recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Για την ομώνυμη εφημερίδα, δείτε: Ασμοδαίος (εφημερίδα).  
Για την ομώνυμη μουσική μπάντα, δείτε: Asmodeus (συγκρότημα).  
Ο Ασμοδαίος, όπως απεικονίζεται στο *Dictionnaire Infernal του Κολέν ντε Πλανσί*
Ο **Ασμοδαίος** (εβραϊκά: אַשְמְדּאָי‎, *«Ασμεντάι»*) είναι ένας βασιλέας των δαιμόνων στις αβρααμικές θρησκείες μα όχι στα κύρια δογματικά κείμενα. Είναι γνωστός κυρίως από το βιβλίο του Τωβίτ. Αναφέρεται επίσης σε ορισμένους ταλμουδικούς θρύλους και στη δαιμονολογία, ως ηγετική μορφή κατά την κατασκευή του ναού του Σολομώντα. Κατά τη γνώμη πολλών ακαδημαϊκών, θρύλοι για τον Ασμοδαίο προέρχονται από το ζωροαστρισμό, και ενσωματώθηκαν στον ιουδαϊσμό (και επομένως και στον Χριστιανισμό) κατά την κυριαρχία των Αχαιμενιδών Περσών στους Ιουδαίους.

Ο Ασμοδαίος είναι ένας από τους τέσσερεις πρίγκηπες της Κόλασης, και ειδικότερα αυτός που κυβερνά τις ανατολικές περιοχές. Ως δαίμονας της λαγνείας φέρεται ως υπεύθυνος για τη διαστροφή των σεξουαλικών επιθυμιών των ανθρώπων, όπως φαίνεται κυρίως στο βιβλίο του Τωβία. Φέρεται, επίσης, ότι είναι εδώ στη Γη μετά από εκατομμύρια χρόνια στην Κόλαση. Στην εβραϊκή και ισλαμική θρησκεία είναι ο βασιλιάς των δαιμόνων (Shedim/Jinn).

Ετυμολογία του ονόματος
-----------------------

Το όνομα Ασμοντάι (Asmodai) πιστεύεται ότι προέρχεται από την αβεστική σύνθετη λέξη *\*aēšma-daēva*, όπου *aēšma* σημαίνει «οργή» και *daēva* σημαίνει "«δαίμων»" ή "«θεία ύπαρξη»". Ενώ το *daēva aēšma* ως δαίμονας της οργής του ζωροαστρισμού είναι καλά τεκμηριωμένο ως τέτοιο, το σύνθετο *aēšma-daēva* δεν πιστοποιείται στη συγκεκριμένη γλώσσα. Είναι παρ' όλα αυτά πιθανό ότι υπήρχε τέτοια μορφή και η ύπαρξή της αντικατοπτρίζεται στο βιβλίο του Τωβία ως Ἀσμοδαῖος) και στο Ταλμούδ ως «Ασμμεντάι» (אשמדאי).

Παραπομπές σημειώσεις
---------------------

1. ↑  "Asmodeus" in *The New Encyclopædia Britannica*. Chicago: Encyclopædia Britannica Inc. 15th edn. 1992, Vol. 1, p. 635.
2. ↑  «Asmodeus/Asmoday». *Judeo-Christian Demons*. Deliriumsrealm.com. 25 Μαρτίου 2003. Ανακτήθηκε στις 4 Μαρτίου 2009.
3. ↑  Robert Lebling *Robert Lebling* I.B.Tauris 2010 (ISBN 978-0-857-73063-3)
4. ↑  Raphael Patai *Encyclopedia of Jewish Folklore and Traditions* Routledge 2015 (ISBN 978-1-317-47170-7)
5. ↑  Stave, Erik (2002) [1901–1906]. «Æshma (Asmodeus, Ashmedai)». Στο: Singer, Isidore; Adler, Cyrus και άλλοι. *Jewish Encyclopedia*. New York: Funk & Wagnalls. LCCN 16-014703. Ανακτήθηκε στις 24 Ιουνίου 2008. CS1 maint: Uses editors parameter (link)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Asmodeus στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 7160060049635601774
* GND: 1217607064

 |

 |
**Τα χρονικά της Νάρνια: Το λιοντάρι, η μάγισσα και η ντουλάπα** (αγγλικά:*The Chronicles of Narnia:The Lion The Witch and the Wardrobe*) είναι ο τίτλος ενός παιδικού βιβλίου φαντασίας το οποίο γράφτηκε απο τον Κλάιβ Στέιπλς Λιούις και πρωτοεκδόθηκε απο τον Geoffrey Bles το 1950. Το βιβλίο εικονογραφήθηκε απο την Πολίν Μπείνς και η δουλειά της παρέμεινε και σε πολλές άλλες εκδόσεις του βιβλίου μετέπειτα. Αν και ήταν αρχικά το πρώτο βιβλίο των *Χρονικών της Νάρνια* είναι πλέον ο δεύτερος τόμος στις πρόσφατες εκδόσεις που εκδίδουν την συγκεκριμένη σειρά συμφώνα με τον χρόνο της κάθε ιστορίας. 

Το μεγαλύτερο μέρος της πλοκής του βιβλίου διαδραματίζεται στην Νάρνια, μια φανταστική γη με ομιλούντα ζώα και μυθικά πλάσματα και η ώρα αυτή κυβερνάται απο την κακιά Λευκή Μάγισσα.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

* Τα χρονικά της Νάρνια: Το λιοντάρι, η μάγισσα και η ντουλάπα στο worldcat
* Πρότυπο:Isfdb title
**Τα χρονικά της Νάρνια: Ο πρίγκιπας Κασπιανός** είναι ο τίτλος ενός παιδικού βιβλίου-μυθιστορήματος το οποίο αρχικά εκδόθηκε ως *Πρίγκιπας Κάσπιαν: Η επιστροφή στη Νάρνια*. Γράφτηκε από τον Κ.Σ. Λιούις και εκδόθηκε από τον Τζόφρεϊ Μπις το 1951. Ήταν το δεύτερο μυθιστόρημα που εκδόθηκε από τα επτά μυθιστορήματα Τα χρονικά της Νάρνια (1950–1956) , και ο Λιούις είχε τελειώσει να το γράφει το 1949, πριν βγει το πρώτο βιβλίο. Είναι το τέταρτο βιβλίο στις πρόσφατες εκδόσεις της σειράς, ακολουθούμενο από την εσωτερική χρονολογία των βιβλίων. Όπως και όλα τα βιβλία, εικονογραφήθηκε από την Πωλίν Μπέινς και το έργο της διατηρήθηκε σε πολλές μεταγενέστερες εκδόσεις.

Στο βιβλίο αυτό τα τέσσερα παιδιά του Pevensie του πρώτου μυθιστορήματος επιστρέφουν στην Νάρνια, περίπου ένα χρόνο αργότερα μετά τα γεγονότα του πρώτου μυθιστορήματος στην Αγγλία, αλλά 1300 χρόνια αργότερα στη Νάρνια. Είναι το μοναδικό βιβλίο των Χρονικών όπου οι άντρες κυριαρχούν στη Νάρνια. Τα ομιλώντα ζώα και τα μυθικά όντα καταπιέζονται και μερικά απο αυτά απειλούνται με εξαφάνιση. Τα αδέλφια, οι θρυλικοί βασιλιάδες και οι βασίλισσες της Νάρνια , καλούνται με μαγικό τρόπο στην Νάρνια, για άλλη μια φορά παιδιά, από τον πρόσφυγα Πρίγκιπα Κασπιανό .

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Prince Caspian
* Prince Caspian —immediately, the full-colour C. S. Lewis centenary edition
* 

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 2620147270733935700007
* GND: 1088041728

 |

 |
Η **Μαχαιρούς** (εβραϊκά: מכוור, αραβικά: قلعة مكاور) ήταν ασμοναϊκό ανάκτορο σε μια κορυφή καθώς και φρούριο της ερήμου. Τα ερείπιά του βρίσκονται στο χωριό Μουκαβίρ στη σύγχρονη Ιορδανία, 25 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά των εκβολών του Ιορδάνη ποταμού στην ανατολική πλευρά της Νεκράς Θαλάσσης. Σύμφωνα με τον Εβραιορωμαίο ιστορικό Ιώσηπο Φλάβιο, ήταν ο τόπος της φυλάκισης και της εκτέλεσης του Ιωάννη του Βαπτιστή. Σύμφωνα με τη χρονολογική σειρά της Βίβλου, η εκτέλεση έλαβε χώρα κατά το 32 μ.Χ. λίγο πριν από το Εβραϊκό Πάσχα, έπειτα από διετή φυλάκιση.

