recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Συντεταγμένες: 39°20′N 0°50′W﻿ / ﻿39.333°N 0.833°W﻿ / 39.333; -0.833

Η **Βαλένθια** είναι παραθαλάσσια επαρχία της ανατολικής Ισπανίας, στο κεντρικό μέρος της αυτόνομης κοινότητας Βαλένθια. Ο πληθυσμός της επαρχίας ανέρχεται στους 2,547,986 κατοίκους από τους οποίους το 1/3 ζει στην ομώνυμη πρωτεύουσα, Βαλένθια η οποία είναι η τρίτη πολυπληθέστερη Ισπανική πόλη και η πρωτεύουσα της ομώνυμης αυτόνομης κοινότητας. Η επαρχία διαιρείται σε 256 δήμους.

Ιστορία
-------

Κύρια λήμματα: Βαλένθια, Βασίλειο της Βαλένθια και Βαλενθιανική Κοινότητα

Γεωγραφία
---------

Συνορεύει με τις επαρχίες Αλικάντε, Αλμπαθέτε, Κουένκα, Τερουέλ, Καστεγιόν και τη Μεσόγειο θάλασσα. Το βορειοδυτικό μέρος της επαρχίας καλύπτεται από τα Ιβηρικά όρη. Η επαρχία της Βαλένθια, όπως και η υπόλοιπη περιοχή, είναι ορεινή στο εσωτερικό, ιδιαίτερα στα βόρεια και τα δυτικά. Αυτό το ορεινό εσωτερικό διαθέτει βαθιές και απόκρημνες κοιλάδες που σχηματίζονται από τους μεγάλους ποταμούς που διέρχονται από αυτό. Η πεδιάδα της Βαλένθια, είναι η δεύτερη μεγαλύτερη παράκτια πεδιάδα της χώρας, που βρίσκεται στη χαμηλή περιοχή ανάμεσα στα ποτάμια Γκουαδαλαβιάρ και *Júcar*. Έχει μήκος περίπου τριάντα μίλια και πλάτος είκοσι. Σε τρεις πλευρές οριοθετείται από βουνά, και στην τέταρτη από τη θάλασσα. Το κεντρικό μέρος της επαρχίας έχει μέσο υψόμετρο 750 μ. αν και το μεγαλύτερο υψόμετρο αγγίζει τα 1850 μέτρα.

Οικονομία
---------

Οι πεδιάδες της Βαλένθια είναι γνωστές για την ελιά, τη μουριά, την αλγκαρόμπα, το πορτοκάλι και τους φοίνικες τις. Οι καλλιέργειες ρυζιού είναι οι πιο πολύτιμες και παράγονται κυρίως κοντά στην λιμνοθάλασσα Αλμπουφέρα. Η επαρχία είναι ένας αξιοσημείωτος παραγωγός σατινέ, μεταξωτών κορδελών και βελούδων επίσης. Η εξαγωγή φρούτων από τη Βαλένθια είναι επίσης σημαντική, ιδίως σταφίδες. Η εξαγωγή των σύκων, του ελαίου και του κρασιού από την επαρχία και τα λιμάνια της València είναι επίσης σημαντική, με ένα κρασί γνωστό ως "*Beni Carlo*", το οποίο από το 1843 μεταφέρθηκε στo Σετ της Γαλλίας. Ο υδράργυρος, ο χαλκός, το θείο, το αρσενικό, ο σίδηρος, ο άνθρακας κλπ. είναι μεταξύ των ορυκτών προϊόντων, αλλά παράγονται μόνο σε μικρές ποσότητες. Από την άλλη πλευρά, ο τουρισμός λογικά αποτελεί την πιο σημαντική πηγή εισοδήματος, ενώ η πόλη της Βαλένθια και οι παραθαλάσσιες πόλεις κατά μήκος των ακτών είναι οι κύριοι μισθωτοί κατά τη διάρκεια των καλοκαιρινών μηνών.

Παραπομπές
----------

 Αυτό το άρθρο ενσωματώνει κείμενο από μια δημοσίευση που είναι πλέον δημόσια: *Penny Cyclopaedia of the Society for the Diffusion of Useful Knowledge*, του C. Knight (1843) 

1. ↑  «Población por provincias, edad (grupos quinquenales), Españoles/Extranjeros, Sexo y Año». *Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικών της Ισπανίας*. Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικών της Ισπανίας.
2. ↑
3. 1 2 3 4 5  *Penny Cyclopaedia of the Society for the Diffusion of Useful Knowledge*. C. Knight. 1843. σελ. 88.
4. ↑  Marvell, Alan (Ιανουαρίου 2006). *GCE AS Travel and Tourism Double Award for Edexcel*. Heinemann. σελ. 136. ISBN 978-0-435-44643-7.

Κοινότητα της Βαλένθια
Ο  **Βασίλης Σαμαριτάκης** (Ηράκλειο Κρήτης 1969) είναι Έλληνας ηθοποιός και σκηνοθέτης.

Εξωτερικές πηγές
----------------

*

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* 

*

Βιογραφικό
----------

Είναι απόφοιτος της Σχολής Επιστημών της Αγωγής του ΠΤΔΕ του Πανεπιστημίου Κρήτης και αριστούχος στο τμήμα μετεκπαίδευσης στην Ειδική Αγωγή του Μαράσλειου Διδασκαλείου του Πανεπιστημίου Αθηνών (2012). Επίσης σπούδασε υποκριτική στην Ανωτέρα σχολή Δραματικής Τέχνης Ίασμος (Βασίλη Διαμαντόπουλου) με δασκάλους τους Δημήτρη Πιατά, Νεφέλη Ορφανού, Μίρκα Παπακωνσταντίνου, Τάσο Μπαντή, Τάσο Χαλκιά. Παρακολούθησε μαθήματα υποκριτικής στην Ανωτέρα σχολή Δραματικής τέχνης (Ιάκωβου Καμπανέλλη) με σημαντικούς δασκάλους: Γιάννη Βόγλη, Ρούλα Πατεράκη, Ρουμπίνη Βασιλακοπούλου, Παπαγιάννη, Ροϊδη. 

Από το 2000 ως σήμερα (2020) συμμετείχε σε πολλές παραστάσεις παίζοντας σε έργα των Τσέχωφ, Ξενόπουλου, Αριστοφάνη, Ευριπίδη, Ζιροντού, Έρικ Εμμανουελ Σμίτ, Μισιτζή, Βίλης Σωτηροπούλου κ.ά. Πρωταγωνίστησε σε αρκετές παραστάσεις του παιδικού θεάτρου όπως : *Τα καινούργια ρούχα του Αυτοκράτορα*, 2002, Περοκέ, *Πρίγκιπας και φτωχός*, 2004, Θέατρο Ακάδημος κτλ. Πήρε μέρος στην παράσταση του Νίκου Κούνδουρου, *Ο Διγενής Ακρίτας και η Βασίλισσα των Αμαζόνων*, Ηρώδειο, στο χορό των ψυχών από τον Άδη. 

Συμμετείχε επίσης στην πολυβραβευμένη ταινία του Παντελή Βούλγαρη, Νύφες και στην διακριθείσα μικρού μήκους ταινία, *Casus Belli* του Γιώργου Ζώη, 2010 (6 βραβεια στο Φεστιβάλ Δράμας, 3 διεθνή βραβεία στα φεστιβάλ: ως καλύτερη ταινία, 1) Κόλπου-Gulf film festival,2) Leiden international short film και 3) Ειδική μνεία στο φεστιβάλ μικρών ταινιών στο Μεξικό. Συμμετοχή στα Φεστιβαλ: Βενετίας, Κόλπου, Μεξικού, Ρότερνταμ, Clermond Ferrand, Linea d’Ombra-Festival Culture Giovani, Βρυξελλών, Άγκυρας). Συμμετείχε επίσης στην πολυβραβευμένη μικρόυ μήκους ταινία Yazidi του Έκτορα Σακαλόγλου, 2019 ( 5 διεθνή βραβεία στα φεστιβάλ Μεξικού, Ρωσίας, Σομαλίας, Ολλανδίας). 

Το 2011 ίδρυσε τη δική του Θεατρική ομάδα με το όνομα  Πενίας Τέχνες. Από το 2013 έως σήμερα (2020) είναι ραδιοφωνικός παραγωγός της διαδικτυακής ραδιοφωνικής εκπομπής *Ηθοποιός σημαίνει Φως* στο dailytvradio.gr (2013-17) και στο almaradio.fm την περίοδο 2017-18 & 2018-19 & -2019-20 (τη φετινή περίοδο που ήδη τρέχει..) έχει πάρει συνέντευξη από γνωστούς και δημοφιλείς ηθοποιούς (Α. Φόνσου, Κ. Βουτσά, Κώστα Καζάκο, Γ. Μόρτζο, Γιάννη Βόγλη, Μάρθα Καραγιάννη, Δ. Στυλιανοπούλου, Μ. Ζαρόκωστα, Τάκη Χρυσικάκο, Γιώργο Γεωργίου, Γιώργο Βούλγαρη). Επίσης αρθρογραφεί στην στήλη *Ηθοποιός Σημαίνει Φως* στο διαδικτυακό περιοδικό Faretra.
Έχει βραβευτεί τρεις φορές (2016, Τα Φώτα απέναντι, θέατρο Χυτήριο, 2017, από Αρχελάου θέατρο, Θρακομακεδόνες και 2017 από Dailytvradio και από περιοδικό Faretra, θέατρο Χυτήριο), για την προσφορά του στο θέατρο και στην κοινωνία μέσω της εκπομπής του, "Ηθοποιός Σημαίνει Φως".

