recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Γεώργιος Α. Τόλης** (Μαλακάσι Τρικάλων, 5 Μαρτίου 1935 – ) είναι διακεκριμένος Έλληνας καρδιοχειρουργός, ο οποίος πραγματοποίησε την πρώτη μεταμόσχευση καρδιάς στην Ελλάδα το 1990.

Πρώτα χρόνια
------------

Οι γονείς του Τόλη, Αθανάσιος και Σταματία, ήταν φτωχοί εστιάτορες από τα ορεινά χωριά της Καλαμπάκας. Ο Τόλης τελείωσε το Γυμνάσιο στα Τρίκαλα και σπούδασε Ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών κατά την περίοδο 1954–1961. Μετά το πέρας της θητείας του (1963), ειδικεύθηκε στην Χειρουργική Θώρακα και Καρδιάς συνεχίζοντας τις σπουδές του στο Σικάγο των Ηνωμένων Πολιτειών. Το 1971 επέστρεψε στην Ελλάδα για να εργαστεί αρχικά στο Θεραπευτήριο «Ο Ευαγγελισμός» (μέχρι το 1984), στο ιδιωτικό Διαγνωστικό και Θεραπευτικό Κέντρο «Υγεία» (μέχρι το 1995), και, τέλος, στο επίσης ιδιωτικό Ιατρικό Αθηνών. Είναι νυμφευμένος με τη φαρμακοποιό Έφη Παπαποστόλου, με την οποία έχει αποκτήσει τρία παιδιά: τον Αθανάσιο ή Άθαν (γεν. 1968), τον Γεώργιο (γεν. 1969) και την Τίνα (γεν. 1975)

Δραστηριότητα
-------------

Ως καρδιοχειρουργός, ο Τόλης πραγματοποίησε χιλιάδες επεμβάσεις. Μεταξύ άλλων, ο Τόλης πραγματοποίησε στην Ελλάδα την πρώτη επαναγγείωση μυοκαρδίου με παρακαμπτήριο φλεβικό μόσχευμα, το γνωστό «bypass» (Θεραπευτήριο «Ο Ευαγγελισμός», 8 Δεκεμβρίου 1971), και την πρώτη μεταμόσχευση καρδιάς (Διαγνωστικό και Θεραπευτικό Κέντρο «Υγεία», 3 Απριλίου 1990). 

Το 1997, ο Τόλης έπαυσε να χειρουργεί και να ασκεί την Ιατρική. Έχει εκφραστεί εναντίον του δημοσίου Εθνικού Συστήματος Υγείας (ΕΣΥ), κρίνοντάς το δυσκίνητο και γραφειοκρατικό. Έχει επίσης εκφραστεί εναντίον της παροχής υπηρεσιών Υγείας με στόχο το οικονομικό κέρδος.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Γιώργος Τόλης: Ο καρδιοχειρουργός που έκανε την πρώτη μεταμόσχευση καρδιάς στην Ελλάδα από τον ιστότοπο .

Βιβλιογραφία
------------

* Γεώργιος Α. Τόλης, *Με το χέρι στην καρδιά*, εκδ. Αρμός, Αθήνα 2000, σελ. 699. ISBN 960-527-150-8.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Πληροφορίες για τον τουρισμό και πολιτισμό του δήμου Μετεώρων». *ΠΕΔ Θεσσαλίας*. Ανακτήθηκε στις 25 Μαΐου 2023.
2. ↑  «Γεώργιος Τόλης». *ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ*. Ανακτήθηκε στις 25 Μαΐου 2023.
3. ↑  «Τόλης Γιώργος». *Εκδόσεις Αρμός*. Ανακτήθηκε στις 25 Μαΐου 2023.
4. ↑  «ΤΟ ΒΗΜΑ - Βιβλία - Πρόσωπα, Κυριακή 20 Αυγούστου 2000». .
Το **Κόμμα Γεωργίου Παπανδρέου** (1950-1952) συμμετείχε στις ελληνικές εκλογές του 1950 και του 1951. Ιδρυτής και αρχηγός του ήταν ο Γεώργιος Παπανδρέου.

Ιστορικό
--------

Το προηγούμενο κόμμα του οποίου αρχηγός ήταν ο Γεώργιος Παπανδρέου ήταν το Δημοκρατικόν Σοσιαλιστικόν Κόμμα και το Κόμμα Γεωργίου Παπανδρέου αναφέρεται ως μετονομασία του προηγούμενου ή συνέχειά του.

Πρώτη φορά έλαβε μέρος στις εκλογές του 1950 και έλαβε ποσοστό 10,67% του εκλογικού σώματος, εκλέγοντας 36 βουλευτές, ενώ στις εκλογές του 1951 έλαβε μόνο 2,1% και έμεινε εκτός Βουλής.

Το 1952 ο Γεώργιος Παπανδρέου συνεργάστηκε ως ανεξάρτητη προσωπικότητα με τον Ελληνικό Συναγερμό, στον οποίο προσχώρησαν αρκετοί από τους βουλευτές του κόμματός του που τον ακολούθησαν.

Αποτελέσματα εκλογών
--------------------

### Βουλή των Ελλήνων

| Έτος | Αρχηγός κόμματος | Αριθμός ψήφων | Ποσοστό ψήφων | Έδρες | Θέση |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1950 | Γεώργιος Παπανδρέου | 180.185 | 10,67% | 35 / 250 | **Κυβέρνηση** |
| 1951 | Γεώργιος Παπανδρέου | 35.810 | 2,10% | 0 / 258 | 7ο κόμμαΕκτός Βουλής |

Παραπομπές
----------

1. ↑  , Ελευσίνια μυστήρια (κάλπη), Η εκλογική ιστορία της Ελευσίνας 1926 - 2010 Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine. Θεόδωρος Λιβάνιος, Δήμος Ελευσίνας, 2011, σελ 62
2. ↑  Keith R. Legg (1969). «Politics in modern Greece». Stanford University Press. σελ. 330. Ανακτήθηκε στις 17 Δεκεμβρίου 2011.
**Το Κοριτσάκι με τα Σπίρτα** (πρωτότυπο στα Δανικά: Den Lille Pige med Svovlstikkerne) είναι μία ιστορία μικρού μήκους από τον Δανό ποιητή και συγγραφέα Χανς Κρίστιαν Άντερσεν (δανικά: *Hans Christian Andersen*). Η ιστορία αφορά στα όνειρα και στην ελπίδα ενός ετοιμοθάνατου παιδιού, και εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1845. Η ιστορία έχει προσαρμοστεί σε κινούμενα σχέδια, τηλεοπτικά μιούζικαλ και άλλα.

Πλοκή
-----

Μία κρύα Παραμονή Πρωτοχρονιάς, οι κάτοικοι μιας χιονισμένης πόλης - χαρούμενοι και ζεστά ντυμένοι, φορτωμένοι με ψώνια και δώρα - βάδιζαν βιαστικοί προς τα γιορτινά τους σπίτια, αγνοώντας μία μικρή ορφανή πλανόδια πωλήτρια. Με σβησμένη φωνή, ψιθύριζε αχνά πως δεν ζητιάνευε αλλά πως πουλούσε σπίρτα για να ζήσει. Τότε μια άμαξα πέρασε γρήγορα και η μικρή μόλις που πρόλαβε να τραβηχτεί στην άκρη του δρόμου. Το ένα της τσόκαρο τινάχτηκε μακριά - ένα αγόρι κουκουλωμένο ζεστά το πήρε και έφυγε τρέχοντας - ενώ τα σπίρτα έπεσαν από την ποδιά της και σκορπίστηκαν στον υγρό δρόμο. Το κοριτσάκι γονάτισε στο χιόνι και άρχισε να μαζεύει ένα-ένα τα μουσκεμένα σπίρτα. Αυτά ήταν όλο το βιος και όλος ο κόσμος της, αφού γονείς, σπίτι, οικογένεια ήταν μία μακρινή ανάμνηση γι' αυτή.

Έκανε παγωνιά, αλλά φοβόταν να γυρίσει στην τρώγλη της καθώς ο πατέρας της θα την χτυπούσε μην έχοντας πουλήσει τα σπίρτα. Σε κάποιο παράθυρο είδε ένα στολισμένο δωμάτιο και μία τρυφερή μανούλα να ταΐζει με στοργή και απέραντη αγάπη την κορούλα της. Τότε βούρκωσε. Αποκαμωμένη και μελαγχολική βρήκε καταφύγιο σε μια γωνιά και άναψε ένα σπίρτο για να ζεσταθεί. Στην λάμψη τους είδε αρκετά υπέροχα οράματα, συμπεριλαμβανομένων ενός χριστουγεννιάτικου δέντρου και γιορτινών διακοπών. Το κορίτσι κοίταξε προς τον ουρανό είδε ένα πεφταστέρι και θυμήθηκε την αποθανούσα γιαγιά της να λέει πως ένα τέτοιο αστέρι σημαίνει πως κάποιος πέθανε και πάει στον παράδεισο. Καθώς άναψε το επόμενο σπίρτο είδε ένα όραμα με την γιαγιά της, ο μόνος άνθρωπος που την αντιμετώπισε με καλοσύνη και αγάπη. Άναβε το ένα σπίρτο μετά το άλλο για να κρατήσει το όραμα της γιαγιάς κοντά της για όσο περισσότερο μπορούσε.

