recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Το **Oi!** είναι ένα υποείδος του punk rock που προήρθε από το Ηνωμένο Βασίλειο στα τέλη του 1970. Η μουσική και η συναφής υποκουλτούρα του είχε ως στόχο να φέρει σε επαφή τους πανκς, τους σκίνχεντς, και άλλους νέους της εργατικής τάξης. Το Oi! έγινε αναγνωρισμένο είδος στα τέλη της δεκαετίας του 1970. Είναι επηρεασμένο από τους ήχους των πρώτων punk συγκροτημάτων, όπως οι Sex Pistols, οι Ramones, The Clash, και The Jam, με επιρροές από Βρετανικά ροκ συγκροτήματα της δεκαετίας του 60' όπως οι Small Faces και The Who, συνθήματα ποδοσφαίρου, παμπ ροκ συγκροτήματα όπως ο Dr Feelgood, Eddie and the Hot Rods και οι 101ers, και glam rock μπάντες όπως οι Slade κ.ά. 

Oi!
Παρά το γεγονός ότι το ύφος του Oi! θεωρείται προσανατολισμένο κυρίως στους σκίνχεντς. Η κουλτούρα των σκινχεντς στο πρώιμο στάδιο ύπαρξης της, ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη με την εργατική τάξη, την πολυφυλετικότητα και φυσικά την πανκ μουσική, παρά με την ''λευκή περηφάνια'', όπως αυτή εκφράστηκε στο δεύτερο στάδιο ''αναγέννησης'' της σκινχεντ κουλτούρας στα τέλη της δεκαετίας του 70. Τα πρώτα συγκροτήματα αυτού του είδους αποτελούνταν κυρίως από πανκ ρόκερς. Κάποιες από τις πρώτες Oi! μπάντες ήταν οι Sham 69 και οι Cock Sparrer. Η λέξη Oi! είναι παλιά βρετανική έκφραση που σημαίνει «γεια». Η επικρατούσα ιδεολογία του αρχικού Oi! κινήματος σχετιζόταν με την εξέργεση της εργατικής τάξης. Στη θεματολογία των στίχων περιλαμβάνονται η ανεργία, τα δικαιώματα των εργαζομένων, η παρενόχληση από την αστυνομία και άλλες αρχές, και η καταπίεση από την κυβέρνηση. Επιπλέον κάποια Oi! τραγούδια μιλούν για τη βία στους δρόμους, το ποδόσφαιρο, το σεξ και το αλκοόλ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Dalton, Stephen, "Revolution Rock", *Vox*, June 1993
2. ↑  G. Bushell, ‘Oi! – The Debate’, Sounds, 24 January 1981, 30–1.
3. ↑  G. Bushell, Dance Craze (London, 1981).
4. ↑  Robb, John (2006). *Punk Rock: An Oral History* (London: Elbury Press). ISBN 0-09-190511-7.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* oioimusic.com Weekly updated site with interviews and reviews
* Europe Punk- Music for social change, not profit.
* Oi!—The Truth history of Oi! by Garry Bushell (archived)
* Punk and Oi! in the UK Αρχειοθετήθηκε 2011-05-07 στο Wayback Machine. includes interviews and news about Oi! bands
* Oi! the Web Site includes information about the original Oi! compilation albums
Χάρτης[*νεκρός σύνδεσμος*] του Γκάμλα Σταν
Η **παλιά πόλη**, γνωστή και ως **Γκάμλα Σταν** (σουηδικά: Gamla stan‎), επίσημα γνωστή ως **Πόλη μεταξύ των γεφυρών** μέχρι το 1980 (σουηδικά: Staden mellan broarna‎) είναι το ιστορικό κέντρο της Στοκχόλμης, το οποίο βρίσκεται στο νησί Σταντσχόλμεν. Αρχικά, το όνομα "Στοκχόλμη" εφαρμοζόταν μόνο στην Παλιά Πόλη, αλλά καθώς η πόλη επεκτάθηκε, το όνομα εξαπλώθηκε σε ολόκληρη την περιοχή της Στοκχόλμης. Το 2006 στην παλιά πόλη ζούσαν περίπου 3.000 κάτοικοι. Η παλιά πόλη ανήκει στην επαρχία Σέντερμαλμ και έχει έκταση 36 εκταρίων.

Η ίδρυση της παλιάς πόλης χρονολογείται από τον 13ο αιώνα. Έτσι στο Γκάμλα Σταν υπάρχουν πολλά στενά πλακόστρωτα δρομάκια και σοκάκια, ενώ παρατηρήσιμο στοιχείο είναι η παλιά αρχιτεκτονική. Η βορειογερμανική (με την χρήση τούβλων) γοτθική αρχιτεκτονική είχε ισχυρή επιρροή στην αρχιτεκτονική της παλιάς πόλης. Χάρη στην έρευνα από εθελοντές, πολλά κτήρια που αποδίδονταν στον 17ο και 18ο αιώνα, μπορεί να είναι μέχρι και 300 χρόνια παλαιότερα.

Στην παλιά πόλη βρίσκονται:

* το παλάτι της Στοκχόλμης
* η Μεγάλη πλατεία
* το Μουσείο Νόμπελ.
* η Εκκλησία του Αγίου Νικολάου .
* η Γερμανική εκκλησία
* η Φινλανδική εκκλησία .
* η Συνέλευση των Ευγενών
* το Κτίριο του Κοινοβουλίου
* η λωρίδα Μόρτεν Τρότσιγκ, ο στενότερος δρόμος στη Στοκχόλμη.
* Το αγόρι που κοιτάζει το φεγγάρι το οποίο είναι το μικρότερο εξωτερικό μνημείο της Σουηδίας.
* Γραφείο Βασιλικών Κερμάτων,

και άλλα αξιοθέατα.

Άποψη του Γκάμλα Σταν

Μεταφορές
---------

Στο νησί βρίσκεται ο σταθμός του μετρό Γκάμλα Σταν, μέσω του οποίου περνούν τα τρένα της κόκκινης και πράσινης γραμμής του μετρό της Στοκχόλμης (Τουνελμπάνα).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ιστοσελίδα του Γκάμλα Σταν Αρχειοθετήθηκε 2016-01-09 στο Wayback Machine.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Per Luthander (11 Μαΐου 2005). «Hus i Gamla stan 300 år äldre än man trott» (στα Swedish). Dagens Nyheter. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Οκτωβρίου 2007. Ανακτήθηκε στις 2 Απριλίου 2007. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
Η **Ινδικτιών** ή *ίνδικτος* ήταν η αστρονομική χρονική περίοδος (κύκλος) των 15 ετών. Καθιερώθηκε στα χρόνια των Ρωμαίων, για τον έγγειο φόρο, ο οποίος διατάχθηκε να υπολογίζεται κάθε δεκαπέντε χρόνια. Γι' αυτό και η ετυμολογία της λέξης είναι λατινική και προέρχεται από το *indictio*, όπως ονόμαζαν οι Ρωμαίοι τη «διαταγή». 

Διατηρήθηκε στο Βυζάντιο καθώς και την Καθολική εκκλησία για την είσπραξη ορισμένου φόρου κάθε 15 χρόνια. Γι' αυτό ονομάζεται και *επινέμηση*. Πότε ακριβώς καθιερώθηκε δεν είναι γνωστό. Εικάζεται ότι επί Διοκλητιανού ή επί Κωνσταντίνου Α΄ το έτος 312 άρχισε να χρησιμοποιείται ως χρονολογική αναφορά. Οι Πάπες της Ρώμης χρησιμοποίησαν τον θεσμό αυτό από το 315, αρχίζοντας να μετρούν τα έτη από την 1η Ιανουαρίου και τους κύκλους από το έτος 3 π.Χ.. Ο Καρλομάγνος καθιέρωσε την χρονολόγηση αυτή από το έτος 800 και αρχίζοντας το έτος από τις 24 Σεπτεμβρίου. Το ίδιο έκαναν και οι αυτοκράτορες της Γερμανίας.
Μετά την κατάλυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας από τους Οθωμανούς, οι Πατριάρχες διέσωσαν τον θεσμό αρχίζοντας το έτος από την 1η Σεπτεμβρίου, χωρίς όμως να γράφουν τον κύκλο. Αυτός στην Ορθόδοξη Εκκλησία προκύπτει από την διαίρεση του έτους από Κτίσεως Κόσμου (anno Mundi) δια δεκαπέντε, και το έτος ινδικτιώνος είναι το καταλειπόμενο. Π,χ. για το έτος 2010 είναι 2010+5508 = 7518 από κτίσεως κόσμου· 7518 : 15 = πηλίκο 501, υπόλοιπο 3, άρα 3ο έτος ινδικτιώνος.

Για να υπολογίσουμε τον κύκλο και το έτος ινδικτιώνος ενός έτους, από το έτος αφαιρούμε το 313 και τη διαφορά τη διαιρούμε με το 15. Το πηλίκο είναι ο κύκλος και το υπόλοιπο+1 είναι το έτος ινδικτιώνος. Π.χ. για το 2010 έτος: 2010-313 = 1697· 1697:15 = πηλίκο 113 και υπόλοιπο 2, άρα 113ος κύκλος και 3ο έτος ινδικτιώνος.

