recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ως **στάθμη θαλάσσης** χαρακτηρίζεται το εκάστοτε ύψος του επιπέδου της επιφάνειας της θαλάσσης από το βυθό.

Το ύψος αυτό δεν παραμένει σταθερό, αλλά υφίσταται μεταβολές. Οι μεταβολές αυτές οφείλονται κυρίως σε φαινόμενα παλίρροιας που οφείλονται στην παλιρροϊκή αλληλεπίδραση της Γης κυρίως με τη Σελήνη, αλλά και με τον Ήλιο, σε αλλαγές βαρομετρικής πίεσης και θερμοκρασίας, στην επίδραση των ανέμων, στην εξάτμιση καθώς και σε εκβολή γλυκέων υδάτων (εκβολή ποταμού).

Έτσι η στάθμη της θαλάσσης σε ορισμένο χρόνο μπορεί να χαρακτηρισθεί ως *ανώτατη*,  *κατώτατη* ή *μέση στάθμη θαλάσσης*.

Όλες οι βυθομετρικές ενδείξεις στους ναυτικούς χάρτες αναφέρονται στη "μέση στάθμη της θάλασσας", αλλά και όλες οι υψομετρικές ενδείξεις όλων των χαρτών λαμβάνουν ως βάση αναφοράς αυτή τη στάθμη.

Μέση στάθμη θαλάσσης
--------------------

Η **Μέση Στάθμη της Θάλασσας** (ΜΣΘ) είναι ιδεατή επιφάνεια που προκύπτει από τις στάθμες της θάλασσας, απομονώνοντας τις επιδράσεις της παλίρροιας, των κυματισμών και των θαλασσίων ρευμάτων. Η ΜΣΘ είναι μία ισοδυναμική επιφάνεια ως προς το δυναμικό της βαρύτητας. Θεωρητικά αυτό σημαίνει πως σε κάθε σημείο της ΜΣΘ το διάνυσμα της βαρύτητας (g) είναι κάθετο στην επιφάνεια. Πρακτικά σημαίνει πως δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί ροή λόγω διαφοράς δυναμικού.

Η ΜΣΘ χρησιμοποιείται ως *επίπεδο αναφοράς* (υψομετρική αφετηρία) στους χάρτες καθώς διαχωρίζει, ουσιαστικά, την επιφάνεια της στεριάς από αυτήν της θάλασσας.

Δείτε επίσης
------------

* Στάθμη χάρτου
* Φυσική Ωκεανογραφία

Βιβλιογραφία
------------

* Θεοδώρου, Α. (2004). *Ωκεανογραφία: Εισαγωγή στο Θαλάσσιο Περιβάλλον*. Εκδόσεις Σταμούλη Α.Ε. ISBN 978-960-351-540-1.
* Σακελαρίδου, Φ. Λ. (2007). *Ωκεανογραφία*. Αθήνα: Εκδόσεις Αθ. Σταμούλης. ISBN 978-960-351-695-8.
Η **Χάρτα του Ανδρεάτσι** (*σερβικά : Андреацијева повељ*), είναι μεσαιωνικό χειρόγραφο βιβλίο του 9ου αιώνα. Γράφτηκε στα αρχαία σερβικά από τον Ανρεάτσι πολίτη του Κότορ ο οποίος έχτισε την εκκλησία του Αγίου Τρύφωνα.

Η Χάρτα αποτελείται από τρία μέρη: 1) Η ιστορία της Θεοδώρας κόρης του Ανδρεάτσι, 2) η μετακομιδή των λειψάνων του Αγίου Τρύφων και 3) η διαθήκη του Ανδρεάτσι. Στην ιστορία της Θεοδώρας αναφέρει ότι είχε κάνει όρκο παρθενίας. Ο Βυζαντινός διοικητής της Διόκλειας ήθελε να απαγάγει την Θεοδώρα και όταν αυτή το έμαθε, αποφάσισε ότι ήταν καλύτερα να πεθάνει παρά να αμαρτάνει. Το κείμενο τελειώνει με το Ανδρεάτσι να παίρνει την κόρη του μακριά για να την προστατεύσει. Στην ιστορία της Θεοδώρας αναφέρεται και δεύτερη κόρη, που ονομάζεται Μαρία, ο γιος Πέτρος και η σύζυγός του επίσης Μαρία. Στην ιστορία της μεταφοράς του λειψάνου του Αγίου Τρύφωνα, αναφέρει ότι τα αγόρασε από ενετούς ναυτικούς με τον όρκο να οικοδόμηση μια εκκλησία.

Πηγές
-----

* Група аутора: „Историјски лексикон Црне Горе", књига 1 , „Daily Press" Вијести, Подгорица, 2006. година.
* Андреацијева повеља


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Андреацијева повеља  της Σερβικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Το **Χάρμανλι** (βουλγαρικά: Харманли) είναι κωμόπολη στην Επαρχία Χάσκοβο, στη νοτιοκεντρική Βουλγαρία. Είναι το διοικητικό κέντρο του ομώνυμου Δήμου Χάρμανλι. Από τον Δεκέμβριο του 2009, η κωμόπολη έχει πληθυσμό 19.734 κατοίκους.

Κοντά στην τοποθεσία του Χάρμανλι στην ύστερη αρχαιότητα, κατά τη διάρκεια του Πολέμου των Κιβαλών στις αρχές του 4ου αιώνα, διεξήχθη η Μάχη της Μάρδιας μεταξύ των Ρωμαίων αυτοκρατόρων Λικίνιο και Μέγα Κωνσταντίνο. Το Χάρμανλι ιδρύθηκε το 1510 κατά μήκος του δρόμου που συνδέει την Κεντρική Ευρώπη και την Ανατολία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.grao.bg/tna/t41nm-15-09-2022\_2.txt.
2. ↑  (in αγγλική) Bulgarian National Statistical Institute - Population as of 31.12.2018 Αρχειοθετήθηκε 2020-12-02 στο Wayback Machine.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Harmanli στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 127847193
* LCCN: n81010986

 |

 |
Ο **Φρειδερίκος Β΄**, γερμ. Friedrich II (1120-15 Δεκεμβρίου 1158) από τον Οίκο του Μπεργκ ήταν αρχιεπίσκοπος της Κολωνίας (1156-58).

Βιογραφία
---------

Ήταν ο τέταρτος γιος του Αδόλφου Δ΄ κόμη του Μπεργκ και της Ίρμγκαρτ, κόρης του Ένγκελμπερτ φον Σβάρτσενμπεργκ. Ήταν ανιψιός του Μπρούνο Β΄ (1131-37) και αδελφός του Μπρούνο Γ΄ (1191-93) αρχιεπισκόπων της Κολωνίας.

Το 1150 εξελέγη επίσκοπος της Ουτρέχτης, αλλά την εκλογή δεν ενέκρινε ο Κορράδος Γ΄ των Χοενστάουφεν της Γερμανίας και έτσι δεν επιβεβαιώθηκε ποτέ. Το 1156 ο Σύλλογος του καθεδρικού της Κολωνίας εξέλεξε τον Γκέρχαρτ φον Μπονν, ενώ ο πρύτανης (domherren) τον Φρειδερίκο φον Μπεργκ. Για τη διχογνωμία ζητήθηκε από τον Φρειδερίκο Α΄ (ανιψιό του Κορράδου Α΄) να αποφασίσει, ο οποίος ενέκρινε τον Φρειδερίκο, τον περιέβαλε με τα διάσημα του αξιώματός του και τον έστειλε γρήγορα στη Ρώμη για τη χειροτονία. Ο πάπας Αδριανός Δ΄ επιβεβαίωσε τη θέση του.

Με την ευγένειά του και τη φιλικότητά του κέρδισε την καρδιά πολλών και έμεινε στην ιστορία ως ένας ξεχωριστός άνδρας. Η Βίβλος Τεθνεώτων του Ξάντεν τον περιγράφει ως πρίγκιπα του υψηλότατου ανθρωπισμού. Έμεινε πάντα πιστός στον βασιλιά και τον συνόδευσε στην 2η εκστρατεία του στην Ιταλία. Στην Παβία έπεσε από το άλογό του· το δυστύχημα ήταν μοιραίο. Τάφηκε στο Άλτενμπουργκ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Catholic-Hierarchy.org». (Αγγλικά) *Catholic-Hierarchy.org*. Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. vbergf. Ανακτήθηκε στις 13  Ιουνίου 2020.
2. ↑  «Catholic-Hierarchy.org» (Αγγλικά) Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. vbergf. Ανακτήθηκε στις 14  Οκτωβρίου 2020.
3. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
4. ↑  vbergf.
5. ↑  koln.
6. ↑  WIAG-Pers-EPISCGatz-04212-001.

