recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Διοπτάσιος** (αγγλ. dioptase) είναι ένυδρο πυριτικό ορυκτό του χαλκού. Το όνομά του προέρχεται από τις ελληνικές λέξεις «διά» και «όπτομαι», καθώς είναι ευδιάκριτες, μέσω των διαφανών κρυστάλλων του, οι διευθύνσεις σχισμού.

Αποτελεί όχι ιδιαίτερα διαδεδομένο ορυκτό των ζωνών οξειδώσεως ορισμένων χαλκούχων αποθέσεων. Λόγω του ζωηρού πράσινου χρώματός του και της λάμψης του, που προσομοιάζει του σμαραγδιού, χρησιμοποιείται ως πολύτιμος λίθος, τη χρήση του όμως αυτή περιορίζουν τόσο η χαμηλή του σκληρότητα όσο και ο τέλειος σχισμός του. Χρησιμοποιείται, όπου υπάρχουν σημαντικές ποσότητές του, ως έλλασον μετάλλευμα του χαλκού.

Σχετίζεται με χρυσόκολλα, μαλαχίτη, μιμητίτη, βουλφενίτη, κερουσίτη, απατίτη και χαλαζία.

Απαντάται σε αρκετές περιοχές του πλανήτη, σε μικρές, ωστόσο, ποσότητες, και κυρίως σε μορφή ρομβοεδρικών κρυστάλλων. Πολύ καλοσχηματισμένοι κρύσταλλοι αυτού ανευρίσκονται ιδιαίτερα στις περιοχές Τσουμέμπ, Guchab και Omaue της Ναμίμπια, στη Ζιμπάμπουε, την Ανγκόλα, το Ζαΐρ και τη Δημοκρατία του Κονγκό. Επίσης στην περιοχή της Καραγκάντα του Καζακστάν, τη Ρουμανία, τη Βολιβία, την περιοχή Copiapo της Χιλής την Κόρδοβα της Αργεντινής και την Καλιφόρνια των ΗΠΑ.

Πηγές
-----

* Handbook of Mineralogy
* Mindat.org
* Galleries.com
* Webmineral.com

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος ορυκτών
* Κατάλογος ορυκτών των μεταλλείων Λαυρίου

Βιβλιογραφία
------------

* James Dwight Dana, *Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks*, READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244
* Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil, *A Field Guide to Rocks and Minerals*, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 039591096X
* Walter Schumann, R. Bradshaw, K. A. G. Mills, *Handbook of Rocks, Minerals and Gemstones*, Houghton Mifflin Harcourt, 1993 ISBN 0395511372

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Αναφέρονται επίσης και οι χημικοί τύποι CuSiO2(OH)2 (Handbook of Mineralogy) και Cu6(Si6O18). 6H2Ο (Mindat)
Η **Βιργινία (Ευγενία) Χωρέμη** (1848-1928) ήταν σύζυγος του Εμμανουήλ Μπενάκη και μητέρα της Αλεξάνδρας, του Αντώνη, της Πηνελόπης, του Κωνσταντίνου (πέθανε 2 ετών), του Αλέξανδρου, και της Αργίνης Ήταν κόρη του Κωνσταντίνου Χωρέμη και της Πουλουδιάς Λουλούδη, αδελφή του Ιωάννη Χωρέμη,

Σχέση με τα παιδιά της
----------------------

Η Βιργινία Χωρέμη και ο Εμμανουήλ Μπενάκης αναφέρονται αυστηροί με τα παιδιά τους. Η κόρη της Πηνελόπη Δέλτα στο βιβλίο της *Τ' ανεύθυνα* έχει να κάνει για την αδιαφορία των γονιών προς το παιδί που δέχτηκε μικρή.

Η Χωρέμη μισούσε το διάβασμα. Ακόμα και όταν η Δέλτα αφιέρωσε το βιβλίο της *Η ζωή του Χριστού* στην μητέρα της, η ίδια, αν και θρήσκα, δεν το διάβασε ποτέ. (Πηγή: Νένα Κοκκινάκη, "Πηνελόπη Δέλτα, η ζωή της σαν παραμύθι" εκδ Άγκυρα, 2003)

Παραπομπές
----------

1. ↑  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003. I00609941. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
Ο **Γεώργιος Βουτσινάς** (1874–1938) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος και εκδότης.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1874 στη Λευκάδα. Σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, αλλά μετά από παρότρυνση του Βλάση Γαβριηλίδη στράφηκε στη δημοσιογραφία. Η πρώτη του δημοσιογραφική αποστολή ήταν στην Κρητική Επανάσταση το 1897, για την εφημερίδα *Ακρόπολις*. Στη συνέχεια εργάστηκε και σε άλλες αθηναϊκές εφημερίδες ως συντάκτης και αρχισυντάκτης. Ασχολήθηκε και με την πολιτική και διετέλεσε νομάρχης Σερρών, Θεσσαλονίκης και Αχαΐας. Το 1922 ορίστηκε διευθυντής του πολιτικού γραφείου του Κινήματος της 11ης Σεπτεμβρίου, ενώ από το 1928 ανέλαβε την διεύθυνση σύνταξης της εφημερίδας *Πατρίς* και έναν χρόνο αργότερα εξέδωσε και πάλι την εφημερίδα *Ακρόπολις*. Κατά την διάρκεια του βίου του υπήρξε επίσης μεταφραστής λογοτεχνικών έργων από τα ιταλικά και τα γαλλικά. Πέθανε στην Αθήνα το 1938.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Βουτσινάς, Γεώργιος». *www.ygeiaonline.gr*. Εγκυκλοπαίδεια Δομή. Ανακτήθηκε στις 18 Δεκεμβρίου 2017.
2. ↑  «Βουτσινάς, Γεώργιος (Λευκάδα, 1874 - Αθήνα, 1938)». *Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό - Τόμος: 2*. Εκδοτική Αθηνών. σελ. 361. Ανακτήθηκε στις 18 Δεκεμβρίου 2017.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Γεώργιος Βουτσινάς στον *Πανδέκτη*, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.
Το **Βιοχημικά απαιτούμενο οξυγόνο** (**Biochemical Oxygen Demand** - BOD) είναι ο παραδοσιακός και πιο ευρέως χρησιμοποιούμενος έλεγχος για τον προσδιορισμό της συγκέντρωσης οργανικής ύλης σε δείγματα νερών.

Ως ολικό BOD (BODu) μιας ποσότητας νερού, ορίζεται η ποσότητα του διαλυμένου οξυγόνου που χρησιμοποιούν οι μικροοργανισμοί για την πλήρη βιοχημική οξείδωση των περιεχόμενων οργανικών υλών. 

To BOD μετρά άμεσα το κυριότερο ρυπαντικό αποτέλεσμα της οργανικής ύλης, δηλαδή την κατανάλωση διαλυμένου οξυγόνου που πραγματοποιούν οι μικροοργανισμοί κατά την οξείδωσή της. Ο έλεγχος βασίζεται στην ιδέα ότι, εάν υπάρχει επάρκεια οξυγόνου, η αεροβική βιολογική διάσπαση (δηλαδή η σταθεροποίηση των οργανικών αποβλήτων) θα συνεχιστεί έως ότου καταναλωθεί το σύνολο των αποβλήτων.

Η ολοκλήρωση του πειράματος BOD απαιτεί πολύ χρόνο. Απαιτούνται 20 ημέρες για να ικανοποιηθούν τα 95-99% του BODu και για το λόγο αυτό χρησιμοποιείται συνήθως το BOD5 που είναι το BOD που ικανοποιείται κατά τις 5 πρώτες μέρες του πειράματος σε θερμοκρασία 20οC. Ο έλεγχος BOD5 βασίζεται στην ακριβή μέτρηση του διαλυμένου οξυγόνου στην αρχή και στο τέλος της περιόδου των πέντε ημερών, όταν το δείγμα φυλάσσεται σε σκοτεινό σημείο σε συνθήκες επώασης 20οC. Η διαφορά στη συγκέντρωση διαλυμένου οξυγόνου μετά από πέντε μέρες αντιπροσωπεύει την "απαίτηση σε οξυγόνο" για την αναπνοή των αερόβιων βιολογικών μικροοργανισμών του δείγματος. 

Το μειονέκτημα του ελέγχου είναι ο απαιτούμενος χρόνος ολοκλήρωσης, ο οποίος καθιστά αδύνατη την άμεση αξιοποίηση του αποτελέσματος για ρυθμίσεις μονάδων διαχείρισης αποβλήτων σε πραγματικό χρόνο. Για το λόγο αυτό, εναλλακτικά ή συμπληρωματικά με το BOD χρησιμοποιείται ο έλεγχος Χημικά απαιτούμενο οξυγόνο - COD.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Understanding Laboratory Wastewater Tests: I. ORGANICS». University of Georgia Cooperative Extension Circular 922. Ανακτήθηκε στις 30 Ιουλίου 2015.
2. ↑  Χ. Βασιλάτος. «Προσδιορισμός φυσικοχημικών παραμέτρων υγρών αποβλήτων και υδάτων (DO-BOD-COD-TOC)» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 19 Οκτωβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 30 Ιουλίου 2015.
Το **Δουκάτο της Αυστρίας** (γερμανικά: *Herzogtum Österreich*) ήταν ένα μεσαιωνικό πριγκιπάτο της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, που ιδρύθηκε το 1156 από το "Privilegium Minus", όταν το Μαργραβινάτο της Αυστρίας, αποσπάστηκε από τη Βαυαρία και ανήλθε σε δουκάτο. 

