recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Συντεταγμένες: 32°53′52″N 13°10′50″E﻿ / ﻿32.89778°N 13.18056°E﻿ / 32.89778; 13.18056

Το **Τζαμί του Καραμανλί**, γνωστό και ως **Τζαμί του Πασά Αχμέτ**, είναι τζαμί του 18ου αιώνα στην Τρίπολη της Λιβύης. Το τζαμί είναι μέρος ενός μεγαλύτερου συγκροτήματος που περιλαμβάνει μεντρεσέ και τάφους των μελών της δυναστείας των Καραμανλί. 

Πήρε το όνομά του από τον Αχμέτ Καραμανλί, ο οποίος ξεκίνησε την κατασκευή του το 1736.

Το τζαμί βανδαλίστηκε το 2014 κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου στη Λιβύη. Τα κεραμικά του πλακίδια και οι μαρμάρινες διακοσμήσεις υπέστησαν ζημιές κατά την επίθεση, η οποία καταδικάστηκε από την Εκπαιδευτική Επιστημονική και Πολιτιστική Οργάνωση των Ηνωμένων Εθνών.

 Εσωτερικό του τζαμιού

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Τζαμί των Καραμανλίδων** |

1. ↑  Luigi Vittorio Bertarelli (1929). *Guida d'Italia del Touring Club Italiano. Possedimenti e Colonie* (1 έκδοση). Μιλάνο. σελίδες 287–288.
2. ↑  «Libya's Italian-era gazelle statue disappears in Tripoli» (στα αγγλικά). *BBC News*. 2014-11-04.. Ανακτήθηκε στις 2021-01-28.
3. ↑  «Isis vandalism has Libya fearing for its cultural treasures». *the Guardian* (στα Αγγλικά). 7 Μαρτίου 2015. Ανακτήθηκε στις 28 Ιανουαρίου 2021.
4. ↑  «UNESCO chief appeals to parties in Libya to stop destruction of cultural heritage». *UN News* (στα Αγγλικά). 15 Οκτωβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 28 Ιανουαρίου 2021.
Στην ελληνική μυθολογία ο **Ράρος** ήταν Ελευσίνιος ήρωας, γιος του βασιλιά της Αθήνας Κραναού και πατέρας του Τριπτολέμου. Ο Ράρος απέκτησε τον Τριπτόλεμο από μία κόρη του Αμφικτύονα, την ίδια που γέννησε και τον διαβόητο ληστή Κερκύονα. Σε άλλες πηγές ο Ράρος αναφέρεται ως παππούς και όχι πατέρας του Τριπτολέμου. Στην περίπτωση αυτή ο Ράρος ήταν ο πατέρας του Κελεού, ο οποίος όμως συνήθως θεωρείται γιος του Ελευσίνου.

Ο Ράρος υποδέχθηκε στην Ελευσίνα τη θεά Δήμητρα όταν αναζητούσε την κόρη της Περσεφόνη. Η Δήμητρα, σε ανταπόδοση της φιλοξενίας, δίδαξε στον Τριπτόλεμο την καλλιέργεια του σιταριού. Από τον Ράρο πήρε το όνομά του το ***Ράριον Πεδίον*** κοντά στην Ελευσίνα, όπου κατά τον μύθο πρωτοκαλλιεργήθηκε το σιτάρι.

Πηγή
----

* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969
Ο αντιστράτηγος **Σπυρίδων Καραϊσκάκης** (Επισκοπή Καλάμου, 1825 - Αθήνα, 1899) ήταν Έλληνας πολιτικός και στρατιωτικός του 19ου αιώνα.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ήταν γιος του ήρωα της επανάστασης του 1821 Γεωργίου Καραϊσκάκη και της Εγκολπίας Σκυλοδήμου που ανήκε στην ομώνυμη ισχυρή αρματολική οικογένεια. Γεννήθηκε στην, υπό αγγλική τότε κατοχή - προστασία, νήσο Κάλαμο όπου είχε καταφύγει εκεί η μητέρα του με άλλα γυναικόπαιδα με την εκδήλωση της Επανάστασης. Σε ηλικία εννέα ετών τέθηκε υπό την προστασία του Βασιλέως Όθωνα και αργότερα στάλθηκε με υποτροφία του ίδιου στο Μόναχο, στην εκεί προπαιδευτική στρατιωτική σχολή όπου και παρέμεινε επί πενταετία. Με την επιστροφή του στην Ελλάδα, το 1842, εισήλθε στην στρατιωτική σχολή Ευελπίδων, που έδρευε τότε στον Πειραιά, αλλά δεν αποφοίτησε καθώς αποβλήθηκε από αυτή το 1846 λόγω της συμμετοχής του στη στάση των Ευελπίδων. Κατ΄ άλλες όμως πηγές αποφοίτησε της σχολής κανονικά το 1849 με τον βαθμό του ανθυπολοχαγού. Τρία χρόνια αργότερα κατατάχθηκε ως ανθυπολοχαγός στα ελαφρά σώματα της Οροφυλακής. Έλαβε μέρος στην Επανάσταση της Ηπείρου (1854) ως επικεφαλής στην πολιορκία της Άρτας και αργότερα συμμετείχε στις επιχειρήσεις για την πάταξη των ληστών της υπαίθρου. Έπειτα μετατάχθηκε στην υπηρεσία του βασιλιά Όθωνα τον οποίο ακολούθησε στην εξορία του το 1862.

Το 1864 τελικώς επέστρεψε στην Ελλάδα και αποτέλεσε έναν εκ των τριών υποψηφίων αρχηγών της Εθνοφυλακής των Αθηνών. Το 1884 διορίστηκε φρούραρχος Κερκύρας ενώ αργότερα ανέλαβε την αρχηγία του Γ΄ Σώματος Στρατού με έδρα την Άρτα. 

Ασχολήθηκε παράλληλα με την πολιτική και το 1865 εξελέγη βουλευτής Βάλτου. Επανεξελέγη βουλευτής Ευρυτανίας αυτή τη φορά το 1875 αναλαμβάνοντας στην σχηματιζόμενη κυβέρνηση Κουμουνδούρου το υπουργείο στρατιωτικών. Επανεξελέγη βουλευτής Ευρυτανίας στις εκλογές του 1879 και βουλευτής Καρδίτσας στις εκλογές του 1881 παραμένοντας στα έδρανα μέχρι το 1884, έτος κατά το οποίο παραιτήθηκε από την βουλευτική του ιδιότητα για να αφοσιωθεί στα στρατιωτικά του καθήκοντα. Διετέλεσε άλλες τρεις φορές υπουργός στρατιωτικών στις κυβερνήσεις του Χαρίλαου Τρικούπη το 1878, 1880 και 1882, οπότε και παραιτήθηκε από το υπουργικό του αξίωμα.

Απεβίωσε στην Αθήνα το 1899. Ήταν παντρεμένος με την μοναχοκόρη του Γεωργίου Βαρβάκη και δισέγγονη του Ιωάννη Βαρβάκη και είχε αποκτήσει δύο κόρες και έναν γιο, τον Γεώργιο Σ. Καραϊσκάκη.

Πηγές
-----

1. 1 2  Πληροφορίες για τον Σπύρο Καραϊσκάκη, από το Ινστιτούτο Νεοελληνικών Ερευνών
2. 1 2 3 4  «ΤΟ ΑΣΤΥ, 12 Ιανουαρίου 1888, σελ. 1 - 2».
3. ↑  Σημειώνεται ότι ο Βασιλεύς Όθων είχε προσφέρει υποτροφίες σε 60 περίπου ορφανούς γόνους ηρώων του 1821 τους οποίους είχε στείλει στην εν λόγω προπαιδευτική στρατιωτική σχολή του Μονάχου
4. ↑  Ν.Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου τ.10ος, σ.289
5. 1 2 3 4  Βιογραφία για τον Καραϊσκάκη Αρχειοθετήθηκε 2014-04-21 στο Wayback Machine. από το openarchives.gr
6. ↑  Βουλή των Ελλήνων, Μητρώον Πληρεξουσίων, Γερουσιαστών και Βουλευτών. 1822-1935, Αθήνα 1986, σελ. 58 - 59(pdf)

1.
Ο **Σπυρίδων Κοντομάρης** του Αναστασίου (1916 – 16 Νοεμβρίου 1973) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής Κερκύρας με την Ένωση Κέντρου.

Βιογραφία
---------

Σπούδασε Νομικά και άσκησε το δικηγορικό επάγγελμα. Ανέπτυξε επίσης συνδικαλιστική δράση. Εξελέγη βουλευτής Κερκύρας στις εκλογές του 1963 και του 1964, με την Ένωση Κέντρου.

Θάνατος
-------

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ήταν κάτοικος Αγίου Μελετίου στην Αθήνα. Στις 16 Νοεμβρίου 1973, περί τις 20.30 έως 21.00, ενώ βρισκόταν στη διασταύρωση οδών Γεωργίου Σταύρου και Σταδίου, προσβλήθηκε από δακρυγόνα αέρια που έριχνε η Αστυνομία εναντίον των διαδηλωτών, με αποτέλεσμα να υποστεί έμφραγμα του μυοκαρδίου. Μεταφέρθηκε στον Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ. όπου διαπιστώθηκε ο θάνατός του. Έγινε έτσι ο πρώτος επιβεβαιωμένος νεκρός του Πολυτεχνείου.

