recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Συντεταγμένες: 37°36′0.94″N 24°19′54.41″E﻿ / ﻿37.6002611°N 24.3317806°E﻿ / 37.6002611; 24.3317806

Η **Εκκλησία Αγίου Τιμοθέου** είναι εκκλησία στην τοποθεσία Λούρος στην Κέα, στην Ελλάδα, δίπλα από το σπήλαιο στο οποίο ασκήτευε ο Άγιος Τιμόθεος επίσκοπος Ευρίπου. Μετέβαινε στο σπήλαιο τα καλοκαίρια και αναβλύζει από εκεί νερό μόνο κατά τους θερινούς μήνες. O ναός είναι βυζαντινού ρυθμού και γιορτάζει στις 16 Αυγούστου και στις 13 Ιουλίου.

Ανέγερση και τοποθεσία
----------------------

Ανεγέρθη στις 13 Ιουλίου 1993 και εγκαινιάστηκε στις 13 Ιουλίου 1999 από τον Μακαριστό Μητροπολίτη Σύρου Δωρόθεο Α'. Βρίσκεται στην περιοχή Ελληνικά σχετικά κοντά στο παλιό μοναστήρι του Αγίου που καταστράφηκε. Είναι σύγχρονος με βυζαντινή αρχιτεκτονική και παραδοσιακή πέτρα. Είναι εύκολα προσβάσιμος όπως και το σπήλαιο δίπλα του. Tο 1990 η μονή Πεντέλης της Κοιμήσεως της Θεοτόκου γιόρτασε 400 χρόνια από την "κοίμηση" του Αγίου (16 Αυγούστου 1590). Έτσι το 1991 ο γνωστός στην περιοχή "Εμποράκος της Πιάτσας" μακαριστός Νικόλαος Μωραϊτης δώρισε ένα μεγάλο ποσό για να ανοιχτεί ο δρόμος προς το σπήλαιο και να γίνει ναός. Σύμφωνα με μαρτυρίες καθώς η τοπική εκκλησία μελετούσε πως να ανοίξει το δύσβατο δρόμο για τους προσκυνητές, ξαφνικά βρέθηκε η παραπάνω λύση. Έτσι καθώς θεωρήθηκε ευλογία του Αγίου, άρχισαν τα έργα. Κατασκευάστηκε δρόμος και μια μικρή πλατεία μπροστά στη σπηλιά. Αρχιτέκτονας του ναού υπήρξε ο κ. Γεώργιος Θετσώνης. Η ανέγερση έγινε κάτω από περίεργες συνθήκες (θαυμαστά γεγονότα) και κυρίως με γρήγορους ρυθμούς. Τα "εγκαίνια" ήταν η τελευταία άγια πράξη του μητροπολίτη Δωρόθεου Α'. Οι αγιογραφίες του που είναι έξι στον αριθμό φιλοτεχνήθηκαν από τον κ. Κωνσταντίνο Πανταζή.

### Σχέσεις του Αγίου με τον αρχαίο ναό

Μεταφέρθηκε ένας κιονίσκος από το ναίδριο "στο νερό" του αρχαίου περριραντηρίου που στήριζε την παλαιά Αγία Τράπεζα, στην οποία φαίνεται να λειτουργούσαν οι Άγιοι Μιχαήλ και Τιμόθεος. Απεδείχθη με έρευνα ότι αποκάτω υπάρχει το λεγόμενο "Σύνθρονο" πράγμα που δείχνει πως άριστος αρχιερεύς λειτουργούσε εκεί. Ήξερε από θεολογικά ζητήματα (λειτουργική θεολογία) και τις σχέσεις ανάμεσα στο Σύνθρονο και το Θυσιαστήριο κατά την τέλεση της Θείας Ευχαριστίας. Η εποχή που χτίστηκε το Σύνθρονο συμβαδίζει με την παραμονή του Αγίου εκεί στην Κέα και αποδεικνύει πως, ως επίσκοπος, κατείχε τέτοιες ικανότητες που μπορούσε να οδηγήσει ένα λαό προς την πνευματική ζωή. Το 1996 ο κιονίσκος αυτός στήριξε μια καινούργια Αγία Τράπεζα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚOΣ ΤΟΥΡΙΣΜOΣ - ΚΕΑ». *ΚΕΑ*.. Ανακτήθηκε στις 2017-12-19.
2. ↑  «Πλήθος πιστών στην Κέα για τον Άγιο Τιμόθεο|Amen.gr». *Amen.gr*.. Ανακτήθηκε στις 2017-12-19. [*νεκρός σύνδεσμος*]
3. ↑  «ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΤΙΜΟΘΕΟΥ :: H TZIA MAS». *itziamas.webnode.gr*. Ανακτήθηκε στις 19 Δεκεμβρίου 2017.
4. 1 2  «Στα ίχνη της παρουσίας των Αγίων Τιμοθέου και Μιχαήλ Χωνιάτη στην Κέα|Amen.gr». *Amen.gr*.. Ανακτήθηκε στις 2017-12-19. [*νεκρός σύνδεσμος*]
Το ισραηλινό F-16A Netz 243, με το οποίο συμμετείχε στην επιχείρηση Όπερα ο σμήναρχος (συνταγματάρχης) Ιλάν Ραμόν
Η **Επιχείρηση Όπερα** αναφέρεται στην ισραηλινή αεροπορική επιδρομή στον πυρηνικό αντιδραστήρα του Ιράκ του Σαντάμ Χουσεΐν στις 7 Ιουνίου του 1981. Επιχείρηση που ολοκληρώθηκε επιτυχώς με την καταστροφή του πυρηνικού αντιδραστήρα, γεγονός μείζονος σημασίας για το Ισραήλ και την ασφάλεια στην περιοχή. Με την επίθεση αυτή οι Ισραηλινοί αποσόβησαν την πραγμάτωση του χειρότερού τους εφιάλτη, την ανάπτυξη ατομικής βόμβας από τους Άραβες, εξέλιξη η οποία θα άλλαζε δραματικά το γεωστρατηγικό τοπίο της περιοχής αλλά και παγκοσμίως, απειλώντας και αυτή ακόμα την ίδια την υπόσταση του κράτους του Ισραήλ.

Ιστορικό υπόβαθρο
-----------------

Τον Ιούλιο του 1960, μεσούντος του Ψυχρού Πολέμου, η Σοβιετική Ένωση συνήψε συμφωνία με το Ιράκ για την κατασκευή ενός πυρηνικού αντιδραστήρα στο έδαφος της αραβικής αυτής χώρας για ερευνητικούς σκοπούς. Στην ουσία, η *σοβιετική αρκούδα* εξήγε τεχνογνωσία με αντάλλαγμα τις καλές σχέσεις με το Ιράκ (σχέσεις που εξασφάλιζαν παρακολούθηση των δραστηριοτήτων του Ιράκ και της Μέσης Ανατολής εκ του σύνεγγυς με τους κατάσκοπους να κινούνται πιο ελεύθερα σε ένα φιλικά διακείμενο πληθυσμό προς οτιδήποτε έμοιαζε ρωσικό) και την αποφυγή πρόσδεσής του στο άρμα του Βορειοατλαντικού εχθρού (ΝΑΤΟ). Το Ιράκ από την πλευρά του είχε προφανή στόχο την ανάπτυξη πυρηνικών όπλων στο απώτερο μέλλον. Η ανέγερση των εγκαταστάσεων ξεκίνησε το 1963 και ολοκληρώθηκε το 1968, οπότε ο αντιδραστήρας, ισχύος 2MW, έτοιμος πια, τέθηκε σε λειτουργία, με καύσιμο επαρκές για δέκα έτη.

Τον ίδιο χρόνο, το 1968, ξέσπασε επανάσταση από τους Μπααθιστές στο Ιράκ και ο πραξικοπηματίας πρόεδρος Μπακρ διόρισε στη θέση του πρωθυπουργού τον Σαντάμ Χουσεΐν, ο οποίος όντας σημαίνον στέλεχος του *Επαναστατικού Συμβουλίου*, του πολιτικού οργάνου που ανέλαβε ντε φάκτο (de facto) τη διακυβέρνηση του Ιράκ, συγκέντρωσε ουσιαστικά όλες τις εξουσίες.

To 1978, όταν τέθηκε το ζήτημα του ανεφοδιασμού του αντιδραστήρα λόγω παρέλευσης της δεκαετίας επάρκειας του αρχικού καυσίμου, η ιρακινή πλευρά ζήτησε την προμήθεια περισσότερου ισχυρού καυσίμου, 80% εμπλουτισμένου ουρανίου σε σχέση με το αρχικό 10% και παράλληλα την αύξηση της ισχύος του αντιδραστήρα στα 5MW. Λίγους μήνες μετά, τον Ιούλιο του 1979, ο πρόεδρος Μπακρ αποσύρθηκε για λόγους υγείας και ο Σαντάμ Χουσεΐν ανέλαβε πρόεδρος του Ιράκ, έχοντας και τυπικά το ανώτατο πολιτικό αξίωμα.

Λόγω της σχετικής απροθυμίας των Σοβιετικών και κυρίως του αυστηρού ελέγχου που ασκούσαν στις δραστηριότητες του Ιράκ, γρήγορα κατέστη φανερό ότι για να πετύχει η ανάπτυξη πυρηνικών όπλων, το Ιράκ έπρεπε να στραφεί στις δυτικές χώρες.