Αναφορές
--------

1. ↑  Ορθόδοξος Συναξαριστής

Πηγές
-----

* Ιωάννης Κυριακός Μελιρρύτου Θεσσαλονικεύς (1836). *Χρονολογία ιστορική*. Εν Οδησσώ: Εκ του Τυπογραφείου της Σχολής των αποίκων Ελλήνων εμπόρων. σελ. 35. Ανακτήθηκε στις 28 Νοεμβρίου 2010.
* Frederic Schöll (1818). *Ιστορική Χρονολογία*. Εν Βιέννη της Αυστρίας: Εκ της τυπογραφίας Ιωάννη Σνειρέρου. Ανακτήθηκε στις 27 Μαρτίου 2011.
**Η περιφέρεια Μανγκιστάου** (καζακικά: Маңғыстау облысы, *Mañğıstaw oblısı*, ماڭعىستاۋ وبلىسى) είναι μια περιφέρεια στο δυτικό κομμάτι του Καζακστάν. Η πρωτεύουσα του είναι το Ακτάου, ένα λιμάνι με πληθυσμό 154.500 κάτοικοι στην απογραφή του 2004. Όλη η περιφέρεια έχει πληθυσμό 373.400 κάτοικοι, ενώ 596.706 σύμφωνα με εκτίμηση στις 1 Φεβρουαρίου 2013.

Γεωγραφία
---------

Η περιφέρεια βρίσκεται στο νοτιοδυτικό Καζακστάν, στην χερσόνησο Μανγκισλάκ. Η ακτογραμμή του περιλαμβάνει σημαντικό μέρος του καζακικού μέρους της Κασπίας Θάλασσας και συνορεύει με το Τουρκμενιστάν και το Ουζμπεκιστάν. Συνορεύει επίσης και με δύο περιφέρειας της χώρας, τις περιφέρειες Ακτόμπε και Ατιράου. Η έκταση της περιφέρειας είναι 165.600 τ.χλμ. Γεωτρήσεις έδειξαν κατά την Σοβιετική περίοδο ότι υπάρχει πετρέλαιο, που συνέβαλλε στην βιομηχανοποίηση της περιοχής. 

Το έδαφος του Μανγκιστάου περιλαμβάνει πολλά διαφορετικά τοπία και ερήμους: πεδιάδα της Κασπίας, οροπέδια (Ουστούρτ, Μανγκισλάκ, Κεντιρλί-Καγιασάν), βουνά (Ακτάου, Καρατάου), κοιλότητες, έρημο και βουνά. Το υψηλότερο μέρος είναι το όρος Οτπάν με υψόμετρο 556 μέτρα, και το χαμηλότερο είναι το κάτω μέρος της κοιλότητας Καράγκιε, 132 μέτρα κάτω από το επίπεδο της θάλασσας.

Κλίμα
-----

Λόγω της μεγάλης σε έκταση περιοχής που κατέχει, έχει ποίκιλλα κλίματα. Το βόρειο Μανγκιστάου έχει κρύο το χειμώνα. Το κλίμα είναι μεσογειακό με ψυχρούς χειμώνες και ήπια καλοκαίρια. Η μέση θερμοκρασία Ιανουαρίου είναι -3 °C, και +26 °C τον Ιούλιο. Η ετήσια βροχόπτωση είναι 150 χιλιοστά (5.9 ίντσες).

Διοικητική διαίρεση
-------------------

Η περιοχή διαιρείται σε πέντε επαρχίες και 2 πόλεις περιφερειακής σημασίας, το Ακτάου και το Ζαναοζέν. Οι επαρχίες είναι:

1. Επαρχία Μπεϊνέου, με πρωτεύουσα την ομώνυμη πόλη.
2. Επαρχία Καρακίγια, με πρωτεύουσα το Κουρίκ.
3. Επαρχία Μανγκιστάου, με πρωτεύουσα το Σέτπε.
4. Επαρχία Μουναΐλι, πρωτεύουσα το Μανγκιστάου.
5. Επαρχία Τουπκαραγκάν, με πρωτεύουσα το Φορτ-Σεβτσένκο.

Τρεις πόλεις έχουν καθεστώς πόλης: το Ακτάου, το Φορτ-Σεβτσένκο και το Ζαναοζέν.

Δημογραφία
----------

Περιφέρεια Μανγκιστάου, χειμώνας
Σύμφωνα με την απογραφή του 1999, 50.9% του πληθυσμού είναι Καζάκοι και 32.9% των κατοίκων είναι Ρώσοι.

* Πληθυσμός (2009): 416,500 κάτοικοι (2.6% του πληθυσμού της χώρας, 13η θέση)
* Πυκνότητα: 2.5 άτομα / τ.χλμ. (13η θέση)
* Εθνικότητες: Καζάκοι 70.9%, Ρώσοι 22.9%
* Έκταση: 165.600 τ.χλμ, (6.1%, 7η θέση)

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο» Список телефонов акимов городов и районов Мангистауской области и их заместителей (στα Russian). Акимат Мангистауской области. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Φεβρουαρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 3 Ιουνίου 2012. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
2. ↑  ru:Мангистауская область
**Βλαντιμίρ Τσβέτκοβιτς** ( σερβικά κυριλλικά: Владимир Цветковић‎  ; γεννημένος στις 24 Μαΐου 1941) είναι Σέρβος πρώην μπασκετμπολίστας και αθλητικός διευθυντής, ο οποίος είναι επίτιμος πρόεδρος του Ερυθρού Αστέρα. Έπαιξε με τον Ερυθρό Αστέρα για 13 σεζόν από το 1959 ως το 1972. Με τον Ερυθρό Αστέρα κατέκτησε 2 Εθνικά Πρωταθλήματα και 1 Εθνικό Κύπελλο. Πέρασε όλη την καριέρα του από το 1959 ως το 1972 στον Ερυθρό Αστέρα.

Ιστορικές ελεύθερες βολές του Τσβέτκοβιτς
-----------------------------------------

Η εθνική ομάδα της Γιουγκοσλαβίας κέρδισε το πρώτο της Ολυμπιακό μετάλλιο στο Μεξικό το 1968. Οι Γιουγκοσλάβοι έπαιξαν καλά και βρέθηκαν στα ημιτελικά όπου έπαιξαν εναντίον της Σοβιετικής Ένωσης. Στη σύγκρουση "μπασκετικού Δαβίδ και Γολιάθ", μπροστά σε 22.000 θεατές έδωσαν την υποστήριξη τους στον Δαβίδ, δηλαδή στη Γιουγκοσλαβική ομάδα. Κλειδί του αγώνα αποδείχθηκε ο **Βλαντιμίρ Τσβέτκοβιτς**.

Επτά δευτερόλεπτα πριν το τέλος του αγώνα, ενώ το αποτέλεσμα ήταν 61–60 για τη Γιουγκοσλαβία, ο Τσβέτκοβιτς πέτυχε δύο κρίσιμες ελεύθερες βολές για το 63–61. Οι Σοβιετικοί είχαν αρκετό χρόνο για να μειώσουν σε 63–62, αλλά όχι αρκετό για να αποφύγουν την ήττα. Η γιορτή των Μεξικανών για τη νίκη της Γιουγκοσλαβικής ομάδας μεταφέρθηκε γρήγορα από το γήπεδο στους δρόμους της Πόλη του Μεξικού και κράτησε μέχρι το ξημέρωμα.

Η ομάδα των ΗΠΑ ήταν πολύ δυνατός αντίπαλος στον τελικό και η Γιουγκοσλαβική ομάδα ηττήθηκε με 50–65 κατακτώντας τη δεύτερη θέση στο ολυμπιακό τουρνουά μπάσκετ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Vladimir Cvetkovic at Sports Reference Sports References

* Veliki Vladimir στο mojacrvenazvezda.net
Ο **Κίνυψ** (γεν. του Κίνυπος), γνωστός και ως **Κίνυφος** (αραβικά: وادي كعام‎), είναι ποταμάκι (ουάντι) στην Τριπολίτιδα, στην τοποθεσία μιας ομώνυμης ελληνικής αποικίας ιδρυμένη από τον Σπαρτιάτη Δωριέα, η οποία όμως απέτυχε να κατοικηθεί για καιρό λόγω συγκρούσεων με τους Καρχηδονίους και την τοπική φυλή των Μακών.

Οι πηγές του ποταμού βρίσκονται στο Ουάντι Ταργαλάτ μήκους 80 χιλιομέτρων, αλλά είναι όλες στο παράκτιο άκρο του ποταμού σε ένα τμήμα του που ονομάζεται Ουάντι Καάμ, ενώ ο Ηρόδοτος είχε λανθασμένα ισχυριστεί ότι η πηγές βρίσκονταν κοντά στον Λόφο των Χάριτων, 260 χλμ προς το εσωτερικό.

