recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Το **κιμπούτς** (στα εβραϊκά : קִבּוּץ‎ / קיבוץ‎, στον πληθ. **κιμπουτσίμ** - קִבּוּצִים‎ / קיבוצים) είναι ισραηλινή συλλογική κοινότητα. Το μέλος ενός κιμπούτς ονομάζεται *κιμπουτσνίκ* (קִבּוּצְנִיק / קיבוצניק, πληθ.: *κιμπουτσνικίμ*). 

Το πρώτο κιμπούτς ήταν η Ντεγκάνια και ιδρύθηκε το 1909 στο βόρειο Ισραήλ. Το 2010 υπήρχαν στο Ισραήλ 270 κιμπουτσίμ. 

Όταν δημιουργήθηκαν τα κιμπουτσίμ λειτουργούσαν με τα σοσιαλιστικά πρότυπα: τα μέλη τους έκαναν διάφορες εργασίες και όλες οι ανάγκες τους καλύπτονταν από την κοινότητα δωρεάν. Επίσης η οικονομία των κιμπουτσίμ στηρίζονταν κυρίως στη γεωργία. Πλέον ο τρόπος λειτουργίας και η φιλοσοφία των κιμπουτσίμ έχει αλλάξει. Πολλά κιμπουτσίμ έχουν ιδιωτικοποιηθεί και τα μέλη τους πληρώνουν για διάφορες υπηρεσίες που παλιά ήταν δωρεάν. Επίσης η οικονομία πολλών από αυτά δεν στηρίζεται πλέον στη γεωργία αλλά στη βιομηχανική παραγωγή και τις επιχειρήσεις υψηλής τεχνολογίας.

Τα κιμπουτσίμ αποτελούν ιδιόμορφες και αυτοπροσδιοριζόμενες κοινότητες με περισσότερο από 110 χρόνια ζωντανής ιστορίας. Η συσσώρευση εμπειρίας όλων αυτών των χρόνων τους δίνει μια σημαντική θέση στο πάνθεο των σύγχρονων εναλλακτικών κοινωνικών και οικιστικών οργανώσεων. Τα χαρακτηριστικά της δομής των κιμπουτσίμ είναι: α) το κοινό εισόδημα, β) η Άμεση Δημοκρατία, γ) η από κοινού οικονομική διαχείριση, δ) η απορρόφηση νέων μελών, ε) η έμφαση στην εκπαίδευση και την οικογένεια, στ) οι κοινές αρχές για την κατανάλωση, ζ) η έμφαση στον πολιτισμό και την αγροτική ζωή.

Τα σχεδόν 260 κιμπουτσίμ στο Ισραήλ ιδρύθηκαν με ριζοσπαστικά ιδανικά, μετρούν πλέον του ενός αιώνα ζωής και έχουν ταρακουνηθεί από οικονομικές και πολιτικές κρίσεις. Όμως, διατηρώντας ισχυρές σχέσεις κατάφεραν να ισορροπήσουν την οικογένεια και την κοινότητα, τον κολεκτιβισμό και την οικονομία της αγοράς.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «κιμπούτς - Βικιλεξικό». *el.wiktionary.org*. Ανακτήθηκε στις 13 Δεκεμβρίου 2020.
2. ↑
3. ↑
4. ↑  «Διατριβή: Περιβαλλοντική διαχείριση και νεώτερα εναλλακτικά πρότυπα κοινωνικής και οικιστικής οργάνωσης - Κωδικός: 28534». *thesis.ekt.gr*. Ανακτήθηκε στις 13 Δεκεμβρίου 2020.
5. ↑  Cohen, Jean. «Η ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ ΤΩΝ ΚΙΜΠΟΥΤΣ: ΕΝΑΣ ΘΕΣΜΟΣ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΙΣΡΑΗΛΙΝΟΣ». *www.cohen.gr - Προσωπική ιστοσελίδα Jean Cohen*. Ανακτήθηκε στις 13 Δεκεμβρίου 2020.
Συντεταγμένες: 4°00′S 37°45′E﻿ / ﻿4.000°S 37.750°E﻿ / -4.000; 37.750

Τα **Όρη Πάρε** (αγγλ.: *Pare Mountains* / σουαχ.: *Milima ya Upare*) είναι μια οροσειρά στη βορειοανατολική Τανζανία, βορειοδυτικά των Ορέων Ουσαμπάρα. Διοικητικά, τα όρη ανήκουν στις περιοχές Μουάνγκα (*Mwanga District*) και Σάμε (*Same District*), στην Περιφέρεια Κιλιμαντζάρο (*Kilimanjaro Region*). Υπάρχουν δύο οροσειρές - που κυμαίνονται στα Βόρεια και Νότια και οι οποίες φθάνουν σε ύψος 2.463 μ. στην Κορυφή Σενγκένα (*Shengena Peak*). Αποτελούν μέρος των Ορέων της Ανατολικής Αψίδας. Οι αυτόχθονες κάτοικοι της φυλής Πάρε ζουν στην περιοχή.

Εκτός από τα παραδοσιακά διαχειριζόμενα δάση και τις δασικές περιοχές προστασίας, κυριαρχεί η γεωργική χρήση. Και στα δύο μέρη του βουνού, υπάρχουν έργα για την προώθηση του ήπιου τουρισμού.

Είδη πτηνών στα Όρη Πάρε, περιλαμβάνουν το ενδημικό είδος του Νοτίου Πάρε το Λευκό-ματο (*South Pare White-eye* (*Zosterops winifredae*)), την Ορεινή Γερακίνα (*Buteo oreophilus*), τον Ελαιοδρυοκολάπτη (*olive woodpecker* (*Mesopicos griseocephalus*)), τον μυστακοφόρο *tinkerbird* (*Pogoniulus leucomystax*) και την Αφρικανικού Λόφου Φλύαρη (*African hill babbler* (*Pseudoalcippe abyssinica*)).

Αυτό το ορεινό τμήμα φιλοξενεί τρία είδη σπονδυλωτών μοναδικά στα βουνά της Ανατολικής Αψίδας.

Κατά τη διάρκεια της Γερμανικής κατοχής, η περιοχή γύρω από το *Neu-Hornow* (σύγχρονο Σούμε (*Shume*)), χρησιμοποιήθηκε για την εξαγωγή ξυλείας κατά μήκος της Σιδηροδρομικής Γραμμής Ουσαμπάρα (*Usambara Railway*).

Πινακοθήκη
----------

* Βόρεια Όρη Πάρε.Βόρεια Όρη Πάρε.
* Νότια Όρη Πάρε.Νότια Όρη Πάρε.

Δείτε επίσης
------------

* Όρη της Ανατολικής Αψίδας
* Ουσαμπάρα Όρη
* Νγκούρου Όρη
* Ουλουγκούρου Όρη

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Shengena Peak». Ανακτήθηκε στις 14 Ιουνίου 2022.
2. ↑  «Pare Mountains Profile» (PDF). Ανακτήθηκε στις 7 Ιουνίου 2022.
3. ↑  *Tanzania travel guide* (6 έκδοση). Lonely Planet. Ιουνίου 2015. σελ. 148. ISBN 978-1742207797.
4. ↑  Πρότυπο:Webarchiv Abgerufen am 6. April 2011.
5. ↑  Daniela Eiletz-Kaube, Kurt Kaube: *Tansania.* Stefan Loose Travel, 2008, ISBN 978-3-7701-6171-3.
6. ↑  «Pare Mountains wildlife». Ανακτήθηκε στις 7 Ιουνίου 2022.
7. ↑  Πρότυπο:BirdLifeSite
8. ↑  Πρότυπο:Webarchiv Abgerufen am 6. April 2011.
9. ↑  M. Fitzpatrik, T. Parkinson, N. Ray: *East Africa.* Lonely Planet, 2006.
10. ↑  Αρχειοθετήθηκε 2007-07-06 στο Wayback Machine. Kamusi ya koloni za Kijerumani, makala Neu-Hornow

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Pare mountains στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 315527869
* LCCN: sh94005528
* GND: 4044649-9

 |

 |
Ο **Στιβ Φόστερ** (**Steven Brian Foster**, γενν. Πόρτσμουθ, 24 Σεπτεμβρίου 1957, ύψος 1,83 μ.) είναι Άγγλος πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν σας κεντρικός αμυντικός. Συνέδεσε το όνομά του με το σύλλογο της Μπράιτον εντ Χόουβ Άλμπιον με την οποία έφθασε να γίνει φιναλίστ του Κυπέλλου Αγγλίας ενώ έπαιξε και σε άλλες ομάδες της χώρας του. Συνήθιζε να φορά μία λευκή κορδέλα στο κεφάλι.
Ως ερασιτέχνης αγωνίσθηκε στη Σάουθαμπτον, όπου αρχικά έπαιξε σέντερ-φορ. To 1975 ξεκίνησε η επαγγελματική του σταδιοδρομία με τους συλλόγους Portsmouth (1975-79), Brighton (1979-84, 1992-96), Aston Villa (1984), Luton Town (1984-89), Oxford United (1989-92).
Με 669 συμμετοχές σε επίσημους αγώνες πρωταθλήματος και 42 τέρματα, θεωρείται ένας από τους ικανότερους Βρετανούς αμυντικούς της εποχής του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (πολλαπλές γλώσσες) *Transfermarkt*. 130318. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  (πολλαπλές γλώσσες) *FBref.com*. 6d722254.
3. ↑  "Steve Foster: 'Brighton came alive but I wasn't allowed any alcohol'". Guardian. 5 April 2019. Ανακτήθηκε 5 Απριλίου 2019.
4. ↑   Holley, Duncan; Chalk, Gary (2003). In That Number – A post-war chronicle of Southampton FC. Hagiology Publishing. p. 612. ISBN 0-9534474-3-X.
5. ↑   Luton legend named in takeover bid - Luton on Sunday Αρχειοθετήθηκε 28 Ιανουαρίου 2013 από Archive.today
Ο **Βασασάττα** ήταν βασιλεύς των Χουρριτών του Μιτάννι στις αρχές του 13ου αιώνα σαν υποτελής των Ασσυρίων, γιος και διάδοχος του βασιλέως Σαττουάρα. Προχώρησε σε εξέγερση εναντίον του επικυριάρχου του Αντάντ Νιραρί Α΄ (περί το 1295-1263 π.Χ. σύμφωνα με την Μέση Χρονολόγηση) και ζήτησε την βοήθεια των Χετταίων. Οι Ασσύριοι συνέτριψαν την εξέγερση και λεηλάτησαν την χώρα των Μιτάννι, η βασιλική οικογένεια μεταφέρθηκε αιχμάλωτη στην Ασσούρ και από τότε δεν ακούστηκε τίποτα για τον Βασασάττα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Bryce, Trevor (2005). The kingdom of the Hittites

