recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Δαλμάτος** (;-438) ήταν ένας από τους πιο σημαντικούς ηγέτες του μοναχισμού.

Βίος
----

Ο Δαλμάτος ή Δαλμάτιος καταγόταν από τη Μικρά Ασία και υπηρέτησε ως στρατιωτικός επί αυτοκράτορα Θεοδόσιου Α'. Σε νεαρή ηλικία παραιτήθηκε από τον στρατό, δώρησε την περιουσία του στην σύζυγό του και στα παιδιά του και μαζί με τον γιο του εκάρη μοναχός στη μονή που ίδρυσε στην Κωνσταντινούπολη ο Ισαάκιος και έμεινε γνωστή με το όνομά του ως μονή Δαλμάτου ή Δαλματών, της πρώτης μονής στην βυζαντινή πρωτεύουσα, που βρισκόταν στο αγρόκτημα του Σατουρνίνου,συγκλητικού. Αργότερα έγινε ηγούμενος (το 396). Όταν ο Θεοδόσιος Β´ αρνήθηκε να αποδεχθεί τις αποφάσεις της Πρώτης Σύνοδου της Εφέσου και να δεχτεί τους εκπροσώπους της, ο Δαλματός, ο επονομασθείς και «πατέρας των μοναχών της πρωτεύουσας», επικεφαλής ομάδας κληρικών και πιστών μετέβη στον αυτοκράτορα και τον έπεισε για την ορθοδοξία των αποφάσων της Συνόδου. Για την συμβολή του αυτή ονομάσθηκε Αρχιμανδρίτης και Έξαρχος για τις μονές της Κωνσταντινούπολης. Πέθανε το 438.
Η μνήμη του εορτάζεται στις 3 Αυγούστου,μαζί με εκείνη του γιου του Φαύστου και του προκατόχου του Ισαακίου.

Συγγραφικό έργο
---------------

Μας έχουν σωθεί τα εξής έργα του: *Διήγηση της συνομιλίας Δαλμάτου και Θεοδοσίου Β΄*, *Επιστολή* της ίδιας Συνόδου προς το Δαλμάτο και *Επιστολή* του κλήρου της Κωνσταντινούπολης προς την ίδια Σύνοδο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*.
2. ↑  Παναγιώτης Χρήστου, Ελληνική Πατρολογία, τομ. Δ, εκδ. Κυρομάνος, Θεσσαλονίκη, 2006, σελ.333
3. ↑  Παναγιώτης Χρήστου, Ελληνική Πατρολογία, τομ. Δ, εκδ. Κυρομάνος, Θεσσαλονίκη, 2006, σελ333
4. ↑  Gilbert Dagron, Η γέννηση μιας πρωτεύουσας, μτφρ. Μαρίνα Λουκάκη, εκδ.Μ.Ι.Ε.Τ. Αθήνα, 2000, σελ. 212
5. ↑  Gilbert Dagron, Η γέννηση μιας πρωτεύουσας, μτφρ. Μαρίνα Λουκάκη, εκδ.Μ.Ι.Ε.Τ. Αθήνα, 2000, σελ. 586
6. ↑  Στυλιανός Παπαδόπουλος, Πατρολογία Γ', εκδ.Γρηγόρης, Αθήνα, 2010, σελ.435
7. ↑  Παναγιώτης Χρήστου, Ελληνική Πατρολογία, τομ. Δ, εκδ. Κυρομάνος, Θεσσαλονίκη, 2006, σελ.333
8. ↑  Στυλιανός Παπαδόπουλος, Πατρολογία Γ', εκδ.Γρηγόρης, Αθήνα, 2010, σελ.435

Πηγές
-----

* Στυλιανός Παπαδόπουλος, Πατρολογία Γ', εκδ.Γρηγόρης, Αθήνα, 2010, σελ.435-436
* Παναγιώτης Χρήστου, Ελληνική Πατρολογία, τομ. Δ, εκδ. Κυρομάνος, Θεσσαλονίκη, 2006, σελ. 333, 337
* Gilbert Dagron, Η γέννηση μιας πρωτεύουσας, μτφρ. Μαρίνα Λουκάκη, εκδ.Μ.Ι.Ε.Τ. Αθήνα, 2000

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 20069112
* GND: 102389772

 |

 |
Ο **δακτύλιος Κάισερ-Φλέισερ** (**δακτύλιοι** **ΚΦ**) είναι σκοτεινοί δακτύλιοι που φαίνεται να περικυκλώνουν την ίριδα του ματιού. Αυτό οφείλεται στην εναπόθεση χαλκού σε μέρος του κερατοειδούς χιτώνα (μεμβράνη του Ντεσεμέτ) ως αποτέλεσμα συγκεκριμένων ηπατικών παθήσεων. Πήραν το όνομά τους Γερμανούς οφθαλμίατρους Μπέρναρντ Κάισερ και Μπρούνο Φλέισερ, οι οποίοι τους περιέγραψαν για πρώτη φορά το 1902 και το 1903. Αρχικά πιστεύεται ότι οφειλόταν στη συσσώρευση αργύρου,αλλά για πρώτη φορά αποδείχθηκε ότι περιείχαν χαλκό το 1934.

Παρουσίαση
----------

 Απόθεση χαλκού στη μεμβράνη του Ντεσεμέτ του κερατοειδούς χιτώνα.
Οι δακτύλιοι, που αποτελούνται από αποθέματα χαλκού στο σημείο όπου ο κερατοειδής χιτώνας συναντά τον σκληρό χιτώνα, στη μεμβράνη του Ντεσεμέτ, εμφανίζονται πρώτα σε σχήμα ημισελήνου στην κορυφή του κερατοειδούς. Τελικά, μια δεύτερη ημισέληνος σχηματίζεται παρακάτω, στη «θέση έξι η ώρα» και τελικά περιβάλλει εντελώς τον κερατοειδή.

### Συσχετίσεις

Απόθεση χαλκού σε περιφερειακή μεμβράνη του Ντεσεμέτ (δακτύλιος Κάισερ-Φλέισερ) και πρόσθια κάψουλα κρυσταλλικού φακού (καταρράκτης ηλίανθου).Οι δακτύλιοι Κάισερ-Φλέισερ είναι ένα σημάδι της νόσου του Γουίλσον, η οποία περιλαμβάνει μη φυσιολογικό χειρισμό του χαλκού από το συκώτι, με αποτέλεσμα τη συσσώρευση χαλκού στο σώμα και χαρακτηρίζεται από ανωμαλίες των βασικών γαγγλίων του εγκεφάλου, κίρρωση του ήπατος, σπληνομεγαλία, ακούσιες κινήσεις, υπερτονία, ψυχιατρικές διαταραχές, δυστονία και δυσφαγία. Ο συνδυασμός νευρολογικών συμπτωμάτων, χαμηλού επιπέδου σερουλοπλασμίνης στο αίμα και δακτυλίων ΚΦ είναι διαγνωστικά της νόσου του Γουίλσον.

Άλλες αιτίες δακτυλίων ΚΦ είναι η χολόσταση (απόφραξη των χολαγγείων), η πρωτοπαθής χολική χολαγγειίτιδα και η «κρυπτογενής» κίρρωση (κίρρωση στην οποία δεν μπορεί να εντοπιστεί αιτία).

Διάγνωση
--------

 Διάχυτος φωτισμός του κερατοειδούς.
Καθώς οι δακτύλιοι Κάισερ-Φλέισερ δεν προκαλούν συμπτώματα, είναι σύνηθες να αναγνωρίζονται κατά τη διάρκεια ερευνών για άλλες ιατρικές καταστάσεις. Σε ορισμένες περιπτώσεις, αναζητούνται ενεργά. Σε αυτήν την περίπτωση, τα πρώτα στάδια μπορεί να ανιχνευθούν με εξέταση σχισμοειδούς λυχνίας πριν γίνουν ορατά με γυμνό μάτι.

