recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Διονύσης Ανανιάδης** είναι Έλληνας πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίστηκε στις ομάδες της ΧΑΝΘ και του Άρη, κατακτώντας με τους "κίτρινους" το πρωτάθλημα Ελλάδας του 1979.

Καριέρα
-------

Ο Ανανιάδης ξεκίνησε να αγωνίζεται στα τμήματα υποδομής της ΧΑΝΘ κατά την δεκαετία του '60 και με προπονητή τον Θόδωρο Ροδοπουλο αγωνίστηκε στην ανδρική ομάδα του συλλόγου. Η ΧΑΝΘ αποτελούσε σταθερή δύναμη για την ελληνική καλαθοσφαίριση και αγωνίστηκε τρεις φορές σε ευρωπαϊκές διοργανώσεις, ενώ στο πρωτάθλημα κατέλαβε την τρίτη θέση το 1971-72. Το 1975-76, μετά την αποχώρηση του Ροδόπουλου από τον σύλλογο, κατέλαβε την δωδέκατη και τελευταία θέση του πρωταθλήματος και υποβιβάστηκε, για να επιστρέψει το 1977-78, σημειώνοντας μόλις 3 νίκες σε 22 παιχνίδια.

Ο Ανανιάδης μεταγράφηκε στον Άρη το καλοκαίρι του 1978 και με προπονητή τον Γιάννη Ιωαννίδη, κατέκτησε το πρωτάθλημα Ελλάδας ως βασικος πλέι μέικερ της ομάδας. Έπαιξε σε 22 αγώνες με μέσο όρο 10,7 πόντων και την επόμενη χρονιά αγωνίστηκε με τους "κίτρινους" στο κύπελλο Πρωταθλητριών.

Τις δύο επόμενες σεζόν, η ομάδα του Άρη με πρωτεργάτη το Νίκο Γκάλη και προπονητή τον Ντούσαν Ίβκοβιτς, διεκδίκησε το τίτλο του πρωταθλητή, παραμένοντας όμως στην τρίτη και την δεύτερη θέση, αντίστοιχα. Ο Ανανιάδης ήταν ο βασικός οργανωτής του παιχνιδιού του Άρη, με μέσους όρους 5,8 πόντων το 1981 και 5,6 πόντων το 1982.

Ο Ανανιάδης αγωνίστηκε σε επτά αγώνες με την εθνική εφήβων και σε επτά ακόμη με την εθνική ανδρών, στο πρώτο μισό της δεκαετίας του '70. Αποσύρθηκε από την ενεργό δράση σε ηλικία τριάντα ετών και έκτοτε δραστηριοποιείται ως δερματολόγος στην Θεσσαλονίκη.

Τίτλοι και διακρίσεις
---------------------

* **Πρωταθλητής Ελλάδας**: 1979
* **Δευτεραθλητής Ελλάδας**: 1982
* **Τριταθλητής Ελλάδας**: 1972, 1980, 1981

Παραπομπές
----------

1. ↑  Όταν ο Μποχωρίδης συνάντησε τον Ανανιάδη | gazzetta.gr
2. ↑  Θ.Ροδόπουλος - Salonica Basketball Camp (S.B.C.)
3. ↑  «ΑΡΗΣ πρωταθλητής 1978-1979 | AllAboutARIS.com». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Μαΐου 2018. Ανακτήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 2016.
4. ↑  Εφημερίδα Μακεδονία, 23/11/1979, Σελίδα: 4
5. ↑  Αρης - Μπασκετ 1980-81 - YouTube
6. ↑  Το χαμένο πρωτάθλημα του ’82 από το… χέρι του Στιβ και η αρχή για το ρεκόρ των 127 νικών!
7. ↑  «PlayerView - Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Απριλίου 2016. Ανακτήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 2016.
8. ↑  «Διονύσης Ανανιάδης - Δερματολόγος - Αφροδισιολόγος | I need a doctor». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Μαΐου 2016. Ανακτήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 2016.

Πηγές
-----

* *"Η ιστορία του Άρη • Τόμος 2: Μπάσκετ (1922-2000)"*, Κωνσταντίνος Ίντος, έκδοση *συνδέσμου οπαδών «SUPER-3»* (εκτύπ. TYPOFFSET), Θεσσαλονίκη 2004
* *"Αθλητικός Σύλλογος Άρης • 1914-2004"*, συλλογικό έργο (επιστημονική τεκμηρίωση Αν. Στεφανίδης - Ελ. Τσιομπανούδη - Δ. Κυρίτσης), έκδοση *Κέντρο Ιστορίας Δήμου Θεσσαλονίκης*, Θεσσαλονίκη 2005, ISBN 960-8734-48-7

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Διονύσης Ανανιάδης, στατιστικά στοιχεία αθλητή στον επίσημο ιστότοπο της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Ελληνικά).
Ο **Κώστας Τζόκας** (πολωνικά: Kostas Dzokas) είναι Πολωνός, ελληνικής καταγωγής, μουσικός, συνθέτης, ενορχηστρωτής και μουσικός παραγωγός.

Βιογραφία
---------

Ο Τζόκας Γεννήθηκε στην Ελλάδα. Τη δεκαετία του 1950, ως νεαρό αγόρι, μετανάστευσε με την οικογένειά του στην Πολωνία λόγω του Ελληνικού Εμφυλίου Πολέμου. Ενώ σπούδαζε στο Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο του Στσέτσιν, δραστηριοποιήθηκε σε διάφορα ελληνικά ερασιτεχνικά συγκροτήματα. Το 1970 ίδρυσε και οργάνωσε ένα αντιπροσωπευτικό πανελλαδικό συγκρότημα της ελληνικής λαογραφίας, το Hellen. Το μουσικό συγκρότημα κέρδισε τεράστια δημοτικότητα με την πάροδο του χρόνου. Σε σχεδόν πέντε χρόνια, έδωσε εκατοντάδες συναυλίες σε όλη την Πολωνία και στο εξωτερικό. Ο Έλληνας τραγουδιστής Παύλος Ράπτης ξεκίνησε την καριέρα του με το συγκρότημα. Το 1975, μετά τη διάλυση του συγκροτήματος Hellen, ο Κώστας Τζόκας δημιούργησε ένα δεύτερο συγκρότημα, τους Prometheus, το οποίο, όπως και το Hellen, έπαιζε μουσική και τραγούδησε στην ελληνική νότα. Την ίδια χρονιά, στρατολόγησε στο συγκρότημα μια άγνωστη τότε 19χρονη ελληνικής καταγωγής, την *Ελένη*. Το 1980, ο Κώστας Τζόκας διέλυσε το συγκρότημα Prometheus, εστιάζοντας στην υποστήριξη της σόλο καριέρας της νεαρής σταρ Ελένης, και έγινε ο καλλιτεχνικός της επόπτης. Συνέθεσε επίσης τις πρώτες της επιτυχίες, μεταξύ των οποίων: «Po słonecznej stronie życia», «Miłość jak wino», «Nie myśl co będzie jutro», «Na miłość nie ma rady» και «Dyskoteka jak ze snu».

Ο Κώστας Τζόκας είναι ο συνθέτης των περισσότερων τραγουδιών της Ελένης Τζόκα. Είναι ο κουνιάδος της.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Hellenic» (στα Πολωνικά).
2. ↑  «W 1970 r. powstał na Wybrzeżu...», *Echo Krakowa* (291): 5, 1971-12-13,
3. ↑   *Eleni: Nie tylko daję, ale i biorę od ludzi. Energię...*, 2019-06-01,

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος της Ελένης

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 301039750
* MusicBrainz: c277a823-2e22-4a22-9980-83e8d1c3527f

 |

 |
Ο **Βίκτορ Μπρέγκι** (πολωνικά: Wiktor Brégy) (3 Σεπτεμβρίου 1903, Κίεβο - 20 Μαΐου 1976, Βαρσοβία) ήταν Πολωνός τραγουδιστής (τενόρος) και σκηνοθέτης όπερας, γαλλικής καταγωγής.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του Γάλλου Λεόν Μπρεζί, που εργαζόταν στη Ρωσία, και της Ελληνίδας Αλεξάνδρας Διαμαντίδη. Είχε γαλλική υπηκοότητα. Το 1920 μετακόμισε με την οικογένειά του στη Βαρσοβία, όπου αποφοίτησε από το 41o Λύκειο Βαρσοβίας «Γιόαχιμ Λελέβελ». Σπούδασε τα έτη 1923–1925 στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Βαρσοβίας, ενώ σπούδασε φωνητική με την Αντέλα Βιλγκότσκα και στη συνέχεια με τη Μάρια Γουμπκόφσκα. Τα έτη 1925-1927 υπηρέτησε στο Γαλλικό Στρατό. Έκανε το ντεμπούτο του το 1927 με τον ρόλο του Τζόντεκ στην όπερα «Χάλκα», σε ένα περιοδεύον θέατρο. Το 1929 παντρεύτηκε τη Ζόφια, το γένος Σουχάνκουφ, παιδαγωγό της φωνητικής. Το 1928 ξεκίνησε να εργάζεται στην Όπερα της Βαρσοβίας, όπου εμφανίστηκε σε πάνω από 20 ρόλους σε τέσσερις σεζόν. Από το 1931 έως το 1933 ήταν σολίστ της Opéra Comique στο Παρίσι, από το 1934 έως το 1939 έπαιξε σε ελβετικές όπερες (στη Ζυρίχη, στη Βασιλεία και στη Βέρνη) και σε πολλές ευρωπαϊκές πόλεις. Χάρη στις προσπάθειές του, το 1934, η «Χάλκα» του Στανίσουαφ Μονιούσκο ανέβηκε στην Όπερα της Βέρνης.

Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, διεξήγαγε διδακτικές δραστηριότητες στη Βαρσοβία. Έλαβε μέρος στο αντιστασιακό κίνημα. Το 1940 συνελήφθη ως Γάλλος πολίτης. Φυλακίστηκε στη Φυλακή Πάβιακ, μετά στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Στούτχοφ και στο Αλτβόρβερκ, κοντά στο Γκρούντζιοντς, από όπου δραπέτευσε και έφτασε στην Κρακοβία.

Μετά τον πόλεμο, παρακολούθησε μαθήματα σόλο τραγουδιού και όπερας στη Μουσική Σχολή «Φρεντερίκ Σοπέν» στη Βαρσοβία. Το 1948 έγινε μόνιμος διευθυντής της Όπερας της Βαρσοβίας. Οργάνωσε το Opera Studio στο Γκντανσκ, το οποίο αργότερα μετατράπηκε σε Όπερα της Βαλτικής. Από το 1957 ήταν λέκτορας στην Κρατική Ανώτατη Μουσική Σχολή της Βαρσοβίας.

Με διαταγή του Προέδρου της Δημοκρατίας της Πολωνίας της 22ας Ιουλίου 1952, κατόπιν αιτήματος του Υπουργού Πολιτισμού και Τέχνης, τιμήθηκε με τον Σταυρό του Ιππότη του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας *για τα προσόντα του στον τομέα του πολιτισμού και της τέχνης*. Το 1952 του απονεμήθηκε ομαδικά το Εθνικό Βραβείο 2ου Βαθμού.

Πέθανε στη Βαρσοβία και είναι ενταφιασμένος στο Κοιμητήριο Ποβόνσκι στη Βαρσοβία (τμήμα 227-1-7,8).

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Πολωνικά) *e-teatr.pl*. 11963.
2. ↑  Dziennik Polski, r. VIII, nr 176 (2639), s. 2.

Βιβλιογραφία
------------

* Βίκτορ Μπρέγκι: *Elements of Vocal Technique*, National Music Publishing House, Κρακοβία, 1974.
* Βίκτορ Μπρέγκι στο Culture.pl.
* Great Universal Encyclopedia PWN, τόμος II, σ. 132, PWN, Βαρσοβία 1963.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 26620039
* LCCN: no89007318
* ISNI: 0000 0001 0961 3856
* GND: 1167543033

 |

 |
Ο **Διονύσιος Καλλυβωκάς** ή **Καλλιβωκάς** (Ζάκυνθος, 1806 - Αθήνα, 1877) ήταν Έλληνας ζωγράφος. Αποτελεί έναν από τους εκπροσώπους της Επτανησιακής Σχολής.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1806 στη Ζάκυνθο. Έλαβε τα πρώτα μαθήματα ζωγραφικής από τον συμπατριώτη του Νικόλαο Καντούνη και συνέχισε τις σπουδές του στην Ακαδημία του Αγίου Λουκά στη Ρώμη και αργότερα στη Βασιλική Ακαδημία της Φλωρεντίας, πόλη στην οποία παρέμεινε επί δώδεκα χρόνια, αντιγράφοντας για βιοποριστικούς λόγους πίνακες γνωστών ζωγράφων. 

Με την επιστροφή του στη Ζάκυνθο ίδρυσε ιδιωτική σχολή ζωγραφικής και ασχολήθηκε με την αγιογράφηση εκκλησιών. Δίδαξε στη Λευκάδα ενώ το 1858 διορίστηκε δάσκαλος σχεδίου στην Ιόνιο Ακαδημία, όπου και παρέμεινε μέχρι το 1864. Το 1870 τιμήθηκε με χάλκινο βραβείο στην Έκθεση των Ολυμπίων για το έργο του *Ο Εσταυρωμένος* και το 1875 τιμήθηκε με αργυρό «*νομισματόσημο*» β΄ τάξεως για την παρουσίαση αντιγράφων έργων της Αναγέννησης και του Μπαρόκ.

Έργο
----

Δημιούργησε πρωτότυπα έργα αλλά και αντίγραφα άλλων καλλιτεχνών. Ασχολήθηκε κυρίως με προσωπογραφίες και θρησκευτικές σκηνές. Η τεχνοτροπία του ήταν επηρεασμένη από τα ακαδημαϊκά πρότυπα του 18ου αιώνα. Οι προσωπογραφίες του θεωρούνται από τις πλέον χαρακτηριστικές απεικονίσεις της αστικής κοινωνίας των Επτανήσων κατά τον 19ο αιώνα. Στα συγκεκριμένα έργα εστίαζε στην απόδοση ευγενικών χαρακτηριστικών στα εικονιζόμενα πρόσωπα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  *Ζωγραφίζοντας στην Κέρκυρα*. Παράρτημα Κέρκυρας: Εθνική Πινακοθήκη και Μουσείο Αλέξανδρου Σούτζου - Υπουργείο Πολιτισμού. σελ. 71.
2. ↑  Νέα Εστία, Ιούλιος 1959, Τεύχ. 768, σελ. 857.[*νεκρός σύνδεσμος*]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Διονύσιος Καλλυβωκάς** |

* Εθνική Πινακοθήκη: Μουσείο Αλέξανδρου Σούτζου - Ίδρυμα Ευριπίδη Κουτλίδη: Καλλιβωκάς Διονύσιος (1806 Ζάκυνθος - 1877 Αθήνα)

  


|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Επτανησιακή Σχολή |
| --- |
|  |
| 
* Παναγιώτης Δοξαράς
* Νικόλαος Δοξαράς
* Διονύσιος Καλλυβωκάς
* Νικόλαος Καντούνης
* Νικόλαος Κουτούζης
* Στέφανος Παζηγέτης
* Χαράλαμπος Παχής
* Ιερώνυμος Στρατής Πλακωτός
* Σπυρίδων Προσαλέντης
* Στέφανος Τσαγκαρόλας
* Διονύσιος Τσόκος
* Νικόλαος Ξυδιάς Τυπάλδος
 |  |

 |
Συντεταγμένες: 40°34′49″N 22°58′8″E﻿ / ﻿40.58028°N 22.96889°E﻿ / 40.58028; 22.96889

Το **Βρετανικό Κοιμητήριο Μίκρας** (αγγλικά: *Mikra British Cemetery*) είναι βρετανικό στρατιωτικό κοιμητήριο της περιόδου του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου στην Καλαμαριά, προάστιο της πόλεως της Θεσσαλονίκης, στην Ελλάδα. Ξεκίνησε τη λειτουργία του τον Απρίλιο του 1917, ενώ παρέμεινε σε χρήση έως το 1920. Έπειτα από την υπογραφή της Συνθήκης του Μούδρου, το κοιμητήριο επεκτάθηκε περαιτέρω με την προσθήκη ταφικών μνημείων αλλοεθνών πεσόντων. Υπεύθυνη για τη συντήρηση και διαχείρισή του είναι η Επιτροπή Στρατιωτικών Τάφων της Κοινοπολιτείας.

Τοποθεσία
---------

Το κοιμητήριο βρίσκεται στη Καλαμαριά, προάστιο της Θεσσαλονίκης, ενώ η ακριβής τοποθεσία του βρίσκεται μεταξύ του στρατοπέδου Νταλίπη και του ελληνικού δημοτικού νεκροταφείου της Καλαμαριάς, σε κοντινή απόσταση της Οδού Κωνσταντίνου Καραμανλή.

Ιστορία
-------

Δείτε επίσης: Μακεδονικό Μέτωπο (Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος)
Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Θεσσαλονίκη αποτέλεσε έδρα της Βρετανικής Δύναμης Θεσσαλονίκης, ενώ περιελάμβανε, συνολικά, δεκαοκτώ διαφορετικά νοσοκομεία. Εκ των συγκεκριμένων νοσοκομείων, τρία ήσαν καναδικά, χωρίς, ωστόσο, να υπάρχει κάποιος καναδικής καταγωγής στρατιώτης μεταξύ των δυνάμεων της Κοινοπολιτείας.

