recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Ηρακλείδης ο Λέμβος** ή **Ηρακλείδης του Σαραπίωνος**, ήταν αρχαίος Έλληνας περιπατητικός φιλόσοφος, ιστορικός, που γεννήθηκε στην Καλλάτιδα του Πόντου, κατ΄ άλλους στην Αλεξάνδρεια (Αιγύπτου) ή στην Οξύρυγχο της Αιγύπτου. Έζησε κατά τον 2ο αιώνα π.Χ. και χρημάτισε διοικητικός υπάλληλος στην Αίγυπτο επί Βασιλέως Πτολεμαίου Στ' του Φιλομήτορα. Από τη θέση του αυτή συνέβαλε στη σύναψη συνθήκης μεταξύ του Πτολεμαίου και του Βασιλέως της Συρίας Αντίοχου Δ' του Επιφανή το 170 π.Χ.. Το προσδιοριστικό όνομα Λέμβος δεν αφορά καταγωγή αλλά σε μεταφορική σημασία σημαίνει κόλακας και παράσιτος.

Εργογραφία
----------

Ο Ηρακλείδης ήταν από αυτούς που υποστήριξαν ότι ο Πυθαγόρας άφησε γραπτά έργα και του αποδίδει τα φιλοσοφικά ποιήματα: *"Περί του Όλου"* και *"Ιερός Λόγος"*. Ο Ηρακλείδης ο Λέμβος έγραψε μεταξύ άλλων *"Ιστορία"* σε 37 βιβλία, *"Λεμβετικόν λόγον"*, Ασχολήθηκε κυρίως με επιτομές, δηλαδή συντομευμένες εκδόσεις ή περιλήψεις, βιογραφιών γραμμένων από άλλους συγγραφείς. Του αποδίδονται τα έργα: επιτομή των *"Βίων"* του Σατύρου, επιτομή της *"Διαδοχής"* του Σωτίωνα, έργων του Έρμιππου και ίσως το *"Περί Πολιτειών*" σύγγραμμα, του οποίου συγγραφέας φέρεται ο Ηρακλείδης ο Ποντικός.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Gaisford, Thomas· Kuster, Ludolf (1 Ιανουαρίου 1834). *Suidae Lexicon post Ludolphum Kusterum ad codices manuscriptos recensuit Thomas Gaisford*. Typographeo academico.
2. 1 2  *Εγκυκλοπαίδεια Νέα Δομή*. Αθήνα: Τεγόπουλος - Μανιατέας. 1996. σελ. 246, τομ. 13.
3. ↑  *".... φησὶ δ' Ἡρακλείδης ὁ τοῦ Σαραπίωνος ἐν τῇ Σωτίωνος ἐπιτομῇ (FHG iii. 169 sq.) γεγραφέναι αὐτὸν καὶ Περὶ τοῦ ὅλου ἐν ἔπεσιν, δεύτερον τὸν Ἱερὸν λόγον, ..."* - Διογένης Λαέρτιος, *"Βίοι καὶ γνῶμαι τῶν ἐν φιλοσοφίᾳ εὐδοκιμησάντων"*, βιβλίο Η΄

Δείτε επίσης
------------

* Μ. Παπαθωμόπουλος, *"Βίβλος Ξάνθου φιλοσόφου και Αισώπου δούλου αυτού περί της αναστροφής Αισώπου"*, σελ. 298
* Χηνιάδης Δημήτρης, "Αρχαίοι ιστοριογράφοι και γεωγράφοι", σελ. 126

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 93026507
* LCCN: nr94027924
* GND: 102394962
* SELIBR: 190511
* SUDOC: 030593220
* BNF: cb121977212 (data)
* BIBSYS: 95003026
* ICCU: SBLV100984
* BNE: XX1704105

 |

 |


1. ↑  Chiniadis, Dimitrios (στα αγγλικά). *ΛΕΞΙΚΟ 16 Σεπτεμβρίου 2013*. .
Η **Ιωχαβέδ** (Εβραϊκά:יוכבד) ήταν μητέρα του Ααρών, του Μωυσή και της Μαριάμ, σύζυγος και θεία του Αμράμ, ήταν κόρη ή εγγονή του Λευί. Το όνομά της σημαίνει "Η Δόξα του Θεού". Έζησε περίπου 130 χρόνια.

Η γέννηση και η ανατροφή του Μωυσή
----------------------------------

Ο Φαραώ διέταξε να ρίχνουν τα αρσενικά μωρά στον ποταμό Νείλο. Ο Αμράμ και η Ιωχαβέδ, με κίνδυνο της ζωής τους, έκρυψαν το βρέφος τους, τον Μωυσή. Μετά από τρεις μήνες δεν μπορούσαν να τον κρύβουν και έτσι η Ιωχαβέδ έβαλε το μωρό σε ένα κιβώτιο από πάπυρο και το άφησε στον Νείλο. Η κόρη του Φαραώ, Μπύθια, βρήκε το κιβώτιο στον Νείλο όταν πήγαινε να λουστεί, το άνοιξε και βρήκε μέσα το μωρό να κλαίει. Η κόρη του Φαραώ κατάλαβε πως είναι ένα από τα παιδιά των Εβραίων και το υιοθέτησε. Με έξυπνο μάλιστα χειρισμό, η Μαριάμ διευθέτησε να το θηλάζει η Ιωχαβέδ. Μιας και στο αρχαίο Ισραήλ οι γυναίκες θήλαζαν επί χρόνια τα μωρά τους, η Ιωχαβέδ του δίδαξε για τον Θεό του Αβραάμ, του Ισαάκ και του Ιακώβ.

Η Ιωχαβέδ στην Τέχνη
--------------------

Η ιστορία της Εξόδου έχει μεταφερθεί πολλές φορές στη μεγάλη οθόνη, με κάποιες καλλιτεχνικές προσαρμογές.

Στην ταινία Οι Δέκα Εντολές (The Ten Commanders) του 1956, την Ιωχαβέδ ενσάρκωσε η Μάρθα Σκότ.

Το 1973-1974, στην βρετανική μίνι-σειρά "Μωυσής ο Νομοθέτης" (Μoses the Lawgiver) το ρόλο της Ιωχαβέδ είχε η Ντίνα Ντορόν.

Το 1998, η DreamWorks Animation Pictures παρουσιάζει την πρώτη κλασσική ταινία κινουμένων σχεδίων της "Ο πρίγκιπας της Αιγύπτου" (The Prince of Egypt), την Ιωχαβέδ ερμήνευσε η Ισραηλινή τραγουδίστρια Όφρα Χάζα. Μάλιστα, η ομορφιά της εντυπωσίασε τόσο τους σχεδιαστές ώστε να δώσουν στην Ιωχαβέδ τη μορφή της. Η Όφρα Χάζα ερμήνευσε το νανούρισμα που τραγουδά η Ιωχαβέδ στο νεογέννητο Μωυσή, καθώς τον αφήνει στο ποτάμι, σε 18 γλώσσες, συμπεριλαμβανομένου και της μητρικής της (Εβραϊκά).

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  ομάδα συγγραφέων: «Еврейская энциклопедия» (Ρωσικά) Brockhaus–Efron. Αγία Πετρούπολη.
2. 1 2 3 4 5  «בְּמִדְבַּר» (Εβραϊκά της Βίβλου)
3. ↑  «Έξοδος, ΣΤ', 20 - Βικιθήκη». *el.wikisource.org*. Ανακτήθηκε στις 26 Οκτωβρίου 2021.
4. ↑  «Αριθμοί, ΚΣΤ' 59 - Βικιθήκη». *el.wikisource.org*. Ανακτήθηκε στις 26 Οκτωβρίου 2021.
5. ↑  «Έξοδος, Β' 1-10 - Βικιθήκη». *el.wikisource.org*. Ανακτήθηκε στις 26 Οκτωβρίου 2021.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Jochebed στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 63474095
* LCCN: n2008002023
* GND: 1171013000

 |

 |
Στην ελληνική μυθολογία ο **Ιππομένης**, γνωστός και ως **Μελανίων**, ήταν γιος του Μεγαρέα και της Μερόπης, ένας από τους μνηστήρες και τελικώς σύζυγος της Αταλάντης.

Η Αταλάντη, επειδή δεν ήθελε να παντρευτεί, ζητούσε από τον καθένα από τους μνηστήρες της να παραβγεί στο τρέξιμο μαζί της. Επειδή ήταν πολύ γρήγορη, πάντα κέρδιζε σε αυτό τον αγώνα. Ο έξυπνος Ιππομένης όμως ζήτησε τη βοήθεια της θεάς Αφροδίτης. Η θεά έδωσε στον Ιππομένη τρία χρυσά μήλα. Στον αγώνα λοιπόν, όποτε η Αταλάντη κόντευε να προφθάσει τον Ιππομένη, αυτός της πετούσε ένα από τα μήλα. Η Αταλάντη σταματούσε για να το μαζέψει και έτσι ο Ιππομένης τερμάτισε πρώτος και κέρδισε το στοίχημα: η Αταλάντη έγινε γυναίκα του. Ο Ιππομένης όμως, πάνω στη χαρά του, ξέχασε να ευχαριστήσει και να θυσιάσει στην Αφροδίτη. Αντίθετα, πήρε την Αταλάντη και πήγαν στον ναό του «Διός Καλλινίκου», όπου ενώθηκαν σαρκικά στο εσωτερικό του ναού. Τότε ο Δίας, οργισμένος από την ιεροσυλία, τους μεταμόρφωσε σε λιοντάρια. Αργότερα, η Κυβέλη τους λυπήθηκε και τους εξασφάλισε δια βίου παίρνοντάς τους για να σέρνουν το άρμα της.

