recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Τα **"Ηνωμένα Βουστάσια"** ήταν ζαχαροπλαστείο - καφενείο στην Αθήνα. Βρισκόταν στην οδό Πανεπιστημίου 56, στη θέση που σήμερα βρίσκεται το ξενοδοχείο "Τιτάνια", και αποτελούσε δημοφιλές φιλολογικό, δημοσιογραφικό και καλλιτεχνικό κέντρο ενώ, όπως αναγράφεται σε διαφήμιση του καταστήματος (1911), "όλαι αι πνευματικαί Αθήναι, αι Αθήναι της αριστοκρατίας του πνεύματος συχνάζουν στα "Ηνωμένα Βουστάσια". Τακτικοί θαμώνες στα "Ηνωμένα Βουστάσια" ήταν, μεταξύ άλλων, ο Ιωάννης Κονδυλάκης, ο Σπύρος Μελάς, ο Διονύσιος Κόκκινος, ο Λάμπρος Πορφύρας και ο Κώστας Βάρναλης. Το κτίσμα μετατράπηκε στην αρχή στον κινηματογράφο "Τιτάνια" και το 1970 κατεδαφίστηκε για να δημιουργηθεί το ξενοδοχείο "Τιτάνια".

Παραπομπές
----------

1. ↑  εφ. "Το Βήμα" *Η Αθήνα βρίσκει πάλι το βουλεβάρτο της*, 03/03/2013
2. ↑  Paraskinio.gr: *Τι απέγινε το θρυλικό ζαχαροπλαστείο, που θάφτηκε κάτω από το Τιτάνια*[*νεκρός σύνδεσμος*]

Βιβλιογραφία
------------

* Γιάννης Παπακώστας *Φιλολογικά Σαλόνια και Καφενεία της Αθήνας*, Αθήνα, χ.χ.
Ο **Καλλιτέχνης του Λαού της ΡΣΟΣΔ** (ρωσικά: Наро́дный арти́ст РСФСР‎) ήταν τιμητικός τίτλος που απονέμονταν σε καλλιτέχνες της Ρωσικής Σοβιετικής Ομοσπονδιακής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας, συμπεριλαμβανομένων σκηνοθετών, χορογράφων και μουσικών, οι οποίοι είχαν εξαιρετικά επιτεύγματα στις τέχνες. Αυτός ο τίτλος ήταν ένα βαθμό κάτω από τον «Επίτιμο Καλλιτέχνη της ΡΣΟΣΔ» και έναν υψηλότερο από τον Καλλιτέχνη του Λαού της ΕΣΣΔ.

Ο τίτλος απονεμήθηκε για πρώτη φορά στις 10 Αυγούστου του 1931. Το 1992, μετά την μετονομασία της ΡΣΟΣΔ σε Ρωσική Ομοσπονδία, αντικαταστάθηκε από τον τίτλο «Καλλιτέχνης του Λαού της Ρωσικής Ομοσπονδίας».

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Звания почётные | это... Что такое Звания почётные?». *Μεγάλη Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια* (στα Ρωσικά). Ανακτήθηκε στις 28 Ιουλίου 2022.
Ο **Ελπίδιος Βραχάμιος** (᾿Ελπίδιος Βραχάμιος) ήταν στρατηγός, δουξ, και βυζαντινός διοικητής του Θέματος Κύπρου. Αναφέρεται και με το αξίωμα του κουροπαλάτη, διοίκησε την Κύπρο πιθανότατα τον 11ο αιώνα.

Είναι γνωστός από δύο μολυβδόβουλα και πιθανότατα ήταν αρμενικής καταγωγής. 

Υπάρχουν πολλές εικασίες από ερευνητές για το πρόσωπο του. Συγγενείς του, αν όντως έζησε τον 11ο αιώνα, ίσως ήταν ο Δουξ Αντιόχειας Φιλάρετος Βραχάμιος, ίσως γιος η ανιψιός του, ενώ παππούς του πιστεύεται ότι ίσως ήταν ο επίσης Ελπίδιος που είχε το αξίωμα του ταξιάρχη.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Διονύσιος Α. Ζακυθηνός, *Μελέται περί της διοικητικής διαιρέσεως και της επαρχιακής διοικήσεως εν τω Βυζαντινώ κράτει[*νεκρός σύνδεσμος*]*, ‎1941, σελ. 269
2. ↑  *Οι Αρμένιοι της Κύπρου[*νεκρός σύνδεσμος*]*,μ σελ. 8
3. ↑  Γεωργίου, σελ. 147
4. ↑  Γεωργίου, σελ. 151
5. ↑  Γεωργίου, σελ. 149

Πηγές
-----

* Σταύρος Γ. Γεωργίου *Βυζαντινά 31 (2014) Η χρονολόγηση της υπηρεσίας του δούκα Κύπρου Ελπιδίου Βραχαμίου*.
Στην ελληνική μυθολογία οι **Ιδαίοι Δάκτυλοι** ήταν δαίμονες που κατάγονταν από το βουνό Ίδη της Κρήτης. Αποτελούσαν την ακολουθία της μητέρας των θεών, της Ρέας ή Κυβέλης. Τους ονόμασαν «Δακτύλους» επειδή ήταν 5 τον αριθμό, όσα δηλαδή και τα δάκτυλα του ενός χεριού, ή επειδή ήταν πολύ επιδέξιοι στα χέρια, ιδίως ως προς την κατεργασία των μετάλλων, ή επειδή όταν τους γέννησε η μητέρα τους (που ήταν η Ρέα ή η Αγχιάλη) έμπηξε από τους πόνους του τοκετού τα δάχτυλά της στο χώμα, ή, τέλος, γιατί γεννήθηκαν από τη σκόνη που έριξαν πίσω τους με τα δάχτυλά τους οι τροφοί του Δία. Αναφέρονται και περισσότεροι από 5 Δάκτυλοι, μέχρι τον αριθμό 15. Σύμφωνα με άλλη παράδοση, απλώς οι εκατό πρώτοι άνδρες που γεννήθηκαν ποτέ στην Κρήτη ονομάσθηκαν «Ιδαίοι Δάκτυλοι».

Οι Δάκτυλοι υποτίθεται ότι βρήκαν και κατεργάσθηκαν πρώτοι τον σίδηρο, ενώ κάποιες πηγές τους αποδίδουν και την καθιέρωση των Μυστηρίων. Σύμφωνα με την επικρατήσασα παράδοση, που τους ταυτίζει με τους Κουρήτες, στους Δακτύλους εμπιστεύθηκε η Ρέα τη φύλαξη του βρέφους της, του θεού Δία. Μία παράδοση των Ηλείων δίνει και τα ονόματα των 5: Ηρακλής (όχι ο συνώνυμος ήρωας), Παιωναίος, Επιμήδης, Ιάσιος και Ίδας. Ο μεγαλύτερος σε ηλικία ήταν ο Ηρακλής. Οι 5 αυτοί Δάκτυλοι ίδρυσαν τους Ολυμπιακούς Αγώνες, ως εξής: ο Ηρακλής πρότεινε στους άλλους 4 να κάνουν αγώνες δρόμου καθώς πρόσεχαν τον μικρό Δία για να διασκεδάσουν και λίγο. Μετά τη λήξη των αγώνων, ο Ιδαίος Ηρακλής στεφάνωσε τους νικητές. Στη συνέχεια, πρότεινε να τελούνται οι αγώνες αυτοί κάθε 5 χρόνια, όσοι ήταν και οι Ιδαίοι Δάκτυλοι. Πραγματικά, στην Ολυμπία υπήρχε ιδιαίτερος βωμός των Ιδαίων Δακτύλων. Ο Ιδαίος Ηρακλής λατρευόταν ιδιαίτερα στην Ολυμπία, στη Μεγαλόπολη, στις Ερυθρές και στις Θεσπιές.

Μία άλλη, μάλλον αρχαιότερη, παράδοση, αναφέρει ότι οι Ιδαίοι Δάκτυλοι ήταν τρεις: ο Κέλμις, ο Δαμναμενεύς και ο Άκμων, όλοι τους παντοδύναμοι μάγοι. Αυτοί οι μάγοι ήταν υπηρέτες της Αδράστειας, που πρώτοι άσκησαν την τέχνη του «πολυμήτιος» Ηφαίστου κατεργαζόμενοι με τη φωτιά το σίδερο και τον χαλκό. Σύμφωνα με μία άλλη παράδοση, οι Ιδαίοι Δάκτυλοι δίδαξαν μουσική στον Πάρι, στο όρος Ίδη της Τρωάδας.

Δείτε επίσης
------------

* Ο δορυφόρος του αστεροειδή 243 Ίδη, ονομάσθηκε **Δάκτυλος** από τα μυθικά αυτά πρόσωπα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Οι Δάκτυλοι ή Κουρήτες στο «theoi.com» με αναφορές
Ο **Ημιμάχιμος** ήταν παλαιότερος χαρακτηρισμός στρατευσίμου που χρησιμοποιούταν για την επάνδρωση βοηθητικών υπηρεσιών της μάχιμης τάξης.  
 
