recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η Γεθσημανή
Συντεταγμένες: 31°46′46″N 35°14′25″E﻿ / ﻿31.779402°N 35.240197°E﻿ / 31.779402; 35.240197

Η **Γεθσημανή** είναι κήπος, δυο χιλιόμετρα ανατολικά των τειχών τής Ιερουσαλήμ, στους πρόποδες του όρους των Ελαιών στην Ιερουσαλήμ, ο οποίος είναι γνωστός ως τόπος που άρχισε το μαρτύριο του Ιησού Χριστού, δηλαδή η προδοσία του από τον Ιούδα και η σύλληψή Του. Η λέξη προέρχεται από τα Αραμαϊκά ως ܓܕܣܡܢ (Γαθ-Σμανή) που σημαίνει ελαιοτριβείο. Το όνομα αυτό πιθανόν προέρχεται από τα ελαιοτριβεία και τους ελαιώνες της περιοχής. 

Το Εθνικό Ερευνητικό Συμβούλιο τής Ιταλίας, μετά από έρευνα τριών ετών, συμπέρανε ότι στον κήπο εξακολουθούν να υπάρχουν ελαιόδενδρα με ρίζες από τα χρόνια του Ιησού. Την περίοδο των Σταυροφοριών ανακαινίστηκε ο ρωμαιοκαθολικός ναός που βρίσκεται εκεί μέχρι σήμερα και είναι αφιερωμένος στην Κοίμηση της Θεοτόκου, επειδή εκεί είναι το μέρος ταφής της Παναγίας, καθώς και ο κήπος όπου ο Ιησούς προσευχήθηκε για τελευταία φορά. 

Βάσει τής παραπάνω έρευνας, εκεί βρίσκονται τα οκτώ παλαιότερα πλατύφυλλα δένδρα τού κόσμου, τα οποία βρέθηκαν σε άριστη κατάσταση. Ο επικεφαλής τής ερευνητικής ομάδας, Αντόνιο Τσιμάτο, σχολίασε "...πρόκειται για ένα μικρό θαύμα..." όταν διαπιστώθηκε ότι το χώμα εμποδίζει τα έντομα και τον πολλαπλασιασμό των βακτηρίων να καταστρέψουν τα δένδρα.

  

Από τα μέσα του 1ου αιώνα η Γεθσημανή συσχετίσθηκε και με την ταφή της Θεοτόκου. Από τον 5ο αιώνα βρίσκεται και ο πρώτος λαξευμένος ναός προς τιμήν της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, ο οποίος αργότερα, στεγάστηκε σε άλλο μεγαλύτερο ναό.

Παραπομπές
----------

1. ↑  
Bruce M. Metzger· Michael D. Coogan, επιμ. (1993). *The Oxford Companion to the Bible*. Oxford, UK: Oxford University Press. σελ. 253. ISBN 0-19-504645-5.
2. ↑  T, Giorgis. «Ο Κήπος της Γεθσημανής εκεί που προσευχήθηκε για τελευταία φορά ο Ιησούς». *ΧΩΡΑ ΤΟΥ ΑΧΩΡΗΤΟΥ*. Ανακτήθηκε στις 13 Ιουλίου 2020.
3. ↑  Unics. «Πού βρίσκεται ο Κήπος της Γεσθημανής, όπου προσευχήθηκε για τελευταία φορά ο Χριστός; | kokkinoslawfirm». Ανακτήθηκε στις 13 Ιουλίου 2020.

Δείτε ακόμη
-----------

Επίσημος ιστότοπος του Ορθοδόξου Πατριαρχείου Ιεροσολύμων 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 131141799
* GND: 4093450-0

 |

 |
Ο **Αλεξάντρ Υερσέν** (Alexandre Yersin, 1863-1943) ήταν Γάλλος γιατρός που εργάστηκε πάνω στην καταπολέμηση της πανούκλας.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στο Lavaux της Ελβετίας και πέθανε στο Suoi Giao του σημερινού Βιετνάμ. Ο πατέρας του πέθανε νωρίς και η μητέρα του διηύθυνε ένα παρθεναγωγείο. Ο ίδιος άρχισε από μικρός να ενδιαφέρεται για τα φυτά και τα έντομα της πατρίδας του. Το 1884 εγκαταστάθηκε ο Υερσέν στο Μαρβούργο της Γερμανίας για να σπουδάσει Ιατρική. ήδη το 1885 πήγε όμως στο Παρίσι, όπου συνέχισε τις σπουδές, επειδή τον ενδιέφερε περισσότερο η εφαρμοσμένη κατεύθυνση των Γάλλων, έναντι της θεωρητικής των Γερμανών. Η διδακτορική του διατριβή παρουσιάστηκε στο «Ινστιτούτο Παστέρ» και αφορούσε το θέμα της φυματίωσης. Στη συνέχεια εργάστηκε ως ερευνητής στο Ινστιτούτο, όπου μαζί με τον συνεργάτη του Παστέρ, Ρου, ανακάλυψε την τοξίνη της διφθερίτιδας. Το 1888 παρακολούθησε μαθήματα βακτηριολογίας στο Ινστιτούτο Υγιεινής «Ρόμπερτ Κοχ» στο Βερολίνο. Για να μπορεί να εργαστεί ο Υερσέν ως γιατρός στη Γαλλία, πήρε την υπηκοότητα της χώρας και στη συνέχεια άρχισε να ταξιδεύει ως ναυτικός γιατρός. Στα χρόνια 1890-1891 βρέθηκε στη γαλλική αποικία της Ινδοκίνας,όπου εξερεύνησε την άγνωστη μέχρι τότε ενδοχώρα. Το 1894 ξέσπασε στη νότια Κίνα μια επιδημία, η οποία επηρέασε και όλες τις γύρω περιοχές. Ο Υερσέν πήρε εντολή να μελετήσει την επιδημία στο Χονγκ Κονγκ, όπου πολύ σύντομα ανακάλυψε το βακτήριο της πανώλης που ονομάστηκε αργότερα προς τιμήν του, yersinia pestis. Ο Υερσέν εντόπισε επίσης τον κύριο φορέα του βακτηρίου που ήταν οι αρουραίοι και οι ψύλλοι στη γούνα των αρουραίων. Παράλληλα με τον Υερσέν, συμβολή στην καταπολέμηση της πανούκλας είχε και ο Ιάπωνας ερευνητής Σιμπασαμπούρο Κιτασάτο που μελετούσε επίσης την προέλευση και τον τρόπο εξάπλωσης της επιδημίας.

Το 1895 βρέθηκε ο Υερσέν πάλι στο «Ινστιτούτο Παστέρ» του Παρισιού, ερευνώντας με τους Ρου, Καλμέτ και Μπορέλ για ένα εμβόλιο για την πανούκλα, το οποίο δοκιμάστηκε το 1896 με επιτυχία και σε ανθρώπους. Έτσι απαλλάχθηκε σταδιακά η Ανθρωπότητα από μία φοβερή επιδημική ασθένεια, η οποία σε παλαιότερες εποχές είχε αφανίσει δεκάδες εκατομμύρια ζωές (μαύρος θάνατος).

Από το 1895 ασχολήθηκε ο Υερσέν στην Ινδοκίνα με βακτηριολογικές και άλλες συναφείς έρευνες και δημιούργησε φυτικές διασταυρώσεις, από τις οποίες έπαιρνε κινίνο. Πέρασε τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του στην Ινδοκίνα, όπου πέθανε απομονωμένος.

Στην πρωτεύουσα Ανόι του Βιετνάμ υπάρχει προς τιμήν του η «Λεωφόρος Υερσέν».

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Alexandre Yersin στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 32075528
* LCCN: n85208871
* ISNI: 0000 0000 5510 7754
* GND: 118825569
* SUDOC: 028022254
* BNF: cb12366805k (data)
* HDS: 014701
* NDL: 001186997
* NKC: nlk20000085412
* Léonore: 19800035/576/65483

 |

 |
Η **Σντερότ** (εβραϊκά: שְׂדֵרוֹת‎, Εβραϊκή προφορά: ​[sdeˈʁot], κυρ. «Λεωφόροι») είναι πόλη στα δυτικά του Νεγκέβ και πρώην αναπτυξιακή πόλη στο Νότιο Διαμέρισμα του Ισραήλ. Το 2019 είχε πληθυσμό 27.635 κατοίκους.

