recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Το **Μακούν-Ράισαουερ** (λατινικό: *McCune-Reischauer*) είναι ένα από τα δύο πιο ευρέως χρησιμοποιούμενα συστήματα ρομανοποίησης της κορεατικής γλώσσας. Μια τροποποιημένη έκδοση του Μακούν-Ράισαουερ ήταν το επίσημο σύστημα ρομανοποίησης στη Νότια Κορέα μέχρι το 2000, όταν αντικαταστάθηκε από την Αναθεωρημένη Ρομανοποίηση του κορεατικού συστήματος. Μια παραλλαγή του Μακούν-Ράισαουερ εξακολουθεί να χρησιμοποιείται ως επίσημο σύστημα στη Βόρεια Κορέα.

Το σύστημα δημιουργήθηκε το 1937 από τους Τζορτζ Μ. Μακούν και Έντγουιν Ο. Ράισαουερ. Με λίγες εξαιρέσεις, επιχειρεί να μην μεταγλωττίσει την κορεατική γλώσσα, αλλά να εκπροσωπεί τη φωνητική προφορά. Η Μακούν-Ράισαουερ χρησιμοποιείται ευρέως εκτός της χερσονήσου της Κορέας.

Παραπομπές
----------
Ο **Λουτσιάνο Σπινόζι** (ιτ:*Luciano Spinosi*) είναι παλαίμαχος Ιταλός ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως πλάγιος μπακ καθώς και πρώην προπονητής.

Καριέρα
-------

### Ως ποδοσφαιριστής

Ο **Σπινόζι** γεννήθηκε στις 9 Μαΐου του 1950 στη Ρώμη και ξεκίνησε το ποδόσφαιρο το 1966 από την Τεβέρε Ρόμα και την Serie D,για να ακολουθήσει το επόμενο έτος η μεταγραφή στην ΑΣ Ρόμα στην οποία παρέμεινε ως το 1970 όταν και αποκτήθηκε από την Γιουβέντους,στην οποία πέρασε και το μεγαλύτερο διάστημα της καριέρας του.Το καλοκαίρι του 1978 επέστρεψε στη ΑΣ Ρόμα και το 1982 μετακινήθηκε στην Ελλάς Βερόνα όπου ήταν βασικό στέλεχος σε μια χρονιά που η ομάδα της Βερόνας τερμάτισε στην 4η θέση που ήταν και η υψηλότερη στην μέχρι τότε ιστορία του συλλόγου.Με τη λήξη της χρονιάς αποχώρησε από την Ελλάς και αγωνίστηκε για μία σεζόν στην ΑΚ Μίλαν.Η τελευταία του χρονιά ως ποδοσφαιριστής ήταν την περίοδο 1984/85 όταν και αγωνίστηκε στην Τσεζένα.

Ο **Σπινόζι** υπήρξε διεθνής με την Εθνική Ελπίδων της Ιταλίας από το 1969 ως το 1971,μετρώντας 3 συμμετοχές αλλά και με την Εθνική Ανδρών,με την οποία είχε 19 συμμετοχές και ένα τέρμα από το 1971 ως και το 1974.Ήταν μάλιστα βασικό στέλεχος της ομάδας που συμμετείχε στο Μουντιάλ του 1974 που διεξήχθη στα γήπεδα της Δυτικής Γερμανίας μετρώντας 3 συμμετοχές.

#### Στατιστικά

| Έτος | Σύλλογος | Εμφανίσεις (Γκολ) |
| --- | --- | --- |
| 1966-67 |  Τέβερε Ρόμα | 2 (0) |
| 1967-70 |  ΑΣ Ρόμα | 37 (4) |
| 1970-78 |  Γιουβέντους | 138 (1) |
| 1978-82 |  ΑΣ Ρόμα | 77 (1) |
| 1982-83 |  Ελλάς Βερόνα | 30 (0) |
| 1983-84 |  ΑΚ Μίλαν | 18 (0) |
| 1984-85 |  Τσεζένα | 22 (0) |

  

### Ως προπονητής

Ως προπονητής,εργάστηκε αρχικά στην ομάδα Νέων της ΑΣ Ρόμα και το 1988 κάθισε προσωρινά στον πάγκο της πρώτης ομάδας.Ακολούθησαν το 1994 η Λέτσε και το 1996 η Τερνάνα.Τη σεζόν 1996/97 διετέλεσε τεχνικός διευθυντής της ΟΚ Σαμπντόρια ενώ από το 1997 ως το 2004 ήταν βοηθός προπονητή στη Λάτσιο.Τελευταία του δουλειά ήταν η παρουσία του ως βοηθός προπονητή το 2007 στη Λιβόρνο.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Προφίλ στο fifa.com Αρχειοθετήθηκε 2014-04-11 στο Wayback Machine.
Η **Μακομέρ** είναι Δήμος της Ιταλικής επαρχίας Νουόρο στην Περιφέρεια Σικελία στην Ιταλία. Ο πληθυσμός της πόλης είναι 10.991 κάτοικοι και η πυκνότητα του πληθυσμού 90 κάτοικοι ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο (31 Δεκεμβρίου 2004). Βρίσκεται στην κεντρική πεδιάδα, σε μία περιοχή κατάλληλη για βοσκή και για εκτροφή αλόγων.

Ιστορία
-------

Η Μακομέρ ήταν γνωστή από την αρχαιότητα όπως την καταγράφει ο γνωστός γεωγράφος Κλαύδιος Πτολεμαίος. Στην περιοχή έγινε η αποφασιστική μάχη ανάμεσα στους Σαρδηνούς και το Στέμμα της Αραγωνίας (1478), το αποτέλεσμα ήταν η νίκη των Σαρδηνών και η ανεξαρτησία τους, δημιουργήθηκε το Βασίλειο της Σαρδηνίας και η Μακομέρ έγινε επίκεντρο μαρκιωνίας. Η *"Αφροδίτη του Μακομέρ"* ανακαλύφτηκε στις όχθες ενός ποταμού (1949), παριστάνει την Μητέρα Θεά και χρονολογείται από την Παλαιολιθική εποχή. Είναι κατασκευασμένο από Βασάλτη, έχει ύψος 14 εκατοστά και βρίσκεται σήμερα στο Αρχαιολογικό Μουσείο του Κάλιαρι. Η Μάκομερ είναι σήμερα κορυφαίος τουριστικός προορισμός.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Superficie di Comuni Province e Regioni italiane al 9 ottobre 2011». Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής της Ιταλίας. Ανακτήθηκε στις 16  Μαρτίου 2019.
2. ↑  «Popolazione Residente al 1° Gennaio 2018». Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής της Ιταλίας. Ανακτήθηκε στις 16  Μαρτίου 2019.
3. ↑

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 242779367
* NKC: ge1169250

 |

 |
Ο **Μαρκ Τζόζεφ Μίντλερ** (28 Μαρτίου 1860 - 1957) ήταν Έλληνας δημόσιος υπάλληλος και εθελοντής εκπαιδευτικός νεολαίας, ιδρυτής της πρώτης ελληνικής ομάδας προσκόπων.

Ο Μάρκος Μίνδλερ γεννήθηκε στην Αθήνα, από γονείς Γερμανικής καταγωγής. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Το 1882, έχοντας αποκτήσει το διδακτορικό του, έγινε δεκτός στο Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών και άρχισε να εργάζεται ως βοηθός μη μισθωτούς στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο της Αθήνας, και ανέλαβε να υπηρετήσει ως αναπληρωτής δικαστής στο Εφετείο. Το 1886, διορίστηκε στινογράφος στο κοινοβούλιο της Ελλάδας. Το 1900 μετά την αποχώρηση του αδελφού του έγινε επικεφαλής του γραφείου των στανογράφων, μια θέση που διατηρούσε μέχρι την αποχώρησή του το 1937, έχοντας φτάσει στη θέση του γενικού διευθυντή. Ο Mark Mindler πέθανε το 1957.

Δράση
-----

Ο Μίνδλερ αφιέρωσε σημαντικό χρόνο στην προώθηση της εκπαίδευσης και της ανάπτυξης των νέων της Ελλάδας μέσω δραστηριοτήτων όπως ο αθλητισμός και ο προσκοπισμός. Ήταν μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Πανελλήνιου Συλλόγου Ερασιτεχνικών Αθλητικών (ΣΕΓΑΣ) όταν ιδρύθηκε για πρώτη φορά και διετέλεσε πρόεδρος από το 1914 έως το 1926. Όταν αναχώρησε το 1928, του απονεμήθηκε ο τίτλος του επίτιμου προέδρου. Ο Μάρκος Μίνδλερ προώθησε ενεργά το Προσκοπικό Κίνημα στην Ελλάδα, ιδρύοντας και πρωτοπόρα την πρώτη ελληνική ομάδα προσκόπων.Ο Mίνδλερ ήταν ένα homo universalis. Ως αφοσιωμένος αθλητής συμμετείχε το 1875 στους τρίτους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ζάππας, την πρώτη αναβίωση των Ολυμπιακών Αγώνων. Εκτός από τη συμμετοχή του στο ΣΕΓΑ και το προσκοπικό κίνημα, ήταν πρόεδρος του Ναυτικού Ομίλου Neo Faliro, του Πανελλήνιου Συλλόγου Γυμναστικής και του ποδηλατικού συλλόγου. Επιπλέον, ως φιλοτελιστής διετέλεσε πρόεδρος της Ελληνικής Φιλοτελικής Εταιρείας (1929), και ως απόφοιτος του Ωδείου Αθηνών συμμετείχε σε πολλές συναυλίες του.

