recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Βώνος** (... - 627) ήταν Βυζαντινός πολιτικός και στρατιωτικός, ένας από τους στενότερους συνεργάτες του αυτοκράτορα Ηράκλειου. Διαδραμάτισε ηγετικό ρόλο στην επιτυχή υπεράσπιση της αυτοκρατορικής πρωτεύουσας, Κωνσταντινούπολης, κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της πόλης από τους Αβάρους και τους Πέρσες το 626.

Βιογραφία
---------

Ο Βώνος ήταν πατρίκιος, μάγιστρος (πρωθυπουργός), και Κόμης της εώας, του αυτοκράτορα Ηρακλείου. Μαζί με τον πατριάρχη Σέργιο Α΄ είχε αναλάβει την κηδεμονία του Κωνσταντίνου, (μετέπειτα Κωνσταντίνος Γ'), γιου του αυτοκράτορα Ηράκλειου, κατά τον χρόνο που απουσίαζε εκείνος απασχολούμενος στους περσικούς πολέμους (622-628).

Δεν πρόλαβε όμως να υποδεχθεί τον αυτοκράτορα του νικητή και τροπαιοφόρο. Έμεινε όμως στην ιστορία για την οργάνωση της θρυλικής άμυνας της Κωνσταντινούπολης κατά την επίθεση των Αβάρων το 626.

Πηγές
-----

* "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ.4ος, σελ.903.
Επέμβαση Για μελέτη των βρόγχων ασθενούς 
Η βρογχοσκόπηση είναι η διαδικασία κατά την οποία ο γιατρός εξετάζει τους μεγάλους αεραγωγούς του ασθενούς (τραχεία, βρόγχους), οι οποίοι είναι οι κύριες οδοί που μεταφέρουν αέρα στους πνεύμονες.

Το βρογχοσκόπιο οπτικών ινών είναι η συνήθως χρησιμοποιούμενη συσκευή και αποτελείται από ένα λεπτό, εύκαμπτο, τηλεσκόπιο, περίπου σε πάχος μολυβιού. Το βρογχοσκόπιο εισάγεται από τον γιατρό διά μέσου της μύτης, στο πίσω μέρος του λαιμού στον λάρυγγα και στην τραχεία και στην συνέχεια παρακάτω στους βρόγχους. Οι οπτικές ίνες επιτρέπουν στο φως να ακολουθεί ανεμπόδιστα, τις καμπυλώσεις του βρογχοσκοπίου και έτσι ο γιατρός μπορεί να παρατηρεί ευκρινώς το εσωτερικό των αεραγωγών του εξεταζόμενου ατόμου.

Το άκαμπτο βρογχοσκόπιο, που είναι σαν ένα λεπτό, ευθύ τηλεσκόπιο, δεν χρησιμοποιείται συχνά. Μπορεί να είναι αναγκαίο μόνο για ορισμένες διαδικασίες, και στα παιδιά. Για την χρησιμοποίησή του απαιτείται γενική αναισθησία ενώ στην βρογχοσκόπηση με οπτικές ίνες απαιτείται μόνο καταστολή.

Και οι δύο τύποι βρογχοσκοπίου έχουν ένα πλευρικό κανάλι, διά μέσου του οποίου μπορεί να περάσει και να οδηγηθεί προς το κάτω άκρο του, ένας λεπτός καθετήρας εξοπλισμένος με λαβίδα βιοψίας. Ο καθετήρας χρησιμοποιείται για την λήψη μικρού δείγματος για βιοψία από την εσωτερική επένδυση των βρόγχων, ή να αφαιρέσει μικρά αντικείμενα από τους αεραγωγούς.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Lung.gr - Βρογχοσκόπηση Αρχειοθετήθηκε 2010-03-30 στο Wayback Machine.
Ο **Σέρκιο** (*Serchio*) είναι, με μήκος 126 χιλιόμετρα ή σύμφωνα με άλλη πηγή 106 χιλιόμετρα, ο τρίτος σε μήκος ποταμός στην Τοσκάνη της Ιταλίας, μετά τον Άρνο και τον Ομπρόνε. Από απόψεως μέσης ροής (παροχής), έρχεται δεύτερος στην Τοσκάνη μετά τον Άρνο. Στη ρωμαϊκή εποχή ήταν γνωστός με την ονομασία **Άουσερ** (λατ. *Auser*).

Η βασική πηγή του βρίσκεται στις πλαγιές του βουνού Σιλλάνο, σε υψόμετρο περίπου 1.500 μέτρα (η κορυφή του Σιλλάνο είναι στα 1.864 μέτρα). Τα νερά της ενώνονται με αυτά ενός δευτερεύοντος κλάδου, του Σέρκιο ντι Γκραμολάτσο (*Serchio di Gramolazzo*), στην κωμόπολη Πιάτσα αλ Σέρκιο.

Στη συνέχεια ο ποταμός διασχίζει την περιοχή Γκαρφανιάνα από βορρά προς νότο, από το χωριό Σιλλάνο μέχρι πέρα από την κωμόπολη Καστελνουόβο ντι Γκαρφανιάνα. Κατόπιν ρέει στη «Μέση Κοιλάδα» (*Media Valle*), ορίζοντας το σύνορο του δήμου Μπάργκα και διασχίζοντας το έδαφος του δήμου Μπόργκο α Μοτσάνο. Κοντά στην αντίστοιχη πόλη, υπάρχει η αξιοσημείωτη μεσαιωνική γέφυρα Πόντε ντελλα Μανταλένα. Σε αυτό το κύριο τμήμα του, ο Σέρκιο δέχεται τα νερά των δεξιών παραποτάμων Έντρον, Τούρριτε Σέκκα, Τούρριτε ντι Γκαλλικάνο, Τούρριτε Κάβα και Πεντόνια, και των αριστερών παραποτάμων Φιούμε, Καστιλιόνε, Σίλλικο και του σημαντικότερου από όλους τους παραπόταμούς του, του Λίμα. Ο τελευταίος πηγάζει από το Πάσσο ντελλ Αμπετόνε και συλλέγει τα νερά των υψηλών Απεννίνων των επαρχιών της Μόντενα και της Πιστόια, επιτυγχάνοντας μια μέση παροχή μεγαλύτερη των 20 κυβικών μέτρων ανά δευτερόλεπτο.

Μετά το Μπόργκο α Μοτσάνο, ο Σέρκιο εισέρχεται στην πεδιάδα της Λούκκα, πόλη την οποία διαρρέει, και δέχεται τα νερά του χειμάρρου Φρεντάνα, ενώ στη συνέχεια στρέφεται προς τα δυτικά, διασχίζει τα «στενά» του Φιλεττόλε και εισέρχεται στην Επαρχία της Πίζας. Εδώ περνά δίπλα από τις πόλεις Σαν Τζουλιάνο Τέρμε και Βεκκιάνο, προτού εκβάλει στην Τυρρηνική θάλασσα λίγα χιλιόμετρα βορείως της Πίζας, σε γεωγραφικές συντεταγμένες 43°46′49΄΄ Βόρειο πλάτος και 10°16′09΄΄ Ανατολικό μήκος. Η λεκάνη απορροής του Σέρκιο έχει έκταση 1.525 τετραγωνικά χιλιόμετρα, ενώ η μέση παροχή του είναι 46 κυβ. μέτρα ανά δευτερόλεπτο.

Η εθνική οδός SS 12 (Αμπετόνε-Μπρέννερο) ακολουθεί τον ρου του Σέρκιο από την πεδιάδα της Λούκκα μέχρι την κωμόπολη Μπάνι ντι Λούκκα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ιστότοπος του Sistema Informativo Ambientale della Regione Toscana (SIRA)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 249377977
* GND: 4398658-4
* NKC: ge535400

 |

 |
Η **επανάσταση του 1878 στην Ήπειρο** ήταν μέρος μιας σειράς ελληνικών εξεγέρσεων που έλαβαν χώρα στην τουρκοκρατούμενη Ελλάδα. Με το τέλος του Ρωσοτουρκικού Πολέμου η εξέγερση σύντομα εξασθένησε.

Ιστορικό
--------

Στις 24 Απριλίου 1877, η Ρωσία κήρυξε πόλεμο στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και μετά από λίγες εβδομάδες, η οθωμανική ήττα ήταν επικείμενη. Εν τω μεταξύ, στην Ελλάδα είδαν τον πόλεμο ως μια μεγάλη ευκαιρία για να προκληθούν εξεγέρσεις στην Ήπειρο, τη Μακεδονία, τη Θεσσαλία και την Κρήτη.

Οι πρώτες περιοχές που εντάχθηκαν στην εξέγερση ήταν τα Τζουμέρκα, δυτικά της Άρτας, της περιοχής βόρεια της Πρέβεζας και της Ηγουμενίτσας. Ωστόσο, η εξέγερση ήταν κακοπροετοιμασμένη και οι αδυναμίες ήταν προφανείς ήδη από τις πρώτες μέρες. Όταν έγιναν οι πρώτες συγκρούσεις με τα οθωμανικά στρατεύματα, οι περισσότεροι επαναστάτες υποχώρησαν στην Ελλάδα. 
Εν τω μεταξύ, ο Ρωσοτουρκικός πόλεμος ολοκληρώθηκε με τη Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου (3 Μαρτίου 1878). Το ξαφνικό τέλος των ρωσοτουρκικών εχθροπραξιών είχε αρνητικό αντίκτυπο στην έκβαση της εξέγερσης. Στις 12 Μαρτίου, εκπροσώποι του κινήματος συγκεντρώθηκαν στο χωριό Μποτσί (Θεσπρωτία) και κήρυξαν την Ένωση της Ηπείρου με την Ελλάδα. Λίγο αργότερα, ένας σημαντικός αριθμός οθωμανικών στρατευμάτων έφτασε με στρατεύματα στην περιοχή και έλαβε υπό τον έλεγχο ολόκληρη την περιοχή. Οι επαναστάτες, βλέποντας ότι η αντίσταση ήταν μάταιη, υποχώρησαν πίσω στα ελληνικά σύνορα.

