recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Σίγκουρντ Λαβάρντ**, νορβ.: Sigurd Lavard, (απεβ. περί το 1200) από τον Οίκο του Σβερ ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Σβερ της Νορβηγίας.

Βιογραφία
---------

Το όνομα Λαβάρντ προέρχεται από την αρχαία Νορβηγική μετάφραση του ονόματος *κύριος*. Ο Σίγκουρντ Λαβάρντ αναφέρεται για πρώτη φορά τον Νοέμβριο του 1181 στις συμπλοκές στο Νίδαρος, όταν ο αντίπαλος τού Σβερ, βασιλιάς Μάγκνους Ε΄ της Νορβηγίας πήρε την πόλη. Σύμφωνα με τον Σάξωνα τον Γραμματικό, ο Σίγκουρντ Λαβάρντ γεννήθηκε την εποχή, που βρισκόταν ο πατέρας του στις Nήσους Φερόες και πήρε το όνομα *Ουνάς*, επειδή εκείνη την εποχή ο Σβερ πίστευε ότι ο πατέρας του λεγόταν Ουνάς. Όταν αποκαλύφτηκε ότι πατέρας τού Σβερ ήταν ο Σίγκουρντ Β΄ της Νορβηγίας, ο Σβερ άλλαξε το όνομα τού γιου του σε Σίγκουρντ. Ο πατέρας τού Σβερ είχε γίνει βασιλιάς της Νορβηγίας, ύστερα από επανάσταση εναντίον του προηγούμενου βασιλιά Μάγκνους Ε΄.

Ο βασιλιάς Μάγκνους Ε΄ ηττήθηκε και σκοτώθηκε (1184), αλλά σε δυο χρόνια οι παλαιοί οπαδοί του ενώθηκαν, δημιουργώντας την ομάδα των Μπάγκλερ (1186). Η πρώτη σύγκρουση ανάμεσα στον βασιλιά και στους Μπάγκλερ πραγματοποιήθηκε στην *μάχη του Ράνρικ*. Ο Σβερ ανέθεσε στον Σίγκουρντ τη φύλαξη μίας βαλλίστρας, την οποία ο εχθρός κατάφερε εύκολα να καταλάβει: ο Σβερ εξοργίστηκε και αποφάσισε να μην αναθέσει στον μεγαλύτερο γιο του άλλη αποστολή. Ο Σίγκουρντ Λαβάρντ απεβίωσε πριν τον πατέρα του, τον οποίο έτσι διαδέχθηκε ο μικρότερος αδελφός τού Λαβάρντ, Χάακον Γ΄ της Νορβηγίας. Ο νεογέννητος γιος τού Λαβάρντ, Γκούττορμ θα γίνει βασιλιάς της Νορβηγίας για λίγους μήνες (1204).

Οικογένεια
----------

Είχε φυσικό τέκνο:

* (νόθος) Γκούττορμ 1199-1204, βασιλιάς της Νορβηγίας, απεβ. 5 ετών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  p11303.htm#i113027.
2. 1 2 3  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
3. ↑
4. ↑
5. ↑

Πηγές
-----

* Krag, Claus Sverre – Norges største middelalderkonge (Oslo: H. Aschehoug & Co. 2005)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Σίγκουρντ Λαβάρντ
* Σίγκουρντ Λαβάρντ
* Γκούττορμ Σίγκουρντσον


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Sigurd Lavard  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Νικολάι Σεμιόνοβιτς Καρντάσεφ** ή ορθότερα **Καρντασιόφ** (Никола́й Семёнович Кардашёв, 25 Απριλίου 1932 – 3 Αυγούστου 2019) ήταν Ρώσος αστροφυσικός, γνωστός για τις θεωρίες του περί εξωγήινων πολιτισμών.

Ο Καρντάσεφ γεννήθηκε στη Μόσχα στις 25 Απριλίου 1932 και απεφοίτησε από το Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας το 1955. Στη συνέχεια εκπόνησε τη διδακτορική διατριβή του στο Αστρονομικό Ινστιτούτο Στέρνμπεργκ της Μόσχας υπό τον Ιωσήφ Σ. Σκλόφσκι και πήρε το διδακτορικό του το 1962.

Το 1963 ο Καρντάσεφ εξέτασε τον κβάζαρ CTA-102, στην πρώτη σοβιετική απόπειρα για αναζήτηση εξωγήινων ευφυών όντων (SETI). Κατά τη διάρκεια αυτής της έρευνας είχε την ιδέα ότι πιθανότατα κάποιοι πολιτισμοί στον γαλαξία μας είναι εκατομμύρια ή και δισεκατομμύρια έτη πιο προοδευμένοι τεχνολογικά από την ανθρωπότητα, και εφηύρε για να τους κατατάξει το ταξινομικό σχήμα που είναι σήμερα γνωστό με το όνομά του: την **Κλίμακα Καρντάσεφ**. Οι σοβαρές σοβιετικές προσπάθειες στην έρευνα για εξωγήινη νοημοσύνη προηγήθηκαν των παρόμοιων αμερικανικών προγραμμάτων κατά μερικά χρόνια. Μεταξύ άλλων σοβαρών σοβιετικών ειδικών επί του θέματος ήταν και οι Βσέβολοντ Τρόιτσκι και Ιωσήφ Σ. Σκλόφσκι (ο παλιός καθηγητής του Καρντάσεφ).

Ο Καρντάσεφ εκλέχθηκε αντεπιστέλλον μέλος της Σοβιετικής Ακαδημίας Επιστημών (Τομέας Γενικής Φυσικής και Αστρονομίας) στις 12 Δεκεμβρίου 1976 και πλήρες μέλος της (Ρωσικής πλέον) Ακαδημίας Επιστημών στις 21 Μαρτίου 1994. Πριν το θάνατό του, υπήρξε υποδιευθυντής του Ινστιτούτου Διαστημικών Ερευνών της Ακαδημίας, στη Μόσχα.

Χαρακτηριστική δημοσίευση
-------------------------

* Kardashev, Nikolai: "On the Inevitability and the Possible Structures of Supercivilizations" (= «Επί του αναποφεύκτου και των πιθανών δομών των Υπερπολιτισμών») στο "The search for extraterrestrial life: Recent developments" (πρακτικά συμποσίου στη Βοστώνη, επιμέλεια Μιχ. Δ. Παπαγιάννη, Ιούνιος 1984)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 311302050
* LCCN: n85264490
* GND: 1076889166
* SUDOC: 122089774
* CiNii: DA07246224

 |

 |
Ο **Μπόρις Σμίλιανιτς** (γεννημένος στις 28 Σεπτεμβρίου 1976 στη Ζυρίχη) είναι πρώην Ελβετός διεθνής ποδοσφαιριστής με καταγωγή από την Κροατία και τη Σερβία, ο οποίος αγωνίστηκε ως αμυντικός για λογαριασμό των Γκρασχόπερς Ζυρίχης και ΦΚ Βασιλεία.

Συλλογική Καριέρα
-----------------

Ο Σμίλιανιτς ξεκίνησε την καριέρα του από την ομάδα της γενέτειράς του, Γκρασχόπερς Ζυρίχης το 1993, με την οποία και πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στη διάρκεια της σεζόν 1993–94. Αποτελούσε κυρίως αναπληρωματικό παίκτη στη διάρκεια των πρώτων σεζόν παρουσίας του στον σύλλογο, αλλά σύντομα οι αγωνιστικές και ηγετικές του ικανότητες τράβηξαν το ενδιαφέρον του προπονητή του συλλόγου, Κρίστιαν Γκρος, ο οποίος ξεκίνησε να τον συμπεριλαμβάνει στις αποστολές της ομάδας προτού φτάσει να τον χρησιμοποιεί ως βασικό ελέω των πολλών προβλημάτων τραυματισμών που αντιμετώπιζε αυτή. Η απόδοσή του ήταν ικανοποιητική στο ντεμπούτο του, με αποτέλεσμα να καταφέρει να διατηρήσει τη θέση του στην ομάδα. Έφτασε, μάλιστα, στο σημείο να λάβει το περιβραχιόνιο του αρχηγού της Γκρασχόπερς Ζυρίχης, ενώ πραγματοποίησε συνολικά πάνω από 200 συμμετοχές με την ομάδα, προτού υπογράψει συμβόλαιο συνεργασίας με την ΦΚ Βασιλεία τον Ιανουάριο του 2003. Ο πρώην προπονητής του, Κρίστιαν Γκρος θυμόταν τις αγωνιστικές και ηγετικές του ικανότητες, με αποτέλεσμα να τον αποκτήσει για την ενίσχυση της αμυντικής γραμμής του συλλόγου της Βασιλείας. Στη Βασιλεία, κατάφερε να κερδίσει θέση βασικού από την πρώτη στιγμή πραγματοποιώντας συνολικά 106 συμμετοχές. Ο Σμίλιανιτς επέστρεψε στην Γκρασχόπερς στις αρχές της σεζόν 2007–08 μετά την άφιξη των αμυντικών Φρανσουά Μαρκ από την ΦΚ Μπωλμ και Πάτρικ Μπάουμαν από τα τμήματα υποδομής του συλλόγου, βάζοντας σε κίνδυνο την παρουσία του στην ομάδα της Βασιλείας. Έλαβε τον παλαιό του αριθμό φανέλας, το 6, ενώ έλαβε εκ νέου το περιβραχιόνιο του αρχηγού.

