recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Οι *Europe* στο Λάκσελβ, Νορβηγία 2008.
Οι ***Europe*** είναι σουηδικό ροκ συγκρότημα που ιδρύθηκε στο Ούπλαντς Βέσμπι (*Upplands Väsby*) το 1979, τότε με το όνομα *Force*, από τον τραγουδιστή Τζόι Τέμπεστ (*Joey Tempest*), τον κιθαρίστα Τζον Νόρουμ (*John Norum*) και τον ντράμερ Τόνι Ρένο (*Tony Reno*). Αν και το συγκρότημα συνδέθηκε ευρέως με το γκλαμ μέταλ, ο ήχος του συνδυάζει στοιχεία από το χέβι μέταλ και το χαρντ ροκ. Από την ίδρυσή τους, οι *Europe* έχουν κυκλοφορήσει οκτώ δίσκους, τρεις δίσκους με λάιβ (*live albums*), τρεις δίσκους με επιλογές (*compilations*) και δεκαεπτά βίντεο.

Έγιναν διεθνώς γνωστοί τη δεκαετία του 1980 με τον τρίτο τους δίσκο, το *The Final Countdown* (1986), το οποίο είχε σημαντική εμπορική επιτυχία και πούλησε πάνω από τρία εκατομμύρια αντίτυπα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι *Europe* ήταν ένα από τα πιο πετυχημένα συγκροτήματα του της δεκαετίας του 80 και πούλησαν πάνω από 20 εκατομμύρια δίσκους παγκοσμίως. Το συγκρότημα πέτυχε δύο του δίσκοι να βρεθούν στο στους κορυφαίους 20 στη λίστα *Billboard 200* (*The Final Countdown* και *Out of This World*) καθώς και δύο σινγκλ στα κορυφαία 10 στη λίστα *Billboard Hot 100* (*The Final Countdown* and *Carrie*).

  

Οι *Europe* διαλύθηκαν το 1992, επανενώθηκαν προσωρινά για μία συναυλία στη Στοκχόλμη την παραμονή της πρωτοχρονιάς του 2000 στην οποία συμμετείχαν και οι δύο κιθαρίστες (John Norum - Kee Marcello) και ανακοίνωσαν την επίσημη επανένωσή τους το 2003. Από τότε οι *Europe* εξέδωσαν τους παρακάτω δίσκους:

* *Start from the Dark (2004)*
* *Secret Society (2006)*
* *Last Look at Eden (9 Σεπτεμβρίου 2009)*
* *Bag of Bones (2012)*
* *War of Kings (2015)*

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Rock group Europe plan comeback». bbc.co.uk. 2003-10-03.. Ανακτήθηκε στις 2008-08-12.
2. ↑  «Billboard.com - Artist Chart History - Europe». Billboard.com. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Δεκεμβρίου 2008. Ανακτήθηκε στις 24 Ιουνίου 2008.
3. ↑  «Billboard.com - Artist Chart History - Europe». Billboard.com. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Δεκεμβρίου 2008. Ανακτήθηκε στις 24 Ιουνίου 2008.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Europe (συγκρότημα)** |

* Επίσημος ιστότοπος

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 124144648501726049254
* LCCN: n91120489
* ISNI: 0000 0001 1945 3761
* GND: 1217804-4
* BNF: cb139033805 (data)
* MusicBrainz: ccfe7a3c-1a45-4984-a8d0-644549cefe61
* NKC: ko2003186659

 |

 |
Ο **Ακέσας** ή **Ακεσεύς** ήταν αρχαίος Έλληνας από τη Σαλαμίνα της Κύπρου, ο οποίος φημιζόταν για τα υφάσματα που ύφαινε και τα περίτεχνα σχέδια τους.

Όπως αναφέρει ο Αθήναιος ο Ακέσας ήταν γιος του Ελικώνα, ο οποίος ήταν επίσης υφαντής. Ο Ζηνόβιος περιγράφει πως ο Ακέσας κατοικούσε στα Πάταρα ή στην Κάρυστο ή στον Ελικώνα. Αναφέρει επίσης πως κατά την παράδοση ο Ακέστας ύφανε το πέπλο της θεάς Αθηνάς.

Πιθανολογείται ότι έζησε πριν τον Ευριπίδη και τον Πλάτωνα οι οποίοι αμφότεροι αναφέρουν το πέπλο (*Εκάβη* 468, Ευθύφρων 6c). Δείγματα της τέχνης του Ακέστα υπήρχαν και στο ιερό των Δελφών, όπου υπήρχε επιγραφή η οποία εξιστορούσε την παράδοση με τη θεά Αθηνά τους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 26  Νοεμβρίου 2018.
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 27  Νοεμβρίου 2018.
3. ↑  Αθήναιος. 2. 48, β
4. 1 2  (Αγγλικά) Mason, Charles Peter (1867), «Acesas», στο: Smith, William, επιμ. *Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology*, **1**, Boston, σελ. 7, ανακτήθηκε στις 2007-09-23
Το ***Ταγκό*** (πρωτότυπο πολωνικός τίτλος: *Tango*) είναι πολωνική animation ταινία μικρού μήκους του 1981, σε σενάριο και σκηνοθεσία του Ζμπίγκνιεφ Ριμπτσίνσκι. Κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας Κινουμένων Σχεδίων Μικρού Μήκους στα 55α Βραβεία Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου.

Περίληψη
--------

Η ταινία απεικονίζει ένα αρχικά άδειο δωμάτιο. Μια μπάλα αναπηδά μέσα από το παράθυρο και ένα αγόρι μπαίνει για να την πάρει και φεύγει. Αυτή η σειρά ενεργειών επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά, συνοδευόμενη σταδιακά από όλο και περισσότερες επαναλαμβανόμενες διαδρομές διαφορετικών ανθρώπων μέσα στο δωμάτιο. Η ταινία τελειώνει με τους ανθρώπους να φεύγουν τελικά από το δωμάτιο και το αγόρι να πετάει την μπάλα από το παράθυρο για τελευταία φορά, η οποία προσγειώνεται κοντά σε μια ηλικιωμένη γυναίκα ξαπλωμένη. Στη συνέχεια σηκώνεται, παίρνει την μπάλα και φεύγει από την πόρτα κοντά της.

Διακρίσεις
----------

* Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας Κινουμένων Σχεδίων Μικρού Μήκους

Δείτε επίσης
------------

* Κινηματογράφος της Πολωνίας

Παραπομπές
----------

1. ↑  stopklatka.pl/film/tango-1980. Ανακτήθηκε στις 30  Ιουνίου 2016.
2. ↑  fdb.pl/film/50778-tango. Ανακτήθηκε στις 30  Ιουνίου 2016.
3. ↑  1983 Tango: Free Download, Borrow, and Streaming: Internet Archive
4. ↑  «1983». Oscars.org. Ανακτήθηκε στις 14 Απριλίου 2017.
5. ↑  Short Film Winners: 1983 Oscars
6. ↑  ZBIG VISION

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* *Tango*   στην IMDb
Ο **Καζιμίρ ΣΤ΄**, γερμαν. Casimir VΙ (22 Μαρτίου 1557 - 10 Μαΐου 1605) από τον Οίκο των Γκρίφφινς ήταν Λουθηρανός διοικητής τού πριγκιπάτου-επισκοπής τού Καμμίν της Πομερανίας (νυν Καμιέν Πομόρσκι) το διάστημα 1574-1602.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο πέμπτος γιος τού Φιλίππου Α΄ δούκα της Πομερανίας και της Μαρίας των Βέττιν, κόρης τού Ιωάννη εκλέκτορα της Σαξονίας.

Το 1560 απεβίωσε ο Φίλιππος Α΄ και τον διαδέχθηκαν οι πέντε γιοί του. Ήταν ανήλικοι και επίτροπος ανέλαβε ο Ούλριχ φον Σβερίν, υποστηριζόμενος με ένδεκα συμβούλους.

Το 1569 οι αδελφοί με τη συνθήκη τού Γιάζενιτς διαίρεσαν την Πομερανία: ο Καζιμίρ ΣΤ΄ θα γινόταν διοικητής της επισκοπής τού Καμμίν. Πράγματι το 1574 ο πρωτότοκος Ιωάννης-Φρειδερίκος παραιτήθηκε και ανέλαβε ο Καζιμίρ ΣΤ΄. Το 1578 έκανε τη Μεγάλη Περιήγηση από την Ιταλία ως τις Κάτω Χώρες.

