recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **ποταμός Ντεσεάδο** (ισπανικά: *Río Deseado*‎) είναι ποταμός στην επαρχία Σάντα Κρους της Αργεντινής. Το όνομα Deseado προέρχεται από το αγγλικό *Desire*, το όνομα ενός από τα δύο πλοία που κυβερνούσε ο Τζον Ντέιβις κατά τη διάρκεια της αποστολής του Τόμας Κάβεντις το 1592.

Η πηγή του ποταμού βρίσκεται ως ποταμός Φένιξ μερικά χιλιόμετρα βόρεια της λίμνης Μπουένος Άιρες στο βορειοδυτικό τμήμα της επαρχίας στην οροσειρά των Άνδεων. Το 1898, κατασκευάστηκε ένα κανάλι που τον μετέτρεψε στον σημερινό Ρίο Ντεσεάδο, ο οποίος ρέει για 615 χιλιόμετρα πριν φτάσει στην ακτή του Ατλαντικού. Στο δρόμο του προς τα νοτιοανατολικά, το νερό του αξιοποιείται για άρδευση. Στους παραποτάμους του περιλαμβάνεται ο ποταμός Πιντούρας.

Ο ποταμός μερικές φορές εξαφανίζεται κάτω από το άγονο έδαφος, για να αναδυθεί ξανά πριν φτάσει στο Πουέρτο Ντεσεάδο στην ακτογραμμή της Σάντα Κρους, όπου δημιουργεί ένα φυσικό λιμάνι με βαθιά νερά. Η έξοδος του ποταμού έχει βυθιστεί και κατακλυστεί από θαλασσινό νερό, σχηματίζοντας μια εκβολή. Το 1977, το σημείο αυτό χαρακτηρίστηκε ως φυσικό καταφύγιο, το *Reserva Natural Ría Deseado*.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Raza, Moonis (1990). *Geographical Dictionary Of The World In The Early 20th Century With Pronouncing Gazetteer (in 2 Vos.)*. New Delhi: Concept Publishing Company. σελ. 526. ISBN 978-81-7268-011-4.
2. ↑  Parodiz, Juan José (1981). *Darwin in the New World*. Leiden: Brill Archive. σελ. 89. ISBN 978-90-04-06546-8.
3. ↑  Aschero, Carlos A.· Schneier, Patricia (13 Απριλίου 2021). «The Black Series in the Hunting Scenes of Cueva De Las Manos, Río Pinturas, Patagonia, Argentina». Στο: Davidson, Iain. *Making Scenes: Global Perspectives on Scenes in Rock Art* (στα Αγγλικά). Berghahn Books. σελ. 310. ISBN 978-1-78920-921-1.
4. ↑  Dilks, Christabelle· Jani, Janak (2007). *Footprint Patagonia*. Bath: Footprint. σελ. 137. ISBN 978-1-906098-00-1.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 315527319
* LCCN: sh90001011
* BNF: cb169764236 (data)

 |

 |
Ο **ποταμός Μεντόσα** (ισπανικά: *Mendoza*‎) είναι ποταμός στην επαρχία Μεντόσα της Αργεντινής. Σχηματίζεται στην οροσειρά των Άνδεων μεταξύ του Ακονκάγκουα και του Τουπουνγάτο, από τη συμβολή των ποταμών Βάκας, Κουέβας και Τουπουνγάτο, με τον τελευταίο να είναι ο σημαντικότερος παραπόταμός του.

Ρους
----

Η ανώτερη κοιλάδα του Μεντόσα αρχίζει περίπου στα 2.600 μ. πάνω από τη μέση στάθμη της θάλασσας, και έχει σχήμα U, παγετώδους προέλευσης. Ο ποταμός φτάνει στην Ουσπαλιάτα, στη συνέχεια διασχίζει την Πρεκορδιλιέρα μέσω της Κοιλάδα Πορτρερίλιος, ρέει κατά μήκος του Φαραγγιού Κατσεούτα και φτάνει στην πεδιάδα. Σχηματίζει τόξο και στρέφεται βορειοανατολικά, εκβάλλει τελικά στα Μπανιάδος ντε Γουανακάτσε, τα οποία ενώνονται με τον Ποταμό Σαν Χουάν, μέρος του συστήματος του Ποταμού Ντεσαγουαδέρο.

Ο ποταμός έχει μέση ροή 50 m³/s, και τροφοδοτεί με νερό την κύρια όαση στην κατά τα άλλα άνυδρη επαρχία. Ο ρους του μέσω του Πορτρερίλιος, σε περίπου 1350 μ. πάνω από το επίπεδο της θάλασσας, διαθέτει ορμητικά νερά, τα οποία χρησιμοποιούνται για ράφτινγκ (επίπεδο III-IV στη Διεθνή Κλίμακα Δυσκολίας Ποταμών κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού). Στο Πορτρερίλιος ο ποταμός διαθέτει επίσης φράγμα, το οποίο σχηματίζει έναν ταμιευτήρα, ο οποίος τροφοδοτεί έναν υδροηλεκτρικό σταθμό παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας.

Ράφτινγκ στον ποταμό Μεντόσα
Τα Λουτρά Κατσεούτα και το Φράγμα Πορτρερίλιος είναι τουριστικοί προορισμοί κατά μήκος του ποταμού.

Ο ποταμός Μεντόσα αρδεύει τους νομούς Μαϊπού και τον Λουχάν. Αμπελώνες], που βρίσκονται στο πεδεμόντιο της Μεντόσα, σε γεωγραφικό πλάτος 30° νότια. Η περιοχή αυτή φιλοξενεί το 17 τοις εκατό της παραγωγής του κρασιού Μεντόσα και διαθέτει περίπου 360 οινοποιεία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Argentina Turística - Mendoza - Circuitos Turísticos Αρχειοθετήθηκε 2006-07-18 στο Wayback Machine.
2. ↑  Schwank, Julia; Escobar, Rocío; Girón, Gissela H.; Morán-Tejeda, Enrique (2014-11-01). «Modeling of the Mendoza river watershed as a tool to study climate change impacts on water availability» (στα αγγλικά). *Environmental Science & Policy*. Mountain water governance: policy implications from the EU "ACQWA" Project **43**: 91–97. doi:10.1016/j.envsci.2014.01.002. ISSN 1462-9011. .
3. ↑  Gomez, Maria Laura; Hoke, G.; D’Ambrosio, S.; Moreiras, S.; Castro, A. (2022-05-01). «Review: Hydrogeology of Northern Mendoza (Argentina), from the Andes to the eastern plains, in the context of climate change» (στα αγγλικά). *Hydrogeology Journal* **30** (3): 725–750. doi:10.1007/s10040-022-02462-z. ISSN 1435-0157. .
4. ↑  Vineyards in the high zone of Mendoza River

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 315124994
* LCCN: sh85083545

 |

 |
Ο **ποταμός Ουφά** (ρωσικά: Уфа, Μπασκίρ: Ҡариҙел, *Καριντέλ*, Καραϊντέλ, κυριολεκτικά *ο Μαύρος Ιντέλ*) είναι ποταμός στα Ουράλια, στην περιφέρεια Τσελιάμπινσκ, στην Περιφέρεια Σβερντλόφσκ, και στην Δημοκρατία του Μπασκορτοστάν, παραπόταμος του ποταμού Μπελάγια. Είναι 918 χιλιόμετρα (570 μίλια) μακρύς και η λεκάνη απορροής καλύπτει 53.100 τετραγωνικά χιλιόμετρα (20.500 τετραγωνικά μίλια). Παγώνει ανάμεσα στα τέλη Οκτωβρίου και στις αρχές Δεκεμβρίου και μένει κάτω από τον πάγο μέχρι τον Απρίλιο ή τον Μάιο. Ο υδροηλεκτρικός σταθμός Παβλόβκα βρίσκεται κατά μήκος της Ουφά. Το νερό του ποταμού χρησιμοποιείται ευρέως για την παροχή νερού. Τα κύρια λιμάνια είναι το Κρασνοουφίμσκ και η Ουφά (στις εκβολές του ποταμού).

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Ufa». Merriam Webster. Ανακτήθηκε στις 9 Φεβρουαρίου 2014.
Ο ρότορας ενός σύγχρονου ατμοστρόβιλου σε εργοστάσιο παραγωγής ενέργειας.
Οι **ατμοστρόβιλοι** είναι κινητήριες μηχανές που χρησιμοποιούν ατμό υψηλής πίεσης για την παραγωγή κινητικής ενέργειας. Ο ατμοστρόβιλος αποτελείται από τον ρότορα. Ο ρότορας είναι περιστρεφόμενο τύμπανο που έχει εφοδιαστεί περιφερειακά με πτερύγια. Η σύγχρονη μορφή του εφευρέθηκε από τον Σερ Τσαρλς Πάρσονς το 1884.