Η κατηγορία αυτή των στρατευσίμων είχε καθορισθεί με το νόμο 3328 του 1925 που περιελάμβανε στρατευσίμους που είχαν κάποια σωματική βλάβη ή μέχρι κάποιου βαθμού απώλεια όρασης ή ακοής (βαρηκοΐα) κ.λπ. Οι ημιμάχιμοι χρησιμοποιούνταν ως νοσοκόμοι, καθώς και στη τροφοδοσία του ιππικού κ.λπ. Στο δε πολεμικό ναυτικό και ως ναύτες ""εσχαρείς" (στη τροφοδοσία των μηχανών με κάρβουνα). Στη κατηγορία αυτή κατατάσσονταν στρατεύσιμοι μετά από έκθεση οικείας, κατά Σώμα, υγειονομικής επιτροπής.

Σήμερα η κατηγορία αυτή έχει εξαλειφθεί. Αντ΄ αυτής χρησιμοποιείται χαρακτηρισμός με το ελληνικό γράμμα **Ι** και αριθμό.
Οι **Επαρχίες της Σουηδίας** (σουηδικά: Sveriges landskap) είναι ιστορικές, γεωγραφικές και πολιτισμικές περιοχές της Σουηδίας. Η Σουηδία έχει σήμερα 25 επαρχίες οι οποίες δεν έχουν κάποια διοικητική λειτουργία, αλλά αποτελούν ιστορικές περιοχές και μέσα πολιτιστικής ταυτότητας. Οι σουηδικές τοπικές διάλεκτοι και η τοπική λαογραφία ακολουθούν περισσότερο τα σύνορα των Επαρχιών παρά τα σύνορα των διοικητικών Κομητειών.

Ιστορικά, αρκετές από αυτές τις επαρχίες ήταν υποδιαιρέσεις της Σουηδίας μέχρι το 1634, όταν αντικαταστάθηκαν από τις κομητείες της Σουηδίας (län), κάποιες επαρχίες κατακτήθηκαν αργότερα από τη Δανία-Νορβηγία και κάποιες άλλες, όπως οι επαρχίες στη Φινλανδία χάθηκαν.

Σε ορισμένες περιπτώσεις, οι διοικητικές Κομητείες αντιστοιχούν σχεδόν ακριβώς με τις Επαρχίες, όπως η επαρχία Μπλεκίνιε με την κομητεία Μπλεκίνιε και η επαρχία Γκότλαντ, η οποία είναι ταυτόχρονα επαρχία, κομητεία και δήμος. Επιπλέον, οι διοικητικές κομητείες υπόκεινται σε συνεχείς αλλαγές - για παράδειγμα, δημιουργήθηκαν αρκετές νέες κομητείες κατά τη δεκαετία του 1990 - ενώ οι επαρχίες έχουν τα ιστορικά τους σύνορα εδώ και αιώνες. Από το 1884 όλες οι επαρχίες έχουν ουσιατικά εθιμοτυπικό χαρακτήρα και δεν έχουν διοικητικές ή άλλες πολιτικές λειτουργίες, εξακολουθούν όμως να χρησιμοποιούνται στην καθομιλουμένη και στις διάφορες πολιτισμικές αναφορές.

Επαρχίες
--------

Οι Επαρχίες της Σουηδίας
* Έλαντ (Öland)
* Έστεργκετλαντ (Östergötland)
* Βέρμλαντ (Värmland)
* Βέστεργκετλαντ (Västergötland)
* Βεστερμπότεν (Västerbotten)
* Βέστμανλαντ (Västmanland)
* Γιέμτλαντ (Jämtland)
* Γιέστρικλαντ (Gästrikland)
* Γκότλαντ (Gotland)
* Λάπλαντ (Lappland)
* Μίεντελπαντ (Medelpad)
* Μπλεκίνιε (Blekinge)
* Μπούχουσλεν (Bohuslän)
* Νάρκε (Närke)
* Νορμπότεν (Norrbotten)
* Νταλάρνα (Dalarna)
* Ντάλσλαντ (Dalsland)
* Όνγκερμανλαντ (Ångermanland)
* Ούπλαντ (Uppland)
* Σκάνια (Skåne)
* Σμόλαντ (Småland)
* Σόντερμανλαντ (Södermanland)
* Χάλαντ (Halland)
* Χαργιεντόλεν (Härjedalen)
* Χέλσινγκλαντ (Hälsingland)

Γεωγραφικά διαμερίσματα
-----------------------

Οι επιμέρους επαρχίες της Σουδίας αποτελούν τμήματα μεγαλύτερων γεωγραφικών περιοχών, αυτές των Διαμερισμάτων.

Τα Γεωγραφικά διαμερίσματα της Σουηδίας είναι:

* Νόρλαντ (Norrland), στη βόρεια Σουηδία
* Σβίαλαντ (Svealand), στην κεντρική Σουηδία
* Γέταλαντ (Götaland), στη νότια Σουηδία

Δείτε επίσης
------------

* Κομητείες της Σουηδίας
* Γεωγραφικά διαμερίσματα της Σουηδίας
Η **Καλλιτεχνική Ένωσις** ήταν ένα από τα πρώτα καλλιτεχνικά σωματεία στην ιστορία του νεοελληνικού κράτους. Ιδρύθηκε το 1895, είχε όμως εξαιρετικά βραχύ βίο.

Ίδρυση και δραστηριότητα
------------------------

Η «Καλλιτεχνική Ένωσις» ιδρύθηκε στα τέλη του 1895 με πρωτοβουλία του ζωγράφου Νικηφόρου Λύτρα με σκοπό τον συνδικαλισμό των επαγγελματιών καλλιτεχνών που ζούσαν στην Αθήνα και την κοινή συλλογική δράση. Το διοικητικό της συμβούλιο αποτελούνταν από τους Νικηφόρο Λύτρα (πρόεδρος), Γ. Κατσελίδη (αντιπρόεδρος), Κ. Μάνο (γραμματέας) και τους καλλιτέχνες Θέμο Άννινο, Γεώργιο Βρούτο, Εμμανουήλ Λαμπάκη και Γεώργιο Ροϊλό ως συμβούλους. Τον Ιανουάριο του 1896, ο πρίγκιπας Νικόλαος ανακηρύχθηκε τακτικός πρόεδρος και ο Νικηφόρος Λύτρας κατέλαβε τη θέση του αντιπροέδρου.

Η «Καλλιτεχνική Ένωσις» είχε ανταγωνιστικό χαρακτήρα έναντι του νεοσύστατου «Συλλόγου των Φιλοτέχνων» (1894), που στη συνέχεια μετεξελίχθηκε στην «Εταιρεία των Φιλοτέχνων». Μία από τις άμεσες προτεραιότητες που έθεσε η «Καλλιτεχνική Ένωσις» ήταν η θεσμοθέτηση μια καλλιτεχνικής έκθεσης σε ετήσια βάση. Η πρώτη όμως «Καλλιτεχνική Έκθεσις Αθηνών», οργανωμένη από ομάδα φιλότεχνων, θα πρέπει να λειτούργησε καταλυτικά για την πορεία της «Καλλιτεχνικής Ενώσεως», η οποία έπαψε να δραστηριοποιείται, ενώ μια προσπάθεια ανασύστασής θα γίνει λίγα χρόνια αργότερα (1900-1902) με την «Ένωσιν των Ελλήνων Καλλιτεχνών».

Η «Καλλιτεχνική Ένωσις» εντάσσεται σε μια σειρά πρωτοβουλιών οργάνωσης των Ελλήνων καλλιτεχνών στα τέλη του 19ου αιώνα και τις πρώτες δεκαετίες του 20ού, οι οποίες θα κορυφωθούν με την ίδρυση του Επιμελητήριου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος (Ε.Ε.Τ.Ε.).

Πηγές
-----

* Μοσχονάς, Σπύρος (2010). *Καλλιτεχνικά σωματεία και ομάδες τέχνης στην Ελλάδα κατά το α' μισό του 20ου αιώνα: η σημασία και η προσφορά τους*. Διδακτορική διατριβή. Φιλοσοφική Σχολή Πανεπιστημίου Αθηνών. σελίδες 69–70. doi:10.12681/eadd/25761. Ανακτήθηκε στις 6 Φεβρουαρίου 2017.

* Μπόλης, Ιωάννης Ν. (2000). *Οι καλλιτεχνικές εκθέσεις. Οι καλλιτέχνες και το κοινό τους στην Αθήνα του 19ου αιώνα*. Διδακτορική διατριβή. Φιλοσοφική Σχολή Α.Π.Θ. σελίδες 275–276. doi:10.12681/eadd/13538. Ανακτήθηκε στις 6 Φεβρουαρίου 2017.
Ο επιφανής του Γένους Δάσκαλος **Ιωάννης Δημητριάδης-Πέζαρος** έδρασε στον Τύρναβο το 18ο αιώνα. Αρχικά εκπαιδεύτηκε στη σχολή που άκμαζε στην πατρίδα του, κατόπιν στα Γιάννινα και στη συνέχεια στο Άγιο Όρος, όπου και παρακολούθησε μαθήματα της νεότερης φιλοσοφίας. Από εκεί πήγε και δίδαξε, έπειτα από σχετική πρόσκληση, στην Τσαριτσάνη και το 1776 στο Λιβάδι.

