recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **ελεύθερος συνειρμός** είναι η διαδικασία κατά την οποία ένα άτομο σκέφτεται ελεύθερα, χωρίς περιορισμούς, σχετικά με ένα θέμα, μια εικόνα, μια λέξη, μια σκέψη, κ.ά. όπως, για παράδειγμα, τη λέξη «φιλία». Οι όποιες σκέψεις, εικόνες, αναμνήσεις, άλλες λέξεις σχετικές με τη φιλία (π.χ. αγάπη) η μία μετά την άλλη, σχεδόν αυτόματα αποτελούν τη διαδικασία του ελεύθερου συνειρμού.

Ως θεραπευτική τεχνική χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον Ζίγκμουντ Φρόιντ, γιατρό και θεμελιωτή της ψυχανάλυσης. Στην ψυχανάλυση ο ελεύθερος συνειρμός επιτρέπει στο άτομο να εκφράζει ελεύθερα τις σκέψεις του, χωρίς να προβλέπει σε τι θα τον οδηγήσουν άλλες σκέψεις, φόβοι, συναισθήματα, εικόνες ή χωρίς να τον απασχολεί αν αυτό που λέει είναι ωραίο ή άσχημο, σωστό ή λάθος. Με αυτό τον τρόπο έχει τη δυνατότητα να καταλάβει καλύτερα πώς νιώθει πραγματικά, ποιες είναι οι ανάγκες του και έτσι να αναγνωρίσει καλύτερα τον εαυτό του. Η τεχνική του ελεύθερου συνειρμού χρησιμοποιείται επίσης και στον κλάδο της γνωστικής ψυχολογίας, και ιδιαίτερα σε έρευνες που αφορούν στην ανθρώπινη μνήμη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *National Geographic - Η μεγάλη μαθητική εγκυκλοπαίδεια, τόμος 9*. Αθήνα: Τέσσερα Πι. 2010–2011. σελ. 60.
Η **δουλοπαροικία** ήταν η κοινωνική κατάσταση πολλών αγροτών κάτω από τη φεουδαρχία, ειδικά όσον αφορά τη χωροδεσποτεία. Ήταν μια κατάσταση δουλείας, που αναπτύχθηκε κυρίως κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα στην Ευρώπη και σε ορισμένες χώρες συνέχισε να υπάρχει μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα.

Οι δουλοπάροικοι οι οποίοι δούλευαν σε ένα αγρόκτημα ήταν υποχρεωμένοι να εργαστούν για τον χωροδεσπότη στον οποίο ανήκε αυτή η γη, και σε αντάλλαγμα λάμβαναν από αυτόν προστασία, δικαιοσύνη, καθώς και το δικαίωμα να εκμεταλλεύονται ορισμένα χωράφια του φέουδου για τη δική τους επιβίωση. Οι δουλοπάροικοι συχνά εξαναγκάζονταν να εργαστούν όχι μόνο στα χωράφια του άρχοντα, αλλά και στα ορυχεία, τα δάση και τους δρόμους του. Το αρχοντικό αποτέλεσε τη βασική μονάδα της φεουδαρχικής κοινωνίας, και ο χωροδεσπότης και οι δουλοπάροικοί του ήταν δεσμευμένοι νομικά, οικονομικά, και κοινωνικά. Οι δουλοπάροικοι αποτελούσαν τη χαμηλότερη κοινωνική τάξη της φεουδαρχικής κοινωνίας.

Η πτώση της δουλοπαροικίας στη Δυτική Ευρώπη έχει ορισμένες φορές αποδοθεί στην Μαύρη Πανώλη, η οποία έφτασε στην Ευρώπη το 1347, αν και η πτώση είχε αρχίσει πριν από την ημερομηνία αυτή. Μετά την Αναγέννηση, η δουλοπαροικία έγινε όλο και πιο σπάνια στις περισσότερες χώρες της Δυτικής Ευρώπης, αντίθετα όμως έγινε πιο διαδεδομένη στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη, όπου ήταν προηγουμένως λιγότερο συχνή (το φαινόμενο αυτό είναι γνωστό ως «ύστερη δουλοπαροικία»).

Στην Ανατολική Ευρώπη, ο θεσμός συνέχισε να υπάρχει μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα. Στην Αυστριακή Αυτοκρατορία η δουλοπαροικία καταργήθηκε το 1781, η αγγαρεία ωστόσο συνέχισε να υπάρχει μέχρι το 1848. Στη Ρωσία η δουλοπαροικία καταργήθηκε το 1861. Στη Φινλανδία, τη Νορβηγία και τη Σουηδία δεν υπήρχε δουλοπαροικία, καθώς δεν εγκαθιδρύθηκε ποτέ φεουδαρχικό σύστημα. Ωστόσο, θεσμοί παρόμοιοι με τη δουλοπαροικία υπήρχαν τόσο στη Δανία (ο θεσμός "stavnsbånd", 1733 - 1788) και την υποτελή της Ισλανδία (ο πιο περιοριστικός θεσμός "vistarband", από το 1490 μέχρι το 1894).

Η Συμπληρωματική Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών του 1956 για την Κατάργηση της Δουλείας απαγορεύει τη δουλοπαροικία, ως μορφή δουλείας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Austin Alchon, Suzanne (2003). *A pest in the land: new world epidemics in a global perspective*. University of New Mexico Press. σελ. 21. ISBN 0-8263-2871-7.
2. ↑  Serf. A Dictionary of World History

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85120215
* GND: 4035132-4
* SUDOC: 027436683
* BNF: cb119478388 (data)
* HDS: 008967
* NDL: 00568594
* NKC: ph123278

 |

 |
Ο **Γάιος** ήταν ο δεύτερος Επίσκοπος του Μιλάνου στις αρχές του 3ου αιώνα. Η Καθολική Εκκλησία τιμά τη μνήμη του ως αγίου στις 27 Σεπτεμβρίου.

Βιογραφία
---------

Σχεδόν τίποτα δεν είναι γνωστό για τη ζωή και την επισκοπική Θητεία του Γάιου, εκτός από το ότι ήταν επίσκοπος Μιλάνου στις αρχές του 3ου αιώνα, ότι πέθανε στις 26 Σεπτεμβρίου και ότι φέρεται να θάφτηκε σε νεκροταφείο στην περιοχή της Βασιλικής Ναμποριάνα, που σήμερα δεν υπάρχει. Τα λείψανά του μεταφέρθηκαν αργότερα στην κοντινή Βασιλική του Αγίου Αμβροσίου.

Μεσαιωνικά κείμενα, όπως το *Historia Dataria* του 11ου αιώνα, προσθέτουν βιογραφικά στοιχεία που πρέπει να θεωρηθούν θρυλικά, όπως η παρουσία του στη Ρώμη στο μαρτύριο του Αγίου Πέτρου και του Αγίου Παύλου και η μεταστροφή από αυτόν των Αγίων Βιτάλιου, Βαλέριας, Γερβάσιου και Προτάσιου.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Ruggeri, Fausto (1991). *I Vescovi di Milano*. Milano: NED. σελ. 7. ISBN 88-7023-154-2. (Ιταλικά)
2. ↑  Cazzani, Eugenio (1996). *Vescovi e arcivescovi di Milano*. Milano: Massimo. σελ. 10. ISBN 88-7030-891-X. (Ιταλικά)

  


| τίτλοι της Καθολικής Εκκλησίας |
| --- |
| ΠροκάτοχοςΑνατόλιος | **Επίσκοπος Μεδιολάνων**αρχές 3ου αιώνα | ΔιάδοχοςΚαστριτιανός |
Το Εθνόσημο της Ελβετίας**Το** **εθνόσημο της Ελβετικής Συνομοσπονδίας** δείχνει τον ίδιο σταυρό σε λευκό με κόκκινο με τη σημαία της Ελβετίας, αλλά σε μια εραλδική ασπίδα αντί για το τετράγωνο πεδίο. Το ομοσπονδιακό εθνόσημο (eidgenössisches Wappen) ορίστηκε από την Ελβετική δίαιτα (Tagsatzung) το 1815, για την Αποκατεστημένη Συνομοσπονδία. Ορίστηκε επίσης μια πιο περίτεχνη ομοσπονδιακή σφραγίδα, ως το ομοσπονδιακό οικόσημο που περιβάλλεται από τα είκοσι δύο καντονιακά οικόσημα. Παρόμοιες εραλδικές διατάξεις που αντιπροσωπεύουν τα Δεκατρία Καντόνια της Παλαιάς Ελβετικής Συνομοσπονδίας έχουν καταγραφεί από τα μέσα του 16ου αιώνα. Η νομοθεσία του 1815 παρέμεινε σε ισχύ στο ομοσπονδιακό κράτος που ιδρύθηκε το 1848, όπως αναγνωρίστηκε ρητά από το Ομοσπονδιακό Συμβούλιο το 1889. 

Ενώ το απλό εθνόσημο ήταν σε ευρεία χρήση, ειδικά σε νομίσματα, και από τις αρχές του 20ου αιώνα, στις πινακίδες του αυτοκινήτου και διαβατήρια, ελβετικά προϊόντα (όπως ελβετικοί σουγιάδες) και τα ελβετικά φράγκα. η πλήρης σφραγίδα δεν είδε επίσημη χρήση πέρα ​​από την αναπαράστασή της σε βιτρό στο Ομοσπονδιακό Παλάτι της Ελβετίας (περίπου 1900).

