recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Συντεταγμένες: 37°1′55″N 25°25′50″E﻿ / ﻿37.03194°N 25.43056°E﻿ / 37.03194; 25.43056

Το **Αρχαιολογικό Μουσείο «Γύρουλα» στο Σαγκρί** είναι αρχαιολογικό μουσείο εντός του αρχαιολογικού τόπου του Ναού της Δήμητρας, στην τοποθεσία Γύρουλας, στο χωριό του Σαγκρίου, στο νησί της Νάξου, στην Ελλάδα. Φιλοξενεί εκθέματα προερχόμενα από την ευρύτερη περιοχή του ναού, χρονολογούμενα, κυρίως, από την αρχαία περίοδο.

Το μουσείο άνοιξε στο κοινό το 2001. Η αρχιτεκτονική του κτιρίου του μουσείου έχει επαινεθεί για τον τρόπο με τον οποίο είναι εναρμονισμένη με το γειτονικό του φυσικό περιβάλλον. Επί του νησιού της Νάξου, δύο ακόμη μουσεία υφίστανται, πιο συγκεκριμένα το Αρχαιολογικό Μουσείο Νάξου και το Αρχαιολογικό Μουσείο Απειράνθου.

Συλλογές
--------

Οι συλλογές του μουσείου περιλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, τμήματα του αρχαϊκού ναού της Δήμητρας στο Σαγκρί, ανεγερθέντος κατά τη διάρκεια του 5ου αιώνα π.Χ. τα οποία δεν χρησιμοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια των αναστηλωτικών εργασιών του, τμήματα βυζαντινής εκκλησίας, η οποία ανεγέρθηκε εντός της ίδιας περιοχής, καθώς και αρχαιολογικά ευρήματα τα οποία ανευρέθηκαν εντός της ευρύτερης περιοχής.

* Τμήματα του Ναού της Δήμητρας στο Σαγκρί.Τμήματα του Ναού της Δήμητρας στο Σαγκρί.
* Τμήματα του ναού της Δήμητρας.Τμήματα του ναού της Δήμητρας.
* Τμήματα του ναού της Δήμητρας.Τμήματα του ναού της Δήμητρας.
* Τμήμα κούρου, χρονολογούμενο, περίπου, από το 540 π.Χ.Τμήμα κούρου, χρονολογούμενο, περίπου, από το 540 π.Χ.
* Θραύσματα κεραμικών αντικειμένων.Θραύσματα κεραμικών αντικειμένων.
* Τμήματα βυζαντινής εκκλησίας.Τμήματα βυζαντινής εκκλησίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) «Archaeological Collection of Sangri». *Greek Travel Pages*. Ανακτήθηκε στις 16 Μαΐου 2016.
2. 1 2 3  (Αγγλικά) «Archaeological Museum of Giroulas at Sangri». *My Naxos*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Αυγούστου 2016. Ανακτήθηκε στις 16 Μαΐου 2016.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Archaeological Museum of Gyroulas at Sangri, Naxos στο Wikimedia Commons

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Αρχαιολογία
* Πύλη:Ιστορία
* Πύλη:Ελλάδα
 |

 |
Συντεταγμένες: 40°10′2.64″N 21°49′34.68″E﻿ / ﻿40.1674000°N 21.8263000°E﻿ / 40.1674000; 21.8263000

Το **Αρχαιολογικό Μουσείο Αιανής** είναι μουσείο στην Αιανή Κοζάνης, στη Περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας της Ελλάδας.

Αν και το μουσείο εγκαινιάστηκε το 1970, με μια συλλογή αρχαιοτήτων της αρχαίας πόλης, το 1983 ορισμένα σημαντικά πρόσθετα ευρήματα σήμαιναν ότι το μουσείο έπρεπε να επεκταθεί σημαντικά για να στεγαστούν τα νέα αντικείμενα.

Η κατασκευή ενός νέου μουσείου ξεκίνησε το 1992 αλλά καθυστέρησε λόγω γεγονότων όπως ο σεισμός στις 13 Μαρτίου 1995. Μετά την αποθήκευση σε διάφορα μέρη, συμπεριλαμβανομένου του δημαρχείου, το μουσείο ολοκληρώθηκε τελικά το 1997, αλλά μόνο δύο από τις εκθεσιακές αίθουσες του μουσείου άνοιξαν τον Οκτώβριο του 2002.

Το Αρχαιολογικό Μουσείο Αιανής, που βρίσκεται τώρα σε ένα διώροφο κτίριο, παρουσιάζει την ιστορία της αρχαίας Αιανής, πρωτεύουσας της Ελίμειας, που ήταν ένα από τα σημαντικότερα βασίλεια της Άνω Μακεδονίας.

Σημαντικές συλλογές περιλαμβάνουν ευρήματα της Ύστερης Εποχής του Χαλκού (1500 - 1200 π.Χ.) και της Αρχαϊκής και Κλασικής περιόδου (600 -500 π.Χ.), τα οποία παρέχουν μια σημαντική εικόνα για τη διαμόρφωση των δωρικομακεδονικών λαών στην περιοχή και την αστική και πολιτική ανάπτυξη της Αιανής, ιδιαίτερα κατά τον έκτο αιώνα π.Χ.

Εικόνες
-------

* Χρυσή περόνη του 2ου μισού του 6ου αιώνα π.ΧΧρυσή περόνη του 2ου μισού του 6ου αιώνα π.Χ
* Σκεύη με ματ ζωγραφική διακόσμηση του 14ου αιώνα π.ΧΣκεύη με ματ ζωγραφική διακόσμηση του 14ου αιώνα π.Χ
* Πήλινο ειδώλιο κόρης, που χρονολογείται στο δεύτερο μισό του 6ου αιώνα π.Χ.Πήλινο ειδώλιο κόρης, που χρονολογείται στο δεύτερο μισό του 6ου αιώνα π.Χ.
* Πήλινο ειδώλιο της αρχαίας θεάς ΑθηνάςΠήλινο ειδώλιο της αρχαίας θεάς Αθηνάς
* Πήλινη βάση με ματ διακόσμηση του 14ου αιώνα π.ΧΠήλινη βάση με ματ διακόσμηση του 14ου αιώνα π.Χ

Παραπομπές
----------

1. ↑  Καραμήτρου-Μεντεσίδη, Γ. (αρχαιολόγος), *Ελληνικό Υπουργείο Πολιτισμού* Αρχειοθετήθηκε 2012-02-12 στο Wayback Machine.. – Ανακτήθηκε στις 7 Μαΐου 2008.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Αρχαιολογικό Μουσείο Αιανής** |

* Ελληνικό Υπουργείο Πολιτισμού
* Μακεδονική κληρονομιά Αρχειοθετήθηκε 2019-02-20 στο Wayback Machine. Αρχείο

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 315090852
* **ΕΒΕ**: 205291
* GND: 16345440-1
* BNF: cb16929772x (data)

 |

 |
Συντεταγμένες: 51°45′33″N 18°5′7″E﻿ / ﻿51.75917°N 18.08528°E﻿ / 51.75917; 18.08528

Το **Βοεβοδάτο Κάλις** (1314–1793, πολωνικά: *Województwo Kaliskie*, λατινικά: *Palatinatus Calisiensis*) ήταν διοικητική μονάδα της Πολωνίας από το 1314 έως το δεύτερο διαμελισμό της Πολωνίας το 1793. Ήταν μέρος της Επαρχίας Μείζονος Πολωνίας. Η πρωτεύουσά του ήταν στο Κάλις, και μαζί με το γειτονικό Βοεβοδάτο Πόζναν, το Κάλις εξέλεξε γενικό σταρόστα της Μείζονος Πολωνίας. Τα σέιμικ για τα δύο βοεβοδάτα λάμβαναν χώρα στη Σρόντα Βιελκοπόλσκα, ενώ το γενικό σέιμικ για ολόκληρη την Επαρχία Μείζονος Πολωνίας γινόταν στο Κόουο, στο Αβαείο των Βερνανδίνων.

Η επικράτεια του βοεβοδάτου παρέμεινε αμετάβλητη από το 1314 έως το 1768, όταν το Βοεβοδάτο Γκνιέζνο αποσπάστηκε από τις βόρειες τρεις κομητείες του. Η αρχική του έκταση ήταν 15.320 χλμ2, αλλά μετά το 1768 συρρικνώθηκε στα 7.810 χλμ2. Οι τοπικοί σταρόστα διέμεναν στο Κάλις, στο Γκνιέζνο, στο Κόνιν, στην Κτσίνια, στο Νάκουο ναντ Νοτέτσια, στο Πίζντρι και στο Ζουότουφ. Το Βοεβοδάτο Κάλις είχε οκτώ γερουσιαστές. Αυτοί ήταν: ο Αρχιεπίσκοπος του Γκνιέζνο, ο Βοεβόδας του Κάλις (ο οποίος διέμενε στο Βασιλικό Κάστρο του Κάλις), ο Καστελάνος του Κάλις, ο Καστελάνος του Γκνιέζνο και οι Καστελάνοι του Λοντ, Νάκουο ναντ Νοτέτσια, Μπιεχόβο και Κάμιενσκ.

