recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο Μάικλ Φελπς κολυμπά πρόσθιο.
Η **πρόσθια κολύμβηση** (αγγλ. *breaststroke*) είναι τρόπος (στιλ) ανθρώπινης κολυμβήσεως, στο οποίο ο άνθρωπος που κολυμπά προτάσσει το άνω εμπρόσθιο μέρος του κορμού, ενώ ο κορμός του δεν περιστρέφεται. Ως στιλ στην κολύμβηση για αναψυχή είναι αρκετά συνηθισμένο, επειδή το κεφάλι του κολυμβητή είναι έξω από το νερό μεγάλο μέρος του χρόνου και προσφέρει άνεση στις μικρές ταχύτητες. Στα περισσότερα μαθήματα κολυμβήσεως οι αρχάριοι μαθαίνουν πρώτα είτε το πρόσθιο, είτε την ελεύθερη κολύμβηση. Ωστόσο, στην αγωνιστική κολύμβηση το πρόσθιο στιλ με μεγάλη ταχύτητα απαιτεί συγκρίσιμη αντοχή και δύναμη με τα άλλα στιλ. Κάποτε το πρόσθιο αποκαλείται «στιλ του βατράχου», καθώς τα άκρα κινούνται παρόμοια με εκείνα ενός βατράχου που κολυμπά. Το στιλ είναι το αργότερο από τα τέσσερα της αγωνιστικής κολυμβήσεως. Πιστεύεται ότι είναι ο παλαιότερος τρόπος κολυμβήσεως.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Maglischo, Ernest W. *Swimming fastest* σελ. 219
2. ↑  Gifford, Clive *Swimming* σελ. 18
Η **Δημόσια Επιχείρηση για τη Διαχείριση και Προστασία της Περιοχής πολλαπλών χρήσεων Τζασέν** (σλαβομακεδονικά: Јавно претпријатие за управување и заштита на повеќенаменското подрачје „Јасен"‎) ή απλά **Αποθεματικό Τζασέν** (σλαβομακεδονικά: Резерват „Јасен"‎) είναι ένα φυσικό αποθεματικό στη Βόρεια Μακεδονία. Ανακηρύχθηκε σε προστατευόμενο φυσικό αποθεματικό το 2010 (μέρος του οποίου είχε δηλωθεί ως αποθεματικό το 1958) και απέχει μόνο 15 χλμ. από τα Σκόπια. Το πάρκο περιλαμβάνει περίπου 24000 εκταρίων σπηλαίων, βουνών, υπόγειων ποταμών και λιμνών. Το χαμηλότερο σημείο είναι η μη καταγεγραμμένη λίμνη στο φαράγγι Μάτκα. Το υψηλότερο σημείο είναι το όρος Καραντζικα με ύψος σχεδόν 2500 μέτρων.

Το πάρκο είναι το σπίτι του απειλούμενου Ευρασιανού λύγκα και του σπάνιου βαλκανικού αγριολούλουδου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Τζασέν (αποθεματικό)** |

* Επίσημη ιστοσελίδα πάρκου
* Yassen (Jasen) Reserve, Macedonia - Western Balkans Geotourism Mapguide, *National Geographic*

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Βόρεια Μακεδονία | Πύλη Βόρεια Μακεδονία |
**Πρόσημα** ονομάζονται δύο σύμβολα τα οποία μπαίνουν μπροστά από όλους τους αριθμούς, εκτός του 0. Τα πρόσημα είναι το **"+"** (συν, και) και το **"-"** (πλην, μείον). Όταν μπροστά από έναν αριθμό μπαίνει το **"-"** ο αριθμός ονομάζεται αρνητικός, ενώ όταν μπαίνει το **"+"** ονομάζεται θετικός. Συχνά τα πρόσημα χρησιμοποιούνται στις θερμοκρασίες και στις εκπτώσεις. Όταν ένας αριθμός δεν έχει πρόσημο εννοείται ότι είναι θετικός, ενώ για να είναι αρνητικός πρέπει να έχει υποχρεωτικά το πρόσημο **"-"**.

Μεταφορικά χρησιμοποιείται ο όρος πρόσημο για να υποδείξει τη χροιά ενός κειμένου ή ενός λόγου με αρνητικό ή θετικό περιεχόμενο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  ΒΑΝΔΟΥΛΑΚΗΣ· ΚΑΛΛΙΓΑΣ· ΜΑΡΚΑΚΗΣ· ΦΕΡΕΝΤΙΝΟΣ (2000). *ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ Α΄ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ*. ΑΘΗΝΑ: ΠΑΤΑΚΗΣ. σελ. 115.

Δείτε επίσης
------------

* Μηδέν με πρόσημο
Ο **Τζεμίλ Ντίνο** (1894-1972) ήταν Αλβανός πολιτικός και διπλωμάτης.

Γεννήθηκε στην Πρέβεζα του βιλαετίου Ιωαννίνων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας το 1894. Είναι γόνος ενός κλάδου της γνωστής οικογένειας Ντίνο. Σπούδασε στο λύκειο Γαλατασαράι και μετά τη διακήρυξη της ανεξαρτησίας της Αλβανίας, εξελέγη βουλευτής της Δίβρης. Ήταν πληρεξούσιος της αλβανικής κυβέρνησης στην Έκτη, Έβδομη και Όγδοη Συνέλευση της Κοινωνίας των Εθνών (1925-1927). Το 1932, έγινε πρέσβης της Αλβανίας στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Κατά τη διάρκεια της εποχής της μοναρχίας του Βασιλιά Ζογ, ο Ντίνο διορίστηκε Υπουργός Εξωτερικών. Κατά την ιταλική κατοχή της Αλβανίας ο Τζεμίλ διορίστηκε πρεσβευτής. Μετά την κατάληψη της από τις δυνάμεις του Άξονα (1941-1944), ο Τζεμίλ Ντίνο διορίστηκε ύπατος αρμοστής της Θεσπρωτίας (Τσαμουριά) και συνεργάστηκε ενεργά με τις ιταλικές και γερμανικές δυνάμεις.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.lonsea.de/pub/person/12414. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  Hermann Frank Meyer. Blutiges Edelweiß: die 1. Gebirgs-Division im Zweiten Weltkrieg. Ch. Links Verlag, 2008,
Συντεταγμένες: 41°53′N 23°7′E﻿ / ﻿41.883°N 23.117°E﻿ / 41.883; 23.117


Το **Σιμιτλί** (βουλγαρικά: Симитли) είναι πόλη στην επαρχία Μπλαγκόεβγκραντ στη νοτιοδυτική Βουλγαρία. Έχει πληθυσμό 7.454 κατοίκους και βρίσκεται 17 χλμ. νότια του Μπλαγκόεβγκραντ. Είναι η έδρα του Δήμου Σιμιτλί.

Τουρισμός
---------

Μερικά από τα καλύτερα ορμητικά νερά στα βαλκάνια μπορούν να βρεθούν στον ποταμό Στρυμόνα στο φαράγγι Κρέσνα. Η περίοδος για ράφτινγκ και καγιάκ είναι από τον Απρίλιο έως τον Ιούλιο και κάθε καλοκαίρι διοργανώνεται ράφτινγκ. Το Σιμιτλί είναι επίσης μέρος της πίστας EuroCup για την Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Ράφτινγκ κάθε χρόνο. Κάθε δεύτερο σαββατοκύριακο του Ιανουαρίου, υπάρχει ένα φεστιβάλ Κούκερι ή Σούρβα που διοργανώνεται στο τοπικό στάδιο κατά τον E-79, το οποίο ανταγωνίζεται τα Φεστιβάλ Κούκερι του Ράζλογκ και του Πέρνικ.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------
Ο **ροδονίτης** (αγγλ. rhodonite) είναι πυριτικό ορυκτό του μαγγανίου. Οφείλει το όνομά του στην ελληνική λέξη *ρόδον* (τριαντάφυλλο) λόγω του ρόδινου χρώματός του. Ορισμένες φορές εμφανίζεται επικαλυμμένος με μέλανα οξείδια του μαγγανίου. Εμφανίζεται μαζί με την παραλλαγή του **πυροξμανγκίτη** (pyroxmangite), με τον οποίο συχνά συγχέεται, διαφέροντας μόνο στον τρόπο σχηματισμού: Ο πυροξμανγκίτης είναι προϊόν ισχυρής μεταμόρφωσης υψηλών θερμοκρασιών, ωστόσο για τη διάκριση των δύο ορυκτών είναι απαραίτητη η κρυσταλλογραφική ανάλυση με ακτίνες Χ.

Σχηματίζεται από υδροθερμική μεταμόρφωση επαφής μαγγανιούχων αποθέσεων. Ορισμένες φορές απαντά και ως προϊόν ιζηματογένεσης.