Στον ατμοστρόβιλο η θερμική ενέργεια του ατμού γίνεται μηχανική ενέργεια που κινεί τη γεννήτρια. Ο ατµός εκτονώνεται και έτσι αποκτά ταχύτητα ροής. Επειδή ο στρόβιλος παράγει περιστροφική κίνηση, είναι ιδιαίτερα κατάλληλος για να χρησιμοποιηθεί για την οδήγηση μιας ηλεκτρογεννήτριας. Περίπου το 90% της συνολικής παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας στις Ηνωμένες Πολιτείες το έτος 1996 ήταν με τη χρήση ατμοστρόβιλων. Ο ατμοστρόβιλος είναι μορφή θερμικής μηχανής που αποκομίζει μεγάλο μέρος της βελτίωσης της θερμοδυναμικής απόδοσης από τη χρήση πολλαπλών σταδίων στην επέκταση του ατμού, πράγμα που οδηγεί σε πλησιέστερη προσέγγιση στην ιδανική αναστρέψιμη διαδικασία επέκτασης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  A Stodola (1927) *Steam and Gas Turbines*. McGraw-Hill.
2. ↑  Encyclopædia Britannica (11 Φεβρουαρίου 1931). «Sir Charles Algernon Parsons (British engineer) - Britannica Online Encyclopedia». Britannica.com. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Ιουνίου 2010. Ανακτήθηκε στις 12 Σεπτεμβρίου 2010.
3. ↑  Wiser, Wendell H. (2000). *Energy resources: occurrence, production, conversion, use*. Birkhäuser. σελ. 190. ISBN 978-0-387-98744-6.
Η **πολιορκία της Τραπεζούντας** τον Απρίλιο του 1282 ήταν μία ανεπιτυχής πολιορκία της Τραπεζούντας, της πρωτεύουσας της ομώνυμης αυτοκρατορίας, από τον Γεωργιανό βασιλιά Δαβίδ Α΄ του Ιμερέτι. 

Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, η αυτοκρατορία της Τραπεζούντος και το βασίλειο της Γεωργίας το έτος 1300. Τα Χριστιανικά κράτη είναι με μωβ χρώμα.
Λίγα είναι γνωστά για την επίθεση, αλλά μπορεί να βασιζόταν στην υποστήριξη της Τραπεζουντινής αριστοκρατίας, η οποία αντιτάχθηκε στην προσέγγιση του αυτοκράτορα Ιωάννη Β΄ της Τραπεζούντας (βασ. 1280–1297) με την Παλαιολόγεια Αυλή στην Κωνσταντινούπολη. Αν και ο βασιλιάς Δαβίδ Α΄ δεν κατάφερε να καταλάβει την πόλη, οι Γεωργιανοί κατέλαβαν αρκετές επαρχίες.

Πηγές
-----

* Savvides, Alexios G. K. (2009). (στα Greek). Thessaloniki: Kyriakidis Brothers S.A. σελίδες 70–71. ISBN 978-960-467-121-2.  Missing or empty `|title=` (βοήθεια)CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  William Miller, *Trebizond: The last Greek Empire of the Byzantine Era: 1204–1461*, 1926 (Chicago: Argonaut, 1969), p. 30

Παραπομπές
----------

* (in Georgian) „ჭანეთ-ლაზეთის ისტორიის გამო", Pavle Ingorokva.
Η είσοδος του Αλβοΐνου στην Τικίνουμ
Η **Πολιορκία και κατάληψη της Τικίνουμ** έγινε το 570 από τους Λομβαρδούς και τον βασιλιά τους Αλβοΐνο κατά την Λομβαρδική κατάκτηση της Ιταλίας, όπου την απέσπασαν από την Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Οι Λογγοβάρδοι ή Λομβαρδοί από το 568 άρχισαν να μετακινούνταν από την Παννονία όπου κατοικούσαν στην βόρειο Ιταλία κατακτώντας βυζαντινές πόλεις στα βόρεια της χερσονήσου δημιουργώντας το μετέπειτα βασίλειο τους.

Η Παβία ή Τικίνουμ (Ticinum) όπως λεγόταν ακόμα, από τις σημαντικότερες βυζαντινές πόλεις της Βόρειας Ιταλίας, πολιορκήθηκε από τους Λομβαρδούς για τρία χρόνια και μετά την κατάληψη της το 572 έγινε πρωτεύουσα του Λομβαρδικού βασιλείου. Μάλιστα η πόλη παραδόθηκε στους Λομβαρδούς και ο βασιλιάς Αλβοΐνος έκανε θριαμβευτική είσοδο στην πόλη καβάλα σε άλογο από την πύλη του Αγίου Ιωάννη. Παρόλο που ο Αλβοΐνος είχε εκφράσει την επιθυμία να τιμωρήσει τους κατοίκους για την αντίσταση που έκαναν άλλαξε γνώμη και δεν τους πείραξε. Ο Παύλος ο Διάκονος αναφέρει ότι η πόλη αντιστάθηκε γενναία στην πολιορκία χωρίς άλλες λεπτομέρειες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Καρδαράς, Γεώργιος (2007, Πανεπιστήμιο Κρήτης), Το Βυζάντιο και οι Άβαροι, ΣΤ’-Θ’ αι. σελ. 74
2. 1 2 3  «I LONGOBARDI IN ITALIA - ITALIA ANNI 568-570 D.C. - Cronologia». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Σεπτεμβρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 23 Δεκεμβρίου 2015.
3. ↑  Dizionario storico universale ovvero Biografia degli uomini ... Τόμος 1
4. ↑  Istoria civile del Regno di Napoli di Pietro Giannone con annotazioni: 1
5. ↑  Paul the Deacon, William Dudley Foulke (2003). Edward Peters, ed. History of the Lombards, Philadelphia: University of Pennsylvania Press, σελ. 80.
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Πολιορκία της Χαλανδρίτσας (1430).

Η **Πολιορκία της Χαλανδρίτσας** ήταν το αποκορύφωμα μίας σειράς επιθετικών ενεργειών κατά της Βαρωνίας της Χαλανδρίτσας στα πλαίσια του πολέμου διαδοχής του Πριγκιπάτου της Αχαΐας ανάμεσα στον Λουδοβίκο της Βουργουνδίας και τον Φερδινάνδο της Μαγιόρκας το 1316. 

Η Χαλανδρίτσα είχε καταληφθεί νωρίτερα από τον Φερδινάνδο το 1315. Ο Λουδοβίκος έκανε πολλές επιθετικές ενέργειες κατά της Χαλανδρίτσας και συμπλοκές στην περιοχή σήμερα ανάμεσα σε Πάτρα και Χαλανδρίτσα. Τέλος πολιόρκησε την κώμη και το κάστρο (πύργο) της, που για αυτόν τον σκοπό είχε φέρει και πολιορκητική μηχανή. Ο Λουδοβίκος δεν κατάφερε να κατακτήσει την κώμη και αποσύρθηκε, έπειτα λίγες από εβδομάδες νίκησε τον αντίπαλο του στην Μάχη της Μανωλάδας.

Ο Βαρώνος της Χαλανδρίτσας, ο Κεντυρίωνας, την ίδια χρονιά πήρε μέρος στην Μάχη της Μανωλάδας με το πλευρό του Λουδοβίκου.

Πηγές
-----

* Κώστα Τριανταφύλου, *Ιστορικό Λεξικόν των Πατρών*, Εκ του τυπογραφείου Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, λήμμα Χαλανδρίτσα
* Στέφανου Θωμοπούλου, *Ιστορία της Πόλεως Πατρών από των αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι του 1821*, Τόμος Α΄, επιμέλεια Βασίλειου Λάζαρη, Αχαϊκές εκδόσεις, Πάτρα 1998, ISBN 960-7960-4
Συντεταγμένες: 40°36′26.460″N 22°57′13.284″E﻿ / ﻿40.60735000°N 22.95369000°E﻿ / 40.60735000; 22.95369000

Η **Βίλα Αχμέτ Καπαντζή** είναι μια έπαυλη που βρίσκεται στη Θεσσαλονίκη, στην οδό Βασ. Όλγας 105. 

Ιδιοκτήτης της βίλας ήταν ο Αχμέτ Καπαντζή, Θεσσαλονικιός ντονμές, αδερφός του Μεχμέτ Καπαντζή, που είχε λίγο πιο πέρα τη δική του έπαυλη, τη Βίλα Καπαντζή (σήμερα βρίσκεται στον αρ. 108 στην Λεωφόρο Βασ. Όλγας) .

Ιστορία του κτιρίου
-------------------

Η Βίλα Αχμέτ Καπατνζή
Η βίλα Αχμέτ Καπαντζή χτίστηκε στις αρχές του 20ου αιώνα σε σχέδια του Πιέτρο Αρριγκόνι.
Με την ανταλλαγή των πληθυσμών μετά την Μικρασιατική Καταστροφή τα περισσότερα μέλη της οικογένειας Καπαντζή έφυγαν από την Ελλάδα και εγκαταστάθηκαν στην Κωνσταντινούπολη. Όμως ο γιός του Αχμέτ, Μεχμέτ, παρέμεινε για περισσότερα από δέκα χρόνια στη Θεσσαλονίκη επειδή είχε γιουγκοσλαβική υπηκοότητα και κατοικούσε με την οικογένειά του στον πρώτο όροφο της βίλας. Την τριετία 1924 -1927 στο δεύτερο όροφο της έπαυλης βρισκόταν το Ισπανικό προξενείο της Θεσσαλονίκης ενώ στη σοφίτα και στο πίσω τμήμα του κτιρίου έμεναν οικογένειες προσφύγων.

