recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Μιλόγιε Πόποβιτς "Τζιάκ"** (*σερβικά: Милоје Поповић „Ђак"*), (~1769-1825) ήταν Σέρβος αγωνιστής της πρώτης σερβικής εξέγερσης, και ηγέτης της λεγόμενης Τζιάκοβε εξέγερσης.

Γεννήθηκε στην Kusatku στο Σμεντέρεβο Παλάνκα όπου τελείωσε και το σχολείο, εκεί απέκτησε και το παρατσούκλι "ноји". Κατά τη διάρκεια της πρώτης σερβικής εξέγερσης ήταν στο πλευρό του Κνεζ Βουγίτσε Βουλιτσεβίτσεβα, μετά την αποτυχία της εξέγερσης το 1813 έφυγε στη Γερμανία. Μετά από το 1815 επέστρεψε στη Σερβία.

Στα τέλη του Ιανουαρίου του 1825 ξέσπασε εξέγερση στην περιοχή του Σμεντέρεβο , που αργότερα ονομάστηκε Τζιάκοβε εξέγερση. Η αιτία της δυσαρέσκειας ήταν οι λεηλασίες των τοπικών αρχών και οι υπερβολικοί και άδικοι φόροι. Στις 3 Φεβρουαρίου έγινε από τους εξεγερμένους συνέλευση στην Τοπόλα όπου συμφωνήθηκαν τα αιτήματα και στάλθηκαν στον πρίγκιπα Μίλος Ομπρένοβιτς. 

Στις 5 Φεβρουαρίου ο πρίγκιπας έστειλε στρατό υπό την ηγεσία του Τομά Βούκιτς Πέρισιτς. Στη μάχη που έγινε κοντά στην Τοπόλα ο Πόποβοτς τραυματίστηκε αλλά κατάφερε να ξεφύγει. Ταυτόχρονα, η εξέγερση άρχισε να εξαπλώνεται σε άλλες περιοχές. Μετά από λίγες ημέρες ο Πόποβιτς συνελήφθη και εκτελέστηκε στις 9 Φεβρουαρίου 1825, η εξέγερση σταμάτησε την επόμενη μέρα.

Τάφηκε στο μοναστήρι του Πινόσαβα στο Κουσαντάκ.

Παραπομπές
----------

1. ↑   Milan St. Protić. Azbučnik srpske istorije. NIN 2557, 30. decembar 1999.
2. ↑  Карађорђев убица почива у олтару („Вечерње новости", 22. децембар 2012), Приступљено 13/4/2013

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Милоје Ђак  της Σερβικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η **Μεράλ Μεντερές** (1933 - 27 Δεκεμβρίου 2011) ήταν Τουρκάλα τραγουδίστρια της όπερας ως σοπράνο.

Νεανικά χρόνια
--------------

Η Μεράλ Μεντερές γεννήθηκε στο Κουσάντασι της επαρχίας Αϊδινίου, στη δυτική Τουρκία το 1933. Πήρε τα πρώτα της μαθήματα τραγουδιού από τον Μουνίρ Τσεϊχάν στο Δημοτικό Ωδείο της Κωνσταντινούπολης. Σπούδασε περαιτέρω στο νεοσύστατο Opera Studio. Εκεί συνεργάστηκε με τον Τζουζέπε Μόμο και την Πάουλα Ζάβαρος. Εκπαιδεύτηκε από ξένους και τούρκους δασκάλους φωνητικής.

Καριέρα
-------

Η Μεράλ Μεντερές έκανε το ντεμπούτο της στη σκηνή στις 19 Μαρτίου 1960, ερμηνεύοντας στην όπερα *Τόσκα* από τον Τζάκομο Πουτσίνι στη σκηνή της Όπερας της Κωνσταντινούπολης το 1960. Η επόμενη παράσταση της ήταν στην όπερα *Μαντάμα Μπατερφλάι* του Πουτσίνι. Οι περαιτέρω ρόλοι της ήταν ως Σαντούζα στην *Καβαλερία Ρουστικάνα* από τον Πιέτρο Μασκάνι και στο *Λα Μποέμ* από τον Πουτσίνι. Στο *Τουραντό* του *Πουτσίνι,* *που* σκηνοθετήθηκε στην Άγκυρα, έπαιξε τόσο την πριγκίπισσα Τουραντό όσο και τη δούλα Λιου. Έπαιξε σε όπερες όπως ο *Μάκβεθ* του Τζουζέπε Βέρντι, ο ρόλος της Αντωνίας στο *Τα Παραμύθια του Χόφμαν* του Ζακ Όφφενμπαχ, *Χορός των Μεταμφιεσμένων* του Βέρντι, *Η Πουλημένη μνηστή* του Μπέντριχ Σμέτανα και *Il trovatore* του Βέρντι. 

Ήταν γνωστή ως σοπράνο με φυσική και ηχηρή φωνή στο υψηλότερο φωνητικό εύρος. Ήταν μια από τις πρώτες τραγουδιστές της όπερας στη Ρεπουμπλικανική εποχή. Έπαιξε σχεδόν τριάντα χρόνια στη σκηνή. 

Το 2010, η Μεντερές τιμήθηκε για την 50ή επέτειο από την ίδρυση της Όπερας της Κωνσταντινούπολης με το "Art Award" που απονεμήθηκε από τον Ρενγκίμ Γκόκμεν, Γενικό Διευθυντή της Τουρκικής Κρατικής Όπερας και Μπαλέτου.

Θάνατος
-------

Η Μεράλ Μεντερές πέθανε σε ηλικία 78 ετών στο σπίτι της στο Μάλτεπε της Κωνσταντινούπολης στις 27 Δεκεμβρίου 2011. Τάφηκε στο Νεκροταφείο Κιουτσιουκγιαλί μετά από μια τελετή μνήνης, που πραγματοποιήθηκε στην Όπερα Süreyya και τη θρησκευτική κηδεία στο Τζαμί Μάλτεπε Μέρκεζ.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Meral Menderes yaşamını yitirdi». *www.cumhuriyet.com.tr* (στα Τουρκικά). Ανακτήθηκε στις 4 Μαΐου 2021.
2. 1 2 3  «Meral Menderes: Türk Operasının ilk yıldızından ebedî veda… : Musiki Dergisi». Ανακτήθηκε στις 4 Μαΐου 2021.
3. ↑  koltukname (9 Ιανουαρίου 2012). «Meral Menderes (1933-2011)». *koltukname* (στα Τουρκικά). Ανακτήθηκε στις 4 Μαΐου 2021.
4. ↑  «Turkish opera singer Menderes dies at 78». *Hürriyet Daily News* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 4 Μαΐου 2021.


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Τουρκία
 |

 |
Ο **Μιχάλης Κλοκίδης** (γεν. 23 Δεκεμβρίου 1971) είναι Έλληνας ποδοσφαιριστής, ο κορυφαίος σκόρερ της Δ΄Εθνικής κατηγορίας όλων των εποχών.

Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο με τη φανέλα του Νέστου Χρυσούπολης και το καλοκαίρι του 1995 πήρε μεταγραφή στον Λεβαδειακό, με τα χρώματα του οποίου ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα στο πρωτάθλημα Β΄Εθνικής με τα χρώματα του Λεβαδειακού από το 1996 έως το 1998, επιτυγχάνοντας 29 τέρματα σε αυτή τη διοργάνωση.

Ακολούθως, αγωνίσθηκε στους Λύκους Θεσσαλονίκης έως τον Ιανουάριο του 2000, οπότε μετεγγράφηκε στο Αγερσανί Νάξου.

Την περίοδο 2000–01 ήταν παίκτης της ομάδας του Λεωνίδιου, πετυχαίνοντας 21 τέρματα στο πρωτάθλημα της Γ΄Εθνικής. Συνέχισε κατά σειρά στις ομάδες Α.Ο. Κέρκυρα (19 γκολ στη Γ΄Εθνική), του Θρασύβουλου Φυλής (2003-04, 18 γκολ) και της Ρόδου (πρώτος σκόρερ της Γ΄Εθνικής με 29 γκολ).

Το καλοκαίρι του 2004 υπέγραψε στον Αστέρα Τρίπολης, με τον οποίο κατέκτησε τρεις συνεχείς ανόδους, από τη Δ΄Εθνική έως την Σούπερ Λίγκα, το 2007. Την περίοδο 2004-05 ήταν πρώτος σκόρερ στη Δ΄Εθνική, με 39 τέρματα. Μέχρι το 2007 που αποχώρησε από την ομάδα της Τρίπολης είχε φτάσει με αυτό το σύλλογο τα 62 γκολ και συνολικά στη μέχρι τότε καριέρα του τα 298 γκολ.

