***Η Χάλκινη εποχή*** είναι μυθιστόρημα του Ρόδη Ρούφου, το οποίο εκδόθηκε στα 1960.

Πληροφορίες
-----------

Η **Χάλκινη εποχή** είναι εμπνευσμένο από τον κυπριακό αγώνα. Έχει ως υπότιλό του *Το μυθιστόρημα του Κυριακού Αγώνα*. Έχει τον χαρακτήρα της μαρτυρίας, επειδή ο συγγραφέας του εργάστηκε ως διπλωματικός υπάλληλος στην Κύπρο, στο ελληνικό προξενείο της Λευκωσίας για διάστημα δύο ετών.
Ο τίτλος του μυθιστορήματος προέρχεται από ένα έργο του Rodin και ο συγγραφέας το επέλεξε με σκοπό να καταδείξει τη δύναμη και την αξία της νέας γενιάς.

Υπόθεση
-------

Ο κεντρικός ήρωάς του είναι ο καθηγητής φιλολογίας Αλέξης Μπαλαφάρας εξιστορεί τη ζωή του μέσα από το ημερολόγιό του το οποίο διαβάζουν δύο φιλικά του πρόσωπα, ο συγγραφέας και η Νταίζη την παραμονή του απαγχονισμού του. Ο Μπαλάφας έχει συμμετάσχει στον αγώνα των Κυπρίων.

Τεχνικά χαρακτηριστικά
----------------------

Ο Ρούφος επιχειρεί να συνδυάσει δύο αφγηματικά είδη, το χρονικό και το μυθιστόρημα. Στην Χάλκινη Εποχή δρουν πρόσωπα που έχουν εμφανιστεί και στην μυθιστορηματική τριλογία Χρονικό μιας σταυροφορίας ο Αλέξης, ο Δίων γραμματέας στο ελληνικό προξενείο -η μυθοποιημένη μορφή του ίδιου του συγγραφέα, η Σύλβια Πλάκγουντ και η Νταίζη.

Η κριτική
---------

Η κριτική επικεντρώθηκε στην ύλη του πολιτικού αυτού μυθιστορήματος. Επικρίθηκε για την ιδεολογική πολιτική μεροληψία του, ενώ θεωρήθηκε ανεπιτυχής η προσπάθειά του να πλάσει πειστικούς μυθιστορηματικούς ήρωες. Ο Αργυρίου γράφει γιατα πρόσωπα του έργου: «Ο Μπαλαφάρας θα ήταν ίσως ως άνθρωπος πιθανός, αν ήταν πλάι στα πράγματα και όχι μέσα στα πράγματα, αλλά πάντως δεν είναι μυθιστορηματικά πιαθνός.[...] Η Σύλβι α Μπλάκγουντ [...] χρειάζεται να την υποθέσουμε ως ανθρώπινη περίπτωση. Η Νταίζη , ούτε οι εφαρμογές της ψυχολογίας του βάθους[...]ούτε η υψηλή ανιδιοτέλεια [...] την καθιστούν υπαρκτό πρόσωπο[...]Τί ακόμα απαιτούσε ένα μυθιστόρημα του κυπριακού αγώνα; Μα φαντάζομια την Κύπρο την ίδια, το ζωντανό υλικό της , αυτό που *έκανε* και *έπαθε*.» Ο Σαχίνης αντίθετα εκτιμά πως "πίσω από τα πλασματικά ονόματα των προσώπων του κρύβονται άνθρωποι πραγματικοί. Αλλά το χάρισμα του μυθιστοριογράφου τους μεταπλάθει σε γνήσια μυθιστορηματικά πρόσωπα»Στα θετικά του έργου είναι η χάρη και η άνεση στην αφήγηση και στον διάλογο, η καθαρότητα και η διαύγεια στην έκφραση. Κινείται στο μεταίχμιο στοχασμού και λυρικού ποιήματος.Νηφάλια είναι η απόδοση των γεγονότων και των περιστατικών, ενώ η δικαιώση του ελληνοκυπραικού αγώνα δεν υπερπροβάλονται.Οι ήρωες δεν είναι εξαιρετικά άτομα αλλά απλοί καθημερινοί άνθρωποι. Η αφήγηση ισορροπέι μεταξύ του έρωτα του ήρωα με την αγαπημένη του Σύλβια και του απελευθερωτικού αγώνα.
Για τον Αργυρίου, τα καλύτερα κομμάτια του μυθιστορήματος είναι δύο ενδιάμεσα κομμάτια , είδος ιντερμέζων, λειτουργούν ως ερωτικά πλάνα, «αναναπτυγμένα ως από έναν bon viveur έχουν ειλικρίνια και ποίηση»
Για τον Ραυτόπουλο, κυριαρχούν ο ασιθητισμός και μια μυστική διάθεση. Ο κεντρικός ήρωας δεν ανήκει ταξικά στην ίδια θέση με εκείνη του Ρόδη Ρούφου, αλλά φέρει την ίδια ιδεολογία και την ίδια ψυχοπνευματική συγκρότηση με αυτόν.και παρακάτω σημειώνει: «Μη νομίζετε όμως ότι ο κ. Ρούφος έγινε τόσο ανεξίθρησκος και προς τις άλλες κατευθύνσεις όσο προς τους Άγγλους , που τους φορτώνει με κομπλιμάν σε κάθε ευκαιρία (Λ.χ ο Κώστας Λεβέντης που αντιπροσωπεύει το Γρηγόρη Αυξεντίου, εξομολογιέται πως αν δεν ήταν Έλληνας θα ήθελε να είναι Άγγλος). Όχι ο συγγραφέας[...]θεωρεί χρέος του να στείλει πάρθια βέλη και προς την Αριστερά[...]Αριστεροί δεν υπάρχουν στην Κύπρο ή αν υπάρχουν φαίνεται πως θα περνάνε ζωή χαρισάμενη με τους Άγγλους.»