Επακόλουθα
----------

Η αποτυχία του κινήματος οφείλεται κυρίως στη απροθυμία της ελληνικής κυβέρνησης να υποστηρίξει ενεργά την επανάσταση. Από την άλλη, ο ρωσοτουρκικός πόλεμος τελείωσε πολύ γρήγορα, επιτρέποντας στις οθωμανικές δυνάμεις να κινηθούν και να καταστείλουν κάθε μορφή διαταραχής.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Sakellariou 1997: 292
2. ↑  Heurtley, Darby, Woodhouse 1967: 104
Ο **Επαμεινώνδας Πενθερουδάκης** του Γεωργίου (1926 - 1996) ήταν στρατηγός του ελληνικού Στρατού Ξηράς. Διετέλεσε αρχηγός ΓΕΣ την περίοδο 1984 - 1986.

Υπήρξε στενός συνεργάτης του Αντώνη Δροσογιάννη.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1926 στην Επισκοπή Λαππαίων Ρεθύμνου. Αποφοίτησε από τη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων (ΣΣΕ) τον Μάρτιο του 1949 ως ανθυπολοχαγός του Πυροβολικού. Ως αξιωματικός συμπλήρωσε τη στρατιωτική του εκπαίδευση στη Σχολή Πυροβολικού, το Κέντρο Συνεργασίας Αεροπορίας Στρατού, τη Σχολή Πεζικού, τη Σχολή Γενικής Μορφώσεως του ΓΕΣ, τη Στρατιωτική Σχολή Ξένων Γλωσσών και τη Σχολή Αξιωματικών Ψυχολογικού Πολέμου ΗΠΑ. Επίσης, αποφοίτησε από τη Σχολή Πολέμου και τη Σχολή Εθνικής Άμυνας και ήταν πτυχιούχος Νομικής και Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Είχε πολεμική δράση στις τελικές μάχες του εμφυλίου πολέμου (Γράμμος - Βίτσι), ως διμοιρίτης τυφεκιοφόρων.

Στη συνέχεια υπηρέτησε σε πολλές επιτελικές θέσεις και διετέλεσε διοικητής Μοίρας Βαρέος Πυροβολικού, εκπαιδευτής στη Σχολή Πυροβολικού, καθηγητής στην Έδρα Ειδικών Επιχειρήσεων και Γενικής Τακτικής της Ανωτέρας Σχολής Πολέμου και ακόλουθος Άμυνας στην ελληνική πρεσβεία στη Σόφια.

Στη συνέχεια διετέλεσε διευθυντής της Διεύθυνσης Πυροβολικού και επιτελάρχης του Δ΄ Σώματος Στρατού, διοικητής της ΧΙ Μεραρχίας Πεζικού, Α΄ υπαρχηγός ΓΕΣ και διοικητής του Β΄ και του Δ΄ Σώματος Στρατού.

Έγινε αρχηγός ΓΕΣ στις 19 Δεκεμβρίου 1984, παραμένοντας μέχρι τις 23 Δεκεμβρίου 1986.

Πέθανε σε ηλικία 70 ετών το 1996. Ήταν έγγαμος και είχε δύο παιδιά

Παραπομπές
----------

1. ↑  Συνοπτική Ιστορία Γενικού Επιτελείου Στρατού, σελίδα 190
2. ↑  Συνοπτική Ιστορία Γενικού Επιτελείου Στρατού, σελίδα 190
3. ↑  Συνοπτική Ιστορία Γενικού Επιτελείου Στρατού, σελίδα 190
4. ↑  Συνοπτική Ιστορία Γενικού Επιτελείου Στρατού, σελίδα 190
5. ↑  Συνοπτική Ιστορία Γενικού Επιτελείου Στρατού, σελίδα 190
Η **Επανάσταση του Γεωργίου Καντανολέου** είναι η τελευταία μεγάλη επαναστατική ενέργεια των Κρητικών απέναντι στην Βενετική κυριαρχία. Εκδηλώθηκε στα 1527 και είναι γνωστή με το όνομα του αρχηγού της Γεώργιου Καντανολέου ή Λυσσογιώργη.

Η επανάσταση
------------

Με κέντρο την περιοχή των Κεραμειών των Χανίων από το 1523 είχαν αρχίσει να εκδηλώνονται μικροανταρσίες του ντόπιου πληθυσμού, ενώ 600 άντρες είχαν καταλάβει την περιοχή. Όταν απλώθηκε το κίνημα στα γύρω χωριά, οι Βενετικές αρχές θα προβούν στην εκτέλεση δύο Σφακιανών των Μανώλη και Γιάννη Σαρακηνού. Αυτό δεν μπόρεσε όμως να κατασιγάσει τον ολοένα και πιο γενικευμένο επαναστατικό αναβρασμό. Έτσι οι αρχές θα τηρήσουν μετριοπάθεια και για να μην οξύνουν τις αντιδράσεις αλλά και επειδή δεν διέθεταν επαρκείς δυνάμεις.
Ο Γεώργιος Καντανολέος υπήρξε πρωτεργάτης μίας από αυτές τις εξεγέρσεις. Αφού αυτοανακηρύχθηκε *ρετούρης* (rettore), διοικητής, ξεκίνησε την επανάσταση πριν από τις 15 Ιανουαρίου 1527.

Η καταστολή της
---------------

Στα τέλη του Οκτωβρίου του 1527 αποφασίζεται η βίαιη καταστολή της επανάστασης. Ο στρατιωτικός διοικητής του νησιού Ιερώνυμος Corner επικεφαλής 1500 ανδρών εκστράτευσε εναντίον των επαναστατών καταπνίγοντας στο αίμα τους εξεγερμένους και καταστρέφοντας χωριά όπως τον Αλίκαμπο, τα Κεραμειά, τα Μεσκλά και τους Λάκκους. Όσοι διέφυγαν τη σύλληψη επικηρύχτηκαν. 
Το 1528 μετά από προδοσία ντόπιου, οι αδελφοί Γεώργιος και Ανδρόνικος Χορτάτσης και ο Λέοντας Θεοτοκόπουλος από τους Λάκκους συνελήφθησαν και απαγχωνίστηκαν.
Ο Καντανολέος θα επικηρυχθεί για 1000 υπέρπυρα και στο τέλος θα συλληφθεί μετά από προδοσία.

Οι συνέπειες της καταστολής
---------------------------

Ο συνολικός αριθμός των νεκρών έφθασε τους 700. Οι περισσότεροι κάτοικοι εκτοπίσθηκαν και ιδιαίτερα η γενιά των Κόντων. Οι περισσότεροι θα σταλούν στην Κύπρο κυρίως στην περιοχή της Πάφου. Αργότερα θα θελήσουν να επιστρέψουν στην Κρήτη, όπως και οι Κόντοι οι οποίοι το 1536 θα αιτηθούν επιστροφής τους στον Αλίκαμπο. Οι Βενετοί θα επιχειρήσουν να δημεύσουν τα κτήματα των φυγάδων, η αξία των οποίων έφτανε τα 22.000 υπέρπυρα, αλλά τελικά τα επέστρεψαν στους ιδιοκτήτες τους.

Ο χαρακτήρας της εξέγερσης
--------------------------

Η εξέγερση του Γεωργίου Καντανολέου είχε «κοινωνικά αίτια. Ήταν κίνημα λαϊκό, με στόχους τον μετριασμό των φόρων και την παύση των αυθαιρεσιών της βενετικής διοίκησης. Κάποια επέκτασή του, που δεν θα ήταν απίθανη, αν οι Βενετοί δεν έπαιρναν τα κατάλληλα μέτρα, θα μπορούσε ασφαλώς να του προσδώσει και εθνικό χαρακτήρα»

Παραπομπές
----------

1. ↑  Γεώργιος Πλουμίδης, «Κρήτη-Εσωτερικές αναταραχές», Ιστορία του Ελληνικού Έθνους Εκδοτική Αθηνών, τομ. Ι (1974), σελ.206

Πηγές
-----

* Γεώργιος Πλουμίδης, «Κρήτη-Εσωτερικές αναταραχές», Ιστορία του Ελληνικού Έθνους Εκδοτική Αθηνών, τομ. Ι΄ (1974), σελ.204-206

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ερατοσθένης Γ. Καψωμένος, Μια σύντομη ιστορία του Αλικιανού
Συντεταγμένες: 42°50′N 20°09′E﻿ / ﻿42.833°N 20.150°E﻿ / 42.833; 20.150

Η **Ρόζαγιε** ή **Ρόζαγε** (μαυροβουνιακά και σερβικά: *Rožaje*, *Рожаје*) είναι μια πόλη στο βορειοανατολικό Μαυροβούνιο. Στην απογραφή του 2011 είχε πληθυσμό 6.422 κατοίκους. Αποτελεί την έδρα του ομώνυμου δήμου.