Το 2007-08 έπαιξε στην Κόρινθο, το 2008-09 ήταν στον Μακεδονικό Θεσσαλονίκης και από το 2009-10 ξανά στο Νέστο Χρυσούπολης ο οποίος αποτέλεσε τον τελευταίο σταθμό της καριέρας του, αγωνιζόμενος στο τοπικό πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Καβάλας

Πηγές
-----

* Αρχείο εφημερίδας "Αθλητική Ηχώ"
* Αρχείο εφημερίδας "Goal News"
* Διεθνής ποδοσφαιρική ιστοσελίδα

Παραπομπές
----------

1. ↑  (πολλαπλές γλώσσες) *Transfermarkt*. 51952. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  «Ο Λεβαδειακός απέκτησε τον Κλοκίδη», εφ. Sportime, φύλλο 05/07/1995, σελ. 16
3. ↑  Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation:"Greece - List of Second Level Topscorers" (Υπεύθυνος στοιχείων ελληνικών διοργανώσεων: Αλέξανδρος Μαστρογιαννόπουλος)
4. ↑  Ευάνθης Γκογκούλης:"Ο Κλοκίδης στο Αγερσανί" ("Αθλητική Ηχώ", φύλλο 13 Ιανουαρίου 2000
5. ↑  Φώτης Καρακούσης στην "Αθλητική Ηχώ" της 7 Ιουνίου 2007: "Τέλεια η συμπεριφορά των ανθρώπων του Αστέρα"
6. ↑  Κωνσταντίνος Κοϊβέρογλου, στην εφημερίδα "Καβαλιώτικος Τύπος" (3 Νοεμβρίου 2009): "Ο Νέστος Χρυσούπολης κέρδισε στο ντέρμπι τον Ακροπόταμο"
7. ↑  Τοπική εφημερίδα "Καβαλιώτικος Τύπος" (13 Σεπτεμβρίου 2011, συντάκτης Κωνσταντίνος Κοϊβέρογλου):"Χωρίς ισόπαλο αποτέλεσμα η 1η αγωνιστική"
Ο **Μιλτιάδης Χούμας**, γνωστότερος ως Καπετάν Χούμας (Χώρα Σάμου 1913 - Πειραιάς 1989) ήταν αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης. Έμεινε γνωστός για τις αποστολές διαφυγής, κατά τις οποίες φυγάδευσε πολλούς Έλληνες και Άγγλους στη Μέση Ανατολή.

Τιμήθηκε με το παράσημο του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας(OBE) και με το παράσημο των Διακεκριμένων Υπηρεσιών (DSO).

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στη Χώρα Σάμου το 1913. Το 1941 έφτασε στη Λεμεσό, με το καΐκι του "Ευαγγελίστρια", το οποίο επιτάχθηκε με διαταγή του Ελληνικού Προξενείου. Εντάχθηκε από τον Άγγλο Ταγματάρχη Michael Woodbine Parish, στην οργάνωση "Δύναμη Α" που διεξήγαγε ανορθόδοξο πόλεμο με έδρα το Κάιρο. Η σημαντικότερη αποστολή στην οποία έλαβε μέρος ήταν εκείνη της μεταφοράς του Άγγλου θερμαστή John Capes, ο οποίος ήταν ο μοναδικός διασωθείς από το ναυάγιο του υποβρυχίου "Περσεύς". Η δύσκολη αποστολή διήρκεσε τρεις ημέρες και ήταν η φυγάδευση του Κέιπς από την Κεφαλονιά στη Σμύρνη.

Ο Χούμας πραγματοποίησε συνολικά 65 αποστολές σε εχθρικά ύδατα.

Πέθανε στον Πειραιά και κηδεύτηκε στη Χώρα Σάμου τον Μάρτιο του 1989.

Στη μνήμη του Χούμα διεξάχθηκαν, κατά τη Ναυτική Εβδομάδα 2008 στη Σάμο, αγώνες ιστιοπλοΐας ανοικτής θαλάσσης με το όνομά του.

Τον Μάϊο 2016 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Ψυχογιός, το ιστορικό μυθιστόρημα της Τέσυ Μπάιλα "Άγριες Θάλασσες", που βασίζεται στη συμμετοχή του Μιλτιάδη Χούμα με το καΐκι του "Ευαγγελίστρια "στη συμμαχική οργάνωση διαφυγής "ΜΙ 9". 

Στις 15 Ιουλίου 2016 έγιναν από τον Δήμαρχο Σάμου Μιχάλη Αγγελόπουλο στη γενέτειρα του Χούμα, Χώρα Σάμου, τα αποκαλυπτήρια της προτομής του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Βιογραφικό Αρχειοθετήθηκε 2013-09-24 στο Wayback Machine. στο navy.gr
2. ↑  Κεφαλονίτικα Νέα Αρχειοθετήθηκε 2013-01-03 στο Wayback Machine. Η συγκλονιστική ιστορία του John Capes στην Κεφαλονιά, ανάκτηση 10-4-2013.
3. ↑  Ναυτική εβδομάδα 2008
Το **καραούλι** είναι ένα παιδικό παιχνίδι. Μοιάζει ιδιαίτερα με το κυνηγητό.

Κανόνες
-------

Παίζεται με τέσσερα και πάνω άτομα. 

Δύο παίκτες χωρίζονται σε δύο ομάδες. Η ομάδα που κυνηγάει μετράει μέχρι το δέκα για να προλάβουν να φύγουν μακριά οι παίχτες της άλλης ομάδας. Μετά τους κυνηγάνε. 

Μόλις ένα μέλος της μίας ομάδας πιάσει ένα μέλος της άλλης τον πάει στη "φυλακή" (ένα κομμάτι που το έχουν ορίσει οι παίχτες). Άμα κάποιο μέλος της μίας ομάδας βγει από τη φυλακή, ενώ τον έχουν πιάσει, κυνηγάει η ομάδα του. Αλλά άμα του κάνει **ξε-λε** (μία χαρακτηριστική λέξη-κωδικός που τη λέει κάποιος όταν ακουμπά κάποιον για να τον βγάλει από τη φυλακή) κάποιος που δεν τον έχουν πιάσει, μπορεί να βγει από τη φυλακή. 

Μόλις τους πιάσουν όλους, κυνηγάει η άλλη ομάδα. 

Τελικά όταν τελειώσει το παιχνίδι όποια ομάδα κυνηγάει αυτή χάνει, η άλλη κερδίζει.

Τόπος και χρόνος
----------------

Μπορεί να παιχθεί σε διάφορα μέρη, όπως το προαύλιο του σχολείου, ενώ οι παίχτες ορίζουν τη διάρκεια του παιχνιδιού.
Η **Μιλόνγκα (Milonga)** είναι χορός με προέλευση από την Αργεντινή. Χορεύεται στους ρυθμούς της μουσικής Μιλόνγκα και θεωρείται ως ο πρόδρομος του Τάγκο.

Οι χορευτές της Μιλόνγκα αποφεύγουν τις παύσεις, και συχνά εισάγουν συγχρονισμούς και σπασμένο ρυθμό στα βήματα και στις στροφές. Είναι χορός με ιδιαίτερη έμφαση στη ρυθμικότητα, και με στοιχεία που τείνουν να είναι λιγότερο περίπλοκα από τις περισσότερες μορφές Τάγκο. Απαιτεί μεγαλύτερη χαλάρωση των ποδιών και του σώματος και τα βήματά της είναι συνήθως πιο γρήγορα, με ελάχιστες παύσεις. Στη Μιλόνγκα αποφεύγονται οι πολύπλοκες φιγούρες και επιδιώκεται περισσότερο η χιουμοριστική και απλή διάθεση των χορευτών.

Υπάρχουν δύο διαφορετικές βασικές μορφές της Μιλόνγκα: Η *Μιλόνγκα Λίζα* (Milonga Lisa), - στην οποία οι χορευτές χορεύουν σε απόλυτη συμφωνία με τον ρυθμό της μουσικής - και η *Μιλόνγκα κον Τρασπιέ* (Milonga con Traspié), στην οποία ο χορευτής εκτελεί Traspiés ή contrapasos (αλλαγές του βάρους από το ένα πόδι στο άλλο και πάλι πίσω σε διπλό χρόνο, ή τρία βήματα σε δύο χτύπους) ώστε να ερμηνεύσει τη μουσική. Κατ' αυτόν τον τρόπο, η Μιλόνγκα δεν χρειάζεται γρήγορα βήματα, ούτε μεγάλους χώρους για να χορευθεί.

"Μιλόνγκα" είναι επίσης το όνομα που δίνεται σε χορευτικές εκδηλώσεις αφιερωμένες στο Τάγκο. Αυτή η διπλή σημασία της λέξης Μιλόνγκα μπορεί να προκαλέσει σύγχυση, εκτός αν κάποιος γνωρίζει το πλαίσιο στο οποίο χρησιμοποιείται η λέξη "Μιλόνγκα". Οι χορευτές της Μιλόνγκα είναι γνωστοί ως "Μιλονγκέρος" (Milongueros).

Αναφορές
--------

1. http://www.argentina-tango.com/milonga.htm
2. https://en.oxforddictionaries.com/definition/milonga
3. https://gottatango.wordpress.com/2012/07/04/milonga-traspie/
Η χημική δομή της καρνοσίνης
H **καρνοσίνη** (β-αλανυλ-L-ιστιδίνη) είναι ένα διπεπτίδιο που προέρχεται από συνένωση αλανίνης και ιστιδίνης. Βρίσκεται σε υψηλή συγκέντρωση στους μύες και τον εγκέφαλο. 

Σύμφωνα με πολλές μελέτες η καρνοσίνη έχει αντιοξειδωτική δράση.[1] Έχει επίσης προταθεί ότι μπορεί να ενεργεί ως αντιγηραντικός παράγοντας,[2] χωρίς ωστόσο αυτή η άποψη να τυγχάνει κοινής αποδοχής.