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 495

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Hippomenes στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 291033705
* SUDOC: 157265625
* BNF: cb15834667r (data)

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ελληνική μυθολογία
 |

 |
Το **Θέμα Ταρώνος** ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής αυτοκρατορίας που δημιουργήθηκε το 966 ή 967 στα εδάφη του Αρμενικού Πριγκιπάτου του Ταρών. Το θέμα περιελάμβανε την περιοχή του Ταρών που βρισκόταν δίπλα στην λίμνη Βαν που αποτελούσε ανεξάρτητο πριγκιπάτο και πρωτύτερα την τέταρτη από τις 15 αρμενικές περιφέρειες διαιρεμένη σε 15 περιοχές.

Οι τελευταίοι πρίγκιπες του Ταρών αδελφοί Γρηγόριος (Γκρίγκορ) και Παγκράτιος (Μπακουράν) γιοί του Ασώτ (Ασώτιος) παραχώρησαν το πριγκιπάτο στον αυτοκράτορα Νικηφόρο Β΄ με αντάλλαγμα τίτλους και ιδιοκτησίες στην Μικρά Ασία. Αρχικά οι Βυζαντινοί πήραν το δυτικό τμήμα του Ταρών που σχημάτισε θέμα μαζί με την περιοχή της Κελτζηνής, το υπόλοιπο διοικούνταν ακόμα από την Αρμενική οικογένεια Ταρωνίτη και το προσάρτησε ο Βασίλειος Β΄, το 1064 προστέθηκε και η περιοχή του Βανάντ. Το Θέμα διοικούσε στρατηγός με τον τίτλο «στρατηγός του Ταρών» ενώ κάποιοι έφεραν και τον τίτλο του δούκα.

Το 1071 μετά την Μάχη του Ματζικέρτ το Θέμα καταλύθηκε από τους Τούρκους αλλά ο τίτλος παρέμεινε τιμητικός στην αυτοκρατορία.

Γνωστοί διοικητές του αναφέρονται οι παρακάτω :

* Μαριανός
* Πανκράτιος
* Λέων
* Γρηγόριος Αρσακίδης
* Θεόδωρος Ααρώνιος
* Ελίναγος
* Τορνίκ Μαμικόνιαν

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Χρατς Μ. Μπαρτικιάν. σελ. 59
2. ↑  Λεβενιώτης, σελ. 216
3. ↑  Λεβενιώτης, σελ. 216
4. ↑  Λεβενιώτης, σελ. 216
5. ↑  Λεβενιώτης, σελ. 218
6. ↑  Λεβενιώτης, σελ. 217
7. ↑  Λεβενιώτης, σελ. 210
8. ↑  Λεβενιώτης, σελ. 224

Πηγές
-----

* Χρατς Μ. Μπαρτικιάν, Ο κουράτωρ Μανζικέρτ και της Έσω Ιβηρίας και η ανατολική πολιτική του Βασιλείου Β΄[*νεκρός σύνδεσμος*]
* Γεώργιος Α. Λεβενιώτης, *Η πολιτική κατάρρευση του Βυζαντίου στην ανατολή*, Θεσσαλονίκη 2007.
Η πτώση της Μελιτηνής το 934 σε μικρογραφία από το χειρόγραφο του Ιωάννη Σκυλίτζη.
Το **Θέμα Μελιτηνής** ήταν θέμα (διοικητική διαίρεση) της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Η Μελιτηνή (σημερινή Εσκί Μαλάτεια, Τουρκία) ήταν η έδρα του διοικητή του συνοριακού θέματος της Μελιτηνής, στα Συριακά, τότε, εδάφη. Η πόλη βρισκόταν δίπλα στον Ευφράτη σε στρατηγικό σημείο και όπως αναφέρεται *μεγάλη και πολυάνθρωπος*. Διοικούνταν από έναν στρατηγό κι αργότερα από δούξ ή κατεπάνω όπου αναβαθμίστηκε ανάλογα τον 11ο αιώνα σε Κατεπανάτο και Δουκάτο όταν κι ενσωμάτωσε άλλα Θέματα, όπως το Θέμα Λυκανδού.

Το Θέμα δημιουργήθηκε από τον αυτοκράτορα Νικηφόρο Φωκά τον 10ο αιώνα όταν με εκστρατεία επανέκτησε τα εδάφη αυτά. Η πόλη απελευθερώθηκε από τον Ιωάννη Κουρκούα και τον δούκα Μελία στις 19 Μαΐου 934 και έγινε αρχικά κουρατορία υπαγόμενη στο Θέμα Μεσοποταμίας. Σε πολύ μικρό διάστημα έγινε ανεξάρτητο θέμα με διορισμό στρατηγού, μετά την προσθήκη νέων εδαφών που κατακτήθηκαν στην περιφέρεια της.

Στα τέλη του 11ου αιώνα η περιφέρεια και η ίδια η πόλη λεηλατήθηκε από τους Τουρκομάνους, παρόλες τις Τουρκομάνικες λεηλασίες και επιδρομές στην περιφέρεια της, η Μελιτηνή παρέμεινε επί Βυζαντινή κυριαρχία έως τον 12ο αιώνα.

Γνωστοί διοικητές είχαν διατελέσει οι: 

* Λέων Τορνίκιος, στρατηγός, δεκαετία 1040
* Λέων ο του Λάμπρου, στρατηγός, ? - 1043
* Μιχαήλ, στρατηγός, περίπου στα 1050
* Κατακαλών Κεκαυμένος, δούξ, 1057
* Κρινίτης, κατεπάνω, ? - 1060
* Πέτρος Γυμνός, κατεπάνω, μέσα 11ου αιώνα
* Βασίλειος Μαχητάριος, κατεπάνω, 1055-1065
* Κωνσταντίνος, κάπου στα 1060
* Φιλάρετος Βραχάμιος, δούξ, ανάμεσα 1068 και 1072
* Θεόδωρος Χετάμης, δούξ, δεκαετία 1070
* Χαρέμπ, δούξ, δεκαετία 1080
* Παλατίνος, δούξ, δεκαετία 1080
* Γαβριήλ, τελευταίος δούξ, ? - 1092 και 1094-1096

Παραπομπές
----------

1. ↑  Λεβενιώτης, σελ. 271
2. ↑  Λεβενιώτης, σελ. 276
3. 1 2  Epistēmonikē epetēris, Τόμοι 2-3, Aristoteleio Panepistēmio Thessalonikēs. Philosophikē Scholē, 1932
4. ↑   
De velitatione bellica, Περί Παραδρομής του κυρίου Νικηφόρου του βασιλέως, 23.1
5. ↑  Μελετήματα βυζαντινής προσωπογραφίας και τοπικής ιστορίας: ανατύπωση άρθρων 1981-1991, Αλέξης Γ. Κ Σαββίδης, Ηρόδοτος, 1992
6. ↑  Λεβενιώτης, σελ. 272
7. ↑  Λεβενιώτης, σελ. 273
8. ↑  Historia tou Vyzantinou kratous, Dionysios A. Zakythēnos 1953]
9. ↑  Λεβενιώτης, σελ. 277
10. ↑  Λεβενιώτης, σελ. 281
11. 1 2 3 4 5 6  Λεβενιώτης, σελ. 518
12. 1 2 3 4  Λεβενιώτης, σελ. 519
13. 1 2 3  Λεβενιώτης, σελ. 520

Πηγές
-----

* Γεώργιος Α. Λεβενιώτης, *Η πολιτική κατάρρευση του Βυζαντίου στην ανατολή*, Θεσσαλονίκη 2007, σελ. 286
Ο σερ **Κλωντ Μάξγουελ Μακ-Ντόναλντ** (Claude Maxwell MacDonald) (1852 - 1915) ήταν Βρετανός στρατιωτικός και αργότερα διπλωμάτης και σύμβουλος της Επικρατείας. Έγινε περισσότερο γνωστός για τις υπηρεσίες του στον καθορισμό των συνόρων Κίνας και Ινδιών, σημερινού Πακιστάν, στην Εξέγερση των Μπόξερ καθώς και στις αγγλοϊαπωνικές συνθήκες συμμαχίας.

Στρατιωτική καριέρα
-------------------

Ο Κλωντ Μακ-Ντόναλντ ακολουθώντας στρατιωτική καριέρα μετά την αποφοίτησή του από τη Βασιλική Στρατιωτική Ακαδημία Σάντχαρστ ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του σε επιχειρήσεις του βρετανικού στρατού στην Αφρική (1872) μέχρι την αποστρατεία του το 1896. Κατά την περίοδο αυτή έλαβε μέρος στον αγγλο-αιγυπτιακό πόλεμο, το 1882, και ακολούθως στρατιωτικός διοικητής και πρόξενος σε διάφορες αφρικανικές χώρες της βρετανικής σφαίρας επιρροής.

