recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Συντεταγμένες: 15°23′N 61°26′W﻿ / ﻿15.383°N 61.433°W﻿ / 15.383; -61.433

Ο **Ποταμός Λαγιού** (Layou) είναι ο μακρύτερος ποταμός της Δομινίκας. Διασχίζει τις ενορίες του Αγίου Ιωσήφ και του Αγίου Παύλου. Είναι ο νοτιότερος ποταμός του Αγίου Ιωσήφ και βορινότερος του Αγίου Παύλου. Εκβάλει στην Καραϊβική Θάλασσα. Οι εκβολές του βρίσκονται στην δυτική Δομινίκα. Κοντά σε αυτές βρίσκεται το χωριό Λαγιού, το οποίο πήρε το όνομά του από αυτόν τον ποταμό. Κοντά στις εκβολές του αλλά δυτικότερα από το Λαγιού βρίσκεται ο Άγιος Ιωσήφ. Σε ένα σημείο του Αγίου Ιωσήφ, βορειοδυτικά της Μορν Κοσράν, ο ποταμός Λαγιού χωρίζεται σε δύο σημεία. Το μικρότερο και νοτιότερο, ξεκινάει από βουνά του Αγίου Ιωσήφ κοντά στα σύνορα με τον Άγιο Παύλο. Το βορινότερο και μεγαλύτερο επίσης ξεκινάει από τα βουνά του Αγίου Ιωσήφ Μορν Κοσράν κοντά στα σύνορα με τον Άγιο Δαβίδ. Το τμήμα αυτό σε εκείνο το σημείο, χωρίζεται σε δύο άλλα σημεία. Το νοτιότερο και μικρότερο αρχίζει από τα βουνά του Αγίου Παύλου Μορν Μακάκ και είναι το μόνο μέρος του ποταμού Λαγιού που συναντάει τον Άγιο Παύλο. Το βορινότερο και μεγαλύτερο συνεχίζει προς τα βόρεια του Αγίου Ιωσήφ και χωρίζεται σε άλλα δύο κομμάτια. Το δυτικότερο και μεγαλύτερο κάνει μια καμπύλη γραμμή και αρχίζει από το Μοσκίτο Μάουνταιν. Το ανατολικότερο και μικρότερο, πάλι με μια καμπύλη γραμμή, αρχίζει από βουνά του Αγίου Ιωσήφ κοντά στα σύνορα με Άγιο Ανδρέα. Ο Ποταμός Λαγιού βρίσκεται σε γεωγραφικές συντεταγμένες 15°23′N 61°26′W﻿ / ﻿15.383°N 61.433°W﻿ / 15.383; -61.433

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος ποταμών της Δομινίκας

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Ποτάμια της Δομινίκας |
| --- |
|  |
| 
* Αγία Μαρία
* Άγιος Ιωσήφ
* Ανζ ντυ Με
* Αουγιά
* Βόρειος
* Γκενβά
* Γκιγιόν
* Γκουντ Χόουπ
* Γουάιτ
* Γούντφορντ Χιλ
* Εντέ
* Εσπανιόλ
* Ζακ
* Ινδικός
* Κάναλ
* Καναρί
* Καριό
* Κασλ Μπρους
* Κέινφιελντ
* Κλαιρ
* Κλαρκ'ς
* Κολιώ
* Κουανρί
* Κουλιμπιστρί
* Κράιφις
* Λαγιού
* Λαγκό
* Λαγκούν
* Λαμουάν
* Λα Ροντ
* Λουμπρήρ
* Μαουσερί
* Μαλαμπουκά
* Μαμλαμπού
* Μαρεσά
* Μασσάκρ
* Μάτθιου
* Μαώτ Αγίου Δαβίδ
* Μαώτ Αγίου Παύλου
* Μέλβιλ Χωλ
* Μερό
* Μισά
* Μπαλτάζαρ
* Μπαρρί
* Μπαταλί
* Μπέλλφαστ
* Μπελλιμπού
* Μπελ Χωλ
* Μπελ Φιλ
* Μπλένχαϊμ
* Μπιμπιαΐ
* Μπιός
* Μποερί
* Μποετικά
* Μπουεΐ
* Μπουλώ
* Ντεμιτρί
* Ντελαφόρντ
* Ντουμπλάνκ
* Ντους
* Ουαγιανρί
* Παγκουά
* Πεντόν
* Πρερντού Τεμπ
* Πικάρντ
* Πουάν Μουλάτρ
* Ροζαλί
* Ροζό
* Σαβάν
* Σαιν Σωβέ
* Σαλέ
* Σαλισμπουρί
* Σαρισαρί
* Σουμπαγιά
* Ταμπρί
* Ταρού
* Τιμπόντ
* Τοριτέ
* Τουκαρί
* Τουλαμάν
* Τρουά Πιτόν
* Τσεκ Χωλ
* Φοντ Φιγκ
* Χάμπστεντ
 |

 |

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Άγιος Ιωσήφ, Δομινίκα |
| --- |
|  |
|  | Χωριά | 
* Άγιος Ιωσήφ
* Κουλιμπιστρί
* Λαγιού
* Μερό
* Μορν Ρακέτ (Μορν Ρασέτ)
* Μπελ
* Σαλισμπουρί (Μπαρουί)
 |
|  |
| Κόλποι | 
Μπαταλί |
|  |
| Ποτάμια | 
* Λαγιού
* Μακουσρί
* Μπαταλί
 |

 |
Συντεταγμένες: 36°41′56″N 2°48′13″E﻿ / ﻿36.69889°N 2.80361°E﻿ / 36.69889; 2.80361

Ο **ποταμός Μαζαφράν** είναι ποταμός, ο οποίος εκβάλει στη θάλασσα, στην Αλγερία.

Έχει μήκος περίπου 24 χιλιομέτρων, και περνά από περιοχή που καλύπτεται σε δασικές εκτάσεις. Διάφορα στοιχεία για τα ρωμαϊκά πρότυπα ιδιοκτησίας της γης είναι ακόμη διακριτά στην περιοχή. Ο ποταμός, που εκβάλει στη Μεσόγειο, αποτελεί μέρος των συνόρων της επαρχίας Τιπαζά. 

Δημιουργείται από τη συμβολή των ποταμών Σιφά και Τζερ, και παρόλο που δεν είναι πλωτός, έχει χρησιμοποιηθεί παραδοσιακά για άρδευση.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Dobra, E.; Pinka, J.; Engel, J.; Horniakova, E. (2007). «Geological structure and mineral resources of Algeria» (στα Slovak). *Acta Montanistica Slovaca* **12** (4): 309–318. ISSN 1335-1788. .
2. ↑  Fernand Braudel, *The Mediterranean and the Mediterranean World in the Age of Philip II*, τόμ. 2 (University of California Press, 1995), σελ. 63.
3. ↑  *The Mediterranean Medina: International Seminar*. Rome: Gangemi Editore spa. 2016. σελ. 58. ISBN 978-88-492-9013-4.
4. ↑  *Journal of the Statistical Society of London*. London: Statistical Society. 1839. σελ. 124.
Το **πουρμπουάρ** (γαλλικά: *pourboire*· παλιότερη γραφή: *pour-boire*) είναι μια συνηθισμένη στην Ελλάδα λέξη που αποδίδει τον όρο *φιλοδώρημα*. Προέρχεται από τις γαλλικές λέξεις pour και boire που κατά κυριολεξία σημαίνουν "*Για να πιείς*". Άρα, έμμεσα, κάποιος δίνει ένα φιλοδώρημα σε κάποιον "για να πιεί κάτι". Συνήθως το πουρμπουάρ δίνεται ως μια μορφή ευχαριστίας σε κάποιον που παρείχε μια εξυπηρέτηση ή μια υπηρεσία σε ικανοποιητικό για τον αποδέκτη της βαθμό. Σε ορισμένες περιπτώσεις δίνεται και χωρίς να συντρέχει κάποιος ιδιαίτερος λόγος. Στην Ελλάδα το πουρμπουάρ είναι πολύ συνηθισμένο, ειδικά σε περιπτώσεις ψυχαγωγίας και εστίασης, χωρίς όμως να λείπουν και άλλες περιπτώσεις (π.χ. μια σύντομη χειρωνακτική εργασία ή μια χρήσιμη πληροφορία).

Κάθε τόπος έχει τους δικούς του άγραφους κανόνες για το πουρμπουάρ και κάθε γλώσσα χρησιμοποιεί διαφορετικές ορολογίες για να το περιγράψει. Είναι ενδιαφέρον ότι στην τουρκική γλώσσα ονομάζεται μπαχσίς (*bahşiş* - λέξη περσικής ρίζας), μόνο που στην Τουρκία ήταν κάποτε υποχρεωτικό βάσει ενός παλιού νόμου για άμεση φορολογία ο οποίος δεν ισχύει στις περισσότερες περιπτώσεις πια, όμως η "υποχρέωση" αυτή παρέμεινε ως τις μέρες μας.