Η Σντερότ βρίσκεται πολύ κοντά στη Γάζα (με το πλησιέστερο σημείο να απέχει 840 μ.), και είναι αξιοσημείωτο ότι υπήρξε σημαντικός στόχος επιθέσεων πυραύλων Κασσάμ από τη Λωρίδα της Γάζας. Μεταξύ 2001 και 2008, οι πυραυλικές επιθέσεις στην πόλη σκότωσαν 13 άτομα, τραυμάτισαν δεκάδες, προκάλεσαν ζημιές εκατομμυρίων δολαρίων και διέκοψαν βαθιά την καθημερινή ζωή. Αν και οι πύραυλοι υποχώρησαν μετά τον Πόλεμο της Γάζας, η πόλη δέχεται περιστασιακά πυραυλικές επιθέσεις από τότε.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *GEOnet Names Server*. 11  Ιουνίου 2018. -781317.
2. ↑  «Ambassador visits Sderot, impressed by 'spirit of town'». Ukinisrael.fco.gov.uk. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Μαρτίου 2012. Ανακτήθηκε στις 7 Ιουνίου 2012.
3. ↑  Avi Issacharoff; Mijal Grinberg. «2 Israelis Lightly Wounded as 33 Rockets Slam in Western Negev». Haaretz.. Ανακτήθηκε στις 2014-02-05.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Sderot στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 134888282
* LCCN: n82058745
* GND: 1050877284
* BNF: cb167706129 (data)

 |

 |
Ένα μπουκάλι σπιτικό λιμοντσέλο
Το **λιμοντσέλο** είναι ένα γλυκό λικέρ, το οποίο παράγεται από τη διαβροχή σε αιθυλική αλκοόλη φλούδας λεμονιού και ενδεχομένως άλλων εσπεριδοειδών, αναμεμειγμένα ακολούθως σε σιρόπι νερού και ζάχαρης.

Περιγραφή και χρήση
-------------------

Γενικά, για την έγχυση χρησιμοποιείται αιθυλική αλκοόλη με αλκοολικό βαθμό τουλάχιστον 90%, στην οποία έχει γίνει διαβροχή της φλούδας (μόνο το κίτρινο μέρος) δέκα μεγάλων λεμονιών ανά λίτρο αλκοόλης. Η περίοδος διαβροχής ποικίλει ανάλογα με τις συνταγές, αλλά κατά μέσο όρο ανέρχεται περίπου είκοσι ημέρες, μετά την οποία προστίθεται το σιρόπι, στο οποίο οι αναλογίες είναι περίπου 600-700 γραμμάρια ζάχαρη ανά λίτρο νερού. Το λικέρ κατόπιν φιλτράρεται και εμφιαλώνεται. 

Μετά από τουλάχιστον ένα μήνα, κατά μέσο όρο, ωρίμανσης εντός φιάλης (αλλά για ορισμένες συνταγές η διάρκεια είναι πολύ μικρότερη), το παρασκεύασμα γίνεται το κλασικό κίτρινο λικέρ, ιδιαίτερα κατάλληλο ως χωνευτικό μετά τα γεύματα. 

Η κίτρινη φλούδα, προερχόμενη από τα καλύτερα ελλειπτικά, συμμετρικά και μεσαία ως μεγάλα σε μέγεθος λεμόνια, είναι το κύριο συστατικό του λιμοντσέλο, η οποία περιέχει αιθέρια έλαια που προσδίδουν στο λικέρ πολύ έντονο άρωμα, καθώς και πολύ δυνατή γεύση. 

Σύμφωνα με την παράδοση, το λιμοντσέλο παρασκευάζεται για πρώτη φορά στις αρχές του εικοστού αιώνα και η πατρότητά του αποτελεί θέμα αντιδικίας μεταξύ των περιοχών Σορέντο, Αμάλφι και Κάπρι: στην πραγματικότητα,  η παραγωγή αυτού του προϊόντος είναι πολύ δημοφιλής στην Καμπανία με τη χρήση λεμονιών του Σορέντο (ποικιλία φεμινέλο) ή ποικιλίας σφουζάτο του Αμάλφι. 

Μετά τη δημοτικότητα που πέτυχε το λιμοντσέλο στην Ιταλία, οι Ηνωμένες Πολιτείες άρχισαν επίσης να παράγουν λιμοντσέλο, χρησιμοποιώντας λεμόνια Καλιφόρνιας που ισοδυναμούν με το 90% της εθνικής παραγωγής.

Δείτε επίσης
------------

* Περιφέρεια Καμπανίας
* Η Χερσόνησος του Σορέντο

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Λεμονιά: Ποικιλίες και οδηγίες φροντίδας». *www.e-geoponoi.gr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Ιουλίου 2017. Ανακτήθηκε στις 11 Ιανουαρίου 2019.
2. ↑  «Sfusato Lemons». *CooksInfo* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 11 Ιανουαρίου 2019.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Λιμοντσέλο** |

* SFUSATO LEMONS

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **λιμοντσέλο**  |

* Limoncello - Ποτά - Οινοπνευματώδη | γαστρονόμος
Η **επίσημη ποδοσφαιρική ομάδα της Τασμανίας** είναι η επίσημη ποδοσφαιρική ομάδα της Τασμανίας. 

Η All-star ομάδα της Τασμανίας εκπροσώπησε την ομώνυμη Αυστραλιανή νήσο σε δύο αγώνες. Όμως νικήθηκε από την Αυστραλιανή εθνική ποδοσφαιρική ομάδα (10 Οκτωβρίου του 1984). Ήταν επίσημα η δεύτερη ομάδα της Αυστραλίας, αλλά πολλοί παίκτης της κανονικής ομάδας συμπεριλήφθηκαν σε αυτήν: ο Γουώλλυ Σέιβορ, ο ο Άλλαν Ντάβιντσον , ο Τζόι Γουάτσον, ο Φρανκ Φαρίνα, ο Πωλ Γουέιντ, ο Γκράχαμ Άρνολντ (προπονητής της εθνικής Αυστραλίας την περίοδο 2006-2008). Η Τασμανία πέτυχε μια ισοπαλία με την εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Ταϊτή, στις 1 Μαΐου 1985. 

Οι ενδεκάδες για έναν ακόμα αγώνα μεταξύ Τασμανίας και Αυστραλίας στις 21 Ιουλίου του 1956 έγιναν γνωστές, αλλά τελικά ο αγώνας δεν πραγματοποιήθηκε.

Επιλεγμένοι διεθνείς αγώνες
---------------------------

| Ημερομηνία | Μέρος | Γηπεδούχος ομάδα | Αντίπαλος | Αποτέλεσμα |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 01-05-1985 | Τασμανία |  Τασμανία | Πρότυπο:TAH | 2-2 |
| 10-10-1984 | Τασμανία |  Τασμανία |  Αυστραλία | 0-2 |
| 03-08-1975 | Τασμανία |  Τασμανία | Κίνα Κίνα  | 1-2 |
Ονομαζεται Λουτσα απο τον ΚΑΣΤΟΡΑ ΒΑΓΓΕΛΙΟ ΖΗΖΗ το μικρο μαλακισμενο της Λουτσας

Μύλος Φλέβα
-----------

Στην παραλία που εκτείνεται δυτικά του οικισμού και πριν την τουριστική αξιοποίησή της περίπου από τα μέσα της δεκαετίας του 1990, στην εκβολή ρυακιού βρισκόταν λίθινος Νερόμυλος (θέση ''Μύλος Φλέβα''), ο οποίος δεν διασώζεται και ανήκε στην οικογένεια Φλέβα, ενώ είχε αγορασθεί απευθείας από τον Τούρκο κάτοχό του (το πωλητήριο συμβόλαιο διασώζεται ως σήμερα). Μέλη της οικογένειας μετοίκησαν στην Πρέβεζα σε θέση άμεσα βορείως του Κάστρου Αγίου Ανδρέα (εσωτερική ακρόπολη) και σε σχετικά κοντινή απόσταση από τη βόρεια Πύλη του Κάστρου της Πρέβεζας, όπου συνδέθηκαν με επιγαμίες με άλλες οικογένειες όπως την Οικογένεια Τζίμα, κ.ά. ενώ απόγονοί τους συνεχίζουν να διαμένουν στην ίδια περιοχή.

Σύμφωνα με προφορική μαρτυρία της Κωνσταντίνας Φλέβα (συζύγου Ευαγγέλου Τζίμα), κατά το α' τέταρτο του 20ού αιώνα η οικογένειά της ξεκινούσε από την Πρέβεζα με καϊκι για την διεκπεραίωση εργασιών που σχετίζονταν με τον νερόμυλο και το ταξίδι διαρκούσε μία ημέρα. Ως τα τέλη του ίδιου αιώνα, η θέση αποτελούσε ιδιοκτησία των Οικογενειών Φλέβα και Τζίμα.

Σήμερα, στη θέση του νερόμυλου, μέλη της οικογένειας Φλέβα διατηρούν τουριστικό κατάλυμα του οποίου η επωνυμία του (Flevas' Mill Apartments) διατηρεί την παραδοσιακή χρήση του χώρου.

