθιστά καθ' ολοκληρίαν, σχηματίζοντας ψευδόμορφους κρυστάλλους, οι οποίοι γίνονται αντικείμενα συλλογής από συλλέκτες ορυκτών. Οι ψευδόμορφοι του στιμπικονίτη ξεχωρίζουν από τους πραγματικούς κρυστάλλους μόνο λόγω της γαιώδους υφής τους. Η οξείδωση αυτή επηρεάζει το αντιμόνιο, το οποίο στον αντιμονίτη έχει αριθμό οξείδωσης +3, ενώ στον στιμπικονίτη μέρος του αποκτά αριθμό οξείδωσης +5.

Σχετίζεται με αντιμονίτη και ορισμένα ιδιαίτερα σπάνια ορυκτά, όπως ο βαλεντινίτης, ο κερμεσίτης, ο θερβαντίτης αλλά και συχνά με αυτοφυές αντιμόνιο.

Είναι πολύ κοινό ορυκτό και απαντά σε όλες σχεδόν τις αντιμονιούχες αποθέσεις. Ορισμένες εμφανίσεις με αξιόλογους ψευδόμορφους κρυστάλλους είναι στην επαρχία Zamora στην Ισπανία, στο Μέλανα Δρυμό στη Γερμανία, την περιοχή Σονόρα του Μεξικού (Tierras Prietas, San Luis Potosi και El Antimonio), το Κεμπέκ του Καναδά, τις ΗΠΑ (Πολιτείες Νεβάδα, Γιούτα, Αϊντάχο, Καλιφόρνια) και την Κιργιζία.

Στην Ελλάδα ανευρίσκεται στα μεταλλεία Λαυρίου - περιοχή "Πλάκα" - και στην περιοχή "Δοκός" του Νομού Ροδόπης κοντά στην Κομοτηνή.

Πηγές
-----

* Handbook of Mineralogy
* Mindat.org
* Galleries.com Αρχειοθετήθηκε 2010-01-02 στο Wayback Machine.
* Webmineral.com

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος ορυκτών
* Κατάλογος ορυκτών των μεταλλείων Λαυρίου

Βιβλιογραφία
------------

* James Dwight Dana, *Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks*, READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244
* Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil, *A Field Guide to Rocks and Minerals*, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 039591096X
* Walter Schumann, R. Bradshaw, K. A. G. Mills, *Handbook of Rocks, Minerals and Gemstones*, Houghton Mifflin Harcourt, 1993 ISBN 0395511372

Σημειώσεις
----------

1. 1 2  Ποικίλλει ανάλογα με την υφή
Ο **Ισάιας Αφεγουέρκι** (*Isaias Afewerki*, 1946-) είναι ο πρώτος πρόεδρος της Ερυθραίας και πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης της χώρας από τον Μάιο του 1993. Έγινε αρχηγός κράτους της χώρας του έπειτα από τον πόλεμο για την ανεξαρτησία από την Αιθιοπία και ηγείται του μοναδικού νόμιμου πολιτικού κόμματος στη χώρα.

Πρώτα χρόνια και αντάρτικη δράση
--------------------------------

Γεννήθηκε στις 2 Φεβρουαρίου 1946 και ανήκει σε οικογένεια Χριστιανών και Ιουδαίων, η οποία επί Αιθιοπικής Αυτοκρατορίας ήταν από τις πλουσιότερες στην περιοχή. Είναι μηχανικός. Το 1966 έγινε μέλος του Μετώπου Απελευθέρωσης της Ερυθραίας (ELF) και τον επόμενο χρόνο έλαβε στρατιωτική εκπαίδευση στην Κίνα. Τέσσερα χρόνια μετά διορίστηκε διοικητής αλλά εν τέλει αποχώρησε από το Μέτωπο και μαζί με άλλους ίδρυσε το Απελευθερωτικό Μέτωπο του Λαού της Ερυθραίας (EPLF). Εισήλθε στην τάξη των PLF2, μιας μικρής ομάδας μαχητών. Το 1977 μετονόμασε την ομάδα του σε EPLF. Ανήκει στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Ερυθραίας.

Πρόεδρος
--------

Το 1987 έγινε γενικός γραμματέας του EPLF και τάχθηκε στον αγώνα για ανεξαρτησία από την Αιθιοπία. Το τελευταίο έγινε πραγματικότητα το 1993 και ο ίδιος έγινε ο πρώτος πρόεδρος του νεοσύστατου κράτους. Το κόμμα του μετονομάστηκε σε *Κίνημα του Λαού για Δημοκρατία και Δικαιοσύνη*.

Το 1998 η Ερυθραία ενεπλάκη σε πόλεμο με την Αιθιοπία, ο οποίος στοίχισε πάνω από 70.000 ανθρώπινες ζωές και από τις δύο πλευρές και τερματίστηκε με την υπογραφή συμφωνίας στο Αλγέρι, στις 12 Δεκεμβρίου 2000. Το 1995 διεξήχθησαν εθνικές εκλογές με υποψηφίους του PFDJ και ανεξάρτητους, ενώ κάθε 5 χρόνια διεξάγονται περιφερειακές εκλογές, με τελευταία φορά το 2004. Η κυβέρνησή του προέβη σε διώξεις εναντίον δημοσιογράφων και μελών της Αντιπολίτευσης με φυλακίσεις.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.madote.com/2010/11/president-isaias-afwerkis-biography.html.
2. ↑  (Αγγλικά) *Prabook*. 135524.
3. ↑  (Γερμανικά) *Munzinger Personen*. 00000020755. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
4. ↑  «Eritrean President revisits his military alma mater in east China». Ανακτήθηκε στις 30 Αυγούστου 2007.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 70668367
* LCCN: n96900755
* ISNI: 0000 0000 3204 2249
* GND: 1164469541
* SELIBR: 404722
* SUDOC: 256365415

 |

 |
Ο **Γκασπάρο Μπέρτι** (γ. 1600 – 1643) ήταν Ιταλός μαθηματικός, αστρονόμος και φυσικός. Γεννήθηκε μάλλον στην Μάντοβα και πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στη Ρώμη. Είναι πιο γνωστός σήμερα για το πείραμα στο οποίο εν αγνοία του, δημιούργησε το πρώτο επιτυχημένο βαρόμετρο. Αν και ήταν γνωστός για το έργο του στα μαθηματικά και τη φυσική, μικρό μέρος της εργασίας του έχει διασωθεί.

Το πείραμα του Μπέρτι
Το 1630, ο Giovanni Battista Baliani απέστειλε επιστολή προς τον Galileo Galilei , αφού παρατήρησε ότι το σιφόνι που χρησιμοποιούσε δεν μπορούσε να ανεβάσει το νερό περισσότερο από 10 m. Ο Γαλιλέος προτείνει ότι το κενό που δημιουργείται από το σιφόνι δεν μπορεί να ανεβάσει το νερό περισσότερο. Η ύπαρξη του κενού την εποχή εκείνη ήταν αμφιλεγόμενη.