Οι άρχοντες Δούκες του Οίκου των Μπάμπενμπεργκ εξαλείφθηκαν στην αρσενική γραμμή, υπήρχαν έως και τρεις δεκαετίες αντιπαλότητας για την κληρονομιά και την κυριαρχία, έως ότου ο Γερμανός βασιλιάς Ροδόλφος Α΄ ανήλθε, ως ο πρώτος μονάρχης της δυναστείας των Αψβούργων το 1276. 

Στη συνέχεια, η Αυστρία έγινε η κληρονομιά και η προγονική πατρίδα της δυναστείας και ο πυρήνας της Μοναρχίας των Αψβούργων. Το 1453, ο αρχιδουκικός τίτλος των αυστριακών ηγεμόνων, που εφευρέθηκε από τον Δούκα Ροδόλφος Δ΄, από το πλαστό "Privilegium Maius" του 1359, αναγνωρίστηκε επίσημα από τον αυτοκράτορα των Αψβούργων Φρειδερίκο Γ΄.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Kann, Robert A. (1980). «Toward the Union of the Habsburg Lands». *A History of the Habsburg Empire, 1526–1918* (2nd έκδοση). Berkeley: University of California Press. ISBN 0-520-04206-9.
Συντεταγμένες: 37°58′34″N 23°43′18″E﻿ / ﻿37.9760°N 23.7217°E﻿ / 37.9760; 23.7217

Ο **Βωμός της Αφροδίτης Ουρανίας** είναι βωμός στο βορειοδυτικό τμήμα της Αρχαίας Αγοράς της Αθήνας και είναι αφιερωμένος στη θεά του δωδεκάθεου του Ολύμπου, Αφροδίτη υπό το προσωνύμιο *Ουρανία*. Βρίσκεται δυτικά της Ποικίλης Στοάς, και έξω από το κύριο τμήμα του αρχαιολογικού χώρου.

Ο βωμός χτίστηκε τον 5ο αιώνα π.Χ. Η κατασκευασμένη από ερυθρό ασβεστόλιθο βάση του βωμού ήταν σύμφωνη με τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, και οι διαστάσεις της ήταν 5,08 x 2,40 μέτρα. Η βάση στηριζόταν σε σκληρές πλάκες από ασβεστόλιθο. Ο πυρήνας της βάσης του βωμού είχε επενδυθεί από ορθοστάτες, κατασκευασμένους από λευκό μάρμαρο Πάρου. Σήμερα, βρίσκονται ακόμη στη θέση τους οι τρεις από αυτούς. Το μήκος του βωμού ήταν περίπου 4,4 μέτρα ενώ το πλάτος του έφτανε στα 1.585 μέτρα.

Η χρονολόγηση κατασκευής του βωμού σχετίζεται με την κεραμική που βρέθηκε στο εσωτερικό του, η οποία τοποθετείται γύρω στο 500 π.Χ. αλλά και στη χρήση μάρμαρου Πάρου, η οποία προηγείται της ευρείας χρήσης του πεντελικού. που δεν άρχισε πριν το 490 π.Χ. Έτσι λοιπόν η πλέον πιθανή χρονολόγηση κατασκευής του βωμού είναι στο διάστημα μεταξύ 500-490 π.Χ.. Εκτός από το βωμό, κατά την ανασκαφή βρέθηκε επίσης οστεολογικό υλικό. Σύμφωνα με τη μελέτη του, αποδεικνύεται πως στο σημείο αυτό εκτελούνταν θυσίες προς χάριν της λατρείας της θεάς Αφροδίτης. Μετά το 480 π.Χ. φαίνεται πως ο βωμός υπέστη καταστροφές, κάτι που οδήγησε στην ανοικοδόμηση του.

Σύμφωνα με τον Παυσανία, στο ιερό υπήρχε ένα μαρμάρινο γλυπτό, άγαλμα της θεότητας, έργο του Φειδία. Σήμερα, υπάρχουν τμήματα βράχων που έχουν διασωθεί στη πλαγιά του λόφου δίπλα από τις σιδηροδρομικές γραμμές και κοντά στο ναό που ήταν αφιερωμένος στο σύζυγο της, Ήφαιστο. Αποτελεί το καλύτερα διατηρημένο μνημείο της βόρειας πλευράς της Αρχαίας Αγοράς, ενώ η ανασκαφή του έγινε μεταξύ 1981 και 1982 από την Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών Αθήνας. Υπάρχουν αναφορές πως υπήρχε και ναός αφιερωμένος στην Αφροδίτη, στην ευρύτερη περιοχή που ανακαλύφθηκε ο βωμός, αλλά πιθανολογείται πως δεν έχει ανασκαφεί ακόμη.

Υποσημειώσεις
-------------

1. ↑  «Map of the Agora of Athens». *www.plato-dialogues.org*. Ανακτήθηκε στις 30 Ιουλίου 2020.
2. 1 2 3 4  «FOUNDATION OF THE HELLENIC WORLD - Αρχαία Αγορά της Αθήνας». *project.athens-agora.gr*. Ανακτήθηκε στις 21 Μαΐου 2016.
3. 1 2  «Παυσανίας, Ελλάδος Περιήγησις, Βιβλίο «Αττικά», κεφάλαιο 14, παράγραφος 7». *www.perseus.tufts.edu*. Ανακτήθηκε στις 21 Μαΐου 2016.

Πηγές
-----

* Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού - Βωμός Αφροδίτης Ουρανίας *project.athens-agora.gr*
Το **Δουκάτο της Βραβάντης** ήταν κράτος της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας στα σημερινά κράτη Βέλγιο και Ολλανδία. Η περιοχή της περιελάμβανε τις σημερινές Βελγικές επαρχίες της Φλαμανδικής Βραβάντης, της Βαλλωνικής Βραβάντης, της Αμβέρσας, τη Περιφέρεια Βρυξελλών-Πρωτεύουσας και τη Ολλανδική επαρχία της Βόρειας Βραβάντης. Περαιτέρω περιελάμβανε τις λεγόμενες *Landen van Overmaas* («Χώρες πέραν του Μεύση»), μια περιοχή περίπου ισοδύναμο με το νότιο τμήμα της Ολλανδικής επαρχίας του Λιμβουργίας, καθώς και τη γερμανική Χέρτσογκενρατ (*Herzogenrath*).

Η εθνική σημαία του Βελγίου περιλαμβάνει τα χρώματα του οικοσήμου της Βραβάντης: μαύρο, κίτρινο και κόκκινο.

Στη Ρωμαϊκή εποχή η περιοχή, που βρίσκεται στις ρωμαϊκές επαρχίες της Βελγικής Γαλατίας και της Κάτω Γερμανίας, κατοικήθηκε από τους Βέλγες, οι οποίοι ήταν Κελτικής ή Γερμανικής προέλευσης. Στο τέλος της Ρωμαϊκής περιόδου κατακτήθηκαν από τους Φράγκους.

Η Βραβάντη ήταν το κέντρο των Κάτω Χώρων μέχρι τη διάσπαση λόγω της Ολλανδικής Επανάστασης. Οι σημαντικότερες πόλεις της ήταν Βρυξέλλες (*Brussel*/*Bruxelles*), Αμβέρσα (*Antwerpen*), Λέουβεν (*Leuven*), Μπρέντα (*Breda*), σ-Χερτόχενμπος ('*s-Hertogenbosch*) και Λιρ (*Lier*). Η πόλη Μέχελεν (*Mechelen*) ήταν μέρος της Αρχοντιάς της Μέχελεν, περικλείστου εδάφους στη Βραβάντη.

Παραπομπές
----------

* (Ολλανδικά) Χάρτης της Βραβάντης (900-1350)

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 129600951
* LCCN: n81005157
* GND: 4089892-1
* SUDOC: 02742782X
* NKC: ge462396

 |

 |
Συντεταγμένες: 37°10′37″N 3°35′7″W﻿ / ﻿37.17694°N 3.58528°W﻿ / 37.17694; -3.58528


Το **Παλάτι της Χενεραλίφε** (*Palacio de Generalife*, Αραβικά: *Jannat al-'Arif* - *ο Κήπος του Αρχιτέκτονα*) ήταν το θερινό παλάτι και εξοχική κατοικία των Νασριδών σουλτάνων της Γρανάδας.

Το παλάτι και οι κήποι κατασκευάστηκαν κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Μωχάμεντ του Γ’ (*Muhammad III*, 1302-1309) και αναδιακοσμήθηκαν από τον Αμπού Α' Γουαλίντ Ισμαήλ (*Abu I-Walid Isma'il*, 1313-1324).