Δείτε επίσης
------------

* Δακτύλιος Φλέισερ
* Γραμμή Χάντσον-Στάλι

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  «A homesick student». *Postgrad Med J* **75** (884): 375–8. 1999. doi:10.1136/pgmj.75.884.375. PMID 10435182. PMC 1741256. .
2. ↑  Kayser B (1902). «Über einen Fall von angeborener grünlicher Verfärbung des Cornea». *Klin Monatsbl Augenheilk* **40** (2): 22–25.
3. ↑  Fleischer B (1903). «Zwei weitere Fälle von grünlicher Verfärbung der Kornea». *Klin Monatsbl Augenheilk* **41** (1): 489–491.
4. ↑  «Besteht das Pigment des Kayser-Fleischerschen Hornhautringes aus Silber?». *Klin Wochenschr* **13** (2): 48–49. 1934. doi:10.1007/BF01799043.
Ο δακτυλιοειδής γαλαξίας Zwicky II 28Ο Γαλαξίας του Χόαγκ, πίσω από τον οποίο διακρίνεται άλλος ένας, πολύ πιο μακρινός, δακτυλιοειδής γαλαξίας (κόκκινος, προβάλλεται στο εσωτερικό του).
**Δακτυλιοειδείς γαλαξίες** ονομάζονται οι γαλαξίες που έχουν εμφάνιση κυκλικού δακτυλίου. Ως παράδειγμα αναφέρεται συνήθως ο Γαλαξίας του Χόαγκ, ο οποίος ανακαλύφθηκε από τον Άρθουρ Χόαγκ το 1950. Ορισμένοι αστρονόμοι πιστεύουν ότι οι δακτυλιοειδείς γαλαξίες σχηματίζονται όταν ένας μικρότερος γαλαξίας περάσει δια του κέντρου ενός μεγαλύτερου. Επειδή οι αστέρες που αποτελούν τους γαλαξίες βρίσκονται σε τεράστιες αποστάσεις ο ένας από τον άλλο σε σχέση με τις διαστάσεις τους, αυτή η «σύγκρουση» σπάνια περιλαμβάνει συγκρούσεις αστέρων ή άλλων σωμάτων μεταξύ τους. Ωστόσο, η βαρυτική αναστάτωση που προκαλεί ένα τέτοιο γεγονός μπορεί να προκαλέσει κύμα δημιουργίας νέων άστρων που κινούνται μέσα από τον μεγαλύτερο γαλαξία. Μία άλλη άποψη είναι ότι οι δακτύλιοι δημιουργούνται γύρω από κάποιους γαλαξίες όταν συμβαίνει εξωτερική προσαύξηση, οπότε το κύμα δημιουργίας νέων αστέρων προκαλείται από τη συμπίεση του προστιθέμενου διαστρικού αερίου.

Δείτε επίσης
------------

* Αλληλεπιδρώντες γαλαξίες
* AM 0644-741
* Γαλαξίας του Χόαγκ
* Arp 147
* Γαλαξίες με πολικό δακτύλιο

Παραπομπές
----------

1. ↑  «One ring to rule them all». *ESA/Hubble*.. Ανακτήθηκε στις 2 Απριλίου 2013.
2. ↑  «Hoag's Object: A Strange Ring Galaxy». *Astronomy Picture of the Day*. NASA και Τεχνικό Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν. 9 Σεπτεμβρίου 2002. Ανακτήθηκε στις 31 Μαρτίου 2012.
3. ↑  Appleton, P.N.· Struck-Marcell, Curtis (1996). «Collisional Ring Galaxies». Ανακτήθηκε στις 31 Μαρτίου 2012.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Ring galaxies στο Wikimedia Commons

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Αστρονομία
 |

 |
Ο **Αλμπέρτο Αρίλλα ι Λόπεθ** (*λατινικό αλφάβητο : Albert Arilla i López*), (Βαρκελώνη, 24 Δεκεμβρίου 1937), ήταν Ισπανός πρωταθλητής της αντισφαίρισης.

Στο επίπεδο του συλλόγου υπερασπίστηκε τα χρώματα του *Ρεάλ Κλαμπ ντε Τεννις ντε Μπαρσελόνα*. Άρχισε να ξεχωρίζει από πολύ νέους. Στην κατηγορία νέων κέρδισε το πρωτάθλημα Καταλονίας στο απλό το 1955 και στο διπλό με τον Αντρές Χιμένο το 1954 και τον αδελφό του Χοσέ Λουίς Αρίλλα το 1955. Στην κατηγορία τζούνιορ ήταν νικητής του Ρολάν Γκαρός το 1957.

Διακρίθηκε κυρίως στα διπλά. Ήταν τέσσερις φορές πρωταθλητής της Ισπανίας στο διπλό μαζί με τον Αντρές Χιμένο μεταξύ 1955 και 1958. Ήταν πρωταθλητής Καταλωνίας στο απλό τα έτη 1960 και 1961, και στο διπλό το 1957, με τον Χιμένο και 1961 με τον αδελφό του.

Έπαιξε σε 8 διοργανώσεις του κυπέλλου Ντέιβις με την Ισπανία μεταξύ 1958 και 1963.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Enciclopèdia de l'esport català» (Καταλανικά) Grup Enciclopèdia. 2012. 58.
2. 1 2 3 4 5 6 7  Gran Enciclopèdia Catalana-Albert Arilla López, (Καταλανικά)
3. ↑  Davis Cup-Alberto Arilla, (Αγγλικά)
Ο **Αλμπέρτο Κόβα** (*Alberto Cova*, γενν. 1 Δεκεμβρίου 1958) είναι Ιταλός πρώην αθλητής του στίβου, και συγκεκριμένα δρομέας αντοχής (μεγάλων αποστάσεων). Είναι ο «χρυσός» Ολυμπιονίκης στο αγώνισμα του δρόμου των 10.000 μέτρων το 1984 και ο πρώτος στην ιστορία παγκόσμιος πρωταθλητής στο ίδιο αγώνισμα.

Σταδιοδρομία
------------

Ο Κόβα γεννήθηκε στην κωμόπολη Ινβέριγκο της Επαρχίας του Κόμο στη Βόρεια Ιταλία. Σε όλη τη σταδιοδρομία του χαρακτηριζόταν από την ανωτερότητά του στην επιτάχυνση των τελευταίων μέτρων, οπότε ο μοναδικός τρόπος για να υπερνικηθεί ήταν να δοθεί πολύ ταχύς ρυθμός στο αγώνισμα από την αρχή μέχρι το τέλος.

Η πρώτη σημαντική διάκριση του Κόβα στα 10000 μέτρα ήρθε στην Αθήνα, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 1982, όπου σημείωσε την έκπληξη νικώντας με χρόνο 27.41,03 το «φαβορί» Ανατολικογερμανό Βέρνερ Σιλντάουερ. Το επόμενο έτος, στο πρώτο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου στην ιστορία, που διεξάχθηκε στο Ελσίνκι, αναδείχθηκε και πάλι πρώτος, χάρη στον αργό ρυθμό της κούρσας: Μόλις τριάντα μέτρα πριν από τον τερματισμό, ο Κόβα βρισκόταν στην πέμπτη θέση, αλλά από εκεί και πέρα επιτάχυνε εντυπωσιακά και κέρδισε με χρόνο 28.01,04, αφήνοντας τον Σιλντάουερ και πάλι δεύτερο, αν και η διαφορά του πρώτου αθλητή από τον τέταρτο ήταν μόλις 3,3 δέκατα του δευτερολέπτου.

Ο τελικός των 10000 μέτρων στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λος Άντζελες άρχισε με ακόμη αργότερο ρυθμό από ό,τι στο Ελσίνκι. Στην αρχή του έκτου χιλιομέτρου, ο Φινλανδός Μάρτι Βάινιο ανέπτυξε ταχύτητα. Ο Κόβα κατόρθωσε να τον ακολουθήσει και, με τον Βάινιο να μη μπορεί να διατηρήσει τον ρυθμό του, τον προσπέρασε μετά το «καμπανάκι» (τελευταίος γύρος) και έτρεξε μόνος του προς τον τερματισμό, κερδίζοντας τον τελευταίο διεθνή του τίτλο με χρόνο 27.47,54.

Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου του 1986 στη Στουτγκάρδη, ο Κόβα έχασε από τον συμπατριώτη του Στέφανο Μέι στην τελευταία στροφή του τελικού των 10000 μέτρων. Από τότε δεν ξανακέρδισε κάποια μεγάλη κούρσα, αποτυγχάνοντας ακόμα και να προκριθεί στον τελικό των 10000 μέτρων στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1988 στη Σεούλ. Αυτοί ήταν και οι τελευταίοι διεθνείς αγώνες στους οποίους έλαβε μέρος.

Στον δρόμο 5000 μέτρων η μόνη αξιόλογη διάκριση του Κόβα ήταν το χρυσό μετάλλιο στους Μεσογειακούς Αγώνες του 1983 στην Καζαμπλάνκα.

Ο Κόβα ανήκε στον σύλλογο «Pro Patria» του Μιλάνου. Προπονητής του ήταν ο Τζιόρτζιο Ροντέλλι.