Ως επίσκοπος τού Καμμίν είχε διαφωνίες με την πόλη τού Κόλμπερκ (νυν Κοουόμπζεκ), που ήταν πρωτεύουσά του. Άφησε τη διοίκηση στους συμβούλους του κυρίως, όπως τον Γιοακίμ Ντάμνιτς. Τού άρεσαν το ψάρεμα, τα συμπόσια και οι περιηγήσεις. Το 1600 απεβίωσε ο αδελφός του Ιωάννης-Φρειδερίκος δούκας τού Στεττίν και την περιοχή του ανέλαβε ο Μπάρνιμ Ι΄, που άφησε το Ρύγκενβλντε. Το ανέλαβε ο Καζιμίρ ΣΤ΄ το 1602, αφού παραιτήθηκε από τη διοίκηση της επισκοπής τού Καμμίν υπέρ τού ανιψιού του Φραγκίσκου. Μετά ο Καζιμίρ ΣΤ΄ έλαβε και το Μπύτοβ. Το 1603 απεβίωσε και ο Μπάρνιμ Ι΄, έτσι ήταν η σειρά τού Καζιμίρ ΣΤ΄ να λάβει το Στεττίν. Ωστόσο ήταν σοβαρά ασθενής και δεν το έλαβε. To 1605 ασθένησε από ευλογιά και απεβίωσε στο ανάκτορο Νόιχαουζεν, κοντά στο Ρύγκενβάλντε. Σαράντα ημέρες μετά η σορός του μεταφέρθηκε στο Στεττίν (νυν Τσέτσιν) και ετάφη στο ναό τού δουκικού κάστρου. Ήταν άγαμος.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. 137808453. Ανακτήθηκε στις 13  Αυγούστου 2015.
2. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*. p35498.htm#i354976. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
3. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. Ανακτήθηκε στις 14  Δεκεμβρίου 2014.
4. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. Ανακτήθηκε στις 27  Απριλίου 2014.

Πηγές
-----

* Martin Wehrmann, Genealogie des pommerschen Herzogshauses, Stettin: Leon Sauniers Buchhandlung, 1937, p. 124.
* Martin Wehrmann, Geschichte von Pommern, second edition, Gotha: Friedrich Andreas Perthes, 1921, vol. 2, (reprint: Augsburg: 1992, ISBN 3-89350-112-6)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 85989322
* ISNI: 0000 0003 8339 7623
* GND: 137808453

 |

 |
Ο  **Δημήτρης Μπαρμπαλιάς**  (γεν. 1961) είναι παλαίμαχος Έλληνας τερματοφύλακας, ο οποίος αγωνίστηκε κυρίως στον Πανιώνιο, από τις αρχές της δεκαετίας του ’80 ως τις αρχές της δεκαετίας του ’90.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ο Δημήτρης Μπαρμπαλιάς γεννήθηκε στις 6 Μαρτίου 1961. Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο στον Πανιώνιο, με τον οποίο έκανε ντεμπούτο στην Α΄ Εθνική στις 11 Απριλίου 1982, στη μοναδική συμμετοχή του εκείνη τη σεζόν. Μεταξύ 1984 και 1987 αγωνίστηκε δανεικός στον Αιολικό, στη Β΄ Εθνική και στο Χαραυγιακό στη Γ΄ Εθνική. Στη συνέχεια επέστρεψε στον Πανιώνιο, όπου έπαιξε ως το τέλος της καριέρας του, χωρίς όμως να καταφέρει να γίνει ο βασικός τερματοφύλακας της ομάδας. 

Όταν σταμάτησε να αγωνίζεται εργάστηκε ως προπονητής, μεταξύ άλλων και στον Πανιώνιο το 2001. Επίσης, ασχολήθηκε με την ανίχνευση ποδοσφαιρικών ταλέντων. Εργάστηκε στο τμήμα σκάουτινγκ του Ολυμπιακού Π.. Σήμερα εργάζεται για την Α.Ε.Κ.

Καριέρα
-------

| Χρονιές | Σύλλογος | Συμμετοχές |
| --- | --- | --- |
| ως το 1981 |  ΑΟ Παγκρατίου |  |
| 1981 ως 1984 |  Πανιώνιος | 19 |
| 1984-1985 |  Αιολικός | 11 |
| 1985-1988 |  Χαραυγιακός | 56 |
| 1988 ως 1992 |  Πανιώνιος | 16 |
| 1992-93 (Β΄ Εθν.) |  Πανιώνιος | 34 |

* **Σημείωση**: Ελλιπή στοιχεία.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* «Όλα για το ποδόσφαιρο ’91», περιοδικό Εικόνες
Η Eva Justin της 'Φυλετικής Υγιεινής και της Μονάδας Έρευνας της δημογραφικής Βιολογίας' μετρά το κρανίο μιας Ρομά γυναίκας.
Ο Bruno Beger σε ανθρωπομετρικές μελέτες στο Σικκίμ
Ως **φυλετική πολιτική στη ναζιστική Γερμανία** εννοείται ένα σύνολο πολιτικών και νόμων που υιοθέτησε η ναζιστική Γερμανία και επιβεβαίωναν την ανωτερότητα της Άρυας φυλής και βασίζονταν σε ένα συγκεκριμένο ναζιστικό δόγμα που διεκδικούσε επιστημονική νομιμοποίηση. Η συγκεκριμένη πολιτική συνδυαζόμενη με τη ναζιστική ευγονική στόχευε σε φυλετική καθαρότητα με τη χρήση συστηματικής στείρωσης και εξαφάνιση των *Untermenschen* δηλαδή των υπανθρώπων, και η οποία κλιμακώθηκε στο Ολοκαύτωμα. Αυτές οι πολιτικές στόχευαν σε συγκεκριμένες ομάδες, όπως οι Εβραίοι και οι Ρομά, οι ομοφυλόφιλοι, οι άνθρωποι με αναπηρία και οι Πολωνοί, οι Ρώσοι οι οποίοι θεωρούνταν "κατώτεροι" σε μια φυλετική ιεραρχία που τοποθετούσε στην κορυφή την *Herrenvolk* (ή "κυρίαρχη φυλή") της *Volksgemeinschaft* (ή "εθνικής κοινότητας") και ταξινομούσε τους Ρώσους, τους Ρομά, τους Σέρβους, τους Πολωνούς, τους εγχρώμους και τους Εβραίους στο κατώτατο σημείο

Παραπομπές - σημειώσεις
-----------------------

1. ↑  *Operation Barbarossa: Ideology and Ethics against Human Dignity*, by André Mineau, (Rodopi, 2004) page 180
2. 1 2  *The Czechs under Nazi rule: the failure of national resistance, 1939-1942*, Vojtěch Mastný, Columbia University Press []
3. ↑  *The making of the slavs: history and archaeology of the Lower Danube Region*, (Cambridge University Press, 2001) page 9, 26-30 By Florin Curta
4. ↑  Jerry Bergman, "Eugenics and the Development of Nazi Race Policy", *Perspectives on Science and Christian Faith* *PSCF* 44 (June 1992):109-124
5. ↑  Götz Aly, Peter Chroust, Christian Pross, *Cleansing the fatherland: Nazi medicine and racial hygiene*, The Johns Hopkins University Press, (August 1, 1994 :) ISBN 0-8018-4824-5

Βιβλιογραφία
------------

* Florin Curta 2001, *The making of the slavs: history and archaeology of the Lower Danube Region*, Cambridge University Press, UK
* Götz Aly, Peter Chroust, Christian Pross 1994, *Cleansing the fatherland: Nazi medicine and racial hygiene*, The Johns Hopkins University Press, ISBN 0-8018-4824-5
* Vojtěch Mastný, *The Czechs under Nazi rule: the failure of national resistance, 1939-1942*, Columbia University Press

Δείτε επίσης
------------

* Ναζιστική ευγονική

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Οι φυλετικοί νόμοι των Ναζί σε αγγλική μετάφραση
* Οι φυλετικοί νόμοι των Ναζί στο γερμανικό πρωτότυπο
* Εικόνες Γερμανικού διαβατηρίου "J" το 1938 στο www.passportland.com
Η **ηλεκτρονική ψηφοφορία** (αγγλικά: electronic voting, e-voting) αφορά στη χρήση ηλεκτρονικών μέσων για την υποστήριξη της διαδικασίας μιας ψηφοφορίας. Μπορεί να χρησιμοποιεί σταθερές, ηλεκτρονικές συσκευές για ψηφοφορία ή και απομακρυσμένες, συνδεδεμένες στο διαδίκτυο. Μπορεί επίσης να αναφέρεται στην ηλεκτρονική υποστήριξη ολόκληρης της εκλογικής διαδικασίας ή ενός μόνο μέρους της. 

Στην Ελλάδα χρησιμοποιούνται συστήματα ηλεκτρονικής ψηφοφορίας στη Βουλή, ενώ έχει ψηφιστεί η εφαρμογή της και στις εκλογικές διαδικασίες των πανεπιστημίων (εκλογές πανεπιστημιακών και φοιτητών) και των δημόσιων υπαλλήλων (για την ανάδειξη αιρετών εκπροσώπων). Επίσης, στις εθνικές εκλογές τον Ιουλίου του 2019, έγινε για πρώτη φορά χρήση κινητών τηλεφώνων και tablet για τη μετάδοση των αποτελεσμάτων. 

Η Εσθονία είναι η πρώτη χώρα παγκοσμίως που έκανε χρήση ηλεκτρονικής ψηφοφορίας μέσω διαδικτύου στις εθνικές εκλογές του 2007.