Ορυκτά με τα οποία σχετίζεται είναι ο ασβεστίτης, ο βιλλεμίτης, ο φρανκλινίτης, ο τεφροϊτης, ο γρυνερίτης, ο γαληνίτης και ο μαγνητίτης. Συχνότερος όλων ο ασβεστίτης, ο οποίος μπορεί να απομακρυνθεί με τη χρήση υδροχλωρικού οξέος (ο ροδονίτης δεν προσβάλλεται από οξέα).

Λόγω της σχετικά μεγάλης σκληρότητάς του, της διαφάνειας και των όμορφων αποχρώσεων του ερυθρού που παρουσιάζει έχει συχνά χρησιμοποιηθεί στην κοσμηματοποιία. Οι διαφανείς ευμεγέθεις κρύσταλλοί του γίνονται επίσης αντικείμενο συλλογής από συλλέκτες ορυκτών.

Απαντά σε πολλές περιοχές του κόσμου. Αξιομνημόνευτες (λόγω χρώματος, διαφάνειας και μεγέθους κρυστάλλων) είναι στα Ουράλια όρη (περιοχή Γιεκατερίνμπουργκ, Ρωσία), στην περιοχή Värmland της Σουηδίας, στο Ντέβον της Αγγλίας, στη Ρουμανία, την κοιλάδα της Αόστης στην Ιταλία, στην περιοχή Broken Hill της Νέας Νότιας Ουαλίας (κρύσταλλοι που χρησιμοποιούνται ιδιαίτερα στην κοσμηματοποιία), την Ιαπωνία, το Νιού Τζέρσεϊ, τη Βόρεια Καρολίνα και τη Μοντάνα στις ΗΠΑ, το Minas Gerais της Βραζιλίας (επίσης ως κρύσταλλοι κατάλληλοι για την κοσμηματοποιία) και το Περού.

Στην Ελλάδα απαντά στις νήσους Άνδρο (κορυφή «Πέταλο») και Πάρο, στα μεταλλεία Κασσάνδρας (ορυχείο Ολυμπιάδας) και στο Κάτω Νευροκόπι (Νομός Δράμας).

Πηγές
-----

* Handbook of Mineralogy
* Mindat.org
* Galleries.com
* Webmineral.com

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος ορυκτών

Βιβλιογραφία
------------

* James Dwight Dana, *Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks*, READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244
* Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil, *A Field Guide to Rocks and Minerals*, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 039591096X
* Walter Schumann, R. Bradshaw, K. A. G. Mills, *Handbook of Rocks, Minerals and Gemstones*, Houghton Mifflin Harcourt, 1993 ISBN 0395511372

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Δίνεται και ως (Mn2+;Fe2+;Mg; Ca)SiO3
2. ↑  Όνομα εγκεκριμένο από την ΙΜΑ
**Σιμωνίδης ο γενεαλόγος** ή **Σιμωνίδης ο Κείος** ονομαζόταν αρχαίος έλληνας συγγραφέας και ποιητής από την Κέα, ο οποίος είχε γράψει τουλάχιστον επτά βιβλία. Τα βιβλία του δεν σώζονται και υπάρχουν μόνο θραύσματα από αυτά τα οποία έχουν διασωθεί σε μεταγενέστερα έργα.

Οι περισσότερες πληροφορίες που έχουμε για τη ζωή του προέρχονται από τον Σούδα και αναφέρουν ότι ήταν εγγονός του λυρικού ποιητή Σιμωνίδη του Κείου από τη μεριά της κόρης του, ότι γεννήθηκε πριν τον Πελοποννησιακό πόλεμο, (δηλαδή πριν το 431 π.Χ.) και ότι έγραψε τρία βιβλία που στο Σούδα ονομάζονται «Γενεαλογία» και τρία με τίτλο «Ευρήματα». Επιπλέον, στα σχόλια του Απολλώνιου του Ρόδιου αναφέρεται και έργο του με τίτλο «Σύμμικτα».

Η πληροφορία από τον Σούδα ότι ήταν εγγονός του ομώνυμου ποιητή Σιμωνίδη του Κείου, επιβεβαιώνεται επιγραφικά από το Πάριο χρονικό στο οποίο ο παππούς του, ποιητής, χαρακτηρίζεται με βάση τον εγγονό του, επίσης ποιητή («Σιμωνίδης ὁ Σιμωνίδου πάππος τοῦ ποιητοῦ, ποιητὴς ὢν καὶ αὐτός»). Ο παππούς του τοποθετείται από το Πάριο χρονικό που αναφέρει ότι νίκησε στην Αθήνα (ποιητικούς αγώνες) στα χρόνια του επώνυμου άρχοντα Φιλοκράτους (το 485 π.Χ.), αλλά και στα χρόνια του Αδειμάντου (το 477 π.Χ.) και τέλος αναφέρεται ότι πέθανε σε ηλικία 88 ετών στα χρόνια του άρχοντα Θεαγενίδη (το 468 π.Χ.).

Θραύσματα του έργου του σώζονται σε μεταγενέστερα έργα:

* Στο Μέγα Ετυμολογικόν (479,47) αλλά και στον Ιωάννη Τζέτζη (Εις Λυκόφωνα, Αλεξ, 355) όπου αναφέρεται «φησί δε ο γενεαλόγος Σιμωνίδης», σχετικά με την ιστορία της Ιτωνίας Αθηνάς και την Ιοδάμας, θυγατέρων του Ίτωνος
* Στα σχόλια του Απολλώνιου του Ρόδιου 2856-72b όπου αναφέρεται «και Σιμωνίδης ο γενεαλόγος ομοίως τω Απολλωνίω γενεαλογεί», για τη γενεαλογία του Σαμίου του Αγκαίου
* Στα σχόλια του Απολλώνιου του Ρόδιου Α.763 όπου αναφέρεται «ως φησί Σιμονίδης εν Συμμίκτοις» σχετικά με τον Μυνήιο τον Ιώλκιο

Αναφορές
--------

1. 1 2 3 4  Argonautica. Apollonius Rhodius. George W. Mooney. London. Longmans, Green. 1912, τμήμα 2
2. ↑  Suidae Lexicon, Græce & Latine by Suidas (Lexicographer) Suidae Lexicon, Græce & Latine textum Græcum cum manuscriptis codicibus collatum a quamplurimis mendis purgavit, notisque perpetuis illustravit , 1705, Typis Academicis, Cantabrigiæ, σελ. 317
3. 1 2  BIBLIOTHECA AUGUSTANA, Marmor Parium 264/63 a. Chr. n. , Χρονικὸν Πάριον, Fragmentum A (v. 46 - 93, Ashmolean Museum, Oxford)
4. 1 2 3   Early Greek Mythography: Texts, edited by Robert Louis Fowler, σελ. 368
5. ↑  Σαμιακά ήτοι ιστορία της νήσου Σάμου από των αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι των καθ ημάς. Τόμος πρώτος, Επαμεινώνδας Ι. Σταματιάδης, Αθήνησι: Τύποις Π. Α. Σακελλαρίου, 1862, σελ. 45
6. ↑  Scholia in Apollonium Rhodium vetera, Apollonius Rhodius Georg Olms Verlag, 1999, σελ. 66

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 59476281
* GND: 102406057

 |

 |
Τεθλασμένες γραμμές.
Στη γεωμετρία η **τεθλασμένη** ή **πολυγωνική γραμμή** χαρακτηρίζεται το ευθύγραμμο σχήμα που αποτελείται από (πεπερασμένου πλήθους) διαδοχικά ευθύγραμμα τμήματα, τα οποία δεν αποτελούν ευθεία γραμμή.

Τα ευθύγραμμα αυτά λέγονται **πλευρές** της τεθλασμένης και τα άκρα τους **κορυφές**. Η πρώτη και τελευταία κορυφή, όταν υπάρχουν, λέγονται **άκρα** της. **Μήκος** ή **Περίμετρος** της τεθλασμένης ονομάζεται το άθροισμα των μηκών των πλευρών της.

Μία τεθλασμένη λέγεται **απλή** όταν κάθε σημείο της που δεν είναι κορυφή ανήκει σε μία μόνο πλευρά της, όταν δηλαδή δεν διασταυρώνονται οι πλευρές της. Μια απλή κλειστή τεθλασμένη λέγεται πολύγωνο.

Στη διπλανή εικόνα, το επάνω σχήμα είναι μια απλή ανοιχτή τεθλασμένη, το κάτω αριστερά μια μη απλή ανοιχτή τεθλασμένη και το κάτω δεξιά μια μη απλή κλειστή τεθλασμένη.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **τεθλασμένη**  |
**Τηλεφωνική κλήση** καλείται η σύνδεση του καλούντος και του καλούμενου μέσω του τηλεφωνικού δικτύου, ήτοι πομπού και δέκτη. Για την κλήση να χρησιμοποιηθεί σταθερό, κινητό τηλέφωνο, δορυφορικό τηλέφωνο ή οποιοσδήποτε συνδυασμό τους. Όταν μια τηλεφωνική κλήση έχει περισσότερους από έναν συνδιαλεγομένους, αναφέρεται και ως συνδιάσκεψη. 

