recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Κλίμακα Τορίνο. Δίδεται σε μέτρα η διάμετρος ενός αστεροειδή που προσεγγίζει με μια τυπική ταχύτητα σύγκρουσης σε αντιστοιχία της κινητικής ενέργειας σε ΜΤ.
Η **Κλίμακα Τορίνου**, ή **Δείκτης Τορίνου**, ή **Τορίνο κλίμακα** (Torino scale κατά την ξένη βιβλιογραφία) είναι μία κλίμακα επικινδυνότητας πιθανής πρόσπτωσης ή σύγκρουσης ουρανίου σώματος (όπως αστεροειδούς ή κομήτη) με τον πλανήτη Γη σε συνάρτηση του μεγέθους των επιπτώσεων που μπορεί να προκληθούν. Ουσιαστικά πρόκειται για μια μέθοδο κατηγοριοποίησης των κινδύνων επιπτώσεων από μια τέτοια περίπτωση, λαμβάνοντας υπόψη και ιστορικά στοιχεία, καλύπτοντας μέχρι τα 100 επόμενα χρόνια.

Ιστορία
-------

Δημιουργός της κλίμακας αυτής είναι ο Αμερικανός, διακεκριμένος αστροφυσικός και καθηγητής του Τεχνολογικού Ινστιτούτου της Μασαχουσέτης Ρίτσαρντ Π. Μπάινζελ (Richard P. Binzel), ο οποίος και την παρουσίασε επίσημα στο διεθνές συνέδριο του 1999, στο Τορίνο της Ιταλίας, εξ ου και η ονομασία της.

Γενικά
------

Η Κλίμακα Τορίνου φέρει δέκα διαβαθμίσεις σε ακέραιους αριθμούς αρχής γενομένης από το **0**, ως κατάσταση ανύπαρκτου κινδύνου ή αμελητέου, καταλήγοντας στο **10** ως κατάσταση ολικής καταστροφής του ανθρώπινου πολιτισμού. Οι διαβαθμίσεις αυτές κατανέμονται σε τρεις βασικές έγχρωμες ζώνες: κίτρινη πορτοκαλί και κόκκινη.

Οι ενδιάμεσες βαθμίδες από **1** μέχρι και **4** (της κίτρινης ζώνης), αποτελούν βαθμούς αστρονομικής εγρήγορσης μη υπερβαίνοντας το ποσοστό 1% ενός τέτοιου συμβάντος με κάποιες ίσως περιφερειακές επιπτώσεις. Οι τρεις επόμενες βαθμίδες **5**, **6** και **7** (της πορτοκαλί ζώνης), αποτελούν βαθμούς ιδιαίτερης αστρονομικής παρακολούθησης από αβέβαιη μέχρι πραγματική απειλή σε βάθος χρόνου μιας δεκαπενταετίας. Στις δε τελευταίες βαθμίδες της κλίμακας Τορίνου (της κόκκινης ζώνης): **8**, **9** και **10** η σύγκρουση θεωρείται βεβαία, όπου και προσδιορίζεται το μέγεθος της καταστροφής που θα προκληθεί (ανάλογα του όγκου του απειλούντος ουρανίου σώματος), είτε σε κάποια περιφερειακή περιοχή της Γης (8), είτε σε κάποια ήπειρο (9), ή ακόμα και σε όλο τον πλανήτη (10), με δεδομένη την κλιματική καταστροφή.

Σημειώσεις
----------

Επί των παραπάνω, σημειώνεται ότι απ' τη στιγμή που θα εντοπιστεί ένα ουράνιο σώμα να πλησιάζει στην τροχιά της Γης, στη συνέχεια των παρατηρήσεων, η πρώτη εκτίμηση συνεχώς διαφοροποιείται. Στην μηδενική βαθμίδα περιλαμβάνονται οι μετεωρόλιθοι, ενώ οι διάττοντες αστέρες προσδιορίζονται στην βαθμίδα 1 αποτελώντας "ρουτίνα" στις αστρονομικές παρατηρήσεις. Κανένα ουράνιο σώμα δεν έχει αξιολογηθεί μέχρι σήμερα σε βαθμίδα υπεράνω του 4 της κλίμακας αυτής.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Οι βαθμίδες της κλίμακας Τορίνου από τη NASA Αρχειοθετήθηκε 2017-01-20 στο Wayback Machine.
* Κλίμακα Τορίνου, ιστορικό - ανάλυση
Ο **Καθεδρικός της Σάντα Σκολάστικα** (*La cattedrale di Santa Scolastica*) είναι ο ναός της Μονής της Σάντα Σκολάστικα, που βρίσκεται κοντά στη πόλη Σουμπίακο, στη μητροπολιτική πόλη της Ρώμης, και ανήκει στο Τάγμα του Αγίου Βενέδικτου.

Φέρει το τίτλο της *basilica minore*.

Ιστορία του ναού
----------------

Στο σημείο όπου βρίσκεται ο ναός είχε ιδρυθεί στις αρχές του 6ου αιώνα από τον Άγιο Βενέδικτο, το Ορατόριο της Μονής του Αγίου Σιλβέστρου. Τον 9ο αιώνα το όνομα της μονής άλλαξε σε Μονή του Αγίου Βενέδικτου και της Αγίας Σχολαστικής και κατασκευάστηκε μια νέα, μεγαλύτερη εκκλησία δίπλα στη προηγούμενη. Στο ίδιο σημείο κατασκευάστηκε εκκλησία σε ρωμανικό ρυθμό το 10ο αιώνα, που καθαγιάστηκε από τον Πάπα Βενέδικτο Ζ΄, στις 4 Δεκεμβρίου 980 και επανακατασκευάστηκε σε γοτθικό ρυθμό το 14ο αιώνα, παίρνοντας τη μορφή μονόκλιτης εκκλησίας με τετράπλευρη αψίδα.  

Η σημερινή εκκλησία κατασκευάστηκε το 1773 με προτροπή του Αββά καρδινάλιου Τζιοβάνι Φραντσέσκο Μπανκιέρι, ο οποίος για τις εργασίες αυτές άφησε μετά το θάνατό του ένα σημαντικό χρηματικό ποσό. Η εκκλησία ανακατασκευάστηκε σε νεοκλασικό ρυθμό, και επεκτάθηκε, σε σχέδια του Τζιάκομο Κουαρένγκι και καθαγιάστηκε στις 13 Οκτωβρίου 1776 από τον καρδινάλιο Κάρλο Ρετζόνικο.  Η αψίδα κατασκευάστηκε το 1852 σε σχέδια του Τζιάκομο Μονάλντι.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 6  Ιανουαρίου 2021.
2. ↑
3. ↑
4. ↑  Gabriele Paolo Carosi, Badia di Subiaco. Storia - arte - vita, Subiaco, Tipografia-Libreria S. Scolastica, 1970,σελ. 99 -100

Βιβλιογραφία
------------

* Gabriele Paolo Carosi, Badia di Subiaco. Storia - arte - vita, Subiaco, Tipografia-Libreria S. Scolastica, 1970.
* Claudio Grisanti, Giancarlo Santi (a cura di), Atlante delle diocesi d'Italia, Roma, Conferenza Episcopale Italiana, 2000.
* Terry Kirk, The Architecture of Modern Italy: the challenge of tradition 1750-1900, I, New York, Princeton Architectural Press, 2005.
* Fabrizio Capanni e Giampiero Lilli (a cura di), Le cattedrali del Lazio. L'adeguamento liturgico delle chiese madri nella regione ecclesiastica del Lazio, Cinisello Balsamo, Silvana, 2015.
Ο **Ηλίας Πανάς** (Κεφαλληνία 1798 - Αθήνα 1869) ήταν αγωνιστής του 1821, έπειτα μοίραρχος της χωροφυλακής, πληρεξούσιος, ενώ πήρε μέρος σε μάχες στην Ήπειρο. Καταγόταν από σπουδαία οικογένεια της Κεφαλληνίας.

Ο Πανάς με την κήρυξη της επανάστασης του 1821 μετέβη στην Πελοπόννησο και πήρε μέρος σε πολλές μάχες, όπως την Άλωση της Τριπολιτσάς, την Πολιορκία της Πάτρας, την Μάχη του Πέτα και αλλού. Με την είσοδο του Ιμπραήμ στην Πελοπόννησο βρέθηκε απέναντι του αλλά συνελήφθη αιχμάλωτος σε μάχη και ελευθερώθηκε μετά από καταβολή λύτρων. Συνέχισε τον αγώνα με δικό του στρατιωτικό σώμα, πήγε στο Μεσολόγγι και έμεινε εκεί μέχρι την ηρωική έξοδο, έφτασε στον βαθμό του στρατηγού.

Με την δημιουργία της Ελληνικής χωροφυλακής εντάχτηκε σε αυτή με τον βαθμό του μοίραρχου κι υπηρέτησε σαν διοικητής στις Μοιραρχίες Φωκίδος, Αιτωλοακαρνανίας, Αχαΐας και αλλού. Το 1954 με δικό του στρατιωτικό σώμα μπήκε στην Τουρκοκρατούμενη τότε Ήπειρο και συμμετείχε σε πολλές μάχες. Ήταν πληρεξούσιος στην Η εν Αθήναις Β΄ Εθνική των Ελλήνων Συνέλευσις το 1863.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6 7  Κτενιάδης 1976, σελ. 23

Πηγές
-----

* Κτενιάδης, Νικόλαος (1976). «Ο Μοίραρχος Ηλίας Πανάς συντρίβη τους ληστοσυμμορίτας». *Επιθεώρησις Χωροφυλακής* (Φεβρουάριος 1976). .
Ως **ηφαιστειακός χειμώνας** (volcanic winter) χαρακτηρίζεται γενικά η κλιματολογική μεταβολή με διατηρούμενη μείωση της παγκόσμιας θερμοκρασίας που προκαλείται μετά από ηφαιστειακή έκρηξη. 

