recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Πέταρ Τοντόροβιτς Ντόμπρνιακ** (*σερβικά: Петар Теодоровић Добрњац*) (Ποζάρεβατς 1771 - Ιάσιο 1828), ήταν Σέρβος επαναστάτης διοικητής της πρώτης σερβικής εξέγερσης και πολιτικός.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε 1771 στο χωριό Ντόμπρνιακ της περιοχής του Ποζάρεβατς. Στα νιάτα του ήταν χαϋδούκος για λίγο διάστημα και μετά αποσύρθηκε στο αγρόκτημα του εκτρέφοντας ζώα. Το 1804 Μπουλγιούμπασης υπό τον Μιλένκο Στοΐκοβιτς. Το 1805 συμμετείχε στη Μάχη του Ιβάνκοβατς κατά του Χαζίφ Πασά, μετά την οποία ο ίδιος έγινε μέλος του διοικητικού συμβουλίου των Σέρβων και πήρε τον στρατιωτικό βαθμό του Μπιμπάς (διοικητής 1.000 στρατιωτών), και έγινε Κνεζ. Το 1806 πήρε μέρος στη μάχη της Ντέλιγκραντ κατά του Ιμπραήμ πασά της Σκόδρας. ήρθε σε σύγκρουση με τον Μιλόγιε Πέτροβιτς, πήρε μέρος και στη μάχη του Τσεγκάρ το 1809, η οποία οδήγησε στη σερβική ήττα. Μετά την πτώση της Ντέλιγκραντ το 1809 εγκατέλειψε τη Σερβία σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τον Καραγιώργη. Το 1810 γύρισε πίσω με παρέμβαση της Ρωσίας, αλλά και το 1811 έφυγε και πάλι. Μετά την κατάρρευση της πρώτης σερβικής εξέγερσης το 1813 πήγε στο Παρίσι και την Πετρούπολη και στη Ροντοφινίκινα προσπαθώντας να εξασφαλίσει βοήθεια για τη Σερβία αλλά εις μάτην.

Έλαβε από τη Ρωσία μια ετήσια σύνταξη 300 δουκάτων, και στη συνέχεια διαπραγματεύτηκε και συνήψε ειρήνη μεταξύ των Ρώσων και των Τούρκων το 1812. Έπειτα μετακόμισε στη Βεσσαραβία όπου κατείχε κάποια φέουδα κι εγκαταστάθηκε μόνιμα εκεί. Στη δεύτερη Σερβική Εξέγερση το 1815 δεν επέστρεψε στη Σερβία. Είχε δύο γιους, αλλά και οι δύο έχασαν τη ζωή τους στην Αγία Πετρούπολη στον στρατό, και μια κόρη, Λιουμπίνκε. Ήταν παντρεμένη με τον Κοσμά, τον γιο του Λουκά Λαζάρεβιτς. Πέθανε στο Ιάσιο το 1828.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Faceted Application of Subject Terminology*. 1682200. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  (Αγγλικά) *CERL Thesaurus*. Consortium of European Research Libraries. cnp01093221. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
3. ↑  Milan Milicevic
4. ↑  На данашњи дан: Први српски устанак › Порекло
5. ↑  Први српски устанак - Историја Срба - Weebly
6. ↑  Први српски устанак од 1804. до 1806. године | Српска револуција

Πηγές
-----

* Војвода који је много нервирао Карађорђа („Блиц", 25. септембар 2011)

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 28231272
* LCCN: no2007090495
* ISNI: 0000 0000 5106 5497
* GND: 132450194

 |

 |
Ο **Λιύντικα** ή Λεβέντε, ουγγρ. Liüntika / Levente (απεβ. πριν το 907) από τον Οίκο των Αρπάντ ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Αρπάντ μεγάλου πρίγκιπα των Ούγγρων και αρχηγός φυλής. Ως στρατιωτικός ηγέτης συμμετείχε στην κατάκτηση της Ουγγαρίας.

Βιογραφία
---------

Κατά το έθος των Γκόκτουρκς (Μπλε Τούρκων) και Χαζάρων, ο εστεμμένος πρίγκιπας αναγορευόταν από το συγκεντρωμένο πλήθος. Αυτό ευθυγραμμίζεται με τις πηγές, όπου ο Λιύνντικα εμφανίζεται ως αρχηγός των Καμπάρων. Αυτοί ήταν η τελευταία εθνότητα, που ενώθηκε με τον Ουγγρικό λαό. Σύμφωνα με τον Κωνσταντίνο Ζ΄ των Μακεδόνων τον *πορφυρογέννητο*, που ακολουθεί τον κριτή Μπουλκσού, ένας *άρχων* διοικούσε τις τρεις φυλές των Καμπάρων. Ο Κωνσταντίνος Ζ΄ πιστεύει, ότι ο Λιύντικα ήταν ο αρχηγός κατά τη διάρκεια της κατάκτησης.

Πολέμησε εναντίον των Βουλγάρων, ενώ ο πατέρας του Αρπάντ άρχισε με τον κύριο στρατό του και τους συμμάχους του Μοραβούς να επιτίθεται στην Παννονία και τα Βουλγαρικά σύνορα, στη μεγάλη Ουγγρική πεδιάδα. Έπειτα από την κατάκτηση μάλλον έγινε ηγεμόνας της Μοραβίας, διότι εκεί αναφέρεται ένα κάστρο με το όνομα Λαβέντενμπουρτς σε έγγραφο τού 1054.

Πηγές
-----

* Kristó Gyula (főszerk.), Engel Pál, Makk Ferenc: Korai magyar történeti lexikon (9-14- század). Akadémiai Kiadó, Budapest, 662. o. ISBN 963-05-6722-9 (1994)
Ο **Κωνσταντίνος Σπετσιώτης** (1883 - 5 Μαρτίου 1966) ήταν Έλληνας αθλητής του στίβου κι ολυμπιονίκης το 1906.

Στους Μεσολυμπιακούς του 1906 ήταν 3ος στο Βάδην 1.500μ με επίδοση 7.24.0 πίσω από τον πρώτο Αμερικανό Τζορτζ Μπόνχαγκ και τον δεύτερο Καναδό Ντόνλαντ Λίντεν. Λίγες μέρες πριν την Μεσολυμπιάδα είχε πάρει μέρος και στο πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου, όπου ήταν πρώτος στο βάδην 3.000 μ. με επίδοση 7.34. Το 1904 είχε συμμετάσχει στους Η' Πανιώνιους αγώνες στην Σμύρνη όπου ήταν πρώτος στα 1.000 μ.βάδην με επίδοση 4΄45΄΄.

Διακρίσεις
----------

* **Πανελλήνιο πρωτάθλημα**

1.500μ. βάδην
χρυσό: 1906
* **Ολυμπιακοί αγώνες**

1.500μ. βάδην
χάλκινο: 1906

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) *Sports-Reference.com*. sp/konstantinos-spetsiotis-1. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  mani.org.gr, Ο Ολυμπιονίκης Χαρίλαος Βασιλάκος  Αρχειοθετήθηκε 2010-11-03 στο Wayback Machine.
***Ο Τρόπος του Καζακστάν*** είναι ένα βιβλίο από τον Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγεφ, Πρόεδρο της Δημοκρατίας του Καζακστάν. Στο βιβλίο, ο Ναζαρμπάγεφ περιγράφει τη διαδικασία της ανεξαρτησίας του Καζακστάν και τον σχεδιασμό και την εκτέλεση των οικονομικών και πολιτικών μεταρρυθμίσεων. *Ο Τρόπος του Καζακστάν* δημοσιεύθηκε στις 18 Μαΐου 2010 και παρουσιάστηκε σε εκδήλωση στο Σαλού στην Ισπανία.

Ο Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγεφ δήλωσε ότι: "Αφιερώνω αυτό το βιβλίο για τη νέα μας γενιά - μια ειδική γενιά. Θα έχουν γεννηθεί και ωριμάζουν σε ένα ανεξάρτητο Καζακστάν ήδη. Η εποχή της νιότης σας, είναι η ώρα της ανόδου και της άνθησης της χώρας μας. Έχετε απορροφήσει το πνεύμα του επιτεύγματος και της επιτυχίας. Τα πεπρωμένα σας θα καθορίσουν τη μοίρα της χώρας μας.
Το βιβλίο μου, που περιγράφει γεγονότα του παρελθόντος, είναι βασικά προσανατολισμένο προς το μέλλον. Ελπίζω ότι το βιβλίο μου θα είναι ένα εγχειρίδιο για τους μελλοντικούς ηγέτες του Καζακστάν."