Διεθνής Καριέρα
---------------

Αν και μπορούσε να αγωνιστεί με την Κροατία ή τη Σερβία, τις χώρες καταγωγής των γονιών του, επέλεξε να αγωνιστεί με τα χρώματα της Ελβετίας, της γενέθλιας χώρας του. Πραγματοποίησε το διεθνές ντεμπούτο του σε μια φιλική ήττα με σκορ 3–0 απέναντι στην Τσεχία στις 18 Αυγούστου 1999. Αγωνίστηκε άλλες δύο φορές με την Ελβετία, υπό τις οδηγίες του Ζιλμπέρ Γκρες, ωστόσο όταν τα ηνία της ομάδας ανέλαβε ο Έντζο Τροσσέρο, ο Σμίλιανιτς τέθηκε εκτός εθνικής. Πάραυτα, πραγματοποίησε την επιστροφή του στην Εθνική Ελβετίας το 2006.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Μπόρις Σμίλιανιτς στην ιστοσελίδα National-Football-Teams.com
* Προφίλ από την Ελβετική Φούτμπολ Λιγκ
Ο **Νικόλαος Αβραάμ** (Αταλάντη Φθιώτιδας, 1888 - 9 Ιανουαρίου 1954) ήταν Έλληνας νομικός και υπουργός.

Γέννηση
-------

Ο Νικόλαος Αβραάμ γεννήθηκε στον συνοικισμό των Μακεδόνων της Άνω Πέλλης Αταλάντης.

Σπουδές-Στρατιωτική θητεία
--------------------------

Φοίτησε στο δημοτικό σχολείο αρρένων Αταλάντης και ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές σπουδές του στη Χαλκίδα. Το 1906 γράφτηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστήμιου Αθηνών, από την οποία αποφοίτησε το 1910 με άριστα. Κατά τον πόλεμο του 1912 – 1913 υπηρέτησε στον Ελληνικό Στρατό στο Σύνταγμα των Ευζώνων 5/42. Αργότερα, υπηρέτησε ως λοχαγός, υπασπιστής του Στρατηγού Δημήτρη Ιωάννου.

Επαγγελματική σταδιοδρομία
--------------------------

Μετά την αποφοίτηση του αρχίζει να δικηγορεί στο πρωτοδικείο Λαμίας, ενώ το 1914 μετατέθηκε στις Σέρρες. Το 1915 εισέρχεται στο δικαστικό σώμα ως πρωτοδίκης, αρχικά στη Χίο και αργότερα στον Πειραιά. Το 1922 ξεκινά να εργάζεται ως ποινικολόγος δικηγόρος και έλαβε μέρος στη δίκη του πρίγκιπα Ανδρέα.

Πολιτική καριέρα
----------------

Το 1923 πολιτεύεται με το Κόμμα Φιλελευθέρων στην Επαρχία Λοκρίδας και έλαβε μέρος στις εκλογές της Δ' Συντακτικής Εθνοσυνελεύσεως όπου και εκλέχτηκε βουλευτής Λοκρίδας. Στις εκλογές του 1928 εκλέγεται βουλευτής Πειραιώς με το Κόμμα Φιλελευθέρων. Την περίοδο αυτή αναλαμβάνει για πρώτη φορά υπουργικά καθήκοντα. Ανέλαβε Υφυπουργός Συγκοινωνίας από τις 16 Δεκεμβρίου 1929 έως τις 22 Δεκεμβρίου 1930 στην Κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου του Δεκεμβρίου του 1929 και Υπουργός Δικαιοσύνης από τις 22 Δεκεμβρίου 1930 έως τις 16 Ιανουαρίου 1931. Επανεξελέγη βουλευτής Πειραιώς το 1932 και το 1933 και Πειραιώς και Νήσων το 1936 με το Κόμμα Φιλελευθέρων και το 1946 με το Κόμμα Βενιζελικών Φιλελευθέρων. Το 1944 λαμβάνει μέρος στην κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου ως Υπουργός Δικαιοσύνης από τις 23 Οκτωβρίου 1944 έως τις 3 Ιανουαρίου 1945. Το 1947 ως Υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας σημείωσε πολύ μεγάλη επιτυχία στην ανασυγκρότηση της Ελληνικής Εμπορικής Ναυτιλίας επί κυβερνήσεως Δημητρίου Μαξίμου.

Το τέλος της πολιτικής σταδιοδρομίας του
----------------------------------------

Μετά την αποτυχία του στις εκλογές της 5ης Μαρτίου 1950 διακόπηκε η πολιτική του καριέρα και επέστρεψε στο δικηγορικό λειτούργημα έως το τέλος της ζωής του, το οποίο επήλθε στις 9 Ιανουαρίου του 1954, σε ηλικία μόλις 65 ετών.

Πηγές
-----

* Μάνθος Κ. Χριστοφόρου, *Νικόλαος Κ. Αβραάμ, από τη Νέα Πέλλη Αταλάντης. Νομικός, Πολιτικός, Υπουργός. 1888-1954*, Αταλάντη, 2002.
Ο **Νικόλαος Α. Αντωνακέας** (18??-1966) ήταν Έλληνας στρατιωτικός και πολιτικός. Διετέλεσε νομάρχης.

Σταδιοδρομία
------------

Γεννήθηκε στην Τρίπολη. Ήταν μέλος της φιλοβασιλικής οργάνωσης "Εθνικοκοινωνική Επανάστασις". Ακολούθησε στρατιωτική καριέρα. Αποστρατεύτηκε με το βαθμό του Συνταγματάρχη. Εξέδιδε την φιλομεταξική εφημερίδα "4η Αυγούστου".

Διετέλεσε Νομάρχης, διορισμένος από τον Ιωάννη Μεταξά, αρχικά Ιωαννίνων στα 1936 και έπειτα Νομάρχης Θεσπρωτίας από τις 10 Ιουνίου 1937 ως τις 22 Αυγούστου 1938.

Πολιτεύτηκε στις εκλογές του 1946 στην εκλογική περιφέρεια Μεσσηνίας με το Εθνικόν Κόμμα Ελλάδος του στρατηγού Ναπολέοντα Ζέρβα και συγκέντρωσε 292 ψήφους.

Τον Μάρτιο του 1951 τιμήθηκε με το Παράσημο των Αφανών Ηρώων από τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων. 

Συνέγραψε τα βιβλία "Φως εις το σκότος της Κατοχής" (Αθήναι 1947) και το τρίτομο "Πολιτική Ιστορία Ελλάδος 1821-1954-Φαυλοκρατία".

Απεβίωσε στην Αθήνα και κηδεύτηκε στις 13 Οκτωβρίου 1966 από τον ιερό ναό του Πρώτου Νεκροταφείου Αθηνών. Κατέλιπε τη σύζυγό του, Παρασκευή, και τα παιδιά του. Ο γιος του, Αριστομένης, ήταν επίσης στρατιωτικός και συγγραφέας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Φιλιάτες, 31/12/1936 το πρώτο αυτοκίνητο από Ηγουμενίτσα, 1 Νοεμβρίου -2017, ανάκτηση 28 Ιουλίου 2018.
2. ↑  Οικοτροφείο Φιλιατών, Προσφορά-Προκλήσεις-Προοπτικές, ερευνητική εργασία, 1ο Επαγγελματικό Λύκειο Φιλιατών, Φιλιάτες 2015, σελ. 16, ανάκτηση 28 Ιουλίου 2018.
3. ↑  Εμπρός, 28 Μαρτίου 1951, σελ. 2 (μέσω Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδας)
4. 1 2  εφ. Τα Νέα, φύλλο 13ης Οκτωβρίου 1966, σελ. 4.
Ο **Σέρτζιο Στάνκου** (*Sergio Stancu*) είναι νυν προπονητής και πρώην αθλητής της πετοσφαίρισης, που αγωνιζόταν στη θέση του κεντρικού.

Καριέρα
-------

### Ως παίκτης

Ως αθλητής αγωνίστηκε σε Τρακτορούλ Μπρασόφ (1998-99), Κραϊόβα (1999-2002), Τορχούτ (2002-04), Νακ Ροζελάρε (2004-06), Τουρ (2006-08), Πρίσμα (2008-09), Φόρλι (2009-10), Ηρακλή (2010), CV 7 Ίσλας (2011), Νακ Ροζελάρε (2011-12), Τόμις Κονστάντζα (2012-15).

Με την Νακ Ροζελάρε κατέκτησε το ντάμπλ και το σούπερ καπ (2005, 2006) και με την Τόμις Κονστάντζα το νταμπλ (2013, 2014, 2015). Με την γαλλική Τουρ αναδείχθηκε φιναλίστ του Τσάμπιονς Λιγκ το 2007.

Από το 2002 μέχρι το 2012 έχει καταγράψει περισσότερες από 100 συμμετοχές με την Εθνική ομάδα της Ρουμανίας.

### Ως προπονητής

Ο Σέρτζιο Στάνκου ξεκίνησε την προπονητική του καριέρα το 2016 με την ομάδα της Τρικολορούλ Πλοϊέστι. Με τη ρουμανική ομάδα κατέκτησε το πρωτάθλημα και το κύπελλο Ρουμανίας, κατά την αγωνιστική περίοδο 2017-18. Το καλοκαίρι του 2018, ανακοινώθηκε από τον Π.Α.Ο.Κ..