Παραπομπές
----------

Πηγές
-----

* Βοεβοδάτο Κάλις, περιγραφή του Ζίγκμουντ Γκλόγκερ
Το φράγμα Βιλιούι, ένας υδροηλεκτρικός σταθμός στο ποτάμι.
Ο **Βιλιούι** (ρωσικά: Вилю́й‎, γιακουτικά: Бүлүү, *Bülüü* - Μπίλι) είναι ποταμός στη Ρωσία και ο μακρύτερος παραπόταμος του Λένα. Διασχίζει μια απόσταση 2.650 χιλιομέτρων, κυρίως εντός της Δημοκρατία των Σαχά. Η λεκάνη του καλύπτει περίπου 454.000 χιλιόμετρα.

Ιστορία
-------

Ο ποταμός αναφέρεται για πρώτη φορά τον 17ο αιώνα με τη ρωσική κατάκτηση της Σιβηρίας. Το 1634, οι Ρώσοι Κοζάκοι, με επικεφαλής τον Βόιν Σάχοφ, ίδρυσαν έναν χειμερινό οικισμό στη συμβολή των ποταμών Βιλιούι και Τιουκιάν. Αυτός ο οικισμός χρησίμευσε ως διοικητικό κέντρο της περιοχής για αρκετές δεκαετίες, απ'όπου μετά η έδρα της περιοχής μεταφέρθηκε στην περιοχή Γιολιονιόχ 45 χιλιόμετρα κάτω στον Βιλιούι, όπου ιδρύθηκε το όστρογκ (οχυρωμένος οικισμός) του Ολένσκ, σημερινό Βιλιούισκ, το 1773.

Στη δεκαετία του 1950 βρέθηκαν αποθέματα διαμαντιών στην περιοχή, περίπου 700 χιλιόμετρα από το στόμιο του. Αυτό οδήγησε στην κατασκευή του οχυρού Μιρ, μαζί με τους δρόμους πρόσβασης και έναν αερολιμένα, και το φράγμα Βιλιούι για να παραγάγει τη δύναμη που απαιτείται για τους συμπυκνωτές διαμαντιών.

Γεωγραφία και γεωλογία
----------------------

Ο Βιλιούι πηγάζει στο οροπέδιο Βιλιούι, μέρος του Κεντρικό Σιβηρικό Οροπέδιο, στην επαρχία Εβενκίσκι (στο κράι Κρασνογιάρσκ) και, ρέοντας προς τα ανατολικά, εισέρχεται στη δημοκρατία των Σαχά. Στρέφεται προς τα νότια και νοτιοανατολικά στη πεδιάδα της κεντρικής Γιακουτίας, στη συνέχεια κινείται προς τα ανατολικά, και τελικά εισέρχεται στη Λένα περίπου 350 χιλιόμετρα βόρεια του Γιακούτσκ, κοντά στο Σανγκάρ. Η οροσειρά Ουστ-Βιλιούι βρίσκεται πάνω από τον Λένα, απέναντι από το στόμιο του Βιλιούι.

Στα δυτικά του Βιλιούι και του Τσόνα βρίσκεται η λεκάνη Νίζνιαγια Τουνγκούσκα. Η λεκάνη του Βιλιούι είναι αραιοκατοικημένη, όπως και η δημοκρατία των Σαχά. Το Βιλιούισκ, το Βερχνεβιλιούισκ, το Σουντάρ και το Νιούρμπα είναι μικροί οικισμοί γύρω από τον Βιλιούι.

Οι κύριοι δεξιοί παραπόταμοι του Βιλιούι είναι οι Ουλαχάν-Βαβά, Τσιρκούο, Τσόνα, Τσιμπίντα, Ουλαχάν-Μποτουομπούγια, Οτστσουγκούι-Μποτουμπούγια, Τανγκνάρι και Μπαπαγκάι. Οι κύριοι αριστεροί παραπόταμοι του Βιλιούι είναι οι Αχταράντα, Ιγκιάτα, Μάρχα, Τιούκιαν και Τιούνγκ.

|  |  |
| --- | --- |
| Το σύστημα ποταμών Τσόνα-Βιλιούι σε σχήμα Τ. | Θέση της πορείας του ποταμού Βιλιούι. |

Ο Βιλιούι συνδέεται με τους γεωλογικούς σχηματισμούς του ρήγματος Γιακούτσκ-Βιλιούι και τη μεγάλη πυριγενής επαρχία Γιακούτσκ-Βιλιούι.

Δείτε επίσης
------------

* Τουκουλάν, αμμοθίνες

Παραπομπές
----------

1. 1 2  A. Gavrilov, Вилюй in: Great Russian Encyclopedia.
2. ↑  Хребет Усть-Вилюйский - Wikimapia
3. ↑  Time correlation between the formation of dyke swarms and crustal extension stages in the Middle Paleozoic Vilyui rift basin, Siberian platform

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Vilyuy River στο Wikimedia Commons
* Λήμμα για τον ποταμό Βιλιούι στην εγκυκλοπαίδεια Μπριτάνικα

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 5829148574318224430000
* SUDOC: 117639788

 |

 |
Το σήμα του αυτοκινητοδρόμου 1
Ο χάρτης του αυτοκινητοδρόμου 1
Ο **Αυτοκινητόδρομος 1** (ιταλικά: *Autostrada A1*) είναι ο μεγαλύτερος και σημαντικότερος αυτοκινητόδρομος στην Ιταλία. Συνδέει το Μιλάνο με τη Ρώμη και τη Νάπολη, μέσω Φλωρεντίας και Μπολόνια. Έχει μήκος 754 χιλιόμετρα και στο μεγαλύτερο μήκος του έχει έξι λωρίδες κυκλοφορίας, ενώ σε ορισμένα κάποια διευρύνεται σε 8 λωρίδες. Αποτελεί μέρος των ευρωπαϊκών οδών Ε35 και Ε45.

Ιστορικά
--------

Οι εργασίες ξεκίνησαν το 1956 και ο αυτοκινητόδρομος ολοκληρώθηκε στις 4 Οκτωβρίου του 1964. Το έργο τόνωσε αισθητά την Ιταλική οικονομία, τόσο στις επιμέρους περιφέρειες όσο και στο σύνολο της επικράτειας. Αρχικά, *Α1* ονομάστηκε το κομμάτι από το Μιλάνο μέχρι τη Ρώμη και το υπόλοιπο πήρε τον κωδικό *Α2*. Στη συνέχεια, ωστόσο, οι δύο οδικοί άξονες συγχωνεύτηκαν.

Φωτογραφίες
-----------

* Ο αυτοκινητόδρομος 1 στην ΙταλίαΟ αυτοκινητόδρομος 1 στην Ιταλία
* Η Α1 στην διασταύρωση με την Α14 στην ΜπολόνιαΗ Α1 στην διασταύρωση με την Α14 στην Μπολόνια
* Ο αυτοκινητόδρομος πλησιάζοντας στη ΡώμηΟ αυτοκινητόδρομος πλησιάζοντας στη Ρώμη

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Αυτοκινητόδρομοι στην Ιταλία |
| --- |
|  |
| 
Ολοκληρωμένοι, υπό κατασκευή και σχεδιαζόμενοι |
|  |
| Κύριοι | 
Α1 | Α3 | Α4 | Α5 | Α6 | Α7 | Α8 | Α9 | Α10 | Α11 | Α12 | Α13 | Α14 | Α15 | Α16 | Α18 | Α19 | Α20 | Α21 | Α22 | Α23 | Α24 | Α25 | Α26 | Α27 | Α28 | Α29 | Α30 | Α31 | Α32 | Α33 | Α91 |
|  |
| Περιφερειακές οδοί | 
Α50 | Α51 | Α52 | Α53 | Α54 | Α55 | Α56 | Α57 | Α90/GRA |

 |
**Η απόρριψη μοσχεύματος** συμβαίνει όταν ο μεταμοσχευμένος ιστός απορρίπτεται από το ανοσοποιητικό σύστημα του λήπτη, το οποίο καταστρέφει τον μεταμοσχευμένο ιστό. Η απόρριψη μοσχεύματος μπορεί να μειωθεί προσδιορίζοντας τη μοριακή ομοιότητα μεταξύ του δότη και του λήπτη και με τη χρήση ανοσοκατασταλτικών φαρμάκων μετά τη μεταμόσχευση.

Πρόληψη απόρριψης πριν από τη μεταμόσχευση
------------------------------------------

Η πρώτη επιτυχημένη μεταμόσχευση οργάνων, που πραγματοποιήθηκε το 1954 από τον Joseph Murray, περιελάμβανε πανομοιότυπα δίδυμα και έτσι δεν παρατηρήθηκε απόρριψη. Σε άλλες περιπτώσεις, ο αριθμός των μη ταιριασμένων παραλλαγών γονιδίων, δηλαδή αλληλόμορφα, κωδικοποιούμενα μόρια επιφανείας κυττάρων που ονομάζονται μείζον σύμπλεγμα ιστοσυμβατότητας (MHC), τάξεις Ι και II, συσχετίζονται με την ταχύτητα και τη σοβαρότητα της απόρριψης μοσχεύματος. Στους ανθρώπους το MHC ονομάζεται επίσης ανθρώπινο αντιγόνο λευκοκυττάρων (HLA).

