recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Οι Ρωμαίοι νικούν τους Άραβες παρά τον ποταμό Λαλακάοντα.
Οι **Mαγκλαβίτες** ή Μα(ν)γλαβίτες (*Μαγκλαβίται*) ήταν ένα σώμα ροπαλοφόρων σωματοφυλάκων στην ύστερη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.

Ετυμολογία
----------

Το όνομά τους προέρχεται από τον όρο *μαγκλάβιον* (ρόπαλο), που χρησιμοποιήθηκε επίσης για τον προσδιορισμό ολόκληρου του σώματος των φυλάκων αυτών. Η προέλευση του ίδιου του όρου συζητείται: μία άποψη τον θεωρεί ότι προέρχεται από το αραβικό *mijlab* (μαστίγιο), ενώ μια άλλη από το λατινικό *manus* (χέρι) και το *clava* (ρόπαλο).

Ιστορία
-------

Οι Μαγκλαβίτες εμφανίστηκαν για πρώτη φορά τον 9ο αι. όταν -μαζί με την Αυτοκρατορική *Εταιρεία*- ήταν υπεύθυνοι για την προσωπική ασφάλεια του Αυτοκράτορα. Οπλισμένοι με σπαθιά, οι *Μαγκλαβίτες* προηγούντο αυτού σε τελετές και ήταν υπεύθυνοι για το ξεκλείδωμα ορισμένων πυλών του Αυτοκρατορικού Παλατιού, του Μεγάλου Παλατιού της Κωνσταντινούπολης κάθε πρωί.

Δομή
----

Οι μεμονωμένοι *Μαγκλαβίτες* ήταν σχετικά χαμηλής προέλευσης και κοινωνικής θέσης, συχνά ακόμη και αναλφάβητοι, αλλά ο διοικητής τους, γνωστός ως *πρωτομαγκλαβίτης* ή *ἐπί τοῦ μαγγλαβίου*, κατατασσόταν υψηλά στην Αυτοκρατορική ιεραρχία λόγω της εγγύτητάς του με τον Αυτοκράτορα.  Οι *Μαγκλαβίτες* ως Αυτοκρατορικοί σωματοφύλακες φαίνεται να έχουν εξαφανιστεί στα τέλη του 11ου αι. αλλά υπάρχουν σιγγιλογραφικές ενδείξεις (σφραγίδες) για τους *Μαγκλαβίτες της Μεγάλης Εκκλησίας* (δηλαδή του Πατριαρχείου της Κωνσταντινούπολης) από τον 11ο έως τον 13ο αι.

Αξιοσημείωτα μέλη
-----------------

Ίσως ο πιο διάσημος *Μαγκλαβίτης* ήταν ο Νορβηγός βασιλιάς Χάραλντ Χάρντραντα, ο οποίος έλαβε τον τίτλο σε αναγνώριση των υπηρεσιών του στη Φρουρά των Βαράγγων το 1030.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. 1 2 3  Kazhdan, Alexander, επιμ. (1991). *Oxford Dictionary of Byzantium*. Oxford University Press. σελ. 1284. ISBN 978-0-19-504652-6.
*Παύλος Μελάς*
Η προσωπογραφία **Παύλος Μελάς** είναι έργο του Γιώργου Ιακωβίδη, φιλοτεχνημένο το 1904.

Πληροφορίες
-----------

Πρόκειται για έργο λάδι σε μουσαμά, διαστάσεων 1,40 × 90 εκ. Βρίσκεται στην Πινακοθήκη του Ευάγγελου Αβέρωφ στο Μέτσοβο. Η κόμισσα Λουίζα Ριανκούρ ανέθεσε στον Ιακωβίδη να φιλοτεχνήσει ελαιογραφία του Παύλου Μελά με στολή αντάρτη , προκειμένου να τη δωρίσει στη χήρα του ήρωα.Το πόσο που του έδωσε ήταν 10.000 δραχμές. Παρουσιάσθηκε στην Έκθεση υπέρ των πυροπαθών της Θεσσαλονίκης του 1918.

Πρόκειται για έργο το οποίο σε ανοικτό χρωματικό φόντο απομονώνει τη μορφή «δίνοντάς της όλη την κομψότητα ενός ανθρώπινου ιδανικού μαζί με τη λεβεντιά που συνδέθηκε για πάντα με αυτήν[...]» Το έργο δε διακρίνεται από κάποια εσωτερική συγκίνηση. Κυριαρχεί η άψυχη στάση και η εξωτερικότητα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Μεντζάφου-Πολύζου 1999, σελ. 350
2. ↑  Μεντζάφου-Πολύζου 1999, σελ. 328 (σημ. 402)
3. ↑  Μεντζάφου-Πολύζου 1999, σελ. 350
4. ↑  Λιδάκης 1976, σελ. 237
5. ↑  Χρήστου, σελ. 241

Πηγές
-----

* Λιδάκης, Κώστας (1976). *Η ιστορία της νεοελληνικής ζωγραφικής*. Αθήνα: Εκδόσεις Μέλισσα.
* Μεντζάφου-Πολύζου, Όλγα (1999). *Ιακωβίδης*. Αθήνα: Εκδόσεις Αδάμ.
* Χρήστου, Χρήσανθος. «Γεώργιος Ιακωβίδης». *Οι Έλληνες ζωγράφοι Από τον 19ο αιώνα στον 20ο*. Αθήνα: Εκδόσεις Μέλισσα.
Ο **Μίρκο Σαβίνι**, γεννημένος στις 11 Μαρτίου 1979 στη Ρώμη, είναι Ιταλός ποδοσφαιριστής. Αγωνίζεται ως αμυντικός στη Γαλλική Λιλ ΟΣΚ.

Καρίερα
-------

Ο Σαβίνι πέρασε το μεγαλύτερο διάστημα της καριέρας του αγωνιζόμενος σε χαμηλότερες κατηγορές του Ιταλικού πρωταθλήματος αγωνίστηκε για πρώτη φορά στην δεύτερη κατηγορία του Ιταλικού πρωταθλήματος το 2002 με την Άσκολι.Το 2004 υπογράφει στην Φιορεντίνα και την βοηθάει να επανέλθει στην Σέριε Α. Δεν μένει όμως στην ομάδα μετακομίζει στην ΣΣΚ Νάπολι και κερδίζει και με αυτή την ομάδα την άνοδο στην Σέριε Α με τους ναπολιτάνους θα κάνει την πρώτη του εμφάνιση στην κορυφαία κατηγορία του Ιταλικού πρωταθλήματος. Έφυγε από την Νάπολι τον Ιανουάριο του 2009 και υπόγραψε ένα 6-μηνο συμβόλαιο με άλλο σύλλογο της πρωτης κατηγορίας την Παλέρμο , αλλά αυτό δεν επεκτάθηκε στο τέλος της σεζόν και άφησε τους Σικελούς.Τον Ιουλιο του 2009 αποφάσισε για πρώτη φορά να αγωνιστεί εκτός Ιταλίας και υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας για τρία χρόνια με τον ΠΑΟΚ, το οποίο λύθηκε το 2011. Ο Σαβίνι συνέχισε την καριερα στην Λιλ.

Πηγές-συνδέσεις
---------------

* Μίρκο&paiktisid=606/ Η καρίερα του Μίρκο Σαβίνι στο insports.gr
* Συνέντευξη Σαβίνι[*νεκρός σύνδεσμος*]
Η **Πέρινθος** (μετά το 297 μ.Χ. γνωστή με το όνομα **Ηράκλεια**) ήταν αρχαία ελληνική πόλη, αποικία της Σάμου, που είχε ιδρυθεί το 599 π.Χ. και βρισκόταν στην Ανατολική Θράκη, στη Θάλασσα του Μαρμαρά, δηλαδή στην Ευρωπαϊκή πλευρά, κοντά στη σημερινή πόλη Μαρμαρά Ερέγλισι (τουρκ. *Marmara Ereğlisi*).

Ιστορία
-------

Ο Στέφανος ο Βυζάντιος αναφέρει ότι την Πέρινθον έκτισε ο Πέρινθος από την Επίδαυρο που συστρατεύθηκε με τον Ορέστη, αλλά θεωρείται πιο αξιόπιστη η μαρτυρία του Ευσεβίου και αυτή του Συγγέλου οι οποίοι ανάγουν την ίδρυσή της ως αποικία της Σάμου στο πρώτο έτος της τεσσαρακοστής πέμπτης Ολυμπιάδας (600 π.Χ.). Ο Πλούταρχος, αναφερόμενος στην καταστροφή των Γεωμόρων στη Σάμο, ανέφερε και αυτός ότι οι Περίνθιοι ήταν άποικοι των Σαμίων: *«Μεγαρείς Περινθίοις επεστράτευσαν, αποίκοις ούσι Σαμίων.»* Ο Σκύμνος ο Χίος ανέφερε ότι μετά την χερσόνησο στην Προποντίδα βρίσκεται η αποικία των Σαμίων Πέρινθος: *«Μετά δε την χερρόνησον εν Προποντίδι, Θράκη πάροικος και σαμίων αποικία Περινθος εστί...»*. 

