recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Κώστας Ν. Χατζηκωστής** (Κωστής Χατζηκωστής) είναι Κύπριος δικηγόρος, δημοσιογράφος, αρθρογράφος, συγγραφέας και εκδότης. Είναι πρόεδρος του Συγκροτήματος "ΔΙΑΣ", του μεγαλύτερου οργανισμού μέσων ενημέρωσης στην Κύπρο.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στην Κάτω Πάφο της Κύπρου στις 2 Ιανουαρίου 1939. Φοίτησε στο γυμνάσιο Πάφου. Σπούδασε οικονομικά, νομικά και δημοσιογραφία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Από νεαρός φοιτητής αναμείχθηκε στην πολιτική και ήταν στέλεχος της μαχητικής νεολαίας της Ένωσης Κέντρου, όταν διεξαγόταν ο Ανένδοτος Αγώνας, μ’ επικεφαλής τον Γεώργιο Παπανδρέου.

Δημοσιογραφική δραστηριότητα
----------------------------

Το 1964, επέστρεψε στην Κύπρο, όπου άσκησε μαχόμενη δικηγορία στη Λευκωσία και τη Μόρφου μέχρι το 1971. Στο ίδιο χρονικό διάστημα (1964-1971) συνεργάσθηκε επί καθημερινής βάσεως με την εφημερίδα "Ελευθερία", ως πολιτικός και οικονομικός σχολιογράφος και αρθρογράφος. Ως απεσταλμένος της «Ελευθερίας» στην Ελλάδα, πήρε συνεντεύξεις από την πολιτική ηγεσία της Ελλάδας, στα τέλη Δεκεμβρίου 1966 με αρχές Ιανουαρίου 1967. Μεταξύ αυτών ο Στέφανος Στεφανόπουλος (πρωθυπουργός), ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος (αρχηγός της ΕΡΕ), ο Σπύρος Μαρκεζίνης (αρχηγός των Προοδευτικών), ο Ανδρέας Παπανδρέου (ηγετικό στέλεχος της Ένωσης Κέντρου) και ο Παναγιώτης Πιπινέλης (πρώην πρωθυπουργός και ηγετικό στέλεχος της ΕΡΕ). Από το 1968 μέχρι το 1971 εξέδιδε την εβδομαδιαία εφημερίδα "Ελεύθερο Βήμα". Για δύο χρόνια (1971-1973) υπηρέτησε με ειδική διπλωματική αποστολή στην Ύπατη Αρμοστεία στο Λονδίνο, ενώ μετά επέστρεψε στο νομικό του επάγγελμα.

Εκδοτική δραστηριότητα
----------------------

Το 1976, με άλλους συνεργάτες, δημιούργησε στην Κύπρο τον εκδοτικό όμιλο "ΗΝΩΜΕΝΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ ΔΙΑΣ COMPANY LTD" και εξέδωσε την ημερήσια εφημερίδα "Η Σημερινή". Ο εκδοτικός οργανισμός ΔΙΑΣ, μετεξέλιξη της πρώτης εταιρίας, επεκτάθηκε μεταγενέστερα και σε άλλους εκδοτικούς τομείς. Έτσι από το 1986 άρχισε να εκδίδει το πρώτο εβδομαδιαίο περιοδικό ποικίλης ύλης "Το Περιοδικό" και από το 1990 οργάνωσε και ξεκίνησε τις εκπομπές του πρώτου ιδιωτικού κυπριακού ραδιοφωνικού σταθμού, του "Ράδιο Πρώτο"Το 1995 έθεσε σε λειτουργία το πρώτο ουσιαστικά, ιδιωτικό κυπριακό τηλεοπτικό κανάλι, το "Sigma TV"

Στη συνέχεια, εκδίδει τα περιοδικά "MUST", "MAN", "XTREME", "TVSTAR", "TIMEOUT", "TIMEOUT ATHENS", "ΛΟΙΠΟΝ"

Είναι έγγαμος και πατέρας δύο παιδιών.

Συγγραφικό έργο
---------------

"Μαύρα χρόνια 1959-1968", Εκδόσεις Γερμανός, 2008 

"Δύναμη, Εκδόσεις", Γερμανός, 2007 

"Η μοίρα της Κύπρου", Εκδόσεις Γερμανός, 1997 

"Έξι προεδρικά πορτραίτα", Γερμανός, 2015

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Βιογραφικό Λεξικό Κύπρου, Who is who 2004-2005*. ΠΑΝ. 2004.
2. ↑  *Βιογραφικό Λεξικό Κύπρου, Who is who 2004-2005*. ΠΑΝ. 2005.
3. 1 2 3 4  «biblionet.gr». Ανακτήθηκε στις 18 Νοεμβρίου 2015.
4. ↑  *Who is Who in Cyprus, Βιογραφικό Λεξικό Κύπρου 2009-2010*. ΠΑΝ. 2009.
5. ↑  *Who is Who in Cyprus, Βιογραφικό Λεξικό Κύπρου 2009-2010*. ΠΑΝ. 2009.
6. ↑  *Βιογραφικό Λεξικό Κύπρου, Who is who in Cyprus 2004-2005*. ΠΑΝ. 2005.
7. ↑  «Έξι προεδρικά πορτραίτα». Ανακτήθηκε στις 30 Νοεμβρίου 2015.
Ο **Κώστας Μαυρίδης** (Κάτω Δίκωμο Κερυνείας, 27 Μαΐου 1962) είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός. Από το 2014 είναι ευρωβουλευτής στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο εκλεγμένος με το ΔΗΚΟ.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ο Κώστας Μαυρίδης γεννήθηκε στο Κάτω Δίκωμο στις 27 Μαΐου 1962. Σπούδασε οικονομικά στο Πανεπιστήμιο Ρούτγκερς. Συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές στα οικονομικά από το ίδιο πανεπιστήμιο. Ακολούθως απέκτησε διδακτορικό τίτλο στα οικονομικά από το Πανεπιστήμιο του Χιούστον.

Δίδαξε σε πανεπιστήμια στις ΗΠΑ και στην Ελλάδα. Στην Κύπρο δίδαξε στο Πανεπιστήμιο Κύπρου και στο ΤΕΠΑΚ. Επιπλέον, εργάστηκε στον τομέα της διαχείρισης επενδύσεων και στο Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων.

Πολιτική διαδρομή
-----------------

Το 2008 εξελέγη μέλος του Εκτελεστικού Γραφείου του ΔΗΚΟ.

Στις Ευρωεκλογές του 2014 εκλέχθηκε ευρωβουλευτής με το ΔΗΚΟ για την περίοδο 2014-2019. Επανεκλέχθηκε στις 
Ευρωεκλογές του 2019. Συμμετέχει στην πολιτική ομάδα Προοδευτική Συμμαχία Σοσιαλιστών και Δημοκρατών.

Ως ευρωβουλευτής συμμετέχει στην Επιτροπή Οικονομικών του Ευρωκοινοβουλίου. Ακόμη είναι μέλος της Επιτροπής Διεθνούς Εμπορίου και των Αντιπροσωπειών Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) -Τουρκίας, ΕΕ-Ισραήλ καθώς και της ομάδας ΕΕ-Αιγύπτου. Συμμετείχε σε αποστολές του Ευρωκοινοβουλίου στην Τουρκία και στο Ισραήλ.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  «Costas MAVRIDES». *www.europarl.europa.eu* (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Απριλίου 2020. Ανακτήθηκε στις 26 Απριλίου 2020.
2. 1 2 3 4 5  «Αυτοί είναι οι 6 νέοι Κύπριοι ευρωβουλευτές». Ο Φιλελεύθερος. 26 Μαΐου 2019. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Ιουλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 2 Ιουλίου 2019.
3. ↑  «Ευρωεκλογές Κύπρος: Οι σταυροί προτίμησης στις κάλπες». *www.sigmalive.com*. 26 Μαΐου 2014. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Ιουλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 20 Ιουλίου 2019.
4. ↑  «Costas MAVRIDES». *www.europarl.europa.eu* (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Απριλίου 2020. Ανακτήθηκε στις 26 Απριλίου 2020.
5. ↑  «Costas MAVRIDES». *www.europarl.europa.eu* (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Απριλίου 2020. Ανακτήθηκε στις 26 Απριλίου 2020.

Πηγές
-----

* «Costas MAVRIDES». *www.europarl.europa.eu* (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Απριλίου 2020. Ανακτήθηκε στις 26 Απριλίου 2020.
* «Αυτοί είναι οι 6 νέοι Κύπριοι ευρωβουλευτές». Ο Φιλελεύθερος. 26 Μαΐου 2019. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Ιουλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 2 Ιουλίου 2019.
Ο **Κύριλλος** (? - Ρήγιο, 740) ήταν επίσκοπος του Ρηγίου και άγιος της Ρωμαιοκαθολικής και της Ορθόδοξης εκκλησίας όπου γιορτάζεται στις 3 Ιουλίου.

