recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Συντεταγμένες: 47°6′7.3″N 13°42′24.7″E﻿ / ﻿47.102028°N 13.706861°E﻿ / 47.102028; 13.706861

Το **Κάστρο Μούσαμ** (γερμανικά: Schloss Moosham‎) είναι μεσαιωνικό κάστρο κοντά στο Ούντερνμπεργκ στην περιοχή Λούνγκαου του Σάλτσμπουργκ της Αυστρίας. Το κάστρο βρίσκεται σε ύψος 1.079 μέτρων.

Ιστορία
-------

 Είσοδος
 Ανατολική άποψη
Πιθανώς χτισμένο στα θεμέλια ενός ρωμαϊκού φρουρίου *κάστρου*, το κάστρο καταγράφηκε σε κείμενο για πρώτη φορά σε μια πράξη του 1191. Καταλήφθηκε από τους Πρίγκιπες-Αρχιεπισκόπους του Σάλτσμπουργκ περίπου το 1285 και από τον 14ο αιώνα χρησίμευε ως κατοικία επισκοπικού Βουργράβου. Υπό την κυριαρχία του πρίγκιπα-αρχιεπισκόπου Λέοναρντ φον Κόιτσαχ από το 1495, το κάστρο ξαναχτίστηκε και επεκτάθηκε. Το 1520, έγινε διοικητική έδρα της περιοχής Λουνγκάου και πολιορκήθηκε κατά τη διάρκεια του Γερμανικού Πολέμου των Χωρικών του 1524–25. Ο Αρχιεπίσκοπος Βολφ Ντίτριχ Ραϊτενάου έμεινε εδώ κατά την φυγή του από το Σάλτσμπουργκ τον Οκτώβριο του 1611, λίγο πριν αιχμαλωτιστεί.

Το Κάστρο Μούσαμ χρησίμευσε ως διοικητικό κέντρο κατά τη διάρκεια των δικών των μαγισσών Ζαουμπερερτζάκλ μεταξύ 1675 και 1690. Αυτές οι δίκες οδήγησαν στην εκτέλεση 139 ατόμων. Ασυνήθιστα, οι περισσότεροι από αυτούς που εκτελέστηκαν ήταν άνδρες. Μεταξύ των εκτελεσθέντων, 39 ήταν παιδιά (μεταξύ 10 και 14 ετών), 53 ήταν έφηβοι και νεαροί ενήλικες (μεταξύ 15 και 21), και 21 άτομα ήταν άγνωστης ηλικίας. Τα 113 άτομα ήταν άνδρες. Όλοι εκτός από δύο ήταν ζητιάνοι. Ο μικρότερος ήταν ο Χάννερλ, 10 ετών, και η μεγαλύτερη ήταν η Μαργκαρέτε Ράινμπεργκ, 80 ετών. 109 άτομα εκτελέστηκαν το 1681. Τους βασάνισαν και τους έκαψαν. Μερικοί από αυτούς βασανίστηκαν ζωντανοί, άλλοι μετά από απαγχονισμό ή αποκεφαλισμό – μερικοί από αυτούς αφού τους έκοψαν τα χέρια και τους σημάδεψαν με φλεγόμενο σίδερο.

Ο Αρχιεπίσκοπος Κόμης Ιερώνυμος φον Κολλορέντο κατήργησε τη δικαστική δικαιοδοσία του Μούσαμ το 1790, και στη συνέχεια το κάστρο παράκμασε. Το 1886, ο Αυστριακός εξερευνητής και προστάτης των τεχνών κόμης Γιόχαν Νέπομουκ Βίλτσεκ αγόρασε το ερείπιο και το αναστήλωσε. Μέχρι σήμερα, το συγκρότημα είναι ιδιωτική ιδιοκτησία, αν και τα δωμάτιά του με την εκτενή συλλογή έργων τέχνης του Βίλτσεκ είναι προσβάσιμα στο κοινό.

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Κάστρο του Μούσαμ** |

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  (Γερμανικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά) *archINFORM*. 18725. Ανακτήθηκε στις 31  Ιουλίου 2018.
2. 1 2 3 4 5  *Wiki Loves Monuments monuments database*. 18  Αυγούστου 2017. tools.wmflabs.org/heritage/api/api.php?action=search&format=json&srcountry=at&srlanguage=de&srid=24566.
3. ↑  service.salzburg.gv.at/museen/detail.do?museumId=2523. Ανακτήθηκε στις 11  Μαΐου 2021.
4. ↑  «Moosham Castle Height and Location». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Απριλίου 2022. Ανακτήθηκε στις 30 Απριλίου 2022.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 246685003
* GND: 4320979-8

 |

 |
Μη ανοιγμένα μπισκότα της τύχης
Το **μπισκότο της τύχης** είναι ένα τραγανό και ζαχαρούχο μπισκότο το οποίο συνήθως φτιάχνεται από αλεύρι, ζάχαρη, βανίλια και σησαμέλαιο με ένα κομμάτι χαρτί μέσα, την «τύχη» ή «μοίρα», συνήθως ένας αφορισμός ή μια αόριστη προφητεία. Το μήνυμα μέσα μπορεί επίσης να περιλαμβάνει μια κινεζική φράση με μετάφραση ή/και μια λίστα με τυχερούς αριθμούς που χρησιμοποιούνται από ορισμένους ως αριθμούς λοταρίας. Τα μπισκότα της τύχης σερβίρονται συχνά ως επιδόρπιο σε κινέζικα εστιατόρια στις Ηνωμένες Πολιτείες, τον Καναδά και άλλες χώρες, αλλά δεν είναι κινεζικής προέλευσης. Η ακριβής προέλευση των μπισκότων της τύχης είναι ασαφής, αν και διάφορες ομάδες μεταναστών στην Καλιφόρνια ισχυρίζονται ότι τα έχουν διαδώσει στις αρχές του 20ου αιώνα. Πιθανότατα προήλθαν από μπισκότα που έφτιαχναν Ιάπωνες μετανάστες στις Ηνωμένες Πολιτείες στα τέλη του 19ου ή στις αρχές του 20ου αιώνα. Η ιαπωνική εκδοχή δεν είχε τους κινέζικους τυχερούς αριθμούς και τρώγονταν με τσάι.
Ο **Λέων Β΄ Γιούργιεβιτς**, ουκραν. Лев Юрійович (απεβ. 1323) από τον Οίκο των Ρουρικιδών ήταν πρίγκιπας του Λουτσκ και της Γαλικίας, ένας από τους δύο τελευταίους βασιλείς της Γαλικίας-Βολινίας (1308/15-1323) μαζί με τον αδελφό του Αντρέι Β΄.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος τού Γιούρι Α΄ της Γαλικίας-Βολινίας και της Ευφημίας των Πιαστ, κόρης τού Καζιμίρ Α΄ δούκα της Κουγιάβια.

Το 1308 διαδέχθηκε τον πατέρα του και κυβέρνησε μαζί με τον αδελφό του: ο Λέων Β΄ εγκαταστάθηκε στη Γαλικία και ο Αντρέι στη Βολινία. Μερικές πηγές αναφέρουν αντίστροφα τις έδρες τους· ίσως να μην κυβερνούσαν από κοινού, αλλά να διαίρεσαν την επικράτεια.

Σε επιστολή τους το 1316 στο Τευτονικό Τάγμα αναφέρουν, ότι θα πολεμήσουν εναντίον των Τατάρων και άλλου εισβολέα, εννοώντας τους Λιθουανούς, που απειλούσαν τη Γαλικία και τους Τεύτονες. Τη δεκαετία τού 1320 οι Λιθουανοί αύξησαν την πίεσή τους στη Γαλικία και της απέσπασαν το Ντοροχίτσιν και τη Μπερέστια. Η διακυβέρνηση των δύο αδελφών πέρασε με συνεχείς πολέμους με τον Οίκο των Γενιμινιδών της Λιθουανίας και με τους Μογγόλους της Χρυσής Ορδής, στους οποίους οι Ρώσοι ήταν τυπικά υποτελείς.

Έκαναν σταθερή συμμαχία με τον Βλαδίσλαο Α΄ τον *βραχύ* και προσπάθησαν να ελαχιστοποιήσουν τις σχέσεις τους με τους Μογγόλους. Το 1323 υπερασπιζόμενοι την Μπερέστια (Πιντλιάσια) από τους Τατάρους, οι δύο αδελφοί απεβίωσαν. Στη Δύση έχαιραν μεγάλης εκτίμησης και ο Βλαντίσλαβ Β΄ έγραφε στον πάπα με λύπη: "οι δύο τους ήταν η ασπίδα της Πολωνίας έναντι των Μογγόλων· τώρα η Πολωνία είναι υπό απειλή".

Ο γιος τού Λέοντα Β΄, ο Γεώργιος είχε αποβιώσει από το 1321 υπεραμυνόμενος το κάστρο του Λουτσκ έναντι τού Γκεντιμίνας μεγάλου δούκα της Λιθουανίας. Ήταν ο τελευταίος τού κλάδου τού Κιέβου. Οι βογιάροι της Γαλικίας προσπάθησαν να αναλάβουν την εξουσία· μερικοί φοβούμενοι προσάρτηση από τον Βλαντίσλαβ Α΄, ζήτησαν την προστασία των Τατάρων. Τελικά επικράτησαν εκείνοι, που έδωσαν τον θρόνο στον Μπόλεσλαβ των Πιαστ, γιο της Μαρίας, αδελφής τού Λέοντα Β΄. Ο Μπόλεσλαβ ονομάστηκε Γιούρι Β΄ και κυβέρνησε το διάστημα 1323-38.