Τίτλοι
------

### Ως παίκτης

* **2 Πρωταθλήματα Βελγίου:**
	+ 2005, 2006
* **2 Κύπελλα Βελγίου:**
	+ 2005, 2006
* **1 Σούπερ Καπ Βελγίου:**
	+ 2005
* **3 Πρωταθλήματα Ρουμανίας:**
	+ 2013, 2014, 2015
* **3 Κύπελλα Ρουμανίας:**
	+ 2013, 2014, 2015
* **Φιναλίστ Champions League:**
	+ 2007

### Ως προπονητής

* **1 Πρωτάθλημα Ρουμανίας:**
	+ 2018
* **1 Κύπελλο Ρουμανίας:**
	+ 2018

Πηγές
-----

* Σέρτζιο Στάνκου

Παραπομπές
----------

1. ↑  Έκλεισε ο Στάνκου Αρχειοθετήθηκε 2018-06-09 στο Wayback Machine. άρθρο από τον ιστότοπο paok24.com, 5 Ιουνίου 2018
Ο **Σέρχιο Κανάλες** (*Sergio Canales Madrazo*, 16 Φεβρουαρίου 1991) είναι Ισπανός ποδοσφαιριστής.

Γεννήθηκε στις 16 Φεβρουαρίου του 1991 στο Σανταντέρ της Ισπανίας και αγωνίζεται στη Ρεάλ Σοσιεδάδ. Ξεκίνησε την καριέρα του στην Ράθινγκ Σανταντέρ το 2008 όπου συμμετείχε σε 60 αγώνες και σκόραρε 10 φορές. Το 2010 πήρε μεταγράφη στην Ρεάλ Μαδρίτης όπου συμμετείχε σε 10 παιχνίδια. Το 2011 δόθηκε δανεικός στην Βαλένθια όπου συμμετείχε σε 11 αγώνες και έβαλε 1 γκολ. Το 2012 πήρε μεταγραφή στην Βαλένθια όπου συμμετείχε σε 32 παιχνίδια και έβαλε 2 τέρματα. Το 2014 πήρε μεταγραφή στη Ρεάλ Σοσιεδάδ όπου μέχρι τώρα έχει συμμετάσχει σε 68 αγώνες και έχει βάλει 6 γκολ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (πολλαπλές γλώσσες) *Transfermarkt*. 66106. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  «As» (Ισπανικά) Grupo PRISA. Μαδρίτη. sergio\_canales/17596.
**Προεδρικές εκλογές** διεξήχθησαν στην Νότια Οσσετία στις 9 Απριλίου 2017, μαζί με ένα δημοψήφισμα σχετικά με την αλλαγή της επίσημης ονομασίας του κράτους σε "Δημοκρατίας της Νότιας Οσσετίας–Κράτος της Αλανίας", ή "σε Νότιας Οσσετίας–Αλανία" για συντομία. Ο κάτοχος της προεδρίας, Λεονίντ Τιμπίλοφ, κατήλθε ως υποψήφιος για δεύτερη και τελευταία θητεία, αλλά νικήθηκε από τον Ανατόλι Μπιμπίλοφ του κόμματος Ενωμένη Οσσετία.

Πλαίσιο
-------

Η ημερομηνία είχε οριστεί από το Κοινοβούλιο στις 18 Ιανουαρίου 2017. Υποψήφιοι στις εκλογές ήταν ο Λεονίντ Τιμπίλοφ, πρόεδρος της Νότιας Οσσετίας από το 2012, ο Ανατόλι Μπιμπίλοφ , πρόεδρος του Κοινοβουλίου, ο Άλαν Γκαγκλόεφ, αξιωματικός της KGB και ο Αμιράν Μπαγκάγεφ ιδιοκτήτης κατασκευαστικής εταιρείας.
Αποκλείστηκε από υποψήφιος ο Έντουαρντ Κοκόιτι, πρόεδρος της Νότιας Οσσετίας από το 2001 μέχρι το 2011. Η υποψηφιότητά του απορρίφθηκε μετά τη διαπίστωση της Κεντρικής Εκλογικής Επιτροπής ότι δεν πληρούσε τους όρους διαμονής (ο υποψήφιος θα πρέπει να ζει στη Νότια Οσετία για τουλάχιστον εννέα μήνες του έτους για 10 έτη πριν από τις εκλογές). Η απόφαση να αποκλειστεί ο Κοκόιτι οδήγησε σε αρκετές διαμαρτυρίες στο Τσχινβάλι, παρότι η απόφαση δεν τροποποιήθηκε.

Αποτελέσματα
------------

Σύμφωνα με μια δημοσκόπηση, ο Τιμπίλοφ προηγείτο με ποσοστό 45,8% των ψήφων, έναντι 36,9% για τον Μπιμπίλοφ και 16,8% για τον Γκαγκλόεφ. Ωστόσο, το τελικό αποτέλεσμα ήταν η νίκη του Μπιμπίλοφ, με ποσοστό 55% των ψήφων.

| Υποψήφιος | Κόμμα | Ψήφοι | % |
| --- | --- | --- | --- |
| Ανατόλι Μπιμπίλοφ | Ενωμένη Οσσετία | 17.736 | 54,80 |
| Λεονίντ Τιμπίλοφ | Ανεξάρτητη | 10.909 | 33,71 |
| Άλαν Γκαγκλόεφ | 3.291 | 10,17 |
| Εναντίον Όλων | 429 | 1,33 |
| Άκυρα/λευκά ψηφοδέλτια | 1.447 | – |
| **Συνολικά** | **33.812** | **100** |
| Εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι/προσέλευση | 42.459 | 79,63 |
| Πηγή:  |

Παραπομπές
----------

1. ↑  Fuller, Liz (2017-02-08). «South Ossetia Referendum On Name Change Steers Clear Of Thornier Unification Issue». Radio Free Europe/Radio Liberty.. Ανακτήθηκε στις 2017-03-19.
2. ↑  «Tskhinvali Sets Date for Presidential Polls». *Civil.ge*. Civil Georgia. 18 Ιανουαρίου 2017. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Μαρτίου 2017. Ανακτήθηκε στις 15 Μαρτίου 2017.
3. 1 2  Fuller, Liz (9 Μαρτίου 2017). «Former South Ossetian Leader To Appeal Election Ban». Radio Free Europe/Radio Liberty. Ανακτήθηκε στις 15 Μαρτίου 2017.
4. ↑  Urs Lenz, Oliver (22 Μαρτίου 2017). «Protests Erupt in South Ossetia as Former President Blocked from Running Again». Eurasianet.org. Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2017.
5. ↑  «Exit poll data: There will be a second round». Sputnik. 9 Απριλίου 2017.
*Ο προμηθέας Φέρνει την Φωτιά στην Ανθρωπότητα,* γ. 1817 του Χάινριχ Φέγκερ
Ο «**Προμηθέας»** είναι ένα ποίημα του Γιόχαν Βόλφγκανγκ Γκαίτε, στο οποίο ο μυθικός χαρακτήρας Προμηθέας απευθύνεται στον Θεό (ο Δίας) με μισοθεϊστικές κατηγορίες και περιφρόνηση. Το ποίημα γράφτηκε μεταξύ 1772 και 1774 και δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1789 κατόπιν μιας ανώνυμης και μη εξουσιοδοτημένης δημοσίευσης το 1785 από τον Φρίντριχ Χάινριχ Τζάκομπι. Πρόκειται για ένα σημαντικό έργο του κινήματος *Θύελλα και Ορμή*.

Στις πρώτες εκδόσεις των Απάντων του εμφανίστηκε στον Τόμο Β΄ των ποιημάτων του Γκαίτε στο τμήμα με τα *Διάφορα Ποιήματα*, λίγο μετά την *Ωδή των Πνευμάτων πάνω από τα Νερά* και το *Χειμερινό ταξίδι στο Χαρζ*. Ακολουθείται άμεσα από τον «Γανυμήδη», και τα δύο ποιήματα μαζί θεωρούνται ζευγάρι. Και τα δύο είναι της περιόδου 1770-1775. Ο Προμηθέας είναι το δημιουργικό και επαναστατικό πνεύμα που, εξορισμένο από τους θεούς, αντιμετωπίζει τον Δία με περιφρόνηση και απαξίωση. Χαρακτηρίζεται από πάθος στον λόγο του, από ορμή και ευαισθησία, αναφερόμενος στο μοναχικό παρελθόν του. Αντίθετα, ο Γανυμήδης εκπροσωπεί την παιδιάστικη επιθυμία για ένωση με τον θεό, τον λατρεύει και παρασύρεται από αυτόν. Ως ανθρωπιστής ποιητής, ο Γκαίτε παρουσιάζει και τις δύο ταυτότητες, ως πτυχές και μορφές της ανθρώπινης κατάστασης.

|  |  |
| --- | --- |
| Wikisource logoWikisource logo | Στη Βικιθήκη υπάρχει υλικό που έχει σχέση με το θέμα:  **Προμηθέας** |

Στο κλασικό σκηνικό ο ήρωας απευθύνεται στον Βιβλικό Θεό αρχίζοντας «*Da ich ein Kind war*» που σημαίνει «Όταν ήμουν παιδί»: η χρήση του *Da* είναι διακριτική, και στον Γκαίτε θυμίζει τη Λουθηρανική μετάφραση της Πρώτης Επιστολής προς Κορινθίους, 13:11 του Απόστολου Παύλου: « Όταν ήμουν νήπιο, μιλούσα ως νήπιο, σκεφτόμουν ως νήπιο, έκρινα ως νήπιο. Όταν έγινα άνδρας, κατάργησα τη συμπεριφορά του νηπίου.». Σε αντίθεση με τον Παύλο, ο Προμηθέας του Γκαίτε δεν πιστεύει στη θεϊκή καρδιά που λυπάται για τους αρρώστους, και θέλει τον άνθρωπο ελεύθερο να αποφασίζει ο ίδιος για τη ζωή και το μέλλον του.

