recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Γάβρος (αποσαφήνιση).
Γάββρος
Ο **γάββρος** (αγγλ. *gabbro*) είναι βασικό πυριγενές πέτρωμα. Προέρχεται από την κρυστάλλωση βασαλτικού τύπου μάγματος σε υπόγειο περιβάλλον. Ως πλουτώνιο πέτρωμα είναι ολοκρυσταλλικό, δηλαδή εμφανίζει ευδιάκριτους κρυστάλλους των ορυκτολογικών συστατικών του. Εξωτερικά είναι συμπαγής με λευκούς και μαύρους γυαλιστερούς κόκκους, συνήθως ολιβίνη και πλαγιόκλαστα. Το αντίστοιχο ηφαιστειακό πέτρωμα του γάββρου ονομάζεται βασάλτης.

Ορυκτολογικά είναι από τα πετρώματα που δεν περιέχουν ελεύθερο χαλαζία. Αντίθετα, περιέχουν ολιβίνη (ολιβινικός γάββρος), πλαγιόκλαστα, πυροξένους και κεροστίλβη (κεροστιλβικοί γάββροι). Ορισμένες παραλλαγές περιέχουν και βιοτίτη. Ο γάββρος που περιέχει βασικά πλαγιόκλαστα και πυροξένους ονομάζεται νορίτης. Η πυκνότητά του κυμαίνεται από 3,1 έως 3,8 gr/cm3 και η σκληρότητά του από 6 έως 7.

Ο γάββρος είναι αρκετά ποικιλόμορφο πέτρωμα και συγγενεύει με τον διορίτη, το νορίτη και το δολερίτη. Μοιάζει εξωτερικά με τον γρανίτη, από τον οποίο, ωστόσο, διακρίνεται εύκολα λόγω του χρώματός του: Ο γάββρος είναι πρασινομέλας, τεφροπράσινος ή βαθέως ελαιοπράσινος. Χρησιμοποιείται σε διακοσμητικές κατασκευές (κτηρίων, αιθουσών κτλ), εφόσον δεν έχει εξαλλοιωθεί. Ο εξαλλοιωμένος γάββρος συνήθως περιέχει χλωρίτη.

Απαντά σε πολλά σημεία του πλανήτη, όπως στη Νορβηγία, τα Όρη Χαρτς της Κεντρικής Ευρώπης και την Κορσική, τη Γαλλία, το Πιεμόντε της Ιταλίας, τα Πυρηναία όρη, τον Μέλανα Δρυμό και Τυρόλο.

Στην Ελλάδα βρίσκεται κυρίως στη Θεσσαλία (περιοχή Καλαμπάκας), στη Χαλκιδική και στην Ξάνθη.

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Βασικό χαρακτηρίζεται ένα πυριγενές πέτρωμα όταν είναι σχετικά πτωχό σε διοξείδιο του πυριτίου SiO2

Πηγές
-----

* «Γάββρος». τμήμα μεταλλειολόγων Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (html) στις 17 Ιουνίου 2009. Ανακτήθηκε στις 27 Φεβρουαρίου 2010.
* Π. Δρανδάκη, *Μεγάλη Ελληνική εγκυκλοπαίδεια*, τ. Η΄, λήμμα «γάββρος»
Ο **Γιόχαν Μίκαελ Χαϊνέκιους** (*Johann Michael Heineccius*, 14 Δεκεμβρίου 1674 – 11 Σεπτεμβρίου 1722), γνωστός εξελληνισμένα ως **Ιωάννης Μιχαήλ Αϊνέκκιος** ήταν πολύ γνωστός στην εποχή του Γερμανός Προτεστάντης θεολόγος και ιεροκήρυκας.

Ο Γιόχαν Μίκαελ ήταν μεγαλύτερος αδελφός του δικαστή Γιόχαν Γκότλημπ Χαϊνέκιους, ο οποίος επίσης είχε σπουδάσει και θεολογία. Τα δύο αδέλφια γεννήθηκαν στο Άιζενμπεργκ της Θουριγγίας, κοντά στην Ιένα.

Ο Γιόχαν Μίκαελ Χαϊνέκιους έγινε πάστορας στον ναό της «Παναγίας της Αγοράς» (*Marktkirche Unser Lieben Frauen*, σήμερα γνωστή απλώς ως η Marktkirche) στο Χάλε, όπου είχε καθήκον να εποπτεύει τη μουσική και χορωδία του ναού, και να γράφει στίχους για εκκλησιαστικές καντάτες.

Ωστόσο επεκτάθηκε συστηματικά σε άλλες ασχολίες, για τις οποίες είναι πιο γνωστός: Μελέτησε ιδιαιτέρως την ελληνική ορθοδοξία της εποχής του και το 1711 κυκλοφόρησε σχετικό βιβλίο του υπό τον τίτλο *Πραγματική και αληθής περιγραφή της Παλαιάς και Νέας Ελληνικής Εκκλησίας, κατά την ιστορίαν της, την διδασκαλίαν της πίστεώς της και τα εκκλησιαστικά έθη*. Επιπλέον υπήρξε ο πρώτος άνθρωπος που προέβη σε συστηματική μελέτη των παλαιών σφραγίδων, τα αποτελέσματα της οποίας εξέθεσε στο έργο του *De veteribus Germanorum aliarumque nationum sigillis*, δηλαδή «Περί παλαιών σφραγίδων των Γερμανών και ετέρων εθνών» (Λειψία 1710 και με επιμέλεια το 1719).

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Άαρον Σβαρτς: (Αγγλικά, Ισπανικά, Γαλλικά, Γερμανικά, Τσεχικά, Κροατικά, Τελούγκου) *Open Library*. OL6392188A. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. 1 2  *International Music Score Library Project*. Category:Heineccius,\_Johann\_Michael. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
3. 1 2  *Autoritats UB*. a1222054.
4. 1 2  *Czech National Authority Database*. hka2018981505. Ανακτήθηκε στις 1  Μαρτίου 2022.
5. 1 2  *Czech National Authority Database*. hka2018981505. Ανακτήθηκε στις 18  Δεκεμβρίου 2022.
6. ↑  *Czech National Authority Database*. hka2018981505. Ανακτήθηκε στις 18  Απριλίου 2023.
7. ↑  *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χ. Πάτση», τόμ. 2, σελ. 797

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ο Αϊνέκκιος ως συνεργάτης του Μπαχ, στο *bach-cantatas.com*

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 54905987
* LCCN: nr2006032666
* ISNI: 0000 0000 8134 3312
* GND: 116659572
* NKC: hka2018981505

 |

 |
Συντεταγμένες: 34°15′S 59°28′W﻿ / ﻿34.250°S 59.467°W﻿ / -34.250; -59.467

Το **Σαν Αντόνιο ντε Αρέκο** (ισπανικά: *San Antonio de Areco*‎) είναι πόλη στο βόρειο τμήμα της επαρχίας Μπουένος Άιρες της Αργεντινής και διοικητική έδρα του *παρτίδο* (κομητεία) Σαν Αντόνιο ντε Αρέκο. Βρίσκεται στον ποταμό Αρέκο σε απόσταση 113 χιλιομέτρων από το Μπουένος Άιρες, την πρωτεύουσα της χώρας.

Το Σαν Αντόνιο ντε Αρέκο ιδρύθηκε το 1730, υπό την προστασία ενός παρεκκλησίου που άνοιξε ο Χοσέ Ρουίζ ντε Αρεγιάνο. Έχει ανακηρυχθεί πόλη ιστορικού εθνικού ενδιαφέροντος από την κυβέρνηση της Αργεντινής και αναγνωρίζεται ως η πατρίδα του Δον Σεγούνδο Σόμπρα, του αθάνατου χαρακτήρα του μυθιστορήματος που έγραψε ο Ρικάρδο Γκιράλδες. Στην πόλη βρίσκεται το Museo Gauchesco Ricardo Güiraldes. Κάθε χρόνο τον Νοέμβριο, η πόλη διοργανώνει τη γιορτή Día de la Tradición (Ημέρα της Παράδοσης) των γκάουτσο. Από το 2001, το Σαν Αντόνιο ντε Αρέκο είναι αδελφή πόλη του Λαρέντο του Τέξας στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Στην πόλη υπάρχει μικρό αεροδρόμιο (ICAO: **SAAA**).

Γεωγραφικά χαρακτηριστικά
-------------------------

**Πληθυσμός:** η πόλη έχει 19.768 κατοίκους (2010), έναντι 17.764 κατοίκων που είχαν καταγραφεί στην προηγούμενη απογραφή (2001).

Το Σαν Αντόνιο ντε Αρέκο βρίσκεται στη βορειοανατολική περιοχή της επαρχίας του Μπουένος Άιρες.

Το κλίμα είναι υγρό υποτροπικό.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.clarin.com/viajes/escapadas-busca-arte-plateros-san-antonio-areco-general-madariaga\_0\_gDKi84bwn.html.
2. ↑  «Historia de San Antonio de Areco: Historia de la ciudad y la zona». *Welcome Argentina* (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 4 Νοεμβρίου 2022.
3. ↑  «San Antonio de Areco Airport | SAAA | Pilot info». *Metar-Taf.com* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 4 Νοεμβρίου 2022.
4. ↑  «San Antonio de Areco (San Antonio de Areco, Buenos Aires, Argentina) - Population Statistics, Charts, Map, Location, Weather and Web Information». *citypopulation.de*. Ανακτήθηκε στις 4 Νοεμβρίου 2022.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 122895158
* LCCN: n98025247

 |

 |
Ο **Σεμπάδ Ζ΄**, αρμενικά: Սմբատ Է Բագրատունի‎ **Smbat VII Bagratuni**, (απεβ. στις 25 Απριλίου 775) από τον Οίκο των Βαγρατιδών ήταν Αρμένιος ευγενής.