Αν και ο προσδιορισμός κυτταροτοξικής διασταυρούμενης αντιστοίχισης μπορεί να προβλέψει απόρριψη που προκαλείται από κυτταρική ανοσία, οι δοκιμές γενετικής έκφρασης ειδικές για τον τύπο οργάνου που πρόκειται να μεταμοσχευθούν, για παράδειγμα AlloMap Molecular Expression Testing, έχουν υψηλή αρνητική προγνωστική τιμή. Η μεταμόσχευση μόνο συμβατών μοσχευμάτων ABO (αντιστοίχιση ομάδων αίματος μεταξύ δότη και λήπτη) βοηθά στην πρόληψη της απόρριψης που προκαλείται από χυμική ανοσία .

Παραπομπές
----------

1. ↑  «The effect of HLA-C matching on acute renal transplant rejection». *Nephrology, Dialysis, Transplantation* **16** (2): 355–60. February 2001. doi:10.1093/ndt/16.2.355. PMID 11158412. .
2. ↑  «Human Leukocyte Antigen (HLA) System - Immunology; Allergic Disorders». *Merck Manuals Professional Edition* (στα Αγγλικά). Merck & Co. Ανακτήθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου 2020.
3. ↑  Parham, Peter (2015). *The Immune System* (4th έκδοση). New York: Garland Science. σελ. 437. ISBN 9781317511564.
Ο **Απόστολος Αρμενάκης** (γεννημένος την 19η Ιουλίου 1980) είναι Έλληνας επαγγελματίας πετοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,05 μ. και αγωνίζεται στη θέση του διαγωνίου.

Καριέρα
-------

Ο Απόστολος Αρμενάκης έχει συνδέσει την καριέρα του με τη φανέλα του ΠΑΟΚ, καθώς ξεκίνησε από τα τμήματα υποδομής του. Έχει αγωνιστεί μεταξύ άλλων στην Α.Ε. Νίκαιας, στον Ολυμπιακό, στην Ε.Α. Πατρών και στον Άρη. Έχει αγωνιστεί και στο εξωτερικό, λαμβάνοντας μέρος στα πρωταθλήματα της Ιταλίας(Ταβιάνο και Αλεσσάνο), Γαλλίας(Κάννες) και Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων(Αλ Νασρ). Από το 2015 αγωνίζεται στην Κύπρο για την Αναγέννηση Δερύνειας. Επίσης το 2016 αγωνίστηκε στην ACH Ljubljana με την οποία κατέκτησε το πρωτάθλημα και κύπελλο Σλοβενίας καθώς και το πρωτάθλημα κεντρικής Ευρώπης (MEVZA). Επίσης συμμετείχε στο Champions League με σημαντικές ατομικές διακρίσεις όπως 3ος σκόρερ μέχρι την φάση των ομίλων. Από το 2017 έως το 2019 ηγήθηκε του Ηρακλή Θεσσαλονίκης οδηγώντας τον 2 συνεχόμενες χρονιές στον τελικό του κυπέλλου Ελλάδας.

Διεθνείς συμμετοχές
-------------------

Ο Απόστολος Αρμενάκης είναι διεθνής με την Εθνική Ελλάδας, με την οποία πραγματοποίησε ενενήντα πέντε συμμετοχές.

Πηγές
-----

* Απόστολος Αρμενάκης
* Apostolos Armenakis

  


|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Πετοσφαιριστές Γ.Σ. Ηρακλή Θεσσαλονίκης – Pre League 2022-2023 |
| --- |
|  |
| 0 | 
* **1**  Χρήστος Γιαμακίδης
* **2**  Αλέξανδρος Ρωμαλιάδης
* **4**  Θάνος Παπαδημητρίου
* **5**  Clayton Couchman
* **6**  Θοδωρής Παπαδημητρίου
* **7**  Αλέξανδρος Αλεξάκης
* **8**  Χρήστος Χατζηπαραδείσης
* **9**  Κώστας Μπαρδούκας
* **10**   Zenia Gorchaniuk
* **11**   Zachary Palankai-Omoshebi
* **12**  Κάσσανδρος Στίγγας
* **13**  Ναπολέων Φραγκουλίδης
* **14**  Νίκος Μάγγος
* **15**  Νικηφόρος Σεραφείμ Φωτιάδης
* **16**  Έκτορας Καρατζόγλου
* **20**  Βαγγέλης Κεσούδης
* Τάσος Αναστασιάδης
* Γιάννης Γεωργιάδης
* Πασχάλης Στεφανίδης

Προπονητής:  Θανάσης Στράντζαλης |  |

 |




1. ↑  (Ιταλικά) *www.legavolley.it*. ARM-APO. Ανακτήθηκε στις 7  Μαΐου 2022.
Με την τουρκική ονομασία «**Βακάι Χαϊριγιέ**» (Vaka-i Hayriye) που σημαίνει κατά λέξη γεγονός ευνοϊκό ή ευτυχές (ευτυχές γεγονός) φέρεται στην ιστορία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας η διάλυση των Γενιτσάρων που συνέβη τον Ιούνιο του 1826 κατόπιν διαταγής του Σουλτάνου Μαχμούτ Β΄.

Συγκεκριμένα όταν την εποχή εκείνη ο Σουλτάνος Μαχμούτ Β΄ αποφάσισε την ανασυγκρότηση του οθωμανικού στρατού κατά τα ευρωπαϊκά πρότυπα που θα είχε ως συνέπεια τη διάλυση των Γενιτσάρων, οι τελευταίοι θεωρώντας δεδομένο ότι θα έχαναν όλες τις απολαβές που είχαν μέχρι τότε προκάλεσαν επανάσταση κατά του Σουλτάνου περικυκλώνοντας τα ανάκτορα. Ο Σουλτάνος όμως που περίμενε μια τέτοια εξέλιξη είχε καλέσει γύρω από την Κωνσταντινούπολη μεγάλες στρατιωτικές μονάδες και πυροβολικό τις οποίες και διέταξε να διαλύσουν τους επαναστάτες και να καταστρέψουν το στρατόπεδό τους.  
 
Κατά τη μάχη που ακολούθησε περικυκλώθηκαν οι Γενίτσαροι όπου και ακολούθησε ο όλεθρος αυτών. Περίπου 4.000 φονεύτηκαν μέσα σε μία ημέρα ενώ οι εκκαθαρίσεις συνεχίστηκαν εντός και γύρω από την Κωνσταντινούπολη τις επόμενες ημέρες όπου εκατοντάδες συνελήφθησαν και εξορίστηκαν και εκτελέστηκαν είτε δι΄ αποκεφαλισμού είτε δια στραγγαλισμού. Οι δε περιουσίες των Γενιτσάρων δημεύτηκαν και όσοι επέζησαν της καταστροφής διέφυγαν στη Βαλκανική. Κάποιοι ελάχιστοι μόνο που δήλωσαν υποταγή φέρονταν να σώθηκαν.

Ήταν γεγονός ότι τελευταία οι Γενίτσαροι από άλλοτε αυτοκρατορικά τάγματα (ελίτ) είχαν μεταβληθεί σε φόβο και τρόμο των Σουλτάνων σε κάθε διοικητική αλλαγή προς εκσυγχρονισμό που προέβαιναν σε σημείο που να φαίνεται αυτοί να διοικούσαν φθάνοντας στο σημείο άλλους Σουλτάνους να καθαιρούν και άλλους ακόμα και να φονεύουν. Παράλληλα την ίδια εποχή υπήρχε ενα γενικότερο αντι-γενιτσαρικό κλίμα σ΄ όλη τη δυτική αυτοκρατορία που και αυτό βοήθησε την ολοκληρωτική καταστροφή τους.

Οι στρατιωτικές δυνάμεις που έλαβαν τότε μέρος στο «βακάι χαϊρίγιε» αποτέλεσαν την αρχή του νέου σουλτανικού στρατού που έλαβε το όνομα «Ασκέρι Μανσούρι Μωχαμεντιγιέ» (= Νικηφόρος στρατός του Μωχάμεντ) (Asakir-i Mansure-i Muhammediye).

Σημειώσεις
----------

Στη τουρκική γλώσσα το αντίθετο του «Βακάι Χαϊριγιέ» είναι το Βακάι Σεριϊγιέ (= ατυχές γεγονός – (Vaka-i Şerriyye).
Η **βακλοφαίνη**, διαθέσιμη υπό την εμπορική ονομασία **Lioresal** μεταξύ άλλων, είναι φάρμακο το οποίο χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της μυϊκής σπαστικότητας, η οποία μπορεί να προκύψει π.χ. από μια κάκωση νωτιαίου μυελού ή από σκλήρυνση κατά πλάκας. Μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για την θεραπεία του λόξυγκα και των μυϊκών σπασμών σε ηλικιωμένα άτομα. Λαμβάνεται από το στόμα ή μέσω χορήγησης μέσω ενδορραχιαίας αντλίας

Οι κοινές παρενέργειες από την χορήγηση βακλοφαίνης περιλαμβάνουν την υπνηλία, την αδυναμία και την ζάλη. Αν σταματήσει ξαφνικά η χορήγηση της βακλοφαίνης μπορεί να εμφανιστούν σοβαρά συμπτώματα όπως είναι οιεπιληπτικές κρίσεις και η ραβδομυόλυση. Δεν είναι ξεκάθαρα γνωστό αν είναι ασφαλής η χρήση της κατά την εγκυμοσύνη, ενώ κατά τον θηλασμό η χρήση της είναι μάλλον ασφαλής. Είναι πιστεύεται ότι δρα μειώνοντας τους νευροδιαβιβαστές.