Το ποίημα μελοποιήθηκε από τους Γ.Φ.Ράιχαρντ, Φραντς Σούμπερτ ("Προμηθέας", 1819), Χούγκο Βολφ (1889) και Φ.Μ. Άινχαϊτ (1993).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Μετάφραση στα ελληνικά

Αναφορές
--------

1. 1 2  «Ο Προμηθέας στο έργο του Γκαίτε» (PDF).
2. 1 2  Olaf. Hildebrand, (2003). *Poetologische Lyrik von Klopstock bis Grünbein : Gedichte und Interpretationen*. Köln: Böhlau. ISBN 3825223833. 52977774.

Πηγές
-----

* J. W. Goethe, *Goethes Werke: Vollständige Ausgabe letzter Hand* (Vol. II, pp. 76–78). (J. G. Cotta'sche Buchhandlung, Stuttgart and Tübingen 1827).
* J. W. Goethe, *Gedichte* (Aufbau-Verlag, Berlin and Tübingen 1988)
* J. W. Goethe, *Werke Hamburger Ausgabe in 14 Bänden* (Vol. 1 Gedichte und Epen I, pp. 44–46). München, 1998.
* Martin Luther, *Die Bibel, oder die ganze Heilige Schrift des Alten und Neuen Testaments*.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 216086717
* GND: 4099203-2

 |

 |
Ο **Σερ Μόζες Πιτακάκα** (Sir Moses Puibangara Pitakaka, 24 Ιανουαρίου 1945- 25 Δεκεμβρίου 2011) ήταν πολιτικός από τα Νησιά του Σολομώντα. Υπήρξε Γενικός Κυβερνήτης της χώρας για την περίοδο 1994-1999. Τιμήθηκε με τον τίτλο του Ιππότη (1995) από τη Βασίλισσα της Αγγλίας και τον τίτλο του Διοικητή του Τάγματος Αγίου Μιχαήλ και Αγίου Γεωργίου (GCMG).

Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
---------------------------

Γεννήθηκε στις 24 Ιανουαρίου του 1945 και κατάγεται από την επαρχία Τσόιζελ. Έκανε παιδαγωγικές σπουδές στο Κολέγιο της πατρίδας του (Solomon Islands Teachers' College) και έπειτα στο Πανεπιστήμιο του Μπέρμιγχαμ και στο Πανεπιστήμιο του Νοτίου Ειρηνικού και ξανά στο Μάντσεστερ και στην Οξφόρδη. Δίδαξε σε σχολεία της νησιωτικής χώρας του το διάστημα 1964–66 και ανέλαβε διευθυντικές θέσεις την περίοδο 1969–71.

Γενικός Κυβερνήτης
------------------

Ο διορισμός του στο αξίωμα έγινε στις 10 Ιουνίου του 1994. Ανέλαβε Γενικός Κυβερνήτης στις 7 Ιουλίου του 1994. Το ίδιο έτος ο Πιτακάκα επεχείρησε να απολύσει τον πρωθυπουργό Φράνσις Μπίλι Χίλι, με το αιτιολογικό ότι το κόμμα του δεν είχε πλέον την πλειοψηφία στο Κοινοβούλιο, μετά τις πρόσφατες αποχωρήσεις βουλευτών.
 Το γεγονός αυτό που οδήγησε στην εκλογή του Σόλομον Μαμαλόνι στην πρωθυπουργία, προκάλεσε συνταγματική κρίση. Ο Σερ Μόζες Πιτακάκα ήταν Γενικός Κυβερνήτης ως τις 7 Ιουλίου του 1999, οπότε τον διαδέχθηκε στο αξίωμα ο Σερ Τζον Λάπλι. Ειδικότερα, στη σχετική ψηφοφορία , το Μάιο του 1999, ο Λάπλι εξελέγη με 25 ψήφους, ενώ ο Πιτακάκα έλαβε μόλις δύο.
Ο Πιτακάκα πέθανε το 2011 και κηδεύτηκε δημοσία δαπάνη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.solomonstarnews.com/news/national/13224-state-funeral-for-late-sir-moses.
2. ↑  «Burke's Peerage - Preview Family Record». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Οκτωβρίου 2007. Ανακτήθηκε στις 18 Δεκεμβρίου 2008.
3. ↑
4. ↑  Constitutional crisis in the Solomon Islands - The Round Table: The Commonwealth Journal of International Affairs
5. ↑  Index La
* *Να μην συγχέεται με τον Σίκιννο, πρόσωπο της ελληνικής μυθολογίας*

Ο **Σίκιννος** ήταν μέτοικος (ή οικέτης) και Πέρσης ακόλουθος του Θεμιστοκλή, καθώς και παιδαγωγός των παιδιών του Αθηναίου στρατηγού[1]. Είναι γνωστός για την συμμετοχή του στην ναυμαχία της Σαλαμίνας.

Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, ο Θεμιστοκλής έστειλε τον Σίκιννο στο στρατόπεδο των Περσών, πριν την ναυμαχία της Σαλαμίνας, για να τους μεταφέρει την πληροφορία ότι ένα μέρος των Ελλήνων σκόπευαν να φύγουν από το νησί[2] και επίσης του ζήτησε να μεταφέρει στον Ξέρξη ότι ήταν με το μέρος των Περσών και ότι έπρεπε να επιτεθούν στους Έλληνες για να τους καταστρέψουν όλους μαζί. Οι Πέρσες έπεσαν στην παγίδα του Θεμιστοκλή και ηττήθηκαν στην ναυμαχία[3].

Δεν είναι γνωστό ο τόπος και η ημερομηνία θανάτου του Σίκιννου, ούτε και το όνομα των γονιών του και η πόλη γέννησης του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Πλούταρχος, Θεμιστοκλής 12
2. ↑  Ηρόδοτος, Ουρανία 75
3. ↑  Ηρόδοτος, Ουρανία 76

Πηγές
-----

* Ηρόδοτος, *Ιστορίαι* (Ουρανία)
* Πλούταρχος, *Βίοι Παράλληλοι* (Θεμιστοκλής)
Ο **Σάκκος Νέοφυτου Νικομηδείας** εκτίθεται στο Μουσείο Μπενάκη.

Περιγραφή
---------

Ο σάκκος από πολύτιμο χρυσόπαστο ύφασμα της Προύσας φέρει ολοκέντητο πόλο. Σε κύκλο παριστάνεται ο Χριστός σε προτομή σαν Μέγας Αρχιερέας, σε στάση ευλογίας. Δύο τεμνόμενα τρίγωνα σχηματίζουν εξασκελές άστρο που περιβάλλει τον Χριστό σαν δόξα. Στον κάμπο του πόλου επιγραφή με κεφαλαία μαύρα γράμματα δίνει το όνομα του αφιερωτή ο οποίος υπήρξε ο μητροπολίτης της Νικομήδειας Νεόφυτος που παραιτήθηκε από τον μητροπολιτικό θρόνο στα 1639:  *Ο ΠΑΡΩΝ ΣΑΚΟΣ ΣΗΝ ΤΩ ΩΜΟΩΦΟΡΙΩ ΚΑΙ ΕΠΙΤΡΑΧΥΛΙΩ ΚΑΙ ΕΠΙΓΟΝΑΤΙΩ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΤΟΥ ΠΑΝΙΕΡΩΤΑΤΟΥ Μ(ητ)ΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΜΗΔΕΙΑΣ Κ(υρο)Υ ΝΕΟΦΥΤΟΥ ΚΑΙ ΑΦΙΕΡΩΣΕ ΤΑΥΤΑ ΕΝ ΤΗ ΜΟΝΗ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ ΠΛΗΣΙΟΝ ΣΕΡΡΑΣ.*. Το αργροϋφασμένο υλικό του σάκκου διακοσμείται με τα λεγόμενα *σινικά* νέφη και με δύο μεγάλα κοσμήματα που έχουν τη μορφή πολύφυλλου ρόδακα. Ο σάκκος αυτός αποτελεί χαρακηριστική περίπτωση της υφαντικής της Προύσας που παρουσιάζει ιδιαίτερη ακμή στην εποχή του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπή (1520-1566).

