recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Αδαμάντιος Βασιλάκης** ( 13 Ιουνίου 1942 - 30 Ιουνίου 2021), ήταν διακεκριμένος Έλληνας διπλωμάτης και διαπραγματευτής.

Ο Βασιλάκης ήταν απόφοιτος του Εμπορικού Λυκείου Χίου. Σπούδασε πολιτικές και διπλωματικές επιστήμες στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο των Βρυξελλών.

Εντάχθηκε στη Διπλωματική Υπηρεσία του Υπουργείου Εξωτερικών της Ελλάδας το 1972. Διορίστηκε Τρίτος Γραμματέας της Ελληνικής Πρεσβείας στα Τίρανα το 1975. Το 1977 εντάχθηκε στο Πρώτο Τμήμα Πολιτικών Υποθέσεων του Υπουργείου Εξωτερικών, υπηρετώντας ως προϊστάμενος του Τμήματος για την ΕΣΣΔ και την Ανατολική Ευρώπη. Παράλληλα ο Βασιλάκης διετέλεσε μέλος διαφόρων ελληνικών αντιπροσωπειών που επισκέφθηκαν χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και εκπροσώπησε την Ελλάδα σε συνεδριάσεις πολιτικών εμπειρογνωμόνων του ΝΑΤΟ και της Κοινής Αγοράς.

Το 1985 ο Βασιλάκης διορίστηκε πρόξενος της Ελλάδας στο Σαν Φρανσίσκο της Καλιφόρνια. Προήχθη σε Πρώτος Σύμβουλος της Πρεσβείας στις ΗΠΑ και το 1989 έγινε υπεύθυνος του τμήματος για τις διμερείς σχέσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες, το Ιράν, την Τουρκία και τις Αραβικές Χώρες, στο Τμήμα Διμερών Οικονομικών Σχέσεων του Υπουργείου Εξωτερικών. Το 1990 εισήλθε στο Τμήμα που αφορούσε τις υποθέσεις της Ευρωπαϊκής Κοινότητας. Το 1991 έγινε Αναπληρωτής Μόνιμος Αντιπρόσωπος στη Μόνιμη Αποστολή της Ελλάδας στα Ηνωμένα Έθνη και το 1994, έγινε επιτετραμμένος.

Από το 1999 έως το 2002 ο Βασιλάκης διετέλεσε Γενικός Διευθυντής Ευρωπαϊκών Υποθέσεων και Διευθυντής του Κέντρου Ανάλυσης και Προγραμματισμού στο Υπουργείο Εξωτερικών της Ελλάδας. Αυτες οι προαγωγές ακολούθησαν την προαγωγή του σε πληρεξούσιο υπουργό 1ης τάξης το 1998.

Από το 2002 έως το 2007 ήταν Μόνιμος Εκπρόσωπος της Ελλάδας στα Ηνωμένα Έθνη και εκπροσώπησε την Ελλάδα στο Συμβούλιο Ασφαλείας Ηνωμένων Εθνών, όπου διετέλεσε πρόεδρος του συμβουλίου κατά τους δύο μήνες (ένα το 2005 και ένα το 2006) όπου η Ελλάδα ήταν επικεφαλής του.

Από το 2007 ήταν ο επικεφαλής διαπραγματευτής και εκπρόσωπος της Ελλάδας στις υπό την αιγίδα του ΟΗΕ συνομιλίες μεταξύ της Ελλάδας και της πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας σχετικά με τη Μακεδονικό ονοματολογικό ζήτημα.

Απεβίωσε σε ηλικία 79 ετών στις 30 Ιουνίου 2021.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Greek permanent representatives to the United Nations». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Οκτωβρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 30 Αυγούστου 2021.
2. ↑  «Πέθανε ο Έλληνας διπλωμάτης Αδαμάντιος Βασιλάκης». *CNN.gr*. 30 Ιουνίου 2021. Ανακτήθηκε στις 30 Ιουνίου 2021.
Συντεταγμένες: 38°04′26″N 22°58′19″E﻿ / ﻿38.07389°N 22.97194°E﻿ / 38.07389; 22.97194

Η **Αλκυόνα** είναι οικισμός της δημοτικής κοινότητας και δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Λουτρακίου-Περαχώρας, του δήμου δήμος Λουτρακίου-Περαχώρας-Αγίων Θεοδώρων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κορινθίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα *Καλλικράτης*, καθώς και των μεταβολών μετά από αυτό το πρόγραμμα.  Πριν το σχέδιο *Καποδίστριας* και το πρόγραμμα *Καλλικράτης*, ανήκε στην επαρχία και νομό Κορινθίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.

Γεωγραφία
---------

Η Αλκυόνα είναι οικισμός στο βορειοανατολικό τμήμα του νομού Κορινθίας, στην πλευρά της Στερεάς Ελλάδας. Βρίσκεται πάνω από τις νοτιοδυτικές ακτές του κόλπου Αλκυονίδων, κοντά στην επαρχιακή οδό Σχίνου-Περαχώρας και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 90. Απέχει 30 χλμ. περίπου ΒΑ. της Κορίνθου.

Πληθυσμός
---------

Μόνιμος | Έτος | Πληθυσμός |
| --- | --- |
| 1991 | 8 |
| 2001 | 28 |
| 2011 | 10 |

Πραγματικός (de facto) | Έτος | Πληθυσμός |
| --- | --- |
| 1991 | 47 |
| 2001 | 58 |
| 2011 | 10 |

Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
--------------------------------------------

Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1991 και προσαρτήθηκε στον δήμο Λουτρακίου-Περαχώρας του νομού Κορινθίας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Λουτρακίου-Περαχώρας και προσαρτήθηκε στον δήμο Λουτρακίου-Αγίων Θεοδώρων, ο οποίος, με το ΦΕΚ 23Α - 29/01/2014 μετονομάστηκε σε δήμο Λουτρακίου-Περαχώρας-Αγίων Θεοδώρων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Ελληνικά) *Βάση δεδομένων της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής*.
2. 1 2
3. 1 2
4. 1 2  Εκδόσεις «Ελλάδα»
5. ↑  Google Earth
6. ↑
7. ↑
8. ↑
9. ↑

Πηγές
-----

* Google Earth
* Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς)
* buk.gr
* eetaa.gr

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Οικισμοί του Δήμου Λουτρακίου - Περαχώρας - Αγίων Θεοδώρων |
| --- |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Αγίων Θεοδώρων | 
* Άγιοι Θεόδωροι
 |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Λουτρακίου - Περαχώρας | 
* Αγία Σωτήρα
* Άγιος Χαράλαμπος
* Αλκυόνα
* Αλκυονίδες (νησίδες)
* Ασπρόκαμπος
* Βαμβακές
* Γέφυρα Ισθμού
* Ειρήνη
* Ισθμία
* Κάβος
* Καλλιθέα
* Κυράς Βρύση
* Λίμνη Βουλιαγμένης
* Λουτράκι
* Μαυρολίμνη
* Μονή Αγίου Ιωάννου
* Μονή Οσίου Παταπίου
* Παλαιό Καλαμάκι
* Παράδεισος
* Περαχώρα
* Πίσια
* Σκάλωμα
* Σκαλωσιά
* Στέρνα
* Σχίνος
 |
|  |
| 
* Έδρα: Λουτράκι Ιστορική έδρα: \* Περαχώρα
 |

 |
Ο Αιν στην Σουασόν 
Ο **Αιν** (γαλλ. Aisne) είναι ποταμός της βόρειας Γαλλίας. Πηγάζει από τον νομό Μεύση στην Σομαίν, κοντά στα σύνορα των νομών Μεύση και Μάρνη, και χύνεται στον Ουάζ στην Κομπιέν, στον νομό Ουάζ, έχοντας διανύσει 353 χιλιόμετρα.

Ονομασία
--------

Το όνομα Αιν προέρχεται από την κελτική *Axonna*, *Axona*, με θέμα \**ax-* και κατάληξη -onna, συχνή στα ονόματα ποταμών. Παράβαλε*Essonne (Εσόν)*.

Νομοί και κυριότερες πόλεις που διασχίζει
-----------------------------------------

* Μεζ : Βωμπεκούρ, Τριωκούρ-αν-Αργκόν
* Μαρν : Σαιντ-Μενεούλ,
* Αρδένες : Βουζιέ, Ατινιύ, Ρετέλ, Σατώ-Πορσιάν, Ασφέλ
* Αιν : Νεφσατέλ-συρ-Αιν, Βαιγύ-συρ-Αιν, Σουασόν, Βικ-συρ-Αιν, Μπραίν
* Ουάζ : Ατισύ, Κομπιέν

Υδρογραφία - Παραπόταμοι
------------------------

Κυριότεροι παραπόταμοι :

* Αντ
* Ωβ
* Μπιόν
* Μπιέμ
* Τουρμπ
* Αιρ ο οποίος τροφοδοτείται από τον Κουσάνς και τον Αγκρόν
* Βω
* Ρετούρν
* Συΐπ
* Βελ ο οποίος τροφοδοτείται από τον Αρντρ
* Κρις
* Ρυ ντε Μπερν

Μεταξύ Βιώ-λες-Ασφέλντ και Σεμυΐ, ο Αιν πλέει κατά μήκος της διώρυγας των Αρδένων,η οποία εκτείνεται μεταξύ Σεμυΐ και Βουζιέ. Στο Σεμυΐ η διώρυγα εισέρχεται σε μία πλευρική κοιλάδα με κατεύθυνση βορειοανατολική, όπου συναντά τον Μεύση στα κατάντη του Σεντάν κατά μήκος της κοιλάδας του Μπαρ.