Διπλωματική καριέρα
-------------------

Αμέσως μετά την αποστρατεία του συνέχισε διπλωματική καριέρα όπου και διορίστηκε (1896), πρέσβης στην Αυτοκρατορική Κίνα επί δυναστείας των Τσιγκ, και παράλληλα πρέσβης στο Βασίλειο της Κορέας που τότε είχε υψωθεί σε Αυτοκρατορία, μέχρι το 1898 όταν και περιορίστηκε μόνο στην Κίνα. Κατά την παραμονή του στην Κίνα μέχρι το 1900 σημαντική υπήρξε η προσφορά του στην αγγλική μίσθωση εδαφών όπως του Βεϊχαβέι και του Χονγκ Κονγκ καθώς και σε σιδηροδρομικές συμβάσεις εκτέλεσης έργων. Το 1899 συνέβαλε στον καθορισμό των συνόρων της Κίνας με τις Βρετανικές Ινδίες στην περιοχή του Κασμίρ, με την γραμμή που φέρει και το όνομά του και που αποτελεί σήμερα την συνοριακή γραμμή του Πακιστάν με την Κίνα. Ιστορική υπήρξε η υπεράσπιση των ξένων κατά την Εξέγερση των Μπόξερ και ειδικότερα κατά την πολιορκία των Πρεσβειών συνεγείροντας την Οκταεθνή Συμμαχία για τη διάσωση των διπλωματών και των προσήλυτων Κινέζων που είχαν καταφύγει στη συνοικία των Πρεσβειών. 

Μετά την καταστολή της εξέγερσης των Μπόξερς ο Κ. Μακ-Ντόναλντ τοποθετήθηκε πρέσβης στην Ιαπωνία όπου και θεωρήθηκε πρωτεργάτης των αγγλο-ιαπωνικών συνθηκών συμμαχίας που ακολούθησαν το 1902, το 1905 και που αργότερα ανανεώθηκαν, το 1911. Στο Τόκιο παρέμεινε μέχρι το 1912 όπου και επέστρεψε στο Λονδίνο διατηρώντας θέση συμβούλου επικρατείας.

Ο Σερ Κλωντ Μακ-Ντόναλντ έχοντας τιμηθεί με πολλά παράσημα πέθανε στο Λονδίνο το 1915.

Πηγές
-----

* ΠΑΡΝΕΛ: "Ιστορία του 20ου Αιώνος" Χρυσός Τύπος Αθήναι 1974 τομ. 1ος, σ.32

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  *Κατάλογος Βρετανών Διπλωματών (1820-2005)*. Υπουργείο Εξωτερικών του Ηνωμένου Βασίλειου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Claude Maxwell MacDonald στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 72196029
* LCCN: n86129349
* ISNI: 0000 0000 8152 7322
* GND: 119062259
* SUDOC: 198593392

 |

 |
Ο **Ηρακλείδης ο Μύλασος** ήταν αρχαίος Έλληνας ηγεμόνας στην αρχαία ελληνική πόλη Μύλασα της Καρίας, κατά την επανάσταση των Ιωνικών πόλεων (βλ. Ιωνική Επανάσταση) το 498 π.Χ.. Αναλαμβάνοντας την αρχηγεία των επαναστατημένων πόλεων κατέλαβε την κύρια οδό προς τα Πήδασα στήνοντας ενέδρα κατά των Περσών. Προβαίνοντας σε γενική επίθεση κατά τη διάρκεια της νύκτας επέφερε τεράστιες απώλειες στους Πέρσες. Στην αιφνιδιαστική εκείνη επίθεση σκοτώθηκαν τρεις Πέρσες στρατηγοί, οι Δαυρίσης, Ἀμόργης καὶ Σισιμάκης.

Ο Ηρόδοτος αναφέρει στο έργο του *"Ἱστοριῶν πέμπτη ἐπιγραφομένη Τερψιχόρη"*:

... *μετὰ δὲ τοῦτο τὸ τρῶμα ἀνέλαβόν τε καὶ ἀνεμαχέσαντο οἱ Κᾶρες· πυθόμενοι γὰρ ὡς στρατεύεσθαι ὁρμέαται οἱ Πέρσαι ἐπὶ τὰς πόλις σφέων, ἐλόχησαν τὴν ἐν Πηδάσῳ ὁδόν, ἐς τὴν ἐμπεσόντες οἱ Πέρσαι νυκτὸς διεφθάρησαν καὶ αὐτοὶ καὶ οἱ στρατηγοὶ αὐτῶν Δαυρίσης καὶ Ἀμόργης καὶ Σισιμάκης· σὺν δέ σφι ἀπέθανε καὶ Μύρσος ὁ Γύγεω. τοῦ δὲ λόχου τούτου ἡγεμὼν ἦν Ἡρακλείδης Ἰβανώλλιος ἀνὴρ Μυλασσεύς*.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Εγκυκλοπαίδεια Νέα Δομή*. Αθήνα: Τεγόπουλος - Μανιατέας. 1996. σελ. 245, τομ. 13.
**Κάτω Χώρες, Βέλγιο, Λουξεμβούργο και Λιμβούργο το 1839**  
**1**, **2** και **3** Ηνωμένο Βασίλειο των Κάτω Χωρών (ως το 1830)  
**1** και **2** Βασίλειο των Κάτω Χωρών (μετά το 1830)  
**2** Δουκάτο του Λιμβούργου (Στη Γερμανική Ομοσπονδία μετά το 1839)  
**3** και **4** Βασίλειο του Βελγίου (μετά το 1830)  
**4** και **5** Μέγα Δουκάτο του Λουξεμβούργου (σύνορα ως το 1830)   
**4** Λουξεμβούργο (Βελγική επαρχία από το 1839)  
**5** Μέγα Δουκάτο του Λουξεμβούργου (Γερμανικό Λουξεμβούργο, σύνορα μετά το 1839)  
Με γαλάζιο τα σύνορα της Γερμανικής Ομοσπονδίας.
Το **Ηνωμένο Βασίλειο των Κάτω Χωρών** (1815 - 1839, Ολλανδικά: *Verenigd Koninkrijk der Nederlanden*, Γαλλικά: *Royaume-Uni des Pays-Bas* και Γερμανικά: *Vereinigtes Königreich der Niederlande*) ήταν το ανεπίσημο όνομα που χρησιμοποιήθηκε για να αναφερθεί σε ένα νέο ενοποιημένο Ευρωπαϊκό κράτος δημιουργημένο κατά τη διάρκεια του Κογκρέσου της Βιέννης το 1815. Το κράτος αυτό, επισήμως αποκαλούμενο το «Βασίλειο των Κάτω Χωρών», αποτελείτο από τις πρώην Ενωμένες Επαρχίες (ορθότερα: Δημοκρατία των Επτά Ενωμένων Επαρχιών των Κάτω Χωρών) στα βόρεια, τις πρώην Αυστριακές Κάτω Χώρες στα νότια, και την πρώην πριγκηπική-επισκοπή του Λούττιχ. Ο κλάδος της Οράγγης-Νάσσαου ανέλαβε τη μοναρχία το νέου αυτού κράτους. 

Η σημαία του Ηνωμένου Βασιλείου των Κάτω Χωρών
Σκοπός ήταν η δημιουργία ενός βιώσιμου κράτους στα βόρεια της Γαλλίας ως βάρος αντιστάθμισης στις δυνάμει νέες Γαλλικές φιλοδοξίες προς αυτή την κατεύθυνση. Διήρκεσε μέχρι την απόσχιση των νοτίων επαρχιών για να δημιουργήσουν το Βέλγιο το 1830, αν και η Βελγική ανεξαρτησία δεν αναγνωρίστηκε επίσημα από το βορρά μέχρι το 1839. Έκτοτε το όνομα "Βασίλειο των Κάτω Χωρών" παρέμεινε ως αναφορά μόνο στις βόρειες επαρχίες. Το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου θα κυβερνιόταν από τον κλάδο της Οράγγης-Νάσσαου μέχρι το 1890, τη χρονιά που πέθανε ο Γουλιέλμος Γ΄. Εφόσον οι γυναίκες δεν μπορούσαν να διαδεχτούν στο Λουξεμβούργο λόγω του Σαλικού νόμου, το Μεγάλο Δουκάτο πέρασε στον κλάδο τουτ Νάσσαου-Βάιλμπουργκ. Αυτό συνέβη σε συμφωνία με την Οικογενειακή Συνθήκη του Νάσσαου του 1783. 

Το Ηνωμένο Βασίλειο των Κάτω Χωρών κατέρρευσε μετά τη Βελγική Επανάσταση του 1830, αλλά η κυβέρνηση δεν αναγνώρισε το γεγονός παρά μόνο 9 χρόνια αργότερα, το 1839.

Βλέπε επίσης
------------

* Κάτω Χώρες
Η **Ηρωδιάς** ή **Ηρωδιάδα** (πρωτότυπος τίτλος στα γαλλ. *Hérodiade*) είναι όπερα του Ζυλ Μασνέ, σε τέσσερεις πράξεις, σε λιμπρέτο των Πωλ Μιλλιέ και Ανρύ Γκρεμόν, το οποίο βασίστηκε στο ομώνυμο έργο του Γκυστάβ Φλωμπέρ. Η πρώτη παράσταση του έργου δόθηκε στο θέατρο των Βρυξελλών Μονέ (*Théâtre de la Monnaie*) στις 19 Δεκεμβρίου του 1881 και τρία χρόνια μετά εκτελέστηκε στο "Ιταλικό Θέατρο" του Παρισιού. Για την επανεκτέλεση του έργου, ο Μασνέ διαφοροποίησε τη δομή του και ενώ αρχικά περιλάμβανε τρεις πράξεις και πέντε σκηνές, κατέληξε στη δομή των τεσσάρων πράξεων. Το κείμενο του έργου έχει αναφορές στην Καινή Διαθήκη, εστιάζοντας στον αποκεφαλισμό του Ιωάννη του Προδρόμου και στα αίτια που τον προκάλεσαν. Εκτός του μίσους της Ηρωδιάδας προς τον Ιωάννη, που συνεχώς την έλεγχε, οι συγγραφείς ποιητές του έργου παρουσιάζουν και τη ζηλοτυπία που έτρεφε ο Ηρώδης Αντίπας, που ποθούσε τη Σαλώμη, την κόρη της Ηρωδιάδας από τον πρώτο της γάμο, όταν αίφνης αντιλήφθηκε ότι την αγαπούσε ο Ιωάννης.