Το φρούριο της Μαχαιρούντος χτίστηκε αρχικά από τον Ασμοναίο βασιλέα, Αλέξανδρο Ιανναίο (104 π.Χ.-78 π.Χ.) κατά το έτος 90 π.Χ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Castle of Herod the Great | , Jordan | Sights». *www.lonelyplanet.com* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 16 Μαΐου 2022.
2. ↑  *Eerdmans Dictionary of the Bible* 2000 (ISBN 90-5356-503-5) page 583
3. ↑  Ἰώσηπος, *Ἱστορία Ἰουδαϊκοῦ πολέμου πρὸς Ῥωμαίους* 7.6.2
Η **ακαδημαϊκή ελευθερία** είναι η πεποίθηση ότι η ελευθερία της έρευνας από τα μέλη ενός πανεπιστημίου είναι απαραίτητη για την εκτέλεση της αποστολής της ακαδημαϊκής κοινότητας, καθώς και για την εφαρμογή των αρχών της, όπως και η πεποίθηση ότι οι μελετητές θα πρέπει να έχουν την ελευθερία να διδάσκουν ή να επικοινωνούν ιδέες ή γεγονότα (συμπεριλαμβανομένων εκείνων που προκαλούν δυσχέρειες σε εξωτερικές πολιτικές ομάδες ή αρχές) χωρίς αυτό να προκαλεί την καταστολή, την απώλεια εργασίας ή τη φυλάκιση των ιδίων.

Η ακαδημαϊκή ελευθερία είναι ένα αμφισβητούμενο ζήτημα και έχει περιορισμούς στην πράξη. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, για παράδειγμα, σύμφωνα με την ευρέως αναγνωρισμένη "Δήλωση του 1940 περί Ακαδημαϊκής Ελευθερίας και Θητείας του 1940" ("1940 Statement on Academic Freedom and Tenure") της Αμερικανικής Ένωσης Πανεπιστημιακών Καθηγητών, οι εκπαιδευτικοί πρέπει να προσέχουν να αποφεύγουν αμφιλεγόμενα θέματα που δεν σχετίζονται με το θέμα που συζητούν. Όταν μιλούν ή γράφουν δημοσίως, είναι ελεύθεροι να εκφράσουν τις απόψεις τους χωρίς τον φόβο θεσμικής λογοκρισίας ή πειθαρχίας, αλλά πρέπει να επιδείξουν αυτοσυγκράτηση και να δηλώσουν σαφώς ότι δεν μιλούν εκ μέρους του ιδρύματός τους. Η ακαδημαϊκή θητεία προστατεύει την ακαδημαϊκή ελευθερία εξασφαλίζοντας ότι οι εκπαιδευτικοί μπορούν να απολυθούν μόνο για λόγους όπως μείζονα επαγγελματική ανικανότητα ή συμπεριφορά που προκαλεί καταδίκη από την ίδια την ακαδημαϊκή κοινότητα.

Στην Ελλάδα η ακαδημαϊκή ελευθερία προβλέπεται από το άρθρο 16 του Συντάγματος του 1975.

Παραπομπές
----------

1. ↑   *1940 Statement of Principles on Academic Freedom and Tenure*, American Association of University Professors and of the Association of American Colleges, σελ. 3, 4,  .
2. ↑  «Η Ακαδημαϊκή Ελευθερία κατά το Ελληνικό Σύνγατμα. Εισαγωγή. eclass.uoa.gr» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 20 Οκτωβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 21 Αυγούστου 2019.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85000300
* GND: 4000888-5
* BNF: cb11955656c (data)
* NDL: 00562198
* NKC: ph116946
* BNE: XX527079

 |

 |
Η χημική δομή της (-)-σπαρτεΐνης.
Η **σπαρτεΐνη** (αγγλ. *sparteine*) είναι χημική ένωση που ανήκει στα αλκαλοειδή. Αποτελεί έναν αντιαρρυθμικό παράγοντα κατηγορίας 1α, δηλ. είναι αναστολέας διαύλων του νατρίου. Είναι αλκαλοειδές και μπορεί να εκχυλισθεί από το φυτό, *Cytisus scoparius* (το κοινό *σπάρτο*, ή κύτισος το σάρωθρο).

Είναι επίσης το κυρίαρχο αλκαλοειδές του είδους *Lupinus mutabilis* και θεωρείται ότι χηλώνει τα δισθενή κατιόντα ασβεστίου και μαγνησίου. Δεν είναι εγκεκριμένο από τον Αμερικανικό Οργανισμό Φαρμάκων (FDA) για ανθρώπινη χρήση ως αντιαρρυθμικός παράγων και δεν περιλαμβάνεται στην ταξινόμηση αντιαρρυθμικών φαρμάκων *Vaughan Williams*.

Χρησιμοποιείται ως χειρόμορφος υποκαταστάτης στην οργανική χημεία, ειδικά σε συνθέσεις που περιλαμβάνουν οργανολιθιακές ενώσεις (δηλ. οργανικές ενώσεις μαζί με λίθιο).

 Η προτεινόμενη οδός βιοσύνθεσης της σπαρτεΐνης.
Η σπαρτεΐνη είναι ένα αλκαλοειδές λούπινου που περιέχει ένα σύστημα τετρακυκλικού δακτυλίου δις-κινολιζιδίνης που προέρχεται από τρεις αλυσίδες C5 λυσίνης, ή πιο συγκεκριμένα τη L-λυσίνη. Το πρώτο ενδιάμεσο στη βιοσύνθεση είναι η καδαβερίνη, το προϊόν αποκαρβοξυλίωσης της λυσίνης που καταλύεται από το ένζυμο, *αποκαρβοξυλάση*, της λυσίνης (LDC). Τρεις μονάδες πτωματίνης χρησιμοποιούνται για τον σχηματισμό του σκελετού της κινολιζιδίνης. Ο μηχανισμός σχηματισμού έχει μελετηθεί ενζυματικά, καθώς και με πειράματα ιχνηθέτη, αλλά η ακριβής οδός σύνθεσης παραμένει ακόμα ασαφής.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Medicinal Natural Products, 3rd. Ed*. Wiley. 2009. σελ. 311.
2. ↑  «Biosynthesis of the lupine alkaloids. II. Sparteine and lupanine». *Canadian Journal of Chemistry* **66** (7): 1734–1748. 1988. doi:10.1139/v88-280. .
Η **Αϊντάμπ** (αραβικά: عَيذاب) ήταν αρχαία και μεσαιωνική πόλη και λιμένας της Αιγύπτου στη δυτική ακτή της Ερυθράς Θάλασσας. Η εγκαταλειμμένη περιοχή της πόλης βρίσκεται στο Τρίγωνο της Χαλάιμπ ένα έδαφος που αμφισβητείται μεταξύ της Αιγύπτου και του Σουδάν.

Ιστορία
-------

Ενδεχομένως η πόλη υπήρχε κατά την εποχή των Πτολεμαίων, καταλήφθηκε από τους νομάδες Μπέζα πριν από την κατάληψή της από τους Φατιμίδες της Αίγυπτου τον 10ο αιώνα. Βρίσκεται περίπου 20 χιλιόμετρα βόρεια του σύγχρονου λιμανιού Χαλάιμπ.

Η πόλη έγινε σημαντικό λιμάνι για το εμπόριο της Ανατολής (ιδιαίτερα με την Υεμένη) και για τους μουσουλμάνους προσκυνητές από την Αφρική στην πορεία τους προς τη Μέκκα κατά τη διάρκεια του 10ου και 11ου αιώνα. Οι σταθεροί νοτιάδες έκαναν δύσκολο για τα μεγάλα πλοία να ταξιδεύουν στο Σουέζ κάτι που ευνόησε την Αϊντάμπ.

Η Αϊντάμπ ήταν κοντά στην Τζέντα και συνδέονται με πλοίο, εδώ έρχονταν τα καραβάνια από το Ασουάν και άλλες πόλεις στον Νείλο. Ο Νασίρ Χουσράφ πίστευε ότι στην περιοχή είχαν τις καλύτερες καμήλες στον κόσμο. Οι νομάδες Μπέζα προστάτευαν την πόλη και τους εμπόρους.

Η πόλη λεηλατήθηκε από τον σταυροφόρο Ρευνιόν του Σατιλιόν το 1182 και από τον βασιλιά Dawud της Νουβίας γύρω στο 1270.

Η πόλη ως το τέλος των Σταυροφοριών έχασε τη σημασία που είχε λόγω αυξημένου ανταγωνισμού με άλλους λιμένες. Το 1326 ο Ιμπν Μπατούτα ταξίδεψε από την Αίγυπτο προς τη Μέκκα μέσω της Αϊντάμπ η οποία ήταν κατά την εξεταζόμενη περίοδο μία από τις τρεις πιθανές διαδρομές. Ωστόσο κατά την προσέγγιση της Αϊντάμπ αναγκάστηκε να γυρίσει πίσω λόγω τοπικής εξέγερσης, επιστρέφοντας στο Κάιρο και να πάει στη Μέκκα από μια διαφορετική διαδρομή.

Μετά την άνοδο των Μαμελούκων η Τζέντα έλαβε προτιμησιακή μεταχείριση για την ινδική εμπόριο.

Τέλος το 1426 ο σουλτάνος των Μαμελούκων κατέστρεψε την πόλη ως αντίποινα για τη λεηλασία εμπόρων καθ' οδόν προς τη Μέκκα. Οι κάτοικοι της πόλης κατέφυγαν στο Ντονγκόλα και στη Σουακίν, αλλά σφαγιάστηκαν στην τελευταία. Αυτό ήταν μέρος της εκστρατείας του σουλτάνου για να εξασφαλίσει για την Αίγυπτο τα αποκλειστικά δικαιώματα επί την Ερυθρά Θάλασσα εμπόριου μεταξύ της Υεμένης και της Ευρώπης.