Στα κατάντη του Βιω-λες-Ασφέλντ, ο Αιν πλέει ακόμα κατά μήκος μιας άλλης διώρυγας, της πλευρικής διώρυγας του Αιν που συνδέει αυτή την τελευταία τοποθεσία στην Σελ-συρ-Αιν.

Υδρολογία
---------

### Άνω λεκάνη-Στον ανω ρου του Ρετέλ

Στον άνω ρου του, ο Αιν πλαταίνει από τους πολλούς παραποτάμους του που κατεβαίνουν από τα ύψη της Αργκόν και παρουσιάζεται ως ένας ποταμός με άφθονα νερά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ιούλιος Καίσαρ, *Σχόλια για τον Πόλεμο των Γαλατών*, Βιβλίο II, 5.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 148931080
* LCCN: sh92003687
* GND: 4079665-6
* SUDOC: 029962196
* BNF: cb12147681m (data)

 |

 |
Ο **Μάρκο Βενιέρ, Άρχοντας των Κυθήρων** (πέθανε το 1311), Κύριος των Κυθήρων ήταν γιος του Βαρθολομαίου Βενιέρ και της κόρης του Έλληνα άρχοντα των Κυθήρων Νικόλαου Ευδαιμογιάννη. Ο από πατέρα παππούς του ήταν ο Μάρκο Βενιέρ, Μαρκήσιος των Κυθήρων Βενετός ευγενής από την Οικογένεια Βενιέρ συμμετείχε στην Δ΄ Σταυροφορία και μετά την δημιουργία της Λατινικής Αυτοκρατορίας πήρε δώρο τα Κύθηρα (1307). Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία θα κατακτήσει το νησί (1269) αλλά οι Βενετοί και η Οικογένεια Βενιέρ θα τα ανακτήσουν ξανά (1310) με την βοήθεια της ισχυρής τοπικής Οικογένειας Ευδαιμογιάννη που είχε αποκτήσει συγγένεια με την Οικογένεια Βενιέρ.

Οικογένεια
----------

Ο γιος του ήταν ο Πέτρος Βενιέρ που παντρεύτηκε την Μποναφεμίνα Κουερίνι και απέκτησε τον Μάρκο Βενιέρ, ο Μάρκο παντρεύτηκε την Αικατερίνη και απέκτησε τον Πιέτρο Βενιέρ, Άρχοντα των Κυθήρων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Mihail-Dimitri Sturdza, Dictionnaire Historique et Généalogique des Grandes Familles de Grèce, d'Albanie et de Constantinople, Paris: Sturdza, 1983, p. 445
2. ↑  Mihail-Dimitri Sturdza, Dictionnaire Historique et Généalogique des Grandes Familles de Grèce, d'Albanie et de Constantinople, Paris: Sturdza, 1983, p. 445
3. ↑  Στάθης, Σ. «Κύθηρα». Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια. ΙΕ (Β΄ έκδοση). Φοίνιξ, σσ. 339-343.
4. ↑  Mihail-Dimitri Sturdza, Dictionnaire Historique et Généalogique des Grandes Familles de Grèce, d'Albanie et de Constantinople, Paris: Sturdza, 1983, p. 445

Πηγές
-----

* Mihail-Dimitri Sturdza, Dictionnaire Historique et Généalogique des Grandes Familles de Grèce, d'Albanie et de Constantinople, Paris: Sturdza, 1983
* Στάθης, Σ. «Κύθηρα». Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια. ΙΕ (Β΄ έκδοση). Φοίνιξ, σσ. 339-343.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Οικογένεια Βενιέρη
Ο **Αδαλβέρτος Α΄**, γερμ.: *Adalbert I* (π. 820 – 886 ) από τον Οίκο των Βονιφατιδών ήταν μάργραβος της Τοσκάνης από το 847 περίπου και ο *προστάτης της νήσου Κορσικής* (tutor Corsicae insulae).

Ήταν γιος του Βονιφάτιου Β΄ μαργράβου της Τοσκάνης, που είχε εκπέσει από τα φέουδα του από τον βασιλιά Λοθάριο Α΄ της Φραγκίας και διάδοχος του μεγαλύτερου αδελφού του Αγάνου. Η βασιλεία του Aδαλβέρτου Α΄ ήταν μακρά και επιτυχημένη.

Πήρε το μέρος του Καρλομάν βασιλιά της Βαυαρίας, εναντίον του Καρόλου Β΄ του Φαλακρού, βασιλιά της Δυτικής Φραγκίας, στον αγώνα για το βασίλειο της Λομβαρδίας, παρά το γεγονός ότι ο τελευταίος υποστηρίχθηκε από τον πάπα. Όταν η Ρωμαϊκή Αυλή επέμενε σε αυτή την «παρέμβαση», ο Aδαλβέρτος Α΄ βάδισε στη Ρώμη, ανάγκασε τον Ιωάννη Η΄ να καταφύγει στη βασιλική του Αγίου Πέτρου και ανάγκασε τους Ρωμαίους πολίτες να ορκιστούν πίστη στον Καρλομάν. Ο αφορισμός από τον πάπα Ιωάννη Η΄ είχε μικρή επίδραση επάνω του.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε τη Ρότιλντ του Σπολέτο, κόρη του Γουίδων Α' δούκα του Σπολέτο  και αδελφή των Λαμβέρτου Α΄ και Γουίδων Γ΄ δουκών του Σπολέτο.

Απεβίωσε το 884 ή, πιθανότερα το 886, και τον διαδέχθηκε ο γιος του Aδαλβέρτος Β΄.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Wickham, Chris (1990). *Early Medieval Italy: Central Power and Local Society 400-1000*. University of Michigan Press. σελ. 59. ISBN 978-0-472-08099-1.
2. ↑  Reuter 1999, σελ. 702.

Πηγές
-----

* Reuter, Timothy, επιμ. (1999). *The New Cambridge Medieval History*. 3, C.900-c.1024. Cambridge University Press.
Διακοσμητικό **λούπο καρυδιάς** (πάνω - κέντρο) σε κλασικό έπιπλο του 19ου αιώνα.
**Λούπο** ή **λούπος**, αλλιώς λούπα ή λούπες (αγγλ. *Burl, burr*) είναι τα διακοσμητικά ξυλόφυλλα, δηλαδή ειδικοί τύποι καπλαμάδων με πολύ ιδιαίτερη εμφάνιση (ή σχεδίαση, *«νερά»* όπως ονομάζονται), τα οποία μπορεί να προέρχονται από ρίζες του δένδρου, τα κατώτερα μέρη του πρέμνου του δένδρου, ή πιθανώς και από ανώμαλα εξογκώματα που έχει ο κορμός ενός δέντρου.

Αυτά συνήθως απαντώνται σε ιδιοκατασκευές με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά γνωρίσματα, όπως διακοσμητικά στοιχεία, μαρκετερί, κομοδίνα και άλλα έπιπλα. Δεν έχουν κάποιο ειδικό τρόπο κοπής ή προετοιμασίας, απλά η όλη εμφάνισή τους είναι μη τυπική, δηλ. μη συνηθισμένη όπως συμβαίνει στο κανονικά ξύλο.

Τα λούπα ή λούπες σε ορισμένα είδη δένδρων παρουσιάζουν πολυσύνθετη σχεδίαση και χρώματα, τα οποία είναι ιδιαίτερης αισθητικής για τον διακοσμητή ή τον αρχιτέκτονα. Φυσικά έχουν μικρό μέγεθος σε επιφάνεια (λόγω των εξογκωμάτων από τα οποία προέρχονται), και έτσι δύνανται να αξιοποιηθούν σε ταμπλάδες δηλ. επιφάνειες επίπλων είτε να τοποθετηθούν στη σύνθεση 4 ή 6 τεμαχίων σε μικρές επιφάνειες μικρών επίπλων, πόρτες κομοδίνων, σε παιχνίδια (βλ. επιφάνειες τάβλι ή σκάκι) κ.α.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Σκαρβέλης, Μιχάλης (2019). *Τεχνολογία Παραγωγής Επίπλου*. Θεσσαλονίκη: Εκδόσεις Τζιόλα. σελ. 310.
2. ↑
3. ↑  Σκαρβέλης, Μιχάλης (2019). *Τεχνολογία Παραγωγής Επίπλου*. Θεσσαλονίκη: Εκδόσεις Τζιόλα. σελ. 125.
Η **Λούσι Μουλστεΐνοβα** (γεννήθηκε στις 15 Οκτωβρίου 1984) είναι Σλοβάκα επαγγελματίας διεθνής πετοσφαιρίστρια, η οποία αγωνίζεται ως πασαδόρος. Κατά τη διάρκεια της μέχρι στιγμής καριέρας της έχει αγωνιστεί στα πρωταθλήματα της Σλοβακίας, της Πολωνίας και της Ελλάδας.

Καριέρα
-------

Η Λούσι Μουλστεΐνοβα υπέγραψε το πρώτο της επαγγελματικό συμβόλαιο με τη Ντόπρασταβ Μπρατισλάβας, στην οποία παρέμεινε μέχρι το 2008 έχοντας καταφέρει να κατακτήσει προηγουμένως το πρωτάθλημα Σλοβακίας του 2008.

