recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Πηγές της γλουτένης: Ξεκινώντας από την κορυφή και πηγαίνοντας δεξιόστροφα ανάλογα με την περιεκτικότητα: Αλεύρι σίτου, όλυρα, κριθάρι, και νιφάδες σίκαλης.
Η **γλουτένη** (από το λατινικό: (ουδ.) *gluten*/*glutinis* που σημαίνει «κόλλα») είναι μία πρωτεϊνικής φύσεως κολλώδης ύλη του ενδοσπερμίου πολλών δημητριακών καρπών, όπως του μαλακού σιταριού, του κριθαριού και της σίκαλης. Η γλουτένη αποτελείται από τις πρωτεΐνες **γλοιαδίνη** και **γλουτελίνη**.

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **γλουτένη**  |

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **αλευρόκολλα**  |

Χημική σύσταση
--------------

Η γλοιαδίνη είναι διαλυτή σε 70% αλκοόλη και η γλουτελίνη είναι διαλυτή σε αραιά οξέα ή αλκάλια. Το σύνολο αυτών στο νερό δίδει μια κολλοειδή ουσία στο σώμα της γλουτένης.

Η γλουτένη στην αρτοποιία
-------------------------

Στη γλουτένη οφείλεται το «φούσκωμα» του ζυμαριού του ψωμιού. Δημητριακά με υψηλή περιεκτικότητα σε γλουτένη είναι το σιτάρι, το ντίνκελ, το μονόκοκκο, το σκληρό σιτάρι και η σίκαλη. Βρώμη και κριθάρι έχουν μια χαμηλή αναλογία γλουτένης. Δημητριακά όπως τεφ, κεχρί, καλαμπόκι, ρύζι καθώς και ψευδο-δημητριακά όπως κινόα, αμάρανθος και το φαγόπυρο είναι χωρίς γλουτένη.

Λόγω της κολλοειδούς δομής της δημιουργεί συσσωματώματα με τους κόκκους του αμύλου και σε πλήρη συμβολή με τη μαγιά (ζυμομύκητες του γένους *Saccharomyces*) δημιουργούν μικρούς θύλακες αέρα (διοξειδίου του άνθρακα) που δημιουργούν οι ζύμες με τον μεταβολισμό τους.

Διατροφικά προβλήματα
---------------------

Η γλουτένη μπορεί να δίνει μεγάλο πλεονέκτημα στην αρτοποιία αλλά σε μια ομάδα ανθρώπων δημιουργεί δυσανεξία που ονομάζεται κοιλιοκάκη και στομαχο-εντερικά προβλήματα.

Εναλλακτικές τροφές
-------------------

Άτομα που παρουσιάζουν δυσανεξία στη γλουτένη, μπορούν να καταναλώσουν άλλες τροφές, που είναι επίσης πλούσιες σε άμυλο/υδατάνθρακες, όπως ρύζι, καλαμπόκι, κεχρί, κινόα και φαγόπυρο είτε ολόκληρους τους καρπούς, είτε ως αλεύρια.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85055386
* GND: 4157717-6
* BNF: cb120494596 (data)
* NKC: ph231115
* BNE: XX4596878

 |

 |
***Ο Παραχαράκτης*** (Πρωτότυπος τίτλος: Le cave se rebiffe) είναι κωμωδία Γαλλικής παραγωγής του 1961 σε σκηνοθεσία Ζιλ Γκρέιντζερ και σενάριο του Μισέλ Όντιαρ. Πρωταγωνιστούν οι Ζαν Γκαμπέν, Μπερνάρντ Μπλιέρ και η Μάρτιν Κάρολ.

Πλοκή
-----

Ο Έρικ, ένας ανέντιμος μεταπωλητής αυτοκινήτων στο Παρίσι, έχει ερωτική σχέση με τη Σολάνζ, της οποίας ο άνεργος άντρας Ρομπέρ είναι εξειδικευμένος τυπογράφος και χαράκτης. 
Με τους δύο φίλους του, τον Τσαρλς και τον Λούκας, συζητά την ιδέα ότι θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν τον Ρομπέρ για να τυπώσουν κάποια πλαστά χαρτονομίσματα. Γι' αυτό θα χρειαζόταν αυθεντικό χαρτί και αξιόπιστο χαράκτη. Στην πραγματικότητα, αποφασίζουν, ότι πρέπει να καλέσουν έναν εμπειρογνώμονα κι ο καλύτερος άνθρωπος για τη δουλειά είναι ο Φερντινάντ, που ζει, συνταξιούχος, 
στη Βενεζουέλα.

Ο Φερντινάντ συμφωνεί να βοηθήσει, αλλά με την προϋπόθεση ότι θα πάρει τα μισά από τα κέρδη, κάτι που βάζει τους άλλους τρεις να βρούνε τρόπο για να του μειώσουν αυτό το μερίδιο. Έχοντας επίγνωση του σχεδίου τους, ο Φερντινάντ δημιουργεί μια στενή σχέση με τον ντροπαλό Ρομπέρ. 
Όταν ο Ρομπέρ τελικά παράγει τα πλαστά χαρτονομίσματα και τα δίνει στον κλεπταποδόχο, εκείνος του δίνει μια τσάντα που είναι γεμάτη από γνήσια δολάρια. Στη συνέχεια ο Ρομπέρ κατευθύνεται προς το αεροδρόμιο και κατά την επιβίβαση του σε αεροπλάνο με προορισμό τη Βενεζουέλα, η οποία δεν έχει συνθήκη έκδοσης με τη Γαλλία, βρίσκει τον Φερντινάντ να τον περιμένει.

Διανομή ρόλων
-------------

* Ζαν Γκαμπέν ως Φερντινάντ/ Ο Βασιλιάς
* Μπερνάρντ Μπλιέρ ως Σαρλ Λεπικάρ
* Μάρτιν Κάρολ ως Σολάνζ Μιντό
* Φρανκ Βιλάρ ως Έρικ Μασόν
* Μορίς Μπιρό ως Ρομπέρ Μιντό
* Αντουάν Βαλπέτρ ως Λούκας Μαλβισίν
* Ζινέτ Λεκλέρ ως Λέα

Κυκλοφορία
----------

Στην Ελλάδα η ταινία έκανε πρεμιέρα στις 3 Οκτωβρίου 1962 στους κινηματογράφους Αθηνά και Μαξίμ στην Αθήνα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.imdb.com/title/tt0054734/. Ανακτήθηκε στις 8  Απριλίου 2016.
2. 1 2 3 4  www.allocine.fr/film/fichefilm\_gen\_cfilm=4326.html. Ανακτήθηκε στις 8  Απριλίου 2016.
3. 1 2 3  www.telerama.fr/cinema/films/le-cave-se-rebiffe,14854.php. Ανακτήθηκε στις 8  Απριλίου 2016.
4. ↑  «*Η ζωή της πόλεως*» (PDF). *Ψηφιακό Αρχείο Εφημερίδων και Περιοδικού Τύπου - Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος*. Εφημερίδα Ελευθερία. 3 Οκτωβρίου 1962. σελ. 2η. Ανακτήθηκε στις 7 Δεκεμβρίου 2023.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* *Ο Παραχαράκτης*   στην IMDb
* *Ο Παραχαράκτης* στο AllMovie
* *Ο Παραχαράκτης* στο AlloCine

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Τέχνη
* Πύλη:Κινηματογράφος
 |

 |
Ο **Μλάντεν** (Σερβικά Κυριλλικά: *Младен*, π. 1323–26) ήταν Σέρβος ευγενής, ο οποίος υπηρέτησε τον Βασιλέα Στέφαν Ντετσάνσκι (βασίλευσε μεταξύ 1322–1331), κατέχοντας τον τίτλο του *ζουπάνου* και αργότερα του *βοϊβόδα*. Ήταν πατέρας του Μπράνκο Μλαντένοβιτς, έτερου ευγενή.

Ο Μλάντεν και ο αδερφός του, Νίκολα, κατάγονταν από οικογένεια η οποία είχε στην κατοχή της εδάφη στην Ντρένιτσα του Κοσόβου, κατά την διάρκεια της βασιλείας του Στέφαν Μίλουτιν (βασίλευσε μεταξύ 1282–1321). Η οικογένεια κέρδισε σε ισχύ κατά την περίοδο εξουσίας του Βασιλέα Στέφαν Ντετσάνσκι (βασίλευσε μεταξύ 1322–1331). Ο Μλάντεν αναφέρεται, το 1323, ως κυβερνήτης του Τρεμπίνγιε και της Ντρατσέβιτσα, ενώ ο αδερφός του, Νίκολα, αναφέρεται ως διατελών χρέη κυβερνήτη στην Βόρεια Αλβανία το 1329. Η επικύρωση από τον Βασιλέα Στέφαν Ντετσάνσκι των δικαιωμάτων των εμπόρων της Ραγούσας με ημερομηνία την 25η Μαρτίου 1326, διεξήχθη παρουσία του *βοϊβόδα* Μλάντεν, του *τέπτσιγια* Βλάντογιε και του *τσέλνικ* Τζούρας Ίλιγιτς. Η ιεραρχία της Σερβικής Αυλής ήταν η παρακάτω: *στάλιβατς*, *τσέλνικ*, *κάζνατς*, *τέπτσιγια* και *βοϊβόδας*, ο οποίος ήταν ο ανώτατος τίτλος. Παρά το γεγονός πως η οικογένεια ήταν σε θέση να ασκεί επιρροή, ωστόσο, δεν ευρισκόταν μεταξύ των πλέον ισχυρών οικογενειών της Σερβικής Αυλής. Παραμένει άγνωστο κατά πόσο ο Μλάντεν επέζησε, ώστε να είναι σε θέση να υπηρετήσει τον Βασιλέα Στέφαν Ντούσαν, όπως συνέβη με αρκετούς άλλους ευγενείς όπως τον *βοϊβόδα* Βόγιν και τον *τσέλνικ* Γκράντισλαβ Βόγισιτς.