Μετά δίδαξε στην περιώνυμη Σχολή του Τυρνάβου κατά την περίοδο από το 1782 μέχρι 1806. Στον Τύρναβο ο Πέζαρος χειροτονήθηκε ιερέας το 1790 και τιμήθηκε με το εκκλησιαστικό οφφίκιο του οικονόμου. Μαθητές του υπήρξαν διαπρεπείς λόγιοι, μεταξύ των οποίων και ο Κωνσταντίνος Κούμας.
Στον Τύρναβο διατηρούσε κοινόβιο για ξένους και φτωχούς μαθητές. Με λιτότητα και οικονομία, χωρίς να λείπουν τα αναγκαία, συζούσαν πάντα δέκα μέχρι δεκαπέντε ξένοι μαθητές. Από το πρωί μέχρι το βράδυ δίδασκε σ' όλες τις τάξεις, που πολλές φορές ανέρχονταν σε επτά. Εξαίρετος ήταν ο χαρακτήρας του, καθώς και ο τρόπος διδασκαλίας του. Η προσωπικότητα του σχολάρχη του Τυρνάβου εκθειάζεται και από πολλούς αξιόλογους λογίους σε επιστολές τους, στις οποίες επισημαίνεται το μέγεθος της ακτινοβολίας του μεγάλου τυρναβίτη δασκάλου.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  www.greekencyclopedia.com/pezaros-iwannis-tirnavos-1749-1806-p4874.html.
2. 1 2  enlightenedmedialities.wikibase.cloud/wiki/Item:Q434.

  

*Η αρχική έκδοση αυτού του άρθρου προέρχεται από την ιστοσελίδα  και δημοσιεύτηκε στη Βικιπαίδεια μετά από άδεια.*
Το **κάτσιο ε πέπε** (ιταλικά: *cacio e pepe*‎, κυριολεκτικά **«τυρί και πιπέρι»**) είναι συνταγή μακαρονάδας από την κουζίνα της Ρώμης. Όπως αναφέρει και το όνομά του, το πιάτο περιέχει τριμμένο τυρί πεκορίνο ρομάνο και μαύρο πιπέρι, μαζί με σπαγγέτι ή παραδοσιακά τοναρέλι. Όλα τα συστατικά διατηρούνται καλά για μεγάλο χρονικό διάστημα, γεγονός που έκανε το πιάτο πρακτικό για βοσκούς χωρίς σταθερή κατοικία. Συνιστώνται ζυμαρικά με τραχιά επιφάνεια, για να κολλήσει καλά η σάλτσα.

Είναι σημαντικό τα υλικά της συνταγής να είναι σχετικά υψηλής ποιότητας, όπως το μαύρο πιπέρι, ώστε να έχουμε το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Δείτε επίσης
------------

* Καρμπονάρα
* Ιταλική κουζίνα

Παραπομπές
----------

1. ↑  Boni (1930), p. 46
2. ↑  «Pasta cacio e pepe». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Μαρτίου 2018. Ανακτήθηκε στις 3 Μαΐου 2018.
3. ↑  «Spaghetti Cacio e Pepe Ricetta Originale Romana» [Spaghetti cacio e pepe – the original Roman recipe]. *The Foodellers* (στα Ιταλικά). Ανακτήθηκε στις 17 Οκτωβρίου 2019.  There is an English translation, but it lacks important tips on getting this deceptively simple dish right. Google Translate works well.

Πηγές
-----

* Boni, Ada (1983) [1930]. *La Cucina Romana* (στα Ιταλικά). Roma: Newton Compton Editori. ISBN 978-8854117815.
Οι δυο πρώτες σελίδες του βιβλίου
Το **Ευαγγέλιο του Μίροσλαβ** (σερβικά: *Мирослављево Јеванђеље*) είναι ένα μεσαιωνικό εικονογραφημένο χειρόγραφο ευαγγέλιο 362 σελίδων σε περγαμηνή με πολύ πλούσια διακόσμηση. Είναι ένα από τα παλαιότερα διασωθέντα έγγραφα, γραμμένο στη εκκλησιαστική σλαβονική γλώσσα. 

Δημιουργήθηκε από τον Μίροσλαβ της Ζαχλουμίας, αδελφός του Στέφανου Νεμάνια, τότε Μεγάλου Ζουπάνου της Ράσκα. Το χειρόγραφο που βρισκόταν στην μονή Χιλανδαρίου στο Άγιο Όρος ανακάλυψαν κι μελέτησαν τρεις λόγιοι της Ρωσίας: Βλαντιμίρ Στασόβ, Φιοντόρ Βουσλάφιεβ, και ο Νικόδημος Κοντάκοβ.

Το βιβλίο έχει γραφεί στο Κότορ μεταξύ 1186 και 1190 αντιγραμμένο από ένα παλαιότερο βιβλίο. Οι περισσότερες σελίδες είναι γραμμένες από άγνωστο γραφέα, με τις τελευταίες σελίδες γραμμένες από τον γραφέα Γρηγόριο Ράσκα.

Ένα φύλλο του βιβλίου που ο Αρχιεπίσκοπος Ουσπένσκι έκοψε από το βιβλίο από τη βιβλιοθήκη της Μονής Χιλανδαρίου το 1845 παρουσιάστηκε για πρώτη φορά σε έκθεση στο Κίεβο το 1874.
Το Βιβλίο σήμερα είναι στη συλλογή του Εθνικού Μουσείου της Σερβίας στο Βελιγράδι .

Το 2005 το βιβλίο αναγνωρίστηκε από την ΟΥΝΕΣΚΟ παγκόσμιο μνημείο, σε αναγνώριση της ιστορικής του αξίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «NLR.ru». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Μαρτίου 2014. Ανακτήθηκε στις 20 Ιουλίου 2014.
2. ↑  «Miroslav Gospel – Manuscript from 1180». UNESCO Memory of the World Programme. 19 Ιανουαρίου 2014.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ευαγγέλιο του Μίροσλαβ** |

* Srpska Akad. Nauka, Posebna izd. kniga 156. arkheoloshki inst. kniga 1: Lazar Mirkovich: Miroslavlevo Evangele [Miroslavovo Jevandjelje] Beograd, 1950, 47pp. text, resume in French, 60 b/w samples of the manuscript on plates.
* Online digital copy of Miroslav's Gospel


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Miroslav Gospel  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Μερική άποψη του εξωτερικού τείχους του φρουρίου όπου διακρίνονται οι κάθετες μυτερές πέτρες που χρησίμευαν στην άμυνα του χώρου.
Το **Ελς Βιλάρς** (στα καταλανικά *Fortaleza dels Vilars*) ένας αρχαιολογικός χώρος που περιλαμβάνει ένα φρούριο του 8ου αιώνα π.Χ. που βρίσκεται κοντά στο χωριό Αρβέκα στην καταλανική κομητεία Γκαρίγες. Αποτελεί μοναδικό δείγμα ιθαγεννούς αμυντικής αρχιτεκτονικής, με μεγάλη αξία για την κατανόηση της προρωμαϊκής και προϊβηρικής Ιβηρικής χερσονήσου, και από το 1998 έχει ανακηρυχθεί Πολιτισμικό Μνημείο Εθνικού Ενδιαφέροντος στην Ισπανία.

Η αρχαιολογική έρευνα έχει ανακαλύψει πέντε στρώματα, που κυμαίνονται από το 775 π.Χ. μέχρι το 300 π.Χ. όταν κι εγκαταλείφθηκε. Βρίσκεται στη μέση μιας ευρείας πεδιάδας που πάσχει ωστόσο από έλλειψη σταθερής τροφοδοσίας νερού, το οποίο, κατά την εποχή της κατασκευής τους και μέχρι τα σημερινά σύγχρονα κανάλια, εμφανιζόταν μόνο σε μορφή πλημμύρων. Σημαντική λεπτομέρεια σχετική με τον λόγο κατασκευής του φρουρίου είναι η παρουσία ενός βαθιού πηγαδιού στο κέντρο του, γεγονός που ίσως και να αποτέλεσε τον λόγο για τον οποίο οι κάτοικοι αναγκάστηκαν να μεταφέρουν πέτρες από μια περίμετρο μεγαλύτερη των 2 χιλιομέτρων για να το κατασκευάσουν. Το πηγάδι αυτό μπορεί και να χρησίμευσε στην, πολύ διαδεδομένη στην Ιβηρική χερσόνησο, βοσκή εποχιακής μετακίνησης

Σταδιακά οι κάτοικοι της πεδιάδας των Γκαρίγες ιβηροποιήθηκαν κι ενσωματώθηκαν στην ιβηρική φυλή των Ιλεργετών.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  *Wiki Loves Monuments monuments database*. 13  Νοεμβρίου 2017. tools.wmflabs.org/heritage/api/api.php?action=search&format=json&srcountry=es&srlang=es&srid=RI-55-0000549.
2. 1 2  *Official nomenclature of major toponymy of Catalonia*. 2003.
3. ↑  «Noms geogràfics (NGCat)» (Καταλανικά) Cartographic and Geological Institute of Catalonia.
4. ↑  Riart, F. Xavier Hernàndez Cardona ; dibuixos: Frnacesc (2001). *Dels ibers als carolingis* (1. ed έκδοση). Barcelona: Dalmau. σελ. 14. ISBN 978-842-320-639-1. CS1 maint: Extra text (link)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* La Fortalesa de Els Vilars d'Arbeca
* Associació Amics de Vilars
* Programa *Sota terra* de Televisió de Catalunya dedicat als Vilars d'Arbeca
Ο **Ιωάννης** ήταν βυζαντινός Κυβερνήτης της Γκαέτα την περίοδο 991-1008, μέλος της οικογένειας Γκαετάνι.