Οικογένεια
----------

Γιος του ήταν ο:

* Γιούρι (Γεώργιος), πρίγκιπας τού Λουτσκ.

Πηγές
-----

* Worldroots
* Great history of Ukraine: Galician-Volhynian state


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Leo II of Galicia  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Στα μαθηματικά, και συγκεκριμένα στα δυναμικά συστήματα, ένα **διάγραμμα διακλάδωσης** δείχνει τις πιθανές μακροπρόθεσμες τιμές ενός συστήματος ως συνάρτηση μιας παραμέτρου διακλάδωσης του συστήματος. Είναι σύνηθες να αναπαριστούμε τις σταθερές λύσεις με συμπαγείς γραμμές και τις ασταθείς λύσεις με διακεκομμένες.

Διακλαδώσεις στη Λογιστική Απεικόνιση
-------------------------------------

Bifurcation diagram of the logistic map
Ένα παράδειγμα αποτελεί το διάγραμμα διακλάδωσης της λογιστικής απεικόνισης:

{\displaystyle x\_{n+1}=rx\_{n}(1-x\_{n}).\,}
Η παράμετρος διακλάδωσης *r* είναι στον οριζόντιο άξονα του γραφήματος, ενώ ο κάθετος άξονας δείχνει τις πιθανές τιμές της λογιστικής συνάρτησης. Μόνο οι σταθερές λύσεις εμφανίζονται εδώ, ενώ υπάρχουν ακόμη πολλές άλλες ασταθείς λύσεις.

Το διάγραμμα διακλάδωσης δείχνει τον χωρισμό των πιθανών περιόδων των σταθερών τροχιών από 1 σε 2 σε 4 σε 8 κλπ. Κάθε ένα από αυτά τα σημεία διακλάδωσης αποτελεί μια διακλάδωση διπλασιασμού περιόδου. Το ποσοστό των μηκών των συνεχόμενων καμπυλών ανάμεσα σε τιμές του *r* για τις οποίες συμβαίνει η διακλάδωση, συγκλίνει στη σταθερά του Φάιγκενμπαουμ.

Σπάσιμο συμμετρίας σε σύνολα διακλαδώσεων
-----------------------------------------

Η συμμετρία σπάει στη pitchfork διακλάδωση καθώς η παράμετρος ε παίρνει διάφορες τιμές.
Σε ένα δυναμικό σύστημα όπως το

{\displaystyle {\ddot {x}}+f(x;\mu )+\epsilon g(x)=0},
το οποίο είναι δομικά σταθερό όταν {\displaystyle \mu \neq 0}, εάν σχεδιαστεί ένα διάγραμμα διακλάδωσης, με το {\displaystyle \mu } να είναι η παράμετρος διακλάδωσης, αλλά για διαφορετικές τιμές του {\displaystyle \epsilon }, η περίπτωση {\displaystyle \epsilon =0} αντιστοιχεί σε συμμετρική pitchfork διακλάδωση. Όταν {\displaystyle \epsilon \neq 0}, λέμε ότι έχουμε ένα pitchfork με 
*σπασμένη συμμετρία*. Τα παραπάνω παρουσιάζονται στη δεξιά εικόνα.

Δείτε επίσης
------------

* Θεωρία διακλαδώσεων

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η Λογιστική Απεικόνιση και Χάος (Αγγλικά)

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Bifurcation Diagram - an overview | ScienceDirect Topics». *www.sciencedirect.com*. Ανακτήθηκε στις 28 Αυγούστου 2023.
2. ↑  John (11 Ιανουαρίου 2020). «Logistic bifurcation diagram in detail». *www.johndcook.com* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 28 Αυγούστου 2023.
3. ↑  May, Robert M. (1976-06). «Simple mathematical models with very complicated dynamics» (στα αγγλικά). *Nature* **261** (5560): 459–467. doi:10.1038/261459a0. ISSN 1476-4687. .
4. ↑  «Logistic bifurcation diagram in detail» (PDF).
Το **Σπήλαιο Αφαίας** είναι ένα από τα μεγαλύτερα και ωραιότερα σπήλαια της Αττικής, βρίσκεται στο Όρος Αιγάλεω και ανακαλύφθηκε σχετικά πρόσφατα. Την είσοδό του εντόπισαν δύο παιδία, ο Παναγιώτης Διονυσίου και ο Δημήτρη Παναγιωτίδης. Είναι πολύ πιθανόν η είσοδος να άνοιξε πρόσφατα, μιας και στην περιοχή εκτελούνται έργα διάνοιξης για τον προαστιακό.
Εξερευνήθηκε και χαρτογραφήθηκε το 2008 από την Ελληνική Σπηλαιολογική Εταιρεία.

Περιγραφή
---------

Το σπήλαιο έχει δημιουργηθεί από τη διεύρυνση μίας διάκλασης και αναπτύσσεται κατά μήκος της, με διεύθυνση ΒΔ –ΝΑ και με μέση κλήση 50 μοίρες. Έχει κατηφορική ανάπτυξη, αλλά χωρίς να χρειάζεται σχοινί.

Η είσοδος είναι μικρή, κάπως στενή και κατηφορική στα πρώτα μέτρα της. Κατεβαίνοντας στο δεύτερο επίπεδο υπάρχει μια μεγάλη αίθουσα που εκτός από σταλακτίτες υπάρχουν και ρίζες δένδρων που κρέμονται από την οροφή και καταλήγουν στο δάπεδο. Το σπήλαιο είναι μεγάλο, ευρύχωρο. Σταλακτιτικές κολώνες, σταλακτίτες και σταλαγμίτες, λιθωματικές λεκάνες, κουρτίνες, ελικτίτες και εκκεντρίτες συνθέτουν πολυεπίπεδο σκηνικό, με πρωταγωνιστές το νερό και τον βράχο. Εκατομμύρια χρόνια το νερό, σταγόνα - σταγόνα σμίλεψε τον βράχο και έπλασε την ομορφιά. Παράγοντες όπως η θερμοκρασία, η σεισμικότητα της περιοχής αλλά και η φύση των πετρωμάτων δημιούργησαν αυτά τα κοιλώματα και οι διαβρωμένοι βράχοι σχημάτισαν την αξιοθαύμαστη αυτή φυσική διακόσμηση του σπηλαίου. Στην τελευταία αίθουσα υπάρχουν επίσης μοναδικής ομορφιάς ελικτίτες.

Οι πολλές κατακρημνίσεις κάνουν δύσκολη την εξερεύνησή του και ακόμη πιο δύσκολη την χαρτογράφηση. Γι’ αυτό και μέχρι σήμερα έχουν χαρτογραφηθεί μόνο τα τρία τέταρτα του σπηλαίου.
Η επικλινής μορφολογία του και οι κατακρημνίσεις δεν το καθιστούν κατάλληλο για τουριστική εκμετάλλευση.

Βιβλιογραφία
------------

* Ιστοσελίδα Δήμου Χαϊδαρίου
* Ιστοσελίδα Ελληνικής Σπηλαιολογικής Εταιρείας
Το **Αλατσόσπηλο** (δηλαδή «αλατοσπηλιά», σπηλιά του αλατιού) ή **Κουκούρι** είναι σπήλαιο της Πελοποννήσου, που έχει την είσοδό του στη βόρεια ακτή του ομώνυμου όρμου Κουκούρι της Μάνης, στο έδαφος της τοπικής κοινότητας Δρυάλου, της Δημοτικής Ενότητας Οιτύλου.

Το σπήλαιο εξερευνήθηκε το 1953 από τους γεωλόγους-σπηλαιολόγους Ιωάννη και Άννα Πετροχείλου και έχει μήκος 150 μέτρα. Αποτελείται από πλατιές φυσικές στοές, η μία από τις οποίες καταλήγει σε μεγάλο θάλαμο που έχει άνοιγμα προς τη θάλασσα. Από εκεί ορισμένες ώρες της ημέρας μπαίνει γαλάζιο φως που προσδίδει φαντασμαγορική όψη. Η συνολική έκτασή του είναι 2.050 τετραγωνικά μέτρα. Στο μητρώο της Ελληνικής Σπηλαιολογικής Εταιρείας έχει τον αριθμό 542.