Από το 2008 και μέχρι σήμερα, η Μουλστείνοβα έχει αγωνιστεί κατά κύριο λόγο σε ομάδες της Πολωνίας. Συγκεκριμένα, έχει περάσει από τις Πρόναρ Άστβα Μπιάλιστοκ (2008-09 και 2011-12), Νταμπρόβα Γκόρνιτσα (2010-11), Σεμίκ Πολίς (2012-14) και Μπιέλσκο Μπιάλα (2014). Μάλιστα, με τη Μπιέλσκο Μπιάλα κατάφερε να κατακτήσει το πρωτάθλημα αλλά και το Κύπελλο Πολωνίας του 2014. Μοναδική εξαίρεση σε αυτή την εξαετία συνεχούς παρουσίας της Μουλστείνοβα σε ομάδες της Πολωνίας αποτελεί ένα πέρασμά της από την Ελλάδα και τον Ολυμπιακό Πειραιώς την περίοδο 2009-10. Με την ελληνική ομάδα δεν κατάφερε να κατακτήσει κάποιο τίτλο, κατάφερε ωστόσο να κατακτήσει τη δεύτερη θέση στη τελική βαθμολογία του ελληνικού πρωταθλήματος. 

Η Λούσι Μουλστεΐνοβα παραμένει στη Μπιέλσκο Μπιάλα μέχρι και σήμερα.

Διεθνείς συμμετοχές
-------------------

Η Λούσι Μουλστεΐνοβα είναι διεθνής με την εθνική ομάδα πετοσφαίρισης γυναικών της Τσεχίας από το 2009 και έχει πραγματοποιήσει μέχρι σήμερα πάνω από τριάντα συμμετοχές. Μεταξύ άλλων, έχει συμμετάσχει με την εθνική Τσεχίας στο πρωτάθλημα Ευρώπης του 2012.

Τίτλοι
------

* 1 Πρωτάθλημα Σλοβακίας: 2008
* 1 Πρωτάθλημα Πολωνίας: 2014
* 1 Κύπελλο Πολωνίας: 2014

Πηγές
-----

* Το προφίλ της Λούσι Μουλστείνοβα στο cev.lu
* Το ρόστερ του Ολυμπιακού για την περίοδο 2009-10[*νεκρός σύνδεσμος*]
* Συνέντευξη της Λούσι Μουλστεΐνοβα στο sport24.gr Αρχειοθετήθηκε 2016-03-05 στο Wayback Machine.
Με το όνομα **αερικόν** είναι γνωστή φορολογική εισφορά (ή πρόστιμο) στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, της οποίας τα ακριβή χαρακτηριστικά δεν είναι γνωστά με βεβαιότητα[1]. Εκτιμάται ότι αρχικά αποτέλεσε πρόσθετο φόρο που πληρωνόταν ετησίως μετρητοίς (πιθανώς όμως σε είδος κατά τον 9ο/10ο αιώνα), ενώ το 10ο-11ο αιώνα είχε τη μορφή φόρου επί των βοειδών, την πληρωμή του οποίου αναλάμβανε συνολικά κάθε χωριό[2].

Ο Προκόπιος είναι ο πρώτος που αναφέρεται στον αερικό φόρο, παραδίδοντας πως επιβλήθηκε από τον Ιουστινιανό Α’ (527-565) ως πρόσθετος ετήσιος φόρος ύψους τριάντα και πλέον κεντηναρίων[3]. Κατά τον Φραντς Ντέλγκερ η ονομασία του προέρχεται από πρόστιμο για παραβίαση νόμων που σχετίζονταν με την ελάχιστη απόσταση που έπρεπε να διατηρείται μεταξύ των κτιρίων στις πόλεις[4]. Στα «Τακτικά» του Λέοντος Στ’ παραδίδεται πως οι στρατιώτες όφειλαν να πληρώνουν το αερικόν ξεχωριστά από την τακτική φορολογία[5].

Παραπομπές
----------

1. ↑  John Wortley (μτφρ.), *John Skylitzes: A Synopsis of Byzantine History, 811–1057: Translation and Notes*, Cambridge University Press, 2010, σελ. 381
2. ↑  Nicolas Oikonomidès, *Fiscalitė et exemptions fiscale à Byzance (IXe-XIe s.)*, Athènes, 1996, σελ. 82
3. ↑  Προκόπιος, Απόκρυφη Ιστορία, 21, 1-2
4. ↑  F. Dölger, "Das Aerikon". ‘’Byzantinische Zeitschrift’’, 30 (1929-30), pp. 450-7, όπως παραδίδεται στο Kazhdan, Α. (εκδ.), *Oxford Dictionary of Byzantium*, τόμος 1ος, New York–Oxford, 1991, σελ. 28
5. ↑  Kazhdan, Α. (εκδ.), *Oxford Dictionary of Byzantium*, τόμος 1ος, New York–Oxford, 1991, σελ. 28
Ο **Μάρκο Βενιέρ, Μαρκήσιος των Κυθήρων** ήταν Βενετός ευγενής που συμμετείχε στην Δ΄ Σταυροφορία, όταν δημιουργήθηκε η Λατινική Αυτοκρατορία πήρε σαν αντάλλαγμα για την συμμετοχή του το νησί των Κυθήρων (1207).[1] Η Οικογένεια Βενιέρ είχε έντονη συμμετοχή στην πολιτική κατάσταση στην Δημοκρατία της Βενετίας και έχει αναδείξει τρεις δόγηδες, κλάδος της με τον Μάρκο Βενιέρ κυβέρνησε τα Κύθηρα ή *"Τσιρίγο"* σύμφωνα με την Βενετσιάνικη διάλεκτο. Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία θα κατακτήσει το νησί (1269) αλλά οι Βενετοί και η Οικογένεια Βενιέρ θα τα ανακτήσουν ξανά (1310).[2]

Οικογένεια
----------

Ο γιος του ήταν ο Βαρθολομαίος Βενιέρ που παντρεύτηκε την κόρη του τοπικού άρχοντα Νικολάου Ευδαιμογιάννη (1238), με τον τρόπο αυτό η Βενετσιάνικη οικογένεια απέκτησε την ολοκληρωτική κυριαρχία στο νησί. Ο εγγονός του ήταν ο Μάρκο Βενιέρ, Άρχοντας των Κυθήρων.[3]

Παραπομπές
----------

1. ↑  Mihail-Dimitri Sturdza, Dictionnaire Historique et Genealogique des Grandes Familles de Grece, d'Albanie et de Constantinople, Paris: Sturdza, 1983, p. 445
2. ↑  Στάθης, Σ. «Κύθηρα». Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια. ΙΕ (Β΄ έκδοση). Φοίνιξ, σσ. 339-343.
3. ↑  Mihail-Dimitri Sturdza, Dictionnaire Historique et Genealogique des Grandes Familles de Grece, d'Albanie et de Constantinople, Paris: Sturdza, 1983, p. 445

Πηγές
-----

* Mihail-Dimitri Sturdza, Dictionnaire Historique et Genealogique des Grandes Familles de Grece, d'Albanie et de Constantinople, Paris: Sturdza, 1983
* Στάθης, Σ. «Κύθηρα». Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια. ΙΕ (Β΄ έκδοση). Φοίνιξ, σσ. 339-343.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Οικογένεια Βενιέρ
Στην ελληνική μυθολογία ο **Αλίαρτος** ήταν ο ιδρυτής της ομώνυμης πόλης της Βοιωτίας, γιος του Θέρσανδρου (του γιου του Σισύφου) και αδελφός του Κορώνου.

Ο Παυσανίας, που κατέγραψε τις σχετικές με την πόλη παραδόσεις, αναφέρει ότι ο Αθάμας ήταν αρχικώς ο βασιλιάς του Ορχομενού της Βοιωτίας και αδελφός του Σισύφου. Επειδή δεν είχε διάδοχο, όταν πέθανε κάλεσαν τον Αλίαρτο και τον Κόρωνο και ανέλαβαν την εξουσία. Αργότερα όμως επέστρεψε από την Κολχίδα ο Πρέσβωνας, γιος του Φρίξου, στον οποίο ανήκε δικαιωματικά η βασιλεία του Ορχομενού ως πλησιέστερου συγγενή του Αθάμαντα. Τότε ο Αλίαρτος και ο Κόρωνος παραιτήθηκαν με τη θέλησή τους και παρέδωσαν την εξουσία. Ως αντάλλαγμα έλαβαν ένα μικρό τμήμα της περιοχής, όπου έχτισαν, ο καθένας χωριστά, τις ομώνυμες πόλεις Αλίαρτο και Κορώνεια (βλέπε και τη ραψωδία Β της *Ιλιάδας*, στ. 503). Σε αυτές τις πόλεις οι κάτοικοι τους τιμούσαν ως ιδρυτές και ήρωες.

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969
Το μέγαρο Μπαντένι (σήμερα στην Ουκρανία), όπου έζησε η Αλίκη κατά τον Πολωνο-Ουκρανικό και τον Πολωνο-Ρωσικό πόλεμο.
H **Αλίκη**, πολων. Alicja Elżbieta Ankarcrona (18 Δεκεμβρίου 1889 - 26 Νοεμβρίου 1985) από τον Οίκο Ανκαρκρόνα ήταν μία αριστοκράτισσα, που γεννήθηκε στη Σουηδία και κατά τον Β΄ Π. Π. ήταν μέλος του Πατριωτικού Στρατού.

