recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Κωνσταντίνος Σ. Μακρής** (Αρτάκη, 1850 - Πάνορμος, 1920) ήταν διαπρεπής Έλληνας γιατρός και συγγραφέας.

Βιογραφία
---------

### Σταδιοδρομία

Γεννήθηκε το 1850 και σπούδασε ιατρική πρώτα στην Αθήνα και έπειτα στη Γερμανία και τη Γαλλία. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του εγκαταστάθηκε στην Κωνσταντινούπολη όπου ίδρυσε ιδιωτική κλινική και εξελίχθηκε σε έναν επιτυχημένο χειρουργό. Παράλληλα συμμετείχε ενεργά σε διάφορα ιατρικά συνέδρια, δημοσιεύοντας αρκετές επιστημονικές ανακοινώσεις. Υπήρξε προσωπικός γιατρός του Οικουμενικού πατριάρχη Ιωακείμ Γ΄ και αρκετών ισχυρών οικονομικά προσωπικοτήτων της αυτοκρατορίας. Στη συνέχεια διετέλεσε διετέλεσε πρόεδρος της Αυτοκρατορικής Ιατρικής Εταιρείας και γιατρός της περσικής πρεσβείας στην Κωνσταντινούπολη συμβάλλοντας τα μέγιστα στην οργάνωση του νοσοκομείου της πρεσβείας. Για τη δράση του τιμήθηκε από την Περσική Αυτοκρατορία με το παράσημο του *Λέοντος και Ηλίου* και από την Οθωμανική Αυτοκρατορία με τα παράσημα *Μετζηδιέ* και *Οσμανιέ* καθώς και με το μετάλλιο των *Καλών Τεχνών*. 

Ο Μακρής υπήρξε επίσης περιηγητής και συγγραφέας μελετών ιστορικού και αρχαιολογικού ενδιαφέροντος με επίκεντρο την περιοχή της Κυζίκου. Για το σκοπό αυτό πραγματοποιούσε συχνά ταξίδια στην γενέτειρά του Αρτάκη όπως και στα ερείπια της αρχαίας Κυζίκου.

Κατά τα τελευταία χρόνια του βίου του έχασε την όρασή του και αποσύρθηκε στην Πάνορμο όπου απεβίωσε κατά τον Μάιο του 1920. Η σορός του μεταφέρθηκε στην Αρτάκη όπου και κηδεύτηκε.

### Οικογένεια

Ο Μακρής απέκτησε τρεις γιους οι οποίοι συμμετείχαν ως εθελοντές στον ελληνικό στρατό κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους. Μετά το τέλος του πολέμου εξαιρέθηκαν από την αμνηστία του οθωμανικού κράτους και εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα. Ήταν ο γιατρός και αρθρογράφος Ιπποκράτης, ο χημικός και επιχειρηματίας Αριστοτέλης και ο καθηγητής Περικλής.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Επιφανείς Κυζικηνοί». *kyzikos.gr*. Εκδόσεις Κύζικος. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Δεκεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 20 Ιουνίου 2016.
2. ↑  Συλλογικό (1959). *Μικρασιατικά Χρονικά (σύγγραμμα περιοδικόν)*. **Η΄**. Αθήναι: Εκδιδόμενον υπό του τμήματος Μικρασιατικών Μελετών της Ενώσεως Σμυρναίων. σελ. 131.
3. ↑  *Μικρασιατικά Χρονικά* (1959), σελ. 131 - 132.
4. 1 2  *Μικρασιατικά Χρονικά* (1959), σελ. 132.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 315962640
* **ΕΒΕ**: 226591
* GND: 1071419595

 |

 |
Ο **Κωνσταντίνος Ροδοκανάκης** (Χίος 1635 – Άμστερνταμ 1685) γεννήθηκε στη Χίο και ήταν μέλος της βυζαντινής αρχοντικής οικογένειας Ροδοκανάκη, γεγονός που συνετέλεσε στο να τύχει καλής παιδείας: Σπούδασε Χημεία και Ιατρική στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Μετά τις σπουδές του εγκαταστάθηκε στο Λονδίνο και αναμείχθηκε στις πολιτικές διενέξεις της εποχής, τασσόμενος υπέρ του βασιλιά Καρόλου Β΄ της Αγγλίας, προς τον οποίο μάλιστα αφιέρωσε και μία ποιητική συλλογή του. Στη συνέχεια, αφού οι ικανότητές του εκτιμήθηκαν, προσλήφθηκε ως προσωπικός ιατρός και χημικός του Καρόλου Β΄, αλλά και του επόμενου βασιλιά, Ιακώβου Β΄, τον οποίο και ακολούθησε όταν αυτός εξορίσθηκε στο Παρίσι.

Οι πρωτογενείς πηγές συμφωνούν ότι ο Ροδοκανάκης υπήρξε επιστήμονας και λόγιος μεγάλης αξίας. Πολλές από τις εργασίες του βρίσκονται σήμερα στο Βρετανικό Μουσείο του Λονδίνου. Ιδιαιτέρως εξαίρεται η συμβολή του στην καταστολή της μεγάλης επιδημίας πανώλης που έπληξε το Λονδίνο το έτος 1664. Κατά την επιδημία εκείνη, όπως λέγεται, ο Κωνσταντίνος Ροδοκανάκης επινόησε δικό του φάρμακο για τη νόσο. Εξέδωσε επίσης πολλές ιατρικές πραγματείες που κυκλοφόρησαν στην Ευρώπη σε επανειλημμένες εκδόσεις, όπως η *Περί πανώλους θεραπεία*, μια πραγματεία που εκδόθηκε το 1665. Αξιόλογες θεωρούνται επίσης οι φιλολογικές του μελέτες και το ποιητικό-λογοτεχνικό του έργο.

Ο Άμαντος χαρακτηρίζει τον Κωνσταντίνο Ροδοκανάκη ως *«ιδιόρρυθμον `Ελληνα λόγιον, όστις ηδυνήθη να καταλάβει εξέχουσαν θέσιν εν Αγγλία, κατά τον 17ον αιώνα»*.

Πηγές
-----

* *Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν* «Ηλίου», τ. 16, σελ. 666-667
* Γκιάλας, Αθανάσιος: *Η ελληνική ιατρική και οι Έλληνες ιατροί από της Αλώσεως μέχρι της Εθνεγερσίας*, Αθήναι 1979, σελ.55
Νωπογραφία από το Όσκι. Πιθανόν να εικονίζει τον γάμο της Ελένης με τον αυτοκράτορα Μπάγκρατ.
Η **Ελένη Αργυρή** ή **Αργυροπούλαινα** ( - 1033) υπήρξε πριγκίπισσα του Βυζαντίου από τον Οίκο των Αργυρών και βασίλισσα σύζυγος του Γεωργιανού Μπάγκρατ Δ΄. Απεβίωσε ένα χρόνο αργότερα από άγνωστη αιτία.

Βιογραφία
---------

Πατέρας της ήταν ο μάγιστρος Βασίλειος Αργυρός. Ο γάμος της με τον Αυτοκράτορα Μπάγκρατ ήταν μέρος της συμφωνίας ειρήνης που συνάχτηκε από την μητέρα του Μπάγκρατ Μαριάμ που τελούσε ως αντιβασιλέας όταν επισκέφτηκε την Κωνσταντινούπολη το 1032, ενώ η μικρή Ελένη ήταν σε ηλικία 14 χρονών. Η Μαριάμ επέστρεψε στην Γεωργία μαζί με την μικρή Ελένη και τον τίτλο του κουροπαλάτη για τον γιο της. Ο γάμος τελέστηκε στον καθεδρικό ναό του Μπανάκ. Πιστεύεται ότι η σκηνή του γάμου εικονίζεται σε αγιογραφία του ναού. Σύμφωνα με την Γεωργιανή παράδοση, η Ελένη έφερε με την προίκα της ένα από τους ιερούς ήλους του Ιησού, μια πολύτιμη εικόνα που φυλάσσεται σήμερα στο Μουσείο Τέχνης της Γεωργίας (*Art Museum of Georgia*) και πολλούς θησαυρούς. Συνοδεύονταν επίσης από πολλούς καλλιτέχνες και βιοτέχνες που εγκαταστάθηκαν στην Γεωργία.

Η Ελένη απεβίωσε ένα χρόνο αργότερα στο Κουτάισι από άγνωστη αιτία και χωρίς απογόνους. Ο Μπαγκράτ ξαναπαντρεύτηκε και απόκτησε απογόνους. Μετά τον θάνατο της Ελένης έπαψαν και οι σχέσεις μεταξύ του παλατιού του Βυζαντίου και της Γεωργίας και επήλθε αστάθεια μεταξύ τους.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Eastmond (1998), p. 204.
2. 1 2  Vannier (1975), pp. 47–48.
3. ↑  Thomson (1996), pp. 287–288.
4. ↑  Eastmond (1998), p. 233.
5. 1 2  Allen (1932), p. 89.
6. ↑  Allen (1932), p. 297.

