recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Λεβέντε**, ουγγρ. Levente (=ιππότης) (π. 1013 - 1047) από τον Οίκο των Αρπάντ ήταν ο παγανιστής αδελφός τού Χριστιανού Ανδρέα Α΄ της Ουγγαρίας.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο πρώτος γιος τού Βαζούλ μεγάλου πρίγκιπα των Ούγγρων και της συζύγου του, μίας της γενιάς των Τάτονυ. Αδέλφια του ήταν ο Ανδρέας Α΄ και ο Μπέλα Α΄. Μερικά χρονικά τον αναφέρουν, μαζί με τους αδελφούς του, ως τέκνα τού Λαδισλάου τού Φαλακρού και της συζύγου του από τη Ρουθηνία (i.e. τους Ρως τού Κιέβου). Ωστόσο οι ιστορικοί της εποχής μας θεωρούν αξιόπιστη την πρώτη εκδοχή. Είναι συζητήσιμο αν είναι ο πρώτος ή ο τρίτος γιος: ο ιστορικός Γκυούλα Κριστό τον θεωρεί πρώτο και πως γεννήθηκε μεταξύ 1010 και 1015.

Το 1031/3 ο Στέφανος Α΄ της Ουγγαρίας τύφλωσε τον εξάδελφό του Βαζούλ· τα τρία αδέλφια έφυγαν από την Ουγγαρία, διότι, όπως αναφέρει το *Εικονογραφημένο Χρονικό*, "η ζωή τους κινδύνευε". Το αργότερο ως το 1034 ήταν στην Αυλή τού Μιέσκο Β΄ της Πολωνίας, όπου ο Μπέλα Α΄ έμεινε, ενώ οι άλλοι δύο αδελφοί συνέχισαν ως το Κίεβο. Εκεί ο Ανδρέας Α΄ βαπτίστηκε· ο Λεβέντε έμεινε αφοσιωμένος παγανιστής.

Τον Στέφανο Α΄ διαδέχθηκε ο ανιψιός του Πέτρος Ορσέολο και οι ευγενείς της Ουγγαρίας έπεισαν τον Ανδρέα Α΄ και τον Λεβέντε να επιστρέψουν. Εν τω μεταξύ ξέσπασε μεγάλη εξέγερση των παγανιστών στη χώρα και οι στασιαστές συνέλαβαν τον Πέτρο. Οι ευγενείς και ο ανώτερος κλήρος προτίμησαν έναν Χριστιανό ηγεμόνα και πρόσφεραν το στέμμα στον Ανδρέα Α΄. Το *Εικονογραφημένο Χρονικό* αναφέρει, ότι ο Λεβέντε θα διέφθειρε τη χώρα με την ειδωλολατρεία και πως παρέδωσε το στέμμα με "απλότητα πνεύματος", υποδηλώνοντας ότι εκούσια αποκήρυξε το στέμμα υπέρ τού αδελφού του.

Απεβίωσε το 1047 και τάφηκε στην κώμη Τάκσονυ επί τού Δούναβη. Η κώμη είχε το όνομα τού πάππου του Τάκσονυ της Ουγγαρίας, ο οποίος είχε επίσης ταφεί εκεί.

Πηγές
-----

* Simon of Kéza: The Deeds of the Hungarians (Edited and translated by László Veszprémy and Frank Schaer with a study by Jenő Szűcs) (1999). CEU Press. ISBN 963-9116-31-9.
* The Hungarian Illuminated Chronicle: Chronica de Gestis Hungarorum (Edited by Dezső Dercsényi) (1970). Corvina, Taplinger Publishing. ISBN 0-8008-4015-1.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.genealogics.org/getperson.php?personID=I00020703&tree=LEO.
Η **Κλέλια Κοντέρνο Γκουλιελμινέττι** (ιταλικά: *Clelia Conterno Guglielminetti*), γεννημένη ως **Γκουλιελμινέττι** (18 Φεβρουαρίου 1915 - 22 Ιανουαρίου 1984) ήταν Ιταλίδα εσπεραντίστρια.

Βιογραφία
---------

Η Κλέλια Κοντέρνο Γκουλιελμινέττι γεννήθηκε στις 18 Φεβρουαρίου 1915 στο Τορίνο ως κόρη πατέρα δικηγόρου και διευθυντή ασφαλιστικής εταιρείας και μητέρας νοικοκυράς. Πραγματοποίησε τις σπουδές της στο Κλασικό Λύκειο Μάσσιμο ντ'Ατσέλιο στο Τορίνο και έλαβε, το 1938, διδακτορικό φιλολογίας με την πτυχιακή εργασία της να έχει ως αντικείμενο την Μαρία Λουίζα Γκοντζάγκα, σύζυγο δύο βασιλέων της Πολωνίας. Εργάστηκε ως δασκάλα σε λύκειο, καθώς και ενώπιον παιδιών πασχόντων από πολιομυελίτιδα. Το 1939, νυμφεύθηκε με τον Τσέζαρε Κοντέρνο, διδάκτωρ μαθηματικών και αναλογιστής, με τον οποίον και απέκτησε, το 1956, έναν υιό, τον Ρενάτο. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο σύζυγός της συνελήφθη και οδηγήθηκε εντός ναζιστικού στρατοπέδου συγκέντρωσης. Συμμετείχε στη συγγραφική ομάδα του περιοδικού *In Marcia!*. Μεταξύ του 1957 και του 1977, συνέγραψε, συνολικά, τέσσερα βιβλία στην ιταλική γλώσσα: δύο συλλογές ποιημάτων και δύο μυθιστορήματα. Συνταξιοδοτήθηκε το 1980 και απεβίωσε στο Τορίνο στις 22 Ιανουαρίου 1984.

### Εσπεράντο

Η Κλέλια Κοντέρνο Γκουλιελμινέττι έμαθε την εσπεραντική γλώσσα και συμμετείχε στο πρώτο της παγκόσμιο συνέδριο το 1934. Κατά τη διάρκεια του αμέσως επόμενου έτους, συνεισέφερε στη συγγραφή των περιοδικών *La Pirato* και *L’esperanto*. Μετά το πέρας του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, κατέστη διευθύντρια του *L’esperanto* και αντιπρόεδρος της Ιταλικής Ομοσπονδίας Εσπεράντο. Παράλληλα, υπήρξε συντάκτρια των *Literatura Foiro* και *Rivista Italiana di Esperanto*. Επίσης, συνέγραψε ποίηση και πεζογραφία στην εσπεραντική γλώσσα.

Εργογραφία
----------

### Στα ιταλικά

* (Ιταλικά) *Una piccola vita*. 1957.
* (Ιταλικά) *La tempesta*. 1959.
* (Ιταλικά) *In tanti a dire di no*. 1968.
* (Ιταλικά) *Bambino mio tanto atteso*. 1977.

### Στα εσπεράντο

* (Εσπεράντο) *Eta vivo*. 1969.
* (Εσπεράντο) *Ho, tomboj de l’ prapatroj*. 2015.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Halina Gorecka, Alexander Korzhenkov: «Nia diligenta kolegaro» (Εσπεράντο) Lithuanian Esperanto Association, Sezonoj. 2018. Ανακτήθηκε στις 25  Μαρτίου 2021.
2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13  Gorecka & Korzhenkov 2018, σελ. 59.

Πηγές
-----

* (Εσπεράντο) Gorecka, Halina· Korzhenkov, Alexander (2018). *Nia diligenta kolegaro*. Sezonoj & Lithuanian Esperanto Association. σελ. 320. ISBN 609-95087-6-7.
* (Εσπεράντο) Minnaja, Carlo· Silfer, Giorgio (2017). *Historio de la esperanta literaturo*. σελ. 748. ISBN 3-906595-21-8.
* (Αγγλικά) Sutton, Geoffrey (2008). *Concise Encyclopedia of the Original Literature of Esperanto*. Νέα Υόρκη: Mondial, σσ. 728. ISBN 978-1-59569-090-6.


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ιταλία
* Πύλη:Λογοτεχνία
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 121749003
* ISNI: 0000 0000 8035 1468
* GND: 1057806889
* SUDOC: 243820437
* ICCU: TO0V064092

 |

 |
Στην αρχαιότητα με τη λέξη **Άμμες** ξεκίναγαν χορικοί λόγοι και αντίλογοι στην Σπάρτη. Στις μεγάλες εορτές λάμβαναν μέρος τρεις χοροί: ο χορός των γερόντων, ο χορός των ανδρών και ο χορός των παίδων, όπως το κατέγραψε ο Πλούταρχος ("Λυκούργος" 21).