Ελληνικής καταγωγής ήταν αρχικά ερημίτης στις σπηλιές που βρίσκονται κοντά στο σημερινό Τερρετί (αργότερα ονομάστηκε Σάντα Πενιτένζα (Santa Penitenza - (Αγία Μετάνοια) και στη συνέχεια διορίστηκε επίσκοπος του Ρηγίου, κρατώντας την έδρα από το 710 έως το 740. Σε αυτή την περίοδο φαίνεται ότι η επισκοπή του πέρασε από τη ρωμαϊκή στην κωνσταντινουπολίτικη υπακοή. Ο Κύριλλος κατάφερε να κάνει την αλλαγή ανώδυνα ενώ κατάφερε επίσης να μην κάνει τους πιστούς του να νιώσουν πολύ επηρεασμένοι από τον εικονομαχικό αγώνα που βρισκόταν σε εξέλιξη εκείνη την εποχή 

Ήταν δάσκαλος του Λέοντος του Θαυματουργού και τον χειροτόνησε ιερέα κι έπειτα αρχιδιάκονο. Μετά τον θάνατο του Αγίου Κυρίλλου η τοποθεσία Σάντα Πενιτένζα πήρε προς τιμήν του το όνομα *Μόττα Σαν Κυρίλο*.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  S. Cirillo, Vescovo di Reggio Calabria (VIII secolo) su calabriaecclesia2000.itΑρχειοθετήθηκε 2014-10-12 στο Wayback Machine.
2. 1 2 3  Accattatis.
Συντεταγμένες: 46°48′0″N 71°11′0″W﻿ / ﻿46.80000°N 71.18333°W﻿ / 46.80000; -71.18333

Το **Λεβί** (γαλλικά: Lévis) είναι πόλη στο ανατολικό Κεμπέκ του Καναδά, η οποία βρίσκεται στη νότια ακτή του ποταμού Αγίου Λαυρεντίου, απέναντι από την Πόλη του Κεμπέκ. Ένα πορθμείο συνδέει το Παλιό Κεμπέκ με το Παλιό Λεβί, και δύο γέφυρες, η Γέφυρα του Κεμπέκ και η Πιέρ-Λαπόρ, συνδέουν το δυτικό Λεβί με την Πόλη του Κεμπέκ.

Ο πληθυσμός τον Ιούλιο του 2017 ήταν 144.147 κάτοικοι. Η τρέχουσα μορφή της πόλης ιδρύθηκε την 1η Ιανουαρίου 2002, ως αποτέλεσμα της συγχώνευσης μεταξύ δέκα πόλεων, συμπεριλαμβανομένης της παλαιότερης πόλης του Λεβί που ιδρύθηκε το 1861.

Λεβί είναι επίσης το όνομα μιας περιοχής που αντιστοιχεί σε έναν περιφερειακό δήμο κομητείας (Equivalent territory) και μια διαίρεση απογραφής (Census division) του Κεμπέκ, σε συνδυασμό με την πόλη του Λεβί. Ο γεωγραφικός της κωδικός είναι 25 ως διαίρεση απογραφής και 251 ως περιοχή ισοδύναμη με τον περιφερειακό δήμο κομητείας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Γερμανικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά) *archINFORM*. 6398. Ανακτήθηκε στις 6  Αυγούστου 2018.
2. ↑  *Canada 2021 Census*.
3. ↑  www150.statcan.gc.ca/t1/tbl1/fr/tv.action?pid=9810000201.
4. ↑  «Quebec statistics» (στα Γαλλικά). 2.statcan.ca. 10 Δεκεμβρίου 2009. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Φεβρουαρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 2 Ιανουαρίου 2012.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 263022057
* LCCN: n82020062
* BNF: cb122619958 (data)

 |

 |
Ο **Έιβον** (*Avon*) είναι ποταμός της νοτιοδυτικής Αγγλίας, ένας από τους αρκετούς της χώρας που φέρουν αυτή την ονομασία, η οποία προέρχεται από την κελτική λέξη *abona*, που σημαίνει απλώς «ποτάμι» και σώζεται ως *afon* στην ουαλική γλώσσα και *avon* στη βρετονική γλώσσα. Ο συγκεκριμένος διαρρέει τις κομητείες Γκλώστερσιρ, Γουίλτσιρ, Σόμερσετ και Μπρίστολ, έχοντας συνολικό μήκος 134 χιλιόμετρα. Εκβάλλει στον Ατλαντικό Ωκεανό, στην κωμόπολη Έιβονμάουθ (ουσιαστικά προάστιο της πόλεως Μπρίστολ και λιμάνι, η ονομασία σημαίνει ακριβώς «στόμιο του Έιβον»). Στις όχθες του είναι κτισμένες επίσης οι πόλεις Τσίπενχαμ, Μέλκσαμ, Μπράντφορντ ον Έιβον και Μπαθ. Μετά το Μπαθ ο ποταμός είναι πλωτός, έχοντας εκεί μέση παροχή 21,98 κυβικά μέτρα ανά δευτερόλεπτο, αλλά με σημαντικές διακυμάνσεις (η μεγαλύτερη που καταγράφηκε ποτέ ήταν 310, ενώ η μικρότερη μόλις 2,45757 κυβικά μέτρα ανά δευτερόλεπτο. Η λεκάνη απορροής του Έιβον έχει έκταση 2.308 km².

Πηγές
-----

* Το λήμμα «Αίηβον» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 2, σελ. 674

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  River Avon, South-West England στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 249415898
* LCCN: sh85010556
* GND: 4750191-1

 |

 |
Συντεταγμένες: 43°30′54″N 7°2′42″E﻿ / ﻿43.51500°N 7.04500°E﻿ / 43.51500; 7.04500

Οι Λερίνες νήσοι

Οι **Λερίνες νήσοι** αποτελούν συστάδα γαλλικών νήσων που βρίσκονται στη Μεσόγειο στη Κυανή ακτή, απέναντι από τις Κάννες, και ανήκουν στο νομό Άλπ Μαριτίμ.

Η συστάδα των Λερίνων νήσων αποτελείται από δύο κύριες νήσους και τρεις νησίδες οι οποίες και είναι:  

Η νήσος Αγία Μαργαρίτα η οποία είναι και η μεγαλύτερη.  

Η νησίδα Τραντελιέρ που βρίσκεται στο ανατολικό άκρο της προηγουμένης  

Η νήσος Άγιος Ονοράτος που βρίσκεται νότια της νήσου Αγίας Μαργαρίτας  

Η νησίδα Άγιος Φερεόλ που βρίσκεται στο ανατολικό άκρο της προηγουμένης, και  

Η νησίδα ντ-Ιλότ που βρίσκεται νότια της νήσου Άγιος Ονοράτος.

Πηγές
-----

* "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα" τομ.53ος, σελ.49.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Îles de Lérins στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 170485371
* BNF: cb15195055c (data)
* BNE: XX5598499

 |

 |
Ο **λεπιδοκροκίτης** (αγγλ. lepidocrocite) είναι ένυδρο ορυκτό οξείδιο του σιδήρου. Οφείλει το όνομά του στις ελληνικές λέξεις *λεπίς* (λόγω του σχήματος των κρυστάλλων του) και *κροκίς* (= ίνα) λόγω της ινώδους υφής του.

Είναι προϊόν εξαλλοίωσης ή οξείδωσης σιδηρούχων πρωτογενών μεταλλευμάτων, ενώ καταπίπτει και ως ίζημα σε υπόγεια ύδατα. Ανευρίσκεται επίσης σε θαλάσσιους μαγγανιούχους κονδύλους (nodules).

Ορυκτά με τα οποία σχετίζεται είναι ο γκετίτης, ο σιδηροπυρίτης, ο μαγνητίτης, ο αιματίτης. Είναι δίμορφος με τον γκετίτη, ενώ το ανάλογό του με αργίλιο στη θέση του σιδήρου είναι ο βαιμίτης (AlO(OH)), συστατικό του βωξίτη.

Είναι σχετικά ευρέως διαδεδομένος. Έχει ανευρεθεί σε υδροθερμικά πεδία στη μεσοατλαντική οροσειρά (μεταβασάλτες ανάμεσα στις ακτές της Βραζιλίας και της Γουϊνέας, σε βάθος περίπου 3000 μ.). Απαντάται, επίσης, σε πολλές περιοχές της Αυστραλίας, της Γερμανίας, της Αυστρίας, στην Αριέζ και άλλες περιοχές της Γαλλίας, στο Pribram της Τσεχίας, σε πολλές περιοχές της Ιταλίας, στην Κορνουάλη (Αγγλία), το Ουζμπεκιστάν, το Τσουμέμπ της Ναμίμπια και στις Πολιτείες Πενσιλβάνια, Καλιφόρνια και Αριζόνα των ΗΠΑ.

Στην Ελλάδα ανευρίσκεται στη νήσο Μήλο (Προφήτης Ηλίας) και τα μεταλλεία Λαυρίου στις περιοχές Πλάκα (Αδάμη Νο 2), Σούνιο (ορυχείο Νο 19), παραλία Θορικού και Βρυσάκη (στις δύο τελευταίες σε μεταλλευτικά υπολείμματα).