Πηγές
-----

* William Edward David Allen (1932), *A History of the Georgian People: From the Beginning Down to the Russian Conquest in the Nineteenth Century*. Taylor & Francis, ISBN 0710069596.
* Eastmond, Antony (1998), *Royal Imagery in Medieval Georgia*. Penn State Press, ISBN 0271016280.
* Robert W. Thomson (1996), *Rewriting Caucasian History*. Oxford University Press, ISBN 0198263732.
* (Γαλλικά) Vannier, Jean F. (1975), *Familles byzantines, les Argyroi: IXe-XIIe siècles*. Paris: Publications de la Sorbonne.
Η  **Ελένη Καντακουζηνή** (1313 - 1394) ήταν Κόμισσα των Σαλώνων την χρονική περίοδο 1380–1394 επιτροπεύοντας την κόρη της Μαρία Φαδρίκ. Ήταν κόρη του Δεσπότη του Μωρέως Ματθαίου Καντακουζηνού, αδελφή του Δημητρίου και εγγονή του Αυτοκράτορα Ιωάννη ΣΤ΄ Καντακουζηνού. Μητέρα της ήταν η Ειρήνη Παλαιολογίνα, κόρη του Δημητρίου δεσπότη (υιού του  Ανδρονίκου Β').

Γύρω στο 1368 παντρεύτηκε τον Κόμη της Μάλτας και των Σαλώνων δον Λουδοβίκο Φρειδερίκο της Αραγώνας, και μετά τον θάνατό του το 1380 ανέλαβε την κομητεία. Αναφέρεται δεσποτική και θαρραλέα. Προσπάθησε να παντρέψει την κόρη της με κάποιον σπουδαίο γόνο οικογένειας με σκοπό να διατηρήσει τα φέουδά της και τελικά την πάντρεψε, λίγο πριν το θάνατό της, το 1394 με τον Οθωμανό σουλτάνο Βαγιαζίτ Α΄.

Αρχικά αρραβώνιασε την Μαρία με τον Στέφανο-Ούρο Δ΄ *Δουσάν*, Σέρβο ηγεμόνα της Θεσσαλίας, αλλά η ενέργεια αυτή ξεσήκωσε τον λαό. Ο Νέριο Α΄ Ατσαγιόλι τότε βρήκε ευκαιρία και επιτέθηκε στα Σάλωνα (Άμφισσα) χωρίς να καταφέρει να τα κυριεύσει, αφού η Ελένη αντέταξε ισχυρή άμυνα με επιτυχία. Παρόλο που το Δουκάτο των Αθηνών περιήλθε στην εξουσία των Ατσαγιόλι, η Ελένη συνέχιζε να κατέχει την κομητεία των Σαλώνων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Setton, Kenneth M. (1975) Volume III ... βλ. πηγές σελ. 213
2. ↑  «Γενεαλογικό δένδρο της Ελένης Κατακουζηνής». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 14 Ιουνίου 2013.

Πηγές
-----

* Ιστορία της Φραγκοκρατίας εν Ελλάδι (1204-1566) / Ουΐλλιαμ Μίλλερ, μετάφρ. Σπυρ. Π. Λάμπρου, μετά προσθηκών και βελτιώσεων, Εν Αθήναις Ελληνική Εκδοτική Εταιρεία, 1909-1910, σελίδες 459 έως 467
* (Αγγλικά) Setton, Kenneth M. (1975) "Volume III: The fourteenth and fifteenth centuries", Edited by Harry W. Hazzard, University of Wisconsin Press: Madison. Ανακτήθηκε 21/06/2018.
* Donald M. Nicol, *The Byzantine Family of Kantakouzenos (Cantacuzenus) ca. 1100-1460: a Genealogical and Prosopographical Study* (Washington, DC: Dumbarton Oaks, 1968), σελ. 160-162
Η **Ελένειος Σχολή** ή **Ελένειον Ελληνικόν Εκπαιδευτήριον** υπήρξε πρότυπο σχολείο αρρένων στους Επιβάτες, κτισμένο από την σύζυγο του Εθνικού Ευεργέτη Σαράντη Αρχιγένη, Ελένη, η οποία για τον σκοπό αυτό πούλησε όλα της τα κοσμήματα. 

Σε κοντινή απόσταση από τα Αρχιγένεια Εκπαιδευτήρια, εντός περιφραγμένου οικοπέδου 40 στρεμμάτων, εκτεινόταν σύμπλεγμα μεγαλόπρεπων νεοκλασσικών κτιρίων, το οποίο αποτελούσε μέρος των Αρχιγενείων Εκπαιδευτηρίων. Eκεί λειτουργούσαν Αστική Σχολή, Γυμνάσιο και Οικοτροφείο ενώ υπήρχε και ξεχωριστό κτίριο για την στέγαση των καθηγητών και των δασκάλων.

Στη Σχολή αυτή, η οποία παρείχε Ανώτερη μόρφωση, φοιτούσαν δωρεάν αποκλειστικά ορφανά ή άπορα παιδιά. Τα έξοδα της φοίτησης τα είχε αναλάβει η Ελένη και ένα μέρος τους ο συζυγός της. 

Η Ελένειος Σχολή λειτούργησε μέχρι το 1894, οπότε και έκλεισε λόγω οικονομικών προβλημάτων. Κατά το 1910 εκεί ετοιμαζόταν η εγκαθίδρυση των Ζαριφείων Διδασκαλείων αλλά τα σχέδια αναχαιτίστηκαν λόγω των Βαλκανικών Πολέμων, οπότε και τα κτίρια χρησιμοποιήθηκαν ως στρατώνες των Συμμαχικών στρατευμάτων. Όλα κατεδαφίστηκαν μετά το 1922.

Βιβλιογραφία
------------

* Ευστράτιος Δράκος, «Τα Θρακικά : ήτοι διάλεξις περί των Εκκλησιαστικών Επαρχιών Σηλυβρίας, Γάνου και Χώρας, Μετρών και Αθύρων, Μυριοφύτου και Περιστάσεως, Καλλιπόλεως και Μαδύτου» Αθήνησι 1892.
* Εκκλησιαστική Αλήθεια : 1911
* Ζωή Σακκίδου, "Σαράντης Αρχιγένης : Ο Εθνικός Ευεργέτης και Οσία Παρασκευή Πολιούχος Επιβάτων". Εν Αθήναις 1938.
* Ακύλας Μήλλας, "Προποντίδα : μια θάλασσα της Ρωμιοσύνης". Αθήνα 1992.
* Παλάζη Μαριάνθη, "Ένα όνομα, δύο τόποι, Επιβάτες Ανατολικής Θράκης - Νέοι Επιβάτες", Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού, Αθήνα 2009
Ο **Κωνσταντίνος Γ. Βουδούρης** (1889- 12 Αυγούστου 1962) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Πολιτεύτηκε με διάφορα κόμματα και εξελέγη βουλευτής. Τελευταίο κόμμα με το οποίο πολιτεύτηκε ήταν η Ένωση Κέντρου.

Βιογραφία
---------

Σπούδασε Νομικά και ασχολήθηκε αρχικά με τη δημοσιογραφία. Στη συνέχεια άσκησε το δικηγορικό επάγγελμα στην Αθήνα και ανέλαβε διευθυντής στο Υπουργείο Περιθάλψεως.
Το 1922 διορίστηκε Νομάρχης Αργολιδοκορινθίας, θέση στην οποία έμεινε ως το 1923.

Εξελέγη βουλευτής Ολυμπίας (1923, 28) και αργότερα (1932, 51) Μεσσηνίας .

Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής το 1923 και μετά στις εκλογές του 1928 με το Εθνικόν Δημοκρατικόν Κόμμα του Κονδύλη. Επανεξελέγη βουλευτής με το Αγροτικόν Εργατικόν Κόμμα στις εκλογές του 1932. 
Στην κυβέρνηση Παπαναστασίου υπηρέτησε ως υφυπουργός Συγκοινωνίας από τις 26 Μαΐου 1932 ως τις 5 Ιουνίου 1932.

Ήταν επίσης αντιπρόεδρος της Βουλής από τις 2 Νοεμβρίου 1932 ως τις 29 Ιανουαρίου 1933.

Το 1946 κατήλθε υποψήφιος βουλευτής Μεσσηνίας με τον Συνδυασμό Κόμματος Φιλελευθέρων και δεν εξελέγη, συγκεντρώνοντας 1.489 ψήφους. Στις εκλογές του 1951 εξελέγη βουλευτής Μεσσηνίας με την ΕΠΕΚ και το 1956 με το ΔΚΕΛ.

Από το 1945 ως το 1947 ήταν πρόεδρος του ΙΚΑ.

Απεβίωσε στο νοσοκομείο "Ευαγγελισμός" το 1962 έπειτα από μακρά και επώδυνη ασθένεια και κηδεύτηκε στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών. Τον νεκρό αποχαιρέτησε ο ίδιος ο Γεώργιος Παπανδρέου εκ μέρους της Ένωσης Κέντρου.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Μακεδονία, 14-8-1962, σελ. 8
2. 1 2 3  Δημοσθένη Κούκουνα, Οι Έλληνες πολιτικοί 1926-1949, εκδόσεις Μέτρον 1999, σελ. 38.
3. 1 2  Μητρώο πληρεξουσίων, γερουσιαστών και βουλευτών 1822-1935, Αθήνα 1986, Βουλή των Ελλήνων, σελ. 100 (αριθμ. 226)
4. ↑  ««Κυβέρνησις Αλέξανδρου Παπαναστασίου, Από 26.5.1932 έως 5.6.1932»». Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης. Ανακτήθηκε στις 25 Οκτωβρίου 2015.
5. ↑  Απέθανε χθες και κηδεύεται σήμερον ο Κωνσταντίνος Βουδούρης, Τα Νέα, 13-8-1962, σελ. 12.
Η **Χιούστον Ντάιναμο** είναι αμερικάνικη επαγγελματική ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα το Χιούστον του Τέξας, η οποία αγωνίζεται στην Μέιτζορ Λιγκ Σόκερ (MLS). Με έτος ίδρυσης το 2005 ως **Χιούστον 1836** ως αναφορά στην ημερομηνία ίδρυσης της πόλης του Χιούστον, η ομάδα άλλαξε την ονομασία της σε *Ντάιναμο* λίγο πριν από την εναρκτήρια σεζόν της στην MLS, το 2006. Η Ντάιναμο χρησιμοποιούσε, αρχικά, ως έδρα της το Ρόμπερτσον Στέιντιουμ στην πανεπιστημιούπολη της Πανεπιστημίου του Χιούστον, όμως μετακόμισε στο BBVA Compass Stadium στη διάρκεια της σεζόν 2012.