Η Ηρωδιάς θεωρείται από τα αρτιότερα και χαρακτηριστικότερα έργα του Μασνέ, στη μουσική του οποίου κυριαρχεί μια τάση έκφρασης αισθησιασμού, μειονέκτημα βέβαια, αλλά άριστα προσαρμοσμένη στη περίπτωση αυτή του θέματος. Αξιομνημόνευτη πάντως είναι η μουσική των μπαλέτων, ιδίως των Εβραίων γυναικών. Από δε τα υπόλοιπα μέρη του έργου ξεχωρίζουν η άρια της Σαλώμης, η δυωδία (ντουέττο) Σαλώμης - Ηρώδη, το πρελούδιο της τρίτης πράξης καθώς και η περίφημη άρια του Ιωάννη εγκάθειρκτου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Franklin Mesa: «Opera» (Αγγλικά) McFarland & Company. Jefferson. 2007. σελ. 124. ISBN-13 978-0-7864-0959-4.
2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10  Ανακτήθηκε στις 25  Απριλίου 2019.
3. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10  Ανακτήθηκε στις 9  Μαΐου 2019.

Πηγές
-----

* *Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου* τ.9ος, σ.376.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Hérodiade στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 179759798
* LCCN: nr98017281
* GND: 30046956X
* BNF: cb13922793s (data)

 |

 |
Ο **πρίγκιπας Ιωσήφ-Μαρία-Ιερώνυμος-Ονώριος του Μονακό**, γαλλ.: *Joseph-Marie-Jerôme-Honoré de Monaco*, (10 Σεπτεμβρίου 1763 – 28 Ιουνίου 1816) ήταν ο δεύτερος γιος του Ονορέ Γ΄, πρίγκιπα του Μονακό, και της Mαρίας-Αικατερίνης Μπρίνιολε και ο μικρότερος αδελφός του πρίγκιπα Ονορέ Δ'. Ο Ιωσήφ υπηρέτησε ως αντιβασιλιάς του Μονακό για λογαριασμό του αδελφού του το 1814-1815.

Βιογραφία
---------

Ο πρίγκιπας Ιωσήφ ήταν ο δεύτερος γιος του Ονορέ Γ', πρίγκιπα του Μονακό, και της Γενοβέζας συζύγου του Μαρίας-Αικατερίνης Μπρινιόλ-Σάλε. Ο ίδιος νμφεύτηκε τη Φρανσουάζ ντε Σουαζέλ, ανιψιά του Ετιέν-Φρανσουά δούκα του Σουαζέλ στις 6 Απριλίου 1782. Ο γάμος έδωσε τρία παιδιά, εκ των οποίων μόνο ένα άφησε απογόνους. Η πρώτη σύζυγος του πρίγκιπα Ιωσήφ εκτελέστηκε τον Ιούλιο του 1794.

Κατά τη Γαλλική Επανάσταση, ο Ιωσήφ απουσίαζε συχνά σε ταξίδια στο εξωτερικό, προκειμένου να εξασφαλίσει δάνεια για τον πατέρα του. Κατά τη διάρκεια του τρόμου του Ροβεσπιέρου, αυτά τα ταξίδια στο εξωτερικό τον έθεσαν υπό υποψίες για αντεπαναστατική δραστηριότητα. Στην πραγματικότητα υποστήριξε τη βασιλική εξέγερση στη Βανδέα (Vendée). Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να κηρυχθεί προδότης ερήμην του και είχε ως αποτέλεσμα τη σύλληψη της γυναίκας, του πατέρα, του αδελφού και της κουνιάδας του στο Παρίσι. Έζησε εξόριστος στη Βρετανία και επέστρεψε στη Γαλλία το 1795. Όταν ο αδελφός του έγινε πρίγκιπας του Μονακό το 1814 καιά δεν μπόρεσε να διαχειριστεί τις κρατικές υποθέσεις λόγω κακής υγείας, ο Ιωσήφ διορίστηκε αντιβασιλιάς. Αντικαταστάθηκε ως αντιβασιλιάς του Μονακό το 1815.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε αρχικά τη Μαρί-Τερέζ ντε Σουαζέλ, κόρη του Ζακ-Φιλίπ δούκα του Στάινβιλ και της Τερέζ ντε Κλερμόν ντ' Αμπουάζ. Είχαν απογόνους τις εξής πριγκίπισσες του Μονακό:

* Μαρία-Καμίλα (22 Απριλίου 1784 – 8 Μαΐου 1879), παντρεύτηκε τον Ρενέ, μαρκήσιο του Λα Τουρ-ντυ-Πεν, Είχε απογόνους.
* Αθηναΐς (2 Ιουνίου 1786 – 11 Σεπτεμβρίου 1860), παντρεύτηκε τον Ωγκύστ Λε Τελιέ ντε Σουβρέ, μαρκήσιο του Λουβουά. Δεν είχε απογόνους.
* Δελφίνη του Μονακό (γενν. 22 Ιουλίου 1788), απεβ. νέος.

Ο πρίγκιπας Ιωσήφ νυμφεύτηκε για 2η φορά, τη Φράνσις-Μάργκαρετ Πάουελ, πρώην σύζυγο του Ρόμπερτ-Σάμιουελ Ρέινφορντ (1780-1850), και κόρη του Τόμας-Γουίλιαμ Πάουελ και της Φράνσις Μπριούερ. Δεν είχαν παιδιά.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  thesaurus.cerl.org/record/cnp01271828. Ανακτήθηκε στις 2  Αυγούστου 2018.
2. 1 2  p11521.htm#i115203. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
3. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* Françoise de Bernardy, Princes of Monaco: the αξιοσημείωτη ιστορία της οικογένειας Grimaldi, εκδ. Barker, 1961

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Prince Joseph of Monaco στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 30297782
* GND: 116836105

 |

 |
Χαρτονένια φιγούρα της Φωτεινής
***Η Φωτεινή της Νύχτας*** (ισπανικά: *Clara de noche* ή *Clara... de noche*) είναι κόμικ σε σενάριο των Αργεντινών Κάρλος Τρίγιο και Εδουάρδο Μάικας και σχέδιο του Ισπανού Γιόρδι Μπερνέτ, το οποίο συνδυάζει το χιούμορ με το ερωτικό στοιχείο. Πρωταγωνίστρια της σειράς, είναι η ομώνυμη, αθώα πόρνη, η οποία μέσω της δουλειάς της συναντάει παράξενους πελάτες. Ταυτόχρονα, μεριμνά για τον μικρό της γιο, τον Παυλάκη (Pablito στο πρωτότυπο), ο οποίος βασανίζεται από την άγνωστη ταυτότητα του πραγματικού του πατέρα.

*Η Φωτεινή της Νύχτας* έκανε την εμφάνισή της το 1992 στο ισπανικό σατιρικό περιοδικό *El Jueves* και σταμάτησε το 2016, μετά από 1243 δισέλιδες ιστορίες. Στην Αργεντινή δημοσιευόταν στο ένθετο *No* της εφημερίδας *Página/12*. Έχει μεταφραστεί σε διάφορες γλώσσες, μεταξύ των οποίων τα γαλλικά, τα ιταλικά και τα γερμανικά. Στην Ελλάδα, αρκετές ιστορίες εμφανίστηκαν στις σελίδες του περιοδικού *9* και αργότερα συγκεντρώθηκαν σε αυτοτελή άλμπουμ.

Θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα έργα των τριών δημιουργών.

Βιβλιογραφία στα ελληνικά
-------------------------

Όλα τα άλμπουμ κυκλοφόρησαν από τις εκδόσεις της Ελευθεροτυπίας.

* Η Φωτεινή της Νύχτας #1 (Ιούνιος 2001)
* Η Φωτεινή της Νύχτας #2 (Δεκέμβριος 2001)
* Η Φωτεινή της Νύχτας #3 (Νοέμβριος 2002)
* Η Φωτεινή της Νύχτας #4 (Μάρτιος 2005).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Marinelli, Diego (10 Μαΐου 2011). «Carlos Trillo: Murió en Londres un grande de la historieta argentina». *www.clarin.com* (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 16 Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  Roach, David (2017). *Masters of Spanish Comic Book Art*. Dynamite Entertainment. σελ. 68. ISBN 9781524101343.
3. ↑  «Murió el reconocido historietista Carlos Trillo» (στα ισπανικά). 2011-05-09. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2015-07-17.. Ανακτήθηκε στις 2017-10-16.
4. ↑  «Falleció Carlos Trillo, un grande de la historieta argentina». *www.clarin.com* (στα Ισπανικά). 9 Μαΐου 2011. Ανακτήθηκε στις 16 Οκτωβρίου 2017.
Ο **Ηρόδοτος ο ιατρός**, επίσης και φιλόσοφος, έζησε στην εποχή των Φλαβίων Αυτοκρατόρων στην αρχαία Ρώμη (τον 1ο αιώνα μ.Χ.). Υπήρξε μαθητής του περίφημου Αγαθίνου, ιατρού στον οποίο και ο Ηρόδοτος αφιέρωσε το σπουδαίο του έργο «Περί σφυγμών».