Για τη συνεισφορά του στην ελληνική κοινωνία, ο Μίντλερ έλαβε πολλά βραβεία και διακρίσεις. Ήταν διακοσμημένος με το Τάγμα του Βασιλιά Γεωργίου Α, το Τάγμα του Φοίνικα, τον Χρυσό Σταυρό του Σωτήρα και πολλά άλλα ξένα μετάλλια. Επιπλέον, ο Δήμος Αθηναίων του έδωσε το Χάλκινο Μετάλλιο του Δήμου Αθηναίων. Κάθε χρόνο από το θάνατό του, η Ομάδα Προσκόπων που ίδρυσε έβαζε φρέσκες κόκκινες και μαύρες τουλίπες στον τάφο του κατά τη διάρκεια μιας ειδικής μνημόσυνης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Mark Mindler» (στα αγγλικά). *Wikipedia*. 2020-08-13. .
2. ↑  «Μάρκος Μίνδλερ (ιδρυτής) - Wikitriti». *wiki.3oan.gr*. Ανακτήθηκε στις 20 Οκτωβρίου 2020.
Στην επιστήμη των υπολογιστών το μοντέλο αρχιτεκτονικής λογισμικού **πελάτη-διακομιστή** αποτελεί μία συνήθη μέθοδο ανάπτυξης λογισμικού στην οποία ο **πελάτης** (ένα τμήμα λογισμικού) ζητά κάτι (π.χ. έναν πόρο, τα αποτελέσματα ενός υπολογισμού κ.ο.κ.) και ένα άλλο τμήμα λογισμικού, ο **διακομιστής** (ή **εξυπηρετητής**), του το επιστρέφει. Κάθε διακομιστής μπορεί να εξυπηρετεί πολλαπλούς πελάτες.

Ο διακομιστής και ο πελάτης μπορούν να εκτελούνται σε διαφορετικές διεργασίες, οι οποίες με τη σειρά τους μπορούν να εκτελούνται σε διαφορετικούς υπολογιστές, οπότε απαιτείται ένα δίκτυο υπολογιστών για τη διαδιεργασιακή επικοινωνία μεταξύ τους. Σε αυτή την περίπτωση το μοντέλο πελάτη-διακομιστή αποτελεί μία από τις μεθόδους ανάπτυξης και λειτουργίας κατανεμημένων συστημάτων, όπου θεωρούμε τόσο τον πελάτη όσο και τον διακομιστή διαφορετικά τμήματα της ίδιας κατανεμημένης εφαρμογής (π.χ. με την έννοια αυτή, ο Παγκόσμιος Ιστός είναι μία μεγάλη κατανεμημένη εφαρμογή αποτελούμενη από τους πλοηγούς Web και το σύνολο των διακομιστών Web).

Δείτε επίσης
------------

* Εξυπηρετητής

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **πελάτης-εξυπηρετητής**  |
Το **Μανιφέστο για τον ανταρτοπόλεμο της ελεύθερης πρόσβασης** (αρχικός τίτλος: *Guerrilla Open Access Manifesto*) είναι ένα μανιφέστο γραμμένο από τον Aaron Swartz τον Ιούλιο του 2008 στο Έρεμο της Ιταλίας και δημοσιευμένο υπό την άδεια *Creative Commons Public Domain Mark 1.0*, μέσω της οποίας κυκλοφόρησε το έγγραφο στο δημόσιο τομέα.

Στο Μανιφέστο ο Swartz κάνει έκκληση για την απελευθέρωση και την ελεύθερη πρόσβαση σε επιστημονικά άρθρα, ακόμη και αν αυτό συνεπάγεται σύγκρουση με ορισμένους νόμους της πνευματικής ιδιοκτησίας. Το μανιφέστο αρχίζει με την φράση: "*η Πληροφορία είναι δύναμη*" ("Information is Power") και καταλήγει στην ακόλουθη ερώτηση: *"Θα ενωθείτε μαζί μας;"*  ("Will you join us?"). Ο κύριος στόχος του Swartz σε αυτό το δοκίμιο είναι να επισημάνει μερικά από τα ελαττώματα του συστήματος των ακαδημαϊκών εκδόσεων. Το κεντρικό μήνυμα είναι ότι η κοινή χρήση και την ανταλλαγή της γνώσης δεν είναι ανήθικη, αντιθέτως συνιστά στην πραγματικότητα επιτακτική υποχρέωση: "Αλλά η κοινή χρήση της πληροφορίας δεν είναι ανήθικη –είναι μια ηθική επιταγή".

Δείτε επίσης
------------

* Ανοικτή πρόσβαση
* Διακήρυξη του βερολίνου για την ανοικτή πρόσβαση στην επιστημονική γνώση

Παραπομπές
----------

1. ↑  Swartz, Aaron (2008).
2. ↑  Stöcker, Christian; Reißmann, Ole (2013).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

Guerilla Open Access Manifesto by Aaron Swartz. archive.org (Αγγλικά)
Η **Λουπίτα Φερέρ** (*Lupita Ferrer*, γεννημένη ως Γιολάντα Γουαδαλούπε Φερρέρ Φουενμαγιόρ *Yolanda Guadalupe Ferrer Fuenmayor*, 6 Δεκεμβρίου 1947) είναι Βενεζουελανή ηθοποιός θεάτρου, κινηματογράφου και τηλεόρασης.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στο Μαρακαΐμπο από Ισπανούς μετανάστες γονείς. Έγινε γνωστή για την ομορφιά της (ειδικά τα μεγάλα και εκφραστικά της μάτια) και την έντονη θεατρική της παρουσία.

Ξεκίνησε σε ηλικία 15 ετών παίζοντας στον «Άμλετ» του Σαίξπηρ. Σε ηλικία 18 ετών, ο τότε πρόεδρος της Βενεζουέλας Ραούλ Λεόνι την είδε να παίζει στο "Dona Rosita La Soltera" ("Dona Rosita, the single one") και εντυπωσιάστηκε πολύ από το ταλέντο της.

Τη δεκαετία του 1960 έπαιξε σε πολλές μεξικανικές και βενεζουελανομεξικάνικες ταινίες και κατά τη δεκαετία του 1970 έπαιξε σε ταινίες του Χόλιγουντ δίπλα σε διάσημους ηθοποιούς της εποχής, όπως τον Τόνι Κέρτις.

Προσωπική ζωή
-------------

Ήταν παντρεμένη με τον Αμερικανό σκηνοθέτη Χολ Μπάρτλετ για τέσσερα χρόνια.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) *Internet Movie Database*. Ανακτήθηκε στις 26  Ιουνίου 2019.
2. ↑  www.poetrytheatre.org/actors/lupita-ferrer/lupita-bio.html.
3. ↑  Ανακτήθηκε στις 14  Ιουνίου 2019.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Λουπίτα Φερρέρ στην IMDb
* Η Λουπίτα Φερέρ στο VenCOR
Ο **Λουίς Φαμπιάνο** είναι Βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής γεννημένος στις
8 Νοεμβρίου 1980 και αγωνίζεται στην βραζιλιάνικη Σάο Πάολο.

Καριέρα
-------

### Οι πρώτοι σύλλογοι

Ο Φαμπιάνο ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα το 1998 από την Πόντε Πρέτα. Είχε δύο μέτριες σεζόν καθώς σκόραρε 3 γκολ σε 12 αγώνες. Το 2000 πήγε στη γαλλική Ρεν με δύο απογοητευτικές σεζόν γιατί δε σκόραρε σε κανένα από τα 11 μάτς που αγωνίστηκε. Το 2001 πήγε σαν δανεικός στη Σάο Πάολο και έβαλε 9 γκολ σε 29 αγώνες. Το καλοκαίρι του 2002 αγοράστηκε από τη βραζιλιάνικη ομάδα. Έκανε 2 εξαιρετικές εποχές σκοράροντας 52 γκολ σε 65 αγώνες, αλλά στο Κόπα Σουδαμερικάνα του 2003 έκανε ένα σκληρό φάουλ κλοτσώντας τον αντίπαλο στον λαιμό. Από τότε οι φίλαθλοι ονόμασαν τον Φαμπιάνο το <<κακό παιδί>> του βραζιλιάνικου ποδοσφαίρου.

### Πόρτο και Σεβίλλη

Το καλοκαίρι του 2004 ο Φαμπιάνο πήγε στην Πόρτο έναντι 1.875.000€, αγοράζοντας μόνο το 25% των δικαιωμάτων του. Εκεί αγωνιζόταν ο συμπαίκτης του στην Εθνική Βραζιλίας ο Ντιέγκο. Είχε μία προβληματική σεζόν, σκοράροντας μόνο 3 γκολ σε 22 ματς. Το 2005 πήγε στην Σεβίλλη ΦΚ και η ισπανική ομάδα κατέλαβε το ποσό των 7.150.000€. Ο Φαμπιάνο είχε καλές σεζόν και σκόραρε με κεφαλιά στον τελικό του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ του 2006. Η Σεβίλλη νίκησε την αγγλική Μίντλεσμπρο στον τελικό. Οι επιτυχημένες εμφανίσεις του συνεχίστηκαν και τις σεζόν από το 2007 ως το 2011 πετυχαίνοντας 72 τέρματα σε 149 αγώνες.