Στις εορτές εκείνες το λόγο άρχιζε πρώτος ο χορός των γερόντων που έψελνε:

"**Άμμες ποκ΄ ήμες άλκιμοι νεανίαι**", που στη νεοελληνική σημαίνει "Εμείς ήμασταν κάποτε ρωμαλέοι νέοι".
Στον παραπάνω λόγο τότε ο χορός των ανδρών απαντούσε, επιδεικτικά:

"**Άμμες δε γ΄ ειμέν, αι δε λης πείραν λάβε**" (=Εμείς είμαστε τώρα, αν θέλετε δοκιμάστε).
Στη συνέχεια το λόγο λάμβανε ο χορός των παίδων που δήλωναν ως υποσχετικό όρκο:

"**Άμμες δε γ΄ εσσόμεθα πολλώ κάρρονες**" (=Εμείς όμως θα γίνουμε καλύτεροι).
Το χορικό αυτό λόγο με τους αντίλογους, εύλογα ο Πλούταρχος τους χαρακτηρίζει "*μεγαλαυχίαν προς αρετήν πρέπουσαν ταις ηλικίαις*" (= υπερήφανη καύχηση αρετής κατά ηλικία).
Η **αγιολογία** είναι ο κλάδος της χριστιανικής θεολογίας, που μελετά τους βίους των αγίων. Η μελέτη της αγιολογίας εκτός του ότι αποτελεί ένα είδος κατήχησης των Χριστιανών, προσφέρεται παράλληλα και για έρευνα θεμάτων που σχετίζονται με τη θεολογία, ιστορία, πολιτική αλλά και την κοινωνία και πολιτισμό της εποχής που ζήσανε οι υπό μελέτη Άγιοι.

Τα αγιολογικά κείμενα υπήρξαν ένα από τα σπουδαιότερα και δημοφιλέστερα είδη της βυζαντινής γραμματείας καθώς βρισκόταν στην πρώτη σειρά των προτιμήσεων του κοινού όλων των τάξεων και των κοινωνικών στρωμάτων. Τα σπουδαιότερα συγγράφονται τον 4ο-5ο και 14ο αιώνα, ενώ αξιόλογη ακμή αγιολογικών κειμένων παρατηρείται και από τον 9ο μέχρι τον 11ο αιώνα.

Η σπουδαιότητα της αγιολογίας ως επιστήμης έγκειται στο ότι προσφέρει ανεξάντλητο πλούτο ιστορικών πληροφοριών για το δημόσιο και ιδιωτικό βίο της εποχής τους. Η σύγχρονη επιστήμη, όμως, αξιολογεί πλέον την αγιολογική γραμματεία σε πολλαπλά επίπεδα πέρα από αυτό της ιστορικής πηγής.

Δείτε επίσης
------------

* Αγιολόγιο
* Συναξάριο
* Μαρτυρολόγιο
* Αγιογραφία

Παραπομπές
----------

1. ↑  Σοφιανός Ζ. Δημήτριος, «Οι βυζαντινοί άγιοι του ελλαδικού χώρου μέσα από τις πηγές και τα κείμενα», 2η έκδ. Ίδρυμα Γουλανδρή-Χορν, Αθήνα 1998, σελ. 9.
2. ↑  Ορθόδοξη Βικιπαίδεια
3. ↑  Αμαλία Κ. Ηλιάδη. «Εισαγωγή στην Αγιολογία της Μέσης Βυζαντινής περιόδου». *www.matia.gr*. Ανακτήθηκε στις 21 Μαΐου 2016.

Επιπλέον βιβλιογραφία
---------------------

* Δ. Τσάμης, Αγιολογία της Ορθόδοξης Εκκλησίας, Θεσσαλονίκη 1999.
* Π. Β. Πάσχος, Άγιοι, οι φίλοι του Θεού. Εισαγωγή στην Αγιολογία της Ορθοδόξου Εκκλησίας, Αθήνα 1997
* Θ. Δετοράκης, Εισαγωγή στη σπουδή των αγιολογικών κειμένων, Ρέθυμνο 1992
* Κ. Μέντζου-Μεϊμάρη, Βυζαντινή Αγιολογική Βιογραφία, Αθήνα 2002
* Δ. Σοφιανός. «Η Ορθόδοξη Αγιολογία σημαντικό κεφάλαιο της Βυζαντινής και Μεταβυζαντινής Γραμματείας», Πρακτικά Διορθοδόξου Επιστημονικού Συνεδρίου "Κων­σταν­τί­νος ο Υδραίος – Νεομάρτυρες προάγγελοι της αναστάσεως του Γένους, Ύδρα 2007, σελ 77-101.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Αμαλία Ηλιάδη, «Εισαγωγή στην Αγιολογία της Μέσης Βυζαντινής περιόδου»
* Ορθόδοξη Βικιπαίδεια


el:Αγιογραφία
Η **Άλις Μίνα Ίρμελι Χερμπστ** (σουηδικά: Alice Minna Irmeli Herbst) (γενν. 13 Απριλίου 1993) είναι Σουηδή πρώην μοντέλο μόδας, περισσότερο γνωστή για τη νίκη στον πέμπτο κύκλο του *Sweden's Next Top Model* το 2012. Είναι ξαδέρφη του μοντέλου της Victoria's Secret, Έλσα Χοσκ.

Η Χερμπστ εγκατέλειψε το μόντελινγκ τον Αύγουστο του 2012, αφού ανακάλυψε την κακή εργασιακή ηθική του κλάδου.

Έργο τέχνης
-----------

Η Χερμπστ ξεκίνησε να σπουδάζει τέχνη σε ηλικία 21 ετών και τώρα είναι καλλιτέχνης πλήρους απασχόλησης. Το έργο της είναι κυρίως εικονιστικό και έχει περιγραφεί από το περιοδικό *The Art Gorgeous* πως «απεικονίζει όμορφα γυναίκες που σκηνοθετούνται με vintage τρόπο – φανταστείτε ότι ένα είδος ταινίας του Χίτσκοκ συναντά τον Λούσιαν Φρόιντ». Μετά την αποφοίτησή της από τη Σχολή Καλών Τεχνών του Γκέρλεσμποργκ ανέπτυξε το αφηρημένο παραστατικό της στυλ με επιρροές τόσο από τον ιμπρεσιονισμό όσο και από τη μεταμοντέρνα εποχή. Περιγράφει τους πίνακές της ως «Μέρη ιστοριών που θα μπορούσαν να βιωθούν από τον εαυτό τους ή να εμπνευστούν από καθημερινές παρατηρήσεις».

Προσωπική ζωή
-------------

Σύμφωνα με την εφημερίδα Aftonbladet, η Χερμπστ είχε σωματική δυσμορφική διαταραχή ως έφηβη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Alice Herbst - Tack för alla gratulationer! ❤️ | Facebook». *www.facebook.com*. Ανακτήθηκε στις 13 Νοεμβρίου 2015.
2. ↑  «Alice vann "Top model"» (στα σουηδικά). *SvD*. 11 April 2012.. Ανακτήθηκε στις 26 June 2013.
3. ↑  «"Top model"-vinnaren slutar modella». *Aftonbladet*. Ανακτήθηκε στις 8 Νοεμβρίου 2015.
4. ↑  «In Conversation: Alice Herbst, Next Top Artist». *befrontmag.com*. 23 Φεβρουαρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 8 Απριλίου 2018.
5. ↑  «Meet Alice Herbst: a mix of business, art and tons of enthusiasm». *artworksapp.com/*. Ανακτήθηκε στις 8 Απριλίου 2018.
6. ↑  «When Sweden's Next Top Model Turns Sweden's Next Lucian Freud | TheArtGorgeous». *www.theartgorgeous.com* (στα Αγγλικά). 17 Οκτωβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 8 Απριλίου 2018.
7. ↑  «New all-female focused gallery Boogie Wall launches in the heart of Mayfair during Frieze | ArtDaily». *Artdaily.com* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 14 Αυγούστου 2019.
8. ↑  «Ville skära bort finnar med sax». *Aftonbladet*. Ανακτήθηκε στις 13 Νοεμβρίου 2015.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος
**Αγιωνύμιο** ή **αγιώνυμο** είναι το όνομα προσώπου ή τόπου, που οφείλει το όνομά του σε όνομα αγίου. Προέρχεται από το μεσαιωνικό *ἁγιωνύμιο* < *ἅγιος* + *-ωνύμιο* (με έκταση του αρχικού φωνήεντος εν συνθέσει) < *ὄνομα*.

Τα βαφτιστικά («μικρά ονόματα») που προέρχονται από ονόματα αγίων είναι ευρύτατα διαδεδομένα σε όλες τις χριστιανικές χώρες. Στην Ελλάδα είναι τα πιο διαδεδομένα ονόματα. Είναι χαρακτηριστικό ότι σε μια προσπάθεια στατιστικής αποτίμησης της συχνότητας των ελληνικών ονομάτων, «Ελληνικά ονόματα (και ολίγη από στατιστική)», το πρώτο όνομα που δεν οφείλει την προέλευσή του σε γνωστό άγιο βρίσκεται στην 33η θέση («Χρυσούλα»).

Η φήμη, οι θαυματουργές επεμβάσεις, οι αρετές και οι ιδιότητες παλαιότερα των αρχαιοελληνικών θεών και ηρώων αντικαθίστανται με τον ερχομό του χριστιανισμού από αυτές των αγίων. Προστάτες των πόλεων (πολιούχοι) είναι τώρα οι άγιοι, για τις ικανότητες και τα θαύματα των οποίων κυκλοφορούν θαυμαστές διηγήσεις.

Στη λαϊκή συνείδηση επικράτησαν οι πιο διακεκριμένοι άγιοι, των οποίων τα ονόματα διαδόθηκαν ευρύτατα, ενώ των πιο άσημων έμειναν τοπικώς περιορισμένα.

Αφορμή για την απόδοση ενός αγιωνυμίου σε νεογέννητο μπορεί να είναι:

*(α)* η γέννησή του να συμπίπτει με την ημέρα μιας γιορτής ή την ημέρα μνήμης ενός αγίου (π.χ. γεννήθηκε του αγίου Δημητρίου, ονοματίζεται Δημήτρης κτλ.)