Ιστορικά στοιχεία
-----------------

Στην περιοχή του Ρόζαγιε είχαν εγκατασταθεί, κατά την αρχαιότητα, Ιλλύριοι, Ρωμαίοι και Έλληνες. Αργότερα, έφθασαν οι Σλάβοι, οι οποίοι δημιούργησαν μόνιμες εγκαταστάσεις εκεί, και έπειτα οι Τούρκοι, το 1455, οι οποίοι κατείχαν για αιώνες την περιοχή.

Οι στρατιωτικές δυνάμεις του Βασιλείου του Μαυροβουνίου κατέλαβαν την πόλη το 1912, κατά τη διάρκεια του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου. Ενσωματώθηκε επίσημα στο Μαυροβούνιο το 1913, μετά τη Συνθήκη του Λονδίνου για τον τερματισμό του πολέμου.

Το 1992, κατά τη διάρκεια των γιουγκοσλαβικών πολέμων, Βόσνιοι από τη Φότσα εγκαταστάθηκαν στο Ρόζαγιε.

Πληθυσμός
---------

Το Ρόζαγιε θεωρείται το κέντρο της βοσνιακής κοινότητας του Μαυροβουνίου.

**Εθνότητες το 2011**

| Εθνικότητα | Πληθυσμός | Ποσοστό |
| --- | --- | --- |
| Βόσνιοι | 8.136 | 86,3% |
| Μουσουλμάνοι | 537 | 5,7% |
| Μαυροβούνιοι | 215 | 2,3% |
| Αλβανοί | 187 | 2% |
| Σέρβοι | 175 | 1,8% |
| Αιγύπτιοι | 55 | 0,6% |
| Άλλοι | 52 | 0,5% |
| Δεν δήλωσαν | 47 | 0,5% |
| Σύνολο | 9.422 | 100% |

**Θρησκεύματα το 2011**

| Θρησκεία | Αριθμός πιστών | Ποσοστό |
| --- | --- | --- |
| Μουσουλμάνοι | 9.064 | 96,20% |
| Ορθόδοξοι | 289 | 3,06% |
| Χιλιαστές | 14 | 0,14% |
| Άλλοι | 10 | 0,10% |
| Δεν δήλωσαν | 38 | 0,40% |
| Σύνολο | 9.422 | 100% |

Μεταφορές
---------

Η πόλη του Ρόζαγιε βρίσκεται στον κύριο δρόμο που συνδέει το Μαυροβούνιο με το Κόσοβο. Συνδέεται, επίσης, με το Νόβι Παζάρ της Σερβίας. Με την ενδοχώρα του Μαυροβουνίου συνδέεται μέσω αυτοκινητόδρομου διπλής λωρίδας, ο οποίος έχει αφετηρία το Μπέρανε, που απέχει περίπου 30 χιλιόμετρα μακριά. Η πόλη δεν διαθέτει αεροδρόμιο, ενώ οι κοντινότεροι αερολιμένες είναι στην Πρίστινα του Κοσόβου (116 χιλιόμετρα μακριά) και στην πρωτεύουσα Ποντγκόριτσα (180 χιλιόμετρα μακριά).

Εικόνες
-------

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑
3. 1 2 3 4
4. ↑
5. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Φεβρουαρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 24 Ιανουαρίου 2015.
6. ↑
7. ↑

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 158653094
* LCCN: no2007084802
* GND: 7596691-8
* SUDOC: 179720414
* NKC: ge574617

 |

 |
Ο **Ζαν-Ζιλιέν Ρόγιερ** (*λατινικό αλφάβητο : Jean-Julien Rojer*), γεννημένος στις 25 Αυγούστου 1981, είναι εν ενεργεία σήμερα αθλητής της αντισφαίρισης από το Κουρασάο, μία από τις αυτόνομες χώρες που συγκροτούν το Βασίλειο των Κάτω Χωρών.

Πατέρας του είναι ο Ράνταλ, οδοντίατρος, μητέρα του η Ναζίρα, δασκάλα νηπιαγωγείου κι αδελφός του ο Τζαμίλ, οδοντίατρος χειρουργός. Ξεκίνησε την αντισφαίριση μαζί με τον αδελφό του από πολύ μικρή ηλικία, το 1994 η οικογένειά του μετακόμισε στο Μαϊάμι. Σπούδασε στο UCLA όπου αγωνίστηκε με την ομάδα αντισφαίρισης του πανεπιστημίου όπου ήταν τρεις φορές πρωταθλητής στο διπλό του πανεπιστημιακού πρωταθλήματος των ΗΠΑ.

Στην κατάταξη του ατομικού της ATP ήταν Νο 218 στις 15 Αυγούστου 2005, στο διπλό ήταν Νο 3 τον Νοέμβριο του 2015. Με συμπαίκτη τον Ρουμάνο Χόρια Τεκάου ήταν νικητές στο διπλό του Γουίμπλεντον το 2015 και στο Αμερικανικό Όπεν το 2017. Με συμπαίκτρια την Άννα-Λένα Γκρόενβελντ κέρδισε επίσης τον τίτλο του μεικτού στο Ρολάν Γκαρός του 2014. 

Στο κύπελλο Ντέιβις έχει αγωνιστεί για τις Ολλανδικές Αντίλλες από το 1998 έως το 2008 και για την Ολλανδία από το 2008 συνεχόμενα έως σήμερα (2017) με συνολικό ρεκόρ 48 νίκες και 11 ήττες. Το 1998 αγωνίστηκε με το Κουρασάο στους Παναμερικάνικους αγώνες.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  *ATP website*.
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 7  Μαΐου 2020.
3. ↑  Ανακτήθηκε στις 4  Μαρτίου 2021.
4. 1 2 3 4 5  Ο Ρόγιερ στην ΑΤΡ
5. 1 2  Blacks at the Net: Black Achievement in the History of Tennis, Τόμος 2, Sundiata A. Djata
6. ↑  Ο Ρόγιερ στο κύπελλο Ντέιβις
Ο **Ζορλού Τορέ** (τουρκικά: Zorlu Töre, γεννηθείς το 1956) είναι Τουρκοκύπριος επιχειρηματίας, μηχανικός και πολιτικός. Από το 2022 είναι ο Πρόεδρος της Βουλής της κατεχόμενης Βόρειας Κύπρου.

Αποφοίτησε από τη Γεωπονική Σχολή του Πανεπιστημίου Τσουκούροβα και ασχολήθηκε με το εμπόριο. Στις γενικές εκλογές που διεξήχθησαν το 2009, εξελέγη βουλευτής από το Κόμμα Εθνικής Ενότητας (UBP). Μεταξύ του 2010 και του 2011 διετέλεσε Υπουργός Φυσικών Πόρων. Ήταν ένας από τους οκτώ βουλευτές του UBP, γνωστό ως Κίνημα των Οκτώ, το οποίο ξεκίνησε επειδή η κυβέρνηση και οι ηγέτες των κομμάτων δεν ήταν δημοκρατικοί. Ψήφισε υπέρ της ανατροπής της κυβερνήσεως στην ψηφοφορία μη εμπιστοσύνης και παραιτήθηκε από το UBP και εντάχθηκε στο Δημοκρατικό Κόμμα τον Μάιο του 2013. Μετά από λίγο, ο Χουσεΐν Οζγκιουργκούν επέστρεψε στο UBP μετά την εκλογή του ως Πρόεδρος του UBP.

Στις γενικές εκλογές που έγιναν το 2018 εξελέγη βουλευτής από το UBP. Εξελέγη Αντιπρόεδρος της Συνέλευσης από τη Ρεπουμπλικανική Συνέλευση του ψευδοκράτους στις 9 Φεβρουαρίου 2018.

Διετέλεσε διευθυντής και πρόεδρος σε πολλά ιδρύματα, οργανισμούς και συλλόγους. Είναι παντρεμένος με την Εμέλ Τορέ και έχει 5 παιδιά. Ομιλεί τουρκικά, ελληνικά και αγγλικά.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  www.biyografi.net/kisiayrinti.asp?kisiid=6025.
2. ↑  www.t-vine.com/north-cyprus-general-election-2018-centre-right-parties-win-as-two-government-ministers-lose-seats/.
3. ↑  «Zorlu Töre: Bize ve gençlerimize ambargo ve izolasyon yapanlar bir gün bundan utanacak ve vazgeçecekler (μετάφραση: Ζορλού Τορέ: Όσοι κάνουν εμπάργκο και απομονώνουν εμάς και τη νεολαία μας, μια μέρα θα ντρέπονται γι' αυτό και θα τα παρατήσουν)». *Kıbrıs Postası* (στα Τουρκικά). Ανακτήθηκε στις 24 Σεπτεμβρίου 2022.
Συντεταγμένες: 28°1′7″S 68°45′21″W﻿ / ﻿28.01861°S 68.75583°W﻿ / -28.01861; -68.75583

Το **Σέρο Μπονέτε** (ισπανικά: *Cerro Bonete*‎) είναι βουνό στα βόρεια της επαρχίας Λα Ριόχα της Αργεντινής, κοντά στα σύνορα της επαρχίας με την Καταμάρκα. Η κορυφή του είναι 6.759 μέτρα πάνω από τη μέση στάθμη της θάλασσας, καθιστώντας το το πέμπτο υψηλότερο μεμονωμένο βουνό στην αμερικανική ήπειρο (μετά τα Ακονκάγκουα, Όχος ντελ Σαλάδο, Μόντε Πισίς και Ουασκαράν). Τα δεδομένα SRTM διαψεύδουν τον συχνά διατυπωμένο ισχυρισμό ότι η κορυφή του είναι 6.872 μ. πάνω από το επίπεδο της θάλασσας.