Ο πρώην λιμένας της πόλης δεν υπάρχει πια, και η περιοχή σήμερα είναι ακατοίκητη.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Dahl, Gudrun & al: "Precolonial Beja: A Periphery at the Crossroads." Αρχειοθετήθηκε 2017-08-29 στο Wayback Machine. *Nordic Journal of African Studies* 15(4): 473–498 (2006)
2. 1 2  Peacock, David; Peacock, Andrew (2008), «The enigma of 'Aydhab: a medieval Islamic port on the Red Sea coast», *International Journal of Nautical Archaeology* **37** (1): 32–48, doi:10.1111/j.1095-9270.2007.00172.x
3. ↑  Facey, Wm. "Queen of the India Trade." *Saudi Aramco World*
4. ↑  Kerr, Robert: A General History and Collection of Voyages and Travels, Arranged in a Systematic Order: Forming a Complete History of the Origin and Progress of Navigation, Discovery, and Commerce, by Sea and Land, from the Earliest Ages to the Present Time
5. ↑  Garcin, 293-94.
Το **λιακόνι** (*Chalcides ocellatus*) είναι ένας είδος σαύρας της οικογένειας των Σκιγκιδών (Scincidae). Στη χώρα μας απαντά το φερώνυμο υποείδος, *C. ocellatus ocellatus* (Forskål, 1775). Σε πολλές περιοχές, όπως και στην Κρήτη, πιστεύεται λανθασμένα πως πρόκειται για δηλητηριώδες και επικίνδυνο ερπετό και πως δηλητηριάζει με την γλώσσα. Φυσικά πρόκειται για εντελώς άκακο και ακίνδυνο ερπετό.

Περιγραφή
---------

Το λιακόνι μπορεί να φτάσει μέχρι και τα 30 cm. Πρόκειται για ένα αρκετά εύρωστο και γυαλιστερό σκίγκο, με σχετικά ισχυρά, αλλά κοντά πόδια. Έχει μικρό κεφάλι, κυλινδρικό σώμα, 5 δάκτυλα σε κάθε πόδι. Κινείται χρησιμοποιώντας περισσότερο το σώμα του. Το χρώμα του σώματος του μπορεί να είναι κιτρινωπό, καφέ ή γκρίζο, με πολυάριθμα στίγματα.

Εξάπλωση
--------

Ένα μεγάλο μέρος της κατανομής του είναι αποτέλεσμα ιστορικών μεταφορών, το οποίο δικαιολογεί την διακεκομμένη γεωγραφική εξάπλωση του. Στη χώρα μας το συναντάμε στη Στερεά Ελλάδα και τη Βορειοανατολική Πελοπόννησος, αλλά και σε αρκετά νησιά (Εύβοια, Κάρπαθος, Κέα, Κρήτη, Κως, Ρόδος και Χίος). Επίσης, απαντάται στην Ιταλία (Σικελία, Σαρδηνία), τη Μάλτα, τη Βόρεια Αφρική, τα Η.Α.Ε. το Πακιστάν, αλλά και στην Ινδία και τη Σρι Λάνκα.

Ενδιαίτημα
----------

Προτιμά περιοχές με χαμηλή ή καθόλου βλάστηση έως και 1500m υψόμετρο και κρύβεται κάτω από πέτρες, σε χαραμάδες ή θάβεται επιδέξια μέσα σε άμμο ή μαλακό χώμα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «.:| herpetofauna.gr |:. ..Ελληνική Ερπετοπανίδα». *www.herpetofauna.gr* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 10 Ιουνίου 2017.
2. 1 2  Speybroeck, J. Beukema, W. Bok, B. Van Der Voort, J. (2016). *Field Guide to the Amphibians and Reptiles of Britain and Europe.*. San Diego, USA: Bloomsbury Natural History.
Ο **Τζόναθαν Μάικλ Μέιτζορς** (**Jonathan Michael Majors** (7 Σεπτεμβρίου 1989) είναι Αμερικανός ηθοποιός. Αναδείχθηκε όταν πρωταγωνίστησε στην ανεξάρτητη ταινία μεγάλου μήκους *Ο Τελευταίος Μαύρος στο Σαν Φρασίνσκο* (2019) και το 2020 κέρδισε ευρύτερη προβολή ως πρωταγωνιστής στην τηλεοπτική σειρά του HBO *Lovecraft Country*, για την οποία έλαβε υποψηφιότητα για το Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης. Έχει επίσης υποδυθεί τον Νατ Λαβ στο γουέστερν *The Harder They Fall* (2021) και τον Τζέσι Λ. Μπράουν στην πολεμική ταινία *Devotion* (2022). Από το 2021 μέχρι το 2023, εμφανιζόταν στο Κινηματογραφικό Σύμπαν της Marvel ως ο Κανγκ ο Κατακτητής.

Τον Μάρτιο του 2023, ο Μέιτζορς συλλήφθηκε επειδή επιτέθηκε στην πρώην κοπέλα του. Τον Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς, κρίθηκε ένοχος και απολύθηκε από την Marvel Studios.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Τσεχικά) *Česko-Slovenská filmová databáze*. 2001. 351552.
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 4  Μαρτίου 2021.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 9778155566450013380003
* LCCN: no2019049073
* GND: 124229872X

 |

 |
Η **Ιταλική Εθνικιστική Ένωση** (ιταλικά: ***Associazione Nazionalista Italiana***‎, **ANI**) ήταν το πρώτο εθνικιστικό πολιτικό κίνημα της Ιταλίας. Iδρύθηκε το 1910, υπό την επιρροή Ιταλών εθνικιστών όπως ο Ενρίκο Κοραντίνι και ο Τζοβάνι Παπίνι. 

Κατά τη σύστασή της, η Ένωση τάχθηκε υπέρ της επανάκτησης από την Ιταλία των αυστριακών εδαφών που κατοικούνταν από Ιταλούς και υποστήριξε τον πόλεμο με την Αυστροουγγαρία για να επιτευχθεί αυτός ο σκοπός. Το κόμμα είχε μια παραστρατιωτική πτέρυγα που ονομαζόταν κυανοχίτωνες.

Η απολυταρχική εθνικιστική πτέρυγα της Ένωσης υπήρξε σημαντική επιρροή του Εθνικού Φασιστικού Κόμματος του Μπενίτο Μουσολίνι, που δημιουργήθηκε το 1921. Το 1922, η Ένωση συμμετείχε στην Πορεία προς τη Ρώμη, έχοντας σημαντικό ρόλο, αλλά χωρίς να είναι πλήρως συνταυτισμένη με το κόμμα του Μουσολίνι. Παρά ταύτα, η Ένωση συγχωνεύτηκε στο Φασιστικό Κόμμα τον Οκτώβριο του 1923.

*

Παραπομπές
----------

1. ↑  Grand, Alexander (1978). *The Italian Nationalist Association and the Rise of Fascism in Italy*. University of Nebraska Press. σελ. 163.
2. ↑  Anderson, Malcolm (2013). *Frontier Regions in Western Europe*. Routledge. σελ. 114.
3. ↑  Payne, Stanley G. 1996.
4. ↑  John Whittam.
5. ↑  Fonzo, Erminio (2017). *Storia dell'Associazione nazionalista italiana (1910-1923)*. Naples: Edizioni scientifiche italiane. ISBN 978-88-495-3350-7.
6. ↑  «Associazione nazionalista italiana». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Δεκεμβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 20 Φεβρουαρίου 2008.
Πρότυπο:Fascism
Η **ΣΚ Γιουγκοσλάβια** (σερβικά: *SK Jugoslavija*) ήταν ποδοσφαιρικός σύλλογος του Βελιγραδίου στην Γιουγκοσλαβία.

Ιστορία
-------

Ιδρύθηκε το 1913 σαν **ΣΚ Βέλικα Σρμπιγια** (SK Velika Srbija, στα ελληνικά Μεγάλη Σερβία), από το 1919 έως το 1941 πήρε το όνομα **ΣΚ Γιουγκοσλάβια** προς τιμήν της ένωσης σε ένα κράτος των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων και το 1941 ονομάστηκε **ΣΚ 1913** (SK 1913). Πρωταγωνίστησε σε όλα τα πρωταθλήματα Γιουγκοσλαβίας μέχρι το 1945 όταν με την λήξη του 2ου παγκοσμίου πολέμου διαλύθηκε τον Ιούνιο του 1945 από το κομμουνιστικό καθεστώς. Το στάδιο και ο εξοπλισμός παραδόθηκαν στον νεοδημιουργημένο τότε Ερυθρό Αστέρα στον οποίο πήγαν και πολλοί παίκτες της ομάδας.

