recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο υπολοχαγός **Αλέξανδρος Διάκος** (1911 - 1 Νοεμβρίου 1940) ήταν ο πρώτος Έλληνας αξιωματικός του Στρατού Ξηράς που έπεσε μαχόμενος στο Ελληνοαλβανικό μέτωπο, και συγκεκριμένα έπεσε στα χέρια του στρατιώτη Μιχάλη Μαλαμά την 1η Νοεμβρίου 1940 στην Πίνδο στην τοποθεσία Τσούκα Φούρκας. Η προτομή του αξιωματικού βρίσκεται στην είσοδο της Σαμαρίνας και κάθε χρόνο στις 28 Οκτωβρίου κατατίθεται στεφάνι για τη μνήμη του όπως επίσης και στο ύψωμα του Προφήτη Ηλία Φούρκας όπου κάθε χρόνο στις 20 Ιουλίου κατά τους εορτασμούς για τη Γυναίκα της Πίνδου γίνεται στέψη προτομών του Σ/χη Κωνσταντίνου Δαβάκη και Υ/γου Αλεξάνδρου Διάκου.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στη Χάλκη στα Δωδεκάνησα, ένα νησί κοντά στη Ρόδο, το 1911, που τότε ήταν υπό Ιταλική κατοχή, αλλά είχε καταγωγή από τη Μάνη. Υπήρξε μαθητής του Βενετόκλειου Γυμνασίου Ρόδου και ποδοσφαιριστής του Δωριέα απο το έτος 1926. Ο Αλέξανδρος Διάκος αγωνιζόταν στην επίθεση. Στα 1921 εντάσσεται στη Ρόδο στην πρώτη Ελληνική προσκοπική ομάδα της Δωδεκανήσου που ίδρυσε μυστικά από τις αρχές ο δικηγόρος Γ. Γεωργιάδης και συμμετείχε ενεργά. Η προσκοπική ομάδα διαλύθηκε αργότερα από τους Ιταλούς για την εθνική της δράση. Το 1929 φεύγει στην Αθήνα και φοίτησε στη Σχολή Ευελπίδων μέχρι το 1934 που αποφοίτησε και εντάχτηκε στον Ελληνικό στρατό. Σύμφωνα με την αναφορά του Ταγματάρχη Καραβιά ο λόχος δέχτηκε επίθεση από πολλαπλάσιες Ιταλικές δυνάμεις Αλπινιστών ο Διάκος στεκόταν όρθιος κραυγάζοντας και δίνοντας εντολές για να εμψυχώσει τους στρατιώτες του, κατάφερε να ανασυντάξει τον λόχο του και να αντεπιτεθεί στους Ιταλούς κάνοντας έφοδο, για την ανακατάληψη του υψώματος, και μπαίνοντας πρώτος στη μάχη, ριπή πολυβόλου τον φόνευσε. Στο σημείο που έγινε η μάχη έχει στηθεί ανδριάντας του.

Πηγές
-----

* *Ιστορία του Ελληνο-ιταλικού Πολέμου* ,Στρατηγού Αλεξάνδρου Εδιπίδου.
* Εφημερίδα Καθημερινή, φύλλο Κυριακής 21 Νοεμβρίου 1999
* *28η Οκτωβρίου 1940 - Αφιέρωμα*, Νίκος Νικολάου - Αντώνης Αγγελής
* Ελληνικός Προσκοπισμός 1910-1935, Νίκος Κουρκουρής, Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού.

Αναφορές
--------

1. ↑  Εφημερίδα *Καθημερινή*, φύλλο Κυριακής 21 Νοεμβρίου 1999
Ο **Ουσμάνε Ισούφι Μαϊγκά** (*Ousmane Issoufi Maïga*, 1945 - ) είναι Μαλινέζος πολιτικός. Υπηρέτησε ως πρωθυπουργός του Μάλι από το 2004 ως το 2007.

Προφίλ
------

Γεννήθηκε το 1946 στο Γκάο και διορίστηκε πρωθυπουργός του Μάλι στις 29 Απριλίου του 2004.

Σπούδασε Οικονομικές Επιστήμες στην Ουκρανία και στη συνέχεια στις ΗΠΑ. Εργάστηκε , μεταξύ άλλων, στην Παγκόσμια Τράπεζα και στο γαλλικό Υπουργείο Οικονομικών.

Το 2002-2004 χρημάτισε Υπουργός Νεολαίας και Αθλητισμού, έπειτα υπουργός Οικονομικών και στη συνέχεια υπουργός Μεταφορών. Ως υπουργός Αθλητισμού οργάνωσε με επιτυχία το 2002 το Κύπελλο Εθνών Αφρικής του ποδοσφαίρου, εκείνη τη χρονιά.

Παραιτήθηκε στις 27 Σεπτεμβρίου του 2007 και μία ημέρα μετά, διορίστηκε αντικαταστάτης του ο Μοντιμπό Σιντιμπέ.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  "Ousmane Issoufi Maïga nommé Premier ministre : style direct, expérience éprouvée"[*νεκρός σύνδεσμος*], *L'Essor*, n°15196, 30-4-2002 (Γαλλικά).
2. ↑  "Mali gets new PM to shake up cabinet" Αρχειοθετήθηκε 2006-06-15 στο Wayback Machine. Reuters (*IOL*), 30-4-2004.
3. ↑  "Mali: le secrétaire général de la présidence nommé Premier ministre", AFP *Jeuneafrique.com*), 28-9-2007 (Γαλλικά).
Ο **Γκόραν Βούγιεβιτς** (γεννημένος στις 27 Φεβρουαρίου 1973) είναι Γιουγκοσλάβος παλαίμαχος διεθνής πετοσφαιριστής.

Καριέρα
-------

Ο Γκόραν Βούγιεβιτς έκανε τα πρώτα του βήματα στο χώρο της επαγγελματικής πετοσφαίρισης το 1990, στην Παρτιζάν Βελιγραδίου. Στην ομάδα του Βελιγραδίου παρέμεινε για έξι χρόνια (1990-96) καταφέρνοντας μάλιστα να κατακτήσει το πρωτάθλημα Γιουγκοσλαβίας του 1991.

Το 1996 μεταπήδησε στην Ιταλία για λογαριασμό της Μπρέσια, στην οποία παρέμεινε για ένα χρόνο. Επόμενος σταθμός της καριέρας του Βούγιεβιτς ήταν η Φερράρα, ομάδα επίσης της Ιταλίας.

Το καλοκαίρι του 1998, ο Γκόραν Βούγιεβιτς ταξίδεψε στην Ελλάδα για λογαριασμό του Ολυμπιακού Πειραιώς, στον οποίο παρέμεινε για ένα χρόνο, καραφέρνοντας μάλιστα να κατακτήσει το Πρωτάθλημα αλλά και το Κύπελλο Ελλάδας του 1999.

Απο το 1999 και μέχρι το 2006, ο Βούγιεβιτς αγωνίστηκε σε διάφορους συλλόγους της Ιταλίας, και συγκεκριμένα στη Μποσίνι Μοντισιάρι (1999-00), την Ταράντε (2000-02), τη Λατίνα Βόλλει (2002-04), την Τρέντε (2004-05) και την Περούτζια (2005-06). 

Το 2006 αποφάσισε να αποσυρθει από την ενεργό δράση και να βάλει τέλος στην καριέρα του.

Διεθνείς συμμετοχές
-------------------

Ο Γκόραν Βούγιεβιτς έχει πραγματοποιήσει αρκετές συμμετοχές με την εθνική ομάδα πετοσφαίρισης της Γιουγκοσλαβίας. Εκτός των άλλων, έχει συμμετάσχει στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1996, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1998 αλλά και στο Ευρωπαικό Πρωτάθλημα του 2001.

Τίτλοι
------

* 1 Πρωτάθλημα Γιουγκοσλαβίας: 1991
* 1 Πρωτάθλημα Ελλάδος: 1999
* 1 Κύπελλο Ελλάδος: 1999

Πηγές
-----

* 

  



1. ↑  (Αγγλικά) *CEV people database*. 20392. Ανακτήθηκε στις 6  Μαΐου 2022.
Το **Ουτς** ( ούρντου: اوچ‬‎, *"Uuch"),* αναφέρεται συχνά και ως **Ουτς Σαρίφ** ( ούρντου: اوچ شریف‬‎, *Uuch* *Sharīf*, *"Ευγενές Ουτς"* ), είναι ιστορική πόλη στο νότιο τμήμα της επαρχίας Παντζάμπ του Πακιστάν. Το Ουτς πιθανώς ιδρύθηκε ως Αλεξάνδρεια, από τον Μέγα Αλέξανδρο κατά την εισβολή του στην κοιλάδα του Ινδού.   Το Ουτς ήταν ένα από τα πρώτα προπύργια του Σουλτανάτου του Δελχί κατά τη διάρκεια της μουσουλμανικής κατάκτησης της Ινδικής υποηπείρου..Το Uch ήταν περιφερειακό μητροπολιτικό κέντρο μεταξύ του 12ου και του 17ου αιώνα,  και έγινε καταφύγιο για μουσουλμάνους λογίους που διέφυγαν από διώξεις από άλλες περιοχές.  Αν και το Uch είναι τώρα σχετικά μικρή πόλη, φημίζεται για τον άθικτο ιστορικό αστικό ιστό του και για την πληθώρα ιερών αφιερωμένων σε μουσουλμάνους μυστικιστές του 12ου έως 15ου αιώνα, τα οποία είναι διακοσμημένα με περίτεχνα κεραμίδια και χτίστηκαν με το ιδιαίτερο αρχιτεκτονικό στυλ του νότιου Παντζάμπ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Imperial gazetteer of India: provincial series* (στα Αγγλικά). Supt. of Govt. Print. 1908.
2. 1 2 3 4  «Uch Monuments». UNESCO Office in Bangkok. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2018-01-23.. Ανακτήθηκε στις 23 January 2018.
Η **αγράμπελη** είναι είδος φυτού που έχει επιστημονική ονομασία (στη λατινική γλώσσα) ***Clematis flammula*** (= «κληματίς η φλογώδης») και ανήκει στην οικογένεια βατραχιοειδή. Είναι φυλλοβόλο αναρριχητικό φυτό, ιθαγενές της νότιας Ευρώπης και της βόρειας Αφρικής, ένα από τα 5 είδη του γένους κληματίς που συναντάται σε άγρια κατάσταση στην Ελλάδα. Καλλιεργείται ωστόσο σε όλο τον κόσμο από τον άνθρωπο ως καλλωπιστικό φυτό κήπου, για τα ευωδιαστά λευκά άνθη του. Ιδίως όταν τα άνθη της αγράμπελης έχουν μόλις ανοίξει έχουν ένα δυνατό γλυκό άρωμα που θυμίζει αμύγδαλο. Ο καρπός της είναι μικρά πράσινα αχαίνια.