Η βίλα Αχμέτ Καπαντζή στη διάρκεια της Κατοχής χρησιμοποιήθηκε από την Γκεστάπο. Προηγουμένως, το 1939, είχε στεγάσει Σχολή Νοσοκόμων του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού. Μετά τον πόλεμο και την κατοχή χρησιμοποιήθηκε εκ νέου από τον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό για να στεγάσει τις υγειονομικές του υπηρεσίες (1947 -1954). Στη συνέχεια από το 1954 και για περίπου είκοσι χρόνια στέγασε υπηρεσίες του ΝΑΤΟ στη Θεσσαλονίκη.

Πολλά χρόνια αργότερα η βίλα ανακαινίστηκε και στέγασε αρχικά τον Οργανισμό Πολιτιστικής Πρωτεύουσας Θεσσαλονίκης και στη συνέχεια τον Οργανισμό Ρυθμιστικού Θεσσαλονίκης. Τελικά πουλήθηκε το 2014 στον Ιβάν Σαββίδη.

Το κτίριο
---------

Στη Βίλα Αχμέτ Καπαντζή, που όπως και η Κάζα Μπιάνκα και Βίλα Καπαντζή, ακολουθεί το αρχιτεκτονικό ρεύμα του εκλεκτικισμού, υπάρχουν στοιχεία νεοκλασικά, αναγεννησιακά και αρ νουβό καθώς και αραβικές και γοτθικές επιδράσεις. 

Αποτελείται από ένα ημιυπόγειο, δύο ορόφους και σοφίτα.  Στο εσωτερικό της υπάρχουν τοιχογραφίες με φυτικό διάκοσμο, πουλιά, φανταστικά τοπία κ.α.

Παραπομπές
----------

1. ↑  listedmonuments.culture.gr/monument.php?code=15214.
2. 1 2   Η Θεσσαλονίκη των Εβραίων -Ιστορία, Κοινωνία, Μνημεία, Εβραϊκό Μουσείο Θεσσαλονίκης, Ιστορικός και Περιηγητικός Οδηγός, του Χρίστου Ζαφείρη, εκδ. Επίκεντρο, σελ. 167
3. ↑  Περιοδικό Θεσσαλονικέων Πόλις, τχ. 23/46 (Δεκ. 2013), σ. 19, παραπομπή 2
4. 1 2 3 4  Καζαντζίδου, Νένα (2014-01-31). «Ο Χάρτης της πόλης: Πρώην Έπαυλη Αχμέτ Καπαντζή (νυν Ιβάν Σαββίδη)». *Parallaxi Magazine*.. Ανακτήθηκε στις 2018-02-17.
5. 1 2 3   Η Θεσσαλονίκη των Εβραίων -Ιστορία, Κοινωνία, Μνημεία, Εβραϊκό Μουσείο Θεσσαλονίκης, Ιστορικός και Περιηγητικός Οδηγός, του Χρίστου Ζαφείρη, εκδ. Επίκεντρο, σελ. 168
Συντεταγμένες: 51°46′18.696″N 19°28′17.184″E﻿ / ﻿51.77186000°N 19.47144000°E﻿ / 51.77186000; 19.47144000

Η **Βίλα του Γεζάγιας Κεστένμπεργκ** (πολωνικά: Willa Jezajasza Kestenberga) είναι κτίριο που βρίσκεται στην οδό Γκάμπριελ Ναρουτόβιτς 59 στο Λοτζ της Πολωνίας.

Ιστορία
-------

Η βίλα χτίστηκε το 1923-1928 κατόπιν παραγγελίας του Γεζάγιας Κεστένμπεργκ, γιου του Γιάκουμπ Κεστένμπεργκ. Ο Γέζι Μυνς ήταν ο σχεδιαστής του κτιρίου.

Η πρώτη ιδιοκτήτρια του κτιρίου εσφαλμένα πιστεύεται ότι ήταν η Μάρια Λάνγκε. Μάλιστα, στις 27 Ιουλίου 1922 πούλησε στο ζεύγος Κεστένμπεργκ το ακίνητο στο οποίο χτίστηκε η βίλα που υπάρχει μέχρι σήμερα. Πιθανόν νωρίτερα να υπήρχε άλλο σπίτι στο ίδιο μέρος, τα στοιχεία του οποίου όμως δεν έχουν διασωθεί μέχρι σήμερα.

Λόγω οικονομικών προβλημάτων, το 1938 ο Γεζάγιας Κεστένμπεργκ άρχισε να διαπραγματεύεται με τις αρχές της πόλης για τη δυνατότητα ενοικίασης της βίλας προκειμένου να δημιουργηθεί σε αυτήν τουριστικός ξενώνας. Ωστόσο, τελικά πουλήθηκε σε δημοπρασία στις 19 Ιουνίου 1939 στο Γεωργικό Επιμελητήριο, το οποίο μετέφερε την έδρα του από την οδό Πιοτρκόφσκα 92 στο κτίριο.

Το 1958, το κτίριο έγινε ιδιοκτησία της Περιφερειακής Ένωσης Αγροτικών Κύκλων και Οργανώσεων, που σήμερα ονομάζεται Περιφερειακή Ένωση Αγροτών, Κύκλων και Αγροτικών Οργανώσεων του Λοτζ. Στεγάζει επίσης άλλες επιχειρηματικές οντότητες, συμπεριλαμβανομένης της Συνεταιριστικής Τράπεζας του Σκιερνιεβίτσε και της Περιφερειακής Μελισσοκομικής Ένωσης.

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Βίλα του Γεζάγιας Κεστένμπεργκ** |

1. 1 2 3 4  Ανακτήθηκε στις 8  Μαρτίου 2017.
2. ↑   *Zabytkowe rezydencje Kestenbergów [ZDJĘCIA* - Dzienniklodzki.pl*], 2016-05-10, ανακτήθηκε στις 2023-03-01*
3. ↑   *Serwis ZUS - Baza zlikwidowanych lub przekształconych zakładów pracy*, 2016-05-10, ανακτήθηκε στις 2023-03-01
4. ↑   *Regionalny Związek Rolników, Kółek i Organizacji Rolniczych w Łodzi NIP 7250028894 KRS 0000138696 REGON 000462700 | Krs-Pobierz*, 2016-05-10, ανακτήθηκε στις 2023-03-01
\* *Αυτό το άρθρο αναφέρεται στη μυθολογία. Για την οικογένεια των πεταλούδων, βλ. πιερίδες (έντομα).*

  

Στη ρωμαϊκή μυθολογία με τη συλλογική ονομασία **Πιερίδες** αποκαλούνται γενικώς οι Μούσες, ιδίως από τους Λατίνους ποιητές και συγγραφείς. Στην ελληνική μυθολογία ωστόσο ο μύθος των Πιερίδων ακολουθείται από μία διαφορετική ιστορία και γενεαλογία: οι **Πιερίδες Νύμφες** ήταν οι εννέα θυγατέρες του Πίερου και της Ευίππης, και διέμεναν στην Πιερία. Σύμφωνα με τον Νίκανδρο τα ονόματά τους ήταν: Κολυμβάς, `Ιυγξ, Κεγχρίς, Κίσσα, Χλωρίς, Ακαλανθίς, Νήσσα, Πιπώ και Δρακωντίς. Επειδή τραγουδούσαν ωραιότατα, οι Πιερίδες θέλησαν κάποτε να συναγωνισθούν τις Μούσες και ανέβηκαν στον Ελικώνα. Οι Μούσες όμως νίκησαν στον συναγωνισμό στο τραγούδι τις Πιερίδες και για να τις τιμωρήσουν τις μεταμόρφωσαν σε κίσσες.

Ο Παυσανίας γράφει ότι όσοι και όσες αναφέρονται ως παιδιά των Μουσών, στην πραγματικότητα ήταν τέκνα των Πιερίδων.

Πηγή
----

* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969
Ο **Πιέρ Ντρεοσί**, γεννημένος στις 12 Οκτωβρίου 1959 στο Ρουμπαί, είναι Γάλλος ποδοσφαιριστής, προπονητής και μάνατζερ ποδοσφαίρου.

Βιογραφία
---------

Ως ποδοσφαιριστής, ο Ντρεοσί αγωνίστηκε στην θέση του αμυντικού-στόπερ. Στην διάρκεια της καριέρας του ως παίκτης, αγωνίστηκε σε συνολικά 502 αναμετρήσεις πρωταθλήματος, στην διάρκεια των οποίων πέτυχε συνολικά 4 τέρματα. 

Μετά την ολοκλήρωση της επαγγελματικής του καριέρας, αγωνιζόμενος με τα χρώματα της ΑΣ Κάννες το 1992, συνέχισε την ενασχόλησή του με το ποδόσφαιρο εργαζόμενος ως προπονητής.