Ιστορία
-------

Οι Έλληνες υπό τον Δωριέα της Σπάρτης, ο οποίος λέγεται ότι ήταν θυμωμένος διότι ο Κλεομένης επιλέχθηκε για βασιλιάς της Σπάρτης πριν από αυτόν, εγκατέλειψε την Πελοπόννησο μαζί με άλλους Σπαρτιάτες για να ιδρύσει τη δική του αποικία με καθοδηγητές από τη Θήρα γύρω στο 515/514 π.Χ. Ίδρυσε την αποικία του στις εκβολές του Κίνυπος. Ο Ηρόδοτος αποκάλεσε τον ποταμό Κίνυπα, όπου ιδρύθηκε η αποικία ως «ο κάλλιστος χώρος των Λιβύων». Μετά από περίπου τρία χρόνια εκδιώχθηκαν από τους Καρχηδόνιους σε συμμαχία με την τοπική φυλή, τους Μάκες. Η ελληνική αποικία ήταν κοντά στη φοινικική αποικία Λέπτις Μεγάλη και πιθανότατα θεωρούνταν απειλή. Η τοπική λιβυκή φυλή των Μακών που ζούσε στην περιοχή χρησιμοποιήθηκαν ως μισθοφόροι από τους Καρχηδόνιους.

Μυθολογία
---------

Στην ελληνική μυθολογία, ένας από τους μαχητές στον Τρωικό Πόλεμο, ο Γουνεύς, πήγε στην Λιβύη μετά τον πόλεμο, όπου εγκαταστάθηκε κοντά στον ποταμό Κίνυπα, αν και άλλοι μύθοι αναφέρουν ότι ο Γουνεύς πνίγηκε στη θάλασσα.

Αρχαιολογία
-----------

Οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν μια ελληνική νεκρόπολη στον Κίνυπα που χρονολογείται στον 3ο αιώνα π.Χ. αποτελείται από μια σειρά από πέτρινες κιβωτιόσχημες τεφροδόχους με καπάκια σε σχήμα κεκλιμένης στέγης και περιέχουν στάχτες και οστά, καθώς και διάφορα πήλινα αντικείμενα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Wadi Caam: The Greeks in Tripolitania!». Temehu. Ανακτήθηκε στις 10 Μαΐου 2012.
2. ↑  G. Cifani; M. Munzi (2003). «Alle sorgenti del Cynips Tripolitania Libya». *Libyan Studies* **34**: 85–99.
3. ↑  Ηρόδοτος, Ιστορίαι, 5.42
4. ↑  «Histories». A.D. Godley. Ανακτήθηκε στις 27 Νοεμβρίου 2016.
5. ↑  Cinyps (Wadi Qaam)
6. ↑  Andrea Salimbeti· Raffaele D’Amato (2014). *The Carthaginians 6th–2nd Century BC*. Bloomsbury. σελ. 21. ISBN 1782007776.
7. ↑  *Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου*, Επιτομή του Βιβλίου 4, 3.11ff.; 6.15. Τζέτζης για Λυκόφρονα, 899
Ο **Αλέξιος** (γερμ. *Alexis Prinz und Landgraf von Hessen-Philippsthal-Barchfeld*, 13 Σεπτεμβρίου 1829 - 16 Αυγούστου 1905) από τον Οίκο της Έσσης ήταν λανδγράβος της Έσσης-Φίλιππσταλ-Μπάρχφελντ (1854 - 1866) και μετά τιτουλάριος μόνο (1866 - 1905).

Βιογραφία
---------

Ο *Αλέξιος Γουλιέλμος Ερνέστος Φίλιππος* γεννήθηκε στο Μπουργκστάινφουρτ και ήταν ο πρωτότοκος γιος του Καρόλου της Έσσης-Φίλιπσταλ-Μπάρχφελντ και της Σοφίας, κόρης του Λουδοβίκου Γουλιέλμου Γέλδρικου Ερνέστου του Μπέρτχαϊμ & Στάινφουρτ.

Διαδέχθηκε το 1854 τον πατέρα του που απεβίωσε. Ήταν τιμητικά στρατηγός του Ιππικού της Πρωσίας. Από το 1866 ήταν μέλος της Πρωσικής Άνω Βουλής των Λόρδων και ιππότης του Τάγματος του Μέλανος Αετού. Η Πρωσία προσάρτησε το εκλεκτοράτο της Έσσης από το 1866, συμπεριλαμβανομένου του Μπάρχφελτ. Ο Αλέξιος και ο γιος του τρίτου εξαδέλφου του Ερνέστος της Έσσης-Φίλιπσταλ, έλαβαν μαζί ως αποζημίωση 300.000 μάρκα ετησίως. Τους δόθηκαν επίσης τρία κάστρα: το κάστρο την πόλης του Χάναου, το κάστρο του Ρότενμπουργκ και το κάστρο Σένφελντ στο Κάσσελ.

Το 1890 απεβίωσε ο μικρότερος αδελφός του Γουλιέλμος. Ο ίδιος ο Αλέξιος απεβίωσε το 1905 στο Χερλεσχάουζεν σε ηλικία 76 ετών, άτεκνος και τον διαδέχθηκε ο γιος του Γουλιέλμου, Χλωδοβίκος.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε το 1854 τη Λουίζα των Χοεντσόλλερν, κόρη του Καρόλου της Πρωσίας. Δεν απέκτησαν απογόνους και χώρισαν το 1861.

Πηγές
-----

* Preußisches Jahrbuch. Dritter Jahrgang, Berlin 1863, S. 191

Παραπομπές σε πηγές
-------------------

1. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*. p10865.htm#i108648.
2. ↑  p10865.htm#i108648. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
3. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 53146998617118942974
* GND: 1109100779

 |

 |
Οι Άλπεις Κοττίαι το έτος 125 ως μία επαρχία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
 Το Eβουρόδουνον αναφέρεται από τους Έλληνες Στράβωνα και Πτολεμαίο ως μέρος τού δρομολογίου της Ιερουσαλήμ, στις Άνω Άλπεις της Γαλλίας.
Οι **Άλπεις Κοττίαι**, λατιν.: **Alpes Cottiae** ήταν μία μικρή επαρχία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας που ιδρύθηκε το 63 μ.Χ. από τον Αυτοκράτορα Νέρωνα. Ήταν μία από τις τρεις επαρχίες, που αποτελούσαν τις Άλπεις μεταξύ της σύγχρονης Γαλλίας και της Ιταλίας, μαζί με τις Άλπεις Γραίαι και Ποινιναί βόρεια και τις Άλπεις Mαριτίμαι νότια.

Πρωτεύουσα της επαρχίας ήταν το Σεγούσιο (σημερινή Σούσα στο Πιεμόντε). Άλλοι σημαντικοί οικισμοί βρίσκονταν στο Eburodunum και στο Brigantio (Briançon).  Πήρε το όνομά του από τον ηγεμόνα της περιοχής τον 1ου αι. π.Χ. Mάρκος Ιούλιος Κόττυος, και το τοπωνύμιο σώζεται σήμερα στις Κοτιανές Άλπεις.

Ιστορία
-------

 Οβελίσκος σε ανάμνηση τού Ναπολέοντα Α΄ στο Mons Matronae, (Mont Genèvre).
Η επαρχία είχε την προέλευσή της σε ένα τοπικό αρχηγείο, που ελεγχόταν από τον βασιλιά Mάρκος Ιούλιος Δόνος, ο οποίος κυβέρνησε τις φυλές της Λιγουρίας της περιοχής από τα μέσα του 1ου αι. π.Χ. Τον διαδέχθηκε ο γιος του, Mάρκος Ιούλιος Κόττυος, ο οποίος δεν αντιτάχθηκε στην ενσωμάτωση τού βασιλείου του στο ρωμαϊκό αυτοκρατορικό σύστημα υπό τον Αυτοκράτορα Αύγουστο το 15–14 *π.Χ.*.   

Μετά το τέλος τού γιου του Κόττιου Β΄ το 63 μ.Χ. η περιοχή προσαρτήθηκε από τον Αυτοκράτορα Νέρωνα και μετατράπηκε σε μία επαρχία υπό έναν *επίτροπο* (procurator) γνωστή ως *provincia Alpium Cottiarum*.   

Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Διοκλητιανού (284–305), το δυτικό τμήμα της επαρχίας μεταφέρθηκε στις Άλπεις Mαριτίμαι και το ανατολικό τμήμα παραχωρήθηκε υπό έναν *πρόεδρο (praeses)* στην επισκοπή (diocesis) της Ιταλίας.