Πηγές
-----

* Israel's Secret Wars (Μυστικοί Πόλεμοι του Ισραήλ) των Ian Black & Benny Morris
* Soldier Spies (Στρατιωτικοί Κατάσκοποι) του Samuel Katz
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Εύνομος** αναφέρεται ένας κιθαρωδός από τους Επιζεφυρίους Λοκρούς, όπου υπήρχε και άγαλμά του. Ο Εύνομος απεικονιζόταν με την κιθάρα του, πάνω στην οποία καθόταν ένας τζίτζικας. Σύμφωνα με τον μύθο του (Στράβων ΣΤ΄ 260), διαγωνίσθηκε στους Δελφούς με τον κιθαρωδό Αρίστωνα από το Ρήγιο. Κατά τη διάρκεια του μουσικού διαγωνισμού έσπασε μία χορδή από την κιθάρα του Ευνόμου. Τότε πήγε και κάθισε επάνω της ένας τζίτζικας και συνέχισε τη μελωδία με τον γλυκό του ήχο.
Λέγεται πως το άγαλμά του στην πόλη Λοκροί στην Ιταλία τον έδειχνε με την κιθάρα του κι έναν τζίτζικα να κάθεται επάνω της.

* Με το ίδιο όνομα απαντάται σε μερικές πηγές και ο οινοχόος του Οινέα, γνωστότερος ως Ευρύνομος (βλ.λ.).

Πηγές
-----

* Μιχαηλίδης, Σόλωνας, επιμ. (1989). «Εύνομος». *Εγκυκλοπαίδεια της αρχαίας ελληνικής μουσικής*. Αθήνα: Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης, σελ. 130. ISBN 9789602501740.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Μυθολογία
 |

 |
Η **Εθνική Τουρκική Ένωση Κύπρου** (ΤΚΕΕ, τουρκικά: *Kibris Milli Türk Birligi*, KMTB) ήταν κυπριακό συντηρητικό κόμμα με ηγέτη τον Φαζίλ Κιουτσούκ.

Ιστορία
-------

Η ΤΚΕΕ ιδρύθηκε το 1955 ως διάδοχος του κόμματος "Η Κύπρος είναι Τουρκική", το οποίο είχε ιδρυθεί από τον Κιουτσιούκ. Στις νομοθετικές εκλογές πριν την ανεξαρτησία κέρδισε τις 15 τουρκικές έδρες στην Βουλή των Αντιπροσώπων και όλες τις έδρες στην Τουρκική Κοινοτική Συνέλευση.

Το 1963 οι βουλευτές του αποχώρησαν από το κοινοβούλιο μετά το ξέσπασμα διακοινοτικής βίας, αλλά συνέχισαν να νομοθετούν για τους Τουρκοκύπριους. Το 1973 το κόμμα διαλύθηκε και τα περισσότερα μέλη του ενεπλάκησαν στην ίδρυση πολιτικών κομμάτων στην ΤΔΒΚ.

Ιδεολογία
---------

Ο κύριος σκοπός του κόμματος ήταν η προστασία των δικαιωμάτων των Τουρκοκυπρίων. Πριν την ανεξαρτησία το 1960, υποστήριζε την διαίρεση του νησιού, γνωστή ως Τακσίμ στα τουρκικά. Μετά την χορήγηση ανεξαρτησίας, υποστήριξε τις συμφωνίες Ζυρίχης και Λονδίνου για το μοίρασμα των εξουσιών στην χώρα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Marshall William Conley (1967) Political Community and Social Conflict: Cyprus[*νεκρός σύνδεσμος*]
2. 1 2 3 4  Vincent E McHale (1983) *Political parties of Europe*, Greenwood Press, p111 (ISBN 0-313-23804-9)
3. ↑  Yitzhak Oron Middle East Record Volume 1, 1960 The Moshe Dayan Centre, p225
Ο **Ιωάννης Ακκίδας** ήταν Έλληνας κληρικός από τη Ρόδο ο οποίος το 1569 προσπάθησε να οργανώσει μια εξέγερση των Ελλήνων στην Κωνσταντινούπολη και την Πελοπόννησο κατά των Τούρκων με τη βοήθεια της Ισπανίας. Καταγόταν από οικογένεια κωδικογράφων και εμπόρων ελληνικών χειρογράφων.  

Στα τέλη της δεκαετίας του 1560 εξυφάνθηκαν κάποια επαναστατικά σχέδια κατά των Τούρκων λόγω της βάναυσης συμπεριφοράς των τελευταίων έναντι των κατακτημένων χριστιανών. Ο τότε σουλτάνος Σελήμ Β' προετοιμάζοντας την κατάληψη της Κύπρου είχε επιβάλλει βαριά φορολογία και δήμευση των περιουσιών των μοναστηριών και των εκκλησιών. Ταυτόχρονα γίνονταν λεηλασίες και καταστροφές των μοναστηριών και εξευτελισμοί των μοναχών στην Πελοπόννησο από τους Τούρκους. 
Ο Ιωάννης Ακκίδας συνεργάστηκε για το σχέδιο αυτό με τον ιππότη της Μάλτας Ιωάννη Βάρελη που το υπέβαλε στην αυλή του βασιλιά της Ισπανίας Φιλίππου Β'. Το σχέδιο προέβλεπε τη δολοφονία του διαδόχου του οθωμανικού θρόνου, εμπρησμό του ναυστάθμου της ΚΠολης, εξουδετέρωση του Εβραίου Ιωσήφ Νάζη που ήταν σύμβουλος του Σελήμ Β και είχε την εκμετάλλευση των 15 κυριώτερων νησιών του Αιγαίου, και διεξαγωγή στρατιωτικών επιχειρήσεων στην Πελοπόννησο με τη βοήθεια των Ισπανών. Στο σχέδιο είχαν μυηθεί πρόσωπα όπως ο οικουμενικός πατριάρχης Μητροφάνης Γ', ο σπαχής Μουσταφάς Λαμπούδης, ο ηγούμενος της Μονής Ταξιαρχών Ισαάκ, ο τοπικός άρχοντας της Κρήτης Νικόλαος Τσερνοτάμπεης και ο αντιβασιλέας της Σικελίας D. Francisco de Avalos de Aquino. Ο τελευταίος έστειλε τον Ακκίδα στον ελληνικό χώρο για να ρυθμίσει τις λεπτομέρειες του σχεδίου. Το σχέδιο εγκρίθηκε από τον βασιλιά της Ισπανίας και ο Ακκίδας το Νοέμβριο του 1569 μετέβη από την Ελλάδα στη Σικελία όπου συναντήθηκε με τον Βάρελη. Αναχώρησαν την 14 Ιαν. 1570 για την Κρήτη απ' όπου θα ξεκινούσαν τις ενέργειές τους. Ο θάνατος του Τσερνοτάμπεη και η αδυναμία συγκέντρωσης των υπολοίπων συνωμοτών λόγω κακών καιρικών συνθηκών παρεμπόδισαν την πραγματοποίηση του σχεδίου μέχρι που αυτό ακυρώθηκε λόγω της έκρηξης του τέταρτου βενετοτουρκικού πολέμου. 

Ο Ιωάννης Ακκίδας πιθανά ήταν αδελφός του επίσης ιερωμένου Φραγκίσκου Ακκίδα, ο οποίος επιχείρησε να πραγματοποιήσει ένα σχέδιο για την εξέγερση των Ελλήνων στην τουρκοκρατούμενη Κύπρο το 1600 με τη βοήθεια του Δούκα της Σαβοΐας και τη συνεργασία Κυπρίων ιερέων και λαϊκών. Οι δύο αδελφοί είχαν συνεργαστεί και ενωρίτερα σε συνωμοτικές κινήσεις για την πρόκληση εξέγερσης με τη στήριξη δυτικών παραγόντων.

Πηγές
-----

1. ↑  Τσικνάκης Γ. Κώστας, "Επαναστατικές κινήσεις στη Βορειοδυτική Πελοπόννησο στα τέλη του 16ου αιώνα", στο *Δύμη, Φραγκοκρατία-Βενετοκρατία- Α' Τουρκοκρατία, 1-2 Οκτ. 2005, Πρακτικά συνεδρίου*. Έκδοση Δήμου Δύμης σε συνεργασία με την 6η Εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων Πάτρας και την Ιστορική και Εθνολογική Εταιρεία της Πελοποννήσου. Επιστημονική επιμέλεια: Ελένη Γ. Σαράντη, Πάτρα 2012.
2. ↑  Χασιώτης Ιωάννης, *Οι αντιτουρκικές κινήσεις στην Κύπρο και η στάση των Ευρωπαϊκών δυνάμεων (Από την Οθωμανική κατάκτηση ως τις αρχές του 19ου αιώνα)*, σελ. 88, 89 και υποσημ. 51.
Η **Επιχείρηση Δρυς** (γερμανικά: **Operation Eiche**) ή αλλιώς η καταδρομή του Γκραν Σάσσο ήταν μια καταδρομική επιχείρηση των Γερμανών με επικεφαλής τον Λοχαγό Ότο Σκορτσένυ κατά τη διάρκεια του 2ου Παγκόσμιου Πόλεμου για τη διάσωση του Ιταλού δικτάτορα Μπενίτο Μουσολίνι, και πραγματοποιήθηκε τον Σεπτέμβριο του 1943.