Βασική αιτία αυτού του φαινομένου είναι η ηφαιστειακή τέφρα και σταγονίδια θειικού οξέος που παραμένουν, σε μορφή αερολύματος, για αρκετό χρόνο στην κατώτερη ζώνη της ατμόσφαιρας, την τροπόσφαιρα, αλλά και στη στρατόσφαιρα, με συνέπεια να μειώνουν την ηλιακή ακτινοβολία.

Γενικά
------

Η διατήρηση του φαινομένου είναι ανάλογη του όγκου και της έκτασης των παραπάνω αιτιών, η καθίζηση των οποίων είναι ιδιαίτερα χρονοβόρα.
Γενικά το φαινόμενο του ηφαιστειακού χειμώνα, εκτός από τα καιρικά προβλήματα που επιφέρει, σημαντικά εξ ίσου είναι και τα επί της εναέριας κυκλοφορίας δημιουργούμενα. Η δυσμενέστερη επίπτωση που μπορεί να προκληθεί, είναι στο περιβάλλον, με δεδομένη την καταστροφή του όζοντος.

Έκταση
------

Ο ηφαιστειακός χειμώνας μπορεί να σημειωθεί σε πολύ ευρύτερη περιοχή από τη θέση του υπαίτιου ηφαιστείου, καλύπτοντας μια γεωγραφική ήπειρο, μέχρι ακόμα και οι συνέπειές του να επηρεάσουν ολόκληρο τον πλανήτη. Χαρακτηριστική περίπτωση διατήρησης ηφαιστειακού χειμώνα είναι αυτή που παρατηρήθηκε μετά την έκρηξη του ηφαιστείου Πινατούμπο (στις Φιλιππίνες), το 1991, όπου και διατηρήθηκε για δύο με τρία χρόνια, ενώ ακόμα πιο σημαντική σε έκταση των συνεπειών ήταν εκείνη που σημειώθηκε μετά την έκρηξη του ηφαιστείου Ταμπόρα (Ινδονησίας) το 1815, όταν το επόμενο έτος στη διάρκεια του θέρους σημειώθηκαν εκτενείς χιονοπτώσεις στις ΗΠΑ, Νέα Αγγλία κ.α. όπου και δόθηκε η ονομασία "*έτος χωρίς καλοκαίρι*".

Ιστορικά Παραδείγματα
---------------------

### 1991

Η έκρηξη του ηφαιστείου στο όρος Πινατούμπο έγινε αισθητή στην παγκόσμια θερμοκρασία για τα επόμενα 2 με 3 χρόνια.

Δείτε επίσης
------------

* Έτος χωρίς καλοκαίρι

Παραπομπές
----------

1. ↑  Brohan, P.; J.J. Kennedy; I. Haris; S.F.B. Tett; P.D. Jones (2006). «Uncertainty estimates in regional and global observed temperature changes: a new dataset from 1850». Journal of Geophysical Research. 111 (D12): D12106.

Βιβλιογραφία
------------

* MR Rampino, S Self & RB Stothers (1988). «Volcanic winters». *Annual Review of Earth and Planetary Science* **16**: 73–99. doi:10.1146/annurev.ea.16.050188.000445. Bibcode: 1988AREPS..16...73R. .

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85145844

 |

 |
Ο **Καλλισθένης ο Ολύνθιος** (περ. 360-327 π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ιστορικός από την Όλυνθο της Χαλκιδικής.

Βιογραφία
---------

Ήταν ανιψιός του Πρόξενου(D/R), ο οποίος είχε αναλάβει την κηδεμονία του Αριστοτέλη όταν αυτός έμεινε ορφανός. Ο Αριστοτέλης έγινε δάσκαλος του Καλλισθένη και μέσω αυτού, το 336 π.Χ. συμμετείχε στην αποστολή που έκανε ο Μέγας Αλέξανδρος ενάντια στην Περσική Αυτοκρατορία, ως επίσημος ιστοριογράφος για τη συγγραφή του ημερολογίου εκστρατείας.

Ενώ στην αρχή επιδοκίμαζε τον Αλέξανδρο, αργότερα ξεκίνησε να τον κατακρίνει και να τον κατηγορεί για την υιοθέτηση ανατολίτικων συνηθειών όπως αυτό της προσκύνησης. Κατηγορούμενος για συμμετοχή στη συνωμοσία των παίδων το 327 π.Χ. ο Καλλισθένης φυλακίστηκε και αργότερα πέθανε.

Ο Καλλισθένης στην ιστορία του μεταχειριζόταν εργαλεία της ρητορικής αλλά έκανε και παρεκβάσεις σε θέματα όπως η γεωγραφία, τα φυσικά φαινόμενα, η ζωολογία, η βοτανική, η αστρονομία, το δίκαιο και άλλα. Κυρίως όμως εξυμνούσε και δόξαζε το πρόσωπο του Αλέξανδρου, δημιουργώντας έτσι σιγά σιγά τον μύθο του μακεδόνα ηγέτη.

Το Μυθιστόρημα του Αλεξάνδρου, έργο το οποίο συντήρησε και διέδωσε τον μύθο του Αλεξάνδρου κατά τον Μεσαίωνα, δεν είναι έργο δικό του, αλλά άλλου συγγραφέα κατά πολύ μεταγενέστερου (του 3ου μ.Χ. αι.), ο οποίος αναφέρεται ως Ψευδοκαλλισθένης.

Κυριότερα έργα του
------------------

* *Ελληνικά*, Ιστορία 10 βιβλίων, από το 387π.Χ.(Ανταλκίδειος Ειρήνη) ως το 354 π.Χ. (αρχή του τρίτου Ιερού Πολέμου).
* *Αλεξάνδρου Πράξεις*, έργο ατελείωτο
* Ψευδοκαλλισθένους *Αλεξάνδρου βίος* ― νεοελλην.μετάφρ.Αλέξ.Ασωνίτης ("Το Βήμα")

Πηγές
-----

* Πλουτάρχου, *Βίος Αλεξάνδρου* 53 -55
* Αρριανού, *Ανάβασις* iv. 10-14
* Κούρτιος, viii. 5-8

Βιβλιογραφία
------------

R. Merkelbach, *Die Quellen des griechischen Alexanderromans*, Μόναχο, 1954

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 315946119
* **ΕΒΕ**: 46062
* LCCN: n86028308
* ISNI: 0000 0001 3881 9773
* GND: 118640062
* SELIBR: 259693
* SUDOC: 127225811

 |

 |
Το **ηχηρό ουρανικό τριβόμενο** (ΔΦΑ: <ʝ>) είναι σύμφωνο των ομιλούμενων γλωσσών. Είναι ιδιαίτερα σπάνιος ήχος και ακόμη πιο σπάνιο φώνημα.

Στα νέα ελληνικά εμφανίζεται ως αλλόφωνο σε δύο περιπτώσεις: όταν το υπερωικό τριβόμενο προηγείται ουρανικών φωνηέντων (**γ**έλιο, **γ**ύπας) και σε περιπτώσεις ουρανικοποίησης σε ταυτοσυλλαβικές ακολουθίες ηχηρού υπερωικού (π.χ. **δια**βάζω, [ðʝa'vazo]), με τον τόπο άρθρωσής του να επικεντρώνεται κυρίως στην οπίσθια ουρανική περιοχή. Επίσης η κυπριακή, σε ταυτοσυλλαβικές ακολουθίες πλάγιου παρουσιάζει ένα φαινόμενο αντίστοιχο της αποπλαγιοποίησης του πλάγιου ουρανικού των ρομανικών γλωσσών με την μετατροπή του ['iʎos] (ήλιος) σε ['iʝos]. Μια τέτοια περίπτωση είναι το *yeísmo* των ισπανικών όπου το πλάγιο μεταουρανικό φώνημα, που αντιπροσωπευόταν με το γράφημα <ll> ενσωματώθηκε στο μεσοουρανικό φώνημα το οποίο διαθέτει πλήθος πιθανών αλλοφώνων, μεταξύ των οποίων ένα ηχηρό μεσοουρανικό προσεγγιστικό [ʝ̞].

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ladefoged και Maddieson (1996): *The sounds of the world's languages*. Οξφόρδη: Blackwell.
2. ↑  Nicolaidis, K. (2003): «Μια ηλεκτροπαλατογραφική μελέτη των ουρανικών συμφώνων της Ελληνικής» στο Theophanopoulou-Kontou, D. Lascaratou, C. Sifianou, M. Georgiafentis, M. & Spyropoulos, V. (eds.), *Σύγχρονες Τάσεις στην Ελληνική Γλωσσολογία*. Αθήνα: Πατάκης. σελ. 108–127.
3. ↑  Pappas, P. (2014): «The reallocation of [ʝ] in Cypriot Greek» στο *Dialectologia* 15. σελ. 159-179.
4. ↑  Hualde, José Ignacio (2005): *The sounds of Spanish*, Cambridge University Press, 2005.
Ο **Ησύχιος Σιναΐτης** ήταν θεωρητικός του μυστικισμού και έζησε τον 7ο αιώνα μ.Χ.