Βιογραφία
---------

Γενήθηκε στο Χάλα (Hölö) της Σουηδίας ως κόρη του Όσκαρ-Καρλ-Γκούσταβ ταγματάρχη στον Σουηδικό στρατό και της Άννας Κάρλεσον. Μεγάλωσε στη Σουηδία· το 1911 παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο κόμη Μπαντένι, διπλωμάτη που εργαζόταν στην Αυστο-Ουγγρική πρεσβεία στη Στοκχόλμη. Για τον γάμο, μεταστράφηκε στον Καθολικισμό. Το ζεύγος απέκτησε έναν γιο, τον Καζιμίρ το 1912. Σύντομα μετά όμως ο Λουδοβίκος άρχισε να υποφέρει από ψυχική ασθένεια και τον έβαλαν στο Ψυχιατρείο, όπου απεβίωσε το 1916.

Ο Καζιμίρ κληρονόμησε το μέγαρο του πατέρα του και ιδιοκτησίες στο Μπουσκ (σήμερα στην Ουκρανία). Η Αλίκη εντυπωσιάστηκε από την ένδεια στην Αυστριακή Γαλικία και πώλησε τα περισσότερα κοσμήματά της για αγαθοεργίες και βελτιώσεις στις ιδιοκτησίες της στο Μπουσκ. Στο τέλος του Α΄ Π. Π. ήταν στη Βιέννη. Στα μετέπειτα της διάλυσης της Αυστρο-Ουγγαρίας, έγινε μάρτυρας του Πολωνο-Ουκρανικού Πολέμου, είδε τη μάχη του Λβοφ. όπου εντυπωσιάστηκε από τους *Αετιδείς του Λβοφ* (νεαρούς υπερασπιστές)· έπειτα ξαναβρήκε τον γιο της στο Μπουσκ, το οποίο λεηλατήθηκε από τους Κοσσάκους και τους Ουκρανούς αγρότες.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε πρώτα τον Λουδοβίκο Μπαντένι, διπλωμάτη και είχε τέκνο:

* Καζιμίρ γενν. 1912.

Το 1916 απεβίωσε ο Λουδοβίκος και η Αλίκη έκανε το 1920 δεύτερο γάμο με τον Κάρολο-Αλβέρτο των Αψβούργων-Λωρραίνης αρχιδουκα της Αυστρίας-Τέσεν. Ο γάμος ήταν μοργανατικός και δόθηκε σε αυτήν και τους απογόνους της ο τίτλος του *πρίγκιπα/-ισσας του Άλτενμπουργκ*. Είχε τέκνα:

* Κάρολος-Στέφανος γενν. 1921, πρίγκιπας του Άλτενμπουργκ. Νυμφεύτηκε την εξαδέλφη του Μαρία-Λουίζα Πέτερσενς και είχε τέκνο:
	+ Μαρία-Χριστίν γενν. 1953, άγαμη.
* Μαρία-Χριστίνα 1923-2012, άγαμη.
* Ρενάτα γενν. 1931, παντρεύτηκε τον Εντουάρντο δε Ζουλουέτα υ Δάτο.
* Κάρολος-Αλβέρτος 1926-1928, απεβ. 2 ετών.

Πηγές
-----

* Habsburg, Alice; Björkman-Goldschmidt, Elsa (1976). Prinsessa och partisan [Princess and partisan]. Bokklubben Vår bok, 99-0105689-6 (in Swedish) (New ed.). Stockholm: Norstedt. ISBN 91-1-769042-0.
*

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*. p11190.htm#i111898.
2. 1 2 3 4 5  «Sveriges dödbok 1830–2020» (σουηδικά) Sveriges släktforskarförbund. Νοέμβριος 2021. Ανακτήθηκε στις 5  Φεβρουαρίου 2022.
3. ↑  «Norra begravningsplatsen: Kändisarna». Ανακτήθηκε στις 14  Δεκεμβρίου 2016.
4. ↑  Gravar.se. gravar.se/forsamling/katolska-kyrkogarden-i-stockholm/katolska-kyrkogarden/0/xii/alice-alicia-elisabeth-von-habsburg. Ανακτήθηκε στις 13  Σεπτεμβρίου 2020.
5. 1 2  p11190.htm#i111898. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
6. 1 2 3 4 5 6  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 7366152684030623430002

 |

 |
Η **μάχη της Μαιώτιδας Λίμνης** ήταν μία στρατιωτική εμπλοκή του εμφυλίου πολέμου των Σπαρτοκιδών, που έλαβε χώρα τον χειμώνα του 309 π.Χ. κοντά στη Μαιώτιδα λίμνη, τη σημερινή Αζοφική Θάλασσα. Διεξήχθη μάχη μεταξύ των δυνάμεων του Πρύτανη Α΄, που διαδέχθηκε τον αποβιώσαντα αδελφό του Σάτυρο Β΄, και του διεκδικητή Εύμηλου, που είχε σκοτώσει πρόσφατα τον Σάτυρο Β΄ στη Πολιορκία της Σιρακίνας.  

Ο Σάτυρος Β΄ είχε σκοτωθεί στη Σιρακίνα, ενώ πολιορκούσε την πόλη με τον Αριφάρνη και τον Εύμηλο. Μετά το τέλος του, ο μισθοφόρος διοικητής Μηνίσκος μετέφερε το σώμα τού Σάτυρου στη Γαργάζα και το έδωσε στον Πρύτανη, τον μικρότερο αδελφό του Σάτυρου και του Εύμηλου. Ο Πρύτανις έθαψε τον αδελφό του, αφού πήρε τον θρόνο. Έπειτα άφησε φρουρά στη Γαργάζα και επέστρεψε στο Παντικάπαιον για να εξασφαλίσει τη θέση του , ενώ ο Εύμελος και ο Αριφάρνης κατέλαβαν γρήγορα τον Γαργάζα.  Λίγο μετά ο Πρύτανις βγήκε στο πεδίο της μάχης ενάντια στον αδελφό του, αλλά γρήγορα στριμώχτηκε και ηττήθηκε.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Πολύαινος. *Στρατηγήματα*.
2. ↑  Σικελιώτης, Διόδωρος. *Book 22.24*. }
3. ↑  Πολύαινος. *Στρατηγήματα*.
4. ↑  Σικελιώτης, Διόδωρος. *Βιβλίο 22.24*.
5. ↑  Σικελιώτης, Διόδωρος. *Bιβλίο 22.24*.
6. ↑  Σικελιώτης, Διόδωρος. *Βιβλίο 22.24*.
Ο ***Λυκαίνοπας*** είναι ένα γένος σαρκοφάγων θηριαψιδωτών. Έζησε κατά τη Μέση Πέρμια έως την πρώιμη Ύστερη Πέρμια, περίπου 260 εκατομμύρια χρόνια, στη σημερινή Νότια Αφρική .

Περιγραφή
---------

 Ανακατασκευή *L. ornatus*
 Αποκατάσταση ζωής με δικυνοδοντία και κερδοσκοπικά μαλλιά
*Ο Λυκαίνοπας* είχε ύψος περίπου 1 μέτρο και ζύγιζε έως και 15 κιλά.  Όπως οι σύγχρονοι λύκοι από τους οποίους πήρε το όνομά του, ο *Λυκαίνοπας* είχε ένα μακρύ και λεπτό κρανίο, με ένα σύνολο κυνόδοντων που μοιάζουν με σκύλους τοποθετημένα τόσο στην άνω όσο και στην κάτω γνάθο του.  Αυτά τα μυτερά δόντια κυνόδοντα ήταν ιδανικά για τη χρήση μαχαιρώματος ή/και σχίσιμο της σάρκας οποιουδήποτε μεγάλου θηράματος συναντούσε. *Ο Λυκαίνοπας* πιθανότατα κυνηγούσε μικρά σπονδυλωτά όπως ερπετά και δικυνοδόντια .

*Ο Λυκαινοπής* περπατούσε και έτρεχε με τα μακριά του πόδια κρατημένα κοντά στο σώμα του. Αυτό είναι ένα χαρακτηριστικό που συναντάται στα θηλαστικά, αλλά όχι σε πιο πρωτόγονους αμνιώτες, πρώιμα ερπετά και συνάψιδες όπως οι πελυκόσαυροι, των οποίων τα πόδια είναι τοποθετημένα στα πλάγια του σώματός τους. Η ικανότητα να κινείται σαν θηλαστικό θα έδινε στον *Λυκαίνοπα* πλεονέκτημα έναντι άλλων σπονδυλωτών της ξηράς, αφού θα μπορούσε να τα ξεπεράσει.

 Σκελετός ενός *L*. *angusticeps* στο Μουσείο Πεδίου, Σικάγο

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Gorgonopsia». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Δεκεμβρίου 2007. Ανακτήθηκε στις 31 Οκτωβρίου 2022.
2. ↑  Palmer, D. επιμ. (1999). *The Marshall Illustrated Encyclopedia of Dinosaurs and Prehistoric Animals*. London: Marshall Editions. σελ. 189. ISBN 1-84028-152-9.
Ο **Σεργκέι Αλεξάντερ Νέλκε** (14 Δεκεμβρίου 1894 — 8 Αυγούστου 1974) ήταν Εσθονοαμερικανός καλλιτέχνης στα μέσα έως τα τέλη του 20ού αιώνα. Ήταν κυρίως γνωστός ως καλλιτέχνης της θάλασσας και του τοπίου, που ειδικευόταν στα τετράγωνα αρματωμένα ιστιοφόρα.