Ιστορία αναλυτικά
-----------------

Το 1923 στο 1ο πρωτάθλημα Γιουγκοσλαβίας που έγινε σε μορφή κυπέλλου έφτασε μέχρι τα ημιτελικά για να αποκλειστεί από την SASK με 3-4.Το 1924 στον τελικό που έγινε στο Βελιγράδι νίκησε την Χάυντουκ με 2-1 και πήρε το πρωτάθλημα. Το ίδιο έγινε και το 1925 όταν στον τελικό του Βελιγραδίου νίκησε την Γκρατσιάνι Ζάγκρεμπ με 3-2 .Το 1926 έχασε στον τελικό από την Γκρατσιάνι με 2-1.Το 1927 το πρωτάθλημα αλλάζει μορφή και γίνετε με βαθμολογία αλλά η Γιουγκοσλάβια δεν συμμετέχει. Το 1928 καταλαμβάνει την 6η και τελευταία θέση,το 1929 την 3η και το 1930 την 2η .Το 1931 δεν συμμετέχει.Το 1932 το πρωτάθλημα γίνετε με το σύστημα κυπέλλου και αποκλείεται στα ημιτελικά από την Κορκόντια Ζάγκρεμπ με 0-0 και 6-1 η Κονκόρντια πήρε και το πρωτάθλημα.Το 1933 3η ,Το 1934 2η ,Το 1936 δεν συμμετέχει .Το 1937 3η θέση, το 1938 6η ,το 1939 3η ,και το 1940 4η όπου ήταν και το τελευταίο πρωτάθλημα που συμμετείχε.

Παίκτες
-------

Απο τους μεγαλύτερους παίκτες που αναδείξει η Γιουγκοσλάβια είναι ο Ντράκαν Γιοβάνοβιτς 1ος σκόρερ στα πρωταθλήματα του 1923, 1924 και το 1925. Ο Ντούσαν Πέτροβιτς 1ος σκόρερ το 1926, ο Αλεξάντερ Πέτροβιτς που είναι ο 1ος σκόρερ στην ιστορία της. Επίσης και οι Σλάβκο Μιλόσεβιτς', Τεόφιλο Σπασόγεβιτς, Ντόκιτς. Μπράνισλαβ Χάρρτζισεκ και ο Ζέζεβιτς.

Τίτλοι
------

* Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Γιουγκοσλαβίας: 1924, 1925
* Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Γιουγκοσλαβίας φιναλίστ: 1926
Αλίδης «σαγίντ» επί οθωμανικής περιόδου, με το χαρακτηριστικό πράσινο τουρμπάνι, που αποτελούσε ξεχωριστό προνόμιο των απογόνων του Μωάμεθ
Οι **Αλίδες** (αραβικά: ʿAlawīyūn) είναι οι απόγονοι του Αλί ιμπν Αμπού Τάλιμπ, γαμπρού του ισλαμικού προφήτη Μωάμεθ. Αποτελούν ειδική ομάδα μεταξύ της ευρύτερης οικογένειας του Μωάμεθ, των Χασεμιτών, απογόνων του Χάσιμ ιμπν Αμπντ Μανάφ, προπάππου του Μωάμεθ.

Αλίδες ονομάζονται γενικά όλοι οι απόγονοι του Αλί από τις γυναίκες και σκλάβες του. Οι απόγονοι του Αλί όμως από την Φατιμά, κόρη του Μωάμεθ, Χουσαΐν ιμπν Αλί και Χασάν ιμπν Αλί, κατέχουν ιδιαίτερη θέση στην ισλαμική θεολογία και ιστορία. Στο σιιτικό Ισλάμ αποτελούν κατ'αποκλειστικότητα, μαζί με τους γονείς τους, τον λεγόμενο «Λαό του Οίκου» (ahl al-Bayt) ή «Λαό του Μανδύα» (ahl al-kisāʾ), από τον οποίο αποκλειστικά μπορούν να προέρχονται οι νόμιμοι ιμάμηδες. Οι Αλίδες αυτοί (ενίοτε και Φατιμίδες, Fāṭimīyūn, χωρίς όμως να έχουν απαραίτητα σχέση με την ομώνυμη δυναστεία) χωρίζονται σε δυο κύριους κλάδους, τους Χασανίτες, απογόνους του Χασάν ιμπν Αλί, και τους Χουσαϊνίτες, απογόνους του Χουσαΐν ιμπν Αλί. Από τον 10ο αιώνα περίπου μέχρι και τον 19ο αιώνα οι Χασανίτες διακρίνονταν με τον τιμητικό τίτλο «σαρίφ» (sharīf), και οι Χουσεϊνίτες με τους τίτλους «σαγίντ» (sayyid). Σηματικός υποκλάδος είναι οι Ζαϊντίτες, απόγονοι του Ζαΐντ ιμπν Αλί, εγγονού του Χουσαΐν, και επικεφαλής του σιιτικού κλάδου των Ζαϊντίγια.

Δυναστείες Αλιδών
-----------------

* Οι Ιδρισίδες (789-985) στο Μαρόκο.
* Οι Φατιμίδες (909-1171) στην Τυνησία και Αίγυπτο. Η γνησιότητα της καταγωγής τους είναι αμφίβολη.
* Οι Ζαϊντικές δυναστείες που κυριάρχησαν στο βόρειο Ιράν (9ος-11ος αιώνας) και ιδιαίτερα στην Υεμένη (893 κ.ε.)
* Οι Σαφαβίδες (1501-1736) στην Περσία.
* Οι Χασεμίτες της Μέκκας, παλαιότερα Σερίφηδες της Μέκκας, και Βασιλείς του Ιράκ και της Χετζάζης. Σήμερα η δυναστεία επιβιώνει μόνο στον θρόνο της Ιορδανίας.
* Οι Αλαουΐτες (από το 1661), η σημερινή βασιλική δυναστεία του Μαρόκου.
Το **σκορβούτο** είναι ασθένεια που προκαλείται από έλλειψη στον οργανισμό της βιταμίνης C.

Εκδηλώνεται με αιμορραγίες από το δέρμα και τους βλεννογόνους, ιδιαίτερα τα ούλα και αδυναμία επούλωσης τραυματιών, τα εσωτερικά όργανα, τα κόκκαλα, τις αρθρώσεις. Συνοδεύεται και από γενικά συμπτώματα, όπως κακουχία, δεκατική πυρετική κίνηση, ανορεξία και αναιμία. Ήταν τα παλιότερα χρόνια συχνή πάθηση των ναυτικών, των εξερευνητών και των στρατιωτικών, που ήταν αναγκασμένοι να τρέφονται με συντηρημένα τρόφιμα, φτωχά σε βιταμίνη C (κονσερβοποιημένη ή ξηρά τροφή).

Για τη θεραπεία του σκορβούτου χρησιμοποιείται τροφή πλούσια σε βιταμίνη C (νωπά φρούτα, λαχανικά, γάλα νωπό) και βιταμίνη C από το στόμα ή σε ενέσεις.
**Μολώχ** ή **Μόλεκ** – είναι το βιβλικό όνομα ενός θεού των Καναανιτών που συνδέεται με την θυσία παιδιών μέσω φωτιάς ή πολέμου.

Στην ραβινική παράδοση ο θεός Μολώχ απεικονιζόταν μέσω ενός μπρούτζινου αγάλματος το οποίο με την χρήση φωτιάς θερμαινόταν και στο οποίο πετούσαν τα θύματα.

Το όνομα Μολώχ χρησιμοποιήθηκε, συμβολικά στην Αγγλική Λογοτεχνία από τον Τζον Μίλτον στο έργο του Χαμένος Παράδεισος (1667) και στο έργο του Άλεν Γκίνσμπεργκ *Ουρλιαχτό*, για να δείξει έναν άνθρωπο ή ένα αντικείμενο που απαιτεί ή αναζητά μια πολύ μεγάλη θυσία.

Παραπομπές
----------

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **Μολώχ**  |

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Μολώχ** |


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh89000506
* SUDOC: 030225884

 |

 |
Το **Jeep Comanche** ήταν ένα αγροτικό pick-up φορτηγάκι που παράχθηκε από την αμερικανική αυτοκινητοβιομηχανία Jeep από το 1985 μέχρι το 1992, χρησιμοποιώντας ως βάση το Jeep Cherokee (1984 - 2001). Το pick-up φορτηγό αντικατέστησε το Jeep Gladiator, το οποίο σταμάτησε να παράγεται το 1989. Αντιθέτως, αυτή την φορά το καινούριο pick-up Comanche φτιαχνόταν στο ίδιο σασί με το SUV Jeep Cherokee, το οποίο ήταν ένα εμφανώς μικρότερων διαστάσεων μοντέλο σε σχέση με το Jeep Wagoneer.

Καθώς οι πωλήσεις του Comanche στα τέλη της δεκαετίας του 1980 σταδιακά έπεφταν, αποφασίστηκε η διακοπή της παραγωγής του το 1992, όπως και έγινε. Μέχρι τότε, είχαν παραχθεί συνολικά 190.446 Comanche.

Ο διάδοχός του, ήρθε μόλις το 2019 και ήταν το Jeep Gladiator (JT), το οποίο βασίστηκε στο σασί του Jeep Wrangler.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Chrysler to end production of Jeep Comanche». *The New York Times*. June 6, 1992.. Ανακτήθηκε στις August 24, 2012.
2. ↑  Kurt, Ernst (23 Δεκεμβρίου 2013). «Lost Cars of the 1980s – Jeep Comanche Pickup». *Hemmings Daily*. Hemmings Motor News. Ανακτήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου 2013.