Ιστορία
-------

Αμεσως μετά την απόβαση των συμμάχων στη Σικελία τον Ιούλιο του 1943 και τον 
βομβαρδισμό της Ρώμης,Το Ανώτατο Φασιστικό Συμβούλιο αποφάσισε να καθαιρέσει τον Ντούτσε από αρχηγό και τον αντικατέστησε με τον Στρατηγό Πιέτρο Μπαντόλιο. Ο Μπενίτο Μουσολίνι συνελήφθη, κατ' εντολή του τότε βασιλιά της Ιταλίας Βιτόριο Εμμανουέλε τον Γ', που είχε εν τω μεταξύ προσχωρήσει στο φασιστικό κίνημα.

Ο Μουσολίνι μετά από περιπλάνηση εντός της Ιταλίας κατέληξε σ' ένα τουριστικό χειμερινό θέρετρο, στο ξενοδοχείο Κάμπο Ιμπερατόρε, που βρίσκεται στο ομώνυμο οροπέδιο, στο κέντρο του Γκραν Σάσσο.

Η Επιχείρηση Διάσωσης
---------------------

Η έξοδος του Μουσολίνι από το ξενοδοχείο μαζί με τους Γερμανούς Κομάντο
Όταν μαθεύτηκε η είδηση στο Βερολίνο ότι ο Μουσολίνι καθαιρέθηκε ο Χίτλερ ενοχλήθηκε από αυτήν την κίνηση των Ιταλών συμμάχων του, και αποφάσισε και για λόγους κύρους του Άξονα την απελευθέρωσή του. Έτσι ανέθεσε στον Ταγματάρχη Χάραλντ Μος την εκπόνηση του σχεδίου διάσωσης του Μουσολίνι. Ο ίδιος ο Χίτλερ επέλεξε τον Ότο Σκορτσένυ, έναν ήρωα των Ναζί για τις επιτυχημένες αποστολές του, να εκτελέσει το σχέδιο.Ο Σκορτσένυ με το δίκτυο πληροφοριών που διέθετε, κατάφερε να εντοπίσει τον Μουσολίνι, και έτσι στις 12 Σεπτεμβρίου 1943 η καταδρομική 
δύναμη επιβιβάσθηκε σε ανεμόπτερα τύπου DFS 230 για να εκτελέσει την ιδιόμορφη αποστολή. Όλη η καταδρομική δύναμη ανήκε στους Γερμανούς αλεξιπτωτιστές.Χρησιμοποιήθηκαν 12 ανεμόπτερα που προσγειώθηκαν σε κοντινά υψώματα. Οι Ιταλοί θα αιφνιδιαστούν και οι απώλειες θα είναι ελάχιστες, και ο λόγος ήταν επειδή μαζί με τους Γερμανούς Κομάντο βρισκόταν και ένας έμπιστος Ιταλός Στρατηγός του Μουσολίνι, ο Φερντινάντο Σολέτι, που χάρη στη μεσολάβηση του κατάφερε να πείσει τους Ιταλούς να μην αντισταθούν. Ο Ότο Σκορτσένυ κατέστρεψε τον ασύρματο των Ιταλών και στη συνέχεια παρουσιάστηκε στον Μουσολίνι και του είπε : "Ντούτσε ο Φύρερ με έστειλε να σας απελευθερώσω". Και ο Μουσολίνι θα του απαντήσει: "Ήξερα ότι ο φίλος μου δεν θα ξεχνούσε". 
Στη συνέχεια επιβιβάσθηκαν σε ένα αεροπλάνο και πρώτα πήγαν στη Ρώμη και έπειτα στη Βιέννη, όπου ο Μουσολίνι διανυκτέρευσε στο ξενοδοχείο Ιμπέριαλ.

Η επιχείρηση διάσωσης του Μουσολίνι θα γίνει γνωστή σε όλον τον κόσμο μέσα από τη Γερμανική προπαγάνδα του Γκαίμπελς και θα κάνει μεγάλη αίσθηση. Ωστόσο θα είναι μία από τις τελευταίες επιτυχίες των Ναζί πριν από το τέλος του 2ου παγκόσμιου πόλεμου.

Πηγές
-----

1. ↑  Η Επιχείρηση Δρυς Αρχειοθετήθηκε 2017-10-14 στο Wayback Machine. στο Defense network.com (αγγλικά)
2. ↑  Απόβαση στη Σικελία στη Britannica.com (αγγλικά)
3. ↑  Rome bombardism in 1943στο History.com (αγγλικά)
4. ↑  Γερμανική ελίτ των αλεξιπτωτιστών[*νεκρός σύνδεσμος*](αγγλικά)
Το έμβλημα της ΕΣΔΙΗ **Εθνική Σχολή Δικαστικών Λειτουργών** («*ΕΣΔΙ*») είναι εκπαιδευτικό ίδρυμα που εδρεύει στη Θεσσαλονίκη. Ιδρύθηκε με βάση το ν. 2236/1994, όπως τροποποιήθηκε στη συνέχεια (ν. 3689/2008 και ν. 3910/2011) και θεωρείται παραγωγική σχολή του Υπουργείου Δικαιοσύνης με έργο της την επιλογή, την εκπαίδευση και την κατάρτιση των προοριζόμενων να διοριστούν σε θέσεις δικαστικών λειτουργών του Συμβουλίου της Επικρατείας, του Ελεγκτικού Συνεδρίου, των διοικητικών, πολιτικών και ποινικών δικαστηρίων και των εισαγγελικών λειτουργών των εισαγγελιών, όπως και τη διαρκή επιμόρφωση των ήδη υπηρετούντων δικαστικών λειτουργών. Η λειτουργία της ξεκίνησε το 1995 και η φοίτηση σε αυτήν διαρκεί ένα έτος.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα
Ο **Ιωάννης Αληκάκης** ήταν Έλληνας επαναστάτης του 19ου αιώνα από την Κρήτη.

Βιογραφία
---------

Καταγόταν από πολυμελή και πλούσια οικογένεια των Ακουμιών της περιοχής του Αγίου Βασιλείου (εντός των ορίων του σημερινού νομού Ρεθύμνης), η οποία αναφέρεται πως κατά την προεπαναστατική περίοδο ήταν κρυπτοχριστιανική. Το 1821, με την εξάπλωση της Ελληνικής επανάστασης και στην Κρήτη, ο Αληκάκης, όπως και ολόκληρη η οικογένεια του, φανέρωσε την πραγματική του πίστη και πολέμησε επί σειρά ετών ως επικεφαλής της οικογένειας του. Μετά το 1830 εγκαταστάθηκε στο νεοσύστατο ελληνικό κράτος, ωστόσο επέστρεψε στην Κρήτη κατά την επανάσταση του 1841. Το 1858 τραυματίστηκε σοβαρά σε μάχη με Τουρκοκρητικούς στα πλαίσια της επανάστασης του Μαυρογένη.

Απεβίωσε άπορος το 1860 στο Ρέθυμνο.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  *Σύγχρονος Εγκυκλοπαιδεία Ελευθερουδάκη*, Εγκυκλοπαιδικαί Εκδόσεις Ν. Νίκας και ΣΙΑ Ε.Ε. έκδοσις πέμπτη εκσυγχρονισμένη δια συμπληρώματος κατά τόμον, Αθήναι 1964, τόμος 2ος, σελ. 779.

Περαιτέρω ανάγνωση
------------------

* Γ. Π. Εκκεκάκη, Ο Ιωάννης Αληκάκης από τ’ Ακούμια. Ένας ακόμη ξεχασμένος ρεθεμνιώτης αγωνιστής του ’21, *Κρητική Ε̟πιθεώρηση*, 11 Μαρτίου 2011.
Οι **Δραβιδικές γλώσσες** αποτελούν μια γλωσσική οικογένεια και περιλαμβάνουν περίπου 26 γλώσσες που μιλιούνται από κατά προσέγγιση 200 εκατομμύρια ανθρώπους. Στις δραβιδικές γλώσσες ανήκουν η Κανάντα, η Μαλαγιάλαμ, η Ταμίλ, η Τελούγκου, κ.α. Μιλιούνται κυρίως στη νότια Ινδία και τη Σρι Λάνκα, όπως επίσης και σε περιοχές του Πακιστάν, του Νεπάλ, του Μπανγκλαντές και της ανατολικής και κεντρικής Ινδίας, όπως και στο Αφγανιστάν και το Ιράν. 

Αν και δεν έχουν άμεση συγγένεια με κάποια άλλη γλωσσική οικογένεια συνδέονται σε μεγαλύτερο χρονικό βάθος με τις ινδοευρωπαϊκές γλώσσες και άλλες γλωσσικές οικογένειες στο πλαίσιο των νοστρατικών γλωσσών.

Ταξινόμηση
----------

### Νότιες

* Ταμίλ κ.ά.
* Κάναντα
* Μαλαγιάλαμ

### Νοτιοκεντρικές

* Τελούγκου κ.ά.

### Κεντρικές

### Βόρειες

* Μπραχούι κ.ά.

Γραμματική
----------

Οι δραβιδικές γλώσσες είναι τυπολογικά συγκολλητικές.