Το σύμπλεγμα αποτελείται από το Αίθριο του Καναλιού (*Patio de la Acequia*), στο οποίο έχει μία δεξαμενή περιτριγυρισμένη από παρτέρια λουλουδιών, σιντριβάνια, κιονοστοιχίες και περίπτερα, και τον Κήπο του Σουλτάνου (*Jardín de la Sultana*). Ο κήπος θεωρείται πως είναι το καλύτερα διατηρημένο δείγμα των Μεσαιωνικών κήπων της παλαιάς Ανδαλουσίας (Αλ–Ανταλούς, Al-Andalus). Αρχικά το παλάτι συνδέονταν με την Αλάμπρα με ένα σκεπαμένο πέρασμα πάνω από ένα φαράγγι, το οποίο χωρίσει τα δύο παλάτια. Η Χενεραλίφε είναι ένας από τους παλαιότερους Μαυριτανικούς κήπους.

Άποψη των κήπων του Χενεραλίφε, σε λιθογραφία της περιόδου μεταξύ 1836 και 1837.
Οι κήποι, όπως είναι στη σημερινή μορφή τους, άρχισαν να δημιουργούνται το 1931 και ολοκληρώθηκαν από τον Φρανθίσκο Πριέτο Μορένο (*Francisco Prieto Moreno*) το 1951. Τα μονοπάτια είναι στρωμένα, κατά το παραδοσιακό στυλ της Γρανάδας, με μωσαϊκό από χαλίκια, λευκά από τον ποταμό Ντάρρο και μαύρα από τον ποταμό Χενίλ (*Genil*).

Ανακηρύχθηκε μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς από την UNESCO το 1984, μαζί με την Αλάμπρα (*Alhambra*) και το Αλμπαϊσίν (*Albaicín*).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Burton, Rosemary and Cavendish, Richard (2003). *Wonders of the World: 100 Great Man-Made Treasures of Civilization*. Sterling Publishing Company, Inc. ISBN 1-58663-751-7, p.27.
2. ↑  Núñez, J. Agustín (Ed.). (2002). *Muslim and Christian Granada*. Edilux. ISBN 84-95856-07-7.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Χενεραλίφε** |

* Η Χενεραλίφε στην επίσημη ιστοσελίδα της UNESCO
* Η Χενεραλίφε
* Φωτογραφίες της Χενεραλίφε από το BBC

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 139023420
* LCCN: sh94000004
* GND: 4196241-2
* BNE: XX4897728

 |

 |
Συντεταγμένες: 52°13′48″N 5°10′48″E﻿ / ﻿52.23000°N 5.18000°E﻿ / 52.23000; 5.18000

Το **Χίλφερσουμ** είναι δήμος και πόλη στην Ολλανδία, στην επαρχία της Βόρειας Ολλανδίας. Βρίσκεται στην περιοχή που ονομάζεται "Het Gooi" και είναι η μεγαλύτερη πόλη αυτής της περιοχής. Περιβάλλεται από λιβάδια με ρείκια, δάση, λιβάδια, λίμνες και μικρότερες πόλεις. Το Χίλφερσουμ είναι μέρος του Randstad, ενός από τα μεγαλύτερα αστικά κέντρα στην Ευρώπη.

Πόλη
----

Το Χίλφερσουμ βρίσκεται 31 χλμ. νοτιοανατολικά του Άμστερνταμ και 19 χλμ. βόρεια της Ουτρέχτης.

Η πόλη ονομάζεται συχνά "πόλη μέσων μαζικής ενημέρωσης", δεδομένου ότι είναι το κύριο κέντρο ραδιοτηλεοπτικών εκπομπών στην Ολλανδία. Το ραδιόφωνο της Ολλανδίας, που ακούγεται παγκοσμίως μέσω ραδιοκυμάτων από τη δεκαετία του 1920, έχει επίσης την έδρα του εδώ. Το Χίλφερσουμ φιλοξενεί ένα εκτεταμένο συγκρότημα στούντιο ήχου και τηλεόρασης, που ανήκουν στην εθνική εταιρεία παραγωγής NOS (Nederlandse Omroep Stichting), καθώς και στα στούντιο και τα γραφεία όλων των ολλανδικών δημόσιων ραδιοτηλεοπτικών οργανισμών και πολλών εμπορικών εταιρειών τηλεοπτικής παραγωγής. Ως αποτέλεσμα, πολλά παλαιά ραδιοφωνικά σύνολα AM στην Ευρώπη είχαν μια θέση επιλογής Hilversum που επισημαίνεται στις κλίμακες ρύθμισης (μαζί με την Athlone, την Kalundborg και άλλους). Η ολλανδική ψηφοφορία στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision γίνεται συνήθως από το Χίλφερσουμ.

Το Χίλφερσουμ είναι επίσης γνωστό για το αρχιτεκτονικά σημαντικό δημαρχείο του (Raadhuis Hilversum), σχεδιασμένο από τον Willem Marinus Dudok και χτίστηκε το 1931.

Το Χίλφερσουμ διαθέτει δημόσια βιβλιοθήκη, δύο κολυμβητήρια (Van Hellemond Sport και De Lieberg), διάφορες αθλητικές αίθουσες και πολλά εμπορικά κέντρα (Hilvertshof, De Gijsbrecht, Kerkelanden, Riebeeck Galerij και Seinhorst). Στην περιοχή, το κέντρο της πόλης ονομάζεται "het dorp", που σημαίνει "το χωριό".

Παραπομπές
----------

1. ↑  gemeentegeschiedenis.nl.
2. ↑  *register of public bodies*. Ανακτήθηκε στις 21  Ιανουαρίου 2023.
3. ↑  «Kerncijfers wijken en buurten 2021». *Statistics Netherlands*. 6  Αυγούστου 2021.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 144233774
* LCCN: n79070135
* GND: 4242521-9
* NKC: xx0165934

 |

 |
Το ***Δολοφόνος χωρίς αμοιβή*** (1958) είναι θεατρικό έργο του Ευγένιου Ιονέσκο.

Αρχική ιδέα
-----------

Η ιδέα μιας «λαμπερής πολιτείας» ή ενός υπερβατικού άλλου κόσμου είναι κοινό θέμα σε πολλά έργα του Ιονέσκο. Ο Ιονέσκο είχε μια υπερβατική εμπειρία στην παιδική του ηλικία, όμοια με την ιστορία που αφηγείται ο Μπερανζέ στην αρχή του έργου, κατά την οποία ο Ιονέσκο ένιωσε ότι σηκωνόταν πάνω από το έδαφος και τα πάντα γύρω του έγιναν λαμπερά. Η ανακάλυψη του δολοφόνου από τον Μπερανζέ αντανακλά την αίσθηση απογοήτευσης του Ιονέσκο μετά την υπερβατική εμπειρία του.

Υπόθεση
-------

Στον *Δολοφόνο χωρίς αμοιβή*, ο Μπερανζέ, ο καθημερινός καταπιεσμένος άνθρωπος του Ιονέσκο, ανακαλύπτει μια ιδανική «λαμπερή πολιτεία». Η έξαρση που αισθάνεται ο Μπερανζέ στην πόλη του φωτός διακόπτεται απότομα από την ανακάλυψη ότι η πόλη στοιχειώνεται από ένα δολοφόνο, ο οποίος πνίγει τα θύματά του σε μια πισίνα, αφού τα προσελκύσει εκεί προσφέροντάς τους να τους δείξει μια «φωτογραφία του συνταγματάρχη». Ο Μπερανζέ αφήνει τη λαμπερή πολιτεία αφού η Ντάνυ (Dany), μια γυναίκα την οποία ερωτεύεται αμέσως και πιστεύει ότι είναι αρραβωνιασμένος μαζί της, δολοφονείται, κι έτσι ο Μπερανζέ ξοδεύει μεγάλο μέρος του έργου για να εντοπίσει τον δολοφόνο. Στο τέλος του έργου, συναντά τον δολοφόνο, έναν άνδρα μικροκαμωμένο και από όλες τις απόψεις κατώτερο της φυσικής κατάστασης του Μπερανζέ. Σε ένα μακρύ κλιμακούμενο λόγο, όμοιο του λόγου στο τέλος του Ρινόκερου, ο Μπερανζέ προσπαθεί να πείσει τον δολοφόνο πως ο φόνος είναι ανήθικος, χρησιμοποιώντας πολλά επιχειρήματα και αιτιολογήσεις, που κυμαίνονται από τον ανθρωπισμό στον πατριωτισμό, στον Χριστιανισμό, στον μηδενισμό. Εν τέλει συμπεραίνει πως δεν υπάρχει ελπίδα και είναι μάταιο να προσπαθήσει να μεταπείσει τον δολοφόνο.