Πηγές
-----

* Το λήμμα «Αλατσόσπηλον» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 3, σελίδα 610
* Άννας Πετροχείλου: «Το σπήλαιον Αλατσόσπηλο Δρυάλου Λακωνίας» στο *Δελτίο της Ελληνικής Σπηλαιολογικής Εταιρείας*, τόμ. 7, τεύχ. 8 (Οκτώβ.-Δεκέμ. 1964), σσ. 211-216

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Αλατσόσπηλο Δρυάλου

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Ελλάδα
 |

 |
Με το όνομα **Σπηλιά Αρετούσας** φέρεται μεγάλο και βαθύ όρυγμα που βρίσκεται στη δυτική πλευρά της κορυφής του λόφου του Προφήτη Ηλία στον Πειραιά, του λεγόμενου στην αρχαιότητα και *λόφου Μουνιχίας* και που εκτείνεται στο εσωτερικό του βράχου κατακλινώς, έχουν μετρηθεί 165 βαθμίδες και σε βάθος 65 μέτρων όπου συνεχίζουν οριζόντιοι σωλήνες που επικοινωνούν με ρωγμές, με κατεύθυνση από Νότο προς Βορρά. Εκ πρώτης όψης φαίνεται πως είναι τεχνητό έργο, υδραυλικό κατασκεύασμα αρχαιότατο που ανάγεται στους αρχαιότερους κατοίκους της περιοχής, στη προϊστορική εποχή των Μινύων. Το βάθος του σπηλαίου αυτού δεν έχει εξακριβωθεί αφού οι επανειλημμένες έρευνες δεν κατόρθωσαν να φθάσουν σ΄ ένα αίσιο πέρας. Εικάζεται όμως ότι συγκοινωνεί με παλαιά φρεάτια που βρίσκονται στους πρόποδες του λόφου. Από τις γενόμενες το 1868, 1869 και 1897 αρχαιολογικές έρευνες φέρεται πιθανότερο να αποτελούσε δεξαμενή και υδραγωγείο από το στόμιό του στη κορυφή του λόφου, που σήμερα είναι κλεισμένο μετά τη κατασκευή της καμπής του δρόμου προς το λόφο.

Ως προς το όνομα της Αρετούσας φαίνεται πως αποδόθηκε πολύ μεταγενέστερα και μάλλον στη περίοδο της διάδοσης από τον λαό του πασίγνωστου κρητικού έπους του Ερωτόκριτου στο οποίο φέρεται η Αρετούσα ως κόρη φανταστικού Ηγεμόνα της Αθήνας που ονομάζονταν Ηρακλής, να είναι ερωτευμένη με τον Ερωτόκριτο τον οποίο και συναντούσε κρυφά. Στο σημείο αυτό έρχεται και η λαϊκή παράδοση να προσθέσει ότι η εν λόγω σπηλιά συγκοινωνεί ακόμη και με την Ακρόπολη των Αθηνών. Δεν αποκλείεται όμως το τοπωνύμιο αυτό να προήλθε και από τον αρχαίο μύθο της Αρέθουσας, που πολύ εύκολα με το παραπάνω έπος, σε συνδυασμό, αποδόθηκε ως Αρετούσα.

Σήμερα και το δεύτερο σημείο της εισόδου της σπηλιάς αυτής, είναι επίσης κλειστό και περιφραγμένο πίσω από τις εγκαταστάσεις των υφισταμένων νεότερων υδατοδεξαμενών.

Πηγές
-----

* *Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου* τ. 3ος, σ. 488.
Περί το μέσον της ανατολικής Αντιπάρου και σε αρκετό ύψος από την επιφάνεια της θάλασσας βρίσκεται το φημισμένο **σπήλαιο της Αντιπάρου**, από τα σπουδαιότερα της Ελλάδας και που από επιγραφές που βρίσκονται σ΄ αυτό εικάζεται ότι ήταν γνωστό στην αρχαιότητα.

Η μέχρι της εισόδου του μετάβαση γίνεται, είτε από την παραλία μετά από επίπονη πορεία, είτε από το Κάστρο το οποίο και συνδέεται με οδική αρτηρία που μέχρι το 1970 ήταν ημιονικό μονοπάτι. Η μεγάλη στοά του σπηλαίου αυτού αποτελείται από το κυρίως σπήλαιο που έχει διαστάσεις: πλάτος 33 μ. μήκος είσδυσης 48 μ. και ύψος 25 μ. Η είσοδος στο σπήλαιο αρχίζει από αψιδωτή στοά και συνεχίζει στενός και χαμηλός διάδρομος που απολήγει σε άλλη στοά απόκρημνη που αποτελεί και το κυρίως σπήλαιο. Η κάθοδος σ΄ αυτό το τμήμα γίνεται με σκάλα, παλαιότερα με ανεμόσκαλα. Το θέαμά του από τη λευκότητα και διαφάνεια των σταλακτιτών του είναι πράγματι φαντασμαγορικό.

Ένας χαρακτηριστικός σταλαγμίτης κολουροκωνικός στο σχήμα με διάμετρο 7-8 μέτρα και ύψος 8 μέτρων ονομάζεται από τους ντόπιους Αντιπαριώτες «Αγία Τράπεζα», επειδή πάνω σε αυτόν τέλεσε το 1673 λειτουργία ο εγκατεστημένος στη Κωνσταντινούπολη πρέσβυς του Βασιλέως της Γαλλίας Λουδοβίκου ΙΔ' ο Μαρκήσιος ντε Νουαντέλ όταν τότε επισκέφθηκε την Αντίπαρο. Αρκετή καταστροφή όμως σημειώθηκε κατά τη ρωσική κατοχή της νήσου (1770-1774) όταν πληρώματα ρωσικών πλοίων αφαίρεσαν πολλούς σταλακτίτες προκειμένου να εμπλουτίσουν το αυτοκρατορικό μουσείο Ερμιτάζ.
Το **δαμάσκο** είναι κεντημένο ύφασμα (στόφα) με χρυσά (συνήθως) κρόσσια που κρεμούν από τα παράθυρα (κάτω μέρος του κουφώματος) και τα μπαλκόνια στην Κέρκυρα, όταν περνούν λιτανείες, του Αγίου Σπυρίδωνος, της Αγ. Θεοδώρας της Αυγούστας (Κυριακή της Ορθοδοξίας - Αναστήλωση των εικόνων), Επιτάφιοι, το βράδυ της Αναστάσεως, καθώς και Θεομητορικές (Παναγίας) λιτανείες.

Τα υφάσματα αυτά είναι κεντημένα με την τεχνική της "στόφας" (ανάγλυφο κέντημα) και απεικονίζουν διάφορες παραστάσεις, που χρησιμοποιούνται και στην Ορθόδοξη αγιογραφία, με πολύτιμες κλωστές και λέγεται δαμάσκο επειδή προέρχονται από τη Δαμασκό που τα έφερναν την παλαιά εποχή, αλλά και, διότι είναι συνήθως σε χρώμα δαμασκηνί ή πορφυρούν (το χρώμα της χλαμύδας των Αυτοκρατόρων - Βασιλέων - αρχόντων κλπ). Υπάρχουν βέβαια και χωρίς κεντήματα, απλά δαμάσκο, πάντα όμως στα παραπάνω χρώματα.

Το έθιμο "κρατάει" από την Βυζαντινή εποχή που τα κρεμούσαν σε διάφορες θρησκευτικές αλλά και θριαμβευτικές ή ονομαστικές των Αυτοκρατόρων γιορτές. Από τους Βυζαντινούς το αντέγραψαν οι Βενετοί, που είχαν, τότε, πολιτισμικές (και όχι μόνον), σχέσεις.
Ο **Τζώρτζης Μηλιάς**, εκπαιδευτικός (χημικός), συγγραφέας και οδηγός βουνού γεννήθηκε στην Αθήνα το 1958.

Συγγραφική Πορεία
-----------------

Το 1989, ο Τζώρτζης Μηλιάς, εκπαιδευτικός (χημικός), μαζί με τον ζωγράφο Γιώργο Κούβακα και τις εκδόσεις Καστανιώτη έγραψε το πρώτο γυμνασιακό βιβλίο χημείας με κόμικς που αφορούσε μαθητές β΄ και γ΄ Γυμνασίου. Το βιβλίο αυτό, «Χημεία με κόμικς», είχε μεγάλη επιτυχία και ήταν το πρώτο μίας σειράς εκπαιδευτικών βιβλίων με κόμικς. Ακολούθησε λοιπόν η «Οργανική χημεία με κόμικς», η «Οικολογία με κόμικς» και η «Βιολογία με κόμικς», όλα από τις εκδόσεις Καστανιώτη. Παράλληλα, από το 1987, τα δύο αδέρφια Τζώρτζης και Ίων Μηλιάς, εκπαιδευτικοί των εκπαιδευτηρίων Κωστέα-Γείτονα, παλιοί πρωταθλητές του σκι και ορειβάτες, ιδρύουν την MILIAS CAMPS Αρχειοθετήθηκε 2020-05-19 στο Wayback Machine. και ξεκινάνε πρωτοποριακά προγράμματα για μαθητές που έχουν ως στόχο τη γνωριμία τους με τα σπορ στη φύση και μέσω αυτών απόκτηση οικολογικής συνείδησης. Τα προγράμματα και οι εκδρομές αυτές, έγιναν παράδειγμα και για άλλους εκπαιδευτικούς και γονείς και σηματοδότησαν μία στροφή στην Ελλάδα για τα παιδιά και τους νέους προς τα σπορ τέτοιου είδους, όπως είναι η ορειβασία, το σκι, η αναρρίχηση, το καγιάκ κ.α.

Με βάση τις εμπειρίες του αυτές, ο Τζώρτζης Μηλιάς από το 1988 μέχρι σήμερα έχει γράψει πληθώρα άρθρων σε περιοδικά και εφημερίδες (STATUS, ΠΑΝΘΕΟΝ, ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ-ΕΡΕΥΝΗΤΕΣ, ΚΟΡΦΕΣ κ.α.) αλλά και βιβλία περί εκπαίδευσης (εκδόσεις ΠΟΤΑΜΟΣ), μυθιστορήματα (εκδόσεις ΑΝΑΒΑΣΗ) και άλλα με κεντρικό θέμα πάντα τα παιδιά και τους νέους, την εκπαίδευση, τα σπορ και τη φύση. Έχει επίσης συμμετάσχει στα παρακάτω: Βιβλιοβούλιο (κανάλι της Βουλής), Πρώτο Θέμα, Infowoman. Άλλες αναφορές: ellines.com.