Η βακλοφαίνη εγκρίθηκε για ιατρική χρήση στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1977. Είναι διαθέσιμη ως γενόσημα φάρμακα. Το 2017, ήταν το 140ο πιο συνταγογραφούμενο φάρμακο στις Ηνωμένες Πολιτείες, με περισσότερα από τέσσερα εκατομμύρια συνταγογραφήσεις.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  «Baclofen Monograph for Professionals». *Drugs.com* (στα Αγγλικά). American Society of Health-System Pharmacists. Ανακτήθηκε στις 3 Μαρτίου 2019.
2. 1 2  *British national formulary : BNF 76* (76 έκδοση). Pharmaceutical Press. 2018. σελ. 1092. ISBN 9780857113382.
3. ↑  «Baclofen Pregnancy and Breastfeeding Warnings». *Drugs.com* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 3 Μαρτίου 2019.
4. ↑  «The Top 300 of 2020». *ClinCalc*. Ανακτήθηκε στις 11 Απριλίου 2020.
5. ↑  «Baclofen - Drug Usage Statistics». *ClinCalc*. Ανακτήθηκε στις 11 Απριλίου 2020.
Αρμενικά φεουδαρχικά Βασίλεια το 1000 μ.Χ.
Ο **Ασώτιος Γ΄** ο *Τυφλός*, αρμενικά: Աշոտ Կուրացյալ‎ Ashot Kurants, (π. 690 – 762) από τον Οίκο των Βαγρατιδών ήταν προεδρεύων πρίγκιπας της Αρμενίας ως *ishkan* από το 732 έως το 748. Ήταν ανιψιός του Σμπατ ΣΤ΄.

Βιογραφία
---------

Κέρδισε την εύνοια του χαλιφάτου των Ομμεϋαδών, νικώντας έναν από τους εμίρηδες που είχαν επαναστατήσει κατά της Δαμασκού και επιτέθηκε στην Αρμενία. Η ανάληψή του σηματοδότησε την έλευση των Βαγρατιδών στην εξουσία. Τυφλώθηκε από τους αντιπάλους ευγενείς τού γένους των Μαμικονιάν. Η νέα δύναμη της Αρμενίας είχε φτάσει σε τέτοιο επίπεδο, που η χώρα σε σύντομο χρονικό διάστημα μπορούσε να συγκαλέσει έναν στρατό 90.000 ανδρών, έτοιμους να σταλούν στη μάχη.

Οικογένεια
----------

Είχε δύο γιους, τον Σμπατ Ζ΄ και τον Βασάκ.

Παραπομπές σε πηγές
-------------------

1. 1 2  Κιρίλ Τουμάνοφ: «Les dynasties de la Caucasie chrétienne de l'Antiquité jusqu'au xixe siècle» (Γαλλικά) Ρώμη. 1990. σελ. 112.
2. 1 2  Κριστιάν Σετιπανί: «Continuité des élites à Byzance durant les siècles obscurs» (Γαλλικά) Παρίσι. 2006. σελ. 337. ISBN-13 978-2-7018-0226-8. ISBN-10 2-7018-0226-1.
3. ↑  (Aρμενικά) *Αρμένικη Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια*. 1974.
4. 1 2  Κιρίλ Τουμάνοφ: «Les dynasties de la Caucasie chrétienne de l'Antiquité jusqu'au xixe siècle» (Γαλλικά) Ρώμη. 1990. σελ. 112-113.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η Καταγωγή του Ασότ Γ΄ Βαγρατιδών
Η **αυτοαιδοιολειχία** ονομάζεται η πράξη κατά την οποία μία γυναίκα κάνει στοματικό σεξ στον εαυτό της, χρησιμοποιώντας τη γλώσσα και τα χείλη της στα δικά της γεννητικά όργανα, ως μία μορφή αυνανισμού.

Τεκμηρίωση
----------

Ένας ασυνήθιστα υψηλός βαθμός ευελιξίας, όπως αυτός ενός ανθρώπου λάστιχο, θα απαιτηθεί για την εκτέλεση της πράξης.   Σε αντίθεση με το αντίστοιχο των ανδρών, την αυτοπεολειχία, η οποία απαιτεί λιγότερο ακραίο μπροστινό σκύψιμο και είναι γνωστό ότι μπορεί να επιτευχθεί από ένα μικρό ποσοστό του ανδρικού πληθυσμού, η αυτοαιδοιολειχία δεν έχει τεκμηριωθεί αξιόπιστα.  Ωστόσο, έχει αναφερθεί ως αυτοκαταστροφική φαντασίωση,  και έχουν αναφερθεί περιστατικά σε μη ανθρωποειδή πρωτεύοντα θηλαστικά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Eva Christina, *The Book of Kink: Sex Beyond the Missionary*, New York: Perigee, 2011, (ISBN 978-0-399-53694-6), OCLC 706018293, n. p.
2. ↑  Drawing, *Art of Love: Nearly 100 Sex Positions and Wealth of Illustrated Material from Foreplay to Anatomy*, e-book, Mobilereference.com, 2007, (ISBN 9781605011172), n.p.
3. ↑  William Guy and Michael H. P. Finn, "A Review of Autofellatio: A Psychological Study of Two New Cases", *Psychoanalytic Review* 41 (1954) 354–58.
4. ↑  *Fear of Being Fat: The Treatment of Anorexia Nervosa and Bulimia*, ed. C. Philip Wilson with Charles C. Hogan and Ira L. Mintz, Classical psychoanalysis and its applications, New York: Aronson, 1983, (ISBN 9780876684801), p. 145.
Ο **Ασότ/Ασώτιος Δ΄**, αρμενικά: Աշոտ Դ‎ Ashot IV, (απεβ. 1040–41) από τον Οίκο των Βαγρατιδών, με το επώνυμο *Kaj*, δηλ. **Γενναίος**, ανδρείος, ήταν βασιλιάς της Αρμενίας.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο νεότερος γιος του Γκαγκίκ Α΄ της Αρμενίας. Όταν ο μεγαλύτερος αδελφός του Σμπατ (γνωστός και ως Σμπατ Γ΄) ενθρονίστηκε στην Αρμενία σαν νόμιμος διάδοχος της δυναστείας των Bαγρατιδών ως βασιλιάς της Αρμενίας (βασιλιάς του Ανί), ο Aσότ (Δ΄) ήταν πολύ δυσαρεστημένος, καθώς είχε φιλοδοξίες για τον θρόνο. Έτσι οργάνωσε μία στρατιωτική εκστρατεία μέσω των υποστηρικτών του, πολιόρκησε και αργότερα κατέλαβε την Αρμενική πρωτεύουσα Ανί, σφετεριζόμενος την εξουσία και εκθρονίζοντας τον βασιλιά Χοβάννες-Σμπατ το 1021.

Αργότερα όμως επετεύχθη συμβιβαστική συμφωνία μεταξύ των δύο αντιμαχομένων αδελφών, έτσι ώστε ο νόμιμος διάδοχος να αναλάβει εκ νέου την εξουσία του, αλλά σε πολύ μικρότερη επικράτεια, σε επαρχίες κοντά στην πρωτεύουσα, ενώ ο Ασότ Δ΄ θα γινόταν βασιλιάς σε επαρχίες πιο κοντά στην Περσία και τη Γεωργία. Η ταυτόχρονη διακυβέρνηση των δύο αδελφών συνεχίστηκε με τον Χοβάννες-Σμπατ να κυβερνά το διάστημα 1020–1040 και τον Ασότ Δ΄ το 1021–1039.

Ωστόσο παρά τη συμβιβαστική συμφωνία, η διαμάχη, μερικές φορές με στρατό, συνεχίστηκε μεταξύ των δύο αδελφών κατά τη διάρκεια της ταυτόχρονης βασιλείας τους, αποδυναμώνοντας έτσι σε μεγάλο βαθμό την ενότητα της δυναστείας των Βαγρατιδών.

Την προβληματική διακυβέρνησή τους ακολούθησε η βασιλεία του Γκαγκίκ Β΄, τελευταίου βασιλιά της δυναστείας, το διάστημα 1042-1045, οπότε τελικά η δυναστεία κατέρρευσε. Ο Ασότ Δ΄ είναι ο 8ος Ασότ στον Οίκο των Βαγρατιδών (*Ασότ Η΄*), αλλά ήταν ο 4ος που κατείχε τον Αρμενικό θρόνο: οι προηγούμενοι βασιλείς με το όνομα αυτό ήταν ο Aσότ Α΄ ο *Μέγας* που κυβέρνησε το 884-890, ο Aρότ Β΄ ο *Σιδηρούς* (Yerkat) 915-930, ο Aσότ Γ΄ ο *Ελεήμων* (Voghormats) 953-977.