Το 2008, υπό την τεχνική ηγεσία του Ντόμινικ Κινίαρ, η Χιούστον Ντάιναμο ήταν η πρώτη ομάδα της Μέιτζορ Λιγκ Σόκερ που να παίρνει βαθμό επί μεξικανικού εδάφους στα πλαίσια του νέου ΚΟΝΚΑΚΑΦ Τσάμπιονς Λιγκ. Η Χιούστον Ντάιναμο κατέκτησε το MLS Cup (2006 και 2007) στα πρώτα δύο χρόνια μετά την μετακόμιση του προπονητικού επιτελείου και των παικτών της Σαν Χοσέ Έρθκουεϊκς, κάτι που είχε και ως αποτέλεσμα την, έστω προσωρινή, διάλυση των Έρθκουεϊκς ως το 2008.

Μεγαλομέτοχοι της ομάδας είναι η Anschutz Entertainment Group (AEG) σε συνεργασία με την Brener International Group (επικεφαλής της οποίας είναι ο Γκάμπριελ Μπρένερ), καθώς και ο πολλάκις Ολυμπιακός και παγκόσμιος πρωταθλητής στην πυγμαχία, Όσκαρ Ντε Λα Χόγια. Πρώτος προπονητής του συλλόγου είναι ο πρώην Αμερικανός διεθνής, Ντόμινικ Κινίαρ.

Τίτλοι
------

* **MLS Cup**
	+ **Νικήτρια (2):** 2006, 2007
	+ **Φιναλίστ (2): 2011, 2012**

* **MLS Supporters' Shield**
	+ **Φιναλίστ (1):** 2008

* **MLS Western Conference**
	+ **Νικήτρια (Regular Season) (1):** 2008
	+ **Νικήτρια (Playoff) (2):** 2006, 2007

* **MLS Eastern Conference**
	+ **Winners (Playoff) (2):** 2011, 2012

* **Βορειοαμερικανική ΣούπερΛίγκα**
	+ **Φιναλίστ (1):** 2008

* **Πανειρηνικό Πρωτάθλημα**
	+ **Φιναλίστ (1):** 2008

* **Μείζονος σημασίας τρόπαια**
	+ **Νικήτρια του Texas Derby (5):** 2006, 2007, 2009, 2011, 2012
	+ **Νικήτρια του Carolina Challenge Cup (2):** 2006, 2007
	+ **Νικήτρια του Texas Pro Soccer Festival (1):** 2008
	+ **Νικήτρια της MLS Reserve Division (1):** 2008
	+ **Νικήτρια του Dynamo Charities Cup (2):** 2009, 2010

Παραπομπές
----------

1. ↑  «De La Hoya new Dynamo equity partner». mls.net. February 29, 2008. . [*νεκρός σύνδεσμος*]

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Χιούστον Ντάιναμο** |

* Επίσημος ιστότοπος
Ο **Χισάμ Α'** ή **Χισάμ Αλ-Ρεντά** (26 Απριλίου 757 - 12 Ιουνίου 796) ήταν ο δεύτερος Εμίρης της Κόρδοβας από τη δυναστεία των Ομεϋαδών. Κυβέρνησε από το 788 μέχρι το 796. 

Ο Χισράμ γεννήθηκε στην Κόρδοβα και ήταν ο πρώτος γιος του εμίρη Αμπντ αλ-Ραχμάν Α΄ και της συζύγου του Χαλούλ. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του ανέγειρε πολλά τεμένη. Το 792 κήρυξε ιερό πόλεμο (Τζιχάντ) εναντίον του βασιλείου των Αστουριών τελικά όμως αποκρούστηκε από τον κόμη της Τουλούζης Γουλιέλμο. Πέθανε στις 12 Ιουνίου 796, ορίζοντας ως διάδοχό του τον δευτερότοκο γιο του Αλ-Χακάμ Α΄ στη θέση του πρωτότοκου Αμντ αλ-Μαλίκ.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 245151965273400470008
* GND: 1153167263

 |

 |
Στην Ελληνική μυθολογία ο **Κυάνιππος** ήταν ένας μανιώδης Θεσσαλός κυνηγός, γιος του Φόρακα και σύζυγος της **Λευκονόης** την οποία και υπεραγαπούσε αλλά και παραμελούσε λόγω της υπερβολικής κλίσης του στο κυνήγι. 

Η Λευκονόη όμως υποπτευόμενη ότι ο σύζυγός της την απατούσε, τον παρακολούθησε κάποτε που αναχώρησε για πολυήμερο ταξίδι και κρύφτηκε σε μία λόχμη (δασότοπο κρυψώνα) για να τον κατασκοπεύει καλύτερα. Εκεί όμως την ανακάλυψαν τα κυνηγητικά σκυλιά του Κυάνιππου τα οποία και τη κατασπάραξαν.  

Όταν ο Κυάνιππος αναγνώρισε τη σύζυγό του, μέσα στην απελπισία του φόνευσε τους σκύλους και στη συνέχεια τους έκαψε στην ίδια φωτιά με τη σύζυγό του όπου εισήλθε και αυτός δίνοντας τέλος της ζωής του. 

Ο μύθος αυτός ήταν από τους σημαντικότερους που πρόβαλαν τόσο την άδικη υποψία και αποτελούσε ένα φραγμό – δίδαγμα στο βίο των αρχαίων Ελλήνων.

Αναφορές
--------

* Πλουτάρχου, Συναγωγή Ιστοριών παραλλήλων Ελληνικών και Ρωμαϊκών.

*[42] ΚΥΑΝΙΠΠΟΣ τῷ γένει Θετταλὸς ἐπὶ θήραν συνεχῶς ἐξῄει· ἡ δὲ νεόνυμφος αὐτοῦ ὑπολαβοῦσα διὰ τὸ πολλάκις ἐν ὕλαις μένειν συνήθειαν ἔχειν μεθ´ ἑτέρας κατ´ ἴχνος ἠκολούθησε τῷ Κυανίππῳ· καὶ ἔν τινι κατακρυβεῖσα συνδένδρῳ τὸ μέλλον ἀπεκαραδόκει. τῶν δὲ κλάδων σεισθέντων οἱ κύνες θηρίον εἶναι δόξαντες ὥρμησαν καὶ τὴν φίλανδρον ἀλόγου δίκην ζῴου διεσπάραξαν. ὁ δὲ Κυάνιππος τῆς ἀνελπίστου πράξεως αὐτόπτης γενόμενος ἑαυτὸν ἀπέσφαξεν· ὡς Παρθένιος ὁ ποιητής*

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Μύθοι της Ελληνικής Μυθολογίας |
| --- |
|  |
| 
* Άθλοι του Ηρακλή
* Αργοναυτική εκστρατεία
* Αρπαγή της Ευρώπης
* Αρπαγή των Λευκιππίδων
* Δαίδαλος και Ίκαρος
* Ηρώ και Λέανδρος
* Θεογονία
* Θησέας και Μινώταυρος
* Ιφίς και Αναξαρέτη
* Κατακλυσμός του Δευκαλίωνα
* Κοσμογονία
* Κυάνιππος και Λευκονόη
* Νιόβη
* Οδύσσεια
* Οινόμαος
* Σίσυφος
* Τάνταλος
* Τιτανομαχία
* Τρωικός Πόλεμος
* Φρίξος και Έλλη
* Χάος
 |

 |
Η **Ευρωπαϊκή Ιδιωτική Εταιρία** (λατινικά: **Societas Privata Europaea**, **SPE**) είναι νομική μορφή για εταιρεία Περιορισμένης Ευθύνης, που προς το παρόν προτείνεται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή ώστε να συσταθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση. 

Συνίσταται από μία Εταιρεία Περιορισμένης Ευθύνης (ΕΠΕ), παρόμοια με την αγγλική limited company, την Αυστριακή ή Γερμανική GmbH, την Ολλανδική BV, ή την Γαλλική SARL. Ο σκοπός της πρότασης είναι να απομακρυνθεί η τρέχουσα ανάγκη για τις εταιρίες περιορισμένης ευθύνης να επανασυστήσουν τον εαυτό τους σε αντίστοιχη νομική μορφή σε όλα τα κράτη μέλη της ΕΕ στα οποία θέλουν να δραστηριοποιηθούν, η ανάγκη αυτή προς το παρόν αντιπροσωπεύει σημαντική διοικητική εργασία για τις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις.
 Προτάθηκε η μορφή επιχείρησης SPE να συσταθεί στην ΕΕ και στον ΕΟΧ από τον Ιούλιο του 2010. 