Το κοριτσάκι πέθανε και η γιαγιά της μετέφερε το πνεύμα της στον παράδεισο. Το επόμενο πρωί περαστικοί βρήκαν το νεκρό παιδί στην γωνιά, τριγυρισμένο από αναρίθμητα καμένα σπίρτα.

Πηγές
-----

Εικονογράφηση του Γερμανού Πολ Χέι, 1939
Η πηγή της ιστορίας ήταν μία ευρέως δημοφιλής ξυλογραφία του Δανού καλλιτέχνη Johan Thomas Lundbye που απεικονίζει ένα φτωχό παιδί να πουλάει σπίρτα και η οποία τυπώθηκε στο ημερολόγιο του 1843. Πολλές απεικονίσεις του έργου είχαν σταλεί στον Άντερσεν από τον εκδότη του ημερολογίου, ζητώντας του να γράψει μία ιστορία γύρω από αυτό.

Μία άλλη πηγή έμπνευσης θα μπορούσε να είναι το ταξίδι του Άντερσεν στην Μπρατισλάβα (σλοβακικά: Bratislava), το 1841, όπου έγινε μάρτυρας του τρόπου με τον οποίο η πόλη Ντέβιν (σλοβ.: Devín) κάηκε και οι γυναίκες έψαχναν για τα χαμένα τους παιδιά.
Η **Πόχανγκ Στίλερς** (χάνγκουλ: 포항 스틸러스) είναι νοτιοκορεατική επαγγελματική ποδοσφαιρική ομάδα από την Πόχανγκ του Βόρειου Γκιόνγκσανγκ. Ιδρύθηκε το 1970 με την ονομασία «Πόχανγκ Στίλγουρκς», η οποία προέρχεται από την Pohang Iron and Steel Company, ιδιοκτήτρια της ομάδας. Αποτελεί την πλέον επιτυχημένη ομάδα στην Ασία, έχοντας κατακτήσει τρια ΑΦΚ Τσάμπιονς Λιγκ.

Επιτυχίες
---------

*Τελευταία ενημέρωση: 7 Ιουλίου 2017*
### Εγχώριες

#### Πρωταθλήματα

* **Κ Λιγκ Κλάσικ**

Πρωταθλήτρια (5): 1986, 1988, 1992, 2007, 2013
Δεύτερη θέση (4): 1985, 1987, 1995, 2004
* **Ποδοσφαιρικό Πρωτάθλημα Κορέας/Εθνικό Πρωτάθλημα**

Πρωταθλήτρια (5): 1975 Άνοιγμα, 1981 Fall, 1982, 1986 Κλείσιμο, 1988 Κλείσιμο
Δεύτερη θέση (2): 1977, 1989 Άνοιγμα
#### Κύπελλα

* **Κύπελλο**

Κυπελλούχος (4): 1996, 2008, 2012, 2013
Φιναλίστ (3): 2001, 2002, 2007
* **Λιγκ Καπ**

Νικήτρια (2): 1993, 2009
Φιναλίστ (2): 1996, 1997s
* **Εθνικό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου**

Δεύτερη θέση (2): 1977, 1985
* **Προεδρικό Κύπελλο'**

Νικήτρια (1): 1974
Φιναλίστ (1): 1989
### Διεθνείς

Πρωταθλήτρια Ασίας το 2009.
#### Ηπειρωτικές

* **ΑΦΚ Τσάμπιονς Λιγκ**

Νικήτρια (3): 1996–97, 1997–98, 2009
* **Ασιατικό Σούπερ Καπ**

Φιναλίστ (2): 1997, 1998
#### Παγκόσμιες

* **Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων**

Τρίτη θέση (1): 2009

Παραπομπές
----------

1. ↑  «포항스틸러스, AFC 예선 히로시마전 아쉬운 무승부». .

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Pohang Steelers  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Δημήτρης Γκαράς** (γεννημένος στις 12 Νοεμβρίου του 1985) είναι Έλληνας πετοσφαιριστής που αγωνίζεται στη θέση του λίμπερο για λογαριασμό του Ολυμπιακού Πειραιώς.

Καριέρα
-------

Ο Δημήτρης Γκαράς ξεκίνησε την καριέρα του από την Ορεστιάδα το 2004, όπου έπαιξε για δύο σαιζόν. Τις επόμενες δύο περιόδους αγωνίστηκε με τον Αριστοτέλη Σκύδρας, ενώ το 2007 πήρε μεταγραφή στον Γ.Σ. Λαμία, όπου έμεινε για δύο χρονιές. Το 2009 αγωνίστηκε για την ομάδα της Ε.Α. Πατρών, ενώ την επόμενη χρονιά επέστρεψε στον Γ.Σ. Λαμία, όπου κατάφερε να φτάσει στο τελικό του κυπέλλου Ελλάδος του 2012, χάνοντας από τον Ηρακλή Θεσσαλονίκης. Την επόμενη χρονιά μετεγγράφηκε στην ομάδα του Φοίνικα Σύρου όπου έφτασε μέχρι τον τελικό του κυπέλλου Ελλάδος του 2013, χάνοντας από τον Ολυμπιακό Πειραιώς. Το 2013 υπέγραψε στην ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης, ενώ την επόμενη χρονιά πήρε μεταγγραφή για τον Π.Α.Ο.Κ.. Με την ομάδα της Θεσσαλονίκης συνδύασε το όνομα του με τις επιτυχίες του συλλόγου, κατακτώντας το νταμπλ του 2015 και τα πρωταθλήματα του 2016 και 2017. Την αγωνιστική περίοδο 2017-2018 αγωνίστηκε με την ομάδα του Παμβοχαϊκού, ενώ το 2018 πήρε μεταγραφή στην Α.Ε.Κ..Την αγωνιστική περίοδο 2019-2020 αγωνίστηκε στον ΟΦΗ και αυτήν του 2020-2021 στον Φοίνικα Σύρου. Την αγωνιστική περίοδο 2021-2022 αγωνίστηκε στον Παναθηναϊκό .

Διεθνείς συμμετοχές
-------------------

Ο Δημήτρης Γκαράς αγωνίζεται με την εθνική ομάδα πετοσφαίρισης της Ελλάδος από το 2011.

Τίτλοι και Διακρίσεις
---------------------

* 4 **Πρωταθλήματα Ελλάδας:**
	+ 2015, 2016, 2017, 2022, 2023
* 1 **Κύπελλο Ελλάδας:**
	+ 2015
* 1 **Λιγκ Καπ Ελλάδας:**
	+ 2022

Πηγές
-----

* Δημήτρης Γκαράς
* Dimitrios Gkaras details[*νεκρός σύνδεσμος*]

Παραπομπές
----------

1. ↑  Έναρξη συνεργασίας με τον Δημήτρη Γκαρά
2. ↑  «Στο «τριφύλλι» ο Γκαράς!». *pao1908*. 23 Μαΐου 2021. Ανακτήθηκε στις 23 Μαΐου 2021.
SAAB 93
Το **Saab 93**, ήταν το δεύτερο αυτοκίνητο παραγωγής που κατασκευάστηκε από τη Saab. Παρουσιάστηκε για πρώτη φορά την 1η Δεκεμβρίου 1955 και σε σχέδιο του Σίξτεν Σάσον. Το όχημα κινούνταν από έναν διαμήκη τοποθετημένο τρικύλινδρο δίχρονο κινητήρα Saab 746 cc, απόδοσης 33 ίππων (25 kW). Το κιβώτιο ταχυτήτων είχε τρεις ταχύτητες, με την πρώτη να είναι ασύγχρονη. Ένα αξιοσημείωτο χαρακτηριστικό ήταν η συμπερίληψη μιας συμπλέκτη ελεύθερου τροχού για την αντιμετώπιση του μπουκώματος λαδιού κατά το φρενάρισμα του κινητήρα στον δίχρονο κινητήρα. Το 1957, το 93 έγινε το πρώτο μοντέλο της Saab που εξήχθη εκτός Σουηδίας, κυρίως στις Ηνωμένες Πολιτείες, και εισήγαγε προαιρετικά ζώνες ασφαλείας δύο σημείων.