*(β)* το τάξιμο του νεογέννητου πριν γεννηθεί σε έναν άγιο. Το τάμα, όπως και η προσευχή, εξευμενίζει τον Θεό. Γράφει η Καλλιόπη Πρωτόπαπα για τους τρόπους διευκόλυνσης του τοκετού στην Κύπρο:

> Το τάξιμο στους αγίους ήταν επίσης πολύ συνηθισμένο. Έταζαν το μωρό σε έναν άγιο, οπότε έδιναν στο μωρό το όνομα του αγίου και το βάφτιζαν στην εκκλησία του. Πολύ συχνά το τάξιμο γινόταν στον Απ. Αντρέα ή στην Παναγία, μπορούσε όμως να παρακαλέσουν τον Άιν Ξορινόν [ο όσιος Ξενοφών], την Αγ. Μαρίνα και την Αγ. Θέκλη.
> 
> — Καλλιόπη Πρωτόπαπα, 

*(γ)* κάποιο άλλο γεγονός, όπως ένα όνειρο. Γράφει η Ευγενία Φακίνου:

> Αν πάλι τύχαινε να βγει κι αυτό κορίτσι, θα το ονομάτιζε Μαρία, επειδή είχε δει την Παναγία στον ύπνο της.
> 
> — Ευγενία Φακίνου

Παραπομπές
----------

1. ↑  Γεώργιος Μπαμπινιώτης, *Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας*, Κέντρο Λεξικολογίας, Δεύτερη έκδοση, Αθήνα 2005.
2. ↑  Φουνταλής, Χάρης. «Ελληνικά ονόματα (και ολίγη από στατιστική)»». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Ιουνίου 2015. Ανακτήθηκε στις 1 Ιανουαρίου 2015.
3. ↑  «Έθιμα της γέννησης στην παραδοσιακή κοινωνία της Κύπρου, Λευκωσία 2009» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 5 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 2 Ιανουαρίου 2015.
Ο **Κροκόδειλος του Βούρκου** (*Κροκόδειλος ο ελοχαρής - Crocodylus palustris*) είναι ένα ερπετό της οικογένειας των κροκοδειλίδων που ζει στη Κεϋλάνη, στην Ινδία, στο δυτικό Πακιστάν και στην Ινδονησία.

Περιβάλλον και κατανομή
-----------------------

Ο κροκόδειλος του βούρκου ζει σε λίμνες, μικρές και μεγάλες, σε ποτάμια, αλλά το μέρος όπου νιώθει πραγματική ευχαρίστηση να μένει είναι τα έλη. Περιστασιακά, αρκετοί από αυτούς προχωρούνε κατά την περίοδο των βροχών μέσα στα δάση και παγιδεύονται στις λιμνούλες και τα ρυάκια που σχηματίζονται με την απόσυρση των νερών.Ζει στο δυτικό Πακιστάν, στην Ινδία, στην Κεϋλάνη και στην Ινδονησία.

Περιγραφή
---------

Είναι πολύ μεγάλος (έχουν αναφερθεί και δείγματα με μήκος 4,5 μέτρα, αν και συνήθως φτάνουν τα 4) και απίστευτα μυώδης. Το σώμα του καλύπτεται από πλάκες, οι οποίες είναι μεγάλες στη ράχη και μικραίνουν στα πλευρά και τα πόδια. Έχει σχετικά μικρό κεφάλι με μακρύ ρύγχος, με ισχυρά σγόνια και που περιέχουν πολλά και ποικίλου μεγέθους δόντια. Τα μάτια και τα ρουθούνια να είναι τοποθετημένα ψηλά στο κεφάλι.

Διατροφή
--------

Κροκόδειλος του βούρκου σε ποτάμι.
Είναι πολύ άγριο αρπακτικό και ασκεί στα μέρη όπου μένει τον ίδιο έλεγχο που ασκεί και ο κροκόδειλος του Νείλου. Με μήκος από 3 ως τέσσερα μέτρα, κυνηγάει κυρίως ψάρια, συμπληρώνει όμως το διαιτολόγιό του και με πτηνά και θηλαστικά που πιάνει με ενέδρα. Ένας Άγγλος κυνηγός που είχε κυνηγήσει και σκοτώσει πολλούς από αυτούς αναφέρει ότι βρήκε στα στομάχια τους τα κατάλοιαπα από τα γεύματά τους:υπολείματα ανθρώπων, κομμάτια από δέρματα τίγρεων και λεοπαρδάλεων, ελαφιών, μουντζάγκ, αντιλοπών, καθώς και κατοικίδιων ζώων, μαζί με φτερά υδρόβιων πτηνών και λέπια ψαριών.

Αναπαραγωγή
-----------

Ο κροκόδειλος του βούρκου γεννάει κατά το τέλος της εποχής της ξηρασίας 15-20 αυγά στην άμμο, τα οποία εκολάπτονται σε 50 μέρες και βγαίνουν τα κροκοδειλάκια που έχουν μήκος 0,25 μέτρα.

Σχέσεις με τον άνθρωπο
----------------------

Ο κροκόδειλος του βούρκου κατοικεί σε μέρη όπου κατοικεί και ο άνθρωπος. Οι Ινδοί τον θεωρούν ιερό και πολλές φορές ζει ανάμεσά τους ημιαιχμάλωτος. Μάλιστα πολλές φορές τον λατρεύουν ως θεότητα. Παρ'όλα αυτά πολλές φορές είναι επικίνδυνος για τον άνθρωπο. Όμως και ο άνθρωπος είναι επικίνδυνος για τον κροκόδειλο του βούρκου, καθώς τον κυνηγάει για το κρέας του και για το δέρμα του, από το οποίο φτιάχνονται τσάντες, ζώνες, παπούτσια, γάντια και άλλα αξεσουάρ.

Πηγές
-----

* dr Felix Rodriguez de la Fuente, "Ο Θαυμαστός κόσμος των ζώων", τόμος 5, σελ. 389, εκδ. Χρ. Τεγόπουλος-Ν. Νίκας
Το **Κεφαλόβρυσο** είναι χωριό της Θεσπρωτίας στην Ήπειρο. Υπάγεται στην Κοινότητα Κρυσταλλοπηγής της Δημοτικής Ενότητος Παραμυθιάς του Δήμου Σουλίου.

Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 219 κατοίκους.

Γεωγραφία
---------

Το Κεφαλόβρυσο βρίσκεται χτισμένο σε υψόμετρο περίπου 220 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας.

Βορείως του οικισμού «διέρχεται» η Εγνατία Οδός, ενώ πλησίον προς τα νοτιοδυτικά βρίσκεται η λίμνη Χότκοβα.

Ο οικισμός βρίσκεται δίπλα σε αυτόν της Κρυσταλλοπηγής, ενώ απέχει περί τα 5 χλμ. από την Παραμυθιά.

Διοικητική ιστορία
------------------

Το Κεφαλόβρυσο αναγνωρίστηκε επίσημα ως αυτοτελής οικισμός στις 16 Μαΐου του 1918 και υπήχθη στην τότε Κοινότητα Σέλλιανης.. Στις 13 Ιουλίου του 1956 (ΦΕΚ 177Α) ορίστηκε έδρα της κοινότητας η οποία έναν χρόνο πριν είχε μετονομαστεί σε *Κοινότητα Κρυσταλλοπηγής*.

Το 1997, βάσει του Σχεδίου «Καποδίστριας» (ΦΕΚ 244Α) και με την συνένωση κοινοτητων για την δημιουργία ενιαίων δήμων, προσαρτήθηκε στον Δήμο Παραμύθιας. Το 2011 με την εφαρμογή του Σχεδίου «Καλλικράτης» (ΦΕΚ 87Α) και την συγχώνευση δήμων σε μεγαλύτερους, υπήχθη στο Δήμο Σουλίου, όπου ανήκει και σήμερα.

Δημογραφικά στοιχεία
--------------------

Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού κατά τον 20ο αιώνα βάσει των επισήμων εθνικών απογραφών είναι η εξής:

| Χρονιά | Πληθυσμός |
| --- | --- |
| 2001 | 220  |
| 2011 | 219  |

Παραπομπές
----------

1. ↑  *GEOnet Names Server*. 11  Ιουνίου 2018. -819934.
2. 1 2  ΕΛ.ΣΤΑΤ. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2011
3. 1 2 3  ΕΕΤΑΑ - Κεφαλόβρυσον Θεσπρωτίας
4. 1 2  ΕΕΤΑΑ - Κοινότητα Σέλλιανης / Κρυσταλλοπηγής
5. ↑  Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001

Πηγές
-----

* Παναγιώτης Α. Αραβαντινός, *Χρονογραφία της Ηπείρου*, Β' Τόμος, Αθήνα 1969.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Seliani.gr (Ιστότοπος του χωριού Σέλλιανη / Κρυσταλλοπηγή).
* Διοικητικές Μεταβολές της Τ.Α. : Κεφαλόβρυσο Θεσπρωτίας
* Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές Μεταβολές της Τ.Α. : Κοινότητα Κρυσταλλοπηγής.
Συντεταγμένες: 57°49′17″N 28°19′46″E﻿ / ﻿57.82139°N 28.32944°E﻿ / 57.82139; 28.32944

Άποψη του Κρομ ή Κρεμλίνου του Πσκοβ από τον Ποταμό Βελίκαγια.
Το **Κρομ του Πσκοβ** (ή **Κρεμλίνο του Πσκοβ**) (ρωσικά: Псковский Кром‎) είναι παλιό φρούριο στο Πσκοβ της Ρωσίας. Στο κεντρικό τμήμα της πόλης, το Κρομ βρίσκεται στην συμβολή του Ποταμού Βελίκαγια και του μικρότερου ποταμού Πσκόβα. Το φρούριο είναι μεσαιωνικής προέλευσης, με την κατασκευή των τειχών του να ξεκινά στα τέλη του 15ου αιώνα.