Σημαντικά επίσης έργα του ήταν «Ιατρός», το «Περί βοηθημάτων», το οποίο και υποδιαιρείται σε «Περί κενουμένων βοηθημάτων» και «Περί πονουμένων βοηθημάτων», καθώς και το «Περί των έξωθεν προσπιπτόντων». Άλλο περισπούδαστο έργο του είναι η «Διάγνωσις περί των οξέων και χρονίων νοσημάτων».

Πηγές
-----

* *Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου*, τόμος 9ος, σελ. 371

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 17614337
* GND: 10239542X

 |

 |
Συντεταγμένες: 37°47′12″N 29°15′36″E﻿ / ﻿37.78667°N 29.26000°E﻿ / 37.78667; 29.26000

Οι **Κολοσσές** ή **Κολοσσαί** («Αἱ Κολοσσαί») ήταν αρχαία πόλη της Φρυγίας στη Μικρά Ασία, γνωστή από την εποχή του Ξενοφώντα, ο οποίος έγραψε τον 4ο αιώνα π. χ.  ότι οι Κολοσσαί ότι ήταν μία από τις πιο σημαντικές πόλεις της Φρυγίας. Οι Κολοσσές είναι γνωστές και από την αρχή του χριστιανισμού από την Επιστολή προς Κολοσσαείς και καταστράφηκε από σεισμό την εποχή του αυτοκράτορα Νέρωνα. Οι Κολοσσοί βρίσκονται στην περιοχή της βυζαντινής πόλης Χώναι (της σύγχρονης Honaz), που ιδρύθηκε από πρόσφυγες των Κολοσσών, στον 8ο αιώνα.

Ιστορία
-------

Η τοποθεσία των Κολοσσών είναι σε λόφο 3 χλμ βόρεια της σημερινής πόλης Honaz (Χώναι) στις όχθες του ποταμού Λύκου (σημερινού Aksu Çayı), και δεν έχει ανασκαφεί. Η πόλη είναι γνωστή, μεταξύ άλλων, από την «Επιστολή προς Κολοσσαείς» του απόστολου Παύλου στην Εκκλησία των Κολοσσών (37°47′13″N 29°15′36″E﻿ / ﻿37.786882°N 29.259934°E﻿ / 37.786882; 29.259934).

Χτίστηκε πριν από τη βασιλεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου (4ο αιώνα π.Χ.) και ήταν, σύμφωνα με τα λόγια του Ξενοφώντα, μία από τις πιο σημαντικές πόλεις της Φρυγίας. Ο Κύρος αφού έφυγε από τις Σάρδεις την άνοιξη του 401 π.Χ. πέρασε εκεί μια εβδομάδα με το στρατό του.

Στον 1ο αιώνα, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Νέρωνα, καταστράφηκε από ένα σεισμό. Από τον 2ο αιώνα, η πόλη έχασε την σημασία της, εξαιτίας της εγγύτητας των πόλεων της Ιεράπολης και Λαοδικείας. Η περιοχή είναι εντελώς εγκαταλελειμμένη από τον 9ο αιώνα, δεδομένου ότι οι κάτοικοί της μετακινήθηκαν στην διπλανή πόλη Χώναι.

Το εν Χώναις θαύμα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ
----------------------------------------

Σε έναν ναό του Αρχαγγέλου Μιχαήλ υπηρετούσε ο ευλαβής Άρχιππος, εγκρατής και ασκητικός. Οι ειδωλολάτρες από φθόνο θέλησαν να εκτρέψουν δύο ποτάμια εναντίον του ναού και του Αρχίππου, αλλά ο Αρχάγγελος Μιχαήλ με θαυμαστό τρόπο παρενέβη και οι δύο ποταμοί "χωνεύθηκαν" χωρίς να βλαφτεί ο ναός και ο πιστός Άρχιππος. Γι' αυτό το μέρος ονομάστηκε *Χώναι*. Η ανάμνηση του θαύματος εορτάζεται στις 6 Σεπτεμβρίου κάθε έτους.

Εθνικόν
-------

Οι καταγόμενοι από τις Κολοσσές ονομάζονταν «Κολλοσαείς» (από την Επιστολή του Αποστόλου Παύλου), «Κολοσηνοί» (από επιγραφές σε νομίσματα).

Σημειώσεις και παραπομπές
-------------------------

1. 1 2 3  «Colossae». *www.kultur.gov.tr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Σεπτεμβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 4 Σεπτεμβρίου 2016.
2. ↑  Ξενοφών, *Ανάβασις* διαβάστε online , 2
3. ↑  Ορθόδοξος Συναξαριστής

Σχετικά λήμματα
---------------

* Επιστολή προς Κολοσσαείς

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Κολοσσαί** |

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* «Colossae». *www.kultur.gov.tr*, Ανακτήθηκε στις 2016-09-04.
* (Αγγλικά) «Colossae (BiblePlaces.com) – BiblePlaces.com». *www.bibleplaces.com*. Ανακτήθηκε στις 4 Σεπτεμβρίου 2016.
Το **Κάστρο των Παλαιολόγων** είναι βυζαντινό κάστρο στην πόλη Καζάλε Μονφεράτο στην Επαρχία Αλεσάνδρια στην Ιταλία. 

Το Κάστρο των Παλαιολόγων χτίστηκε το 1352 από τον Ιωάννη Β Παλαιολόγο, για να ενισχύσει τις ήδη υπάρχουσες οχυρώσεις. Κατά τη διάρκεια της περιόδου Βισκόντι, το κάστρο ήταν εξοπλισμένο με πυροβόλα όπλα. Κατά τον δέκατο πέμπτο αιώνα η δομή του διευρύνθηκε και μετασχηματίστηκε από τον Γουλιέλμο Η΄ και τον Βονιφάτιο Δ΄.

Μετά την ειρήνη της Λε Κατώ-Καμπρεζί το 1559, η πόλη πέρασε στα χέρια των Γοντζάγκα της Μάντοβα, το κάστρο από κατοικία που χρησιμοποιούνταν τότε μετατράπηκε σε φρούριο και πάλι ενισχύθηκαν οι οχυρώσεις του και προστέθηκαν οι πύργοι. Μέχρι τα μέσα του δέκατου ένατου αιώνα το κάστρο διατήρησε τη δομή που που είχε από τους Γκονζάγκα. Από το 1856, λόγω της ανάγκης για νέους αστικούς χώρους, άρχισε η κατεδάφιση τμήματος του. Το κάστρο είναι ακόμη εν μέρει ανοικτό στους επισκέπτες και έχει γίνει πολιτιστικό κέντρο της πόλης.

Το κτίριο έχει ασύμμετρο εξάγωνο σχέδιο με γωνιακούς πύργους και περιβάλλεται από τάφρο. Στην κύρια πύλη του υπάρχει ένα μαρμάρινο ανάγλυφο που απεικονίζει το έμβλημα των ευγενών αρχόντων της Μονφερράτο: Αλεράμο, Παλαιολόγοι και Γκονζάγκα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  *Atlante castellano d'Italia*.
2. 1 2 3  *dati.beniculturali.it*.
3. ↑  *Wiki Loves Monuments Italia*.
4. ↑  (EN) Fabio Bargigia e fabio romanoni, The Spread of Firearms in the Visconti's Lordship (14th Century) - La diffusione delle armi da fuoco nel dominio visconteo (secolo XIV), in Revista Universitaria de Historia Militar. URL consultato il 25 novembre 2017.
5. 1 2 3 4 5  Castelli, Roggero, p.80, 1986.
6. ↑  «Castello del Monferrato, su castellodelmonferrato.it. URL consultato l'8 settembre 2010 (archiviato dall'url originale il 26 agosto 2010)». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Αυγούστου 2010. Ανακτήθηκε στις 25 Ιανουαρίου 2019.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 316746941

 |

 |
Συντεταγμένες: 38°8′44.9″N 24°15′41.8″E﻿ / ﻿38.145806°N 24.261611°E﻿ / 38.145806; 24.261611

Το **Κάστρο των Αρμένων** ή **Λαρμένων** ήταν μεσαιωνικό κάστρο το οποίο βρισκόταν επί βραχώδους κορυφής γνωστής ως *Διακόφτι*, η οποία επιβλέπει την πόλη των Στύρων, στα νότια της Εύβοιας, στην Ελλάδα.

Ονομασία
--------

Οι Βυζαντινοί το ανέφεραν ως *Άρμενα*, οι Φράγκοι ως *Λάρμενα*, ενώ οι Αρχαίοι Έλληνες ως *Ακόντιον*. Μεταξύ του τοπικού πληθυσμού ήταν γνωστό ως *Διακόφτι*.

Ιστορία
-------

Κατά το πρώτο μισό του 13ου αιώνα, οι Φράγκοι προχώρησαν στην ανέγερση κάστρου επί του λόφου, επί των θεμελίων αρχαίας οχύρωσης και πελασγικής ακροπόλεως.