Σήμερα το όνομά του φέρει οδός στην Κέρκυρα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Ελληνικόν who is who*, 1965, σελ. 267
2. ↑  *Το Βήμα*, 22-9-1974, σελ. 10
3. ↑  Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών, Πολυτεχνείο '73: Το ζήτημα των θυμάτων: Νεκροί και τραυματίες
Η **Χιλδοάρα** (6ος αι. – άκμασε το 610) έγινε βασίλισσα των Βησιγότθων με τον γάμο της με τον βασιλιά Γουνδέμαρ (βασ. 610–612).

Περιγράφεται ως ευσεβής οπαδός του Χριστιανισμού της Νίκαιας, ως πρότυπο στην προστασία τού ορθόδοξου δόγματος της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου στη Νίκαια και στο έλεός της προς τους φτωχούς, και ως αγαπημένη σύζυγος τού Γουνδέμαρ, ο οποίος λάμβανε τις συμβουλές της όχι μόνο σε οικογενειακά ζητήματα, αλλά και σε πολιτειακά ζητήματα υποθέσεων.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Valverde Castro M. R. Mujeres «viriles» en la Hispania visigoda. Los casos de Gosvinta y Benedicta // Studia Historica. Historia Medieval. — Salamanca: Universidad de Salamanca, 2008. — Vol. 26. — P. 43—44. — ISSN 0213-2060.
Ο **Τζανέτος Γρηγοράκης** ήταν Έλληνας οπλαρχηγός και πολιτικός, γόνος της περιώνυμης και πολύκλαδης οικογένειας των Γρηγοράκηδων, αρχικαπετάνιος (μπας-καπιτάν) στη Μάνη. Στη συνέχεια υπήρξε ο μακροβιότερος Ηγεμόνας (Μπέης) της Μάνης (1782-1798), εξ ου και περισσότερο γνωστός ως **Τζανήμπεης**, ή **Τζανέτμπεης**, ή **Τζανετόμπεης**. Ήταν ο πρώτος οικιστής και αναμορφωτής του νεότερου Γυθείου ("*Μαραθονήσι*" όπως λεγόταν τότε) και της ευρύτερης περιοχής, καθώς και του Μαυροβουνίου.

Έζησε στα μέσα με τέλη του 18ου αιώνα. Ήταν γιος του Καπετάν Δημητράκη Γρηγοράκη ή Δημητρίου Καπετανάκη, και ανεψιός του Καπετάν Έξαρχου Γρηγοράκη. Ο Πασάς της Πελοποννήσου (Μόρα Βαλεσή) με έδρα την Τριπολιτσά, τον πίεζε να δεχτεί το αξίωμα του Μπέη της Μάνης, αλλά αυτός αρνιόταν, διότι δεν ήθελε να συμπράξει με τις τούρκικες αρχές. Τελικά ο Πασάς έστειλε στο Γύθειο πλοίο πολεμικό και τον Μέγα Δραγουμάνο του Στόλου (Μέγα Διερμηνέα) για να χειριστεί αυτός το θέμα. Ο δραγουμάνος τον απείλησε ότι αν δεν δεχτεί το αξίωμα του ηγεμόνα θα τον έπαιρνε αιχμάλωτο στην Κωνσταντινούπολη για να τον σκοτώσει. Του έστησε δε παγίδα, προσκαλώντας τον για γεύμα στο καράβι, και μόλις ο Γρηγοράκης ανέβηκε στο κατάστρωμα, ο δραγουμάνος διέταξε να σηκώσουν την άγκυρα και τα πανιά και να πάνε στις Σπέτσες. Ο Γρηγοράκης για να γλυτώσει αναγκάστηκε να ενδώσει και να δεχτεί το αξίωμα του ηγεμόνα. Για να τον υποχρεώσει να υπηρετήσει την τουρκική κυβέρνηση πιστά, ο δραγουμάνος κράτησε ομήρους τους δυο γιους του, τον Πιέρρο και τον Γεωργάκη.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους» (Ελληνικά) Αθήνα. 1971. ISBN-13 978-960-213-106-0. ISBN-10 960-213-095-4.
2. 1 2  «Μεγάλη Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια» (Ελληνικά) Αθήνα. 1978.

Πηγές
-----

* *Ιστορικαί αλήθειαι συμβάντων τινών της Μάνης από του 1769 και εντεύθεν: o Τζανέτμπεης Καπετανάκης Γρηγοράκης και η οικογένειά του*. Τύποις Φ. Καραμπίνη και Κ. Βαφά. 1858. Ανακτήθηκε στις 24 Μαρτίου 2011.
Ο **Ράιαν Γουέιν Ουάιτ** (αγγλικά: *Ryan Wayne White*, 6 Δεκεμβρίου 1971 - 8 Απριλίου 1990) ήταν Αμερικανός έφηβος, από το Κόουκομο της Ιντιάνα, γνωστός επειδή έγινε αφίσα για το AIDS στις ΗΠΑ, αφού πρώτα αποβλήθηκε από το σχολείο του, εξ αιτίας της ασθένειάς του. Ως αιμοφιλικός, μολύνθηκε με HIV, μετά από αγωγή αίματος που υπέστη και διαγνώσθηκε τον Δεκέμβριο του 1984, ενώ του δόθηκαν 6 μήνες ζωής. Οι ιατροί είπαν ότι δεν αποτελεί απειλή μετάδοσης για τους άλλους μαθητές, αλλά εκείνη την εποχή, λίγα ήταν γνωστά για το AIDS. Ο Ουάιτ, κατόπιν, προσπάθησε να γυρίσει στο σχολείο, όμως πολλοί γονείς και δάσκαλοι από το Κόουκομο ήταν εναντίον αυτής του της ενέργειας, θεωρώντας ότι η ασθένεια θα μπορούσε να μεταδοθεί μέσω σωματικών υγρών, αφού πολλά παιδιά ισχυρίστηκαν ότι ο Ουάιτ τους είχε απειλήσει ότι θα τους μολύνει με το σάλιο του ή το αίμα του. Εν τω μεταξύ το Δυτικό Σχολείο βρισκόταν στην περιοχή Ρόσβιλ, έξω από το Κόουκομο, και δεν ήταν μέρος του συστήματος του τοπικού σχολείου του Κόουκομο. Μια μακρά διαμάχη ξεκίνησε με το σχολικό σύστημα της περιοχής και τα Μέσα. Η υπόθεση αυτή έκανε δημοφιλή τον Ουάιτ και εκπρόσωπο του AIDS, τόσο στην έρευνά του όσο και στη δημόσια εκπαίδευση. Εκπλήσσοντας τους γιατρούς του, ο Ουάιτ έζησε παραπάνω από πέντε χρόνια από ό,τι είχαν προβλέψει, ήτοι ένα μήνα πριν αποφοιτήσει από το λύκειο.

Πριν από τον Ουάιτ, η κοινωνία θεωρούσε ότι το AIDS αφορούσε περισσότερο την κοινότητα των ομοφυλόφιλων, επειδή ο πρώτος που διαγνώσθηκε ήταν ομοφυλόφιλος. Η αντίληψη αυτή άλλαξε με το πέρας του καιρού, καθώς πολλοί έγιναν φορείς όπως ο Μάτζικ Τζόνσον, ο Άρθουρ Έις, οι Ρέι Μπράδερς και ο Κίμπερλι Μπεργκάλις, οι οποίοι εμφανίσθηκαν στα Μέσα, προσπαθώντας να εντείνουν την προσπάθεια για περαιτέρω έρευνα σχετικά με την υπόθεση, αλλά και να ενημερώσουν τη δημόσια εκπαίδευση, δημιουργώντας πλέον την πεποίθηση ότι πρόκειται για μία επιδημία. Το Αμερικανικό Κογκρέσο, πέρασε νομοθεσία για το AIDS, λίγο μετά τον θάνατο του Ουάιτ (Ryan White CARE Act). Το πρόγραμμα εξουσιοδοτήθηκε διπλά, και το *Ράιαν Ουάιτ Πρόγραμμα*, είναι το κυριότερο, που παρέχει υπηρεσίες σε ανθρώπους/φορείς, του HIV/ADIS στις ΗΠΑ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 4  Μαρτίου 2021.
2. ↑  «A Timeline of Key Events in Ryan's Life». Ryanwhite.com. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Οκτωβρίου 2007. Ανακτήθηκε στις 2 Δεκεμβρίου 2009.
3. ↑  Johnson, Dirk (April 9, 1990). «Ryan White Dies of AIDS at 18; His Struggle Helped Pierce Myths». *The New York Times*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2010-06-15.. Ανακτήθηκε στις June 14, 2010.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ryan White
* Indiana Dance Marathon
* Ryan White interview 1986
* Photos and essay by photographer Taro Yamasaki, who documented White's life Αρχειοθετήθηκε 2011-01-13 στο Wayback Machine.
* Ryan White at Find A Grave

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 93622066
* LCCN: n90705096
* ISNI: 0000 0000 8280 5638
* GND: 1255029277
* NDL: 00477147

 |

 |
Ο **Σπυρίδων Γ. Μακρής** (1926 – 20 Αυγούστου 1978) ήταν Έλληνας ιατρός, ο πρώτος στην ιστορία καθηγητής της αναισθησιολογίας στην Ελλάδα.