Μέσα στα τελευταία 3,5 εκατομμύρια χρόνια, η ηφαιστειακή δραστηριότητα στο Σέρο Μπονέτε σχημάτισε δόμους λάβας από δακίτη και ρυοδακίτη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Mpodozis, C.· Kay, S. M. (2009). «Evolution of < 10 Ma Valle Ancho Region Lavas, Southern End of the Central Andean Volcanic Zone (~27.5°S)». XII Congreso Geológico Chileno. Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2023.
Συντεταγμένες: 37°27′N 73°42′E﻿ / ﻿37.450°N 73.700°E﻿ / 37.450; 73.700

Η **Ζορκούλ** (ή **Σιρ-ι-κολ**) είναι λίμνη στα όρη Παμίρ στη μεθόριο μεταξύ Αφγανιστάν και Τατζικιστάν. Εκτείνεται σε απόσταση 25 χιλιομέτρων από δυτικά προς ανατολικά. Η μεθόριος μεταξύ Αφγανιστάν και Τατζικιστάν βρίσκεται παράλληλα με τη λίμνη από ανατολάς προς δυσμάς, στρίβοντας νότια προς την κορυφή Κονκόρντ (5.469 μ), περίπου 15 χιλιόμετρα νότια της λίμνης. Το βόρειο μισό της λίμνης βρίσκεται στο Τατζικιστάν, όπου προστατεύεται ως τμήμα του Εθνικού Δρυμού Ζορκούλ. Στα δυτικά της λίμνης ρέει ο ποταμός Παμίρ, ο οποίος καθορίζει τα σύνορα μεταξύ Αφγανιστάν και Τατζικιστάν. Ο ποταμός αυτός, αλλά και η λίμνη λειτουργούν ως πηγές για τον ποταμό Αμού Ντάρια ή Ώξο. Η κοιλάδα του Μεγάλου Παμίρ εκτείνεται νότια της λίμνης.

Η λίμνη βρίσκεται στην πορεία του Δρόμου του Μεταξιού. Αναφέρεται ως «Λίμνη του Μεγάλου Δράκου» (κινεζικά: 大龙池‎) σε ιστορικά κινεζικά έγγραφα.

Η λίμνη κάποτε ανήκε στον *μιρ* του Γουακάν, αλλά αργότερα η λίμνη και ο ποταμός καθορίστηκαν ως τα σύνορα μεταξύ Ρωσίας και Αφγανιστάν μέσω συμφωνίας των Ρώσων με τους Βρετανούς το 1895.

Αν και υπάρχει πιθανή αναφορά στη λίμνη σε έκθεση του Μάρκο Πόλο, ο πρώτος Ευρωπαίος που λέγεται ότι επισκέφθηκε τη λίμνη ήταν ο Βρετανός αξιωματικός του ναυτικού Τζον Γουντ το 1838. Η Σιρ-ι-κολ έγινε γνωστή στους Βρετανούς ως Λίμνη Βικτόρια, προς τιμήν της βασίλισσας της Αγγλίας, αν και ο Γουντ αρνήθηκε να την ονομάσει έτσι. Ονομάστηκε επίσης και «Λίμνη Βικτόρια στο Παμίρ» για να διακρίνεται από τη Λίμνη Βικτόρια στην Αφρική.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Lake Victoria, Great Pamir, May 2nd, 1874». *www.sphinxfineart.com*. Ανακτήθηκε στις 31 Οκτωβρίου 2018.
2. ↑  孙燕 (5 Σεπτεμβρίου 2013). «"世界屋顶"的中国痕迹 –». *中国民族宗教网 (mzb.com.cn)* (στα Κινεζικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Φεβρουαρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 31 Οκτωβρίου 2018. 这个"大龙池"，学界已经基本形成共识，就是塔吉克斯坦境内的佐库里湖（Zorkul） CS1 maint: Unfit url (link)
3. ↑  Shahrani, M. Nazif. (1979) *The Kirghiz and Wakhi of Afghanistan: Adaptation to Closed Frontiers and War* University of Washington Press, Seattle, (2002), (ISBN 0-295-98262-4) σελ. 37
4. ↑  *The Travels of Marco Polo*, Book 1, Chapter 32: "Of the Great River of Badahshan; and the Plain of Pamier" (...*you find a great lake between two mountains, and out of it a fine river running through a plain*).
5. ↑  Keay, J. (1983) *When Men and Mountains Meet* (ISBN 0-7126-0196-1) Chapter 9
6. ↑  H.C. Rawlinson, "Monograph of the Oxus", *Journal of the Royal Geographical Society of London*, Vol. 42 (1872), pp. 482–513.
Το **Ρίο Γαλιέγος** (ισπανικά: Río Gallegos) είναι η πρωτεύουσα και ο μεγαλύτερος οικισμός της επαρχίας Σάντα Κρους της Παταγονίας στην Αργεντινή. Βρίσκεται στον νομό Γκέρ Άικε και έχει πληθυσμό περίπου 98.000 κατοίκων, σύμφωνα με την απογραφή του 2010 [INDEC], αύξηση κατά 24% από τους 79.000 στην απογραφή του 2001 [INDEC]. Ο ποταμός Γαλιέγος έχει το ίδιο όνομα με την πόλη η οποία και βρίσκεται στις εκβολές του, σε απόσταση 2.636 χλμ νότια από την ομοσπονδιακή πρωτεύουσα της Αργεντινής, Μπουένος Άιρες.

Η πόλη του Ρίο Γαλιέγος ιδρύθηκε στις 19 Δεκεμβρίου 1885 για να αυξήσει την εξουσία της Αργεντινής στη νότια Παταγονία και έγινε η πρωτεύουσα της τότε Επικράτειας του Σάντα Κρους το 1888, διατηρώντας το καθεστώς της όταν η επικράτεια έγινε επαρχία το 1957. Ο Νέστορ Κίρχνερ, αργότερα πρόεδρος της Αργεντινής, υπηρέτησε ως δήμαρχος της πόλης από το 1987 έως το 1991 και ενταφιάζεται σε μαυσωλείο στο νεκροταφείο της πόλης.

Το Ρίο Γαλιέγος έχει ψυχρό ημίξηρο κλίμα (BSk, σύμφωνα με την κλιματική ταξινόμηση Κέππεν).

Άγρια ζωή
---------

Τα πουλιά της περιοχής περιλαμβάνονται την τσίχλα, τη ρέα, το σπουργίτι των Άνδεων, το φλαμίνγκο της Χιλής, την ορεινή χήνα και τον μαύρο κύκνο. Οι γκρίζες αλεπούδες είναι αρπακτικά για τα πρόβατα που εκτρέφονται στην πόλη. Άλλα ζώα που βρίσκονται στην περιοχή περιλαμβάνουν τον γουανάκο.

Στα περίχωρα του Ρίο Γαλιέγος υπάρχει μεγάλη ποικιλία ενδημικών φυτών, όπως η βερβερίς η μικρόφυλλος, η αναρθρόφυλλος, η οξαλίδα, η βιολέτα και ο πανσές, η μπουκαμβίλια, η καλσεολάρια, η υποχαιρίς, η μαρτικορένια, η περέζια, το σενέκιο, το περουβιανό κρίνο, η αλστρομέρια.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *2010 Argentina census*.
2. ↑  «Climate: Río Gallegos - Climate graph, Temperature graph, Climate table». Climate-Data.org. Ανακτήθηκε στις 12 Σεπτεμβρίου 2013.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Río Gallegos στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 130210686
* LCCN: n82116564
* GND: 3050369-3
* SUDOC: 20474864X

 |

 |
Συντεταγμένες: 32°10′36.3558″S 64°6′46.7572″W﻿ / ﻿32.176765500°S 64.112988111°W﻿ / -32.176765500; -64.112988111

Το **Ρίο Τερσέρο** (ισπανικά: *Río Tercero*‎) είναι πόλη της κεντρικής Αργεντινής, στο κέντρο της επαρχίας Κόρδοβα. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010 έχει 46.421 κατοίκους και αποτελεί σημαντικό βιομηχανικό κέντρο.

Τοποθεσία
---------

Το Ρίο Τερσέρο βρίσκεται στον ποταμό Κταλαμοτσίτα, το ισπανικό όνομα του οποίου *Río Tercero* έδωσε στην πόλη το όνομά της. Δέκα χιλιόμετρα δυτικά της πόλης βρίσκεται ο ομώνυμος ταμιευτήρας. Η γύρω περιοχή είναι επίπεδη, ανήκει στις υγρές πάμπες και χρησιμοποιείται εντατικά για γεωργική εκμετάλλευση.

Ιστορία
-------

Η πόλη ιδρύθηκε επίσημα το 1913, αν και υπήρχε ήδη ένα χωριό γνωστό ως *Πουέμπλο ντε λα Μεδία Λούνα*. Τις πρώτες ημέρες, ονομαζόταν *Μοντέστο Ακούνια* από τον ιδρυτή της. Με την πάροδο του χρόνου εγκαταστάθηκαν στην περιοχή σημαντικές βιομηχανίες: για παράδειγμα, το στρατιωτικό εργοστάσιο του Ρίο Τερσέρο, το οποίο παρήγαγε κυρίως όπλα, και το πετροχημικό εργοστάσιο Petroquímica Río Tercero. Στις 3 Νοεμβρίου 1995, σημειώθηκαν ισχυρές εκρήξεις στο στρατιωτικό εργοστάσιο, οι οποίες οδήγησαν στην καταστροφή μεγάλου μέρους του εργοστασίου και μόλυναν σοβαρά το περιβάλλον γύρω από αυτό. Είναι σχεδόν βέβαιο σε αυτό το στάδιο της έρευνας ότι οι εκρήξεις ήταν εμπρηστική επίθεση, πιθανότατα για να καταστραφούν έγγραφα σχετικά με τις παράνομες εξαγωγές όπλων της κυβέρνησης του Κάρλος Μένεμ (1989-99).