Βιογραφία
---------

Αυτός και ο αδελφός του Βασάκ ήταν γιοι του Aσότ Γ΄ Βαγρατιδών. Υπηρέτησε ως προεδρεύων πρίγκιπας της Αρμενίας το 761-775, διαδραματίζοντας πρωταγωνιστικό ρόλο στην εξέγερση των Αρμενίων του 774-775 κατά του Χαλιφάτου των Αββασιδών. Σκοτώθηκε στη μάχη του Μπαγρεβάν.

Οικογένεια
----------

Ήταν ο πατέρας του Aσότ Δ΄ του *Κρεατοφάγου*, ο οποίος αποκατέστησε τις περιουσίες της οικογένειας στις αρχές του 9ου αι.

Παραπομπές σε πηγές
-------------------

1. 1 2 3 4  Κιρίλ Τουμάνοφ: «Les dynasties de la Caucasie chrétienne de l'Antiquité jusqu'au xixe siècle» (Γαλλικά) Ρώμη. 1990. σελ. 113.
2. 1 2  Charles Cawley: «Medieval Lands». (Αγγλικά) *Charles Cawley, "Medieval Lands", 2006-2020*. σελ. .
3. ↑  Κιρίλ Τουμάνοφ: «Les dynasties de la Caucasie chrétienne de l'Antiquité jusqu'au xixe siècle» (Γαλλικά) Ρώμη. 1990. σελ. 112-113.
Το **Σεμπαργάν** (παστού/περσικά (νταρί): شبرغان) είναι η πρωτεύουσα της περιφέρειας Τζοουζτζάν στο βόρειο Αφγανιστάν και έχει πληθυσμό περίπου 43.000 κατοίκων με βάση στοιχεία του 2012. 

Το Σεμπαργάν βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Ντάρια-γιε Σαφίντ, περίπου 130 χιλιόμετρα δυτικά του Μαζάρι Σαρίφ επί της κεντρικής κυκλικής εθνικής οδού Χεράτ-Κανταχάρ-Καμπούλ-Μαζάρι Σαρίφ-Σεμπαργάν-Μαϊμάνα-Χεράτ.

Ιστορικά στοιχεία
-----------------

Το Σεμπαργάν ήταν η πρωτεύουσα του ανεξάρτητου Ουζμπεκικού χανάτου, το οποίο προσαρτήθηκε στο Αφγανιστάν μετά τον Αγγλορωσικό πόλεμο μέσω συνοριακών συμφωνιών το 1873.

Εδώ πραγματοποιήθηκε η σφαγή του Νταστ-ι Λέιλι τον Δεκέμβριο του 2001 κατά τη διάρκεια της αμερικανικής εισβολής στο Αφγανιστάν, όταν αιχμάλωτοι Ταλιμπάν (από 250 έως 3.000 σύμφωνα με τις πηγές) σκοτώθηκαν σε φορτηγό ενώ μεταφερόταν από το Κουντούζ στο Σεμπαργάν από στρατεύματα των ΗΠΑ και της Βόρειας Συμμαχίας.

Το Σεμπαργάν είναι το προπύργιο του Ουζμπέκου πολέμαρχου Αμπντούλ Ρασίντ Ντοστούμ, ο οποίος μάχεται εναντίον του Τατζίκου εχθρού του Ατά Μοχαμάντ Νοόρ για τον έλεγχο του βόρειου Αφγανιστάν.

Οικονομία
---------

Γύρω από το Σεμπαργάν βρίσκεται γεωργική αρδεύσιμη γη.

Η εξερεύνηση των αποθεμάτων φυσικού αερίου του Αφγανιστάν ξεκίνησε το 1967 στην περιοχή Χοβάτζα Γκογεράκ 15 χιλιόμετρα ανατολικά του Σεμπαργάν με την υποστήριξη της Σοβιετικής Ένωσης. Τα αποθέματα υπολογίστηκαν περίπου σε 67 εκατομμύρια m³. Επίσης το 1967, οι Σοβιετικοί ολοκλήρωσαν την κατασκευή αγωγού μεταφοράς φυσικού αερίου μήκους 100 χιλιομέτρων ο οποίος συνέδεε το Σεμπαργάν με το Κελέφτ στη Σοβιετική Ένωση.

Το Σεμπαργάν είναι σημαντική τοποθεσία για τη ενεργειακή προμήθεια του Αφγανιστάν:

* Το πετρελαϊκό πεδίο Ζομράντ Σάι βρίσκεται πλησίον του Σεμπαργάν.
* Το διυλιστήριο του Σεμπαργάν επεξεργάζεται αργό πετρέλαιο για χρήση στην Καμπούλ, το Μαζάρι Σαρίφ και το Σεμπαργάν.
* Τα πεδία φυσικού αερίου Τζοργκαντούκ, Χοβάτζα Γκογκεράκ και Γιατιμτάκ βρίσκονται σε απόσταση μικρότερη των 30 χιλιομέτρων από το Σεμπαργάν.

Παραπομπές
----------

1. ↑   Το παρόν λήμμα ενσωματώνει κείμενο από έκδοση που είναι πλέον κοινό κτήμα: Chisholm, Hugh, επιμ.. (1911) «Shibarghan» *Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάννικα* (11η έκδοση) Cambridge University Press
2. ↑  «Opinion | The Truth About Dasht-i-Leili» (στα αγγλικά). *New York Times*. 13 Ιουλίου 2009.. Ανακτήθηκε στις 16 Νοεμβρίου 2018.
3. ↑  Partlow, Joshua (23 Απριλίου 2014). «He was America's man in Afghanistan. Then things went sour. Now Abdurrashid Dostum may be back». *Washington Post* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 16 Νοεμβρίου 2018.
4. ↑  *Afghanistan Country Study Guide Volume 1 Strategic Information and Developments*. Washington: Int'l Business Publications. 2013. σελ. 250. ISBN 9781438773728.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Sheberghan στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 146821468
* LCCN: n2010046655

 |

 |
Ο **Σερ Γουίλλιαμ Νέβιλ** (1338 - 19 Οκτωβρίου 1391), Κοντόσταυλος του *κάστρου του Νότιγχαμ* ήταν τέταρτος γιος του Ραλφ Νέβιλ, 2ου βαρόνου των Νέβιλ του Ρέμπι και της Αλίκης Αούντλει. Έγινε περίφημος Σταυροφόρος μαζί με τον Λολλαρδό αδελφό του Τζων Κλάνβοου με τον οποίο τάφηκε μαζί στο Τέμενος Αράπ στην Κωνσταντινούπολη. Στέφτηκε ιππότης από τον Ριχάρδο Β΄ της Αγγλίας και στην συνέχεια πήρε τον τίτλο του Κοντόσταυλου του κάστρου του Νότιγχαμ.

Ο θρύλος του Ρομπέν των Δασών
-----------------------------

Ο ιστορικός του Νότιγχαμ Τόνι Σκουφάμ-Μπίλτον συνδέει την πολύ στενή σχέση του Γουίλλιαμ Νέβιλ και του Τζων Κλάνβοου με τον θρύλο του Ρομπέν των Δασών. Οι δύο άντρες είχαν στενό δεσμό μεταξύ τους παρά το γεγονός ότι ο Γουίλλιαμ Νέβιλ είχε παντρευτεί δυο φορές σε πρώτο γάμο την Ελισάβετ Λε Γουάλει και σε δεύτερο γάμο την Αλίκη του Σαιν Φιλβέρτ. Ο Τζων Κλάνβοου ήταν ποιητής και έγραψε μια μπαλάντα προς τιμή του Ριχάρδου Β΄ όταν ο Άγγλος βασιλιάς επισκέφτηκε το *κάστρο του Νότιγχαμ*, το θέμα της μπαλάντας ήταν οι σχέσεις του με τον Τζων Κλάνβοου. Οι δυο άνδρες είχαν μεταξύ τους *"δεσμό αδελφοποίησης"* και ο Γουίλλιαμ Νέβιλ πέθανε στην Κωνσταντινούπολη δυο μέρες μετά τον Κλάνβοου.