Αναφορές
--------

* ComancheClub Site dedicated to Jeep MJs
Το γλυπτό «Η Κοιμωμένη» του Χαλεπά πάνω στον τάφο της οικογένειας Αφεντάκη στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών.
***Η** **Κοιμωμένη*** **του Χαλεπά** είναι γλυπτό του γνωστού Έλληνα γλύπτη, Γιαννούλη Χαλεπά, στη μορφή της Σοφίας Αφεντάκη. Φιλοτεχνήθηκε τη δεκαετία 1880 και τοποθετήθηκε στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών. Το γλυπτό παρουσιάζει την Σοφία Αφεντάκη ξαπλωμένη, να έχει το κεφάλι προς τα δεξιά, πάνω σε ένα μαξιλάρι και με το αριστερό της χέρι, κρατάει έναν σταυρό πάνω στο στήθος. Θεωρείται ένα από τα αριστουργήματα τέχνης ανάμεσα στα γλυπτά του Α' Νεκροταφείου Αθηνών καθώς και ένα από τα πιο καθοριστικά έργα για τη φήμη του Χαλεπά.

Σοφία Αφεντάκη
--------------

Η Σοφία Αφεντάκη γεννήθηκε στην Αθήνα το 1856 και καταγόταν από την Κίμωλο, πατέρας της ήταν ο Κωνσταντίνος Αφεντάκης. Η ίδια απεβίωσε από φυματίωση στις 17 Δεκεμβρίου 1873. Ο θείος της, και ένας από τους Μεγάλους Ευεργέτες, Γεώργιος Οικονόμου Αφεντάκης, παραγγέλνει στον Γιαννούλη Χαλεπά να φιλοτεχνήσει ένα ταφικό μνημείο για την όμορφη κόρη. Το θλιβερό αυτό γεγονός του πρόωρου θανάτου της νεαρής Αφεντάκη, στάθηκε η αφορμή για την δημιουργία του τρίτου κατά σειρά αριστουργήματος του Χαλεπά και ίσως του πιο αναγνωρισμένου νεοελληνικού αγάλματος, αυτό της *«Kοιμωμένης του Χαλεπά»*.

Το γλυπτό
---------

Το γλυπτό αναπαριστά τη νεαρή Σοφία Αφεντάκη ξαπλωμένη.
Το άγαλμα «της κοιμωμένης» αναπαριστά την Σοφία Αφεντάκη σε λευκό μάρμαρο ξαπλωμένη ολόσωμη**,**  σε ένα ανάκλιντρο, επάνω σε τσαλακωμένα σεντόνια. Το κεφάλι της γέρνει απαλά στο πλούσια διακοσμημένο με κεντήματα μαξιλάρι κρατώντας έναν σταυρό στο ένα χέρι, ενώ το άλλο της χέρι πέφτει απαλά στα σεντόνια με το ένα της πόδι να είναι ελαφρά ανασηκωμένο. Ουσιαστικά, φιλοτεχνεί το ολόσωμο πορτραίτο μιας ζωντανής κοπέλας που έχει μόλις αποκοιμηθεί.

Το άγαλμα *«Η Κοιμωμένη του Χαλεπά»* παραμένει μέχρι και σήμερα στον τάφο της οικογένειας, στο Πρώτο Νεκροταφείο των Αθηνών.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  «Κοιμωμένη του Χαλεπά – Αφεντάκειο Κληροδότημα Κιμώλου». Ανακτήθηκε στις 8 Ιουλίου 2020.
Η **Δεξαμενή Αντιμαφίας** (ιταλικά: Antimafia Pool),
ήταν μια ομάδα ανακριτών δικαστών στην Εισαγγελεία του Παλέρμο, οι οποίοι συνεργάστηκαν στενά για την ανταλλαγή πληροφοριών και την ανάπτυξη νέων στρατηγικών έρευνας κατά της Σικελικής Μαφίας. Μια άτυπη ομάδα δημιουργήθηκε από τον δικαστή Ρόκο Τσινίσι στις αρχές της δεκαετίας του 1980, ακολουθώντας το παράδειγμα των δικαστών κατά της τρομοκρατίας στη Βόρεια Ιταλία στη δεκαετία του '70. 

Το σημαντικότερο ήταν ότι ανέλαβαν συλλογική ευθύνη για τη συνέχιση των διώξεων της μαφίας: όλα τα μέλη της ομάδας υπέγραψαν εντολές στην εισαγγελία για να αποφύγουν να εκθέσουν κάποιον από αυτούς σε ιδιαίτερο κίνδυνο, όπως εκείνον που είχε κοστίσει την ζωή στον δικαστή Γκαετάνο Κόστα. Ο Κόστα είχε υπογράψει τις 55 κατηγορίες εναντίον του δικτύου διακίνησης ηρωίνης των μαφιόζικων οικογενειών Σπατόλα-Ιντσερίλο-Γκαμπίνο, αφού σχεδόν όλοι οι άλλοι εισαγγελείς αρνήθηκαν να το πράξουν, ένα γεγονός που διερρέυσε από την εισαγγελία και τελικά του κόστισε την ζωή του. Ο Κόστα δολοφονήθηκε στις 6 Αυγούστου 1980, με εντολή του Σαλβατόρε Ιντσερίλο.

Τα γεγονότα
-----------

Τον Ιούλιο του
1983, ο Ρόκο Τσινίσι δολοφονήθηκε από τη μαφία. Την θέση του ως επικεφαλής της «δεξαμενής αντιμαφίας», του ερευνητικού κλάδου της εισαγγελικής αρχής του Παλέρμο, ανέλαβε ο Αντονίνο Καπονέτο, ο οποίος επισημοποίησε την ομάδα. Μαζί του ήταν και ο Τζοβάνι Φαλκόνε, η δεξαμενή περιελάμβανε επίσης τον Πάολο Μπορσελίνο, τον Τζουσέπε Ντι Λέλο και τον Λεονάρντο Γκουάρνοτα. 

Η ομάδα συγκέντρωσε στη συνέχεια αρκετές έρευνες, οι οποίες θα είχαν ως αποτέλεσμα την Δίκη Μάξι κατά της μαφίας που ξεκίνησε τον Φεβρουάριο του 1986 και η οποία διήρκεσε μέχρι το Δεκέμβριο του 1987. Η δίκη διεξήχθη σε δικαστήριο ειδικά κατασκευασμένο για το σκοπό αυτό, μέσα στα τείχη της φυλακής Ουκιαρντόνε στο Παλέρμο. Συνολικά 475 μαφιόζοι κατηγορήθηκαν για ένα πλήθος εγκλημάτων που σχετίζονταν με δραστηριότητες της μαφίας, βασισμένες πρωτίστως από μαρτυρίες που δόθηκαν και λήφθηκαν υπόψιν ως αποδεικτικά στοιχεία από πρώην αφεντικά της μαφίας που έγιναν πληροφοριόδοτες, γνωστοί ως Πεντίτι, ιδίως οι Τομάζο Μπουσκέτα και Σαλβατόρε Κοντόρνο. 

Οι περισσότεροι καταδικάστηκαν και, προς μεγάλη έκπληξη, οι καταδίκες έγιναν τελεσιδίκες αρκετά χρόνια αργότερα τον Ιανουάριο του 1992, μετά το τελευταίο στάδιο των εφέσεων. Η σπουδαιότητα της δίκης ήταν ότι η ύπαρξη της Κόζα Νόστρα τελικά επιβεβαιώθηκε δικαστικά.

Βιβλιογραφικές πηγές
--------------------

* Schneider, Jane T. & Peter T. Schneider (2003). *Reversible Destiny: Mafia, Antimafia, and the Struggle for Palermo*, Berkeley: University of California Press (ISBN 0-520-23609-2)
* Alexander Stille (1995). *Excellent Cadavers: The Mafia and the Death of the First Italian Republic*, New York: Vintage (ISBN 0-09-959491-9)

Παραπομπές
----------

1. ↑  Αλίσον Τζέιμισον. *The Antimafia: Italy’s Fight against Organized Crime* στα Google Books
Συντεταγμένες: 40°37′30″N 22°56′57″E﻿ / ﻿40.62500°N 22.94917°E﻿ / 40.62500; 22.94917

Η εξωτερική όψη του Βασιλικού Θεάτρου Θεσσαλονίκης.
Το **Βασιλικό Θέατρο Θεσσαλονίκης** είναι η έδρα του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος και μια από τις χειμερινές θεατρικές σκηνές του ιδρύματος. Βρίσκεται στη Λεωφόρο 30ής Οκτωβρίου 2 και έχει χωρητικότητα 683 θέσεων.

Ιστορικό
--------

Άποψη από το εσωτερικό του θεάτρου.
Χτίστηκε το 1940 από τον αρχιτέκτονα και πολεοδόμο Κωνσταντίνο Δοξιάδη και αρχικά προοριζόταν για τη θερινή σκηνή του Εθνικού Θεάτρου στη Θεσσαλονίκη, γρήγορα όμως αποφασίστηκε να λειτουργήσει ως χειμερινή σκηνή. 

Τον Ιούλιο του 1940 έγιναν τα εγκαίνια του θεάτρου με το ανέβασμα του σαιξπηρικού έργου *Ριχάρδος ο Γ'* με πρωταγωνιστή τον Αλέξη Μινωτή. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής στέγασε αρχικά διάφορες πολιτιστικές εκδηλώσεις των γερμανικών αρχών και από το 1943 αποτέλεσε την έδρα του Κρατικού Θεάτρου Θεσσαλονίκης.