Ο ορισμός της ομοσπονδιακής σφραγίδας και του εθνόσημου του 19ου αιώνα αντικαταστάθηκε μόλις το 2017, με την υιοθέτηση ενός νέου νόμου που όριζε το ελβετικό εθνόσημο ως «ελβετικό σταυρό σε τριγωνική ασπίδα» με σταθερές αναλογίες.

Πηγές
-----

* Ομοσπονδιακή Απόφαση, 12 Δεκεμβρίου 1889 για τα σύμβολα του εθνόσημου:
	+ γαλλικά, γερμανικά,ιταλικά
		- γαλλικά, γερμανικά, ιταλικά

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Fedlex». *www.fedlex.admin.ch*. Ανακτήθηκε στις 7 Νοεμβρίου 2022.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Federal coats of arms of Switzerland στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Εθνόσημα των χωρών της Ευρώπης |
| --- |
|  |
| Ανεξάρτητα κράτη | 
* Άγιος Μαρίνος
* Αλβανία
* Ανδόρρα
* Αρμενία
* Αυστρία
* Βατικανό
* Βέλγιο
* Βοσνία και Ερζεγοβίνη
* Βόρεια Μακεδονία
* Βουλγαρία
* Γαλλία
* Γερμανία
* Γεωργία
* Δανία
* Ελβετία
* Ελλάδα
* Εσθονία
* Ηνωμένο Βασίλειο
* Ιρλανδία
* Ισλανδία
* Ισπανία
* Ιταλία
* Κροατία
* Κύπρος
* Λετονία
* Λευκορωσία
* Λιθουανία
* Λίχτενσταϊν
* Λουξεμβούργο
* Μάλτα
* Μαυροβούνιο
* Μολδαβία
* Μονακό
* Νορβηγία
* Ολλανδία
* Ουγγαρία
* Ουκρανία
* Πολωνία
* Πορτογαλία
* Ρουμανία
* Ρωσία
* Σερβία
* Σλοβακία
* Σλοβενία
* Σουηδία
* Τουρκία
* Τσεχία
* Φινλανδία
 |
|  |
| Κτήσεις | 

|  |  |
| --- | --- |
| Ηνωμένο Βασίλειο | 
* Γιβραλτάρ
* Γκέρνσεϊ
* Τζέρσεϊ
* Νήσος Μαν
 |
|  |
| Δανία | 
* Νήσοι Φερόες
* Γροιλανδία
 |
|  |
| Φινλανδία | 
Ώλαντ |
|  |
| Νορβηγία | 
Σβάλμπαρντ |

 |
|  |
| Μη αναγνωρισμένα κράτη | 
* Αμπχαζία
* Κόσοβο
* ΤΔΒΚ
* Ναγκόρνο-Καραμπάχ
* Νότια Οσσετία
* Υπερδνειστερία
 |

 |
Ο οργανισμός **«Ειρήνη και Αθλητισμός»** (αγγλικά:*Peace and Sport*, γαλλικά:*L’Organisation pour la Paix par le Sport*) είναι ένας ουδέτερος και ανεξάρτητος οργανισμός με βάση το Μονακό υπό την αιγίδα του Αλβέρτου Β' του Μονακό.

Ο οργανισμός δραστηριοποιείται σε όλο τον κόσμο σε περιοχές όπου οι κοινότητες έχουν αποξενωθεί η μία από την άλλη και όπου οι παραδοσιακές πολιτικές δεν κατάφεραν να καθιερώσουν διάλογο, με στόχο την αποκατάσταση των ειρηνικών σχέσεων. Στόχος του είναι να φέρει τις θεμελιώθεις αξίες του αθλητισμού στην καρδιά των κοινοτήτων και των ατόμων που βρίσκονται σε κρίση σε όλο τον κόσμο.

Ο οργανισμός τοποθετεί τον αθλητισμό και τις αξίες του στο επίκεντρο των τοπικών αναπτυξιακών προγραμμάτων που διεξάγονται σε κοινότητες που βρίσκονται σε κρίση σε όλο τον κόσμο. Ο οργανισμός καθιστά τον αθλητισμό ως όχημα για την ανεκτικότητα, το σεβασμό, τη μοιρασιά και την ιδιότητα του πολίτη σε περιοχές στις οποίες υπήρξαν συγκρούσεις, ακραία φτώχεια ή έλλειψη κοινωνικής συνοχής.

Το 2018, μετά τον τερματισμό της ποδοσφαιρικής του καριέρας, ο Ντιντιέ Ντρογκμπά έγινε αντιπρόεδρος του οργανισμού.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Hermann, Franck. «Place Royale : S.A.S. Le Prince Albert II a marché pour la Paix». *www.radio-monaco.com*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Ιουνίου 2016. Ανακτήθηκε στις 12 Μαΐου 2016.
2. ↑  ««Peace and Sport» : Didier Drogba Vice-Président». *La Tribune* (στα Γαλλικά). Ανακτήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 2018.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Αθλητισμός | Πύλη Αθλητισμός |

* Επίσημος ιστότοπος
* Champions for Peace
* Peace and Sport Awards
Ο **Γάιος Ιούλιος Καίσαρας** (*Gaius Iulius Caesar*, 20 π.Χ. - 21 Φεβρουαρίου 4), γνωστός απλά ως **Γάιος Καίσαρας** ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Μάρκου Βιψάνιου Αγρίππα και της Ιουλίας της Πρεσβύτερης. Γεννήθηκε μεταξύ 14 Αυγούστου και 13 Σεπτεμβρίου 20 π.Χ. ή σύμφωνα με άλλους στις 23 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους ως Γάιος Βιψάνιος Αγρίππας, αλλά άλλαξε το όνομά του, όταν τον υιοθέτησε ο Αυτοκράτορας Οκταβιανός Αύγουστος.

Σύντομη βιογραφία
-----------------

Ο Γάιος υιοθετήθηκε μαζί με τον αδελφό του Λεύκιο Κ. το 17 π.Χ. και μαζί ορίστηκαν κληρονόμοι του Αυγούστου. Το 6 π.Χ. οι Ρωμαίοι πίεζαν για το διορισμό του ως *υπάτου* (consul) παρά το ότι ήταν μόλις 14 ετών και δεν είχε φορέσει ακόμα το παραδοσιακό toga virilis, ένδειξη ωριμότητας. Ως συμβιβαστική λύση, δόθηκε στον Γάιο ο τίτλος τού *υπάτου αποδεδειγμένου*, και του επιτράπηκε να συμμετέχει προσωρινά στη Σύγκλητο, ώσπου να γίνει 20 ετών. Έφερε επίσης τον διακοσμητικό τίτλο του *νεαρού πρίγκιπα* (princeps iuventutis). Ο Λεύκιος, που ήταν τρία χρόνια νεότερος, απέκτησε τα ίδια δικαιώματα και στην ίδια ηλικία με τον Γάιο. Αρκετοί ναοί και αγάλματα εγέρθηκαν προς τιμήν των δύο αδελφών (π.χ. στο Maison Carrée στην πόλη Νιμ). Το 1 π.Χ. έγινε στρατιωτικός διοικητής στην ανατολή και υπέγραψε συμφωνία ειρήνης με τον Φραάτη Ε΄ της Παρθίας, επάνω σε ένα νησί στον Ευφράτη ποταμό. Το έτος 1 μ.Χ. έγινε ύπατος μαζί με τον Λεύκιο Αιμίλιο Παύλο. 

Νυμφεύτηκε τη συγγενή του Λιβίλλα (κόρη του Δρούσου του Πρεσβύτερου και της Αντωνίας της Νεότερης) το 1 π.Χ. αλλά δεν απέκτησαν παιδιά. Απεβίωσε στη Λιμύρα της Λυκίας όντας 24 χρονών, μετά από τραυματισμό σε εκστρατεία στην Αρμενία, όπου και ο τάφος του. Το τέλος τόσο του Γάιου, όσο και του Λεύκιου, ανάγκασε τον Αύγουστο να υιοθετήσει τον Τιβέριο και τον μοναδικό εγγονό του Αγρίππα Πόστουμο ως διαδόχους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. data.bnf.fr/ark:/12148/cb120330076. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
2. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. data.bnf.fr/ark:/12148/cb120330076. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
3. ↑  Ανακτήθηκε στις 17  Ιουνίου 2019.
4. 1 2  «Julia the Elder» (Ρωσικά)
5. ↑  «Octavii» (Ρωσικά)
6. ↑  Wood, Susan. (1999) *Imperial Women: A Study in Public Images, 40 B.C. - A.D. 68* "Brill Academic Publishers". p. 321. ISBN 90-04-11969-8.
7. ↑  A manual of Roman antiquities ... Ninth edition, revised and enlarged, William Ramsay, εκδ. Charles Griffin & Company, 1873, 139
8. ↑  Hazel, John. (2002) *Who's Who in the Roman World* "Routledge (UK)". p. 48. ISBN 0-415-29162-3.
9. ↑  Mommsen, Theodore. (1996) *A History of Rome Under the Emperors* "Routledge (UK)". p. 107. ISBN 0-415-10113-1.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 58081943
* LCCN: n85385072
* ISNI: 0000 0000 6299 390X
* GND: 118869965
* SELIBR: 274638
* SUDOC: 028507819
* BNF: cb120330076 (data)

 |

 |
Το **εθνόσημο της Ανατολικής Γερμανίας**, ήταν το εθνικό σύμβολο της Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας και χρησιμοποιούνταν σε όλα τα επίσημα έγγραφα, τα στρατιωτικά ενδύματα, τα σώματα ασφαλείας καθώς και πάνω στη σημαία της. 