Ασάφεια και αντίφαση
--------------------

Είναι ασαφές αν ο Μπερανζέ πράγματι πεθαίνει στο τέλος του έργου. Εμφανίζεται σε διάφορα άλλα έργα, και είναι αβέβαιο αν αυτά διαδραματίζονται πριν ή μετά τον *Δολοφόνο χωρίς αμοιβή*. Φυσικά, η αντίφαση των γεγονότων είναι ένα από τα πιο κοινά θέματα του Ιονέσκο, και πολλές άλλες λεπτομέρειες για τον Μπερανζέ έρχονται σε αντίφαση με άλλα έργα (πιο εξώφθαλμα ίσως στο *Ο Βασιλιάς πεθαίνει*, στο οποίο ο Μπερανζέ είναι ένας ετοιμοθάνατος βασιλιάς).
Η ***Δανάη*** (γερμανικά: Danaë) είναι ελαιογραφία του Αυστριακού ζωγράφου, Γκούσταφ Κλιμτ, φιλοτεχνημένη το 1907. Αποτελεί παράδειγμα του Συμβολισμού. Ο πίνακας είναι μεγέθους 77 x 83 εκατοστά, και βρίσκεται στη Galerie Würthle της Βιέννης.

Θέμα
----

Η Δανάη είναι διάσημο θέμα για πολλούς καλλιτέχνες στις αρχές του 20ού αιώνα, συνήθως σαν το κυρίαρχο σύμβολο της θεϊκής αγάπης και υπεροχής. Σε αυτό το έργο, αυτή είναι σκεπασμένη από ένα πορφυρό πέπλο που καταδεικνύει την βασιλική καταγωγή της. Πολλές απεικονίσεις της Δανάης ήταν αισθησιακού περιεχομένου.

### Μύθος

Η Δανάη βρισκόταν φυλακισμένη σε μια υπόγεια φυλακή επενδυμένη από μεταλλικές πλάκες από τον πατέρα της Ακρίσιο, τον βασιλιά του Άργους. Την ερωτεύθηκε ο βασιλιάς των θεών Δίας και, μεταμορφωμένος σε χρυσή βροχή, έρευσε ανάμεσα στα πόδια της. Το αποτέλεσμα αυτής της θεϊκής επίσκεψης ήταν η Δανάη να γεννήσει ένα γιο, τον Περσέα, που σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία σκότωσε τη Γοργόνα Μέδουσα και διέσωσε την Ανδρομέδα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  
«Klimt, Gustav». Ανακτήθηκε στις 27 Οκτωβρίου 2015.
2. ↑  
«Κλιμτ Γκούσταφ - ένα πλουμιστό χρυσαφένιο αίνιγμα». 25 Φεβρουαρίου 2013.
3. ↑  
By Kevin C. Karnes (2013). *A Kingdom Not of This World: Wagner, the Arts, and Utopian Visions in Fin-de-Siecle Vienna*. Oxford University Press. σελίδες 121, 124. ISBN 978-0-19-995793-4.
4. ↑  «ΔΑΝΑΗ… Μύθος και Τέχνη». Ανακτήθηκε στις 27 Οκτωβρίου 2015.
5. ↑  «Danae 1907». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Ιανουαρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 27 Οκτωβρίου 2015.
6. ↑  «Δανάη (μυθολογία)». 12 Σεπτεμβρίου 2009.
7. ↑  Παπαχριστοφίλου Μίμης (Δ/ντής Εκδόσεων) (1963). «Ιστορία – Λαογραφία – Τέχνη – Επιστήμη». *Πελοποννησιακή Πρωτοχρονιά 1963 τόμος 7ος*. Αθήνα.
Ο **Γιώργος Δεληγιάννης** είναι πρώην ποδοσφαιριστής γεννημένος στις 26 Σεπτεμβρίου του 1948 στην Γλυφάδα. Αγωνίστηκε στη θέση του μέσου και του επιθετικού και υπήρξε γνωστός και ως ο Ματσόλα του Παναθηναϊκού εξαιτίας της ομοιότητας του με τον Ιταλό άσσο Σάντρο Ματσόλα.
Πρώτη του ομάδα ήταν ο Ποσειδώνας Γλυφάδας στα 16 του έτη. Το 1968 αποκτήθηκε από τον Παναθηναϊκό με τον οποίο αγωνίστηκε έως το 1972. Για το Πρωτάθλημα Ελλάδος αγωνίστηκε σε 39 αγώνες με τον Παναθηναϊκό και σημείωσε 3 γκολ  κατακτώντας 3 Πρωταθλήματα Ελλάδας και 1 Κύπελλο ενώ αναδείχθηκε και φιναλίστ του Κυπέλλου Πρωταθλητριών του 1971 συμμετέχοντας σε 3 αγώνες ενάντια στις Ζένες Ες και Σλόβαν (2) απέναντι στην οποία σημείωσε και το 3-0 στον αγώνα της Λεωφόρου.

Τίτλοι
------

* **3** Πρωταθλήματα Ελλάδας: 1968–69, 1969–70, 1971–72
* **1** Κύπελλο Ελλάδας: 1968–69

Παραπομπές
----------

1. ↑  2 Ιουνίου 1971- 2 Ιουνίου 2008. 37 χρόνια Γουέμπλει - www.gazzetta.gr
2. ↑  All Time Roster - www.pao.gr
3. ↑  «Έντεκα εμείς, έντεκα και αυτοί... - www.aioniapistos.gr». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Ιουνίου 2021. Ανακτήθηκε στις 30 Μαΐου 2021.
Συντεταγμένες: 39°34′7″N 45°6′5″E﻿ / ﻿39.56861°N 45.10139°E﻿ / 39.56861; 45.10139

Το **Χεμζελί**(επίσης, **Χαμζαλί**και **Γκαμζαλί**) αποτελεί χωριό και δήμο στην επαρχία Σαρούρ της αυτόνομη δημοκρατία του Ναχτσιβάν στο νοτιοδυτικό Αζερμπαϊτζάν. Βρίσκεται 14 χιλιόμετρα ανατολικά από το επαρχιακό κέντρο, στην όχθη του ποταμού Αχούρα (παραπόταμος του Αρπατσάι) στην περιοχή των πρόποδων. Οι κάτοικοι είναι απασχολημένοι με την καλλιέργεια σιταριού και την κτηνοτροφία. Υπάρχει γυμνάσιο, βιβλιοθήκη, κλαμπ, και ένα ιατρικό κέντρο στο χωριό. Έχει πληθυσμό 734 κατοίκων.

Ετυμολογία
----------

Το χωριό χτίστηκε από τις οικογένειες των χεμζελί, και από εκεί ονομάστηκε **Χαμζαλί**.

Παραπομπές
----------

1. ↑  ANAS, Azerbaijan National Academy of Sciences (2005). *Nakhchivan Encyclopedia*. volume I. Baku: ANAS. σελ. 231. ISBN 5-8066-1468-9.
2. ↑  *Encyclopedic dictionary of Azerbaijan toponyms*.

* Həmzəli (as Gamzali) - GEOnet Names Server

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Αζερμπαϊτζάν
 |

 |
Ο **Βσέβολοντ Μστισλάβιτς**, ρωσ. Всеволод Мстиславич (1103 - 1138) από τον Οίκο των Ρουρικιδών ήταν πρίγκιπας του Νόβγκοροντ (1117-32), Περεσλάβλ & Τούροβ (1132), Πσκοβ (1137-38) και μεγάλος πρίγκιπας τού Κιέβου (1125-38). Είναι ο προστάτης άγιος του Πσκοβ και η μνήμη του γιορτάζεται στις 11 Φεβρουαρίου.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος τού Μστισλάβ Α΄ του *μεγάλου* πρίγκιπα του Νόβγκοροντ και μεγάλου πρίγκιπα τού Κιέβου και της Χριστίνας των Στένκιλ, κόρης τού Ίνγκε Α΄ της Σουηδίας.

Γεννήθηκε στο Νόβγκοροντ, όταν ο πατέρας του ήταν εκεί πρίγκιπας και του δόθηκε το όνομα Γαβριήλ. Μάλλον σε ανάμνηση της γέννησής του ο Μστισλάβ Α΄ έκτισε τον ναό τού Ευαγγελισμού στην αγορά το 1103.

Το 1117 ο πατέρας του έγινε μέγας πρίγκιπας τού Κιέβου και ο Βσέβολοντ πρίγκιπας τού Νόβγκοροντ· το 1136 οι Νοβγκοροντιανοί τον εκτόπισαν. Το 1123 τους οδήγησε εναντίον των Εσθονών και οι εκστρατείες συνεχίστηκαν ως το 1130 και κατά τα επόμενα επτά έτη. Όπως και ο μεγάλος θείος τού πατέρα του Βλαντίμιρ του Νόβγκοροντ, ο Βσέβολοντ ήταν σε σύγκρουση με τους Φινλανδούς.

Το 1132 αποβίωσε ο πατέρας του και ο θείος του Γιαροπόλκ Β΄ του Κιέβου τον έκανε πρίγκιπα τού Περεσλάβλ. Ο Βσέβολοντ πήγε εκεί για τη στέψη, αλλά οι Νοβγκοροντιανοί, στους οποίους είχε ορκιστεί ότι θα αποβιώσει στην πόλη τους, δυσαρεστήθηκαν και όταν επέστρεψε δεν τον δέχθηκαν στο Νόβγκοροντ. Ωστόσο το 1133 οδήγησε έναν στρατό από Νοβγκοροντιανούς και κατέλαβε το Γιουρίεβ (νυν Τάρτου Εσθονίας).