Έχει διοργανώσει, σκηνοθετήσει και επιμεληθεί πέντε επετειακές εκδηλώσεις με 5 αντίστοιχα Βραβεία "Ηθοποιός σημαίνει φως"κατά τα οποία έχουν βραβευτεί, ύστερα από ανοιχτή ψηφοφορία στο διαδίκτυο και υπό την προϋπόθεση να έχουν συμπληρώσει 35 χρόνια προσφοράς στο θέατρο, καταξιωμένοι ηθοποιοί
Για το αντιτορπιλικό τύπου ‘FLETCHER’, δείτε: Βέλος ΙΙ (Αντιτορπιλικό).  

Το **Βέλος Ι / 08, 23** ήταν αντιτορπιλικό τύπου Νίκη. Υπηρέτησε στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό το 1907-1926. Το πλοίο ήταν παραγγελία της Ελληνικής κυβέρνησης στα ναυπηγεία German VULKAN Werks AG. Stettin–Bredow το 1905. Ιδίου τύπου πλοία ήταν τα: Ασπίς Ι, Δόξα Ι και Νίκη Ι. Η καθέλκυση του έγινε στις 8 Μαΐου 1907. Έλαβε μέρος στους πολέμους του 1912–1913. Το 1917 κατασχέθηκε από τους Γάλλους και παρέμεινε στην κατοχή τους μέχρις όταν η Ελλάδα συμμάχησε με τις δυτικές δυνάμεις (ΑΝΤΑΝΤ). Μετά την ανακωχή του Μούδρου (Νοέμβριος 1918) έπλευσε στα Δαρδανέλια με τα υπόλοιπα συμμαχικά και ελληνικά πλοία. Ήταν το πρώτο Ελληνικό πλοίο που κατέπλευσε στη Κωνσταντινούπολη. Από τον Φεβρουάριο μέχρι και τον Ιούνιο του 1919 έλαβε μέρος σε συμμαχικές επιχειρήσεις στον Εύξεινο Πόντο και συνόδευσε πλοία μεταφέροντας Έλληνες πρόσφυγες από τη Ρωσία. Μέχρι το 1922 έλαβε μέρος στις επιχειρήσεις του αποκλεισμού των παραλίων της Μικράς Ασίας κατά τη διάρκεια της Μικρασιατικής εκστρατείας. Το 1926 παροπλίσθηκε διότι η επισκευή του κρίθηκε ασύμφορη για το Ελληνικό δημόσιο.
Ρώσος βογιάρος του 17ου αιώνα
Γάμος Βογιάρων σε πίνακα του Κονσταντίν Μακόφσκι (1883).
**Βογιάρος** (βουλγαρικά:боляр or болярин, ουκρανικά:буй or боярин, ρωσικά:боярин, ρουμανικά:boier) [boˈjer] (βοήθεια·λήψη) ήταν μέλος της ανώτερης φεουδαρχικής τάξης της Μοσχοβίας, του Κράτους των Ρως του Κίεβου, της Βουλγαρίας, της Βλαχίας, και της Μολδαβικής αριστοκρατίας, υποκείμενη μόνον στην εξουσία των κυρίαρχων πριγκήπων (γνωστοί στη Βουλγαρία και ως τσάροι), από τον 10ο μέχρι τον 17ο αιώνα.

Προέλευση της λέξης
-------------------

Η λέξη ετυμολογείται είτε από τις ρωσικές λέξεις *μπόι* (= πολεμιστής) ή *μπόλι* (= μεγάλος) είτε, κατ΄άλλους από τις τούρκικες λέξεις *μποϊλού* (= μεγάλος, υψηλός) ή *μπαγιάρ* (=μεγιστάνας, πλούσιος).

Σύνοψη
------

Οι Βογιάροι ήταν ανώτερη φεουδαρχική τάξη της ρωσικής κοινωνίας, από το 10ο έως τις αρχές του 18ου αι. Οι Βογιάροι διαμορφώθηκαν ως τάξη περίπου τον 10ο αι. Στην κοινωνική ιεραρχία βρίσκονταν αμέσως μετά την τάξη των ηγεμόνων και ένα μέρος τους υπηρετούσε στην ακολουθία των πριγκίπων. Απολάμβαναν πολλά προνόμια και κατείχαν ανώτατες στρατιωτικές θέσεις και διοικητικά αξιώματα. Με την εμφάνιση των τάσεων ενοποίησης και καθιέρωσης συγκεντρωτικού συστήματος του ρωσικού κράτους, η δύναμή τους άρχισε να παρακμάζει. Οι ιδιοκτησίες τους περιορίστηκαν και τους αφαιρέθηκαν σημαντικά πολιτικά προνόμια. Αποφασιστικό ήταν το χτύπημα που έδωσε στην τάξη των βογιάρων ο τσάρος Ιβάν ο Τρομέρος (16ος αι.) Η αποσύνθεση της τάξης τους ολοκληρώθηκε στα χρόνια το τσάρου Πέτρου του Μεγάλου, όταν οι βογιάροι άρχισαν να συγχωνεύονται σταδιακά με την τάξη των ευγενών.

Το αξίωμα επιβίωσε και ως επώνυμο στη Ρωσία και στη Φινλανδία, όπου προφέρεται ως "Pajari".

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εγκυκλοπαίδεια Δομή των 30 τόμων, τομ. 5, 6. 317 ISBN 960-8177-55-3
2. ↑  Behind the names: Pajari
Η αδελφή **Αΐντα Γιάζμπεκ** είναι καθολική καλόγρια, η οποία είναι διευθύντρια του Πολιτιστικού Κέντρου "Αλ Μούνα" στη Ντζαμένα στο Τσαντ. Η δουλειά της επικεντρώνεται στην εκπαίδευση διεθνών και εγχώριων ομάδων και ΜΚΟ σχετικά με συγκρούσεις μεταξύ διαφορετικών ομάδων στο Τσαντ. Εκπαιδεύοντας άτομα στην επίλυση συγκρούσεων, η οργάνωσή της επιδιώκει να προάγει τον σεβασμό μεταξύ διαφορετικών πολιτισμικών ομάδων και να προωθήσει την ειρήνη σε όλες τις πτυχές της ζωής.

Ακτιβισμός
----------

Η αδελφή Γιάζμπεκ και το ίδρυμά της συνεργάστηκαν με ομάδες εκτός Τσαντ για την προώθηση της επίλυσης των συγκρούσεων. Αυτές περιλαμβάνουν την Ελβετική Πρεσβεία στο Τσαντ και το Ίδρυμα "Κόρντομπα" της Γενεύης, που βοήθησαν να εκπαιδεύσουν το προσωπικό του Πολιτιστικού Κέντρου για να κατανοήσουν τα είδη των συγκρούσεων και πώς να τα λύσουν ειρηνικά.

Τον Απρίλιο του 2020, η αδελφή Γιάζμπεκ αφιερώθηκε στην προσπάθειές της να βοηθήσει στην καταπολέμηση της πανδημίας COVID-19. Μαζί με εθελοντές στο Πολιτιστικό Κέντρο, η Γιάζμπεκ βοήθησε στη διανομή απολυμαντικού χεριών, ποτών και μασκών προσώπου σε όσους τα χρειάζονταν στην πρωτεύουσα. Επιπλέον, βοήθησε να οργανωθεί μία εκστρατεία εικονικής ευαισθητοποίησης σχετικά με τρόπους μετριασμού των επιπτώσεων της πανδημίας.[*ασαφές*]

Παραπομπές
----------

1. 1 2  iamamigrant.org/fr/stories/chad/s%C5%93ur-aida.
2. ↑  «Cordoba Peace Institute - Geneva». *www.cpi-geneva.org*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Μαρτίου 2021. Ανακτήθηκε στις 13 Μαρτίου 2021.
3. ↑  «BDT : la lutte contre le Covid-19 continue !». *Journal Le Pays | Tchad* (στα Γαλλικά). 8 Μαΐου 2020. Ανακτήθηκε στις 13 Μαρτίου 2021.
4. ↑  Nadjindo, Alex (2 Ιουνίου 2020). «Le Centre Al Mouna contre la Covid-19,De la culture à la santé de la population». *NDJAMENA HEBDO* (στα Γαλλικά). Ανακτήθηκε στις 13 Μαρτίου 2021.
Για τη σύζυγο του Μωάμεθ, δείτε: Αϊσά.  

Η **Αϊσά μπιντ Αχμάντ αλ-Κουρτουμπίγια** (**ʿĀʾisha bint Aḥmad al-Qurṭubiyya**, θ. 1009 ή 1010 μ.Χ.) ήταν Μαυριτανή ποιήτρια του 10ου αιώνα μ.Χ.