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **πουρμπουάρ**  |

Από τη λέξη μπαχσίς προήλθε και η λέξη **μπαχτσίσι** ή **μπαξίσι** στην Ελλάδα και μ' αυτόν τον τρόπο αναφέρεται κάθε περίπτωση που κάποιος καλείται να πληρώσει με υπερτίμηση ένα προϊόν ή μια υπηρεσία χωρίς τη θέλησή του, συνήθως με δυσαρέσκεια.
Συντεταγμένες: 39°26′37″N 45°1′18″E﻿ / ﻿39.44361°N 45.02167°E﻿ / 39.44361; 45.02167

Το **Πούσγιαν** είναι ένα χωριό και δήμος στην επαρχία Σαρούρ, στο Ναχτσιβάν του Αζερμπαϊτζάν. Βρίσκεται κοντά στον διεθνή σιδηρόδρομο και αυτοκινητόδρομο, 23 χιλιόμετρα από την επαρχιακή πρωτεύουσα. Γενικά, ο πληθυσμός απασχολείται με διάφορες εργασίες. Υπάρχει επίσης γυμνάσιο, πολιτιστικός χώρος, βιβλιοθήκη και νοσοκομείο στο χωριό. Ο πληθυσμός είναι 3,751 κάτοικοι. Επίσης, κοντά στο Πουσγιάν υπάρχει αρχαιολογικός χώρος που ανακαλύφθηκε το 1987, καθώς και
η νεκρόπολη του Πουσγιάν.

Ετυμολογία
----------

Σύμφωνα με τους ερευνητές ο οικισμός έχει ονομαστεί ως **Πουσγιάν**, ως αποτέλεσμα της εποίκησης από οικογένειες της κουρδικής φυλής Πουσγιάν. Λέγεται ότι το Πουσγιάν, σύμφωνα με ερευνητές ότι είναι το αρχαίο όνομα που έζησαν οι τουρκόφωνοι πασιανλάρ στα προχριστιανικά χρόνια κοντά στον ποταμό Αράζ (που βρίσκεται σε μεγάλο μέρος στην Τουρκία). Σε έγγραφα του 1833 υπάρχουν πληροφορίες σχετικά με τους πουσγιανλιλάρ, μια από τις 9 φυλές της επικράτειας του Ναχτσιβάν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  ANAS, Azerbaijan National Academy of Sciences (2005). *Nakhchivan Encyclopedia*. volume I. Baku: ANAS. σελ. 226. ISBN 5-8066-1468-9.
2. ↑  «Oqtay Hüseynli, Şahmar İbrahimli». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Αυγούστου 2014. Ανακτήθηκε στις 9 Δεκεμβρίου 2016.
3. ↑  *Encyclopedic dictionary of Azerbaijan toponyms*.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Αζερμπαϊτζάν
 |

 |
Το **Μπίρατς**(Σερβικά Κυριλλικά: Бирач) είναι μια περιοχή της ανατολικής Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Αποτελείται από τους δήμους Μιλίτσι, Βλασένιτσα, Σρεμπρένιτσα, Μπράτουνατς, Ζβόρνικ και Σεκοβίτσι.

Ιστορία
-------

### Γιουγκοσλαβία

Τον Νοέμβριο του 1990, διεξήχθησαν οι πρώτες πολυκομματικές εκλογές στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το κύριο στοιχείο της πολιτικής πλατφόρμας του SDS ήταν ο στόχος της ενοποίησης των Σέρβων σε ένα κοινό κράτος. Οι Σέρβοι της Βοσνίας άρχισαν να οργανώνουν επίσημες περιφερειακές ενώσεις, γνωστές ως "Ενώσεις Δήμων και κοινοτήτων", μια μορφή διοικητικής διαίρεσης, που παρεχόταν κάτω από το Γιουγκοσλαβικό συνταγματικό καθεστώς του 1974. Αυτές οι ενώσεις, ήταν το πρώτο βήμα για την εγκαθίδρυση ξεχωριστών κυβερνητικών σωμάτων για τους Σερβοβόσνιους στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη. 

Τον Σεπτέμβριο του 1991, οι Ενώσεις των Δήμων μετατράπηκαν σε Σερβικές Αυτόνομες Περιφέρειες (ΣΑΠ). Στις 9 Νοεμβρίου 1991 το Μπίρατς χαρακτηρίστηκε ως Σερβική Αυτόνομη Περιφέρεια.  Δώδεκα μέρες αργότερα, στις 21 Νοεμβρίου, το Βοσνιακό Σερβικό Συμβούλιο ίδρυσε το Μπίρατς ως μία Σερβική Αυτόνομη Περιφέρεια, και το συγχώνευσε με την περιφέρεια της Ρομάνιγια, για να σχηματιστεί η Σερβική Αυτόνομη Περιφέρεια της Ρομάνιγια-Μπίρατς.

Στις 9 Ιανουαρίου του 1992, η Σερβοβοσνιακή συνέλευση ενέκρινε μια δήλωση για την ανακήρυξη της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Στις 28 Φεβρουαρίου 1992, το Σύνταγμα της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης δήλωσε ότι στο έδαφος της Σερβικής Δημοκρατίας περιλαμβάνονταν "οι επικράτειες των Σερβικών Αυτόνομων Περιφερειών και Επαρχιών και όλες οι άλλες Σερβικές οντότητες στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη" και ότι αποτελεί μέρος της Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας. Στις 12 Αυγούστου του 1992, η Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, άλλαξε το όνομά της σε Σερβική Δημοκρατία. Η Σερβική Αυτόνομη Περιφέρεια Ρομάνιγια-Μπίρατς έγινε μέρος της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑   ICTY Mico Stanisic indictment

Πηγές
-----

* М. Филиповић, Град и предео Бирач, Југословенски историјски часопис 1939
Ο **Ράινχαρντ Γ΄**, γερμ.: Reinhard III graf von Hanau (22 Απριλίου 1412 - 20 Απριλίου 1452 στη Χαϊδελβέργη) από τον Οίκο του Χάναου ήταν κόμης του Χάναου από το 1451 μέχρι το τέλος του.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ράινχαρντ Β΄ κόμη του Χάναου και της Αικατερίνης, κόρης του Ερρίκου Β΄ κόμη του Νάσσαου-Μπάιλσταϊν.

Το 1434, όταν ο πατέρας του ήταν ακόμη ζωντανός, ανέλαβε την κηδεμονία των παιδιών τής χήρας αδελφής του από τον γάμο της με τον Θωμά Β΄ κόμη του Ρήνεκ, όταν αυτή ξαναπαντρεύτηκε με τον Γουλιέλμο Β΄ κόμη του Χένεμπεργκ-Σλόιζινγκεν. Όταν ο πατέρας του απεβίωσε το 1451, ανέλαβε την κυβέρνηση της κομητείας του Χάναου. Ωστόσο απεβίωσε μόνο δέκα μήνες αργότερα. Κατά τη σύντομη εξουσία του δεν συνέβη κάτι το αξιοσημείωτο. 

### Το τέλος του

Ο Ράινχαρντ Γ΄ απεβίωσε στις 20 Απριλίου 1452 στη Χαϊδελβέργη. Είχε ταξιδέψει εκεί, για να αντιμετωπιστεί από έναν εξειδικευμένο ιατρό τού Πανεπιστημίου της Χαϊδελβέργης. Τάφηκε στην εκκλησία της Αγ. Μαρίας στο Χάναου.

Για τα επόμενα 200 χρόνια όλοι οι κόμητες του Χάναου-Μύντσενμπεργκ (εκτός από έναν) ήταν ανήλικοι, όταν κληρονομούσαν την κομητεία και απεβίωναν πριν από τα 30α έτη τους, αφήνοντας το Χάναου σε έναν ανήλικο γιο. Η μόνη εξαίρεση ήταν ο Ράινχαρντ Δ΄. Αυτό το πράγμα ξεκίνησε με τον Ράινχαρντ Γ΄ και επαναλήφθηκε σε εννέα γενιές.

### Η εικόνα του

Μία ύστερη γοτθική εικόνα βωμού με πλευρικά φύλλα στο Βερτ αμ Μάιν, έργο του 1485-90 -αρχικά από την εκκλησία της Αγ. Μαρίας στο Χάναου- απεικονίζει τον κόμη Φίλιππο τον *Νεότερο* και τους προγόνους του, συμπεριλαμβανομένου του Ράινχαρντ Γ΄ και της συζύγου του. Δεδομένου ότι αυτή η εικόνα ζωγραφίστηκε 40 χρόνια μετά το τέλος του Ράινχαρντ Γ΄, υποθέτουμε ότι δεν είναι πολύ ακριβής.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε στις 11 Ιουλίου 1446 με τη Μαργαρίτα των Βίττελσμπαχ (2 Μαρτίου 1432 - 14 Σεπτεμβρίου 1457), κόρη του Όθωνα Α΄ κόμη του Παλατινάτου-Μόσμπαχ. Είχαν δύο παιδιά:

* Φίλιππος Α΄ ο *Νεότερος* (1449–1500), κόμης του Χάναου-Μύντσενμπεργκ.
* Mαργαρίτα (1452 – 14 Mαρτίου 1467), μνηστεύθηκε με τον Φίλιππο του Έπσταϊν, αλλά απεβίωσε πριν από τον γάμο.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* Reinhard Dietrich, *Die Landesverfassung in dem Hanauischen* = *Hanauer Geschichtsblätter*, τομ. 34, Χάναου, 1996,(ISBN 3-9801933-6-5)
* Reinhard Suchier, Γενεαλογία des Hanauer Grafenhauses, σε: Festschrift des Hanauer Geschichtsvereins zu seiner fünfzigjährigen Jubelfeier am 27. Αύγουστος 1894 *, Χάναου, 1894*
* Ernst J. Zimmermann, *Hanau Stadt und Land*, 3rd ed. Hanau, 1919, επανεκτύπωση 1978

Υποσημειώσεις
-------------

1. ↑  Ernst J. Zimmermann, *Hanau Stadt und Land*, 3rd ed. Hanau, 1919, reprinted 1978, p. 98

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 88172513
* GND: 138109877

 |

 |
Χημική δομή των PCB
Τα **πολυχλωριωμένα διφαινύλια** (Polychlorinated biphenyls, PCBs) είναι ομάδα από 209 συνθετικά παρασκευασμένων χλωριωμένους αρωματικούς υδρογονάνθρακες.