Σε μια εισαγωγή σε Χρονικό του 14ου αιώνα από μοναχούς στο Αββαείο του Ουέστμινστερ καταγράφεται ότι ο Γουίλλιαμ Νέβιλ πέθανε από την λύπη του δυο μέρες μετά τον θάνατο του Κλάνβοου. Το Χρονικό γράφει : *"Στις 17 Οκτωβρίου σε ένα χωριό στην Ελλάδα κοντά στην Κωνσταντινούπολη ένας διακεκριμένος ιππότης ο Σερ Τζων Κλάνβοου πεθαίνει. Ο Σερ Γουίλλιαμ Νέβιλ που ήταν υπερβολικά συνδεδεμένος μαζί του στενοχωρήθηκε τόσο πολύ που αποφάσισε από τότε να μην ξαναφάει ποτέ, πέθανε σε δυο μέρες στο ίδιο χωριό, οι δυο άντρες προέρχονταν από μεγάλες αριστοκρατικές οικογένειες στην Αγγλία"*.
Το γλυπτό στον τάφο των δυο ανδρών απεικονίζει τον έναν άνδρα να φυλάει τον άλλον, το ανακάλυψαν στο Τέμενος του Αράπ και βρίσκεται σήμερα στο *Αρχαιολογικό Μουσείο της Κωνσταντινούπολης*.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Oxford Dictionary of National Biography» (Αγγλικά) Oxford University Press. Οξφόρδη. 2004.
2. ↑  p1414.htm#i14138. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
3. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
4. ↑  Bray, Alan (2006). The Friend. University of Chicago Press. Retrieved 6 October 2017.
5. ↑
6. ↑  Bray, Alan (2006). The Friend. University of Chicago Press. Retrieved 6 October 2017.
7. ↑

Πηγές
-----

* Bray, Alan (2006). The Friend

Εσωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ο Ρομπέν των Δασών
Ο **Σεμιόν Σταύρακοβ** (ρωσικά: *Семён Христофорович Ставраков*) (1763 – 1819), ήταν στρατηγός του Ρωσικού στρατού ελληνικής καταγωγής.

Βιογραφία
---------

Ο Σεμιόν Σταύρακοβ ήταν ευγενής Ελληνικής καταγωγής, Ορθόδοξος στο θρήσκευμα, γιος συνταξιούχου υπολοχαγού της επαρχίας Πολτάβα. Τον Οκτώβριο του 1783 εντάχθηκε στο σύνταγμα πεζικού του Κοζλόβσκ, τον Μάιο του 1789 μεταφέρθηκε με τον βαθμό του λοχία στο 6ο σύνταγμα γρεναδιέρων της Ταυρίδας.

Το 1790 και 1791 πολέμησε εναντίον των Τούρκων στην Κιλιά, Μπαμπαντάγκ και Ματσίν. Το 1794 πολέμησε στην Πολωνία με τον βαθμό του Σημαιοφόρου.Το Νοέμβριο μεταφέρθηκε στο επιτελείο του Σουβόροβ και μετά στο 11ο σύνταγμα γρεναδιέρων της Φαναγορείας. Για τη συμμετοχή στην Πολιορκία της Πράγας (1794) έλαβε τον βαθμό του υπολοχαγού. Τον Οκτώβριο του 1796 διορίστηκε «γραμματέας του γραφείου» στην έδρα του Σουβόροβ στο Τουλτσίν, απ’ όπου στις 17 Ιανουαρίου 1797 απολύθηκε από την υπηρεσία με τον βαθμό λοχαγού επιτελείου.

Τον Φεβρουάριο του 1799, αποδέχθηκε τον διορισμό του ως υπασπιστή του Σουβόροβ, συμμετείχε στην Ιταλική εκστρατεία του Σουβόροφ και ήταν παρών σε όλες τις μάχες της ιταλικής και ελβετικής εκστρατείας του Σουβόροβ, έλαβε τον βαθμό του ταγματάρχη και του απονεμήθηκε το παράσημο του Τάγματως της Αγίας Άννης. Το 1805 διορίζεται στο αρχηγείο του Κουτούζωφ, συμμετείχε στις μάχες του Κρεμς και του Άουστερλιτς, όπου τραυματίστηκε από σφαίρα στο δεξί του πόδι και έλαβε τον βαθμό του Αντισυνταγματάρχη. Το 1807 πολέμησε στην Μάχη του Άιλαου, Γκιουτσταντ και στην Μάχη της Χέλσμπεργ, για την οποία τιμήθηκε τον Μάιος του 1808 με το παράσημο του Τάγματος του Αγίου Γεωργίου

 

Στην μάχη της Φρίντλαντ τραυματίστηκε από σφαίρα στο δεξί χέρι, και του απονεμήθηκε το χρυσό σπαθί. Το 1808-1809 πολέμησε τους Σουηδούς, ο ίδιος διακρίθηκε στις μάχες της Κουορτάνε και Οροβάισε και στις 18 Οκτωβρίου 1808 προήχθη σε συνταγματάρχης .Το 1811 συμμετείχε στο ρωσο-τουρκικό πόλεμο με το αρχηγείο στρατού του Κουτούζωφ.

Τον Μάρτιο του 1812 διορίστηκε διοικητής της κεντρικής έδρας της 1ης Δυτικής στρατιάς , και έλαβε μέρος στις μάχες του Οστρόβνο, του Σμολένσκ, του Μποροντινό, του Ταρούτινο, του Μαλογιαροσλάβετς, της Βιάζμα,της Μπερεζινά και για την εξαιρετική υπηρεσία του τον Νοέμβριο του 1812 έλαβε τον βαθμό του Υποστράτηγου.

Το 1813, συμμετείχε στις μάχες της Λιότζεν , της Μπάουτζεν,της Δρέσδης,της Κούλμ και στην Λειψία Το 1814 – στην μάχη της Μπριέννε,μάχη της Λα Ροτίερε , Μάχη του Μπαρ-σουρ-ομπε,Μάχη της Αρσι-σουρ-ομπε και την κατάληψη του Παρισιού (1814). Τον Ιανουάριο του 1816 διορίζεται γενικός επιθεωρητής νοσοκομείων. Ήταν γνωστός στο στρατό λόγω της επιμέλειας του, της ειλικρίνεια του και της υψηλή αίσθηση του καθήκοντος. Πέθανε από ασθένεια, στην Αγία Πετρούπολη, και θάφτηκε στο Ορθόδοξο Νεκροταφείο Σμολένσκ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  [*νεκρός σύνδεσμος*]

Πηγές
-----

* Словарь русских генералов, участников боевых действий против армии Наполеона ||ссылка=
* Военная галерея Зимнего дворца||ссылка=
Η **Γέφυρα του Μπεσλέτι** (γεωργιανά: ბესლეთის ხიდი) επίσης γνωστή ως **Γέφυρα της Βασίλισσας Ταμάρ** (γεωργιανά: თამარის ხიდი) είναι μεσαιωνική τοξωτή πέτρινη γέφυρα κοντά στο Σουχούμι, στην αποσχιθείσα δημοκρατία της Αμπχαζίας στην βορειοδυτική Γεωργία.

Βρίσκεται 6 χιλιόμετρα από το κέντρο της πόλης και διασχίζει τον ποταμό Μπεσλέτκα. Χρονολογείται από τα τέλη του 12ου αιώνα. Το συνολικό μήκος της γέφυρας είναι 35 μέτρα (η ίδια η αψίδα φτάνει τα 13.3 μέτρα) και έχει ύψος οχτώ μέτρων. Αυτό το μονότοξο γεφύρι είναι ένα από τα πιο ενδεικτικά παραδείγματα της αρχιτεκτονικής επί της εποχής της βασίλισσας Ταμάρ της Γεωργίας (βασίλεψε το 1184-1213) η οποία, σύμφωνα με την παράδοση, ήταν και αυτή που διέταξε την κατασκευή της γέφυρας.

Μια σύγχρονη επιγραφή στο πρώιμο γεωργιανό αλφάβητο *ασομταβρούλι* γράφει: "*Χριστός ο Κύριος, δοξάστε μας με κάθε δυνατό τρόπο και στις δύο ζωές.*" Ένας χαραγμένος σταυρός και το ελληνικό Τ επιβιώνει στο κάτω μέρος του αριστερού πυλώνα της γέφυρας. Στην κεφαλή της γέφυρας υπήρχε μια στήλη με επιγραφές στα γεωργιανά, αλλά χάθηκε κατά τη διάρκεια του Πολέμου στην Αμπχαζία στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Στην περιοχή της γέφυρας βρίσκονται τα ερείπια πύργων που χρησιμοποιήθηκαν σε μεσαιωνικές μάχες, μια μαρτυρία για τη στρατηγική σημασία του τόπου.

Η γέφυρα του Μπεσλέτι έχει το καθεστώς του μνημείου εθνικής σημασίας.

Πηγές
-----

* (Γεωργιανά) Τσιτσισβίλι, Ι. Ουκλέμπα, Ν. "Μπεσλέτι", στην Γεωργιανή Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια, τ. 2, σσ. 341–2. Τιφλίδα, 1977.
* (Αγγλικά) Λίντια Ντουμπίνσκαγια (1985), *The Soviet Union: A Guide & Reference Book*, p. 283. Raduga Publishers.
* Πολιτιστική κληρονομιά στην Αμπχαζία, Τιφλίδα, 2015.
Η **Θεογνωσία "Ζήνα" Κάνθερ** ήταν Κυπρία φιλάνθρωπος κι ευεργέτης της Κύπρου με συμμετοχή στον απελευθερωτικό αγώνα από τους Βρετανούς. Είχε την Κυπριακή και Αμερικάνικη, λόγω του συζύγου της, υπηκοότητα, και κατείχε τον τίτλο ευγενείας της "πριγκίπισσας της Τύρας*.*

Γεννήθηκε το 1927 στην Τάλα της Επαρχίας Πάφου σε φτωχή οικογένεια και ήταν το 10ο και τελευταίο παιδί. Από μικρή εργάστηκε σαν οικιακή βοηθός και μετά από έναν αποτυχημένο αρραβώνα στα 18 της απέκτησε έναν γιο τον Σωκράτη. Αργότερα εργάστηκε σε καμπαρέ της Κύπρου όπου γνώρισε τον μετέπειτα σύζυγό της, βαθύπλουτο, Κρίστιαν Κάνθερ τον οποίο τον βοήθησε με το πρόβλημα αλκοολισμού που είχε αλλά και του συμπαραστάθηκε μετά από ένα τροχαίο ατύχημα. Παντρεύτηκαν το 1952 και απέκτησαν δύο παιδιά.