Πηγές
-----

* Bryce, Trevor (2005). The kingdom of the Hittites
Συντεταγμένες: 58°0′53″N 25°53′25″E﻿ / ﻿58.01472°N 25.89028°E﻿ / 58.01472; 25.89028

Το **Χέλμε** είναι μικρός οικισμός (εσθονικά: alevik‎) στην Ενορία του Χέλμε εντός της Κομητείας της Βάλγκα, στη νότια Εσθονία. Ευρίσκεται σε απόσταση, μόλις, 2 χιλιομέτρων στα βορειοδυτικά της πόλης Τόρβα, κατά μήκος της οδού μεταξύ Βάλγκα–Πάρνου (αρ. 6). Κατά την απογραφή του 2011, ο αριθμός του οικισμού ήταν της τάξεως των 167 κατοίκων.

Η εκκλησία της ενορίας του Χέλμε αναφέρεται για πρώτη φορά το 1329, στα πλαίσια μιας λιθουανικής επιδρομής. Το μεγαλύτερο μέρος των γειτονικών εδαφών διαμοιράστηκε σε φέουδα κατά την διάρκεια του 15ου και του 16ου αιώνα. Το κάστρο του Λιβονικού Τάγματος στο Χέλμε (*Ordensburg Helmet*) πιστεύεται πως ανεγέρθηκε κατά το πρώτο μισό του 14ου αιώνα. Η τοποθεσία του, στην κορυφή ενός απόκρημνου λόφου, πιστεύεται πως χρησιμοποιείτο και νωρίτερα ως οχυρή θέση από τους Σακαλιανούς στην Παλαιά Εσθονία. Με βάση την κάτοψή του, το κάστρο του Τάγματος πιστεύεται πως ήταν οβάλ τύπου κατασκευή με διαστάσεις 120×60 μ. περιτριγυρισμένη από δύο τάφρους. Υπήρχε οικισμός δίπλα στο κάστρο κατά την διάρκεια του Μεσαίωνα, αναφορά στον οποίον γινόταν έως τον 17ο αιώνα. Το κάστρο κατεστράφη από τους Σουηδούς κατά την διάρκεια του Ρωσικού-Σουηδικού Πολέμου το 1658. Σήμερα, μόνον ορισμένα τμήματα των τειχών, με ακόμη ορατά τα ανοίγματα των ανώτερων παραθύρων, είναι ακόμη ορατά.

Το Χέλμε είναι γενέτειρα της Εσθονής γλύπτριας Έρνα Βιιτόλ (1920–2001).

Έκθεση Φωτογραφιών
------------------

* Ερείπια του Κάστρου του ΧέλμεΕρείπια του Κάστρου του Χέλμε
* 
* 
* Είσοδος στο Σπήλαιο του ΧέλμεΕίσοδος στο Σπήλαιο του Χέλμε
* Αρχοντικό του ΧέλμεΑρχοντικό του Χέλμε

Δείτε επίσης
------------

* Ιστορία της Εσθονίας
* Κατάλογος κάστρων της Εσθονίας

Παραπομπές
----------

1. ↑  metaweb.stat.ee/get\_classificator\_file.htm?id=4412334&siteLanguage=et. Ανακτήθηκε στις 4  Νοεμβρίου 2017.
2. ↑  *Εσθονικό κτηματολόγιο*. geoportaal.maaamet.ee/est/Ruumiandmed/Haldus-ja-asustusjaotus-p119.html. Ανακτήθηκε στις 21  Νοεμβρίου 2020.
3. ↑  *Στατιστική Υπηρεσία Εσθονίας*. estat.stat.ee/StatistikaKaart/VKR. Ανακτήθηκε στις 9  Ιουνίου 2019.
4. ↑  «Population by place of residence (settlement), sex and age». Statistics Estonia. 31 Δεκεμβρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 31 Μαΐου 2013.
5. ↑  «Helme alevik» (στα Εσθονικά). eestigiid.ee. Ανακτήθηκε στις 10 Ιουλίου 2011.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Χέλμε (Εσθονία)** |

* Ενορία του Χέλμε Αρχειοθετήθηκε 2018-08-08 στο Wayback Machine. Πρότυπο:Et icon

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 133910243

 |

 |
**International Desingator**, επίσης γνωστός ως **COSPAR ID** και **NSSDCA ID**, είναι ένα διεθνές αναγνωριστικό που έχει εκχωρηθεί σε τεχνητά αντικείμενα στο διάστημα.  Αποτελείται από το έτος εκτόξευσης, έναν τριψήφιο αύξοντα αριθμό εκτόξευσης του έτους και έναν κωδικό έως τρία γράμματα. Στην μορφή TLE τα πρώτα δύο ψηφία του έτους και η παύλα δεν αναγράφονται. 

Για παράδειγμα, ο κωδικός 1990-037A αντιπροσωπεύειΔιαστημικό Λεωφορείο Discovery από την αποστολή STS-31, το οποίο μετέφερε το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Hubble ( 1990-037B ) στο διάστημα. 

Το σύστημα αναγνωρίσεις ήταν γνωστό ως σύστημα COSPAR, που ονομάστηκε προς τιμήν της Επιτροπής Διαστημικής Έρευνας (COSPAR) του Διεθνούς Συμβουλίου Επιστημών. 

Το COSPAR ακολούθησε το πρώτο σύστημα αναγνωρίσεις, που σχεδιάστηκε στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ. Αυτό το σύστημα χρησιμοποίησε γράμματα του ελληνικού αλφαβήτου για να προσδιορίσει τους τεχνητούς δορυφόρους. Για παράδειγμα, το Sputnik 1 ονομάστηκε 1957 Alpha 2. Το όχημα εκτόξευσης, το οποίο ήταν πιο φωτεινό σε τροχιά, ονομάστηκε 1957 Alpha 1. Τα πιο φωτεινά αντικείμενα στην ίδια αποστολή έλαβαν μικρότερο αριθμό. Το Alpha δόθηκε αφού ήταν η πρώτη εκτόξευση του έτους.  Το σύστημα αναγνωρίσεις του Χάρβαρντ συνέχισε να χρησιμοποιείται για δορυφόρους που εκτοξεύθηκαν μέχρι τα τέλη του 1962, όταν αντικαταστάθηκε με το σύγχρονο σύστημα. Ο πρώτος δορυφόρος που έλαβε αναγνωριστικό νέας μορφής ήταν ο Luna E-6 No.2, 1963-001B, αν και ορισμένες πηγές, συμπεριλαμβανομένου του ιστότοπου NSSDC, δίνουν αναγνωριστικό νέας μορφής σε παλαιότερους δορυφόρους, ακόμη και εκείνους που δεν βρίσκονται πλέον σε τροχιά.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Online Index of Objects Launched into Outer Space
* NSSDC Master Catalog
* USSTRATCOM Space-Track
* CelesTrak (a partial copy of Space-Track.org catalog)
* Small Satellite Debris Catalog Maintenance Issues
Το **νεκρό φορτίο** (Deadweight tonnage, deadweight, DWT, D.W.T. d.w.t. ή dwt) είναι μια μονάδα μέτρησης που ορίζει το βάρος του φορτίου που επιτρέπεται να κουβαλήσει ένα πλοίο. Είναι το άθροισμα των βαρών του φορτίου, των καυσίμων, του πόσιμου νερού, του έρματος, των προμηθειών, των επιβατών και του πληρώματος.

Το DWT χρησιμοποιείται συχνά για τον καθορισμό του μέγιστου επιτρεπόμενου νεκρού βάρους ενός πλοίου (δηλαδή όταν είναι πλήρως φορτωμένο έτσι ώστε η γραμμή του Πλίμζολ να βρίσκεται στη στάθμη νερού), αν και μπορεί επίσης να υποδηλώνει το πραγματικό DWT ενός πλοίου που δεν έχει φορτωθεί πλήρως.

Ορισμός
-------

Το νεκρό φορτίο είναι ένα μέτρο της μεταφορικής ικανότητας του σκάφους, συμπεριλαμβανομένου του κενού βάρους του πλοίου. Διαφέρει από τη μετατόπιση (βάρος του εκτοπισμένου νερού), η οποία περιλαμβάνει το βάρος του πλοίου ή τα ογκομετρικά μέτρα της ολικής χωρητικότητας ή της καθαρής χωρητικότητας.

