recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Ανδρέας Κωνσταντίνου** είναι Έλληνας ηθοποιός.

Γεννήθηκε στις 15 Νοεμβρίου του 1982 στο Τύμπιγκεν της Γερμανίας και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη. 

Έχει σπουδάσει στην Ανωτέρα Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, ενώ έχει και πτυχίο κοινωνικού λειτουργού. Έχει πρωταγωνιστήσει στις ταινίες *Μικρά Αγγλία*, Ουζερί Τσιτσάνης, *Το τελευταίο σημείωμα* και *Μια Νύχτα στο Θέατρο* αλλά και στην τηλεοπτική σειρά *Άγριες Μέλισσες*.

Για την τελευταία ταινία, κέρδισε στα Βραβεία της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου το βραβείο Α' Ανδρικού ρόλου. Έγινε γνωστός στο ευρύ κοινό από τη συμμετοχή του στη σειρά Καρτ Ποστάλ, η οποία προβλήθηκε από την ΕΡΤ1 το 2021. 

Θα συμμετάσχει στη σειρά μικρού μήκους Milky Way, η οποία πρόκειται να μεταδοθεί από το Mega μέσα στο 2023 *και στη σειρά* *Μετά τη φωτιά στο ΑΝΤ1*

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανδρέας Κωνσταντίνου: το κείμενο χρησιμοποιεί εμένα για να ειπωθεί
2. ↑  Ανδρέας Κωνσταντίνου: «Παλιά είχε κόστος να είσαι Αριστερός. Τώρα απλά είναι κουλ.»
3. ↑  Άγριες Μέλισσες: Το καστ και οι ρόλοι της νέας σειράς του ΑΝΤ1!
4. ↑  Σαβούρδου, Μπέττυ (25 Απριλίου 2018). «Απονεμήθηκαν τα Βραβεία Ίρις 2018 της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου». *ert.gr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Μαΐου 2019. Ανακτήθηκε στις 6 Μαΐου 2019.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 316770451
* GND: 1074164857

 |

 |
***Εθνική Εφημερίς*** ονομαζόταν η εφημερίδα, επίσημο όργανο της κυβέρνησης της Ελληνικής Πολιτείας που εκδιδόταν από τις 17 Απριλίου 1832 μέχρι το 1833. Ήταν συνέχεια της *Γενικής Εφημερίδος της Ελλάδος* η οποία εκδιδόταν μέχρι το 1832.

Εκδιδόταν από τον Γεώργιο Χρυσίδη, εφημεριδογράφο της κυβερνήσεως και έφορο της Εθνικής Τυπογραφίας στο Ναύπλιο που τότε ήταν έδρα της κυβέρνησης. Στο πρώτο φύλλο αναφέρεται ότι θα εκδιδόταν δυο φορές την εβδομάδα. Συνολικά εκδόθηκαν 70 φύλλα (354 σελίδες).

Επόμενο επίσημο όργανο της κυβέρνησης έγινε η *Εφημερίδα της Κυβερνήσεως*, που άρχισε να εκδίδεται στις 16 Φεβρουαρίου 1833, από το Ελληνικό Κράτος και την Αντιβασιλεία του Όθωνα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Εθνική Εφημερίς από τις 17 Απριλίου 1832 μέχρι την 1η Φεβρουαρίου 1833, Ψηφιακά αντίγραφα στην Ακαδημία Αθηνών
* Εθνική Εφημερίς Τεύχη 1-36 Ψηφιακό αντίγραφο google books

Αναφορές
--------

1. ↑  «ΓΕΝΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΣ - ΕΘΝΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΣ 1832». Κέντρο Ιστορικής Τεκμηρίωσης "ΠΟΛΙΤΗΣ". Ανακτήθηκε στις 22 Απριλίου 2011. [*νεκρός σύνδεσμος*]

  

Stub icon 1 Stub icon 2 *Αυτό το λήμμα **εφημερίδας της Ελλάδας** χρειάζεται επέκταση. Βοηθήστε τη Βικιπαίδεια επεκτείνοντάς το!*
Το **Νταχαγκράμ–Ανγκαρπότα** είναι μια ομάδα Μπαγκλαντεσιανών ενκλάβιων στην Ινδία περίπου 200 μ. από τα σύνορα με το Μπαγκλαντές. Έχει πληθυσμό 17.000 κατοίκων το 2014. Ο Νταχαγκράμ-Ανγκαρπότα είναι το μεγαλύτερο ενκλάβιο του Μπαγκλαντές. Διοικητικά, το ενκλάβιο ανήκει στην υποεπαρχία Πάτγκραμ.

Ιστορία
-------

Το 1954, το Πακιστάν και η Ινδία υπέγραψαν μια συνθήκη για το ενκλάβιο Νταχαγκράμ-Ανγκαρπότα και Μπερουμπάρι και σύμφωνα με τη συνθήκη, ήταν γραφτό να παραχωρηθεί στο Πακιστάν, ενώ το Μπερουμπάρι να διαιρεθεί μεταξύ της Ινδίας και του Πακιστάν. Το βόρειο Μπερουμπάρι θα παραχωρούταν στην Ινδία και το νότιο Μπερουμπάρι στο Πακιστάν. Η συνθήκη δεν επικυρώθηκε, καθώς αντιμετώπισε νομικές προκλήσεις στην Ινδία. Το 1971 το Μπανγκλαντές απέκτησε την ανεξαρτησία του από το Πακιστάν. Το Μπαγκλαντές και την Ινδία έπρεπε να υπογράψουν νέα συνθήκη. Έτσι υπεγράφη το σύμφωνο Ιντίρα-Μουτζίμπ που προστάτευε το καθεστώς του Νταχαγκράμ-Ανγκαρπότα και σε αντάλλαγμα το Μπαγκλαντές έδωσε στην Ινδία ολόκληρο το Μπερουμπάρι. Αυτό αμφισβητήθηκε στα δικαστήρια του Μπαγκλαντές αλλά επιλύθηκε γρήγορα και επικυρώθηκε το 1974. Η συνθήκη παρείχε στο Μπαγκλαντές το διάδρομο Τιν Μπίγκα που ένωνε το ενκλάβιο με το ηπειρωτικό Μπαγκλαντές. Ο διάδρομος άρχισε να λειτουργεί το 1992, και ήταν ανοικτός για λίγες ώρες κάθε μέρα. Από το 2011 ο διάδρομος είναι ανοικτός για 24 ώρες. Ο διάδρομος κλείνει για μια ώρα κάθε μέρα ώστε οι Δυνάμεις Συνοριακής Ασφαλείας (ΔΣΑ) της Ινδίας να μπορέσουν να υψώσουν την Ινδική σημαία στο διάδρομο. Οι ΔΣΑ ελέγχουν το διάδρομο και τις πύλες. Η περιοχή έχει δει περιορισμένη ανάπτυξη μέσα από το άνοιγμα μιας κλινικής, ενός σχολείου και αγοράς.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Dahagram-Angarpota remains in Bangladesh». *www.observerbd.com*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Απριλίου 2017. Ανακτήθηκε στις 11 Απριλίου 2017.
2. ↑  «Dahgram–Angarpota remains in Bangladesh». *bdnews24.com*.. Ανακτήθηκε στις 2017-04-11.
3. ↑  «Angarpota-Dahagram residents still hostage to Tin Bigha Corridor | Dhaka Tribune». *archive.dhakatribune.com* (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Απριλίου 2017. Ανακτήθηκε στις 11 Απριλίου 2017.
4. ↑  Vinokurov, Evgeny (1 Ιανουαρίου 2007). *A Theory of Enclaves* (στα Αγγλικά). Lexington Books. σελ. 144. ISBN 9780739124031.
5. ↑  «Enclaves - Banglapedia». *en.banglapedia.org* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 11 Απριλίου 2017.
6. ↑  Diener, Alexander C. (16 Ιανουαρίου 2010). *Borderlines and Borderlands: Political Oddities at the Edge of the Nation-State* (στα Αγγλικά). Rowman & Littlefield. σελ. 23. ISBN 9780742556355.
7. ↑  «India-Bangladesh enclaves: Life in the islands on land». *www.dailyo.in*. Ανακτήθηκε στις 11 Απριλίου 2017.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 2828151717055613900004
* LCCN: n2018240338

 |

 |
Η **σάλτσα ταρτάρ** ή **σως ταρτάρ** (γαλλικά: sauce tartare‎‎) είναι σάλτσα από μαγιονέζα, ψιλοκομμένα τουρσιά, κάπαρη και βότανα όπως εστραγκόν και άνηθο. Στη σάλτσα ταρτάρ μπορεί επίσης να προστεθούν άλλα βότανα, χυμός λεμονιού και ελιές. Σερβίρεται συχνότερα με πιάτα θαλασσινών, όπως ψάρια, σάντουιτς ψαριού, ψαροκροκέτες, τηγανητά στρείδια και καλαμάρια.