Η τελευταία χρονολογικά αναφορά στο όνομά του ανάγεται στο 1326. Απέκτησε έναν υιό, τον Μπράνκο, και μία κόρη, την Ρατοσλάβα. Η Ρατοσλάβα νυμφεύθηκε τον *ζουπάνο* Άλτομαν, υιό του *βοϊβόδα* Βόγιν. Ο Μπράνκο ήταν μεταξύ των ευγενών, οι οποίοι έλαβαν τίτλους της Βυζαντινής Αυλής με την στέψη του Στέφαν Ντούσαν ως Αυτοκράτορα (1346), λαμβάνοντας τον τίτλο του *σεβαστοκράτωρα*.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Fajfrić 2000b.
2. ↑  Blagojević 2001, σελ. 27.
3. ↑  Blagojević 2001, σελ. 211.
4. ↑  Blagojević 2001, σελ. 37.
5. ↑  Fajfrić 2000a, ch. 47, paragraph 2.
6. ↑  Ćorović 2001, ch. 3, VII; Fajfrić 2000a, ch. 39

Πηγές
-----

* Blagojević, Miloš (2001). *Državna uprava u srpskim srednjovekovnim zemljama*. Službeni list SRJ.
* Ćorović, Vladimir (2001), *Istorija srpskog naroda* (Internet έκδοση), Belgrade: Ars Libri,
* Fajfrić, Željko (2000a), *Sveta loza Stefana Nemanje* (Internet έκδοση), Belgrade: Janus; Rastko,
* Fajfrić, Željko (2000b), *Sveta loza Brankovića* (Internet έκδοση), Belgrade: Janus; Rastko,
Το **Σύνδρομο Neu–Laxova** (προφ. Νου-Λαξόβα) (NLS, επίσης γνωστό ως **Σύνδρομο Neu** ή **Σύνδρομο Neu-Povysilová**)  αποτελεί σπάνια αυτοσωμική υπολειπόμενη διαταραχή, χαρακτηριζόμενη από σοβαρό περιορισμό της ενδομήτριας ανάπτυξης και πολλαπλές συγγενείς ανωμαλίες.

Το Σύνδρομο Neu–Laxova αποτελεί πολύ σοβαρή διαταραχή που οδηγεί σε θνησιγένεια ή σε θάνατο λίγο μετά τη γέννηση. Πρωτοπεριγράφηκε από τον Δρα Ρίτσαρντ Νου το 1971 και την Δρα Ρενάτα Λαξόβα το 1972 ως μία θανατηφόρος διαταραχή με πολλαπλές παραμορφώσεις. Είναι εξαιρετικά σπάνια διαταραχή με τις αναφερόμενες περιπτώσεις στην Ιατρική Βιβλιογραφία να αριθμούν κάτω από 100.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Neu-Laxova[*νεκρός σύνδεσμος*]
Το ***Ένας βλάκας... με πατέντα!*** είναι ασπρόμαυρη ελληνική κωμική ταινία του 1963 σε σκηνοθεσία των Ανδρέα Λαμπρινού και Γιώργου Πρωτόπαππα. Το σενάριο είναι του Φραγκίσκου Μανέλλη με την προσαρμογή κειμένου να έγινε από τους δύο σκηνοθέτες. Πρωταγωνιστούν οι Γιάννης Μαλούχος, Βασίλης Αυλωνίτης, Φραγκίσκος Μανέλλης, Νίκος Ρίζος, Σμάρω Στεφανίδου, Νίκος Φέρμας και Γιούλα Σκανδάλη.

Η υπόθεση της ταινίας περιστρέφεται γύρω από τον Πελοπίδα (Γιάννη Μαλούχο), οποίος φεύγει από το χωριό του για να βρει μια καλύτερη ζωή στην πόλη. Τριγυρνώντας ο Πελοπίδας πεινασμένος στους δρόμους για να βρει κάτι να φάει, μια παρεξήγηση γίνεται αιτία να θεωρηθεί κλέφτης. Για να ξεφύγει από τους διώκτες του, κρύβεται σε ένα διερχόμενο τρίκυκλο που είναι γεμάτο με φρούτα, αλλά συλλαμβάνεται επ’ αυτοφώρω από τον οδηγό του τρικύκλου και ακολούθως έρχεται στα χέρια μαζί του, επειδή έφαγε λίγα φρούτα. Το ξαναβάζει στα πόδι και κάνει ωτοστόπ σε ένα φορτηγό. Ο οδηγός του φορτηγού τυχαίνει να είναι συγχωριανός του και ξέρει καλά το παρελθόν του Πελοπίδα καθώς ήταν από μικρό παιδί στη βιοπάλη. Εξαιτίας όμως της αφέλειάς του όλοι τον είχαν για τα θελήματα, με αποτέλεσμα να μην μπορέσει να κρατήσει ούτε τη Μαρίνα, την ψυχοκόρη του θείου του Θεοδόση, με την οποία αγαπιόντουσαν. Η επιστροφή του στο χωριό τον βάζει σε νέες περιπέτειες που τον κάνουν να θέλει μέχρι και να δώσει τέλος στη ζωή του. Τελικά, όμως, οι παρεξηγήσεις θα λύθουν ευνοϊκά γι αυτόν, αφού καταφέρνει να κερδίσει πίσω τη Μαρίνα (Γιούλα Σκανδάλη).

Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις 22 Δεκεμβρίου 1963 στις κινηματογραφικές αίθουσες Ίρις, Κοσμοπόλιτ και Κυψελάκι στην Αθήνα, ενώ συγχρόνως ξεκίνησε να προβάλλεται και στην Λεμέσο της Κύπρου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «*Ένας βλάκας... με πατέντα!*». *tainiothiki.gr*. Ταινιοθήκη της Ελλάδος. Ανακτήθηκε στις 7 Δεκεμβρίου 2023.
2. ↑  «*Η ζωή της πόλεως*» (PDF). *Ψηφιακό Αρχείο Εφημερίδων και Περιοδικού Τύπου - Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος*. Εφημερίδα Ελευθερία. 22 Δεκεμβρίου 1963. σελ. 2η. Ανακτήθηκε στις 7 Δεκεμβρίου 2023.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* *Ένας βλάκας... με πατέντα!*   στην IMDb
* *Ένας βλάκας... με πατέντα!* στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Τέχνη
* Πύλη:Κινηματογράφος
* Πύλη:Ελλάδα
 |

 |
Το **Αμφιστείδης** ήταν αρχαίο ελληνικό όνομα, το οποίο οι αρχαίοι Έλληνες χρησιμοποιούσαν κυρίως έως αποκλειστικώς ως προσωνύμιο (παρατσούκλι), προκειμένου να υποδηλώσουν τη μεγάλη βλακεία εκείνου στον οποίο το απέδιδαν. Το Λεξικό της Σούδας δίνει στο αντίστοιχο λήμμα παραπομπή προς το «γελοίος» (*«ζήτει περί τούτου εν τω γελοίος»*). Νεοελληνικά αντίστοιχα είναι τα «Αγαθόπουλος» (επώνυμα πλέον), «Κουφιοκεφαλάκης», κλπ.. Από τους αρχαίους συγγραφείς αναφέρονται και άλλα αρχαία ονόματα με την ίδια ή πολύ παραπλήσια σημασία, όπως τα Μαργίτης, Μελητίδης, Μαμμάκυθος και αρκετά ακόμη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Suidae Lexicon*, ex recognitione Immanuelis Bekkeri, εκδ. Georg Reimer, Βερολίνο 1854, σελ. 84

Πηγές
-----

* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 5, σελίδα 256
Αντουάν Μαρφάν, προσωπογραφία του Ανρί Μπατάιγ
Ο **Αντουάν Μπερνάρ-Ζαν Μαρφάν (γαλλικά: Antoine Bernard-Jean Marfan**) (23 Ιουνίου 1858 – 11 Φεβρουαρίου 1942) ήταν Γάλλος παιδίατρος.