Η *Clematis flammula* είναι έντονα διάστικτη με άνθη όλους τους θερινούς μήνες. Χρησιμεύει ευρύτατα ως διακόσμηση κατά μήκος φρακτών και σε κάθετα πλέγματα για αναρριχώμενα φυτά, ή ως εδαφοκάλυψη. Αν δεν έχει άλλά φυτά ή δομές πάνω στις οποίες να αναρριχηθεί, θα «αναρριχηθεί» πάνω στον εαυτό της, σχηματίζοντας έναν μεγάλο και πυκνά περιπλεγμένο θάμνο. Το φυτό απλώνει πολλά κλαδιά και μπορεί να φθάσει από μόνο του σε ύψος πάνω από τα 5 μέτρα.

Σε κάποιες περιοχές το είδος έχει καταστεί ενοχλητικό μετά την εισαγωγή του από τον άνθρωπο και θεωρείται «ζιζάνιο» έξω από κήπους και πάρκα. Το υποείδος του *Clematis flammula maritima* είναι ανθεκτικότερο στο αλάτι και προσαρμοσμένο στο να φυτρώνει σε αμμόλοφους, οπότε μελετάται σήμερα ως παράγοντας σταθεροποιήσεως του εδάφους σε διαβρωμένες αμμώδεις παραλίες.

Πηγές
-----

* Το ομώνυμο λήμμα στην εγκυκλοπαίδεια *Δομή*, τόμος 1, σελ. 66

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η αγράμπελη στα «Άγρια Μανιτάρια» (*agriamanitaria.gr*)
Οι άγιοι **Αιδέσιος** και **Αμφιανός** ήταν δύο αδέρφια που μαρτύρησαν για τη χριστιανική πίστη περί το 300 μ.Χ. και τιμώνται ως άγιοι από την Ορθόδοξη Εκκλησία.

Οι Αμφιανός και Αιδέσιος κατάγονταν από τη Λυδία της Μικράς Ασίας και από πλούσια ειδωλολατρική οικογένεια. Σπούδασαν φιλοσοφία στη Βηρυτό, όπου κατηχήθηκαν στον Χριστιανισμό από τον μάρτυρα Πάμφιλο. Αυτό έγινε γνωστό στον άρχοντα της περιοχής Ουρβανό, ο οποίος διέταξε τη σύλληψη των δύο αδελφών. Και τον μεν Αμφιανό ύστερα από βασανιστήρια τον έρριξαν στη θάλασσα και πνίγηκε, τον δε Αιδέσιο εξόρισαν στην Αλεξάνδρεια, όπου καταδικάσθηκε σε καταναγκαστικά έργα. Κάποια ημέρα ο Αιδέσιος είδε τον άρχοντα Ιεροκλή να βασανίζει Χριστιανούς, οπότε ο Αιδέσιος του επιτέθηκε και τον έδειρε. Κατόπιν αυτού, ο Αιδέσιος υποβλήθηκε σε πολλά βασανιστήρια και θανατώθηκε κατά τον ίδιο τρόπο με τον αδελφό του, το 306 μ.Χ..

Τις αφηγήσεις αυτές διέσωσε ο Ευσέβιος της Καισαρείας. Ακολουθία στους άγιους μάρτυρες Αμφιανό και Αιδέσιο συνέγραψε ο Ιωσήφ ο υμνογράφος. Η μνήμη τους τιμάται στις 2 Απριλίου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Migne: *P.G.*, τόμ. 20, σσ. 1478-1480
2. ↑  Παρισινός Κώδικας 341, Λαυριωτικός Δ 37 και Θ 87

Πηγές
-----

* Το αντίστοιχο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 5, σελ. 208
Ο **γυναικοκεντρισμός** είναι η πρακτική, που συχνά υιοθετείται συνειδητά, της τοποθέτησης από κάποιον των γυναικείων ανθρωπίνων υπάρξεων στο κέντρο της θεώρησης του κόσμου και του πολιτισμού και ιστορίας του, και της πρόσληψης της ύπαρξης και κυριαρχίας του γυναικείου τρόπου θέασης και προοπτικής. 

Το αντίστοιχο επίθετο είναι γυναικοκεντρικός.

Γυναικοκεντρισμός και φεμινισμός
--------------------------------

Φεμινιστικοί κλάδοι με γυναικοκεντρικές προεκτάσεις θεωρούνται ο πολιτιστικός φεμινισμός, ο φεμινισμός φύλου, ο ποπ φεμινισμός και ο ριζοσπαστικός φεμινισμός.

Βλέπε επίσης
------------

* Φεμινισμός
* Ανδροκεντρισμός
Συντεταγμένες: 18°28′49″N 67°8′40″W﻿ / ﻿18.48028°N 67.14444°W﻿ / 18.48028; -67.14444

Η **Αγουαδίγια** (ισπανικά: *Aguadilla*) είναι πόλη και δήμος του Πουέρτο Ρίκο, που βρίσκεται στο βορειοδυτικό άκρο του νησιού, δυτικά της πόλεως Ισαβέλα. Η πόλη ιδρύθηκε το 1775 από τον Λουίς δε Κόρδοβα. Στην απογραφή του 2020, ο πληθυσμός του δήμου ήταν 55.101 κάτοικοι, που αποκαλούνται «Αγουαδιγιάνος» (*Aguadillanos*).

Ονομασία και προσωνύμια
-----------------------

Η σημερινή ονομασία αποτελεί συντόμευση της αρχικής, που ήταν **Σαν Κάρλος δε λα Αγουαδίγια** (*San Carlos de La Aguadilla*). Το «Αγουαδίγια» είναι υποκοριστικό του Αγουάδα, ονομασίας της πόλεως και δήμου που βρίσκεται στα νότια της Αγουαδίγια. Ωστόσο σήμερα η Αγουαδίγια έχει μεγαλύτερο πληθυσμό από την Αγουάδα. Η Αγουαδίγια αποκαλείται και με περιγραφικά προσωνύμια («παρατσούκλια»), όπως *Jardín del Atlántico* (= «Κήπος του Ατλαντικού»), *Pueblo de los Tiburones* (= «Πόλη των καρχαριών») και *La Villa del Ojo de Agua* (= «Πόλη της πηγής», από την πηγή νερού που τροφοδοτούσε τους πρώτους κατοίκους και τους Ισπανούς στρατιώτες και σήμερα βρίσκεται στην Πλατεία Ελ Παρτέρε στο κέντρο της πόλεως).

Γεωγραφία
---------

Η πόλη είναι κτισμένη σε γεωγραφικές συντεταγμένες 18°25΄48΄΄ Βόρειο πλάτος και 67°09΄16΄΄ Δυτικό μήκος (κέντρο της πόλεως). Ο δήμος έχει έκταση 95 τετραγωνικά χιλιόμετρα ξηράς ενώ τού αντιστοιχούν και άλλα 101 τετρ. χιλιόμετρα χωρικών υδάτων, και το μέσο υψόμετρο της εκτάσεώς του υπολογίζεται σε 99 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Υποδιαιρείται σε 16 δημοτικά διαμερίσματα (*barrios*). Η περιοχή του είναι ελαφρώς λοφώδης σε πεδινό υπόβαθρο. Το λιμάνι της πόλεως «βλέπει» προς τα δυτικά.

Ο Δήμος Αγουαδίγια φιλοξενούσε επί πέντε δεκαετίες (από το 1936 έως το 1973) στο βόρειο άκρο του, την αεροπορική βάση Ράμυ (*Ramey*) των ΗΠΑ, που μετά το κλείσιμό της άφησε το διεθνές Αεροδρόμιο Ραφαέλ Ερνάντες, το οποίο χρησιμοποιείται σήμερα ως πολιτικός αερολιμένας και δευτερευόντως ως στρατιωτικός, και είναι το δεύτερο μεγαλύτερο σε αριθμό επιβατών αεροδρόμιο του Πουέρτο Ρίκο. Απέχει οδικώς 8 χιλιόμετρα από το κέντρο της πόλεως της Αγουαδίγια.

