recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
***Ο Σουλτάνος της Βαβυλώνας και η γυναίκα*** είναι ο τίτλος ενός τραγουδιού του Έλληνα τραγουδιστή Λαυρέντη Μαχαιρίτσα. Το τραγούδι περιέχεται στο άλμπουμ *L'Infinitamente Piccolo* του Ιταλού τραγουδιστή Άντζελο Μπραντουάρντι, το οποίο κυκλοφόρησε το 2000, με τον τίτλο *Il sultano di Babilonia e la prostituta* (μετάφραση: *Ο Σουλτάνος της Βαβυλώνας και η πόρνη*), που έγραψε η Λουίζα Ζάπα Μπραντουάρντι.

Ωστόσο, το 2001 ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας συνεργάστηκε με την στιχουργό Λίνα Νικολακοπούλου, η οποία μετέφρασε το ιταλικό τραγούδι στα ελληνικά, αντικαθιστώντας τη λέξη «πόρνη» με τη λέξη «γυναίκα». Ο τίτλος που δόθηκε, λοιπόν, ήταν *Ο Σουλτάνος της Βαβυλώνας και η γυναίκα*. Το τραγούδι αποτελεί κομμάτι του δίσκου *Το διάλειμμα κρατάει δυο ζωές*, ο οποίος κυκλοφόρησε το 2001. Στο τραγούδι μετέχει και ο Μπραντουάρντι.  Τον Ιούλιο του 2012 το ξανατραγούδησαν μαζί στο Καλλιμάρμαρο

Το τραγούδι διηγείται την ιστορία του Φραγκίσκου της Ασίζης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Angelo Branduardi – Il Sultano Di Babilonia E La Prostituta (Radio Cut)». *discogs.com*.
2. ↑  «Λαυρέντης Μαχαιρίτσας – Το Διάλειμμα Κρατάει Δυό Ζωές». *discogs.com*.
3. ↑  Παπαϊωάννου, Λία (9 Σεπτεμβρίου 2019). «Λαυρέντης Μαχαιρίτσας: Τα ντουέτα του που θα θυμόμαστε για πάντα». *ladylike.gr*.
4. ↑  «"Οι άγγελοι ζουν ακόμη στη Μεσόγειο"! Η μεγάλη συναυλία του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα…». *musiccorner.gr*. 6 Ιουλίου 2012.
5. ↑  kseremetis (15 Νοεμβρίου 2021). ««Ο Σουλτάνος της Βαβυλώνας και η γυναίκα» Λαυρέντης Μαχαιρίτσας 15-11-2021». *ΑΘΗΝΑ 9,84*. Ανακτήθηκε στις 27 Σεπτεμβρίου 2022.
Η **Νορβηγική Ακαδημία των Επιστημών και των Γραμμάτων** (Det Norske Videnskaps-Akademi) είναι ένας ανεξάρτητος οργανισμός που ιδρύθηκε στο Όσλο το 1857 με στόχο να «προωθήσει την επιστήμη και την πνευματική κατάρτιση στη Νορβηγία». Λειτουργεί με παροχές της Νορβηγικής κυβέρνησης καθώς ενώ λαμβάνει και ιδιωτικές δωρεές. Η Ακαδημία είναι οργανωμένη σε δύο κλάδους: μαθηματικές/φυσικές επιστήμες και ανθρωπιστικές επιστήμες. Διοικείται από ένα συμβούλιο 9 μελών. 

Η Ακαδημία είναι υπεύθυνη για την απονομή του βραβείου Άμπελ και του βραβείου Κάβλι.

Υπάρχει επίσης η Βασιλική Νορβηγική Κοινότητα των Επιστημών και των Γραμμάτων, η οποία ιδρύθηκε το 1760 στο Τρόντχαϊμ.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Νορβηγική Ακαδημία των Επιστημών και των Γραμμάτων** |

* Επίσημη ιστοσελίδα (Νορβηγικά)

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 156528734
* LCCN: n79023305
* ISNI: 0000 0001 0946 2680
* GND: 36490-3
* SUDOC: 026415615
* NKC: kn20010711299

 |

 |
Ο Άγιος Πέτρος, Μονή Αγ. Αικατερίνης, Σινά
**Ο Άγιος Πέτρος** βρίσκεται στη Μονή της Αγίας Αικατερίνης, στο Σινά. Είναι εγκαυστική εικόνα με διαστάσεις 92,8 cm ύψ. X 53,1 cm πλ. και θεωρείται έργο του 6ου αιώνα.

Τα χαρακτηριστικά της προσωπογραφίας επαναλαμβάνουν τον ήδη διαμορφωμένο παραδοσιακό τύπο της απεικόνισης του απ. Πέτρου με το χαμηλό μέτωπο, τα πυκνά και κοντά μαλλιά και κοντό γένι. Παρά τη φαινομενική μετωπικότητα της κεφαλής διακρίνεται ελαφριά στροφή του σώματος Κρατά στο δεξί του χέρι τις κλείδες και στο αριστερό μακρύ σταυροφόρο σκήπτρο. Στη διαμόρφωση του προσώπου και των ματιών διακρίνονται οι καταβολές της ελληνιστικής τέχνης, και την ίδια στιγμή οι αφαιρετικές τάσεις που υποδεικνύουν την πνευματικότητα της μορφής. 

Στο άνω τμήμα της εικόνας διακρίνονται τρία μετάλλια που περικλείουν τον Χριστό, την Παναγία και ένα νεαρό αγένειο πρόσωπο, πιθανώς τον Μωυσή ή τον Ιωάννη τον Ευαγγελιστή. Το φόντο της εικόνας καλύπτει τοίχος που καμπυλώνεται σε αψίδα.

Μετάβαση - ρεύματα
------------------

Η εικόνα θεωρείται ότι προέρχεται από εργαστήριο της Κωνσταντινούπολης, όπου η κλασική παράδοση καλλιεργείται περισσότερο από κάθε άλλο κέντρο της εποχής και όπου παράλληλα μαρτυρείται και το ρεύμα της εκφραστικής τέχνης ή οι τεχνοτροπίες που συνδυάζονται στην εικόνα. Η αφαιρετική τάση και το καλλιτεχνικό ρεύμα της πρωτοβυζαντινής περιόδου είναι έννοιες στενά συνδεδεμένες και πιθανώς αποτελούν τη βάση για οποιαδήποτε προσπάθεια ερμηνείας της συνολικής βυζαντινής παραγωγής

Παραπομπές - σημειώσεις
-----------------------

1. ↑  Τεχνική, σύμφωνα με την οποία οι χρωστικές ουσίες αναμιγνύονται με κερί ή κερί και ρητίνη και εφαρμόζονται με πυρωμένο σίδερο ή άλλο μέσο. Η τεχνική χρονολογείται περίπου από τον 2ο π.Χ. αιώνα στην Αίγυπτο αλλά χρησιμοποιήθηκε επίσης στη Ρώμη, την Ελλάδα και άλλες χώρες. Είναι ευρέως διαδεδομένη τεχνική στη βυζαντινή τέχνη, περίπου ως την περίοδο της Εικονομαχίας. Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος περιγράφει την τεχνική, σύμφωνα με την οποία η χρωστική ουσία απλωνόταν στο ξύλο ή τον τοίχο με πυρωμένο σίδερο. Η τεχνική χρησιμοποιήθηκε και στη βυζαντινή τέχνη, επιβίωσε και εμφανίστηκε πάλι κατά τον 19ο και 20ο αιώνα με καλλιτέχνες όπως ο Ντιέγκο Ριβέρα (Diego Rivera), ο Καρλ Ζέρμπε (Karl Zerbe) κ.ά. Βλ. επίσης Πανσελήνου Ν. 2002, 103.
2. ↑  Η ελαφρά αυτή στροφή προς τα αριστερά διαφοροποιεί τα επίπεδα της κεφαλής από τα επίπεδα του σώματος, κάτι που συμβαίνει και με τα πορτραίτα Φαγιούμ.
3. ↑  Αλμπάνη Τζ. 1999, 39.
4. ↑  Αλμπάνη Τζ. 1999, 13,21.

Βιβλιογραφία
------------

* Αλμπάνη Τζ. 1999, *Ελληνικές Εικαστικές Τέχνες: Βυζαντινή και Μεταβυζαντινή Τέχνη*, ΕΑΠ, Πάτρα.
* Πανσελήνου Ν. 2002, *Βυζαντινή Ζωγραφική, Η Βυζαντινή Κοινωνία και οι Εικόνες της*, Καστανιώτης, Αθήνα.
Ο **Όμιλος Φιλάθλων Χανίων** «**Παγχανιακός**» (Ο.Φ.Χ. Παγχανιακός ή απλά Παγχανιακός) είναι αθλητικός σύλλογος που εδρεύει στα Χανιά και διατηρεί τμήματα ποδοσφαίρου και πετοσφαίρισης.

Τμήμα Ποδοσφαίρου
-----------------

Η ποδοσφαιρική ομάδα του Παγχανιακού έχει μακρά ιστορία στο νομό και στο πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Χανίων στην οποία ανήκει, πρωταγωνιστώντας τις δεκαετίες του 60 και 70 κυρίως και με συμμετοχές στα πρώτα πρωταθλήματα της Β΄ και Γ΄ Εθνικής.