Βιογραφία

Γεννήθηκε στο Καστελνωνταρί (Ωντ, Λανγκντόκ-Ρουσιγιόν). Οι γονείς του ήταν οι Αντουάν Προσπέρ Μαρφάν και η Αντελαΐντ Τουρί. Ξεκίνησε τις ιατρικές του σπουδές στην Τουλούζη, όπου έμεινε για δύο χρόνια, πριν μετακομίσει στο Παρίσι. Αποφοίτησε το 1886, ενώ η εκπαίδευσή του είχε διακοπεί από περίοδο στρατιωτικής θητείας. Το 1903 έγινε καθηγητής βρεφικής υγιεινής στην παιδιατρική κλινική του Πανεπιστημίου του Παρισιού. Την ίδια χρονιά έγινε μέλος της Εθνική Ακαδημίας Ιατρικής.

Το 1896, ο Μαρφάν περιέγραψε μια κληρονομική διαταραχή του συνδετικού ιστού, που επρόκειτο να γίνει γνωστή ως σύνδρομο Μαρφάν, ο όρος που χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον Χενρίκους Γιακόμπους Μαρί Βέβε (1888-1962) της Ουτρέχτης το 1931. Σήμερα, πιστεύεται ότι ο ασθενής του Μαρφάν (ένα πεντάχρονο κορίτσι ονόματι Γκαμπριέλ) επηρεάστηκε από μια πάθηση γνωστή ως συγγενής συστολική αραχνοδακτυλία, και όχι από το σύνδρομο Μαρφάν.

Περαιτέρω επώνυμες ιατρικές καταστάσεις που ονομάστηκαν από τον Αντουάν Μαρφάν περιλαμβάνουν:

* Σύνδρομο Ντένι-Μαρφάν
* Σύνδρομο υπερκινητικότητας Μαρφάν
* Νόμος του Μαρφάν
* Σημάδι του Μαρφάν
* Σύμπτωμα Μαρφάν
* Σύνδρομο Μαρφάν–Μάντελουνγκ

Ο Μαρφάν είχε επίσης ενδιαφέροντα για τις παιδιατρικές πτυχές της φυματίωσης, της διατροφής και της διφθερίτιδας. Με τους Ζακ-Ζοζέφ Γκρανσέρ (1843–1907) και Ζουλ Κομπί (1853–1947), ήταν συν-συγγραφέας του *Traité des maladies de l'enfance* («Πραγματεία για τις παιδικές ασθένειες»). Από το 1913 έως το 1922, ήταν εκδότης του περιοδικού *Le Nourrisson* («Το μωρό»).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Historia de la medicina - Antoine Marfan (Spanish)
2. ↑  Marfan, Antoine (1896). «Un cas de déformation congénitale des quartre membres, plus prononcée aux extrémitiés, caractérisée par l'allongement des os avec un certain degré d'amincissement [A case of congenital deformation of the four limbs, more pronounced at the extremities, characterized by elongation of the bones with some degree of thinning]». *Bulletins et Mémoires de la Société Médicale des Hôpitaux de Paris* **13** (3rd series): 220–226.
3. ↑  Antoine Marfan - biography @ Who Named It

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Αντουάν Μαρφάν @ Who Named It
Το **σύνδρομο Ντένι-Μαρφάν** είναι σύνδρομο στο οποίο υπάρχει συσχέτιση σπαστικής παραπληγίας των κάτω άκρων και νοητικής καθυστέρησης σε παιδιά με συγγενή σύφιλη. Προσβάλλονται και τα δύο φύλα και η εμφάνιση της νόσου μπορεί να είναι οξεία ή ύπουλη, με αργή εξέλιξη από αδυναμία σε τετραπληγία. Μπορεί επίσης να βρεθεί επιληψία, καταρράκτης και νυσταγμός.

Το σύνδρομο περιγράφηκε από τον Τσαρλς Κλέιτον Ντένι το 1929 και τον Αντουάν Μαρφάν το 1936.

Παραπομπές
----------

1. ↑  M.D, Mark E. Williams (2009). *Geriatric Physical Diagnosis: A Guide to Observation and Assessment* (στα Αγγλικά). McFarland. σελ. 56. ISBN 9780786451609.
2. ↑  Dennie CC. Partial paralysis of the lower extremities in children, accompanied by backward mental development. Am J Syphilis 1929; 13: 157–163
3. ↑  Marfan AB. Paraplégie spasmodique avec troubles cérébraux d’origine hérédo-syphilitique chez les grands enfants. Revue Franc Pédiat 1936; 12: 1–16
Ο **Ζαν (Ιωάννης) ντε Λιέν** *(Γαλλικά : Jean de Lienne)* ήταν Γάλλος ιππότης, κάτοχος τιμαρίων του Πριγκιπάτου της Αχαΐας. 

Ο ντε Λιέν αναφέρεται ότι ήταν ο οικιστής και ιδρυτής των Λαγκαδίων Αρκαδίας, κατείχε τιμάριο στην περιοχή της Γορτυνίας που κατά κάποια εκδοχή το κληρονόμησε από τον πατέρα του ή κατά άλλη το πήρε κατά το μοίρασμα του Πριγκιπάτου το 1205. Αναφέρεται ότι πήρε μέρος στο χτίσιμο του Κάστρου της Άκοβας και το ονόμασε έτσι από την αδελφή του που είχε αποβιώσει και την έλεγαν Άκοβα. 

Ο ντε Λιέν παντρεύτηκε την κόρη του γραμματέα του, Έλληνα, Πέτρου Γραμματικού από την Σμύρνη και εγκαταστάθηκε σε κοντινή τοποθεσία της Άκοβας σε τοποθεσία που λεγόταν "Τα Λαγκάδια" ιδρύοντας το σημερινό χωριό. Ο ντε Λιάννε κατά μία πάλι εκδοχή θεωρείται ο γενάρχης της Οικογένειας Παπαγιανόπουλων-Δεληγιάννη.

Κατά τον Αναστάσιο Γούδα, βιβλίο *Παράλληλοι Βίοι*, ο Ζαν ήταν αυτός που κατοίκησε το Κάστρο της Άκοβας που το έχτισε ο πατέρας του και οι απόγονοι αυτού ήταν οι οικιστές των Λαγκαδίων. Η εκδοχή αυτή δεν ευσταθεί από άλλες πηγές, όπως το Χρονικό του Μορέως, αλλά και σύγχρονες έρευνες.

Πηγές
-----

* Λαγκάδια : Τοπική ιστορία γενικού ενδιαφέροντος / Βασιλ. Ι. Τσαφάρα, Αθήναι 1937, Τύπος οίκου Μιχαήλ Ι. Σαλιβέρου
Ο **Νικόλαος Δεληγιώργης** (Πειραιάς 14 Μαΐου 1937-13 Ιουνίου 2022) ήταν Έλληνας εκδότης περιοδικών και συν-δημιουργός, μαζί με τον δημοσιογράφο Κώστα Μπαζαίο, δύο εκ των πιο δημοφιλών κόμικς στις δεκαετίες του '70 και '80, των *Μανίνα* (για κορίτσια) και *Δυναμικό Αγόρι* (για αγόρια).

Ιστορικό εκδόσεων
-----------------

Το 1971 ο Νίκος Δεληγιώργης εξασφάλισε από την «*Ελλάς Πρες*» του κ. Γιώργου Σγούρα (που διέθετε δικαιώματα εικονογραφημένων) βρετανικές ποδοσφαιρικές σειρές και συν-δημιούργησε το «Γκολ» (που επανεκδόθηκε και πολύ αργότερα).

Τον Ιούνιο 1972 εξέδωσε, μαζί με τον δημοσιογράφο Κώστα Μπαζαίο, τη *Μανίνα*, αρχικά σε μεγάλο σχήμα, που έφθασε να πουλάει περισσότερα από 100.000 φύλλα εβδομαδιαίως.

Δυναμικό Αγόρι#36, Α' περίοδοςΑκολούθησαν το εβδομαδιαίο *Αγόρι* και τα 15θήμερα Τρουένο και *Πάττυ*. Επίσης, στα τέλη της δεκαετίας του 1980, εξέδωσε τη *Βαβούρα (περιοδικό)* (εβδομαδιαίο για παιδιά με ανεπτυγμένο χιούμορ) και τη δεκαετία του 1990 το περιοδικό *Γκάρφιλντ*.