Η σάλτσα ταρτάρ έχει ως βάση είτε τη μαγιονέζα είτε το αγιολί, στην οποία προστίθενται ορισμένα άλλα συστατικά. Στο Ηνωμένο Βασίλειο συνήθως προσθέτουν στη βάση κάπαρη, αγγουράκια πίκλες, χυμό λεμονιού και άνηθο. Οι αμερικανικές συνταγές μπορεί να περιλαμβάνουν ψιλοκομμένα τουρσιά άνηθου, κρεμμύδια (ή σχοινόπρασο) και φρέσκο μαϊντανό. Μερικές φορές προστίθενται ψιλοκομμένα βραστά αυγά ή ελιές, όπως και μουστάρδα Ντιζόν και κρεμμύδια κοκτέιλ.

Η σάλτσα ταρτάρ πήρε το όνομά της από το φιλέτο ταρτάρ, με το οποίο σερβίρονταν συνήθως στη Γαλλία του 19ου αιώνα. Συνταγές για σάλτσα ταρτάρ έχουν βρεθεί σε αγγλόφωνα βιβλία μαγειρικής που χρονολογούνται στα μέσα του 19ου αιώνα, συμπεριλαμβανομένης μιας συνταγής στο *Modern Cookery for Private Families* το 1860.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Isabella Graham Duffield Stewart· Mary B. Duffield (1878). *The Home messenger book of tested receipts*. Detroit: E. B. Smith & Co. σελ. 31. Ανακτήθηκε στις 2 Ιουνίου 2012. sauce tartare.
2. ↑  Louisette Bertholle· Julia Child (2001). *Mastering the Art of French Cooking*. **1**. New York: Alfred A. Knopf. ISBN 978-0-307-95817-4. Ανακτήθηκε στις 2 Ιουνίου 2012.
3. ↑  Stevens, Patricia Bunning (1998). *Rare Bits: Unusual Origins of Popular Recipes* (στα Αγγλικά). Ohio University Press. σελ. 156. ISBN 978-0-8214-1233-6.
4. ↑  «The Food Timeline history notes--sauce». *www.foodtimeline.org*. Ανακτήθηκε στις 27 Μαΐου 2023.
5. ↑  Acton, Eliza· University of Leeds. Library (1860). *Modern cookery, for private families : reduced to a system of easy practice, in a series of carefully tested receipts, in which the principles of Baron Liebig and other eminent writers have been as much as possible applied and explained*. University of Leeds Library. London : Longman, Brown, Green, Longmans, and Roberts. σελίδες 143–144.
Ο **Μικέλε Γκοντένα** (*Michele Godena*, γενν. 30 Ιουνίου 1967) είναι Ιταλός σκακιστής, που γεννήθηκε στη μικρή πόλη Βαλντομπιάντενε της Περιφέρειας Βένετο. Κατέκτησε τον τίτλο του Διεθνούς Μαιτρ (IM) το 1988 και τον τίτλο του Διεθνούς γκρανμαίτρ (GM) το 1996, μετά από θετικό σκορ για την Ιταλία στην 32η Σκακιστική Ολυμπιάδα στο Επίσης έχει κατακτήσει 5 φορές το Ιταλικό Πρωτάθλημα Σκακιού. Σήμερα ζει στη μικρή πόλη Φινάλε Λιγκούρε της Λιγυρίας.

Σταδιοδρομία
------------

Ο Γκοντένα έχει ανακηρυχθεί πρωταθλητής Ιταλίας τα έτη 1992, 1993, 1995, 2005 και 2006, ενώ επιπλέον ήταν φιναλίστ το 1990 και το 1998. Η νίκη του το 2006 ήταν ιδιαίτερα δύσκολη και συναρπαστική, με αντίπαλο τον τότε 14χρονο Ιταλοαμερικανό και παιδί-θαύμα Φαμπιάνο Καρουάνα: Αμφότεροι τελείωσαν ισόπαλοι με 8 πόντους μετά από 11 παρτίδες και ο Γκοντένα νίκησε στο tie break μετά από παρτίδες ράπιντ.

Αναδείχθηκε ισόπαλος για τις θέσεις 1 έως 4 με τον Αντρέι Σακαλόφ, τον Ντράζεν Σέρμεκ και τη Ζίε Ζουν στο τουρνουά των Καννών το 1997.

Τον Ιούνιο του 2007 στο Αρβιέ (Ιταλία), ο Γκοντένα κέρδισε το Ατομικό Πρωτάθλημα όπεν της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, ερχόμενος και πάλι ισόπαλος, αυτή τη φορά με τον Σέρβο Νίκολα Σέντλακ. Το 2016 κέρδισε το 4ο Πρωτάθλημα Σκακιού του Διεθνούς Οργανισμού Γαλλοφωνίας στο Μαντόν, υπερτερώντας των Μπασέμ Αμίν, Πάμπλο Αλμάγρο Λάμας και Γιανίκ Γκοζολί. Αγωνίσθηκε πολλές φορές με την ολυμπιακή ομάδα της χώρας του και στην 33η Σκακιστική Ολυμπιάδα στην Ελίστα το 1998 σημείωσε σκορ 66,7%.

Υπήρξε ο ισχυρότερος παίκτης της Ιταλίας επί πολλά χρόνια και το υψηλότερο σκορ ΕΛΟ που είχε ποτέ ήταν 2561, τον Μάρτιο του 2010.

Είδος παιχνιδιού
----------------

Ο Γκόντένα αποκλήθηκε κάποτε «η Ιταλική Μηχανή» από τον Σεργκέι Σίποφ, ωστόσο άλλοι σχολιαστές πιστεύουν ότι η δυσανάλογη διαχείριση του χρόνου από μέρους του ίσως να παρεμπόδισε την περαιτέρω πρόοδό του. Δαπανά συχνά όλο τον χρόνο του στο άνοιγμα και το μέσο της παρτίδας, και επαφίεται στη θεσιακή γνώση, την τεχνική και τις ενστικτώδεις αντιδράσεις για να πραγματοποιήσει τις εναπομένουσες κινήσεις σε προστιθέμενο χρόνο.

Παίζοντας με τα λευκά ανοίγει με 1.e4, ενώ με τα μαύρα προτιμά τις βαριάντες της ισπανικής παρτίδας και Σλαβ/ημι-Σλαβ του μη αποδεκτού γκαμπί της βασίλισσας.

Βιβλία
------

* Godena, Michele (2007). *La mia siciliana* (στα Ιταλικά). Caissa Italia. ISBN 9788888756561.
* Codenotti, Bruno· Godena, Michele (2019). *A scuola di scacchi da Alice - Intrecci tra scacchi, matematica e letteratura* (στα Ιταλικά). Hoepli. ISBN 9788820391577.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Crowther, Mark (31 Μαρτίου 1997). «TWIC 125: Cannes Chess Festival». *The Week in Chess*. Ανακτήθηκε στις 21 Δεκεμβρίου 2019.
2. ↑  Crowther, Mark (31 Οκτωβρίου 2016). «TWIC 1147: 4th ch-Francophonie 2016». *The Week in Chess*. Ανακτήθηκε στις 25 Σεπτεμβρίου 2017.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πληροφορίες και παρτίδες στο *365Chess.com*
* Πληροφορίες και παρτίδες στο
* Δεδομένα συμμετοχών σε Ολυμπιάδες Αρχειοθετήθηκε 2018-07-05 στο Wayback Machine.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 290898996
* ISNI: 0000 0003 9606 3999

 |

 |
Η **Εκατερίνα Κοβαλέβσκαγια** (ρωσικά: Екатерина Ковалевская‎‎
, 17 Απριλίου 1974, Ροστόφ Ον Ντον) είναι Ρωσίδα σκακίστρια με τίτλους FIDE International Master (IM) και Woman Grandmaster (WGM). Κέρδισε το Ρωσικό Πρωτάθλημα Σκακιού Γυναικών το 1994 και το 2000  και ήταν δεύτερη στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Σκακιού Γυναικών 2004. Με αυτό το τελευταίο επίτευγμα της, κέρδισε τον τίτλο της International Master.

Η Κοβαλέβσκαγια κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ατομικού Σκακιού Γυναικών το 2000 και το 2001.

Έπαιξε για τη ρωσική εθνική ομάδα στους Ολυμπιάδες Σκακιού Γυναικών του 1994, 1998, 2000, 2002, 2004, 2006, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Σκακιού Παγκόσμιας Ομάδας Γυναικών του 2007, 2009 και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ομαδικού Σκακιού Γυναικών του 2005 και 2007.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Grand Prix profile». FIDE. Ανακτήθηκε στις 19 Σεπτεμβρίου 2011.
2. ↑  Ekaterina Kovalevskaya team chess record at OlimpBase.org

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ekaterina Kovalevskaya chess games at 365Chess.com
* Ekaterina Kovalevskaya player profile and games at Chessgames.com
{{WikidataCoord}} – missing coordinate data

Ο **Καθεδρικός Ναός Αγίου Αλέξανδρου Νιέφσκι** (εσθονικά: *Aleksander Nevski katedraal*‎‎, ρωσικά: *Собор Александра Невского*‎‎
) είναι ορθόδοξος καθεδρικός ναός στην Παλιά Πόλη του Τάλιν, στην Εσθονία. Χτίστηκε σε σχέδιο του Μιχαήλ Πρεομπραζένσκι σε τυπικό ρωσικό στυλ αναγέννησης μεταξύ 1894 και 1900,  κατά την περίοδο που η χώρα ήταν μέρος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Ο καθεδρικός ναός του Αλέξανδρου Νιέφσκι είναι ο μεγαλύτερος και σπουδαιότερος ορθόδοξος καθεδρικός ναός με τρούλο στο Τάλιν. Είναι αφιερωμένος στον Άγιο Αλεξάντρ Νιέφσκι που το 1242 κέρδισε τη Μάχη των Πάγων στη λίμνη Πέιπους, στα χωρικά ύδατα της σημερινής Εσθονίας. Ο αείμνηστος Ρώσος πατριάρχης, Αλέξιος Β', ξεκίνησε την ιερατική του διακονία στην εκκλησία.