Το χαρτί της πατέντας που απονεμήθηκε στον Μπελ για την εφεύρεση του τηλεφώνου
Η πρώτη τηλεφωνική κλήση πραγματοποιήθηκε στις 10 Μαρτίου 1876, από τον Αλεξάντερ Γκράχαμ Μπελ. Ο Μπελ απέδειξε την ικανότητά του να "μιλάει με ηλεκτρισμό" καλώντας τον βοηθό του, Τόμας Γουότσον. Οι πρώτες λέξεις που μεταδόθηκαν ήταν "Mr Watson, come here. I want to see you" (Κύριε Watson, ελάτε εδώ, θέλω να σας δω.)

Το γεγονός ονομάστηκε ως "μεγαλύτερη επιτυχία" του Μπελ, καθώς απετέλεσε την πρώτη επιτυχημένη χρήση του τηλεφώνου. Παρ' όλα αυτά, ο Μπελ αρνήθηκε να έχει τηλεφωνική συσκευή στην οικία του.

Ο Μπελ το 1892

Παραπομπές
----------

1. ↑  
Alfred, Randy (10 March 2008). «March 10, 1876: 'Mr. Watson, Come Here ... '». *Wired*.. Ανακτήθηκε στις 1 Αυγούστου 2021.
Ο **Σέλντεν Έντνερ** (26 Ιανουαρίου 1919 - 21 Ιανουαρίου 1949) ήταν αξιωματικός της Αμερικανικής Πολεμικής Αεροπορίας. Πιθανολογείται πως πρόκειται για τον μοναδικό αμερικανό στρατιωτικό που σκοτώθηκε στον ελληνικό εμφύλιο.

Ο Έντνερ γεννήθηκε στο Φέργκους Φολς της Μινεσότα των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής. Το 1940 κατατάχτηκε στην Καναδική Βασιλική Αεροπορία και μετά την εκπαίδευσή του τοποθετήθηκε στη Βρετανία. Εκεί με τα χρώματα της Βρετανικής Βασιλικής Αεροπορίας πέτυχε πέντε καταρρίψεις. Το 1942 μεταφέρθηκε στην Αμερικανική Πολεμική Αεροπορία. Τον Μάρτιο του 1944 υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει το αεροσκάφος του πάνω από τη Γερμανία, συνελήφθη και παρέμεινε αιχμάλωτος μέχρι τη λήξη του πολέμου.

Τον Απρίλιο του 1948 ανέλαβε καθήκοντα στην αμερικανική στρατιωτική αποστολή στην Ελλάδα.

Στις 22 Ιανουαρίου του 1949, και ενώ στο Καρπενήσι διεξαγόταν μάχη για τον έλεγχο της πόλης, έκτακτο ανακοινωθέν του Γενικού Επιτελείου Αεροπορίας ανέφερε

> Την 21ην τρέχοντος και περί ώραν 11:00 προ μεσημβρίας, εκπαιδευτικόν αεροσκάφος τύπου «Χάρβαρτ», εκ των χρησιμοποιουμένων δια την μεταφοράν προσωπικού, απογειωθέν εκ της αεροπορικής βάσεως Λαρίσης και κατευθυνόμενον προς την αεροπορικήν βάσιν Αράξου, εβλήθη υπό συμμοριτών άνωθεν της περιοχής Καρπενησίου και ηναγκάσθη να προσγειωθή εις την παρυφήν της κωμοπόλεως τούτης.
> 
> 

> Του αεροσκάφους τούτου επέβαινον ως χειριστής ο υποσμηναγός Τσούκας Παναγ. με επιβάτην τον Αμερικανόν αντισυνταγματάρχην Έντνερ, όστις μετακινείτο εκ Λαρίσης εις την αεροποτικήν βάσιν Αράξου.
> 
> 

Το πτώμα του Έντνερ βρέθηκε στις 9 Φεβρουαρίου. Για τις ακριβείς συνθήκες του θανάτου υπάρχουν διάφορες εκδοχές.

Η αμερικανική στρατιωτική αποστολή ανακοίνωσε πως ήταν ζωντανός μετά την αναγκαστική προσγείωση και ότι τον σκότωσαν οι αντάρτες, υπό τον έλεγχο των οποίων ήταν το Καρπενήσι. Ο σμηνίας Κουτεντάκης που βρήκε το πτώμα σε μια χαράδρα ανέφερε πως στο κεφάλι του Έντνερ υπήρχαν κακώσεις μέχρι σημείου παραμορφώσεως και ότι στο λαιμό του υπήρχε βρόχος από σκοινί.

Ο ραδιοφωνικός σταθμός του ΔΣΕ Ελεύθερη Ελλάδα απαντώντας υποστήριξε ότι ο Έντνερ τραυματίστηκε σοβαρά εξαιτίας της αναγκαστικής προσγείωσης και υπέκυψε στα τραύματά του δύο ώρες αργότερα στο νοσοκομείο.

Ο Χαρίλαος Φλωράκης, που ήταν επικεφαλής των δυνάμεων του ΔΣΕ στο Καρπενήσι, ανέφερε πως ο Έντνερ πυροβολήθηκε και σκοτώθηκε από αξιωματικό του ΔΣΕ ενώ επιχειρούσε να διαφύγει.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Ελευθεροτυπία 4/6/2005». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Απριλίου 2009. Ανακτήθηκε στις 2 Απριλίου 2009.
2. ↑  Ελευθερία 23/1/1949
3. ↑  Ελευθερία 19/2/1949
4. ↑  ΑΣΚΙ Αρχείο Ραδιοφωνικού Σταθμού Ελεύθερη Ελλάδα[*νεκρός σύνδεσμος*] σελ. 22-24
Ο **Στέφανος Μαυρογένης** (1750-1821) ήταν δραγουμάνος του στόλου (en) και Μέγας Λογοθέτης του Πατριαρχείου.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στη Μύκονο το 1750 και ήταν γιος του Δημητρίου Μαυρογένη και της Ειρήνης Καλογερά. Καταγόταν από την αριστοκρατική οικογένεια των Μαυρογένηδων, η οποία ήταν κλάδος της οικογένειας Μοροζίνι. Ήταν ανιψιός του Νικολάου διερμηνέα του στόλου και πρίγκιπα της Βλαχίας.

Διορίστηκε δραγουμάνος του στόλου (en) και συνόδευσε τον ναύαρχο Χασάν Τζεζάερλη στην εκστρατεία της Αιγύπτου κατά των Μαμελούκων το 1786. Επίσης ήταν μεσολαβητής της Υψηλής Πύλης με τον Λάμπρο Κατσώνη. Στις 17 Μαΐου 1788 διορίστηκε Μέγας Λογοθέτης του Πατριαρχείου αντικαθιστώντας τον Αλέξανδρο Μάνο. Οι σχέσεις του με τον θείο του Νικόλαο Μαυρογένη ήταν προβληματικές με αποτέλεσμα το 1790 να εξοριστεί στη Ρόδο. Με την επιστροφή του στην Κωνσταντινούπολη, αποσύρθηκε στο παλάτι του στα Θεραπειά, όπου έμεινε αδρανής για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα. Το 1821 και ενώ η επανάσταση των Ελλήνων είχε ξεσπάσει, εμφανίζεται και ζητάει να επανέλθει στη θέση του Μεγάλου Λογοθέτη, την οποία κανένας Φαναριώτης δεν ήθελε εκείνη τη χρονική στιγμή. Τελικά οι Τούρκοι τον αποκεφάλισαν, την ίδια ημέρα που κρέμασαν τον Πατριάρχη Γρηγόριο Ε΄.

Ήταν παντρεμένος με τη Ζαφείρα Σούτσου και είχε τέσσερα παιδιά. Ανιψιά του ήταν η Μαντώ Μαυρογένους.
Τροπικό δάσος στο Σάο Τομέ
Το **Σάο Τομέ** είναι το μεγαλύτερο από τα δύο νησιά που συναποτελούν το Σάο Τομέ και Πρίνσιπε, στον Ατλαντικό Ωκεανό. Έχει έκταση 854 τετραγωνικά χιλιόμετρα και σε αυτό ζει το 96% του συνολικού πληθυσμού ρης μικρής χώρας (γύρω στις 133.600 κατοίκους). Η θέση του είναι στα 2 χιλιόμετρα βόρεια του Ισημερινού. Το ψηλότερο σημείο του είναι τα 2.024 μ. στο Πίκο ντε Σάο Τομέ. Στη βορειότερη ακτή του νησιού βρίσκεται και η πρωτεύουσα του κράτους, που επίσης ονομάζεται Σάο Τομέ. Η πλησιέστερη πόλη είναι η Πορτ Ζεντίλ της Γκαμπόν, η οποία βρίσκεται στα ανατολικά και απέχει 240 χιλιόμετρα.