### Η επιστροφή στη Σάο Πάολο

Το 2011 ο Φαμπιάνο αποφάσισε να γυρήσει στη Σάο Πάολο απορρίπτοντας την προσφορά της Ίντερ. Στο αεροδρόμιο περίπου 45.000 φίλοι της Σάο Πάολο υποδέχτηκαν θερμά τον Φαμπιάνο.

Εθνική Ομάδα
------------

Ο Φαμπιάνο έκανε το ντεμπούτο του με την εθνική Βραζιλίας στις 11 Ιουνίου 2003 στα πλαίσια ενός φιλικού αγώνα ενάντια στη Νιγηρία. Το 2004 κέρδισε το Κόπα Αμέρικα μαζί με το εθνόσημο. Έχει σκοράρει 28 γκολ σε 55 συμμετοχές.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Luís Fabiano  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |

  


|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
**Εθνική Βραζιλίας – Μουντιάλ 2010** |
| --- |
|  |
|  | 
* 1 Ζούλιο Σέζαρ
* 2 Μαϊκόν
* 3 Λούσιο (c)
* 4 Ζουάν
* 5 Φελίπε Μέλο
* 6 Μισέλ Μπάστος
* 7 Ελάνο
* 8 Ζιλμπέρτο Σίλβα
* 9 Λουίς Φαμπιάνο
* 10 Κακά
* 11 Ρομπίνιο
* 12 Γκόμες
* 13 Ντάνι Άλβες
* 14 Λουιζάο
* 15 Τιάγκο Σίλβα
* 16 Γκιλμπέρτο
* 17 Ζοσουέ
* 18 Ραμίρες
* 19 Ζούλιο Μπαπτίστα
* 20 Κλέμπερσον
* 21 Νιλμάρ
* 22 Ντόνι
* 23 Γκραφίτε
* Προπονητής: Ντούνγκα
 |

 |
Στην υπολογιστική πολυπλοκότητα, το **μοντέλο δέντρου απόφασης** είναι το μοντέλο υπολογισμού στο οποίο ένας αλγόριθμος αντιμετωπίζεται ως ένα δέντρο αποφάσεων, δηλαδή μια ακολουθία *ερωτημάτων* ή *δοκιμών* που γίνονται προσαρμοστικά, οπότε το αποτέλεσμα των προηγούμενων δοκιμών / ελέγχων μπορεί να επηρεάσει τη δοκιμή που πρόκειται να εκτελεστεί στη συνέχεια.

Συνήθως, αυτές οι δοκιμές έχουν μικρό αριθμό αποτελεσμάτων (όπως μια ερώτηση ναι-όχι ) και μπορούν να εκτελεστούν γρήγορα (ας πούμε, με υπολογιστικό κόστος μονάδας), επομένως η χρονική πολυπλοκότητα στη χειρότερη περίπτωση ενός αλγορίθμου στο μοντέλο δέντρου αποφάσεων αντιστοιχεί στο βάθος του αντίστοιχου δέντρου αποφάσεων. Αυτή η έννοια της υπολογιστικής πολυπλοκότητας ενός προβλήματος ή ενός αλγορίθμου στο μοντέλο δέντρου αποφάσεων ονομάζεται πολυπλοκότητα του **δέντρου αποφάσεων** ή **πολυπλοκότητα ερωτήματος (query complexity)** .

Τα μοντέλα δέντρων αποφάσεων είναι καθοριστικά για τον καθορισμό κατώτερων ορίων για τη θεωρία πολυπλοκότητας για ορισμένες κατηγορίες υπολογιστικών προβλημάτων και αλγορίθμων. Πλέον υπάρχουν αρκετές παραλλαγές μοντέλων δέντρων αποφάσεων, ανάλογα με το υπολογιστικό μοντέλο και τον τύπο των αλγορίθμων ερωτημάτων που μπορούν να εκετλέσουν.

Δείτε επίσης
------------

* Ταξινόμηση σύγκρισης
* Δέντρο απόφασης
* Εικασία Aanderaa–Karp–Rosenberg
* Ελάχιστο δέντρο κάλυψης#Δέντρα απόφασης
Η **Λουντγκάρντα**, γερμ. Ludgarda von Mecklenburg (π. 1260/61 - πριν τις 14 Δεκεμβρίου 1283) από τον Οίκο του Μεκλεμβούργου ήταν κόρη του κυρίου του Μεκλεμβούργου και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Μεγάλης Πολωνίας.

Βιογραφία
---------

Ήταν η μόνη κόρη του Ερρίκου Α΄ κυρίου του Μεκλεμβούργου και της Αναστασίας, κόρης του Μπάρνιμ Α΄ δούκα της Πομερανίας.

Απεβίωσε ως το 1283. Αργότερα ο σύζυγός της έγινε υψηλός δούκας, και μετά βασιλιάς, της Πολωνίας.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε το 1273 τον Πσέμισλ Β΄ δούκα της Μεγάλης (Παλαιάς) Πολωνίας. Δεν απέκτησαν παιδιά και λόγω της απιστίας της η σχέση τους έγινε δύσκολη. Ίσως διαζεύχθηκαν πριν το τέλος της.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  p11464.htm#i114632.
2. ↑  p11464.htm#i114632. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
3. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.

Πηγές
-----

* Jan Długosz: Annales seu cronicae incliti Regni Poloniae, Fr. VII-VIII, Warsaw 1975, pp. 225-226.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 3041150869799022190000

 |

 |
Ο **Ματίγια** (Ματθαίος) **Σαμπάνσιτς**, βοσνιακά: *Matija Sabančić* ή *Šabančić* άκμασε fl. 1463–71) ήταν ο τιτουλάριος βασιλιάς της Βοσνίας την περίοδο 1465–1471, ο πρώτος από τους δύο βασιλείς-μαριονέτες που είχαν εγκατασταθεί από τους Οθωμανούς στη Βοσία. Ήταν ένα από τα τελευταία γνωστά μέλη τού ίαΟίκου των Κοτρομάνιτς.

Βιογραφία
---------

Ήταν ένας από τους τρεις γιους του αντιβασιλιά Ραντιβόγι της Βοσνίας (1432–1435), ενός νόθου γιου του βασιλιά Oστόγια (βασ. 1398–1404, 1409–1418) και της Αικατερίνης, κόρης του Νικολάου της Βελίκα, που παντρεύτηκε το 1449. Ο πατέρας του διεκδίκησε ανεπιτυχώς το στέμμα της Βοσνίας μεταξύ 1432 και 1435. Τα αδέλφια του Ματίγια ήταν ο Tβρτκo (απεβ. 1463) και ο Γεώργιος (άκμ. 1455).  

Το 1463 ο πατέρας τού Ματίγια, ο αδελφός του Tβτκo και ο πρώτος εξάδελφός του βασιλιάς Στέφαν Τομάσεβιτς, εκτελέστηκαν με εντολή του Οθωμανού σουλτάνου Mωάμεθ Β΄, ενώ το βασίλειο της Βοσνίας προσαρτήθηκε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Τους τελευταίους μήνες του 1465 ο Μωάμεθ Β΄ ονόμασε τον Ματίγια βασιλιά της Βοσνίας. Ωστόσο, ο Ματίγια κέρδισε λίγα περισσότερα από τον τίτλο, καθώς το πραγματικό βασίλειο είχε καταστραφεί. 

Ο Ματίγια αναφέρεται για τελευταία φορά το 1471. Ο δεύτερος βασιλιάς-μαριονέτα των Οθωμανών στη Βοσνία ήταν ο Mατίγια Βογισάλιτς, που εγκαταστάθηκε τον Μάρτιο ή τον Απρίλιο του 1476,  ενώ την ίδια εποχή ο βασιλιάς Mατθίας *Κορβίνος* της Ουγγαρίας ονόμασε τον Νικόλαο του Ίλοκ ως τον Ούγγρο βασιλιά-μαριονέτα της Βοσνίας.

Σχολιασμοί
----------

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. 1 2  Klaić, Vjekoslav (1981). *Povijest Hrvata od najstarijih vremena do svršetka XIX stoljeća*. Nakladni zavod MH. Klaić, Vjekoslav (1981).
2. ↑  Mandić, Dominik (1978). *Bosna i Hercegovina: povjesno-kritička istraživanja*. Zajednica izdanja ranjeni labud. Mandić, Dominik (1978).
3. ↑  Istorisko društvo Bosne i Hercegovine (1955). *Godišnjak Istoriskog društva Bosne i Hercegovine*. **7**. Istorisko društvo Bosne i Hercegovine. Drugi bosanski kralj koga su Turci postavili negđe marta ili aprila 1476 god. bio je, po S. Ćinkoviću, Matija Vojsalić. Početkom maja ovaj Matija stupio je Preko Dubrovnika u vezu s Ugrima, nastojeći da ga i oni priznaju za kralja. Juna iste ...
Η «**Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή Μονή της Θείας Μεταμορφώσεως του Σωτήρος**», πιο γνωστή ως «Χριστός», είναι κτισμένη στα νοτιοδυτικά της Χώρας της Πριγκήπου, στα δασωμένα υψώματα του ομώνυμου βουνού.