Πηγές
-----

1. ↑  R. Kohen, Y. Yamamoto, K. C. Cundy, B. N. Ames (1988). «Antioxidant activity of carnosine, homocarnosine, and anserine present in muscle and brain». *Proceedings of the National Academy of Sciences* **85**: 3175–3179.
2. ↑  Α. Α. Boldyrev, S. L. Stvolinsky, T. N. Fedorova, Z. A. Suslina (2010). «Carnosine as a natural antioxidant and geroprotector: From molecular mechanisms to clinical trials». *Rejuvenation Research* **13**: 156–158.
*Ο Άρης τιμωρεί τον Έρωτα*, (1582-1622), Μπαρτολομέο Μανφρέντι
Ο **Καραβατζισμός** είναι η τεχνοτροπία που χρησιμοποιούσε στους πίνακές του ο Μικελάντζελο Μερίζι ντα Καραβάτζιο. Αυτή η τεχνοτροπία από τις αρχές μέχρι τα μέσα του 17ου αιώνα χρησιμοποιήθηκε από Ευρωπαίους καλλιτέχνες.

Η τεχνοτροπία του Καραβάτζιο
----------------------------

H τεχνοτροπία που παρουσιάζεται τους πίνακές του Καραβάτζιο έχει κάποια συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Αυτά είναι ο τενεμπρισμός (σκοτεινές επιφάνειες που ενώνονται με φωτεινά χρώματα), το κιαροσκούρο (η αντίθεση μεταξύ φωτός και σκιών). Εξίσου χαρακτηριστικά της τεχνοτροπίας του είναι το θρησκευτικό αλλά και το δραματικό θέμα στους πίνακές του σε συνδυασμό με το νατουραλιστικό στοιχείο δηλαδή την πιστή αντιγραφή των μοντέλων που ζωγράφιζε. Το θεατρικό στοιχείο στους πίνακές του προέρχεται από τη μελέτη των γεγονότων της Αγίας Γραφής από τα οποία προσπαθούσε να αποτυπώσει σαν να συνέβαιναν εκείνη τη στιγμή.

Καραβατζισμός στην Ευρώπη
-------------------------

Ο Καραβάτζιο δεν διέθετε κάποιο εργαστήριο για να διδάξει την τέχνη του. Γι' αυτό πολλοί Ευρωπαίοι καλλιτέχνες υποχρεώθηκαν να πάνε στη Ρώμη για να μελετήσουν τα έργα του και την τεχνική του. Αυτοί που επηρεάστηκαν και εμπνεύστηκαν από την τεχνική του ονομάστηκαν Καραβατζιστές.

Σημαντικοί Καραβατζιστές ήταν:

* Στην Ιταλία η Αρτεμίζια Τζεντιλέσκι και ο Οράτζιο Τζεντιλέσκι, o Μπαρτολομέο Μανφρέντι, ο Τζιοβάννι Μπαττίστα Καράτσιολο, ο Μπαρτολομέο Καβαρότσι.
* Στην Ολλανδία ο Χέντρικ τερ Μπρούγκεν, ο Χέρριτ φαν Χόντχορστ και ο Ντιρκ φαν Μπαμπούρεν. Αυτοί ανήκαν στο καλλιτεχνικό κίνημα οι Καραβατζιστές της Ουτρέχτης.
* Στη Γαλλία ο Σιμόν Βουέ, ο Βαλεντίν ντε Μπουλόν, ο Νικολά Τουρνιέ και ο Ζωρζ ντε λα Τουρ.
* Στην Ισπανία ο Χοσέ ντε Ριμπέρα

Γκαλερί
-------

* Καραβάτζιο, Ο λαουτίσταςΚαραβάτζιο, *Ο λαουτίστας*
* Καραβάτζιο, ΒάκχοςΚαραβάτζιο, *Βάκχος*
* Καραβάτζιο, Αγόρι που καθαρίζει φρούταΚαραβάτζιο, *Αγόρι που καθαρίζει φρούτα*

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Tenebrism». *www.visual-arts-cork.com*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Δεκεμβρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 7 Ιανουαρίου 2020.
2. ↑  «Chiaroscuro in Painting». *www.visual-arts-cork.com*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Δεκεμβρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 7 Ιανουαρίου 2020.
3. ↑  Gombrich, E.H. (1998). *Το Χρονικό της Τέχνης*. Αθήνα: Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης. σελ. 393.

Βιβλιογραφικές πηγές
--------------------

* Gombrich, Ε. Η. *Το Χρονικό της Τέχνης.* Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης, 1998

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ορισμός
* Τεχνοτροπία Αρχειοθετήθηκε 2020-01-23 στο Wayback Machine.
* Τεχνοτροπία και Καραβατζιστές
* Καραβατζισμός στην Ευρώπη και Καραβατζιστές
* Καραβατζισμός στην Ευρώπη και Καραβατζιστές.
Ο **Μπράνκο Ρόλιτς** είναι Σέρβος πρώην διεθνής πετοσφαιριστής, ο οποίος γεννήθηκε στην Μιτρόβιτσα του Κοσόβου στις 28 Σεπτεμβρίου 1981 και αγωνιζόταν ως ακραίος.

Καριέρα
-------

Ο Ρόλιτς ξεκίνησε την καριέρα του από την Βοϊβοντίνα, με την οποία αγωνίστηκε από το 2000 ως το 2006. Με την ομάδα του Νόβι Σαντ κατέκτησε το πρωτάθλημα Σερβίας και Μαυροβουνίου το 2004, όπως και το κύπελλο της χώρας για τρεις συνεχόμενες χρονιές, από το 2004 ως το 2006, φορώντας το περιβραχιόνιο του αρχηγού της ομάδας.

Την επόμενη σεζόν μεταγράφηκε στην τουρκική Χαλκμπάνκ και το καλοκαίρι του 2007 υπέγραψε στον Άρη, κατακτώντας με τους "κίτρινους" την έβδομη θέση του ελληνικού πρωταθλήματος.

Επέστρεψε στην Τουρκία και την Πόλις Ακαντέμισι για την σεζόν 2008-09, ενώ αποτέλεσε κομμάτι της σύνθεσης της Λαμίας από το 2009 ως το 2011, κατακτώντας την τέταρτη θέση του πρωταθλήματος στην πρώτη του χρονιά.

Μετά από ένα σύντομο πέρασμα από το Κατάρ, επέστρεψε στην Βοϊβοντίνα, όπου παρέμεινε μέχρι το καλοκαίρι του 2013. Για το πρώτο μισό της σεζόν 2013-14, φόρεσε και πάλι την φανέλα του Άρη, ολοκληρώνοντας την καριέρα του.

Υπήρξε διεθνής με την εθνική ομάδα της Σερβίας, για την οποία αγωνίστηκε σε 32 αγώνες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «odbojkaš Branko Roljić - Početna». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Νοεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 15 Νοεμβρίου 2015.
2. ↑  Branko Türkiye'ye dönüyor | 1. Lig | VoleybolunSesi[*νεκρός σύνδεσμος*]
3. ↑  Τον Μπράνκο Ρόλιτς απέκτησε η Λαμία - Βόλεϊ - SPORT 24[*νεκρός σύνδεσμος*]
4. ↑  Μπράνκο Ρόλιτς: «Καλή πορεία στα 100χρόνια του Άρη»[*νεκρός σύνδεσμος*]
5. ↑  Βόλεϊ: «Παρελθόν» ο Ρόλιτς από τον Άρη | naftemporiki.gr[*νεκρός σύνδεσμος*]

Πηγές
-----

* ROLJIC BRANKO - Greekvolley.com Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine.
* Branko Roljic - VOLLEY TREND - Sport agency
Ο **Μπέρναρντ Γουόλτερ Έβανς** (*Bernard Walter Evans*, 26 Δεκεμβρίου 1843-26 Φεβρουαρίου 1922) ήταν Βρετανός ζωγράφος τοπίων και υδατογραφημάτων σε ρομαντικό ύφος. Εργάστηκε κυρίως στο Μπέρμιγχαμ, το Λονδίνο, την Ουαλία, τις Κάννες και το Γιόρκσιρ. Επειδή χρησιμοποιούσε μια "βαριά, δυσκίνητη" άμαξα με άλογα για να φτάνει σε απομακρυσμένες τοποθεσίες στο Γιόρκσιρ, το παρατσούκλι του εκεί ήταν Βαν Έβανς και ήταν γνωστός για το καπέλο, την πίπα και το μαντήλι του. Ήταν επίσης γνωστός για τις δύσκολες μέρες που πέρασε ενώ ζωγράφιζε τους βαρύς χειμώνες του Γιόρκσιρ καθώς είχε μαζί του κατσαρόλες με παγωμένο νερό, λίγο φαγητό και μια σόμπα παραφίνης για να ζεσταίνει τα χέρια του.