Οικογένεια
----------

Ο γιος του Γκαγκίκ Β΄ π.1025-1079, ανέλαβε αργότερα τον θρόνο (βασ. 1042-1045) και έγινε ο τελευταίος βασιλιάς του Οίκου των Βαγρατιδών, που έφερε το στέμμα του Αρμενικού βασιλείου.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  (Aρμενικά) *Αρμένικη Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια*. 1974.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| ΠροκάτοχοςΑσώτιος Β΄ της Αρμενίας | **βασιλιάς της Αρμενίας**928-953 | ΔιάδοχοςΑσώτιος Γ΄ της Αρμενίας |
Η **Ατένας** (ισπ: *Atenas*) είναι κωμόπολη στην Κόστα Ρίκα, πρωτεύουσα του ομώνυμου καντονιού ("cantón" στα ισπανικά, πληθυντικός "cantones"), στην επαρχία Αλαχουέλα. Καταλαμβάνει έκταση 8,93 τ.χλμ, και έχει πληθυσμό 7716 κατοίκους.

Η πόλη βρίσκεται σε υψόμετρο 698 μέτρων πάνω από το επίπεδο της θάλασσας  στο δυτικό άκρο της Κεντρικής Κοιλάδας (Valle Central). Απέχει 20 χιλιόμετρα από το *Διεθνές Αεροδρόμιο Χουάν Σάντα Μαρία* , και 35 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα Σαν Χοσέ.

Η πόλη περιβάλλεται από βουνά και φυτείες καφέ. Βρίσκεται σε μια γόνιμη γεωργική περιοχή που φιλοξενεί κάθε εβδομάδα λαϊκή αγορά. Στο κέντρο της πόλης βρίσκεται μια λευκή εκκλησία που περιβάλλεται από πάρκο με φοίνικες. Διαθέτει κέντρο υγείας , φαρμακεία, γιατρούς, οδοντιάτρους, γήπεδο τένις, γυμναστήριο, πισίνες, πάρκα, τράπεζες, καταστήματα και πολλά εστιατόρια.

Θρύλοι
------

Ένας τοπικός θρύλος λέει ότι η οργάνωση National Geographic αναγνώρισε το κλίμα της πόλης ως "το καλύτερο κλίμα στον κόσμο". Σύμφωνα με αξιωματούχους του National Geographic η οργάνωση ποτέ δεν κάνει τέτοιες κρίσεις που σχετίζονται με το «καλύτερο» ή «χειρότερο» σε κάθε κατηγορία. Μια έρευνα αρχείων του *National Geographic* αποκάλυψε ότι δεν έγινε ποτέ τέτοια αναφορά για το κλίμα της πόλης.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Instituto Geográfico Nacional (IGN), 2001
2. ↑  Estimates of Instituto Nacional de Estadística y Censos (INEC), May 2003.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Atenas στο Wikimedia Commons
Η **Αταετζίνα** (πορτογαλικά: *Atégina*) είναι η Θεά της αναγέννησης (Άνοιξη), γονιμότητας, φύσης, και θεραπείας στη Λουζιτανική μυθολογία. Θεωρείται επίσης ώς η Λουζιτανική θεά της σελήνης. Πιστεύεται πώς το όνομα της Αταετζίνα προέρχεται από τα Κέλτικα *Ate* + *Gena*, που σημαίνει «αναγεννημένος». Ο συγγραφέας και ερευνητής Moisés Espírito Santo ισχυρίζεται πως το όνομα συνδυάζει τα *Atta* και *Jana*, το πρώτο ως επίθετο της αρχετυπικής μητέρας-θεάς και το δεύτερο να δεικνύει της Ρωμαϊκή θεότητα *Jana* (σύντροφο του Ιανού) ή, αρκετά πιθανά, της σεληνιακής θεάς Ντιάνα. Ο Espírito Santo ισχυρίζεται επίσης πως η Αταετζίνα είναι σύνθετη θεότητα που προέρχεται από συγκρητικές τάσεις.

Το ιερό ζώο της Αταετζίνα ήταν η κατσίκα.

Λατρευόταν στη Λουζιτανία και την Μπέτικα. Ιερά υπήρχαν επίσης αφιερωμένα στην Αταετζίνα στο Έλβας (Πορτογαλία), και στις Μεντίνα και Καθέρες στην Ισπανία, καθώς και σε άλλα μέρη, ιδιαίτερα κοντά στον ποταμό Γουαδιάνα. Ήταν μία από τις βασικές θεές που λατρευόταν στη Μυρτίλις (σημερινή Μέρτολα, Πορτογαλία), Παξ Γιούλια (Μπέχα, Πορτογαλία) και ιδιαίτερα στην πόλη της Τουρομπρίγκα, της οποίας η ακριβής τοποθεσία είναι αβέβαιη. Η περιοχή αυτή ήταν γνωστή ως η κέλτικη Μπαετούρια. 

Κάποιες επιγραφές σχετίζουν τη θεά αυτή με την Προσερπίνα: ATAEGINA TURIBRIGENSIS PROSERPINA. Η σύνδεση αυτή επήλθε περίπου κατά τη Ρωμαϊκή περίοδο.

Πηγές
-----

* *Espírito Santo, Moisés.* Origens Orientais da Religião Popular Portuguesa*. Λισαβόνα: Assírio & Alvim, 1988. (Ο τίτλος του βιβλίου σημαίνει: «Ανατολικές Ρίζες της Πορτογαλικής Παραδοσιακής Πίστης/Θρησκείας»)*

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Λουζιτανική μυθολογία |
| --- |
|  |
| 
**>>** Εντοβέλικους · Αταετζίνα · Ρουνοσοτσέσιους · Άρες Λουζιτάνι · Μπορμανίκο · Ντουμπερντίκους · Νάμπια · Τονγκοεναμπιάγκους · Τρεμπαρούνα · Μπαντόνγκα · Τουριάκους**Τούι** **>>** Καριότσεκους**Κέλτες** **>>** Ναντοσβέλτα · Σουτσέλους |

 |
Το **Γκεβέρ** (κουρδικά: Gever‎, τουρκικά: *Yüksekova*, συριακά: *ܓܵܘܵܪ*) είναι πόλη και διαμέρισμα στην Επαρχία Χακάρι στην Τουρκία, η οποία βρίσκεται στο Τουρκικό Κουρδιστάν, στα σύνορα με το Ιράν. Δήμαρχος της πόλης είναι η Ρεμζιγέ Γιασάρ.

Η πόλη ήταν γνωστή ως **Ντίζε** που σημαίνει φρούριο στα κουρδικά. Η λέξη Γιουκσέκοβα σημαίνει «οροπέδιο» και αποτελεί εκτουρκισμό του αρχικού ονόματος **Γκεβέρ** που στα κουρδικά σημαίνει «υψωμένο λιβάδι». Στα αρμενικά, ωστόσο, η λέξη αναφέρεται σε μια διοικητική ενότητα όπως το διαμέρισμα της επαρχίας, ενώ η λέξη αναφέρεται στους Ζωροαστριστές στα περσικά. Για τους μουσουλμάνους, το Γκαβάρ σημαίνει άπιστος και αναφέρεται σε όλους τους μη μουσουλμάνους.

Ιστορία
-------

Τον 19ο και στις αρχές του 20ού αιώνα, το Γκεβέρ είχε περίπου 30 χωριά. Πριν από τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, ο πληθυσμός του Γκεβέρ ήταν 15.000 κάτοικοι. Οι κάτοικοι ζούσαν από τη γεωργία που αποτελούνταν κυρίως από σιτάρι, κριθάρι, βαμβάκι και τσάι. Το Γκεβέρ είχε περίπου 1497 οικογένειες τη δεκαετία του 1880.

Μέχρι τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, το Γκεβέρ ήταν η έδρα ενός επισκόπου της Εκκλησίας της Ανατολής. Η περιοχή του Γκεβέρ χρησίμευσε ως η κύρια στάση ταξιδιού για τους Ασσύριους που ταξίδευαν μεταξύ των φυλετικών περιοχών του Χακάρι και των πεδιάδων της Ούρμια.