Μετά την ανάγνωση της θεωρία του Γαλιλέου στο βιβλίο του "*Διάλεξη"*, ο Berti και ένας άλλος άνδρα, ονόματι Raffaele Magiotti, επινόησαν ένα πείραμα για να εξετάσουν την ύπαρξη του κενού. Κάποια στιγμή μεταξύ 1640 και 1643, ο Berti κατασκεύασε ένα σωλήνα ύψους 11 m από μόλυβδο, τον γέμισε με νερό, και σφράγισε τις δύο άκρες. Βύθισε το ένα άκρο στο νερό και το αποσφράγισε. Αν και η στάθμη του νερού κατέβηκε μέσα στο σωλήνα, το μεγαλύτερο μέρος του παρέμεινε, γεμίζοντας περίπου 10 m από το σωλήνα, στο ίδιο ύψος του σιφονιού του Baliani. Ο Berti ισχυρίστηκε ότι το πάνω διάστημα του σιφονιού ήταν κενό. Ο ισχυρισμός αυτός αμφισβητήθηκε έντονα, και πολλαπλά πειράματα πραγματοποιήθηκαν προσπαθώντας να διαψεύσουν την ύπαρξη του κενού. Αυτό το πείραμα οδήγησε τον Ευαντζελίστα Τοριτσέλι σε έρευνα για το βάρος του αέρα και την εφεύρεση του βαρόμετρου.

Ο Berti κατείχε την έδρα των μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο της Ρώμης La Sapienza. Επρόκειτο μάλιστα να διαδεχθεί τον Benedetto Castelli ως καθηγητής των μαθηματικών, αλλά πέθανε πριν αρχίσει τη διδασκαλία. Επίσης, χαρτογράφησε τις Ρωμαϊκές κατακόμβες.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «IMSS — Multimedia Catalogue — Biographies — Gasparo Berti».
2. ↑  «Weather Doctor's Weather People and History: The Invention of the Barometer».
3. 1 2  «The Galileo Project».
4. 1 2 3  «Strange Loops — History of the Barometer».

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 1632152502837410800004

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Αστρονομία
* Πύλη:Μαθηματικά
* Πύλη:Φυσική
 |

 |
Ο **Ιωάννης Βουκάλης** (; - 1884) ήταν Έλληνας αγωνιστής του 1821.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην Κρήτη. Εκεί διδάχτηκε από τον οπλαρχηγό Δεληγιαννάκη να καταφρονεί τον θάνατο και τους κινδύνους, και εκεί έλαβε το βάπτισμα του πυρός. 

Από το 1821 ως το 1824 έλαβε μέρος στις ενδοξότερες μάχες της Κρήτης, στο Θέρισον και τον Αποκόρωνα, τον Κρουσώνα, τον Αγιαντιόν, τα άλαρα, την Άμπελον των Σφακίων και το Φραγκοκήστελλο. 

Μετά το 1824 και την πτώση της Κρήτης ο Βουκάλης μαζί με άλλους γενναίους μαχητές συνέχισε να πολεμάει στην Τρίπολη και σε όλες τις άλλες μάχες. Πήρε μέρος στις μάχες των Μύλων και του Ναυπλίου, στην πολιορκία του Νεοκάστρου, στο Ναυαρίνο, στην εκστρατεία κατά του φρουρίου της Χαλκίδας και την παράδοση της Καρύστου. 

Τον Μάρτιο του 1825 του απονεμήθη ο πρώτος στρατιωτικός βαθμός και το 1830 προήχθη σε ανθυπολοχαγό και τιμήθηκε με το αργυρό παράσημο του αγώνα. 

Ξεχάστηκε και πέθανε χωρίς τιμές και ευγνωμοσύνες στην Αθήνα στις 21 Ιανουαρίου 1884.

Πηγές
-----

* Ιωάννης Αρσένης (1884). *Ποικίλη Στοά: Εθνική εικονογραφημένη επετηρίς*. Αθήνα: Επί του Τυπογραφείου Αττικού Μουσείου. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Αυγούστου 2010. Ανακτήθηκε στις 17 Μαΐου 2010.
Κάτω γνάθος του ανθρώπου
Κάτω γνάθος του ανθρώπου
Η **κάτω γνάθος του ανθρώπου** είναι το κινητό μέρος της γνάθου, η οποία είναι το μόνο κινητό οστό του κρανίου. Συνδέονται μέσω της κροταφογναθικής άρθρωσης (ΚΓΑ) η οποία σχηματίζεται από την κροταφική γλύνη της άνω γνάθου και τον κόνδυλο της κάτω γνάθου. Στο κυρίως σώμα αμφότερων των γνάθων βρίσκονται τα φατνία, κοιλότητες μέσα στις οποίες εδράζονται οι ρίζες των δοντιών.

Η κύρια λειτουργία των γνάθων σχετίζεται με τη μάσηση, στην οποία λαμβάνουν μέρος, με παθητικό τρόπο η άνω και με ενεργητικό η κάτω. Ένα πλήθος μυών, όπως ο μασητήρας μυς, ρυθμίζουν τις κινήσεις της κάτω γνάθου, οι οποίες ελέγχονται από συνδέσμους, όπως λ.χ. ο αγκιστρογναθικός, που με την παρουσία του περιορίζει το άνοιγμα του στόματος σε φυσιολογικά όρια. Σε περίπτωση κατάγματος των γνάθων, λόγω ατυχήματος, εφαρμόζεται η διαγναθική ακινητοποίηση και ο ασθενής τρέφεται δια σωλήνος ο οποίος εισέρχεται στο στόμα από το οπίσθιο πέρας του οδοντικού φραγμού. Η Κροταφογναθική άρθρωση (ή διάρθρωση) λαμβάνει επίσης μέρος (δευτερευόντως) στη διαδικασία της κατάποσης, της ομιλίας και του γέλωτα.

Στον άνθρωπο το πάχος των γνάθων ποικίλλει ανά ηλικία και φύλο, είναι δε καθοριστικός παράγοντας για την εφαρμογή οδοντικών εμφυτευμάτων, σε περίπτωση νωδότητας. Από την κάτω γνάθο διέρχεται το κάτω φατνιακό νεύρο, που αποτελεί κλάδο του τριδύμου νεύρου. Με την πάροδο του χρόνου, τα οστά των γνάθων απορροφούνται, προς τα έσω αυτό της άνου γνάθου και προς τα έξω το αντίστοιχο της κάτω γνάθου (προγναθισμός). Ωστόσο, ο προγναθισμός μπορεί να ενυπάρχει και σε νεαρά άτομα.

Το οστό των γνάθων είναι ιδιαίτερα ευαίσθητο σε περιπτώσεις ακτινοθεραπείας η οποία εφαρμόζεται για τον καρκίνο και μπορεί στη συνέχεια να προσβληθεί από οστεοακτινονέκρωση, που είναι μια επικίνδυνη επιπλοκή.

Η κάτω γνάθος συνιστά ενιαία οστική οντότητα, αποτελούμενη από τέσσερα μέρη, το σώμα (κεντρικό τμήμα, επί του οποίου εκφύονται τα δόντια), τους δυο κλάδους που ενώνουν το σώμα με τις απολήξεις του οστού, τους δυο κονδύλους (οι οποίοι συμπλέκονται με το κροταφικό οστό της άνω γνάθου για τη δημιουργία της κροταφογναθικής άρθρωσης) και τις δυο κορωνοειδείς αποφύσεις, οι οποίες βρίσκονται στις δυο άκρες της κάτω γνάθου και χρησιμεύουν για την πρόσφυση των μυών της περιοχής. Στην κάτω γνάθο υπάρχουν και δυο τρήματα, ανοίγματα του οστού της από όπου διέρχονται αγγεία και νεύρα. Πρόκειται για το γενειακό τρήμα και για το γναθιαίο τρήμα.
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Κάυστρος** ήταν γνωστή η προσωποποίηση του ποταμού Καΰστρου της Λυδίας της Μικράς Ασίας, του σημερινού Κιουτσούκ Μεντερές της Τουρκίας. Ο Κάυστρος ήταν, υποτίθεται, γιος του Αχιλλέα και της βασίλισσας των Αμαζόνων, της Πενθεσίλειας. Γιος του Καΰστρου ήταν ο Έφεσος, ο ιδρυτής της ομώνυμης πόλεως. Ο Κάυστρος είχε και μία κόρη, τη Σεμίραμι, την οποία απέκτησε με τη Δηκρητώ.