Προ της κατασκευής του κοιμητηρίου της Μίκρας, οι πεσόντες των δυνάμεων της Κοινοπολιτείας θάβονταν εντός τοπικών προτεσταντικών και ρωμαιοκαθολικών κοιμητηρίων. Παράλληλα, κατά τη διάρκεια της περιόδου μεταξύ Νοεμβρίου του 1915 και Οκτωβρίου του 1918, χρησιμοποιείτο το Αγγλογαλλικό Στρατιωτικό Κοιμητήριο, επί της Οδού Λαγκαδά.

Το κοιμητήριο περιλαμβάνει, συνολικά, 1.810 τάφους μελών των δυνάμεων της Κοινοπολιτείας κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, καθώς και επιπλέον, συνολικά, 147 στρατιωτικούς τάφους αλλοεθνών.

Το Μνημείο της Μίκρας, το οποίο βρίσκεται εντός του κοιμητηρίου, κατασκευάστηκε προς τιμήν των, περίπου, 500 μελών των δυνάμεων της Κοινοπολιτείας, συμπεριλαμβανομένων νοσοκόμων και αξιωματικών, τα οποία σκοτώθηκαν όταν τα στρατιωτικά πλοία και τα νοσοκομειακά πλοία τα οποία τα μετέφεραν βυθίστηκαν στη Μεσόγειο Θάλασσα. Τα ταυτοποιημένα θύματα των συγκεκριμένων πλοίων βρίσκονται θαμμένα στη Θεσσαλονίκη.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9  (Αγγλικά) «Mikra British Cemetery, Kalamaria». *Commonwealth War Graves Commission*. Ανακτήθηκε στις 5 Ιανουαρίου 2014.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Πόλεμος
* Πύλη:Ελλάδα
* Πύλη:Ηνωμένο Βασίλειο
 |

 |
Σκαλοπάτια που κατεβαίνουν στο δημόσιο τμήμα του Λαμπρεχτσόφεν
Το **Λαμπρεχτσόφεν** (γερμανικά: Lamprechtsofen) είναι ασβεστολιθικό καρστικό ποτάμιο σπήλαιο στην Αυστρία. Με βάθος 1.632 μέτρων, αποτελεί ένα από τα βαθύτερα σπήλαια στον κόσμο. Πριν από την ανακάλυψη του σπηλαίου Κρούμπερα στη Γεωργία, ήταν το βαθύτερο γνωστό σπήλαιο στον κόσμο. Το Λαμπρεχτσόφεν βρίσκεται 2 χιλιόμετρα βορειοδυτικά του Βάισμπαχ μπάι Λόφερ (Σάλτσμπουργκ), στην Αυστρία, στα όρη Λέογκανγκ.

Σήμερα, περίπου 700 μέτρα είναι ανοιχτά για τους επισκέπτες, ένα τμήμα του σπηλαίου που καλύπτει υψομετρική διαφορά 70 μέτρων.

Λόγω του ποταμού του σπηλαίου, υπόκειται σε πλημμύρες από τις δυνατές βροχές και το λιώσιμο του χιονιού. Ως εκ τούτου, επισκέπτες και εξερευνητές έχουν παγιδευτεί περιστασιακά στο σπήλαιο.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Duckeck, Jochen (25 Απριλίου 2013). «Lamprechtsofen». *Show Caves of Austria*. Ανακτήθηκε στις 31 Μαρτίου 2014.
2. 1 2  «The natural wonders of the Saalachtal». Saalachtaler Naturgewalten. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Ιουλίου 2010. Ανακτήθηκε στις 3 Απριλίου 2014.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Lamprechtsofen στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 241859397

 |

 |
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Ίσμαρος.
Στην ελληνική μυθολογία ο **Ίσμαρος** ήταν γιος του Ευμόλπου, ο οποίος μαζί με τον πατέρα του κατέφυγε στον βασιλιά των Θρακών, τον Τεγύριο. Ο Τεγύριος πάντρεψε την κόρη του με τον Ίσμαρο. Και από εκεί όμως ο Εύμολπος αναγκάσθηκε να απομακρυνθεί, καθώς αποκαλύφθηκε ότι είχε λάβει μέρος σε μία συνωμοσία κατά του Τεγυρίου. Τότε βρήκε καταφύγιο στην Ελευσίνα. Μετά τον θάνατο του Ισμάρου, ο Εύμολπος μετακλήθηκε στη Θράκη από τον Τεγύριο, με τον οποίο συμφιλιώθηκε και τον διαδέχθηκε στον θρόνο μετά από επιθυμία του ίδιου του Τεγυρίου.

Ο Ίσμαρος έδωσε το όνομά του στην πόλη της Θράκης Ίσμαρο, την πρωτεύουσα των Κικόνων που αναφέρονται στην *Οδύσσεια*.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Εύμολπος». *mythotopia.eu*. Ινστιτούτο Επεξεργασίας του Λόγου. Ανακτήθηκε στις 25 Αυγούστου 2023.
2. ↑  «Ίσμαρος». *mythotopia.eu*. Ινστιτούτο Επεξεργασίας του Λόγου. Ανακτήθηκε στις 25 Αυγούστου 2023.

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969
Ο **Εντίν Τσότσαλιτς** (βοσν.: *Edin Cocalić*) (γεν. 1987) είναι διεθνής ποδοσφαιριστής από τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη. Αγωνίστηκε πέντε χρόνια στη Ζελιέζνιτσαρ Σαράγεβο και από τον Ιανουάριο του 2010 ως το 2012 αγωνίστηκε στην Ελλάδα, στη Σούπερ Λίγκα, με τoν Πανιώνιο. Έχει ύψος 1,90, παίζει και με τα δύο πόδια, έχει καλή τεχνική και είναι καλός στο ψηλό παιχνίδι. Αγωνίζεται ως κεντρικός αμυντικός αλλά και στη μεσαία γραμμή. Από τον Ιανουάριο του 2012 παίζει στη Μακάμπι Χάιφα  στο Ισραήλ.

Βιογραφικό
----------

Ο Εντίν Τσότσαλιτς γεννήθηκε στις 5 Δεκεμβρίου 1987 στο Βίσεγκραντ, Βοσνία-Ερζεγοβίνη. Ξεκίνησε την καριέρα του στη Ζελέζνιτσαρ του Σεράγεβο, στην οποία έπαιξε επί 11 χρόνια σε όλες τις ηλικιακές κατηγορίες. Από το 2006 εντάχθηκε στην πρώτη ομάδα, στην οποία αγωνίστηκε έως τον Δεκέμβριο του 2009 σε 110 ματς συνολικά. Έγινε ο νεώτερος αρχηγός στην ιστορία της ομάδας. 

Τον Ιανουάριο του 2010 υπέγραψε συμβόλαιο 3,5 ετών στον Πανιώνιο. Έκανε ντεμπούτο με την ομάδα στις 11 Φεβρουαρίου στο Κύπελλο Ελλάδος, όταν μπήκε ως αλλαγή στο 89΄ στον περιπετειώδη αγώνα της προημιτελικής φάσης εναντίον της Καβάλας, ο οποίος ξεκίνησε στις 10 Φεβρουαρίου, διακόπηκε λόγω κακοκαιρίας στο 70΄ και συνεχίστηκε την επόμενη μέρα, για να λήξει 0-0. Ντεμπούτο στην Α΄ Εθνική έκανε στις 21 Φεβρουαρίου, στον εκτός έδρας αγώνα κατά του ΠΑΣ Γιάννινα και ήταν καλότυχο, αφού σκόραρε με κεφαλιά ψαράκι στην πρώτη επαφή του με την μπάλα στο πρώτο λεπτό και συνέβαλλε στην πρώτη νίκη (με 3-2) της ομάδας έπειτα από εννιά αγωνιστικές. 

Το 2003 κλήθηκε για πρώτη φορά στην εθνική παίδων (κάτω των 17) της χώρας του, της οποίας υπήρξε αρχηγός. Έχει αγωνιστεί επίσης στις εθνικές νέων (κ. 19) και ελπίδων (κ. 21) και μια φορά με την εθνική ανδρών.

