recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Φρειδερίκος Α΄**, γερμ. Friedrich I (1173 - 1198) από τον Οίκο του Μπεργκ ήταν κόμης του Μπεργκ-Άλτενα και μετά του Λα Μαρκ (1180-98).

Βιογραφία
---------

Ήταν ο τρίτος γιος του Έμπερχαρντ Α΄, κόμη του Μπεργκ-Άλτενα και της Αδελαΐδας των Κούικ, κόρης του Ερρίκου Α΄, κόμη του Άρνσμπεργκ. Είναι ο ιδρυτής ιδιαίτερου κλάδου, που από τον γιο του ονομάστηκε Οίκος του Λα Μαρκ.

Το 1180 απεβίωσε ο πατέρας του και ο πρωτότοκος αδελφός του έλαβε το βορειοδυτικό μέρος της κομητείας με το όνομα Ίζενμπεργκ, ενώ ο Φρειδερίκος Α΄ το νοτιοανατολικό με το κάστρο Άλτενα.

Το 1198 απεβίωσε και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Αδόλφος Α΄. Το 1225 ο εξάδελφος του Αδόλφου Α΄, Φρειδερίκος, κόμης του Ίζενμπουργκ, ήταν ύποπτος για τον φόνο του Ένγκελμπερτ Α΄, αρχιεπισκόπου της Κολωνίας· του αφαιρέθηκε το Ίζενμπουργκ και δόθηκε στον Αδόλφο Α΄, ο οποίος έφτιαξε έτσι την κομητεία του Λα Μαρκ. Ο κλάδος που ίδρυσε ο πατέρας του ονομάστηκε του Λα Μαρκ.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε την Αλβεράντις, κόρη του Ράινερ του Κρίκενμπεκ-Μίλενντονκ και είχε τέκνα:

* Αδόλφος Α΄ π. 1194-1249
* Φρειδερίκος, άκμασε το 1199

Αναφορά σε Λογοτεχνικές Πηγές
-----------------------------

* Genealogische Handbuch des Adels, Gräfliche Häuser A Band II, 1955;
* W. Gf v. Limburg Stirum, "Stamtafel der Graven van Limburg Stirum", 's Gravenhage 1878;
* A.M.H.J. Stokvis, "Manuel d'Histoire, de Genealogie et de Chronologie de tous les États du Globe", Tome III, Leiden 1890-93;
* W. K. Prins v. Isenburg, "Stammtafeln zur Geschichte der Europaischen Staaten", 2. Aufl. Marburg/Lahn, 1953.

Παραπομπές
----------

1. ↑  p58958.htm#i589575. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
2. ↑  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.
3. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 81211988
* GND: 136953123

 |

 |
Ο **Βάρτισλαβ Θ΄**, γερμ. Wartislaw IX (π. 1400 - 17 Απριλίου 1457) από τον Οίκο των Γκρίφφινς ήταν δούκας της Πομερανίας-Βόλγκαστ (1417-57).

Βιογραφία
---------

Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Μπάρνιμ ΣΤ΄ δούκα της Πομερανίας-Βόλγκαστ και της Βερόνικας των Χοεντσόλλερν, κόρης τού Φρειδερίκου Ε΄ μπουργκράβου της Νυρεμβέργης.

Νέος είχε κακές εμπειρίες: ο Ντέγκενερ Μπούγκενχάγκεν στρατάρχης της Πομερανίας σκοτώθηκε μπροστά στα μάτια του το 1418 από τον Χέννεκε φον Μπερ, ευνοούμενο της Αγνής, χήρας τού θείου του Βάρτισλαβ Η΄. Ο Χέννεκε το έκανε αυτό, διότι ο Ντέγκενερ είχε σκοτώσει τον Κούρτ Μπόνοβ, επίσης ευνοούμενο της Αγνής. Ο Χέννεκε, αφού φυλακίστηκε στο κάστρο Νούστροβ, εκτελέστηκε· ή κατά διαφορετική πηγή, φυλακίστηκε στο κάστρο Ούσεντομ και προσπαθώντας να δραπετεύσει, πνίγηκε. Μάλλον επηρεασμένος από τα γεγονότα αυτά, ο Βάρτισλαβ Θ΄ συμφώνησε με τους ευγενείς και τους αστούς για την ίδρυση μίας Τετραμελούς Αυλής, που θα διασφάλιζε τους νόμους.

Από το 1425 μοιραζόταν την εξουσία του με τον μεγαλύτερο αδελφό του Μπάρνιμ Ζ΄ και τον εξάδελφό του Μπάρνιμ Η΄. Επέζησε αυτών και στο τέλος της ζωής του κυβέρνησε όλη την Πομερανία-Βόλγκαστ. Όπως και ο 5ος εξάδελφός του Όθων Γ΄ δούκας της Πομερανίας-Στέττιν, έπρεπε να ασχοληθεί με τις φιλοδοξίες των Χοεντσόλλερν, που από το 1411 κυβερνούσαν το γειτονικό Βρανδεμβούργο. Οι δούκες της Πομερανίας-Βόλγκαστ κατείχαν τις περιοχές Τόργκελοβ και Πάζεβαλκ τού Βρανδεμβούργου ως εγγύηση, για ένα δάνειο που έδωσαν και ο Βάρτισλαβ Θ΄ ανησυχούσε για αυτές. Τελικά το 1448 κατόπιν συμφωνίας οι περιοχές αυτές πέρασαν στην Πομερανία-Βόλγκαστ.

Ίδρυσε το Πανεπιστήμιο τού Γκράιφσβαλτ το 1456 και τού χορήγησε δωρεές, ώστε να είναι οικονομικά εξασφαλισμένο.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε τη Σοφία των Ασκάνια, κόρη τού Έρικ Δ΄ δούκα της Σαξονίας-Λάουενμπουρκ και είχε τέκνα:

* Έρικ Β΄ π. 1421/2-1474, δούκας της Πομερανίας.
* Βάρτισλαβ Ι΄ 1435-1478, δούκας της Πομερανίας-Βόλγκαστ.
* Ελισάβετ, Χριστόφορος (απεβίωσαν σε μικρή ηλικία).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.

Πηγές
-----

* Max Bär (1896), "Wartislav IX. Herzog von Pommern-Wolgast", Allgemeine Deutsche Biographie (ADB) (in German), 41, Leipzig: Duncker & Humblot, pp. 212–213

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 81684750
* GND: 137502532

 |

 |
Ο **Χέρμαν Α΄**, γερμ. Hermann I (απεβ. 10 Δεκεμβρίου 949) από τον Οίκο των Κορραδιδών ήταν δούκας της Σουηβίας.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του Γκέμπχαρτ δούκα της Λωρραίνης και της Ίντα. Ήταν εξάδελφος του Κορράδου Α΄ της Γερμανίας. 

Το 926 απεβίωσε ο Μπούρχαρτ Β΄ Χουνφριτιδών, δούκας της Σουηβίας κατά τη διάρκεια εκστρατείας στην Ιταλία. Τότε ο Ερρίκος Α΄ ο *ορνιθοθήρας* της Ανατολικής Φραγκίας έδωσε το δουκάτο στον Χέρμαν Α΄. Τον περιέβαλε με το αξίωμά του στη Συνέλευση (Reichstag) στη Βορμς, θέλοντας να δείξει ότι αυτός είχε το δικαίωμα να διορίζει δούκες και όχι οι τοπικοί ευγενείς. Ο νέος δούκας νυμφεύτηκε τη χήρα του Μπούρχαρτ Β΄. 

Κατά τη διακυβέρνησή του μόνο μία φορά αντιμετώπισε εξέγερση υποτελών του. Ωστόσο μερικές φορές αναγκάστηκε να κάνει παραχωρήσεις στην Ελβετία. Όταν παραχώρησε τον Αγ. Γκάλλεν στον βασιλιά, έχασε την περιοχή και τα εισοδήματά της. Ο Χέρμαν Α΄ ήλεγχε τα περάσματα των Άλπεων προς τη Βουργουνδία και την Ιταλία και ήταν υπάκουος στους Οθωνίδες, που ενδιαφερόταν γι' αυτά. 

Το 950 απεβίωσε ο Χέρμαν Α΄ και ο Όθων Α΄ της Γερμανίας (γιος του Ερρίκου Α΄) έδωσε το δουκάτο στον γιο του Λιούντολφ, που τον είχε νυμφεύσει με την κόρη του Χέρμαν Α΄. 

Εκτός του ότι ήταν δούκας, ο Χέρμαν Α΄ ήταν κόμης του Λάνγκαου (939-949), του Άουελγκαου (948-949) και επίτροπος (lay abbot) του αββαείου του Έχτερμαχ. Ίδρυσε το ναό του Αγ. Φλορίν στο Κόμπλεντς και τάφηκε στη μονή της νήσου Ράιχεναου στη λίμνη Κωνσταντία.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε την Ρεγκιλίντα, κόρη του Έμπερχαρτ Α΄ κόμη της Ζυρίχης και είχε τέκνα:

* Ίντα, παντρεύτηκε τον Λιούντολφ των Οθωνιδών, δούκα της Σουηβίας.