### Ιστορία

Ο Παγχανιακός δημιουργήθηκε το 1961, από τη συγχώνευση δυο παλαιότερων συλλόγων, του «Ο.Φ. Χανίων» που είχε ιδρυθεί το 1929 (που αποτελεί και το επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου) και του «Κρητικού» που είχε ιδρυθεί το 1928. Αρχικά είχε το όνομα «Ο.Φ. Κρητικός». Το 1961-62 κατακτά το πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Χανίων και συμμετέχει στη Β' Εθνική που τότε ήταν ουσιαστικά ειδικό πρωτάθλημα ανόδου στην Α' Εθνική. Καταφέρνει να εξασφαλίσει τη συμμετοχή και στο επόμενο πρωτάθλημα της μόνιμης πια Β' Εθνικής το 1962-63 αλλά και το 1963-64. 

Το 1972 κατακτά για 2η φορά το πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Χανίων αλλα δεν καταφέρνει να επιστρέψει στη Β' Εθνικη μέσω του ειδικού πρωταθλήματος. Το 1978-79 και 1980-81 αγωνίστηκε στο Εθνικό Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα, κι από τότε αγωνίζεται στο τοπικό πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Χανίων.

Το καλοκαίρι του 2017 το ποδοσφαιρικό τμήμα του Παγχανιακού που αγωνιζόταν στη Β΄ κατηγορία Χανίων συνενώθηκε με αυτό του Δ.Α.Α.Ο.Χ. για τη δημιουργία της «Ένωσης Παγχανιακού/ΔΑΑΟΧ» που θα αγωνιστεί στην Α΄ κατηγορία.

### Διακρίσεις

* Πρωταθλήτρια Ε.Π.Σ.Χ.: 4 φορές (1961-62, 1971-72 , 1977-78 , 1979-80)
* Κυπελλούχος Ε.Π.Σ.Χ. : 1 φορά (1971-72)

### Διαχρονική Πορεία

* 1961-62 : Β' Εθνική
* 1962-63 : Β' Εθνική
* 1963-64 : Β' Εθνική
* 1978-79 : Γ' Εθνική
* 1980-81 : Γ' Εθνική

Τμήμα Πετοσφαίρισης
-------------------

Ο Παγχανιακός διατηρεί μόνο τμήματα υποδομής κι αγωνιστικά κορασίδων μετά τη συγχώνευση για τη δημιουργία του «Σ.Φ.Π. Χανίων» το 2006. To 2008 σαν πρωταθλήτρια Κρήτης στις κορασίδες συμμετείχε στην τελική φάση του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Κορασίδων.

Παλαιότερα είχε επιτυχίες στο πρωτάθλημα της Ε.Σ.ΠΕ. Κρήτης κατακτώντας το πρωταθλημα το 1991-92 η ανδρική ομάδα , το 1995 και 1996 οι ομάδες κορασίδων και νεάνιδων, το 2006 οι ομάδες κορασίδων και παγκορασίδων

Πηγές-Παραπομπές
----------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

1. 1 2  «Παγχανιακός: Έγινε η παρουσίαση του ημερολογίου» flashnews.gr, 15-02-2016
2. ↑  «Χανιώτικα Νέα», 5 Ιουλίου 2010
3. ↑  «ΕΝΩΣΗ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΚΩΝ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ ΧΑΝΙΩΝ». *www.epshanion.gr*. Ανακτήθηκε στις 21 Αυγούστου 2017. [*νεκρός σύνδεσμος*]
4. ↑  Η βίβλος των πρωταθλητών Αρχειοθετήθηκε 2016-04-05 στο Wayback Machine. Ιστοσελίδα ΕΠΣ Χανίων
5. ↑  Ιστορία τελικών Αρχειοθετήθηκε 2016-04-05 στο Wayback Machine. Ιστοσελίδα ΕΠΣ Χανίων
6. ↑  Ιστορία Σ.Φ.Π. Χανίων Αρχειοθετήθηκε 2014-10-28 στο Wayback Machine. , chaniavolley.gr
7. ↑  Αγώνες Πανελληνίου Πρωταθλήματος Κορασίδων 2007-2008 Ιστοσελίδα Φιλαθλητικού-Λαρισαϊκού
8. ↑  ΕΣΠΕΚ:Πρωταθλητές 1992-1994 espek.gr
9. ↑  ΕΣΠΕΚ:Πρωταθλητές 1995-1998 espek.gr
10. ↑  ΕΣΠΕΚ:Πρωταθλητές 2007-2009 espek.gr
Ο **Νικόλαος Σεκουνδινός** ( -1463) ήταν Έλληνας λόγιος του 15ου αιώνα.

Βιογραφία
---------

Δεν γνωρίζουμε τα πρώτα χρόνια του βίου του. Γεννήθηκε στην Εύβοια, ή στην Κρήτη γύρω στα τέλη του 14ου αιώνα. Κατ΄ άλλους ήταν ισπανός Έλληνας από την πόλη Σαγούντου, που είχαν ιδρύσει Ζακυνθινοί. Ο ίδιος αποκαλέι τον εαυτό του Ευβοέα, το οποίο και φαίνεται πιθανότερο. Εκπαιδεύτηκε προφανώς στα σχολεία της Κωνσταντινούπολης. Συνόδεψε τον Αυτοκράτορα Ιωάννη Παλαιολόγο στην Ιταλία για να συγκροτήσει σύνοδο προς ένωση των δύο Εκκλησιών το 1439. Λόγω των αρίστων γνώσεων της Λατινικής γλώσσας έγινε επίσημος διερμηνέας της συνόδου. Διακρίθηκε ως άνδρας αξιολογώτατος, εμπειρότατος γνώστης της ελληνικής και λατινικής γλώσσας και άριστος διερμηνέας των συζητήσεων. Οι καρδινάλιοι τον εθαύμασαν και είπαν ότι η ευγλωτία του οφείλεται στην φώτιση του αγίου πνεύματος. Προσλήφθηκε στην Βενετία ως γραμματέας του δεκαμελούς συμβουλίου. Αποφάσισε να επιστρέψει στη πατρίδα του, αλλά εκεί επτώχευσε. Τότε αναγκάστηκε να ξαναπάει στην Ιταλία. Καθ'οδόν ναυάγησε, έχασε την γυναίκα του και τα παιδιά του, εκτός από ένα, μαζί με όλη του την περιουσία. Απαρηγόρητος επέστρεψε στην Βενετία. Το συμβούλιο της Βενετίας τον ευσπλαχνίστηκε και του δώρισε 600 δουκάτα, ενώ τον διόρισε δημόσιο υπάλληλο και του παραχώρησε ετήσιο μισθό 200ων δουκάτων. 

Αργότερα πήγε στην Νεάπολη με τον Θεόδωρο Γαζή στον βασιλιά Αλφόνσο της Αραγωνίας. Εκεί διέπρεψε μερικά χρόνια και από την Νεάπολη πήγε στην Πάδοβα το 1459, όπου μετέφρασε στα λατινικά τον Ονήσανδρο. Διορίστηκε ως γραμματέας του Πάπα.

Απεβίωσε στις 26 Μαρτίου 1463.

Έργα του
--------

* Γενεαλογία των Τούρκων σουλτάνων, Βασιλεία 1556
* Περί χρησμού του Απόλλωνος προς διατρύπησιν του Ισθμού της Κορίνθου
* Επιστολές προς Ανδρόνικον Κάλλιστον και Ματθαίον Ασάνην

Πηγές
-----

* Κωνσταντίνος Σάθας (1868). *Νεοελληνική Φιλολογία, Βιογραφίαι των εν τοις γράμμασι διαλαμψάντων Ελλήνων από της καταλύσεως της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας μέχρι της Ελληνικής Εθνεγερσίας 1453-1821*. Αθήνα: Τυπογραφείο Τέκνων Ανδρέου Κορομηλά. Ανακτήθηκε στις 5 Απριλίου 2010.
* Μαργαρίτης Δήμιτσας (1829-1903) (1900). *Ο Ελληνισμός και η διάδοσις αυτού εις την Ιταλίαν και την λοιπήν Ευρώπην κατά τον μέσον αιώνα : Η προ αυτής πνευματική κατάστασις της Ευρώπης και της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας : Η αναγέννησις των γραμμάτων και οι συντελεσταί αυτής φυγάδες λόγιοι Έλληνες : Μετά 5 εικόνων προτεταγμένων και παραρτήματος επιτεταγμένου*. Εν Αθήναις: Εκ του Τυπογραφείου των Βιβλιεμπορικών Καταστημάτων Αποστολοπούλου. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 20 Ιανουαρίου 2012.


1. 1 2 3 4 5  www.oxfordreference.com/view/10.1093/acref/9780195046526.001.0001/acref-9780195046526-e-4882.
Το εξώφυλλο της πρωτότυπης έκδοσηςΟ **Άνθρωπος που Πούλησε τον Ίσκιο του στον Διάβολο** (**Peter Schlemihl’s Miraculous Story**) είναι τίτλος βιβλίου του εξόριστου στη Γερμανία Γάλλου αριστοκράτη Adelbert von Chamisso, που γράφτηκε το 1814 υπό μορφή νουβέλας.