Ο Έβανς ήταν γιος ενός χαράκτη και τα τέσσερα από τα αδέρφια του ήταν καλλιτέχνες. Ξεκίνησε την μαθητεία του σε ηλικία επτά ετών με τον Σάμιουελ Λάινς. Σπούδασε στην Σχολή Τεχνών του Μπέρμιγχαμ υπό τον Τζορτζ Γουάλις και στην συνέχεια στην Σχολή Τέχνης Τοπίων υπό τον Έντουαρντ Γουότσον. Παντρεύτηκε την Μαίρη Αν Ελίζα Χόλυερ, αδερφή του Φρέντερικ Χόλυερ, ενώ ένας από τα ξαδέρφια του ήταν ο Τζορτζ Έλιοτ. Ο Έβανς εξελέγη μέλος της Βασιλικής Εταιρείας Βρετανών Καλλιτεχνών και υπήρξε για πολλά χρόνια μέλος του Βασιλικού Ινστιτούτου Ζωγράφων Υδατογραφιών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  britishnewspaperarchive.co.uk.
2. ↑  britishmuseum.org.
3. ↑  evansartists.co.uk/BWE\_OBIT.html.
4. ↑  rkd.nl/explore/artists/26793. Ανακτήθηκε στις 15  Οκτωβρίου 2016.
5. ↑  evansartists.co.uk/BWE.html.
6. ↑  «Collections Online | British Museum». *www.britishmuseum.org*. Ανακτήθηκε στις 24 Δεκεμβρίου 2021.
7. ↑  «Cannock Chase | Art UK». *artuk.org* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 24 Δεκεμβρίου 2021.
8. ↑  «Bolton Abbey from the Soay by Bernard Walter Evans». *The Lytham St Annes Art Collection* (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Δεκεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 24 Δεκεμβρίου 2021.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Bernard Walter Evans στο Wikimedia Commons

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 95717247
* ULAN: 500005961
* RKD: 26793

 |

 |
Ο **καρνοτίτης** (αγγλ. carnotite), ουρανυλ-βαναδικό νάτριο, είναι ένυδρο ορυκτό του νατρίου, του βαναδίου και του ουρανίου. Το όνομα καρνοτίτης του αποδόθηκε προς τιμήν του Γάλλου ορυκτολόγου και χημικού Μαρί Καρνό (Marie Adolphe Carnot, 1839 - 1920).

Εμφάνιση, παραγενέσεις
----------------------

Είναι δευτερογενές ορυκτό του ουρανινίτη συνδεόμενο, επίσης, με την εξαλλοίωση των επίσης ουρανιούχων ορυκτών μοντροσεΐτη και δαβιδίτη. Απαντά σε ψαμμιτικές ή ασβεστιτικές αποθέσεις ή κοντά σε σχηματισμούς εποχιακών λιμνών (playas). Λόγω του περιεχομένου ουρανίου είναι ραδιενεργός, ωστόσο δεν παρατηρείται κανείς φθορισμός σε δείγματά του. Σχετίζεται έντονα με τον τιουγιαμουνίτη (tyuyamunite), Ca(UO2)2(VO4)2. 5 - 8H2O, με τον οποίο σχεδόν πάντα συνυπάρχει, ενώ η διάκρισή τους είναι σχεδόν αδύνατη μακροσκοπικά, αν και ο τελευταίος κρυσταλλώνεται στο ρομβικό σύστημα.

Απαντά σε πολλές περιοχές των ΗΠΑ, κυρίως στο Κολοράντο, το Ουαϊόμινγκ, την Αριζόνα, την Γιούτα και το Νέο Μεξικό. Ανευρίσκεται, επίσης, στο Μαρόκο, στο Ζαΐρ, στην περιοχή Radium Hill της Αυστραλίας και στο Καζακστάν.

Λόγω της ραδιενέργειάς του σπάνια αποκτάται από συλλέκτες, καθώς είναι δυνατό να προκαλέσει βλάβες στους ανθρώπους αλλά και στα δείγματα άλλων ορυκτών που επηρεάζονται από την ραδιενέργεια. Δείγματά του πρέπει να φυλάσσονται σε ειδικές θήκες με επένδυση από μόλυβδο.

Αποτελεί σημαντικό ορυκτό τόσο για την παραγωγή ουρανίου όσο και βαναδίου.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος ορυκτών

Πηγές
-----

* Galleries.com
* Mindat.org
* Webmineral.com
* Handbook of Mineralogy(pdf)

Βιβλιογραφία
------------

* James Dwight Dana, Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244
* Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil, *A Field Guide to Rocks and Minerals*, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 039591096X
* Walter Schumann, R. Bradshaw, K. A. G. Mills, *Handbook of Rocks, Minerals and Gemstones*, Houghton Mifflin Harcourt, 1993 ISBN 0395511372
Ο **Μπράνκο Χργκ** (κροατικά: Branko Hrg, 26 Σεπτεμβρίου 1961 στο Καλνίτσκι Πότοκ) είναι Κροάτης πολιτικός και πρώην επικεφαλής του Κροατικού Αγροτικού Κόμματος (HSS, ελληνική μετάφραση: ΚΑΚ). Ήταν μέλος του ΚΑΚ από το 1992 έως το 2016 και  δήμαρχος του Κριζέβτσι από το 2001.

Εντός των κομματικών εκλογών, ο Χργκ νίκησε τον πρώην Κροάτη Υπουργό Τουρισμού Νταμίρ Μπάις με 555 ψήφους έναντι 374.

Στις 19 Μαρτίου του 2016 έχασε με 188 ψήφους στον πρώτο γύρο των ενδοκομματικών εκλογών, εναντίον του Κρέσο Μπέλιακ που πήρε 339 ψήφους και του Νένατ Μάτιτς που πήρε 225 ψήφους, καθιστώντας τον πλέον πρώην πρόεδρο του κόμματος.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.sabor.hr/Default.aspx?sec=4608.
2. ↑  «Branko Hrg novi predsjednik HSS-a: Više nećemo biti trgovačka stranka» (στα Croatian). *Dnevnik.hr*. 2012-01-28.. Ανακτήθηκε στις 2012-01-28.
3. ↑  «Hrg više nije predsjednik HSS-a» (στα Croatian). *Index.hr*. 2016-03-19.. Ανακτήθηκε στις 2016-03-19.
Η **Μπέρι ΦΚ** (αγγλικά: *Bury F.C.*) είναι αγγλικός επαγγελματικός ποδοσφαιρικός σύλλογος που εδρεύει στην πόλη του Μπέρι στο ευρύτερο Μάντσεστερ. Η ομάδα στους εντός έδρας αγώνες αγωνίζεται στο γήπεδο Γκιγκ Λέιν, χωρητικότητας 11.840 θεατών.

Ιστορία
-------

Η Ομάδα ιδρύθηκε το 1885 με την ένωση δύο ομάδων των Μπέρι Γουέσλεϊανς (Bury Wesleyans) και Μπέρι Γιουνιτάριανς (Bury Unitarians). Ο πρώτος επίσημος αγώνας της ομάδας ήταν φιλικό που έγινε στις 12 Σεπτεμβρίου 1885, όταν η νεοσύστατη Μπέρι έπαιξε φιλικό αγώνα εναντιόν της Γουίγκαν, και κέρδισε 4 -3.Το 1887 πρώτο υπόστεγο χτίστηκε στο Γκιγκ Λέιν με κόστος 50 ευρώ,και κατά το ίδιο έτος η Μπέρι κατέγραψε την ήττα -ρεκόρ- με 0-10 από την Μπλάκμπερν στον πρώτο γύρο του Εφ Έι Καπ.

Τίτλοι
------

Η Μπέρι σε κορυφαίο επίπεδο έχει κατακτήσει δύο φορές το Κύπελλο Αγγλίας είναι χαρακτηριστικό ότι και οι δύο κατακτήσεις συνοδεύτηκαν από συντριπτικές νίκες όπως ότι και η ομάδα πήγε σε δύο τελικούς και κατέκτησε και τις δύο φορές το κύπελλο αναλυτικά:

**Κύπελλο Αγγλίας**

* 1900: Μπέρι - Σαουθάμπτον 4-0
* 1903: Μπέρι - Ντέρμπι Κάουντι 6-0

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος

  

|  |  |
| --- | --- |
|  | *Αυτό το λήμμα σχετικά με το **αγγλικό** ποδόσφαιρο χρειάζεται επέκταση. Βοηθήστε τη Βικιπαίδεια επεκτείνοντάς το!*. |
Ο **Μπέρναρντ Κάισερ** (*Bernhard Kayser,* 6 Αυγούστου 1869, Βρέμη – 11 Μαΐου 1954, Στουτγκάρδη) ήταν Γερμανός οφθαλμίατρος.

Ζωή
---

Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Τύμπιγκεν και στο Βερολίνο, λαμβάνοντας το διδακτορικό του από το Πανεπιστήμιο Χούμπολτ του Βερολίνου το 1893. Στη συνέχεια, εργάστηκε ως ειδικευόμενος στο Τύμπιγκεν και ως βοηθός γιατρός στο Φράιμπουργκ. Ακολούθως, προσλήφθηκε ως ιατρός πλοίου από τη Norddeutscher Lloyd και πέρασε 2,5 χρόνια στη Βραζιλία ως γενικός ιατρός. Αργότερα, εργάστηκε ως ιατρός στο Βρανδεμβούργο και τη Βρέμη, όπου κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, εξέφρασε ενδιαφέρον για την οφθαλμολογία. Το 1903 έγινε εξειδικευμένος ιατρός στην οφθαλμολογία και μετακινήθηκε στη Στουτγκάρδη, όπου πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του. Για πολλά χρόνια ήταν συντάκτης του τμήματος δοκιμίου του *Klinische Monatsblätter für Augenheilkunde*. 

