recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Το **Ναχαγιέ Γιαγκοντίνσκα** (*σερβικά : Јагодинска нахија*) ήταν Ναχαγιέ - επαρχία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και του Πριγκιπάτου της Σερβίας.

Ιστορία
-------

Στα πλαίσια της Οθωμανικής αυτοκρατορίας διοικητικά το ναχαγιέ ανηκε στο Πασαλίκι του Βελιγραδίου. Μετά την αυτονομία του Πριγκιπάτου της Σερβίας και με την διοικητική διαίρεση του 1819 παρέμεινε το ναχαγιέ και διατηρήθηκε έως το 1833 όπου καταργήθηκε. Έδρα του ήταν η Γιαγκόντινα κι περιελάμβανε ακόμα 140 περίπου οικισμούς. Διοικητής του ναχαγιέ ήταν ο ναχίγσκι ως εκπρόσωπος της υπέρτατης εξουσίας. Ο πρώτος διοικητής του ναχαγιέ στα πλαίσια του Πριγκιπάτου ήταν ο Μίλε Ραντόικοβιτς.

Καταλάμβανε τα βορειοδυτικά εδάφη του Πριγκιπάτου της Σερβίας και συνόρευε με τα Ναχαγιέ Κραγκουγιεβάτσκα, Ναχαγιέ Τσούπρισκα και το Πασαλίκι Λεσκοβάτσκι. Διοικητικά ήταν χωρισμένο σε δύο Κνεζίνες : Τεμνισάνσκου και Λέβατσκ  που χωρίζονταν σε δήμους. Άλλος γνωστός διοικητής ήταν ο Μιχαήλο Γιοβάνοβιτς Κουγουντζίτς ο οποίος ήταν στην θέση ου διοικητή από την 1 Νοεμβρίιου 1821, αντικαταστάθηκε από τον Αραντζέλ Μιλοσαβλίεβιτς, άλλοι διοικητές δεν είναι γνωστοί. Στα χωριά ανώτατος άρχων ήταν ο προεστός κι αρμοδιότητα των διοικητών ήταν η είσπραξη των φόρων η διατήρηση της τάξης κτλ.

Μέχρι το 1815 την δικαστική εξουσία των πόλεων την είχαν ακόμα οι τουρκικές δικαστικές αρχές που διόριζαν μουσελίμη και δικαστής με την παρουσία Σέρβων αξιωματικών. Μέχρι το 1820 οι δικαστικές αρχές είχαν αντικατασταθεί από Σερβικές. Το 1823 η Γιαγκόντινα έγινε έδρα δικαστή με πρώτο τον Αραντζέλ Μιλοσαβλίεβιτς και τον Ράντοβαν Γιάβλανατς. Το δικαστήριο αρχικά στεγάστηκε στο σχολείο, και τον Ιούνιο του 1825 άρχισε να χτίζεται ένα νέο κτίριο που ολοκληρώθηκε το 1826.

Απογραφές
---------

Σε απογραφή του πληθυσμού το 1820 είχε 143 οικισμούς, εκ των οποίων μόνο μια πόλη την Γιαγκόντινα. Σύμφωνα με την απογραφή του 1829 είχε 145 χωριά. Η πρώτη απογραφή του 1815 ήταν σκόπιμα μειωμένη στο Πριγκιπάτο της Σερβίας λόγω της πληρωμής φόρων στους Τούρκους , σύμφωνα με αυτή οι άντρες από 7-70 χρονών ήταν 4.210.

Σύμφωνα με την απογραφή του 1818 ο αριθμός των σπιτιών ανήλθε σε 4.683, και 10.824 κατοίκους. Στη συνέχεια το 1819 είχε 4.764 σπίτια και 10.529 κατοίκους. Σύμφωνα με την απογραφή του 1819 ο αριθμός των οικογενειών ήταν 5.811.

Σύμφωνα με την απογραφή του 1822 ο αριθμός των κατοικιών ανήλθε σε 5.065 με 13.233 κατοίκους. Σύμφωνα με την απογραφή του 1829 ο αριθμός των σπιτιών ανήλθε σε 5.932 με 16.136 κατοίκους.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13  Поповић, Љубодраг. Зоран Марковић, επιμ. *Јагодинска нахија, књига прва 1815 —1823* (PDF) (στα Σερβικά). Јагодина: Историјски архив Јагодина. 86-902609-5-1. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 27 Σεπτεμβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 12 Ιουλίου 2012.
Οι **Ρυγχίνοι** ήταν Σκλαβηνίες, Νότιοι Σλάβοι που εγκαταστάθηκαν τον 7ο αιώνα μ.Χ. στην κεντρική Μακεδονία. Ο Τράιαν Στοϊανόβιτς τους αναφέρει σαν *"Σλάβοι"* ή *"Αβαροσλάβοι"* αλλά το όνομα τους πιθανότατα προήλθε από έναν παραπόταμο ανάμεσα στον Βαρδάρη και του Στρυμόνα. Η φυλή τους καταγράφεται στα Θαύματα του Αγίου Σημητρίου σαν μία από τις φυλές των Σκλαβήνων που πολιόρκησαν τη Θεσσαλονίκη, στα μέσα του 7ου αιώνα ο αρχηγός τους ονομαζόταν Περβούνδος. Οι Ρυγχίνοι ήταν πανίσχυρη φυλή, όταν ο Περβούνδος συνελήφθη και εκτελέστηκε από τους Βυζαντινούς συμμάχησαν με τους Δραγουβίτες και τους Σαγουδάτες και προχώρησαν στη δεύτερη ανεπιτυχή πολιορκία της Θεσσαλονίκης (676-678). Τον επόμενο αιώνα οι Ρυγχίνοι, οι Βλαχορυγχίνοι και οι Σαγουδάτες μετακινήθηκαν λίγο ανατολικότερα και εγκαταστάθηκαν στη Χαλκιδική. Ο Πορφύριος Ουσπένσκι βρήκε στη Μονή Κωνσταμονίτου ένα έγγραφο που έδινε την πληροφορία ότι οι Ρυγχίνοι και οι Σαγουδάτες ήρθαν από τη Βουλγαρία στη Χερσόνησο του Άθω μέσω της Μακεδονίας την εποχή της Εικονομαχίας. Το όνομα *"Βλαχορυγχίνοι"* πιθανότατα να υποδηλώνει ανάμειξη των Ρυγχίνων με Βλάχους ή Λατινόφωνους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Etudes Historiques. Τομ. 10. Académie des sciences de Bulgarie, Institut d'histoire. 1980. σ. 12
2. ↑  Curta 2006, σσ. 96–97
3. ↑  Curta 2006, σσ. 111–112
4. ↑  Balkan Studies. Τομ. 22. Institute for Balkan Studies, Society for Macedonian Studies. 1981. σ. 423
5. ↑  Balkan Studies. Vol. 22. Institute for Balkan Studies, Society for Macedonian Studies. 1981. σ. 423
6. ↑  Robert Lee Wolff (1944). Studies in the Latin empire of Constantinople. Variorum. σ. 204
7. ↑  Curta 2006, σσ. 96–97

Πηγές
-----

* Curta, Florin (2006). Southeastern Europe in the Middle Ages, 500–1250. Cambridge: Cambridge University Press.
Ο **Μπόρις Βιατσεσλάβιτς**, ρωσ. Борис Вячеславич (απεβ. 3 Οκτωβρίου 1078) από τον Οίκο των Ρουρικιδών ήταν πρίγκιπας τού Τσέρνιγοβ για οκτώ ημέρες (1077).

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος τού Βιατσεσλάβ πρίγκιπα τού Σμολένσκ.

Το 1057 απεβίωσε ο πατέρας του νέος και ο Μπόρις, που -σύμφωνα με τον ιστορικό Μάρτιν Ντιμνίκ- ήταν παιδί, απορρίφθηκε από την κληρονομία. Ο πατέρας του δεν είχε προλάβει να γίνει μέγας πρίγκιπας τού Κιέβου και έτσι οι απόγονοί του ήταν izgoi (εξαιρετέοι της διαδοχής). Ο θείος του Ιγκόρ έγινε ο νέος πρίγκιπας τού Σμολένσκ. Ο Μπόρις είχε καλές σχέσεις με τα εξαδέλφια του, τους γιους τού Σβιατοσλάβ Β΄ του Κιέβου και αυτό -κατά τον Ντιμνίκ- υποδηλώνει ότι ο θείος του θα τον κατεύναζε, δίνοντάς του μία πόλη.

Το 1077 απεβίωσε ο θείος του Σβιατοσλάβ Β΄ και οι αδελφοί εκείνου Βσέβολοντ Α΄ πρίγκιπας τού Τσέρνιγοβ και Ιζιασλάβ Α΄ πρίγκιπας τού Τουρόβ άρχισαν έναν πικρό ανταγωνισμό για τον θρόνο τού Κιέβου: όταν ο Ιζιασλάβ Α΄ ξεκίνησε εκστρατεία προς το Κίεβο, ο Βσέβολοντ Α΄ άφησε το Τσέρνιγοβ και κατευθύνθηκε εναντίον τού Ιζιασλάβ Α΄. Τότε ο Μπόρις, εκμεταλλευόμενος την απουσία τού θείου του από την πόλη, κατέλαβε το Τσέρνιγοβ και έγινε πρίγκιπάς του. Όμως οκτώ ημέρες μετά ο Βσέβολοντ Α΄ ξεκίνησε να επιστρέψει· μόλις ο Μπόρις άκουσε την είδηση, διέφυγε στο Τμουταρακάν.