Αναφορές
--------

1. ↑  p67298.htm#i672973.
2. ↑  p67298.htm#i672973. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
3. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
4. 1 2  Thietmar von Merseburg, Bishop of Merseburg, *Ottonian Germany: The Chronicon of Thietmar of Merseburg*, transl. David A. Warner, (University of Manchester Press, 2001), 92-93.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 95399924
* GND: 138771901

 |

 |
Ο **Χέντρικ φαν Κλέφε Ι** (Hendrick van Cleve I, Αμβέρσα, πιθανόν 1464 - Αμβέρσα, μετά το 1519 ) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος ελαιογραφιών, ο οποίος δραστηριοποιήθηκε στη γενέτειρα πόλη του. Δεν αναφέρεται το όνομα της συζύγου του, αλλά πιθανόν να ήταν ο πατέρας του Βίλλεμ φαν Κλέφε Ι. Έγινε Δάσκαλος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας το 1489 και πιθανότατα ήταν ο Δάσκαλος του Γιαν Σάντερς φαν Χέμεσσεν το 1519. Δεν είναι γνωστές άλλες λεπτομέρειες του βίου ή του έργου του.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  RKD
2. 1 2  University of Amsterdam, Amsterdam Centre for the study of the Golden Age

Δευτερεύουσες πηγές
-------------------

* Groenendijk, Pieter, Beknopt biografisch lexicon van Zuid- en Noord-Nederlandse schilders, graveurs, glasschilders, tapijtwevers et cetera van ca. 1350 tot ca. 1720, Leiden: Primavera (2008)
* Thieme, Ulrich & Becker, Felix, Allgemeines Lexikon der bildenden Künstler von der Antike bis zur Gegenwart, Band 7, Leipzig: Engelmann (1912)
* Van den Branden, F. Jos. Geschiedenis der Antwerpsche Schilderschool, Antwerpen: J.E. Buschmann (1883). <URL: >, 98
* Meißner, Günter, Allgemeines Künstler-Lexikon: die bildenden Künstler aller Zeiten und Völker, Teil 19, München-Leipzig: Saur (1998)

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος Φλαμανδών ζωγράφων
Συντεταγμένες: 21°55′0″N 31°17′0″E﻿ / ﻿21.91667°N 31.28333°E﻿ / 21.91667; 31.28333



|  |
| --- |
|  |
| **Βοών σε ιερογλυφικά** |

Η **Βοών** (Βοὥν) ήταν ένα αρχαίο αιγυπτιακό οχυρό, χτισμένο στη δυτική όχθη του Νείλου. Ήταν ένα από τα πολλά μιας αλυσίδας οχυρών, τα οποία στην αιγυπτιακή τέχνη δεν παρουσιάζονταν ποτέ υπό πολιορκία. Θεωρείται ένα από το πιο φοβερά οχυρά όλων των εποχών.

Ιστορία
-------

Χτισμένο γύρω στο 1950 π.Χ. κοντά στο Δεύτερο Καταρράκτη του Νείλου, στη δυτική όχθη του ποταμού, τα τείχη του δεν ξεπεράστηκαν επί 3.000 χρόνια. Επί 200 χρόνια βρισκόταν στα χέρια των Αιγυπτίων οι οποίοι το εγκατέλειψαν μόνο όταν, έχοντας υποστεί εισβολή στο βορρά, παραιτήθηκαν από την κατοχή της βόρειας Νουβίας.

Μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Άγγλος Αιγυπτιολόγος Γουόλτερ Μπράιαν Έμερυ διεξήγαγε ανασκαφές στη Βοών. Σήμερα, το φρούριο έχει πλημμυρίσει από τα νερά της λίμνης Νάσερ που δημιουργήθηκε μετά την κατασκευή του Φράγματος του Ασουάν, το 1864.

Αρχιτεκτονική
-------------

Η Βοών ήταν προϊόν μιας εποχής αναρχίας, κατά την οποία οι τοπικοί αρχηγοί άρχισαν να προστατεύουν τα φρούρια τους με βαθιές τάφρους και ψηλά τείχη. Οι Αιγύπτιοι μηχανικοί κατασκεύασαν ένα εξωτερικό οχυρό κι ένα εσωτερικό τείχος από πληνθόλιθους, και τα δύο προστατευμένα από τάφρους. Ήταν παράλληλα εφοδιασμένα με κωνικές πολεμίστρες για την προστασία των τοξοτών. Σε περίπτωση πολιορκίας, ένας κινητός διάδρομος στη δυτική πύλη του φρουρίου ελκόταν μέσα.

Το φρούριο περιλάμβανε στρατώνες, εμπορική περιοχή και καταλύματα αξιωματικών. Επίσης, υπήρχε και ναός προς τιμήν του Ώρους, προστάτη του φρουρίου.

Σημασία
-------

Οι βασιλείς της 12ης Δυναστείας (1991-1803 π.Χ.) επέκτειναν τα σύνορα του αιγυπτιακού κράτους περίπου 725 χιλιόμετρα πέρα από το Ασσουάν, κι έτσι οικοδομήθηκε μια σειρά ογκωδών, πλινθόκτιστων φρουρίων για την προστασία των συνόρων με τη Νουβία. Η περιοχή αυτή ήταν πλούσια σε χρυσό, και ουσιαστικά το φρούριο της Βοών εξασφάλιζε τη μεταφορά του στις αποθήκες του Φαραώ, ενώ φρόντιζε και τη μεταφορά χαλκού που εξορυσσόταν κοντά στο ίδιο το οχυρό. Επιπλέον, το φρούριο δεχόταν συχνά αιγυπτιακά πολεμικά και εμπορικά πλοία.

* Αναπαράσταση της βόρειας πλευράς του οχυρούΑναπαράσταση της βόρειας πλευράς του οχυρού
* Μακέτα του φρουρίου σε μουσείο του ΑσουάνΜακέτα του φρουρίου σε μουσείο του Ασουάν

Πηγές
-----

* Scott Steedman (μτφρ. Δήμος Αυγερινός). *Αρχαία Αίγυπτος*. Εκδόσεις Πατάκη. Αθήνα 1998. ISBN 960-600-099-0
* *Time-Life Παγκόσμια Ιστορία*. Τόμος 1. Εκδόσεις Κ. Καπόπουλος. Αθήνα 1993

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Scott Steedman, σ. 35
2. 1 2 3 4 5 6  *Time-Life Παγκόσμια Ιστορία*, σ. 82
3. 1 2 3  *Time-Life Παγκόσμια Ιστορία*, σ. 84
4. ↑  *Time-Life Παγκόσμια Ιστορία*, σ. 85

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Βοών** |

* Learning Sites
* LookLex Encyclopedia Αρχειοθετήθηκε 2011-11-09 στο Wayback Machine.
* The Global Egyptian Museum
Ο **Βόλφγκανγκ** (*Wolfgang von Braunschweig-Grubenhagen*, 6 Απριλίου 1531 - 14 Μαΐου 1595) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν πρίγκιπας του Γκρουμπενχάγκεν (1567-95), που ήταν μέρος του δουκάτου του Μπράουνσβαϊγκ.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στο Χέρτσμπεργκ και ήταν ο 2ος γιος του Φιλίππου Α΄ πρίγκιπα του Γκρουμπενχάγκεν και της Αικατερίνης, κόρης του Έρνεστ Β΄ κόμη του Μάνσφιλντ-Φόρντεροτ. Όταν το 1551 απεβίωσε ο πατέρας του τον διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος αδελφός του Ερνέστος Γ΄, που απεβίωσε το 1567 χωρίς άρρενες απογόνους. Έτσι τον διαδέχθηκε ο Βόλφγκανγκ. 

Όπως και οι προκάτοχοί του στο μικροσκοπικό πριγκιπάτο, έτσι και ο Βόλφγκανγκ είχε οικονομικές δυσκολίες· αναγκαζόταν να πωλήσει ή να υποθηκεύσει μεγάλες περιοχές και να αυξάνει τους φόρους. Το 1581 έδωσε το δικαίωμα στους πολίτες του Χέρτσμπεργκ να ξυλεύονται από τη γύρω περιοχή για καύση ή ξυλεία και να μαζεύουν τα φύλλα για βελτίωση των χωραφιών τους. Προσπάθησε να βελτιώσει το μορφωτικό επίπεδο με το να ιδρύσει στην Αυλή του Σχολή. Το 1593 αποσυνέθεσε την κομητεία του Λάουτερμπεργκ-Σάρτσφελντ για να ικανοποιήσει τους κόμητες του Στόλενμπεργκ. Το ίδιο έτος επιβεβαίωσε τους κανονισμούς του ορυχείου στο Χαρτς. Το 1554 παρέσχε στους πολίτες του Χέρτσμπεργκ το δικαίωμα να παράγουν μπύρα και τους έδωσε άδεια εμπορίας οίνου.