Τα κυριότερα πλεονεκτήματα της ηλεκτρονικής ψηφοφορίας είναι η εξοικονόμηση κόστους και χρόνου η αναμενόμενη αύξηση του αριθμού των ψηφοφόρων, ενώ το κυριότερο εμπόδιο εφαρμογής του είναι η πιθανότητα εκλογικής απάτης.

Δείτε επίσης
------------

* Ηλεκτρονική δημοκρατία

Πηγές
-----

* i-Voting, e-estonia.com, Ανακτήθηκε στις 11 Ιουλίου 2021
* Σύστημα Ασφαλούς Μετάδοσης αποτελεσμάτων (SRT), ekloges.ypes.gr, Ανακτήθηκε στις 11 Ιουλίου 2021
* Το δοκιμασμένο σύστημα «Ζευς» στην e-ψηφοφορία, (2020), kathimerini.gr, Ανακτήθηκε στις 11 Ιουλίου 2021
* Διευρύνεται η ηλεκτρονική ψηφοφορία στα ΑΕΙ, (2020), kathimerini.gr, Ανακτήθηκε στις 11 Ιουλίου 2021

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Statistics about Internet voting in Estonia, www.valimised.ee, Ανακτήθηκε στις 11 Ιουλίου 2021
Συντεταγμένες: 40°13′38″N 22°09′15″E﻿ / ﻿40.227326°N 22.1542311°E﻿ / 40.227326; 22.1542311

Τα **Πιέρια όρη** είναι ορεινός όγκος βορειοδυτικά του Ολύμπου. Η έκτασή τους μοιράζεται ανάμεσα στους Νομούς Πιερίας, Κοζάνης και Ημαθίας.

Αποτελούν ένα εκτεταμένο βουνό, εξαιρετικά δασωμένο και με χαρακτήρα. Έχει αρκετά μονοπάτια και πεζοπορικές διαδρομές και ξεχωρίζει για το τοπίο και την ηρεμία που προσφέρει. Δέχεται πολλά χιόνια τον χειμώνα και στις αρχές της άνοιξης. Η ψηλότερη κορυφή είναι το Φλάμπουρο (2.188 μ.) εντός των ορίων της Περιφερειακής Ενότητας Κοζάνης, στον Δήμο Βελβεντού.

Θέση και κορυφές
----------------

Η περιοχή των Πιερίων αποτελεί έκταση που απλώνεται στους νομούς Πιερίας, Κοζάνης και Ημαθίας. Αποτελεί τη ΒΔ προέκταση του Ολύμπου με ψηλότερη κορυφή το Φλάμπουρο (2.188 μ.). Άλλες λιγότερο ψηλές κορυφές είναι: η Τούρλα (2.104 μ.), η Αβδέλλα (2.049 μ.), ο Αρβανίτης (2.023μ.), η Πλάκα (1.938 μ.), το Χτένι (1.791 μ.) και οι Πέντε Πύργοι (1.710 μ.).

Χλωρίδα
-------

Τα Πιέρια είναι γνωστά για την πλούσια χλωρίδα τους, κυρίως για τα φυλλοβόλα δάση τους καθώς και για ορισμένα σπάνια είδη αγριολούλουδων. Είναι κατάφυτα με πλούσια και ποικίλη βλάστηση από πυκνά δάση οξιάς, βελανιδιάς και καστανιάς, μαύρων και κόκκινων πεύκων, ενώ θάμνοι και φυλλοβόλα συναντιούνται στα σχετικά χαμηλότερα επίπεδα.

Μυθολογία
---------

Κατά την ελληνική μυθολογία οι εννέα Πιερίδες Μούσες, κόρες του Πιέρου και της Ευίππης, προστάτιδες της ποίησης, της μουσικής, του τραγουδιού και του χορού τόσο πολύ μαγεύτηκαν από το θαυμάσιο περιβάλλον των Πιερίων, ώστε παρέμεναν για πάντα στην περιοχή αυτή και το μελωδικό τραγούδι τους αντηχούσε στις βουνοκορφές και στα φαράγγια μέχρις ότου νικήθηκαν σε αγώνα από τις Ελικωνιάδες Μούσες και μεταμορφώθηκαν από αυτές σε πουλιά.

Οι πρώτοι κάτοικοι
------------------

Πρώτοι κάτοικοι των βουνών αυτών ήταν οι Πίερες που κατοικούσαν στη Θράκη, αλλά, όταν εκδιώχθηκαν από τους Τημενίδες βασιλείς της Μακεδονίας, κατέφυγαν στην περιοχή που έχει λάβει από αυτούς την ονομασία της.

Ατυχήματα
---------

Κύριο λήμμα:  Πτήση 241 Aerosvit
Στις 17 Δεκεμβρίου 1997, ένα Yakovlev Yak-42 της Aerosvit Airlines, που εκτελούσε το δρομολόγιο από την Οδησσό της Ουκρανίας στη Θεσσαλονίκη, έχασε την επαφή με τον έλεγχο εναέριας κυκλοφορίας του αεροδρομίου και κατά τη δεύτερη προσπάθεια το αεροσκάφος συνετρίβη στα Πιέρια Όρη, κοντά στον Όλυμπο. Συνολικά σκοτώθηκαν 70 άτομα, επιβάτες και πλήρωμα, εκ των οποίων οι 41 ήταν Έλληνες.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Τουριστικός οδηγός Δήμου Πιερίων

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Πιέρια όρη - www.ritini.gr». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Ιανουαρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 12 Ιανουαρίου 2014.
Το **εθνικό έμβλημα του Νότιου Σουδάν** υιοθετήθηκε τον Ιούλιο του 2011 έπειτα από την ανεξαρτησία της χώρας από τη Δημοκρατία του Σουδάν. Πριν την ανεξαρτησία, αποτελούσε αυτόνομη περιοχή του Σουδάν.

Το σχέδιο του εμβλήματος εγκρίθηκε από το υπουργικό συμβούλιο της αυτόνομης κυβέρνησης του Νότιου Σουδάν έχοντας εγκριθεί προηγουμένως από τη Νομοθετική Συνέλευση, τον Μάιο του 2011.

Ένας αφρικανικός ψαραετός (African Fish Eagle) απεικονίζεται στο έμβλημα να στέκεται μπροστά σε μια ασπίδα και δόρατα. Ο αετός κοιτά προς τον αριστερό του ώμο και έχει τις φτερούγες του τεντωμένες, ενώ στα νύχια του κρατά μια περγαμηνή, όπου αναγράφεται το όνομα της χώρας. Ο αετός συμβολίζει τη δύναμη, την αντοχή και το όραμα, ενώ η ασπίδα και τα δόρατα εκπροσωπούν την προστασία του νέου κράτους.

Πριν την ανεξαρτησία
--------------------

Από το 2005 έως τον Ιούλιο του 2011 η κυβέρνηση του Νοτίου Σουδάν χρησιμοποιούσε μια σφραγίδα που απεικονίζει το εθνόσημο του Σουδάν και γύρω από αυτό αναγράφονται με κεφαλαία "GOVERNMENT OF SOUTHERN SUDAN" (Κυβέρνηση του Νοτίου Σουδάν) και "GOSS".  Ο θυρεός απεικονίζει ένα πτηνό (*Secretary Bird*) το οποίο φέρει παραδοσιακή ασπίδα. Στον θυρεό βρίσκονται δύο περγαμηνές: η επάνω φέρει το εθνικό ρητό, *Al-nasr lana* ('Η νίκη είναι δική μας'), και η κάτω έχει την επίσημη ονομασία του κράτους, *Jumhuriyat as-Sudan* ('Δημοκρατία του Σουδάν').

* Έμβλημα του Νότιου Σουδάν 2005-2011Έμβλημα του Νότιου Σουδάν 2005-2011
* Ανεπίσημο εθνόσημο 2005-2011Ανεπίσημο εθνόσημο 2005-2011

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Μαρτίου 2012. Ανακτήθηκε στις 9 Ιουλίου 2011.
2. ↑
3. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Σεπτεμβρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 9 Ιουλίου 2011.
4. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Μαρτίου 2012. Ανακτήθηκε στις 9 Ιουλίου 2011.
5. ↑  The Government of Southern Sudan - HOME