Η ζωή της
---------

Δεν γνωρίζουμε πολλά για τη ζωή της Αϊσά αλλά κατά πάσα πιθανότητα γεννήθηκε στην Κόρδοβα και ήταν κόρη του θεολόγου, φιλόσοφου και συγγραφέα Αλ Ανταλούσι. Ορισμενες πηγές λένε πως ήταν πριγκίπισσα της Κόρδοβας.

Θεωρείται σημαντική ποιήτρια και καλλιγράφος της Ανδαλουσίας. Έδειξε μεγάλη ενδιαφέρον για την επιστήμη και δημιούργησε μία μεγάλη και αξιόλογη βιβλιοθήκη με τα κοσμικά βιβλία που συνέλεγε κατά τη διάρκεια της ζωής της.

Επέλεξε να μην παντρευτεί ποτέ.

Πέθανε γύρω στο 1009, σε μια ταραγμένη εποχή λίγο πριν την κατάρρευση του Χαλιφάτου της Κόρδοβας.

Το έργο της
-----------

Το έργο της Αϊσά παρουσιάζει εκπληκτική ζωντάνια, φρεσκάδα και επιθετική τόλμη. Τα ποιήματά της συχνά αναγιγνώσκονταν με επαίνους στην Βασιλική Ακαδημία της Κόρδοβας.

 

Ένα από τα πιο γνωστά της ποιήματα είναι εκείνο στο οποίο απορρίπτει την πρόταση γάμου ενός συναδέλφου της:

> *"Είμαι λιονταρίνα*
> 
> 
> *και δεν θα επιτρέψω ποτέ το σώμα μου*
> 
> 
> *να γίνει το ησυχαστήριο κανενός. Αλλά αν το έκανα*
> 
> 
> *δεν θα υπέκυπτα σε ένα σκυλί-*
> 
> 
> *και Ω! πόσα λιοντάρια έχω αρνηθεί!"*
> 
> 

Μεταξυ άλλων έγραψε και πανηγυρικούς λόγους για σύγχρονούς της ηγεμόνες όπως για παράδειγμα εκείνος για τον χαλίφη αλ-Μουζαφάρ που διασώζεται μέχρι σήμερα.

Η κληρονομιά της
----------------

Η Αϊσά περιλαμβάνεται στη λίστα με τους σημαντικούς μουσουλμάνους της ειδικής έκδοδης του περιοδικού Saudi Aramc World το 2002 όπως επίσης και στο έργο τέχνης της Τζούντι Σικάγο "Το Δείπνο" στο οποίο καταγράφονται οι γυναίκες που διακρίθηκαν μετά από αγώνες και στη συνέχεια το έργο τους ξεχάστηκε.

Παραπομπές
----------

1. ↑  διάφοροι συγγραφείς: «Encyclopaedia of Islam». (Γαλλικά, Αγγλικά, Γερμανικά) *Encyclopaedia of Islam*. 1913. Ανακτήθηκε στις 21  Οκτωβρίου 2022.
2. 1 2 3 4 5 6  Ávila, María Luisa (2009-10-01). «ʿĀʾisha bt. Aḥmad al-Qurṭubiyya» (στα αγγλικά). *Encyclopaedia of Islam, THREE*. doi:10.1163/1573-3912\_ei3\_com\_22901. .
3. ↑  Woman (1840). *Woman's rights and duties considered with relation to their influence on society and her own condition*. London, J. W. Parker. σελ. 145.
4. 1 2  «Notable Muslims». *Saudi Aramco World* (7). Ιανουάριος - Φεβρουάριος 2002.. Ανακτήθηκε στις 03-14-2020.
5. 1 2  Kolb, Elene (1989-07-09). «When Women Finally Got the Word» (στα αγγλικά). *The New York Times*. ISSN 0362-4331.. Ανακτήθηκε στις 2020-03-14.
6. ↑  Chamberlain, Alexander F. (1903). «Primitive Woman as Poet». *The Journal of American Folklore* **16** (63): 205–221. doi:10.2307/533370. ISSN 0021-8715. .
7. ↑  «Brooklyn Museum: Aisha». *www.brooklynmuseum.org*. Ανακτήθηκε στις 14 Μαρτίου 2020.
Ο **Βάττος Β΄** ο *Ευδαίμων*, λατιν.: *Felix* (άκμασε π. 583 έως 560 π.Χ.) ήταν ο τρίτος Έλληνας βασιλιάς της Κυρηναϊκής και της πρωτεύουσάς της Κυρήνης και μέλος της δυναστείας των Βαττιαδών.

Καταγωγή
--------

Ο Βάττος Β΄ ήταν γιος τού δεύτερου βασιλιά των Κυρηναίων Αρκεσίλαου Α΄ και μίας άγνωστης μητέρας. Ο εκ πατρός παππούς ήταν ο Bάττος Α΄, ιδρυτής της ελληνικής αποικίας στην Αφρική. Αδελφή του Βάττου Β΄ ήταν η πριγκίπισσα Κρίτολα και ήταν θεία του Aρκεσίλαου Β΄. Ήταν επίσης μητέρα του Πολύαρχου και της μελλοντικής βασίλισσας των Κυρηναίων Ερυξώς. Η Ερυξώ θα παντρευτεί αργότερα τον γιο τού Βάττου Β΄, τον Αρκεσίλαο Β΄.

Μαντείο
-------

Ένας χρησμός που διδόταν στους Δελφούς ενθάρρυνε ανθρώπους από διάφορα μέρη από την Ελλάδα, ιδιαίτερα από την Πελοπόννησο, την Κρήτη και τα άλλα νησιά, να εγκατασταθούν στην Κυρήνη. Ο Βάττος κάλεσε επίσης τους Έλληνες να μετακομίσουν στη Λιβύη.

Το μαντείο διατύπωσε ότι οι άνθρωποι που δεν θα εγκατασταθούν ποτέ στην απολαυστική Λιβύη, μία μέρα θα το μετάνιωναν. Ο χρησμός που δόθηκε, προκάλεσε μεγάλη βιασύνη μεταξύ των Ελλήνων να μεταβούν στην Κυρήνη.

Μάχη του Πηγαδιού της Θαίστιδος
-------------------------------

Ο Αδίκραν έστειλε μία πρεσβεία στον Αιγύπτιο Φαραώ Απρίη. Ο Απρίης συγκέντρωσε την ισχυρή του δύναμη και τους έστειλε στην Κυρήνη, για να κηρύξουν τον πόλεμο στους Έλληνες. Γύρω στο 570 π.Χ. οι Αιγύπτιοι, ο Βάττος Β΄ και οι Κυρηναίοι βάδισαν στο πηγάδι της Θέστιδας στην Ίρασα, για να συμπλακούν σε πόλεμο. Οι Κυρηναίοι νίκησαν τον αιγυπτιακό στρατό. Πολύ λίγοι Αιγύπτιοι επέζησαν και επέστρεψαν στην πατρίδα τους. Ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι οι Αιγύπτιοι δεν είχαν πολεμική εμπειρία εναντίον των Ελλήνων και δεν είχαν πάρει αυτή τη μάχη στα σοβαρά. Ο Ηρόδοτος αναφέρει επίσης ότι αυτή ήταν η πρώτη μάχη, που έδωσαν ποτέ Έλληνες και Αιγύπτιοι μεταξύ τους.

Η νίκη στο Πηγάδι της Θέστιδος επιβεβαίωσε την κυριαρχία της Κυρήνης και την ίδρυση της Κυρηναϊκής και των νέων ιδρυτικών πόλεων της. Ο Βάττος Β΄ έκανε επίσης συμμαχία με τον νέο Αιγύπτιο Φαραώ Άμασι Β΄.

Το τέλος
--------

Ο Πλούταρχος θεωρεί τον Bάττο Β΄ ως έναν άξιο και τιμημένο άνθρωπο. Ο Bάττος Β΄ απεβίωσε το 560 π.Χ. και τάφηκε κοντά στον πατέρα του και τον παππού του. Η γυναίκα του Bάττου είναι άγνωστη και τη διαδέχθηκε ο γιος του Aρκεσίαλος Β΄.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος των Βασιλέων της Κυρήνης