Απεβίωσε στις 13 Ιουνίου 2022, σε ηλικία 85 ετών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.newsbomb.gr/ellada/story/1323141/pethane-o-nikolaos-deligiorgis.
2. ↑  Αλίνα Χατζηδάκι, «Μανίνα σ' αγαπώ», 4σέλιδο αφιέρωμα στο περιοδικό *Marie Claire*, τεύχος Δεκεμβρίου 2008
3. ↑  «Πέθανε ο εκδότης Νικόλαος Δεληγιώργης του περιοδικού «Μανίνα»». *NewsIT*. 13 Ιουνίου 2022. Ανακτήθηκε στις 13 Ιουνίου 2022.
4. ↑  Αφιέρωμα ΕΤ-1,
εκπομπή «Στέκια», διαγωνισμοί του περιοδικού *Μανίνα* στα night clubs της δεκαετίας του '80
5. ↑  «Πέθανε ο Νικόλαος Δεληγιώργης εκδότης των περιοδικών «Μανίνα» και «Αγόρι»». *in.gr*. 13 Ιουνίου 2022. Ανακτήθηκε στις 13 Ιουνίου 2022.
Ο **Απόστολος Γεωργίου** (Θεσσαλονίκη, 1952 - ) είναι Έλληνας εικαστικός καλλιτέχνης της γενιάς του 1980.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1952 στη Θεσσαλονίκη όπου και ανατράφηκε. Αρχικά σπούδασε αρχιτεκτονική στο Πανεπιστήμιο Εφαρμοσμένων Τεχνών της Βιέννης από το 1971 έως το 1973, αλλά μεταπήδησε στη ζωγραφική, σπουδάζοντας στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Φλωρεντίας μέχρι το 1975. Η καριέρα του Γεωργίου σημαδεύεται από μια καθυστερημένη άνοδο στη φήμη, κερδίζοντας σημαντική αναγνώριση στα 60 του. Το έργο του χαρακτηρίζεται από μια ανθρωποκεντρική προσέγγιση με γεωμετρικές και τολμηρές γραμμές. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του, επέστρεψε στην Ελλάδα το 1980 και επέλεξε να ζήσει στη Σκόπελο, ενώ από το 2006 κατοικεί μόνιμα στην Αθήνα. 

O Γεωργίου έχει πραγματοποιήσει πολυάριθμες ατομικές εκθέσεις σε γκαλερί και διοργανώσεις, κυρίως στη Θεσσαλονίκη και την Αθήνα, στον Οργανισμό Λιμένος Θεσσαλονίκης (1993), στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (2007) και στο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης της Αθήνας (2011). Η συμμετοχή του στην Documenta 14 το 2017, που πραγματοποιήθηκε στην Ελλάδα, ήταν ένα αξιοσημείωτο ορόσημο στην καριέρα του.

Ως κύριο χαρακτηριστικό της ζωγραφικής του Γεωργίου αναφέρεται ο ανθρωποκεντρισμός. Έχει επίσης ασχοληθεί με τη διδασκαλία, συμβάλλοντας στον ακαδημαϊκό χώρο στην Ελλάδα. Έργα του ανήκουν σε μουσεία, δημόσιες, καθώς και ιδιωτικές συλλογές, καταδεικνύοντας την επίδραση και τη θέση του στη σκηνή της σύγχρονης τέχνης.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6 7  *BiblioNet*. 74481. Ανακτήθηκε στις 5  Δεκεμβρίου 2020.
2. ↑  collection.emst.gr/en/artists/%ce%93%ce%b5%cf%89%cf%81%ce%b3%ce%af%ce%bf%cf%85-%ce%91%cf%80%cf%8c%cf%83%cf%84%ce%bf%ce%bb%ce%bf%cf%82/. Ανακτήθηκε στις 5  Δεκεμβρίου 2020.
3. 1 2  Hulot, M. (7 Φεβρουαρίου 2019). «Η ηρωική μοναξιά του ζωγράφου Απόστολου Γεωργίου». *lifo.gr*. LiFO. Ανακτήθηκε στις 29 Νοεμβρίου 2023.
4. ↑  Παρρή, Κατερίνα (16 Μαΐου 2011). «Έργα εμπνευσμένα από την καθημερινότητα». *elculture.gr*. ελculture.gr. Ανακτήθηκε στις 29 Νοεμβρίου 2023.
5. 1 2  «Η τέχνη απέναντι στον Covid-19». *momus.gr*. MOMus. Ανακτήθηκε στις 29 Νοεμβρίου 2023.
6. ↑  «Γεωργίου, Απόστολος». *emst.gr*. Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης. Ανακτήθηκε στις 29 Νοεμβρίου 2023.
7. ↑  «Καλλιτέχνες». *teloglion.gr*. Τελλόγλειο Ίδρυμα Τεχνών. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Ιουνίου 2013. Ανακτήθηκε στις 29 Νοεμβρίου 2023.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Ζωγραφική
* Πύλη:Ελλάδα
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 352149196644474792730
* **ΕΒΕ**: 338805
* **BiblioNet**: **74481**
* GND: 1129107159

 |

 |
Ο **Ανέστης Λώρας** (1931-2020) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός από την Ήπειρο. Διετέλεσε βουλευτής Ιωαννίνων. Ήταν ο τελευταίος εν ζωή από τους αποκαλούμενους από ορισμένους δημοσιογράφους, ιστορικούς και πολιτικούς ως "αποστάτες" από την Ένωση Κέντρου.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στις 6 Μαρτίου 1931 στον Πεντόλακκο Ιωαννίνων. Σπούδασε παιδαγωγικά στο Ιεροδιδασκαλείο της Βελλάς και νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Το 1961 διορίστηκε δικηγόρος στο Πρωτοδικείο Ιωαννίνων.

Εκλέχθηκε για πρώτη φορά βουλευτής Ιωαννίνων στις εκλογές του 1963 με την Ένωση Κέντρου και επανεκλέχθηκε το 1964.

Το 1965 συντάχθηκε με τους αποκαλούμενους "αποστάτες", και τον Απρίλιο του 1966 έπεσε θύμα ξυλοδαρμού από τον βουλευτή Κοζάνης Γεώργιο Καστανίδη (οπαδό του Ανδρέα Παπανδρέου) μέσα στην αίθουσα της Ολομέλειας της Βουλής.

Στην κυβέρνηση Στεφανόπουλου υπηρέτησε ως υφυπουργός Οικονομικών από τις 11 Μαΐου 1966 ως τις 30 Ιουλίου 1966 και εν συνεχεία ως υφυπουργός Εμπορίου από τις 10 Νοεμβρίου ως τις 22 Δεκεμβρίου 1966, οπότε οι αποκαλούμενοι από μερίδα του Τύπου ως "αποστάτες", ανατράπηκαν έπειτα από την συμφωνία Γεωργίου Παπανδρέου και Παναγιώτη Κανελλόπουλου.

Το 1977 προσχώρησε στο Κόμμα Νεοφιλελευθέρων του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη και ήταν υποψήφιος βουλευτής Ιωαννίνων, χωρίς να εκλεγεί. Έναν χρόνο αργότερα προσχώρησε στη Νέα Δημοκρατία, όπως και ο αρχηγός του κόμματος, Κ. Μητσοτάκης.

Στις εκλογές του Ιουνίου και του Νοεμβρίου του 1989 εκλέχθηκε βουλευτής Ιωαννίνων με την Νέα Δημοκρατία.

Απεβίωσε σε ηλικία 89 ετών στις 21 Ιουλίου 2020.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Ελληνικόν who's who, Εκδοτικός Οργανισμός Ελληνικών who's who 1965, σελ. 336
2. 1 2  Οι 48 αποστάτες του 1965, ανάκτηση 2015-06-24.
3. ↑  Ελευθερία, 26 Απριλίου 1966
4. ↑  «Κυβέρνησις Στέφανου Στεφανόπουλου Από 17.9.1965 Έως 22.12.1966». Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης. Ανακτήθηκε στις 24 Ιουνίου 2015.
5. ↑  Θητεία στη Βουλή μετά τη Μεταπολίτευση Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine. ιστοσελίδα της Βουλής των Ελλήνων, ανάκτηση 2015-06-24.
6. ↑  Έφυγε από τη ζωή ο Ανέστης Λώρας Αρχειοθετήθηκε 2020-07-21 στο Wayback Machine. timesnews.gr, 21 Ιουλίου 2020.
Παραδοσιακός χορός στο Φεστιβάλ Γάμου Γκαλίτσνικ
**Το Γαμήλιο Φεστιβάλ Γκαλίτσνικ** (λατινικοί χαρακτήρες: Galičnik, σλαβομακεδονικά: Галичка свадба‎) είναι ένα ετήσιο φεστιβάλ που πραγματοποιείται στο χωριό Γκαλίτσνικ της Βόρειας Μακεδονίας κοντά στην πόλη Δίβρη, όπου ένα επιλεγμένο ζευγάρι παντρεύεται στον παραδοσιακό γάμο "Galička". Παραδοσιακά ο γάμος διαρκούσε 5 ημέρες με τις κύριες δραστηριότητες την Ημέρα του Αγίου Πέτρου (12 Ιουλίου) κάθε χρόνο. Ήταν η μόνη περίοδος του χρόνου όπου παντρευόντουσαν τα ζευγάρια. Σήμερα είναι μέρος του φεστιβάλ "Galičko Leto" (Καλοκαίρι Γκαλίτσνικ), μία διήμερη εκδήλωση που πραγματοποιείται το σαββατοκύριακο πλησιέστερα στις 12 Ιουλίου και χρησιμεύει ως πολιτιστικό και τουριστικό αξιοθέατο.

Κατά τη διάρκεια του γάμου, οι άντρες χορεύουν τον πολεμικό χορό Τέσκοτο, συμβολίζοντας τον αγώνα του σλαβομακεδονικού λαού ανά τους αιώνες.