Το 1276, κατελήφθη από τις δυνάμεις του ιππότη Λικάριου, Φράγκου καταγόμενου από την Κάρυστο, ο οποίος βρισκόταν στην υπηρεσία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.

Κατά τις απαρχές του 14ου αιώνα, το κάστρο κατελήφθη από τον Καταλανό γενικό βικάριο του Δουκάτου των Αθηνών, Αλφόνσο Φαντρίκ, ωστόσο, το 1365, οι κληρονόμοι του το παραχώρησαν στους Βενετούς. Το 1470, το κάστρο κατελήφθη από τους Οθωμανούς, ενώ παρέμεινε σε χρήση για μερικούς ακόμη αιώνες. Το κάστρο εγκαταλείφθηκε πλήρως κατά τον 17ο αιώνα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Miller 1921, σελ. 251.
2. ↑  Setton 1969, σελ. 186.
3. ↑  Andrews 2006, σελ. 187.

Πηγές
-----

* (Αγγλικά) Miller, William (1921). *Essays on the Latin Orient*. Κέιμπριτζ: Cambridge University Press.
* (Αγγλικά) Setton, Kenneth Meyer (1969). *A History of the Crusades: The fourteenth and fifteenth centuries*. Ουισκόνσιν: Wisconsin University Press.
* (Αγγλικά) Andrews, Kevin (2006). *Castles of the Morea*. ASCSA. ISBN 0876614063.
Το **Θρόνιον** ήταν αρχαία ελληνική πόλη χτισμένη στις όχθες του Μαλιακού, κάτω από το όρος Καλλίδρομο (Κνημίς). Ήταν η πρωτεύουσα των Επικνημίδιων Λοκρών. Σύμφωνα με τον Όμηρο ήταν μία από τις πόλεις των Λοκρών που συμμετείχαν στον Τρωικό πόλεμο. Η πόλη, κατά την διάρκεια του Πελοποννησιακού πολέμου, καταλήφθηκε από τους Αθηναίους. Γύρω στο 427 π.Χ. δέχτηκε μεγάλες καταστροφές από ισχυρό σεισμό. Η πόλη καταστράφηκε κατά τη διάρκεια του Γ' Ιερού πολέμου, από το στρατηγό των Φωκέων, Ονόμαρχο. Μετά τους Φωκείς, η πόλη πέρασε στους Μακεδόνες και στη συνέχεια έγινε μέρος της Αιτωλικής Συμπολιτείας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ομήρου, Ιλιάς Β.532 Βῆσσάν τε Σκάρφην τε καὶ Αὐγειὰς ἐρατεινὰς
Τάρφην τε Θρόνιον τε Βοαγρίου ἀμφὶ ῥέεθρα· τῷ δ' ἅμα τεσσαράκοντα μέλαιναι νῆες ἕποντο Λοκρῶν
2. ↑  Πληροφορίες για το Θρόνιο[*νεκρός σύνδεσμος*]*αρχείο pdf*
Συντεταγμένες: 47°16′22″N 0°36′2″E﻿ / ﻿47.27278°N 0.60056°E﻿ / 47.27278; 0.60056

Το **Κάστρο των Αρχιεπισκόπων** (γαλλικά: *Château des Archevêques*) είναι κάστρο στο Αρτάν-συρ-Αντρ της Αντρ-ε-Λουάρ, στη Γαλλία, το οποίο χρονολογείται από τον 15ο αιώνα, ενώ, παράλληλα, υπέστη σημαντικές τροποποιήσεις κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα.

Ιστορία
-------

Το κτήμα εντός του οποίου βρισκόταν το κάστρο αποτελούσε βασιλική κτήση, μέσω του Κάστρου της Τουρ. Το κάστρο ανήκε στους Αρχιεπισκοπή της Τουρ. Το 1180, ο Ερρίκος Β΄ Πλανταγενέτης το κατέστησε ως βαρονία.

Κατά τη διάρκεια της περιόδου της Γαλλικής Επανάστασης η περιουσία των αρχιεπισκόπων κατασχέθηκε, ενώ, παράλληλα, το κάστρο πωλήθηκε.

Οι προσόψεις του, καθώς και οι στέγες του, κατεγράφησαν ως ιστορικά μνημεία, μέσω σχετικού διατάγματος, στις 14 Σεπτεμβρίου 1949.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος κάστρων της Αντρ-ε-Λουάρ
* Κατάλογος ιστορικών μνημείων της Αντρ-ε-Λουάρ

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  «base Mérimée» (Γαλλικά) Υπουργείο Πολιτισμού της Γαλλίας.
2. 1 2 3 4  «Notice no PA00097530». Base Mérimée, ministère français de la Culture.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Κάστρα της Γαλλίας
* Πύλη:Αντρ-ε-Λουάρ
* Πύλη:Ιστορικά Μνημεία
 |

 |
Ο **Θυέστης** ήταν γιος του Πέλοπα και της Ιπποδάμειας. Είχε δυο παιδιά, τον Αίγισθο και την Πελοπία.

Ο μύθος
-------

Ο Θυέστης και ο δίδυμος αδερφός του, Ατρέας, δολοφόνησαν τον Χρύσιππο, βασιλιά της Ολυμπίας, επειδή επιβουλευόταν τον θρόνο. Ο Πέλοπας τους εξόρισε και κατέφυγαν στις Μυκήνες, όπου συμφώνησαν να βασιλεύουν εναλλάξ. Ωστόσο αρχικά επικράτησε ο Ατρέας, επειδή βρήκε ένα χρυσόμαλλο αρνί στο κοπάδι του, σταλμένο από τον Ερμή, και θεωρήθηκε σύμβολο εξουσίας. Η Αερόπη, όμως, γυναίκα του Ατρέα, και ο Θυέστης ήταν εραστές κι έτσι κλέψανε την προβιά του αρνιού κι ο Θυέστης έγινε βασιλιάς, υποσχόμενος ότι θα του δώσει ξανά τον θρόνο αν ποτέ ο ήλιος ανέτελλε από τη δύση και έδυε στην ανατολή. Ο Δίας άλλαξε τη φορά του ήλιου κι ο Ατρέας πήρε ξανά το θρόνο.

Ο Ατρέας σχεδίασε την εκδίκησή του για την απιστία της γυναίκας του και του αδερφού του. Σκότωσε τους γιους του Θυέστη και τον προσκάλεσε σε γεύμα, όπου του προσέφερε για φαγητό τις ψημένες σάρκες των γιων του.

Ο Θυέστης, τυφλωμένος από οργή και μίσος, άκουσε έναν χρησμό που έλεγε πως, αν έκανε γιο με την ίδια του την κόρη, ο γιος αυτός θα σκότωνε τον Ατρέα. Ο Θυέστης παντρεύτηκε την ίδια του την κόρη, Πελοπία, και έτσι γεννήθηκε ο Αίγισθος, ο οποίος αργότερα πράγματι σκότωσε τον Ατρέα.

Δείτε επίσης
------------

* Ο αστεροειδής 14792 Θυέστης (14792 Thyestes), που ανακαλύφθηκε το 1973, πήρε το όνομά του από το μυθικό αυτό πρόσωπο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Тиест» (Ρωσικά)
2. ↑  «Aegisthus» (Ρωσικά)
3. ↑  Νικολάι Ομπνόρσκι: «Эгист» (Ρωσικά)
4. ↑  Ανακτήθηκε στις 3  Οκτωβρίου 2016.
5. 1 2  διάφοροι συγγραφείς: «Энциклопедический словарь» (Ρωσικά) Brockhaus–Efron. Αγία Πετρούπολη. 1907.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Thyestes στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Βασιλείς των Μυκηνών |
| --- |
|  |
| 
* Πελασγός
* Περσέας
* Ηλεκτρύωνας
* Αμφιτρύωνας
* Σθένελος
* Ευρυσθέας
* Ατρέας
* Θυέστης
* Αγαμέμνονας
* Αίγισθος
* Αλήτης ή Μενέλαος
* Ορέστης
* Τισαμενός
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 72187072
* GND: 118622471
* SUDOC: 185877516

 |

 |
Ο θριγκός του θησαυρού των Μεγαρέων στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ολυμπίας
Ο **θριγκός** είναι το τμήμα εκείνο της ανωδομής ενός ναού στην Αρχαία Ελλάδα που βρίσκεται ακριβώς επάνω από τους τοίχους και τους κίονες. Αποτελείται από το επιστύλιο, το διάζωμα (μετόπες και τρίγλυφα για τον δωρικό ρυθμό ή ζωφόρο για τον ιωνικό ρυθμό) και το γείσο. Στην αρχαϊκή περίοδο ήταν ξύλινος ή ξύλινος με πήλινη επένδυση. Στη συνέχεια κατασκευαζόταν από πέτρα ή μάρμαρο.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο ανασυγκροτημένος θριγκός του 6ου αι. π.Χ. του θησαυρού των Μεγαρέων στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ολυμπίας. Το αέτωμά του ήταν ζωγραφισμένο με ανθέμια και το ολόγλυφο σύμπλεγμα είχε ως θέμα την Κενταυρομαχία. Στο επιστύλιό του υπάρχει η επιγραφή «ΜΕΓΑΡΕΩΝ».