 Εσωτερικό του Καθεδρικού Ναού.
Ο καθεδρικός ναός του Αλέξανδρου Νιέφσκι στέφει το λόφο Τουμπέα, που είναι ένα από τα πολλά μέρη όπου σύμφωνα με το μύθο λέγεται ότι έχει ταφεί ο πατέρας του Εσθονού λαϊκού ήρωα Καλεβίποεγκ, Καλέβ. Καθώς η ΕΣΣΔ ήταν επίσημα μη θρησκευτική, πολλές εκκλησίες, συμπεριλαμβανομένου αυτού του καθεδρικού ναού, αφέθηκαν να παρακμάσουν. Η εκκλησία έχει ανακαινιστεί σχολαστικά από τότε που η Εσθονία ανέκτησε την ανεξαρτησία της από τη Σοβιετική Ένωση το 1991.

Κατασκευή και εσωτερικό του ναού
--------------------------------

 Άποψη του τοπίου του καθεδρικού ναού, όπως φαίνεται από το κορυφαίο σημείο της εκκλησίας του Αγίου Όλαφ.
 Λεπτομέρεια στο εξωτερικό, που απεικονίζει τον Νιέφσκι
 Οι θόλοι του καθεδρικού ναού
 Θρησκευτικά ψηφιδωτά
Ο καθεδρικός ναός είναι πλούσια διακοσμημένος και έχει έντεκα καμπάνες χυτευμένες στην Αγία Πετρούπολη, η μεγαλύτερη από τις οποίες ζυγίζει περίπου 16 τόνους, περισσότερο από τις άλλες δέκα μαζί. Έχει τρεις βωμούς, με τον βόρειο βωμό αφιερωμένο στον Βλαντίμιρ Α' και τον νότιο στον Άγιο Σέργιο του Ραντόνεζ .

Η βάση του κτηρίου είναι φινλανδικός γρανίτης. Στους πέντε θόλους, που έχουν μορφή κρεμμυδιού, διακρίνονται επίχρυσοι σιδερένιοι σταυροί. Στο εσωτερικό υπάρχουν τρία επιχρυσωμένα, σκαλιστά ξύλινα εικονοστάσια, μαζί με τέσσερεις ξύλινες εικόνες. Οι εικόνες του τέμπλου και οι ξύλινες εικόνες ζωγραφίστηκαν στην Αγία Πετρούπολη με πλάκες χαλκού και ψευδαργύρου. Τα παράθυρα είναι διακοσμημένα με βιτρώ.

Σχέδια κατεδάφισης
------------------

Ο καθεδρικός ναός χτίστηκε κατά την περίοδο της ρωσοποίησης στα τέλη του 19ου αιώνα και ήταν τόσο αντιπαθητικός σε πολλούς Εσθονούς ως σύμβολο καταπίεσης   έστι ώστε ότι οι αρχές της Εσθονίας προγραμμάτισαν την κατεδάφιση του καθεδρικού ναού το 1924, αλλά η απόφαση δεν εφαρμόστηκε ποτέ λόγω έλλειψης κεφαλαίων και της τεράστιας κατασκευής του κτηρίου.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Alexander Nevsky Cathedral - Sightseeing - Tallinn». *www.inyourpocket.com*.
2. ↑  Suurimad õigeusu katedraalid maailmas – History-hub.com (in Estonian)
3. ↑  Aleksander Nevski katedraal - Tallinn – Travel Estonia (in Estonian)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  στο Wikimedia Commons
Ερείπια του Κάστρου Μεφαά: Τα τείχη του βυζαντικού οχυρού
Λεπτομέρεια από το βυζαντινό μωσαϊκό δαπέδου στην εκκλησία του Αγίου Στεφάνου με την ελληνική ονομασία του τόπου
Το **Ουμ αρ-Ρασάς** (αραβικά: أم الرصاص), γνωστό κατά την περίοδο της ακμής του ως **Κάστρον Μεφαά** ή **Μεφαών**, είναι αρχαιολογικός χώρος στην Ιορδανία με ρωμαϊκά και βυζαντινά χριστιανικά ερείπια από τα τέλη του 3ου έως τον 9ο αιώνα. Ο οικισμός, ο οποίος έχει ανασκαφεί μόνο σε μικρά τμήματα, βρίσκεται κοντά στη σύγχρονη πόλη Ουμ αρ-Ρασάς, η οποία βρίσκεται στο Κυβερνείο του Αμμάν, περίπου 80 χιλιόμετρα νότια του Αμμάν και 30 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Μήδαβας. Η τοποθεσία έχει συσχετιστεί με τον βιβλικό οικισμό της Μεφαάθ που αναφέρεται στο Βιβλίο του Ιησού του Ναυή. Από το 2004, το Ουμ αρ-Ρασάς αποτελεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Michele Piccirillo: *Les églises paléochrétiennes d’Umm er-Rasas (Jordanie). Cinq campagnes de fouilles*. In: *Comptes rendus des séances de l’Académie des Inscriptions et Belles-Lettres* 1991, S. 273–294; hier: S. 276.
2. ↑  Edward Lipiński: On the Skirts of Canaan in the Iron Age. Peeters Publishers, Leuven, 2006, S. 331

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Umm ar-Rasas στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 139717772
* LCCN: n95097471

 |

 |
Ο **Σεργκέι Αλεξέγιεβιτς Ολιζάρενκο** (ρωσ. *Сергей Алексеевич Олизаренко*, γενν. 9 Σεπτεμβρίου 1954, Ντολίνσκα) είναι Σοβιετικός αθλητής του στίβου που συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1980.

Καριέρα
-------

Στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Μόσχας του 1980, απέτυχε να φτάσει στους τελικούς στα 3000 μέτρα με εμπόδια, μη τερματίζοντας στους ημιτελικούς λόγω σχισμένου αχίλλειου τένοντα.

Προσωπική ζωή
-------------

Σε ηλικία 14 ετών μετακόμισε στην Οδησσό και μπήκε σε τεχνική σχολή.

Ήταν παντρεμένος με την αθλήτρια του στίβου Ναντέζντα Ολιζάρενκο, την οποία γνώρισε σε ένα προπονητικό στρατόπεδο το 1978. Το 1980, μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες, το ζευγάρι παντρεύτηκε και απέκτησε μια κόρη, την Οξάνα.

Πηγές
-----

1. ↑  «Надежда Олизаренко: победу на Московской Олимпиаде считаю самой важной в карьере!» (στα Ρωσικά). Reporter.com.ua. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Δεκεμβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 20 Δεκεμβρίου 2014.
Η **Φρίντα Λιάππα** (Μεσσήνη Μεσσηνίας 10 Φεβρουαρίου 1948 – Αθήνα 28 Νοεμβρίου 1994) ήταν Ελληνίδα σκηνοθέτιδα του κινηματογράφου και ποιήτρια.

Σπούδασε Φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και κινηματογραφική τέχνη στο London Film School του Λονδίνου. Ασχολήθηκε με την ποίηση (αρχικά) και με τη σκηνοθεσία. Μέλος της «δημοκρατικής νεολαίας Λαμπράκη», συνελήφθη και φυλακίστηκε. Ανέπτυξε επίσης, αντιδικτατορική δράση. Ύστερα από ορισμένες μικρού μήκους ταινίες, όπως το *Μετά σαράντα μέρες* (1972), *Μια ζωή σε Θυμάμαι να φεύγεις* (1977), η οποία τιμήθηκε με το 2ο βραβείο στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και βραβεύθηκε από την Πανελλήνια Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου), *Απεταξάμην* (1980), παρουσίασε την πρώτη της ταινία μεγάλου μήκους *Οι δρόμοι της αγάπης είναι νυχτερινοί*, που απέσπασε το 1ο βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Ακολούθησαν τα έργα της *Ήταν ένας ήσυχος θάνατος* (1986) και *Τα χρόνια της μεγάλης ζέστης* (1992). Τον Ιανουάριο της ίδιας εκείνης χρονιάς, ο τότε σύμβουλος του Υπουργείου Πολιτισμού Απόστολος Δοξιάδης την κατήγγειλε για κακοποίηση παιδιού κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων μιας ταινίας της, ωστόσο η σκηνοθέτις απαλλάχθηκε με το υπ' αριθμόν 2826/1993 βούλευμα του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Αθηνών. Την ίδια περίπου χρονική περίοδο η Λιάππα διαγνώσθηκε ότι έπασχε από κακόηθες νεόπλασμα στον εγκέφαλο, ασθένεια από την οποία και απεβίωσε στις 28 Νοεμβρίου 1994, σε ηλικία μόλις 46 ετών.