Το 1961/62 αποτέλεσε για μικρό χρονικό διάστημα την πρώτη έδρα του ΚΘΒΕ, η οποία μεταφέρθηκε στο θέατρο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών καθώς το Βασιλικό Θέατρο κρίθηκε ακατάλληλο εξαιτίας των φθορών που είχε υποστεί. Κατά τα χρόνια που ακολούθησαν χρησιμοποιήθηκε ως χώρος για πρόβες αλλά και για την αποθήκευση υλικών με συνέπεια σταδιακά να εγκαταλειφθεί. Το 1986 έγιναν εργασίες συντήρησης με ευκαιρία τη διεξαγωγή της 2ης Biennale Νέων Καλλιτεχνών Ευρωπαϊκών Χωρών της Μεσογείου και έπειτα το κτίριο αποτέλεσε μια από τις σκηνές του ΚΘΒΕ. Το 1996 ξεκίνησε η ανέγερση νέου κτιρίου, το οποίο εγκαινιάστηκε το 2000.

Το νέο κτίριο αποτελεί τη μόνιμη έδρα του ΚΘΒΕ, διαθέτει σκηνή πολλαπλών χρήσεων ( κατάλληλη για παραστάσεις, συναυλίες, κινηματογράφο κλπ), αίθουσα υποδοχής, φουαγιέ καθώς και διάφορες αίθουσες που χρησιμοποιούνται για διάφορες εκδηλώσεις όπως εκθέσεις, συνέδρια, ομιλίες κλπ. Στο Βασιλικό Θέατρο στεγάζεται η βιβλιοθήκη του ΚΘΒΕ: έχει έκταση περίπου 60 τ.μ. και διαθέτει αναγνωστήριο.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Βασιλικό Θέατρο». *Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος*. Ανακτήθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 2015.
2. 1 2 3  Αδαμίδου, Σοφία (10 Σεπτεμβρίου 2000). «ΚΡΑΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΒΟΡΕΙΟΥ ΕΛΛΑΔΟΣ:Δέσμιο της κυβερνητικής αναλγησίας». *Ριζοσπάστης*. Ανακτήθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 2015.

Βιβλιογραφία
------------

* Καλογήρου, Νίκος, Το Βασιλικό Θέατρο της Θεσσαλονίκης, Εντευκτήριο, τχ. 35 (1996), σ. 90-95
* Σχολίδης, Νίκος, Βασιλικό Θέατρο Θεσσαλονίκης, Κτίριο, τχ. 135 (2001), σ. 91-96
* Τσόκου, Γιάννα, Το Βασιλικό Θέατρο: συνέχειες και ασυνέχειες στη ζωή ενός θεάτρου, Θεσσαλονικέων Πόλις, τχ. 18/41 (2012), σ. 44-49
Μέρος της Κυδωνίας, που φωτογραφήθηκε από το Viking 1 και κυκλοφόρησε από τη NASA/JPL στις 25 ιουλίου του 1976 όπου ένα βουνό μοιάζει με το πρόσωπο
Η **Κυδωνία** είναι μια περιοχή στον πλανήτη Άρη που έχει προσελκύσει τόσο το επιστημονικό όσο και το ενδιαφέρον του κοινού λόγο της παρειδωλίας ενός βουνού με ένα πρόσωπο. Το όνομα Κυδωνία πάρθηκε από την Κυδωνία, την ιστορική πόλη-κράτος στο νησί της Κρήτης. Στην Κυδωνία υπάρχει επίσης "**Πρόσωπο στον Άρη**", μια ψευδαίσθηση ύπαρξης ενός προσώπου εξαιτίας της παρειδωλίας που βρίσκεται περίπου στα μισά του δρόμου μεταξύ του Κρατήρα Αραντάς και του Κρατήρα της Βραμβέργης.

Αναφορές
--------

1. ↑  Carlotto, Mark J. (May 15, 1988). «Digital Imagery Analysis of Unusual Martian Surface Features». *Applied Optics* (Washington, D.C.: Optical Society of America) **27** (10): 1926–1933. doi:10.1364/AO.27.001926. ISSN 0003-6935. PMID 20531684. Bibcode: 1988ApOpt..27.1926C. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2013-05-16.. Ανακτήθηκε στις April 19, 2013.
2. ↑  Whitehouse, David (May 25, 2001). «Nasa: No face - honest». *BBC News* (London).. Ανακτήθηκε στις November 9, 2007.
3. ↑  Britt, Robert Roy (September 22, 2006). «Face on Mars gets makeover». *CNN.com*. SPACE.com.. Ανακτήθηκε στις November 9, 2007.
4. ↑  MacDonald, T. L. (October 1971). «The origins of Martian nomenclature». *Icarus* (Amsterdam: Elsevier) **15** (2): 233–240. doi:10.1016/0019-1035(71)90077-7. Bibcode: 1971Icar...15..233M.. Ανακτήθηκε στις April 19, 2013.
Ο **Φρέντρικ Ράινφελντ** (*John Fredrik Reinfeldt*, 4 Αυγούστου 1965) είναι αρχηγός της αντιπολίτευσης της Σουηδίας, ηγέτης του φιλελεύθερου συντηρητικού Κόμματος των Μετριοπαθών (Moderata samlingspartiet) και πρώην πρωθυπουργός. Είναι παντρεμένος, με τρία παιδιά. Το 2010 έγινε ο πρώτος κεντροδεξιός πρωθυπουργός που εξελέγη ξανά.

Πρώτα χρόνια και σπουδές
------------------------

Γεννήθηκε στις 4 Αυγούστου του 1965 στο χωριό Έστερχανινγκε (Österhaninge), στο Χάνινγκε (Haninge), στο Σέντερμαλμ (Södermanland) και μεγάλωσε στην Τένστα (Tensta), στη Στοκχόλμη. Έχει σπουδάσει οικονομικά.

Πολιτική καριέρα
----------------

Το 1991 εξελέγη πρώτη φορά μέλος του Κοινοβουλίου (Riksdag) και από το 1992 ήταν αρχηγός της νεολαίας του Κόμματος των Μετριοπαθών (Moderata Ungdomsförbundet ή MUF). Ανέλαβε την ηγεσία του κόμματος τον Οκτώβριο του 2003, διαδεχόμενος τον Μπο Λούντγκρεν (Bo Lundgren), ένα χρόνο μετά την εκλογική του ήττα. Τρία χρόνια μετά κέρδισε τις εκλογές, στις 17 Σεπτεμβρίου 2006, δηλώνοντας στην προεκλογική του εκστρατεία την προσήλωσή του στο σουηδικό κοινωνικό μοντέλο παρότι το 1993 είχε γράψει το αμφιλεγόμενο βιβλίο «*Det sovande folket*» (*Ένα έθνος που κοιμάται*), μιά σκληρή κριτική εναντίον του κράτους πρόνοιας και υποστήριξη για τον μετασχηματισμό σε μία νεοφιλελεύθερη κοινωνία. Θεωρείται ότι ανανέωσε τη σουηδική κεντροδεξιά, επαναπροσανατολίζοντάς την προς το κέντρο και φέρνοντάς την στην εξουσία, μόλις τρία χρόνια μετά την ανάληψη της ηγεσίας της.

Επανεκλογή 2010
---------------

Ο κεντροδεξιός κομματικός συνασπισμός υπό τον Ράινφελντ κέρδισε τις εκλογές που διενεργήθηκαν στις 19 Σεπτεμβρίου 2010 χωρίς απόλυτη πλειοψηφία, με ποσοστό 49,2% των ψήφων, που αντιστοιχεί σε 172 έδρες επί συνόλου 349 του Κοινοβουλίου. Ο Ράινφελτ έγινε ο πρώτος κεντροδεξιός πρωθυπουργός στην χώρα του που επανεξελέγη για δεύτερη συνεχή φορά. .

Ήττα στις εκλογές
-----------------

Μετά την ήττα του στις εκλογές του 2014, ο Ράινφελντ παραιτήθηκε από την πρωθυπουργία και έγινε αρχηγός της Αντιπολίτευσης. Τον διαδέχθηκε ως πρωθυπουργός ο Στέφαν Λεβέν.

Συγγραφικό έργο
---------------

* (1993) Det sovande folket
* (1993) Projekt Europa: sex unga européer om Europasamarbetet
* (1995) Nostalgitrippen
* (1995) Stenen i handen på den starke
* (2001) Väljarkryss: personvalshandbok

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Fredrik Reinfeldt och Roberta Alenius separerar». (σουηδικά) *Aftonbladet*. Schibsted.
2. ↑  To Βήμα, Σουηδία - εκλογές, Νίκη της κεντροδεξιάς χωρίς απόλυτη πλειοψηφία, 20-9-2010.