Το 93 υπέστη αρκετές τροποποιήσεις κατά την παραγωγή του. Στις 2 Σεπτεμβρίου 1957, παρουσιάστηκε το 93B, αντικαθιστώντας το αρχικό παρμπρίζ δύο τεμαχίων με ένα μονοκόμματο σχέδιο. Το 93F, που παρουσιάστηκε στα τέλη του 1959, διέθετε μπροστινές πόρτες από το Saab GT750. Η παραγωγή του 93 συνεχίστηκε μέχρι το 1960, με το μοντέλο να αντικατασταθεί από το Saab 96. Ωστόσο, και τα δύο μοντέλα πωλούνταν ταυτόχρονα για ένα μέρος του έτους. Συνολικά, παρήχθησαν 52.731 μονάδες του Saab 93.

Το Saab 93 είχε επίσης αξιοσημείωτη παρουσία στον μηχανοκίνητο αθλητισμό. Το 1957, ο Erik Carlsson κέρδισε το Ράλι Φινλανδίας με Saab 93 και το 1959 εξασφάλισε μια νίκη στο Σουηδικό Ράλι με το ίδιο μοντέλο. Ωστόσο, η Saab δεν ήταν ο πρώτος Σουηδός κατασκευαστής που κέρδισε το Σουηδικό Ράλι, καθώς η Volvo είχε πετύχει αυτό το κατόρθωμα το 1957 και το 1958 με το PV544.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Noesis | Αυτοκίνητο SAAB 93B». *archive.noesis.edu.gr*. Ανακτήθηκε στις 10 Νοεμβρίου 2023.
2. ↑  Vance, Bill. «Bill Vance: Offbeat designs set Saab apart». *Victoria Times Colonist* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 1 Αυγούστου 2022.
Ο ποταμός **Αγκούσαν** είναι ο τρίτος μεγαλύτερος ποταμός των Φιλιππίνων (μετά τους Καγκάγιαν και Ρίο Γκράντε ντε Μιντανάο). Ρέει στο βορειοανατολικό μέρος της νήσου Μιντανάο και έχει μήκος 349 χιλιόμετρα και λεκάνη απορροής με συνολική έκταση 11.937 τετραγωνικά χιλιόμετρα.

Γεωγραφία
---------

Οι πηγές του ποταμού βρίσκονται στα βουνά της επαρχίας Νταβάο ντε Όρο, σε υψόμετρο 1.022 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και γεωγραφικές συντεταγμένες πλάτος 7° 26′ 35″ Βόρειο και μήκος 126° 13′ 16″ Ανατολικό. Ρέει προς βορρά, εντός της ευρείας κοιλάδας του Αγκούσαν, που έχει πλάτος από 32 έως 48 χιλιόμετρα και μήκος 177. Εκβάλλει στον Κόλπο του Μπούτουαν, σε γεωγραφικές συντεταγμένες πλάτος 9° 01′ 00″ Βόρειο και μήκος 125° 39′ 40″ Ανατολικό, κοντά στη μεγάλη πόλη Μπούτουαν.

Εξέχον χαρακτηριστικό της λεκάνης του ποταμού είναι η ύπαρξη των Βάλτων του Αγκούσαν, που καλύπτουν συνολική έκταση 192 τετρ. χιλιομέτρων και συνδέονται με ομώνυμο καταφύγιο άγριας ζωής. Τα έλη αυτά χρησιμεύουν ως μια λεκάνη κατακρατήσεως των πλημμυρών του ποταμού, απορροφώντας εν μέρει τις μεγάλες εκροές που διαφορετικά θα προκαλούσαν «αστραπιαίες πλημμύρες» στα κατώτερα μέρη του ρου του. Εκτός από αυτό, οι βάλτοι φιλοξενούν μοναδικά και παρθένα ενδιαιτήματα για την άγρια ζωή, που περιλαμβάνει ενδημικά και κινδυνεύοντα είδη χλωρίδας και πανίδας. Το ομώνυμο καταφύγιο έχει έκταση 148,36 τετρ. χιλιόμετρα και ανακηρύχθηκε από τον τότε πρόεδρο της χώρας Φιντέλ Β. Ράμος το 1996.

### Λεκάνη

Η λεκάνη απορροής του ποταμού Αγκούσαν χωρίζεται σε τρεις «υπολεκάνες» με βάση τοπογραφικά χαρακτηριστικά: την άνω, τη μέση και την κατώτερη. Η πρώτη εκτείνεται από την περιοχή των πηγών του ποταμού μέχρι τους δήμους Σάντα Τζοζέφα και Βερουέλα. Η μέση λεκάνη του Αγκούσαν εκτείνεται από εκεί μέχρι το Αμπάρο (*Amparo*) και η κατώτερη από το Αμπάρο μέχρι τις εκβολές του ποταμού.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Kenneth Kimutai too (24 Ιουλίου 2018). «Longest Rivers In The Philippines». *worldatlas.com*. WorldAtlas. Ανακτήθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 2019.
2. ↑  Kundel, Jim (7 Ιουνίου 2007). «Water profile of Philippines». Encyclopedia of Earth. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Σεπτεμβρίου 2008. Ανακτήθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου 2008.
3. 1 2  «Technical Assistance To The Republic of the Philippines For A Master Plan For the Agusan River Basin» (PDF). Asian Development Bank. Δεκέμβριος 2004. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 13 Ιουλίου 2007. Ανακτήθηκε στις 9 Αυγούστου 2008.
4. ↑
Different ways of representing a methyl group (highlighted in **blue**)
Στην Οργανική χημεία, μια **ομάδα μεθυλίου** είναι ένα αλκύλιο που προέρχεται από το μεθάνιο, που περιέχει ένα άτομο άνθρακα συνδεδεμένο με τρία άτομα υδρογόνου, με χημικό τύπο CH3 (ενώ το κανονικό μεθάνιο έχει τον τύπο CH4). Στους χημικούς τύπους, η ομάδα συχνά συντομεύεται ως **Me**. Αυτή η ομάδα υδρογονανθράκων εμφανίζεται σε πολλές Οργανικές ενώσεις. Είναι μια πολύ σταθερή ομάδα στα περισσότερα μόρια. Ενώ η ομάδα μεθυλίου είναι συνήθως μέρος ενός μεγαλύτερου μορίου, που συνδέεται με το υπόλοιπο του μορίου με έναν απλό ομοιοπολικό δεσμό ( −CH3), μπορεί να βρεθεί από μόνη της σε οποιαδήποτε από τις τρεις μορφές: ανιόν μεθανιδίου (CH−3), κατιόν μεθυλίου (CH+3) ή ρίζα μεθυλίου (CH•
3). Το ανιόν έχει οκτώ ηλεκτρόνια σθένους, η ρίζα επτά και το κατιόν έξι. Και οι τρεις μορφές είναι εξαιρετικά αντιδραστικές και σπάνια παρατηρούνται.

1. ↑  March, Jerry (1992). *Advanced organic chemistry: reactions, mechanisms, and structure*. John Wiley & Sons. ISBN 0-471-60180-2.
Η **δυναστεία των Ρασίντι**, που ονομάζεται επίσης **Αλ Ρασίντ** ή **Οίκος του Ρασίντ** ( αραβικά: آل رشيد‎ Āl Rashīd, προφορά [ʔæːl raˈʃiːd] ), ήταν ένας ιστορικός Αραβικός Οίκος ή δυναστεία στην Αραβική Χερσόνησο μεταξύ 1836 και 1921. Τα μέλη του ήταν ηγεμόνες του Εμιράτου του Χαΐλ και οι πιο τρομεροί εχθροί του Οίκου των Σαούντ, ηγεμόνων του Εμιράτου του Νετζντ. Βρίσκονταν στο κέντρο του Χαΐλ, πόλης στο βόρειο Νατζντ, που αντλούσε τον πλούτο της από τη διαδρομή του προσκυνήματος Χατζ στη Μέκκα, και ήταν επίσης εμπορικό κέντρο. Οι ηγεμόνες του Χαΐλ ήταν οι γιοι του Αμπντουλάχ μπιν Ρασίντ, ιδρυτή της δυναστείας.

Ιστορία
-------

Η δυναστεία Ρασίντι πήρε το όνομά της από τον πρόγονό τους, Αμπντουλάχ μπιν Αλί Αλ Ρασίντ, τον πρώτο εμίρη, ο οποίος ξεκίνησε την ίδρυση του Εμιράτου του Χαΐλ. Οι εμίρηδες Ρασίντι συνεργάστηκαν στενά με την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Ωστόσο, αυτή η συνεργασία έγινε προβληματική καθώς η Οθωμανική Αυτοκρατορία έχασε τη δημοτικότητά της.

Το 1890, ο Αλ Ρασίντ κατέλαβε το Ριάντ και στη συνέχεια νίκησε τις σαουδαραβικές φυλές, οι οποίες κατέφυγαν στην εξορία, πρώτα στο Μπαχρέιν, μετά στο Κατάρ και τελικά στο Κουβέιτ. 