Παραπομπές
----------

* Αρχειοθετήθηκε 2012-03-05 στο Wayback Machine.
* Αρχειοθετήθηκε 2010-09-23 στο Wayback Machine.
Ο **Γεράσιμος (Μάκης) Μπελεβώνης** (Καλύβια Αιτωλοακαρνανίας, 19 Δεκεμβρίου 1975), είναι Έλληνας μεσοαμυντικός ποδοσφαιριστής με μακροχρόνια καριέρα σε ομάδες όλων των εθνικών κατηγοριών. Στο τέλος της σεζόν 2011-12 είχε αγωνιστεί σε περισσότερους απο 430 αγώνες εθνικών πρωταθλημάτων, χωρίς να υπολογίζονται οι αγώνες στο Κύπελλο Ελλάδας στους οποίους αγωνίστηκε σε περισσότερους από 60. Ξεκίνησε την καριέρα του από τον ΠΑΟ Καλυβίων σε ηλικία 14 ετών, μεταγράφηκε στον Παναιτωλικό και έπαιξε το 1ο επαγγελματικό του παιχνίδι σε ηλικία 16 ετών με αντίπαλο την Καβάλα στο Αγρίνιο. Το 1997 πήρε μεταγραφή για την Καλαμάτα, στην οποία αγωνίστηκε ως το 2001 έχοντας με τη φανέλα της «Μαύρης Θυελλας» περισσότερα από 100 παιχνίδια. Στη συνέχεια ακολούθησε η εξαετία στον ΟΦΗ (2001-2007) όπου σε 128 συμμετοχές πέτυχε 3 γκολ και έγινε ιδιαίτερα αγαπητός στους φίλους της κρητικής ομάδας. Μετά το 2007 ακολούθησε η επιστροφή του στον Παναιτωλικό, ομάδα από την οποία άρχισε την επαγγελματική του καριέρα,η οποία συνοδεύτηκε από 2 ανόδους από την Γ Εθνική στην Β και από την Β στην Α Εθνική μετά από 34 χρόνια τον Μάη του 2011. Κρεμώντας τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια το καλοκαίρι του 2012 ανέλαβε χρέη Γενικού Αρχηγού, θέση από την οποία συνεχίζει να προσφέρει μέχρι σήμερα στην ομάδα του Αγρινίου.

Καριέρα
-------

| Χρονιές | Σύλλογος | Συμμετοχές | Γκολ |
| --- | --- | --- | --- |
| 1992-1997 |  Παναιτωλικός | 112 | 7 |
| 1997-2001 |  Π.Σ. Καλαμάτα | 104 | 2 |
| 2001-2007 |  ΟΦΗ | 128 | 3 |
| 2007-2010 |  Παναιτωλικός | 65 | 6 |
| 2010-2011 |  Παναιτωλικός | 14 | 1 |
**Ο Φιάκας** είναι κοινωνική σάτιρα του Δημοσθένη Μισιτζή.

Υπόθεση
-------

Ο Φιάκας προσπαθεί να πλησιάσει την πλούσια Ευανθία με την υπόσχεση του γάμου για να ανελιχθεί κοινωνικά. και να εξοφλήσει τα χρέη του. Βοηθός στα σχέδιά του είναι ο κουτοπόνηρος υπηρέτης του. Η Κοκκώνα Φρόσω,θεία της Ευανθίας είναι βοηθός της.
Τον κυνηγούν οι δανειστές του κι εκείνος σπεύδει να αφήσει επιστολή στην οποία γράφει ότι είναι Βαρώνος ώστε να την δει η Ευανθία και να ξεγελαστεί. Ενόψει της επίσκεψής της στήνουν σκηνικό αφέντης και υπηρέτης για να την υποδεχθούν *καταλλήλως*: η Ευανθία ανακαλύπτει την επιστολή στην οποία προσφωνείται ο Φιάκας *βαρόνος Ερρίκος δε Μαστερχάουζεν του Βερολίνου* και ότι δήθεν το κάνει όλο αυτό για να δοκιμάσει την αγάπη της. Εκείνη φεύγοντας αφήνει 23 λίρες στον υπηρέτη για τους μισθούς του. Ο Φιάκας ξεγελάει τον υπηρέτη του και του παίρνει τις λίρες.
Η Ευανθία δηλώνει ενθουσιασμένη στην θεία της για τον μέλλοντα σύζυγό της και την αρχοντική οικογένειά του. Ο Φιάκας με τον υπηρέτη του επισκέπτονται το σπίτι της Ευανθίας και της λένε πως έλαβαν δήθεν τηλεγράφημα από το Βερολίνο πως έγινε ο Φιάκας υπουργός. Μεταξύ τους οι δύο άντρες μιλούν γερμανικά με αστείο αποτέλεσμα. Τελικά εμφανίζονται οι δανειστές και η απάτη αποκαλύπτεται.

Απήχηση
-------

Το έργο είχε τεράστια εκδοτική και σκηνική απήχηση. Πρωτοπαίχτηκε στις 26 Δεκεμβρίου 1870 στη Λέσχη της Εταιρείας Φιλομούσων Υψωμαθειών από ερασιτεχνικό θίασο και στις 23 Ιανουαρίου 1871 από το Σύλλογο Φιλομαθών Βλάγκας *Αι Μούσαι*. Στις δύο αυτές παραστάσεις παίζεται με τον τίτλο *Ο απατεών*. Στα τουρκικά παίχτηκε το 1874 και 1878,το 1879 από δυο επαγγελματικούς θιάσους και έναν ερασιτεχνικό. Το 1880 από τέσσερις διαφορετικούς θιάσους. Το 1872 εκδίδεται από το περιοδικό *Ευριδίκη*,μια γυναικεία επιθεώρηση.
Ακολουθούν τρεις συνεχόμενες επανεκδόσεις στην Κωνσταντινούπολη: 1876, 1884, 1888. Το 1881 εκδίδεται στην Αθήνα και ανατυπώνεται διαδοχικά : 1892, 1897, 1900, 1905, 1908, 1926.
Τα αίτια της απήχησης ίσως πρέπει να αναζητηθούν στον *αντιδυτικό διδακτισμό* του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Βάλτερ Πούχνερ, «Ο Φιάκας », Ανθολογία Νεοελληνικής Δραματουργίας, τομ. Β, 1 Από την Επανάσταση του 1821 ως τη Μικρασιατική Καταστροφή, εκδ. Μ.Ι.Ε.Τ. Αθήνα, 2006, σελ.238-239

Πηγές
-----

* Βάλτερ Πούχνερ, «Ο Φιάκας », Ανθολογία Νεοελληνικής Δραματουργίας, τομ. Β, 1 Από την Επανάσταση του 1821 ως τη Μικρασιατική Καταστροφή, εκδ. Μ.Ι.Ε.Τ. Αθήνα, 2006, σελ.237-253

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* ΘΕΑΤΡΟ ΤΗΣ ΔΕΥΤΕΡΑΣ Ο ΦΙΑΚΑΣ (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ)
Μηχανικός οδοκαθαριστής στη Πόλη του Μεξικού
Οδοκαθαριστής στην Πασέο ντε λα Ρεφόρμα, στην Πόλη του Μεξικού
Ο **οδοκαθαριστής** μπορεί να αναφέρεται στο επάγγελμα ενός ατόμου ή σε μια μηχανή που καθαρίζει τους δρόμους. Ο οδοκαθαριστής καθαρίζει τους δρόμους συνήθως σε αστική περιοχή.

Οι οδοκαθαριστές έχουν χρησιμοποιηθεί σε πόλεις, δεδομένου ότι η αποχέτευση και η αποκομιδή απορριμμάτων αποτελούν προτεραιότητες. Ένα πρόσωπο που καθαρίζει τον δρόμο θα χρησιμοποιήσει μια σκούπα και ένα φτυάρι για να καθαρίσει τα απορρίμματα, τα ζωικά απόβλητα και τις βρωμιές που συσσωρεύονται στους δρόμους. Αργότερα χρησιμοποιήθηκαν μάνικες νερού για να πλένουν τους δρόμους.

Οι μηχανές δημιουργήθηκαν τον 19ο αιώνα για να κάνουν την εργασία πιο αποτελεσματικά. Σήμερα, οι σύγχρονοι οδοκαθαριστές είναι τοποθετημένοι σε σωμάτια φορτηγών και μπορούν να σκουπίσουν απορρίμματα που συσσωρεύονται στους δρόμους.
Ο **Πένα** (σλαβομακεδονικά: Пена‎) είναι ο μεγαλύτερος ποταμός της κοιλάδας του Πόλογκ, μετά τον Αξιό. Διαρρέει τη βορειοδυτική Βόρεια Μακεδονία και έχει μήκος 27 χιλιόμετρα.

Πηγές και εκβολές
-----------------

Οι πηγές του Πένα ξεκινούν στην περιοχή της Καμπριόλικα και της Μπορισλόικα, ψηλά στην οροσειρά του Σκάρδου, σε υψόμετρο 2.500 μέτρων. Aρχικά, υπάρχουν δύο ποταμοί που ενώνονται στα χωριά Βέσαλα και Μπόσοβτσε. Διασχίζει το κέντρο της πόλης Τέτοβο, καταλήγει στην κοιλάδα του Πόλογκ και κοντά στο χωριό Σαρακχίνο ρέει προς τον Αξιό.