Προσωπικά στοιχεία
------------------

Ο Αλμπέρτο Κόβα είχε πτυχίο λογιστικής. Το ύψος του είναι 1,76 μ. και κατά τη σταδιοδρομία του ζύγιζε μόλις 58 κιλά. Το 2010 τιμήθηκε στη Ρώμη με το παράσημο του Ιππότη του Τάγματος της Αξίας της Ιταλικής Δημοκρατίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *World Athletics Database*. 567.
2. ↑  36120.
3. ↑  *Yleisurheilun MM-kisat Helsingissä*, έκδ. περιοδικού *Juoksija*, Helsinki 1983
4. ↑  Tapio Pekola κ.ά. (επιμ.): *Suuri Suomalainen Olympiakirja*, έκδ. περιοδικού *Juoksija*, Helsinki 1984

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Το «προφίλ» του Κόβα στο *Sports-reference.com*
* Το «προφίλ» του αθλητή στον ιστότοπο της Ιταλικής Ομοσπονδίας Στίβου
Συντεταγμένες: 41°32′N 48°41′E﻿ / ﻿41.533°N 48.683°E﻿ / 41.533; 48.683

Το **Γκαντζιρουσταρόμπα**(επίσης, **Γκαντζιρουστάμομπα**) είναι ένα χωριό της επαρχίας Χατσμάζ του βορειοανατολικού Αζερμπαϊτζάν. Στην σοβιετική εποχή ήταν η τοποθεσία μιας μικρής στρατιωτικής βάσης που διαλύθηκε το 1992. Η στρατιωτική βάση χρησιμοποιήθηκε ως πεδίο δοκιμών T-72, καθώς η τοποθεσία της πόλης σε μια ημιερημική περιοχή αποδείχτηκε χρήσιμη για την εκτίμηση της αξιολόγησης του τανκ σε συνθήκες ζέστης και σκόνης.

Παραπομπές
----------

* Γκαντζιρουσταμόμπα - GEOnet Names Server

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Αζερμπαϊτζάν
 |

 |
Η **γλώσσα Μαντσού** (Μαντσού: ᠮᠠᠨᠵᡠ ᡤᡳᠰᡠᠨ, μαντζού γκισούν) είναι μια κρισίμως απειλούμενη τουνγκουζική γλώσσα που ομιλείται στην Μαντζουρία. Είναι η παραδοσιακή μητρική γλώσσα των Μαντσού και μια από τις επίσημες γλώσσες της δυναστείας Τσινγκ (1636–1911) της Κίνας και της εσωτερικής Ασίας. Ωστόσο σήμερα η συντριπτική πλειοψηφία των Μαντσού μιλούν μόνο τα μανδαρινικά κινεζικά. Σύμφωνα με δεδομένα της Ουνέσκο, υπάρχουν 19 μητρικοί ομιλητές της γλώσσας ενώ στην Κίνα ζουν πάνω από 10.4 εκατομμύρια Μαντσού. Σήμερα, υπάρχουν αρκετοί χιλιάδες Μαντσού και άλλοι Κινέζοι που έχουν μάθει τα Μαντσού ως δεύτερη γλώσσα, μέσω του δημόσιου συστήματος της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, των δωρεάν μαθημάτων για ενήλικες ή από το διαδίκτυο.

Η γλώσσα Μαντσού απολαμβάνει υψηλή ιστορική σημασία για τους ιστορικούς της Κίνας, ειδικά για θέματα σχετικά με τη δυναστεία Τσινγκ. Τα κείμενα στη γλώσσα Μαντσού παρέχουν επιπλέον πληροφορίες οι οποίες δεν είναι διαθέσιμες στα κινεζικά, ενώ όταν υπάρχουν εκδόσεις ενός κειμένου στα κινεζικά και τα μαντσού παρέχουν ελέγχους για τη κατανόηση του κινεζικού κειμένου.

Όπως οι περισσότερες σιβηρικές γλώσσες, η γλώσσα Μαντσού είναι συγκολλητική γλώσσα που παρουσιάζει περιορισμένη φωνηεντική αρμονία. Σύμφωνα με μελέτες η γλώσσα προέρχεται από την γλώσσα Τζουρτσέν, ενώ υπάρχουν πολλές δανεικές λέξεις από τα μογγολικά και τα κινέζικα. Τα μαντσού γράφονται οριζόντια, ενώ το αλφάβητο των Μαντσού προέρχεται από το μογγολικό αλφάβητο (το οποίο με τη σειρά του προέρχεται από το αραμαϊκό μέσω του ουιγουρικού και του σογδιανού αλφάβητου). Τα Μαντσού δεν έχουν το είδος του γραμματικού γένους που εμφανίζεται στις ευρωπαϊκές γλώσσες.

Παραπομπές
----------

1. ↑   (στα zh). 26 April 2015. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2017-11-08.. Ανακτήθηκε στις 2020-05-14.
2. ↑  «China News (originally Beijing Morning Post): Manchu Classes in Remin University (Simplified Chinese)». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Σεπτεμβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 23 Ιουνίου 2020.
3. ↑  «Phoenix Television: Jinbiao's 10-year Manchu Dreams». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Ιουνίου 2020. Ανακτήθηκε στις 23 Ιουνίου 2020.
4. ↑  Φλέτσερ (1973). σελ. 141.  Missing or empty `|title=` (βοήθεια)
Ο **Δήμος Νότιας Ρόδου** ήταν ένας από τους δέκα δήμους στους οποίους διαιρούνταν διοικητικά η Ρόδος, την περίοδο που ίσχυσε το πρόγραμμα Καποδίστριας. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Ρόδου. Καταλάμβανε όλο το νότιο τμήμα του νησιού και συνόρευε με τους δήμους Ατταβύρου και Λινδίων. Ο δήμος αποτελούνταν από δέκα δημοτικά διαμερίσματα και είχε συνολικό πληθυσμό 4.313 κατοίκους. Ο δήμος Νότιας Ρόδου ήταν ο μεγαλύτερος σε έκταση δήμος της Ρόδου την περίοδο που ίσχυε το πρόγραμμα Καποδίστριας, καθώς είχε έκταση 379 τ.χλμ. το οποίο αντιπροσωπεύει το 27% της συνολικής επιφάνειας του νησιού. Έδρα του δήμου ήταν το χωριό Γεννάδι.

Στον δήμο περιλαμβάνονταν τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμοί:

 **Δ.δ. Γενναδίου**  -- το Γεννάδι [ 655 ]
 **Δ.δ. Απολακκιάς**  -- η Απολακκιά [ 415 ]
 **Δ.δ. Αρνίθας**  -- η Αρνίθα [ 310 ]
 **Δ.δ. Ασκληπιείου**  [ 673 ] 
* το Ασκληπιείο [ 551 ]
* το Κιοτάρι [ 122 ]

 **Δ.δ. Βατίου**  -- το Βάτι [ 188 ]
 **Δ.δ. Ιστρίου**  -- η Ίστριος [ 485 ]
 **Δ.δ. Κατταβίας**  [ 590 ] 
* η Κατταβία [ 465 ]
* ο Άγιος Παύλος [ 56 ]
* η Μαχαιριά [ 40 ]
* το Πλημμύρι [ 29 ]
* το Πρασονήσι (φάρος) [ 0 ]

 **Δ.δ. Λαχανιάς**  -- η Λαχανιά [ 341 ]
 **Δ.δ. Μεσαναγρού**  -- ο Μεσαναγρός [ 330 ]
 **Δ.δ. Προφίλιας**  -- η Προφίλια [ 326 ]
Ο Φάρος στο Πρασονήσι

Δήμαρχοι
--------

Ο Φίλιππος Αντωναράς διατέλεσε δήμαρχος από το 1999 ως το 2002,έχοντας εκλεγεί για πρώτη φορά το 1998 με ποσοστό 55%. Το 2001 μετά τη παραίτηση του εκλέχθηκε δημαρχος ο Ιωάννης Τόουλου.Τον διαδέχθηκε ως δήμαρχος ο Εμμανουήλ Σαββής, ο οποίος εξελέγη το 2002 με ποσοστό 67% και το 2006 με ποσοστό 74%.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Δήμος Νότιας Ρόδου
* faroi.com: Ο πέτρινος παραδοσιακός φάρος στο Πρασονήσι της Ρόδου Αρχειοθετήθηκε 2017-05-20 στο Wayback Machine.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Δημοτικές εκλογές- ΕΕΤΑΑ, αποτελέσματα εκλογών». *www.eetaa.gr*. Ανακτήθηκε στις 28 Δεκεμβρίου 2020.
Ο **Γκοντομάρ Γ΄** (απεβ. το 534 ή μετά), γιος τού βασιλιά της Βουργουνδίας Γκουντομπάντ, κυβέρνησε την Βουργουνδία μετά το τέλος τού μεγαλύτερου αδελφού του Σιγισμόνδου (524 - 534). Τα δυο αδέλφια ηττήθηκαν σε μάχη από τους γιους τού Κλόβι Α΄: ο Γκοντομάρ δραπέτευσε, αλλά ο Σιγισμόνδος συνελήφθη από τον Βασιλιά των Φράγκων Χλωδόμηρο στην Ορλεάνη. Όταν ο Γκοντομάρ Γ΄ συγκέντρωσε στρατό και ανακατέλαβε την Βουργουνδία, o Χλωδόμηρος σαν απάντηση διέταξε την εκτέλεση του Σιγισμόνδου. Ο Χλωδόμηρος, ο μεγαλύτερος ετεροθαλής αδελφός του Θευδέριχος Α΄ βασιλιάς της Αυστρασίας στο Μετς και οι μικρότεροι αδελφοί του Χιλδεβέρτος Α΄ και Χλωτάριος Α΄ βασιλείς της Νευστρίας προχώρησαν στην *"Α΄ Βουργουνδιακή Εκστρατεία"* (524). 