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Οικισμοί του Δήμου Πάργας |
| --- |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Πάργας | 
* Αγιά
* Αγία Κυριακή
* Άγιος Γεώργιος
* Ανθούσα
* Βρύσες
* Λιβαδάρι
* Μαράς
* Παναγία (νησίδα)\*
* Πάργα
* Σαρακίνικο
* Τρίκορφο
* Χρυσογιάλι
 |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Φαναρίου | 
* Αηδονιά
* Αηδόνι
* Αμμουδιά
* Άνω Σκαφιδωτή
* Αχερουσία
* Βαλανιδόραχη
* Βαλανιδούσσα
* Βουβοπόταμος
* Δεσποτικό
* Δίκορφο
* Θέμελο
* Καναλλάκι
* Καστρί
* Κάτω Δεσποτικό
* Κάτω Σκαφιδωτή
* Κλεισούρα
* Κορυφούλα
* Κορώνη
* Κορωνόπουλο
* Κουκκούλι
* Κυψέλη
* Λούτσα
* Μεσοπόταμο
* Μουζακαίικα
* Νάρκισσος
* Ξηρόλοφος
* Παραλία
* Σκεπαστό
* Σταυροχώρι
* Τζάρα
* Τσεκούρι
* Τσουκνίδα
* Χόχλα
 |
|  |
| 
* Έδρα: Καναλλάκι Ιστορική έδρα: Πάργα
* \*(Οικισμοί με μη μόνιμο πληθυσμό)
 |

 |
Ο **Παναγιώτης (Τάκης) Κατσικογιάννης** (γεν. Αιγάλεω, 1 Δεκεμβρίου 1958) είναι παλαίμαχος ακραίος αμυντικός ποδοσφαιριστής, που έκανε μεγάλη καριέρα στο πρωτάθλημα της Α’ Εθνικής, συμμετέχοντας σ' αυτήν για 10 περιόδους με τα χρώματα δύο διαφορετικών ομάδων.
Ακόμη, έπαιξε και στη Β’ Εθνική, για άλλα τρία έτη.

Βιογραφικό
----------

Ξεκίνησε από τα εφηβικά τμήματα του Α.Ο. Αιγάλεω και την περίοδο 1976-77 ντεμπουτάρισε στην πρώτη ομάδα, που κέρδισε τον τίτλο στη Β’ Εθνική. Συνέχισε στο «Σίτι» την επόμενη τετραετία (2 χρονιές στην Α’ και ισάριθμες στη Β’ κατηγορία). Συνολικά χρησιμοποιήθηκε σε **105** ματς και πέτυχε **6** γκολ.

Το καλοκαίρι του 1981 προσέλκυσε το ενδιαφέρον του Εθνικού Πειραιά, στον οποίο υπέγραψε μαζί με τον αδελφό του Γιάννη Κατσικογιάννη.

Αγωνίσθηκε για **οκτώ συνεχείς σεζόν στην Α’ Εθνική** (1981-82 έως και 1988-89), παίρνοντας μέρος σε **περισσότερα από 200 ματς**, ενώ σκόραρε και **άλλες 5 φορές** (το πρώτο του γκολ ήταν συμπτωματικά σε βάρος της προηγούμενης ομάδας του, το 1983).

Το παιχνίδι του χαρακτήριζε το πάθος και η αποφασιστικότητα. Ως δεξιός αμυντικός πραγματοποίησε επί σειρά ετών εξαιρετικές εμφανίσεις και δικαίωσε έτσι το προσωνύμιο «λιονταράκι» που τον συνόδευε από την αρχή της καριέρας του.

Μετά τον Εθνικό, έπαιξε επίσης σε Πανηλειακό (1989-90, Δ΄Εθνική, κερδίζοντας την άνοδο στη Γ΄Εθνική), Αγία Ελεούσα (με προπονητή το Ζαχ. Λυκουρίνο), στη Δ΄Εθνική, κατακτώντας θέση μέσα στην πρώτη πεντάδα, ΑΕ Καμινιών (Ε.Π.Σ. Πειραιώς), κερδίζοντας την άνοδο από τη Β΄στην Α΄τοπική κατηγορία, Μαύρο Αετό Κερατσινίου (1991-92), κερδίζοντας την άνοδο στη Δ΄Εθνική και Θεμιστοκλή Αιγάλεω (1992-93), μαζί με το Γ. Κωνσταντόπουλο (ο Κατσικογιάννης ήταν προπονητής-παίκτης), όταν κέρδισε την προαγωγή στη Β΄ Αθηνών.

Από το 1994-95 ακολούθησε καθαρά προπονητική καριέρα, διατελώντας τεχνικός των ερασιτεχνικών συλλόγων Δύναμη Κορυδαλλού, Μ. Αετός, Καπανδρίτι και Αττικός Κολωνού.

Τα τελευταία χρόνια ασχολείται ιδιαίτερα με τις "ακαδημίες", ενώ επί σειρά ετών διετέλεσε πρόεδρος των βετεράνων της ομάδας του Αιγάλεω, αναλαμβάνοντας πρωτοβουλίες και δράσεις ανθρωπιστικού χαρακτήρα.

Ο ανιψιός του Γιώργος Κατσικογιάννης, είναι επίσης ποδοσφαιριστής.

Διεθνής
-------

Αγωνίσθηκε στην Εθνική ομάδα των Ενόπλων και στην ολυμπιακή ομάδα το 1983.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* «50 Χρόνια Αιγάλεω» (Νίκος Δημ. Νικολαΐδης, 1998)

Παραπομπές
----------

1. ↑  "Υγεία και Σπορ με την Βίκυ Σπύρου (ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΑΤΣΙΚΟΓΙΑΝΝΗΣ)" Ανακτήθηκε στις 16/9/2019
2. ↑  "Φιλικό Αιγάλεω-ΑΕΚ για φιλανθρωπικό σκοπό" Ανακτήθηκε στις 16/9/2019
Η **Εκκλησία Αγίου Γεωργίου των Λατίνων** είναι πρώην Καθολική ενοριακή εκκλησία ευρισκόμενη στην Αμμόχωστο της Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου, η οποία ανεγέρθηκε και ήταν σε χρήση κατά την διάρκεια της περιόδου του Βασιλείου της Κύπρου. Η εκκλησία ευρίσκεται εντός του βόρειου τμήματος της παλαιάς πόλης, πλησίον του Κάστρου της Αμμόχωστου. Η αναφορά *των Λατίνων* εντός του ονόματος της εκκλησίας οφείλεται στο γεγονός πως, στην διάρκεια της ίδιας περιόδου, υφίστατο Ορθόδοξη Εκκλησία Αγίου Γεωργίου των Ελλήνων (ευρισκόμενη σε απόσταση περίπου πέντε λεπτών με κατεύθυνση προς τα ανατολικά).

Η Εκκλησία Αγίου Γεωργίου των Λατίνων, η πρώτη Καθολική ενοριακή εκκλησία στην Αμμόχωστο, ξεκίνησε να ανεγείρεται κατά την διάρκεια του πρώτου μισού του 13ου αιώνα. Πιθανολογείται πως η ανέγερσή της ολοκληρώθηκε κατά το ύστατο τέταρτο του 13ου αιώνα. Για την ανέγερσή της, χρησιμοποιήθηκαν ως δομικά υλικά κατάλοιπα προερχόμενα από την γειτονική τοποθεσία της Σαλαμίνας. Κατά την διάρκεια της Οθωμανικής Πολιορκίας της Αμμόχωστου, η οποία διήρκεσε από το 1570 έως το 1571, η εκκλησία υπέστη σημαντικές ζημιές και καταστράφηκε σε μεγάλο βαθμό από τους βομβαρδισμούς.

Η Καθολική Εκκλησία Αγίου Γεωργίου αποτελούσε χαρακτηριστικό παράδειγμα ύστερης γοτθικής αρχιτεκτονικής, ενώ «δεν έφερε κάποιο σημάδι φθοράς», καθώς και ήταν ως προς την αρχιτεκτονική μορφή της αντίστοιχη εκείνης του Καθεδρικού Ναού του Αγίου Νικολάου, ο οποίος ευρισκόταν στα νότια. Όπως σημειώνουν ορισμένοι ερευνητές, η μορφή της Εκκλησίας Αγίου Γεωργίου είχε ως πηγή έμπνευσης, όσον αφορά την εξωτερική μορφή της, το παριζιάνικο παρεκκλήσιο της Σαιντ-Σαπέλ. Ωστόσο, από την αρχική εκκλησία απομένουν, σήμερα, μόνον κατάλοιπα του βόρειου και του ανατολικού τοιχώματος, ενώ διατηρείται και τμήμα της, γοτθικής αρχιτεκτονικής, αψίδας.

Αναπαράσταση σε σχέδιο της Εκκλησίας Αγίου Γεωργίου των Λατίνων.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  *Карпов С. П.* Культура Латинской Романии// КУЛЬТУРА ВИЗАНТИИ XIII — первая половина XV в. С. 147
2. ↑  *Beata Kitsiki Panagopoulos*. Cistercian and Mendicant churches in medieval Greece, Chicago 1979.

Πηγές
-----

* Карпов С. П. *Культура Латинской Романии// Культура Византии XIII — первая половина XV в.* С. 147// www.monsalvat.globalfolio.net
* Церковь Св. Георгия Латинского// turbina.ru
* St George of the Latins Church, Famagusta, North Cyprus// www.whatson-northcyprus.com
* The Church of Saint George of the Latins// www.mcw.gov.cy
* Alejandro Trujillo Rivas *Stability Analysis of Famagusta Churches: St. George of the Latins* Αρχειοθετήθηκε 2016-03-06 στο Wayback Machine.// The Msc Dissertation. Universidade do Minho, 2009.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Церковь Святого Георгия латинян  της Ρωσικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Μίχαελ Βίττμαν** (*Michael Wittmann*, 22 Απριλίου 1914 - 8 Αυγούστου 1944) ήταν ένας από τους πιο γνωστούς Γερμανούς αρματιστές. 