Το νεκρό φορτίο εκφραζόταν ιστορικά σε μεγάλους τόνους, αλλά τώρα συνήθως δίνεται διεθνώς σε τόνους (μετρικοί τόνοι). Σε σύγχρονες διεθνείς ναυτιλιακές συμβάσεις όπως η Διεθνής Σύμβαση για την Ασφάλεια της Ζωής στη Θάλασσα και η Διεθνής Σύμβαση για την Πρόληψη της Ρύπανσης από Πλοία, το νεκρό φορτίο ορίζεται ρητά ως η διαφορά σε τόνους μεταξύ της μετατόπισης ενός πλοίου σε νερό συγκεκριμένης βαρύτητας 1,025 (που αντιστοιχεί στη μέση πυκνότητα του θαλάσσιου νερού) στο βύθισμα που αντιστοιχεί στον καθορισμένο ύψος εξάλων θέρους και την ελαφριά μετατόπιση του πλοίου.

Σημειώσεις
----------

1. ↑   Ένας μεγάλος τόνος (LT) είναι ίσος με 1.016 κιλά

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Turpin, Edward A.; William A. McEwen (1980). Merchant Marine Officers' Handbook (4th ed.). Centreville, Maryland: Cornell Maritime Press. pp. 14–21.
2. ↑  Hayler, William B. (2003). American Merchant Seaman's Manual (7th ed.). Centreville, Maryland: Cornell Maritime Press. p. G-10.
3. ↑  Gilmer, Thomas C. (1975). Modern Ship Design (2nd ed.). Naval Institute Press. p. 25.
4. ↑  McNicholas, Michael (2011-08-29). Maritime Security: An Introduction. Butterworth-Heinemann. σελ. 30.
5. ↑  SOLAS Consolidated Edition 2009. London: International Maritime Organization. 2009. σελ. 33.
6. ↑  MARPOL Consolidated Edition 2011. London: International Maritime Organization. 2011. σελ. 44.
Το **Σανατόριο του Παΐμιο** (φινλανδικά: *Paimion Parantola*) ή **νοσοκομείο του Παΐμιο** είναι πρώην φθισιατρείο που βρίσκεται στην πόλη Παΐμιο της Φινλανδίας. Αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα κτίρια του αρχιτέκτονα Αλβάρ Αάλτο που εδραίωσε τη διεθνή φήμη του. Κατασκευάστηκε κατά την περίοδο 1929-33 και ο Αάλτο ανέλαβε το έργο έχοντας κερδίσει το 1928/29 σχετικό αρχιτεκτονικό διαγωνισμό.

Ο Αάλτο σχεδίασε το κτίριο επιδιώκοντας τη συμβολή της αρχιτεκτονικής του στη θεραπευτική διαδικασία. Πίστευε πως το χαρούμενο περιβάλλον μπορούσε να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην προώθηση της ευημερίας και εξέταζε κάθε ενδεχόμενο του έργου από την πλευρά του ασθενούς. Το σανατόριο Paimio υπήρξε επίσης η αρχή της σταδιοδρομίας του Αάλτο ως σχεδιαστή επίπλων. Εμπνευσμένος από τις δυναμικές φόρμες σωληνοειδών επίπλων που προέρχονται από το Μπάουχαους, δημιούργησε φορμαρισμένο ξύλο το οποίο πίστευε πως θα ήταν πιο ζεστό και πιο άνετο από το μέταλλο. Πιο γνωστή είναι η πολυθρόνα Νο41 γνωστή επίσης και ως *Πολυθρόνα Παΐμιο*.

Το νοσοκομείο του Παΐμιο είναι υποψήφιο Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, σύμφωνα με τα πολιτιστικά κριτήρια Ι, ΙΙ και IV.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *NLS Geographic Names Register*. National Land Survey of Finland. 42017378. Ανακτήθηκε στις 13  Δεκεμβρίου 2020.
2. ↑  *protected building in Rakennusperintörekisteri*.
3. 1 2  «Cultural sites of national interest» (Φινλανδικά)
4. ↑  (Γερμανικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά) *archINFORM*. 310. Ανακτήθηκε στις 31  Ιουλίου 2018.
5. ↑  (Γερμανικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά) *archINFORM*. Ανακτήθηκε στις 30  Ιουλίου 2018.
6. ↑  «MODERNE ARCHITEKTUR A-Z» (Γερμανικά) Taschen. 2016. σελ. 8.
7. ↑  Επίσημη ιστοσελίδα της UNESCO
Συντεταγμένες: 33°53′N 35°30′E﻿ / ﻿33.883°N 35.500°E﻿ / 33.883; 35.500

Το **Κυβερνείο της Βηρυτού** (αραβικά: *محافظة بيروت - Muhāfazat Bayrūt*) είναι ένα κυβερνείο που αποτελείται από έναν Νομό και μία πόλη, τη Βηρυτό, η οποία είναι έδρα του κυβερνείου και πρωτεύουσα του Λιβάνου.

Η έκταση του Κυβερνείου της Βηρυτού είναι 19,8 χλμ2 (χωρίς τα προάστια). Παρά το μικρό μέγεθός του, θεωρείται η σημαντικότερη περιοχή του Λιβάνου, λόγω της οικονομικής, πολιτικής, πολιτιστικής και κοινωνικής δραστηριότητάς της. Ο κυβερνήτης της Βηρυτού είναι Έλληνας Ορθόδοξος, σύμφωνα με την ιστορική παράδοση, ενώ ο δήμαρχος είναι Σουνίτης Μουσουλμάνος. Η Βηρυτός είναι γνωστή ως η πιο θρησκευτικά ποικιλόμορφη πόλη της Μέσης Ανατολής. Σε αυτήν κατοικούν περίπου 2,5 εκατομμύρια άνθρωποι, συμπεριλαμβανομένων των προαστίων της (Ευρύτερη Βηρυτός).

Άποψη της Βηρυτού από το λιμάνι της

Πόλεις
------

* Βηρυτός (Ευρύτερη Βηρυτός)

Θρησκεία
--------







Θρησκεία στο Κυβερνείο της Βηρυτού

  Σουνιτικό Ισλάμ (47.5%)  Σιιτικό Ισλάμ (16.5%)  Δρουζισμός (1%)  Αρμενική Ορθοδοξία (9%)  Αρμενικός Καθολικισμός (1.8%)  Μαρωνιτική Ορθοδοξία (6%)  Ελληνική Ορθοδοξία (8.5%)  Ελληνικός Καθολικισμός (4%)  Συριακός Χριστιανισμός (2.5%)  Μειονότητες (3.5%)

Το Κυβερνείο της Βηρυτού είναι ένα πολυθρησκευτικό κυβερνείο, που περιέχει πολλές θρησκευτικές κοινότητες σε μια σχετικά μικρή γεωγραφική περιοχή. Οι παραπάνω αριθμοί (στο γράφημα) αποτελούν αναπαράσταση του αριθμού του εκλογικού σώματος της Βηρυτού, όπως αποτυπωνονται στις βουλευτικές εκλογές της χώρας.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑
Η **Αντιόχου φάραγξ** (και μονολεκτικώς **Αντιόχεια**) ήταν αρχαία ελληνική πόλη στην επαρχία της Ιτουραίας της Κοίλη Συρίας. 

Βρισκόταν κοντά στις όχθες της Σαμαχωνίτιδος λίμνης (η σημερινή Huleh)-μια μικρή λίμνη βορείως της Τιβεριάδος- κοντά στις πηγές του Ιορδάνου και βορείως της Σελεύκειας. Η μοναδική αναφορά για την ελληνιστική Αντιόχεια έγινε από τον Φλάβιο Ιώσηπο (*περί Ιουδαϊκού πολέμου*, στο κεφάλαιο Ι.4.8). Η πόλη ιδρύθηκε από τον Αντίοχο Γ΄, σε ανάμνηση της νίκης του στο Πάνειον όρος κατά των πτολεμαϊκών στρατευμάτων του Σκόπα (198 π.Χ.). Σκοπός της ήταν η αποτελεσματική φύλαξη των περασμάτων της περιοχής. Κατά την εκστρατεία του Ιουδαίου βασιλιά Αλεξάνδρου Ιανναίου' προς τα βόρεια της Ιουδαίας το 83 π.Χ. η Αντιόχεια έπεσε στην κατοχή του και ίσως καταστράφηκε. 

Μερικοί ερευνητές ταυτίζουν την Αντιόχεια με ττον αρχαιολογικό χώρο Τελ Ανάφα, αλλά πολύ πιο πιθανόν να είναι η σημερινή Mesad Athereth των βορείων συνόρων του Ισραήλ, όπου υπάρχει ένας λόφος στα νότια της Σαμαχωνίτιδος, κοντά σε μια φυσική χαράδρα (εξ'ού και η ονομασία της πόλεως) του Ιορδάνη, στον οποίο βρέθηκαν θραύσματα ελληνιστικών αγγείων.