Γλώσσες
-------

Η κύρια γλώσσα είναι τα πορτογαλικά, ωστόσο υπάρχουν πολλοί κάτοικοι που ομιλούν τη γλώσσα Φόρρο και την Ανγκολάρ, οι οποίες βασίζονται στα πορτογαλικά και είναι Κρεολικές.

Γεωλογία
--------

Ολόκληρο το νησί του Σάο Τομέ είναι ηφαιστειογενές και το μεγαλύτερο μέρος της λάβας που εξερράγη τα τελευταία εκατομμύρια χρόνια έχει γίνει βασάλτης. Ο πιο πρόσφατα χρονολογημένος βράχος είναι ηλικίας 100.000 ετών.

Περιβάλλον και οικονομία
------------------------

Στο νησί υπάρχουν δάση και η γεωργία αποτελεί την κύρια ασχολία στις βόρειες και στις ανατολικές ακτές. Τα κύρια προϊόντα που παράγονται είναι κακάο, καφές, κόπρα και φοινικέλαιο. ενώ αρκετοί κάτοικοι εργάζονται και στις βιομηχανίες αλιείας.

Έχουν βρεθεί κοιτάσματα πετρελαίου μεταξύ του Σάο Τομέ και της Νιγηρίας. Η πρόσφατη αυτή ανακάλυψη έκανε πολλούς να τη θεωρήσουν απειλή για την πολιτική σταθερότητα της χώρας και για το φυσικό περιβάλλον. Ως αποτέλεσμα, η κυβέρνηση του νησιωτικού κράτους θέσπισε ειδική νομοθεσία για το θέμα.

Φυσική ιστορία
--------------

### Πτηνά

Στο νησί ζουν 63 είδη γνωστών πτηνών και άλλα 36 που δεν έχουν επιβεβαιωθεί. Εξ αυτών, τα 19 είναι ενδημικά. Μερικά από αυτά, όπως η μαύρη ίβις (*Bostrychia olivacea bocagei*) θεωρείται απειλούμενο με εξαφάνιση, όπως και 8 άλλα είδη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «African Bird Club – São Tomé e Príncipe». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Μαΐου 2012. Ανακτήθηκε στις 16 Μαΐου 2008.

Πηγές
-----

* CIA Word Fact Book Αρχειοθετήθηκε 2015-09-18 στο Wayback Machine.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  São Tomé Island στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 159554634
* LCCN: n88187471

 |

 |
Η **Σάντα Κρότσε** είναι μία από τις έξι *"Σεστιέρι"* ή *"Συνοικίες"* στην Βενετία, στην βόρεια Ιταλία. Την περιοχή διοικούσε ο ευγενής και Σταυροφόρος Τζιοβάνι από την οικογένεια Ρενόλντι, την μεγαλύτερη χριστιανική οικογένεια στην Ουγγαρία (1273), η πληροφορία δημοσιοποιήθηκε στο *"Βιβλίο των Βενετών ευγενών"* στην Φλωρεντία (1866). Βρίσκεται στο βορειοδυτικό τμήμα των Βενετσιάνικων νησιών και χωρίζεται σε δύο τμήματα : το ανατολικό που αναπτύχθηκε τον Μεσαίωνα και το δυτικό που περιλαμβάνει το λιμάνι και το νησί Τρονκέττο από γη που ανακτήθηκε τον 20ο αιώνα. Η περιοχή έχει πολλές στάσεις λεωφορείων και πάρκινγκ, τα τουριστικά αξιοθέατα βρίσκονται στο ανατολικό τμήμα με πολλές Μεσαιωνικές εκκλησίες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Γερμανικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά) *archINFORM*. 15672. Ανακτήθηκε στις 6  Αυγούστου 2018.
Η **Τζόρτζια Ελίζαμπεθ Μόφετ** (αγγλικά Georgia Elizabeth Moffett) είναι αγγλίδα ηθοποιός,ιδιαίτερα γνωστή για το ρόλο της ως η κόρη του Δόκτωρ Jenny,στην τηλεοπτική σειρά επιστημονικής φαντασίας Doctor Who (επεισόδιο "The Doctor's Daughter"). Είναι η κόρη του ηθοποιού Πίτερ Ντάβισον (αγγλικά Peter Davison) και της Σάντρα Ντίκινσον (αγγλικά Sandra Dickinson). Είναι σύζυγος του επίσης ηθοποιού Ντέιβιντ Τένναντ.

Βιογραφία
---------

Η Μόφετ γεννήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου του 1984 στο δυτικό Λονδίνο. Σπούδασε στο St' Edwards School στην Οξφόρδη. Έκανε το τηλεοπτικό της ντεμπούτο στην ηλικία των 15 (1999) στο Peak Practice, όπου έπαιξε τη Nicki Davey. Η Μόφετ έχει εμφανιστεί σε διάφορα τηλεοπτικά δράματα όπως το The Second Quest και Like Father Like Son. Έπαιξε την Alice Harding στο δράμα του καναλού ITV Where the Heart Is (2004-2005). Έχει παίξει στο πλευρό του πατέρα της Πίτερ Ντάβισον στο Fear,Stress & Anger καθώς και The Last Detective.

Το 2004 πήρε μέρος στα δοκιμαστικά για το ρόλο της συντρόφου του Δόκτωρ, Rose Tyler στη τηλεοπτική σειρά DOCTOR Who. Τελικά θεωρήθηκε πολύ νέα για να παίξει το ρόλο, τον οποιό κι έδωσαν στην Μπίλι Πάιπερ (Billie Piper). Το 2009 πήρε το ρόλο της κόρης του Δόκτωρ στην ίδια σειρά, όπου και γνώρισε τον μέλλοντα σύζυγό της, Ντέιβιντ Τέναντ.

Το 2007 έκανε το θεατρικό της ντεμπούτο ως Mathilde Verlaide στο έργο Total Eclipse.

Τηλεόραση
---------

| Χρονιά | Τίτλος | Ρόλος | Σημειώσεις |
| --- | --- | --- | --- |
| 1999 | Peak Practice | Nicki Davey | 4 επεισόδια |
| 2002 | The Bill | Abigail Nixon | 26 επεισόδια,2002-2009 |
| 2004 | The Second Quest | Sandra Biggs |  |
| 2004 | Holby City | Emma Lenton | Σειρά 7η, Επεισόδιο 9: "A Good Day to Bury Bad News" |
| 2004 | Where the Heart Is | Alice Harding | 9 επεισόδια, 2004-2005 |
| 2004 | GMTV | Τον εαυτό της |  |
| 2005 | Tom Brown's Schooldays | Sally | Τηλεταινία |
| 2005 | Like Father Like Son | Morag Tait |  |
| 2007 | Fear, Stress & Anger | Chloe Chadwick | Επεισόδιο 6 |
| 2007 | Bonkers | Debbie Hooper | 4 επεισόδια |
| 2007 | Casualty | Elaine Walker | Σεζόν 21η, Επεισόδιο 34: "Lost in the Rough" |

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) *Internet Movie Database*. nm0595634. Ανακτήθηκε στις 14  Ιουλίου 2016.
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 23  Μαΐου 2019.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Georgia Moffett στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 127094792
* LCCN: no2010143651
* ISNI: 0000 0000 8757 7398
* SUDOC: 232574804
* MusicBrainz: 0eb81640-181e-4c32-b9fe-b186b407dcb6

 |

 |
Ο **Σιδηροδρομικός Σταθμός Αμφίπολης** ήταν σταθμός των Σιδηροδρόμων Ελληνικού Κράτους, επί της σιδηροδρομικής γραμμής Νέας Ζίχνης - Αμφίπολης Λιμένα, στη χιλιομετρική θέση 17,450 από τη Νέα Ζίχνη. Βρίσκεται στην Αμφίπολη και πήρε το όνομά του από τον οικισμό που εξυπηρετεί.

Εγκαινιάστηκε στις 5 Μαΐου 1940 και έκλεισε το 1969, μαζί με τη γραμμή Νέας Ζίχνης - Αμφίπολης Λιμένα. Διέθετε πλευρική αποβάθρα.

Κατά τη διάρκεια της βουλγαρικής κατοχής της ανατολικής Μακεδονίας στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, μεταξύ 1941 και 1944, ο σταθμός Αμφίπολης είχε λάβει τη βουλγαρική ονομασία *Амфиполи*, η οποία δε διαφέρει από την ονομασία του σταθμού στα νέα ελληνικά.