Κατετάγη στην 1η Μεραρχία Πάντσερ SS "Σωματοφυλακή Αδόλφος Χίτλερ" το 1937 και έμελλε να γίνει ο πρώτος άσσος των αρμάτων μάχης μέχρι τον θάνατό του στη Νορμανδία στις 8 Αυγούστου 1944. Μέχρι τότε ο Βίττμαν είχε καταστρέψει σε διάστημα τριών ετών 138 εχθρικά άρματα και πυροβόλα. Οι επιτυχίες του Βίττμαν εξαρτώνταν κατά πολύ από τον, για μεγάλο χρονικό διάστημα, πυροβολητή του, τον Μπαλτάζαρ Βολ, ο οποίος διακρινόταν από μία σχεδόν υπεράνθρωπη ικανότητα να ευστοχεί, ενώ το άρμα βρισκόταν σε κίνηση. Με τον βαθμό του δεκανέα διακρίθηκε στις επιχειρήσεις στην Πολωνία το 1939 και στη Γαλλία το 1940. Κατά τη Γερμανική Εισβολή στην Ελλάδα διακρίθηκε ιδιαίτερα στην Κατάληψη της στενωπού της Κλεισούρας, ως επικεφαλής άρματος εφόδου. Οι προοπτικές του φάνηκαν από τις πρώτες μέρες της εισβολής στη Σοβιετική Ένωση. Προωθήθηκε στη Σχολή Αξιωματικών του Μπαντ Τελτζ και καθιερώθηκε ως άσσος των αρμάτων στη μάχη του Κουρσκ. Χαρακτηριστική των ικανοτήτων του ήταν η δράση του στο Βιγιέρ Μποκάζ. Ο Βίττμαν αρνήθηκε στη συνέχεια την τοποθέτησή του ως εκπαιδευτή σε σχολές τεθωρακισμένων των Waffen SS. Η δράση του και η ζωή του τερματίσθηκαν στις 8 Αυγούστου 1944 στην περιοχή του Σιντώ, κατά τη διάρκεια προσπαθειών ανακατάληψης της Καέν, όταν το Tiger του εξερράγη.

Ήταν εξωτερικά ένας ήπιος άνθρωπος, ο οποίος παρέμενε ήρεμος κατά τη διάρκεια της μάχης και διέθετε το χάρισμα της πρόβλεψης των κινήσεων του αντιπάλου. Εκτός από τον Βολ, γενικά ο Βίττμαν είχε πάντα άψογη συνεργασία με τα πληρώματα των αρμάτων στα οποία υπηρετούσε, οι άνδρες των οποίων εμπνέονταν από αυτόν.

Παρασημοφορήθηκε με τον Σταυρό των Ιπποτών (Ritterkreuz) του Σιδηρού Σταυρού μετά φύλλων Δρυός και Ξιφών.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Αγγλικά) *Find A Grave*. 11947. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. 1 2  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. Ανακτήθηκε στις 2  Απριλίου 2015.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Μίχαελ Βίττμαν** |

* Κωνσταντίνος Αβτζιγιάννης, *Πολεμικές Μονογραφίες-Η δράση των Waffen SS στα Δυτικά Μέτωπα*, σελ.76

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 77121764
* LCCN: no95029452
* ISNI: 0000 0000 4231 2046
* GND: 119260573
* SUDOC: 164768653
* NDL: 00621661
* BNE: XX5005787

 |

 |
Η **Ασμουνικάλ** ήταν πριγκίπισσα των Χετταίων και κατόπιν Βασιλική σύζυγος. Η Ασμουνικάλ ήταν κόρη του βασιλιά των Χετταίων Τουδαλίγιας Α΄ και της βασίλισσας Νικκαλμάτι. Ο σύζυγος της Αρνουβάντας Α΄ έγινε κατόπιν βασιλιάς ως διάδοχος του πεθερού του και ήταν ο προπάτορας της βασιλικής δυναστείας των Χετταίων, τον διαδέχθηκε κατόπιν ο γιος τους Τουδαλίγιας Β΄. Ένας προσκυνητής της εποχής καταγράφει την Ασμουνικάλ ως *"Μεγάλη βασίλισσα"*. Οι εγγονοί της ήταν ο Τουδαλίγιας Γ΄ και ο κορυφαίος βασιλιάς των Χετταίων Σουπιλουλιούμας Α΄.

Παραπομπές
----------

1. ↑

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Χετταίοι
Η **ταξίνη** είναι δηλητήριο από φύλλα πουρναριού (πουρνάρι, σμίλαξ ή σμίλη), που προκαλεί βραδυκαρδία, πλειάδα παρενεργειών ακόμη και θάνατο.

Χρησιμοποιείται ως ουσία κατά του καρκίνου, αλλά προληπτική λήψη για αποφυγή της πάθησης δημιουργεί περισσότερα προβλήματα, μόνιμες βλάβες ή ακόμη και θάνατο, άρα δε συνίσταται προληπτική λήψη της ουσίας.

Στις μέρες μας για λόγους οικολογικής και βιομηχανικής οικονομίας, η ουσία παράγεται από ατελές μόριο απ' το φύλλωμα, με προσθήκη του μοριακού τμήματος που λείπει βιομηχανικά. Το αποτέλεσμα είναι να μένουν ζωντανά περισσότερα δέντρα.

Η παροχή ιατρικής συνταγής ταξίνης σε άτομο που δεν του είναι αναγκαία η ουσία αποτελεί παράβαση του ποινικού κώδικα και θεωρείται φόνος εκ προμελέτης λόγω της τοξικότητας της ουσίας.

Άλλα κλινικά συμπτώματα είναι: ζάλη (έναρξη συνήθως 1 ώρα μετά την κατάποση), ναυτία, διάχυτο κοιλιακό άλγος, απώλεια των αισθήσεων, αδύναμη αναπνοή, ταχυκαρδία, εμετός, θάνατος από αναπνευστική ανακοπή και διαστολική καρδιακή στασιμότητα. 

Έχει αναφερθεί θάνατος κατασκευαστών τόξων και ξυλουργών λόγο της συχνής έκθεσης στην τοξική ταξίνη του φυτού Taxus baccata (ίταμος).

Πηγές
-----

* παραπομπή για τον ίταμο (ταξός)[*νεκρός σύνδεσμος*]
Ο **Μαύρος Σεπτέμβρης** (αραβική γλώσσα: *أيلول الأسود*) ήταν σύγκρουση που πραγματοποιήθηκε στην Ιορδανία μεταξύ των ιορδανικών ενόπλων δυνάμεων, υπό την ηγεσία του βασιλιά Χουσεΐν, και της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PLO), υπό την ηγεσία του Γιάσερ Αραφάτ, κυρίως μεταξύ 16 και 27 Σεπτεμβρίου του 1970, με ορισμένες ενέργειες να συνεχίζονται μέχρι τις 17 Ιουλίου του 1971.

Αφού η Ιορδανία έχασε τον έλεγχο της Δυτικής Όχθης από το Ισραήλ το 1967, οι Παλαιστίνιοι μαχητές γνωστοί ως Φενταγίν μετέφεραν τις βάσεις τους στην Ιορδανία και αύξησαν τις επιθέσεις τους στο Ισραήλ και στα κατεχόμενα από αυτό εδάφη. Ισραηλινά αντίποινα σε παλαιστινιακό στρατόπεδο με έδρα σε μία ιορδανική πόλη κατά μήκος των συνόρων με τη Δυτική Όχθη, εξελίχθηκε σε μάχη πλήρους κλίμακας, μετά την οποία αυξήθηκε η αραβική υποστήριξη των Παλαιστινίων μαχητών στην Ιορδανία. Η δύναμη της PLO στην Ιορδανία αυξήθηκε. Ενεργώντας ως παρακράτος, οι Φενταγίν αγνόησαν τους τοπικούς νόμους και κανονισμούς και προσπάθησαν να δολοφονήσουν τον βασιλιά Χουσεΐν δύο φορές -οδηγώντας σε βίαιες αντιπαραθέσεις με τον ιορδανικό στρατό τον Ιούνιο του 1970. Ο Χουσεΐν ήθελε να απομακρύνει τους Φενταγίν από τη χώρα αλλά δίστασε να το κάνει γιατί δεν ήθελε να το χρησιμοποιήσουν οι εχθροί του εναντίον του εξισώνοντας τους Παλαιστίνιους μαχητές με πολίτες. Η δράση της PLO στην Ιορδανία κορυφώθηκε με τις αεροπειρατείες που πραγματοποιήθηκαν στον Σεπτέμβριο, κατά τις οποίες οι Φενταγίν κατέλαβαν τρία πολιτικά αεροσκάφη και τα εξανάγκασαν να προσγειωθούν στη Ζάρκα, παίρνοντας αλλοδαπούς ως ομήρους και αργότερα ανατινάζοντας τα αεροσκάφη μπροστά στον διεθνή Τύπο. Τότε ο Χουσεΐν διέταξε τον στρατό να κινηθεί. 