**Θλαστός θριγκός** ονομάζεται ο θριγκός εκείνος που, ανά διαστήματα, προεξέχει και εισέχει. Σχηματίζει έτσι ένα χαρακτηριστικά τεθλασμένο περίγραμμα και οικοδομήθηκε κυρίως σε προσόψεις θεατρικών σκηνών και νυμφαίων τη Ρωμαϊκή περίοδο.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  «Ανωδομή». *Αρχαϊκή περίοδος*. Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού. Ανακτήθηκε στις 5 Ιουλίου 2023.
2. ↑   Eleanor C. Munro, *Παγκόσμια Εγκυκλοπαίδεια της Τέχνης*, εκδ. Φυτράκης, Αθήνα, σελ. 318
3. ↑  Χατζή, Γεωργία (2008). *Το Αρχαιολογικό Μουσείο Ολυμπίας*. Αθήνα: Εκδόσεις Ολκός. σελ. 166-167. ISBN 978-960-89339-3-4.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ο θριγκός του ναού του Σελινούντα
* [ *Θριγκός, επιστύλιο και άλλα αρχιτεκτονικά στοιχεία του Παρθενώνα*, Ίδρυμα Αικατερίνης Λασκαρίδη]
Στη σκανδιναβική μυθολογία, ο **Θρυμρ** (*Thrymr*, *Thrym*; "αναταραχή") ήταν βασιλιάς των Γιοτούν. Σε έναν μύθο, έκλεψε το Μγιόλνιρ, το σφυρί του Θωρ, για να εκβιάσει τους θεούς ώστε να του δώσει τη Φρέγια ως σύζυγό του. Το βασίλειό του ονομαζόταν Γιοτουνχέιμ, αλλά σύμφωνα με το *Hversu Noregr byggðist*, ήταν η σουηδική επαρχία Βέρμλαντ, τότε τμήμα της Νορβηγίας. 

Ο Θρυμρ απέτυχε στο σχέδιό του από τη χάρη του Χέιμνταλ, την πονηριά του Λόκι και την απόλυτη βία του Θωρ, ο οποίος αργότερα σκότωσε τον Θρυμρ, την αδερφή του και όλους τους συγγενείς που ήταν παρόντες στη γαμήλια δεξίωση. Το ποίημα *Þrymskviða* δίνει τις λεπτομέρειες για το πώς ο Θωρ πήρε το σφυρί του πίσω. Ο Μπέργκφιν είναι γιος του Θρυμρ.
Ο **Ινδουισμός στην Ελλάδα** έχει μικρό αριθμό πιστών. Στις 1 Μαρτίου 2006 η ελληνική κυβέρνηση ψήφισε ένα νόμο που επέτρεπε την αποτέφρωση. Ο νόμος αυτός καλωσορίστηκε από την ινδική κοινότητα στην Αθήνα.

Ινδοί στην Ελλάδα
-----------------

Στην Αθήνα ζει μια μικρή κοινότητα Ινδουιστών. Υπάρχουν περίπου 40 ινδουιστικοί οργανισμοί που δρουν στην πόλη. Οι Ινδοί μετανάστες στην Αθήνα, καθώς και στην υπόλοιπη Ελλάδα, εργάζονται σε διάφορα επαγγέλματα. Αρκετοί από αυτούς εργάζονται ως οικιακοί βοηθοί ή σωφέρ για πλούσιες οικογένειες.

Ινδικές οργανώσεις στην Ελλάδα
------------------------------

Οι κύριοι οργανισμοί Ινδών στην Ελλάδα είναι ο Ελληνοϊνδικός σύλλογος Πρόνοιας και Πολιτισμού, καθώς και το Ινδοελληνικό Επιχειρηματικό Ίδρυμα. Επίσης λειτουργεί η Ενωμένη Ινδική Κοινότητα Ελλάδος. Υπάρχει ένα μικρό μαντίρ στο Δήλεσι, κοντά στην Τανάγρα.

Ινδουιστικές οργανώσεις
-----------------------

Στην Ελλάδα δρουν οργανισμοί-μέλη της Διεθνούς Κοινωνίας της Συνείδησης Κρίσνα, καθώς και οργανισμοί Σατυανάντα Γιόγκα, Σαχάτζα Γιόγκα, Μπράχμα Κουμάρι και Σάτυα Σάι Μπάμπα.

### Σατυανάντα Γιόγκα

Η γιόγκα κερδίζει δημοτικότητα στην Ελλάδα, ειδικά η Σατυανάντα Γιόγκα και Σαχάτζα Γιόγκα. Η Σατυανάντα Γιόγκα ιδρύθηκε από τον Σουάμι Σατυανάντα. Ο Σουάμι Σατυανάντα έστειλε την Σουάμι Σιβαμούρτι να μεταφέρει το μήνυμα της γιόγκας στην Ελλάδα. Μέσα από έμπνευση και καθοδήγηση, το 1978 η Σουάμι Σιβαμούρτι ίδρυσε το πρώτο Σατυανάντασραμ στην Ελλάδα (πρώτα στην Καλαμάτα και στη συνέχεια στην Αθήνα, Θεσσαλονίκη και άλλα μέρη στην ηπειρωτική χώρα και τα νησιά). Το σημερινό Άσραμ του οργανισμού Σατυανάντασραμ Ελλάδας ιδρύθηκε το 1984, έξω από την πόλη της Παιανίας και εγκαινιάστηκε από τον Σουάμι Σατυανάντα το επόμενο έτος. 

Το 1984 και το 1985 ο Σουάμι Σατυανάντα επισκέφθηκε την Ελλάδα και ενέπνευσε αμέτρητους ανθρώπους με το αρχαίο μήνυμα, το γνώθι Σαυτόν. Κατά τη διάρκεια αυτών των περιηγήσεων, διηρμήνευε τη σοφία της γιόγκα και της τάντρα σε μια σειρά από θαυμάσιες και βαθιές διδασκαλίες για την πνευματική ζωή, και αποκάλυψε τη γιόγκα ως ανεκτίμητη κληρονομιά της ανθρωπότητας.

Ο εκδοτικός οίκος Γκαρούντα Ελλάς ιδρύθηκε το 2007 και εδρεύει στη Θεσσαλονίκη. Ο οίκος εκδίδει βιβλία για τη γιόγκα. Εισάγει βιβλία για τη γιόγκα στα αγγλικά, κυρίως από τη σχολή γιόγκας του Μπιχάρ, στην Ινδία. Ο οίκος μεταφράζει και δημοσιεύει βιβλία για τη γιόγκα στα ελληνικά, προκειμένου να μεταδώσει καλύτερα το μήνυμα και την γνώση για τη γιόγκα.

### ΔΚΣΚ

Η Διεθνή Κοινωνία για την Συνείδηση Κρίσνα (ΔΚΣΚ) έχει λίγους πιστούς στην Ελλάδα. Η Κοινωνία ίδρυσε παράρτημα στην Αθήνα, στη διεύθυνση Οδός Κολοκοτρώνη 60, στην Αθήνα (105 60). Η ΔΚΣΚ Ελλάδας έχει την ιδιότητα μιας μικρής εκκλησίας, ενός "σπιτιού προσευχής" και αναγνωρίζεται ως τέτοιο από το Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  International Religious Freedom Report 2006, Greece
2. ↑  «GICWA (Indo-Greek)». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Μαρτίου 2007. Ανακτήθηκε στις 25 Ιουνίου 2019.
3. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Ιουλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 25 Ιουνίου 2019.
4. ↑
Συντεταγμένες: 34°58′44″N 33°54′59″E﻿ / ﻿34.97889°N 33.91639°E﻿ / 34.97889; 33.91639

Οι **Θρόνοι** ήταν αρχαία πόλη στο νησί της Κύπρου. Βρισκόταν επί ομώνυμης χερσονήσου, επί των νοτιοανατολικών ακτών του νησιού, στην τοποθεσία του σημερινού χωριού της Σωτήρας στη θέση Αγία Θέκλα, σε απόσταση, περίπου, 8 χιλιομέτρων δυτικά της σημερινής Αγίας Νάπας.

Λίγα πράγματα είναι γνωστά σχετικά με την πόλη των Θρόνων. Ο Στράβων και ο Πτολεμαίος την αναφέρουν εντός των κειμένων τους, ωστόσο, παραμένει ασαφές, βάσει της σχετικής αναφοράς του Στράβωνα, εάν η τελευταία αφορά την πεδιάδα ή την πόλη. Στη συγκεκριμένη τοποθεσία έχουν ανευρεθεί αριθμός καταλοίπων της πόλης, χρονολογούμενα στην ελληνιστική, καθώς και στη ρωμαϊκή περίοδο. Μεταξύ άλλων, έχουν ανευρεθεί κατάλοιπα των τειχών της πόλης, καθώς και κατάλοιπα ιερού και τρωγλοδυτικών κατοικιών. Έως σήμερα, μικρής κλίμακας αρχαιολογικές ανασκαφές έχουν πραγματοποιηθεί στη συγκεκριμένη τοποθεσία.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Αγγλικά) Stillwell, Richard; MacDonald, William L.; McAllister, Marian Holland, επιμ. (1976). «THRONOI Cyprus». *The Princeton Encyclopedia of Classical Sites*. Πρίνστον, Νιου Τζέρσεϊ: Princeton University Press. .
2. 1 2  (Αγγλικά) Smith, William, επιμ. (1854). «Throni». *Dictionary of Greek and Roman Geography*. Βοστώνη: Little, Brown and Company. .
3. ↑  (Αγγλικά) «Thronoi?». *Pleiades*. Ανακτήθηκε στις 1 Φεβρουαρίου 2018.
Ο **Θυΐλλος** (*Σατύριος Θυΐλλος*, *Θυΐλλος* και *Σάτυρος Θυΐλλος*) υπήρξε Έλληνας επιγραμματοποιός. Αναφέρεται στην Παλατινή και την Πλανούδεια Ανθολογία με διάφορες μορφές του ονόματός του. Ο Jacobs υποθέτει ότι τα επιγράμματα ανήκουν σε δύο διαφορετικά πρόσωπα, τον Σάτυρο και τον Θυΐλλο. Κατά τον Pierre Waltz ανήκε στο περιβάλλον του Κικέρωνα και περιλαμβανόταν στον Στέφανο του Φιλίππου. Στην Παλατινή Ανθολογία σώζονται τρία επιγράμματά του.