  

  


| **Προηγούμενος σταθμός** | **Σιδηροδρομικές γραμμές** | **Επόμενος σταθμός** |
| --- | --- | --- |
| Μύρκινος |   | Νέα Ζίχνη - Αμφίπολη Λιμένας
(κατηργημένη) |   | Αμφίπολη Λιμένας |
Ο **Τζόρτζε Μιχαήλοβιτς** (*Σερβικά Κυριλλικά*: Ђорђе Михаиловић; Θεσσαλονίκη, 1 Μαΐου 1928 - Θεσσαλονίκη, 2 Ιουλίου 2023) ήταν φύλακας του Σερβικού Στρατιωτικού Νεκροταφείου στο Ζέιτενλικ, στη Θεσσαλονίκη,  που για περισσότερο από μισό αιώνα ξεναγούσε στο κοιμητήριο τους απογόνους των Σέρβων στρατιωτών που έχασαν τη ζωή τους στο μέτωπο της Θεσσαλονίκης κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ο πρώτος φύλακας του νεκροταφείου ήταν ο παππούς του Τζόρτζε, ο Σέρβος στρατιωτικός εθελοντής Σάβο, ένας Σέρβος από το Grbalj, κοντά στον Κόλπο του Κότορ. Ο Σάβο συνέλεξε τα λείψανα των νεκρών φίλων και συντρόφων του και στη συνέχεια προστάτεψε και φύλαξε το νεκροταφείο μέχρι τον θάνατό του το 1928. Μετά το θάνατό του, τα λείψανά του θάφτηκαν επίσης στο Ζέιτενλικ. Τον Σάβο διαδέχθηκε ο γιος του Đuro Mihailović (ο πατέρας του Τζόρτζε), ο οποίος κατάφερε να διατηρήσει το νεκροταφείο και τα λείψανα από τις λεηλασίες των Ναζί κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Đuro πέθανε το 1961 και θάφτηκε μαζί με τον πατέρα του στο Ζέιτενλικ. Καθήκον φύλαξης του νεκροταφείου δόθηκε στο γιο του, τον τελευταίο αρσενικό απόγονο της οικογένειας Μιχαήλοβιτς. Βραβεύτηκε τον Ιούλιο του 2014 με το Τάγμα της Σερβικής Σημαίας δευτέρου βαθμού. Το 2020 του απονεμήθηκε η σερβική υπηκοότητα.

Απεβίωσε στις 2 Ιουλίου 2023.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Čuvar Zejtinlika Đorđe Mihailović dobio srpsko državljanstvo». 13  Μαΐου 2020. Ανακτήθηκε στις 17  Ιουλίου 2023.
2. ↑  «Čuvar Zejtinlika: Plačem kad niko ne vidi». *NOVOSTI* (στα Σερβικά). Ανακτήθηκε στις 1 Φεβρουαρίου 2023.
3. ↑  «Ο 90χρονος φύλακας των Συμμαχικών Κοιμητηρίων της Θεσσαλονίκης (ΒΙΝΤΕΟ & ΦΩΤΟ) - ΒΗΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ». *www.vimaorthodoxias.gr*. Ανακτήθηκε στις 1 Φεβρουαρίου 2023.
4. ↑  Džodan, Neven. «Poslednji čuvar srpskog groblja». *Blic.rs* (στα Σερβικά). Ανακτήθηκε στις 1 Φεβρουαρίου 2023.
5. ↑  за СРБИН инфо, Бојан (25 Ιουλίου 2014). «Одликован Ђорђе Михаиловић, чувар Зејтинлика». *СРБИН.инфо* (στα Σερβικά). Ανακτήθηκε στις 1 Φεβρουαρίου 2023.
6. ↑  Serbia, RTS, Radio televizija Srbije, Radio Television of. «Čuvar Zejtinlika Đorđe Mihailović dobio srpsko državljanstvo». *www.rts.rs*. Ανακτήθηκε στις 1 Φεβρουαρίου 2023.
7. ↑  «Preminuo Đorđe Mihailović: Čuvar Zejtinlika napustio nas u 96. godini». *Telegraf.rs* (στα Σερβικά). 2 Ιουλίου 2023. Ανακτήθηκε στις 3 Ιουλίου 2023.
Καλλιέργεια ζαχαρότευτλων σε μεγάλα επίπεδα χωράφια του κάμπου.
Το **Ραρμπ** (μερικές φορές *Γκαρμπ*, στα αραβικά : غرب "δυτικά") είναι μια ιστορική και γεωγραφική περιοχή στο βόρειο Μαρόκο. Αυτή είναι μια μεγάλη πεδιάδα, μια περιοχή περίπου έξι χιλιάδων τετραγωνικών χιλιομέτρων στο κεντρικό Μαρόκο, στα βορειοανατολικά του Ραμπάτ και βορειοδυτικά του Μεκνές, που συνορεύει με τον Ατλαντικό Ωκεανό και τους λόφους του προ- Ριφ.

Ιστορία
-------

Ο Ιμπίν Χαντούν - ιστορικός και διπλωμάτης της Βόρειας Αφρικής από τον 14ο και 15ο αιώνα - έχει περιγράψει: 

« [ο χαλίφης των Αλμοχάντ] εγκατέστησε τον Ριάχ στο Χαμπτ και τον Τζοχέμ στην Ταμέσνα, μια απέραντη πεδιάδα που εκτείνεται από το Σαλέ μέχρι το Μαρόκο »

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Présentation du Périmètre du Gharb». *www2.ac-toulouse.fr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Σεπτεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 7 Νοεμβρίου 2015.
2. ↑  Khaldūn, Ibn· Slane, William MacGuckin baron de (1 Ιανουαρίου 1852). *Histoire des Berbères et des dynasties musulmanes de l'Afrique Septentrionale* (στα Γαλλικά). Impr. du Gouvernement.
Ο **Σολομών Παπαδόπουλος** (Φάτσα Πόντου, 1890 – Κατερίνη, 28 Δεκεμβρίου 1961) ήταν Δήμαρχος Κατερίνης το δεύτερο μισό της δεκαετίας του '50. Ήταν επίσης επαγγελματίας κινηματογραφιστής (1930-61) και άνοιξε τον πρώτο κινηματογράφο στην Κατερίνη, τα "Διονύσια" (1930).

Πρώτα χρόνια
------------

Τα πρώτα του γράμματα τα έμαθε στον Πόντο και στα 16 του χρόνια πήγε στη Ρωσία. Το 1920 εγκαταστάθηκε στο Μακρύγιαλο και ανέλαβε πρόεδρος της εκεί προσφυγικής κοινότητας, ενώ διετέλεσε επί πολλές θητείες πρόεδρος του Συλλόγου Ποντίων της Κατερίνης.. Επίσης, ανέλαβε επιστάτης στις αλυκές Κίτρους, με ειδίκευση στη βαθμολόγηση. Το 1927 άνοιξε παντοπωλείο. Με τη σύζυγό του Παναγιώτα απέκτησαν 2 γιους, το Σταύρο και το Νίκο, και 1 κόρη, την Ευθυμία.

Δήμαρχος
--------

Στις εκλογές του 1954 εξελέγη Δήμαρχος Κατερίνης και παρέμεινε στο αξίωμα ως το 1959 οπότε τον διαδέχθηκε ο Βασίλειος Ταβατζής.

Η θητεία του χαρακτηρίζεται από σημαντικά έργα, με σημαντικότερα την κατασκευή του γκαράζ και του Δημοτικού Σταδίου Κατερίνης και της κατασκευής δρόμων στην πόλη. Επίσης, συμπλήρωσε το δίκτυο ύδρευσης με την τοποθέτηση και δεύτερου αγωγού.

Ο Σολομών Παπαδόπουλος απεβίωσε έπειτα από μακρά ασθένεια το 1961. Κηδεύτηκε στις 29 Δεκεμβρίου 1961 προεξάρχοντος του Μητροπολίτη Κίτρους και Κατερίνης Βαρνάβα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  "Νέα Εποχή", Νεκρολογία, 10/1/1962 (μέσω των ΓΑΚ- Αρχείων Νομού Πιερίας).
2. ↑  Ιωάννης Καζταρίδης, Κατερίνη: από τη μικρή κώμη στην πολύτροπη πόλη, εκδ. ΜΑΤΙ, Κατερίνη 2006.
3. ↑  Ορθόδοξος Επιστασία, τ. Η΄, 1962.
Ο **Τζόρτζο Λαμπέρτι** (ιταλ. *Giorgio Lamberti*, γενν. 28 Ιανουαρίου 1969) είναι Ιταλός πρώην κολυμβητής. Υπήρξε παγκόσμιος πρωταθλητής στο αγώνισμα των 200 μέτρων ελεύθερης κολύμβησης το 1991, αλλά δεν κατόρθωσε ποτέ να πάρει μετάλλιο σε Ολυμπιακούς Αγώνες.