Κάθε χρόνο, ζευγάρια από όλη την Βόρεια Μακεδονία συμμετέχουν σε έναν διαγωνισμό διοργανωμένο από τους διοργανωτές, ώστε να είναι το ζευγάρι που θα συμμετέχει στο Φεστιβάλ Γάμου στο Γκαλίτσνικ, έχοντας έναν παραδοσιακό γάμο τύπου "Γκαλίστκα" (Galička). Κάθε χρόνο επιλέγεται ένα νέο ζευγάρι για το φεστιβάλ.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

1. ↑  «Teskoto». soros.org.mk. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Ιουλίου 2008. Ανακτήθηκε στις 13 Μαρτίου 2009.
Οι **ρωσοαμερικανικές σχέσεις** αναφέρονται στις διμερείς σχέσεις μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής και της Ρωσικής Ομοσπονδίας, του διαδόχου κράτους της Σοβιετικής Ένωσης. Οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ρωσία διατηρούν διπλωματικές και εμπορικές σχέσεις. Σε γενικές γραμμές, οι σχέσεις ήταν θερμές υπό τον Ρώσο πρόεδρο Μπόρις Γέλτσιν (1991–1999) μέχρι τους νατοϊκούς βομβαρδισμούς κατά της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας την άνοιξη του 1999 και από τότε έχουν επιδεινωθεί σημαντικά. Το 2014, οι σχέσεις ήταν πολύ τεταμένες λόγω της κρίσης στην Ουκρανία και της προσάρτησης της Κριμαίας από τη Ρωσία. Το 2015 επιδεινώθηκαν περαιτέρω λόγω διαφορών σχετιζόμενων με τη ρωσική στρατιωτική παρέμβαση στον εμφύλιο πόλεμο της Συρίας και το 2016 για λόγους σχετικούς με την υποτιθέμενη ρωσική παρέμβαση στις εκλογές του 2016 στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Реакция России на предстоящую военную операцию НАТО оказалась беспрецедентно резкой Αρχειοθετήθηκε March 4, 2016, στο Wayback Machine. gazeta.ru, 24 March 1999.
2. ↑  Владимир Путин ответил на вопросы журналистов: Глава государства ответил на вопросы российских журналистов по завершении саммита БРИКС. kremlin.ru, 16 October 2016: ″Вопрос: Отношения с Америкой расстроились по сирийскому вопросу… — В.Путин: Вы ошибаетесь. Вы вспомните, что происходило вокруг Югославии. Оттуда всё и началось, я ещё и президентом не был. Я, что ли, развернул самолёт над Атлантикой? Это, по‑моему, Примаков сделал.″

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ρωσοαμερικανικές σχέσεις** |

* A Guide to the United States' History of Recognition, Diplomatic, and Consular Relations, by Country, since 1776: Russia
* U.S.-Russia Bilateral Presidential Commission: Spring 2012 Joint Report
Η **Δρόβιανη** (αλβανικά: Dhrovjan‎) είναι κοινότητα στον νομό Αυλώνα στη νότια Αλβανία. Το 2015, μετά τη μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης, έγινε μέρος του δήμου Φοινίκης. Βρίσκεται 18 χιλιόμετρα ανατολικά των Αγίων Σαράντα. Το χωριό κατοικείται αμιγώς από Έλληνες και το 1967 είχε γύρω στα 200 σπίτια και 8 μαχαλάδες. Στο έδαφος της Δρόβιανης έχουν βρεθεί αρχαιοελληνικά νομίσματα, κάτι που σημαίνει ότι κάποτε υπήρχαν αρκετοί αρχαιοελληνικοί ναοί στην περιοχή. Η Δρόβιανη είναι ο τόπος ταφής του Χάρολντ "Μπιλ" Σάικς, ενός Βρετανού πιλότου διπλάνου που σκοτώθηκε τον Νοέμβριο του 1940. Κατά τον Αθανάσιο Πετρίδη από την περιοχή της Δρόβιανης προέρχονται οι πρώτοι Σουλιώτες που εγκατέλειψαν τις εστίες τους από τον φόβο αντεκδικήσεων στην εποχή της τουρκοκρατίας.

Αξιοσημείωτα άτομα
------------------

* **Μαρία Αμαλία "Μελίνα" Μερκούρη**
* Τάσος Βιδούρης
* Κωνσταντίνος Στεφανόπουλος

Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης ο Υμνογράφος

Παραπομπές
----------

1. ↑  Geonames. «Location of Dhrovjan». Ανακτήθηκε στις 3 Σεπτεμβρίου 2010.
2. ↑  «Law nr. 115/2014» (PDF). Αρχειοθετήθηκε (PDF) από το πρωτότυπο στις 24 Σεπτεμβρίου 2015.
3. ↑  Nicholas Geoffrey Lemprière Hammond (1967). *Epirus: the geography, the ancient remains, the history and topography of Epirus and adjacent areas*. Clarendon P. σελ. 120.
4. ↑  Πετρίδης Αθανάσιος, «Περί Σουλίου», Πανδώρα, ΙΗ’, 422 (1867) σ. 265-267

Διαβάστε επίσης
---------------

* Νικόλαος Γ. Μυστακίδης, *Περί Δρόβιανης : Πραγματεία αρχαιολογική και ιστορική σύντομος και των εν αυτή ιερών θέσεων*, επιμέλεια Χρήστος Μούλιας, Πάτρα: Τυπογραφείο Πετράκης, 1997.
Η **Μάριον Σίβα** (Ζαχαρούλα Μπούρμπουλα, Μυτιλήνη 1939 - Αθήνα 15 Αυγούστου 1981) ήταν Ελληνίδα τραγουδίστρια και ηθοποιός.

Βιογραφία
---------

To 1962 αναδείχθηκε νικήτρια στο διαγωνισμό τραγουδιού του Δήμου Αθηναίων, με το τραγούδι του Τάκη Μωράκη "Αθήνα, άνθρωποι και θεοί". Ακολούθησε η συμμετοχή της στο Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης.

Συνεργάστηκε με πολλά διάσημα ονόματα της εποχής της, όπως την Καίτη Μπελίντα, τον Γιώργο Οικονομίδη (ο οποίος την ανακάλυψε στη Θεσσαλονίκη) και τη Μαρινέλλα.

Εξαιτίας κάποιου άτυχου έρωτα έφυγε από την Ελλάδα και εγκαταστάθηκε στην Αμερική τη δεκαετία του 1970.

Στα τραγούδια που ερμήνευσε, συμπεριλαμβάνονται τα "Αν δεις στον ύπνο σου ερημιά" (ντουέτο με το Σταύρο Κουγιουμτζή), "Όταν ήμουνα παιδί", "Έρχεσαι και φεύγεις", "Η Κυριακή", "Το γαϊδουράκι", "Έχω απόψε ραντεβού" και άλλα.

Θάνατος
-------

Αυτοκτόνησε πέφτοντας από το μπαλκόνι του σπιτιού της στην Αθήνα, στις 15 Αυγούστου 1981. Ήταν παντρεμένη με έναν Ελληνοαμερικανό. Η κηδεία της έγινε στις 17 Αυγούστου στο νεκροταφείο του Κόκκινου Μύλου.

Φιλμογραφία
-----------

| Έτος | Τίτλος | Ρόλος |
| --- | --- | --- |
| 1960 | *Καλημέρα Αθήνα* |  |
| 1962 | *Συμβαίνει στην Αθήνα* | Μαρία Λούη |
| *Ο Σταμάτης και ο Γρηγόρης* | Άννα Νικολοπούλου |
| 1964 | *Έξω φτώχεια και καλή καρδιά* | Ελένη Γαληνού |

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Δισκογραφία στο discogs.com.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Η "άτυχη" Μάριον Σίβα Αρχειοθετήθηκε 2015-06-07 στο Wayback Machine. mediasoup.gr, 17-8-2013, ανάκτηση 1-6-2015.
2. ↑  Τραγούδια που ερμήνευσε η Σίβα στο stixoi.info, ανάκτηση 1-6-2015.
3. ↑  Ειρήνη Δερμιτζάκη, «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Ιουνίου 2015. Ανακτήθηκε στις 1 Ιουνίου 2015. , e-magazine & radio maga.gr21-9-2014, ανάκτηση 1-6-2015.
4. ↑  Τα Νέα, 17-8-1981, σελ. 4.
5. ↑  «*Ο Σταμάτης και ο Γρηγόρης*». *tainiothiki.gr*. Ταινιοθήκη της Ελλάδος. Ανακτήθηκε στις 4 Οκτωβρίου 2023.
Η **Στεφάνια Γκροντζιένσκα** (πολωνικά: Stefania Grodzieńska) (2 Σεπτεμβρίου 1914 – 28 Απριλίου 2010) ήταν Πολωνή συγγραφέας, ηθοποιός θεάτρου κατά τη διάρκεια του μεσοπολέμου, χορεύτρια, εκφωνήτρια ραδιοφώνου και σατιρικός γνωστή ως η Πρώτη Κυρία του Πολωνικού Χιούμορ.