Σήμερα το όνομα αυτό φέρει η συνοικία *Καΐστριο Πεδίο* ή αλλιώς *Καΐστρι*, στους Αμπελοκήπους Θεσσαλονίκης. Οι Μικρασιάτες που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή, δημιούργησαν ανάμεσα σε άλλες και τη συνοικία αυτή, που την ονόμασαν έτσι σε ανάμνηση των Πατρίδων τους που βρίσκονταν στην κοιλάδα του ποταμού Καΰστρου και την εγκατέλειψαν ως πρόσφυγες μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή.

Πηγή
----

* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969
Οι **Γυναίκες στη Βόρεια Μακεδονία** είναι γυναίκες που ζουν ή κατάγονται από την Βόρεια Μακεδονία. Ζουν σε μια κοινωνία που είναι κατά βάση πατριαρχική. Όντας σε μια χώρα που καταστράφηκε από μια εσωτερική εθνική σύγκρουση, γνωστή ως εξέγερση του 2001, οι γυναίκες της Βόρειας Μακεδονίας έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην οικοδόμηση της ειρήνης κατά την διάρκεια μιας χρονικής περιόδου που ταξινομείται ως μια περίοδος πριν, κατά την διάρκεια και μετά την σύγκρουση.

Παραδοσιακά, οι γυναίκες της Βόρειας Μακεδονίας ασχολούνται με τις οικιακές εργασίες. Στον ακαδημαϊκό χώρο, οι γυναίκες από την Βόρεια Μακεδονία επικεντρώνονται στις ανθρωπιστικές επιστήμες. Ορισμένες γυναίκες κατέχουν θέσεις εξουσίας. Οι γυναίκες λαμβάνουν «κληρονομιά» μέσω της προίκας επειδή η κληρονομιά στην χώρα παραδοσιακά μεταβιβάζεται στους άνδρες κληρονόμους. Ορισμένες σύγχρονες γυναίκες λαμβάνουν κληρονομιά που μοιράζεται από τους γονείς μεταξύ των αδελφών. Ο παραδοσιακός τρόπος χαιρετισμού μεταξύ των γυναικών γίνεται με την ανταλλαγή φιλιών. Γυναίκες των παλαιότερων γενεών ασχολούνται με την παραδοσιακή ιατρική, οι οποίες ενεργούν ως θεραπευτές της πίστης καθώς θεραπεύουν τους ανθρώπους από ασθένειες που προκαλούνται από το λεγόμενο «κακό μάτι».

Η Βόρεια Μακεδονία κατέστησε παράνομο τον βιασμό εντός γάμου το 1996.

Παραπομπές
----------

1. ↑  LFS by sex and age - indicators
2. ↑  Global Gender Gap Report 2022
3. ↑  Human Development Report 2021/2022
4. ↑  «Culture of Macedonia - history, people, clothing, women, beliefs, food, customs, family, social». *www.everyculture.com*. Ανακτήθηκε στις 31 Μαρτίου 2023.
5. ↑  «The Secretary Generals database on violence against women». *web.archive.org*. 4 Νοεμβρίου 2013. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Νοεμβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 31 Μαρτίου 2023.
6. ↑  Nikolic-Ristanovic, V. (31 Ιουλίου 2002). *Social Change, Gender and Violence: Post-Communist and War Affected Societies*. Springer Science & Business Media. ISBN 978-1-4020-0726-2.
Ο **Γλύκων** στην ελληνική μυθολογία λατρεύονταν από τους μαθητές του Ασκληπιού στην αρχαία Νότια και Νοτιοανατολική Ευρώπη. Περιγράφεται ως χίμαιρα που αποτελείται από κεφαλή αντιλόπης (επίσης ερμηνευμένη ως ανθρώπινο κεφάλι) με ανθρώπινα μαλλιά και αυτιά και σώμα φιδιού που καταλήγει στην ουρά λιονταριού .

Απέκτησε πολιτιστική σημασία σε σχέση με το μαντείο του Γλύκωνος, όπως αναφέρεται την εποχή της βασιλείας του Αντωνίνου Πίου στην Παφλαγονική πόλη του Abonuteichos.

Πηγές
-----

* Wilhelm Drexler : *Glycon*. Σε: Wilhelm Heinrich Roscher (επιμ. *Λεπτομερές λεξικό της ελληνικής και ρωμαϊκής μυθολογίας*. Μέρος 1. Teubner, Λειψία 1884–1890, Sp. 1692–1693 ( online ).

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 74664835
* GND: 119517205

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ελληνική μυθολογία
 |

 |
Συντεταγμένες: 35°9′33.5″N 24°59′39.1″E﻿ / ﻿35.159306°N 24.994194°E﻿ / 35.159306; 24.994194

Η εκκλησιά κατά την ανέγερση της.
Ο **Ιερός Ναός του Αγίου Γεωργίου** είναι η μεγαλύτερη εκκλησία του χωριού η οποία υψώνεται μεγαλόπρεπα στο κέντρο του χωριού μέσα στα στενά σοκάκια του Πρινιά.

Εδώ τελούνται όλες οι σημαντικές εκκλησιάστηκες τελετές του χωριού, γάμοι, βαφτίσια κ.τ.λ. Μάλιστα μαζεύεται πλήθος κόσμου σε κάθε μεγάλη γιορτή της χριστιανοσύνης.

Η εκκλησία γιορτάζει στης 3 Νοεμβρίου του Αγίου Γεωργίου του Μεθυστή.
Λόγω των πολλών εορταζόντων, σχεδόν σε κάθε στενό ακούς παρέες που έχουν έρθει να ευχηθούν στους Γιώργηδες και να δοκιμάσουν πρώτη φορά και το κρασί τις νέας εσοδείας (εξ ού και μεθυστής ).

Η ιστορία της εκκλησιάς μας πάει πίσω στης αρχές του 20ου αιώνα όταν, συμφώνα με μαρτυρίες, κτίστηκε όχι ὀμως στη σημερινή της μορφή. Η εκκλησία είχε κτιστεί εξ ολοκλήρου με πέτρα, σε πολύ μικρότερες διαστάσεις και ξεκινούσε από την βάση της με πέτρες διαστάσεων 1.5 μέτρων και όσο πήγαινε προς τα πάνω το πάχος του τοίχου μίκραινε.

Φτάνοντας στο 1956 οι τότε επίτροποι και ο ιερέας του χωριού Πατήρ Ησύχιος, ξεκίνησαν την ανέγερση του ναού με την σημερινή του μορφή.

Αρχικά υπήρχε διχασμός, γιατί, εκτός από το να κτιστεί ο ναός πάνω στην ήδη υπάρχουσα εκκλησία, υπήρχε και η πρόταση, να ανεγερθεί κάπου προς τα αλώνια, η οποία όμως είχε το μειονέκτημα ότι ο ναός θα ήταν πολύ μακριά από το κέντρο του χωριού. Για το λόγο αυτό σύντομα υπερίσχυσε η πρώτη πρόταση.