Όπως και με πολλές άλλες αραβικές δυναστείες, η έλλειψη ενός αποδεκτού κανόνα διαδοχής ήταν ένα επαναλαμβανόμενο πρόβλημα για τους Ρασίντι. Η εσωτερική διαμάχη συνήθως επικεντρωνόταν στο αν η διαδοχή στη θέση του εμίρη έπρεπε να είναι οριζόντια (σε έναν αδελφό) ή κάθετη (σε έναν γιο) και συχνά επιλυόταν βίαια. Έξι ηγέτες Ρασίντι πέθαναν βίαια τα τελευταία χρόνια του δέκατου ένατου αιώνα. 

Κατά τις δύο πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα, η Αραβική Χερσόνησος βίωσε μια μακροχρόνια σειρά πολέμων καθώς οι Σαουδάραβες και οι σύμμαχοί τους προσπαθούσαν να ενώσουν τη χερσόνησο υπό την κυριαρχία τους. Μέχρι το 1921, το Χαΐλ κατελήφθη από τον Αμπντουλαζίζ Αλ Σαούντ.

Μερικά μέλη της οικογένειας Ρασίντ εγκατέλειψαν τη χώρα σε οικειοθελή εξορία, κυρίως στο Βασίλειο του Ιράκ, το Πακιστάν, το Ομάν, το Κουβέιτ και τα ΗΑΕ. Μέχρι τη δεκαετία του '90, λίγοι ήταν ακόμα εκτός Σαουδικής Αραβίας.

Υπήρξε μια τάση να αποδίδεται η ανάπτυξη του Οίκου των Ρασίντ σε εμπορική επέκταση, αλλά έχουν έρθει στο φως έγγραφα, που υπογραμμίζουν τη σημασία των εξωτερικών πιέσεων και την αλληλεπίδραση των Ρασίντι με ξένες κυβερνήσεις και ηγέτες. Λέγεται επίσης το ίδιο και για τους Αλ Σαούντ, κάτι που τους εκτόξευσε στην εξουσία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  T. R. McHale (Autumn 1980). «A Prospect of Saudi Arabia». *International Affairs* **56** (4): 622–647. doi:10.2307/2618170.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Al Rashid στο *hukam.net*, με φωτογραφίες και σημαίες. (Αραβικά)
Υποδοχή σωματοφυλάκων στο παλάτι Κωνσταντινόφσκι
Η **ρωσική φρουρά** (ρωσικά: Русская гвардия) ή **ρωσική αυτοκρατορική φρουρά** (ρωσικά: Российская императорская гвардия), επίσημα γνωστή ως **σωματοφυλακή** (ρωσικά: Лейб-гвардия), ήταν στρατιωτικές μονάδες που υπηρετούσαν ως προσωπική φρουρά του αυτοκράτορα της Ρωσίας. Ο Μέγας Πέτρος ίδρυσε τις πρώτες μονάδες που ακολούθησαν την προυσιανή πρακτική στη δεκαετία του 1690, για να αντικαταστήσουν τους πολιτικά αναξιόπιστους Στρέλτσι. Η ρωσική φρουρά αυξήθηκε στη συνέχεια σε μέγεθος και ποικιλομορφία για να γίνει ένα επίλεκτο σώμα όλων των κλάδων στο εσωτερικό του αυτοκρατορικού στρατού εν αντιθέσει με τα οικία στρατεύματα με άμεση παρουσία στον Τσάρο. Πολλοί σύνδεσμοι όμως διατηρήθηκαν με την αυτοκρατορική οικογένεια και το μεγαλύτερο μέρος των συνταγμάτων της ρωσικής φρουράς στάθμευαν μέσα και γύρω από την Αγία Πετρούπολη σε καιρό ειρήνης.

Στις αρχές του 20ού αιώνα, η ρωσική αυτοκρατορική φρουρά αποτελούνταν από 13 συντάγματα πεζικού, 4 συντάγματα τυφεκιοφόρων και 14 συντάγματα ιππικού, πυροβολικό, μηχανικό και μεταφορές. Κατά τη διάρκεια της επίθεσης Μπρουσιλόφ οι μονάδες της 1ης και 2ης φρουράς εντάχθηκαν στο στράτευμα και από το Σεπτέμβριο του 1916 ήταν γνωστές ως «Ειδικός Στρατός». Το Φεβρουάριο-Μάρτιο του 1917 οι άμυνες των εφεδρικών ταγμάτων της αυτοκρατορικής φρουράς που έδρευαν στην Πετρούπολη ήταν ένας σημαντικός παράγοντας στην ανατροπή της τσαρικής κυβέρνησης. Οι μονάδες υπηρεσίας της φρουράς στο μέτωπο αποσυντέθηκαν μαζί με το υπόλοιπο του αυτοκρατορικού στρατού μέχρι να αντικατασταθεί επισήμως από το νέο Κόκκινο Στρατό στις 28 Ιανουαρίου 1918.

Ιστορία
-------

Οι πρώτες μονάδες που σχηματίστηκαν ήταν το Σύνταγμα Πρεομπραζένσκι και το Σύνταγμα Σεμιονόφσκι από τον Μέγα Πέτρο. Δημιούργησε τα δύο συντάγματα στο πλαίσιο της προσπάθειας δημιουργίας επαγγελματικού στρατού στη Ρωσία, μετά την καταστροφική ήττα στη μάχη της Νάρβα κατά της σουηδικής αυτοκρατορίας κατά τις πρώτες φάσεις του Μεγάλου Βόρειου Πολέμου. Ένας άλλος παράγοντας επιρροής για τη συγκρότηση της φρουράς ήταν το γεγονός ότι οι Στρέλτσι είχαν χάσει την εμπιστοσύνη του Πέτρου ως αποτέλεσμα μιας σειράς εξεγέρσεων, οι οποίες έλαβαν χώρα κατά τη διάρκεια της παιδικής του ηλικίας, γεγονός που τον τραυμάτισε, όπως και μιας άλλης που έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια της βασιλείας του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Nik Cornish *The Russian Army 1914-18* 2001 page 16 "These corps were to be known, from 21 July 1916, as the Guards Army. ... by the Guards during the Brusilov Offensive their numbers were supplemented with line army corps and the whole became in September 1916 the 'Special Army'."

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Russian Imperial Guard During the Napoleonic Wars
**Περιφερειακή συσκευή** ονομάζεται κάθε συσκευή που συνδέεται με ένα υπολογιστικό σύστημα, δεν αποτελεί μέρος αυτού και εξαρτάται περισσότερο ή λιγότερο από αυτό. Χρησιμοποιείται για την είσοδο και την έξοδο δεδομένων από και προς τον υπολογιστή. Οι περιφερειακές συσκευές διευρύνουν τις δυνατότητες του συστήματος, αλλά δεν επηρεάζουν την επεξεργαστική ισχύ (π.χ. εκτυπωτές, σαρωτές, μικρόφωνα κλπ.).

Επισκόπηση
----------

Δεν είναι πάντα απολύτως σαφές αν μια συσκευή συγκαταλέγεται στις περιφερειακές ή είναι μέρος του υπολογιστή. Μια κάρτα σύλληψης βίντεο σε έναν υπολογιστή δεν είναι μέρος αυτού αλλά βρίσκεται μέσα στο κουτί του. Ωστόσο αν κάτι μπορεί να θεωρηθεί περιφερειακή ή όχι συσκευή είναι περισσότερο θέμα ονοματολογίας και κατηγοριοποίησης, και δεν είναι σημαντικό ζήτημα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Laplante, Philip A. (21 Δεκεμβρίου 2000). *Dictionary of Computer Science, Engineering and Technology*. CRC Press. ISBN 978-0-8493-2691-2.

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Peripheral  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο Ηρακλής και τα άλογα του Διομήδη. Ρωμαϊκό μωσαϊκό στην Ισπανία.
Ο ***Διομήδης***, Έλληνας βασιλιάς της Θράκης, ήταν γίγαντας, γιος του Άρη και της Κυρήνης.
Έζησε στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας κυβερνώντας την πολεμοχαρή φυλή των Βιστόνων.

Ήταν γνωστός για τα τέσσερα ανθρωποφάγα άλογά του, που ο Ηρακλής αιχμαλώτισε και οδήγησε στον Ευρυσθέα προκειμένου να ολοκληρώσει τον όγδοο από τούς δώδεκα άθλους του.