Πηγές
-----

* Friedrich Wilhelm Oediger: Geschichte des Erzbistums Köln. Band 1: Das Bistum Köln von den Anfängen bis zum Ende des 12. Jahrhunderts. 2. Auflage. Bachemn, Köln 1972, ISBN 3-7616-0158-1.
* Stefan Burkhardt: Mit Stab und Schwert. Bilder, Träger und Funktionen erzbischöflicher Herrschaft zur Zeit Kaiser Friedrich Barbarossas. Die Erzbistümer Köln und Mainz im Vergleich, Thorbecke, Stuttgart 2008, S. 35.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 108145067181066630174
* GND: 1080264892

 |

 |
Ο **Φρειδερίκος Γ΄**, γερμ. Friedrich III (19 Μαΐου 1673 - 8 Ιουνίου 1746) από τον Οίκο της Έσσης-Ντάρμστατ ήταν λαντγράβος του Χόμπουργκ (1708-1746).

Βιογραφία
---------

Ο Φρειδερίκος Ιάκωβος γεννήθηκε στο Κελν και ήταν ο πρωτότοκος γιος του Φρειδερίκου Β΄, λαντγράβου της Έσσης-Χόμπουργκ και της Λουίζας-Ελισάβετ των Κέττλερ, κόρης του Ιακώβου δούκα της Κουρλάνδης.

Έλαβε ενδελεχή εκπαίδευση στην πολιτιστικά και πνευματικά προοδευτική Αυλή του Βερολίνου, όπου ο πατέρας του υπηρετούσε ως διοικητής στο στρατό του Βρανδεμβούργου. Από το 1687 έγινε μέλος της Ιπποτικής Ακαδημίας της Βυρτεμβέργης. Το 1690 ήταν λοχαγός στον Ολλανδικό Στρατό και δύο έτη μετά συνταγματάρχης του Ιππικού. Προήχθη σε ταξίαρχο (1701), υποστράτηγο (1704) και μετά τη μάχη του Χέχστετ (1704) σε αντιστράτηγο. Το 1708 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε. Έμεινε στον ολλανδικό Στρατό ως την ειρήνη της Ουτρέχτης (1713) και έπειτα επέστρεψε στο Χόμπουργκ, όπου ανέλαβε τη διακυβέρνηση.

Όσο ήταν στην Ολλανδία δεν μπορούσε να κάνει πολλά για το Χόμπουργκ. Το 1721 ίδρυσε το ορφανοτροφείο *Ίδρυμα του Λαντγραβάτου*. Τα αρχεία του ορφανοτροφείου μεταφέρθηκαν στα *Αρχεία της πόλης του Μπαντ Χόμπουργκ* το 2010. Η ανεκτική θρησκευτική του πολιτική επέτρεψε στο Χόμπουργκ την έκδοση του βιβλίου *Ένας θρησκευτικός ανθόκηπος ή το γενικό βιβλίο ύμνων* από τον Κρίστοφ Συτς.

Το δημόσιο χρέος αυξήθηκε υπερβολικά και ο βασιλιάς της Γερμανίας έθεσε επιτροπή χρέους. Αυτή τον πίεσε να αναλάβει υπηρεσία πάλι στην Ολλανδία το 1738. Έτσι έγινε κυβερνήτης της Λιέγης και από το 1741 της Μπρέντα. Το 1742 προήχθη σε στρατηγό του ιππικού.

Απεβίωσε το 1746 ως κυβερνήτης του 'ς-Χέρτογκενμπος και τάφηκε στην κρύπτη του κάστρου του Χόμπουργκ. Ένα έτος πριν είχε αποβιώσει ο τελευταίος γιος του, έτσι τον διαδέχθηκε ο ανιψιός του Φρειδερίκος Δ΄.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε το 1700 την Ελισάβετ-Δωροθέα, κόρη του Λουδοβίκου ΣΤ΄ λαντγράβου της Έσσης-Ντάρμστατ και είχε τέκνα:

* Φρειδερίκη-Δωροθέα 1701-1704, απεεβ. 3 ετών.
* Φρειδερίκος-Γουλιέλμος 1702-1703, απεβ. 1 έτους.
* Λουίζα-Βιλελμίνη 1703-1704, απεβ. 1 έτους.
* Λουδοβίκος-Γκρούνο 1705-1745, αρχιστράτηγος στη Ρωσία
* Ιωάννης-Κάρολος 1706-1728, απεβ. 22 ετών.
* Ερνεστίνη-Λουίζα 1707, απεβίωσε νήπιο.
* Φρειδερίκος 1721, απεβίωσε νήπιο.
* τρία θνησιγενή τέκνα.

Το 1721 απεβίωσε η Ελισάβετ-Δωροθέα και ο Φρειδερίκος Γ΄ έκανε δεύτερο γάμο με τη Χριστιανή-Καρλόττα, κόρη του Φρειδερίκου-Λουδοβίκου κόμη του Νάσσαου-Ότβαϊλερ. Δεν απέκτησαν απογόνους.

Πηγές
-----

* Carl Eduard Vehse: Geschichte der deutschen Höfe seit der Reformation, σελ. 453

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  *Biografisch Portaal*. 67173570. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 57676638
* GND: 128877111
* BPN: 67173570

 |

 |
Ο **Σπύρος Περιστέρης** (1900 - 15 Μαρτίου 1966) ήταν Έλληνας μουσικός και συνθέτης με μικρασιατική καταγωγή.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1900 από Έλληνα πατέρα και Ιταλίδα μητέρα. Άρχισε από μικρός να μαθαίνει μαντολίνο και μετά την εγκατάσταση της οικογένειάς του στην Κωνσταντινούπολη, γύρω στο 1915, κατόρθωσε να τελειώσει την Ιταλική Σχολή και να μάθει ιταλικά και γερμανικά.

Μετά το θάνατο του Βασιλείου Σιδερή, το 1918, επανήλθε στη Σμύρνη και ανέλαβε, σε ηλικία 18 ετών, την ευθύνη της *Σμυρνέικης Εστουδιαντίνας*, που είχε γίνει διάσημη σε όλη την Ευρώπη και έμεινε γνωστή με το όνομα "Τα Πολιτάκια". Τον τίτλο αυτό χρησιμοποίησε στις αρχές του 1930, όταν παίζοντας στην ορχήστρα του υπερωκεανίου "Μέγας Αλέξανδρος", ηχογράφησε στις Ηνωμένες Πολιτείες κάποια οργανικά κομμάτια, με το ψευδώνυμο Σ. Γεωργιάδης. Η εμφάνισή του στη δισκογραφία γίνεται το 1927. Δικά του είναι τα ρεμπέτικα τραγούδια "Ο ιππότης", "Η μποέμισσα", "Τα μπελεντέρια", "Ο τεκετζής", και τα "Ο μάγκας του Βοτανικού" και "Πίνω και μεθώ" (Οφ Αμάν), με τον Ζαχαρία Κασιμάτη.

Ο Σπύρος Περιστέρης ήταν ο άνθρωπος που σχεδόν με το ζόρι έβαλε τον Μάρκο Βαμβακάρη να ηχογραφήσει τη φωνή του όταν το 1933 πραγματοποιήθηκε η πρώτη εμπορική ηχογράφηση μπουζουκιού στο βινύλιο. Σε πάρα πολλές ηχογραφήσεις του Βαμβακάρη ο Περιστέρης συμμετέχει στην ορχήστρα όπου το τρίδυμο Μάρκος και Περιστέρης στα μπουζούκια και Κώστας Σκαρβέλης στην κιθάρα ήταν αχτύπητο. Κάποια τραγούδια που έγραψε ο Περιστέρης γίνονται επιτυχίες με τη φωνή του Βαμβακάρη ("Ο Αντώνης ο βαρκάρης ο σερέτης", "Η Μαρία η Μανταλένα", "Μες στον οντά ενός πασά"). Κάποια τραγούδια πού βρέθηκαν στο δικό του όνομα (μουσική) και του Μίνωος Μάτσα (στίχοι) αποτελούν συνθέσεις άλλων καλλιτεχνών κυρίως του Μάρκου Βαμβακάρη χωρίς όμως να στοιχειοθετείται καπηλεία πνευματικής δημιουργίας αλλά για άλλη σκοπιμότητα. Ο Περιστέρης έπαιζε άριστα όλα τα έγχορδα όργανα με τάστα, πιάνο, ακορντεόν και κοντραμπάσο.

Παντρεύτηκε το 1921 και απέκτησε δύο γιους τον Αργύρη και τον Δημήτρη. Πέθανε τον Μάρτιο του 1966 στην Αθήνα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Βιογραφία, ανάκτηση 17-3-2016.