Ήταν γιος του Ιωάννη Γ΄ και της Αιμιλίας. Αρχικά ήταν συνκυβερνήτης μαζί με τον πατέρα του, από το 991, όταν ο πατέρας του πέθανε τον διαδέχτηκε, το 1008 ή 1009.

Παντρεύτηκε την *Σιλκεγκάιτα*, κόρη του Ιωάννη Δ΄ της Νάπολης κι αδελφή του Σέργιου Δ΄της Νάπολης. Μετά τον θάνατο του τον διαδέχτηκε ο γιος του Ιωάννης Ε΄ που όμως ήταν μωρό και κυβέρνησε η γιαγιά του Αιμιλία εξ ονόματος του. Είχε άλλον έναν γιο, τον Λέων Β΄της Γκαέτα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  Charles Cawley, *Foundation for Medieval Genealogy, Southern Italy - Chapter 6. GAETA* *(Αγγλικά)*
Το **Ευαγγέλιο της Κουλακιάς**, είναι ένα Ευαγγέλιο που εκδόθηκε στη Κουλακιά (σημερινή Χαλάστρα) του καζά Θεσσαλονίκης τον 19ο αιώνα. Η Χαλάστρα εκείνη την εποχή, είχε περίπου χιλίους Έλληνες κατοίκους το 1878, σύμφωνα με τον Γάλλο γεωγράφο Αλ. Συνβέ (Α. Synvet), καθηγητή στο Αυτοκρατορικό Οθωμανικό Λύκειο του Γαλατά Σαράι. Αποτελεί ένα χειρόγραφο εκκλησιαστικό βιβλίο γραμμένο από τον Ευστάθιο Κυπριάδη και εκδόθηκε για να εξυπηρετήσει τις λειτουργικές ανάγκες των κατοίκων της εποχής εκείνης. Είχε ημερομηνία έκδοσης την 30η Νοεμβρίου 1863. 

Η ακριβής απόδοση όσων γράφει το Ευαγγέλιο είναι η εξής :

"Γκοσπόντοβο ι σφέταγκο ευαγγέλιο να μπόγκα νάσαγκο γκολέμα τσρίκφα χριστιάνοφ. Ισκάρενο να μπούγκαρτσκο ιζίκ
τουβάσνο ζμπόρ να Βαρνταρία ζα ουφ Νεντέλιτε σάτι ζα γκουντίνατα ι ζα σάτι πράζνιτσιτι γκολέμιτε ζα τσέλα γκοντίνα 
ζα λειτουργκίατα. 
Σα πίσαλο ουτ Ευστάθιο Κυπριάδη ουφ Σέλοτο Κολακία. Να 30 Νοέμβριο μέσιτς, 1863."

Και η μετάφραση είναι έτσι : 

"Ιερό Ευαγγέλιο του Κυρίου και Θεού μας της μεγάλης Χριστανικής εκκλησίας. Γραμμένο στην Βουλγαρική, 
στο εδώ ομιλούμενο ιδίωμα της Βαρδαρίας, για την λειτουργία για όλες τις Κυριακές του χρόνου και όλες τις μεγάλες 
εορτές όλου του χρόνου
Γράφτηκε από τον Ευστάθιο Κυπριάδη από το χωριό Κολακία. Στις 30 του μήνα Νοεμβρίου, 1863."

Επισημάνσεις
------------

Πέρα από το γεγονός, ότι δεν είναι γραμμένο στο κυριλλικό αλφάβητο και πως να είναι γραμμένο αφού η πρώτη αλληλοδιδακτική σχολή (Γυμνάσιο) ιδρύθηκε από τον ελληνοτραφή Βασίλ Απρίλοφ στο Γκάμπροβο της Βουλγαρίας την ίδια περίπου εποχή (1835), γίνεται αναφορά στη Βαρδαρία.   

Επίσης παρατηρείται η προσπάθεια ενσωμάτωσης του σλαβοφωνικού γλωσσικού ιδιώματος στη βουλγαρική γλώσσα, εθίζοντας τους κατοίκους της Βαρδαρίας σ΄αυτή τη κατεύθυνση, προσθέτοντας την βουλγαρική κατάληξη -ωφ Χριστιάνωφ, ουφ αντί ουτ που λατινίζει ή αρωμανίζειβλάχικα διαφοροποίηση του έζικ (γλώσσα) σε ιζίκ και με καταβιβασμό του τόνου στη λήγουσα και εισάγοντας νέες λέξεις, όπως σφετάγκο (πεφωτισμένο), ισκαρένο αντί φτιασάνο, μπόγκα [μπόγκατ=πλούσιος] αντί σμπορβένο (ομιλούμενο), νάσαγκο αντί νάσιο (δικό μας). 

### Παραπομπές

1. ↑   A. Synvet, *Les Grecs de l'Empire ottoman: Etude statistique et ethnographique*, Κωνσταντινούπολη, 1878, σελ. 37. (pdf) (Γαλλικά)
2. ↑  Παγκόσμια Ιστορία, τόμ. Α' σ. 146, Εκδοτική Αθηνών 1990

Πηγές
-----

* L'evangeliaire de Kulakia un parler slave du Bas-Vardar, Paris 1938 Andre Mazon
Το **Ιερό του Απόλλωνα Υλάτη** είναι ιερό που βρίσκεται δυτικά του Κουρίου και αποτελεί ένα από τα πιο σημαντικά ιερά της αρχαίας Κύπρου.

Η πιο γνωστή αναφορά σ' αυτό το ιερό, στις αρχαίες πηγές, γίνεται στο έργο «*Γεωγραφικά*» (Βιβλίο ΙΔ) του αρχαίου Έλληνα γεωγράφου Στράβωνα. Κατά τον Στράβων, *ἀρχὴ δ᾽ οὖν τοῦ δυσμικοῦ παράπλου τὸ Κούριον τοῦ βλέποντος πρὸς Ῥόδον͵ καὶ εὐθύς ἐστιν ἄκρα ἀφ᾽ ἧς ῥίπτουσι τοὺς ἁψαμένους τοῦ βωμοῦ τοῦ Ἀπόλλωνος* - δηλ. σε ακρωτήρι μετά το Κούριον, το οποίο έβλεπε προς Ρόδον, πετούσαν όσους άγγιζαν τον βωμό του Απόλλωνα.

Το αρχαίο ιερό κτίστηκε κατά την Εποχή του Χαλκού και καταστράφηκε το 365 μ.Χ λόγω σεισμού. Πολλά κατεδαφισμένα κτήρια του αρχαίου ιερού αναστυλώθηκαν. Το πτολεμαϊκό ιερό χρονολογείται τον 3ο αιώνα π.Χ. Όσον αφορά το ρωμαϊκό ιερό, αυτό χτίστηκε σε δύο φάσεις: την πρωτο-ελληνιστική περίοδο και τον 1ο αιώνα μ.Χ. Το ιερό αυτό καταστράφηκε το 364-365 μ.Χ λόγω σεισμού.

Το ιερό αυτό ήταν πανομοιότυπο με τα ιερά του Απόλλωνα στην Επίδαυρο και στην Αργολίδα. Μέχρι σήμερα σώζεται επιγραφή με το όνομα του θεού (5ος-4ος αιώνας π.Χ), το οποίο βρέθηκε στη βάση των ιερών οκλαζόντων παίδων.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Ιερό του Απόλλωνα Υλάτη». *VisitCyprus.com*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Μαΐου 2015. Ανακτήθηκε στις 30 Μαΐου 2015.
2. 1 2  ΚΟΥΡΙΟΝ. «ΤΟ ΙΕΡΟ ΤΟΥ ΑΠΟΛΛΩΝΑ ΥΛΑΤΗ». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Δεκεμβρίου 2008. Ανακτήθηκε στις 30 Μαΐου 2015.

Πηγές
-----

* ΤΟ ΙΕΡΟ ΤΟΥ ΑΠΟΛΛΩΝΑ ΥΛΑΤΗ, Δήμος Λεμεσού, Κούριο
* Στράβων, Γεωγραφικά (βιβλίο ΙΔ), κεφάλαιον 6, σημ. 3

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Sanctuary of Apollo Hylates στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 316593512
* LCCN: sh87001195

 |

 |
Ο **Ευστάθιος**. γαλλ. Eustace (μετά το 1179 - μετά το 1217) από τον Οίκο της Φλάνδρας ήταν αντιβασιλιάς του βασιλείου της Θεσσαλονίκης (1209-16).

Ο θυρεός του κόμη της Φλάνδρας.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο τέταρτος γιος του Βαλδουίνου Ε΄, κόμη του Αινώ και της Μαργαρίτας Α΄, κόμισσας της Φλάνδρας (από τον Οίκο της Λωρραίνης), κόρης του Τιερί, κόμη της Φλάνδρας. 