Εκεί έγινε δεκτός από τον εξάδελφό του Ρόμαν πρίγκιπα του Τμουταρακάν, γιο τού αποβιώσαντος Σβιατοσλάβ Α΄. Σε αυτούς προστέθηκε ο αδελφός τού Ρόμαν, ο Ολέγκ Α΄, τον οποίο είχαν εκτοπίσει οι θείοι του από πρίγκιπα τού Βλαντίμιρ. Ο Μπόρις και ο Ολέγκ Α΄ συμμάχησαν με τους Κουμάνους και επιτέθηκαν στον Βσέβολοντ Α΄ στον ποταμό Σοζχ. Μετά από μία αιματηρή μάχη νίκησαν τον στρατό του και κατέλαβαν το Τσέρνιγοβ το 1078. Σύντομα όμως ο Βσέβολοντ Α΄ και ο Ιζιασλάβ Α΄ συγκέντρωσαν, με τη βοήθεια των γιων τους, νέο στρατό και βάδιζαν επί το Τσέρνιγοβ.

Ο Μπόρις και ο Ολέγκ Α΄ έφυγαν από την πόλη, αλλά οι πολίτες έκλεισαν τις πύλες και ετοιμάστηκαν για πολιορκία. Οι επιτιθέμενοι έκαψαν πρώτα τα εκτός της πόλεως μέρη, όταν έμαθαν ότι οι Μπόρις και Ολέγκ Α΄ πλησίαζαν για να σώσουν την πόλη. Ο Ολέγκ Α΄ προσπάθησε να πείσει τον Μπόρις να μην αντιμετωπίσουν κατά μέτωπο τους τέσσερις πρίγκιπες, αλλά ο Μπόρις επέμενε και στην άγρια μάχη που ακολούθησε, σκοτώθηκε σύμφωνα με το *Πρώτο Ρωσικό Χρονικό*.

Πηγές
-----

* Dimnik, Martin (1994). The Dynasty of Chernigov, 1054–1146. Pontifical Institute of Mediaeval Studies. ISBN 0-88844-116-9.
* Franklin, Simon; Shepard, Jonathan (1996). The Emergence of Rus 750–1200. Longman. ISBN 0-582-49091X.
* The Russian Primary Chronicle: Laurentian Text (Translated and edited by Samuel Hazzard Cross and Olgerd P. Sherbowitz-Wetzor) (1953). Medieval Academy of America. ISBN 978-0-915651-32-0.
Η **Πύλη Αρντεατίνα** (ιταλικά: *Porta Ardeatina*) ήταν μία από τις πύλες των Αυρηλιανών Τειχών της Αρχαίας Ρώμης.

Η πύλη βρίσκονταν ανάμεσα στη Πόρτα Άππια και στη Πόρτα Σαν Πάολο, κοντά στις σύγχρονες αψίδες κάτω από τις οποίες διέρχεται η Λεωφόρος Χριστόφορου Κολόμβου. Η πύλη εικάζεται ότι τέθηκε εκτός λειτουργίας πολύ σύντομα (παύει να αναφέρεται πλέον από τον 8ο αιώνα). Σύμφωνα με τη σημερινή της κατάσταση, μπορεί να θεωρηθεί ως μια απλή πύλη πλαισιωμένη με τραβερτίνη, της οποίας το πιο ενδιαφέρον χαρακτηριστικό είναι η παρουσία, τόσο εσωτερικά όσο και εξωτερικά των τειχών, ενός τμήματος πλακόστρωτου δρόμου που χρονολογείται από τη ρωμαϊκή περίοδο. Μάλιστα εξακολουθούν να είναι ορατά ίχνη που άφησε η κίνηση καροτσιών - που θα πρέπει να ήταν αρκετά έντονη.

Η πύλη δεν διέθετε αμυντικούς πύργους: η έλλειψη αυτή μετριαζόταν μέσω μιας προεξοχής του τοίχου, η οποία μπορούσε να χρησιμεύσει ως μικρό οχύρωμα.

Σύμφωνα με μια δήλωση του ανθρωπιστή και ιστορικού Πότζιο Μπρατσολίνι, η Πόρτα Αρντεατίνα έφερε μια συνήθη μνημειακή πλάκα, η οποία ανέφερε τον Αυτοκράτορα Ονώριο. Το στοιχείο αυτό μπορεί να οδηγήσει στο συμπέρασμα ότι δεν επρόκειτο για μια απλή δευτερεύουσα πύλη, αλλά για μια κύρια πύλη-αψίδα. Κοντά στην πύλη, στην εσωτερική πλευρά, είναι εμφανή τα ερείπια ενός τάφου ενσωματωμένου στα τείχη. Αυτό επιβεβαιώνει το γεγονός ότι ο Αυτοκράτορας Αυρηλιανός, ο οποίος για να μειώσει το κόστος και να επιταχύνει την κατασκευή του τείχους - ενσωμάτωσε πρώην κατασκευές μέσα στα τείχη.

Πηγές
-----

* Mauro Quercioli, *Le mura e le porte di Roma*. Newton Compton Ed. Rome, 1982
* Laura G. Cozzi, *Le porte di Roma*. F.Spinosi Ed. Rome, 1968
Συντεταγμένες: 54°4′59.9″N 23°27′0.0″E﻿ / ﻿54.083306°N 23.450000°E﻿ / 54.083306; 23.450000

Το **Μπερζνίκι** (πολωνικά: *Berżniki*, λιθουανικά: *Beržininkai*) είναι χωριό στη διοικητική περιφέρεια της Γκμίνα Σέινι, εντός του Πόβιατ Σέινι στο Βοεβοδάτο Ποντλάσκιε της βορειοανατολικής Πολωνίας, κοντά στα σύνορα με τη Λιθουανία. Βρίσκεται περίπου 7 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του Σέινι και 109 χιλιόμετρα βόρεια της πρωτεύουσας του βοεβοδάτου, Μπιαουίστοκ.

Το χωριό έχει πληθυσμό 320 κατοίκων.

Ιστορία
-------

 Παλιό εκκλησάκι στο Μπερζνίκι
Το Μπερζνίκι έλαβε προνόμια πόλης από τη Βασίλισσα της Πολωνίας Μπόνα Σφόρτσα το 1551. Έχασε τα προνόμια πόλης μετά το 1810. Το 1827 είχε πληθυσμό 464 κατοίκων και στα τέλη του 19ου αιώνα είχε πληθυσμό 729 κατοίκων.

Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής (Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος), οι Γερμανοί συνέλαβαν τον ντόπιο Πολωνό εφημέριο Γιούζεφ Σλεντζίνσκι τον Απρίλιο του 1940 και στη συνέχεια τον φυλάκισαν στο Σουβάουκι και ακολούθως στα στρατόπεδα συγκέντρωσης Σόλνταου και Ζάξενχαουζεν. Πέθανε αφού ξυλοκοπήθηκε από τους Γερμανούς στο Ζάξενχαουζεν τον Αύγουστο του 1940 (βλ. *Ναζιστικά εγκλήματα κατά του πολωνικού έθνους*). Έργα τέχνης και ζωτικά αρχεία κλάπηκαν από τους Γερμανούς από την τοπική εκκλησία και μεταφέρθηκαν στο Κένινγκσμπεργκ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  bdl.stat.gov.pl/api/v1/data/localities/by-unit/062013909052-0767902?var-id=1639616&format=jsonapi. Ανακτήθηκε στις 6  Οκτωβρίου 2022.
2. ↑  «Central Statistical Office (GUS) - TERYT (National Register of Territorial Land Apportionment Journal)» (στα Πολωνικά). 1 Ιουνίου 2008.
3. ↑  *Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, Tom I* (στα Πολωνικά). Βαρσοβία. 1880. σελ. 156.
4. ↑  Γκουζέβιτς, Βόιτσεχ (2008). «Eksterminacja duchowieństwa katolickiego na Suwalszczyźnie w okresie okupacji niemieckiej» (στα πολωνικά). *Studia Ełckie* (10): 148.
5. ↑  Γκουζέβιτς, σελ. 158-159
Με τον όρο **Προτεροζωικός** εννοείται ο γεωλογικός μεγααιώνας που εκτείνεται από το τέλος του αρχαιοζωικού έως την εμφάνιση των πολυσύνθετων μορφών ζωής πάνω στον πλανήτη Γη, δηλαδή από 2.500 mya έως 542 mya (εκατομμύρια χρόνια πριν). Ο Προτεροζωικός αντιστοιχεί στο πλέον πρόσφατο και τρίτο τμήμα της Προκάμβριας.