Δημιούργησε έναν ευχάριστο κήπο για τη γυναίκα του κάτω από το κάστρο Χέρτσμπεργκ. Απεβίωσε το 1595 στο κάστρο αυτό και ετάφη δίπλα στους συγγενείς του, στην κρύπτη του Αγίου Τζάιλς (Giles) στο Οστερόντε αμ Χαρτς. Μια και ήταν άτεκνος, τον διαδέχθηκε ο νεότερος αδελφός του Φίλιππος Β΄, τελευταίος απόγονος του κλάδου των Γουέλφων-Γκρουμπενχάγκεν.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε την Δωροθέα των Άνχαλτ, κόρη του Φραγκίσκου Α΄ δούκα της Σαξονίας-Λάουνεμπουργκ.

Πηγές
-----

* Paul Zimmerman: The House of Brunswick-Wolfenbüttel, Grubenhagen, 1911

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 44685455
* GND: 102117861

 |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Wolfgang, Duke of Brunswick-Grubenhagen  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Χέρμαν Α΄** (γερμ.: *Herman I*, πέθανε στις 11 Απριλίου 924) ήταν αρχιεπίσκοπος της Κολωνίας από το 890 μέχρι το 924. Προερχόταν από τον Οίκο των Ετσονιδών .

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του Έρενφρητ Α΄ κόμη του Μάασγκαου κ.ά. περιοχών, γενάρχη του Οίκου και της Αντελγκούντα των Παλαιών Γουέλφων, κόρης του Κορράδου Β΄ κόμη του Ωξέρ.

Αδελφός του ήταν ο Έμπερχαρτ Α΄. Ήταν καγκελλάριος του Ζβέντιμπολτ των Καρολιδών της Λοθαριγγίας και βοήθησε στην υλοποίηση της προσάρτησης της Λοθαριγγίας στη Δυτική Φραγκία το 911. Το 921 υπέγραψε στη Συνθήκη της Βόννης, που συμφωνήθηκε μεταξύ του Καρόλου Γ΄ του *απλού* της Δυτικής Φραγκίας και του Ερρίκου Α΄ των Οθωνιδών της Ανατολικής Φραγκίας. Η συνάντηση έγινε σε πλοίο επί του Ρήνου, ο οποίος ήταν το κοινό τους σύνορο. Το επόμενο έτος συμμετείχε σε Σύνοδο στο Κόμπλεντς.

Το 924 απεβίωσε και τάφηκε στον καθεδρικό Χίλντεμπολτ της Κολωνίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 26  Νοεμβρίου 2018.
2. 1 2  hermannk.
3. ↑  «Catholic-Hierarchy.org» (Αγγλικά) Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. hermannk. Ανακτήθηκε στις 12  Οκτωβρίου 2021.
4. ↑  WIAG-Pers-EPISCGatz-04193-001.

Πηγές
-----

* Detlev Schwennicke: Europäische Stammtafeln Band I.2 (1999) Tafel 201

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 81532312
* GND: 137326173

 |

 |
Η **Ατιλία, λατιν.: Atilia** (μερικές φορές γράφεται **Αττιλία**) ήταν η πρώτη σύζυγος τού Μάρκου Πόρκιου Κάτωνα και μητέρα των δύο μεγαλύτερων παιδιών του.

Βιογραφία
---------

### Πρώιμη ζωή

Δεν είναι γνωστό με βεβαιότητα, ποιος ήταν ο πατέρας της Ατιλίας, αλλά ήταν από τους Aτιλίους Σεράνους. Μπορεί να ήταν ο Γάιος Ατίλιος Σεράνος ύπατος το 106 π.Χ.  ή ο γιος του. 

### Οικογένεια

Ο Κάτων νυμφεύτηκε την Ατιλία περί το 73 π.Χ. μετά που η μνηστή του, Αιμιλία Λεπίδα, χάλασε τον αρραβώνα και παντρεύτηκε τον Κόιντο Καικίλιο Μέτελλο Πίο Σκιπίωνα Νασίκα. 

Σύμφωνα με τα λόγια τού Πλούταρχου: "Η Aτιλία ήταν η πρώτη γυναίκα με την οποία έκανε έρωτα, αλλά όχι η μόνη όπως συνέβη με τον Λαίλιο, τον φίλο τού Σκιπίωνα Αφρικανού. Πράγματι ο Λαίλιος ήταν πιο τυχερός, αφού στη μακρόχρονη ζωή του έκανε έρωτα μόνο με μία γυναίκα, τη σύζυγο της νεότητάς του."

Ο Κάτων και η Ατιλία είχαν έναν γιο, τον:

* Μάρκο Πόρκιο Κάτωνα, ο οποίος απεβίωσε αργότερα στη δεύτερη μάχη των Φιλίππων, και μία κόρη, την:
* Πορκία, η οποία έγινε σύζυγος τού ξαδέλφου της Μάρκου Ιούνιου Βρούτου.

Γύρω στο 63 π.Χ. ο Κάτων χώρισε με την Ατιλία λόγω της ανάρμοστης συμπεριφοράς της, και αργότερα νυμφεύτηκε τη Μαρκία.  Ο Ατιλία δεν αναφέρεται ξανά.

Σημειώσεις
----------

1. 1 2 3  «Digital Prosopography of the Roman Republic» (Αγγλικά) 4260. Ανακτήθηκε στις 8  Ιανουαρίου 2021.
2. ↑  Drogula, Fred K. (2019). *Cato the Younger: Life and Death at the End of the Roman Republic*. Oxford University Press. σελ. 33. ISBN 9780190869045.
3. ↑  Treggiari, Susan (2019). *Servilia and her Family*. Oxford University Press. σελ. 98. ISBN 9780192564641.
4. ↑  Plutarch, *Cato the Younger*, 7.3.
5. ↑  Plutarch, *Cato the Younger*, 7.3.
6. ↑  Plutarch, *Cato the Younger*, 24-25
Αυτό το λήμμα αφορά τον χώρο θυσιών.  Για για τον αστερισμό, δείτε: Βωμός (αστερισμός).  
«Θρησκεία»: πίνακας του Charles Sprague Pearce (1896), λεπτομέρεια. Βιβλιοθήκη του Κονγκρέσου, Κτήριο Thomas Jefferson, Ουάσινγκτον.
Με τη λέξη **βωμός** εννοούμε οποιαδήποτε δομή, ακόμα και μία απλή μεγάλη πέτρα, πάνω στην οποία γίνονται θυσίες («θυσιαστήριο») και γενικότερα προσφορές υλικών αγαθών σε κάποια υπερφυσική οντότητα (θεότητα, δαίμονα, πνεύμα) για θρησκευτικούς σκοπούς. Σε μία ευρύτερη έννοια, βωμός ονομάζεται ένας ιερός χώρος όπου γίνονται τελετές. Οι βωμοί βρίσκονται συνήθως στο εσωτερικό ναών ή άλλων κτισμάτων. Σήμερα βωμοί χρησιμοποιούνται κυρίως σε θρησκείες όπως ο Βουδισμός, ο Ινδουισμός, ο Σιντοϊσμός, ο Ταοϊσμός, ο Νεοπαγανισμός, αλλά και σε δοξασίες όπως ο Σατανισμός και η τελετουργική μαγεία. Στο παρελθόν πολλές θρησκείες χρησιμοποιούσαν βωμούς, όπως η θρησκεία των Αρχαίων Ελλήνων και των βόρειων λαών της Ευρώπης.

Στον Χριστιανισμό τη θέση του βωμού έχει πάρει η Αγία Τράπεζα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **βωμός**  |

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Βωμός** |
Η **Συνθήκη του 1022** ήταν μία πρώτη συμφωνία μεταξύ του βασιλείου της Γεωργίας και της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Υπογράφτηκε από τον Γεώργιο Α΄ της Γεωργίας και τον Αυτοκράτορα Βασίλειο Β΄.

Ο Γεώργιος Α΄ της Γεωργίας.
Ο Βασίλειος Β΄ των Μακεδόνων εν μέσω στρατιωτικών αγίων: ΒΑCΙΛΕΙΟC ΕΝ ΧΡΙCΤΩ ΠΙCΤΟC ΒΑCΙΛΕΥC ΡΩΜΑΙΩΝ Ο ΝΕΟC.
Το μεγαλύτερο πολιτικό και στρατιωτικό γεγονός κατά τη βασιλεία του Γεωργίου Α΄, ένας πόλεμος εναντίον της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, είχε τις ρίζες του πίσω στη δεκαετία του 990, όταν ο Δαβίδ Γ΄ των Ταό πρίγκιπας της Γεωργίας, έπειτα από την ανεπιτυχή εξέγερσή του ενάντια στον Βασίλειο Β΄, έπρεπε να συμφωνήσει να παραδώσει τις εκτεταμένες κτήσεις του στο Ταό στον Αυτοκράτορα, μετά το τέλος του. Όλες οι προσπάθειες τού Βαγράτιος Γ΄ της Γεωργίας, προγονού τού Δαβίδ Γ΄ και πατέρα του Γεωργίου Α΄, να αποτρέψει την προσάρτηση των κτήσεων στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ήταν μάταιες. Ο Γεώργιος A΄, νέος και φιλόδοξος, ξεκίνησε μία εκστρατεία για να αποκαταστήσει την έκταση που είχε η Γεωργία επί Δαβίδ Γ΄ και κατέλαβε το Ταό το 1015-16. Τότε ο Βασίλειος Β΄ οδήγησε τον στρατό του εναντίον της Γεωργίας το 1021. Ένας εξαντλητικός πόλεμος κράτησε δύο έτη και τελείωσε με μία αποφασιστική νίκη των Ρωμαίων, αναγκάζοντας τον Γεώργιο Α΄ να συμφωνήσει μία συνθήκη ειρήνης, με τους κάτωθι όρους:

* Η Γεωργία έπρεπε να εγκαταλείψει τη διεκδίκησή της επί του Ταό.
* Η χώρα έπρεπε να παραδώσει αρκετές νοτιοδυτικές κτήσεις (Κλαριέτι, Κόλα και Γιαβακέτι) στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.
* Ο Γεώργιος Α΄ έπρεπε να δώσει τον 3ετή γιο του Βαγράτ Δ΄ ως όμηρο στην Κωνσταντινούπολη.