Παραπομπές
----------

1. ↑  United States Census Bureau: «2016 U.S. Gazetteer Files» (Αγγλικά) United States Census Bureau. Ουάσινγκτον. 2016.
2. ↑  «Geographic Names Information System» (Αγγλικά)
3. ↑  *Απογραφές των Ηνωμένων Πολιτειών 2020*. data.census.gov/cedsci/table?t=Populations+and+People&g=0100000US%2C%241600000&y=2020. Ανακτήθηκε στις 1  Ιανουαρίου 2022.
4. ↑  Bourdony, José Rafael και Reichard, Herman: *National Register of Historic Places Inventory*: El Parterre - Ojo de Agua, Ιούλιος 1984

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Αγουαδίγια** |

* Στατιστικά πληθυσμού ανά δημοτικό διαμέρισμα από το Γραφείο Απογραφών των ΗΠΑ
* Η Αγουαδίγια στο *Welcome to Puerto Rico!*
* Χάρτης

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 133728517
* LCCN: n83070385

 |

 |
Το **Αιγυπτόκαστρο** ή **Γυφτόκαστρο** ή **Κάστρο της Άρλας** ή **Κάστρο της Φώσταινας** είναι κάστρο-πύργος που διασώζεται έως σήμερα στην Αχαΐα. Σχετίζεται με την ίδρυση δύο χωριών της Άρλας και Φώσταινας, ενώ διοικητικά σήμερα ανήκει σε άλλο χωριό, τον Φλόκα. 

Βρίσκεται χτισμένο σε κορυφή χαμηλού λόφου, στην σημερινή θέση *Ποταμιά*, στα όρια της τοπικής κοινότητας Φλόκα, όπου υπάρχει ο μικρός οικισμός, Ζησιμαίικα. Δίπλα περνάει η επαρχιακή οδός προς Σαντομέρι. Θεωρείται το πιο καλοδιατηρημένο μεσαιωνικό κάστρο της Αχαΐας. Διασώζονται τα τείχη του καθώς και ερείπια κτιρίων και δεξαμενών στο εσωτερικό του χώρο.

Κατασκευάστηκε το 13ο αιώνα, πιθανότατα από τον Γκυ ντε Λα Τρεμουάιγ ή κάποιον από τους Αλλεμάνους. Αναφέρεται σαν Κάστρο της Άρλας, επειδή η Άρλα είναι το κοντινότερο, ίσως και παλαιότερο, χωριό, αλλά σχετίζεται και με την ίδρυση της Φώσταινας. Σύμφωνα με την παράδοση το χτίσιμο του κάστρου ήταν η αιτία να χτιστεί και η Φώσταινα. Το κάστρο αναφέρεται το 1394 ότι ανήκε στους βαρόνους και το 1469 κατεστραμμένο, αναφέρεται και σε απογραφή κάστρων του 1471 και 1467.

Άλλοι ερευνητές ισχυρίζονται ότι ήταν τρία τα κάστρα: της Άρλας, της Φώσταινας και το Αιγυπτόκαστρο, χωρίς κάποια μαρτυρία ή ίχνος κτίσματος, και χωρίς να τεκμηριώνεται από κάπου αυτό.

Δείτε επίσης
------------

* Άρλα Αχαΐας
* Ζησιμαίικα Αχαΐας

Παραπομπές
----------

1. ↑  Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, *Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών*, Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Άρλα.
2. ↑  Δήμος Ωλενίας παρουσίαση: Φλόκα[*νεκρός σύνδεσμος*].
3. ↑  Δήμος Δυτικής Αχαΐας Δημοτική Ενότητα Ωλενίας[*νεκρός σύνδεσμος*].
4. ↑  *Ιστορία της πόλεως Πατρών*, Τόμος Β΄, Στέφανος Θωμόπουλος, Αχαϊκές εκδόσεις, Πάτρα 1999, σελ. 68. SET ISBN 960-7960-10-6.
5. 1 2 3  Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, *Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών*, Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Φώσταινα.
Άποψη γυναικωνίτη ορθόδοξης εκκλησίας
**Γυναικωνίτης** είναι ο ειδικός χώρος ενός σπιτιού στον οποίο παλαιότερα διέμεναν οι γυναίκες, με την πρακτική αυτή να τηρείται επίσης στις ινδουιστικές και μουσουλμανικές παραδόσεις (γνωστό ως *ζενάνα*) της νότιας Ασίας.Μεταγενέστερα και σε ότι αφορά την ορθόδοξη εκκλησία, είναι γνωστός ως ο ειδικός χώρος για τις γυναίκες σε χριστιανικούς ναούς ώστε να είναι απομονωμένες από τους άνδρες.

Ιστορία
-------

Αναπαράσταση γυναικωνίτη στην αρχαία Ελλάδα
Ο γυναικωνίτης εμφανίζεται από τα αρχαία χρόνια, ενώ μεταλαμπαδευόταν από εποχή σε εποχή, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την ύπαρξη του μέχρι και την σύγχρονη εποχή με την παρουσία του στους ναούς της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. 

### Αρχαία Χρόνια

Από την εποχή του Ομήρου συναντιέται ο όρος γυναικωνίτης. Σε πολλά μυκηναϊκά ανάκτορα υπήρχαν ειδικά μέγαρα που βρίσκονταν πίσω από το κύριο ή στα πλάγια αυτού. Επίσης, γυναικωνίτες υπήρχαν και σε πολλές κατοικίες της κλασικής και της ελληνιστικής εποχής. 

### Βυζαντινά Χρόνια

Ο γυναικωνίτης κάνει την εμφάνιση του και στους βυζαντινούς ναούς, συνεχίζοντας την παράδοση, με σκοπό την παραμονή των γυναικών σ' αυτόν κατά την διάρκεια της θείας λειτουργίας. Βρισκόταν στο βορινό κλίτος του ναού (ως επί το πλείστον), αλλά και στο υπερώο. Ειδικότερα βρισκόταν στο κεντρικό μέρος του Π που σχηματίζει, δηλαδή στο δυτικό άκρο του ναού. 

Ο περιορισμός των γυναικών εκτός του γυναικωνίτη, γινόταν και με τη δημιουργία χωρισμάτων από το υπόλοιπο ναό, δηλαδή μέσω των παραπετασμάτων και των ξύλινων δικτυωτών.

### Σύγχρονη Εποχή

Γυναικωνίτες υπάρχουν ακόμη και σήμερα σε ορθόδοξους ναούς, αλλά πλέον οι θέσεις των γυναικών βρίσκονται στον κυρίως ναό, διαχωρισμένες, όμως, από αυτές των αντρών. Κατασκευάζονται και στους σύγχρονους ναούς χωρίς να έχουν τα ίδια λειτουργικά στοιχεία με το παρελθόν και χρησιμοποιούνται απλώς ως την απόκτηση μεγαλύτερου χώρου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «γυναικωνίτης». 2013. Ανακτήθηκε στις 13 Μαρτίου 2015.
2. ↑  Weitbrecht, Mary (1875). *The Women of India and Christian Work in the Zenana*. James Nisbet. σελ. 93. Ανακτήθηκε στις 24 Νοεμβρίου 2012.
3. ↑  Khan, Mazhar-ul-Haq (1972). *Purdah and Polygamy: a study in the social pathology of the Muslim society*. Nashiran-e-Ilm-o-Taraqiyet. σελ. 68.
Με τον όρο **αιγυπτιακός κανών** εννοείται η αντίληψη των αιγυπτίων γλυπτών για τη συμμετρία και την απόδοση του ανθρώπινου σώματος, το οποίο στηρίζεται περισσότερο στην αυστηρή γνώση και τη μαθηματική αναλογία, παρά στην αισθητική αντίληψη. Σύμφωνα με τον Διόδωρο Σικελιώτη, από τον οποίο λαμβάνουμε και τη φιλολογική μαρτυρία: «...μεταξύ των Αιγυπτίων η συμμετρία των τμημάτων/αναλογιών των αγαλμάτων δεν υπολογίζεται σύμφωνα με την εμφάνιση της μορφής στο μάτι, όπως συμβαίνει με τους Έλληνες, αλλά μάλλον τοποθετούν τους λίθους και αφού τους διαιρέσουν, αρχίζουν να τους επεξεργάζονται...Κατόπιν, διαιρώντας το περίγραμμα του σώματος σε 21 τμήματα και προσθέτοντας επιπλέον εν τέταρτον, παράγουν όλες τις αναλογίες μιας ζωντανής μορφής».

Το σύστημα των τετραγώνων
-------------------------

Σε μια συλλογή του Βρετανικού Μουσείου (αρ. κατ. EGYPT-5601) έχει καταχωρηθεί μια ξύλινη πινακίδα, πάνω στην οποία έχουν χαραχθεί δοκιμές σχεδιασμών. Ο ξύλινος πίνακας επιστρωμένος με γυψοκονίαμα είτε χρησιμοποιείτο από τον καλλιτέχνη για διδακτικούς σκοπούς ή για την χάραξη ενός προκαταρκτικού σχεδίου, το οποίο επρόκειτο να χρησιμοποιηθεί σε μεγαλύτερη κλίμακα είτε ως ανάγλυφο είτε ως ζωγραφική μνημειακών διαστάσεων στον τοίχο κάποιου ναού.