Παραπομπές
----------

1. ↑  Δημήτρης Ραυτόπουλος, Οι ιδέες και τα έργα. Δοκίμια, εκδ. Δίφρος, Αθήναι, 1965, σελ.306
2. ↑  Απόστολος Σαχίνης, «Χρονικογράφοι της Κατοχής», στο του ιδίου, Νέοι πεζογράφοι, εκδ.Βιβλιοπώλείον της Εστίας, Αθήνα, 1965, σελ.168
3. ↑  Απόστολος Σαχίνης: «Χρονικογράφοι της Κατοχής», στο του ιδίου, *Νέοι πεζογράφοι*, εκδ. Βιβλιοπώλείον της Εστίας, Αθήνα 1965, σελ.169
4. ↑  Απόστολος Σαχίνης, «Χρονικογράφοι της Κατοχής», στο του ιδίου, Νέοι πεζογράφοι, εκδ.Βιβλιοπώλείον της Εστίας, Αθήνα, 1965, σελ.169
5. ↑  Αλέξανδρος Αργυρίου, Οριακά και μεταβατικά έργα Ελλήνων πεογράφων, εκδ. Σοκόλη, Αθήνα,1996, σελ.146-147
6. ↑  Απόστολος Σαχίνης, «Χρονικογράφοι της Κατοχής», στο του ιδίου, Νέοι πεζογράφοι, εκδ.Βιβλιοπώλείον της Εστίας, Αθήνα, 1965, σελ.169
7. ↑  Απόστολος Σαχίνης, «Χρονικογράφοι της Κατοχής», στο του ιδίου, Νέοι πεζογράφοι, εκδ.Βιβλιοπώλείον της Εστίας, Αθήνα, 1965, σελ.170-171
8. ↑  Αλέξανδρος Αργυρίου, Οριακά και μεταβατικά έργα Ελλήνων πεογράφων, εκδ. Σοκόλη, Αθήνα,1996, σελ.145
9. ↑  Δημήτρης Ραυτόπουλος: *Οι ιδέες και τα έργα*. Δοκίμια, εκδ. Δίφρος, Αθήναι 1965, σελ. 307
10. ↑  Δημήτρης Ραυτόπουλος: *Οι ιδέες και τα έργα*. Δοκίμια, εκδ. Δίφρος, Αθήναι 1965, σελ. 311

Πηγές
-----

* Απόστολος Σαχίνης, «Χρονικογράφοι της Κατοχής», στο του ιδίου, *Νέοι πεζογράφοι*, εκδ.Βιβλιοπώλείον της Εστίας, Αθήνα, 1965, σελ.154-175
* Αλέξανδρος Αργυρίου: *Οριακά και μεταβατικά έργα Ελλήνων πεζογράφων*, εκδ. Σοκόλη, Αθήνα 1996, σελ. 143-150
* Δημήτρης Ραυτόπουλος: *Οι ιδέες και τα έργα*. Δοκίμια, εκδ. Δίφρος, Αθήναι 1965, σελ. 305-313