Πηγές
-----

* Rayfield, Donald (2012). Edge of Empires: A History of Georgia. London: Reaktion Books. p. 76. ISBN 1780230303.

Δείτε επίσης
------------

* Βυζαντινο-Γεωργιανή συνθήκη του 1031
* Κατάλογος Βυζαντινών συνθηκών
Ο **Χέρμαν Β΄**, γερμ. Hermann II (1049 - 20 Σεπτεμβρίου 1085) από τον Οίκο των Ετσονιδών ήταν παλατινός κόμης της Λοθαριγγίας (1064-85).

Βιογραφία
---------

Ήταν το μόνο τέκνο του Ερρίκου Α΄ παλατινού κόμη (δούκα) της Λοθαριγγίας και της Ματίλντε των Αρντέν-Βερντέν, κόρης του Γκοθέλο Α΄ παλατινού κόμη της Λοθαριγγίας. Αυτό αναφέρει ο Έγκον Κίμπεν, αλλά η τεκμηρίωσή του είναι αμφίβολη.

Σύζυγός του έγινε η Αδελαΐδα, χήρα του Αδαλβέρτου Β΄ των Ασκάνια κόμη του Μπάλενσταϊν. Μάλλον ήταν το τελευταίο μέλος των Ετσονιδών, που έγινε παλατινός κόμης (δούκας) της Λοθαριγγίας. Κατά τη διαφωνία του με τον Αλβέρτο Γ΄ κόμη του Ναμύρ, κοντά στο κάστρο του Ντάλχεμ (στην κομητεία του Λίμπουργκ), σκοτώθηκε. Η χήρα του έκανε τρίτο γάμο με τον Ερρίκο του Λάαχ κόμη του Μάυφελτγκαου, 1ου παλατινού κόμη του Ρήνου (1085-87).

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε το 1080 την Αδελαΐδα των Βαϊμάρης, κόρη του Όθωνα Α΄ μαργράβου του Μάισσεν, στη Θουριγγία. Είχαν:

* δύο τέκνα, που απεβίωσαν νωρίς το 1085.

Αναφορές σε Πηγές
-----------------

1. ↑  Michał Tomaszek, *Klasztor i jego dobroczyńcy. Średniowieczna narracja o opactwie Brauweiler i rodzie królowej Rychezy* (Cracow, 2007), p. 54.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 80312510
* GND: 135869099

 |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Hermann II, Count Palatine of Lotharingia  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Στις τηλεπικοινωνίες,ο όρος **διαφορική λήψη** ή **διαφορισμός** (αγγλ. **diversity reception** ή απλά **diversity**) αναφέρεται σε μια μέθοδο για την βελτίωση της λήψης ενός ραδιοσήματος σε περιβάλλον διαλείψεων.Σύμφωνα με την μέθοδο αυτή,δυο ή περισσότερα αντίγραφα του αρχικού σήματος λαμβάνονται σε δέκτη,του οποίου οι κεραίες είναι τοποθετημένες σε θέσεις που απέχουν κάποια συγκεκριμένη απόσταση (η απόσταση αυτή μπορεί να είναι και λιγότερη από μέτρο).Ένα ηλεκτρονικό κύκλωμα ή ένα κατάλληλο λογισμικό συνδυάζει ή επιλέγει από την κεραία λήψης έτσι ώστε να λάβει ενα σήμα βελτιωμένης ποιότητας.

Τεχνικές διαφορισμού
--------------------

Ανάμεσα στις πιο γνωστές τεχνικές διαφορισμού
περιλαμβάνονται οι παρακάτω.

* Διαφορισμός χώρου (space diversity)
* Διαφορισμός πόλωσης (polarization diversity)
* Διαφορισμός συχνότητας (frequency diversity)
* Διαφορισμός χρόνου (time diversity)
* Διαφορισμός διαδρομής (path diversity)
* Διαφορισμός κατεύθυνσης (direction diversity)

Δέκτες διαφορισμού
------------------

Οι δέκτες διαφορικής λήψης που χρησιμοποιούνται στην πράξη είναι:

* Συνδυαστής μέγιστου λόγου (ΣΜΛ) (maximal-ratio combiner)
* Συνδυαστής ίσης απολαβής (ΣΙΑ) (equal-gain combiner)
* Συνδυαστής επιλογής (ΣΕ) (selection combiner)
* Συνδυαστής γενικευμένης επιλογής (ΓΣΕ) (generalized-selection combiner)

Πρακτικές εφαρμογές
-------------------

Οι πιο γνωστές πρακτικές εφαρμογές της διαφορικής λήψης είναι στα ασύρματα μικρόφωνα και σε παρόμοιο ηλεκτρονικό εξοπλισμό.Ένα ασύρματο μικρόφωνο ή ηχητικό σύστημα που χρησιμοποιεί διαφορική λήψη θα αλλάξει κεραία λήψης μέσα σε μικροδευτερόλεπτα όταν στην κεραία από την οποία λαμβάνει εμφανιστεί θόρυβος σε μη ανεκτά επίπεδα.Με αυτό τον τρόπο στο σήμα που λαμβάνεται στο μικρόφωνο,ιδανικά,δεν θα υπάρχουν στιγμιαίες απώλειες σήματος και η επίδραση του θορύβου ή και των παρεμβολών και των διαλείψεων ,σε περίπτωση που ο πομπός είναι σε κίνηση, θα είναι μικρή.

Η χρήση πολλαπλών κεραιών τόσο στον δέκτη όσο και στον πομπό οδηγεί σε συστήματα ΜΙΜΟ(multiple input-multiple output).
Η χρήση διαφορικής λήψης και στα δυο άκρα ονομάζεται κωδικοποίηση χώρου-χρόνου.

Για την καταπολέμηση των διαλείψεων στις ψηφιακές επικοινωνίες, χρησιμοποιείται επίσης και μια άλλη τεχνική στον πομπό,η διαφορική κωδικοποίηση.
Ο **Χέρμαν Β΄**, γερμ. Hermann II von Weimar-Orlamünde (π. 1184 - 27 Δεκεμβρίου 1247) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν κόμης της Βαϊμάρης-Όρλαμυντε.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του Ζήγκφρηντ Γ΄ κόμη της Βαϊμάρης-Όρλαμυντε και της Σοφίας των Έστριντσεν, κόρης του Βάλντεμαρ Α΄ της Δανίας.

Διαδέχθηκε τον πατέρα του το 1206 μαζί με τον αδελφό του Αλβέρτο Β΄. Η διαφωνία με τον Χέρμαν Α΄ των Λουδοβικιδών λάντγκραβο της Θουριγγίας εξελίχθηκε σε σύγκρουση: ο Χέρμαν Α΄ κατέλαβε το κάστρο Σάουενφορστ μεταξύ Όρλαμυντε και Ρούντολστατ. Το 1214 ο Χέρμαν Α΄ αιχμαλώτισε τον Χέρμαν Β΄ στα κάστρο Βάιμαρ. Ο Λουδοβίκος Δ΄, διάδοχος του πατέρα του Χέρμαν Α΄, επίσης πολέμησε εναντίον των αδελφών Χέρμαν Β΄ και Αλβέρτου Β΄. Παρά τα συνεχιζόμενα προβλήματα με τη Θουριγγία, ο Χέρμαν Β΄ κατάφερε να επεκτείνει την εδαφική εξουσία του. Ίδρυσε την πόλη της Βαϊμάρης και ένα Κιστερκιανό μοναστήρι στο Όμπερβαϊμαρ. Στη διένεξη μεταξύ των Οίκων Γουέλφων και Χοενστάουφεν πήρε το μέρος των Χοενστάουφεν. Αυτές οι ατελεύτητες έριδες τελικά προκάλεσαν την πτώση του Οίκου του. Οι περιοχές γύρω από τις δύο κύριες πόλεις παρέμειναν δύο ξεχωριστές επικράτειες, έτσι ήταν λογικό ότι περί το 1265 οι γιοί του Χέρμαν Γ΄ και Όθων Γ΄ να διαιρέσουν την κομητεία σε δύο διαφορετικές κομητείες, της Βαϊμάρης και του Όρλαμυντε.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε τη Βεατρίκη των Άντεχς, κόρη του Όθωνα Α΄ δούκα της Μερανίας. Ήταν ο κληρονόμος της κυριότητας του Πλάσενμπουργκ, περιλαμβανομένου των Κούλμπαχ και Μίττεμπεργκ και την κυριότητας του Μπέρνεκ, περιλαμβανομένου των Γκόλντκροναχ, Μάιναου, Βίσμπεργκ, Πρέτσεντορφ, του κάστρου Τσβέρνιτς και του Τρέμπγκαστ. Είχε τέκνα:

* Χέρμαν ο *Πρεσβύτερος*, κληρικός.
* Χέρμαν Γ΄ π.1230-1283, κόμης της Βαϊμάρης-Όρλαμυντε.
* Όθων Γ΄ 1244-1285, κόμης της Βαϊμάρης-Όρλαμυντε.
* Σοφία, παντρεύτηκε τον Ερρίκο Η΄ κόμη της Βάιντα (π.1238-1280).
* Όθων ο *Νεότερος*, μέλος του Συλλόγου του καθεδρικού του Βύρτσμπουργκ το διάστημα 1265-1308.