Χαρακτηριστικά του ποταμού
--------------------------

Οι πηγές του Πένα βρίσκονται σε υψόμετρο 2.500 μέτρων. Ο ποταμός έχει μήκος 27 χιλιομέτρα και στην κοίτη του καταλήγουν 12 παραπόταμοι, από τους οποίους σημαντικότερος είναι ο Καρανικολόβσκα.

Σημασία
-------

Ο ποταμός είναι σημαντικός για την πόλη του Τέτοβο, όχι απλά επειδή είναι το σύμβολο της πόλης, αλλά και επειδή υπάρχει οικονομικό όφελος από το ποτάμι. Από τουριστικής άποψης, ο Πένα με την άγρια βουνίσια ορμητικότητά του και τους θεαματικούς καταρράκτες προσελκύει πλήθος επισκεπτών. Από οικονομικής άποψης ο Πένα είναι σημαντικός επειδή πάνω του έχουν χτιστεί τέσσερα φράγματα, ένα από τα οποία είναι το μεγαλύτερο στη χώρα. 

Το 1979, μετά απο καταρρακτώδεις βροχές, ο ποταμός υπερχείλισε και το Τέτοβο πλημμύρισε.

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Πένα (ποταμός)** |

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Душан Кривокапиќ: „Шар-Планина", издание на „Туристичка Штампа", Белград, 1969 година*
2. ↑  *Живко Стефановски, Напредок Тетово, Шар Планина, стр 68-70*
3. ↑  *Кузман Најденоски: „Тетово во минатото", издание од 1964 година. Печатница „Напредок" Тетово*
Οδοντογλυφίδα
Η **οδοντογλυφίδα** είναι ένα μυτερό αντικείμενο το οποίο χρησιμοποιείται για το καθάρισμα των διακένων των δοντιών από υπολείμματα τροφών. Οι οδοντογλυφίδες είναι συνήθως φτιαγμένες από ξύλο και σπανιότερα από πλαστικό ή άλλα υλικά. Στο παρελθόν τις έφτιαχναν από φτερά χήνας, από ελεφαντοστό ή και από μέταλλο.

Σχήματα και αρώματα
-------------------

Φτιάχνονται σε ποικιλία σχημάτων. Για να χωράνε ανάμεσα στα δόντια, κάποιες φορές είναι σχεδόν επίπεδες στη μια τους διάσταση. Η διατομή τους είναι άλλοτε σχεδόν κυλινδρική και άλλοτε πρισματική, σχεδόν πάντα όμως καταλήγουν σε δυο μυτερές άκρες. Για διαφοροποίησή τους από οδοντογλυφίδες άλλων κατασκευαστών, ορισμένοι χρησιμοποιούν αρώματα/γεύσεις παρόμοια με αυτά που χρησιμοποιούνται στις τσίχλες.

Ιστορία
-------

Στο *Σατυρικόν* του Πετρόνιου που γράφτηκε περίπου το 60 μ.Χ. αναφέρεται: "Αφού καθάρισε τα δόντια του με μια ασημένια οδοντογλυφίδα, άρχισε να λέει: Φίλοι μου...".

Έχουν βρεθεί οδοντογλυφίδες σε αρκετούς τάφους της αρχαίας ελληνικής και ρωμαϊκής εποχής.

Η μαζική παραγωγή ξύλινων οδοντογλυφίδων άρχισε στα μέσα του 19ου αιώνα στην Αμερική.

Άλλες χρήσεις
-------------

Οι οδοντογλυφίδες χρησιμοποιούνται συχνά σε μικροκατασκευές, αλλά και στους μεζέδες για να μην χρειάζεται κανείς να τους πιάνει με το χέρι. Με αυτές παίζονται επίσης αρκετά παιχνίδια λογικής ή ικανότητας στα δάχτυλα. Χρησιμοποιούνται επίσης στη μαγειρική, για να κρατήσουν ενωμένα κομμάτια κρέατος ή άλλων τροφών που με το ψήσιμο ή βράσιμο θα χώριζαν και θα διαλύονταν.

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **οδοντογλυφίδα**  |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85136061
* NDL: 00576082

 |

 |
*Να μη συγχέεται με την Οπλοθήκη του Κρεμλίνου (Kremlin Arsenal).*
To **Οπλοστάσιο του Κρεμλίνου** (ρωσικά: Оружейная палата‎, αγγλ.: Kremlin Armoury) είναι ένα από τα παλαιότερα μουσεία της Μόσχας, μέρος των Μουσείων του Κρεμλίνου της Μόσχας.

 Εσωτερικό του Οπλοστάσιου του Κρεμλίνου.
 Περσικά όπλα και πανοπλίες στο μουσείο οπλισμού του Κρεμλίνου.
Το οπλοστάσιο κατασκευάστηκε το 1508, ως μέρος που εξυπηρετούσε τις στρατιωτικές ανάγκες του Κρεμλίνου. Μέχρι τη μεταφορά της Αυλής στην Αγία Πετρούπολη, το Οπλοστάσιο ήταν υπεύθυνο για την παραγωγή, την αγορά και την αποθήκευση όπλων, κοσμημάτων και διαφόρων ειδών οικιακής χρήσης των τσάρων και τιμαλφών, που είχαν λαφυραγωγηθεί από τις κατεχόμενες χώρες. Εκεί εργάζονταν οι καλύτεροι Μοσχοβίτες οπλουργοί (οι αδερφοί Βιάτκιν), κοσμηματοπώλες (Γαβρίλα Οβντοκίμοφ) και ζωγράφοι (Σίμον Ουσάκοφ). Το 1640 και το 1683 άνοιξαν τα εργαστήρια εικονογράφησης και ζωγραφικής, όπου μπορούσαν να παραδοθούν μαθήματα ζωγραφικής και χειροτεχνίας. Το 1700 το Οπλοστάσιο εμπλουτίστηκε με τους θησαυρούς των χρυσών και αργυρών θαλάμων των Ρώσων τσάρων.

Ιστορία
-------

Το 1711 ο Πέτρος Α΄ ο Μέγας μετέφερε την πλειοψηφία των μαστόρων στη νέα του πρωτεύουσα, την Αγία Πετρούπολη. Μετά από 15 χρόνια το Οπλοστάσιο συγχωνεύτηκε με την Αυλή του Ταμείου (το παλαιότερο αποθετήριο των βασιλικών θησαυρών), του Θησαυροφυλακίου του Σταύλου (υπεύθυνο για την αποθήκευση ιμάντων και αμαξών) και το Δωμάτιο των Μαστόρων (υπεύθυνο για το ράψιμο ρούχων και κλινοσκεπασμάτων για τους τσάρους). Μετά από αυτό, το Οπλοστάσιο μετονομάστηκε σε Δωμάτιο Όπλων και Μαστόρων. Ο Αλέξανδρος Α' της Ρωσίας όρισε το Οπλοστάσιο ως το πρώτο δημόσιο μουσείο  στη Μόσχα το 1806, αλλά οι συλλογές άνοιξαν στο κοινό μόνο επτά χρόνια αργότερα.

Δέκα από τα 44 σωζόμενα αυτοκρατορικά πασχαλινά αυγά Φαμπερζέ εκτίθενται στο Μουσείο Οπλοστάσιου.  Μετά τη Ρωσική Επανάσταση, τα ανάκτορα της αυτοκρατορικής οικογένειας λεηλατήθηκαν και οι θησαυροί τους μεταφέρθηκαν στο Οπλοστάσιο του Κρεμλίνου με εντολή του Βλαντιμίρ Λένιν.

Αποθετήριο Ρωσικών Διαμαντιών
-----------------------------

Εκτός από το Οπλοστάσιο/Μουσείο, το Οπλοστάσιο του Κρεμλίνου φιλοξενεί επίσης το Ρωσικό Αποθετήριο Διαμαντιών. Διαθέτει μοναδικές συλλογές ρωσικών, δυτικοευρωπαϊκών και ανατολικών εφαρμοσμένων τεχνών, που καλύπτουν την περίοδο από τον 5ο έως τον 20ο αι.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Постановление Совета Министров РСФСР № 1327 от 30.08.1960».
2. ↑  «About The Kremlin Armoury Museum [In English]». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Απριλίου 2018. Ανακτήθηκε στις 7 Φεβρουαρίου 2023.
3. 1 2  «Faberge Eggs – the fate of the eggs». Pbs.org. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Μαΐου 2012. Ανακτήθηκε στις 26 Μαρτίου 2012.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Kremlin Armoury στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 146608805
* LCCN: n82163064
* ISNI: 0000 0001 2271 3173
* SUDOC: 027535703
* BNF: cb12180918t (data)
* NKC: kn20050426027

 |

 |
Ο Λεχ Β΄ και ο μεγαλύτερος αδελφός του, Κράκος (δεν πρέπει να συγχέεται με τον Κράκο Β΄).
Ο **Λεχ Β΄** (πολωνικά: *Lech II*) ήταν θρυλικός ηγεμόνας της Πολωνίας, ο οποίος αναφέρθηκε για πρώτη φορά στο έργο του Γιαν Ντουούγκος. Ήταν ο μικρότερος γιος του Κράκου και ο διάδοχός του.