Πηγές
-----

* The armies of the Hasmonaeans and Herod: from Hellenistic to Roman frameworks από τον Israel Shatzman.
* Religion, ethnicity and identity in ancient Galilee: a region in transition από τους Jürgen Zangenberg, Harold W. Attridge και Dale B. Martin.
* Johann Gustav Droysen *Ιστορία των Επιγόνων του Μεγάλου Αλεξάνδρου*, εκδ. ελεύθερη σκέψις.
Τα **πενταετή σχέδια για την ανάπτυξη της εθνικής οικονομίας της Ένωσης Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών** (ρωσικά: Пятилетние планы развития народного хозяйства СССР) αποτελούνταν από μια σειρά εθνικών συγκεντρωτικών οικονομικών σχεδίων Σοβιετική Ένωση, που ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του 1920. Η Γκοσπλάν ανέπτυξε αυτά τα σχέδια με βάση τη θεωρία των παραγωγικών δυνάμεων που αποτελούσαν μέρος της ιδεολογίας του Κομμουνιστικού Κόμματος για την ανάπτυξη της σοβιετικής οικονομίας.

Αρκετά σοβιετικά πενταετή σχέδια δεν κατέλαβαν το πλήρες χρονικό διάστημα που τους ανατέθηκε: ορισμένα ολοκληρώθηκαν επιτυχώς νωρίτερα από το αναμενόμενο, μερικά κράτησαν πολύ περισσότερο από το αναμενόμενο και άλλα απέτυχαν εντελώς και έπρεπε να εγκαταλειφθούν. Συνολικά, η Γακοσπλάν ανέπτυξε δεκατρία πενταετή σχέδια. Τα αρχικά πενταετή σχέδια στόχευαν στην επίτευξη ταχείας εκβιομηχάνισης και έτσι έδωσαν μεγάλη έμφαση στη βαριά βιομηχανία. Το πρώτο πενταετές σχέδιο, που έγινε αποδεκτό το 1928 για την περίοδο από το 1929 έως το 1933, ολοκληρώθηκε έναν χρόνο νωρίτερα. Το τελευταίο πενταετές σχέδιο, για την περίοδο από το 1991 έως το 1995, δεν ολοκληρώθηκε, αφού η Σοβιετική Ένωση διαλύθηκε το 1991.

Άλλα κομμουνιστικά κράτη, συμπεριλαμβανομένης της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας, και σε μικρότερο βαθμό, της Ινδονησίας, εφήρμοσαν μια διαδικασία πενταετών σχεδίων ως κεντρικών σημείων για την οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη.

Παραπομπές
----------
Ο **Πέτρισλαβ**, σερβ. Петрислав (άκμασε 1060-1083) από τον Οίκο του Βόισλαβλιεβιτς ήταν πρίγκιπας της Ράσκιας, μιας επαρχίας υπό το μεγάλο πριγκιπάτο της Διόκλειας, από το 1060 ως το 1083.

Βιογραφία
---------

Ο Πέτρισλαβ ήταν ο τέταρτος γιος τού Μιχάιλο Α΄ και της δεύτερης, Ελληνίδας συζύγου του.

Τοποθετήθηκε κυβερνήτης της Ράσκια από τον πατέρα του Μιχάιλο Α΄ μεγάλο πρίγκιπα, που επανένωσε τη Ράσκια (την περιοχή Ζάγορα) με το Σερβικό βασίλειο, έπειτα από δεκαετίες προσάρτησης στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία.

Η Βοσνία, η Ζαχουμλίε και η Ράσκια δεν είχαν ποτέ συνενωθεί σε ένα ενιαίο κράτος με τη Διόκλεια. Κάθε πριγκιπάτο είχε τους ευγενείς του και τους θεσμούς του· απλά χρειαζόταν ένα μέλος της βασιλικής οικογένειας να το εξουσιάσει ως πρίγκιπας ή δούκας. 

Ο Μιχάιλο Α΄ κατέκτησε τη Ράσκια από τους βυζαντινούς το διάστημα 1060-1074. Διόρισε τον Πέτρισλαβ ως πρίγκιπα της Ράσκια. Ο Μιχάιλο Α΄ απεβίωσε το 1081 και τον διαδέχθηκε ο γιος του Κωνσταντίνος Μπόντιν ως πρίγκιπας. Ως το 1085 αυτός και οι αδελφοί του κατέστειλαν μία εξέγερση των εξαδέλφων τους, γιων τού Ράντοσλαβ. Έπειτα ο Μπόντιν κυβέρνησε ανενόχλητος. 

Τον διαδέχθηκαν οι δύο γιοί του Βούκαν και Μάρκο.

Οικογένεια
----------

Είχε τέκνα:

* Βούκαν π.1050-1112, μεγάλος πρίγκιπας της Ράσκας/Σερβίας.
* Μάρκο, μεγάλο πρίγκιπας της Ράσκας/Σερβίας.

Πηγές
-----

* Fine, John Van Antwerp (1991). The Early Medieval Balkans: A Critical Survey from the Sixth to the Late Twelfth Century. Michigan: The University of Michigan Press. ISBN 0-472-08149-7.
* Curta, Florin (2006). Southeastern Europe in the Middle Ages, 500-1250. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-89452-4.
* Ćorović, Vladimir, Istorija srpskog naroda, Book I, (In Serbian) Electric Book, Rastko Electronic Book, Antikvarneknjige (Cyrillic)
**Το Artilleriyskiy Tyagach Tyazholiy**, ή **AT-T** (ρωσικά: Артиллерийский Тягач, Тяжёлый (АТ-Т)‎ , που σημαίνει "τρακτέρ βαρέως πυροβολικού") ήταν ένα σοβιετικό όχημα πυροβολικού της εποχής του Ψυχρού Πολέμου. Το AT-T βασίζεται στο πλαίσιο και το σύστημα κίνησης από το άρμα T-54. Ωστόσο, η γάστρα έχει περιστραφεί 180 μοίρες, με τον κινητήρα, τον συμπλέκτη, το κιβώτιο ταχυτήτων, το σύστημα διεύθυνσης και τους κινητήριους τροχούς να βρίσκονται στο μπροστινό μέρος του οχήματος (στο ρεζερβουάρ, αυτοί βρίσκονται στο πίσω μέρος). Όπως και με το παρόμοιο αλλά λίγο μικρότερο AT-L, η καμπίνα του πληρώματος βρίσκεται επίσης στο μπροστινό μέρος του οχήματος και είναι μια τροποποιημένη έκδοση από αυτήν των φορτηγών ZIS-150 και ZIL-164.

Παραλλαγές
----------

* Όχημα αφαίρεσης εμποδίων BAT-M
* Όχημα εκσκαφής τάφρων υψηλής ταχύτητας BTM-3
* Όχημα εκτός δρόμου Kharkovchanka Ανταρκτικής
* Όχημα εκσκαφής λάκκων MDK-2M
* Ραντάρ P-40

εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* O. Protasov - τρακτέρ βαρέος πυροβολικού AT-T (in ρωσική)
Με την ονομασία **Αμαξόβιοι** ή **Αμάξοικοι** αποκαλούσαν οι αρχαίοι Έλληνες έναν νομαδικό λαό Σκυθών που κατοικούσε μέσα σε άμαξες, όπως πολλούς αιώνες μετά (μέχρι τον 19ο αιώνα) οι Τσιγγάνοι Στις μετακινήσεις τους στις βορειοδυτικές ακτές του Εύξεινου Πόντου έπαιρναν μαζί και τα ζώα τους, κυρίως άλογα και πρόβατα. Αναφέρεται και ένας κλάδος των Αμαξοβίων, οι **Ρωξολανοί** ή **Ιάζυγες**, που ζούσαν βορειότερα και έφθαναν μέχρι τις αρκτικές περιοχές.

Σύμφωνα με τα συμπεράσματα ιστορικών ερευνών του 20ού αιώνα, οι Αμαξόβιοι δεν ήταν ένας συγκεκριμένος λαός, αλλά γενική ονομασία όλων των σκυθικών φυλών που κατοικούσαν σε άμαξες.

Δείτε επίσης
------------

* Βαστάρνες

Πηγές
-----

* Το αντίστοιχο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 4, σελίδα 651
**Σαμαρείτες** καλούνται τα μέλη εθνοθρησκευτικής ομάδας που προέρχεται από τους Ισραηλίτες. Είναι ιθαγενείς στο Λεβάντε και προσχωρούν στον Σαμαρετανισμό, μια Αβρααμική, μονοθεϊστική θρησκεία στους Αγίους Τόπους. Διασπορά των Σαμαρειτών βρίσκεται στη Βραζιλία, την Κούβα, την Ισπανία, την Ιταλία, την Ταϊλάνδη, τις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά. Αυτοαποκαλούνται "Shomrey HaTorah" γνωστοί και ως "Φύλακες της Τορά", τηρώντας πρακτικές και οι τελετουργίες όπως το Σάββατο. Οι Σαμαρείτες πιστεύουν ότι η θρησκεία τους βασίζεται αποκλειστικά στην πεντάτευχο του Μωυσή που δόθηκε στους Ισραηλίτες στο όρος Σινά. Η Σαμαρειτική Τορά είναι διαφορετική από την Εβραϊκή Τορά που πιστεύεται ότι κατασκευάστηκε από τον Έσδρα και τον Νεεμία σύμφωνα με την ιστορική αφήγηση από έναν αρχιερέα των Σαμαρειτών.