Τεχνικά χαρακτηριστικά
----------------------

Έχει αργυρά κουμπιά στα πλάγια. Ο μεγάλος πόλος είναι ολοκέντητος με καθαρό σύρμα. Η δόξα του Χριστού έχει κεντηθεί με χρυσό σύρμα και βελονιά καμάρες, ενώ τα χαρακτηριστικά του προσώπου και η κόμμωση με τη συνηθισμένη ριζοβελονιά με φαιάς απόχρωσης μετάξι και το πρόσωπο με σιτόχρωμο. Ο λοιπός κάμπος με ρίζες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Βέη-Χατζηδάκη 1953, σελ. 21
2. ↑  Ζωγράφου-Κορρέ 1985, σελ. 35-36
3. ↑  Βέη-Χατζηδάκη 1953, σελ. 20
4. ↑  Βέη-Χατζηδάκη 1953, σελ. 21

Πηγές
-----

* Ζωγράφου-Κορρέ, Κατερίνα (1985). *Μεταβυζαντινή-νεοελληνική εκκλησιαστική χρυσοκεντητική*. Αθήνα.
* Βέη-Χατζηδάκη, Ευγενία (1953). *Εκκλησιαστική Κεντήματα*. Αθήνα: Μουσείο Μπενάκη.
Ο **Νικόλαος Κάρτσωνας** (1887-1975) , του Σταύρου, ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής στη Μεσσηνία επί πέντε θητείες.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

### Καταγωγή και δικηγορία

Καταγόταν από αρχοντική οικογένεια του Αρφαρά. Σπούδασε νομικά στην Αθήνα. Ξεκίνησε να δικηγορεί το 1911 στο Πρωτοδικείο της Καλαμάτας.

### Βουλευτική σταδιοδρομία

Εξελέγη βουλευτής Μεσσηνίας με το Λαϊκό Κόμμα το 1932 και Καλαμών με το ίδιο κόμμα το 1933 Εν συνεχεία εξελέγη ξανά βουλευτής Μεσσηνίας με το Λαϊκό Κόμμα το 1935 και το 1936. Για τελευταία φορά εξελέγη βουλευτής Καλαμών το 1952 με τον Ελληνικό Συναγερμό.

### Θάνατος και συγγραφικό έργο

Απεβίωσε σε ηλικία 88 ετών στην Αθήνα την 1η Δεκεμβρίου 1975 και κηδεύτηκε από τον ιερό ναό του Πρώτου Νεκροταφείου. 

Το 1970 εξέδωσε το έργο του "Η πολιτική μου ιστορία Μια ζωή αφιερωμένη στην αιώνια Ελλάδα (1920-1960)".

Παραπομπές
----------

1. ↑  ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΣΤΑΥΡΟΥ ΚΑΡΤΣΩΝΑΣ (1887 -1975), ανακτήθηκε στις 3 Μαΐου 2020.
2. ↑  Μητρώο πληρεξουσίων, γερουσιαστών και βουλευτών 1822-1935, Αθήνα 1986, Βουλή των Ελλήνων, σελ. 226 (αριθμ. 660) (pdf)
3. ↑  Μητρώο Γερουσιαστών και Βουλευτών 1929-1974 Βουλή των Ελλήνων, Εθνικό Τυπογραφείο, 1977 (σελ. 56 , αρ. 157).(pdf)
Ο **Νικόλαος Καλλικλής** ήταν εξέχων ιατρός και αυλικός ποιητής, ο οποίος έδρασε στην βυζαντινή αυλή της Κωνσταντινούπολης κατά την διάρκεια των περιόδων βασιλείας του Αλεξίου Α΄ Κομνηνού (1081-1118) και Ιωάννη Β΄ Κομνηνού (1118-1143).

Βιογραφία
---------

Πολύ λίγα στοιχεία είναι γνωστά για τον βίο του Καλλικλή. Οι μόνες πληροφορίες που έχουν σωθεί έως σήμερα προέρχονται από μία σύντομη αναφορά προς το πρόσωπό του στην *Αλεξιάδα* της Άννας Κομνηνής, της αλληλογραφίας του με τον Θεοφύλακτο Αχρίδος, καθώς και προσωπικές αναφορές στα ποιήματά του. Ήδη προ του 1118, όταν εκλήθη να παρακολουθήσει τον Αλέξιο Α΄ κατά την διάρκεια της ύστατης ασθένειάς του, ήταν γνωστός ιατρός στην αυτοκρατορική αυλή. Σύμφωνα με την *Αλεξιάδα* (ΙΕ΄.11.3), ο Καλλικλής ήταν ο μόνος εκ των ιατρών ο οποίος διέγνωσε την σοβαρότητα της καταστάσεως της υγείας του αυτοκράτορα και ο οποίος πρότεινε την χρήση καθαρτικών. Καθώς οι συνάδελφοί του διαφώνησαν μαζί του, η συμβουλή του δεν ακολουθήθηκε.

Από την αλληλογραφία του με τον Θεοφύλακτο, ο Καλλικλής εμφανίζεται ως ένας διανοούμενος και ιδιαίτερα καλλιεργημένος άνθρωπος, ενώ είχε στην κατοχή του αξιόλογη βιβλιοθήκη. Ως αυλικός ποιητής, ήταν, μαζί με τον σύγχρονό του Θεόδωρο Πρόδρομο, ο σημαντικότερος εκπρόσωπος του είδους των ποιητικών πανηγυρικών, οι οποίοι επικροτούσαν τους σημαντικότερους αριστοκράτες του καθεστώτος των Κομνηνών: τα σημαντικότερα θέματά του ήταν ο πλούτος και η ευγενής καταγωγή τους. Αφιέρωσε, επίσης, ποιήματα σε μεμονωμένα αντικείμενα όπως εικόνες, ενώ αριθμός επιγραφών επί λειψανοθηκών αποδίδονται στον ίδιο.

Η ημερομηνία του θανάτου του είναι άγνωστη. Το τελευταίο γνωστό του συγγραφικό έργο είναι ένας επιτάφιος προς τιμήν του Ιωάννη Β΄, ο οποίος συνεγράφη προ του θανάτου του αυτοκράτορα, πιθανώς προς το 1142.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. 12020538x. Ανακτήθηκε στις 30  Απριλίου 2021.
2. 1 2 3  Kazhdan 1991, σελ. 1093.
3. 1 2 3  Skoulatos 1980, σελίδες 251–252.

Πηγές
-----

* Kazhdan, Alexander, επιμ. (1991). *The Oxford Dictionary of Byzantium*. New York and Oxford: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-504652-6.
* Skoulatos, Basile (1980). *Les Personnages Byzantins de I'Alexiade: Analyse Prosopographique et Synthese* (στα Γαλλικά). Louvain-la-Neuve, Belgium: Nauwelaerts.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 79043152
* LCCN: n81136581
* ISNI: 0000 0000 6144 6437
* GND: 100954650
* SELIBR: 44425
* SUDOC: 02835222X
* BNF: cb12020538x (data)
* CiNii: DA13445327

 |

 |
*Ο Βόνταν θεραπεύει το άλογο του Μπάλντερ* (1905) του Εμίλ Ντόπλερ.
Η **Σίνθγκουντ** (γερμανικά: *Sinhtgunt*) είναι μια μορφή στη Γερμανική μυθολογία που πιστοποιείται μόνο στο Παλαιό Άνω Γερμανικό Ξόρκι του Μέρζεμπουργκ, "θεραπεία αλόγου". Στο ξόρκι, η Σίνθγκουντ αναφέρεται ως η αδελφή της ανθρωπόμορφης ηλίου, της Σούννα ή Σολ (της οποίας το όνομα είναι παρηχητικό στο *Σίνθγκουντ*), και οι δύο αδελφές αναφέρονται ότι μαζί κάνουν γητείες για να θεραπεύσουν το άλογο του Φολ, ένα πρόσωπο που επίσης δεν πιστοποιείται αλλού. Οι δύο μετά ακολουθούνται από τις Φρίγκα και Φούλα, επίσης παρηχητικές και που αναφέρονται ως αδελφές.

Καθώς η Σίνθγκουντ δεν αναφέρεται πουθενά αλλού, η σπουδαιότητά της είναι άγνωστη κατά τα άλλα, αλλά υπάρχουν κάποιες επιστημονικές θεωρίες για το ρόλο της στη γερμανική μυθολογία με βάση προτεινόμενες ετυμολογίες, και τη δυνητική σημασία της τοποθέτησής της στο πλαίσιο του ξορκιού.

Ετυμολογία
----------

Η ετυμολογία της *Σίνθγκουντ* είναι ασαφής. Στο πρωτότυπο χειρόγραφο, η *Sinthgunt* γράφεται «Sin**ht**guntt» (η έμφαση προστέθηκε). Παραμένοντας σε αυτή την απόδοση έχει δώσει ερμηνείες, όπως "η νυχτοπερπατούσα". Ως αποτέλεσμα του ζευγαρώματος με τη Σούνα, της προσωποποιημένης ηλίου, αυτή η ετυμολογία έχει ερμηνευθεί ως αναφορά στο φεγγάρι. Ωστόσο, αυτή η ανάγνωση έχει αποδώσει προβλήματα. Το φεγγάρι στη γερμανική μυθολογία θεωρείται αρσενικό, παραδειγματικά στην προσωποποίηση του φεγγαριού στη Σκανδιναβική μυθολογία, τον Μάνι, μια ανδρική μορφή. Ερμηνείες από την τροποποιημένη "Sinthgunt» έχουν οδηγήσει σε αποδόσεις, όπως «αυτή που κινείται σε μάχη" ή "ουράνιο σώμα, αστέρι".

Πλαισίωση
---------

Οι μορφές Φούλα και Φρίγκα πιστοποιούνται από κοινού σε μεταγενέστερες Παλαιές Νορδικές πηγές (αν και όχι ως αδελφές), και θεωρίες έχουν προταθεί ότι η Φούλα μπορεί κάποια στιγμή να ήταν μια πτυχή της Γρίγκα. Ως εκ τούτου, η έννοια αυτή έχει ως αποτέλεσμα την θεωρία ότι μια παρόμοια κατάσταση μπορεί να υπήρξε μεταξύ των μορφών της Σίνθγκουντ και Σολ, στο ότι οι δύο μπορεί να έχουν θεωρηθεί ως πτυχές η μία της άλλης και όχι εντελώς χωριστές μορφές.