Η υπόθεσή του είναι αλληγορική, καθώς περιγράφει τις αντιξοότητες που συναντά στη ζωή του ο βασικός πρωταγωνιστής (Peter Schlemihl) όταν συνειδητοποιεί τις επιπτώσεις που έχει πάνω του, η απόφασή του να πουλήσει τον ίσκιο του στον Διάβολο, με αντίτιμο ένα πορτοφόλι που δεν αδειάζει από χρήματα, ποτέ. Οι προσωπικές και κοινωνικές επιπτώσεις της πράξης του είναι τόσο ολέθριες, ώστε πολύ γρήγορα μετανιώνει για ότι έκανε και αρχίζει να αναζητεί τρόπο να πάρει πίσω τον ίσκιο του, μία αναζήτηση που κορυφώνεται όσο εξελίσσεται η υπόθεση του έργου. Ενώ το βιβλίο, προορίζονταν, αρχικά για μικρές, ηλικιακά, ομάδες αναγνωστών, γρήγορα έγινε πολύ δημοφιλές στο ευρύτερο κοινό. Η ιστορία του βιβλίου μεταφέρθηκε στην Αμερικανική τηλεόραση, σε ένα επεισόδιο της σειράς Favorite Story (1953) με πρωταγωνιστή τον ηθοποιό DeForest Kelley.

Το εξώφυλλο της ελληνικής έκδοσης
Το βιβλίο κυκλοφόρησε και στην Ελλάδα (1935) από τις εκδόσεις «Ακροπόλεως».

Παραπομπές
----------

1. ↑  Price, Nigel (18 December 1998), "Reflections on a Shadowless Man", Moonmilk (archives), URTH, 22 (59) Ανακτήθηκε στις 25/3/2008
2. ↑  One or more of the preceding sentences incorporates text from a publication now in the public domain: Ewald Eiserhardt (1920). "Peter Schlemihls wundersame Geschichte". In Rines, George Edwin. Encyclopedia Americana
3. ↑  Halliday, Karen (2003), "Your favorite story", DeForest Kelley – 1953 (annotated filmography), KL Halliday. Ανακτήθηκε στις 5/8/2017

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* GND: 4139803-8
* BNF: cb124814631 (data)

 |

 |
Η **Β΄ πολιορκία της Θεοδοσίας** ήταν μία πολιορκία ,που πραγματοποίησε ο Λεύκων Α΄ λίγο μετά την άνοδό του στον θρόνο τού Βοσπόρου γύρω στο 365 π.Χ. Ο Σάτυρος Α΄, ο πατέρας τού Λεύκωνα, είχε προηγουμένως πολιορκήσει τη Θεοδοσία, αλλά απεβίωσε κατά τη διάρκεια αυτής.  Ο ακριβής αριθμός των δυνάμεων στην πολιορκία δεν είναι γνωστός.

Η πολιορκία
-----------

Αφού έγινε βασιλιάς του βασιλείου του Βοσπόρου το 389 π.Χ. ο Λεύκων Α΄ επιτέθηκε αργότερα στην πόλη της Θεοδοσίας, ίσως ως εκδίκηση για το τέλος τού πατέρα του, ο οποίος απεβίωσε στη Θεοδοσία την ίδια χρονιά. Ο Τύννιχος, ένας πιθανός διοικητής της Ηράκλειας, στάλθηκε με μία μικρή δύναμη για να ανακουφίσει την πολιορκία, που αριθμούσε λιγότερους από 200 άνδρες.

Ο Τύννιχος κατάφερε να στείλει τρεις μικρές βάρκες κάτω από την κάλυψη του σκότους, στις οποίες κάθε βάρκα είχε μία σάλπιγγα.  Έπειτα, έβαλε τους σαλπιγκτές του να κάνουν το δυνατότερο βουητό που μπορούσαν να κάνουν, φροντίζοντας τουλάχιστον δύο να παίζουν ταυτόχρονα, ώστε να ακούγονται πολύ πιο δυνατό από ό,τι ήταν στην πραγματικότητα. Ο στρατός τού Βοσπόρου, όταν άκουσε τον ήχο ενός στρατού, που μάλλον ερχόταν για να ανακουφίσει την πόλη, τράπηκε σε φυγή. 

Νίκησε επίσης με επιτυχία τους Βοσπόριους καθώς κατάφερε να καταστρέψει τα πολιορκητικά τους όπλα τη νύχτα. Ο Λεύκων Α΄ αναγκάστηκε να υποχωρήσει πίσω στο Παντικάπαιον.

Τα αποτελέσματα
---------------

Ο Λεύκων Α΄ υποχώρησε πίσω στο Παντικάπαιον λίγο μετά την άρση της πολιορκίας τού Tυννίχου. Λόγω της αποτυχίας του στη Θεοδοσία, χρειάστηκε να αντιμετωπίσει μία συνωμοσία εναντίον της ζωής του από τους στενότερους φίλους και συμβούλους του. Αντιμετώπισε γρήγορα τη συνωμοσία με τη βοήθεια εμπόρων, και κάπου το 360 π.Χ. επιτέθηκε ξανά στην πόλη της Θεοδοσίας, ξεκινώντας μία 3η πολιορκία, αλλά αυτή τη φορά τελικά κατάφερε να καταλάβει την πόλη.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Trofimova, Anna A. (2007). *Greeks on the Black Sea: ancient art from the Hermitage*. Los Angeles, USA: Getty Publications. σελίδες 11–12. ISBN 9780892368839.
2. ↑  WORMWELL, D. E. W. (1946). «STUDIES IN GREEK TYRANNY—II. Leucon of Bosporus». *Hermathena* (68): 11–12. .
3. ↑  WORMWELL, D. E. W. (1946). «STUDIES IN GREEK TYRANNY—II. Leucon of Bosporus». *Hermathena* (68): 11–12.. *«Το βουητό που έκαναν, φροντίζοντας να παίζουν τουλάχιστον δύο, έμοιαζε με την προσέγγιση ενός στρατού ανακούφισης και οι πολιορκητές τράπηκαν σε φυγή.»*.
4. ↑  Trofimova, Anna A. (2007). *Greeks on the Black Sea: ancient art from the Hermitage*. Los Angeles, USA: Getty Publications. σελίδες 11–12. ISBN 9780892368839.
Ο **Ευαγγελισμός της Θεοτόκου** είναι έργο των Ιταλών καλλιτεχνών Σιμόνε Μαρτίνι και Λίππο Μέμμι. Φιλοτεχνήθηκε το 1333 για τον καθεδρικό ναό της Σιένας. Πρόκειται για το αριστούργημα του Σιμόνε Μαρτίνι και ένα από τα εξοχότερα έργα της γοτθικής ζωγραφικής. Φιλοξενείται σήμερα στην πινακοθήκη Ουφίτσι της Φλωρεντίας.

Ιστορία
-------

Ο πίνακας κατασκευάστηκε για τον βωμό του Αγίου Ανσάνου (στην Μητρόπολη της Σιένας), ενός από τους τέσσερις προστάτες αγίους της πόλης. Αποτελούσε, μαζί με τις εικόνες των βωμών των άλλων αγίων και την υπερκειμένη Maestà του Ντούτσιο, ένα εικονογραφικό σύνολο.

Τα ονόματα των δημιουργών και η χρονολογία σώζονται στην κορνίζα : SYMON MARTINI ET LIPPVS MEMMI DE SENIS ME PINXERVNT ANNO DOMINI MCCCXXXIII. Κατά πάσαν πιθανότητα ο Σιμόνε Μαρτίνι ζωγράφισε το κεντρικό τμήμα με τον Ευαγγελισμό και ο Λίππο Μέμμι τους αγίους στα πλευρά και τα μενταγιόν με τους προφήτες.

Το έργο δεν παρουσιάζει ομοιότητες με άλλους ιταλικούς πίνακες της εποχής αλλά με γαλλικά εικονογραφημένα χειρόγραφα και γερμανικούς πίνακες. Είναι αυτός ο πίνακας που έδωσε στον Σιμόνε τον χαρακτηρισμό του κατ' εξοχήν "γοτθικού" ζωγράφου.

Ο πίνακας έμεινε στην αρχική του θέση μέχρι το 1799, οπότε μεταφέρθηκε στην Φλωρεντία.

Περιγραφή
---------

Ο πίνακας αποτελείται από το μεγάλο κεντρικό τμήμα με την παράσταση του Ευαγγελισμού και δύο πλευρικούς πίνακες με τον Άγιο Ανσάνο αριστερά και μιαν αγία δεξιά, μάλλον την Αγία Μαργαρίτα ή την Αγία Μαξίμα. Στο άνω μέρος υπάρχουν τέσσερις εικόνες προφητών.
Στον *Ευαγγελισμό* ο αρχάγγελος Γαβριήλ έχει μπει στο σπίτι της Μαρίας
για την αναγγελία, κρατώντας κλάδον ελαίας. Το Άγιο Πνεύμα εν είδει περιστεράς κατεβαίνει από το κέντρο του κύκλου των οκτώ αγγέλων. Από το στόμα του Γαβριήλ ξεκινά η επιγραφή AVE GRATIA PLENA DOMINVS TECVM (Χαίρε, Κεχαριτωμένη, ο Κύριος μετά Σού). Η Παρθένος φαίνεται αιφνιδιασμένη και διστακτική.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου (Μαρτίνι)** |

* Sir George Francis Hill (1867-1948) (1916). *The annunciation: XII representations*. Toronto: Oxford University Press, H. Milford. σελίδες 12. Ανακτήθηκε στις 24 Φεβρουαρίου 2012.
Ο θυρεός των Γένις το 1605.
Η **Οικογένεια Γένις** είναι οικογένεια Γερμανών εμπόρων, η οποία είχε μεγάλη επιρροή εντός της πόλεως του Αμβούργου από τα μέσα του 18ου έως και τον 20ο αιώνα, καθώς και στο Άουγκσμπουργκ, το Κέμπτεν και το Μέμινγκεν κατά την διάρκεια του 16ου και του 17ου αιώνα.