Διατηρούσε στενή φιλία με τον Γεώργιο Γρίβα και χρηματοδοτούσε το ίδρυμα του στην Αθήνα, αλλά αναφέρεται και η συμμετοχή της με χρήματα στην ΕΟΚΑ Β΄. Το 1978 συνελήφθη για την συμμετοχή της σε συνωμοσία, που έμεινε γνωστή ως η Γερμανική συνωμοσία, αλλά αφέθηκε ελεύθερη οχτώ ημέρες μετά. Το 1967 έπειτα από πνευματική υιοθεσία από τον Πρίγκιπα Παύλο Παλαιολόγο- Κριβέ απέκτησε τον τίτλο της Πριγκίπισσας ντε Τύρας.

Είχε μεγάλη φιλανθρωπική δράση, κατασκεύασε σχολεία, εκκλησίες, κατασκεύασε το Μουσείο του πλοιαρίου Άγιος Νικόλαος και διέσωσε το πλοιάριο Άγιος Νικόλαος, χρηματοδότησε πολλά ιδρύματα, χωριά, δήμους, και φτωχές οικογένειες. Ήταν ιδιοκτήτρια του σινεμά Ζήνα, απεβίωσε το 2012 στην Λευκωσία.

Έχει τιμηθεί με τα βραβεία *Σταυρός του Αποστόλου και Ευαγγελιστή Μάρκου* από το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας το 1964, με τον τίτλο του *Ιππότη του Αγίου Διονυσίου Ζακύνθου*,και τον τίτλο της *γενικής γραμματέας του Τάγματος του Αγίου Κωνσταντίνου*.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6 7  Ζήνα Κάνθερ: Από χορεύτρια στα μπαρ… Πριγκίπισσα της Κύπρου, ανακτήθηκε 5 Δεκεμβρίου 2019
2. 1 2 3  Η μοναδική πριγκίπισσα της Κύπρου και η θλιβερή ιστορία πίσω από τα βήματά της, ανακτήθηκε 5 Δεκεμβρίου 2019
Συντεταγμένες: 45°26′02″N 12°20′26″E﻿ / ﻿45.434°N 12.3406°E﻿ / 45.434; 12.3406
Η **Γέφυρα των στεναγμών** (στα Ιταλικά **Ponte dei Sospiri**) είναι μια ονομαστή γέφυρα στη Βενετία, μια μικρή γέφυρα σκεπαστή και κλειστή του "Ρίο ντι Παλάτσιο" που συνδέει το "Παλάτσο Ντουκάλε", δουκικό ανάκτορο, με τις φοβερές φυλακές της τότε Ενετίας.

Κτίστηκε τον 16ο αιώνα σύμφωνα με το σχέδιο του αρχιτέκτονα Αντονίνο Κοντίνο ως στεγασμένος διάδρομος με μάλλον μικρές πολεμίστρες αντί παραθύρων. Από αυτό το διάδρομο - γέφυρα οδηγούνταν οι φυλακισμένοι στο θρυλικό δωμάτιο του ανακτόρου "θάλαμο των τριών ιεροεξεταστών του κράτους" (Σαλέτα ντέι τρέ Ινκουϊζιτόρι ντέλο στάτο) όπου και διεξάγονταν «εν κρυπτώ» η δίκη, πριν της οποίας ή ακόμη και κατά τη διάρκειά της φέρονταν ο φυλακισμένος δια μυστικής σκάλας από τη Σαλέτα στο υπόγειο δωμάτιο των βασανιστηρίων στη "Κάμερα ντελ τορμέντο".

Κατά τη παράδοση το δράμα της μεταφοράς των φυλακισμένων προς τα μαρτύρια, χωρίς σχεδόν καμία ελπίδα επιστροφής «εν ζωή» μαρτυρούνταν από τους στεναγμούς και τα βογκητά που ακούγονταν από εκείνα τα παράθυρα - πολεμίστρες εξ ου και το όνομα της γέφυρας αυτής.

Γέφυρα των στεναγμών,λήψη από το εσωτερικό της.
Για τη γέφυρα των στεναγμών έχουν γραφτεί πλήθος αφηγήσεων με προεξέχουσα θέση το λαϊκό μυθιστόρημα του Μιχαήλ Ζεβακό, ενώ όλως περιέργως ο διάσημος μουσικοσυνθέτης Όφενμπαχ συνέθεσε το 1861 υπό τον αυτό (ίσως μακάβριο) τίτλο μια ξεκαρδιστική κατά τ' άλλα οπερέτα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  kids.britannica.com/students/article/Antonio-Contino/320247.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 296136467
* GND: 1032302747

 |

 |
Ο **Ιάκωβος Ζαρκάδης** (1927 - 2007) ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής του Πανιωνίου, στον οποίο αγωνίστηκε ως βασικός τις δεκαετίες 1940 και 1950. Ήταν επίσης αθλητής της επιτραπέζιας αντισφαίρισης, της πετοσφαίρισης και σκακιστής.

Βιογραφικές πληροφορίες
-----------------------

Ο Ιάκωβος Ζαρκάδης γεννήθηκε το 1927 και πρωτοέπαιξε μπάλα στην ομάδα Πράσινη Θύελλα Κουκακίου στις αρχές της δεκαετίας του '40. Παράλληλα, ανήκε στην ομάδα στίβου του Πανιωνίου. Το αγώνισμά του ήταν το άλμα τριπλούν. Το 1942 εντάχτηκε στην ποδοσφαιρική ομάδα του Πανιώνιου, στην οποία δυο χρόνια νωρίτερα είχε πάει και ο αδερφός του Νίκος μαζί με τους περισσότερους ποδοσφαιριστές της Θύελλας, η οποία ήταν υπό διάλυση.

Ο Νίκος Ζαρκάδης αγωνιζόταν στη θέση του αριστερού μπακ με το νούμερο 3. Αγωνίστηκε στον Πανιώνιο ως το 1955, πάντα ως βασικός στην αμυντική γραμμή. Ήταν μέλος της ομάδας που έφτασε στον τελικό του κυπέλλου Ελλάδος το 1952 και κατέκτησε το πρωτάθλημα Αθηνών το ίδιο έτος.

Ήταν σε όλη του τη ζωή κοντά στον Πανιώνιο, μέλος του Συνδέσμου Παλαιμάχων. Πέθανε το 2007.

Τρία αδέρφια ποδοσφαιριστές
---------------------------

Η οικογένεια του Ιάκωβου Ζαρκάδη ανέδειξε δυο ακόμα επιφανείς ποδοσφαιριστές, τους δύο μεγαλύτερους αδερφούς του: το Βασίλη, που έπαιξε σε Αθηναϊκό και Ολυμπιακό και το Νίκο που αγωνίστηκε στον Πανιώνιο.

παραπομπές
----------

1. ↑  Αθλητισμός, φύλλο 22 Δεκεμβρίου 1947, σελίδα 4, αφιέρωμα στους αδελφούς Ζαρκάδη

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Αλέξ. Παπαδόπουλου, "Νίκος Ζαρκάδης, μια ζωή στον Πανιώνιο", εφ. *Πανιώνιος Κόσμος* 9 (21/2/2009), σ. 14.
**Βουλευτικές εκλογές** διεξήχθησαν στο Ναουρού στις 9 Ιουλίου 2016. Στις 10 Ιουνίου 2016, το Κοινοβούλιο διαλύθηκε από τον πρόεδρο Μπάρον Γουάκα έπειτα από τη συμπλήρωση της τριετούς θητείας των μελών του. Ο πρόεδρός του, Λούντβιγκ Σκότι προκήρυξε εκλογές για τις 9 Ιουλίου, με την κατάθεση των υποψηφιοτήτων να γίνεται στο διάστημα 19 Ιουνίου με 25 Ιουνίου 2016. Στο Άιγουο οι εκλογές αναβλήθηκαν για τις 11 Ιουλίου.

Εκλογικό σύστημα
----------------

Τα 19 μέλη του κοινοβουλίου εκλέγονται σε 8 πολυεδρικές περιφέρειες με τη χρήση του συστήματος Ντάουντολ, που αποτελει έναν τύπο συστήματος ιεραρχίας στην ψηφοφορία. Αυτό σημαίνει ότι οι ψήφοι που καταμετρούνται ως κλάσμα του 1 θα διαιρούνται με τον αριθμό που δείχνει τη σειρά κατάταξης του υποψηφίου (π.χ. ένας υποψήφιος που ήρθε 2ος θα έχει 1/2). Οι υποψήφιοι με το μεγαλύτερο σύνολο εκλέγονται.

Αποτελέσματα
------------

Εξελέγησαν συνολικά 19 υποψήφιοι μη προσκείμενοι σε κόμματα. Έξι από αυτούς εισήλθαν για πρώτη φορά στο κοινοβούλιο.