Βίος
----

Δεν γνωρίζουμε πολλές λεπτομέρειες για τη ζωή του. Η περίοδος της ακμής του πρέπει να τοποθετηθεί στον 7ο αιώνα. Διετέλεσε ηγούμενος της μονής της Βάτου. Καμία πηγή πριν τον 13ο αιώνα δεν τον μνημονεύει, αφού αναφέρεται για πρώτη φορά σε χειρόγραφο του 1289, κι η αμέσως επόμενη τον 14ο αιώνα.

Συγγραφικό έργο
---------------

Έχει γράψει ‘’Λόγος ψυχωφελής σωτήριος περί νήψεως και αρετής κεφαλαιώδης’’. Του έργου υπάρχουν δύο μορφές, μία εκτενής από διακόσια κεφάλαια και μια συντομότερη από εικοσιτέσσερα αλφαβητικά κεφάλαια. Έχει υπ΄όψιν του τα Αποφθέγματα Γερόντων, κείμενα του Ευάγριου Ποντικού και του Διάδοχου Φωτικής. Το κείμενο αυτό θα επανεμφανιστεί τον 13ο αιώνα και έκτοτε θα αντιγραφεί πολλές φορές, όπως πιστοποιεί η ευρεία χειρόγραφη παράδοσή του κάτι που αποδεικνύει πως είχε σημαντική απήχηση στους μοναστικούς κύκλους της ύστερης βυζαντινής περιόδου.
Του αποδίδεται και χαμένος λόγος ‘’Λόγος εις τον Σταυρόν’’

Οι διδασκαλίες του περί πνευματικής άσκησης
-------------------------------------------

Η χρηστότητα και η επιείκειά του κάθε ανθρώπου συνδέεται με την καθολική και διαρκή επαγρύπνηση στις κινήσεις του νου και της καρδιάς.

Πηγή
----

* Παναγιώτης Χρήστου, Ελληνική Πατρολογία, τομ.Ε, εκδ. Κυρομάνος, Θεσσ/ίκη, 2006, σελ.424-425

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 116897761
* GND: 102421226
* SUDOC: 150482388
* BNF: cb12654852x (data)
* CiNii: DA12515686

 |

 |
**Η Εκδίωξη του Ηλιόδωρου από το Ναό** (ιταλικά: *Cacciata di Eliodoro dal tempio*), είναι μια τοιχογραφία που δημιουργήθηκε το έτος 1511 από τον Ιταλό ζωγράφο της Αναγέννησης, τον Ραφαήλ. Βρίσκεται στο Αποστολικό Παλάτι, τώρα Μουσείο, του Βατικανού. Το έργο εκτελέστηκε μετά από παραγγελία του πάπα, για τη διακόσμηση των ιδιαίτερων διαμερισμάτων του, που σήμερα είναι γνωστές ως Αίθουσες του Ραφαήλ (*Stanze di Raffaello*). Η αίθουσα έλαβε το όνομά της από αυτόν τον πίνακα: *αίθουσα του Ηλιόδωρου* (*Stanza di Eliodoro*).

Θέμα
----

Ο πίνακας απεικονίζει ένα ιστορικό γεγονός, το οποίο περιγράφει η Βίβλος στα βιβλία των Μακκαβαίων (3:21-28). Ο βασιλιάς της Αυτοκρατορίας των Σελευκιδών, ο Σέλευκος Δ΄ ο Φιλοπάτωρ, λόγω οικονομικής στενότητας, διέταξε τον υπουργό του Ηλιόδωρο να του φέρει τον θησαυρό, που ήταν φυλαγμένος στον Ναό της Ιερουσαλήμ. Ο ανώτατος ιερέας, ο Ονίας Γ', αρνήθηκε κατηγορηματικά και απέτρεψε την αρπαγή των πολύτιμων αντικειμένων. Σύμφωνα με τη βιβλική αφήγηση, σαν απάντηση στις προσευχές του, ο Θεός έστειλε έναν καβαλάρη, υποβοηθούμενο από δύο νέους, για να διώξουν τον Ηλιόδωρο έξω από τον ναό.

Περιγραφή του πίνακα
--------------------

Λεπτομέρεια του πίνακα.
Λεπτομέρεια του πίνακα.
Πρόκειται για μια δραματική απεικόνιση, την οποία διατρέχει ένα πολύ γρήγορο ρεύμα κίνησης. Ο Ραφαήλ ήθελε να αποδώσει τη βία του πάθους με τον τρόπο του Μιχαήλ Αγγέλου, μα διατηρεί επίσης μια απόσταση, επιτρέποντας μια αίσθηση αντικειμενικότητας. Η κίνηση των προσώπων έχει ένα ρυθμό γρήγορο, σαν να συμμετέχουν σε χορογραφία. Το φως, όπως εισέρχεται στη σκηνή από ψηλά και ο τρόπος που πέφτει στις καμπύλες, παρέχει ένα θαυμάσιο παράδειγμα σκηνικού φωτισμού. Κάθε φιγούρα ακολουθεί την κίνησή της με την τεχνική ακρίβεια χορευτικής φιγούρας. Η σκηνική παρουσία είναι αποκάλυψη, αλλά και φαντασία, η οποία με τη σειρά της αποτελεί ιστορική αναπαράσταση, όπως την οργάνωσε ο καλλιτέχνης.

Η απεικόνιση έχει δύο διακριτούς χρόνους: έναν πίνακα μέσα στον πίνακα. Αυτό αρκεί για να την μεταφέρει από το επίπεδο της απεικόνισης σε αυτό της υποκριτικής, του θεατρικού θεάματος. Το κεντρικό θέμα της σκηνής δεν είναι πλέον στο κέντρο, αλλά στα δεξιά. Εκεί ο Ηλιόδωρος και οι ακόλουθοί του εκδιώκονται από τον οπλισμένο καβαλάρη και τους δύο νέους. Για την αναπαράστασή τους, ο Ραφαήλ ακολουθεί τη βιβλική περιγραφή ως την τελευταία λεπτομέρεια. Στα αριστερά της σκηνής παρακολουθεί ο Πάπας Ιούλιος Β΄, πράγμα με το οποίο γίνεται σαφής υπόνοια, πως ο ίδιος είναι υπεύθυνος να προστατέψει την ακεραιότητα των κεκτημένων της Εκκλησίας και να κυνηγήσει τους κοσμικούς σφετεριστές των παπικών γαιών. Αποτελεί κυρίαρχη φιγούρα ανάμεσα σε όσους στέκονται πλάι του και επανεμφανίζεται και στις μικρότερες σκηνές.

Πηγές
-----

* Ραφαήλ, περιγραφές των έργων του στο Βατικανό.

Δείτε επίσης
------------

* Ηλιόδωρος
* Ραφαήλ
* Αναγέννηση
* Μουσεία Βατικανού
* Δωμάτια Ραφαήλ
Τα **Καραγιάννια** είναι περιοχή της Μακεδονίας, στο Δήμο Κοζάνης.

Τα Καραγιάννια είναι ουσιαστικά μία επίπεδη κοιλότητα που περιβάλλεται από τις νότιες πλαγιές του Άσκιου. Η περιοχή είναι δυσπρόσιτη από βορρά, δύση και ανατολή, καθώς περιστοιχίζεται από σημαντικούς ορεινούς όγκους. Η μόνη πρόσβαση είναι από το νότο. Πρόκειται για ένα πλατύ φαράγγι που σχηματίστηκε από τις διαβρώσεις του νερού, καθώς αποτελεί τη νοτιοανατολική λεκάνη απορροής των υδάτων του Άσκιου όρους. Απέχει περίπου 15 χλμ. από την Κοζάνη και βρίσκεται δυτικά της πόλης. 

Η περιοχή περιλαμβάνει τα χωριά Σκήτη, Αλωνάκια, Ανθότοπος, Κηπάρι, Κοκκιναράς και την μεγαλύτερη, Ξηρολίμνη. Ο συνολικός πληθυσμός των Καραγιαννίων είναι 1.465 κάτοικοι.
Ο αιδεσιμότατος **Κολόα Ταλάκε** (*Koloa Fineaso Talakelake*, 1934-2008) ήταν πολιτικός από το Τουβαλού. Υπήρξε πρωθυπουργός της νησιωτικής χώρας από το 2001 ως το 2002. Χρημάτισε επίσης υπουργός Οικονομικών (1994-96).