Πηγές
-----

* *Επιμένουν στο Σουηδικό μοντέλο*, της Κίττυς Ξενάκη, Τα Νέα, σελ. 48, 19 Σεπτεμβρίου 2006
* *Πρόσωπα: Φρέντρικ Ράινφελντ*, του Γιώργου Αγγελόπουλου, Τα Νέα, σελ. 52, 19 Σεπτεμβρίου 2006
* *Δεξιά νίκη στη Σουηδία*, Το Βήμα, σελ. 15, 19 Σεπτεμβρίου 2006

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Fredrik Reinfeldt στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 3631402
* LCCN: no2006076641
* ISNI: 0000 0000 7875 8314
* GND: 132366649
* SELIBR: 202057
* SUDOC: 140279946

 |

 |
Το **Μικρό Δέρειο** είναι χωριό και κοινότητα του δήμου Σουφλίου και βρίσκεται στο κεντρικό τμήμα της περιφερειακής ενότητας Έβρου στην Ελλάδα. Βρίσκεται στην αριστερή όχθη του ποταμού Ερυθροπόταμου, στα ανατολικά της Ροδόπης. Τα σύνορα με τη Βουλγαρία βρίσκονται 5 χιλιόμετρα βόρεια. Το Μικρό Δέρειο βρίσκεται δίπλα στην Εθνική Οδό 53. Το 2011 ο πληθυσμός του χωριού ήταν 158 κάτοικοι και 1.903 κάτοικοι στην ομώνυμη δημοτική κοινότητα, καθιστώντας την την πολυπληθέστερη κοινότητα της δημοτικής ενότητας Ορφέα του δήμου Σουφλίου.Το παλιό του όνομα ήταν Κιουτσούκ Ντερβέν.

Η κοινότητα αποτελείται από τα χωριά Μικρό Δέρειο, Γέρικο, Γονικό, Μέγα Δέρειο, Πετρόλοφος, Ρούσσα και Σιδηροχώρι.

Πληθυσμός
---------

| Έτος | Πληθυσμός χωριού | Πληθυσμός δημοτικής κοινότητας |
| --- | --- | --- |
| 1878 | 256 | - |
| 1912 | 220 | - |
| 1920 | 180 | - |
| 1981 | - | 2.067 |
| 1991 | 296 | - |
| 2001 | 252 | 2.103 |
| 2011 | 158 | 1.903 |

Ιστορία
-------

Το χωριό ιδρύθηκε από τους Βούλγαρους τον 12ο αιώνα, και ήταν γνωστό ως Μαλούκ Ντερβέντ (Малък Дервент) στα βουλγαρικά. Σύμφωνα με τον Αναστάς Ραζμποΐνικοβ, ο πληθυσμός του το 1830 ήταν 210 βουλγαρικές οικογένειες/σπίτια, 256 το 1878 και 220 το 1912 εκ των οποίων 200 βουλγαρικές εξαρχίες. Σύμφωνα με τον καθηγητή Λιουμπόμιρ Μιλέτιτς, ο πληθυσμός του το 1912 ήταν περίπου 200 βουλγαρικές οικογένειες. Μετά από σύντομη περίοδο βουλγαρικής κυριαρχίας μεταξύ του 1913 και του 1919, έγινε μέρος της Ελλάδας.

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Οικισμοί του Δήμου Σουφλίου |
| --- |
|  |
| Δημοτική ενότητα Ορφέα | 
* Αγριάνη
* Αμόριο
* Γέρικο
* Γονικό
* Κόρυμβος
* Κυριακή
* Λάβαρα
* Μάνδρα
* Μαυροκκλήσι
* Μέγα Δέρειο
* Μικρό Δέρειο
* Πετρόλοφος
* Πρωτοκκλήσι
* Ρούσσα
* Σιδηροχώρι
 |
|  |
| Δημοτική ενότητα Σουφλίου | 
* Γιαννούλη
* Δαδιά
* Κορνοφωλιά
* Κοτρωνιά
* Λαγυνά
* Λυκόφως
* Μονή Δαδιάς
* Μονή Κορνοφωλεάς
* Σουφλί
* Σιδηρώ
 |
|  |
| Δημοτική ενότητα Τυχερού | 
* Θυμαριά
* Λευκίμμη
* Λύρα
* Προβατώνας
* Ταύρη
* Τυχερό
* Φυλακτό
 |
|  |
| 
* Έδρα: Σουφλί
* \*(Οικισμοί με μη μόνιμο πληθυσμό)
 |

 |
Το ***Ο Αστερίξ και η χύτρα*** είναι το 13ο τεύχος του Αστερίξ, από τους Ρενέ Γκοσινί (σενάριο) και Αλμπέρ Ουντερζό (σχέδιο). Εκδόθηκε αρχικά σε τμήματα στο γαλλικό περιοδικό "Πιλότ" στα τεύχη 469 έως 491 το έτος 1968.

Πλοκή
-----

Ο Ηθικελαστίξ, συμφεροντολόγος αρχηγός γαλατικού χωριού ο οποίος κάνει συχνά εμπόριο με τους Ρωμαίους, καταφτάνει στο χωριό του Αστερίξ με την συνοδεία του ζητώντας από τον Μαζεστίξ να φυλάξει μια χύτρα γεμάτη χρήματα μέχρι να σταματήσουν οι Ρωμαίοι την είσπραξη των φόρων. Ο Ηθικελαστίξ ισχυρίζεται πως με το που έμαθε ότι οι Ρωμαίοι καταφθάνουν για τις εισπράξεις, πήρε την πρώτη χύτρα που βρήκε μπροστά του, έχυσε την κρεμμυδόσουπα που είχε μέσα και έβαλε σε αυτή όλα τα χρήματα του χωριού ( Ο Οβελίξ κατά την διάρκεια του τεύχους αναρωτιέται γιατί να χαραμίσει κανείς μια κρεμμυδόσουπα για να βάλει στην χύτρα της χρήματα ). Ο Μαζεστίξ παρά την δυσπιστία του στο πρόσωπο του Ηθικελαστίξ, αναθέτει στον Αστερίξ την φύλαξη της χύτρας. Παρά την ολονύχτια σκοπιά του Αστερίξ, η χύτρα κλέβεται κατά την διάρκεια της νύχτας. Όπως ορίζουν οι νόμοι των Γαλατών, ο Αστερίξ εξορίζεται από το χωριό μέχρι να εξιλεωθεί επιστρέφοντας τα χρήματα στον Ηθικελαστίξ. Ο Οβελίξ τον ακολουθεί οικειοθελώς.

Οι δύο φίλοι σε διάφορες προσπάθειές τους να αποκτήσουν χρήματα, εισβάλουν στο Ρωμαικό οχυρό Πετιμπόνουμ, επιτίθονται σε μια ταβέρνα των Πειρατών, επιδιώκουν να πουλήσουν αγριογούρουνα, μάχονται ως μονομάχοι σε μια τοπική αρένα, γίνονται μέλη ενός θιάσου, λαμβάνουν μέρος σε ιπποδρομίες και αποπειρώνται ληστέψουν μια Ρωμαϊκή τράπεζα.

Μη έχοντας καταφέρει να κερδίσουν χρήματα οι δύο τους αποφασίζουν να ληστέψουν τον Ρωμαίο φοροεισπράκτορα που γυρίζει εκείνη την περίοδο στα γαλατικά χωριά για την φορολογία. Αφού πετυχαίνουν το εγχείρημά τους, ο Αστερίξ μυρίζει τα νομίσματα τα οποία έχουν την μυρωδιά κρεμμυδόσουπας. Αμέσως καταλαβαίνει πως ο Ηθικελαστίξ ήταν εκείνος που έκλεψε αρχικά τα χρήματα ώστε να τα δώσει στους Ρωμαίους ξέροντας πως ο Αστερίξ θα έκανε τα πάντα για να του τα επιστρέψει. 

Στο χωριό του Ηθικελαστίξ, ο Αστερίξ αφού ξεσκεπάζει το σχέδιο του ανήθικου αρχηγού, μάχεται ενάντιά του στην άκρη του γκρεμού όπου βρίσκεται το σπίτι του Ηθικελαστίξ. Η χύτρα με τα νομίσματα πέφτει από τον γκρεμό και ο Ηθικελαστίξ χάνει τα χρήματά του. 

Ο Αστερίξ και ο Οβελίξ γυρνάνε στο χωριό τους όπου γιορτάζουν με τον γνωστό τσιμπούσι.

Σημειώσεις
----------

* Όταν ο Οβελίξ προτείνει να κερδίσουν χρήματα λέγοντας στους ανθρώπους τις περιπέτειές τους, ο Αστερίξ απορρίπτει την ιδέα ως ανίκανη να συγκεντρώσει χρήματα. Το αστείο είναι ότι, μέχρι εκείνο το τεύχος, η σειρά είχε κάνει τον Γκοσινί και τον Ουντερζό πλούσιους.
* Οι δημιουργοί φαίνονται ως χαρακτήρες στο τεύχος με την μορφή θεατών στο θέατρο την ώρα της παράστασης του θιάσου όπου έχουν πιάσει δουλειά οι δύο ήρωες.
* Η μάχη μεταξύ Αστερίξ και Ηθικελαστίξ στο τέλος του τεύχους είναι μια από τις σπάνιες φορές που ο Αστερίξ φαίνεται να χρησιμοποιεί το ξίφος του.
* Αυτή είναι η μοναδική ιστορία στην οποία οι πειρατές φαίνεται πως έχουν αίσιο τέλος αφού η χύτρα με τα νομίσματα του Ηθικελαστίξ πέφτει μέσα στο πλοίο τους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.asterix.com/la-collection/les-albums/.
Ο **Μαχανταρμαρακσίτα** (Σανσκριτικά: **Mahadharmaraksita**, δηλ. «Μέγας προστάτης του Ντάρμα») ήταν Έλληνας («Γιόνα» στα Πάλι και «Γιαβάνα» στα Σανσκριτικά, δηλ. «Ίωνας») Βουδιστής μοναχός και διδάσκαλος, ο οποίος έζησε τον 2ο αιώνα π.Χ. κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ινδοέλληνα βασιλιά Μενάνδρου Α'.