Νεανικά χρόνια
--------------

Ο Νέλκε ήταν ο μέσος τριών γιων του Καρλ και της Άννας Νέλκε. Ο πατέρας του ήταν κατασκευαστής άμαξας και δούλευε στην τελετουργική άμαξα που κατασκευάστηκε για τη βασίλισσα Βικτώρια όταν επισκέφτηκε τη Ρωσία το 1894.  Μετά την ολοκλήρωση της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσής του το 1910, ο Νέλκε ξεκίνησε την καριέρα του ως ναυτικός εργαζόμενος ως ξυλουργός πλοίων, φτάνοντας τελικά στον βαθμό του ανθυποπλοίαρχου. Ο Νέλκε έγινε έμπειρος αρμενιστής και ξυλουργός πλοίων και απέκτησε εμπεριστατωμένη γνώση της θάλασσας και των ιστιοφόρων πλοίων από όλο τον κόσμο. Ο Νέλκε θα περνούσε πάνω από δεκαπέντε χρόνια στη θάλασσα πριν εγκατασταθεί τελικά στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης, κοντά στον αδερφό του Βαλντεμάρ. Έγινε πολιτογραφημένος πολίτης των Ηνωμένων Πολιτειών το 1945.

Καριέρα ως καλλιτέχνης
----------------------

Ο Νέλκε ήταν κυρίως αυτοδίδακτος ως καλλιτέχνης και άρχισε να ζωγραφίζει χρησιμοποιώντας κομμένα πανιά ως καμβά ενώ ήταν έξω στη θάλασσα. Αφού εγκαταστάθηκε στην Αμερική, ο Νέλκε συνέχισε να εργάζεται ως ξυλουργός και ζωγράφιζε από το στούντιο του στην οδό Βαλτικής στο Μπρούκλιν. Σπούδασε για ένα διάστημα κοντά στον συνάδελφο ναυτικό ζωγράφο Γουίλιαμ Έρινγκ.

Το παρελθόν του ως ναυτικός και ναυπηγός του επέτρεψε να παράγει εξαιρετικά λεπτομερείς και ακριβείς πίνακες θαλασσινών τοπίων και ναυτικών σκαφών. Θεωρήθηκε αυθεντία στο χώρο της ναυτικής τέχνης αλλά και στη λεπτομέρεια των ιστιοφόρων πλοίων (ιδιαίτερα των αρματωσιών) και της κατασκευής τους. Συχνά τον συμβουλεύονταν για μοντέλα πλοίων υψηλής τεχνολογίας. Αυτό προσέλκυσε το ενδιαφέρον στην εμπορική αγορά και ανατέθηκε στον Νέλκε να ζωγραφίσει πολλά κομμάτια, που θα αναπαράγονταν σε αντικείμενα όπως στάμπες, τραπουλόχαρτα και παζλ που θα πωλούνταν στο κοινό.

Ο Νέλκε συμμετείχε στην επιτροπή για την Υπαίθρια Έκθεση Τέχνης της Πλατείας της Ουάσιγκτον, που ξεκίνησε από τον Βέρνον Κάρολ Πόρτερ το 1931 και ήταν επίσης πρώην διευθυντής της Έκθεσης Υπαίθριας Τέχνης του Μπρούκλιν. Ήταν μέλος των Salons of America και εξέθεσε τη δουλειά του μαζί τους το 1934 και το 1936. Έκανε επίσης εκθέσεις με την Εταιρεία Ανεξάρτητων Καλλιτεχνών το 1934, 1936, 1938, 1940 και 1944. 

Σε ηλικία 79 ετών, ο Νέλκε πέθανε στο διαμέρισμά του στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης στις 8 Αυγούστου 1974. Είναι θαμμένος κοντά στον αδελφό του Βαλντεμάρ στο Γουάπιντζερς Φολς στη Νέα Υόρκη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Peter Hastings Falk (1999). Who Was Who in American Art. Sound View Press. (ISBN 978-0932087577).
2. 1 2 3  Mallett, Daniel Trowbridge (1976), Mallett's Index of Artists: International-Biographical. Bath [Eng]: Kingsmead Reprints. (ISBN 978-0901571762).
3. ↑  Davenport, Ray (2003), *Davenport's Art Reference: The Gold Edition*. LTB Gordonsart Inc. (ISBN 978-0931036446).

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
 |

 |
Η **μάχη της Μεγαλόπολης** (ή αλλιώς *μάχη των Ποντικών*, όπως την ονόμασε ο Μέγας Αλέξανδρος ως ένδειξη περιφρόνησης προς τους Σπαρτιάτες) πραγματοποιήθηκε το 331 π.Χ. ανάμεσα στους Σπαρτιάτες του Άγι Γ' και τους Μακεδόνες του αντιβασιλέα του Μ. Αλεξάνδρου, Αντιπάτρου, στη Μεγαλόπολη της Αρκαδίας.

Το ιστορικό
-----------

Το 334 π.Χ. ο Μέγας Αλέξανδρος, με τη νίκη του στο Γρανικό, εξασφάλισε την κατάκτηση της Μικράς Ασίας. Στην Ελλάδα, ο Άγις Γ' της Σπάρτης ήρθε σε συνεννόηση με τους Πέρσες του Φαρνάβαζου για να δράσουν από κοινού στο Αιγαίο και την Ελλάδα κατά του Αλεξάνδρου. Οι Πέρσες υποσχέθηκαν το 333 π.Χ. στον Άγι 30 τάλαντα και 10 πλοία. Στο μεταξύ ο Αντίπατρος, ο αντιβασιλέας του θρόνου της Μακεδονίας, κατάφερε να καταπνίξει μια εξέγερση στη Θράκη και μόλις έμαθε την δράση των Σπαρτιατών κατά των Μακεδόνων κατευθύνθηκε στην Πελοπόννησο για να τους αντιμετωπίσει.

Η μάχη
------

Ο Αντίπατρος κατευθύνθηκε με 40.000 στρατό προς τη Μεγαλόπολη, όπου συναντήθηκε με το σπαρτιατικό στρατό του Άγι, που αριθμούσε κάπου στους 22.000 άνδρες. Η μάχη ξεκίνησε με τη διάσπαση της φάλαγγας των Σπαρτιατών από τους Μακεδόνες και με την υπεροχή τους αριθμητικά, οι δεύτεροι, κατάφεραν να νικήσουν τους Σπαρτιάτες. Οι Σπαρτιάτες έχασαν 5.300 στρατιώτες, ενώ και οι Μακεδόνες 3.500.
Η **Μάχη της Μεγάλης Πρεσλάβας** έγινε το 1053 ανάμεσα στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία και τους Πετσενέγους στην οχυρωμένη πόλη Μεγάλη Πρεσλάβα της Θράκης, σημερινό Βέλικι Πρέσλαβ της Βουλγαρίας. 

Οι Πετσενέγοι υπό τον χαγάνο Τυράχ είχαν καταλάβει τη Μεγάλη Πρεσλάβα και ο βυζαντινός αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Θ´ ο Μονομάχος αποφάσισε να διώξει τους Πετσενέγους από τη Θράκη και να επανακτήσει τα εδάφη που λεηλατούσαν. Το 1053 ο Κωνσταντίνος Θ΄ ανακάλεσε στρατεύματα από τα ανατολικά και συριακά σύνορα της αυτοκρατορίας και τα έθεσε υπό τις διαταγές των Μιχαήλ Ακόλουθου και του Βασίλειου Σύνκελλου. 

Ο Βυζαντινός στρατός περνώντας τον Αίμο έφτασε στη Μεγάλη Πρεσλάβα όπου ξεκίνησε πολιορκία της πόλης, η πολιορκία άγνωστο πόσο διήρκεσε αλλά οι επιτιθέμενοι αντιμετώπισαν πρόβλημα εφοδιασμού που τους ανάγκασε να λύσουν την πολιορκία. Κατά μία εκδοχή ο Σύνκελλος που ήταν στρατηγός του Θέματος Βουλγαρίας έπεισε τον Ακόλουθο να λύση την πολιορκία και να αποσυρθεί επειδή ήταν ο αρχηγός της εκστρατείας και σε πιθανή νίκη θα έπαιρνε όλα τα εύσημα.

Ο Τυράχ προβλέποντας ή ενημερωμένος για την απόσυρση των βυζαντινών έστειλε κρυφά στρατεύματα κι περίμεναν σε όλα τα περάσματα τους βυζαντινούς. Οι Βυζαντινοί αποσυρόμενοι από την πολιορκία σε κάποιο πέρασμα του Αίμου έπεσαν στην παγίδα του Τυράχ και αποδεκατίστηκαν ενώ σκοτώθηκε και ο Βασίλειος Σύνκελλος ενώ ο Ακόλουθος κατάφερε να φτάσει στην Αδριανούπολη με τα υπολείμματα του στρατού.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6  Prosopography of the Byzantine World, Michael, akolouthos and commander of the army M XI[*νεκρός σύνδεσμος*]
Η **Λίνα Λαλάντη** ή **Λίνα Μαντλέν Λαλάντη-Έμερι** (αγγλικά: Lina Lalandi, γεν. **Λίνα Μαντλέν Γελέκη Καλογιεροπούλου** 8 Ιουνίου 1920 – 2012) ήταν Ελληνίδα τσεμπαλίστρια και τραγουδίστρια γνωστή για την ίδρυση και τη διεύθυνση του Αγγλικού Φεστιβάλ Μπαχ.

Ζωή
---

Η Λαλάντη γεννήθηκε στην Αθήνα στις 13 Ιουλίου 1920, ημερομηνία που προσπαθούσε να κρατήσει μυστική. Ο πατέρας της, Νικόλαος Καλογερόπουλος, διετέλεσε υποδιευθυντής του Βυζαντινού Μουσείου στην Αθήνα.  Η Λαλάντη εκπαιδεύτηκε στο Ωδείο Αθηνών.