Εξωτερικοί δεσμοί
-----------------

* Γενεαλογικό δέντρο των δραβιδικών γλωσσών από το *Ethnologue*

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85039399
* GND: 4133339-1
* SUDOC: 050589644
* BNF: cb126510749 (data)
* NDL: 00561686
* NKC: ph119619
* BNE: XX546125

 |

 |
*Όμηρος,F.J.Von,1887.*
Ο όρος "επικό" στο πλαίσιο του μοντέρνου θεάτρου έγινε δημοφιλής από τον Μπέρτολτ Μπρεχτ. Στην πραγματικότητα όμως χρονολογείται πολλά χρόνια πίσω ως ένα είδος τέχνης που βασίζεται στα ποιήματα του Ομήρου. Κοινό σημείο των δύο αποτελεί μια σειρά από τεχνικές γραφής,τις οποίες ξεκίνησαν να χρησιμοποιούν οι συγγραφείς του επικού θεάτρου.

Οι τεχνικές αυτές είναι οι εξής:

* Μεγάλα σκηνικά (ταξίδια που αναπτύσσονται σε μεγάλη γεωγραφική ή χρονική απόσταση) και περιπέτειες
* Αναφορά σε άλλες γνωστές ιστορίες και μύθους μέσα στο κείμενο
* Ξεκινούν με μια δήλωση του θέματος,μια ερώτηση ή ένα περίγραμμα της πλοκής
* Η πλοκή ξεκινάει από την μέση ("in media res") και οι χαρακτήρες,οι καταστάσεις και οι σχέσεις τους με άλλους χαρακτήρες εκτυλίσσονται μέσω αναδρομών. Δεν ακολουθείται χρονική αλληλουχία.
* Τα θέματα αφορούν την ανθρώπινη φύση και την ηθική.

O Μπρεχτ υποστήριζε το επικό θέατρο σε αντίθεση με το δραματικό, καθώς το πρώτο έθετε ερωτήματα στο κοινό, εξερευνούσε την ανθρώπινη ηθική και πυροδοτούσε την σκέψη. Αντίθετα,το δεύτερο είδος βασιζόταν στην αριστοτελική σκέψη και έδινε έμφαση στην "κάθαρση" των χαρακτήρων και την συναισθηματική αντίδραση του κοινού.

Μοντέρνο επικό θέατρο
---------------------

Παρόλο που ο Μπέρτολτ Μπρεχτ ονομάτισε αυτό το είδος γραφής και το χρησιμοποίησε έντονα στα έργα του,πολλοί συγγραφείς εφάρμοζαν τις τεχνικές της επικής ποίησης στα κείμενα τους,πολλά χρόνια πριν.

Το επικό θέατρο συνδέεται έντονα με τον εξπρεσιονισμό, ένα καλλιτεχνικό κίνημα που απορρίπτει την αναπαράσταση ρεαλιστικών γεγονότων του ιμπρεσιονισμού και στρέφεται στην προσωπική εμπειρία και την φαντασία.

Κάποια από τα στοιχεία του εξπρεσιονισμού αποτελούν τα ζωντανά χρώματα,τα παραμορφωμένα σχήματα,ο αλλοιωμένος φωτισμός και γενικά η "μη ρεαλιστική" αναπαράσταση της πραγματικότητας. Στο θεατρικό χώρο, τα έργα του κινήματος αυτού περιείχαν καρικατούρες, μηχανικές κινήσεις και μη συμβατικούς διαλόγους.

Σταθμοί στην ανάπτυξη του επικού και του θεάτρου του εξπρεσιονισμού
-------------------------------------------------------------------

* Γκέοργκ Μπύχνερ
* Φρανκ Βέντεκιντ
* Σουρεαλισμός
* Έρβιν Πίσκατορ
* Μπέρτολτ Μπρεχτ

Μετά τον Μπρεχτ
---------------

Η επίδραση του Μπρεχτ στους νέους συγγραφείς έγινε εμφανής με τα έργα που ακολούθησαν. Σύμφωνα με εκείνον "o δραματουργός πρέπει με τα έργα του να προσφέρει μια καλά υπολογισμένη κοινωνική κριτική και να ωθήσει το κοινό να σκεφτεί κριτικά,αντί να αντιδράσει συναισθηματικά"

Κάποια από τα έργα, που υιοθέτησαν το στυλ του επικού θεάτρου είναι τα εξής:

* Μαξ Φρις - ''The fire raisers''
* Φρήντριχ Ντύρενματ - "Η επίσκεψη"
* Πίτερ Μπρουκ, ένας από τους πρώτους Βρετανούς σκηνοθέτες που εφάρμοσε το στυλ του επικού θεάτρου στα έργα του

Παραπομπές
----------

1. ↑  Styan, J. L. (1983). *Modern drama in theory and practice* (1η έκδοση). Κέμπριτζ: Cambridge University Press. ISBN 0-521-29628-5.
Ο **Ζώσιμος από την Πανόπολη** (350-420) ήταν Έλληνας αλχημιστής που έζησε στα τέλη του 4ου μέχρι τις αρχές του 5ου αιώνα. Γεννήθηκε στην Πανόπολη (σήμερα Αχμίμ) της Αιγύπτου. 

Εργάστηκε με την αλχημίστρα Θεοσέβεια που σύμφωνα με ορισμένους ήταν αδελφή του. Μπορεί όμως να ήταν απλά φίλη του που θεωρήθηκε αδελφή του από τους μεταγενέστερους λόγω της συνήθειας των αλχημιστών να ονομάζουν τα αλχημικά ζευγάρια που δημιουργούσαν "μυστικιστικά αδέλφια". Ο λόγος που οι αλχημιστές εργάζονταν σε ζεγάρια που αποτελούνταν από έναν άντρα και μία γυναίκα ήταν η προσπάθειά τους να εξισορροπήσουν το αρσενικό και το θηλυκό στοιχείο στα πειράματά τους.

Ο Ζώσιμος και η Θεοσέβεια έκαναν διάφορες μεταλλουργικές μελέτες, εξέλιξαν την απόσταξη και καθιέρωσαν τον όρο της χημείας.

Δίδαξε στην Αλεξάνδρεια και έγραψε 28 βιβλία περί Αλχημείας, από τα οποία μόνο ένα διασώθηκε. Θεωρείται ότι είναι ένας από τους πρώτους αλχημιστές και τα βιβλία του, τα αρχαιότερα σωζόμενα αλχημικά κείμενα. Στα βιβλία του αναφέρεται στον πρώτο μη μυθολογικό αλχημιστή της Δύσης, την Μίριαμ την Προφήτισσα καθώς και στην διάσημη κατά την εποχή της Κλεοπάτρα την Χρυσοποιό που, όπως γράφει, τον επηρέασαν σημαντικά.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* (Γερμανικά)

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *Czech National Authority Database*. jn19981002449. Ανακτήθηκε στις 8  Ιουνίου 2022.
2. ↑  Robin, L. Gordon (2013). *Searching for the soror mystica : the lives and science of women alchemists*. Lanham, Md.: University Press of America. ISBN 076186055X. 816563950.
3. ↑  Sean, Martin (2011) [2006]. *Alchemy and alchemists*. Harpenden: Pocket Essentials. ISBN 1842435388. 78077261.
4. ↑  Mann, William F. *Templar sanctuaries in North America : sacred bloodlines and secret treasures*. Rochester, Vermont. ISBN 9781620555286. 936429901.
5. ↑  Scarborough, John (1971). «Gnosticism, Drugs, and Alchemy in Late Roman Egypt». *Pharmacy in History* **13** (4): 151–157. .

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 79142489
* LCCN: n78036676
* ISNI: 0000 0001 0802 1285
* GND: 118808583
* SELIBR: 258856
* SUDOC: 034801847
* BNF: cb131977216 (data)
* BIBSYS: 95005350
* NKC: jn19981002449
* CiNii: DA09940446

 |

 |
Ο **Ηγίας** (Ἡγίας) ήταν νεοπλατωνικός φιλόσοφος που έζησε τον 5ο και 6ο αιώνα. Αναφέρεται εγγονός η δισεγγονός του Πλούταρχου, ιδρυτή της Νεοπλατωνικής Ακαδημίας στην Αθήνα. Ο Ηγιάς μαθήτευσε κοντά στον Πρόκλο στην Αθήνα, όταν ο Πρόκλος ήταν γέρος περίπου το 480. Ο Πρόκλος τον θεωρούσε άξιο να ακούει τις διαλέξεις του για τα Χαλδαικά μαντεία .

Μετά το θάνατο του Πρίκλου το 485, ο Μαρίνος έγινε ο δάσκαλος της ακαδημίας και ο Ηγίας φαίνεται να αντιτίθενται, μαζί με τον Ισήδωρο, στον Μαρίνο σε πολλά δογματικά ζητήματα. Μετά το θάνατο Μαρίνου, ο Ισίδωρος έγινε ο νέος δάσκαλος, αλλά δεν κράτησε τη θέση για πολύ γιατί αποσύρθηκε στην Αλεξάνδρεια. Τότε ο Ηγίας πιθανότατο ανέλαβε την Ακαδημία, ίσως μαζί με τον Ισήδωρο, ο Δαμάσκιος, ο οποίος ήταν μαθητής στην ακαδημία κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, παρουσιάζει Ηγία σαν ένα πολύ δυσμενές φως στη ζωή του Ισιδώρου. Ο Ηγίας τόνισε έντονα το θρησκευτικό τελετουργικό, «θέλοντας να είναι, πάνω απ 'όλα, ιερό, ... άλλαξε τον ζήλο του, πολλά από παλιά καθιερωμένα πράγματα». Η μετέπειτα ζωή του είναι άγνωστη, διάδοχος του στην ακαδημία ήταν ο Δαμάσκιος.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Marinus, *Life of Proclus*, 26
2. 1 2  Damascius, *Life of Isidore* in the Suda, *Hegias*.
3. ↑  Damascius, *Life of Isidore*
Συντεταγμένες: 47°27′41.0″N 7°15′59.0″E﻿ / ﻿47.461389°N 7.266389°E﻿ / 47.461389; 7.266389

Ο **Ιλλ** (γαλλικά: *Ill*, κεφαλαία ILL) είναι ποταμός της Γαλλίας στο βορειοανατολικό τμήμα της χώρας και συγκεκριμένα στην Αλσατία. Η Αλσατία οφείλει το όνομά της στον ποταμό Ιλλ: Στη γερμανική γλώσσα *Elsass* σημαίνει «περιοχή του Ιλλ».