Ο πληθυσμός των Σαμαρειτών συρρικνώθηκε σημαντικά στον απόηχο της αιματηρής καταστολής των Σαμαρειτικών Εξεγέρσεων (κυρίως το 525 μ.Χ. και το 555 μ.Χ.) κατά της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Μέχρι τα μέσα του Μεσαίωνα, ο Εβραίος συγγραφέας και εξερευνητής Βενιαμίν της Τουδέλας υπολόγισε ότι μόνο περίπου 1.900 Σαμαρείτες παρέμειναν στην Παλαιστίνη και τη Συρία. Επί του παρόντος, ο συνολικός πληθυσμός των Σαμαρειτών ανέρχεται σε λιγότερο από 1.000 άτομα, χωρισμένος σε δύο κοινότητες: στο σαμαρικό χωριό Kiryat Luza στην κορυφογραμμή του όρους Gerizim και ένα στο Χολόν στη σαμαρική συνοικία της οδού Ben Amram 15α.
Η **Αστουριανική Βικιπαίδεια** (Πριν *Uiquipedia n'asturianu* και τώρα *Wikipedia n'asturianu*) είναι έκδοση της Βικιπαίδειας στην αστουριανική γλώσσα  και ξεκίνησε τον Ιούλιο 2004. Στις 4 Φεβρουαρίου 2017, είχε πάνω από 48.300 λήμματα, και είναι η 79η μεγαλύτερη Βικιπαίδεια. Έχει 35.402 εγγεγραμένους χρήστες, οι περισσότεροι είναι καθολικοί λογαριασμοί δημιουργημένοι αυτόματα, και οι μηνιαίοι ενεργοί χρήστες είναι 80, από τους οποίους οι 9 είναι διαχειριστές. Έχει επεξεργαστεί περίπου 1.033.268 φορές. Η Αστουριανική Βικιπαίδεια κατατάσσεται 15η στα λήμματα ανά πληθυσμό ομιλητών.

Ιστορία
-------

Ομάδα της Βικιπαίδειας επισκέπτεται το κοινοβούλιο των Αστουριών.
Συνάντηση Βικιπαιδιστών μετά από την απομονή των βραβείων. 
Μετά την ίδρυση της τον Ιούλιο 2004, έφτασε τα 1.000 λήμματα στις 1 Σεπτεμβρίου 2004. 

Το 2015, η Βικιπαίδεια τιμήθηκε με το ισπανικό βραβείο Πρίγκιπας των Αστουριών για την διεθνή συνεργασία. Μιλώντας στο Αστουριανό Κοινοβούλιο στο Οβιέδο, η πόλη που φιλοξενεί την απονομή των βραβείων, ο Τζίμι Γουέιλς εξήρε την δουλειά των χρηστών της Αστουριανής Βικιπαίδειας. Το βράδυ της τελετής, μέλη του Ιδρύματος Wikimedia έκαναν συνάντηση με Βικιπαιδιστές από όλη την Ισπανία, συμπεριλαμβανομένης της τοπικής Αστουριανής κοινότητας. 

* Παλιό λογότυπο της Αστουριανής ΒικιπαίδειαςΠαλιό λογότυπο της Αστουριανής Βικιπαίδειας
* Το λογότυπο των 4 χρόνων (2008)Το λογότυπο των 4 χρόνων (2008)
* Το άρθρο υπ'αριθμόν 10.000 δημιουργήθηκε στις 20 Νοεμβρίου 2007Το άρθρο υπ'αριθμόν 10.000 δημιουργήθηκε στις 20 Νοεμβρίου 2007
* Λογότυπο των 10 χρόνων (καλοκαίρι 2014)Λογότυπο των 10 χρόνων (καλοκαίρι 2014)

Παραπομπές
----------

1. ↑  Carlos Arturo Serrano Gomez. «Fact-Checking the Wikipedia: The drawbacks of having a one-stop reference source». Ohmy News. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Φεβρουαρίου 2008. Ανακτήθηκε στις 9 Φεβρουαρίου 2008.
2. ↑  List of Wikipedias by speakers per article
3. ↑  «Premio Princesa de Asturias de Cooperación Internacional 2015». Fundación Princesa de Asturias. Ανακτήθηκε στις 17 Ιουνίου 2015.
4. ↑  «Los fundadores de Wikipedia destacan la versión en asturiano». La Nueva España. Ανακτήθηκε στις 20 Οκτωβρίου 2015.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* (Αστούριας)Πρότυπο:Ast icon Το Αστουριανά Wikipedia
* (Αστούριας)Πρότυπο:Ast icon Αστουριανά Wikipedia έκδοση για κινητά (δεν υποστηρίζεται πλήρως)
Οι **Βεσσοί** ήταν θρακικός λαός παρά τον Αίμο μέχρι Ιλλυρίας που παρήκμασε πρώιμα. Ήταν πολεμικός λαός, γνωστός κυρίως για τις ληστρικές επιδόσεις του. Ο Ηρόδοτος τον αναφέρει σαν παράδειγμα λαού που δεν υποτάχθηκε ποτέ σε κατακτητή, ούτε καν στον Ξέρξη. Στο Μαντείο των Βεσσών, που βρισκόταν σε υψηλό μέρος, τέλεσε θυσία το το 335 π.Χ. ο Μέγας Αλέξανδρος. Από τότε οι Βεσσοί ταυτίστηκαν με τους Δαρδάνους, που υποτάχθηκαν το (72 π.Χ.) στους Ρωμαίους. Αυτή η φυλή ήταν η τελευταία που διατηρούσε τον 7ον μ.Χ. αιώνα τη θρακική γλώσσα της, αλλά εργότερα εξελληνίστηκε κι αυτή, πριν οι Σλάβοι έρθουν σε επαφή μαζί της.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ηρόδοτος, Ιστορίαι Ζ, 111
2. ↑  Τίτος Λίβιος, Από κτίσεως πόλεως (Ab urbe condita) XXXIX, 53
3. ↑  Γεώργιος Μπαμπινιώτης, Η αρχαία Μακεδονική και η ψευδώνυμη γλώσσα των Σκοπίων «Νικόλαος Ανδριώτης, Το ομόσπονδο κράτος των Σκοπίων» σελ. 207-258», 1992 ISBN 960-7169-11-5
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Κεραυνός (αποσαφήνιση).

Ο **Κεραυνός Κολχικού** είναι ελληνικό ποδοσφαιρικό σωματείο με έδρα το Κολχικό Θεσσαλονίκης. Επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου είναι το 1954, έχει για έμβλημα τον κεραυνό και τα χρώματα του συλλόγου είναι το πράσινο και το λευκό. Ανήκει στη δύναμη της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας και στο παρελθόν, είχε παρουσία στα πρωταθλήματα της Δ΄ Εθνικής και Γ΄ Εθνικής κατηγορίας. Έπειτα από δυο χρονιές στο πρωτάθλημα της Α1΄ Κατηγορίας, από τη σεζόν 2019-20 θα αγωνίζεται στην Α΄ Κατηγορία της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας. Έδρα του αποτελεί το γήπεδο Κολχικού.

Ιστορικό
--------

Ο «**Αθλητικός Ποδοσφαιρικός Σύλλογος Κεραυνός Κολχικού**» ιδρύθηκε το 1954. Τα πρώτα χρόνια αγωνίστηκε σαν ανεξάρτητο σωματείο και το 1970 αναγνωρίστηκε επίσημα από την Ε.Π.Ο. με Αριθμό Μητρώου 1534 και εντάχθηκε στη δύναμη της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας, ξεκινώντας την επίσημη αγωνιστική του πορεία από την αγωνιστική περίοδο 1970-71.

Ο Κεραυνός Κολχικού την περίοδο 1990-91 κατέκτησε για πρώτη φορά το πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Μακεδονίας και προβιβάστηκε στην Δ΄ Εθνική κατηγορία. Έπειτα από δυο χρονιές, την περίοδο 1992-93 κέρδισε την άνοδο στην Γ΄ Εθνική. Την περίοδο 1993-94 αγωνίστηκε για πρώτη φορά στην Γ΄ Εθνική και παράλληλα, συμμετείχε στο κύπελλο Ελλάδος της περιόδου 1993-94 όπου και αποκλείστηκε από τον Αστέρα Αμπελοκήπων σε διπλούς αγώνες. Ακολούθησαν 2 συμμετοχές συμμετοχές στην Δ΄ Εθνική τις επόμενες δυο χρονιές, που αποτέλεσαν και τις τελευταίες παρουσίες του Κεραυνού Κολχικού στην Δ΄ Εθνική

Τα επόμενα έτη μέχρι και σήμερα καθιερώθηκε στα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας. Το 2002 κατέκτησε το πρωτάθλημα της Α΄ Κατηγορίας και κέρδισε την επάνοδο στην Α1΄ Κατηγορία. Το 2014-2015 νίκησε τον Εθνικό Σοχού σε αγώνα μπαράζ play out και σώθηκε από τον υποβιβασμό, ενώ αντίθετα την περίοδο 2015-2016 τερμάτισε στη δεύτερη θέση και ηττήθηκε από την Ομόνοια Σίνδου 4-2 για τον αγώνα ανόδου στην Α1΄ Κατηγορία. Το 2016-2017 κατέκτησε το πρωτάθλημα 4ου ομίλου της Α΄ Κατηγορίας και κέρδισε την άνοδο στην κορυφαία κατηγορία της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας, την Α1΄ Κατηγορία.