Πολιτική καριέρα
----------------

Γεννήθηκε στις 7 Ιουνίου 1934. Έγινε πρωθυπουργός στις 14 Δεκεμβρίου 2001 , καθώς κέρδισε τον τότε πρωθυπουργό, Φαϊμαλάγκα Λούκα, σε ψηφοφορία για πρόταση μομφής εναντίον της κυβέρνησης. Κατά τη σύντομη περίοδο της πρωθυπουργίας του, ο Ταλάκε διαπραγματεύτηκε την πώληση του κωδικού στο Διαδίκτυο (domain name) .tv, σε αμερικανική εταιρεία, με σκοπό να αυξηθεί το εισόδημα της φτωχής σε πόρους χώρας του. Την ίδια περίοδο τέθηκε επικεφαλής προσπάθειας, μαζί με τους ηγέτες του Κιριμπάτι και των Μαλδίβων, να μηνύσει τις ΗΠΑ και την Αυστραλία, επειδή δεν επικύρωσαν το Πρωτόκολλο του Κιότο και για τις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου, που ευθύνονται για την άνοδο της στάθμης των υδάτων στις νησιωτικές χώρες τους. Για τον τελευταίο λόγο οι μικρές χώρες τους απειλούνται με πλημμύρες. Το 2002 ο Ταλάκε ηττήθηκε στις εκλογές που διεξήχθησαν στις 25 Ιουλίου εκείνης της χρονιάς και αποχώρησε από την πρωθυπουργία στις 14 Αυγούστου 2002, καθώς στις εκλογές έλαβε μόλις 230 ψήφους έναντι 280 του διαδόχου του στην πρωθυπουργία. Αποσύρθηκε στη Νέα Ζηλανδία, όπου έζησε με τα παιδιά του. Πολλοί τους θεωρούσαν ως από τους πρώτους «πρόσφυγες εξαιτίας των κλιματικών αλλαγών». Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Σαουφάτου Σοποάνγκα.

Ο Ταλάκε απεβίωσε στις 26 Μαΐου 2008 στο Όκλαντ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  billiongraves.com/grave/Hon-Koloa-Fineaso-Talake/5342055#/.
2. ↑  Bell, Brian (9 Ιανουαρίου 1997). «Tuvalu Trust Fund 10th Anniversary Profile, 1987-1997». GP Print – μέσω Google Books.
3. ↑  «Proposal fr .tv». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Αυγούστου 2007. Ανακτήθηκε στις 4 Δεκεμβρίου 2008.
4. ↑  Pacific Magazine Αρχειοθετήθηκε 2008-10-10 στο Wayback Machine. *Talake, Luka Tussle For PM In Island Nation Polls*, 1η Αυγούστου 2002.
5. ↑  Pacific Magazine Αρχειοθετήθηκε 2008-10-06 στο Wayback Machine. *Tuvalu: Political Stability Is Sopoanga's Top Priority*, 1η Σεπτεμβρίου 2002.
6. ↑  «Preliminary Election Results - P.M. Talake Voted Out». *Tuvalu Online*. 26 Ιουλίου 2002. Ανακτήθηκε στις 17 Απριλίου 2015.
7. ↑  Living on Earth, *Early Signs: New Zealand’s Climate Refugees*, 31 Μαρτίου 2006.
8. ↑  «Hon Koloa Fineaso Talake 1934 - 2008 BillionGraves Record».
Ο **Καμίλ Ντεμουλέν** (πλήρες όνομα: Λυσί Σεμπλίς Καμίγ Μπενουά Ντεμουλέν, γαλλ. *Lucie Simplice Camille Benoît Desmoulins*, 2 Μαρτίου 1760 - 5 Απριλίου 1794) ήταν Γάλλος δημοσιογράφος, δικηγόρος και πολιτικός. Υπήρξε θρυλική φυσιογνωμία της Γαλλικής Επανάστασης και από τους στενούς φίλους του Μαξιμιλιανού Ροβεσπιέρου.

Βιογραφία
---------

Ο Ντεμουλέν ήταν γιος του Ζαν Μπενουά Νικολά Ντεμουλέν (1725-1794), ειρηνοδίκη στην πόλη Γκιζ στην περιοχή της Πικαρδίας και της Μαρί-Μαντλέν Γκοντάρ ενώ είχε και επτά αδέλφια. Εισήχθη με υποτροφία στο ονομαστό Λύκειο Λουί-λε-Γκραν (Μέγας Λουδοβίκος), όπου έκανε εξαίρετες σπουδές, κατατασσόμενος μάλιστα πρώτος στην τελική βαθμολογία των αποφοίτων της τάξης του, μπροστά από τον Μαξιμιλιανό Ροβεσπιέρο, συμμαθητή και φίλο του. Αμέσως μετά μετέβη στο Παρίσι όπου και άρχισε να ασκεί τη δικηγορία.

Το Νοέμβριο του 1789 έκανε την πρώτη του εμφάνιση του στη δημοσιογραφία, εκδίδοντας την εφημερίδα *Επαναστάσεις της Γαλλίας και της Βραβάνδης*, η οποία περιελάμβανε 86 σελίδες. Μέσα από αυτή, καταδίκαζε επιμόνως τη διαπλοκή, τις μηχανορραφίες και τις ίντριγκες της αριστοκρατικής γαλλικής τάξης. Στις 29 Δεκεμβρίου 1790 παντρεύτηκε την Αν Λουσίλ Λαριντόν-Ντυπλεσί στην καθολική εκκλησία του Αγίου Σουλπικίου στο Παρίσι. Το νεαρό αυτό ζευγάρι, το οποίο αντήλλαξε αναρίθμητο αριθμό γραμμάτων αγάπης και πάθους, θεωρήθηκε από τους συγχρόνους του ένα σύμβολο του θριάμβου του έρωτα στα δύσκολα χρόνια της γαλλικής επανάστασης. Μάρτυρες του γάμου ήταν ο Ροβεσπιέρος και ο Λουί-Σεμπαστιάν Μερσιέ.

Ο Ντεμουλέν υπήρξε από τους πρώτους που οραματίστηκαν την επανάσταση στη Γαλλία. Εκτελέστηκε στην γκιλοτίνα στις 5 Απριλίου του 1794.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. data.bnf.fr/ark:/12148/cb12427485j. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
2. 1 2  (Γαλλικά) *Sycomore*. www.assemblee-nationale.fr/sycomore/index.asp. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
3. 1 2  «Encyclopædia Britannica» (Αγγλικά) biography/Camille-Desmoulins. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
4. 1 2  «Большая советская энциклопедия» (Ρωσικά) Η Μεγάλη Ρωσική Εγκυκλοπαίδεια. Μόσχα. 1969. Ανακτήθηκε στις 28  Σεπτεμβρίου 2015.
5. ↑  *Czech National Authority Database*. xx0011223. Ανακτήθηκε στις 23  Νοεμβρίου 2019.

Πηγές
-----

* Ντούρσμιντ Έρικ, *Το Σφύριγμα της Λεπίδας*, εκδόσεις Ενάλιος, Αθήνα 2010

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Καμίγ Ντεμουλέν** |


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 19768884
* **ΕΒΕ**: 149403
* LCCN: n85242196
* ISNI: 0000 0001 1022 1657
* GND: 118677969
* SUDOC: 033406065
* BNF: cb12427485j (data)
* NLA: 35035112
* NKC: xx0011223
* BNE: XX904994

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
 |

 |
Σπήλαιο Πεττακέρε, Περιοχή Bantimurung (kecamatan), Νότιο Σουλαέσι, Ινδονησία. Τα αποτυπώματα των χεριών υπολογίζονται να είναι μεταξύ 35.000-40.000 ετών
Η **ζωγραφική σπηλαίου** ή οι τοιχογραφίες σπηλαίων, είναι καλλιτεχνικές αναπαραστάσεις και σχέδια που βρίσκονται στην επιφάνεια των φυσικών τοιχωμάτων των σπηλαίων, και κατά κύριο λόγο έχουν προϊστορική προέλευση. Αρκετές από αυτές σε Ευρώπη και Ασία χρονολογούνται ως και 40.000 χρόνια πρίν. Ο ακριβής λόγος δημιουργίας των παλαιολιθικών τοιχογραφιών δεν είναι γνωστός, και μια απλή υπόθεση είναι πως αποτελούσαν καλλιτεχνικές εκφράσεις των προϊστορικών ανθρώπων και γενικότερα διακοσμητικά στοιχεία. Ένα κοινό χαρακτηριστικό όλων των τοιχογραφιών της περιόδου αυτής σε όλο τον κόσμο, είναι η λεπτομέρεια στην απεικόνιση ζώων με τους ανθρώπους να απεικονίζονται κυρίως ως απλές μορφές ή με αποτυπώματα των χεριών τους.

Οι αρχαιότερες τοιχογραφίες που έχουν βρεθεί είναι τουλάχιστον 40.000 ετών, στο Μάρος του νησιού Σουλαέζι στην Ινδονησία, σύμφωνα με χρονολόγηση που δημοσιοποιήθηκε το 2014. Πριν τα ευρήματα αυτά, οι παγκοσμίως παλαιότερες τοιχογραφίες που είχαν βρεθεί βρίσκονταν στην Ευρώπη, με αυτές του Σοβέ στη Γαλλία να χρονολογούνται περίπου 30.000 με 32.000 χρόνια πριν.

Διάσημες τοιχογραφίες που έχουν ανακαλυφθεί και φημίζονται για την σύνθεση και τεχνική τους, είναι αυτές του Λασκώ στη Γαλλία με ηλικία περίπου 17.000 ετών, και στην Αλταμίρα της Ισπανίας της ίδιας περίπου περιόδου.