Το εθνόσημο που βασιζόταν στα κοινά μοτίβα της «σοσιαλιστικής εραλδικής» των χωρών του Ανατολικού Συνασπισμού, απεικόνιζε πάνω σε κόκκινο φόντο το σφυρί ως σύμβολο της εργατικής τάξης, τον διαβήτη ως σύμβολο της διανόησης, και περιμετρικά του εθνοσήμου στάχυα, ως σύμβολο της αγροτικής τάξης. Στη βάση του υπήρχε ταινία με τα χρώματα μαύρο-κόκκινο-κίτρινο της γερμανικής σημαίας του 1848 (και κατόπιν της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης και της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας). 

Το εθνόσημο αυτό χρησιμοποιήθηκε από την ίδρυση της Γερμανικής Λαϊκής Δημοκρατίας το 1949 αρχικά διαφοροποιημένο (πήρε την τελική του μορφή το 1955) μέχρι την επανένωση της Γερμανίας το 1990.

Παραπομπές
----------

1. ↑  [www.kai-riedel.de], Kai Riedel. «documentArchiv.de - Gesetz zur Änderung des Gesetzes über das Staatswappen und die Staatsflagge der Deutschen Demokratischen Republik (01.10.1959)». *www.documentarchiv.de*. Ανακτήθηκε στις 18 Μαρτίου 2018.
2. ↑  Kai Riedel. «Gesetz über das Staatswappen und die Staatsflagge der Deutschen Demokratischen Republik (26.09.1955)». *www.documentarchiv.de*. Ανακτήθηκε στις 18 Μαρτίου 2018.
3. ↑  «Staatssymbole der DDR». *www.ddr-museum-muehltroff.de* (στα Γερμανικά). Ανακτήθηκε στις 18 Μαρτίου 2018.

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Εθνόσημο της Ανατολικής Γερμανίας** |
Ο **εκτελωνιστής** είναι το πρόσωπο που αναλαμβάνει την κατ΄ επάγγελμα διενέργεια εκτελωνιστικών εργασιών δια λογαριασμό και ως αντιπρόσωπος του δικαιούχου του εμπορεύματος. Το πρόσωπο αυτό έχει πτυχίο εκτελωνιστού και άδεια ασκήσεως επαγγέλματος η οποία του έχει δοθεί κατόπιν εξετάσεων που διενεργήθηκαν από το Υπουργείο Οικονομίας και Οικονομικών.

Εκτελωνιστικές εργασίες είναι, σύμφωνα με τις ισχύουσες διατάξεις και κανονισμούς, οι απαιτούμενες πάσης φύσεως διατυπώσεις ενώπιον των Τελωνειακών Αρχών για την διακίνηση μέσω των τελωνείων, Αλλοδαπών και εγχωρίων εμπορευμάτων.
Στις εκτελωνιστικές εργασίες συμπεριλαμβάνονται και οι διαδικασίες για την διακίνηση των υποκειμένων σε ειδικό φόρο κατανάλωσης (Ε.Φ.Κ) κοινοτικών εμπορευμάτων.  

**Σχετικά Link**  

Γ.Γ.Π.Σ- ΤΕΛΩΝΕΙΑ  

TARIC  

Υπηρεσίες  

ΠΗΓΗ  

Νόμος 718/1977 Περί Εκτελωνιστών  

**Customs Broker**  

Customs Brokers are licensed by the Greek Treasury Department to help Business import and export internationally. Customs Brokers are trained with all the customs laws and paperwork necessary to get your products through GR. Customs. Customs Brokers can be as small as one person or as large as a whole corporation. Therefore, if you are on a tight budget it might be worth it to shop around for the best Customs Broker deals.
Under Section 718 of the Customs Act only a licensed customs broker may pay any duties fees and account for products. Because there are many different importable and exportable items make sure your Customs Broker is familiar with the process and documentation for your item.
Ο **Δούκας του Εδιμβούργου** (αγγλικά: *Duke of Edinburgh*), που πήρε το όνομά του από την πόλη του Εδιμβούργου της Σκωτίας, είναι ένας ουσιαστικός τίτλος που έχει δημιουργηθεί τέσσερεις φορές για μέλη της βρετανικής βασιλικής οικογένειας από το 1726. Δεν περιλαμβάνει εδαφικές ιδιοκτησίες και δεν παράγει έσοδα για τον κάτοχο του τίτλου.

Μετά τις δύο πρώτες δημιουργίες το 1726 και το 1866, ο τίτλος δημιουργήθηκε για τρίτη φορά το 1947 και αποδόθηκε στον Πρίγκιπα Φίλιππο μετά το γάμο του με τη Βασίλισσα Ελισάβετ Β΄.Μετά τον θάνατο του πρίγκιπα Φιλίππου, στις 9 Απριλίου του 2022 ο τίτλος πέρασε στον τότε Πρίγκιπα της Ουαλίας Κάρολο μέχρι τις 8 Σεπτεμβρίου 2022 που ο Κάρολος όταν διαδέχθηκε τον Θρόνο του Ηνωμένου Βασιλείου και ο τίτλος συγχωνεύτηκε στο Στέμμα.

Στις 10 Μαρτίου του 2023, το τίτλος δημιουργήθηκε για τέταρτη φορά και αποδόθηκε στον νεότερο αδελφό του Βασιλιά Καρόλου, πρίγκιπα Εδουάρδο.

Δούκας του Εδιμβούργου
----------------------

### Πρώτη δημιουργία, 1726

* Πρίγκιπας Φρειδερίκος (1726–1751)
* Πρίγκιπας Γεώργιος (1751–1760)

### Δεύτερη δημιουργία, 1866

* Πρίγκιπας Αρθούρος (1866–1900)

### Τρίτη δημιουργία, 1947

* Πρίγκιπας Φίλιππος (1947–2021)
* Πρίγκιπας Κάρολος (2021-2022)

### Τέταρτη Δημιουργία, 2023

* Πρίγκιπας Εδουάρδος (2023-)

Παραπομπές
----------

1. ↑   *No. 6494*. 12 July 1726, σελ. 1.
2. ↑   *No. 23119*. 25 May 1866, σελ. 3127.
3. ↑   *No. 38128*. 21 November 1947, σελ. 5495.
4. ↑   *No. 38128*. 21 November 1947, σελ. 5496.
5. ↑   *No. 41009*. 22 February 1957, σελ. 1209.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* HRH The Duke of Edinburgh Αρχειοθετήθηκε 2014-03-02 στο Wayback Machine. on Burke's Peerage
* Duke of Edinburgh
Ο **Γιάννης Κεσκελίδης** ή Κεσκιλίδης (5 Ιουνίου 1929 – 25 Μαΐου 2019), ή γνωστός με το προσωνύμιο **«Σαμψών»**, ήταν Έλληνας πρωτοπαλαιστής και μασίστας. 

Προερχόταν από οικογένεια ποντίων οι οποίοι έφθασαν και εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα ύστερα από τη Μικρασιατική Καταστροφή του 1922. Όταν ήταν ακόμα σε μικρή ηλικία η οικογένεια του μετακόμισε στην Αθήνα όπου ασχολήθηκε από μικρός με τον αθλητισμό, καθώς εντάχθηκε στο δυναμικό του Πειραϊκού Συνδέσμου, ως αθλητής ελευθέρας πάλης. Τα επόμενα χρόνια διακρίθηκε σε σωρεία διοργανώσεων στη χώρα και στο εξωτερικό, ενώ από τη δεκαετία του '50 ασχολήθηκε με αγώνες επιδείξεως της τεράστιας δύναμής του σε ανοικτούς χώρους (πλατείες, πάρκα κλπ) δίνοντας παραστάσεις που τον κατέστησαν πάρα πολύ δημοφιλή, έως του σημείου από πολλούς να χαρακτηρισθεί σαν "λαϊκός ήρωας". 

Την Κυριακή 23 Φεβρουαρίου 2014 διοργανώθηκε στη γειτονιά του, τη Νέα Ιωνία ο λαϊκός αγώνας δρόμου "*Ολύμπιος Σαμψών*"
 προς τιμή του. Ο Γιάννης Κεσκελίδης ήταν παρών, παραδίδοντας τα βραβεία στους νικητές.