Προκειμένου να διευκολυνθεί η μεγέθυνση και για να εξασφαλιστούν οι κανονικές αναλογίες, ο καλλιτέχνης έχει σχεδιάσει τη μορφή ενός βασιλιά πάνω σε ένα πλέγμα κάθετων και οριζόντιων γραμμών. Κατά την αναπαραγωγή της μορφής σε μεγαλύτερη κλίμακα ένα παρόμοιο πλέγμα, αλλά μεγαλύτερων διαστάσεων, σχεδιαζόταν προσεκτικά στον τοίχο και φυσικά μια αντίστοιχα μεγαλύτερη μορφή. Τα διάφορα μέλη του σώματος τοποθετούνταν στα ανάλογα τετράγωνα του αρχικού σχεδίου.

Τούτη η ξύλινη πινακίδα δείχνει ότι οι αρχαίοι Αιγύπτιοι χρησιμοποιούσαν μια σύνθεση μονάδων (τετραγώνων στην προκειμένη περίπτωση) για την απεικόνιση της ανθρώπινης μορφής, οι αναλογίες της οποίας αποτελούσαν θεμέλιο ή κανόνα των υπόλοιπων συνθέσεων. Τα περιγράμματα και οι γωνίες του καθισμένου βασιλιά στην προκειμένη περίπτωση καθορίζονταν πλήρως από το πλέγμα προβολής (κάναβο). Αυτό το πλέγμα δε χρησιμοποιείτο μόνο ως εργαλείο για να μεταφερθεί το σχέδιο σε μια μεγαλύτερη κλίμακα, αλλά και για να καθορίσει τις σχέσεις αναλογίας μεταξύ των διαφορετικών τμημάτων της μορφής ή της εικόνας. Στο δεξιό τμήμα της πινακίδας πιθανώς απεικονίζονται τα διαφορετικά μήκη που χρησιμοποιούσαν οι Αιγύπτιοι για την μετρική μονάδα κούβιτο (cubit).

Προτεινόμενη Βιβλιογραφία
-------------------------

* E.H. Gombrich, *Ιστορία της Τέχνης*, Αθήνα 1994, Μ.Ι.Ε.Τ. σελ 48-49.
* Διόδωρος Σικελιώτης 1.98, 5-9.
* J.A.R. Legon, 'The Cubit and the Egyptian Canon of Art', *Discussions in Egyptology*, 35 (1996), 62-76.
**Γυρίνος** ονομάζεται η προνυμφική μορφή που έχουν οι βάτραχοι πριν από τη μεταμόρφωσή τους σε κανονικά άτομα. Ζουν αποκλειστικά στο νερό και αναπνέουν με βράγχια. 

Γυρίνος (*gurinus*) ονομάζεται, επίσης, ένα γένος κολεοπτέρων εντόμων της οικογένειας των γυρινιδών. Ζει σε μικρούς κόλπους ή τέλματα, που σχηματίζουν τα τρεχούμενα νερά ή τα νερά της βροχής.

Εξωτερικά Χαρακτηριστικά
------------------------

Ο γυρίνος έχει ωοειδές σώμα και μακριά ουρά. Το κεφάλι και το κορμί του είναι συγχωνευμένα σε μια ογκώδη μάζα, όμοια με ένα τεράστιο κεφάλι. Τα βράγχια, με τα οποία αναπνέει είναι αρχικά εξωτερικά και βρίσκονται πίσω από το κεφάλι τους, ενώ μετά από λίγο καιρό εξαφανίζονται και αντικαθίστανται από εσωτερικά, για να μετατραπούν στη συνέχεια σε πνεύμονες. Το ίδιο χρονικό διάστημα εμφανίζονται τα πίσω και μετά από λίγο καιρό τα μπροστινά πόδια, ενώ η ουρά του αρχίζει να μικραίνει, ώσπου τελικά εξαφανίζεται εντελώς. Το μήκος του γυρίνου φτάνει το 1 εκατοστό και το χρώμα του είναι συνήθως γαλάζιο.

Τροφή
-----

Ο γυρίνος τρέφεται με τροφή φυτικής προέλευσης, όπως ξερά φύλλα, χορταράκια, φύκη και άλγες.

Πηγές
-----

* 
* 
*

Βιβλιογραφία
------------

* Εγκυκλοπαίδεια "Νέα Δομή", Εκδόσεις «ΔΟΜΗ», Αθήνα, 1996, τόμος 35.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **γυρίνος**  |

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Γυρίνος** |


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85131880
* BNF: cb137435074 (data)
* NDL: 01190473

 |

 |
Οι **Αιγόσαγες** ήταν ένα κελτικό φύλο (Γαλάτες) που κατοικούσαν σε αμφότερες τις πλευρές του Ελλησπόντου, πρώτα στη Θράκη και αργότερα και στην Τρωάδα και τη Μυσία της ασιατικής πλευράς. 

Προερχόμενοι πιθανώς από το Βασίλειο της Τύλιδος στην ενδότερη Θράκη, πέρασαν στη Μικρά Ασία, όπου στρατολογήθηκαν από τον ηγεμόνα Άτταλο Α΄ της Περγάμου, που ήθελε να τους χρησιμοποιήσει ως μισθοφόρους στον πόλεμό του εναντίον του Σελευκίδη πρίγκιπα Αχαιού. Σύμφωνα με τον ιστορικό Πολύβιο, οι Αιγόσαγες συμπολέμησαν πράγματι με τον Άτταλο, ωστόσο μετά από την έκλειψη Σελήνης της 1ης Σεπτεμβρίου του 218 π.Χ. αρνήθηκαν να υπακούσουν. Τότε ο Άτταλος, μπροστά στον κίνδυνο εξεγέρσεως, τους οδήγησε πίσω στην πατρίδα τους στον Ελλήσποντο, υποσχόμενος να τους χαρίσει γη στην περιοχή ανάμεσα στη Λάμψακο και την Αλεξάνδρεια Τρωάδα.

Μετά την αποχώρηση του ηγεμόνα, οι Αιγόσαγες ξεκίνησαν να λεηλατούν πόλεις στον Ελλήσποντο, επιδεικνύοντας μεγάλη βαρβαρότητα, και πολιόρκησαν την Τροία, αλλά εμποδίστηκαν από τον στρατηγό Θεμίστη του Πτολεμαίου Δ΄ του Φιλοπάτορα κατά την εκστρατεία του στην Αιολίδα. Τότε οι Γαλάτες στράφηκαν κατά των εδαφών της Αβύδου, καταλαμβάνοντας τη μικρή πόλη Αρίσβη, την οποία και χρησιμοποιούσαν ως εφαλτήριο των επιδρομών τους στη γύρω περιοχή. Στην περίπτωση αυτή ηττήθηκαν σε μάχη από τον βασιλιά Προυσία Α΄ της Βιθυνίας, που, αφού νίκησε τους άνδρες στη μάχη, δεν δίστασε να θανατώσει και σχεδόν όλες τις γυναίκες και τα παιδιά που συνελήφθησαν στο στρατόπεδο των αντιπάλων του, ενώ άφησε τους άνδρες του να πάρουν μαζί ό,τι βρέθηκε εκεί.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Cohen, Getzel M. (1995). *The Hellenistic Settlements in Europe, the Islands, and Asia Minor*. University of California Press. σελ. 145. ISBN 9780520914087.
2. ↑  Πολύβιος, V 77,2-78,6.
3. ↑  Πολύβιος, V 111.

Πηγές
-----

* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 2, σελ. 577
Οι **Δίπνοοι** είναι υφομοταξία ψαριών του γλυκού νερού. Οι Δίπνοοι είναι γνωστοί επειδή διατηρούν πρωτόγονα χαρακτηριστικά μέσα στους Οστεϊχθύς, όπως η ικανότητα να αναπνέουν αέρα, και δομές πρωτόγονες μέσα στους Σαρκοπτερυγίους όπως πτερύγια με ένα καλά ανεπτυγμένο εσωτερικό σκελετό.

Σήμερα, οι δίπνοοι ζουν μόνο στην Αφρική, την Νότια Αμερική και την Αυστραλία.

Ανατομία και Μορφολογία
-----------------------

Όλοι οι δίπνοοι διαθέτουν μία συνεχή χόνδρινη νωτοχορδή και μία πολύ ανεπτυγμένη υπερωική οδοντοφυΐα. Οι δίπνοοι είναι παμφάγοι, τρέφονται με ψάρια, έντομα, καρκινοειδή, σκώληκες, μαλάκια, αμφίβια και φυτικές ύλες. Έχουν μία εσωτερική σπειροειδή βαλβίδα αντί για στόμαχο. Οι αρχικές ομάδες διπνόων ίσως να διατηρούσαν ακραία δόντια και ένα οστεοποιημένο νευροκρανίο, αλλά οι σύγχρονες ομάδες διπνόων δείχνουν σημαντική μείωση στα ακραία οστά και σε ένα χόνδρινο νευροκρανίο. Επίσης οι σύγχρονοι δίπνοοι παρουσιάζουν προνυμφικά χαρακτηριστικά που υποδεικνύουν παιδομορφισμό, επίσης έχουν το μεγαλύτερο γονιδίωμα μεταξύ των σπονδυλωτών.