Ο Λαμπέρτι γεννήθηκε στην πόλη Μπρέσια της Λομβαρδίας και άρχισε την κολύμβηση από την ηλικία των 6 ετών. Το 1986, σε ηλικία 17 ετών, κέρδισε το πρώτο από τα 6 του πρωταθλήματα Ιταλίας και αργότερα το ίδιο έτος έλαβε μέρος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Υγρού Στίβου, όπου έφθασε μέχρι τον μικρό τελικό των 200 μέτρων ελεύθερης κολύμβησης και συμμετέσχε στα 4×200 ελεύθερης με την ιταλική ομάδα.

Το επόμενο έτος, με προπονητή πλέον τον Αλμπέρτο Καστανιέττι, που προπονούσε την ιταλική εθνική ομάδα κολυμβήσεως από το 1987 έως τον θάνατό του το 2009, ο Λαμπέρτι σημείωσε νέα ρεκόρ σε 25άρα πισίνα στα 200 και τα 400 μ. ελεύθερο στη Βόννη. Ωστόσο απέτυχε να μπει στους τελικούς στα ίδια αυτά αγωνίσματα στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1988 στην Κορέα. Στους Πανευρωπαϊκούς Αγώνες του 1989, που έγιναν επίσης στη Βόννη, κέρδισε χρυσά μετάλλια στα 100 και στα 200 μ. ελεύθερο, σημειώνοντας επιπλέον στο δεύτερο αγώνισμα νέο παγκόσμιο ρεκόρ με χρόνο 1΄46΄΄69, που παρέμεινε ακατάρριπτο επί δέκα χρόνια, μέχρι που το βελτίωσε ο Γκραντ Χάκετ στην Αυστραλία το 1999. Ο Λαμπέρτι κέρδισε στη Βόννη και ένα χρυσό μετάλλιο με την εθνική ομάδα της Ιταλίας στη «σκυταλοδρομία» 4×200 μ. ελεύθερο.

Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Υγρού Στίβου 1991 στο Περθ, ο Λαμπέρτι πήρε το χρυσό μετάλλιο στα 200 μ. ελεύθερο και χάλκινα μετάλλια στα 100 μ. και στα 4×200 μ. ελεύθερο. Στους Πανευρωπαϊκούς Αγώνες που διεξάχθηκαν το ίδιο έτος στην Αθήνα, κέρδισε ένα αργυρό μετάλλιο στα 200 μ. ελεύθερο, πίσω από τον Αρτούρ Βόιντατ, ένα ακόμα αργυρό στα 4×200 μ. ελεύθερο, και από ένα χάλκινο στα 100 μ. ελεύθερο (νικητής ήταν ο μεγάλος Αλεκσάντρ Ποπόφ) και στα 400 μ. (νίκησε ο Γεβγκένι Σαντόβι). Ο Λαμπέρτι αγωνίσθηκε και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1992 στη Βαρκελώνη, με καλύτερο αποτέλεσμα εκεί την πέμπτη θέση στη «σκυταλοδρομία» 4×200 μ. ελεύθερο.

Ο Τζόρτζο Λαμπέρτι αποσύρθηκε από την αγωνιστική κολύμβηση το 1993 και από το 2003 μέχρι το 2008 ήταν μέλος του δημοτικού συμβουλίου στον Δήμο της γενέτειράς του πόλεως, της Μπρέσια, με αρμοδιότητες στον αθλητισμό και την αναψυχή. Αργότερα είχε θέσεις στην Ιταλική Κολυμβητική Ομοσπονδία.

Από απόψεως τιμητικών διακρίσεων, το 2004 εισάχθηκε στο Hall of Fame της FINA, ενώ το 1989 είχε ανακηρυχθεί «Ευρωπαίος κολυμβητής της χρονιάς» από το αμερικανικό περιοδικό *Swimming World* και «Ιταλός αθλητής της χρονιάς» από την ιταλική εφημερίδα *La Gazzetta dello Sport*.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Evans, Hilary· Gjerde, Arild· Heijmans, Jeroen· Mallon, Bill· και άλλοι. «Τζόρτζο Λαμπέρτι». *Olympics at Sports-Reference.com*. Sports Reference LLC. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Νοεμβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 7 Μαΐου 2012.
Η **Σάντα Μάρτα** (Ισπ. *Santa Marta* Ισπανική προφορά: ˌsanta ˈmaɾta), επισήμως *Distrito Turístico, Cultural e Histórico de Santa Marta* («Τουριστική, πολιτιστική και ιστορική περιοχή της Σάντα Μάρτα»), είναι μια πόλη μισού εκατομμυρίου ανθρώπων, στο κράτος της Κολομβίας. Είναι η πρωτεύουσα του Διαμερίσματος Μαγδαλένα και το τέταρτο μεγαλύτερο αστικό κέντρο της Περιφέρειας Καραϊβικής της Κολομβίας, μετά τις Μπαρρανκίγια, Καρταγκένα και Σολεδάδ.

Ιδρύθηκε στις 29 Ιουλίου 1525 από τον Ισπανό κατακτητή Rodrigo de Bastidas. Ήταν ο πρώτος ισπανικός οικισμός στην Κολομβία, η παλαιότερη επιζώσα πόλη και ο δεύτερος παλαιότερος οικισμός στη Νότια Αμερική.  Η πόλη είναι κτισμένη στον ομώνυμο κόλπο και ως εκ τούτου είναι ένας σημαντικός τουριστικός προορισμός στην περιοχή της Καραϊβικής.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 9  Νοεμβρίου 2018.
2. ↑  www.dane.gov.co/files/investigaciones/poblacion/proyepobla06\_20/ProyeccionMunicipios2005\_2020.xls.
3. ↑  «Santa Marta historia y tradición» (στα Ισπανικά). Ministerio de Educación Nacional. Ανακτήθηκε στις 28 Μαΐου 2009.
4. ↑  «Colombia» (στα Ισπανικά). Decameron. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Φεβρουαρίου 2009. Ανακτήθηκε στις 28 Μαΐου 2009.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 140706896
* LCCN: n79066625
* SUDOC: 027303020
* NKC: ge978772

 |

 |
Το **σιδηροδρομικό δυστύχημα του Ίλφορντ το 1915** συνέβη την 1η Ιανουαρίου 1915 όταν ένα επιβατικό τρένο εξπρές παραβίασε το σήμα που καταδείκνυε κίνδυνο και συγκρούστηκε με άλλο επιβατικό τρένο που είχε σταματήσει στον σιδηροδρομικό σταθμό του Ίλφορντ στο Έσσεξ της Αγγλίας. Δέκα άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους και περίπου 500 παραπονέθηκαν για τραυματισμό.

Η σύγκρουση
-----------

Περίπου στις 08:40΄ την 1η Ιανουαρίου 1915, το πλήρωμα του συρμού εξπρές των 07:06΄ από το Κλάκτον προς τον σταθμό Λίβερπουλ Στριτ απέτυχε να δει ότι τα πιο μακρινά και τα παραπλήσια σήματα στο κτίσμα του σηματωρού στην ανατολική πλευρά του Ίλφορντ είχαν τεθεί σε ένδειξη κινδύνου.  Ο σηματωρός προσπάθησε να τραβήξει την προσοχή τους φωνάζοντας και κουνώντας μια κόκκινη σημαία από το κτίσμα του, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Στο δυτικό άκρο του σταθμού, το τοπικό δρομολόγιο των 08:20΄ από το Γκίντια Παρκ (Gidea Park) προς τον σταθμό Λίβερπουλ Στριτ περνούσε από την τοπική γραμμή στην ενδιάμεση γραμμή όταν συγκρούστηκε με τον συρμό από το Κλάκτον που ταξίδευε στη γραμμή διέλευσης με ταχύτητα που εκτιμήθηκε μεταξύ 20 to 50 miles per hour (32 to 80 km/h). Η πρόσκρουση κατέστρεψε ολοσχερώς το όγδοο βαγόνι και προκάλεσε σοβαρές ζημιές σε άλλα πέντε του τρένου του Γκίντια Παρκ, καθώς και την ατμάμαξα έλξης και τα δύο πρώτα βαγόνια του τρένου του Κλάκτον. Δέκα επιβάτες σκοτώθηκαν και περισσότεροι από 500 παραπονέθηκαν για τραυματισμό.

Η επίσημη αναφορά απέδωσε ευθύνες στον οδηγό του τρένου του Κλάκτον για την «ανεπαρκή προσοχή του να προσέξει τις θέσεις των σημάτων του όταν πλησίαζε το Ίλφορντ». Σημείωσε επίσης ότι το ατύχημα πιθανότατα θα είχε αποτραπεί εάν χρησιμοποιούνταν κάποια μορφή Αυτόματου Συστήματος Προειδοποίησης και συνέστησε την εισαγωγή του.