Κατά τη διάρκεια του Προτεροζωικού άρχισε η εμφάνιση του οξυγόνου στη γήινη ατμόσφαιρα. Επίσης, σχηματίστηκαν οι πρώτοι πολυκύτταροι οργανισμοί. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο τοποθετήθηκε το όριο ανάμεσα στον Προτεροζωικό και την Παλαιοζωική στη βάση της Κάμβριας περιόδου όταν εμφανίστηκαν τα πρώτα απολιθώματα ζώων γνωστά ως τριλοβίτες και αρχαιοκύαθα. Κατά το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα, ανακαλύφθηκε σχετικά μεγάλος αριθμός απολιθωμάτων σε προτεροζωικά πετρώματα, αλλά το κατώτερο όριο του προτεροζωικού παρέμεινε στη βάση της Κάμβριας -542 mya επί του παρόντος. 

Ο προτεροζωικός συνίσταται από τρεις γεωλογικές εποχές:

* Παλαιοπροτεροζωική
* Μεσοπροτεροζωική
* Νεοπροτεροζωική

  

Τα μείζονα ταυτοποιημένα γεγονότα της περιόδου ήταν η μετάβαση σε ατμόσφαιρα οξυγόνου κατά τη διάρκεια της Μεσοπροτεροζωικής και αρκετές παγετώδεις φάσεις. Σε ό,τι αφορά στη ζωή, σημαντική είναι η εμφάνιση των πρώτων σύνθετων μονοκύτταρων οργανισμών (ευκαρυωτικά) και κατά την Εδιακαρανική η εμφάνιση των πρώτων πολυκύτταρων οργανισμών. Από τεκτονικής άποψης ο προτεροζωικός διακρίνεται για τον σχηματισμό και τον διαχωρισμό της Ροδινίας

|  |  |
| --- | --- |
| Προκάμβριο |  |
| Καταρχαιοζωικός | Αρχαιοζωικός | Προτεροζωικός | Φανεροζωικός |


| Προτεροζωικός |
| --- |
| Παλαιοπροτεροζωικός | Μεσοπροτεροζωικός | Νεοπροτεροζωικός |
| Σιδηρική | Ρυάκεια | Οροσείρεια | Σταθερωτική | Καλυπτική | Εκτατική | Στενωτική | Τονωτική | Κρυογονική | Εδιακρανική |


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh2006003928
* GND: 4176004-9
* NKC: ph256063

 |

 |
Η **Προτομή γυναίκας** είναι μαρμάρινο έκθεμα διαστάσεων 0,72 x 0,37 μ. προελεύσεως από τη Σμύρνη της Μικράς Ασίας και χρονικά τοποθετείται στον 4ο αιώνα. Εκτίθεται στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο της Αθήνας.

Περιγραφή
---------

Η προτομή φέρει συμφυή κυλινδρική βάση. Παριστάνει γυναικεία μορφή, μετωπική σε στάση δέησης, η οποία φορεί πτυχωτό χιτώνα κλειστό στο λαιμό και ιμάτιο που καλύπτει το κεφάλι και τους ώμους. Η κόμη είναι χωρισμένη σε δύο μέρη και μέρος της φαίνεται πάνω από το μέτωπο. Στο κεφάλι φέρει διάδημα από κυκλική βάση στην οποία είναι προσαρτημένος βλαστός με πυκνά φύλλα ελιάς. Στο κάτω τμήμα ταινία με μεγαλογράμματη γραφή: *ICBARΔΙΑ*. Στον αριστερό ώμο σώζεται τμήμα στηρίγματος. Η προτομή μάλλον μη χριστιανική, ανήκε σε ιέρεια, κοσμούσε κόγχη, επειδή η πίσω όψη της είναι ακατέργαστη. Η χρονολόγησή της βασίζεται στη διάπλαση του προσώπου με τα μεγάλα μάτια και τις κόρες υψηλά, κάτω από τα βλέφαρα, αποδοσμένες με οπές τρυπανιού.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Μαρία Σκλάβου Μαυροειδή, «Γλυπτά του Βυζαντινού Μουσείου Αθηνών»: κατάλογος, εκδ. Ταμείο Αρχαιολογικών Πόρων και Απαλλοτριώσεων, Αθήνα 1999, σελ. 28.

Πηγές
-----

* Μαρία Σκλάβου Μαυροειδή, «Γλυπτά του Βυζαντινού Μουσείου Αθηνών»: κατάλογος, εκδ. Ταμείο Αρχαιολογικών Πόρων και Απαλλοτριώσεων, Αθήνα 1999.
Ο **Προτάσιος** (ιταλικά: Protaso) ήταν ο ένατος επίσκοπος του Μιλάνου, Μεδιολάνο τότε, τον 4ο αιώνα. Τιμάται ως άγιος στην καθολική εκκλησία, και εορτάζεται στις 24 Νοεμβρίου, ημέρα του θανάτου του
.

Βιογραφία
---------

Ο Προτάσιος εξελέγη επίσκοπος Μεδιολάνων το 328, και υπηρέτησε μέχρι το θάνατό του, περίπου το 343.

Ο Αθανάσιος Αλεξανδρείας, στο *Apologia ad Constantium*, ανέφερε ότι ο Προτάσιος ήταν μαζί του όταν μίλησε στον Ρωμαίο Αυτοκράτορα Κωνστάντιο Β', αυτό το επεισόδιο μπορεί να χρονολογηθεί περίπου το 342 ή το 343. Το 343, ο Προτάσιος παρευρέθηκε στη Σύνοδο της Σαρδικής και υπέγραψε τα διατάγματά της, αντιστάθηκε στους Αρειανούς υποστηρίζοντας την πίστη της Συνόδου της Νίκαιας.

Ο Προτάσιος πέθανε περίπου το 343 στις 24 Νοεμβρίου. Το σώμα του θάφτηκε στο Μιλάνο στην εκκλησία του Αγίου Βιτορίου όπου και τιμάται ακόμη. Μια ύστερη παράδοση, χωρίς ιστορική βάση, συνδέει τον Προτάσιο με μια οικογένεια Μιλανέζων, τους Αλγήσι.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ruggeri, Fausto (1991). *I Vescovi di Milano*. Milano: NED. σελ. 9–10. ISBN 88-7023-154-2. (in ιταλική)
2. 1 2  Pasini, Cesare (1992). «Protaso di Milano, santo (sec. IV)». *Dizionario della Chiesa Ambrosiana*. **5**. Milano: NED, σελ. 2969–2971. ISBN 88-7023-102-X. (in ιταλική)
3. ↑  Athanasius. «Apologia ad Constantium, par 3». New Advent. Ανακτήθηκε στις 17 Οκτωβρίου 2011.
4. 1 2  Cazzani, Eugenio (1996). *Vescovi e arcivescovi di Milano*. Milano: Massimo. σελ. 15. ISBN 88-7030-891-X. (in ιταλική)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| ΠροκάτοχοςΜατέρνος | **Επίσκοπος Μιλάνου** | ΔιάδοχοςΕυστόργιος Α΄ |
Η ***Προτομή αλόγου*** που εκτίθεται στο Μουσείο της Ακρόπολης με αριθμό ευρετηρίου 697 είναι αριστουργηματικό έργο αρχαίας γλυπτικής τέχνης. Βρέθηκε το 1887 ανατολικά του Ερεχθείου στην Ακρόπολη κατά την διάρκεια αρχαιολογικών ανασκαφών.

Περιγραφή
---------

Είναι κατασκευασμένο από μάρμαρο της Πάρου. Το σώμα του αλόγου έχει διχοτομηθεί, και το μισό λείπει. Η χαίτη ήταν ζωγραφισμένη κόκκινη, καθώς και το εσωτερικό του στόματος. Τα μάτια ήταν μελανά. Το άλογο παριστάνεται αγέρωχο να λακτίζει το έδαφος με την δεξιά μπροστινή οπλή. Ανασηκώνει το κεφάλι και το στρέφει προς τα δεξιά επάνω από τον ώμο του. Η χαίτη του αλόγου είναι χαραγμένη με λεπτές γραμμές.

Ερμηνεία
--------

Δεν υπάρχουν ίχνη καβαλάρη, ή χαλιναριού επάνω του, γι' αυτό υποθέτουμε ότι ο ιππέας του έστεκε εμπρός του κρατώντας το χαλινάρι, έτοιμος να του το φορέσει. Παρόμοιες παραστάσεις βρίσκουμε στο αέτωμα του Παρθενώνα.

Ιστορική τοποθέτηση
-------------------

Η βάση του αλόγου είναι αρχαϊκού τύπου. Η καλλιτεχνική απόδοση του αλόγου είναι εξελιγμένη. Τα μάτια είναι λεπτομερώς επεξεργασμένα και η όλη απόδοση τέλεια. Είναι έργο της εποχής πριν των περσικών πολέμων.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Αρχαιολογία | Πύλη Αρχαιολογία |

* Guy Dickens· Stanley Casson· Dorothy Lamb Brooke (1912). *Catalogue of the Acropolis museum*. Cambridge: The University press. σελίδες 262-264. Ανακτήθηκε στις 2 Ιουνίου 2011.
* Ισμήνη Τριάντη (1998). *Το Μουσείο Ακροπόλεως*. Αθήνα: ΟΛΚΟΣ. σελίδες 74–75. ISBN 960-7169-84-0. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Δεκεμβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 23 Νοεμβρίου 2011. CS1 maint: Unfit url (link)
Ο **Ρεσάμ Χαλίλ Πασάς** (Κωνσταντινούπολη 1857 – Κωνσταντινούπολη 1939) ήταν Τούρκος ζωγράφος και δάσκαλος τέχνης. Ήταν ένας από τους πρώτους Τούρκους ιμπρεσιονιστές.