Χωρίς να γκρεμίσουν τον παλιό ναό, ο εργολάβος ανέλαβε να κτίσει τον νέο ναό, ενώ όλοι οι συγχωριανοί συνέβαλαν στο να συγκεντρώσουν τα υλικά τα οποία τα έφερναν από ένα νταμάρι πίσω από τον Πόρο τροφοδοτώντας τον εργολάβο και παράλληλα βοηθώντας ενεργά στην ανέγερση, καθώς τότε όλα γίνονταν με το χέρι χωρίς σύγχρονα εργαλεία. Τέσσερα χρόνια χρειάστηκαν για την ανέγερση του Ναού και όλο αυτό το διάστημα η παλιά εκκλησία που ήταν μέσα στην καινούρια λειτουργούσε κανονικά. Με την αποπεράτωσή του όμως γκρεμίστηκε και απομακρύνθηκαν τα συντρίμμια. Χαρακτηριστικό είναι ότι εκείνο το διάστημα της λειτουργίας της εκκλησίας, το πάτωμα ήταν ακόμα χώμα, αφού δεν ήταν ακόμα έτοιμο το δάπεδο.

Τέλος, το 1961 έγιναν τα εγκαίνια από τον μητροπολίτη σε μια μεγαλοπρεπή τελετή. Έκτοτε έχουν γίνει αρκετές επεμβάσεις από τους εκάστοτε επίτροπους και ιερείς για να φτάσει η Εκκλησία στην σημερινή της μορφή.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Άγιος Γεώργιος Πρινιά στο Rizinia.com[*νεκρός σύνδεσμος*]

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ιστορία
* Πύλη:Αρχαιολογία
* Πύλη:Ελλάδα
 |

 |
Η **Σουλπικία Δρυαντίλα**, λατιν.: *Sulpicia Dryantilla* (απεβ. το 260/261) ήταν σύζυγος του Ρεγαλιανού, Ρωμαίου σφετεριστή εναντίον του Γαλλιηνού. Ο Ρεγαλιανός της έδωσε τον τίτλο της Αυγούστας για να νομιμοποιήσει τη διεκδίκησή του. Ουσιαστικά τίποτε δεν είναι γνωστό για αυτήν, εκτός από το ότι ήταν κόρη της Κλαυδίας Αμμιανής Δρυαντίλας (Claudia Ammiana Dryantilla) και του Σουπίκιου Πολλίο (Sulpicius Pollio), ενός καταξιωμένου γερουσιαστή και αξιωματικού υπό τον Καρακάλλα. Πιθανότατα απεβίωσε το 260/261 μαζί με τον σύζυγό της, όταν αυτός σκοτώθηκε από έναν συνασπισμό των δικών του ανθρώπων και των Ροξολάνι.

Ο Ρεγαλιανός έκοψε αργυρούς αντωνινιανούς με τη μορφή της: στη μία όψη το κεφάλι της Σ. Δρυαντίλας (προς τα δεξιά) επί ημισελήνου και στην άλλη όψη η Ήρα όρθια (προς τα αριστερά), κρατά patera (φιάλη προσφορών) στο δεξί και μακρύ σκήπτρο στο αριστερό χέρι. Επιγρ.: SVLP. DRYANTILLA AVG. / IVNONI REDINE (αντί του ορθού JUNO REGINA). 2,90 γραμ. 20 χλστ. όπηκε στο Καρνούντον το 260.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Dryantilla 2» (Γερμανικά) 1905.

Πηγές
-----

* Morris, John, Arnold Hugh Martin Jones and John Robert Martindale, *The prosopography of the later Roman Empire*, Cambridge University Press, 1992,(ISBN 0-521-07233-6), σελ. 273.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Sulpicia Dryantilla στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 129271683
* LCCN: nb2010016742
* ISNI: 0000 0000 8880 9672
* GND: 118680889

 |

 |
Ο θυρεός των Άρπαντ, ηγεμόνων της Ουγγαρίας.
Η **Ιουδήθ/Γιούντιτ** της Ουγγαρίας, πολων. Judyta Węgierska (π. 969 - π. 988) από τον Οίκο των Άρπαντ ήταν πριγκίπισσα της Ουγγαρίας και με τον γάμο της έγινε μεγάλη πριγκίπισσα των Ούγγρων.

Βιογραφία
---------

Ήταν κόρη του Γκέζα της Ουγγαρίας και της Σάρολτ, κόρης του Γκυούλα/Στεφάνου Β΄ ηγέτη φυλής Ούγγρων στην Τρανσυλβανία. Ωστόσο οι σύγχρονοι ιστορικοί απορρίπτουν αυτή την καταγωγή και θεωρούν την Ιουδήθ ότι ήταν από την Ουγγαρία, αλλά αγνώστου καταγωγής. Επίσης ορισμένοι ερευνητές δεν τη θεωρούν κόρη της Σάρολτ, 1ης συζύγου του Γκέζα, αλλά της 2ης συζύγου του.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε το 985 τον Μπολέσλαφ Α΄ των Πιαστ τον *Γενναίο*, δούκα, μετά βασιλιά, της Πολωνίας και είχε τέκνο:

* Μπέζπρυμ π.986-1032, δούκας της Πολωνίας.

Πηγές
-----

* Oswald Balzer: Genealogia Piastów, Kraków 1895, pp. 39-41
Ο **Ιωάννης Βυζάντιος** (; - 1866) ήταν διδάσκαλος της εκκλησιαστικής μουσικής, ο οποίος έζησε το πρώτο μισό του 19ου αι.

Βίος
----

Ο **Ιωάννης Βυζάντιος** έζησε το α' μισό του 19ου αι. στην Κωνσταντινούπολη. Διδάχθηκε εκκλησιαστική μουσική από τον Θεόδωρο Συμεών τον Κοντό. Το 1824 προσλήφθηκε ως Β' Δομέστικος στον πατριαρχικό ναό. Μετά επτά χρόνια προήχθη σε Λαμπαδάριο και επί της πατριαρχείας Ιωακείμ Β΄ σε Πρωτοψάλτη της Μεγάλης Εκκλησίας.Πέθανε στις 20 Ιουλίου του 1866.

Εκδοτικό υμνογραφικό έργο
-------------------------

Δύο φορές εξέδωσε το *Ειρμολόγιο των Καταβασιών* του Πέτρου Λαμπαδάριου του Πελοποννήσιου, επτά φορές το *Αναστασιματάριο* του ιδίου και τα *Χερουβικά και Κοινωνικά* του ιδίου. Επίσης εξέδωσε μία μονότομη *Ανθολογία*, συλλογή Καλλοφωνικών Ειρμών διαφόρων υμνογράφων και τον Τετράτομο *Πανδέκτη*. Τέλος μελοποίησε ωδές σε πατριάρχες, σε ορισμένους κανόνες Δεσποτικών και Θεομητορικών εορτών και τον περίφημο *Κύκλω της τραπέζης σου*.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Σ. Σάββας, «Βυζάντιος Ιωάννης»,Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια,τομ.4(1964),στ.90
2. ↑  Ἰωάννης Βυζάντιος, Ἄρχων Πρωτοψάλτης τῆς Μ.τ.Χ.Ἐ.
3. ↑  Σ. Σάββας, «Βυζάντιος Ιωάννης»,Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια,τομ.4(1964),στ.90

Πηγές
-----

* Σ. Σάββας, «Βυζάντιος Ιωάννης»,Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια,τομ.4(1964),στ.90
* Ἰωάννης Βυζάντιος, Ἄρχων Πρωτοψάλτης τῆς Μ.τ.Χ.Ἐ.
* Ιωάννης Πρωτοψάλτης ο Βυζάντιος
Ο **Ιωάννης Γ΄**, ολλανδ.: Jan III van Egmont (ή Egmond) (Χάτεμ, 3 Απριλίου 1438 - Έχμοντ, 21 Αυγούστου 1516) από τον Οίκο του Έχμοντ ήταν ο 1ος κόμης του Έχμοντ, κύριος του Μπάερ, Λάτουμ, Χόοχβουντε, Άαρστβουντε, Πούρμερεντ, Πούρμελαντ και Ίλπενταμ, και κυβερνήτης (stadtholder) της Ολλανδίας, Zηλανδίας και Δυτικού Φρήσλαντ.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Γουλιέλμου Δ΄ κόμη του Έχμοντ και της Βάλπουργκα του Μέους, κυρίας του Μπάερ & Λάτουμ, κόρης του Φρειδερίκου Ε΄ κόμη του Μόερς.