Την περίοδο 2022 - 2023 αγωνίζεται για πρώτη φορά μετά από 34 χρόνια στο πρωτάθλημα της Β' Κατηγορίας , λόγω μη συμμετοχής στην προηγούμενη σεζόν στην Α' Κατηγορία εξαιτίας του Covid. Την περίοδο 2022-2023 αναδείχθηκε πρωταθλητής στην Β' Κατηγορία στο τελευταίο κυριολεκτικά λεπτό του παιχνιδιού , ανάμεσα στον Μέγα Αλέξανδρο Πέντε Βρυσών όπου κέρδισε 1-2 στο 93 ΄ με γκολ του Παπαδόπουλου Αντώνη. Πλέον αγωνίζεται στην Α' Κατηγορία , ουσιαστικά στην φυσική του κατηγορία , της ΕΠΣΜ για την περίοδο 2023 - 2024

Παραπομπές
----------

1. ↑  Οριστικό: Υποβιβάζεται ο Κεραυνός Κολχικού epsm24.gr[*νεκρός σύνδεσμος*]
2. ↑  «ΑΜ ΕΠΟ συλλόγων των τριών αρχαιότερων Ενώσεων». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Οκτωβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 2 Ιανουαρίου 2022.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Επίσημη ιστοσελίδα του συλλόγου
Το **Καραγάτσι** (τούρκικα: Karaağaç), γνωστό στα ελληνικά ως η **Παλαιά Ορεστιάδα**, είναι προάστιο της Αδριανούπολης στη βορειοδυτική Τουρκία στα σύνορα με την Ελλάδα. Το Καραγάτσι απέχει 4 χλμ. νοτιοδυτικά από το κέντρο της Αδριανούπολης, απέναντι από τον ποταμό Έβρο και απέναντι από το ελληνικό χωριό Καστανιές. Το 1890, ο μεγάλος σιδηροδρομικός σταθμός του Καραγατσίου χτίστηκε στην πόλη, ο οποίος επίσης εξυπηρετούσε την Αδριανούπολη, και αποτέλεσε την τελευταία στάση τρένου στην Τουρκία προς την Ευρώπη. Το 1971, οι Τουρκικοί Κρατικοί Σιδηρόδρομοι (TCDD) δημιούργησαν έναν νέο σιδηροδρομικό σταθμό στην απέναντι πλευρά του ποταμού, εγκαταλείποντας τον προηγούμενο, ο οποίος χρησιμοποιείται πλέον ως Σχολή Καλών Τεχνών του Πανεπιστημίου Αδριανουπόλεως.

Το Μνημείο και το Μουσείο της Συνθήκης της Λωζάνης, που εγκαινιάστηκαν το 1998, βρίσκονται δίπλα στον πρώην σιδηροδρομικό σταθμό.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Güler, Olgay (2014-07-25). «Lozan'ın sönüşü» (στα Turkish). *Edirne Hudut*.. Ανακτήθηκε στις 2015-05-15.
Η **Όλγα Β****. Μέντζου** (1905, Κωνσταντινούπολη - 11/6/1980, Ιωάννινα) ήταν Ελληνίδα μουσικός (βιολονίστα), μουσικοπαιδαγωγός και συνθέτρια.

Γεννήθηκε το 1905 στην Κωνσταντινούπολη από όπου και έφυγε με την οικογένεια της για την Ελλάδα το 1922. Η οικογένεια της είχε καταγωγή από την Βήσσανη Ιωαννίνων.

Σπούδασε μουσική στην Μεγάλη του Γένους Σχολή και στο Ζάππειο Παρθεναγωγείο έως το 1922. Την χρονιά αυτή, η οικογένεια της μετακόμισε στα Ιωάννινα, όπου και συνέχισε τις εγκύκλιες σπουδές της στην Ζωσιµαία Σχολή μέχρι το 1925. Στην συνέχεια σπούδασε στο Ελληνικό Ωδείο Αθηνών θεωρητικά και βιολί, από όπου και αποφοίτησε το 1930 λαμβάνοντας το δίπλωμα θεωρίας μουσικής και βιολιού με άριστα!

Επέστρεψε στα Ιωάννινα, όπου και έζησε την υπόλοιπη ζωής της διδάσκοντας μουσική.

Δίδαξε ως καθηγήτρια μουσικής στο παράρτημα του Εθνικού Ωδείου, στο Δημοτικό Ωδείο Ιωάννίνων, στο Γυμνάσιο Θηλέων Ιωαννίνων, στην Ζωσιμαία Παιδαγωγική Ακαδημία (1948-1951).

Μαθήτευσαν κοντά της πολλοί δεξιοτέχνες του βιολιού όπως ο Τάτσης Αποστολίδης, ο Ντίνος Κωνσταντινίδης, ο Δημήτρης Βράσκος, ο Θεόδωρος Τενεζάκης, ο Βύρων Καψάλης, ο Μιλιτάδης Παπανικολάου, ο Παύλος Γκόβελας, ο Παναγιώτης Εργάτης και η Λίτσα Μπόγα.

Σημαντική ήταν η παρουσία της στην πολιτιστική ζωή των Ιωαννίνων οργανώνοντας και συμμετέχοντας σε καλλιτεχνικές εκδηλώσεις και συναυλίες.

Συνέγραψε και εξέδωσε η ίδια το έργο της με τίτλο "Μουσική Ανθολογία" σε δύο τόμους.

Απεβίωσε στις 11 Ιουνίου 1980 και κηδεύτηκε στην Βήσσανη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Κοινωνικα - Βήσσανη». *Εφημερίδα "Ηπειρωτικός Αγών"* (Αρ.Φύλλου 1868): σελ. 3. 28/4/1933.. *«(Αφίκετο) εξ Ιωαννίνων η καθηγήτρια του βιολιού Δις Όλγα Β. Μέντζου.»*
2. ↑  Ταμβάκος, Θωμάς. *Μουσουργοί της Θράκης*. Αλεξανδρούπολη: Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας - Θράκης. σελ. 197-198. ISBN 978-960-89575-3-4.
3. ↑  «ΟΛΓΑ ΜΕΝΤΖΟΥ». *Εφημερίδα Ηπειρωτικός Αγών*: σελ. 1. 22 Δεκεμβρίου 1932.. *«Ομιλούμεν περί της Ηπειρώτισσας Ιέρειας του Ορφέως, η οποία σπουδάσασα εις το Ωδείον Αθηνών, σήμερον παρέχει τα δείγματα της πλήρους καταρτήσεως της.»*
4. ↑  Σκ--ς, Μίμης (3 Αυγούστου 1933). «Αί εξετάσεις του Ωδείου μας». *Εφημερίδα "Ηπειρωτικός Αγών"* (Αρ.Φύλλου 1950): σελ. 3.. *«Και τελευτώντες δεν έχωμεν παρά να συγχαρώμεν τας καθηγητρίας του Ωδείου μας δίδα Νίνα Τσικβάτζε και Όλγαν Μέντζου δια τας οποίας πας επαινετικός λόγος παρέλκει.»*
5. ↑  «Η πνευματκή ζωής της πόλεως». *Εφημερίδα Ηπειρωτικός Αγών*: σελ. 4. 21 Δεκεμβρίου 1932. .

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* **ΕΒΕ**: 106013

 |

 |
Η **Αρέθουσα** ήταν ελληνιστική πόλη στη Συρία. 

Βάσει του ιστορικού Αππιανού ο Σέλευκος ο Νικάτωρ έκτισε την πόλη στις όχθες του ποταμού Ορόντη, 22 χιλιόμετρα βορείως της Εμέσης (Hama). Μητρόπολή της ήταν η Αρέθουσα της Χαλκιδικής (ιωνική αποικία). Μέχρι την πόλη αυτή (ή έως και την Έμεσα) οριοθετείτο η βόρεια Συρία (Σελευκίς) και εκτεινόταν προς νότο η Κοίλη Συρία. Μετά την κατάργηση του σελευκιδικού βασιλείου, η πόλη κυβερνούταν από το φύλαρχο των Εμεσηνών Σαμψικέραμο και στη συνέχεια από τον υιό του Ιάμβλιχο.

Κατά τη βυζαντινή περίοδο η πόλη κατέστη έδρα επισκόπου, όπου μάλιστα διασώζεται λίστα των επισκόπων της (325 - 680 μ.Χ.). Γνωστός επίσκοπός της ήταν ο άγιος Μάρκος Αρέθουσας που επί των χρόνων του Ιουλιανού του Παραβάτη κατέστρεψε ειδωλολατρικό ναό. Ο τελευταίος τον διέταξε να τον ξανακτίσει πράγμα που δεν εισακούστηκε από τον επίσκοπο. Για να αποφύγει την οργή του αυτοκράτορα ο Μάρκος εγκατέλειψε την Αρέθουσα, αλλά επέστρεψε στην πόλη για να προστατεύσει το ποίμνιό του από τα αντίποινα του Ιουλιανού. Τελικά το μαινόμενο παγανιστικό πλήθος της πόλης τον βασάνισε. Στα χρόνια της Α' Σταυροφορίας η Αρέθουσα έγινε έδρα Καθολικού επισκόπου πράγμα που διατηρήθηκε μέχρι προσφάτως. Τα ερείπια της πόλης βρίσκονται στην σημερινή Er-Rastan της κεντρικής Συρίας, της οποίας η ονομασία προέρχεται από εξαραβισμό της αρχαίας ελληνικής.