Αναρριχητική πορεία
-------------------

Έντονη δραστηριότητα στο βουνό. Ορειβασία, καγιάκ, ορειβατικό σκι και αναρρίχηση. Άνοιγμα πολυάριθμων νέων αναρριχητικών διαδρομών. Αναρριχήσεις σε Ελλάδα, Γαλλία, Ηνωμένες Πολιτείες. Πληροφορίες για την αναρριχητική του δράση για τις διαδρομές που έχει ανοίξει μπορούν να βρεθούν στους παρακάτω συνδέσμους:
  

* Enitor Ergo Sum
* Incognito
* Βασίλης Μηλιάς
* Εξήντα αποχρώσεις του γκρι
* Ζουζού
* Κατ'οίκον εργασία
* Μετά τη δουλειά
* Ο Μέγας Αλέξανδρος και η Ωραία Ελένη
* Σαραντάρηδων
* Τα τρία γουρουνάκια
* Χημικών
* Κόκκινη Στέγη
* Μπαρουτοσπηλιά

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «ΧΗΜΙΚΑ ΧΡΟΝΙΚΑ». *ΠΑΝΘΕΟΝ*. 20/02/1990.
2. ↑  «Τα μυστικά της ζωής». *Το ΒΗΜΑ*. 15/02/1998.
3. ↑  «Το χαρούμενο πρόσωπο της γνώσης». *Το Παιδί μου και εγώ*. Μάρτιος 1995.
4. ↑  «Μια αλλιώτικη μεγάλη οικογένεια». *ΤΑ ΝΕΑ*. 02/03/1997.
5. ↑  «Η δυσκολία να είσαι...Άι Βασίλης». *ΤΑ ΝΕΑ*. 10/12/1996.
6. ↑  «Ραντεβού τον Σεπτέμβριο». *ΠΑΝΘΕΟΝ*. Ιούλιος 1991.
7. ↑  «Η ζούγκλα του μαυροπίνακα». *ΤΟ ΒΗΜΑ*. 11/02/1996.
8. ↑  «Ρουτίνα και Φαντασία». *Χειμωνιάτικες Σελίδες (Καστανιώτης)*. 1995-6.
9. ↑  «Nature Writing». *TO BHMA*. 02/02/2020.
10. ↑  «Τζώρτζης Μηλιάς: Οι πιο προκλητικές είναι οι διαδρομές που δεν έχω ανοίξει ακόμη». *ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ*. 15/03/2020.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* **ΕΒΕ**: 24196
* **BiblioNet**: **12483**

 |

 |
Το **σπήλαιο Κουτούκι** είναι επισκέψιμο σπήλαιο το οποίο βρίσκεται στις ανατολικές πλαγιές του Υμηττού, πάνω από την Παιανία, σε ύψος 510 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Το σπήλαιο ανακαλύφθηκε τυχαία το 1926 και χαρτογραφήθηκε το 1954 από τους Ιωάννης και Άννα Πετροχείλου. Η σημερινή τεχνητή είσοδος, μήκους 17 μέτρων, ανοίχθηκε τη δεκαετία του 1960 για τη διευκόλυνση των επισκεπτών. Η τουριστική διαδρομή έχει μήκος 350 μέτρα. Σήμερα είναι το πιο επισκεφθέν από τα σπήλαια της Αττικής.

Το σπήλαιο αποτελείται από μία αίθουσα διαστάσεων περίπου 60 επί 60 μέτρων, η οποία χωρίζεται εσωτερικά με κολώνες και πέτρινα παραπετάσματα. Το χαμηλότερο σημείο της αίθουσας βρίσκεται στα ανατολικά, σε υψόμετρο 504,4 μέτρα και στο ψηλότερο στα δυτικά, σε ύψος 525,2 μέτρων. Το σπήλαιο χαρακτηρίζεται από την ύπαρξη κολώνων, οι οποίες αποτελούν το κύριο διάκοσμό του από πλευράς όγκου. Το σπήλαιο διαθέτει συνολικά 55 κολώνες. Το μέσο ύψος τους είναι 2,5 μέτρα και η ψηλότερη, η οποία βρίσκεται κοντά στη φυσική είσοδο, έχει ύψος 7,2 μέτρα. Η φυσική είσοδος βρίσκεται στην οροφή του σπηλαίου και είναι ένα βάραθρο βάθους 38 μέτρων. Ο όγκος της αρχικής καρστικής κοιλότητας υπολογίστηκε 6.900 κυβικά μέτρα.

Στο σπήλαιο αναγνωρίστηκε ένα νέο είδος αράχνης, το *Sulcia kratochvil* ή *Sulcia kanellisi*, το οποίο υπάγεται στην οικογένεια Λεπτονεπτίδες. Στη σπηλιά κατοικούν επίσης νυχτερίδες, χερσαία ισόποδα, διπλόποδα και ορθόπτερα, ανάμεσα στα οποία βρίσκεται και το ενδημικό είδος *Dolichopoda petrochilosi*.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Σπήλαιο Κουτούκι». *odysseus.culture.gr*. Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 2 Μαΐου 2021.
2. 1 2  Konsolaki, Aliki; Vassilakis, Emmanuel; Gouliotis, Leonidas; Kontostavlos, Georgios; Giannopoulos, Vassilis (2020-12-16). «High resolution digital 3D modelling of subsurface morphological structures of Koutouki Cave, Greece». *Acta Carsologica* **49** (2-3). doi:10.3986/ac.v49i2-3.7708. ISSN 1580-2612. .
3. ↑  Deeleman-Reinhold, C. L. (1971-01-01). «A new species of Sulcia Kratochvil (Araneida, Leptoneptidae) from Greece, and a discussion of some Japanese Cavernicolous Leptonetidae» (στα αγγλικά). *Zoologische Mededelingen* **45** (25): 289–301. ISSN 0024-0672. .
Ο **Μάριος Αγαθοκλέους** (Λεμεσός, 8 Σεπτεμβρίου 1974) είναι Κύπριος πρώην ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως επιθετικός. Σήμερα είναι τεχνικός διευθυντής στην ΑΕΛ Λεμεσού.

Καριέρα
-------

Ως επαγγελματίας ποδοσφαιριστής έχει αγωνιστεί σε πολλές ελληνικές και κυπριακές ομάδες, όπως η ΑΕΛ Λεμεσού, ο Αθηναϊκός, ο Άρης, η Ανόρθωση Αμμοχώστου, ο ΑΠΟΕΛ, η Αθλητική Ένωση Πάφου, η Δόξα Δράμας, ο Πανθρακικός και ο Θερμαϊκός Θέρμης. Στη συνέχεια αγωνίστηκε ερασιτεχνικά με τη Νίκη Πολυγύρου για μια διετία (2009-11) στη Δ΄ Εθνική, όπου και τερμάτισε την ποδοσφαιρική του καριέρα ως ποδοσφαιριστής.

Τον Ιανουάριο του 1999 υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με τον Άρη για τέσσερα χρόνια, σε μια μεταγραφή που το τελικό της κόστος ανήλθε στα 600.000.000 δραχμές, ποσό ρεκόρ για την εποχή, με ετήσιες απολαβές για τον παίκτη στα 80.000.000 δραχμές. Ο Αγαθοκλέους συμμετείχε σε συνολικά 89 αγώνες (72 για το πρωτάθλημα, 13 για το Κύπελλο Ελλάδας και 4 για το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ) σημειώνοντας 17 τέρματα (13 γκολ στο πρωτάθλημα και 4 στο Κύπελλο).

Εθνική Κύπρου
-------------

Ο Αγαθοκλέους έχει 39 διεθνείς συμμετοχές με τη φανέλα της Εθνικής Kύπρου και έχει πετύχει 10 γκολ .Κλήθηκε για πρώτη φορά από τον εθνικό προπονητή Ανδρέα Μιχαηλίδη για έναν φιλικό αγώνα με την Εθνική Εσθονίας στις 9 Μαρτίου 1994, όπου σημείωσε και το πρώτο του γκολ (νίκη 2-0). Έλαβε την τελευταία του κλήση στο αντιπροσωπευτικό συγκρότημα στις 29 Ιανουαρίου 2003 στο φιλικό αγώνα κόντρα στην Εθνική Ελλάδας (ήττα με 2-1).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Δικαιώθηκε για τον Αγαθοκλέους
2. ↑  Ρετρό: Παίκτες που έγραψαν ιστορία, Μάριος Αγαθοκλέους
3. ↑  Ο Καμαρά "ξεπερνάει" και τον Αγαθοκλέους του Κοντομηνά! Το λίαρ τζετ και τα 600.000.000 δραχμές!
4. ↑  Έτσι με έπεισαν
5. ↑

Πηγές
-----

* Η καρίερα του Αγαθοκλέους national-football-teams.com

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Ποδόσφαιρο
* Πύλη:Κύπρος
 |

 |
Ο **Επτάστομος** ή **Κάρκαρος** είναι σπηλαιοβάραθρο, το οποίο βρίσκεται στη Στερεά Ελλάδα και συγκεκριμένα στο όρος Παρνασσός, πάνω από το χωριό Καλύβια Λιβαδίου κοντά στην περιοχή Καλάνια, με εισόδους σε υψόμετρο 1.260 μέτρων. Στο εσωτερικό του υπάρχουν αρκετοί σταλαγμίτες και σταλακτίτες, που έχουν δημιουργηθεί από την πάροδο των αιώνων, αλλά και σταλακτίτες από πάγο, που δημιουργούνται κάθε έτος. Το σπήλαιο στο εσωτερικό του διατηρεί σε όλη τη διάρκεια του χρόνου πολύ χαμηλές θερμοκρασίες, από 0 έως –2 °C. Παλαιότερα οι κάτοικοι του χωριού, εξαιτίας της ελλείψεως ψυγείων, αποθήκευαν στο εσωτερικό του αρκετά τρόφιμα (π.χ. τυριά) με σκοπό τη συντήρησή τους. Στις μέρες μας το σπήλαιο αποτελεί τόπο επίσκεψης για όσους επιθυμούν να το εξερευνήσουν. Το μέγεθος και το βάθος του σπηλαίου δεν έχουν καθοριστεί ακόμα. Η ονομασία προέρχεται από τα εφτά βάραθρα (στόμια) που οδηγούν στο εσωτερικό του.