Η Πέρινθος λόγω της θέσης της και κυρίως του λιμένα που διέθετε στον Ελλήσποντο, υπήρξε διαχρονικά πλούσια και σημαντική πόλη. Τον 5ο π.Χ. αιώνα υπήρξε σύμμαχος με την Αθήνα και αντιτάχθηκε στον βασιλιά της Μακεδονίας Φίλιππο, ο οποίος το 341 π.Χ.την πολιόρκησε, όπως και το Βυζάντιο. Επί ρωμαϊκής εποχής συνεχίστηκε η ανάπτυξή της και αυτό φαίνεται από το αμφιθέατρό της που ήταν από τα μεγαλύτερα. Έχουν διασωθεί από την αρχαία πόλη αρκετά ερείπια, ψηφιδωτά δάπεδα και έχουν βρεθεί νομίσματα και επιγραφές της εποχής του Μ. Αλεξάνδρου και Λυσίμαχου. Η Πέρινθος το 297 μετονομάστηκε σε **Ηράκλεια Πέρινθος** όταν αυτοκράτορας της Ρώμης ήταν ο Διοκλητιανός, ο οποίος άλλαξε το σύστημα των επαρχιών της αυτοκρατορίας και την κατέστησε διοικητικό κέντρο της περιοχής. Κατά τον 7ο και 8ο αιώνα ήταν συχνός στόχος επιθέσεων Αβάρων και Βουλγάρων.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *Εγκυκλοπαίδεια Νέα Δομή*. Αθήνα: Τεγόπουλος - Μανιατέας. 1996. σελ. 244, τομ. 13.
2. ↑  Ευσεβίου Χρονικόν β΄ ΙΙ 124.
3. ↑  Συγγέλου Χρονογρ. 238.
4. ↑  *"Σαμιακά, ήτοι, ιστορία της Νήσου Σάμου από των αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι των καθ' ημάς"*, τόμος πρώτος, Επαμεινώνδας Ι. Σταματιάδης, 1862, Αθήνα, τύποις Π. Α. Σακελλαρίου, σελ. 271. *«Στέφανος ο Βυζάντιος ιστορεί ό'τι την Πέρινθον έκτισεν ο εξ Επιδαύρου Πέρινθος συστρατευσάμενος τω Ορέστη· άλλα της διηγήσεως αύτοΰ μυθώδοϋς φαινομένης, μάλλον αξιόπιστος παρά των πολλών λογίζεται η μαρτυρία του Ευσεβίου και η του Συγγέλου...»*
5. ↑  Πλουτάρχου Ελλην. ΙΙ 25.
6. ↑  Σκύμνου Περιήγησης στ΄ 712.
7. ↑  Λουγγής 2000, σελ. 85.

Πηγές
-----

* Λουγγής, Τηλέμαχος K. (2000). «Η ιστορική διαδρομή της Θράκης στα πλαίσια της Βυζαντινής αυτοκρατορίας». Στο: Γραμματικοπούλου, Ελένη. *Θράκη: Ιστορικές και γεωγραφικές προσεγγίσεις*. Αθήνα: Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών. σελ. 77-106. ISBN 960-7998-04-9.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η αρχαία πόλη Πέρινθος στην Ανατολική Θράκη
* Μητρόπολη Ηράκλειας και Ραιδεστού
* Επιγραφές από την Ηράκλεια της Ανατολικής Θράκης
Τα **Μάσταυρα** ήσαν πόλη στην αρχαία Λυκία.

Πιθανώς να ευρίσκονταν στην τοποθεσία του σημερινού Ντερεαγκζί, περίπου 25 χμ. βορειοδυτικά από τα Μύρα, το οποίο, ωστόσο, δεν θα πρέπει να συγχέεται με το Ντερεαγκζί του Ναζιλί ή το Ντερεαγκζί της Ιντσίρλιοβα.

Το Ντερεαγκζί διέθετε μεγάλη τρουλωτή εκκλησία κατασκευασμένη από πλίνθους, η οποία πιθανώς να αποτελούσε τον Καθεδρικό Ναό των Μάσταυρων.

Επισκοπή
--------

Η επισκοπή των Μάσταυρων της Λυκίας αναφέρεται στις *Notitiae Episcopatuum* του 7ου και του 10ου αιώνα ως έχουσα πρώτο βαθμό μεταξύ των υπαγόμενων εκκλησιαστικών υποδιαιρέσεων στη μητροπολιτική έδρα των Μύρων.

Κανείς επίσκοπος της συγκεκριμένης επισκοπής δεν αναφέρεται ονομαστικά σε σωζόμενα έγγραφα, με εξαίρεση τον Βαάνη, ο οποίος μετείχε στην Φωτιανή Σύνοδο της Κωνσταντινούπολης, ενώ δεν επρόκειτο για επίσκοπο των Μάσταυρων της Καρίας, όπως αναφερόταν στις αναφορές της εποχής, αλλά των Μάσταυρων της Λυκίας.

Μην αποτελώντας, πλέον, έδρα επισκόπου, τα Μάσταυρα της Λυκίας λογίζονται, σήμερα, από την Καθολική Εκκλησία ως τιμητική επισκοπή.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Joachim Henning (2007). *Post-Roman Towns, Trade and Settlement in Europe and Byzantium*. **2**. σελ. 143. Ανακτήθηκε στις 8 Ιανουαρίου 2015.
2. ↑  Sencer Şahin, Mustafa Adak, *Stadiasmus Patarensis: Itinera Romana Provinciae Lyciae* (Ege Yayınları 2007 ISBN 978-97-5807179-1), p. 261
3. ↑  Mehmet Alkan, "Parerga to the Stadiasmus Patarensis (8): On the named places in the journeys of sacrifice recorded in the Vita of Saint Nicholas of Holy Sion" in *Gephyra*, No. 8 (2011), pp. 99–124
4. ↑  «Tore Kjeilen, "Dereağzı"». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 13 Οκτωβρίου 2016.
5. ↑  Henning (2007), p. 131
6. ↑  Heinrich Gelzer, *Ungedruckte und ungenügend veröffentlichte Texte der Notitiae episcopatuum*, in: Abhandlungen der philosophisch-historische classe der bayerische Akademie der Wissenschaften, 1901, p. 539, nº 254; e p. 554, nº 311.
7. ↑  Pascal Culerrier, *Les évêchés suffragants d'Éphèse aux 5e-13e siècles*, in *Revue des études byzantines*, vol. 45, 1987, p. 157
8. ↑  *Annuario Pontificio 2013* (Libreria Editrice Vaticana 2013 ISBN 978-88-209-9070-1), p. 925

Εξωτερικός Σύνδεσμος
--------------------

* Αρχιτεκτονικός σχεδιασμός της εκκλησίας από το Πανεπιστήμιο της Κολωνίας
Το **Πανελλήνιο πρωτάθλημα σλάλομ 2010** διοργανώθηκε από την Ε.Ο.Κ.Κ. στον Εύηνο
Ο ΝΟ Χαλκίδας κατέκτησε την πρώτη θέση.
Τη δεύτερη θέση κατέλαβε το σωματείο "Τύμφη" με 7 μετάλλια (3,2 και 2) και την τρίτη ο Αθλητικός Σύλλογος Αναλήψεως "Εύηνος" με 4 μετάλλια (2,1 και 1).

Αποτελέσματα
------------

Αναλυτικά οι τρεις πρώτοι (όπου υπάρχουν) ανά κατηγορία:
Άνδρες

Κ1: 1. Πεσιέ (Εύηνος), 2. Καλτσής Μ. (Εύηνος), 3. Κωστούλας - Καρακατσάνης (Τύμφη)

C1: 1. Τσακμάκης (Μέθανα), 2. Μαντάς (Χαλκίδα), 3. Παπαδόπουλος (Χαλκίδα)

C2: 1. Νικολάου Χρ.- Νικολάου Αντ. (Χαλκίδα), 2. Μοίρας Βασ. - Μοίρας Εμμ. (Χαλκίδα), 3. Μαντάς - Νταντάκος (Χαλκίδα)

3ΧΚ1: 1. Καλτσής Μ. Καλτσής Γ. Πεσιέ (Εύηνος), 2. Αγόρου, Κωστούλας-Καρακατσάνης, Λάκκας (Τύμφη), 3. Καλτσής Δ. Κατσίκας, Κουβαράς (Εύηνος)

3XC1: 1. Μαντάς, Παπαθανάσης, Παπαδόπουλος (Χαλκίδα)
Γυναίκες

Κ1: 1.Φερεκίδη (Οδυσσέας Γαλατσίου), 2. Ντάμπου (Χαλκίδα), 3. Τσουκνάκη (Αθηναϊκή Λέσχη)
Έφηβοι

Κ1: 1. Λάκκας (Τύμφη), 2. Κάμφωνας (Χαλκίδα), 3. Πάτρωνας (Χαλκίδα)

C1: 1. Βρέμος (Τύμφη)

C2: 1. Μούχτης - Παπαθανάσης (Χαλκίδα)

3ΧΚ1: 1. Κάμφωνας, Μαρκόπουλος, Πάτρωνας (Χαλκίδα)
Νεάνιδες

Κ1: 1. Ντάμπου (Χαλκίδα)
Παίδες

Κ1: 1. Μησιακούλης (Τύμφη), 2. Μαρκόπουλος (Χαλκίδα), 3. Βάσαλος (Τύμφη)

C1: 1. Μούχτης (Χαλκίδα), 2. Βρέμος (Τύμφη)
Κορασίδες

Κ1: 1. Δημάκου (Χαλκίδα)

3ΧΚ1: 1. Ντάμπου, Νικολάου, Δημάκου (Χαλκίδα).