Αναφορές
--------

1. ↑  www.lepatras.gr/view.php?artid=304#prettyPhoto. Ανακτήθηκε στις 12  Οκτωβρίου 2021.
2. ↑  (Αγγλικά) *Library of Congress Authorities*. Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου. no2016078047. Ανακτήθηκε στις 1  Μαρτίου 2020.
3. ↑  Ανακτήθηκε στις 24  Ιουνίου 2019.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 64146634290141930663
* **ΕΒΕ**: 212355
* LCCN: no2016078047
* ISNI: 0000 0004 6123 4724
* GND: 130117080
* MusicBrainz: 549ed38d-1111-48d0-ac44-580d09ef88d6

 |

 |
Ο **σεελίτης** (αγγλ. scheelite) είναι ορυκτό βολφραμικό άλας του ασβεστίου. Ονομάστηκε προς τιμή του Σουηδού χημικού Καρλ Βίλχελμ Σέελε (Karl Wilhelm Scheele, 1742–1786), ο οποίος πρώτος ταυτοποίησε, το 1781, την ύπαρξη «βολφραμικού οξέος» (ένυδρο WO3) στο ορυκτό και έκανε την υπόθεση, μαζί με τον Τόρμπερν Μπέργκμαν, ότι με αναγωγή αυτού του οξέος θα μπορούσε να ληφθεί ένα νέο μέταλλο. Παλαιότερα για τον σεελίτη είχε χρησιμοποιηθεί ο όρος **wolfram**, από τις γερμανικές λέξεις *wolf* (λύκος) και *rahm* (κρέμα), αν και η ετυμολογία αυτή είναι αβέβαιη.

Είναι ορυκτό που τυπικά απαντάται σε τακτίτες, μεταμορφώσεως επαφής. Ανευρίσκεται επίσης σε υδροθερμικές φλέβες υψηλών θερμοκρασιών, ενώ, λιγότερο συχνά, απαντάται σε γρανιτικούς πηγματίτες και σε υδροθερμικές φλέβες μέσων θερμοκρασιών. Ανευρίσκεται, επίσης, παρενεσπαρμένος σε αλλούβιες αποθέσεις.

Ορυκτά με τα οποία σχετίζεται είναι ο χαλαζίας, οι γρανάτες, ο βεζουβιανίτης, το επίδοτο, το τοπάζιο, ο απατίτης, ο μολυβδαινίτης, ο κασσιτερίτης, ο βολφραμίτης και ο φθορίτης.

Σχηματίζει σειρά με τον **παουελίτη** (powellite), το μολυβδαινικό ανάλογό του (CaMoO4).

Χρησιμοποιείται ως μετάλλευμα του βολφραμίου, ενώ οι διαφανείς ποικιλίες του χρησιμοποιούνται στην κοσμηματοποιία (όχι ευρέως, λόγω σχετικά μικρής σκληρότητας). Οι μεγάλοι διάφανοι κρύσταλλοί του είναι, επίσης, αντικείμενο συλλογής από συλλέκτες ορυκτών.

Απαντάται σε πολλά σημεία της Γης. Σημαντικές εμφανίσεις (κυρίως σχετικά με μεγάλους διαφανείς κρυστάλλους) είναι στη Σουηδία, στη Σαξωνία (Γερμανία), στην Τσεχία, στο Πιεμόντε της Ιταλίας, στην Chukotka της Σιβηρίας (Ρωσία), το ορυχείο Natas στη Ναμίμπια, το Chungju στη Νότια Κορέα (μεγάλοι διάφανοι κρύσταλλοι), στο Τονκίν του Βόρειου Βιετνάμ, την επαρχία Sichuan στην Κίνα (επίσης μεγάλοι διάφανοι κρύσταλλοι με όμορφους χρωματισμούς), το Morrho Velho (Minas Gerais) στη Βραζιλία, την περιοχή Σονόρα στο Μεξικό, την Καλιφόρνια, την Αλάσκα (πολλές περιοχές) και την Αριζόνα στις ΗΠΑ.

Στην Ελλάδα ανευρίσκεται στα μεταλλεία Λαυρίου (περιοχή Καμάριζας), στα ορυχεία Ολυμπιάδας και Στρατωνίου των μεταλλείων Χαλκιδικής και στην περιοχή Κιμμερίας στην Ξάνθη.

Πηγές
-----

* Handbook of Mineralogy
* Mindat.org
* Galleries.com
* Webmineral.com

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος ορυκτών
* Κατάλογος ορυκτών των μεταλλείων Λαυρίου

Βιβλιογραφία
------------

* James Dwight Dana, *Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks*, READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244
* Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil, *A Field Guide to Rocks and Minerals*, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 039591096X
* Walter Schumann, R. Bradshaw, K. A. G. Mills, *Handbook of Rocks, Minerals and Gemstones*, Houghton Mifflin Harcourt, 1993 ISBN 0395511372

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Η ονομασία σεελίτης είναι "pre-IMA", "grandfathered"
2. ↑  Ως «τακτίτης» χαρακτηρίζεται πέτρωμα πολύπλοκης ορυκτολογικής σύστασης προερχόμενο από ισχυρή μεταμόρφωση επαφής και μετασωματώσεις ανθρακικών πετρωμάτων
Ο **Σεδεκίας** είναι βιβλικό πρόσωπο. Υιός του βασιλέα Ιωσίου, αδελφός του Ιωάχαζ και τελευταίος βασιλέας του βασιλείου του Ιούδα. Το πραγματικό του όνομα ήταν **Ματθανίας**.

Ιστορικό
--------

Το 597 π.Χ ο Ναβουχοδονόσωρ Β΄ πολιορκεί και καταλαμβάνει την πόλη της Ιερουσαλήμ. Λεηλατεί τους θησαυρούς της πόλης και μεταφέρει αιχμάλωτους στην Βαβυλώνα τον βασιλέα της πόλης "Ιωαχείν" καθώς και 10.000 Ισραηλίτες. Στην θέση του βασιλέα τοποθετεί τον θείο τού "Ιωαχείν", Ματθανία και του δίδει το όνομα **Σεδεκίας**.

Ο Σεδεκίας βασίλεψε σε μια δύσκολη περίοδο και πάντα υπό τον ζυγό της Βαβυλώνας. Επηρεαζόμενος πάντα από την αντιβαβυλωνιακή μερίδα των πολιτών τού βασιλείου του δεν μπόρεσε να λάβει σωστές αποφάσεις στις κρίσιμες στιγμές, παρά των επίμονων συμβουλών προς αυτόν από τον προφήτη Ιερεμία, τον οποίον στο τέλος τον φυλάκισε. 

Αποτέλεσμα ήταν το 588 π.Χ. να συμμαχήσει με τον Φαραώ Εφρέ καθώς και με τα τοπικά βασίλεια κατά των Χαλδαίων. Ο Ναβουχοδονόσωρ με μεγάλο στράτευμα πολιορκεί ξανά την Ιερουσαλήμ τον Ιούνιο του 587 π.Χ. την καταλαμβάνει το 586 π.Χ. (Ιούλιος του 586 π.Χ - Μήνας Ταμμούζ του 11ου χρόνου της βασιλείας του Σεδεκία) και την καταστρέφει.

Ο Σεδεκίας καταδιωκόμενος συλλαμβάνεται κοντά στην Ιεριχώ. Οι Βαβυλώνιοι σκοτώνουν μπροστά του τους γιούς του, κατόπιν τον τυφλώνουν και τον μεταφέρουν δέσμιο μαζί με πολλούς Ισραηλίτες στην Βαβυλώνα επαληθεύοντας με αυτό τον τρόπο την προφητεία. του Ιερεμία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  
Υδρία Cambridge Ήλιος (1992). «Τόμος 11, σελίδα 3540». *Σεδεκίας*. Αθήνα: Εκδόσεις Τέσσερα Έψιλον. ISBN 960-7190-11-4.
2. ↑  
Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια (1967). «Τόμος 11, σελίδα 14». *Σεδεκίας*. Αθήνα: Αθανάσιος Μαρτίνος.
3. ↑  
Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα (1992). «Τόμος 53, σελίδα 264». *Σεδεκίας*. Αθήνα: Εκδοτικός Οργανισμός Πάπυρος. σελ. 493.

Σημειώσεις
----------

1. ↑   Β΄ Βασιλέων Κεφ. 24,17 "17 Και ο βασιλιάς τής Βαβυλώνας έκανε, αντ’ αυτού, βασιλιά τον Ματθανία, τον αδελφό τού πατέρα του, και άλλαξε το όνομά του σε Σεδεκία."
2. ↑  Ιερεμίας κεφ 34,3 Εσύ δεν θα μπορέσεις να του ξεφύγεις. Θα συλληφθείς εξάπαντος και θα παραδοθείς σ’ αυτόν. Θα λογοδοτήσεις μπροστά του αυτοπροσώπως και μετά θα μεταφερθείς στη Βαβυλώνα.

Πηγές
-----

* *Β΄ Βασιλέων κεφ. 24-25*.
* *Β΄ Χρονικών κεφ. 36*.
* *Ιερεμίας κεφ. 21: 32, 34, 37-39*.