Πηγές
-----

* Handbook of Mineralogy
* Mindat.org
* Webmineral.com

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος ορυκτών
* Κατάλογος ορυκτών των μεταλλείων Λαυρίου

Βιβλιογραφία
------------

* James Dwight Dana, *Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks*, READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244
* Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil, *A Field Guide to Rocks and Minerals*, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 039591096X
* Walter Schumann, R. Bradshaw, K. A. G. Mills, *Handbook of Rocks, Minerals and Gemstones*, Houghton Mifflin Harcourt, 1993 ISBN 0395511372
Η **Λήδα Κατακουζηνού - Βαρδινογιάννη** ήταν Ελληνίδα επιχειρηματίας και συλλέκτις έργων τέχνης.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στο Ελληνικό και ήταν κόρη του Ιωάννη Κατακουζηνού, επιχειρηματία, και της Ειρήνης Κουτλίδη, αδελφής του Ευριπίδη Κουτλίδη, επιχειρηματία και συλλέκτη έργων τέχνης. Η καταγωγή της οικογένειάς της είναι από την Μυτιλήνη ενώ θείος της ήταν ο ψυχίατρος Άγγελος Κατακουζηνός. Φοίτησε στο Κολλέγιο Αθηνών και στη Σχολή Βακαλό και εν συνεχεία συμπλήρωσε τις σπουδές της στην Ελβετία. Κατά τη διάρκεια της Χούντας των Συνταγματαρχών έζησε στο Παρίσι. Το 1979 ανέλαβε την διεύθυνση της οικογενειακής επιχείρησης ξυλείας. Τα μέλη της οικογένειάς της συναναστρέφονταν με ποιητές και ζωγράφους με αποτέλεσμα να στραφεί και η ίδια προς την τέχνη. Η συλλογή της περιλαμβάνει Πικάσο, Μαρκ Σαγκάλ, Ανρί Ματίς, Ζουάν Μιρό, Νικηφόρο Λύτρα, Κωνσταντίνο Βολανάκη, Γιάννη Τσαρούχη, Νίκο Χατζηκυριάκο - Γκίκα, Δημήτρη Γαλάνη, Σπύρο Βασιλείου, Παναγιώτη Τέτση κ.α. 

Μεγάλο μέρος της επίπλωσης της οικίας της, έχει δωρηθεί στο Μουσείο Μπενάκη, προς το οποίο έχει πραγματοποιήσει πλήθος δωρεών. Σε ένδειξη τιμής το Μουσείο Μπενάκη, το 2014, διοργάνωσε, στην Πινακοθήκη Ν. Χατζηκυριάκου - Γκίκα, την έκθεση με τίτλο *«Στο σπίτι της Λήδας Βαρδινογιάννη»*, όπου και εκτέθηκε το μεγαλύτερο μέρος της προσωπικής της συλλογής. Είναι επίσης ευεργέτριαι του Ασύλου Ανιάτων.

Ζούσε στο Κολωνάκι. Ήταν παντρεμένη με τον Παύλο Βαρδινογιάννη και κουμπάρος τους στον γάμο ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου. Απεβίωσε στις 10 Δεκεμβρίου 2020.

Αναφορές
--------

1. 1 2 3  Φόρος τιμής στη συλλέκτρια Λήδα Βαρδινογιάννη Αρχειοθετήθηκε 2014-12-21 στο Wayback Machine. από την εφημερίδα "Ναυτεμπορική"
2. 1 2 3  Στο σαλόνι της Λήδας Βαρδινογιάννη, από την εφημερίδα Το Βήμα
3. ↑  Ευεργέτες του Ασύλου Ανιάτων, από την ιστοσελίδα του
Η νησίδα Σπιναλόγκα χρησημοποιήθηκε ως λεπροκομείο από το 1903 έως το 1957
**Λεπροκομείο ή Αποικία λεπρών** ονομάζεται η καραντίνα ουσιαστικά των πασχόντων από λέπρα (επιστημονικός όρος: Νόσος Του Χάνσεν). Οι λεπροί εξορίζονταν στα λεπροκομεία για προφύλαξη του λαού από την ασθένεια.

Τοποθεσία & Συνθήκες
--------------------

Οι αποικίες ήταν συνήθως σε νησάκια-θεραπευτήρια, στα οποία γιατροί φρόντιζαν τους ασθενείς για να εξελιχθεί πιο δύσκολα η Νόσος. Στα λεπροκομεία οι ασθενείς έκαναν ουσιαστικά μια ακόμα ζωή, αλλά χωρίς τις οικογένιές τους. Συνήθως το κράτος δεν νοιαζόταν αρκετά για τους Λεπρούς και έτσι οι συνθήκες διαβίωσης ήταν κακές.

Σπιναλόγκα
----------

Ένα λεπροκομείο στην Ελλάδα ιδρύθηκε το 1903 στη νησίδα της Σπιναλόγκας απέναντι από την Κρήτη, και έκλεισε το 1957. Αξίζει να σημειωθεί πως το νησάκι είχε θέση στην τέχνη. Η συγγραφέας Βικτώρια Χίσλοπ εγραψε ένα βιβλίο με τίτλο "Το Νησί", που έγινε μπεστ σέλλερ πάρα πολύ γρήγορα. Έπειτα δημιουργήθηκε μία ελληνική σειρά 26 επεισοδείων, βασισμένη στο βιβλίο. Η σειρά αποτελεί μια από της πιο ακριβές παραγωγές της ελληνικής τηλεόρασης.
Η **Αγησιστράτη** (**Αγησιστράτα** στη δωρική διάλεκτο) ήταν η μητέρα του βασιλιά της Αρχαίας Σπάρτης Άγιδος Δ΄ (3ος αιώνας π.Χ.). Η Αγησιστράτη ήταν θυγατέρα της Αρχιδαμείας και του βασιλιά της Σπάρτης Ευδαμίδα Α΄, και παντρεύτηκε τον ανιψιό της, τον βασιλιά Ευδαμίδα Β΄.

Στη Σπάρτη της εποχής της η παραδοσιακή κοινοκτημοσύνη είχε υποχωρήσει. Υπήρχαν πλέον πλούσιοι Σπαρτιάτες και μόλις 100 είχαν συγκεντρώσει την ιδιοκτησία της γης. Ο πολύς λαός ζητούσε την επιστροφή στο πολίτευμα του μυθικού Λυκούργου και ο Άγις Δ΄ αγωνίσθηκε ως βασιλιάς να πραγματοποιήσει σημαντικές μεταρρυθμίσεις, όπως την αναδιανομή της γης, το χάρισμα των χρεών (σεισάχθεια) και την επιστροφή στους νόμους του Λυκούργου. Η Αγησιστράτη υπεστήριξε και βοήθησε ολόψυχα τον γιο της στις μεταρρυθμιστικές του προσπάθειες, παρά το ότι και η ίδια ήταν πάμπλουτη. Το ίδιο έπραξε και η μητέρα της.

Αλλά όταν οι αντίπαλοι του Άγιδος, ωφελημένοι μίας απουσίας του, τον εκθρόνισαν και τον καταδίκασαν σε θάνατο κατά την επιστροφή του, θυμήθηκαν τη στάση και της μητέρας του, και έτσι θανάτωσαν την Αγησιστράτη την ίδια ημέρα με τον γιο της, το 241 π.Χ. με στραγγαλισμό, μαζί και με την Αρχιδάμεια.

Πηγές
-----

* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 1 (1972), σελ. 289
Συντεταγμένες: 35°10′51.02314″N 33°21′56.70601″E﻿ / ﻿35.1808397611°N 33.3657516694°E﻿ / 35.1808397611; 33.3657516694

Αυτό το λήμμα αφορά το χωριό της ΤΔΒΚ.  Για τη συνοικία της Κυπριακής Δημοκρατίας, δείτε: Άγιος Λουκάς (συνοικία Λευκωσίας).  

Το **Αγιλντίζ** είναι συνοικία της Βόρειας Λευκωσίας στην Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου. Το έδαφος της συνοικίας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, σύμφωνα με την οποία η συνοικία ονομάζεται Άγιος Λουκάς. Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, η συνοικία δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Η **ΑΣ Τσιταντέλα** (*Associazione Sportiva Cittadella)* είναι ιταλικός ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα την Τσιταντέλα της περιφέρειας Βένετο.

Ιστορία
-------

Ιδρύθηκε το 1973, μετά τη συγχώνευση των *U.S. Cittadellense* και *AS Olympia.* Ο σύλλογος πέρασε, τα περισσότερα, τα πρώτα του χρόνια στις ερασιτεχνικές κατηγορίες, πριν αναρριχηθεί στη *Serie C2* και στη *Serie C1*. Κέρδισε την πρώτη της άνοδο στη Σέριε Β το 1999, αφού κατάφερε να νικήσει τη Μπρεστσέλο στους τελικούς των πλέι οφ και αγωνίστηκε συνολικά δύο σεζόν στη Σέριε Β, πριν υποβιβαστεί την σεζόν 2011-02. Κατά την πρώτη της παραμονή στη Σέριε Β, η ομάδα έπαιξε στο Στάδιο Εουγκάνεο στην Πάντοβα και, σε μια προσπάθεια να επεκτείνει τη βάση των φιλάθλων της, μετονομάστηκε *σε A.S. Cittadella Padova,* όπου η Πάντοβα είναι η πρωτεύουσα της επαρχίας όπου ανήκει διοικητικά η πόλη της Τσιταντέλα. 