Ο Διομήδης έγινε βορά των ίδιων του των αλόγων, αφού ο Ηρακλής, νικώντας πρώτα τον στρατό του Διομήδη, τον έριξε στα άλογά του να τον φάνε.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Apollodorus. *Library and Epitome*. 2.5.8
2. ↑  *Lucretius On the Nature of Things*. 50 B.C.E
3. ↑  Euripides. *Alcestis*. 438 B.C.E
4. ↑  «Διομήδης». *mythotopia.eu*. Ινστιτούτο Επεξεργασίας του Λόγου. Ανακτήθηκε στις 25 Αυγούστου 2023.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 72201385
* GND: 11931522X
* SUDOC: 031285104

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ελληνική μυθολογία
 |

 |
Ο **Πρόεδρος των Δημοκρατίας της Κίνας** ( 中華民國總統) είναι ο αρχηγός της κυβέρνησης και αρχηγός κράτους της Ταϊβάν. Είναι κοινά γνωστός ως **Πρόεδρος της Ταϊβάν**. Από το 1996 ο Πρόεδρος εκλέγεται από τον λαό με πλειοψηφικό σύστημα για θητεία 4 ετών και έχει δικαίωμα μόνο μία φορά να επανεκλεγεί. Η Τσάι Ινγκ Γουέν εξελέγη ως η πρώτη γυναίκα πρόεδρος στη χώρα τον Μάιο του 2016 και επανεξελέγη το 2020. Η κυβέρνηση και ο πρόεδρος της Δημοκρατίας της Κίνας μετέφεραν ξανά την έδρα τους στην Ταϊπέι το 1949 έπειτα από την ήττα στον Κινέζικο Εμφύλιο Πόλεμο. Ο Πρόεδρος εκλέγεται με δημοκρατικές διαδικασίες από το 1996.

Πρόεδροι της Ταϊβάν
-------------------

Κύριο λήμμα: Κατάλογος προέδρων της Δημοκρατίας της Κίνας

Εν ζωή πρώην πρόεδροι
---------------------

Σήμερα πρώην πρόεδροι που είναι εν ζωή είναι οι:

| Όνομα | Διάρκεια θητείας | Ημερομηνία γέννησης |
| --- | --- | --- |
| Τσεν Σουί Μπιάν | 2000–2008 | 12 Οκτωβρίου 1950 (1950-10-12) (72 ετών) |
| Μα Γινγκ-Τζέου | 2008–2016 | 13 Ιουλίου 1950 (1950-07-13) (73 ετών) |
|

Παραπομπές
----------

1. ↑  Yi, Wang (12 Μαρτίου 2015).  (στα zh-TW)*China Times*.. Ανακτήθηκε στις 18 Ιανουαρίου 2016.
Ο **Τζεμπ Μπους** (αγγλικά: *John Ellis "Jeb" Bush*‎, 11 Φεβρουαρίου 1953) είναι Αμερικανός πολιτικός και ήταν κυβερνήτης της πολιτείας Φλόριντα των ΗΠΑ.

Γεννήθηκε στο Τέξας και είναι γιος του 41ου προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών Τζωρτζ Χέρμπερτ Ουώκερ Μπους (*George H. W. Bush*). Σπούδασε στο πανεπιστήμιο του Τέξας και ασχολήθηκε με κτηματομεσιτικές και τραπεζικές επιχειρήσεις. Το 1994 έθεσε υποψηφιότητα για τη θέση του κυβερνήτη της Φλόριντα, χωρίς επιτυχία. Το 1998 όμως κατάφερε να εκλεγεί συγκεντρώνοντας ποσοστό 55,3%. Αν και κανένας Ρεπουμπλικανός δεν είχε καταφέρει να κερδίσει και δεύτερη φορά τις εκλογές στην πολιτεία της Φλόριντα, ο Μπους έθεσε πάλι υποψηφιότητα το 2002 συγκεντρώνοντας 56% έναντι 43% του αντιπάλου του. Η θητεία του έληξε στις 2 Ιανουαρίου του 2007. Παρότι κατά καιρούς υπήρξαν φήμες ότι στις προθέσεις του ήταν να συμμετάσχει στις εκλογές του 2010 για τη γερουσία των ΗΠΑ, ο ίδιος με ανακοινώσεις τις διέψευσε. Έθεσε υποψηφιότητα για πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών για τις εκλογές του 2016, διεκδικώντας το χρίσμα του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος.

Κατά την εκλογή του αδελφού του, Τζορτζ Μπους, στην προεδρία των ΗΠΑ το 2000, η πολιτεία της Φλόριντα, της οποίας ήταν τότε κυβερνήτης, βρέθηκε στο προσκήνιο, καθώς ο Τζορτζ Μπους κέρδισε με μόλις 500 ψήφους διαφορά από τον Αλ Γκορ. Το γεγονός ότι ο Τζεμπ Μπους ήταν τότε κυβερνήτης της πολιτείας, προκάλεσε αρκετά σχόλια στον διεθνή τύπο σχετικά με την αξιοπιστία του αποτελέσματος.

Είναι παντρεμένος και έχει τρία παιδιά.

Πηγές
-----

1. ↑  Υποψήφιος για τη Γερουσία ο Τζεμπ Μπους; Αρχειοθετήθηκε 2009-09-01 στο Wayback Machine. άρθρο της εφημερίδας «Έθνος»
2. ↑  Ανακοίνωση Τζεμπ Μπους σχετικά με τις προθέσεις του για τη γερουσία Αρχειοθετήθηκε 2009-11-19 στο Wayback Machine. από την ιστοσελίδα του cnn
3. ↑  Πώς να κλέψετε τον λευκό οίκο Αρχειοθετήθηκε 2008-09-28 στο Wayback Machine. από την τηλεοπτική εκπομπή ρεπορτάζ χωρίς σύνορα

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Τζεμπ Μπους** |

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 73123927
* LCCN: n96073715
* ISNI: 0000 0001 1447 7625
* GND: 133297098
* SUDOC: 138467013
* CiNii: DA16655596

 |

 |
Ο **ζώανθος** (λατινική και επιστημονική ονομασία *Zoanthus*) είναι γένος ανθοζώων της ομοταξίας εξακοράλλια, που έδωσε το όνομά του στην οικογένεια (*Zoanthidae*), αλλά και στην τάξη στην οποία ανήκει. Οι ζώανθοι είναι πολύχρωμοι οργανισμοί με έντονα χρώματα και για τον λόγο αυτόν εκτιμώνται από τους ερασιτέχνες ιδιοκτήτες ενυδρείων, καθώς αναπτύσσονται σχετικώς εύκολα: Γνωστοί με την κοινή ονομασία «πολύποδες-κουμπιά» ή *zoas*, μπορούν να εξαπλωθούν μέχρι που να καλύψουν εντελώς έναν βράχο με έντονα χρωματισμένα κυκλικά μοτίβα.

Οι ζώανθοι παράγουν πρωτεΐνες παρόμοιες με την πράσινη φθορίζουσα πρωτεΐνη. Επιπλέον όμως παράγουν, μόνο αυτοί, το αλκαλοειδές νορζοανθαμίνη, το οποίο έχει βρεθεί ότι διαθέτει (το ίδιο και παράγωγές του ενώσεις) φαρμακευτικές ιδιότητες.

Είδη
----

Σήμερα αναγνωρίζονται ευρύτερα στο γένος *Zoanthus* τα εξής 14 είδη:

  

* *Zoanthus coppingeri*, Haddon & Shackleton, 1891
* *Zoanthus durbanensis*, Carlgren, 1938
* *Zoanthus gigantus*, Reimer & Tsukahara in Reimer, Ono, Iwama, Takishita, Tsukahara & Maruyama, 2006
* *Zoanthus kealakekuaensis*, Walsh & Bowers, 1971
* *Zoanthus kuroshio*, Reimer & Ono in Reimer, Ono, Iwama, Takishita, Tsukahara & Maruyama, 2006
* *Zoanthus mantoni* (ίσως ταυτίζεται με το *Zoanthus coppingeri*)
* *Zoanthus natalensis*, Carlgren, 1938
* *Zoanthus praelongus*, Carlgren, 1954
* *Zoanthus pulchellus* (Duchassaing & Michelotti, 1860)
* *Zoanthus robustus*, Carlgren, 1950
* *Zoanthus sansibaricus*, Carlgren, 1900
* *Zoanthus sociatus* (Ellis, 1768)
* *Zoanthus solanderi*, Le Sueur, 1818
* *Zoanthus vietnamensis*, Pax & Müller, 1957

Παραπομπές
----------

1. ↑  (2018). Zoanthus Lamarck, 1801 *World Register of Marine Species* , 2018-08-28
2. ↑  «WoRMS - World Register of Marine Species - Zoanthus mantoni». *www.marinespecies.org*. Ανακτήθηκε στις 18 Οκτωβρίου 2021.
Ο **Γιώργος Μπιτζίδης** είναι Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος είναι ο πρώτος σκόρερ στην ιστορία της ομάδας του Πανσερραϊκού. Αγωνίστηκε επίσης στον Άρη Θεσσαλονίκης και τον Απόλλωνα Καλαμαριάς.