Επακόλουθο
----------

Το νεοεκλεγέν κοινοβούλιο συνήλθε στις 13 Ιουλίου, με όλους τους νέους βουλευτές να συμμετέχουν στην προεδρική πλειοψηφία, επιτρέποντας στον Μπάρον Γουάκα να επανεκλεγεί πρόεδρος λαμβάνοντας 16 ψήφους έναντι 2 για τον υποψήφιο της αντιπολίτευσης, Ρίντελ Ακούα. Πρόεδρος του Κοινοβουλίου εξελέγη ο Σίριλ Μπούραμαν. Ο προκάτοχος του Μπούραμαν, Λούντβιγκ Σκότι, έχασε την έδρα του στην περιφέρεια Αναμπάρ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Speaker appoints 9 July for general elections». Κυβέρνηση του Ναουρού. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Ιουνίου 2016. Ανακτήθηκε στις 2 Ιουλίου 2016.
2. 1 2  rulers.org
3. ↑  «Electoral system». IPU.
4. ↑  «Returning Nauru Govt promises more stability». Radio New Zealand. 13 Ιουλίου 2016.
5. ↑  «NTV news report». NTV News. 13 Ιουλίου 2016.
Ο **βουλευτικός όρκος** ήταν όρκος ο οποίος διδόταν από τα νέα μέλη της Βουλής. Ο όρκος διδόταν αφότου τα νέα μέλη είχαν περάσει την διαδικασία δοκιμασίας τους από την απερχόμενη Βουλή. Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, ο συγκεκριμένος όρκος θεσμοθετήθηκε στην Αθήνα το 501-500 π.Χ. κατά την περίοδο στην διάρκεια της οποίας άρχοντας ήταν ο Ερμοκρέων.

Περιεχόμενο του όρκου
---------------------

Το περιεχόμενο του όρκου είναι δυνατό να ανευρεθεί μέσω της χρήσης αριθμού διαφορετικών πηγών. Ωστόσο, οι συγκεκριμένες πηγές καλύπτουν συνολικό χρονικό διάστημα διάρκειας διακοσίων ετών, ενώ θεωρείται απίθανο το περιεχόμενο του όρκου να παρέμεινε το ίδιο στην διάρκεια του συγκεκριμένου χρονικού διαστήματος. Σύμφωνα με τον Ξενοφώντα, τα μέλη ορκίζονταν "να αποφασίζουν σύμφωνα με τους νόμους." Ο Λυσίας αναφέρει πως ορκίζονταν "να αποφασίζουν ότι ήταν καλύτερο για τα συμφέροντα της πόλης," ενώ ο Δημοσθένης αναφέρει πως θα έκαναν "ότι ήταν καλύτερο για τα συμφέροντα του λαού."

Δείτε επίσης
------------

* Ηλιαστικός όρκος

Παραπομπές
----------

1. ↑  Boardman, John (1988). *The Cambridge Ancient History, Volume 4*. Cambridge University Press. ISBN 9780521228046.
2. ↑  Αριστοτέλης. *Αθηναίων Πολιτεία*. 22.2.
3. ↑  Sommerstein, Alan (2012). *Oath and State in Ancient Greece*. Walter de Gruyter. ISBN 9783110285383.
4. ↑  Ξενοφών. *Απομνημονεύματα*. 1.1.18.
5. ↑  Λυσίας. *Κατά Φίλωνος Δοκιμασίας*. 31.2.
6. ↑  Δημοσθένης. *Κατά Νεαίρας*. 59.4.
7. ↑  Blackwell, Christopher. «The Bouleutic Oath». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 25 Μαΐου 2013.
Το **Σαρ-ε Πολ** ή **Σαρί Πουλ** (περσικά: سر پل‎) είναι η πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας και περιφέρειας στο βόρειο Αφγανιστάν. Βρίσκεται σε απόσταση περίπου 160 χιλιομέτρων νοτιοδυτικά από το Μπαλχ. Η περιοχή ήταν αντικείμενο διαμάχης μεταξύ της Καμπούλ και της Μπουχάρα, αλλά τελικά αποδόθηκε στους Αφγανούς με τη Αγγλορωσική μεθοριακή σύμβαση του 1873.

Η καταγωγή του πληθυσμού της πόλης προέρχεται από τους Ουζμπέκους και τους Χάζαρους. Ο επίσημος πληθυσμός της πόλης το 2015 ήταν 51.075 κάτοικοι. Συνολικά υπήρχαν 5.675 κατοικίες και η έκταση της πόλης κάλυπτε επιφάνεια 2.990 εκταρίων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «The State of Afghan Cities Report - vol 2 2015». *unhabitat.org*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 31 Οκτωβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 16 Νοεμβρίου 2018.

Πηγές
-----

* Chisholm, Hugh, επιμ.. (1911) «Saripul» *Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάννικα* (11η έκδοση) Cambridge University Press
Το **Σιβαθήριο** είναι γένος προϊστορικών θηλαστικών της οικογένειας των Καμηλοπαρδαλίδων που εξαπλωνόταν από την Αφρική ως την Ινδική υποήπειρο. Το αφρικανικό είδος, *S. maurusium*, κάποτε τοποθετήθηκε στο γένος "*Libytherium"*. Πρέπει να εξαφανίστηκε πριν από 8.000 χρόνια, όπως δείχνουν κάποιες τοιχογραφίες στην Έρημο Σαχάρα.

Μορφολογία
----------

Κρανίο και πόδι του είδους *S. giganteum*
Το σιβαθήριο θυμίζει το σημερινό οκάπι, αλλά είναι μεγαλύτερο με πιο στιβαρό σώμα. Έχει ύψος 2,2 μέτρα στους ώμους και 3 μέτρα συνολικό ύψος, με μέγιστο βάρος 400-500 κιλά. Μια νέα εκτίμηση έχει καταλήξει στο κατ' εκτίμηση συμπέρασμα πως είχε μάζα σώματος εώς και 1.250 κιλά. Αυτό μάλλον κάνει το σιβαθήριο το μεγαλύτερο μηρυκαστικό στην ιστορία. Το σιβαθήριο είχε επίσης δύο ζευγάρια κέρατα στο κεφάλι: το ένα ζευγάρι κέρατα βρισκόταν στο πίσω μέρος του κεφαλιού του και ήταν μεγάλα και διακλαδομένα. Το άλλο ζευγάρι ήταν πάνω από τα μάτια και τα κέρατα αυτά ήταν πολύ μικρότερα, σαν εξογκώματα.

Παραπομπές
----------


1. ↑  «http://www.geocities.ws/rsn\_biodata/Data/Sivatherium\_giganteum.html».  Εξωτερικός σύνδεσμος στο `|title=` (βοήθεια)
2. ↑  «The extinct, giant giraffid Sivatherium giganteum: skeletal reconstruction and body mass estimation».
Η **Σεμιχά Ριζάογλου** (γεν. 1987 στην Ξάνθη) είναι Ελληνίδα αθλήτρια παραολυμπιακής κολύμβησης. Αγωνίζεται στα 500μ και 100μ ελεύθερου κατηγορίας S3 και στα 50μ ύπτιο κατηγορίας S4, ατόμων με τετραπληγία. Έχει κατακτήσει χάλκινα μετάλλια σε ευρωπαϊκά πρωταθλήματα και μετέχει στους παραολυμπιακούς αγώνες 2012. Το 2009 τιμήθηκε με το Βραβείο ΠΣΑΤ καλύτερης Ελληνίδας αθλήτριας με αναπηρία.

Βιογραφικό
----------

Η Σεμιχά Ριζάογλου γεννήθηκε στις 8 Ιανουαρίου 1987 στην Ξάνθη και ανήκει στην μουσουλμανική μειονότητα Ελλάδος. Από τη βρεφική ηλικία μετακόμισε με τους γονείς της στον Άγιο Στέφανο Αττικής για βιοποριστικούς λόγους. 

Στα 16 της χρόνια έμεινε ανάπηρη στα κάτω άκρα έπειτα από δυστύχημα με μοτοσυκλέτα. Αρχισε να παίζει μπάσκετ με καρεκλάκι και ο φυσικοθεραπευτής της την γνώρισε με τον "Πανελλήνιο Αθλητικό Σύλλογο Κινητικά Αναπήρων" στο Μαρούσι. Μέσα από το μπάσκετ γνώρισε την Μαρία Μπαξεβάνη, την σημερινή προπονήτριά της και της μίλησε για την Κομοτηνή και την κολύμβηση.

Άρχισε να προπονείται εντατικά και το 2009 κατάφερε να κατακτήσει τρία χάλκινα μετάλλια στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα. Ο Πανελλήνιος Σύνδεσμος Αθλητικού Τύπου την ανέδειξε αθλήτρια της χρονιάς 2009 για τις επιτυχίες της με ρεκόρ 1.418 ψήφων.

Το 2012 μετέχει στους παραολυμπιακούς του Λονδίνου σε τρία αγωνίσματα. Τερμάτισε 5η στα 100μ ελεύθερο S3 και 11η στα 50μ ύπτιο S4, ενώ μετέχει και στα 100μ ελεύθερο. 

Ανήκει στον σύλλογο "Ηρόδικος Κομοτηνής" και προπονείται με την Μαρία Μπαξεβάνη.