Βιογραφία
---------

Η οικογένειά του ήταν αρχικά από τη Ρόδο και ο πατέρας του, Σελίμ, ήταν ένας από τους ιδρυτές της Τουρκικής Στρατιωτικής Ακαδημίας. Όπως πολλοί ντόπιοι Τούρκοι καλλιτέχνες του Δυτικού τύπου, έλαβε την εκπαίδευσή του στην τεχνική σχεδίαση και ζωγραφική στο "Mühendishane-i Berrî-i Hümâyûn" (Στρατιωτική Σχολή Μηχανολόγων Μηχανικών, τώρα γνωστή ως Τεχνικό Πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης).  Μετά την αποφοίτησή τους, οι σπουδαστές κανονικά αναγκάζονταν να γίνουν καθηγητές στρατιωτικών σχολών, αλλά ο Χαλίλ επέμεινε να του επιτραπεί να συνεχίσει τις σπουδές του στο Παρίσι. Το 1880, ο πατέρας του τελικά συμφώνησε και έτσι ο Χαλίλ πέρασε οκτώ χρόνια δουλεύοντας στα στούντιο του Jean-Léon Gérôme.  Το πρώτο του έργο εμφανίστηκε στο Εξποσισιόν Γιουνεβερσέλ το 1889 και κέρδισε ένα μετάλλιο. Όπως αποδείχθηκε, όταν επέστρεψε στην Τουρκία, έγινε έτσι και αλλιώς δάσκαλος σε στρατιωτική σχολή. 

Το 1906 του δόθηκε ο τίτλος του "Πασά". Δύο χρόνια αργότερα, όμως, στην αρχή της Δεύτερης Συνταγματικής Εποχής, επέλεξε να αποσυρθεί με τον βαθμό του συνταγματάρχη και να γίνει ιδιωτικός δάσκαλος τέχνης. Αργότερα, διδάσκει στο «Sanayi-i Nefise Mekteb-i Alisi» (Σχολή Καλών Τεχνών και Χειροτεχνίας, τώρα το Πανεπιστήμιο Καλών Τεχνών Μιμάρ Σινάν)  και διετέλεσε ως Διευθυντής του από το 1917 έως το 1918. 

Κατά τον τουρκικό πόλεμο της Ανεξαρτησίας, πήγε στην Αίγυπτο κατόπιν πρόσκλησης του Αμπάς Χιλμί Πασά, του πρώην (και τελευταίου) Χεδίβη. Αργότερα, ήταν μακροχρόνιος φιλοξενούμενος στο αρχοντικό του Χεδίβη στην Κωνσταντινούπολη και είχε στούντιο εκεί.

Έργο
----

Στις 18 Ιανουαρίου 2009, ο πίνακας του Χαλίλ Πασά *Ο ποταμός Γκοκσού* (Καλύκαδνος) πωλήθηκε σε ιδιωτική συλλογή για 621.188 δολλάρια .

Επιλεγμένοι πίνακες
-------------------

Από το Μουσείο Σεκίπ Σαμπανσί στη Κωνσταντινούπολη:

* Αποβάθρα φέρυ του Βοσπόρου στο Τσεγκέλκιοϊ  (1890)*Αποβάθρα φέρυ του Βοσπόρου στο Τσεγκέλκιοϊ*  (1890)
* Γυναίκα με Παιώνιες (1898)*Γυναίκα με Παιώνιες* (1898)
* Η Λαίδη με τα Ροζ (1904)*Η Λαίδη με τα Ροζ* (1904)
* Κορίτσι ζωγράφος και το στούντιό της (1939)*Κορίτσι ζωγράφος και το στούντιό της* (1939)

Αναφορές
--------

1. 1 2 3  Brief biography @ Turkish Paintings.
2. 1 2  "Halil Paşa’nın En Pahalı 20 Resmi", with biographical notes @ Lebriz.com
3. ↑  Lebriz Sanal Dergi — Halil Paşa’nın En Pahalı 20 Resmi

Διαβάστε επίσης
---------------

* "Halil Paşa", by Taha Toros, from *Antik Dekor Dergisi* @ Antikalar. An appreciation of his life, especially his time in Paris, with numerous paintings and photographs.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ρεσάμ Χαλίλ Πασάς (ζωγράφος)** |

* ArtNet: Περισσότεροι πίνακες του Χαλίλ Πασά

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Τέχνη
* Πύλη:Ζωγραφική
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 15575669
* ISNI: 0000 0000 1338 6521
* GND: 119238926

 |

 |
Το **Ριζοσπαστικό Δημοκρατικό κόμμα** (*βουλγαρικά : Радикалдемократическа партия*) είναι ένα φιλελεύθερο κόμμα στη Βουλγαρία. 

Το κόμμα ιδρύθηκε το 1902 (κατά άλλες πηγές το 1905) από τον Ναΐκο Κανόφ και άλλων διαφωνούντων που αποχώρησαν από το Δημοκρατικό κόμμα. Η δράση του απαγορεύτηκε το 1934, αναβίωσε το 1944 για να ξανά απαγορευτεί το 1949. Το 1989 το κόμμα επανιδρύθηκε με ηγέτη την Έλκα Σοκόλοβα. Το 1994 την διαδέχτηκε στην ηγεσία ο Αλεκσάντερ Τζορντάνοφ, το κόμμα έγινε συνδεδεμένο μέλος της Ένωσης των Δημοκρατικών Δυνάμεων. Το 1995, η διασπάστηκε με μία ομάδα να παραμένει στο εσωτερικό της Ένωσης Δημοκρατικών Δυνάμεων, και μια άλλη παράταξη να γίνει ανεξάρτητο κόμμα. Αν και εξακολουθεί να υπάρχει το κόμμα, στερείται επιρροής.

Πηγές
-----

* Radical Democratic Party official site
* *„Откъде идваме: кратък исторически преглед"*
* Ташев, Ташо, Министрите на България 1879-1999. София, АИ „Проф. Марин Дринов" / Изд. на МО, 1999. ISBN 978-954-430-603-8 / ISBN 978-954-509-191-9.
Ρυζόνερο.
**Ρυζόνερο** (Αγγλικά: *Rice water*) είναι ένα διάλυμα με άμυλο που λαμβάνεται με τη στράγγιση του βρασμένου ρυζιού ή βράζοντας το ρύζι έως ότου να διαλυθεί εντελώς μέσα στο νερό. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως ένας ελαφρύς αραιός χυλός για ασθενείς. Είναι ιδιαίτερα αποτελεσματικό στη θεραπεία της διάρροιας, όπως αυτής που προκύπτει κατά τη χολέρα ή τη γαστρεντερίτιδα.

*Kanjivellam* είναι η λέξη στα Μαλαγιαλάμ, για το νερό *(vellam)* που στραγγίζεται από το βρασμένο ρύζι *(kanji)*.

Χρήση
-----

Το ρυζόνερο είναι ένα γαλακτώδες υγρό που απομένει μετά το πλύσιμο του ρυζιού. Έχει χρησιμοποιηθεί παραδοσιακά για τη θεραπεία του δέρματος και των μαλλιών. Το ρυζόνερο έχει Βιταμίνη Β, C, Ε και μέταλλα, τα οποία βοηθούν στη σύσφιξη του δέρματος και τη συρρίκνωση των ανοικτών πόρων στο πρόσωπο. Προωθεί επίσης την ανάπτυξη κυττάρων του δέρματος, διεγείρει τη ροή του αίματος και επιβραδύνει τη διαδικασία γήρανσης.

Το ρυζόνερο ήταν το μυστικό για τα όμορφα μαλλιά από την εθνοτική μειονότητα *Yao* στη νότια Κίνα, η οποία εδώ και αιώνες το χρησιμοποιεί παραδοσιακά  σαν φυσικό σαμπουάν για το λούσιμο των μακριών μαλλιών.

Αναφορές
--------

1. ↑  John Milner Fothergill, *Food for the Invalid: The Convalescent, the Dyspeptic, and the Gouty*,
2. ↑  HB Wong (11 July 1981), «Rice water in treatment of infantile gastroenteritis», *The Lancet* **318** (8237): 102–3, doi:10.1016/S0140-6736(81)90462-1, PMID 6113434
3. ↑  «Impact of rice based oral rehydration solution on stool output and duration of diarrhoea: meta analysis of 13 clinical trials», *British Medical Journal* **304**: 287–291, 1992, doi:10.1136/bmj.304.6822.287
4. ↑  Money, N.· G. V. I. Sama (1977). *The History of St. Mary's Tope: The Origin, Development and Spread of St. Mary's Tope, the Catholic Brahmin Colony, Tiruchi*. Caussanel Publishing House (Brothers of the Sacred Heart). σελ. 198.
5. ↑  «Rice Wash Water for Skin & Hair. Ancient China Beauty Secret». Ανακτήθηκε στις 29 Νοεμβρίου 2015.