Πηγές
-----

* «Το άγνωστο σπήλαιο του Παρνασσού», στο *touristorama.com*
* Έκθεση αποστολής ΣΠ.ΕΛ.Ε.Ο. Αρχειοθετήθηκε 2016-03-05 στο Wayback Machine. (2000)
Ο **Κουρτ Μολλ** (*Kurt Moll*, 11 Απριλίου 1938 - 5 Μαρτίου 2017) ήταν Γερμανός βαθύφωνος και από τους σημαντικότερους σύγχρονους τραγουδιστές όπερας.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στις 11 Απριλίου 1938 κοντά στο Κέρπεν. Από μικρός άρχισε να μαθαίνει μουσική και έπαιζε κιθάρα και βιολοντσέλο, ενώ διατηρούσε θέση σολίστα στη σχολική χορωδία. Σπούδασε στην Ανώτερη Σχολή Μουσικής της Κολωνίας και παρακολούθησε ιδιωτικά μαθήματα με διδάσκαλο την Έμμυ Μίλλερ στο Κρέφελντ. Ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα σε ηλικία είκοσι χρονών στην Όπερα της Κολωνίας και λίγο αργότερα προσκλήθηκε και στο Άαχεν. Εργάστηκε και στο Κρατικό Θέατρο του Μάιντς και στο Βούπερταλ. Το 1967 πρωτοεμφανίστηκε στο Φεστιβάλ του Μπαϊρόιτ, και έκτοτε έγινε διεθνής γνωστός με εμφανίσεις το 1970 στο Φεστιβάλ του Σάλτσμπουργκ, το 1972 στη Σκάλα του Μιλάνου, το 1974 στο Σαν Φρανσίσκο και το 1979 στην Μητροπολιτική Όπερα της Νέας Υόρκης.

Αποσύρθηκε από την ενεργό δράση με τελευταία εμφάνιση στις 31 Ιουλίου 2006 στην Κρατική Όπερα της Βαυαρίας, και έκτοτε ιδιωτεύει. Είναι παντρεμένος με την Ούρσουλα Μολλ και έχει τρεις απογόνους.

Ρεπερτόριο
----------

Ερμήνευσε με επιτυχία σημαντικούς ρόλους των έργων των Μότσαρτ, Βάγκνερ και Στράους, αλλά και του Βέμπερ, ενώ συνεργάστηκε με τους σημαντικότερους διευθυντές ορχήστρας. Ερμήνευσε επίσης τον κύκλο τραγουδιών *Winterreise* του Σούμπερτ με συνοδεία τον Κορντ Γκάρμπεν στο πιάνο, και ηχογράφησε ένα διπλό CD με μπαλάντες του Καρλ Λέβε.

Φιλμογραφία
-----------

* *Kurt Moll - Ein Mann, ein Bass*. Porträt, Deutschland 2000, 60 Min. Buch und Regie: Eckhart Schmidt, Produktion: Raphaela Film GmbH mit Preview Release GmbH in Koproduktion mit dem Bayerischen Rundfunk

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. Ανακτήθηκε στις 9  Απριλίου 2014.
2. 1 2  (Αγγλικά) *Find A Grave*. 177066251. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
3. 1 2  (Αγγλικά) *Discogs*. 837498. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
4. ↑  «Der Spiegel». (Γερμανικά, Αγγλικά) *Der Spiegel*. Ανακτήθηκε στις 7  Μαρτίου 2017.
5. ↑  *filmportal.de*. 0ee8083214be4415bb471341f9aee5b8. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
6. ↑  vgl. Kurt Moll - Ein Mann, ein Bass (Filmportrait)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Interview mit Kurt Moll (PDF)
* Biografie mit Fotos bei bach-cantatas.com (engl.)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 110789314
* **Europeana**: agent/base/151879
* LCCN: n81082512
* ISNI: 0000 0001 1455 1186
* GND: 123876850
* SELIBR: 318302
* SUDOC: 08071580X
* BNF: cb13897605w (data)
* BIBSYS: 64796
* MusicBrainz: a79b0958-19d5-4502-b436-3a0eef4bb5c4
* NLA: 35155117
* NKC: pna2005307312
* BNE: XX871813
* CiNii: DA04025295

 |

 |
Ο **Αθλητικός Μορφωτικός Σύλλογος Απόλλων Γερίου** είναι μια κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα το Γέρι. Χρώματα έχει το κόκκινο και το λευκό.

Ιστορία
-------

Ο Απόλλων Γερίου ιδρύθηκε το 1938. Η ποδοσφαιρική του ομάδα συμμετείχε στις διοργανώσεις της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Επαρχίας Λευκωσίας (ΠΟΕΛ). Το 2023 εξασφάλισε μέσα από το Πρωτάθλημα Ένταξης ΣΤΟΚ 2023 την άνοδο του στην Επίλεκτη κατηγορία ΣΤΟΚ 2023-24.

Τίτλοι
------

* Πρωτάθλημα ΠΟΕΛ
	+ Πρωταθλήτρια (2): 1988, 1989
* Πρωτάθλημα Β΄ Κατηγορίας ΠΟΕΛ
	+ Πρωταθλήτρια (1): 2013

Δείτε επίσης
------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Ποδόσφαιρο στην Κύπρο
Συντεταγμένες: 40°39′22.4752″N 23°36′18.8111″E﻿ / ﻿40.656243111°N 23.605225306°E﻿ / 40.656243111; 23.605225306

Τα **Στενά της Ρεντίνας** ή **Μακεδονικά Τέμπη** ή *Κοιλάδα των κλεφτών* είναι η περιοχή ανάμεσα στα όρη του Χολομώντα και των Κερδυλίων. Αποτελεί μια κοιλάδα που ξεκινά από τα δυτικά και το χωριό Ρεντίνα, κοντά στη λίμνη Βόλβη και καταλήγει στον Στρυμονικό κόλπο.

Την κοιλάδα που σχηματίζεται διαπερνά ο μικρός ποταμός Ρήχειος, που μεταφέρει τα υπερεκχειλίζοντα ύδατα της λίμνης Βόλβη στον Στρυμονικό κόλπο. Τα στενά της Ρεντίνας είναι σημαντικός βιότοπος για τα αρπακτικά πουλιά και σταθμός για τα μεταναστευτικά είδη πουλιών. Σε λόφο των στενών υπάρχει το βυζαντινό Κάστρο της Ρεντίνας ενώ στην είσοδο των στενών βρίσκεται ο ιστορικός μεταβυζαντινός ναός της Αγίας Μαρίνας.. 

Στα στενά της Ρεντίνας, τον αρχαίο "Αυλώνα", βρισκόταν ένας ρωμαϊκός σταθμός της Εγνατίας οδού, ο οποίος ονομαζόταν "mutatio Peripidis" (=Euripidis) και όφειλε το όνομά του στον τάφο του Ευριπίδη, ο οποίος είχε θαφτεί εδώ, όπου κατασπαράχτηκε από σκυλιά. Το όνομα του σταθμού πιθανόν να διασώθηκε, ομολογουμένως πολύ παραφθαρμένο, στο νεότερο τοπωνύμιο "Ρεντίνα". Από τους σύγχρονους ερευνητές άλλοι τοποθετούν τον σταθμό στην είσοδο (δυτική) και άλλοι στην έξοδο (ανατολική) των στενών. Πιθανότερη όμως φαίνεται η πρώτη άποψη, η οποία συμφωνεί και με την απόσταση των δέκα ρωμαϊκών μιλίων (14,5 χλμ,) - που δίνουν τα ρωμαϊκά Οδοιπορικά - από τον επόμενο σταθμό Pennana που τα ερείπιά του σώζονται κοντά στην Ασπροβάλτα. 

Επομένως, ο σταθμός θα βρισκόταν κοντά στον σημερινό οικισμό Ρεντίνα, όπου υπήρχε παλιότερα το τουρκικό χάνι "Roumeli Bogasi-Khan", και θα είχε σχέση με το ομώνυμο βυζαντινό κάστρο.