Οι δακτύλιοι Κάισερ-Φλέισερ ονομάζονται προς τιμή του ιδίου και του Μπρούνο Φλέισερ. Ο Κάισερ περιέγραψε την κατάσταση σε ένα έγγραφο του 1902 με τίτλο «*Über einen Fall von angeborener grünlicher Verfärbung des Cornea»*.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Αγγλικά) *Who Named It?*. 610. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  *Alvin*. alvin-person:23561.
3. ↑  Kayser-Fleischer ring at Who Named It

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 300006124
* GND: 1033768839

 |

 |
Συντεταγμένες: 39°23′9.61″N 20°22′49.88″E﻿ / ﻿39.3860028°N 20.3805222°E﻿ / 39.3860028; 20.3805222

Το **Καρτέρι** είναι ελληνικό ορεινό χωριό που υπάγεται διοικητικά στο Νομό Θεσπρωτίας στη πρώην επαρχία Μαργαριτίου. Βρίσκεται ΒΔ. του Μαργαριτίου σε υψόμετρο 160 μ. Το 1928 αριθμούσε 123 κατοίκους. Στην απογραφή του 2001 είχε 301 κατοίκους.

Αναδρομή στα περασμένα
----------------------

Παλιότερη ονομασία του χωριού ήταν **Καρτέρεζα**, ή **Καρτέριζα** και πολύ παλαιότερα **Σμοκοβίνα**. 

Η περιοχή κατοικήθηκε για πρώτη φορά περίπου το 1500. Το Καρτέρι ήταν χριστιανικό χωριό, σε αντίθεση με κάποια χωριά της γύρω περιοχής, όπως, Μαζαρακιά, Λαδοχώρι, ορισμένα από τα χωριά Φιλιατών και Παγκράτες που είχαν εξισλαμιστεί. 

Οι κάτοικοι έχτισαν εκκλησίες, με παλαιότερη τον Άγιο Νικόλαο, που χτίστηκε το 1795, αν και στην περιγραφή έχει τη χρονολογία 1895.

Πριν το 1913, το Καρτέρι αποτελούσε κοινότητα με αιρετό κοινοτικό συμβούλιο. Την περίοδο 1941-1944, το χωριό πυρπολήθηκε από Τσάμηδες. Οι κάτοικοι του χωριού διώχθηκαν. Ορισμένοι που προσπάθησαν να αντισταθούν σκοτώθηκαν.

Οι κάτοικοι του χωριού, ακόμα και σήμερα, ασχολούνται με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Η γλώσσα τους, ήταν η ελληνική και η αρβανίτικη, η οποία ομιλείται ακόμα και σήμερα.

Με την εφαρμογή της νέας διοικητικής διαίρεσης της Ελλάδος (Σχέδιο Καλλικράτης) το Καρτέρι αποελεί τοπική κοινότητα της δημοτικής ενότητας Μαργαριτίου του Δήμου Ηγομενίτσας.  

Εκκλησιαστικά το Καρτέρι υπάγεται στη Μητρόπολη Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργας.

Οι ενδυμασίες των κατοίκων
--------------------------

* Για τους άνδρες, ήταν το σημερινό παντελόνι, η πουκαμίσα και ορισμένοι φορούσαν τσαρούχια.
* Για τις γυναίκες, ήταν το μακρύ φόρεμα, η ποδιά, το γιλέκο και διάφορα ασημένια ή χρυσά στολίδια.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Πανδέκτης
2. ↑  Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια τομ.ΙΓ΄, σελ.911.

Πηγές
-----

* Δήμος Μαργαριτίου - Τ.Δ. Καρτερίου
* GTP - Καρτέρι Θεσπρωτίας
* "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια"

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Οικισμοί του Δήμου Ηγουμενίτσας |
| --- |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Ηγουμενίτσας | 
* Αγία Μαρίνα
* Άγιος Βλάσιος
* Αμπέλια
* Βασιλικός
* Γραικοχώρι
* Δροσιά
* Εθνική Αντίσταση
* Ηγουμενίτσα
* Καστρί
* Κρυόβρυση
* Λαδοχώρι
* Λάκκα
* Λιόφυτα
* Μαυρούδι
* Μύλοι
* Νέα Σελεύκεια
* Πεστανιώτικα
* Πηγάδι
* Φιλοθέη
 |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Μαργαριτίου | 
* Ελευθέρι
* Καλοδίκι
* Καρτέρι
* Καταβόθρα
* Κόδρα
* Μαζαρακιά
* Μαργαρίτι
* Μεσοβούνι
* Μηλοκοκκιά
* Μόρφιο
* Παλαιόκαστρο
* Πάναινα\*
* Πυργί
* Σπαθαραίοι
 |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Παραποτάμου | 
* Άγιος Γεώργιος
* Γεροπλάτανος
* Δίλοφο
* Δράμεση
* Δρίμιτσα
* Κάτω Κορίτιανη
* Κορίτιανη
* Παραπόταμος
* Σεμερίζα
 |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Πέρδικας | 
* Αρίλλας
* Βουνίστρα
* Καραβοστάσι
* Πέρδικα
 |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Συβότων | 
* Αργυρότοπος
* Βρύση\*
* Πλαταριά
* Πολυνέρι
* Σκορπιώνα
* Σύβοτα
* Φασκομηλιά
 |
|  |
| 
* Έδρα: Ηγουμενίτσα
* \*(Οικισμοί με μη μόνιμο πληθυσμό)
 |

 |
Η χημική δομή της καρνιτίνης
Η **καρνιτίνη** (*β-υδροξυ-γ-Ν-τριμεθυλαμινοβουτυρικό οξύ, 3-ύδροξυ-4-Ν,Ν,Ν-τριμεθυλαμινοβουτυρατικό οξύ*) είναι αμμωνιούχος ουσία η οποία εμπλέκεται στον μεταβολισμό των περισσότερων θηλαστικών, φυτών, καθώς και κάποιων βακτηρίων. Η καρνιτίνη υποστηρίζει τον μεταβολισμό μεταφέροντας τις μακριές αλυσίδες των λιπαρών οξέων στα μιτοχόνδρια ώστε να οξειδωθούν για να παραχθεί ενέργεια, και συμμετέχει στην απομάκρυνση των προϊόντων του μεταβολισμού από τα κύτταρα. Δεδομένου του βασικού ρόλου της στον μεταβολισμό, η καρνιτίνη συγκεντρώνεται σε ιστούς όπως οι σκελετικοί μύες και η καρδιά, οι οποίοι μεταβολίζουν τα λιπαρά οξέα ως πηγή ενέργειας. Υγιή άτομα, ακόμη και οι αυστηρά χορτοφάγοι, συνθέτουν αρκετή L-καρνιτίνη in vivo χωρίς να απαιτείται συμπλήρωμα.

Η καρνιτίνη απαντάται ως ένα από τα δύο στερεοϊσομερή (τα δύο εναντιομερή δ-καρνιτίνη (S-(+)-) και λ-καρνιτίνη (R-(-)-)). Αμφότερα είναι βιολογικά ενεργά, αλλά μόνο η λ-καρνιτίνη βρίσκεται φυσικά σε ζώα, και η δ-καρνιτίνη είναι τοξική, καθώς εμποδίζει τη δράση της λ-μορφής. Σε θερμοκρασία δωματίου, η καθαρή καρνιτίνη είναι λευκή σκόνη και διαλυτό αμφιτεριόν σε νερό με χαμηλή τοξικότητα. Παραγόμενη από αμινοξέα, η καρνιτίνη εξήχθη από κρέας το 1905, με αποτέλεσμα να λάβει το όνομά της από τη λατινική λέξη carno/carnis, η οποία σημαίνει σάρκα.