Όπως και ο πατέρας του, υποστήριξε τη φιλο-Βουργουνδική μερίδα στη μάχη για τον έλεγχο του Χέλρε.

Το 1465 έκανε προσκυνηματικό ταξίδι στους Αγίους Τόπους, όπου έγινε δεκτός στους Ιππότες του Αγίου Τάφου.

Όταν ο Κάρολος δούκας της Βουργουνδίας ήρθε στην εξουσία στο Χέλρε, ο Ιωάννης Γ΄ έγινε βάιλος του δυτικού Φρήσλαντ και κυβερνήτης του Άρνεμ το 1474.

Για τον ρόλο του στους πολέμους των Χόοκ και Κοντ, ο Mαξιμιλιανός Α΄ αρχιδούκας της Αυστρίας τον έκανε κυβερνήτη (stadtholder) της Ολλανδίας, Zηλανδίας και Δυτικού Φρήσλαντ το 1483, ένα αξίωμα που το κράτησε μέχρι το 1515. Έγινε επίσης ιππότης του Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρατος.

Το 1491 βρέθηκε αντιμέτωπος με την εξέγερση του ψωμιού και του τυριού, μία λαϊκή εξέγερση στο Δυτική Φρήσλαντ, την οποία συνέτριψε με την υποστήριξη του Aλβέρτου Γ΄ δούκα της Σαξονίας.

Ορισμένα πορτρέτα του Ιωάννη κόμη του Έχμοντ φυλάσσονται στο Ρέικσμουζεουμ του Άμστερνταμ και το Κεντρικό Μουσείο της Ουτρέχτης. Ένα δίπτυχο, ζωγραφισμένο από τον διδάσκαλο του Άλκμααρ, φυλάσσεται στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης της Νέας Υόρκης.

Ο θυρεός του κόμη του Έχμοντ.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε το 1484 με τη Μαγδαληνή του Βέρντενμπουργκ, εξαδέλφη του Μαξιμιλιανού Α΄ αρχιδούκα της Αυστρίας, και απέκτησε 10 παιδιά, μεταξύ των οποίων:

* Βάλπουργκα (1490–1529), πρώτη σύζυγος του Γουλιέλμου Α΄ κόμη του Νάσσαου-Νίλενμπουργκ.
* Ιωάννης Δ΄ (1499–1528), κόμης του Έχμοντ.
* Γεώργιος (π. 1504 - 1559), επίσκοπος της Ουτρέχτης.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. 1 2  *Biografisch Portaal*. 41719214. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. 1 2  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003. I00021732.
3. 1 2  p11318.htm#i113180.
4. ↑  p11318.htm#i113180. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
5. 1 2 3 4 5  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
6. ↑  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.
7. ↑  Egmond (Jan van), in: *Biographisch woordenboek der Nederlanden,* Volume 8. 1863. p. 51-52.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 95422312
* GND: 138796904
* BPN: 19067612

 |

 |
Ο **Ιωάννης Βρετός** (1836–1920) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1836 στην Κέα, και μετά την ολοκλήρωση των εγκύκλιων σπουδών του μετακόμισε στην Αθήνα όπου άρχισε να σπουδάζει νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Αναγκάστηκε όμως να εγκαταλείψει τις σπουδές του λόγω οικονομικών προβλημάτων και μετακόμισε στην Κωνσταντινούπολη. Εργάστηκε αρχικά ως οικοδιδάσκαλος και στη συνέχεια άρχισε να συνεργάζεται με τις εφημερίδες *Βυζαντίς* και *Αρμονία*. Λίγο αργότερα ίδρυσε την εφημερίδα *Ομόνοια* η οποία σε μικρό χρονικό διάστημα συγχωνεύθηκε με την εφημερίδα *Νεολόγος* του Σταύρου Βουτυρά. Στην εφημερίδα αυτή αρθρογραφούσε και έγραφε σχετικά με εθνικά θέματα των Ελλήνων.

Επέστρεψε στην Αθήνα και συνεργάστηκε με τον Πέτρο Κανελίδη, εκδότη της εφημερίδας *Καιροί*. Μέσα στους επόμενους πέντε μήνες όμως, αποσύρθηκε και ίδρυσε το δικό του βιβλιοπωλείο. Συνεργάστηκε επίσης με τους Μπάμπη Άννινο και Μιχάλη Λάμπρου στην έκδοση της εφημερίδας *Καθημερινή*. Όταν όμως η έκδοση της διακόπηκε επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη και άρχισε την έκδοση ετήσιου εγκυκλοπαιδικού ημερολογίου για 15 χρόνια, μέχρι το 1917. Απεβίωσε το 1920 στην Αθήνα, ενώ μετά τον θάνατό του ο εκδοτικός οίκος *Εστία* επανατύπωσε μερικά από τα ημερολόγια και διηγήματά του.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Βρετός, Ιωάννης». *www.ygeiaonline.gr*. Εγκυκλοπαίδεια Δομή. Ανακτήθηκε στις 10 Ιανουαρίου 2018.
2. 1 2  «Βρετός, Ιωάννης (Κέα, 1836 - Αθήνα, 1920)». *Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό - Τόμος: 2*. Εκδοτική Αθηνών. σελ. 366. Ανακτήθηκε στις 10 Ιανουαρίου 2018.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ιωάννης Βρετός στον *Πανδέκτη*, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 280833388
* **ΕΒΕ**: 120659
* SUDOC: 156836440

 |

 |
O **Ιωάννης Γ΄** ο *φιλειρηνικός*, Johann ΙΙΙ. der Friedfertige (10 Νοεμβρίου 1490 - 6 Φεβρουαρίου 1538/39) από τον Οίκο του Λα Μαρκ ήταν δούκας της Κλέβης & κόμης του Λα Μαρκ (1521-39).

Βιογραφία
---------

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ιωάννη Β΄, δούκα της Κλέβης & κόμη του Λα Μαρκ και της Ματθίλδης, κόρης του Ερρίκου Γ΄, λαντγράβου της Άνω Έσσης.

Η σύζυγός του ήταν δούκισσα του Γύλιχ-Μπεργκ και κυρία του Ράβενσμπεργκ. Ο Ιωάννης Γ΄ το 1521 έγινε κυβερνήτης των ηνωμένων δουκάτων Γύλιχ & Μπεργκ και το 1528 έγινε κύριος του Ράβενσμπεργκ. 

Κατά τη διάρκεια της Προτεσταντικής Μεταρρύθμισης ο Ιωάννης Γ΄ εκπροσώπησε μια μέση στάση, μεταξύ των δύο ομολογιών πίστης· δεν έγιναν Λουθηρανοί όλοι οι πρίγκιπες της Γερμανίας. Στην Αυλή της Κλέβης ο Έρασμος είχε πραγματική επιρροή: πολλοί άνδρες του Ιωάννη Γ΄ ήταν φίλοι και ακόλουθοι του ευρυμαθέστατου Ολλανδού λογίου και θεολόγου. Όταν ο δούκας αποφάσισε να γράψει έναν κατάλογο κανονισμών για την Εκκλησία, ο Έρασμος ήταν ο πρώτος, που ο Ιωάννης Γ΄ πήγε προσωπικά για συμβουλή και έγκριση. 