Επέστρεψε στη Σέριε Β το 2008, αφού νίκησε την Κρεμονέζε στα πλέι οφ της *Serie C1/A* 2007-08, υπό τις οδηγίες του προπονητή Κλαούντιο Φοσκαρίνι. Στη Σέριε Β 2008-09, ο σύλλογος διεξήγαγε εργασίες αύξησης της χωρητικότητας του Σταδίου Τομπολάτο στις 7.500, προκειμένου να επιτραπεί στο σύλλογο να αγωνιστεί στην πόλη του (με εξαίρεση από την Ιταλική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου, καθώς απαιτούνται γήπεδα, τουλάχιστον, 10.000 θέσεων στη Σέριε Β). Έτσι, η Τσιταντέλα έπαιξε τα πρώτα παιχνίδια της σεζόν στο Στάδιο Ομομπόνο Τένι του Τρεβίζο, περίπου 40 χλμ μακριά.  Μετά από κάποιες καθυστερήσεις, το πρώτο παιχνίδι της στη Σέριε Β, που έπαιξε στο Στάδιο Τομπολάτο, διεξήχθη στις 29 Οκτωβρίου 2008, με αντίπαλο την Ανκόνα. Ο σύλλογος απέφυγε τον υποβιβασμό στις τελευταίες αγωνιστικές της σεζόν, εξασφαλίζοντας έτσι ένα ακόμα έτος ποδοσφαίρου στη Σέριε Β για τους ντόπιους φιλάθλους. 

Την επόμενη σεζόν, η Τσιταντέλα διέσυρε τη Λέτσε με 5-1 και τη Μάντοβα με 6-0 για να τερματίσει στην 6η θέση και να χάσει μόνο από τη Μπρέσια στα πλέι οφ, λόγω της καλύτερης κατάταξης της Μπρέσια στο πρωτάθλημα, παρά την νίκη της με 1-0 στο δεύτερο αγώνα. 

Ο σύλλογος ανέδειξε δύο επιθετικούς που αργότερα μετακινήθηκαν σε συλλόγους της Σέριε Α, τους Ρικάρντο Μετζιορίνι (πώληση του 50% των δικαιωμάτων του για 2,5 εκατ. €) και Ματέο Αρντεμάγκνι (πωλήθηκε για 3,75 εκατ. €). Επιπλέον, ο κορυφαίος σκόρερ της Σέριε Β 2010-11, Φεντερίκο Πιοβακάρι, πωλήθηκε το 2011 στη Σαμπντόρια για 3,5 εκ. €, η οποία υποβιβάστηκε την ίδια σεζόν από τη Σέριε Α.

Προπονητές
----------

* Ντίνο Ντ' Αλέσι (1995-1996)
* Ρολάντο Μαράν (2002-2005)
* Κλαούντιο Φοσκαρίνι (2005-2016)
* Ρομπέρτο Βεντουράτο (2016-)

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Cittadella, la B al Tombolato» (στα Italian). Calciopress.net. 14 June 2008. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 September 2008.. Ανακτήθηκε στις 28 July 2008.
2. ↑  «Cittadella: scelto lo stadio» (στα Italian). C1siamo.net. 17 July 2008. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 July 2011.. Ανακτήθηκε στις 28 July 2008.
3. ↑  «AS Cittadella » Manager history». worldfootball.net. Ανακτήθηκε στις 10 Νοεμβρίου 2017.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα
Το φέουδο της **Παλαιάς και Νέας Φώκαιας** ήταν ένα από τα φέουδα της οικογένειας Ζαχαρία - Ζάκκαρι ηγεμόνων της Χίου υποτελές όμως στον Βυζαντινό αυτοκράτορα αν και στην πορεία φαίνεται ότι λειτουργούσε ανεξάρτητα αφού πολιορκήθηκε από τους Βυζαντινούς. Η οικογένεια εκμεταλλευόμενη την εύνοια του αυτοκράτορα έκανε πολλά πλούτη και κυβέρνησε για πολλά χρόνια στην περιοχή.

Το 1275 ο Εμμανουήλ Ζαχαρίας πήγε στην Κωνσταντινούπολη όπου κατάφερε και κέρδισε την εμπιστοσύνη του αυτοκράτορα Μιχαήλ Παλαιολόγου. Ο Παλαιολόγος του παραχώρησε την πόλη της Φώκαιας και τα γύρω όρη με τα πλούσια ορυχεία στυπτηρίας. Σταδιακά κοντά στα ορυχεία δημιουργήθηκε αρχικά για την στέγαση των εργατών ένας οικισμός που εξελίχθηκε σε οχυρωμένη και σημαντική πόλη που ονομάστηκε "Νέα Φώκαια" σε αντιδιαστολή με την Φώκαια που απείχε 2 ώρες. Το φέουδο αποδυναμώθηκε πολύ κατά την εμφύλια σύγκρουση της οικογένειας για την εξουσία κυρίως ανάμεσα στους διοικητές Τεδίτσιο και Καττάνεο όπου καταστράφηκε και η Φώκαια. 

Το 1329 κατέλαβε την παλαιά Φώκαια ο Ανδρόνικος Παλαιολόγος και το φέουδο της οικογένειας περιορίσθηκε στην Νέα Φώκαια. Αργότερα ο Παλαιολόγος κινήθηκε κατά και της Νέας Φώκαιας αλλά την πόλη του την παρέδωσε ο διοικητής του κύριου της Φώκαιας Αρρίγος Τάρταρος. Μετά από τρεις ημέρες ο Καττάνεος δήλωσε υποταγή στον Ανδρόνικο ο οποίος του επέστρεψε το φέουδο. Το 1336 ο Ανδρόνικος επιτέθηκε πάλι κατά του φέουδου , κύριος του ήταν ο Δομίνικος Καττάνεος ο οποίος είχε επιτεθεί σε κάποια νησιά του Αιγαίου προσπαθώντας να τα περάσει υπό την ηγεμονία του. Ο Ανδρόνικος κατέλαβε το φέουδο και το παραχώρησε πάλι στην οικογένεια έως το 1341 που μετά από λαϊκή επανάσταση εκδιώχθηκαν οι Γενουάτες από την Φώκαια.

Κύριοι Παλιάς και Νέας Φώκαιας
------------------------------

* 1275 - 1288 Εμμανουήλ Ζαχαρίας
* 1278 - 1304 Βενέδικτος Ζαχαρίας
* 1304 - 1314 Βενέδικτος Β΄ Ζαχαρίας
* 1314 - 1331 Ανδριόλο Καττάνεος , (είχε νυμφευθεί την Αιλιάνα Ζαχαρία)
* 1331 - 1341 Δομίνικος Καττάνεος, διοίκησε δια του Επίτροπου Οδοάρδου

Διοικητές Παλαιάς και Νέας Φώκαιας
----------------------------------

* 1302 - 1307 Τεδίτσιος Ζαχαρίας
* 1307 Νικολίνο Ζαχαρίας
* 1307 - 1314 Ανδριόλο Καττάνεος
* 1329 Αρρίγος Τάρταρος

Πηγές
-----

* Ανέκδοτα νομίσματα και μολυβδόβουλλα των κατά τους μέσους αιώνας Δυναστών της Ελλάδος / υπό Παύλου Λάμπρου, Εν Αθήναις : Εκ του Τυπογραφείου αδελφών Πέρρη, 1880, σελίδες από 66 έως 73
* Essays on the Latin Orient, από τα Google Books
Το τμήμα ράγκμπι λιγκ γυναικών της ΑΕΚ υπήρξε ελληνική ομάδα Ράγκμπι λιγκ που ανήκε στον ομώνυμο σύλλογο. Το τμήμα γυναικών, ξεκίνησε το 2018 και συμμετείχε σε διοργανώσεις της Ελληνικής Ομοσπονδίας Μοντέρνου Πεντάθλου (ΕΟΜοΠ). Είναι ανενεργό από το 2019.

Η πρώτη εμφάνιση έγινε τον Ιούνιο του 2018, στο γήπεδο Γκορυτσάς όπου η γυναικεία ομάδα της Α.Ε.Κ. αντιμετώπισε τις ομάδες του Προμηθέα και του Πυρρίχιου Ασπροπύργου σε αγώνες που διεξήχθησαν με τους κανόνες Ράγκμπυ Αγγίγματος (Touch Rugby).

Παραπομπές
----------

1. ↑  «ΟΜΑΔΕΣ/ TEAMS». *ΕΛΛΑΣ  ΡΑΓΚΜΠΥ  ΛΙΓΚ  -  HELLAS  RUGBY  LEAGUE* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 24 Μαΐου 2022.
2. ↑  «ΓΥΝΑΙΚΕΣ - ΠΑΙΔΙΑ / WOMEN - KIDS». *ΕΛΛΑΣ  ΡΑΓΚΜΠΥ  ΛΙΓΚ  -  HELLAS  RUGBY  LEAGUE* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 24 Μαΐου 2022.
H **αλβέρτα** (λατινική-επιστημονική ονομασία *Alberta*) είναι είναι γένος δικοτυλήδονων φυτών, που ανήκει στην οικογένεια του φυτού του καφέ, τα ερυθροδανοειδή ή ρουβιίδες. Συναντάται στη φύση στην Επαρχία Κουαζούλου-Νατάλ της Νότιας Αφρικής, όπου είναι γνωστό με την κοινή ονομασία «φλεγόμενος θάμνος του Νατάλ» (*Natal flame bush*).