Η SPE τελικά φαίνεται να έρχεται αυτό το έτος (2011) και καθυστερείται από τους Γερμανούς (CDU), ώστε να επιτρέψουν πρώτα στις δικές τους εθνικές εναλλακτικές (τις mini-GmbH) να μεγαλώσουν. Η SPE θα μπορούσε να διευκολύνει την έναρξη νέων επιχειρήσεων και την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση και έτσι θα βοηθήσει τις μικρές επιχειρήσεις και τους επιχειρηματίες, λόγω των διαχειρίσιμων κεφαλαιακών απαιτήσεων, που δεν έχουν μεγάλη διαφορά με την νομική μορφή British Limited (Ltd).

Αναφορές
--------

1. ↑  European Commission page on the SPE

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ευρωπαϊκή Ένωση | Πύλη Ευρωπαϊκή Ένωση |

* "Think Small First": A Small Business Act for Europe
* www.europeanprivatecompany.eu
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Κυανή Ακτή (τοπωνύμιο).
Η Κυανή Ακτή Συρίας
**Η Κυανή Ακτή Συρίας** ή **Cote d' Azur** (στα αραβικά الشاطئ الأزرق *al-Shāṭiʼ al-Azraq*) είναι ένα παραθαλάσσιο θέρετρο που βρίσκεται 8 χιλιόμετρα βόρεια της Λαττάκειας, στη Συρία. Βρίσκεται κατά μήκος της Μεσογειακής ακτής, σε χώρο αρχαιολογικής σημασίας που ονομάζεται Ρας Ιμπν Χάνι. Τα δύο ξενοδοχεία πέντε αστέρων της Λαττάκειας βρίσκονται σε αυτό το θέρετρο, μαζί με το "Χωριό", το οποίο αποτελείται από ιδιωτικά διαμερίσματα διακοπών και κάμπινγκ. Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, ολόκληρη η περιοχή είναι γεμάτη με οικογένειες Συρίων που κάνουν διακοπές.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Mannheim, Ivan (2001). *Syria & Lebanon Handbook: The Travel Guide*. Footprint Travel Guides, σελ. 292. ISBN 978-1-900949-90-3.
Του ιδίου τύπου πλοία : 'Αρσλάνογλου', ‘ΜΠΛΕΣΣΑΣ’, ‘ΠΕΖΟΠΟΥΛΟΣ’, ‘Μελετόπουλος’, ‘Χατζηκωνσταντής’ και ‘Λάσκος Ι’.

Κατασκευάστηκε στα ναυπηγεία ‘USA – Leatham D. Smith Shipbuilding Co. Sturqeon Bay, Wisc’.

Η έναρξη της ναυπήγησης έγινε στις 11 Μαΐου 1944. Καθελκύστηκε στις 16 Ιουλίου 1944. Στην ενεργεία από τις 30 Οκτωβρίου 1944. Παρελήφθη στις 11 Δεκεμβρίου 1947 από τον Αντιπλοίαρχο Ι. Ζέπο, ο οποίος ήταν αρχηγός της αποστολής παραλαβής των 6 κλανονιοφόρων στο Νόρφολκ της Βιργίνιας. Στις 19 Μαρτίου 1948 κατέπλευσε στην Ελλάδα. Έλαβε μέρος στις επιχειρήσεις του εσωτερικού πολέμου (εμφυλίου) και στη συνέχεια ως περιπολικό στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου και Δωδεκανήσων. Εκτόπισμα : 335/439 ΤΝ.- Διαστάσεις 173Χ23Χ7,5 πόδια. – Ταχύτητα : 10 κόμβοι. – Πρόωση : Ντίζελ, 2 έλικες 3600 ΗΡ. – Οπλισμός : 1 πυροβόλο 3’’/50, 2 πυροβόλα 40 χιλιοστών, 6 πυροβόλα 20 χιλιοστών.

Ονομάστηκε προς τιμή του Κυβερνήτη του Υ/Β ‘ΠΡΩΤΕΥΣ’ που φονεύθηκε με την καταβύθιση του στην Αδριατική στις 29 Δεκεμβρίου 1940. Παροπλίστηκε λόγω παλαιότητας στις 10 Ιουλίου 1976. Στης συνέχεια την 1 Οκτωβρίου 1977 ενεργοποιήθηκε για να αντικαταστήσει ‘ΠΕΖΟΠΟΥΛΟΣ’ που προσάραξε.

Παροπλίστηκε τελικώς στις 20 Ιουλίου 1979.

Πηγές
-----

* NavSource Online
* Information On WWII PGMs
* Uboat - USS PGM-29 (PGM-29)
Συντεταγμένες: 43°21′54″N 6°50′59″E﻿ / ﻿43.36500°N 6.84972°E﻿ / 43.36500; 6.84972

Για άλλες χρήσεις, δείτε: Κυανή Ακτή (τοπωνύμιο).
"Quai des États-Unis", Νίκαια, Κυανή Ακτή.
Η **Κυανή Ακτή** (γαλλικά: *Côte d'Azur*, οξιτανικά: *Còsta d'Azur*), γνωστή και ως **Γαλλική Ριβιέρα**, είναι τμήμα της νοτιοανατολικής ακτής της Γαλλίας που απλώνεται από το Κασί (ανατολικά της Μασσαλίας) μέχρι το Μεντόν και δίπλα στα Ιταλικά σύνορα. 

Κατά άλλους το δυτικό όριο της εν λόγω έκτασης είναι η περιοχή στις Κάννες, όπου αποτελούν την έδρα του περίφημου φεστιβάλ που κάθε χρόνο προσελκύει χιλιάδες επισκέπτες και αστέρες του παγκόσμιου κινηματογράφου.

Γεωγραφική θέση
---------------

Χάρτης της Κυανής Ακτής Ένα από τα πιο διάσημα τουριστικά θέρετρα στον κόσμο, η Κυανή Ακτή συνεχίζει δυτικά από την Ιταλική Ριβιέρα και το Μεντόν διασχίζοντας το Μονακό, τη Νίκαια, την Αντίμπ και τις Κάννες. Αν και πολλοί διαφωνούν, κάποιοι προσθέτουν στην έκταση και πιο δυτικές περιοχές, όπως το Σαιν-Τροπέ και την Υέρ.

Ιστορία
-------

Η Κυανή Ακτή γνώρισε την πρώτη ακμή ως τουριστικός προορισμός στα τέλη του 19ου αιώνα με αρχές του 20ού, όντας δημοφιλής κυρίως ανάμεσα στη βρετανική αριστοκρατία. Ο Ουίνστον Τσώρτσιλ ήταν τακτικός επισκέπτης και συχνά διέμενε στη βίλα της Κοκό Σανέλ, όπου και έγραψε τα απομνημονεύματά του. Αρχικά ήταν χειμερινό θέρετρο χάρη στο ήπιο κλίμα του σε σχέση με τη βόρεια Ευρώπη. Τα νεότερα χρόνια μετατράπηκε περισσότερο σε θερινό προορισμό.

Πόλεις
------

Άποψη του λιμανιού Πορκερόλες
Παραλία Κουρτάντ
Πόλεις που συναντά κανείς, από τα δυτικά προς τα ανατολικά:

* Κασί
* Λα Σιοτά
* Τουλόν
* Υέρ
* Σαιν-Τροπέ
* Σαιν-Ραφαέλ
* Κάννες
* Γκρας
* Αντίμπ
* Νίκαια
* Μονακό
* Μόντε Κάρλο
* Μεντόν

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **French Riviera** |

* *The Riviera Times* (Αγγλόφωνη εφημερίδα)
* *The Riviera Reporter* (Αγγλόφωνο περιοδικό)
* *Riviera Radio* (Αγγλόφωνος ραδιοφωνικός σταθμός)
Ο **κυαμισμός** (ανεπάρκεια της αφυδρογονάσης της 6-φωσφορικής γλυκόζης) είναι μία κληρονομική ασθένεια του ανθρώπου που ακολουθεί φυλοσύνδετο υπολειπόμενο τύπο κληρονομικότητας.
Στα άτομα που πάσχουν από την ασθένεια αυτή, παρατηρείται ανεπάρκεια του ενζύμου αφυδρογονάση της 6-φωσφορικής γλυκόζης (G6PD ή G6PDH), το οποίο συμμετέχει στον κύκλο των φωσφορικών πεντοζών και είναι ιδιαίτερα σημαντικό για το μεταβολισμό των ερυθρών αιμοσφαιρίων. Τα άτομα που πάσχουν από την ασθένεια αυτή εμφανίζουν αιμολυτική αναιμία αν καταναλώσουν κουκιά ή αν έλθουν σ' επαφή με συγκεκριμένες χημικές ουσίες (π.χ. ναφθαλίνη).
διάγραμμα Χέρτζσπρουνγκ-Ράσελ:   
άξονας τετμημένων: φασματικός τύπος  

άξονας τεταγμένων: Λαμπερότητα  
0, Ia, Ib: Υπεργίγαντες,  
II: Φωτεινοί γίγαντες,  
**III: Γίγαντες**,  
IV: Υπογίγαντες,  
V: Νάνοι,  
VI: Υπονάνοι,  
VII: Λευκοί νάνοι
Στην αστροφυσική ονομάζεται **κυανός γίγαντας** κάθε αστέρας με φασματικό τύπο Ο ή B (πράγμα που καθιστά το φως που εκπέμπει συνολικά ψυχρό λευκό ως γαλανό) και τάξη λαμπρότητας που χαρακτηρίζει τους γίγαντες αστέρες. Με σύμβολα, είναι αστέρες **OxIII** ή **BxIII** κατά τη δισδιάστατη φασματική ταξινόμηση Μόργκαν-Κήναν, όπου x αριθμός από 0 ως 9. Στο διάγραμμα Hertzsprung-Russell οι κυανοί γίγαντες καταλαμβάνουν θέσεις στο άνω αριστερό τμήμα.