Πηγές
-----

* Johann Gustav Droysen, *«Ιστορία των Επιγόνων του Μεγάλου Αλεξάνδρου»*.
* Getzel M. Cohen, *«The Hellenistic settlements in Syria, the Red Sea Basin, and North Africa»*.
Ο **Γεώργιος Τυπάλδος Κοζάκης** ήταν Έλληνας ιατρός του 19ου αιώνα και πρωτεργάτης της Ελληνικής επανάστασης.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1790 στο Ληξούρι της Κεφαλονιάς. Σπούδασε στις Κυδωνίες (Αϊβαλί) της Μικράς Ασίας και αργότερα ιατρική στην Πάντοβα και στο Παρίσι. Ελαβε το πτυχίο της ιατρικής το 1817 από την Ιατρική Σχολή των Παρισίων, όπου παρουσίασε τη μελέτη του "Essai sur l'analyse appliquee a la medecine, these etc. Paris 1817", η οποία εντοπίστηκε στη Βιβλιοθήκη του Βρεττανικού Μουσείου με αριθμό 1183.d.11(13). Το 1815 φοιτητής ακόμη μετέφρασε από τα γαλλικά τη διατριβή του φίλου του ιατρού Ιωάννου Σεραφείμ,"Περί χολερικών πυρετών" Παρίσι 1815 δια να ωφεληθούν. όπως σημειώνει στο εισαγωγικό του κείμενο, οι συμπατρώτες του από τις συμβουλές του βιβλίου, μια και λίγοι Ελληνες θα διάβαζαν το βιβλίο στα γαλλικά. Επί πλέον στο ίδιο βιβλίο ο Γεώργιος Κοζάκης Τυπάλδος γράφει ένα ιδιαίτερο κείμενο απευθυνόμενος στον αδελφό του Ιεράρχη Τριπόλεως Συρίας Αγαθάγγελο για την προστασία από την πανώλη με τη χρήση του "αλικού οξέως", δηλαδή του υδροχλωρικού οξέος, μεταφέροντας όλες τις σύγχρονες απόψεις της εποχής του, του "περίφημου χημικού της Γαλλίας" Guyton de Morveau (1737-1816).

Εγκαταστάθηκε στο Κισνόβιο της Βλαχίας. Εκεί έγινε μέλος της Φιλικής Εταιρείας και εργάστηκε πολύ για την προετοιμασία του αγώνα. Ήρθε στην Ελλάδα το 1821, έμεινε για λίγο και ξαναέφυγε. Επέστρεψε το 1837 και εγκαταστάθηκε οριστικά. Το 1843 ανέλαβε την ίδρυση της Δημόσιας Βιβλιοθήκες και του Νομισματικού Μουσείου. Διετέλεσε αντιπρόεδρος της αρχαιολογικής εταιρείας από το 1845 ως το 1853. Απεβίωσε το 1867. Γιος του ήταν ο επίσης Γεώργιος Τυπάλδος Κοζάκης.

Πηγές
-----

1. 1 2  thesaurus.cerl.org/record/cnp00471390. Ανακτήθηκε στις 2  Αυγούστου 2018.
2. 1 2  *NUKAT*. n2011070734.

* Εν Αθήναις Αρχαιολογική Εταιρεία, επιμ. (1937). *Λεύκωμα της εκατονταετηρίδος της Εν Αθήναις Αρχαιολογικής Εταιρείας 1837 - 1937*. Εν Αθήναις: Αρχαιολογική Εταιρεία.
* Αργυροπούλου, Ρωξάνη: «Ο Γεώργιος Κοζάκης-Τυπάλδος ανάμεσα στο Διαφωτισμό και στο Ρομαντισμό». Δελτίο της Ιστορικής και Εθνολογικής Εταιρείας της Ελλάδος 32 (1989), 81-92.

* Δημήτριος Καραμπερόπουλος, Ενα αβιβλιογράφητο κείμενο του 1815 για την προστασία από την πανώλη: Γεωργίου Κοζάκη Τυπάλδου, Περί του καθαρισμού του αέρος δια του αλικού αέρος, εκδόσεις Α. Σταμούλης, Αθήνα-Πειραιάς 1994. www.karaberopoulos.gr/karaberopoulos/b\_iat3.asp

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Γεώργιος Τυπάλδος Κοζάκης στον *Πανδέκτη*, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 45217399
* **ΕΒΕ**: 46219
* LCCN: n97038118
* ISNI: 0000 0000 4659 6832
* GND: 123771943

 |

 |
Ο **Αλή Γκομάα** (στα αραβικά: **علي جمعة**) είναι μουσουλμάνος, (Σούφι, λόγιος και νομικός, ο οποίος διετέλεσε 18ος Μέγας Μουφτής της Αιγύπτου (2003 -2013). 

Έχει αποφανθεί κατά της πρακτικής του ακρωτηριασμού των γυναικείων γεννητικών οργάνων, την οποία έχει χαρακτηρίσει μη ισλαμική. Έχει υποστηρίξει ότι οι γυναίκες είναι πνευματικά ισότιμες με τους άνδρες και ότι μπορούν να ζητούν διαζύγιο από τους συζύγους τους παράλληλα όμως σε συνέντευξή του το 2015 δήλωσε ότι οι γυναίκες λόγω μικρότερης φυσικής δύναμης δεν μπορούν να κάνουν ορισμένα επαγγέλματα (πχ καρδιοχειρούργοι), να υπηρετούν στο στρατό και να κάνουν συγκεκριμένα αθλήματα, όπως η άρση βαρών.  Έχει δηλώσει ότι η αποστασία για έναν Μουσουλμάνο είναι έγκλημα που πρέπει να τιμωρείται όχι όμως με θανατική ποινή. Επίσης έχει δηλώσει ότι τα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών είναι πλαστογραφημένα, έχει ταχθεί κατά της τρομοκρατίας και της χρήσης βίας για την εξάπλωση μιας θρησκείας και ειδικότερα του Ισλάμ και έχει ασκήσει έντονη κριτική στο Ισλαμικό Κράτος.

Έχει χαρακτηριστεί εκπρόσωπος αυταρχικών μορφών διακυβέρνησης. Υπήρξε ένθερμος υποστηρικτής του πραξικοπήματος του 2013, που ανέτρεψε τον Μοχάμεντ Μόρσι και έφερε στην εξουσία τον Αμπντέλ Φατάχ αλ Σίσι. Μετά το πραξικόπημα σε τηλεοπτική του συνέντευξη διατύπωσε εχθρικές θέσεις απέναντι στις δυτικές δημοκρατίες για τις οποίες είπε ότι είναι αντίθετες στον ισλαμικό νόμο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  )
2. ↑
3. ↑
4. ↑
5. ↑
6. ↑
7. ↑
8. ↑  )
Το «Ολυμπιακός» ανακατευθύνει εδώ. Για άλλες χρήσεις, δείτε: Ολυμπιακός (αποσαφήνιση).

Ο **Ολυμπιακός Λαμίας** ήταν ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα τη Λαμία.

Ιδρύθηκε το 1928 σαν *Ποδοσφαιρικός Αθλητικός Σύλλογος πόλεως Λαμίας Ολυμπιακός*. Αναγνωρίστηκε με την υπ΄αριθμόν 46 της 11 Ιανουαρίου 1928 απόφασης του πρωτοδικείου Λαμίας. Χρώματα είχε το κόκκινο και άσπρο. Το 1977 ιδρύθηκε μια νέα ομάδα με το όνομα Ολυμπιακός Λαμίας χωρίς όμως να είναι η συνέχεια αυτής της ομάδας.

Τα πρώτα χρόνια 1928-1951
-------------------------

Τα πρώτα χρόνια, ελλείψει πρωταθλήματος, έπαιζε φιλικά παιχνίδια με ομάδες της Λαμίας και γειτονικών νομών. Το 1930 μαζί με τις υπόλοιπες ομάδες του νομού ίδρυσαν την *Ένωση ποδοσφαιρικών σωματείων Φθιωτιδοφωκίδος* η οποία διοργάνωσε και τα πρώτα πρωταθλήματα. Ο Ολυμπιακός κατέκτησε το πρώτο πρωτάθλημα το 1930. Ελλείψει πηγών, δεν υπάρχουν στοιχεία για τις πρωταθλήτριες όλων των ετών. Από δημοσιεύματα εφημερίδων είναι γνωστό ότι ο Ολυμπιακός κατέκτησε επίσης το πρωτάθλημα του 1933 και του 1938. Τον Αύγουστο του 1938, σε φιλικό παιχνίδι στη Λαμία, ήρθε ισόπαλος 1-1 με τον Ολυμπιακό Πειραιώς. Κατά την διάρκεια της κατοχής η αγωνιστική κίνηση στην Λαμία ήταν περιορισμένη, κατά τον πόλεμο μάλιστα σκοτώθηκε και ο Ελευθέριος Κοντός, από τα βασικά στελέχη του Ολυμπιακού προπολεμικά. Το 1945 εκλέχθηκε νέο διοικητικό συμβούλιο και η ομάδα επαναδραστηριοποιήθηκε δίνοντας τα πρώτα φιλικά παιχνίδια. Μεγάλοι του αντίπαλοι σε αυτή την περίοδο ήταν η *Παλλαμιακή*, ο Παμφθιωτικός και η Δόξα Μοσχοχωρίου.