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Εθνόσημα των χωρών της Αφρικής |
| --- |
|  |
| Ανεξάρτητα κράτη | 
* Ανγκόλα
* Αίγυπτος
* Αιθιοπία
* Ακτή Ελεφαντοστού
* Αλγερία
* Γκάμπια
* Γκαμπόν
* Γκάνα
* Γουινέα
* Γουινέα-Μπισσάου
* Δυτική Σαχάρα1
* Ερυθραία
* Εσουατίνι
* Ζάμπια
* Ζιμπάμπουε
* Ισημερινή Γουινέα
* Καμερούν
* Κεντροαφρικανική Δημοκρατία
* Κένυα
* Κομόρες
* Δημοκρατία του Κονγκό
* Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό
* Λεσότο
* Λιβερία
* Λιβύη
* Μαδαγασκάρη
* Μαλάουι
* Μάλι
* Μαρόκο
* Μαυρίκιος
* Μαυριτανία
* Μοζαμβίκη
* Μπενίν
* Μποτσουάνα
* Μπουρκίνα Φάσο
* Μπουρούντι
* Ναμίμπια
* Νίγηρας
* Νιγηρία
* Νότια Αφρική
* Νότιο Σουδάν
* Ουγκάντα
* Πράσινο Ακρωτήριο
* Ρουάντα
* Σάο Τομέ και Πρίνσιπε
* Σενεγάλη
* Σεϋχέλλες
* Σιέρα Λεόνε
* Σομαλία
* Σουδάν
* Τανζανία
* Τζιμπουτί
* Τόγκο
* Τσαντ
* Τυνησία
 |
|  |
| Εξαρτημένα Εδάφη | 
* Νήσος Αγίας Ελένης
* Θέουτα
* Κανάριες Νήσοι
* Μαγιότ
* Μελίγια
* Πουντλάνδη
* Ρεϋνιόν
* Σοκότρα
* Σομαλιλάνδη
 |
|  |
| 
1. Αναγνωρίζεται από 46 χώρες |

 |
Ο **Νταχίρ Ριγιάλε Καχίν** (σομαλικά: *Daahir Rayaale Kaahin*) ήταν ο Πρόεδρος της αυτοανακηρυχθείσας ανεξάρτητης Δημοκρατίας της Σομαλιλάνδης, από το 2002 ως το 2010.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1952 στο Κουλτζίντ του Αουντάλ και μορφώθηκε στο Μογκαντίσου. Προέρχεται από τη φυλή Γκανταμπούρσι. Σταδιοδρόμησε ως διπλωμάτης στην πρεσβεία της Σομαλίας στο Τζιμπουτί, στις υπηρεσίες πληροφοριών της χώρας του αλλά και στον επιχειρηματικό τομέα. Την τελευταία περίοδο της δικτατορικής κυβέρνησης του Σιάντ Μπάρε, ο Καχίν υπηρέτησε στις κρατικές υπηρεσίες ασφαλείας.
 Την ίδια περίοδο, οι υπηρεσίες αυτές είχαν καταγγελθεί από τις ΗΠΑ για εξωδικαστικές εκτελέσεις και βασανισμούς αντιφρονούντων το 1988 και μέχρι το τέλος του 1989. Ο Καχίν είχε αρμοδιότητα να συντρίψει το Σομαλικό Κίνημα και κατονομάστηκε από το *Africa Watch* ως υπαίτιος για τους βασανισμούς και τις εκτελέσεις στη Χαργκέισα , που είχαν γίνει την περίοδο εκείνη. Το έργο αυτό βασίστηκε σε μαρτυρίες από πρόσφυγες που αναγκάστηκαν να φύγουν κυρίως προς το Τζιμπουτί και άλλες γειτονικές χώρες.

Την περίοδο 1997 - 2002 ο Καχίν ήταν Αντιπρόεδρος.

Πρόεδρος
--------

Στις 5 Μαΐου 2002 έγινε ο τρίτος Πρόεδρος της Σομαλιλάνδης, έπειτα από το θάνατο του Μοχάμετ Χατζί Ιμπραχίμ Εγκάλ. Αναδείχθηκε νικητής στις προεδρικές εκλογές στις 14 Απριλίου του 2003, με το κόμμα *Ururka Dimuqraadiga Umada Bahawday* (UDUB) ή Ενωμένο Δημοκρατικό Κόμμα του Λαού. Ανέλαβε Πρόεδρος επίσημα στις 16 Μαΐου του 2003.

Η θητεία του επρόκειτο να τερματιστεί στις 29 Οκτωβρίου 2009, αλλά επεκτάθηκε για τρίτη φορά από το 2008 στις 25 Σεπτεμβρίου 2009 με απόφαση του κοινοβουλίου (των ηλικιωμένων φυλάρχων). Οι προεδρικές εκλογές είχαν αναβληθεί επανειλημμένα.

Στις εκλογές που έγιναν τελικά στις 26 Ιουνίου 2010 ηττήθηκε και ήρθε δεύτερος με 33,2% των ψήφων. Νέος πρόεδρος εξελέγη ο Αχμέτ Μ. Μαχαμούντ Σιλάνγιο με ποσοστό 49,5% των ψήφων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Jamal Madar. «The Leader Who Was Never Meant to Be». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Ιουλίου 2007. Ανακτήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 2007.
2. ↑  Africa News, 7 Μαΐου 2004/Addis Tribune
3. ↑  Rakiya A. Omaar (1990). «Government at War with Its Own People: Testimonies About the Killings and the Conflict in the North». Africa Watch.
4. ↑  «Somaliland elders extend President Kahin's rule». Reuters Africa. 25 Σεπτεμβρίου 2009. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Ιουλίου 2011. Ανακτήθηκε στις 26 Σεπτεμβρίου 2009.
5. ↑  «Kulmiye party wins Somaliland election». Somaliland Press. 1 Ιουλίου 2010. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Φεβρουαρίου 2014.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* (Συνοπτική ιστορία της Σομαλιλάνδης)
Ο **Ρογήρος-Βερνάρδος**, γαλλ.: *Roger-Bernard III de Foix-Castelbon*, (1310 - 1350) από τον Οίκο της Φουά, ήταν υποκόμης του Καστελμπόν και άλλων καταλανικών εδαφών, που κληροδοτήθηκαν από τους γονείς του Γκαστόν Α΄ κόμη της Φουά και του Μπεάρν (απεβ. 1315) και Ιωάννας του Αρτουά (απεβ. μετά το 1350), κόρης το Φιλίππου του Αρτουά. Είναι ο ένατος πρόγονος του  Ερρίκου Δ' της Γαλλίας.

Βιογραφία
---------

Είναι ο νεότερος από τους γιους του Γκαστόν Α΄ του Φουά-Μπεάρν και απέκτησε την επαρχία του Καστελμπόν (Castellbò στα καταλανικά) και των άλλων καταλανικών εδαφών, υπό την προϋπόθεση να αποτίει φόρο τιμής στον πρεσβύτερο κλάδο, ο οποίος ιδρύθηκε από τον μεγαλύτερο αδελφό του, Γκαστόν Β΄ του Φουά-Μπεάν (1308 - 1343).

Από τον Ρογήρο-Βερνάρδο Δ΄ προέρχεται έτσι ο πλάγιος κλάδος του Φουά-Καστελμπόν, ο οποίος αργότερα θα δώσει τους τελευταίους κόμητες της Φουά του Οίκου της Φουά: τα εγγόνια του, ο Mατθαίος της Φουά-Καστελμπόν και στη συνέχεια η αδελφή του, Iσαβέλλα της Φουά-Καστελμπόν, που παντρευτηκε τον Aρσαμπώ του Γκραγύ, διοικητή του Βuch  .

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε την Κωνσταντίνα δε Λούνα (απεβ. 1353) και από αυτόν τον γάμο γεννήθηκαν:

* Ρογήρος-Βερνάρδος Ε΄ (απεβ. 1381), υποκόμης του Καστελμπόν. Πατέρας του Mατθαίου και της Iσαβέλλας.
* (;) Ροβέρτος, έγινε επίσκοπος του Λαβώρ.
* Mαργαρίτα, παντρεύτηκε τον Βερνάρδο Γ΄ υποκόμη της Καβρέρα.
* Λευκή, παντρεύτηκε τον Ούγκο-Ρογήρο κόμη του Παγιάρς (Pallars).

Πέντε νόθα τέκνα του είναι γνωστά.

Σημειώσεις και παραπομπές
-------------------------

1. ↑  Berdoy, Anne· Fritz, Jeanne-Marie (2018). Mont-de-Marsan, Atlas historique des villes de France. Ausonius éditions. σελ. 114. ISBN 9782356132222.
2. ↑  «Histoire des comtes de Foix». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Φεβρουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 9 Αυγούστου 2023.