Καριέρα
-------

Ο Μπιτζίδης υπήρξε βασικός σέντερ φορ της ομάδας του Πανσερραϊκού από την πρώτη χρονιά ίδρυσης του, το 1964. Η ομάδα της Μακεδονίας κατέκτησε την πρώτη θέση στην δεύτερη κατηγορία και μαζί το δικαίωμα να αγωνιστεί στην πρώτη εθνική. Οι Σερραίοι παρέμειναν στην πρώτη κατηγορία μέχρι το 1971, όταν και υποβιβάστηκαν για μία μόνο χρονιά. Στο διάστημα εκείνο, ο Μπιτζίδης πέτυχε 79 γκολ, όντας πάντα ο πρώτος σκόρερ του συλλόγου. Βοήθησε την ομάδα των Σερρών να ανέβει και πάλι στην πρώτη εθνική, πριν μεταγραφεί στον Άρη το καλοκαίρι του 1972.

Με τους "κίτρινους" αγωνίστηκε σε δώδεκα παιχνίδια, βοηθώντας να καλυφθεί το κενό του τιμωρημένου Αλέκου Αλεξιάδη, πριν ολοκληρώσει την καριέρα του στον Απόλλωνα Καλαμαριάς την σεζόν 1973-74.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Πανσερραϊκός| Στο «TOP 10» των σκόρερ συνολικά ο Γκούρτσας
2. ↑  Greece - List of Second Level Final Tables - RSSSF
3. ↑  Πανσερραϊκός - Α.Ε.Κ. 1-0 (0-0) - Βάση Δεδομένων
4. ↑  30-4-1972: Το μεγάλο ματς Πυρσός – Πανσερραϊκός 1-1 - Greveniotis.gr
5. ↑  SERRAIKON THARROS Πανσερραικός- 50 χρόνια ζωής - ΣΕΡΡΑΙΚΟΝ ΘΑΡΡΟΣ
6. ↑  Greece 1972/73 - RSSSF
7. ↑  Greece 1973/74 - RSSSF

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Βασίλης [άγνωστο επίθετο], *Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ...Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό*, αυτοέκδοση, 2014. ISBN 978-960-93-5927-6
Η **Πολιορκία της Νίκαιας** από τις δυνάμεις του Ορχάν έλαβε χώρα από το 1328 μέχρι το 1331 και έληξε με την κατάληψη της βυζαντινής πόλης από τους Οθωμανούς. Η κατάληψη της Νίκαιας έπαιξε σημαντικό ρόλο στην επέκταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Η Πύλη του θριάμβου στη Νίκαια.

Υπόβαθρο
--------

Μετά την ανακατάληψη της Κωνσταντινούπολης από τους Λατίνους, οι Βυζαντινοί συγκέντρωσαν δυνάμεις για να ανακαταλάβουν τα εδάφη τους στην Ελλάδα. Οι Βυζαντινοί αναγκάστηκαν να μεταφέρουν δυνάμεις από το ανατολικό μέτωπο της Ανατολίας στην Πελοπόννησο, αφήνοντας εκτεθειμένη την Αυτοκρατορία της Νίκαιας στους Οθωμανούς. Οι Οθωμανοί προχώρησαν σε πολλές επιδρομές στα εδάφη της Ανατολίας, με αποτέλεσμα οι Βυζαντινοί να χάνουν σταδιακά τον έλεγχο της περιοχής.

Πολιορκία
---------

Μέχρι το 1326, τα εδάφη γύρω από τη Νίκαια είχαν καταληφθεί από τον Οσμάν Α'. Ο Οσμάν είχε καταλάβει την Προύσα, εγκαθιδρύοντας μια πρωτεύουσα που βρισκόταν πολύ κοντά στην πρωτεύουσα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Το 1328, ο Ορχάν, γιος του Οσμάν, ξεκίνησε την πολιορκία της Νίκαιας, η οποία ήταν περικυκλωμένη από το 1301. Οι Οθωμανοί δεν μπορούσαν να ελέγξουν την πόλη εξαιτίας ενός λιμένα από την πλευρά της λίμνης, με αποτέλεσμα η πολιορκία να διαρκέσει για αρκετά χρόνια.

Το 1329, ο Αυτοκράτορας Ανδρόνικος Γ' Παλαιολόγος προσπάθησε να λύσει την πολιορκία. Καθοδήγησε ένα εκστρατευτικό σώμα για να απωθήσει τους Οθωμανούς από τη Νικομήδεια και τη Νίκαια. Αν και είχε μερικές μικρές επιτυχίες στην αρχή, ωστόσο, το σώμα ηττήθηκε στη μάχη του Πελεκάνου και υποχώρησε. Όταν έγινε φανερό πως κανένα βυζαντινό σώμα δεν ήταν σε θέση να σταθεροποιήσει το μέτωπο και να απωθήσει τους Οθωμανούς, τα τείχη της πόλης έπεσαν το 1331.

Ο ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στη Νίκαια.

Μετέπειτα γεγονότα
------------------

Η Νίκαια είχε καταληφθεί από τους Τούρκους στο παρελθόν και είχε ανακαταληφθεί κατά τη διάρκεια της πρώτης Σταυροφορίας μέσω της βυζαντινής διπλωματίας το 1097. Αποτέλεσε πρωτεύουσα των Ελλήνων αυτοκρατόρων κατά την περίοδο της Λατινικής Αυτοκρατορίας από το 1204 μέχρι το 1261. Ήταν η πιο σημαντική ασιατική πόλη της Αυτοκρατορίας μέχρι την κατάληψη της από τους Οθωμανούς. Οι οθωμανικές κατακτήσεις συνέχισαν με την άλωση της Νικομήδειας το 1337.

Παραπομπές
----------

1. ↑  A History of the Byzantine State and Society, Treadgold, W. Stanford Press, 1997

Πηγές
-----

* R.G. Grant, *Battle: A Visual Journey Through 5,000 Years of Combat*, Dorling Kindersley Publishers Ltd, 2005. ISBN 0-7566-1360-4

Δείτε επίσης
------------

* Πολιορκία της Νίκαιας (αποσαφήνιση)

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Οι μάχες των Βυζαντινο-Οθωμανικών Πολέμων |
| --- |
|  |
| 
* Βαφεύς
* Καταλανική εκστρατεία
* Προύσα
* Πελεκάνον
* Νίκαια
* Νικομηδεία
* Καλλίπολη (1354)
* Αδριανούπολη
* Καλλίπολη (1366)
* Φιλαδέλφεια
* Κωνσταντινούπολη (1393-1402)
* Κωνσταντινούπολη (1411)
* Κωνσταντινούπολη (1422)
* Θεσσαλονίκη
* Άλωση της Κωνσταντινούπολης
* Τραπεζούντα
 |

 |
Φωλιά.
Η **φωλιά** είναι το καταφύγιο που παρέχει στα ζώα προστασία από τις καιρικές συνθήκες, τις επιθέσεις των εχθρών τους και δημιουργεί τις κατάλληλες συνθήκες για τον πολλαπλασιασμό τους και την ανατροφή των απογόνων τους. 

Φωλιές φτιάχνουν και χρησιμοποιούν τα περισσότερα ζώα, κυρίως όμως τα μικρά σπονδυλωτά ζώα και ιδιαίτερα τα τρωκτικά και όλα ανεξαιρέτως τα πτηνά. Σαν φωλιά επιλέγονται τα διάφορα φυσικά κοιλώματα, οι υπόγειες σπηλιές και τα ψηλά δένδρα.

Τα πουλιά χτίζουν τη φωλιά τους με βασικό οικοδομικό εργαλείο το ράμφος τους, ενώ για υλικά χρησιμοποιούν κλαριά, λάσπη, ή και άλλα υλικά. Στο κτίσιμο παίρνουν μέρος συνήθως και τα δύο μέλη του ζευγαριού. Ως συχνότερο μέρος για την κατασκευή της επιλέγουν, είτε τα κλαδιά ψηλών δένδρων και πυκνών θάμνων ή τα κοιλώματα των κορμών. Από την άλλη, τα θαλασσοπούλια συνήθως χτίζουν τις φωλιές τους σε ψηλούς βράχους πάνω από ακτές. Τα χελιδόνια αρκετές φορές χτίζουν τις φωλιές τους κάτω από τα μπαλκόνια ή τα περβάζια των σπιτιών.

Εκτός από τα σπονδυλωτά, τα έντομα ασχολούνται και αυτά με την κατασκευή φωλεών, οι οποίες, στην προκειμένη περίπτωση, έχουν ως σκοπό, εκτός από την προστασία των αβγών και την αποθήκευση τροφής. Οι φωλιές, μάλιστα, ορισμένων από αυτά, όπως οι μέλισσες, τα μυρμήγκια, οι σφήκες κλπ. αποτελούν μικρογραφία μιας ολόκληρης πολιτείας. Ως καταλληλότερα μέρη για την κατασκευή της φωλιάς τους επιλέγουν είτε τους κορμούς των δένδρων είτε το έδαφος.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Nests στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 56332047
* NKC: ph153565

 |

 |
Ο **Ούγκο**, ιταλ. *Ugo*, (1405 – 21 Μαΐου 1425) από τον Οίκο των Έστε κατηγορήθηκε για μοιχεία και εκτελέστηκε.