Εκτός αθλητισμού
----------------

Είναι παντρεμένη και είναι φοιτήτρια στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης. Της αρέσουν η μουσική και η ζωγραφική.

Τίτλοι-Διακρίσεις
-----------------

* Παραολυμπιακοί Αγώνες
	+ 2012: 50μ ελεύθερο S3: ημιτελικός
	+ 2012: 100μ ελεύθερο S3: 5η
	+ 2012: 50μ ύπτιο S4: 11η
* Πανευρωπαϊκά Πρωταθλήματα
	+ 2009: 50μ ελεύθερο: 3η θέση
	+ 2009: 100μ ελεύθερο: 3η θέση
	+ 2009: 50μ ύπτιο: 3η θέση
* Αθλητικά Βραβεία ΠΣΑΤ
	+ 2009: **Καλύτερη Ελληνίδα αθλήτρια με αναπηρία**.

Πηγές
-----

* Σεμιχά Ριζάογλου, Παράλυτη στα 16, Αθλήτρια της χρονιάς στα 23.
* Semicha Rizaoglou, London 2012, Paralympics.
* ΣΕΜΙΧΑ ΡΙΖΑΟΓΛΟΥ: "Η ζωή µού αρέσει γιατί αγαπώ αυτό που κάνω".[*νεκρός σύνδεσμος*]
Ο **Ηλίας Κουσκουβέλης** (Νέα Φώκαια Χαλκιδικής, 1961 - Θεσσαλονίκη, 3 Απριλίου 2022) ήταν Έλληνας καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας. 

Το ερευνητικό και συγγραφικό του έργο επικεντρώθηκε στη Θεωρία Διεθνών Σχέσεων, τη Διαχείριση Κρίσεων και τις Διαπραγματεύσεις, την Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση την Στρατηγική, τον τομέα της Πυρηνικής Στρατηγικής και της Θεωρίας της Αποτροπής. Ασχολήθηκε με ζητήματα τόσο της Ελληνικής, όσο και της Κυπριακής Εξωτερικής πολιτικής και συνέγραψε και επιμελήθηκε βιβλία στα ελληνικά και τα αγγλικά, ενώ δημοσίευσε σε έγκριτα ελληνικά και διεθνή επιστημονικά περιοδικά για θέματα που άπτονται των ερευνητικών του ενδιαφερόντων. 

Διετέλεσε Αντιπρύτανης Ακαδημαϊκών Υποθέσεων (2004-2006) και Πρύτανης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας (2006-2010) και Κοσμήτορας της Σχολής Κοινωνικών, Ανθρωπιστικών Επιστημών και Τεχνών στο ίδιο Πανεπιστήμιο. Επίσης διηύθυνε το Εργαστήριο για τη Μελέτη και την Έρευνα των Διεθνών Σχέσεων και της Ευρωπαϊκής Ολοκλήρωσης στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας.

Εργάστηκε ως ερευνητής στο Πανεπιστήμιο Washington, Seattle, ΗΠΑ, για το Κέντρο Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας και Αέρα στο Πανεπιστήμιο της Nantes, Γαλλία, για το Νομικό Τμήμα Διαστημικών Υποθέσεων και το Τμήμα Πολιτικών Υποθέσεων Συμβουλίου Ασφαλείας στον ΟΗΕ, στο Υπουργείο Προεδρίας από το 1992-1994 και ως εμπειρογνώμων με τη 12η Διεύθυνση Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στην Ελλάδα το 1992.

Εκτός της ακαδημαϊκής του δραστηριότητας συμμετείχε ως εκπρόσωπος της Ελλάδας στην Επιτροπή Διεθνών Σχέσεων του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος, διετέλεσε μέλος του Επιστημονικού Συμβουλίου της Διπλωματικής Ακαδημίας του Υπουργείου Εξωτερικών, εξωκοινοβουλευτικό μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Εξωτερικής Πολιτικής, και μέλος του Επιστημονικού Συμβουλίου του Ινστιτούτου Αμυντικών Αναλύσεων.

Το 2011 τιμήθηκε για την προσφορά του από τη Γαλλική Δημοκρατία με το παράσημο του Ακαδημαϊκού Φοίνικα.

Απεβίωσε στις 3 Απριλίου 2022 σε ηλικία 61 ετών

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ηλίας Κουσκουβέλης Αρχειοθετήθηκε 2015-02-24 στο Wayback Machine. στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας

Παραπομπές
----------

1. ↑  armyvoice.gr/2022/04/pethane-o-kathigitis-ilias-koyskoyvelis/.
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 5  Απριλίου 2022.
3. ↑  Newsroom, FoititikaNea. «Απεβίωσε ο πρώην Πρύτανης του ΠΑΜΑΚ Ηλίας Κουσκουβέλης». *www.foititikanea.gr*. Ανακτήθηκε στις 5 Απριλίου 2022.
Στήν Ιερά Οδό των Δελφών, μπροστά στην Άλω ανακαλύφθηκε το 1939 αποθέτης με πλήθος αναθημάτων. Μεταξύ αυτών βρισκόταν και ένα ζεύγος αθλητών από χαλκό.

Περιγραφή
---------

Σε χωριστές προθήκες στο μέσον της αίθουσας 9 του Αρχαιολογικού Μουσείου Δελφών εκτίθενται τρία χάλκινα αγαλματίδια. Πρόκειται για ένα κορινθιακό ειδώλιο άνδρα, ο οποίος φορά ιμάτιο και παίζει δίαυλο συγκρατημένο στο στόμα με φορβάδα και δυο αττικά αγαλματίδια γυμνών αθλητών. Ο ένας αθλητής κρατά αλτήρα και στλεγγίδα ή στεφάνι. Και τα τρία αγαλματίδια χρονολογούνται στο διάστημα 460-450 π.Χ. και αποτελούν σαφή ένδειξη για την τέλεση των Πυθίων, που ήταν τόσο αθλητικοί όσο και μουσικοί αγώνες.

Βιβλιογραφία
------------

* Κολώνια,Ρ. *Το Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών*, Αθήνα 2006
* Rolley, C. *Les statuettes de bronze, Fouilles de Delphes 5.1,* Paris 1969
Ο **Γάιος Σαλόνι(ν)ος Ματίδιος Πατρουίνος**, λατιν.: Gaius Saloni(n)us Matidius Patruinus (απεβ. 78) ήταν Ρωμαίος συγκλητικός, που έζησε στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία κατά τον 1ο αι. κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Βεσπασιανού (π. 69-79).

Βιογραφία
---------

Ο Γ. Σ. Μ. Πατρουίνος προερχόταν από μία πλούσια οικογένεια από τη Vicetia (σύγχρονη Βιτσέντσα, βόρεια Ιταλία). Γύρω στο 63 νυμφεύτηκε την ευγενή Ρωμαία Ουλπία Μαρκιανή, τη μεγαλύτερη αδελφή του Tραϊανού μετέπειτα Αυτοκράτορα. Στις 4 Ιουλίου 68, η Ου. Mαρκιανή γέννησε το μοναδικό τους παιδί, τη Σαλονία Ματιδία.

Υπηρέτησε ως έπαρχος (praetor) και, μέσω αυτής της θέσης, έγινε συγκλητικός. Το 70/71 ο Πατρουίνος υπηρέτησε πιθανώς ως κυβερνήτης της Άνω Γερμανίας. Πριν αποβιώσει το 78 στη Ρώμη, ο Πατρουίνος ήταν ιερέας και υπηρέτησε ως μέλος των Αδελφών των Αγρών (Arval Brethren). Μετά από το τέλος του, η Μαρκιανή και η Σ. Ματιδία πήγαν να ζήσουν με τον Tραϊανό και τη σύζυγό του Πομπηία Πλωτίνα.

Η κόρη του Ματιδία έκανε τρεις γάμους και από τον καθένα απέκτησε μία κόρη: τη Βιβία Σαβίνα, σύζυγο του Αδριανού, τη Μινδία Ματιδία τη Νεότερη και τη Ρουπιλία Φαυστίνα.

Το ιταλικό χωριό Matigge (αρχαία Matidiae) πήρε το όνομά του από τη δεύτερη εγγονή του Mινδία Ματιδία τη Νεότερη. Ο Mάρκος Αυρήλιος ήταν εγγονός της Ρουπιλίας.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε περί το 63 την Ουλπία Μαρκιανή, κόρη του Μάρκου Ουλπίου Τραιανού του Πρεσβύτερου και είχε τέκνο:

* Σαλονία Ματιδία 68-119, παντρεύτηκε πρώτα τον Λεύκιο Βίβιο Σαβίνο ανθύπατο, μετά τον Λεύκιο Μίνδιο ευγενή και έπειτα τον Λεύκιο Σκριβώνιο Λίβο Ρουπίλιο Φρούγι Βώνο, αντικαταστάτη ύπατο.
	+ Βιβία Σαβίνα 83-136/137, παντρεύτηκε τον Αδριανό Ρωμαίο Αυτοκράτορα.
	+ Μινδία Ματιδία η Νεότερη 85-μετά το 161.
	+ Ρουπιλία Φαυστίνα π.87-πριν το 138, παντρεύτηκε τον Μάρκο Άννιο Βήρο ύπατο και έπαρχο της πόλης.
		- Αννία Φαυστίνα η Νεότερη 130-175, παντρεύτηκε τον Αντωνίνο Πίο Ρωμαίο Αυτοκράτορα.
		- Μάρκος Άννιος Βήρος απεβ. 124, πραίτωρ.
			* Μάρκος Αυρήλιος 121-180, Ρωμαίος Αυτοκράτορας.
				+ Μάρκος Αυρήλιος Κόμμοδος 161-192, Ρωμαίος Αυτοκράτορας.