Παράγονται με χλωρίωση του διφαινυλίου, το οποίο έχει συνολικά δέκα διαθέσιμες θέσεις για την προσθήκη των ατόμων χλωρίου και αυτό έχει ως αποτέλεσμα την δημιουργία συνολικά διακοσίων εννιά (209) διαφορετικών ενώσεων. Οι ενώσεις αυτές καλούνται συμπαράγωγα και η διαφορά τους από τα ισομερή είναι ότι, ισομερή καλούνται μόνο τα συμπαράγωγα που έχουν τον ίδιο αριθμό ατόμων χλωρίου (δηλ. ίδιο συντακτικό τύπο), αλλά σε διαφορετικές θέσεις.

Τα PCBs είχαν χρησιμοποιηθεί σε μεγάλο αριθμό εφαρμογών, μέχρι την απαγόρευσή τους στις ΗΠΑ και την Ευρωπαϊκή Ένωση, στα μέσα της δεκαετίας του '70, και για το λόγο αυτό ανιχνεύονται σε πολλά βιολογικά και περιβαλλοντικά δείγματα ακόμη και σήμερα. Μερικές από τις εφαρμογές αυτές ήταν η χρήση τους σαν διηλεκτρικά υγρά σε πυκνωτές και μετασχηματιστές, σαν πρόσθετα χρωμάτων, μελανιών και πλαστικών.

 Οι ενώσεις της κατηγορίας αυτής είναι παγκοσμίως γνωστές με διάφορα εμπορικά ονόματα όπως: Aroclor (ΗΠΑ), Clophen (Γερμανία), Phenoclor & Pyralene (Γαλλία), kanechlor (Ιαπωνία), Fenclor (Ιταλία), Soval (Ρωσία) και Delor (Τσεχία).

 Τα PCBs ήταν τόσο διαδεδομένα που υπολογίζεται ότι το 96% του παγκόσμιου πληθυσμού έχει εκτεθεί σε αυτά είτε μέσω μολυσμένων τροφίμων ή άλλων διεργασιών (όπως π.χ με την συντήρηση μετασχηματιστών που χρησιμοποιούσαν PCBs, όπως στην περίπτωση μετασχηματιστών της ΔΕΗ πριν λίγα χρόνια).

Επιπτώσεις των PCBs στην ανθρώπινη υγεία
----------------------------------------

 Τα PCBs μπορεί να έχουν βραχείες ή χρόνιες επιδράσεις στον άνθρωπο. Έτσι, έκθεση σε ατμούς από πολυχλωριωμένα διφαινύλια προκαλεί ερεθισμούς στα μάτια, τη μύτη, και το λαιμό, ενώ υψηλές συγκεντρώσεις των ατμών αυτών επιδρούν και στο ήπαρ. Μακροπρόθεσμα, αναφέρεται ότι προκαλούν καρκίνο ,, ενώ προκαλούν και μείωση του IQ και δυσλειτουργία διαφόρων οργάνων του σώματος.

Ονοματολογία των PCBs
---------------------

Τα 209 συμπαράγωγα ονομάζονται με συστηματική αρίθμηση, που προτάθηκε από τους Ballschmiter & Zell, οι οποίοι κατέταξαν τα PCBs με αύξουσα αριθμητική σειρά και από το 1 έως το 209 (αριθμοί "ΒΖ" ή IUPAC). Στις ΗΠΑ, η Monsanto, που ήταν η εταιρεία που τους παρασκεύασε πρώτη, τα ονόμασε εμπορικά με το όνομα Aroclol συνοδευόμενο από έναν τετραψήφιο αριθμό, ο οποίος δηλώνει τον μέσο βαθμό χλωρίωσης. Έτσι, για παράδειγμα στο Aroclor 1248 το 12 προκύπτει από τα δώδεκα άτομα άνθρακα και το 48 επειδή το συγκεκριμένο παράγωγο έχει χλωριωθεί σε ποσοστό 48%.

Πηγές
-----

* Athanasios Katsoyiannis and Constantini Samara, *Persistent Organic Compounds, the dirty dozen of Chemicals*, Χημικά Χρονικά, pp 388-394, (12) 2002.

1. ↑
2. ↑  «Occupational Health and Safety». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Οκτωβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 17 Μαρτίου 2020.
Το **Μουσείο Μπουμπουλίνας** βρίσκεται στις Σπέτσες και στεγάζεται στο αρχοντικό της οικογένειας Μπούμπουλη, σήμερα περισσότερο συνδεδεμένο με την ηρωίδα της Ελληνικής επανάστασης Λασκαρίνα Πινότση-Μπουμπουλίνα (1771-1825). Η οικία χτίστηκε τον 17ο αιώνα και πέρασε στην κατοχή της Λασκαρίνας μετά τον θάνατο του δεύτερου συζύγου της Δημήτριου Μπούμπουλη από Αλγερινούς πειρατές,  την οποία και κατοίκησε μαζί με την οικογένειά της μέχρι τον θάνατό της το 1825. Τους επόμενους αιώνες η οικία παρέμεινε στην κατοχή της οικογένειας αλλά με τον καιρό σταδιακά παραμελήθηκε και εγκαταλήφθηκε. Το αρχοντικό που κινδύνευε να καταρρεύσει, ανακαινίστηκε από τον απόγονο της Λασκαρίνας και τετρασέγγονό της Φίλιππο Δεμερτζή – Μπούμπουλη και από το 1991 λειτουργεί ως μουσείο και πολιτιστικό κέντρο. Τα έσοδά του διαχειρίζεται μη κερδοσκοπική εταιρεία με κύρια αρμοδιότητα την επισκευή και συντήρηση του αρχοντικού καθώς και την οργάνωση δράσεων με σκοπό τη διάδοση της ιστορίας της Επανάστασης και της Λασκαρίνας Μπουμπουλίνας.

Το αρχοντικό απαρτίζεται από ένα ισόγειο και δύο ορόφους καθώς και πλακόστρωτο προαύλιο-κήπο. Το Μουσείο στεγάζεται στον πρώτο όροφο της οικίας στον οποίον υπάρχει εξωτερική πρόσβαση από πέτρινη σκάλα στον κήπο. Εκτείνεται σε τέσσερα μεγάλα δωμάτια, τη Μεγάλη Σάλα, το Δωμάτιο Υποδοχής, τη Τραπεζαρία και το Δωμάτιο με Τζάκι. Στα δωμάτια εκτίθενται κειμήλεια της οικογένειας Μπούμπουλη, μεταξύ των οποίων και προσωπικά αντικείμενα της Λασκαρίνας Μπουμπουλίνας. Στη Μεγάλη Σάλα το ταβάνι είναι ξυλόγλυπτο Φλωρεντιανής τεχνοτροπίας με Ιταλική-Γαλλική επίπλωση του 18ου και 19ου αιώνα, ενώ εκτίθεται συλλογή όπλων της εποχής του 1821 και μεταξύ αυτών και η πιστόλα της Μπουμπουλίνας.

Εικόνες
-------

* Θέα της πρόσοψης του αρχοντικού από το προαύλιοΘέα της πρόσοψης του αρχοντικού από το προαύλιο

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ηλίας Παπαθανασόπουλος, «Μπουμπουλίνα. Ο αφορισμός της από τον Πατριάρχη Γρηγόριο Ε' και η συμμετοχή της στην Επανάσταση», Ιστορία Εικονογραφημένη, τ.χ.55 (Ιανουάριος 1973), σελ.105
2. ↑

Δείτε επίσης
------------

* Μουσείο Σπετσών

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Μουσείο Μπουμπουλίνας
Αυτό το λήμμα αφορά στο νόμισμα με την ονομασία πούλα.  Για την ομώνυμη πόλη της Κροατίας, δείτε: Πούλα (Κροατία).  

| Πούλα |
| --- |
| Χώρα: | Μποτσουάνα Μποτσουάνα  |
| Υποδιαίρεση: | 100 τέμπε(thebe) |
| Κωδικός ISO 4217: | BWP |
| Συντομογρ.: | P |

Το **πούλα** (*pula*) είναι το νόμισμα της Μποτσουάνας. Ο κωδικός του ISO 4217 είναι *BWP* και υποδιαιρείται σε 100 τέμπε (*thebe*). "Πούλα" στην κυριολεξία σημαίνει βροχή στη γλώσσα Σετσουάνα, επείδή αυτό το φυσικό φαινόμενο σπανίζει στην Μποτσουάνα, που περιβάλλεται κάτά μεγάλο μέρος από την έρημο Καλαχάρι. "Πούλα" επίσης σημαίνει ευλογημένος και πάλι αναφέρεται στη βροχή, η οποία είναι ευλογημένη. Τέμπε σημαίνει «ασπίδα».