Στις 17 Σεπτεμβρίου, ο ιορδανικός στρατός περικύκλωσε πόλεις με παρουσία της PLO, συμπεριλαμβανομένου του Αμμάν και της Ιρμπίντ, και άρχισε να βομβαρδίσει τους Φενταγίν, που είχαν εγκατασταθεί στα παλαιστινιακά στρατόπεδα προσφύγων. Την επόμενη μέρα, δυνάμεις της Συρίας παρενέβησαν για να υποστηρίξουν τους Φενταγίν. Προχώρησαν ως την Ιρμπίντ, την οποία οι Φενταγίν ανακήρυξαν "απελευθερωμένη" πόλη. Στις 22 Σεπτεμβρίου, οι Σύροι αποσύρθηκαν αφού ο στρατός της Ιορδανίας εξαπέλυσε επιθέσεις που προκάλεσαν σοβαρές απώλειες στους Σύρους. Η πίεση που άσκησαν οι αραβικές χώρες οδήγησαν τον Χουσεΐν να σταματήσει τις μάχες. Στις 13 Οκτωβρίου υπέγραψε συμφωνία με τον Αραφάτ ρυθμίζοντας την παρουσία των Φενταγίν. Εντούτοις, ο ιορδανικός στρατός επιτέθηκε και πάλι τον Ιανουάριο του 1971. Οι Φενταγίν εκδιώχθηκαν από τις πόλεις μέχρις ότου 2.000 Φενταγίν παραδόθηκαν αφού περικυκλώθηκαν σ' ένα δάσος στις 17 Ιουλίου, σηματοδοτώντας το τέλος της σύγκρουσης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Sam Katz, *Arab Armies of the Middle East Wars (2)*, σελ. 10, Bloomsbury USA (1988) ISBN 0-85045-800-5
2. ↑  Simon Dunstan, *The Yom Kippur War 1973 (1): The Golan Heights*, Bloomsbury USA (2003) ISBN 1 84176 220 2
3. ↑  Avi Shlaim, *Lion of Jordan: The Life of King Hussein in War and Peace*, σελ. 326, Vintage Books (2009)
4. ↑  Joseph Andoni Massad, *Colonial Effects: The Making of National Identity in Jordan*, σελ. 342, Νέα Υόρκη: Columbia University Press (2001) ISBN 0-231-12323-X
**Καλαφάτισμα** ξύλινου καϊκιού σε καρνάγιο, από έμπειρο ξυλοναυπηγό σε νησί των Κυκλάδων
Η τεχνική του καλαφατίσματος
Το **καλαφάτισμα**, ή τεχνικώς ***διάναξη***, είναι η επίσημη ονομασία της τελειωτικής εργασίας στην ξυλοναυπηγική (πριν το τελικό φινίρισμα), που κοινώς λέγεται *«καλαφάτισμα»* των ξύλινων σκαφών και πλοιαρίων.

Κατά την εργασία αυτή γίνεται πλήρωση των μεταξύ των ξύλινων μαδεριών, είτε πλευρικών είτε καταστρώματος, ανοικτών αρμών με στουπί, που οι καλούμενοι τεχνίτες - *διανάκτες*, κοινώς λεγόμενοι και *«καλαφάτες»* -εκ του γαλλικού όρου- συστρέφουν με το χέρι σε σχήμα κλώσματος και το εισάγουν μεταξύ των αρμών με τη βοήθεια ειδικού εργαλείου, της σμίλης (κοινώς «καλαφατικό»), και με ένα ξύλινο σφυρί που ονομάζεται *τυπόδος* (κοινώς «ματσόλα»).

Κατά τη διάναξη δεν γεμίζονται τελείως οι αρμοί, μέχρι της επιφάνειας των σανιδωμάτων, αλλά αφήνεται ένα κενό περίπου ενός δακτύλου. Στη συνέχεια αυτό γεμίζεται με πίσσα, προκειμένου έτσι να διατηρηθεί η στεγανότητα των σανιδωμάτων που, όσο τέλεια και αν είναι η συναρμογή τους, είναι αδύνατον να επιτευχθεί χωρίς τη διάναξη. Με το καλαφάτισμα, τελικά το ξύλινο σκάφος/πλοιάριο ως σύνολο στερεώνεται καλλίτερα, καθώς και οι αντοχές του μεγαλώνουν.

Η εργασία της διάναξης γίνεται μετά την ανέλκυση του σκάφους στη ξηρά και τον καθαρισμό των υφάλων του και εφόσον το σκάφος έχει πλέον στεγνώσει καλά. Αντίθετα, η εργασία αυτή στο κατάστρωμα μπορεί να γίνει οποτεδήποτε, αρκεί να είναι στεγνό (ξηραμένο) το ξύλο.

Η διάναξη είναι η πλέον επίπονη και χρονοβόρος εργασία στα ξύλινα σκάφη και η πιο χαρακτηριστική που παρατηρείται στα καρνάγια.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.faneromeni.gr/gr/pages/view/kalafatisma/ "Καλαφάτισμα"
2. ↑
3. ↑   και καταγραφή διαδικασίας κατασκευής ξύλινου σκάφους.pdf σελ. 54 (Εργαλεία καλαφατίσματος))
4. ↑
5. ↑   Αρχειοθετήθηκε 2023-04-07 στο Wayback Machine. Πτυχιακή εργασία της Χρ. Δαφνά, *Μελέτη και καταγραφή διαδικασιών κατασκευής παραδοσιακού σκάφους σε ξυλοναυπηγείο της Σύρου*, σελ. 180-183
Συντεταγμένες: 37°42′54.832″N 22°15′16.589″E﻿ / ﻿37.71523111°N 22.25460806°E﻿ / 37.71523111; 22.25460806

Η **Ιερά Μονή Παναγία της Ελεούσας** είναι η μονή των βράχων στο κάστρο του Μπεζενίκου στην Αρκαδία. Το μεσαιωνικό κάστρο μοιάζει να προστατεύει το ναό, αφού μέχρι σήμερα κρατάει το φρουριακό του χαρακτήρα. Βρίσκεται σ’ ένα εξαιρετικά δυσπρόσιτο σημείο και αυτό δικαιολογεί το ρόλο του ως καταφύγιο των κατατρεγμένων ανά τους αιώνες και κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης.

Στη μονή είναι θαμμένος ο τοπικός ήρωας Αλέξης Νικολάου ή «Λεβιδιώτης», ο οποίος είχε καταφύγει εδώ με τους συγχωριανούς του στη διάρκεια των εκκαθαριστικών επιχειρήσεων του Ιμπραήμ Πασά, σύμφωνα με τα απομνημονεύματα του Φωτάκου. Καταργήθηκε ως μονή από τον Καποδίστρια στα πλαίσια της γενικής κατάργησης των μικρών μονών. Το εξωκλήσι της Παναγίας της Ελεούσας λειτουργούσε έκτοτε και μέχρι το 1892 στην Κοίμηση της Θεοτόκου και στην Ανάληψη. Η μονή πρέπει να είχε σχέσεις με τη μονή των Ταξιαρχών στο Λεβίδι, αφού ένα παλαιό μονοπάτι ξεκινούσε από το χωριό Μπεζενίκο και διαμέσου του φαραγγιού της Αράπισσας έφτανε ως τη μονή.

Η Παναγία η Ελεούσα έχει κηρυχτεί διατηρητέο μνημείο και προστατεύεται από την Ελληνική Πολιτεία.

Πηγές
-----

Ιστοσελίδα traveltripolis, Δήμου Τρίπολης

Παραπομπές
----------
Συντεταγμένες: 37°22′5″N 22°41′54″E﻿ / ﻿37.36806°N 22.69833°E﻿ / 37.36806; 22.69833

Η **Ιερά Μονή Παλαιοπαναγιάς**, είναι ένα ιστορικό μοναστήρι, χτισμένο 7 χλμ νότια του Άστρους Αρκαδίας και κοντά στο χωριό Μελιγού Αρκαδίας.

Ιστορία
-------

Το αρχικό όνομα της μονής ήταν Αγία Ελεούσα, αλλά για την αποφυγή σύγχυσης με το κοντινό μοναστήρι της Αγίας Τριάδας Ελεούσας, άλλαξε και έγινε *Παλαιοπαναγιά*. Σύμφωνα με την παράδοση, η μονή ιδρύθηκε το 1310, ενώ η πρώτη ιστορική μνεία της εμφανίζεται το 1612 σε σιγίλιο του Πατριάρχη Νεόφυτου Β΄. Παρόλα αυτά, η μονή βρισκόταν σε ακμή και πριν το 1612. Κατά τα Ορλωφικά, η μονή καταστράφηκε και ερημώθηκε, με αποτέλεσμα να ξεκινήσει ένας μεγάλος αγώνας για την διατήρηση της κτηματικής της περιουσίας, που κράτησε για πολλά χρόνια.

Κατά τη διάρκεια της Επανάστασης του 1821 και συγκεκριμένα το 1822, η μονή πρόσφερε για τις ανάγκες του αγώνα 1000 γρόσια, ενώ 4 χρόνια αργότερα καταστράφηκε από τον Ιμπραήμ Πασά. Τα επόμενα χρόνια, η μονή ανακαινίστηκε πολλές φορές και το 1991 μετατράπηκε σε γυναικεία.