Στο ιστορικό κείμενο «Μαχαβάμσα» («Μεγάλο Χρονικό»), γραμμένο στη γλώσσα Πάλι, αναφέρεται πως ο Μαχανταρμαρακσίτα ταξίδεψε από την πόλη «Αλασάνδα» (πιστεύεται ότι είναι η Αλεξάνδρεια του Καυκάσου, περίπου 150 χιλιόμετρα βόρεια της σημερινής Καμπούλ, ή, ενδεχομένως, η Αλεξάνδρεια Αραχωσίας), με 30.000 μοναχούς, για την τελετή εγκαινίων της Μεγάλης Στούπας στην Ανουρανταπούρα της Σρι Λάνκα, όταν ολοκληρώθηκε η κατασκεύη της λίγο μετά το θάνατο του βασιλιά της Σρι Λάνκα Ντουταγκαμάνι (βασίλεψε 161 - 137 π.Χ.).

Η «Μαχαβάμσα» παραθέτει τις αποστολές των λατρευτών που επισκέφθηκαν τη Σρι Λάνκα για την καθιέρωση της Μεγάλης Στούπας, εξηγώντας ότι:

> «Από την Αλασάνδα την πόλη των Γιόνα ήρθε ο θήρα (πρεσβύτερος) Γιόνα Μαχανταμμαρακχίτα με τριάντα χιλιάδες μπίκου (μοναχούς).»*(«Μαχαβάμσα» XXIX)*
> 
> 

Η αναφορά αυτή θεωρείται ότι έχει αρκετές ιστοριογραφικές επιπτώσεις όσον αφορά τον ρόλο των Ελλήνων στη Βουδιστική κοινότητα εκείνης της εποχής:

* Η Αλεξάνδρεια του Καυκάσου ή η Αλεξάνδρεια Αραχωσίας, πόλεις υπό τον έλεγχο του Έλληνα βασιλιά Μενάνδρου του επονομάζομενου Δικαίου, είχε πληθυσμό Βουδιστών μοναχών που ανερχόταν τουλάχιστον στους 30.000, που αποδεικνύει την ύπαρξη ανθηρής Βουδιστικής κουλτούρας στο ελληνικό βασίλειο.
* Ο επικεφαλής της Βουδιστικής κοινότητας ήταν ένας Έλληνας (Γιόνα) Βουδιστής πρεσβύτερος του οποίου το μοναστικό όνομα ήταν Μαχανταμμαρακχίτα («Μεγάλος προστάτης του Ντάρμα»), που δηλώνει την άμεση συμμετοχή των Ελλήνων στην ανάπτυξη της Βουδιστικής θρησκείας στο βορειοδυτικό τμήμα της Ινδικής χερσονήσου.
* Ήταν σε θέση να ταξιδεύουν ανεμπόδιστα νοτίως μέχρι τη Σρι Λάνκα, που δηλώνει σταθερή πολιτική κατάσταση στη δυτική ακτή της Ινδικής χερσονήσου, ειδικά σε μια εποχή που μας είναι γνωστό πως η Αυτοκρατορία των Σούνγκα στην ανατολική Ινδία διεξήγαγε συντεταγμένους διωγμούς Βουδιστών.

Ένα άλλο κείμενο, το «Μιλίνδα Πάνχα» («Μενάνδρου Διάλογος»), καθώς και αρχαιολογικά στοιχεία, αποδεικνύουν πως ο Μένανδρος κυβερνούσε μια τεράστια αυτοκρατορία στη βόρεια Ινδία, και πως, ασπαζόμενος το Βουδισμό, έγινε «αρχάτ» («φωτισμένος», «τελειοποιημένος», δηλ. αυτός που έχει φτάσει στη νιρβάνα). Σύμφωνα με την Βουδιστική παράδοση, ο Μένανδρος υπήρξε μέγας ευεργέτης της Βουδιστικής πίστης, στο ίδιο επίπεδο με τον Ινδό Ασόκα και τον Κοσσανό Κανίσκα.

Δείτε επίσης
------------

* Βουδισμός
* Ελληνοβουδισμός
* Διατάγματα του Ασόκα

Αναφορές
--------

* "The shape of ancient thought. Comparative Studies in Greek and Indian philosophies", του Thomas Mc Evilly (Allworth Press, New York 2002), ISBN 1-58115-203-5

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Το πλήρες κείμενο της «Μαχαβάμσα» (Αγγλικά)
* Το πλήρες κείμενο της «Μιλίντα Πάνχα» (Αγγλικά)
To **Hongqi CA7200** ήταν μια σειρά από μεσαία πολυτελή αυτοκίνητα που παράχθηκαν από την Κινέζικη εταιρία Hongqi-FAW από το 1996 μέχρι το 1998. Ήταν βασισμένο σε μια Κινέζικη έκδοση του Audi 100 C3, το οποίο η Κινέζικη εταιρία FAW άρχιζε να παράγει σε συνεργασία με την Volkswagen το 1988, για την τοπική αγορά. Έτσι αν και το Audi 100 πουλιόταν και συναρμολογούνταν στην Κίνα ήδη με το δικό του όνομα, αυτό δεν σταμάτησε την FAW από το να πουλήσει μια έκδοση με δικό της όνομα. Παράχθηκαν πολλές άλλες εκδόσεις του Hongqi, όπως λιμουζίνες, βαν, ακόμη και αγροτικά οχήματα. Η παραγωγή τελείωσε οριστικά το 2005.

Ιστορία
-------

Ένα Hongqi CA7228
Ένα Hongqi CA7202E3
Το μόνο ουσιαστικό αυτοκίνητο που παρήγαγε η FAW-Hongqi μέχρι εκείνη την εποχή, ήταν η λιμουζίνα Hongqi CA770, η οποία άρχιζε να παράγεται το 1966 και δεν ήταν πολλά περισσότερα από ένας απλός εκσυγχρονισμός του Hongqi CA72 από το 1959. Αυτήν η λιμουζίνα ήταν μια αντιγραφή από ξένα οχήματα. Τα μηχανικά εξαρτήματα όπως το σασί και η μηχανή πάρθηκαν από το Αμερικάνικο Chrysler Imperial του 1955, ενώ το αμάξωμα ήταν μια παραλλαγή από αυτό του GAZ-13 της ίδιας χρονιάς. Όπως είναι προφανές, αυτά τα οχήματα διαθέτονταν μόνο στους πολιτικούς και πλούσιους της χώρας. Παρόλο το οτι ήταν αρκετά απαρχαιωμένο, η FAW συνέχιζε να παράγει το Hongqi CA770 μέχρι το 1995, αφού δεν είχαν άλλο όχημα να παράγει για την αγορά πολυτελών αυτοκινήτων.

Βέβαια, αφού η FAW μπήκε σε μια συμφωνία με την Volkswagen για την παραγωγή αυτοκινήτων για την Κινέζικη αγορά, έριξε τα μάτια της πάνω στα μεσαία-μεγάλα πολυτελή σεντάν της Audi, το 100 και το 200, τα οποία πίστεψε πως ίσως θα μπορούσαν να αποτελέσουν την βάση για ένα διάδοχο του Hongqi CA770.

Έτσι, η Hongqi μπόρεσε να πείσει την Volkswagen να πάρει την άδεια για να χρησιμοποιήσει αυτά τα μοντέλα για να τα κυκλοφορήσει υπό την δικιά τους μάρκα. Τα πρώτα πρωτότυπα παράχθηκαν μερικούς μήνες μετά. Περιλάμβαναν ένα σεντάν βασισμένο στο Audi 100 και μερικές λιμουζίνες βασισμένες στο ίδιο όχημα αλλά και στο Audi 200, οι οποίες προορίζονταν σαν αντικαταστάτης του Hongqi CA770. Τα οχήματα δέχθηκαν αρκετά θετικές κριτικές και έτσι η παραγωγή άρχισε.

Αυτά τα κινέζικα Audi όμως δεν είχαν την ίδια μηχανή με τα γνήσια γερμανικά οχήματα, αλλά χρησιμοποιούσαν μηχανές της Chrysler και της Nissan.

Η παραγωγή τελείωσε το 2005 και τα αυτοκίνητα αντικαταστάθηκαν από μια έκδοση του Toyota Crown Majesta που πουλιόταν από την Hongqi ως το HQ300/HQ430 μέχρι το 2010, μετά από μια συμφωνία της FAW με την Toyota.

Αναφορές
--------

1. ↑
2. ↑
3. ↑
4. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Ιουνίου 2016. Ανακτήθηκε στις 31 Ιουλίου 2023.
5. ↑
6. ↑

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Hongqi CA7200** |

* History: the amazing Hongqi CA1021 Audi-based pickup trucks from China