Δείτε επίσης
------------

* Πολιορκία της Ιερουσαλήμ (587 π.Χ.)
* Σεδεκίας (ψευδοπροφήτης)

  


|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Βασιλείς του Ιούδα |
| --- |
|  |
| Δυναστεία του Δαβίδ | 
* Σαούλ
* Δαβίδ
* Σολομών
* Ροβοάμ
* Αβιά
* Ασά
* Ιωσαφάτ
* Ιωράμ
* Οχοζίας
* Γοθολία
* Ιωάς
* Αμασίας
* Οζίας (Αζαρίας)
* Ιωθάμ
* Άχαζ
* Εζεκίας
* Μανασσής
* Αμών
* Ιωσίας
* Ιωάχαζ
* Ιωακείμ
* Ιεχονίας
* Σεδεκίας
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 37709729
* LCCN: n85307165
* GND: 118636308

 |

 |
Η **Σαρνίτσα** (βουλγαρικά: Сърница) είναι κωμόπολη της επαρχίας Πάζαρτζικ, στη νότια Βουλγαρία, 22 χλμ από τα ελληνοβουλγαρικά σύνορα. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει πληθυσμό 3.571 κατοίκους. Βρίσκεται βαθιά μέσα στα βουνά της Ροδόπης ανάμεσα σε απομακρυσμένα παρθένα δάση. Έχει διατηρήσει την αυθεντική ατμόσφαιρα και την παλιά αρχιτεκτονική της και είναι ένα αναπτυσσόμενο τουριστικό κέντρο, που εξυπηρετεί τους επισκέπτες της τεχνητής λίμνης Ντοσπάτ και των γύρω δασών.

Βρίσκεται σε υψόμετρο 1.212 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και απέχει 180 χλμ. από την εθνική πρωτεύουσα, τη Σόφια.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.grao.bg/tna/t41nm-15-09-2022\_2.txt.
2. ↑  Βουλγαρικό Εθνικό Στατιστικό Ινστιτούτο.
ρουζ
Το **Ρουζ** είναι ένα καλλυντικό για τον χρωματισμό των μάγουλων σε διαφορετικές αποχρώσεις. Εφαρμόζεται ως σκόνη ή κρέμα.

Βαμμένη γυναίκα
Το ρουζ γενικά αποτελείται από μια κόκκινη χρωματισμένη σκόνη με βάση ταλκ που εφαρμόζεται με ένα πινέλο στα μάγουλα για να τα τονίσει. Ο χρωματισμός είναι συνήθως είτε τα πέταλα του safflower, είτε ένα διάλυμα καρμίνης σε υδροξείδιο του αμμωνίου. Μια παραλλαγή με βάση την κρέμα είναι η σκούδα, ένα άχρωμο μείγμα αλλοξάνης με κρύα κρέμα, το οποίο επίσης χρωματίζει το δέρμα.

Σήμερα, το ρουζ είναι ένας όρος που χρησιμοποιείται για όλα τα χρώματα. Δεν χρησιμοποιείται συνήθως για την αναγνώριση κραγιόν, ωστόσο, ορισμένοι μπορούν να χρησιμοποιήσουν τον όρο για να αναφερθούν στο κόκκινο χρώμα του προϊόντος.
Ο **Φρειδερίκος Β΄**, γερμ. Friedrich II (απεβ. 1142 ή μετά το 1145) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν κόμης του Τσόλερν (Zollern).

Βιογραφία
---------

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Φρειδερίκου Α΄ κόμη του Τσόλερν και της Ούλντιχιλτ των Ούραχ-Ντέττινγκεν.

Διαδέχθηκε τον πατέρα του το 1125. Υποστήριξε τον Λοθάριο Β΄ των Σούπλινμπουρκ της Γερμανίας το διάστημα 1125-37 εναντίον του Οίκου των Χοενστάουφεν. Το 1137 απεβίωσε ο Λοθάριος Β΄ και τον διαδέχθηκε ο Κορράδος Γ΄ των Χοενστάουφεν· ο Φρειδερίκος Β΄ υποστήριξε τον νέο βασιλιά εναντίον του Οίκου των Γουέλφων.

Την εποχή εκείνη οι κόμητες του Τσόλερν μπορούσαν να αυξήσουν τις κτήσεις τους σε γαίες και κάστρα της τωρινής νοτιοδυτικής Γερμανίας. Επεκτάθηκαν στο Ρήνο, στον κάτω Δούναβη, στην Αλσατία και στο Νέκαρ. Οι γαίες αυτές ήταν ελεύθερες φεουδαλικά (in allodium). Σε αυτές τις με απόλυτη κατοχή γαίες προστέθηκαν γαίες με φεουδαλική υποτέλεια και έτσι δημιουργήθηκε η ιδιοκτησία των κομήτων του Τσόλερν.

Οικογένεια
----------

Είχε τέκνα:

* Φρειδερίκος Γ΄ απεβ. π. 1200, κόμης του Τσόλερν και, ως Φρειδερίκος Α΄, μπουργκράβος της Νυρεμβέργης.
* Μπέρτολτ του Τσόλερν.

Πηγές
-----

* Schultze, Johannes; Seigel, Rudolf (1972). "Hohenzollern, Dynastengeschlecht". Neue deutsche Biographie, Bd.: 9, Hess – Hüttig, Berlin. Bayerische Staatsbibliothek.

Αναφορές
--------

1. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
Ο **Σεργκέι Τιχανόφσκι** (γεννημένος στις 18 Αυγούστου 1978, Όνομα στα Ρωσικά: Сергей Леонидович Тихановский, Όνομα στα Λευκορωσικά: Сергей Леонидович Тихановский) είναι ένας Λευκορώσος πολιτικός ακτιβιστής, μπλόγκερ και γιουτιούμπερ. Είναι ο σύζυγος της Σβετλάνα Τσιχανόφσκαγια, επίσης γνωστή Λευκορωσίδα ακτιβίστρια. Το Μάιο του 2020 είχε προσπαθήσει να καταθέσει υποψηφιότητα για τις Λευκορωσικές προεδρικές εκλογές, ωστόσο λίγες ημέρες αργότερα συνελήφθη. Προς το παρόν είναι φυλακισμένος, καθώς τον βαραίνουν κατηγορίες υποκίνησης σε ταραχές. Η Διεθνής Αμνηστία τον χαρακτηρίζει ως κρατούμενο συνείδησης.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στις 18 Αυγούστου 1978 στην κωμόπολη Γόρκι της ανατολικής Λευκορωσίας, ενώ μεγάλωσε στο Γκόμελ. Αποφοίτησε από την σχολή Φιλολογίας του κρατικού Πανεπιστημίου του Γκόμελ. Αργότερα ασχολήθηκε με την παραγωγή βίντεο, ενώ άνοιξε κάποια νυχτερινά κέντρα στο Γκόμελ. Έπειτα ο Σεργκέι Τσιχανόφσκι δημιούργησε ένα κανάλι στο YouTube μέσα από το οποίο έγινε γνωστός στο Λευκορωσικό κοινό.

Πολιτική δράση
--------------

Δείτε επίσης: Λευκορωσικές διαδηλώσεις του 2020 και Λευκορωσικές προεδρικές εκλογές (2020)
Στις αρχές Μαίου ανακοίνωσε την πρόθεσή του να συμμετάσχει στις προεδρικές εκλογές του 2020. Ωστόσο στις 6 Μαίου συνελήφθη, με την κατηγορία ότι παρακινούσε τους πολίτες να συμμετάσχουν σε παράνομες και βίαιες διαμαρτυρίες. Λίγο πριν είχε καλέσει τους υποστηρικτές του να κατέβουν σε διαδήλωση κατά του προέδρου Αλεξάντερ Λουκασένκο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Sergei Tikhanovsky» (στα αγγλικά). *Wikipedia*. 2021-04-29. .
2. ↑   Αρχειοθετήθηκε 2020-08-22 στο Wayback Machine. Amnesty International- BELARUS: GROWING CRACKDOWN ON HUMAN RIGHTS AHEAD OF PRESIDENTIAL ELECTION. 29/6/2020. (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 29 Απριλίου 2021.
3. 1 2  «Jailed Belarusian Blogger With Presidential Ambitions Gets Additional 15-Day Jail Term» (στα Αγγλικά). RadioFreeEurope/RadioLiberty. Ανακτήθηκε στις 29 Απριλίου 2021.
4. ↑  «Sergei Tikhanovsky remains in custody with a new charge; economist Dmitry Kruk receives 15 days of arrest for participating in a march, which he hasn't attended. Belarus, November 30, 2020». *officelife.media* (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Απριλίου 2021. Ανακτήθηκε στις 29 Απριλίου 2021.
5. ↑  «Blogger Sergei Tikhanovsky faces final charges». *eng.belta.by* (στα Αγγλικά). 11 Μαρτίου 2021. Ανακτήθηκε στις 29 Απριλίου 2021.