Απεφοίτησε από την ιατρική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Ειδικεύθηκε στην ειδικότητα της αναισθησιολογίας στα εξής ιατρικά κέντρα των Η.Π.Α.:

* D.C. General Hospital (Ουάσινγκτον D.C.)
* Ιατρικό Κέντρο του Πανεπιστημίου Georgetown (Ουάσινγκτον D.C.)
* Νοσοκομείο Πανεπιστημίου Τζωρτζ Ουάσινγκτον (Ουάσινγκτον D.C.)
* Γενικό Νοσοκομείο του Χάρβαρντ (Μασαχουσέτη)

Μετά το τέλος των σπουδών του έγινε λέκτορας ή επισκέπτης καθηγητής στα παραπάνω πανεπιστήμια, όπου δίδαξε και συμμετείχε σε έρευνες με πρωτοποριακά για την εποχή θέματα. Υπήρξε εταίρος του «Αμερικανικού Κολεγίου Αναισθησιολόγων» (A.C.A.).

Το έτος 1974 ο Σπ. Μακρής έγινε ο πρώτος στην ιστορία καθηγητής της αναισθησιολογίας σε ελληνικό πανεπιστήμιο (συγκεκριμένα στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης).

Συνέγραψε δύο συγγράμματα, που ήταν επίσης τα πρώτα που εκδόθηκαν ποτέ στην ελληνική γλώσσα πάνω στην αναισθησιολογία:

* *Αναισθησιολογία, Γενικαί Αρχαί* (Αθήναι 1961)
* *Αναισθησιολογία εις την Κλινικήν Πράξιν* (Αθήνα 1979)

όπως και το:

* *Αντιμετώπιση του πόνου, τεχνητός μερισμός, καρδιοπνευμονική αναζωογόνηση* (University Studio Press, Θεσσαλονίκη 1992, 310 σελ.)

Επίσης έγραψε σχεδόν 100 επιστημονικές εργασίες, πολλές από τις οποίες έχουν δημοσιευθεί στο *Science*, το *Anaesthesia and Analgesia* και άλλα διεθνούς κύρους επιστημονικά περιοδικά.

Ο Σπυρίδων Μακρής απεβίωσε σε ηλικία 52 ετών στη Θεσσαλονίκη, από μετατραυματικό ανεύρυσμα της κοιλιακής αορτής που προκλήθηκε από τροχαίο ατύχημα.

Πηγές
-----

* Μαρία Μ. Γκιάλα: «Σ.Γ. Μακρής: ο πρώτος καθηγητής Αναισθησιολογίας στην Ελλάδα» (5η Διεπιστημονική Ημερίδα, Ιωάννινα, 9-10 Μαΐου 2008).
Το ρωμαϊκό αμφιθέατρο της ΤζαμπλέΗ **Τζαμπλέ** (Αραβικά: جبلة; αρχαία Ελληνικά· τὰ Γάβαλα) είναι παραθαλάσσια πόλη της Μεσογείου στη δυτική ακτή της Συρίας. Αποτελεί το δεύτερο μεγαλύτερο αστικό κέντρο του Κυβερνείου της Λαττάκειας με πληθυσμό 78.163 κατοίκους (2010).

Ιστορία
-------

Αρχαιολογικές ανασκαφές εντός και περιμετρικά της Τζαμπλέ φανερώνουν σημάδια οικιστικής δραστηριότητας από την δεύτερη χιλιετία π.Χ. Η πόλη αποτέλεσε τμήμα του Ουγκαριτικού βασιλείου με το όνομά της να αναφέρεται ως "Gbʿly" σε τοπικά αρχεία γύρω στα 1200 π.Χ. Κατά την Ρωμαϊκή περίοδο, η Τζαμπλέ φαίνεται να αποκτάει μεγαλύτερη σημασία, όπως υποδηλώνει η κατασκευή ρωμαϊκού αμφιθεάτρου.

Λίγα χρόνια μετά την λήξη της Α΄ Σταυροφορίας και συγκεκριμένα το 1109, η Τζαμπλέ προσαρτήθηκε στο Πριγκιπάτο της Αντιόχειας από τον Ταγκρέδο ντε Οτβίλ, ιδρυτή του Πριγκιπάτου και εκ των ηγετών της πρώτης σταυροφορικής εκστρατείας. Στις 26 Ιουλίου 1187, η πόλη παραδόθηκε στον Σαλαντίν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Belgrano, L. (1890–1901). *Annali genovesi di Caffaro e de' suoi continuatori (vols. 11-14)*. Rome: Fonti per la storia d'Italia. σελ. vol. 11, p. 57.
2. ↑  Syed, M.H.· Akhtar, S.S.· Usmani, B.D. (2011). *A Concise History of Islam*. New Delhi: Vij Books India Pvt Ltd. σελ. 62.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Jableh στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 145846876
* LCCN: nr90000337
* GND: 4726063-4

 |

 |
Ο ιστορικός Ηρόδοτος από την Αλικαρνασσό, ο οποίος ονομάστηκε και Πατέρας της Ιστορίας, αναφέρει ότι το 480 π.Χ ο ονομαστός δύτης και κολυμβητής **Σκυλλίας** από την πόλη Σκιώνη, αποικία των Ευβοέων στην Παλλήνη της Χαλκιδικής, σημερινή χερσόνησος της Κασσάνδρας όπου βρίσκεται και το σημερινό χωριό Νέα Σκιώνη, συνελήφθη από τους Πέρσες που γνώριζαν τις σπουδαίες επιδόσεις και ικανότητες του με σκοπό να τον χρησιμοποιήσουν εναντίον του Ελληνικού Στόλου. Όμως ο Σκυλλίας έμαθε τα σχέδια τους και βούτηξε στη θάλασσα, έκοψε τα σχοινιά από τις άγκυρες των Περσικών Πλοίων δημιουργώντας έτσι μεγάλη αναταραχή στον Περσικό Στόλο. Χρησιμοποιώντας ένα καλάμι ως αναπνευστήρα κολύμπησε, χωρίς να ανέβει στην επιφάνεια, μέχρι το ακρωτήριο Αρτεμίσιο, απόσταση (ογδόντα περίπου σταδίων) σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, σημερινά 9 ναυτικά μίλια, και ανέφερε στους Έλληνες τα σχέδια των Περσών. Έτσι οι Έλληνες απέφυγαν την παγίδα που τους ετοίμαζαν οι Πέρσες, οργανώθηκαν και στην συνέχεια μετά από ναυμαχία σε συνεχής ναυμαχίες και νίκησαν. Προς τιμή του αργότερα με διάταγμα της Αμφικτυονίας στήθηκε στους Δελφούς, στον πιο ιερό χώρο της Αρχαίας Ελλάδας, ο Ανδριάντας του Σκυλλία και της κόρης του Ύδνας, δεινή κολυμβήτρια επίσης που βοήθησε αποτελεσματικά τον πατέρα της, Σήμερα οι δύο Ανδριάντες βρίσκονται σε μουσείο της Ρώμης όπου μεταφέρθηκαν από τον Ρωμαίο Αυτοκράτορα Νέρωνα.

Προς τιμήν του έχει ανεγερθεί στην παραλία της Νέας Σκιώνης σχετικό μνημείο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ἱστοριῶν ὀγδόη ἐπιγραφομένη Οὐρανία
Ο **Ράιαν Ντόμινικ Μπέρτραντ** (γεννημένος στις 5 Αυγούστου 1989) είναι Άγγλος ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται για λογαριασμό της Τσέλσι και της Εθνικής Αγγλίας στην θέση του αριστερού μπακ.

Γεννημένος στο Σάουθουορκ του Λονδίνου, ο Μπέρτραντ ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του σταδιοδρομία από την Τζίλιγχαμ, προτού υπογράψει στην Τσέλσι τον Ιούλιο του 2005. Εκεί, πέρασε από όλες τις ηλικιακές κατηγορίες των τμημάτων υποδομής του συλλόγου και στη συνέχεια παραχωρήθηκε ως δανεικός σε διάφορες ομάδες μεταξύ του 2006 και του 2010. Πραγματοποίησε το επίσημο ντεμπούτο του με την Τσέλσι στις 20 Απριλίου 2011, έξι χρόνια μετά την μεταγραφή του σε αυτή, σε μια αναμέτρηση απέναντι στην Μπέρμιγχαμ Σίτι. Την σεζόν 2011–12, ο Μπέρτραντ υπέγραψε νέο τετραετές συμβόλαιο με την Τσέλσι και χρησιμοποιήθηκε ως αλλαγή του Άσλεϊ Κόουλ, τον οποίο χαρακτήρισε ως "εξαιρετικό παράδειγμα για την θέση του." Στις 19 Μαΐου 2012, ο Μπέρτραντ έγινε ο πρώτος ποδοσφαιριστής που πραγματοποιεί το ντεμπούτο του στο Τσάμπιονς Λιγκ στον τελικό της διοργάνωσης, ξεκινώντας στην ασυνήθιστη γι'αυτόν θέση του αριστερού χαφ μπροστά από τον Κόουλ, σε μια αναμέτρηση όπου η Τσέλσι νίκησε την Μπάγερν Μονάχου με σκορ 4–3 στην διαδικασία των πέναλτι. Έχει κατακτήσει τίτλους με την Τσέλσι, συμπεριλαμβανομένων ενός FA Cup κι ενός Τσάμπιονς Λιγκ.