Αρχιτεκτονική
-------------

Η πρώτη είσοδος προς το δρόμο της Μονής
Η μονή σήμερα, είναι πλήρως ανακαινισμένη. Διαθέτει διατηρημένα κελιά με καμάρες και έναν ευρύχωρο αύλειο χώρο με το καθολικό. Το καθολικό της μονής, χτίστηκε το 1814 και ανήκει στον τύπο του εγγεγραμμένου σταυροειδούς με τρούλο. Εσωτερικά, ο ναός δεν είναι αγιογραφημένος, ενώ στο δάπεδό του, υπάρχει μαρμάρινη πλάκα με τον δικέφαλο αετό και μωσαϊκά. Η μονή διαθέτει αρκετά λείψανα, καθώς και ιερά σκεύη και κειμήλια. Το μοναστήρι είναι γυναικείο και απαριθμεί 3 μοναχές. Το καθολικό, είναι αφιερωμένο στην Κοίμηση της Θεοτόκου και εορτάζει στις 15 Αυγούστου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Δήμος Βόρειας Κυνουρίας - Ένα βίντεο αφιερωμένο στα Μοναστήρια της Βόρειας Κυνουρίας (YouTube)

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.arxaiologikoktimatologio.gov.gr/el/monuments\_info?id=147653&type=Monument.

Πηγές
-----

* Ι. Κουσκουνά, Κ. Χασαπογιάννη, Ι. Κακαβούλια - *Θυρεάτις Γη*, Αθήνα 1981, Ίδρυμα Μνήμης Αγγελικής & Λεωνίδα Ζαφείρη
* Σαραντάκης, Πέτρος (2000). *Αρκαδία: Τα μοναστήρια και οι εκκλησίες της, οδοιπορικό 10 αιώνων*. Αθήνα: Εκδόσεις Οιάτης. ISBN 960-91420-0-1.
* Νικολάου Φλούδα - *Θυρεατικά*, τόμος Α΄: γεωλογικά, γεωγραφικά, τοπογραφικά, χορογραφικά, εκκλησιαστικά, ναοί μονών, διοικητικά Θυρέας, Αθήνα 1982
Το σκάφος
Άφιξη στη Μαρίνα Φλοίσβου
Απονομή στο ΝΟ Παλ.Φαλήρου
Ο **Χρήστος Δ. Παναγουλόπουλος** πραγματοποίησε *μόνος* Διάπλου του Ατλαντικού ωκεανού με ιστιοπλοϊκό σκάφος.

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1931 και έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στο Παλαιό Φάληρο. Ήταν λάτρης του υγρού στοιχείου και ικανός ιστιοπλόος.

Το 1976 μετακόμισε στις Η.Π.Α. όπου και έζησε και εργάστηκε ως το 1989.
Τη περίοδο αυτή αποφάσισε και σχεδίασε την επιστροφή του στην Ελλάδα δια θαλάσσης με ιστιοπλοϊκό. Παρακολούθησε μαθήματα ναυσιπλοΐας στο πανεπιστήμιο της Maryland και αναζήτησε για αρκετά χρόνια το κατάλληλο σκάφος.

  

Απέπλευσε από την Annapolis της Maryland με το KARMADU, ένα Kamper-Nickolson sloop 34,5 ποδών, στις 30 Μαΐου του 1989 και κατέπλευσε στο Παλαιό Φάληρο το Σεπτέμβριο, με ενδιάμεσες στάσεις στις Βερμούδες, στις Αζόρες, στο Γιβραλτάρ, στο Ρέτζιο, στην Κεφαλονιά και την Αίγινα.

Απεβίωσε στην Αθήνα τον Ιανουάριο του 1993, 3 χρόνια μετά το ταξίδι που είχε αποτελέσει για αυτόν όνειρο ζωής.
Το **Δημοτικό Στάδιο Καλλιθέας «Γρηγόρης Λαμπράκης»** είναι στάδιο πολλαπλών χρήσεων στην Καλλιθέα της Αθήνας. Xρησιμοποιείται ως έδρα της ποδοσφαιρικής ομάδας της Καλλιθέας. Το στάδιο κατασκευάστηκε το 1970 και είχε χωρητικότητα 4.200 θέσεων.Με την δημιουργία της κερκίδας στο ανατολικό πέταλο το 2009 αυξήθηκε στις 6.300 θέσεις.

Ονομασία και ψευδώνυμο
----------------------

Πανοραμική άποψη του γηπέδου από το ύψος του λόφου.
Το στάδιο έλαβε το όνομα του Έλληνα πολιτικού, ιατρού και αθλητή Γρηγόρη Λαμπράκη, ο οποίος δολοφονήθηκε το 1963. Αναφέρεται κυρίως μέσω του προσωνυμίου *Ελ Πάσο*. Ο χώρος του γηπέδου ήταν παλαιότερα λατομείο, κάτι που αποδεικνύεται από τον ψηλό βράχο ο οποίος βρίσκεται στη βόρεια άκρη του σταδίου. Όταν χτίστηκε το στάδιο τη δεκαετία του 1960, οι ταινίες τύπου γουέστερν του Κλιντ Ίστγουντ ήταν αρκετά δημοφιλείς στην Ελλάδα, και το ψευδώνυμο του σταδίου είναι μια αναφορά στην ταινία του 1965 του Ίστγουντ *Μονομαχία στο Ελ Πάσο (For a Few Dollars More)*, καθώς ο χώρος πίσω από το στάδιο θύμιζε στους θεατές εικόνες από την ταινία.

Κατασκευή νέας κερκίδας στο ανατολικό πέταλο του Σταδίου : Χωρητικότητας 2.100 θέσεων Το συνολικό κόστος των εργασιών ανήλθε στο ποσό του € 1.400.000 Στην κατασκευή της νέας κερκίδας, ειδική μέριμνα δόθηκε στην προσβασιμότητα όλων των χώρων από ΑΜΕΑ. Επίσης περιλαμβάνει νέους χώρους υγιεινής για τους θεατές, αποδυτήρια για τους ερασιτέχνες αθλητές, κυλικείο και γραφεία διοίκησης. Παραλαμβάνοντας τα έργα ο Δήμαρχος Καλλιθέας κ. Κώστας Ασκούνης, δήλωσε: «Με ιδιαίτερη χαρά παραλαμβάνουμε σήμερα 2 Φεβρουαρίου 2009 τη νέα κερκίδα του Δημοτικού Σταδίου, ένα ιδιαίτερα δύσκολο τεχνικά έργο με σημαντικά οφέλη για την ομάδα και την πόλη μας, που συμβάλλει στην αναβάθμιση του αθλητισμού στην Καλλιθέα.»

Παραπομπές
----------

1. ↑  Xenides, George. «Δημοτικό Στάδιο Καλλιθέας "Γρηγόρης Λαμπράκης"». *www.stadia.gr*. Ανακτήθηκε στις 17 Μαΐου 2016.
2. 1 2 3  Καψάσκης, Βασίλης (9 Απριλίου 2014). «Δύο περιοχές της πόλης που δικαίως αγαπάμε!». *LiFO*. Ανακτήθηκε στις 9 Απριλίου 2023.
3. ↑  «ΟΠΑΠ: Παράδοση νέας κερκίδας στο Στάδιο Καλλιθέας». *www.euro2day.gr* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 20 Ιανουαρίου 2020.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πληροφορίες σταδίου - *stadia.gr*
* Βίντεο του γηπέδου στις 3 Ιουλίου 2013

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Στάδια Football league 2017–18 |
| --- |
|  |
| 
* Στάδιο Αχαρνών
* Δημοτικό Στάδιο Αγίων Αναργύρων
* Δημοτικό Στάδιο Αιγινίου
* Δημοτικό Στάδιο Καρδίτσας
* Δημοτικό Γήπεδο Περιβολίων
* Δημοτικό Γήπεδο Φιλιππούπολης
* Γήπεδο Απόλλωνα Καλαμαριάς
* Γήπεδο Κλεάνθης Βικελίδης
* Παγκρήτιο Στάδιο
* Γήπεδο Δόξας Δράμας
* Στάδιο «Γρηγόρης Λαμπράκης»
* Γήπεδο Θεόδωρος Βαρδινογιάννης
* Στάδιο Παναχαϊκής
* Δημοτικό Στάδιο Αιγίου
* Δημοτικό Γήπεδο Σερρών
* Δημοτικό Στάδιο Σπάρτης
* Δημοτικό Στάδιο Τρικάλων
* Δημοτικό Στάδιο Βέροιας
 |

 |
**Φορόφυτα** στη βοτανική ονομάζονται τα φυτά εκείνα πάνω στα οποία αναπτύσσονται άλλα φυτά, τα *επίφυτα*.