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Σεργκέι Τιχανόφσκι** |

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 3903159337537313150008
* GND: 1212319214

 |

 |
Ο **Ρότζερ Μόρτιμερ του Γουίγκμορ** (πριν το 1153 - 1214) Άγγλος ευγενής και λόρδος του Μαρς στο *κάστρο του Γουίγκμορ* (Χερεφορντσάιρ) ήταν γιος του Ούγου Μόρτιμερ και της Ματθίλδης του Μεσίν. Ο Ρότζερ ενηλικιώθηκε το 1174 και υποστήριξε τον Ερρίκο Β΄ της Αγγλίας εναντίον του μεγαλύτερου γιου του Ερρίκου του Νεότερου. Κατηγορήθηκε (1179) για την δολοφονία του Καντβαλλόν Απ Μαντόγκ και φυλακίστηκε στο Γουίντσεστερ μέχρι το 1182. Παντρεύτηκε πριν το 1196 την Ισαβέλλα του Φερρύ του *κάστρου τπυ Όακχαμ* στο Ράτλαντ (πέθανε πριν τις 29 Απριλίου 1252) με την οποία απέκτησε :

* Ούγος Μόρτιμερ, πέθανε το 1227 παντρεύτηκε την Ελεονώρα του Μπράοζ, κόρη του Γουίλιαμ του Μπράοζ και της Ματθίλδης.
* Ραλφ Μόρτιμερ
* Φίλιππος Μόρτιμερ
* Ιωάννα Μόρτιμερ (πέθανε το 1225), παντρεύτηκε τον Γουόλτερ του Μποσάμπ

Ακούγεται πολλές φορές εσφαλμένα ότι ήταν γιος του ο Ρόμπερτ Μόρτιμερ του *κάστρου του Ρίτσαρντς* (πέθανε το 1219) αλλά αυτό είναι αδύνατο επειδή γεννήθηκε πριν το 1155.

Ο Ρότζερ Μόρτιμερ με τα στρατεύματα που έστειλε ο Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος επιτέθηκε στο Μίλιενιντ και έκτισε το *κάστρο του Κιμαρόν*. Ο στρατός του ενώθηκε με τις δυνάμεις του Ούγου ντε Σάι του *κάστρου του Ρίτσαρντς* και στην *μάχη του Νιου Ράντνορ* εναντίον του Ρις Απ Γκρίφιντ έχασε σαράντα ιππότες. Το 1200 κατέκτησε το Μίλιενιντ και προχώρησε στην έκδοση διατάγματος για τα δικαιώματα του *αβαείου του Κουμχίρ*. Το καλοκαίρι του 1214 αρρώστησε βαριά και παραχώρησε τους τίτλους του στον γιο του Τζων ενώ ζούσε ακόμα ο Ιωάννης της Αγγλίας, πέθανε πριν τις 8 Ιουλίου 1214.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  p21221.htm#i212201. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
2. 1 2 3 4 5  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
3. 1 2 3 4  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.
4. ↑  Cawley, Charles, Earls of March, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy.
5. ↑  Cawley, Charles, 2012, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy.
6. ↑  Cawley, Charles, 2012, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy.

Πηγές
-----

* Remfry. P. M. Wigmore Castle Tourist Guide and the Family of Mortimer
* Cokayne, George E. Complete Peerage of England, Scotland, Ireland, Great Britain and the United Kingdom/13 Volumes Bound in 6 Books,
* Αnnales de Theokesberia
* Annales de Wigornia

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η μάχη του Ράντνορ
Η **Στρέμσγκοντσετ ΙΦ** (νορβηγικά: *Strømsgodset IF*) είναι νορβηγικός αθλητικός σύλλογος από το Ντράμεν. Έχει τμήματα στο ποδόσφαιρο, στη χειροσφαίριση και στο μπάντι, αλλά είναι περισσότερος γνωστός για το ποδοσφαιρικό του τμήμα το οποίο αγωνίζεται στο Πρωτάθλημα Νορβηγίας όπου μετράει δύο τίτλους.

Ιστορία
-------

Ο σύλλογος ιδρύθηκε στις 10 Φεβρουαρίου του 1907, αλλά η ποδοσφαιρική ομάδα γνώρισε για πρώτη φορά την επιτυχία στα τέλη της δεκαετίας του 1960 και στις αρχές της δεκαετίας του 1970, κερδίζοντας ένα πρωτάθλημα και τρία κύπελλα. Η διάσημη ομάδα από τη δεκαετία του 1960 και του 1970 ήταν γνωστή ως «Rødgata Boys». Οι περισσότεροι από αυτούς τους παίκτες είχαν αγωνιστεί επίσης στο μπάντι, με τη Στρέμσγκοντσετ να κερδίζει τέσσερα νορβηγικά πρωταθλήματα στη λεγόμενη και ως *χειμερινή εκδοχή του ποδοσφαίρου*.

Τίτλοι
------

* Πρωτάθλημα Νορβηγίας

**1970, 2013**

* Κύπελλο Νορβηγίας

**1969, 1970, 1973, 1991, 2010**

Παραπομπές
----------

1. ↑  Στρέμσγκοντσετ - Ρόσενμποργκ 3-3 sport24.gr

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Στρέμσγκοντσετ ΙΦ** |

* Επίσημος ιστότοπος

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 2280149198250874940002

 |

 |
Ο **Σάββας Ροτσίδης** (1935 - 1958) ήταν Κύπριος αγωνιστής της ΕΟΚΑ και το τελευταίο μέλος της οργάνωσης που σκοτώθηκε από τους Βρετανούς.

Βιογραφία
---------

Ο **Ροτσίδης** γεννήθηκε την 18η Ιανουαρίου του 1935 στο Μάμμαρι της Επαρχίας Λευκωσίας. Γονείς του ήταν οι Γεώργιος και Αναστασία Ροτσίδη, ενώ είχε τέσσερα αδέλφια (τους Λοΐζο, Ανδρέα, Ειρήνη και Πολύμνια). Ήταν απόφοιτος της Εμπορικής Σχολής Σαμουήλ και αρχικά εργάστηκε ως λογιστής στην Ελληνική Εταιρεία. Τον καιρό της μυήσεώς του στην ΕΟΚΑ το 1955, εργαζόταν ως αποθηκάριος στο μεταλλείο του Μιτσερού. Η μύησή του έλαβε χώρα στο χωριό όπου εργαζόταν και εν συνεχεία εντάχθηκε στην αντάρτικη ομάδα Πιτσιλιάς - Τροόδους.

Δράση
-----

Από την μύησή του και μετά, ο Ροτσίδης ανέπτυξε σημαντική δράση στα πλαίσια της ΕΟΚΑ: συνεργάστηκε μεταξύ άλλων με τους Αυξεντίου και Λένα, ενώ έλαβε μέρος σε αρκετές επιχειρήσεις όπως στην επίθεση εναντίον της φρουράς του μεταλλείου του Μιτσερού την 18η Νοεμβρίου του 1955, στις ενέδρες του Αμιάντου (5 Οκτωβρίου 1958), της Κυπερούντας (22 Οκτωβρίου 1958) κ.λπ. Τον Οκτώβριο του 1956 συνελήφθη από τις βρετανικές δυνάμεις διότι βρέθηκαν δύο περίστροφα στην κατοχή του και εν συνεχεία μετήχθη στα κρατητήρια των Πλατρών όπου και κακοποιήθηκε βάναυσα.

Κατάφερε να αποδράσει όταν, με πρόφαση την δήθεν υπόδειξη κρησφύγετου αγωνιστών, οδήγησε τους Βρετανούς σε ορεινή περιοχή στον Άγιο Επιφάνιο όπου και κατάφερε να τους ξεφύγει. Μετά την απόδρασή του, κατέφυγε αρχικά στις ομάδες της Μόρφου και από τα μέσα του 1957 επανήλθε στην περιοχή της Πιτσιλιάς συνεχίζοντας τη δράση του.

Σκοτώθηκε τη νύχτα μεταξύ 24ης και 25ης Νοεμβρίου του 1958 κοντά στο κρησφύγετό του στην περιοχή του Αγρού όταν κατά την προσπάθειά του να προμηθευτεί νερό από κοινού με τον συναγωνιστή του Ρογήρο Σιηπελλή έπεσε σε ενέδρα Άγγλων με αποτέλεσμά να σκοτωθεί.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανδρέα Βαρνάβα, *Ιστορία του απελευθερωτικού Αγώνα της ΕΟΚΑ 1955 - 1959*, Λευκωσία 2002, σελ. 329.
2. 1 2  Γεώργιος Γρίβας - Διγενής, *Χρονικόν Αγώνος ΕΟΚΑ*, σελ. 568.
3. 1 2  Βαρνάβα, 2002, σελ. 329.
4. 1 2 3  Γρίβας - Διγενής, χ.χ. σελ. 569.
5. 1 2  Γρίβας - Διγενής, χ.χ. σελ. 569 - 570.
6. 1 2 3  Βαρνάβα, 2002, σελ. 330.