Κέντρισε το κοινό ενδιαφέρον για πρώτη φορά, όταν αναγνωρίστηκε για την καθοδήγηση συμμαχικών στρατευμάτων στην Αθήνα κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. 

Ο πρώτος της γάμος είχε ως αποτέλεσμα να πάρει το επώνυμο Waller-Bridge. Το 1962 άλλαξε το όνομά της σε Λίνα Μαντλέν Λαλάντη-Έμερι καθώς είχε σχέση με έναν τραπεζίτη ονόματι Ραλφ Έμερι όσο εκείνος ήταν ήδη νυμφευμένος. Η σύζυγος του Ραλφ Έμερι αρνήθηκε να του δώσει διαζύγιο, αλλά η Λίνα απολάμβανε τα οφέλη του πλούτου του νέου της συντρόφου. Υπολογίζεται ότι ο Έμερι πλήρωσε δύο εκατομμύρια λίρες, όλα αυτά τα χρόνια, για την επιδότηση του Αγγλικού Φεστιβάλ Μπαχ.

Αγγλικό Φεστιβάλ Μπαχ
---------------------

Το φεστιβάλ ξεκίνησε το 1963, με τη Λαλάντη και τον Τζακ Γουέστραπ ως καλλιτεχνικούς διευθυντές. Το Αγγλικό Φεστιβάλ Μπαχ ήταν αρχικά στην Οξφόρδη αλλά με τον καιρό μετακόμισε στο Λονδίνο.  Είχε ως θέμα τον Μπαχ. Η Λαλάντη έγραψε το 1963 ότι το φεστιβάλ θα περιλάμβανε επίσης «συνθέτες του 20ού αιώνα με τρόπο σκέψης πιο κοντά στον [Μπαχ] παρά σε εκείνον της ρομαντικής εποχής». 

Το 1971 ο Τζακ Γουέστραπ δεν ήταν πλέον κοινός καλλιτεχνικός διευθυντής και η Λαλάντη κατείχε τη θέση μόνη της.

Διακρίσεις
----------

Το 1975 απονεμήθηκε στη Λαλάντη Παράσημο της Βρετανικής Αυτοκρατορίας για τη δουλειά της στο Αγγλικό Φεστιβάλ Μπαχ. 

Τέλος, το 1979 έλαβε το γαλλικό παράσημο Ordre des Arts et des Lettres. Έλαβε επίσης δύο βραβεία από την ελληνική κυβέρνηση.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Oxford Dictionary of National Biography» (Αγγλικά) Oxford University Press. Οξφόρδη. 2004.
2. 1 2  www.theguardian.com/music/2012/jul/08/lina-lalandi.
3. ↑  (Αγγλικά) *Library of Congress Authorities*. Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου. n2016067341. Ανακτήθηκε στις 30  Δεκεμβρίου 2019.
4. ↑  «Συναυλίες στο Αγγλικό Φεστιβάλ Μπαχ». *Δόμνα Σαμίου*. Ανακτήθηκε στις 12 Ιανουαρίου 2022.
5. ↑  «Νικόλαος Καλογερόπουλος 1884-1957 – Εταιρεία Βυζαντινών Σπουδών» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 12 Ιανουαρίου 2022.
6. 1 2 3  McCarthy, Peter (2012-07-08). «Lina Lalandi obituary» (στα αγγλικά). *The Guardian*. ISSN 0261-3077.. Ανακτήθηκε στις 2020-06-20.
7. 1 2  Goodwin, Noël (2001). «English Bach Festival». *Grove Music Online* (στα Αγγλικά). doi:10.1093/gmo/9781561592630.article.08818. Ανακτήθηκε στις 20 Ιουνίου 2020.
8. ↑  Rubinoff, Kailan (2013). "A revolution in sheep's wool stockings: Early music and '1968'" in Beate Kutschke and Barley Norton (eds.) *Music and Protest in 1968*, pp. 247–248. Cambridge University Press. (ISBN 1107244501)
Το **.int** είναι ένας τομέας ανώτερου επιπέδου (sTLD) στο σύστημα ονομάτων του Διαδικτύου. Το όνομά της προέρχεται από τη διεθνή λέξη "ίντερνετ", που χαρακτηρίζει τη χρήση της για διεθνείς οργανισμούς. Η πρώτη χρήση αυτού του τομέα ήταν από το ΝΑΤΟ, το οποίο είχε προηγουμένως ανατεθεί στον τομέα ανωτάτου επιπέδου .nato.

Σύμφωνα με την πολιτική της IANA βάσει του RFC 1591, το sTLD int προορίζεται για διεθνείς οργανισμούς που βασίζονται σε συνθήκη, όπως ο ΟΗΕ και οργανισμούς ή οντότητες με καθεστώς παρατηρητή από τον ΟΗΕ. Το int θεωρείται ότι έχει τις αυστηρότερες πολιτικές εφαρμογής όλων των TLDs, καθώς συνεπάγεται ότι ο κάτοχος είναι θέμα διεθνούς δικαίου. Για το λόγο αυτό, η διαδικασία υποβολής αίτησης απαιτεί από τον αιτούντα να αποδείξει ότι είναι πράγματι βασισμένός σε συνθήκη με την παροχή ενός αριθμού καταχώρισης της σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών και ότι έχει ανεξάρτητο νομικό καθεστώς.

Από τον Ιούνιο του 2012, ο τομέας .int αποτελείται από 166 καταχωρήσεις.

Ο υποτομέας eu.int χρησιμοποιήθηκε από τα ιδρύματα που συνδέονται με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ωστόσο, τα ονόματα τομέων των προαναφερθέντων ιδρυμάτων μεταφέρθηκαν στο .eu TLD στις 9 Μαΐου 2006 (Ημέρα της Ευρώπης). Όλες οι προηγούμενες διευθύνσεις eu.int παρέμειναν προσιτές για μεταβατική περίοδο τουλάχιστον ενός έτους. Από το 2017, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα συνεχίζει να χρησιμοποιεί το ecb.int.
Η **αιμολυτική νόσος των νεογνών**, επίσης γνωστή ως **αιμολυτική νόσος εμβρύου και νεογνού**, ή **εμβρυϊκή ερυθροβλάστωση**, είναι αλλοάνοση πάθηση που αναπτύσσεται σε ένα έμβρυο στη γέννηση ή κατά τη γέννηση, όταν τα μόρια IgG (από τους πέντε κύριους τύπους αντισωμάτων) παραγμένα από τη μητέρα περνούν δια μέσου του πλακούντα. Μεταξύ αυτών των αντισωμάτων υπάρχουν μερικά που προσβάλλουν αντιγόνα στα ερυθρά αιμοσφαίρια στην εμβρυϊκή κυκλοφορία, κατακερματίζοντας και καταστρέφοντας τα κύτταρα (αιμόλυση). Το έμβρυο μπορεί να αναπτύξει δικτυοερυθροκυττάρωση και αναιμία. Αυτή η εμβρυϊκή ασθένεια κυμαίνεται από ήπια έως πολύ σοβαρή και μπορεί να συμβεί θάνατος του εμβρύου από καρδιακή ανεπάρκεια (εμβρυϊκός ύδρωπας). Όταν η ασθένεια είναι ήπια ή σοβαρή, πολλοί ερυθροβλάστες (ανώριμα ερυθρά αιμοσφαίρια) υπάρχουν στο εμβρυϊκό αίμα και έτσι οι μορφές αυτές της ασθένειας μπορούν να ονομαστούν *εμβρυϊκή ερυθροβλάστωση*.

Η αιμολυτική νόσος των νεογνών αντιπροσωπεύει παραβίαση του ανοσοποιητικού προνομίου για το έμβρυο ή κάποια άλλη μορφή βλάβης της ανοσολογικής ανοχής της εγκυμοσύνης. Διάφοροι τύποι της αιμολυτικής νόσου των νεογνών ταξινομούνται με βάση ποιό αλλοαντιγόνο προκαλεί την αντίδραση. Κατά σειρά εμφάνισης, οι τύποι περιλαμβάνουν ΑΒΟ, αντι-RhD, αντι-RhE, αντι-Rhc, αντι-Rh, αντι-RhC, πολυαντιγονικοί συνδιασμοί και αντι-Kell.
**Αιμόλυση** είναι η καταστροφή των ερυθροκυττάρων είτε λόγω νόσων αυτών (π.χ. σφαιροκυττάρωση ή δρεπανοκυτταρική νόσος) ή λόγω της έκθεσής τους σε φάρμακα, τοξίνες, τεχνητές καρδιακές βαλβίδες, αντισώματα, κάποιες λοιμώξεις ή δηλητήρια φιδιών. Οι κυτταρικές μεμβράνες καταστρέφονται άμεσα ή μέσω λύσης που διαμεσολαβείται από αντισώματα. Τα αντισώματα του δότη στα προϊόντα του αίματος προκαλούν αιμόλυση που σχετίζεται με αντιδράσεις μετάγγισης. Τα αυτοαντισώματα αναπτύσσονται ως αποτέλεσμα νόσου (ειδ. αιματολογικών καρκίνων), σε απάντηση σε συγκεκριμένα φάρμακα (άλφα-μεθυλντόπα) ή σε Rh-αρνητικές μητέρες που φέρουν ένα Rh-θετικό έμβρυο. Ιικές και βακτηριακές λοιμώξεις είναι συχνές αιτίες αιμόλυσης σε παιδιά, των οποίων οι μεμβράνες των ερυθροκυττάρων είναι πολύ εύθραυστες. Οι μικροοργανισμοί που προκαλούν αιμόλυση περιλαμβάνουν συγκεκριμένους στρεπτόκοκκους, σταφυλόκοκκους και τον βάκιλλο του τετάνου. Απαντάται επίσης στην ευλογιά και στη διφθερίτιδα και μετά από σοβαρά εγκαύματα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Madigan, Michael T.· Bender, Kelly S. (2018). *Brock Biology of Microorganisms*. Pearson. ISBN 978-0-13-426192-8.
Γενικά **αδίκημα** χαρακτηρίζεται κάθε άδικη και υπαίτια πράξη προσώπου από την οποία και επέρχεται ζημία σε άλλο πρόσωπο. Αυτή είναι και η έννοια του αστικού αδικήματος, κατά του δράστη τον οποίον ο Νόμος απειλεί με "ιδιωτική" ποινή, δηλαδή με αποζημίωση και συχνά με χρηματική ικανοποίηση.