Φωτογραφίες
-----------

* Σπήλαιο Λασκό - Λασκό, ΓαλλίαΣπήλαιο Λασκό - Λασκό, Γαλλία
* Σπήλαιο Σοβέ, ΓαλλίαΣπήλαιο Σοβέ, Γαλλία
* Σπήλαιο των χεριών - Σάντα Κρούζ, ΑργεντινήΣπήλαιο των χεριών - Σάντα Κρούζ, Αργεντινή
* Σπήλαιο των Θηρίων - Γκίλφ Γκεμπίρ, νοτιοδυτική ΑίγυπτοςΣπήλαιο των Θηρίων - Γκίλφ Γκεμπίρ, νοτιοδυτική Αίγυπτος
* Σπήλαιο της Μπιμπέτκα - Μάντια Πραντές, ΙνδίαΣπήλαιο της Μπιμπέτκα - Μάντια Πραντές, Ινδία
* Σπήλαιο της Μαγκούρα - Ραμπίς, ΒουλγαρίαΣπήλαιο της Μαγκούρα - Ραμπίς, Βουλγαρία

Παραπομπές
----------

1. ↑  BBC news - Cave paintings change ideas about the origin of art - Pallab Ghosh, Science correspondent

Επιπλέον πηγές
--------------

* Fage, Luc-Henri· Chazine, Jean-Michel (2010). *Borneo – Memory of the Caves*. Le Kalimanthrope. ISBN 978-2-9536616-1-3.
* Heyd, Thomas· Clegg, John, επιμ. (2005). *Aesthetics and Rock Art*. Ashgate Publishing. ISBN 0-7546-3924-X.
* Curtis, Gregory (2006). *The Cave Painters: Probing the Mysteries of the World's First Artists*Απαιτείται δωρεάν εγγραφή. Knopf. ISBN 1-4000-4348-4.
* Nechvatal, Joseph (2005). «Immersive Excess in the Apse of Lascaux». *Technonoetic Arts* **3** (3): 181–192. doi:10.1386/tear.3.3.181/1.
To **Cretaquarium - Θαλασσόκοσμος** επίσημα ξεκίνησε τη λειτουργία του το Δεκέμβριο του 2005, στη περιοχή των Γουρνών στην Κρήτη, Ελλάδα, 15 χλμ. ανατολικά της πόλης του Ηρακλείου. Σε μια τοποθεσία που αποτελεί ένα μοναδικό πάρκο έρευνας, εκπαίδευσης, πολιτισμού και αναψυχής το οποίο σκοπό έχει να προωθεί και να διαχέει την γνώση για το θαλάσσιο περιβάλλον.

To Cretaquarium - Θαλασσόκοσμος επινοήθηκε από τους υπαλλήλους του πρώην Ινστιτούτου Θαλάσσιας Βιολογίας Κρήτης, είναι δηλαδή δημιούργημα του Ελληνικού Κέντρου Θαλασσίων Ερευνών και έτσι υποστηρίζεται από τη γνώση την εξειδίκευση και την καινοτομία που οι Έλληνες Επιστήμονες του Υδάτινου περιβάλλοντος έχουν αναπτύξει τα τελευταία 20 χρόνια. 

*

Εκπαιδευτικά προγράμματα
------------------------

Το Cretaquarium επίσης πραγματοποιεί εκπαιδευτικά προγράμματα που απευθύνονται σε όλες τις τάξεις της Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης. Τα θέματα των προγραμμάτων εκπονούνται στους χώρους του ενυδρείου με την καθοδήγηση και επίβλεψη ειδικών επιστημόνων του Ενυδρείου και του Ελληνικού Κέντρου Θαλασσίων Ερευνών.
Το θεματικό περιεχόμενο του κάθε προγράμματος είναι προσαρμοσμένο στο επίπεδο της βαθμίδας των μαθητών που το επιλέγουν και έχει έντονο βιωματικό χαρακτήρα.
Επίσης, μέρος των προγραμμάτων γίνεται σε συνεργασία με το Ευρωπαϊκό Δίκτυο Αριστείας EUR-OCEANS, το οποίο και παρέχει μια σειρά εκδόσεων για θέματα θαλάσσιας επιστήμης και κλιματικής αλλαγής.

Κέντρου Έρευνας – Τεχνολογίας και Αναψυχής στη Μεσόγειο "Cretaquarium - Θαλασσόκοσμος".

Επίσκεψη
--------

Το Cretaquarium είναι ανοικτό κάθε ημέρα κατά τη διάρκεια όλου του χρόνου καθώς και κατά τις αργίες.
Απρίλιος-Μάιος-Ιούνιος-Ιούλιος-Αύγουστος-Σεπτέμβριος-Οκτώβριος: Από 9:30 έως 19:00
-Νοέμβριος-Δεκέμβριος-Ιανουάριος-Φεβρουάριος-Μάρτιος-: Από 9:30 έως 17:00

Η γενική είσοδος είναι στα 6€ από Νοέμβριο έως Μάρτιο και 10€ από Απρίλιο έως Οκτώβριο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  ΕΛΚΕΘΕ - Ενυδρεία - Cretaquarium[*νεκρός σύνδεσμος*]
2. ↑  «Ωράριο λειτουργίας του Θαλλασόκοσμου». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Ιουλίου 2012. Ανακτήθηκε στις 1 Αυγούστου 2012.
3. ↑  «Τιμές του Θαλλασόκοσμου». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Αυγούστου 2012. Ανακτήθηκε στις 1 Αυγούστου 2012.

Πηγές
-----

* ΕΛΚΕΘΕ (Ελληνικού Κέντρου Θαλασσίων Ερευνών). HCMR. HCMR.
* Cretaquarium (Ελληνικού Κέντρου Θαλασσίων Ερευνών). Cretaquarium. Cretaquarium.

Επιπλέον ανάγνωση
-----------------

* HCMR - Cretaquarium Αρχειοθετήθηκε 2010-02-08 στο Wayback Machine.
* Το Ενημερωτικό Φυλλάδιο του Cretaquarium από το Site του HCMR
* Ελληνικό Κέντρο Θαλασσίων Ερευνών

Πηγές λήμματος
--------------

* HCMR - Cretaquarium Αρχειοθετήθηκε 2010-02-08 στο Wayback Machine.
* Το Ενημερωτικό Φυλλάδιο του Cretaquarium από το Site του HCMR
* Ελληνικό Κέντρο Θαλασσίων Ερευνών

Δείτε ακόμα
-----------

* Ενυδρείο Ρόδου
Άποψη της πόλης
Η **Κολόνια**είναι μια αστική περιοχή που ανήκει στους δήμους Ραλ και Γουέλοϊ, η οποία χρησιμεύει ως η πρωτεύουσα της Πολιτείας Γιαπ των Ομόσπονδων Πολιτειών της Μικρονησίας. Η πόλη διοικεί το Γιαπ και 13 ατόλες και νησιά.

Στην απογραφή του 2010 η πόλη είχε πληθυσμό 3.126 κατοίκων.

Μια ισπανική Καθολική αποστολή ιδρύθηκε στη Κολόνια το 1885, κατά τη διάρκεια της περιόδου στην οποία το Γιαπ ήταν αποικία της Ισπανίας. Ο Καθεδρικός Ναός της Άμωμης Καρδιάς της Μαρίας, η έδρα της Επισκοπής των Νησιών Καρολίνα, βρίσκεται στη Κολόνια.

Το λιμάνι Τομίλ είναι το κύριο λιμάνι της Πολιτείας Γιαπ. Τα πλοία πρέπει να ταξιδέψουν έναν ύφαλο 2.4 χιλιομέτρων για να φτάσουν στο λιμάνι, όπου υπάρχει μια αποβάθρα 70 μέτρα μακριά για μικρά πλοία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Micronesia». *City Population*. Ανακτήθηκε στις 27 Νοεμβρίου 2015.
2. ↑  «Missionaries». Pacific Worlds & Associate. 2003. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Μαρτίου 2006.
3. ↑  «Immaculate Heart of Mary Cathedral». GCatholic.org. Ανακτήθηκε στις 15 Ιανουαρίου 2013.
4. ↑  Hinz, Earl R.· Howard, Jim (2006). *Landfalls of Paradise: Cruising Guide to the Pacific Islands*. University of Hawaii Press. σελ. 328. ISBN 978-0-8248-3037-3.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Γραφείο Επισκεπτών του Γιαπ
Η **Κι**, σύμφωνα με τη μυθολογία των Σουμερίων, ήταν η θεά της γης και η κύρια σύζυγος του θεού του ουρανού Αν. Σε κάποιους μύθους, η Κι και ο Αν ήταν αδελφή και αδελφός, απόγονοι του Άνσαρ και της Κίσαρ, προγενέστερες προσωποποιήσεις του ουρανού και της γης.

Με τον σύζυγό της Αν, η Κι γέννησε τους Ανουνάκι, από τους οποίους η πιο σημαντική θεότητα ήταν ο Ενλίλ, θεός του αέρα. Σύμφωνα με τους μύθους, ο ουρανός και η γη ήταν αδιαχώριστοι έως ότου γεννήθηκε ο Enlil, ο οποίος χώρισε τον ουρανό και τη γη σε δύο. Ο Αν πήρε τον ουρανό, ενώ η Κι και ο Ενλίλ πήραν τη γη.

Ορισμένοι μελετητές αμφισβητούν εάν η Κι θεωρούνταν ως θεότητα καθώς δεν υπάρχουν ενδείξεις λατρείας και το όνομα εμφανίζεται μόνο σε περιορισμένο αριθμό κειμένων των Σουμερίων. Ο Samuel Noah Kramer ταυτίζει την Κι με τη θεά Νινχουρσάγκ των Σουμερίων και ισχυρίζεται ότι ήταν αρχικά η ίδια φιγούρα. Αργότερα εξελίχθηκε στη Βαβυλωνιακή και Ακκαδική θεά Άντου, σύζυγο του θεού Αν.