Πηγές
-----

* Ηρόδοτος, Οι Ιστορίες, Βιβλίο 4.
* Morkot, R. *The Penguin Historical Atlas of Ancient Greece*, Penguin Books, The Bath Press - Avon, Μεγάλη Βρετανία, 1996.
* Burn, A R. *The Penguin History Greece*, Penguin Books, Clay Ltd, St Ives P/C, Αγγλία, 1990.
* Λεξικό Ελληνικής και Ρωμαϊκής Βιογραφίας και Μυθολογίας: Abaeus-Dysponteus, επιμέλεια Sir William Smith
* Cyrenaica Αρχειοθετήθηκε 2014-11-11 στο Wayback Machine. στο Livius.org
* "Cyrene" σε *Λεξικό Ελληνικής και Ρωμαϊκής Γεωγραφίας*, του William Smith (1873)
* Πλουτάρχου Αρετές Γυναικών
Ο **Βάχο** ήταν Βασιλεύς των Λομβαρδών σε κάποια χρονική περίοδο πριν την εισβολή τους στην βόρεια Ιταλία (περί το 510 - 539), είχε καλές σχέσεις με τους Φράγκους. Ανέβηκε στον θρόνο των Λομβαρδών αφού δολοφόνησε τον προκάτοχο του Τάτο και σφετερίστηκε τον θρόνο (περί το 510). Ο γιος του Τάτο προσπάθησε να ανακαταλάβει τον θρόνο του πατέρα του, ηττήθηκε σε μάχη από τον Βάχο και δραπέτευσε στους Γήπαιδες. Ο Βάχο παντρεύτηκε τρείς φορές, η πρώτη του σύζυγος ήταν η Ραϊκούντα κόρη του βασιλιά των Θουριγγίων Βίσινου. Η δεύτερη σύζυγος του ήταν η Οστρογότθα, ο πατέρας της καταγόταν από τους Γήπαιδες και η μητέρα της από την βασιλική οικογένεια των Οστρογότθων από την οποία πήρε το όνομα της. Με την Οστρογότθα απέκτησε την Βισιγκάρδη που παντρεύτηκε τον Φράγκο βασιλιά Θευδεβέρτο Α΄ και η Βαλδράδα η οποία παντρεύτηκε τους Φράγκους βασιλείς Θευδεβάλδο, Χλωτάριο Α΄ και τον Γκαριμπάλντ Α΄ της Βαυαρίας. Η τρίτη του σύζυγος προερχόταν από την Γερμανική βαρβαρική φυλή των Έρουλων, από αυτή γεννήθηκε ο διάδοχος του Βαλθάριος. Ο τάφος του εντοπίζεται σε κάποιον λόφο στην Τσεχία αλλά οι σύγχρονοι ιστορικοί δεν είναι βέβαιοι.

Παραπομπές
----------

1. ↑  p67181.htm#i671804.
2. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. Ανακτήθηκε στις 30  Μαρτίου 2015.
3. 1 2 3  p67181.htm#i671804. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
4. ↑  Κριστιάν Σετιπανί: «La Préhistoire des Capétiens» (Γαλλικά) Βιλνέβ-ντ'Ασκ. 1993. σελ. 65 et 71. ISBN-13 978-2-9501509-3-6. ISBN-10 2-9501509-3-4.
5. 1 2 3 4 5  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
6. ↑  Κριστιάν Σετιπανί: «La Préhistoire des Capétiens» (Γαλλικά) Βιλνέβ-ντ'Ασκ. 1993. σελ. 63-64. ISBN-13 978-2-9501509-3-6. ISBN-10 2-9501509-3-4.
7. ↑  Origo Gentis Langobardorum

Πηγές
-----

* Origo Gentis Langobardorum

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 85981968
* GND: 137799926

 |

 |
Ο **Βογίν** (*σερβικά : Војин*) ήταν Σέρβος ευγενής, ο ιδρυτής της οικογένειας Βοΐνοβιτς που έλεγχαν μια μεγάλη περιοχή, γνωστή σαν Χώρα του Βοΐνοβιτς από το 1322 έως το 1347 - 1348. Ήταν ένας από τους πιο εξέχοντες ευγενείς της εποχής Στέφανου του Ντέτσανι, και αργότερα ήταν μεταξύ των ευγενών που στήριξαν τον βασιλιά Ντούσαν. Οι απόγονοί του, ο γιος του Βόγισλαβ Βογίνοβιτς και ο εγγονός Νίκολα Αλτομάνοβιτς Βοΐνοβιτς ήταν από τους πιο ισχυρούς ευγενείς στη Σερβία, κατά το δεύτερο μισό του δέκατου τέταρτου αιώνα.

Πιστεύεται ότι συμμετείχε στις επιθέσεις ενάντια των Ενετών του Ντουμπρόβνικ στα μέσα της τρίτης δεκαετίας του δέκατου τέταρτου αιώνα. Ως κάτοχος του τίτλου του στρατιωτικού διοικητή, πιθανόν πήρε μέρος στην Μάχη της Velbuzd και στις κατακτήσεις του αυτοκράτορα Ντούσαν.

Είναι άγνωστο το όνομα των γονέων του αλλά είναι γνωστό ότι είχε τρεις αδελφούς. Παντρεμένος με μια ευγενή αγνώστων στοιχείων είχε τέσσερα παιδιά:, τον Μήλος, τον Άλτομαν, τον Στέφαν Βόισλαβ, και την Σέλα ή Βοϊσάβα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  "Δρ Ζέλικο Fajfric: *Great Nikola Altomanovic*
2. ↑  Раде Михаљчић, *Крај српског царства*, Београд 1975. (стр. 34)
3. ↑  Група аутора, *Родословне таблице и грбови српских династија и властеле (према таблицама Алексе Ивића) (друго знатно допуњено и проширено издање)*, Београд 1991. ISBN 86-7685-007-0 (стр. 103)

Πηγές
-----

* Група аутора, *Родословне таблице и грбови српских династија и властеле (према таблицама Алексе Ивића) (друго знатно допуњено и проширено издање)*, Београд 1991. ISBN 86-7685-007-0


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Војвода Војин  της Σερβικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Βίλλεμ Μπάκερεελ** (φλαμανδικά: **Willem Backereel**, αναφερόμενος και ως Guiliam Backereel, 1570, Αμβέρσα - 10 Αυγούστου 1626, Ρώμη) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος τοπίων σε τεχνοτροπία μπαρόκ.

Βίος
----

Σύμφωνα με τον Άρνολντ Χαουμπράκεν, ο οποίος επαναλαμβάνει τις πληροφορίες που αντλεί από το *Teutsche Academie* του Γιοάχιμ φον Σάντραρτ, ο Βίλλεμ Μπάκερεελ προερχόταν από σημαντική οικογένεια ζωγράφων που πάντα είχε κάποια μέλη της στη Ρώμη. Ο αδελφός του Βίλλεμ, Χίλλις Μπάκερεελ ζούσε μαζί του στη Ρώμη, αλλά επέστρεψε στην Αμβέρσα, όπου και αργότερα απεβίωσε. Και οι δύο αδελφοί ήταν γνωστοί ως τοπιογράφοι.

Σύμφωνα με το RKD ο Βίλλεμ βρισκόταν στην Ιταλία από το 1605 και εντεύθεν, όπου διδάχτηκε ζωγραφική από τον μεγαλύτερο αδελφό του Χίλλις. Τα σχέδια που έφτιαξε στη Ρώμη και απεικονίζουν το Φλαβιανό Ανάκτορο είναι παρόμοια με τα έργα των Κορνέλις φαν Πούλενμπουρχ (Cornelis van Poelenburch), Γιαν Άσσελαϊν (Jan Asselijn) και Γιάκομπ ντε Χέισχ (Jacob de Heusch).

Σύμφωνα με τον F.J. van den Branden, υπήρχε ένα "ορεινό τοπίο" με την υπογραφή "W. Bakereel" στο Μουσείο της Δρέσδης.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος Φλαμανδών ζωγράφων

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Ολλανδικά) *RKDartists*. rkd.nl/explore/artists/3406. Ανακτήθηκε στις 23  Αυγούστου 2017.
2. 1 2  «Guillam Bakkereel». *Biografisch Portaal*. 79863286.
3. ↑  «Willem Backereel». (Αγγλικά) *Backereel, Willem*. 16  Δεκεμβρίου 2017.
4. 1 2  rkd.nl/explore/artists/3406. Ανακτήθηκε στις 15  Οκτωβρίου 2016.
5. ↑  (Αγγλικά) *Union List of Artist Names*. 29  Νοεμβρίου 2017. 500078708. Ανακτήθηκε στις 21  Μαΐου 2021.
6. ↑  (Ολλανδικά) Guilian en Gilis Bakkereel Biography in *De groote schouburgh der Nederlantsche konstschilders en schilderessen* (1718) του Άρνολντ Χαουμπράκεν, με την χορηγία της Ψηφιακής Βιβλιοθήκης για την Ολλανδική λογοτεχνία
7. 1 2  Willem Backereel[*νεκρός σύνδεσμος*] in the RKD
8. ↑  Dictionnaire des peintres belges

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Willem Backereel in the online edition of Sandrart’s "Teutsche Academie"
* Het Gulden Cabinet σελ. 108

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 96241785
* **Europeana**: agent/base/38959
* BPN: 79863286
* ULAN: 500078708
* RKD: 3406

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Τέχνη
* Πύλη:Ζωγραφική
 |

 |
Ο **Bάτος Δ΄** ο *Καλός* (κυβέρνησε 515 π.Χ. - 465 π.Χ.) ήταν ο έβδομος και ο προτελευταίος από τους Έλληνες βασιλείς της Κυρηναϊκής, από τη δυναστεία των Βαττιαδών. Ήταν ο πρώτος Κυρηναίος βασιλιάς, που κυβέρνησε ως πελάτης βασιλιάς υπό την Περσική Αυτοκρατορία.

