recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Ανδρόνικος Δούκας Παλαιολόγος** (π. 1083/85 - π. 1115/18) ήταν κυβερνήτης της Θεσσαλονίκης στις αρχές του 12ου αι.

Βιογραφία
---------

Ο πατέρας του Γεώργιος ήταν το πρώτο γνωστό μέλος των Παλαιολόγων και διακεκριμένος στρατηγός· ήταν από τους κύριους υποστηρικτές του Αλεξίου Α΄ Κομνηνού, όταν αυτός στασίασε εναντίον του Νικηφόρου Γ΄ Βοτανειάτη. Αφού ο Αλέξιος Α΄ έγινε Αυτοκράτορας των Ρωμαίων, του απένειμε τον τίτλο του *σεβαστού* και τον νύμφευσε με την Άννα Δούκαινα, αδελφή της συζύγου του Ειρήνης. Στον γιο της η Άννα έδωσε το όνομα του πατέρα της Ανδρόνικου. Αδέλφια του ήταν ο Νικηφόρος και ο Αλέξιος, και οι δύο πρόγονοι του Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγου. 

Ο Ανδρόνικος έλαβε στη Αυλή, όπως και ο πατέρας του, την τιμητική διάκριση του *σεβαστού*. Ο P. Gautier τον ταυτίζει με τον Ανδρόνικο Δούκα λογοθέτη των σεκρέτων του Αλεξίου Α΄, που έδρασε μετά το 1109. 

Ο Ανδρόνικος ορίστηκε κυβερνήτης της Θεσσαλονίκης. Ο σατυρικός διάλογος *Τιμαρίων* που εκτυλίσσεται στην Κωνσταντινούπολη, αναφέρεται σε αυτόν χωρίς να τον κατονομάζει. Σε πράξη της μονής Δοχειαρίου αναφέρεται ότι "ο πανσεβαστός σεβαστός Ανδρόνικος Δούκας" υπηρετούσε ως "δουξ (στρατηγός) και πραίτωρ (διοικητής) της Θεσσαλονίκης" τον Iανουάριο/Φεβρουάριο του 1112. Απεβίωσε από καρδιά πριν από τους γονείς του, π. το 1115/18. Η σύζυγός του είχε αποβιώσει ενωρίτερα.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε μάλλον την κόρη του Αδριανού Κομνηνού και της Ζωής Δούκαινας της πορφυρογεννήτου, κόρης του Κωνσταντίνου Ι΄. Πιθανό τέκνο του είναι ο:

* Γεώργιος, που σύμφωνα με άλλη εκδοχή είναι αδελφός του.

Οι J.-C. Cheynet και J.-F. Vannier θεωρούν ότι δεν είχε τέκνα. Ο ποιητής της Αυλής Νικόλαος Καλλικλής έγραψε ένα επιτάφιο και τέσσερα άλλα ποιήματα προς τιμήν του Ανδρόνικου. Όταν οι γονείς του απεβίωσαν, ετάφησαν στο ίδιο μνημείο με εκείνον.

Πηγές
-----

* Cheynet, Jean-Claude· Vannier, Jean-François (1986). *Études Prosopographiques* (στα French). Paris: Publications de la Sorbonne. ISBN 978-2-85944-110-4. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
* Kazhdan, Alexander P. (1991). «Palaiologos». Στο: Kazhdan, Alexander P. επιμ. *The Oxford Dictionary of Byzantium*. New York and Oxford: Oxford University Press, σσ. 1557–1560. ISBN 978-0-19-504652-6.
* Polemis, Demetrios I. (1968). *The Doukai: A Contribution to Byzantine Prosopography*. London: The Athlone Press.

Αναφορές
--------

1. 1 2 3  Polemis 1968, σελ. 154.
2. 1 2  Cheynet & Vannier 1986, σελ. 147.
3. ↑  Kazhdan 1991, σελ. 1557.
4. 1 2  Cheynet & Vannier 1986, σελίδες 148–149.
5. ↑  Polemis 1968, σελίδες 58–59, 153–154.
6. ↑  Cheynet & Vannier 1986, σελίδες 147–148.
7. ↑  Polemis 1968, σελίδες 54–55, 154, 155.
8. ↑  Cheynet & Vannier 1986, σελ. 149.
9. ↑  Cheynet & Vannier 1986, σελίδες 147, 149 (note 16).
10. ↑  Polemis 1968, σελ. 154 (note 3).

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Andronikos Doukas Palaiologos  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Με τον όρο **απαμίνωση** χαρακτηρίζεται γενικά, στη Βιοχημεία, η αφαίρεση μιας αμινικής ομάδας (-ΝΗ2) από ένα μόριο οργανικής αμινοένωσης μετατρεπόμενη σε αμμωνία. Πρόκειται για μια σειρά αντιδράσεων μεταβολισμού όπου αποικοδομούνται τα αμινοξέα από τους οργανισμούς.

Η απαμίνωση είναι απαραίτητη τόσο στο μεταβολισμό των αμινοξέων, όσο και στην αποβολή των τοξικών αμινοενώσεων από τον οργανισμό που συντελείται κυρίως στα νεφρά, το συκώτι και στο έντερο. Δια της χημικής διάσπασης αυτής επιτυγχάνεται η «οξεοβασική ισορροπία» του οργανισμού.

Τη λειτουργία της απαμίνωσης επιτυγχάνουν τα ένζυμα απομινάσες. Ανάλογα δε του τρόπου της αποικοδόμησης, που συντελούν, είτε δηλαδή με οξείδωση, είτε με υδρόλυση οι απομινάσες χαρακτηρίζονται ανάλογα ως «οξειδάσες» ή «αφυδατάσες» αντίστοιχα.
Και στις δύο περιπτώσεις, της οξειδωτικής ή υδρολυτικής απαμίνωσης τα αμινοξέα ή υδροξυαμινοξέα αντίστοιχα μετατρέπονται σε α-κετονοξέα και κετονοξέα ομοίως αντίστοιχα. Τα δε ένζυμα οξειδάσες στη πρώτη περίπτωση μπορεί να συμπεριφερθούν με προσθετικές ομάδες σε αφυδρογονάσες. 

Σημειώνεται ότι τα ένζυμα αφυδατάσες καθώς και οι αφυδρογονάσες συντελούν, ελλείψει οξυγόνου, περισσότερο στις αναερόβιες απαμινώσεις.
Ο **Ανατόλι Κασίροφ** (Μόσχα, 19 Μαΐου 1987) είναι Ρώσος καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται στη θέση του σέντερ.

Καριέρα
-------

Ο Κασίροφ ξεκίνησε την επαγγελματική καριέρα του σε ηλικία δεκαοκτώ ετών, αγωνιζόμενος για την ΤΣΣΚΑ Μόσχας, κατακτώντας τρεις φορές το πρωτάθλημα Ρωσίας και δύο φορές την Ευρωλίγκα και το κύπελλο Ρωσίας. Πριν ενταχθεί στους κόλπους της ομάδας της Μόσχας, είχε αγωνιστεί στα τμήματα υποδομής του Τρίντα Σπορτ.

Το 2008/09, μεταγράφηκε στη Σπαρτάκ Αγίας Πετρούπολης, ενώ την επόμενη σεζόν υπέγραψε στη γερμανική Μίτελντόιτσερ, κατακτώντας τη δέκατη θέση της Μπουντεσλίγκα.

Για τη σεζόν 2010/11, συμφώνησε με τους Τούμπινγκεν Τάιγκερς και τον Απρίλιο του 2011 υπέγραψε στον Άρη για να αγωνιστεί στα πλέι-οφ του ελληνικού πρωταθλήματος. Με τους "κίτρινους" σημείωσε 61 πόντους σε 11 παιχνίδια και βοήθησε την ομάδα του να καταλάβει την τέταρτη θέση στην τελική κατάταξη.

Επέστρεψε στη Σπαρτάκ Αγίας Πετρούπολης για δύο χρονιές, ενώ ξεκίνησε τη σεζόν 2013-14 στη λετονική Βέντσπιλς. Στη συνέχεια υπέγραψε και πάλι στους Τούμπινγκεν Τάιγκερς, όπου παρέμεινε μέχρι το 2015.

Το 2015, ξεκίνησε να αγωνίζεται για την ομάδα της Χίμκι Μόσχας, αλλά ολοκλήρωσε τη σεζόν στη Σπαρτάκ Αγίας Πετρούπολης. Το καλοκαίρι του 2016, μεταγράφηκε στη Ζούκιγια από τη Λιθουανία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «CSKA locks up young center Kashirov». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Σεπτεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 21 Οκτωβρίου 2015.
2. ↑  «CENTER ANATOLY KASHIROV WECHSELT NACH TÜBINGEN». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 21 Οκτωβρίου 2015.
3. ↑  Στη Θεσσαλονίκη ο Ανατόλι Κασίροφ - Άρης - SPORT 24
4. ↑  Anatoly Kashirov signs with BK Ventspils - Sportando
5. ↑  Anatoly Kashirov did not pass tryout with BK Ventspils
6. ↑  «Anatoly Kashirov - Beko-BBL». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 21 Οκτωβρίου 2015.
7. ↑  Turn off the Star - Basketball Club Khimki[*νεκρός σύνδεσμος*]
8. ↑  «Dzūkus papildo 215 cm milžinas iš Rusijos!». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Σεπτεμβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 24 Οκτωβρίου 2016.