πηγή
----
Η παραλία **Κόκκινο Λιμανάκι** είναι μια παραλία της περιφέρειας Αττικής. Βρίσκεται στην Ραφήνα, 1800 μέτρα από το λιμάνι της πόλης και 29 περίπου χιλιόμετρα από το κέντρο της Αθήνας.

Μορφολογία εδάφους
------------------

Η παραλία είναι ως επί το πλείστον αμμουδερή και με βότσαλα σε ορισμένα σημεία ενώ μεγάλα βράχια που σχηματίζονται μέσα στον φυσικό ορμίσκο την προστατεύουν από τους ισχυρούς ανέμους που φυσούν εποχικά στην περιοχή.

Ξενοδοχειακές και άλλες υποδομές
--------------------------------

Παρέχονται δυνατότητες διαμονής σε κοντινές ξενοδοχειακές μονάδες στην Ραφήνα, στην Αρτέμιδα, στη Νέα Μάκρη και αλλού. Η περιοχή γύρω από το λιμάνι της Ραφήνας διαθέτει επιλογές για φαγητό, διαμονή και ψυχαγωγία. Συγκεκριμένα, η περιοχή διαθέτει ταβέρνες, μπαράκια κ.ά. Επίσης σε κοντινή απόσταση από την παραλία λειτουργεί καφετέρια. Για τους επισκέπτες που προτιμούν την οργανωμένη κατασκήνωση, υπάρχει κάμπινγκ που βρίσκεται αρκετά κοντά στην παραλία.

Πρόσβαση
--------

Η πρόσβαση γίνεται μέσω τακτικών δρομολογίων αστικών λεωφορείων. Τα σκάφη αναψυχής μπορούν να ελλιμενιστούν στη μαρίνα της πόλης.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Ιστοσ. Greek Islands, Παραλία Κόκκινο Λιμανάκι, Αττική Αρχειοθετήθηκε 2012-07-12 στο Wayback Machine.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ιστοσ. Greek Islands, Παραλία Κόκκινο Λιμανάκι, Αττική
Άποψη της παραλίας τον Οκτώβριο του 2017
Η **παραλία Νίσσι** είναι μια δημοφιλής παραλία στο τουριστικό θέρετρο της Αγίας Νάπας, στην νοτιοανατολική Κύπρο.

Η παραλία εκτείνεται σε ένα μήκος που φτάνει τα 500 μέτρα. Το νερό της παραλίας είναι αρκετά καθαρό και στην περιοχή της παραλίας είναι υψωμένη μια γαλάζια σημαία, η οποία είναι μια διάκριση για παραλίες με καθαρά νερά. Η παραλία, που απλώνεται κατά μήκος του δικού της ορμίσκου, παίρνει το όνομα της από ένα μικρό νησάκι, το Νίσσι, το οποίο βρίσκεται σε κοντινή απόσταση από την ακτή. Το ακατοίκητο νησάκι είναι εύκολα προσβάσιμο με τα πόδια μέσα από τα ρηχά νερά της παραλίας. Η τοποθεσία του παρέχει ένα καλό καταφύγιο για το υπόλοιπο της παραλίας. Το νησάκι είναι καλυμμένο με τοπική βλάστηση χαμηλού επιπέδου.

Η παραλία έχει γίνει δημοφιλής προορισμός για ταξιδιώτες που επιδιώκουν την νυχτερινή διασκέδαση από τότε που το Radio 1 Roadshow του BBC ξεκίνησε να μεταδίδει ζωντανά προγράμματα κατά την καλοκαιρινή τουριστική εποχή (από το 2002). Το νυχτερινό κέντρο Nissi Bay Beach Bar είναι πολύ δημοφιλής στους ντόπιους και τους τουρίστες. Αυτό το νυχτερινό κέντρο παίζει μουσική όλη την ημέρα και οργανώνει εκδηλώσεις όπως για παράδειγμα πάρτι αφρού και γιορτές με προσκεκλημμένους ντιτζέι. Επίσης κάποιος επισκέπτης μπορεί να ασκήσει διάφορα θαλάσσια αθλήματα όπως το θαλάσσιο σκι και η ιστιοσανίδα. Υπάρχουν επίσης δύο γήπεδα μπιτς βόλεϊ που είναι ανοικτά για το κοινό.

Το 2005, οι αρχαιολογικές ανασκαφές κατά μήκος των δυτικών συνόρων του κόλπου βρήκαν ότι στην περιοχή βρίσκεται εξοπλισμός ανάμματος φωτιάς που χρονολογείται από το 10.000 π.Χ. κάτι που σημαίνει ότι η περιοχή ίσως αποτέλεσε η πρώτη περιοχή στην Κύπρο που εποικίστηκε από ανθρώπους.

Γκαλερί
-------

* Άποψη της παραλίας τον Μάιο του 2012Άποψη της παραλίας τον Μάιο του 2012

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Blue Flag beaches in Cyprus». Blue Flag. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Απριλίου 2008. Ανακτήθηκε στις 8 Μαρτίου 2008.
2. ↑  Theodoulou, Michael (August 7, 2003). «24-hour party people on mission to convert Europe's hedonists». *The Times*.. Ανακτήθηκε στις 2008-03-08.
3. ↑  «Beaches». BBC Radio 1. 2002. Ανακτήθηκε στις 8 Μαρτίου 2008.
4. ↑  Nissi Beach. Cyprus Hotel
5. ↑  Theodoulou, Michael (November 23, 2005). «The first beach BBQ – 12,000 years ago». *The Times*.. Ανακτήθηκε στις 2008-03-08.
6. ↑  Leonidou, Leo (November 23, 2005). «Flints give Cyprus oldest seafaring link in Med». *Cyprus Mail*.. Ανακτήθηκε στις 2008-03-08.  [*νεκρός σύνδεσμος*]
Ο **Παναγιώτης Κοσιώνης** (21 Μαΐου 1934 - 12 Φεβρουαρίου 2008) ήταν Έλληνας ιατρός και πολιτικός. Διετέλεσε δημοτικός σύμβουλος, αντιδήμαρχος και πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου Πατρών, βουλευτής Αχαΐας με το ΚΚΕ και αντιπρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στον Αλισσό Αχαΐας στις 21 Μαΐου 1934. Σπούδασε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και ειδικεύτηκε στην οφθαλμολογία ασκώντας το επάγγελμα του οφθαλμιάτρου. Παντρεύτηκε και απέκτησε τρία παιδιά.

Πολιτική καριέρα
----------------

Εκλέχτηκε βουλευτής Αχαΐας με το ΚΚΕ τον Ιούνιο του 1989, τον Νοέμβριο του 1989, το 1990, το 2000, και το 2004. Έχει διατελέσει Ε΄ Αντιπρόεδρος της Βουλής από τις 21 Μαρτίου 2000 έως τον Σεπτέμβριο του 2007. Επίσης ήταν κοινοτικός σύμβουλος της κοινότητας Αλισσού από το 1975 έως το 1982. Δημοτικός σύμβουλος Πάτρας από το 1982 έως το 2002 και πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου και αντιδήμαρχος. Από το 1987 έως το 1989 ήταν πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Πάτρας. Ήταν επίσης μέλος του Δ.Σ. της Εταιρείας Προστασίας Τοπίου και Περιβάλλοντος της Πάτρας. Επίσης ήταν μέλος σε πολλές επιτροπές της βουλής. Στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2007 αποχώρησε από την πολιτική, και το ΚΚΕ τιμητικά τον έβαλε υποψήφιο στο ψηφοδέλτιο επικρατείας στην 11η προτελευταία και μη εκλέξιμη θέση. Ήταν ιδιαίτερα αγαπητός πολιτικός και παραδοσιακά έπαιρνε ψήφους πέραν της εκλογικής δύναμης του ΚΚΕ στην Αχαΐα.

Διεκδίκησε πολλές φορές το δημαρχιακό θώκο. Στις δημοτικές εκλογές του 1998 με τον συνδυασμό *Πάτρα μπροστά ενωμένη* και έλαβε 19.964 ψήφους, και ήταν τρίτος σε ψήφους. Στις δημοτικές εκλογές του 2002 με τον ίδιο συνδυασμό *Πάτρα μπροστά ενωμένη* έλαβε 16.667 ψήφους και ήταν πάλι τρίτος.

Θάνατος
-------

Ο Παναγιώτης Κοσιώνης πέθανε στις 12 Φεβρουαρίου του 2008 σε ηλικία 74 ετών στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της Πάτρας.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Βιογραφικό του απο την Ελευθεροτυπία Αρχειοθετήθηκε 2007-09-26 στο Wayback Machine.

Παραπομπές
----------

1. ↑  391b8153-3fa4-41f5-ae26-b8d5cfeaf164. Ανακτήθηκε στις 23  Απριλίου 2022.
2. ↑  Βουλή των Ελλήνων. 391b8153-3fa4-41f5-ae26-b8d5cfeaf164. Ανακτήθηκε στις 23  Απριλίου 2022.
3. ↑  «Σημερινή, 10 Αυγούστου 2007». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Σεπτεμβρίου 2007. Ανακτήθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 2007.
4. ↑  Τα Νέα,16 Οκτωβρίου 2006
5. ↑  *Απεβίωσε ο πρώην βουλευτής του ΚΚΕ Π. Κοσιώνης*  Αρχειοθετήθηκε 2008-02-14 στο Wayback Machine. Cosmo.gr, 12 Φεβρουαρίου 2008
Ο **Παναγιώτης Κόσκορης** (Σαβανοί Καλλιφωνίου, Καλάβρυτα, 1775 - 1865;) ήταν Έλληνας οπλαρχηγός, αγωνιστής της επανάστασης του 1821, με σημαντική δράση και προσφορά στον απελευθερωτικό αγώνα.