 Ένα επίφυτο που αναπτύσσεται πάνω σε ένα είδος *Taxodium distichum*. Το ταξόδιο αυτό είναι φορόφυτο.
 Φοροφυτικό δέντρο το οποίο είναι πυκνά καλυμμένο από επίφυτα, τις βρωμυλάδες.
Τα επίφυτα επωφελούνται από τους οικοτόπους που τους παρέχονται, αλλά το φορόφυτο δεν επηρεάζεται ουσιαστικά. Με άλλα λόγια, τα επίφυτα χρησιμοποιούν τα φορόφυτα ως ενδιαιτήματα, χωρίς στην ουσία να παρασιτούν.

Διαφορετικά φορόφυτα παρέχουν διαφορετικές συνθήκες στα φυτά τα οποία αναπτύσσονται στην επιφάνειά τους, βασικά στον εξωτερικό τους φλοιό. Το pH του φλοιού, ο βαθμός αποβολής του φλοιού, η παρουσία χυμών και η πυκνότητα και το μέγεθος των φακίδων του φλοιού επηρεάζουν την εμφάνιση των επιφύτων.

Τα εξωτερικά χαρακτηριστικά του φλοιού επηρεάζουν την εγκατάσταση των σπόρων και η χημική σύνθεση του φλοιού μπορεί να εμποδίζει ή να ευνοήσει τη βλάστηση.

Ορισμένες επιφυτικές ορχιδέες τείνουν να αναπτύσσονται σε φορόφυτα με ιδιαίτερα τραχύ φλοιό. Οι προσπάθειες διατήρησης των ορχιδέων πρέπει να λάβουν υπόψη και τη διατήρηση των φοροφύτων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  phoro-. (n.d.) Medical Dictionary for the Health Professions and Nursing. (2012). Retrieved March 11, 2022 from
2. ↑  -phyte. (n.d.) Collins English Dictionary – Complete and Unabridged, 12th Edition 2014. (1991, 1994, 1998, 2000, 2003, 2006, 2007, 2009, 2011, 2014). Retrieved March 11, 2022 from
3. 1 2  Sáyago, R. Lopezaraiza-Mikel, M. Quesada, M. Álvarez-Añorve, M. Y. Cascante-Marín, A. & Bastida, J. M. (2013). Evaluating factors that predict the structure of a commensalistic epiphyte–phorophyte network. Proceedings of the Royal Society B: Biological Sciences, 280(1756), 20122821.
4. ↑  Cáceres, M. E. Lücking, R. & Rambold, G. (2007). Phorophyte specificity and environmental parameters versus stochasticity as determinants for species composition of corticolous crustose lichen communities in the Atlantic rain forest of northeastern Brazil. Mycological Progress, 6(3), 117-136.
5. ↑  Migenis, L. E. & Ackerman, J. D. (1993). Orchid—phorophyte relationships in a forest watershed in Puerto Rico. Journal of Tropical Ecology, 9(2), 231-240.
Νωβ, ΙσραήλΝωβ, Ισραήλ
Η **Νομβά** ή **Νωβ** (εβραϊκά: נוב‎**,** αγγλικά: Nob‎), κατά την Βίβλο, ήταν μια ιερατική πόλη στο αρχαίο Ισραήλ κοντά στην Ιερουσαλήμ. Ο τόπος αναγνωρίζεται σε μεγάλο βαθμό από ιστορικούς γεωγράφους ως η σημερινή πόλη της Παλαιστίνης Μπάιτ Νουβά (αγγλικά: Bayt Nuba‎). Πιθανότατα ανήκε στη φυλή του Βενιαμίν, με την Ιερουσαλήμ να βρίσκεται στα σύνορα μεταξύ των φυλών του Βενιαμίν και του Ιούδα.

Στην Αγία Γραφή (Σαμουήλ κεφάλαια 21 και 22), ο Δαβίδ κατέφυγε στο ιερό του αρχιερέα Αχιμέλεχ στη Νωβ, όπου βρισκόταν τώρα η Σκηνή του Μαρτυρίου. Εδώ έφαγε το ψωμί που είχε αποσυρθεί από το ιερό και έλαβε το σπαθί του Γολιάθ, που κρατήθηκε εκεί. Ο Σαούλ ήταν θυμωμένος με τον Αχιμέλεχ για τη βοήθεια που πρόσφερε στον Δαβίδ, και διέταξε έναν καπετάνιο στη φρουρά του να σφαγιάσει τους πάντες στην Νωβ, αν και αυτός αρνήθηκε.

Τότε ο Σαούλ διέταξε έναν υπηρέτη του, τον Δωήκ τον Ιδουμαίο (ή Δωέγ) να εκτελέσει την εντολή που είχε δώσει νωρίτερα στον καπετάνιο. Έτσι ο Δωήκ ο Ιδουμαίος (ή ο Σύρος) πήγε και σκότωσε όλους τους ιερείς  από τη Νωβ, περίπου 305 άνδρες. Ακόμη ο Σαούλ παρέδωσε στη σφαγή και όλους τους κατοίκους της Νωβ, άντρες, γυναίκες, παιδιά και ζώα.

Η Νομβά αναφέρεται αργότερα στη Βίβλο σχετικά με την επίθεση της Ασσυρίας κατά του Ισραήλ αλλά και μετά την Βαβυλώνια αιχμαλωσία.

Βιβλιογραφία
------------

* Barron, J.B. επιμ. (1923). *Palestine: Report and General Abstracts of the Census of 1922*. Government of Palestine.
* Clermont-Ganneau, C.S. (1896). *[ARP] Archaeological Researches in Palestine 1873-1874, translated from the French by J. McFarlane*. **2**. London: Palestine Exploration Fund.

Δείτε επίσης
------------

* Χαζόρ
* Μεγιδδώ
* Σαμάρεια

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Bible Gateway passage: 1 Samuel 22:17 - International Standard Version». *Bible Gateway* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 11 Μαΐου 2020.
2. ↑  Boaz Zissu (2012). "Excavations near Nahmanides Cave in Jerusalem and the question of the identification of Biblical Nob". *Israel Exploration Journal*. **62**: 54–70.
3. ↑  *Ἡ Παλαια Διαθηκη κατα τους ἑβδομηκοντα. Vetus Testamentum Græcum ex versione Septuaginta interpretum. Johann Frick the younger. Edited by him with the assistance of M. J. Clauer and J. T. Klumpf*. Sumptibus J. C. Königii. 1697.
4. ↑  «1 Samuel 21 Benson Commentary». *biblehub.com*. Ανακτήθηκε στις 11 Μαΐου 2020.
5. ↑  «ΔΩΗΚ Ο ΣΥΡΟΣ». *users.sch.gr*. Ανακτήθηκε στις 11 Μαΐου 2020. [*νεκρός σύνδεσμος*]
6. ↑  «Ησαΐας 10:32».
7. ↑  «Νεεμίας 11:32».
Το φρούριο του Αλέξιου Σλαβ κοντά στο Μελένικο.
Ο **Αλέξιος Σλάβος**, βουλγαρικά: Алексий Слав‎, (άκμασε 1208–28) ήταν Βούλγαρος ευγενής (Βογιάρος, bolyarin), μέλος του Οίκου των Aσέν, ανιψιός των τριών πρώτων αδελφών Aσέν. Ήταν αρχικά πιθανώς ο κυβερνήτης της επικράτειας της Ροδόπης της Β΄ Βουλγαρικής αυτοκρατορίας και στη συνέχεια ένας αυτοαποκαλούμενος ηγεμόνας σε αυτά τα εδάφη.

Αναφέρεται για πρώτη φορά ως ένας από τους ευγενείς, που αμφισβήτησαν την άνοδο του τσάρου Μπόριλ στον Βουλγαρικό θρόνο. Νυμφεύτηκε την κόρη του Ερρίκου της Φλάνδρας Λατίνου αυτοκράτορα τον Νοέμβριο του 1208, αφήνοντας το Βελίκο Τάρνοβο και γενόμενος από μόνος του ανεξάρτητος ηγεμόνας στο μεγαλύτερο μέρος της οροσειράς της Ροδόπης. Ο Αλέξιος Σλάβος έγινε υποτελής του Ερρίκου μετά τη Βουλγαρική ήττα κοντά στο Πλόβντιβ. Ο Ερρίκος υποσχέθηκε να υποστηρίξει τις φιλοδοξίες του για τον Βουλγαρικό θρόνο και απένειμε στον Αλέξιο Σλαβ τον τίτλο του δεσπότη.

Το 1211 πολέμησε εναντίον του Μπόριλ μαζί με το δεσποτάτο της Ηπείρου, επεκτείνοντας την επικράτεια τού κράτους του και κατέλαβε το φρούριο του Μελενίκου, όπου μετέφερε την πρωτεύουσά του από την Τσεπίνα το 1215 και έγινε ηγεμόνας. Στο Μελένικο, ο Αλέξιος Σλάβος είχε μία δική του βασιλική Αυλή· αυτή αποτελείτο από Βουλγάρους καθώς και Φράγκους (ως *σεβαστός των Φράγκων* αναφέρεται σε μία σύγχρονη επιγραφή). Ο δεσπότης Αλέξιος Σλάβος είναι επίσης γνωστό, ότι εξέδωσε καταστατικό δωρεάς φεουδαρχικής ιδιοκτησίας στην κοντινή μονή της Θεοτόκου Σπηλαιώτισσας το 1220. Σε αυτό το έγγραφο, ο Αλέξιος Σλάβος καλεί το μοναστήρι του *τού δεσπότη και τσάρου*, υπονοώντας την ισχύ του.