Σύμφωνα με τον ιστορικό Χιρμίς Αμπουνά, τη δεκαετία του 1810 ολόκληρος ο πληθυσμός των χωριών στην περιοχή του Άνω Ποταμού Ζαμπ ήταν Ασσύριοι, μέχρι τη γενοκτονία των Ασσυρίων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  adem Avcıkıran (2009). *Kürtçe Anamnez Anamneza bi Kurmancî* (PDF) (στα Τουρκικά και Κουρδικά). σελ. 55. Ανακτήθηκε στις 17 Δεκεμβρίου 2019.
2. ↑  Payne Smith, Robert (1879–1901). *Thesaurus Syriacus* (στα Λατινικά). Oxford: Clarendon Press. 688.
3. ↑  «Hakkari Yüksekova Seçim Sonuçları: 31 Mart 2019 Hakkari Yüksekova Yerel Seçim Sonuçları». *Sözcü* (στα Τουρκικά). Ανακτήθηκε στις 10 Σεπτεμβρίου 2019.
4. 1 2  «Kaza Gavar / Gever / Tergavar / Mergavar / Dize». *Virtual Genocide Memorial*. Ανακτήθηκε στις 23 Δεκεμβρίου 2022.
5. ↑  Assyrians Of The Van District During The Rule Of Ottoman Turks, M.Y.A. Lilian, 1914
6. ↑  Aboona, Hirmis (2008). *Assyrians, Kurds, and Ottomans: Intercommunal Relations on the Periphery of the Ottoman Empire*. Cambria Press. σελ. 7. ISBN 978-1604975833.
Η διάδοση των αυστροασιατικών γλωσσών στη νοτιοανατολική Ασία
Οι **αυστροασιατικές γλώσσες** είναι μια γλωσσική οικογένεια, η οποία αποτελείται από γλώσσες που ομιλούνται στη νοτιοανατολική Ασία, στην Ινδία και στο Μπανγκλαντές. Το όνομα της αυστροασιατικής οικογένειας είναι τεχνητή λέξη που προέρχεται από το λατινικό *auster*, που σημαίνει *Νότος*, και σημαίνει *νοτιοασιατική*. Από τις γλώσσες αυτές μόνο η Χμερ και η βιετναμέζικη είναι επίσημες γλώσσες κράτους (της Καμπότζης και του Βιετνάμ αντίστοιχα), ενώ οι υπόλοιπες ομιλούνται κυρίως από μειονότητες. Στις περιοχές που ομιλούνται ομιλούνται ταυτόχρονα και γλώσσες άλλων γλωσσικών οικογενειών, όπως Τάι-Καντάι, σινοθιβετικές, ινδοϊρανικές και δραβιδικές. Πιστεύεται πως οι αυστροασιατικές γλώσσες είναι οι αρχαιότερες γλώσσες της περιοχής, ενώ οι άλλες ήρθαν εκ των υστέρων με λαούς που μετανάστευσαν αργότερα.

Οι ομιλητές τους υπολογίζονται σε 95 εκ. εκ των οποίων 70 εκ. είναι ομιλητές της βιετναμέζικης και 8 εκ. της Χμερ. Οι αυστροασιατικές γλώσσες χωρίζονται σε δύο μεγάλες ομάδες, τις γλώσσες Μον Χμερ στη νοτιοανατολική Ασία και τις γλώσσες Μούνδα στην ανατολική και κεντρική Ινδία. Σύμφωνα με την κατάταξη του *Ethnologue* 147 γλώσσες ανήκουν στις Μον Χμερ και 21 στις Μούνδα.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85009775
* GND: 4143669-6
* SUDOC: 028710959
* BNF: cb12049145p (data)
* NKC: ph138588

 |

 |
Ο **Γεώργιος Πωπ** (1872 – 1946) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος, πολιτικός και νομικός. Έχει συνδέσει το όνομά του με την εφημερίδα Αθήναι, μια από τις σημαντικότερες εφημερίδες των αρχών του 20ου αιώνα, της οποίας υπήρξε ιδρυτής, εκδότης και διευθυντής της από το 1902 ως το 1924. 

Παράλληλα, ασχολήθηκε και με την πολιτική σαν ανεξάρτητος βουλευτής της εκλογικής περιφέρειας των Νέων Ψαρών. Έγινε υπουργός Παιδείας και Εκκλησιαστικών για σύντομο χρονικό διάστημα (περίπου 30 ημέρες) στην κυβέρνηση του Αθανάσιου Ευταξία.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στη Σάμο και ήταν γιος του λογοτέχνη Κωνσταντίνου Πωπ. Μητέρα του ήταν η Πηνελόπη Μπουρέκα, κόρη ψαριανού πλοιοκτήτη και εξαδέλφη του Κωνσταντίνου Κανάρη. Ο Γεώργιος Πωπ, που καταγόταν από ισχυρή οικογένεια εμπόρων στην Τρανσυλβανία και στη Βιέννη, ήταν εγγονός του Ζηνοβίου Πωπ, τραπεζίτη, επιχειρηματία, εμπόρου και λογίου στη Βιέννη, καθώς και δισέγγονος του Χατζή Κωσταντίνου Πωπ, ιδρυτή του ομώνυμου σημαντικού εμπορικού οίκου στην Τρανσυλβανία.

Ακολούθησε νομικές σπουδές, αλλά επιδόθηκε περισσότερο στη δημοσιογραφία. Άρχισε να εργάζεται στον αθηναϊκό Τύπο και σύντομα έγινε αρχισυντάκτης των εφημερίδων "Καιροί" και "Ακρόπολις" και συνεργάστηκε με την εφημερίδα "Άστυ". Το 1902 εξέδωσε την εφημερίδα "Αθήναι" σε μεγάλο σχήμα με τιμή 10 λεπτών. Ήταν παντρεμένος με την Χριστίνα Δημητρίου Κορομηλά με την οποία απέκτησε τρία παιδιά, τον Κωνσταντίνο, την Ευφροσύνη και τον Αλέξανδρο.

Έγραψε ποιήματα με σατιρικό ύφος, χρονογραφήματα και θεατρικά έργα. Πέθανε στην Αθήνα και το όνομά του φέρουν οδοί. Το αρχείο του δωρήθηκε από τους απογόνους του στην ΕΣΗΕΑ.

Πολιτική καριέρα
----------------

Ο Πωπ κατήλθε στον πολιτικό στίβο στις αρχές του 20ού αιώνα και αρχικά πολιτεύτηκε με το βενιζελικό κόμμα. Αργότερα (μετά το 1910) συντάχθηκε με τους αντιβενιζελικούς. Κέρδισε πέντε εκλογικές αναμετρήσεις στην περιφέρεια των Νέων Ψαρών, στην Ερέτρια. Χρημάτισε επίσης υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων στην κυβέρνηση του δικτάτορα Θεόδωρου Πάγκαλου και του Αθανάσιου Ευταξία από τις 19 Ιουλίου έως τις 22 Αυγούστου 1926.

Μετά την πτώση της κυβέρνησης ασχολήθηκε με τη δικηγορία.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πανδέκτης

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό*, εκδοτική Αθηνών, τ. 9.
2. ↑
3. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Φεβρουαρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 22 Απριλίου 2013.
4. ↑  Αλέξανδρος Παπαναστασίου, Θεσμοί, ιδεολογία και πολιτική στο Μεσοπόλεμο, 1987.
5. ↑  ««Κυβέρνησις Θεόδωρου Πάγκαλου Από 26.6.1925 έως 19.7.1926»». Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης. Ανακτήθηκε στις 3 Απριλίου 2011.
6. ↑  ««Κυβέρνησις Αθανασίου Ευταξία (Δικτατορική) Από 19.7.1926 έως 22.8.1926»». Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης. Ανακτήθηκε στις 3 Μαΐου 2011.
Ο **Αφέντης και δούλος** είναι νουβέλα του Τολστόι που έγραψε από το 1894-1895, πενήντα πέντε σελίδων και δέκα ενοτήτων, που αναφέρεται στη θυσία του αφεντικού κατά τη διάρκεια μιας νύχτας που παγιδευτήκανε από την χιονοθύελλα του γνωστού ρωσικού χειμώνα.

Στις σελίδες της είναι τοποθετημένο ένα πρόβλημα που θα πάρει αργότερα την πρώτη θέση σ΄όλη την πνευματική δημιουργία του Τολστόι: η αναγέννηση των ανθρώπων εκείνων, που ενώ ανήκουν στις προνομιούχες τάξεις, αντιλαμβάνονται την κοινωνική αδικία, την ηθική ποταπότητα και την ψευτιά του περιβάλλοντός τους.

Σύμφωνα με τις πεποιθήσεις του Τολστόι, ένας τέτοιος άνθρωπος (αδιάφορο αν είναι ο εισαγγελέας Ιβάν Ιλίτς ή ο έμπορος *Βασίλη Αντριέϊτς Μπριεχούνωφ* ή ο ευγενής Νιεχλιούντωφ στο μυθιστόρημα «Ανάσταση» και το «Πρωινό ενός Τσιφλικά») μπορεί ν΄αρχίσει μια καινούργια «αληθινή ζωή», αρκεί μονάχα να κατανοήσει πως όλη η περασμένη του ζωή είναι «κάτι άλλο».

Το χιόνι είχε σκεπάσει ολότελα το έλκηθρο, αλλά τα ξύλα με το μαντήλι φαίνονταν ακόμα. Ο Μουχόρτη (το άλογο) χωμένος στο χιόνι ως την κοιλιά με την κουρελού πεσμένη από πάνω του στεκότανε κάτασπρος σαν άγαλμα, γέρνοντας το νεκρό κεφάλι του. Ο Νικήτας όμως ήταν ζωντανός, αν και ξεπαγιασμένος ως το κόκκαλο. Όταν τον συνέφεραν, ήταν σίγουρος πως είχε πεθάνει και πως ξυπνούσε όχι πια σε τούτον τον κόσμο, αλλά στον άλλο. Όταν όμως άκουσε τους μουζίκους να φωνάζουν καθώς τον ξέθαβαν κι είδε τον κοκκαλιασμένο Βασίλη Αντριέϊτς, που τον είχαν σηκώσει από πάνω του, απόρησε στην αρχή που και στον άλλο κόσμο οι μουζίκοι ξεφωνίζουν όπως και σε τούτον εδώ και τα κορμιά είναι τα ίδια. Ύστερα όμως κατάλαβε πως βρίσκεται ακόμα εδώ και μάλλον λυπήθηκε αντί να χαρεί, προ πάντων σαν ένιωσε πως τα δάχτυλά και στα δυο του πόδια είχαν πάθει κρυολογήματα.
*αυτόθι*, σελ. 55 σε μτφ. Σ. Πρωτόπαπα (1959).