Ο δούκας είχε ένα αίσθημα ισορροπίας και αυτό φάνηκε όταν πάντρεψε την πρώτη κόρη του Σίβυλλα με τον Ιωάννη Φρειδερίκο Α΄, εκλέκτορα της Σαξονίας, ο οποίος έπειτα ηγήθηκε της Σμαλκαλδικής Ένωσης των Λουθηρανών πριγκίπων έναντι του Καθολικού Καρόλου Ε΄ της Γερμανίας. Ήταν φιλελεύθερος, σοβαρός στη σκέψη, με θεολογική κλίση και βαθιά Ερασμικός. Η δεύτερη κόρη του Άννα έγινε η τέταρτη σύζυγος του Ερρίκου Η΄ της Αγγλίας.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε το 1509 τη Μαρία του Γύλιχ, κόρη και κληρονόμο του Γουλιέλμου Δ΄, δούκα του Γύλιχ-Μπεργκ & κόμη του Ράβενσμπεργκ και είχε τέκνα:

* Σίβυλλα 1512-1554, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Φρειδερίκο Α΄ των Βέττιν, εκλέκτορα της Σαξονίας
* Άννα 1515-1557, παντρεύτηκε τον Ερρίκο Η΄ των Τυδώρ της Αγγλίας
* Γουλιέλμος 1516-1592, δούκας του Γύλιχ-Κλέβης-Μπεργκ
* Αμαλία 1517-1586

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. 140832165. Ανακτήθηκε στις 16  Οκτωβρίου 2015.
2. 1 2 3 4 5  «Kindred Britain»
3. ↑  p10150.htm#i101499. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
4. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
5. ↑  Morby, John. Dynasties of the World: a chronological and genealogical handbook (Oxford, Oxfordshire, U.K.: Oxford University Press, 1989), page 135
6. ↑  Antonia Fraser. *The Wives of Henry VIII* (Vintage Books, 1993), Chapter: Anne of Cleves.
7. ↑  Alison Weir, Britain's Royal Family: A Complete Genealogy (London, U.K.: The Bodley Head, 1999), page 154

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 107812898
* GND: 140832165

 |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα John III, Duke of Cleves  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η **Στρατηγίς Τζιλιάπετρ** ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, ήταν μικρό σε έκταση Θέμα, γι΄ αυτό λεγόταν Στρατηγίς, και περιλάμβανε την πόλη της Τζιλιάπετρ και τα περίχωρα της.

Δημιουργήθηκε τον 10ο αιώνα αφού από κλεισούρα μετατράπηκε σε στρατηγίς, διατηρήθηκε έως τον 11ο αιώνα όταν πιθανότατα προσαρτήθηκε στο Θέμα Ιβηρίας ή στο Κατεπανάτο Μεγάλης Αρμενίας και Ιβηρίας. 

Γνωστοί διοικητές της Στρατηγίδος ήταν οι :

* Κωνσταντίνος

Παραπομπές
----------

1. ↑  Λεβενιώτης, σελ. 130
2. ↑  Λεβενιώτης, σελ. 485

Πηγές
-----

* Γεώργιος Α. Λεβενιώτης, *Η πολιτική κατάρρευση του Βυζαντίου στην ανατολή*, Θεσσαλονίκη 2007
Ιχνοαπολίθωμα χειροθηρίου σε Τριαδικό ψαμμίτη
**Ιχνοαπολιθώματα** ή **βιοδηλωτικά ίχνη** λέγονται τα απολιθωμένα ίχνη ζωντανών οργανισμών όπως αποτυπώματα, εκκρίσεις ή φωλιές. Είναι ενδείξεις ζωής οργανισμών που δίνουν στοιχεία για αυτούς. Τη μελέτη των ιχνών αναλαμβάνει ένας ιδιαίτερος κλάδος της γεωλογίας, η ιχνολογία, η οποία διακρίνεται στην παλαιοϊχνολογία και στη νεοϊχνολογία, τη μελέτη των ιχνοαπολιθωμάτων και των σύγχρονων ιχνών αντίστοιχα.

Ο όρος περιλαμβάνει επίσης τα απολιθωμένα λείψανα οργανικών υλικών που παράγονται από έναν οργανισμό, όπως τους κοπρόλιθους (απολιθωμένα κόπρανα), ή ιζηματολογικές δομές που παράγονται με βιολογικές διαδικασίες όπως τους στρωματόλιθους. Τα ιχνοαπολιθώματα διατηρούνται καλύτερα σε ψαμμίτη, το μέγεθος του κόκκου και τα χαρακτηριστικά αποθέσεων του συμβάλλουν σε αυτό. Μπορούν επίσης να βρεθούν σε σχιστόλιθους και ασβεστόλιθους.

Κατηγοριοποίηση
---------------

Είναι από δύσκολο ως αδύνατο να αποδοθεί κάποιο ιχνοαπολίθωμα σε έναν συγκεκριμένο οργανισμό, καθώς τα περισσότερα ίχνη αντανακλούν τη συμπεριφορά και όχι τη βιολογική συγγένεια των δημιουργών τους. Περαιτέρω, εντελώς διαφορετικοί οργανισμοί μπορούν να παράγουν όμοια ίχνη. Ως εκ τούτου η συμβατική ταξινόμηση δεν έχει εφαρμογή, αλλά κατηγοριοποιούνται μορφοτυπικά, με βάση το σχήμα και την εμφάνισή τους, στα εξής ιχνοαπολιθώματα:

* **ακινησίας** (π.χ. εσωτερικά ή εξωτερικά),
* **κινήσεως** (π.χ. ερπυσμός, βάδιση),
* **διατροφής** (π.χ. κοπρόλιθοι),
* **κατοικίας** (π.χ. σωλήνες σκωλήκων, φωλιές),
* **βιοαντίδρασης** (π.χ. συμβίωση, παρασιτισμός), και
* **αναπαραγωγής και ανάπτυξης** (π.χ. αυγά, προνυμφικές μορφές, σπόρια, κόκκοι γύρεως)

* Gastrochaenolites*Gastrochaenolites*
* Entobia*Entobia*
* Helminthopsis*Helminthopsis*
* Gigandipus*Gigandipus*
* Lockeia*Lockeia*
* Lockeia*Lockeia*

Δείτε επίσης
------------

* Απολίθωμα
Τα Βυζαντινά θέματα το 1025
Η **Στρατηγίς Τελούχ** ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, ήταν μικρό σε έκταση Θέμα, γι΄ αυτό λεγόταν Στρατηγίς, και περιλάμβανε την πόλη Τελούχ, αρχαία Ελληνική Δολίχη, η σημερινή Ντουλούκ της Συρίας, και τα περίχωρα της. Διοικητικά ο στρατηγός Τελούχ ήταν υφιστάμενος του Δούξ της Αντιόχειας.

Αναφέρεται σαν θέμα πρώτη φορά το 1030 όταν ο διοικητής του Γεώργιος Μανιάκης αντιμετώπισε επιτυχημένα αραβική εισβολή. Το 1051 αναφέρεται στρατιωτικό σώμα από το Τελούχ να συμμετέχει στην εκστρατεία κατά των Πετσενέγκων. Αναφέρεται στην *Αλεξιάδα* της Άννας Κομνηνής σαν στρατηγίδα και μία από τις περιοχές που δόθηκαν στον Βαλδουίνο της Βουλώνης με την Συνθήκη της Δεαβόλεως. Ο Ιωάννης Σκυλίτζης αναφέρει ότι από το Θέμα Τελούχ πέρασε ο αυτοκράτορας Ρωμανός Δ΄ Διογένης πηγαίνοντας στην Γερμανίκεια κατά την Συριακή εκστρατεία του 1068.