Η ίδρυσή της ανάγεται στα βυζαντινά χρόνια. Σε χρυσόβουλο του αυτοκράτορα Μανουήλ Α΄ Κομνηνού του έτους 1158 υπονοείται η ύπαρξη μιας μονής στην Πρίγκηπο και θεωρείται ότι πρόκειται για τη μονή του Σωτήρος Χριστού. Το καθολικό της μονής είναι κτισμένο σε θεμέλια αρχαιότερου ναού, που χρονολογείτο από τα χρόνια της βασιλείας του Θεοδοσίου Α΄. Την πρώτη γραπτή μαρτυρία της ύπαρξης της μονής έχουμε το 1563 από οθωμανικό κατάστιχο, ενώ το 1597 ανακαινίζεται από δυο μοναχούς. Οι ιδιοκτησίες της εκτείνονταν σε όλο το ομώνυμο βουνό και στις κατάφυτες με αμπέλια και αγρούς πλαγιές του ως τις περιοχές του Νιζαμιού και του Διάσκελου. Στα ανατολικά οι κτήσεις της συνόρευαν με τις ιδιοκτησίες του ναού ή μοναστηριού του Αγ. Νικολάου.

Το 1753 η διαχείριση της μονής ανατέθηκε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο στη συντεχνία των μπεζηρτζήδων της Πόλης, οι οποίοι το 1782 την ανέθεσαν στη Μονή Εσφιγμένου του Αγίου Όρους, μη δυνάμενοι περαιτέρω να συνεχίσουν να τη συντηρούν. Τελικά, το 1793 τέθηκε πάλι υπό τη διοίκηση του Πατριαρχείου, που ανέθεσε την επιστασία και ανακαίνισή της στον άρχοντα Παχάρνικο Χριστόδουλο Βλαχούτζη. Πέντε χρόνια αργότερα ο Πατριάρχης Γρηγόριος Ε' την προσήλωσε στην «Κοινή Σχολή των ελληνικών μαθημάτων». Γενικά, στο θέμα της επιστασίας οι περιπέτειες της μονής συνεχίστηκαν και το 19ο αιώνα. Το 1866, έπειτα από τη θητεία του στον οικουμενικό θρόνο, ο τέως Πατριάρχης Σωφρόνιος Γ΄ αποσύρθηκε στο σπίτι του στην Πρίγκηπο. Έμεινε ως το 1870 που εξελέγη Πατριάρχης Αλεξανδρείας. Την περίοδο της παραμονής του στο νησί, με δική του πρωτοβουλία ανακαινίστηκαν τα κτίρια της μονής και ανεγέρθηκε νέος μεγαλύτερος καθολικός ναός, τα εγκαίνια του οποίου έγιναν το 1869. Το 1903 τα εισοδήματα της μονής εκχωρήθηκαν στο «Εθνικό Ορφανοτροφείο», εκτός από ένα τμήμα που θα πήγαινε στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης, από την οποία ορίστηκε να εξαρτάται. Τα κτίρια του Ορφανοτροφείου ανεγέρθηκαν με χρήματα της ευεργέτιδος Ελένης Γεωργίου Ζαρίφη.

Μεταγενέστερα στα κελιά της μονής φιλοξενήθηκαν εργαζόμενες κοπέλες και πιο πρόσφατα ενοικιάζονταν ως θερινά καταλύματα σε οικογένειες της Πόλης. Ήδη από το 1964 είχε απαγορευτεί η λειτουργία του Ορφανοτροφείου, το οποίο είχε μόλις ανακαινιστεί. Το 1999, στο σεισμό της Νικομηδείας, το καθολικό της μονής έπαθε σοβαρές ζημιές και χρήζει επισκευής.

Πηγές
-----

* Ακύλα Μήλλα, *Πριγκηπόνησα*, εκδ. ΤΑ ΝΕΑ, 2008, ISBN 978-960-6731-91-4
Ο **Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης Σεβαστιανός** (κατά κόσμον **Σωτήριος Οικονομίδης**, Καλογρηανά Καρδίτσας, 20 Ιουνίου 1922 – Δελβινάκι Ιωαννίνων 12 Δεκεμβρίου 1994) ήταν Έλληνας ιεράρχης, το όνομα του οποίου συνδέθηκε με το Βορειοηπειρωτικό Ζήτημα. 

Φοίτησε στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Διετέλεσε ιεροκήρυκας στη Μητρόπολη Ιωαννίνων από το 1957 ως το 1967.

Τον Ιούνιο του 1967 εκλέχτηκε Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης. Ίδρυσε το 1982 και στη συνέχεια οργάνωσε και ενίσχυσε οικονομικά τη μοναδική φοιτητική οργάνωση για το βορειοηπειρωτικό - τη Συντονιστική Φοιτητική Ένωση Βορειοηπειρωτικού Αγώνα (ΣΦΕΒΑ). Το 1987 ίδρυσε τον Πανελλήνιο Σύνδεσμο Βορειοηπειρωτικού Αγώνα (ΠΑΣΥΒΑ) με έδρα την Κόνιτσα, σύνδεσμο στον οποίο συμμετέχουν επιστήμονες και στελέχη του διπλωματικού χώρου. Ο ΠΑΣΥΒΑ διοργάνωσε στην Κόνιτσα δύο επιστημονικά συνέδρια (1987 και 1990). Περίπου 15 είναι οι εκδόσεις του Μητροπολίτου για το Βορειοηπειρωτικό ζήτημα, πολλές απ' τις οποίες έχουν μεταφραστεί στα Αγγλικά, Γερμανικά, Γαλλικά και Αλβανικά. Υπήρξε εκδότης της εφημερίδας «Βορειοηπειρωτικό Βήμα».

Επισκέφθηκε το Αμερικανικό Κογκρέσο και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, καταγγέλλοντας τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των Βορειοηπειρωτών. Θεσμοθέτησε τον εορτασμό της επετείου της Αυτονομίας της Βορείου Ηπείρου του 1914. Το 1992 τέλος ηγήθηκε του Παγκόσμιου Συνεδρίου Ηπειρωτικών και Βορειοηπειρωτικών Οργανώσεων, κατά τη διάρκεια του οποίου συντάχθηκε το Ψήφισμα για την αυτονόμηση της Βορείου Ηπείρου.

Μετά το άνοιγμα των συνόρων στην Αλβανία,συνέταξε ανοιχτές επιστολές - εκκλήσεις που έχουν μοιραστεί σε χιλιάδες αντίτυπα για επιστροφή των Βορειοηπειρωτών στον τόπο τους. Απεβίωσε στις 12 Δεκεμβρίου 1994 και ο τάφος του βρίσκεται στην Ιερά Μονή Μολυβδοσκεπάστου. Ανδριάντας του βρίσκεται στην Κόνιτσα και προτομή του στην Αθήνα, έξω από την εκκλησία του Αγίου Παντελεήμονα (στην οδό Αχαρνών), στην οποία όμως δεν έχει ακόμη αναγραφεί το όνομα και το εκκλησιαστικό του αξίωμα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Εφημερίδα "Το Βήμα"». 1η Νοεμβρίου 1992.

Πηγές
-----

*Βιογραφική Εγκυκλοπαίδεια του Νεώτερου Ελληνισμού, 1830-2016,* τόμος Γ΄, Αθήνα: Historia, 2016, λήμμα "Οικονομίδης Σεβαστιανός", σελ. 360.
Η **Μεγάλη Δούκισσα Όλγα Πάβλοβνα της Ρωσίας** (*Великая Княгиня Ольга Павловна Романова/Velikaya Knyaginya Olga Pavlovna Romanova*, 22 Ιουλίου 1792 - 26 Ιανουαρίου 1795) ήταν κόρη του Παύλου της Ρωσίας.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στις 22 Ιουλίου 1792 στην Αγία Πετρούπολη, και ήταν το έβδομο παιδί και πέμπτη κόρη του Παύλου της Ρωσίας και της δεύτερης συζύγου του Μαρίας Φιόντοροβνας. Η γέννησή της δεν χαιρετίστηκε με μεγάλη ευτυχία από την πατρική γιαγιά της, Αικατερίνη Β΄ της Ρωσίας. Αργότερα έγραψε:

```
"Η Μεγάλη Δούκισσα μας έκανε με μια πέμπτη κόρη, της οποίας οι ώμοι είναι σχεδόν τόσο πλανοί όσο και οι δικοί μου. Δεδομένου ότι η Μεγάλη Δούκισσα είχε ωδίνες για δύο ημέρες και τελικά γέννησε στις 11 Ιουλίου, την ημέρα της γιορτής της Αγίας Όλγας του Κιέβου, που βαφτίστηκε στην Κωνσταντινούπολη το έτος 956, είπα, "Λοιπόν, θα έχουμε δύο γιορτές αντί για μια "και έτσι θα βαφτίσουμε Όλγα."
```

Η μικρή νεογέννητη βαφτίστηκε στις 29 Ιουλίου 1792 και, όπως ήταν συνηθισμένο, έλαβε τον Μεγαλόσταυρο του Τάγματος της Αγίας Αικατερίνης.