Ο Μπέρτραντ είναι Άγγλος διεθνής, ο οποίος έχει εκπροσωπήσει τα 'Τρία Λιοντάρια' στις ηλικιακές κατηγορίες Κ-17, Κ-18, Κ-19, Κ-20, Κ-21 και ανδρών. Στις 15 Αυγούστου 2012, πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την Εθνική Αγγλίας Ανδρών σε μια φιλική αναμέτρηση απέναντι στην Ιταλία, η οποία τελείωσε με τη νίκη των Άγγλων με σκορ 2–1.

Παραπομπές
----------


|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ράιαν Μπέρτραντ** |


|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Εθνική Αγγλίας – Euro 2016 |
| --- |
|  |
|  | 
* 1 Χαρτ
* 2 Γουόκερ
* 3 Ρόουζ
* 4 Μίλνερ
* 5 Κέιχιλ
* 6 Σμόλινγκ
* 7 Στέρλινγκ
* 8 Λαλάνα
* 9 Κέιν
* 10 Ρούνεϊ (α)
* 11 Βάρντι
* 12 Κλάιν
* 13 Φόρστερ
* 14 Χέντερσον
* 15 Στάριτζ
* 16 Στόουνς
* 17 Ντάιερ
* 18 Γουίλσιρ
* 19 Μπάρκλεϊ
* 20 Άλλι
* 21 Μπέρτραντ
* 22 Ράσφορντ
* 23 Χίτον
* Προπονητής: Χόγκσον
 |

 |
Το **Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας** είναι ένα έγγραφο, που επικυρώθηκε στις 16 Αυγούστου 1960 και αποτελεί τον Υπέρτατο Νόμο της Δημοκρατία της Κύπρου. Η σύνταξή του έγινε αφού η χώρα κέρδισε την ανεξαρτησία της το 1959. Αποτελείται από 199 Άρθρα και 3 Παραρτήματα και έχει τροποποιηθεί 18 φορές (2023).

Στο σύνταγμα που προστατεύονται όλες οι εθνότητες του κράτους, ορίζεται ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας πρέπει να είναι Έλληνας και ο Αντιπρόεδρος Τούρκος. Το 1963, το σύνταγμα ακυρώθηκε μερικώς, καθώς οι Τουρκοκύπριοι αποσύρθηκαν από την κυβέρνηση, εξαιτίας των μεταρρυθμίσεων που πρότεινε για το Σύνταγμα ο Πρόεδρος Αρχιεπίσκοπος Μακάριος.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Σεπτεμβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 26 Μαρτίου 2016.
3. ↑
4. ↑
5. ↑

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Συντάγματα της Ευρώπης |
| --- |
|  |
|  | 
* Άγιος Μαρίνος
* Αζερμπαϊτζάν
* Αλβανία
* Ανδόρρα
* Αρμενία
* Αυστρία
* Βατικανό
* Βέλγιο
* Βόρεια Μακεδονία
* Βοσνία και Ερζεγοβίνη
* Βουλγαρία
* Γαλλία
* Γερμανία
* Γεωργία
* Δανία
* Ελβετία
* Ελλάδα
* Εσθονία
* Ηνωμένο Βασίλειο
* Ιρλανδία
* Ισλανδία
* Ισπανία
* Ιταλία
* Κροατία
* Κύπρος
* Λετονία
* Λευκορωσία
* Λιθουανία
* Λίχτενσταϊν
* Λουξεμβούργο
* Μάλτα
* Μαυροβούνιο
* Μολδαβία
* Μονακό
* Νορβηγία
* Ολλανδία
* Ουγγαρία
* Ουκρανία
* Πολωνία
* Πορτογαλία
* Ρουμανία
* Ρωσία
* Σερβία
* Σλοβακία
* Σλοβενία
* Σουηδία
* Τουρκία
* Τσεχία
* Φινλανδία
 |

 |
Ο **Πρόεδρος της Σοβιετικής Ένωσης** (Ρωσικά: Президент Советского Союза, *Prezident Sovetskogo Soyuza*), επίσημα ονομάζεται **Πρόεδρος της ΕΣΣΔ** (Ρωσικά: Президент СССР) ή **Πρόεδρος της Ένωσης των Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών** (Ρωσικά: Президент Союза Советских Социалистических Республик), ήταν ο αρχηγός κράτους της Σοβιετικής Ένωσης από τις 15 Μαρτίου 1990 έως τις 25 Δεκεμβρίου 1991. Ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ ήταν ο μόνος άνθρωπος που ανέλαβε το αξίωμα. Ο Γκορμπατσόφ ήταν επίσης ο Γενικός Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης, από τον Μάρτιο του 1985 μέχρι τον Αύγουστο του 1991. Ως πρόεδρος, είχε αυξανόμενα μεγαλύτερο μερίδιο εξουσίας και παραιτήθηκε από Γενικός Γραμματέας μετά τη Σοβιετική απόπειρα πραξικοπήματος του 1991.

Η προεδρία ήταν εκτελεστικό αξίωμα, βασισμένο σε ανάμειξη της Αμερικανικής και Γαλλικής προεδρίας. 

Πριν τη δημιουργία της θέσης του προέδρου, ο ντε γιούρε αρχηγός κράτους της Σοβιετικής Ένωσης ήταν ο πρόεδρος του Προεδρείου του Ανωτάτου Σοβιέτ, που συχνά αποκαλούνταν ως "πρόεδρος" από μη-Σοβιετικές πηγές. Για το μεγαλύτερο μέρος της ύπαρξης της Σοβιετικής Ένωσης, η μόνη αποτελεσματική εκτελεστική πολιτική εξουσία ήταν στα χέρια του Γενικού Γραμματέα του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης, με τον Πρόεδρο του Προεδρείου να ασκεί σε μεγάλο βαθμό συμβολικά καθήκοντα. Ξεκινώντας με τον Λεονίντ Μπρέζνιεφ το 1977, οι τελευταίοι τέσσερις Γενικοί Γραμματείς - ο Μπρέζνιεφ, ο Γιούρι Αντρόποφ, ο Κονσταντίν Τσερνένκο και ο Γκορμπατσόφ—ταυτόχρονα υπηρέτησαν ως ντε γιούρε αρχηγοί του κράτους κατά την περίοδο που υπηρέτησαν στο αξίωμα του Γενικού Γραμματέα. 

Ο πρόεδρος εκλεγόταν αρχικά από το Κογκρέσο των Αντιπροσώπων του Λαού και υπηρετούσε ως *ex officio* πρόεδρος του σώματος, αλλά όλες οι υπόλοιπες εκλογές γίνονταν με λαϊκή ψήφο. Κατά την εκλογή του προέδρου προτάθηκαν αρκετή υποψήφιοι, συμπεριλαμβανομένων ηγετικών υποψήφιων όπως η προσωπικότητα της KGB Βαντίμ Μπακάτιν και ο πρωθυπουργός Νικολάι Ρύζκοφ. 

Ο **Αντιπρόεδρος της Σοβιετικής Ένωσης** ήταν ο Γκενάντι Γιανάγιεφ, ο πρώτος και ο τελευταίος που ανέλαβε αυτό το αξίωμα. Επίσης ήταν ο αρχηγός της Συμμορίας των Οχτώ που πραγματοποίησε το πραξικόπημα του Αυγούστου του 1991, και ανακήρυξε τον εαυτό του ως Προσωρινός Πρόεδρος της Σοβιετικής Ένωσης στις 19 Αυγούστου. Τρεις μέρες μετά το πραξικόπημα κατέρρευσε και ο Γκορμπατσόφ αποκαταστάθηκε.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος των άρθρων σχετιζόμενων με την Σοβιετική Ένωση
* Κατάλογος των αρχηγών κράτους της Σοβιετικής Ένωσης
* Πρωθυπουργός της Σοβιετικής Ένωσης
* Γενικός Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης

Παραπομπές
----------

1. ↑  1977 Soviet Constitution with amendments of 1989—1990. Chapter 15.1: President of the Soviet Union
2. ↑  Soviet Law from 14 March 1990 N 1360-I "On establishment of the Presidency of the Soviet Union and amendments and additions to the Constitution (Basic Law) of the Soviet Union". Article III
Διάγραμμα χαρταετού κουτιού.
Οι Χάργκρεϊβ (αριστερά) και Σουέιν παρουσιάζουν τον χαρταετό κουτί του Χάργκρεϊβ τον Νοέμβριο του 1894.
Ο **χαρταετός κουτί** είναι χαρταετός υψηλών επιδόσεων, γνωστός για την επίτευξη σχετικά υψηλής άντωσης. Αποτελεί τύπο της οικογενείας των πορωδών χαρταετών. Ένα συνηθισμένο σχέδιο διαθέτει τέσσερις παράλληλες αντηρίδες. Το κουτί γίνεται άκαμπτο με την προσθήκη διαγωνίων διασταυρούμενων αντηρίδων. Υπάρχουν δύο πανιά, ή *κορδέλες*, των οποίων το πλάτος είναι περίπου το ένα τέταρτο του μήκους του κουτιού. Οι κορδέλες τυλίγονται γύρω από άκρες του κουτιού, αφήνοντας τις άκρες και τη μέση του χαρταετού ανοιχτές. Εν πτήσει, η μία αντηρίδα είναι στο κάτω μέρος, και το σχοινί δένεται γύρω από την κορυφή και το κάτω μέρος αυτής της αντηρίδας. Τα διεδρικά των πανιών βοηθούν στην επίτευξη σταθερότητας.