Στην συνέχεια, εργάστηκε μετά το 1996 ως μάνατζερ της Λιλ, έχοντας υπό την ευθύνη του τον Βαχίντ Χαλίλχοτζιτς, προτού αναλάβει τον Ιούνιο του 2002 τον ίδιο ρόλο για λογαριασμό της Σταντ Ρενναί του Φρανσουά Πινώ. Τον Ιούνιο του 2006, ο Πιέρ Ντρεοσί ανέλαβε τον διπλό ρόλο του μάνατζερ και προπονητής των *Rennais* (μοναδικό διοικητικό στέλεχος της Λιγκ 1 που να κατέχει αυτές τις δύο θέσεις). 

Αφότου πέτυχε να οδηγήσει την Σταντ Ρενναί στην κατάληψη της τέταρτης θέσης του πρωταθλήματος στην διάρκεια της σεζόν 2006-07, ενώ, ταυτόχρονα, πραγματοποίησε θετικό ξεκίνημα για την σεζόν 2007-08, παραιτήθηκε της θέσης του ως προπονητής, έπειτα από δύο αποκλεισμούς στα πλαίσια του θεσμού του Λιγκ Καπ Γαλλίας και του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ, καθώς και ένα σερί έξι συνεχόμενων ηττών που οδήγησαν τον σύλλογο στην πτώση του από την τρίτη στην δέκατη τρίτη θέση της βαθμολογικής κατάταξης του πρωταθλήματος. Διατήρησε, ωστόσο, την θέση του ως γενικός μάνατζερ του συλλόγου, με τον Γκι Λακόμπ να αναλαμβάνει προπονητής της πρώτης ομάδας.

Στις 11 Ιουνίου 2013, ο Πιέρ Ντρεοσί απομακρύνθηκε των καθηκόντων του ως γενικός μάνατζερ της Σταντ Ρενναί.

Καριέρα
-------

### Ως παίκτης

* ΕΣ Ουασκεάλ (τμήματα υποδομής)
* 1976-1983 :  Λιλ ΟΣΚ
* 1983-1985 :  ΦΚ Σοσό
* 1985-1988 :  ΟΖΚ Νις
* 1988-1989 :  Παρί ΣΖ
* 1989-1992 :  ΑΣ Κάννες

### Ως στέλεχος

* 1992-1994 :  ΑΣ Κάννες (τμήματα υποδομής)
* 1994-1996 :  ΑΣ Κάννες (βοηθός προπονητή)
* 1996-2002 :  Λιλ ΟΣΚ (Αθλητικός Διευθυντής και μετέπειτα Γενικός Διευθυντής)
* 2002-2006 :  Σταντ Ρενναί (Γενικός Μάνατζερ)
* Ιούνιος 2006 - Δεκέμβριος 2007 :  Σταντ Ρενναί (Προπονητής και Γενικός Μάνατζερ)
* Δεκέμβριος 2007 - Ιούνιος 2013 :  Σταντ Ρενναί (Γενικός Μάνατζερ)

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Pierre Dréossi quitte le SRFC». staderennais.com. 12 Ιουνίου 2013. Ανακτήθηκε στις 12 Ιουνίου 2013.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

* (Γαλλικά) «Προφίλ του Πιερ Ντρεοσί». *footballdatabase.eu*.

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Πιερ Ντρεοσί** |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ποδόσφαιρο
* Πύλη:Γαλλία
 |

 |
Το εθνόσημο, όπως φαίνεται στο κέντρο της σημαίας του νησιού Ροντρίγκες.
Το **εθνόσημο του νησιού Ροντρίγκες**  δημιουργήθηκε για την αυτονομία του νησιού. Έχει κεντρική θέση στη σημαία του Ροντρίγκες.

Η περγαμηνή στο εθνόσημο γράφει το σύνθημα "Travail, Solidarité, Fierté" (Εργασία, Αλληλεγγύη, Υπερηφάνεια). Σύμφωνα με την ιστοσελίδα της τοπικής Συνέλευσης
, το σύνθημα καταδεικνύει την περηφάνια που νιώθουν οι κάτοικοι του νησιού επειδή ζουν σε ένα αυτόνομο νησί, καθώς επίσης και την αποφασιστικότητά τους να οικοδομήσουν το πεπρωμένο της χώρας τους με αρμονία και με αλληλεγγύη, με σκοπό την καθολική ευημερία εντός του νησιού του Μαυρικίου.

Στο εθνόσημο εικονίζονται επίσης τα ενδημικά πτηνά *Le Solitaire* (*Ερημίτης*, έχει εκλείψει- εξαφανίστηκε το 18ο αιώνα) και *La Fauvette*, που απαντάται σε άλλες περιοχές , τα βασικά προϊόντα του νησιού, όπως καλαμπόκι, ψάρια και καλάθια με τη θάλασσα και τον ήλιο στο βάθος. Στην κορυφή βρίσκεται ένα λουλούδι ιβίσκου.

Το νησί σήμερα είναι εξαρτημένο έδαφος του Μαυρίκιου, στο οποίο παραχωρήθηκε αυτονομία, το 2002

Πηγές
-----

* Το εθνόσημο του Ροντρίγκες στις **Σημαίες του Κόσμου**.
* Πληροφορίες για την τοπική συνέλευση και άλλα από την εφημερίδα Mauritius Post
Το **εθνόσημο του Νησιού Νόρφολκ** είναι το επίσημο σύμβολο του νησιού και του εξωτερικού εδάφους της Αυστραλίας, του Νησιού Νόρφολκ. Παραχωρήθηκε με Βασιλικό Διάταγμα από την Ελισάβετ Β΄ του Ηνωμένου Βασιλείου στις 20 Οκτωβρίου του 1980.

  

Το εθνόσημο δείχνει ένα πεύκο του νησιού σε βραχώδες όρος. Τα αστέρια προέρχονται από το εθνόσημο της Αυστραλίας, όπως και από το έμβλημα του θαλασσοπόρου Τζέιμς Κουκ, ο οποίος ανακάλυψε το νησί το 1774. Η άγκυρα, το ναυτικό στέμμα και η Βίβλος αναφέρονται στο υπόβαθρο των πρώτων εποίκων, οι οποίοι μετανάστευσαν στο Νόρφολκ από το Πίτκερν.Η διαίρεση του εθνοσήμου είναι πανομοιότυπη με αυτήν στο εθνόσημο του Νησιού Πίτκερν. Στο έμβλημα το λιοντάρι φορά στεφάνι από δάφνη, παρμένο από το σύμβολο του Τζέιμς Κουκ. Το κύπελλο προέρχεται από το οικόσημο του πρώτου εποίκου του νησιού Πίτκερν, Φλέτσερ Κρίστιαν.Το εθνόσημο βαστούν δύο ζώα, που συμβολίζουν τους δεσμούς του Νησιού Νόρφολκ με το Ηνωμένο Βασίλειο (μυθικό λιοντάρι, *demi-lion*) και με την Αυστραλία (καγκουρό).

Το ρητό προέρχεται από το Ευαγγέλιο του Ματθαίου (25,34) και γράφει "INASMUCH"

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Εθνόσημα των χωρών της Ωκεανίας |
| --- |
|  |
| Ανεξάρτητα κράτη | 
* Αυστραλία
* Βανουάτου
* Ινδονησία
* Κιριμπάτι
* Ναουρού
* Νέα Ζηλανδία
* Νήσοι Μάρσαλ
* Νήσοι Σολομώντα
* Ομόσπονδες Πολιτείες της Μικρονησίας
* Παλάου
* Παπούα Νέα Γουινέα
* Σαμόα
* Τόνγκα
* Τουβαλού
* Φίτζι
 |
|  |
| Κράτη συνδεδεμένα με τη Νέα Ζηλανδία | 
* Νήσοι Κουκ
* Νιούε
 |
|  |
| Εξαρτημένα εδάφη | 
* Αμερικανικές Σαμόα
* Νήσος των Χριστουγένων
* Νησιά Κόκος
* Νήσος του Πάσχα
* Γαλλική Πολυνησία
* Γκουάμ
* Νέα Καληδονία
* Νήσος Νόρφολκ
* Βόρειες Μαριάνες Νήσοι
* Νήσοι Πίτκαιρν
* Τοκελάου
* Ουώλλις και Φουτούνα
 |

 |
Ο όρος **δυναμική γλώσσα προγραμματισμού** χρησιμοποιείται ευρύτατα στην επιστήμη των υπολογιστών για να περιγράψει γλώσσες προγραμματισμού υψηλού επιπέδου που παρουσιάζουν κατά το χρόνο εκτέλεσης συμπεριφορά που άλλες γλώσσες ίσως παρουσιάζουν κατά τη μετάφραση. Αυτές οι συμπεριφορές μπορεί να αποτελούν επέκταση του προγράμματος, είτε προσθέτοντας νέο κώδικα, είτε επεκτείνοντας αντικείμενα και ορισμούς, είτε τροποποιώντας το σύστημα τύπων, όλα κατά τη διάρκεια της εκτέλεσης του προγράμματος. Αυτές οι συμπεριφορές μπορούν να εφαρμοστούν σχεδόν σε οποιαδήποτε γλώσσα επαρκούς πολυπλοκότητας, αλλά οι δυναμικές γλώσσες παρέχουν εργαλεία για να διευκολύνουν τη χρήση τους.

Οι περισσότερες δυναμικές γλώσσες έχουν δυναμικούς τύπους.