Βιογραφία
---------

Ο Ούγκο-Αλντομπραντίνο ήταν ένας από τους νόθους γιους του Νικολό Γ΄ μαρκήσιου της Φερράρα και της Μόντενα και της ερωμένης του Στέλλα ντε' Τολομέι.

Ο πατέρας του προόριζε τον μεγαλύτερο από τους γιους του, τον Ούγκο ως διάδοχο, αν και αργότερα νυμφεύτηκε τη δεύτερη και κατά 20 έτη μικρότερή του σύζυγο Παριζίνα Μαλατέστα και απέκτησε νόμιμο γιο, τον Έρκολε Α΄. Ο Έρκολε Α΄ ήταν 26 έτη μικρότερος του νόθου Ούγκο. Στην αρχή ο Ούγκο συμπεριφερόταν ψυχρά στη μητριά του.

Το 1424, κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού με την σχεδόν συνομήλική του Παριζίνα, ανέπτυξαν σχέση ανάρμοστη. Όταν επέστρεψαν στη Φερράρα η σχέση προχώρησε. Άλλη πηγή αναφέρει ότι για να ξεφύγουν την επιδημία του 1423, έφυγαν από την πόλη και διέμεναν στο καστέλο ντι Φοσανταλμπέρτο. Εκεί στο μικρό κάστρο δημιουργήθηκε η σχέση τους
.

Μία υπηρέτρια ανέφερε το γεγονός στον Νικολό, που έβαλε κατασκόπους στους εραστές. Τους φυλάκισε στο κάστρο και τους καταδίκασε σε αποκεφαλισμό.

Η τραγική ιστορία ενέπνευσε συγγραφείς και ποιητές. Ο Ματτέο Μπαντέλλο, λογοτέχνης της Αναγέννησης έγραψε το μυθιστόρημα *Ούγκο και Παριζίνα*. Ο Έντουαρντ Γκίμπον αναφέρει την ιστορία στα *Διάφορα Έργα* και ο λόρδος Μπάυρον έγραψε το ποίημα *Παριζίνα* το 1816. Με βάση το ποίημα αυτό γράφτηκε ένα λιμπρέτο από τον Φελίτσε Ρομάνι, που το έκανε όπερα ο Γκαετάνο Ντονιτσέττι το 1833 με τον τίτλο *Παριζίνα*. Ομώνυμη όπερα έγραψε και ο Πιέτρο Μασκάνι βασισμένος στο ποίημα του Γκαμπριέλε ντ' Αννούντσιο το 1912, μια άλλη εκδοχή του ποιήματος του Μπάυρον. Υπάρχει ακόμη μία λιγότερο γνωστή όπερα του Τομάς Γκιριμπάλντι του 1878 και η τραγωδία του Αντόνιο Σόμμα.

Το 1441 απεβίωσε ο Νικολό Γ΄ και τον διαδέχθηκε πρώτα ο Λεονέλλο και μετά ο Μπόρσο, επίσης γιοί του από τη Στέλλα ντε' Τολομέι. Το 1471 έγινε δούκας της Φερράρα ο Έρκολε Α΄, γιος της Παριζίνα.

Αναφορές
--------

1. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 21 Ιουλίου 2011. Ανακτήθηκε στις 7 Μαρτίου 2017.
2. ↑
3. ↑
4. ↑
5. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Δεκεμβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 7 Μαρτίου 2017.
6. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Δεκεμβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 7 Μαρτίου 2017.
7. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Μαρτίου 2007. Ανακτήθηκε στις 7 Μαρτίου 2017.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ούγκο των Έστε** |

* Ercole's career as a condottiero

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 304912441

 |

 |
Ο **Ντούσαν Λέτισα** (σερβικά : Душан Летица) ήταν πολιτικός του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας και της κατεχόμενης Σερβίας κατά των Β΄ παγκόσμιο πόλεμο.

Χρημάτισε υπουργός οικονομικών του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας από το 1936 έως το 1939. Επίσης στην ίδια θέση ήταν στην Κυβέρνηση Μίλαν Ατσίμοβιτς το 1941 στην κατεχόμενη από τον Γερμανικό στρατό Σερβία και υπουργός θησαυροφυλακίου στην επόμενη κατοχική κυβέρνηση του Μίλαν Νέντις. Το 1940 με την ίδρυση του Σερβικού Ριζοσπαστικού κόμματος της Γιουγκοσλαβίας έγινε μέλος του, και μέλος του κεντρικού συμβουλίου στο πρώτο συνέδριο του κόμματος. Το 1944 μετά την απελευθέρωση δικάστηκε από το νέο καθεστώς για συνεργασία με τον γερμανικό κατοχικό στρατό και καταδικάστηκε σε μακροχρόνια φυλάκιση.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 9  Ιουλίου 2019.
2. ↑  [ Αρχειοθετήθηκε 2013-12-12 στο Wayback Machine. Ιστορία των τελωνίων στη Σερβία, στα σερβικά
3. ↑  «ВЛАДА МИЛАНА НЕДИЋА 1941-1944 - kpolisa.com» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 5 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 26 Οκτωβρίου 2013.
Το **Ορνό** είναι βουνό στο νησί της Κρήτης, στην Ελλάδα. Έχει υψόμετρο 1.237 μέτρων, ή, σύμφωνα με άλλες πηγές, 1.238 μέτρων.

Το Όρος Ορνό βρίσκεται εντός του Δήμου Σητείας, στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου, στο ανατολικό τμήμα της Κρήτης. Η κορυφογραμμή του εκτείνεται από ανατολικά προς δυτικά, πλησίον των βόρειων ακτών του νησιού, βορειοανατολικά της οροσειράς Θρυπτή, από την οποία και χωρίζεται από κοιλάδα. Η υψηλότερη κορυφή του Ορνού είναι γνωστή ως «*Σπαθί*». Αριθμός φαραγγιών βρίσκεται επί των πλαγιών του Ορνού, όπως, μεταξύ άλλων, το Φαράγγι του Ρίχτη, Φαράγγι του Τσιγκούνη και το Φαράγγι του Κουδουμή. Επί της δυτικής πλευράς του Ορνού βρίσκεται το Όρος Καψάς.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Το σύνολο των βουνών». *Ορειβατείν*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Απριλίου 2021. Ανακτήθηκε στις 7 Σεπτεμβρίου 2020.
2. 1 2  «Όρος Ορνό». *Cretan Beaches*. Ανακτήθηκε στις 7 Σεπτεμβρίου 2020.
3. 1 2  «Τα Βουνά της Ελλάδας». *Πατριδογνωσία*. Ανακτήθηκε στις 7 Σεπτεμβρίου 2020.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Ελλάδα
 |

 |
Λόγος σημαίας: 2:3
Η **σημαία της Χιλής** αποτελείται από δύο ισομεγέθεις οριζόντιες λωρίδες χρώματος λευκού (στην κορυφή) και κόκκινου. Υπάρχει ένα μπλε τετράγωνο στο ίδιο ύψος με τη λευκή λωρίδα στην πλευρά που κυματίζει η σημαία στην άκρη. Το τετράγωνο φέρει στο κέντρο του ένα λευκό πεντάκτινο αστέρι που συμβολικά οδηγεί τη χώρα στην πρόοδο και την τιμή, το μπλε συμβολίζει τον ουρανό, το λευκό τις χιονοσκέπαστες Άνδεις και το κόκκινο το αίμα που χύθηκε στο βωμό της ανεξαρτησίας.

Ιστορικά
--------

Η σημαία υψώθηκε για πρώτη φορά στις 4 Ιουλίου 1812, στη διάρκεια εορτασμών για την επέτειο της ανεξαρτησίας των ΗΠΑ. Το 1814 αντικαταστάθηκε από τη σημαία της Ισπανίας. Η τελευταία χρήση της σημαίας αυτής ήταν στη μάχη της Ρανκάγουας, τον Οκτώβριο του 1814. Στην περίοδο μετά, που ονομάστηκε «Επανακατάκτηση» («Reconquista»), ο Στρατός των Απελευθερωτών πολεμούσε με τη Σημαία της Αργεντινής. Η ισπανική σημαία ήταν σε χρήση ως το 1817.

Έπειτα από τη νικηφόρα μάχη στο Τσακαμπούκο, το 1817, υιοθετήθηκε μια νέα σημαία, που έλαβε την ονομασία «Σημαία της Αλλαγής» («Bandera de la Transición»). Η σημαία αυτή είχε τρεις λωρίδες: μπλε, λευκή και κόκκινη. Η σημαία αυτή σύντομα εξαφανίστηκε και ουδέποτε έγινε επίσημη. Ανάμεσα στις αιτίες, ήταν και το γεγονός ότι συγχεόταν με τη σημαία της Ολλανδίας.