Σύμφωνα με τον Ντουούγκος, μετά το θάνατο του πατέρα του, ο Λεχ Β΄, από λαχτάρα για εξουσία και ζήλια, σκότωσε τον μεγαλύτερο αδελφό του, τον Κράκο Β΄. Έπρεπε να το κάνει ενώ κυνηγούσε και για να κρύψει το έγκλημα, έκοψε το σώμα και το έθαψε στην άμμο. Στη συνέχεια, ο χρονικογράφος αναφέρει την ψεύτικη μαρτυρία του Λεχ μπροστά σε όλους τους ισχυρούς, που ο Λέχ απέδιδε με δάκρυα. Οι πεισμένοι υπήκοοι τον ανακήρυξαν βασιλιά και στη συνέχεια βασίλεψε για πολλά χρόνια.

Ο Ντουούγκος δίνει δύο εκδοχές για το τέλος αυτής της ιστορίας, έχοντας πειστεί ο ίδιος ότι η πλοκή ανακαλύφθηκε (υπήρχαν μάρτυρες) και ο Λεχ καθαιρέθηκε από το θρόνο, κάτι που επικροτεί θερμά. Στη δεύτερη εκδοχή, η πρόνοια του Θεού ήταν να τιμωρήσει τον Λεχ με το γεγονός ότι κυβέρνησε για μεγάλο χρονικό διάστημα, αλλά χωρίς κληρονόμους. Μετά το θάνατό του, το βασίλειο ανέλαβε η Πριγκίπισσα Βάντα, το τελευταίο μέλος της οικογένειας του Κράκου.

Σε σύγκριση με τους προηγούμενους δυναστικούς θρύλους (Βιντσέτι Καντουούμπεκ, *Χρονικό της Μείζονος Πολωνίας*), ο Ντουούγκος έκανε σημαντικές αλλαγές στα ονόματα των γιων του Κράκου. Δηλαδή, σύμφωνα με παλαιότερα αρχεία, ο νεότερος πήρε το όνομά του από τον πατέρα του (το όνομά του ήταν Κράκος, δείτε Κράκος Β΄), ενώ ο μεγαλύτερος γιος ήταν ανώνυμος. Επιπλέον, ο Ντουούγκος μετέφερε ολόκληρο τον μύθο του δράκου του Βάβελ που επεξεργάστηκε στους χρόνους του Κράκου του γηραιού, στους χρόνους του Λεχ Β΄, περιορίζοντας τον μόνο στην ιστορία της αδελφοκτονίας και της εξορίας. Αυτό τον ανάγκασε να αλλάξει τις συνθήκες θανάτου των μεγαλύτερων γιων του Κράκου.

Λογοτεχνία
----------

* Γιαν Ντουούγκος, Χρονικά του περίφημου Βασιλείου της Πολωνίας, τομ. 1-2, Βαρσοβία 1961, σ. 191-192.
* A. Σεμκόβιτς, Η κρίσιμη διαίρεση της ιστορίας της Πολωνίας του Γιαν Ντουούγκος (μέχρι το 1384), Κρακοβία 1887.

Δείτε επίσης
------------

* Κράκος
* Πριγκίπισσα Βάντα
* Κράκος Β΄
* Βαλέσκα
* Λιμπούσε

Παραπομπές
----------
Συντεταγμένες: 35°16′50.002″N 24°34′14.999″E﻿ / ﻿35.28055611°N 24.57083306°E﻿ / 35.28055611; 24.57083306
Η **λίμνη των Ποταμών** σχηματίζεται από το φράγμα του Αμαρίου, το οποίο εγκαινιάστηκε το 2009. Η λίμνη έχει χωρητικότητα 23 εκατομμυρίων κυβικών μέτρων και αποτελεί ένα σπουδαίο υδροβιότοπο για τη νοτιοανατολική λεκάνη της Μεσογείου, με πολλά είδη πτηνών και ζώων να έχουν εμφανιστεί στην περιοχή. Η λίμνη βρίσκεται μέσα στην καταπράσινη κοιλάδα του Αμαρίου, 25 χλμ νοτιοανατολικά του Ρεθύμνου. Το φράγμα συγκεντρώνει τα νερά από το Φαράγγι της Πατσού, τη μικρή κοιλάδα της Παντάνασσας και το ρέμα της Σταυρομάνας που έρχεται από την περιοχή της Αγίας Φωτεινής. Δίπλα στον ταμιευτήρα υπάρχουν τα ερείπια του Οθωμανικού Κούλε των Ποταμών.

Η τεχνητή λίμνη Ποταμών και το φράγμα

Παραπομπές
----------
Έργο του που βρίσκεται στην Εθνική Πινακοθήκη.Ο **Λευτέρης Κανακάκις** (Ρέθυμνο 1934 - Αθήνα 1985) ήταν Έλληνας ζωγράφος του εικοστού αιώνα.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1934 στο Ρέθυμνο και σπούδασε από το 1954 έως το 1960 στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών με καθηγητές τους Σπύρο Παπαλουκά και Γιάννη Μόραλη. Με την ολοκλήρωση της φοίτησης στην ΑΣΚΤ κέρδισε υποτροφία και συνέχισε στις σπουδές του στο Παρίσι μέχρι το 1966. Με την επιστροφή του στην Ελλάδα, παρέδωσε μαθήματα στο προπαρασκευαστικό τμήμα της ΑΣΚΤ (1968 -1978) και έγραψε βιβλίο για χρήση των σπουδαστών. Πέθανε στην Αθήνα το 1985.

Πραγματοποίησε την πρώτη του ατομική έκθεση το 1960 στο Ρέθυμνο και συνέχισε τα επόμενα χρόνια τις ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Το 1983 οργανώθηκε στο Ηράκλειο αναδρομική έκθεση των έργων του και ταυτόχρονα τιμήθηκε από τον δήμο της πόλης με το Ζ' βραβείο Καζαντζάκη. Το 1986, ένα χρόνο μετά το θάνατο του Κανακάκι, πραγματοποιήθηκε παρόμοια έκθεση από την Εθνική Πινακοθήκη.

Τεχνοτροπία
-----------

Ο Κανακάκις σε αντίθεση με σύγχρονους του καλλιτέχνες δεν επηρεάστηκε από τις αφαιρετικές μορφές που κυριαρχούσαν εκείνη την περίοδο αλλά επηρεάστηκε από την παραστατική ζωγραφική παλιότερων και σύγχρονων καλλιτεχνών. Ασχολήθηκε αρχικά με την απεικόνιση νεκρών φύσεων και εσωτερικών χώρων, τα οποία αποδίδονταν με νατουραλιστική διάθεση και με έμφαση σε συγκεκριμένα αντικείμενα. Αργότερα εισήγαγε στα έργα του αντικείμενα συμβολικού χαρακτήρα ενώ μέσα από τη δουλειά του λαμβάνει κριτική στάση απέναντι στην πολιτική κατάσταση της εποχής του. Κατά την τελευταία φάση της ζωής του στράφηκε στο γυναικείο γυμνό και το πορτρέτο.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

Συνέντευξη του ζωγράφου

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6 7  dp.iset.gr/en/artist/view.html?id=1662. Ανακτήθηκε στις 26  Οκτωβρίου 2020.
2. ↑  dp.iset.gr/en/artist/view.html?id=1662. Ανακτήθηκε στις 8  Νοεμβρίου 2020.
3. ↑  rethnea.gr/%CE%B3%CE%B9%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B7%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%BA%CE%AC%CE%BA%CE%B7%CF%82-%CE%BF-%CF%81%CE%B5%CE%B8%CF%8D%CE%BC%CE%BD%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%B3%CE%BB%CF%8D%CF%80%CF%84%CE%B7/. Ανακτήθηκε στις 26  Οκτωβρίου 2020.
4. 1 2 3  «Κανακάκις Λευτέρης (1934 Ρέθυμνο - 1985 Αθήνα)». Εθνική Πινακοθήκη. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Ιουλίου 2015. Ανακτήθηκε στις 19 Οκτωβρίου 2015.
5. 1 2 3  «Κανακάκις Λευτέρης (1934 - 1985)». Ινστιτούτο Σύγχρονης Ελληνικής Τέχνης. Ανακτήθηκε στις 19 Οκτωβρίου 2015.
Συντεταγμένες: 44,19°N 73,58°W﻿ / ﻿0°N -0°E﻿ / 0; -0

Η **λίμνη Πλάσιντ** (Αγγλικά: Lake Placid) βρίσκεται στο βόρειο τμήμα της πολιτείας της Νέας Υόρκης, στα όρη Αντιρόντακ, στις κοιλάδες των οποίων σχηματίζονται περισσότερες από 200 μικρές λίμνες. Στο νοτιότερο άκρο της λίμνης βρίσκεται η κοινότητα Λέικ Πλάσιντ στην οποία έχουν διοργανωθεί οι Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες του 1932 και του 1980 καθώς και οι Χειμερινοί Αγώνες Καλής Θέλησης του 2000.