Η πρώτη γραπτώς καταγεγραμμένη αναφορά του συγκεκριμένου πατρώνυμου ανάγεται στο Άουγκσμπουργκ, κατά την διάρκεια του πρώτου μισού του 14ου αιώνα, όπου γίνεται αναφορά σε κάποιον Μπαρτολομέους Γένις, γεννηθέντα το 1349. Ο Γιόαχιμ (1505-1575) διετέλεσε Δήμαρχος του Άουγκσμπουργκ. Ένας εκ των εγγονών του, ο Τσίμπερτ Γένις (1587-1645), εγκαταστάθηκε στο Αμβούργο, όπου και παντρεύτηκε την κόρη μιας οικογένειας εμπόρων, τους Άμζινκ, με αποτέλεσμα την ένταξή του εντός των χανσεατικών κύκλων. Οι απόγονοί του παντρεύτηκαν σημαντικά μέλη προερχόμενα από τις διάφορες οικογένειες εμπόρων του Αμβούργου (Πάουλ Γένις (1680 - 1745), Εμάνουελ Γένις (1725 - 1783), Μάρτιν Γιόχαν Γένις (πατέρας), Μάρτιν γιόχαν Γένις (υιός)).

Στο Κέμπτεν, διάφορα μέλη της οικογένειας διετέλεσαν δήμαρχοι από το 1646 έως το 1743.

Πηγές
-----

* (Γερμανικά) Hans Carl Jenisch und Uwe Jenisch (Éd.), *Paul Jenisch (1558-1647) Seine Vorfahren und Nachkommen oder Lebensbilder aus acht Jahrhunderten Familiengeschichte Jenisch*. Selbstverlag, Frankfurt am Main 2009.
* (Γερμανικά) Eckart Klessmann, *Geschichte der Stadt Hamburg*. Verlag Die Hanse, Hamburg 2002, (ISBN 3-434-52596-3).
* (Γερμανικά) Arne C. Wasmuth, *Hanseatische Dynastien. Alte Hamburger Familien öffnen ihre Alben*. Verlag Die Hanse, Hamburg 2001, (ISBN 3-434-52589-0).
* (Γερμανικά) Genealogisches Handbuch des Adels, Adelslexikon Band VI, Band 91 der Gesamtreihe, C. A. Starke Verlag Limburg a. d. Lahn 1987, p.40.
* (Γερμανικά) Gerhard Nebinger, *Die Jenisch in Kempten* in: *Allgäuer Geschichtsfreund*, Nr. 83/84, ohne Jahrgang.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Αμβούργο
* Πύλη:Γερμανία
* Πύλη:Εμπόριο
 |

 |
Ο **Νικόλαος Ρίζος - Ραγκαβής** (1882 - 1968) ήταν Έλληνας αξιωματικός του Στρατού και υπουργός - γενικός διοικητής Μακεδονίας στην κατοχική κυβέρνηση Τσολάκογλου.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του Αλέξιου Ρίζου - Ραγκαβή, διπλωμάτη. Καταγόταν από παλιά φαναριώτικη οικογένεια και ήταν εγγονός του διπλωμάτη και πολιτικού Αλέξανδρου Ρίζου - Ραγκαβή. Αποφοίτησε από την Στρατιωτική σχολή Ευελπίδων και ακολούθησε σταδιοδρομία αξιωματικού στο Πυροβολικό. Συμπλήρωσε τις σπουδές του στο Βερολίνο και έλαβε μέρος στους Βαλκανικούς Πολέμους και στη Μικρασιατική εκστρατεία ως Συνταγματάρχης. Αποστρατεύθηκε το 1923, ανακλήθηκε όμως το 1940 με τον βαθμό του αντιστρατήγου αναλαμβάνοντας τη διοίκηση της Θεσσαλίας και στη συνέχεια της Μακεδονίας.

Στην κυβέρνηση Τσολάκογλου διορίστηκε Υπουργός - Γενικός Διοικητής Μακεδονίας, παραιτήθηκε όμως σύντομα στις 12 Δεκεμβρίου του 1941. Το 1934 ανέλαβε την οργάνωση του Κρατικού Ενεχυροδανειστηρίου. Υπήρξε επίσης μάρτυρας υπεράσπισης στη Δίκη των Έξι το 1922.

Ήταν παντρεμένος και είχε έναν γιο, τον Αριστείδη Ρίζο - Ραγκαβή που εκτελέστηκε από τους Γερμανούς το 1942.

Δείτε επίσης
------------

* Οικογένεια Ρίζου - Ραγκαβή

Παραπομπές
----------

1. ↑  Κυβέρνηση Τσολάκογλου, από την ιστοσελίδα της Γενικής Γραμματείας Κυβερνήσεως
Ο πίνακας
***Ο Εκπαιδευτής της Χελώνας*** (Τουρκικά: *Kaplumbağa Terbiyecisi*) είναι ένας πίνακας του Οσμάν Χαμντί Μπέη που δημιουργήθηκε το 1906 και το 1907 (δύο εκδόσεις). Το 2004 πωλήθηκε για 3,5 εκατομμύρια δολάρια και σήμερα εκτίθεται στο Μουσείο Πέρα της Κωνσταντινούπολης.

Στον πίνακα, ο Οσμάν Χαμντί Μπέη σατιρίζει τις αργές και αναποτελεσματικές προσπάθειες μεταρρύθμισης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας μέσω των προσπαθειών ενός αναχρονιστικού ιστορικού χαρακτήρα για την εκπαίδευση των χελωνών. Ο πίνακας απεικονίζει έναν ηλικιωμένο άνδρα στην παραδοσιακή οθωμανική θρησκευτική φορεσιά που προηγήθηκε της εισαγωγής των φεσιών και της εξάπλωσης του δυτικού στυλ φορέματος με τις μεταρρυθμίσεις Τανζιμάτ στα μέσα του 19ου αιώνα. Κρατάει ένα παραδοσιακό φλάουτο με το οποίο προσπαθεί να εκπαιδεύσει τις χελώνες στα πόδια του.

Ιστορικό πλαίσιο
----------------

Ο Οσμάν Χαμντί Μπέης δημιούργησε το πίνακα σε μια εποχή μεγάλης κοινωνικής και πολιτικής αναταραχής στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Οι μεταρρυθμίσεις που εισήγαγε ο Σουλτάνος Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ είτε είχαν αποδειχθεί αναποτελεσματικές είτε είχαν κατηγορηθεί για την αυξημένη αναταραχή. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία, η οποία εξακολουθούσε να διοικεί τμήματα της Βαλκανικής Χερσονήσου, της Βόρειας Αφρικής, ολόκληρη την Ανατολία, τον Λεβάντες και μεγάλο μέρος της Αραβικής χερσονήσου στις αρχές του 20ου αιώνα, απειλούνταν σοβαρά τόσο από την αυξανόμενη δύναμη των εθνικιστικών κινήσεων εντός της επικράτειάς της όσο και από τις εισβολές ξένων δυνάμεων, που τελικά οδήγησαν στη διανομή της αυτοκρατορίας μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Αν και δεν ήταν ευρέως αποδεδειγμένος ή κατανοητός την εποχή εκείνη, ο πίνακας απέκτησε μεγαλύτερη σημασία στις επόμενες δεκαετίες καθώς προμήνυε την Επανάσταση των Νεότουρκων του 1908, η οποία έβαλε τέλος στον άμεσο αυτοκρατορικό κανόνα του σουλτάνου (αντικαταστάθηκε από το καθεστώς των Τριών Πασάδων μετά το 1913) και οδήγησε στην είσοδο της Αυτοκρατορίας στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο στο πλευρό των Κεντρικών Δυνάμεων με αποτέλεσμα τον μετέπειτα διαμελισμό της.

Η δεύτερη έκδοση του πίνακα

Διαφορές μεταξύ των δύο εκδοχών των έργων
-----------------------------------------

Οι εκδόσεις του πίνακα "Ο Εκπαιδευτής της Χελώνας" του 1906 και 1907 είναι κάπως διαφορετικές. Η δεύτερη έκδοση της εικόνας δείχνει έξι χελώνες αντί για πέντε, όπως στην πρώτη. Επίσης στην δεύτερη έκδοση υπάρχουν μια στάμνα και μια πλάκα στον τοίχο με μια επιγραφή στα αραβικά.