Οικισμοί
--------

Οι οικισμοί στις Άλπεις περιλάμβαναν:

* *Ad Fines* (Malano) ("mansio" ie σταθμός, τελωνείο)
* *Ocelum* (Celle) ("oppidum" ie κωμόπολη κελτική)
* *Ad Duodecimum* (Saint-Didier) ("mutatio" ie mansio)
* *Segusio* (Σούσα) (πρωτεύουσα)
* *Venausio* ( Venaus ) (oppidum)
* *Scingomagus / Excingomagus* (Exilles) (oppidum, πιθανώς η πρωτεύουσα του Δόνου)
* *Caesao / Goesao* (Cesana Torinese) ("castrum" ie φρούριο, στρατόπεδο)
* *Ad Martes Ultor* (ύστερο αυτοκρατορικό *Ulcense*) (Oulx) (castrum)
* *Brigantium* (Briançon) (mansio)
* *Mons Matronae* (Mont Genèvre)

Δείτε επίσης
------------

* Κότιος
* Δόνος
* Κοττιανές Άλπεις

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Graßl 2006.
2. 1 2 3  Syme & Levick 2012.
3. ↑  Barruol 1969, σελ. 41.
4. ↑  Barruol 1969, σελ. 176.

Περαιτέρω ανάγνωση
------------------

* Tilmann Bechert: *Die Provinzen des römischen Reiches: Einführung und Überblick*. von Zabern, Mainz 1999.
* Μπαρτολομάση : *Valsusa Antica*. Αλζάνι, 1975.
Η **Μάχη του Σατώ-Τιερί** (αγγλικά: Battle of Château-Thierry (1814)) διεξήχθη στις 12 Φεβρουαρίου 1814 μεταξύ της οπισθοφυλακής του Στρατού της Σιλεσίας (ενός μεικτού, ρωσοπρωσικού στρατού), ο οποίος τελούσε υπό τις διαταγές του στρατάρχη Γκέμπχαρτ Λέμπερεχτ φον Μπλύχερ, και γαλλικού στρατεύματος υπό τον αυτοκράτορα Ναπολέοντα Βοναπάρτη. Η μάχη τελείωσε με νίκη των Γάλλων.

Πρελούδιο
---------

Αφού κέρδισε μια σειρά εντυπωσιακών τακτικών νικών (που έγιναν συλλογικά γνωστές ως η Εκστρατεία των Έξι Ημερών), ο Ναπολέων αναζητούσε το τελικό χτύπημα στους Πρώσους, το οποίο θα σήμαινε το τέλος της συμμετοχής τους στον ΣΤ΄ Συνασπισμό εναντίον του. Την προηγούμενη μέρα είχε νικήσει τον Φαμπιάν φον Όστεν-Ζάκεν και τον Λούντβιχ Γιορκ φον Βάρτενμπουργκ στη μάχη του Μονμιράιγ (Montmirail), και τώρα ο Ναπολέων πρόλαβε την πρωσική οπισθοφυλακή υπό τον στρατηγό Γιορκ φον Βάρτενμπουργκ στον ποταμό Μάρνη κοντά στην κοινότητα Σατώ-Τιερί στην Καμπανία.

Μάχη
----

Αφού έστειλε τον στρατάρχη Νέυ να ηγηθεί της επίθεσης, οι Γάλλοι διέσπασαν και εισέδυσαν στις πρωσικές γραμμές του Γιορκ φον Βάρτενμπουργκ, προκαλώντας βαριές απώλειες στους αντιπάλους τους. Η επίθεσή τους σταμάτησε από κάποιες τυχαία τοποθετημένες πρωσικές πυροβολαρχίες, επιτρέποντας στον Γιορκ φον Βάρτενμπουργκ ν΄ αποσυρθεί με καλή τάξη χωρίς να τραπεί σε ανοργάνωτη φυγή. Οι Πρώσοι είχαν 1.250 απώλειες στρατιωτών, οι Ρώσοι 1.500, και οι Γάλλοι 600. Επίσης, οι Γάλλοι κατέλαβαν εννέα κανόνια και πολλές αποσκευές και μεταγωγικά μέσα.

Σημειώσεις
----------

1. ↑ . «historyofwar.org/articles/battles\_chateau\_thierry1814.html».
2. 1 2  Chandler 1999, σελίδες 90–91.

Παραπομπές
----------

* Chandler, D. (1999), *Dictionary of the Napoleonic wars*, Wordsworth editions, ISBN 1-84022-203-4

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Battle of Château-Thierry (1814) στο Wikimedia Commons

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ιστορία
* Πύλη:Πόλεμος
 |

 |
Άποψη της γύρω περιοχής από το Πέρασμα Βερέτσκε
Μνημείο της 1100ης επετείου της Ουγγρικής κατάκτησης της λεκάνης των Καρπαθίων το 895 (φωτογραφήθηκε το 2008)
Ο ποταμός Στρίι με το πέρασμα Βερέτσκι.
Το **Πέρασμα Βερέτσκε** ή **Πέρασμα Βερέτσκι** (ουκρανικά: Вере́цький перевал, μεταγραφή: *Veretskyy pereval*, πιο επίσημα: ουκρανικά: перевал Середньоверецький, *pereval Serednioveretskyy*, επίσης γνωστό ως Ворі́тський перевал, μεταγραφή: *Vorítskyy pereval*, ουγγρικά: Vereckei-hágó) είναι ορεινό πέρασμα στην Ουκρανία, ένα από τα σημαντικότερα περάσματα των Εσωτερικών Ανατολικών Καρπαθίων Ορέων.

Τοποθεσία
---------

Το πέρασμα βρίσκεται στα Καρπάθια Όρη εκεί που συναντώνται οι περιφέρειες Λβιβ και Υπερκαρπαθίας, ανάμεσα στην κοιλάδα Λατόριτσα ή Λατορίτσια και την κοιλάδα του ποταμού Οπίρ. Έχει υψόμετρο 841 μέτρα.

Ιστορία
-------

Το φαράγγι είναι καλοταξιδεμένο για πάνω από μια χιλιετία. Το 895 Ουγγρικές φυλές μπήκαν στην λεκάνη των Καρπαθίων και τον επόμενο αιώνα ίδρυσαν το Βασίλειο της Ουγγαρίας. Το 1241 ο κύριος στρατός των Μογγόλων πέρασε το πέρασμα προς το Βασίλειο της Ουγγαρίας. Το 1703, όταν ο Φράντσις Ράκοτσι Β' επέστρεψε από την εξορία στο κάστρο Μπερεζάνι στη σημερινή Ουκρανία, ταξίδεψε μέσω του περάσματος για να αναλάβει την ηγεσία μιας αντιαψβουργικής εξέγερσης που έγινε γνωστός ως Πόλεμος Ανεξαρτησίας του Ράκοτσι. Το 1914, κατά την διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, υπήρξε χώρος σύγκρουσης μεταξύ του αυστροουγγρικού στρατού και του στρατού της Τσαρικής Ρωσίας. Κατα τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου έγιναν επίσης μάχες. Τα απομεινάρια των αμυντικών οχυρώσεων της επονομαζόμενης γραμμής Αρπάντ είναι ορατά μέχρι σήμερα. Από το 1980, το περασμα παρακάμπτεται από μεγάλους αυτοκινητοδρόμους.

Το πέρασμα είναι επίσης γνωστό στην Ουκρανική ιστορία, επειδή το 1939, λίγο πριν το ξέσπασμα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ήταν ο χώρος μαζικής δολοφονίας για περίπου 600 Ουκρανούς παρτιζάνους, τους Καρπαθιανούς Σιτς (Карпа́тська Січ, *Karpatska Sich*), που πολεμούσαν κατά των Ουγγρικών και Πολωνικών δυνάμεων.

Το 2008, η Ουγγρική κυβέρνηση έλαβε άδεια από την Ουκρανική κυβέρνηση για να εγκαταστήσει ένα μνημείο για το πέρασμα των Ουγγρικών φύλων στη μελλοντική Ουγγαρία (το 895). Το μνημείο σχεδιάστηκε από τον Ουκρανό αρχιτέκτονα Πέτρο Ματλ (Петро Матл) από το Μουκάτσεβο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Magocsi, Paul Robert: With Their Backs to the Mountains. A History of Carpathian Rus' and Carpatho-Rusyns. CEU Press, 2015
2. ↑  *«Карпатська Січ» – без міфів і легенд* ("The Carpathian Sich, Beyond Myths or Legends"), article from 04/04/2010 in the UA Reporter newspaper's on-line edition, accessed Nov. 13, 2010. (In Ukrainian).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* See a photo and map at Panoramio.
Ο **Ομέρ Ονάν** (γεννήθηκε στις 4 Φεβρουαρίου 1978) είναι Τούρκος πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Με ύψος 1,94 μέτρων και με βάρος 95,4 κιλών, έπαιξε στη θέση του σούτινγκ γκαρντ.

Ενεργός δράση
-------------

### Επαγγελματικοί σύλλογοι

Κατά τη διάρκεια της επαγγελματικής του σταδιοδρομίας, ο Ονάν κέρδισε το πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα τρίτης κατηγορίας, το Κύπελλο Κόρατς της FIBA το 1996. Στην πατρίδα του, την Τουρκία, κέρδισε επίσης 11 φορές το Τουρκικό Πρωτάθλημα (1996, 1997, 2002, 2003, 2004, 2006, 2007, 2008, 2010, 2011 και 2014). Επιπλέον, κέρδισε τον τίτλο του Κυπέλλου Τουρκίας 8 φορές (1996, 1997, 1998, 2001, 2002, 2010, 2011 και 2013). και τον τίτλο του Σούπερ Καπ Τουρκίας 5 φορές (1996, 1998, 2000, 2006, 2013).