Πηγές
-----

* Michael Jordan: *Encyclopedia of Gods*, Kyle Cathie Limited, 2002
Τα **Καρύανδα** ήταν αρχαία πόλη στην ακτή της Καρίας στη Μικρά Ασία. Βρίσκονται σε όρμο στη βόρεια ακτή της χερσονήσου της Αλικαρνασσού, εκεί που βρίσκεται σήμερα το τουρκικό τουριστικό θέρετρο Τουρκμπουκού (Turkbuku). Ο γεωγράφος Στράβων αναφέρει τα Καρύανδα ως λιμάνι και νησί («λιμήν και νησί ομώνυμος ταύτη») μεταξύ των παράκτιων πόλεων της Βαργυλίας και της Μύνδου. Τα Καρύανδα ήταν περίπου 19-20χλμ. βόρεια της Δωρικής πόλης της Αλικαρνασσού, της κυρίαρχης πόλης της χερσονήσου.

Ο Σκύλαξ ο Καρυανδεύς, καταγόμενος από την πόλη, ήταν ένας από τους πιο γνωστούς ναυτικούς και εξερευνητές της αρχαιότητας. Έζησε στα τέλη του 6ου και αρχές του 5ου αιώνα π.Χ. και υπηρέτησε τον βασιλιά Δαρείο Α΄ της Περσίας.

Τα Καρύανδα ήταν μέλος της Συμμαχίας της Δήλου κατά τη διάρκεια του 5ου αιώνα π.Χ.

Αναφορές
--------

1. ↑  Στράβων, *Γεωγραφικά,* 14.2.20
2. ↑  William Smith, *Dictionary of Greek and Roman Geography: Caryanda*, Λονδίνο (1854), vol I, σελ. 555
3. ↑  Ηρόδοτος, *Ιστορίαι,* 4.44
Μια ολική έκλειψη ηλίου θα συμβεί σε μεγάλο μέρος του κεντρικού ανατολικού ημισφαιρίου τη Δευτέρα, 2 Αυγούστου 2027. Θα ξεκινήσει πάνω από τον ανατολικό Ατλαντικό Ωκεανό και η ολικότητα θα είναι ορατή στα στενά του Γιβραλτάρ μεταξύ Ισπανίας και Μαρόκου, στη νότια Ισπανία, καθώς και σε μέρη της Βόρειας Αφρικής και της Μέσης Ανατολής, αλλά και στο βόρειο άκρο του Κέρατος της Αφρικής. Στο μεγαλύτερο μέρος του ανατολικού ημισφαιρίου η έκλειψη θα είναι ορατή σαν μερική. Η ολική έκλειψη θα γίνει ορατή από μεγάλες πόλεις, όπως το Λούξορ στην κεντρική Αίγυπτο, τη Τζέντα και τη Μέκκα της νότιας Σαουδικής Αραβίας και τη Σαναά στη νότια Υεμένη. Στην Τυνησία, θα είναι η πρώτη από τις τρεις ολικές εκλείψεις που θα συμβούν στην χώρα τον 21ο αιώνα και η ολικότητα θα είναι ορατή στο κεντρικό τμήμα της χώρας. 

Η μέγιστη διάρκεια της ολικότητας θα παρατηρηθεί στην Αίγυπτο, περίπου 60 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του Λούξορ και θα διαρκέσει 6 λεπτά και 22 δευτερόλεπτα.  Έτσι, αυτή η ολική έκλειψη θα είναι η δεύτερη μεγαλύτερη σε διάρκεια για τον 21ο αιώνα, μικρότερη κατά 16 περίπου δευτερόλεπτα, από την μεγαλύτερη ολική έκλειψη του 21ου αιώνα που έλαβε χώρα στις 22 Ιουλίου 2009.

Στην Ελλάδα
-----------

Η έκλειψη θα είναι ορατή ως μερική σε όλη την ελληνική επικράτεια. Στο νησί της Γαύδου, η σελήνη θα καλύψει το 90% του ηλιακού δίσκου (η καλύτερη έκλειψη στην περιοχή από το 2006), ενώ στην υπόλοιπη Ελλάδα προβλέπεται να καλυφθεί το 60-89% του ηλιακού δίσκου.

Εικόνες
-------

Το "μονοπάτι" της έκλειψης.

Δείτε επίσης
------------

Κατάλογος ηλιακών εκλείψεων ορατών από την Ελλάδα

Παραπομπές
----------

1. ↑   (Χάρτης).  Missing or empty `|title=` (βοήθεια)
2. ↑  «Longest Duration of Total Solar Eclipse of 2027 Aug 02». *NASA Goddard Space Flight Center*. NASA. Ανακτήθηκε στις 7 Σεπτεμβρίου 2017.
3. ↑  «EclipseWise - Catalog of 2001 to 2100 (2001 CE to 2100 CE)». *www.eclipsewise.com*. Ανακτήθηκε στις 6 Αυγούστου 2019.
4. ↑  «Eclipses visible in Nisí Gávdos, Crete, Greece - Aug 2, 2027 Solar Eclipse». *www.timeanddate.com* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 6 Αυγούστου 2019.
5. ↑  «Map of Total Solar Eclipse on August 2, 2027». *www.timeanddate.com* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 6 Αυγούστου 2019.
Η αρχαία πόλη **Κίφας** (κουρδικά: Heskîf ***Χεσκίφ***, τουρκικά: Hasankeyf ***Χασάνκεϊφ***) βρίσκεται κατά μήκος του ποταμού Τίγρη στη νοτιοανατολική τουρκική Επαρχία του Μπατμάν, στην περιοχή του Τουρκικού Κουρδιστάν. Το 1981 ανακηρύχθηκε ως διατηρητέα φυσική περιοχή από την Τουρκία.

Παρά τις τοπικές και διεθνείς αντιρρήσεις, η πόλη και οι αρχαιολογικοί της χώροι έχουν πλημμυρίσει ως μέρος του έργου του φράγματος Ιλισού. Μέχρι την 1η Απριλίου 2020, η στάθμη του νερού έφτανε σε υψόμετρο 498,2 μέτρων, καλύπτοντας ολόκληρη την πόλη.

Ιστορία
-------

Ο ασσυριακός χριστιανικός πληθυσμός της πόλης εξοντώθηκε σχεδόν πλήρως κατά τη διάρκεια της γενοκτονίας των Ασσυρίων το 1915 στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Μέχρι τη δεκαετία του 1990, οι Ασσύριοι κάτοικοι βρίσκονταν γύρω από το χωριό και την εκκλησία τους η οποία βρισκόταν στα υψώματα της πόλης. Το τουρκικό κράτος τους ανάγκασε να εγκαταλείψουν το χωριό τους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Adem Avcıkıran (2009). *Kürtçe Anamnez Anamneza bi Kurmancî* (PDF) (στα Τουρκικά και Κουρδικά). σελ. 56. Ανακτήθηκε στις 17 Δεκεμβρίου 2019.
2. ↑  "Hasankeyf", Ministry of Culture 2005.
3. ↑  «Water volume in Ilısu Dam 5 billion cubic metre». *Haberturk*. 1 April 2020.. Ανακτήθηκε στις 1 April 2020.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Hasankeyf στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 75144647636415012443
* LCCN: n94108668
* GND: 4373430-3
* SUDOC: 139509887
* BNF: cb16176916x (data)

 |

 |
**Θάνατοι το 1976** : Ιανουάριος - Φεβρουάριος - Μάρτιος - Απρίλιος - Μάιος - Ιούνιος - Ιούλιος - Αύγουστος - Σεπτέμβριος - Οκτώβριος - Νοέμβριος - Δεκέμβριος

---

1 Απριλίου
----------

2 Απριλίου
----------

3 Απριλίου
----------

4 Απριλίου
----------

5 Απριλίου
----------

* Χάουαρντ Χιουζ (70), Αμερικανός επιχειρηματίας,κινηματογραφικός παραγωγός, αεροπλόος

6 Απριλίου
----------

7 Απριλίου
----------

8 Απριλίου
----------

9 Απριλίου
----------

10 Απριλίου
-----------

11 Απριλίου
-----------

12 Απριλίου
-----------

13 Απριλίου
-----------

14 Απριλίου
-----------

15 Απριλίου
-----------

16 Απριλίου
-----------

17 Απριλίου
-----------

18 Απριλίου
-----------

19 Απριλίου
-----------

20 Απριλίου
-----------

21 Απριλίου
-----------

22 Απριλίου
-----------

23 Απριλίου
-----------

24 Απριλίου
-----------

25 Απριλίου
-----------

26 Απριλίου
-----------

* Σιντ Τζέιμς (62), Νοτιοαφρικανός ηθοποιός

27 Απριλίου
-----------

28 Απριλίου
-----------

29 Απριλίου
-----------

30 Απριλίου
-----------

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Πέθανε ο εκκεντρικός δισεκατομμυριούχος Χάουαρντ Χιουζ σε πτήση προς το Τέξας». New York Times. Ανακτήθηκε στις 30 Νοεμβρίου 2019.  (Αγγλικά)
2. ↑  «Πέθανε πάνω στη θεατρική σκηνή ο Σιντ Τζέιμς». Sunderlandecho.com. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Φεβρουαρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 30 Νοεμβρίου 2019.  (Αγγλικά)
Το **Κυκλόβιον**, γνωστό και ως **Στρογγυλόν**, είναι ιστορικός οικισμός και φρούριο κατά τη βυζαντινή περίοδο, στην Κωνσταντινούπολη, το όνομά του αναφέρεται στο κυκλικό σχήμα του φρουρίου.