Δείτε επίσης
------------

* Αναπνοή
* Αμφίβια

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ηλεκτρονική μικροσκοπία του εντέρου αφρικανικού δίπνόου, Protopterus aethiopicus
Erinaceus europaeus
Το **Δίλημμα του Σκατζόχοιρου**, γνωστό επίσης και ως **Δίλημμα του Ακανθόχοιρου**, είναι μια αναλογία των προκλήσεων που φέρει η ανθρώπινη οικειότητα. Περιγράφει μια κατάσταση όπου μια ομάδα σκαντζόχοιρων προσπαθούν να πλησιάσουν ο ένας τον άλλο για να μοιραστούν θερμότητα μια κρύα ημέρα. Ωστόσο, όταν το πραγματοποιήσουν, είναι αναπόφευκτο να τραυματίσουν ο ένας τον άλλο με τα αιχμηρά τους αγκάθια. Κατά συνέπεια πρέπει να απομακρυνθούν. Παρόλο που όλοι μοιράζονται την επιθυμία για αμφίδρομη επικοινωνία, αυτό δεν μπορεί να επιτευχθεί για αναπόφευκτους λόγους.

Τόσο ο Αρθούρος Σοπενχάουερ όσο και ο Σίγκμουντ Φρόυντ χρησιμοποίησαν αυτή την αναλογία για να περιγράψουν το πώς αντιλαμβάνονται την κατάσταση στην οποία περιέρχεται ένα άτομο όταν καλείται να αναπτύξει κάποια σχέση με άλλα. Το δίλημμα του σκαντζόχοιρου υπονοεί ότι παρά την καλή θέληση, η ανθρώπινη οικειότητα δεν μπορεί να επιτευχθεί χωρίς αμφίδρομη βλάβη, και ως αποτέλεσμα προκύπτει σκεπτικισμός και ρηχές σχέσεις. Με το δίλημμα αυτό προτείνεται πως κάποιος πρέπει να είναι μετριοπαθής στις σχέσεις του με άλλους, τόσο από προσωπικό συμφέρον όσο και από φροντίδα για τους άλλους. Το δίλημμα του σκατζόχοιρου χρησιμοποιείται για να εξηγήσει την εσωστρέφεια και την τάση για απομόνωση.
Η πόλη **Αίγινα** ή **Αιγινήτις**, ιδρύθηκε από Αιγινήτες αποίκους στην παραλιακή Παφλαγονία. Σύντομη αναφορά κάνουν για αυτή ο Στέφανος ο Βυζάντιος και ο Μαρκιανός ο Ηρακλεώτης. Οι άποικοι έκτισαν την πολίχνη στο σημείο όπου χυνόταν ο ομώνυμος ποταμός. Ο Μαρκιανός την έθετε μεταξύ της Ιωνοπόλεως (ή του Αβώνου τείχους, σημ. Inebolu) και της Κινωλίδος. Από την πρώτη απείχε 160 στάδια και από την δεύτερη 60. Πιθανότατα η αρχαία ελληνική πόλη να βρίσκεται κάτω από την σημερινή Hacıveli στην παραλία του Ευξείνου Πόντου.

Πηγές
-----

* Στέφανος Βυζάντιος *Εθνικά*.
* Μαρκιανού Ηρακλεώτου *Περίπλους* εκδ. Νέα θέσις.
* Παφλαγονία[*νεκρός σύνδεσμος*].
Η **Ομοσπονδιακή Συνταγματική Μοναρχία** είναι πολιτειακό σύστημα που συνδυάζει την Συνταγματική Μοναρχία με τις αρχές της Ομοσπονδιακής δημοκρατίας. Αυτό σημαίνει ότι το κράτος αποτελείται από ομοσπονδιακά κρατίδια («πολιτείες», «επαρχίες», κ.λπ.) με δική τους κυβέρνηση και δικές τους εξουσίες, όπως π.χ. σε θέματα υγείας και παιδείας. Η κεντρική (ομοσπονδιακή) κυβέρνηση συνήθως διατηρεί τις κύριες εξουσίες της εξωτερικής πολιτικής και της άμυνας, καθώς και την διοίκηση της κεντρικής τράπεζας του κράτους. Κεφαλή της ομοσπονδίας, δηλ. ολοκλήρου του κράτους, είναι ο μονάρχης, οι εξουσίες του οποίου καθορίζονται από το σύνταγμα της χώρας — συνήθως πρόκειται για εξουσίες μάλλον διακοσμητικές.

Τα πλέον γνωστά παραδείγματα Ομοσπονδιακής Συνταγματικής Μοναρχίας είναι το Βέλγιο, η Μαλαισία, ο Καναδάς, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και η Αυστραλία. Τα δύο τελευταία κράτη, μιας και πρόκειται για πρώην βρετανικές αποικίες, ως αρχηγό τους αναγνωρίζουν τον εκάστοτε μονάρχη του Ηνωμένου Βασιλείου.

Δείτε επίσης
------------

* Ομοσπονδιακό κράτος
Τα **Δίπαια** ήταν αρχαία πόλη της Αρκαδίας στην περιοχή του Μαίναλου, την οποία διέσχιζε ο ποταμός Ελισσώνας. Οι κάτοικοι της μετακινήθηκαν στην Μεγαλόπολη το 370 π.Χ. κατά την ίδρυση της πόλης. Υπάρχουν πολλές αναφορές για την πόλη σε σχέση με την μάχη που εκτυλίχθηκε εκεί κάποια στιγμή μεταξύ του 479 και 464 π.Χ. μεταξύ των Λακεδαιμονίων και συνασπισμού όλων των Αρκάδων εκτός από τους Μαντίνειους. Εκτιμάται πως τα αρχαία ερείπια κοντά στο χωριό της Δαβιάς αντιστοιχούν στην τοποθεσία της αρχαίας πόλης, είναι πιθανό όμως να αποτελούν ερείπια κάποιας άλλης πόλης στο Μαίναλο.

Από τα Δίπαια κατάγονταν ο Γνάθων, ολυμπιονίκης του 5ου αιώνα π.Χ. στην πυγμαχία παίδων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Dictionary of Greek and Roman Geography (1854), DIPAEA». *www.perseus.tufts.edu*. Ανακτήθηκε στις 8 Μαρτίου 2017.
2. ↑  *Στέφανος Βυζάντιος*. Λειψία: L.Holstenii, A.Berkelii, Et th de Pineido. 1 Ιανουαρίου 1825. σελ. 216.
Στην ελληνική μυθολογία **Αίθη** ήταν το όνομα της κοκκινόξανθης φοράδας που χάρισε ο βασιλέας της Σικυώνας Εχέπωλος στον Αγαμέμνονα για να τον πείσει να μη λάβει μέρος στον Τρωικό Πόλεμο. Αφού ο Αγαμέμνονας μετέσχε τελικώς στον πόλεμο αυτό, πήρε και την Αίθη μαζί του.

Στους αγώνες που διοργανώθηκαν κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της Τροίας για να τιμηθεί ο νεκρός Πάτροκλος, ο Μενέλαος, ως αδελφός του Αγαμέμνονα, έζεψε την Αίθη στο άρμα του μαζί με το άλογό του, τον Πόδαργο, και έτσι νίκησε ξεπερνώντας ισχυρούς αντιπάλους, όπως τον Εύμηλο, τον Διομήδη και τον Αντίλοχο.

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδοτ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969
Στην Ουρουγουάη πραγματοποιήθηκε ένα **συνταγματικό δημοψήφισμα** στις 27 Οκτωβρίου 2019, παράλληλα με τις γενικές εκλογές. Οι προτεινόμενες τροποποιήσεις του συντάγματος ήταν να συσταθεί εθνική φρουρά, να απαγορευτεί πρόωρη απελευθέρωση για περιπτώσεις ορισμένων σοβαρών αδικημάτων, να εισαχθούν ποινές ισόβιας κάθειρξης για εγκλήματα βιασμού ή σεξουαλικής κακοποίησης ή ανθρωποκτονίας σε βάρος ανηλίκων, καθώς και ανθρωποκτονία ενηλίκων με επιβαρυντικές περιστάσεις και να επιτραπεί στην αστυνομία να διεξάγει νυχτερινές επιδρομές.  Οι προτάσεις απορρίφθηκαν από το 53% των ψηφοφόρων.

Εκστρατεία
----------

Κανένας προεδρικός υποψήφιος δεν υποστήριξε την πρόταση, η οποία έτυχε υποστήριξης από τον γερουσιαστή Χόρχε Λαρανιάγα. Ωστόσο, αρκετοί υποψήφιοι της αντιπολίτευσης πρότειναν παρόμοια μέτρα σχετικά με τη δημόσια ασφάλεια .

Αποτελέσματα
------------

Οι ψηφοφόροι που συμμετείχαν στις γενικές εκλογές είχαν την ευκαιρία να ψηφίσουν υπέρ της προτεινόμενης τροποποίησης και να την επισυνάψουν στα ψηφοδέλτια στους φακέλους τους ή να μην το πράξουν. Μόνο η παρουσία (ή όχι) του "ναι" καταγράφηκε ως ψήφος, χωρίς πιθανές άκυρες ψήφους. 