Αδέλφια του ήταν ο Βαλδουίνος ΣΤ΄ κόμης του Αινώ, Θ΄ κόμης της Φλάνδρας και Α΄ Λατίνος αυτοκράτορας της Κωνσταντινούπολης, ο Φίλιππος Α΄, κόμης του Ναμύρ, ο Ερρίκος Λατίνος αυτοκράτορας της Κωνσταντινούπολης, η Ισαβέλλα, σύζυγος του Φιλίππου Β΄ της Γαλλίας, η Γιολάντα, σύζυγος του Πέτρου του Κουρτεναί (διάδοχοι του Ερρίκου) και η Σιβύλλα.

Ο Βαλδουίνος και ο Ερρίκος συμμετείχαν στην Δ΄ Σταυροφορία και έγιναν οι δύο πρώτοι Λατίνοι αυτοκράτορες. Ο Ευστάθιος μάλλον δεν συμμετείχε. Εμφανίζεται μεταξύ των ανωτέρων ευγενών της Λατινικής αυτοκρατορίας το 1206. Φαίνεται πως ήταν από τους ευγενείς της Φλάνδρας και της βόρειας Γαλλίας, που κλήθηκαν από τους αδελφούς του να έλθουν στην Κωνσταντινούπολη. Το 1208 εστάλη ως διοικητής φρουράς στα όρη της Ροδόπης, που ανήκαν στον αυτόνομο πρίγκιπα Αλέξιο Σλάβο. Το θέρος του 1209 ο Ερρίκος κατέστειλε την εξέγερση των Λομβαρδών βαρόνων του βασιλείου της Θεσσαλονίκης και έφερε το βασίλειο υπό τον αποτελεσματικό του έλεγχο, διορίζοντας τον Ευστάθιο και τον Μπέρτχολντ του Κατσενέλνμπογκεν ως de facto αντιβασιλείς εκεί. Τότε ο Μιχαήλ Α΄ Κομνηνός Δούκας, δεσπότης της Ηπείρου με απεσταλμένους πρότεινε συμμαχία. Ο Ερρίκος, που δυσπιστούσε στην ειλικρίνεια του δεσπότη, έστειλε πρεσβεία στην Ήπειρο με τους δικούς του όρους, όπως το να αναγνωρίσει ο Μιχαήλ Α΄ την επικυριαρχία του Λατίνου αυτοκράτορα. Ως επισφράγιση της συμφωνίας ο Ευστάθιος νυμφεύτηκε μια κόρη του δεσπότη και έλαβε το 1/3 των εδαφών εκείνου ως προίκα.

Ο Ευστάθιος αναφέρεται για τελευταία φορά το 1217, όταν παρέστη στη στέψη τού νέου Λατίνου αυτοκράτορα Πέτρου των Κουρτεναί και της Γιολάντας (αδελφής τού Ευσταθίου). Μάλλον συνόδευσε τον Πέτρο, όταν εκείνος ξεκίνησε το ταξίδι προς την Κωνσταντινούπολη. Στην Ήπειρο όμως συνελήφθησαν από τον Θεόδωρο, δεσπότη της Ηπείρου (αδελφό του Μιχαήλ Α΄) και χάθηκαν στην αιχμαλωσία.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε την Αγγελίνα, κόρη του Μιχαήλ Α΄, δεσπότη της Ηπείρου.

Πηγές
-----

* Bredenkamp, François (1996). The Byzantine Empire of Thessaloniki (1224–1242). Thessaloniki: Thessaloniki History Center. ISBN 9608433177.
* Longnon, Jean (1978). Les compagnons de Villehardouin: Recherches sur les croisés de la quatrième croisade. Geneva: Librairie Droz.
* Van Tricht, Filip (2011). The Latin Renovatio of Byzantium: The Empire of Constantinople (1204-1228). Leiden: Brill. ISBN 978-90-04-20323-5.
Συντεταγμένες: 37°26′41.93″N 24°56′25.08″E﻿ / ﻿37.4449806°N 24.9403000°E﻿ / 37.4449806; 24.9403000

Ο **Ιερός Ναός Μεταμορφώσεως του Σωτήρος** είναι ορθόδοξος ναός στην Ερμούπολη της Σύρου και έδρα της Ιεράς Μητροπόλεως Σύρου, Τήνου, Άνδρου, Κέας και Μήλου. Βρίσκεται σε κοντινή απόσταση από το δημαρχείο της πόλης και το Θέατρο Απόλλων.

Γενικά στοιχεία
---------------

Ο ναός χτίστηκε το 1824 από πρόσφυγες των Ψαρών και της Χίου σε έναν ανηφορικό δρόμο κοντά στη σημερινή Πλατεία Μιαούλη. Είναι τρίκλιτη εκκλησία, ρυθμού βασιλικής με τρούλο και ο σχεδιασμός της παραπέμπει στην Παναγία της Τήνου. Διαθέτει δύο κωδωνοστάσια, όπου μεταξύ άλλων φιλοξενείται και η καμπάνα του Αγίου Νικολάου των Ψαρών.

Ξεχωρίζει για τον ασπρόμαυρο ψηφιδωτό προαύλιο χώρο, τη διακοσμητική ζωγραφική και τα δείγματα αγιογραφίας του 19ου αιώνα, τις παλιές εικόνες και τα αντικείμενα ξυλογλυπτικής, καθώς και τα διάφορα κειμήλια που μετέφεραν οι πρόσφυγες.

Στο δυτικό μέρος του προαυλίου χώρου βρίσκεται το σημείο ταφής του Άνθιμου Γαζή, ενώ δίπλα από την εκκλησία λειτουργεί εκκλησιαστικό μουσείο που φιλοξενεί ιερά σκεύη, βιβλία και χειρόγραφα.

Φωτογραφικό υλικό
-----------------

* 
* 
*

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Μεταμόρφωση του Σωτήρος *www.syrosisland.gr*

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ιερά Μητρόπολις Σύρου, Τήνου, Άνδρου, Κέας και Μήλου
* Δήμος Σύρου - Ερμούπολης
Η **Αγία Τριάδα** είναι ορθόδοξος χριστιανικός ναός στη Χώρα της Κύθνου.

Θέση και Περιγραφή
------------------

Η εκκλησία της Αγίας Τριάδας είναι η Μητρόπολη της Χώρας. Είναι ο αρχαιότερος ναός της Κύθνου και βρίσκεται εντός του οικισμού της Χώρας όπου διασώζονται αρχαίες επιγραφές και γλυπτά. Είναι βυζαντινή εκκλησία με την αρχιτεκτονική της να είναι μονόκλιτη καμαροσκεπής βασιλική μετά τρούλου.

Άλλα Στοιχεία
-------------

Ο ιδρυτής του ναού παραμένει άγνωστος, αλλά η αγιογράφηση έγινε το 17ο αιώνα από τον Βαρθολομαίο Δεάγγελη, αρχιερέα. Η τιμητική της είναι την μέρα της Πεντηκοστής στις 27 Μαΐου.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Οι Ναοί της Κύθνου (ΦΩΤΟ)». *ROMFEA*. Ανακτήθηκε στις 29 Ιουνίου 2023.
2. ↑  Βάλληνδα, Αντωνίου (1882). *Κυθνιακά ήτοι της νήσου Κύθνου χωρογραφία και ιστορία μετά του βίου των συγχρόνων Κυθνίων εν ω ήθη και έθη και γλώσσα και γένη κλπ*. Εν Ερμουπόλει: Εκ του τυπογραφείου της "Προόδου". σ. 33
3. ↑  «Πανηγύρια της Κύθνου». *Κύθνος*. Ανακτήθηκε στις 29 Ιουνίου 2023.
Ο **Ευθύμιος Γ. Μπουντώνας**, ανώτατος εκπαιδευτικός σύμβουλος, γεννήθηκε στο Βελβεντό της Δυτικής Μακεδονίας το 1864 και πέθανε στην Αθήνα το Δεκέμβριο του 1941.

Φοιτήσας στο Διδασκαλείο Θεσσαλονίκης, υπηρέτησε για μια τριετία ως δάσκαλος και ύστερα συνέχισε τις σπουδές του στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Τελειόφοιτος στη σχολή εκδίδει το βραβευμένο βιβλίο *Μελέτη περί του γλωσσικού ιδιώματος Βελβεντού και των περιχώρων αυτού* (1892). Ακολούθησαν οι σπουδές στα πανεπιστήμια της Λειψίας και του Βερολίνου (1899–1902), όπου μετεκπαιδεύτηκε στα παιδαγωγικά και τη γλωσσολογία. Επιστρέψας από τη Γερμανία, υπηρέτησε ως γυμνασιάρχης στη Θεσσαλονίκη. Τότε έγινε μέλος της Επιτροπής Αγώνα, που είχε οργανώσει ο γενικός πρόξενος Λάμπρος Κορομηλάς, αναλαμβάνοντας ηγετικό ρόλο στην προσπάθεια απελευθέρωσης της Μακεδονίας.

Από το 1906 ως γενικός επιθεωρητής των σχολείων της Μακεδονίας (ο θεσμός ιδρύθηκε το 1904) διεύρυνε την εκπαιδευτική του δραστηριότητα οργανώνοντας σχολεία στις πόλεις και την ύπαιθρο της Μακεδονίας. Ως αποτέλεσμα της διετούς άσκησης των καθηκόντων του ως γενικού επιθεωρητή εξέδωσε στην Αθήνα το 1908 το βιβλίο *Σχολικά προγράμματα και διδακτικαί οδηγίαι: Το Νηπιαγωγείον των ξενόφωνων ελληνικών κοινοτήτων*. Εν τω μεταξύ, η δράση του με την Επιτροπή Αγώνα του Λάμπρου Κορομηλά τον αναγκάζει να φύγει κρυφά την Αθήνα.