Βιογραφία
---------

Η Γκροντζιένσκα γεννήθηκε στο Λοτζ κατά τα τελευταία χρόνια της ρωσικής αυτοκρατορικής κατοχής. Πέρασε μερικά από τα παιδικά της χρόνια στη Μόσχα και παρακολούθησε μια σχολή μπαλέτου στο Βερολίνο. Παντρεύτηκε για πρώτη φορά σε ηλικία 18 ετών και μετακόμισε στη Βαρσοβία το 1933. Εργάστηκε στο *Θέατρο Cyganeria* και χόρεψε στο *Teatr Kameralny*. Σύντομα, ο σκηνοθέτης Φριντέρικ Γιαρόσι την έφερε στο επιτελείο του *Cyrulik Warszawski*, ενός πολωνικού σατιρικού θεάτρου. Η Γκροντζιένσκα γνώρισε εκεί τον δεύτερο σύζυγό της, τον συγγραφέα Γέζι Γιούραντοτ, τον οποίο παντρεύτηκε το 1938. Κατά τη διάρκεια της ναζιστικής γερμανικής κατοχής της Πολωνίας έζησαν στο Γκέτο της Βαρσοβίας, αλλά δραπέτευσαν πριν από τη δολοφονική Μεγάλη Επιχείρηση της Βαρσοβίας του 1942.

Μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο άρχισε να γράφει ένθετα για το πολωνικό σατιρικό περιοδικό *Szpilki*, όπου έγραφε επίσης πολλούς μονολόγους και σκετς. Τα δοκίμιά της ερμήνευσαν οι Χάνκα Μπιελίτσκα, Άντολφ Ντίμσα, Λόντα Χαλάμα, Αλίνα Γιανόφσκα, Καλίνα Γεντρούσικ, Μπογκούμιου Κομπιέλα, Ιρένα Κφιατκόφσκα και άλλοι. Για αρκετά χρόνια, η Στεφάνια Γκροντζιένσκα εργαζόταν στο Polskie Radio (Πολωνικό Ραδιόφωνο) και στη συνέχεια για μερικά χρόνια στο ψυχαγωγικό τμήμα της Telewizja Polska (Πολωνική Τηλεόραση).

Ήταν σύζυγος του Γέζι Γιουράντοτ, ποιητή, δραματουργού, σατιρικού και τραγουδοποιού. Πέθανε μετά από σύντομη ασθένεια στις 28 Απριλίου 2010, σε ηλικία 95 ετών, στο Σκολίμουφ.

Βραβεία και διακρίσεις
----------------------

 Η Γκροντζιένσκα το 2006 (σε ηλικία 92 ετών).
* Diamentowy Mikrofon (*Διαμαντένιο Μικρόφωνο*)
* Hiacynt (*Υάκινθος*)
* Σταυρός του Διοικητή του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας
* Χρυσό Μετάλλιο για την Αξία στον Πολιτισμό – Gloria Artis

Παραπομπές
----------

1. 1 2  WP.PL (2013). «Stefania Grodzieńska». *Biografia Twórcy*. Wirtualna Polska. Film. Multimedia. Ανακτήθηκε στις 30 Μαρτίου 2013.
2. ↑  Tomasz Kwaśniewski (15 Νοεμβρίου 2003). «Warszawka – interview with S. Grodzieńska». Gazeta Wyborcza, retrieved from Wayback Machine. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Σεπτεμβρίου 2006. Ανακτήθηκε στις 12 Απριλίου 2013. CS1 maint: Unfit url (link)
3. ↑  Magda Koralewska (28 Απριλίου 2010). «Stefania Grodzieńska. Małe wspomnienie ...». Beit Krakow. Reform Jewish community of Krakow. Ανακτήθηκε στις 12 Απριλίου 2013.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Στεφάνια Γκροντζιένσκα στην IMDb
Ο **Μοσχίων** (3ος αιώνας π.Χ.) ήταν Αθηναίος τραγικός ποιητής. Τίποτα δεν είναι γνωστό για τη ζωή του, ενώ πιθανότατα έζησε στο δεύτερο μισό του 3ου αιώνα π.Χ. Τρεις τίτλοι και μερικά αποσπάσματα των έργων του σώζονται από τον Στοβαίο. 

Έγραψε την τραγωδία «Τήλεφος» και δύο ιστορικά έργα: την τραγωδία «Θεμιστοκλῆς», από την οποία έχει σωθεί ένα σπάραγμα τριών γραμμών, και την ονομαζόμενη «Φεραῖοι» που ασχολούνταν με το θάνατο του Αλέξανδρου, του σκληρού τυράννου των Φερών. Επίσης, σώζονται 33 γραμμές μιας ομιλίας από ένα ανώνυμο έργο που ασχολείται με την ιστορία της ανθρώπινης προόδου. Σε αυτό το κομμάτι, δηλώνει ότι οι άνθρωποι ζούσαν αρχικά σαν ζώα, χωρίς σπίτια ή τεχνολογία και χωρίς νόμους. Με την πάροδο του χρόνου εισήχθη η γεωργία, το μαγείρεμα, το κρασί, τα σπίτια και οι πόλεις, ο πολιτισμός γεννήθηκε και οι άνθρωποι άρχιζαν να θάβουν τους νεκρούς τους έτσι ώστε να μην καταλήγουν στον κανιβαλισμό αυτών. Αποτελεί αληθοφανής υπόθεση η θέση ορισμένων φιλόλογων που αποδίδουν αυτό το απόσπασμα στην τραγωδία «Φεραῖοι».

Παραπομπές
----------

1. ↑  (πολλαπλές γλώσσες) *Virtual International Authority File*. OCLC. Dublin. 22528172. Ανακτήθηκε στις 25  Μαΐου 2018.
2. ↑  «Μοσχίων - Ανθολογία Αρχαίας Ελληνικής Γραμματείας». *greek-language.gr*.
3. ↑  *Moschion* entry in *Brill's New Pauly Online*
4. ↑  P. E. Easterling, Bernard Knox, (1989), *Greek Literature*, page 92. Cambridge University Press
5. ↑  *Theories of Progress*, in Sue Blundell, (1986), *The Origins of Civilization in Greek & Roman Thought*, page 187. Routledge. Translations of the fragment in W. K. C. Guthrie, *The Sophists*, p. 82, and in W.B. Tyrrell and F.S. Brown, *Athenian Myths and Institutions*, p. 81

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 22528172
* **ΕΒΕ**: 279223
* GND: 102399875

 |

 |
Η **Δύναμη του ΟΗΕ για την Επόπτευση της Απεμπλοκής** (**ΔΟΗΕΕΑ**, αγγλικά: United Nations Disengagement Observer Force, UNDOF) είναι αποστολή της ειρηνευτικής δύναμης του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών με καθήκον την διατήρηση της εκεχειρίας μεταξύ Συρίας και Ισραήλ στον απόηχο του Πολέμου του Γιομ Κιπούρ του 1973. Η αποστολή ιδρύθηκε με το Ψήφισμα 350 του Συμβουλίου Ασφαλείας του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών στις 31 Μαΐου 1974, για την εφαρμογή του Ψηφίσματος 338 (1973) που ζητούσε άμεση κατάπαυση του πυρός και εφαρμογή του Ψηφίσματος 242 του Συμβουλίου Ασφαλείας του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών.

Το ψήφισμα εγκρίθηκε την ίδια ημέρα της Συμφωνίας για την Απεμπλοκή και υπογράφηκε από τις ισραηλινές και συριακές δυνάμεις στην Γαυλανίτιδα, δηλαδή στα Υψώματα του Γκολάν, καθιερώνοντας τελικά μια εκεχειρία για τον τερματισμό του πολέμου.

Από το 1974, η Δύναμη του ΟΗΕ για την Επόπτευση της Απεμπλοκής εκτελεί έκτοτε τα καθήκοντά της με την πλήρη συνεργασία και των δύο πλευρών, με την εντολή καθηκόντων της να ανανεώνεται κάθε εξάμηνο. Ο Οργανισμός Εποπτείας της Εκεχειρίας των Ηνωμένων Εθνών και η Δύναμη του ΟΗΕ για την Επόπτευση της Απεμπλοκής λειτουργούν σε μια ουδέτερη ζώνη μεταξύ των δύο πλευρών και συνεχίζουν να εποπτεύουν την κατάπαυση του πυρός. Πριν από τον συριακό εμφύλιο πόλεμο, η κατάσταση στην γραμμή κατάπαυσης του πυρός Συρίας-Ισραήλ παρέμενε ήσυχη με ελάχιστα μόνο σοβαρά επεισόδια να σημειώνονται.

Παραπομπές
----------

1. ↑  UNITED NATIONS Security Council. S/RES/350 (1974), 31 May 1974, Resolution 350 (1974) Αρχειοθετήθηκε Ιουλίου 7, 2015 στη Wayback Machine του *Internet Archive* // 31 May 1974
Το **Σαμπρίνα** είναι ένα θηλυκό όνομα που χρησιμοποιείται κυρίως στην Δυτική Ευρώπη , και σε μικρότερο βαθμό, στον αραβικό κόσμο.