Η σημερινή σημαία της Χιλής σχεδιάστηκε από τον Αντόνιο Άρκος, αν και ορισμένοι ισχυρίζονται ότι ο σχεδιαστής είναι ο Γκρεγόριο ντε Αντία ι Βαρέλα. Το σχέδιο αυτό χρησιμοποιήθηκε επίσημα το 1817 κατά την επίσημη τελετή ανακήρυξης της ανεξαρτησίας και οι διαστάσεις ορίστηκαν το 1854. Το 1912 καθορίστηκε και η διάμετρος του αστεριού. 

* Πρώτη σημαία της ΧιλήςΠρώτη σημαία της Χιλής
* Δεύτερη σημαία της ΧιλήςΔεύτερη σημαία της Χιλής

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Σημαία της Χιλής** |

* - Σημαίες του Κόσμου:Χιλή.

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Σημαίες των χωρών της Νότιας Αμερικής |
| --- |
|  |
| Ανεξάρτητα Κράτη | 
* Αργεντινή
* Βενεζουέλα
* Βολιβία
* Βραζιλία
* Γουιάνα
* Εκουαδόρ
* Κολομβία
* Ουρουγουάη
* Παναμάς
* Παραγουάη
* Περού
* Σουρινάμ
* Χιλή
 |
|  |
| Εξαρτημένα εδάφη | 

|  |  |
| --- | --- |
| Γαλλία | 
* Γαλλική Γουιάνα
 |
|  |
| Ολλανδία | 
* Αρούμπα
* Κουρασάο
* Μποναίρ
 |
|  |
| Ηνωμένο Βασίλειο | 
* Νήσοι Φώκλαντ
* Νότιος Γεωργία και Νότιοι Σάντουιτς Νήσοι
 |

 |

 |
Ο **Σαΐντ Χαλίντ μπιν Μπαργκάς Αλ-Μπουσαΐντ** (1874 – 1927) (αραβικά: خالد بن برغش البوسعيد) ήταν ο έκτος Σουλτάνος της Ζανζιβάρης και ο μεγαλύτερος γιος του δεύτερου Σουλτάνου της Ζανζιβάρης, Σαίντ Μπαργκάς μπιν Σαίντ Αλ-Μπουσαίντ. Ο Χαλίντ κυβέρνησε για μικρό χρονικό διάστημα τη Ζανζιβάρη (από τις 25 Αυγούστου έως τις 27 Αυγούστου 1896) καταλαμβάνοντας την εξουσία μετά τον ξαφνικό θάνατο του ξαδέρφου του, Χαμάντ μπιν Θουγουαΐνι, τον οποίο πολλοί υποψιάζονται ότι δηλητηριάστηκε από τον Χαλίντ. Η Βρετανία αρνήθηκε να αναγνωρίσει την διεκδίκησή του στον θρόνο, γεγονός που είχε αποτέλεσμα τον Αγγλο-Ζανζιβαρινό Πόλεμο κατά τον οποίο βομβαρδίστηκε το παλάτι και το χαρέμι του Χαλίντ από βρετανικά πλοία για περίπου 40 λεπτά, σκοτώνοντας 500 υπερασπιστές του, πριν ζητηθεί παράδοση. Ο Χαλίντ διέφυγε από το παλάτι του και βρήκε άσυλο στο Γερμανικό προξενείο από το οποίο διέφυγε κρυφά στην Γερμανική Ανατολική Αφρική όπου του δόθηκε πολιτικό άσυλο. Συνελήφθη από βρετανικές δυνάμεις στο Νταρ εσ Σαλάμ το 1916 και εξορίστηκε στις Σεϋχέλλες και την Αγία Ελένη πριν του επιτραπεί να επιστρέψει στην Ανατολική Αφρική όπου πέθανε στην Μομπάσα το 1927.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Hernon, Ian (2003). *Britain's Forgotten Wars*. Stroud, Gloucestershire: Sutton Publishing. σελίδες 396–404. ISBN 9780750931625.
2. ↑  BBC h2g2 entry on the Anglo-Zanzibar War

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Khalid bin Barghash of Zanzibar  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η **Μαρία Ορόσα** (*Maria Ylagan Orosa*) υπήρξε επιστήμονας τροφίμων, ήρωας πολέμου, φιλάνθρωπος **και είχε δημιουργήσει πάνω από 700 συνταγές, μεταξύ των οποίων και το τοπικό καρύκευμα κέτσαπ από μπανάνα.**

Γεννημένη στις 29 Νοεμβρίου, 1893, November 29, 1893, στο δήμο Taal στην επαρχία Batangas (Captaincy General of the Philippines), η **Maria Ylagan Orosa** πήγε να γίνει μία σπουδαία φοιτήτρια καθώς είχε κερδίσει μερική **κυβερνητική υποτροφία το 1916** για να παρακολουθήσει το Πανεπιστήμιο του Σιάτλ.

Maria Orosa (Historical Park and Laurel Park, Batangas Provincial Capitol Complex).
Κατά τη διάρκεια της παραμονής της σε **ξενώνα YMCA** και μεταξύ περίεργων δουλειών που έκανε, η Orosa πήρε το πτυχίο της και το μεταπτυχιακό της στη φαρμακευτική χημεία, καθώς και ένα πρόσθετο πτυχίο στη χημεία τροφίμων.

Στη συνέχεια, της προσφέρθηκε να δουλέψει ως χημικός για την πολιτεία της Ουάσινγκτον πριν επιστρέψει στις Φιλιπίννες το 1922, **για να εστιάσει στο πρόβλημα υποσιτισμού που ταλαιπωρούσε την πατρίδα της**.

Οι γνώσεις της για τη χημεία οδήγησαν σε **πολυάριθμες γαστρονομικές καινοτομίες**. Πειραματίστηκε με ντόπιες φιλιππινέζικες τροφές, για παράδειγμα, εγκαθιστώντας ένα παραδοσιακό πήλινο δοχείο με δύο φύλλα από μέταλλο, δημιούργησε τον «φούρνο Palayok», παρέχοντας σε απομακρυσμένα χωριά που δεν είχαν πρόσβαση σε ηλεκτρική ενέργεια έναν πιο αποτελεσματικό μέσο μαγειρέματος σε ανοιχτή φωτιά.

Παρόλο που τα adobo και lumpia είναι συνώνυμα στην φιλιππινέζικη κουζίνα, **η κέτσαπ μπανάνας** της Orosa δεν απέχει πολύ. Χρησιμοποιώντας λιωμένες μπανάνες ως βάση αντί για ντομάτα, έκανε τη σάλτσα μακρόχρονη επιτυχία!

Δύο άλλες εφευρέσεις της, όμως, ήταν αυτές που την έκαναν και **ήρωα πολέμου**. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου ανέπτυξε το Soyalac (ένα πλούσιο σε θρεπτικά συστατικά ποτό που προέρχεται από σπόρους σόγιας) και το Darak (μπισκότα ρυζιού γεμάτα βιταμίνη Β-1, που θα μπορούσαν, επίσης, να αποτρέψουν τη νόσο του beriberi), τα οποία έσωσαν αμέτρητες ζωές κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Βοήθησε στην κρυφή εισαγωγή τους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης σε λειτουργία από Ιάπωνες, κάτι που βοήθησε στη σωτηρία χιλιάδων Φιλιππινέζων, Αμερικανών και άλλων εθνικοτήτων.

Σε αναγνώριση των συνεισφορών της **Orosa** στην κοινωνία των Φιλιππίνων, το Εθνικό Ιστορικό Ινστιτούτο εγκατέστησε ένα δείκτη προς τιμήν της στο Γραφείο Βιομηχανίας Φυτών (Bureau of Plant Industry) στη Μανίλα το 1983.

Ο δείκτης την περιέγραφε ως την πρώτη Φιλιππινέζα γυναίκα επιστήμονα, ιδρύτρια του Home Extension Service στις Φιλιππίνες το 1922 και αντάρτισσα στη διάρκεια της Ιαπωνικής κατοχής που πέθανε στη γραμμή του καθήκοντος.

Πέθανε στις 13 Φεβρουαρίου, 1945, όταν ένα κομμάτι θραύσματος τρύπησε την καρδιά της εν μέσω μιας εφόδου Αμερικανικού βομβαρδισμού.

1. ↑  web.archive.org/web/20191101060358/https://food52.com/blog/24700-maria-orosa-profile. Ανακτήθηκε στις 1  Νοεμβρίου 2019.
2. ↑  www.nytimes.com/2022/09/29/obituaries/maria-orosa-overlooked.html.