Καριέρα
-------

| Χρονιές | Σύλλογος | Συμμετοχές | Γκολ |
| --- | --- | --- | --- |
| 2006-2009 |  Ζελιέζνιτσαρ Σαράγεβο | 110 | 6 |
| 2009-10 (β΄) |  Πανιώνιος | 7 | 1 |
| 2010-11 |  Πανιώνιος | 26 | 0 |
| 2011-12 (α΄) |  Πανιώνιος | 16 | 0 |
| 2012- |  Μακάμπι Χάιφα  | 36 | 1 |
| Χρονιές | Εθνικές ομάδες | Συμμετοχές | Γκολ |
| 2003 | Βοσνία και Ερζεγοβίνη ! Βοσνία και Ερζεγοβίνη (παίδων) | 7 | 0 |
| 2005-2007 | Βοσνία και Ερζεγοβίνη ! Βοσνία και Ερζεγοβίνη (νέων) | 8 | 0 |
| 2008-2009 | Βοσνία και Ερζεγοβίνη ! Βοσνία και Ερζεγοβίνη (ελπίδων) | 7 | 0 |
| 2009 | Βοσνία και Ερζεγοβίνη ! Βοσνία και Ερζεγοβίνη (ανδρών) | 5 | 0 |

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Στατιστικά σεζόν 2009-10
* Στατιστικά σεζόν 2010-11 Αρχειοθετήθηκε 2011-05-14 στο Wayback Machine..
Κανταΐφι
Το **καταΐφι** (τουρ.:Kadayif) ή **κανταΐφι** είναι γλυκό του ταψιού ή αλλιώς ένα σιροπιαστό γλυκό που συναντάται σε αρκετές κουζίνες των χωρών της Μέσης Ανατολής και των πρώην Οθωμανικών χωρών. Το γλυκό έχει κύριο συστατικό του το ψωμί. Φτιάχνεται από μια ειδική, θρυμματισμένη ζύμη (καταΐφι), ινώδους μορφής, η οποία παράγεται από σιτάρι και νερό -ωστόσο η φυλλοειδής αυτή ζύμη χρησιμοποιείται και για την παραγωγή μοναδικών αλμυρών ορεκτικών.- συνήθως, το γλύκισμα περιέχει ξηρούς καρπούς (αμύγδαλο, φουντούκι, φιστίκια) και μέλι που του προσδίδουν τραγανή και ιδιαίτερα γλυκιά γεύση.

Πολλές χώρες διεκδικούν τη δημιουργία του γλυκού διότι η ακριβής καταγωγή του χάνεται μεταξύ των χωρών της νοτιοανατολικής Μεσογείου. Παρ’ ‘όλα αυτά, η επικρατέστερη θεωρία είναι πως το γλυκό δημιουργήθηκε στο Αφιόν Καραχισάρ της Μικράς Ασίας (τωρινής:Τουρκίας).

Το κανταΐφι είναι ιδιαίτερα δημοφιλές γλυκό στις Αραβικές χώρες όπως είναι ο Λίβανος και η Αίγυπτος και ιδιαίτερα στην Παλαιστίνη και στον πρώην Οθωμανικό κόσμο, στην Ελλάδα και στην Τουρκία. Συνήθως συνοδεύεται με παγωτό καϊμάκι και σερβίρεται, κατά κύριο λόγο, με ελληνικό καφέ και σπανιότερα με ρακί και ούζο.

Εκδοχές
-------

Οι δημοφιλέστερες εκδοχές του γλυκού είναι το κιουνεφέ καταΐφι («konafah» κατά την πρωτότυπη ονομασία του), το σαράι εκμέκ κανταΐφ, το μπούρμα κανταΐφι, το εκμέκ καταΐφι με ντοντουρμά, εκμέκ καταΐφι με καϊμάκι και το κιουνεφέ καταΐφι με τυρί. Ωστόσο η επικρατέστερη είναι η πιο απλή εκδοχή στην οποία προστίθεται αμύγδαλο, κανέλλα και μέλι.

Στις μέρες μας το κανταΐφι, αν και καταναλώνεται όλο το χρόνο, θεωρείται παραδοσιακά το επίσημο κέρασμα, που προσφέρεται τις ημέρες των Χριστουγέννων. 

Σε μια άλλη χώρα της πρώην Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, τη Βοσνία το κανταΐφι έχει ένα διαφορετικό στυλ, γίνεται με την τοποθέτηση ενός στρώματος από σύρμα κανταΐφι, έπειτα ένα στρώμα από μια γέμιση από ψιλοκομμένα καρύδια και τέλος ένα ακόμα στρώμα σύρματος κανταΐφι. Τα αρτοσκευάσματα είναι βαμμένα με λιωμένο βούτυρο, ψημένα μέχρι χρυσαφί και μετά διαβρέχονται σε ζάχαρη ή σιρόπι μελιού.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «What is Kataifi? (with pictures)». *wiseGEEK*.. Ανακτήθηκε στις 2018-05-23.
2. ↑  «Η ιστορία του κανταϊφιού & οι διάσημες παραλλαγές του!». *Zaxaroplasteia*. 2017-03-30. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2020-11-28.. Ανακτήθηκε στις 2018-05-23.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **κανταΐφι**  |
Ο **Γεώργιος Τζηρίδης** (14 Απριλίου 1889  - 23 Ιουνίου 1975), του Σωτηρίου, ήταν Έλληνας γιατρός και πολιτικός, ο οποίος διετέλεσε βουλευτής και υπουργός.

Βιογραφία
---------

### Σπουδές και ιατρική

Γεννήθηκε στη Στενήμαχο της Ανατολικής Ρωμυλίας το 1889 και φοίτησε αρχικά στα Ζαρίφεια διδασκαλεία της Φιλιππούπολης και μετά στην Αθήνα. Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου και άσκησε το λειτούργημά του (ειδικότητα χειρουργού-μαιευτήρα-γυναικολόγου) στη Βουλγαρία, όπου στρατεύτηκε αναγκαστικά.
Όταν πληροφορήθηκε την απόφαση του διαδόχου του βουλγαρικού θρόνου, Μπόρις, να καταλάβει τη Θεσσαλονίκη, ο Τζηρίδης ειδοποίησε αμέσως τον συνεργάτη και συνάδελφό του Φίλιππο Νίκογλου και ο ελληνικός στρατός στράφηκε προς τη συμπρωτεύουσα, απελευθερώνοντάς την το 1912. Για την ενέργεια εκείνη, ο Τζηρίδης συνελήφθη από τους Βουλγάρους και εγκλείστηκε σε φυλακή των Σκοπίων. Κατάφερε να δραπετεύσει το 1923 και έφυγε στη Θεσσαλονίκη, όπου εργάστηκε ως γιατρός. Κατά την περίοδο της Κατοχής υπηρέτησε ως επικεφαλής του Ερυθρού Σταυρού. Διατέλεσε πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης. Επίσης ίδρυσε τη Θρακική Εστία και λίγο νωρίτερα την Ένωση Ανατολικής Ρωμυλίας.

### Πολιτική σταδιοδρομία

Εξελέγη βουλευτής Θεσσαλονίκης για πρώτη φορά με το Κόμμα Φιλελευθέρων του Ελευθερίου Βενιζέλου στις εκλογές του 1933, ενώ πολιτεύτηκε για πρώτη φορά το 1928. Μεταπολεμικά εκλέχθηκε στη Βουλή το 1946 με την Ηνωμένη Παράταξις Εθνικοφρόνων (Κόμμα Εθνικών Φιλελευθέρων) λαμβάνοντας 8.653 ψήφους.

Στις 14 Μαΐου 1946 διορίστηκε υφυπουργός Γενικός Διοικητής Κεντρικής Μακεδονίας στην κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Τσαλδάρη. Παρέμεινε υφυπουργός στην επόμενη κυβέρνηση του Τσαλδάρη, ως τον Ιανουάριο του 1947.

Επανεξελέγη βουλευτής με τον Ελληνικό Συναγερμό το 1952.

### Τελευταία χρόνια

Ήταν παντρεμένος με τη Γαλάτεια Τζηρίδου και απέκτησαν μία κόρη, την Άννα, και μία εγγονή, τη Γαλάτεια.

Ο Γεώργιος Τζηρίδης απεβίωσε στη Θεσσαλονίκη το 1975 και κηδεύτηκε στις 24 Ιουνίου από τον ιερό ναό του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Το Μητρώο της Βουλής αναφέρει ως έτος γέννησης του Τζηρίδη το 1887.
2. 1 2  «Βιογραφία». *ellinisimos.gr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Αυγούστου 2019. Ανακτήθηκε στις 5 Μαρτίου 2017.
3. 1 2 3  «Κοινωνικά». Μακεδονία. 25 Ιουνίου 1975. σελ. 3.
4. ↑  Μητρώο πληρεξουσίων, γερουσιαστών και βουλευτών 1822-1935, Αθήνα 1986, Βουλή των Ελλήνων, σελ.142 (αριθμ. 1588)
5. ↑  «ΕΚΛΟΓΕΣ 1946 – ΟΙ 1.538 ΠΟΛΙΤΕΥΤΕΣ». Εφημερίδα Εμπρός. 31 Μαρτίου 1946. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Νοεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 5 Μαρτίου 2017.
6. ↑  Ανδρέας Γ. Δημητρόπουλος (2004). *Οι Ελληνικές Κυβερνήσεις 1843-2004* (PDF). Αθήνα. σελ. 74. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 12 Αυγούστου 2011.
7. ↑  ««Κυβέρνησις ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΤΣΑΛΔΑΡΗ Από 2.10.1946 έως 24.1.1947»». Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης. Ανακτήθηκε στις 5 Μαρτίου 2017.
8. ↑  Μητρώο Γερουσιαστών και Βουλευτών 1929-1974 Βουλή των Ελλήνων, Εθνικό Τυπογραφείο, 1977 (σελ. 97, αρ. 1146).(pdf)
Ο **Κορράδος του Ούρσλινγκεν**, γερμ.: *Conrad von Urslingen* (απεβ. 1202) ήταν δούκας του Σπολέτο σε δύο περιπτώσεις: πρώτα από το 1183 έως το 1190 και στη συνέχεια από το 1195 έως το 1198.