Οι Φράγκοι έφτασαν στην κοιλάδα του Ιζέρ, αλλά συνετρίβησαν στην *"μάχη τού Βεζερόνς"* (25 Ιουνίου 524)· εκεί στη μάχη σκοτώθηκε ο Χλωδόμηρος. Ο Γκοντομάρ Γ΄, με τη βοήθεια τού μεγάλου συμμάχου του βασιλιά των Οστρογότθων Θεοδώριχου τού Μεγάλου (πεθερού τού Σιγισμόνδου), ανακατέλαβε το Βασίλειο των Βουργουνδών. Όταν απεβίωσε πρόωρα ο εγγονός τού Θεοδώριχου Αταλάριχος, άρχισε κρίση διαδοχής στο Βασίλειο των Οστρογότθων (534) και οι Βουργουνδοί έχασαν την προστασία εκείνων. Τότε ο Θευδέριχος Α΄, ο Χιλδεβέρτος Α΄ και ο Χλωτάριος Α΄ βρήκαν την ευκαιρία να διαλύσουν το Βασίλειο της Βουργουνδίας, έτσι προχώρησαν στην *"Β΄ Βουργουνδική Εκστρατεία"*. Ο Γκοντομάρ Γ΄ διέφυγε, αλλά καταδιώχθηκε και θανατώθηκε. Οι Φράγκοι κατέλαβαν οριστικά την Βουργουνδία, που μοιράστηκε ανάμεσα στα τρία αδέλφια.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Recit des campagnes burgondes : Lebecq, σ. 65
2. ↑  Marius d'Avenches, Chronique, a. 534

Πηγές
-----

* Reinhold Kaiser: The Burgundians. Kohlhammer, Stuttgart 2004

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| ΠροκάτοχοςΣιγισμόνδος | **Βασιλιάς της Βουργουνδίας**524 – 534 | ΔιάδοχοςΧιλδεβέρτος Α΄,Χλωτάριος Α΄,Θευδεβέρτος Α΄ |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 95446815
* GND: 138824894

 |

 |
Η έδρα της διοίκησης της Ακαδημίας του Παρισιού
Η **Ακαδημία του Παρισιού** (γαλλικά: *Académie de Paris*) αποτελεί διοικητικό όργανο (rectorat), υπεύθυνο για τα σχολεία και πανεπιστήμια στην πόλη του Παρισιού. Περιλαμβάνει τα πανεπιστήμια Paris I, Paris II, Paris III, Paris IV, Paris V, Paris VI, Paris VII και Paris IX.

Παραπομπές
----------

1. ↑  lannuaire.service-public.fr Αρχειοθετήθηκε 2015-03-18 στο Wayback Machine. Rectorat - Académie de Paris

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα
* Ακαδημία του Παρισιού Αρχειοθετήθηκε 2015-03-28 στο Wayback Machine. Υπουργείο Παιδείας της Γαλλίας

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 139479377
* LCCN: n79129801
* SUDOC: 028394372
* BNF: cb13125845j (data)

 |

 |
Ο ποταμός Αραγών Σουμπορδάν στο Δάσος της Όθα.
Το **Δάσος της Όθα** (ισπανικά: Selva de Oza, αραγωνικά: Selba d'Oza) είναι μια φυσική περιοχή που περιλαμβάνεται εντός του φυσικού πάρκου των Δυτικών Κοιλάδων, που βρίσκεται στην κοιλάδα του Έτσο στην Ισπανία (επαρχία της Ουέσκας), στο δυτικό τμήμα των Πυρηναίων της Αραγωνίας. Είναι ένας φυσικός χώρος που διασχίζεται από τα νερά του ποταμού «Αραγών Σουμπορδάν» και περιβάλλεται από βουνοκορυφές ύψους μεταξύ 2.300 και 2.700 μέτρων, ανάμεσα στις οποίες ξεχωρίζουν τα Peña Forca (2.390 μ.), Punta Agüerri (2.450 μ.), Castillo de Acher (2.384 μ.) και Bisaurín (2.668 μ.). 

Ενδιαφέρον παρουσιάζουν επίσης τα τρία ντολμέν που βρίσκονται μέσα στο δάσος, αλλά και τα ερείπια ενός εκ των αρχαίων ρωμαϊκών δρόμων του Αντώνιου του Ευσεβή, ο οποίος χρησιμοποιούταν επίσης ως προσκυνηματική διαδρομή προς το Σαντιάγο ντε Κομποστέλα .

Χλωρίδα
-------

Είναι ένα πυκνό δάσος που αποτελείται κυρίως από έλατα, αναμεμειγμένα με πεύκο και οξιά. Άλλα είδη φυτών που συναντούνται στο δάσος είναι τάξος, σφένδαμος και σημύδα. Στους θάμνους κυριαρχεί το ταφλάνι, όπως και μια τεράστια ποικιλία μυκήτων, φρούτων και λουλουδιών .

Πανίδα
------

Στο δάσος μπορεί να συναντήσει κανένας αρκούδες, κουνάβια, σαμουά των Πυρηναίων, ζαρκάδια, αγριογούρουνα, ασβούς, μάρτες, αλεπούδες, σκίουρους και ενυδρίδες. Αναφορικά με τα πτηνά, μπορεί επίσης να δει κανείς δείγματα γυπαετών, γυπών και αετών.

Όσον αφορά την πανίδα των ψαριών, ο ποταμός Αραγών Σουμπορδάν είναι άφθονος σε πέστροφα .

Παραπομπές
----------

1. ↑
Ο **Γρηγόρης Παπαζαχαρίας** (20 Μαρτίου 1985) είναι Έλληνας ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως κεντρικός αμυντικός και ενίοτε ως πλάγιος μπακ και ανήκει στην Αναγέννηση Επανομής.

Καριέρα
-------

Ο Παπαζαχαρίας ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα από την Αναγέννηση Επανομής. Το καλοκαίρι του 2001 αποκτήθηκε από τον Ηρακλή και από την αγωνιστική περίοδο 2002/03 ξεκίνησε να αγωνίζεται στην επαγγελματική ομάδα του συλλόγου. Την περίοδο 2004/05 αγωνίστηκε σε 17 αγώνες πετυχαίνοντας 1 τέρμα ενώ την αμέσως επόμενη είχε 24 συμμετοχές βοηθώντας τα μέγιστα την ομάδα του να καταταγεί τέταρτη και να εξασφαλίσει την έξοδο στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Αν και τις επόμενες δύο χρονιές περιορίστηκε σε μόλις 24 συμμετοχές, το 2008/09 έχει μια γεμάτη σεζόν με 28 συμμετοχές, από τις οποίες οι 27 ως βασικός, ενώ ολοκλήρωσε την περίοδο 2009/10 με δύο γκολ σε 20 συμμετοχές. 

Στις 28 Ιουνίου 2010 έμεινε ελεύθερος από τον Ηρακλή και μετά από λίγες μέρες συμφώνησε να συνεχίσει την καριέρα του για τα επόμενα τρία χρόνια στον Άρη. Το καλοκαίρι του 2013 έγινε παίκτης του Απόλλωνα Σμύρνης και την επόμενη σεζόν συνέχισε την καριέρα του στη Β΄ κατηγορία του κυπριακού πρωταθλήματος με τη φανέλα της ΕΝΠ. Κατά την πρώτη του χρονιά ήταν ένα από τα βασικά στελέχη της ομάδας, ωστόσο την επόμενη σεζόν δεν έλαβε χρόνο συμμετοχής καθώς τέθηκε εκτός πλάνων και παράλληλα δεν επετεύχθη διακανονισμός ώστε να λυθεί το συμβόλαιό του.

Τα επόμενα χρόνια αγωνίστηκε στις χαμηλότερες εθνικές κατηγορίες της Ελλάδας για λογαριασμό της Δόξα Δράμας, του Απόλλωνα Λάρισας, του Αιγάλεω και των Θύελλα Καμαρίου/Α.Σ. Σαντορίνη 2020. Το 2021 επέστρεψε στην Αναγέννηση Επανομής, η οποία συμμετέχει στην Α1 Κατηγορία της ΕΠΣΜ.

Στις εθνικές ομάδες
-------------------

Ο Παπαζαχαρίας έχει διατελέσει μέλος της Εθνικής Παίδων, της Εθνικής Νέων καθώς και της Εθνικής Ελπίδων.