Πηγές
-----

* *Το χρονικό του 20ού αιώνα 1994*, έκδοση «ΔΟΜΙΚΗ» (Ιανουάριος 1995), σελ. 163.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Αγγλικά) *Internet Movie Database*. nm0508690. Ανακτήθηκε στις 11  Ιανουαρίου 2016.
2. ↑  www.lifo.gr/team/u46465/52930.
3. ↑  Ανακτήθηκε στις 20  Ιουνίου 2019.
4. ↑  «Βιογραφικό της Φρίντας Λιάππα». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Φεβρουαρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 11 Αυγούστου 2014.
Ο **Όσκαρ Κρόιτσερ** (γερμανικά: *Oscar Kreuzer*), (Φραγκφούρτη, 14 Ιουνίου 1887 - Βισμπάντεν, 3 Μαΐου 1968), ήταν Γερμανός πρώην πρωταθλητής του ράγμπυ και της αντισφαίρισης.

Βιογραφία
---------

Ο Κρόιτσερ έπαιξε για τη Γερμανία στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1908 και στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1912 στη Στοκχόλμη, όπου κέρδισε χάλκινο μετάλλιο στο απλό. Το 1912, έφτασε επίσης στον τελικό στο παγκόσμιο πρωτάθλημα σε σκληρό γήπεδο στο Παρίσι που έχασε από τον συμπατριώτη του Ότο Φρόιτζχαϊμ. Στο Γουίμπλεντον, έφτασε στο καλύτερο αποτέλεσμα του το 1913 στα ημιτελικά.

Εκτός από την αντισφαίριση διακρίθηκε επίσης στο ράγκμπι όπου κέρδισε το γερμανικό πρωτάθλημα με το σύλλογό του *SC 1880 Φρανκφούρτη* το 1910, και έπαιξε πολλούς αγώνες για τη Γερμανία. 

Στα τέλη Ιουλίου 1914 έπαιξε τον ημιτελικό του κυπέλλου Ντέιβις στο Πίτσμπουργκ ενάντια στην Αυστραλασία. Όταν και ξέσπασε ο Α΄Παγκόσμιος πόλεμος, επιστρέφοντας στη Γερμανία τους σταμάτησε στο Γιβραλτάρ βρετανικό πολεμικό πλοίο όπου συνελήφθησαν και τοποθετήθηκαν σε φυλακή στο Γιβραλτάρ για αρκετούς μήνες πριν αποσταλούν σε στρατόπεδα κράτησης στην Αγγλία. Ο Κρόιτσερ κρατήθηκε σε στρατόπεδο στο Λιντς μέχρι το τέλος του πολέμου το 1918.

Το 1920 κέρδισε το διεθνές γερμανικό πρωτάθλημα στο Αμβούργο. Ήταν Νο 8 στον κόσμο για το 1920.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *ITF website*.
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 20  Ιουνίου 2019.
3. 1 2 3  Kaiser, Ulrich. «Der zweite Mann». Στο: Deutscher Tennis Bund. *Tennis in Deutschland. Von den Anfängen bis 2002* [*Tennis in Germany. From the beginnings to 2002.*] (στα German). Berlin: Duncker & Humblot. σελίδες 78–79. ISBN 3-428-10846-9. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
4. ↑  «Oscar Kreuzer Olympic Results». *sports-reference.com*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Ιουλίου 2015. Ανακτήθηκε στις 13 Μαΐου 2013.
5. ↑  «Friotzheim, Tennis Star, is Heard From». *The Pittsburgh Press*. 16 January 1916. .
6. ↑  «Tennis Men Interned» (PDF). *The New York Times*. 14 February 1915. .
7. ↑  Gillmeister, Heiner. «Kleine und große Geschichte – Davis Cup». Στο: Deutscher Tennis Bund. *Tennis in Deutschland. Von den Anfängen bis 2002* [*Tennis in Germany. From the beginnings to 2002.*] (στα German). Berlin: Duncker & Humblot. σελίδες 53–54. ISBN 3-428-10846-9. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
8. ↑  Mazak, Karoly (2010). *The Concise History of Tennis*, p. 48.
Ο **Ιερός Ναός Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, Αγίου Ελευθερίου και Αγίου Νεκταρίου Αιγάλεω** είναι τρισυπόστατη εκκλησία της πόλης, χτισμένη μπροστά από το β΄ συγκρότημα εργατικών πολυκατοικιών του Κάτω Αιγάλεω, στο νοτιοανατολικό τμήμα του δήμου. Ανοίκει στη δικαιοδοσία της Ιεράς Μητροπόλεως Νικαίας και υπάγεται διοικητικά στην Αρχιεπισκοπή Αθηνών. Μετά απο απαίτηση του κ. Μουζάκη εις μνήμην του πατέρα του, ονομάζεται Ευαγγελισμός της Θεοτόκου, Αγιος Ελευθέριος και Αγ. Διονύσιος. Ο Αγ. Νεκτάριος μεταφέρθηκε στο υπόγειο της εκκλησίας, στο οποίο γίνονται οι συναντήσεις του κατηχητικού καθώς και μνημόσυνα.

Η κατασκευή του Ναού πραγματοποιήθηκε το φθινόπωρο του 1970, δαπάναις (και προσωπικής εργασίας) πολλών κατοίκων της περιοχής, του βιομηχάνου Ελευθερίου Μουζάκη (ο οποίος προσέφερε το ποσό των 100.000 δραχμών ως α΄ δόση), της αντιδημάρχου Αιγάλεω Ευφροσύνης Γαλάρη, των κυριών του Συλλόγου «Ο Καλός Σαμαρείτης» και του προέδρου του Εξωραϊστικού Συλλόγου Αγίου Ελευθερίου Ιωάννη Αλεξάτου.

Η εναρκτήρια λειτουργία της εκκλησίας έλαβε χώρα στις 20 Δεκεμβρίου 1970, χοροστατούντος του βοηθού του τότε Αρχιεπισκόπου, Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Ευρίπου κ. Βασιλείου, παρουσία πλήθους πιστών.

Πηγή
----

* Αρχείο Ιστορικό Λαογραφικό Οικομουσείο Αιγάλεω

Παραπομπές
----------

1. ↑  Μηνιαία Εφημερίδα "*Το Προάστιόν μας*", αρ. φύλλου 146, της 15 Ιανουαρίου 1971, σελ. 4 "*Το ΑΙΓΑΛΕΩ αποκτά νέαν ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ*"
Συντεταγμένες: 37°58′58″N 23°40′42″E﻿ / ﻿37.9827°N 23.6784°E﻿ / 37.9827; 23.6784
Ο **Κωνσταντίνος Φωκάς** (πέθανε 953/954) ήταν βυζαντινός αριστοκράτης και στρατηγός.

Ήταν ο νεότερος γιος του Βάρδα Φωκά, και αδελφός του στρατηγού και μετέπειτα αυτοκράτορα Νικηφόρου και του στρατηγού Λέοντα Φωκά. Όταν ο πατέρας του διορίστηκε ως δομέστικος των σχολών το 945, ο Κωνσταντίνος διορίστηκε στρατηγός (στρατιωτικός διοικητής) του θέματος της Σελευκείας, στα νοτιοανατολικά σύνορα της αυτοκρατορίας με τον μουσουλμανικό κόσμο.

Συμμετείχε στις εκστρατείες του πατέρα του εναντίον των μουσουλμάνων, και συνελήφθη από τον Χαμδανίδη εμίρη του Χαλεπίου, Σαΐφ αλ Ντάουλα, στη μάχη της Μαράς το 953. Ο Κωνσταντίνος πήρε μέρος στη μετέπειτα θριαμβευτικής εισόδου του Σαΐφ αλ-Ντάουλα στο Χαλέπι, αλλά σύντομα αρρώστησε και πέθανε (πιθανώς στις αρχές του 954). Μερικές βυζαντινές πηγές αναφέρουν ότι δηλητηριάστηκε από τον Σαΐφ αλ Ντάουλα μετά την άρνησή του να ασπαστεί το Ισλάμ, ενώ αραβικές πηγές υποστηρίζουν ότι δηλητηριάστηκε από τους βυζαντινούς όταν ο Σαΐφ αλ Ντάουλα αρνήθηκε τα λύτρα που προσφέρονται από τον Βάρδα Φωκά. Όποια και αν είναι η αλήθεια, για τον θάνατο του Κωνσταντίνου φαίνεται να έχει κατηγορηθεί ο Σαΐφ αλ Ντάουλα από τους Βυζαντινούς, και σε αντίποινα πολλοί άραβες αιχμάλωτοι, συμπεριλαμβανομένων και ορισμένων από τους συγγενείς του εμίρη των Χαμδανιδών, εκτελέστηκαν ως αποτέλεσμα του θανάτου του. Μερικές βυζαντινές και αραβικές πηγές ισχυρίζονται ότι αυτό είχε ως αποτέλεσμα την αποτυχία της ειρηνευτικής πρεσβείας που στάλθηκε από τους Βυζαντινούς τον Ιούνιο του 954 υπό τον Παύλο Μονομάχο, αλλά οι σύγχρονοι μελετητές αν αμφισβητούν αυτή την εκδοχή