Παραπομπές
----------

1. ↑  OL15236124W.
2. 1 2  *Λέων Τολστόι, ΚΡΙΤΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΤΗΣ ΕΣΣΔ*, Τόμ. 2 σσ. 9-11, εκδ. Μιχαλακέα και Σια, 1959

Ελληνικές εκδόσεις
------------------

* Λέων Τολστόι, εκδ. Μιχαλακέα, 1959, τόμ. 3
* Νουβέλες και διηγήματα (Τόμος Β΄), εκδ. Ροές, ISBN 960-283-239-8

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 680145858257423022811
* GND: 1088021360
* NLA: 36569481

 |

 |
Συντεταγμένες: 40°10′40″N 21°57′44″E﻿ / ﻿40.17778°N 21.96222°E﻿ / 40.17778; 21.96222

Οι **Αυλές** (επίσημη ονομασία *Αυλαί*) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας και δήμου Σερβίων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κοζάνης, στην περιφέρεια περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα *Καλλικράτης*, καθώς και των μεταβολών που ακολούθησαν αυτό το πρόγραμμα.  Πρίν το πρόγραμμα *Καλλικράτης* και το σχέδιο *Καποδίστριας*, ανήκε στην επαρχία Κοζάνης του νομού Κοζάνης , στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας.

Γεωγραφία
---------

Οι Αυλές είναι χωριό στο Ν. ΝΑ. τμήμα του νομού Κοζάνης, στην περιοχή των Σερβίων, μεταξύ των Πιερίων ορέων και της τεχνητής λίμνης Αλιάκμονα (Πολυφύτου), σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 360. Το χωριό απέχει 31 χλμ. περίπου ΝΑ. της Κοζάνης. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 10,986 χμ² (2011).

Πληθυσμός
---------

Μόνιμος | Έτος | Πληθυσμός |
| --- | --- |
| 1991 | 416 |
| 2001 | 349 |
| 2011 | 293 |

Πραγματικός (de facto) | Έτος | Πληθυσμός |
| --- | --- |
| 1961 | 634 |
| 1971 | 526 |
| 1981 | 896 |
| 1991 | 490 |
| 2001 | 394 |
| 2011 | 287 |

Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
--------------------------------------------

Ο οικισμός εμφανίζεται επίσημα το 1918 να προσαρτάται στην κοινότητα Σερβίων του νομού Κοζάνης. Το 1920 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αυλών και προσαρτήθηκε στον δήμο Σερβίων. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Σερβίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Σερβίων-Βελβεντού. Με το ΦΕΚ 43Α - 09/03/2019 αποσπάστηκε από τον δήμο Σερβίων-Βελβεντού και προσαρτήθηκε στον δήμο Σερβίων.

Αξιοθέατα
---------

* Ο ναός του Αγίου Γεωργίου στο νοτιοδυτικό τμήμα του οικισμού
* Τα εκκλησάκια του Αγίου Αθανασίου και του Αγίου Νεκταρίου, στη νότια έξοδο του οικισμού
* Η τεχνητή λίμνη Αλιάκμονα (Πολυφύτου), δυτικά του οικισμού

Παραπομπές
----------

1. 1 2
2. 1 2
3. 1 2 3  ΠΛ 3:873
4. 1 2 3  ΠΛΜ 12:237
5. ↑  Εκδόσεις «Ελλάδα»
6. ↑  «Διακοπές», σ. 944
7. ↑  Google Earth
8. ↑
9. ↑
10. ↑
11. ↑
12. ↑

Πηγές
-----

* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ)
* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
* Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ. 2010
* Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς)
* Google Earth
* eetaa.gr

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* 

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Οικισμοί του Δήμου Σερβίων |
| --- |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Καμβουνίων | 
* Ελάτη
* Λαζαράδες
* Μικρόβαλτο
* Τρανόβαλτο
* Φρούριο
 |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Λιβαδερού | 
Λιβαδερό |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Σερβίων | 
* Σέρβια
* Αυλές
* Αύρα
* Βαθύλακκος
* Γούλες
* Ίμερα
* Καστανιά
* Κουβούκλια
* Κρανίδια
* Λάβα\*
* Λεύκαρα
* Μεσιανή
* Μεταξάς
* Νέα Καστανιά
* Νέα Λάβα
* Νεράιδα
* Πλατανόρρευμα
* Πολύρραχο
* Προσήλιο
* Ροδίτης
* Τριγωνικό
 |
|  |
| 
* Έδρα δήμου: Σέρβια
* \*(Περιοχές με μη μόνιμο πληθυσμό)
* Ιστότοπος: dservionvelventou.gr
 |

 |
Ο όρος **βέκκιος**, **βέκκια**, **βέκκιο**, και στα τρία γένη, (πληθυντικός τα **βέκκια**) είναι κοινός ναυτικός φραγκολεβαντίνικος όρος κυρίως τοπωνυμιών, που προέρχεται από τη ιταλική γλώσσα και σημαίνει *παλαιός*, *παλαιά* και *παλαιό* αντίστοιχα. 

Με το όνομα Βέκκια αναφέρεται μια παράδοξη νησίδα της Αδριατικής, στο μέσο της συστάδας Τρεμίτι (που πρόκειται για τις αρχαίες Διομήδειες), της οποίας το ύψος της είναι σχεδόν «εν χρω» με την επιφάνεια της ηρεμούσας θάλασσας. Επίσης με το ίδιο όνομα είναι γνωστό ένα αγκυροβόλιο στον όρμο του Τάραντα, που ονομάστηκε έτσι από αρχαίο ελληνικό πύργο που υπήρχε εκεί. 

Η βέκκια, απαντάται και ως συνθετικό ονόματος ή προσδιοριστικό επίθετο όπως π.χ. η «Φορτέντζα Βέκκια», που αφορά την παλαιά ακρόπολη της Κέρκυρας, ή η ονομαστή «"Πόντε Βέκκια» (παλαιά γέφυρα) στη Φλωρεντία.
Ο **Βίλμος Άμπα-Νόβακ** (ουγγρικά: *Vilmos Aba-Novák*, 1894-1941) ήταν σημαντικός Ούγγρος ζωγράφος και χαράκτης του εικοστού αιώνα.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στη Βουδαπέστη στις 15 Μαρτίου 1894 και σπούδασε από το 1912 ως το 1916 στην Ανωτάτη Σχολή Εικαστικών Τεχνών της Βουδαπέστης ενώ συμμετείχε στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο ως στρατιώτης των ουγγρικών ενόπλων δυνάμεων. Από το 1928 ως το 1930 σπούδασε στη Ρώμη χάρη σε υποτροφία της Ουγγρικής Ακαδημίας. Αποτέλεσε έναν από τους κυριότερους εκπρόσωπους της ουγγρικής ζωγραφικής κατά τον Μεσοπόλεμο και ασχολήθηκε με τη μνημειακή ζωγραφική αποσπώντας σημαντικές διακρίσεις το 1937 στην Έκθεση του Παρισιού και το 1940 στη Μπιεννάλε της Βενετίας ενώ συμμετείχε και σε άλλες διεθνείς εκθέσεις στις ΗΠΑ και στη Μεγάλη Βρετανία. Το 1939 διορίστηκε καθηγητής στην Ανωτάτη Σχολή Εικαστικών Τεχνών της Βουδαπέστης, θέση που κράτησε μέχρι το θάνατό του στις 29 Σεπτεμβρίου 1941. 

Εκτός από τη ζωγραφική ο Νόβακ ασχολήθηκε με την χαλκογραφία και την τοιχογραφία. Αρκετές από τις θρησκευτικού περιεχόμενου τοιχογραφίες του καταστράφηκαν μετά το τέλος του Β' Παγκόσμιου Πολέμου από το κομμουνιστικό καθεστώς της Ουγγαρίας.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Encyclopædia Britannica» (Αγγλικά) biography/Vilmos-Aba-Novak. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. 1 2  (Αγγλικά) *SNAC*. w6w70qpz. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
3. ↑  (Αγγλικά) *Find A Grave*. 14631168. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
4. 1 2  «Oxford Art Online». (Αγγλικά) *Oxford Art Online*. Oxford University Press. Οξφόρδη. Ανακτήθηκε στις 14  Μαρτίου 2015.
5. ↑  Ανακτήθηκε στις 9  Σεπτεμβρίου 2019.
6. 1 2 3 4  «Vilmos Aba-Novak». *findagrave.com*. Find a grave. Ανακτήθηκε στις 19 Οκτωβρίου 2015.
7. 1 2 3 4  *Ούγγρικη χαρακτική του 19ου και 20ού αιώνα: επιλογή έργων από τη συλλογή χαρακτικής της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας*. Αθήνα: Εθνική Πινακοθήκη - Μουσείον Αλεξάνδρου Σούτζου. 1978. σελ. 14.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 67642315
* **Europeana**: agent/base/57870
* LCCN: n99018737
* ISNI: 0000 0001 1068 8425
* GND: 13297777X
* SUDOC: 145642801
* BNF: cb169847212 (data)
* ULAN: 500026028
* NKC: mzk2009517802
* ICCU: LO1V149390
* RKD: 102

 |

 |
Ο **Βασάκιος Παχλαβουνί**, ήταν βυζαντινός αξιωματούχος, αρμενικής καταγωγής, στρατηγός, και Δουξ Αντιόχειας το 1077 ή 1078 για λίγο διάστημα. 