Δείτε επίσης
------------

* Οίκος της Φουά
* Κομητεία της Φουά
* Μπεάρν
**Tηλεοπτικός παρουσιαστής** ή **τηλεπαρουσιαστής** ονομάζεται το πρόσωπο που παρουσιάζει ή φιλοξενεί τηλεοπτικά προγράμματα (ή τμήματα αυτών, όπως ο διαφημιστής).  Σήμερα είναι σύνηθες, προσωπικότητες από άλλους τομείς, να αναλαμβάνουν αυτόν τον ρόλο, αλλά μερικοί έχουν γίνει γνωστοί αποκλειστικά από τον τομέα της παρουσίασης.  Ορισμένοι παρουσιαστές μπορεί να είναι παράλληλα και ηθοποιοί, μοντέλα, τραγουδιστές, κωμικοί κ.λπ. Άλλοι μπορεί να είναι ειδικοί σε συγκεκριμένα θέματα, όπως οι επιστήμονες ή οι πολιτικοί, που δουλεύουν ως παρουσιαστές για προγράμματα σχετικά με τον τομέα τους. Ο όρος "τηλεοπτικός παρουσιαστής" χρησιμοποιείται σε πολλές χώρες όπως ο Καναδάς, η Νέα Ζηλανδία, η Ολλανδία, το Λιχτενστάιν, τα νησιά Μπαρμπάντος, η Σρι Λάνκα, η Ινδία, η Ισπανία, η Δανία, η Ελλάδα, η Αυστραλία, η Αίγυπτος, η Ανδόρα, η Μάλτα, ο Άγιος Μαρίνος, η Ιαπωνία και η Νότια Κορέα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Φροντιστήριο ΕΠΙΛΟΓΗ - Το επάγγελμα του Tηλεπαρουσιαστή». *www.epil.gr*. Ανακτήθηκε στις 11 Σεπτεμβρίου 2020.
2. ↑  «Δημοσιογράφος: Συντάκτης - Ρεπόρτερ Δημοσιογραφίας». *Edujob | Συμβουλευτική - Επαγγελματικός Προσανατολισμός*. Ανακτήθηκε στις 10 Σεπτεμβρίου 2020.
Ο **Δούκας του Λάνκαστερ** είναι ο κάτοχος των εδαφών του δουκάτου του Λάνκαστερ. Είναι επίσης αρχαίος τίτλος που περιγράφει την Ελισάβετ Β΄ του Ηνωμένου Βασιλείου, είναι ξεχωριστή περιουσία από το Βρετανικό στέμμα και φέρνει νέα εισοδήματα στον Βρετανό μονάρχη.
Στα επίσημα δείπνα και στις βασιλικές γιορτές που πραγματοποιούνται στην περιοχή του Λάνκασιρ η βασίλισσα αποκαλείται *"Βασίλισσα, δούκας του Λάνκαστερ**"* (ο τίτλος χρησιμοποιείται μόνο στο αρσενικό γένος). To Λάνκαστερ αναφέρεται πολλές φορές μέχρι τα μέσα του 20ου αιώνα στον εθνικό ύμνο της Αγγλίας με την φράση *"ο θεός σώζει την βασίλισσα, να ζήσει πολλά χρόνια ο αγαπημένος μας δούκας"*. Ο τίτλος είναι ωστόσο διακοσμητικός, δεν είναι επίσημα κατοχυρωμένος και εκφράζει την μεγάλη των κατοίκων του Λάνκασιρ στην βασίλισσα.

Οι τρεις δημιουργίες
--------------------

Το δουκάτο του Λάνκαστερ δημιουργήθηκε πολλές φορές τον 14ο και στις αρχές του 15ου αιώνα, καταγράφονται τρεις δημιουργίες. Η πρώτη δημιουργία έγινε από τον Ερρίκο, δούκας του Λάνκαστερ δισέγγονο του Ερρίκου Γ΄ της Αγγλίας, δεύτερο ξάδελφο και πιο πιστό σύμμαχο του Εδουάρδου Γ΄ της Αγγλίας. Ο Ερρίκος του Λάνκαστερ ήταν επίσης 4ος κόμης του Λέστερ, 1ος κόμης του Ντέρμπι, 1ος κόμης του Λίνκολν και λόρδος του Μπόουλαντ, πέθανε χωρίς γιους (1361) άφησε μόνο δυο κόρες.

Η κόρη του Ερρίκου Λευκή του Λάνκαστερ παντρεύτηκε τον τρίτο της ξάδελφο Ιωάννη της Γάνδης τρίτο γιο του Ερρίκου Γ΄ και της Φιλίππης του Αινώ, με τον γάμο έγινε ο σύζυγος της ο δεύτερος δημιουργός του δουκάτου του Λάνκαστερ. Τον Ιωάννη της Γάνδης διαδέχθηκε με τον θάνατο του (4 Φεβρουαρίου 1399) ο γιος του Ερρίκος του Μπόλινμπροκ, 1ος κόμης του Χέρεφορντ. Την ίδια χρονιά ο Ερρίκος του Μπόλινμπροκ ανέτρεψε τον πρώτο ξάδελφο του Ριχάρδος Β΄ της Αγγλίας και ανέβηκε ο ίδιος στον θρόνο ως Ερρίκος Δ΄ της Αγγλίας, το δουκάτο αμέσως ενσωματώθηκε με το στέμμα.
Η τρίτη δημιουργία έγινε από τον ίδιο τον Ερρίκο Δ΄ για λογαρισμό του διαδόχου του Ερρίκου, δούκα της Ουαλίας (10 Νοεμβρίου 1399) όταν ο πρίγκιπας ανέβηκε στον θρόνο ως Ερρίκος Ε΄ της Αγγλίας (1413) το δουκάτο ενσωματώθηκε ξανά στο στέμμα.

Πρώτη δημιουργία (1351)
-----------------------

Τα σύμβολα του Ερρίκου του Γκρόσμοντ, 1ου δούκα του Λάνκαστερ και των απογόνων του
* Ερρίκος, δούκας του Λάνκαστερ

Δεύτερη δημιουργία (1362)
-------------------------

* Ιωάννης της Γάνδης
* Ερρίκος Δ΄ της Αγγλίας

Τρίτη δημιουργία (1399)
-----------------------

* Ερρίκος Ε΄ της Αγγλίας

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑  «HM The Queen, Duke of Lancaster».
3. ↑

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Δουκάτο του Λάνκαστερ
Η **εξέγερση του Χέιμαρκετ** ήταν αιματηρό επεισόδιο που σημειώθηκε στις 4 Μαΐου του 1886  στην Πλατεία Χέιμαρκετ του Σικάγο των ΗΠΑ, όταν διαδηλωτές που ήταν μέλη του κινήματος του αναρχισμού και είχαν συγκεντρωθεί εκεί για να διαδηλώσουν υπέρ απεργών εργατών, συνεπλάκησαν με τις αστυνομικές δυνάμεις. Αποτέλεσμα ήταν να σκοτωθούν συνολικά 11 άτομα, μεταξύ των οποίων ήταν επτά αστυνομικοί και να τραυματισθούν δεκάδες άνθρωποι.
Τέσσερις από τους συλληφθέντες διαδηλωτές θεωρήθηκε από το δικαστήριο όπου παραπέμφθηκαν, ότι με τους λόγους τους είχαν παρακινήσει σε βίαιες εκδηλώσεις το συγκεντρωμένο πλήθος και με βάση αυτό το σκεπτικό καταδικάσθηκαν σε θάνατο και εκτελέσθηκαν με απαγχονισμό.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Η ιστορία της εργατικής Πρωτομαγιάς Ανακτήθηκε στις 21/12/2018
2. ↑  «Η Πρωτομαγιά και η πάλη για το 8ωρο» Ανακτήθηκε στις 21/12/2018
3. ↑  «Δημήτρης Νανούρης: «Μαυροκόκκινη σαν... Εμμα» Ανακτήθηκε στις 21/12/2018». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Μαΐου 2016. Ανακτήθηκε στις 21 Δεκεμβρίου 2018.
Morrissey, Johnny Marr, Andy Rourke & Mike Joyce
Οι **The Smiths** ήταν Αγγλικό ροκ συγκρότημα που δημιουργήθηκε στο Μάντσεστερ το 1982. Βασισμένο στο δίδυμο του Morrissey (φωνητικά) και του Τζόνυ Μαρρ (κιθάρα), που συνεργάζονταν στην σύνθεση των τραγουδιών με τον Morrissey να γράφει στίχους και τον Μαρρ μουσική, στο συγκρότημα ήταν μέλη και οι Άντι Ρουρκ (μπάσσο) και Μάικ Τζόις (ντραμς). Οι κριτικοί έχουν αποκαλέσει τους Smiths ως ένα από τα πιο σημαντικά Ποστ πανκ συγκροτήματα που βγήκαν από την ανεξάρτητη Βρετανική μουσική σκηνή τη δεκαετία του 1980.

Eίχαν υπογράψει με την ανεξάρτητη δισκογραφική εταιρεία *Rough Trade Records*, με την οποία κυκλοφόρησαν τέσσερα στούντιο άλμπουμ και πολλές συλλογές. Αν και είχαν περιορισμένη εμπορική επιτυχία εκτός του Ηνωμένου Βασιλείου όταν ήταν ακόμα ενωμένοι, και κανένα σινγκλ τους δεν έφτασε ποτέ πάνω από την θέση 10 στη χώρα τους, οι Smiths αργότερα απόκτησαν σημαντική απήχηση και να παρέμειναν αγαπημένο συγκρότημα για πολλούς, με σημαντική εμπορική επιτυχία. Οι Smiths διαλύθηκαν το 1987, εν μέσω διαφωνιών μεταξύ του Μορρισσέυ και του Μαρρ, ενώ από τότε έχουν απορρίψει αρκετές προτάσεις για επανένωσή τους.

Ο Άντι Ρουρκ απεβίωσε σε ηλικία 59 ετών στις 19 Μαΐου 2023.