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 26  Νοεμβρίου 2018.
2. ↑  Whittow (1996), pp. 323, 347
3. ↑  Vasiliev (1968), pp. 348–350
4. ↑  Wortley (2010), pp. 232–233
5. ↑  Vasiliev (1968), pp. 351–352
6. ↑  Vasiliev (1968), p. 352
7. ↑  Wortley (2010), p. 233

Πηγές
-----

* Whittow, Mark (1996). *The Making of Byzantium, 600–1025*. University of California Press. ISBN 978-0-520-20496-6.
* Vasiliev, A.A. (1968). *Byzance et les Arabes, Tome II, 1ére partie: Les relations politiques de Byzance et des Arabes à L'époque de la dynastie macédonienne (867–959)*. French ed.: Henri Grégoire, Marius Canard. Brussels: Éditions de l'Institut de Philologie et d'Histoire Orientales.
* Wortley, John, επιμ. (2010). *John Skylitzes: A Synopsis of Byzantine History, 811-1057*. Cambridge, United Kingdom: Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-76705-7.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Constantine Phokas  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Hellas Sat 2** (προηγουμένως γνωστός ως **Intelsat APR3**, **Sinosat** **1B,** **NSS 6**, **NSS K-TV** και **Intelsat K-TV**) είναι δορυφόρος επικοινωνίας ο οποίος λειτουργείται από την Hellas Sat. Στις 29 Ιουνίου 2017 ο δορυφόρος Hellas Sat 3 εκτοξεύτηκε για να αντικαταστήσει τον Hellas Sat 2.

Ιστορικό
--------

Ο Hellas Sat 2 εκτοξεύτηκε από πύραυλο Atlas V στο Κέιπ Κανάβεραλ της Φλόριντας των Ηνωμένων Πολιτειών, στις 22:10 (Συντονισμένη Παγκόσμια Ώρα) της 13ης Μαΐου 2003.

Χωρητικότητα και κάλυψη
-----------------------

Ο δορυφόρος 3.45 τόνων φέρει 30 αναμεταδότες μπάντας Ku για την παροχή μεταδόσεων φωνής άμεσες προς το σπίτι και βίντεο σε ένα μεγάλο μέρος της Ευρώπης, της Βόρειας Αφρικής και της Μέσης Ανατολής, σε χώρο στάθμευσης 39 μοίρες ανατολικά γεωγραφικό μήκος. Παρείχε επίσης τηλεοπτικές υπηρεσίες για τους θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 στην Αθήνα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Greece & Cyprus launch ‘Hellas Sat 3’ satellite
2. 1 2  «Hellas Sat». *NSSDC Master Catalog*. Ανακτήθηκε στις 23 Μαΐου 2017.   *Αυτό το λήμμα περιλαμβάνει κείμενο από αυτή την πηγή, που είναι κοινό κτήμα.*

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Hellas Sat
* Άρθρο για τον Hellas-Sat-2 στο cordis.eu
* Τοποθεσία του Hellas-Sat-2 και εμβέλεια κάλυψης στο SatBeams
* Άρθρο για την απόκτηση της Hellas Sat από την Arabsat
* Gunter's Space Page. «HellasSat 2» (στα Αγγλικά).
Η **Αικατερίνη Τρικούπη** (Κωνσταντινούπολη, 1800 - Αίγινα, 15 Ιουλίου 1871), υπήρξε σύζυγος του πρωθυπουργού της Ελλάδας και ιστοριογράφου Σπυρίδωνα Τρικούπη. Γιος της ήταν ο επίσης πρωθυπουργός, Χαρίλαος Τρικούπης.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στη Κωνσταντινούπολη το 1800 και ήταν κόρη του λογίου και αξιωματούχου στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες Νικολάου Αλ. Μαυροκορδάτου (1744 - 1818) και της Σμαράγδας Καρατζά. Είχε έναν αδελφό , τον αγωνιστή της επανάστασης του 1821 και πολιτικό του ελληνικού κράτους, Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο και δύο αδελφές, τις Ελένη και Ευφροσύνη ( σύζυγος του Φρειδερίκου Εδουάρδου Ράινεκ ). Θείος της ήταν ο ηγεμόνας της Βλαχίας, Ιωάννης Καρατζάς.

Όταν μετά την έναρξη της ελληνικής επανάστασης πραγματοποιήθηκαν από τους Οθωμανούς διωγμοί κατά των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης, η οικία της στο Μέγα Ρεύμα δέχτηκε επίθεση, ενώ ο θείος της, Γεώργιος Μαυροκορδάτος απαγχονίστηκε. Αργότερα, υπό το φόβο μην αιχμαλωτιστεί και καταλήξει στα χαρέμια, έφυγε από την οικία της και βρήκε καταφύγιο σε έναν Άγγλο ιερέα, ο οποίος την φυγάδευσε μέσω πλοίου στην επαναστατημένη Ελλάδα και συγκεκριμένα στο Ναύπλιο όπου επανενώθηκε με τον αδελφό της Αλέξανδρο.

Στις 7 Ιανουαρίου του 1826 παντρεύτηκε στο Ναύπλιο τον πολιτικό Σπυρίδωνα Τρικούπη. Από αυτόν τον γάμο, απέκτησε τέσσερα παιδιά: την Αγλαΐα (1830 - 1842), τον Χαρίλαο (1832 - 1896), τον Όθωνα (1833 - 1844) και τη Σοφία (1838 - 1916 ).
Έζησε για πολλά χρόνια στο εξωτερικό , κυρίως στο Λονδίνο, όπου ο σύζυγός της διετέλεσε πρεσβευτής και αργότερα εγκαταστάθηκε οικογενειακώς στα Πατήσια. Πέθανε στις 15 Ιουλίου του 1871 στην έπαυλη Τρικούπη της Αίγινας όπου ζούσε, από πνιγμό. Ενταφιάστηκε στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών στον οικογενειακό τάφο της οικογένειας Τρικούπη.

Φημιζόταν για το παράστημά, την ευγένεια και την μόρφωσή της την οποία απέκτησε μετά την ενηλικίωσή της, μαθαίνοντας εκτός των άλλων και γαλλικά. Στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο, μεταξύ των εκθεμάτων υπάρχει πορτοφόλι του Χαρίλαου Τρικούπη το οποίο εμπεριέχει φωτογραφία της Αικατερίνης.

Δείτε επίσης
------------

* Οικογένεια Μαυροκορδάτου
* Οικογένεια Τρικούπη

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Κούλα Ξηραδάκη, *Φαναριώτισσες*, εκδόσεις Φιλιππότη, Αθήνα, 1999, σ. 133.
2. ↑  Σοφία Τρικούπη, *Η Μήτηρ μας - Αικατερίνη Τρικούπη το γένος Νικολάου Μαυροκορδάτου*
(1800-1871), Βιβλιοθήκη της Βουλής των Ελλήνων, Αθήνα 2012, σ. 7, 39.
3. ↑  Σοφία Τρικούπη, 2012, σ. 39.
4. ↑  Σοφία Τρικούπη, 2012, σ. 11.
5. ↑  Σοφία Τρικούπη, 2012, σ. 11 - 15.
6. ↑  Σοφία Τρικούπη, 2012, σ. 16 - 17.
7. ↑  *Χαρίλαος Τρικούπης - Έκθεση ιστορικών κειμηλίων της οικογένειας Τρικούπη*, Βουλή των Ελλήνων, Αθήνα, Μάρτιος 2012, σελ. 13.
8. ↑  Βουλή των Ελλήνων, 2012, σ. 15 - 18.
9. ↑  Σοφία Τρικούπη, 2012, σ. 33.
10. 1 2  Κούλα Ξηραδάκη, 1999, σ. 134.
11. ↑  Σοφία Τρικούπη, 2012, σ. 20.

Βιβλιογραφία
------------

* Κούλα Ξηραδάκη, *Φαναριώτισσες*, εκδόσεις Φιλιππότη, Αθήνα, 1999.
* Σοφία Τρικούπη, *Η Μήτηρ μας - Αικατερίνη Τρικούπη το γένος Νικολάου Μαυροκορδάτου (1800-1871)*, Βιβλιοθήκη της Βουλής των Ελλήνων, Αθήνα 2012.
* *Χαρίλαος Τρικούπης - Έκθεση ιστορικών κειμηλίων της οικογένειας Τρικούπη*, Βουλή των Ελλήνων, Αθήνα, Μάρτιος 2012.
Ο **Χουάν Μανουέλ Ριβαλόρα** (γενν. 8 Αυγούστου 1899, Ροσάριο - 1985) ήταν Αργεντινός σκακιστής.

Βιογραφικά Στοιχεία
-------------------

Ο Χ. Μ. Ριβαλόρα ήταν ένας από τους σημαντικότερους Αργεντινούς σκακιστές της δεκαετίας του 1920 και αυτής του 1930. Το 1926, κατετάγη πέμπτος στο Σκακιστικό Πρωτάθλημα Αργεντινής. Κατά τη διάρκεια της ζωής του συμμετείχε σε πολλά τουρνουά που διοργανώθηκαν στην Αργεντινή.