Έφυγε από τη ζωή ξημερώματα Σαββάτου 25 Μαΐου 2019, μετά από σύντομη νοσηλεία στο "Αγία Όλγα" λόγω πνευμονίας. Η κηδεία του πραγματοποιήθηκε την Τρίτη 28 Μαΐου στη Νέα Ιωνία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.kathimerini.gr/1025778/article/epikairothta/ellada/pe8ane-o-laikos-hrwas-samywn-vinteo.
2. ↑  "Θλίψη για τον Σαμψών" Ανακτήθηκε στις 26/5/2019
3. ↑  News Beast: "Τι κάνει σήμερα ο Σαμψών"
4. ↑  "Ένας θρύλος από τον Πόντο"
5. ↑  «Σαμψών: Το χειροκρότημα στην τελευταία παράσταση ενός θρύλου (pics+vid)». *Έθνος*. 28 Μαΐου 2019. Ανακτήθηκε στις 30 Μαΐου 2019.
Το **Ελληνοαιγυπτιακό σύμφωνο θαλάσσης** είναι συνθήκη που υπεγράφη μεταξύ της Ελλάδας και της Αιγύπτου σχετικά με το δικαιώματα γεώτρησης πετρελαίου και φυσικού αερίου στη Μεσόγειο θάλασσα και την δημιουργία ΑΟΖ. 

Η συμφωνία καθορίζει «μερική οριοθέτηση των θαλάσσιων συνόρων μεταξύ των δύο χωρών και ότι η εναπομένουσα οριοθέτηση θα επιτευχθεί μέσω διαβουλεύσεων». Ο Υπουργός Εξωτερικών της Αιγύπτου Σάμεχ Σούκρι και ο Έλληνας Νίκος Δένδιας υπέγραψαν τη συμφωνία στο Κάιρο στις 6 Αυγούστου 2020, επικυρώθηκε από τον Αιγύπτιο πρόεδρο Αμπντέλ Φατάχ αλ Σίσι στις 10 Οκτωβρίου 2020 και το ελληνικό κοινοβούλιο στις 27 Αυγούστου 2020.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Egypt ratifies maritime deal with Greece | Kathimerini». *www.ekathimerini.com* (στα English). Ανακτήθηκε στις 16 Δεκεμβρίου 2020. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
2. ↑  Reuters Staff (2020-08-06). «Egypt and Greece sign agreement on exclusive economic zone» (στα αγγλικά). *Reuters*.. Ανακτήθηκε στις 2020-12-16.
3. ↑  «Egypt, Greece sign maritime deal to counter Libya-Turkey one». *AP NEWS*. 6 Αυγούστου 2020. Ανακτήθηκε στις 16 Δεκεμβρίου 2020.
4. ↑  «Egypt ratifies maritime deal with Greece | Kathimerini». *www.ekathimerini.com* (στα English). Ανακτήθηκε στις 16 Δεκεμβρίου 2020. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
Η **Ερελέουβα** (πριν το 440 - π. 500;) ήταν από τον γάμο της βασίλισσα των Οστογότθων, σύζυγος του Θεοδέμιρου και μητέρα του Θεοδώριχου του Μεγάλου, βασιλέων των Οστρογότθων.

Τρέμισις του Θεοδώριχου του Μεγάλου, γιου της Ερελέουβας.

Βιογραφία
---------

Συχνά αναφέρεται ως παλλακίδα του Θεοδέμιρου, αν και ο ιστορικός Τόμας Χόντγκιν σημειώνει ότι "η δυσφημιστική αυτή λέξη δεν ταιριάζει στη θέση της. Σε πολλά Τευτονικά έθνη, όπως μεταξύ των Βορειογερμανών (Βίκινγκς) επόμενου αιώνα, φαίνεται να υπήρχε κάποια χαλαρότητα ως προς την τελετή του γάμου". Ο Γελάσιος αναφέρεται σε αυτήν ως regina (βασίλισσα). Είχε μία εξέχουσα κοινωνική θέση, παρά την ανεπίσημη ένωσή της με τον Θεοδέμιρο. 

Ήταν Ορθόδοξη και είχε βαπτιστεί με το όνομα Ευσεβία. Μάλλον είχε μεταστραφεί από τον Αρειανισμό όταν ήταν έφηβη, αλλά οι λεπτομέρειες είναι ασαφείς στις ιστορικές καταγραφές. Η Ερελέουβα θεωρείται ότι έλαβε την Ορθοδοξία αρκετά σοβαρά, όπως δείχνει η αλληλογραφία της με τον πάπα Γελάσιο και η αναφορά σε αυτήν από τον Μ. Φ. Εννόδιο στον *Πανηγυρικό του Θεοδώριχου*.

Το όνομά της γράφεται με διάφορους τρόπους από τους ιστορικούς της αρχαιότητας, όπως Ερεριλίβα (από τα σωζόμενα αποσπάσματα του χρονικού του Ανώνυμου, που εκδόθηκε από τον Ερρ. Βαλέσιο) και Ερελίεβα (από τον ιστορικό Ιορδάνη). Είναι ευρέως γνωστή στους ιστορικούς της εποχής μας ως Ερελέουβα, καθώς έτσι αλληλογραφούσε με τον πάπα Γελάσιο Α΄. Το όνομά της σχετίζεται ετυμολογικά με το Έριλαζ (διδάσκαλος της Ρουνικής γραφής), το earl (κόμης) και τους Έρουλους, που ήταν στενά συνδεδεμένοι με τους Οστρογότθους.

Πηγές
-----

* Amory, Patrick (1997). People and Identity in Ostrogothic Italy, 489-554. Cambridge: Cambridge University Press. p. 450. ISBN 0-521-57151-0.
* Hodgkin, Thomas (1897). Theodoric the Goth: Barbarian Champion of Civilisation. London: G.P. Putnam's Sons. p. 34.
* Amory, Patrick (1997). People and Identity in Ostrogothic Italy, 489-554. Cambridge: Cambridge University Press. pp. 268–269. ISBN 0-521-57151-0.
* See Anonymus Valesianus Pars Posterior: Chronica Theodericiana. The Latin Library.
Η **ελληνοκυπριακή διασπορά** αναφέρεται στον ελληνοκυπριακό πληθυσμό της Κύπρου ή στους ανθρώπους που κατάγονται από Ελληνοκύπριους και ζουν στο εξωτερικό για οικονομικούς λόγους, ή ανήκουν στον ελληνικό πληθυσμό που ξεριζώθηκε από τα σπίτια του κατά τη τουρκική εισβολή στην Κύπρο. 

Πολλοί Ελληνοκύπριοι μετακόμισαν στο Ηνωμένο Βασίλειο στη δεκαετία του 1950 και του 1960 για οικονομικούς λόγους, αλλά πολλοί έφυγαν επίσης μετά την τουρκική εισβολή του 1974. Σήμερα, η πλειοψηφία των Ελληνοκυπρίων που ζουν στο εξωτερικό κατοικεί στο Ηνωμένο Βασίλειο, ιδιαίτερα στο βόρειο Λονδίνο, ενώ πολλοί ζουν γύρω από τη γειτονιά του Σάουθγκεϊτ. Ωστόσο, χιλιάδες έχουν μετεγκατασταθεί στην Αυστραλία, τον Καναδά, τη Νότια Αφρική, τις Ηνωμένες Πολιτείες και άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Πολλοί επιστρέφουν συχνά στην Κύπρο και αποτελούν σημαντική δύναμη στην υποστήριξη των κυπριακών θεμάτων σε όλο τον κόσμο.

Δείτε επίσης
------------

* Βρετανοκύπριοι
* Αξιοσημείωτοι Βρετανοί Κύπριοι
* Κυπροαμερικανοί
* Κυπροαυστραλοί

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* NEPOMAK (The World Organisation for Young Overseas Cypriots)
* Reassessing what we collect website – Greek Cypriot London History of Greek Cypriot London with objects and images
Το **εμβόλιο της ερυθράς** είναι ένα εμβόλιο που χρησιμοποιείται για την πρόληψη της ερυθράς. Η αποτελεσματικότητα ξεκινά περίπου δύο εβδομάδες μετά από μία εφάπαξ δόση, ενώ ανοσία αποκτά περίπου το 95% των ατόμων. Σε χώρες με υψηλά ποσοστά ανοσοποίησης δεν εμφανίζονται πλέον περιπτώσεις ερυθράς ή σύνδρομο συγγενούς ερυθράς. Όταν το επίπεδο της παιδικής ανοσοποίησης σε έναν πληθυσμό είναι χαμηλό, τα ποσοστά συγγενούς ερυθράς ενδέχεται να αυξηθούν, καθώς οι περισσότερες γυναίκες φτάνουν στην αναπαραγωγική ηλικία χωρίς να έχουν εμβολιαστεί ή να έχουν εκτεθεί στην ασθένεια. Ως εκ τούτου, είναι σημαντικό να εμβολιάζεται ποσοστό μεγαλύτερο από το 80% του πληθυσμού.

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) συνιστά να περιλαμβάνεται το εμβόλιο της ερυθράς στους εμβολιασμούς ρουτίνας. Αν δεν έχουν εμβολιαστεί όλοι οι άνθρωποι, τότε θα πρέπει να εμβολιάζονται τουλάχιστον οι γυναίκες σε αναπαραγωγική ηλικία. Δεν πρέπει να χορηγείται σε έγκυες γυναίκες ή σε άτομα με πολύ κακή λειτουργία του ανοσοποιητικού. Ενώ συχνά απαιτείται μόνο μία δόση για να διασφαλιστεί η δια βίου προστασία, πολλές φορές χορηγούνται δύο δόσεις.