Δισκογραφία
-----------

| Έτος | Άλμπουμ | Θέση στα τσαρτς |
| --- | --- | --- |
| Ηνωμένο Βασίλειο | Ηνωμένες Πολιτείες |
| 1984 | *The Smiths* | 2 | 150 |
| 1985 | *Meat Is Murder* | 1 | 110 |
| 1986 | *The Queen Is Dead* | 2 | 70 |
| 1987 | *Strangeways, Here We Come* | 2 | 55 |
|

Παραπομπές
----------

1. ↑  Reynolds, Simon. *Rip It Up and Start Again: Postpunk 1978–1984*. Penguin, 2005. σελ. 392
2. ↑  Erlewine, Stephen Thomas. "The Smiths". *Allmusic*.
3. ↑  Beaumont-Thomas, Ben (2023-05-19). «Andy Rourke, bassist for the Smiths, dies aged 59» (στα αγγλικά). *The Guardian*. ISSN 0261-3077.. Ανακτήθηκε στις 2023-05-21.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **The Smiths** |

* The Smiths File Online

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 139020890
* LCCN: n91079106
* ISNI: 0000 0001 1551 1565
* GND: 1217095-1
* SELIBR: 336048
* SUDOC: 05070740X
* BNF: cb139065735 (data)
* BIBSYS: 5099041
* MusicBrainz: 40f5d9e4-2de7-4f2d-ad41-e31a9a9fea27
* NLA: 35377355
* NKC: xx0026068
* BNE: XX137114

 |

 |
Η **Σέλτσκε** (αλβανικά: Selckë, βλαχικά: Selitskã)· είναι οικισμός στον πρώην
δήμο Πωγωνίου στο νομό Αργυροκάστρου της νότιας Αλβανίας, στην ιστορική περιοχή της Βορείου Ηπείρου. Στη μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης το 2015 έγινε μέρος του δήμου Δρόπολης. Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, το χωριό κατοικούνταν πλειοψηφικά από Βλάχους και από ορθόδοξη αλβανική μειονότητα. Από τη δεκαετία του 2010, το χωριό κατοικείται από Έλληνες.

Το χωριό βρίσκεται στις πλαγιές του όρους Δούσκο. Η Σέλτσκε θεωρείται το νοτιότερο χωριό της περιοχής Λιούντζη. Η Σέλτσκε είναι μέρος της δημοτικής ενότητας Άνω Πωγωνίου.

Δείτε επίσης
------------

* Έλληνες της Αλβανίας

Παραπομπές
----------

1. ↑  Law nr. 115/2014 Αρχειοθετήθηκε 2015-09-24 στο Wayback Machine.
2. ↑  «Fourth Report submitted by Albania pursuant to Article 25, paragraph 2 of the Framework Convention for the Protection of National Minorities». Ministry of Foreign Affairs, Republic of Albania. σελ. 98. Ανακτήθηκε στις 28 Δεκεμβρίου 2018.
3. ↑  De Rapper, 2005: p. 7.
Το **Πούστετς** (αλβανικά: Pustec· σλαβομακεδονικά: Пустец) γνωστό από το 1973 έως το 2013 ως **Λικενάς** (αλβ.: Liqenas), είναι χωριό στον Δήμο Πούστετς του Νομού Κορυτσάς στην ανατολική Αλβανία. Βρίσκεται στη νοτιοδυτική όχθη της Μεγάλης Πρέσπας και φιλοξενεί μεγάλο μέρος της σλαβομακεδονικής μειονότητας στην Αλβανία.

Γεωγραφία
---------

Το Πούστετς βρίσκεται στη νοτιοδυτική όχθη της λίμνης Πρέσπας και είναι το κοντινότερο χωριό στο νησάκι του Αγίου Παύλου. Βρίσκεται σε υψόμετρο 861 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Στα βορειοανατολικά, κατά μήκος της λίμνης, βρίσκεται το Σουλίν, ενώ στα νοτιοανατολικά το χωριό Λέσκα.

Το Πούστετς και η γύρω περιοχή βρίσκονται εντός του Εθνικού Δρυμού Πρεσπών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Law nr. 115/2014» (PDF) (στα Αλβανικά). σελίδες 6372–6373. Ανακτήθηκε στις 25 Φεβρουαρίου 2022.
2. ↑  Naumovski, Jaklina (25 January 2014). «Minorités en Albanie : les Macédoniens craignent la réorganisation territoriale du pays». Balkan Courriers.. Ανακτήθηκε στις 16 May 2014.
3. ↑  «Liqenas». Geoview.info. Ανακτήθηκε στις 17 Μαΐου 2014.
Ο  **Βαγγέλης Πουρλιότοπουλος**  (γεν. 1969) είναι παλαίμαχος Έλληνας τερματοφύλακας ποδοσφαίρου, που αγωνίστηκε τις δεκαετίες του ’90 και 2000. Είχε πάνω από 180 συμμετοχές στην Α΄ Εθνική, κυρίως με τον Ιωνικό και τον Πανιώνιο, παρά με τoν ΠΑΟΚ, όπου αγωνίστηκε τα περισσότερα χρόνια της καριέρας του. Ακόμα λιγότερες είχε στον Άρη, με τον οποίο όμως έπαιξε στον τελικό του Κυπέλλου το 2005.

Ποδοσφαιριστής
--------------

Ο Βαγγέλης Πουρλιότοπουλος γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη στις 13 Απριλίου 1969 και ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα στον ΑΟ Πανόραμα. Το 1992 ήρθε στον ΠΑΟΚ, στον οποίο αγωνίστηκε ως το 1997, χωρίς να καταφέρει να γίνει βασικός. Στη συνέχεια πήγε για δύο περιόδους στον Ιωνικό, τον οποίο βοήθησε να τερματίσει και τις δύο χρονιές στην 5η θέση και να βγει στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ για πρώτη φορά στην ιστορία του. Οι περίοδοι 1997 ως 1999 ήταν από τις πιο επιτυχημένες στην ιστορία του συλλόγου της Νίκαιας και η συμβολή του Πουρλιοτόπουλου ήταν καθοριστική. 

Στη συνέχεια έπαιξε δυο γεμάτες σεζόν στον Πανιώνιο. Την δεύτερή του χρονιά στον Πανιώνιο πραγματοποίησε πολύ καλές εμφανίσεις γεγονός που του απέφερε το βραβείο του καλύτερου τερματοφύλακα της χρονιάς, στην καθιερωμένη ετήσια βράβευση του ΠΣΑΠ. Το 2001 επέστρεψε στον ΠΑΟΚ, όμως, ούτε στο δεύτερο πέρασμά του από τον ΠΑΟΚ κατάφερε να καθιερωθεί και δεν αγωνίστηκε στον τελικό του Κυπέλλου του 2003 που κατέκτησε ο σύλλογος. Έτσι το 2004 αποφάσισε να πάρει μεταγραφή στον άλλο μεγάλο σύλλογο της Θεσσαλονίκης, τον Άρη. Είχε μια γεμάτη χρονιά που άφησε γλυκόπικρη γεύση, αφού ο Άρης υποβιβάστηκε αλλά έφτασε ως τον τελικό του κυπέλλου, όπου αγωνίστηκε και ο Πουρλιοτόπουλος.

Το 2008 ο Πουρλιοτόπουλος ανέλαβε διοικητικό πόστο στην ΠΑΕ ΠΑΟΚ, υπό τη διοίκηση του Θοδωρή Ζαγοράκη.

Καριέρα
-------

| Χρονιές | Σύλλογος | Συμμετοχές |
| --- | --- | --- |
| ως το 1992 | ΑΟ Πανόραμα Θεσσαλονίκης |  |
| 1992-93 | ΠΑΟΚ | 21 |
| 1993-94 | ΠΑΟΚ | 13 |
| 1994-95 | ΠΑΟΚ | 5 |
| 1995-96 | ΠΑΟΚ | 2 |
| 1996-97 | ΠΑΟΚ | 0 |
| 1997-98 | Ιωνικός Νικαίας | 33 |
| 1998-99 | Ιωνικός Νικαίας | 33 |
| 1999-2000 | Πανιώνιος | 31 |
| 2000-01 | Πανιώνιος | 28 |
| 2001-02 | ΠΑΟΚ | 11 |
| 2002-03 | ΠΑΟΚ | 1 |
| 2003-04 | ΠΑΟΚ | 0 |
| 2004-05 | Άρης Θεσσαλονίκης | 9 |
| **ΣΥΝΟΛΟ** | **Α΄ Εθνική** | **187** |

* **Σημείωση** : τα στοιχεία προέρχονται από

Διακρίσεις
----------

### Ομαδικές

* Κύπελλο Ελλάδος: 2003.
* Φιναλίστ Κυπέλλου Ελλάδος: 2005

### Ατομικές

* Βραβείο καλύτερου τερματοφύλακα της χρονιάς: 2001

Παραπομπές
----------

1. ↑  (πολλαπλές γλώσσες) *FBref.com*. c25f349c.
2. 1 2  typos.com.cy Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine. Καλύτεροι του ΠΣΑΠ Αλεξανδρής, "Τζόλε", Μπάγεβιτς
3. ↑  sports.in.gr ΑΕΚ, Ολυμπιακός και ΠΑΟΚ οι υποψήφιες κορυφαίες ομάδες του ΠΣΑΠ

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* archive.sport.gr Βαγγέλης Πουρλιοτόπουλος
Το "**Blitzkrieg Bop**" είναι ένα τραγούδι του αμερικανικού punk rock συγκροτήματος Ramones, το οποίο συμπεριλήφθηκε στον ντεμπούτο δίσκο τους *Ramones*, το 1976. Το κομμάτι κυκλοφόρησε και ως single, το οποίο ήταν το ντεμπούτο single τους και κατ'επέκταση το πρώτο από τον εν λόγω δίσκο. Αν και πιστώνεται σε όλο το σχήμα, το κομμάτι γράφτηκε από τον Τόμι Ραμόν και τον Ντι Ντι Ραμόν. Η δομή του κομματιού είναι αρκετή απλή, με ιδιαίτερα γνωστούς τους εναρκτήριους στίχους του: Hey! Ho! Let's go!, οι οποίοι ακούγονται ξανά στο τραγούδι. 