Ιστορία
-------

Το πούλα κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1976, σε αντικατάσταση του Ραντ Νότιας Αφρικής, με το οποίο είχε την ίδια αξία. Το 2005 υποτιμήθηκε κατά 12% , όμως παραμένει ένα από τα ισχυρότερα νομίσματα στην Αφρική.

Κέρματα
-------

Τα κέρματα εισήχθησαν το 1976 σε ονομαστικές αξίες των of 1, 5, 10, 25 και 5 τέμπε καθώς επίσης και του 1 πούλα. Το 1 τέμπε ήταν από αλουμίνιο και τα 5 πούλα από χαλκό. Τα υπόλοιπα κέρματα κατασκευάστηκαν από χαλκονικέλιο. Τα κέρματα ήταν στρογγυλά εκτός από εκείνο του 1 πούλα. Το 1981 εισήχθησαν κέρματα των 2 πούλα από χαλκό. Το υλικό αλλά και το μέγεθος πολλών κερμάτων άλλαξε μέσα στα επόμενα χρόνια. Κέρματα των 5 πούλα εισήχθησαν το 2000.

Τραπεζογραμμάτια
----------------

Το 1976 τυπώθηκαν χαρτονομίσματα από την Τράπεζα της Μποτσουάνας σε ονομαστικές αξίες των 1, 2, 5, 10 και 20 πούλα. Τα τραπεζογραμμάτια των 1 και 2 πούλα αντικαταστάθηκαν από κέρματα τα έτη 1991 και 1994, ενώ χαρτονομίσματατων 50 και των 100 πούλα εισήχθησαν το 1992 και το 1993, αντίστοιχα. Το χαρτονόμισμα των 5 πούλα αντικαταστάθηκε από ένα κέρμα το 2000. Σύμφωνα με μερίδα του Τύπου, τα παλαιά χαρτονομίσματα των 1, 2 και 5 πούλα έπαυσαν πλέον να είναι νομισματικές μονάδες την 1η Ιουλίου του 2006 και αποσύρθηκαν. Για 5 χρόνια όμως θα μπορούν να ανταλλαγούν σε τράπεζες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Demonetization of P1, P2 and P5 Banknotes». *Nachthund*. Bank of Botswana. 6 Φεβρουαρίου 2006. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Δεκεμβρίου 2007. Ανακτήθηκε στις 31 Ιουλίου 2006.

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **πούλα**  |
Το **Πουσκίνο** (ρωσικά: Пу́шкино‎) είναι μια ρωσική πόλη και το διοικητικό κέντρο της περιοχής Πούσκινο. Ανήκει στην Περιφέρεια Μόσχας και βρίσκεται στην Συμβολή του ποταμού Ούχα με τον ποταμό Σερεμπριάνκα απέχοντας 30 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της ρωσικής ομοσπονδιακής πρωτεύουσας, Μόσχα. Σύμφωνα με την ρωσική απογραφή του 2010, έφτανε τους κατοίκους.

Ιστορία
-------

Σύμφωνα με μία από τις ιστορικές εκδοχές, το χωριό Πουσκίνο τεκμηριώνεται για πρώτη φορά το 1499 όταν ανήκε στον Γκριγκόρι Μορκίνιν, γνωστός και ως "Pushka" ενός Βογιάρου του οποίου οι απόγονοι συμπεριλαμβάνουν τον Aleksandr Pushkin. Ένα άγαλμα του "Pushka" χαρίζει μια από τις κύριες πλατείες της πόλης. Κατά τους επόμενους αιώνες, η γειτονιά εξελίχθηκε σε μια ευνοημένη καλοκαιρινή υποχώρηση της ρωσικής ευγένειας. Το Πουσκίνο είχε χορηγηθεί καθεστώς πόλης τον Αύγουστο του 1925.

Επιστήμη
--------

Η πόλη φιλοξενεί το Ινστιτούτο Δασικής Επιστήμης, ένα από τα λίγα στη Ρωσία.

Αρχιτεκτονική και κουλτούρα
---------------------------

Το 1678 χτίστηκε η πετρόκτιστη εκκλησία του Αγίου Σέργιου στο κάστρο του Κομγιάνι. Ένα άλλο αξιοσημείωτο κτήμα είναι το Muranovo, όπου οι Ρώσοι ποιητές Yevgeny Baratynsky και Φιόντορ Τιούτσεφ χρησιμοποιούσαν για να περάσουν τα καλοκαίρια τους. Μια ντάκα του Βλαντίμιρ Μαγιακόφσκι, που έζησε στο Πουσκίνο κατά τη θερινή περίοδο 1920-1928, είναι επίσης σε μουσείο.

Φωτογραφίες
-----------

* Το ποτάμι Σερεμπριάνκα από την πόληΤο ποτάμι Σερεμπριάνκα από την πόλη
* Η εκκλησία του Άγιου Νικόλαου στο ΠουσκίνοΗ εκκλησία του Άγιου Νικόλαου στο Πουσκίνο

Παραπομπές
----------

1. ↑  Russian Federal State Statistics Service (2011). «Всероссийская перепись населения 2010 года. Том 1» [2010 All-Russian Population Census, vol. 1]. *Всероссийская перепись населения 2010 года (2010 All-Russia Population Census)* (στα Ρωσικά). Federal State Statistics Service. Ανακτήθηκε στις 29 Ιουνίου 2012.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 146232493
* LCCN: n2007006021

 |

 |
Συντεταγμένες: 51°57′N 19°15′E﻿ / ﻿51.950°N 19.250°E﻿ / 51.950; 19.250

Το **Μπιμπιάνουφ** (πολωνικά: *Bibianów*) είναι χωριό στο Πόβιατ Ζγκιες του Βοεβοδάτου Λοτζ στην Πολωνία. Κατά τα έτη 1975–1998, η πόλη ανήκε διοικητικά στο τότε Βοεβοδάτο Λοτζ.

Το Μπιμπιάνουφ είναι γραμμικό χωριό που βρίσκεται 3 χιλιόμετρα από το κέντρο του Οζόρκουφ. Η περιοχή περιλαμβάνει: καλλιεργήσιμες εκτάσεις, λιβάδια, βοσκοτόπια, γεωργικές εκτάσεις (εκμετάλλευση ορυκτών) και δάση. Το χωριό που ιδρύθηκε γύρω στο 1827, αρχικά ήταν αποικία. Στα τέλη του 19ου αιώνα, το Μπιμπιάνουφ είχε 34 σπίτια και 188 κατοίκους. Σύμφωνα με την Πρώτη Απογραφή του Πληθυσμού της 30ης Σεπτεμβρίου 1921 και άλλες επίσημες πηγές, το Μπιμπιάνουφ είχε 122 κατοίκους (61 άνδρες και 61 γυναίκες), όλοι Ρωμαιοκαθολικοί και είχε 23 σπίτια. Σύμφωνα με την Εθνική Απογραφή Πληθυσμού και Κατοικιών του 2011, στις 31 Μαρτίου 2011, το Μπιμπιάνουφ είχε 226 κατοίκους (115 άνδρες και 111 γυναίκες).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Geoportal Województwa Łódzkiego, moduł portal map glebowo – rolniczych i geologicznych.
2. ↑  Chociszew.pl, zakładka turystyka.
3. ↑  Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, Tom XV cz.1, s. 133.
4. ↑  Skorowidz Miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej, województwo łódzkie, PPSL, 1921, σελ. 67.
5. ↑  Ludność w miejscowościach statystycznych według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r. zakładka nr 10, pozycja nr 3754.
Ο **Μιχαήλ Στεφανίδης του Σοφοκλή** (1907 - 22 Νοεμβρίου 2000) ήταν Έλληνας νομικός, συγγραφέας και πολιτικός από τη Σκύρο, σημαντική φυσιογνωμία του φιλελεύθερου - κεντρώου χώρου για δεκαετίες.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1907 στη Σκύρο και σπούδασε στη Νομική Σχολή Αθηνών, της οποίας αναγορεύτηκε διδάκτορας.

Άσκησε τη δικηγορία στη Χαλκίδα και την Αθήνα και ασχολήθηκε με την πολιτική μέσα από τις γραμμές του Κόμματος των Φιλελευθέρων. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Εύβοιας το 1950, και επανεξελέγη το 1951, 1956 και 1958. Με την ίδρυση της Ένωσης Κέντρου το 1961 από τον Γεώργιο Παπανδρέου, προσχώρησε στο νέο κόμμα και εξελέγη με αυτό βουλευτής το 1961, 1963 και 1964. Στις κυβερνήσεις της Ένωσης Κέντρου 1963 - 1965, διετέλεσε υφυπουργός Άνευ Χαρτοφυλακίου (1964) και υφυπουργός Οικονομικών (1964 - 1965).