Ο Ιλλ πηγάζει από την οροσειρά Ζυρά (Jura, ελλην. γνωστά ως Γιούρα) κοντά στο χωριό Βινκέλ (Winkel). Κατευθύνεται βόρεια ρέοντας σχεδόν παράλληλα προς τον Ρήνο. Κατά τη διαδρομή του δέχεται τα νερά από αρκετούς παραποτάμους, που πηγάζουν από τα Βόσγια (Vosges), κυριότεροι των οποίων είναι ο Ντολέ (Doller), ο Σουφφέλ (Souffel) και ο Τουρ (Thur). 

Ο Ίλλ διέρχεται από τις πόλεις Μυλούζ, Κολμάρ και Σελεστά και εκβάλλει στο Ρήνο αφού πρώτα διασχίσει και το Στρασβούργο, στο οποίο σχηματίζει μέρος των παλαιών οχυρώσεων της πόλης και την περίφημη *Petite France*, το κέντρο της παλιάς πόλης, που αποτελεί μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς. Στην περιοχή αυτή υπάρχουν υδατοφράκτες και μικρές υδατοπτώσεις, που παλαιότερα χρησιμοποιούνταν για να κινούν ανεμόμυλους και παρέχουν νερό και ενέργεια σε βυρσοδεψεία. Η περιοχή σήμερα δεν έχει παρόμοιες εγκαταστάσεις, αλλά είναι γεμάτη παραδοσιακά μπιστρό και καφενεία.

Στη Μυλούζ σχημάτιζε ένα νησάκι, διαιρούμενος σε δύο βραχίονες. Σύμφωνα με την παράδοση, στο νησάκι αυτό κατασκευάστηκε ένας νερόμυλος, γύρω από τον οποίο δημιουργήθηκε η πόλη.

Το συνολικό μήκος του ποταμού είναι 216,8 χλμ.

Κάθε χρόνο περίπου 600.000 τουρίστες κάνουν το γύρο του Στρασβούργου με το μικρό πλοίο που διασχίζει τον Ιλλ και τα κανάλια του. Το πυκνό δίκτυο καναλιών από/προς τον Ρήνο μέσω του Ιλλ κάνουν τον ποταμό σημαντικό συγκοινωνιακό δρόμο για ολόκληρη την Αλσατία.

* Στρασβούργο: Ο Ιλλ διασχίζει την Petite France. Διακρίνονται αριστερά μια υδατόπτωση, αριστερά ένας υδατοφράκτης.Στρασβούργο: Ο Ιλλ διασχίζει την Petite France. Διακρίνονται αριστερά μια υδατόπτωση, αριστερά ένας υδατοφράκτης.
* Ο γύρος του Στρασβούργου με το πλοιάριο στον Ιλλ.Ο γύρος του Στρασβούργου με το πλοιάριο στον Ιλλ.
* Ο Ιλλ διασχίζει το Στασβούργο. Διακρίνονται οι εκκλησίες του Σεν Γκιγιώμ (λευκή) και της Σεντ Μαντλέν (ροζ).Ο Ιλλ διασχίζει το Στασβούργο. Διακρίνονται οι εκκλησίες του Σεν Γκιγιώμ (λευκή) και της Σεντ Μαντλέν (ροζ).

Παραπομπές
----------

1. ↑  SANDRE

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Ill river στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 243175624
* SUDOC: 027464210
* BNF: cb11949943m (data)

 |

 |
Ο **Δρόσος Δροσόπουλος** (1876 - 1967) ήταν αντιστράτηγος της Ελληνικής Βασιλικής Χωροφυλακής, της οποίας διετέλεσε αρχηγός από το 1934 ως το 1941, ο μακροβιότερος στην ιστορία του Σώματος.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1876 στα Καστέλλια Παρνασσίδας Φωκίδας. Σε ηλικία 17 ετών κατατάχθηκε ως απλός στρατιώτης στο 7ο Σύνταγμα Πεζικού, στο οποίο υπηρέτησε μέχρι το 1898, οπότε μετατάχθηκε στη Χωροφυλακή, αρχικά ως υπαξιωματικός και έπειτα ως αξιωματικός. Έλαβε μέρος στους Βαλκανικούς Πολέμους. Το 1917, κατά τον Εθνικό Διχασμό, τέθηκε σε αυτεπάγγελτη διαθεσιμότητα από την κυβέρνηση Βενιζέλου ως βασιλόφρων, αλλά αργότερα επανήλθε στο Σώμα.

Τη δεκαετία του 1920 υπηρέτησε στη Θράκη, τη Θεσσαλία και τη Μακεδονία, όπου διακρίθηκε στην καταπολέμηση διάφορων λήσταρχων. Επίσης διοίκησε δυνάμεις Χωροφυλακής στη Σάμο, την Αιτωλοακαρνανία και τη Μεσσηνία. Το 1934 τοποθετήθηκε αρχηγός της Χωροφυλακής από την κυβέρνηση Τσαλδάρη, θέση στην οποία τελικά έμεινε για επτά χρόνια, μέχρι το 1941, γινόμενος έτσι ο μακροβιότερος αρχηγός στην ιστορία του Σώματος. Φανατικός βασιλόφρων, την περίοδο του καθεστώτος της 4ης Αυγούστου συνεργάστηκε στενά με τον δικτάτορα Ιωάννη Μεταξά και τον υφυπουργό Ασφαλείας Κωνσταντίνο Μανιαδάκη στη δίωξη κομμουνιστών και άλλων αντιφρονούντων.

Από το 1947 ως το 1948, την περίοδο του εμφυλίου πολέμου, θήτευσε ως γενικός γραμματέας του υπουργείου Δημοσίας Τάξεως.

Έγραψε διάφορα βιβλία για την ιστορία της Χωροφυλακής, ενώ τιμήθηκε και με πολλά παράσημα.

Πηγές
-----

* Κωνσταντίνος Σπ. Αντωνίου, Ιστορία της Ελληνικής Βασιλικής Χωροφυλακής 1833-1967
Ο **Ηγήσανδρος** ήταν αρχαίος Έλληνας ιστορικός και πολίτης των Δελφών. Εκτός από ένα ιστορικό έργο που ονομάζεται «Υπόμνημα», το οποίο αποτελούταν από τουλάχιστον έξι βιβλία και φαίνεται ότι είχε κάπως διδακτικό χαρακτήρα, έγραψε ένα έργο για τα αγάλματα (Υπόμνημα ανδριάντων και αγαλμάτων). Η περίοδος κατά την οποία άνθησε δεν είναι γνωστή, αλλά δεν μπορεί να ήταν αρχαιότερη από τη βασιλεία του Αντίγονου Β' Γονατά, που αναφέρεται από αυτόν (Αθηναίος ο Ναυκρατίτης) και η οποία εκτείνεται από το 283 έως το 239 π.Χ..

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 47152877
* GND: 10239458X

 |

 |
Το **επινεφρίδιο**, (adrenal gland), είναι ένα ενδοκρινικό όργανο που αποτελείται από ένα "μυελό", στο κεντρικό του τμήμα, που εκκρίνει αδρεναλίνη (συνώνυμη της επινεφρίνης) και νοραδρεναλίνη, (συνώνυμη της νορεπινεφρίνης), και ένα "φλοιό", στο εξωτερικό του τμήμα ή ζώνη, που εκκρίνει ορμόνες τις λεγόμενες ορμόνες φλοιού επινεφριδίων. Τα δύο αυτά τμήματα φέρονται στα μεν θηλαστικά να συνδέονται στενά ενώ σε άλλα σπονδυλωτά να φέρονται χωριστά, όπως π.χ. στα ψάρια. Η δραστηριότητα του "μυελού" του επινεφριδίου ελέγχεται από το συμπαθητικό νευρικό σύστημα ενώ εκείνη του "φλοιού" από τη κορτικοτρόπο ορμόνη (ACTH) ή φλοιοεπινεφριδιοτρόπο ορμόνη που εκκρίνεται από την υπόφυση. Στα θηλαστικά υφίστανται δύο επινεφρίδια, πλην όμως υπάρχουν και σπονδυλωτά που έχουν περισσότερα από δύο.

Στον άνθρωπο τα **επινεφρίδια** είναι δύο ενδοκρινείς αδένες που βρίσκονται στον οπισθοπεριτοναϊκό χώρο, στον άνω πόλο του σύστοιχου νεφρού και κάτω από το διάφραγμα. Όπως κάθε ενδοκρινής αδένας, εκκρίνει ορμόνες στην κυκλοφορία του αίματος.