Το Κρομ αποτελούσε το διοικητικό και πνευματικό κέντρο της Δημοκρατία του Πσκοβ κατά τον 15ο αιώνα.

Το 2010, δύο από τους πύργους του Κρομ (ο Βλασιγιέφσκαγια, ο οποίος χρονολογείται στον 15ο ή 16ο αιώνα, και ο Ρυμπνίτσκαγια, ο οποίος χρονολογείται στον 13ο ή 14ο αιώνα) υπέστησαν ζημιές στη διάρκεια πυρκαγιάς.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Maclean, Fitzroy (18 Μαρτίου 1979. Pskov: A Journey Into Russia's Past; Pskov: An Old Russian City, *The New York Times*
2. ↑  (14 Μαΐου 2009). Krom and Dovmontov gorod: the urban node of medieval Pskov, russia-ic.com, Ανακτήθηκε στις 27 Μαΐου 2011
3. ↑  Nossov, Konstantin. Russian Fortresses 1480-1682 Αρχειοθετήθηκε 2014-06-27 στο Wayback Machine. p.37 (2006)
4. ↑  (29 Αυγούστου 2010). The Pskov Kremlin, one of the strongest medieval fortresses Αρχειοθετήθηκε 2012-10-21 στο Wayback Machine. *RIA Novosti*
5. ↑  (28 Απριλίου 2010). Two towers of Pskov Kremlin almost ruined by fire Αρχειοθετήθηκε 2013-04-02 στο Wayback Machine. *RIA Novosti*

Δείτε επίσης
------------

* Καθεδρικός Ναός της Αγίας Τριάδος του Πσκοβ (ευρισκόμενος εντός των τειχών του Κρομ)

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Κρομ του Πσκοβ** |
«Η αυτοκτονία της Διδούς», πίνακας του Γκουερτσίνο (1625) στον οποίο απεικονίζεται σπεύδουσα η αδελφή της Άννα.
Η **Άννα** ήταν η αδελφή της Διδούς, ιδρύτριας της Καρχηδόνας, στη ρωμαϊκή εκδοχή του μύθου της Διδούς.

Ο μύθος της Άννας
-----------------

Κατά τον Βιργίλιο, η Διδώ έστειλε την Άννα στον αγαπημένο της Αινεία για να τον πείσει να μη φύγει στην Ιταλία. Αλλά εκείνος είχε εντολή από τον ίδιο τον Δία προς τούτο και έτσι δεν μετέβαλε τα σχέδιά του. Η αναχώρηση του Αινεία είχε ως αποτέλεσμα να αυτοκτονήσει η Διδώ, οπότε, μετά και την κατάληψη της Καρχηδόνας από τον Ιάρβα, η Άννα ζήτησε καταφύγιο αρχικώς στη Μελίτη, τη σημερινή Μάλτα, όπου ο τοπικός πλούσιος βασιλιάς Βάττος την καλοδέχτηκε. Αλλά μετά από τρία έτη ο σφετεριστής αδελφός της Πυγμαλίων (είχε πάρει τον θρόνο της Τύρου από τη Διδώ και τον σύζυγο της Σιχαίο) τη βρήκε εκεί, απείλησε τη Μελίτη με πόλεμο, και έτσι η Άννα υποχρεώθηκε να φύγει και πάλι.

Αναχωρώντας με πλοίο, η Άννα ναυάγησε στις ακτές του Λατίου, όπου βρήκε τον ίδιο τον Αινεία, βασιλιά πλέον μετά τον γάμο του εκεί. Ο Αινείας επίσης καλοδέχτηκε την Άννα και τη φιλοξένησε. Αλλά η ζηλοτυπία της συζύγου του Αινεία, της Λαβινίας, ανάγκασε την Άννα να δραπετεύσει από τα ανάκτορα, έχοντας δει και σε όνειρό της τη Διδώ να την εξορκίζει να εγκαταλείψει και αυτό το καταφύγιο. Ενώ την αναζητούσαν στρατιώτες του Αινεία, η Άννα έπεσε στον ποταμό Νουμικό (*Numicus*) και πνίγηκε. Για τον λόγο αυτόν, οι Ρωμαίοι την τιμούσαν ως Νύμφη των ποταμών, και επιπλέον ως «ηρωίδα».

Με τον καιρό, η Άννα αυτή ταυτίσθηκε με τη ρωμαϊκή θεότητα **Άννα Περέννα**, προσωποποίηση του κύκλου του έτους. Αυτή την ταύτιση ακολουθεί και ο Ρωμαίος ποιητής Οβίδιος στο *Ημερολόγιό* του (*Fasti*).

Πηγές
-----

* Το αντίστοιχο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 5, σελ. 753
* Βιργιλίου *Αινειάδα*, IV 9
* Οβιδίου *Heroides* 7, 191
* Οβιδίου *Fasti*, 3, 545-656
* Silius Italicus *Punica*, 8, 55

Βιβλιογραφία
------------

* Rossbach, Otto: το λήμμα «Anna 1» στην *Paulys Realencyclopädie der classischen Altertumswissenschaft (RE)*, τόμος I, 2, Στουτγάρδη 1894, Sp. 2223
Ο **Άνινος** ήταν βυζαντινός του 13ου αιώνα πολίτης του Πριγκιπάτου της Αχαΐας, μέλος της οικογένειας Κλαδά. Σχετικά με το όνομα του αναφέρεται από το Χρονικό του Μορέως και την γαλλική εκδοχή με το όνομα *Anino* όπου κατά άλλους αποδίδεται στα ελληνικά είτε Άνινος είτε Άνθιμος.

Ο Άνινος πήρε μέρος το 1296 στην εξέγερση του πεθερού του, είχε παντρευτεί κόρη του, άρχοντα Κορκονδίλλη. Ο Άνινος εργαζόταν σαν αποθηκάριος στο Φράγκικο κάστρο του Αγίου Γεωργίου των Σκορτών, εκεί κατάφερε να πάρει με το μέρος του τον σιργέντη του κάστρου, Βονιφάτιο, που ήταν Φράγκος. Ο Άνινος με την βοήθεια του Βονιφάτιου έβαλαν βράδυ στο κάστρο τον συγγενή του Λέων Μαυροπαπά που διοικούσε σώμα 100 Οθωμανών μισθοφόρων και κατέλαβαν το κάστρο εκ μέρους του Βυζαντινού αυτοκράτορα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Παπακοσμά, Κωνσταντίνα (2010, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών (ΕΚΠΑ)), Η αγροτική ζωή στην Πελοπόννησο κατά την ύστερη βυζαντινή εποχή (κοινωνικο-οικονομικά στοιχεία για τους 13ο-15ο αι.), σελ. 200-201
**Άμαροκ** ονομάζεται ένας γιγαντιαίος λύκος στη μυθολογία των Ινουίτ, που λέγεται ότι καταδιώκει και καταβροχθίζει κάθε άνθρωπο τόσο αφελή ώστε να πάει για κυνήγι μόνος τη νύχτα. Σε αντίθεση με τους λύκους που κυνηγούν σε αγέλες, οι άμαροκ κυνηγούν μόνοι τους.

Συγγράφοντας τον 19ο αιώνα, ο Δανός γεωλόγος και μελετητής της Γροιλανδίας Χίνριχ Γιοχάνες Ρινκ ανέφερε ότι οι Γροιλανδοί Ινουίτ διατηρούν τη λέξη *άμαροκ* αποκλειστικά για αυτόν τον θρυλικό λύκο, ενώ άλλοι αρκτικοί λαοί τη χρησιμοποιούν για να αναφερθούν σε οποιοδήποτε λύκο.

Οι παρακάτω τοπικές γραφές για τη μυθική φιγούρα του Άμαροκ είναι γνωστές ως:

* ᐊᒪᕈᖅ (Amaruq): Ιγλουλίκ
* ᐊᒪᒍᒃ (Amaguk): Ινουίτ
* ᐊᒪᕈᖅ (Amaruq): Ινουίτ

Βιβλιογραφία
------------

* Henry Rink: *Tales and Traditions of the Eskimo with a Sketch of Their Habits, Religion, Language and Other Peculiarities*, Kessinger Publishing, 2004, Σελίδα 464/465, ISBN 0-7661-8884-1
Ο **Λέων της Όστιας** ή **Λέων ο Μαρσικανός** (λατ. *Leo Ostiensis* ή *Leo Marsicanus*, 1046 – 1115/1117), γνωστός και ως **Λεόνε ντεϊ Κόντι ντι Μάρσι** (ιταλ. *Leone dei Conti di Marsi*), ήταν Ιταλός ευγενής, Βενεδικτίνος μοναχός και μετέπειτα καρδινάλιος και ιστορικός-χρονικογράφος. Υπήρξε επίσκοπος της Όστιας και είχε γεννηθεί στη Μαρσική, από όπου και οι δύο επωνυμίες του.