Διαβάστε επίσης
---------------

* Μάχη της Ρεντίνας
* Κάστρο της Ρεντίνας
* Ευριπίδης

Παραπομπές
----------

1. ↑  ΛΙΜΝΕΣ ΒΟΛΒΗ ΚΑΙ ΛΑΓΚΑΔΑ ΚΑΙ ΣΤΕΝΑ ΡΕΝΤΙΝΑΣ Αρχειοθετήθηκε 2014-06-24 στο Wayback Machine. minenv.gr
2. ↑   Αρχειοθετήθηκε 2017-10-02 στο Wayback Machine. Δ. Κ. Σαμσάρης, Pennana, Ένας ρωμαϊκός σταθμός (mutatio) της Εγνατίας οδού, Δωδώνη 15 (1986), 1, σ. 75 και σημ. 1.
3. ↑   N. Moutsopoulos, Le bourg byzantin de Redina, "Balkan Studies" 24(1983), 1, 11
Ο **Σταύρος Τσουκαλάς** είναι Έλληνας επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, γεννήθηκε στις 28 Μαΐου 1988 στην Θεσσαλονίκη, αγωνίζεται στον χώρο της μεσαίας γραμμής στην Καρμιώτισσα Πάνω Πολεμιδιών.

Καριέρα
-------

Ο Σταύρος Τσουκαλάς πρωτόπαιξε μπάλα σε ηλικία πέντε χρόνων στην Ομόνοια Σταυρούπολης. Συνέχισε στον Ηρακλή Αμπελοκήπων, στις Ελπίδες Ηλιούπολης και στην ΑΠΕ Λαγκαδά.

Ο προπονητής της ομάδας του Λαγκαδά Γιάννης Παγώνης φρόντισε να ενημερώσει τους ανθρώπους του ΠΑΟΚ για το ταλέντο του Τσουκαλά. Απευθύνθηκε στον γνώριμό του Κώστα Λαγονίδη, ο οποίος τον παρακολούθησε σε ένα φιλικό παιχνίδι στο γήπεδο του Μακεδονικού, διακρίνοντας κι ο ίδιος το ταλέντο του. Στη συνέχεια τον είδε αγωνιζόμενο και ο Κυριάκος Αλεξανδρίδης, ο τότε προπονητής της ομάδας νέων του Δικέφαλου, κι έτσι ο νεαρός ποδοσφαιριστής εντάχθηκε το 2006 στον ΠΑΟΚ, προσφέροντας κατ΄ αρχήν στην ομάδα νέων.

Το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς παραχωρείται με τη μορφή του δανεισμού στη Δόξα Δράμας. Τη σεζόν 2008-2009 διακρίνεται ιδιαίτερα με τους «μαυραετούς», αφού ήταν από τους πρωταγωνιστές στην πορεία πρωταθλητισμού της τοπικής ομάδας και την άνοδό της στη Β΄ Εθνική (ήταν βασικό στέλεχος με 26 παρουσίες και εννέα γκολ). Την επόμενη αγωνιστική περίοδο ενίσχυσε και πάλι την ομάδα της Δόξας, έχοντας είκοσι συμμετοχές στο πρωτάθλημα της Β΄ Εθνικής. Το καλοκαίρι του 2010 γύρισε από τη Δράμα και για λίγες ημέρες, πριν η αποστολή του ΠΑΟΚ αναχωρήσει για τη Γερμανία, όπου θα έκανε το βασικό στάδιο της προετοιμασίας της, συμμετείχε στις προπονήσεις του Δικέφαλου, μόλις την τελευταία ημέρα της καλοκαιρινής μεταγραφικής περιόδου, στις 31 Αυγούστου 2010, συμφωνήθηκε να παραχωρηθεί δανεικός στη Νέα Σαλαμίνα Αμμοχώστου. Με την κυπριακή ομάδα αγωνίστηκε σε δέκα παιχνίδια πρωταθλήματος της Β΄ Εθνικής Κύπρου, καθώς και σε δύο αγώνες κυπέλλου.Ο δανεισμός του διακόπτεται τον Ιανουάριο του 2011 όταν ο Τσουκαλάς επιστρέφει στον ΠΑΟΚ και παίρνει τις πρώτες ευκαιρίες με την ομάδα που ανήκει και εντυπωσιάζει με την απόδοσή του. Αντίθετα την επόμενη σεζόν δεν θα πάρει πολλές ευκαιρίες.Τον Αύγουστο του 2012 ο ΠΑΟΚ τον αφήνει ελεύθερο.

Τον Αύγουστο του 2012 εντάχθηκε στον ΠΑΣ Γιάννινα. Κατάφερε να γίνει βασικός και αναντικατάστατος και βασικό γρανάζι της ομάδας. Χαρακτηρίστηκε μάλιστα «βιονικός» μιας και δύσκολα χάνει παιχνίδι. Έχει ρεκόρ 81 συνεχόμενων αγώνων (25/8/12-6/12/14).

Πηγές - σύνδεσμοι
-----------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

1. 1 2 3 4 5  «Σταύρος Τσουκαλάς: «Πολυεργαλείο» και βιονικός! (pics)». 20 Απριλίου 2016. [*νεκρός σύνδεσμος*]
2. 1 2  «Ο «βιονικός» Σταύρος Τσουκαλάς!».
3. ↑  «Ανανέωσε ο Τσουκαλάς». 3 Ιουλίου 2009. [*νεκρός σύνδεσμος*]
4. ↑  «Παρελθόν από τον ΠΑΟΚ ο Τσουκαλάς». 6 Αυγούστου 2012.
5. ↑  «ΝΕΑ ΜΕΤΑΓΡΑΦΙΚΑ ΑΠΟΚΤΗΜΑΤΑ». 8 Αυγούστου 2012. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Δεκεμβρίου 2015.

* Ο Σταύρος Τσουκαλάς στο transfermarkt.de
* Αυτός είναι ο Σταύρος Τσουκαλάς
* Τα στατιστικά του Σταύρου Τσουκαλά[*νεκρός σύνδεσμος*]
* Ο Σταύρος Τσουκαλάς στο Superleaguegreece.net Αρχειοθετήθηκε 2016-02-10 στο Wayback Machine.
Ένα μηχάνημα αυτόματης ανάληψης στο Άργος
Ένα **Αυτοματοποημένο Ταμειακό Μηχάνημα** (ATM: **A**utomated **T**eller **M**achine) είναι μια ηλεκτρονική συσκευή τηλεπικοινωνιών που επιτρέπει στους πελάτες των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων να διεξάγουν χρηματοοικονομικές συναλλαγές, όπως αναλήψεις μετρητών, καταθέσεις, κεφάλαια μεταφοράς ή λήψη πληροφοριών λογαριασμού, ανά πάσα στιγμή και χωρίς την ανάγκη άμεσης αλληλεπίδρασης με το τραπεζικό προσωπικό.

Σύμφωνα με τον ATMIA, υπάρχουν σήμερα σχεδόν 3.5 εκατομμύρια ATM που έχουν εγκατασταθεί παγκοσμίως. Ωστόσο, η χρήση των ΑΤΜ στην Αυστραλία μειώνεται σταδιακά.

Η χρήση των ΑΤΜ γίνεται με την χρήση πλαστικού χρήματος, πληκτρολογώντας το σωστό PIN, που είναι αποθηκευμένο στο τσιπ ή στη βάση δεδομένων του εκδίδοντος χρηματοπιστωτικού ιδρύματος.

Χρησιμοποιώντας ένα ΑΤΜ, οι πελάτες μπορούν να έχουν πρόσβαση στους λογαριασμούς τραπεζικών καταθέσεων ή πιστωτικών λογαριασμών τους, προκειμένου να πραγματοποιήσουν διάφορες οικονομικές συναλλαγές, όπως αναλήψεις μετρητών, υπόλοιπα ελέγχου ή πιστωτικά κινητά τηλέφωνα. Τα ΑΤΜ μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την ανάληψη μετρητών και σε ξένη χώρα. Εάν το νόμισμα που γίνεται ανάληψη από το ΑΤΜ είναι διαφορετικό από αυτό στο οποίο είναι εκφρασμένος ο τραπεζικός λογαριασμός, τα χρήματα θα μετατραπούν με τη συναλλαγματική ισοτιμία του χρηματοπιστωτικού ιδρύματος. Το πρώτο ATM χρησιμοποιήθηκε στις 27 Ιουνίου 1967 στα Βόρεια προάστια του Λονδίνου.
Ο **Καρλ-Χάιντς Στουρμ** (γερμ. *Karl-Heinz Sturm*), γεννημένος στις 28 Φεβρουαρίου 1924, είναι Γερμανός πρώην πρωταθλητής της αντισφαίρισης στην Ανατολική Γερμανία.

Ο Στουρμ έπαιζε αντισφαίριση από το 1938. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου, υπηρέτησε στον στρατό και ήταν αιχμάλωτος πολέμου από το 1944 έως το 1946.
Μετά την επιστροφή του από την αιχμαλωσία, ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο Μαρτίνος Λούθηρος, το 1953 έγινε βοηθός έρευνας, αργότερα επικεφαλής του τμήματος μελέτης του πανεπιστημίου. Αργότερα εργάστηκε στο πανεπιστήμιο ως γυμναστής και ως πρόεδρος της Επιτροπής νέων ταλέντων της Γερμανικής Ομοσπονδίας αντισφαίρισης (DTV).

Ήταν πρωταθλητής Ανατολικής Γερμανίας στο απλό το 1951, 1952, 1954, 1955 και 1956.