Πέθανε στις 26 Ιανουαρίου 1795 στην Αγία Πετρούπολη σε ηλικία 2,5 ετών. Είναι θαμμένη στην Εκκλησία Ευαγγελισμού στο Μοναστήρι του Αλέξανδρου Νιέφσκι στην Αγία Πετρούπολη. Μια επιστολή προς την Μεγάλη Αικατερίνη δήλωνε:

```
"Η 13η Μεγάλη Δούκισσα, Όλγα, πέθανε. Και φανταστείτε γιατί; Για δεκαοκτώ εβδομάδες, εμφάνιζε μια πείνα και ζητούσε συνεχώς να φάει, γιατί μεγάλωσαν πολύ για τα δυόμισι χρόνια της, εκείνη την εποχή πολλοί οι γομφίοι, και μετά από δεκαέξι εβδομάδες ταλαιπωρίας και αργού εξουθενωτικού πυρετού, πέθανε μεταξύ επτά και οκτώ το απόγευμα... "
```

Παραπομπές
----------

1. ↑  «List of Knights of the Order of St. Catherine» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 5 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 24 Δεκεμβρίου 2011.

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Μεγάλη Δούκισσα Όλγα Πάβλοβνα της Ρωσίας** |

* Eugene P. Karnovich (1990). *Hungarian Palatine Alexandra Pavlovna: The wonderful and mysterious personality 17th and 19th centuries* (στα Ρωσικά). Smart.
* Albina Danilova (2004). *Five princesses: A daughter of Paul I* (στα Ρωσικά).
Το Μικρό Αλκατράζ είναι ο βράχος στην άκρη αριστερά, στο κάτω μέρος της εικόνας, μεγεθύνεται την εικόνα για να το δείτε.
Το ***Μικρό Αλκατράζ*** (αγγλικά: Little Alcatraz) είναι ένας μικρός βράχος στον κόλπο του Σαν Φρανσίσκο, περίπου 81 μέτρα (74 μ.) από το κτήριο βιομηχανικών κατασκευών στη βορειοδυτική ακτή του νησιού Αλκατράζ. Λόγω της εγγύτητάς του με το νησί, είναι γνωστό με αυτό το όνομα, αλλά παλαιότερα ήταν γνωστό ως «Πωλ Πράι Ροκ» (Paul Pry Rock), λόγω του ότι το «ατμόπλοιο Πωλ Πράι» προσεκρούσε στον βράχο στις 22 Δεκεμβρίου 1862 με περίπου 150 επιβάτες. Στις 14 Ιανουαρίου 1868, το βρετανικό πλοίο «Oliver Cutts» 700 τόνων, προσέκρουσε και αυτό στον βράχο και βυθίστηκε. Δεδομένου ότι βυθίζεται κάτω από το νερό σε υψηλές παλίρροιες, το Μικρό Αλκατράζ εξακολουθεί να χτυπιέται εώς σήμερα συνήθως από μικρά σκάφη αναψυχής.

Ο βράχος είναι συχνά ένας χώρος ανάπαυσης για τους κορμοράνους του Μπραντ. Κατά τη διάρκεια της τελευταίας απόπειρας απόδρασης από το Αλκατράζ στις 16 Δεκεμβρίου 1962, 
ο Νταρλ Λε Πάρκερ βρέθηκε στο «Μικρό Αλκατράζ» καθώς δεν μπορούσε να κολυμπήσει.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «*Λιμενικό σκάφος του Αλκατράζ σώζει 10 επιβάτες από ένα βυθισμένο σκάφος στον κόλπο του Σαν Φρανσίσκο*» (στα Αγγλικά). nbcbayarea.com. Ανακτήθηκε στις 13 Οκτωβρίου 2020.
2. ↑  «38' [[Μηχανότρατα]] με 28 άτομα πλήρωμα προσέκρουσε στο βράχο Μικρό Αλκατράζ και άνοιξε τρύπα». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Σεπτεμβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 13 Οκτωβρίου 2020.
3. ↑  Albright, Jim (30 Μαρτίου 2008). *Last Guard Out: A Riveting Account by the Last Guard to Leave Alcatraz*. AuthorHouse. σελ. 182. ISBN 978-1-4343-5077-0. Ανακτήθηκε στις 8 Σεπτεμβρίου 2012.

Συντεταγμένες: 37°49′40″N 122°25′31″W﻿ / ﻿37.82778°N 122.42528°W﻿ / 37.82778; -122.42528
Μια **μεταμόσχευση κεφαλής** είναι μια πειραματική χειρουργική επέμβαση που περιλαμβάνει την τοποθέτηση της κεφαλής ενός οργανισμού στο σώμα ενός άλλου. Σε πολλά πειράματα, το κεφάλι του παραλήπτη δεν έχει αφαιρεθεί, αλλά σε άλλα έχει γίνει. Ο πειραματισμός σε ζώα ξεκίνησε στις αρχές του 1900. Ως τις 2021[update] , δεν έχουν επιτευχθεί μόνιμες επιτυχίες.

Ιατρικές προκλήσεις
-------------------

Υπάρχουν τρεις κύριες τεχνικές προκλήσεις. Όπως συμβαίνει με οποιαδήποτε μεταμόσχευση οργάνων, είναι απαραίτητη η διαχείριση της ανοσοαπόκρισης για την αποφυγή της απόρριψης μοσχεύματος. Επίσης, ο εγκέφαλος εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τη συνεχή ροή του αίματος για την παροχή οξυγόνου και θρεπτικών ουσιών και την απομάκρυνση των απορριμμάτων, ενώ η βλάβη συμβαίνει γρήγορα σε κανονικές θερμοκρασίες όταν διακόπτεται η ροή του αίματος. Τέλος, η διαχείριση των νευρικών συστημάτων τόσο στο σώμα όσο και στο κεφάλι είναι απαραίτητη, με διάφορους τρόπους. Το αυτόνομο νευρικό σύστημα ελέγχει βασικές λειτουργίες όπως η αναπνοή και ο καρδιακός παλμός και διέπεται κυρίως από τον εγκέφαλο. Εάν αφαιρεθεί το κεφάλι του σώματος του παραλήπτη, αυτό δεν μπορεί πλέον να λειτουργήσει. Επιπλέον, κάθε νεύρο που βγαίνει από το κεφάλι μέσω του νωτιαίου μυελού πρέπει να συνδεθεί με το υποτιθέμενο αντίστοιχο νεύρο στον νωτιαίο μυελό του σώματος του παραλήπτη, προκειμένου ο εγκέφαλος να ελέγχει την κίνηση και να λαμβάνει αισθητηριακές πληροφορίες. Τέλος, ο κίνδυνος συστηματικού νευροπαθητικού πόνου είναι υψηλός και ως το 2017 σε μεγάλο βαθμό δεν είχε αντιμετωπιστεί στην έρευνα. 

Από αυτές τις προκλήσεις, η αντιμετώπιση της παροχής αίματος και η απόρριψη μοσχευμάτων έχουν αντιμετωπιστεί γενικά στον τομέα της μεταμοσχευτικής ιατρικής, καθιστώντας τη μεταμόσχευση διαφόρων τύπων οργάνων αρκετά ρουτίνα.  ωστόσο μέχρι το 2017 σε ένα πεδίο τόσο συχνό όσο η μεταμόσχευση ήπατος περίπου το ένα τέταρτο των οργάνων απορρίπτονται εντός του πρώτου έτους και η συνολική θνησιμότητα εξακολουθεί να είναι πολύ υψηλότερη από τον γενικό πληθυσμό.  Η πρόκληση της τοποθέτησης του νευρικού συστήματος παρέμεινε στα πρώτα στάδια της έρευνας μέχρι το 2017.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Lamba, N; Holsgrove, D; Broekman, ML (December 2016). «The history of head transplantation: a review.». *Acta Neurochirurgica* **158** (12): 2239–2247. doi:10.1007/s00701-016-2984-0. PMID 27738901.
2. 1 2  Furr, A; Hardy, MA; Barret, JP; Barker, JH (May 2017). «Surgical, ethical, and psychosocial considerations in human head transplantation.». *International Journal of Surgery (London, England)* **41**: 190–195. doi:10.1016/j.ijsu.2017.01.077. PMID 28110028.
3. ↑  Muduma, G; Saunders, R; Odeyemi, I; Pollock, RF (2016). «Systematic Review and Meta-Analysis of Tacrolimus versus Ciclosporin as Primary Immunosuppression After Liver Transplant.». *PLOS ONE* **11** (11): e0160421. doi:10.1371/journal.pone.0160421. PMID 27812112. Bibcode: 2016PLoSO..1160421M.
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Μεταμόρφωση (αποσαφήνιση).
Γερμανική ξυλογραφία του 1722 ενός λυκανθρώπου να μεταμορφώνεται
Στη μυθολογία, τη λαογραφία και τη φαντασία, η **μεταμόρφωση** (ή **αλλαγή μορφής**) είναι η ικανότητα ενός όντος ή πλάσματος να μεταμορφώσει τη φυσική του μορφή ή σχήμα. Αυτό επιτυγχάνεται συνήθως μέσω έμφυτης ικανότητας του μυθολογικού πλάσματος, μέσω θείας παρέμβασης ή μέσω χρήσης μαγείας. Η ιδέα της μεταμόρφωσης είναι παρούσα στις παλαιότερες μορφές του τοτεμισμού και του σαμανισμού, καθώς και στην παλαιότερη σωζόμενη λογοτεχνία και επική ποίηση, συμπεριλαμβανομένων έργων όπως το *Έπος του Γκιλγκαμές* και η Ιλιάδα, όπου η μεταμόρφωση συνήθως προκαλείται από την πράξη μιας θεότητας.