Οι ανεπιθύμητες ενέργειες είναι γενικά ήπιες. Σε αυτές μπορεί να περιλαμβάνεται πυρετός, εξανθήματα, πόνος και ερυθρότητα στο σημείο της ένεσης. Μία έως τρεις εβδομάδες μετά τον εμβολιασμό γυναικών, ενδέχεται να αναφερθεί πόνος στις αρθρώσεις. Σπάνια εκδηλώνονται σοβαρές αλλεργίες. Το εμβόλιο της ερυθράς είναι διαθέσιμο είτε μεμονωμένα είτε σε συνδυασμό με άλλα εμβόλια. Στους συνδυασμούς περιλαμβάνονται τα εμβόλια ιλαράς και παρωτίτιδας καθώς και το εμβόλιο ιλαράς, παρωτίτιδας και ανεμοβλογιάς.

Το εμβόλιο της ερυθράς κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1969. Περιλαμβάνεται στον Πρότυπο Κατάλογο Βασικών Φαρμάκων του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, έναν κατάλογο με τις πιο σημαντικές φαρμακευτικές ουσίες που είναι απαραίτητες σε ένα σύστημα υγείας. Από το 2009 περισσότερες από 130 χώρες το έχουν εντάξει στους εμβολιασμούς ρουτίνας.Το 2014 το κόστος χονδρικής για το εμβόλιο MMR ανερχόταν σε 0,24 δολάρια ανά δόση. Στις Ηνωμένες Πολιτείες το κόστος κυμαίνεται μεταξύ 50 και 100 δολαρίων.
Το **γιούκχοε** (κορεάτικα: 육회) είναι φαγητό της κορεατικής κουζίνας φτιαγμένο από ωμό κρέας σε φέτες.

Γιούκχοε σημαίνει κυριολεκτικά *κρέας* (*γιουκ*, 肉) *ωμό* (*χόε*, 膾). Ωστόσο το φαγητό παρασκευάζεται με μαριναρισμένες ωμές φέτες συνήθως βοδινού, κρέατος. Ανάλογα με το είδος του ζώου αλλάζει και το όνομα του πιάτου, έτσι το **κκουόνγκ-γιούκχοε** έχει σαν πρώτη ύλη το κρέας φασιανού, ενώ το **μαλ-γιούκχοε**, το κρέας αλόγου.

Συνήθως, φτιάχνεται από τεμάχια νουά που κόβονται σε λεπτές φέτες και μαρινάρονται με ένα μείγμα από αλάτι, ζάχαρη, σησαμέλαιο, πιπέρι και σκόρδο. Συνοδεύεται με κορεάτικο αχλάδι, ωμό κρόκος αυγού και πινόλι.

Παραλλαγή του πιάτου είναι το **γκάπχοε** (甲膾) που φτιάχνεται από τα εσωτερικά όργανα του μοσχαριού όπως, συκώτι, νεφρά, καρδιά, ή έντερα. Τα συστατικά καθαρίζονται και αλατίζονται καλά, στη συνέχεια ξεπλένονται και στεγνώνουν για να απομακρυνθούν οι δυσάρεστες οσμές. Το γκάπχοε συνήθως καρυκεύεται με σησαμέλαιο, αλάτι και πιπέρι και σερβίρεται με πικάντικη σάλτσα μουστάρδας.

Παραλλαγές του πιάτου
---------------------

* η κλασσική εκδοχή του πιάτουη κλασσική εκδοχή του πιάτου
* σερβιρισμένο με φέτες αγγουράκι και αχλαδομηλιάςσερβιρισμένο με φέτες αγγουράκι και αχλαδομηλιάς
* με κορεάτικο αχλάδιμε κορεάτικο αχλάδι

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Νοεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 9 Οκτωβρίου 2021.
Οι **Δυσπόντιοι** ήταν πόλη της αρχαίας Ηλείας.

Αναφέρεται από τον Παυσανία ο οποίος πέρασε από την πόλη και δεν μας δίνει στοιχεία για αυτή. Ανήκε στο κράτος της *Πισαίας χώρας* και βρισκόταν δίπλα στην Πίσα, επώνυμος και οικιστής της ήταν ο Δυσποντέας γιος του Οινόμαου. Δυσποντέας ήταν και ο Αντίμαχος ολυμπιονίκης στο στάδιο στην 2η ολυμπιάδα το 772 π.χ.. Οι Δυσπόντιοι είναι ο σημερινός Πύργος.
[1]

Πηγές
-----

1. ↑  οὗτοι μὲν ἐκ τῆς Τριφυλίας, τῶν δὲ ἄλλων περιοίκων Δυσπόντιοι: τούτοις καὶ μάλιστα ἐς τοὺς Πισαίους οἰκεῖα ἦν, καὶ οἰκιστὴν Δυσποντέα γενέσθαι σφίσιν Οἰνομάου παῖδα ἐμνημόνευον. Παυσανία Ηλειακά Β΄
Ο **Γεώργιος Χρυσοβέργης** (Ρύσιο Βιθυνίας 1805, Κωνσταντινούπολη ;)ήταν Έλληνας καθηγητής του 19ου αιώνα.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1805 στο Ρύσιο της Βιθυνίας. Μαθήτευσε στην Σχολή του Γένους στο Κουρούτσεσμε. Με την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης, ήρθε στην νότια Ελλάδα και πήρε μέρος στον κοινό αγώνα. Αργότερα πήγε στα Επτάνησα, όπου δίδαξε τα ελληνικά γράμματα. Γύρω στο 1833 επανήλθε στην ελευθερωμένη Ελλάδα και διορίστηκε καθηγητής της ελληνικής και της γαλλικής φιλολογίας και γλώσσας στο Γυμνάσιο του Ναυπλίου. Το 1837 διορίστηκε καθηγητής στο Διδασκαλείο της Αθήνας, και το 1843 Γυμνασιάρχης στο Ναύπλιο. Εναλλάξ δίδασκε στην Σμύρνη, Κωνσταντινούπολη και στην Αθήνα. Απεβίωσε στην Κωνσταντινούπολη. Δημοσίευσε πολλές διατριβές.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Αγγλικά, Ιταλικά, Ιαπωνικά) *opac.vatlib.it*. 495/279497.

Πηγές
-----

* Ανδρέας Παπαδόπουλος Βρετός. *Βιογραφικαί σημειώσεις περί των εικονογραφηθέντων προσώπων εν τω παρόντι ημερολογίω*. Ανακτήθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου 2009.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 89584204
* **AA**: 41997
* ISNI: 0000 0000 6207 521X
* SUDOC: 165258616

 |

 |
Για άλλα πρόσωπα με το όνομα Γιώργος Βλάχος, δείτε: Γιώργος Βλάχος.

Ο **Γιώργος Βλάχος** είναι Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής, γεννημένος στην Κέρκυρα στις 13 Νοεμβρίου 1948.

Σταδιοδρομία
------------

Ξεκίνησε την καριέρα του από τον Όλυμπο Κέρκυρας. Μετά τον θάνατο του πατέρα του το 1967 μετακόμισε στην Αθήνα, όπου αρχικά αγωνίστηκε στην ομάδα της Αγίας Παρασκευής. Ο Παναθηναϊκός, ο Ολυμπιακός και ο Πανιώνιος ενδιαφέρθηκαν να τον αποκτήσουν και ο ΠΑΟ κατάφερε να τον εντάξει στην ομάδα του το 1969. Αγωνιζόταν στη θέση του αριστερού αμυντικού, παρότι ήταν δεξιοπόδαρος. Πέτυχε τέσσερα τέρματα με τη φανέλα του ΠΑΟ.

Κέρδισε 2 Πρωταθλήματα με τον ΠΑΟ, το 1970 και το 1972. Σε ηλικία 23 ετών αγωνίστηκε στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης με τον Παναθηναϊκό, ενώ παράλληλα ήταν φοιτητής της Παντείου. Ο Γιώργος Βλάχος ήταν εκείνη την εποχή ένας από τους κορυφαίους ποδοσφαιριστές στη θέση του στο ελληνικό πρωτάθλημα.

Μετά τον Παναθηναϊκό αγωνίστηκε στον ΟΦΗ από το 1976 έως το 1983, ενώ έκλεισε την ποδοσφαιρική του καριέρα στον Άγιο Νικόλαο, όπου αγωνίστηκε έως το 1985.
Το 1969 αγωνίστηκε με την Εθνική ερασιτεχνική ομάδα ποδοσφαίρου Ελλάδας στο Κύπελλο Ερασιτεχνών ΟΥΕΦΑ σε δυο αγώνες της προκριματικής φάσης με τη Μάλτα και την Ιταλία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  "100 χρόνια Παναθηναϊκός • Η ιστορία 1908-2008", Σήφης Βοτζάκης (συνεργ. Βαγγέλης Μελέκογλου), Εκδόσεις Α.Α. Λιβάνη, Αθήνα 2008, ISBN 960-1418-75-X, σελ. 745
2. ↑  «Αναδημοσίευση από το αρχείο της Αθλητικής Ηχούς». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Ιουνίου 2013. Ανακτήθηκε στις 17 Νοεμβρίου 2013.