Ο χαρταετός κουτί εφευρέθηκε το 1893 από τον Λόρενς Χάργκρεϊβ, έναν Άγγλο ο οποίος μετανάστευσε στην Αυστραλία, στην προσπάθειά του να κατασκευάσει μία επανδρωμένη ιπτάμενη μηχανή. Ο Χάργκρεϊβ συνένωσε πολλούς από τους χαρταετούς κουτιά του (**κελιά Χάργκρεϊβ**), καταφέρνοντας να πετάξει σε ύψος περίπου 4,9 μέτρων από το έδαφος. Βελτίωση του μοντέλου αυτού με ενσωματωμένες πτέρυγες έγινε γνωστή ως **χαρταετός Κόντι**, μετά τις βελτιώσεις που πραγματοποίησε ο Σάμιουελ Φράνκλιν Κόντι. Σε στρατιωτικές χρήσεις περιλαμβανόταν επίσης συνδυασμοί ραδιοπομπών/χαρταετών για χρήση σε καταστάσεις εκτάκτου ανάγκης από πιλότους κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Μεγάλοι χαρταετοί κουτιά κατασκευάζονται ως πορώδεις χαρταετοί. Αντί για ένα κουτί, υπάρχουν πολλά με τα δικά τους πανιά.

Τα περισσότερα ρεκόρ υψομέτρου των χαρταετών πραγματοποιούνται με μεγάλους χαρταετούς κουτιά, με πανιά από τερεφθαλικό πολυαιθυλένιο (dacron) και σύρματα πολυαιθυλενίου εξαιρετικά υψηλού μοριακού βάρους (spectra). Προτού υλικά όπως τα τερεφθαλικό πολυαιθυλένιο, spectra και kevlar αρχίσουν να χρησιμοποιούνται, οι χαρταετοί κουτιά υψηλών επιδόσεων χρησιμοποιούσαν πανιά από μετάξι, λινό ή κάνναβη, με τη χρήση συρμάτων από χάλυβα. Το μετάξι, το λινό και η κάνναβη χρησιμοποιούνταν μιας και μπορούσαν να περιστραφούν καλύτερα από το βαμβάκι και απλωνόταν σχετικά λιγότερο όταν βρεχόταν. Ο χάλυβας είχε τη μεγαλύτερη δυνατή αντοχή για το βάρος του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Cochrane, Bill (1993). *Box Kites: Making and Flying*. UK: Batsford. ISBN 9780713469202.
2. ↑  «The Powerhouse Museum». *maas.museum*. Ανακτήθηκε στις 31 Μαΐου 2018.
3. ↑  W. Hudson Shaw· O. Ruhen (1977). *Lawrence Hargrave: Explorer, Inventor and Aviation Experimenter*. Cassell Australia. OCLC 4466434.
4. ↑  Meulstee, Louis; Bloom, G & J (October 2002), *The Gibson Girl transmitter and kite*, The Kite Society of Great Britain, σελ. 19–23,

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πορώδεις χαρταετοί στην ιστοσελίδα Virtual Kite Zoo
Η **Χαρτογραφική Επιστημονική Εταιρεία Ελλάδας** (**ΧΕΕΕ**) ιδρύθηκε το 1993, με έδρα τη Θεσσαλονίκη και γρήγορα εξελίχθηκε ως ο βασικός επιστημονικός πόλος των ασχολούμενων με τη Χαρτογραφία στην Ελλάδα. Κύριος πυρήνας της είναι διδάσκοντες και ερευνητές από τα δύο τμήματα τοπογράφων μηχανικών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ) και του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου (ΕΜΠ), αλλά και άλλων ειδικών από άλλους σχετικούς χώρους της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, του δήμοσιου και ιδιωτικού τομέα και της αυτοδιοίκησης. Από το 1997 η ΧΕΕΕ είναι τακτικό μέλος στη Διεθνή Χαρτογραφική Ένωση (ICA, International Cartographic Association).

Σκοπός
------

Κύριοι στόχοι της Χαρτογραφικής Επιστημονικής Εταιρείας Ελλάδας (ΧΕΕΕ), εκτός του θεμελιώδους, της ανάπτυξης και διάδοσης της επιστήμης της τέχνης και της τεχνολογίας της Χαρτογραφίας στην Ελλάδα είναι κυρίως τρεις: 

* Η οργάνωση των τακτικών Εθνικών Συνεδρίων Χαρτογραφίας, από το 1994 (ετήσιων μέχρι το 1998, ανά διετία από τότε).
* Η συμμετοχή στο έργο της ICA.
* Η ενημέρωση των ενδιαφερομένων σε χαρτογραφικά θέματα, μέσω του διαδικτύου

Εθνικά Συνέδρια Χαρτογραφίας
----------------------------

Εθνικά Συνέδρια Χαρτογραφίας| 16ο | Αιγάλεω | 2023 |
| --- | --- | --- |
| 15ο | Θεσσαλονίκη | 2018 |
| 14ο | Θεσσαλονίκη | 2016 |
| 13ο | Πάτρα | 2014 |
| 12ο | Κοζάνη | 2012 |
| 11ο | Ναύπλιο | 2010 |
| 10ο | Ιωάννινα | 2008 |
| 9ο | Χανιά | 2006 |
| 8ο | Θεσσαλονίκη | 2004 |
| 7ο | Μυτιλήνη | 2002 |
| 6ο | Αθήνα | 2000 |
| 5ο | Θεσσαλονίκη | 1998 |
| 4ο | Καστοριά | 1997 |
| 3ο | Καλαμάτα | 1996 |
| 2ο | Βόλος | 1995 |
| 1ο | Καλαμαριά | 1994 |

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Χαρτογραφική Επιστημονική Εταιρεία Ελλάδας».
Το **Σύνταγμα της Ισλανδίας** (ισλανδικά: *Stjórnarskrá lýðveldisins Íslands*) είναι η υπέρτατη νομοθεσία της Ισλανδίας. Αποτελείται από 80 άρθρα, που κατανέμονται σε επτά ενότητες. Εντός αυτών των άρθρων καθορίζεται η διάταξη της ηγεσίας της χώρας και τα ανθρώπινα δικαιώματα των πολιτών. Το σημερινό σύνταγμα ισχύει από τις 17 Ιουνίου 1944 και έκτοτε έχει τροποποιηθεί επτά φορές.

Ενότητες του Συντάγματος
------------------------

### Ενότητα 1

Στην Ενότητα 1 αναφέρεται ότι η Ισλανδία είναι μια κοινοβουλευτική δημοκρατία, στην οποία το κοινοβούλιο και ο πρόεδρος της δημοκρατίας ασκούν από κοινού τη νομοθετική εξουσία και οι δικαστές ασκούν τη δικαστική εξουσία.

### Ενότητα 2

Η Ενότητα 2 περιλαμβάνει τα άρθρα 3 έως 30 και αναφέρει τις προεδρικές εξουσίες.

### Ενότητα 3

Η Ενότητα 3 περιλαμβάνει τα άρθρα 31–34 και καθορίζει τη διάρκεια θητείας των βουλευτών και τον τρόπο εκλογής τους.

### Ενότητα 4

Η Ενότητα 4 περιλαμβάνει τα άρθρα 35-58 και ορίζει τα σημαντικότερα ζητήματα που αφορούν τη δραστηριότητα του κοινοβουλίου, όπως τις εξουσίες και τα δικαιώματα των βουλευτών.

### Ενότητα 5

Η Ενότητα 5 περιέχει τα άρθρα 59-61 και περιγράφει τη νομοθεσία σχετικά με τη δικαστική εξουσία.

### Ενότητα 6

Η Ενότητα 6 περιέχει τα άρθρα 62-64 και αναφέρεται περί των εκκλησιαστικών θεμάτων και ελευθεριών, όπως η καθιέρωση της Ευαγγελικής Λουθηρανικής Εκκλησίας ως επίσημης εκκλησίας του κράτους.

### Ενότητα 7

Η Ενότητα 7 περιέχει τα άρθρα 65-79 και ορίζει αρκετά ανθρώπινα δικαιώματα. Αναφέρει, επίσης, τη διαδικασία αναθεώρησης του συντάγματος.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Νοεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 16 Μαρτίου 2016.
4. ↑
5. ↑

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Συντάγματα της Ευρώπης |
| --- |
|  |
|  | 
* Άγιος Μαρίνος
* Αζερμπαϊτζάν
* Αλβανία
* Ανδόρρα
* Αρμενία
* Αυστρία
* Βατικανό
* Βέλγιο
* Βόρεια Μακεδονία
* Βοσνία και Ερζεγοβίνη
* Βουλγαρία
* Γαλλία
* Γερμανία
* Γεωργία
* Δανία
* Ελβετία
* Ελλάδα
* Εσθονία
* Ηνωμένο Βασίλειο
* Ιρλανδία
* Ισλανδία
* Ισπανία
* Ιταλία
* Κροατία
* Κύπρος
* Λετονία
* Λευκορωσία
* Λιθουανία
* Λίχτενσταϊν
* Λουξεμβούργο
* Μάλτα
* Μαυροβούνιο
* Μολδαβία
* Μονακό
* Νορβηγία
* Ολλανδία
* Ουγγαρία
* Ουκρανία
* Πολωνία
* Πορτογαλία
* Ρουμανία
* Ρωσία
* Σερβία
* Σλοβακία
* Σλοβενία
* Σουηδία
* Τουρκία
* Τσεχία
* Φινλανδία
 |

 |
Ο **Σπυρίδων Γαζής** (1835-1920) ήταν ζωγράφος και αγιογράφος.