Μεταπολιτευτικά, αρχικά προσχώρησε στην Ένωση Κέντρου - Νέες Δυνάμεις υπό τον Γεώργιο Μαύρο, όπως οι περισσότεροι παλιοί κεντρώοι, και επανεξελέγη βουλευτής Εύβοιας με αυτό το κόμμα στις πρώτες ελεύθερες μεταδικτατορικές εκλογές το 1974. Τελικά όμως προσέγγισε το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου με το οποίο και εξελέγη βουλευτής το 1981, το 1985 και το 1989 - 1990. Στις δύο πρώτες κυβερνήσεις του Ανδρέα Παπανδρέου (1981 - 1989), διετέλεσε Α΄ αντιπρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων, με πρόεδρο τον Γιάννη Αλευρά. Πολύ έμπειρος κοινοβουλευτικός, χειρίστηκε με επιτυχία για λογαριασμό του Ανδρέα Παπανδρέου τις ιδιαίτερα κρίσιμες και επεισοδιακές ψηφοφορίες για την εκλογή του Χρήστου Σαρτζετάκη στην Προεδρία της Δημοκρατίας τον Μάρτιο του 1985.

Απεβίωσε σε ηλικία 93 ετών στην οικία του, στις 22 Νοεμβρίου 2000 και κηδεύτηκε την επομένη από τον ιερό ναό Αγίων Θεοδώρων του Α΄ Νεκροταφείου Αθηνών.

Είχε πλούσιο συγγραφικό έργο: 

* «Αι εν Σκύρω εορταί των αποκαλυπτηρίων του μνημείου του Άγγλου ποιητού Ρούμπερτ Μπρούκ» (1931),
* «Ρούμπερτ Μπρούκ» (1932),
* «Το συντελεσθέν έργον της Κοινότητος Σκύρου μιας επταετίας, 1934-1940» (1940),
* «Η αποκατάστασις των ακτημόνων καλλιεργητών» (1951),
* «Μια πολιτική προσπάθεια υπέρ του Ευβοϊκού λαού» (1951) κ.α.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Βουλή των Ελλήνων. 8ebed562-e0c0-4b01-b4f1-06b7084e863c. Ανακτήθηκε στις 23  Απριλίου 2022.
2. ↑
3. ↑
4. ↑  Η Καθημερινή, φύλλο 23ης Νοεμβρίου 2000, σελ. 8.
Ο **Μιχάλης Παραγυιός**, γεννημένος στις 25 Αυγούστου 1982 στη Νίκαια Αττικής, είναι Έλληνας καλαθοσφαιριστής, διεθνής με την Εθνική εφήβων. Έχει ύψος 2,07 μέτρα και αγωνίζεται στη θέση σέντερ.

Βιογραφικό
----------

Ο Μιχάλης Παραγυιός ξεκίνησε το μπάσκετ στον Άρη Γλυφάδας, από τον οποίο εντάχθηκε στον Πρωτέα Βούλας και στον Ιωνικό Νίκαιας, με την ανδρική ομάδα του οποίου αγωνίστηκε από το 2001 ως το 2005 στο πρωτάθλημα Α2΄ Εθνικής. Συνέχισε για δύο χρόνια στον Ηλυσιακό, επίσης στη Α2΄ Εθνική. Το 2006, αν και παίκτης ομάδας Α2΄ Εθνικής, πήρε μέρος και νίκησε στον ετήσιο διαγωνισμό καρφωμάτων στο All-Star Game.

Ακολούθως μεταπήδησε στην Α1, σε ομάδες της οποίας αγωνίζεται ως σήμερα, κατά σειρά: Μαρούσι, Πανιώνιο, Ηλυσιακό. Το 2013 επέστρεψε στον Πανιώνιο.

### Εθνικές ομάδες

Ο Παραγυιός έχει αγωνιστεί στην Εθνική Εφήβων, με την οποία το 1999 πήρε μέρος σε 5 διεθνή φιλικά ματς και σε τουρνουά στην Ιταλία.

Διακρίσεις
----------

To 2006 αναδείχθηκε νικητής στο διαγωνισμό καρφωμάτων στο ετήσιο All-Star Game.

Οικογένεια
----------

Ο Μιχάλης Παραγυιός είναι γιος του παλιού διεθνή καλαθοσφαιριστή του Ολυμπιακού Γιάννη Παραγυιού και αδερφός της διεθνούς μπασκετμπολίστριας Ελεάνας Παραγυιού, παίκτριας των Εσπερίδων Καλλιθέας, του Πρωτέα Βούλας και του Άρη Χολαργού.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Μιχάλης Παραγυιός, στατιστικά στοιχεία αθλητή στον επίσημο ιστότοπο της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Ελληνικά).
* Michael Parayios, στατιστικά στοιχεία αθλητή στον επίσημο ιστότοπο της Euroleague Basketball (Αγγλικά).
Στην αρχαία Ελλάδα ο **πρόβουλος** ήταν δημόσιο αξίωμα), ένα είδος επιτρόπου. Ο κλασικιστής Ξαβιέ Ριύ (*Xavier Riu*) γράφει ότι δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια του Πελοποννησιακού Πολέμου «προκειμένου να αντιμετωπισθεί η δύσκολη θέση στην οποία είχε περιέλθει η Αθήνα και ότι πρόβουλοι γίνονταν «ηλικιωμένοι και πιθανώς πολύ σεβάσμιοι άνδρες». Πιο συγκεκριμένα, το 413 π.Χ. οι Αθηναίοι εξέλεξαν ένα σώμα δέκα προβούλων, το οποίο ανέλαβε κάποιες από τις εξουσίες και λειτουργίες του συμβουλίου.

Γνωστά πρόσωπα που διετέλεσαν πρόβουλοι ήταν, μεταξύ άλλων, ο θεατρικός συγγραφέας (δραματικός ποιητής) Σοφοκλής και ο στρατηγός Άγνων, γιος του Νικία.

Στην κωμωδία *Λυσιστράτη* του Αριστοφάνη υπάρχει ένα πρόσωπο που κατονομάζεται μόνο με τη λέξη του αξιώματος του, ως «Πρόβουλος», το οποίο εκφωνεί έναν μακρύ και θυμωμένο μονόλογο εναντίον της Λυσιστράτης, αφού χάσει σε μια επίσης μακρά λογομαχία.

Ενάμισυ αιώνα αργότερα, ο όρος «πρόβουλοι» συναντάται ως συνώνυμος των «δημιουργών», του συμβουλίου δέκα ανδρών που πλαισίωνε τον «στρατηγό», τον ανώτατο άρχοντα της Αχαϊκής Συμπολιτείας. Οι δέκα αυτοί άνδρες προέρχονταν ανά ένας από καθεμιά από τις 10 πόλεις που πρώτες συνδημιούργησαν τη Συμπολιτεία.

Στη νεότερη Ελλάδα
------------------

Ο Ιωάννης Καποδίστριας στην πρώτη κυβέρνηση του νεοσύστατου ελληνικού κράτους ίδρυσε δύο συμβουλευτικά-γνωμοδοτικά της κυβερνήσεως όργανα. Το πρώτο από αυτά, το «Πανελλήνιον», που υπήρχε από τις 28 Ιανουαρίου 1828 έως τον Μάιο ή τον Ιούλιο του 1829, χωριζόταν σε τρία τμήματα και οι πρόεδροι αυτών των τμημάτων (ή «επιτροπών») ονομάζονταν «Πρόβουλοι». Αυτοί ήσαν οι εξής:

* Γεώργιος Κουντουριώτης (Τμήμα Οικονομίας)
* Ανδρέας Ζαΐμης (Τμήμα Εσωτερικών)
* Πέτρος Μαυρομιχάλης (Τμήμα «Πολεμικών»)

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Rhodes, Peter J. (Durham) (2006-10-01). «Proboulos». *Brill's New Pauly*. .
2. ↑  Riu, Xavier: *Dionysism and comedy*, εκδ. Rowman & Littlefield, 1999, ISBN 978-0-8476-9442-6
3. ↑  Bowden, Hugh: *Classical Athens and the Delphic oracle: divination and democracy*, Cambridge University Press, 2005, ISBN 978-0-521-82373-9
4. ↑  Kagan, Donald: *The Fall of the Athenian Empire*, Cornell University Press, 1991, ISBN 978-0-8014-9984-5
5. ↑  McGlew, James F.: *Citizens on stage: comedy and political culture in the Athenian democracy*, University of Michigan Press, 2002, ISBN 978-0-472-11285-2
Το **μετάλλιο της Πόλης του Παρισιού** είναι διάκριση η οποία δημιουργήθηκε το 1911 και απονέμεται από τον Δήμαρχο του Παρισιού κατόπιν σχετικής πρότασης του Δημοτικού Συμβουλίου του Παρισιού ή οργανώσεων. Υφίστανται διαφορετικές βαθμίδες: Χάλκινο, Ασημένιο, Γκραν Αρζάν και Γκραν Βερμέιγ.