Την εποχή που ήταν μοναχός στο αββαείο του Μόντε Κασίνο, ο Λέων γνώρισε και συνδέθηκε με φιλία με τον αββά Ντεζιντέριο του Μπενεβέντο, τον μετέπειτα Πάπα Βίκτορα Γ΄, και σε αυτόν ο Λέων αφιέρωσε το γνωστότερο έργο του ως ιστορικού και χρονικογράφου: το *Chronica Monasterii Casinensis*. Ο Λέων, που εκτελούσε χρέη βιβλιοθηκάριου στη βιβλιοθήκη της μονής, βασίσθηκε για τη συγγραφή του έργου του στο προγενέστερο έργο του Αμάτους του Μόντε Κασίνο, αλλά και σε προφορικές παραδόσεις και άλλο αρχειακό υλικό. Τελείωσε το *Chronica* το 1075, ωστόσο το συνέχισε ο διάδοχός του στο διακόνημα του βιβλιοθηκάριου της μονής Πέτρος ο Διάκονος.

Αργότερα, το 1088, ο Πάπας Ουρβανός Β΄ (που μόλις είχε διαδεχθεί τον Βίκτορα Γ΄) κατέστησε τον Λέοντα Καρδινάλιο, συνδεδεμένο ονομαστικά με τον Ναό των Αγίων Βίτου και Μοδέστου στη Ρώμη. Το 1101 ο Πάπας Πασχάλης Β΄ τον προήγαγε σε Καρδινάλιο-Επίσκοπο της Όστιας και το 1105 ο Λέων διορίσθηκε Καρδινάλιος-Επίσκοπος του Βελλετρίου, επισκοπή στην οποία παρέμεινε επί δεκαετία περίπου, μέχρι τον θάνατό του.

Πηγές
-----

* Norwich, John Julius: *The Normans in the South 1016-1130*, εκδ. Longmans, Λονδίνο 1967
* «Ostiensis». *Catholic Encyclopedia*. New York: Robert Appleton Company. 1913. .

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Leo Marsicanus, Cardinalis: *Chronica Monasterii Casinensis*

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Ιταλικά) *Mirabile: Digital Archives for Medieval Culture*. SISMEL – Edizioni del Galluzzo.
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 14  Ιουνίου 2019.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 20480281
* LCCN: n88681148
* ISNI: 0000 0000 7904 5383
* GND: 118971123
* SUDOC: 067022634
* BNF: cb12370332v (data)
* ULAN: 500321363
* NKC: kup19980000056924
* BNE: XX5320252

 |

 |
Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία ο **Άνιος** ήταν σπουδαίος μάντης της Δήλου και γενάρχης ιερατικού γένους.

Ήταν γιος του Απόλλωνα και της Ροιούς (ή της Κρεούσης), κόρης του Σταφύλου και της Χρυσοθέμιδας. Σύμφωνα πάντα με τους αλληγορικούς ελληνικούς μύθους, όταν η Ροιώ κατέστη έγκυος από τον Απόλλωνα, ο πατέρας της Στάφυλος νομίζοντας ότι είχε διακορευτεί από κάποιον τυχαίο, εξοργίστηκε και για να ξεπλύνει την ντροπή του την έκλεισε μέσα σε λάρνακα, την οποία στη συνέχεια έριξε στη θάλασσα. Τελικά η λάρνακα εκβράσθηκε από τα κύματα στην ακτή της Δήλου, όπου η Ροιώ γέννησε τον γιο της *Άνιον*, τον οποίο και ανέθεσε στον βωμό του Απόλλωνα ευχόμενη: *«Εί έστιν εξ εκείνου σώζει αυτόν»*.  

Έτσι ο Απόλλωνας θέτοντας υπό την προστασία του το βρέφος, αφού το ανέθρεψε επιμελώς, του δίδαξε τη μαντική καθιστώντας τον μέγα ιερέα και υπέροχο μάντη του ιερού της Δήλου.

Αργότερα, ο Άνιος νυμφεύτηκε τη Δωρίππη, με την οποία και απέκτησε πολλά παιδιά καθιστάμενος γενάρχης προφητικού γένους των Κυκλάδων. Μεταξύ των παιδιών του αναφέρονται οι τρεις Νύμφες της Δήλου: η Σπερμώ, η Οινώ και η Ελαΐς, καλούμενες και οινοτρόποι ή οινοτρόφοι, ο Άνδρος, που κατέστη επώνυμος ήρωας της Άνδρου, ο Μύκονος, που κατέστη ομοίως επώνυμος ήρωας της Μυκόνου κ.ά..

Πηγές
-----

* *Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου*, τόμ. 14ος, σελ. 801.
* *Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια*, τόμ. Δ΄, σελ. 779.
Τα **Άμβλαδα** (αρχ. ελλ. *Ἄμβλαδα*) ήταν αρχαία πόλη της Μικράς Ασίας στην Πισιδία-Λυκαονία, κοντά στα σύνορα με τη Φρυγία, στα νοτιοδυτικά της Απολλωνίας.

Τα Άμβλαδα ήταν αποικία των Λακεδαιμονίων. Καθώς αναφέρει ο Στράβων, το κρασί των Αμβλάδων ήταν περίφημο και *«προς διαίτας ιατρικάς επιτήδειον»*. Η πόλη γνώρισε μεγάλη ακμή στους ρωμαϊκούς και βυζαντινούς χρόνους. Κατά τη ρωμαϊκή εποχή ήταν αυτόνομη και τον 2ο αιώνα μ.Χ. (ρωμαϊκή δυναστεία Αντωνίνων κ.ε.) έκοψε τα χάλκινα νομίσματα που διασώθηκαν μέχρι σήμερα, με την επιγραφή «ΑΜΒΛΑΔΕΩΝ» ή «ΑΜΒΛΑΔΕΩΝ ΛΑΚΕΔΑΙΜΟΝΙΩΝ» και παραστάσεις σχετικές με τον Ηρακλή, την Κυβέλη ή τη Νέμεσι. Κατά τη βυζαντινή εποχή τα Άμβλαδα έγιναν έδρα Ορθόδοξης επισκοπής, που υπαγόταν στον μητροπολίτη Ικονίου, αργότερα και Ρωμαιοκαθολικής επισκοπής, που υπαγόταν στον Λατίνο μητροπολίτη Λυκαονίας. Τα Άμβλαδα ερημώθηκαν τον 13ο αιώνα. Τα ελάχιστα ερείπιά της σώζονται κοντά στο σημερινό Χισάρτεπε της Τουρκίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Στράβωνος *Γεωγραφικά, C 570*
2. ↑  Catholic Hierarchy

Πηγές
-----

* Το αντίστοιχο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 4, σελίδα 681

  



|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Άμβλαδα** |



|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Ασία
* Πύλη:Τουρκία
 |

 |
Ο **Λέων** ήταν Βυζαντινός αξιωματούχος, δουξ της Νάπολης για λίγους μήνες το 834.

Ο Λέων αναφέρεται σε αρκετές πρώιμες μεσαιωνικές πηγές, συμπεριλαμβανομένου του δεύτερου μέρους των Πράξεων των Επισκόπων της Νάπολης που γράφτηκε από τον Ιωάννη τον Διάκονο και το Χρονικό των Δουκών του Μπενεβέντο, του Σαλέρνο, της Κάπουα και της Νάπολης.

Ο Λέων ήταν ο μόνος γιος του προηγούμενου δουξ Μπόνου, ο οποίος πέθανε ξαφνικά στις 9 Ιανουαρίου 834. Αν και ο Μπόνος κυβέρνησε το Δουκάτο της Νάπολης για ενάμιση χρόνο, χάρη στις νίκες του επί του πριγκιπάτου του Μπενεβέντο, κατάφερε να κερδίσει την αγάπη και τον σεβασμό των Ναπολιτάνων. Αυτό επέτρεψε στον Λέοντα να κληρονομήσει ελεύθερα τον δουκικό τίτλο μετά το θάνατο του πατέρα του. Πιθανότατα προσπάθησε να συνεχίσει την πολιτική του προκατόχου του (συμπεριλαμβανομένης της κράτησης του Ναπολιτάνου επισκόπου Τιβερίου, ο οποίος αντιτάχθηκε στη συμμαχία του Μπόνου με τους Σαρακηνούς).

Ωστόσο, σύντομα, μεταξύ των ευγενών της Νάπολης, ξεκίνησε ένας αγώνας για επιρροή πάνω στον νέο κυβερνήτη, και ο πρίγκιπας του Μπενεβέντο Σικάρντ άρχισε να προετοιμάζει μια νέα εκστρατεία εναντίον της Νάπολης. Υπό αυτές τις συνθήκες, ο Λέων, σε αντίθεση με τον πατέρα του, δεν είχε εξαιρετικά ταλέντα ως πολιτικός και στρατιωτικός ηγέτης, δεν μπορούσε να διατηρήσει την εξουσία επί του δουκάτου. Τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους ανατράπηκε από τον πεθερό του, τον Ανδρέα, του οποίου η κόρη του Ευπραξία ήταν η σύζυγός του. 