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε το 1123 μία κόρη του Σβιετοσλάβ Νταβίντοβιτς πρίγκιπα τού Τσέρνιγοβ και είχε τέκνα:

* Ιβάν απεβ. 1128.
* Βιατσεσλάβα 1125-1162, παντρεύτηκε τον Μπολέσλαφ Δ΄ τον *Σγουρό* υψηλό δούκα της Πολωνίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.

Πηγές
-----

* Arsenii Nikolaevich Nasanov, ed. Novgorodskaia pervaia letopis': Starshego i mladshego izvoda (Moscow and Leningrad: Nauka, 1950), 21, 206; Robert Michell and Neville Forbes, The Chronicle of Novgorod 1016-1471 (New York: American Medieval Society, 1970), 9.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 44284451
* LCCN: no96060612
* SELIBR: 300327

 |

 |
Ο **Δημήτριος Τσάφος** (1898 - ;) ήταν υποναύαρχος του Πολεμικου Ναυτικού.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στα Φιλιατρά Μεσσηνίας και ήταν γιος του ιατρού και βουλευτή Τριφυλιας Βασιλείου Τσάφου. Ακολούθησε σταδιοδρομία αξιωματικού στο Πολεμικό Ναυτικό φτάνοντας μέχρι τον βαθμό του υποναυάρχου ε.α. Διετέλεσε υπαρχηγός του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού, καθηγητής στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων, Υπασπιστης του Γεωργίου Β', έκτακτος τελετάρχης του Βασιλιά Παύλου και του Βασιλιά Κωνσταντίνου Β΄ καθώς και αυλάρχης της Βασίλισσας Άννας Μαρίας.

Χρημάτισε Υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας στις υπηρεσιακές κυβερνήσεις Κιουσόπουλου, Γεωργακόπουλου και Δόβα.

Κατά το χρονικό διάστημα 1957 - 1982 διετέλεσε πρόεδρος του Ναυτικού Ομίλου Ελλάδος.

Πηγές
-----

1. ↑  ««Κυβέρνησις Δημητρίου Κιουσόπουλου (υπηρεσιακή), Από 11.10.1952 Έως 19.11.1952»». Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης. Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2011.
2. ↑  Ιστορία του ΝΟΕ Αρχειοθετήθηκε 2019-10-24 στο Wayback Machine. από την ιστοσελίδα greekriviera
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Χελώνη** είναι γνωστή μία Ορεάδα Νύμφη από την Αρκαδία, ή απλώς μία νέα κοπέλα, που κάποτε, σύμφωνα με μύθο του Αισώπου, έκανε το λάθος να μην καταδεχθεί να παραστεί στους θεϊκούς γάμους του Δία και της Ήρας. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή, η Χελώνη πήγε στους γάμους, αλλά ήταν άτακτη και ασεβής. Για να την τιμωρήσουν για την περιφρόνησή της αυτή, οι θεοί την μεταμόρφωσαν στο ομώνυμο ζώο, τη χελώνα, καταδικάζοντάς την έτσι σε αιώνια σιωπή (η χελώνα συμβόλιζε τη σιγή στην αρχαία Ελλάδα). Από το κέλυφός της ο θεός Ερμής αργότερα θα κατασκεύαζε την πρώτη λύρα τεντώνοντας χορδές στην κοίλη πλευρά του.

Πηγές
-----

* Το αντίστοιχο άρθρο της αγγλόγλωσσης Wikipedia
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 705
Ο **Δημήτριος Χριστογιάννης** του Διονυσίου (γενν. στην Κατερίνη στις 18 Αυγούστου 1957) είναι Έλληνας γιατρός με ειδικότητα ακτινολόγου και πολιτικός. Εξελέγη βουλευτής με τη Νέα Δημοκρατία στην Πιερία το Μάιο και τον Ιούνιο του 2012. Σύζυγός του είναι η ιατρός Ιωσηφίνα Μπαρμπέρα με την οποία απέκτησε έναν γιο. .

Βιογραφία
---------

### Σπουδές, επιστημονική και ερευνητική δραστηριότητα

Παιδί προσφύγων, σπούδασε Ιατρική στο Παλέρμο της Ιταλίας. Εργάστηκε στο νοσοκομείο της Κατερίνης και στο ΑΧΕΠΑ της Θεσσαλονίκης. Διετέλεσε διοικητής στο αντικαρκινικό Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης Θεαγένειο, από το 2007 έως το 2009. Συνέγραψε πολλά επιστημονικά έργα και έλαβε μέρος σε ακτινολογικά συνέδρια στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

### Πολιτική σταδιοδρομία

Ήταν ιδρυτικό στέλεχος της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ του Πανεπιστημίου του Παλέρμου. Πολιτεύτηκε με τη Νέα Δημοκρατία. Στις νομαρχιακές εκλογές του 1998 εξελέγη Νομαρχιακός Σύμβουλος και επανεξελέγη στις εκλογές των ετών 2002 και 2006. Υπηρέτησε ως Αντινομάρχης Υγείας Πρόνοιας, Γεωργίας, Δημόσιας Διοίκησης, Παιδείας, Πολιτισμού, Τουρισμού, Αθλητισμού και Ισότητας της Νομαρχίας Πιερίας.

Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής στις εκλογές που διεξήχθησαν το Μάιο του 2012 και επανεξελέγη τον Ιούνιο του 2012 συγκεντρώνοντας στην τελευταία εκλογική αναμέτρηση 5.143 σταυρούς. 

Είναι μέλος πολλών κοινοβουλευτικών επιτροπών, μεταξύ των οποίων και της υποεπιτροπής για τη μελέτη και αντιμετώπιση του προβλήματος των ναρκωτικών.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Βιογραφικό Αρχειοθετήθηκε 2013-05-19 στο Wayback Machine.

Παραπομπές
----------

1. ↑  44cbb9d7-a50c-4a3c-b2c8-32e5ef7b35d4. Ανακτήθηκε στις 23  Απριλίου 2022.
2. ↑  Βουλή των Ελλήνων. 44cbb9d7-a50c-4a3c-b2c8-32e5ef7b35d4. Ανακτήθηκε στις 23  Απριλίου 2022.
3. ↑  Βιογραφικό του Δημήτρη Χριστογιάννη στην ιστοσελίδα του Ελληνικού Κοινοβουλίου.
4. ↑  "Θεαγένειο":[*νεκρός σύνδεσμος*], Νοσοκομείο σε ασφυξία, ιστοσελίδα εφημερίας "Μακεδονία-Θεσσαλονίκη", 21-8-2009, ανάκτηση 29-7-2013.
5. ↑  «Οι σταυροί προτίμησης στην εκλογική περιφέρεια Πιερίας». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Μαρτίου 2015. Ανακτήθηκε στις 29 Ιουλίου 2013.
Στην ελληνική μυθολογία ο **Δαμνέας** (***Δαμνεύς***) ήταν Κορύβαντας από την Εύβοια, γιος του Σώκου και της Κόμβης. Ο Δαμνέας διώχθηκε από τους γονείς του και από τους 6 αδελφούς του, οπότε κατέφυγε αρχικώς στην Κνωσό. Από εκεί, ο Δαμνέας περιπλανήθηκε στη Φρυγία και τελικώς πήγε στην Αττική. Ο Κέκροπας τιμώρησε τον Σώκο και εξασφάλισε την επιστροφή του Δαμνέως στην πατρίδα του.

Το όνομα «Δαμνεύς» φαίνεται να είναι απλούστευση ή υποκοριστικό του ονόματος ***Δαμναμενεύς***, που ήταν ένας από τους «Ιδαίους γόητες» της Φρυγίας, ή ένας από τους τρεις Ιδαίους Δακτύλους.

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969
Μετά την εκτόπιση της Ρωμαίας Αυτοκράτειρας Ειρήνης της Αθήνας, ο θρόνος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας πέρασε σε μία σχετικά βραχύβια δυναστεία, τη **δυναστεία των Νικηφόρων**, που πήρε το όνομά της από τον ιδρυτή της, Νικηφόρο Α΄ τον Λογοθέτη. Η Αυτοκρατορία βρισκόταν σε πιο αδύναμη και πιο επισφαλή θέση, από ό,τι ήταν για μεγάλο χρονικό διάστημα και τα οικονομικά της ήταν προβληματικά. 

Κατά τη διάρκεια αυτής της εποχής, η Ρωμανία βρισκόταν σχεδόν συνεχώς σε πόλεμο σε δύο σύνορα, που εξάντλησαν τους πόρους της, και όπως πολλοί από τους προκατόχους του, ο ίδιος ο Νικηφόρος Α΄ (802–811) απεβίωσε, ενώ ήταν σε εκστρατεία εναντίον των Βουλγάρων προς τα βόρεια. Επιπλέον, η επιρροή της Ρωμανίας συνέχισε να μειώνεται στα δυτικά με τη στέψη τού Καρλομάγνου (800–814) ως αυτοκράτορα της Φραγκίας (Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας) από τον πάπα Λέοντα Γ΄ στην Παλαιά Βασιλική του Αγίου Πέτρου στη Ρώμη το έτος 800 και την ίδρυση μίας νέας αυτοκρατορίας στη Δυτική Ευρώπη. διεκδικώντας την καθολική ρωμαϊκή μοναρχία.