Ο Χ. Μ. Ριβαλόρα εκπροσώπησε την Αργεντινή σε μία σκακιστική Ολυμπιάδα. Τα αποτελέσματά του φαίνονται αναλυτικά στον παρακάτω πίνακα:

| Έτος | Εκπροσώπηση | Αριθμός Σκακιέρας | Ολυμπιάδα | Πόλη | Αποτελέσματα |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1927 | Αργεντινή Αργεντινή  | 2η σκακιέρα | 1η Ολυμπιάδα |  Λονδίνο | +0, =7, -8 |

Το βιβλίο του *Autobiografía ajedrecística* (Σκακιστική Αυτοβιογραφία) είναι ένα πολύ ενδιαφέρον κείμενο με αναμνήσεις από τους μεγάλους σκακιστές Εμάνουελ Λάσκερ, Αλεξάντρ Αλιέχιν, Ριχάρδο Ρέτι, Ζίγκμπερτ Τάρας, αλλά και τη σκακιστική ζωή στην Αργεντινή, πριν και μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Campeonatos Argentinos tablas Αρχειοθετήθηκε 2017-11-07 στο Wayback Machine. (στα Ισπανικά)
2. ↑  «OlimpBase :: Men's Chess Olympiads :: Juan Rivarola». *www.olimpbase.org*. Ανακτήθηκε στις 28 Μαρτίου 2022.
3. ↑  «Autobiografía ajedrecística de Juan Manuel Rivarola». *www.ara.org.ar*. Ανακτήθηκε στις 28 Μαρτίου 2022.
***Η Μεταμόρφωση*** (γερμανικά: ***Die Verwandlung***) είναι τίτλος γερμανόφωνου μυθιστορήματος του Τσεχοεβραίου συγγραφέα Φραντς Κάφκα. Γράφτηκε το 1912 και δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1916 ως εκτενής νουβέλα, αποτελεί δε μυθοπλασία τρόμου με αλληγορική σημασία.

Πλοκή
-----

Κεντρικό πρόσωπο του μυθιστορήματος είναι ο νεαρός εμπορικός αντιπρόσωπος Gregor Samsa, ένας υπάλληλος μίας μεγάλης εταιρείας που αγωνίζεται να απαλλάξει την οικογένειά του (τους γονείς και την αδελφή του) από ένα παλαιό χρέος. Ένα πρωί, ξυπνώντας στο δωμάτιό του ανακαλύπτει ότι έχει μεταμορφωθεί σε γιγάντια κατσαρίδα και από εκείνη τη στιγμή ξετυλίγεται ένα αβάσταχτο δράμα για τον ίδιο και τους οικείους του.

Το μήνυμα
---------

Το κεντρικό πρόσωπο του έργου μοιάζει να επωμίζεται όλα τα βάρη της οικογένειας, από το χρέος μέχρι τη φρίκη που προκαλεί στους συγγενείς του η τερατώδης μορφή της ύπαρξής του. Η αλλοτρίωση του οικογενειακού περιβάλλοντος, με τη στάση των συγγενών, εκφράζει την επιθυμία του συγγραφέα να περιγράψει τα αστικά αδιέξοδα της κοινωνίας του καιρού του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  "Η Μεταμόρφωση - Franz Kafka" Ανακτήθηκε στις 17/8/2019
2. ↑  "Ο άνθρωπος που η αλλοτρίωση τον έκανε κατσαρίδα." Ανακτήθηκε στις 17/8/2019
3. ↑  Κυριάκος Χαλκόπουλος: "Συμβολισμοί στη Μεταμόρφωση του Φραντζ Κάφκα" Ανακτήθηκε στις 17/8/2019
4. ↑  Μαργαρίτα Ζαχαριάδη: "Σύνοψη του βιβλίου 'Η Μεταμόρφωση'" Ανακτήθηκε στις 17/8/2019

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 176193257
* LCCN: n79077992
* GND: 4099253-6
* SUDOC: 03082091X
* BNF: cb12215943z (data)
* NLA: 35681505
* NKC: aun2006373029
* BNE: XX2037144

 |

 |
Μία από τις γκραβούρες του J. Ferat, στην αρχική έκδοση του έργου**Η Μυστηριώδης Νήσος** (*L’ Ile Mysterieuse*) είναι περιπετειώδες επιστημονικό μυθιστόρημα του Ιουλίου Βερν το οποίο, ουσιαστικά, αποτελεί τη συνέχεια προηγούμενου έργου του ίδιου συγγραφέα υπό τον τίτλο *20.000 Λεύγες κάτω από τις Θάλασσες* (*20.000 Lieues sous les Mers*). Γράφτηκε και κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στη Γαλλία το έτος 1874 από τον εκδοτικό οίκο του Pierre Jules Hetzel (1814 – 1886). Η αρχική έκδοση περιείχε ορισμένες γκραβούρες του Γάλλου ζωγράφου Jules-Descartes Ferat (1829 - 1906). Το μυθιστόρημα μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο, την τηλεόραση και το ραδιόφωνο. Το έργο θεωρείται ότι περιέχει επιρροές από τα, παρόμοιας θεματολογίας, μυθιστορήματα *Ροβινσών Κρούσος* του Ντάνιελ Ντεφόε (1719) και *Οικογένεια Ελβετών Ροβινσώνων* του Johann David Wyss (1812).

Πλοκή
-----

Πέντε άνδρες κι ένα σκυλί, δραπέτες από την πόλη Ρίτσμοντ κατά τη διάρκεια του Αμερικανικού Εμφυλίου, ναυαγούν σε ένα άγνωστο νησί του Ειρηνικού Ωκεανού στις 24 Μαρτίου 1865, όταν το αερόστατο με το οποίο διέφυγαν έπεσε στην αμμουδιά. Έξι χιλιάδες μίλια μακριά από τον τόπο τους, οι ναυαγοί υποχρεώνονται να παραμείνουν επί 4 ολόκληρα χρόνια ως άποικοι στο νησί, το οποίο οι ίδιοι ονόμασαν «*Λίνκολν*», αντιμετωπίζοντας μεγάλες δυσχέρειες. Ωστόσο, τα προβλήματα που προκύπτουν φαίνονται να ξεπερνιόνται χάρις στις σωτήριες παρεμβάσεις κάποιου αόρατου φίλου. Έπειτα από πολλές περιπέτειες ανακαλύπτουν ότι ο άγνωστος προστάτης τους είναι ο πλοίαρχος του σκάφους *Ναυτίλος*, *Κάπτεν Νέμο*, που έχει βρει καταφύγιο σε εκείνη την απρόσιτη γωνιά των ωκεανών. Βασισμένη στο μυθιστόρημα, στον πλοίαρχο Νέμο και στο Ναυτίλο είναι η ταινία "Το Μυστηριώδες Νησί".

Οι χαρακτήρες του βιβλίου
-------------------------

* Κύρος Σμιθ, πολυπράγμων επιστήμονας, μηχανικός.
* Γεδεών Σπίλετ, έγκριτος δημοσιογράφος, ανταποκριτής της εφημερίδας *Κήρυκας της Νέας Υόρκης*.
* Πένκροφ, πολύπειρος ναυτικός.
* Άρμπερτ Μπράουν, νεαρός φίλος και προστατευόμενος του προηγούμενου.
* Ναβ, μαύρος πιστός υπηρέτης του Κύρου Σμιθ.
* Άυρτον ή «*Μπεν Τζόις*», ναύκληρος, πρώην κατάδικος.
* Μπομπ Χάρβεϊ, επικεφαλής πειρατών.
* Πλοίαρχος Νέμο (Ινδός πρίγκιπας Ντακκάρ, γιος του Μαχαραγιά της Μπουντελχάντ), κυβερνήτης του υποβρύχιου σκάφους *Ναυτίλος*.
* «*Δίας*», πίθηκος, βοηθός του Ναβ.
* «*Τοπ*», ο σκύλος του μηχανικού.

Παραπομπές
----------

1. ↑  fadedpage.com «The Mysterious Island» Ανακτήθηκε στις 31/8/2020
2. ↑  «Jules Verne: An author Before his Time?» Ανακτήθηκε στις 31/8/2020

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 177957070
* GND: 4294882-4
* SUDOC: 031168426
* BNF: cb122435899 (data)
* BNE: XX2031754

 |

 |
Το **Κάσλταουν** (αγγλικά: Castletown), ή **Μπάλλι Χάστσαλ** (μανξ: Balley Chashtal), είναι μικρή πόλη στη Νήσο του Μαν, γεωγραφικά εντός της ιστορικής ενορίας του Μαλού αλλά διοικείται χωριστά. Βρίσκεται στα νότια του νησιού, και ήταν η πρωτεύουσα των Μανξ μέχρι το 1869. Στο κέντρο της πόλης δεσπόζει το Κάστρο Ράσεν, ένα καλοδιατηρημένο μεσαιωνικό κάστρο, το οποίο κτίστηκε αρχικά για έναν βασιλιά Βίκινγκ.