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Orchard (1997:112).
2. ↑  Simek (2007:285-286).
3. ↑  Bostock (1976:29).

Βιβλιογραφία
------------

* Bostock, John Knight. King, Charles Kenneth. McLintock, D. R. (1976). *A Handbook on Old High German Literature*. Oxford University Press. ISBN 0-19-815392-9
* Orchard, Andy (1997). *Dictionary of Norse Myth and Legend*. Cassell. ISBN 0-304-34520-2
* Simek, Rudolf (2007) translated by Angela Hall. *Dictionary of Northern Mythology*. D.S. Brewer. ISBN 0-85991-513-1
Ο **Σίμων Αζάριν** ήταν Ρώσος μοναχός του 17ου αιώνα και συγγραφέας πολλών ιστορικών μυθιστορημάτων.

Ο Αζάριν ήταν οικονόμος στο μοναστήρι Τρόιτσε Σέργκιεβα. Με εντολή του τότε Τσάρου, επεξεργάσθηκε και συμπλήρωσε το ιστορικό έπος *Η ζωή του απαράμιλλου Σεργκέι Ραντονέτσκι*. Εκτός από αυτό, ο Αζάριν άφησε σειρά έργων, στα οποία με μυθιστορηματικό επικό τρόπο αποδίδει ιστορικά γεγονότα, κυρίως του αιώνα του. Παράδειγμα αποτελεί η *Διήγηση για την καταστροφή του κράτους της Μόσχας και ολόκληρης της ρωσικής γης*, όπου αναφέρει τα γεγονότα λαϊκών αγροτικών εξεγέρσεων, της επεμβάσεως της Πολωνίας στη Ρωσία και άλλα. Στα έργα του, παρά το ότι κυριαρχεί η επική αφήγηση και είναι φανερή η προσπάθεια του μοναχού να εμφανισθεί η μονή του ως το πνευματικό κέντρο της Ρωσίας, περιέχονται πολλες ιστορικές πληροφορίες για την κατάσταση και τις εξελίξεις που συντελούνταν τον 17ο αιώνα στη Ρωσία.

Πηγές
-----

* Το λήμμα «Αζαρίν Σίμον» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 2 (1968), σελίδα 284
Η **Νέα Γη** ήταν Βρετανική κυριαρχία (ντομίνιον) από το 1907 έως το 1934. Το ντομίνιον βρισκόταν στη βορειοανατολική Βόρεια Αμερική κατά μήκος της ακτής του Ατλαντικού και αποτελούνταν από τη νήσο της Νέας Γης και το Λαμπραντόρ στην ηπειρωτική χώρα. Πριν αποκτήσει το καθεστώς κυριαρχίας, η Νέα Γη ήταν βρετανική αποικία, η οποία ήταν αυτοδιοικούμενη από το 1855.

Η Νέα Γη ήταν μια από τις αρχικές "κυριαρχίες" εντός της σημασίας της διακήρυξης του Μπάλφουρ του 1926 και του καταστατικού του Ουεστμίνστερ του 1931, απολαμβάνοντας το ίδιο συνταγματικό καθεστώς με τις υπόλοιπες κυριαρχίες. Το 1934 η Νέα Γη έγινε η μόνη κυριαρχία που κατέλυσε το αυτοδιοικούμενο καθεστώς της, τερματίζοντας μια 79χρονη περίοδο αυτοδιοικούμενης διακυβέρνησης στη κυριαρχία.

Η παράδοση του αυτοδιοικούμενου καθεστώτος της κυριαρχίας έγινε λόγω μιας κρίσης στα οικονομικά της κυριαρχίας, η οποία ξεκίνησε το 1932. Η Νέα Γη είχε αρκετά μεγάλο χρέος, το οποίο συγκέντρωσε κατά την κατασκευή ενός σιδηροδρόμου που διέσχιζε το νησί (ο οποίος ολοκληρώθηκε στην δεκαετία του 1890) και από την ανάπτυξη του δικού του τάγματος που πολέμησε στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Τον Νοέμβριο του 1932 η κυβέρνηση προειδοποίησε τη Νέα Γη ότι θα κηρύξει στάση πληρωμών του δημόσιου χρέους. Η βρετανική κυβέρνηση ίδρυσε άμεσα την Βασιλική Επιτροπή για τη Νέα Γη ώστε να ερευνήσει το θέμα και να συντάξει μια σχετική αναφορά. Η αναφορά της επιτροπής δημοσιεύθηκε τον Οκτώβριο του 1933 και συνιστούσε ότι η Νέα Γη πρέπει να καταλύσει προσωρινά το σύστημα αυτοδιακυβέρνησης της και να επιτρέψει στο Ηνωμένο Βασίλειο να διοικεί την κυριαρχία μέσω μιας διορισμένης επιτροπής.

Το κοινοβούλιο της Νέας Γης δέχτηκε την σύσταση και παρουσίασε μια επιστολή προς τον βασιλιά η οποία ζητούσε την αναστολή ισχύος του συντάγματος και τον διορισμό επιτρόπων για να διοικούν τη περιοχή μέχρι η χώρα να μπορέσει να ορθοποδήσει. Για να μπορέσει να ικανοποιήσει το αίτημα, το βρετανικό κοινοβούλιο πέρασε την Πράξη της Νέας Γης 1933 και στις 16 Φεβρουαρίου 1934 η κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου διόρισε έξι επιτρόπους, εκ των οποίων τρεις ήταν από τη Νέα Γη και τρεις ήταν από το Ηνωμένο Βασίλειο. Ο πρόεδρος της επιτροπής ήταν ο κυβερνήτης. Η κυριαρχία δεν έγινε ποτέ ξανά αυτοδιοικούμενη. Το σύστημα της εξαμελούς Κυβερνητικής Επιτροπής συνέχισε να διοικεί την Νέα Γη μέχρι την ένταξή της στον Καναδά το 1949 ως η δέκατη επαρχία της χώρας.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  Hiller, JK (2002). «The Newfoundland Royal Commission, 1933 (The Amulree Commission)». Newfoundland and Labrador Heritage Web Site. Ανακτήθηκε στις 29 Δεκεμβρίου 2015.
2. 1 2  Commonwealth and Colonial Law by Kenneth Roberts-Wray, London, Stevens, 1966. P. 830
3. ↑  British North America Act, 1949 (12, 13 & 14 G. 6, c. 22)
Ο **Ντομπρίνια** ήταν ο μητρικός θείος του Βλαδίμηρου Α' του Κιέβου και δάσκαλός του.

Βιογραφία
---------

Είναι σχεδόν βέβαιο ότι η αδερφή του Μαλούσα ήταν η μητέρα του Βλαδίμηρου. Είναι επίσης ότι η δυναστεία του Ντομπρίνια ως posadnik στο Νόγκβοροντ συνεχίστηκε από τον γιο του Κωνσταντίν Ντομπρινίτς και τον εγγονό του Οστρομίρ. 
Σύμφωνα με τα χρονικά του Νόγκβοροντ, εκείνος προέτρεψε τον Σβιάτοσλαβ Α΄ του Κιέβου να στείλει τον νόθο γιο του, τον Βλαδίμηρο, να κυβερνήσει στο Νόγκβοροντ με τον Ντομπρίνια για δάσκαλό του. Εννέα χρόνια αργότερα, ο Ντομπρίνια έπεισε τον Βλαδίμηρο να αποσπάσει το Κίεβο από τον αδερφό του Γιάροπολκ. Στο δρόμο τους για το Κίεβο, η αρραβωνιαστικιά του Γιάροπολκ Ρογκνέντα αποκάλεσε την αδερφή του σκλάβα. Ο Ντομπρίνια πήρε την εκδίκησή του όταν η Ρογκνέντα βιάστηκε από τον Βλαδίμηρο. 
Όταν ο Βλαδίμηρος πήρε τον θρόνο του Κιέβου, ο Ντομπρίνια επέστρεψε στο Νόγκβοροντ για να κυβερνήσει στο όνομά του. Συνόδεψε τον ανιψιό του στην εκστρατεία εναντίον των Βουλγάρων του Δούναβη. Μετά τον εκχριστιανισμό των Ρώσων, λέγεται ότι ανάγκασε τους κατοίκους του Νόγκβοροντ να εκχριστιανιστούν "με φωτιά". Ο Βασίλι Τατίστσεν έγραψε ότι ο Ντομπρίνια, μαζί με τον επίσκοπο Ιωακείμ του Κορσούμ, αντιμετώπεισε έναν βίαιο, ειδωλολατρικό όχλο που έκαψαν το σπίτι του Ντομπρίνια και σκότωσε τη γυναίκα του και πολλά άλλα μέλη της οικογένειας.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Добрыня Малкович» (Ρωσικά)
2. ↑  Andrey Ekzemplyarsky: «Добрыня» (Ρωσικά)
3. ↑   Прозоровский Д.И. О родстве св. Владимира по матери. // Записки Академии Наук, т. 5, 1864.
4. ↑   Vasilii Tatishchev, Istoriia rossiiskaia , AI Andreev, et al. eds.Moscow and Leningrad: AN SSSR, 1962) vol.1, pp. 112-113.