Η εμφάνισή του με τον αριθμό 7 αποσύρθηκε από τη Φενέρμπαχτσε το 2014.

### Εθνική ομάδα της Τουρκίας

Ο Ονάν ήταν μέλος της εθνικής ομάδας καλαθοσφαίρισης της Τουρκίας. Ήταν μέλος των τουρκικών ομάδων που κέρδισαν το ασημένιο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2001 και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της FIBA το 2010.

Μετά την απόσυρση από την ενεργό δράση
--------------------------------------

Τον Αύγουστο του 2014, ο Ονάν αποσύρθηκε από το επαγγελματικό μπάσκετ και έγινε διευθυντής ομάδας του μακροχρόνιου συλλόγου του, της Φενέρμπαχτσε, αντικαθιστώντας τον Μιρσάντ Τουρκτζάν σε αυτή τη θέση.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Fenerbahçe Ülker'in Yeni Takım Menajeri Ömer Onan». *fenerbahce.org* (στα Turkish). Ανακτήθηκε στις 13 Αυγούστου 2014. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ο Ομέρ Ονάν στο fenerbahce.org
* Ο Ομέρ Ονάν στο euroleague.net
* Ο Ομέρ Ονάν στο tblstat.net
Συντεταγμένες: 41°58′7″N 21°26′0″E﻿ / ﻿41.96861°N 21.43333°E﻿ / 41.96861; 21.43333

Οι **Πύργοι του Μάρκο** είναι ερείπια μεσαιωνικού φρουρίου και οικισμού στα περίχωρα των Σκοπίων 4,5 χλμ από το κέντρο της πόλης. Είναι χτισμένο στην κορυφή απόκρημνου βράχου σε 350 μέτρα ύψος. Σήμερα είναι εντελώς ερειπωμένο και διεξάγονται σε αυτό ανασκαφές. Το σημερινό του όνομα προέρχεται από τον Πρίγκιπα Μάρκο τελευταίο Σέρβο ηγεμόνα που του ανήκε η περιοχή της σημερινής Βόρειας Μακεδονίας. Τον 13ο αιώνα το όνομα της τότε πόλης ήταν "Chrnche".

Ιστορία
-------

Το φρούριο χτίστηκε τον 6ο αιώνα πιθανότατα από τους βυζαντινούς. οι ανασκαφές έδειξαν ότι τα τείχη του είχαν μήκος 360 x 90 μέτρα και πάχος 2,5 μέτρα, για πρόσθετη προστασία είχε 40 πύργους. Οι ανασκαφές που έγιναν από το 1976 έως το 1980 μελετήθηκε η στρωματογραφία των στρωμάτων και η χρονολόγηση τους που επιβεβαιώνει από τα κέρματα του Ιουστινιανού έως τον Ηράκλειος την κατασκευή του σε αυτή την χρονική περίοδο.

Έχουν ανασκαφεί τμήματα του προμαχώνα, πύργων, οι δεξαμενές νερού και τμήματα του δικτύου ύδρευσης του, καθώς και τμήματα των πολλών κτιρίων. Αυτή η ασυνήθιστα μεγάλη και ισχυρά οχυρωμένη πόλη με ασυνήθιστα μεγάλες δεξαμενές νερού και έναν ασυνήθιστα μεγάλο αριθμό πύργων υπηρέτησε ως προστασία των κατοίκων της πρώιμης βυζαντινής πόλης που βρισκόταν στο κέντρο των σημερινών Σκοπίων αγνώστου σήμερα ονόματος.

Από τις ανασκαφικές έρευνες έχουν έρθει στο φως ερείπια των λουτρών, του βυζαντινού παλατιού, 2 δεξαμενών, στρατώνων και ίχνη φωτιάς πιθανότατα από πολιορκία του κάστρου.

Πηγές
-----

* И. Микулчиќ — Н. Никуљска 1978, 137—150 и 1979, 65—74; — И. Микулчиќ - М. Билбија 1981—82, 205—220; — И. Микулчиќ 1982, 129—133.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Крале Марко - Традиција - Маркови кули, Водно
* Античка Македонија - Скопскиот локалитет Маркови Кули
* Утрински Весник - И годинава на Водно ќе се истражуваат Марковите кули

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Βόρεια Μακεδονία | Πύλη Βόρεια Μακεδονία |
Ο **Χρήστος Πραντούνας** (1873 - 28 Απριλίου 1906) ήταν Έλληνας στρατιωτικός και ήρωας του Μακεδονικού Αγώνα.

Βίος
----

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στα Λεχαινά Ηλείας. 

Ο πατέρας του ήταν ειρηνοδίκης και καταγόταν από την Νάξο, ενώ από την πλευρά της μητέρας του έχει προπάππου τον ήρωα Χρήστο Καψάλη, ο οποίος θυσιάστηκε στον προμαχώνα του Μπότσαρη κατά την Έξοδο του Μεσολογγίου το 1826. 

Το 1897 συμμετείχε στον Ελληνοτουρκικό Πόλεμο, όπου παρασημοφορήθηκε. Το 1898 εισήλθε πρώτος στην Σχολή Ευελπίδων και αποφοίτησε το 1901 με τον βαθμό του ανθυπίλαρχου. Υπηρέτησε μέχρι το 1905 στην Λάρισα και έπειτα μετέβη στα Γιαννιτσά ώστε να λάβει μέρος στον Μακεδονικό Αγώνα. Συγκρότησε σώμα πολεμώντας εναντίον των Βουλγαροκομιτατζήδων και ελαβε την ονομασια «Καπετάν Καψάλης» προς τιμήν του ηρωικού προγόνου του.

Την 21η ή 28η Απριλίου του 1906 φονεύτηκε σε ενέδρα των Βουλγάρων στην λίμνη των Γιαννιτσών. Η κηδεία του πραγματοποιήθηκε την επόμενη ημέρα στις 29 Απριλίου σε εκκλησία κοντά στην περιοχή. 

Το 1935 τα οστά του μεταφέρθηκαν στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.

Σήμερα προτομή του υπάρχει στην Νάξο, στην πλατεία μπροστά από την νοτιοδυτική Πύλη του Κάστρου καθώς και στην κεντρική πλατεία Αγίου Δημητρίου στα Λεχαινά. Επίσης δρόμοι ανά την Ελλάδα έχουν λάβει την ονομασία του.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Agrinionews.gr - Χρήστος Πραντούνας: Ο δισέγγονος του ήρωα της Εξόδου του Μεσολογγίου Καψάλη που πολέμησε τους Βούλγαρους στη Μακεδονία
* Ellinoistorin.gr - Χρήστος Πραντούνας Μακεδονομάχος (1873-1906)
Το **Πριγκιπάτο της Ουαλίας** (Ουαλικά: *Tywysogaeth Cymru*, Αγγλικά: *Principality of Wales*) ήταν η επικράτεια των γηγενών Ουαλών πριγκίπων του Οίκου Άμπερφραου από το 1216 έως το 1283 που έφτασε να περιλαμβάνει τα δύο τρίτα της σύγχρονης Ουαλίας κατά την ακμή του την περίοδο 1267-1277. Μετά την κατάκτηση της Ουαλίας από τον Εδουάρδο Α' της Αγγλίας (από το 1277 έως το 1283) τα μέρη της Ουαλίας, τα οποία διατηρήθηκαν υπό τον άμεσο έλεγχο του αγγλικού στέμματος, κυρίως στα βόρεια και δυτικά της χώρας, επανασυστάθηκαν ως νέο Πριγκιπάτο της Ουαλίας. Τα εδάφη κυβερνούνταν από τον μονάρχη ή τον κληρονόμο του χωρίς να έχουν ενσωματωθεί επίσημα στο Βασίλειο της Αγγλίας. Αυτό πραγματοποιήθηκε τελικά με τους Νόμους στις Πράξεις της Ουαλίας 1535-1542, όταν το Πριγκιπάτο ενσωματώθηκε στην Αγγλία και έπαψε να υφίσταται ως ξεχωριστή οντότητα.

Το Πριγκιπάτο ιδρύθηκε επίσημα το 1216 από τον Ουαλό βασιλιά του Γκουίνεθ, Λιουέλιν τον Μέγα, ο οποίος με την Συνθήκη του Ουόρστερ το 1218 αναγνωρίστηκε ως κυρίαρχος της Ουαλίας από τον Ερρίκο Γ΄ της Αγγλίας. Το πριγκιπάτο διατήρησε μεγάλο βαθμό αυτονομίας με ξεχωριστή νομολογία βασισμένη στους καθιερωμένους νόμους του Σίφρεϊθ Χιούελ και με το εξελιγμένο δικαστήριο του Οίκου Άμπερφραου. Αν και όφειλε υποταγή στον Ανδεγαυό βασιλιά της Αγγλίας, το πριγκιπάτο ήταν στην πράξη ανεξάρτητο με καθεστώς παρόμοιο με αυτό του Βασιλείου της Σκωτίας.