Γεωγραφία
---------

Η περιοχή της λίμνης Πλάσιντ, μαζί με τις λίμνες Σάρανακ (Saranac Lake) και Τάππερ (Tupper Lake) είναι γνωστή ως η περιοχή των 3 λιμνών (Tri-Lakes region). Η λίμνη έχει έκταση περίπου 8,8 km2 και μέσο βάθος περίπου 15 μέτρα. Στη λίμνη υπάρχουν τρία νησιά, που ονομάζονται Buck, Moose και Hawk. Διοικητικά ανήκει στην κομητεία Έσσεξ, στο βορειο-ανατολικό τμήμα της πολιτείας της Νέας Υόρκης.

Περιβαλλοντολογική μέριμνα
--------------------------

Η περιοχή της λίμνης ανήκει στο Πάρκο Αντιρόντακ που αποτελεί Εθνικό δρυμό από το 1892. Η λίμνη συνορεύει με το βόρειο τμήμα της κοινότητας Λέικ Πλάσιντ και αποτελεί πηγή πόσιμου νερού για την πόλη. Η διατήρηση της ποιότητας του νερού στη λίμνη είναι ένα σημαντικό τοπικό ζήτημα. Η λίμνη τροφοδοτείται από πηγές και ρέματα των ορέων Αντιρόντακ. Υπάρχουν σχεδόν 300 σπίτια στην όχθη της λίμνης. Επειδή τα περισσότερα σπίτια είναι ακατοίκητα το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου, το νερό παραμένει συνήθως καθαρό.

Οι τοπικές προσπάθειες για την καταπολέμηση των υδρόβιων χωροκατακτητικών ειδών ήταν επιτυχείς. Υποστηρίζονται από έναν σταθμό καθαρισμού σκαφών στο σημείο όπου τα μηχανοκίνητα σκάφη μπαίνουν στο νερό.

Στη λίμνη ψαρεύονται πέστροφες, πέρκες και κατά μήκος της βραχώδους ακτογραμμής λαβράκια. Το ψάρεμα γίνεται με συρτή και μύγες. Απαγορεύεται το ψάρεμα στον πάγο. Η λίμνη έχει πετύχει πολιτειακό ρεκόρ αλιείας πέστροφας.

Σημειώσεις
----------

Παραπομπές
----------

1. 1 2  
«Lake Placid». Πολιτεία της Νέας Υόρκης. Ανακτήθηκε στις 12 Νοεμβρίου 2021.
2. ↑  
«History of the Adirondack Park». Adirondack Park Agency, Πολιτεία της Νέας Υόρκης. Ανακτήθηκε στις 13 Νοεμβρίου 2021.
3. ↑  
«BOAT WASH STATIONS». Paul Smith's College, Adirondack Watershed Institute. Ανακτήθηκε στις 13 Νοεμβρίου 2021.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Lake Placid (lake) στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 106148570742124312603

 |

 |
Η **Οχά** (ρωσικά: Оха́) είναι πόλη και το διοικητικό κέντρο της επαρχίας Οχίνσκι της Περιφέρειας Σαχαλίνης στη Ρωσία, που βρίσκεται στην ανατολική ακτή της βόρειας Σαχαλίνης, περίπου 850 χιλιόμετρα βόρεια του Γιούζνο-Σαχαλίνσκι, κοντά στην ακτογραμμή της Οχοτσκικής θάλασσας. Πληθυσμός: Ο πληθυσμός ήταν 23.008 άτομα στην απογραφή του 2010, μειωμένος από τα 27.963 άτομα στην απογραφή του 2002 και τα 36.104 άτομα στην απογραφή του 1989.

Ιστορία
-------

Ιδρύθηκε λίγο μετά την ανακάλυψη πετρελαίου στην περιοχή το 1880, αρχικά υπό το όνομα *Όχε*. Το όνομα προέρχεται από  λέξη της γλώσσας Αϊνού που σημαίνει *Κακό Νερό*. Η βιομηχανική εκμετάλλευση των πετρελαϊκών αποθεμάτων ξεκίνησε το 1923, κατά τη διάρκεια της Ιαπωνικής κατοχής της Σαχαλίνης το 1920-1925. Το καθεστώς  πόλης χορηγήθηκε το 1938.

Η πόλη υπέστη σημαντικές ζημιές κατά το σεισμό του Νεφτεγκόρσκ το 1995 που συνέβη στις 28 Μαΐου, και χρησιμοποιήθηκε ως πιλοτική βάση για διασώστες που είχαν αναπτυχθεί στο Νεφτεγκόρσκ, το οποίο καταστράφηκε σε τέτοιο βαθμό που δεν ξαναχτίστηκε. Ένας αριθμός επιζώντων του Νεφτεγκόρσκ μεταφέρθηκαν στην Οχά. Ένας άλλος μικρότερο σεισμός έπληξε την πόλη στις 10 Μαΐου 2005, χωρίς να υπάρξουν θύματα ή σημαντικές ζημιές.

Διοικητική και δημοτική κατάσταση
---------------------------------

Εντός του πλαισίου των διοικητικών διαιρέσεων, η Οχά εξυπηρετεί ως το διοικητικό κέντρο της επαρχίας Οχίνσκι και είναι ενσωματωμένη σε αυτή. Ως δημοτική διαίρεση, η πόλη της Οχά και δέκα αγροτικές περιοχές της επαρχίας Οχίνσκι ενσωματώνονται ως **Αστικός θύλακας Οχίνσκι**.

Οικονομία
---------

Η Οχά, μαζί με το διοικητικό κέντρο της περιφέρειας Γιούζνο-Σαχαλίνσκι, είναι το κέντρο της βιομηχανίας πετρελαίου της Σαχαλίνης. Ένας αγωγός πετρελαίου και φυσικού αερίου ξεκινάει στην Οχά και κατευθύνεται προς το Κομσομόλσκ επί του Αμούρ στη ρωσική ενδοχώρα. Μια σειρά από πετρελαιοπηγές υπάρχουν σε κοντινή απόσταση από την πόλη, που ελέγχεται κυρίως από την εταιρεία Rosneft.

### Μεταφορές

Η πόλη είναι το βορειότερο σημείο του νησιού που έχει οδικό δίκτυο. Υπήρχε σιδηροδρομική σύνδεση στενού σιδηροδρόμου με το Νογκλίκι που έκλεισε το 2006.

Υπάρχει ένα αεροδρόμιο στο Οχά με πτήσεις προς το Χαμπάροφσκ και το Γιούζνο-Σαχαλίνσκ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «26. Численность постоянного населения Российской Федерации по муниципальным образованиям на 1 января 2018 года». Federal State Statistics Service. Ανακτήθηκε στις 23  Ιανουαρίου 2019.
2. ↑  Law #25-ZO
3. ↑  Law #524
Η **Λίμνη Παράβανι** (γεωργ. ფარავნის ტბა) είναι ηφαιστειογενής λίμνη στη Γεωργία, που βρίσκεται στο Υψίπεδο Τζαβαχέτι, ανάμεσα στις οροσειρές Αμπούλ-Σαμσαρί και Τζαβαχέτι. Είναι η μεγαλύτερη λίμνη της χώρας σε έκταση, αλλά είναι σχετικώς αβαθής.

Γεωγραφία και υδρογραφία
------------------------

Η Λίμνη Παράβανι βρίσκεται σε υψόμετρο 2.073 μέτρα πάνω από το επίπεδο της θάλασσας και έχει έκταση 37,5 τ.χλμ. με λεκάνη απορροής εκτάσεως 234 τ.χλμ. Το μέγιστο βάθος της είναι 3,3 μέτρα, ενώ το μέσο βάθος της 2,2 μέτρα. Ο όγκος νερού της λίμνης είναι 91 εκατομμύρια κυβικά μέτρα κατά μέσο ετήσιο όρο. Η στάθμη του νερού της είναι χαμηλότερη τους μήνες Οκτώβριο και Νοέμβριο, και υψηλότερη τον Μάιο και τον Ιούνιο. Εξαιτίας του μεγάλου υψομέτρου, η λίμνη παγώνει τον χειμώνα, με πάχος πάγου από 47 έως 73 εκατοστόμετρα.

Εκτός από τα μικρά ποτάμια Σάορι, Σαμπαντόστσκαλι και Ροντιόνοφσκις Τσκάλι, η λίμνη παίρνει το νερό της από το χιόνι, τη βροχή και υποβρύχιες πηγές.

Ο Ποταμός Παράβανι εκρέει από το νότιο μέρος της λίμνης και συνδέεται με τον Ποταμό Κύρο (Μτκβάρι). Η λίμνη αποτελεί δημοφιλή προορισμό για ψάρεμα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Apkhazava, I. (επιμ.): *Georgian Encyclopedia*, τόμ. X. Tbilisi, Georgia: 1985.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η θέση της λίμνης στον χάρτη
Ο **Λευτέρης Χαλκιαδάκης** (10 Μαρτίου 1927 - 11 Ιανουαρίου 2008) ήταν Έλληνας διευθυντής ορχήστρας.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην Τάντα της Αιγύπτου και το 1934 εγκαταστάθηκε οικογενειακώς στην Αλεξάνδρεια. Σπούδασε μουσική και Διεύθυνση Ορχήστρας στο Παρίσι από το 1951 (στην École Normale με τον μαέστρο Jean Tournet και στη Schola Cantorum με τους μαέστρους Pierre Dervaux και Leon Barzin). Για τέσσερα χρόνια υπήρξε βοηθός του Barzin στην *Orchestre de la Societé Philharmonique de Paris*.Επίσης ήταν διπλωματούχος Βυζαντινής Μουσικής του Εθνικού Ωδείου Αθηνών. 

