recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Βαλένσια** ονομάζεται μία λίμνη της Βενεζουέλας, στις πολιτείες Καραβόβο και Αραγκούα. Βρίσκεται σε μία λεκάνη της Κορδιλλιέρας ντε λα Κόστα του κεντρικού υψιπέδου και σε υψόμετρο 415. Έχει μήκος 29 χιλιόμετρα από ανατολικά προς δυτικά και πλάτος 16 χιλιόμετρα από Βορρά προς Νότο. Είναι η δεύτερη ως προς την έκταση μεγαλύτερη λίμνη με γλυκό νερό της Βενεζουέλας. Αποτελεί ένα ιδιαίτερα γνωστό και διάσημο θέρετρο , ενώ επίσης στις περιοχές που βρίσκονται κοντά στην λίμνη καλλιεργούνται διάφορα γεωργικά προϊόντα όπως καλαμπόκι, φρούτα, καπνός, βαμβάκι. Στις περιοχές αυτές εκτρέφονται και βοοειδή.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

Παραπομπές
----------

1. ↑  *ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ ΠΑΠΥΡΟΣ ΛΑΡΟΥΣ ΜΠΡΙΤΑΝΝΙΚΑ*. τόμος δέκατος τρίτος. εκδοτικός οίκος Πάπυρος. σελ. 193.
2. ↑  *ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ ΛΑΡΟΥΣ ΜΠΡΙΤΑΝΝΙΚΑ*. τόμος δέκατος τρίτος. εκδοτικός οίκος Πάπυρος. σελ. 194.
Η **Αλεξάνδρα Σμίλιανιτς** (*σερβικά : Александра Смиљанић*) γεννημένη στις 12 Ιουνίου 1970 στο Βελιγράδι της τότε Γιουγκοσλαβίας, είναι Σέρβα πολιτικός.

Σπούδασε στο πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου στη σχολή ηλεκτρολόγων μηχανικών. Αργότερα έλαβε MA και Ph.D. στο πανεπιστήμιο του Πρίνστον το 1996 και το 1999 αντίστοιχα .

Εργάστηκε ως καθηγητής στη σχολή ηλεκτρολόγων μηχανικών του Βελιγραδίου και ως καθηγητής της έρευνας στο πολυτεχνικό πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης. Ήταν επίσης επίκουρος καθηγητής στο πανεπιστήμιο Stony Brook σην Νέα Υόρκη, και εργάστηκε στο ίδρυμα ερευνών από το 1999 έως 2004 στον τομέα της έρευνας στην αρχιτεκτονική και σχεδιασμό των δρομολογητών ίντερνετ υψηλής χωρητικότητας. Είναι συγγραφέας πολλών περιοδικών στον τομέα της μεταγωγής υψηλής απόδοσης και δρομολόγησης. Είναι εφευρέτης και κατέχει εννέα αμερικανικά διπλώματα ευρεσιτεχνίας, και μία αίτηση διπλώματος ευρεσιτεχνίας. Μερικά από αυτά τα διπλώματα ευρεσιτεχνίας έχουν κατοχυρωθεί με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας στην Ευρώπη, την Ιαπωνία και την Κίνα. 

Ήταν συντάκτης στην εφημερίδα osa από το 2003 μέχρι το 2009, και της "IEEE επικοινωνίας και γραμμάτων" από το 2005.

Η μητέρα της Βλαντάνα Λίλακ Σμίλιανιτς είναι γνωστή Σέρβα εικονογράφος παιδικών βιβλίων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «The School of Electrical Engineering, Belgrade University».
2. ↑  «Engineering Alumna Served as Serbia's First Telecommunications and Information Minister». Princeton University, School of Engineering and Applied Science.
3. ↑  «People-Electrical and Computer Engineering, NYU Poly». NYU.
4. ↑  «AT&T Labs Research». AT&T.
5. ↑  «Journal on Optical Networking». OSA.
6. ↑  «IEEE Communication Letters». IEEE.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 73490147
* LCCN: no99053180
* ISNI: 0000 0000 4217 7593

 |

 |
Ελληνική δημώδης έκφραση που συνοδεύει συγκεκριμένες περιστάσεις ή πράξεις. Λέγεται συχνά χορεύοντας, λόγω διασκέδασης ή ενθουσιασμού. Πολλοί ξένοι (κυρίως τουρίστες) ξέρουν την έκφραση για τους παραπάνω λόγους. Η έκφραση χρησιμοποιείται σε στιγμές έκπληξης, αλλά και ως προσταγή σε κάποιον να σταματήσει κάποια ενέργεια. Τέλος, με τη φράση *"ώπαλα μάνα ώπαλα"* αποδίδεται η κατάσταση σε οποιοδήποτε είναι έτοιμος για χορό ή βρίσκεται σε κατάσταση έντονου ενθουσιασμού.

Μουσική
-------

Η έκφραση **Ώπα!** ακούγεται συχνά σε ταινίες ή τραγούδια. Για παράδειγμα στον "*Γάμο αλά Ελληνικά*" ακουγόταν ενώ οι Έλληνες χόρευαν. Ένα πολύ γνωστό τραγούδι είναι το *Ώπα-ώπα* των Antique, το πρώτο single που είχαν κυκλοφορήσει στη Σουηδία. Έκανε περισσότερες από 60.000 πωλήσεις το 1999. Το 2004 η Δέσποινα Βανδή επέλεξε το Ώπα-ώπα για το δεύτερο διεθνούς κυκλοφορίας single της. Το 1962, ο Στέλιος Καζαντζίδης ερμήνευσε το τραγούδι *Ώπα-Ώπα* του Γιάννη Παπαϊωάννου (με δευτερεύοντα τίτλο *Ο χορός έχει ανάψει*), σημειώνοντας μεγάλη επιτυχία.

Σε άλλες χώρες
--------------

### Ευρώπη

Στα γερμανικά και τα ολλανδικά, opa σημαίνει παππούς. Ωστόσο, στα ολλανδικά προφέρεται "όουπα".

### Κεντρική Ασία

Στην κεντρική Ασία το -opa είναι μια τιμητική κατάληξη σε γυναικεία ονόματα. Για παράδειγμα, "Zaginopa" σημαίνει εντιμότατη Zagina.

Άλλες χρήσεις
-------------

* **O.P.A.** ήταν το όνομα ενός διμελούς ελληνικού μουσικού γκρουπ της δεκαετίας του '90.
* **Όπα!** είναι ο τίτλος μιας Ελληνοαμερικανικής ταινίας.
* **"ΩΠΑ!"** είναι ο τίτλος του τραγουδιού του Γιώργου Αλκαίου που εκπροσώπησε την Ελλάδα στη Eurovision 2010.
Η **Αλεξάνδρα Τσερντσέβιτς** (γεννήθηκε στις 30 Μαΐου 1987) είναι Σέρβα επαγγελματίας διεθνής πετοσφαιρίστρια η οποία αγωνίζεται ως ακραία στους Πιονίρ Ρεντ Ουίνγκς, ομάδα της Ιαπωνίας.

Καριέρα
-------

Η Αλεξάνδρα Τσερντσέβιτς έκανε τα πρώτα της βήματα στις ακαδημίες της Πόσταρ 064, στις ακαδημίες της οποίας βρέθηκε το 2002, σε ηλικία 15 ετών. Από την ομάδα του Βελιγραδίου αποχώρησε το 2007, έπειτα από πέντε χρόνια συνεχούς παρουσίας. Ενδιάμεσα, η Τσερντσέβιτς είχε καταφέρει να κατακτήσει με την Ποστάρ δύο Πρωταθλήματα (2006, 2007) και τέσσερα Κύπελλα Σερβίας (2004, 2005, 2006, 2007).

Την περίοδο 2007-08, η Τσερντσέβιτς μεταπήδησε στη Δυναμό Παντσέβο, στην οποία παρέμεινε για ένα χρόνο χωρίς όμως να καταφέρει να κατακτήσει κάποιο τίτλο. Κατάφερε ωστόσο να φτάσει μέχρι τον τελικό του Κυπέλλου Σερβίας, στον οποίο και ηττήθηκε από την προηγούμενη ομάδα της, την Πόσταρ 064 (3-1 σετ).

Το 2008 άφησε για πρώτη φορά στην καριέρα της τη Σερβία και ταξίδεψε στην Ελλάδα για λογαριασμό του Ιωνικού. Στην ομάδα της Νίκαιας παρέμεινε για ένα χρόνο.

Την περίοδο 2009-10 αγωνίστηκε με τη φανέλα του Α.Ο. Μαρκοπούλου, με τον οποίο πραγματοποίησε πολύ καλές εμφανίσεις προκαλώντας έτσι το ενδιαφέρον αρκετών ελληνικών ομάδων. Τελικά, η ομάδα η οποία την απέκτησε ήταν ο Ολυμπιακός Πειραιώς. Ωστόσο, το πέρασμα της Τσερντσέβιτς από την ομάδα του Πειραιά αποδείχθηκε ιδιαίτερα σύντομο καθώς τα δεινά οικονομικά προβλήματα του συλλόγου ανάγκασαν την Αλεξάνδρα Τσερντσέβιτς να ζητήσει την αποχώρησή της από την ομάδα, αίτητμα το οποίο έγινε αποδεκτό από τη διοίκηση του ερυθρόλευκου συλλόγου.