Βιβλιογραφία
------------

* Ανδρέα Βαρνάβα, *Ιστορία του απελευθερωτικού Αγώνα της ΕΟΚΑ 1955 - 1959*, Λευκωσία 2002.
* Γεώργιος Γρίβας - Διγενής, *Χρονικόν Αγώνος ΕΟΚΑ*.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Βιογραφίες Πεσόντων Αγωνιστών: Σάββας Ροτσίδης Αρχειοθετήθηκε 2016-03-05 στο Wayback Machine.
Συντεταγμένες: 37°58′29″N 23°43′18″E﻿ / ﻿37.974690°N 23.721632°E﻿ / 37.974690; 23.721632

Το **Στρατήγιον** ήταν το αρχείο των δέκα Αθηναίων στρατηγών, ένας χώρος που βρισκόταν στην Αρχαία Αγορά. Εκεί συγκεντρώνονταν οι στρατηγοί, όταν βρίσκονταν στην Αθήνα, για να εκτελέσουν τα καθήκοντά τους. Εκεί επίσης έτρωγαν με έξοδα του δημοσίου. Στο αρχείο αυτό και οι δέκα μέχρι τα μέσα του 4ου αιώνα π.Χ. και ανά ένας κατόπιν επιτελούσαν τα κάθε είδους καθήκοντά τους (θρησκευτικά, πολιτικά, δικαστικά, στρατιωτικά και άλλα). Δηλαδή έκαναν τις προετοιμασίες για πόλεμο, όριζαν τους τριήραρχους, κατάρτιζαν τους καταλόγους των στρατευσίμων, δέχονταν τις ενστάσεις σχετικά με την τριηραρχία και τις προεισφορές από τους πολίτες. ήταν δε εισηγητές των ενστάσεων αυτών, όπως και των δικών που αναφέρονται στις αντιδόσεις, στα δικαστήρια.

Έχει χτιστεί πάνω σε δύο αρχαίους τάφους πριν από σχεδόν 2.700 χρόνια, οι αρχαιολογικές ενδείξεις αποκαλύπτουν την παρουσία μιας ηρωικής λατρείας αφιερωμένης στον ήρωνα με το όνομα «Στρατηγός», ένας τίτλος που αργότερα χρησιμοποιήθηκε για να χαρακτηρίσει τους Αθηναίους στρατηγούς.

Δείτε επίσης
------------

* Αθηναίων Πολιτεία (Αριστοτέλης)

Υποσημειώσεις
-------------

1. ↑  «Athens». *plato-dialogues.org*. Ανακτήθηκε στις 21 Μαΐου 2016.

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Στρατήγιον (αρχαία Αθήνα)** |

Πηγές
-----

* Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια Πυρσός, τόμος 22, σελ. 426

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Αρχαιολογία της Πόλης των Αθηνών - Στρατήγιον *eie.gr*
Η **Στρέμεν ΙΦ** είναι μια νορβηγική ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα την πόλη Στρέμεν. Αποτελεί μέρος του αθλητικού συλλόγου Στρέμεν ΙΦ.

Ιστορία
-------

Ο σύλλογος ιδρύθηκε στις 25 Σεπτεμβρίου 1911 σαν *Strømmen FK*. Το 1914 άλλαξε το όνομα σε *FK Norrøna*. Το 1923 ο σύλλογος ενώθηκε με την *Strømmen IL* και πήρε το όνομα *IL Norrøna*. Το 1935 ενσωμάτωσε το σύλλογο *Strømmen BK* και επανήλθε στο όνομα *Strømmen FK*. Στις 27 Ιουνίου 1945 ενώθηκε με το σύλλογο *Strømmen AIL* και υιοθέτησε το σημερινό του όνομα.

Συμμετείχε στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Νορβηγίας από το 1949 έως το 1955 και από το 1956 έως το 1961, όπως και από το 1986 έως το 1988. Έφτασε στα ημιτελικά του Κυπέλλου Νορβηγίας το 1957.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Om Strømmen IF» (στα Νορβηγική γλώσσα).. Ανακτήθηκε στις 2011-07-12.
2. ↑  Thingsrud, Leif (1989). «Arbeideridrett i kamptid. Et tilbakeblikk på AIF i Akershus» (στα Norwegian). *Arbeiderbevegelsens Historielag i Akershus' Årbok* (Lillestrøm: Arbeiderbevegelsens Historielag i Akershus) (2): 48–60. ISSN 0802-4537.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος
**Τα ερείπια της Πτερίας από το βιβλίο «*Ιστορία Αιγύπτου, Χαλδαίας, Συρίας, Βαβυλωνίας και Ασσυρίας (1903)*»**
Η **Πτερία** ήταν η πρωτεύουσα των Ασσυρίων στη βόρεια Καππαδοκία. Λέγεται από τον Ηρόδοτο ότι καταλήφθηκε και καταστράφηκε από τον Κροίσο το 547 π.Χ, κάνοντας σκλάβους τους κατοίκους της. Ήταν επίσης ο τόπος της Μάχης της Πτερίας, μιας αναποφάσιστης μάχης μεταξύ του Κύρου του Μεγάλου και του Κροίσου.

Ο Στέφανος ο Βυζάντιος αναφέρει δύο πόλεις με αυτό ή παρόμοιο όνομα: το Πτέριον Μηδίας και την Πτερία Παφλαγονίας, μια πόλη στην επικράτεια της Σινώπης.

Η ακριβής τοποθεσία της Πτερίας είναι άγνωστη. Η ταύτισή της με τα ερείπια που βρίσκονται στην περιοχή του σύγχρονου Μπογάζκιοϊ είναι αβέβαιη. Είναι επίσης πιθανόν να βρίσκεται κοντά στο Κερκενές Νταγ στην Ασιατική Τουρκία. Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, η Πτερία δεν βρισκόταν μακριά από τη Σινώπη, επομένως μια τοποθεσία εγγύτερα του Ευξείνου Πόντου φαίνεται πιθανότερη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ηρόδοτος. «Ιστορίαι». *Ιστορίαι*. **1.76**.
2. ↑  (Αρχαία Ελληνικά) Στέφανος ο Βυζάντιος. «*Εθνικά*». Εθνικά. ***s.v.* Πτέριον**.
3. 1 2  «Pteria | ancient city, Turkey». *Encyclopedia Britannica* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 2 Σεπτεμβρίου 2021.
4. ↑  Ρίτσαρντ Τάλμπερτ, ed. (2000). *Barrington Atlas of the Greek and Roman World*. Princeton University Press. p. 63, and directory notes accompanying.
Σάγκος 
Ο **Σάγκος** *(Sancus ή Sangus ή Semo Sancus)* ήταν πρώιμη θεότητα της ρωμαϊκής μυθολογίας, Σαβίνικης ή Ετρούσκικης καταγωγής.

Ήταν θεός που προστάτευε τους όρκους του γάμου, την φιλοξενία, την νομοθεσία, το εμπόριο, και τις ιδιωτικές συμφωνίες , τα συμβόλαια. Ορισμένες φορές ορκίζονταν στο όνομά του κατά τη στιγμή της υπογραφής των συμβολαίων και σε άλλες σημαντικές αστικές πράξεις. 

Στην Ρώμη υπήρχε ναός αφιερωμένος στον Σάγκο, οι Ρωμαίοι τον ταύτιζαν με τον *Ντίας Φιντίας* (Semo Sancus Dius Fidus). Άγαλμα του βρέθηκε για το νησί Τίβερη. Γιος του ήταν ο Σαβίνος Σάμπους.

Βιβλιογραφία
------------

* Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς (Rhomaikes Archaiologias, Antichità romane), II, 49
* Sant'Agostino d'Ippona *La città di Dio* XVIII,19
* GRIMAL, P. *Dictionnaire de la mythologie grecque et romaine*. París: Presses Universitaires de France, 1951.

Αναφορές
--------

1. ↑  Claridge, Amanda (1998). *Rome: An Oxford Archaeological Guide*. Oxford: Oxford Univ. Press. (p. 226)
Ο **Σάββας** ήταν Bυζαντινός στρατηγός, και τοπάρχης, που έζησε στα τέλη του 12ου αρχές 13ου αιώνα.

Ο Σάββας ήταν διοικητής της Αμισού και της γύρω περιοχής, όταν το 1204 η Κωνσταντινούπολη έπεσε στους Λατίνους και καταλήθηκε η Βυζαντινή Αυτοκρατορία έγινε ανεξάρτητος ηγεμόνας της περιοχής. Το 1204 με την δημιουργία της Αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας όπου η εφήμερη ηγεμονία του βρισκόταν στα σύνορα της, αρνήθηκε υποταγή στον Αλέξιο Α΄ θέλοντας να παραμείνει ανεξάρτητος ηγεμόνας. 

Η Αμισός την εποχή αυτή ήταν το μεγαλύτερο Βυζαντινό λιμάνι στην ανατολή και στην επικράτεια της περιελάμβανε και τον οικισμό Σαμψών που κατοικούνταν από Σελτζούκους. Το 1206 ο Αλέξιος επιτέθηκε κατά της Αμισού χωρίς επιτυχία, ο Σάββας είχε λάβει βοήθεια από τον Σουλτάνο του Ικονίου. 