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Παναθηναϊκός Α.Ο. - Τελικός Κυπέλλου Πρωταθλητριών 1971 |
| --- |
|  |
| 
1 Τάκης Οικονομόπουλος  · 2 Γιάννης Τομαράς  · 3 Γιώργος Βλάχος  · 4 Κώστας Ελευθεράκης  · 5 Αριστείδης Καμάρας  · 6 Φραγκίσκος Σούρπης  · 7 Χάρης Γραμμός  · 8 Τότης Φυλακούρης  · 9 Αντώνης Αντωνιάδης  · 10 Μίμης Δομάζος  · 11 Άνθιμος Καψής  · 12 Βασίλης Κωνσταντίνου  · 13 Μήτσος Δημητρίου  · 14 Βίκτωρ Μητρόπουλος  · C Φέρεντς Πούσκας |

 |
Ο **Γιώργος Βαλταδώρος** υπήρξε Έλληνας ζωγράφος και διηγηματογράφος.

Βιογραφικό
----------

Γεννήθηκε στην Καρδίτσα το Φεβρουάριο του 1897. Πέρασε τα παιδικά του χρόνια στην Καρδίτσα όπου τελείωσε το Δημοτικό και τις τέσσερις πρώτες τάξεις του Γυμνασίου. Το 1917 εγγράφεται στη Νομική Σχολή της Αθήνας την οποία εγκαταλείπει μετά από 2 χρόνια και το 1919 εγγράφεται στην εκεί Ακαδημία Καλών Τεχνών την οποία εγκαταλείπει το 1920. Το 1921 φεύγει στο Μόναχο και εγγράφεται στην εκεί Ακαδημία Καλών Τεχνών. Από κει στέλνει κείμενα που δημοσιεύονται στο "ΕΜΠΡΟΣ" προφητικά για την άνοδο του Εθνικοσοσιαλιστικού κινήματος του Χίτλερ.Το 1924 φεύγει στο Παρίσι όπου το κοινό πάθος για το δημοτικισμό τον συνδέει με το Ψυχάρη. Από κει στέλνει θεωρητικές μελέτες για το έργο των Σεζάν, Θεοτοκόπουλου, Βαν Γκογκ. Το 1928 δημοσιεύεται η συλλογή διηγημάτων "ΟΣΟΙ ΖΗΣΟΥΝ" 
Πεθαίνει το 1930 χωρίς να προλάβει να εκθέσει τα έργα του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *BNE authority file*. datos.bne.es/resource/XX930682. Ανακτήθηκε στις 4  Ιουνίου 2020.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Γιώργος Βαλταδώρος 1897 - 1930.karditsa-net.gr.
* Ο Εικαστικός Γιώργος Βαλταδώρος 1897 - 1930 Καρδίτσα 2002[*νεκρός σύνδεσμος*]. Στην Ιστοσελίδα του δήμου Καρδίτσας.
* Γιώργος Βαλταδώρος στον *Πανδέκτη*, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 87875569
* **ΕΒΕ**: 15477
* **AA**: 129562
* LCCN: nr94023516
* ISNI: 0000 0000 6079 9521
* GND: 111418599X
* SUDOC: 154894834
* BNE: XX930682

 |

 |
Ο **Γιώργος Βαλαβανίδης** (16 Φεβρουαρίου 1974) είναι πρώην Έλληνας διεθνής καλαθοσφαιριστής με την Εθνική Παίδων και Εθνική Εφήβων, που αγωνιζόταν στη θέση του Σέντερ

Επαγγελματική Καριέρα
---------------------

Γεννήθηκε στη Γερμανία στις 16 Φεβρουαρίου του 1974 και κατάγεται από την Αλεξανδρούπολη. Άρχισε την καριέρα του στην τοπική ομάδα των Φερών Έβρου και από εκεί πήρε μεταγραφή για τον Π.Α.Ο.Κ. το 1988. Έπαιξε για τα τμήματα υποδομής του Π.Α.Ο.Κ. και στην συνέχεια προωθήθηκε στην ανδρική ομάδα το 1991, σε ηλικία 17 ετών. Εκεί παρέμεινε για 3 χρόνια μέχρι το 1994 κατακτώντας το Κύπελλο Σαπόρτα το 1991, το Πρωτάθλημα Ελλάδας το 1992 και το Κύπελλο Κόρατς το 1994. Στη συνέχεια αγωνίστηκε στη Μ.Ε.Ν.Τ. στην Α2 Εθνική κατηγορία για 6 χρόνια μέχρι το 2000. Μετά το 2000 έπαιξε σε διάφορες ομάδες όπως: Ξάνθη, Κολοσσός Ρόδου, Νικόπολη Πρέβεζας, Πανόραμα, Απόλλων Καλαμαριάς, Α.Σ. Ασβεστοχωρίου, Ελευθερούπολη, Μ.Ε.Ν.Τ.(2η θητεία) και Ζέφυρο. Από το 2010 είναι παράλληλα προπονητής στις ακαδημίες του Π.Α.Ο.Κ. Είναι Απόφοιτος ΤΕΦΑΑ με ειδικότητα στο μπάσκετ.

Εθνική Ελλάδος
--------------

Έχει καταγράψει 14 συμμετοχές με την Εθνική Παίδων και 29 συμμετοχές με την Εθνική Εφήβων. Κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο το 1991 στο Ευρωμπάσκετ Παίδων, στη Θεσσαλονίκη και την 4η θέση στο Ευρωμπάσκετ Εφήβων το 1992, στην Ουγγαρία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Αυγ. 2010 18:42, Δημοσίευση: 09. «Επέστρεψε ο Βαλαβανίδης». *www.sport24.gr* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 7 Οκτωβρίου 2019.
Ο **Γεώργιος ντε Λενκάστρε**, πορτογαλ. Jorge de Lencastre (1594 - 1632) από τον Οίκο των Αβίς ήταν 1ος δούκας τού Τόρρες Νόβας (1594-1632) και μαρκήσιος τού Τόρρες Νόβες (1594-1632).

Βιογραφία
---------

Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Άλβαρο ντε Λενκάστρε 3ου δούκα τού Αβέιρο και της Ζουλιάνα ντε Λενκάστρε, κόρης και κληρονόμου τού Γεωργίου ντε Λενκάστρε 2ου δούκα τού Αβέιρο.

Ως διάδοχος τού δούκα τού Αβέιρο, έφερε τον τίτλο τού μαρκησίου τού Τόρρες Νόβας. Ο Φίλιππος Β΄ της Ισπανίας, ως Φίλιππος Α΄ της Πορτογαλίας χορήγησε ιδιαίτερα προνόμια στο ζεύγος: ο διάδοχος θα είχε τον τίτλο τού δούκα τού Τόρρες Νόβες. Το 1626 απεβίωσε ο πατέρας του δούκας τού Αβέιρο. Τον τίτλο τον κατείχε ταυτόχρονα και η μητέρα του, έτσι όταν το 1632 απεβίωσε ο Γεώργιος δεν είχε γίνει ακόμη δούκας τού Αβέιρο. Η Ζουλιάνα απεβίωσε το 1636 και την διαδέχθηκε ο γιος τού Γεωργίου, ο Ραϊμούνντο.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε πρώτα το 1619 την Άννα Ντόρια, κόρη τού Ανντρέα Β΄ πρίγκιπα τού Μέλφι και της Τζοβάννας Κολόννα. Δεν απέκτησαν απογόνους. Η Άννα απεβίωσε το 1620.

Ο Γεώργιος έκανε δεύτερο γάμο με την Άννα Μανρίκε δε Καδένας, κόρη τού 3ου δούκα της Μακουέδα από την Ισπανία και είχε τέκνα:

* Ραϊμούνντο απεβ. 1666, 4ος δούκας τού Αβέιρο.
* Μαρία ντε Γκουανταλούπε 1630-1715, παντρεύτηκε τον Μανουέλ Πόνσε δε Λεόν 6ο δούκα τού Λος Άρκος από την Ισπανία. Έγινε 6η δούκισσα τού Αβέιρο. Γιος της ήταν ο:
	+ Γαβριήλ Πόνσε δε Λεόν 1667-1745, 7ος δούκας τού Αβέιρο.
* Λουίσα Τομάσια Μανρίκε ντε Λενκάστρε γενν. 1632.
* Ζοάο Ματίας Μανρίκε ντε Λενκάστρε Καδένας 1633-59, απεβ. 26 ετών.

Πηγές
-----

* "Nobreza de Portugal e do Brasil" – Vol. III, page 446. Published by Zairol Lda. Lisbon 1989.
Ο **Γιώργος Βακιρτζής** (1923 - 31 Ιανουαρίου 1988) ήταν Έλληνας ζωγράφος του 20ού αιώνα. Ήταν καλλιτεχνικός διευθυντής της Σκούρας Φιλμς και συνεργάστηκε επίσης με τη Φίνος Φιλμς και τουριστικές υπηρεσίες Γνωστό του έργο είναι η σειρά "Μονόλογοι" (παρουσιάστηκε το 1986).