Πηγές
-----

* KASHIROV, ANATOLY - Euroleague.net
* Anatoly Kashirov - Eurobasket
* Anatoly Kashirov: WALTER Tigers Tübingen[*νεκρός σύνδεσμος*]
η δυνατότητα ενός προϊόντος ή συστήματος του οποίου οι διεπαφές είναι πλήρως δημόσια τεκμηριωμένες να συνδέεται και να λειτουργεί με άλλα προϊόντα ή συστήματα, χωρίς περιορισμούς στην πρόσβασή τους ή φραγμούς στην υλοποίηση.

Η «διαλειτουργικότητα» δεν θα πρέπει να συγχέεται με τη «συμβατότητα». Μπορούμε να πούμε ότι η συμβατότητα είναι μια κάθετη έννοια και σημαίνει ότι ένα εργαλείο μπορεί να λειτουργήσει σε ένα δοσμένο περιβάλλον και συμφωνεί με όλα τα χαρακτηριστικά ενώ η διαλειτουργικότητα είναι μια διασταυρωμένη έννοια που επιτρέπει σε διάφορα εργαλεία να επικοινωνούν - όταν γνωρίζουμε το λόγο, και τον τρόπο, που μπορούν να λειτουργούν μαζί.

Με άλλα λόγια, μπορούμε να μιλάμε για διαλειτουργικότητα ενός προϊόντος ή ενός συστήματος μόνο αν γνωρίζουμε εξ ολοκλήρου όλες του τις διεπαφές.

Η διαλειτουργικότητα θεωρείται πολύ σημαντική ως και κρίσιμη σε πολλούς τομείς, όπως στην πληροφορική, στην ιατρική, στο σιδηρόδρομο, στην ηλεκτροτεχνική, στην αεροδιαστημική, στο στρατό και στη βιομηχανία γενικότερα. Τα διαφορετικά συστήματα, συσκευές και διάφορα άλλα στοιχεία που χρησιμοποιούνται πρέπει να μπορούν να αλληλεπιδρούν ομαλά.

Λαμβάνοντας υπόψη ότι αυτά η παραγωγή των στοιχείων αυτών έχει πραγματοποιηθεί από διάφορους κατασκευαστές, με διάφορες μεθόδους, και καλύπτουν συγκεκριμένες ανάγκες, η απλούστερη ιδέα είναι να καθοριστεί μια ρητή βάση, ένα **πρότυπο** ή ένα σύνολο πρότυπων, όπου κάθε στοιχείο θα «ενσωματώσει» στη δική του λειτουργία.

Αυτό το πρότυπο «παίζει» διπλό ρόλο: είναι καταρχάς ένας δείκτης του τρόπου με τον οποίο θα πρέπει να πραγματοποιείται ο διάλογος μεταξύ των διαφόρων στοιχείων — και υλοποιεί με αυτόν τον τρόπο τις ανάγκες αυτού του διαλόγου. Είναι επίσης μια γέφυρα επικοινωνίας, η οποία τελικά θα μπορέσει να προσαρμοστεί στις μεταβαλλόμενες ανάγκες των στοιχείων. Το πρότυπο είναι λοιπόν η βάση υλοποίησης των διεπαφών.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

* Ιστοσελίδα σχετικά με τον ορισμό της διαλειτουργικότητας Αρχειοθετήθηκε 2012-08-04 στο Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **διαλειτουργικότητα**  |
Δημόσια βιβλιοθήκη
Ως **δημόσια βιβλιοθήκη** χαρακτηρίζεται η βιβλιοθήκη η οποία απευθύνεται στο κοινό μιας πόλης ή μιας ορισμένης περιοχής, υποστηρίζεται από αυτό και είναι ένας μη κερδοσκοπικός οργανισμός ο οποίος προορίζεται για κοινή χρήση, διότι υποστηρίζεται εξολοκλήρου από δημόσιες δαπάνες. Γενικότερα, δημόσιες βιβλιοθήκες παρατηρούνται στα περισσότερα έθνη του κόσμου και είναι πολύ σημαντική η ύπαρξη τους διότι υποδηλώνουν την ύπαρξη ενός μορφωμένου πληθυσμού. Οι δημόσιες βιβλιοθήκες επιτρέπουν την πρόσβαση όλων των πολιτών στην πληροφορία και οι λειτουργίες τους δεν διαφέρουν από αυτές των άλλων βιβλιοθηκών. Η διαφορά έγκειται στο υλικό που συλλέγεται και παρέχεται, καθώς οι δημόσιες βιβλιοθήκες μεριμνούν για γενικό υλικό σε όλα τα θεματικά πεδία αποφεύγοντας την διάθεση εξειδικευμένων τεκμηρίων, διότι απευθύνονται κατά βάση στο μέσο πολίτη. Σήμερα με την εξέλιξη της τεχνολογίας πολλές είναι οι δημόσιες και δημοτικές βιβλιοθήκες που παρέχουν στους χρήστες τους πρόσβαση από το διαδίκτυο.

Οι δημόσιες βιβλιοθήκες, από τους αρχαιότερους θεσμούς στον τόπο μας, σήμερα ανέρχονται σε 46 σε όλη την επικράτεια και λειτουργούν σύμφωνα με τις διατάξεις του Ν. 3149/2003. Από αυτές οι **29 είναι κεντρικές** και **διαθέτουν κινητές βιβλιοθήκες**, γνωστές ως "βιβλιοαυτοκίνητα". Επίσης **10** από τις 45 βιβλιοθήκες έχουν χαρακτηριστεί **"ιστορικές",** διότι ο χρόνος λειτουργίας τους υπερβαίνει τον αιώνα και διαθέτουν σημαντικές παλαιές συλλογές. 10η ιστορική βιβλιοθήκη είναι η δημόσια ιστορική βιβλιοθήκη Μήθυμνας Λέσβου "Αργύρης Εφταλιώτης".

Δημόσιες βιβλιοθήκες στην Ελλάδα
--------------------------------

Στην Ελλάδα οι δημόσιες βιβλιοθήκες εποπτεύονται από το Υπουργείο Παιδείας.

Αναφέρονται ενδεικτικά από τις πιο σημαντικές ελληνικές δημόσιες βιβλιοθήκες που επιτρέπουν την πλοήγηση των υπηρεσιών τους από το διαδίκτυο:

* Κεντρική βιβλιοθήκη Βέροιας
* Δημόσια Κεντρική βιβλιοθήκη Δράμας
* Κεντρική βιβλιοθήκη Ελευθερούπολης [*νεκρός σύνδεσμος*]
* Δημόσια Ιστορική βιβλιοθήκη Ζακύνθου
* Δημόσια Κεντρική βιβλιοθήκη Καλαμάτας
* Κεντρική βιβλιοθήκη Λιβαδειάς
* Δημόσια Κεντρική βιβλιοθήκη Σερρών
* Κεντρική βιβλιοθήκη Χίου
* Ζωσιμαία Δημόσια Κεντρική Ιστορική Βιβλιοθήκη Ιωαννίνων

Μια εκτενής λίστα με όλες τις δανειστικές βιβλιοθήκες της Ελλάδας έχει αναρτηθεί εδώ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Δημόσιες Βιβλιοθήκες / Σχετικά με τις Δημόσιες Βιβλιοθήκες». *publiclibs.ypepth.gr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Οκτωβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 1 Φεβρουαρίου 2017.

Βιβλιογραφία
------------

* ODLIS: ONLINE DICTIONARY FOR LIBRARY AND INFORMATION SCIENCE, 2004. Generals [online]. Προσβάσιμη από:  Αρχειοθετήθηκε 2008-08-07 στο Wayback Machine.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85108703
* GND: 4043141-1
* BNF: cb11933978m (data)
* NKC: ph116570
* BNE: XX525735

 |

 |
**Δεκάστιχο** λέγεται το λυρικό  ποίημα που αποτελείται από δέκα στίχους.

Μορφή
-----

Το δεκάστιχο αποτελείται από μία δεκάστιχη στροφή, έχει ποικιλία ως προς το  μέτρο, την ομοιοκαταληξία και τον αριθμό των συλλαβών στο στίχο. 