Αργότερα ο Σάββας βλέποντας τις επεκτατικές βλέψεις των Σελντζούκων δήλωσε υποταγή στην Αυτοκρατορία της Νίκαιας και τον Θεόδωρο Λάσκαρη προσαρτίζοντας την ηγεμονία του σε αυτήν. Το μόνο που είναι γνωστό για την προσωπική του ζωή είναι το όνομα του πατέρα του που ήταν Κωνσταντίνος.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6  Αλεξιάδης Θωμάς (2012, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ)), Η Πάφρα του Πόντου: ιστορία, εκκλησία, εθνικοί αγώνες, σελ. 32-33
Ο **Ρωμανός** ήταν βυζαντινός στρατηγός στα τέλη του 10ου αρχές 11ου αιώνα.

Ο Ρωμανός είναι γνωστός από αχρονολόγητο μολυβδόβουλο που τον αναγράφει με τα αξιώματα του σπαθρίου, στρατηγού και κατεπάνω Ιβηρίας και Χαλδίας. Από τους σύγχρονους ερευνητές υπάρχει διγνωμία, κάποιοι τον ταυτίζουν με τον Ρωμανό Δαλασσηνό ενώ άλλοι προτείνουν ότι είναι διαφορετικό πρόσωπο εφόσον φέρει διαφορετικά αξιώματα και η σφραγίδα φέρει άλλα σύμβολα από αυτά της οικογένειας Δαλασσηνών. Πιθανολογήται ότι ήταν κάποιος από τους διοικητές που διόριζε ο Βασίλειος Β´ στα Αρμενικά και Ιβηρικά εδάφη που προσάρτησε στην αυτοκρατορία στις αρχές του 11ου αιώνα

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Γεώργιος Α. Λεβενιώτης, *Η πολιτική κατάρρευση του Βυζαντίου στην ανατολή*, Θεσσαλονίκη 2007, που διανέμεται με άδεια (CC BY-SA 4.0), σελ. 130-131
Ο **Σάγαρις** ή **Σάγαρης Λαοδικείας** (πέθανε το 170 ή το 175) ήταν χριστιανός επίσκοπος της Λαοδίκειας στην Φρυγία κατά τον 2ο αιώνα.

Ως προς τις διχογνωμίες που υπήρχαν σχετικά με την ημερομηνία όπου έπρεπε να εορτάζεται το Πάσχα, ο Σάγαρις τάχθηκε υπέρ των τεσσαρεσκαιδεκατιτών. Γνώρισε μαρτυρικό θάνατο στην Λαοδικεία, κατά την περίοδο της διακυβέρνησης του αυτοκράτορα Μάρκου Αυρήλιου. Ο θάνατός του προκάλεσε έριδα μεταξύ των χριστιανών της Μικράς Ασίας, σχετικά με το Πάσχα.

Θεωρείται άγιος και η Καθολική Εκκλησία εορτάζει τη μνήμη του στις 6 Οκτωβρίου.

Υποσημειώσεις
-------------

1. 1 2 3  Γεώργιος Χατζηαντωνίου, *Η Εκκλησία του Χριστού: Τα Πρώτα Εξακόσια Χρόνια*, Εκδόσεις «Ο Λόγος», 1993, σελ. 143.
2. 1 2 3  Βασίλειος Στεφανίδης, *Εκκλησιαστική Ιστορία*, Εκδόσεις Παπαδημητρίου, 1959, σελ. 111.
3. 1 2 3 4  "St. Sagar", *Catholic Online*
4. 1 2  Ευσέβιος της Καισαρείας, *Historiae Ecclesiasticae*, Tomus II, Λειψία, 1828 σελ. 113.
To **ρυτό των αγωνισμάτων** είναι αρχαιολογικό εύρημα από την έπαυλη της Αγίας Τριάδας στο Ηράκλειο Κρήτης. Φιλοξενείται σήμερα στο αρχαιολογικό Μουσείο Ηρακλείου.

Ιστορικό της ανακάλυψης
-----------------------

Βρέθηκε σε μικρό ανάκτορο στην Αγία Τριάδα.

Περιγραφή
---------

Το λίθινο αγγείο είναι κατασκευασμένο από στεατίτη. Βρέθηκε σπασμένο σε δέκα κομμάτια και ανασυγκολλήθηκε, ενώ μέρη του λείπουν. Έχει σχήμα κωνικό και είναι διαρρυθμισμένο σε τέσσερις αλλεπάλληλες ζώνες. Στο υπόβαθρο φαίνονται στοές με κίονες. Αρχικά ήταν εντελώς καλυμμένο με χρυσή επένδυση. Στην πρώτη, τρίτη και τέταρτη ζώνη εικονίζονται σκηνές παγκρατίου με συνολικά δώδεκα πυγμάχους, ενώ στην δεύτερη ζώνη εικονίζεται μια σκηνή ταυροκαθαψίων με αθλητή πληγωμένο από τα κέρατα του ταύρου.

Οι πυγμάχοι φορούν περικεφαλαία που καλύπτει όλο το πρόσωπο, ενώ φορούν δερμάτινα γάντια στα χέρια και γκέτες στα πόδια. Έχουν περιποιημένη κόμη και φορούν περιδέραια και βραχιόλια. Ένας πυγμάχος εικονίζεται με το σώμα ελαφρά γυρμένο προς τα εμπρός. Είναι ο νικητής του αγώνα, ενώ ο ηττημένος αντίπαλός του εικονίζεται να προσπαθεί να αποφύγει τα χτυπήματα. Τα ανατομικά χαρακτηριστικά ακόμα και των τεντωμένων μυών ή της έκφρασης του προσώπου μετά από χτύπημα είναι από ιατρικής άποψης απόλυτα σωστά.

Ερμηνεία
--------

Πρόκειται για ρυτό που χρησιμοποιούνταν σε λατρευτικές εκδηλώσεις. Οι μορφές είναι αποδοσμένες με δύναμη και ρεαλισμό που θα μπορούσε να είναι έργο κάποιου καλλιτέχνη της σύγχρονης εποχής μας. Οι δώδεκα εικόνες των πυγμάχων αποτελούν πολύτιμη πηγή πληροφοριών για τον τρόπο με τον οποίο αγωνιζόντουσαν οι αθλητές. 
Το αγγείο ετούτο είναι ένδειξη της αγάπης των ανθρώπων του Μινωικού και Μυκηναϊκού πολιτισμού για τον αθλητισμό. Είναι το πιο πλήρες σωζόμενο τεκμήριο αρχαίου μεσογειακού αθλητισμού και σωματικής αγωγής. Οι ανάγλυφες παραστάσεις του έχουν ιδιαίτερη πολιτισμική σημασία. Σύμφωνα με τον μύθο, οι ολυμπιακοί αγώνες στην αρχαιότητα ιδρύθηκαν από τον Ιδαίο Ηρακλή ή κάποιον απόγονό του, που ήρθε από την Κρήτη στην Ηλία.

Ιστορική τοποθέτηση
-------------------

Συγκαταλέγεται στα καλύτερα έργα Μινωικής τέχνης. Χρονολογείται στην Νεοανακτορική περίοδο, περ. 1500 - 1450 π.Χ. Είναι το σημαντικότερο ντοκουμέντο σχετικά με την Μινωική πυγμαχία.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Αρχαιολογία | Πύλη Αρχαιολογία |

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ρυτό των αγωνισμάτων** |

* Γουόλτερ Γούντμπερν Χάιντ (1871-1966) (1921). *Olympic victor monuments and Greek athletic art (1921)*. Ουάσιγκτον: Carnegie Institution of Washington. σελίδες 6-7. Ανακτήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου 2011.
* Νώτα Δημοπούλου - Ρεθεμιωτάκη (2005). *Το Αρχαιολογικό Μουσείο Ηρακλείου*. ΟΛΚΟΣ. σελίδες 196-197. ISBN 960-86743-7-9. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Οκτωβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 15 Δεκεμβρίου 2011.
* Κατερίνα Παπαευθυμίου-Παπανθίμου. *Αθλήματα στη μινωική Κρήτη και στη μυκηναϊκή Ελλάδα (pdf)* (PDF). Ανακτήθηκε στις 19 Απριλίου 2012. [*νεκρός σύνδεσμος*]
* Dr. Jean Coulomb. *Ο Πυγμάχος της Κνωσού με τους Κρίνους* (PDF). Ανακτήθηκε στις 20 Απριλίου 2012. [*νεκρός σύνδεσμος*]
Η **προώθηση πωλήσεων** συνίσταται σε ενέργειες που αφορούν την βραχυχρόνια (κυρίως) αύξηση των πωλήσεων. Τέτοιου είδους ενέργειες έχουν ως σκοπό να τονώσουν την ζήτηση ενός προϊόντος ή μίας υπηρεσίας για ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα.