Λίγες μέρες μετά την αποχώρησή της από τον Ολυμπιακό, η Τσερντσέβιτς αποκτήθηκε από τη Δυναμό Βουκουρεστίου. Στην ομάδα της Ρουμανίας παρέμεινε μέχρι και το τέλος της αγωνιστικής περιόδου 2010-11.

Το 2011 μεταπήδησε στη Γαλλία και μετεγγράφη στη Χάινό Βόλλει, στην οποία παρέμεινε για δύο χρόνια, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να κατακτήσει κάποιο τίτλο.

Το 2013 ταξίδεψε στην Ιαπωνία για λογαριασμό της Πιονίρ Ρεντ Ουίνγκς. Στην ομάδα της Ιαπωνίας παραμένει μέχρι και σήμερα.

Διεθνείς συμμετοχές
-------------------

Η Αλεξάνδρα Τσερντσέβιτς ήταν διεθνής με τις μικρές εθνικές ομάδες πετοσφαίρισης της Σερβίας για τρία χρόνια και συγκεκριμένα το 2002, το 2003 και το 2004.

Tίτλοι
------

* 2 Πρωταθλήματα Σερβίας: 2006, 2007
* 4 Κύπελλα Σερβίας: 2004, 2005, 2006, 2007

Πηγές
-----

* Οι διεθνείς συμμετοχές της Αλεξάνδρα Τσερντσέβιτς
* Το προφίλ της Αλεξάνδρα Τσερντσέβιτς στο scoresway.com
* Παρελθόν από τον Ολυμπιακό η Τσερντσέβιτς
* Στη Ντιναμό Βουκουρεστίου η Τσερντσέβιτς Αρχειοθετήθηκε 2010-12-30 στο Wayback Machine.
Η **Αλεξάνδρα** (γερμ. *Alexandra von Bayern*, 26 Αυγούστου 1826 - 21 Σεπτεμβρίου 1875) του Οίκου του Βίττελσμπαχ ήταν Πριγκίπισσα της Βαυαρίας. Ήταν αδελφή του Όθωνα, Βασιλιά της Ελλάδας. Αφιέρωσε τη ζωή της στη λογοτεχνία.

Βιογραφία
---------

Η *Αλεξάνδρα Αμαλία* γεννήθηκε στο Ανάκτορο Γιοχάννισμπουργκ στο Ασάφενμπουργκ. Ήταν η τέταρτη κόρη του Λουδοβίκου Α΄ της Βαυαρίας και της Θηρεσίας της Σαξονίας-Χίλντμπουργκχαουζεν. Όταν ήταν νέα, ο Γιόζεφ Καρλ Στίλερ ζωγράφισε την προσωπογραφία της για την "*Πινακοθήκη των Καλλονών*", που ο πατέρας της παρήγγειλε στο Ανάκτορο Νύμφενμπουργκ.

Δεν παντρεύτηκε. Αντί γι' αυτό διορίστηκε ηγουμένη του Βασιλικού Συλλόγου για Κυρίες της Αγίας Άννας, στο Μόναχο. Αυτό ήταν μία θρησκευτική κοινότητα, ειδικά για ευγενείς κυρίες. Στη δεκαετία του 1850 ο Λουδοβίκος Λουκιανός Βοναπάρτης, διαζευγμένος, ζήτησε το χέρι της Αλεξάνδρας από τον βασιλιά Λουδοβίκο, ο οποίος αρνήθηκε με τη δικαιολογία της λεπτής υγείας της.

Είχε αρκετά εκκεντρική συμπεριφορά. Είχε μανία με την καθαριότητα και φορούσε μόνο λευκά ρούχα. Σε ηλικία 20 ετών περίπου άρχισε να πιστεύει ότι όταν ήταν παιδί είχε καταπιεί ένα μεγάλο γυάλινο πιάνο που παρέμενε μέσα της.

Πέθανε σε ηλικία 49 ετών στις 21 Σεπτεμβρίου 1875 στο Ανάκτορο Νύμφενμπουργκ (την ίδια μέρα και στην ίδια τοποθεσία με τον αδελφό της Αδαλβέρτο). Τάφηκε στην Κρύπτη των Βίττελσμπαχ στο Ναό των Θεατίνων του Μονάχου.

Πηγές
-----

* Rall, Hans. Wittelsbacher Lebensbilder von Kaiser Ludwig bis zur Gegenwart: Führer durch die Münchener Fürstengrüfte mit Verzeichnis aller Wittelsbacher Grablegen und Grabstätten. München: Wittelsbacher Ausgleichsfonds.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*. p33087.htm#i330869. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  «Artists of the World Online» (Γερμανικά, Αγγλικά) K. G. Saur Verlag, Walter de Gruyter. Βερολίνο. 2009. 40583699.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 15128585
* ISNI: 0000 0000 0472 9326
* GND: 101046588

 |

 |
Η "**Ανάβασις Αλεξάνδρου**" είναι η ιστορία της εκστρατείας του Μεγάλου Αλεξάνδρου από το Φλάβιο Αρριανό. 

Ο όρος "ανάβασις" σημαίνει "εκστρατεία από τα παράλια εις την κεντρική Ασία και χρησιμοποιήθηκε από τον Ξενοφώντα στον τίτλο του έργου του "Κύρου Ανάβασις". Ο Αρριανός, συνειδητός μιμητής του ύφους του Ξενοφώντα, χρησιμοποιεί τον ίδιο όρο και στο δικό του έργο για την κατάκτηση της Ασίας από τον επιφανή στρατηλάτη.

Το έργο είναι η παλαιότερη **πλήρης** εξιστόρηση της εκστρατείας του Αλεξάνδρου που έχει διασωθεί. Γράφτηκε το δεύτερο αιώνα μ.Χ. (δηλαδή πάνω από τετρακόσια χρόνια μετά τα γεγονότα που αφηγείται) αλλά βασίζεται σε πηγές πολύ παλαιότερων αρχαίων ιστορικών όπως ο Καλλισθένης, Ονησίκριτος, Νέαρχος, Αριστόβουλος, Κλείταρχος και Πτολεμαίος ο Λάγου. 

Πρόκειται κυρίως για πολεμική ιστορία και ασχολείται ελάχιστα με την προσωπική ζωή του Αλεξάνδρου ή την επιρροή του στην πολιτική σκηνή της εποχής του ή τους λόγους που τον ώθησαν στην εκστρατεία εναντίον της Περσικής Αυτοκρατορίας.

Η προσεκτική επιλογή των πηγών και η ικανότητά του να ξεχωρίζει τη λαϊκή παράδοση από τα σοβαρά ιστορικά στοιχεία χαρίζει στον Αρριανό μία αξιόλογη θέση στο πάνθεον των αρχαίων ιστορικών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Henry Liddell & Robert Scott Μέγα Λεξικόν της Ελληνικής Γλώσσης. Μετάφραση Ξ. Μόσχου Εκδοτικός Οίκος Ι. Σιδέρη*
2. ↑  *Χρυσούλα Σοϊλέ (2006) "Ανάβασις Αλεξάνδρου" Πάπυρος Λαρούς Britannica Τόμος 6, σ. 473-474, Αθήνα: Εκδοτικός Οργανισμός Πάπυρος*
3. ↑  *Lesky, A. (1985) Ιστορία της αρχαίας ελληνικής λογοτεχνίας. Μετάφραση Αγαπητού Γ. Τσοπανάκη. 5η έκδοση, αναθεωρημένη. Θεσσαλονίκη: Κυριακίδης*

Για περαιτέρω μελέτη
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Wikisource logoWikisource logo | Στη Βικιθήκη υπάρχει υλικό που έχει σχέση με το θέμα:  **Αλεξάνδρου Ανάβασις** |

* Arrian, The Campaigns of Alexander, translated by Aubrey de Sélincourt, Penguin Classics, 1958 and numerous subsequent editions.
* Arrian, The Campaigns of Alexander, translated by P.A. Brunt, with Greek and English text, edited by Jeffrey Henderson, The Loeb Classical Library, Harvard University Press. Books I-IV: ISBN 0-674-99260-1 Books V-VII and Indica: ISBN 0-674-99297-0
* Αρριανού Ανάβασις Αλεξάνδρου. Μετάφραση Δ. Ν. Λύκα. Τα άπαντα των αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων. Πάπυρος

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 178953747
* LCCN: nr97035115
* GND: 4240896-9
* SUDOC: 027375676
* BNF: cb12548647c (data)
* NLA: 36538511
* BNE: XX1869043

 |

 |
Ο **Αγλαοφών** (αρχ. ελλ. Ἀγλαοφῶν) ήταν αρχαίος Έλληνας ζωγράφος, πατέρας του επίσης ζωγράφου Πολυγνώτου. Γεννήθηκε στη Θάσο. Ο Αγλαοφών είχε έναν ακόμη γιο, τον Αριστοφώντα. Επειδή ο Πολύγνωτος άκμασε πριν την 90ή Ολυμπιάδα, ο Αγλαοφών πιθανότατα έζησε την εποχή της 70ής Ολυμπιάδας, δηλ. γύρω στα τέλη του 6ου - αρχές του 5ου π.Χ. αιώνα. Ο Κυϊντιλιανός επαινούσε το έργο του , το οποίο, σύμφωνα με αυτόν, διακρινόταν για την απλότητα των χρωματισμών του.