Ήταν αντιπρόεδρος της ομοσπονδίας από το 1966 έως το 1974 και από το 1974 ως το 1987 πρόεδρος της Γερμανικής Ομοσπονδίας αντισφαίρισης της ανατολικής Γερμανίας. Ήταν επίσης μέλος του Ομοσπονδιακού συμβουλίου της Γερμανικής ομοσπονδίας γυμναστικής και αθλητισμού και ήταν μέλος του SED. Τον Οκτώβριο του 1981, του απονεμήθηκε το παράσημο της τιμής για τον Πολιτισμό και τον Αθλητισμό της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας. Μετά την επανένωση της Γερμανίας το 1992 έγινε διευθύνων σύμβουλος εταιρείας πολυμέσων στο Βερολίνο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Berliner Zeitung*, 15. Oktober 1981, S. 6
2. ↑  Liste der DDR-Meister im Tennis-Einzel
3. ↑  Bundesarchiv – DY 12 Deutscher Turn- und Sportbund (DTSB), 2.6.28 Deutscher Tennis-Verband der DDR
4. ↑  *Berliner Zeitung*, 10. Oktober 1981, S. 6.
5. ↑  Laut Handelsregister in: *Berliner Zeitung*, 11. Dezember 1992, S. 20

Πηγές
-----

* *Tennis: Technik, Taktik, Training*, Sportverlag, Βερολίνο 1964
* *Lehrprogramm für die Ausbildung von Übungsleitern der Stufen 1, 2 und 3. Spezielle Theorie, Methodik und Praxis*. Deutscher Tennis-Verband der DDR, Berlin 1969.
* *Neues Tennislehrbuch*. Sportverlag, Berlin 1964 (3. Auflage, 1982; Übersetzung ins Portugiesische: *Ténis*. Ed. Estampa, Lissabon 1982).
* Günther Buch: *Namen und Daten wichtiger Personen der DDR*. 4. Auflage. Dietz, Berlin (West)/Bonn 1987, ISBN 3-8012-0121-X, S. 317.
* Gabriele Baumgartner, Dieter Hebig (Hrsg.): *Biographisches Handbuch der SBZ/DDR. 1945–1990*. Band 2: *Maassen – Zylla*. K. G. Saur, München 1997, ISBN 3-598-11177-0, S. 914.
* Ulrich Kaiser, Deutscher Tennis-Bund (Hrsg.): *Tennis in Deutschland. Von den Anfängen bis 2002.* Duncker & Humblot, Berlin 2002, ISBN 978-3-428-10846-6, S. 299.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 59588564
* ISNI: 0000 0001 0977 4991

 |

 |
Η "**συλλογική στέγαση"** προκύπτει από την ανάγκη της κοινωνίας για την ικανοποίηση ενός εκ των βασικών αγαθών, αυτού της στέγασης. Ιδιαίτερα σε περιόδους κοινωνικοοικονομικής αλλά και υγειονομικής κρίσης πάρα πολλοί άνθρωποι βρέθηκαν στην δυσάρεστη θέση να χάσουν ή να πουλήσουν τις κατοικίες τους, για την κάλυψη άμεσων και επειγουσών αναγκών, όπως την αντιμετώπιση σοβαρών προβλημάτων υγείας, σίτισης, αποπληρωμής δανείων κ.ο.κ. Ωστόσο, το πιο  δυσάρεστο είναι το γεγονός ότι αρκετοί άνθρωποι βρέθηκαν στο δρόμο, προς αναζήτηση προσωρινής στέγης σε εγκαταλελειμμένα κτίρια. Στην Ελλάδα τα εγκαταλελειμμένα κτίρια υπολογίζονται σε 300.000, τα οποία δύναται να αξιοποιηθούν για την προσφορά στέγης σε αδύναμα νοικοκυριά με κοινωνικά κριτήρια. Η αξιοποίηση των παραπάνω κτιρίων θα αποτελούσε την αρχή των οικιστικών κοινών στην Ελλάδα.

Μία από τις πρώτες προσπάθειες δημιουργίας συλλογικής στέγασης στο φάσμα των οικιστικών κοινών αναπτύχθηκε στο Άμστερνταμ της Ολλανδίας τη δεκαετία του 1960 και ολοκληρώθηκε τη δεκαετία του 1980. Στο εγχείρημα αυτό είχαν όλοι πρόσβαση, συνυπολογίζοντας συγκεκριμένα κοινωνικά κριτήρια και προσωπικές ανάγκες, όπως το μέγεθος της οικογένειας. Παράλληλα, εφαρμόστηκε ένα σύστημα «σημείων» καθιστώντας τις τιμές ενοικίων προσιτές. Επιπλέον, χορηγούνταν επιδότηση ενοικίου σε νοικοκυριά τα οποία δεν είχαν την δυνατότητα πληρωμής του ενοικίου στέγασης. Σημαντικότερο όλων ήταν ότι όλοι οι κάτοικοι έπαιρναν μέρος στο τρόπο διαχείρισης των κατοικιών, με άμεσο αντίκτυπο στους ίδιους. Χαρακτηριστικά όπως τα παραπάνω αλληλεπικαλύπτονται με τις απόψεις της Έλινορ Όστρομ σχετικά με τα αστικά κοινά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Γιαννακόπουλος, Παναγιώτης (2013). *Ανθρώπινα Δικαιώματα Εθνικό Σχέδιο Δράσης*. Αθήνα: Εθνικό τυπογρφείο. σελ. 205. ISBN 978-618-81035-0-4.
2. ↑  «Μπορεί η κοινωνική συλλογική κατοικία να σώσει την Ελλάδα της κρίσης;». *popaganda.gr*. Ανακτήθηκε στις 25 Απριλίου 2021.
3. ↑  «Το πρόβλημα της στέγασης και το δικαίωμα στην οικία». *Aυτολεξεί*. 30 Μαρτίου 2021. Ανακτήθηκε στις 25 Απριλίου 2021.
4. ↑  Nonini, Don (2017-12-01). «Theorizing the urban housing commons» (στα αγγλικά). *Focaal* **2017** (79): 23–38. doi:10.3167/fcl.2017.790103. ISSN 1558-5263. .
5. ↑  Αρβανιτίδης, Πασχάλης (25/04/2021). [ «Τα κοινά ως θεσμός διαχείρισης των κοινών
πόρων: η συμβολή της Έλινορ Όστρομ»]. *Πρόταση*.. Ανακτήθηκε στις 25/04/2021.
Συντεταγμένες: 37°58′35.6″N 23°44′57.5″E﻿ / ﻿37.976556°N 23.749306°E﻿ / 37.976556; 23.749306

«**Ο Δρομέας**» είναι γλυπτό του Κώστα Βαρώτσου, το οποίο βρίσκεται απέναντι από το ξενοδοχείο Χίλτον στην Αθήνα. Κατασκευασμένο από γυαλί και με σιδερένιο σκελετό, φιλοτεχνήθηκε αρχικά τον Αύγουστο του 1988 στην πλατεία Ομονοίας, στην κορυφή του πυραμιδωτού συντριβανιού που υπήρχε τότε. Το γλυπτό δημιουργήθηκε στο πλαίσιο της καλλιτεχνικής δράσης «Δρώμενα» που οργάνωνε ο δήμος Αθηναίων επί δημαρχίας Μιλτιάδη Έβερτ, με πρωτοβουλία του αντιδημάρχου Θεμάτων Πολιτισμού Σταύρου Ξαρχάκου. 

Αρχικά προοριζόταν να μείνει στο σημείο για ένα μόνο μήνα -όσο δηλαδή διαρκούν τα «Δρώμενα»- αλλά λόγω της μεγάλης εντύπωσης που προκάλεσε αποφασίστηκε, με παρότρυνση και της Μελίνας Μερκούρη, να παραμείνει στο σημείο. Λόγω του επιβλητικού ύψους του, το οποίο αγγίζει τα 8 μέτρα αλλά και του μοντέρνου για την εποχή χαρακτήρα του, αντιμετωπίσε το πρώτο καιρό τη δυσαρέσκεια αρκετών Αθηναίων, αλλά ταυτόχρονα πολλοί το υποδέχτηκαν θετικά. Ο δε καλλιτέχνης δέχτηκε σφοδρή κριτική από τον ελληνικό καλλιτεχνικό χώρο με ορισμένους να τον ταυτίζουν πολιτικά τόσο με τον Έβερτ όσο και με τη Δεξιά ευρύτερα, χαρακτηρίζοντάς τον ακόμα και φασίστα. 

Η αρχική του ονομασία ήταν *Ξένος*, ένας περαστικός δηλαδή του σύγχρονου αστικού τοπίου που έρχεται και φεύγει γοργά σχεδόν σαν φάντασμα. Πηγή έμπνευσης του Βαρώτσου για το γλυπτό ήταν οι χιλιάδες άνθρωποι που έρχονται και φεύγουν από την πλατεία Ομονοίας, ενώ στην κατασκευή ακολούθησε την ίδια τεχνική με την οποία είχε φιλοτεχνήσει το έργο «Ποιητής» στη Λευκωσία το 1983. Παρόλα αυτά, το έργο τελικά έμελλε να μείνει γνωστό ως ο "Δρομέας", καθώς έτσι το ερμήνευσαν βλέποντάς το οι περισσότεροι Αθηναίοι. Λόγω των εργασιών για την κατασκευή του σταθμού του μετρό το άγαλμα καταστράφηκε το 1993 και δημιουργήθηκε εκ νέου τον Μάιο του 1994 στην πλατεία Μεγάλης του Γένους Σχολής απέναντι από το Χίλτον, στη συμβολή δηλαδή της Λεωφόρου Βασιλίσσης Σοφίας με τη Λεωφόρο Βασιλέως Κωνσταντίνου, όπου βρίσκεται μέχρι και σήμερα. 