Καταγωγή
--------

Ο Βάτος Δ΄ ήταν γιος και μοναχοπαίδι του πέμπτου βασιλιά των Κυρηναίων, Αρκεσίλαου Γ΄. Η μητέρα του ήταν κόρη του Αλαζίρ, ενός Λίβυου, που υπηρέτησε ως κυβερνήτης της Βάρκης. Ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι ο πατέρας του, και ο εκ μητρός παππούς του του, ήταν συγγενείς και η εκ μητρός γιαγιά του είναι άγνωστη.

Βασιλεία
--------

Ο Βάττος Δ΄ διαδέχθηκε την εκ πατρός γιαγιά του Φερετίμα στα τέλη του 515 π.Χ. Είχε αποβιώσει από δερματική ασθένεια στην Αίγυπτο. Από το 515 π.Χ. έως το 465 π.Χ. ο Βάττος Δ΄ κυβέρνησε ως βασιλιάς της Κυρηναϊκής. Πολύ λίγα είναι γνωστά για τη βασιλεία του, αν και φαίνεται ότι η βασιλεία του ήταν ειρηνική. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, η Κυρηναϊκή εξήγαγε σιτάρι, κριθάρι, ελαιόλαδο και σίλφιο (ένα εξαφανισμένο πλέον φυτό που είχε αρωματικές και φαρμακευτικές ιδιότητες). Τάφηκε κοντά στους πατρικούς του προγόνους και τον διαδέχθηκε ο γιος του Αρκεσίλαος Δ΄.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος βασιλέων της Κυρήνης
* Σίλφιο

Πηγές
-----

* Ηρόδοτος, Οι Ιστορίες, Βιβλίο 4
* Smith, W, Λεξικό Ελληνικής και Ρωμαϊκής Βιογραφίας και Μυθολογίας, Τόμος 1
* Αρχειοθετήθηκε 2008-12-31 στο Wayback Machine.
*
Ο **Βίλλεμ φαν Ίνγκεν** (Willem van Ingen, ή Guilhelmo Den Eersten, 1651–1708), ήταν Ολλανδός ζωγράφος της Χρυσής ολλανδικής εποχής που δραστηριοποιήθηκε στην Ιταλία.

Βιογραφία
---------

Σύμφωνα με τον Άρνολντ Χαουμπράκεν, έμαθε να ζωγραφίζει στην Ουτρέχτη και τράβηξε την προσοχή του Γιοχάννες φαν Νεερκάσσελ (Johannes van Neercassel), που τον πήρε σε ταξίδι στη Ρώμη. Στη Ρώμη, εγγράφηκε στο Bentvueghels ως *Guilhelmo den Eersten*.  Ο Χαουμπράκεν συνεχίζει ακι αναφέρει ότι εργάστηκε για ένα χρόνο στη Ρώμη υπό τον Κάρελ Μάρατ, ζωγραφίζοντας σε πολλές εκκλησίες και στη συνέχεια ταξίδεψε στη Βενετία όπου εργάστηκε για τον Βαλεντίν Λεφέμπρ σε χαλκό όπως ο Πάολο Βερονέζε. Στη συνέχεια ταξίδεψε στη Νάπολη πριν επιστρέψει στην Ολλανδία.

Είναι επίσης γνωστός ως *Guillelmo van Ingen*.  Είναι γνωστός ως δάσκαλος του Άλμπερτ φαν Σπιρς (Albert van Spiers,1665-1718),  που ήταν δάσκαλος του Γιάκομπ ντε Βιτ (Jacob de Wit), ζωγράφου διακοσμήσεων στο Άμστερνταμ.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος Ολλανδών ζωγράφων
* Bentvueghels

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Ολλανδικά) *RKDartists*. rkd.nl/explore/artists/41046. Ανακτήθηκε στις 23  Αυγούστου 2017.
2. ↑  Guilhelmo van Ingen biography in *De groote schouburgh der Nederlantsche konstschilders en schilderessen* (1718) by Arnold Houbraken, επιμέλεια Digital library for Dutch literature
3. ↑  Willem van Ingen in the RKD
4. ↑  note on Spiers by Christiaan Kramm

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 96464373
* **Europeana**: agent/base/120754
* BPN: 76827308
* ULAN: 500105137
* RKD: 41046

 |

 |
**Ο Βίλλεμ Κορνέλις Ντόιστερ** (Willem Cornelisz Duyster, 1599–1635) ήταν Ολλανδός ζωγράφος της Χρυσής ολλανδικής Εποχής από το Άμστερνταμ, περισσότερο γνωστός για τις «σκηνές φρουράς» ( *cortegaarddje* ), ρωπογραφίες που απεικονίζουν τη στρατιωτική ζωή.

Βιογραφία
---------

Σύμφωνα με το Ολλανδικό Ινστιτούτο Ιστορίας της Τέχνης, πήρε το όνομά του από το σπίτι του στην οδό *Koningstraat* του Άμστερνταμ, που ονομαζόταν «De Duystere Werelt», ο *σκοτεινός κόσμος*. Γνώριζε καλά τον σύγχρονο του Πίτερ Κόντε, ωστόσο, σε έναν καυγά μεταξύ τους το 1625, ο Κόντε τον χτύπησε στο πρόσωπο με μια «τσίγκινη στάμνα» σε πάρτι σε εξοχική κατοικία που διοργάνωσε άλλος καλλιτέχνης.  Νυμφεύτηκε την αδελφή του ζωγράφου Σίμον Κικ (Simon Kick, 1603–1652), ο οποίος με τη σειρά του νυμφεύτηκε την αδελφή του Βίλλεμ.

Σταδιοδρομία στη ζωγραφική
--------------------------

Μετά από μια πρώιμη περίοδο ως προσωπογράφος, ο Ντόιστερ έγινε ειδικός σε ρωπογραφίες, όπως πίνακες με εύθυμες συντροφιές και στρατιωτικές σκηνές.  Σε αντίθεση με πολλούς ζωγράφους σκηνών φρουράς, απέφευγε να απεικονίζει ιερόδουλες, με τις γυναίκες στους στρατιωτικούς πίνακές του να είναι συχνά όμηροι για λύτρα ή θύματα λεηλασιών ή ακόμα χειρότερα.  Επέδειξε μεγάλη ικανότητα στο να ζωγραφίζει υφάσματα, να χαρακτηρίζει με ακρίβεια τα θέματά του και να απεικονίζει τις σχέσεις μεταξύ των μορφών του. Η σταδιοδρομία του Ντόιστερ διακόπηκε όταν υπέκυψε στην πανούκλα το 1635.

Δείτε επίσης
------------

* Ζωγραφική της ολλανδικής Χρυσής Εποχής
* Κατάλογος Ολλανδών ζωγράφων

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά, Μποκμάλ, σουηδικά, Φινλανδικά, Δανικά, Εσθονικά) *KulturNav*. db2ea7a4-0cb7-47af-be9c-75860feaf370. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  (Αγγλικά) *ECARTICO*. 2685. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
3. ↑  (Δανικά, Αγγλικά) *Kunstindeks Danmark*. 1530. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
4. 1 2  *The Fine Art Archive*. cs.isabart.org/person/58882. Ανακτήθηκε στις 1  Απριλίου 2021.
5. ↑  *artist list of the National Museum of Sweden*. 12  Φεβρουαρίου 2016. kulturnav.org/db2ea7a4-0cb7-47af-be9c-75860feaf370. Ανακτήθηκε στις 25  Φεβρουαρίου 2016.
6. ↑  Franits, 57-58
7. 1 2  «Home Willem Cornelisz. Duyster». *rkd.nl*.
8. ↑  Franits, 57-64
9. ↑  Franits, 64
10. ↑  «Willem Duyster (1599 - 1678) Artwork Images, Exhibitions, Reviews». *wwar.com*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 15 Ιουνίου 2022.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* Φράνιτς, Γουέιν, *Ολλανδική Ζωγραφική του είδους του 17ου αιώνα*, 2004, Yale UP,(ISBN 0300102372)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Έργα και βιβλιογραφία στο PubHist
* Vermeer and The Delft School, ένας πλήρης κατάλογος έκθεσης κειμένου από το Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης, ο οποίος έχει υλικό για τον Βίλλεμ Κορνέλις Ντόιστερ

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 95771819
* **Europeana**: agent/base/18127
* BPN: 06845050
* ULAN: 500014808
* MusicBrainz: 2444e048-f942-4fa5-87ae-3f53d0bc4e9d
* KulturNav: id
* RKD: 25199

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Τέχνη
* Πύλη:Ζωγραφική
 |

 |
Οι επίσημες γλώσσες του Καζακστάν είναι τα καζακικά με 5.290.000 ομιλητές σε ολόκληρη τη χώρα και τα ρωσικά, που ομιλούνται από 6.230.000 άτομα. Τόσο τα καζακικά όσο και τα ρωσικά χρησιμοποιούνται ισοδύναμα. Τα γερμανικά (958.000 ομιλητές), τα τατζικικά, τα ταταρικά (328.000 ομιλητές), τα τουρκικά, τα ουκρανικά (898.000 ομιλητές), τα ουιγουρικά (300.000 ομιλητές), και τα ουζμπεκικά αναγνωρίζονται επίσημα από τον νόμο περί γλωσσών του 1997, αρ. 151-1. Άλλες γλώσσες που ομιλούνται στο Καζακστάν είναι τα ντουνγκανικά, τα Ίλι τούρκι, τα ινγκουσικά, τα κάτω γερμανικά και τα Σίντι ρομάνι.