Η ιδέα εξακολουθούσε να υπάρχει κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, όπου αυτός που προκαλεί τη μεταμόρφωση είναι συνήθως μάγος ή μάγισσα, και εξακολουθεί να υπάρχει και στη σύγχρονη εποχή. Παραμένει μια κοινή αλληγορία στη σύγχρονη φαντασία, τη παιδική λογοτεχνία και τα έργα λαϊκής κουλτούρας. Η πιο συνηθισμένη μορφή μύθων των μεταμορφώσεων είναι αυτή της θηριανθρωπίας, η οποία είναι η μεταμόρφωση ενός ανθρώπου σε ένα ζώο (δηλαδή λυκάνθρωποι ή βρυκόλακες) ή αντιστρόφως, ενός ζώου σε μορφή ανθρώπου. Οι θρύλοι δέχονται τις μεταμορφώσεις από, ανθρώπους για παράδειγμα, σε φυτά και αντικείμενα και την ανάληψη μιας άλλης ανθρώπινης φυσιογνωμίας (π.χ. από ωραίος σε άσχημος).
Η **μεταμόσχευση εγκεφάλου** ή **μεταμόσχευση ολόκληρου σώματος** είναι διαδικασία κατά την οποία ο εγκέφαλος ενός οργανισμού μεταμοσχεύεται στο σώμα ενός άλλου οργανισμού. Διαφέρει από τη μεταμόσχευση κεφαλής, η οποία περιλαμβάνει τη μεταφορά ολόκληρου του κεφαλιού σε ένα νέο σώμα, σε αντίθεση με τον εγκέφαλο μόνο. Θεωρητικά, σε ένα άτομο με προχωρημένη ανεπάρκεια οργάνων θα μπορούσε να δοθεί ένα νέο και λειτουργικό σώμα διατηρώντας ταυτόχρονα τη δική του προσωπικότητα, μνήμες και συνείδηση μέσω μιας τέτοιας διαδικασίας.

Δεν έχει γίνει ποτέ μεταμόσχευση ανθρώπινου εγκεφάλου. Ο νευροχειρουργός Ρόμπερτ Τζ. Ουάιτ έχει προσαρμόσει το κεφάλι ενός πιθήκου πάνω στο ακέφαλο σώμα ενός άλλου πιθήκου. Οι αναγνώσεις EEG έδειξαν ότι ο εγκέφαλος αργότερα λειτουργούσε κανονικά. Αρχικά, πιστεύεται ότι αποδεικνύει ότι ο εγκέφαλος ήταν ένα ανοσολογικά προνομιακό όργανο, καθώς το ανοσοποιητικό σύστημα του ξενιστή δεν του επιτέθηκε στην αρχή  αλλά η ανοσοενέγχυση προκάλεσε τον πίθηκο να πεθάνει μετά από εννέα ημέρες.  Οι μεταμοσχεύσεις εγκεφάλου και παρόμοιες έννοιες έχουν επίσης διερευνηθεί σε διάφορες μορφές επιστημονικής φαντασίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Adams, Cecil (20 Δεκεμβρίου 2013). «What Would Happen in a Brain Transplant?». *Washington City Paper*.
2. ↑  McCrone, John. «head transplants». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Φεβρουαρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 20 Ιανουαρίου 2015.
Η **Ιερά Μονή Φανερωμένης Κορινθίας** βρίσκεται κοντά και ΝΔ. του χωριού Χιλιομόδι. Είναι γυναικεία Μονή που χρονολογείται από τον 16ο αιώνα. Ιδρύθηκε το 1700. Το Καθολικό της Ιεράς Μονής κοσμείται με αγιογραφίες μεταβυζαντινής τέχνης. 

Στη διάρκεια της Επανάστασηςτου 1821 η Μονή Φανερωμένης Κορινθίας χρησιμοποιήθηκε ως στρατόπεδο των Ελλήνων Αγωνιστών καθώς και καταφύγιο του άμαχου πληθυσμού της γύρω περιοχής. Πολύ πρόσφατα κινδύνεψε από πυρκαγιά που προκλήθηκε στη γύρω δασική έκταση.

Το μοναστήρι τιμάται στην Κοίμηση της Θεοτόκου 15 Αυγούστου**,** εορτάζει δε **στις 23 Αυγούστου** την απόδοση της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, με τριήμερο εορταστικό πρόγραμμα. 

Ο όρος «Απόδοσις» κατά την εκκλησιαστική παράδοση σημαίνει την ολοκλήρωση μιας μεγάλης χριστιανικής εορτής που ξεκίνησε πριν από οκτώ ημέρες. Είναι συνήθεια που παρέλαβαν οι Χριστιανοί από τους Ιουδαίους. Πρόκειται για μεγάλη ***γιορτή*** γνωστή σε όλους ως εννιάμερα της Παναγίας. 

Εκτός της Ηγουμένης στη Μονή υπηρετούν 11 μοναχές.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* To Κιάτο μας Αρχειοθετήθηκε 2007-12-26 στο Wayback Machine.
Συντεταγμένες: 48°0′15″N 0°11′49″E﻿ / ﻿48.00417°N 0.19694°E﻿ / 48.00417; 0.19694

Άποψη του Λε Μαν
Το **Λε Μαν** (γαλλικά: *Le Mans*) είναι πόλη της Γαλλίας, που βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Σαρτ. Ήταν η πρωτεύουσα της ιστορικής επαρχίας Μαιν, ενώ σήμερα αποτελεί την πρωτεύουσα του νομού Σαρτ και την έδρα της Ρωμαιοκαθολικής Επισκοπής του Λεν Μαν. Το Λε Μαν είναι μέρος της διοικητικής περιοχής Πεΐ ντε λα Λουάρ. Κάθε χρόνο, στα μέσα Ιουνίου διοργανώνονται οι 24 ώρες του Λε Μαν, γνωστό γεγονός στον μηχανοκίνητο αθλητισμό.

Ιστορικά στοιχεία
-----------------

Η πόλη αναφέρεται για πρώτη φορά από τον Ελληνοαιγύπτιο συγγραφέα Κλαύδιο Πτολεμαίο με τότε όνομα το «Βιντίνιουμ». Ήταν, επίσης, γνωστή ως «Κίβιτας Κενομανόρουμ» ή «Κενόμανους». Εκεί χτίστηκαν αξιοσημείωτα τείχη και ένα ρωμαϊκό αμφιθέατρο του 3ου αιώνα, απομεινάρια των οποίων σώζονται ακόμη και σήμερα.

Ως η κυριότερη πόλη της επαρχίας Μαιν, υπήρξε πεδίο διεκδίκησης, κατά τον ενδέκατο αιώνα, μεταξύ των Κομήτων του Ανζού και των Δουκών της Νορμανδίας. Ο γιος του Γοδεφρείδου Ε΄ του Ανζού και της Ματθίλδης της Αγγλίας, Ερρίκος Β΄ της Αγγλίας, γεννήθηκε εκεί.

Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, μετά από την απελευθέρωση της πόλης από την 79η και 90η μεραρχία πεζικού των Ηνωμένων Πολιτειών, στις 8 Αυγούστου 1944, Αμερικανοί μηχανικοί άρχισαν την κατασκευή μιας αεροπορικής βάσης. Το αεροδρόμιο, που κηρύχτηκε λειτουργικό στις 3 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους, χρησιμοποιήθηκε για πολλές συμμαχικές επιθέσεις εναντίον γερμανικών στόχων στη Γαλλία. Στα τέλη Νοεμβρίου, μετά από την περαιτέρω προέλαση των Συμμάχων, το αεροδρόμιο με την αεροπορική του βάση έκλεισε.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Base officielle des codes postaux» La Poste. 1  Οκτωβρίου 2018.
2. ↑  (Γαλλικά) *Code INSEE*.
3. ↑  «Populations légales 2020» Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής και Οικονομικών Μελετών. 29  Δεκεμβρίου 2022.
4. ↑  *répertoire géographique des communes*. Institut national de l'information géographique et forestière. Ανακτήθηκε στις 26  Οκτωβρίου 2015.
5. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Μαΐου 2016. Ανακτήθηκε στις 21 Μαΐου 2016.
6. ↑
7. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Σεπτεμβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 21 Μαΐου 2016.
8. ↑
9. ↑
10. ↑  The Loss of Normandy: 1189 - 1204, Maurice Powicke. Manchester University Press, 1999
ISBN 071905740X
11. ↑
12. ↑
13. ↑  Blumenson, Martin, *Breakout and Pursuit*, Center of Military History, United States Army, Washington, D.C. 1989, σελ. 436–8
14. ↑  Johnson, David C. (1988), *U.S. Army Air Forces Continental Airfields (ETO), D-Day to V-E Day;* Research Division, USAF Historical Research Center, Maxwell AFB, Alabama.
15. ↑  Maurer, Maurer. *Air Force Combat Units of World War II.* Maxwell AFB, Alabama: Office of Air Force History, 1983. ISBN 0-89201-092-4.