Όντας παιδί φτωχικής οικογένειας, ο Κόσκορης εργάστηκε από μικρός στη Μονή της Αγίας Λαύρας ως σταβλίτης, αλλά και αργότερα στου Γιακούμπ Αγά των Καλαβρύτων με τα ίδια καθήκοντα, ώστε να εξασφαλίζει τα προς το ζην. Ακολούθως επέστρεψε στο χωριό του για να κάνει οικογένεια. Στην υπόθεση της επανάστασης τον μύησε ο αγωνιστής Αναγνώστης Στριφτόμπολας, με τον οποίο αναφέρεται να έχει ειπωθεί ο χαρακτηριστικός διάλογος: «Κόσκορη, τρως μπαρούτι;», «Με τις χούφτες, καπετάνιο!» 

Το 1824 το τότε Υπουργείο Πολέμου της Προσωρινής Επαναστατικής Κυβέρνησης τον προήγαγε, τιμητικά, βάσει του υπ’ αριθμ. 3801/31-3-1824 διπλώματος που του απονεμήθηκε, στο στρατιωτικό βαθμό του Εκατόνταρχου. Πήρε μέρος σε πολλές ένοπλες συγκρούσεις κατά των Οθωμανών, στις μάχες των Καλαβρύτων (21 Μαρτίου 1821), Λεβιδίου, Μαύρων Λιθαριών, Άργους, Κορίνθου, Καστρακίου, Σαραβαλίου, Γεροκομίου, Παλαιάς Πάτρας, Ακράτας, Μακρυνόρους, Δερβενίου, Πουρναρόκαστρου, Κραβαρίου, Χρέπας, Δαβιάς κ.α.

Μετά την απελευθέρωση της χώρας και συγκεκριμένα το 1833, η επί των Στρατιωτικών σχετική Επιτροπή, τον κατέταξε στην Α’ Τάξη των υπαξιωματικών, με αριθμό μητρώου 864. Στο τέλος της ζωής του και ξεπερνώντας την ηλικία των 90 ετών, έζησε σε σχεδόν απόλυτη ένδεια κι απόλυτα «παραγκωνισμένος», όπως ο ίδιος έλεγε. Ήταν νυμφευμένος κι απέκτησε δύο γιους, τους Αλέξιο και Γεώργιο Κοσκορόπουλο.

Πηγές
-----

* Ηλίας Παπαθανασόπουλος, «Ο αγωνιστής Παναγιώτης Κόσκορης από την περιοχή Καλαβρύτων», μηνιαίο περιοδικό «Ιστορία Εικονογραφημένη», αρ. Τεύχους 89, Νοέμβριος 1975, στήλη «Διάλογος με την ιστορία», σελ. 6-7.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ιατρίδης, Π.Ε. (1830). *Η Πρώτη Νικητήριος Μάχη της Ελληνικής Επαναστάσεως*. Πάτρα: Τυπογραφείον Α.Σ. Αγαπητού. σελ. 31.
2. ↑  Μαρτυρία Σωτήριου Κόσκορη στην εφημερίδα «Το Βήμα», στο φύλλο της 22 Μαρτίου 1998 Ανακτήθηκε από το διαδίκτυο στις 9-1-2020
Ο **Παναγιώτης Λύτσικας** (1815 - 14 Νοεμβρίου 1888) ήταν Έλληνας ιατρός του 19ου αιώνα.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην Άμφισσα λίγο πριν από την έναρξη της επανάστασης. Σπούδασε ιατρική στη Γερμανία και αποφοίτησε με άριστα. Συνέχισε για μια πενταετία στο νοσοκομείο της Πετρούπολης και επέστρεψε στην Ελλάδα, όπου κατετάγη ως γιατρός στο στρατό. Αποχώρησε το 1857 με τον βαθμό του επίατρου.

Πρόσφερε πολύτιμες υπηρεσίες στη δημόσια υγεία προσφέροντας πολλά στην επιδημία της χολέρας του 1854.

Ήταν επίσης ένας από τους εκλεγμένους Ταγματάρχες της Εθνοφυλακής του Τάγματος της Αγοράς κατά την Οκτωβριανή μεταπολίτευση. Διετέλεσε Διευθυντής του Πολιτικού Νοσοκομείου από το 1873 μέχρι το 1879.

Τιμήθηκε με το μετάλλιο του Ελληνικού Ταξιάρχη. 

Απεβίωσε στην Αθήνα στις 14 Νοεμβρίου 1888 σε ηλικία 73 χρονών.

Πηγές
-----

* Ιωάννης Αρσένης (1888). *Ποικίλη Στοά: Εθνική εικονογραφημένη επετηρίς*. Αθήνα: Επί του Τυπογραφείου Αττικού Μουσείου. Ανακτήθηκε στις 17 Μαΐου 2010.
Το λεγόμενο **Αγοραίο Τείχος** ή **Μακρόν Τείχος** ήταν μια οχύρωση που χτίστηκε από τον Μιλτιάδη τον Πρεσβύτερο για την άμυνα της Θρακικής Χερσονήσου, τη σύγχρονη Καλλίπολη. Δεν πρέπει να συγχέεται με το Αναστάσειο Τείχος, το οποίο βρίσκεται σε άλλη τοποθεσία στα δυτικά της Κωνσταντινούπολης.

Αναφέρεται ότι έγιναν έργα αποκατάστασης από τον Περικλή και τον Δερσιλλίδα. Στις 26 Ιανουαρίου 447 μ.Χ. ένας σεισμός προκάλεσε την κατάρρευση των Μακρών Τειχών. Αργότερα ανακατασκευάστηκαν από τον Ιουστινιανό το 559, και απέκρουσαν με επιτυχία εισβολή των Κουτριγούρων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Evagrio Scolastico, Storia ecclesiastica, I.17 (e nota 160 in Michael Whitby, The ecclesiastical history of Evagrius Scholasticus, Liverpool University Press, 2000, ISBN 0853236054, p. 44); Chronicon Paschale s.a. 477; Marcellino comes, s.a. 447.
2. ↑  J.A.S. Evans, The age of Justinian: the circumstances of imperial power, Routledge, 2000, ISBN 0415237262, p. 254.

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Lungo muro del Chersoneso  της Ιταλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η **μάχη του Βερολίνου** (γερμανικά: Schlacht um Berlin, ρωσικά: Берлинская наступательная операция *Μπερλίνσκαγια ναστουλατιελνάγια οπεράτσιγια*) γνωστή ως **Επιχείρηση Στρατηγικής Επίθεσης στο Βερολίνο** από την Σοβιετική Ένωση, καθώς και ως **Πτώση του Βερολίνου**, ήταν μια από τις τελευταίες μεγάλες επιθέσεις του ευρωπαϊκού θεάτρου του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Μετά την Επιχείρηση Βίστουλα-Όντερ τον Ιανουάριο και Φεβρουάριο του 1945, ο Κόκκινος Στρατός είχε κολλήσει προσωρινά σε μια γραμμή 60 χιλιόμετρα ανατολικά του Βερολίνου. Στις 9 Μαρτίου, οι Γερμανοί ανακοίνωσαν την επιχείρηση υπεράσπισης της πόλης με τίτλο επιχείρηση Κλάουζεβιτς. Οι πρώτες αμυντικές προετοιμασίες στα περίχωρα του Βερολίνου έγιναν στις 20 Μαρτίου, υπό τον νεοδιορισθέντα διοικητή της Ομάδα Στρατιών Βιστούλας, στρατηγό Γκόταρντ Χάινριτσι. 

Όταν η σοβιετική επίθεση συνέχισε από τις 16 Απριλίου, δύο Σοβιετικά μέτωπα ( ομάδες στρατιών) επιτέθηκαν στο Βερολίνο από τα ανατολικά και από τα νότια, ενώ ένα τρίτο διαπέρασε τις γερμανικές δυνάμεις που είχαν σταθμεύσει στα βόρεια του Βερολίνου. Πριν ξεκινήσει η κύρια μάχη στο Βερολίνο, ο Κόκκινος Στρατός περικύκλωσε την πόλη με τις επιτυχημένες μάχες των Υψωμάτων Ζέελοφ και του Χάλμπε. Στις 20 Απριλίου 1945, ημέρα των 56ων γενεθλίων του Χίτλερ, το 1ο Λευκορωσικό Μέτωπο υπό τον στρατάρχη Γκεόργκι Ζούκοφ, το οποίο προχωρούσε από ανατολικά και νότια, άρχισε να βομβαρδίζει το κέντρο του Βερολίνου, ενώ το 1ο Ουκρανικό Μέτωπο του στρατάρχη Ιβάν Κόνεφ πέρασε την Στρατιωτική Ομάδα Κέντρου και προχώρησε προς τα νότια προάστια του Βερολίνου. Στις 23 Απριλίου ο στρατηγός Χέλμουτ Βάιντλινγκ ανέλαβε την στρατηγία των δυνάμεων στο Βερολίνο. Η φρουρά αποτελούνταν από διάφορες αποδεκατισμένες μεραρχίες της Βέρμαχτ και των Βάφφεν-ΣΣ, μαζί με ελλειπώς εκπαιδευμένες μονάδες των Φόλκστουρμ και της Νεολαίας του Χίτλερ,συνολικά 90.000 άνδρες και γυναικες. Εντός της επόμενης εβδομάδας ο Κόκκινος Στρατός κατέλαβε την υπόλοιπη πόλη.