Ο Βασάκιος ήταν γιος του Γρηγορίου Αρσακίδη κι αδελφός του Γρηγορίου Β΄, ήταν από πολύ σημαντική και παλιά αριστοκρατική οικογένεια της Αρμενίας. Η θητεία του ήταν πολύ μικρή, δολοφονήθηκε από δύο βυζαντινούς στρατιώτες στην αγορά της πόλης, τον πλησίασαν με τέχνασμα για να του δώσουν κάποια επιστολή. Έπειτα από αυτό ο στρατός κλείστηκε στην ακρόπολη της Αντιόχειας ώσπου έπειτα άνοιξαν τις πύλες στον Φιλάρετο Βραχάμιο τον νέο δούκα.

Ο Βραχάμιος αναφέρεται ότι συνέλαβε του υπαίτιους για την δολοφονία του Βασάκιου όπου τους εκτέλεσε σε κάποιο χωριό της περιοχής. Πιθανότερη φαίνεται η εκδοχή να είχαν ανάμιξη στην δολοφονία του ο Φιλάρετος Βραχάμιος και ο Νικηφόρος Βοτανειάτης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Dumbarton Oaks, Catalogue of Byzantine Seals at Dumbarton Oaks and in the Fogg Museum of Art  απο τα Google books
2. 1 2 3 4 5 6  Λεβενιώτης, σελίδα 336

Πηγές
-----

* Γεώργιος Α. Λεβενιώτης, *Η πολιτική κατάρρευση του Βυζαντίου στην ανατολή*, Θεσσαλονίκη 2007, σελίδα 336
Ο **Βίλλεμ Κάντερ** (ολλ. *Willem Canter*, ή *Wilhelm Canter*, 1542 - 1575) υπήρξε ο πρώτος σημαντικός Ολλανδός ελληνιστής της πατρίδας του. Η διδασκαλία του επηρέασε τους κλασικούς φιλολόγους μέχρι και τον 19ο αιώνα.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1542 στο Λέουβαρντεν ή στην Ουτρέχτη. Η καταγωγή του ήταν από εύπορη οικογένεια της Φρυσσίας. Από νωρίς διδάχτηκε αρχαίες γλώσσες, στις οποίες από μικρός έδειξε ιδιαίτερη κλίση. Διδάσκαλός του ήταν ο Γεώργιος Μακροπέδιος (*Georgius Macropedius*, *Joris van Lanckvelt*). Σε ηλικία 12 ετών γράφτηκε φοιτητής στο Καθολικό Πανεπιστήμιο της Λέουβεν, και το 1560 συνέχισε στο Πανεπιστήμιο των Παρισίων, όπου γνωρίστηκε με τον Ζαν Ντορά (*Jean Dorat*) και τον Γιόζεφ Σκάλιγκερ (*Joseph Justus Scaliger*). Περιηγήθηκε στη Γερμανία και Ιταλία, όπου γνωρίστηκε και με άλλους κλασικούς φιλολόγους. Κατά την διάρκεια των πολέμων 1562–98 αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη Γαλλία και αφού διέμεινε λίγα χρόνια στην Ιταλία επέστρεψε στην πατρίδα του.

Απεβίωσε από φυματίωση το 1575 στην Λέουβεν.

Έργο του και επιρροή
--------------------

Ο Κάντερ ήταν άριστος γνώστης της αρχαίας ελληνικής γλώσσας και γι' αυτό διακρινόταν από τους συναδέλφους του της εποχής. Μετέφρασε πολλά έργα Ελλήνων στα λατινικά. Μαζί με τον Σκάλιγκερ εξέδωσε σχολιασμένα έργα του Λυκόφρονα του Χαλκιδέα και του Αθήναιου, ενώ ο ίδιος μετέφρασε αρχαίους τραγικούς ποιητές, οι οποίοι εκδόθηκαν μετά τον θάνατό του. Μετάφρασε και Έλληνες ρήτορες, τον Αίλιο Αριστείδη, Γοργία, Ανδοκίδη και Λυσία. Οι εκδόσεις του αυτές έκαναν τα έργα των αρχαίων Ελλήνων προσιτά στους Ολλανδούς φιλολόγους, χρησίμευσαν ως αναγνωστικά και έγιναν αφετηρία μελέτης των ελληνικών γραμμάτων. Οι ιδέες του περί φιλολογίας εκδόθηκαν το 1566 στη Βασιλεία και συνέχισαν να επανεκδίδονται και να διδάσκονται μέχρι τον 19ο αιώνα.

Πηγές
-----

* Melchior Adam: *Vitae Germanorum philosophorum…*. Frankfurt am Main 1615, S. 272–288 (ψηφιακή έκδοση).
* Peter Kuhlmann: *Canter, Willem.* In: Derselbe, Helmuth Schneider (Hrsg.): *Geschichte der Altertumswissenschaften. Biographisches Lexikon*.  *Supplemente Bd. 6). Metzler, Stuttgart u. a. 2012, ISBN 978-3-476-02033-8, Sp. 197–198.*

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 4962943
* **ΕΒΕ**: 172752
* **AA**: 85979
* LCCN: n85216212
* ISNI: 0000 0001 2118 5954
* GND: 100068065
* SELIBR: 264432
* SUDOC: 029599725
* BNF: cb12119152h (data)
* BPN: 97482507
* NLA: 36552916
* NKC: xx0090582
* ICCU: RMLV019366

 |

 |
Συντεταγμένες: 40°58′39.0″N 24°57′51.1″E﻿ / ﻿40.977500°N 24.964194°E﻿ / 40.977500; 24.964194

Η **Βελόνη** είναι χωριό της Νότιας Ξάνθης που ανήκει στο Δήμο Αβδήρων και βρίσκεται σε μικρή απόσταση από την ιστορική του έδρα τα Άβδηρα. Ο πληθυσμός της Βελόνης αποτελείται από χριστιανούς και μουσουλμάνους κατοίκους οι οποίοι ασχολούνται με την γεωργία και την κτηνοτροφία. Μαζί με άλλα γειτονικά χωριά των Αβδήρων θεωρείται προσφυγικό, καθώς μετά την Μικρασιατική Καταστροφή οι πρόσφυγες εγκαταστάθηκαν στην περιοχή. Στην αρχαιότητα ο όρμος της Βελόνης χρησίμευε τόσο για τις θαλάσσιες επικοινωνίες των Αβδηριτών, όσο και τις μεταφορές του εισαγωγικού και εξαγωγικού τους εμπορίου με άλλες πόλεις. Κατά την περίοδο τουρκοκρατίας η Βελόνη είχε την ονομασία "Ινελή" ή "Inli".

Πηγές
-----

Πέτρου Α. Γεωργαντζή, Άβδηρα, Αρχαία & Βυζαντινά, Δήμος Αβδήρων Ξάνθης, 2006

1. ↑  Πέτρου Α. Γεωργαντζή (1998). *Προξενικά Αρχεία Θράκης - Τόμος Α - Πρεσβεία Κωνσταντινουπόλεως, Προξενείο Αδριανουπόλεως, Υ-προξενεία Φιλ/πόλεως & Ξάνθης*. Ξάνθη: Δήμος Ξάνθης. σελίδες Παράρτημα – Πίνακες Στατιστικοί – Υποδιοίκησις Ξάνθης.
Με την ονομασία **«Βελούδινο Βιβλίο»** (*Бархатная книга*) είναι γνωστό ένα βιβλίο-κατάλογος των αριστοκρατικών οικογενειών της Ρωσίας και των γενεαλογιών τους. Το όνομα αυτό το οφείλει στο δέσιμό του από κόκκινο βελούδο. Ο κατάλογος αυτός ξεκινά χρονικά στα μέσα του 16ου αιώνα (1555) με τη λεγόμενη «Βασιλική γενεαλογία» (*Gosudarev Rodoslovets*) των Ρουρικιδών και των Γεδιμινιδών, και συμπληρώθηκε με νεότερο υλικό ύστερα από σχετικό διάταγμα του έτους 1682, επί αντιβασιλείας της Σοφίας, οπότε όλα τα προγενέστερα αντίστοιχα βιβλία κάηκαν.

Το «Βελούδινο Βιβλίο» τυπώθηκε για πρώτη φορά μόλις το 1787 από τις εκδόσεις του Πανεπιστημίου της Μόσχας με επιμέλεια του συγγραφέα Νικολάι Νοβίκοφ και αποτελεί σημαντική πηγή για τους ιστορικούς. Ο πλήρης κατάλογος των οικογενειών που περιέχονται στο «Βελούδινο Βιβλίο» υπάρχει εδώ.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Το «Βελούδινο Βιβλίο» online (στη ρωσική γλώσσα)

Πηγές
-----

* *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 8, σελ. 222