Περιορισμοί και ασάφειες στον ορισμό
------------------------------------

Ο ορισμός της δυναμικής γλώσσας προγραμματισμού είναι ασαφής γιατί προσπαθεί να κάνει διάκριση μεταξύ κώδικα και δεδομένων καθώς και μεταξύ χρόνου μετάφρασης και χρόνου εκτέλεσης, που δεν είναι όμως καθολικά. Οι εικονικές μηχανές, η μεταγλώττιση just-in-time και η δυνατότητα πολλών γλωσσών προγραμματισμού να μεταβάλλουν άμεσα τον κώδικα μηχανής σε κάποια συστήματα καθιστούν μια τέτοια διάκριση αφηρημένη. Σε γενικές γραμμές, ο ισχυρισμός ότι μια γλώσσα προγραμματισμού είναι δυναμική αναφέρεται περισσότερο την ευκολία χρήσης ορισμένων δυναμικών χαρακτηριστικών της γλώσσας παρά στις δυνατότητες της ίδιας της γλώσσας.

Παραδείγματα
------------

Ορισμένα παραδείγματα γλωσσών προγραμματισμού που θεωρούνται δυναμικές:

* BeanShell
* Common Lisp και μερικές άλλες διάλεκτοι της Lisp
* Groovy
* JavaScript
* ActionScript
* Perl
* PHP
* Python
* Ruby
* Smalltalk
* Tcl
* Objective-C

Κάποιες από αυτές τις γλώσσες υποστηρίζονται και στο .NET Framework από το Microsoft Dynamic Language Runtime.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Ιουνίου 2010. Ανακτήθηκε στις 15 Ιανουαρίου 2011.
3. ↑
4. ↑  < Αρχειοθετήθηκε 2012-02-11 στο Wayback Machine.

Δείτε επίσης
------------

* Γλώσσα προγραμματισμού σεναρίων
Η **Ιουλία Δρουσίλλα** (καλοκαίρι 39 - 24 Ιανουαρίου 41), γνωστή ως **Δρουσίλλα η Νεότερη**, ήταν κόρη του Ρωμαίου αυτοκράτορα Γάιου (Καλιγούλα) από την τέταρτη και τελευταία σύζυγό του Μιλωνία Καισωνία. Η ενός έτους Δρουσίλλα δολοφονήθηκε μαζί με τους γονείς της στις 24 Ιανουαρίου 41.

Ζωή
---

Η Δρουσίλλα, που πήρε το όνομά της από την αγαπημένη αδερφή του πατέρα της Δρουσίλλα, γεννήθηκε λίγο μετά τον γάμο των γονιών της (μερικές πηγές την θεωρούν γεννημένη την ίδια ημέρα με τον γάμο). Η ημερομηνία του γάμου των γονιών της δεν έχει καθοριστεί με βεβαιότητα, αλλά είναι γνωστό ότι ήταν κάποτε το καλοκαίρι του 39 μ.Χ. Όταν η Δρουσίλλα γεννήθηκε, ο Καλιγούλας την πήγε σε ένα ναό που φιλοξενούσε αγάλματα θεών και την έβαλε στην αγκαλιά της Μινέρβας, καθοδηγώντας τη θεά να να εκπαιδεύσει τη μικρή του κόρη. Ο βιαστικός γάμος του με την μη νέα ή όμορφη Καισωνία έγινε για να ορίσει την κόρη του ως διάδοχό του.

Σύμφωνα με τον αρχαίο ιστορικό Σουητώνιο, ο Καλιγούλας πίστευε ότι η Μινέρβα θα επέβλεπε την ανάπτυξη και την εκπαίδευση της κόρης του. Ο Σουητώνιος ισχυρίζεται επίσης ότι "Ο Καλιγούλας τη θεωρούσε ως δικό του παιδί μόνο και μόνο από την άγρια ιδιοσυγκρασία της, η οποία ήταν τόσο αδύναμη στην παιδική της ηλικία, που χτύπαγε με τα νύχια της στο πρόσωπο και στα μάτια τα παιδιά που έπαιζαν μαζί της."

Δολοφονία
---------

Στις 24 Ιανουαρίου 41, η Δρουσίλλα και οι γονείς της βρισκόταν στο παλάτι. Μια συνωμοσία για να δολοφονηθεί ο Καλιγούλας και να αντικατασταθεί με τον θείο του Κλαύδιο είχε συζητηθεί εδώ και αρκετό καιρό και εκείνη τη μέρα αποφασίστηκε. Η Πραιτοριανή Φρουρά, με επικεφαλής τον Κάσσιο, εισέβαλε στο αυτοκρατορικό συγκρότημα 
Ο Καλιγούλας δολοφονήθηκε. Λίγες ώρες αργότερα, η Αυτοκράτειρα Καισωνία χτυπήθηκε θανάσιμα από τον Λούπο, που είχε στείλει ειδικά ο Κάσσιος για να δολοφονήσει τα δύο υπόλοιπα μέλη της οικογένειας. Η Δρουσίλλα δολοφονήθηκε "με τα μυαλά της χτυπημένα σε έναν τοίχο."

Μετά τη δολοφονία τους, όλες οι εικόνες της αυτοκράτειρας και της κόρης της καταστράφηκαν. Παρόλο που υπήρξαν κάποτε, δεν επιβίωσαν γλυπτά της Καισωνίας και της Δρουσίλλας. Η μόνη εικόνα της Δρουσίλλας που δεν καταστράφηκε είναι ένα νόμισμα που εξέδωσε ο Ηρώδης Αγρίππας ο Μέγας, Βασιλιάς των Εβραίων, που αντιπροσωπεύει τη Δρουσίλλα ως ένα μικρό παιδί που κάθεται δίπλα στη Νίκη. Το νόμισμα έγραφε: "στη Δρουσίλλα, κόρη του Αύγουστου."

Παραπομπές
----------

1. ↑   Winterling & Schneider 2011, p. 105.
2. ↑   Wood 2000, p. 216.
3. ↑   The Twelve Caesars: Caligula, Part 25.
4. ↑   The Twelve Caesars: Caligula, Part 58.
5. ↑   Winterling & Schneider 2011, p. 181.
6. ↑   The Twelve Caesars: Caligula, Part 59.
7. ↑   Varner 2004, p. 44.
8. ↑   Barrett 2002, p. 96.
9. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Julia Drusilla (daughter of Caligula)  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Δρούσος Καίσαρ** (Λατινική γλώσσα: Δρούσος Ιούλιος Καίσαρ Γερμανικός, AD 7 - AD 33) ήταν μέλος της Ιουλιο-Κλαυδιανής δυναστείας. Ήταν γιος του Γερμανικού και της Αγριππίνας της Πρεσβύτερης. Ήταν αδελφός του Αυτοκράτορα Γάιου Καλιγούλα ανιψιός του Αυτοκράτορα Κλαύδιου. Εκτός από τον Καλιγούλα, αδελφός του ήταν ο Νέρων Ιούλιος και είχε επίσης τρεις αδελφές, τις (Ιουλία Λιβίλλα, Δρουσίλλα και Ιουλία Αγριππίνα).

Ο Δρούσος νυμφεύτηκε την Αιμιλία Λεπίδα VIII, κόρη του 2ου εξαδέλφου του Μάρκου Αιμιλίου Λέπιδου. Ο Τάκιτος αναφέρει ότι κατά τη διάρκεια του γάμου τους "είχε ακολουθήσει τον άντρα της με αδιάκοπες κατηγορίες". Το έτος 36 κατηγορήθηκε για μοιχεία με έναν σκλάβο και αυτοκτόνησε, "επειδή δεν υπήρχε καμία αμφιβολία για την ενοχή της".

Ο Δρούσος αργότερα κατηγορήθηκε, ότι σχεδίαζε συνωμοσία κατά του Αυτοκράτορα Τιβέριου. Φυλακίστηκε το έτος 30, ένα χρόνο μετά τη σύλληψη της μητέρας του και του αδελφού του Νέρωνα Ιουλίου. Απεβίωσε από πείνα στη φυλακή, αφού πρώτα έφαγε τη γέμιση του κρεβατιού του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Tacitus, Annals 6.40
2. ↑  Annals 6.23

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 43208867
* LCCN: n83038442
* ISNI: 0000 0000 6300 3568
* GND: 1224635191

 |

 |
Η **Ελισάβετ**, σερβ. Јелисаветa (άκμασε 1270 - απεβ. 1331) από τον Οίκο των Νεμάνιτς ήταν πριγκίπισσα της Σερβίας και με τον γάμο της έγινε σύζυγος του μπάνου της Βοσνίας.

Ο Στέφανος Δρογούτιν βασιλιάς της Σερβίας, πατέρας της Ελισάβετ.

Βιογραφία
---------

Ήταν η μόνη κόρη του Στεφάνου *Δραγούτιν*, βασιλιά της Σερβίας και της Αικατερίνης των Άρπαντ, κόρης του Στεφάνου Ε΄ της Ουγγαρίας.