Στις 30 Απριλίου, ο Χίτλερ αυτοκτόνησε (ενώ αρκετοί αξιωματούχοι του αυτοκτόνησαν λίγο αργότερα). Το φυλάκιο της πόλης παραδόθηκε στις 2 Μαίου αλλά οι μάχες συνέχισαν στα βορειοδυτικά, τα δυτικά και τα νοτιοδυτικά της πόλης μέχρι το τέλος του πολέμου στην Ευρώπη στις 8 Μαίου (ή στις 9 Μαίου με βάση την ώρα Μόσχας στην ΕΣΣΔ) καθώς μερικές γερμανικές μονάδες πολεμούσαν στα δυτικά για να έχουν την δυνατότητα παράδοσης στους Δυτικούς Συμμάχους και όχι στους Σοβιετικούς.

Σημειώσεις
----------

1. ↑

Παραπομπές
----------

1. ↑  Beevor 2002, σελίδες 400–405.
**Λιτότητα** καλείται ένα σύνολο πολιτικοοικονομικών πολιτικών που στοχεύουν στη μείωση των ελλειμμάτων του κρατικού προϋπολογισμού μέσω περικοπών δαπανών, αυξήσεων φόρων ή συνδυασμού και των δύο. Υπάρχουν τρεις κύριοι συνδυασμοί, υψηλότεροι φόροι που στοχεύουν στη χρηματοδότηση των δαπανών όπως η αύξησή τους σε συνδυασμό με τη μείωση των δαπανών και χαμηλότεροι φόροι με χαμηλότερες κρατικές δαπάνες. Τα μέτρα λιτότητας χρησιμοποιούνται συχνά από κυβερνήσεις όταν υπάρχει δυσκολία στον δανεισμό. Τα μέτρα αποσκοπούν στη μείωση του δημοσιονομικού ελλείμματος φέρνοντας τα δημόσια έσοδα πιο κοντά στις δαπάνες. Οι υποστηρικτές αυτών των μέτρων δηλώνουν ότι αυτό μειώνει το ποσό του απαιτούμενου δανεισμού και μπορεί επίσης να επιδείξει τη δημοσιονομική πειθαρχία της κυβέρνησης στους πιστωτές και τους οργανισμούς αξιολόγησης πιστοληπτικής ικανότητας και να κάνει τον δανεισμό ευκολότερο.

Στα περισσότερα μακροοικονομικά μοντέλα, οι πολιτικές λιτότητας μειώνουν τις κρατικές δαπάνες οδηγούν σε αύξηση της ανεργίας βραχυπρόθεσμα. Τα μέτρα επηρεάζουν άμεσα τον δημόσιο τομέα αλλά ο ιδιωτικός δεν μένει ανέπαφος. Η αύξηση τον φόρων οδηγεί στη μείωση της κατανάλωσης μειώνοντας το διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών. Αυτό τείνει επίσης να μειώσει την απασχόληση βραχυπρόθεσμα. Οι μειωμένες κρατικές δαπάνες ενδέχεται να μειώσουν την αύξηση του ΑΕΠ βραχυπρόθεσμα, καθώς οι δημόσιες δαπάνες αποτελούν οι ίδιες συστατικό του. Στον απόηχο της Κρίσης του 2008, τα μέτρα λιτότητας σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες ακολουθήθηκαν από αύξηση της ανεργίας και επιβράδυνση της αύξησης του ΑΕΠ. Το αποτέλεσμα ήταν η αύξηση των αναλογιών χρέους προς ΑΕΠ παρά τις μειώσεις των δημοσιονομικών ελλειμμάτων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Austerity measure». *Financial Times Lexicon*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Μαρτίου 2013. Ανακτήθηκε στις 1 Μαρτίου 2013.
2. ↑  Traynor, Ian; Katie Allen (11 June 2010). «Austerity Europe: who faces the cuts». London: Guardian News.. Ανακτήθηκε στις 29 September 2010.
3. ↑  Wesbury, Brian S.; Robert Stein (26 July 2010). «Government Austerity: The Good, Bad And Ugly». *Forbes*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 September 2010.. Ανακτήθηκε στις 29 September 2010.
4. ↑  Hayes, Adam (4 Μαρτίου 2021). «Austerity». *Investopedia*. Ανακτήθηκε στις 9 Απριλίου 2021.
5. ↑  «Austerity – Pros and Cons». Economics Help.
6. ↑  «What is austerity?». The Economist. .
7. ↑  Storm, Servaas (2019-07-03). «Lost in Deflation: Why Italy's Woes Are a Warning to the Whole Eurozone». *International Journal of Political Economy* **48** (3): 195–237. doi:10.1080/08911916.2019.1655943. ISSN 0891-1916.
Η **Παλική** είναι αρχαία πόλη στη Σικελία σε έναν λόφο από Βασάλτη στην κοιλάδα του ποταμού Μαργκί. Βρίσκεται περίπου 2 χιλιόμετρα δυτικά από την Παλαγονία, είναι τμήμα της κοινότητας Μηναίον που βρίσκεται στη Μητροπολιτική Πόλη της Κατάνιας. Τα ερείπια της αρχαίας πόλης διεκδικήθηκαν και άνοιξαν για το κοινό, δημιουργήθηκε επίσης ένα μουσείο για να στεγάσει τα αρχαιολογικά ευρήματα. Η χρονολογία που ιδρύθηκε η πόλη είναι άγνωστη, ο Διόδωρος Σικελιώτης γράφει ότι την ίδρυσε ο Σικελός αρχηγός Δουκέτιος (453 π.Χ.) και πήρε το όνομα του γειτονικού ιερού της Παλικής. Η πόλη είχε ισχυρά τείχη και αναπτύχθηκε χάρη στη γονιμότητα του εδάφους της, ωστόσο καταστράφηκε γρήγορα και την εποχή που έγραψε ο Διόδωρος την *"Ιστορική Βιβλιοθήκη"* ήταν ακατοίκητη (60 π.Χ.).

Η καταστροφή της Παλικής πρέπει να έγινε τη χρονιά που πέθανε ο Δουκέτιος (440 π.Χ.), οι Συρακούσες όπως περιγράφει ο Διόδωρος έκαναν εκστρατεία και κατέστρεψαν την *"Τρινακίη"*. Ο Πίτερ Γκριν και πολλοί άλλοι ιστορικοί συμφωνούν ομόφωνα ότι η *"Τρινακίη"* ταυτίζεται με την Παλική. Το *"Τρινακίη"* ήταν γηγενές Σκελικό όνομα που χρησιμοποιούσαν οι Έλληνες έποικοι για να περιγράψουν τους οικισμούς των Σικελών, ίσως να ήταν η Ακρόπολη της Παλικής.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  *dati.beniculturali.it*.
2. 1 2  *Atlante castellano d'Italia*.
3. ↑  «Indagine sui musei e le istituzioni similari». *d:Q112132642*. 2020.
4. ↑  Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής της Ιταλίας: *d:Q113576238*. 2017. www.istat.it/it/archivio/167566.
5. ↑  «Indagine sui musei e le istituzioni similari». *d:Q112132470*. 2022.
6. ↑  Διόδωρος Σικελιώτης, Ιστορική Βιβλιοθήκη/ΙΑ, 11.88
7. ↑  Διόδωρος Σικελιώτης, Ιστορική Βιβλιοθήκη/ΙΑ, 11.90
8. ↑  Διόδωρος Σικελιώτης, Ιστορική Βιβλιοθήκη/ΙΑ, 12.29
9. ↑  Diodorus Siculus (2006). Green, Peter (ed.). Books 11-12.37.1: Greek History 480-431 B.C. the Alternative Version. Austin, Texas: University of Texas Press, σ.173

Πηγές
-----

* Διόδωρος Σικελιώτης, Ιστορική Βιβλιοθήκη/ΙΑ
* Diodorus Siculus (2006). Green, Peter (ed.). Books 11-12.37.1: Greek History 480-431 B.C. the Alternative Version. Austin, Texas: University of Texas Press.
* Maniscalco, Laura; McConnell, Brian E. "The Sanctuary of the Divine Palikoi (Rocchicella di Mineo, Sicily): Fieldwork from 1995 to 2001". American Journal of Archaeology.
* Iovino, M. R.; Maniscalco, L.; Pappalardo, G.; Pappalardo, L.; Puglisi, D.; Rizzo, F.; Romano, F. P. "Archeological Volcanic Glass from the Site of Rocchicella (Sicily, Italy)".
Η **Μαρία Λουκά** είναι πρώην πρωταθλήτρια και έπειτα προπονήτρια της επιτραπέζιας αντισφαίρισης. Απόφοιτος της Εθνικής Ακαδημίας Σωματικής Αγωγής (ΕΑΣΑ), Εθνικής γυμναστικής ακαδημίας όπου πήρε μαθήματα διαιτησίας και ήταν η πρώτη γυναίκα διαιτητής αγώνων ποδοσφαίρου μέλος του συνδέσμου Πειραιά. 

Αδελφές της είναι οι επίσης πρωταθλήτριες της επιτραπέζιας αντισφαίρισης Σταματίνα και Λιλή. Ήταν παντρεμένη με τον πρωταθλητή του αθλήματος Νίκο Κωστόπουλο. Το 1970 πήρε το δίπλωμα διαιτητή ποδοσφαίρου με άριστα ανάμεσα σε 108 άνδρες συμφοιτητές της.