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

1. ↑  «Μπαράζ ανόδου στη Γ Εθνική : Συμπληρώθηκε το παζλ των πρωταθλητών, το πλήρες πρόγραμμα». *sportsup.gr*. sportsup. 28 Απριλίου 2022. Ανακτήθηκε στις 30 Μαΐου 2022.
2. ↑  «Γρηγόρης Παπαζαχαρίας». *iraklis-fc.gr*. IRAKLIS FC Official Web site. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Μαρτίου 2008. Ανακτήθηκε στις 30 Μαΐου 2022.
3. ↑  Άφησε ελεύθερο τον Παπαζαχαρία ο Ηρακλής, sport-fm.gr
4. ↑  ΑΡΗΣ: Παπαζαχαρίας in, Γκαρσία out!
5. ↑  Μουλαζίμης, Νίκος (11 Νοεμβρίου 2016). «ΕΝΠ: «Νίκη και μόνο νίκη»». *goal.philenews.com*. Goal.com.cy. Ανακτήθηκε στις 30 Μαΐου 2022.
6. ↑  «Φάκελος Παπαζαχαρίας: Επαγγελματίας ή φραγκοφονιάς;». *kerkida.net*. Κερκίδα. Ανακτήθηκε στις 30 Μαΐου 2022.
Για τον ζωγράφο του 1ου αιώνα μ.Χ. που μερικές φορές αναφέρεται με το ίδιο όνομα, δείτε: Εχίων (ζωγράφος).  
Ο **Αετίων** ήταν αρχαίος Έλληνας γλύπτης με καταγωγή από την αρχαία Αμφίπολη, ο οποίος περιγράφεται από τον Καλλίμαχο και τον Θεόκριτο, οι οποίοι αναφέρουν πως κατά παραγγελία του Νικία - διάσημου γιατρού από τη Μίλητο-, φιλοτέχνησε ένα άγαλμα του Ασκληπιού σε ξύλο κέδρου. Έφτασε στο απόγειο της φήμης του περίπου στα μέσα του 3ου αιώνα π.Χ..

Το όνομα του συχνά μπερδεύεται με αυτό του ζωγράφου του 1ου αιώνα μ.Χ. του Εχίωνος.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Smith, William (1870), «Aetion (1)», στο: Smith, William, επιμ. *Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology*, **1**, Boston, MA, σελ. 51, ανακτήθηκε στις 2015-02-17
2. ↑  Callimachus, *Anth. Gr.* ix. 336
3. ↑  Theocritus, *Epigr.* vii

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Αμφίπολη (Ενότητες) |
| --- |
|  |
| Κυρίως θέματα | 
* Εννέα οδοί
* Αμφίπολη
* Λέων Αμφιπόλεως
* Τύμβος Καστά
* Ηιών
* Αρχαιολογικό μουσείο Αμφίπολης
 |
|  |
| Μνημονευόμενα πρόσωπα | 
* Άγνων
* Αετίων
* Αριστόνους
* Βρασίδας
* Δαμασίας της Αμφίπολης
* Ερμαγόρας της Αμφίπολης
* Ζωίλος
* Λαομέδων
* Νέαρχος
* Νικίας
* Πάμφιλος
 |
|  |
| Γεγονότα | 
* Μάχη της Αμφίπολης
* Νικίειος Ειρήνη
 |

 |
Συντεταγμένες: 36°31′52″N 30°13′12″E﻿ / ﻿36.53111°N 30.22000°E﻿ / 36.53111; 30.22000

Η **Ακαλισσός** ήταν πόλη της αρχαίας Λυκίας, πρώιμη επισκοπή, ενώ εξακολουθεί να αποτελεί τιμητική επισκοπή της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Νομίσματα κόβονταν στην Ακαλισσό, ορισμένα εκ των οποίων αποτελούν τμήμα νομισματικών συλλογών.

Η Ακαλισσός ευρισκόταν επί του κυρίως ρου του ποταμού Λιμύρου, εντός του ανατολικού τμήματος της ρωμαϊκής επαρχίας της Λυκίας. Ο Στέφανος ο Βυζάντιος και ο Ιεροκλής κάνουν αναφορά στο όνομά της. Διαφορετικές ελαφρώς τροποποιημένες εκδοχές της ονομασίας της πόλης απαντώνται σε διάφορες πηγές, όπως Ακαλισσός, Ακαλισός, Ακαμισός ή Ακαλλισσός. Ήταν για καιρό πολιτικά συνδεδεμένη με την Εδεβησσό, γειτονική της, προς τα δυτικά, πόλη. Η επισκοπή της Ακαλισσού εμφανίζεται, σε χαμηλή ως προς την σημασία της κατάταξη, μεταξύ των βοηθητικών επισκοπών της Μητρόπολης των Μύρων εντός της *Notitia Episcopatuum* του Ψευδο-Επιφάνιου, η οποία και συνεγράφη στην διάρκεια της βασιλείας του Βυζαντινού Αυτοκράτορα Ηρακλείου (610-641), καθώς και εντός εκείνης του Βασιλείου του Αρμένιου, η οποία και συνεγράφη μεταξύ του 820 και του 842, ωστόσο η οποιαδήποτε αναφορά στο όνομά της απουσιάζει από μεταγενέστερες εκδόσεις. Μην αποτελώντας, πλέον, έδρα επισκόπου, η Ακαλισσός είναι καταχωρημένη από την Καθολική Εκκλησία ως τιμητική επισκοπή.

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ακαλισσός** |

Παραπομπές
----------

1. ↑  Hier. p. 683.
2. ↑  Catholic Hierarchy
3. ↑  Numismatics.com
4. ↑  Sir George Francis Hill (1897). *Catalogue of the Greek Coins of Lycia, Pamphylia, and Pisidia*. A Catalogue of the Greek Coins in the British Museum. σελ. 56. Ανακτήθηκε στις 16 Δεκεμβρίου 2014.
5. ↑  Heinrich Gelzer, *Ungedruckte und ungenügend veröffentlichte Texte der Notitiae episcopatuum*, in: Abhandlungen der philosophisch-historische classe der bayerische Akademie der Wissenschaften, 1901, pp. 539 (n. 279) e 554.
6. ↑  S. Pétridès, v. *Acalissus*, in *Dictionnaire d'Histoire et de Géographie ecclésiastiques*, vol. I, Paris 1909, col. 253
7. ↑  *Annuario Pontificio 2013* (Libreria Editrice Vaticana 2013 ISBN 978-88-209-9070-1), p. 822

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Ασία
* Πύλη:Τουρκία
 |

 |
Ο **Γρηγόρης Πολυχρονίδης** είναι Έλληνας παραολυμπιονίκης στο Παραολυμπιακό άθλημα μπότσια.

Γεννήθηκε στις 13 Αυγούστου του 1981 στο Βατούμι της Γεωργίας και το 1989 ήρθε με την οικογένειά του στην Ελλάδα. Πάσχει από νωτιαία μυϊκή ατροφία (SMA III). Τελείωσε με άριστα το 12o Λύκειο Περιστερίου το 2001 και σπούδασε στο Τμήμα Λογιστικής και Χρηματοοικονομικής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Εργάζεται στο Ελεγκτικό Συνέδριο.

Άρχισε να ασχολείται με το μπότσια το 2002. Προπονητής του ήταν ο Γεώργιος Τζήμας. Έχει κερδίσει δεκαεννέα χρυσά μετάλλια στην κατηγορία BC3 Ατομικό και οκτώ χρυσά και ένα αργυρό στην κατηγορία BC3 Ζεύγη στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Μπότσια.

Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Μπότσια στη Βραζιλία το 2006 κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο στην κατηγορία BC3 Ατομικό και δύο χρόνια αργότερα στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου ήταν και πάλι δεύτερος στην ίδια κατηγορία. Το 2009 κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα το 2009 στην Πορτογαλία στην κατηγορία BC3 Ατομικό και το χάλκινο στην κατηγορία BC3 Ζεύγη. Στο Παγκόσμιο κύπελλο του 2011 στο Μπέλφαστ κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στην κατηγορία BC3 Ζεύγη. Στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου, το Σεπτέμβριο του 2012, κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο μπότσια στην κατηγορία BC3 Ζεύγη, μαζί με την Ελένη Κορδαλή και το Νίκο Πανανό.

Στους Παραολυμπιακούς Αγώνες το 2016 στο Ρίο ντε Τζανέιρο, ήταν ο σημαιοφόρος της ελληνικής ομάδας. Στους εν λόγω αγώνες κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο στην κατηγορία BC3 Ατομικό και το χάλκινο μετάλλιο στην κατηγορία BC3 Ζεύγη, μαζί με τον Νίκο Πανανό και την Άννα Ντέντα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Το χρυσό μετάλλιο κατέκτησε η Ελλάδα στο μπότσια». *sports.in.gr*.. Ανακτήθηκε στις 2012-09-04.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη σελίδα
* Προφίλ στη σελίδα της IPC
Η **Ακαδημία Νεπάλ Μπάσα** είναι οργάνωση για τα Νεπάλ Μπάσα. Προωθεί τα Νεπάλ Μπάσα και αποσκοπεί στην ανάπτυξη της γλώσσας. Ωστόσο, προς το παρόν καταγράφει και κάνει συστηματική μελέτη του πολιτισμού των Νεβάρ πριν να είναι πολύ αργά και ξεχαστεί και χαθεί λόγω των αλλαγών και του εκσυγχρονισμού, της ταχείας βελτίωσης στην πληροφορική, των συστημάτων μεταφορών και επικοινωνιών και τις επιπτώσεις του μικτού και εισαγόμενου πολιτισμού.