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Dobrynya  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Ζαν Ντομινίκ**, κόμης του Κασινί (30 Ιουνίου 1748 - 18 Οκτωβρίου 1845) ήταν Γάλλος αστρονόμος, γιος του Σεζάρ-Φρανσουά Κασσινί ντε Τουρύ.

Ο Κασσινί γεννήθηκε στο Αστεροσκοπείο του Παρισιού. Το 1784 διαδέχθηκε τον πατέρα του στη θέση του διευθυντή του Αστεροσκοπείου αλλά τα σχέδιά του για την αποκατάσταση και ανακατασκευή του ναυάγησαν το 1793 εξαιτίας της εχθρότητας της εθνοσυνέλευσης. Η θέση του εκεί δέχτηκε πολλές επιθέσεις με αποτέλεσμα να παραιτηθεί στις 6 Σεπτεμβρίου και να μπει φυλακή το 1794 αλλά αφέθηκε ελεύθερος μετά από επτά μήνες. Στη συνέχεια αποσύρθηκε στο Τουρύ όπου και πέθανε το 1845.

Το 1770 δημοσίευσε τον απολογισμό ενός ταξιδιού του στην Αμερική το 1768, το οποίο πραγματοποίησε ως επιμελητής της Γαλλικής Ακαδημίας Επιστημών με σκοπό να ελέγξει στη θάλασσα τα ρολόγια του Πιερ Λε Ρουά. Το 1783 έστειλε ένα υπόμνημα στη Βασιλική Εταιρεία, στο οποίο πρότεινε μια τριγωνομετρική έρευνα που συνδέει τα αστεροσκοπεία του Παρισιού και του Γκρήνουιτς με σκοπό τον καλύτερο προσδιορισμό του γεωγραφικού πλάτους και του γεωγραφικού μήκους του τελευταίου. Η πρότασή του έγινε αποδεκτή με αποτέλεσμα να λάβει χώρα η αγγλο-γαλλική συνεργασία (1784 - 1790). Τα αποτελέσματα της έρευνας δημοσιεύτηκαν το 1791. Επισκέφτηκε την Αγγλία για τους σκοπούς της έρευνάς του με τους Πιερ Μεσαίν και Αντριέν-Μαρί Λεζέντρ και οι τρεις τους συνάντησαν τον Ουίλιαμ Χέρσελ. Ο ίδιος ολοκλήρωσε τον χάρτη του πατέρα του στη Γαλλία και το 1793 δημοσιεύτηκε από την Ακαδημία Επιστημών. Αυτός ο χάρτης χρησίμευσε σε περαιτέρω έρευνα το 1791 καθώς παρουσίαζε τη Γαλλία σε τμήματα. Ο κόμης ντε Κασσινί εκλέχθηκε επίτιμο μέλος της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών το 1788.

Τα Υ*πομνήματα για τη Λειτουργία του Αστεροσκοπείου της Γαλλίας* του Κασσινί (1810) ενσωμάτωσαν τμήματα ενός μεμονωμένου έργου το οποίο είχε υποβάλλει στην Ακαδημία Επιστημών το 1774. Ο τόμος περιελάμβανε τα ελεγεία του πάνω σε αρκετούς ακαδημαϊκούς καθώς και την αυτοβιογραφία του προπάππου του, του Τζοβάνι Κασσίνι.

Ο νεότερος γιος του, Ανρί, ήταν βοτανολόγος με μικρή παραγωγή σημειώσεων.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. data.bnf.fr/ark:/12148/cb12157999q. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
2. 1 2  *MacTutor History of Mathematics archive*. Ανακτήθηκε στις 22  Αυγούστου 2017.
3. 1 2  (Αγγλικά) *SNAC*. w6tb3wrg. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.

Πηγές
-----

* Maskelyne, Nevil (1785). "Concerning the Latitude and Longitude of the Royal Observatory at Greenwich; With Remarks on a Memorial of the Late M. Cassini de Thury". *Philosophical Transactions of the Royal Society of London*
* Το παρόν λήμμα ενσωματώνει κείμενο από έκδοση που είναι πλέον κοινό κτήμα: Chisholm, Hugh, επιμ.. (1911) «Cassini» *Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάννικα* (11η έκδοση) Cambridge University Press

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 68968250
* LCCN: n90630265
* ISNI: 0000 0000 7360 4033
* GND: 116470887
* SUDOC: 030095034
* BNF: cb12157999q (data)
* NLA: 35651713
* NKC: mzk2009532735
* ICCU: UFIV121040
* BNE: XX1620828

 |

 |
Η **Μπεγιαβίστα** (στα ισπανικά: *Bellavista*) είναι μια πόλη που ανήκει στον δήμο του Αλχαράκε, στην επαρχία της Ουέλβα. Αποτελείται από μεμονωμένα σαλέ, αρχοντικά και μερικές πολυκατοικίες. Διαθέτει επίσης ένα εμπορικό κέντρο, ένα κέντρο υγείας, ένα φαρμακείο, δύο σχολεία και ένα μεγάλο πάρκο που ονομάζεται πάρκο Φαούστο Αρόγιο.

Δημογραφία
----------

Ο πληθυσμός του 2018 ανήλθε στους 3.273 κατοίκους.

Γεωγραφία
---------

Βρίσκεται σε μια ελώδη περιοχή, η οποία απέχει 5 χλμ. από την Ουέλβα. Συνδέεται με την οδό Οδιέλ (Ρία δελ Οδιέλ).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ιστοσελίδα του δημοτικού συμβουλίου του Αλχαράκε.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Δημαρχείο του Αλχαράκε».
Ο **Νικόλαος Αναγνωστίδης** (1906-1967) ήταν Έλληνας χειρουργός, υφηγητής χειρουργικής του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Ο Αναγνωστίδης καταγόταν από τη Σηλυβρία της Ανατολικής Θράκης και σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Στις 16 Μαΐου 1944 παρουσίασε τη «διατριβή επί υφηγεσία» του, με τίτλο *Περί εκτεταμένων εγκαυμάτων και βασικών αρχών θεραπείας τους*, στην Ιατρική Σχολή του ΑΠΘ και στις 19 Απριλίου 1944, μετά τη δημόσια ανάπτυξη του προβλεπόμενου από το νόμο μαθήματος και ύστερα από ευρεία συζήτηση, ο Ν. Αναγνωστίδης αναγορεύθηκε Υφηγητής Χειρουργικής, και έγινε έτσι ο πρώτος υφηγητής στην ιστορία της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Στη συνέχεια ο Αναγνωστίδης διετέλεσε εντεταλμένος υφηγητής του μαθήματος «Στοιχεία Ανατομίας και πρώται βοήθειαι» (1960) και εντεταλμένος υφηγητής της Β΄ Χειρουργικής Κλινικής του Πανεπιστημίου, καθώς και διευθυντής της κλινικής αυτής. Δημοσίευσε αρκετές επιστημονικές εργασίες σε ελληνικά και ξένα επιστημονικά περιοδικά, αλλά δεν προάχθηκε ποτέ σε καθηγητή εξαιτίας των πολιτικών φρονημάτων του. Για ένα διάστημα μάλιστα εξορίσθηκε στον Άγιο Ευστράτιο, όπου ήταν παρέα με τον Γιώργο Ζουράρι και τον πατέρα τού λογοτέχνη Θέμη Λιβιεριάδη, όντες φίλοι από τη Θεσσαλονίκη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Υφηγητές της Ιατρικής Σχολής του ΑΠΘ
2. ↑  Γράμματα στις ματιές: «Η μπλούζα», του Θέμη Λιβιεριάδη, εφημ. *Τα Νέα*, 15 Φεβρουαρίου 2001
3. ↑  Γράμματα στις ματιές: «Η μπλούζα», του Θέμη Λιβιεριάδη, όπ.π.

Πηγές
-----

* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 5, σελ. 326
Ο **Νικόλαος Αρώνης** (1895 - 19 Ιανουαρίου 1986) υπήρξε Έλληνας του 20ού αιώνα με πλούσια κοινωνική και εθνική δράση.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στην Σμύρνη. Σπούδασε φιλοσοφία και Νομική στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας, και συνέχισε στο Παρίσι, όπου αποφοίτησε στις πολιτικές επιστήμες. Πήρε μέρος στη Μικρασιατική εκστρατεία και ήταν γραμματέας του Ελευθέριου Βενιζέλου. Διετέλεσε ως Γενικός Διευθυντής των φιλανθρωπικών ιδρυμάτων στη Μυτιλήνη, ταυτόχρονα ως Νομάρχης, και έλαβε σημαντικές θέσεις (Γενικός Επιθεωρητής) σε διάφορες δημόσιες, κρατικές και κοινωνικές υπηρεσίες.
Διορίστηκε το 1949 Νομάρχης Μεσσηνίας, τρεις φορές υπηρέτησε ως Νομάρχης Κυκλάδων και ήταν Νομάρχης Χίου από το 1956 ως το 1957, οπότε αποχώρησε λόγω συμπλήρωσης του ορίου ηλικίας.

Πηγές
-----
Ο **Νικόλαος Αγάλλων** (15ος αιώνας) ήταν Λακεδαιμόνιος βιβλιογράφος των τελευταίων ημερών της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Εκτός από άλλα έργα του, Ο Αγάλλων συνέταξε τον υπ' αριθμό 2.005 κώδικα της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας στο Παρίσι. Αυτός ο κώδικας περιέχει το έργο του φιλοσόφου Πλήθωνος «Περί αρετής», νόμους (*νεαράς*) Βυζαντινών Αυτοκρατόρων και μία «Σύνοψιν των *Βασιλικών*».