Αξιοθέατα
---------

Αρχιτεκτονικά ενδιαφέροντα κτίρια είναι η Βίλα Ελίζα, μια βίλα της εποχής της ίδρυσης, και το κτίριο της Banco Provincia de Córdoba που βρίσκεται στο κέντρο.

Οικονομία
---------

Παρά το ατύχημα στο στρατιωτικό εργοστάσιο, η πόλη εξακολουθεί να ζει από τη βιομηχανία. Επιπλέον, στη γύρω περιοχή αναπτύσσεται γεωργία, ιδίως σόγια, ηλίανθος, φιστίκια και φασόλια. Στην πόλη υπάρχει μικρό αεροδρόμιο (ICAO: **SAOE**).

Γνωστοί κάτοικοι
----------------

* Εντουάρντο Ανγκέλος (γεν. 1931), πολιτικός (1983–1995 Κυβερνήτης της επαρχίας της Κόρδοβα)
* Όσκαρ Γκαλίντες (γεν. 1971), αθλητής και τριαθλητής
* Κλάουδιο Λόπες (γεν. 1974), ποδοσφαιριστής
* Πάμπλο Πριγιόνι (γεν. 1977), μπασκετμπολίστας
* Χοσέ Μαρία Λόπες (γεν. 1983), οδηγός αγώνων

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Río Tercero (Tercero Arriba, Córdoba, Argentina) - Population Statistics, Charts, Map, Location, Weather and Web Information». *citypopulation.de*. Ανακτήθηκε στις 31 Οκτωβρίου 2022.
2. ↑  «Historia de la Ciudad». *riotercero.gob.ar*. Ανακτήθηκε στις 31 Οκτωβρίου 2022.
3. ↑  «BNamericas - Petroquímica Río Tercero S.A. (Petroquímica ...». *BNamericas.com* (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 31 Οκτωβρίου 2022.
4. ↑  «The Argentine city that refuses to mourn Menem». *Al Día News* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 31 Οκτωβρίου 2022.
5. ↑  «Rio Tercero Airport - SAOE». *Metar-Taf.com* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 31 Οκτωβρίου 2022.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 140918323
* LCCN: n2003037391

 |

 |
Το **ευώνυμο** (Euonymus) είναι θαμνοειδές φυτό αειθαλές και φυλλοβόλο. Ανθίζει τον Μάιο και τον Ιούνιο.

Περιγραφή
---------

Παρουσιάζεται σε διάφορα είδη θάμνων, αναρριχητικών και μικρών δέντρων. Μερικά από αυτά καλλιεργούνται ως καλλωπιστικά. Στην Ελλάδα υπάρχουν τρία είδη, το πλατύφυλλο (παφλάνι), το οποίο είναι ανθελμινθικό, εμετικό και καθαρτικό, το ευρωπαϊκό (εξωτικό), το οποίο βρίσκεται σε φράχτες και ο καρπός του είναι ανθελμινθικός, εμετικός και καθαρτικός και το ευώνυμο το τυλώδες.

Είναι φυλλοβόλος θάμνος με ύψος 2 έως 4 μέτρα. Τα φύλλα του είναι κυρίως χονδρά, ελαφρώς οδοντωτά, γυαλιστερά και λογχοειδή.

Τα άνθη του ευωνύμου είναι μικρά, κατά μικρές δέσμες, κιτρινωπά ή ωχροπράσινα.

Τοποθεσία
---------

Το ευώνυμο ευδοκιμεί σε όλη την Ευρώπη, την Βόρεια Αμερική, σε αραιά δάση, σε πλαγιές σκεπασμένες από θάμνους, στις άκρες των δασών και γενικά σε ξηρό έδαφος.

Θεραπευτικές Ιδιότητες
----------------------

Γενικά είναι δηλητηριώδες, καθαρτικό, εντομοκτόνο και χολαγωγό. Έχει ισχυρή χολαγωγό επίδραση σε μικρές δόσεις και ελαφριά καθαρτική ενέργεια. Πολλά από τα σημεία του φυτού θεωρούνται τοξικά και προκαλεί ισχυρούς κολικούς σε λίγο μεγαλύτερη δόση. Συνιστάται ως υπακτικό για τη δυσκοιλιότητα. Τα είδη του ευωνύμου, ευρωπαϊκό και πλατύφυλλο (παφλάνι) είναι κυρίως καθαρτικά, εμετικά και ανθελμινθικά.

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **ευώνυμο**  |

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ευώνυμο** |

* Phyto.gr: *Ευώνυμο*
* Dwdekamhnes.gr: *Ευώνυμο*
Η **Επαρχία του Νάσσαου** (γερμανικά: *Provinz Nassau*) ήταν επαρχία της Πρωσίας από το 1944 έως το 1945.

Αν και όλα τα γερμανικά κράτη (συμπεριλαμβανομένης της Πρωσίας) διαλύθηκαν εκ των πραγμάτων από το 1933, καθώς η ναζιστική κυβέρνηση χώρισε επίσημα την πρωσική επαρχία Έσση-Νάσσαου σε δύο επαρχίες με διάταγμα που εκδόθηκε την 1η Απριλίου 1944 και άρχισε να ισχύει την 1η Ιουλίου 1944. Οι δύο νέες επαρχίες ήταν η επαρχία Έσσης και η επαρχία Νάσσαου.

Το όνομα προέρχεται από το πρώην Δουκάτο του Νάσσαου (1806-1866), το οποίο η Πρωσία προσαρτήθηκε μετά τον Αυστρο-Πρωσικό πόλεμο για να αποτελέσει μέρος της επαρχίας της Έσσης-Νάσσαου.

Μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η επαρχία του Νάσσαου ανήκε στην αμερικανική κυβέρνηση Η επαρχία Νάσσαου διαλύθηκε από τις δυνάμεις κατοχής των ΗΠΑ στις 19 Σεπτεμβρίου 1945, αποτελώντας μέρος της διοικητικής ζώνης της Μεγάλης Έσσης. Λίγο περισσότερο από ένα χρόνο αργότερα, η Μεγάλη Έσση έγινε η σύγχρονη γερμανική πολιτεία της Έσσης. Μικρά μέρη της επαρχίας Νάσσαου έγιναν επίσης μέρος της Ρηνανίας-Παλατινάτου.
Ο **Ευχίδας** ήταν πολεμιστής στην μάχη των Πλαταιών, περίφημος για την ταχύτητά του στο τρέξιμο. Ύστερα από την νίκη των Ελλήνων στη μάχη, πήγε στο μαντείο των Δελφών, από όπου έφερε το ιερό πυρ και επέστρεψε αυθημερόν στο ελληνικό στρατόπεδο. Υπολογίζεται ότι μέσα σε μια ημέρα διήνυσε περίπου 185 χιλιόμετρα. Όταν άναψε το πυρ στον βωμό που είχε στηθεί για τον εορτασμό της νίκης στη μάχη, ασπάσθηκε τους συμπολεμιστές του και απεβίωσε. Οι Πλαταιείς τον ενταφίασαν στο ιερό της Ευκλείας Αρτέμιδας, χαράζοντας επάνω στον τάφο του, σύμφωνα με τον Πλούταρχο, το επίγραμμα:

"Ευχίδας Πυθώδε τρέξας ήλθοε τώδ' αυθημερόν" (Πλουτάρχου *Αριστείδης*, 20)

Πηγές
-----

* Π. Δρανδάκη, *Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια*, τ. ΙΑ', σελ. 834]
Η **Γέφυρα Γοργοποτάμου** είναι μία από τις πιο γνωστές γέφυρες στην Ελλάδα. Διασχίζει τον Γοργοπόταμο και συνδέει τον Μπράλο με τη Λαμία, ενώ μεταφέρει τη σιδηροδρομική γραμμή Αθηνών - Θεσσαλονίκης.

Ιστορία
-------

Η γέφυρα είναι ιδιαίτερα γνωστή λόγω του ρόλου που έπαιξε στην Εθνική Αντίσταση, καθώς καταστράφηκε στις 25 Νοεμβρίου 1942 στη Μάχη του Γοργοποτάμου, από αντιστασιακούς των οργανώσεων ΕΔΕΣ και ΕΛΑΣ, που συνεργάστηκαν υπό το συντονισμό Βρετανών πρακτόρων, εναντίον κυρίως ιταλικών και γερμανικών δυνάμεων που υπεράσπιζαν τη γέφυρα. Ο στόχος της ήταν κυρίως ψυχολογικός και είχε συμβολική σημασία, αφού η Μάχη του Ελ-Αλαμέιν είχε ήδη γίνει και η τύχη των στρατιωτικών επιχειρήσεων στην Αφρική είχε πια καθοριστεί. Το 1982, με τον Νόμο 1285, η επέτειος της μάχης καθιερώθηκε ως ετήσιος πανελλαδικός εορτασμός της Εθνικής Αντίστασης.