Νικηφόρος Α΄, 802–811
---------------------

Ο Νικηφόρος Α΄ ήταν υπουργός Οικονομικών της Αυτοκρατορίας και με την εκθρόνιση της Ειρήνης ξεκίνησε αμέσως μία σειρά δημοσιονομικών μεταρρυθμίσεων. Οι διοικητικές του μεταρρυθμίσεις περιελάμβαναν την αναδιοργάνωση των *θεμάτων*. Επέζησε από έναν εμφύλιο πόλεμο το 803 και, όπως οι περισσότεροι Ρωμαίοι Αυτοκράτορες, βρέθηκε σε πόλεμο σε τρία μέτωπα. Υπέστη μεγάλη ήττα στη μάχη του Κράσου στη Φρυγία το 805 και απεβίωσε σε εκστρατεία κατά των Βουλγάρων.

Οι διάδοχοι του Νικηφόρου Α΄, 811–813
-------------------------------------

Τον Νικηφόρο διαδέχθηκε ο γιος του και συναυτοκράτορας Σταυράκιος (811). Ωστόσο, τραυματίστηκε βαριά στην ίδια μάχη, στην οποία απεβίωσε ο πατέρας του και, μετά από πολλές διαμάχες σχετικά με τη διαδοχή, πείστηκε να παραιτηθεί αργότερα το ίδιο έτος από τον σύζυγο της αδελφής του Προκοπίας, Μιχαήλ Α΄ Ραγκαβέ (811–813), που τον διαδέχθηκε.

Ο Μιχαήλ Α΄ επεδίωξε περισσότερο διπλωματικές παρά στρατιωτικές λύσεις. Ωστόσο, συνεπλάκη με τον Κρούμο χάνο των Βουλγάρων, τον ίδιο που εξ αιτίας του απεβίωσαν οι δύο προκάτοχοί του, και επίσης ηττήθηκε, αποδυναμώνοντας σοβαρά τη θέση του. Έχοντας επίγνωση μίας πιθανής εξέγερσης, επέλεξε να παραιτηθεί, δεδομένης της φρικτής μοίρας τόσων πολλών Αυτοκρατόρων, που είχαν ανατραπεί προηγουμένως. Έτσι τερματίστηκε η σύντομη δυναστεία του Νικηφόρου Α΄.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Jenkins. Byzantium The Imperial Centuries AD 610-1071. p. 117
Ο **Δαμόχαρις ο Κώος** (5ος-6ος αιώνας μ.Χ.) ήταν βυζαντινός επιγραμματοποιός από την Κω, και μαθητής του ποιητή Αγαθία του Σχολαστικού. Είναι ο συγγραφέας τεσσάρων επιγραμμάτων στην Ελληνική Ανθολογία τα οποία αρχικά αποτελούσαν μέρος της ποιητικής συλλογής του Κύκλου του Αγαθία. Αναφορά στον Δαμόχαρι γίνεται από τον σύγχρονο του ποιητή Παύλο Σιλεντιάριο (επίγραμμα 7,588).

Εκτιμώνταν ιδιαίτερα στη Σμύρνη και την Έφεσο λόγω της ενασχόλησης του με τα κοινά όπου και κατείχε το αξίωμα του ανθύπατου στην ευρύτερη περιοχή. Υπάρχει και ένα άλλο επίγραμμα της Ελληνικής Ανθολογίας (ἀδεσπ. 359) όπου αναφέρεται πως κάποιος Δαμόχαρις βοήθησε να επιδιορθωθούν οι ζημιές που είχαν προκληθεί στη Σμύρνη από σεισμό. Δεν είναι βέβαιο πως πρόκειται για τον ίδιο, ωστόσο είναι γνωστό πως κατά την εποχή του συνέβησαν πολλοί σεισμοί στην περιοχή και ο ίδιος ήταν σε θέση να βοηθήσει στην ανοικοδόμηση μέσω του αξιώματος του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Παλατινή ανθολογία, 7,206
2. ↑  (Αγγλικά) Damocharis, A Dictionary of Greek and Roman biography and mythology, William Smith, Ed. - perseus.tufts.edu
3. ↑  (Αγγλικά) «Damocharis Cous». *catalog.perseus.org*. Ανακτήθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 2015.
4. 1 2  (Αγγλικά) «Damocharis». Brill’s New Pauly.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 29920140
* GND: 10237080X

 |

 |
Ο **Δημήτριος Τσούμπας** του Αντωνίου (1907 - 9 Νοεμβρίου 1975) ήταν Έλληνας τραπεζικός και πολιτικός. Υπηρέτησε ως μέλος του ελληνικού Κοινοβουλίου.

Βουλευτής
---------

Γεννήθηκε στη Σαλμώνη Ηλείας το 1907 και σπούδασε Οικονομικές και Πολιτικές Επιστήμες στην Αθήνα. Δραστηριοποιήθηκε στα τοπικά θέματα αρθρογραφώντας στην εφημερίδα "Ηλειακή Ηχώ".

Εργάστηκε ως τραπεζικός υπάλληλος και ήταν διευθυντής του τοπικού γραφείου της ΕΡΕ στον νομό. Ο Τσούμπας εξελέγη βουλευτής Ηλείας στις εκλογές του 1950 με το Μέτωπο Εθνικής Αναδημιουργίας. Ήταν υποψήφιος με την ΕΡΕ στις εκλογές του 1956 αλλά δεν εξελέγη βουλευτής στην Ηλεία. Ήταν ξανά υποψήφιος στις εκλογές του 1958 και πήρε 3.024 σταυρούς στην Ηλεία. 

Πέθανε αιφνιδίως (από καρδιακή προσβολή) το Νοέμβριο του 1975. Κηδεύτηκε από τον ιερό ναό του Αγίου Ισιδώρου του Β΄ Νεκροταφείου Πατησίων.

Κατέλιπε τη σύζυγό του, τη δασκάλα Ασημίνα Τσόπελα και δύο παιδιά.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Μητρώο Γερουσιαστών και Βουλευτών 1929-1974 Βουλή των Ελλήνων, Εθνικό Τυπογραφείο, 1977 (σελ. 100, αρ. 1214).(pdf)
2. 1 2 3  "Δημήτριος Αντ. Τσούμπας", Νεκρολογία στην εφημερίδα "Η Βραδυνή", 10 Νοεμβρίου 1975, σελ. 15.
3. ↑  "Ποιοι εκλέγονται βουλευταί βάσει των σταυρών", Ελευθερία, 22 Φεβρουαρίου 1956, σελ. 6
4. ↑  εφ. Ελευθερία, 14 Μαΐου 1958, σελ. 6
5. ↑  "Πέθανε ξαφνικά πρώην βουλευτής", Μακεδονία, φύλλο 11 Νοεμβρίου 1975, σελ.11
Η **Βάρντα** (Varda) είναι Άινου, θεϊκό πνεύμα του φανταστικού κόσμου που δημιούργησε ο Άγγλος συγγραφέας Τζον Ρόναλντ Ρούελ Τόλκιν.

Η Βάρντα είναι η γυναίκα του Βασιλιά των Άινουρ, Μάνγουε. Σύμφωνα με το βιβλίο Σιλμαρίλλιον του Τόλκιν, εκείνη δημιούργησε τ' αστέρια και τους αστερισμούς πάνω στον ουρανό, γι' αυτό και τα Ξωτικά την αποκαλούσαν *Ελεντάρι* (Εlentari), που στην γλώσσα τους, την τεχνητή Κουένυα, σημαίνει Βασίλισσα των Άστρων. Ήταν δε η αγαπημένη τους θεότητα, γιατί, όταν ξύπνησαν από τον ύπνο της δημιουργίας, το πρώτο πράγμα που είδαν ήταν τ' αστέρια.

Η Βάρντα ήταν επίσης η πιο μισητή απ' όλους στον Μέλκορ, που στα βιβλία του Τόλκιν εκπροσωπεί το Κακό. Αναφέρεται μάλιστα ότι τον χλεύαζε, φτιάχνοντας αστερισμούς με σύμβολα που τον προκαλούσαν και τον εξόργιζαν.
Ο **Δημήτριος Παναγόπουλος** (1925-2010) ήταν στρατηγός του ελληνικού Στρατού Ξηράς που διετέλεσε αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού (ΓΕΣ) από τον Ιανουάριο του 1982 μέχρι τον Φεβρουάριο του 1984. Ήταν ο πρώτος αρχηγός ΓΕΣ που επελέγη από κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, αν και πολιτικά εθεωρείτο «σκληρός δεξιός». Η επιλογή του έγινε από τον Αντώνη Δροσογιάννη, με τον οποίο είχαν στενή φιλία και γνωρίζονταν από τα χρόνια του εμφυλίου πολέμου, όταν ο Δροσογιάννης και ο Παναγόπουλος υπηρετούσαν μαζί ως υποδιοικητής και διμοιρίτης αντίστοιχα στη Μοίρα Καταδρομών που διοικούσε ο μετέπειτα αντιστράτηγος Περικλής Παπαθανασίου.