Ιστορικές πηγές δεν έχουν διατηρήσει πληροφορίες σχετικά με την περαιτέρω τύχη του Λέοντα. Ο Ιωάννης ο Διάκονος έγραψε ότι η Ευπραξία, η σύζυγος του Λέοντα, έγινε σύζυγος του σφετεριστή Κόνταρντ το 840, αλλά τρεις ημέρες αργότερα πέθανε μαζί με τον νέο σύζυγό της στα χέρια των Ναπολιτάνων, εξοργισμένοι με τη δολοφονία του πατέρα της Ανδρέα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Деяния неаполитанских епископов (глава 57).
2. 1 2 3 4  Bertolini P. di. Bono, Dizionario Biografico degli Italiani, Rome, Институт Итальянской энциклопедии, 1971, volume=12
3. 1 2 3  [Православная энциклопедия, 469734, Иоанн IV Книжник, 23, 583, Зайцев Д. В]
4. 1 2 3  Zigarelli D. M. Biografie dei vescovi e arcivescovi della Chiesa di Napoli, Napoli, Stabilimento tipografico di G. Gioja, 1861, pages=32—34
5. 1 2 3  Schipa M. Il Mezzogiorno d’Italia anteriormente alla monarchia, Bari, Gius. Laterza & Figli, 1923 , page 50
6. 1 2 3  Pratesi A. Andrea, Roma, Istituto dell’Enciclopedia Italiana, Dizionario Biografico degli Italiani, 1961, volume=3]
7. 1 2  Cappelli A. Cronologia, cronografia e calendario perpetuo, Milano, HOEPLI EDITORE, 1998, page 470, isbn=978-8-8203-2502-2
8. 1 2 3  Flavia De Rubeis. Giovanni Scriba, Dizionario Biografico degli Italiani, volume 56, Rome, Istituto dell'Enciclopedia Italiana, 2001

Πηγές
-----

* Capasso B. Monumenta ad Neapolitani ducatus historiam pertinentia, Napoli|, Francisi Giannini, 1881, τόμος 1, page 325.
Η **Κοινότητα Σερβικών Δήμων** (Σερβικά: Заједница српских општина / Zajednica srpskih opština· συντομογρ. ZSO) ή η **Ένωση Σερβικών Δήμων** (Αλβανικά: Asociacioni i komunave serbe) είναι μια σχεδιασμένη αυτοδιοικούμενη ένωση δήμων με πλειοψηφικό σερβικό πληθυσμό στο Κοσσυφοπέδιο.

Η πρόταση της ένωσης προήλθε από τη Συμφωνία των Βρυξελλών του 2013 που υπέγραψαν οι κυβερνήσεις του Κοσσυφοπεδίου και της Σερβίας. Σύμφωνα με τις αρμοδιότητες που παρέχει ο Ευρωπαϊκός Χάρτης της Τοπικής Αυτονομίας και το δίκαιο του Κοσσυφοπεδίου, οι συμμετέχοντες δήμοι θα είχαν το δικαίωμα να συνεργάζονται για την άσκηση των αρμοδιοτήτων τους συλλογικά μέσω της ένωσης. Η ένωση θα είχε πλήρη εικόνα των τομέων της οικονομικής ανάπτυξης, της εκπαίδευσης, της υγείας, του αστικού και αγροτικού σχεδιασμού.

Η Κοινότητα αναμενόταν να καθιερωθεί επίσημα στο πλαίσιο του νομικού πλαισίου του Κοσσυφοπεδίου το 2015, αλλά αναβλήθηκε επ 'αόριστον για τις συγκρούσεις σχετικά με την έκταση των εξουσιών.

Δήμοι
-----

Διοικητική διαίρεση της Κοινότητας εντός του Κοσσυφοπεδίου.
Η ένωση θα περιλάμβανε αυτούς τους δήμους: Βόρεια Κόσοβσκα Μιτρόβιτσα, Ζούμπιν Πότοκ, Λεπόσαβιτς, Ζβέτσαν, Στρπτσε, Κλόκοτ, Γκρατσάνιτσα, Νόβο Μπρντο, Ράνιλουγκ και Πάρτες. Η συνολική έκταση αυτών των δήμων ανέρχεται σε 1.708 τ.χλμ. (15,66% της συνολικής έκτασης του Κοσσυφοπεδίου).

Ο ακόλουθος πίνακας παρουσιάζει τα στοιχεία για την περιοχή και τον πληθυσμό αυτών των δήμων:

| Δήμος | Περιφέρεια | Περιοχή | Περιοχή σε τ.χλμ. | Πληθυσμός |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Βόρεια Μιτρόβιτσα | Μιτρόβιτσα | Βόρειο Κοσσυφοπέδιο | 11 | 29.460 |
| Λεπόσαβιτς | 539 | 18.600 |
| Ζβέτσαν | 122 | 16.650 |
| Ζούμπιν Πότοκ | 335 | 15.200 |
| Στρπτσε | Φεριζάι | Θύλακες | 247 | 13.630 |
| Γκρατσάνιτσα | Πρίστινα | 131 | 10.675 |
| Νόβο Μπρντο | 204 | 9.670 |
| Ράνιλουγκ | Τζίλαν | 78 | 5.800 |
| Κλόκοτ | 23 | 2.556 |
| Πάρτες | 18 | 1.738 |
| ***Σύνολο*** | **1.708** | **123.979** |

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Community of Serb Municipalities in Kosovo to be formed | InSerbia News». Inserbia.info. Ανακτήθηκε στις 30 Οκτωβρίου 2015.
Η **άμβλωση στην Κύπρο** αποποινικοποίηθηκε μερικώς[*ασαφές*] το Μάρτιο του 2018. Μπορεί να πραγματοποιηθεί κατόπιν αιτήματος μέχρι τη 12η εβδομάδα της κύησης και μέχρι την 19ο εβδομάδα σε περιπτώσεις βιασμού. Στο παρελθόν μπορούσε να πραγματοποιηθεί μόνο αν υπάρχει κίνδυνος για σωματική ή ψυχική βλάβη της μητέρας, εάν υπάρχει κίνδυνος παραμόρφωσης του εμβρύου ή εάν η μητέρα βιάστηκε ή κακοποιήθηκε σεξουαλικά.

Ενώ δεν υπάρχει καμία συγκεκριμένη κατευθυντήρια γραμμή που περιορίζει την επιτρεπόμενη περίοδο έκτρωσης σύμφωνα με το Κυπριακό δίκαιο, στην πράξη οι αμβλώσεις δεν εκτελούνται μετά την 28η εβδομάδα. Η Κύπρος έχει ναταλιστική πολιτική και επομένως δεν παρέχουν υπηρεσίες άμβλωσης τα κρατικά νοσοκομεία. Έτσι συνήθως εκτελούνται σε ιδιωτικά ιατρεία, ενώ τα νοσοκομεία παρέχουν τη διαδικασία αν η μητέρα είναι σε μεγάλο κίνδυνο. Καθώς οι αμβλώσεις πληρώνονται από την γυναίκα που ζητά άμβλωση, οι ιδιώτες επαγγελματίες μπορούν και προβούν σε εκτρώσεις εκτός του νομικού πλαισίου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Parliament decriminalises abortion (Updated) - Cyprus Mail» (στα αγγλικά). *Cyprus Mail*. 2018-03-30.. Ανακτήθηκε στις 2018-08-18.
2. 1 2 3 4  «Cyprus». *Abortion Policies: A Global Review*. Country Profiles. United Nations Population Division. 2002. Ανακτήθηκε στις 14 Μαρτίου 2017.
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Άλκηστις.
**Άλκηστις** είναι ο τίτλος όπερας σε τρεις πράξεις του Κρίστοφ Βίλλιμπαλντ Γκλουκ, σε λιμπρέττο Ρανιέρι ντε Καλτσαμπίτζι, που πρωτοπαρουσιάστηκε στη Βιέννη, στις 26 Δεκεμβρίου 1767 και 9 χρόνια αργότερα, μετά από μικρή τροποποίηση (αναθεώρηση), παρουσιάστηκε και στο Παρίσι, στις 27 Απριλίου το 1776. Βασίστηκε στην τραγωδία *Άλκηστις* του Ευριπίδη.

Η επιτυχία του έργου χαρακτηρίστηκε κολοσσιαία, αν και αρκετοί ήταν εκείνοι που υποδέχθηκαν το έργο με κάποια δυσμένεια, αποδοκιμάζοντας τον συνθέτη. Σφυρίγματα και δεικτικές ειρωνείες που ακούγονταν στις παραστάσεις προκαλούσαν ενίοτε θλιβερές καταστάσεις που έδωσαν αφορμή στη κυκλοφορία πλήθους ανεκδότων. Χαρακτηριστικά, ένα από αυτά αναφέρει:

Ένα βράδυ που η δις Λεβασσέρ υποδυόταν το ρόλο της Αλκήστιδος, όταν έφθασε στο τέλος της β' πράξης και τραγουδούσε με ωραιότατη φωνή τον υπέροχο στίχο: *-"Μου ξεσχίζει και μου ξεριζώνει... την καρδιά"* κάποιος θεατής φώναξε *"Αχ δεσποινίς, εσείς μου ξεριζώνετε τ΄ αυτιά!"*. Παρακαθήμενος όμως θεατής που τον είχε συναρπάσει ο τρόπος που αποδίδονταν το έργο σηκώθηκε και του απήντησε: *"Α! κύριε, μεγάλη η τύχη σας, αν πρόκειται να σας βάλουν καινούργια!"*
Η αξία αυτού του έργου είναι η λυρική μελοποιία στην πληρέστερή της έκφραση με αδιάσπαστη ενδόμυχη ενότητα μουσικής και δραματικής δράσης.