Βίος
----

Ο Σπυρίδων Γαζής γεννήθηκε στις 2 Φεβρουαρίου 1835 στη Λευκάδα. Ήταν μαθητής του συντοπίτη του αγιογράφου Γ. Πατσαρά. Μετά πήγε στη Ζάκυνθο και μαθήτευσε στον αγιογράφο Νίκα. Στα 1870 πήγε στην Ιταλία. Τα πρώτα έργα του έχουν κοσμική θεματογραφία ενώ καταπιάστηκε και με αγιογραφίες. Οι τεχνοκρτικοί διακρίνουν την καλλιτεχνική παραγωγή του σε δύο περιόδους: η πρώτη τελεί υπό την επιρροή των Πατσαρά και Νίκα. Η δεύτερη υπό την Ιταλική επίδραση. Αν και ποσοτικά η παραγωγή του είναι μαζική οι αγιογραφίες του επαναλαμβάνονται. Πέθανε στις 19 Νοεμβρίου 1920.

Έργα του
--------

Έργα του υπάρχουν στις εκκλησίες Αγίου Γεωργίου, Αγίων Αναργύρων Αγίου Ιωάννη και Αγίου Δημητρίου Λευκάδος, Υπαπαντής Παξών, στην Κομπώτη και στον Αετό του Ξηρομέρου, στον 'Αγιο Ιωάννη Καστού, στον Άγιο Νικόλαο Καστού και στον Άγιο Ιωάννη στο ίδιο νησί. στον Άγιο Ιωάννη στο ίδιο νησί. Στην Αγία Παρασκευή Μεσολογγίου στον Άγιο Χαράλαμπο Πρέβεζας.

Σπυρίδων Γαζής, η Αποκαθήλωση, ελαιογραφία στο ναό του Αγίου Χαραλάμπους Πρέβεζας

Παραπομπές
----------

1. ↑  Στέλιος Λυδάκης, «Γαζής Σπυρίδων», Λεξικό των Ελλήνων ζωγράφων και χαρακτών, εκδ. Μέλισσα, Αθήνα, 1976, σελ.66
2. ↑  Στέλιος Λυδάκης, «Γαζής Σπυρίδων», Λεξικό των Ελλήνων ζωγράφων και χαρακτών, εκδ. Μέλισσα, Αθήνα, 1976, σελ.66

Η συνάντηση με τους Ραβίνους ελαιογραφία

Πηγές
-----

* Στέλιος Λυδάκης, «Γαζής Σπυρίδων», Λεξικό των Ελλήνων ζωγράφων και χαρακτών, εκδ. Μέλισσα, Αθήνα, 1976, σελ.66
Ο **Στάμος Παπαδάκης** ήταν ελληνικής καταγωγής Αμερικανός αρχιτέκτονας.

Βιογραφία
---------

Γιος της Ιωάννας Τόμπρου και του Ιωάννη Παπαδάκη, γνωστού κατασκευαστή της εποχής, γεννήθηκε στην Αθήνα το 1906. Το 1924 παρακολουθεί μαθήματα στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και το 1925 εγκαθίσταται στο Παρίσι, όπου σπουδάζει στην École Spéciale d'Architecture από το 1925 έως το 1929. Έχει καθηγητές τον Robert Mallet-Stévens και τον Auguste Perret. Συμφοιτητές του είναι ο Berthold Lubetkin και ο Jean Ginsberg. 

Θεωρείται ένας από τους πρωτοπόρους του Μοντέρνου Κινήματος στην Ελλάδα και ήταν επικεφαλής των νέων αρχιτεκτόνων που συγκρότησαν την ελληνική ομάδα για το 4ο CIAM (Διεθνές Συνέδριο Μοντέρνας Αρχιτεκτονικής) που έγινε στην Αθήνα το 1933. Τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας αυτήν ήταν ο Ιωάννης Δεσποτόπουλος, ο Βασίλειος Δούρας, ο Αλέξανδρος Δραγούμης, ο Γεώργιος Καλύβας, ο Πάτροκλος Καραντινός, ο Gustav Eglau και ο Ισαάκ Σαπόρτα. 

Το 1935 μεταναστεύει στη Νέα Υόρκη, όπου γνωρίζει τη δεύτερη σύζυγό του, ζωγράφο Audrey Papadaki-Skaling. Εκτός απο την εξάσκηση του επαγγέλματος του αρχιτέκτονα, δούλεψε και σαν καλλιτεχνικός επιμελητής του περιοδικού *Architectural Forum* (1948-1960), ήταν Καθηγητής Αρχιτεκτονικής και σχεδιασμού στο Brooklyn College (City University of New York) (1948-1960), ήταν επιμελητής έκδοσης των περιοδικών *Plus* και *Progressive Architecture* και έγραψε πολλά βιβλία, βιβλιοκριτικές και δύο ποιητικές συλλογές. 

Πιο συγκεκριμένα, έγραψε δυο βιβλία για τον Βραζιλιάνο αρχιτέκτονα Όσκαρ Νίεμαϊερ και επιμελήθηκε το βιβλίο για τον Λε Κορμπυζιέ, *"Le Corbusier, Architect, Painter, Writer"*. Υπήρξε μέλος της κριτικής επιτροπής στον διαγωνισμό για το πολεοδομικό σχέδιο της νέας πρωτεύουσας της Βραζιλίας, Μπραζίλια (1958). 

Πέθανε το 1992 στο New Milford του Κονέκτικατ.

Έργα του
--------

* Οικία Φακίδη στην οδό Διαδόχου Παύλου στη Γλυφάδα (1932-1933)
* Καφέ-εστιατόριο "Eden" στο Παλαιό Φάληρο (1932-1933)
* Κατάστημα μάλλινων ειδών "Αλεξανδράκης" στην οδό Ερμού (1933-1934)
* Αρχαιολογικό Μουσείο του Ιδρύματος Βασίλη και Ελίζας Γουλανδρή στην Άνδρο (1981)
* Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης του Ιδρύματος Βασίλη και Ελίζας Γουλανδρή στην Άνδρο, παλαιά πτέρυγα (1979)

Επιπλέον, στην πρώτη έκδοση της συλλογής "Gli elementi dell' architectura funzionale" του Alberto Sartoris (1932), μπορούμε να δούμε μία σειρά από σχέδια από μη υλοποιημένες εργασίες του Στάμου Παπαδάκη. Ενδεικτικά αναφέρουμε το φάρο-μνημείο στο Χριστόφορο Κολόμβο (1928-σπουδαστικό θέμα μαζί με τον G. Ovide Leclercq), τον φάρο για το αεροδρόμιο του Τατοΐου (1929-1932), ένα μικρό εργαστήριο βιοτεχνίας με κατοικία (οικία Παπαηλίου), καθώς επίσης και μία σειρά προσχεδίων για το ελληνικό περίπτερο στην Biennale (Διεθνής Έκθεση) της Βενετίας.

Βραβεία
-------

* Χάλκινο μετάλλιο από τον Υπουργό Εμπορίου της Γαλλίας στην "Έκθεση Μοντέρνων Διακοσμητικών και Βιομηχανικών Τεχνών", για το σχεδιασμό ενός επίπλου που ονομάζει "Γραφείο χωρίς συρτάρια" (1925)
Το **Τκβαρτσέλι** (γεωργιανά: ტყვარჩელი, αμπχαζικά: Тҟəарчал, *Τκουαρτσάλ*, ρωσικά: Ткварчели, *Τκβαρτσέλι*) είναι πόλη στην Αμπχαζία, Γεωργία. Βρίσκεται στον ποταμό Γαλίντζγκα (Αάλντζγκα) και ένας σιδηρόδρομος συνδέει την πόλη με το Οτσαμτσίρε.

Ιστορικό
--------

Η εξόρυξη άνθρακα, η οποία ξεκίνησε στην περιοχή το 1935, αυξήθηκε σημαντικά κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, ειδικά μετά την απώλεια του Ντονμπάς κατά τη διάρκεια της ναζιστικής εισβολής. Το Τκβαρτσέλι έλαβε καθεστώς πόλης στις 9 Απριλίου 1942.

Κατά τη διάρκεια του πολέμου στην Αμπχαζία (1992-3), το Τκβαρτσέλι άντεξε, μέσω της ρωσικής ανθρωπιστικής και στρατιωτικής βοήθειας, την ταραγμένη πολιορκία από τις γεωργιανές δυνάμεις. Από το 1995, είναι το κέντρο της νεοσυσταθείσας Περιφέρειας Τκβαρτσέλι. Στις 27 Σεπτεμβρίου 2008, ο πρόεδρος Σεργκέι Μπαγκάπς της απένειμε τον τιμητικό τίτλο της Ηρωίδας Πόλης.