Παντρεύτηκε τον Στέφανο Α΄ Κοτρομάν, μπάνο της Βοσνίας. Ο Δραγούτιν ήλεγχε ήδη δύο μπανάτα στη Βοσνία, την Ουσόρα και το Σόλι, έτσι ο Στέφανος Α΄ έπεσε αμέσως στην επιρροή του: πολλές πράξεις του ήταν εντολή του Δραγούτιν. Ο γάμος ήταν για πολιτικούς λόγους και τον κανόνισε ο Πριγιέζντα Β΄ μπάνος της Βοσνίας, που είχε προσπαθήσει να σφυρηλατήσει μία συμμαχία με τον Δραγούτιν. 

Έπειτα από το τέλος του συζύγου της το 1314, η Ελισάβετ έγινε αντιβασίλισσα για ένα σύντομο διάστημα για τον μεγαλύτερο γιο της Στέφανο Β΄. Σύμφωνα με μία πηγή του 1601, άγνωστης αξιοπιστίας, η Ελισάβετ διέφυγε στη Δημοκρατία της Ραγούσας και απεβίωσε εκεί 61 ετών. Πριν το 1316 είχε αποβιώσει ο αδελφός της Ουρόσικ ως μοναχός και το 1325 ο αδελφός της Στέφαν Βλάντισλαβ Β΄ άτεκνος. Τότε ο εγγονός της Τβρκο διεκδίκησε τον θρόνο της Σερβίας, όμως τον Δραγούτιν είχε διαδεχθεί ο αδελφός του Στέφανος Ούρος Β΄ και ο γιος αυτού Στέφανος Ούρος Γ΄.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε μετά το 1283 τον Στέφανο Α΄ Κοτρομάν μπάνο της Βοσνίας και είχε τέκνα:

* Στέφανος Β΄ απεβ. 1353, μπάνος της Βοσνίας. Κόρη του ήταν η:
	+ Ελισάβετ π.1339-1387, παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Α΄ των Καπετιδών-Ανζού βασιλιά της Ουγγαρίας και Πολωνίας.
* Βλαδίσλαος απεβ. 1354, μπάνος της Βοσνίας. Γιος του ήταν ο:
	+ Τβρκο Α΄ π.1338-1391, 1ος βασιλιάς της Βοσνίας.
* Νίκοσλαβ γενν. π.1288.
* Μίροσλαβ.
* Αικατερίνη π.1294-1355, παντρεύτηκε τον Νικόλαο του Χούμ.
* Μαρία γενν. π.1308, παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο.
* (;) ένας γιος π.1300-1331.

Πηγές
-----

* Cawley, Charles, Serbia, Medieval Lands, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy
Η **Ιουλία Δρουσίλλα** (*Giulia Drusilla*, 16 Σεπτεμβρίου 16 - 10 Ιουνίου 38) ήταν η δεύτερη κόρη και το πέμπτο επιζών παιδί του Γερμανικού και της Αγριππίνας της Πρεσβύτερης. Ήταν αδελφή του αυτοκράτορα Καλιγούλα ενώ είχε επίσης δύο αδελφές, την Ιουλία Λιβίλλα και την αυτοκράτειρα Ιουλία Αγριππίνα.

Γεννήθηκε στο σημερινό Κόμπλεντς της Γερμανίας και επέστρεψε στη Ρώμη μετά το θάνατο του πατέρα της. Το 33 μ.Χ. παντρεύτηκε τον Λούκιο Κάσσιο Λονγκίνο, φίλο του Αυτοκράτορα Τιβέριου. Ωστόσο, μετά την άνοδο του Καλιγούλα στον θρόνο το 37 μ.Χ. ο Καλιγούλας τους έβαλε να χωρίσουν και την ξαναπάντρεψε με το φίλο του Μάρκο Αιμίλιο Λεπιδό. Ο Καλιγούλας ονόμασε την Δρουσίλλα κληρονόμο του, καθιστώντας την την πρώτη γυναίκα που ονομάστηκε κληρονόμος στην ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Η Δρουσίλλα ήταν η αγαπημένη του Καλιγούλα και φημολογήθηκε ότι ήταν η ερωμένη του. Το εάν υπήρξε ή όχι μια σχέση αιμομιξίας δεν είναι γνωστό.

Η Δρουσίλλα πέθανε όταν ήταν περίπου 22 ετών.   Ένα χρόνο αργότερα, ο Καλιγούλας ονόμασε τη μοναδική του γνωστή κόρη Δρουσίλλα, από την νεκρή του αδερφή. Εν τω μεταξύ, ο χήρος της Δρουσίλλας, Μάρκος Αιμίλιος Λεπιδός, φέρεται να έγινε εραστής των αδελφών της, Λιβίλλας και Αγριππίνας. Αυτή η πολιτική συνωμοσία ανακαλύφθηκε κατά τη διάρκεια αυτού του φθινοπώρου από τον Καλιγούλα. Ο Λεπιδός εκτελέστηκε λίγο μετά και η Λιβίλλα και η Αγριππίνα εξορίστηκαν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  pantheon.world/profile/person/Julia\_Drusilla.
2. 1 2 3 4  «Drusilla» (Ρωσικά)
3. ↑  Suetonius, The Lives of the Caesars, Life of Caligula, 21.
4. ↑  Cassius Dio, 59.11.1
5. ↑  Suetonius, The Lives of the Caesars, Life of Caligula, 24.
6. ↑  Cassius Dio, 59.11.1
7. ↑  Suetonius, The Lives of the Caesars, Life of Caligula, 24.2

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Julia Drusilla στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 308712873
* GND: 1051170591

 |

 |
Το **Εθνικό Προοδευτικό Μέτωπο** (αραβικά: الجبهة الوطنية التقدمية, γνωστό και ως Προοδευτικό Πατριωτικό και Εθνικό Μέτωπο) ήταν ιρακινό λαϊκό μέτωπο που ανακοινώθηκε στις 16 Ιουλίου 1973 και συγκροτήθηκε το 1974 ως δημιούργημα στο πλαίσιο ενός "κοινού προγράμματος δράσης" για τη σύναψη συνασπισμού μεταξύ του Αραβικού Σοσιαλιστικού Κόμματος Μπάαθ, του Κομμουνιστικού Κόμματος του Ιράκ, του Επαναστατικού Κόμματος του Κουρδιστάν, ενός φιλοκυβερνητικού τμήματος του Κουρδικού Δημοκρατικού Κόμματος και διάφορων ανεξάρτητων. Το Κομμουνιστικό Κόμμα του Ιράκ αποπέμφθηκε το 1979, ενώ το Κουρδικό Δημοκρατικό Κόμμα υπέστη περιορισμούς όταν ο Σαντάμ Χουσεΐν ανέλαβε την εξουσία μετά το 1979. Η δημιουργία του Μετώπου εξασφάλισε τον ηγετικό ρόλο των Μπααθιστών στην πολιτεία και την κοινωνία, επιτρέποντας παράλληλα περιορισμένη αυτονομία άλλα συμμετέχοντα μέρη πιστά στην κυβέρνηση. Ο ιρακινός ηγέτης Σαντάμ Χουσεΐν μίλησε για αυτό κάποτε ως «μία από τις βασικές μορφές για να εκφράσει τη θέλησή μας και να εμβαθύνει τη δημοκρατία και την πολιτική συμμετοχή του λαού και των εθνικών δυνάμεων στην οικοδόμηση του νέου πειράματος σε όλους τους τομείς». Ελέγχθηκε και διατηρήθηκε αποκλειστικά από το Μπάαθ, με όλες τις άλλες νομικές πολιτικές δυνάμεις να ενεργούν υπό την επιτήρησή του.

Δείτε επίσης
------------

* Εθνικό Προοδευτικό Μέτωπο (Συρία)

Παραπομπές
----------

1. ↑  Bhim Singh. *Iraq: A Heroic Resistance*. New Delhi: Har-Anand Publications. 2001. p. 245.
2. ↑  Muhammad Faour. *The Arab World After Desert Storm*. Washington, D.C.: US Institute of Peace Press. 1993. pp. 40-41.
Η **Αρτεμέα** (αλλιώς και Άρτεμις Θερμαία), ήταν αρχαία πόλη της Μυσίας, στην κάτω κοιλάδα του Αισήπου ποταμού. 

Βρισκόταν στα νοτιοδυτικά της Αφνίτιδος λίμνης και απείχε 38 χιλιόμετρα από την Πάνορμο. Το παλαιό της όνομα ήταν φαίνεται *Αίσηπος*. Η πόλη είχε αφιερωθεί στη θεά Αρτέμιδα, ενώ εκεί υπήρχαν θερμές ιαματικές πηγές. Μέχρι και την περίοδο πριν από τη Μικρασιατική Καταστροφή τα επισκέπτονταν ακόμη και κάτοικοι της Κωνσταντινούπολης, ιδιαίτερα το καλοκαίρι. Υπήρχαν εκεί τρία κτήρια: το ένα από αυτά, το αρχαιότερο (πιθανόν της ρωμαϊκής εποχής), απείχε από τα άλλα δύο περίπου 500 μ. Ήταν χτισμένο περί το 1,5 μ. μέσα στη γη: έπρεπε κανείς να κατέβει σκαλιά για να εισέλθει στο εσωτερικό του. Τα άλλα δύο κτήρια ήταν νεότερα (μάλλον της οθωμανικής περιόδου). Το νερό που ανέβλυζε από τις πηγές ήταν θερμό (μέχρι του σημείου βρασμού) και είχε ιαματικές ιδιότητες. Στα βυζαντινά χρόνια η Αρτεμέα υπαγόταν στην Κύζικο με έδρα την Αρτάκη[*ασαφές*]. Μέχρι και τη μικρασιατική καταστροφή, η πόλη είχε πληθυσμό 4.500 κατοίκων από την Ήπειρο, Μακεδονία, Πόντο, Βουλγαρία, Ρωσία και Αρμενία. Πρόκειται για τη σημερινή Γκιονέν (Gönen) της Τουρκίας. 