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Rice water (έκδοση 723842718) της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
ρυζόγαλο με κανέλα
Το **ρυζόγαλο** είναι κρεμώδες γλύκισμα το οποίο παρασκευάζεται από ρύζι που έχει βράσει σε γάλα, ζάχαρη και κορν φλάουερ. Το κορν φλάουερ χρησιμεύει για την γρηγορότερη και καλύτερη πήξη του μείγματος. Δεν είναι απαραίτητη η χρήση του, καθώς το μείγμα μπορεί να πήξει αν ανακατευθεί για αρκετό χρονικό διάστημα. Μπορεί να αρωματιστεί με διάφορα αρωματικά όπως βανίλια, κάρδαμο, πορτοκάλι και ροδόνερο, αλλά και να προστεθεί σε αυτό κακάο. Επίσης αντί για ζωϊκό γάλα μπορεί να χρησιμοποιηθεί γάλα ή κρέμα καρύδας ή και φυτικό γάλα (π.χ. από αμύγδαλο ή σόγια). Γαρνίρεται και σερβίρεται συνήθως με κανέλα, μπορεί όμως να συνοδευτεί και με ξύσμα πορτοκαλιού (σκέτο ή ζαχαρωμένο). Μπορεί να γίνει πλουσιότερο σε γεύση με την προσθήκη αυγού. Συνηθίζεται σε πολλές χώρες του κόσμου με διαφοροποιήσεις στη συνταγή. Σε ορισμένες Ευρωπαϊκές χώρες όπως η Σουηδία, η Νορβηγία και η Δανία είναι τυπικό Χριστουγεννιάτικο γλύκισμα.

Ελλάδα
------

Κουπάκι ρυζόγαλο με κανέλαΡυζόγαλο με κανέλα σε μικρή τυποποιημένη συσκευασία από τοπική βιοτεχνία παραγωγής γαλακτομικών προϊόντων
Στην Ελλάδα συνηθίζεται να πασπαλίζεται με κανέλα. Αναφέρεται ότι το ρυζόγαλο ήταν ένα προσφιλές γλύκισμα για τους Έλληνες επί Τουρκοκρατίας. Στην πόλη της Κοζάνης σερβίρονταν παραδοσιακά την Πρωτομαγιά, και πασπαλίζονταν με κανέλα σε περίτεχνα σχέδια. Δεδομένου ότι είναι εύκολο στην παρασκευή του φτιάχνεται και από μικρές βιοτεχνικές εταιρείες. Τις τελευταίες δεκαετίες, παρασκευάζεται και σε τυποποιημένες συσκευασίες από μεγάλες γαλακτοκομικές εταιρείες.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Νικόλαος Παναγιωτάκης, *Άνθη Χαρίτων : Μελετήματα εόρτια συγγραφέντα υπό των υποτρόφων του Ελληνικού Ινστιτούτου της Βενετίας επί τη πεντακοσιετηρίδι από της ιδρύσεως της Ελληνορθοδόξου Κοινότητος Βενετίας, έτι δε επιί τη τεσσαρακονταετηρίδι από της ενάρξεως λειτουργίας του Ινστιτούτου / τυπωθέντα μετά πολλής επιμελείας και διορθώσεως υπό Νικολάου Παναγιωτάκη.* (επιμ. Νικόλαος Παναγιωτάκης, Ελληνικόν Ινστιτούτον Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών Σπουδών της Βενετίας, 1998), σσ. 63–4.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ρυζόγαλο** |

* Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη της Βέροιας Αρχειοθετήθηκε 2022-12-20 στο Wayback Machine.
Ντουλάπα από κινέζικο παλίσανδρο, δυναστεία των Qing (17ος-18ος αιώνας)
Το ***Dalbergia odorifera***, ή **αρωματικό ροδόξυλο** ή **κινέζικος παλίσανδρος** (κινέζικα: 降香黄檀), είναι ένα είδος της βοτανικής οικογένειας *Fabaceae*. Αποτελεί τυπικά ένα μικρό ή μεσαίο δέντρο, περίπου 10-15 μ. σε ύψος. Είναι ενδημικό είδος της Κίνας και εμφανίζεται στις περιοχές Φουτσιάν, Χαϊνάν, Τσετσιάνγκ, και Γκουανγκντόνγκ.

Αξιοποιείται κατά την κινέζικη παράδοση για την παραγωγή πολύτιμου ξύλου, όπως και στη *λαϊκή ιατρική*. Αυτό το πολύτιμο ξύλο είναι γνωστό στην Κίνα ως *huali* (花梨) ή *huanghuali* (黄花梨). Από αυτό το ξύλο κατασκευάζονταν έπιπλα πολύ υψηλής αισθητικής και ποιότητας από τα τέλη της δυναστείας των Μινγκ και τις αρχές της δυναστείας Τσινγκ.

Τέσσερις χημικές ενώσεις που απομονώθηκαν από τη ρίζα αυτού του δέντρου, έχει αποδειχθεί εργαστηριακά ότι έχουν αντιοξειδωτικές ιδιότητες.

Ως φυλλοβόλο δέντρο, το είδος *D. odorifera* θα αρχίσει να ρίχνει τα φύλλα του περίπου τον Δεκέμβριο κάθε έτους στο βόρειο ημισφαίριο και παραμένει αδρανές κατά τους χειμερινούς μήνες.

Σήμερα το είδος απειλείται από την έντονη υπερεκμετάλλευση.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Dezhao Chen· Dianxiang Zhang· Kai Larsen. «*Dalbergia odorifera*». *Flora of China*. Missouri Botanical Garden, St. Louis, MO & Harvard University Herbaria, Cambridge, MA. Ανακτήθηκε στις 18 Μαΐου 2012.
2. ↑  «The best Chinese furniture woods» (PDF). eastcornercompany.com. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 3 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 9 Αυγούστου 2011.
3. ↑  «The best Chinese furniture woods» (PDF). eastcornercompany.com. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 3 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 9 Αυγούστου 2011. "The best Chinese furniture woods" (PDF). eastcornercompany.com.
4. ↑  Yu, X.; Wang, W.; Yang, M. (2007). «Antioxidant activities of compounds isolated from *Dalbergia odorifera* T. Chen and their inhibition effects on the decrease of glutathione level of rat lens induced by UV irradiation». *Food Chemistry* **104** (2): 715–720. doi:10.1016/j.foodchem.2006.10.081.
5. ↑  World Conservation Monitoring Centre (1998). "*Dalbergia odorifera*". *IUCN Red List of Threatened Species*. **1998**: e.T32398A9698077. doi:10.2305/IUCN.UK.1998.RLTS.T32398A9698077.en. Retrieved 14 November 2021.
Το **Νγκουεσαούνγκ** (Βιρμανικά: ငွေဆောင်, προφέρεται ŋwè zàʊɴ) είναι οικισμός και παραλιακό θέρετρο που βρίσκεται 48 χιλιόμετρα δυτικά από το Παθέιν, στην περιφέρεια Αγιεγιαρουάντι στη Μιανμάρ. Απέχει οδικώς 5 ώρες μακριά από τη Γιανγκόν. Υπάρχουν σχέδια για κατασκευή αεροδρομίου. Εγκαινιάστηκε τον Μάρτιο του 2000 και είναι νεώτερη από την κοντινή και πιο δημοφιλή παραλία Τσαούνγκθα.

Τουρισμός
---------

Η παραλία έχει μήκος 15 χιλιομέτρων και διαθέτει σύγχρονα κτίρια. Προσελκύει περισσότερο ανθρώπους με λιγότερο προϋπολογισμό για διακοπές από την κάτω Μιανμάρ, και ακόμη υπάρχουν αρκετές ευκαιρίες ανάπτυξης στην περιοχή. Υπάρχουν λιγότερες επιλογές νυχτερινής διασκέδασης σε σχέση με τις παραλίες Τσαούνγκθα και Νγκαπάλι. Η περιοχή διαθέτει χώρο εκπαίδευσης ελεφάντων που είναι κύρια δραστηριότητα στο Νγκβεσαούνγκ. 

Οι νήσοι Καλβεντούρα βρίσκονται κοντά στο Νγκουεσαούνγκ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Pan Eiswe Star (16–22 November 2009). *Hoteliers make March plans for Ngwe Saung 10th anniversary*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2009-11-25.. Ανακτήθηκε στις 2016-12-28.
2. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Αυγούστου 2009. Ανακτήθηκε στις 28 Δεκεμβρίου 2016.
3. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Φεβρουαρίου 2009. Ανακτήθηκε στις 28 Δεκεμβρίου 2016.
4. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Ιουνίου 2013. Ανακτήθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 2019.
5. ↑  *Prostar Sailing Directions 2005 India & Bay of Bengal.*
Ο **Ρεσάτ Μιντάτοβιτς Αμέτοφ** (ουκρανικά: *Решат Мідатович Аметов*‎, 24 Ιανουαρίου 1975 - 15 Μαρτίου 2014) ήταν Τάταρος Κριμαίος ακτιβιστής για εθνικά θέματα και Κριμαϊκός Ταταρικός ήρωας.