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στη Μυτιλήνη και καταγόταν από τη Μικρά Ασία. Εργάστηκε από μικρή ηλικία ενώ από το 1938 ως το 1940 μαθήτευσε δίπλα στον Αλμαλιώτη, ο οποίος του δίδαξε την τέχνη της γιγαντοαφίσας. Εισήχθη στη Σχολή Καλών Τεχνών το 1939 και σπούδασε δίπλα στους Κωνσταντίνο Παρθένη και Ουμβέρτο Αργυρό. Έπειτα συνέχισε τις σπουδές του πάνω στη ζωγραφική, τη χαρακτική και τις γραφικές στη Σχολή Καλών Τεχνών (École des Beaux-Arts) στο Παρίσι.

Από το 1945 έως το 1964 επιμελήθηκε πλήθος αφισών για ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου. Το 1949 συμμετείχε για πρώτη φορά σε ομαδική έκθεση ενώ το 1960 διοργάνωσε την πρώτη από τις δεκαπέντε ατομικές του εκθέσεις. Εκτός από την Ελλάδα, έργα του παρουσιάστηκαν σε εκθέσεις στις ΗΠΑ, τη Γερμανία και τη Γιουγκοσλαβία. Ασχολήθηκε επίσης με τη φιλοτέχνηση εξώφυλλων για περιοδικά, βιβλία και λευκώματα ενώ υπήρξε συγγραφέας βιβλίων για την τέχνη. Πέθανε στην Αθήνα το 1988. Έναν χρόνο μετά το θάνατό του, η Εθνική Πινακοθήκη τίμησε τη μνήμη του Βακιρτζή με μία μεγάλη αναδρομική έκθεση.

Ως καλλιτέχνης ο Βακιρτζής εστίαζε στον άνθρωπο αξιοποιώντας στοιχεία από τη γιγαντοαφίσα, τη λαϊκή ζωγραφική και τον εξπρεσιονισμό για να παρουσιάσει έργα εμπνευσμένα από την ελληνική ιστορία, πολιτική και κοινωνία.

Εργογραφία
----------

* *25 αφίσες του Γ. Βακιρτζή* (Αθήνα, 1963)
* *Γιγαντοαφίσες του κινηματογράφου του Γ. Βακιρτζή* (Αθήνα, 1968)
* Η *λαϊκή επιγραφή στην Ελλάδα* (Αθήνα, 1973/1974)

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6  dp.iset.gr/en/artist/view.html?id=676. Ανακτήθηκε στις 23  Απριλίου 2020.
2. 1 2  «Βιογραφικά στοιχεία». Δικτυακός τόπος του Μουσείου-Βιβλιοθήκης Στρατή Ελευθεριάδη (Τεριάντ). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Ιανουαρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 10 Ιουλίου 2013.
3. 1 2  Βακιρτζή, Αλίκη. «Βιογραφικό από το βιβλίο "Όλος ο κόσμος είναι ζωγραφική" από την Αλίκη Βακιρτζή». *giorgosvakirtzis.com*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Φεβρουαρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 8 Οκτωβρίου 2015.
4. 1 2  «Βακιρτζής Γιώργος :: Βιογραφικό». *thf.gr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 8 Οκτωβρίου 2015.
5. 1 2  «Βακιρτζής Γεώργιος (1923 Μυτιλήνη - 1988 Αθήνα)». Εθνική Πινακοθήκη. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 8 Οκτωβρίου 2015.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Έργο του Ψηφιακό Αρχείο Εθνικής Πινακοθήκης
* Βιογραφία, biblionet.gr
* Γιώργος Βακιρτζής στον *Πανδέκτη*, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 94331925
* **ΕΒΕ**: 15418
* **AA**: 49056
* **BiblioNet**: **14804**
* LCCN: n85134920
* ISNI: 0000 0000 6655 9684
* GND: 1034059807
* SUDOC: 15923560X
* BNF: cb134882085 (data)

 |

 |
Το ερασιτεχνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου στην Σκωτία αποτελεί το 5ο, 6ο και 7ο επίπεδο ποδοσφαίρου στην Σκωτία. Εώς την περίοδο 2013-14 καμία ομάδα δεν μπορούσε να προβιβαστεί στις επαγγελματικές κατηγορίες. Από την σεζόν 2014-15 οι πρωταθλητές των 2 ομίλων, Χάιλαντ Φούτμπολ Λίγκ και της Λόουλαντ Φούτμπολ Λίγκ παίζουν μεταξύ τους αγώνες μπαράζ και ο νικητής αγωνίζεται σε νέους αγώνες μπαράζ με τον τελευταίο της Λίγκ 2
Αποτελείται από 3 κατηγορίες:  

* Το 5ο επίπεδο που αποτελείται από 2 ομίλους:

Χάιλαντ Φούτμπολ Λίγκ(18 ομάδες)  

Λόουλαντ Φούτμπολ Λίγκ(14 ομάδες)  

* Το 6ο επίπεδο που αποτελείται επίσης από δύο ομίλους:

Πρέμιερ Ανατολικής Φούτμπολ Λίγκ(9 ομάδες)  

Νότια Φούτμπολ Λίγκ(14 ομάδες)  

* Το 7ο επίπεδο που αποτλείται από ένα όμιλο:

Πρώτη Ανατολικής Φούτμπολ Λίγκ

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------
Το **εθνόσημο του Βρετανικού Εδάφους της Ανταρκτικής** παραχωρήθηκε για πρώτη φορά από τη Βασίλισσα της Αγγλίας το 1952, όταν ακόμα το έδαφος αποτελούσε κτήση των Νήσων Φώκλαντ μαζί με τα Νησιά Νότιας Γεωργίας και Νότια Σάντουιτς.

Το εθνόσημο αποτελείται από έναν θυρεό που φέρει αναμμένο πυρσό σε φόντο κυματιστό, που συμβολίζει τη θάλασσα, Από δεξιά, τον πυρσό κρατά ένα χρυσό λιοντάρι, που αντιπροσωπεύει το Ηνωμένο Βασίλειο και από τα αριστερά ένας Αυτοκρατορικός πιγκουίνος, που εκπροσωπεί την άγρια πανίδα στο έδαφος. Το λιοντάρι στέκεται σε έδαφος από χόρτα και πιγκουίνος σε έδαφος από πάγο. Υπάρχει επίσης το έμβλημα με το ερευνητικό πλοίο που χρησιμοποίησαν ο Ρόμπερτ Φάλκον Σκοτ ο Έρνεστ Σάκλετον στο πρώτο τους ταξίδι στην Ανταρκτική.

Το ρητό είναι *Research and Discovery* («Έρευνα και Ανακάλυψη»), σύνθημα που αντανακλά τους σκοπούς του Βρετανικού Ερευνητικού Κέντρου για την Ανταρκτική.

Το εθνόσημο περιλαμβάνεται και στη σημαία του Βρετανικού Εδάφους της Ανταρκτικής.
Το σύγχρονο **γκαγκαουζικό αλφάβητο** είναι λατινικό αλφάβητο 31 γραμμάτων βασισμένο στο τουρκικό αλφάβητο. Προηγουμένως, κατά τη διάρκεια της Σοβιετικής περιόδου, τα γκαγκαουζιανά γράφονταν με το Κυριλλικό αλφάβητο.

Τα γκαγκαουζιανά γράφονταν στο ελληνικό αλφάβητο στα τέλη του 1800.

Το σημερινό γκαγκαουζιανό αλφάβητο 31 γραμμάτων, που χρησιμοποιείται για την γκαγκαουζιανή γλώσσα, είναι λατινικό αλφάβητο που βασίζεται στο μοντέλο της τουρκικής γλώσσας.

Ιστορία
-------

Φαίνεται ότι το πρώτο αλφάβητο που χρησιμοποιήθηκε για τη γλώσσα ήταν το ελληνικό αλφάβητο στα τέλη του 19ου αιώνα. Για παράδειγμα, ο οριενταλιστής Όττο Μπλάου ισχυρίζεται ότι τα έργα του Ευριπίδη μεταφράστηκαν στα γκαγκαουζιανά και ήταν γραμμένα στο ελληνικό αλφάβητο.

Ξεκινώντας το 1957, το κυριλλικό χρησιμοποιήθηκε μέχρι την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991. Το 1996, η Δημοκρατία της Μολδαβίας καθιέρωσε επίσημα ένα αλφάβητο βασισμένο στο λατινικό. Βασίζεται στο σύγχρονο τουρκικό αλφάβητο, με την προσθήκη τριών γραμμάτων, των ⟨ä⟩ για να αντιπροσωπεύει τον ήχο [[æ]] (⟨ə⟩ στα Αζερικά), το ⟨ê⟩ για να αντιπροσωπεύει τον ήχο [[ə]] (σβα), που δεν υπάρχει στα τουρκικά, και τον ⟨ț⟩ ή ⟨ţ⟩ για να εκπροσωπεί τον ήχο [[ts]] όπως και στα ρουμανικά. Από την άλλη πλευρά, σε αντίθεση με τα ταταρικά της Κριμαίας, τα τουρκικά και κάποιες άλλες τουρκικές γλώσσες, τα γκαγκαουζιανά δεν έχουν το γράμμα ⟨ğ⟩, το οποίο είχε γίνει εντελώς αθόρυβο στην γκαγκαουζιανή γλώσσα.