Υπάρχουν τρεις μορφές του δεκάστιχου, οι οποίες είναι:

1. Στην πρώτη μορφή, ο πρώτος στίχος ομοιοκαταληκτεί με τον τρίτο, ο δεύτερος με τον τέταρτο και τον πέμπτο, ο έκτος με τον προτελευταίο και τον τελευταίο, ενώ ο έβδομος με τον όγδοο ως εξής: α β α β β γ δ δ γ γ.
2. Στη δεύτερη μορφή, ο πρώτος στίχος ομοιοκαταληκτεί με τον τρίτο, ο δεύτερος με τον τέταρτο και τον πέμπτο, ο έκτος με τον έβδομο και τον προτελευταίο, ενώ ο όγδοος με τον τελευταίο ως εξής: α β α β β γ γ δ γ δ.
3. Στην τρίτη μορφή, ο πρώτος στίχος ομοιοκαταληκτεί με τον τρίτο και τον τέταρτο, ο δεύτερος με τον πέμπτο, ο έκτος με τον έβδομο και τον προτελευταίο, ενώ ο όγδοος με τον τελευταίο ως εξής: α β α α β γ γ δ γ δ.

Νεοελληνική Λογοτεχνία
----------------------

Το δεκάστιχο εισήχθη στη νεοελληνική λογοτεχνία από ξένα πρότυπα και κυρίως από την αντίστοιχη της γαλλικής. Νεοέλληνες ποιητές που ασχολήθηκαν με το δεκάστιχο είναι ο Μάρκος Τσιριμώκος και ο Γιάννης Σαραλής, ενώ δεκάστιχες στροφές έχουν παρεμβάλει σε ποιήματα τους ο Κωστής Παλαμάς, ο Τάκης Παπατσώνης κα.

Ακολουθεί δεκάστιχο του  Μάρκου Τσιριμώκου, το οποίο ανήκει στην πρώτη μορφή. 

> 
> Έτσι σαν ήχοι,  
> 
> μα μυρουδιά,  
> 
> πετούν οι στίχοι,  
> 
> απ' την καρδιά.  
> 
> Σαν τα παιδιά,  
> 
> σε μια στιγμή,  
> 
> κλαιν και γελάνε.  
> 
> Θαρρείς πως θάναι,  
> 
> χαράς ρυθμοί,  
> 
> κ' είναι λυγμοί.  
> 
> 
> 
> 

Ακολουθεί δεκάστιχο του  Μάρκου Τσιριμώκου, το οποίο ανήκει στη δεύτερη μορφή.

> 
> Ένας νιος μια λυκαυγή  
> 
> μιαν αυγή τριανταφυλλιά,  
> 
> είχε βγει, μονάχος βγει,  
> 
> στο κυνήγι για πουλιά.  
> 
> Άξαφνα στη σιγαλιά,  
> 
> προς το φως, του ηλιού το φως,  
> 
> πόθος φτέρωσε κρυφός,  
> 
> το κελάδημ' αηδονιού.  
> 
> Κι αντιλάλησε αδερφός,  
> 
> πόνος στην καρδιά του νιου.  
> 
> 
> 
> 

Ακολουθεί δεκάστιχο του  Μάρκου Τσιριμώκου, το οποίο ανήκει στην τρίτη μορφή.

> 
> Τινάζομαι απ' του πόνου το βυθό,  
> 
> που μια στιγμή χαρά μ' έχει βυθίσει,  
> 
> και στης καρδιάς σου πάλι τον ανθό,  
> 
> κορφολογώ, κ' εκστατικός ποθώ,  
> 
> το παραδείσιο της ψυχής μεθήσι.  
> 
> Και τα τραγούδια που δεν έχω πει,  
> 
> κ' οι πιο γλυκοί χαρούμενοι σκοποί,  
> 
> στων ματιών τη λαχτάρα κελαϊδούνε,  
> 
> φτερούγιασμα, που αχεί μες στη σιωπή,  
> 
> των πόθων που πετούν όταν σε ιδούνε.  
> 
> 
> 
>

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Όπως φανερώνει και η ονομασία του.
2. ↑  Οι πιο συχνές.

Παραπομπές
----------

1. ↑  
Γιάννης Α. Σάραλης (Μάρτιος 1991). «ΜΕΡΟΣ ΤΕΤΑΡΤΟ- ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΥΤΕΡΟ - ΣΤΙΧΟΥΡΓΙΚΕΣ ΜΟΡΦΕΣ». *Νεοελληνική Μετρική*. Αθήνα: Βιβλιοπωλείον της «Εστίας» Ι.Δ. Κολλάρου & Σίας Α.Ε. σελίδες 176–177. ISBN 960-05-0283-8.
2. ↑  
Γεράσιμος Αν. Μαρκαντωνάτος (2013). «Δεκάστιχο». *ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟΙ ΚΑΙ ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΟΙ ΟΡΟΙ*. Αθήνα: Δημοσιογραφικός Οργανισμός Λαμπράκη Α.Ε. σελ. 106. ISBN 978-960-503-298-2.
3. ↑  
ΣΟΦΟΚΛΗ Γ. ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ (1978). «ΜΕΡΟΣ Β΄ - ΚΕΦΑΛΑΙΟ Ε΄ - 2. Ποιήματα με σταθερή μορφή». *ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ*. Αθήνα: Ιδιωτική. σελ. 79.
Η **Διομολόγηση** είναι όρος που απαντάται στο Διεθνές Δίκαιο και που αφορά συμβάσεις, συνήθως, προνομίων. Ο όρος χρησιμοποιείται ευρύτερα στον πληθυντικό εκ της μετάφρασης του γαλλικού όρου "*Capitulations*".

Γενικά
------

Με τον όρο αυτό χαρακτηρίζονται οι συμβάσεις δυνάμει των οποίων παρέχονται εξαιρετικά προνόμια στους υπηκόους ενός κράτους, που διαμένουν στο έδαφος ενός άλλου κράτους.  

Οι διομολογήσεις διαφέρουν σημαντικά από τις Συνθήκες κυρίως στο στοιχείο ότι δεν βασίζονται στην αμοιβαιότητα, δεν αποτελούν δηλαδή αντικείμενα αμοιβαίων διαπραγματεύσεων από τα ενδιαφερόμενα μέρη και δεν επικυρώνονται από αυτά επί τη βάσει αμοιβαίων συμφερόντων και υποχωρήσεων. Αντίθετα από εκείνες, οι διομολογήσεις αποτελούν μονόπλευρα παραχωρούμενα προνόμια με την ευχερή δυνατότητα της απόσυρσής των, όποτε η ενδιαφερόμενη Κυβέρνηση, που τις επέβαλε, το επιθυμήσει.

Κατά τον 19ο αιώνα το σύστημα των διομολογήσεων είχε τύχει ευρείας εφαρμογής μεταξύ χωρών της Ευρώπης και θεωρουμένων ως ημιβαρβάρων χωρών της Ασίας και της Αφρικής. Μετά τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου οι εν λόγω *διομολογήσεις* έχουν εκλείψει. Το ελληνικό σύνταγμα απαγορεύει τις διομολογήσεις στο άρθρο 28 παράγραφος 1 εδάφιο β΄.

Ιστορικό
--------

Το καθεστώς των διομολογήσεων άρχισε να εμφανίζεται απo όταν υπήκοοι ευρωπαϊκών χωρών άρχισαν να εγκαθίστανται σε ορισμένες χώρες, συνηθέστερα της Ανατολής, όπου και επεδίωκαν να απολαμβάνουν τις ίδιες εγγυήσεις που τους παρείχαν οι χώρες τους. Ένα τέτοιο καθεστώς είχαν επιβάλλει και οι Γάλλοι στην Οθωμανική Αυτοκρατορία σε περιορισμένες βάσεις.  

Σύμφωνα με την παράδοση το καθεστώς των διομολογήσεων χρονολογείται από το 1536 επί Σουλτάνου Σουλεϊμαν Α΄ του Μεγαλοπρεπούς, οι οποίες και φέρεται ότι αναθεωρήθηκαν δύο αιώνες αργότερα το 1740, επί Σουλτάνου Μαχμούτ Α΄ και Βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκου ΙΕ΄, χωρίς μάλιστα χρονικό προσδιορισμό ισχύος τους.  
 
Σημειώνεται ότι οι πρώτες εκείνες διομολογήσεις του 1536 δεν ήταν κάποια μονομερής πράξη "καλής θέλησης" εκ μέρους του Σουλτάνου, αλλά απαίτηση του πρέσβη του Βασιλέως Φραγκίσκου Α΄ της Γαλλίας η οποία στη συνέχεια συνομολογήθηκε και υπεγράφη από τον ίδιο τον Σουλτάνο.

Αργότερα, το καθεστώς των διομολογήσεων επεκτάθηκε και σε άλλες χώρες όπως στη Κίνα, την Ιαπωνία, το Σιάμ, ακόμα και την Αίγυπτο και την Περσία. Με τις διομολογήσεις αυτές παρέχονταν στους ξένους ειδικά προνόμια σε σχέση με τον γηγενή πληθυσμό της χώρας, ενώ στους πρέσβεις και προξένους παρέχονταν δικαιώματα με ευρείες δικαιοδοσίες προστασίας των ομοεθνών τους ακόμα και σε θέματα Αστικού, Εμπορικού και Ποινικού Δικαίου, με βάση τα οποία απονεμόταν δικαιοσύνη σύμφωνα με την Αρχή της προσωπικότητας του νόμου.