Ιστορία
-------

Στις 18 Ιανουαρίου 1992, η Νεπάλ Μπάσα Παρισάντ οργάνωσε συμπόσιο με διακεκριμένους επιστήμονες, διανοούμενους, συγγραφείς, καλλιτέχνες και κοινωνικούς λειτουργούς της κοινότητας των Νεβάρ για να συζητήσουν σχετικά με την ανάγκη δημιουργίας ενός έγκυρου ακαδημαϊκού ιδρύματος που θα εργάζεται συστηματικά για τη διατήρηση και την προώθηση της Νεπάλ Μπάσα και της πολιτιστικής κληρονομιάς των Νεβάρ.

Στις 5 Σεπτεμβρίου 1992, συνέβη η επίσημη έγκριση του καταστατικού της ακαδημίας Νεπάλ Μπάσα ενώ εγκρίθηκε και το Ακαδημαϊκό Συμβούλιο, με μέγιστο αριθμό 75 μελών. Στη συνέχεια, η Ακαδημία Νεπάλ Μπάσα ιδρύθηκε ως αυτοδιοικούμενο νομικό πρόσωπο.

Έργα
----

Τα έργα της ακαδημίας περιλαμβάνουν:

* Κατασκευή σχολείων που θα διδάσκονται τα Νεπάλ Μπάσα
* Συγγραφή βιβλίων στα Νεπάλ Μπάσα
* Παροχή υποτροφιών σε φοιτητές
* Ντανιαχίρα Σίρπα

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Φεβρουαρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 14 Δεκεμβρίου 2018.
2. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Φεβρουαρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 14 Δεκεμβρίου 2018.
3. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Φεβρουαρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 14 Δεκεμβρίου 2018.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα Αρχειοθετήθηκε 2013-05-17 στο Wayback Machine.
Κατά την Ελληνική Μυθολογία ο **Αερόπης**, ή και *Αέροπος* ήταν γιος της κόρης του Κηφέα Αερόπης και του θεού Άρη.

Σύμφωνα με τους περί αυτόν μύθους, επειδή η μητέρα του η Αερόπη πέθανε κατά τον τοκετό, νεογέννητο βρέφος αυτός θήλαζε, με τη βοήθεια του ολύμπιου πατέρα του, άφθονο γάλα από τους μαστούς της νεκρής μητέρας του.  

Στο μύθο ακριβώς αυτόν οφείλεται και το επίθετο "*αφνειός*" που σημαίνει άφθονος, με το οποίο και επικαλούνταν τον θεό Άρη οι αρχαίοι Αρκάδες.

Επίσης με το όνομα Αερόπης φέρεται και ένας αργοναύτης που είχε λάβει μέρος στην Αργοναυτική εκστρατεία, που φέρονταν γιος του Κηφέα και πατέρας του Βασιλέως της Τεγέας Εχέμου.

Πηγές
-----

* "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ.1ος, σελ.504.

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Μυθολογία
* Πύλη:Ελληνική μυθολογία
 |

 |
Το δάσος της Ναΐμισάρανιας (Ντεβαναγκάρι: नैमिषारण्य) ήταν ένα αρχαίο δάσος που αναφέροταν στον Ινδικό ιερό κείμενο, το Μαχαμπάρατα και τα Μπουράνα. Βρισκόταν στις όχθες του ποταμού Γομάτι στην κατάσταση του Ουτταρ Πραδες. Βρισκόταν μεταξύ του Βασιλείου της Πανζάλα, και το βασίλειο του Κωσάλα. Η όλη ιστορία της Μαχαμπάρατα έλαβε χώρα σε αυτά τα δάση, κατά τη διάρκεια μιας διάσκεψης των μελετητών με επικεφαλής τον Σαουνακα φασκόμηλο στην υπόθεση της παγκόσμιας ειρήνης και την άμβλυνση των αρνητικών συνεπειών της τύχης εποχή της Κάλι. Κατά τη συνεδρίαση αυτή Ουγρασραβα Σαουτι είπε ολόκληρο το Μαχαμπάρατα, την ιστορία του μεγάλου βασιλιά της δυναστείας Μπάρατα Σαουνακα. Το κεντρικό μέρος αυτής της ιστορίας ήταν η ιστορία των Καουραβα και των Πανδαβα και η μάχη της Κουρουξέτρας, γνωστή ως «η μάχη της Κουρουξέτρας." Σε αυτό το δάσος, το περίφημο Ρίσι Σαουνακα, ο οποίος έγραψε επίσης τα Σλοκα σε επαίνους του Κυρίου Σιβα, ο ίδιος τραγουδούσε όλους τους στίχους της Μαχαμπάρατα, το οποίο γράφτηκε από το φασκόμηλο Ουγρασραβας Σαουτι, σε μια ενιαία αναπνοή. Μια αναφορά πίσω στο Ναΐμισάρανια συλλαμβάνεται στο Ραμαγιάνα. Το αποτύπωμα του έκτου Ιουδδα Καντα της Ραμαγιάνα αναφέρει ότι Lαv και Κους, οι γιοι του Ραμ διηγήθηκε το επικό ποίημα του Βαλμικι στο Ναΐμισάρανια στην Ασμαβεδα Ιαζνα. Ερευνώντας την τρέχουσα γεωγραφική θέση, το δάσος καλείται Ναΐμισα και βρίσκεται στην περιοχή της Σιταπουρ σε Ουτταρ Πραδες, Ινδία.
Ο **Γρηγόριος Ασβεστάς** ήταν επίσκοπος από τις Συρακούσες, με μεγάλη επιρροή στην εποχή του. 

Υπηρέτησε τρεις φορές ως Αρχιεπίσκοπος Συρακουσών (844~852/3, 858–867, και 877–878/9) και αργότερα (879–880) ως μητροπολίτης Νικαίας. Προστατευόμενος του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Μεθοδίου Α΄, έπαιξε σημαντικό ρόλο στις εκκλησιαστικές συγκρούσεις της εποχής ως ένας από τους κορυφαίους αντιπάλους του Ιγνατίου, αντιπάλου και διαδόχου του Μεθοδίου, ο οποίος τον εκθρόνισε. Ο Γρηγόριος έγινε στη συνέχεια στενός σύμμαχος ενός άλλου αντιπάλου του Ιγνατίου, του Φωτίου, και όταν ο Ιγνάτιος ανατράπηκε και τον διαδέχθηκε ο Φώτιος το 858, ο Γρηγόριος αποκαταστάθηκε και χειροτόνησε τον Φώτιο. 

Εκτοπίστηκε ξανά κατά την διάρκεια της δεύτερης πατριαρχίας του Ιγνάτιου (858-867). Έγραψε βιογραφία του Μεθοδίου, και σύμφωνα με πληροφορίες συνέγραψε και παρωδίες για γελοιοποίηση του Ιγνατίου, αλλά κανένα από αυτά τα έργα δεν σώζεται.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανδρεάδης, Ιωάννης (αρχιμ.) (1933). «Λήζιξ ο ασηκρήτις». *Θεολογία, τριμηνιαία έκδοση της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος* (3): 264. .

Πηγές
-----

* Cutler, Anthony; Kazhdan, Alexander (1991). «Asbestas, Gregory». Στο: Kazhdan, Alexander P. επιμ. *Oxford Dictionary of Byzantium*. New York and Oxford: Oxford University Press, σσ. 202–203. ISBN 978-0-19-504652-6.
* Dvornik, Francis (1948). *The Photian Schism*. Cambridge: Cambridge University Press. σελίδες 16–36, 48–52.
* Winkelmann, Friedhelm· Lilie, Ralph-Johannes (2000). «Gregorios Asbestas (#2480)». *Prosopographie der mittelbyzantinischen Zeit: I. Abteilung (641–867), 2. Band: Georgios (#2183) – Leon (#4270)* (στα Γερμανικά). Berlin and New York: Walter de Gruyter. σελίδες 87–94.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 315242640
* ISNI: 0000 0001 1298 632X
* BNF: cb162571339 (data)

 |

 |
Αριστερά απεικόνιση ανάδρομης φοράς ανέμων υψηλού ισοβαρικού συστήματος και δεξιά της ορθής φοράς χαμηλού ισοβαρικού συστήματος στο Βόρειο Ημισφαίριο
**Ορθή φορά** ή *ορθή αναφορά* χαρακτηρίζεται οποιαδήποτε κυκλική κίνηση αντίθετης φοράς με εκείνη των δεικτών του ωρολογίου. Αντίθετη δε αυτής είναι η **ανάδρομος φορά** ή *ανάδρομος αναφορά*.