Πρόκειται για ένα από τα γνωστότερα τραγούδια του σχήματος, και βάσει του περιοδικού *Rolling Stone* είναι ένα από τα σπουδαιότερα τραγούδια όλων των εποχών, κατατάσσοντας το 92ο, στον κατάλογό του με τα 500 Σπουδαιότερα Τραγούδια. Το ίδιο περιοδικό, το 2008, το συμπεριέλαβε στη λίστα του με τα 100 Σπουδαιότερα Κιθαριστικά Τραγούδια όλων των εποχών, τοποθετώντας το στην 18η θέση. Τον Μάρτιο του 2005, ο τηλεοπτικός σταθμός *VH1*, το κατέταξε στην 31η θέση, σε παρόμοιο κατάλογο με τον προηγούμενο. Ο ίδιος σταθμός, το 2009, το συμπεριέλαβε στον κατάλογό του με τα Σπουδαιότερα Hard Rock Τραγούδια όλων των εποχών, τοποθετώντας το στην 25η θέση.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Bradley, Michael (15 Μαρτίου 2016). «The 10 best punk rock singles, by The Undertones' Michael Bradley». *TeamRock*. Ανακτήθηκε στις 12 Φεβρουαρίου 2017.
2. ↑  Laitio-Ramone, Jari-Pekka (October 1, 1997). «Something about the Ramones history». *Something about the Ramones history* (Jari-Pekka Laitio-Ramone).. Ανακτήθηκε στις 2016-01-01.
3. ↑
4. ↑  Bessman (1993), p. 48.
5. ↑  «500 Greatest Songs of All Time: Ramones, 'Blitzkrieg Bop'». *Rolling Stone*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Μαΐου 2016. Ανακτήθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 2016.
6. ↑  «Rolling Stone's 100 Greatest Guitar Songs Of All Time». *Rolling Stone*. Ανακτήθηκε στις 25 Οκτωβρίου 2016.
7. ↑  «VH1 Top 100 Hard Rock Songs». *Spreadit Music*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις Φεβρουαρίου 12, 2009. Ανακτήθηκε στις Φεβρουαρίου 7, 2009.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Blitzkrieg Bop Αρχειοθετήθηκε 2017-12-30 στο Wayback Machine. στο MetroLyrics.com
Ο **Μάγκνους**, γερμ. Magnus (1455 - 29 Οκτωβρίου 1524) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν πρίγκιπας του Άνχαλτ-Κέτεν (1475-1508) και μέλος του Συλλόγου του καθεδρικού της Κολωνίας.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Αδόλφου Α΄ πρίγκιπα του Άνχαλτ-Κέτεν και της Κόρντουλα, κόρης του Αλβέρτου Γ΄ κόμη του Λίννταου-Ρουππίν.

Το 1471 οι γιοί του Αδόλφου Α΄: Μάγκνους, Γουλιέλμος και Αδόλφος Β΄ αποφάσισαν να γίνουν ιερείς. Τότε ο πατέρας τους συμφώνησε με τον εξάδελφό του Γεώργιο Α΄ πρίγκιπα του Άνχαλτ-Ντεσάου του πρεσβύτερου κλάδου για τη διαδοχή.

Το 1473 απεβίωσε ο Αδόλφος Α΄ και τον διαδέχθηκαν ο νεότερος αδελφός του Αλβέρτος ΣΤ΄ και ο Γεώργιος Α΄. Ο τελευταίος απεβίωσε το επόμενο έτος και τον διαδέχθηκε ο γιος του Βάλντεμαρ ΣΤ΄. Το 1475 απεβίωσε ο Αλβέρτος ΣΤ΄ και τον διαδέχθηκε ο γιος το Φίλιππος, που απεβίωσε το 1500. Ο Γουλιέλμος είχε γίνει ιερέας και ο Μάγκνους μέλος του Συλλόγου (canon) του καθεδρικού της Κολωνίας. Δεν έδειξε ενδιαφέρον για τη διακυβέρνηση του Κέτεν και ήταν μόνο κατ' όνομα πρίγκιπάς του. Επίσημα παραιτήθηκε το 1508 μαζί με τον αδελφό του Αδόλφο Β΄.

Το 1524 απεβίωσε σε ηλικία 69 ετών. Ήταν άγαμος και ο 2ος εξάδελφός του Βάλντεμαρ ΣΤ΄ έμεινε μόνος πρίγκιπας του Κέτεν.

Πηγές
-----

* Marek, Miroslav. «Complete Genealogy of the House of Ascania». Genealogy.EU.
* August Ludwig Fürst v.Anhalt-Köthen Genealogical database by Herbert Stoyan


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Magnus, Prince of Anhalt-Köthen  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ως **ύψος δόμησης στην Ελλάδα** εννούμε το ύψος μέχρι το οποίο επιτρέπεται σύμφωνα με τη νομοθεσία να ανεγείρονται καινούργια κτίρια. Στη σύγχρονη Ελλάδα το ύψος αυτό καθορίζεται από τον λεγόμενο συντελεστή δόμησης και είναι ιδιαίτερα χαμηλό σε σχέση με παγκόσμια επίπεδα. Ένας από τα κυριότερα επιχειρήματα που δικαιολογούν το χαμηλό ύψος δόμησης είναι το γεγονός ότι ψηλότερα κτίρια θα κρύψουν την Ακρόπολη και άλλα αξιοθέατα της χώρας, ωστόσο τα μέτρα αυτά έχουν πανελλήνια ισχύ. Το κυριότερο μειονέκτημα του χαμηλού ύψους δόμησης είναι η μειωμένη προσφορά ακίνητης περιουσίας στην αγορά που μπορεί να οδηγήσει σε εκθετική αύξηση των τιμών τους αλλά και των ενοικίων.

Κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής δικτατορίας με την εφαρμογή του νόμου 395/1968 το ύψος της δόμησης απελευθερώθηκε, που επέτρεψε τη κατασκευή ενός αριθμού ψηλών κτιρίων κυρίως στη συνοικία των Αμπελοκήπων στην Αθήνα. Το 1985 ο νόμος αυτός καταργήθηκε.

Στα σχέδια ανάπλασης του αεροδρομίου του Ελληνικού περιλαμβάνεται η κατασκευή ενός αριθμού ψηλών κτιρίων.

Παραπομπές
----------

*
Ο **Βάρτισλαβ Ζ΄**, γερμαν. Wartislaw VII (1364 - 1395) από τον Οίκο των Γκρίφφινς ήταν δούκας της Πομερανίας-Στολπ (1377-95).

Βιογραφία
---------

Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Μπόγκισλαβ Ε΄ δούκα της Πομερανίας-Στολπ και της Αδελαΐδας των Γουέλφων, κόρης τού Ερνέστου Α΄ δούκα τού Μπράουνσβαϊγκ-Γκρούμπενχαγκεν.

Το 1377 διαδέχθηκε τον μεγαλύτερο αδελφό του Καζιμίρ Δ΄ και κατά περιόδους είχε συγκυβερνήτη τον επόμενο αδελφό του Μπόγκισλαβ Η΄. Ελισσόταν μεταξύ δύο δυνατών γειτόνων του, των Τευτόνων Ιπποτών και της Πολωνίας. Το 1386 συμμάχησε αρχικά με τους Τεύτονες, αλλά το 1390 με τη Συνθήκη τού Πύτσντρυ, συμμάχησε με την Πολωνία και δεσμεύτηκε να είναι υποτελής τού Γιαγκιέλλο ([Β]Λαδισλάου Β΄) βασιλιά της Πολωνίας. Σε αντάλλαγμα έλαβε το έδαφος τού Νάκουο από τον Γιαγκιέλλο.