Το φρούριο χτίστηκε στην ύστερη αρχαιότητα ως μέρος μιας σειράς οχυρών που φύλαγαν τον παραλιακό δρόμο που οδηγούσε στην Κωνσταντινούπολη. Μαρτυρείται για πρώτη φορά κατά τη βασιλεία του Ιουστινιανού Α' (527–565). Το Κυκλόβιον χρησιμοποιήθηκε ως τόπος απόβασης των αραβικών στρατευμάτων και στις δύο επιθέσεις τους στην Κωνσταντινούπολη, το 674 και το 717. Στις αρχές του 8ου αιώνα, ο εικονόδουλος Άγιος Ιλαρίων κρατήθηκε αιχμάλωτος στο μοναστήρι της περιοχής με εντολή του αυτοκράτορα Λέοντος Ε' του Αρμένιου (ηγεμόνευσε εν έτεσι 813–820). Ο χώρος αναφέρεται ξανά, και για τελευταία φορά στους βυζαντινούς χρόνους, σε κτηματολόγιο του 1388.

Μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453, η ονομασία Κυκλόβιον μεταβιβάστηκε στο Επταπύργιο από τους ντόπιους Έλληνες και η αρχική τοποθεσία εγκαταλείφθηκε. Ερείπια του αρχικού κυκλικού φρουρίου σώζονταν μέχρι και τον 19ο αιώνα, όπου τα είδε ο Αυστριακός περιηγητής Χάμμερ-Πούργκσταλ. Η ονομασία του τότε ήταν στα ελληνικά **Ελαιών Άκρα**. Η σύγχρονη τουρκική ονομασία Ζεϊτίνμπουρνου έχει την ίδια σημασία.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  Külzer, Andreas (2008). *Tabula Imperii Byzantini: Band 12, Ostthrakien (Eurōpē)* (στα Γερμανικά). Vienna: Österreichische Akademie der Wissenschaften. σελίδες 484–485. ISBN 978-3-7001-3945-4.
Μια ολική έκλειψη ηλίου έγινε στις 8 Αυγούστου του 891 και ήταν ορατή από την Κωνσταντινούπολη, πρωτεύουσα της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, με Αυτοκράτορα τότε τον Λέοντα ΣΤ΄ τον Σοφό.

Μια ηλιακή έκλειψη συμβαίνει όταν η Σελήνη περάσει ανάμεσα από την Γη και τον Ήλιο, αποκρύπτοντας έτσι ολικώς ή εν μέρει τον ηλιακό δίσκο για έναν παρατηρητή στη Γη. Η συγκεκριμένη ολική έκλειψη ηλίου διήρκεσε στην Κωνσταντινούπολη περί τις τρεις ώρες και κορυφώθηκε περί το μεσημέρι («*από έκτης ώρας έως ενάτης*»), με αποτέλεσμα να φανούν τα αστέρια. Φαίνεται ότι η έκλειψη αυτή προκάλεσε ανεμοθύελλα στην Πόλη και μικροζημιές που αναφέρονται στη Χρονογραφία του Ιωάννη Σκυλίτζη και αργότερα στο Συναξάρι του Αγίου Νικοδήμου. Έτσι, αναφέρεται στον ημερήσιο συναξαριστή της Ορθόδοξης Εκκλησίας μέχρι σήμερα.

Δείτε επίσης
------------

Κατάλογος ηλιακών εκλείψεων ορατών από την Ελλάδα

Υποσημειώσεις και παραπομπές
----------------------------

### Υποσημειώσεις

1. ↑  Κατὰ τοῦτον τὸν καιρὸν ἐγένετο καὶ ἡλίου ἔκλειψις περὶ ὥραν τῆς ἡμέρας ἕκτην, ὥστε καὶ ἀστέρας φανῆναι, ἀνέμων τε βιαία πνοὴ καὶ ἀστραπαὶ καὶ βρονταὶ φρικώδεις καὶ σκηπτοὶ καυσώδεις, ὑφ' ὧν καὶ ἄνδρες ἑπτὰ ἐν τοῖς ἀναβαθμοῖς τοῦ ἁγίου Κωνσταντίνου ἐν τῷ φόρῳ ἐκεραυνώθησαν.

### Παραπομπές

1. ↑  Σκυλίτζης, Ιωάννης. «Σύνοψις Ιστοριών [Leo6.8]». Ανακτήθηκε στις 9 Αυγούστου 2022.
2. ↑  Νικοδήμου, Αγιορείτου (1868). *Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού, τόμος Β*. Αθήνα: Τυπογραφείον Χ. Νικολαΐδου Φιλαδελφέως. σελ. 305.
Μια **δακτυλιοειδής έκλειψη ηλίου σημειώθηκε στις 4 Δεκεμβρίου 1983**. Ήταν η δεύτερη έκλειψη ηλίου για το 1983 και η πρώτη δακτυλιοειδής έκλειψη στον πλανήτη από τις 4 Φεβρουαρίου 1981. Επίσης, ήταν η πρώτη δακτυλιοειδής έκλειψη που σημειώθηκε στο ηπειρωτικό τμήμα της Αφρικής, από τις 18 Απριλίου 1977.

Η δακτυλιοειδής φάση ήταν ορατή στο Πράσινο Ακρωτήριο, στη Γκαμπόν, στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό (σημερινή Δημοκρατία του Κονγκό), στο Ζαΐρ (σημερινή Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό), στη βόρεια Ουγκάντα, στο νότιο Σουδάν (σημερινό Νότιο Σουδάν), στη βορειοδυτική Κένυα, στην Αιθιοπία και στη Σομαλία.

Ήταν η τελευταία δακτυλιοειδής έκλειψη του 20ου αιώνα, πάνω από το Πράσινο Ακρωτήριο (η επόμενη θα συμβεί το 2049).

Η έκλειψη έγινε ορατή ως μερική, σε όλη την Αφρική, σε μεγάλο μέρος της Ευρώπης, στον Ατλαντικό Ωκεανό, στα βορειοανατολικά της Νοτίου Αμερικής, στην ανατολική Καραϊβική, στο δυτικό Ινδικό Ωκεανό, στη δυτική Ασία, καθώς και στα πολύ ανατολικά τμήματα των χωρών Η.Π.Α. και Καναδάς.

Στην Ελλάδα
-----------

Η μέγιστη κάλυψη του ηλιακού δίσκου ήταν 8,5% στη Γαύδο, ενώ στην Αθήνα έφτασε το 5.3%. Στη Θεσσαλονίκη, η Σελήνη κάλυψε μόλις το 3% του ηλιακού δίσκου. Σε μεγάλο μέρος της χώρας η παρατήρηση του φαινομένου δεν ήταν δυνατή λόγω των πυκνών νεφώσεων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Eclipses visible in Nisí Gávdos, Crete, Greece - Dec 4, 1983 Solar Eclipse». *www.timeanddate.com* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 25 Αυγούστου 2019.
2. ↑  «Eclipses visible in Athens, Greece - Dec 4, 1983 Solar Eclipse». *www.timeanddate.com* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 25 Αυγούστου 2019.
3. ↑  «Eclipses visible in Thessaloniki, Greece - Dec 4, 1983 Solar Eclipse». *www.timeanddate.com* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 25 Αυγούστου 2019.
Στην Αρχαία ελληνική μυθολογία οι **Ηλιάδαι** ήταν οι επτά γιοι της Νύμφης Ρόδου και του υπέρτατου θεού Ηλίου, εγγονοί του Ποσειδώνα, αδελφή τους ήταν η Ηλεκτρυώνη. Τα ονόματα τους ήταν Όχιμος, Κέρκαφος, Μακαρεύς της Ρόδου, Ακτίς, Τέναγης, Τρίωψ και Κάνδαλος. Οι Ηλιάδαι ήταν οι πρώτοι που δίδαξαν την Αστρολογία και τη Ναυσιπλοία, εισήγαγαν τη λατρεία της Αθηνάς στη Ρόδο. Ο Τενάγης ήταν ο πιο έξυπνος και σοφός από τους υπόλοιπους, οι αδελφοί του Μακαρεύς, Ακτίς, Τρίωψ και Κάνδαλος τον ζήλεψαν και τον δολοφόνησαν με αποτέλεσμα να δραπετεύσουν από το νησί. Ο Μακαρεύς κατέφυγε στη Λέσβο, ο Κάνδαλος στην Κώ, ο Τρίωψ στην Καρία και ο Ακτίς στην Αίγυπτο. Οι δύο μεγαλύτεροι αδελφοί Όχιμος και Κέρκαφος που δεν συμμετείχαν στη δολοφονία παρέμειναν στη Ρόδο και ίδρυσαν την πανάρχαια πόλη Αχαία στην ίδια περιοχή που οικοδομήθηκε αργότερα η Ιαλυσός. Ο μεγαλύτερος αδελφός Όχιμος έγινε βασιλιάς του νησιού αλλά ο Κέρκαφος παντρεύτηκε την κόρη του και τον διαδέχθηκε στον θρόνο. Οι τρεις γιοι του Κέρκαφου Λίνδος, Ιαλυσός και Κάμειρος ίδρυσαν τις ομώνυμες πρώτες μεγάλες πόλεις της Ρόδου Λίνδος, Ιαλυσός και Κάμειρος.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Νόννος ο Πανοπολίτης, Διονυσιακά, 14.44
2. ↑  Διόδωρος Σικελιώτης, *"Ιστορική Βιβλιοθήκη"*, 5.56
3. ↑  Πίνδαρος, *"Ολυμπιακαί Ωδαί"*, 7.3
4. ↑  Διόδωρος Σικελιώτης, *"Ιστορική Βιβλιοθήκη"*, 5.57.2
5. ↑  Διόδωρος Σικελιώτης, *"Ιστορική Βιβλιοθήκη"*, 5.57.6
6. ↑  Πίνδαρος, *"Ολυμπιακαί Ωδαί"*, 7.3