Η πραγματική κίνηση της Γης είναι από Δυσμάς (Δ) προς Ανατολάς (Α) δια του Ζενίθ και που γίνεται αυτή αντιληπτή όταν ο παρατηρητής είναι στραμμένος προς τον Βορρά (ορθή φορά). Λόγω όμως της μεγάλης ταχύτητας της περιστροφής της Γης, ο επ΄ αυτής παρατηρητής της ουράνιας σφαίρας αδυνατεί να αντιληφθεί την ιδία κίνησή του και σχηματίζει την εντύπωση ότι η ουράνια σφαίρα είναι εκείνη που περιστρέφεται **φαινομενικά** κατ΄ αντίθετη φορά (δηλαδή από Α. προς Δ.) που ονομάζεται *ανάδρομη φορά* και η κίνησή της, όταν ο παρατηρητής είναι στραμμένος με τη πλάτη προς τον Βορρά είναι ίδια με την φορά των δεικτών του ωρολογίου.

Ο Ολλανδός Μπουί Μπαλό έχοντας υπ΄ όψη ότι οι άνεμοι των ισοβαρικών συστημάτων κινούνται εις μεν το χαμηλό με ορθή φορά εις δε το υψηλό με ανάδρομη φορά διατύπωσε τον ομώνυμο νόμο που αποτελεί σήμερα θεμελιώδη νόμο της Μετεωρολογίας στη κίνηση των ανέμων.
Νόμισμα από την Ορθαγορία (βρίσκεται στο Νομισματικό Μουσείο Αθηνών).
Η **Ορθαγορία** (αρχαία ελληνικά: Ὀρθαγορία, αγγλικά: *Orthagoria*) ή **Ορθαγορεία** (αρχαία ελληνικά: Ὀρθαγορεία, αγγλικά: *Orthagoreia*), ήταν μια αρχαία ελληνική πόλη της αρχαίας Θράκης, που βρισκόταν στις ακτές του Αιγαίου.

Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος (*Pliny the Elder*) αναφέρει ότι η Ορταγουρέα (*Ortagurea*) (πιθανόν το ίδιο με την Ορθαγορία) ήταν η παλαιά ονομασία της Μαρώνειας, αλλά ο Στράβων τοποθετεί και τις δύο πόλεις, διαδοχικά στην περιοχή της Θράκης.

Ορισμένοι, προτείνουν ότι η Ορθογορεία ήταν η αρχαία ονομασία των Σταγείρων.

Έχουν βρεθεί διάφορα αργυρά και χάλκινα νομίσματα, τα οποία κόπηκαν από την Ορθογορεία, με την επιγραφή ΟΡΘΑΓΟΡΕΩΝ.

Η περιοχή της δεν έχει ακόμα εντοπιστεί.

Δείτε επίσης
------------

* Αρχαία Στάγειρα
* Μαρώνεια Ροδόπης

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Mogens Herman Hansen & Thomas Heine Nielsen (2004). «Thrace from Nestos to Hebros». *An inventory of archaic and classical poleis*. New York: Oxford University Press. σελ. 880. ISBN 0-19-814099-1.
2. ↑  Πλίνιος. «Φυσική Ιστορία». *Φυσική Ιστορία*. **4.42**.
3. ↑  Στράβων. «Γεωγραφικά». *Γεωγραφικά*. **vii, frag. 47**.  Οι αριθμοί των σελίδων αναφέρονται σε εκείνους της έκδοσης του Ισαάκ Καζομπόν.
4. ↑   (Αγγλικά) Smith, William, επιμ. (1854–1857). «Orthagoria». *Dictionary of Greek and Roman Geography*. Λονδίνο: John Murray.
5. ↑  (Αγγλικά) Talbert, Richard, επιμ. (2000). *Barrington Atlas of the Greek and Roman World*. Princeton University Press. σελ. 51, καθώς και συνοδευτικές σημειώσεις καταλόγου.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Αρχαιολογία
* Πύλη:Ιστορία
* Πύλη:Ελλάδα
 |

 |
Ο **Γρηγόρης Πλιάτσικας** είναι Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στην θέση του τερματοφύλακα, με μεγάλη καριέρα κυρίως στην Παναχαϊκή.

Βιογραφικό
----------

Γεννήθηκε στις 15 Ιουνίου του 1949 στην Πάτρα, όπου και μεγάλωσε.

Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο το 1966 από την Παναχαϊκή όπου και αγωνίστηκε μέχρι το 1971, με μόνη διακοπή το 1969 λόγω της στρατιωτικής του θητείας.

Την περίοδο 1972-73 φόρεσε την φανέλα του Αστέρα Αμαλιάδας, ενώ την επόμενη περίοδο, 1973-74, έγινε πάλι παίκτης της Παναχαϊκής που αγωνιζόταν στην Α' Εθνική και είχε κερδίσει από την προηγούμενη περίοδο την συμμετοχή της στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Αγωνίστηκε με την πατραϊκή ομάδα στην εκτός έδρας ρεβάνς του πρώτου αγώνα (2-1) με αντίπαλο την αυστριακή Γκρατς για τον 1ο Γύρο του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ 1973-74, όπου η Παναχαϊκή νίκησε με 0-1 και προκρίθηκε στην επόμενη φάση, με τον Πλιάτσικα να έχει πραγματοποιήσει εξαιρετική εμφάνιση κρατώντας ανέπαφη την εστία του και με τους φιλάθλους να τον ονομάζουν «ήρωα του Γκρατς».

Το 1974 μετέβη στην Βόρειο Αμερική για να γυρίσει στην Ελλάδα την επόμενη αγωνιστική περίοδο 1975-76 όπου αποτέλεσε παίκτη του Α.Ο. Κορωπί. Το 1977 επέστρεψε πάλι στην Παναχαϊκή με τότε προπονητή τον Γιουγκοσλάβο, Λιούμπισα Σπάιτς. Έπειτα φόρεσε την φανέλα του Πανηλειακού, του Αίαντα Γαστούνης, του Παναιγιάλειου και τέλος της ΠΑΕ Πύργος.

Ανηψιός του είναι ο Βασίλης Πλιάτσικας, νυν επαγγελματίας ποδοσφαιριστής.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Match Αχαΐας (matchnews.gr): Γρήγορης Πλιάτσικας.
Ο **Αθανάσιος Ζαρείφης** ή **Ζαρίφης** (1783 - 31 Ιουλίου 1843) ήταν Έλληνας ευεργέτης και μέλος της Φιλικής Εταιρίας με βαθμό *αποστόλου*..

Βιογραφικά Στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην Ήπειρο το 1783 και πέθανε στις 31.6.1843 στον Πειραιά.

Δράση
-----

Υπήρξε ο πρώτος απόστολος της Φιλικής Εταιρίας στην Αττική και την Βοιωτία. Αγωνίστηκε για την ελευθερία της Ελλάδας, δίνοντας όλη του την περιουσία για τον αγώνα της απελευθέρωσης.

Θεωρείται ότι ήταν αυτός, που κατήχησε και μύησε στη Φιλική Εταιρεία, τον Αθανάσιο Διάκο.

Για την προσφορά του στην πατρίδα, προτάθηκε με απόφαση του Εκτελεστικού Σώματος της Προσωρινής Διοίκησης της Ελλάδος, για τον βαθμό του Ταξίαρχου, με υπογράφοντες τους Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, Θεόδωρο Κολοκοτρώνη και Ανδρέα Μεταξά.

Πέθανε πάμφτωχος και η κηδεία του έγινε με έρανο.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  
Λάμπρος, Κουτσονίκας (1864). *Γενική ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως / υπό Λάμπρου Κουτσονίκα Ταγματάρχου*. **Β΄**. Αθήνα: Δ. Καρακατζάνης. σελ. 48. Τον οπλαρχηγόν τούτον (Αθανάσιο Διάκο) οι περιφερόμενοι εν τη Ανατολική Ελλάδι απόστολοι της Εταιρίας Δρόσος Μανσόλας, Ζαρίφης και άλλοι, κατήχησαν ομού με τους λοιπούς οπλαρχηγούς της Στεραιάς
2. 1 2  Άγνωστος (4.8.1843). «Νεκρολογία». *Άγγελος*: σελ. 4. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2021-04-26.. Ανακτήθηκε στις 2021-04-26.
3. ↑  
«Πρότασις προαγωγῆς τοῦ Ἀθανασίου Ζαρίφη εἰς ταξίαρχον». *Αρχεία της Ελληνικής Παλιγγενεσίας*. Βουλή των Ελλήνων. 15 Ιουνίου 1823. σελ. 153, του 10ου τόμου.
Δείγμα γραμματοσειρών και γλωσσών από τον Γουίλιαμ Κάσλον, από την Κυκλοπαίδεια του 1728.
Η **γραπτή γλώσσα** είναι η αναπαράσταση μιας ομιλούμενης ή νοηματικής γλώσσας με τη βοήθεια ενός συστήματος γραφής. Η γραπτή γλώσσα είναι μια εφεύρεση η οποία πρέπει να διδάσκεται στα παιδιά, τα οποία θα μάθουν να μιλούν την προφορική ή τη νοηματική γλώσσα από την έκθεση τους σε άλλους ομιλητές της γλώσσας, ακόμη και ας μην την μάθουν από επίσημο φορέα.