Με την ένταξη της Μακεδονίας στο ελληνικό κράτος, δημιουργήθηκε στη Γενική Διοίκηση Μακεδονίας το Τμήμα εκπαιδεύσεως, επικεφαλής του οποίου τέθηκε ο Ευθύμιος Μπουντώνας. Στα πλαίσια των νέων του αρμοδιοτήτων εξέδωσε τις*Οδηγίες διά τας γλωσσικάς ασκήσεις του Νηπιαγωγείου των ξενόφωνων* (1913). Έκτοτε ως ανώτατος εκπαιδευτικός σύμβουλος και ως διευθυντής Εκπαιδεύσεως Δυτικής και Ανατολικής Θράκης (1920–1922) πρόσφερε τις υπηρεσίες του για την οργάνωση της εκπαίδευσης. Συνταξιοδοτήθηκε το 1923 και πέθανε στην Αθήνα το Δεκέμβριο του 1941 πάμφτωχος.

Εργογραφία
----------

* *Μελέτη περί του γλωσσικού ιδιώματος Βελβεντού και των περιχώρων αυτού*, Βασιλικόν Τυπογραφείον Ν. Γ. Ιγγλέση, Αθήνα 1892
* *Σχολικά προγράμματα και διδακτικαί οδηγίαι*, Ιερά Μητρόπολη Θεσσαλονίκης, Αθήνα 1908
* *Ο Εκπαιδευτικός Όμιλος και οι κίνδυνοι της καθαρευούσης*, Τυπογραφείον Π. Α. Πετράκου, Αθήνα 1911

Πηγές
-----

* *Νεώτερον εγκυκλοπαιδικόν λεξικόν «Ηλίου»*, τμ. #14, σ. 51
* Κώστας Δ. Ντίνας, Σοφία Ηλιάδου - Τάχου, «Η ελληνική γλώσσα ως ξένη (;) για τους "ξενόφωνους ομογενείς"»[*νεκρός σύνδεσμος*], *Όψεις της Δυτικής Μακεδονίας*, Φλώρινα 2006, σ. 347
Ο **Θωμάς Βάιου Μακρής** (γεν. 12 Αυγούστου 1978) είναι Έλληνας ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στη θέση του σεντερ-φορ, πρωταθλητής της Β΄Εθνικής και πρώτος σκόρερ στο πρωτάθλημα αυτής της κατηγορίας. Διακρίνεται για την υψηλή τεχνική του κατάρτιση, αλλά και τους συχνούς τραυματισμούς του.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του από την ομάδα της Ξάνθης με την οποία πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στην Α΄Εθνική, την περίοδο 1997-98. Το καλοκαίρι του 1999 παραχωρήθηκε σαν δανεικός στο Αιγάλεω, με το οποίο αναδείχτηκε και έγινε πανελλήνια γνωστός. Το 2001 κέρδισε το πρωτάθλημα της Β΄Εθνικής και την πρωτιά στους σκόρερ της κατηγορίας, με 16 τέρματα. Το 2002 τραυματίσθηκε σοβαρά σε αγώνα εναντίον του ΠΑΟ στο ΟΑΚΑ, ύστερα από μαρκάρισμα που δέχθηκε από τον Σ. Κυργιάκο.

Τον Ιανουάριο του 2003 παραχωρήθηκε στη Χαλκηδόνα, για να επιστρέψει στο Αιγάλεω 1,5 χρόνο αργότερα. Αγωνίσθηκε στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ την περίοδο 2004-05, όπου πραγματοποίησε πολύ καλές εμφανίσεις. Ωστόσο στη συνέχεια τραυματίσθηκε ξανά και αποδεσμεύθηκε, συνεχίζοντας την καριέρα του σε μικρότερες κατηγορίες, με τις ομάδες του Ηλυσιακού, του Εθνικού Αστέρα, του ΠΑΟ Αγ. Δημητρίου, του ΑΟ Χαϊδαρίου, της ΑΟ Αγ. Παρασκευής και του Ελπιδοφόρου Κηφισιάς. Το καλοκαίρι του 2012, υπέγραψε εκ νέου στο Αιγάλεω με το οποίο αναδείχθηκε πρωταθλητής στη Δ΄ Εθνική και φιναλίστ στο Τελικό του Κυπέλλου της Ε.Π.Σ. Αθηνών. Ένα χρόνο αργότερα (καλοκαίρι του 2013) αποκτήθηκε από τη Δόξα Βύρωνα, με τη φανέλα της οποίας αγωνίστηκε για 1 χρόνο στο πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής και το καλοκαίρι του 2014 έμεινε ελεύθερος.

Στη συνέχεια αγωνίστηκε στα ερασιτεχνικά τοπικά πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Πειραιά κατά σειρά με τους Ίκαρο Καλλιθέας (2014-2016) και Οδηγήτρια Πειραιά (2017), κατακτώντας αμφότερα 2 φορές το πρωτάθλημα Πειραιά και κλείνοντας ουσιαστικά και την ποδοσφαιρική του σταδιοδρομία.

Συνολικά, πήρε μέρος σε 61 επίσημους αγώνες πρωταθλήματος της μεγάλης κατηγορίας, επιτυγχάνοντας 10 τέρματα. Έχει ύψος 1,87 μ.

Πηγές
-----

* Ο Θωμάς Μακρής στο Myplayer.gr

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Τα στατιστικά του Θωμά Μακρή». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Αυγούστου 2013. Ανακτήθηκε στις 9 Αυγούστου 2012.
2. ↑  Πρώτοι Σκόρερ B' Εθνικής Ελλάδας ανά σεζόν
3. ↑  Πήρε Μακρή η Δόξα Βύρωνος vironas.gr
4. ↑  Τέλος Κατσούδας-Μακρής από Δόξα Βύρωνος vironas.gr
5. ↑  Ανανέωσε με Θ. Μακρή ο Ίκαρος Καλλιθέας stoplekto.gr
6. ↑  «Βόμβα» με Θωμά Μακρή η Οδηγήτρια abola.gr». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Αυγούστου 2018. Ανακτήθηκε στις 12 Ιουνίου 2019.

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |
O **Καζιμίρ Α΄**, πολων. Kazimierz I (1329/31 - 26 Νοεμβρίου/5 Δεκεμβρίου 1355) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν δούκας τού Τσερσκ (1341-49 μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του Σιεμόβιτ Γ΄), κυβερνήτης της Ράβα Μαζονιέτσκα (1345- μαζί με τον αδελφό του), της Βαρσοβίας (1349-), τού Σοχάτσζεβ (1351-) και υποτελής τού βασιλιά της Πολωνίας (1351-).

Βιογραφία
---------

Ήταν ο τρίτος γιος τού Τρόιντεν Α΄ δούκα της Μαζοβίας και της Μαρίας των Ρουρικιδών, κόρης τού Γιούρι Α΄ της Γαλικίας-Βολινίας.

Το 1340 απεβίωσε ο πρωτότοκος αδελφός του Μπολέσλαφ της Γαλικίας-Βολινίας και το επόμενο έτος ο πατέρας του. Ο Καζιμίρ Α΄ και ο δευτερότοκος αδελφός του Σιεμόβιτ Γ΄ κυβέρνησαν μαζί τις πατρικές κτήσεις. Το 1345 απεβίωσε ο θείος τους Σιεμόβιτ Β΄ και κληρονόμησαν τη Ράβα Μαζοβιέτσκα.

Τέσσερα έτη μετά διαίρεσαν επίσημα τις περιοχές τους: ο Καζιμίρ Α΄ έλαβε τη μικρή περιοχή της Βαρσοβίας. Είναι η πρώτη φορά, που η πόλη έγινε πρωτεύουσα ενός δουκάτου των Πιαστ. Το 1351 έλαβε από την κληρονομία τού εξαδέλφου του Μπολέσλαφ Γ΄ το Σοχέτσεφ. Στον εξάδελφο ανήκε επίσης το Γκοστύνιν (το έλαβε ο Σιεμόβιτ Γ΄), το Πουότσκ και η Βίζνα (τα έλαβε ο Καζιμίρ Γ΄ της Πολωνίας, 2ος εξάδελφος τού πατέρα τους). Το 1351 οι δύο αδελφοί αποφάσισαν να δηλώσουν υποτέλεια στον Καζιμίρ Γ΄. Ως ανταμοιβή έλαβαν την υπόσχεση ότι, αν ο βασιλιάς αποβιώσει χωρίς γιο, όλη η κληρονομία τού Μπολέσλαφ Γ΄ θα περιέλθει σε αυτούς· στην πράξη έλαβαν άμεσα το Πουότσκ, αφού πλήρωσαν 2.000 φίνες.

Ο Καζιμίρ Α΄ απεβίωσε το 1355 και τάφηκε στον καθεδρικό τού Πουότσκ. Επειδή ήταν άγαμος, το κενό φέουδο της Βαρσοβίας επέστρεψε στον Καζιμίρ Γ΄ της Πολωνίας, ο οποίος συμφώνησε να το παραδώσει στον Σιεμόβιτ Γ΄ έναντι χρηματικής αποζημίωσης.