Δείτε επίσης
------------

* Ετεροδικία
* Διπλωματικές σχέσεις
* Ναυτικό άσυλο
Παραδείγματα ουκρανικής διασκόσμησης αυγών, μοντέρνας και παραδοσιακής
Η παράδοση της διακόσμησης αυγών στις σλαβικές κουλοτύρες ξεκίνησε από την παγανιστική εποχή   και εξελίχθηκε μέσω της διαδικασίας του θρησκευτικού συγκρητισμού στο χριστιανικό πασχαλινό αυγό. Ωστόσο, τα αυγά που στολίζονται για τον εορτασμό του Πάσχα έχουν διατηρήσει μεγάλο μέρος από τον παγανιστικό συμβολισμό τους.

 Παραδείγματα κροατικής διασκόσμησης αυγών
Πολλές σλαβικές εθνότητες, όπως οι Λευκορώσοι (пісанка, *pisanka*), οι Βούλγαροι (писано яйце, *pisano yaytse* ), οι Κροάτες (*pisanica*), οι Τσέχοι (*kraslice*), οι Σλαβομακεδόνες (вапцано јајце, *vapcano jajce* ), οι Πολωνοί (*pisanka*), οι Ρώσοι (крашанки, *krashanki*, ή писанки, *pisanki* ), οι Σέρβοι (*писаница / pisanica*), οι Σλοβάκοι (*kraslica*), οι Σλοβένοι (*pisanica,* *pirhi* ή *remenke*), οι Σόρβοι (*jejka pisać*) και οι Ουκρανοί (*писанка*, *pysanka*) διακοσμούν τα αυγά τους για τον εορτασμό του Πάσχα. Πολλά από τα ονόματα της ειδικής αυτής διακόσμηςη προέρχονται από τη σλαβική ρίζα *pisa* που σχετίζεται με τη ζωγραφική (και είναι συγγενική με το λατινικό *pictura*). Στη σλαβική παράδοση, το αυγό (όπως και οι εικόνες) είναι γραμμένο, όχι ζωγραφισμένο ή ζωγραφισμένο. Αυτή είναι μια παράδοση της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης και όχι αυστηρά σλαβική, καθώς την ασκούν και οι μη σλαβικές εθνότητες της περιοχής: οι Ούγγροι (*hímestojás*), οι Λιθουανοί (*margutis*) και οι Ρουμάνοι (*ouă vopsite*, *incondeiate* ή *impistrite*).

Το σχέδιο εφαρμόζεται συχνά στα αυγά με τη διαδικασία του κεριού, παρόμοια με την τεχνική του μπατίκ. Μια γραφίδα χρησιμοποιείται για την εφαρμογή του ζεστού κεριού στο τσόφλι του αυγού, το οποίο τοποθετείται διαδοχικά σε μια σειρά από δοχεία με υγρή μπογιά. Το κερί σφραγίζει τη μπογιά πάνω στο αυγό, ενώ τα χρώματα και το σχέδιο αποκαλύπτονται όταν αφαιρείται το κερί (λιώνοντάς το) στο τέλος.

Άλλες τεχνικές περιλαμβάνουν μια παραλλαγή του μπατίκ που χρησιμοποιεί μια απλή μύτη καρφίτσας για την εφαρμογή του κεριού, μια τεχνική κατά την οποία εφαρμόζεται η μπογιά στο αυγό και στη συνέχεια χαράσσονται τα μοτίβα στο κέλυφος, βαμμένα αυγά, τα τσόφλια των οποίων βάφονται με πινέλο, καθώς και διάφορες εκδοχές απλικέ, όπου διάφορα αντικείμενα (όπως άχυρο, χαρτί, χάντρες, πούλιες) επικολλώνται στο τσόφλι του αυγού.

Ενώ τα διακοσμημένα αυγά διαφόρων σλαβικών εθνών έχουν πολλά κοινά, οι εθνικές παραδόσεις ποικίλλουν.</br>

Δείτε επίσης
------------

* Πασχαλικά αυγά

Παραπομπές
----------

1. ↑  Kazimierz Moszyński – Kultura ludowa Słowian, Kraków 1929
2. ↑  Anna Zadrożyńska – Powtarzać czas początku, Warsaw 1985, (ISBN 83-209-0428-5)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Pysanka: Εικόνα του Σύμπαντος
* Πολωνικές παραδόσεις και έθιμα
* Φτιάχνοντας Σορβικά Πασχαλινά Αυγά
* Πασχαλινές παραδόσεις και έθιμα της Ουκρανίας
Στην ελληνική μυθολογία ο **Ανδρόπομπος** ήταν απόγονος του βασιλιά της Πύλου Νέστορα, γιος ή εγγονός του Βώρου, πατέρας του βασιλιά των Αθηνών Μελάνθου και παππούς του (γνωστότερου) Κόδρου.

Ο Ανδρόπομπος έφθασε στην Αθήνα ως πρόσφυγας μαζί με άλλους απογόνους του Νηλέα (Νηλείδες), μετά την εκδίωξή τους από την Πύλο εξαιτίας της καθόδου των Δωριέων. Εκεί έγινε βασιλιάς αφού αφαίρεσε το αξίωμα αυτό από τον Θυμοίτη, τον τελευταίο της «δυναστείας» του Θησέα. Σύμφωνα με την εκδοχή του Παυσανία έγινε βασιλιάς σκοτώνοντας με δόλο τον Θηβαίο Ξάνθο και ανατρέποντας έτσι τον Θυμοίτη. Ο Στράβων αναφέρει την εκδοχή ότι σε μεθοριακά επεισόδια αποφασίστηκε μονομαχία των βασιλιάδων Θήβας και Αθήνας και εκεί ο γιος του Ανδρόπομπου, ο Μέλανθος μονομαχησε στη θέση του Θυμοίτη και όταν σκότωσε τον Θηβαίο βασιλιά, ανακηρύχθηκε βασιλιάς των Αθηνών. Οι Νηλείδες έγιναν έτσι οι γενάρχες των Αλκμεωνιδών και των Παιονιδών.

Σύμφωνα με μία παράδοση, ο Ανδρόπομπος ηγήθηκε αποικιακής εξορμήσεως στη Μικρά Ασία, όπου κατέλαβε *«τόπον τινά `Αρτιν»* και ίδρυσε την πόλη Λέβεδο.

Πηγές
-----

* Στράβων Γεωγραφικά, βιβλίο XIV[*νεκρός σύνδεσμος*] [...] Ἀνδρόπομπος δὲ Λέβεδον καταλαβόμενος τόπον τινὰ Ἄρτιν [...]
Το **Πάρκο Μλάντεν Στογιάνοβιτς** είναι το μεγαλύτερο αστικό πάρκο της Σερβικής Δημοκρατίας. Βρίσκεται στην Μπάνια Λούκα, στη τοπική κοινότητα Ρόσουλε, μεταξύ της οδού Μλάντεν Στογιάνοβιτς και της Λεωφόρου του Σερβικού Στρατού και καλύπτει μια περιοχή 10 εκταρίων με πανέμορφη βλάστηση. Καθ' όλη την διάρκεια του χρόνου, το πάρκο ζει με "γεμάτους πνεύμονες". Πραγματοποιούνται συναυλίες, μαζεύονται επαγγελματίες και ερασιτέχνες αθλητές, οι δραστηριότητες για παιδιά προσελκύουν πολλά παιδιά και τους συνοδούς τους. Το πάρκο αυτό είναι γνωστό για τα γήπεδα τένις του TC Mladost, στα οποία διεξάγεται το διεθνές τουρνουά τένις ATP Banjaluka Open.

Το όνομα του πάρκου
-------------------

Το πάρκο πήρε το όνομά του από τον τιμημένο φυσικό και εθνικό ήρωα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, Μλάντεν Στογιάνοβιτς. Οι γονείς του κατάγονταν από ορθόδοξες οικογένειες και είχαν αποκτήσει οκτώ παιδιά. Ο Μλάντεν ολοκλήρωσε τις ιατρικές σπουδές του στη Βιέννη και με την επιστροφή του στο Πρίγιεντορ το 1930, συχνά θεράπευε φτωχούς δωρεάν και τους έδινε χρήματα για να επιστρέψουν στο σπίτι. Σκοτώθηκε στις 2 Απριλίου 1942 αλλά παραμένει ένα σύμβολο αγάπης και μέριμνας για την ανθρωπότητα.

Σύμβολο νεότητας, αθλήματα και διασκέδαση
-----------------------------------------

Μέσα στο πάρκο υπάρχουν γήπεδα τένις, διάδρομοι για ποδηλασία ή τρέξιμο, μπόουλινγκ, πινγκ πονγκ, μπάσκετ και ποδόσφαιρο, εξοπλισμός για εξωτερική άθληση, σκάκι, παιδότοποι, ένα σιντριβάνι και μια αίθουσα τροφοδοσίας στο κεντρικό γήπεδο τένις και στις διοικητικές εγκαταστάσεις του Αθλητικού Κέντρου Mladost. Ένα από τα σύμβολα του πάρκου θεωρείται το καταφύγιο που είναι χτισμένο στην καρδιά του πάρκου. Η έμφαση στην ψυχαγωγία δίνεται κατά την ετήσια εκδήλωση Fitness to Health, όπου οι πολίτες μπορούν να αθλούνται δωρεάν επί ενάμισι μήνα με την καθοδήγηση ενός επαγγελματία προπονητή. Καθ'όλη την διάρκεια του έτους πραγματοποιούνται συναυλίες, σχολικές αθλητικές εκδηλώσεις αλλά και άλλες ψυχαγωγικές εκδηλώσεις.