Μια γραπτή γλώσσα υπάρχει μόνο ως συμπλήρωμα μιας συγκεκριμένης ομιλούμενης γλώσσας και καμία φυσική γλώσσα δεν υπάρχει μόνο σε γραπτή μορφή.

Σε σύγκριση με την ομιλούμενη γλώσσα
------------------------------------

Οι γραπτές γλώσσες αλλάζουν πιο αργά από τις αντίστοιχες ομιλούμενες γλώσσες. Όταν τουλάχιστον μια μορφή μιας γλώσσας αποκλίνει έντονα από την ομιλούμενη γλώσσα, η προκύπτουσα κατάσταση ονομάζεται διγλωσσία. Ωστόσο, θεωρείται ακόμη μια γλώσσα ανάμεσα στη λογοτεχνική γλώσσα και άλλες μορφές, ειδικά εάν το σύστημα γραφής αντανακλά τη προφορά.

Οι εγγενείς αναγνώστες και συγγραφείς της αγγλικής γλώσσας συχνά δεν γνωρίζουν ότι οι περιπλοκότητες της αγγλικής γλώσσας κάνουν τα γραπτά αγγλικά μια κάπως τεχνητή κατασκευή. Η παραδοσιακή ορθογραφία της αγγλικής γλώσσας, τουλάχιστον για κληρονομικές λέξεις, διατηρεί μια ύστερη μεσαιωνική αγγλική φωνολογία που δεν χρησιμοποιείται πια σε προφορική μορφή. Η τεχνητή διατήρηση αυτής της μορφής της γλώσσας, γραπτώς, θα μπορούσε να κάνει πολλά από αυτά τα κείμενα που είναι γραπτά σήμερα κατανοητά στον Τζόφρι Σώσερ (1343-1400) και οποιοδήποτε σύγχρονου ακόμη και αν η ομιλία του μεσαιωνικού συγγραφέα δεν είναι πλέον κατανοητή.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Newman, Diana B. (2013). Volkmar, Fred R. επιμ. *Encyclopedia of Autism Spectrum Disorders*, σελ. 138. doi:10.1007/978-1-4419-1698-3\_1125. ISBN 978-1-4419-1698-3.
Ερείπια κάστρου Γρατιανουπόλις
Πρόκειται για βυζαντινή καστροπολιτεία η οποία βρίσκοταν στο σημερινό χωριό Γρατινή του νομού Ροδόπης ,11 χλμ. ΒΑ της Κομοτηνής .

Η Γρατιανούπολις σύμφωνα με της πηγές πρέπει να διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην περιοχή της Ροδόπης κατά τον 13ο και 14ο αιώνα,κυρίως μετά από την καταστροφή και εγκατάλειψη της κοντινής Μοσυνουπόλεως.Η πόλη φαίνεται να εμφανίζεται στης πηγές πρώτη φορά κατά τον 5ο αιώνα μ.Χ,αλλά η περίοδος που είναι έντονη η παρουσια της στης πηγές βρίσκεται τον 14ο αιώνα μ.Χ,την περίοδο της δυναστικής διαμάχης για τον βυζαντινό θρόνο. Η πόλη σε αυτήν την περίοδο πότε περνούσε στα χεριά των Καντακουζηνών και πότε στα χέρια των Παλαιολόγων.Σύμφωνα με τον βυζαντινό λόγιο Νικηφόρο Γρηγορά την διοίκηση της πόλεως είχε αναλάβει ο Ματθαίος Καντακουζηνός ,από 1344 έως το 1355,οπού παρέδωσε την διοίκηση στον Ιωάννη Ε΄,λίγο πριν την σύλληψη του από τον Σέρβο Βοτσίνα.

Σήμερα σώζονται από την Γρατιανούπολις κομμάτια του οχυρωματικού περίβολου και ένα μονόχωρο κοιμητηριακό παρεκκλήσι,πιθανός του 13ου αιώνα μ.Χ.

1. ↑  Μπακιρτζής, Χρήστος (1998-12-10). «Βυζαντινή Θράκη, 330-1453». *Θράκη*.
2. ↑  Καντακουζηνός, Ιωάννης (1832). *Ioannis Cantacuzeni imperatoris historiarum libri IV. I-III*. Bonn: Shopen. σελ. Ι 260, ΙΙ 422-27, ΙΙΙ 310-12, 331.
3. ↑  Γρηγοράς, Νικηφόρος (1855). *Νικηφόρου Γρηγορά Ρωμαϊκής Ιστορίας Λόγοι ΚΔ*. Bonnae: Ludovici Schopeni - I. Bekker. σελ. ΙΙ 703, 836, ΙΙΙ 565.
Η **Δήμητρα Τσερκέζου** (1920 – 2007) ήταν Ελληνίδα γλύπτρια διεθνούς φήμης, γεννημένη στο Φανάρι της Κωνσταντινούπολης το 1920 από Έλληνες γονείς.

Ιστορικό
--------

Σε μικρή ηλικία ήρθε με την οικογένειά της στην Αθήνα και εγκαταστάθηκαν στον Πειραιά. Αποφοίτησε από την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών (κατεύθυνση: γλυπτική) το 1946 όπου είχε καθηγητή τον μεγάλο Έλληνα γλύπτη Μιχάλη Τόμπρο. Έπειτα, συνέχισε τις σπουδές της στο Μιλάνο (1966 – 1971). Η Δ. Τσερκέζου έχει βραβευτεί πολλές φορές τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό ενώ τα αγάλματά της κοσμούν περιοχές σε όλη την Ελλάδα αλλά και τον υπόλοιπο κόσμο. Ένα από τα έργα της μάλιστα, βρίσκεται στο Λευκό Οίκο στην Ουάσιγκτον (πρόκειται για τη χάλκινη προτομή του προέδρου Κένεντι). 

Η πρώτη της συμμετοχή σε έκθεση ήταν το 1952, όπου συμμετείχε στη τέταρτη Πανελλήνια Έκθεση γλυπτικής που έλαβε χώρα στην Αθήνα. Ακολούθησαν δύο ατομικές εκθέσεις το 1953 στη Θεσσαλονίκη (στο Εμπορικό Επιμελητήριο και στα πλαίσια της 18ης Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης). Έκτοτε ανέπτυξε σημαντική καλλιτεχνική δραστηριότητα συμμετέχοντας σε πολλές εκθέσεις τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό ( Ιταλία, Γαλλία, Βέλγιο, Γερμανία, Καναδάς κλπ.). Σαράντα από τα αγάλματά της κοσμούν πλατείες και άλλα δημόσια μέρη σε Ελλάδα και Κύπρο (Αθήνα, Σύρος, Χίος κλπ.) καθώς επίσης και ιδιωτικές συλλογές στη Ζυρίχη, το Βατικανό και την Αμερική.

Τεχνοτροπία
-----------

Η Δ. Τσερκέζου ήταν επηρεασμένη από τον νεορεαλισμό και τα έργα της χαρακτηρίζονται από μια απλή όμως συνάμα δυναμική και εκφραστική κατασκευή. Αντλούσε την έμπνευσή της από την καθημερινότητα ενώ παράλληλα κατάφερνε να δώσει ζωή σε «σκληρά» υλικά όπως το μάρμαρο, ο μπρούτζος, το τσιμέντο κ.α.

Διακρίσεις
----------

Το έργο της έχει αναγνωριστεί διεθνώς και έχει τιμηθεί με αρκετές διακρίσεις. Ενδεικτικά αναφέρονται: 

* **Αργυρό μετάλλιο ( και δίπλωμα)** στη Διεθνή Έκθεση «Quadriennale d’Europa», Ρώμη 1966.
* **Αργυρό μετάλλιο (και δίπλωμα)** στη Διεθνή Έκθεση «Città del Sole», Ρώμη 1966.
* **Αργυρό μετάλλιο (και δίπλωμα)** στην Έκθεση «Biennale d’Arte Contemporanea», Ρώμη 1968.
* **Χρυσό μετάλλιο (και δίπλωμα)** από την Ακαδημία Tommazo Campanella, Ρώμη 1972.
* **Χρυσό μετάλλιο (και δίπλωμα)** «Burckhardt Campidoglio d’Oro» από την Ακαδημία Burckhardt, Ρώμη 1979.

Υπήρξε συνεργαζόμενο μέλος της «Société des Artistes Français» και μέλος της «Association des Artistes Indépendants» (Παρίσι, Γαλλία). Ακόμα, ήταν σύμβουλος στο Επιμελητήριο Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος, μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Γλυπτών, επίτιμο μέλος της Διεθνούς Ακαδημίας Tommazo Campanella (Ρώμη, Ιταλία), μέλος της Società per le belle arti ed esposizione permanente κλπ. Έφυγε από τη ζωή το 2007 στο σπίτι της στον Άλιμο.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *Artnet*. dimitra-tserkezou. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑
3. ↑
4. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Απριλίου 2015. Ανακτήθηκε στις 28 Φεβρουαρίου 2015.