Σύμφωνα με τον Πλίνιο τον Πρεσβύτερο, υπήρξε και άλλος Αγλαοφών, ο οποίος έζησε και άκμασε περίπου την εποχή της 90ής Ολυμπιάδας, κάτι που επιβεβαιώνει ένα κείμενο του Αθηναίου, από το οποίο πληροφορούμαστε ότι ο ζωγράφος είχε δημιουργήσει δύο έργα, ένα από τα οποία απεικόνιζε την Ολυμπιάδα και την Πυθιάδα, ως προεξάρχουσες προσωπικότητες των Ολυμπιακών Αγώνων και των Πυθίων, αντίστοιχα, να στέφουν τον Αλικιβάδη. Στο άλλο έργο, η κυρίαρχη ομώνυμη θεότητα των Νεμέων κρατά τον Αλκιβιάδη στα γόνατά της. Ο Αλκιβιάδης δεν ήταν δυνατό να καταγάγει νίκες πολύ πριν την 91η Ολυμπιάδα (416 π.Χ.). Συνεπώς είναι πολύ πιθανόν ο συγκεκριμένος καλλιτέχνης να ήταν γιος του Αριστοφώντος, δηλ. εγγονός του πρώτου Αγλαοφώντος. Ο Πλούταρχος επίσης αναφέρει τον Αριστοφώντα ως δημιουργό της εικόνας του Αλκιβιάδη με την Νεμέα, ενώ είναι πιθανόν να βοήθησε τον γιο του στη δημιουργία της. Σύμφωνα με μερικούς ερευνητές, ο δεύτερος Αγλαοφών ήταν ο πρώτος καλλιτέχνης που απεικόνισε τη θεά Νίκη με φτερά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) *Union List of Artist Names*. 7  Δεκεμβρίου 2010. 500080944. Ανακτήθηκε στις 22  Μαΐου 2021.
2. ↑  Σούδας & Φώτιος Α´ Κωνσταντινουπόλεως, *s.v.* Πολύγνωτος
3. ↑  Ελληνική Ανθολογία, ix. 700
4. ↑  Mason, Charles Peter (1867), «Aglaophon», στο: Smith, William, επιμ. *Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology*, **1**, Boston: Little, Brown and Company, σελ. 74, ανακτήθηκε στις 2014-04-05
5. ↑  Πλάτων, *Γοργίας* p. 448. B
6. 1 2  Πλίνιος ο Πρεσβύτερος, *Φυσική Ιστορία xxxv. 9. s. 35-36*
7. ↑  Quintilian, xii. 10. § 3
8. ↑  Αθήναιος, xii. p. 543, d
9. ↑  Πλουτάρχου, *Αλκιβιάδης* 16
10. ↑  Sholiast ad Aristoph. *Aves.* 573

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 96260254
* **Europeana**: agent/base/21626
* ULAN: 500080944

 |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Aglaophon  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Aυδέκα** ή **Ανδέκα**, Αudeca ή Andeca, λατινικά: Audacer‎ (άκμασε 584-585) ήταν ο τελευταίος Σουηβός βασιλιάς της Γαλικίας από το 584 μέχρι την εκτόπισή του το 585. Εκθρόνισε τον Εβόρικ και σφετερίστηκε τον θρόνο με το να νυμφευτεί τη μητέρα του νεαρού βασιλιά, Σισεγού(ν)τια, χήρα τού πατέρα τού Εβόρικ, και προκατόχου του, Μίρο. Έστειλε τον Εβόρικ σε ένα μοναστήρι.

Βιογραφία
---------

Αυτή η ενέργεια έδωσε στον βασιλιά των Βησιγότθων Λιουβιγγέλδ τη δικαιολογία να εισβάλει στο βασίλειο των Σουηβών, κάτι που έκανε το 585. Σύμφωνα με τον Ιωάννη του Βικλάρου, «Ο Λιουβιγγέλδ κατέστρεψε τη Γαλικία, στέρησε τον αιχμάλωτο βασιλιά Aυδέκα από την κυριαρχία του και έφερε τον λαό, τον θησαυρό και την επικράτεια των Σουηβών υπό τη δική του εξουσία. Έκανε τη Γαλικία επαρχία των Γότθων». Ο Ιωάννης συνεχίζει, λέγοντας ότι «έκειρε μοναχό [τον Αυδέκα] και [του] έδωσε το αξίωμα της ιεροσύνης, αφού του στέρησε τη βασιλεία».  Ο έκπτωτος σφετεριστής υποβιβάστηκε στην πόλη Βέχα. Για τον Ισίδωρο της Σεβίλλης, η εκθρόνισή του σήμαινε το τέλος τού βασιλείου των Σουηβών, το οποίο διήρκεσε 177 χρόνια από την αφετηρία του Ισίδωρου το 408: «το βασίλειο που αυτοί [οι Σουηβοί] κρατούσαν σε αδρανήια λήθαργο, τώρα το έχουν χάσει ακόμη πιο επαίσχυντα, αν και μπορεί να φαίνεται πολύ εκπληκτικό ότι κατάφεραν να διατηρήσουν μέχρι σήμερα αυτό, που εγκατέλειψαν τώρα χωρίς καμία αντίσταση». 

Μετά τον Aυδέκα, το βασίλειο των Σουηβών έπαψε να υπάρχει, αλλά ένας διεκδικητής, ο Mαλάρικ, οδήγησε για λίγο την αντιπολίτευση ενάντια στους Βησιγότθους.

Ένα νόμισμα που φέρει την επιγραφή ODIACCA REIGES (βασιλιάς Oδιάκα) έχει αναγνωριστεί ως ένα νόμισμα, που ανήκει στη βασιλεία του Αυδέκα. Το μοναδικό γνωστό νόμισμα του τύπου φυλασσόταν στη Μαδρίτη, αλλά χάθηκε το 1936. Ο μόνος άλλος βασιλιάς Σουηβός που έκοψε νομίσματα, που φέρουν το όνομά του και έχουν διασωθεί μέχρι σήμερα, είναι ο Ρεχίαρ.

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Γρηγόριος Τουρώνης: «Historiarum libri decem». (λατινική γλώσσα) *Historia Francorum*.
2. ↑  John of Biclaro: la.wikisource.org/wiki/Chronicon\_(Iohannes\_Biclarensis)#ANNO\_II\_MAVRICII\_IMP.\_QVI\_EST\_LIVVIGILDI\_XVI\_ANNVS\_(584).
3. ↑  John of Biclar, *Chronicon*, 73, in Arias, p. 32.
4. ↑  John of Biclar, *Chronicon*, 76, in Arias, p. 32.
5. ↑  Isidore, *Historia Suevorum*, 68, in Arias, pp. 32–33.
6. ↑  Grierson and Blackburn, *MEC*, p. 79.

Πηγές
-----

* Arias, Jorge C. *Identity and Interactions: The Suevi and the Hispano-Romans* University of Virginia, Spring 2007.
* Grierson, Philip, and Blackburn, Mark. *Medieval European Coinage, with a Catalogue of the Coins in the Fitzwilliam Museum, Cambridge*, vol. 1, The Early Middle Ages (5th–10th Centuries). Cambridge University Press, 1986.
Για τη νεότερη συνώνυμη ηθοποιό, δείτε: Κάκια Παναγιώτου.  

Η **Αικατερίνη Παναγιώτου** ήταν από τις πρώτες επαγγελματίες Ελληνίδες ηθοποιούς.

Βιογραφία
---------

Καταγόταν από την Ήπειρο, αλλά έμενε στην Αθήνα όπου δούλευε σαν εργάτρια μεταξουργείου. 

Τον Σεπτέμβρη του 1842 οι Νικόλαος Σκούφος, Δημήτριος Λεβίδης, Αλέξανδρος Ρίζος Ραγκαβής, Γρηγόριος Καμπούρογλους και άλλοι συνέστησαν την *Επιτροπή του εν Αθήναις Θεάτρου*, με σκοπό να δημιουργήσουν επαγγελματικό θίασο και να γνωρίσουν στους Αθηναίους τα έργα της παγκόσμιας δραματουργίας. Και ενώ προσέλαβαν αμέσως τους διαθέσιμους άντρες ηθοποιούς της εποχής, δυσκολεύτηκαν να βρουν γυναίκες ηθοποιούς, λόγω της προκατάληψης που υπήρχε για το επάγγελμα της θεατρίνας. Ωστόσο, μέσα από γνωστούς ανακάλυψαν την νεαρή Παναγιώτου η οποία μάλιστα είχε παίξει δυο χρόνια πριν, το 1840, στον *Αριστόδημο* του Βιντσέντο Μόντι, υπό την καθοδήγηση του Κωνσταντινουπολίτη ηθοποιού Κωνσταντίνου Κυριάκου Αριστία, σε μια ερασιτεχνική παράσταση, φυσικά.