Ανταμείβει τα άτομα που έχουν πραγματοποιήσει « αξιοσημείωτη πράξη που να αφορά την πρωτεύουσα », ενώ απονέμεται συχνά και στα άτομα που ξεπερνούν τα εκατό χρόνια ζωής, καθώς και στα ζευγάρια που γιορτάζουν τον χρυσό τους γάμο (50 χρόνια), τον αδαμάντινο (60 χρόνια), τον πλατινένιο (70 χρόνια), τον αλαβάστρινο (75) ή τον δρύινο (80).

Παραπομπές
----------

1. ↑  « Qui peut obtenir la médaille de la Ville ? », *Le Parisien*, 16 Μαΐου 2007.

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Γαλλία | Πύλη Γαλλία |
Στη μεταφυσική, το **πρόβλημα των καθόλου** αφορά στο ερώτημα αν υπάρχουν ιδιότητες, και εάν υπάρχουν, τι είναι. Οι ιδιότητες κοινές ποιότητες ή σχέσεις μεταξύ δύο οντοτήτων. Τα διαφορετικά είδη ιδιοτήτων, όπως οι ποιότητες και οι σχέσεις αναφέρονται ως καθόλου, επίσης καθολικοί όροι. 

Για παράδειγμα, μπορεί να φανταστεί κανείς τρία άτομα σε ένα τραπέζι που κρατούν κούπες που είναι *κυκλικές* ή *παραδείγματα κυκλικότητας*, ή δύο κόρες που η κοινή τους σχέση καθορίζεται από το ότι είναι *κόρες του Φρανκ*. Υπάρχουν πολλές τέτοιες ιδιότητες, όπως κόκκινο, άρρεν ή θήλυ, υγρό, μεγάλο ή μικρό, ψηλότερο από, πατέρας του/της, κ.λπ.. 

Παρόλο που οι φιλόσοφοι συμφωνούν ότι οι ανθρώπινες υπάρξεις μιλούν και σκέπτονται με όρους ιδιοτήτων, διαφωνούν αν αυτά τα *καθόλου* ή *καθολικοί όροι* υπάρχουν στην πραγματικότητα ή απλά μόνο στη σκέψη και τον λόγο.

Σημειώσεις-παραπομπές
---------------------

1. ↑  Moreland, J.P. (2001). *Universals*. McGill-Queen's University Press. σελ. 184. ISBN 0773522697.
2. ↑  Loux (1998), p. 20; (2001), p. 3
3. ↑  Loux (2001), p. 4

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Gyula Klima. «The Medieval Problem of Universals». *Εγκυκλοπαίδεια Φιλοσοφίας του Στάνφορντ*. .
* Internet Encylclopedia of Philosophy on Universals
* The Problem of Universals in Antiquity and the Middle Ages with an annotated bibliography
* The Catholic Encyclopedia on *Nominalism, Realism, and Conceptualism*
* The Friesian School on Universals
Η **Νήσος Στίντενμπουργκ** (γερμανικά: *Stintenburginsel*) είναι μικρό κατοικημένο νησί ευρισκόμενο εντός της λίμνης Σάαλ, στο Μεκλεμβούργο-Δυτική Πομερανία της Γερμανίας.

Γεωγραφία
---------

Το νησί έχει μέγιστο μήκος 400 μέτρα και μέγιστο πλάτος 190 μέτρα, επί εκτάσεως ολίγον μεγαλύτερης των 5 εκταρίων. Το νησί ευρίσκεται εντός του ανατολικού τμήματος της λίμνης Σάαλ, η οποία συνορεύει με την λίμνη Λάσσαν στα βόρεια και την λίμνη Μποργκ στα νότια.

Το νησί δεν ξεπερνά παρά μόνον σε μικρό βαθμό το υψόμετρο της λίμνης (35 μέτρα), ενώ υψηλόσωμα δέντρα το περιτριγυρίζουν. Οι όχθες του νησιού είναι περιτριγυρισμένες από καλαμιές. Το Στίντενμπουργκ ανήκε στο Δουκάτο του Ζαξ-Λάουενμπουργκ έως την υπογραφή της συμφωνίας Μπάρμπερ-Λιαστσένκο το 1945, κατόπιν της οποίας ενσωματώθηκε στο έδαφος της πόλεως του Τσάρρεντιν αμ Σάαλζεε.

Ένα βατό φράγμα συνδέει, σήμερα, το νησί με το Μεκλεμβούργο στα ανατολικά, καθώς και με το νησί Κάμπενβερντερ στα δυτικά.

Ιστορία
-------

Το Στίντενμπουργκ ανήκε κατά την διάρκεια του 13ου αιώνα στον Κόμη του Σβέριν, ενώ, στην συνέχεια, πέρασε υπό τον έλεγχο της Δούκισσας Μαργαρίτας του Λάουενμπουργκ, κατά την διάρκεια της περιόδου μεταξύ 1642-1680. Κατόπιν, διαδοχικά το νησί πέρασε υπό τον έλεγχο των οικογενειών φον Λύτσοβ, φον Μπύλοβ και φον Χάμμερσταϊν. Το 1740, κατέστη κτήση της οικογένειας φον Μπέρνστορφφ. Ο Γερμανός ποιητής Φρίντριχ Γκότλιμπ Κλόπστοκ διέμεινε στο συγκεκριμένο νησί το 1767, ενώ το αφιέρωσε ωδή, υπό τον τίτλο *Stintenburg*

Το σημερινό κτίριο της αγροτικής έπαυλης του Στίντενμπουργκ ανεγέρθηκε μεταξύ του 1810 και του 1817, πιθανώς υπό την διεύθυνση του Γιόζεφ Κρίστιαν Λίλι, επάνω στην θέση παλαιότερης ημερομηνίας θεμελίων, πιθανώς του 14ου αιώνα.

Η οικογένεια φον Μπέρνστορφφ εκδιώχθηκε της κατοικίας της κατά την διάρκεια του Γ΄ Ράιχ, με πρόσχημα την αντίθεσή της στο Κράτος. Ο ύστατος ιδιοκτήτης, Κόμης Άλμπρεχτ φον Μπέρνστορφφ, εκτελέστηκε από την *Gestapo* στο Βερολίνο, στα τέλη του Απριλίου του 1945.

Κατά την διάρκεια της περιόδου της ΛΔΓ, το κτίριο χρησιμοποιήθηκε από το Υπουργείο Κρατικής Ασφάλειας ως κέντρο εκπαιδεύσεως για μια μυστική στρατιωτική μονάδα επίλεκτων της συνοριοφυλακής της ΛΔΓ, λόγω της κοντινής απόστασης των συνόρων (τα σύνορα με την ΟΔΓ ευρίσκονταν σε απόσταση δύο χιλιομέτρων προς τα δυτικά).

Σήμερα
------

Το νησί και η αγροτική έπαυλη επεστράφησαν, το 1993, στην Οικογένεια φον Μπέρνστορφφ, η οποία και το χρησιμοποιεί ως τόπο κατοικίας. 

Το νησί αποτελεί μέρος της φυλασσόμενης περιοχής της βιόσφαιρας της λίμνης Σάαλ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Michel Antoine Baudrand (1701). *Dictionnaire geographique universel* (στα Γαλλικά). François Halma. σελ. 109. ASIN B001CGDM7O.
2. ↑  Jean-Baptiste Ladvocat (1760). *Dictionnaire historique portatif* (στα Γαλλικά). **1**. Paris: Vve Didot. σελ. 782. ISBN 978-1173785574.
3. ↑  Bernd Wurlitzer (1996). *Mecklenburg-Vorpommern. Von der Ostsee mit ihren Hansestädten und den Inseln Rügen und Usedom bis zur Seenplatte* (στα Γερμανικά). Köln: Dumont.
4. ↑  «Stintenburg» (στα Γερμανικά). Ανακτήθηκε στις 29 Οκτωβρίου 2016.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Νησιά
* Πύλη:Μεκλεμβούργο-Δυτική Πομερανία
 |

 |
Ο **πρόβολος** ενός κτιρίου ή αγάλματος είναι το τμήμα εκείνο που προεξέχει και κρατιέται στο κενό χωρίς να έχει υποστήριγμα. Η στήριξή του βασίζεται στην ίδια αρχή σύμφωνα με την οποία, μια σανίδα χωμένη στη ρωγμή ενός πέτρινου τοίχου κρατιέται ελεύθερη έξω στο κενό λόγω του μεγαλύτερου βάρους της πέτρας που είναι επάνω από το στερεωμένο άκρο της. Με τον τρόπο αυτό της στηρίξεως δημιουργούνται αξιόλογα εφέ στην μοντέρνα αρχιτεκτονική, όπως το Μουσείο Γκούγκενχαϊμ της Ν. Υόρκης και ο οίκος Κάουφμαν στο Μπέαρ Ραν της Πενσυλβάνιας.