Πηγές
-----

* Lyon, Jonathan R. (2013). Princely Brothers and Sisters: The Sibling Bond in German Politics, 1100-1250. Cornell University Press.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 232565293
* GND: 1021174696

 |

 |
Στα μαθηματικά, η **διαφορική τοπολογία** είναι το πεδίο που ασχολείται με διαφοροποιήσιμες συναρτήσεις σε διαφοροποιήσιμες πολλαπλότητες. Είναι στενά συνδεδεμένη με τη διαφορική γεωμετρία και μαζί συνθέτουν τη γεωμετρική θεωρία των διαφοροποιήσιμων πολλαπλοτήτων.

Περιγραφή
---------

Η διαφορική τοπολογία ασχολείται με τις ιδιότητες και τις δομές που απαιτούν μόνο την ιδιότητα της ομαλής δομής σε μια πολλαπλότητα. Οι ομαλές πολλαπλότητες είναι πιο «ομαλές» από τις πολλαπλότητες με πρόσθετες γεωμετρικές δομές, οι οποίες μπορούν να λειτουργήσουν ως εμπόδια σε ορισμένους τύπους ισοδυναμιών και παραμορφώσεων που υπάρχουν στη διαφορική τοπολογία. Για παράδειγμα, ο όγκος και η ριμάνια καμπυλότητα είναι αναλλοίωτες που μπορούν να διακρίνουν διαφορετικές γεωμετρικές δομές στην ίδια ομαλή πολλαπλότητα — δηλαδή, μπορεί να "ισιώσει" κανείς ομαλά ορισμένες πολλαπλότητες, αλλά αυτό ίσως απαιτήσει τη στρέβλωση του χώρου προκαλώντας αλλαγή της καμπυλότητας ή του όγκου. 

Από την άλλη πλευρά, οι ομαλές πολλαπλότητες είναι πιο άκαμπτες από τις τοπολογικές πολλαπλότητες. Ο Τζον Μίλνορ ανακάλυψε ότι ορισμένες σφαίρες έχουν περισσότερες από μία ομαλή δομή-δείτε την εξωτική σφαίρα και το θεώρημα του Ντόναλτσον. Ο Κερβέρ παρουσίασε τοπολογικές πολλαπλότητες χωρίς ομαλή δομή. Ορισμένες κατασκευές της θεωρίας ομαλών πολλαπλοτήτων, όπως η ύπαρξη εφαπτόμενων δεσμών, μπορούν να γίνουν στο τοπολογικό πλαίσιο με πολύ περισσότερη δουλειά, ενώ άλλες δεν μπορούν καθόλου. 

Ένα από τα κύρια θέματα της διαφορικής τοπολογίας είναι η μελέτη ειδικών ειδών ομαλών απεικονίσεων μεταξύ των πολλαπλοτήτων, δηλαδή οι εμφυτεύσεις και οι εκβυθίσεις, και οι τομές των υποπολλαπλοτήτων μέσω εγκαρσιότητας. Γενικότερα, κάποιος ενδιαφέρεται για τις ιδιότητες και τις αναλλοίωτες των ομαλών πολλαπλοτήτων που μεταφέρονται μέσω διαφορομορφισμών, ένα άλλο ειδικό είδος ομαλής απεικόνισης. Η θεωρία Μορς είναι ένας άλλος κλάδος της διαφορικής τοπολογίας, στην οποία οι τοπολογικές πληροφορίες για μια πολλαπλότητα προκύπτουν από τις αλλαγές στην τάξη της ορίζουσας Τζακόμπι μιας συνάρτησης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Kervaire 1960
2. ↑  Lashof 1972

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85037923
* BNF: cb13163036q (data)
* NDL: 00560653
* NKC: ph119448

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Μαθηματικά
 |

 |
Με τον όρο **φωτοτροπισμός**, (phototropism), χαρακτηρίζεται η κίνηση μερών ενός φυτού, κατά την ανάπτυξή του, προς την κατεύθυνση του ερεθίσματος του φωτός. Η κίνηση αυτή, που προκαλείται από την άνιση ανάπτυξη του φυτού, οφείλεται κυρίως στη διαφορά πυκνότητας της αυξίνης, (auxin) του φυτού.

Για παράδειγμα τα περισσότερα σπέρματα όταν βλαστάνουν χαρακτηρίζονται ως "θετικά φωτοτροπικά" και ο νέος βλαστός αναπτύσσεται προς το σημείο με τον περισσότερο φωτισμό. Επειδή όμως υπάρχει μεγαλύτερη ποσότητα αυξίνης στο σημείο που φωτίζεται λιγότερο, τούτο έχει ως συνέπεια ν΄ αυξάνεται εκεί το φυτό περισσότερο και έτσι να γέρνει ο βλαστός προς το φως.  

Αντίθετα με τους βλαστούς, οι ρίζες του φυτού χαρακτηρίζονται "αρνητικά φωτοτροπικές" όπου και αναπτύσσονται μακριά από τα ερεθίσματα του φωτός.

* Αν το φωτεινό ερέθισμα προέρχεται από τον Ήλιο τότε ο φωτοτροπισμός χαρακτηρίζεται ευρύτερα **Ηλιοτροπισμός**.
* Ο όρος αυτός δεν θα πρέπει να συγχέεται με την φωτοτροπία, που αφορά άλλο αντικείμενο.

Δείτε επίσης
------------

* Φωτοπεριοδισμός

Πηγές
-----

* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ.60ος, σελ.303.
* W. Hale - J. Margham "Collins Dictionery of Biology" - Λεξικό Όρων Βιολογίας, σελ.703.
Ο **Γεώργιος Εξηντάρης** (1887 – 12 Οκτωβρίου 1963) ήταν Έλληνας πολιτικός και διπλωμάτης, που διετέλεσε και υπουργός.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στα Μάλγαρα ή Μαλγάρους της Ανατολικής Θράκης το 1887 και αδελφός του ήταν ο Θεολόγος Εξηντάρης. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο των Παρισίων και το 1915 εισήλθε στο Διπλωματικό Σώμα. Το 1920 τοποθετήθηκε στην πρεσβεία της Κωνσταντινούπολης, αλλά το ίδιο έτος παραιτήθηκε επειδή εκλέχθηκε βουλευτής Θράκης. Το 1924-1925 διετέλεσε πρόεδρος της Επιτροπής Ανταλλαγής Ελληνοτουρκικού Πληθυσμού. 

Το 1926 εκλέχθηκε βουλευτής Καβάλας και το 1932, 1933 και 1936 βουλευτής Ροδόπης. Το 1928 διετέλεσε υπουργός Γεωργίας και το 1933 υπουργός Βορείου Ελλάδος. Μεταπολεμικά, τοποθετήθηκε αντιπρόσωπος της Ελλάδας στη Συμβουλευτική Επιτροπή Ιταλικών Υποθέσεων (1944 - 1946) και στη συνέχεια (1950) πρεσβευτής της Ελλάδας στη Ρώμη. Το 1952 εκλέχθηκε και πάλι βουλευτής και διορίσθηκε ως μόνιμος αντιπρόσωπος της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ (1952-1956), ενώ ταυτόχρονα ήταν υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου στις κυβερνήσεις Παπάγου και Καραμανλή.

Απεβίωσε στην Αθήνα, στις 12 Οκτωβρίου 1963.

Πηγές
-----

* Το αντίστοιχο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 12 (1972), σελ. 402

1. ↑  Μακεδονία, "Απέθανεν εις Αθήνας ο πρώην υπουργός Γεώργιος Εξηντάρης", φύλλο 13-10-1963, σελ. 7 Αρχειοθετήθηκε 2016-03-05 στο Wayback Machine.
Ο **Χαρμόλαος Ζηνόβιος** (1805 - 1884) ήταν Έλληνας στρατιωτικός.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην Τέμεσβαρ της Ουγγαρίας το 1805. Η καταγωγή του ήταν από την Μακεδονία. Το όνομά του ίσως να μην είναι το πραγματικό. 