Η καταστροφή της γέφυρας αυτής ήταν ένας από τους τρεις πιθανούς στόχους της Επιχείρησης Χάρλινγκ (Operation Harling), που είχε σχεδιαστεί από το Στρατηγείο της Μέσης Ανατολής. Οι άλλες δύο γέφυρες οι οποίες ήταν ο στόχος ήταν αυτή της Παπαδιάς ή αυτή του Ασωπού. Για την Επιχείρηση Χάρλινγκ έπεσαν με αλεξίπτωτα δύο ομάδες στα τέλη Σεπτεμβρίου και μία ομάδα τον Οκτώβριο. Ηγέτες της αποστολής ήταν ο συνταγματάρχης Έντι Μάγιερς και ο ταγματάρχης Κρις Γουντχάους, οι οποίοι ήλθαν σε επαφή πρώτα με τον ΕΛΑΣ και τον Άρη Βελουχιώτη και στη συνέχεια με τον ΕΔΕΣ και τον Ναπολέοντα Ζέρβα. Στις 12 Νοεμβρίου ο Ναπολέων Ζέρβας επικοινώνησε με τον Άρη Βελουχιώτη του ΕΛΑΣ και συναντήθηκαν στη Βίνιανη, όπου του ζήτησε να συμμετάσχει στην επιχείρηση, ώστε να περαστεί το μήνυμα της συνεργασίας των αντιστασιακών δυνάμεων. Ο δύσπιστος αρχικά Βελουχιώτης, έπειτα από αρκετή ώρα, συμφώνησε και το βράδυ της 25ης προς 26η Νοεμβρίου έγινε η επίθεση για την κατάληψη της γέφυρας και στη συνέχεια η ανατίναξή της.

Παραπομπές
----------
Ο **Γερμανικός Μολοσσός** είναι γερμανική φυλή κατοικίδιου σκύλου, γνωστή ιδίως για το μεγάλο μέγεθός της και τον ξεχωριστό χαρακτήρα της.

Αναγνώριση
----------

Ο Γερμανικός Μολοσσός, γνωστός και ως Μέγας Δανός (Great Dane) είναι καθαρόαιμη φυλή σκύλου παγκόσμιας εξάπλωσης, αναγνωρισμένη από την Διεθνή Κυνολογική Ομοσπονδία, τον Αμερικανικό Κυνολογικό Όμιλο, τον Βρετανικό Κυνολογικό Όμιλο, τον Καναδικό Κυνολογικό Όμιλο, τον Κυνολογικό Όμιλο της Νέας Ζηλανδίας και τον Κυνολογικό Οργανισμό της Αυστραλίας.

Επιρροή
-------

Ο Αμερικανός σχεδιαστής animation, Ιβάο Τακαμότο, βάσισε τον χαρακτήρα Scooby-Doo στο Γερμανικό Μολοσσό. Εμπνεύστηκε το σχέδιό του από κάποια sketch που του έδωσε ένας υπάλληλος της Hanna-Barbera, ο οποίος έκανε εκτροφή σκύλων αυτής της φυλής. Έπειτα, ο Τακαμότο έκανε τον Scooby το αντίθετο από τον τέλειο καθαρόαιμο σκύλο αυτής της φυλής, δίνοντάς του μακρύτερη ουρά, λυγισμένα πόδια, μικρό σαγόνι και καμπούρα στην πλάτη. Επίσης, επέμεινε να του δώσει μια πιο ανάλαφρη, "κόμικ" χροιά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Fédération Cynologique Internationale». *www.fci.be*. Ανακτήθηκε στις 1 Μαΐου 2023.
2. ↑  «Great Dane Dog Breed Information». *American Kennel Club* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 1 Μαΐου 2023.
3. ↑  «The Kennel Club». *web.archive.org*. 15 Μαρτίου 2013. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Μαρτίου 2013. Ανακτήθηκε στις 1 Μαΐου 2023. CS1 maint: Unfit url (link)
4. ↑  «Dogs New Zealand -». *www.dogsnz.org.nz*. Ανακτήθηκε στις 1 Μαΐου 2023.
5. ↑  «Australian National Kennel Council». *web.archive.org*. 13 Μαΐου 2013. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Μαΐου 2013. Ανακτήθηκε στις 1 Μαΐου 2023.
6. ↑  Stewart, Susan (2007-01-10). «Iwao Takamoto, 81, the Animation Artist Who Created Scooby-Doo, Dies» (στα αγγλικά). *The New York Times*. ISSN 0362-4331.. Ανακτήθηκε στις 2023-05-01.
7. ↑  Twitter (10 Ιανουαρίου 2007). «Iwao Takamoto, 81; animator for Hanna-Barbera drew Scooby-Doo». *Los Angeles Times* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 1 Μαΐου 2023.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Γερμανικός Μολοσσός** |

* Πληροφορίες για τη φυλή (ελληνικά)
Οι **Γερμανοί της Σερβίας** (σερβικά: *Nemci u Srbiji/Немци у Србији*, γερμανικά: *Serbiendeutsche*)είναι μια εθνοτική μειονότητα της Σερβίας που αριθμεί 4.064 άτομα, σύμφωνα με την τελευταία απογραφή πληθυσμού του 2011. Οι Γερμανοί της Σερβίας συνήθως αναφέρονται στους εαυτούς τους ως Σουηβοί και ταξινομούνται στους Σουηβούς του Δούναβη ή τους Σουηβούς του Μπανάτ στην περιοχή της Βοϊβοντίνα, όπου κατοικεί η πλειοψηφία του πληθυσμού τους. Οι Γερμανοί εγκατέστησαν τμήματα της Σερβίας στα τέλη του 17ου αιώνα κατά τη διάρκεια του Αψβουργικής διακυβέρνησης. Ο γερμανικός πληθυσμός της Βοϊβοντίνα ήταν πιο πολυπληθής στο παρελθόν (περίπου 350.000 άτομα πριν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο). Περισσότεροι από 250.000 παρέμειναν κατά την αποχώρηση των ναζιστικών δυνάμεων. Ως επακόλουθο των γεγονότων του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στη Γιουγκοσλαβία, η κομμουνιστική γιουγκοσλαβική κυβέρνηση διέπραξε αντίποινα σε γηγενείς πολίτες γερμανικής καταγωγής, όπως η ανάκληση της υπηκοότητάς τους και η εθνικοποίηση των περιουσιών τους. Από το 1944 έως το 1946 δημιουργήθηκε ένα σύστημα φυλάκισης σε στρατόπεδα Γιουγκοσλάβων γερμανικής καταγωγής, συνήθως στις περιοχές όπου ζούσαν. Όταν έκλεισαν αυτά τα στρατόπεδα, οι Γερμανοί ανέκτησαν τα δικαιώματά τους και την ιθαγένειά τους, όμως οι περισσότεροι από αυτούς μετανάστευσαν στη Γερμανία ή την Αυστρία τα επόμενα χρόνια λόγω οικονομικών λόγων.

Δημογραφικά στοιχεία
--------------------

Οι περισσότεροι Γερμανοί (3.272) ζουν στην αυτόνομη περιοχή της Βοϊβοντίνα, με σημαντικό αριθμό (498) να βρίσκεται στην πρωτεύουσα Βελιγράδι.

| Έτος | Γερμανοί |  % |
| --- | --- | --- |
| 1900 | 336,430 | 23.5% |
| 1910 | 324,180 | 21.4% |
| 1921 | 335,902 | 21.9% |
| 1931 | 328,631 | 20.2% |
| 1948 | 41,460 | 0.63% |
| 1953 | 46,228 | 0.66% |
| 1961 | 14,533 | 0.19% |
| 1971 | 9,086 | 0.11% |
| 1981 | 5,302 | 0.06% |
| 1991 | 5,172 | 0.07% |
| 2002 | 3,901 | 0.05% |
| 2011 | 4,064 | 0.06% |

Οι Γερμανοί άρχισαν να εγκαθίστανται στο έδαφος της σημερινής Σερβίας στα τέλη του 17ου αιώνα, όταν η Μοναρχία των Αψβούργων πήρε τμήματα αυτών των περιοχών από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Κατά τη διάρκεια της κυριαρχίας των Αψβούργων, οι Γερμανοί ήταν η προνομιούχα εθνικότητα στην αυτοκρατορία και η γερμανική γλώσσα ήταν η κοινή γλώσσα της χώρας, που χρησιμοποιούνταν και από μέλη άλλων εθνικοτήτων. Μετά τον αυστριακό-ουγγρικό συμβιβασμό του 1867, η σημερινή βόρεια Σερβία συμπεριλήφθηκε στο ουγγρικό τμήμα της Διπλής Μοναρχίας και η ουγγρική γλώσσα αντικατέστησε τη γερμανική ως κύρια γλώσσα διοίκησης και επικοινωνίας ανάμεσα στις εθνικότητες.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑
4. ↑
5. ↑
Για άλλες πόλεις με το όνομα Γέρμη, δείτε: Γέρμη (αποσαφήνιση).  
Η **Γέρμη** της Μυσίας στον ποταμό Ρύνδακο, γνωστή και ως *Ἱερὰ Γέρμη*, ήταν αρχαία ελληνική πόλη και εντοπίζεται στο σημερινό Gönen της βορειοδυτικής Τουρκίας. Σώζονται νομίσματα της πόλης που χρονολογούνται στην Αυτοκρατορική Ρωμαϊκή περίοδο, φέρουν τις επιγραφές *ΓΕΡΜΗΝΩΝ* ή *ΙΕΡΑ ΓΕΡΜΗΝΩΝ* και απεικονίζουν τον Απόλλωνα και τον Μαρσύα, τον Ηρακλή, τον Ασκληπιό, την Αθηνά, τον Τελεσφόρο ή άλλες μορφές. Σώζονται επίσης επιγραφές που αναφέρουν τον Απόλλωνα Γερμηνό.