Φωτογραφίες
-----------

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Πάρκο Μλάντεν Στογιάνοβιτς** |

* Τουρισμός στην Μπάνια Λούκα
Η απελευθέρωση του Μετσόβου και η ενσωμάτωση του με την υπόλοιπη Ελλάδα, έγινε από τον Ελληνικό Στρατό στις 31 Οκτωβρίου 1912, πέντε ημέρες μετά την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης.

Κατά τη διάρκεια του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου, μετά την
κατάληψη της Θεσσαλονίκης (26 Οκτωβρίου 1912) και την σταθεροποίηση του μετώπου
στη περιοχή της Μακεδονίας, ο ελληνικός στρατός διαθέτει πλέον την δυνατότητα
μίας δυναμικής επέμβασης στο μέτωπο της Ηπείρου όπου μέχρι τότε περιορίζονταν
σε έναν αμυντικό ρόλο.

Σημαντική διάβαση
-----------------

Ο έλεγχος της πολύ σημαντικής διάβασης μεταξύ Ηπείρου
Θεσσαλίας και Μακεδονίας συνιστούσε σημαντική παράμετρο για την επιτυχία αυτού
του εγχειρήματος γεγονός που προϋπόθετε την κατάληψη του Μετσόβου.

Χρονικό της απελευθέρωσης
-------------------------

Το τελευταίο δεκαήμερο του Οκτωβρίου του 1912, σώματα
εθελοντών Κρητικών καθώς και ένα απόσπασμα 340 περίπου οπλιτών του τακτικού
στρατού με επικεφαλής τον αντισυνταγματάρχη Μήτσα, προωθούνται μέσω του
Θεσσαλικού χώρου στην ελληνοτουρκική μεθόριο που διέσχιζε τότε τα ανατολικά
υψώματα του Μετσόβου.

Στις 31 Οκτωβρίου του 1912 τα ελληνικά σώματα,
συνεπικουρούμενα από ανταρτικές ομάδες της Ηπείρου και Μετσοβιτών εθελοντών,
έχοντας διαβεί ήδη από την νύχτα την κορυφογραμμή Κατάρας- Ζυγού επιτίθενται
από τις 6π.μ. κατά ων τουρκικών φρουρών οι οποίες αριθμούσαν 205 στρατιώτες και
διέθεταν παράλληλα 2 κανόνια. Οι πυροβολισμοί διήρκεσαν ως τις 4 μ.μ. οπότε
υψώθηκε λευκή σημαία από τους εντός του φρουρίου του Μετσόβου πολιορκημένος
Οθωμανούς στρατιώτες και υπαλλήλους προκειμένου να παραδοθούν.

Πανελλήνιος ενθουσιασμός
------------------------

Η είδηση της απελευθέρωσης του Μετσόβου, πατρίδα μεγάλων
ευεργετών του Έθνους προκάλεσε ενθουσιασμό στο πανελλήνιο ενώ οι ημερήσιες οι
εφημερίδες της Θεσσαλίας και των Αθηνών αφιέρωσαν πανηγυρικά άρθρα. Η κατάληψη
της περιοχής του Μετσόβου αποτέλεσε γεγονός καθοριστικής σημασίας για τον
στρατιωτικό σχεδιασμό των Ελληνικών δυνάμεων, αναφορικά με την επικείμενη
απελευθέρωση των Ιωαννίνων η οποία συνέβη μετά από 4 μήνες. Για τους ίδιους του
Μετσοβίτες σηματοδοτούσε τον τερματισμό της Οθωμανικής κυριαρχίας που διήρκεσε σχεδόν
πέντε αιώνες.

Πηγές
-----

* Β. Σκαφιδάς, «Ιστορία του Μετσόβου», *Ηπειρωτικό Ημερολόγιο* 11/124(1962), σελ. 612-615

* Β. Σκαφιδάς, Ιστορία του Μετσόβου», *Ηπειρωτικό Ημερολόγιο*12/125, 127 (1963), σελ.697—700, 793-700.

* Γ. Πλατάρης, *Το Σημειωματάρι ενός Μετσοβίτη*, 1871-1943, Αθήναι 1972, σελ 126-135
Το **απαρτχάιντ έργου** ή **εργοαπαρτχάιντ** ή **εργοδιάκριση** ή **διάκριση έργου** στην Εργοθεραπεία είναι ο όρος που υποδηλώνει ότι διαφορετικά άτομα, ομάδες και κοινότητες μπορεί να στερηθούν ουσιώδους και σκόπιμης δραστηριότητας μέσω του διαχωρισμού τους λόγω κοινωνικών, πολιτικών, οικονομικών παραγόντων και για λόγους κοινωνικής θέσης.

Το απαρτχάιντ έργου μπορεί να εμφανιστεί λόγω φυλής, αναπηρίας, ηλικίας, φύλου, σεξουαλικότητας, θρησκευτικών προτιμήσεων, πολιτικών απόψεων και πεποιθήσεων. Ένα περιβάλλον υπό καθεστώς πολέμου μπορεί επίσης να συμβάλει στο απαρτχάιντ έργου, στο οποίο οι περιορισμοί του πολέμου εμποδίζουν τους ανθρώπους που ζουν στο επίκεντρο των πολεμικών γεγονότων από την πρόσβαση στα παλιά τους έργα. Οι Εργοθεραπευτές αναγνωρίζουν ότι πολλοί άνθρωποι οι οποίοι αντιμετωπίζουν απαρτχάιντ έργου δεν έχουν τη δυνατότητα να επιλέγουν ελεύθερα τα έργα τους και ως εκ τούτου βρίσκονται σε μειονεκτική θέση. Η υγεία και η ευημερία των εν λόγω ατόμων, ομάδων και κοινοτήτων τίθενται σε κίνδυνο λόγω της στέρησης νόημα ουσιωδών και σκόπιμων δραστηριοτήτων.

Υπό το φως της καθημερινής ύπαρξης, κάθε άνθρωπος θα πρέπει να είναι ισότιμος με τους άλλους, ασχέτως της οικονομικής και πολιτικής κατάστασής του, της κατάστασης της υγείας του ή της κοινωνικής του θέσης. Το εργοαπαρτχάιντ εκθέτει την πραγματικότητα που βιώνουν ορισμένοι άνθρωποι οι οποίοι μπορεί να είναι σε επίπεδο έργου πιο ίσα (occupationally more equal) από άλλους.

Ομάδες που ενδέχεται να αντιμετωπίσουν διάκριση έργου
-----------------------------------------------------

* Άστεγοι ενήλικες
* Λεσβιακά, Ομοφυλόφιλα, Αμφισεξουαλικά και Τρανσεξουαλικά άτομα
* Πρόσφυγες και αιτούντες άσυλο
* Θρησκευτικές ομάδες
* Τα παιδιά του δρόμου
* Επιζώντες ενδοοικογενειακής βίας
* Γυναίκες
* Άνθρωποι που έχουν φυλακιστεί
* Οι φτωχοί-εργαζόμενοι
* Υποαπασχολούμενοι (αγγλιστί freeters)
**Δημόσια λαογραφία** (αγγλικά: *Public Folklore*) καλείται εκείνη η όψη ενασχόλησης με τη λαογραφία έξω από τα ακαδημαϊκά πλαίσια εκφοράς της καθώς και η κατανάλωσή της στη δημόσια σφαίρα από το ευρύτερο κοινό. Πρόκειται στην πράξη για τη δουλειά που διεκπεραιώνεται από τους λαογράφους σε δημόσιους χώρους όπως τα μουσεία, τα λαογραφικά φεστιβάλ, οι ραδιοφωνικοί και οι τηλεοπτικοί σταθμοί κ.λπ. Πρόκειται για όρο κατ' αντιστοιχία της Δημόσιας Αρχαιολογίας και της Δημόσιας Ιστορίας.