Ένας αριθμός πιο πρόσφατων γλωσσών μεταναστών, όπως τα λευκορωσικά, τα κορεατικά, τα αζερικά και τα ελληνικά ομιλούνται επίσης. Οι κύριες ξένες γλώσσες είναι τα αγγλικά, τα αραβικά (ερχόμενα με το Ισλάμ) και τα κινεζικά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Constitution of the Republic of Kazakhstan». *Parliament of the Republic of Kazakhstan*. Ανακτήθηκε στις 9 Δεκεμβρίου 2015.
2. ↑  «The Languages spoken in Kazakhstan». *Studycountry* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 11 Αυγούστου 2017.
3. ↑  «Kazakhstan». *Ethnologue*. Ανακτήθηκε στις 21 Δεκεμβρίου 2014.
4. ↑  «О языках в Республике Казахстан». *Government of the Republic of Kazakhstan*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Ιανουαρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 9 Δεκεμβρίου 2015.
5. ↑  «Kazakhstan». *Ethnologue*. Ανακτήθηκε στις 21 Δεκεμβρίου 2014.
6. ↑  «Kazakhstan». *Ethnologue*. Ανακτήθηκε στις 21 Δεκεμβρίου 2014.
Ο **Βιάτσεσλαβ Αντρέιβιτς Ζάιτσεφ** ( ρωσικά: Вячеслав Андреевич Зайцев‎  ; γεννήθηκε στις 28 Αυγούστου 1989) είναι Ρώσος επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής για την ΟΥΝΙΚΣ του Πρωταθλήματος VTB και της Ευρωλίγκας .

Επαγγελματική σταδιοδρομία
--------------------------

Τον Ιούλιο του 2016, ο Ζάιτσεφ υπέγραψε μονοετές συμβόλαιο με προαίρεση για δεύτερο χρόνο, με την Κίμκι, επιστρέφοντας στην πρώην ομάδα του μετά από πέντε χρόνια.  Στις 30 Ιουνίου 2017, ο Ζάιτσεφ υπέγραψε εκ νέου με τη Χίμκι, για άλλα δύο χρόνια.

Διεθνής πορεία
--------------

Ο Ζάιτσεφ έπαιξε για τις εθνικές ομάδες κάτω των 18 και κάτω των 20 ετών της Ρωσίας.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  EuroLeague.net profile
2. ↑  RealGM.com profile
3. ↑  Vyacheslav Zaytsev signs a 1+1 contract with Khimki Moscow

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ο Βιάτσεσλαβ Ζάιτσεφ στο eurobasket.com
* Ο Βιάτσεσλαβ Ζάιτσεφ στο euroleague.net
Συντεταγμένες: 49°21′29″S 73°16′48″W﻿ / ﻿49.358°S 73.28°W﻿ / -49.358; -73.28
Το **Βιέδμα** (ισπανικά: *Viedma*, ισπανική  προφορά ΔΦΑ: [ˈbjeðma]) είναι ηφαίστειο που βρίσκεται κάτω από τον πάγο του νότιου πεδίου του πάγου της Παταγονίας, μια περιοχή που αμφισβητείται μεταξύ της Αργεντινής και της Χιλής. Η έκρηξη του 1988 απόθεσε τέφρα και ελαφρόπετρα στο πεδίο πάγου και παρήγαγε μια ροή λάσπης που έφθασε στη Λίμνη Βιέδμα. Το ηφαίστειο έχει ύψος περίπου 1.500 μέτρα και αποτελείται από τέσσερις καλντέρες διαμέτρου από 1,5 μέχρι 4 χιλιόμετρα.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Βιέδμα (ηφαίστειο)** |

1. ↑  «Viedma». Global Volcanism Program. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Αυγούστου 2014. Ανακτήθηκε στις 3 Φεβρουαρίου 2015.

* "Viedma". Global Volcanism Program. Smithsonian Institution
Ο **Βρίμπιτσα Στεφάνοφ** (Καβάνταρτσι, 19 Δεκεμβρίου 1973) είναι Βορειομακεδόνας παλαίμαχος διεθνής καλαθοσφαιριστής και πρώην προπονητής. Έχει ύψος 1.88 μέτρα και αγωνιζόταν στη θέση του πλέι μέικερ.

Σταδιοδρομία
------------

Ο Βρίμπιτσα Στεφάνοφ ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα στην ΜΖΤ Σκοπίων, τοπική ομάδα της Βόρειας Μακεδονίας στην οποία αγωνίστηκε από το 1992 έως το 1998. Ενδιάμεσα και συγκεκριμένα το 1995, ο Στεφάνοφ έκανε το μεγάλο βήμα και συμμετείχε στα Ντραφτ του ΝΒΑ εκείνου του έτους στην προσπάθειά του να εξασφαλίσει επαγγελματικό συμβόλαιο με κάποια ομάδα του καλύτερου πρωταθλήματος μπάσκετ του κόσμου. Ωστόσο, δεν κατάφερε να διακριθεί με αποτέλεσμα να μην επιλεγεί από καμία ομάδα του ΝΒΑ.

Την περίοδο 1998-99 αγωνίστηκε με την ΚΚ Ραμποτνίσκι Σκοπίων με την οποία κατάφερε να κατακτήσει το εγχώριο Πρωτάθλημα Σκοπίων του 1999.

Το καλοκαίρι του 1999 άφησε την ΠΓΔΜ και ταξίδεψε στην Τουρκία για λογαριασμό της Πινάρ Καρσίγιακα, στην οποία παρέμεινε για μόλις ένα χρόνο.

Το 2000 άφησε την Τουρκία και ταξίδεψε στη γειτονική Ελλάδα με προορισμό την ΑΕΚ Αθηνών, στην οποία παρέμεινε για μία σεζόν, κατακτώντας στο τέλος της χρονιάς ένα κύπελλο Ελλάδας (2001).

Το καλοκαίρι του 2001 μετεγγράφη στην ιταλική Μοντεπάσι Σιένα, στην οποία παρέμεινε μέχρι και το 2005, έχοντας κατακτήσει προηγουμένως ένα Κύπελλο Σαπόρτα (2002) και ένα Πρωτάθλημα Ιταλίας (2004).

Μετά το τέλος της αγωνιστικής περιόδου 2004-05, ο Στεφάνοφ επέστρεψε στην Τουρκία καθώς μετεγγράφη στην Ούλκερ - Σπορ, με την οποία κατέκτησε το Τουρκικό Πρωτάθλημα του 2006.

Το 2006, ο Στεφάνοφ είχε αποφασίσει να αποσυρθεί από την ενεργό δράση λόγω προσωπικών προβλημάτων, ωστόσο κάτι τέτοιο τελικά δεν έγινε.

Τη διετία 2006-2008, ο Βρίμπιτσα Στεφάνοφ πέρασε από τον Ερυθρό Αστέρα, τον Ολυμπιακό Πειραιώς, τη Μοντεπάσι Σιένα (κατέκτησε το πρωτάθλημα Ιταλίας του 2007) και τη Μερσίν Μπελεντιγιέσι.

Τελευταίος σταθμός στην πολυετή καριέρα του Στεφάνοφ ήταν η Μενόρκα Μπάσκετ, ομάδα που βρίσκεται στις Βαλεαρίδες Νήσους στην οποία αγωνίστηκε μέχρι τις αρχές του 2009.

Εθνική ομάδα
------------

Ο Βρίμπιτσα Στεφάνοφ έχει πραγματοποιήσει αρκετές συμμετοχές με την εθνική ομάδα μπάσκετ της πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας.

Μεταξύ άλλων, έχει αγωνιστεί στο Ευρωμπάσκετ του 1999 αλλά και στα προκριματικά του Ευρωμπάσκετ του 2007.

Τίτλοι
------

### Συλλογικοί

* Πρωτάθλημα ΠΓΔΜ: 1999
* Κύπελλο Ελλάδας: 2001
* Κύπελλο Σαπόρτα: 2002
* 2x Πρωταθλήματα Ιταλίας: 2004, 2007
* Πρωτάθλημα Τουρκίας: 2006

### Ατομικοί

* 5 φορές "Αθλητική προσωπικότητα της ΠΓΔΜ": 1998, 1999, 2000, 2001, 2003
* Ελληνικό All-Star Game: 2001
* Ιταλικό All Star Game: 2005

Πηγές
-----

* Παρελθόν από τον Ερυθρό Αστέρα ο Στεφάνοφ
* Ανακοίνωσε Στεφάνοφ ο Ολυμπιακός Αρχειοθετήθηκε 2016-03-05 στο Wayback Machine.
Τα **Βραβεία Teen Choice** (ή αλλιώς **Teen Choice Awards**) είναι ετήσια βραβεία που διοργανώνονται και προβάλλονται από το καλωδιακό κανάλι Fox, προς τιμή των μεγαλύτερων επιτευγμάτων στο χώρο της μουσικής, του κινηματογράφου, του αθλητισμού, της τηλεόρασης, της μόδας και άλλων, όπως ψηφίστηκαν έφηβους θεατές ηλικίας 14 με 17 χρονών. Οι νικητές λαμβάνουν μία αυθεντική σανίδα του σερφ κανονικού μεγέθους σχεδιασμένη με τα γραφικά των βραβείων κάθε χρονιάς. Στην διοργάνωση εμφανίζονται αρκετοί διάσημοι και μουσικοί ερμηνευτές. Τα βραβεία έχουν επίσης δημιουργήσει τα βραβεία εφήβων spin-off στο YouTube.