Καριέρα
-------

Γεννήθηκε το 1925 στο Δημητρόπουλο Αχαΐας. Αποφοίτησε από την Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων τον Μάιο του 1948 ως ανθυπολοχαγός Πεζικού. Τον Οκτώβριο του ίδιου έτους προήχθη σε υπολοχαγό «*επ'ανδραγαθία*», το 1951 σε λοχαγό, το 1962 σε ταγματάρχη, το 1967 σε αντισυνταγματάρχη [(Δ/ντής 3ου Ε.Γ./VII Μεραρχίας (Τρίκαλα)], το 1973 σε συνταγματάρχη, το 1974 (με την πτώση της χούντας) σε ταξίαρχο (Δ/κητής Σ.Δ.Α & Φρούραρχος Αθηνών), το 1976 σε υποστράτηγο (Δ/κητής 3ου Σωμ. Στρατού), το 1979 σε αντιστράτηγο (Α/Γ.Ε.Σ.) και το 1984 σε στρατηγό.

Ως αξιωματικός συμπλήρωσε τις σπουδές του στην Σχολή Πεζικού, το Κέντρο Εκπαιδεύσεως Μονάδων Καταδρομών (ΚΕΜΚ), τη Σχολή Ειδικών Όπλων Ενόπλων Δυνάμεων (ΣΕΟΕΔ), τη Σχολή Αλεξιπτωτιστών, τη Σχολή Πληροφοριών του ΓΕΣ, τη Σχολή Ειδικού Πολέμου (ΗΠΑ) και τη Σχολή Ψυχολογικών Επιχειρήσεων (ΗΠΑ), και επίσης αποφοίτησε από την τότε Ανωτέρα Σχολή Πολέμου και την Σχολή Εθνικής Άμυνας.

Έλαβε μέρος στον εμφύλιο πόλεμο ως διμοιρίτης της Β΄ και της Ε΄ Μοίρας Καταδρομών, και τραυματίστηκε δύο φορές (Νοέμβριος 1948 και Αύγουστος 1949). Επίσης συμμετείχε στο Ελληνικό Εκστρατευτικό Σώμα στην Κορέα. Διετέλεσε διοικητής της τότε Στρατιωτικής Διοίκησης Αθηνών (ΣΔΑ), της VI και της Χ Μεραρχίας, διευθυντής Β΄ Κλάδου ΓΕΣ, διοικητής του Γ΄ Σώματος Στρατού και τελικά αρχηγός ΓΕΣ από τις 4 Ιανουαρίου 1982 μέχρι τις 27 Φεβρουαρίου 1984.

Έχει τιμηθεί με το Χρυσό Αριστείο Ανδρείας (4 φορές) και πολλά άλλα ελληνικά και ξένα παράσημα και τιμές .

Παραπομπές
----------

1. ↑  Σταύρος Ψυχάρης, Πρόλογος στο βιβλίο «Φωτιά και Τσεκούρι» του Ευάγγελου Αβέρωφ, σελίδες 11-13
2. ↑  Συνοπτική Ιστορία του Γενικού Επιτελείου Στρατού 1901–2001, σελίδα 188
3. ↑  Συνοπτική Ιστορία του Γενικού Επιτελείου Στρατού 1901–2001, σελίδα 188
4. ↑  Συνοπτική Ιστορία του Γενικού Επιτελείου Στρατού 1901–2001, σελίδα 188
5. ↑  Συνοπτική Ιστορία του Γενικού Επιτελείου Στρατού 1901–2001, σελίδα 188
Το **Τζαμλίτσατακ** ή **Γκιουλαμπέρτ** είναι χωριό της περιφέρειας Αρνταχάν της Τουρκίας. Στο χωριό μετακινήθηκαν και εγκαταστάθηκαν μετά τον Ρωσοτουρκικό πόλεμο 1877-1878 Πόντιοι πρόσφυγες από τις περιοχές 
Αργυρούπολης, Ματσούκας, Θέμπεδας και Κιαλιαχπούρ. Το χωριό απέχει περί τα 10 χιλιόμετρα ανατολικά από το Αρνταχάν και βρίσκεται στον δεξιά και δίπλα στο δρόμο Κάρς - Αρνταχάν. 

Την περίοδο παραμονής των προσφύγων στο χωριό κατοικούσαν 200 πολυμελείς οικογένειες με πληθυσμό πάνω από 1.200 άτομα. Στο χωριό είχαν δύο εκκλησίες του Αγίου Πνεύματος και της Μεταμόρφωσης του Χριστού 
Στην Ελλάδα εγκαταστάθηκαν μετά το 1919 στα χωριά Μεταμόρφωση Κιλκίς, Νέα Ζωή Θεσσαλονίκης, Άγιος Γεώργιος Ημαθίας, Άνω Κοπανός Ημαθίας, Φίλυρο Θεσσαλονίκης.
Ο **Δημήτριος Παπαδιαμαντόπουλος** (1816-1877) ήταν αξιωματικός του στρατού.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στην Πάτρα και ήταν γιος του Ιωάννη Παπαδιαμαντόπουλου. Αποφοίτησε από τη σχολή Ευελπίδων και το 1862 διετέλεσε διοικητής του πυροβολικού στην Αθήνα. Πρωτοστάτησε στη στάση εναντίον του Όθωνα και ήταν αρχηγός των πεδινών στις εμφύλιες διαμάχες που ακολούθησαν στην Αθήνα. Ονομάστηκε από τον λαό *«στρατόλαος»* γιατί κατά την εξέγερση εναντίον του Όθωνα, ο Δημήτριος Παπαδιαμαντόπουλος παρήλασε με τον στρατό στους δρόμους της πόλης καλώντας τους σε επανάσταση. Έφθασε μέχρι το αξίωμα του υποστράτηγου και διετέλεσε υπασπιστής του βασιλιά Γεωργίου Α΄ μέχρι το τέλος της ζωής του.

Απεβίωσε στην Αθήνα το 1877 και είχε τρία παιδιά, τον Γεώργιο, τον Ανδρέα και τον Ιωάννη.
Συντεταγμένες: 38°47′28″N 48°28′17″E﻿ / ﻿38.79111°N 48.47139°E﻿ / 38.79111; 48.47139

Το **Γκιουνεσλί**(μέχρι το 2008, **Αζερμπαϊτσάν**, **Αζερμπαγκντζάν**, και **Αζερμπαϊντζάν**) αποτελεί χωριό και δήμο της επαρχίας Λερίκ του νοτιοανατολικού Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 1.022 κατοίκων. Ο δήμος αποτελείται από τα χωριά Γκιουνεσλί και Μπαμπαγκίλ.

Το πρώην όνομα του χωριό, το ''Αζερμπαϊτσάν'' σημαίνει Αζερμπαϊτζάν στην αζερική γλώσσα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Πρότυπο:Azerbaijan2008law
2. ↑  «Belediyye Informasiya Sistemi» (στα Azerbaijani). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Σεπτεμβρίου 2008. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)

* Günəşli (as Azərbaycan) - GEOnet Names Server

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Αζερμπαϊτζάν
 |

 |
Συντεταγμένες: 53°30′58.7″N 11°51′45.4″E﻿ / ﻿53.516306°N 11.862611°E﻿ / 53.516306; 11.862611

Ο **Βάρνο** (*Warnow*) είναι ποταμός στο κρατίδιο του Μεκλεμβούργου-Δυτικής Πομερανίας της Γερμανίας. Ρέει προς τη Βαλτική περνώντας δίπλα από την πόλη Ρόστοκ. Η λεκάνη απορροής του έχει έκταση 3.324 τετραγωνικά χλμ. Το μήκος του φτάνει τα 155 χλμ.

Η πηγή του ποταμού είναι στο Γκρέμπιν, ένα μικρό χωριό 10 χλμ νότια του Πάρχιμ, στα δυτικό άκρο του λιμνότοπου Μέκλενμπουργκ. Έπειτα ρέει προς τα βόρεια περνώντας από τις πόλεις Στέρνμπεργκ, Μπούτσοου και Σβάαν πριν φτάσει στο Ρόστοκ.

Το 2003 άνοιξε ο πρώτος μοντέρνος δρόμος με διόδια στη Γερμανία, το τούνελ Βάρνο, ενώνοντας το λιμάνι του Ρόστοκ στην ανατολική όχθη με την δυτική όχθη του ποταμού.

Οι Βάρναμπι, μια μεσαιωνική Σλάβικη φυλή, πιθανότατα πήραν το όνομά τους από τον ποταμό.

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Βάρνο** |

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 143144814455375466581
* GND: 4314163-8

 |

 |
Ο **Δημήτριος Τσιφοδήμος** (Λιτόχωρο 1924 - Θεσσαλονίκη, 27 Μαΐου 2012) ήταν Έλληνας γεωπόνος και πολιτικός, που υπηρέτησε ως βουλευτής Πιερίας με την ΕΡΕ από το 1963 ως το 1964.