Κάποια άτομα με γενετικές ή ιατρικές παθήσεις (όπως τα πρόωρα νεογνά) δεν μπορούν να συνθέσουν επαρκή ποσότητα καρνιτίνης, με αποτέλεσμα να απαιτούνται συμπληρώματα διατροφής. Προκαταρκτικές κλινικές έρευνες έδειξαν ότι μπορεί να βοηθήσει την καρδιακή λειτουργία σε άτομα με καρδιαγγειακή νόσο ή νευροπάθεια σε ανθρώπους που λαμβάνουν χημειοθεραπεία. Παρά τη συχνή χρήση συμπληρωμάτων καρνιτίνης από αθλητές για βελτιωμένη απόδοση, δεν υπάρχουν επαρκή υψηλής ποιότητας στοιχεία που να υποδεικνύουν ότι παρέχουν όφελος.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  «L-Carnitine». Micronutrient Information Center, Linus Pauling Institute, Oregon State University, Corvallis, OR. 1 Δεκεμβρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 29 Απριλίου 2020.
2. 1 2  «Carnitine--metabolism and functions». *Physiological Reviews* **63** (4): 1420–80. October 1983. doi:10.1152/physrev.1983.63.4.1420. PMID 6361812. .
3. 1 2 3 4 5  «Carnitine». Office of Dietary Supplements, US National Institutes of Health. 10 Οκτωβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 29 Απριλίου 2020.
4. 1 2 3  «L-carnitine: Uses, benefits and dosage». Drugs.com. 20 Ιανουαρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 29 Απριλίου 2020.
5. ↑  «Levocarnitine». PubChem, National Library of Medicine, US National Institutes of Health. 25 Απριλίου 2020. Ανακτήθηκε στις 29 Απριλίου 2020.
6. ↑  Cox, Richard A.; Hoppel, Charles L. (1973-12-01). «Biosynthesis of carnitine and 4-N-trimethylaminobutyrate from 6-N-trimethyl-lysine» (στα αγγλικά). *Biochemical Journal* **136** (4): 1083–1090. doi:10.1042/bj1361083. ISSN 0006-2936. PMID 4786530. PMC 1166060. .
7. ↑  «Preface: Carnitine: Lessons from One Hundred Years of Research». *Annals of the New York Academy of Sciences* **1033** (1): ix–xi. November 2004. doi:10.1196/annals.1320.019. Bibcode: 2004NYASA1033D...9..
Η **κολακεία** είναι η συμπεριφορά ή λόγος υπερβολικά φιλοφρονητικός, με ιδιοτελείς σκοπούς. Το άτομο που κολακεύει (ο κόλακας), επαινεί με τρόπο υπερβολικό κάποιον, συνήθως ανώτερό του, προκειμένου να αποκτήσει και να διατηρήσει την εύνοιά του. Ο Πλάτων θεωρεί την ρητορική, όπως και άλλα είδη τέχνης, ως μέρος της κολακείας, ο Θεόφραστος την συμπεριλαμβάνει στην ανάλυση των χαρακτήρων ενώ o Ταλλεϋράνδος πιστεύοντας ότι ο έπαινος βγαίνει από την καρδιά και η κολακεία από τα χείλη διακηρύττει: «υπήρξαν ελάχιστοι που αρνήθηκαν την δόξα και την φιλοχρηματία, αλλά την κολακεία ουδείς».

Η χρήση της κολακείας
---------------------

Οι κόλακες προσδίδουν τιμή και χάρη σε αρετές ανύπαρκτες και αποσιωπούν σε αδυναμίες υπαρκτές. Είναι υποκριτές και δουλόφρονες, ικανοί ακόμα και να ταπεινωθούν και να εξευτελιστούν, προκειμένου να αποκτήσουν την εύνοια αυτού που κολακεύουν, και να κερδίσουν κάποιο όφελος.

Συνέπειες
---------

Η κολακεία έχει αρνητικές επιπτώσεις τόσο στο άτομο όσο και στην κοινωνία:

Α) για το άτομο που δέχεται την κολακεία, επειδή του δημιουργείται η ψευδαίσθηση ότι είναι άνθρωπος σπουδαίος ή μοναδικός. Η ψευδαίσθηση αυτή, όμως, μπορεί να τον οδηγήσει σε ενέργειες που θα τον γελοιοποιήσουν μπροστά στους άλλους. Η κολακεία δεν θα υπήρχε όχι αν δεν υπήρχαν κόλακες, αλλά αν δεν υπήρχαν άνθρωπο ματαιόδοξοι. Όμως η ματαιοδοξία είναι ανθρώπινη αδυναμία και αυτήν ακριβώς εκμεταλλεύονται οι κόλακες. Δυστυχώς, το <άπιστον θυμίαμα της κολακείας>. όπως το λέει ο Κάλβος, είναι τόσο δυνατό, ώστε δεν έχουν όλοι οι άνθρωπο τη δύναμη να του αντισταθούν.

Β) Για την κοινωνία, επειδή οι αρεσκόμενοι στην κολακεία προωθούν σε υψηλές θέσεις ανάξιους. Αλλά και η αναξιοκρατία είναι σχεδόν ο χειρότερος εχθρός της δημοκρατίας και της κοινωνίας. Η πίστη στους κόλακες έχει ως αποτέλεσμα την απουσία της δικαιοσύνης, αφού ζημιώνονται οι τίμιοι και οι δίκαιοι και αμείβονται οι άτιμοι και οι απατεώνες.

Απο την άλλη πλευρά, το κολακευόμενο άτομο νιώθει ευχαρίστηση και ικανοποίηση και συνεπώς αποκτά καλύτερη ψυχική διάθεση.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εικονογραφημένο εγκυκλοπαιδικό λεξικό και πλήρες λεξικό της νέας ελληνικής γλώσσας ΠΑΠΥΡΟΣ LAROUSSE.
2. ↑  Πλάτων, Γοργίας (διάλογος)
3. ↑  Πλάτων, Γοργίας (διάλογος) 467a
4. ↑  Θεόφραστος, Χαρακτήρες
5. ↑  Εμίλ Ταρλέ, Ταλλεϋράνδος, εκδ. Πάπυρος, 1972
6. ↑  Λεξικό αναπτυγμένων εννοιών. Χαρ. Αθ. Μπαλτάς Εκδόσεις Δημ. Ν. Παπαδήμα.

Βιβλιογραφία
------------

* Πλούταρχος, Ηθικά 2, Πως αν τις διακρίνειε τον κόλακα του φίλου, εκδ. Κάκτος, 1995, ISBN 9603523461
* Το κείμενο του Πλουτάρχου

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **κολακεία**  |

|  |  |
| --- | --- |
| Wikiquote logoWikiquote logo | Στα Βικιφθέγματα υπάρχει υλικό σχετικό με το λήμμα:   **Κολακεία** |
Το **Μουσείο Καλαβρυτινού Ολοκαυτώματος** είναι ιστορικό μουσείο που βρίσκεται στα Καλάβρυτα και είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τα τραγικά γεγονότα που συνέβησαν εκεί στις 13 Δεκεμβρίου 1943.

Ιστορικό
--------

Γλυπτό στον προαύλιο χώρο του Μουσείου.
Το μουσείο στεγάζεται στο παλιό Δημοτικό Σχολείο της πόλης που ανεγέρθηκε στις αρχές του 20ου αιώνα με δαπάνες του ευεργέτη Ανδρέα Συγγρού και λειτούργησε για πρώτη φορά το 1906. Την περίοδο της κατοχής διέκοψε τη λειτουργία του αφού μετατράπηκε από τους Ιταλούς σε στρατόπεδο συγκέντρωσης για 500 περίπου Έλληνες πολιτικούς κρατούμενους. Στις 13 Δεκεμβρίου 1943 οι Γερμανοί κατακτητές συγκέντρωσαν στον προαύλιο χώρο του κτιρίου τους κατοίκους της πόλης και διαχώρισαν τον ανδρικό πληθυσμό από τα γυναικόπαιδα και τους ηλικιωμένους. Οι άνδρες και οι έφηβοι άνω των 13 ετών οδηγήθηκαν στο λόφο του Καππή όπου και εκτελέστηκαν ενώ τα γυναικόπαιδα και οι ηλικιωμένοι κρατήθηκαν προσωρινά στο εσωτερικό του κτιρίου προκειμένου οι Γερμανοί να ολοκληρώσουν απρόσκοπτα το καταστροφικό τους έργο. Στη συνέχεια το κτίριο πυρπολήθηκε αλλά οι εγκλωβισμένοι που βρίσκονταν μέσα σε αυτό κατάφεραν να σωθούν. Μετά την κατοχή ανακατασκευάστηκε πλήρως και λειτούργησε πάλι ως Δημοτικό Σχολείο από το 1950 μέχρι το 1992. Ως μουσείο λειτουργεί από το 2005, ενώ το ίδιο το κτίριο έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο από το 1986.

Εκθέματα
--------

Στη συλλογή του μουσείο περιλαμβάνεται πάσης φύσεως υλικό που σχετίζεται με την πρόσφατη ιστορία των Καλαβρύτων, ιδιαίτερα με την ιστορία του Ολοκαυτώματος της 13ης Δεκεμβρίου του 1943 και των γεγονότων που διαδραματίστηκαν στην περιοχή την περίοδο της κατοχής, όπως χάρτες, φωτογραφικό υλικό, προσωπικά αντικείμενα των εκτελεσθέντων, και άλλα.

Βλέπε επίσης
------------

* Σφαγή των Καλαβρύτων

Βιβλιογραφία
------------

* *Το σπίτι των ηρώων μας*. Καλάβρυτα: Μουσείο Καλαβρυτινού Ολοκαυτώματος. 2006.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Μουσείο Καλαβρυτινού Ολοκαυτώματος – Επίσημη ιστοσελίδα
Ο **Μιχαήλ Βλαστός** (Αθήνα, 1 Φεβρ. 1874 - Αθήνα, 4 Σεπτ. 1936) ήταν Έλληνας συλλέκτης νομισμάτων και στέλεχος σε εμπορικές επιχειρήσεις.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του Παντελή Βλαστού (Τριέστη 1836 - Μασσαλία 1914) και της Πηνελόπης Κάπαρη (Κωνσταντινούπολη, 1846 - Μασσαλία 1920). Σε νεαρή ηλικία εγκαταστάθηκε στη Μασσαλία, όπου και εργάστηκε στον εμπορικό οίκο των αδελφών Ράλλη, ενώ έζησε για μεγάλα χρονικά διαστήματα στη Μεγάλη Βρετανία και τις ΗΠΑ. 