Παραπομπές
----------

1. ↑  YouTube Kid's Choice Award: Celebrity Website Looking To Win

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα Αρχειοθετήθηκε 2011-07-11 στο Wayback Machine.
Το βραβείο Nebula στα χέρια του William Ledbetter που πήρε το βραβείο για την Καλύτερη μικρή νουβέλα το 2017
Τα ***Βραβεία Nebula*** απονέμονται ετησίως από τη μη κερδοσκοπική οργάνωση *Science Fiction and Fantasy Writers of America* (SFWA) στο καλύτερο μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας/φαντασίας που εκδόθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής κατά τη διάρκεια της προηγούμενης χρονιάς. Δεν υπάρχει χρηματικό έπαθλο που να σχετίζεται με το βραβείο. Αντίθετα στον νικητή απονέμεται μια διαφανής κατασκευή, η οποία περιέχει ένα ενσωματωμένο σπειροειδές νεφέλωμα με γκλίτερ και πολύτιμους λίθους κομμένους με τέτοιο τρόπο, ώστε να μοιάζουν με πλανήτες.

Κατηγορίες βραβείων
-------------------

Το *Βραβείο Nebula* απονέμεται σε τέσερις διαφορετικές κατηγορίες: *Μυθιστόρημα*, *Νουβέλα*, *Νovelette* και *Διήγημα*. Από το 1973 έως το 1977 και ξανά από το 1999 έως το 2008, απονέμονταν επιπλέον και ένα βραβείο σεναρίου, αλλά το 2009 αντικαταστάθηκε από το βραβείο Bradbury. Οι κατηγορίες αυτές καθορίζονται από τον αριθμό των λέξεων, ως εξής:

* **Μυθιστόρημα:** 40.000 λέξεις ή περισσότερο
* **Νουβέλα:** τουλάχιστον 17.500 λέξεις αλλά κάτω από 40,000 λέξεις
* **Novelette:** τουλάχιστον 7.500 λέξεις αλλά κάτω από 17.500 λέξεις
* **Διήγημα:** 7.500 λέξεις

Επιλεξιμότητα
-------------

Ξεκινώντας από το 2009, τα *Βραβεία Nebula* θα μετακινηθούν σε ένα πρότυπο σύστημα επιλεξιμότητας, σύμφωνα με το ημερολογιακό έτος. Έργα που εκδόθηκαν στις Ηνωμένες Πολιτείες κατά τη διάρκεια του ημερολογιακού έτους μπορούν να είναι υποψήφια, ακόμη κι αν έχουν ήδη δημοσιευθεί σε άλλο μέρος.

Τα μέλη του SFWA μπορούν να προτείνουν έργα προς ανάγνωση κατά τη διάρκεια της χρονιάς. Από τις 15 Νοεμβρίου έως τις 15 Φεβρουαρίου του επόμενου χρόνου, τα μέλη του SFWA μπορούν να προτείνουν έως και πέντε έργα για κάθε κατηγορία. Οι κορυφαίες έξι υποψηφιότητες εμφανίζονται στην τελική ψηφοφορία. Η ψηφοφορία διεξάγεται από τις 20 Φεβρουαρίου έως τις 30 Μαρτίου. Ο αριθμός των υποψηφιοτήτων χρησιμοποιείται για να καθορίσει τον νικητή σε περίπτωση ισοψηφίας. Αν ακόμη υπάρχει ισοπαλία, η ισοπαλία ισχύει και τότε και τα δύο έργα λαμβάνουν το βραβείο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «SFWA Presents 2006 Nebula Awards and Norton Award». Science Fiction and Fantasy Writers of America. 12 Μαΐου 2007. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Μαΐου 2008. Ανακτήθηκε στις 27 Αυγούστου 2011.
2. ↑  «Ray Bradbury Award». *Locus Magazine*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Ιουνίου 2011. Ανακτήθηκε στις 27 Αυγούστου 2011.
3. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Απριλίου 2009. Ανακτήθηκε στις 27 Αυγούστου 2011.
4. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Ιουλίου 2010. Ανακτήθηκε στις 28 Αυγούστου 2011.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η ιστοσελίδα των Βραβείων Nebula
* «Λίστα από προηγούμενους νικητές». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Αυγούστου 2011.
* Αποσπάσματα και συνόψεις των υποψήφιων και νικητήριων μυθιστορημάτων
* Εικόνα του Solstice Award
* YouTube βίντεο της αποδοχής του βραβείου Bradbury από τον Joss Whedon το 2009
* Εικόνα του βραβείου Bradbury
Ο **Βίλλεμ Νταουντάινς** (Willem Doudijns, 1630–1697), ήταν ζωγράφος και χαράκτης της Ολλανδικής Χρυσής Εποχής.

Βιογραφία
---------

 Τρεις πίνακες που απεικονίζουν την κρίση του Σολομώντα στο δημαρχείο της Χάγης, από τον Βίλλεμ Νταουντάινς
 *Ρωμαϊκό γλυπτό από το μέτωπο*, ζωγραφισμένο από τον Βίλλεμ Νταουντάινς και χαραγμένο από τον Γιαν ντε Μπίσχοπ.
Σύμφωνα με το RKD έμαθε να ζωγραφίζει από τον Αλεξάντρ λε Πτι (Alexander le Petit) και πέρασε 12 χρόνια στην Ιταλία. Επέστρεψε στη χώρα του το 1661, όπου συνεργάστηκε με τον Γιαν ντε Μπίσχοπ (Jan de Bisschop) σε χαρακτικά. Τόσο αυτός όσο και ο Μπίσχοπ ήταν ιδρυτικά μέλη της *Confrerie Pictura* και ο Νταουντάινς ζωγράφισε μια μεγάλη τοιχογραφία στην οροφή για την αίθουσα συσκέψεων του δημαρχείου, η οποία δεν έχει δοασωθεί. Ο μαθητής του Ματτέους Τερβέστεν (Mattheus Terwesten) έφτιαξε ένα σχέδιο αυτής της *Αλληγορίας των καλλιτεχνών που αποχωρούν από τη συντεχνία του Αγίου Λουκά της Χάγης,* που βρίσκεται τώρα στο Ρέικσμουζεουμ. 

Σύμφωνα με τον Άρνολντ Χαουμπράκεν, ήταν γιος δημάρχου, και στη Ρώμη εντάχθηκε στους Bentvueghels με το ψευδώνυμο *Διομήδης*. Με την επιστροφή του έγινε επικεφαλής της *Confrerie Pictura*. Ήταν γνωστός για τις τοιχογραφίες του τοίχου και της οροφής, ιδίως την *κρίση του Σολομώντα* στο *Vierschaar*, ή αίθουσα του Συμβουλίου, του δημαρχείου της Χάγης. 

Μαθητές του ήταν οι Εράσμους Αρόντέους (Erasmus Arondeus), Φρανς Μπεελντεμάκερ (Frans Beeldemaker), Χάισμπερτ ντε Μπάιε (Gijsbert de Bije), Μπαρτολομέους φαν Μπουρχίντις (Bartholomeus van Burgindis), Αρνόλντους Χάουντα (Arnoldus Gouda), Νικολάες Χόοφτ (Nicolaes Hooft), Πίτερ φαν ντερ Χουλστ (Pieter van der Hulst), Ντανιίλ Γιάκομπς (Daniël Jacobsz.), Λοβάις Πεν (Lowys Paen), Νικολάες φαν Ραφενστέυν (Nicolaes van Ravesteyn), Πίτερ φαν Ρέενεν (Pieter van Reenen), Πίτερ Γιανς φαν Ρόιφεν (Pieter Jansz van Ruyven), Ματέους Τερβέστεν (Mattheus Terwesten), Μίχιελ φαν ντερ Φαλκ (Michiel van der Valck), Ντανιίλ Βαλεβάινς (Daniël Walewijns), Ντομένικους φαν Βάινεν (Domenicus van Wijnen) και Βίλλεμ Βίσσινγκ (Willem Wissing).