Οι δύο άριες που τραγουδάει η Άλκηστις στην α' πράξη: *"Όχι, δεν είναι καθόλου θυσία"* και *"Θεότητες της Στυγός"* θεωρούνται πολύ σημαντικές δημιουργίες. Τα μέλη του χορού στη β' πράξη θαυμάσια σε χρώμα και έμπνευση, ενώ στη γ' πράξη η άρια της Αλκήστιδος *"Θεότητες αδυσώπητες!"* ως και η άρια του Αδμήτου: *"Άλκηστις στο όνομα των Θεών...."* θαυμάζονται πάντοτε και παντού.

Παραπομπές
----------

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Alceste (Gluck) στο Wikimedia Commons

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 294809871
* GND: 300060084
* BNF: cb13912553s (data)

 |

 |
Η **Άμιλος** ήταν πόλη της αρχαίας Αρκαδίας.

Σύμφωνα με τον Παυσανία ήταν ορεινή πόλη , βρισκόταν επτά στάδια από τον τάφο του Αριστοκράτη και τις *πηγές Τενείαι*. Ο Παυσανίας μας λέει ότι ήταν χωριό αλλά σε παλιότερα χρόνια ήταν πόλη και πιθανώς είχε πέσει σε παρακμή. Η Άμιλος ήταν το σταυροδρόμι αφού εκεί η αρχαία οδός που ερχόταν από την Στύμφηλο χωριζόταν, ο ένας δρόμος συνέχιζε στην Αρκαδία περνώντας από το βουνό των Καφυών που ήταν απόκρημνο , και ο άλλος οδηγούσε στον Φενεό , ο οποίος τότε ήταν Αρκαδικός, και ήταν ο μοναδικός δρόμος επικοινωνίας του με την Αρκαδία. 

Η θέση της σήμερα μας είναι άγνωστη.

Αναφορές
--------

1. ↑  πηγαί τέ εἰσι καλούμεναι Τενεῖαι καὶ ἀπέχει τῶν πηγῶν στάδια ὡς ἑπτὰ Ἄμιλος χωρίον: πόλιν δὲ τὴν Ἄμιλόν ποτε εἶναι λέγουσι. κατὰ τοῦτο αὖθις τὸ χωρίον δίχα ἡ ὁδὸς τέμνεται.[....] Παυσανία Αρκαδικά
O **Άλκης Παππάς** είναι Έλληνας καλαθοσφαιριστής.

Καρίερα
-------

Ο Παππάς γεννήθηκε στα Ιωάννινα. Ξεκίνησε να ασχολείται με την καλαθοσφαίριση στα τμήματα υποδομής του Α.Γ.Σ Ιωαννίνων. Τη Σεζόν 2005-2006 μεταγράφηκε στον Πανελλήνιος (καλαθοσφαίριση) όπου αγωνίστηκε και στην εφηβίκη ομαδα αλλά και στην αντρική.

Το καλοκαίρι του 2007 μεταγράφηκε στην ομάδα του Πανερυθραϊκός (καλαθοσφαίριση ανδρών) με την οποια κατέκτησε και την ανοδο στη Α2 κατηγορία ανδρών.Αργότερα συνέχισε την καρίερα του στην Α.Ο. Νήαρ Ηστ Καισαριανής (2009-2012),στον Ηλυσιακός Αθλητικός Όμιλος(2012-13), στον Γ.Σ. Περιστερίου (καλαθοσφαίριση ανδρών) (2013-14), στον Α.Ο. Παγκρατίου (2014-2015),στον Α.Μ.Σ. Αίολος Αστακού (2015-16), στον Γ.Σ. Περιστερίου (καλαθοσφαίριση ανδρών) (2016-2018), στον Αθλητικός Σύλλογος Εκπαιδευτηρίων Δούκα (2018-19).

Διακρίσεις
----------

* *Ο Άλκης Παππας* ήταν μέλος των Εθνικών ομάδων των Εφήβων και των Νέων Ανδρών
* 1ος σκόρερ στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Εφήβων (2004).
* Μέλος της καλύτερης πεντάδας στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Εφήβων (2004).
* Μέλος της καλύτερης πεντάδας με τον Γ.Σ. Περιστερίου (καλαθοσφαίριση ανδρών) στην Β Εθνική Ανδρών (2016-17)
* 3ος Σκόρερ στην Β' Εθνική Ανδρών με τον Εκπαιδευτήρια Δούκα (μπάσκετ) (2018-19)

#### Ομαδικές Διακρίσεις

* Άνοδος με τον Πανερυθραϊκός (καλαθοσφαίριση ανδρών) στην Α2 Κατηγορία Ανδρών (2007-2008)
* Πρωταθλημα Β Εθνικής Ανδρών με Α.Μ.Σ. Αίολος Αστακού (2015-16)
* Πρωταθλημα Β Εθνικής Ανδρών με Γ.Σ. Περιστερίου (καλαθοσφαίριση ανδρών) (2016-17)
* Πρωταθλημα Α2 Εθνικής Ανδρών με Γ.Σ. Περιστερίου (καλαθοσφαίριση ανδρών) (2017-18)
*
Το ακρωτήριο Άι-Τόντορ με το κάστρο «Χελιδονοφωλιά»
Το **Άι-Τόντορ** (ουκρ. Ай-Тюдор, ρωσ. Ай-Тодор) είναι ακρωτήριο στη Μαύρη Θάλασσα και γραφική περιοχή της Κριμαίας, στη νότια πλευρά της χερσονήσου, σε γεωγραφικές συντεταγμένες πλάτος 44°25΄43΄΄ Βόρειο και μήκος 34°07΄34΄΄ Ανατολικό. Η ονομασία του προέρχεται από την παραφθορά της ονομασίας **Άγιοι Θεόδωροι** ή **Άγιος Θεόδωρος**, την οποία έδωσαν στο ακρωτήριο Έλληνες ναυτικοί.

Το ακρωτήριο βρίσκεται στα νοτιοδυτικά της Γιάλτας, από την οποία απέχει 8,5 χιλιόμετρα, και δίπλα στη λουτρόπολη Γκάσπρα. Αποτελεί συνέχεια του όρους Μογάμπι και καταλήγει απότομα στη θάλασσα από κρημνό ύψους 87,9 μέτρων, στην κορυφή του οποίου σώζονται ερείπια ρωμαϊκού φρουρίου που προστάτευε τον Χάρακα, τον μεγαλύτερο ρωμαϊκό καταυλισμό που έχει ανασκαφεί στην Κριμαία. Το 1835 ανεγέρθηκε και φάρος ύψους εννέα μέτρων. Δίπλα στο κυρίως ακρωτήριο, 250 μέτρα προς τα βορειοανατολικά, βρίσκεται το «διακοσμητικό κάστρο» «Χελιδονοφωλιά», που έκτισε το 1911-1912 ο Ρώσος γλύπτης και αρχιτέκτονας Λεονίντ Σέρβουντ για λογαριασμό του Γερμανού επιχειρηματία βαρόνου φον Στάινγκελ, και αποτελεί ένα από τα γνωστότερα τουριστικά αξιοθέατα της Κρίμαίας.

Πηγές
-----

* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 3

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Cape Ai-Todor στο Wikimedia Commons
Η **άεργη αντίσταση** ή αντίδραση είναι η αντίσταση που παρουσιάζει ένα ηλεκτρικό στοιχείο ενός κυκλώματος στο ρεύμα που το διαρρέει εξαιτίας της *μεταβολής* του ηλεκτρικού ή μαγνητικού πεδίου στα άκρα του. Άεργη αντίσταση παρουσιάζουν τα ηλεκτρικά στοιχεία πυκνωτής και πηνίο. Στην περίπτωση των πυκνωτών αναφερόμαστε σε χωρητική αντίσταση ενώ στην περίπτωση των πηνίων σε επαγωγική. Ένας ιδανικός αντιστάτης έχει μηδενική άεργη αντίσταση.

Μαθηματική ανάλυση
------------------

Στην διανυσματική ανάλυση η άεργος αντίσταση είναι το φανταστικό μέρος της εμπέδησης. Συμβολίζεται με το γράμμα Χ και μονάδα μέτρησης της είναι το Ωμ, όπως και της αντίστασης. Όταν ένα στοιχείο παρουσιάζει άεργη αντίσταση η ηλεκτρική τάση και η ένταση στα άκρα του εμφανίζουν διαφορά φάσης. 

Το άθροισμα της αντίστασης και της άεργου αντίστασης ενός στοιχείου ισούται με την εμπέδηση του στοιχείου.