Όταν η συγκεκριμένη άδικη πράξη αναφέρεται καθ΄ αυτή από τον Νόμο για την οποία απειλείται ο δράστης με καθορισμένη ποινή τότε πρόκειται περί ποινικού αδικήματος όπου ανεξαρτήτως της βαρύτητάς του ονομάζεται έγκλημα\*.

Τα αστικά αδικήματα γενικά προβλέπονται και τιμωρούνται από τον Νόμο με "ιδιωτική ποινή". Κύριο χαρακτηριστικό της αστικής αυτής άδικης πράξης, η οποία και ονομάζεται **αδικοπραξία** είναι η ζημία που προκαλεί και προς την οποία το Δίκαιο συνδέει την προς αποζημίωση υποχρέωση. Εν προκειμένω: ζημία είναι κάθε βλάβη περιουσιακού στοιχείου που μπορεί να υποστεί κάποιος, ενώ αντίθετα αποζημίωση είναι η επανόρθωση της ζημιάς που επήλθε στη περιουσία κάποιου λόγω πράξης ή παράλειψης άλλου προσώπου.

(\*) Ο όρος έγκλημα καθιερώθηκε να λέγεται, σε αντικατάσταση του όρου ποινικό αδίκημα, μετά τη διδασκαλία του Τ. Ηλιόπουλου που έγινε αποδεκτός από την ελληνική ποινική επιστήμη και νομολογία και ο οποίος υιοθετήθηκε και από το άρθρο 14 του Ποινικού Κώδικα. Επειδή όμως ο όρος έγκλημα έχει συνυφανθεί στη κοινή δημώδη έκφραση να είναι ταυτόσημος μόνο με τον φόνο συνηθίζεται, κυρίως δημοσιογραφικά, να χρησιμοποιείται ο όρος "ποινικό αδίκημα" για κάθε ποινική περίπτωση που δεν υφίσταται φόνος.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **αδίκημα**  |


* Ισχύων Ποινικός Κώδικας
Κατά την Ελληνική Μυθολογία η **Λευκοθόη** ήταν πριγκίπισσα της Περσίας, κόρη του Πέρση βασιλέως Ορχάμου και της συζύγου του Ευρυνόμης. Ήταν μια ερωμένη του θεού Ήλιου.

Μυθολογία
---------

Κάποτε, η Αφροδίτη καταράστηκε τον Ήλιο, κάνοντάς τον να ερωτευτεί τη θνητή πριγκίπισσα Λευκοθόη, επειδή φανέρωσε στον Ήφαιστο τη μοιχεία της με τον Άρη. Εκείνος ξέχασε όλες τις παλιές αγάπες του, όπως την σύντροφό του την Κλυτία, από έρωτα προς τη Λευκοθόη. Στο τέλος, λαμβάνοντάς τη μορφή της μητέρας της ώστε να μπει στο παλάτι της ανενόχλητος, την βρήκε στην κάμαρή της, και αφού έδιωξε τις υπηρέτριές της, της φανερώθηκε. Η Κλυτία όμως τον αγαπούσε ακόμα, και από ζήλια φανέρωσε το μυστικό στον πατέρα της Λευκοθόης, ο οποίος τιμώρησε την κόρη του θάβοντάς την ζωντανή ενώ η κοπέλα εκλιπαρούσε. Ο Ήλιος έφτασε πολύ αργά για να τη σώσει, αλλά σκορπώντας στο άψυχό κορμί της νέκταρ, τη μεταμόρφωσε σε λιβανωτή, ώστε να αναπνέει πάλι αέρα, αντί να μείνει βαθιά στη γη. Όσο για την Κλυτία, αν και ήλπιζε ότι έτσι ο Ήλιος θα γυρνούσε σε αυτήν, έκανε λάθος· δεν ήθελε να τη δει καθόλου, και έτσι εκείνη έκατσε γυμνή χωρίς τροφή ή νερό σε ένα βράχο κοιτώντας τον για μέρες, μέχρι που μεταμορφώθηκε σε ηλιοτρόπιο. Σύμφωνα με τον Λακτάντιο Πλάκιδο, ο Οβίδιος πήρε αυτή την ιστορία από τον Ησίοδο.

ο Υγίνος ίσως ήξερε μια αρκετά διαφορετική εκδοχή της ιστορίας, καθώς γράφει πως ο Θέρσανων, ένας Αργοναύτης, ήταν γιος του Ήλιου και της Λευκοθόης, και την τοποθετεί στην Άνδρο αντί της Περσίας, αν και είναι πιθανό να μιλούσε για άλλη Λευκοθόη.

Κουλτούρα
---------

Έχει προταθεί ότι αυτός ο μύθος χρησίμευε για να εξηγήσει τη χρήση λιβανιού στη λατρεία του θεού Ήλιου, όπως η ιστορία της Δάφνης. Ο θάνατος της Λευκοθόης με ταφή από τον άρρενα κηδεμόνα της, όμοια μοίρα με αυτή της Αντιγόνης, μπορεί να υποδηλώνει πανάρχαιες λατρευτικές πρακτικές που περιελαμβάναν ανθρωποθυσίες σε δεντροκεντρικές λατρείες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Οβίδιος, *Μεταμορφώσεις* 4.190-274
2. ↑  Χαρντ, σελ. 45
3. ↑  Γκαντς, σελ. 34
4. ↑  Γκρίμαλ, s.v. Λευκοθόη
5. ↑  Τριπ, s.v. Ήλιος B
6. ↑  Παράντα, s.v. Λευκοθόη 2
7. ↑  Ουίλιαμ Σμιθ, *Λεξικό της ελληνικής και ρωμαϊκής βιογραφίας και μυθολογίας* Λευκοθόη
8. ↑  Λακτάντιος Πλάκιδος, *Argumenta* 4.5
9. ↑  Υγίνος, *Μύθοι* 14.4
10. ↑  *Ελληνική Μυθολογία: Οι Θεοί*, τόμος 1, μέρος Β΄, σελ. 228, Εκδοτική Αθηνών, Ιωάννης Κακριδής, Ε. Ν. Ρούσσος et al, 1986, Αθήνα, (ISBN 978-618-5129-48-4).

Πηγές
-----

* Οβίδιος, *Μεταμορφώσεις*.
* Υγίνος, *Μύθοι*.
Ο αιδεσιμότατος **Λαγκιτούπου Τουιλίμου** (Lagitupu Tulimu) είναι πολιτικός από το Τουβαλού, ο οποίος εκπροσώπησε την εκλογική περιφέρεια της Νανουμέα. Υπηρέτησε ως υπηρεσιακός πρωθυπουργός από τις 8 Δεκεμβρίου 2000 ως τις 24 Φεβρουαρίου 2001 μετά το θάνατο του Ιονάτανα Ιονάτανα.

Πρώιμη πολιτική καριέρα
-----------------------

Έγινε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Οικονομικών τον Απρίλιο του 1999, όταν ανέλαβε καθήκοντα η κυβέρνηση του Ιονάτανα Ιονάτανα. Ένα από τα κύρια ζητήματα της κυβέρνησης εκείνης ήταν η ένταξη της χώρας στον ΟΗΕ, κάτι που επιτεύχθηκε το 2000.

Υπηρεσιακός πρωθυπουργός
------------------------

Όταν απεβίωσε ο Ιονάτανα Ιονάτανα στις 8 Δεκεμβρίου 2000 ο Τουιλίμου ανέλαβε υπηρεσιακά την πρωθυπουργία μέχρι την εκλογή του Φαϊμαλάγκα Λούκα από το κοινοβούλιο στις 24 Φεβρουαρίου 2001. Η ανάληψη καθηκότων της περίοδου εκείνης από τον ίδιο οφείλεται στο γεγονός ότι ήταν αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, συνεπώς αναπληρωτής πρωθυπουργός. Ήταν η πρώτη φορά που ένας πρωθυπουργός του Τουβαλού πέθανε εν ενεργεία.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Tuvalu: Year in Review 2001». Encyclopædia Britannica. 2001. Ανακτήθηκε στις 20 Μαρτίου 2003.
2. 1 2  Lansford, Tom (2015). *Political Handbook of the World 2015*. CQ Press.
Η **Λεύκα του Δία** ήταν μυθικό ιερό δέντρο στην Κρήτη κάτω από το οποίο σύμφωνα με τον μύθο γεννήθηκε ο Δίας.