Το 1392-93 μετέβη ως προσκυνητής στην Παλαιστίνη. Μαζί με τον Βάρτισλαβ Η΄ δούκα της Πομερανίας-Βόλγκαστ (γιο τού εξαδέλφου του) ταξίδεψαν νότια στην Ουγγαρία. Στην πόλη Σμεντέρεβο (νότια τού Βελιγραδίου, νυν στη Σερβία) ο Βάρτισλαβ Ζ΄ ασθένησε και το 1393 επέστρεψε στην Πομερανία· ο Βάρτισλαβ Η΄ συνέχισε μόνος του. Κατά την απουσία του ο ευγενής Μάτσκε φον Μπόρκε άουφ Στράμεχλ λήστευε ταξιδιώτες, όπως τον Γιόχανν φον Μύχλχαϊμ αξιωματικό των Τευτόνων Ιπποτών, το 1392. Τότε ο Κόνρατ φον Βάλλενροντε μεγάλος μάγιστρος τού Τευτονικού Τάγματος, διαμαρτυρήθηκε στον Μπόγκισλαβ Η΄ και μετά στον Βάρτισλαβ Ζ΄ και ζήτησε ικανοποίηση. Τού επέτρεψαν να λεηλατήσει την κατοικία τού Μάτσκε στο Στράμεχλ, το οποίο και έγινε. Ο Βάρτισλαβ Ζ΄ απεβίωσε ο 1395.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε τη Μαρία, κόρη τού Ερρίκου Γ΄ δούκα τού Μεκλεμβούργου και είχε τέκνα:

* Έρικ Α΄ 1381/2-1459, δούκας της Πομερανίας-Στολπ και μετά βασιλιάς της Ένωσης τού Κάλμαρ (Δανίας-Σουηδίας-Νορβηγίας).
* Αικατερίνη 1390-1426, παντρεύτηκε τον Ιωάννη των Βίττελσμπαχ κόμη τού Παλατινάτου-Νόιμαρκτ· γιος της ήταν ο:
	+ Χριστόφορος των Βίττελσμπαχ 1416-1448, κόμης τού Παλατινάτου-Νόιμαρκτ και βασιλιάς της Ένωσης τού Κάλμαρ (Δανίας, Σουηδίας, Νορβηγίας).

Παραπομπές
----------

1. ↑  p11291.htm#i112902. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
2. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.

Πηγές
-----

* Branig, Hans; Werner Buchholz (1997). Werner Buchholz, ed. Geschichte Pommerns, Volume I, Vom Werden des neuzeitlichen Staates bis zum Verlust der staatlichen Selbständigkeit, 1300-1648. Böhlau. pp. 29–30. ISBN 3-412-07189-7.
* Juliusz Bardach, Historia państwa i prawa Polski, Volume 1, Państwowe Wydawn. Naukowe, 1964, p. 589
* Władysław Czapliński, Tadeusz Ładogórski, Atlas historyczny polski, Państwowe Przedsiębiorstwo Wydawnictw Kartograficznych, 1970, p. 12
* William Urban, Terry Jones, Medieval mercenaries: the business of war, MBI Publishing Company, 2006, ISBN 1-85367-697-7, Google Print, p.206

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 27962733
* GND: 122800591

 |

 |
Ο τερματοφύλακας Μαθιός -καθιστός με την τραγιάσκα- σε ομαδική φωτογραφία του συλλόγου της ΙεράποληςΟ **Ματθαίος** («**Μαθιός**») **Βιτάλης** (Σμύρνη, Βασίλειο της Ελλάδος, 8 Αυγούστου 1920 – Αθήνα, 28 Δεκεμβρίου 2000) ήταν Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνίζονταν στη θέση του τερματοφύλακα.

Ξεκίνησε τον αθλητισμό σε εφηβική ηλικία (15 ετών) από την Ιεράπολη Αιγάλεω και ακολούθως μεταγράφηκε στον Παναθηναϊκό με τη φανέλα του οποίου διακρίθηκε επί 12 συνεχόμενα χρόνια (1942 – 1953).

Αφορμή για την απόκτησή του στάθηκε η άριστη απόδοσή του σε ένα φιλικό παιχνίδι μεταξύ Ιεράπολης και ΠΑΟ, στο γήπεδο του δεύτερου, που έληξε υπέρ των «πρασίνων» με σκορ 1-0, επί Κατοχής (9 Σεπτεμβρίου 1942).

Ήταν στέλεχος της Μικτής Αθηνών  αλλά και της Ομάδας του Ελληνικού Στρατού, ενώ το Δεκέμβριο του 1950 κλήθηκε στην Εθνική Ομάδα των Ανδρών. Με τον Παναθηναϊκό κατέκτησε δύο τίτλους πρωταθλήματος Ελλάδας (1949, 1953) και ένα Κύπελλο Ελλάδας (1948).
Ήταν παντρεμένος με την Βασιλεία Τζίτζιρα, με την οποία απέκτησε μια κόρη, Μαρία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Φύλλο εφημερίδας "Αθλητισμός της Ελλάδος", της 8 Δεκεμβρίου 1947, σελ. 3: "Μαθιός Βιτάλης: ... Το 1935 παίζει στην Ιεράπολιν" (συντάκτης: Νικ. Τσαγ.)
2. ↑  ««Οι ποδοσφαιριστές του Παναθηναϊκού από το 1908 έως και σήμερα» Ανακτήθηκε στις 12/11/2019». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Νοεμβρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 12 Νοεμβρίου 2019.
3. ↑  Εφημερίδα «Αθλητισμός της Ελλάδος», φύλλο της 3 Νοεμβρίου 1947
4. ↑  Εφημερίδα «Αθλητισμός της Ελλάδος», φύλλο της 25 Μαρτίου 1948
5. ↑  Φύλλο εφημερίδας «Έθνος» της 11 Δεκεμβρίου 1950
Το **Επαναστατικό Στρατιωτικό Συμβούλιο της Δημοκρατίας** ή **Ρεβογιενσοβιέτ** (Революционный Военный Совет, Ρεβολιουτσιόνι Βογιένι Σοβιέτ, Реввоенсовет, Ρεβογιενσοβιέτ, μεταφράζεται επίσης και ως **Επαναστατικό Πολεμικό Συμβούλιο**) ήταν η ανωτάτη στρατιωτική αρχή της Σοβιετικής Ρωσίας και τελευταία, της ΕΣΣΔ. Θεσπίστηκε με διάταγμα της Παν-Ρωσικής Κεντρικής Εκτελεστικής Επιτροπής ("VTsIK") στις 2 Σεπτεμβρίου 1918 (γνωστό ως "Διάταγμα για την Ανακήρυξη της Σοβιετικής Δημοκρατίας σε Πολεμικό Στρατόπεδο").
Μέχρι εκείνη την στιγμή υπήρχαν δύο κύριες στρατιωτικές αρχές, το Ανώτατο Στρατιωτικό Συμβούλιο (Высший военный совет, Βίσι βογίν σόβιετ) και το Επιχειρησιακό Τμήμα του Λαϊκού Επιτροπάτου Στρατιωτικών (Оперативный отдел Народного комиссариата по военным делам, Οπερατσίβνι οτντέλ Ναροντνόγκο κομισαριάτα πο βόγιενιμ ντίλαμ). 

Το διάταγμα έβαλε όλα τα μέτωπα και τους στρατιωτικούς οργανισμούς κάτω από την ενιαία διοίκηση του Ρεβογιενσοβιέτ με επικεφαλής τον Πρόεδρο, με έναν μόνο Αρχιστράτηγο (главком) για στρατηγική και επιχειρησιακή στρατιωτικά ενημερωμένη κρατική διοίκηση υπαγόμενη μόνο στον Πρόεδρο του Ρεβογιενσοβιέτ. Ο Πρόεδρος ήταν ο Λαϊκός Επίτροπος για τον Στρατό και τον Στόλο, διορισμένος από την VTsIK.

Πρώτος Πρόεδρος ήταν ο Λέον Τρότσκι. Πρώτος Αρχιστράτηγος ήταν ο Ερυθρός Λετονός τυφεκιοφόρος Γιούκουμς Βατσιέτις. Τον Ιούλιο του 1919 αντικαταστάθηκε από τον Σεργκέι Κάμενεφ (1919-1924).

Μετά την δημιουργία του Ρεβογιενσοβιέτ, δημιουργήθηκε το Συμβούλιο Εργασίας και Άμυνας στις 30 Νοεμβρίου 1918, με επικεφαλής τον Βλαντιμίρ Λένιν και αποτελούνταν από τον Πρόεδρο του Ρεβογιενσοβιέτ (Τρότσκι), τον εκπρόσωπο της VTsIK (Ιωσήφ Στάλιν) και μερικούς νάρκομ. Στόχος του ήταν η επιστράτευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας για την άμυνα. 

Το Ρεβογιενσοβιέτ της ΕΣΣΔ διαλύθηκε το 1934.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Brian Pearce, Introduction to Fyodor Raskolnikov's "Tales of Sub-lieutenant Ilyin."
2. ↑

Σημειώσεις
----------

1. ↑  ανεπίσημη συντόμευση του Λαϊκού Επιτρόπου

Πηγές
-----

* Earl F. Ziemke (2004). *The Red Army, 1918-1941: From Vanguard of World Revolution to America's Ally (Strategy and History)*. New York: Frank Cass. ISBN 978-0415408653.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 305076408
* SUDOC: 16159428X

 |

 |