Χαρακτηριστικά
--------------

Οι κυανοί γίγαντες είναι εξαιρετικά λαμπροί, φθάνοντας σε απόλυτο μέγεθος -5, -6 και ακόμα λαμπρότερο. Η επιφανειακή τους θερμοκρασία είναι αρκετά υψηλή (20000 K και πλέον) ώστε σημαντικό τμήμα της ακτινοβολούμενης ενέργειας εκπέμπεται ως υπεριώδες φως, αόρατο στο ανθρώπινο μάτι.

Οι περισσότεροι αστέρες αυτού του είδους δημιουργούνται και βρίσκονται σε πολύ αραιές και μεγάλες ομάδες, γνωστές στην Αστρονομία ως Ομάδες O-B. Η τεράστια φωτιστική τους ισχύς προδίνει τον ταχύ ρυθμό που τους επιβάλλει να καταναλώνουν τα πυρηνικά τους «καύσιμα» η μεγάλη πίεση που ασκεί στο εσωτερικό τους η μεγάλη τους μάζα. Για το λόγο αυτό, ο μέσος όρος ζωής τους είναι σχετικώς πολύ μικρός για αστέρες, λίγες δεκάδες ή εκατοντάδες εκατομμύρια γήινα χρόνια. Η σύγχρονη Αστροφυσική προβλέπει ότι οι περισσότεροι κυανοί γίγαντες θα πεθάνουν σε μία θεαματική έκρηξη, ως υπερκαινοφανείς αστέρες.

Ο όρος «γίγαντας» πρέπει να χρησιμοποιείται εδώ με προσοχή, καθώς συνήθως υπονοεί αστέρα σε προχωρημένο εξελικτικό στάδιο, κατά το οποίο συντήκει ήλιο και όχι υδρογόνο στον πυρήνα του (βλ. ερυθρός γίγαντας). Δεν υπάρχουν πραγματικοί **σταθεροί** κυανοί γίγαντες, αλλά απλώς ηλικιωμένοι αστέρες μεγάλης μάζας όπως ο Μπελατρίξ (φασμ.τύπου B2III) που βρίσκονται στη διαδικασία να καταστούν λαμπροί γίγαντες (τάξη λαμπρότητας II) μεγάλης μάζας, σε αντίθεση με ερυθρούς γίγαντες όπως ο Αρκτούρος (K1III), οι οποίοι αντιπροσωπεύουν το τελικό στάδιο της αστρικής εξελίξεως για αστέρες μικρής σχετικώς μάζας και είναι σταθερότεροι ως γίγαντες. Οι κυανοί γίγαντες αντιπροσωπεύουν μια μεταβατική φάση όπου ο αστέρας θα μετατραπεί σχετικώς σύντομα είτε σε λαμπρό γίγαντα (και τελικώς σε πλανητικό νεφέλωμα και λευκό νάνο), είτε σε υπεργίγαντα (και τελικώς σε υπερκαινοφανή ή σπάνιο λευκό νάνο «οξυγόνου-νέου»). Το αντίστοιχο στάδιο αστρικής εξελίξεως για αστέρα μάζας ίσης με τη μάζα του Ήλιου θα ήταν ο υπογίγαντας (τάξη IV), στον οποίο η σύντηξη υδρογόνου επιβραδύνεται και η σύντηξη ηλίου δεν έχει ακόμα αρχίσει.

Ακόμα, άλλοι «κυανοί γίγαντες» είναι στην πραγματικότητα κακώς ταξινομημένοι νεαροί νάνοι που συντήκουν υδρογόνο, όπως ο Στάχυς ή οι βασικοί αστέρες των Πλειάδων, η εξαιρετική λαμπρότητα των οποίων έπειθαν τους παλαιότερους αστρονόμους ότι ήσαν γηραιότεροι γίγαντες, και η ταξινόμηση διατηρήθηκε έκτοτε.

Δείτε επίσης
------------

* Γίγαντες αστέρες
* Κυανός υπεργίγαντας
Η **Επιχείρηση Κούτσερα** (πολωνικά: *Akcja Kutschera*) ήταν ενέργεια της πολωνικής αντιστασιακής οργάνωσης Armia Krajowa ή AK (ελληνικά: «Εγχώριος Στρατός» ή «Στρατός της Πατρίδας») κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Στόχος των αντιστασιακών ήταν η εξόντωση του Αυστριακού πολιτικού και κρατικού αξιωματούχου της Ναζιστικής Γερμανίας, Φραντς Κούτσερα, ο οποίος κατείχε τη θέση του Ηγέτη των SS και της Αστυνομίας (SSPF) στην κατεχόμενη Βαρσοβία. Η επίθεση πραγματοποιήθηκε την 1η Φεβρουαρίου του 1944 και στέφθηκε από επιτυχία. Η όλη επιχείρηση εντασσόταν στο πλαίσιο της ευρύτερης στρατιωτικής επιχείρησης «Κεφαλές».

Υπόβαθρο
--------

Ο Κούτσερα διορίστηκε τον Σεπτέμβριο του 1943 στη θέση του Ηγέτη των SS και της Αστυνομίας (SSPF), η οποία τελούσε από το 1939 υπό γερμανική κατοχή. Στη διάρκεια της θητείας του συνέδεσε το όνομά του με την εξόντωση του εβραϊκού πληθυσμού και με μαζικές εκτελέσεις των κατοίκων της πόλης, με τα θύματα να προέρχονται από τυχαίες συλλήψεις. Η δράση του οδήγησε στην στοχοποίησή του από την εξόριστη πολωνική κυβέρνηση του Λονδίνου (που τον καταδίκασε ως εγκληματία πολέμου) και τους εθνικιστές αντάρτες της AK, κλιμάκιο της οποίας κατέστρωσε σχέδιο για την εξόντωσή του.

Επιχείρηση
----------

Αναμνηστική πλάκα για την επιχείρηση.
Για την επιχείρηση εναντίον του Κούτσερα οργανώθηκε δωδεκαμελής ομάδα ανταρτών υπό την ηγεσία του Μπρόνισλαβ Πιετράσεβιτς ή Λοτ (πολωνικά: *Bronisław Pietraszewicz*). Μετά από δύο απόπειρες που εν τέλει ματαιώθηκαν, προγραμματίστηκε μια τρίτη, η οποία πραγματοποιήθηκε την 1η Φεβρουαρίου του 1944, ενώ ο Κούτσερα αποχωρούσε με υπηρεσιακό όχημα από το αρχηγείο των SS στο κέντρο της Βαρσοβίας. Η ενέδρα υπήρξε επιτυχής και οδήγησε στον θάνατο του Κούτσερα και του οδηγού του. Κατόπιν, οι Πολωνοί αντιστασιακοί ενεπλάκησαν σε ανταλλαγή πυροβολισμών με παρακείμενους Γερμανούς στρατιώτες, οι οποίοι προέβησαν στην καταδίωξή τους, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν τέσσερις αντάρτες, ανάμεσά τους και ο Πιετράσεβιτς, ο οποίος υπέκυψε στα τραύματά του μερικές μέρες αργότερα σε νοσοκομείο της πόλης.

Οι Γερμανοί προχώρησαν με επισημότητα στην κηδεία του Κούτσερα στο Ανάκτορο Μπριλ, ενώ στη συνέχεια η σορός του μεταφέρθηκε στη Γερμανία. Επιπλέον, εκτέλεσαν 300 άτομα για αντίποινα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Mazower, Mark (2009). *Η Αυτοκρατορία του Χίτλερ. Ναζιστική εξουσία στην κατοχική Ευρώπη*. Αθήνα: Αλεξάνδρεια. σελ. 495-496.
2. 1 2 3  Zander, Patrick G. (2017). *Hidden Armies of the Second World War. World War II Resistance Movements*. Santa Barbara, California: ABC-CLIO. σελ. 146.
3. ↑  Hempel, Andrew (2000). *Poland in World War II. An Illustrated Military History*. Hippocrene Books. σελ. 51.
4. 1 2  Richie, Alexandra (2013). *Warsaw 1944. Hitler, Himmler, and the Warsaw Uprising*. New York. σελ. 157-158.
5. ↑  Kopf, Stanisław· Bałuk, Stefan (1999). *Armia Krajowa. kronika fotograficzna*. Wydawn. ARS Print Production. σελ. 192.
|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| τα δύο χρυσά κύπελλα από το Βαφειό |  | τα δύο χρυσά κύπελλα από το Βαφειό |
| τα δύο χρυσά κύπελλα από το Βαφειό |

Τα δύο **χρυσά κύπελλα από το Βαφειό της Λακωνίας** που φιλοξενούνται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο με αριθμό καταλόγου 1758 και 1759 αντίστοιχα είναι αρχαιολογικά ευρήματα της Μυκηναϊκής εποχής.

Ιστορικό της εύρεσης
--------------------

Τα κύπελλα βρέθηκαν σε αρχαιολογικές ανασκαφές του Χρήστου Τσούντα το 1888.