Δείτε επίσης
------------

* Σιδηροδρομικό δυστύχημα του Ίλφορντ (1944)

Πηγές
-----

1. ↑  Rolt, L.T.C.· Kichenside, Geoffrey (1982) [1955]. *Red for Danger* (4th έκδοση). Newton Abbot: David & Charles. σελίδες 240–241. ISBN 0-7153-8362-0.
2. ↑  Lt Col P.G. von Donop (1915). *Board of Trade Report* (PDF). HMSO.
Ο **Σιδηροδρομικός Σταθμός Αγίου Ιωάννη** είναι σταθμός του Οργανισμού Σιδηροδρόμων Ελλάδας, επί της σιδηροδρομικής γραμμής Κατάκολου - Ολυμπίας, στη χιλιομετρική θέση 4,200 από Πύργο. Βρίσκεται στον Άγιο Ιωάννη του Πύργου Ηλείας και οφείλει την ονομασία του στον οικισμό που εξυπηρετεί. Εγκαινιάστηκε από τον Σιδηρόδρομο Πύργου - Κατακώλου (ΣΠΥΚ) τον Φεβρουάριο του 1883 και έκλεισε μαζί με τη σιδηροδρομική γραμμή Πύργου - Κατακώλου στις 27 Οκτωβρίου 1998. Διαθέτει υποτυπώδη πλευρική αποβάθρα, η οποία αντικαθίσταται σήμερα από νέα. Στα πλαίσια της ανακατασκευής της γραμμής για την επανενεργοποίησή της το 2007, υπέστη αλλαγή της γραμμολογίας του, με αποξήλωση της παρακαμπτηρίου που διέθετε.

  

  


| **Προηγούμενος σταθμός** | **Σιδηροδρομικές γραμμές** | **Επόμενος σταθμός** |
| --- | --- | --- |
| Άγιος Κωνσταντίνος |   | Πύργος - Κατάκωλο |   | Γρανιτσέικα |
Ο **Σαλιμζάν****Ζουμασούλι Νακπάγιεφ** (καζακικά: Сәлімжан Жұмашұлы Нақпаев, προφέρεται sælɪmˈʒɑn ʒʊmɑʃʊˈlɯ nɑqˈpɑjəf, ρωσικά: Салимжан Жумашевич Накпаев, προφέρεται səlʲɪmˈʐan ʐʊˈmaʂɪvʲɪtɕ nɐˈkpaɪf), είναι Καζάκος πολιτικός. Γεννήθηκε στις 3 Μαρτίου του 1966, στο Μιγιάλι, στην επαρχία Κιζιλκόγκα, στην περιφέρεια Ατιράου της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας του Καζακστάν (το σημερινό Καζακστάν). Από τον Οκτώβριο του 2006 έως τον Δεκέμβριο του 2009 υπηρέτησε ως δήμαρχος του Ατιράου, το διοικητικό κέντρο της περιφέρειας Ατιράου στο Καζακστάν

Εκπαίδευση και καριέρα
----------------------

Μετά την αποφοίτησή από το Ίδρυμα Εθνικής Οικονομίας του Αλμάτι με πτυχίο στα οικονομικά. Ο Νακπάγιεφ, ξεκίνησε να δουλεύει ως μηχανικός το 1983, στην Επαρχία Μακάτ. Μετά τη θητεία του στο Σοβιετικό Στρατό, επέστρεψε στην προηγούμενη δουλειά του, όπου δούλεψε για πάνω από τέσσερα χρόνια.

Από το 1989 έως το 1992, ο Νακπάγιεφ δούλεψε ως οικονομολόγος στην τοπική επιτροπή σχεδιασμού. Μετά, εργάστηκε ως πρόεδρος της μικρής επιχείρησης Μακσάτ. Μετά, εργάστηκε ως βοηθός του επικεφαλής της διοίκησης της επαρχίας Μακάτ, και ως πρόεδρος της οικονομικής επιτροπής. Από το 2000 έως το 2003, ο Νακπάγιεφ ήταν ο ακίμ της επαρχίας Μακάτ. Από το Μάρτιο του 2003, ο Νακπάγιεφ ήταν ο διοικητής της εκτελεστικής διοίκησης του ακίμ τηςπεριφέρειας Ατιράου. Από τον Ιανουάριο του 2005, ήταν ο ακίμ της επαρχίας Ζιλγιόι, στην περιφέρεια Ατιράου. Τον Φεβρουάριο του 2006, έγινε ο βοηθός του ακίμ της περιφέρειας Ατιράου, και οχτώ μήνες αργότερα, τον Οκτώβριο του ίδιου έτους, έγινε ο δήμαρχος της πόλης του Ατιράου. Επίσης, έχει βραβευτεί με το Τάγμα Κουρμέτ (καζακικά: Құрмет), και με το Μετάλλιο για την 10η επέτειο ανεξαρτησίας της Δημοκρατίας του Καζακστάν (καζακικά: Қазақстан Республикасының тәуелсіздігіне 10 жыл).

Προσωπική ζωή
-------------

Ο Νακπάγιεφ έχει αποκτήσει ένα παιδί, τον Ζανγκιρχάν (γεννηθείς το 1994). Η σύζυγός του είναι η Λιαζάτ Τλεγκένοβνα Ερζάνοβα, και είναι μουσουλμάνος.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* E-Akimat Ατιράου: Ο δήμαρχος της πόλης του Ατιράου (στα ρωσικά)
* Προφίλ στην ιστοσελίδα ЦентрАзия (στα ρωσικά)
* Προφίλ στην ιστοσελίδα Παραγκράφ-WWW (στα ρωσικά)


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Salimzhan Nakpaev  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Накпаев, Салимжан Жумашевич  της Ρωσικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Χάρτης του Σαλιπαρτιάνο.
Το **Σαλιπαρτιάνο** (Γεωργιανά: *სალიპარტიანო*) ήταν φέουδο του Πριγκιπάτου της Μινγκρελίας, στην δυτική Γεωργία, από τα μέσα του 16ου αιώνα έως και την εγκαθίδρυση της ρωσικής κυριαρχίας στην περιοχή το 1804, όταν και κατέστη καντόνι της Μινγκρελίας. Το φέουδο, με τους μονάρχες του να φέρουν τον τίτλο του Λιπαρτιάνι, ήταν κυρίως κτήση των νεαρότερων απογόνων του Οίκου των Νταντιάνι, της εξουσιάζουσας πριγκιπικής δυναστείας της Μινγκρελίας. 

Το Σαλιπαρτιάνο, το οποίο μεταφράζεται ως "του Λιαπρτιάνι", ευρισκόταν στο βορειοανατολικό τμήμα της Μινγκρελίας, ή ορθότερα Οντίσι, ενώ κάλυπτε το μεγαλύτερο τμήμα του σημερινού Δήμου Μαρτβίλι, το οποίο και διασχίζεται από τον ποταμό Τεχούρι, στα σύνορα με την Ιμερετία. Τόσο ο τίτλος του *Λιπαρτιάνι*, όσο και η ονομασία του φέουδου φαίνεται να προέρχονται από το Λίπαριτ, πιθανότατα το όνομα ενός εκ των Πριγκίπων της Μινγκρελίας, του Λίπαριτ Α΄ (βασίλευσε μεταξύ 1414–1470)—προερχόμενο από την δυναστεία των Νταντιάνι.

Από τουλάχιστον το ύστερο μισό του 16ου αιώνα, το Σαλιπαρτιάνο ανήκε αποκλειστικά στους νεότερους απογόνους, οι οποίοι ήταν οι νεαρότεροι σε ηλικία υιοί των Πριγκίπων της Μινγκρελίας. Περί το 1662, το φέουδο παραχωρήθηκε, ως κληρονομική κτήση, στην οικογένεια των Τσικοβάνι από το Λετσχούμι, οι οποίοι και έγιναν, χάρη στον Κάτσια Α΄, η εξουσιάζουσα δυναστεία της Μινγκρελίας ως ο δεύτερος Οίκος των Νταντιάνι το 1704. Έκτοτε, το Σαλιπαρτιάνο αποτέλεσε πριγκιπική κτήση, το οποίο παραχωρείτο αρκετά συχνά από τους Μονάρχες της Μινγκρελίας σε μέλη της οικογένειάς τους προκειμένου να εξασφαλίσουν την υποστήριξή τους ή να κατευνάσουν τις δυναστικές φιλοδοξίες τους. Ως εκ τούτου, το 1799, ο Μανουκάρ έλαβε το Σαλιπαρτιάνο από τον αδερφό του Γκριγκόλ Νταντιάνι, Πρίγκιπα της Μινγκρελίας, ως μέρος συμφώνου ειρήνης μεταξύ των δύο. Με τον θάνατο του Γκριγκόλ το 1804, ο Μανουκάρ απόλεσε την εξουσία του επί του φέουδου. Αιτήθηκε την παρέμβαση του Ρώσου κυβερνήτη της Γεωργίας, Πρίγκιπα Τσιτσιάνοφ, προκειμένου να ανακτήσει τα απολεσθέντα εδάφη του, ωστόσο το αίτημά του απορρίφθηκε. Το Σαλιπαρτιάνο κατέστη κτήση του Πρίγκιπα της Μινγκρελίας, ενώ παραχωρήθηκε υπό την μορφή κυβερνείου (*mouravi*) στην οικογένεια ευγενών των Ντγκεμπουάντζε.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Beradze, Tamaz (1984). «სალიპარტიანო [Salipartiano]». *ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8 [Georgian Soviet Encyclopaedia, Vol. 8]* (στα Γεωργιανά). Tbilisi: Metsniereba. σελ. 693.
2. ↑  Allen, William Edward David (1950). «Two Georgian Maps of the First Half of the Eighteenth Century». *Imago Mundi* **10**: 114. doi:10.1080/03085695308592037.
3. ↑  Wakhoucht, Tsarévitch (1842). Brosset, Marie-Félicité, επιμ. *ღეოღრაჶიული აღწერა საქართველოჲსა. Description géographique de la Géorgie* [*Geographic description of Georgia*] (στα γεωργιανά και γαλλικά). S.-Pétersbourg: A la typographie de l'Academie Impériale des Sciences. σελ. 397. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
Το **σομάλο**  (Σομαλικά.:,صومالي , πληθυντικός:σομάλι) ήταν νόμισμα της Ιταλικής Σομαλιλάνδης από το 1950 έως και το 1962. Υποδιαιρείτο σε 100 τσεντέσιμι (ενικός:τσεντέσιμο).