Η Παναγιώτου παρουσιάσθηκε μπροστά στην *Επιτροπή του εν Αθήναις Θεάτρου* στις 5 Νοέμβρη του 1842, και το συμβόλαιο υπογράφηκε στις 8 Νοέμβρη του 1842. Όπως γράφει ο ιστορικός του θεάτρου Νικόλαος Λάσκαρης, η Παναγιώτου προσελήφθη με μισθό 50 δραχμές τον μήνα.

Μετά την Παναγιώτου, προσελήφθησαν απο την *Επιτροπή* η Αθηνά Φιλιππάκη, η Μαριγώ Δευτερίδη και η Μαριγώ Δομεστίνη, οι οποίες μαζί με 11 ακόμα άντρες ηθοποιούς σχημάτισαν τον πρώτο θίασο της *Επιτροπής*.

Η πρώτη παράσταση του θιάσου δόθηκε την Άνοιξη του 1843 και η Παναγιώτου πρωταγωνίστησε στη τραγωδία του Βιττόριο Αλφιέρι *Φίλιππος Β΄* παίζοντας την Ισαβέλλα. Δεύτερο έργο η κωμωδία του Μολιέρου *Εξηνταβελόνης* όπου μοιράστηκε τον πρώτο ρόλο με την Αθηνά Φιλιππάκη.

Σύμφωνα με τα *Απομνημονεύματα* του Ραγκαβή, στο θέατρο σε εκείνες τις δυο παραστάσεις έτρεξε όλη η Αθήνα, περίεργη να δει την πρώτη Ελληνίδα που τόλμησε να βγει στη σκηνή. 

Τον Οκτώβρη του 1843 οταν ξανασυστάθηκε ο θίασος που ειχε διακόψει τις παραστάσεις του για το καλοκαίρι, έπαιξε στον *Ιούνιο Βρούτο* του Βολταίρου, και μάλιστα τον γυναικείο ρόλο της *Τύλια*. Μάλιστα, αυτήν την παράσταση παρακολούθησε και ο Δημήτριος Καλλέργης στις 3 Σεπτεμβρη του 1843, λίγο πριν ξεκινήσει την Επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου μαζί με τον Ιωάννη Μακρυγιάννη.

Οι τελευταίες παραστάσεις του θιάσου ήταν ο *Τιμολέων* του Ιωάννη Ζαμπέλιου, *Ο γάμος των τρελών* μια μονόπρακτη ιταλική κωμωδία, *Γιατρός με το στανιό* του Μολιέρου και η *Φροσύνη* του Ραγκαβή. Ωστόσο αυτά τα δυο χρόνια αρκούσαν για να ξετρελαθούν πολλοί με την Παναγιώτου αλλά και τη Φιλιππάκη, που σαν ένα πρώιμο ντουέτο Κυβέλης - Κοτοπούλη ή Βουγιουκλάκη - Καρέζη, ανταγωνίζονταν σε θεατές, λουλούδια, ραβασάκια, γλυκά, και φήμη.

Τον Φλεβάρη του 1846 διαλύθηκε και ο θίασος και η *Επιτροπή*, λόγω έλλειψης θεατών και αδιαφορίας από τη μεριά της Αυλής. Η επόμενη προσπάθεια έγινε ξανά το 1856. Η Παναγιώτου όμως εγκατέλειψε την σκηνή για πάντα και παντρεύτηκε.

Πηγές
-----

* *Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου* τ.15ος, σ.388
* Εφημερίδα *Το Ελληνικόν Θέατρον*, Φλεβάρης 1926

Παραπομπές
----------

1. ↑
Η **αλσευοσμία** (λατινική και επιστημονική ονομασία *Alseuosmia*) είναι γένος δικοτυλήδονων φυτών, που περιλαμβάνει πέντε είδη, ιθαγενή της Βόρειας Νήσου της Νέας Ζηλανδίας. Το γένος έδωσε την ονομασία του στην οικογένειά του, τα αλσευοσμιοειδή.

Οι αλσευοσμίες είναι χαρακτηριστικά μικροί αειθαλείς θάμνοι, με φύλλα εναλλασσόμενα ή αντίθετα και άνθη πράσινα ή κόκκινα και αρωματικά. Το γένος περιγράφηκε για πρώτη φορά επιστημονικώς το 1839 από δείγματα που συλλέχθηκαν σε δάση της Νόρθλαντ από τον Άγγλο βοτανολόγο Ρίτσαρντ Κάνινγκαμ. Τα είδη της αλσευοσμίας είναι τα εξής:

* *Alseuosmia banksii*
* *Alseuosmia macrophylla*
* *Alseuosmia pusilla*
* *Alseuosmia quercifolia*
* *Alseuosmia turneri*.

Το *A. quercifolia* είναι το ευρύτερα συναντώμενο από τα είδη στο δάσος του Γουάικατο και κάποτε αποκαλείται και αλσευοσμία της Χακαριμάτα (Χακαριμάτα είναι η λοφοσειρά στο δυτικό όριο του Γουάικατο. Είναι ενδημικός θάμνος, που συναντάται βορείως του γεωγραφικού πλάτους 38°05’ Ν και φθάνει σε ύψος τα 2,5 μέτρα, αλλά συνήθως είναι χαμηλότερος από ένα μέτρο. Τα άνθη του είναι κόκκινα ή ροζ και έχουν 5 πέταλα και συγκεντρώνονται σε ομάδες στις βάσεις των φύλλων, αναδίδοντας ισχυρό άρωμα. Εξίσου αν όχι περισσότερο σημαντικό είναι το είδος *Alseuosmia macrophylla* («αλσευοσμία η μακρόφυλλος»), θάμνος με πριονωτά και οξύληκτα φύλλα, και κιτρινωπά άνθη.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  ««Ecology and conservation of *Alseuosmia quercifolia* (Alseuosmiaceae) in the Waikato region», *New Zealand Journal of Botany*» (PDF). 2002.
2. ↑  Thomas Frederick Cheeseman, 1906
3. ↑  «*Alseuosmia quercifolia* - The University of Auckland». *www.nzplants.auckland.ac.nz*. Ανακτήθηκε στις 7 Ιανουαρίου 2019.
4. ↑  «*Alseuosmia quercifolia* | New Zealand Plant Conservation Network». *www.nzpcn.org.nz*. Ανακτήθηκε στις 7 Ιανουαρίου 2019.
5. ↑  «*Alseuosmia quercifolia*». *www.nzflora.info*. Ανακτήθηκε στις 7 Ιανουαρίου 2019.

Πηγές
-----

* Thomas Frederick Cheeseman: *Manual of the New Zealand Flora: Published Under the Authority of the Government of New Zealand*, εκδ. J. Mackay, 1906
* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 4, σελίδες 515-516
Αβγό λικέρ
Μπουκάλι αυγό λικέρ.
Το **Αβγό** είναι κρεμώδες ηδύποτο με βάση το αβγό, τη ζάχαρη και το κονιάκ. Έχει απαλή, ήπια γλυκιά γεύση που θυμίζει αμύγδαλο.
Στις αγγλόφωνες χώρες περιέχει συνήθως 15% οινόπνευμα, ενώ στην ηπειρωτική Ευρώπη η περιεκτικότητα σε οινόπνευμα ποικίλει από χώρα σε χώρα μεταξύ 14% και 20%.
Για την παραγωγή του χρησιμοποιούνται κρόκοι αβγών, αρωματικό αλκοόλ, ζάχαρη ή μέλι, κονιάκ, βανίλια και μερικές φορές σαντιγί (ή γάλα εβαπορέ). 
Γνωστά εμπορικά προϊόντα αβγού λικέρ είναι το Αdvocaat από την Warners, Bols, Verpoorten, Warninks και De Kuyper.

Μορφή και χρήσεις
-----------------

Στην Ολλανδία (*Advocaat*) και στο Τιρόλο (*Eierlikör*) το προτιμούν πιο παχύρρευστο και περιεκτικό, και τρώγεται συχνά με το κουταλάκι του γλυκού, ενώ μια λιγότερο παχύρρευστη παραλλαγή του ποτού εξάγεται.
Το παχύρρευστο αβγό λικέρ χρησιμοποιείται επίσης ως συστατικό σε διάφορα είδη επιδορπίων καθώς και στο παγωτό ή ως γέμιση σε ζύμες.
Πίνεται επίσης ως ορεκτικό (*απεριτίφ*) ή χωνευτικό.
Ο παραδοσιακός τρόπος σερβιρίσματος είναι σε ποτήρι με ευρύ στόμιο και πασπαλισμένο με λίγη σκόνη κακάο από πάνω.

Ο τύπος εξαγωγής προτιμάται ιδιαίτερα για κοκτέιλ και *long drinks*. Το πιο γνωστό κοκτέιλ που χρησιμοποιεί Αdvocaat είναι η *χιονόμπαλα*, που αποτελείται από Αdvocaat, λεμονάδα με ανθρακικό και μερικές φορές χυμού από πράσινο λεμόνι, αν και αυτό δεν είναι απαραίτητο.
Ένα άλλο ιδιαίτερα δημοφιλές ποτό είναι το *Μπομπαρντίνο*, που συνήθως πίνεται σε ιταλικά χιονοδρομικά κέντρα και αποτελείται από Αdvocaat, μαύρο καφέ, και ουίσκι.