{\tilde {Z}}=R+j\mathrm{X} \quad 
Αν είναι γνωστή η εμπέδηση ενός στοιχείου και η διαφορά φάσης της τάσης και της έντασης στα άκρα του μπορεί να υπολογιστεί η άεργη αντίσταση καθώς και η αντίσταση από τις παρακάτω σχέσεις:

{\displaystyle |Z|={\sqrt {ZZ^{\*}}}={\sqrt {R^{2}+X^{2}}}}
{\displaystyle \theta =\arctan {X \over R}}

Επαγωγική αντίσταση
-------------------

Η επαγωγική αντίσταση οφείλεται στην τάση λόγω αυτεπαγωγής που αναπτύσσεται στα άκρα ενός πηνίου καθώς διαρρέεται από μεταβαλλόμενο ρεύμα. Η τάση αυτή λόγω του κανόνα του Λεντζ έχει τέτοια φορά ώστε να αντιστέκεται στην αρχική αιτία που την προκαλεί με αποτέλεσμα να προκαλεί αντίδραση στην ροή του ρεύματος. Απεικονίζοντας την τάση και την ένταση ενός πηνίου διανυσματικά, η τάση προηγείται της έντασης 90°. Η επαγωγική αντίσταση δίνεται από την παρακάτω σχέση:

{\displaystyle X\_{L}=\omega L=2\pi fL\quad }
Όπου L ο συντελεστής αυτεπαγωγής του πηνίου και ω η γωνιακή συχνότητα του εναλλασσόμενου ρεύματος.

Χωρητική αντίσταση
------------------

Η χωρητική αντίσταση οφείλεται στην ανάπτυξη ηλεκτρικού πεδίου στους οπλισμούς ενός πυκνωτή το οποίο έχει πολικότητα τέτοια ώστε να δημιουργεί ρεύμα αντίθετης φοράς με το ρεύμα που διαρρέει το κύκλωμα του πυκνωτή. Επομένως η δημιουργία ηλεκτρικού πεδίου στον πυκνωτή προκαλεί αντίδραση στην ροή του ρεύματος. Απεικονίζοντας την τάση και την ένταση ενός πυκνωτή διανυσματικά, η τάση υπολείπεται της έντασης 90° Η χωρητική αντίσταση δίνεται από την παρακάτω σχέση

{\displaystyle X\_{C}={\frac {1}{\omega C}}={\frac {1}{2\pi fC}}\quad }
Όπου C η χωρητικότητα του πυκνωτή και ω η γωνιακή συχνότητα του εναλλασσόμενου ρεύματος.

Πηγές
-----

* Ηλεκτροτεχνία, τομέας Ηλεκτρολογίας, Α ΤΕΕ
* Κύκλώματα συνεχούς και Εναλλασσομένου ρεύματος, τομέα Ηλεκτρονικής. Α ΤΕΕ

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Βασικές έννοιες ηλεκτροτεχνίας
Το **εθνόσημο της Εσθονικής ΣΣΔ** εκδόθηκε το 1940 από την κυβέρνηση της Εσθονικής ΣΣΔ. Διαθέτει μια ανατολή του ηλίου που τονίζεται από ηλιαχτίδες, το σφυροδρέπανο που εκπροσωπεί την νίκη του κομμουνισμού και την "παγκόσμια σοσιαλιστική κοινότητα", και το κόκκινο αστέρι για να εκπροσωπήσει την υπαγωγή στον κομμουνισμό. Το έμβλημα αποτελείται κυρίως από τα κόκκινο, κίτρινο και πράσινο χρώμα.

Κάτω από τις επιγραφές του κρατικού συνθήματος της ΕΣΣΔ, υπάρχει η επιγραφή **Eesti NSV** (εσθονικά: *Eesti Nõukogude Sotsialistlik Vabariik*, *Εσθονική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία*). Προς τα δεξιά, η σιτάρι περικυκλώνει το κέντρο του εθνόσημου, και προς τα αριστερά υπάρχουν κωνοφόρα δέντρα. 

Η σημαία φέρει το Κρατικό σύνθημα της ΕΣΣΔ ("Προλετάριοι όλων των χωρών, ενωθείτε!") στα εσθονικά (***Kõigi maade proletaarlased, ühinege!***) και στα ρωσικά (**Пролетарии всех стран, соединяйтесь!,** στο λατινικό αλφάβητο *Proletarii vsekh stran, soyedinyaytes'!*).

Το εθνόσημο της ανεξάρτητης Εσθονίας αποκαταστάθηκε το 1990.

Δείτε επίσης
------------

* Εθνόσημο της Εσθονίας

Παραπομπές
----------

1. ↑  Toivo Miljan (13 Ιανουαρίου 2004). *Historical Dictionary of Estonia*. Scarecrow Press. σελίδες 146–147. ISBN 978-0-8108-6571-6. Ανακτήθηκε στις 8 Αυγούστου 2013.
2. ↑  *Eesti Nõukogude Sotsialistliku Vabariigi konstitutsioon*. 1940. Ανακτήθηκε στις 19 Μαΐου 2015.
Ο **Άγιος Γεώργιος με σκηνές του βίου και του μαρτυρίου του** είναι εικόνα του 13ου αιώνα και εκτίθεται στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείοτης Αθήνας.

Περιγραφή
---------

Ο **Άγιος Γεώργιος με σκηνές του βίου και του μαρτυρίου του** είναι εικόνα διαστάσεων 109Χ72 εκ. Πρόκειται για απεικόνιση του Αγίου με στολή και την ασπίδα κοντά στα πόδια του.Παριστάνεται ανάγλυφος πάνω σε ξύλο σε δεητική στάση. Η εικόνα έχει δεχθεί επιδράσεις από τη δυτική τέχνη κυρίως μετά την εποχή των σταυροφοριών.Οι δυτκές επιδράσεις είναι η στάση και η στολή του Αγίου, το σχήμα και ο διάκοσμος της ασπίδας του, οι σκηνές του βίου του ειναι ζωγραφισμένες στα πλάγια, και όχι στις τέσσερις πλευρές του πλαισίου. Βυζαντινής τεχνοτροπίας είναι η Ετοιμασία του Θρόνου, στο πάνω μέρος του πλαισίου, οι δώδεκα σκηνές από το μαρτύριο του αγίου και οι δύο όρθιες αγίες που εικονίζονται στην πίσω όψη. Στα πόδια του αγίου μόλις και διακρίνεται η αφιερώτρια, πεσμένη σε προσκύνηση.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Μανόλης Χατζηδάκης, Βυζαντινό Μουσείο Αθηνών-Εικόνες, Αθήνα, Εκδόσεις *Απόλλων*,χ.χ.σελ.21
2. ↑  Παναγιώτης Βοκοτόπουλος, Βυζαντινές Εικόνες, Ελληνική Τέχνη,Εκδοτική Αθηνών, Αθήνα, 1995, σελ.205

Πηγές
-----

* Παναγιώτης Βοκοτόπουλος, Βυζαντινές Εικόνες, Ελληνική Τέχνη,Εκδοτική Αθηνών, Αθήνα, 1995
* Μανόλης Χατζηδάκης, Βυζαντινό Μουσείο Αθηνών-Εικόνες, Αθήνα, Εκδόσεις *Απόλλων*,χ.χ
Ο **Άγγελος** (*Squatina squatina*) είναι ένα είδος καρχαρία της οικογένειας των σκουατινίδων, το οποίο ήταν ευρέως διαδεδομένο στο βορειοανατολικό Ατλαντικό. Καλά προσαρμοσμένο ώστε να καμουφλάρεται στο θαλάσσιο πυθμένα, έχει επίπεδο σώμα με μεγενθυμένα θωρακικά και πυελικά πτερύγια, με αποτέλεσμα να μοιάζει πολύ με σαλάχι. Το είδος αναγνωρίζεται από το πλατύ και σχετικά άκαμπτο σώμα, κωνικά ρουθούνια, ράχη χωρίς αγκάθια (στα ενήλικα) και γκρι ή καφέ χρωματισμό της ράχης, με ένα μοτίβο ανοιχτόχρωμων και σκούρων κηλίδων, οι οποίες είναι πιο έντονες στα νεαρά ζώα. Φτάνει σε μήκος τα 2,4 μέτρα και βάρος τα 80 κιλά.

Όπως και τα άλλα ζώα της οικογένειάς του, είναι νυκτόβιος θηρευτής με ενέδρα που θάβεται στα ιζήματα και περιμένει τη λεία του, συνήθως βενθικούς οστεϊχθύς, καθώς και σαλάχια και ασπόνδυλα. Είναι ωοζωοτόκα, με το θηλυκό να γεννά 7 με 25 μικρά τη φορά. Είναι ακίνδυνο για τον άνθρωπο, αλλά αν προκληθεί θα δαγκώσει. Το ψάρι αλιεύεται ως τροφή τουλάχιστον από την Αρχαία Ελλάδα. Από τα μέσα του 20ού αιώνα το είδος υπεραλιεύεται εντατικά ως παρεμπίπτον αλίευμα, ιδίως στο βόρειο άκρο της κατανομής του, όπου έχει σχεδόν εξαφανιστεί. Η IUCN το αναφέρει στα είδη που κινδυνεύουν άμεσα με αφανισμό.

Στα ελληνικά, ο άγγελος είναι γνωστός επίσης ως *αγγελόψαρο*, *ρίνα*, *βιολί* και *βιολόψαρο*, ονόματα με τα οποία είναι γνωστά και τα υπόλοιπα είδη της οικογένειας. Στα αγγλικά είναι γνωστό ως *angelshark*, που σημαίνει αγγελοκαρχαρίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Morey, G. F. Serena, C. Mancusi, S.L. Fowler, F. Dipper, and J. Ellis (2006). *Squatina squatina*. *2008 IUCN Red List of Threatened Species*. IUCN 2008. Ανακτήθηκε July 7, 2009.