Σύντομη περιγραφή
-----------------

Παρά την κοινή ονομασία της, η αλβέρτα είναι περισσότερο δένδρο παρά θάμνος. Τα φύλλα της είναι μεγάλα και τα άνθη της έχουν ροδοκόκκινο χρώμα και εκφύονται σε ταξιανθία τύπου βότρυος.

Ταξινομική
----------

Το γένος *Alberta* αποδείχθηκε ότι είναι παραφυλετική ομάδα με μια φυλογενετική ανάλυση. Παλαιότερα αναγνωρίζονταν αρκετά είδη στο γένος, τα περισσότερα από τα οποία μεταφέρθηκαν στο συγγενικό γένος *Razafimandimbisonia*, με την εξαίρεση του ***Alberta magna*** (**αλβέρτα η μεγίστη**). Το μοναδικό σήμερα αυτό είδος του γένους διαφοροποιείται από τα είδη της Μαδαγασκάρης, που ταξινομούνται πλέον στο γένος *Razafimandimbisonia*.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Meyer, Ernest Heinrich Friedrich στο *Linnaea; Ein Journal für die Botanik in ihrem ganzen Umfange*, Βερολίνο 1838, τόμος 12, σελ. 258
2. 1 2  Kainulainen K. Mouly A. Khodabandeh A. Bremer B. (2009). «Molecular phylogenetic analysis of the tribe Alberteae (Rubiaceae), with description of a new genus, *Razafimandimbisonia*». *Taxon* **58** (3): 757-768.
3. ↑  *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμ. 3, σελ. 256
Άποψη της πόλης.
Το **Αλαρό** (ισπανικά: *Alaró*)είναι μια ισπανική πόλη και δήμος, που βρίσκεται στο δυτικό τμήμα της Μαγιόρκα, στις Βαλεαρίδες Νήσους. Συνορεύει με τους δήμους Κονσέλ, Μπινισαλέμ, Γιοσέτα, Μανκόρ ντελ Βάγιε, Εσκόρκα, Μπουνιόλα και Σάντα Μαρία ντελ Καμίνο.

Ιστορικά στοιχεία
-----------------

Η καταγωγή της πόλης χρονολογείται στην ισλαμική εποχή, στην αγροικία του *Ολορόν*. Η πρώτη τεκμηριωμένη ιστορία της ξεκινά το δέκατο τρίτο αιώνα, κατά τη διάρκεια της ανακατάληψης της Μαγιόρκα, όπου έχουμε πληροφορίες για την ύπαρξη του κάστρου της πόλης στο κέντρο της. Κατά τη διάρκεια της κατοχής του Βασιλείου της Μαγιόρκα από την Αραγονία, οι Μουσουλμάνοι κάτοικοι αντιστάθηκαν στο Κάστρο του Αλαρό -ένα από τα μοναδικά κάστρα Roquers στη Μαγιόρκα, ενώ θεωρείται ως ένα από τα τελευταία μέρη όπου συνέβη η χριστιανική επανάκτηση.

Η πόλη ήταν η πρώτη που απέκτησε ένα αστικό δίκτυο ηλεκτρικής ενέργειας στο νησί, γεγονός το οποίο εγκαινιάστηκε στις 15 Αυγούστου 1901. Επί του παρόντος, το ηλεκτρικό δίκτυο είναι ενωμένο με το υπόλοιπο νησί, αλλά ως ένδειξη του πόσο σημαντικό ήταν για το νησί της Μαγιόρκα, στις 8 Μαΐου 2000, το Συμβούλιο του Νησιού της Μαγιόρκα χαρακτήρησε τον πύργο του παλιού εργοστασίου ως μνημείο πολιτιστικού ενδιαφέροντος.

Οικονομία
---------

Μια από τις σημαντικότερες οικονομικές δραστηριότητες για χρόνια στο Αλαρό ήταν η βιομηχανία υποδημάτων. Ο Δήμος του Αλαρό είχε κάποτε περίπου 30 εργοστάσια και πάνω από 2.000 άτομα εργαζόμενους σε αυτή τη δραστηριότητα. Σήμερα, η βιομηχανία αυτή έχει μειωθεί στο ελάχιστο, καθώς υπάρχει μία μόνο σημαντική εταιρεία σε αυτόν τον τομέα. Παλαιότερα υπήρχαν επίσης σημαντικά ορυχεία λιγνίτη, τα οποία σχετίζονταν με δραστηριότητες παραγωγής και διανομής ηλεκτρικής ενέργειας. Για κάποιο χρονικό διάστημα ανήκαν στην εταιρεία ηλεκτρισμού GESA (τώρα μέρος του ομίλου Endesa)

Σήμερα, η πόλη του Αλαρό, όπως και πολλές άλλες στο νησί, έχει γίνει μια προαστιακή πόλη, με τους περισσότερους κατοίκους της να εργάζονται στην πρωτεύουσα του νησιού (Πάλμα ντε Μαγιόρκα).

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Μαΐου 2016. Ανακτήθηκε στις 12 Οκτωβρίου 2019.
2. ↑
3. ↑
4. ↑
5. ↑

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 128997808
* LCCN: n80001100
* GND: 4712484-2

 |

 |
Η **Λίλιαν Χολ-Ντέιβις** (αγγλικά: *Lillian Hall-Davis*, 23 Ιουνίου 1898 - 25 Οκτωβρίου 1933) ήταν Αγγλίδα ηθοποιός τη διάρκεια του βωβού κινηματογράφου, που πρωταγωνίστησε τόσο σε αγγλικές παραγωγές, όσο και σε γαλλικές, ιταλικές και γερμανικές. Γεννήθηκε ως **Λίλιαν Χολ Ντέιβις**, στο Λονδίνο, και ήταν κόρη οδηγού ταξί.

Μερικές από τις ταινίες που συμμετείχε ήταν το *The Passionate Adventure* (1924), το *The Ring* (1927) και το *The Farmer's Wife* (1928), με τις δύο τελευταίες να σκηνοθετήθηκαν από τον Άλφρεντ Χίτσκοκ, ο οποίος κατά την εποχή αυτή τη θεωρούσε την αγαπημένη του ηθοποιό. Πρωταγωνιστικό ρόλο είχε και στην ιταλική ταινία *Quo Vadis*, του 1924.

Η Χολ-Ντέιβις, δεν κατάφερε να κάνει καριέρα στον ομιλούντα κινηματογράφο. Η καριέρα της ουσιαστικά τελείωσε το 1931, όταν απέκτησε προβλήματα υγείας. Έτσι, το 1933, αποφάσισε να αυτοκτονήσει, ανοίγοντας το γκάζι του φούρνου στο σπίτι που έμενε, κόβοντας και το λαιμό της παράλληλα. Ήταν τότε 35 ετών.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  McCallum, Simon. «Hall-Davis, Lilian (1897-1933)». British Film Institute. Ανακτήθηκε στις 17 Μαρτίου 2012.
2. ↑  «Film actress's death: inquest on Miss Lilian Hall-Davis». *The Times*. 28 Οκτωβρίου 1933. Ανακτήθηκε στις 20 Απριλίου 2014.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Lillian Hall-Davis στην IMDb
* 8734009 Λίλιαν Χολ-Ντέιβις στο *Find a Grave* (Αγγλικά)

  

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Κινηματογράφος
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 29171813
* LCCN: no99081808
* ISNI: 0000 0001 1613 3092
* GND: 1017994544
* SUDOC: 131733648
* BNF: cb14039566t (data)
* NKC: xx0180935
* BNE: XX4579326

 |

 |
Η **Αγιάκα Μελιτάφα** (γεννημένη το 2001/2002 )  είναι περιβαλλοντική ακτιβίστρια από τη Νοτία Αφρική.

Ζωή και εκπαίδευση
------------------

Η Μελιτάφα είναι από το Γουέστερν Κέιπ, ένα προάστιο της πόλης του Κέιπ Τάουν.  Επί του παρόντος, είναι φοιτήτρια στο Κέντρο Επιστήμης και Τεχνολογίας στην Khayelitsha.

Ακτιβισμός για το κλίμα
-----------------------

Η Μελιτάφα ήταν ένα από τα 16 παιδιά, ανάμεσα στα οποία και οι Γκρέτα Τούνμπεργκ, Αλεξάντρια Βιλασενιόρ, Καρλ Σμιθ και Καταρίνα Λορέντζο, τα οποία προχώρησαν σε καταγγελία στην Επιτροπή των Ηνωμένων Εθνών για τα Δικαιώματα του Παιδιού για την αποτυχία αντιμετώπισης της κλιματικής κρίσης.    

Η Μελιτάφα συνέβαλε επίσης στην πρωτοβουλία YouLead Project 90 by 2030. Πρόκειται για μια νοτιοαφρικανική οργάνωση η οποία δεσμεύτηκε να μειώσει κατά 90% τις εκπομπές άνθρακα έως το 2030.  Τον Μάρτιο του 2019, η Μελιτάφα προσκλήθηκε από τη Ρούμπι Σάμσον για να συμμετάσχει στην αντιπροσωπεία νέων της Αφρικανικής Κλιματικής Συμμαχίας, όπου της δόθηκε η ευκαιρία να κάνει παρουσιάσεις, καθώς να παρακολουθήσει συνέδρια και άλλες εκδηλώσεις δράσης σε σχέση με το κλίμα.