Παραπομπές
----------

1. ↑   Eleanor C. Munro, *Παγκόσμια Εγκυκλοπαίδεια της Τέχνης*, σελ. 323, εκδ. Φυτράκης, Αθήνα

Δείτε επίσης
------------

* Η λέξη πρόβολος στο Βικιλεξικό
Η **Νήσος Χουανγκουμπιόνγκ**(Κορεατικά: 황금평, μεταγραφή στο λατινικό αλφάβητο: Hwanggŭmp’yŏng, Κινεζικά: 黃金坪) είναι νησί στον ποταμό Γιαλού, που σχηματίζει ένα τμήμα στα χερσαία σύνορα μεταξύ της Βόρειας Κορέας στην Κίνα. Τώρα αποτελεί μέρος της Βόρειας Κορέας, επειδή εθνοτικοί Κορεάτες ζούσαν στο νησί όταν υπεγράφη η συνοριακή συμφωνία του 1962. Το νησί είναι εξκλάβιο στην Κινεζική πλευρά του ποταμού. Το Χουανγκουμπιόνγκ είναι το δυτικότερο μέρος της Κορέας μαζί με το Πιντάν-σομ (χάνγκουλ: 비단섬, χάντσα: 緋緞島), το Σάχο-σομ (χάνγκουλ: 서호섬, χάντσα: 西湖島) και άλλα νησιά στην ομάδα νησιών Σιν-ντόγκουν (χάνγκουλ: 신도군, χάντζα: 薪島郡).

Τον Ιούνιο του 2011, πραγματοποιήθηκε μια συμφωνία με την Κίνα για την δημιουργία μιας κοινής ζώνης ελεύθερου εμπορίου στο Χουανγκουμπιόνγκ και στα Νησιά Ουίχγουα, και στην περιοχή συνόρων της Κίνας κοντά στο Νταντόνγκ. Μέχρι το 2013, ο χώρος είχε προετοιμαστεί, και μια ζώνη ελεύθερου εμπορίου μπορεί να λειτουργήσει σε περίπου δύο χρόνια.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Jeong Woo-sang (10 June 2011). «What Is Hwanggumpyong Island?». Digital Chosun.. Ανακτήθηκε στις 1 March 2012.
2. ↑  Robert Kelley· Michael Zagurek· Bradley O. Babson (19 Φεβρουαρίου 2012). «China's Embrace of North Korea: The Curious Case of the Hwanggumpyong Island Economic Zone». *38 North*. U.S.-Korea Institute, Johns Hopkins University School of Advanced International Studies. Ανακτήθηκε στις 1 Μαρτίου 2012.
3. ↑  Nick Hansen· Jeffrey Lewis (17 Ιουνίου 2013). «New Construction Activity at the Hwanggumpyong Economic Zone». *38 North*. U.S.-Korea Institute, Johns Hopkins University School of Advanced International Studies. Ανακτήθηκε στις 22 Ιουνίου 2013.
Ο **ποταμός Μέλας**, γνωστός στα τουρκικά ως ***Μαναβγκάτ*** (τουρκικά: Manavgat), είναι ποταμός, γνωστός από την αρχαιότητα, ο οποίος πηγάζει στις ανατολικές πλαγιές των Ορέων του Δυτικού Ταύρου στη σημερινή Τουρκία. Σε υψόμετρο 1.350 μ. η εκροή πολλών μικρών πηγών ενώνεται για να γίνει η πηγή του Μέλα. Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος θεωρούσε ότι ο ποταμός ήταν το όριο μεταξύ της αρχαίας Παμφυλίας και της Κιλικίας.

Φράγματα
--------

Στον ποταμό έχουν κατασκευαστεί δύο φράγματα. 12 χλμ βόρεια του καταρράκτη του Μέλα βρίσκεται το φράγμα Οϋμαπινάρ, το οποίο χτίστηκε το 1984 και σχηματίζει μια δεξαμενή με έκταση περίπου 500 εκταρίων. Στα νότια του, το 1987, κατασκευάστηκε το φράγμα Μαναβγκάτ. Η δεξαμενή που σχηματίζεται από αυτό έχει έκταση 900 εκταρίων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Dictionary of Greek and Roman Geography (1854), William Smith, LLD, Ed. CILICIA
2. ↑  Scheffel, Richard L.· Wernet, Susan J. επιμ. (1980). *Natural Wonders of the World*. United States of America: Reader's Digest Association, Inc. σελίδες 225. ISBN 0-89577-087-3.
3. ↑  Πλίνιος. «Φυσική Ιστορία». *Φυσική Ιστορία*. **5.22**.
4. ↑  «MANAVGAT (MELAS) RIVER». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Νοεμβρίου 2006.  Unknown parameter `|deadlink=` ignored (`|dead-url=` suggested) (βοήθεια)
Η **Μιτσίκο Κακουτάνι** (角谷 美智子, **Kakutani Michiko**, γεννήθηκε στις 9 Ιανουαρίου 1955) είναι αμερικανίδα βραβευμένη με Πούλιτζερ κριτικός λογοτεχνίας των *New York Times*.

Βιογραφία
---------

Η Κακουτάνι, η οποία είναι ιαπωνικής και αμερικανικής καταγωγής, γεννήθηκε στο Νιου Χέιβεν του Κονέκτικατ. Είναι το μόνο παιδί του μαθηματικού Σιζούο Κακουτάνι. Έλαβε το μάστερ της στην αγγλική λογοτεχνία από το Πανεπιστήμιο του Yale το 1976, όπου σπούδασε, μεταξύ άλλων, υπό τον συγγραφέα και καθηγητή της Τζον Χέρσυ.

Αρχικά εργάστηκε ως δημοσιογράφος της *Washington Post* και, στη συνέχεια, από το 1977 έως το 1979 για το περιοδικό *Time*, όπου είχε εργαστεί και ο Χέρσει. Το 1979 εντάχθηκε τους *New York Times* ως δημοσιογράφος και από το 1983 είναι κριτικός λογοτεχνίας της εφημερίδας. Έχει κερδίσει δημοσιότητα λόγω των κατά καιρώ σκληρών κριτικών που έχει κάνει για μερικούς εξέχοντες συγγραφείς.

Βραβεία
-------

* 1998: Βραβείο Πούλιτζερ για την Κριτική

Αναφορές
--------

1. ↑  *Czech National Authority Database*. hka20201095052. Ανακτήθηκε στις 1  Μαρτίου 2022.
2. ↑  *Muck Rack*. michiko-kakutani. Ανακτήθηκε στις 3  Απριλίου 2022.
3. ↑  www.nytco.com/michiko-kakutani-is-retiring/.
4. ↑  «Criticism — Biography». Pulitzer Prizes. 1998. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Ιουλίου 2007. Ανακτήθηκε στις 9 Ιουλίου 2007.
5. ↑  Kakutani, Michiko (2005-10-24). «Tru, Dear, There's Only One Holly. Moi.». *The New York Times*.. Ανακτήθηκε στις 2007-07-09.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 65486873
* LCCN: n86061644
* ISNI: 0000 0000 2746 0462
* GND: 1049616294
* SUDOC: 233910522
* NDL: 00469220
* NKC: hka20201095052

 |

 |
Ο **πρισματοειδής σφραγιδόλιθος με κένταυρο** είναι μια από τις αρχαιότερες απεικονίσεις Κενταύρων γενικά και ιδιαίτερα στον Ελλαδικό χώρο.

Ιστορία του ευρήματος
---------------------

Βρέθηκε στην Κρήτη και φυλάγεται στα αρχαιολογικά Μουσεία του Βερολίνου. Δημοσιεύτηκε από τον Έβανς στο *Scripta Minoan* το 1894.

Περιγραφή
---------

Παρουσιάζει έναν κένταυρο προς τα δεξιά. Έχει το ένα χέρι μπροστά, και το άλλο τεντωμένο προς τα πίσω. Μπροστά από τον κένταυρο βρίσκεται ένα άλλο, αδιευκρίνιστο αντικείμενο. Ο σφραγιδόλιθος χρονολογείται σύμφωνα με τον Έβανς μεταξύ της Πρωτομινωικής εποχής (ΠΜ ΙΙ και ΙΙΙ), έως και στις αρχές της Μεσομινωικής (ΜΜ) εποχής. Η προέλευσή του είναι πιθανώς από Κρητικό εργαστήριο που διατηρούσε σχέσεις με την ανατολή, ή από εργαστήριο που βρίσκονταν υπό την επιρροή των Χετταίων.

Πηγές
-----

* Paul Victor Christopher Baur: Centaurs in ancient art, the archaic period, Berlin, 1912
Τα **μισουά** είναι ένα είδος Κινέζικου ζυμαρικού (Νουντλ) από αλεύρι σίτου. Η προέλευση τους είναι από την επαρχία Φουτζιάν της Κίνας. Το κύριο συστατικό τους είναι αλεύρι ενώ τα περισσότερα κινέζικα ζυμαρικά φτιάχνονται από ρύζι ή φασόλια.

παρασκευή
---------

Η χρόνος παρασκευής των μισουά είναι ελάχιστος, δύο λεπτά σε βραστό νερό είναι αρκετά.

Πολιτισμός
----------

Τα μισουά μαγειρεύονται συνήθως σε σημαντικές εκδηλώσεις και τρώγονται στην Κίνα καθώς και στην Ταϊβάν, τη Μαλαισία, την Ινδονησία, τη Σιγκαπούρη, το Βιετνάμ, το Μπρουνέι, την Ταϊλάνδη και τις Φιλιππίνες. Τα μισουά συμβολίζουν τη μακροζωία και για αυτό σερβίρονται συχνά σε γενέθλια. Συνήθως σερβίρονται με πληθώρα συνοδευτικών υλικών όπως αυγά, στρείδια, εντόσθια χοίρου, μανιτάρια, μοσχαρίσιο κρέας, κρεμμύδι, πράσινα κρεμμυδάκια και ξηροί καρποί. 