Γεννημένη στον Πειραιά ξεκίνησε την επιτραπέζια αντισφαίριση σε πολύ μικρή ηλικία, από το σχολείο και σε ηλικία εννέα ετών κατέκτησε το πρώτο της χρυσό μετάλλιο. Έπαιξε για τους συλλόγους : Α.Ο. Προφήτης Ηλίας Πειραιά, Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός. 

Σε ατομικό επίπεδο ήταν πρωταθλήτρια Ελλάδος στο απλό το 1967, 1969, 1971, 1972, 1973, 1974, 1976, 1987 και το 1988, δεύτερη το 1968, 1970, 1975 και το 1985. Στο διπλό γυναικών πρώτη το 1965 με συμπαίκτρια την Λουκία Σκριβάνου, στο 1967, 1969, 1970, 1971, 1972, 1973, 1974, 1975, 1984 και 1985 όλες με συμπαίκτρια την αδελφή της Σταματίνα, δεύτερη ήταν το 1963, 1968 και το 1986. Στο διπλό μεικτό ήταν πρώτη το 1974, 1975, 1976, 1979 όλες με συμπαίκτη τον τότε σύζυγό της Κωστόπουλο, και φιναλίστ το 1969, 1970, 1971 και το 1972. 

Πρωταθλήτρια Ελλάδος σε συλλογικό επίπεδο ήταν το 1953, 1970, 1984, 1986 με τον Προφήτη Ηλία, το 1964, 1965, με τον Ολυμπιακό.

Στους προ-βαλκανικούς αγώνες του 1963 κατέκτησε το χάλκινο στο διπλό γυναικών με συμπαίκτρια την Μαρκέλλα Θάνου. Χάλκινο κατέκτησε πάλι στους βαλκανικούς του 1967 στο διπλό με συμπαίκτρια την Παναγιώτα Κότσια. Με την ίδια συμπαίκτρια κατέκτησαν το αργυρό μετάλλιο στους πρώτους Μεσογειακούς αγώνες το 1968.

Μαζί με τις αδελφές της Σταματίνα και Λιλή είχαν δημιουργήσει το 1988 κέντρο εκμάθησης του αθλήματος στο 2ο δημοτικό σχολείο Ταύρου.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  Σχολή Προπονητών Γ΄ Κατηγορίας-ιστορία του αθλήματος
2. 1 2 3  Αθλητική Ηχώ, φύλλο 31-12-1969, σελ. 5[*νεκρός σύνδεσμος*]
3. ↑  Αθλητική Ηχώ, φύλλο 15-08-1972[*νεκρός σύνδεσμος*], σελ. 3
4. ↑  Πρώτο Θέμα-Θρήνος στο Πινγκ Πονγκ: «Έφυγε» ο Νίκος Κωστόπουλος, ανακτήθηκε 16 Φεβρουαρίου 2018
5. 1 2 3  Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης - Αγωνίσματα - Πρωταθλητές Ανδρών και Γυναικών (1948-2016), *httf.gr*, ανακτήθηκε 15 Φεβρουαρίου 2018
6. 1 2 3 4  ΓΓΑ, αρχείο Επιτραπέζια αντισφαίριση
7. ↑  ΠΚΔ-ΔΑΟ Ταύρου - Ιστορία[*νεκρός σύνδεσμος*], ανακτήθηκε 16 Φεβρουαρίου 2018
Χάρτης που δείχνει την κεντρική θέση του Λιτλ Σαν Σαλβαντόρ στο Αρχιπέλαγος των Μπαχαμών.
Η **Νήσος Λιτλ Σαν Σαλβαντόρ**, δηλαδή το **Μικρό Σαν Σαλβαντόρ** (αγγλ. *Little San Salvador Island*), είναι ένα από τα περίπου 700 νησιά που συναποτελούν το αρχιπέλαγος-χώρα Μπαχάμες. Είναι γνωστό και ως **Χαφ Μουν Κη** (*Half Moon Cay* = Κη του Μισοφέγγαρου), ονομασία όμως που δημιουργεί σύγχυση με το (πολύ μικρότερο) *Half Moon Caye*, που βρίσκεται στη Μπελίζ.

Το Λιτλ Σαν Σαλβαντόρ έχει έκταση 9,7 τετραγωνικά χιλιόμετρα, μήκος 8,5 χιλιόμετρα, και είναι ιδιωτικό νησί: Ανήκει στην αμερικανοβρετανική εταιρεία «Carnival», που το χρησιμοποιεί ως τόπο διαλείμματος για τους πελάτες των κρουαζιερόπλοιων της στο ενδιάμεσο μιας κρουαζιέρας στην ευρύτερη περιοχή. Προτού αγορασθεί από την «Carnival» τον Δεκέμβριο του 1996 για μόλις 6 εκατομμύρια δολάρια (δια της θυγατρικής της, Holland America Line), το νησί ανήκε στην αμερικανική Norwegian Cruise Line.

Το νησί βρίσκεται σε γεωγραφικές συντεταγμένες 24°34΄ Βόρειο πλάτος και 75°57΄ Δυτικό μήκος, περίπου στο μέσο της αποστάσεως ανάμεσα στα νησιά Ιλιούθερα και Κατ Άιλαντ, και διοικητικώς ανήκει στο Διαμέρισμα του Κατ Άιλαντ. Επίσης απέχει περί τα εκατό μίλια νοτιοανατολικά από την πρωτεύουσα της χώρας, το Νάσσαου. Η εταιρεία έχει «αναπτύξει» περίπου 200 στρέμματα, δηλαδή το 2,1 % της συνολικής εκτάσεως του νησιού, έχοντας δηλώσει ότι θα διατηρήσει όσο το δυνατό περισσότερο ενδιαίτημα για την άγρια ζωή. Το Λιτλ Σαν Σαλβαντόρ είναι σημαντικός τόπος φωλιάσματος για άγριες χήνες, αγριόπαπιες και άλλα πουλιά. Το νησί δεν έχει προκυμαία με βαθύ νερό, οπότε οι επιβάτες των κρουαζιερόπλοιων πρέπει να επιβιβάζονται σε καΐκια ή στα εφόλκια του πλοίου προκειμένου να αποβιβασθούν στο νησί ή να επιστρέψουν στο πλοίο.

Οι δραστηριότητες που προσφέρει το νησί περιλαμβάνουν την κολύμβηση, τις αυτόνομες καταδύσεις (*Scuba*) ή τις καταδύσεις με απλή μάσκα (*snorkeling*), το τζετ σκι, την ποδηλασία, το ψάρεμα από βάρκα, το παρασκί, βαρκάδες με βάρκες με γυάλινο πάτο και τους περιπάτους στη φύση. Επίσης μπορεί κάποιος να ενοικιάσει καταμαράν, μικρές ιστιοφόρες λέμβους, ιστιοσανίδες ή καγιάκ. Υπάρχουν γήπεδα πετοσφαίρισης και καλαθοσφαίρισης, ενώ οι φιλοξενούμενοι μπορούν να κάνουν και ιππασία.

Πανόραμα του Λιτλ Σαν Σαλβαντόρ όπως φαίνεται από κατάστρωμα κρουαζιερόπλοιου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «GeoNames.org». *www.geonames.org*. Ανακτήθηκε στις 3 Αυγούστου 2020.
2. ↑  «Cruise to Half Moon Cay | Bahamas Vacations | Carnival».
Ο **Παλαιών Πατρών Παρθένιος Δ΄** (Ιωάννινα 1720- Μόσχα 1786) ήταν Έλληνας ιεράρχης έχοντας διατελέσει δύο φορές μητροπολίτης Παλαιών Πατρών. Συμμετείχε ενεργά στην Ορλωφική επανάσταση μετά την ατυχή έκβαση της οποίας κατέφυγε με ρωσικό πλοίο στη Ρωσία.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στα Ιωάννινα το 1720. Διετέλεσε μητροπολίτης Παλαιών Πατρών κατά τις περιόδους 1750-1756 και 1759-1770. Αντικατέστησε και τις δύο φορές τον Γεράσιμο τον Θηραίο. Κατείχε μεγάλη παιδεία και ήταν άριστος γνώστης της αρχαίας ελληνικής γλώσσας.

Το 1766 έχτισε την εκκλησία της Φανερωμένης στο Αίγιο. Στα Ορλωφικά, βρισκόμενος στο Αίγιο σήκωσε τη σημαία της επανάστασης και εξεδίωξε από τη πόλη τους Οθωμανούς και στη συνέχεια εκστράτευσε κατά των Καλαβρύτων. Τότε ο ηγούμενος της Μονής Μεγάλου Σπηλαίου κρατώντας ένα σταυρό και μαζί με τους μοναχούς με απειλές και χριστιανικές νουθεσίες κατόρθωσε να λύσει την υπό του Παρθενίου πολιορκία της πόλης, να εισέλθει και να παραλάβει όλες τις τουρκικές οικογένειες με τα ιερά τους κειμήλια και να τα διαπορθμεύσει με ασφάλεια στον Κρισσαίο Κόλπο ή Κόλπο Ιτέας.  
 
Μετά την αποτυχία της επανάστασης εκείνης, ο Παρθένιος Δ' κατέφυγε αρχικά στη Ζάκυνθο, υπό τη προστασία του ρωσικού στόλου, και αργότερα στην Αγία Πετρούπολη ικέτης στην αυλή της Μεγάλης Αικατερίνης. Εκεί η τσαρίνα του παραχώρησε κάποιον αγρό για τον βιοπορισμό του, αφού δεν μπορούσε να επιστρέψει στην έδρα του λόγω καθαίρεσής του.