Το 1964 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Έχει διευθύνει σε Παρίσι, Βρυξέλλες, Μασσαλία, Ισραήλ και αλλού. Στην Ελλάδα υπήρξε από τους ιδρυτές και μόνιμος αρχιμουσικός της Συμφωνικής Ορχήστρας του Δήμου Αθηναίων. Συνεργάστηκε επίσης με κλιμάκιο της Ορχήστρας "Παναρμόνια", ηχογραφώντας τη μουσική του Π. Ντέσσαου στη "Μάνα Κουράγιο" του Μπ. Μπρεχτ (που παρουσιάστηκε το 1972 από τον Θίασο Κατίνας Παξινού-Αλέξη Μινωτή). Στο μεταξύ, από το 1969 ήταν μόνιμος αρχιμουσικός στην ΕΡΤ και συνεργάστηκε σποραδικά με τις ΚΟΑ και ΚΟΘ. Συνεργάστηκε επίσης με την Εθνική Λυρική Σκηνή διευθύνοντας όπερες, οπερέτες και μπαλέτα, μεταξύ των οποίων: "Αλιείς Μαργαριταριών", "Οι Γάμοι του Φίγκαρο", "Ο Μαγικός Αυλός", "Ριγκολέττο", "Η Νυχτερίδα", "Ο Κουρέας της Σεβίλλης", *Βαφτιστικό*, πολλές Βραδιές μπαλέτου, κ.ο.κ.). Το 1979 ήταν ο διευθυντής της ορχήστρας για το ελληνικό τραγούδι που συμμετείχε στη Eurovision.. 

Υπήρξε ιδρυτικό στέλεχος και πρόεδρος της Όπερας Δωματίου Αθηνών, με παραγωγές, όπως το «Βαστιανός και Βαστιανή» του Μότσαρτ στο Φεστιβάλ Πεντέλης,κ.λπ. Επίσης, μαέστρος της Ορχήστρας του «Southeastern College», με την οποία έδωσε πολλές συναυλίες. Στους μαθητές του οι: Χρ. Αναστασίου, Β. Βούρτση, Ι. Δακουτρός, Ά. Δημητριάδης (βλ. Ορχήστρα νυκτών εγχόρδων «Άττικα»), Ι.Λ. Ερενίδης (βλ. σύγχρονοι συνθέτες/τιδες), Ά. Μορφίδου, Τάκης Παπαδόπουλος, κ.ά. Έχει διδάξει διεύθυνση ορχήστρας σε διάφορα Σεμινάρια και το 1997 δίδαξε σε Σεμινάρια (για πρώτη φορά στην Ελλάδα) το σύστημα «Τοσκανίνι-Μπαρζέν». 

Στις 11 Ιανουαρίου 2008 πέθανε σε ηλικία 81 ετών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  "Αφιερωμένο εξαιρετικά": Η Ελλάδα στη EUROVISION – 1979
Η **ολόσωμη χαρτογράφηση σπίλων** είναι μία **προληπτική εξέταση** για τον δερματικό καρκίνο και το **μελάνωμα**, το οποίο είναι η πλέον επικίνδυνη μορφή καρκίνου του δέρματος. Η εξέταση γίνεται αυτοματοποιημένα από δερματολόγο, μέσω μίας ψηφιακής συσκευής εφοδιασμένης με κάμερα υψηλής ανάλυσης και εξελιγμένο λογισμικό. Η  κάμερα λαμβάνει λεπτομερείς φωτογραφίες όλων των σπίλων του δέρματος, από την κορυφή ως τα νύχια, ακόμη και στο τριχωτό της κεφαλής. Είναι συνδεδεμένη με έναν υπολογιστή και κατά τη διάρκεια της εξέτασης, μεταφέρει όλες τις φωτογραφίες των σπίλων με τα χαρακτηριστικά τους στο αρχείο του ασθενούς και στη βάση δεδομένων του γιατρού.

Η ολόσωμη χαρτογράφηση σπίλων επιτρέπει στον δερματολόγο να δημιουργήσει ένα ακριβές σύνολο φωτογραφιών όλων των σπίλων ενός ασθενούς. Έτσι, σε κάθε επαναλαμβανόμενη εξέταση μπορεί να συγκρίνει τις νέες ψηφιακές φωτογραφίες των σπίλων με τις αντίστοιχες προηγούμενες και **να εντοπίσει άμεσα όλους τους νεοεμφανιζόμενους σπίλους ή μεταβολές σε υπάρχοντες σπίλους**. Η εξέταση είναι ασφαλής, χωρίς ακτινοβολία και οι πληροφορίες που παρέχει στον δερματολόγο είναι απόλυτα ακριβείς, διευκολύνοντάς τον να εντοπίζει όλους τους ύποπτους σπίλους στο δέρμα του ασθενούς και να προβαίνει έγκαιρα σε διάγνωση και θεραπεία μελανώματος ή άλλης μορφής δερματικού καρκίνου.

Η προληπτική εξέταση μελανώματος και καρκίνου του δέρματος πρέπει να γίνεται κάθε 6 ή 12 μήνες, ανάλογα με την σύσταση του δερματολόγου, που καθορίζεται κυρίως από τα εξής δεδομένα:

* Ύπαρξη πολλών σπίλων στο δέρμα (περισσότεροι από 50).
* Αναφορά για ιστορικό καρκίνου του δέρματος του ασθενούς ή μέλους της οικογένειάς του.
* Προηγούμενη θεραπεία του ασθενούς για μελάνωμα.
* Διαπίστωση μεταβολών σε χρώμα, μέγεθος και σχήμα σπίλων.
* Εμφάνιση νέων σπίλων στο δέρμα.
* Ανοιχτόχρωμο και ευαίσθητο δέρμα.
* Απόκτηση ηλιακών εγκαυμάτων κατά τη διάρκεια της παιδικής ηλικίας ή της εφηβείας.

Η ολόσωμη χαρτογράφηση σπίλων γίνεται σε συνδυασμό με την ψηφιακή **δερματοσκόπηση** για πλήρη διάγνωση και αλάνθαστη τεκμηρίωση των ευρημάτων από τον δερματολόγο.

Βιβλιογραφία
------------

1. *Dermoscopy Image Analysis*.*Volume 10 of Digital Imaging and Computer Vision.* M. Emre Celebi, Teresa Mendonca, Jorge S. Marques. Taylor & Francis, 2015

1. ↑  «Dr. Τζερμιάς / Καρκίνος δέρματος». *Καρκίνος του δέρματος*.
2. ↑  «Dr. Τζερμιάς / Σπίλοι». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Μαΐου 2021.
3. ↑  «melanoma prevention guidelines».
Ο **Λευτέρης Χαλυβόπουλος** ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός στην ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης από το 1946 ως το 1953.

Βιογραφία
---------

Ο Χαλυβόπουλος εντάχθηκε στον Άρη το 1945, χωρίς να συμμετάσχει στην ομάδα που κατέκτησε το πρωτάθλημα Ελλάδος του 1946. Από την επόμενη σεζόν, αποτέλεσε μέρος της ανανέωσης που πραγματοποίησαν οι "κίτρινοι", ξεκινώντας να αγωνίζεται στην πρώτη ομάδα ως αναπληρωματικός για το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης του 1946-47.

Το 1947-48, καθιερώθηκε στην πρώτη ομάδα του Άρη, η οποία απόλεσε το τοπικό πρωτάθλημα όταν ηττήθηκε από τον ΠΑΟΚ με 0-1 στις 29 Φεβρουαρίου 1948. Συμμετείχε στο Κύπελλο Πάσχα της Αθήνας, όπου οι "κίτρινοι" κέρδισαν την διοργάνωση, όπως και στο φιλικό εναντίον της γαλλικής Σταντ ντε Ρενς στις 20 Ιουνίου 1948, το οποίο διακόπηκε ισόπαλο λόγω καταρρακτώδους βροχής.

Την σεζόν 1948-49, αφού κατέκτησε τον τίτλο του πρωταθλητή Θεσσαλονίκης με τον Άρη και άνοιξε το σκορ στο πρώτο ματς για την τελική φάση του πανελλήνιου πρωταθλήματος κατά του Ολυμπιακού, όπου οι δύο ομάδες αναδείχθηκαν ισόπαλες με 4-4. Συμμετείχε σε τρεις αγώνες, με τον Άρη να καταλαμβάνει την τρίτη θέση του πρωταθλήματος.