Παραπομπές σημειώσεις
---------------------

1. ↑  J.S. Mackail (ed), 1890, *Select Epigrams from the Greek Anthology*, 306.
2. ↑  Brunck, *Anal*. τόμ. ii. σ. 276, Jacobs, *Anth. Graec*. τόμ. ii. σ. 252, xiii. σσ. 949, 950.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| Wikisource logoWikisource logo | Στη Βικιθήκη υπάρχει υλικό που έχει σχέση με το θέμα:  **Συγγραφέας:Θυΐλλος** |

* Pierre Waltz, «Anthologie Grecque», εκδ. Les Belles Lettres, Παρίσι, 1960, τόμ. ΙΙΙ, σελ. 192.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 24990915
* **BiblioNet**: **100993**
* GND: 10240822X

 |

 |
Ο **ισπανικός βασιλαετός** είναι ένα απειλούμενο αρπακτικό ημερόβιο πτηνό οικογένειας των Αετίδων ιθαγενές στην Ιβηρική χερσόνησο. Η επιστημονική του ονομασία είναι *Aquila adalberti* και δεν περιλαμβάνει υποείδη (μονοτυπικό).

* Παλαιότερα, ο ισπανικός βασιλαετός θεωρούνταν πως είναι ένα υποείδος του Βασιλαετού, αλλά τώρα αναγνωρίζεται ευρέως ως ξεχωριστό είδος, λόγω των διαφορών στην μορφολογία, την οικολογία, και άλλα μοριακά χαρακτηριστικά.

 *Aquila adalberti*

Τάση παγκόσμιου πληθυσμού
-------------------------

* Ανωδική ↑

Μορφολογία
----------

Ο ισπανικός βασιλαετός είναι λίγο μεγαλύτερος από τον συγγενή του, τον Βασιλαετό. Έχει μήκος 72-85 εκ. και άνοιγμα φτερών 180-210 εκ.Επίσης μοιάζουν πολύ αυτά τα δύο συγγενικά είδη, όμως ο ισπανικός βασιλαετός διαφέρει ως εξής: Το ενήλικο έχει πιο ανοιχτόχρωμο τράχηλο και εκτός από το μπάλωμα του ώμου (που φέρουν και τα δύο είδη) έχει και ένα μακρόστενο μπάλωμα στην μπροστινή ακμή στο πάνω μέρος της φτερούγας. Τα ερετικά είναι γενικά πιο σκούρα και λιγότερο ριγωτά. Η εσωτερική ουρά είναι πιο ανοιχτή γκρίζα και χωρίς ραβδώσεις. Το νεαρό έχει έντονο κοκκινοοκάστανο στο σώμα και τους "βραχίονες" (το πολύ με αχνά σημάδια στο στήθος. Το ράμφος είναι κάπως πιο βαρύ.

Βιομετρικά στοιχεία
-------------------

* Μήκος σώματος: 78 έως 82 εκατοστά
* Άνοιγμα πτερύγων: 180 έως 210 εκατοστά
* Βάρος: 2,5 έως 3,5 κιλά

Τροφή
-----

Ο ισπανικός βασιλαετός τρέφεται κυρίως με αγριοκούνελα, όμως μπορούν να τραφούν με ποικιλία μικρών ζώων, όπως πέρδικες, τρωκτικά, λαγούς, περιστέρια, κοράκια, πάπιες και αλεπούδες.

Γεωγραφική εξάπλωση
-------------------

Εξάπλωση του ισπανικού βασιλαετού
Ο ισπανικός βασιλαετός εξαπλώνεται σε Κεντρική και Νοτιοδυτική Ιβηρική (κυρίως Ισπανία, αλλά υπάρχει μια μικρή επικράτεια και στην Πορτογαλία) αριθμώντας μόνο 150 ζεύγη περίπου. Αυτό κατέταξε τον ισπανικό βασιλαετό στα Τρωτά είδη. 

Σταθερή εμφάνιση στο Μαρόκο αμφισβητείται, αλλά τα νεαρά πουλιά κτά την διάρκεια της περιόδου διασποράς το επισκέπτονται τακτικά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Howard & Moore, p. 98
2. ↑  Sangster et al. 2002
3. ↑  Cramp & Simmons 1980
4. ↑  Meyburg 1994
5. ↑  Seibold et al. 1996
6. ↑  Padilla et al. 1999
7. ↑  «Aquila adalberti (Adalbert's Eagle, Spanish Eagle, Spanish Imperial Eagle)». *www.iucnredlist.org*. Ανακτήθηκε στις 6 Οκτωβρίου 2016.
8. 1 2  Lars, Svensson (2015). *Τα Πουλιά της Ελλάδας της Κύπρου και της Ευρώπης*. Ελλάδα: Bonnier Fakta. σελ. σ. 94. ISBN 978-960-6861-33-8.
9. ↑  British Ornithologists' Club 1988, σελ. 89

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ισπανικός βασιλαετός** |


|  |  |
| --- | --- |
| Wikispecies logoWikispecies logo | Τα Βικιείδη έχουν πληροφορίες για το θέμα:   **Ισπανικός βασιλαετός** |
Ο **Ερρίκος Α΄** (1568 - 8 Απριλίου 1595) από τον Οίκο των Βαλουά-Ορλεάνης ήταν δούκας του Λονγκεβίλ και πρίγκιπας του Νεσατέλ (1573-95). Ήταν στρατιωτικός και μέγας καγκελάριος της Γαλλίας (1589-95). Ήταν εγγονός της Μαργαρίτας Παλαιολογίνας.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Λεονόρ δούκα του Λονγκεβίλ, πρίγκιπα του Νεσατέλ, κόμη του Ντυνουά και του Τανκαρβίλ και της Μαρίας των Βουρβόνων, δούκισσας του Εστουτβίλ, κόρης και κληρονόμου του Φραγκίσκου κόμη του Σαιν-Πολ. 

Το 1573 διαδέχθηκε τον πατέρα του στο Λονγκεβίλ στους τίτλους του και το 1601 τη μητέρα του ως κόμης του Σαιν-Πολ. Ήταν κυβερνήτης της Πικαρδίας, όταν ο Ερρίκος Γ΄ της Γαλλίας του ζήτησε να ανακουφίσει το Σενλί, που το πολιορκούσε ο Κάρολος Α΄ του Οίκου της Λωρραίνης, δούκας του Ωμάλ. Επέτυχε, νικώντας το στρατό του Καθολικού Συνασπισμού το 1589.

Το επόμενο έτος ο Ερρίκος Γ΄ δολοφονήθηκε και ο δούκας του Λονγκεβίλ δήλωσε πίστη στον Προτεστάντη διάδοχό του Ερρίκο Δ΄ της Γαλλίας. Έλαβε τη διοίκηση του στρατού της Πικαρδίας και έγινε μέγας Καγκελάριος της Γαλλίας. 

Όταν εόρταζε την είσοδό του στο Ντουρλέρ, ένα μουσκέτο εκπυρσοκρότησε και τον τραυμάτισε. Το ατύχημα ίσως ήταν απόπειρα δολοφονίας, οργανωμένη από την Γκαμπριέλ ντ' Εστρέε ή ένα ζηλότυπο σύζυγο. Απεβίωσε από τα τραύματά του. Ο γλύπτης Φρανσουά Ανγκιέ έφτιαξε το επιτάφιο μνημείο του, στο οποίο ενταφιάστηκε και ο γιος του. Το μνημείο βρίσκεται στο Μουσείο του Λούβρου.

Από τον Ερρίκο Α΄ ο Σαίξπηρ εμπνεύστηκε στοιχεία για τον *Λονγκεβίλ* στο θεατρικό του έργο *Αγάπης Αγώνας Άγονος*.

Οικογένεια
----------

Το 1588 νυμφεύτηκε την Αικατερίνη Γκοντζάγκα, κόρη του Λουδοβίκου δούκα του Νεβέρ (γιου της Μαργαρίτας Παλαιολογίνας) και είχε τέκνο:

* Ερρίκος Β΄ 1595-1663, δούκας του Λονγκεβίλ.

Αναφορές
--------

1. ↑  p43637.htm#i436363. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
2. ↑  G.R. Hibbard (editor), *Love's Labour's Lost* (Oxford University Press, 1990), p.49

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* His funerary monument in the Louvre


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Henri I d'Orléans, duc de Longueville  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 54020246
* LCCN: nr93018513
* ISNI: 0000 0000 5925 7282
* GND: 1052195504
* SUDOC: 193878917
* BNE: XX1101269

 |

 |