Κατατάχτηκε στον στρατό το 1824, προάχθηκε μέχρι τον βαθμό του υπολοχαγού και παραιτήθηκε το 1826. Πήρε μέρος στις Μάχες του Δραγατσανίου το 1821, της Γερμανικής Λεγεώνας στην Γραβιά, της πολιορκίας Ακροκορίνθου το 1823, της εκστρατείας Ευβοίας, πολιορκίας Καρύστου το 1825, της δια θαλάσσης πολιορκίας της Μεθώνης και Κορώνης το 1826, του Πειραιά το 1827 και του Μεσολογγίου και Αιτωλικού το 1828. 

Κατά το 1827 προσελήφθη στο επιτελείο του Στρατηγού Τζούρζ στο πλοίο «Τηλέμαχος».

Τιμήθηκε με το αργυρό παράσημο του Αγώνα και το χρυσό του Σωτήρα. 

Μπήκε στο Στρατιωτικό Σχολείο και κατατάχτηκε στο Πυροβολικό, όπου και προάχθηκε μέχρι τον βαθμό του υποστράτηγου το 1865. 

Αργότερα διορίστηκε εισηγητής και πρόεδρος του Στρατοδικείου. 

Πέθανε στην Αθήνα τον Οκτώβριο του 1884.

Συγγράμματα
-----------

Ασχολήθηκε και ως συγγραφέας, και εξέδωσε πολύ σπουδαία στρατιωτικά έργα.

Πηγές
-----

* Ιωάννης Αρσένης (1884). *Ποικίλη Στοά: Εθνική εικονογραφημένη επετηρίς*. Αθήνα: Επί του Τυπογραφείου Αττικού Μουσείου. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Αυγούστου 2010. Ανακτήθηκε στις 17 Μαΐου 2010.
Ελληνικά γράμματα χρησιμοποιούνται στα μαθηματικά, την επιστήμη, τη μηχανική, και άλλες περιοχές όπου μαθηματική σημειογραφία χρησιμοποιείται ως σύμβολο για σταθερές, ειδικές λειτουργίες, και επίσης συμβατικά για μεταβλητές που αντιπροσωπεύουν ορισμένες ποσότητες. Σε αυτά τα πλαίσια, τα κεφαλαία και τα μικρά γράμματα αντιπροσωπεύουν διακριτές και μη συνδεδεμένες ιδέες. Τα ελληνικά γράμματα τα οποία έχουν την ίδια μορφή με λατινικά γράμματα χρησιμοποιούνται σπάνια: κεφάλαιο Α, Β, Ε, Ζ, Η, Ι, Κ, Μ, Ν, Ο, Ρ, Τ, Υ, Χ. Μικρό, ι, ο και υ , επίση, χρησιμοποιούνται σπάνια, δεδομένου ότι μοιάζουν πολύ με τα λατινικά γράμματα i, o και u. Μερικές φορές παραλλαγές συτην γραμματοσειρά των ελληνικών γραμμάτων χρησιμοποιούνται ως διακριτά σύμβολα στα μαθηματικά, ιδίως για τα ε/ϵ και π/ϖ. Το αρχαϊκό γράμμα δίγαμμα (Ϝ/ϝ/ϛ) μερικές φορές χρησιμοποιείται.

Το σχήμα ονομασίας Μπάιερ για τα αστέρια χρησιμοποιεί συνήθως το πρώτο ελληνικό γράμμα, α, για το λαμπρότερο αστέρι σε κάθε αστερισμό και περνά μέσα από το αλφάβητο πριν μεταβεί στα λατινικά γράμματα.

Στη μαθηματική χρηματοδότηση, οι Έλληνες είναι οι μεταβλητές που υποδηλώνονται με ελληνικά γράμματα που χρησιμοποιούνται για να περιγράψουν τον κίνδυνο ορισμένων επενδύσεων.[*ασαφές*]

Τυπογραφία
----------

Οι ελληνικές μορφές γραμμάτων που χρησιμοποιούνται στα μαθηματικά είναι συχνά διαφορετικές από αυτές που χρησιμοποιούνται στο κείμενο στην ελληνική γλώσσα: έχουν σχεδιαστεί για να χρησιμοποιούνται μεμονωμένα, δεν συνδέονται με άλλα γράμματα και ορισμένες χρησιμοποιούν παραλλακτικές μορφές που δεν χρησιμοποιούνται κανονικά στην τρέχουσα ελληνική τυπογραφία. 

Η μορφή γραμματοσειράς OpenType έχει την ετικέτα "mgrk" "Mathematical Greek" για να προσδιορίσει μια γλυφή που αντιπροσωπεύει ένα ελληνικό γράμμα που θα χρησιμοποιηθεί σε μαθηματικά (σε αντίθεση με την ελληνική γλώσσα) περιβάλλοντα.
Προτομή του Γεωργίου Δρακονιανού στην πλατεία της γενέτειράς του.
Ο **Γεώργιος Δρακονιανός** ήταν οπλαρχηγός και αγωνιστής του 1821 από την Κρήτη. 

Ο Δρακονιανός γεννήθηκε γύρω στο 1770, στη Δρακόνα Κισάμου και το πραγματικό του όνομα λέγεται ότι ήταν *Γιώργης Ελληνάκης*. Ήταν προικισμένος με πολλά χαρίσματα: εξυπνάδα, τόλμη, μεγάλη μυϊκή δύναμη, ταχύτητα , στρατηγική αντίληψη, αποφασιστικότητα και γενναιότητα. Είχε την ικανότητα να εκτιμά γρήγορα την κατάσταση και να παίρνει αμέσως σωστές αποφάσεις.

Γενικός Αρχηγός Κισάμου Χανίων κατά την επανάσταση
--------------------------------------------------

Έχοντας συνεργάτες τους οπλαρχηγούς *Ι. Μαλικούτση, Μαρτιμιανό, Ι. Χούδαλη, Γεωργιλάδες, Δ. Αναστασάκη, Παναγιωτάκη, Δασκαλάκη, Ελ. Πατσιμίδη, Ι. Κανίτσο, Σγουρομάλλη, Λούπη* και την έδρα του στις Καλάθενες Κισάμου και αργότερα στη Γραμβούσα, υπήρξε ο θρυλικός ήρωας της επαρχίας Κισάμου και ένας από τους σπουδαιότερους παράγοντες μαζί με τους Χάληδες, Κουμή και Γερανιώτη, της δράσης των Γραμβουσιανών και των τοπικών επαναστατικών κινημάτων κατά της Τουρκίας.

Το παρακάτω περιστατικό έγινε η αφορμή και η αρχή της πολεμικής του δράσης:

Δύο γενίτσαροι, περνώντας από τη Δρακόνα, μπήκαν στο σπίτι του Δρακονιανού και αφού χτύπησαν τη μητέρα του, φόρτωσαν σε δύο μουλάρια όσο λάδι βρήκαν στο σπίτι. Ο Δρακονιανός, νεότατος τότε, εκείνη την ημέρα όργωνε στη θέση «Τραχάλες». Μόλις έμαθε το περιστατικό, άρπαξε το τουφέκι του και  ύστερα από ένα ασταμάτητο τρέξιμο πρόλαβε τους κλέφτες στη θέση «Σφακόρυακο» κοντά στο Μάλεμε. Τους σκότωσε και τους δυο, πήρε τα μουλάρια με το λάδι και επέστρεψε στο χωριό. Από τότε άρχισε τη δράση, ως αντάρτης, ο καπετάν Γιώργης και πολύ γρήγορα έγινε οπλαρχηγός. Ο Δρακονιανός υπήρξε το φόβητρο των γενίτσαρων, από τους οποίους ξεκαθάρισε όχι μόνο την Κίσαμο αλλά και πολλές περιοχές των γειτονικών επαρχιών.

Στη Επανάσταση του 1821 ορίστηκε γενικός αρχηγός Κισάμου και πήρε μέρος σε πολλές μάχες χωρίς ποτέ να ηττηθεί. Αργότερα, όταν οι μεγάλες δυνάμεις αποφάσισαν να μείνει η Κρήτη κάτω από τον τουρκικό ζυγό, ο Δρακονιανός, μαζί με άλλους επαναστάτες, κατέφυγε στην ηπειρωτική Ελλάδα. Εκεί, εντάχθηκε στο στράτευμα του Καραϊσκάκη και πήρε μέρος σε πολλές μάχες, μεταξύ των οποίων και στη Μάχη του Αναλάτου. Συμμετείχε το 1850 στο Κρητικό συμβούλιο σαν πληρεξούσιος Κισσάμου.

Μετά την ίδρυση του ελληνικού κράτους, ο Δρακονιανός , *απόστρατος χιλίαρχος* πια, εγκαταστάθηκε στους Μολάους της Λακωνίας, όπου πέθανε και ετάφη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ιωάννης Κονδυλάκης, Ιστορία των επαναστάσεων της Κρήτης, Αφοί Βαρδινογιάννη, 1971, σελ. 362
2. ↑  Καλλίνικος Κριτοβουλίδης, Απομνημονεύματα του περί αυτονομίας τη Ελλάδος πολέμου των Κρητών, σελ. 526

Πηγές
-----

* Μιχαήλ Αναστασάκης, Ιστορία της Κισάμου επί Τουρκοκρατίας, Σύλλογος Κισαμιτών Αττικής «Η Κίσαμος», Αθήνα 1984, σελ. 50
* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica, Εκδοτικός Οργανισμός Πάπυρος, Αθήνα 2007, Τόμος 18, σελ. 102
Η **Χαριούπολη** (τουρκικά: Hayrabolu) είναι πόλη της ανατολικής Θράκης στην Τουρκία. Βρίσκεται σε απόσταση 52 χιλιομέτρων βόρεια από τη Ραιδεστό και σε κοντινή απόσταση από την Αδριανούπολη και τις Σαράντα Εκκλησιές. Η πόλη έχει πληθυσμό 18.708 και διοικητικά ανήκει στην επαρχία Ραιδεστού στο Διαμέρισμα του Μαρμαρά.