Περιγραφή
---------

Είναι κατασκευασμένα από χρυσό με έκτυπες ανάγλυφες απεικονίσεις. Το ένα κύπελλο περιγράφει την αιχμαλωσία τριών ταύρων με δίχτυ, κατά την οποία τραυματίζονται οι δύο θαρραλέοι κυνηγοί. Το δεύτερο κύπελλο αφηγείται σε τρεις σκηνές την αιχμαλωσία ταύρου με θηλιά στο πόδι, η οποία αφηγείται από δεξιά προς τα αριστερά.

Ερμηνεία
--------

Οι σκηνές παριστάνουν σύλληψη ταύρου, που ίσως να σχετίζεται με τον μύθο της Πασιφάης και τα μινωικά ταυροκαθάψια. Ίσως η σύλληψη του ταύρου να γινόταν για θρησκευτικούς σκοπούς ή οι σκηνές τους να επαναλαμβάνονταν στον αγωνιστικό χώρο. Τα ιερά ζώα εκτός από το ότι ήταν μεγαλόσωμα και άγρια, είχαν και μεγάλα και μυτερά κέρατα, πολύ επικίνδυνα για τους θηρευτές τους. Αυτό μαρτυρεί και το δραματικό σκηνικό που δείχνει έναν από τους κυνηγούς να τινάζεται από τον ταύρο στον αέρα.

Χρονολόγηση
-----------

Πρόκειται για πολύτιμα έργα Μυκηναϊκής εποχής του 16ου - 15ου αιώνα π.Χ. που ίσως να κατασκευάστηκαν στην Πελοπόννησο. Τοιχογραφία με παρόμοια εικόνα στόλιζε το ανάκτορο της Κνωσού.

Πηγές
-----

* Νικόλαος Καλτσάς (2007). *Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο*. Αθήνα: ΟΛΚΟΣ, ISBN 978-960-89339-1-0. σελίδες 120-121. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Δεκεμβρίου 2010. Ανακτήθηκε στις 21 Νοεμβρίου 2011.
* Κατερίνα Παπαευθυμίου-Παπανθίμου. *Αθλήματα στη μινωική Κρήτη και στη μυκηναϊκή Ελλάδα (pdf)* (PDF). Ανακτήθηκε στις 19 Απριλίου 2012. [*νεκρός σύνδεσμος*]
Ο **Εμίν Μπεκτόρε** (επίσης μεταγράφεται στα τουρκικά ως: Emin Bektöre, 1906-1995) ήταν ένας γεννημένος στη Ντομπρούγια Κριμαίος Τάταρος λαογράφος, εθνογράφος, στιχουργός και ακτιβιστής για εθνοτικά ταταρικά ζητήματα  .

Βιογραφία
---------

Ο Εμίν γεννήθηκε στο Ντόμπριτς στην περιοχή της Ντόμπρουγια. Εκείνη την εποχή, η πόλη ήταν μέρος του Πριγκιπάτου της Βουλγαρίας. Από το 1913 έως το 1940, ήταν σε ρουμανική κατοχή και ήταν γνωστή ως Μπαζάργκικ. Έλαβε την πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση στη Ρουμανία, στο Μπαζάργκικ και στο Βουκουρέστι. Από τη νεανική ηλικία του ενδιαφερόταν για τη λαογραφία και προσχώρησε σε αρκετές λαϊκές ομάδες της Ρουμανίας και της Βουλγαρίας. Στη συνέχεια, οργάνωσε αρκετά Κριμαϊκά ταταρικά λαϊκά σύνολα. Έγραψε και διοργάνωσε τέτοια διδακτικά έργα όπως το Σαχίν Γκιράι Χαν, το Ατίλα, το Μπόρα, το Κιρίμ και το Κοκ-κοζ Μπαγιάρ. Το 1930, στην Κωνστάντζα, προσχώρησε στην ομάδα με επικεφαλής τον Μουστετσίπ Ουλκουσάλ που ίδρυσε το κριμαϊκό ταταρικό περιοδικό Εμέλ.

Ο Μπεκτόρε μετανάστευσε στην Τουρκία το 1940 και εγκαταστάθηκε στο Εσκίσεχιρ, πραγματοποιώντας σημαντικό έργο για την λαϊκή κουλτούρα των Τατάρων. Εκεί συνέχισε να διδάσκει και να συμβουλεύει λαογραφία. Ήταν προάγγελος και δημιουργός εθνογραφικών και λαογραφικών πρωτοβουλιών στην Τουρκία. Χάρη στις δραστηριότητές του, ο λαϊκός χορός και η μουσική των Τάταρων της Κριμαίας έχουν συμπεριληφθεί στην εκπαιδευτική ύλη της επαρχίας Εσκίσεχιρ.

Αγωνίστηκε για εθνικά ζητήματα των Τάταρων. Τη δεκαετία του εξήντα συναντήθηκε ξανά, αυτή τη φορά στην Τουρκία, με τον Μουστετσίπ Ουλκουσάλ και άλλους κορυφαίους Κριμαίους Τάταρους, όπως ο Τζαφέρ Σεϊνταμέτ Κιριμέρ και ο Εντίγκε Κιριμάλ, και ξανάρχισε την συνεισφορά του στο περιοδικό Εμέλ.

Ο Μπεκτόρε πέθανε στις 19 Απριλίου 1995.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  Ayşe, Akkaya (October–December 2001). «Türkiye ve Balkanlarda, Folklor Duayenimiz Emin Bektóre» (στα Turkish). *Kalgay* **6** (22): 16–19. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2014-11-10.. Ανακτήθηκε στις 14 August 2014.
2. 1 2 3  Allworth, Edward, επιμ. (1998). *The Tatars of Crimea: Return to the Homeland: Studies and Documents*. Durham, NC: Duke University Press. σελ. 343. ISBN 9780822319856.
3. ↑  Aydın, Filiz Tutku (Σεπτεμβρίου 2000). *A Case in Diaspora Nationalism: Crimean Tatars in Turkey - A Master’s Thesis*. Ankara: Department of Political Science and Public Administration, Bilkent University. σελίδες 72–73.
4. ↑  Abdullah, Akat (Spring 2013). «The Influences and Changes of the Crimean Tatar Music in the Process». *Rast Musicolgy Journal* **1** (1): 4.. Ανακτήθηκε στις 14 August 2014.

  



|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Τουρκία
 |

 |
Η **Ελένη Βάσσου** υπήρξε ιστορική ελληνική φυσιογνωμία του αγώνα του 1821 και της νεοσύστατης Ελλάδας.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην Ήπειρο στις αρχές του 19ου αιώνα. Η οικογένειά της καταδιώχτηκε και κατέφυγε στην Κέα. Εκεί έμεινε η Ελένη μέχρι την ενηλικίωσή της. Εκεί γνώρισε τον στρατηγό Μαυροβουνιώτη Βάσο, ο οποίος γύρω στα τέλη της επανάστασης του 1821 πηγαίνοντας προς τη Συρία για να κάνει και εκεί επανάσταση στάθμευσε στην Κέα και την ερωτεύτηκε. Αν και τα αισθήματα ήταν αμοιβαία, οι γονείς της αρνήθηκαν τον γάμο. Ο στρατηγός Βάσος τότε απήγαγε την Ελένη και την άφησε στην Άνδρο, όπου την έβαλε στον ιστορικό πύργο του Γιαννούλη και έστησε φρουρά για να τη φυλάει. Στον πύργο αυτό έμεινε η Ελένη κλεισμένη σαν τις ηρωίδες των μεσαιωνικών θρύλων για πολλούς μήνες. Το 1826, στον γυρισμό του από τη Βηρυτό, ο στρατηγός Βάσσος την πήρε μαζί του και τη μετέφερε στον Πειραιά. Εκεί αρχίζει και η δράση της Ελένης. 

Στις μάχες που έδινε ο Βάσσος, η γυναίκα του ήταν νοσοκόμα και γραμματέας. Τον βοήθησε στη λύση της πολιορκίας της Καρύστου και κράταγε την αλληλογραφία του με τον Κιουταχή, ενώ ήταν η κυρίως σύμβουλός του σε όλες τις σημαντικές διαπραγματεύσεις.

Μετά την επανάσταση η Ελένη Βάσσου από τη Σαλαμίνα όπου είχε εγκατασταθεί, αντιτίθενταν με πολύ ζήλο εναντίον του Καποδίστρια υποστηρίζοντας μια άλλη πολιτική με πρότυπο τη Ρωσία. Το σπίτι της είχε γίνει κέντρο της αντιπολίτευσης. 

Επί Όθωνα η Ελένη Βάσσου και ο σύζυγός της εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και έγινε μια από τις πιο ευγενείς και φιλόξενες κυρίες της εποχής της. Στους χειμερινούς χορούς που έδινε συνέρρεε όλη η αριστοκρατία. Διακρίθηκε για την ομορφιά της, αλλά και για τη νοημοσύνη και το μεγαλείο του φρονήματός της. Τραγουδήθηκε από τους ποιητές της εποχής της.

Απεβίωσε στα βαθιά γεράματα αφήνοντας πολλούς απογόνους, από τους οποίους δύο γιοι έγιναν επίσης σημαντικοί ανώτεροι αξιωματικοί του Ελληνικού στρατού, συνεχίζοντας το έργο του πατέρα τους.