Ο Μύθος
-------

Σύμφωνα με τον μύθο, η Λεύκα του Δία φύτρωνε στην Κρήτη έξω από το Ιδαίο άντρο. Το δέντρο αυτό ήταν το μοναδικό του είδους του που έφερε καρπούς, αφού όλα τα άλλα έχαναν τους καρπούς τους πριν ωριμάσουν. Στη σπηλιά αυτή και κάτω από την σκιά της Λεύκας μεγάλωσε ο Δίας. Στο ίδιο σημείο παρέλαβε ο Μίνωας τους νόμους από τον ολύμπιο θεό για να τους παραδώσει στους κατοίκους της Κρήτης. 

Σύμφωνα με τον Θεόφραστο, στο σημείο αυτό γινόταν θυσία. Στους νόμους του Πλάτωνα μνημονεύεται ένα φαρδύ μονοπάτι με δέντρα γύρω γύρω που οδηγούσε από την Κνωσσό μέχρι στο σημείο που φύτρωνε η Λεύκα. Κοντά στο δέντρο αυτό φύτρωνε δάσος από γηραιότατα κυπαρίσσια, το οποίο έκρυβε τα θεμέλια πανάρχαιου ναού της Ρέας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Plinius, 16, 46: *Una tamen proditur ad maturitatem (semen) perferre solita, in Creta insula, ipso descensu Iovis speluncae etc.*
2. ↑  Κλήμης Αλεξ. Στροματ. Α, 27, §170: *τον Μίνω παρά Διός δι ενάτου έτους τους νόμους λαμβάνειν φοιτώντα εις το του Διός άντρον*

Πηγές
-----

Karl Bötticher, επιμ. (1856). *Der Baumkultus der Hellenen* (στα Γερμανικά). Βερολίνο: Weidmann. Ανακτήθηκε στις 14 Οκτωβρίου 2009.
Η **Λυδία (Lydia)** είναι ένας μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 7,80. Η Λυδία έδωσε το όνομά της στην Οικογένεια αστεροειδών της Λυδίας. Ανακαλύφθηκε το 1870 από τον Γάλλο αστρονόμο Αλφόνς Μπορελλύ, που παρατηρούσε από τη Μασσαλία, και πήρε το όνομα της αρχαίας χώρας της Μικράς Ασίας (βλ. Λυδία). Η Λυδία ήταν ο δεύτερος από τους συνολικά 18 αστεροειδείς που ανακαλύφθηκαν από τον συγκεκριμένο αστρονόμο.

Φυσικά χαρακτηριστικά
---------------------

Η μέση διάμετρος της Λυδίας υπολογίσθηκε σε 86,1 χλμ. ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 670 τρισεκατομμύρια τόνους. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Λυδίας εκτιμάται σε 2,41 cm/sec², δηλαδή η βαρύτητα εκεί είναι 406 φορές ασθενέστερη από την αντίστοιχη γήινη, ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 45,5 m/sec (164 χιλιόμετρα την ώρα).

Ο φασματικός τύπος της Λυδίας δίνεται γενικώς ως **M** (μεταλλική σύσταση, από σίδηρο-νικέλιο), παρότι το ταξινομικό σύστημα Bus την κατατάσσει στον υπότυπο **Xk** (είδος ανθρακούχου). Η φασματική απορροφηση που εμφανίζει στο εγγύς υπέρυθρο αποδίδεται σε ορυκτά όπως ο ορθοπυρόξενος με χαμηλή περιεκτικότητα σε σίδηρο και ασβέστιο. Η περιεκτικότητα των ορυκτών της επιφάνειας σε νερό εκτιμάται μεταξύ του 0,14% και του 0,27% κατά μάζα. Το άλβεδό της είναι 0,181, ενώ η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 105 βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Μια επιπρόσθηση αμυδρού αστέρα από τη Λυδία σημειώθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου 1999.

Η Λυδία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 10 ώρες και 56 λεπτά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *JPL Small-Body Database*. 2000110.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

  


Αστεροειδείς| 109 Ευτυχία | 110 Λυδία | 111 Άτη |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ηλιακό Σύστημα
* Πύλη:Αστρονομία
 |

 |
Συντεταγμένες: 13°17′10″N 61°07′22″W﻿ / ﻿13.28611°N 61.12278°W﻿ / 13.28611; -61.12278

| Layou Λαγιού |
| --- |
|  |
|
| Συνταγμένες: | 13°17′10″N 61°07′22″W |
|
| Χώρα: | Άγιος Βικέντιος και Γρεναδίνες |
|
| Ενορία: | Άγιος Ανδρέας |

Η **Λαγιού** (αγγλικά: Layou) είναι μια πόλη του Άγιου Βικεντίου και Γρεναδίνων και πρωτεύουσα του Αγίου Ανδρέα. Βρίσκεται στο νησί του Άγιου Βικεντίου. Βρίσκεται κεντρικά της χώρας, νοτιοδυτικά του νησιού και νότια της ενορίας.

Γεωγραφία
---------

Η Λαγιού βρίσκεται στο νησί του Άγιου Βικεντίου. κεντρικά της χώρας, νοτιοδυτικά του νησιού και νότια της ενορίας.

### Κλίμα

Η Λαγιού έχει κλίμα τροπικό με βροχές που αρχίζουν από το Μάη και τελειώνουν το Νοέμβριο και ξηρασία που αρχίζει από τον Ιανουάριο και τελειώνει το Μάιο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Χάρτης[*νεκρός σύνδεσμος*]

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Πρωτεύουσες του Άγιου Βικέντιου και Γρεναδίνων |
| --- |
|  |
| 
* Λαγιού
* Κίνγκσταουν
* Σατωμπελαίρ
* Μπαρρουαλί
* Τζώρτζταουν
* Πορτ Ελίζαμπεθ
 |

 |
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Λεύκα (αποσαφήνιση).
Συντεταγμένες: 38°10′46″N 23°24′31″E﻿ / ﻿38.17944°N 23.40861°E﻿ / 38.17944; 23.40861

Η **Λεύκα** είναι μικρός νεόκτιστος οικισμός της Δυτικής Αττικής. Ανήκει διοικητικά στο δήμο Μάνδρας - Ειδυλλίας ενώ παλαιότερα ανήκε στον δήμο Μάνδρας και ήταν ο βορειότερος του δήμου. Είναι χτισμένη στην ανατολική πλευρά του οροπεδίου της Οινόης, κοντά στην μονή του Οσίου Μελετίου. Αναγνωρίστηκε ως οικισμός το 1971 και ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 28 κάτοικοι.

Στην περιοχή της Λεύκας βρίσκονται ίχνη αρχαίου οικισμού ο οποίος σύμφωνα με μία άποψη αντιστοιχεί στην Μυούπολη, ενώ σύμφωνα με άλλη άποψη το σημείο αποτελεί άλλη πιθανή θέση της αρχαίας Οινόης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Διοικητικές μεταβολές ΟΤΑ, Δήμος Μάνδρας

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Πόλεις, κωμοπόλεις, χωριά και οικισμοί του Δήμου Μάνδρας - Ειδυλλίας |
| --- |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Βιλίων | 
* Αγία Παρασκευή
* Άγιος Κωνσταντίνος
* Άγιος Νεκτάριος
* Αιγόσθενα
* Άνω Αλεποχώριον
* Βένιζα
* Βίλια
* Κάτω Αλεποχώριον
* Κρύο Πηγάδι
* Λούμπα
* Μύτικας
* Προφήτης Ηλίας
* Ψάθα
 |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Ερυθρών | 
* Ερυθραί
 |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Μάνδρας | 
* Άγιος Γεώργιος
* Άγιος Σωτήρ
* Άγιος Χαράλαμπος
* Διόδια
* Θέα
* Λεύκα
* Λούτσα\*
* Μάνδρα
* Μονή Οσίου Μελετίου
* Νέα Ζωή
* Παλαιοχώριον
* Πουρνάρι
 |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Οινόης | 
* Οινόη
 |
|  |
| 
* Έδρα: Μάνδρα
* \*(Οικισμοί με μη μόνιμο πληθυσμό)]
 |

 |
Η **Μάχη της Λυκάνδου** πραγματοποιήθηκε το φθινόπωρο του 976 την περίοδο της αποστασίας του Βάρδα Σκληρού. Ο αυτοκρατορικός στρατός της Βυζαντινής αυτοκρατορίας ήρθε σε σύγκρουση με τον επαναστατικό στρατό με αποτέλεσμα οι αυτοκρατορικοί να ηττηθούν και ο Βάρδας Σκληρός να αποκτήσει παντοδυναμία στη Βυζαντινή Ανατολή και τη Μικρά Ασία.

Η μάχη
------

Τρεις μέρες πριν τη μάχη ένας Βυζαντινός, ονόματι Σαχάκιος (στα αρμένικα) ή Βραχάμιος (που ήταν το όνομα που χρησιμοποιούταν) ήρθε σε επαφή με τον Βάρδα Σκληρό λέγοντάς του τις κινήσεις που θα ακολουθούσαν οι αυτοκρατορικοί. Ο Βάρδας Σκληρός ακολούθησε τις συμβουλές του και περικύκλωσε εξ' απροόπτου το φρούριο της Λυκάνδου. Οι επαναστάτες κατάφεραν να νικήσουν ενώ οι Βυζαντινοί τράπηκαν σε φυγή. Το φρούριο καταλήφθηκε τελικά από τον Βάρδα Σκληρό.

Πηγές
-----

• Γκούσταβ Σλουμπερζέ - *ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ Β' Ο ΒΟΥΛΓΑΡΟΚΤΌΝΟΣ - Α' ΤΟΜΟΣ: ΝΕΑΝΙΚΆ ΈΤΗ - εκδ. Δημιουργία - σελ. 54-55*