Στην Ευρώπη
-----------

Σύμφωνα με ένα θρύλο που αφηγήθηκε από τον Τζέφρεϊ του Μονμάουθ τον 12ο αιώνα, η Σαμπρίνα ήταν κόρη του βασιλιά της Αγγλίας με το όνομα Λόκρινος από μια Γερμανίδα πριγκίπισσα. Όμως ο Λόκρινος ήταν παντρεμένος με μια γυναικά ονόματι Γκουέντολιν που οργισμένη συγκέντρωσε στρατό εναντίον του άντρα της και νίκησε στη μάχη. Η Γκουέντολιν στη συνέχεια διέταξε να πνίγει η Σαμπρίνα και η μητέρα της σε ένα  ποτάμι. Το ποτάμι αυτό αργότερα ονομάστηκε Σαμπρίνα προς τιμή της κόρης του βασιλιά. Σύμφωνα με το μύθο, η Σαμπρίνα ζει στο ποτάμι ως νύμφη που κάνει βόλτες σε ένα άρμα με δελφίνια και σολομούς να κολυμπούν μαζί της.

Στην Αραβία
-----------

Στην Αραβία το όνομα Σαμπρίνα έχει ληφθεί από την αραβική λέξη sabr, που σημαίνει "υπομονή".
Ο **Γεώργιος Ανδρέου Βαρδιάμπασης** γεννήθηκε στα Λιβάδια Μυλοποτάμου Ρεθύμνης το 1870 και απεβίωσε το 1957. Σπούδασε δάσκαλος στο Διδασκαλείο Χανίων και υπηρέτησε σε σχολεία του νομού Ρεθύμνης ως διακεκριμένος εκπαιδευτικός.

Τα ταραγμένα χρόνια των Κρητικών Επαναστάσεων του τέλους του 19ου αιώνα, το Μακεδονικό Ζήτημα, οι Βαλκανικοί  πόλεμοι, τα κομματικά πάθη μεταξύ βενιζελικών και αντιβενιζελικών επηρέασαν έντονα τη ζωή του. Έτσι ,άλλοτε απολυμένος για κομματικούς λόγους και άλλοτε αφήνοντας εθελοντικά την τάξη και το μαυροπίνακα, έπαιρνε το όπλο και έτρεχε στους αγώνες της πατρίδας.

Έλαβε μέρος ως πληρεξούσιος στην Επαναστατική Συνέλευση που  συνήλθε  στο Μελιδόνι  Μυλοποτάμου (13-17 Οκτωβρίου 1897)  και καθόρισε το πολίτευμα της Κρητικής πολιτείας. Το 1905 πήγε εθελοντής στο Μακεδονικό αγώνα και πολέμησε υπό τις διαταγές του Παύλου Μελά. Το 1912-1913 τέθηκε επικεφαλής εθελοντικού εκστρατευτικού σώματος που πήγε να ενισχύσει τον Ηπειρωτικό αγώνα. Το 1924 στην εκατονταετηρίδα της ολοκαύτωσης του Σπηλαίου του Μελιδονίου ηγήθηκε ομάδας συμπολιτών του Δήμου Γαράζου που συνέλεξε τα οστά των θυμάτων σε κοινό τάφο.

Στις 5 Σεπτεμβρίου 1943 ο γιος του παπα-Ανδρέας Βαρδιάμπασης δολοφονήθηκε άνανδρα από ναζιστικό απόσπασμα την ώρα που τελούσε την κηδεία των 32 θυμάτων που είχαν δολοφονήσει την προηγούμενη μέρα .Η θυσία αυτή τον ενέπνευσε να συνθέσει ένα μακροσκελές ηθικο-κοινωνικό ποίημα από 248 τετράστιχες στροφές με τίτλο "Η μάχη του Αρμαγεδδών", που εκδόθηκε από το Δήμο Κουλούκωνα το 2010.

Πηγές
-----

1. ↑  Τρούλης, Γεώργιος (2010). *Γεωργίου Βαρδιάμπαση "Η μάχη του Αρμαγεδδών"*. Ηράκλειο. σελ. 11-13.
2. ↑  Τρούλης, Μιχαήλ (2017). *Μυλοπόταμος*. Ρέθυμνο. σελ. 10.
3. ↑  Τρούλης, Γεώργιος (2010). *Γεωργίου Βαρδιάμπαση "Η μάχη του Αρμαγεδδών"*. Ηράκλειο.
Ο **Γεώργιος Μουλκιώτης** (γεννημένος το 1958 στις Θεσπιές) είναι Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος (ΠΑΣΟΚ). Από τις βουλευτικές εκλογές της 7ης Ιουλίου 2019 έχει εκλεγεί βουλευτής Βοιωτίας με το Κίνημα Αλλαγής.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στις Θεσπιές του Νομού Βοιωτίας. Από τα δεκαεπτά του ασχολήθηκε με την πολιτική έχοντας γίνει μέλος στην ΠΑΣΠ του Πανεπιστηµίου Αθηνών το 1975. Κατά τη διάρκεια φοίτησης του εκλέχτηκε στο Διοικητικό Συµβούλιο του συλλόγου των φοιτητών της Νοµικής Σχολής του Πανεπιστηµίου Αθηνών. Από το 1977 ήταν μέλος στη Τ.Ο. ΠΑΣΟΚ Κάτω Πατησίων και από το 1983 µέλος της Τ.Ο. Θήβας. 

Έχει εκλεγεί µέλος της Nομαρχιακής Eπιτροπής του ΠΑΣΟΚ Βοιωτίας και της Τριµελούς Γραµµατείας, και ως δικηγόρος, Πρόεδρος του Συλλόγου των Ασκούµενων Δικηγόρων Αθηνών - Πειραιά. Ασκεί δικηγορία από το 1984, έχει εργαστεί ως επιστηµονικός συνεργάτης στο Κέντρο Μελετών Τεκµηρίωσης και Εκπαίδευσης της ΓΣΕΕ και έχει εκλεγεί Γενικός Γραµµατέας του Δικηγορικού Συλλόγου Θηβών. Υπήρξε για ένα διάστημα Αναπληρωτής Πρόεδρος του Νοσοκοµείου της Θήβας. 

Η ενασχόληση του µε τον κλασικό αθλητισµό στον Κάδμο Θήβας, τον εξέλεξε για δυο θητείες Πρόεδρο της Τ.Ε. ΣΕΓΑΣ Ανατ. Στερεάς και Εύβοιας και Αντιπρόεδρο της Δικαστικής Επιτροπής του ΣΕΓΑΣ.

Την περίοδο 1992 έως 1994 εκλέχτηκε Νοµαρχιακός Σύµβουλος, ως εκπρόσωπος των ΟΤΑ του Νομού Βοιωτίας ενώ από το 1995 έως το 1998 είχε εκλεγεί για δύο θητείες, µέλος του Περιφερειακού Συµβουλίου Στερεάς Ελλάδας και της Επιτροπής Παρακολούθησης. Την ίδια περίοδο ήταν δηµοτικός Σύµβουλος Θεσπιών, µέλος της Δ.Ε. στην ΤΕΔΚ Βοιωτίας. Παράλληλα διετέλεσε µέλος της Επιτροπής Διεθνών Σχέσεων της Κεντρικής Ένωσης Δήµων και Κοινοτήτων Ελλάδος και ήταν εκπρόσωπος της ΚΕΔΚΕ, στο Κεντρικό Αρχαιολογικό Συµβούλιο.

Ο Γιώργος Μουλκιώτης είχε εκλεγεί Νοµαρχιακός Σύµβουλος το 2003 και το 2007 και είχε διατελέσει Πρόεδρος του Νοµαρχιακού Συµβουλίου Βοιωτίας τις περιόδους 2005 έως 2006. Από το 2007 έως το 2010, διετέλεσε πρόεδρος του Νοµαρχιακού Συµβουλίου Βοιωτίας. Από την 1η Ιανουαρίου 2011 ως την 31η Αυγούστου 2014 διετέλεσε Αντιπεριφερειάρχης της Περιφερειακής Ενότητας Βοιωτίας.

Από τις βουλευτικές εκλογές της 7ης Ιουλίου 2019 έχει εκλεγεί βουλευτής Βοιωτίας με το Κίνημα Αλλαγής. 

Γνωρίζει και μιλάει Αγγλικά. Είναι επίσης υποστηρικτής των µη κυβερνητικών οργανώσεων Γιατροί Χωρίς Σύνορα και Greenpeace.

### Προσωπική ζωή

Είναι παντρεµένος µε την Βάσω Κρατηµένου και έχουν δυο παιδιά, τον Βασίλη και την Μαριάννα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Βιογραφία στο Βοιωτικό Κόσμο
Συντεταγμένες: 41°2′12.8″N 28°59′6.0″E﻿ / ﻿41.036889°N 28.985000°E﻿ / 41.036889; 28.985000

Το **Μνημείο της Δημοκρατίας** (τουρκικά: Cumhuriyet Anıtı) είναι μνημείο που βρίσκεται στην Πλατεία Ταξίμ στην Κωνσταντινούπολη της Τουρκίας, για να τιμήσει τη δημιουργία της Τουρκίας το 1923.