Πηγές
-----

* Ιωάννης Αρσένης (1891). «Εθνικό Ημερολόγιο 1891». *Ποικίλη Στοά* (Αθήνα: Εκ του Τυπογραφείου των Καταστημάτων Ανέστη Κωνσταντινίδου).. Ανακτήθηκε στις 6 Ιουνίου 2010.
H **Μαρία Φρανσίσκα ντε Πάουλα Εμιλιάνα "Εμίλια" Νίνφα Άγιλα Μόγια** (*María Francisca De Paula Emiliana "Emilia" Ninfa Águila Moya*, 7 Ιανουαρίου 1860 - 15 Αυγούστου 1940) ήταν η σύζυγος του Προέδρου του Μεξικού Βικτοριάνο Ουέρτα.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στις 7 Ιανουαρίου 1860 στη Χαλάπα της Βερακρούς, και ήταν κόρη του Μάρκος Άγιλα Αλμπαράν και της Μαρία Κονσεπσιόν Μόγια Σαλασάρ. Καλή, μορφωμένη, ευγενική, κομψή, θρησκευόμενη, με στήριγμα τις αρετές της, υπήρχε πάντα το ερώτημα τι τη γοήτευσε σε έναν άνδρα ως αιμοδηψή, μοχθηρό, αλκοολικό και αγενή, όπως ήταν ο στρατηγός Βικτοριάνο Ουέρτα, τον οποίο γνώρισε ενώ βρισκόταν στο Βερακρούς ενώ έκανε τοπογραφικές εργασίες.

Στις 21 Νοεμβρίου 1880 παντρεύτηκαν στη Εκκλησία της Σάντα Βερακρούς στη Πόλη του Μεξικού και μαζί απέκτησαν δεκατρία παιδιά αλλά μόνο τα οκτώ έζησαν μέχρι την ενηλικίωσή τους. Όταν ο στρατηγός Χοακίν Μας Φλόρες και η αδερφή της Εμίλια, Μερσέντες παντρεύτηκαν το 1879, ο Βικτοριάνο άρχισε να πίνει επειδή ήταν ερωτευμένος μαζί της. Η Εμίλια και ο Βικτοριάνο δεν είχαν ευτυχισμένο γάμο, καθώς ο στρατηγός είχε συχνά ξεφαντώματα και οι ερωτικές περιπέτειες με πολλές γυναίκες.

Πέθανε στις 15 Αυγούστου 1940 στη Πόλη του Μεξικού σε ηλικία 80 ετών. 

| Επίτιμοι τίτλοι
 |
| --- |
| ΠροκάτοχοςΜαρία Ενρικέτα Φλόρες ντε Λασκουρέϊν Παρέδες | **Πρώτη Κυρία του Μεξικού**1913-1914 | ΔιάδοχοςΠέτρα Τρεβίνιο ντε Γκουτιέρες Ορτίζ |

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Εμίλια Άγιλα Μόγια** |
Ο **Κρίτων Καλογιάννης** ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός στην ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης από το 1946 μέχρι το 1950.

Καριέρα
-------

Την πρώτη του σεζόν με την ομάδα των "κίτρινων", ο Καλογιάννης κατέλαβε την τρίτη θέση στο πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης, σκοράροντας το πρώτο του γκολ με την ομάδα του Άρη στις 2 Μαρτίου 1947, όταν ο Άρης ηττήθηκε από τον Ηρακλή με 5-1, ελλείψει του βασικού τερματοφύλακα Βελλιάδη.

Την επόμενη χρονιά, οι "κίτρινοι" κατέλαβαν την δεύτερη θέση στο τοπικό πρωτάθλημα, χάνοντας στο τελευταίο και σημαντικότερο ματς από τον ΠΑΟΚ με 0-1, στις 29 Φεβρουαρίου 1948, με τον Καλογιάννη στην σύνθεση της ομάδας, η οποία αγωνίστηκε στο μεγαλύτερο μέρος του αγώνα με δέκα παίκτες λόγω τραυματισμού του Μιχάλη Κολωνιάρη.

Το 1948-49, ο Άρης κατέκτησε μετά από τρία χρόνια το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης και προκρίθηκε στην τελική φάση του πανελλήνιου πρωταθλήματος. Τον Ιούλιο του 1949, ο Άρης έφερε εντός έδρας ισοπαλία με 4-4 με τον Ολυμπιακό, ενώ ηττήθηκε στον Πειραιά, πριν αντιμετωπίσει τον Παναθηναϊκό στις 17 Ιουλίου, σε αγώνα που διακόπηκε εις βάρος των "κίτρινων" λόγω επεισοδίων. Στον τελευταίο αγώνα με τους "πράσινους" στην Θεσσαλονίκη, ο Άρης παρέταξε κυρίως αναπληρωματικούς αθλητές, με τον Καλογιάννη να αγωνίζεται σαν δεξί εξτρέμ.

Στην τελευταία του χρονιά με την φανέλα του Άρη, ο Καλογιάννης έπαιξε σε μόλις δύο αγώνες για το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης, σκοράροντας στην εκτός έδρας ισοπαλία με 2-2 κατά του Μακεδονικού, δέκα λεπτά πριν την λήξη του αγώνα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  EPSM champions 1947
2. ↑  EPSM champions 1948
3. ↑  Νέα πάλιν επεισόδια • Οικτρά διαγωγή παικτών, εφημ. «ΕΘΝΟΣ» 18.07.1949, σελ. 2
4. ↑  Ο Παναθηναϊκός πρωταθλητής Ελλάδος εις το ποδόσφαιρον, εφημ. «ΕΜΠΡΟΣ» 26.07.1949, σελ. 2

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* *Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ... Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό*, ISBN 978-960-93-5927-6
* Καλογιάννης Κρίτων | aris.re
Η **αρπαγή της Θέτιδος** είναι αγγειογραφία κύλικος που βρέθηκε στο Βούτλσι και φιλοξενείται σήμερα στην Κρατική αρχαιολογική συλλογή Μονάχου.

Περιγραφή
---------

Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του αγγείου είναι ότι επισκευάστηκε στους αρχαίους χρόνους. Το ένα χερούλι είναι σπασμένο και συγκρατείται με μολύβδινους συνδετήρες. Το χερούλι αυτό φέρει την υπογραφή «*[Η]ΙΕΡΟΝ ΕΠΟΕΣΕΝ*» υποδηλώνοντας τον κεραμέα της λαβής αυτής. Το υπόλοιπο αγγείο όμως, αν και ανυπόγραφο, θεωρείται ότι είναι έργο του Δούριδος.

Στο κοίλο εσωτερικό μέρος βλέπουμε την Αθηνά που βάζει κρασί στο ποτήρι του αναπαυόμενου Ηρακλή. Ο Ηρακλής είναι καθισμένος σε έναν βράχο. Φοράει την λεοντή του σαν περικεφαλαία και κρατάει έναν κάνθαρο. Η Αθηνά στέκει όρθια μπροστά τον ήρωα και τον κερνάει κρασί από την οινοχόη. Φοράει διάδημα στο κεφάλι και κρατάει γλαύκη στο αριστερό χέρι. Έχει βγάλει το κράνος της και το έχει ακουμπήσει σε έναν βράχο, ενώ έχει γείρει το δόρυ της και το κρατάει με το μπράτσο της. Ένα ελαιόδεντρο συμπληρώνει την φύση του τοπίου.

Στο εξωτερικό της κύλικος βλέπουμε στην Α' όψη την μάχη που κάνει ο Πηλέας με την Θέτιδα για να την αποκτήσει. Την έχει αρπάξει από την μέση και την αγκαλιάζει σφιχτά με τα μπράτσα του, ενώ έχει δεμένες τις γροθιές του σε λαβή. Η Θέτιδα για να γλυτώσει μεταμορφώνεται σε λιοντάρι που ορμάει από τον ώμο της Νηριίδας και δαγκώνει τον ήρωα στο μπράτσο. Άλλες Νεράιδες που συντρόφευαν την Θέτιδα εγκαταλείπουν από φόβο το τοπίο, κρατώντας τα θαλάσσια σύμβολα σε σχήμα ψαριού και δελφινιού.

Στην Β' όψη βλέπουμε τις Νηριίδες να καταφεύγουν στον πατέρα τους, Νηρέα ζητώντας του να βοηθήσει την αδερφή τους.

Πηγές
-----

* Άντολφ Φουρτβένγκλερ (1853 - 1907) (1904). *Griechische Vasenmalerei: Auswahl hervorragender Vasenbilder aus dem gleichnamigen großen Werke*. München: Bruckmann. σελίδες 114-115 και πίνακας. Ανακτήθηκε στις 2 Ιουνίου 2012.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Η αρπαγή της Θέτιδος (Κρατική Αρχαιολογική Συλλογή Μονάχου αρ. 2648)** |


|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Αρχαιολογία | Πύλη Αρχαιολογία |

* Παρουσίαση του αγγείου από το πανεπιστήμιο Tufts University
* Παρουσίαση του αγγείου από τον ιστότοπο www.theoi.com
Ο **Κρίστοφερ Κινγκ** (αγγλ. *Christopher C. King*) είναι διακεκριμένος Αμερικανός εθνομουσικολόγος, συγγραφέας, παραγωγός και υπέρμαχος της παραδοσιακής μουσικής, στον οποίο έχει δοθεί τιμητικά η ελληνική υπηκοότητα για το όλο έργο του.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Βιρτζίνια των Ηνωμένων Πολιτειών.

Σπούδασε φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο Radford. 