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος Ολλανδών ζωγράφων
* Bentvueghels

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  (Ολλανδικά) *RKDartists*. 24001. Ανακτήθηκε στις 14  Σεπτεμβρίου 2017.
2. ↑  «Willem Doudyns». (Αγγλικά) *Doudyns, Willem*. 16  Δεκεμβρίου 2017.
3. ↑  Terwesten Sketch in RKD
4. ↑  Doudijns in RKD

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Βίλλεμ Νταουντάινς** |

* Jan de Bisschop and his Icones & Paradigmata, classical antiquities and Italian drawings for artistic instruction in seventeenth century Holland, by J. G. van Gelder, 1985, Davaco
* Ο Willem Doudijns στο RKD

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Τέχνη
* Πύλη:Ζωγραφική
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 64751780
* **Europeana**: agent/base/122986
* LCCN: no2015126985
* ISNI: 0000 0000 6678 2456
* GND: 116190647
* BPN: 04329789
* ULAN: 500027605
* RKD: 24001

 |

 |
Η **Βασιλική Πολεμική Αεροπορία Ακρωτηρίου** (**RAF Akrotiri**) είναι ένα μεγάλος σταθμός της Βασιλικής Πολεμικής Αεροπορίας, στη Μεσόγειο Θάλασσα στο νησί της Κύπρος. Βρίσκεται στη Δυτική Περιοχή Κυρίαρχων Βάσεων, μία από τις δύο περιοχές που περιλαμβάνουν τις Περιοχές Κυρίαρχων Βάσεων Ακρωτηρίου και Δεκέλειας, ένα Βρετανικό Υπερπόντιο Έδαφος, που διοικείται σαν κυρίαρχη βάση.

Ο διοικητής του σταθμού έχει διπλό ρόλο καθώς αποτελεί επίσης και τον ανώτερο αξιωματικό που διοικεί τη Δυτική Περιοχή Κυρίαρχων Βάσεων, αναφερόμενος στον διοικητή των Βρετανικών Δυνάμεων Κύπρου ο οποίος είναι Administrator of the Government (Διοικητής υπεύθυνος για την Διακυβέρνηση - θέση που στις χώρες της Βρετανικής Κοινοπολιτείας έχει ίδιο ρόλο με τον Κυβερνήτη).

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 28  Ιουνίου 2019.
Ο **Γναίος Δομίτιος Αηνόβαρβος V**, λατιν.: *Gnaeus Domitius Ahenobarbus***,** ήταν πολιτικός της αρχαίας Ρώμης τον 1ο αι. π.Χ. Ήταν γιος τού Γναίου Δομίτιου Αηνόβαρβου IV, και αδελφός τού Λεύκιου Δομίτιου Αηνόβαρβου. Το όνομά του ahenobarbarus στα λατινικά σημαίνει «μπρούτζινη γενειάδα», από το *ahenus* (χάλκινος) και *barbus* < *barba* (η λατινική λέξη που σημαίνει γένια). Νυμφεύτηκε την Κορνηλία την Πρεσβύτερη, κόρη τού Λεύκιου Κορνήλιου Κίννα, που ήταν ύπατος το 87 π.Χ. 

Στον εμφύλιο πόλεμο μεταξύ του Mάριου και τού Σύλλα, ο Aηνόβαρβος πήρε το μέρος του πρώτου. Όταν ο Σύλλας απέκτησε την ανώτατη εξουσία το 82 π.Χ. ο Aηνόβαρβος προγράφτηκε και κατέφυγε στην Αφρική, όπου ενώθηκε με πολλούς, που ήταν στην ίδια κατάσταση με τον ίδιο. Με τη βοήθεια τού βασιλιά της Νουμιδίας, Ιάρβα, συγκέντρωσε στρατό, αλλά ηττήθηκε στη μάχη της Ουτίκα από τον Πομπήιο, τον οποίο είχε στείλει εναντίον του ο Σύλλας, και στη συνέχεια σκοτώθηκε στην έφοδο τού στρατοπέδου του, το 81 π.Χ. Σύμφωνα με ορισμένες μαρτυρίες, εκτελέστηκε μετά τη μάχη με εντολή τού Πομπήιου (ο οποίος πιθανότατα ενεργούσε με εντολή του Σύλλα).

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Smith, William (1867), «Ahenobarbus (6), Gnaeus Domitius», στο: Smith, William, επιμ. *Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology*, **1**, Boston: Little, Brown and Company, σελ. 85, ανακτήθηκε στις 2022-12-20
2. ↑  Livy, *Epit.* 89
3. ↑  Plutarch, *Pompey* 10, 12
4. ↑  Joannes Zonaras, x. 2
5. ↑  Orosius, v. 21
6. ↑  Valerius Maximus, vi. 2. § 8
Η **Γαλανή Γαρρή** ήταν Χιώτισσα αγωνίστρια της επανάστασης του 1821. 

Η Γαλανή, από τον Βροντάδο, ήταν αδελφή του αρχιδιακόνου Μακάριου που εκτελέστηκε στη Σφαγή της Χίου όπου έχασε και όλη της την οικογένεια, επέζησε μόνο η ίδια και ο μικρότερος αδελφός της Ισίδωρος που κρύφτηκε στα βουνά και γλίτωσε. Η Γαλανή αιχμαλωτίστηκε για να πουληθεί σκλάβα, ο Οθωμανός που την αιχμαλώτισε την πήρε να την πάει στη χώρα, στο δρόμο η Γαλανή έκανε ότι ζαλιζόταν από το ύψος και φοβόταν να προχωρήσει, τότε ο Οθωμανός πέρασε μπροστά και σκύβοντας να κοιτάξει τον έσπρωξε και τον έριξε στον γκρεμό.

Κάποιος Οθωμανός την είδε και την κατηγόρησε ότι τον σκότωσε, γλίτωσε τον θάνατο επειδή ένας από αυτούς ο Καπά Μαλή, ήταν φίλος του πατέρα της και την υποστήριξε. Πουλήθηκε σκλάβα και απελευθερώθηκε από τον επιζώντα αδελφό της Ισίδωρο που την αναζήτησε και πλήρωσε λύτρα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Ελένη Καραβόλου,  *Συμβίωση Ελλήνων και Οθωμανών στη Χίο πριν το 1822. Η τύχη των αιχμαλώτων και η εικόνα των Οθωμανών Τούρκων ως "άλλων" στις αφηγήσεις της καταστροφής και σε άλλες πηγές του 19ου αιώνα*, Διδακτορική διατριβή, Ιωάννινα 2019, σελ. 267
Η **Γιεκατερίνα Ιβάνοβνα Νελίντοβα** (ρωσικά: Екатери́на Ива́новна Нели́дова‎, 1756–1839) ήαριστοκράτισσαγτης Ρωσικής Αυτοκρατορίας και κυρία των τιμών. Ήταν η βασιλική ερωμένη του Τσάρου Παύλου Α' της Ρωσίας.

Η Nelidova αποφοίτησε από το Ινστιτούτο Σμόλνυ το 1776 και έγινε κυρία των τιμών, πρώτα στη Μεγάλη Δούκισσα Νατάλια και στη συνέχεια στη Μεγάλη Δούκισσα Μαρία. Είχε σχέση με τον Μεγάλο Δούκα Παύλο, τον μελλοντικό μονάρχη και ενήργησε ως επιτυχημένη μεσολαβητής μεταξύ του και των ανθρώπων με τους οποίους ήταν σε σύγκρουση. Η Νελίντοβα ήταν, επίσης, γνωστή για τα δραματικά ταλέντα της, που την έκαναν αγαπητή στον πρίγκιπα διάδοχο, που του άρεσε να σκηνοθετεί όπερες με τη συμμετοχή ανθρώπων με τους οποίους ήταν κοντά.

Υπάρχουν πηγές που την αποκαλούν «Μικρό Τέρας», μία περιγραφή που αποδίδεται στην Αικατερίνη τη Μεγάλη λόγω της φυσικής εμφάνισης της Νελίντοβα.  Παρ 'όλα αυτά, ήταν μία σημαντική αυλική και η θέση της οδήγησε επίσης στην απόκτηση θέσεων των συγγενών της στην αυτοκρατορική αυλή. Η υπεράσπιση του Παύλου από τη Νελίντοβα τεκμηριώθηκε ακόμη και εν μέσω ζητημάτων κοινωνικής συμμόρφωσης στην Αυλή της Μεγάλης Αικατερίνης.  Άφησε τη θέση της στην αυλή το 1798.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Identifiants et Référentiels». (Γαλλικά) *IdRef*. Agence bibliographique de l'enseignement supérieur. Ανακτήθηκε στις 4  Μαΐου 2020.
2. ↑  *Czech National Authority Database*. js2017963310. Ανακτήθηκε στις 1  Μαρτίου 2022.
3. 1 2  *Czech National Authority Database*. js2017963310. Ανακτήθηκε στις 18  Δεκεμβρίου 2022.
4. ↑  Findeizen, Nikolai (2008). *History of Music in Russia from Antiquity to 1800*. Indiana University Press. ISBN 978-0-253-02352-0.
5. ↑  Montefiore, Simon Sebag (2017). *The Romanovs: 1613-1918*. New York: First Vintage Books. σελίδες 231, 251. ISBN 9780307280510.
6. ↑  Schönle, Andreas (2007). *The Ruler in the Garden: Politics and Landscape Design in Imperial Russia*. Oxford: Peter Lang. σελ. 173. ISBN 978-3-03911-113-8.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Catherine Nelidova στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 24302883
* LCCN: no2003129298
* ISNI: 0000 0000 7987 3234
* GND: 139178449
* SUDOC: 181250276
* BNF: cb159558403 (data)
* NKC: js2017963310

 |

 |