Πιο συγκεκριμένα, η Μελιτάφα υποστηρίζει τη συμπερίληψη διαφορετικών φωνών στον ακτιβισμό του κλίματος:

> "Είναι πολύ σημαντικό να πηγαίνουν σε αυτές τις διαμαρτυρίες και πορείες φτωχοί και έγχρωμοι άνθρωποι, επειδή αυτοί νιώθουν περισσότερο την οργή της κλιματικής αλλαγής. Είναι σημαντικό να έχουν λόγο, να ακουστεί η φωνή τους και τα αιτήματά τους. --- Ayakha Melithafa 
> 
>

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Meet SA's 17-year-old climate activist, Ayakha Melithafa» (στα en-ZA). *TimesLIVE*.. Ανακτήθηκε στις 22 October 2020.
2. ↑  Capital.gr. «Η Γκρέτα Τούνμπεργκ απαντά στον Τραμπ λέγοντας ότι οι δενδροφυτεύσεις δεν είναι αρκετές». *Capital.gr*. Ανακτήθηκε στις 17 Ιουνίου 2021.
3. ↑  newmoney (21 Ιανουαρίου 2020). «Τούνμπεργκ στο Νταβός: Το διεθνές κίνημα για την κλιματική αλλαγή είναι μόνο η αρχή». *newmoney*. Ανακτήθηκε στις 17 Ιουνίου 2021.
4. ↑  Ishmail, Sukaina (7 January 2020). «From Eerste River to Davos for 17-year-old SA climate activist». *IOL*. .
5. 1 2  Knight, Tessa. «OUR BURNING PLANET: Cape Town teen climate activist Ayakha Melithafa takes drought to the UN». *Daily Maverick* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 5 Ιανουαρίου 2020.
6. ↑  «16 Young People File UN Human Rights Complaint on Climate Change». *Earthjustice* (στα Αγγλικά). 23 Σεπτεμβρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου 2019.
7. ↑  «'We Want to Show Them We Are Serious': 16 Youth Activists File Suit Against Major Nations for Failing to Act on Climate Crisis». *Common Dreams* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου 2019.
8. ↑  Goldhill, Olivia. «While global leaders messed around, Greta Thunberg and 15 kids got down to business». *Quartz* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου 2019.
9. ↑  Hausfeld (23 Σεπτεμβρίου 2019). «16 Young People File UN Human Rights Complaint on Climate Change». *GlobeNewswire News Room*. Ανακτήθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου 2019.
10. ↑  2030. «About - Project 90 By 2030» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου 2019.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Ayakha Melithafa στο Wikimedia Commons
Η **Όπερα Αστάνα** ( καζακικά: Астана Oпера‎) είναι μια νεόδμητη όπερα στο Νουρ-Σουλτάν, στο Καζακστάν, βάσει εκτελεστικής εντολής του Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγεφ.

Ιστορία του σχεδιασμού και της κατασκευής
-----------------------------------------

Ο σχεδιασμός έχει γίνει εν μέρει από τον Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγεφ και η κατασκευή ξεκίνησε στις 6 Ιουλίου 2010  υπό τη διεύθυνση του Ομίλου Mabetex.  Έχει χτιστεί σε μια περιοχή 9 εκταρίων. Η όπερα άνοιξε το 2013, με την εναρκτήρια παράσταση να είναι η όπερα *Μπιρζάν και Σάρα*.  Η ακουστική του θεάτρου θεωρείται από τις καλύτερες στον κόσμο και σχεδιάστηκε από τους Ιταλούς Ενρίκο Μορέτι  (Biobyte  ) και Μαρία Καϊρόλι.

Περιγραφή
---------

Η όπερα περιλαμβάνει δύο αίθουσες:

* η Κύρια Αίθουσα (1250 θέσεις), η οποία φιλοξενεί παραστάσεις όπερας και μπαλέτου, και διαθέτει μία ορχήστρα με χώρο για έως και 120 μουσικούς,
* η Αίθουσα (250 θέσεις), για συναυλίες μουσικής δωματίου.

Είναι η δεύτερη νεόκτιστη όπερα στην Αστάνα, καθώς το Παλάτι Ειρήνης και Συμφιλίωσης, που φιλοξενεί αίθουσα 1500 θέσεων, έχει επιτευχθεί το 2006. Θεωρείται η τρίτη μεγαλύτερη όπερα στον κόσμο.  Ένα από τα αξιοσημείωτα χαρακτηριστικά του είναι ο πολυέλαιος των 1,6 τόνων, που κρέμεται στην αίθουσα ύψους 13 μέτρων. Η όπερα διαθέτει επίσης πολλές εγκαταστάσεις, όπως ένα εστιατόριο και όλες τις εγκαταστάσεις, που απαιτούνται για τις πρόβες του θιάσου. Το στιλ της όπερας είναι εμπνευσμένο από τα ιταλικά θέατρα του 19ου αιώνα, αλλά περιλαμβάνει επίσης τυπικά στοιχεία της εθνικής κληρονομιάς, όπως τοιχογραφίες του Sharyn Canyon και του Burabay.

Θίασος και ρεπερτόριο
---------------------

Η όπερα φιλοξενεί τη δική της ορχήστρα και θίασο μπαλέτου και όπερας, παίζοντας κυρίως κλασική όπερα. Το ρεπερτόριό τους περιλαμβάνει μεγάλα κλασικά έργα, όπως η όπερα *Τραβιάτα* ή *Τόσκα* και το μπαλέτο *Ο Καρυοθραύστης*, αλλά και εθνικά έργα, όπως οι όπερες *Αμπάι* και *Μπιρζάν και Σάρα*. Η ορχήστρα αποτελείται κατά 90% από νέους μουσικούς. Ο θίασος ήταν σε περιοδεία το 2014, και ανέβασε παραστάσεις στη Νέα Υόρκη,  στο Τορόντο και στο Παρίσι.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  In the backstage of Astana Opera, *vox populi*, 21 November 2013. (Russian)
2. ↑  Astana Offers World Class Opera House.
3. ↑  Curtain up at Astana Opera Αρχειοθετήθηκε 2018-11-25 στο Wayback Machine. *euronews*, 24 June 2013.
4. ↑  «Enrico Moretti's biography on the official website». *biobyte.net*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Μαρτίου 2017.
5. ↑  «official website of Biobyte srl». *biobyte.net*.
6. ↑  City on the Steppe: Astana’s Architectural Wonders Αρχειοθετήθηκε 2018-04-26 στο Wayback Machine. *edge.kz*.
7. ↑  Astana Opera on New York's Cultural Radar Screen, *the Huffington Post*, 26 October 2014.
8. ↑  Chœur & Orchestre d'Astana Opera - Paris (Bastille), *Forum Opera*, 2 November 2014. (French)
Ο **Λογγιβαρδόπουλος** («γιος του Λομβαρδού», fl. 1071–1073) ήταν Βυζαντινός στρατηγός, αρχηγός μισθοφόρων, ένας από τους διοικητές που έδρευαν στην Μακεδονία κατά την Εξέγερση του Γκεόργκι Βόιτεχ (1072).

Βιογραφία
---------

Λομβαρδός αρχηγός, ή πιθανά Ιταλονορμανδός, εντάχθηκε στο βυζαντινό στρατό, αντί να υποταχθεί στους Νορμανδούς κατά τη διάρκεια της κατάκτησης της νότιας Ιταλίας.

Το 1072, μια εξέγερση παρασκευάστηκε από τη βουλγαρική και σλαβική  αριστοκρατία στα Σκόπια με επικεφαλής τον Γκεόργκι Βόιτεχ, γνωστή στη νεότερη ιστοριογραφία ως η Εξέγερση του Γκεόργκι Βόιτεχ. Οι επαναστάτες επέλεξαν τον Κωνσταντίνο Μπόντιν, ένα Σέρβο πρίγκιπα, γιο του Μιχαήλ Α' της Ντούκλια, ως ηγέτη τους, καθώς ο ίδιος ήταν από την μητέρα του απόγονος του Βούλγαρου αυτοκράτορα Σαμουήλ. Το φθινόπωρο του 1072 ο Κωνσταντίνος Μπόντιν έφτασε στο Πρίζρεν, όπου ανακηρύχθηκε Αυτοκράτορας των Βουλγάρων. Ένας Βυζαντινός στρατός υπό τον Δαμιανό Δαλασσηνό στάλθηκε αμέσως από την Κωνσταντινούπολη για να βοηθήσει τον *στρατηγό* του Θέματος της Βουλγαρίας, Νικηφόρος Καραντινό. Στη μάχη που ακολούθησε ο βυζαντινός στρατός νικήθηκε ολοκληρωτικά. Ο Δαλασσηνός και πολλοί άλλοι Βυζαντινοί διοικητές, συμπεριλαμβανομένου του Λογγιβαρδόπουλου, συνελήφθησαν και τα Σκόπια καταλήφθηκαν από τις επαναστατικές δυνάμεις.

Ο Λογγιβαρδόπουλος στη συνέχεια παντρεύτηκε με την αδελφή του Κωνσταντίνου Μπόντιν, και τέθηκε στη διοίκηση ενός στρατού που αποτελούνταν κυρίως από «Λομβαρδούς και Σέρβους».  Στάλθηκε εναντίον των Βυζαντινών, τους οποίους προηγουμένως είχε υπηρετήσει.