Πηγές
-----

* J. Grabowski: Dynastia Piastów mazowieckich, Kraków 2012, p. 444.

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 26  Νοεμβρίου 2018.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Casimir I of Warsaw  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Το «Ευθύμης Παπαδημητρίου» ανακατευθύνει εδώ. Για Έλληνας ηθοποιός, δείτε: Μάκης Παπαδημητρίου.

Ο **Ευθύμιος** ή **Ευθύμης Παπαδημητρίου** (Αθήνα, 1895 – Αθήνα, 1958) ήταν Έλληνας ζωγράφος και χαράκτης. Ασχολήθηκε επίσης εκτεταμένα με το σκίτσο και την πολιτική γελοιογραφία.

Βιογραφία
---------

Πολυσύνθετο ταλέντο, ο Παπαδημητρίου σπούδασε αρχικά Φυσικές Επιστήμες, ενώ ταυτοχρόνως καταπιάστηκε με τις εικαστικές τέχνες. Παρακολούθησε μαθήματα σχεδίου κοντά στους ζωγράφους Ε. Κοντιάδη και Β. Χατζή, για να ασχοληθεί κατόπιν με την γελοιογραφία σε αθηναϊκές εφημερίδες και περιοδικά. 

Από το 1922 έως το 1929 έζησε στο Παρίσι, όπου παρακολούθησε μαθήματα ξυλογραφίας σε διάφορες ελεύθερες ακαδημίες. Κατά το ίδιο διάστημα επισκέφθηκε πολλά μουσεία της Γαλλίας, της Ιταλίας και της Βρετανίας. 

Για ένα διάστημα έζησε στην Αίγυπτο, εικονογραφώντας ελληνικά παροικιακά περιοδικά. Ταξίδεψε επίσης στην Κωνσταντινούπολη, το Άγιο Όρος και τον Μυστρά, για να μελετήσει την βυζαντινή τέχνη. Καρπός αυτής της περιόδου ήταν πολλές ξυλογραφίες, μερικές εκ των οποίων κυκλοφόρησαν και σε βιβλία.

Παρουσίασε έργα του σε πολλές ατομικές και ομαδικές εκθέσεις. Το 1958, όντας ήδη καταξιωμένος καλλιτέχνης, διορίσθηκε καθηγητής της Χαρακτικής στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών. Ωστόσο, μερικούς μήνες αργότερα, τον πρόλαβε ο θάνατος.

Έργα του βρίσκονται στην Εθνική Πινακοθήκη, στην Πινακοθήκη του Δήμου Αθηναίων, στην Πινακοθήκη του Δήμου Ιωαννίνων, καθώς επίσης σε πολλές πινακοθήκες του εξωτερικού και σε ιδιωτικές συλλογές. Χαρακτικά του κοσμούν επίσης πολλά βιβλία, σχολικά και μη.

Σήμερα, ο Ευθύμιος Παπαδημητρίου θεωρείται από τους πρωτοπόρους της ελληνικής χαρακτικής. Πέρα από τους πειραματισμούς του στις τεχνικές χάραξης, ήταν από τους πρώτους στην ιστορία της ελληνικής χαρακτικής, μαζί με τον ομότεχνο του Νίκο Βεντούρα, που στα χρόνια 1947–1957 δημιούργησε χαρακτικά σε κυβιστικό και αφαιρετικό ύφος.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Dēmētrēs. Sapranidēs, (2001). *Historia tēs hellēnikēs geloiographias : 3000 chronia amphisvētēsēs* (1η έκδοση). Athēna: Potamos. σελ. 268. ISBN 9607563735. 49288344.
2. ↑  Ēl. Emirēs, Giannēs (2000). *Hoi Hellēnes tēs Aigyptou : hē allē pleura tēs Mesogeiou : ekthesē : 11 Ianouariou-27 Phevrouariou 2000, Pneumatiko Kentro*. Αθήνα: Dēmos Athēnaiōn Politismikos Organismos. σελ. 144. ISBN 9607401174. 49372024.
3. ↑  Παπαντωνίου, Ζαχαρίας (1933) [1918]. *Τα ψηλά βουνά. Αναγνωστικό Δ΄ Δημοτικού* (5η έκδοση). Αθήνα: Δημητράκος Α.Ε. σελ. 4.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 201275453
* ISNI: 0000 0003 5802 2387
* GND: 107846586X
* SUDOC: 155621467

 |

 |
Ο **Ιαπωνικός Κόκκινος Στρατός** (ΙΚΣ, αγγλικά: Japanese Red Army, JRA) ήταν μία ένοπλη κομμουνιστική οργάνωση, που ιδρύθηκε από τη Φουσάκο Σιγκένομπου στις αρχές του 1971 στον Λίβανο. Μετά τη σφαγή του αεροδρομίου Λοντ, η ομάδα αυτο-αποκαλείτο ορισμένες φορές Αραβο-ΙΚΣ. Οι διακηρυγμένοι στόχοι του ΙΚΣ περιελάμβαναν την ανατροπή της ιαπωνικής κυβέρνησης και της μοναρχίας, όπως και την πυροδότηση μίας παγκόσμιας επανάστασης.

Η οργάνωση ήταν επίσης γνωστή ως Αντι-ιμπεριαλιστική Διεθνής Ταξιαρχία, Ταξιαρχία του Ιερού Πολέμου και Αντιπολεμικό Δημοκρατικό Μέτωπο.

Φράξια Κόκκινος Στρατός στην Ιαπωνία
------------------------------------

Η Σιγκένομπου αποτελούσε ηγετικό μέλος της Φράξιας Κόκκινος Στρατός (Sekigun-ha) στην Ιαπωνία, της οποίας οι ρίζες εντοπίζονταν στην ένοπλη Κομμουνιστική Λίγκα, οργάνωση της Νέας Αριστεράς. Προωθώντας την επανάσταση μέσω της τρομοκρατικής δράσης, ίδρυσαν τη δική τους οργάνωση, κηρύττοντας τον πόλεμο στο κράτος τον Σεπτέμβρη του 1969. Η αστυνομία σύντομα συνέλαβε πολλά από τα μέλη της οργάνωσης, συμπεριλαμβανομένου του ιδρυτή και ιδεολογικού ηγέτη Τάκαγια Σιόμι, ο οποίος είχε ήδη φυλακιστεί το 1970. Η Φράξια έχασε σχεδόν 200 μέλη, και ό,τι απέμεινε απ' αυτήν ενώθηκε με μία μαοϊκή οργάνωση για να σχηματίσουν τον Ενωμένο Κόκκινο Στρατό (Rengo Sekigun) τον Ιούλιο του 1971. Η οργάνωση αυτή έμεινε γνωστή για το περιστατικό Ασάμα-Σάνσο, στη διάρκεια του οποίου εκκαθάρισε 12 μέλη της, σε ένα κρησφύγετο που χρησιμοποιούσε ως στρατόπεδο εκπαίδευσης στο όρος Χάρουνα. Ακολούθησε πολιορκία διάρκειας μίας βδομάδας από εκατοντάδες αστυνομικούς. Η Φουσάκο Σιγκένομπου είχε εγκαταλείψει την Ιαπωνία, έχοντας μαζί της λίγους μόνον αφοσιωμένους συντρόφους, όμως η οργάνωσή της λέγεται πως αριθμούσε περί τα 40 μέλη στο αποκορύφωμά της, ενώ, μετά τη σφαγή του αεροδρομίου Λοντ, αναδείχθηκε σε μία από τις πλέον γνωστές ένοπλες αριστερές οργανώσεις παγκοσμίως. Ο Ιαπωνικός Κόκκινος Στρατός, όπως (Nihon Sekigun) διατηρούσε από το 1971 ιδιαίτερα στενούς δεσμούς με το Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PFLP) και τον Γουάντι Χαντάντ. Μέχρι το 1972, ο Ενωμένος Κόκκινος Στρατός είχε εκλείψει από την Ιαπωνία, κι έτσι η οργάνωση της Σιγκένομπου στηριζόταν αποκλειστικά στο PFLP για χρηματοδότηση, εκπαίδευση και εξοπλισμό.

Τον Απρίλιο του 2001, η Σιγκένομπου, όντας στη φυλακή, δημοσίευσε μία ανακοίνωση, ανακηρύσσοντας τη διάλυση του Ιαπωνικού Κόκκινου Στρατού, ισχυριζόμενη πως στο εξής οι μάχες τους θα έπρεπε να διεξάγονται δια της νομίμου οδού.

Η Εθνική Αστυνομική Αρχή της Ιαπωνίας δήλωσε δημόσια ότι μία διάδοχη οργάνωση, το Κίνημα Ρεντάι, ιδρύθηκε το 2001.