Ιστορία
-------

Τα εδάφη στην ανατολική Αφρική τα οποία αναφέρονται ως Ιταλική Σομαλιλάνδη πέρασαν υπό Ιταλική διοίκηση το 1950 σύμφωνα με τους όρους του Διεθνούς Συστήματος Κηδεμονιών των Ηνωμένων Εθνών. Το ίδιο έτος υιοθετείται το σομάλο ως νόμισμα της Ιταλικής Σομαλιλάνδης το οποίο αντικατέστησε το σελίνι της Ανατολικής Αφρικής με ισοτιμία 1/1, καθώς επίσης και όλα τα άλλα νομίσματα τα οποία ήταν σε κυκλοφορία στην περιοχή όπως η Ινδική ρουπία και η Αιγυπτιακή λίρα . Η ισοτιμία αυτή παρέμεινε σταθερή μέχρι και την απόσυρση του νομίσματος. Αντικατέστησε επίσης μικρό αριθμό ιταλικών λιρετών που ήταν σε κυκλοφορία με αναλογία 1 σομάλο = 87,49 λιρέτες.
Το 1960 η Ιταλική και η Βρετανική Σομαλιλάνδη ενοποιούνται δημιουργώντας το ενιαίο και ανεξάρτητο κράτος της Σομαλίας. Δύο χρόνια μετά, το 1962 υιοθετείται το σελίνι της Σομαλίας το οποίο αντικαθιστά τόσο το σομάλο όσο και το σελίνι της Ανατολικής Αφρικής το οποίο ήταν ακόμα σε χρήση στην Βρετανική Σομαλιλάνδη.

Κέρματα
-------

Το 1950 τέθηκαν σε κυκλοφορία κέρματα με τις εξής ονομαστικές αξίες:

* 1 τσεντέσιμο από χαλκό
* 5 τσεντέσιμι από χαλκό
* 10 τσεντέσιμι από χαλκό
* 50 τσεντέσιμι από άργυρο
* 1 σομάλο από άργυρο

Τραπεζογραμμάτια
----------------

Ο φορέας που εξέδωσε χαρτονομίσματα ήταν η «Cassa per la Circolazione Monetaria della Sommalia» με έδρα τη Ρώμη. Λειτούργησε για πρώτη φορά στις 18 Απριλίου 1950 και στις 22 Μαΐου 1950 έθεσε σε κυκλοφορία χαρτονομίσματα με ονομαστικές αξίες 1, 5, 10, 20 και 100 σομάλο Μια μικρότερη έκδοση των 5 αυτών χαρτονομισμάτων τέθηκε σε κυκλοφορία τον Μάιο 1951. Τα χαρτονομίσματα αυτά άρχισαν να αποσύρονται στις 15 Δεκεμβρίου 1962 και στις 31 Δεκεμβρίου 1963 έπαψαν να αποτελούν νόμιμο χρήμα της Σομαλίας .

Πηγές
-----

* Krause, Chester L. and Clifford Mishler (1991). Standard Catalog of World Coins: 1801–1991 (18th ed. ed.). Krause Publications. ISBN 0873411501.
* Pick, Albert (1994). Standard Catalog of World Paper Money: General Issues. Colin R. Bruce II and Neil Shafer (editors) (7th ed.). Krause Publications. ISBN 0-87341-207-9.
* Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάνικα: *Italian Somaliland* (Αγγλικά)

Παραπομπές
----------

1. ↑  BRIEF HISTORY OF THE SOMALI CURRENCY Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine. Από την ιστοσελίδα της τράπεζας της Σομαλίας. Ανάκτηση 06/06/2011 (Αγγλικά)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Κέρματα του σομάλο
* Χαρτονομίσματα του σομάλο


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Italian Somaliland somalo  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Οι βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στην Ηγεμονία της Σερβίας στις 20 Φεβρουαρίου του 1877. Οι εκλογές προκηρύχθηκαν από τον πρίγκιπα Μίλαν στις 13 Φεβρουαρίου, προκειμένου να συγκαλέσει την Μεγάλη Εθνική Συνέλευση η οποία θα έχει τέσσερις φορές περισσότερα μέλη από μία κανονική Εθνοσυνέλευση. Οι νεοεκλεγείς βουλευτές της συνέλευσης συνεδρίασαν στις 26 Φεβρουαρίου στο Εθνικό Θέατρο Βελιγραδίου.

Η πλειοψηφία των εκλεγέντων υποψηφίων ήταν υπέρ της ειρήνης με την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Για πρώτη φορά ένα Εβραίος υποψήφιος είχε εκλεγεί, κερδίζοντας μια θέση σαν εκπρόσωπος του Βελιγραδίου με μεγάλη πλειοψηφία με την υποστήριξη όλων των κομμάτων.

Οι εκλογές αμαυρώθηκαν από τη βία στο Κραγκούγιεβατς, Γιαγκόντινα και την Ούζιτσε, με κατηγορίες στην κυβέρνηση και την δυναστεία Καραντιόρντιεβιτς που προσπάθησαν με κάθε τρόπο να εκλεγούν οι δικοί τους υποψήφιοι. Τα αποτελέσματα των εκλογών στο Κραγκούγιεβατς και Γιαγκόντινα αργότερα ακυρώθηκαν λόγω τον επεισοδίων. Η πίεση της κυβέρνησης οδήγησε στην εκλογή πολλών Φιλελευθέρων στο Βελιγράδι πόλη που ήταν προπύργιο των Συντηρητικών, με πάνω από 600 ψηφοφόρους στην πόλη να εμποδιστούν να πάνε να ψηφίσουν.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  "Servia", *The Times*, 15 February 1877
2. ↑  "Servia", *The Times, 17 February 1877*
3. 1 2  "News in Brief", *The Times*, 22 February 1877
4. 1 2  "Servia", *The Times*, 22 February 1877
5. ↑  "Servia", *The Times*, 23 February 1877
6. ↑  "Servia", *The Times*, 24 February 1877

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Εκλογές και Δημοψηφίσματα στη Σερβία |
| --- |
|  |
| Βουλευτικές εκλογές | 
* 1858
* 1861
* 1864
* 1867
* 1870
* 1875
* 1877
* 1880
* 1884
* 1886
* Μαρτίου 1888
* Νοεμβρίου 1888
* 1889
* Μαρτίου 1893
* Μαΐου 1893
* 1895
* 1903
* 1905
* 1906
* 1907
* 1908
* 1912
* 1990
* 1992
* 1993
* 1997
* 2000
* 2003
* 2007
* 2008
* 2012
* 2014
* 2016
 |
|  |
| Προεδρικές εκλογές | 
* 1990
* 1992
* Σεπτεμβρίου-Οκτωβρίου 1997
* Δεκεμβρίου 1997
* Σεπτεμβρίου-Οκτωβρίου 2002
* Δεκεμβρίου 2002
* 2003
* 2004
* 2008
* 2012
* 2017
 |
|  |
| Βουλευτικές εκλογέςΑυτόνομων επαρχιών | 
Βοϊβοντίνα
1992
1996
2000
2004
2008
2012
Κοσσυφοπέδιο
2001
2004
2007
2010
2014 |
|  |
| Δημοτικές εκλογές | 
* 1992
* 1996
* 2000
* 2004
* 2008
* 2012
* 2014
 |
|  |
| Δημοψηφίσματα | 
* 1990
* Μαΐου 1992
* Οκτωβρίου 1992
* 1998
* 2006
* 2012
 |

 |