Παρά κάποια αρχική επιτυχία, ο Μπόντι στη συνέχεια αιχμαλωτίστηκε στο Ταόνιον ή Πάουνι (στο νότιο Κοσσυφοπέδιο), το Δεκέμβριο 1073, στη συνέχεια στάλθηκε στην Κωνσταντινούπολη, και μετά στην Αντιόχεια, όπου πέρασε αρκετά χρόνια, ενώ ο Βόιτεχ πέθανε στη διαδρομή.  Όταν ο Μιχαήλ της Ντούκλια έμαθε για τη σύλληψη του γιου του, έστειλε τον Λογγιβαρδόπουλο να τον σώσει, αλλά αντ 'αυτού, ο Λογγιβαρδόπουλος αυτομόλησε στους Βυζαντινούς.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 27  Νοεμβρίου 2018.
2. 1 2 3 4 5 6 7  George Finlay (1854). *History of the Byzantine and Greek Empires...* W. Blackwood and sons. σελίδες 49–.
3. 1 2  John F. Haldon (2007). *Byzantine Warfare*. Ashgate. ISBN 978-0-7546-2484-4.
4. ↑  Златарски, II: 138, 141
5. ↑  Златарски, II: 141-142; Литаврин, 403-404
6. ↑  Златарски, II: 142-143; Литаврин, 404-405; Павлов, 65 Αρχειοθετήθηκε 2014-01-21 στο Wayback Machine.
7. 1 2 3  Paul Stephenson (29 Ιουνίου 2000). *Byzantium's Balkan Frontier: A Political Study of the Northern Balkans, 900-1204*. Cambridge University Press. σελίδες 142–. ISBN 978-0-521-77017-0. ; Scylitzes Continuatus: 163–165
8. ↑  Sima M. Cirkovic (15 Απριλίου 2008). *The Serbs*. John Wiley & Sons. σελίδες 26–. ISBN 978-1-4051-4291-5.

### Πρωτογενείς πηγές

* Ιωάννης Σκυλίτζης[*ασαφές*]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* «Longibardopoulos, ally of the Serbs in 1072». *Prosopographical Reading of Byzantine Sources, 1025-1150*. 2006. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Σεπτεμβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 25 Οκτωβρίου 2015.  Εξωτερικός σύνδεσμος στο `|work=` (βοήθεια)
Ως **έκρηξη συμπαθητική** ή *εκ συμπαθείας* (sympathetic explosion) χαρακτηρίζεται το φαινόμενο κατά το οποίο όταν σημειωθεί μία έκρηξη σ΄ ένα σημείο (τόπο) τότε προκαλείται σειρά άλλων εκρήξεων και σε άλλα σημεία που βρίσκονται σε κάποια απόσταση. Έτσι παρατηρείται σε εκρήξεις πυριτιδαποθηκών ή σημείων όπου φυλάσσονται εκρηκτικές ύλες να μεταδίδεται η έκρηξη από το ένα σημείο, (αποθήκη), σε άλλο μη εφαπτόμενο. Το ίδιο φαινόμενο παρατηρείται και στη θάλασσα όπου για παράδειγμα η έκρηξη μιας τορπίλης μπορεί να προκαλέσει την έκρηξη άλλης που έχει προσγειαλώσει (έχει χωθεί στην άμμο) ή έκρηξη μιας θαλάσσιας νάρκης να προκαλέσει την έκρηξη άλλων που βρίσκονται εγγύς και στον αυτό θαλάσσιο χώρο.

Επειδή κύρια αιτία του φαινομένου αυτού είναι τα παραγόμενα ωστικά κύματα της αρχικής έκρηξης, τόσο στις πυριτιδαποθήκες όσο και στους χώρους παραγωγής εκρηκτικών, και προς αποτροπή ακριβώς του φαινομένου αυτού, συνηθίζεται να υψώνονται παράλληλοι τοίχοι ασφαλείας άνευ στεγασμάτων, ώστε σε τυχόν γενόμενο ατύχημα να εμποδίζεται η μετάδοση των ωστικών κυμάτων στους πέριξ χώρους. Μια τέτοια μεγάλη έκρηξη με πολλά θύματα σημειώθηκε τελευταία σε μεγάλο στρατόπεδο της Αλβανίας.
Η **Λεωφόρος Κέννεντυ** είναι παραλιακή λεωφόρος που βρίσκεται στην Κωνσταντινούπολη. Ξεκινάει από το Σίρκετσι και κινείται προς το Μπακίρκιοϊ σχεδόν μέχρι το πρώην αεροδρόμιο Ατατούρκ. Η λεωφόρος ονομάστηκε προς τιμήν του 35ου αμερικανού προέδρου, Τζον Φ. Κέννεντι.

Διαδρομή
--------

Ο δρόμος ακολουθεί κατά προσέγγιση τα παλαιά θαλάσσια τείχη της πόλης. Αφού ξεκινήσει δίπλα από τον σταθμό Σίρκετσι κοντά στη γέφυρα του Γαλατά, η λεωφόρος Κέννεντυ κινείται με κατεύθυνση προς τα ανατολικά κατά μήκος της νότιας πλευράς του Κερατίου κόλπου. Στη συνέχεια αλλάζει κατεύθυνση προς τα νότια στο Σαραϊμπουρνού και συνεχίζει εντός του ανατολικού μέρους της ιστορικής Κωνσταντινούπολης, ανάμεσα στο παλάτι Τοπκαπί και τον Βόσπορο. Αφού περάσει τον φάρο Αχίρκαπι Φενέρι και περάσει σε κοντινή απόσταση από την Αγία Σοφία και το παλάτι Βουκολέων, η λεωφόρος αλλάζει κατεύθυνση προς τα δυτικά και κινείται προς το αεροδρόμιο, περνώντας τη Μικρή Αγία Σοφία, την έδρα του Αρμενικού Πατριαρχείου της Κωνσταντινούπολης και το μεγάλο λιμάνι στο Γενί Καπί. Τότε συνεχίζει προς τα δυτικά-νοτιοδυτικά πριν τελειώσει στην μαρίνα Ατάκιοϊ. Η λεωφόρος από αυτό το σημείο συνεχίζει ως **Λεωφόρος Ραούφ Ορμπάι** *(Rauf Orbay Caddesi)*, από τον τούρκο ναύαρχο Ραούφ Ορμπάι και οδηγεί προς το παλιό αεροδρόμιο Ατατούρκ.

Σημεία ενδιαφέροντος
--------------------

Ο φάρος Αχίρκαπι, ένας ιστορικός φάρος που βρίσκεται ακόμα σε χρήση, βρίσκεται στην γειτονιά Τζανκουρταράν κοντά στον ομώνυμο σιδηροδρομικό σταθμό, ο οποίος εξυπηρετείται από τη γραμμή Κωνσταντινούπολη-Χαλκαλί.

Φωτογραφίες
-----------

* Χάρτης της Λεωφόρου ΚέννεντυΧάρτης της Λεωφόρου Κέννεντυ
* Άποψη της λεωφόρου στη περιοχή Τζεβιζλίκ στο ΜπακίρκιοϊΆποψη της λεωφόρου στη περιοχή Τζεβιζλίκ στο Μπακίρκιοϊ

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Kennedy Avenue in Google Maps

40°59′42″N 28°55′51″E﻿ / ﻿40.9951°N 28.9309°E﻿ / 40.9951; 28.9309{{#coordinates:}}: δεν είναι δυνατή η ύπαρξη περισσότερων από ενός κύριου tag ανά σελίδα
Συντεταγμένες: 31°46′13.73″N 35°12′56.74″E﻿ / ﻿31.7704806°N 35.2157611°E﻿ / 31.7704806; 35.2157611

Το λογότυπο της Ακαδημίας
Η κύρια είσοδος της Ακαδημίας
Άγαλμα του Άλμπερτ Αϊνστάιν.
Η **Ακαδημία Επιστημών και Ανθρωπιστικών Σπουδών** του Ισραήλ με έδρα την Ιερουσαλήμ ιδρύθηκε το 1961 από το κράτος του Ισραήλ για την προώθηση των επαφών μεταξύ επιστημόνων από τις επιστήμες και ανθρωπιστικές σπουδές στο Ισραήλ, για να συμβουλεύει την κυβέρνηση σε ερευνητικά έργα εθνικής σημασίας, και για να προωθηθεί η αριστεία. Αποτελείται από 102 από τους πλέον διακεκριμένους επιστήμονες του Ισραήλ. Η έδρα της Ακαδημίας βρίσκεται δίπλα στην επίσημη κατοικία του προέδρου του Ισραήλ.

Στις επιστήμες, ασχολείται με τη γεωλογία, τη χλωρίδα και την πανίδα του Ισραήλ, και διευκολύνει τη συμμετοχή των Ισραηλινών επιστημόνων στον τομέα της έρευνας σε διεθνή έργα, όπως η φυσική υψηλών ενεργειών στο CERN) και ακτινοβολία συγχρότρου στο Ευρωπαϊκό Εργαστήριο Ακτινοβολίας Σύγχροτρον. Στις ανθρωπιστικές επιστήμες, η έρευνα χρηματοδοτείται στη μελέτη του Tanakh και του Ταλμούδ, στην εβραϊκή ιστορία, την εβραϊκή φιλοσοφία, την εβραϊκή τέχνη και την εβραϊκή γλώσσα.