Κάθε αδένας φυσιολογικά ζυγίζει περίπου 7-8 γραμμάρια, έχει πολλά αγγεία να καταλήγουν σε αυτόν και αποτελείται από φλοιώδη μοίρα, εξωτερικά, και μυελώδη μοίρα, εσωτερικά. Και οι δύο περιοχές έχουν πλούσια αιμάτωση από ένα, ακτινωτά προσανατολισμένο πλέγμα αγγείων. Το αίμα παροχετεύεται από το φλοιό στο μυελό, κάτι που εξασφαλίζει στο μυελό μεγάλη ποσότητα κορτιζόλης, η οποία διεγείρει το ένζυμο που μετατρέπει αρχικά τη νοραδρεναλίνη ή (συνων.) νορεπινεφρίνη σε αδρεναλίνη ή (συνών.) επινεφρίνη.

Φλοιώδης μοίρα
--------------

Ο φλοιός των επινεφριδίων παράγει πάνω από δύο δωδεκάδες στεροειδείς ορμόνες και, δομικά, χωρίζεται σε τρεις ξεχωριστές περιοχές:

* Μια εξωτερική σπειροειδή ζώνη, που παράγει αλατοκορτικοειδή (κυρίως αλδοστερόνη)
* Μια μέση στηλιδωτή ζώνη, που παράγει γλυκοκορτικοειδή (κυρίως κορτιζόλη, κορτικοστερόνη και κορτιζόνη)
* Μια εσωτερική δικτυωτή ζώνη, που παράγει ανδρογόνα

Όλες οι επινεφριδιακές στεροειδείς ορμόνες, προέρχονται από τη χοληστερόλη.

Μυελώδης μοίρα
--------------

Ο μυελός των επινεφριδίων καταλαμβάνει το κέντρο του αδένα και παράγει επινεφρίνη και νορεπινεφρίνη. Το 70-80% των εκκρίσεων του μυελού είναι επινεφρίνη.

Δείτε επίσης
------------

* Επινεφρίνη
* Κορτιζόλη
* Παθήσεις επινεφριδίων: Φαιοχρωμοκύττωμα

Βιβλιογραφία
------------

* Snell R. "Κλινική ανατομική", ιατρικές εκδόσεις Λίτσας.
* Hansen J. & Koeppen B. "Φυσιολογία του ανθρώπου - Netter", εκδόσεις Π.Χ. Πασχαλίδης, 2004.
Συντεταγμένες: 50°05′26″N 14°23′59″E﻿ / ﻿50.0906°N 14.3998°E﻿ / 50.0906; 14.3998

Βραδινή άποψη του Κάστρου της Πράγας
Το **Κάστρο της Πράγας** (τσεχ. *Pražský hrad*) βρίσκεται στη συνοικία **Χράντσανι** της Πράγας, που πολύ συχνά χρησιμοποιείται με την ίδια σημασία. Είναι ένα από τα μεγαλύτερα και παλαιότερα κάστρα του κόσμου. Στο κάστρο είχαν την έδρα τους τα γραφεία των Τσέχων βασιλέων, της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και των Προέδρων της Τσεχοσλοβακίας και Τσεχίας. Στο Κάστρο επίσης φυλάσσονται τα Κοσμήματα του Στέμματος της Βοημίας.

Ιστορία
-------

Η ιστορία του Κάστρου της Πράγας ξεκινάει από τον 9ο αιώνα. Οι βασιλικές του Αγίου Γεωργίου και του Αγίου Βίτου δημιουργήθηκαν στο πρώτο μισό του 10ου αιώνα, ενώ ιδρύθηκε και το πρώτο μοναστήρι στη Βοημία. Το 12ο αιώνα κατασκευάστηκε ένα παλάτι ρωμανικού ρυθμού, ενώ το 14ο αιώνα, κατά τη βασιλεία του Καρόλου Δ', το βασιλικό παλάτι ξαναχτίστηκε σε γοτθικό ρυθμό κι ενισχύθηκαν οι οχυρώσεις. 

Κατά τη διάρκεια των Πολέμων των Χουσιτών, το Κάστρο παρέμενε ακατοίκητο. Το 1485, ο Λαδίσλαος Β' της Βοημίας και Ουγγαρίας ξεκινάει την ανοικοδόμηση του κάστρου, ενώ αργότερα προστέθηκαν στη βόρεια πλευρά αμυντικά τείχη. Μια πυρκαγιά το 1541 καταστρέφει μεγάλα τμήματα του κάστρου, ενώ αργότερα εμφανίζονται κάποια νέα κτίρια αναγεννησιακής αρχιτεκτονικής κατά τη βασιλεία των Αψβούργων. Η τελευταία μεγάλη ανοικοδόμηση του κάστρου πραγματοποιήθηκε υπό την Αυτοκράτειρα Μαρία Θηρεσία της Αυστρίας κατά το δεύτερο μισό του 18ου αιώνα. 

Το 1918, το κάστρο έγινε έδρα του Προέδρου της Δημοκρατίας της Τσεχοσλοβακίας. Κατά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και τη γερμανική κατοχή στην Τσεχοσλοβακία, το Κάστρο της Πράγας έγινε το επιτελείο του Ράινχαρντ Χάιντριχ. Λέγεται ότι τοποθέτησε στο κεφάλι του το Στέμμα της Βοημίας, πιστεύοντας ότι ήταν μεγάλος βασιλιάς και, σύμφωνα με παλιούς θρύλους, όποιος σφετεριστής φορέσει το στέμμα στο κεφάλι του, είναι καταδικασμένος να πεθάνει μέσα σε ένα χρόνο. Σε λιγότερο από χρόνο μετά την ανάληψη εξουσίας, ο Ράινχαρντ Χάιντριχ δολοφονήθηκε.

Με την απελευθέρωση της Τσεχοσλοβακίας, το Κάστρο στέγασε τα γραφεία της κομμουνιστικής κυβέρνησης, ενώ με τη διάλυσή της έγινε η έδρα των Προέδρων της Δημοκρατίας της Τσεχίας.

Σημειώσεις
----------

1. 1 2 3  (Γερμανικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά) *archINFORM*. 10786. Ανακτήθηκε στις 31  Ιουλίου 2018.
2. ↑  Vladimír Čtverák, Michal Lutovský, Miloslav Slabina, Lubor Smejtek: «Encyklopedie hradišť v Čechách» (Τσεχικά) 2003. ISBN-10 80-7277-173-6.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Prague Castle στο Wikimedia Commons
* Επίσημη ιστοσελίδα
* Κάστρα της Τσεχίας Επίσημος ιστότοπος της πρεσβείας της Τσεχίας στην Ελλάδα
* Ιστορία του Κάστρου της Πράγας

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 144073963
* LCCN: sh2009007452
* ISNI: 0000 0001 2308 4604
* GND: 4216687-1
* SUDOC: 032023804
* BNF: cb12313249s (data)
* NKC: kn20010710281

 |

 |
Βενζινάδικο της εταιρείας στο Άργος.
Η **ΕΚΟ**, εταιρεία πετρελαιοειδών με έδρα το Μαρούσι Αττικής στην Ελλάδα, προήλθε από την εξαγορά της Esso Pappas, θυγατρικής της Exxon, από την εταιρεία χαρτοφυλακίου με δημόσιο χαρακτήρα, «ΕΚΟ ΕΛΕΠΕΧ», στις 6 Μαρτίου του 1984. Ακολούθησε η αλλαγή επωνυμίας της Esso σε «ΕΚΟ», υπό τη Δημόσια Επιχείρηση Πετρελαίου Α.Ε. (ΔΕΠ).

Το 1995, η εταιρεία επέκτεινε τις δραστηριότητές της στη Γεωργία. Το 1998, η ΕΚΟ απέκτησε τον έλεγχο των εταιρειών ΠΕΤΡΟΛΙΝΑ OVERSEAS και ΕΚΟΛΙΝΑ, ενώ το ίδιο έτος η ΔΕΠ άλλαξε την επωνυμία της σε ΕΛΠΕ, παίρνοντας υπό τον έλεγχο της ένα κλάδο της ΕΚΟ, όπως και τις εταιρείες ΕΛΔΑ Α.Ε. και ΔΕΠ-ΕΚΥ. Έπειτα, άλλος κλάδος της ΕΚΟ προχώρησε σε συγχώνευση με την εταιρεία ΕΛΔΑ-Ε, δημιουργώντας μία νέα εταιρεία, την «ΕΚΟ-ΕΛΔΑ Α.Β.Ε.Ε.» υπό τον έλεγχο της ΕΛΠΕ. Το 1998, η ΕΚΟ-ΕΛΔΑ Α.Β.Ε.Ε. απέκτησε τα δικαιώματα της Γ. Μαμιδάκης & Σία Α.Ε.Ε.Π. ενώ το 2002 προχώρησε σε περαιτέρω επέκταση των δραστηριοτήτων της σε Βουλγαρία και Σερβία.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Λαζαρίδου, Νικολέτα. «Η αγορά των πετρελαιοειδών προϊόντων στην Ελληνική οικονομία». *openarchives.gr*. σελ. 24. Ανακτήθηκε στις 1 Απριλίου 2011. [*νεκρός σύνδεσμος*]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος
Το **Κάστρο της Ντρισχτ** (*αλβανικά : Kalaja e Drisht*) είναι βυζαντινό κάστρο στην Αλβανία κοντά στο χωριό Ντρισχτ.