Ασχολήθηκε με την συλλογή νομισμάτων και σύντομα απέκτησε μια άριστη συλλογή νομισμάτων του Τάραντα. Το 1932 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, όπου και σχημάτισε επίσης αξιόλογη συλλογή πρωτοαττικών αγγείων. Πρέπει να σημειωθεί ότι ο Βλαστός, αν και ευκατάστατος, δεν διέθετε σημαντική οικονομική επιφάνεια. Διετέλεσε σύμβουλος της Αρχαιολογικής Εταιρείας, και ιδρυτής και πρώτος πρόεδρος της Εταιρείας των φίλων του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου. Δημοσίευσε επιστημονική μελέτη περί των νομισμάτων του Τάραντα και τιμήθηκε από την Γαλλική Ακαδημία των Επιγραφών με το Βραβείο «Allier de Hauteroche».

Το 1988, η σημαντική αρχαιολογική συλλογή του δωρήθηκε από τον σύζυγο της κόρης του, Πηνελόπης-Ιουλίας και τα παιδιά τους (τον Ιωάννη Σερπιέρη, και τα παιδιά τους Πατρίτσια-Λαυρία συζ. Παπαδημητρίου, Σαβίνα Ι. Σερπιέρη και Φερνάνδο Ι. Σερπιέρη) στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Αθήνας, ως «συλλογή Βλαστού-Σερπιέρη».

Ήταν παντρεμένος με την Ρεγγίνα Λιδωρίκη (κόρη του Γεωργίου Λιδωρίκη και της Ερατώς Δάρα), με την οποία απέκτησαν δυο παιδιά στη Μασσαλία: τον Παντελή (4 Οκτ. 1900 - 1974) και την Πηνελόπη-Ιουλία (Ντιντί Βλαστό) (8 Απρ. 1903 - 1985), γνωστή αθλήτρια της αντισφαίρισης (τέννις) και ολυμπιονίκη του 1924.

Απεβίωσε το 1936.

Πηγές
-----

* Εν Αθήναις Αρχαιολογική Εταιρεία, επιμ. (1937). *Λεύκωμα της εκατονταετηρίδος της Εν Αθήναις Αρχαιολογικής Εταιρείας 1837 - 1937*. Εν Αθήναις: Αρχαιολογική Εταιρεία. Ανακτήθηκε στις 26 Ιουλίου 2010.

Αναφορές
--------

1. ↑  Η Εταιρεία των Φίλων του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου, Ο δωρητής Μιχ. Π. Βλαστός Αρχειοθετήθηκε 2012-03-15 στο Wayback Machine. Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, ανακτήθηκε 8/8/2013
Το **Μπεϊτούν**(κινεζικά: 北屯, πινγίν: Běitún) είναι πόλη στο βόρειο τμήμα του Σιντζιάνγκ στην Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας. Διοικητικά, είναι πόλη νομαρχιακού επιπέδου, υπό την άμεση διοίκηση της περιφερειακής κυβέρνησης, αν και γεωγραφικά βρίσκεται στο νομό Αλτάι.

Επισκόπηση
----------

Το Μπεϊτούν ιδρύθηκε στις 28 Δεκεμβρίου 2011, και έγινε η νεαρότερη πόλη στην ΛΔΚ εκείνη την εποχή. Ιδρύθηκε από τμήματα της πόλης Αλτάι. 

Το Μπεϊτούν καλύπτει έκταση 910.5 τετραγωνικών χιλιομέτρων και έχει πληθυσμό 76.300 κατοίκων. Η πόλη βρίσκεται στον Ποταμό Ιρτίς. Το όνομά της πόλης προέρχεται από τον έπαινο "Η βορειότερη καλλιεργούμενη γη της Κίνας" (Κινεζικά: 中国最北的屯垦重地, πινγίν: Zhōngguó zuìběi de túnkěn zhòngdì).

Μεταφορές
---------

Ως τέρμα του Σιδηρόδρομου Κουϊτούν-Μπεϊτούν, το Μπεϊτούν είναι σημαντικός συγκοινωνιακός κόμβος μεταξύ της Μογγολίας, του Βόρειου Σιντσιάνγκ και του Καζακστάν. Ο Σταθμός του Μπεϊτούν, ο οποίος βρίσκεται λίγα χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του κέντρου της πόλης (με γεωγραφικές συντεταγμένες 47°19′20″N 87°45′30″E﻿ / ﻿47.32222°N 87.75833°E﻿ / 47.32222; 87.75833), έχει άμεσες υπηρεσίες επιβατικού σιδηρόδρομου με το Ουρούμτσι. 

Η επέκταση του σιδηρόδρομου προς την Πόλη Αλτάι εγκαινιάστηκε το 2016.

Παραπομπές
----------

1. ↑  共和国最年轻的城市——新疆北屯市正式挂牌成立 (στα Chinese). Xinhua News Agency. 29 Δεκεμβρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 10 Ιανουαρίου 2012. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
2. ↑  阿勒泰区域双子城阿勒泰市和北屯市2016年将通火车 (2013-08-15)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------
Το **Νταγιανάντ Άνγκλο Βαϊντίκ Μαχαβιντιαλάγια** (Κολέγιο D.A-V.) είναι κολέγιο που βρίσκεται στην Κανπούρ της Ινδίας. Ιδρύθηκε το 1919 από τον Λάλα Ντιουάν Τσαντ και είναι το δεύτερο αρχαιότερο πανεπιστήμιο στο Κανπούρ. Στους πρώην φοιτητές του περιλαμβάνονται επαναστάτες όπως ο Τσάντρα Σεχάρ Αζάντ και πολλές πολιτικές προσωπικότητες. Το κολέγιο βρίσκεται στις Αστικές Γραμμές, απέναντι από το Στάδιο Γκριν Παρκ. Υπάρχουν περίπου 18.000 φοιτητές με περίπου 350 άτομα διδακτικό προσωπικό. Το κολέγιο είναι διαπιστευμένο από το Ινδικό NAAC.

Ο Πρώην Πρωθυπουργός της Ινδίας Ατάλ Μπιχάρι Βατζπαγί και ο σημερινός Πρόεδρος της Ινδίας Ραμ Ναθ Κοβίντ σπούδασαν εδώ.

Το κολέγιο είναι συνδεδεμένο με το Πανεπιστήμο Τσχατραπάτι Σάχου Τζι Μαχαράτζ (πρώην Πανεπιστήμιο του Κανπούρ). Διαχειρίζεται από την Αγγλοβεδική Ένωση Κολλεγίων και Κοινωνίας Διαχείρισης Νταγιανάντ. Πρύτανης το 2018 ήταν ο Δρ. Αμίτ Κουμάρ Σριβαστάβα.

Αξιοσημείωτοι απόφοιτοι
-----------------------

* Ατάλ Μπιχάρι Βατζπαγί
* Ραμ Ναθ Κοβίντ
* Ι. Κ. Γκουτζράλ
* Κ. Ράι Σάχι
* Σέιχ Ανουαρούλ Χακ

Πρώην προσωπικό
---------------

* Σρι Σαντός Ντουιβέντι, Πρόεδρος
* Σρι Νιράτζ Σούκλα, πρώην Ελεγκτής

Παραπομπές
----------

1. ↑  «D.A-V College website». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Ιουνίου 2017. Ανακτήθηκε στις 16 Ιουνίου 2018.
2. ↑  «Affiliated colleges». Πανεπιστήμιο Τσχατραπάτι Σάχου Τζι Μαχαράτζ. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Σεπτεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 16 Ιουνίου 2018.
3. ↑  «DAV basks in glory of its illustrious student». *Times of India*. 24 Δεκέμβριος 2014.. Ανακτήθηκε στις 17 Αυγούστου 2018‎.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα
Το Μουσείο Η.Σ.Α.Π. στον σταθμό Πειραιά
Η δημιουργία του **Μουσείου Ηλεκτρικών Σιδηροδρόμων** ήταν ένα όραμα του Μανώλη Φωτόπουλου, (υπαλλήλου των Η.Σ.Α.Π.) από το 1990. Ο ίδιος ξεκίνησε, αμέσως μετά την συνταξιοδότησή του το 1995, την υλοποίησή του.

Στην αρχή με κάποιο καπέλο και ένα φανάρι άρχισε ν΄ αναζητά οτιδήποτε που θα μπορούσε να συμβάλει στο όραμά του σε αποθήκες, σε μάντρες, σε παλαιοπωλεία, ακόμη και σε σκουπίδια από καθαρισμούς αποθηκών και άλλων φορέων (δήμων, μηχανουργείων κλπ). Παράλληλα προτρέπει συναδέλφους του συνταξιούχους να συμβάλουν και εκείνοι στο όνειρο της ζωής του καθώς και στη Διεύθυνση των Η.Σ.Α.Π. Δεν άργησαν έτσι να συγκεντρώνονται παλιές στολές, φωτογραφίες, βιβλία, αποκόμματα εφημερίδων και περιοδικών ενώ και η εταιρεία αρχίζει και αυτή πλέον να αναζητά οτιδήποτε θα ήταν χρήσιμο για το μελλοντικό μουσείο όπως βαγόνια, ράγες, βοηθητικές άμαξες και άλλα μεγάλα αντικείμενα τροχαίου υλικού και ελέγχου.