Πηγές
-----

* «Ulpia Marciana». *livius.org*. Ανακτήθηκε στις 27 Απριλίου 2020.
* Bennett, Julian (1997). *Trajan: Optimus Princeps: A Life and Times*. London: Routledge. ISBN 978-0-415-16524-2.
* Jones, Brian W. (1992). *The Emperor Domitian*. London: Routledge. ISBN 978-0-415-04229-1.
Ο **Γήταυρος** στην ελληνική μυθολογία ήταν ένα τέρας με ακαθόριστη μορφή που, κατά τη λαϊκή παράδοση, εμφανιζόταν κοντά σε έλη, λίμνες ή στους βυθούς των ποταμών και έβγαζε τρομακτικούς μυκηθμούς, που κατ' άλλους έμοιαζαν με αυτούς του ταύρου και κατ' άλλους με φοβερά ανθρώπινα μουγκρητά. Παραπέρα, όταν ακούγονταν οι μυκηθμοί αυτοί συνδυάστηκαν με μελλοντικές συμφορές. Ο Αριστοτέλης (*Προβλ.* κε΄ 2 937, β΄ 38) αποδίδει τους ήχους αυτούς στη ροή του αέρα όταν εξέρχεται από στενό σε ευρύτερο χώρο. Πιθανότερη εξήγηση όμως είναι ίσως οι ήχοι που παράγει το πουλί *βούταυρος ο αστεροσκόπος*, γνωστότερο ως «νυχτοκόρακας», οι οποίοι μοιάζουν με μουγκανητά βοδιών. Ο νυχτοκόρακας, πράγματι, ζει στα έλη και στους καλαμιώνες και στον Μεσαίωνα ονομάσθηκε ο ίδιος «γήταυρος». Η πρώτη δοξασία των αρχαίων, πριν δηλαδή γίνει λόγος για τέρας, ήταν ότι οι μυκηθμοί προέρχονταν από τους ιερούς ταύρους των θεών.

Παράδοση αναφέρει ότι όταν όλη η Θεσσαλία ήταν μια τεράστια λίμνη, ο Γήταυρος χώρισε με την ουρά του τον Όλυμπο από τον Κίσσαβο, που ήταν μέχρι τότε ενωμένοι. Με αυτό τον τρόπο, τη διάνοιξη δηλαδή του ρήγματος που σήμερα είναι γνωστό ως η Κοιλάδα των Τεμπών, το νερό που σκέπαζε τον θεσσαλικό κάμπο διέφυγε στη θάλασσα.

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 268
Ο **Ηλίας Λάππας** (20 Ιουλίου 1979, Αθήνα) είναι Έλληνας πετοσφαιριστής που αγωνίζεται στο Πρωτάθλημα Ελλάάδας στη θέση του ακραίου.

Καριέρα
-------

Ο Ηλίας Λάππας ξεκίνησε από πολύ μικρός την πετοσφαίριση από τις ακαδημίες του Π.Α.Ο. Κουκακίου το 1991, όπου παρέμεινε μέχρι το 1997. Το καλοκαίρι του 1997 μεταπήδησε στον Πανελλήνιο, στον οποίο παρέμεινε μέχρι το 2001. Την περίοδο 2001-2002 αγωνίστηκε για την Α.Ε.Κ. ενώ τα δύο επόμενα χρόνια αγωνίστηκε στη Θεσσαλονίκη, αρχικά με τη φανέλα του Άρη (2002-2003) και στη συνέχεια με τα χρώματα του Π.Α.Ο.Κ. (2003-2004).

Από το καλοκαίρι του 2004 μέχρι και το 2011, αγωνίστηκε με τα χρώματα του Παναθηναϊκού σε Ελλάδα και Ευρώπη. Με τους πράσινους κατέκτησε ένα πρωτάθλημα (2006), τρία κύπελλα (2007, 2008 και 2010) και δύο σούπερ καπ (2005 και 2007). Το καλοκαίρι του 2011 μεταγράφηκε στον Φοίνικα Σύρου, ομάδα. Με την ομάδα της Σύρου κατέκτησε ένα λιγκ καπ, ενώ ήταν και φιναλιστ σε δύο τελικούς πρωταθλήματος (2012 και 2016). Τον Σεπτέμβριο του 2016 ανακοινώθηκε από τον Α.Ο.Π. Κηφισιάς.

Διεθνείς συμμετοχές
-------------------

Ο Ηλίας Λάππας έχει πραγματοποιήσει με την εθνική ομάδα πετοσφαίρισης πάνω από 190 συμμετοχές.

Τίτλοι και Διακρίσεις
---------------------

* **1 Πρωτάθλημα Ελλάδας:**
	+ 2006
* **3 Κύπελλα Ελλάδας:**
	+ 2007, 2008, 2010
* **1 Λιγκ Καπ Ελλάδας:**
	+ 2012
* **1 Σούπερ Καπ Ελλάδας:**
	+ 2006

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Καπετάνιος στο Πειρατικό» ο Λάππας www.volleyplanet.gr
2. ↑  Ο Λάππας σον ΑΟΠ Κηφισιάς www.greekvolley.gr

Εξωτερικοί σύνδεσμοι - Πηγές
----------------------------

* Ηλίας Λάππας - Ατομκά στοιχεία - Ομάδες καριέρας Αρχειοθετήθηκε 2020-09-29 στο Wayback Machine. www.greekvolley.gr
Ομάδα Ζεϊμπέκων
Δύο Ζεϊμπέκοι με την παραδοσιακή φορεσιά τους (1873)
Οι **Ζεϊμπέκοι** ή **Ζεϊμπέκηδες** ήταν μουσουλμανικοι πληθυσμοί, οποίοι ζούσαν σε ένοπλες παράνομες ομάδες στα βουνά της δυτικής Ανατολίας από τα τέλη του 17ου αιώνα μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα..

Οι Ζεϊμπέκοι ήταν, τον καιρό που δρούσαν, λαϊκοί ήρωες και προστάτες του ανυπεράσπιστου λαού από τους τσιφλικάδες, τους ληστές των βουνών και τους φοροεισπράκτορες. Ο ηγέτης μια ομάδας Ζεϊμπέκων ονομαζόταν *Εφές,* ενώ οι στρατιώτες ονομάζονταν ή Ζεϊμπέκοι ή Κιζάν. Ο όρος Κιζάν χρησιμοποιούνταν περισσότερο για τους νέους και άπειρους. Το κύριο όπλο τους ήταν το γιαταγάνι, αλλά χρησιμοποιούσαν επίσης και πυροβόλα όπλα. Εντός της ομάδας ίσχυε μια μορφή πρωτόγονης άμεσης δημοκρατίας, όπου οι αποφάσεις λαμβάνονταν από όλους αλλά στη συνέχεια ο Εφές είχε την αδιαμφισβήτητη αρχηγία. Επίσης, οι Ζεϊμπέκοι είχαν διάφορα τελετουργικά, όπως αυτό της προαγωγής του Κιζάν σε Ζεϊμπέκου, τα οποία είχαν καταβολές από μεσαιωνικά τουρκικά φύλα, όπως τους Αχίς.

Οι Ζεϊμπέκοι αντιστάθηκαν σθεναρά στην προέλαση των Ελληνικών στρατευμάτων κατά τη Μικρασιατική εκστρατεία και πολλοί από αυτούς εντάχθηκαν στον Τουρκικό Απελευθερωτικό Στρατό. Μετά την ανακατάληψη της Μικράς Ασίας, οι Ζεϊμπέκοι και ιδιαίτερα οι Εφέδες ανταμείφθηκαν πλουσιοπάροχα και έλαβαν υψηλόβαθμα αξιώματα στον στρατό, καθώς και συντάξεις. Τα επόμενα χρόνια εγκαταστάθηκαν σε πόλεις της δυτικής Μικράς Ασίας και ενσωματώθηκαν πλήρως.

Οι Ζεϊμπέκοι έχουν υψηλή θέση τόσο στην ελληνική όσο και στην τουρκική λαογραφία. Μάλιστα, ο χορός τους, "Ζεϊμπέκικος", στον οποίον παρίσταναν τα γεράκια, επιβιώνει μέχρι τις μέρες μας. Η ελληνική μορφή του χορού μεταφέρθηκε από Έλληνες από την Σμύρνη στην Ελλάδα, όπου αποκαλούνταν «Τούρκικος», αλλά αυτό το όνομα δεν χρησιμοποιείται πλέον.