Οι ερμηνείες που δίνονται για την προέλευση της σημερινής ονομασίας είναι οι εξής: 

* Ka-Wana: Λέξη που σημαίνει "γη των προβάτων" στη λουβική διάλεκτο
* Γερμενόν: Λέξη που σημαίνει "θερμή πηγή"
* Giunan: Λέξη που σημαίνει «Έλληνες» (*Ίων*, στα αρχαία ελληνικά)
* Μπορεί να δηλώνει στα τουρκικά τη μικρή λίμνη που ξεραίνεται το καλοκαίρι, ή το ήρεμο νερό
* Τέλος, από τη νομαδική φυλή των Γιορούκων που φέρει το όνομα "Gönen", "Gönan" ή "Gönenlü", με προέλευση από τα Άδανα της Κιλικίας.

Πηγές
-----

* Άρτεμις Θερμαία.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 245413057
* GND: 4614194-7

 |

 |
Συντεταγμένες: 46°59′58.04″N 87°26′24.67″E﻿ / ﻿46.9994556°N 87.4401861°E﻿ / 46.9994556; 87.4401861

Ο **Ουλουνγκούρ** (μογγολικά: Өрөнгө гол, Öröngö Gol, κινεζικά: 乌伦古河 Wūlúngǔ hé), ή **ποταμός Μπουλγκάν** (μογγολικά: Булган гол) όπως είναι γνωστό το άνω τμήμα του ποταμού στη Μογγολία, είναι ποταμός που διέρχεται από την Κίνα και τη Μογγολία. Πηγάζει από την οροσειρά Αλτάι στη δυτική Μογγολία και ρέει νότια στην επαρχία Σιντσιάνγκ της Κίνας και εκβάλλει βορειοδυτικά στη λίμνη Ουλουνγκούρ. Έχει μήκος 700 χιλιόμετρα. Το κανάλι Ιρτίς-Καραμάι-Ουρούμκι διασταυρώνεται με τον ποταμό Ουλουνγκούρ στις συνταταγμένες 46°36′15″N 87°56′52″E﻿ / ﻿46.60417°N 87.94778°E﻿ / 46.60417; 87.94778.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  στο Wikimedia Commons
Προτεινόμενη θέση της δυναστείας Χσιά

| Δυναστείες της Κίνας |
| --- |
| * Δυναστεία Χσιά
* Δυναστεία Σανγκ
* Δυναστεία Τσόου
* Δυναστεία Τσιν
* Δυναστεία Χαν
* Δυναστεία Τζιν
* Δυναστεία Σουί
* Δυναστεία Τανγκ
* Δυναστεία Σονγκ
* Δυναστεία Λιάο
* Δυναστεία Γιουάν
* Δυναστεία Μινγκ
* Δυναστεία Τσινγκ
 |
| π • σ • ε
 |

Η **Δυναστεία Χσιά** (ορθή προφορά: Σια, μονοσύλλαβη λέξη, (Κινέζικα)Ουέιντ-Τζάιλς: *Hsia-Ch'ao*; IPA: [ɕiâ tʂʰɑ̌ʊ̯]; π. 2070 - 1600 π.Χ.) είναι η πρώτη δυναστεία στην κινέζικη ιστορία. Σύμφωνα με τον θρύλο η δυναστεία ιδρύθηκε από τον θρυλικό Γιου τον Μεγάλο όταν ο Σουν, ο τελευταίος από τους 5 αυτοκράτορες, έδωσε στον πρώτο τον θρόνο. Η διάδοχη δυναστεία των Χσιά είναι η Δυναστεία Σανγκ (1600 - 1046 π.Χ.)

Σύμφωνα με την χρονολογία που βασίστηκε σε υπολογισμούς από τον Λιου Τσιν η δυναστεία κυβέρνησε από το 2205 μέχρι το 1766 π.Χ. ενώ ένα άλλο κινεζικό χρονικό αναφέρει ότι η δυναστεία υπήρχε από το 1989 μέχρι το 1558 π.Χ. Σύμφωνα με το χρονολογικό πρότζεκτ Χσιά-Σανγκ-Τζόου οι Χσιά υπήρξαν από το 2070 μέχρι το 1600 π.Χ. Από ένα βιβλίο που λέει για την ιστορία της Κίνας προ του 13ου αιώνα π.Χ. μαθαίνουμε ότι την περίοδο των Χσιά έχουμε το πρώτο κινεζικό αλφάβητο. Υπάρχουν αρκετοί αρχαιολόγοι που συνδέουν τους Χσιά με τους αρχαιολογικούς χώρους του πολιτισμού Ερλιτού.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Mungello, David E.
2. ↑  Bagley, Robert.
3. ↑  Liu, L.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Xia Dynasty στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 4215150325580810090008
* GND: 1101487100

 |

 |
Ο **Πρόεδρος της Γεωργίας** (γεωργιανά: *საქართველოს პრეზიდენტი*) είναι ο αρχηγός του κράτους και αρχηγός των ενόπλων δυνάμεων της Δημοκρατίας της Γεωργίας. Ο ρόλος του είναι εθιμοτυπικός, όπως και σε πολλές άλλες κοινοβουλευτικές δημοκρατίες, καθώς ο πρωθυπουργός είναι ο επικεφαλής της κυβέρνησης. Το αξίωμα του προέδρου δημιουργήθηκε από το Ανώτατο Συμβούλιο της Δημοκρατίας της Γεωργίας στις 14 Απριλίου 1991, πέντε ημέρες μετά την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της Γεωργίας από τη Σοβιετική Ένωση. Ο πρόεδρος έχει πενταετή θητεία. Σημερινή πρόεδρος της Γεωργίας είναι η Σαλομέ Ζουραμπισβίλι, η οποία είναι η πρώτη γυναίκα στο αξίωμα αυτό και ανέλαβε τα καθήκοντά της στις 16 Δεκεμβρίου 2018.

Συνταγματικές εξουσίες και καθήκοντα
------------------------------------

Ο πρόεδρος της Γεωργίας είναι ο επικεφαλής του κράτους και ο εγγυητής της εθνικής ανεξαρτησίας και της ενότητας της χώρας. Αυτός εξασφαλίζει τη λειτουργία των κρατικών οργάνων σύμφωνα με το σύνταγμα και εκπροσωπεί τη χώρα στις εξωτερικές της σχέσεις με άλλες χώρες.

Εκλέγεται με βάση την καθολική, ισότιμη, μυστική και άμεση ψηφοφορία για περίοδο πέντε ετών. Ο πρόεδρος δεν μπορεί να εκλεγεί για περισσότερες από δύο διαδοχικές θητείες. Οποιοσδήποτε πολίτης της Γεωργίας που έχει δικαίωμα ψήφου και ο οποίος έχει συμπληρώσει την ηλικία των 35 ετών, έχει ζήσει στη Γεωργία για τουλάχιστον πέντε χρόνια και διαμένει στη Γεωργία τα τρία τελευταία χρόνια πριν από τις εκλογές, δύναται να γίνει πρόεδρος. Ο πρόεδρος της Γεωργίας δεν έχει το δικαίωμα να εξασκεί οποιοδήποτε άλλο αξίωμα, συμπεριλαμβανομένης της συμμετοχής του σε κάποιο κόμμα, να ασκεί επιχειρηματική δραστηριότητα, να λαμβάνει μισθό ή άλλη μόνιμη αμοιβή για οποιαδήποτε άλλη δραστηριότητα.