Παραπομπές
----------

* *Ο Εκπαιδευτής της Χελώνας* Αρχειοθετήθηκε 2018-08-26 στο Wayback Machine. στο Μουσείο Πέρα της Κωνσταντινούπολης.
Ο **Νικόλαος Πολυκράτης** (Μικρά Ασία, 1916 - 12 Μαρτίου 1949) ή, όπως ήταν γνωστός, **Καπετάν Νικήτας**, ήταν μέλος του ΚΚΕ, αξιωματικός του ΕΛΑΣ και του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας.

Βιογραφικό
----------

Ο Νικόλαος Πολυκράτης γεννήθηκε στην Μικρά Ασία το 1916 και ήταν γιος του Αριστείδη και της Μαρίας Πολυκράτη. Το 1922 και με την Μικρασιατική Καταστροφή και των ξεριζωμό των Ελλήνων εγκαταστάθηκε με την οικογένεια του στην Πάτρα, στην συνοικία των Προσφυγικών. Το επάγγελμά του ήταν τυπογράφος και γρήγορα έγινε μέλος του ΚΚΕ. Υπηρέτησε στον Ελληνικό στρατό το 1937 με τον βαθμό του Ανθυπολοχαγού στο 12ο σύνταγμα πεζικού.

Ο Πολυκράτης όσο το επέτρεψαν οι πόλεμοι ήταν ποδοσφαιριστής του Ολυμπιακού Πατρών, όπως κι ο αδελφός του, για πολλά χρόνια και προπολεμικά θεωρείται από τους καλύτερους παίκτες του Ολυμπιακού και του τοπικού πρωταθλήματος.

Με την Γερμανική εισβολή στην Ελλάδα εντάχτηκε στον ΕΛΑΣ με τον βαθμό του Ανθυπολοχαγού και συμμετείχε σε πολλές επιχειρήσεις του. Με την λήξη του πολέμου αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την Ελλάδα και να καταφύγει στην Γιουγκοσλαβία, με εντολή του κομμουνιστικού κόμματος, αφού τον αναζητούσε η ασφάλεια Πατρών να τον συλλάβει λόγω του ότι ήταν κομμουνιστής και πρώην αξιωματικός του ΕΛΑΣ και το 1944 με την διμοιρία του είχε επιτεθεί μέσα στην Πάτρα σε στρατώνα τάγματος ασφαλείας Ελλήνων και Γερμανών.

Επέστρεψε στην Ελλάδα τον Ιανουάριο του 1948 και εντάχτηκε στις δυνάμεις του Δημοκρατικού Στρατού στην Πελοπόννησο παίρνοντας και ηγετική θέση και τον βαθμό του Λοχαγού. Η ομάδα του Καπετάν Νικήτα είχε εγκατασταθεί στο Παναχαϊκό και δρούσε κυρίως στην περιοχή της Πάτρας. Πήρε μέρος στην μάχη της Χαλανδρίτσας όταν με την διμοιρία του επιτέθηκε στο Σούλι κάνοντας αντιπερισπασμό και απασχολώντας πολλές δυνάμεις της χωροφυλακής και των κυβερνητικών δυνάμεων. Τον Μάιο του 1948 επιτέθηκε μαζί με τον *Καπετάν Ζαχαριά* στο Διακοπτό το οποίο και κατέλαβαν χωρίς μάχη αφού οι δυνάμεις της χωροφυλακής το εγκατέλειψαν. Ο Πολυκράτης είχε αποκτήσει μεγάλη φήμη αφού δεν δίσταζε να μπαίνει μέσα στην Πάτρα και να επιτίθεται σε ομάδες Χιτών παραστρατιωτικών.

Στις 12 Μαρτίου του 1949 ο Νικήτας, μετά από προδοσία, έπεσε μαχόμενος στο χωριό Παλαιοκωσταίικα, κοντά στην Ρουπακιά της Τριταίας. Ήταν τόσο μεγάλο το μίσος των χωροφυλάκων και παραστρατιωτικών για τον Καπετάν Νικήτα αφού του έκοψαν το κεφάλι και το φωτογράφησαν το περιέφεραν χλευάζοντάς το στα χωριά της περιοχής.

Την Κυριακή 25 Σεπτεμβρίου 2005 έγιναν τα αποκαλυπτήρια του ανδριάντα του στην πλατεία Ελευθερίας στα Προσφυγικά της Πάτρας. Ο ανδριάντας κατασκευάστηκε από τον γλύπτη *Στάθη Λεοντή* με πρωτοβουλία του *Παμμικρασιατικού συλλόγου Πάτρας* του παραρτήματος της *ΠΕΑΕΑ* στην Πάτρα και του συλλόγου φίλων απογόνων της εθνικής αντίστασης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Σταθόπουλος 2010.
2. ↑  Λάζαρης 2006, σελ. 261.
3. ↑  Εφημερίδα Ριζοσπάστης[*νεκρός σύνδεσμος*]

Πηγές
-----

* Βασίλης Κ. Λάζαρης, *Ο εμφύλιος πόλεμος στην Αχαΐα*, Εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 2006. ISBN 960-451-017-7.
* Τάσσος Σταθόπουλος, *Αχαϊκό ποδόσφαιρο. Εκατόν είκοσι χρόνια (1891-2010)*, Εκδόσεις Γιάννης Πικραμένος, Πάτρα 2010. ISBN 978-960-6628-27-6.
Η **Α΄ πολιορκία της Θεοδοσίας** το 389 π.Χ. ήταν η πρώτη από τις τρεις πολιορκίες που πραγματοποιήθηκαν κατά της πόλης της Θεοδοσίας (σημερινή Φεοντοσία) από τους ηγεμόνες τού βασιλείου του Βοσπόρου, οι οποίοι προσπάθησαν επανειλημμένα να προσαρτήσουν την πόλη στις κυριαρχίες τους κατά τη διάρκεια του μακρού Πολέμου Βοσπόρου-Ηρακλείας. Η πρώτη από αυτές τις πολιορκίες έγινε από τον Σάτυρο Α΄, πατέρα του Λεύκωνα Α΄.

Προανάκρουσμα
-------------

Ο Σάτυρος Α΄ είχε πρόσφατα δωροδοκήσει τον Γύλωνα, έναν Αθηναίο αξιωματούχο τού Νυμφαίου, για να παραδώσει την πόλη. Πρόσφατα είχε αποκτήσει και την πόλη της Φαναγορίας, πριν πολιορκήσει τη Θεοδοσία. Είχε επίσης εμπλακεί πρόσφατα με το βασίλειο των Σινδών, προσπαθώντας να αποκτήσει επιρροή στον βασιλιά Εκαταίο, καθαιρώντας τη σύζυγο τού βασιλιά, την Τιργαταώ. Στη συνέχεια ο Σάτυρος Α΄ πολιόρκησε τη Θεοδοσία σε μία προσπάθεια να την κάνει μέρος της κυριαρχίας του.

Η πολιορκία
-----------

Ο Σάτυρος Α΄ πολιορκούσε τη Θεοδοσία με μικρή επιτυχία, μέχρι που αναγκάστηκε να στρέψει την προσοχή του στην Tιργαταώ, μία βασίλισσα των Ιξωματών που αδικήθηκε από τον Σάτυρο Α΄ και άρχισε να καταστρέφει με φωτιά και σπαθί τη γη του προς τα ανατολικά, καθώς και να σκοτώσει τον γιο του Μητρόδωρο. Οι πολίτες της Ηράκλειας τού Πόντου ήρθαν σε βοήθεια της Θεοδοσίας, ίσως για να προστατεύσουν την αποικία τους στη Χερσόνησο από την κυριαρχία των επεκτεινόμενων Σπαρτοκιδών, των οποίων η επικράτεια αυξανόταν συνεχώς. Επιστρέφοντας, ο Σάτυρος Α΄ πέθανε από απελπισία κατά τη διάρκεια της πολιορκίας σε ηλικία 81 ετών, έχοντας δύο πολέμους που τους έχανε και στα δύο μέτωπα. Με τον θάνατό του, πέρασε τον θρόνο του σε δύο από τους γιους του, τον Λεύκωνα Α΄ και τον Γόργιππο, οι οποίοι αργότερα θα τελείωναν αυτό που ξεκίνησε.

Συνέπεια
--------

Περίπου 20 χρόνια μετά το τέλος τού Σάτυρου, ο γιος του Λεύκων ξεκίνησε μία Β΄ Πολιορκία της Θεοδοσίας γύρω στο 365 π.Χ. Ο Λεύκων ήρε αυτή την πολιορκία όταν η Ηράκλειας Ποντική έστειλε τον Τύννιχο, έναν από τους στρατηγούς της, να βοηθήσει την πόλη και ο οποίος επέτυχε να το κάνει. Η πόλη κατακτήθηκε περίπου 5 χρόνια μετά, αλλά οι Βόσποροι είχαν εγείρει την οργή της πόλης και δέχτηκαν άλλον έναν πόλεμο από την Ηράκλεια Ποντική.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Trofimova, Anna A. (2007). *Greeks on the Black Sea: ancient art from the Hermitage*. Los Angeles, USA: Getty Publications. σελίδες 11–12. ISBN 9780892368839.
2. ↑  Trofimova, Anna A. (2007). *Greeks on the Black Sea: ancient art from the Hermitage*. Los Angeles, USA: Getty Publications. σελίδες 11–12. ISBN 9780892368839.
***Ο βουβός προφήτης***, (γερμ. *Der stumme Prophet*) είναι μυθιστόρημα του Αυστριακού λογοτέχνη Γιόζεφ Ροτ γραμμένο το 1929. Έχει γίνει γνωστό ως το *«μυθιστόρημα του Τρότσκι»*

Το μυθιστόρημα είναι αποτέλεσμα της τετράμηνης παραμονής του Ροτ στην Σοβιετική Ένωση το 1926 και σκιαγραφεί τον Ρώσο επαναστάτη Λέων Τρότσκι, που τότε είχε αρχίσει να πέφτει στη δυσμένεια του καθεστώτος. Σύμφωνα με τον εκδοτικό οίκο "Kiepenheuer & Witsch" το μυθιστόρημα μπορεί σήμερα να διαβαστεί σαν μια προφητεία, αφού τα εγκλήματα των σταλινικών εκκαθαρίσεων δεν είχαν ακόμα γίνει. 