Βιογραφία
---------

Ο Κορράδος Α΄ ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του ως κόμης της Ασίζης, η οποία του δόθηκε μετά την κατάκτησή του το 1174 από τον Χριστιανό αρχιεπίσκοπο του Μάιντς. Ο βασιλιάς Φρειδερίκος Α΄ της Γερμανίας, έκανε τον Κορράδο κόμη και του παραχώρησε τη Ρόκκα ως έδρα της εξουσίας του. Κατά τη διάρκεια της θητείας του Κορράδου Α΄, ο Άγιος Φραγκίσκος γεννήθηκε στην Ασίζη.

Το 1183 ο Φρειδερίκος Α΄ τοποθέτησε τον Κορράδο Α΄ ως δούκα του Σπολέτο. Το 1190 κυνηγήθηκε από το Σπολέτo από τις ανερχόμενες δυνάμεις των Γουέλφων, αλλά ανέκτησε το δουκάτο του το 1195. Προστάτευσε για λίγο τον νεαρό βασιλιά Φρειδερίκο Β΄ στη Ρόκα και ενήργησε ως τοποτηρητής (vicarius) του βασιλείου της Σικελίας, αλλά το 1198 διατάχθηκε να αποδώσει το Σπολέτο στον πάπα και κατά τη διάρκεια της απουσίας του, η Ασίζη επαναστάτησε και δήλωσε κοινότητα.

Γιος του ήταν ο Ράιναλντ του Ούρσλινγκεν, δούκας του Σπολέτο από το 1223 έως το 1230.

Η στρατιωτική βασιλική σταδιοδρομία του Κορράδου Α΄ ταυτίζεται σημαντικά με την αρχόμενη και επιθετική διεκδίκηση της εξουσίας από τις «κοινότητες» της Ιταλίας (και γενικά των ευρωπαϊκών εδαφών) και την με αναστατώσεις βιογραφία του ως βασιλικού εκπροσώπου (vicar), που συμβολίζει την παρακμή τού *επάνω σε πολλά έθνη* βασιλείου στο εσωτερικό της Ιταλίας και στην Ευρώπη συνολικά. Ορισμένες κοινότητες αυτοδιορίζονταν με «πολιτοφυλακές» σε ολόκληρο τον Χριστιανικό κόσμο, για να ανατρέψουν τους πιστούς τοπικούς υποστηρικτές της ιδέας του *Sacrum Imperium,* ανοίγοντας έτσι το δρόμο για τα σύγχρονα εθνικά κράτη έμμεσα.

Οικογένεια
----------

Είχε τέκνο:

* Ράιναλντ άκμασε 1223-30, δούκας του Σπολέτο.

Πηγές
-----

* Jordan, E. *Les origines de la domination Angevine en Italie*. Παρίσι, 1909.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 2110150172705400180003
* GND: 1137168307

 |

 |
Η **Αφούλα** (εβραϊκά: עֲפוּלָה) είναι πόλη στο Βόρειο Διαμέρισμα του Ισραήλ, συχνά γνωστή ως η «Πρωτεύουσα της Κοιλάδας» λόγω της στρατηγικής της θέσης στην Κοιλάδα της Ιεζραέλ. Από το 2021, η πόλη είχε πληθυσμό 59.075 κατοίκους.

Το αρχαίο τελλ της Αφούλα(ς) υποδηλώνει κατοίκηση από την Ύστερη Χαλκολιθική περίοδο έως την περίοδο των Αγιουβιδών. Έχει προταθεί ότι η Αφούλα είναι η τοποθεσία του χωριού Άρβηλα που αναφέρεται στο γεωγραφικό λεξικό *Περί των τοπικών ονομάτων των εν τη Θεία Γραφή* (γνωστό απλά και ως *Ονομαστικόν*) του Ευσεβίου της Καισαρείας και του σαμαρειτικού χωριού Κιριάτ Οφλαθά του 7ου αιώνα. Στην περιοχή κτίστηκε ένα φρούριο κατά την περίοδο των Μαμελούκων.

Ήταν μικρό παλαιστινιακό αραβικό χωριό κατά την οθωμανική περίοδο, πουλήθηκε όμως το 1872 με ολόκληρη την κοιλάδα της Ιεζραέλ στη λιβανέζικη ελληνορθόδοξη οικογένεια Σουρσόκ. Το 1925, η ίδια περιοχή εξαγοράστηκε από την Αμερικανική Σιωνιστική Κοινοπολιτεία ως μέρος της αγοράς Σουρσόκ. Ο πλειοψηφικός μουσουλμανικός και χριστιανικός πληθυσμός απομακρύνθηκε και αντικαταστάθηκε από Εβραίους μετανάστες, σηματοδοτώντας την ίδρυση της σύγχρονης Αφούλα. Μετά την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ το 1948, η Αφούλα εποικήθηκε από Εβραίους μετανάστες από το Ιράκ, την Υεμένη και τη Ρουμανία. Το 1972 απέκτησε καθεστώς πόλεως. Η δεκαετία του 1990 είδε την εβραϊκή μετανάστευση από την Αιθιοπία και την πρώην Σοβιετική Ένωση να συνεισφέρει στην ανάπτυξη της πόλης. Από το 1995, η πόλη έχει σχεδόν διπλασιάσει τον πληθυσμό της.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14  www.geopostcodes.com/Jezreel\_Valley.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Afula στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 155212712
* LCCN: nr92003740

 |

 |
Ο **Σοφοκλής Τριανταφυλλίδης** (1852-1929) ήταν δικηγόρος, δημοσιογράφος και πολιτικός από τον Πόντο. Υπήρξε ένας από τους ηγέτες του αγροτικού κινήματος στη Θεσσαλία.

Βιογραφικό
----------

Γεννήθηκε στην Τραπεζούντα το 1852, σπούδασε στην Μεγάλη του Γένους Σχολή και σε ηλικία 16 χρόνων ήρθε στην Ελλάδα. Κατά την Επανάσταση στη Θεσσαλία, το 1878, πήρε μέρος στην Μάχη της Μακρυνίτσας, στο Πήλιο, όπου τραυματίστηκε. Μεταφέρθηκε στην Αθήνα και αφού ανάρρωσε σπούδασε νομικά και στη συνέχεια εργάστηκε ως δικηγόρος στο Βόλο. Από το 1903 μέχρι το 1907 ήταν επικεφαλής του Μακεδονικού Κομιτάτου της πόλης. 

Το 1900 ίδρυσε την εφημερίδα «*Πανθεσσαλική*» , που υποστήριξε τους ακτήμονες αγρότες της Θεσσαλίας και συνέβαλε στη διάδοση φιλελεύθερων και σοσιαλιστικών ιδεών. Το 1906 έγραψε το έργο «*Οι κολίγοι της Θεσσαλίας*». Το 1910 εκλέχτηκε βουλευτής με το Κόμμα Φιλελευθέρων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ε/Ιστορικά, Κιλελέρ- 1 Μαρτίου 2001, ένθετο εφημερίδας Ελευθεροτυπία, σελ. 20
2. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Νοεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 6 Νοεμβρίου 2018.
3. ↑  Ε/Ιστορικά, Κιλελέρ- 1 Μαρτίου 2001, ένθετο εφημερίδας Ελευθεροτυπία, σελ. 20
Ο **Κόνορ Ράιαν Σουίντελλς** που γεννήθηκε 19 Σεπτεμβρίου 1996 είναι Άγγλος ηθοποιός και μοντέλο. Ξεκίνησε την καριέρα του στα μέσα του 2010 και ήρθε στο φως της δημοσιότητας όταν υποδύθηκε τον Adam Groff στο Netflix στις σειρές κωμικού δράματος *Σεξουαλική Αγωγή*.