Στο ελληνικό πλαίσιο
--------------------

Καθώς η λαογραφία αποτελεί την επιστήμη που ασχολείται με όλες τις εκφάνσεις του λαϊκού πολιτισμού, στην Ελλάδα, σύμφωνα με τον πανεπιστημιακό καθηγητή κοινωνικής λαογραφίας Βασίλη Νιτσιάκο, «η Λαογραφία καλλιεργήθηκε όχι μόνο ως επιστήμη αλλά σε μεγάλο βαθμό ως ερασιτεχνική και πατριωτική ενασχόληση, πατριωτική είτε με την τοπική είτε με την εθνική έννοια, συνήθως σε συνδυασμό, εφόσον κατά κανόνα το ζητούμενο είναι η σύνδεση του ενός επιπέδου με το άλλο, η εθνικοποίηση του τοπικού» ενώ «στην κοινή αντίληψη Λαογραφία είναι γενικά η ενασχόληση με την παράδοση και λαογράφοι αυτοί που ασχολούνται με οποιονδήποτε τρόπο με αυτή». Επομένως, «λίγο πολύ λαογράφος θεωρείται ένας συλλέκτης παλιών αντικειμένων, ένας καταγραφέας δημοτικών τραγουδιών, ακόμα κι ένας χορευτής ή δάσκαλος παραδοσιακών χορών, οι οποίοι κατατάσσονται στην ίδια κατηγορία με τους επιστήμονες του κλάδου, καθηγητές πανεπιστημίου, ερευνητές κλπ.».

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Βασίλης Νιτσιάκος, «Δημόσια λαογραφία». *in.gr*. 6 Ιουλίου 2021. Ανακτήθηκε: 22/8/2021.

Βιβλιογραφία
------------

* Βασίλης Νιτσιάκος, «Δημόσια λαογραφία». *in.gr*. 6 Ιουλίου 2021. Ανακτήθηκε: 22/8/2021.
Ως **δημόσια σχολεία** αποκαλούνται γενικά τα νηπιαγωγεία, τα δημοτικά, τα γυμνάσια και τα λύκεια στα οποία η φοίτηση των παιδιών προσφέρεται χωρίς χρέωση. Η χρηματοδότηση των δημόσιων σχολείων γίνεται εξ ολοκλήρου ή εν μέρει από τη φορολογία.

Δημόσια σχολεία υπάρχουν σχεδόν σε κάθε χώρα του κόσμου. Ωστόσο, η δομή και τα εκπαιδευτικά προγράμματα των δημόσιων σχολείων διαφέρουν σημαντικά ανάλογα με τη χώρα. Γενικά, ο όρος δημόσια εκπαίδευση περιλαμβάνει τα εκπαιδευτικά ιδρύματα της πρωτοβάθμιας, της δευτεροβάθμιας (από τανηπιαγωγείο έως τη Γ΄ Λυκείου), και της μεταδευτεροβάθμιας εκπαίδευσης (πανεπιστήμια, κολλέγια και τεχνικές σχολές), τα οποία χρηματοδοτούνται και εποπτεύονται από τη κυβέρνηση και όχι από ιδιωτικούς φορείς. Πριν την δημιουργία των δημόσιων (χρηματοδοτούμενων από τη κυβέρνηση) σχολείων το εκπαιδευτικό σύστημα στις διάφορες χώρες διέφερε: σε πολλές περιπτώσεις υπήρχε ένα καθιερωμένο εκπαιδευτικό σύστημα που εξυπηρετούσε σημαντικό τμήμα του πληθυσμού (αν και πολλές φορές εξυπηρετούσε κυρίως τα παιδιά της ελίτ), το οποίο χρηματοδοτούσαν θρησκευτικοί οργανισμοί. Η εισαγωγή των χρηματοδοτούμενων από τη κυβέρνηση σχολείων κατάφερε, μερικές φορές, να χτιστεί πάνω στο καθιερωμένο σύστημα. Συχνά τα δύο παραπάνω συστήματα συνεχίζουν να υφίστανται, μερικές φορές υπό μια παράλληλη και συμπληρωματική σχέση και άλλες φορές υπό μια λιγότερο αρμονική σχέση.
Οι **αργυραμοιβοί** (αρχαία ελληνικά: ἀργυραμοιβοί) ήταν επαγγελματίες μεταπωλητές νομισμάτων και εκτιμητές πολύτιμων λίθων στην αρχαία Ελλάδα. 

Συχνά έστηναν τα τραπέζια τους σε δημόσιους χώρους και οι δραστηριότητές τους κάλυπταν την αγορά συναλλάγματος, την καταβολή τόκων καταθέσεων και δανείων.Χρησίμευαν επίσης ως ενεχυροδανειστές.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Smith, David Eugene (1958). *History of Mathematics, Volume II*. New York: Dover Publications. σελ. 575. ISBN 9780486204307.

Περαιτέρω ανάγνωση
------------------

* Edward E. Cohen, *Athenian economy and society: a banking perspective*, 1997, σελ. 7(ISBN 0-691-01592-9)
* Michael F. Hendy, *Studies in the Byzantine Monetary Economy c.300-1450*, 1985, p. 477(ISBN 0-521-08852-6)
Η δημόσια υπηρεσία είναι ένας συλλογικός όρος για έναν τομέα της κυβέρνησης που αποτελείται κυρίως από τους δημόσιους υπαλλήλους καριέρας που προσλαμβάνονται με επαγγελματική αξία παρά διορίζονται ή εκλέγονται, των οποίων η θεσμική θητεία συνήθως επιβιώνει από μεταβάσεις πολιτικής ηγεσίας. Δημόσιος υπάλληλος είναι ένα πρόσωπο που απασχολείται στο δημόσιο τομέα από κυβερνητική υπηρεσία ή οργανισμό ή επιχειρήσεις του δημόσιου τομέα. Οι δημόσιοι υπάλληλοι εργάζονται για την κεντρική κυβέρνηση και τις κρατικές κυβερνήσεις, και απαντούν στην κυβέρνηση, όχι σε πολιτικό κόμμα. Η έκταση των δημοσίων υπαλλήλων ενός κράτους ως μέρος της *δημόσιας υπηρεσίας* ποικίλλει από χώρα σε χώρα.

Παραπομπές
----------

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Δημόσιος υπάλληλος** |

* The UK Civil Service official website
* Brazilian Civil Servants official website
Η **Διονυσία Παπαχρυσανθου** (1919-2003) ήταν Ελληνίδα Βυζαντινολόγος.

Βίος
----

Η **Διονυσία Παπαχρυσάνθου** γεννήθηκε το 1919 στην Πάτρα. Το 1931 εγκαταστάθηκε με την οικογενειά της στην Αθήνα. Φοίτησε το 1937 στην Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών. Το 1957 εγκαθίσταται στο Παρίσι και από το 1960 έγινε μέλος του Εθνικού Κέντρου Επιστημονικής Έρευνας της Γαλλίας (C.N.R.S).Κύριοπεδίο της έρευνάς της ήταν το Άγιο Όρος κατά τη Βυζαντινή εποχή. Εντάχθηκε στην ομάδα μελέτης και έκδοσης των αρχείων του Άθω , υπό την εποπτεία του Πωλ Λεμέρλ. Συνεργάστηκε στην έκδοση του αρχείου της Λαύρας (Actes des Lavra,τέσσερις τόμοι,1970-1977-1979-1982),όπου για πρώτη φορά εκδίδονταικαι σχολιάζονται διεξοδικά στο σύνολό τους τα μεσαιωνικά αρχεία της μεγαλύτερης αγιορεότικης μονής. Συνεργάστηκε στην έκδοση του αρχείου των Ιβήρων (τέσσερις τόμοι, 1985-1990-1994-1995)Εξέδωσε τα έγγραφα του Πρωτάτου (1975) και έλαβε το βραβείο της Γαλλικής Ακαδημίας και το αρχείο της Μονής Ξενοφώντος (1986) και βράβευτηκε από την Ακαδημία Αθηνών. Πέθανε στις 2 Αυγούστου 2003 στο Παρίσι.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Identifiants et Référentiels». (Γαλλικά) *IdRef*. Agence bibliographique de l'enseignement supérieur. Ανακτήθηκε στις 20  Μαΐου 2020.
2. ↑  Μαρία Νυσταζοπούλου-Πελεκίδου, «Διονυσία-Ουρανία Παπαχρυσάνθου (1919-2003)», Βυζαντινά, τομ. 24 (2004),σελ.557
3. ↑  Μαρία Νυσταζοπούλου-Πελεκίδου, «Διονυσία-Ουρανία Παπαχρυσάνθου (1919-2003)», Βυζαντινά, τομ. 24 (2004),σελ.558
4. ↑  Μαρία Νυσταζοπούλου-Πελεκίδου, «Διονυσία-Ουρανία Παπαχρυσάνθου (1919-2003)», Βυζαντινά, τομ. 24 (2004),σελ.557

Πηγές
-----

* Μαρία Νυσταζοπούλου-Πελεκίδου, «Διονυσία-Ουρανία Παπαχρυσάνθου (1919-2003)», Βυζαντινά, τομ. 24 (2004),σελ. 557-559

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 93206983
* **ΕΒΕ**: 27191
* **AA**: 46637
* LCCN: n88624967
* ISNI: 0000 0000 6632 0243
* SUDOC: 02705733X
* BNF: cb11918545b (data)
* NLA: 35720614
* CiNii: DA0400113X

 |

 |
Η **5η Δεκεμβρίου** καθιερώθηκε ως Διεθνής Ημέρα Εθελοντισμού για την Οικονομική και Κοινωνική Ανάπτυξη με το ψήφισμα 40/212 της γενικής συνέλευσης του ΟΗΕ στις 17 Δεκεμβρίου του 1985.