Ιστορία
-------

Στη Χαριούπολη γεννήθηκε το 811 ο Βυζαντινός Αυτοκράτορας και ιδρυτής της Μακεδονικής δυναστείας Βασίλειος Α΄. Στις 10 Ιουλίου του 1920 ο Ελληνικός Στρατός, με τάγμα του συντάγματος Κονδύλη, ελευθερώνει την πόλη από τους Οθωμανούς και όπως όλη η Ανατολική Θράκη ενσωματώνεται στην Ελλάδα με την Συνθήκη των Σεβρών. Μετά την Μικρασιατική καταστροφή περιήλθε στην κατοχή της Τουρκίας.

Σήμερα
------

Σήμερα η Χαριούπολη είναι μια μικρή εμπορική πόλη που εξυπηρετεί την γύρω περιοχή. Στην πόλη υπάρχει μακρόχρονα εγκατεστημένη κοινότητα Τσιγγάνων.

Κλίμα
-----

Το κλίμα της Χαριούπολης είναι το τυπικό της Θράκης. Οι Χειμώνες είναι πολύ βροχεροί και πολύ κρύοι, τα Καλοκαίρια είναι βροχερά και ζεστά. Η μέση ετήσια βροχόπτωση είναι 600mm.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *GEOnet Names Server*. 11  Ιουνίου 2018. 11849572.
2. ↑  Μεγάλη ιστορία της Ελλάδας, Γ. Κορδάτου, τόμος 7 Βυζάντιο Α' 395-1204, εκδόσεις 20ος αιώνας, 1956, σελ. 339
3. ↑  ΜΙΚΡΑ ΑΣΙΑ Ο Απελευθερωτικός Αγώνας 1919-1922, Κώστας Χατζηαντωνίου, Ιωλκός 2003, σελ. 122
4. ↑  Γεωγραφία της Χαριούπολης Αρχειοθετήθηκε 2018-05-26 στο Wayback Machine. (στα τουρκικά), hayrabolu.bel.tr

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Τουρκία
 |

 |
Συντεταγμένες: 48°25′45″N 123°21′58″W﻿ / ﻿48.42917°N 123.36611°W﻿ / 48.42917; -123.36611

Το **Κάπιταλ** (αγγλικά: *Capital*) είναι ένα γεωγραφικό διαμέρισμα και διοικητική περιφέρεια που περιλαμβάνει το νότιο άκρο της Νήσου Βανκούβερ και των Gulf Islands της Βρετανικής Κολομβίας. Έχει επίσημο πληθυσμό 359,991 κατοίκους με βάση την απογραφή του 2011 και συνολική έκταση γης 2,341.11 τ.χλμ.. Το Κάπιταλ ιδρύθηκε το 1966 ως μια ομοσπονδία των επτά δήμων και τών πέντε εκλογικών περιοχών για να παρέχει συντονισμό στα περιφερειακά ζητήματα της τοπικής αυτοδιοίκησης στις αγροτικές περιοχές και στην ευρύτερη περιοχή της Βικτώριας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www12.statcan.gc.ca/census-recensement/2016/dp-pd/prof/index.cfm?Lang=E.
2. ↑  Community Profile: Capital Regional District, British Columbia; Statistics Canada Αρχειοθετήθηκε 2007-05-30 στο Wayback Machine.. Retrieved 2011-10-20
3. ↑  CRD webpage. Retrieved 2011-10-20

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

* Πληροφορίες για το γεωγραφικό διαμέρισμα Κάπιταλ

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Καναδάς
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: n86824367
* ISNI: 0000 0004 0378 9895

 |

 |
Οι γεωγραφικές περιοχές της Τουρκίας
Η Τουρκία διαιρείται γεωγραφικά σε επτά **περιοχές**. Αυτές είναι η Περιοχή Αιγαίου και η Περιοχή Μαρμαρά στα δυτικά, η Περιοχή Μαύρης Θάλασσας στα βόρεια, η Περιοχή Μεσογείου στα νότια, η Περιοχή Κεντρικής Ανατολίας στο κεντρικό τμήμα της χώρας, η Περιοχή Ανατολικής Ανατολίας και η Περιοχή Νοτιοανατολικής Ανατολίας στα ανατολικά. Μεγαλύτερη σε έκταση γεωγραφική περιοχή είναι εκείνη της Ανατολικής Ανατολίας με έκταση 171.000 τ.χλμ. ενώ μεγαλύτερη πληθυσμιακά είναι εκείνη του Μαρμαρά. Οι συγκεκριμένες περιοχές αυτές ορίστηκαν στο πρώτο γεωγραφικό συνέδρειο που έγινε στην Άγκυρα το 1941. 

Στον παρακάτω πίνακα φαίνονται αναλυτικά η έκταση, ο πληθυσμός και οι επαρχίες στις οποίες διαιρούνται οι περιοχές.

| Χάρτης | Περιοχή | Έκταση (τ.χλμ.) | Πληθυσμός | Νομοί |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  | Περιοχή Ανατολικής Ανατολίας | 171.000 | 6.100.000 | 13 |
|  | Περιοχή Κεντρικής Ανατολίας | 162.000 | 12.105.975 | 13 |
|  | Περιοχή Μαύρης Θάλασσας | 146.178 | 8.439.213 | 19 |
|  | Περιοχή Μεσογείου | 122.100 | 9.000.000 | 8 |
|  | Περιοχή Αιγαίου | 85.000 | 9.594.019 | 8 |
|  | Περιοχή Μαρμαρά | 67.300 | 21.515.000 | 11 |
|  | Περιοχή Νοτιοανατολικής Ανατολίας | 61.000 | 7.210.000 | 9 |
|

Παραπομπές
----------

1. ↑  Οι περιοχές της Τουρκίας

Δείτε επίσης
------------

* Επαρχίες της Τουρκίας

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Γεωγραφικές περιοχές της Τουρκίας |
| --- |
|  |
| 
* Αιγαίο
* Μαύρη Θάλασσα
* Κεντρική Ανατολία
* Ανατολική Ανατολία
* Μαρμαράς
* Μεσόγειος
* Νοτιοανατολική Ανατολία
 |  |

 |
Ο **Γεβίκκας** (*Gibica*, *Gebicca*, *Gifica*, *Gjúki*, *Gebicar*, *Gibicho* ή *Gippich*) ήταν ο βασιλιάς των Βουργουνδών στα τέλη του 4ου αι. μέχρι το τέλος του γύρω στο 407. Ήταν ο πατέρας τού Γκοντομάρ Α΄, του Γκιζελέρ και του Γκούντερ.

Αναφέρεται στο Widsith ως *Gifica* και ως *Gjúki* στο εδικό ποίημα *Atlakviða*, όπου ήταν ο πατέρας του Gunnar (βλ. Γκούντερ). Ως ένας από τους πρώτους βασιλείς των Nίμπελουνγκς, η φυλή ονομάζεται Gjúkungar.

Στην *πεζή Έντα, ο* Σνόρρι Στούρλουσον λέει ότι ο Gjúki ήταν πατέρας δύο γιων, των Gunnar και Χόγκνι και μίας κόρης, της Γκούντρουν. Ο Γκότθορμ (ο δολοφόνος του Σίγκουρντ) είναι θετός γιος του από τον προηγούμενο γάμο της γυναίκας του Γκρίμχιλντ.

Η *πεζή Έντα* αναφέρει την Gudny, μία δεύτερη κόρη του Gjúki και της Grimhild. Στο Gudrunarkvida, αυτή η δεύτερη κόρη ονομάζεται Gullrond.

Δείτε επίσης
------------

* Έπος Völsunga
* Φυλές Widsith
* Rosengarten zu Worms

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Das Nibelungenlied» (μέση υψηλή γερμανική γλώσσα) 1203.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Προκάτοχος(άγνωστο) | **Βασιλιάς της Βουργουνδίας**; - 407 | ΔιάδοχοςΓκοντομάρ Α΄ΓκιζελέρΓκούντερ |
Το **Βραβείο Ζαν Γκαμπέν** (γαλλικά: Prix ​​Jean Gabin) ήταν ένα γαλλικό βραβείο που δινόνταν κάθε χρόνο από το 1981 έως το 2006 σε νέους και επερχόμενους ηθοποιούς που εργάζονταν στη γαλλική κινηματογραφική βιομηχανία. Το βραβείο δημιουργήθηκε με πρωτοβουλία του Λουί ντε Φυνές,(1914 - 1983) το 1981 ως φόρο τιμής στον εκλιπόντα Ζαν Γκαμπέν (1904-1976). 
Μετονομάστηκε σε βραβείο Πάτρικ Ντιούιρ το 2008, μετά από την διαφωνία μεταξύ των διοργανωτών και της κόρης του Ζαν Γκαμπέν.