Δεύτερη περίοδος 1951- 1963
---------------------------

Από το 1951 που ιδρύθηκε η Ε.Π.Σ. Φθιώτιδας συμμετείχε ανελλιπώς σε όλα τα πρωταθλήματά της, κατακτώντας μάλιστα 8 συνεχόμενες φορές το πρωτάθλημα από το 1952 μέχρι το 1958. Μεγάλος του αντίπαλος ήταν η *Παλλαμιακή* με την οποία διεκδικούσαν κάθε χρόνο το πρωτάθλημα. Το 1961 συμμετείχε για πρώτη φορά στην Β' εθνική αφού προκρίθηκε σαν δεύτερη ομάδα στο τοπικό πρωτάθλημα. Τελικά κατέλαβε την 8η θέση στον όμιλο του ανάμεσα σε 10 ομάδες. Το 1961-62 συμμετείχε εκ νέου στην Β΄ Εθνική καταλαμβάνοντας την 5η θέση στον όμιλο του με 28 βαθμούς. Στην Β΄εθνική συμμετείχε πάλι το 1962-63 καταλαμβάνοντας την προτελευταία θέση.

Το 1962, με πρωτοβουλία του Ολυμπιακού έγινε μια προσπάθεια συγχώνευσης με την Παλλαμιακή και τον Παμφθιωτικό, με σκοπό τη δημιουργία μιας ισχυρής ομάδας στο πρωτάθλημα της Β΄ Εθνικής. Η Παλλαμιακή αρνήθηκε και τελικά έγινε η συγχώνευση με τον Παμφθιωτικό, ωστόσο στο επόμενο πρωτάθλημα Β΄ Εθνικής συμμετείχαν χωριστά. Η συγχώνευση εφαρμόστηκε το 1963-64 και η νέα ομάδα ονομάστηκε Λαμιακός. Ο Λαμιακός το 1964 συγχωνεύτηκε με την Παλλαμιακή δημιουργώντας τον Α.Σ. Λαμία.

Επανιδρυση 1977
---------------

Το 1977 ο συλλογος επανιδρυθηκε ως

Τίτλοι και διακρίσεις
---------------------

* Πρωτάθλημα Φθιώτιδος & Φωκίδας (10): 1930, 1933, 1938, 1952, 1953, 1954, 1955, 1956, 1957 και 1958
* Συμμετοχές Β΄Eθνική: 1961, 1962, 1963

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Δημητρίου Θ. Νάτσιου, *Ιστορία του Λαμιακού ποδοσφαίρου (1912-1999)*, Λαμία, 2000
Στην Ελλάδα το ποσοστό των ανθρώπων των οικογενειών που έχουν άτομο με αναπηρία άνω του 67% στην οικογένεια τους φτάνει το 5.3% ενώ το ποσοστό των ανθρώπων που αναφέρει κάποια μορφής αναπηρία που δυσκολεύει την ζωή τους σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Στατιστική Υπηρεσία φτάνει το 24%, μια μονάδα κάτω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.

Πάντως, στην Ελλάδα, τα άτομα με αναπηρία αντιμετωπίζουν σημαντικά προβλήματα αναφορικά με την ένταξη τους στην αγορά εργασίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Το 5,3% των νοικοκυριών στην Ελλάδα έχουν άτομο με αναπηρία άνω του 67%». *www.naftemporiki.gr*. 2 Δεκεμβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 22 Νοεμβρίου 2023.
2. ↑  Care, AMEA (3 Δεκεμβρίου 2018). «Eurostat: Τι ποσοστό εμφανίζει αναπηρία στην Ελλάδα;». *ΑμεΑ Care*. Ανακτήθηκε στις 22 Νοεμβρίου 2023.
3. ↑  «Νέοι με αναπηρία στην Ελλάδα: Στο περιθώριο, φτωχοί και μόνοι». 1 Νοεμβρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 22 Νοεμβρίου 2023.
Τα **Δρέπανα** είναι ιστορική πόλη της αρχαιότητας στην δυτική Σικελία στην τοποθεσία που η Ρωμαϊκή Δημοκρατία ηττήθηκε από την Καρχηδόνα (249 π.χ.). Τα Δρέπανα ανήκουν διοικητικά στην Ιταλική επαρχία του Τράπανι, είναι προάστιο της πρωτεύουσας Τράπανι που περιλαμβάνει την αρχαία πόλη. Το αρχαίο όνομα *"Δρέπανα"* προέρχεται από την Ελληνική γλώσσα χάρη στην μορφή που είχε το λιμάνι του Τράπανι στην αρχαιότητα. Οι Έλυμοι ίδρυσαν τα Δρέπανα σαν λιμάνι στην γειτονική Έρυξ που βρισκόταν στην κορυφή του όρους Έρυξ και επέβλεπε ολόκληρη την δυτική Μεσόγειο.

Ιστορία
-------

Τα Δρέπανα βρισκόντουσαν 40 χιλιόμετρα βόρεια από το Λιλύβαιον, οχυρώθηκαν από την Καρχηδόνα που μετέφερε πληθυσμό από την Έρυξ. Η Ρωμαϊκή δημοκρατία τα χρησιμοποίησε σαν ναυτική βάση (241 π.χ.).
Η πόλη αναφέρεται στην Αινειάδα σαν ο τόπος που πέθανε και τάφηκε ο πατέρας του Αινεία Αγχίσης. Η Καρχηδόνα απέκτησε τον έλεγχο στα Δρέπανα (260 π.χ.) και την μετέτρεψε σε σημαντική ναυτική βάση, ακολούθησε η *"μάχη των Δρεπάνων"* (249 π.χ.) στην οποία η Ρωμαϊκή δημοκρατία συνετρίβη από τους Καρχηδονίους. Οι Ρωμαίοι κατέλαβαν τελικά την πόλη μετά από την νίκη τους σε ναυμαχία στις Αιγάδες. Οι Ρωμαίοι δεν τους έδωσαν ποτέ τον τίτλο Ισοπολίτιδα πόλη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Smith (ed.), William (1878) Λεξικό της Ρωμαϊκής και της Ελληνικής Γεωγραφίας, Τόμος 1 (Στα Αγγλικά), σ.788
2. ↑  Dillon, Matthew; Garland, Lynda (2005), Αρχαία Ρώμη : Από τα πρώτα χρόνια της Δημοκρατίας μέχρι την δολοφονία του Ιουλίου Καίσαρα (Στα Αγγλικά), σ.190
3. ↑  Smith (ed.), William (1878) Λεξικό της Ρωμαϊκής και της Ελληνικής Γεωγραφίας, Τόμος 1 (Στα Αγγλικά), σ.788

Πηγές
-----

* Smith (ed.), William (1878), Λεξικό της Ρωμαικής και της Ελληνικής Γεωγραφίας, Τόμος 1 (Στα Αγγλικά)
* Dillon, Matthew; Garland, Lynda (2005), Αρχαία Ρώμη : Από τα πρώτα χρόνια της Δημοκρατίας μέχρι την δολοφονία του Ιούλιου Καίσαρα (Στα Αγγλικά)
Ο **Ελληνορθόδοξος Ναός της Αγίας Τριάδας** (γερμ. *Griechenkirche zur Heiligen Dreifaltigkeit*) είναι καθεδρικός Ορθόδοξος χριστιανικός ναός στο 1ο (κεντρικό) Διαμέρισμα διαμέρισμα της Βιέννης, στην ιστορική ελληνική συνοικία της πόλεως, στη γειτονιά και οδό Φλάισμαρκτ.

Από το 1963 ο ναός είναι η έδρα της Ελληνορθόδοξης Μητροπόλεως Αυστρίας (πλήρης τίτλος: Ιερά Μητρόπολη Αυστρίας και Εξαρχάτο Ουγγαρίας και Μεσευρώπης) του Οικουμενικoύ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως.

Ιστορία
-------

Το εσωτερικό του ναού
Ελληνορθόδοξος ναός υπήρχε στην τοποθεσία από το έτος 1787, ως αποτέλεσμα της Διακηρύξεως Ανοχής του 1781 που είχε εκδώσει ο Αυτοκράτορας Ιωσήφ Β΄. Ο αρχιτέκτονας του κτίσματος του 1787 ήταν ο Πέτερ Μόλνερ.

Ο σημερινός ναός είναι επανασχεδιασμός του παλαιού σε νεοβυζαντινό αρχιτεκτονικό ρυθμό από τον Θεόφιλο Χάνσεν. Αναγέρθηκε με χρηματοδότηση του διπλωμάτη και ευεργέτη Σίμωνος Σίνα, σε μια από τις πολλές συνεργασίες του με τον Χάνσεν στη Βιέννη και την Αθήνα. Ο νέος αυτός ναός εγκαινιάσθηκε στις 21 Δεκεμβρίου 1858.

Στο εξωτερικό του ναού κυριαρχούν διπλά, τούβλινα και επίχρυσα, τόξα. Το περίτεχνα διακοσμημένο ιερό παρουσιάζει νύξεις προς το εκκλησιαστικό μπαρόκ που χαρακτηρίζει τη νότια Γερμανία και Αυστρία. Μερικές από τις νωπογραφίες της προσόψεως και του εσωτερικού είναι έργα του Αυστριακού ζωγράφου και καθηγητή Καρλ Ραλ, ενώ άλλες 
είναι έργα του Βαυαρού Λουδοβίκου Θείρσιου.

Η ταχυδρομική διεύθυνση του ναού είναι «Fleischmarkt 13, 1010 Wien». Στους ενορίτες του ναού συγκαταλεγόταν ο διάσημος διευθυντής ορχήστρας Χέρμπερτ φον Κάραγιαν και η οικογένειά του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Peter Mackridge: *Language and National Identity in Greece, 1766-1976*, σελ. 38
2. ↑  Sarah Woods: *National Geographic Traveler: Vienna*, σελ. 80

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ιστόπος της Μητροπόλεως Αυστρίας

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ελληνορθόδοξος Ναός της Αγίας Τριάδας Βιέννης** |