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Λε Μαν** |


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 161413117
* LCCN: n81033593
* GND: 4035301-1
* BNF: cb152737369 (data)
* NKC: ge391313

 |

 |
Η **Μονή της Αγίας Ιουστίνης** (ιταλ. *Santa Giustina*) ήταν ρωμαιοκαθολικό μοναστήρι του Τάγματος των Φραγκισκανών, που βρισκόταν στο προάστιο Γαρίτσα της πόλεως της Κέρκυρας.

Η Μονή της Αγίας Ιουστίνης ιδρύθηκε το 1571 από τους Φραγκισκανούς σε ανάμνηση της Ναυμαχίας των Εχινάδων, με παράλληλη λειτουργία ναυτικού νοσοκομείου, το οποίο μπορεί να θεωρηθεί υπό προϋποθέσεις ως το παλαιότερο ναυτικό νοσοκομείο στην ιστορία της ανθρωπότητας. Το 1797, όταν η Κέρκυρα περιήλθε στους Γάλλους, η μονή, όπως και οι υπόλοιπες της νήσου, διαλύθηκε και η περιουσία της δημεύθηκε εξαιτίας των αρχών της Γαλλικής Επαναστάσεως.

Ωστόσο το μοναστήρι αυτό διέθετε μια ιδιαιτέρως πλούσια βιβλιοθήκη και σε σχέση με αυτή λειτούργησε στη μονή ένα είδος φροντιστηρίου, που προπαρασκεύαζε εύπορους νέους της Κέρκυρας για τα πανεπιστήμια της Ιταλίας. Εκεί διατηρούσε και τα δικά του βιβλία ο Ιάκωβος Φραγκίσκος Σαβέριος Κανάλ, τοποτηρητής για πολλά χρόνια του Λατίνου Μητροπολίτη στην Κέρκυρα και βιβλιόφιλος, ο οποίος πεθαίνοντας το 1758 τα χάρισε στην κερκυραϊκή κοινότητα. Αυτή η δωρεά απετέλεσε τον αρχικό πυρήνα της Δημόσιας Βιβλιοθήκης Κερκύρας, που είναι η παλαιότερη δημόσια βιβλιοθήκη σε όλη την Ελλάδα. Μετά λοιπόν τη διάλυση της μονής, και τα υπόλοιπα βιβλία που βρίσκονταν σε αυτή μεταφέρθηκαν στη Μονή της Παναγιάς Τενέδου, μέσα στην πόλη της Κέρκυρας, και συνετέλεσαν στην επίσημη ίδρυση της Δημόσιας Βιβλιοθήκης Κερκύρας, που εγκαινιάστηκε στις 28 Ιουλίου 1798 από τον P.J.B. Comeyras, διοργανωτή της Διοίκησης και Γενικό Επίτροπο, με περίπου 4.000 τόμους βιβλίων.

Πηγές
-----

* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 1 (1972), σελ. 332

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* «Δημόσια Βιβλιοθήκη Κερκύρας», άρθρο της Καίτης Τζώρα
Με τον όρο **μεταλλογένεση** στην γεωλογία εννοείται η μελέτη της γένεσης κοιτασμάτων μετάλλων (κοιτασματογένεση), εξαιτίας διαφόρων παραγόντων, ανάμεσα στους οποίους διακρίνονται η ενέργεια του μάγματος, η διαδικασία γένεσης των ιζημάτων (ιζηματογένεση), η αλλοίωση των πετρωμάτων εξαιτίας φυσικών, χημικών ή βιολογικών παραγόντων (αποσάθρωση) και τα διαφορετικά φαινόμενα οριστικής μεταβολής της σύστασης των πετρωμάτων κυρίως εξαιτίας της πίεσης που ασκείται από ορογενετικές διαδικασίες (δυναμομεταμόρφωση).

Παραπομπές-σημειώσεις
---------------------

1. ↑  «μεταλλογένεση». Ygeia online. 1 Μαρτίου 2012. Ανακτήθηκε στις 16 Δεκεμβρίου 2016.
2. ↑  «αποσάθρωση». Πύλη για την ελληνική γλώσσα. Ανακτήθηκε στις 16 Δεκεμβρίου 2016.
3. ↑  «δυναμομεταμόρφωση». Ygeia online. 25 Φεβρουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 16 Δεκεμβρίου 2016.
Η **Μαργαρίτα**, γερμ.: Margaret von Brandenburg von Hohenzollern (1449 ή 1450 - 1489) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν κόρη του εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Πομερανίας.

Βιογραφία
---------

Ήταν η δεύτερη κόρη του Φρειδερίκου Β΄ δούκα του Βρανδεμβούργου και της Αικατερίνη των Βέττιν, κόρη του Φειδερίκου Α΄ εκλέκτορα της Σαξονίας. Μόνο δύο από τα τέσσερα παιδιά του Φρειδερίκου επέζησαν: η Μαργαρίτα και η μεγαλύτερη αδερφή της Δωροθέα.

Παντρεύτηκε στις 20 Σεπτεμβρίου 1477 στο Πρέντσλαου τον Μπόγκισλαβ Ι΄ δούκα της Πομερανίας. Αυτό προέκυψε ως εξής: το 1474 το Βρανδεμβούργο είχε ξεκινήσει πόλεμο εναντίον της Πομερανίας, επειδή ο Μπόγκισλαβ Ι΄ αρνήθηκε να αποδώσει υποτέλεια στον Φρειδερίκο Β΄. Την 1η Μαΐου 1476, κατά τη διάρκεια των ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων, αποφασίστηκε ότι ο Μπόγκισλαβ Ι΄ θα νυμφευτεί τη Μαργαρίτα.  Ο γάμος ήταν επαχθής για τον Μπόγκισλαβ Ι΄. Είχε συμφωνηθεί μία πολύ χαμηλή προίκα· παρόλα αυτά, δεν πληρώθηκε ποτέ. Έναν χρόνο μετά τον γάμο, ο θείος του Μπόγκισλαβ Ι΄, ο Βάρτισλαβ Ι΄ απεβίωσε, κάνοντας τον Μπόγκισλαβ Ι΄ τον μοναδικό κυβερνήτη της Πομερανίας (αυτό είχε να συμβεί για περίπου 200 χρόνια). Το 1479 ο Μπόγκισλαβ Ι΄ ολοκλήρωσε την Ειρήνη του Πρέντσλαου με τον θείο τής συζύγου του, Αλβέρτο Γ΄ Αχιλλέα, αναγνωρίζοντας τον εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου ως επικυρίαρχό του.

Ο γάμος της Μαργαρίτας ήταν άτεκνος και ο σύζυγός της, αφού την κατηγόρησε για απιστία, την απέπεμψε.  Αυτό οδήγησε σε πολιτικές εντάσεις με το εκλεκτοράτο του Βρανδεμβούργου. Ο εκλέκτορας ζήτησε να επιστραφεί η προίκα της. Ο Μπόγκισλαβ Ι΄ με τη σειρά του, ισχυρίστηκε ότι ο Οίκος των Χοεντσόλερν του είχε δώσει μία άγονη γυναίκα ως σύζυγο, ώστε να κληρονομήσουν την Πομερανία.  Κατά τη διάρκεια των ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων του 1479, ο Μπόγκισλαβ Ι΄ υπέγραψε τελικά την επιστροφή της προίκας της γυναίκας του.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε το 1477 τον Μπόγκισλαβ Ι΄ της Πομερανίας. Δεν απέκτησαν απογόνους.

Αναφορές και πηγές
------------------

* Friedrich Wilhelm Barthold: *Geschichte von Rügen und Pommern*, τόμος. 4, F. Perthes, 1843
* Wilhelm Ferdinand Gadebusch: *Chronik der Insel Usedom*, W. Dietze, 1863, σελ. 96

Υποσημειώσεις
-------------

1. ↑  www.genealogics.org/getperson.php?personID=I00013766&tree=LEO.
2. ↑  p35784.htm#i357839. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
3. 1 2 3  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
4. ↑  Karl Heinrich Ludwig Pölitz: *Handbuch der Geschichte der souverainen Staaten des teutschen Bundes*, vol. 1, Weidmann, 1818, p. 146
5. ↑  Peter Treichel: *800 Jahre Pommern und seine Nachbarn*, 2009, p. 112
6. ↑  F. Voigt: *Geschichte des brandenburgisch-preussischen Staates*, F. Dummler, 1860, p. 161
Η **μάχη των Κυνός Κεφαλών** πραγματοποιήθηκε το 197 π.Χ. ανάμεσα στη Μακεδονία του Φίλιππου Ε' της δυναστείας των Αντιγονιδών και τη Ρώμη με τον Τίτο Κουίνκτιο Φλαμινίνο στη θέση Κυνός Κεφαλαί της Θεσσαλίας κατά το Δεύτερο Μακεδονικό Πόλεμο.