Τον Μάρτιο του 2019 στο πλαίσιο της συμφωνίας των Πρεσπών, η υπουργός Πολιτισμού Μυρσίνη Ζορμπά πρότεινε στον καλλιτέχνη να μεταφερθεί το έργο στα Σκόπια και να μπει στη θέση του ένα άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου από τα Σκόπια. Ο Βαρώτσος, ο οποίος κατέχει τα πνευματικά δικαιώματα του γλυπτού, απέρριψε την πρόταση και ο Δρομέας παρέμεινε στην Αθήνα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  publicartmuseum.net/wiki/Dromeas\_(Costas\_Varotsos). Ανακτήθηκε στις 24  Απριλίου 2020.
2. ↑  dp.iset.gr/en/artist/view.html?id=10. Ανακτήθηκε στις 24  Απριλίου 2020.
3. ↑
4. ↑
5. ↑
6. ↑
Ο **Γιομτώβ Γιακοέλ** (1899-1944) γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, ήταν δικηγόρος στο επάγγελμα, Εβραίος στο θρήσκευμα και διετέλεσε νομικός σύμβουλος της Εβραϊκής Κοινότητας Θεσσαλονίκης για είκοσι χρόνια. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής της Θεσσαλονίκης ο Γιακοέλ έγραψε τα απομνημονεύματά του όπου περιγράφει την εμπειρία των ναζιστικών διωγμών κατά των Ελλήνων Εβραίων της Θεσσαλονίκης. Ο Γιακοέλ υπήρξε εξέχουσα προσωπικότητα στη Θεσσαλονίκη. 

Το 1993 εκδόθηκε βιβλίο με τα απομνημονεύματά του με την επιμέλεια της Φραγκίσκης Αμπατζοπούλου, καθηγήτριας του Τμήματος Φιλολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Γιακοέλ, Γιομτώβ, 1899-1944. (1993). *Απομνημονεύματα, 1941-1943*. Θεσσαλονίκη: Ίδρυμα ΕΤΣ ΑΧΑΙΜ. ISBN 960-260-757-2. 33459288. CS1 maint: Πολλαπλές ονομασίες: authors list (link)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 12200904
* **ΕΒΕ**: 42376
* **BiblioNet**: **30102**
* LCCN: nr95041097
* ISNI: 0000 0000 4806 6536
* BNE: XX6033947

 |

 |
Συντεταγμένες: 37°55′38″N 21°18′40″E﻿ / ﻿37.92722°N 21.31111°E﻿ / 37.92722; 21.31111
Ο **Εβυθός** είναι πολύ μικρή λίμνη στο Νομό Ηλείας. Βρίσκεται 1,5 χιλιόμετρο βόρεια του Τραγανού Ηλείας εντός ιδιόκτητου αγρού. Ονομάζεται και "Του παπά τ’ αλώνια".

Γενικά στοιχεία
---------------

Είναι μια λίμνη με κυκλικό σχήμα. Το όνομά της είναι μάλλον παραφθορά της λέξης "άβυθος" γιατί σύμφωνα με λαογραφικές παραδόσεις φέρεται να μην έχει βάθος. 

Ο γνωστός πεζογράφος Ανδρέας Καρκαβίτσας, που γεννήθηκε στα Λεχαινά τα οποια βρίσκονται πολύ κοντά στη περιοχή, έγραψε το διήγημα *Ο Εβυθός*.

Παρατηρήσεις
------------

Δεν πρέπει να συγχέεται με τη λίμνη Άβυθος (Μεγάλη Άκωλη) στην Κεφαλλονιά ούτε με την περιοχή Άβυθος ή Άβυδος (Άκολη) στο Αίγιο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Το άγνωστο ρήγμα της Ανδραβίδας[*νεκρός σύνδεσμος*]. andravida.gr. κείμενο: Διονύσιος Νταούρος. Ανακτήθηκε: 14/11/2011.
2. ↑  *Ο Εβυθός* στη Βικιθήκη
3. ↑  Λίμνη Άβυθος Κεφαλλονιάς. wikimapia.org
4. ↑  Άκολη Αιγίου. wikimapia.org

Πηγές
-----

* Περιβαλλοντική Ομάδα 1ου Ενιαίου Λυκείου Αμαλιάδας (επιμ.), *Το νερό ως στοιχείο της φύσης και ως σύμβολο*, Αμαλιάδα 2006.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Εβυθός ένα παράξενο γεωλογικό Φαινόμενο
* Εβυθός, wikimapia.org
Ο **Άλαν Στιούαρτ του Ντάρνλεϊ** (μετά το 1406 - 1439) Σκωτσέζος ευγενής από την Οικογένεια των Στιούαρτ του Ντάρνλεϊ με συμμετοχή στον Εκατονταετή Πόλεμο ήταν γιος του Τζων Στιούαρτ του Ντάρνλεϊ και της Ελισάβετ, κόρης του Ντόντσαντ κόμη του Λέννοξ. Ο Άλαν Στιούαρτ συνόδευσε τον πατέρα του και τα αδέλφια του στη Γαλλία. O πατέρας του έπεσε στην Πολιορκία της Ορλεάνης (1429), ο Άλαν κληρονόμησε τους τίτλους του όπως την ηγεμονία του Ωμπινύ αλλά όχι την κομητεία του Εβρέ, κληρονόμησε επίσης τον τίτλο του Κοντόσταυλου του Σκωτσέζικου στόλου στη Γαλλία και την αρχηγία των Στιούαρτ του Ντάρνλεϊ. Το 1437 παραιτήθηκε στους Γαλλικούς τίτλους του υπέρ του νεώτερου αδελφού του Τζων Στιούαρτ και επέστρεψε στη Σκωτία. Ακολούθησε αιματηρός πόλεμος με την οικογένεια Μπόιντ στο *κάστρο του Ντιν*, δολοφονήθηκε (1439) από τον Σερ Τόμας Μπόιντ του Κιλμάρνοκ, τον θάνατο του εκδικήθηκε αργότερα ο μικρότερος αδελφός του Αλεξάντερ Στιούαρτ στη *μάχη του Κραίγκνοτ Χιλ*

Οικογένεια
----------

Με τη σύζυγο του Αικατερίνη Σετόν, κόρη του Σερ Γουίλιαμ Σετόν απέκτησε :

* Τζων Στιούαρτ, 1ος κόμης του Λέννοξ
* Αλεξάντερ Στιούαρτ

Μετά τη δολοφονία του η χήρα του ξαναπαντρεύτηκε τον Έρμπερτ Μάξγουελ, 1ο λόρδο του Μάξγουελ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  p519.htm#i5190. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
2. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
3. ↑  (Αγγλικά, Γερμανικά) *WikiTree*.
4. ↑  *Roglo*.

Πηγές
-----

* Balfour Paul, Sir James, Scots Peerage, IX vols. Edinburgh 1904.
Ο **Ανδρέας ο Χρυσοβέργης** (15ος αιώνας), γνωστός και ως **Ανδρέας Ρόδου** και **Ανδρέας του Πέραν**, ήταν Έλληνας Ρωμαιοκαθολικός ιεράρχης.

Ο Ανδρέας γεννήθηκε στη Κωνσταντινούπολη περι τα τέλη του 14ου αιώνα και μαζί με τους αδελφούς του Θεόδωρο και Μάξιμο ασπάσθηκε τον Ρωμαιοκαθολικισμό, και εισήλθε στη Μονή των Δομινικανών του Πέραν. Κατόπιν πραγματοποίησε θεολογικές σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Πάδοβας και χρησιμοποιήθηκε πολλές φορές από τον Πάπα και τον Βυζαντινό Αυτοκράτορα σε διπλωματικές αποστολές και ιδίως ως εκπρόσωπος σε συνόδους. Πιο συγκεκριμένα, το 1414, ως εκπρόσωπος του Μανουήλ Β´ Παλαιολόγου, έλαβε μέρος στη Σύνοδο της Κωνσταντίας, όπου μίλησε για την ένωση των Εκκλησιών. Στη Σύνοδο της Βασιλείας από την άλλη, το 1431, υπήρξε μέλος της παπικής αντιπροσωπείας. Το 1426 ο Ανδρέας ονομάσθηκε από τον Πάπα Μαρτίνο Ε΄ πρέσβυς στην Κωνσταντινούπολη και το 1429 χειροτονήθηκε Επίσκοπος του Σούτρι (επισκοπή κοντά στη Ρώμη, που λίγο αργότερα, το 1435, ενοποιήθηκε στην Επισκοπή Νέπι-Σούτρι). Τέλος, το 1432 έγινε (Ρωμαιοκαθολικός) Αρχιεπίσκοπος Ρόδου, από όπου και η επωνυμία του.

Πηγές
-----

* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 5, σελ. 559
* V. Laurent. *Les ‘Mémoires’ du grand ecclésiarque de l'Église de Constantinople Sylvestre Syropoulos sur le Concile de Florence (1438–1439)*. Παρίσι 1971, σελ. 117, υποσημ. 5

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 120146029440335820628
* GND: 100936350
* SUDOC: 19192654X

 |

 |