Πηγές
-----

* Diodorus Siculus, Diodorus Siculus: The Library of History. Translated by Charles Henry Oldfather. Twelve volumes. Loeb Classical Library. Cambridge, Massachusetts: Harvard University Press; London: William Heinemann, Ltd. 1989.Online version at the Perseus Digital Library.
* Homer, The Odyssey with an English Translation by A.T. Murray, PH.D. in two volumes. Cambridge, MA. Harvard University Press; London, William Heinemann, Ltd. 1919. ISBN 978-0674995611. Online version at the Perseus Digital Library. Greek text available from the same website.
* Nonnus of Panopolis, Dionysiaca translated by William Henry Denham Rouse (1863-1950), from the Loeb Classical Library, Cambridge, MA, Harvard University Press, 1940. Online version at the Topos Text Project.
* Nonnus of Panopolis, Dionysiaca. 3 Vols. W.H.D. Rouse. Cambridge, MA. Harvard University Press; London, William Heinemann, Ltd. 1940-1942. Greek text available at the Perseus Digital Library.
* Pindar, Odes translated by Diane Arnson Svarlien. 1990. Online version at the Perseus Digital Library.
* Pindar, The Odes of Pindar including the Principal Fragments with an Introduction and an English Translation by Sir John Sandys, Litt.D. FBA. Cambridge, MA. Harvard University Press; \*London, William Heinemann Ltd. 1937. Greek text available at the Perseus Digital Library.
* Smith, William; Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology, London (1873). "Heliadae and Heliads"
Η **Θωκνία** ήταν αρχαία κωμόπολη της Αρκαδίας, τμήμα της Παρρασίας χώρας. Αναφέρεται και από τον Παυσανία στο βιβλίο του "Αρκαδικά". Η θέση της έχει ταυτιστή κοντά στο σημερινό χωριό Θωκνία Αρκαδίας.

Βρισκόταν στους πρόποδες του Λύκαιου όρους στην κορυφή μικρού λόφου κοντά στον Αλφειό ποταμό, και κοντά στην παλαιά πρωτεύουσα της Αρκαδίας, Τραπεζούς. Ονοματοδότης και οικιστής της ήταν ο Θώκνος γιος του Λυκάονος.

Το 370 π.Χ. με την ίδρυση της Μεγαλόπολης η Θωκνία ήταν από τις πόλεις που εγκαταλείφθηκαν για να την εποικίσουν, γι' αυτό και ο Παυσανίας την βρήκε εγκαταλελειμμένη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  arcadia.ceid.upatras, Θωκνία Αρχειοθετήθηκε 2007-02-02 στο Wayback Machine.
2. ↑  [...]ἐντεῦθεν δὲ προϊὼν τὸν Ἀλφειὸν αὖθις διαβήσῃ καὶ ἐπὶ Θωκνίαν ἀφίξῃ, τὸ ὄνομα ἀπὸ Θώκνου τοῦ Λυκάονος ἔχουσαν, ἐς ἅπαν δὲ ἐφ' ἡμῶν ἔρημον: ἐλέγετο δὲ ὁ Θῶκνος ἐν τῷ λόφῳ κτίσαι τὴν πόλιν[...] Παυσανίου, Αρκαδικά
3. ↑  [...] [27.4] Παῤῥασίων Λυκοσουρεῖς Θωκνεῖς [...] Παυσανίου, Αρκαδικά
Το σύστημα ***κυλινδρικών συντεταγμένων*** είναι ένα τρισδιάστατο σύστημα συντεταγμένων που περιγράφει την θέση ενός σημείου με την απόσταση αυτού από έναν άξονα αναφοράς, την γωνία ως προς μια επιλεγμένη διεύθυνση αναφοράς και την απόσταση από ένα επίπεδο αναφοράς το οποίο είναι κάθετο στον άξονα. Πρόκειται ουσιαστικά για ένα πολικό σύστημα στο οποίο έχει προστεθεί ένας ακόμα άξονας *z*.

Το σημείο αναφοράς του συστήματος είναι το σημείο στο οποίο και οι τρεις συντεταγμένες είναι μηδέν.

Ο άξονας *z* ονομάζεται ***κυλινδρικός άξονας***, για να διαχωρίζεται από τον ***πολικό άξονα*** ο οποίος είναι η ***ακτίνα*** που βρίσκεται επάνω στο επίπεδο αναφοράς και ξεκινά από το σημείο αναφοράς εκτεινόμενη προς την διεύθυνση αναφοράς. Όπως και στην περίπτωση των πολικών συντεταγμένων για τον προσδιορισμό ενός σημείου απαιτούνται η ακτίνα *r*, το αζιμούθιο *φ* και η απόσταση του σημείου από το επίπεδο αναφοράς που ονομάζεται ***ύψος*** ή ***αξονική θέση*** και συμβολίζεται με *z*.
Το **ηλιακό ημερολόγιο** αποτελεί είδος ημερολογίου που αναπαριστά την θέση της Γης στην περιστροφή της γύρω από τον Ήλιο (ή αντίστοιχα την θέση του Ήλιου κινούμενου στην ουράνια σφαίρα).

Τροπικά ηλιακά ημερολόγια
-------------------------

Εάν η θέση της Γης (ή του Ήλιου) υπολογίζεται βάσει της ισημερίας, τότε οι ημερομηνίες αναπαριστούν την εποχή και έτσι συγχρονίζεται με την απόκλιση του Ήλιου. Ένα τέτοιο ημερολόγιο ονομάζεται **τροπικό ηλιακό ημερολόγιο**.

Το μέσο ημερολογιακό έτος ενός τέτοιου ημερολογίου υπολογίζει την μορφή του τροπικού έτους (συνήθως είτε το μέσο τροπικό έτος είτε το εκλειπτικό έτος ισημερίας). 

Τα παρακάτω είναι τροπικά ηλιακά ημερολόγια:

* Γρηγοριανό ημερολόγιο
* Ιουλιανό ημερολόγιο
* Κοπτικό ημερολόγιο
* Περσικό ημερολόγιο
* Μαλαϊκό ημερολόγιο
* Ταϋλανδέζικο ηλιακό ημερολόγιο
* Ημερολόγιο Μπαχάϊ
* Ημερολόγιο Ταμίλ

Κάθε έτος των ημερολογίων αυτών έχει 365 ημέρες, στις οποίες περιστασιακά προστίθεται μία παραπάνω ημέρα για τα δίσεκτα έτη.

Αστρικά ηλιακά ημερολόγια
-------------------------

Εάν η θέση της Γης υπολογίζεται με βάση την σταθερή θέση των άστρων, τότε οι ημερομηνίες αναπαριστούν του ζωδιακούς αστερισμούς κοντά στους οποίους βρίσκεται ο ήλιος. Ένα τέτοιο ημερολόγιο καλείται **αστρικό ηλιακό ημερολόγιο**.

Το μέσο έτος σε ένα τέτοιο ημερολόγιο αντιστοιχεί στο αστρικό έτος.

Το Βεγγαλικό ημερολόγιο είναι αστρικό ηλιακό ημερολόγιο. Το κάθε έτος έχει συνήθως 365 ημέρες, αλλά περιστασιακά αποκτά μια επιπρόσθετη ημέρα για να γίνει δίσεκτο έτος.

Ηλιοσεληνιακά ημερολόγια
------------------------

Τα ηλιοσεληνιακά ημερολόγια θεωρούνται ως ηλιακά ημερολόγια, και επιπρόσθετα οι ημερομηνίες τους αναπαριστούν τις φάσεις της Σελήνης. Επειδή το έτος ενός τυπικού ηλιοσεληνιακού ημερολογίου αποτελείται από το σύνολο των σεληνιακών μηνών, δεν μπορεί να υποδείξει την θέση της Γης στην περιστροφή της γύρω από τον Ήλιο το ίδιο αποτελεσματικά όσο ένα πλήρες ηλιακό ημερολόγιο.

Τα παρακάτω αποτελούν παραδείγματα ηλιοσεληνιακών ημερολογίων:

* Βουδιστικό ημερολόγιο
* Εβραϊκό ημερολόγιο
* Θιβετιανό ημερολόγιο
* Ινδουιστικό ημερολόγιο

Δείτε επίσης
------------

* Σεληνιακό ημερολόγιο
* Αναλημματικό ημερολόγιο