Αν και ήταν νομικά δεσμευτική, για να θεωρηθεί έγκυρη, η πρόταση έπρεπε να λάβει την απόλυτη πλειοψηφία των θετικών ψήφων και να υποστηρίζεται από τουλάχιστον το 35% των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων (προσέλευση). Το μέτρο απέτυχε, λαμβάνοντας την απαραίτητη απαρτία, αλλά όχι την πλειοψηφία των θετικών ψήφων. Ο συνολικός αριθμός των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων που χρησιμοποιήθηκαν για τον υπολογισμό του ποσοστού συμμετοχής στο δημοψήφισμα διέφερε ελαφρώς από τον αριθμό των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων για τις εκλογές που πραγματοποιήθηκαν την ίδια ημέρα, καθώς ορισμένοι ξένοι υπήκοοι με σημαντική περίοδο διαμονής μπόρεσαν να ψηφίσουν στις εκλογές, αλλά όχι στα δημοψηφίσματα. 

| Επιλογή | Ψήφοι |  % |
| --- | --- | --- |
| Υπέρ | 1.139.433 | 46,83 |
| Κατά | 1.293.931 | 53,17 |
| **Σύνολο** | **2.433.364** | **100** |
| Εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι / προσέλευση | 2.699.463 | 90,14 |
| Πηγή: Corte Electoral |

Παραπομπές
----------

1. ↑  ¿Qué implica la reforma constitucional de Larrañaga? El Observador, 25 Φεβρουαρίου 2019
2. ↑  «Todos con la gorra». *Brecha* (στα Ισπανικά). 23 Αυγούστου 2019.
*Η Προσκύνηση των Μάγων*, περ. 1520, 29 x 22 εκ. (κεντρικός πίνακας), 29 x 8,5 εκ. (πλευρικοί πίνακες), Βασιλική Ακαδημία Καλών Τεχνών της Αμβέρσας
Με το συμβατικό όνομα **Δάσκαλος της Προσκύνησης της Αμβέρσας** (*fl.* 1520) φέρεται ζωγράφος της νότιας Ολλανδίας που ανήκει στους λεγόμενους Μανιεριστές της Αμβέρσας. Το έργο του περιλαμβάνει κυρίως λατρευτικά τρίπτυχα, μεταξύ των οποίων *Η προσκύνηση των μάγων* που εκτίθεται στη Βασιλική Ακαδημία Καλών Τεχνών της Αμβέρσας και ένα ακόμα ομώνυμο τρίπτυχο στα Βασιλικά Μουσεία Καλών Τεχνών του Βελγίου στις Βρυξέλλες. Το τρίπτυχο των Βρυξελλών φέρει κατά μία αμφιλεγόμενη εκτίμηση τo μονόγραμμα G που σε συνδυασμό με μία πιθανή αυτοπροσωπογραφία του καλλιτέχνη έχει οδηγήσει σε διάφορες εικασίες σχετικά με την πραγματική ταυτότητα του ζωγράφου.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος Φλαμανδών ζωγράφων

Παραπομπές
----------

1. ↑  Hans M. Schmidt, et al. "Masters, anonymous, and monogrammists." *Grove Art Online. Oxford Art Online.* Oxford University Press. Web. 3 Jun. 2016.
2. ↑  Catheline Périer–D’Ieteren, *Boletín Museo de Bellas Artes de Bilbao*, no. 6, 2012, pp. 39-72. Διαθέσιμο στο διαδίκτυο <>
3. ↑  Paul Philippot. "Le monogrammiste G, Maître de l’Epiphanie d’Anvers", *Bulletin des Musées Royaux des Beaux Arts de Belgique*, Bruxelles, parts 3-4, 1956, pp. 157-166.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 5847279
* GND: 123699274
* ULAN: 500032309
* RKD: 112112

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Τέχνη
* Πύλη:Ζωγραφική
 |

 |
Ένα δημοψήφισμα με δύο ερωτήματα διεξήχθη στο Λίχτενσταϊν στις 2 Μαρτίου 1919.[1] Ήταν το πρώτο δημοψήφισμα που διεξήχθη στο Πριγκιπάτο και ερωτήματα ήταν η αύξηση των μελών του Κοινοβουλίου από 12 σε 17 και η μείωση του ορίου ηλικίας για το δικαίωμα ψήφου από τα 24 στα 21 έτη.[1] Και τα δύο ερωτήματα απορρίφθηκαν από τους ψηφοφόρους.[1]

Αποτελέσματα
------------

### Αύξηση του αριθμού των μελών του Κοινοβουλίου

| Επιλογή | Ψήφοι | % |
| --- | --- | --- |
| Υπέρ | 711 | 45,2 |
| Κατά | 863 | 54,8 |
| Άκυρα/Λευκά | 9 | – |
| **Σύνολο** | **1.583** | **100** |
| Εγγεγραμμένοι/συμμετοχή | 1.775 | 89,4 |
| Πηγή: Nohlen & Stöver |

### Μείωση ορίου ηλικίας για δικαίωμα ψήφου

| Επιλογή | Ψήφοι | % |
| --- | --- | --- |
| Υπέρ | 712 | 45,2 |
| Κατά | 863 | 54,8 |
| Άκυρα/Λευκά | 8 | – |
| **Σύνολο** | **1.583** | **100** |
| Εγγεγραμμένοι/συμμετοχή | 1.775 | 89,4 |
| Πηγή: Nohlen & Stöver |

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Nohlen, D & Stöver, P (2010) *Elections in Europe: A data handbook*, ISBN 978-3-8329-5609-7
Το **Ακσατάου** είναι πόλη στην επαρχία Σετ της περιφέρειας Καραγκάντα στο Καζακστάν. Ο αυτοκινητόδρομος Αστάνα-Αλμάτι περνάει από την πόλη. Το Ακσού-Αγιούιλι απέχει 100 χιλιόμετρα, ενώ η Καραγκάντα 220 χιλιόμετρα.

Πληθυσμός
---------

Ο πληθυσμός είναι 2050 κάτοικοι (2006). Το 97,7% είναι Καζάκοι. Το υπόλοιπο 2,3% είναι άλλων εθνικοτήτων, ή περίπου 45 άτομα.

Υποδομή
-------

Το Ακσατάου έχει 3 σχολεία, ταχυδρομείο, ασθενοφόρο, ομοσπονδιακά σημεία μαιευτικής και άλλες υποδομές, καθώς και φάρμα. Ο πλησιέστερος σιδηροδρομικός σταθμός είναι αυτός του Ακαντίρ, 81 χιλιόμετρα από το Ακσατάου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *GEOnet Names Server*. 11  Ιουνίου 2018. -2334220.
2. ↑  Қарағанды. Қарағанды облысы: Энциклопедия. - Алматы: Атамұра, 2006.
Ο **Οργανισμός Σχολικών Κτιρίων ΑΕ (ΟΣΚ ΑΕ)** ήταν κατασκευαστικός φορέας του Δημοσίου αρμόδιος για την ανέγερση δημόσιων εκπαιδευτικών υποδομών και τον εξοπλισμό τους. Το 2013 συγχωνεύθηκε με άλλους δημόσιους κατασκευαστικούς οργανισμούς (Δημόσια Επιχείρηση Ανέγερσης Νοσηλευτικών Μονάδων, ΔΕΠΑΝΟΜ, και όχι μόνον). προϊόν της συγχώνευσης είναι ένας ενιαίος κατασκευαστικός φορέας δημόσιων κτιριακών υποδομών (συμπεριλαμβανομένων και των σχολείων), η εταιρεία Κτιριακές Υποδομές ΑΕ (ΚτΥπ ΑΕ).

Ιστορία και αρμοδιότητες
------------------------

### Τα πρώτα πέντε χρόνια λειτουργίας (1962 - 1967)

Ο Οργανισμός Σχολικών Κτιρίων ιδρύθηκε το 1962 με αρχική διάρκεια πέντε (5) έτη και σκοπό την κάλυψη των μεγάλων ελλείψεων της χώρας σε σχολικές υποδομές λόγω των οποίων υπήρχε πρόβλημα αναλφαβητισμού. Ο νέος οργανισμός στελεχώθηκε από 50 υπαλλήλους.

Σε αυτήν την πρώτη φάση ο ΟΣΚ κατασκεύασε στην ύπαιθρο ολιγοθέσια σχολεία πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, ενώ στις εξασφάλισε ως επί το πλείστον οικόπεδα για την ανέγερση και δημοτικών και γυμνασίων σχολείων. Επίσης, ανέλαβε να εκσυγχρονίσει την επίπλωση των σχολικών μονάδων και να εφοδιαστούν με τα απαραίτητα μέσα για τα μαθήματα της γεωγραφίας, της ανθρωπολογίας, της φυσικής, της χημείας και της γυμναστικής.

### Το μεταβατικό στάδιο (1967 - 1984)

Οι μετακινήσεις των πληθυσμών προς τα αστικά κέντρα δημιουργούσαν ολοένα αυξανόμενες και διαφοροποιούμενες ανάγκες για σχολικές υποδομές. Ο οργανισμός έπαψε να έχει προσωρινό χαρακτήρα και μεταβλήθηκε σε κύριο φορέα υλοποίησης της πολιτικής δημιουργίας σχολικής στέγης. Οι υπάλληλοι έφθασαν τους 300.

### Νέες αρμοδιότητες του ΟΣΚ (1984-1994 & 1994-1998)

Το 1984, ο ΟΣΚ ανέλαβε ως κύρια αρμοδιότητα τα έργα στο λεκανοπέδιο της Αττικής, ενώ η κατασκευή σχολικών μονάδων στους υπόλοιπους Νομούς ανατέθηκε στις Διευθύνσεις Τεχνικών Υπηρεσιών των κατά τόπους αρμόδιων Νομαρχιών. Ο ΟΣΚ συνέχισε να επικουρεί το έργο των Νομαρχιών σε επίπεδο προδιαγραφών, μελετών και χρηματοδοτήσεων.

Το 1994 η αρμοδιότητα για τις επισκευές και συντηρήσεις των σχολείων μεταφέρθηκε στους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης (με τους Ν.1892/90, 1894/90 και 2009/92).