Παραπομπές
----------


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 155219646
* LCCN: nr94030951
* NDL: 00334577

 |

 |
Ο **Κάρολος Στιούαρτ, 1ος κόμης του Λέννοξ** (1557 - 1576) ήταν τέταρτος γιος του Ματθαίου Στιούαρτ, 4ου κόμη του Λέννοξ και της Μαργαρίτας Ντάγκλας, κόρης του Άρστιμπαλντ Ντάγκλας, 6ου κόμη του Άνγκους και της Μαργαρίτας Τυδώρ χήρας του Ιακώβου Δ΄ της Σκωτίας και αδελφής του Ερρίκου Η΄ της Αγγλίας. Ο μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο Ερρίκος Στιούαρτ, 1ος δούκας του Όλμπανυ. Ο πατέρας του ήταν μέχρι την δολοφονία του (1471) αντιβασιλιάς του ανήλικου εγγονού του Ιακώβου ΣΤ΄ της Σκωτίας. Ο λόρδος του Ντάρνλεϊ είχε πεθάνει πιο πριν χωρίς να αποκτήσει άλλα παιδιά, μετά τον πρόωρο θάνατο του Καρόλου η κομητεία του Λέννοξ ενώθηκε με τον στέμμα, αμέσως μετά τον θάνατο του Ντάρνλεϊ ωστόσο ο Κάρολος πήρε τον τίτλο. 

Ο Κάρολος προχώρησε σε βιαστικό γάμο με την Ελισάβετ Κάβεντις κόρη του Μπες του Χάρντγουικ προκαλώντας την δυσαρέσκεια της Ελισάβετ Α΄ της Αγγλίας, με τον γάμο απέκτησε μόνο μια κόρη την Λαίδη Άρμπελλα Στιούαρτ. O ανιψιός του Ιάκωβος πήρε τελικά την κομητεία παρά το γεγονός ότι η Άρμπελλα είχε την υποστήριξη της βασίλισσας.
Η Λαίδη Άρμπελλα Στιούαρτ παντρεύτηκε τον Γουίλιαμ Σέιμουρ, αιχμαλωτίστηκε στον Πύργο του Λονδίνου και πέθανε εκεί (1615).

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *British Museum person-institution thesaurus*. 153740. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. 1 2  (Αγγλικά) *Find A Grave*. 12669. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
3. 1 2  «Kindred Britain» I2863.
4. 1 2 3 4 5  «Kindred Britain»
5. ↑  p10208.htm#i102075. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
6. 1 2 3  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
7. ↑  Weir, Alison (2015). The Lost Tudor Princess. Vintage. p. 156.
8. ↑

Πηγές
-----

* Weir, Alison (2015). The Lost Tudor Princess. Vintage

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η ιστορία της λαίδης Άρμπελλας Στιούαρτ
Ο **Ευθύμιος Π. Αγγελιδάκης** (1912 - 1988) ήταν Έλληνας δικηγόρος, Ειρηνοδίκης και δήμαρχος Αρχανών.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1912 στο χωριό Πατσός Αμαρίου. Στην ηλικία των 5 ετών έμεινε ορφανός από πατέρα και πέρασε δύσκολα παιδικά χρόνια. Αποφοίτησε από το Γυμνάσιο Ρεθύμνου κάτω από εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες. Στη διάρκεια των γυμνασιακών του σπουδών συνεργάστηκε στην έκδοση του περιοδικού «Μαθητική Ηχώ», όπου είδαν το φως δικά του δημοσιεύματα. Φοίτησε στη συνέχεια στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, απ’ όπου πήρε το πτυχίο του το 1937. 

Από το 1939 εργάστηκε ως Δικηγόρος Ρεθύμνου, έως το 1952, χρονιά κατά την οποία εισήχθη στο Δικαστικό σώμα ως Ειρηνοδίκης. Υπηρέτησε αρχικά στην Ιεράπετρα και αργότερα στα Γρεβενά. Το 1967 έγινε Προϊστάμενος του Ειρηνοδικείου Ηρακλείου. Στη θέση αυτή παρέμεινε μέχρι το 1977, οπότε και συνταξιοδοτήθηκε. Δικαστικές αποφάσεις του έχουν δημοσιευτεί σε διάφορα νομικά περιοδικά, όπως το «Αρχείο Νομολογίας».

Κατά την αποχώρησή του από το δικαστικό σώμα ο Δικηγορικός Σύλλογος Ηρακλείου τού εξέφρασε γραπτά τις ευχαριστίες του για τις υπηρεσίες του και την πολύχρονη σταδιοδρομία του. Στην εφημερίδα του Ηρακλείου «Πατρίς» δημοσιεύθηκε επίσης σημείωμα, όπου εξήρετο το ήθος, η τιμιότητα και ο χαρακτήρας του.

Αμέσως μετά τη μεταπολίτευση διετέλεσε για ένα περίπου χρόνο (1974-1975) Δήμαρχος Αρχανών.

Κατά την περίοδο της Γερμανικής κατοχής υπήρξε υπεύθυνος της ομάδας που είχε αναλάβει την τροφοδοσία των αντάρτικων δυνάμεων της περιοχής του και τη φυγάδευση των ξένων στρατιωτών. Για την εθνική του δράση έχει τιμηθεί με τρία αναμνηστικά διπλώματα από τις εθνικές οργανώσεις Αμαρίου και Ρεθύμνου, καθώς και από τον αρχιστράτηγο Αλεξάντερ.

Η αγάπη για τον τόπο του τον ώθησε στις αρχές της δεκαετίας του ’50 να αναλάβει πρωτοβουλία, μαζί με μερικούς άλλους συγχωριανούς του, ώστε να χαραχθεί, με τα πρωτόγονα μέσα της εποχής, ο οδικός άξονας που ένωσε την Πατσό με τους Ποταμούς. 

Μετά τη συνταξιοδότησή του ασχολήθηκε με τη γεωργία, εισάγοντας νέες για την εποχή μεθόδους καλλιέργειας.

Πέθανε στις 2 Δεκεμβρίου 1988 και ετάφη στο χωριό όπου γεννήθηκε και αγάπησε, αφήνοντας πίσω τη σύζυγό του Μαρία το γένος Νικολάου Σαρρή, και το γιο του Πολυχρόνη, ο οποίος επίσης ακολούθησε νομική καριέρα.

Στις 25 Φεβρουαρίου 2006 ο Πολιτιστικός Σύλλογος Πατσού τού απένειμε μετά θάνατο τιμητική πλακέτα για τα 30 χρόνια προσφοράς του στο Δικαστικό Σώμα και τη μεγάλη προσφορά του στο χωριό.

Πηγές
-----

* Κρήτη Το Αφιέρωμα, τ. 10, Βιογραφίες, εκδ. οίκος Αρσινόη, Αθήνα 1985, σελ. 20.
Ο **Ιωάννης**, ουγγρ.: Corvin János (2 Απριλίου 1473 - 12 Οκτωβρίου 1504) από τον Οίκο του Ουνιάδη ήταν νόθος γιος του βασιλιά της Ουγγαρίας και μόνο τέκνο του.

Βιογραφία
---------

Ήταν το μόνο τέκνο του Ματθία Κορβίνου της Ουγγαρίας από την ερωμένη του Βαρβάρα Έντελποκ. Γεννήθηκε στη Βούδα και έλαβε το επώνυμο από το κοράκι (λατιν.: corvinus) στον θυρεό του πατέρα του. 

Αρχικά προοριζόταν για την Εκκλησία, αλλά όταν ο Ματθίας έχασε την ελπίδα του να αποκτήσει τέκνα από τη σύζυγό του Βεατρίκη όρισε, προς το τέλος της ζωής του, διάδοχο του θρόνου τον νεαρό Ιωάννη. Τον γέμισε τιμές και πλούτη, ώσπου έγινε κατά πολύ ο πλουσιότερος γαιοκτήμονας. Τον ανακήρυξε δημόσια ως διάδοχό του και τον έκανε πρίγκιπα με αχανείς εκτάσεις ως προσόδους στη Σιλεσία (δουκάτο του Γκλόγκουφ). Έκανε τους διοικητές όλων των φρουρίων του βασιλείου να ορκιστούν υποστήριξη σε αυτόν και προσπάθησε να κανονίσει τον γάμο του με τη Μπιάνκα-Μαρία Σφόρτσα του Μιλάνου, σχέδιο που ματαιώθηκε από τις δολοπλοκίες της Βεατρίκης. 

Ο Ματθίας ήθελε να αναγνωριστεί ο Ιωάννης ως βασιλικός πρίγκιπας της Ουγγαρίας από τον Φρειδερίκο Γ΄ των Αψβούργων, αλλά το αιφνίδιο τέλος του άφησε το πράγμα σε εκκρεμότητα. Ο νεαρός πρίγκιπας βρέθηκε ξαφνικά μόνος μεταξύ εχθρών.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε το 1496 τη Βεατρίκη Φρανκοπάν, κόρη του Μπερναντίν πρίγκιπα του Κρκ και Μόντους στην Κροατία και είχε τέκνα:

* Χριστόφορος 1499-1505, πρίγκιπας της Ουγγαρίας.
* Ελισάβετ 1496-1508, απεβ. 12 ετών.

Πηγές
-----

* Kubinyi, András (2008). Matthias Rex. Balassi Kiadó. ISBN 978-963-506-767-1.
* Mureşanu, Camil (2001). John Hunyadi: Defender of Christendom. The Center for Romanian Studies. ISBN 973-9432-18-2.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  János Corvin στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 81312349
* ISNI: 0000 0000 5625 3980
* GND: 137071124
* BNF: cb166682927 (data)

 |

 |