Η περίοδος της de facto ανεξαρτησίας έληξε με την κατάκτηση του πριγκιπάτου από τον Εδουάρδο Α' μεταξύ του 1277 και 1283. Σύμφωνα με το καταστατικό του Ρούντλαν, το πριγκιπάτο έχασε την ανεξαρτησία του και έγινε προσαρτημένο έδαφος του αγγλικού στέμματος. Από το 1301, τα εδάφη του στέμματος στη βόρεια και δυτική Ουαλία δόθηκαν ως φέουδο από τον Εδουάρδο Α΄ στον διάδοχο της Αγγλίας, Εδουάρδο Β΄, ο οποίος έλαβε τον τίτλο του Πρίγκιπα της Ουαλίας. Από τους *Νόμους των Πράξεων της Ουαλίας 1535–1542*, που ενσωμάτωσαν επισήμως την Ουαλία στο Βασίλειο της Αγγλίας, δεν υπήρξε κάποια γεωγραφική ή συνταγματική βάση για την περιγραφή οποιασδήποτε επικράτειας της Ουαλίας ως πριγκιπάτου. Ο όρος έκτοτε έχει χρησιμοποιηθεί περιστασιακά και άτυπα για να περιγράψει τη χώρα, ιδίως σε σχέση με τον τιμητικό τίτλο του Πρίγκιπα της Ουαλίας.

Δείτε επίσης
------------

* Βασίλειο της Αγγλίας
* Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας

Παραπομπές
----------

1. ↑  Davies, John (1994). A History of Wales. New York City: Penguin Books. ISBN 978-0-14-014581-6.
2. ↑  Lloyd, J. E. (1994). A History of Wales: From the Norman Invasion to the Edwardian Conquest (first ed.). Barnes & Noble. ISBN 978-0-7607-5241-8.
3. ↑  "Llywelyn ab Iorwerth". Wales History. BBC Wales. Retrieved 15 September 2011.
4. ↑  Davies, John (1994). A History of Wales. New York City: Penguin Books. ISBN 978-0-14-014581-6.
5. ↑  Bowen, Ivor (1908). "The Statutes of Wales (1908)/Introduction". Dictionary of National Biography. London: Smith, Elder & Co.
Ο **Σφοδρίας** ήταν Σπαρτιάτης πρόκριτος, αρμοστής στις Θεσπιές, με την εντολή να συγκροτήσει μισθοφορικό στρατό (378 π.Χ.). Ο Σφοδρίας επιχείρησε, χωρίς την άδεια της Σπάρτης, να καταλάβει τον Πειραιά, σε εποχή που η Σπάρτη δε βρισκόταν σε εμπόλεμη κατάσταση με την Αθήνα. Οι Αθηναίοι αντέδρασαν και η Σπάρτη, για να τους καθησυχάσει, τον καθαίρεσε. Ο Σφοδρίας δικάστηκε αλλά αθωώθηκε γιατί συγγένευε και με τους δυο βασιλιάδες της Σπάρτης. Οι Αθηναίοι αγανάκτησαν τόσο πολύ, ώστε συμμάχησαν με τους Θηβαίους. Ο Σφοδρίας σκοτώθηκε στη μάχη των Λεύκτρων (371 π.Χ.), πολεμώντας ως αξιωματικός του στρατού της Σπάρτης.
Η **λεοπάρδαλη της Ινδοκίνας** (*Panthera pardus delacouri*) είναι υποείδος λεοπάρδαλης, ιθαγενές στην ηπειρωτική Νοτιοανατολική Ασία και τη νότια Κίνα. Στην Ινδοκίνα, οι λεοπαρδάλες είναι σπάνιες εκτός προστατευόμενων περιοχών και απειλούνται από απώλειες ενδιαιτημάτων λόγω αποψίλωσης καθώς και λαθροθηρίας για το παράνομο εμπόριο άγριων ζώων. Η τάση του πληθυσμού υποψιάζεται ότι μειώνεται. Από το 2016 ο πληθυσμός θεωρείται ότι περιλαμβάνει 973-2.503 ώριμα άτομα, με μόνο 409-1.051 ενήλικες αναπαραγωγής. Το ιστορικό εύρος μειώθηκε κατά περισσότερο από 90%.

Ταξινόμηση
----------

Το Panthera pardus delacouri περιγράφηκε από το 1930 από τον Ρέτζιναλντ Πόκοκ με βάση μελέτες σε ένα δέρμα λεοπάρδαλης από το Αννάμ.
Το ***Ιντιάνα Τζόουνς: Οι Πρώτες Περιπέτειες*** (πρωτότυπος αγγλικός τίτλος: *The Young Indiana Jones Chronicles*) είναι Αμερικανική τηλεοπτική σειρά που προβλήθηκε στο ABC από τις 4 Μαρτίου του 1992 μέχρι τις 24 Ιουλίου του 1993. Η σειρά ήταν παραγωγή της Lucasfilm σε συνεργασία με τις Amblin Television και Paramount Television.

Η σειρά εξερευνά την παιδική ηλικία του πλασματικού χαρακτήρα Ιντιάνα Τζόουνς και κυρίως πρωταγωνιστούν οι Σον Πάτρικ Φλάνερι και Κόρεϊ Κάριερ ως ο χαρακτήρας, με τον Τζορτζ Χολ να εμφανίζεται ως η ηλικιωμένη εκδοχή του χαρακτήρα στα περισσότερα επεισόδια, αν και το έκανε σε ένα επεισόδιο ο Χάρισον Φορντ. Ο Τζορτζ Λούκας έχει τον ρόλο του δημιουργού και εκτελεστικού παραγωγού, ο οποίος επίσης δημιούργησε, έγραψε, και παρήγαγε τις ταινίες Ιντιάνα Τζόουνς.

Λόγω του τεράστιου προϋπολογισμού του και της χαμηλής τηλεθέασης, η σειρά ακυρώθηκε το 1993. Παρόλα αυτά, μετά την ακύρωση της σειράς, τέσσερις τηλεοπτικές ταινίες κυκλοφόρησαν από το 1994 μέχρι το 1996 σε μια προσπάθεια να συνεχιστεί η σειρά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «TheRaider.net - The Young Indiana Jones Chronicles». *www.theraider.net*. Ανακτήθηκε στις 30 Ιουνίου 2023.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* *Ιντιάνα Τζόουνς: Οι Πρώτες Περιπέτειες*   στην IMDb

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Σειρά έργων *Ιντιάνα Τζόουνς* |
| --- |
|  |
| Ταινίες | 
* *Οι Κυνηγοί της Χαμένης Κιβωτού*
* *Ο Ναός του Χαμένου Θησαυρού*
* *Η Τελευταία Σταυροφορία*
* *Το Βασίλειο του Κρυστάλλινου Κρανίου*
* *Ο Δίσκος του Πεπρωμένου*
 |
|  |
| Σειρές | 
*Ιντιάνα Τζόουνς: Οι Πρώτες Περιπέτειες* |
|  |
| Χαρακτήρες | 
* Ιντιάνα Τζόουνς
 |
|  |
| Δημιουργοί | 
* Στίβεν Σπίλμπεργκ
* Τζορτζ Λούκας
 |

 |
Ο **Μπάμπης Κλάρας** (1910–1986) ήταν Έλληνας λογοτέχνης και δημοσιογράφος.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στις 30 Απριλίου 1910 στη Λαμία και αδερφός του ήταν ο Θανάσης Κλάρας (Άρης Βελουχιώτης). Σπούδασε νομική και πολιτικές επιστήμες στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Μετά την αποφοίτησή του το 1930 ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία, εργαζόμενος σε εφημερίδες και περιοδικά. Εντάχθηκε στο Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας από το οποίο διαγράφηκε το 1932 ενώ συνελήφθη και φυλακίστηκε λόγω ιδιωνύμου. Από το 1936 υπήρξε υπεύθυνος της ύλης και στη συνέχεια αρχισυντάκτης της εφημερίδας *Η Βραδυνή*. Παρέμεινε σε αυτήν την εφημερίδα μέχρι το 1974, όταν και αποχώρησε διατηρώντας όμως τη σύνταξη της *Φιλολογικής Βραδυνής*. Την περίοδο της Κατοχής εντάχθηκε στο Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο και συμμετείχε στην Εθνική Αντίσταση. Επίσης, την περίοδο της Δικτατορίας των Συνταγματαρχών η *Βραδυνή* αποτελούσε το κύριο αντιδικτατορικό φύλλο υπό τη διεύθυνσή του. Πέθανε στις 19 Δεκεμβρίου 1986.