Ο Αγάλλων είχε την επωνυμία **Βουλλωτής**, κάτι που σημαίνει ότι η μητέρα του πιθανώς καταγόταν από τον Οίκο των Βουλλωτών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Νέος Ελληνομνήμων*, τόμος 4, σσ. 303 κ.ε.

Πηγή
----

* Το λήμμα «Αγάλλων Νικόλαος» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 1 (1972), σελίδες 128-129
Οι **Σάκες** ήταν πολεμικός λαός της Ασίας. Ήταν νομάδες Ασιάτες Σκύθες, γνωστοί στους Κινέζους ως Σάι (κινεζικός χαρακτήρας: 塞, Στα αρχαία σινικά \*sək). Κατοικούσαν στην περιοχή της Κασπίας και σε περιοχές του Εύξεινου Πόντου, μέχρι την Κίνα, και ήταν γείτονες των Βακτρίων και Ινδών. Πήραν μέρος τόσο στη Μάχη του Μαραθώνα το 490 π.Χ. όσο και στην εκστρατεία του Ξέρξη στην Ελλάδα το 480 π.Χ. ως υποτελείς των Περσών. Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, φορούσαν στο κεφάλι κυρβασίες, είδος καλύμματος αρκετά ψηλό που κατέληγε σε μύτη, καθώς και περισκελίδες, ήταν δε οπλισμένοι με τόξα, μαχαίρια και σαγάρεις, είδος σκυθικού όπλου. Ήταν ονομαστοί για τη δικαιοκρισία και τη σωφροσύνη τους. Ένας από τους Επτά Σοφούς της αρχαιότητας, ο Ανάχαρσις, καταγόταν σύμφωνα με την παράδοση από τους Σάκες.

Δείτε επίσης
------------

* Γλώσσα Σάκα
Ο **Νικολής Καραχάλιος** ήταν Έλληνας αγωνιστής της Επανάστασης του 1821 από τη Ζάτουνα Γορτυνίας, ο οποίος κατείχε το αξίωμα του σημαιοφόρου (μπαϊρακτάρης) του σώματος του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη. 

Πολέμησε σε μάχες, όπως στην Κόρινθο, στην Πάτρα, στα Δερβενάκια και αλλού. 

Γεννήθηκε το 1785 και πατέρας του ήταν ο Παναγιώτης Καραχάλιος, κλέφτης που βασανίστηκε και σκοτώθηκε από τους Τούρκους στην Τριπολιτσά. 

Μετά την Απελευθέρωση έμεινε στην Αθήνα για να εξασφαλίσει όσο το δυνατόν την επιβίωση της οικογένειας του. Στις 17 Αυγούστου του 1843 ή 1847 απεβίωσε πάμφτωχος.

Πηγές
-----

* Παναγιώτης Γ. Καραχάλιος, *Η Πολεμική Δράση του Ήρωος Νικολή Καραχάλιου*, Πάτρα 1979.

Παραπομπές
----------
Ο **Νικόλαος Κολυβάς** (13 Νοεμβρίου 1884 - 14 Ιουλίου 1951) ήταν Έλληνας νομικός και πολιτικός.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στο Σκουλικάδο Ζακύνθου και καταγόταν από οικογένεια πολιτικών. Ο πατέρας του υπήρξε δήμαρχος Μεσογαίων Ζακύνθου, ο θείος του, Διονύσιος, βουλευτής ενώ ο παππούς του, Νικόλαος, υπήρξε ένας από τους πρώτους πληρεξουσίους στην Β΄ Εθνική των Ελλήνων Συνέλευση το 1864, μετά την Ένωση του Ηνωμένου Κράτους των Ιονίων Νήσων με το Βασίλειο της Ελλάδος. Αδελφή του ήταν η Γεωργία Κολυβά, μητέρα του συγγραφέα και νομικού Κ. Πορφύρη (ψευδώνυμο του Πορφύρη Κονίδη).

Σπούδασε νομικά στην Αθήνα και το Παρίσι και ασχολήθηκε ενεργά με την πολιτική. Μετά το θάνατο του Κων/νου Αργασάρη Λομβάρδου ανέλαβε την αρχηγία του Λομβαρδιανού Κόμματος Ζακύνθου και εκλέχθηκε Βουλευτής το 1926 με το Κόμμα των Ελευθεροφρόνων. Διετέλεσε Γενικός Γραμματέας του υπουργείου Εργασίας, Σύμβουλος, από ιδρύσεως, του Συμβουλίου της Επικρατείας καθώς και αντιπρόεδρος του ίδιου δικαστηρίου ως πρόεδρος (1935) του Β΄ τμήματος. Στις εκλογές του 1926 είχε εκλεγεί βουλευτής Ζακύνθου. Το 1936 συμμετείχε στις εθνικές εκλογές στην ίδια παράταξη μαζί με άλλες προσωπικότητες (Παναγιώτης Κανελλόπουλος κ.α.) χωρίς όμως επιτυχία. Στην κυβέρνηση Πλαστήρα (1945) διετέλεσε Υπουργός Δικαιοσύνης ασκώντας προσωρινά χρέη υπουργού Κοινωνικής Προνοίας και Υγιεινής.

Είχε συγγράψει διάφορα έργα νομικού περιεχομένου.

Απεβίωσε στις 14 Ιουλίου 1951 και η σορός του μεταφέρθηκε στη Ζάκυνθο για ταφή, όπως ήταν η επιθυμία του.

Η σύζυγός του, Θάλεια, τον Οκτώβριο του 1975 δώρισε την συλλογή των φορητών αγιογραφικών εικόνων του, τα έπιπλα του γραφείου του και τα βιβλία της βιβλιοθήκης του στο Μουσείο Σολωμού και Επιφανών Ζακυνθίων, όπου και εκτίθενται στην ομώνυμη αίθουσα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εγκυκλοπαίδεια Δομή, εκδόσεις "Δομή, Αθήνα 1996, τόμος 18, λήμμα Κολυβάς
2. ↑  εφ. Το Βήμα, Νεκρολογία Νικόλαος Κολυβάς, φύλλο 17-8-1951, σελ. 2.
3. ↑  Εγκυκλοπαίδεια Δομή, εκδόσεις "Δομή, Αθήνα 1996, τόμος 18, λήμμα Κολυβάς
4. ↑  Σύμβουλοι ΣτΕ Αρχειοθετήθηκε 2015-07-06 στο Wayback Machine. από την επίσημη ιστοσελίδα του Συμβουλίου της Επικρατείας
5. ↑  πρόεδροι τμημάτων του ΣτΕ Αρχειοθετήθηκε 2015-07-06 στο Wayback Machine. από την επίσημη ιστοσελίδα του Συμβουλίου της Επικρατείας
6. 1 2  Κυβέρνηση Πλαστήρα, από την ιστοσελίδα της Γενικής Γραμματείας Κυβερνήσεως
7. ↑  Απέθανεν ο Νικόλαος Κολυβάς, Εμπρός, φύλλο 15-7-1951, σελ. 5
Ο **Σίμων**, γεωργιανά: სიმონი, (απεβ. το 1701), της δυναστείας των Μπαγκρατιόνι, ήταν βασιλιάς τού Ιμερέτι (δυτικής Γεωργίας) από το 1699 έως το 1701.

Βιογραφία
---------

Ήταν νόθος γιος τού Αλεξάνδρου Δ΄ τού Ιμερέτι, που ανατράφηκε στην αυλή του Ηρακλή Α΄ τού Κάρτλι (κεντρικής Γεωργίας), ενώ το Ιμερέτι είχε εμπλακεί στον εμφύλιο πόλεμο μεταξύ πολλών διεκδικητών τού θρόνου. Το 1699 η οθωμανική κυβέρνηση υποστήριξε ένα πραξικόπημα κατά του βασιλιά Αρτσίλ τού Ιμερέτι και τοποθέτησε τον Σίμωνα ως βασιλιά. Ο τελευταίος νυμφεύτηκε την Aνίκα, κόρη τού ισχυρού πρίγκιπα Γκιόργκι-Μαλάκια Αμπασίντζε, αλλά σύντομα ο πρίγκιπας και η δεύτερη κόρη του Tάμαρ (χήρα τού Αλεξάνδρου Δ΄) έδιωξαν τον Σίμωνα πίσω στο Κάρτλι. Με την υποστήριξη τού Mαμία Γ΄ Γκουριέλι, πρίγκιπα της Γκουρίας, ο Σίμων κατάφερε να επιστρέψει και νυμφεύτηκε την αδελφή τού Μαμία. Ωστόσο, ο πρίγκιπας Aμπασίντζε υποσχέθηκε στον Μαμία το Ιμερετικό στέμμα και διέταξε να δολοφονήσουν τον Σίμωνα στο παλάτι του το 1701. Το τέλος τού Σίμωνα και η συνεχιζόμενη μάχη για την εξουσία στο Ιμερέτι, πυροδότησαν μία οθωμανική εισβολή στη δυτική Γεωργία το 1703.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* Вахушти Багратиони (Vakhushti Bagrationi) (1745). История Царства Грузинского: Жизнь Имерети.
* David Marshall Lang, *Tα πρώτα έτη της Γεωργιανής Μοναρχίας, 1658-1832*. New York: Columbia University Press, 1957.