Ο πρόεδρος της Γεωργίας συνάπτει διεθνείς συνθήκες και συμφωνίες και διεξάγει διαπραγματεύσεις με ξένα κράτη σε συνεργασία με την κυβέρνηση. Κατόπιν εντολής της κυβέρνησης, διορίζει και απολύει πρεσβευτές της Γεωργίας και άλλους διπλωματικούς εκπροσώπους. Επίσης, λαμβάνει τα διαπιστευτήρια πρεσβευτών και άλλων διπλωματικών εκπροσώπων ξένων κρατών και διεθνών οργανισμών, σε συμφωνία με την κυβέρνηση. Οι νομοθετικές πράξεις του προέδρου απαιτούν την υπογραφή συγκατάθεσης από τον πρωθυπουργό. Εξαιρέσεις είναι οι πράξεις του προέδρου που εκδίδονται κατά τη διάρκεια ισχύος στρατιωτικού νόμου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Γεωργιανά) (Ρωσικά) The Law of the Republic of Georgia on the Introduction of the Post of President of the Republic of Georgia Αρχειοθετήθηκε 20 January 2012[Date mismatch] στο Wayback Machine.. Αρχείο από το Κοινοβούλιο της Γεωργίας. Ανακτήθηκε στις 17 Απριλίου 2011
2. ↑  Η 66χρονη Σαλομέ Ζουραμπισβίλι εξελέγη πρόεδρος της χώρας, 902.gr, 29 Νοεμβρίου 2018, ανάκτηση 27 Δεκεμβρίου 2018.
3. 1 2 3  Constitution of Georgia. Chapter 4. Articles 69–77. Legislative Herald Of Georgia. Ανακτήθηκε στις 16 Σεπτεμβρίου 2016
Ο **Επαγγελματίας Οπλίτης** νοείται Υπαξιωματικος ο οποίος κατατάσσεται για την αντιμετώπιση των αναγκών των Ενόπλων Δυνάμεων σε μόνιμα στελέχη, προκειμένου να καλυφθούν θέσεις επιχειρησιακών και τεχνικών ειδικοτήτων, οι οποίες απαιτούν σημαντική εκπαίδευση και εξειδίκευση. Κατατάσσονται και υπηρετούν ως Μόνιμοι Υπαξιωματικοί μετά το πέρας επτά ετών. Κατατάσσονται και εξελίσσονται βαθμολογικά ως Υπαξιωματικοι στο μεγαλύτερο μέρος της πορείας τους στο στράτευμα.

Πρόσληψη
--------

Η πρόσληψη γίνεται ύστερα από προκήρυξη πλήρωσης θέσεων από τον Υπουργό Εθνικής Άμυνας, μετά από έγκριση του Γενικό Επιτελείο Στρατού. Με την προκήρυξη καθορίζονται οι ειδικότητες και ο χρόνος υποβολής τους.

Προσόντα
--------

Ως Επαγγελματίες Υπαξιωματικοι θα πρέπει να έχουν κάποια ειδικά προσόντα και προϋποθέσεις για να καταταγούν:

* Να έχουν την *ελληνική* ιθαγένεια.
* Να έχουν συμπληρώσει το *18ο* έτος της ηλικίας και να μην έχουν υπερβεί το 28ο έτος κατά το έτος κατάταξης τους στις Ένοπλες Δυνάμεις.
* Να έχουν ανάστημα τουλάχιστον *1,60μ* οι άνδρες και *1,55* οι γυναίκες.
* Να έχουν γραμματικές γνώσεις, το επίπεδο των οποίων καθορίζεται κατά ειδικότητες με απόφαση του Υπουργού Εθνικής Άμυνας.
* Να είναι ικανοί κατηγορίας πρώτης (I/1) ή δεύτερης (Ι/2), σύμφωνα με τις διατάξεις που ισχύουν για την εξέταση της σωματικής ικανότητας των μονίμων - στρατευσίμων.

Πηγές
-----

* Γενικό Επιτελείο Στρατού[*νεκρός σύνδεσμος*]
Η Αυτοκρατορία των Τζιν (με κίτρινο χρώμα) στη μεγαλύτερή της έκταση, περίπου το 280 μ.Χ. ("Δυτικοί Τζιν")

| Δυναστείες της Κίνας |
| --- |
| * Δυναστεία Χσιά
* Δυναστεία Σανγκ
* Δυναστεία Τσόου
* Δυναστεία Τσιν
* Δυναστεία Χαν
* Δυναστεία Τζιν
* Δυναστεία Σουί
* Δυναστεία Τανγκ
* Δυναστεία Σονγκ
* Δυναστεία Λιάο
* Δυναστεία Γιουάν
* Δυναστεία Μινγκ
* Δυναστεία Τσινγκ
 |
| π • σ • ε
 |

H **Δυναστεία Τζιν** ήταν δυναστεία της Αυτοκρατορικής Κίνας, την περίοδο 265-420 μ.Χ. Ιδρύθηκε από τον Σιμά Γιαν, γιο του Σιμά Τσάο, ο οποίος έγινε Πρίγκιπας του Τζιν και μετά θάνατον ανακηρύχθηκε ιδρυτής της ομώνυμης δυναστείας. Η δυναστεία προέκυψε στα τέλη και μετά την περίοδο των "Τριών Βασιλείων" (220-280 μ.Χ.), η οποία έληξε με την κατάκτηση των "Ανατολικών Γου" από τους Τζιν. Υπάρχουν δύο κύριες κατηγορίες-χρονικές περίοδοι στην ιστορία της δυναστείας. Οι "Δυτικοί Τζιν" και οι "Ανατολικοί Τζιν". 

Οι "Δυτικοί Τζιν" (265–316) ιδρύθηκαν ως διάδοχο κράτος στους Κάο Βέι μετά την υφαρπαγή του θρόνου από τον Σιμά Γιαν, με πρωτεύουσα τη Λουογιάνγκ (265–311) και κατόπιν την Τσανγκ'αν (σημερινή Σιάν στην επαρχία Σαανσί) (312–316). Οι "Δυτικοί Τζιν" ξαναένωσαν την Κίνα το 280 μ.Χ. αλλά σχεδόν αμέσως μετά το κράτος τους αντιμετώπισε κρίση διαδοχής, εμφύλιο πόλεμο και εισβολή από τους "Πέντε Βαρβάρους". Οι αντάρτες αλλά και οι εισβολείς άρχισαν να εγκαθιδρύουν αυτόνομα κράτη στην κοιλάδα του Κίτρινου Ποταμού, εγκαινιάζοντας την περίοδο της κινεζικής ιστορίας που ονομάζεται "Δεκαέξι Βασίλεια". 

Τα κράτη αυτά αμέσως άρχισαν να πολεμούν μεταξύ τους καθώς και την Αυτοκρατορία των Τζιν ("Δυτικοί Τζιν"), οδηγώντας στη μετεξέλιξη της δυναστείας, με τη μεταφορά από τον Σιμά Ρούι της πρωτεύουσας στο Τζιανκάνγκ (σημερινή Ναντζίνγκ), με αποτέλεσμα να προκύψουν οι "Ανατολικοί Τζιν" (317–420) στη θέση των "Δυτικών Τζιν". Η δυναστεία των "Ανατολικών Τζιν" ανατράπηκε τελικώς από τη δυναστεία Λιο Σονγκ.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Jin Dynasty (265-420) στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85024048
* GND: 4271496-5

 |

 |
Ο **Εδουάρδο Παλόμο** (*Eduardo Estrada Palomo*, Πόλη του Μεξικού, 13 Μαΐου 1962 - Λος Άντζελες, Καλιφόρνια, 6 Νοεμβρίου 2003) ήταν Μεξικανός ηθοποιός. Ο Παλόμο έγινε διάσημος σε όλο το Μεξικό και τη Λατινική Αμερική μετά από την ενσάρκωση το 1993 του *Juan del Diablo* στο *Corazón Salvaje* (*Αιμέ Αγάπη Μου*).

Ο Παλόμο ο οποίος άρχισε να παίζει στο θέατρο στην ηλικία 12, βρήκε τη φήμη με την επιτυχία του *Corazón Salvaje*. Συνέχισε να κάνει διάφορες άλλες επιτυχείς σαπουνόπερες και ταινίες στο Μεξικό.
Ήταν αποφασισμένος να μην παίξει σε οποιαδήποτε άλλη τηλενουβέλα μετά τη Ramona (Κέιτ ντελ Καστίγιο ήταν η συν-πρωταγωνίστρια) αλλά η συνέχεια του *Corazón Salvaje* ήταν κάτι που δεν μπορούσε να αρνηθεί. Εργαζόταν σε μια παραγωγή στο Λος Άντζελες όταν πέθανε.

Ο Παλόμο πρωταγωνίστησε σε τηλεοπτικές εκπομπές όπως "Arrested Development" και "Kingpin". Η τελευταία ταινία του ήταν *A Day Without a Mexican*.

Ήταν γιος του Χεσούς Εστράδα και της Μιλίσα Παλόμο, ο αδελφός του Χεσούς και της Σουσάνα, παντρεύτηκε την τραγουδίστρια/ηθοποιό Καρίνα Ρίκο στις 26 του Νοεμβρίου του 1994. Είχαν δύο παιδιά, μια κόρη, την Φιόνα (γεννημένη στις 12 Οκτωβρίου 1998) και ένα γιο, τον Λούκα (γεννημένος στις 15 Οκτωβρίου 2000)

Μετακόμισε από την ιδιαίτερη πατρίδα του, το Μεξικό για να ακολουθήσει καριέρα στο Χόλιγουντ πριν πεθάνει από καρδιακή προσβολή δειπνώντας σε ένα εστιατόριο στο Λος Άντζελες.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. 170144770.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Eduardo Palomo στο Wikimedia Commons
* Βιογραφία του Εδουάρδο Παλόμο στο esmas Αρχειοθετήθηκε 2015-06-13 στο Wayback Machine.
* Ο *Εδουάρδο Παλόμο* στο Alma Latina

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 87230615
* LCCN: nr2002029202
* ISNI: 0000 0001 1451 0368
* GND: 173649149
* BNF: cb170144770 (data)
* BNE: XX1504522

 |

 |