Σήμερα είναι έδρα καθολικού τιτουλάριου επισκόπου και φέρει το όνομα *Germa in Hellesponto* (ιταλ. *Germa di Ellesponto*).

Βιβλιογραφία
------------

* Λήμμα «Γέρμη» στο: Π. Δρανδάκης (επιμ.), *Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια*, τόμ. 8, 2η έκδ. Αθήνα χ.χ. (Γ.Δ. Καψάλης).
* K.Ehling, *Die Münzprägung der mysischen Stadt Germe in der römischen Kaiserzeit*, Asia Minor Studien 42, Bonn 2001.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η παλαιοχριστιανική επισκοπική βασιλική στο Gönen / Bandırma[*νεκρός σύνδεσμος*] (στα Γερμανικά)

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 241875502
* GND: 4668003-2

 |

 |
Ο **Ερρίκος ΣΤ΄** ο *Γηραιός*, πολων. Henryk VI Starszy (πριν το 1345 - 5 Δεκεμβρίου 1393) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας-Γκλόγκουφ ήταν δούκας του Ζάγκαν-Γκλόγκουφ (από το 1368, μαζί με τους αδελφούς του ως το 1378).

Βιογραφία
---------

Ήταν ο τρίτος γιος του Ερρίκου Ε΄ του *Σιδηρού*, δούκα του Ζάγκαν και της Άννας των Πιαστ-Μαζοβίας, κόρης του Βεντσεσλάου δούκα του Πλοτσκ.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε το 1372 τη Χέντβιχ (π.1351-1409), κόρη του Βεντσέσλαου Α΄ δούκα της Λεγκνίτσα-Μπζεγκ και είχε τέκνο:

* μία κόρη, απεβίωσε πρόωρα.

Πηγές
-----

* Cawley, Charles, SILESIA, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy.
* Marek, Miroslav. "Complete Genealogy of the House of Piast". Genealogy.EU.
Ο **Ραϋμόνδος Βερεγγάριος Β΄ της Προβηγκίας΄**, (Ισπανικάː *Ramon Berenguer II*, Γαλλικάː *Raymond Berengar ΙΙ*, (περί το 1135 - 1166) μέλος του Οίκου της Βαρκελώνης ήταν Κόμης της Προβηγκίας (1144 - 1166).

Ο θυρεός της Προβηγκίας.

Βιογραφία
---------

Ήταν το μόνο τέκνο τού Βερεγγάριου-Ραϋμόνδου κόμης της Προβηγκίας και της Βεατρίκης, κόρης και κληρονόμου τού Βερνάρδου Δ΄ κόμη τού Μελγκέιγ. 
Το 1144 ο πατέρας του έκανε επίθεση στη Γένουα, αλλά απεβίωσε κατά τη διάρκεια της επιχείρησης και τον διαδέχθηκε ο Ραϋμόνδος-Βερεγγάριος Β΄ σε ηλικία 9 ετών. Τότε ανέλαβε επίτροπος της αρχής ο θείος του Ραϋμόνδος-Βερεγγάριος Δ΄ κόμης της Βαρκελώνης. Όταν ο Ραϋμόνδος-Βερεγγάριος συνέχισε την αντιπαράθεση, την οποία είχε ο πατέρας του με τον Οίκο των Μπω, που διεκδικούσε την εξουσία του. Αμέσως έκανε στρατιωτική εκστρατεία, με τη βοήθεια τού θείου του, το 1147 για να εξασφαλίσει τη θέση του. Ο πόλεμος με τους Μπω συνεχίστηκε ως την αποβίωση τού θείου του το 1162.

Το 1161 είχε ταξιδέψει στο Τορίνο με τον θείο του για να λάβει την επικύρωσή του ως κόμη από τον Φρειδερίκο Α΄ των Χοενστάουφεν, μια και η Προβηγκία ήταν νομικά φέουδο υποτελές της Γερμανίας. Εκεί συνάντησε τη Ριχέτσα, κόρη τού εξόριστου Βλάντισλαφ Β΄ υψηλού δούκα της Πολωνίας και έκανε τον γάμο του μαζί της. Κατά το ταξίδι της επιστροφής του ο θείος του απεβίωσε.

Ανανέωσε τον πόλεμο με τη Γένουα, αλλά απεβίωσε προσπαθώντας να καταλάβει τη Νίκαια το 1166. Τον διαδέχθηκε το μόνο τέκνο του, η Ντούσε Β΄.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε το 1161 τη Ριτσέζας των Πιαστ-Σιλεσίας, κόρη τού Βλάντισλαφ Β΄ του *Εξόριστου*, υψηλού δούκα της Πολωνίας & δούκα της Σιλεσίας και είχε τέκνο:

* Ντους Β΄ της Προβηγκίας, π.1162-1172, κόμισσα της Προβηγκίας.

Η χήρα Ριτσέζα έκανε δεύτερο γάμο με τον Ραϋμόνδο Ε΄ κόμη της Τουλούζης.

Πηγές
-----

* Reilly, Bernard F. (2003). The Medieval Spains. Cambridge University Press.

αναφορά σε πηγές
----------------

1. ↑  p15042.htm#i150414.
2. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.

|  |
| --- |
| Ραϋμόνδος Βερεγγάριος Β΄ της Προβηγκίας **Οίκος της Βαρκελώνης**Νεότερος κλάδος του **Οίκου της Ιβρέας****Γέννηση:** 1135 **Θάνατος:** 1166 |
| Βασιλικοί τίτλοι |
| ΠροκάτοχοςΒερεγγάριος Ραϋμόνδος | **Κόμης της Προβηγκίας1144 - 1166** | ΔιάδοχοςΝτους Β΄ |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Ramon Berenguer II, Count of Provence  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η **σιδηροδρομική γέφυρα Αχλαδοκάμπου** βρίσκεται στην Πελοπόννησο στα σύνορα των νομών Αργολίδας και Αρκαδίας, επί της σιδηροδρομικής γραμμής Κορίνθου - Τριπόλεως - Καλαμάτας του Ο.Σ.Ε. στη χιλιομετρική θέση 90+144. Τη μελέτη της γέφυρας εκπόνησε το μελετητικό γραφείο "Χρονέα-Κινάτου-Παγώνη", ενώ την κατασκευή της ανέλαβαν η ελληνική τεχνική εταιρία "Παντεχνική Α.Ε." και ο πολιτικός μηχανικός Λ. Γ. Παπαοικονόμου. Οι εργασίες κατασκευής της ξεκίνησαν το 1970 και ολοκληρώθηκαν το Δεκέμβριο του 1973. Το πρώτο τρένο πέρασε στις 22 Δεκεμβρίου 1973 τη νέα γέφυρα, ενώ τα επίσημα εγκαίνιά της τελέστηκαν στις 16 Φεβρουαρίου 1974.

Τα γερμανικά στρατεύματα αποχωρώντας από την Ελλάδα στις 9 Σεπτεμβρίου 1944 κατέστρεψαν τη γέφυρα που υπήρχε. Για τα επόμενα τριάντα χρόνια (1944-1974) η σιδηροδρομική σύνδεση Κορίνθου και Τριπόλεως στο σημείο αυτό γινόταν με παραλλαγή της διαδρομής (παράκαμψη).

Τεχνικά στοιχεία - Μέθοδος κατασκευής
-------------------------------------

Η γέφυρα είναι κατασκευασμένη από προεντεταμένο σκυρόδεμα. Έχει μήκος 279 μέτρα, πλάτος 5,5 μέτρα και στηρίζεται σε δώδεκα βάθρα. Τα εννέα μεσαία ανοίγματα της γέφυρας έχουν μήκος 26,5 μέτρα, ενώ τα δύο ακριανά είναι μήκους 25,75 μ. και 14,75 μ. Σύνολο: 9Χ26,5 + 25,75 + 14,75 = 279. Στη μέση της χαράδρας τα βάθρα έχουν ύψος 64,8 μέτρα. 

Τα βάθρα χτίστηκαν με τη βοήθεια ολισθαίνοντος ξυλότυπου, δηλαδή με ένα καλούπι ύψους 1 μέτρου, του οποίου η χρήση άρχιζε από το θεμέλιο του κάθε βάθρου και ανυψωνόταν συνεχώς, στηριζόμενο στο ήδη κατασκευασμένο τμήμα του βάθρου. Ο φορέας της γέφυρας κατασκευάστηκε ομοίως, χωρίς τη χρήση του παραδοσιακού "καλουπιού", αλλά με ένα ειδικό σιδερένιο φορείο, το οποίο στηριζόταν στην κορυφή των έτοιμων ήδη βάθρων, χωρίς ενδιάμεση υποστήριξη. Αφού τελείωνε η διάστρωση και η πήξη του σκυροδέματος, το φορείο υποβιβαζόμενο κατά ένα βαθμό ακουμπούσε σε ειδικά κύλιστρα και μέσα σε διάστημα λίγων ωρών ωθούνταν στο επόμενο άνοιγμα προς σκυροδέτηση. Με αυτή τη διαδικασία κατασκευάστηκαν όλα τα ανοίγματα μέχρι τέλους.