  

Στόχος του ΟΗΕ είναι όχι μόνο να προβάλλεται το έργο των εθελοντών αλλά να παροτρύνονται και άλλοι στον εθελοντισμό. Η εθελοντική προσφορά σήμερα διευρύνεται διαρκώς και επεκτείνεται σε όλο το φάσμα της ανθρώπινης δραστηριότητας, όπως είναι εκστρατείες για την καταπολέμηση της φτώχειας, της πείνας, των ασθενειών, του αναλφαβητισμού, της υποβάθμισης του περιβάλλοντος και των διακρίσεων κατά των γυναικών.

  

**Ο εθελοντισμός είναι στάση ζωής**. Η Wikipedia είναι ένα δείγμα εθελοντισμού. Όλοι μπορούμε να βρούμε το χρόνο και να προσφέρουμε.

Πηγές
-----

* UN Volunteers
* International Volunteer Day
Η **Διεθνής Ημέρα Τζαζ** είναι η 30η Απριλίου, η οποία ανακηρύχθηκε ως τέτοια από τη Γενική Συνέλευση της ΟΥΝΕΣΚΟ τον Νοέμβριο του 2011. Στόχος είναι να επισημάνει στη διεθνή κοινότητα τις αρετές της τζαζ ως εκπαιδευτικό εργαλείο και ως δύναμη προώθησης της ειρήνης, του διαλόγου και της συνεργασίας μεταξύ των ανθρώπων.

Η ημερομηνία 30 Απριλίου επιλέχθηκε επειδή συμπίπτει με την τελευταία μέρα του μήνα Απριλίου που είναι αφιερωμένος στη μουσική τζαζ στις ΗΠΑ, η οποία και είναι πατρίδα αυτής της μουσικής. Η πρωτοβουλία για την ανακήρυξη οφείλεται στον Αμερικανό τζαζίστα και πρέσβη καλής θελήσεως της ΟΥΝΕΣΚΟ Χέρμπι Χάνκοκ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «International Jazz Day 2012 | United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization». *www.unesco.org*. Ανακτήθηκε στις 20 Δεκεμβρίου 2019.
2. ↑  «International Jazz Day». *UNESCO* (στα Αγγλικά). 5 Οκτωβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 20 Δεκεμβρίου 2019.
3. ↑  Σήμερα .gr, Σαν. «Παγκόσμια Ημέρα Τζαζ». *Σαν Σήμερα .gr*. Ανακτήθηκε στις 20 Δεκεμβρίου 2019.
Συντεταγμένες: 0°N 90°E﻿ / ﻿0°N 90°E﻿ / 0; 90

Ανατολική ημισφαίριο
Το **ανατολικό ημισφαίριο** είναι ένας γεωγραφικός όρος για το ήμισυ της γης που βρίσκεται ανατολικά του πρώτου μεσημβρινού (που διασχίζει το Γκρίνουϊτς, Αγγλία) και δυτικά του αντιμεσημβρινού στην αντίθετη πλευρά του πλανήτη. Επίσης χρησιμοποιείται για να αναφέρεται στην Ευρώπη, την Ασία, την Αφρική και την Αυστραλία, σε αντίθεση με το δυτικό ημισφαίριο, που περιλαμβάνει τη Βόρεια και Νότια Αμερική).  Επιπλέον, μπορεί να χρησιμοποιηθεί με πολιτιστική ή γεωπολιτική έννοια, ως συνώνυμο του «παλαιού κόσμου».

Η γραμμή που οριοθετεί το Ανατολικό και Δυτικό Ημισφαίριο είναι αυθαίρετη σύμβαση, σε αντίθεση με τον Ισημερινό (την νοητή γραμμή που περιβάλλει τη γη, σε ίση απόσταση από τους πόλους), η οποία χωρίζει το Βόρειο και το Νότιο Ημισφαίριο. Ο πρώτος μεσημβρινός σε 0 ° γεωγραφικό μήκος και ο αντιμεσημβρινός, σε 180 ° γεωγραφικό μήκος είναι τα συμβατικά αποδεκτά όρια, δεδομένου ότι χωρίζουν ανατολικά γεωγραφικά μήκη από δυτικά γεωγραφικά μήκη. Η σύμβαση αυτή καθιερώθηκε το 1884 στη Διεθνή Διάσκεψη Μεσημβρινών που πραγματοποιήθηκε στην Ουάσιγκτον, όπου εγκρίθηκαν οι έννοιες της πρότυπης ώρας του Καναδού μηχανικού σιδηροδρόμων Sir Sandford Fleming. Η χρήση αυτής της οριοθέτησης βάζει τμήματα της Δυτικής Ευρώπης, της Αφρικής και της Ανατολικής Ρωσίας στο δυτικό ημισφαίριο, μετριάζοντας τη χρησιμότητά του ως ένα γεωπολιτικό κατασκεύασμα, αφού όλη η Ευρασία και η Αφρική τυπικά περιλαμβάνονται στο ανατολικό ημισφαίριο. Κατά συνέπεια, οι μεσημβρινοί σε 20 ° Δ και ο διαμετρικά αντίθετος 160 ° Α χρησιμοποιούνται συχνά,  το οποίο περιλαμβάνει όλες τις ευρωπαϊκές και αφρικανικές ηπειρωτικές περιοχές, αλλά περιλαμβάνει επίσης ένα μικρό τμήμα της βορειοανατολικής Γροιλανδίας (συνήθως υπολογίζεται ως μέρος της Βόρειας Αμερικής) και αποκλείει περισσότερο από την Ανατολική Ρωσία και Ωκεανία (π.χ. Νέα Ζηλανδία). Πριν από την παγκόσμια υιοθέτηση της χειμερινής ώρας, πολλοί πρώτοι μεσημβρινοί είχαν κηρυχθεί από διάφορες χώρες, όπου ο χρόνος ορίζεται από το τοπικό μεσημέρι (κατά συνέπεια, τον τοπικό μεσημβρινό).

Η μάζα της γης του ανατολικού ημισφαιρίου είναι μεγαλύτερη από εκείνη του δυτικού ημισφαιρίου και έχει μια ευρεία ποικιλία των οικοτόπων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Latitude and Longitude Αρχειοθετήθηκε 2008-06-09 στο Wayback Machine. at britannica.com, accessed 2008-05-24
2. ↑  Olson, Judy M. "Projecting the hemisphere", ch. 4 from *Matching the map projection to the need*; Robinson, Arthur H. & Snyder, John P. eds. 1997.
3. ↑  "Eastern Hemisphere".

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Eastern Hemisphere στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Ημισφαίρια της Γης |
| --- |
|  |
| 
* Βόρειο ημισφαίριο
* Νότιο ημισφαίριο
* Ανατολικό ημισφαίριο
* Δυτικό ημισφαίριο
 |
|  |
| 
* **Πύλη:Γεωγραφία**
* **Commons:Χάρτες των ημισφαιρίων της Γης**
 |

 |


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85040608
* NKC: ge928185

 |

 |
Ο **Δημήτριος Δάβης** (Χανιά,1905 - Αθήνα, 1973) ήταν Έλληνας 
ζωγράφος, σκιτσογράφος, χαράκτης και εικονογράφος.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1905 στα Χανιά της Κρήτης. Μαθήτευσε από το 1921 στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας και αργότερα (1923/1924-1929) συνέχισε τις σπουδές του στην Ακαδημία του Μονάχου. Κατά τη διάρκεια της καλλιτεχνικής του πορείας συμμετείχε σε αρκετές πανελλήνιες ομαδικές εκθέσεις και αποτέλεσε μέλος της ελληνικής αντιπροσωπείας που έλαβε μέρος το 1934 στην Μπιεννάλε της Βενετίας. Αντιθέτως παρά την μακρόχρονη σταδιοδρομία του πραγματοποίησε μόλις δύο ατομικές εκθέσεις, το 1932 στον φιλολογικό σύλλογο ''Παρνασσός'' και το 1953 σε αίθουσα της εφημερίδας ''Το Βήμα''. Ήταν μέλος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος (ΕΕΤΕ). Απεβίωσε το 1973 στην Αθήνα. Ένα χρόνο μετά το θάνατο του Δάβη, οργανώθηκε από την Εθνική Πινακοθήκη αναδρομική έκθεση προς τιμήν του.