Η ιστορία του ποτού
-------------------

Το αβγό λικέρ προέρχεται από την ολλανδική πρώην αποικία του Σουρινάμ και την πόλη του Ρεσίφε. Επειδή αρχικά χρησιμοποιούσαν το φρούτο αβοκάντο πήρε και το αρχικό του όνομα (άτβοκατ). Με τον επαναπατρισμό τους, οι Ολλανδοί έφεραν την συνταγή στην Ολλανδία, αλλά επειδή τα αβοκάντο δεν ήταν διαθέσιμα, αλλάξαν την συνταγή βάζοντας αβγό που έμοιαζε στη γεύση του αρχικού ποτού.

Παραπομπές
----------

* Walton, Stuart (2004). *The Ultimate Book of Cocktails*. Hermes House. ISBN 0-681-76881-9.

* Marcus, Lori (2003). *Bartending Inside-Out The Guide To Profession Profit & Fun*. Cadillac Press. ISBN 0-9642019-8-4.
Α. Κορογιαννάκης, *Θερισμός* (1955). Ξυλογραφία. Αρκαδικό Μουσείο Τέχνης και Ιστορίας. Το συγκεκριμένο έργο βραβεύθηκε με χάλκινο μετάλλιο στο Παρίσι το 1963.
Ο **Αλέξανδρος** ή **Αλέκος Κορογιαννάκης** (Μέγαρα, 1906 - Αθήνα, 1966) ήταν Έλληνας χαράκτης και ζωγράφος.

Σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών. Μετά την αποφοίτησή του ασχολήθηκε συστηματικά με τη χαρακτική. Από το 1928 έως το 1939 εργάσθηκε ως σκιτσογράφος σε διάφορες εφημερίδες και περιοδικά. Το 1939 προσελήφθη από την Τράπεζα της Ελλάδος για τη χάραξη ελληνικών τραπεζογραμματίων. Προκειμένου να ειδικευτεί στη χάραξη τραπεζογραμματίων, μετέβη στη Βιέννη και παρακολούθησε μαθήματα χαλκογραφίας στην Εθνική Τράπεζα της Αυστρίας. Το 1942 χάραξε τη Νίκη της Σαμοθράκης στο χαρτονόμισμα των 5000 δραχμών. 

Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ασχολήθηκε με τη σχεδίαση γραμματοσήμων και εικονογράφησε πολλά βιβλία. Εκ παράλληλου με την χαρακτική, ασχολήθηκε με τη ζωγραφική. Παρουσίασε έργα του σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις. Τα θέματά του ήταν κυρίως νατουραλιστικές απεικονίσεις του καθημερινού μόχθου, τοπιογραφίες, γυμνά και αναπαραστάσεις αρχαίων θρησκευτικών θεμάτων.

Για το έργο του τιμήθηκε με διάφορα βραβεία (Παρίσι, 1937· α΄ βραβείο Μπιενάλε Αλεξανδρείας, 1955· χάλκινο μετάλλιο στο Παρίσι, 1963, κ.λπ.).

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8  dp.iset.gr/en/artist/view.html?id=1067. Ανακτήθηκε στις 15  Νοεμβρίου 2020.
2. 1 2 3 4  www.nationalgallery.gr/el/zographikh-monimi-ekthesi/painter/korogiannakis-alexandros.html. Ανακτήθηκε στις 15  Νοεμβρίου 2020.

Ενδεικτική βιβλιογραφία
-----------------------

* Γιάννης Βουτσινάς, *59 έλληνες ζωγράφοι μιλούν για την τέχνη τους*, Γκοβόστης, Αθήνα 2000, σσ. 213–216.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 287371099
* **ΕΒΕ**: 21415
* **AA**: 88163
* **BiblioNet**: **36505**
* ISNI: 0000 0003 9312 5269
* GND: 1100198822
* SUDOC: 163909385

 |

 |
Ο **Αμεδαίος Α΄** ο *Ένουρος* (*Amedeo I di Savoia*, 1016 - 1051) ήταν κόμης της Σαβοΐας (1030-1051). Ήταν υιός του Ουμβέρτου Α' και της Ανκίλλας του Λένζμπουργκ.

Βιογραφία
---------

Τον αναφέρει ένα έγγραφο του 1022 όπου αυτός και ο αδελφός του Μπουσάρ ήταν μάρτυρες, όταν ο Λάμπερτ επίσκοπος του Λάνγκρες έκανε μια δωρεά στον πατέρα τους. Σε ένα αλλο έγγραφο, του 1022-30 ο πατέρας του, ο ίδιος ο Αμεδαίος και τα αδέλφια του Μπουσάρ και Όθων ήταν μάρτυρες όταν ο Αίμων του Πιερεφόρτ έκανε μια δωρεά στο αββαείο του Κλουνύ. Οι ίδιοι έκαναν μια δωρεά στο αββαείο του Κλουνύ και στο ναό του Αγ. Μαυρικίου στο Ματασίνε. Επίσης ο Αμεδαίος και ο πατέρας του.

Ο θυρεός του κόμη τη Σαβοΐας
Η πρώτη αναφορά του ως κόμης της Σαβοΐας είναι σε έγγραφο του 1080, όπου στη Γκρενόμπλ ο ίδιος και η σύζυγός του Αδελαΐς παραχωρούν το ναό του Ματασίνε στο Κλουνύ. Το 1040 ανανεώνει ένα δίπλωμα του Ουμβέρτου προς την επισκοπή της Αόστης, και αναφέρεται ως κόμης και μεγαλύτερος υιός του Ουμβέρτου. Το 1042 ανανεώνει ένα δίπλωμα, επίσης του πατέρα του, μαζί με τους υιούς του Όθονα και Αίμονα για το ναό του Σαιν-Καφρ. Το ίδιο έτος, οι ίδιοι δωρίζουν το ναό του Εκέλες στον Σαιν-Λωρένς της Γκρενόμπλ. Το 1046 επισκέπτεται στη Βερόνα τον Ερρίκο Γ' Σαλίων βασιλιά της Γερμανίας, αλλά αρνήθηκε να εισέλθει στο δωμάτιο που ήταν ο Ερρίκος Γ' χωρίς την μακρά του ακολουθία από ιππότες, την *ουρά* του, γι' αυτό τον αποκαλούν Αμεδαίος Α' ο *Ένουρος*. Το τελευταίο έγγραφο, είναι του 1051 και τον αναφέρει ως κόμη του Μπελεϋ.

Απεβίωσε λίγο αργότερα και ετάφη στο Σαιν-Ζαν-ντε-Μωριέν. Το διαδέχθηκε ο αδελφός του Όθων.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε την Αδελαΐδα και είχε τέκνα:

* Ουμβέρτος, απεβίωσε πριν από τον πατέρα του
* Όθων, επίσκοπος του Μπελεϋ.
* (?) κόρη, παντρεύτηκε τον κόμη της Γενεύης.

Πρόγονοι
--------

| Πρόγονοι του Αμεδαίου Α΄ της Σαβοΐας |
| --- |
| 

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|   | Αμεδαίος κόμης του Μπελλέ |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|   | Ουμβέρτος Α΄ της Σαβοΐας |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|   | **Αμεδαίος Α΄ της Σαβοΐας** |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|   | Ανκίλλα του Λένζμπουργκ |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|

 |

Πηγές
-----

* F. Cognasso, "Amedeo I, conte di Savoia", Dizionario biografico degli Italiani, Vol. 2 (Rome: Istituto dell'Enciclopedia Italiana, 1960).

|  |
| --- |
| Αμεδαίος Α΄ της Σαβοΐας **Οίκος της Σαβοΐας****Γέννηση:** π.975 **Θάνατος:** π.1052 |
| Βασιλικοί τίτλοι |
| ΠροκάτοχοςΟυμβέρτος Α΄ | **δούκας της Σαβοΐας**1030-1051 | ΔιάδοχοςΌθων |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 326159474318827662637

 |

 |
Ο **Αλέξανδρος Κασσαβέτης** ήταν Έλληνας πολιτικός και κτηματίας.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ήταν γιος του Δημητρίου Κασσαβέτη, εμπόρου υφασμάτων, βαμβακιού στην Αιγύπτου και γιου του Αλέξανδρου Κασσαβέτη, και καταγόταν από την Ζαγορά Πηλίου.

Υπήρξε θερμός υποστηρικτής του Ελευθερίου Βενιζέλου και γι' αυτό συμμετείχε στο κίνημα Εθικής Άμυνας. Στην ομώνυμη κυβέρνηση που σχηματίστηκε ανέλαβε Υπουργός συγκοινωνιών.

Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Βόλου στις εκλογές του 1895 και επανεξελέγη σε αυτές του 1906, ως βουλευτής Λαρίσης, στις εκλογές του 1910, του 1912, του 1915, και ως βουλευτής της περιφέρειας Αθηνών στις εκλογές του 1928.