Στην Ταϊβάν τα μαγειρεύουν στον ατμό μέχρι να καραμελώσουν και να αποκτήσουν ένα ανοιχτό καφέ χρώμα. Ένα παραδοσιακό ταϊβανέζικο πιάτο για γενέθλια είναι μισουά με χοιρινά παιδάκια. Άλλη μια συνταγή είναι μισουά βραστά μέσα σε ζωμό με στρείδια.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* *Misua* page
* Photo of a bowl of *misua* soup


  



|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Misua  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η **Νήσος Τσιλοέ** (*Isla de Chiloé*), γνωστή και ως **Μεγαλόνησος του Τσιλοέ** (*Isla Grande de Chiloé*), είναι το μεγαλύτερο νησί στο Αρχιπέλαγος Τσιλοέ, κοντά στις ακτές της Χιλής, στον Ειρηνικό Ωκεανό. Διοικητικά υπάγεται στην Περιφέρεια Λος Λάγος της Χιλής. Το όνομα του νησιού προέρχεται από τη λέξη *Chilhué*, που σημαίνει «τόπος των γλάρων».

Γεωγραφία
---------

Πανοραμική άποψη της πρωτεύουσας Κάστρο
Με έκταση 8.394 τετραγωνικά χιλιόμετρα, η Νήσος Τσιλοέ είναι το δεύτερο μεγαλύτερο νησί από τα 2.300 περίπου ολόκληρης της Χιλής, μετά τη Γη του Πυρός. Είναι επίσης το πέμπτο μεγαλύτερο νησί νοτιοαμερικανικής χώρας και το ογδοηκοστό έβδομο μεγαλύτερο νησί της Γης (ελάχιστα μεγαλύτερο της Κρήτης). Χωρίζεται από την ηπειρωτική ακτή από το Στενό του Τσακάο (*Canal Chacao*) στα βόρεια και από τον Κόλπο του Ανκούδ (*Golfo de Ancud*) και τον Κόλπο του Κορκοβάδο στα ανατολικά. Στα νότια απλώνεται το Αρχιπέλαγος Τσόνος. Το Τσιλοέ έχει σχήμα παρόμοιο με ορθογώνιο παραλληλόγραμμο, με μήκος 190 χλμ. από βορρά προς νότο και πλάτος 55 ως 65 χλμ. Η πρωτεύουσα του νησιού είναι το Κάστρο, στην ανατολική ακτή του νησιού, ενώ η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη είναι το Ανκούδ, στο βορειοδυτικό άκρο του νησιού. Υπάρχουν επίσης αρκετές μικρότερες κωμοπόλεις-λιμάνια στην ανατολική ακτή, όπως οι Κελόν, Νταλκάουε και Τσόντσι.

Το νησί και το Αρχιπέλαγος Τσόνος αποτελούν νότια προέκταση της χιλιανής παραλιακής οροσειράς στη Χιλιανή Παταγονία, που υψώνεται παράλληλα με τις Άνδεις και την ακτή του Ειρηνικού Ωκεανού. Η ανατολική ακτή της Νήσου Τσιλοέ έχει πλούσιο διαμελισμό, με πολλά φυσικά λιμάνια και μικρά νησιά.

Κλίμα
-----

Εκτεινόμενη σε γεωγραφικά πλάτη από 41º47′ μέχρι 43º26′ Νότιο, η Τσιλοέ έχει υγρό και δροσερό εύκρατο κλίμα. Η δυτική της πλευρά είναι πιο βροχερή και φιλοξενεί Βαλδιβιανά εύκρατα δάση βροχής. Το Εθνικό Πάρκο Τσιλοέ βρίσκεται σε αυτή την πλευρά του νησιού, ενώ το Πάρκο Τανταούκο (*Parque Tantauco*), μία ιδιωτική προστατευόμενη περιοχή που δημιουργήθηκε και κατέχεται από τον πρώην Πρόεδρο της Χιλής Σεμπαστιάν Πινιέρα, βρίσκεται στη νότια ακτή. Η ανατολική ακτή είναι θερμότερη και ξηρότερη.

Δείτε επίσης
------------

* Εκκλησίες της Τσιλοέ, Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Νήσος Τσιλοέ** |

* «Dicen Que Los Chilotes...» (μουσική του Τσιλοέ)
* Περιγραφή των εκκλησιών με εικόνες Αρχειοθετήθηκε 2007-04-29 στο Wayback Machine.
* Charles Darwin: *Voyage of the Beagle*, κεφ. 13-14 (από εδώ πέρασε και ο Δαρβίνος...)
* Εικόνες του νησιού

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 315526981
* LCCN: sh86006379

 |

 |
Η **Πολιτική Ανεξάρτητος Παράταξις** (**Π.Α.Π.**) ήταν ελληνική εκλογική συμμαχία. Συμμετείχε στις εκλογές του 1950. Το κόμμα εκπροσωπούσε τους οπαδούς του πρώην δικτάτορα Ιωάννη Μεταξά.

Ιστορικό
--------

Το κόμμα ιδρύθηκε το 1949 ως μια συμμαχία της Ελληνικής Αναγεννήσεως του Κωνσταντίνο Μανιαδάκη (ο Μανιαδάκης ήταν Υπουργός Δημόσιας Τάξης στο Καθεστώς της 4ης Αυγούστου) και του Κόμματος Εθνικοφρόνων του Θεόδωρου Τουρκοβασίλη, πρώην διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος.

Στις βουλευτικές εκλογές του 1950 το κόμμα κέρδισε το 8.15% των ψήφων και 16 έδρες στο Ελληνικό Κοινοβούλιο.

Συμμετέχοντα κόμματα
--------------------

Τα κόμματα που αποτελούσαν την Πολιτική Ανεξάρτητη Παράταξη ήταν: 

| Κόμμα | Ιδεολογία | Αρχηγός κόμματος |
| --- | --- | --- |
|  | Ελληνική Αναγέννησις | Εθνικισμός, Μεταξισμός | Κωνσταντίνος Μανιαδάκης |
|  | Κόμμα Εθνικοφρόνων | Συντηρητισμός, Εθνικισμός | Θεόδωρος Τουρκοβασίλης |

Αποτελέσματα εκλογών
--------------------

### Βουλή των Ελλήνων

| Έτος | Αρχηγός κόμματος | Αριθμός ψήφων | Ποσοστό ψήφων | Έδρες | Θέση |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1950 | Κωνσταντίνος Μανιαδάκης | 137.618 | 8,15% | 16 / 250 | 6ο κόμμαΑντιπολίτευση |

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Clogg, Richard (1987). *Parties and Elections in Greece: The Search for Legitimacy*. Hurst & Co. σελ. xiii.
Ο **Προγραμματισμός χειρισμού γεγονότων** ή **συμβάντων** (Αγγλικά: *Event-driven programming*) είναι το παράδειγμα προγραμματισμού όπου η ροή του προγράμματος εξαρτάται από εισερχόμενα γεγονότα. Για παράδειγμα σε μια γραφική διεπαφή χρήστη έχουμε ως γεγονότα τα πατήματα πλήκτρων ή επιλογών με το ποντίκι. Σε ενσωματωμένα συστήματα μικροελεγκτών έχουμε ως γεγονότα τα δεδομένα των αισθητήρων. Επίσης ως γεγονότα μπορεί να είναι μηνύματα/αλληλεπιδράσεις με άλλα προγράμματα ή νημάτων. Η μεθοδολογία *προγραμματισμός χειρισμού γεγονότων* χρησιμοποιείται κυρίως σε γραφικά περιβάλλοντα αλληλεπίδρασης χρήστη-υπολογιστή (Graphical User Interfaces). Τα τελευταία χρόνια με την javascript χρησιμοποιείται και σε δικτυακές εφαρμογές όπου η σελίδα αλληλεπιδρά με τον χρήστη. 

Η βασική ιδέα στον *προγραμματισμός χειρισμού γεγονότων* είναι ότι υπάρχει ένα κύριος ατέρμονος βρόχος (loop) ο οποίος παρακολουθεί τα γεγονότα (events) που δημιουργούνται. Όταν ένα γεγονός λαμβάνει χώρα τότε μια συνάρτηση callback καλείται και μεταβάλλεται η ροή του προγράμματος.  Σε ενσωματωμένα συστήματα (π.χ. ελεγκτές) τρέχει επίσης ένας κύριος ατέρμονος βρόχος αλλά η αλληλεπίδραση μπορεί να γίνεται με interrupts .

Παραπομπές
----------

1. ↑  Flanagan, David (2011). *JavaScript : the definitive guide* (6η έκδοση). Beijing: O'Reilly. σελ. 445. ISBN 978-0596805524.
2. ↑  Jain, Lakhmi C.· Nguyen, Ngoc Thanh, επιμ. (2009). *Knowledge processing and decision making in agent-based systems*. Berlin: Springer. σελ. 154. ISBN 978-3-540-88048-6.
3. ↑  K.V, Shibu (2009). *Introduction to embedded systems*. New Delhi: Tata McGraw-Hill Education. σελ. 121. ISBN 978-0-07-014589-4.