Γνωστοί διοικητές ήταν οι :

* Γεώργιος Μανιάκης
* Μιχαήλ

Παραπομπές
----------

1. ↑  Γεώργιος Α. Λεβενιώτης, *Η πολιτική κατάρρευση του Βυζαντίου στην ανατολή*, Θεσσαλονίκη 2007, σελ. 319
2. ↑  [...]13.12.18, ὣς δὲ καὶ τὸ Ἀρτὰχ καὶ τὸ Τελοὺχ αἱ στρατηγίδες μετὰ τῆς ἑκάστης περιοχῆς [...]Άννα Κομνηνή, Αλεξιάς, βιβλίο 13
3. ↑  Ιωάννης Σκυλίτζης, [... τὸ στράτευμα τῆς πρὸς Συρίαν ἀγούσης ἥψατο καὶ διὰ τῶν τῆς Κου-κουσοῦ αὐλώνων εἰς Γερμανίκειαν καταστὰς εἰς τὸ θέμα τὸ καλούμενον Τελοὺχ εἰσβάλλει,[...], 127]
Το **Στρατηγικόν** είναι ένα πολεμικό εγχειρίδιο, που θεωρείται πως γράφτηκε στα τέλη του 6ου αιώνα και παραδοσιακά αποδίδεται στον Ρωμαίο Αυτοκράτορα Μαυρίκιο. Είναι επίσης ένα πρακτικό εγχειρίδιο, «ένα μάλλον σεμνό στοιχειώδες εγχειρίδιο», όπως αναφέρεται στην εισαγωγή του, «για εκείνους που αφιερώνουν τον εαυτό τους στην στρατηγία». Αυτό το βιβλίο είναι ένας γενικός οδηγός στη Ρωμαϊκή στρατιωτική τέχνη, τη στρατηγική. Το Στρατηγικόν είναι γραμμένο στα ελληνικά σε πολύ στρωτή και γενικά απλή γλώσσα.

Το *Στρατηγικόν* μπορεί να γράφτηκε ως μια προσπάθεια κωδικοποίησης των στρατιωτικών μεταρρυθμίσεων, που έφερε ο στρατιώτης-αυτοκράτορας Μαυρίκιος. Υπάρχουν διαφωνίες στους ακαδημαϊκούς κύκλους, όσον αφορά την πραγματική ταυτότητα του συγγραφέα του *Στρατηγικού*. Ο Μαυρίκιος μπορεί απλά να ανέθεσε την συγγραφή του: ίσως ο αδελφός του Πέτρος ή κάποιος άλλος στρατηγός στην Αυλή του να είναι ο πραγματικός συγγραφέας. Επίσης αμφισβητείται ο χρόνος συγγραφής. Αν γράφτηκε τον 6ο αιώνα, το *Στρατηγικόν* μπορεί να δημιουργήθηκε για την κωδικοποίηση των εμπειριών των Βαλκανικών και Περσικών εκστρατειών, ή ίσως οι ίδιες οι εκστρατείες να διεξήχθησαν σύμφωνα με το εγχειρίδιο. Ωστόσο, από τα τέλη του 19ου αιώνα, κάποιοι ιστορικοί έχουν υποστηρίξει αργότερο χρόνο συγγραφής κατά τον 8ο ή τον 9ο αιώνα, βασιζόμενοι σε φιλολογικά και τεχνολογικά στοιχεία. Σε κάθε περίπτωση, θεωρείται ένα από τα πιο σημαντικά πολεμικά κείμενα των Μεσαιωνικών χρόνων, μαζί με τις πολεμικές πραγματείες του 10ου αιώνα, που αποδίδονται στους Βυζαντινούς αυτοκράτορες Λέοντα ΣΤ΄ (*Τακτικά*) και Νικηφόρο Φωκά (*Περί Παραδρομής* και *Στρατηγική Έκθεσις*). Το έργο *Τακτικά* του Λέοντα εμπνεύσθηκε σημαντικά από το *Στρατηγικόν*.

Περιεχόμενα
-----------

* Βιβλίο Α΄ – Εισαγωγή
* Βιβλίο Β΄ – Η παράταξη μάχης του ιππικού
* Βιβλίο Γ΄ – Σχηματισμοί μάχης του τάγματος
* Βιβλίο Δ΄ – Η ενέδρα
* Βιβλίο Ε΄ – Περί την μεταφορά αποσκευών
* Βιβλίο ΣΤ΄ – Σχηματισμοί μάχης και τα διάφορα γυμνάσια
* Βιβλίο Ζ΄ – Στρατηγία (α) πριν την μάχη, (β) την ημέρα της μάχης
* Βιβλίο Η΄ – Στρατιωτικά αποφθέγματα
* Βιβλίο Θ΄ – Περί εφόδου
* Βιβλίο Ι΄ – Η πολιορκία
* Βιβλίο ΙΑ΄ – Το ποιον και η στρατηγική των εθνών ενός εκάστου
* Βιβλίο ΙΒ΄ – (α) Σύμμικτη παράταξη μάχης, (β) παράταξη μάχης του πεζικού, (γ) σχεδιάγραμμα περιχαρακωμένου στρατοπέδου, (δ) κυνήγι

Παραπομπές
----------

1. ↑  Στο «*Medieval Technology and Social Change*» (Πανεπιστημιακές Εκδόσεις της Οξφόρδης, 1964), σσ. 20-21, ο Lynn White Jr. υποστηρίζει μια αργότερη εποχή συγγραφής με βάση τεχνολογικά στοιχεία, οι σημειώσεις του στην σελ. 144 καταγράφουν κάποια έργα που υποστηρίζουν το ίδιο με βάση φιλολογικά στοιχεία.
2. ↑  *ΜΑΥΡΙΚΙΟΥ ΤΑΚΤΙΚΑ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΑ*.
3. ↑  Μαυρίκιος (Αυτοκράτορας της Ανατολής) (3 Ιανουαρίου 2001). *Maurice's Strategikon: Handbook of Byzantine Military Strategy*. University of Pennsylvania Press. ISBN 0-8122-1772-1.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 180235704
* LCCN: n82211142
* GND: 1088061540
* BNF: cb165061415 (data)