Το 1949-50, οι "κίτρινοι" πραγματοποίησαν εξαιρετική πορεία στην διοργάνωση του κυπέλλου Ελλάδας, όπου μετά από τον πρώτο ισόπαλο αγώνα με τον ΠΑΟΚ στην προημιτελική φάση, η πρόκριση κρίθηκε στις 26 Απριλίου 1950, όταν ο Άρης κέρδισε με 1-3, έχοντας ως έναν από τους σκόρερ του τον Χαλυβόπουλο. Δεν συμμετείχε στον ημιτελικό εναντίον του Εθνικού, αλλά έπαιξε στον τελικό, όπου οι "κίτρινοι" γνώρισαν την ήττα από την ΑΕΚ με 4-0.

Το 1950-51, ο Χαλυβόπουλος πέτυχε πέντε τέρματα για το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης, ενώ πέτυχε το νικητήριο γκολ της ομάδας του κατά του Μακεδονικού για το τουρνουά Πάσχα Θεσσαλονίκης και σκόραρε και μία εβδομάδα αργότερα στην ήττα με 4-5 από τον Ηρακλή. Έπαιξε στο φιλικό εναντίον της Ραπίντ Βιέννης τον Ιανουάριο του 1952 και κέρδισε το τουρνουά Πάσχα τρεις μήνες αργότερα.

Μετά την κατάκτηση του τοπικού πρωταθλήματος του 1953, μετανάστευσε στη Νέα Υόρκη των Ηνωμένων Πολιτειών για να εργαστεί ως γιατρός, διακόπτοντας την ποδοσφαιρική του καριέρα σε ηλικία 24 ετών. Πέθανε το 2012.

Στατιστικά
----------

| Διοργάνωση | Αγώνες | Γκολ |
| --- | --- | --- |
| Πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης | 43 | 9 |
| Πρωτάθλημα Ελλάδας | 3 | 1 |
| Κύπελλο Ελλάδας | 15 | 3 |
| Αγώνες κατάταξης | 1 | - |

Παραπομπές
----------

1. ↑  Άγγελος Καριπίδης, *Άρης 1914-2002. Οι μεγάλες στιγμές της ιστορικής ομάδος*, σελ. 88-91, University Studio Press, Θεσσαλονίκη 2003. ISBN 960-12-1189-6, ISBN-13 978-960-12-1189-3
2. ↑  Greece - Final Tables 1906-1959
3. ↑  Οι μεγάλες μάχες Κυπέλλου ΠΑΟΚ-Αρη - Contra.gr
4. ↑  «Οι οκτώ τελικοί Κυπέλλου του Άρη - Άρης - SPORT 24». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Αυγούστου 2015. Ανακτήθηκε στις 29 Μαΐου 2015.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* *Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ... Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό*, ISBN 978-960-93-5927-6
* Χαλυβόπουλος Λευτέρης | aris.re
Συντεταγμένες: 37°30′8.28″N 27°32′18.96″E﻿ / ﻿37.5023000°N 27.5386000°E﻿ / 37.5023000; 27.5386000

Η **Λάτμος** (αρχαία ελληνικά: Λάτμος) ήταν πόλη της αρχαίας Καρίας.  Ήταν *πόλη* (πόλη-κράτος) και μέλος της Δηλιακής Συμμαχίας. 

Ο Στράβων γράφει ότι ήταν γνωστή και ως «Ηράκλεια κάτω από τον Λάτμο» ( αρχαία ελληνικά: Ἡράκλεια ἡ ὑπὸ Λάτμῳ). 

Η τοποθεσία της βρίσκεται κοντά στην Heraclea ad Latmum, στην Ασιατική Τουρκία.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Αγγλικά) Talbert, Richard, επιμ. (2000). *Barrington Atlas of the Greek and Roman World*. Princeton University Press. σελ. 61, καθώς και συνοδευτικές σημειώσεις καταλόγου.
2. ↑  Mogens Herman Hansen & Thomas Heine Nielsen (2004). «Karia». *An inventory of archaic and classical poleis*. New York: Oxford University Press. σελίδες 1126-1127. ISBN 0-19-814099-1.
3. ↑  Strabo, Geography, §14.1.8

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Ασία
* Πύλη:Τουρκία
 |

 |
Η ορθή αναφορά (πράσινο), μετριέται πάνω στον ουράνιο ισημερινό από το εαρινό σημείο μέχρι τον ωρικό κύκλο του αστέρα και η απόκλιση (πορτοκαλί) από τον ουράνιο ισημερινό πάνω στον ωρικό κύκλο.
Οι **Ουράνιες συντεταγμένες**, ή **ουρανογραφικές συντεταγμένες**, είναι εκείνες που προσδιορίζουν το ίχνος (τη θέση) ενός ουρανίου σώματος στην ουράνια σφαίρα. Είναι αντίστοιχες με τις γεωγραφικές συντεταγμένες ενός τόπου στην επιφάνεια της Γήινης σφαίρας. Το σύστημα των συντεταγμένων αυτών βασίζεται στον ουράνιο ισημερινό και για αυτό το λόγο ονομάζονται επίσης και **ισημερινές συντεταγμένες**.

Οι ουράνιες ή ισημερινές συντεταγμένες είναι η απόκλιση αστέρος ή κλίση "δ" που μετριέται σε μοίρες, και η αστρική ωρική γωνία, που επίσης μετριέται σε μοίρες, όμως αντί της δεύτερης ειδικότερα οι αστρονόμοι χρησιμοποιούν την "**ορθή αναφορά**", (RA) που μετριέται πάνω στον ισημερινό σε χρόνο (00h 00' 00") με αρχικό σημείο της μέτρησης το εαρινό σημείο, όπου τέμνονται η εκλειπτική και ο ουράνιος ισημερινός. Χοντρικά μπορεί να ειπωθεί ότι η απόκλιση ισοδυναμεί με το γεωγραφικό πλάτος, καθώς εκφράζει την απόσταση ενός σημείου από τον ουράνιο ισημερινό, ενώ η ορθή αναφορά με το γεωγραφικό μήκος, εκφράζοντας την απόστασή του πάνω στον ισημερινό από το εαρινό σημείο.

Άξιο προσοχής είναι ότι η αστρική ωρική γωνία μετριέται επί του ουράνιου ισημερινού από τον μεσημβρινό του τόπου παρατήρησης μέχρι τον ωρικό κύκλο του αστέρα, με ανάδρομη φορά και ολοκυκλικά, σε μοίρες. Η ορθή αναφορά, που χρησιμοποιούν οι αστρονόμοι, έχει ως αρχή μέτρησης το εαρινό σημείο και μετριέται επίσης πάνω στον ουράνιο ισημερινό μέχρι τον ωρικό κύκλο του αστέρα με την ορθή φορά, δηλαδή αριστερόστροφα, εξ ου και η ονομασία της. Επίσης αντίθετα με την ωρική γωνία, η ορθή αναφορά μετριέται σε χρόνο (ώρες, λεπτά και δευτερόλεπτα), καθώς συνηθίζεται να μετράται με βάση τη διάβαση ενός ουράνιου σώματος πάνω από τον μεσημβρινό ενός τόπου καθώς η Γη περιστρέφεται. Οι ποσότητες αυτές όμως τελικά εκφράζουν γωνία (ενδεικτικά μια ώρα ορθής αναφοράς ισοδυναμεί με γωνία 15 μοιρών).

Δείτε επίσης
------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Αστρονομία | Πύλη Αστρονομία |

* Σύστημα συντεταγμένων
* Γαλαξιακές συντεταγμένες
* Τοπικές συντεταγμένες ή **οριζόντιες συντεταγμένες**.
* Γεωγραφικές συντεταγμένες
Το **Λαουχάρ ντε Ανταράξ** (στα ισπανικά: Laujar de Andarax, όντας ο Ανταράξ ένας εκ των δύο κύριων ποταμών της επαρχίας της Αλμερίας) είναι δήμος και χωριό που βρίσκεται στην επαρχία της Αλμερίας στην Ανδαλουσία. Το όνομά του προέρχεται από τις αραβικές λέξεις El Auxor («σπηλιά») και andarax («εποχή της ζωής»). Το 'x' του ονόματός του παραδοσιακά διαβαζόταν προφερόταν [x].

Η ιστορία του χωριού συνδέεται άμεσα με την οροσειρά των Αλπουχάρας που υπήρξε ιδιαίτερα σημαντική κατά τις δύο πρώτες δεκαετίες που ακολούθησαν την καστιλιανική κατάκτηση του Εμιράτου της Γρανάδας από την Καστίλη, λόγω της εκεί εξέγερσης των μουσουλμάνων. Κατά τους επόμενους αιώνες και μέχρι σήμερα η φυσική της επαρχία βασίστηκε στην καλλιέργεια του αμπελιού.