Έχει εργαστεί ως ειδικός σε θέματα ψηφιακής διατήρησης για τη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου και το Mayrent Institute of Yiddish Culture. Επιπλέον, έχει εργαστεί ως σύμβουλος μουσείων στις Ηνωμένες Πολιτείες και έχει παρουσιάσει το έργο του σε διάφορα μέσα ενημέρωσης και χώρους, όπως το TEDx, η Δημόσια Βιβλιοθήκη της Νέας Υόρκης, η Γεννάδειος Βιβλιοθήκη, η Μουσική Βιβλιοθήκη του Μεγάρου Μουσικής (μαζί με τον Λάμπρο Λιάβα), η Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου και το Paris Review of Books. Είναι εκδότης (πρόεδρος) του σημαντικού περιοδικού Association for Recorded Sound Collections Journal.

Είναι ένας αναγνωρισμένος εθνομουσικολόγος και βραβευμένος παραγωγός με Grammy. Τα τελευταία χρόνια, έχει αφιερώσει την έρευνά του στο ελληνικό δημοτικό τραγούδι, ειδικά στην παραδοσιακή μουσική (βλ. μοιρολόγια, σκάρος) της Ηπείρου. Τα τελευταία έτη έχει κυκλοφορήσει πάνω από 350 συλλογές CD με ιστορική λαϊκή μουσική από όλο τον κόσμο. 

Το 2018 εξέδωσε το βιβλίο *"Lament from Epirus: An Odyssey into Europe's Oldest Surviving Folk Music"* (Ηπειρώτικο Μοιρολόι: Οδοιπορικό στην αρχαιότερη δημώδη μουσική της Ευρώπης). Αυτό το έργο αποτελεί ταυτόχρονα ένα ταξιδιωτικό αλλά και μια συνοπτική ιστορία της περιοχής, μια ανθρωπολογική μελέτη των κατοίκων της.

Ο Κινγκ μοιράζει τον χρόνο του μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ελλάδας. Αυτή η διπλή κατοικία του του επιτρέπει να εμβαθύνει στη μελέτη και την ανάδειξη της ελληνικής παραδοσιακής μουσικής και ιδιαίτερα της μουσικής της Ηπείρου. 

Σήμερα ζει μόνιμα στην Κόνιτσα της Ηπείρου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ζώης, Νικόλας (14 Ιουλίου 2022). «Κρίστοφερ Κινγκ στην «Κ»: Η δημοτική μουσική εξελίσσεται». *Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ*. Ανακτήθηκε στις 21 Ιουνίου 2023.
2. ↑  *onassis.org*. Ανακτήθηκε στις 21 Ιουνίου 2023.  Missing or empty `|title=` (βοήθεια)
3. ↑  «Έλληνας ο Christopher King: Ο σπουδαίος Αμερικανός εθνομουσικολόγος ορκίστηκε ενώπιον Μητσοτάκη». *iefimerida.gr*. 11 Ιουλίου 2022. Ανακτήθηκε στις 21 Ιουνίου 2023.
4. ↑  «Κρίστοφερ Κινγκ, ο άνθρωπος που βρήκε ζωή στα ηπειρώτικα μοιρολόγια - Παύλος Ηλ. Αγιαννίδης». *Protagon.gr*. 17 Ιουλίου 2022. Ανακτήθηκε στις 21 Ιουνίου 2023.
5. ↑  «Christopher C. King». *TEDx Athens*. 13 Μαρτίου 2019. Ανακτήθηκε στις 21 Ιουνίου 2023.
6. ↑  «Ο Christopher King που έκανε διεθνή ωδή στα μοιρολόγια της Ηπείρου μιλά στο iefimerida -Το φεστιβάλ στην Κόνιτσα». *iefimerida.gr*. 31 Μαΐου 2023. Ανακτήθηκε στις 21 Ιουνίου 2023.

Περαιτέρω μελέτη
----------------

* King, Christopher C. (2018). *Lament from Epirus: An Odyssey into Europe's Oldest Surviving Folk Music* (στα αγγλικά). National Geographic Books. ISBN 978-0-393-24899-9.
* Christofer King Αμερικανός εθνομουσικολόγος
Ο **Κωνσταντίνος Βούλγαρης** (1934) είναι στρατηγός του Πυροβολικού στον ελληνικό Στρατό Ξηράς που διατέλεσε αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού (ΓΕΣ) από το 1993 μέχρι το 1996. Προηγουμένως, χρημάτισε διευθυντής του Στρατιωτικού Γραφείου του υφυπουργού Εθνικής Άμυνας στρατηγού Αντώνη Δροσογιάννη και ακόλουθος Άμυνας στην ελληνική πρεσβεία στο Παρίσι.

Βίος
----

Γεννήθηκε το 1934 στην Πάτρα. Σπούδασε στην Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων (ΣΣΕ), από την οποία αποφοίτησε στις 3 Αυγούστου 1956, ως αρχηγός της τάξης του, και ονομάσθηκε ανθυπολοχαγός Πυροβολικού. Ως αξιωματικός συμπλήρωσε τις σπουδές του στην Σχολή Πυροβολικού, την Σχολή Ορεινών Καταδρομών, την Σχολή Μετεωρολογίας των ΗΠΑ, την Σχολή Ειδικών Όπλων Ενόπλων Δυνάμεων (ΣΕΟΕΔ) και την Σχολή Αεράμυνας των ΗΠΑ. Αποφοίτησε επίσης από την τότε Ανωτέρα Σχολή Πολέμου (ΑΣΠ) και την Σχολή Εθνικής Άμυνας (ΣΕΘΑ), ενώ είναι και πτυχιούχος ηλεκτρολόγος και μηχανολόγος μηχανικός του Πανεπιστημίου Πατρών.

Προήχθη σε συνταγματάρχη το 1984, σε ταξίαρχο το 1985, σε υποστράτηγο το 1986 και σε αντιστράτηγο το 1988.

Υπηρέτησε σε θέσεις ευθύνης, ως επιτελής στο ΝΑΤΟ, διευθυντής του Στρατιωτικού Γραφείου του υφυπουργού Εθνικής Άμυνας στρατηγού Αντώνη Δροσογιάννη, ακόλουθος Άμυνας στην ελληνική πρεσβεία στο Παρίσι, διευθυντής της Διεύθυνσης Πυροβολικού του ΓΕΣ και, τελικά, Α΄ υπαρχηγός ΓΕΣ (1988-90).

Ως συνταγματάρχης, προήδρευσε στην επιτροπή των στρατιωτικών διαπραγματεύσεων Γαλλίας και Λιβύης για την λήξη των εχθροπραξιών στο Τσαντ, σε εκτέλεση απόφασης της Συνάντησης Κορυφής Ελλάδας-Γαλλίας-Λιβύης στην Ελούντα της Κρήτης (16 Νοεμβρίου 1984), που είχε οργανώσει και διευθύνει ο Ανδρέας Παπανδρέου.

Το 1990 αποστρατεύθηκε από την κυβέρνηση Μητσοτάκη μαζί με πολλούς άλλους ανώτατους αξιωματικούς που θεωρούνταν φιλικά προσκείμενοι στον Ανδρέα Παπανδρέου, προκαλώντας την οργή του Ευάγγελου Γιαννόπουλου, ο οποίος δήλωσε ότι όλοι οι αξιωματικοί που διώκονται με βάση τα πολιτικά τους φρονήματα θα αποκατασταθούν όταν το ΠΑΣΟΚ επιστρέψει στην εξουσία. Πράγματι, μετά τις εκλογές του 1993 και την επάνοδο του Ανδρέα Παπανδρέου στην εξουσία, ο Κωνσταντίνος Βούλγαρης αποκαταστάθηκε στην υπηρεσία του ως μηδέποτε απομακρυνθείς και τοποθετήθηκε αρχηγός ΓΕΣ, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1996, οπότε αντικαταστάθηκε από τον στρατηγό Μανούσο Παραγιουδάκη.

Πηγή
----

* «ΣΥΝΟΠΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΠΙΤΕΛΕΙΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ: 1901 - 2001», εκδ. "Γ.Ε.Σ", 2001, σελ. 195

Παραπομπές
----------
Αρπαγή της Πολυξένης, Φλωρεντία
Η αρπαγή της Πολυξένης κατασκευάστηκε από τον Πίο Φέντι το 1865 και θεωρείται το αριστούργημα του καλλιτέχνη και ένα από τα πιο σημαντικά έργα της ιταλικής γλυπτικής του δέκατου ένατου αιώνα. Για αυτό το λόγο άλλωστε, το άγαλμα  τοποθετήθηκε στη Λότζα ντέι Λάντσι (Loggia dei Lanci) στην Πιάτσα ντέλα Σινιορία (Piazza della Signoria) στη Φλωρεντία, και αποτελεί το μοναδικό σύγχρονο έργο ανάμεσα στα αρχαία και αναγεννησιακά αριστουργήματα.

Το θέμα του γλυπτού είναι η Πολυξένη, η μικρότερη κόρη του Πρίαμου και της Εκάβης, την οποία απήγαγε ο Νεοπτόλεμος για να θυσιαστεί εν αναμονή της αναχώρησης των ελληνικών πλοίων για την επιστροφή από τον Τρωικό πόλεμο. Η βία της απαγωγής υπογραμμίζεται από τη δολοφονία του Πολύδωρου, αδερφού της Πολυξένης, που έπεσε για να υπερασπιστεί την αδερφή του, και από το σηκωμένο χέρι του Πύρρου με το σπαθί που είναι έτοιμο να χτυπήσει για να σκοτώσει την Εκάβη.

Πηγές
-----

http://casavacanze.poderesantapia.com/italiano/firenze/loggiadeilanzi1rattodipolissena.htm

https://musageteartpress.wordpress.com/2018/11/25/il-ratto-di-polissena/

Παραπομπές
----------