Σχεδιασμένο από τον Ιταλό γλύπτη Πιέτρο Κανόνικα (Pietro Canonica) και κατασκευασμένο σε δυόμισι χρόνια, αποκαλύφθηκε από τον Χακί Σινασί Πασά (Hakkı Şinasi Pasha) στις 8 Αυγούστου 1928.

Το μνημείο ύψους 11 μέτρων απεικονίζει τους ιδρυτές της Τουρκίας, τους Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ, Ισμέτ Ινονού και Φεβζί Τσακμάκ. Το μνημείο έχει δύο πλευρές, η πλευρά που βλέπει προς τα βόρεια απεικονίζει τον Κεμάλ με στρατιωτική στολή, ενώ η πλευρά που βλέπει νότια, προς τη Μεγάλη Οδό του Πέραν, έχει τον Κεμάλ και τους συντρόφους του ντυμένους με σύγχρονα δυτικά ρούχα. Ο πρώτος συμβολίζει τον ρόλο του ως στρατιωτικό και ο δεύτερος συμβολίζει τον ρόλο του ως πολιτικού.

Οι Σοβιετικοί στρατηγοί και στρατιωτικοί σύμβουλοι του Κεμάλ, Κλιμέντ Βοροσίλοφ και Μιχαήλ Φρούνζε (Михаи́л Фру́нзе) καθώς και ο Συμεών Αράλωφ (Семён Аралов) Σοβιετικός πρέσβης στην Άγκυρα και σύμβουλος των Τούρκων κατά τη διάρκεια του Ελληνοτουρκικού Πολέμου (1919-1922) και της Μικρασιατικής Καταστροφής, είναι μεταξύ της ομάδας ανθρώπων πίσω από τον Κεμάλ. Η παρουσία τους στο μνημείο έγινε με εντολή του Κεμάλ και επισημαίνει την οικονομική και στρατιωτική βοήθεια που έστειλε ο Βλαντιμίρ Ίλιτς Λένιν το 1920, κατά τη διάρκεια του πολέμου του 1919–1922.

Το μνημείο είναι ένας σημαντικός χώρος, όπου πραγματοποιούνται επίσημες τελετές στις εθνικές εορτές.

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Μνημείο της Δημοκρατίας (Τουρκία)** |

1. ↑  «Prof. Dr. Pietro Canonica (1869 - 1962)». Kim Kimdir. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 17 Απριλίου 2022.
2. ↑  Η στάση Βρετανών, Γάλλων, Ιταλών και Σοβιετικών απέναντι στη μικρασιατική εκστρατεία protothema.gr
3. 1 2  İmren Arbaç. «Symbol Figure in Russian-Turkish Rapprochement in Taksim Republic Monument». Yeditepe University. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Απριλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 17 Απριλίου 2022.
Ο **Γεώργιος Παπασιδέρης** (Κορωπί, 1875 - 1920) ήταν Έλληνας αθλητής του στίβου και της άρσης βαρών, ολυμπιονίκης το 1896. 

Γεννήθηκε στο Κορωπί, σπούδασε νομικά και άσκησε τη δικηγορία, ήταν ευεργέτης της ευρύτερης περιοχής του Δήμου Κεκρωπίας στην Αττική προσφέροντας την περιουσία του για κοινωφελή έργα. 
Στους Α' Ολυμπιακούς αγώνες του 1896 στην Αθήνα ήταν τρίτος στη σφαιροβολία, είχε συμμετάσχει στη δισκοβολία και στην άρση βαρών όπου ήταν 4ος στην ανύψωση με τα δύο χέρια. Στους πανελλήνιους προκριματικούς αγώνες για την Ολυμπιάδα είχε πάρει μέρος στην άρση βαρών με τα δύο χέρια και είχε έρθει δεύτερος πίσω από τον Βερσή, ήταν αθλητής του Εθνικού Αθηνών. 

Το 2015 ιδρύθηκε αθλητικός σύλλογος με το όνομα "Γ. Σ. Παπασιδέρης" με έδρα το Κορωπί με δραστηριότητα στον στίβο και τη χειροσφαίριση (handball) τιμώντας την αθλητική του προσφορά μιας κι εκτός από Ολυμπιονίκης ήταν και ιδρυτικό μέλος ενός από τα πρώτα σωματεία για τη διάδοση της αθλητικής ιδέας στην Ελλάδα, του Γυμναστικού Συλλόγου «Ο Κέκρωψ» (1903), για την κοινωνική του προσφορά στην περιοχή του Κορωπίου, καθώς επίσης και για να κρατηθεί "ζωντανό" το όνομά του μιας και δυστυχώς σήμερα κανένας απόγονος της ιστορικής για το Κορωπί οικογένειας δεν φέρει το επώνυμο Παπασιδέρης.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Αγγλικά) *Sports-Reference.com*. pa/georgios-papasideris-1. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  *Γεώργιος Σαράντη Παπασιδέρης 1875-1920*
Ολυμπιονίκης 1896 - Ευεργέτης του Δήμου Κρωπίας *[*νεκρός σύνδεσμος*]*
3. ↑  1o Γυμνάσιο Κορωπίου [*νεκρός σύνδεσμος*]
4. ↑  sports-reference.com  Αρχειοθετήθηκε 2012-08-03 στο Wayback Machine.
5. ↑  Ελληνική Ομοσπονδία Άρσης Βαρών [*νεκρός σύνδεσμος*]
6. ↑  «Α. Σ. "Γ. Σ. Παπασιδέρης"». *Αθλητικός Σύλλογος Κορωπίου "Γ. Σ. Παπασιδέρης"*.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 351158790636338852008
* **ΕΒΕ**: 266175

 |

 |
Η **Λαίδη Φρόιλα Τζαλάμ** (Dame Froyla Tzalam, GCMG, είναι ανθρωπολόγος και ηγέτης της κοινότητας των Μοπάν Μάγια από την Μπελίζ, η οποία είναι Γενική Κυβερνήτρια της Μπελίζ από τις 27 Μαΐου 2021.

Είναι η πρώτη ιθαγενής Μάγια που υπηρέτησε ως γενικός κυβερνήτης οποιασδήποτε χώρας στην ιστορία της Κοινοπολιτείας.

Εκπαίδευση
----------

Η Τζαλάμ είναι από το χωριό Σαν Αντόνιο του Τολέδο. Αποφοίτησε με πτυχίο μπάτσελορ στην Ανθρωπολογία από το Πανεπιστήμιο Τρίνιτι του Τέξας. Ακολούθησε μεταπτυχιακό στην Αγροτική Ανάπτυξη από το Πανεπιστήμιο του Σάσσεξ.

Καριέρα
-------

Ήταν η εκτελεστική διευθύντρια του Ινστιτούτου για Αυτόχθονη Διοίκηση Sarstoon Temash (SATIIM). 

Η Τζαλάμ προκρίθηκε για υποψηφιότητα στη Γερουσία τον Ιανουάριο του 2017, αλλά αρνήθηκε, προκειμένου να επικεντρωθεί στη δουλειά της με το SATIIM.

Γενική Κυβερνήτρια της Μπελίζ
-----------------------------

Ανακοινώθηκε στις 22 Απριλίου 2021 από τον πρωθυπουργό της Μπελίζ Τζόνι Μπρισένιο ότι ορίστηκε ως ο επόμενος Γενικός Κυβερνήτης της Μπελίζ μετά τη συνταξιοδότηση του Κόλβιλ Γιανγκ.  Είναι το τρίτο πρόσωπο στο αξίωμα του Γενικού Κυβερνήτη και η δεύτερη γυναίκα που διορίστηκε στο ρόλο.

Στις 21 Μαρτίου 2022 τιμήθηκε με τον Μεγαλόσταυρο του Τάγματος των Αγίου Μιχαήλ και Αγίου Γεωργίου από τον Δούκα του Κέιμπριτζ κατά τη διάρκεια της βασιλικής περιοδείας του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  amandala.com.bz/news/greg-choc-bows-satiim/.
2. 1 2  namati.org/network/member/froylatzalam/.
3. ↑  belize.com/news/prime-minister-john-briceno-independence-day-address-2021/.
4. ↑  amandala.com.bz/news/governor-general-h-e-lady-froyla-tzalam/.
5. ↑  www.thetimes.co.uk/article/court-circular-march-21-2022-25ltkz867.
6. ↑  First Woman of Maya Descent Elected as Governor – General in the Commonwealth
7. ↑  Congratulatory Outpouring for GG Froyla T'zalam
8. ↑  «froyla tzalam». *Namati*.
9. ↑  «Staff & Board of Directors | Welcome to SATIIM». *www.satiim.org.bz*.
10. ↑  «SATIIM’s Froyla Tzalam Explains Decision to Decline Nomination». Channel 5 Belize. 2017-01-06.. Ανακτήθηκε στις 2021-04-24.
11. ↑  «PM Confirms Nomination of Froyla Tzalam as the next Governor General». *lovefm.com*. 22 Απριλίου 2021. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Απριλίου 2021. Ανακτήθηκε στις 23 Απριλίου 2021.
12. ↑  «Court circular: March 21, 2022». *The Times*.
13. ↑  Governor General Froyla T’zalam Bestowed Title of Dame
14. ↑  «Investiture Ceremony». *Twitter*.