Πρώιμα χρόνια
-------------

Γεννήθηκε στο Λιούις του ανατολικού Σάσσεξ. Η μητέρα του πέθανε από καρκίνο του εντέρου όταν ήταν επτά χρονών. Μετά τον θάνατο της, αυτός με τον πατέρα του πήγαν να ζήσουν με τους γονείς του πατέρα του στο δυτικό Chiltington ώσπου μετακόμισαν στο Billingshurst. O Swindells φοίτησε στο κοινοτικό κολλέγιο Rydon και στο σχολείο μέσης εκπαίδευσης Steyning.

Καριέρα
-------

Ξεκίνησε να ασχολείται με την ηθοποιία όταν είδε μία αφίσα για οντισιόν σε μία τοπική θεατρική παράσταση και οι φίλοι του τον προκάλεσαν να πάρει τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Έπειτα συμμετείχε σε άλλες δύο τοπικές θεατρικές παραστάσεις και στο τέλος της τρίτης απέκτησε μάνατζερ. Το 2017 είχε φιλική συμμετοχή σε ένα επεισόδιο στη σειρά Harlots, υποδύοντας το Mostyn. Επίσης εμφανίστηκε και στο βρετανικό κανάλι Sky One σε ένα επεισόδιο της δραματικής σειράς Jamestown, παίζοντας το Fletcher.
Το Μάρτιο του 2017 επιλέχθηκε για να αντικαταστήσει τον Τζο Άλγουιν υποδύοντας το Ντόναλντ στην ταινία Aπαγωγή, που είναι ένα σκωτσέζικο ψυχολογικό θρίλερ σκηνοθετημένο από τον Kristoffer Nyholm.
Το 2018 πρωταγωνίστησε στη δραματική ταινία VS που σκηνοθετήθηκε από τον Εντ Λίλι.
Από το 2019 βρέθηκε στο πλάι του Έισα Μπάτερφιλντ και της Τζίλιαν Άντερσον στο κωμικό δράμα του Netflix Σεξουαλική Αγωγή ως τον γιο του διευθυντή, Άνταμ Γκροφ, έναν νταή που έχει κακή και έντονη σχέση με τον πατέρα του.

Βραβεία και Διακρίσεις
----------------------

Caption text| **Έτος** | **Βραβείο** | **Κατηγορία** | **Έργο** | **Αποτέλεσμα** | Παραπομπές |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2017 | Screen International | Αστέρες του αύριο | (ο ίδιος) | *Κέρδισε* |  |
| 2019 | MTV Movie & TV Awards | Καλύτερο φιλί (με τον Ncuti Gatwa ) | Σεξουαλική Αγωγή | υποψήφιος |  |

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Connor Ryan Swindells». *Ancestry.com*. Ανακτήθηκε στις 17 Ιανουαρίου 2019.
2. ↑  Tutt, Louise. «Stars of Tomorrow 2017: Connor Swindells (actor)». *Screen* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 14 Ιανουαρίου 2019.
3. ↑  «Billingshurst actor stars in new film in cinemas across the UK». *West Sussex County Times*. 19 October 2018.. Ανακτήθηκε στις 21 January 2021.
4. ↑  «Introducing Connor Swindells: Meet The Ex-Boxer Breaking Out In Rap Drama 'VS.'». *timeout.com*. Ανακτήθηκε στις 14 Ιανουαρίου 2019.
5. ↑  Bradshaw, Peter (19 October 2018). «VS. review – the 8 Mile of Southend» (στα αγγλικά). *The Guardian*. ISSN 0261-3077.. Ανακτήθηκε στις 14 January 2019.
6. ↑  «Screen unveils Stars of Tomorrow 2017 with BFI London Film Festival». *Screen International*. 2 Οκτωβρίου 2017. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Ιανουαρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 2 Ιανουαρίου 2018.
7. ↑  «MTV Movie & TV Awards 2019: The Complete List of Nominations». *E!*. 14 Μαΐου 2019. Ανακτήθηκε στις 17 Ιουλίου 2019.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Connor Swindells στο Wikimedia Commons
Ο **Αριστογείτων** (4ος αιώνας π.Χ.) ήταν Αθηναίος ρήτορας και αντίπαλος του Δημοσθένη και του Δεινάρχου. Ο πατέρας του, Σκύδιμος, είχε πεθάνει στη φυλακή, καθώς είχε χρέη προς την πολιτεία και δεν μπορούσε να τα αποπληρώσει. Το χρέος αυτό μεταφέρθηκε στον Αριστογείτονα, ο οποίος φυλακίστηκε επίσης για κάποιο διάστημα μην μπορώντας επίσης να το καλύψει. Ο Αριστογείτων αποκλήθηκε δημαγωγός και συκοφάντης, και γενικά περιγραφόταν ως απωθητικός και τραχύς χαρακτήρας. Λόγω της αναίδειας του απέκτησε το προσωνύμιο *Σκύλος*, και κατηγορούνταν συχνά από τον Δημοσθένη και από άλλους ρήτορες. Υπεράσπισε τον εαυτό του σε μια σειρά από ρητορικές διαμάχες οι οποίες δεν διασώζονται πλέον. Διασώζονται ωστόσο δύο από τους λόγους του Δημοσθένη εναντίον του Αριστογείτονα, καθώς και ένας λόγος του Δεινάρχου εναντίον του Αριστογείτονα. Στο λεξικό Σούδα ονομάζονται 7 λόγοι του Αριστογείτονα (*Πρὸς Λυκοῦργον, Κατὰ Τιμοθέου, Κατὰ Τιμάρχου, Κατὰ Ὑπερίδου, Κατὰ Θρασύλλου, Ὀρφανικόν)*, ενώ μια 8η αναφέρεται εναντίον της εταίρας Φρύνης από τον Αθήναιο. Ο Αριστογείτων πέθανε στην φυλακή όπως και ο πατέρας του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ερμογένης ο Ταρσεύς , *Περί μεθόδων δεινότητος*, α´, Πατριάρχης Φώτιος, *Βιβλιοθήκη*, κωδ. 268, Πλούταρχος Βίοι Παράλληλοι *Φωκίων*, 10, Κουιντιλιανός, *Institutio oratoria*, xii. 10
2. ↑  *ΨευδοΔημοσθένης, Κατά του Αριστογείτονα Α´*
3. ↑  *Σούδα*, "Ἀριστογείτων (1)" Αρχειοθετήθηκε 2015-09-24 στο Wayback Machine. "Ἀριστογείτων (2)" Αρχειοθετήθηκε 2015-09-24 στο Wayback Machine.
4. ↑  Φώτιος, κωδ. 265, Αρποκρατίων, *Λεξικό των δέκα ρητόρων*, "Αυτοκλειδής"
5. ↑  McClure, Laura (1 Ιανουαρίου 2003). *Courtesans at Table: Gender and Greek Literary Culture in Athenaeus*. Psychology Press. σελ. 41. ISBN 9780415939478.
6. ↑  Πλούταρχος, *Ηθικά*, 188

Πηγές
-----

* Smith, William, ed. (1870). "Aristogeiton". Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Δείναρχου *Κατά Αριστογείτωνος*
* Δημοσθένους *Κατά Αριστογείτωνος Α´*
* Δημοσθένους *Κατά Αριστογείτωνος Β´*

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 8350160364961063680000
* LCCN: no2014039228
* GND: 102381739

 |

 |
Το **σπήλαιο της Πόντλιπα** βρίσκεται στο οροπέδιο Γκλάσινακ στο χωριό *Σοκόλακ* στη Σερβική Δημοκρατία. Η πρώτη συστηματική αρχαιολογική έρευνα στο χώρο του Kadica Brdo πραγματοποιήθηκε το 1991 υπό τη διεύθυνση της αρχαιολόγου Zilka Kujundžić-Vejzagić του Εθνικού Μουσείου του Σεράγεβο. Στο σπήλαιο βρέθηκαν λίθινα εργαλεία και τέχνεργα από την κατώτερη, μεσαία και ανώτερη παλαιολιθική. Σε δύο δοκιμαστικές τομές μπροστά από το σπήλαιο βρέθηκαν τα υπολείμματα άρκτου (*Ursus spelaeus*). Οι παλαιολιθικοί κυνηγοί-τροφοσυλλέκτες στη συγκεκριμένη αρχαιολογική θέση άφησαν πίσω τους βραχογραφίες της παλαιολιθικής τέχνης. Είναι η μοναδική έκθεση παλαιολιθικής τέχνης στην Ανατολική Δημοκρατία της Σερβίας. Επίσης, στη θέση Ποντ Λιπ βρέθηκαν υπολείμματα Νεάντερταλ ηλικίας περ. 40.000 ετών. Το σπήλαιο προστατεύεται από το Ινστιτούτο Προστασίας της Πολιτιστικής, Ιστορικής και Φυσικής Κληρονομιάς της Σερβικής Δημοκρατίας και είναι φυσικό περιουσιακό στοιχείο Κατηγορίας Ι.