Υπήρξε πρόεδρος της Λέσχης των Φιλελευθέρων και ιδρυτικό μέλος της Ιστορικής και Λαογραφικής Εταιρείας Θεσσαλών. Το τεράστιο οικογενειακό κτήμα του, εκτάσεως 27.000 στρεμμάτων, στον Αλμυρό Μαγνησίας το δώρισε, το 1887, για την ίδρυση γεωργικής σχολής, η οποία εν συνεχεία μετατράπηκε σε σωφρονιστικό κατάστημα (Φυλακές Κασσαβέτειας).

Κατοικούσε στην Κηφισιά, όπου κεντρική οδός φέρει το όνομά του, και ήταν παντρεμένος με δύο παιδιά. Απεβίωσε εν ενεργεία βουλευτής στις 12 Ιουλίου 1932.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Βουλή των Ελλήνων, Μητρώον Πληρεξουσίων, Γερουσιαστών και Βουλευτών. 1822-1935, Αθήνα 1986, σελ. 118 - 119, 226 - 227 (pdf)
2. 1 2  Το Βαμβάκι από την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, από την ιστοσελίδα agronews.gr
3. ↑  Κυβέρνηση Εθνικής Αμύνης, από την ιστοσελίδα της Γενικής Γραμματείας Κυβερνήσεως
4. ↑  *Θεσσαλικά Χρονικά, Έκτακτη Έκδοσις 1881 - 1961*, Δελτίον της εν Αθήναις Ιστορικής και Λαογραφικής Εταιρείας των Θεσσαλών, 1965, σελ. 50
Ο **Αλτίν Λάλα** (αλβανικά: *Altin Lala*, γενν. 18 Νοεμβρίου 1975) είναι Αλβανός πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, που αγωνιζόταν ως μέσος, και νυν προπονητής ποδοσφαίρου, ο τρέχων της Αλβανίας U19. Αν και Αλβανός, η καριέρα του είναι συνδεδεμένη αποκλειστικά με τα γερμανικά πρωταθλήματα, ενώ ήταν μέλος και της Εθνικής Αλβανίας, από το 1998 έως το 2011, στην οποία αγωνίστηκε 79 φορές, πετυχαίνοντας 3 γκολ.

Η επαγγελματική του καριέρα ξεκίνησε το 1994, με την Μπορούσια Φούλντα, στην οποία έκατσε για 4 χρόνια. Το 1998 πήρε μεταγραφή στο Αννόβερο 96, ορόσημο στην καριέρα του καθώς εκεί παρέμεινε για 14 ολόκληρα χρόνια, ξεπερνώντας τις 350 συμμετοχές. Η μόνη διάκριση που γνώρισε ωστόσο ήταν τη σεζόν 2001-02, όταν κατέκτησε την πρώτη θέση στην 2. Μπουντεσλίγα. Το 2012, πήγε στην Μπάγερν Μονάχου ΙΙ, έπαιξε για 3 αγώνες και αποσύρθηκε την ίδια χρονιά.

Μετά το τέλος της ποδοσφαιρικής του καριέρας ασχολήθηκε με την προπονητική. Το 2014, έγινε βοηθός προπονητή, της Εθνικής Αλβανίας, ενώ μετά την αποχώρηση του Φότο Στρακόσια, από την Αλβανία U19, έγινε ο βασικός προπονητής της. Ως προπονητής δεν έχει σημειώσει κάποια επιτυχία ακόμα.

Πρώιμα χρόνια
-------------

Ο Αλτίν Λάλα, γεννήθηκε στα Τίρανα, πρωτεύουσα της Αλβανίας, στις 18 Νοεμβρίου 1975. Μεγάλωσε σε μία συνοικία των Τιράνων, μαζί με τους γονείς του και τα αδέλφια του, και συνήθιζε να παίζει ποδόσφαιρο στους δρόμους, όπως και τα περισσότερο παιδιά της περιοχής. Ο πατέρας του προτιμούσε να επικεντρώνεται στις σπουδές του παρά στον αθλητισμό, όμως γρήγορα άρχισε να αγωνίζεται με την Ντιναμό Τιράνων, για τα μικρότερα τμήματά της.

Σε ηλικία μόλις 15 ετών ταξίδεψε στη Γερμανία, με την Αλβανία U6, το 1991, όπου έκαναν προπόνηση σε περιοχή του Αμβούργου. Πολλοί Αλβανοί συμπαίχτες του, αποφάσισαν να μη γυρίσουν στη γενέτειρά του, αλλά να ζητήσουν άσυλο στη Γερμανία. Έτσι, έμεινε σε ένα συνοικισμό με πρόσφυγες, στη Φούλντα, όπου ξεκίνησε να αγωνίζεται στην τοπική ομάδα, στα μικρά τμήματα. Στην αρχή η επικοινωνία ήταν δύσκολη, γιατί μιλούσε μονάχα την αλβανική γλώσσα, όμως μετά από δύο χρόνια εντάχθηκε στη μεγάλη ομάδα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Altin Lala merr drejtimin e kombëtares U-19, Strakosha largohet». *fshf.org* (στα Αλβανικά). 12 Αυγούστου 2014. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Αυγούστου 2014. Ανακτήθηκε στις 13 Αυγούστου 2014.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Αλτίν Λάλα** |

* (Αγγλικά) Αλτίν Λάλα – Επιδόσεις στις διοργανώσεις της FIFA
* (Αγγλικά) Προφίλ Αλτίν Λάλα στο Soccerway
* Αλτίν Λάλα στην ιστοσελίδα National-Football-Teams.com

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Ποδόσφαιρο
 |

 |
Ο **Αλέξανδρος Ι. Παππάς** (Αθήνα, 19 Δεκεμβρίου 1898 - 10 Μαΐου 1984) ήταν καθηγητής και πρύτανις του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στην Αθήνα και γονείς του ήταν ο Ιωάννης Δημητρίου Παππάς, και η Πηνελόπη Ναούμ. Πήγε στο δημοτικό σχολείο Μακρή και εν συνεχεία στο 1ο γυμνάσιο της Πλάκας. Μετά το τέλος του 1ου Παγκοσμίου Πολέμου τοποθετείται καθηγητής στη σχολή Ευελπίδων. Από το 1919 λαμβάνει μέρος στη Μικρασιατική εκστρατεία ως λοχαγός του πυροβολικού στην Ανεξάρτητη Μεραρχία. Μετά τη Μικρασιατική καταστροφή γυρίζει στην Αθήνα, όπου εγγράφεται στη μαθηματική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, από την οποία παίρνει το δίπλωμα. Το 1925-1926 κάνει μεταπτυχιακές σπουδές στη μηχανολογία στο Παρίσι. Έγινε Διδάκτωρ του πανεπιστημίου της Αιξ αν Προβάνς με εργασία στον τομέα της Θεωρίας Πιθανοτήτων. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα. 

Το 1930 εκλέγεται καθηγητής στην έδρα βλητικής στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Το 1931 παντρεύεται την Αννέττα Δοανίδου. Απολύεται το 1935 γιατί ήταν βενιζελικός, και ξαναπροσλαμβάνεται μερικούς μήνες αργότερα. Παραιτείται από το στρατό με το βαθμό του αντισυνταγματάρχη. Με την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου το 1940 επιστρατεύεται. Μετά το τέλος του πολέμου, γίνεται σύμβουλος του υπουργού Βιομηχανίας. Υπηρέτησε στον ΣΕΚ (σημερινό ΟΣΕ) και έφτασε μέχρι και την θέση του Αντιπροέδρου. Ήταν Μέλος του Δ.Σ. των εταιρειών «Μεταλλευτική Ένωσις Α.Ε.», «ΕΜΑΓΕ Αθανάσιος Κώνστας ΑΕ». Υπήρξε Πρόεδρος της Επιτροπής Εκδόσεων του Ιδρύματος Ευγενίδου από της Ιδρύσεως της το 1958 μέχρι σχεδόν του θανάτου του, πρόεδρος του Δ.Σ. του Συλλόγου προς διάδοση ωφελίμων βιβλίων] και της Σεβαστοπουλείου Σχολής. Υπήρξε Πρόεδρος του Δ.Σ της ΔΕΗ (1963-1966). Εξελέγη κοσμήτωρ της Σχολής Μηχ/γων-Ηλ/γων και πρύτανης Ε.Μ.Π (1959-1961). Το 1969 βγαίνει στη σύνταξη σε ηλικία 71 ετών. Εργάστηκε στην επιτροπή ανασυγκρότησης με τον Κωνσταντίνο Δοξιάδη. 

Απεβίωσε στις 10 Μαΐου 1984 μετά από σύντομη ασθένεια στην κατοικία του στην Αθήνα.