Βιογραφία
---------

Στις 3 Μαρτίου 2014, ο Ρεσάτ ξεκίνησε μια μοναχική και ειρηνική διαδήλωση κατά της κατοχής της Κριμαίας από τα ρωσικά στρατεύματα. Κατά τη διάρκεια της διαδήλωσής του μπροστά από το κτίριο του Κριμαϊκού Συμβούλιου Υπουργών στην πλατεία Λένιν της Συμφερούπολης, απήχθη από τρία μη αναγνωρισμένα άτομα με στρατιωτική στολή από τα αποσπάσματα της "Κριμαίας αυτοάμυνας" που τον πήραν μακριά.

Στις 15 Μαρτίου 2014 το σώμα του Ρεσάτ βρέθηκε από την αστυνομία σε ένα δάσος κοντά στο χωριό Ζεμλιάτσινε στη επαρχία Μπιλοχίρσκ περίπου 60 χιλιόμετρα ανατολικά της πρωτεύουσας της Κριμαίας. Το σώμα φέρει σημάδια βίας και βασανιστηρίων, με το κεφάλι του δεμένο με ταινία αγωγών και τα πόδια του δεμένα. Ένα ζευγάρι χειροπέδων βρισκόταν κοντά στο σώμα του. Σύμφωνα με τον αδελφό του Ρεφάτ Αμέτ (Αμέτοφ), η αιτία θανάτου ήταν μια τραυματική πληγή που προέκυψε από ένα μαχαίρι ή ένα παρόμοιο μυτερό αντικείμενο που διαπερνούσε το μάτι. Η δολοφονία του Ρεσάτ παραμένει άλυτη.

Ο Ρεσάτ θάφτηκε στις 18 Μαρτίου 2014 στο μουσουλμανικό νεκροταφείο Αμπνταλί της Συμφερούπολης. Άφησε πίσω τη νεαρή σύζυγό του, τη Ζαρίνα, και τρία ορφανά παιδιά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.president.gov.ua/documents/1342017-21858.
2. 1 2 3  RFE/RL 2014.
3. 1 2  WSJ 2014.
4. ↑  NPR 2014.
5. ↑  15min.org 2014.
6. ↑  Al Jazeera 2014.
7. ↑  Aqiqat 2014.

Πηγές
-----

* Najibullah, Farangis (18 March 2014). «Crimean Tatar Community Mourns Death Of Tortured Local Activist». Radio Free Europe; Radio Liberty. rferl.org.. Ανακτήθηκε στις 18 September 2014.
* Shishkin, Philip (18 March 2014). «Killing of Crimean Tatar Activist Raises Fears in Community». The Wall Street Journal.. Ανακτήθηκε στις 18 September 2014.
* Scott, Simon (22 March 2014). «A Tatar's Death Chills Those Who Suffered Under Russia Before». National Public Radio. npr.org.. Ανακτήθηκε στις 18 September 2014.
* Coynash, Halya (20 August 2014). «Putin's Soviet 'therapy' for Crimea». Al Jazeera. aljazeera.com.. Ανακτήθηκε στις 18 September 2014.
* Editorial, 15min.org (8 April 2014). «Reshat Ametov's cause of death became known» (στα Russian). 15min.org. 15min.org. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2014-09-19.. Ανακτήθηκε στις 18 September 2014.
* Çauş, Mustafa (15 July 2014). «Zarina Ametova: All that I want is my husband's killers to be found» (στα Crimean Turkish). Qırım.Aqiqat. ktat.krymr.com.. Ανακτήθηκε στις 18 September 2014.
Η πολυκατοικία της φωτογραφίας στην πλατεία Κυψέλης, χτισμένη την δεκαετία του 1960 διαθέτει ένα μόνον όροφο με ρετιρέ, τον έκτο

  

**Ρετιρέ** (από τη γαλλική λέξη *retiré* με την έννοια *αποτραβηγμένος\**) ονομάζεται συνήθως ο όροφος ή το διαμέρισμα του οποίου ο εξωτερικός τοίχος βρίσκεται εσωτερικότερα από αυτόν της προσόψεως της υπόλοιπης οικοδομής ή των λοιπών διαμερισμάτων. Το διαμέρισμα δηλαδή βρίσκεται στην εσοχή του ορόφου. Το γεγονός αυτό επιτρέπει στα ρετιρέ να διαθέτουν μεγαλύτερους εξώστες σε σχέση με αυτούς των υπόλοιπων ορόφων και τότε συνήθως αυτοί αποκαλούνται βεράντες. Η εφαρμογή των ρετιρέ καθορίζεται από τον νόμο.

Τα ρετιρέ είναι συχνά στις πολυκατοικίες και βρίσκονται επί το πλείστον στους τελευταίους ορόφους. Αυτό, καθώς και ότι τα ρετιρέ παρέχουν μεγαλύτερο υπαίθριο χώρο και ότι ο αριθμός τους είναι περιορισμένος, τα καθιστούν, παρά τα μειονεκτήματά τους (καθυστερημένη και μικρότερης διάρκειας θέρμανση καθώς και υπερβολική έκθεση στον ήλιο & την υγρασία αν πρόκειται για ρετιρέ τελευταίου ορόφου), ακριβότερα σε σχέση με τα ακίνητα τα οποία βρίσκονται χαμηλότερα και διαθέτουν μπαλκόνια. Από την περίοδο της αστικοποίησης της Ελλάδας στα τέλη της δεκαετίας '60 με αρχές δεκαετίας '70 η ιδιοκτησία διαμερίσματος ρετιρέ αποτελούσε ένδειξη αστικής ευμάρειας, κάτι που κατά κύριο λόγο εξακολουθεί να ισχύει μέχρι και σήμερα.

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **ρετιρέ**  |
Η οικογένεια των **Ρεστουνί** ή **Ρστουνί** (στα αρμενικά *Ռշտունի*) ήταν οικογένεια Αρμενίων ευγενών. Τα μέλη της ισχυρίζονταν πως κατάγονταν από τους βασιλείς της Ουραρτού.

Ιστορία
-------

Ένας Μαναντζίρ Ρεστουνί αναφέρεται προς το 330, αδερφός μιας Ζορά, της οποίας το όνομα αναφέρεται το 335 και το 350, και ο οποίος εξεγέρθηκε εναντίον του Βασιλέα της Αρμενίας, Τιγράνη Ζ΄, μαζί με τον πρίγκιπα Βασέ Αρτσρουνί. Ο βασιλέας διέταξε τον αποδεκατισμό των δύο οικογενειών, ωστόσο οι Σαβάσπ Αρτσρουνί και Ταντζάτ Ρεστουνί κατάφεραν να γλιτώσουν. Ο τελευταίος ήταν πατέρας του Γκαρεγκίν Ρεστουνί, το όνομα του οποίου αναφέρεται προς τις δεκαετίες του 370-80.

Ο συγκεκριμένος Γκαρεγκίν Ρεστουνί νυμφεύθηκε την Χαμαζασπουχί Μαμικονιάν, αδερφή του Βασάκ Α΄, του Βαρντάν Α΄ και του Βαχάν του Αποστάτη, ο οποίος και φόνευσε την τελευταία.

Προς το 445 γίνεται αναφορά σε έναν Αρτάκ Ρεστουνί. Οι πρίγκιπες Ρεστουνί κατείχαν εδάφη εντός της επαρχίας του Βασπουρακάν: το Ρεστουνίκ, στα νότια της Λίμνης Βαν, καθώς και το Μπζνουνίκ, στα βόρεια της ίδιας αυτής λίμνης, το οποίο και είχε αποκτηθεί από τους Αρσακίδες, έπειτα από τον αποδεκατισμό της οικογένειας των Μπζνουνί. Ήσαν αρκετά συχνά υποστηρικτές των Σασσανιδών ενάντια στους Βυζαντινούς.

Σημαντικότερη προσωπικότητα της οικογένειας ήταν ο Θεόδωρος Ρεστουνί, *μαρζμπάν* και μετέπειτα πρίγκιπας της Αρμενίας από το 638 έως το 655, ο οποίος και είχε το δύσκολο καθήκον να προστατεύσει την Αρμενία μεταξύ των βυζαντινών και αραβικών επιδιώξεων. Πράγματι, μετά τον αφανισμό της Αυτοκρατορίας των Σασσανιδών, οι μουσουλμανικές επιδρομές στην Αρμενία ξεκίνησαν από το 642. Πέτυχε εν μέρει να ταλαντεύεται μεταξύ του Βυζαντίου και της Δαμασκού, ωστόσο, τελικώς, ο ίδιος εξορίστηκε από τον Χαλίφη.

Μετά τον Θεόδωρο, η οικογένεια έχασε σε σημασία, κατέστη υποτελής των Αρτσρουνί και απώλεσε το Μπζουνίκ προς συμφέρον των Μαμικονιάν. Αναφορά γίνεται και σε έναν Βαρντ Ρεστουνί το 705.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Toumanoff 1990, σελ. 329.
2. ↑  Settipani 2006, σελ. 132.
3. ↑  Grousset 1947, σελ. 292.
4. ↑  Grousset 1947, σελ. 304.

Πηγές
-----

* (Γαλλικά) Grousset, René (1984) [1947]. *Histoire de l’Arménie des origines à 1071*. Παρίσι: Payot. ISBN 978-2228135702.

* (Γαλλικά) Toumanoff, Cyrille (1990). *Les dynasties de la Caucasie chrétienne de l'Antiquité jusqu'au XIXe siècle : tables généalogiques et chronologiques*. Ρώμη. OCLC 31001874.