Το κράτος του έγινε και πάλι μέρος της Βουλγαρικής αυτοκρατορίας μετά τη μάχη της Κλοκότνιτσας στις 9 Μαρτίου 1230. Μετά τον Δεκέμβριο του 1228 το όνομά του δεν αναφέρεται πλέον στις ιστορικές πηγές. Μερικοί μελετητές τον συνδέουν με τον *στόλνικ* Σλαβ από μία μεταγενέστερη επιγραφή σε δακτυλίδι, που ανακαλύφθηκε στο Tάρνοβo, αλλά αυτή η ταύτιση είναι αναξιόπιστη, σύμφωνα με τον ιστορικό Iβάν Βοζίλοφ.

Οικογένεια
----------

Ο Αλέξιος Σλάβος νυμφεύτηκε δύο φορές: πρώτα με μία άγνωστη, νόθη κόρη του Ερρίκου της Φλάνδρας Λατίνου αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης και στη συνέχεια, μετά τον θάνατό της, με την κόρη ενός Πετραλίφα, κουνιάδου του Θεόδωρου Κομνηνού Δούκα ηγεμόνα της Ηπείρου (και μετά το 1225 αυτοκράτορα της Θεσσαλονίκης) (ίσως κόρη του *σεβαστοκράτορας* Ιωάννης Πετραλίφας). Οι πηγές δεν δίνουν πληροφορίες για κάποιον απόγονο.

Διακρίσεις
----------

Το Slav Point στην ακτή Oscar II στη γη του Graham, στην Ανταρκτική πήρε το όνομά του από τον Aλέξιο Σλαβ.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* Бакалов, Георги· Милен Куманов (2003). «АЛЕКСИЙ СЛАВ (деспот Слав) (II половина на XII в.-след 1230)». *Електронно издание "История на България"* (στα Bulgarian). София: Труд, Сирма. ISBN 954528613X. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
* Божилов, Иван (1994). *Фамилията на Асеневци (1186–1460). Генеалогия и просопография* (στα Bulgarian). София: Българска академия на науките. ISBN 954-430-264-6. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)

Παραπομπές
----------
Ο χείμαρρος Βεσόρ (*Ναχάλ ΧαΜπεσόρ*) με τις τοποθεσίες της Εποχής του Χαλκού και της Πρώιμης Εποχής του Σιδήρου καθώς και τις σύγχρονες πόλεις της περιοχής.
Ο **Βεσόρ** (εβραϊκά: נחל הבשור‎, ή **Ουάντι Γάζα** (αραβικά: وادي غزة‎), είναι χείμαρρος στο νότιο Ισραήλ και την Παλαιστίνη. Ο χείμαρρος ξεκινά από το όρος Μποκέρ (κοντά στο Σντε Μποκέρ) και χύνεται στη Μεσόγειο Θάλασσα κοντά στην Αλ-Ζαχρά στη Λωρίδα της Γάζας. Περαιτέρω προς τα ανάντη σημειώθηκε ως Ουάντι ες-Σαλλάλεχ στον χάρτη του 1878, Έρευνα της Δυτικής Παλαιστίνης. Η περιοχή περιέχει πολλούς σημαντικούς αρχαιολογικούς χώρους.

Ο χείμαρρος είναι ο μεγαλύτερος στο βόρειο Νεγκέβ, και μαζί με τους μεγαλύτερους παραποτάμους του, τον Ναχάλ Γκεράρ, και τον χείμαρρο Βηρσαβεέ, φτάνει ανατολικά στην έρημο μέχρι και το Σντε Μποκέρ, το Γερουχάμ, τη Ντιμονά και το Αράντ. Το τμήμα της Γάζας του παράκτιου υδροφορέα είναι η μόνη σημαντική πηγή ύδατος στη Λωρίδα της Γάζας. Το Ουάντι Γάζα διασχίζει έναν υγρότοπο, την κοιλάδα της Γάζας, και από το 2012 χρησιμοποιείται ως χωματερή λυμάτων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Ο πόλεμος εναντίον των Αμαληκιτών».
2. ↑  Βιλναΐ, Ζεέβ (1976). «Βεσόρ (Χείμαρρος)» (στα εβραϊκά). *Εγκυκλοπαίδεια Αριέλ*. **1**. Τελ Αβίβ, Ισραήλ: Αμ Οβέντ, σσ. 1065–1066.
3. ↑  *Integrated Water Resources Management and Security in the Middle East*, p. 109. Clive Lipchin; Springer, 2007
4. ↑  «Gaza's Valley of Slow Death | إعلاميون من أجل صحافة استقصائية عربية (أريج)» (στα Αραβικά). Arij.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Ιουλίου 2014. Ανακτήθηκε στις 12 Ιουλίου 2014.
Το **Ντέιρ αλ-Μπάλαχ** (αραβικά: دير البلح‎, *Μοναστήρι της Χουρμαδιάς*) είναι παλαιστινιακή πόλη στην κεντρική Λωρίδα της Γάζας και διοικητική πρωτεύουσα του Κυβερνείου Ντέιρ αλ Μπάλαχ. Βρίσκεται πάνω από 14 χιλιόμετρα νότια της πόλης της Γάζας. Η πόλη είχε πληθυσμό 54.439 κατοίκους το 2007. Είναι γνωστή για τις χουρμαδιές της, από τις οποίες πήρε το όνομά της.

Το Ντέιρ αλ-Μπάλαχ χρονολογείται από την ύστερη Εποχή του Χαλκού όταν χρησίμευε ως οχυρωμένο φυλάκιο για το Νέο Βασίλειο της Αιγύπτου. Ένα μοναστήρι χτίστηκε εκεί από τον χριστιανό μοναχό Ιλαρίωνα στα μέσα του 4ου αιώνα μ.Χ. και αυτήν τη στιγμή πιστεύεται ότι είναι η τοποθεσία ενός τζαμιού αφιερωμένου στον Άγιο Γεώργιο, γνωστό τοπικά ως αλ-Χιντρ. Κατά τη διάρκεια των πολέμων των Σταυροφόρων-Αγιουβιδών, το Ντέιρ αλ-Μπάλαχ ήταν τοποθεσία ενός στρατηγικού παράκτιου φρουρίου, γνωστό ως «Δαρόν», το οποίο γινόταν συνεχώς στόχος επίθεσης, γκρεμιζόταν και ξαναχτιζόταν και από τις δύο πλευρές μέχρι την τελική κατεδάφισή του το 1196. Στη συνέχεια, η τοποθεσία έγινε μεγάλο χωριό επί της ταχυδρομικής διαδρομής του Μαμελουκικού Σουλτανάτου (13ος-15ος αι.). Λειτούργησε ως επισκοπική έδρα της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ιερουσαλήμ κατά τους οθωμανικούς χρόνους μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα.

Υπό τον αιγυπτιακό έλεγχο το Ντέιρ αλ-Μπάλαχ, ο πληθυσμός του οποίου τριπλασιάστηκε λόγω της εισροής προσφύγων από τον Αραβοϊσραηλινό πόλεμο του 1948, ήταν μια ευημερούσα αγροτική πόλη μέχρι την κατάληψή της από το Ισραήλ στον Πόλεμο των Έξι Ημερών. Μετά από 27 χρόνια ισραηλινής κατοχής, το Ντέιρ αλ-Μπάλαχ έγινε η πρώτη πόλη που περιήλθε υπό παλαιστινιακή αυτοδιοίκηση το 1994. Από το ξέσπασμα της Δεύτερης Ιντιφάντα το 2000, έχει γίνει τόπος συχνών εισβολών από τον ισραηλινό στρατό με καθορισμένο στόχο να σταματήσει την εκτόξευση ρουκετών Κασσάμ μέσα στο Ισραήλ. Ο Αχμάντ Κουρντ, μέλος της Χαμάς, εξελέγη δήμαρχος στα τέλη Ιανουαρίου 2005.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Table 14: Localities in Deir al Balah Governorate by Type of Locality and Selected Indicators, 2007. Παλαιστινιακό Κεντρικό Γραφείο Στατιστικής. 2009. p. 62.
2. ↑  «US Calls on Israel to Withdraw». *BBC News*. 2001-08-28.. Ανακτήθηκε στις 2007-05-08. .
3. ↑  «Fresh incursion in Gaza». *BBC News*. 2002-02-14.. Ανακτήθηκε στις 2007-05-08. .
4. ↑  «A New Role for Hamas: Running Gaza's Cities». *The New York Times*. 2005-05-27.. Ανακτήθηκε στις 2007-05-09.
5. ↑  «Hamas Dominates Local Vote in Gaza». *The Washington Post*. 2005-01-29.. Ανακτήθηκε στις 2010-05-01.
6. ↑  Scott Wilson (2005-09-05). «Israeli Pullout Creates Political Opportunity: Shift of Gaza Land and Assets to Palestinians Sharpens Hamas-Fatah Rivalry». *The Washington Post*: σελ. A25.. Ανακτήθηκε στις 2007-05-21.