Τα πρώτα ίχνη της οχύρωσης χρονολογούνται στην ύστερη Νεολιθική εποχή. Τον 9ο αιώνα, ήταν μέρος του πριγκιπάτου Ζέτα.

Μέρος του κάστρου χτίστηκε τον 13ο αιώνα κατά τη διάρκεια της βυζαντινής κυριαρχίας. Τα σημερινά τείχη και πύργοι χρονολογούνται στο 1396-1478 κατά την εποχή της Ενετοκρατίας. Κατά τον 14ο αιώνα, το κάστρο έγινε ανεξάρτητο από τη Σκόδρα. Στο 1442 το κάστρο καταλήφθηκε από τον σέρβο Δεσπότη Τζούρατζ Μπράνκοβιτς από τις βενετικές δυνάμεις. Τελικά έπεσε στα χέρια των Οθωμανών κατά μαζική πολιορκία της Σκόδρας το 1478.

Υπάρχουν λείψανα 11 σπίτια μέσα στα τείχη του κάστρου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Albania Destination Guide». Tourism in Albania. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Δεκεμβρίου 2009. Ανακτήθηκε στις 20 Νοεμβρίου 2009.

Περαιτέρω ανάγνωση
------------------

* Ippen, Theodor, «Stari spomenici u Albaniji», *Glasnik Zemaljskog muzeja u Bosni i Hercegovini*, Zbirka povjesti, **12**, Sarajevo, Austria-Hungary: Zemaljska štamparija, σελ. 511–531,


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Drisht Castle  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Το έδαφος της Λιθουανίας διαιρείται σε **10 επαρχίες** (λιθουανικά: ενικός *apskritis*, πληθυντικός *apskritys*), που ονομάζονται όπως οι πρωτεύουσές τους. Οι επαρχίες διαιρούνται σε 60 δήμους (λιθουανικά: ενικός *savivaldyb;*, πληθυντικός *savivaldybės*): 9 δήμοι πόλεων, 43 δήμοι περιοχής και 8 δήμοι. Κάθε δήμος διαιρείται έπειτα σε δημογεροντίες (λιθουανικά: ενικός *seniūnija*, πληθυντικός *seniūnijos*). Αυτή η διαίρεση δημιουργήθηκε το 1994 και τροποποιήθηκε ελαφρώς το 2000.

Οι επαρχίες κυβερνιούνται από τους κυβερνήτες (λιθουανικά: ενικός αριθμός - *apskrities viršininkas*, πληθυντικός - *apskrities viršininkai*) που διορίζονται από την κεντρική κυβέρνηση στο Βίλνιους. Το αρχικό καθήκον τους είναι να εξασφαλίσουν ότι οι δήμοι υπακούν τους νόμους και το σύνταγμα της Λιθουανίας.

Χάρτης των επαρχιών και των πρωτευουσών τους.
1. Επαρχία Αλίτους
2. Επαρχία Βίλνιους
3. Επαρχία Κάουνας
4. Επαρχία Κλάιπεντα
5. Επαρχία Μαριγιάμπολε
6. Επαρχία Ουτενά
7. Επαρχία Πανεβεζίς
8. Επαρχία Σιαουλιάι
9. Επαρχία Ταουραγκέ
10. Επαρχία Τελσιάι
Ο **Θοδωρής Καραμανώλης** (γεν. στις 26 Απριλίου 1962 στο Βόλο) είναι παλαίμαχος Έλληνας διεθνής καλαθοσφαιριστής και νυν προπονητής, που αγωνίστηκε στην Α΄ Εθνική με τον Πανιώνιο και την Δάφνη.Έπαιζε σε θέση σούτινγκ γκαρντ και είχε ευχέρεια στο σκοράρισμα.Ο ανιψιός του Δημήτρης αγωνίζεται στον ΠΑΟΚ.

Στο Πρωτάθλημα
--------------

Ο Θοδωρής Καραμανώλης ξεκίνησε την καριέρα του στη Νίκη Βόλου στα τέλη της δεκαετίας του '70. Την επόμενη δεκαετία πήρε μεταγραφή στον Πανιώνιο, τη φανέλα του οποίου φόρεσε για πολλές σεζόν και μαζί του έφτασε ως τον τελικό των πλέι-οφ το 1987. Τέλειωσε την καριέρα του στον Ίκαρο Ν. Σμύρνης.

Στις εθνικές ομάδες
-------------------

Ο Καραμανώλης υπήρξε διεθνής με τις εθνικές παίδων και β΄ ανδρών. Με την εθνική παίδων αγωνίστηκε στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα του 1979 στη Δαμασκό. Έπαιξε συνολικά σε 10 αγώνες (34 πόντοι) 

Αγωνίστηκε, επίσης με την β΄ εθνική Ανδρών σε 4 φιλικούς αγώνες (61 πόντοι) με τη Σοβιετική Ένωση το 1986 στη Μόσχα. Αν και έκανε καλές εμφανίσεις δεν κλήθηκε ποτέ στην Εθνική Ανδρών. Την κορυφαία επίδοση με 23 πόντους πέτυχε επί της ΕΣΣΔ στις 23-12-1986.

Προπονητής
----------

Ο Θοδωρής Καραμανώλης εργάστηκε ως προπονητής σε διάφορα σωματεία και σήμερα έχει την ευθύνη της παιδικής ομάδας του Πανιωνίου, την οποία οδήγησε στην τελική φάση του πανελληνίου πρωταθλήματος 2009.

Ομάδες
------

| Χρονιές | Σύλλογος | Συμμετοχές | Πόντοι |
| --- | --- | --- | --- |
| 197;-1983 |  Γ.Σ. Νίκη Βόλου |  |  |
| 1983-198; |  Πανιώνιος |  |  |
|  |  Ίκαρος Νέας Σμύρνης |  |  |
| **ΣΥΝΟΛΟ** | **Α1** |  |  |
| Χρονιές | Εθνικές ομάδες | Συμμετοχές | Πόντοι |
| 1979 | Ελλάδα Ελλάδα (παίδων) | 10 | 34 |
| 1986 | Ελλάδα Ελλάδα (Β΄ ανδρών) | 4 | 61 |

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η σελίδα του ως παίκτη στην ΕΟΚ

Διακρίσεις
----------

* Τελικός πλέι-οφ Α1΄: 1987
Η **Επαρχία του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν** (γερμανικά, *Provinz Schleswig-Holstein*) ήταν μια επαρχία του Βασιλείου της Πρωσίας και του Ελεύθερου Κράτους της Πρωσίας από το 1868 έως το 1946. Δημιουργήθηκε από τα Δουκάτα του Σλέσβιχ και του Χόλσταϊν, τα οποία είχαν κατακτηθεί από τη Πρωσία και την Αυστριακή Αυτοκρατορία στη Δανία στον δεύτερο πόλεμο του Σλέσβιχ το 1864. Μετά τον Αυστρο-Πρωσικό πόλεμο το 1866, που κατέληξε στην ήττα της Αυστρίας, το Σλέσβιχ και το Χόλσταϊν προσαρτήθηκαν στην Πρωσία. Η επαρχία δημιουργήθηκε το 1868 και περιελάβανε επίσης το Δουκάτο του Λάουενμπουργκ από το 1875.

Μετά την ήττα της Γερμανικής Αυτοκρατορίας στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Συμμαχικές δυνάμεις οργάνωσαν δύο δημοψηφίσματα στο βόρειο και στο κεντρικό Σλέσβιχ στις 10 Φεβρουαρίου και στις 14 Μαρτίου 1920, αντίστοιχα. Στο βόρειο Σλέσβιχ το 75% ψήφισε υπέρ της επανένωσης με τη Δανία και το 25% για διαμονή στη Γερμανία. Στο κεντρικό Σλέσβιχ η κατάσταση αντιστράφηκε, με 80% υπέρ της Γερμανίας και 20% της Δανίας. Δεν πραγματοποιήθηκε ψηφοφορία στο νότιο τρίτο Σλέσβιχ. Στις 15 Ιουνίου 1920, το βόρειο Σλέσβιχ επανενώθηκε επίσημα με τη Δανία (Νότια Γιουτλάνδη). Το υπόλοιπο Σλέσβιχ παρέμεινε ως μέρος του Σλέσβιχ-Χολστάιν, τωρινή επαρχία του Ελεύθερου Κράτους της Πρωσίας.

Με τον Νόμο του Μεγάλου Αμβούργου του 1937, η Χανσεατική Πόλη του Λύμπεκ και ο αποκλεισμός της περιοχής του Λύμπεκ, του Ελεύθερου Κράτους του Όλντενμπουργκ ενσωματώθηκαν στην επαρχία Σλέσβιχ-Χόλσταϊν, ενώ αρκετοί γειτονικοί δήμοι, συμπεριλαμβανομένων των συνοικιών Άλτονα και Βάντσμπεκ, ενσωματώθηκαν στην Χανσεατική Πόλη του Αμβούργου. Αυτό με τη σειρά του έδωσε τον αποκλεισμός στο Γκίσταχτ και Γκροβνχάνσντορφ στο Σλέσβιχ-Χόλσταϊν.