### Από τον ΟΣΚ στην "ΟΣΚ ΑΕ" (1998 - 2013)

Το 1998 ο ΟΣΚ μετετράπη από ΝΠΔΔ σε ανώνυμη εταιρεία με σκοπό την εξυπηρέτηση του δημόσιου συμφέροντος με την επωνυμία "Οργανισμός Σχολικών Κτιρίων ΑΕ" (ΟΣΚ ΑΕ), μορφή με την οποία λειτουργούσε έως την προσχώρηση στην εταιρεία Κτιριακές Υποδομές ΑΕ (ΚτΥπ). Αρμοδιότητες της ΟΣΚ ΑΕ από το 1998 έως και τη συγχώνευση ήταν η κατασκευή σχολικών μονάδων στην Αττική και η προμήθεια, αποθήκευση και διανομή του εξοπλισμού των σχολικών μονάδων (π.χ. θρανία, έδρανα, πίνακες κ.λπ.) σε όλη την Ελλάδα. Συχνά κατασκεύαζε επίσης σχολικά κτίρια στην επικράτεια με προγραμματικές συμβάσεις ή ανάλογες υπουργικές αποφάσεις. Εποπτεύουσα αρχή ήταν αρχικά το Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων ενώ αργότερα υπήρχε συνδυαστική εποπτεία και από το Υπουργείο Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων. Το 2013, καταργήθηκε.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Αρχειοθετημένη ιστοσελίδα της ΟΣΚ ΑΕ
* Ιστοσελίδα της ΚτΥπ ΑΕ
Το **δημοψήφισμα της Καρινθίας** (γερμανικά: Kärntner Volksabstimmung, σλοβένικα: Koroški plebiscit) διεξήχθη στις 10 Οκτωβρίου 1920 όπου ψήφισαν οι Σλοβενόφωνες περιοχές της αυστριακής Καρινθίας. Όρισε το μεταπολεμικό, οριστικό νότιο σύνορο της Δημοκρατίας της Αυστρίας με το νεοσύστατο Βασίλειο των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων (Γιουγκοσλαβία).

Το 1919, ανακοινώθηκε η διεξαγωγή του δημοψηφίσματος μετά την απόφαση ότι η κοιλάδα Μέζα μαζί με τις πόλεις Ντράβογκραντ και Γιεζέρσκο θα περάσουν στο Βασίλειο των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων ενώ η τύχη της υπόλοιπης Καρινθίας θα καθοριστεί με δημοψήφισμα.

Αποτελέσματα
------------

Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος στις 10 Οκτωβρίου 1920 ήταν 22.025 ψήφοι (59.1% των συνολικών ψήφων) υπέρ της παραμονής στην Αυστρία και 15.279 ψήφοι (40.9% των συνολικών ψήφων) υπέρ της προσάρτησης από το Βασίλειο των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων. Επειδή στην περιοχή που έλαβε χώρα το δημοψήφισμα οι Γερμανοί ήταν μειονότητα, κάθε δεύτερος Σλοβένος ψήφισε υπέρ της παραμονής στην Αυστρία. Ενώ η πλειοψηφία των κατοίκων στα χωριά στις πρόποδες των Καραβάνκων ψήφισαν υπέρ της ένταξης στη Γιουγκοσλαβία, οι κάτοικοι της πυκνοκατοικημένης λεκάνης του Κλάγκενφουρτ ψήφισαν υπέρ της Αυστρίας λόγω των εξελιγμένων πολιτιστικών, κοινωνικών ή οικονομικών σχέσεων με την κεντρική Καρινθία.

Αποτέλεσμα ανά δήμο  Υπέρ της ένταξης στη Γιουγκοσλαβία  Υπέρ της παραμονής στην Αυστρία

Ψήφοι στις εκλογικές περιφέρειες της ζώνης Α|  | ψήφοι υπέρ της Αυστρίας | ψήφοι υπέρ της Γιουγκοσλαβίας |
| --- | --- | --- |
| Ρόζεγκ | 1.980 | 2.318 |
| Φέρλαχ | 6.427 | 4.981 |
| Φέλκερμαρκτ | 8.306 | 2.444 |
| Μπλάιμπουργκ | 5.312 | 5.535 |
| Συνολικά | 22.025 | 15.278 |

Αφού οι ψηφοφόροι ψήφισαν υπέρ της Αυστρίας στην κυρίως Σλοβενική ζώνη Α του δημοψηφίσματος, το προγραμματισμένο δημοψήφισμα για την κυρίως γερμανόφωνη ζώνη Β ακυρώθηκε. Οι δυνάμεις της Αντάντ απέρριψαν τις Γιουγκοσλαβικές διαμαρτυρίες. Η περιοχή όπου έλαβε χώρα το δημοψήφισμα πέρασε στην Αυστρία στις 18 Νοεμβρίου 1920 και ονομάστηκε μέρος της κυρίαρχης Αυστριακής Δημοκρατίας στις 22 Νοεμβρίου. Σήμερα η 10η Οκτωβρίου είναι δημόσια αργία της Καρινθίας.

Το δημοψήφισμα όρισε το τελικό σύνορο ανάμεσα στην Αυστρία και το Βασίλειο των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων. Τα σύνορα δεν άλλαξαν μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, παρόλο που στους τελευταίους μήνες του πολέμου η Γιουγκοσλαβία κατέλαβε τμήματα της Καρινθίας, συμπεριλαμβανομένης της κρατιδιακής πρωτεύουσας Κλάγκενφουρτ. Το 1991 η Γιουγκοσλαβία άρχισε να διαλύεται και πλέον η περιοχή όπου έλαβε χώρα το δημοψήφισμα γειτνιάζει με τη Σλοβενία.
Ο **Δάτης** ήταν στρατηγός, αρχηγός του περσικού στρατού που μαζί με τον Αρταφέρνη, τον έστειλε ο Πέρσης βασιλιάς Δαρείος Α΄ να υποτάξει την Ελλάδα το 490 π.Χ. αρχικά ως αντικαταστάτη του τραυματία Μαρδόνιου.

Ο Δάτης συγκέντρωσε πολυάριθμο στρατό και στόλο (600 τριήρεις και πολυάριθμα φορτηγά πλοία) στη Σάμο και την άνοιξη του 490 κατέλαβε τη Νάξο και άλλα νησιά των Κυκλάδων και έκαψε όλες τις πόλεις των νησιών εκτός από την ιερή Δήλο. Αποβιβάστηκε στην Εύβοια, κατέλαβε την Κάρυστο με μικρή αντίσταση και την Ερέτρια με προδοσία. Μετά αποβιβάστηκε στην Αττική, όπως του είχε υποδείξει ο Ιππίας, και έπαθε μεγάλη καταστροφή στο Μαραθώνα (490 π.Χ). Μετά την ήττα του στο Μαραθώνα, έφτασε στο Φάληρο, χωρίς όμως να αποβιβαστεί σ' αυτό. Από το Φάληρο έφτασε στα παράλια της Ιωνίας και από εκεί πήγε στο Δαρείο, φέρνοντάς του τα λάφυρα από τη Νάξο και την Ερέτρια και πολλούς αιχμαλώτους. Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή ο Δάτης βρήκε το θάνατο στο Μαραθώνα.

Για την άτυχη αυτή εκστρατεία φαίνεται ότι ο Δάτης δεν έπεσε σε δυσμένεια, γιατί οι δυο γιοι του, Αρμαρίθρης και Τίθαιος ήταν ίππαρχοι στην εκστρατεία του Ξέρξη κατά της Ελλάδας. 

Για το Δάτη οι Έλληνες πίστευαν πως ήταν άνδρας ευσεβής, γιατί δεν κατέστρεψε την ιερά Δήλο, αλλά θυσίασε στα ιερά της και γιατί έδωσε το άγαλμα του Απόλλωνα, που βρήκε μέσα στο φοινικικό πλοίο, στους Ταναγραίους. Από το όνομα του Δάτη προήρθε και ο όρος «*δατισμός*» που σημαίνει «βαρβαρισμός».

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ηρόδοτος, Ιστορίες,I. 6.119; VI.94.
2. ↑  Πατριάρχης Φώτιος Α΄, *Αποσπάσματα από τα Περσικά του Κτησία",* παράγραφος 22, διαθέσιμη στα αγγλικά στο  Αρχειοθετήθηκε 2012-07-16 στο Wayback Machine.
Ο **Γκάρεθ Μπάρι** (αγγλικά: *Gareth Barry*, 23 Φεβρουαρίου 1981) είναι ένας Άγγλος ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στην Γουέστ Μπρόμιτς Άλμπιον. Γεννήθηκε στο Χέιστινγκς, στην Νότια Αγγλία.

Άστον Βίλα
----------

Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από την Μπράιτον και Χόουβ Άλμπιον. Από εκεί, μετακόμισε στην Άστον Βίλα ως νεαρός ακόμα, και πέρασε 12 χρόνια στο σύλλογο. Υπήρξε αρχηγός της Άστον Βίλα και είναι ένατος παίκτης σε εμφανίσεις με την ομάδα όλων των εποχών.

Μάντσεστερ Σίτι
---------------

Τον Ιούνιο του 2009, μεταγράφηκε στην Μάντσεστερ Σίτι με 12 εκατομμύρια λίρες αποζημίωση για την πρώην ομάδα του, ενώ ο ίδιος υπέγραψε πενταετές συμβόλαιο συνεργασίας. Με την φανέλα της Μάντσεστερ Σίτι, κατέκτησε το Κύπελλο Αγγλίας, το 2011 και τον τίτλο της Πρέμιερ Λιγκ την επόμενη χρονιά. Τον Αύγουστο του 2013, παραχωρήθηκε ως δανεικός στην Έβερτον.