Πέθανε το 1786 και ετάφη στη Μόσχα στη μονή του Ντασκόυ όπου ο τάφος του υπάρχει και σήμερα.

* Η δε Μονή του Μεγάλου Σπηλαίου για τη βοήθεια που είχε παράσχει σε τούρκικες οικογένειες τιμήθηκε ιδιαίτερα από τον Σουλτάνο παραχωρώντας μόνιμη τιμητική φρουρά εξ Αλβανών ενώ τα Καλάβρυτα δεν είχαν καμία δυσμενή επίπτωση.

Θρύλοι
------

Κατά τη θητεία του σημειώθηκε μεγάλη ανομβρία στην Πάτρα, έτσι αποφασίστηκε να προβούν όλα τα δόγματα και θρησκείες της πόλης σε δεήσεις. Πρώτα βγήκαν οι Μουσουλμάνοι αλλά δεν έγινε τίποτα, μετά οι Εβραίοι, πάλι τίποτα. Όταν ήλθε η σειρά των Χριστιανών, οι οποίοι συγκεντρώθηκαν στον ναό του Προφήτη Ηλία και άρχισαν τη λιτανεία, πριν προλάβουν να την ολοκληρώσουν έπιασε καταρρακτώδης βροχή.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Κ. Σάθας τ.4ος,σ.12

Πηγές
-----

* Στέφανος Θωμόπουλος, *Ιστορία της πόλεως των Πατρών*, Τόμος Α΄, έκδοση τέταρτη, Αχαϊκές εκδόσεις 1998, ISBN 960-7960-10-6.
* Κ. Σάθας "*Τουρκοκρατούμενη Ελλάδα - Ιστορία των Ελλήνων από την Άλωση ως το 21*" τομ.4 Εκδ. Νέα Σύνορα - Α. Α. Λιβάνη Αθήνα 1995, τ.4ος, σ. 12.
* Μιχαήλ Β. Σακελλαρίου, *Η Πελοπόννησος κατά την δεύτερην Τουρκοκρατίαν* (1715-1821), Αθήνα 1939, επανέκδοση 2000.
* Κώστας Τριανταφύλλου, *Ιστορικόν λεξικόν των Πατρών*, Πάτρα 1995, 3η έκδοση.
Συντεταγμένες: 38°1′14″N 22°59′15″E﻿ / ﻿38.02056°N 22.98750°E﻿ / 38.02056; 22.98750

Το χωριό **Πίσια** ανήκει στην Τοπική Κοινότητα Πισίων της Δημοτικής Ενότητας Λουτρακίου Περαχώρας, του Δήμου Λουτρακίου - Περαχώρας - Αγίων Θεοδώρων. Η Τοπική κοινότητα Πισίων με συνολικό πληθυσμό 465 άτομα (2011) επίσης περιλαμβάνει τα χωριά Αγία Σωτήρα, Βαμβακές, Μαυρολίμνη και Σχίνος. 

Σε απόσταση 15 χλμ. από το Λουτράκι Κορινθίας και 4χλμ από την Περαχώρα και στην καταπράσινη πευκόφυτη ΒΑ πλαγιά της οροσειράς των Γερανείων ορέων, βρίσκεται το χωριό των Πισίων, σε υψόμετρο 650 μέτρων.

Στη νεότερη Ελληνική ιστορία (1821) οι κάτοικοί του που είχαν διακριθεί ως ικανοί έμποροι, διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο.

Στα Πίσια περιλαμβάνεται και ο Σχοίνος -περιοχή θερινής διαμονής. Κατά την αρχική σύσταση του Δήμου 1834 υπήχθη στο Δήμο Περαχωριτών. Το 1912 αναγνωρίσθηκε ως αυτοτελής Κοινότητα και το 1997 κατά το νόμο 2539/97, υπήχθη στο Δήμο Λουτρακίου - Περαχώρας, ενώ το 2011 με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» υπήχθη στο Δημοτική Ενότητα Λουτρακίου Περαχώρας του Δήμου Λουτρακίου - Περαχώρας - Αγίων Θεοδώρων .

Μια βαθιά ρεματιά με πολλά πλατάνια και νερά, δίνει στο χωριό μια ιδιαίτερη ομορφιά. Οι πρώτοι κάτοικοι του χωριού μάλλον προέρχονταν από τα παράλια της Περαίας Χώρας (Περαχώρας), και πήγαν εκεί την περίοδο της φραγκοκρατίας για να αποφύγουν τις επιδρομές των πειρατών. Το χωριό έχει 80 κατοίκους (απογραφή 2011), οι οποίοι ασχολούνται με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Τέλος, τον 18ο αιώνα πρωτοοικοδομήθηκε η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής, μητρόπολη των Πισίων, η οποία ανήκει στο ρυθμό της τρίκλιτης βασιλικής.

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Οικισμοί του Δήμου Λουτρακίου - Περαχώρας - Αγίων Θεοδώρων |
| --- |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Αγίων Θεοδώρων | 
* Άγιοι Θεόδωροι
 |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Λουτρακίου - Περαχώρας | 
* Αγία Σωτήρα
* Άγιος Χαράλαμπος
* Αλκυόνα
* Αλκυονίδες (νησίδες)
* Ασπρόκαμπος
* Βαμβακές
* Γέφυρα Ισθμού
* Ειρήνη
* Ισθμία
* Κάβος
* Καλλιθέα
* Κυράς Βρύση
* Λίμνη Βουλιαγμένης
* Λουτράκι
* Μαυρολίμνη
* Μονή Αγίου Ιωάννου
* Μονή Οσίου Παταπίου
* Παλαιό Καλαμάκι
* Παράδεισος
* Περαχώρα
* Πίσια
* Σκάλωμα
* Σκαλωσιά
* Στέρνα
* Σχίνος
 |
|  |
| 
* Έδρα: Λουτράκι Ιστορική έδρα: \* Περαχώρα
 |

 |
Παλαιό λογότυπο
Η **Μίλγουολ ΦΚ** (αγγλικά: *Millwall F.C.*) είναι αγγλικός ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα το νοτιοανατολικό Λονδίνο. Ιδρύθηκε το 1885 ως Μίλγουολ Ρόβερς (Millwall Rovers) και έδρα της είναι το στάδιο Δε Νιού Ντεν (*The New Den*).

Διακρίσεις
----------

Η Μεγαλύτερη επιτυχία της ομάδας ήταν η παρουσία της στον τελικό στο Κύπελλο Αγγλίας το 2004, όπου έχασε από την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ με 3-0. Έτσι, η Μίλγουολ αγωνίστηκε για πρώτη φορά στην ιστορία της στο Κύπελλο Ουέφα της επόμενης περιόδου. Παλιότερα έχει αγωνιστεί για αρκετά χρόνια στην κορυφαία κατηγορία του Αγγλικού ποδοσφαίρου.

Οπαδοί και χουλιγκανισμός
-------------------------

Η Μίλγουολ σε σχέση με το μέγεθός της έχει πολλούς και πιστούς οπαδούς που την ακολουθούν παντού. Δυστυχώς όμως το όνομα της ομάδας έχει συσχετιστεί με την μακρά ιστορία του χουλιγκανισμού στο αγγλικό ποδόσφαιρο.

Αντιπαλότητες
-------------

Η παλαιότερη όμως και πιό βαθιά ριζωμένη αντιπαλότητα είναι με τη Γουέστ Χαμ Γιουνάιτεντ. Οι δύο ομάδες εδρεύουν σε γειτονικές περιοχές και σχετίζονται ιστορικά με ανταγωνίστριες εταιρίες σιδηρουργίας-ναυπηγείας. Επίσης κατά τη διάρκεια της Γενικής Απεργίας του 1926, οι εργαζόμενοι σε εταιρίες στο Άιλ οβ Ντογκζ, οι οποίοι σχετίζονται με τη Μίλγουολ, αρνούνται να απεργήσουν, βαθαίνοντας έτσι την έχθρα ανάμεσα στα δύο στρατόπεδα. Η βιομηχανική φύσης ρήξη επαναλαμβάνεται κατά τις ανεπίσημες απεργίες του 1946-1949 στο λιμάνι του Λονδίνου, με τις αποβάθρες του Σάρι που σχετίζονται με τη Μίλγουολ να αρνούνται να απεργήσουν. Ο ανταγωνισμός ανάμεσα στις δύο ομάδες είναι από τους πλέον κακόφημους σε παγκόσμιο επίπεδο και συνοδεύεται συχνά από επεισόδια εκτεταμένης βίας. Ομολογουμένως όχι πλέον τόσο όσο στο παρελθὀν. Ο σύλλογος άλλαξε όνομα στο Λονδίνο FC το 2015.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Το επίσημο site της Μίλγουλ
* To site των φιλάθλων της Μίλγουλ

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 156372671
* LCCN: nr00006361
* GND: 4709477-1

 |

 |
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Παλικοί** είναι γνωστοί δύο δίδυμοι θεοί των Σικελών. Για τους Παλικούς ο τραγικός ποιητής Αισχύλος γράφει ότι λατρεύονταν ως δίδυμα παιδιά του Δία και της Νύμφης Θαλείας, θυγατέρας του θεού Ηφαίστου και της Αίτνας. Σε αυτή τη γενεαλογία είχαν και μία αδελφή, την Παλίκη. Σύμφωνα με άλλη παράδοση, πατέρας τους ήταν ο Σικελός θεός Αδριανός.