Παραπομπές σημειώσεις
---------------------

1. ↑  Mihailović, D.· Mihailović, B.· Borovinić, N.· Pandžić, I. «Research on the upper palaeolithic of Serbia, Montenegro and Bosnia and Herzegovina from 2012 to 2017» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 21 Δεκεμβρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 25 Σεπτεμβρίου 2018.
2. ↑  Abazović, Elez· Karadzic, Gajevic, Dobrila, Velemir, Grujo, Branko (2010). *Guia del municipi de Sokolac: els llocs d'interès de la pàtria. Sokolac: centre d'informació*. σελ. 65-67. ISBN 978-99955-669-0-6.
Το **Μον-Τραμπλάν** (γαλλικά: Mont-Tremblant) είναι καναδική πόλη στα Λαυρέντια Όρη του Κεμπέκ, περίπου 130 χιλιόμετρα βορειοδυτικά του Μονρεάλ και 140 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Οττάβας του Οντάριο. Ο σημερινός δήμος με καθεστώς πόλεως δημιουργήθηκε το 2000. Το Μον-Τραμπλάν είναι διασημότερο για το ομώνυμο χιονοδρομικό του κέντρο, το οποίο απέχει επτά χιλιόμετρα από τον ίδιο τον οικισμό, στους πρόποδες ενός όρεος ονόματι Μον-Τραμπλάν (προέρχεται από ντόπιους Αλγκονκίνους που το ανέφεραν ως «το τρεμάμενο όρος»).

Στο Μον-Τραμπλάν υπάρχει πίστα αγώνων η οποία έχει φιλοξενήσει αγώνες όπως η Φόρμουλα 1, το Can-Am, το Trans-Am, τα Champ Car World Series και το Τρίαθλον Άιρονμαν.

Η γύρω περιοχή προσφέρει επίσης πεζοπορία, ποδηλασία, κανό, ψάρεμα, γκολφ, εναέριες τροχαλίες, τένις, τρέξιμο, καρτ και μια σειρά από άλλες υπαίθριες δραστηριότητες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www150.statcan.gc.ca/t1/tbl1/fr/tv.action?pid=9810000201.
2. ↑  «Ironman Mont-Tremblant». *Ironman*. Ανακτήθηκε στις 22 Μαΐου 2020.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Mont-Tremblant στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 128938740
* LCCN: n91070243
* GND: 1050907-0

 |

 |
Ο **Ντιρκ Α΄** , ολλανδ.: *Dirk van Holland* (απεβ. στην Παβία, 28 Αυγούστου 1197) από τον Οίκο της Ολλανδίαςήταν επίσκοπος της Ουτρέχτης το 1197.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του Ντιρκ ΣΤ΄ κόμη της Ολλανδίας και της Σοφίας του Ράινεκ. Αυτό τον έκανε αδελφό με τον κόμη Φλόρις Γ΄ κόμη της Ολλανδίας και τον Bαλδουίνο επίσκοπο της Ουτρέχτης.

Μετά το τέλος του Bαλδουίνου, ο Ντιρκ προτάθηκε από τον ανιψιό του Ντιρκ Ζ΄ κόμη της Ολλανδίας ως υποψήφιος για την κενή θέση στην Ουτρέχτη. Υποστηρίχτηκε από τον βασιλιά Ερρίκο ΣΤ' της Γερμανίας. Ωστόσο ο κόμης του Χέλρε πρότεινε τον Άρνολντ Α' του Ίζενμπουργκ για την έδρα, και ο Άρνολντ υποστηρίχθηκε από τον αρχιεπίσκοπο της Κολωνίας και τον πάπα. Το αδιέξοδο είχε ως αποτέλεσμα να αναγνωριστεί ο Ντιρκ στο Νέντερστιχτ, ενώ ο Άρνολντ αναγνωρίστηκε στο Όφερστιχτ.

Και οι δύο υποψήφιοι ταξίδεψαν στη Ρώμη, όπου ο Άρνολντ χειροτονήθηκε επίσκοπος από τον πάπα Κελεστίνο Γ' το 1196. Ωστόσο, ο Άρνολντ απεβίωσε την ίδια χρονιά, κάτι που επέτρεψε στον Ντιρκ να χειροτονηθεί τελικά. Ο Ντιρκ απεβίωσε στην Παβία, ενώ επέστρεφε στην Ουτρέχτη.

Πηγές
-----

* De Boer, Dick; Cordfunke, Erik (1995), Graven van Holland : portretten in woord en beeld (880-1580), Zwolle: Walburg Pers, pp. 29–30, ISBN 978-90-6011-915-0
* Dijkstra, B.K.S. (1991), Een stamboom in been, Amsterdam

Παραπομπές σε πηγές
-------------------

1. ↑  p37950.htm#i379494.
2. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
Η **βιαστοφιλία** είναι μια παραφιλία κατά την οποία η σεξουαλική διέγερση πετυχαίνεται (είτε από αυτόν που τη δέχεται είτε από αυτήν που την πραγματοποιεί) μέσω εξαναγκασμού μη συναινετικής σεξουαλικής πράξης, ιδιαίτερα σε αγνώστους. Η λέξη προέρχεται από τις λέξεις «βιασμός» και «φιλία». Η ανημπόρια του θύματος να αντιδράση μετά την επίθεση είναι αυτό που διεγείρει, το οποίο βέβαια έχει σχέση με τον σεξουαλικό σαδισμό.

Προτάθηκε από το Αμερικανικό Ινστιτούτο Ψυχολογίας, να προστεθεί και ο όρος «**βίαια παραφιλική διαταραχή**» στο DSM-5. Άλλος όρος για αυτό ήταν το «**παραφιλιακός βιασμός**», αλλά η πρόταση απορρίφθηκε, διότι δεν θα ήταν δυνατή η διάκριση του παραφιλιακού βιασμού από τον μη παραφιλιακό βιασμό. Μια ορολογία στην τσεχοσλοβακική σεξολογία ήταν το «**σεξουαλική παθολογική επιθετικότητα**», με τον όρο να διαφέρει από τον σαδισμό.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Corsini, Raymond J. (2002). *The Dictionary of Psychology*. Philadelphia: Brunner-Routledge. σελ. *p*. 109. ISBN 1-58391-328-9. OCLC 48932974.
2. ↑  Flora, Rudy (2001). *How to Work with Sex Offenders: A Handbook for Criminal Justice, Human Service, and Mental Health Professionals*. New York: Haworth Clinical Practice Press. σελ. *p*. 91. ISBN 0-7890-1499-8. OCLC 45668958.
3. ↑  Raymond J. Corsini "The Dictionary of Psychology", (ISBN 1-58391-028-X) (1999) p. 692
4. ↑  Ronald Blackburn, "The Psychology of Criminal Conduct: Theory, Research and Practice" (1993)(ISBN 0471912956), p. 87
5. ↑  Jaroslav Zvěřina: Patologická sexuální agresivita, Wikiskripta.eu, 2010–2011
6. ↑  Petr Weiss: Klasifikace sexuálních deviací Αρχειοθετήθηκε 2014-07-08 στο Wayback Machine. Společnost pro plánování rodiny a sexuální výchovu, sborník z kongresu Pardubice 2007

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Παραφιλίες |
| --- |
|  |
| 
Λίστα παραφιλιών |
|  |
| 
* Αβασιοφιλία
* Αγαλματοφιλία
* Ακαροφιλία
* Βιαστοφιλία
* Εμετοφιλία
* Επιδειξιομανία
* Ζωοφιλία
* Ηδονοβλεψία
* Κοπροφιλία
* Λουτρινοφιλία
* Νεκροφιλία
* Παιδοφιλία
* Ποδολαγνεία
* Tamakeri
* Ουρολαγνεία
* Ουροφαγία
 |
|  |
| 

| Δείτε επίσης |
| --- |
|  |
| 
* Σεξολογία
 |

 |

 |
Ο **Όθων Α΄**, γερμ. Otto I (π. 1080 - 1150) από τον Οίκο του Ζαλμ ήταν κόμης του Ζαλμ (1125-1137) και συγκυβερνήτης της παλατινής κομητείας του Ρήνου μαζί με τον προγονό του Γουλιέλμο.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του Χέρμαν κόμη του Ζαλμ & διεκδικητή βασιλιά της Γερμανίας και της Σοφίας του Φόρμπαχ, κόρης του Mέγκινχαρντ Ε΄ κόμη του Φόρμπαχ.