Βιογραφία
---------

### Οικογένεια

Πατέρας του ήταν ο Μιχαήλ Τσιφοδήμος, γεωργοκτηματίας του Βαρικού, ο οποίος εργαζόταν ως τσαγκάρης στην κεντρική πλατεία του Λιτοχώρου, και μητέρα του η Ευγενία Γκουλέμα. Ο Δημήτριος παντρεύτηκε με τη Γλυκερία Φαρδέλα και απέκτησαν 2 κόρες. Ήταν θείος του μετέπειτα δημάρχου Λιτοχώρου, Θανάση Τσιφοδήμου.

### Σπουδές και επαγγελματική δραστηριότητα

Ολοκλήρωσε το Δημοτικό στη γενέτειρά του και στη συνέχεια φοίτησε στο Γυμνάσιο της Κατερίνης. Έπειτα από εισαγωγικές εξετάσεις, γράφτηκε στη Γεωπονική Σχολή της Θεσσαλονίκης, από όπου πήρε πτυχίο. Κατά την περίοδο του Εμφυλίου Πολέμου (1946-49) υπηρέτησε τη στρατιωτική θητεία του στη ζώνη πρόσω. 

Εργάστηκε ως γεωπόνος, διορισμένος αρχικά στη Διεύθυνση Γεωργίας στην Καβάλα και εν συνεχεία σταδιοδρόμησε ως γεωπόνος στην Κατερίνη. Προτίμησε να μη διοριστεί ως μόνιμος γεωπόνος αλλά να ασχοληθεί με τις καλλιέργειες, λαμβάνοντας γεωργικό κλήρο 50 στρεμμάτων στη θέση Βαρικό του Λιτοχώρου. Ανέπτυξε συνδικαλιστική και αγροτική δράση, ιδιαίτερα τη δεκαετία του ' 60. Ήταν ένας από τους εμπνευστές των διανομών αγροτικών γαιών στη Βόρεια Ελλάδα.

### Βουλευτής

Εξελέγη με την ΕΡΕ στις εκλογές του 1963 συγκεντρώνοντας 4.517 ψήφους και απέτυχε να επανεκλεγεί στις εκλογές που διεξήχθησαν το Φεβρουάριο του 1964, αν και συγκέντρωσε 5.500 ψήφους. Αργότερα εντάχθηκε στη Νέα Δημοκρατία, διάδοχο κόμμα της ΕΡΕ. Έμενε μόνιμα στη Θεσσαλονίκη. Απεβίωσε σε ηλικία 88 ετών και κηδεύτηκε στις 29 Μαΐου 2012, από το ναό του Αγίου Δημητρίου, στο Λιτόχωρο.

Πηγές
-----

Ένα μέρος από τα βιογραφικά στοιχεία που αναφέρονται στο λήμμα προέρχονται από τη νεκρολογία που εκφώνησε στην κηδεία του Τσιφοδήμου ο Σωτήριος Μασταγκάς.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ολύμπιο Βήμα, ΒΗΜΑ...τίζοντας, 8-7-2010, olimpiovima.gr, ανάκτηση 4-7-2013.
2. ↑  Κηδεύτηκε στο Λιτόχωρο ο πρώην βουλευτής Πιερίας της ΕΡΕ Δημήτριος Τσιφοδήμος Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine. Λευτεριά, 29-5-2012.
3. ↑  εφημερίδα "Νέα Εποχή", φύλλο 9/11/1963, (μέσω ΓΑΚ ν. Πιερίας)
Ο **Βάρδας** (π. 878 - π. 968) από τον μικρασιατικό Οίκο των Φωκάδων ήταν αξιοσημείωτος Βυζαντινός στρατηγός του α΄ μισού του 10ου αι. και πατέρας του Βυζαντινού αυτοκράτορα Νικηφόρου Β΄ και του Λέοντα του κουροπαλάτου.

Βιογραφία
---------

Ο Οίκος του ήταν από τους πιο μεγάλους της αριστοκρατίας της Μικράς Ασίας. Ήταν διαπρεπής στρατηγός με διακεκριμένη υπηρεσία στην Ιταλία. Το 917 συμμετείχε υπό τις διαταγές τού μεγαλύτερου αδελφού του Λέοντα στην καταστροφική μάχη της Αγχιάλου, όπου νίκησε ο Συμεών Α΄ της Βουλγαρίας. 

Το 941 ήταν κυβερνήτης του θέματος των *Αρμενιακών* (Αρμενίων), θέμα που περιελάμβανε και την Παφλαγονία. Το έτος αυτό οι Ρως, υπό τον ηγεμόνα τους Ιγκόρ πρίγκιπα του Κιέβου επιτέθηκαν στην Αυτοκρατορία. Όταν αποκρούστηκαν στην Κωνσταντινούπολη, στράφηκαν στη Βιθυνία και τη λεηλάτησαν. Ο Βάρδας τους συγκράτησε από το να κάνουν περισσότερη ζημία με τοπικές πολιτοφυλακές, ώσπου ήλθε ο βυζαντινός στρατός υπό τον Ιωάννη Κουρκούα και τους εκδίωξε.

Διορίστηκε το 945 Δομέστικος των Σχολών (Διοικητής των Στρατευμάτων) της Ανατολής από τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Ζ΄ των Μακεδόνων. Από αυτή τη θέση δεν έκανε μεγάλη πρόοδο εναντίων των αραβικών δυνάμεων, καθώς ηττήθηκε επανειλημμένα από τον Σαΰφ αλ-Ντάουλα εμίρη του Χαλεπίου. Το 953 ηττήθηκε και πληγώθηκε σοβαρά από τον Σαΰφ στη μάχη του Μαράς και έπειτα από περαιτέρω ήττες, αντικαταστάθηκε από τον γιο του Νικηφόρο Β΄ το 955/956.

Όταν ο Νικηφόρος Β΄ ανέλαβε το σκήπτρο της βασιλείας, τον τίμησε με το αξίωμα του *καίσαρα*, ένα βαθμό κάτω από τον Αυτοκρατορικό τίτλο. Το 968 απεβίωσε σε ηλικία 90 ετών.

Οικογένεια
----------

Είχε τα εξής τέκνα:

* Νικηφόρος Β΄ π. 912-969, Βυζαντινός αυτοκράτορας.
* Λέων π. 915-920 - μετά το 971, στρατηγός, λογοθέτης του Γενικού.

Πηγές
-----

* Norwich, John Julius. Byzantium: The Apogee. (New York: Alfred A Knopf, 1992)

Αναφορές
--------

1. 1 2 3  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Bardas Phokas the Elder  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η **Δημοκρατική Ένωση για την Ενσωμάτωση** (αλβανικά: *Bashkimi Demokratik për Integrim*, BDI, σλαβομακεδονικά: Демократска унија за интеграција, ДУИ‎) είναι το μεγαλύτερο αλβανικό πολιτικό κόμμα στη Βόρεια Μακεδονία και το τρίτο μεγαλύτερο πολιτικό κόμμα στη χώρα. Δημιουργήθηκε αμέσως μετά τη σύγκρουση του 2001 μεταξύ του Εθνικού Απελευθερωτικού Στρατού (NLA) και των βορειομακεδονικών δυνάμεων ασφαλείας. Ο ηγέτης του NLA, Αλί Αχμέτι έγινε πρόεδρος του κόμματος.

Από το 2002 έως το 2006 ήταν μέρος του κυβερνώντος συνασπισμού μαζί με την Σοσιαλδημοκρατική Ένωση Μακεδονίας και το Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα. Στις νομοθετικές εκλογές του 2006, το κόμμα σχημάτισε συνασπισμό με το Κόμμα για τη Δημοκρατική Ευημερία και τη Δημοκρατική Ένωση των Βοσνίων. Ο συνασπισμός αυτός έλαβε το 12,2% των ψήφων και 18 έδρες. Παρόλο που το DUI κέρδισε τον μεγαλύτερο αριθμό εδρών μεταξύ των εθνοτικών αλβανικών κομμάτων (14), καθώς οι κυβερνητικοί εταίροι τους από την ΠΓΔΜ έχασαν τις εκλογές, δεν προσκλήθηκε από τον νέο πρωθυπουργό Νίκολα Γκρούεφσκι να συμμετάσχει στη νέα κυβέρνηση. Τη θέση του ανέλαβε το δεύτερο μεγαλύτερο αλβανικό πολιτικό κόμμα, το Δημοκρατικό Κόμμα των Αλβανών.

Ωστόσο, μετά τις πρόωρες βουλευτικές εκλογές του 2008, το κόμμα επέστρεψε στην κυβέρνηση σε συμμαχία με το ΕΜΕΟ-ΔΚΜΕΕ. Στις βουλευτικές εκλογές του 2011, η DUI έλαβε το 10,2% της συνολικής ψηφοφορίας, κερδίζοντας 15 έδρες και απώλεια 3 θέσεων από προηγούμενες εκλογές.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Conservative Leader Claims 3rd Term In Macedonia». *NPR*. 6 June 2011.. Ανακτήθηκε στις 6 June 2011.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Βόρεια Μακεδονία | Πύλη Βόρεια Μακεδονία |