Δημογραφία
----------

Ο πληθυσμός της πόλης πριν την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης (1989) ήταν 21.744 κάτοικοι. Οι τρεις δε κύριες εθνότητες ήταν οι Αμπχάζιοι (42,3%), οι Ρώσοι (24,5%) και οι Γεωργιανοί (23,4%). Ως αποτέλεσμα του Πολέμου στην Αμπχαζία, οι βιομηχανίες της πόλης έκλεισαν οριστικά και ο πληθυσμός της μειώθηκε στα επίπεδα μεταξύ 7.000 και 8.000 το 2004 σύμφωνα με ορισμένες πηγές και μόνο σε 4.800 κατοίκους σύμφωνα με άλλες πηγές. Κατά την απογραφή του 2003, ο πληθυσμός της ήταν 4.786 κάτοικοι. Μέχρι την απογραφή του 2011, είχε αυξηθεί σε 5.013. Από αυτούς, το 66,5% ήταν Αμπχάζιοι, το 17,4% Γεωργιανοί, 9,7% Ρώσοι, 1,3% Ουκρανοί, 1,1% Αρμένιοι και 0,4% Έλληνες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.ugsra.org/ofitsialnaya-statistika.php?ELEMENT\_ID=402.
2. 1 2  «Городу-Герою Ткуарчал исполняется 70 лет». *Apsnypress*. 9 April 2012. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2016-04-20.. Ανακτήθηκε στις 11 April 2012.
Συντεταγμένες: 33°20′0″N 69°55′0″E﻿ / ﻿33.33333°N 69.91667°E﻿ / 33.33333; 69.91667

Το **Χοστ** (παστού/νταρί: خوست) είναι πόλη στο ανατολικό Αφγανιστάν και πρωτεύουσα της ομώνυμης περιφέρειας, κοντά στη μεθόριο με το Πακιστάν. 

Η πόλη διαθέτει πανεπιστήμιο.

Ιστορικά στοιχεία
-----------------

Κατά τη διάρκεια της σοβιετικής εισβολής τη δεκαετία του 1980, η πόλη βρισκόταν υπό πολιορκία για περισσότερα από οκτώ χρόνια. Το αεροδρόμιο της πόλης, το οποίο διαθέτει διάδρομο μήκους 2.700 μέτρων, χρησιμοποιήθηκε ως βάση επιχειρήσεων των ελικοπτέρων του Σοβιετικού Στρατού. Από τον Μάιο του 2007, οι ένοπλες δυνάμεις των ΗΠΑ χρησιμοποίησαν το αεροδρόμιο για τις επιχειρήσεις τους στον πόλεμο του Αφγανιστάν.

Στις 20 Αυγούστου 1998, οι ΗΠΑ υπό την προεδρεία του Μπιλ Κλίντον βομβάρδισαν στόχους κοντά στο Χοστ με αρκετές κατευθυνόμενες ρουκέτες. Η Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών (CIA), λίγο μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις στις πρεσβείες των ΗΠΑ στο Νταρ ες Σαλάμ και το Ναϊρόμπι, θεωρούσε πως στην περιοχή αυτή κρυβόταν ο Οσάμα μπιν Λάντεν.

  

Στις 18 Φεβρουαρίου 2011, ένας βομβιστής αυτοκτονίας ανατινάχθηκε στην αγορά της πόλης σκοτώνοντας 8 και τραυματίζοντας 18 ανθρώπους.

Στις 20 Ιουνίου 2012, βομβιστής αυτοκτονίας που επέβαινε σε μοτοσυκλέτα ανατινάχθηκε στην αγορά. Στόχος ήταν μία κοινή περιπολία του ΝΑΤΟ και των αφγανικών δυνάμεων. Τουλάχιστον 17 άνθρωποι σκοτώθηκαν και 37 τραυματίστηκαν από την επίθεση. Στις 27 Μαΐου 2017, πραγματοποιήθηκε επίθεση με εκρηκτικά. Τουλάχιστον 18 άτομα σκοτώθηκαν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Tim Weiner: *FBI. Die wahre Geschichte einer legendären Organisation.* S. Fischer Verlag, Frankfurt am Main 2011, ISBN 978-3-10-091071-4, σελ. 529
2. ↑  «Acht Tote bei Selbstmordanschlag in Afghanistan» (στα γερμανικά). *news.ORF.at*. 18 Φεβρουαρίου 2011.. Ανακτήθηκε στις 14 Νοεμβρίου 2018.
3. ↑  «Afghanistan: Mindestens 17 Tote bei Selbstmordanschlag» (στα γερμανικά). *Frankfurter Rundschau*. 20 Ιουνίου 2012.. Ανακτήθηκε στις 14 Νοεμβρίου 2018.
4. ↑  «Deadly car bomb attack rocks Afghanistan's Khost». *www.aljazeera.com*. 27 Μαΐου 2017. Ανακτήθηκε στις 14 Νοεμβρίου 2018.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Khost στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 130195395
* LCCN: n81071989

 |

 |
Η **Σκλαβοαρχοντία Θεσσαλονίκης** ήταν περιοχή, Σκλαβηνία. της Βυζαντινής αυτοκρατορίας με αυτόνομη διοίκηση στο Θέμα Θεσσαλονίκης. Η Σκλαβηνία αποτελούνταν από μεικτά χωριά Σλάβων και ελλήνων που η πλειοψηφία ήταν οι Σλάβοι που είχαν εγκατασταθεί στην περιοχή της Μακεδονίας. Η αρχοντία περιελάμβανε ορεινή περιοχή της σημερινής Βέροιας και κατά εκτίμηση το σλαβικό φύλλο των Δρουγουβιτών που είχε μετακινηθεί εκεί από την περιοχή της Πελαγονίας. 

Ο Κωνσταντίνος Πορφυρογέννητος στο έργο του *περί βασιλείου τάξεως*, αναφέρει την Αρχοντία και δίνει την πληροφορία ότι οι Σλάβοι εγκαταστάθηκαν στην περιοχή από τον αυτοκράτορα Μιχαήλ τον 9ο αιώνα. Στην συνέχεια αναφέρει ότι οι Σλάβοι αυτοί αποστάτησαν αλλά ο Μιχαήλ κατέπνιξε την εξέγερση. 

Σε σφραγίδες με ονόματα διοικητών, αρχόντων, αναφέρονται οι διοικητές με χριστιανικά ονόματα, εκτιμάτε ότι ήταν είτε εκχριστιανισμένοι Σλάβοι ή Βυζαντινοί.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Δαπέργολας, σελ. 92
2. 1 2  Δαπέργολας, σελ. 93
3. ↑  Δαπέργολας, σελ. 84
4. ↑  Δαπέργολας, σελ. 113

Πηγές
-----

* Δαπέργολας, Νεκτάριος (2000, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ)), Σλαβικές εγκαταστάσεις στη Μακεδονία έως και τον 9ο αιώνα
Τμήμα Ανατολικών Σποράδων ή Τμήμα Ανατολικών Νήσων (1828-1830), ένα από τα δεκατρία τμήματα που δημιουργήθηκαν με τη διοικητική διαίρεση του 1828 της νεοσύστατης Ελληνικής Πολιτείας
Το **Τμήμα Ανατολικών Σποράδων** ή **Τμήμα Ανατολικών Νήσων** (1828-1830) ονομαζόταν ένα από τα δεκατρία τμήματα (διοικητικές περιφέρειες)[1] που δημιουργήθηκαν με τη διοικητική διαίρεση του 1828[2][3] της νεοσύστατης Ελληνικής Πολιτείας από την Κυβέρνηση Καποδίστρια με το Ι' ψήφισμα της 13ης Απριλίου 1828[4] και το οποίο καταργήθηκε δυο χρόνια αργότερα, τον Ιούνιο του 1830, όταν η ελληνική κυβέρνηση αναγκάστηκε να αποχωρήσει, δεδομένου ότι η Σάμος και τα υπόλοιπα νησιά της περιοχής, επέστρεψαν στην κυριαρχία της Υψηλής Πύλης, γιατί δεν είχαν περιληφθεί στο Πρωτόκολλο του Λονδίνου του 1830 στο οποίο περιγραφόταν τα εδάφη που έμεναν ανεξάρτητα εκτός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Στο τμήμα αυτό περιλαμβάνονταν τα νησιά Κάλυμνος, Λέρος, Πάτμος, Ικαρία και η Σάμος[2] στην οποία είχε την έδρα του ο έκτακτος επίτροπος. Έκτακτος επίτροπος Ανατολικών Σποράδων ορίστηκε ο Ιωάννης Κωλέττης ο οποίος πήγε στη Σάμο τον Ιούλιο του 1828. Μετά την αναχώρηση των Ελληνικών αρχών από τη Σάμο τον Ιούνιο του 1830 έφυγε και ο Ιωάννης Κωλέττης. Τότε γύρισε στη Σάμο ο Λυκούργος Λογοθέτης και σχηματίστηκε η Σαμιακή Πολιτεία, μέχρι το 1834.

Κατά τη διάρκεια της ύπαρξης του τμήματος Ανατολικών Σποράδων, αρχηγός της εκτελεστικής δυνάμεως, ήταν ο Κωνσταντίνος Λαχανάς, ο οποίος είχε διορισθεί από την Γενική Συνέλευση των Σαμίων Γενικός Καπετάνιος του εν Σάμω Ελληνικού Στρατού από το 1824. Μετά την αποχώρηση της διοίκησης της Ελληνικής Πολιτείας το 1830, ο Λαχανάς συνέχισε να είναι στρατιωτκός αρχηγός, διορισμένος από τον Λυκούργο Λογοθέτη[5].