 |

 |
Ο **Ιωάννης Βουτσινάς** (1834–1902) ήταν Έλληνας λόγιος και δημοσιογράφος. Υπήρξε επίσης ο χρηματοδότης του *Βουτσιναίου* ποιητικού διαγωνισμού από το 1872 έως το 1876.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1834 στην Οδησσό και είχε καταγωγή από την Κεφαλονιά. Σε νεαρή ηλικία μετακόμισε στην Ερμούπολη της Σύρου όπου ολοκλήρωσε την εγκύκλια εκπαίδευσή του. Συνέχισε πραγματοποιώντας εμπορικές σπουδές σε Αθήνα και Παρίσι, και επέστρεψε στην Οδησσό όπου ασχολήθηκε με το εμπόριο. Ξεκίνησε να αρθρογραφεί στην εφημερίδα *Αγγελιοφόρος* της Οδησσού, καταπιανόμενος συνήθως με το Κρητικό ζήτημα. Είχε έντονη αγάπη για τα γράμματα και χρηματοδότησε φιλολογικούς και λογοτεχνικούς διαγωνισμούς. Εμπνεύστηκε και χρηματοδότησε τον πρώτο θεατρικό διαγωνισμό στη Ρωσία και διάφορους φιλολογικούς διαγωνισμούς στην Κωνσταντινούπολη. Απεβίωσε το 1902 στην Οδησσό.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Βουτσινάς, Ιωάννης». *www.ygeiaonline.gr*. Εγκυκλοπαίδεια Δομή. Ανακτήθηκε στις 22 Δεκεμβρίου 2017.
2. ↑  «Βουτσινάς, Ιωάννης (Οδησσός, 1834 - 1902)». *Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό - Τόμος: 2*. Εκδοτική Αθηνών. Ανακτήθηκε στις 22 Δεκεμβρίου 2017.
3. ↑  «Πανδέκτης: Βουτσινάς Ιωάννης». *pandektis.ekt.gr*. Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών. Ανακτήθηκε στις 22 Δεκεμβρίου 2017.
Ο **Κίνζα Κλοντούμαρ** (Kinza Godfrey Clodumar, 8 Φεβρουαρίου 1945-29 Νοεμβρίου 2021) ήταν πολιτικός από το Ναουρού και υπηρέτησε ως πρόεδρος από το 1997 ως το 1998. Ίδρυσε το Κόμμα του Κέντρου και έγινε πρόεδρός του.

Προφίλ
------

Γεννήθηκε στην Μπόε. Είναι μέλος του πληθυσμού των ιθαγενών του Ναουρού και ενεργός σε περιβαλλοντικά ζητήματα. Εξελέγη βουλευτής επί πολλά χρόνια και υπηρέτησε ως υπουργός Οικονομικών από το 2003 ως τον Οκτώβριο του 2004.

Πρόεδρος
--------

Ο Κλοντούμαρ έγινε πρόεδρος στις 12 Φεβρουαρίου 1997 και η θητεία του τερματίστηκε στις 18 Ιουνίου 1998, οπότε και ανατράπηκε με πρόταση δυσπιστίας.

Μετά την προεδρία
-----------------

Είναι ο μοναδικός πολιτικός του Ναουρού που εξελέγη σε δύο διαφορετικές εκλογικές περιφέρειες. Υπηρέτησε τις δύο πρώτες του θητείες σην εκλογική περιφέρεια Άιγουο όταν ανατράπηκε ο Ιτούμπουα Αμράμ στις εκλογές του 1971. Έπειτα από τρεις επανεκλογές ο Κλοντούμαρ παραιτήθηκε από την έδρα του στις αρχές του 1979, για να επανεκλεγεί στις εκλογές του 1983. Το 1992 δεν κατήλθε ξανά υποψήφιος και εγκαταστάθηκε στη γειτονική περιφέρεια της γενέτειράς του, Μπόε. Εκεί επανεξελέγη το 1995 και υπηρέτησε για τρίτη θητεία στο Κοινοβούλιο.

Κατά καιρούς, ο Κλοντούμαρ έχει υποστηρίξει και έχει αποσύρει την εμπιστοσύνη του από αρκετούς άλλους πολιτικούς του Ναουρού, όπως οι Μπέρναρντ Ντοουιγιόγκο, Ρενέ Χάρις και Λούντβιχ Σκόττι. Για τους προέδρους, η απόσυρση της εμπιστοσύνης από τον Κλοντούμαρ συχνά σήμαινε ότι ο πρόεδρος θα έχανε σε περίπτωση πρότασης μομφής.

Το 2003 ο ίδιος ο Κλοντούμαρ προσπάθησε να κερδίσει ξανά την προεδρία του Ναουρού δύο φορές, ωστόσο απώλεσε την κοινοβουλευτική εμπιστοσύνη και τις δύο φορές. Έχασε την έδρα του στο Κοινοβούλιο στις εκλογές που διεξήχθησαν τον Οκτώβριο του 2004.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Nauru pays tribute to former president Kinza Clodumar». *Loop Pacific*.
2. 1 2 3  Ανακτήθηκε στις 18  Νοεμβρίου 2022.

Αναφορές
--------

* Article re. support of Clodumar for Scotty Administration: 'Nauru's new government begins work today', *Radio New Zealand International*, 22-06-2004
* Radio New Zealand

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Kinza Clodumar στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Πρόεδροι του Ναουρού |
| --- |
|  |
| 
* Χάμερ ντε Ρομπίρτ
* Μπέρναρντ Ντοουιγιόγκο
* Λάγκουμοτ Χάρις
* Χάμερ ντε Ρομπίρτ
* Κέναν Αντέανγκ
* Χάμερ ντε Ρομπίρτ
* Κέναν Αντέανγκ
* Χάμερ ντε Ρομπίρτ
* Κένας Αρόι
* Μπέρναρντ Ντοουιγιόγκο
* Λάγκουμοτ Χάρις
* Μπέρναρντ Ντοουιγιόγκο
* Κέναν Αντέανγκ
* Ρούμπεν Καν
* Κίνζα Κλοντούμαρ
* Μπέρναρντ Ντοουιγιόγκο
* Ρενέ Χάρις
* Μπέρναρντ Ντοουιγιόγκο
* Ρενέ Χάρις
* Μπέρναρντ Ντοουιγιόγκο
* Ρενέ Χάρις
* Μπέρναρντ Ντοουιγιόγκο
* Ντέρογκ Γκιούρα
* Λούντβιχ Σκόττι
* Ρενέ Χάρις
* Λούντβιχ Σκόττι
* Μάρκους Στίβεν
* Φρέντερικ Πίτσερ
* Σπρεντ Νταμπουίντο
* Μπάρον Γουάκα
* Λάιονελ Αϊνγκιμέα
* Ρας Καν
 |

 |
Η **Στρατηγίς των Λιμνίων** (*Στρατηγίς τῶν Λιμνίων*) αναφέρεται και Λίμνιες ή Λίμνια, ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, ήταν από τα μικρά σε έκταση αλλά και συνοριακά Θέματα που αποκαλούνταν στρατηγίδες.

Η Άννα Κομνηνή την αναφέρει στην *Αλεξιάδα* σαν Θέμα και μία από τις περιοχές που δόθηκαν στον Βαλδουίνο της Βουλώνης με την Συνθήκη της Δεαβόλεως. Αναφέρει ότι βρισκόταν στην Μεσοποταμία και αποτελούσε τμήμα του Δουκάτου της Έδεσσας, βρισκόταν μαζί με τη Στρατηγίς Αετού κοντά στην Έδεσσα και κοντά στο Τελούχ. Ήταν αρχικά Θέμα, με έδρα ένα φρούριο ή κάστρο άγνωστο σήμερα ποιο, που με τη δημιουργία του Δουκάτου της Εδέσσης παρέμεινε έδρα στρατηγού αλλά ενσωματώθηκε σε αυτό.

Διοικητής των Λιμνίων αναφέρεται ο Αρμενικής καταγωγής Τζοβκ.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  [...]13.12.24 Ταῦτα μὲν τὰ ἐπὶ τάδε Συρίας κείμενα· τὰ δὲ ἀπὸ τῆς μέσης τῶν ποταμῶν θέματα, τὰ ἀγχοῦ που κείμενα τῆς πόλεως Ἐδέσης, τό τε θέμα τῶν Λιμνίων καὶ τὸ θέμα τοῦ Ἀετοῦ μετὰ πάσης τῆς ἑκάστου τούτων περιοχῆς[...], Άννα Κομνηνή, Αλεξιάς, βιβλίο 13
2. ↑  Γεώργιος Α. Λεβενιώτης, *Η πολιτική κατάρρευση του Βυζαντίου στην ανατολή*, Θεσσαλονίκη 2007, σελ. 286