Εργογραφία
----------

Εκτός από τη δημοσιογραφία ασχολήθηκε και με τη λογοτεχνία, γράφοντας δοκίμια, κριτικές, θεατρικά έργα και ποιήματα, αρχικά στα μέσα με τα οποία συνεργαζόταν. Το πρώτο του έργο, *Το Πιστεύω ενός απλού ανθρώπου*, το οποίο περιλαμβάνει δοκίμια έναντι του μακαρθισμού και του λενινισμού, εκδόθηκε το 1954. Τιμήθηκε δύο φορές με Κρατικά Λογοτεχνικά Βραβεία, το 1964 και το 1984. Στα σημαντικότερα έργα του περιλαμβάνονται τα εξής:

* *Το Πιστεύω ενός απλού ανθρώπου*, 1954
* *Ενιαίος Λογισμός*, 1958
* *Συνομιλίες με τα παιδιά μου*, 1963
* *Δοκίμια*, 1967
* *Απόψεις του λόγου και της τέχνης*, 1967
* *Μεθοδολογία κριτικής*, 1971
* *Ανθρώπεια*, 1972
* *Βίβα Βίτα*, 1972
* *Τρία κείμενα για τον Άρη*, 1975
* *Η κρίση του πολιτισμού και η ανάπλαση της ζωής*, 1978
* *Ο αδελφός μου ο Άρης*, 1983
* *Η περιπέτεια ενός ανθρώπου του 20ού αιώνα*, 1986

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Κλάρας, Μπάμπης». *Εγκυκλοπαίδεια Δομή*.. Ανακτήθηκε στις 2020-01-16.
2. 1 2  Μόσχος, Ε. Ν. (1 Ιανουαρίου 1987). «Τα γεγονότα και τα ζητήματα - Μπάμπης Δ. Κλάρας». *Νέα Εστία*.. Ανακτήθηκε στις 16 Ιανουαρίου 2020. [*νεκρός σύνδεσμος*]
3. ↑  «Μπάμπης Κλάρας». *kapsimi.gr*. ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΨΜ. Ανακτήθηκε στις 16 Ιανουαρίου 2020.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Μπάμπης Κλάρας στον *Πανδέκτη*, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών
* Κείμενα του Μπάμπη Κλάρα[*νεκρός σύνδεσμος*] στη Νέα Εστία
* Ο Μπάμπης Κλάρας στην Εκπομπή Μονόγραμμα της ΕΡΤ2, 14 Δεκεμβρίου 1982.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 267149196528674792125
* **ΕΒΕ**: 20983
* **AA**: 157248
* **BiblioNet**: **10453**
* LCCN: n82207809
* ISNI: 0000 0000 6356 1885
* GND: 1028775989
* BIBSYS: 98035578
* NLA: 35371648

 |

 |
Ο **Λανσάνα Κουγιατέ**  (*Lansana Kouyaté*, 1950-) είναι πολιτικός, που χρημάτισε πρωθυπουργός της Γουινέας από το 2007 έως τον Μάιο του 2008.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην Κομπά στις 15 Ιουλίου 1950 και σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Κονακρί. Ακολούθησε πολιτική και διπλωματική καριέρα. Το 1992 έγινε μόνιμος απεσταλμένος των Ηνωμένων Εθνών στη Γουινέα. Το 1997 ανέλαβε Γραμματέας της Δυτικοαφρικανικής Οικονομικής Κοινότητας (ECOWAS), αξίωμα που κατείχε μέχρι το 2002. Τιμήθηκε μεταξύ άλλων με τη Λεγεώνα της Τιμής.

Πρωθυπουργία
------------

Ο Κουγιατέ διορίστηκε πρωθυπουργός στις 26 Φεβρουαρίου 2007. Ο διορισμός του είχε αποτέλεσμα να τερματιστεί η κρίση της κυβέρνησης με τα συνδικάτα, τα οποία άλλωστε πρότειναν τον Κουγιατέ στον πρόεδρο Λανσάνα Κοντέ.

Στις 20 Μαΐου του 2008 ο Κουγιατέ απολύθηκε. από τον Πρόεδρο Κοντέ με Προεδρικό Διάταγμα και αντικαταστάθηκε την ίδια ημέρα από τον Αχμέτ Τιντιάν Σουαρέ

Ο Κουγιατέ έλαβε μέρος στις προεδρικές εκλογές του 2010, στον πρώτο γύρο και ήρθε 4ος με ποσοστό 7,04%.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Πρωθυπουργοί της Γουινέας (στα ρωσικά)
2. ↑  "Guinée: le Premier ministre Lansana Kouyaté limogé par le président Conté", AFP (Jeuneafrique.com), 20-5-2008 (γαλλικά).
3. ↑  James Butty, "Guinea's Consensus Prime Minister Sacked", VOA News, 20-5-2008.
4. ↑  [. All africa.com]

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 308693386
* LCCN: no2015062789
* ISNI: 0000 0004 3427 7649
* GND: 1195452640
* BNF: cb167538841 (data)

 |

 |
Ο Μπραντ Πιτ στο φεστιβάλ του 2007
Το **Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Παλμ Σπρινγκς (Καλιφόρνια)|Παλμ Σπρινγκς** *(Palm Springs International Film Festival)* είναι φεστιβάλ κινηματογράφου που λαμβάνει χώρα στο Παλμ Σπρινγκς της Καλιφόρνια. Αρχικά, προωθήθηκε από το Δήμαρχο Σόνι Μπόνο και στη συνέχεια η εταιρεία Nortel έγινε χορηγός,:198 ξεκίνησε το 1989 και λαμβάνει χώρα ετησίως τον Ιανουάριο. Διοικείται από την Διεθνή Κινηματογραφική Κοινωνία Παλμ Σπρινγκς (Καλιφόρνια)|Παλμ Σπρινγκς, η οποία επίσης διοικεί το Διεθνές Φεστιβάλ Παλμ Σπρινγκς (Καλιφόρνια)|Παλμ Σπρινγκς Ταινιών Μικρής Διάρκειας που διεξάγεται κάθε Ιούνιο. 

Ο Μάικλ Μπάρκερ, συν-πρόεδρος της εταιρείας Sony Pictures Classics, χαρακτήρισε το φεστιβάλ ως ένα καλό μέρος για να προβληθούν ξενόγλωσσες ταινίες και τόνισε την ικανότητα του φεστιβάλ να διαδίδει από στόμα σε στόμα τις καλές ταινίες. Το φεστιβάλ είναι γνωστό για το γεγονός ότι προβάλλει τις περισσότερες υποψηφιότητες για Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας. Είναι επίσης γνωστό για τις τελετές απονομής των βραβείων της όπου πολλοί ηθοποιοί όπως οι: Μπραντ Πιτ, Κλιντ Ίστγουντ, Σον Πεν, Ντάστιν Χόφμαν, Αν Χάθαγουεϊ και Λεονάρντο Ντι Κάπριο έχουν παρευρεθεί. Τον Ιανουάριο του 2011, στους τιμώμενους του φεστιβάλ περιλαμβάνονταν οι Μπεν Άφλεκ και Ντάνι Μπόιλ. Ο σκηνοθέτης του φεστιβάλ είναι ο Ντάριλ ΜακΝτόναλντ, ο οποίος είναι επίσης για πολλά χρόνια σκηνοθέτης του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Σιάτλ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Niemann, Greg (2006). «20: Showcasing Movies». *Palm Springs Legends: creation of a desert oasis*. San Diego, CA: Sunbelt Publications. σελ. 286. ISBN 978-0-932653-74-1. OCLC 61211290.  (here for Table of Contents)
2. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Μαρτίου 2012. Ανακτήθηκε στις 11 Οκτωβρίου 2012.
3. ↑  «Variety». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Ιουνίου 2012. Ανακτήθηκε στις 30 Ιουνίου 2012.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα
Ο **Σουρού Μιγκάν-Απιτί** (*Sourou Migan Apithy*, 1913- 1989) ήταν πολιτικός από το Μπενίν, ο οποίος διετέλεσε πρόεδρος της χώρας την περίοδο 1964-1965, όταν η χώρα λεγόταν Δαχομέη. Πολλές φορές αναφερόταν ως μέρος του 'τρικέφαλου τέρατος' του Μπενίν της δεκαετίας του 1960.

Βιογραφία
---------

Πρώτα χρόνια
------------

Γεννήθηκε στις 8 Απριλίου 1913 και έκανε σπουδές Πολιτικών Επιστημών στο Παρίσι. Έπειτα ακολούθησε εμπορικές σπουδές και εργάστηκε σε γαλλικών συμφερόντων εταιρεία στη Δυτική Αφρική, ως ειδικός λογιστικός υπεύθυνος. Δεν επέστρεψε στη Δαχομέη πριν το 1945.

Καριέρα
-------

Προτού η χώρα του γίνει ανεξάρτητη, το 1945, έγινε μέλος της Συντακτικής Συνέλευσης της Δαχομέης και το 1947 εξελέγη στο Γενικό Συμβούλιο. Επανεξελέγη για αρκετές θητείες. Από τις 26 Ιουλίου του 1958 υπήρξε πρόεδρος του Κυβερνητικού Συμβουλίου ως τις 4 Δεκεμβρίου του 1958, στη συνέχεια αρχηγός της προσωρινής κυβέρνησης και πρωθυπουργός της Δαχομέης ως τις 22 Μαΐου του 1959. Ως το 1960 είχε αναλάβει αντιπρόεδρος της κυβέρνησης του κράτους.