Έκτισε το κάστρο Ράινεκ και από το 112 περίπου ονόμασε τον εαυτό του Όθωνα του Ράινεκ. Παντρεύτηκε τη Γκέρτρουντ, χήρα του Ζήγκφρητ παλατινού κόμη (δούκα) του Ρήνου. Συγκυβερνούσε μαζί με τον προγονό του Γουλιέλμο και όταν αυτός απεβίωσε το 1140, διεκδίκησε την παλατινή κομητεία. Όμως ο Κορράδος Γ΄ της Γερμανίας, που είχε εκλεγεί από το 1138, αποφάνθηκε ότι η καλατινή κομητεία ήταν φέουδο και έπρεπε να επιστραφεί σε αυτόν ως επικυρίαρχο. Την απέδωσε στον γαμπρό του Χέρμαν του Στάλεκ.

Ο Όθων Α΄ κατάφερε από την παλατινή κομητεία να κρατήσει το κάστρο Τράις ως το 1148 και το κάστρο Ράινεκ ως το 1151. Το 1148 έγινε πόλεμος μεταξύ αυτού και του Κορράδου Γ΄, ο οποίος πήρε το κάστρο Τράις και το έδωσε στον αρχιεπίσκοπο-εκλέκτορα του Τρηρ· το 1151 πήρε και το κάστρο Ράινεκ.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε περί το 1115 τη Γερτρούδη του Νόρντχαϊμ, κόρη και κληρονόμο του Ερρίκου μαργράβου της Φρισίας και αδελφή της Ριχέντσας του Νόρντχαϊμ, συζύγου του Λοθαρίου Γ΄ της Γερμανίας. Είχε τέκνα;

* Όθων Β΄ π. 1115-1148/49, πολέμησε εναντίον του Χέρμαν του Στάλεκ και επανέκτησε την παλατινή κομητεία του Ρήνου. Αιχμαλωτίστηκε το 1148 και στραγγαλίστηκε στο κάστρο Σένμπουρκ κοντά στο Όμπερβεζελ.
* Σοφία, παντρεύτηκε τον Ντιρκ ΣΤ΄ κόμη της Ολλανδίας.
* Βεατρίκη, παντρεύτηκε τον Βίλμπραντ Α΄ της Φρισίας.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*. p22150.htm#i221491. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  p22150.htm#i221491. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
3. 1 2 3  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.
4. ↑  Charles Cawley: «Medieval Lands». (Αγγλικά) *Charles Cawley, "Medieval Lands", 2006-2020*. Ανακτήθηκε στις 9  Φεβρουαρίου 2016.

Πηγές
-----

* Johann Christian von Stramberg: *Rheinischer Antiquarius*, part III, vol. 5, p. 490 ff
Ο **Τηρέας** υπήρξε μυθικός βασιλιάς των Θρακών. Ήταν γιος του Άρη και της Βιστωνίδας.

Βίος
----

Είχε γεννηθεί στη Δαυλίδα της αρχαίας Φωκίδας και είχε νυμφευθεί την Πρόκνη, κόρη του Πανδίονα, βασιλιά της Αθήνας. Σύμφωνα με τον Επιτάφιο του Δημοσθένη, βίασε την αδελφή της γυναίκας του, Φιλομήλα και αυτή η πράξη ώθησε τις δυο γυναίκες να εκδικηθούν σκοτώνοντας το υιό του Τηρέα και να διαφύγουν στην Αττική. Ο Τηρέας επιχείρησε να τις συλλάβει, όμως, δεν τα κατάφερε και αυτοκτόνησε.

Κατά τη μυθολογία ο Τηρέας, η Πρόκνη και η Φιλομήλα μεταμορφώθηκαν σε πτηνά, οι δυο γυναίκες σε αηδόνι και χελιδόνι, ενώ ο Τηρέας σε Τσαλαπετεινό.

Αναφορά σε αυτόν τον μύθο γίνεται και από τον Θουκυδίδη (B΄ 29).

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Philomele» (Ρωσικά)
2. ↑  Νικολάι Ομπνόρσκι: «Терей» (Ρωσικά)
3. ↑  «Τηρέας». *mythotopia.eu*. Ινστιτούτο Επεξεργασίας του Λόγου. Ανακτήθηκε στις 26 Αυγούστου 2023.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Philomela and Procne στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 28011282
* GND: 124692664

 |

 |
**Άτλας** ονομάζεται το γλυπτό που έχει ανδρική μορφή και χρησιμεύει στην στήριξη κτιρίων. Η λέξη Άτλας στα αρχαία Ελληνικά σημαίνει αντέχων, μια πόλη κοντά στην Σπάρτη. Είναι μια παραλλαγή της Κόρης και χρησιμοποιείται στην αρχιτεκτονική αντί για κίονες ως διακοσμητικό στήριγμα σε πύλες, προσόψεις, γείσα, ζωφόρους, σκεπές και λοιπά.Το αντίστοιχο αρχιτεκτονικό στοιχείο που έχει γυναικεία μορφή ονομάζεται Καρυάτις.

Στον Δωρικό ρυθμό,προτιμούσαν τα γεροδεμένα ανδρικά κορμιά.

Οι Καρυάτιδες έχουν τα χέρια ελεύθερα, ενώ το βάρος στηρίζεται απλά και ανάλαφρα με το κεφάλι. Οι Άτλαντες αντίθετα χρησιμοποιούν τους ώμους, την πλάτη και τα χέρια δίνοντας την εντύπωση ιδιαίτερου φόρτου βάρους.

Οι Άτλαντες φορούσαν λυτά, λεπτά και άχρωμα ρούχα.
Στην ελληνική μυθολογία ο **Ίτυς** ή **Ίτυλος** ήταν γιος του Τηρέα, βασιλιά της Θράκης, και της Αηδόνας, σύμφωνα με μία από τις εκδοχές του μύθου της τελευταίας, κατά την οποία ήταν κόρη του Πανδίονα. Η Αηδόνα, που λεγόταν τότε Πρόκνη, για να εκδικηθεί τον σύζυγό της επειδή είχε βιάσει την αδελφή της Φιλομήλα σκότωσε τον Ίτυ και έδωσε στον Τηρέα να φάει το κρέας του παιδιού του. Ο Τηρέας αντιλήφθηκε το απαίσιο έγκλημα και κυνήγησε τις δύο αδελφές, που έφθασαν ως τους πρόποδες του Παρνασσού. Τότε η Αηδών μεταμορφώθηκε από τους θεούς στο ομώνυμο πουλί, το αηδόνι, και θρηνεί από τότε μετανιωμένη τον σκοτωμό του Ίτυ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Τηρέας». *mythotopia.eu*. Ινστιτούτο Επεξεργασίας του Λόγου. Ανακτήθηκε στις 26 Αυγούστου 2023.

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 10930310
* GND: 129653896

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ελληνική μυθολογία
 |

 |
Στην Ελληνική μυθολογία, με τον όρο **Κενταυρομαχία**, περιγράφεται μια μάχη στην οποία συμμετείχαν κένταυροι. Πολύ γνωστή είναι η  μάχη μεταξύ Κενταύρων και Λαπιθών, κατά τη διάρκεια της γιορτής για το γάμο Πειρίθου, βασιλιά των Λαπιθών, και της Διηδαμεια. Το συγκεκριμένο περιστατικό αναφέρεται με λεπτομέρειες στο έργο του Οβίδιου «Μεταμορφώσεις», βιβλίο 12, μύθοι 3 και 4, αλλά και στην Ιλιάδα του Ομήρου (Α, 263 έως 275). Και στα δυο έργα τα γεγονότα διηγείται ο Νέστορας, ο οποίος είχε λάβει μέρος στη μάχη. Παρών στη μάχη ήταν και ο Θησέας, φίλος του Πειρίθου.

Ο Πειρίθους, ετεροθαλής αδερφός των κενταύρων, κάλεσε τον κένταυρο Ερυτίωνα στο γάμο του. Ο Ευρυτίωνας είχε τη φήμη του πιο άγριου από τους κένταυρους. Στο γλέντι μέθυσε και παρεκτράπη, με αποτέλεσμα να επιτεθεί στην νύφη, την Διηδαμεια. Οι Λάπιθες εξοργίστηκαν από την ασέβεια του καλεσμένου. Του επιτέθηκαν, τον τραυμάτισαν σοβαρά  και του έδωσαν εντολή να φύγει από το γλέντι. Οι υπόλοιποι κένταυροι έμαθαν για το περιστατικό, εξοργίστηκαν  με τη σειρά τους εξ αιτίας της συμπεριφοράς των Λαπιθών απέναντι στον αδελφό τους, και τους επιτέθηκαν. Αν και οι Λάπιθες υστερούσαν σε δύναμη, νίκησαν τους κένταυρους, καθώς είχαν τη βοήθεια του Θησέα. Όσοι κένταυροι επέζησαν, εκδιώχθηκαν μακριά από το Πήλιο