Βιβλία
------

|  |  |
| --- | --- |
| Wikisource logoWikisource logo | Στη Βικιθήκη υπάρχει υλικό που έχει σχέση με το θέμα:  **Αλέξανδρος Ι. Παππάς** |

* Στατιστική για μηχανικούς
* Μηχανουργική Τεχνολογία - τόμος Ι έκδοση 1964

Ομιλίες
-------

* Μια Διάλεξη
Ο **Αντόνιο ντι Ολιβέιρα Σαλαζάρ** (*António de Oliveira Salazar*, 28 Απριλίου 1889 – 27 Ιουλίου 1970) ήταν Πορτογάλος πολιτικός και οικονομολόγος, πρωθυπουργός της Πορτογαλίας επί 36 συναπτά έτη, από το 1932 έως το 1968. Χαρακτηρίστηκε ως δικτάτορας. Ο Σαλαζάρ ίδρυσε το «Νέο Κράτος» (*Estado Novo)*, την απολυταρχική κυβέρνηση που έλεγχε την Πορτογαλία μέχρι το 1974, όποτε και έλαβε χώρα η Επανάσταση των Γαριφάλων.

Χαρακτηριστικά της κυβέρνησής του ήταν ο εθνικισμός, ο συντηρητισμός και ο σφοδρός αντικομουνισμός. Ωστόσο, είχε αποστασιοποιηθεί από τον φασισμό και τον ναζισμό, πράγμα που πιθανώς εξηγεί την ουδέτερη στάση που κράτησε στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Υπό την ηγεσία του τερματίστηκε η πολιτική αστάθεια της Α' Πορτογαλικής Δημοκρατίας (1910-1926) και η οικονομία της σταθεροποιήθηκε. Παρά ταύτα, οι περισσότεροι Πορτογάλοι, και ιδιαίτερα αυτοί που κατοικούσαν στην επαρχία, ήταν πένητες και ζούσαν σε κακές συνθήκες, σε σύγκριση με την υπόλοιπη Δυτική Ευρώπη. Ακόμα, δεν ήταν ανεκτή η οποιαδήποτε κριτική απέναντι στο καθεστώς, συνεπώς η ελευθερία του λόγου ήταν περιορισμένη.

Παραμένει μια αμφιλεγόμενη προσωπικότητα στην μεταπολιτευτική Πορτογαλία.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 36913367
* **ΕΒΕ**: 239166
* **AA**: 39538
* LCCN: n79114136
* ISNI: 0000 0001 2278 342X
* GND: 118750860
* SELIBR: 234338
* SUDOC: 026669897
* BNF: cb11887455d (data)
* BIBSYS: 90523100
* NLA: 35472509
* NDL: 00541479
* NKC: ola2005254068
* ICCU: RAVV046516
* BNE: XX1138995

 |

 |
Ο **Αντρέα Κολλινέλλι** (*Andrea Collinelli*, γεννήθηκε στις 2 Ιουλίου 1969) είναι Ιταλός πρώην αθλητής της ποδηλασίας, χρυσός ολυμπιονίκης το 1996 στο αγώνισμα ατομική καταδίωξη στην ποδηλασία πίστας και δύο φορές παγκόσμιος πρωταθλητής με την ομάδα της Ιταλίας στην ομαδική καταδίωξη.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ο Κολλινέλλι γεννήθηκε στη Ραβέννα και άρχισε να ασκείται στην ποδηλασία σε ηλικία 11 ετών στον σύλλογο «A.P. Rinascita Ravenna». Από το 1996 και μετά ανήκε στην ομάδα του «Gruppo Sportivo Forestale».

Κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στα 4.000 μέτρα ατομικής καταδιώξεως στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1996, που έγιναν στην Ατλάντα. Εκεί σημείωσε γενικότερα την καλύτερη εμφάνιση της σταδιοδρομίας του, καθώς κατέρριψε επιπλέον δύο φορές το παγκόσμιο ρεκόρ στο συγκεκριμένο αγώνισμα: στις μεν σειρές με 4'19",699, στον δε προημιτελικό με 4'19",153.

Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ποδηλασίας Πίστας της UCI κέρδισε επίσης την πρώτη θέση μαζί με τα άλλα μέλη της ιταλικής εθνικής ομάδας στην ομαδική καταδίωξη, το ίδιο έτος στο Μάντσεστερ και το επόμενο έτος (1997) στο Περθ. Σε διοργανώσεις του ίδιου πρωταθλήματος ο Κολλινέλλι έχει κατακτήσει επιπλέον τρία αργυρά και δύο χάλκινα μετάλλια, τα έτη 1995-1998.

Μετά το τέλος της αγωνιστικής του σταδιοδρομίας, ο Κολλινέλλι συνέχισε να ασχολείται με τον χώρο της ποδηλασίας, εντασσόμενος στους τεχνικούς της εθνικής ομάδας ποδηλασίας πίστας της Ιταλίας, ειδικότερα στον τομέα της αντοχής.

Παραπομπές
----------

1. ↑  "1996 Summer Olympics – Atlanta, United States – Cycling" Αρχειοθετήθηκε 2008-08-22 στο Wayback Machine. *databaseOlympics.com* (Ανακτήθηκε την 1η Ιουνίου 2008.)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ο Κολλινέλλι στη Sports Reference (αρχειοθετημένη σελίδα)
* Ο Κολλινέλλι στον ιστότοπο της ΔΟΕ
* Ο αθλητής στον ιστότοπο της Ιταλικής Εθνικής Ολυμπιακής Επιτροπής
Το **Αλτίν-τας** (τουρκ. *Altıntaş*, φράση που σημαίνει «χρυσός βράχος» και αποτελεί συνηθισμένο τοπωνύμιο και επώνυμο στην Τουρκία) είναι μικρός όρμος και χωριό στα νότια παράλια της Προποντίδας, στο Διαμέρισμα Μουδανιών της Επαρχίας Προύσας της Τουρκίας. Απέχει 5 περίπου ναυτικά μίλια (πάνω από εννέα χιλιόμετρα) ανατολικά-νοτιοανατολικά από τα Μουδανιά και 2,5 ναυτικά μίλια δυτικά από το Κουρσουνλού.

Κατά τη διάρκεια της Μικρασιατικής Εκστρατείας ο όρμος του Αλτίν-τας χρησιμοποιήθηκε για πολύ καιρό ως βάση για τον ανεφοδιασμό από θαλάσσης του ελληνικού στρατού. Ως προς το ομώνυμο χωριό, στην απογραφή του 2010 είχε 430 κατοίκους (212 άνδρες και 218 γυναίκες).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Turkstat: Απογραφή του 2010

Πηγές
-----

* Το λήμμα «Αλτίν-Τας» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμ. 4, σελ. 525
*Για τον κόμη του Ουρμπίνο, βλέπε Αντόνιο Β΄ ντα Μοντεφέλτρο*
Ο **Aντόνιο**, ιταλ.: *Αntonio da Montefeltro* (1445 - 1508) από τον Οίκο του Μοντεφέλτρο ήταν νόθος γιος του Φεντερίκο Γ΄, δούκα του Ουρμπίνο.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στο Ουρμπίνο, κληρονόμησε τον τίτλο του κόμη του Καντιάνο μετά το πρόωρο τέλος του αδελφού του Μπουονκόντε το 1458. Το 1464 εγκατέλειψε τις σπουδές για τη στρατιωτική σταδιοδρομία, ακολουθώντας τον πατέρα του ενάντια στον παπικό στρατό με επικεφαλής τον Αλεσσάντρο Σφόρτσα. Το 1470 πήρε μέρος στη μάχη του Mουλατσάνo και δύο χρόνια αργότερα πήρε μέρος στην πολιορκία της Βολτέρρα, πάντα ως υποδιοικητής του Φεντερίκο Γ΄. Και οι δύο βρίσκοντο στην υπηρεσία του Αλφόνσο Ε΄ της Αραγονίας στο βασίλειο της Νάπολης το 1474.

Η σύζυγός του ήταν η Εμίλια ντι Κάρπι, κόρη του κόμη Mάρκο Β΄ του Κάρπι και του Σασσουόλο. Ίσως αυτή να απεικονίστηκε από τον Ραφαήλ το 1504-05. Ο Aντόνιο απεβίωσε στο Γκούμπιο το 1508, πιθανότατα από σύφιλη.

Δείτε επίσης
------------

* Πορτρέτο της Eμιλία-Πία ντι Κάρπι

Παραπομπές σε πηγές
-------------------
H **Αικατερίνη**, πορτογαλ. Catarina de Aviz, infanta de Portugal (1436 - 1463) από τον Οίκο των Αβίς ήταν πριγκίπισσα (infanta) της Πορτογαλίας. Έγινε μοναχή και συγγραφέας.

Βιογραφία
---------

Ήταν η δεύτερη κόρη του Εδουάρδου της Πορτογαλίας και της Ελεονώρας των Τραστάμαρα, κόρης του Φερδινάνδου Α΄ της Αραγωνίας.

Γεννήθηκε στη Λισαβόνα. Όπως και οι αδελφές της Ελεονώρα και Ιωάννα, ήταν φιλόδοξη, έξυπνη και πείσμων. Της υποσχέθηκαν ως σύζυγο τον Κάρολο Δ΄ των Τραστάμαρα de jure βασιλιά της Ναβάρας, ο οποίος όμως απεβίωσε 40 ετών το 1461 και ο γάμος δεν έγινε. Ο αδελφός της Αλφόνσος Ε΄ της Πορτογαλίας είχε παντρέψει την Ελεονώρα με τον βασιλιά της Γερμανίας και την Ιωάννα με τον βασιλιά της Καστίλης, έτσι δεν χρειαζόταν άλλες συμμαχίες από επιγαμίες με άλλους Οίκους. 