Ο Ροτ δημοσίευσε από αυτό το μυθιστόρημα ένα μεγάλο απόσπασμα που δημοσιεύτηκε το 1929 στο βερολινέζικο φιλολογικό περιοδικό *Neue Rundshau*. Τον ίδιο χρόνο είχε επίσης δημοσιεύσει ένα ακόμα εκτενές απόσπασμα με τίτλο «*Ein Kapitel Revolution*» (Ένα κεφάλαιο της Επανάστασης) που εντάχτηκε σε μια ανθολογία. Όταν αργότερα καταλογογραφήθηκαν τα χειρόγραφά του, που είχαν τότε περιέλθει στο "Ίδρυμα Λέο Μπεκ" της Νέας Υόρκης" (Leo Baeck Institute), τα κείμενα ενοποιήθηκαν και προέκυψε το βίβλίο. 

Πρωτοδημοσιεύτηκε ολόκληρο στη εφημερίδα "Frankfurter Allgemeine Zeitung", από τις 27 Οκτωβρίου μέχρι 10 Δεκεμβρίου 1965. Την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε και σε βιβλίο από τον εκδοτικό οίκο "Kiepenheuer & Witsch" ενώ τον αμέσως επόμενο χρόνο (1966) κυκλοφόρησε και στα αγγλικά.

Περίληψη
--------

Ο Φρέντερικ Κάργκαν, ο ήρωας του βιβλίου, γεννήθηκε στην Οδησσό από Αυστριακό πατέρα και Ρωσίδα μητέρα. Ωστόσο την παιδική του ηλικία την πέρασε στη Τεργέστη, μαζί με την μητέρα του. Θα μετοικήσει στη Βιέννη, για να σπουδάσει στο Πανεπιστήμιό της, και εκεί θα πρωτοέρθει σε επαφή με τις κομμουνιστικές ιδέες και θα πάρει μέρος στην οργάνωση της Ρωσικής Επανάστασης. Ύστερα από πολλές περιπέτειες και αφού ο πρώην σύντροφός του Σαβέλλι (Στάλιν) είχε εγκαταστήσει μια απολυταρχική εξουσία, ο Κάργκαν οικειοθελώς θα εξοριστεί μαζί με τους αντιφρονούντες συντρόφους στη Σιβηρία, αφού αδυνατεί να προδώσει τις ιδέες του και να αφομοιωθεί στη νέα τάξη πραγμάτων.

Ελληνικές εκδόσεις
------------------

* Εκδόσεις Οδυσσέας, Αθήνα 1981, σε μετάφραση Σωτήρη Χαλικιά· επανέκδοση από τον ίδιο οίκο: Αθήνα 2005.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ολόκληρο το έργο στα γερμανικά

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑  Sidney Rosenfeld: "Understanding Joseph Roth", University of South Carolina, 2001, σελ. 36

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* **BiblioNet**: 99702

 |

 |
Ο **Νικόλαος Σισίνης** (1800 - 1880) ήταν Έλληνας συνταγματάρχης και πολιτικός.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στη Γαστούνη και ήταν γιος του Γιαννάκη Σισίνη, πολιτικού και μέλους παλαιάς οικογένειας πολιτικών, και της Άννας Αυγερινού, κόρης του Γεώργιου Αυγερινού. Εκπροσώπησε την περιφέρεια Ηλείας στην Εθνοσυνέλευση του 1843, στις εκλογές καθώς και στην Β' εν Αθήναις Συνέλευση. Στις εκλογές του 1859 εξελέγη βουλευτής Ηλείας. Υπήρξε επίσης δήμαρχος Ηλιαίων.

Ήταν παντρεμένος με την Χαρίκλεια Οικονόμου και είχαν αποκτήσει επτά παιδιά μεταξύ των οποίων τον Ιωάννη, δικηγόρο και βουλευτή, τον Δημήτριο, αντιστράτηγο ε.α. τον Γεώργιο, δήμαρχο Ήλιδος κ.α. Δισέγγονός του είναι ο Θεμιστοκλής Ξανθόπουλος.

Αναφορές
--------

1. 1 2  Βουλή των Ελλήνων, Μητρώον Πληρεξουσίων, Γερουσιαστών και Βουλευτών. 1822-1935, Αθήνα 1986, σελ. 39, 55, 77 (pdf)
Η **πολιορκία της Καστανίτσας** υπήρξε μάχη πριν από την έκρηξη της Επανάστασης του 1821 με σκοπό την εξόντωση του Κωνσταντή Κολοκοτρώνη και του Παναγιώταρου από τους Τούρκους.

Η εξέλιξη της μάχης
-------------------

Μετά την αντιμετώπιση των Αλβανών που λυμαίνονταν την Πελοπόννησο ύστερα από τα Ορλωφικά, ο Γαζή-Χασάν Τσεζάερλης έστρωσε σχέδιο να καταστρέψει τον Κωνσταντή Κολοκοτρώνη. Πήγε στην Κωνσταντινούπολη, και μαζί με τον Μαυρογένη επέστρεψαν τον Ιούνιο του 1780 με 14.000 στρατό και καράβια. Βγήκαν στο Γύθειο και διάταξαν τον Αλήμπεη να τραβήξει από την ξηρά για τον πύργο της Καστάνιτσας (Καστάνια μπαρδουνοχώρια Λακωνίας), όπου ήταν ο Κολοκοτρώνης και τα παλικάρια του. Ο Παναγιώταρος ζήτησε την βοήθεια των Μανιατών, αλλά παρενέβη ο Μαυρογέννης και έτσι οι Μανιάτες δεν κινήθηκαν.

Οι Τούρκοι πολιόρκησαν τον Πύργο και πυρπολήσαν τα κοντινά χωριά Άγιος Νικόλαος και Σελεγούδι. Έστησαν κανόνια και βομβοβόλα και ο πεζικός στρατός των Τούρκων σταμάτησε μια ώρα έξω από τους Πύργους της Καστάνιτσας. Το τουρκικό στράτευμα έγινε αντιληπτό από τον Παναγιώταρο στην θέση Άβορνα, τοποθεσία κοντα στο Σελεγούδι το οποίο απέχει 5 χλμ. απο την Καστάνιτσα. Ο Αλήμπεης ζήτησε από τον Κολοκοτρώνη και τον Παναγιώταρο να του δώσουν ένα παιδί τους για όμηρο και έτσι να λήσει την πολιορκία. Ο Κολοκοτρώνης και ο Παναγιώταρος αρνήθηκαν, και οι Τούρκοι άρχισαν την πολιορκία. Επί 10 ημέρες τα κανόνια και τα βομβοβόλα, μαζί με 20 χιλιάδες ντουφέκια έριχναν ασταμάτητα. Ωστόσο οι πύργοι βαστούσαν γερά. Οι τοίχοι άνοιξαν από τις ακατάπαυστες βολές, αλλά οι υπερασπιστές τους αμύνονταν γεναία και οι Τούρκοι δεν τολμούσαν να κάνουν έφοδο. Από τους Έλληνες όμως δεν έφτανε καμιά βοήθεια. Στις 10 ημέρες, ο Κολοκοτρώνης και ο Παναγιώταρος υπολόγισαν ότι είχαν πολεμοφόδια για 2 ημέρες ακόμα και τότε πήραν τη μεγάλη απόφαση να κάνουν έξοδο 2 ημέρες μετά, τη νύχτα της 19ης Ιουλίου 1780. Η έξοδος πραγματοποιήθηκε μόλις έδυσε το φεγγάρι. Με τα γυναικόπεδα στη μέση και το γιαταγάνι στο χέρι όρμησαν μέσα στους Τούρκους και σκόρπισαν τον όλεθρο. Ο γέρος πατέρας του Παναγιώταρου έμεινε μέσα στον πύργο να κρατάει τον πόλεμο. Ο Παναγιώταρος έμεινε πιο πίσω για να ασφαλίζει το πέρασμα των πρώτων. Ο πατέρας του και αυτός θανατώθηκαν φρικτά. Του έκοψαν το χέρι και τα δύο του πόδια και τον κρέμασαν στο Γύθειο σε ένα κατάρτι πλοίου. Ο Κωνσταντής Κολοκοτρώνης πληγώθηκε θανάσιμα κατά την ηρωϊκή έξοδο από ένα σπαθί και ετοιμοθάνατος κρύφτηκε στον λόγγο. Αναγκάστηκε από τον πυρετό και τη δίψα να βγει και έπεσε στα χέρια εφτά Μπαρδουνιωτών που τον έσφαξαν. Μετά πέταξαν το κεφάλι του σε μια τρύπα και το σώμα του στον γκρεμό ανάμεσα στα χωριά Άρνα και Κοτσατίνα (Σπαρτιά Λακωνίας). Το σώμα του διατηρήθηκε λόγω των χαμηλών θερμοκρασιών, εντοπίστηκε και ενταφιάστηκε στη Μηλιά της Μάνης, στο συνοικισμό Κυβέλεια, όπου σώζεται ο τάφος του.