Παραπομπές
----------

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 128020595
* LCCN: n98031578
* BNE: XX451659

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Ευρώπη
* Πύλη:Ισπανία
 |

 |
Συντεταγμένες: 37°31′59″N 21°38′38″E﻿ / ﻿37.53306°N 21.64389°E﻿ / 37.53306; 21.64389

Ο **Λαπίθας** είναι βουνό στα νότια της Ηλείας. Στους προποδές του είναι οι αρχαίες πόλεις Αίπυ, Σαμικό και Αρήνη. Ψηλότερη κορυφή του είναι η *Ξηροχόρτι* με 821 μέτρα υψόμετρο, και από τις πλαγιές του ξεκινούν μερικοί παραπόταμοι του Αλφειού ποταμού.

Από τον Λαπίθα πήγαζε ο ποταμός Άνιγρος που χυνόταν έπειτα στην θάλασσα εκεί που σήμερα βρίσκεται η λίμνη του Καϊάφα που βρίσκεται στους πρόποδες του. Το όνομα του οφείλεται στον Κένταυρο Λάπιθο που σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία ζούσε εκεί, ή από τους Λαπίθες που έχτισαν την Αίπυ. Κατά την αρχιαότητα το όρος, τμήμα του , ανήκε στο βασίλειο του Νέστορος της Πύλου όπως μαρτυρά και ο Όμηρος στις πόλεις που πήραν μέρος στον Τρωικό πόλεμο και τμήμα του στην αρχαία Αρκαδία σύμφωνα με τον Παυσανία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Διάζωμα, Αρχαία θέατρα, Θέατρο Πλατιάνας Αρχειοθετήθηκε 2013-07-08 στο Wayback Machine.
2. ↑  «Ιστορία - Νομαρχία Ηλείας». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Σεπτεμβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 9 Οκτωβρίου 2013.
3. ↑  «Αρήνη, ιστορία». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Οκτωβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 9 Οκτωβρίου 2013.
4. ↑  Εθνικόν και Καποδιστριακόν Πανεπιστήμιον Αθηνών, δημοσιεύματα του τμήματος Γεωλογίας, Ιωάννης Γ. Φουντούλης
5. 1 2  [...][5.8] ὁ δὲ Ἄνιγρος οὗτος ἐξ Ἀρκαδικοῦ μὲν κάτεισιν ὄρους Λαπίθου, [...], Παυσανίου, Ηλειακά
6. ↑  Δήμος Ζαχάρως[*νεκρός σύνδεσμος*]
7. ↑  [...]Η Πύλος ἄνδρες ἔστειλε καὶ ἡ [...], τὸ Αἰπὺ λαμπρό,[...], Ομήρου, Ιλιάδα , βιβλίο Β΄

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Ελλάδα
 |

 |
Συντεταγμένες: 35°34′56.9″N 27°07′46.0″E﻿ / ﻿35.582472°N 27.129444°E﻿ / 35.582472; 27.129444

Η **Λάστος** ή **Καλή Λίμνη** είναι το ψηλότερο βουνό της Καρπάθου και της Δωδεκανήσου με υψόμετρο 1.215 μέτρα. Βρίσκεται στο κέντρο του νησιού και το χωρίζει στην "Επάνω Μεριά" και την "Κάτω Μεριά", τα δε χωριά της περιοχής του ονομάζονται "Μεσοχώρια". Στις πλαγιές του βουνού, που μερικές χρονιές είναι χιονισμένες, υπάρχουν απόκρημνες χαράδρες, δαιδαλώδεις χείμαρροι, βαθιές σπηλιές, καταπράσινες κοιλάδες και πηγές με κρυστάλλινα νερά. Είναι κτισμένα τα χωριά Λάστος, Βωλάδα, Όθος και η περιοχή που καλύπτει το βουνό αποτελεί το πιο δασικό και καταπράσινο τμήμα του νησιού (ειδικότερα οι ανατολικές πλαγιές του). Η Λάστος διαθέτει σημαντική χλωρίδα και πανίδα και για αυτό το λόγο περιλαμβάνεται στο δίκτυο Natura 2000 με κωδικό GR4210002. Υπάρχουν εκτεταμένα δάση κωνοφόρων του είδους *Pinus brutia* (αν και μεγάλο μέρος του είχε καεί) και φρύγανα σε καλή κατάσταση. Το έδαφός του χαρακτηρίζεται από δύο τύπους πετρωμάτων (απολιθώσεις): τις περιοχές του πυριτίου υποστρώματος, οι οποίες είναι πολύ λείες και τις περιοχές με ασβεστόλιθους που έχουν μια τραχιά ανακούφιση. Η μορφολογία του κυριαρχείται από εσωτερικούς βράχους, λιβάδια, χαλάσματα και μικρά φαράγγια (χαρακτηριστικά του νησιού) και πηγές με τρεχούμενο νερό που περιβάλλεται από τη χαρακτηριστική βλάστηση.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Kali Limni, 1215 metrů nad mořem, Karpathos στο

Φωτογραφίες
-----------

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| Η "Επάνω Μεριά" της Καρπάθου από την κορυφή της Καλής Λίμνης ή Λάστου
 |
| Η "Επάνω Μεριά" της Καρπάθου από την κορυφή της Καλής Λίμνης ή Λάστου
  |

|  |
| --- |
| Ο δείκτης υψομέτρου στην κορυφή της Καλής Λίμνης ή Λάστου
 |
| Ο δείκτης υψομέτρου στην κορυφή της Καλής Λίμνης ή Λάστου
  |

 |

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Βουνά της Ελλάδας». *www.topoguide.gr*. Ανακτήθηκε στις 13 Μαΐου 2020.
2. ↑  *Εγκυκλοπαίδεια Νέα Δομή*. Τεγόπουλος - Μανιατέας. 1996. σελ. 169, τομ. 16.
3. ↑  «Κάρπαθος Δωδεκάνησα. Τουριστικός Οδηγός Δωδεκανήσου». *www.rhodesguide.com*. Ανακτήθηκε στις 13 Μαΐου 2020.
4. ↑  «NatureBank - Βιότοπος NATURA - KENTRIKI KARPATHOS: KALI LIMNI - LASTOS - KYRA PANAGIA KAI PARAKTIA THALASSIA ZONI». *filotis.itia.ntua.gr*. Ανακτήθηκε στις 13 Μαΐου 2020.
5. ↑  votaniki (26 Δεκεμβρίου 2018). «Κεντρική Κάρπαθος: Καλή Λίμνη – Λαστός – Κυρά Παναγιά και παράκτια θαλάσσια ζώνη (GR4210002)». *Βοτανική*. Ανακτήθηκε στις 13 Μαΐου 2020.
Συντεταγμένες: 37°8′32″N 24°30′52″E﻿ / ﻿37.14222°N 24.51444°E﻿ / 37.14222; 24.51444

Το **Λιβάδι** είναι ο μεγαλύτερος οικισμός και το μοναδικό λιμάνι της Σερίφου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 605 κατοίκους. Βρίσκεται στη νοτιοανατολική άκρη του νησιού, σε ένα κόλπο ο οποίος είναι δημοφιλές αραξοβόλι, προστατευμένο από τα μελτέμια. Απέχει από τη Χώρα περίπου 5 χιλιόμετρα. 

Η αρχιτεκτονική του είναι κυκλαδίτικη, με λευκά κυβόσχημα σπίτια. Το Λιβάδι είναι το τουριστικό κέντρο του νησιού και διαθέτει πολλά μαγαζιά, μπαρ, κλαμπ, ταβέρνες, εστιατόρια, ξενοδοχεία και ενοικιαζόμενα δωμάτια. Στην περιοχή υπάρχει τράπεζα, Ο.Τ.Ε. ταχυδρομείο, Λιμενικός Σταθμός, πρακτορείο εφημερίδων και πρατήριο καυσίμων.

Το Λιβάδι διαθέτει τη μόνη οργανωμένη παραλία του νησιού, τον Αυλόμωνα. Προς τα νότια βρίσκονται τα Λιβαδάκια, συνέχεια του οικισμού, στα οποία βρίσκεται το μοναδικό κάμπινγκ της Σερίφου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Ελληνικά) *Βάση δεδομένων της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής*.
2. ↑  Σέριφος, Λιβάδι[*νεκρός σύνδεσμος*] Ελληνικές Μαρίνες, www.aegean-marinas.eu
3. 1 2  Σέριφος, Λιβάδι e-serifos.com
4. ↑  Λιβάδι www.holiday.gr
5. ↑  Σέριφος, Λιβαδάκια e-serifos.com

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Οικισμοί και νησίδες του Δήμου Σερίφου |
| --- |
|  |
| 
* Αβυσσαλός
* Άγιος Ιωάννης
* Βους (νησίδα)\*
* Γαλανή
* Γάνεμα
* Γλαρονήσιο (νησίδα)\*
* Κένταρχος
* Κουταλάς
* Λιβάδιον
* Μεγάλον Λιβάδιον
* Μεγάλον Χωριόν
* Μονή Ευαγγελιστρίας
* Μονή Ταξιαρχών
* Παναγία
* Πλατύ Γιαλός
* Ράμος
* Σεριφοπούλα (νησίδα)\*
* Σέριφος
* Συκαμιά
 |
|  |
| 
* Έδρα: Σέριφος
* \*(Οικισμοί με μη μόνιμο πληθυσμό)
 |

 |