Η Ακαδημία διαχειρίζεται το ταμείο υποτροφιών «Einstein», το οποίο αποσκοπεί στην προώθηση των σχέσεων μεταξύ των επιστημόνων από όλο τον κόσμο και την ισραηλινή ακαδημαϊκή κοινότητα, το «Ταμείο Επιστήμης του Ισραήλ», με ετήσιο προϋπολογισμό των 53 εκατομμυρίων δολαρίων, και μια σειρά από ερευνητικά κονδύλια με βάση τις επιχορηγήσεις του Ταμείου Διαστημικών Ερευνών Adler, του Ιδρύματος Wolf, και του Ταμείου Fulks για την ιατρική έρευνα. Η Ακαδημία λειτουργεί επίσης ισραηλινό ακαδημαϊκό κέντρο στο Κάιρο, που βοηθά τους μελετητές του Ισραήλ με την έρευνα στην Αίγυπτο και το αιγυπτιακό πολιτισμό, και διευκολύνει τη συνεργασία με τους Αιγύπτιους ακαδημαϊκούς. Παράλληλα, έχει το καθεστώς του παρατηρητή στο Ευρωπαϊκό Ίδρυμα Επιστημών και τρέχει τα προγράμματα ανταλλαγών με τη βρετανική Βασιλική Εταιρεία, τη Σουηδική Ακαδημία Επιστημών και το Εθνικό Συμβούλιο Έρευνας της Σιγκαπούρης.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ακαδημία Επιστημών και Ανθρωπιστικών Σπουδών (Ισραήλ)** |

* Ισραήλ Ακαδημία Επιστημών και Ανθρωπιστικών Σπουδών Αρχειοθετήθηκε 2011-12-12 στο Wayback Machine.
**Έκτακτο δικαστήριο** ονομάζεται το δικαστήριο, το οποίο συστήνεται ad hoc για την εκδίκαση μιας υπόθεσης ή ενός μικρού κύκλου υποθέσεων ατομικά ορισμένων. Το έκτακτο δικαστήριο διακρίνεται από το ειδικό δικαστήριο, το οποίο δε συνεδριάζει κι αυτό μόνιμα, παρά συνέρχεται *ad hoc* για να δικάσει μια υπόθεση, η σύστασή του όμως και η αρμοδιότητά του ρυθμίζονται από το νόμο κατά τρόπο γενικό και αόριστο και αφορούν απεριόριστο αριθμό μελλοντικών υποθέσεων.

Τα έκτακτα δικαστήρια είναι αντίθετα στην έννοια της δικαιοσύνης και στην αρχή του κράτους δικαίου. Η σύσταση *ad hoc* δικαστηρίων δεν εγγυάται την αμεροληψία των δικαστών, αντίθετα επιτρέπει στην εκτελεστική και στη νομοθετική εξουσία να παρεμβαίνουν σε εκκρεμείς υποθέσεις ενώπιον της δικαιοσύνης και να επηρεάζουν την έκβασή τους, μεριμνώντας για τους "κατάλληλους δικαστές". Γι’ αυτό και όλα τα δημοκρατικά Συντάγματα κατοχυρώνουν το ατομικό δικαίωμα καθενός να δικάζεται από δικαστήριο που έχει συσταθεί νόμιμα πριν ανακύψει η συγκεκριμένη υπόθεση και που έχει γενική αρμοδιότητα να εκδικάζει τέτοιας φύσης υποθέσεις (αρχή του «φυσικού δικαστή»).

Το ελληνικό Σύνταγμα στο άρθρο 8 απαγορεύει τη σύσταση εκτάκτων δικαστηρίων και κατοχυρώνει το δικαίωμα στο φυσικό δικαστή: *"Κανένας δεν στερείται χωρίς τη θέλησή του το δικαστή που του έχει ορίσει ο νόμος. Δικαστικές επιτροπές και έκτακτα δικαστήρια, με οποιοδήποτε όνομα, δεν επιτρέπεται να συσταθούν"*. Το δικαίωμα αυτό δεν προσβάλλεται με την κατανομή των αρμοδιοτήτων ή των υποθέσεων μεταξύ δικαστηρίων, στο βαθμό που η κατανομή αυτή γίνεται εκ των προτέρων και με βάση αφηρημένα κριτήρια.
Χάρτης του κόσμου το 1000 π.Χ. με χρωματική κωδικοποίηση ανά τύπο κοινωνίας. Εκείνη την εποχή, οι κοινωνίες χωρίς κράτος ήταν ο κανόνας.
**Ακρατική κοινωνία** είναι μια κοινωνία που δεν κυβερνάται από κράτος.  Στις ακρατικές κοινωνίες, υπάρχει μικρή συγκέντρωση εξουσίας. Οι περισσότερες θέσεις εξουσίας που υπάρχουν είναι πολύ περιορισμένες σε ισχύ και γενικά δεν κατέχουν μόνιμα θέσεις. και τα κοινωνικά όργανα που επιλύουν διαφορές μέσω προκαθορισμένων κανόνων τείνουν να είναι μικρά.  Οι ακρατικές κοινωνίες παρουσιάζουν μεγάλη ποικιλία ως προς την οικονομική οργάνωση και τις πολιτιστικές πρακτικές. 

Ενώ οι ακρατικές κοινωνίες ήταν ο κανόνας στην ανθρώπινη προϊστορία, λίγες κοινωνίες χωρίς κράτος υπάρχουν σήμερα. σχεδόν ολόκληρος ο παγκόσμιος πληθυσμός βρίσκεται στη δικαιοδοσία ενός κυρίαρχου κράτους, αν και σε ορισμένες περιοχές οι ονομαστικές κρατικές αρχές μπορεί να είναι πολύ αδύναμες και να διαθέτουν μικρή ή καθόλου πραγματική εξουσία. Κατά τη διάρκεια της ιστορίας οι περισσότεροι άκρατοι λαοί έχουν ενσωματωθεί στις κοινωνίες που βασίζονται στο κράτος γύρω τους. 

Ορισμένες πολιτικές φιλοσοφίες, ιδιαίτερα ο αναρχισμός, θεωρούν το κράτος έναν ανεπιθύμητο θεσμό και τις κοινωνίες χωρίς κράτος το ιδανικό, ενώ ο μαρξισμός θεωρεί ότι σε μια μετακαπιταλιστική κοινωνία το κράτος θα ήταν περιττό και θα μαραζώσει .

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Anarchism». *The Shorter Routledge Encyclopedia of Philosophy*. 2005. σελ. 14. Anarchism is the view that a society without the state, or government, is both possible and desirable.
2. ↑  Ellis, Stephen (2001). *The Mask of Anarchy: The Destruction of Liberia and the Religious Dimension of an African Civil War*. NYU Press. σελ. 198. ISBN 978-0-8147-2219-0.
3. ↑  Béteille, André (2002). «Inequality and Equality». Στο: Ingold, Tim. *Companion Encyclopedia of Anthropology*. Taylor & Francis. σελίδες 1042–1043. ISBN 978-0-415-28604-6.
4. ↑  Faulks, Keith (2000). *Political Sociology: A Critical Introduction*. NYU Press. σελ. 23. ISBN 978-0-8147-2709-6.
Η **Έλα Ρίντε** (*γερμανικά: Hella Riede*), (γεννημένη σαν "Hella Vahley" στην Ερφούρτη στις 24 Οκτωβρίου 1938), ήταν Γερμανίδα πρωταθλήτρια της αντισφαίρισης στην Ανατολική Γερμανία. 

Η πρώτη της επαφή με την αντισφαίριση ήταν όταν μάζευε τις μπάλες από τα γήπεδα (ball boy) του τοπικού συλλόγου αντισφαίρισης, Ροτ Βάις Ερφούρτης. Εκεί αναγνώρισε το ταλέντο της ο Καρλ-Χάιντς Στουρμ και την έγραψε στον σύλλογο, το 1954 συμμετείχε στο πρωτάθλημα νέως το οποίο και κατέκτησε. Έπειτα σπούδασε στον Πανεπιστήμιο "Ματίνος Λούθηρος", αργότερα δίδαξε στη σχολή. Το 1963 κέρδισε το διεθνές πρωτάθλημα της Πολωνίας στο μεικτό με συμπαίκτη τον Πέτερ Φέρμαν.

Ήταν πρωταθλήτρια Ανατολικής Γερμανίας στο απλό το 1965, 1966 και το 1969. Συμμετείχε επίσης στα τουρνουά της Τζακάρτα και του Zinnowitz, από τα λίγα που επέτρεπε τότε το καθεστώς να συμμετάσχει. Το 1965 παντρεύτηκε τον Ντίτερ Ρίντε πρωταθλητή δρόμων ταχύτητας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Die Weingärtenschule-ein Teil meiner Jugend». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 6 Νοεμβρίου 2017.

Πηγές
-----

* R. Streppelhoff: *Tennis als Leistungssport in der DDR.* In: *Stadion. Internationale Zeitschrift für Geschichte des Sports.* 23 (2007), 2, S. 243-264