Η πολιορκία της Καστανίτσας έγινε δημοτικό τραγούδι.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Καθημερινή Τιμώντας τους Ελεύθερους Πολιορκημένους της Καστάνιας στον Ταΰγετο
* mani.org.gr Καστάνιτσα, Κλεφτουριά
***Οι σκλάβοι στα δεσμά τους*** είναι ο τίτλος ενός μυθιστορήματος του Κωνσταντίνου Θεοτόκη. Το μυθιστόρημα κυκλοφόρησε το 1922 και αποτελεί το κύκνειο άσμα του πεζογράφου, αφού είναι το τελευταίο που έγραψε. 

Το μυθιστόρημα μεταφέρθηκε το 2008 στον κινηματογράφο με ιδιαίτερη επιτυχία.

Υπόθεση
-------

Η υπόθεση διαδραματίζεται στην Κέρκυρα στις αρχές του εικοστού αιώνα. Η αρχοντική οικογένεια των Οφιομάχων αναγκάζεται να παντρέψει την κόρη τους Ευλαλία με τον γιατρό και υποψήφιο βουλευτή Αριστείδη Στεριώτη. Η νεαρή Ευλαλία ωστόσο είναι ερωτευμένη με τον διανοούμενο Άλκη Σωζόμενο. Στόχος των Οφιομάχων είναι μέσω του γάμου να ξεφύγουν από το οικονομικό αδιέξοδο στο οποίο έχουν περιέλθει. Τελικά όμως οι προσδοκίες τους δεν επαληθεύονται.

Πρόσληψη
--------

Το μυθιστόρημα του Θεοτόκη μεταφέρθηκε στη μεγάλη οθόνη το 2008 σε σκηνοθεσία Τώνη Λυκουρέση και σενάριο του ιδίου σε συνεργασία με τους Γιάννη Μαρούδα και Μαρία Βαρδάκα. Γυρίστηκε στην Αθήνα αλλά και στην Κέρκυρα, τον φυσικό τόπο όπου ξετυλίγεται η πλοκή του μυθιστορήματος.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Κινηματογραφικοί «Σκλάβοι στα δεσμά τους», *Ριζοσπάστης*, 19 Δεκεμβρίου 2007, ανακτήθηκε στις 26 Νοεμβρίου 2008.
Η **Πολιορκία της Θεσσαλονίκης** το 604 ήταν η δεύτερη χρονικά προσπάθεια των Άβαρων και των Σλάβων υποτελών τους να κατακτήσουν την Βυζαντινή Θεσσαλονίκη. Η κύρια πηγή για τα γεγονότα αυτά είναι τα αγιολογικά κείμενα γνωστά σαν «Θαύματα του Αγίου Δημητρίου», που πήραν το όνομα του πολιούχου της Θεσσαλονίκης, Αγίου Δημητρίου.

Ο Αβαρικός στρατός, με μικρή δύναμη 5000 ανδρών, έφτασε στην Θεσσαλονίκη, με μονόξυλα όχι πεζοί, την ημέρα του Αγίου Δημητρίου, στις 26 Οκτωβρίου. Προφανώς οι Άβαροι γνώριζαν ότι ο λαός βρισκόταν στην εκκλησία, γιορτάζοντας τον πολιούχο, και τα τείχη της πόλης ήταν ελλιπώς φυλασσόμενα, γι' αυτό και πλησίασαν, όπως αναφέρεται, απαρατήρητοι, ίσως και επίτηδες ολιγάριθμοι για να μη γίνουν αντιληπτοί. 

Σύμφωνα με την κύρια, θαυματολογική πηγή του συμβάντος, ο Άγιος Δημήτριος με επέμβαση του έκανε έναν αξιωματούχο να ανησυχήσει και να αντιληφθεί τι γινόταν. Αυτός κατόπιν έστειλε τους πολίτες να πάρουν τα όπλα και να πάνε στα τείχη. Την επόμενη ημέρα οι κάτοικοι με έφοδο έδιωξαν τους Άβαρους ή τους νίκησαν σε μάχη.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Καρδαράς, Γεώργιος (2007, Πανεπιστήμιο Κρήτης), Το Βυζάντιο και οι Άβαροι, ΣΤ’-Θ’ αι. σελ. 79
2. 1 2 3 4  Θεόδωρος Κορρές, Ίδρυμα Μουσείου Μακεδονικού Αγώνα, Βυζαντινή Μακεδονία Αρχειοθετήθηκε 2016-01-25 στο Wayback Machine. σελ. 26
Ο **Ναβού-σουμά-ισκούν**, ήταν βασιλιάς της Βαβυλώνας (761 - 748 π.χ.). Ήταν φύλαρχος μιας άλλης Χαλδαϊκής φυλής, της **Μπιτ Ντακκουρί** που δεν έχει σχέση με αυτή του προκατόχου του Εριμπά Μαρδούκ. Από διάφορα έγγραφα που βρέθηκαν τα οποία αφορούν στην εποχή της βασιλείας του αναφέρεται αδυναμία των τοπικών αρχόντων να προστατεύσουν τη γη από τις επιδρομές. Η Βαβυλώνα είχε μετατραπεί σε πεδίο μάχης που επεκτάθηκαν έντονα τον 5ο χρόνο της βασιλείας του. Σύμφωνα με τα έγγραφα περιγράφονται μια σειρά από πράξεις του, ιεροσυλίας, βιαιότητας και παραβίασης των νομικών κανόνων στην εποχή του.

Πηγές
-----

* A. K. Grayson (1975). Assyrian and Babylonian chronicles. J. J. Augustin. p. 229.
* J. A. Brinkman (1982). "Babylonia c. 1000–748 BC". In John Boardman, I. E. S. Edwards, N. G. L. Hammond, E. Sollberger. The Cambridge Ancient History: Volume 3, Part
* Cambridge University Press. p. 311.


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Προκάτοχος:**Εριμπά Μαρδούκ** | **Βασιλιάς της Βαβυλώνας761–748** | Διάδοχος:**Ναβονάσσαρος** |
Η **πόλη Νάγκτσου,** Ναγκτσού στα θιβετιανά ή Νατσού (κινεζικά: 那曲, πινγίν: *Nàqū*), επίσης γνωστό ως **Ναγκτσούκα**, είναι μια πόλη στο βόρειο Θιβέτ, έδρα του νομού Ναγκτσού, που απέχει οδικώς περίπου 328 χιλιόμετρα βορειοανατολικά από την πρωτεύουσα του Θιβέτ Λάσα, εντός της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας.

Συνδέεται με τον σιδηρόδρομο Τσινγκζάνγκ στα 4.526 μέτρα.

Κατά τη στιγμή της επίσκεψης του Θούμπτεν Τζίγκμε Νόρμπου, μεγαλύτερου αδερφού του Τενζίν Γκιάτσο, σημερινού 14ου Δαλάι Λάμα, το Ναγκτσούκχα ήταν μια μικρή πόλη με λίγες μόνο καλύβες από πηλό αλλά ήταν επίσης η έδρα του έπαρχου, του Ντζονγκπιόν. Ήταν η κύρια διαδρομή του καραβανιού που προερχόταν από το Άμντο στο Κεντρικό Θιβέτ.

Η Κίνα σχεδιάζει να κατασκευάσει το αεροδρόμιο Ναγκτσού, το υψηλότερο αεροδρόμιο στον κόσμο, σε υψόμετρο 4.436 μέτρων. Η κατασκευή προγραμματιζόταν το 2011 και η ολοκλήρωση αναμενόταν σε 3 χρόνια. Όταν ολοκληρωθεί, θα ξεπεράσει το Αερόδρομιο Τσάμντο Μπάνγκα, με υψόμετρο 4.334 μέτρων.