* (Γαλλικά) Settipani, Christian (2006). *Continuité des élites à Byzance durant les siècles obscurs. Les princes caucasiens et l'Empire du VIe au IXe siècle*. Παρίσι: de Boccard. ISBN 978-2-7018-0226-8.


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Αρμενία
 |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Rechtouni  της Γαλλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Στη σκανδιναβική μυθολογία ο **Μπαλντρ** (**Baldr** ή **Balder** ή στα σύγχρονα ισλανδικά **Baldur**) είναι ο θεός της αθωότητας, της ομορφιάς, της χαράς, της αγνότητας και της ειρήνης. Είναι ο δεύτερος γιος του Οντίν. Η σύζυγός του ονομάζεται Νάννα και ο γιος του ήταν ο Φορσέτι. Περίφημο ήταν το πλοίο του Μπαλντρ, το Χρινγκχάμ, που σύμφωνα με το μύθο ήταν το μεγαλύτερο πλοίο που είχε ποτέ κατασκευαστεί. 

Ο Μπαλντρ είναι γνωστός κυρίως γύρω από τον μύθο για τον θάνατό του. Η ιστορία αυτή είναι μία από τις πιο συγκινητικές της σκανδιναβικής λογοτεχνίας. Ο θάνατός του θεωρείται ο πρώτος κρίκος μιας αλυσίδας γεγονότων που τελικά θα οδηγήσουν στην καταστροφή των θεών στο Ράγκναροκ.

Ο μύθος του θανάτου του
-----------------------

Ο Λόκι ξεγελά τον Χοντ να σκοτώσει τον Μπαλντρ.
Ο Μπαλντρ είχε ένα όνειρο γύρω από το θάνατό του και αφού τα όνειρα ήταν συνήθως προφητικά αυτό του προκάλεσε θλίψη και μελαγχολία. Η μητέρα του, η Φρίγκα, ανάγκασε όλα τα αντικείμενα στη γη να ορκιστούν πως δε θα πειράξουν τον Μπαλντρ. Όλα, εκτός από ένα ασήμαντο αγριόχορτο, το γκυ, πήραν τον όρκο.

Η Φρίγκα δεν το έκρινε σημαντικό. Όταν ο Λόκι έμαθε γι αυτό έσπευσε στο μέρος όπου οι θεοί διασκέδαζαν πετώντας πράγματα πάνω στον Μπαλντρ, τα οποία τον άφηναν άθικτο. Πλησίασε τον τυφλό αδερφό του Μπαλντρ, τον Χοντ, ο οποίος δεν μπορούσε να συμμετάσχει στο παιχνίδι και προσφέρθηκε να τον βοηθήσει στο σημάδι δίνοντάς του ένα βέλος από γκυ, το οποίο τελικά σκότωσε τον Μπαλντρ.

Παρ' όλες τις προσπάθειες της Φρίγκα να τον επαναφέρει στη ζωή, ο Μπαλντρ τελικά αποτεφρώθηκε τελετουργικά πάνω στο πλοίο του, το Χρινγκχάμ. Η Νάννα, η σύζυγός του, έριξε και η ίδια τον εαυτό της στην πυρά.

Ο Μπαλντρ, ωστόσο, προβλέπεται να ξαναγεννηθεί στον νέο κόσμο που θα δημιουργηθεί μετά το Ράγκναροκ.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  «Балдур» (Ρωσικά)

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Μπαλντρ** |


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Σκανδιναβική μυθολογία |
| --- |
|  |
| Σημαντικοί θεοί | 
* Αντχριμνίρ
* Αστρίλντ
* Αουρβαντίλ
* Έγκιρ
* Μπαλντρ
* Μπορ
* Μπράγκι
* Μπούρι
* Νταγκρ
* Ντέλινγκ
* Εΐρ
* Έλλι
* Φορσέτι
* Φρέγια
* Φρέιρ
* Φρίγκα
* Φούλα
* Γκέφγιουν
* Χελ
* Χέιμνταλ
* Χέρμοντ
* Χλιν
* Χοντ
* Χούνιρ
* Χόλλερ
* Χούλντρα
* Ιντούν
* Γιορντ
* Κβάσιρ
* Λάγκα
* Λοφν
* Λόκι
* Μάγκνι
* Μάνι
* Μίμινγκ
* Μίμιρ
* Μόντι
* Νάννα
* Νέρτους
* Νγιορντ
* Νοττ
* Όντιν
* Ότταρ
* Ραν
* Σιφ
* Σιγκούν
* Σγιουφν
* Σνότρα
* Σολ
* Θωρ
* Θρουντρ
* Τυρ
* Ουλλρ
* Βάλι
* Βαρ
* Βε
* Βίνταρ
* Βίλι
* Βορ
 |  |
|  |
| Κείμενα, λατρευτικά αντικείμενα | 
* Ποιητική Έδδα
* Νεώτερη Έντα
* Σάγκα
* Ρούνοι
* Μγιόλνιρ
* Βόλσουνγκ
* Τύρφινγκ
* Αρχ. γλώσσα
 |
|  |
| Θρησκεία, κοσμολογία | 
* Σκανδιναβική κοσμολογία
* Βαλκυρίες
* Γίγαντες
* Ξωτικά
* Νάνοι
* Νορν
* Άσατρου
* Βανίρ
* Εσίρ
* Ύγκντρασιλ
* Ράγκναροκ
* Άσγκαρντ
* Μίντγκαρντ
* Γιοτουνχέιμ
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 42631266
* LCCN: no2014097853
* GND: 118637770
* SUDOC: 03189674X
* BNF: cb12302568f (data)

 |

 |
Ο **Σέξτος Κορνίλιος Ρεπεντίνος** ήταν Ρωμαίος πολιτικός που έζησε τον 2ο αιώνα. Ο πατέρας του ήταν Κυαίστωρας και επικεφαλής της Πραιτωριανής Φρουράς κατά τη διάρκεια της αυτοκρατορίας του Αντωνίνου Πίου (138-161) και του Μάρκου Αυρήλιου (161-180). Αυτός και ο πατέρας του κατάγονταν από το Σκίλλιο, μια αρχαία πόλη κοντά στην Καρχηδόνα της Αφρικής (σημερινή Τυνησία). Γύρω στα 188 έγινε κυβερνήτης της Λουζιτανίας και το 193 παντρεύτηκε την κόρη του αυτοκράτορα Δίδιου Ιουλιανού. Την εποχή εκείνη ήταν prefect της Ρώμης. Μετά το θάνατο των πεθερικών του τον Ιούνιο/Ιούλιο του 193, οι τύχες του ίδιου και της γυναίκας του χάθηκαν.

Πηγές
-----

(Γερμανικά) \*Prosopographia Imperii Romani
Συντεταγμένες: 51°46′22.20″N 19°26′55.39″E﻿ / ﻿51.7728333°N 19.4487194°E﻿ / 51.7728333; 19.4487194

Η **Μουσική Ακαδημία «Γκραζίνα και Κιέιστουτ Μπατσέβιτς» του Λοτζ** (πολωνικά: *Akademia Muzyczna im. Grażyny i Kiejstuta Bacewiczów w Łodzi*) είναι ίδρυμα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης κρατικής επιχορήγησης στο Λοτζ της Πολωνίας. Δημιουργήθηκε στις αρχές του 20ου αιώνα με την ονομασία Μουσικό Ωδείο Χελένα Κιγένσκα-Ντομπκιέβιτς. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Ακαδημία επαναδραστηριοποιήθηκε ως Κρατικό Ωδείο Μουσικής (18 Απριλίου 1945). Αναδιαρθρώθηκε ως Μουσική Ακαδημία με τον Νόμο του Πολωνικού Κοινοβουλίου το 1982. Το 1999 έλαβε την τωρινή ονομασία του από τους πρυτάνεις τους, Γκραζίνα και Κιέιστουτ Μπατσέβιτς.

Μεταξύ των πρώην πρυτάνεων της Ακαδημίας που επηρέασαν την πολωνική μουσική σκηνή ήταν ο Καζίμιες Βιουκομίρσκι (1945-1947), ο οποίος ήταν τσελίστας, συνθέτης, μαέστρος και αδελφός της Βάντα Βιουκομίρσκα, καθώς και ο Καζίμιες Σικόρσκι (1947-1954), αποδέκτης του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας (1937), ο οποίος ήταν συνθέτης συμφωνιών, οβερτούρων και κοντσέρτων.

Σχολές
------

Κάθε μία από τις τέσσερις σχολές της Ακαδημίας χωρίζεται σε διάφορα τμήματα και ινστιτούτα:

* Σύνθεση και θεωρία της μουσικής
* Πιάνο, όργανο και κλασικά όργανα
* Ενόργανη μουσική
* Φωνή και υποκριτική

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Μουσική Ακαδημία «Γκραζίνα και Κιέιστουτ Μπατσέβιτς» του Λοτζ** |

1. ↑  grid.445407.6.
2. 1 2  «Historia Uczelni». Ιστότοπος της Μουσικής Ακαδημίας του Λοτζ. Ανακτήθηκε στις 15 Ιουνίου 2012.
3. ↑  Description of Studies, Faculties and Departments. Akademia Muzyczna w Łodzi (homepage). Ανακτήθηκε στις 16 Ιουνίου 2012.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 126196016
* ISNI: 0000 0001 1087 1641

 |

 |
Το **Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα** (Αραβικά: حزب الشعب الجمهورى, προφέρεται: Χιζμπ αλ-Σάεμπ αλ-Ζούμουραα) είναι ένα πολιτικό κόμμα στην Αίγυπτο. Ιδρύθηκε το 2012. Πρόεδρος του κόμματος είναι ο Χάζεμ Όμαρ.