Αναφορές
--------

1. ↑  *Σύντομη ιστορία της Δωδεκανήσου* Αρχειοθετήθηκε 2016-11-16 στο Wayback Machine. Γιάννης Γιαννόπουλος, Βουλή των Ελλήνων, Αθήνα 1997, σελ. 36 [*νεκρός σύνδεσμος*]
2. 1 2  Γιάννης Γιαννόπουλος (2006). "Δωδεκάνησος, η γένεση ενός ονόματος και η αντιμετώπισή του από τους Ιταλούς". *Ἑῶα καὶ Ἑσπέρια*, 6, 279
3. ↑  *Αρχείον Ιωάννου Καποδίστρια*, τ. Η΄, σελ. 304, Πίναξ Γενικός των Νήσων του Αιγαίου Πελάγους περιέχων στατιστικάς γνώσεις ερανισθείσας από αναφοράς προς την Κυβέρνησιν παρά των Τοπικών Αρχών και Ειδικών Επιτροπών κατά τα 1828, 1829 και 1830.
4. ↑  *Διοικητικοί και Αυτοδιοικητικοί Θεσμοί στην Κέρκυρα, Πρόσωπα και Γεγονότα (1817‐1951)*[*νεκρός σύνδεσμος*]. Νίκος Γ. Ασπιώτης, Κέρκυρα 2009, σελ. 8
5. ↑  Βιογραφίες, Αγωνιστές του 1821 στην ευρύτερη περιοχή: "ΣΑΜΟΣ, Νησί, ΒΟΡΕΙΟ ΑΙΓΑΙΟ", gtp.gr, κείμενο δημοσιευμένο τον Σεπτέμβριο 2003 στην Ιστοσελίδα Δήμου Βαθέος για τον Κωνσταντίνο Λαχανά, Βασική πηγή για το βιογραφικό του σημείωμα το βιβλίο «Βιογραφία του Σαμίου οπλαρχηγού Κωνσταντίνου Λαχανά» υπό Ν. Σταματιάδου, Εν Σάμω 1906. Επιμέλεια κειμένου: Χ.Ν. Λάνδρος, Φιλόλογος, ΓΑΚ Σάμου
Αρχάγγελος Γαβριήλ. Ρωσική εικόνα 12ου αι. Τα μαλλιά του Αρχαγγέλου φέρουν χρυσοκονδυλιές.
Οι **χρυσοκονδυλιές** αποτελούν ένα ουσιαστικό διακοσμητικό στοιχείο και εκφραστικό μέσο στη Βυζαντινή και, γενικότερα, Ορθόδοξη αγιογραφία, με τη μεγαλύτερη διάδοση στο Σλαβικό χώρο. Η επιχρύσωση σε γραμμική μορφή συνήθως εφαρμόζεται στους μανδύες του Χριστού και της Παναγίας, όπως και στα φορέματα των Αγίων, μερικές φορές στα μαλλιά και τα φωτοστέφανα των απεικονιζομένων, και σε άλλα μέρη της παράστασης. Υπάρχουν δυο βασικές τεχνικές επιχρύσωσης, με φύλλα χρυσού που εφαρμόζονται πάνω στην προετοιμασμένη χρωματική επιφάνεια και με σκόνη χρυσού, η οποία αναμειγνύεται με κόλλα. Η τελευταία τεχνική έγινε ευρύτερα γνωστή από τον 17ο αι. Το συμβολικό νόημα της επιχρύσωσης είναι ίδιο με το νόημα του χρυσού ως συμβόλου του φωτός και, ιδιαίτερα, του αδιαπέραστου φωτός του Θεού. Στη νεότερη αγιογραφία είναι συχνές οι απομιμήσεις της επιχρύσωσης με ώχρα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Η έννοια του χρώματος στο βυζαντινό κόσμο,
Με την ονομασία **ραδιοτηλεσκοπιοφόρο**, (ΡΤΠ/Φ), χαρακτηρίζεται στη κοινή ελληνική ναυτική γλώσσα ένας πολύ εξειδικευμένος τύπος πλοίου επί του οποίου φέρονται ραδιοτηλεσκόπια, εξ ου και η ονομασία του. Πρόκειται για τύπο πλοίου επιστημονικών ερευνών και ειδικότερα διαστημικής έρευνας ή συνεργασίας.

Στην αγγλική ναυτική ορολογία ο χαρακτηριστικός αυτός τύπος πλοίου φέρεται ως "CSAS", προφερόμενο κατά γράμμα ή ως Σι-Σας, που αποτελεί αρκτικόλεξο του **C**ivilian **S**pace **A**ssociated **S**hip.

Τα πλοία αυτού του τύπου φέρουν συνήθως είτε μία πρωραία υπερκατασκευή, είτε δύο υπερκατασκευές μία στη πλώρη, (πρόστεγο), και μία στη πρύμνη, (επίστεγο). Πίσω από την πρωραία επί της οποίας βρίσκεται η γέφυρα του πλοίου και κατά μήκος του κυρίου καταστρώματος φέρονται επί πυργωτών κατασκευών μεγάλα ραδιοτηλεσκόπια, (δίσκοι), μέχρι τέσσερα όπως έχει σημειωθεί. Βέβαια η λειτουργία των λεγομένων αυτών "επίνειων ραδοτηλεσκοπίων" δεν σχετίζεται τόσο με αστρονομικές παρατηρήσεις όσο με επικοινωνία, παρακολούθηση και έλεγχο, τεχνητών δορυφόρων και διαστημκών αποστολών.

Τέτοιου τύπου πλοία ξεκίνησε πρώτη την ναυπήγηση, ή μετασκευή, η Ρωσία στη δεκαετία του 1970 δημιουργώντας και ένα στόλο 11 πλοίων (1990). Σημαντικότερα εξ αυτών είναι:

1. Το ΡΤΠ/Φ "Κοσμοναύτ Γιούρι Γκαγκάριν" (αγγλική γραφή. *"Kosmonavt Yuri Gagarin"*, πρωτότυπο όνομα. *Космонавт Юрий Гагарин*) μήκους 230 μ. και εκτοπίσματος 50.000 τόνων (περίπου), το μεγαλύτερο όλων.
2. Το ΡΤΠ/Φ "Κοσμοναύτ Βλαντιμίρ Κομαρόφ" (αγγλική γραφή: *"Kosmonavt Vladimir Komarov"*, πρωτότυπο όνομα. *Космонавт Владимир Комаров*)
3. Το ΡΤΠ/Φ "Ακαντέμικ Σεργκέι Κορολιέφ" (αγγλική γραφή: *"Akademik Sergei Korolev"*, πρωτότυπο όνομα: *Академик Сергей Королёв*) και
4. Το ΡΤΠ/Φ "Κοσμοναύτ Βλαντισλάφ Βόλκοφ" (αγγλική γραφή: *"Kosmonavt Vladislav Volkov"*, πρωτότυπο όνομα: *Космонавт Владислав Волков*).

Πηγές
-----

* "Jane's Fighting Ships 1987-88. p. 628.
Στη φινλανδική μυθολογία, η **Ράουνι** είναι η θεά της γονιμότητας, σύζυγος του θεού Ούκκο, περίπτωση στην οποία ταυτίζεται με τη θεότητα Άκκα, το όνομα της οποίας σημαίνει «γριά των νεκρών». Την αποκαλούσαν «μητέρα της Γης», καθώς έδινε στους αρχαίους Φίννους τη δύναμη να πολεμήσουν δαιμόνια που είχαν κυριεύσει τη γη χωρίς την άδειά της. Πίστευαν ότι εξαιτίας των θυμών της και των αντιμαχιών ανάμεσα στο ζευγάρι Ούκκο-Ράουνι, η γη έτρεμε κι ο θυμός της προσπαθούσε να βρει διέξοδο.

To όνομα της Ράουνι προέρχεται από το ισλανδικό *reynir* ή το σουηδικό *rönn*, που δηλώνει τη σουρβιά, ένα ιερό δέντρο που προστατεύει από τα κακά πνεύματα. 

Οι Λάπωνες έχουν μια θεότητα ονόματι Ράουδνα, στην οποία θυσίαζαν ένα τάρανδο, όπως και στον Ούκκο.

Αναφέρεται στον κατάλογο των φινλανδικών θεοτήτων, που υφίσταντο στην προχριστιανική παράδοση, του Μίκαελ Αγκρίκολα, ο οποίος εκδόθηκε το 1548.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «The ancient religion of the Finns». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Ιουνίου 2009. Ανακτήθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 2009.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* *Encyclopedia Mythica*

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Φινλανδική μυθολογία |
| --- |
|  |
| Θεότητες και πνεύματα | 
* Άγιαταρ
* Άκκα
* Άχτι
* Βέλλαμο
* Έγκρες
* Ίλματαρ
* Ίλμαρινεν
* Κάλμα
* Κούου
* Λόβιαταρ
* Λόουχι
* Μιελίκκι
* Ούκκο
* Πέκκο
* Πέρκελε
* Ράουνι
* Τάπιο
* Τουόνεταρ
* Τούονι
 |
|  |
| Τοποθεσίες | 
* Τούονελα
* Πόγιολα
* Καλεβάλα
 |
|  |
| Ήρωες | 
* Βέινεμουινεν
* Γιόουκαχαϊνεν
* Λέμμινκαϊνεν
* Άντερο Βίπουνεν
* Κούλλερβο
* Σάμπο
 |

 |