Έβερτον
-------

Μετά από μια πετυχημένη σεζόν ως δανεικός στην Έβερτον, υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας 3 ετών με την ομάδα του Λίβερπουλ. To 2016, έγινε ο τρίτος ποδοσφαιριστής στην Πρέμιερ Λιγκ που έφτασε τις 600 συμμετοχές μετά τον Ράιαν Γκιγκς και τον Φρανκ Λάμπαρντ.

Γουέστ Μπρόμιτς Άλμπιον
-----------------------

Τον Αύγουστο του 2017, μεταγράφηκε στην Γουέστ Μπρόμιτς Άλμπιον.

Εθνική Αγγλίας
--------------

Ο Μπάρι είναι διεθνής με την Εθνική Αγγλίας. Έκανε την πρώτη του συμμετοχή το 2000. Ως το 2012, έχει 53 συμμετοχές, πετυχαίνοντας 3 γκολ. Ήταν μέλος της Εθνικής Αγγλίας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 2000 και το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2010.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

* To προφίλ του Γκάρεθ Μπάρι στο transfermarkt.co.uk

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Εθνική Αγγλίας – Μουντιάλ 2010 |
| --- |
|  |
| 
* 1 Τζέιμς
* 2 Τζόνσον
* 3 Α. Κόουλ
* 4 Τζέραρντ (c)
* 5 Ντόσον
* 6 Τέρι
* 7 Λένον
* 8 Λάμπαρντ
* 9 Κράουτς
* 10 Ρούνεϊ
* 11 Τ. Κόουλ
* 12 Γκριν
* 13 Γουόρνοκ
* 14 Μπάρι
* 15 Άπσον
* 16 Μίλνερ
* 17 Ράιτ-Φίλιπς
* 18 Κάραγκερ
* 19 Ντεφόου
* 20 Κίνγκ
* 21 Χέσκι
* 22 Κάρικ
* 23 Χαρτ
* Προπονητής: Καπέλλο
 |

 |
Ο **Δημήτριος Σαχίνης** (1827-1888) ήταν Έλληνας στρατιωτικός του 19ου αιώνα.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Η καταγωγή του ήταν από την σπουδαία οικογένεια της Ύδρας. Γεννήθηκε στην Ύδρα στις 29 Μαΐου 1827. Πατέρας του ήταν ο πλοιοκτήτης - έμπορος και μετέπειτα ναυμάχος του 1821 Γεώργιος Σαχίνης. 

Μετά την αποκατάσταση της Ελλάδας πήγε στο Μόναχο και σπούδασε στην Στρατιωτική σχολή με υποτροφία του βασιλιά της Βαυαρίας Λουδοβίκου. Αποφοίτησε και κατατάχτηκε στην Γαλλική Ναυτική Υπηρεσία, αρχικά ως δόκιμος και μετά ως ανθυποπλοίαρχος. Επέστρεψε το 1843 στην Ελλάδα και παντρεύτηκε την θυγατέρα του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, Παναγιωτίτσα. Με τον βαθμό του ανθυποπλοιάρχου κατατάχθηκε στον Ελληνικό Ναυτικό, και ως πλωτάρχης το 1859 διορίστηκε κυβερνήτης του «Όθωνος»

Με την πτώση του Όθωνα κυνηγήθηκε από τους επαναστάτες και επανήλθε το 1866 ως υπουργός επι των Ναυτικών και αργότερα αυλάρχης του Βασιλιά Γεωργίου Α΄. Διετέλεσε πρόεδρος του Ναυτικού Απομαχικού Ταμείου, πήρε προαγωγή τον Μάρτιο του 1872 σε βαθμό πλοιάρχου, και προσελήφθη το 1878 ως Στρατιωτικός Αρχηγός της Βασιλικής οικογένειας. Προβιβάστηκε το 1878 σε υποναύαρχο, και έγινε ταυτόχρονα Αυλάρχης. Ανέπτυξε στενή σχέση με τον Γεώργιο και την Όλγα, όπως και με τον πατέρα του Γεωργίου, Βασιλιά της Δανίας. 

Τιμήθηκε με πολλά παράσημα, εκτός των άλλων με τον Ελληνικό Μεγαλόσταυρο. 

Απεβίωσε στην Αθήνα στις 29 Αυγούστου 1887.

Πηγές
-----

* Δημήτριος Σαχίνης συνοπτικό βιογραφικό σημείωμα από το Ινστιτούτο Νεοελληνικών Ερευνών
* Ιωάννης Αρσένης (1888). *Ποικίλη Στοά: Εθνική εικονογραφημένη επετηρίς*. Αθήνα: Επί του Τυπογραφείου Αττικού Μουσείου. Ανακτήθηκε στις 17 Μαΐου 2010.
Το **Γκιρίς Μάντσα** είναι ένα αμφιθέατρο θεάτρου που βρίσκεται στο Μπαγκμπαζάρ, στην Καλκούτα της Δυτικής Βεγγάλης στην Ινδία. Η αίθουσα εγκαινιάστηκε στις 1 Ιουλίου 1986, από τον επικεφαλής υπουργό της Δυτικής Βεγγάλης (εκείνη την εποχή) Τζιότι Μπάσου. Το αμφιθέατρο πήρε το όνομά του από τον Γκιρίς Τσάντρα Γκος.

Το σχέδιο του αμφιθέατρου έγινε από το Τμήμα Δημοσίων Έργων. Το Τμήμα Δημοσίων Έργων επίσης διεξαγάγει τις εργασίες συντήρησης της αίθουσας. Αυτή η αίθουσα χρησιμοποιείται τακτικά από διάφορες θεατρικές ομάδες. Το Γκιρίς Μάντσα είναι ένα από τα πιο ενεργά αμφιθέατρα θεάτρου της Καλκούτας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Robert W. Bradnock (1993). *South Asian handbook*. Trade & Travel Publications. σελ. 486. ISBN 978-0-900751-40-0. Ανακτήθηκε στις 30 Ιουνίου 2012.
2. ↑  «Entertainment in Kolkata». Kolkata Municipal Coroporation. Ανακτήθηκε στις 30 Ιουνίου 2012.
3. ↑  Indu Ramchandani (2000). *Students' Britannica India*. Popular Prakashan. σελίδες 290–. ISBN 978-0-85229-760-5. Ανακτήθηκε στις 30 Ιουνίου 2012.
*Μαγδαληνή του Μάνσι* (περ. 1500), 81.5 × 57.5 εκ. Πινακοθήκη του Βερολίνου
Με το συμβατικό όνομα **Δάσκαλος της Μαγδαληνής του Μάνσι** (fl. Αμβέρσα, περ. 1515-25) φέρεται Φλαμανδός ζωγράφος, γνωστός ως δημιουργός του πίνακα *Μαγδαληνή* (Πινακοθήκη του Βερολίνου), ο οποίος ανήκε στη συλλογή του Μαρκήσιου Μπαττίστα Μάνσι στη Λούκκα. Παλαιότερα το έργο είχε λανθασμένα αποδοθεί στον Κουέντιν Μασσάις, καθώς ορισμένα χαρακτηριστικά του, όπως το φαρδύ πρόσωπο και τα μακριά δάκτυλα της Μαγδαληνής παραπέμπουν στο στυλ του Μασσάις. Δενδροχρονολογική ανάλυση του πίνακα, υποδεικνύει πως φιλοτεχνήθηκε περίπου το 1500. Την ίδια περίπου περίοδο τοποθετείται χρονικά και ένα ακόμα γνωστό έργο του, η *Ταφή* (Μουσείο Καλών Τεχνών, Γάνδη), το οποίο ενδεχομένως αντλεί στοιχεία από το ομώνυμο χαρακτικό και μέρος της σειράς του «Μικρού Πάθους» του Ντύρερ. Στο έργο του *Σωτήρας* (Μουσείο Τέχνης, Φιλαδέλφεια), το τοπίο πίσω από τη μορφή του Χριστού προέρχεται επίσης από έργο του Ντύρερ, και συγκεκριμένα από το *Όραμα του Αγίου Ευσταχίου*. 

Σύμφωνα με τον ιστορικό Μαξ Γιάκομπ Φριντλέντερ, είναι πιθανό ο Δάσκαλος της Μαγδαληνής του Μάνσι να ταυτίζεται με τον ζωγράφο Willem Muelenbroec, ο οποίος ήταν μέλος της συντεχνίας των ζωγράφων της Αμβέρσας και μαθητής του Κουέντιν Μασσάις.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος Φλαμανδών ζωγράφων
* Πρώιμη φλαμανδική ζωγραφική

Παραπομπές
----------

1. ↑  Soudavar, A. (2008). *Decoding Old Masters: Patrons, Princes and Enigmatic Paintings of the 15th Century*, London: I.B. Tauris, σελ. 36
2. 1 2  Hans M. Schmidt, et al. "Masters, anonymous, and monogrammists." *Grove Art Online. Oxford Art Online*. Oxford University Press. Web. 3 Jun. 2016.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 308213613
* ISNI: 0000 0004 5309 6608
* GND: 1050703170
* ULAN: 500008477
* RKD: 53664

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Τέχνη
* Πύλη:Ζωγραφική
 |

 |