Μετά τον Β 'Παγκόσμιο Πόλεμο, το Σλέσβιχ-Χολστάιν ήταν μέρος της βρετανικής ζώνης κατοχής, αν και ορισμένοι δήμοι του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν ανατολικά του Ράτσεμπουργκ ανταλλάχθηκαν με δήμους του Μεκλεμβούργου της σοβιετικής ζώνης κατοχής (Συμφωνία Μπάρμπερ Λιάσενκο) Η βρετανική ζώνη κατοχής έγινε το νέο γερμανικό κράτος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν το 1949.

Παραπομπές
----------

* Gemeindeverzeichnis Deutschland 1900
* Deutsche-Schutzgebiete.de

1. ↑  www.gemeindeverzeichnis.de/gem1900//gem1900.htm?schleswig%2Fschleswig1900.htm.
2. 1 2  www.digizeitschriften.de/dms/img/?PPN=PPN514401303\_1939&DMDID=dmdlog10.
3. ↑  Elklit, Jørgen; Noack, Johan Peter; Tonsgaard, Ole (1980). «A National Group as a Social System: The Case of the German Minority in North Schleswig». *Journal of Intercultural Studies* **1** (1): 5–19. doi:10.1080/07256868.1980.9963137.
4. ↑  Wolfgang Benz, *Potsdam 1945: Besatzungsherrschaft und Neuaufbau im Vier-Zonen-Deutschland*, Munich: Deutscher Taschenbuch Verlag, (=dtv Reihe Deutsche Geschichte der neuesten Zeit vom 19. Jahrhundert bis zur Gegenwart; vol. 4522), p. 262. (ISBN 3-423-04522-1)
Το **Κάστρο της Σάντα Σεβέρα** (**Castello di Santa Severa**) βρίσκεται στη κοινότητα Σάντα Σεβέρα, στο δήμο Σάντα Μαρινέλλα, 50 χιλ. βόρεια της Ρώμης. 

Σύμφωνα με τη χριστιανική παράδοση στο σημείο όπου είναι χτισμένο το κάστρο μαρτύρησε στις 5 Ιουνίου το 298 μ. Χ. η νεαρή Σεβέρα μαζί με τους αδερφούς της Καλεντίνο και Μάρκο. Στον ευρύτερο χώρο του κάστρου έχουν βρεθεί τα ερείπια παλαιοχριστιανικής εκκλησίας, που είναι αφιερωμένη στη Σάντα Σεβέρα ενώ κοντά στο κάστρο βρίσκονται τα ερείπια ετρουσκικής πόλης, που ήταν γνωστή με την ελληνική της ονομασία («Πύργοι»). 

Η πρώτη γραπτή αναφορά στο Κάστρο της Σάντα Σεβέρα είναι από το 1068 όταν το κάστρο και η εκκλησία δωρίθηκαν από τον κόντε Gerardo di Galeria στο Αββαείο της Φάρφα. Το 1130, ύστερα από αίτημα του Αντίπαπα Ανάκλητου Β’ το κάστρο πέρασε στη Βασιλική του Αγίου Παύλου εκτός των τειχών. Το 13ο και το 14ο αιώνα το κάστρο ανήκε σε διάφορες οικογένειες ευγενών μεταξύ των οποίων ήταν οι Orsini και οι Anguillara. Το 1482 ο Πάπας Σίξτος Δ΄ το παρέδωσε στο Τάγμα του Αγίου Πνεύματος, στην κατοχή του οποίου παρέμεινε μέχρι το 1980. Στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου χρησιμοποιήθηκε ως πολυβολείο από τους Γερμανούς.

Η μορφή που έχει σήμερα το κάστρο δεν είναι η αρχική του μορφή αλλά την απέκτησε κατά το 14ο αιώνα.  Το κάστρο έχει ορθογώνιο σχήμα και τετράγωνους πύργους στις γωνίες του και συνδέεται με μια γέφυρα με ένα στρογγυλό πύργο, που είναι γνωστός ως *Torre del Castello*. Ο πύργος αυτός χρονολογείται από τον 9ο αιώνα και ανακατασκευάστηκε το 16ο -17ο αιώνα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  *Atlante castellano d'Italia*.
2. ↑  *Wiki Loves Monuments Italia*.
3. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Φεβρουαρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 7 Απριλίου 2020.
4. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Μαΐου 2020. Ανακτήθηκε στις 7 Απριλίου 2020.
5. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Μαΐου 2020. Ανακτήθηκε στις 7 Απριλίου 2020.
6. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Φεβρουαρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 7 Απριλίου 2020.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Santa Severa Castle στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 294958549

 |

 |
Το μεγαλύτερο εθνόσημο της Πορτογαλίας
Το **εθνόσημο της Πορτογαλίας** καθιερώθηκε επίσημα, μαζί με τη σημαία της χώρας, στις 30 Ιουνίου 1911.

Ιστορία και συμβολισμοί
-----------------------

Το πορτογαλικό εθνόσημο είναι αποτέλεσμα αλλαγών σχεδόν μιας χιλιετίας. Ξεκινώντας από τον Ερρίκο της Βουργουνδίας, ο οποίος είχε μπλε εθνόσημο με ασημένιο σταυρό, πολλά άλλα στοιχεία προστέθηκαν κατά τους επόμενους αιώνες. Οι τροποποιήσεις ολοκληρώθηκαν το 1911, οπότε και το εθνόσημο πήρε τη σημερινή μορφή του. Οι δύο λωρίδες φέρουν τα χρώματα της σημαίας της Πορτογαλίας: πράσινο και κόκκινο.

Έπειτα από την επίσημη αναγνώριση του Βασιλείου της Πορτογαλίας ως ανεξάρτητου κράτους, το 1143, στο εθνόσημο προστέθηκαν αργυροί κύκλοι, συμβολίζοντας την εξουσία που είχε ο μονάρχης να κόβει νομίσματα. Στη συνέχεια, έπειτα από μάχες, ο θυρεός απώλεσε πολλά από τα στοιχεία του, μεταξύ των οποίων και ο σταυρός. Ο Βασιλιάς Σάντσο Α΄ κληρονόμησε τον θυρεό από τον πατέρα του, Αλφόνσο, με 5 ασπίδες με οικόσημα, (*quinas*), που αντικατέστησαν τα προηγούμενα σύμβολα εξουσίας. Στη συνέχεια τα οικόσημα σε κάθε ασπίδα μειώθηκαν από 11 σε 5 από τον Βασιλιά Σεβαστιανό Α΄, μάλλον για να συμβολίζουν τις πέντε πληγές του Χριστού.

Επί βασιλείας Αλφόνσου Γ΄, προστέθηκαν οι κόκκινες άκρες με τα χρυσά κάστρα, των οποίων ο αριθμός ποίκιλε, για να σταθεροποιηθεί από τον Σεβαστιανό Α΄ σε 7, πιθανότατα σύμβολα των κάστρων των Αράβων, τα οποία εκπόρθησαν οι Πορτογάλοι.

Μια σημαντική προσθήκη από τον 15ο αιώνα είναι ο αστρολάβος, ένα ναυτικό όργανο με το οποίο υπολόγιζαν αποστάσεις και δείχνει το σημαίνοντα ρόλο που διαδραμάτισε η Πορτογαλία κατά την Εποχή των Ανακαλύψεων, όπως και τον πλούτο της αποικιακής αυτοκρατορίας.

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Εθνόσημο της Πορτογαλίας** |

Πηγές
-----

* Ιστορία του εθνόσημου

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Εθνόσημα των χωρών της Ευρώπης |
| --- |
|  |
| Ανεξάρτητα κράτη | 
* Άγιος Μαρίνος
* Αλβανία
* Ανδόρρα
* Αρμενία
* Αυστρία
* Βατικανό
* Βέλγιο
* Βοσνία και Ερζεγοβίνη
* Βόρεια Μακεδονία
* Βουλγαρία
* Γαλλία
* Γερμανία
* Γεωργία
* Δανία
* Ελβετία
* Ελλάδα
* Εσθονία
* Ηνωμένο Βασίλειο
* Ιρλανδία
* Ισλανδία
* Ισπανία
* Ιταλία
* Κροατία
* Κύπρος
* Λετονία
* Λευκορωσία
* Λιθουανία
* Λίχτενσταϊν
* Λουξεμβούργο
* Μάλτα
* Μαυροβούνιο
* Μολδαβία
* Μονακό
* Νορβηγία
* Ολλανδία
* Ουγγαρία
* Ουκρανία
* Πολωνία
* Πορτογαλία
* Ρουμανία
* Ρωσία
* Σερβία
* Σλοβακία
* Σλοβενία
* Σουηδία
* Τουρκία
* Τσεχία
* Φινλανδία
 |
|  |
| Κτήσεις | 

|  |  |
| --- | --- |
| Ηνωμένο Βασίλειο | 
* Γιβραλτάρ
* Γκέρνσεϊ
* Τζέρσεϊ
* Νήσος Μαν
 |
|  |
| Δανία | 
* Νήσοι Φερόες
* Γροιλανδία
 |
|  |
| Φινλανδία | 
Ώλαντ |
|  |
| Νορβηγία | 
Σβάλμπαρντ |

 |
|  |
| Μη αναγνωρισμένα κράτη | 
* Αμπχαζία
* Κόσοβο
* ΤΔΒΚ
* Ναγκόρνο-Καραμπάχ
* Νότια Οσσετία
* Υπερδνειστερία
 |

 |