Ιστορία
-------

Η ιστορία του κόμματος άρχισε το 2012, μετά την επανάσταση του 2011. Οι ιδρυτές του κόμματος ήταν πολιτικοί παράγοντες που ήταν αντίθετοι με τα κυρίαρχα Ισλαμικά ρεύματα της Αιγυπτιακής πολιτικής σκηνής εκείνης της περιόδου. Η νεοσύστατη ομάδα υποστήριξε την προεδρική εκστρατεία του Αμρ Μούσα, και συμμάχησε με άλλες 24 πολιτικές ομάδες που συγχωνεύτηκαν για να σχηματίσουν το Κόμμα του Κογκρέσου, στο οποίο επρόκειτο να ηγηθεί ο Μούσα. Η ένωση των ομάδων ήθελε να ανοίξει έναν τρίτο δρόμο που να περνά ανάμεσα από τους μιλιταριστές και τη Μουσουλμανική Αδελφότητα που κυριαρχούσαν στην πολιτική σκηνή. Το Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα εγκατέλειψε την ένωση όταν ο Μούσα παραιτήθηκε από την ηγεσία του Κογκρέσου. Επίσημα, το Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα ιδρύθηκε τον Σεπτέμβριο του 2012. Ιστορικά, το κόμμα σχηματίστηκε το 1992 και η πορεία του τέθηκε σε αναστολή το 1999 λόγω διαμάχης για την ηγεσία.

Στις βουλευτικές εκλογές του 2015 το ΡΛΚ, που συμμετείχε με τη συμμαχία «*Αιγυπτιακό Μέτωπο*», κέρδισε τις 13 από τις 596 έδρες της Βουλής των Αντιπροσώπων. Στις εκλογές γερουσιαστών του 2020 το ΡΛΚ κέρδισε τις 13 από τις 300 έδρες στη Γερουσία.

Αποτελέσματα εκλογών
--------------------

### Βουλευτικές εκλογές

Για τη Βουλή των Αντιπροσώπων| Εκλογές | Αρχηγός | Συμμαχία | Αποτελέσματα | Κυβέρνηση |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Ψήφοι | % | Έδρες | ± |
| 2015 | Χάζεμ Όμαρ | Αιγυπτιακό Μέτωπο |  |  | 13 / 596 | *Νέο* |  |
|

Για τη Γερουσία| Εκλογές | Αρχηγός | Συμμαχία | Αποτελέσματα | Κυβέρνηση |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Ψήφοι | % | Έδρες | ± |
| 2020 | Χάζεμ Όμαρ | Εθνική Λίστα Αιγύπτου |  |  | 13 / 300 | *Νέο* |  |
|

### Προεδρικές εκλογές

| Εκλογή | Υποψήφιος | 1ος Γύρος | 2ος Γύρος | Αποτέλεσμα |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Ψήφοι |  % | Ψήφοι |  % |
| 2012 |  |  | Αμρ Μούσα (Ανεξ.) | 2.588.850 (#5) | 11,13% |  |  | Red XN Έχασε |
|

Παραπομπές
----------

1. ↑  t:hazem
2. ↑  «Republican People's Party elects Mr. Ahmed Abu Hashima as the party's "Vice President"». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Οκτωβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 2020.
3. ↑  «Republican People's Party (Hizb al-Shaab al-Gomhouri) – Parliamentary Elections Monitor». *timep.org*. Ανακτήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 2020.
4. ↑  «Egypt». *European Forum* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 2020.
5. ↑  «Former ministers support Moussa». *Egypt Independent* (στα Αγγλικά). 17 Μαΐου 2012. Ανακτήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 2020.
6. ↑  «Egypt: Republican People's Party and Its Founders to Support Moussa».
Ο **Ρετζέπ Γκιουρκάν** (γεννήθηκε στις 1 Αυγούστου 1964 στην Ύψαλα, Επαρχία Αδριανούπολης), είναι Τούρκος πολιτικός του ΡΛΚ. Ήταν προηγουμένως μέλος του Κοινοβουλίου και από τις 30 Μαρτίου 2014 είναι δήμαρχος της Αδριανούπολης.

Ζωή και έργο
------------

Τελειώνοντας το σχολείο, συνέχισε την εκπαίδευσή του στο Πανεπιστήμιο Τράκια της Αδριανούπολης και το Πανεπιστήμιο Αναντολού στο Εσκισεχίρ. Έδωσε τις τελικές εξετάσεις στην Σχολή Κοινωνικών Επιστημών του Τμήματος Διοίκησης.
Μετά τις σπουδές του, ο Γκιουρκάν έγινε δάσκαλος και διευθυντής σε μια σειρά σχολείων της χώρας, και αργότερα έγινε αντιπρόεδρος της Εθνικής Διεύθυνσης Εκπαίδευσης στην Αδριανούπολη.

Κατόπιν, είχε μια θέση στη Διεύθυνση Συντονισμού για το Σχεδιασμό στην Κωνσταντινούπολη, στο Σύνδεσμο για την Ανάπτυξη της Θράκης, στη διαχείριση της Τεχνολογικής Εταιρείας Περιφερειακής Ανάπτυξης Techno Inc. και μέλος της Κεμαλικής Ομάδα Εργασίας για το Μέλλον και τη Σύγχρονη Ζωή στην Τουρκία. Έγινε γενικός Γραμματέας στο Πανεπιστήμιο Τράκια όταν ο Ενβέρ Ντουράν ήταν πρύτανης.

Ο Γκιουρκάν εξελέγη στο τουρκικό κοινοβούλιο το 2011 αλλά παρέδωσε τη θέση του στο 2014 για να γίνει υποψήφιος στις δημαρχικές εκλογές της Αδριανούπολης. Εξελέγη δήμαρχος στις 30 Μαρτίου 2014. Αυτός συνέχισε να στηρίζει τη φιλία με την συνεργαζόμενη πόλη Λέραχ από τότε που σπούδαζε στο Πανεπιστήμιο Τράκια.

Ο Γκιουρκάν είναι παντρεμένος και έχει δύο παιδιά.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα του δήμου της Αδριανούπολης
* Σελίδα για τις δραστηριότητες μεταξύ Αδριανούπολης και Λέραχ

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 10  Ιουλίου 2019.
2. ↑  Ο Ρετζέπ Γκιουρκάν στις ειδήσεις, 30 Μαρτίου 2014
3. ↑  Recep Gürkan on the Edirne website Σφάλμα στο πρότυπο webarchive: Ελέγξτε την τιμή `|url=`. Empty.
4. ↑  Τα αποτελέσματα των δημοτικών εκλογών στην Αδριανούπολη
5. ↑  Πρώτη επίσκεψη στο Λέραχ, συναντήσεις με Αρχειοθετήθηκε 2014-12-22 στο Wayback Machine. τους Γιεργκ Λουτς, Χίλμι Ίμπαρ, Μάνφρεντ Γ. Ράουπ
6. ↑  Πληροφορίες σχετικά με τον Ρετζέπ Γκιουρκάν Αρχειοθετήθηκε 2016-03-06 στο Wayback Machine.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα του δήμου της Αδριανούπολης
* Σελίδα για τις δραστηριότητες μεταξύ Αδριανούπολης και Λέραχ
Η **Μυουσία χώρα** ήταν παράλια περιοχή της αρχαίας Μικράς Ασίας που κατοικούνταν από τους Μυούσιους. Ήταν το αρχαίο όνομα της παράλιας Καρίας που είναι χτισμένη η αρχαία Μίλητος πριν την εγκατάσταση του αρχαίου φύλλου των Ιώνων.

Σύμφωνα με τον Παυσανία οι Ίωνες όταν διώχτηκαν από την Αχαΐα έφτασαν σε μία παράλια περιοχή της Ασίας που λεγόταν Μυουσία χώρα. Η περιοχή αυτή βρισκόταν στις εκβολές του Μαιάνδρου που σχημάτιζαν ένα κόλπο που έμοιαζε με λίμνη. Ο λόγος ήταν ότι ο ποταμός με τις προσχώσεις του είχε φράξη την είσοδο του κόλπου και ο κόλπος είχε μεταβληθεί σε έλος. Οι Ίωνες κατέλαβαν την Μίλητο την πρωτεύουσα της χώρας εξαναγκάζοντας τους ντόπιους να φύγουν όπου πήραν μαζί τους και τα αγάλματα των θεών τους. Ο Κυάρητος γιος του Κόδρου αναφέρεται πρώτος οικιστής της Μιλήτου από τους Ίωνες εισβολείς.

Πηγές
-----

* Παυσανία, Ελλάδος περιήγησις, Αχαϊκά VII.2 , 2.10
* Δρόμοι του Παυσανία, μετάφραση στα νέα ελληνικά