Η απογραφή της Νήσου του Μαν το 2011 καταγράφει τον πληθυσμό της πόλης ως 3.097 κατοίκους (ενώ το 2006 υπήρχαν 3.109 κάτοικοι).

Παραπομπές
----------

1. ↑  
«Isle of Man Census 2006 Summary Results». Economic Affairs Division, Isle of Man Treasury. 2006, σελ. 3. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 October 2008.. Ανακτήθηκε στις 28 September 2008.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Castletown, Isle of Man στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 155962878
* LCCN: n82106385

 |

 |
Ο **Δημήτρης Ευσταθίου** (Κολωνός Αθηνών, 1923 - 11 Αυγούστου 1996) ήταν Έλληνας τραγουδιστής του λαϊκού και του ρεμπέτικου, καθώς και συνθέτης, στιχουργός και οργανοπαίχτης.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στον Κολωνό Αθηνών το 1923. Έζησε επίσης στην Δάφνη Αθηνών. Την δεκαετία του '40 ξεκίνησε την πορεία αυτού στο τραγούδι, ενώ η πρώτη του δισκογραφική δουλειά έγινε την δεκαετία του '50. Κατά την διάρκεια της ζωής του, συνεργάστηκε με πολλούς δημοφιλείς καλλιτέχνες, όπως τον Βασίλη Τσιτσάνη, τον Μάνο Λοΐζο, την Λίτσα Διαμάντη, τον Γιάννη Παπαϊωάννου, τον Μπάμπη Τσετίνη, τον Βαγγέλη Περπινιάδη, αλλά και με διάφορες δισκογραφικές εταιρείες, όπως η EMI, η Universal Music Group, η Universal Music Australia και η CRONOS MUSIC. 

Απεβίωσε στις 11 Αυγούστου 1996 σε ηλικία 73 ετών και κηδεύτηκε στην Ηλιούπολη.

Αδελφός ήταν ο Σπύρος, επίσης δεξιοτέχνης μπουζουκιού και τραγουδιστής.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.rizospastis.gr/story.do?id=3669610.
Το **Δουκάτο της Βυρτεμβέργης** (γερμανικά: *Herzogtum Württemberg*) ήταν δουκάτο στο νοτιοδυτικό τμήμα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ήταν μέλος της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από το 1495 έως το 1806. 

Η μακρά επιβίωση του Δουκάτου για πάνω από τρεις αιώνες οφείλεται κυρίως στο μέγεθός της, καθώς ήταν μεγαλύτερη από τους άμεσους γείτονές της. Κατά τη διάρκεια της προτεσταντικής μεταρρύθμισης, η Βυρτεμβέργη αντιμετώπισε μεγάλη πίεση από την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία για να παραμείνει μέλος. Η Βυρτεμβέργη αντιστάθηκε στις επαναλαμβανόμενες γαλλικές εισβολές τον 17ο και 18ο αιώνα. 

Η Βυρτεμβέργη βρισκόταν κατευθείαν στο δρόμο των γαλλικών και αυστριακών στρατών που συμμετείχαν στη μακρά αντιπαλότητα μεταξύ του Οίκου των Βουρβόνων και του Οίκου των Αψβούργων. Το 1803, ο Ναπολέων προήγαγε το Δουκάτο σε Εκλεκτοράτο της Βυρτεμβέργης της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Την 1η Ιανουαρίου 1806, ο τελευταίος εκλέκτορας ανέλαβε τον τίτλο του Βασιλιά της Βυρτεμβέργης. Αργότερα εκείνο το έτος, στις 6 Αυγούστου 1806, ο τελευταίος αυτοκράτορας, ο Φραγκίσκος Β´, κατάργησε (de facto) την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.

Παραπομπές
----------

* Fulbrook, Mary (1983). *Piety and Politics: Religion and the Rise of Absolutism in England, Württemberg, and Prussia*. University of Cambridge Press. ISBN 0-521-25612-7.
* Kaufmann, Thomas DaCosta (1995). *Court, Cloister, and City: The Art and Culture of Central Europe, 1450-1800*. University of Chicago Press. ISBN 0-226-42729-3.
* Marcus, Kenneth H. (2000). *Politics of Power: Elites of an Early Modern State in Germany*. Verlag Philipp von Zabern [de]. ISBN 3-8053-2534-7.
* Owens, Samantha· Reul, Barbara M.· Stockigt, Janice B. επιμ. (2011). *Music at German Courts, 1715–1760: Changing Artistic Priorities*. Foreword by Michael Talbot. Boydell Press. ISBN 978-1-84383-598-1.
* Raitt, Jill (1993). *The Coloquy of Montbéliard: Religion and Politics in the Sixteenth Century*. Oxford University Press. ISBN 0-19-507566-8.
* Wilson, Peter H. (2009). *The Thirty Years War: Europe's Tragedy*. Belknap Press. ISBN 978-0-674-03634-5.
* Wilson, Peter H. (2016). *Heart of Europe: A History of the Holy Roman Empire*. Belknap Press. ISBN 978-0-674-05809-5.
Το **Παλάτι του Σιμονόβιτς** (πολωνικά: Pałac Symonowiczów) είναι μπαρόκ παλάτι στην Βαρσοβία της Πολωνίας, στην οδό Σόλετς 37.

Ιστορία
-------

Το ακριβές έτος κατασκευής του παλατιού παραμένει άγνωστο, αλλά είναι γνωστό ότι χτίστηκε πριν από το 1762.

Σχεδιάστηκε από τον Γάλλο αρχιτέκτονα Πιερ Ρικό ντε Τιρεγκάιγ σε στυλ μπαρόκ. Το 1770, έγινε ιδιοκτησία του ευγενή Σιμόν ντε Σιμονόβιτς. Τον 19ο αιώνα, το κτίριο άλλαζε συχνά ιδιοκτήτες.

Το 1944, κατά τη διάρκεια της Εξέγερσης της Βαρσοβίας στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, στην περιοχή του παλατιού έγιναν σφοδρές μάχες και το κτίριο χρησιμοποιήθηκε ως νοσοκομείο από τους αντάρτες. Καταστράφηκε κατά τη διάρκεια του πολέμου και ξαναχτίστηκε το 1951.

Επί του παρόντος, το κτίριο στεγάζει ένα νηπιαγωγείο.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Jerzy Stanisław Majewski, Tomasz Urzykowski, Dariusz Bartoszewicz: *Spacerownik warszawski*. Warsaw: Agora, 2007, pp. 44-45. ISBN 978-83-60225-96-7. (in Polish)
2. 1 2 3  Tadeusz Stefan Jaroszewski, Edmund Kupiecki: *Księga pałaców Warszawy*. Warsaw: Interpress, 1985, p. 149. ISBN 9788322320471. (in Polish)
3. ↑  «O nas». *p122.pl* (στα Πολωνικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Δεκεμβρίου 2010.
Στην θεωρία γράφων, η **ακτίνα** ενός γράφου {\displaystyle G=(V,E)} είναι η ελάχιστη εκκεντρότητα {\displaystyle \epsilon (v)} από όλες τις κορυφές {\displaystyle v\in V}, δηλαδή:9:35:21

{\displaystyle \mathrm {rad} (G)=\min \_{v\in V}\epsilon (v)}.
Ισοδύναμα, ορίζεται ως

{\displaystyle \mathrm {rad} (G)=\min \_{v\in V}\max \_{u\in V}d(u,v)},
όπου {\displaystyle d(u,v)} είναι η απόσταση των κορυφών u και v στον γράφο G, δηλαδή το μήκος του συντομότερου μονοπατιού μεταξύ τους (ή \infty  αν δεν υπάρχει).

Κάθε κορυφή {\displaystyle v\in V} για την οποία {\displaystyle \epsilon (v)=\mathrm {rad} (G)} λέγεται **κεντρική** και το σύνολο αυτών των κορυφών λέγεται κέντρο του G.

Παραδείγματα
------------

* Η ακτίνα του παρακάτω γράφου είναι 2, καθώς οι εκκεντρότητες είναι {\displaystyle \epsilon (v\_{1})=3}, {\displaystyle \epsilon (v\_{2})=3}, {\displaystyle \epsilon (v\_{3})=4}, {\displaystyle \epsilon (v\_{4})=2}, {\displaystyle \epsilon (v\_{5})=2}, {\displaystyle \epsilon (v\_{6})=3}, {\displaystyle \epsilon (v\_{7})=4}, {\displaystyle \epsilon (v\_{8})=3}.

Αριστερά ο αρχικός γράφος και δεξιά οι αποστάσεις σε κόκκινο από την κορυφή {\displaystyle v\_{5}}, που δίνει την ελάχιστη εκκεντρότητα.
* Ο κύκλος {\displaystyle C\_{n}} έχει ακτίνα {\displaystyle \lfloor n/2\rfloor }.

Αριστερά ο αρχικός γράφος και δεξιά οι αποστάσεις σε κόκκινο για μία από τις κορυφές του κύκλου {\displaystyle C\_{7}}.
* Ο πλήρης γράφος έχει ακτίνα 1, καθώς όποια κορυφή και να διαλέξουμε οι αποστάσεις τις προς όλες τις κορυφές είναι 1.