Πηγές
-----

* Συνεντεύξεις του πολιτικού μηχανικού Λ. Γ. Παπαοικονόμου στον ημερήσιο και περιοδικό τύπο της εποχής.
* Εθνικό Οπτικοακουστικό Αρχείο (Τεκμήριο D3542, Θέμα T14528)
Η **σιδηροδρομική γέφυρα Εκκάρας** (κατά τη διάρκεια κατασκευής της ***Σιδηροδρομική γέφυρα 26***) βρίσκεται στο βόρειο τμήμα του νομού Φθιώτιδας, επί της σιδηροδρομικής γραμμής υψηλών ταχυτήτων Αθηνών - Θεσσαλονίκης, μεταξύ των σταθμών Αγγειών και Θαυμακού. Η μελέτη για το έργο αυτό εκπονήθηκε από Έλληνες τεχνικούς. Την κατασκευή της γέφυρας ανέλαβε ελληνική τεχνική εταιρία. Οι εργασίες κατασκευής της ξεκίνησαν το 1996 και ολοκληρώθηκαν το 2018, ενώ τα εγκαίνιά της τελέστηκαν στις 29 Ιανουαρίου 2019.

Η σιδηροδρομική γέφυρα Εκκάρας, είναι η επιμηκέστερη τοξωτή γέφυρα της Ελλάδας. Έχει μήκος 405 μέτρα, συνολικό πλάτος (συμπεριλαμβανομένων των πεζοδρομίων) 18 μέτρα και τη διέρχεται διπλή ηλεκτροκίνητη σιδηροδρομική γραμμή.
Η **γέφυρα Ευήνου** βρίσκεται επί της Εθνικής οδού Αντιρρίου - Μεσολογγίου. Έχει συνολικό μήκος 240 μέτρα (6 ανοίγματα των 40 μέτρων έκαστο) και πλάτος 10 μέτρα. Η έναρξη της κατασκευής της έγινε το καλοκαίρι του 1965 και η παράδοσή της στην κυκλοφορία στις αρχές του 1967. Η δαπάνη κατασκευής ανήλθε στο ποσό των 13,75 εκ. δραχμών (με τιμές της εποχής εκείνης) και απαιτήθηκαν 55 τόννοι σκληρού χάλυβα προέντασης και 225 τόνοι σιδηρού οπλισμού. Για τα βάθρα και το κατάστρωμα απαιτήθηκαν 8.400 κυβικά μέτρα σκυροδέματος. Το έργο μελετήθηκε και κατασκευάστηκε από Έλληνες τεχνικούς. Την τεχνική μελέτη εκπόνησε το Γραφείο Δοξιάδη και την κατασκευή ανέλαβε η Ανώνυμη Τεχνική Εταιρία "ΔΟΜΙΚΗ". Επιβλέπουσα Αρχή ήταν η 2η Ε.Υ.Ε.Ο. (2η Ειδική Υπηρεσία Εθνικών Οδών) του Υπουργείου Δημοσίων Έργων. Πριν την κατασκευή της γέφυρας, τα οχήματα χρησιμοποιούσαν τη σιδηροδρομική γέφυρα.Το Δεκέμβριο του 2021 η γέφυρα ύστερα από έντονη βροχόπτωση υπέστη σοβαρές φθορές με αποτέλεσμα την διακοπή της διέλευσης των οχημάτων. Την ίδια μέρα κατέρρευσε η γειτονική σιδηροδρομική γέφυρα με αποτέλεσμα αυτή της Ιόνιας Οδού να αποτελεί πλέον τον μοναδικό τρόπο να φτάσει περάσει κάποιος από την Αιτωλία στην Ακαρνανία και από το Αντίρριο στο Μεσολόγγι.. .

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Ιανουαρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 4 Ιανουαρίου 2022.
Στην ελληνική μυθολογία ο **Ζήθος** ήταν ο ένας από τα δίδυμα παιδιά της Αντιόπης και του Δία, που μεγάλωσαν στον Κιθαιρώνα αναθρεμμένα από κάποιο βοσκό. Ο Ζήθος βοήθησε να ανεγερθούν τα τείχη των Θηβών: Με τη μεγάλη του δύναμη μετέφερε στους ώμους του βράχους από τα γειτονικά βουνά, οι οποίοι, με τις θείες μελωδίες της λύρας του αδελφού του Αμφίονα, ανέβαιναν μόνοι τους και οικοδομούσαν τα τείχη. Ο Ζήθος υπήρξε αδίκως θύμα της οργής των θεών Απόλλωνα και Αρτέμιδος για την ανευλάβεια της συζύγου του Αμφίονα, της Νιόβης. Αναφέρεται ότι ο Ζήθος έλαβε μέρος στον Τρωικό Πόλεμο ως ένας από τους αρχηγούς των Βοιωτών.

Ζήθος ονομάζεται ο μεγαλύτερος κρατήρας πάνω στον δορυφόρο Θήβη του πλανήτη Δία, ο μόνος κρατήρας της Θήβης που έχει δικό του όνομα.

Γενεαλογία
----------

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  |  | Δίας |  | Αντιόπη η Βοιωτή |
|  |  |
|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  |
|  |  |  |  | Αμφίονας∞ Νιόβη |  | Ζήθος∞ Αηδόνα |
|
|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  |  |
| Αμφίωνας |  | Αμύκλας |  | Ίτυλος |
|

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Антиопа» (Ρωσικά)
2. 1 2  «Антіопа» (Ρωσικά)
3. ↑  *Λεξικόν της Ελληνικής γλώσσης*, τόμος Β΄, Βιέννη 1836

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Ηγεμόνες της αρχαίας Θήβας |
| --- |
|  |
| Βασιλείς | 
* Κάλυδνος
* Κάδμος
* Πενθέας
* Πολύδωρος
* Νυκτέας
* Λύκος (βασιλιάς)
* Λάβδακος
* Λύκος (βασιλιάς)
* Αμφίονας και Ζήθος
* Λάιος
* Κρέοντας
* Οιδίποδας
* Πολυνείκης
* Ετεοκλής
* Κρέοντας
* Λύκος (βασιλιάς)
* Λαοδάμας
* Θέρσανδρος
* Πηνέλεως
* Τισαμενός
* Αυτεσίωνας
* Δαμασίχθονας
* Πτολεμαίος
* Ξάνθος
 |

 |
Ο **Βουλανζερίτης** (αγγλ. boulangerite) είναι θειούχο ορυκτό του μολύβδου και του αντιμονίου. Το όνομα του αποδόθηκε προς τιμήν του Γάλλου μεταλλειολόγου *Charles Louis Boulanger* (1810–1849), ο οποίος πρόσεξε πρώτος δείγματά του και τα εξέτασε.

Είναι ορυκτό που απαντά σε υδροθερμικές φλέβες χαμηλών ή μέσων θερμοκρασιών. Λόγω της υφής του να σχηματίζει συσσωματώματα που ομοιάζουν με σωρούς από πτίλα (πούπουλα), αποκαλείται, μαζί με τον τζεϊμσονίτη "feathered ore" (πτιλοειδές μετάλλευμα).

Παραλλαγή του μπουλανζερίτη αποκαλείται, επίσης **πλυμοζίτης** (plumosite) ακριβώς λόγω αυτής της υφής. Χρησιμοποιείται ως δευτερεύον μετάλλευμα αντιμονίου, ενώ λόγω των υφών του είναι περιζήτητος από συλλέκτες.

Ορυκτά με τα οποία σχετίζεται είναι ο σιδηροπυρίτης, ο σφαλερίτης, ο γαληνίτης, ο σιδηρίτης, ο αρσενοπυρίτης, ο αντιμονίτης και ο χαλαζίας.

Εμφανίζει παγκόσμια εξάπλωση. Ορισμένα κοιτάσματά του άξια μνείας είναι στη Γαλλία, στην Τοσκάνη της Ιταλίας (ορυχείο Bottino), τη Λαπωνία, τις περιοχές Västmanland και Bolinden στη Σουηδία, τα όρη Χαρτς και τη Βαυαρία της Γερμανίας, την Τρέπτσα της Σερβίας, την Τσεχία, τις ΗΠΑ (Πολιτείες Αϊντάχο, Μοντάνα, Κολοράντο), το Μεξικό (περιοχή Zacatecas), το Οντάριο του Καναδά, τη Γκάνα (περιοχή "Golden belt"), τη Ναμίμπια, την Κίνα, τη Νότια Ρωσία, την Αυστραλία και τη Βολιβία.

Στην Ελλάδα απαντά στην Πάνορμο της νήσου Τήνου, στα μεταλλεία Λαυρίου (περιοχές Λαύριο, Καμάριζα και Πλάκα), στα μεταλλεία Κασσάνδρας Χαλκιδικής (Στρατώνι, Μαδέμ Λάκκος) και στο κοίτασμα χαλκού - μολυβδαινίου στη Μαρώνεια Ροδόπης.

Πηγές
-----

* Handbook of Mineralogy
* Mindat.org
* Galleries.com
* Webmineral.com

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος ορυκτών
* Κατάλογος ορυκτών των μεταλλείων Λαυρίου

Βιβλιογραφία
------------

* James Dwight Dana, *Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks*, READ BOOKS, 2008 ISBN 1-4437-4224-4
* Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil, *A Field Guide to Rocks and Minerals*, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 0-395-91096-X
* Walter Schumann, R. Bradshaw, K. A. G. Mills, *Handbook of Rocks, Minerals and Gemstones*, Houghton Mifflin Harcourt, 1993 ISBN 0-395-51137-2