Το αντιστοίχο βραβείο Ζαν Γκαμπέν για τις γυναίκες ηθοποιούς είναι το Βραβείο Ρόμι Σνάιντερ που απονέμεται σε μια ηθοποιό κάθε χρόνο στο Παρίσι από το 1984.

Παραλήπτες
----------

| Έτος | Παραλήπτες |
| --- | --- |
| 1981 | Thierry Lhermitte |
| 1982 | Gérard Lanvin |
| 1983 | Gérard Darmon |
| 1984 | François Cluzet |
| 1985 | Christophe Malavoy |
| 1986 | Tchéky Karyo |
| 1987 | Jean-Hugues Anglade |
| 1988 | Thierry Frémont |
| 1989 | Vincent Lindon |
| 1990 | Lambert Wilson |
| 1991 | Fabrice Luchini |
| 1992 | Vincent Pérez |
| 1993 | Olivier Martinez |
| 1994 | Manuel Blanc |
| 1995 | Mathieu Kassovitz |
| 1996 | Guillaume Depardieu |
| 1997 | Yvan Attal |
| 1998 | Vincent Elbaz |
| 1999 | Samuel Le Bihan |
| 2000 | Guillaume Canet |
| 2001 | José Garcia |
| 2002 | Benoît Poelvoorde |
| 2003 | Johnny Hallyday |
| 2004 | Lorànt Deutsch |
| 2005 | Clovis Cornillac |
| 2006 | Jérémie Renier |
|

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα Μουσείου Γκαμπέν
* Βραβεία Ζαν Γκαμπέν στο Imdb
Πέντε απόψεις του Διεθνούς Φεστιβάλ Κόμικς Ανγκουλέμ 2017: Cosey, Το Μεγάλο Βραβείο του 2017, ο οβελίσκος Goscinny, η Brigitte Findakly υπογράφει, σχεδιαστές από το περίπτερο της Νότιας Κορέας και η έκθεση Gaston Lagaffe.
Το **Διεθνές Φεστιβάλ Κόμικς του Ανγκουλέμ** είναι το κυριότερο φεστιβάλ κόμικς στην Ευρώπη. Λαμβάνει χώρα κάθε χρόνο, τον Ιανουάριο, από το 1974 στο Ανγκουλέμ της Γαλλίας. 

Κάθε χρόνο, το Μεγάλο Βραβείο της πόλης του Ανγκουλέμ (γαλλικά: *Grand Prix de la ville d'Angoulême*) απονέμεται σε έναν δημιουργό για το σύνολο του έργου του ή για τα επιτεύγματά του που αφορούν την εξέλιξη των κόμικς.

Ιστορία
-------

Όλα ξεκίνησαν στα τέλη του 1972, με μία έκθεση που τιτλοφορείται *Δέκα εκατομμύρια εικόνες* (*Dix millions d’images*). Η έκθεση γνώρισε επιτυχία και εκδότες, σχεδιαστές και αναγνώστες έζησαν δέκα ημέρες ευφορίας. Η δημοτική αρχή του Ανγκουλέμ, στον απόηχο της επιτυχίας αυτής, αποφάσισε την δημιουργία ενός Σαλονιού. Η πρώτη έκθεση εγκαινιάστηκε στις 25 Ιανουαρίου 1974. Μεταξύ αυτών που συμβάλλουν με την υπογραφή τους το εγχείρημα είναι και ο Ούγκο Πρατ, ενώ και άλλοι διάσημοι καλλιτέχνες τίμησαν με την παρουσία τους το νεοδημιουργηθέν πολιτιστικό γεγονός.

Βραβεία
-------

Εκτός από το Μεγάλο Βραβείο της πόλης του Ανγκουλέμ, βραβεία απονέμονται στις ακόλουθες κατηγορίες:

* Βραβείο για το Καλύτερο Βιβλίο Κόμικ
* Βραβείο Απονεμηθέν από το Κοινό
* Βραβείο για το Σενάριο
* Βραβείο για την Καλλιτεχνική Δουλειά
* Βραβείο για Πρώτο Βιβλίο Κόμικ
* Βραβείο για Σειρά
* Βραβείο Παράδοσης
* Βραβείο Νεότητας 9-12 χρόνια
* Βραβείο Νεότητας 7-8 χρόνια
* Βραβείο Φανζίν

Βραβεία που απονεμήθηκαν στο παρελθόν:

* Alph'Art για το Καλύτερο Ξένο Άλμπουμ (1976-1978, 1986-2001)
* Βραβείο για Διάλογο και Γραφή (?-2003), παλαιότερα ονομαζόταν "Alph'Art για τον Καλύτερο Διάλογο".

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Διεθνές Φεστιβάλ Κόμικς του Ανγκουλέμ** |

* Επίσημη ιστοσελίδα

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 132130003
* SUDOC: 027918394

 |

 |
Ο **αθλητικός σύλλογος Χέμπουλ** είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος του Πότσον της Βόρειας Κορέας, ο οποίος ιδρύθηκε το 2013. Είναι ο αθλητικός σύλλογος του Πρωταθλήματος Νεολαίας Κιμ Ιλ-σουνγκ-Κιμ Γιονγκ-ιλ και αγωνίζεται στην πρώτη κατηγορία της Βόρειας Κορέας. Αγωνίζονται στο στάδιο Χέμπουλ, χωρητικότητας 5.000 θέσεων.

Η ομάδα απέκτησε το όνομα της από τον Κιμ Γιονγκ-ουν όταν ιδρύθηκε. Ιδρύθηκε με την ελπίδα ότι θα είναι καθοδηγητικό φως για το βορειοκορεατικό ποδόσφαιρο, καθώς το Χουέμπουλ σημαίνει αψίδα στα κορεάτικα. Έχει αρκετές επιτυχίες παρά το νεαρό της ηλικίας της, καθώς τερμάτισε τρίτη στο πρώτο της πρωτάθλημα,, κέρδισε το πρωτάθλημα την επόμενη σεζόν (2014-15). Έχει κερδίσει ένα πρωτάθλημα Πέκτουσαν (2016), δύο πρωταθλήματα Ποτσόνμπο (2016, 2017 και δεύτερη θέση το 2014), και άλλες διοργανώσεις.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Team's profile – *Soccerway.com*

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  «High-profile Hwaeppul Football Team». *Naenara*. 29 Αυγούστου 2017. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Οκτωβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 4 Νοεμβρίου 2019.
2. ↑  «Hwaebul Team, Football Champion of DPRK – North Korea Aggregator». *nkaggregator.com*. KCNA. 3 Δεκεμβρίου 2014. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Φεβρουαρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 4 Νοεμβρίου 2019.
3. ↑  축구강팀으로 등장한 홰불팀. *The Choson Sinbo* (στα Κορεατικά). 27 Ιανουαρίου 2014.
Το **Διεθνές φεστιβάλ κινηματογράφου του Γερεβάν** (Αγγλικά: Yerevan International Film Festival) είναι ετήσιο κινηματογραφικό φεστιβάλ που πραγματοποείται στην πρωτεύουσα της Αρμενίας, το Γερεβάν.

Ιστορικό & πληροφορίες
----------------------

Το φεστιβάλ ιδρύθηκε το 2004 με πρωτοβουλία του ομίλου για την ανάπτυξη του κινηματογράφου "Χρυσό Βερίκοκο" και της Αρμένικης Ένωσης Κριτικών του Κινηματογράφου καθώς και με την στήριξη της αρμένικης κυβέρνησης. Από τότε διοργανώνεται κάθε Ιούλιο. Σκοπός του φεστιβάλ είναι να παρουσιάσει νέες ταινίες προερχόμενες από Αρμένιους σκηνοθέτες και παραγωγούς αλλά και από αλλοδαπούς αρμένικης καταγωγής και να προωθήσει την δημιουργικότητα και την πρωτοτυπία στον χώρο του κινηματόγραφου και του video art. 

Οι σημαντικότερες διακρίσεις είναι το χρυσό και ασημένιο βερίκο και το βραβείο "Ταλερ του Παρατζάνωφ", το οποίο έχει θεσπιστεί στη μνήμη του σκηνοθέτη Σεργκέι Παρατζάνωφ. Ο τελευταίος όταν βρισκόταν στη φυλακή συνήθιζε να σκαλίζει με τα νύχια του εικόνες πάνω σε μεταλλικά καπάκια μπουκαλιών τα οποία ονόμαζε Ταλερς, από τα οποία και προέρχεται το όνομα του βραβείου. 

Από το 2005 πρόεδρος του Φεστιβάλ είναι ο Ατόμ Εγκογιάν.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Γερεβάν

Πηγές
-----

1. 1 2  Ιστοριό Φεστιβάλ Αρχειοθετήθηκε 2020-09-01 στο Wayback Machine. από την ιστοσελίδα του Φεστιβαλ
2. 1 2  Βραβεία φεστιβαλ Αρχειοθετήθηκε 2015-05-02 στο Wayback Machine. από την ιστοσελίδα του Φεστιβαλ