Παραπομπές
----------

1. ↑  BiblioNet.gr, Θωμάς Κοροβίνης, Οι Ζεϊμπέκοι της Μικράς Ασίας, 2005
2. ↑  Baud-Bovy 1984, σ. 46-47.
3. ↑  Δραγούμης 1984, σ. 58
4. ↑  Sina Aksin (1 Φεβρουαρίου 2007). *Turkey, from Empire to Revolutionary Republic: The Emergence of the Turkish Nation from 1789 to Present*. NYU Press. σελίδες 126–. ISBN 978-0-8147-0722-7.
5. ↑  Jeremy Seal (5 Ιουλίου 2012). *Meander: East to West along a Turkish River*. Random House. σελίδες 289–. ISBN 978-1-4481-3922-4.
6. ↑  «Zeybek, The - Routledge Encyclopedia of Modernism».
7. ↑  Petrides, Theodore· Petrides, Elfleida (1961). *Folk Dances of the Greeks: Origins and Instructions*. Exposition Press. σελίδες 65–78. ISBN 978-0-682-47642-3.
8. ↑  Ataman, Sadi Yaver (1970). «Zeybeklerin Soyu ve Zeybek Kıyafetleri». *Musıki Mecmuası* **23** (259): 6.
Ο **Ηλίας Κανέλλης** (*γενν.* 1960) είναι Έλληνας δημοσιογράφος, κριτικός κινηματογράφου και συγγραφέας.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην Καλαμάτα στις 3 Οκτωβρίου 1960.

Σταδιοδρομία
------------

Έχει εργαστεί στο χώρο της δημοσιογραφίας, του κινηματογράφου και της κριτικής. Εργάστηκε σε διάφορα ΜΜΕ σε όλες σχεδόν τις ειδικότητες, όπως λ.χ. επιμελητής ύλης, ρεπόρτερ, κριτικός τέχνης, πολιτικός αναλυτής, αρθρογράφος, αρχισυντάκτης, και διευθυντής σύνταξης.

Επί σειρά ετών υπήρξε κριτικός κινηματογράφου στο περιοδικό "Αντί". Επίσης διατήρησε καθημερινή εκπομπή στον ραδιοφωνικό σταθμό Αθήνα 9,84, μαζί με τον δημοσιογράφο Στέφανο Κασιμάτη.

Το καλοκαίρι του 2007 εξέδωσε την εφημερίδα "εφ" του Ελληνικού Φεστιβάλ. Μαζί με τον Μανώλη Βασιλάκη, εξέδωσαν το 2009 την επιθεώρηση βιβλίου "The Athens Review of Books". Έχει γράψει το βιβλίο "Εθνοχουλιγκανισμός: εκφράσεις της νεοελληνικής ιδεολογίας στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2004 της Αθήνας", και έχει επιμεληθεί τις κινηματογραφικές μονογραφίες "Σταύρος Τορνές" (με τον Σταύρο Καπλανίδη και, για την ιταλική έκδοση, με την επιπλέον συνεργασία με τον Sergio Grmek Germani), "Κώστας Γαβράς", "Σταύρος Τσιώλης".

Τα τελευταία χρόνια εργάζεται στην εφημερίδα "Τα Νέα". Σήμερα εκδίδει και διευθύνει τη μηνιαία επιθεώρηση του βιβλίου *"The Books" Journal*..

Προσωπικά στοιχεία
------------------

Ζει μόνιμα στην Αθήνα.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑
4. ↑
5. ↑
6. ↑
7. ↑
8. ↑
9. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Οκτωβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 13 Φεβρουαρίου 2021.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 17471709
* **ΕΒΕ**: 136126
* **BiblioNet**: **39919**
* ISNI: 0000 0000 0925 5166
* GND: 1123047014
* SUDOC: 085199745
* BNF: cb145942150 (data)

 |

 |
Αγροί στην Σεμπέριγια
Η **Σεμπέριγια**(Σερβικά Κυριλλικά: Семберија, προφέρεται [sɛ̌mbɛːrija]) είναι μια γεωγραφική περιοχή στην βορειοανατολική Βοσνία-Ερζεγοβίνη. Η κύρια πόλη της περιοχής είναι η Μπιέλινα. Η Σεμπέριγια βρίσκεται μεταξύ του ποταμού Δρίνου και Σάβα. Το μεγαλύτερο μέρος της περιοχής βρίσκεται εντός των ορίων της Σερβικής Δημοκρατίας, ενώ ένα μικρό μέρος βρίσκεται στην Ομοσπονδίας Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Η Σεμπέριγια έχει πολύ πλούσια ιστορία. Αναφέρθηκε για πρώτη φορά το 1533. Το όνομα Σεμπέριγια είναι ουγγρικής προέλευσης. Σήμερα, περίπου 200.000 άνθρωποι κατοικούν στην περιοχή της Σεμπέριγια, κυρίως στους δήμους της Μπιέλινα, του Ούγκλιεβικ και του Λόπαρε.

Δήμοι
-----

Ακολουθεί ένας κατάλογος των δήμων στην περιοχή της Σεμπέριγια:

* Μπιέλινα (με πληθυσμό 114.663 κατοίκων)
* Ούγκλιεβικ (με πληθυσμό 16.538 κατοίκων)
* Λόπαρε (με πληθυσμό 16.568 κατοίκων)

Πολιτισμός
----------

### Μοναστήρι Τάβνα

Το Μοναστήρι Τάβνα βρίσκεται στο νότιο τμήμα του δήμου Μπιέλινα. Η ημερομηνία ίδρυσης είναι κρυμμένη στα βάθη του μακρινού παρελθόντος. Τα χρονικά των μοναστήριων Τρόνοσα και Πετς αναφέρουν ότι χτίστηκε από τον Βλαδισλάβο και τον Ούροσιτς, που ήταν γιοι του Ντραγκουτίν. Ο Στέφαν Ντραγκουτίν ήταν Βασιλιάς της Σερβίας από το 1276 έως το 1282 και Βασιλιάς του Σρεμ από το 1282 έως το 1316. Η σημερινή εκκλησία του Μοναστηρίου Τάβνα χτίστηκε στην ίδια τοποθεσία με την αρχική. Το Μοναστήρι Τάβνα είναι παλαιότερο από άλλα μοναστήρια στην περιοχή, όπως το Όζρενα, το Λίπλια, το Βόζουτσε και το Γκοστόβιτσα. Αν και καταστράφηκε στα πρώτα χρόνια της τουρκοκρατίας, αποκαταστάθηκε από το λαό. Επίσης, το μοναστήρι βομβαρδίστηκε στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο από τους Ουστάσι. Στην ταφόπλακα του Ζντράβκο Γιοβάτσνοβιτς, ο οποίος σκοτώθηκε το 1943, αναγράφεται ότι σκοτώθηκε από την Μπλε Διοίκηση των Ουστάσι, ενώ προστάτευε και αμυνόταν το μοναστήρι. Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, το μοναστήρι Τάβνα ανακατασκευάστηκε. Επίσης, στις αρχές της δεκαετίας του 1990, αποτέλεσε Σερβική Αυτόνομη Περιφέρεια εντός της Ομοσπονδιακής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας.

Δείτε επίσης
------------

* Σερβική Αυτόνομη Περιφέρεια της Σεμπέριγια

Γκαλερί
-------

* Εκκλησία στο ΛόπαρεΕκκλησία στο Λόπαρε
* Λύκειο στο ΟύγκλιεβικΛύκειο στο Ούγκλιεβικ
* Η Εκκλησία του ΟύγκλιεβικΗ Εκκλησία του Ούγκλιεβικ
* Εθνική Βιβλιοθήκη της ΜπιέλιναΕθνική Βιβλιοθήκη της Μπιέλινα

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* SKUD Semberija Bijeljina
* Semberija folk fest: Ritam Evrope[*νεκρός σύνδεσμος*]
Για τους Γίγαντες της ελληνικής μυθολογίας, δείτε: Γίγαντες (μυθολογία).  Για άλλες έννοιες , δείτε: Γίγαντας.  

Οι **γίγαντες** είναι μυθολογικά υπερμεγέθη όντα με ανθρώπινη μορφή και απαντώνται σε πολλούς πολιτισμούς.

Σε διάφορες ινδοευρωπαϊκές μυθολογίες (συμπεριλαμβανόμενης και της ελληνικής) οι γίγαντες θεωρούνται πρωταρχικές φυλές που σχετίζονται με το χάος και την άγρια φύση, οι οποίες είναι σε σύγκρουση με τους θεούς, είτε το Δωδεκάθεο είτε τους Θεούς της Σκανδιναβικής μυθολογίας. Υπάρχουν επίσης αναφορές στην Παλαιά Διαθήκη με πιο γνωστή αυτή του Γολιάθ.

Θεωρούνται ότι έχουν υπεράνθρωπες δυνάμεις, τεράστιο μέγεθος, μεγάλη διάρκεια ζωής και σοφία, ενώ αντίθετα έχουν αδυναμίες σε θέματα ηθικής και φαντασίας.

Από την ελληνική μυθολογία, ο Πολύφημος που αναφέρεται στην Οδύσσεια ήταν επίσης γίγαντας.

Στη σύγχρονη εποχή, στα παραμύθια, οι γίγαντες θεωρούνται είτε ηλίθια και βίαια τέρατα που τρώνε παιδιά (Ο Τζακ και η φασολιά), είτε έξυπνοι και φιλικοί.

Βιβλιογραφία
------------

* Δ.Ι.Κονδυλάκη, «Νεοελληνική της Κρήτης Μυθολογία-Γίγαντες», Δελτίον της Ιστορικής και Εθνολογικής Εταιρείας της Ελλάδος, τομ.Α, σελ.273-278