Καθώς όλοι οι μήνες έχουν μέση θερμοκρασία κάτω των 10 °C, το Ναγκτσού έχει αλπικό κλίμα, με μεγάλους, πολύ ψυχρούς και ξηρούς χειμώνες και δροσερά καλοκαίρια, λόγω του υψηλού υψομέτρου της πόλης. Η βροχόπτωση είναι 419 χιλιοστά και σχεδόν όλη πέφτει μεταξύ Μαΐου-Σεπτεμβρίου. 

| Κλιματικά δεδομένα Ναγκτσού |
| --- |
| Μήνας | Ιαν | Φεβ | Μάρ | Απρ | Μάι | Ιούν | Ιούλ | Αύγ | Σεπ | Οκτ | Νοε | Δεκ | Έτος |
| Μέση Μέγιστη °C (°F) | −2(28) | −1(30) | 2(36) | 6(43) | 10(50) | 14(57) | 15(59) | 14(57) | 12(54) | 7(45) | 1(34) | −2(28) | 6(43) |
| Μέση Μηνιαία °C (°F) | −13(9) | −10(14) | −6(21) | −1(30) | 3(37) | 7(45) | 9(48) | 8(46) | 5(41) | 0(32) | −7(19) | −11(12) | −1(30) |
| Μέση Ελάχιστη °C (°F) | −22(−8) | −19(−2) | −14(7) | −9(16) | −3(27) | 0(32) | 3(37) | 2(36) | 0(32) | −6(21) | −15(5) | −21(−6) | −8(18) |
| Υετός mm (ίντσες) | 2 | 2 | 3 | 10 | 26 | 82 | 106 | 94 | 69 | 20 | 3 | 3 | 419 |
| *Πηγή: weatherbase.com* |

Παραπομπές
----------

1. ↑  "Nagchu Climate Guide" - weatherbase.com
2. ↑  "Tibet to be location of highest airport in the world." 12 Jan. 2010
3. ↑  "Nagchu Climate Guide" - weatherbase.com
Η **Πολιορκία της Κωνσταντινούπολης (1422)** ήταν η πρώτη πλήρους κλίμακας πολιορκία της Κωνσταντινούπολης από τους Οθωμανούς και ήταν αποτέλεσμα των προσπαθειών του Βυζαντινού Αυτοκράτορα Μανουήλ Β' να παρεμβαίνει στη διαδοχή των Οθωμανών Σουλτάνων, μετά τον θάνατο του Μωάμεθ Α' το 1421. Αυτή η πολιτική των Βυζαντινών είχε χρησιμοποιηθεί αρκετές φορές και οδηγούσε στην αποδυνάμωση των γειτόνων της αυτοκρατορίας.

Όταν ο Μουράτ Β' έλαβε τον θρόνο, βάδισε κατά της βυζαντινής επικράτειας. Οι Τούρκοι είχαν αποκτήσει το δικό τους κανόνι μέχρι την πολιορκία του 1422, το «φάλκονετ», το οποίο ήταν μικρό αλλά πλατύ κανόνι. Οι δύο πλευρές είχαν αναπτυχθεί τεχνολογικά, γι' αυτό και οι Τούρκοι αναγκάστηκαν να σκάψουν οδοφράγματα, «προκειμένου να λάβουν...τις πέτρες των βομβαρδισμών».

Οι Βυζαντινοί υπερασπιστές νίκησαν. Οι σύγχρονες βυζαντινές παραδόσεις θεωρούν πως η άρση της πολιορκίας οφειλόταν στην εμφάνιση της Θεοτόκου.

Επακόλουθα
----------

Παρά τη νίκη των Βυζαντινών, η Αυτοκρατορία είχε μονάχα μερικά εδάφη γύρω από την πόλη της Κωνσταντινούπολης. Αντιμετώπιζε επίσης σοβαρά οικονομικά προβλήματα και έλλειψη στρατευμάτων, γι' αυτό και Πάπας Πίος Β' προώθησε την προσιτή δωρέα κανονιού από τους Ευρωπαίους μονάρχες ως παροχή βοήθειας. Άλλα νέα κανόνια μετά το 1422 ήταν δώρα των ευρωπαϊκών κρατών - αυτή ήταν η μοναχική προόδος που παρατηρήθηκε στο βυζαντινό οπλοστάσιο. Ο επόμενος Οθωμανός ηγέτης, Μωάμεθ Β', θα καταλάβει την Κωνσταντινούπολη το 1453.

Παράδοση
--------

Οι Βυζαντινοί θεωρούσαν πως η άρση της πολιορκίας της Κωνσταντινούπολης οφειλόταν στην εμφάνιση της Θεοτόκου στα τείχη της πόλης, η οποία ενθάρρυνε τους υπερασπιστές. Ο Ιωάννης Κανανός αναφέρει τα εξής:

> Οι Ρωμαίοι, αν και εξαντλημένοι από την κούραση, ήταν χαρούμενοι...Τραγουδούσαν ύμνους προς τιμήν της Υπεραγίας Θεοτόκου, την οποία δόξαζαν από τα βάθη της καρδιάς τους, λέγοντας πως «αυτό είναι στα αλήθεια ένα πλούσιο, εορταστικό, αξέχαστο, εξαιρετικό και αξιόλογο θαύμα άξιο θαυμασμού».
> 
>

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος πολιορκιών της Κωνσταντινούπολης

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Stephen Turnbull, *The Walls of Constantinople, AD 324–1453 Αρχειοθετήθηκε 2007-09-27 στο Wayback Machine.*, Osprey Publishing, ISBN 1-84176-759-X.

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Οι μάχες των Βυζαντινο-Οθωμανικών Πολέμων |
| --- |
|  |
| 
* Βαφεύς
* Καταλανική εκστρατεία
* Προύσα
* Πελεκάνον
* Νίκαια
* Νικομηδεία
* Καλλίπολη (1354)
* Αδριανούπολη
* Καλλίπολη (1366)
* Φιλαδέλφεια
* Κωνσταντινούπολη (1393-1402)
* Κωνσταντινούπολη (1411)
* Κωνσταντινούπολη (1422)
* Θεσσαλονίκη
* Άλωση της Κωνσταντινούπολης
* Τραπεζούντα
 |

 |
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Πολιορκίες της Κωνσταντινούπολης.

Η **πρώτη πολιορκία της Κωνσταντινούπολης από τους Άραβες** διαδραματίστηκε το 674 και διήρκησε ως το 678.

Η εξέλιξη της πολιορκίας
------------------------

Μετά την Ναυμαχία του Φοίνικα το 655 οι Άραβες άρχισαν να απειλούν το Βυζάντιο και από θαλάσσης. Από το 663 ξεκίνησαν ετήσιες εκστρατείες στην Μικρά Ασία λεηλατώντας και πυρπολώντας τα μέρη που διάβαιναν. Το 669 τα αραβικά στρατεύματα έφτασαν μέχρι την Χαλκηδόνα της Κωνσταντινούπολης, ενώ το 670 αραβικός στόλος διαχείμασε στη χερσόνησο της Κυζίκου. Αυτές οι επιτυχίες ενθάρρυναν τον χαλίφη Μωαβία Α' να καταστρώσει σχέδιο για να κυριεύσει την Πόλη. Το 672 τρεις αραβικοί στόλοι επέδραμαν στα παράλια της Μικράς Ασίας και κατέλαβαν την Σμύρνη, ενώ την επόμενη χρονιά καταλήφθηκε η Ρόδος, όπου εγκαταστάθηκε ισχυρή φρουρά, και η Ταρσός στην Κιλικία. 

Ο Άραβες δεν προχώρησαν σε στενή πολιορκία της πόλης, αλλά προτίμησαν να διατηρούν ένα χαλαρό αποκλεισμό, σε συνδυασμό με περιοδικές επιθέσεις κατά των τειχών. Οι Βυζαντινοί όμως απέκρουαν τις επιθέσεις, ενώ με τη χρήση του υγρού πυρός διατηρούσαν τις θαλάσσιες οδούς ανεφοδιασμού ανοιχτές. Το χειμώνα οι Άραβες επέστρεψαν σην Κύζικο και ζήτησαν ενισχύσεις από την Συρία, ενώ άρχισαν να ξαναχτίζουν τον στόλο τους. Την επόμενη άνοιξη επιτέθηκαν ξανά, αλλά και πάλι δεν επέτυχαν το σκοπό τους. Επι πενταετίας επαναλάμβαναν το σκοπό τους χωρίς επιτυχία, μέχρι που το 678 έλυσαν την πολιορκία και αποχώρησαν. Μεγάλο μέρος του στόλου των Σαρακηνών κατά την επιστροφή του έπεσε θύμα των φθινοπωρινών καταιγίδων και καταστράφηκε μπροστά στις ακτές της Παμφυλίας.

Μετά την πολιορκία
------------------

Ο χαλίφης Μωαβίας υπέγραψε συμφωνία το 679 με τον Κωνσταντίνο. Οι όροι της συνθήκης ήταν να αφήσει ελεύθερα τα νησιά του Αιγαίου και να πληρώσει ετήσιο φόρο πενήντα σκλάβων, 50 ίππων και 3.000 οκάδες χρυσό.

Αποτίμιση της πολιορκίας
------------------------

Οι Βυζαντινοί απέτρεψαν την κυρίευση της Κωνσταντινούπολης, και την κατάλυση του Βυζαντίου. Το Βυζάντιο απέκρουσε αποτελεσματικά και για πρώτη φορά την διείσδυση των Αράβων στην Ευρώπη.

Πηγές
-----

* James Howard-Johnston: *Witnesses to a World Crisis. Historians and Histories of the Middle East in the Seventh Century.* Oxford University Press, Oxford u. a. 2010, ISBN 978-0-19-920859-3, S. 302–304.
* Ralph-Johannes Lilie: *Die byzantinische Reaktion auf die Ausbreitung der Araber. Studien zur Strukturwandlung des byzantinischen Staates im 7. und 8. Jahrhundert.* Institut für Byzantinistik, München 1976 (*Miscellanea Byzantina Monacensia* 22, ISSN 0076-9347), (Zugleich: München, Univ. Diss. 1975).

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος πολιορκιών της Κωνσταντινούπολης