Τότε η Αικατερίνη στράφηκε στη θρησκευτική ζωή και έγινε μοναχή στη Μονή της Αγ. Κλάρας. Ήταν μία καλλιεργημένη πριγκίπισσα, συγγραφέας πολλών βιβλίων σχετικών με την ηθική και τη θρησκεία. Απεβίωσε 27 ετών και τάφηκε στη Λισαβόνα, στη Μονή Κάρμο.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Gran Enciclopèdia Catalana» (Καταλανικά) Grup Enciclopèdia. 0016541.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Catherine of Portugal στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 16001879
* LCCN: n00037689

 |

 |
Ο **Αλέξανδρος Καΐρης** (1913 -1943) ήταν Έλληνας αντιστασιακός, που εκτελέστηκε από τους Γερμανούς.

Βιογραφικό
----------

Γεννήθηκε το 1913 και προερχόταν από ευκατάστατη οικογένεια. Ο πατέρας του ήταν γιατρός και η μητέρα του γνωστή φεμινίστρια, η οποία γνώριζε προσωπικά τη Καλλιρόη Παρέν.

Σπούδασε νομικά και ήταν δικηγόρος Αθηνών. Γνώριζε πολλές ξένες γλώσσες, μεταξύ των οποίων και γερμανικά, και έτσι στη διάρκεια της Κατοχής ξεκίνησε να εργάζεται στη κεντρική γερμανική διοίκηση Νοτίου Ελλάδος. Λόγω της θέσης του είχε πρόσβαση σε σημαντικά έγγραφα, διαγράμματα και πληροφορίες για τις οποίες ενημέρωνε την οργάνωση «5-165», του Ρήγα Ρηγόπουλου. Με βάση αυτές τις πληροφορίες τα συμμαχικά στρατεύματα βούλιαξαν δεκάδες πλοία του Άξονα, που μετέφεραν εφόδια στο μέτωπο της Αφρικής.

Τελικά οι γερμανικές αρχές συνέλαβαν τον Καΐρη, αφού ανακάλυψαν στοιχεία εναντίον του και τον ασύρματο της οργάνωσης. Κρατήθηκε και βασανίστηκε στις φυλακές Αβέρωφ. Δικάστηκε τρεις φορές και τελικά εκτελέστηκε από τους Γερμανούς στις 2 Νοεμβρίου 1943.

Πηγές
-----

* Γιαννακίδης, Κώστας (26 Οκτωβρίου 2019). «Ο αστός ήρωας με τις δαμασκηνιές». *Protagon.gr*.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Ελλάδα
 |

 |
Υπολογίζεται ότι περίπου 135.000 Αυστραλοί ζουν στην Ελλάδα. Τουλάχιστον 100.000 Αυστραλοί της Ελλάδας ζουν στην Αθήνα. Η υπόλοιπη κοινότητα είναι διάσπαρτη σε διάφορα μέρη της χώρας, ενώ σημαντικό μέρος της κοινότητας ζει στη Θεσσαλονίκη. Ο μεγάλος πληθυσμός Αυστραλών στην Ελλάδα οφείλεται κυρίως στον μεγάλο αριθμό Αυστραλών ελληνικής καταγωγής με διπλή υπηκοότητα. Ωστόσο, λόγω της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα πολλοί Ελληνοαυστραλοί έχουν επιστρέψει στην Αυστραλία.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Southern Cross Group» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 20 Ιουλίου 2008. Ανακτήθηκε στις 21 Μαΐου 2011.
2. ↑  «Australians in Greece: Southern Cross Group» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 16 Ιουλίου 2011. Ανακτήθηκε στις 21 Μαΐου 2011.
3. ↑  ABC News (Australia) (11 Οκτωβρίου 2013). «Greek-Australian citizens look to Australia to escape economic crisis». Ανακτήθηκε στις 30 Ιουνίου 2015.
Νήσος που αναφέρει ο Έλληνας γεωγράφος Μαρκιανός από την Ποντοηράκλεια, εις το «Περίπλους της έξω θαλάσσης» (Γ,24) κείμενης απέναντι της Ινδικής ακτής μεταξύ των εκβολών των ποταμών Ραγομάνιος και Βρυσάνα. Ο Κλαύδιος Πτολεμαίος την αναφέρει **Αρακία** ή **Αλεξάνδρου νήσο** (Περσίδος θέσις: VI,5,8) και ο Αμμιανός Μαρκελλίνος ως **Αλεξάνδρεια**. Πράγματι το 325 π.Χ. ο Μέγας Αλέξανδρος έστειλε τον Νέαρχο να εξερευνήσει τον Περσικό κόλπο. Σε ένα από τα ταξίδια του αναφέρει και την νήσο Αράκατα που την μετονόμασε σε Αλεξάνδρεια προς τιμήν του κυρίου του. Η νήσος λόγω της στρατηγικής τοποθεσίας υπέφερε κατά καιρούς από τις επιθέσεις διαφόρων κατακτητών (Ελαμιτών, Αράβων κ.ο.κ.). Κατά την διάρκεια της σασσανιδικής περιόδου ήταν γνωστή ως Abarkawan. 

Πρόκειται για την σημερινή Qeshm στο στενό του Hormuz.
Το **Αυστραλιανό Όπεν 2019** ήταν ένα τουρνουά αντισφαίρισης γκραντ σλαμ που διεξήχθη στη Μελβούρνη από τις 14 έως τις 27 Ιανουαρίου 2019. Ήταν η 107η έκδοση του Αυστραλιανού Όπεν, το 51ο στην εποχή του Όπεν, και το πρώτο γκραντ σλαμ της χρονιάς. Το τουρνουά αποτελείτο από εκδηλώσεις για τους επαγγελματίες παίκτες σε μονό, διπλό και μικτό διπλό. Οι παίκτες κάτω των 18 ετών ή με αναπηρικό αμαξίδιο αγωνίστηκαν σε μονά και διπλά τουρνουά. Όπως και κατά τα προηγούμενα χρόνια κύριος χορηγός του τουρνουά ήταν η Kia.

Αυτό ήταν το πρώτο Αυστραλιανό Όπεν που είχε τελικά σετ τάιμπρεϊκ, το οποίο εισήχθη σε όλες τις μορφές αγώνα. Αν ο αγώνας έφτανε 6-6 στο τελευταίο σετ, ο πρώτος παίκτης που θα σκοράρει 10 πόντους με απόσταση τουλάχιστον 2 πόντων από τον αντίπαλο κερδίζει τον αγώνα. Η Κέιτι Μπάουλτερ και Εκατερίνα Μακάροβα ήταν οι πρώτες παίκτριες που έπαιξαν αγώνα με βάση τη νέα μορφή.

Για πρώτη φορά στα μονά ανδρών, επιτράπηκε το δεκάλεπτο διάλειμμα λόγω ζέστης μετά το τρίτο σετ, αν η Κλίμακα Άγχους Θερμότητας του Αυστραλιανού Όπεν έφτανε τον βαθμό 4,0 ή παραπάνω.

Σε πενταετή συμφωνία με αφετηρία το 2019, η Dunlop ανέλαβε τον ρόλο της Wilson ως προμηθευτές των μπάλων του τένις.

Οι Ρότζερ Φέντερερ και Καρολίν Βοζνιάκι ήταν για άλλη μια χρονιά οι προηγούμενοι νικητές στο ανδρικό και στο γυναικείο πρωτάθλημα αντίστοιχα. Ωστόσο ηττήθηκαν και οι δύο, με τον Φέντερερ να χάνει από τον Στέφανο Τσιτσιπά στον τέταρτο γύρο και η Βοζνιάκι να χάνει στον τρίτο γύρο από τη Μαρία Σαράποβα.

Τουρνουά
--------

Η Rod Laver Arena, όπου πραγματοποιήθηκε ο τελικός του Australian Open 
Το Αυστραλιανό Οπεν 2019 διεξήχθη για 107η φορά.

Το τουρνουά οργανώνεται από τη Διεθνή Ομοσπονδία Αντισφαίρισης και είναι μέρος του ATP Tour και WTA Tour 2019. Το τουρνουά αποτελείται από ανδρικές και γυναικείες εκδόσεις, καθώς και μεικτές. Υπάρχουν εκδηλώσεις για αγόρια και κορίτσια (παίκτες κάτω των 18 ετών), τα οποία είναι μέρος του τουρνουά. Επίσης, υπάρχουν εκδόσεις για άτομα με αναπηρικό αμαξίδιο.

Το τουρνουά παίχτηκε σε πολλά γήπεδα και έλαβε μέρος σε μια σειρά 25 γηπέδων, συμπεριλαμβανομένων των τριών γηπέδων Ροντ Λέιβερ, Μάργκαρετ Κορτ και Μελβούρνης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Australian Open: Final-set tie-breaks to be used in 2019». *BBC Sport*. 21 Δεκεμβρίου 2018.
2. ↑
3. ↑
4. ↑
5. ↑
6. ↑