Λατινικό αλφάβητο
-----------------

Στην τυπική σιερά, τα γράμματα του Γκαγκαουζιανού αλφαβήτου είναι:

Α, Ä, Β, C, Ç, D, E, Ê, F, G, H, I, İ, J, K, L, M, N, O, Ö, P, R, S, Ş, T, Ţ, U, Ü, V, Y, Z.
Σημειώστε ότι το I χωρίς και με τελεία είναι ξεχωριστά γράμματα, έχοντας το καθένα με τη δική του κεφαλαία και πεζή μορφή. Το *I* είναι η κεφαλαία μορφή του *ı*, και το *İ* είναι η πρωτεύουσα μορφή *i*. Το γκαγκαουζιανό αλφάβητο δεν έχει τα γράμματα q, w ή x. Αντ'αυτού, στα γκαγκαουζιανά αυτοί οι χαρακτήρες μεταγράφονται ως k, v και ks, αντίστοιχα.

|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| A a | Ä ä | B b | C c | Ç ç | D d | E e | Ê ê |
| [ɑ] | [æ~ɛ] | [b] | [dʒ] | [tʃ] | [d] | [e] | [ə] |
| F f | G g | H h | I ı | İ i | J j | K k | L l |
| [f] | [g, ɟ] | [x, h~ħ] | [ɯ~ɨ] | [i] | [ʒ] | [k, c] | [l, ʎ] |
| M m | N n | O o | Ö ö | P p | R r | S s | Ş ş |
| [m] | [n, ɲ] | [o] | [ø] | [p] | [r] | [s] | [ʃ] |
| T t | Ţ ţ | U u | Ü ü | V v | Y y | Z z |  |
| [t] | [ts] | [u] | [y] | [w, vʲ] | [j] | [z] |  |

Κυριλλικό αλφάβητο *(ιστορικό)*
-------------------------------

|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| А а | Ӓ ӓ | Б б | В в | Г г | Д д | Е е | Ё ё |
| Ж ж | Ӂ ӂ | З з | И и | Й й | К к | Л л | М м |
| Н н | О о | Ӧ ӧ | П п | Р р | С с | Т т | У у |
| Ӱ ӱ | Ф ф | Х х | Ц ц | Ч ч | Ш ш | Щ щ | Ъ ъ |
| Ы ы | Ь ь | Э э | Ю ю | Я я |  |  |  |

Παραπομπές
----------

1. ↑  Μ. Ciachir.
2. ↑  Măcriș, Anatol.
3. ↑  HOTĂRÎRE (Απόφαση), Αρ. 816, το Μολδαβικό Κοινοβούλιο, 24 απριλίου 1996 (ρουμανικά/Μολδαβίας και ρωσικής).
Η **Ελισάβετ**, γερμ.: Elisabet von Braunschweig-Lüneburg von Welfen (11 Σεπτεμβρίου 1494 στο Σέλλε - 2 Απριλίου 1572 στο Χέλρε) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν κόρη του δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Γκέλντερς.

Βιογραφία
---------

Ήταν η πρώτη κόρη του Ερρίκου Α΄ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ (1468-1532) από τον γάμο του με τη Μαργαρίτα των Βέττιν (1469-1528), κόρη του Ερνέστου εκλέκτορα της Σαξονίας.

Παντρεύτηκε στις 7 Δεκεμβρίου 1518 στο Σέλλε με τον Κάρολο Β΄ δούκα του Γκέλντερς (1467-1538). Στο συμβόλαιο γάμου ο Κάρολος Β΄ είχε κρατήσει ανοιχτή τη σειρά διαδοχής στη Λωρραίνη.  Στην Ελισάβετ υποσχέθηκε ως ιδιοκτησία χηρείας (wittum) την περιοχή και την πόλη του Γκέλντερν, καθώς και μία ετήσια σύνταξη 4.000 χρυσών γκίλντερς. Ο γάμος παρέμεινε άτεκνος. Το 1528 στο Γκόρινχεμ, ο Κάρολος Β΄ του Γκέλντερς κατέληξε σε συμβιβασμό με τον αυτοκράτορα Κάρολο Ε΄ των Αψβούργων: ο Κάρολος Β΄ θα διατηρούσε το δουκάτο του Γκέλντερς για το υπόλοιπο της ζωής του, ωστόσο όταν απεβίωνε, ο Κάρολος Ε΄ θα κληρονομούσε το δουκάτο. 

Η Ελισάβετ επέζησε του συζύγου της κατά 34 χρόνια. Έμεινε στην ιδιοκτησία χηρείας της στο Γκέλντερν. Ως πιστή Καθολική, υποστήριξε την τοπική ενοριακή εκκλησία και την εκκλησία στο γειτονικό Κέρκεν γενναιόδωρα, με χρηματικές δωρεές και δώρα σε είδος. Το 1566 κατέστειλε μία προσπάθεια εισαγωγής της Μεταρρύθμισης στην επικράτειά της.

Απεβίωσε στο Γκέλντερν στις 2 Απριλίου 1572 και τάφηκε κάτω από τον υψηλό βωμό της ενοριακής εκκλησίας της. Ένα ταφικό μνημείο είχε σχεδιαστεί κατά τη διάρκεια της ζωής της, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε το 1518 τον Κάρολο Β΄ δούκα του Γκέρλε. Δεν απέκτησαν απογόνους.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* Wilhelm JJ Böhmer: *Elisabeth von Braunschweig-Lüneburg: die letzte Herzogin von Geldern (1494-1572): nach archivalischen Quellen*, στο *Veröffentlichungen des Historischen Vereins für Geldern und Umgegend*, 1915
* Friedrich Nettesheim: *Geschichte der Stadt und des Amtes Geldern*, τόμος. 1, Kühler, 1863, σελ. 218 και 235 ff
* Johannes Stinner και Karl-Heinz Tekath: *Herzogtum Geldern*, τόμος 1, Verlag des Historischen Vereins für Geldern und Umgegend, 2001, σελ. 63

Υποσημειώσεις
-------------

1. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*. p754.htm#i7537. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. 1 2  (Αγγλικά) *CERL Thesaurus*. Consortium of European Research Libraries. cnp01945213. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
3. ↑  p754.htm#i7537. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
4. ↑  Universität Bonn. Institut für Geschichtliche Landeskunde der Rheinlande: *Rheinische Vierteljahrsblätter*, vol. 52, L. Röhrscheid, 1988, p. 189
5. ↑  Theodor Joseph Lacomblet and Woldemar Harless: *Archiv für die geschichte des Niederrheins*, vol. 5, Heberle, 1866, p. 27

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 286377252
* ISNI: 0000 0003 9236 0590
* GND: 1035104601

 |

 |
Η **Ελισάβετ του Κλάρενς** (αγγλικά: *Princess Elizabeth of Clarence* 10 Δεκεμβρίου 1820 - 4 Μαρτίου 1821) ήταν μέλος της βρετανικής βασιλικής οικογένειας ως δεύτερη κόρη και τρίτο παιδί του τότε Γουλιέλμου, Δούκα του Κλάρενς και Σαιντ Άντριους (μετέπειτα *Γουλιέλμου Δ΄*), και της συζύγου του Αδελαΐδας της Σαξονίας-Μάινινγκεν. Ήταν, επίσης, εγγονή του Γεωργίου Γ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου και πρώτη ξαδέλφη της Βασίλισσας Βικτωρίας.

Η Αδελαΐδα, έχοντας χάσει ήδη δύο παιδιά, γέννησε την Πριγκίπισσα Ελισάβετ σχεδόν έξι εβδομάδες νωρίτερα από όταν αναμενόταν, στις 10 Δεκεμβρίου 1820. Βαπτίσθηκε την ίδια μέρα στο Παλάτι του Αγίου Ιακώβου, όπου και γεννήθηκε, από τον Ουίλλιαμ Χάουλυ, Επίσκοπο του Λονδίνου. Οι γονείς της επιθυμούσαν να την ονομάσουν *Γεωργιάνα*, όμως ο Γεώργιος Δ΄ τους ζήτησε να της δώσουν το όνομα *Ελισάβετ*, όπως και έγινε.Το πλήρες όνομά της ήταν *Ελισάβετ Γεωργιάνα Αδελαΐδα*. 

Η Ελισάβετ έζησε το σύνολο της ζωής της στο Παλάτι του Αγίου Ιακώβου. Πέθανε από εγκολεασμό των εντέρων της στις 4 Μαρτίου 1821, σε ηλικία 12 εβδομάδων. Μετά το θάνατό της, η μητέρα της υπέστη τρεις ακόμα θνησιγεννήσεις. Η κηδεία της Ελισάβετ έγινε στις 10 Μαρτίου 1821 και ενταφιάστηκε στο Παρεκκλήσι του Αγίου Γεωργίου στο Κάστρο Ουίνδσορ. Κατά τη διάρκεια της σύντομης ζωής της, βρισκόταν πάνω από την ξαδέλφη της, μέλλουσα Βασίλισσα Βικτωρία, στη γραμμή διαδοχής του βρετανικού θρόνου.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Αυγούστου 2011. Ανακτήθηκε στις 31 Δεκεμβρίου 2015.
2. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Οκτωβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 31 Δεκεμβρίου 2015.
3. ↑  Fisher, George (1832). *A companion and key to the history of England*. Simpkin & Marshall. σελ. 480.
4. ↑
5. ↑
6. ↑