Αριστερά ο αρχικός γράφος και δεξιά οι αποστάσεις σε κόκκινο για μία από τις κορυφές του πλήρους γράφου {\displaystyle K\_{6}}.

Δείτε επίσης
------------

* Απόσταση (θεωρία γράφων)
* Εκκεντρότητα (θεωρία γράφων)
* Διάμετρος (θεωρία γράφων)

Παραπομπές
----------

1. ↑  Diestel, Reinhard. *Graph theory* (3η έκδοση). Berlin Heidelberg: Springer. ISBN 9783540261834.
2. ↑  Δημήτριος Μ. Θηλυκός. «Σημειώσεις στη θεωρία γραφημάτων» (PDF). Εθνικός και Καποδιστριακόν Πανεπιστήμιον Αθηνών. Ανακτήθηκε στις 2 Ιανουαρίου 2024.
3. ↑  Συμβώνης, Α. «Θεωρία Γραφημάτων: 3η Διάλεξη» (PDF). Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο. Ανακτήθηκε στις 2 Ιανουαρίου 2024.
4. ↑  Καβρουδάκης, Δημήτρης. «Εισαγωγή στην θεωρία γράφων» (PDF). Τμήμα Γεωγραφίας, Πανεπιστήμιο Αιγαίου. Ανακτήθηκε στις 2 Ιανουαρίου 2024.
Ως **Αναστασιανός νόμος** αναφέρεται ένας συγκεκριμένος νόμος, που εκδόθηκε από τον Βυζαντινό Αυτοκράτορα Αναστάσιο Α΄ (βασίλευσε από το 491 έως το 518) και συμπεριλήφθηκε στον Ιουστινιάνειο Κώδικα (4, 35, 22) με την ίδια ονομασία στη λατινική (***Lex Anastasiana***).

Ο νόμος καθόριζε ότι με την εκχώρηση η απαίτηση μεταβιβάζεται στον εκδοχέα, με την ελπίδα πως με τον τρόπο αυτόν θα περιοριζόταν η αισχροκέρδεια στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Η αυστηρότητα του νόμου αυτού ανάγκασε πολλούς Βυζαντινούς να εξεύρουν άλλους τρόπους συναλλαγής. Είναι χαρακτηριστική ως προς αυτό η συμπληρωματική διάταξη του Ιουστινιανού Α´, που περιόριζε τις καταχρήσεις. Η ατελής διατύπωση του κειμένου του Αναστασιανού Νόμου έδινε πολλές δυνατότητες για την καταστρατήγησή του. Ακόμα και η βελτίωση από τον Ιουστινιανό με διασαφήνιση του κειμένου δεν είχε τα αναμενόμενα αποτελέσματα. Ο αυστηρός Αναστασιανός νόμος εμπόδιζε την άμεση μετάσταση των απαιτήσεων και για τον λόγο αυτόν τελικώς καταργήθηκε. Στη νεότερη Ελλάδα ίσχυε ωστόσο παρόμοιος νόμος κατ' απομίμηση του Αναστασιανού, ο οποίος καταργήθηκε το 1911 με τον Νόμο ΓΨΠΗ΄/6-8 Ιουνίου 1911 που έδωσε μεγαλύτερη ελευθερία αλλά και μεγαλύτερη ασφάλεια στις συναλλαγές.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Codex Justinianus*, 4, 35, 23

Πηγές
-----

* Β.Ι. Φειδά: Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 5, σελίδα 483
Ο **Καθεδρικός Ναός Αγίου Αλεξάνδρου Νιέφσκι** (γαλλικά: *Cathédrale Saint-Alexandre-Nevsky*, ρωσικά: *Собор Святого Александра Невского*) είναι χριστιανικός ναός στο Παρίσι υπό την δικαιοδοσία της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, που βρίσκεται στην οδό 12 rue Daru Arondisse στο 8ο Δημοτικό Διαμέρισμα Παρισιού. Ιδρύθηκε και καθαγιάστηκε το 1861, καθιστώντας τον τον πρώτο ρωσικό ορθόδοξο τόπο λατρείας στη Γαλλία. Είναι η έδρα της Αρχιεπισκοπής Ρωσικών Ορθόδοξων Εκκλησιών Δυτικής Ευρώπης, που πρόσφατα μετατέθηκε στη δικαιοδοσία του Πατριαρχείου Μόσχας. Χτίστηκε εν μέρει με δώρο 200.000 φράγκων από τον Τσάρο  Αλέξανδρο Β΄ της Ρωσίας. Ο Καθεδρικός Ναός Αγίου Αλεξάνδρου Νιέφσκι δεν είχε ευθυγραμμιστεί με τον Πατριάρχη της Μόσχας από τη Ρωσική Επανάσταση, αλλά από τις 14 Σεπτεμβρίου 2019 η δικαιοδοσία της ενοριακής κοινότητας του καθεδρικού ναού μεταφέρθηκε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως στο Πατριαρχείο Μόσχας. Ο καθεδρικός ναός δεν πρέπει να συγχέεται με τον ορθόδοξο Καθεδρικό Ναό της Αγίας Τριάδας, ο οποίος είναι ένας επαρχιακός καθεδρικός ναός της Πατριαρχικής Εξαρχίας Δυτικής Ευρώπης του ατριαρχείο Μόσχας.

Δείτε επίσης
------------

* Καθεδρικός Ναός της Αγίας Τριάδας (Παρίσι)

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Historic and festive Sunday at St. Alexander Nevsky Cathedral». *Exarchat*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Δεκεμβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 26 Σεπτεμβρίου 2019.
2. ↑  Hassell, James E. (1991). *Russian Refugees in France and the United States Between the World Wars*. American Philosophical Society. ISBN 978-0871698179.
Ο **Εμμανουήλ (Μάνος) Χατζηδάκης** (Λέρος, 21 Απριλίου 2000), είναι Έλληνας επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,08 μ και αγωνίζεται ως σέντερ και ενίοτε πάουερ φόργουορντ στην Α.Ε.Κ.

Νεανική σταδιοδρομία
--------------------

Ο Χατζηδάκης έπαιξε από νεανική ηλικία με τις ομάδες νέων του Κρόνου Αγίου Δημητρίου, του Ίκαρου Καλλιθέας και του Πανιωνίου Λέρου πριν ξεκινήσει την επαγγελματική του πορεία.

Επαγγελματική πορεία
--------------------

Στις 28 Ιουνίου 2016, ο Χατζηδάκης μεταπήδησε στην Α.Ε.Κ της Ελληνικής Α1 Κατηγορίας, όπου υπέγραψε επταετές συμβόλαιο. Στις 20 Σεπτεμβρίου 2018, η ΑΕΚ τον έδωσε δανεικό στο Μαρούσι της Α2 Κατηγορίας για να πάρει περισσότερο χρόνο συμμετοχής. Στο πρώτο του παιχνίδι σημείωσε 20 πόντους, 7 ριμπάουντ και 3 ασίστ απέναντι στην Καβάλα. 

Το 2019 υπέγραψε συμβόλαιο με τον Κόροιβο Αμαλιάδας.

Την περίοδο 2020-21 με το Μαρούσι, ο Χατζηδάκης είχε μέσο όρο 9.1 πόντους και 4 ριμπάουντ ανά αγώνα, σε 22 αγώνες. 

Στις 9 Ιουλίου 2021, ο Χατζηδάκης υπέγραψε με τον Κολοσσό Ρόδου. Την σεζόν 2021-22, μέτρησε κατά μέσο όρο 3.2 πόντους και 1.4 ριμπάουντ σε περίπου 9 λεπτά συμμετοχής. Στις 16 Αυγούστου 2022, ανανέωσε το συμβόλαιό του με τους Ροδίτες μέχρι το 2024. Τη σεζόν 2022-23, σε 22 αγώνες είχε 4.9 πόντους και 2.7 ριμπάουντ με 14 λεπτά συμμετοχής κατά μέσο όρο.

Στις 9 Ιουνίου 2023, επέστρεψε στην Α.Ε.Κ με την οποία υπέγραψε 3ετές συμβόλαιο, ήτοι έως το 2026.

Παραπομπές
----------

1. ↑  AEK Athens invests in future with Chatzidakis.
2. ↑  Marousi lands Emmanouil Chatzidakis.
3. ↑  «Στον Κολοσσό ο Μανώλης Χατζηδάκης». *www.sport24.gr*. Ανακτήθηκε στις 3 Σεπτεμβρίου 2023.
4. ↑  «Συνεχίζει στον Κολοσσό ο Χατζηδάκης | | Basketa.gr». 16 Αυγούστου 2022. Ανακτήθηκε στις 3 Σεπτεμβρίου 2023.
5. ↑  «ΑΕΚ: «Κιτρινόμαυρος» με τον πλέον... πρωτότυπο τρόπο ο Χατζηδάκης (vid) | Gazzetta». *www.gazzetta.gr*. Ανακτήθηκε στις 3 Σεπτεμβρίου 2023.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Προφίλ στη FIBA (αρχείο)
* Προφίλ στο Eurobasket.com