Προοίμιο
--------

Στην Αρχαία Ελλάδα κατά τα τέλη του 3ου αιώνα το κυρίαρχο κράτος ήταν η Μακεδονία. Η Μακεδονία είχε έρθει αντιμέτωπη με τους Ρωμαίους κατά τον Πρώτο Μακεδονικό πόλεμο. Μια δύναμη της εποχής ήταν και η Αιτωλική Συμπολιτεία η οποία ήταν εχθρός της Μακεδονίας και το 211 π.Χ. έκλεισε συμμαχία με τη Ρώμη στην οποία περιήλθαν και οι σύμμαχοί της. Έτσι οι εχθροπραξίες συνεχίστηκαν με τους Μακεδόνες του Φίλιππου Ε' να πετυχαίνουν νίκες σε βάρος των Αιτωλών. Τελικά το 206 π.Χ. οι Αιτωλοί και οι σύμμαχοί τους συνθηκολόγησαν τερματίζοντας τον Πρώτο Μακεδονικό πόλεμο. Οι Ρωμαίοι όμως άρχισαν να επεμβαίνουν στα ελληνικά πράγματα και μετά τη νίκη τους στη Ζάμα επί των Καρχηδονίων το 202 π.Χ. έστρεψαν το ενδιαφέρον τους για επέκταση αποκλειστικά στην Ελλάδα, αφού είχαν κατακτήσει όλη τη δυτική Μεσόγειο. Έτσι το 200 π.Χ. άρχισε ο Δεύτερος Μακεδονικός Πόλεμος με τους Ρωμαίους να έχουν την υποστήριξη των συμμάχων τους.

Η μάχη
------

Η μάχη των Κυνός Κεφαλών. Με κόκκινο χρώμα σημειώνεται ο ρωμαϊκός στρατός και με μπλε ο μακεδονικός.
Το 197 π.Χ. οι Ρωμαίοι με αρχηγό τον Τίτο Κουίνκτιο Φλαμινίνο κατευθύνθηκαν με 34.000 άνδρες στη θέση των Κυνός Κεφαλών στη Θεσσαλία. Ο Φλαμινίνος διέθετε ακόμη κάποιο αριθμό ελεφάντων. Απέναντί του ήταν ο Φίλιππος Ε' της Μακεδονίας. Διέθετε 16.000 φαλαγγίτες, 7.500 πεζούς κι 2.000 ιππείς. Πριν τη μάχη έπεσε βροχή και ακολούθησε ομίχλη. Έτσι ένα τμήμα στρατού του Φιλίππου βρέθηκε σε κάποιους λόφους. Εκεί συναντήθηκε με ένα τμήμα ιππικού του Φλαμινίνου. Ο τελευταίος ενίσχυσε το τμήμα για να απασχολήσει τη μακεδονική φάλαγγα να την κρατήσει σε έδαφος που δε μπορούσε να αναπτυχθεί και να την αντιμετωπίσει. Ο Φίλιππος παρά τις δυσκολίες κατάφερε και απώθησε τους Ρωμαίους, αλλά βρέθηκε σε ακατάλληλο έδαφος για τη φάλαγγα. Τότε έφτασε και το άλλο τμήμα του μακεδονικού στρατού στο αριστερό άκρο. Τότε διέταξε τους στρατιώτες του να βγάλουν τα ξίφη τους και να επιτεθούν. Οι Ρωμαίοι υποχώρησαν, αλλά το νεοφερμένο άκρο της φάλαγγας δεν είχε σχηματίσει παράταξη. Εκμεταλλευόμενος αυτό, ο Φλαμινίνος έστειλε τους ελέφαντές του και νίκησε το αριστερό άκρο. Η υποχώρηση έκανε το δεξί άκρο που νικούσε να μείνει ακάλυπτο. Έτσι ένα τμήμα Ρωμαίων επιτέθηκε από τα νώτα στους Μακεδόνες. Οι τελευταίοι κυκλώθηκαν και συνετρίβησαν.

Μετά τη μάχη
------------

Μετά τη μάχη οι Μακεδόνες μετρούσαν απώλειες των 5.000 ανδρών και οι Ρωμαίοι των 2.000 ανδρών. Η μάχη των Κυνός Κεφαλών αποτέλεσε μια αιματηρή μάχη του Δεύτερου Μακεδονικού πολέμου. Η τελευταία αποφασιστική μάχη μεταξύ Ρωμαίων και Μακεδόνων ήταν η Μάχη της Πύδνας που έγινε στις 22 Ιουνίου του 168 π.Χ. κατά τον Τρίτο Μακεδονικό Πόλεμο. Έτσι οι Ρωμαίοι άρχισαν την υποταγή της Ελλάδας.

Πηγές
-----

* Μονογραφίες Παγκόσμιας Πολεμικής Ιστορίας, σειρά Πολεμιστές
* Πολύβιος, *Οι Ιστορίες*

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Ο Δεύτερος Μακεδονικός Πόλεμος |
| --- |
|  |
| 
Αώος  **·**  Κυνός Κεφαλές |

 |
Ο **Κάλλιστος** υπήρξε μητροπολίτης Ρόδου το 1576. Συγκαταλέγεται στους λόγιους Έλληνες στο ιστορικό του Θεοδοσίου Ζυγομαλά. Τον μνημονεύει ο Μαρτίνος Κρούσιος στην Τουρκογραικία. Ο Άνθιμος Αμασείας τον καταλέγει στα έτη 1572-1594, ενώ σε γράμμα του Πατριάρχη Ιερεμία του από Λαρίσης του έτους 1590 φέρεται συνυπογράφων και ο Ρόδου Κάλλιστος.

Συγγράμματα
-----------

Του Καλλίστου δημοσιεύτηκε απολυτίκιο ιερέα και δύο γράμματα προς τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως περί κάποιου πατριαρχικού σταυροπηγίου στη Ρόδο. Τα τρία αυτά έργα που δεν φέρουν έτος, χρονολογούνται το 1580.

Πηγές
-----

* Νέος Ποιμήν, 1921, τεύχος 1-2, σσ 73-74.
Ο **Λεονάρντο Καλντέιρα** (γεννημένος στις 28 Σεπτεμβρίου 1982 στο Σάο Πάολο της Βραζιλίας) είναι Βραζιλιάνος πετοσφαιριστής που αγωνίζεται στον Ολυμπιακό Πειραιώς στη θέση του ακραίου.

Καριέρα
-------

Ο Λεονάρντο Καλντέιρα έκανε τα πρώτα του επαγγελματικά βήματα στο χώρο της πετοσφαίρισης το 2003 στην ιταλική Γιούροσπορ Κοσέντζα, στην οποία παρέμεινε για ένα χρόνο.

Το 2004, επέστρεψε στην πατρίδα του, τη Βραζιλία και αγωνίστηκε για ένα χρόνο στη Νάουτικο (Náutico), ενώ το 2005 επέστρεψε στην Ευρώπη και αγωνίστηκε στην Κλάμπ Μπαστάρντο της Πορτογαλίας.

Το καλοκαίρι του 2006 μεταπήδησε στην Κοντιέκο Σάντα Κρότσε της Ιταλίας, στην οποία παρέμεινα για ένα χρόνο. Το 2007 αγωνίστηκε στην επίσης ιταλική Πρέμιερς Οτέλ Κρέμα, με την οποία αγωνίστηκε στη Β' Κατηγορία της Ιταλίας. 

Το 2008 ήρθε για πρώτη φορά στην Ελλάδα για λογαριασμό του Φοίνικα Σύρου, στον οποίο έμεινε για ένα χρόνο τερματίζοντας 5ος στο Πρωτάθλημα Ελλάδος. Οι καλές του εμφανίσεις με την ομάδα της Σύρου, προκάλεσαν το ενδιαφέρον του τότε νταμπλούχου Ελλάδος Ολυμπιακού, ο οποίος προχώρησε στην απόκτηση του Βραζιλιάνου άσσου. Με τον Ολυμπιακό κατέκτησε το Πρωτάθλημα και το Σούπερ Καπ Ελλάδος για την αγωνιστική περίοδο 2009-10.

Τον Ιανουάριο του 2011 μεταπήδησε για ακόμα μια φορά στην Ιταλία για λογαριασμό της Γιόγκα Φόρλι, ωστόσο λίγους μήνες μετά επέστρεψε στη Βραζιλία και αγωνίστηκε με τη BMG Mόντες Κάρλος. Το καλοκαίρι του 2012 μεταπήδησε στη Μπουντβάνσκα Ριβιέρα, ωστόσο αποχώρησε από την ομάδα του Μαυροβουνίου 4 μόλις μήνες μετά, με τον Παμβοχαϊκό να ανακοινώνει την απόκτησή του.

Οι πολύ καλές του εμφανίσεις του Καλντέιρα με τη φανέλα του Παμβοχαικού στους τελικούς του Ελληνικού Πρωταθλήματος εναντίον του Ολυμπιακού, ανάγκασαν τους ερυθρόλευκους να κινηθούν για δεύτερη φορά για την απόκτησή του, όπως και έγινε. 

Το καλοκαίρι του 2014, ο Καλντέιρα μεταπήδησε στην Τουρκία για λογαριασμό της Μπεσίκτας, στην οποία παραμένει μέχρι σήμερα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ιστοσ. volleyleague.gr, Επέστρεψε Ολυμπιακό ο Καλντέιρα, ανανέωσε ο Σμαραγδής[*νεκρός σύνδεσμος*], 23 Μαΐου 2013.
* Στη Μπεσίκτας ο Καλντέιρα