Πρόεδρος
--------

Αρχικά ανήκε στο Κόμμα Δημοκρατικής Ανανέωσης (PRD), το οποίο συγχωνεύτηκε στο Δημοκρατικό Κόμμα ή PD. Υπηρέτησε ως Πρόεδρος του Μπενίν από τις 25 Ιανουαρίου του 1964 ως τις 27 Νοεμβρίου του 1965, οπότε και ανατράπηκε από το στρατιωτικό Κριστόφ Σογκλό στον απόηχο της εσωτερικής σύγκρουσης μεταξύ των μελών της κυβέρνησης. Εν συνεχεία, έφυγε για το Παρίσι για πρώτη φορά, όμως επανήλθε στο Κοτονού μετά το πραξικόπημα του 1970. Στις αρχές της δεκαετίας του ’70 έγινε μέλος της Τριανδρίας που κυβερνούσε τη χώρα.

Κράτηση, εξορία και θάνατος
---------------------------

Μετά το πραξικόπημα του 1972 τέθηκε σε κατ’ οίκον περιορισμό, μαζί με τους άλλους δύο που συναποτελούσαν την Τριανδρία (τους Ζιστέν Αχομαντεγκμπέ-Τομετέν και Ιμπέρ Μαγκά. Δεν απελευθερώθηκε παρά μόνο το 1981.

Πέθανε στην οικία του στο Παρίσι, όπου ζούσε εξόριστος, στις 3 Δεκεμβρίου του 1989, λίγο πριν γίνει η μετάβαση της χώρας στη δημοκρατία.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Γαλλικά) *Sycomore*. www.assemblee-nationale.fr/sycomore/index.asp. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. 1 2  (Γερμανικά) *Munzinger Personen*. 00000008789. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
3. 1 2  www.biografiasyvidas.com/biografia/a/apithy.htm.
4. ↑  (Αγγλικά) *Library of Congress Authorities*. Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου. no2011192512. Ανακτήθηκε στις 28  Φεβρουαρίου 2020.
5. ↑  «Biographies des députés de la IVe République: Joseph Apithy», *National Assembly of France*, ανακτήθηκε στις 2009-02-05 .
6. ↑  Ronen 1975, σελ. 79.
7. ↑  «Army Takes Power in Dahomey Coup», *The Washington Post* (The Washington Post Company): A22, 1972-10-27, ανακτήθηκε στις 2008-12-24 .
8. ↑  Noble, Kenneth B. (1989-12-17), «Benin Government is Growing Fragile», *The New York Times* (The New York Times Company), ανακτήθηκε στις 2009-02-09 .

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 19993121
* LCCN: no2011192512
* ISNI: 0000 0000 0477 9446
* GND: 126991037X
* SUDOC: 145576434
* BNF: cb15546391z (data)

 |

 |
Ο **Φραγκιάς Καβερτζάς** (1590/1600 - 1648) ήταν Έλληνας ζωγράφος στην μετέπειτα Κρητική Σχολή και στην πρώιμη Σχολή Μπαρόκ. Οι Αγιογράφοι από τους οποίους επηρεάστηκε έντονα ήταν ο Γεώργιος Κλώντζας, ο Μιχαήλ Δαμασκηνός και ο Εμμανουήλ Τζανφορνάρης. Παρέμεινε ενεργός στην Κρήτη το πρώτο μισό του 17ου αιώνα μετά τον θάνατο του διδασκάλου του Κλώντζα, ζωγράφισε δύο εικόνες που έμοιαζαν σημαντικά με τα τελευταία του έργα, περιείχαν και δείγματα από την Βενετική Σχολή. Ο Θεόδωρος Πουλάκης επηράστηκε επίσης από τους ίδιους ζωγράφους και τα έργα του είχαν την ίδια μορφή. Από τα έργα του επηρεάστηκε ο μετέπειτα κορυφαίος Αγιογράφος Λέος Μόσχος, τα σημαντικότερα ήταν *"Δευτέρα Παρουσία"* και *"Επι Σοι Χαίρει"*.

Βιογραφία
---------

Εικονογράφηση του ύμνου «Επί Σοι Χαίρει»
Ο Φραντζέσκος Καβερτζάς γεννήθηκε στον Χάνδακα και ήταν γιος του Παύλου, παντρεύτηκε την αδελφή της Μανέας Σοφιανού και απέκτησε τρεις γιους. Ο μεγαλύτερος γιος του επίσης Παύλος ήταν επίσης ζωγράφος, την περίοδο (1615 - 1647) καταγράφεται πολλές φορές η υπογραφή του, κατείχε περιουσία στην Κρήτη και την Ιταλία. Μια μοναχή η Ευγενία Τραπεζαντιοπούλλα του δάνεισε χρήματα για να δημιουργήσει τον πίνακα *"Η Δευτέρα Παρουσία"*. Δεν μπόρεσε να της επιστρέψει τον πίνακα αλλά την αποζημίωσε τοποθετώντας μια μοναχή στα νότια της εικόνας. Παρέμεινε ενεργός στην Κρήτη έντονα με δικό του καλλιτεχνικό εργαστήριο μέχρι την εποχή που έπεσε στην Οθωμανική αυτοκρατορία. Την ίδια εποχή ήταν ενεργοί στην Κρήτη οι κορυφαίοι Αγιογράφοι Εμμανουήλ Τζάνες, Φιλόθεος Σκούφος και Ιερεμίας Παλλαδάς, ζωγράφισε πολλούς πίνακες τόσο για εκκλησίες όσο και για ιδιωτικές συλλογές.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  www.parismuseescollections.paris.fr/fr/petit-palais/oeuvres/en-toi-se-rejouit. Ανακτήθηκε στις 17  Ιουλίου 2020.
2. ↑  Hatzidakis & Drakopoulou 1997, σσ. 47–48
3. ↑  Eugenia Drakopoulou (June 18, 2021). "Kavertzas Frantzeskos (Frangias)". Institute for Neohellenic Research. Retrieved June 18, 2021
4. ↑  Hatzidakis & Drakopoulou 1997, σσ. 47–48
5. ↑  Hatzidakis & Drakopoulou 1997, σσ. 47–48

Πηγές
-----

* Hatzidakis, Manolis; Drakopoulou, Evgenia (1997). Έλληνες Ζωγράφοι μετά την Άλωση (1450-1830). Τόμος 2: Καβαλλάρος - Ψαθόπουλος [Greek Painters after the Fall of Constantinople (1450-1830). Volume 2: Kavallaros - Psathopoulos]. Athens: Center for Modern Greek Studies, National Research Foundation
Ο **Δον Ιωάννης Δαλέζιος** (Σύρος, Φεβρουάριος 1856 – Βόλος, 18 Μαρτίου 1898) ήταν εθνομάρτυρας στον αγώνα κατά των Τούρκων, εφημέριος της καθολικής εκκλησίας του Βόλου.

Σπούδασε στη Σύρο και στη συνέχεια στη Γένοβα. Στη συνέχεια επέστρεψε στη Σύρο και τον Δεκέμβριο του 1884 πήγε στον Βόλο, ο οποίος ήταν κάτω από τουρκική κυριαρχία, για να υπηρετήσει ως εφημέριος.

Ο Δον Δαλέζιος αντικατέστησε τον Στέφανο Μαντζολίνο ως ιερέας της Καθολικής εκκλησίας Βόλου, η οποία ήταν αφιερωμένη στην Αμίαντο Σύλληψη της Θεοτόκου.

Εκεί είχε δείξει ιδιαίτερο θάρρος και φιλοπατρία, και καυτηρίαζε τις Τουρκικές αρχές, συμπεριφορά που προκάλεσε την ενόχλησή τους. Υποστήριζε τους Έλληνες και το ημέρες μετά τον Φεβρουάριο του 1898, όταν σώθηκε ο Βασιλέας Γεώργιος, έκανε κήρυγμα ζητώντας την αποχώρηση των Τούρκων. Τη νύχτα 18 προς 19 Μαρτίου 1898 δολοφονήθηκε.

Η κηδεία του έγινε με ιδιαίτερη επισημότητα στον Ορθόδοξο Μητροπολιτικό Ναό από τον Μητροπολίτη Δημητριάδος. Εκατό χρόνια μετά τη δολοφονία του, ανεγέρθηκε προτομή του στον περίβολο της Καθολικής Εκκλησίας.

Στην Άνω Σύρο, κοντά στη Μητρόπολη, βρίσκεται προτομή του Δον Δαλεζίου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Λόγος για τον Δον Δαλέζιο
2. ↑  «Καθολική εκκλησία ή Φραγκοκλησσιά». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Ιουλίου 2012. Ανακτήθηκε στις 12 Ιουλίου 2012.
3. ↑  Άρθρο για τον Δον Δαλέζιο[*νεκρός σύνδεσμος*]
4. ↑  «Προτομή Δον Ιωάννη Δαλέζιου στην Άνω Σύρο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Ιανουαρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 7 Ιανουαρίου 2013.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ο Δον Ιωάννης Δαλέζιος στον *Πανδέκτη* του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* **ΕΒΕ**: 240164

 |

 |