Οι πιστοί τους θεωρούσαν ότι οι Παλικοί είχαν μαντικές ικανότητες και δίπλα στον βωμό τους υπήρχε μαντείο. Τους θεωρούσαν επίσης προστάτες της γεωργίας και των ναυτιλλομένων.

Πηγή
----

* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 13146259
* GND: 120747537
* SUDOC: 078600774

 |

 |
Η **μάχη στο όρος Σκορόβας** πραγματοποιήθηκε το 88 π.Χ. ανάμεσα στο Βασίλειο του Πόντου και το Βασίλειο της Βιθυνίας, συμμάχου της Ρώμης στο όρος Σκορόβας κατά τον Πρώτο Μιθριδατικό Πόλεμο. Ο μιθριδατικός στρατός αναδείχτηκε νικητής.

Μετά τη νικηφόρα για τον Μιθριδάτη ΣΤ' Ευπάτορα μάχη του ποταμού Αμνία, ο στρατός του υπό τους αδελφούς στρατηγούς Αρχέλαο και Νεοπτόλεμο διέσχισε το όρος Σκορόβα (μια κορυφή του παφλαγονικού Ολύμπου, ίσως το σημερινό Beinder Dagh στην Τουρκία), εισβάλλοντας στην ανατολική Βιθυνία. Εκεί σώμα μόλις 100 Σαρματών συμμάχων ιππέων του μιθριδατικού στρατού συνάντησε 800 ιππείς του στρατού του βασιλιά της Βιθυνίας Νικομήδη, ο οποίος είχε ήδη υποχωρήσει, μετά τη μάχη στον Αμνία. Οι Σαρμάτες έτρεψαν σε φυγή τους Βιθύνιους ιππείς και ο στρατός των τελευταίων υποχώρησε εκ νέου, για να ενωθεί με τις δυνάμεις του Ρωμαίου στρατηγού Κάσσιου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Hazlit, William (1851). *The Classical Gazetteer Αρχειοθετήθηκε 2006-03-11 στο Wayback Machine.*, σ.310.

Πηγές
-----

* *The Cambridge Αncient Ηistory* (επιμ. J. A. Crook, John Boardman, Andrew Lintott, Elizabeth Rawson), τ.IX, σ.146, Cambridge University Press, 1982. ISBN 0-521-25603-8.

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Οι μάχες του Πρώτου Μιθριδατικού Πολέμου |
| --- |
|  |
| 
* Ποταμός Αμνίας
* Όρος Σκορόβας
* Χαιρώνεια
* Τένεδος
* Ορχομενός
 |

 |
Βαλκανοβάτραχος στο λιμνίο στα Εισόδια Θεοτόκου
Η **πανίδα της Κύθνου** χαρακτηρίζεται από αρκετά είδη ενδιαφέροντος, όπως τη Μεσογειακή φώκια, τη Χελώνα Καρέτα, το Ρινοδέλφινο και τη Βαλτοχελώνα.

Γενικά
------

Οι γνώσεις μας για την πανίδα της Κύθνου επικεντρώνονται στην Ειδική Ζώνη Διατήρησης του δικτύου Natura 2000 "Βορειοδυτική Κύθνος: Όρος Αθέρας - Ακρωτήριο Κέφαλος και Παράκτια Ζώνη" (Κωδικός: GR4220010). Τα σημαντικά είδη της προστατευόμενης περιοχής, ορισμένα εκ των οποίων ανήκουν στο Παράρτημα ΙΙ της Οδηγίας 92/43/ΕΚ, αναφέρονται παρακάτω.

Ταξινομικές Ομάδες
------------------

### Θηλαστικά

Στη θαλάσσια περιοχή έχει καταγραφεί η Μεσογειακή φώκια (*Monachus monachus*), το Ρινοδέλφινο (*Tursiops truncatus*) και το Κοινό Δελφίνι (*Delphinus delphis*).

Η Μεσογειακή φώκια χαρακτηρίζεται ως Κρισίμως Κινδυνεύον είδος στην Ελλάδα από το Κόκκινο Βιβλίο των Απειλούμενων Ζώων της Ελλάδας και ως Κινδυνεύον παγκοσμίως από τον Κόκκινο κατάλογο της IUCN. Στις ακτές της Natura της Κύθνου, έχουν καταγραφεί πολλές θαλάσσιες σπηλιές που χρησιμοποιεί η φώκια για καταφύγιο.

### Ερπετά

Σιλιβούτι στην προστατευόμενη περιοχή της Κύθνου
Στα ερπετά που έχουν καταγραφεί περιλαμβάνονται: η Χελώνα Καρέτα (*Caretta caretta*), το Σπιτόφιδο (*Zamenis situla*), η Βαλτοχελώνα (*Mauremys rivulata*), το Αγιόφιδο (*Telescopus* *fallax*), η Σαΐτα (*Platyceps najadum*), το Αστραπόφιδο (*Dolichophis caspius*), το Μολυντήρι (*Hemidactylus turcicus*), τον Κυρτοδάκτυλο (*Mediodactylus kotschyi*), η Τρανόσαυρα (*Lacerta trilineata*) και το Σιλιβούτι (*Podarcis erhardii*).

H Χελώνα Καρέτα χαρακτηρίζεται ως Κινδυνεύον είδος στην Ελλάδα από το Κόκκινο Βιβλίο των Απειλούμενων Ζώων της Ελλάδας και ως Τρωτό παγκοσμίως από τον Κόκκινο κατάλογο της IUCN.

### Αμφίβια

Καταγεγραμμένα αμφίβια στο νησί περιλαμβάνουν τον Πρασινόφρυνο (*Bufotes viridis*) και τον Βαλκανοβάτραχο (*Pelophylax kurtmuelleri*).

### Ασπόνδυλα

Στα σημαντικά ασπόνδυλα στο νησί αναφέρεται η Πίννα (*Pinna nobilis*), ένα θαλάσσιο μαλάκιο που ανήκει στα Δίθυρα.

### Πτηνά

Ως Ειδική Ζώνη Διατήρησης, η προστατευόμενη περιοχή της Κύθνου δεν παρέχει στοιχεία για την ορνιθοπανίδα του νησιού.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Τυποποιημένο Έντυπο Δεδομένων (ΤΕΔ) για την προστατευόμενη περιοχή Natura με κωδικό GR4220010
2. ↑  «Mediterranean Monk Seal - IUCN Red List of Threatened Species».
3. ↑  «Loggerhead Turtle - IUCN Red List of Threatened Species».

Βιβλιογραφία
------------

* Λεγάκις, Α. & Μαραγκού, Π. (επιμ. εκδ). 2009. Το Κόκκινο Βιβλίο των Απειλούμενων Ζώων της Ελλάδας. Ελληνική Ζωολογική Εταιρεία, Αθήνα, 528 σελ.
Ο **Πέρε Τζουλιά** (? - 1453) ήταν ο ηγέτης της καταλανικής φρουράς στην Κωνσταντινούπολη κατά την διάρκεια της πολιορκίας της Κωνσταντινούπολης το 1453. Ανέλαβε την ηγεσία της Καταλανικής Εταιρείας, καθώς και ορισμένων Καταλανών ναυτικών. Αποτέλεσαν μέρος του μικρού τμήματος ξένων οι οποίοι συμμετείχαν στην υπεράσπιση της Κωνσταντινούπολης, στο πλευρό των Βυζαντινών οι οποίοι ευρίσκονταν υπό την ηγεσία του Κωνσταντίνου ΙΑ΄ Παλαιολόγου.

Ο Πέρε Τζουλιά ανέλαβε την υπεράσπιση του τμήματος των τειχών το οποίο ευρισκόταν στο ανατολικό άκρο των παράλιων της Θάλασσας του Μαρμαρά, πλησίον του Παλαιού Παλατιού. Κατά την πτώση της πόλης στις 29 Μαΐου, αμύνθηκε με τους άνδρες του έως ότου όλοι τους σκοτώθηκαν ή συνελήφθησαν αιχμάλωτοι. Όντας αιχμάλωτος, ο Πέρε Τζουλιά εκτελέστηκε από τους Οθωμανούς, μαζί με άλλους Καταλανούς.

Από την εποχή του Στίβεν Ράνσιμαν, θεωρείται γενικώς ως ο πρόξενος των Καταλανών στην Κωνσταντινούπολη, ωστόσο οι πηγές της εποχής εκείνης καταδεικνύουν πως πρόξενος των Καταλανών στην πραγματικότητα ήταν ο Ζοάν ντε λα Βία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Steven Runciman, p. 134
2. ↑  Σφραντζής, σ. 252-253
3. ↑  Runciman, p. 143
4. ↑  Runciman, p. 207
5. ↑  Runciman, p. 219
6. ↑  Daniel Duran i Duelt, p. 30-51

Πηγές
-----

* Steven Runciman, *La Chute de Constantinople, 1453*, éditions Texto, 2007.
* Daniel Duran i Duelt, *Monarquia, Consellers i Mercaders: Conflictivitat en el consolat català de Constantinoble a la segona meitat del segle XV*, in Maria Teresa Ferrer i Mallol, Damien Coulon (Eds.), *L'expansió catalana a la Mediterrània a la Baixa Edat Mitjana*, CSIC Institució Milà i Fontanals, 1999.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βυζάντιο
* Πύλη:Καταλωνία
* Πύλη:Ιστανμπούλ
 |

 |