Έργο & Τεχνοτροπία
------------------

Στο έργο του Δάβη περιλαμβάνονται προσωπογραφίες, τοπία και απεικονίσεις νεκρής φύσης ενώ είναι εμφανής η επιρροή του γερμανικού εξπρεσιονισμού στις δημιουργίες του. Εκτός από τη ζωγραφική ασχολήθηκε με την εικονογράφηση βιβλίων, τη λιθογραφία, τη χαρακτική και το σκίτσο. Έργα του Δάβη φιλοξενούνται στην Εθνική Πινακοθήκη καθώς και σε άλλες πινακοθήκες της Ελλάδας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) *Library of Congress Authorities*. Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου. n85225709. Ανακτήθηκε στις 22  Μαρτίου 2020.
2. 1 2 3 4 5  (επιμ) Λαμπράκη-Πλάκα, Μαρίνα (1999). *Εθνική Πινακοθήκη 100 χρόνια Τέσσερις αιώνες Ελληνικής Ζωγραφικής, Από τις Συλλογές της Εθνικής Πινακοθήκης και του Ιδρύματος Ευριπίδη Κουτλίδη*. Αθήνα: Εθνική Πινακοθήκη και Μουσείο Αλέξανδρου Σούτζου. σελ. 657.
3. 1 2 3  *Δημήτρης Δάβης (1905-1973)*. Αθήναι: Εθνική Πινακοθήκη Μουσείον Αλεξάνδρου Σούτζου. 1974. σελ. 7.
4. ↑  Δημήτρης Δάβης (1905-1973), 1974, σελ. 8.
5. ↑  «Europeana - Δάβης Δημήτρης».
6. ↑  «Αρχείο Εθνικής Πινακοθήκης - Δημήτρης Δάβης». [*νεκρός σύνδεσμος*]
7. ↑  «Δημοτική Πινακοθήκη Λάρισας - Δάβης Δημήτρης». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 19 Νοεμβρίου 2014.
Αυτό το λήμμα αφορά τον εκδότη.  Για τον καθηγητή, δείτε: Δημήτρης Δημητράκος.  

Ο **Δημήτριος Δημητράκος** (1875–1966) ήταν Έλληνας εκδότης και συγγραφέας. Εγγονός του είναι ο καθηγητής πολιτικής φιλοσοφίας Δημήτρης Δημητράκος.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1875 στο χωριό Νόμια Κοίτας Λακωνίας της επαρχίας Οιτύλου. Τα πρώτα χρόνια της ζωής του εργάστηκε ως δάσκαλος αλλά και υπάλληλος του σιδηροδρόμου, γεγονός που οδήγησε στη μετακόμισή του στην Αθήνα. Αποφοίτησε από τη Βαρβάκειο Σχολή και το 1895 ίδρυσε ένα βιβλιοπωλείο στο Λαύριο. Το 1902 μετέφερε το βιβλιοπωλείο του στην Αθήνα, το οποίο σε σύντομο διάστημα εξελίχθηκε σε σημαντικό εκδοτικό οίκο αλλά και κέντρο για τους υπέρμαχους του δημοτικισμού. Από τον εκδοτικό του οίκο, εκδόθηκαν περίπου 1.000 βιβλία, τα οποία είχαν ως στόχο την προαγωγή των επιστημών, της λογοτεχνίας και της εκπαίδευσης. Σύμφωνα με τον Ιωάννη Σταματάκο επρόκειτο για «αυτοδίδακτο επιστήμονα ερευνητή». Το σημαντικότερό του εκδοτικό έργο ήταν το *Μέγα λεξικόν ὅλης τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσης*, το οποίο περιελάμβανε πλήρη καταγραφή του ελληνικού λεξιλογίου από την εποχή του Ομήρου έως και την έκδοσή του από το 1936 έως το 1950, σε 9 τόμους. Το, συνολικά 8.000 σελίδων, έργο βραβεύθηκε από την Ακαδημία Αθηνών, ενώ ο ίδιος ο Δημητράκος παρασημοφορήθηκε από την κυβέρνηση της Ελλάδας για το συγγραφικό και εκδοτικό του έργο. Πέθανε στα τέλη Νοεμβρίου του 1966 στην Αθήνα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Czech National Authority Database*. mub20181016726. Ανακτήθηκε στις 1  Μαρτίου 2022.
2. 1 2  *Czech National Authority Database*. mub20181016726. Ανακτήθηκε στις 19  Δεκεμβρίου 2022.
3. ↑  «Δημητράκος, Δημήτριος (Νόμια Οιτύλου, 1875 - Αθήνα, 1966)». *Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό - Τόμος: 3*. Εκδοτική Αθηνών. Ανακτήθηκε στις 15 Νοεμβρίου 2018.
4. ↑  «Δημητράκος, Δημήτριος». *www.ygeiaonline.gr*. Εγκυκλοπαίδεια Δομή. Ανακτήθηκε στις 15 Νοεμβρίου 2018.
5. ↑  «Δημητράκος, Δημήτριος». *www.biblionet.gr*. Εθνικό Κέντρο Βιβλίου. Ανακτήθηκε στις 15 Νοεμβρίου 2018.
6. ↑  «Κοινωνικά». *Ελευθερία*: σελ. 4. 26 Νοεμβρίου 1966.. Ανακτήθηκε στις 15 Νοεμβρίου 2018.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Δημήτριος Δημητράκος στον *Πανδέκτη*, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 69803768
* **ΕΒΕ**: 17723
* **AA**: 4503
* **BiblioNet**: **80282**
* LCCN: n91118751
* ISNI: 0000 0001 2138 4128
* GND: 122183169
* SUDOC: 138995230
* BNF: cb134949922 (data)
* NKC: mub20181016726

 |

 |
Ο **Δημήτριος Κ. Ζάννας** (10 Φεβρουαρίου 1920- 3 Οκτωβρίου 2013) ήταν Έλληνας νομικός, πρόεδρος του Ιδρύματος Μουσείου Μακεδονικού Αγώνα και υπηρεσιακός Δήμαρχος Θεσσαλονίκης το 1974.

Βιογραφία
---------

Παππούς του ήταν ο Μακεδονομάχος Δημήτριος Ζάννας, ο οποίος ήταν γιατρός. Η καταγωγή της οικογένειας ήταν από το Λιβάδι Ολύμπου. Ο ίδιος σπούδασε Νομικά.

Υπήρξε ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Ελληνικής Ιστιοπλοϊκής Ομοσπονδίας και μέλος του πρώτου Δ.Σ. της, πρόεδρος της ΧΑΝΘ και πρόεδρος του Ναυτικού Ομίλου Θεσσαλονίκης, ενώ υπηρέτησε επίσης ως μέλος του Δ.Σ. του ΕΟΤ και της Αμερικανικής Γεωργικής Σχολής. 

Μετά την πτώση της χούντας διορίστηκε Δήμαρχος Θεσσαλονίκης και υπηρέτησε επί έναν μήνα, από τις 30 Αυγούστου 1974 ως τις 25 Σεπτεμβρίου της ίδιας χρονιάς..

Τιμήθηκε με τον Χρυσό Σταυρό του Τάγματος του Φοίνικα για την κοινωνική προσφορά του και με τον τίτλο του Δικαίου των Εθνών από το ίδρυμα Γιαντ Βασσέμ, για τη συμβολή του στη διάσωση Εβραίων στη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής (βλ. Έλληνες Δίκαιοι των Εθνών).

Μέχρι το τέλος της ζωής του ήταν επίτιμος πρόεδρος του Ιδρύματος του Μουσείου Μακεδονικού Αγώνα και από το 2002 επίτιμο μέλος της Ένωσης Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Μακεδονίας-Θράκης (ΕΣΗΕΜΘ). Πέθανε σε ηλικία 93 ετών και κηδεύτηκε από το μητροπολιτικό ναό Γρηγορίου του Παλαμά στη θεσσαλονίκη.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «The Righteous Among the Nations Database» (Αγγλικά)
2. 1 2  «Έφυγε» ο ευπατρίδης Δημήτριος Κ. Ζάννας, Ναυτεμπορική, ηλεκτρονική έκδοση, 4-10-2013.
3. ↑  Απεβίωσε ο πρώην δήμαρχος Κ. Ζάννας Αρχειοθετήθηκε 2013-11-02 στο Wayback Machine. Τύπος Θεσσαλονίκης, 6-10-2013.
4. 1 2  Πέθανε ο Δημήτρης Ζάννας, Τα Νέα, ηλεκτρονική έκδοση, 4-10-2013.
Με το όνομα **Ανδρομήδης** αναφέρεται στην αρχαία ελληνική μυθολογία ένας ψαράς από την Κρήτη στον οποίο κατέφυγε για να κρυφτεί η Βριτόμαρτις ή Δίκτυννα, όταν την κυνηγούσε ο βασιλιάς Μίνωας. Σύμφωνα με άλλη παραλλαγή του σχετικού μύθου, ο Ανδρομήδης, μαζί με άλλους ψαράδες, την έσωσε όταν η Βριτόμαρτις για να ξεφύγει από τον Μίνωα έπεσε στη θάλασσα. Στη συνέχεια ο Ανδρομήδης ταξίδεψε μαζί της στη νήσο Αίγινα. Αλλά όταν εκεί προσπάθησε να τη βιάσει, η Βριτόμαρτις χάθηκε μέσα στο ιερό άλσος της θεάς Αρτέμιδος. Για τον λόγο αυτό, λατρεύθηκε από τους κατοίκους της Αίγινας, ταυτιζόμενη με την Αφαία.

Πηγές
-----

* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* (Χάρη Πάτση), τόμος 5 (1968), σελ. 573

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Μυθολογία
* Πύλη:Ελληνική μυθολογία
 |

 |