Όταν πλέον οι προμήθειες υλικών παρουσίαζαν ικανό αριθμό για την έκθεσή τους άρχισε η αναζήτηση του κατάλληλου χώρου. Τελικά μετά από πολλές και μεγάλες προσπάθειες βρέθηκε και παραχωρήθηκε ο χώρος που βρίσκεται σήμερα το μουσείο αυτό εντός του Σταθμού Πειραιώς.

Επίσης με σχετική απόφαση και χρηματοδότηση της εταιρείας πραγματοποιούνται στο διάστημα 2003-2004 η αρχιτεκτονική μελέτη και οι απαραίτητες εργασίες για την μετατροπή του εγκεκριμένου χώρου σε εκθεσιακό. Ακολούθησε η φωτογράφιση και η δημιουργία μητρώου εκθεμάτων της μέχρι τότε συλλογής. Τέλος εκπονήθηκε μουσειογραφική μελέτη όπου και ακολούθησαν συμπληρωματικές εργασίες.

Τον Νοέμβριο του 2005 εγκαινιάζεται το Μουσείο Ηλεκτρικών Σιδηροδρόμων έχοντας πλέον στη συλλογή του περισσότερα από 2000 αντικείμενα καθώς και περισσότερα από 3000 βιβλία, έντυπα και φωτογραφίες τα οποία και αποτελούν τη βάση για την μελλοντική επέκταση με παράλληλη δημιουργία βιβλιοθήκης.

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Μουσείο Ηλεκτρικών Σιδηροδρόμων** |

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Εγκαίνια Μουσείου Ηλεκτρικών Σιδηροδρόμων (δελτίο τύπου Η.Σ.Α.Π. 24/11/2005)
Συντεταγμένες: 53°10′48″N 23°1′22″E﻿ / ﻿53.18000°N 23.02278°E﻿ / 53.18000; 23.02278

Ο **Μπιάουα** (πολωνικά: *Biała*, δηλ. «Άσπρος») είναι ποταμός στην Πολωνία, αριστερός παραπόταμος του ποταμού Σούπρασλ. Η κατεύθυνση του ποταμού είναι βορειοδυτική και η μέση μείωση της κοίτης του ποταμού είναι 2,1 ‰.

Πορεία του ποταμού
------------------

Ο ποταμός ξεκινά από το χωριό Προτάσι σε υψόμετρο περίπου 168 μ. πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και εκβάλλει στο Σούπρασλ, σε υψόμετρο 115 μ. πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, κοντά στο Φάστι. Η λεκάνη απορροής του περιλαμβάνει την μητροπολιτική περιοχή Μπιαουίστοκ, και ο ίδιος ο ποταμός ρέει μέσω του Μπιαουίστοκ και είναι ο δέκτης του μεγαλύτερου μέρους των όμβριων υδάτων από την περιοχή της πόλης και των επεξεργασμένων βιομηχανικών και οικιακών λυμάτων.

Μόλυνση
-------

Ο ποταμός έχει ένα καλά ανεπτυγμένο υδρογραφικό δίκτυο. Σύμφωνα με τις μελέτες για τον ποταμό Μπιάουα που διενεργήθηκαν από την Επιθεώρηση Προστασίας Περιβάλλοντος του Βοεβοδάτου Ποντλάσκιε το 2003, σε όλο το μήκος του, είναι στην κατηγορία III από την άποψη της φυσικοχημικής ρύπανσης και έχει μη ταξινομημένη βακτηριολογική ρύπανση.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Gospodarka wodno ściekowa: Rzeki, cieki, rowy, stawy na terenie miasta» (στα Πολωνικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Μαΐου 2012. Ανακτήθηκε στις 11 Δεκεμβρίου 2021.
2. ↑  *Nazewnictwo geograficzne Polski* (PDF). **1**. Βαρσοβία: Κεντρικό Γραφείο Γεωδαισίας και Χαρτογραφίας. 2006. σελ. 8. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 3 Νοεμβρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 11 Δεκεμβρίου 2021.
3. ↑  Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w Białymstoku. Monitoring środowiska.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 89144814422944268200
* GND: 4088260-3

 |

 |
Ο **Μιχάλης Κωνσταντίνου** (ψευδώνυμο «*Μαγούλας*») είναι Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής με πολυετή παρουσία στην Α΄ και τη Β’ Εθνική κατηγορία, γεννημένος στη Μαγούλα Αττικής στις 30 Αυγούστου 1948. Ήταν γνωστός για το ευθύβολο σουτ που διέθετε, ενώ αγωνιζόταν στη θέση του κεντρικού επιθετικού και διακρίθηκε ως σημαντικός σκόρερ.

Ξεκίνησε την αγωνιστική του σταδιοδρομία από πολύ μικρός, από τον (ανεξάρτητο) σύλλογο της Μαγούλας και σε ηλικία 16 ετών υπέγραψε στον Πανελευσινιακό. Με την ομάδα αυτή αγωνίστηκε συνολικά 8 περιόδους (έχοντας 165 συμμετοχές σε επίσημους αγώνες πρωταθλήματος) από το 1965-66 έως το 1971-72 και ξανά το 1979-80. Το καλοκαίρι του 1972 (και ενώ είχε κινήσει το ενδιαφέρον της ΑΕΚ) αποκτήθηκε από το Αιγάλεω, όπου έπαιξε 7 έτη, συμπληρώνοντας 181 συμμετοχές και 31 τέρματα. Στην Α΄ Εθνική (5 σεζόν με το Αιγάλεω και μία με τον Πανελευσινιακό) είχε 132 συμμετοχές και 18 τέρματα. Έκλεισε την καριέρα του ως παίκτης του Εθνικού Αστέρα, την περίοδο 1980-81. Έπαιξε σε 225 επίσημα παιχνίδια της Β΄ Εθνικής, με Πανελευσινιακό (7 χρόνια), Αιγάλεω (2 χρόνια) και Εθνικό Αστέρα (1 χρόνο). 
Τα τελευταία χρόνια αντιμετώπισε κάποια προβλήματα υγείας, με τους παλαιμάχους ποδοσφαιριστές διαφόρων ομάδων να του συμπαρίστανται.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Νίκος Δημ. Νικολαΐδης, «50 χρόνια Αιγάλεω», έκδοση Δήμος Αιγάλεω, 1998, σελ. 75
2. ↑  Γεώργιος Παγιωτέλης, «Το Έπος της Α΄ Εθνικής», ένθετη έκδοση του περιοδικού «Παγκόσμιοι», τεύχη ετών 1994 - 1995
3. ↑  «40 Χρόνια Ποδόσφαιρο & ΠΡΟΠΟ», έκδοση εφημερίδας «Προπόραμα» (1999), σελ. 58
4. ↑  Διεθνής στατιστική ιστοσελίδα rsssf.com
5. ↑  «Ένας ‘αγώνας’ για τον Μιχάλη Κωνσταντίνου» Ανακτήθηκε στις 20/9/2019
Ο **Μιχαήλ Γιαννουκάκης** (1868–1944) ήταν Έλληνας θεατρικός συγγραφέας.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1868 στη Σύρο. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, ωστόσο δεν ασχολήθηκε με τη νομική. Ασχολήθηκε με το εμπόριο και έγινε επιτυχημένος επιχειρηματίας. Ταυτόχρονα, άρχισε να ασχολείται με τη συγγραφή θεατρικών έργων, είτε μόνος του είτε με άλλους συναδέλφους του όπως ο Νικόλαος Λάσκαρης. Σημαντικά έργα του ήταν τα *Αντιπεθερίνη*, *Ο γαμπρός μας* και *Στα παραπήγματα*. Πραγματοποίησε επίσης σημαντικές συνεισφορές στον τομέα των μεταφράσεων, μιας και ήταν ο πρώτος Έλληνας που μετέφρασε έργα του Ερρίκου Ίψεν (*Βρικόλακες* και *Το σπίτι της κούκλας*). Υπήρξε επίσης συνεργάτης του περιοδικού *Η Διάπλασις των Παίδων*. Γιος του ήταν ο επίσης θεατρικός συγγραφέας Δημήτριος Γιαννουκάκης. Πέθανε το 1944 στην Αθήνα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  ««Τέρπειν άμα και διδάσκειν»». *Η Καθημερινή*. 12 Ιανουαρίου 2003.. Ανακτήθηκε στις 11 Ιουλίου 2018.
2. ↑  «Γιαννουκάκης, Μιχαήλ». *www.ygeiaonline.gr*. Εγκυκλοπαίδεια Δομή. Ανακτήθηκε στις 11 Ιουλίου 2018.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Wikisource logoWikisource logo | Στη Βικιθήκη υπάρχει υλικό που έχει σχέση με το θέμα:  **Συγγραφέας:Μιχαήλ Γιαννουκάκης** |

* Μιχαήλ Γιαννουκάκης στον *Πανδέκτη*, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 198134087
* **ΕΒΕ**: 16859
* **AA**: 12011
* ISNI: 0000 0003 5746 1169
* SUDOC: 153129700

 |

 |