Ως εργαλείο ανήκει στο μίγμα προβολής και επικοινωνίας του μίγματος μάρκετινγκ (Promotion Mix) και αποτελεί πολύ σημαντική και ευρέως διαδεδομένη πρακτική σε όλους τους κλάδους επιχειρηματικών δραστηριοτήτων.

Εργαλεία / Μέσα προώθησης πωλήσεων
----------------------------------

Πολύ γνωστά εργαλεία προώθησης πωλήσεων αποτελούν μεταξύ άλλων και τα παρακάτω:

* Κουπόνια (π.χ. εκπτωτικά, συγκέντρωση ενός αριθμού για δωρεάν χρήση / αγορα, κ.α.)
* Εκπτώσεις
* Δείγματα, δωρεάν δοκιμή προϊόντος - υπηρεσίας
* Ειδικές προβολές (σταντ, κ.α.), παρουσιάσεις, κλπ.
* Προωθητικό υλικό όπως διαφημιστικά και λοιπά δώρα (δώρα που περιέχουν το λογότυπο της εταιρίας, χρήσιμα ή συμπληρωματικά αντικείμενα σχετικά με το προϊόν)

Τα παραπάνω εργαλεία προώθησης μπορούν να ενσωματωθούν σε διάφορα κανάλια διανομής και έτσι να προκύψουν παραπάνω συνδυασμοί (π.χ. όσον αφορά τα δείγματα μπορούμε να έχουμε τους εξής συνδυασμούς: δωρεάν δείγματα σε περιοδικά αλλά και μέσω χειροδιανομής ή τοποθέτησης σε κεντρικά σημεία, όσον αφορά τις παρουσιάσεις μπορεί αυτές να είναι μέσα σε ένα κατάστημα λιανικής πώλησης ή σε ειδικό συνεδριακό χώρο με την χρήση προσκλήσεων πελατών, κ.ο.κ.)
Ο **Πτολεμαίος Β΄**  (*Ptolemæus* or *Tolomeo*) (απεβ. το 1153) από τον Οίκο του Τούσκουλου ήταν ο κόμης του Tούσκουλου και ύπατος των Ρωμαίων (*consul Romanorum*) από το 1126 έως το τέλος του. Ήταν γιος και διάδοχος του Πτολεμαίου Α΄.

Βιογραφία
---------

Ο νεότερος Πτολεμαίος Β΄ εισήλθε στην πολιτική σκηνή της κεντρικής Ιταλίας για πρώτη φορά το 1117, όταν εμφανίζεται ως κοινός κόμης με τον πατέρα του και νυμφεύτηκε τη Μπέρτα, νόθη κόρη του Ερρίκου Ε΄ βασιλιά της Γερμανίας. Εκείνη την εποχή, οι κόμητες του Tούσκουλου ισχυρίστηκαν για πρώτη φορά την καταγωγή τους από τα *γένη* Ιουλίων και Oκταβίων, ένας ισχυρισμός που συνέχισε ο Πτολεμαίος Β΄. Επίσης οι κόμητες επιβεβαιώθηκαν ότι είχαν στην κατοχή τους όλη την επικράτεια του υπάτου Γρηγορίου, πάππου του Πτολεμαίου Α΄.

Όταν ο Λοθάριος Β΄ βασιλιάς των Φράγκων βάδισε πίσω από τη Νότια Ιταλία το 1137, ο Πτολεμαίος Β΄ τον συνάντησε στο Τίβολι. Εκεί, ο Λοθάριος Β΄ επιβεβαίωσε όλες τις ιδιοκτησίες του Πτολεμαίου Β΄ και τον τίτλο του «πρίγκιπα του Λατίου». Με τη σειρά του, ο Πτολεμαίος Β΄ έδωσε τον γιο του Ράινο στον αυτοκράτορα ως υπόσχεση πίστης.

Στις 8 Απριλίου 1149 ο πάπας Ευγένιος Γ΄ κατέφυγε στο φρούριο του Τούσκουλου του Πτολεμαίου. Αυτή ήταν η πρώτη φορά μετά από σαράντα χρόνια, που ο κόμης του Τούσκουλου είχε ενεργήσει ως αληθινός σύμμαχος του αληθινού πάπα. Εκείνη την εποχή, ο Λουδοβίκος Ζ΄ της Γαλλίας σταμάτησε στο Τούσκουλο επιστρέφοντας από τη Β΄ Σταυροφορία. Αν και συγκλονίστηκε από τις δυσκολίες του πάπα, ο βασιλιάς της Γαλλίας δεν έκανε τίποτε για να βοηθήσει τον ποντίφικα. Στις 7 Νοεμβρίου, ο Ευγένιος Γ΄ έφυγε από το Tούσκουλο.

Στα τελευταία χρόνια του Πτολεμαίου Β΄ ο Οίκος του παρήκμασε. Το 1141, η Μπέρτα απεβίωσε και ο δεσμός με την παλιά βασιλική οικογένεια έσπασε. Ο Πτολεμαίος Β΄ νυμφεύτηκε μία Πιερλεόνι, κόρη του ίδιου του Πιέρ Λεόνι. Περιέπεσε σε χρέη, που προκάλεσαν απώλεια ή υποθήκη πολλών ακινήτων στο ίδιο το Tούσκουλο. Πολλά περιήλθαν στην οικογένεια Φραντζιπάνι και το παλαιό φρούριο περιήλθε στον Eυγένιο Γ΄. Ο Πτολεμαίος Β΄ απεβίωσε το 1153 και τον διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος γιος του Ιωνάθαν. Ο δεύτερος γιος του, ο προαναφερθείς Ράινο, ήταν από κοινού με τον αδελφό του κόμης και στη συνέχεια μόνος κόμης: ο τελευταίος κόμης του Tούσκουλου. Ο Πτολεμαίος Β΄ άφησε ακόμη έναν γιο, τον Ιορδάνη, ο οποίος εγκαταστάθηκε στο Γκαβινιάνo της Βόλσια μετά την καταστροφή του Tούσκουλου το 1191.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε τη Μπέρτα των Σαλίων, νόθη κόρη του Ερρικου Ε΄ της Γερμανίας και είχε τέκνα:

* Ιωνάθαν απεβ. πριν το 1167, κόμης του Τούσκουλου.
* Ράινο απεβ. μετά το 1179, κόμης του Τούσκουλου.

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Also Bartholomew, which means "son of Ptolemy."

Πηγές
-----

* Γρηγορόβιος, Φερδινάνδος. *Η Ρώμη στο Μεσαίωνα Τόμ.* *IV Μέρος 1*. 1905.
Ο **Στέφαν Σφεντόφσκι** (πολωνικά: Stefan Szwedowski) (26 Δεκεμβρίου 1891, Πιότρκουφ - 27 Μαΐου 1973, Βαρσοβία) ήταν Πολωνός αναρχοσυνδικαλιστής ακτιβιστής και συμμετέχων στην Εξέγερση της Βαρσοβίας.

Βιογραφία
---------

Τον Οκτώβριο του 1939, ο Σφεντόφσκι ήταν ένας από τους ιδρυτές της Ένωσης Πολωνών Συνδικαλιστών (ΕΠΣ, *Związek Syndykalistów Polskich*) και από το 1943 ήταν ο γενικός γραμματέας της. Ήταν επίσης εκπρόσωπος του Συμβουλίου Ζεγκότα για τη βοήθεια των Εβραίων. Από το 1942, οργάνωσε τη μυστική Πολωνική Δυτική Ένωση. Τον Φεβρουάριο του 1944 έγινε αντιπρόεδρος του Συγκεντρωτισμός των Δημοκρατικών, Σοσιαλιστικών και Συνδικαλιστικών Κομμάτων. Πολέμησε στην Εξέγερση της Βαρσοβίας ως υπολοχαγός στις τάξεις της 104ης Διμοιρίας Συνδικαλιστών.

Μετά τον πόλεμο, εργάστηκε μαζί με άλλους συνδικαλιστές στον Εκδοτικό Συνεταιρισμό «Word» στο Λοτζ, ο οποίος λειτούργησε μέχρι το 1948, και στη συνέχεια σε άλλους συνεταιρισμούς εργατών. Το 1950, το Γραφείο Ασφαλείας ανέλαβε ερευνητικά μέτρα εναντίον του Σφεντόφσκι, για να προετοιμάσει μια δίκη για την οργάνωση μιας «συνωμοσίας στην κομμουνιστική ηγεσία κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου». Τον Ιούλιο του 1953 ελήφθη απόφαση για τη σύλληψή του. Ωστόσο, δεν υπάρχουν πληροφορίες για την παραμονή του Σφεντόφσκι στη φυλακή. Το 1973, λίγο πριν από το θάνατο του Σφεντόφσκι, το Υπουργείο Δημόσιας Ασφάλειας σκέφτηκε να λάβει μέτρα για να αναλάβει το αρχείο του συνδικαλιστικού κινήματος που ανήκε.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  psb.34107.1.
2. ↑  *Czech National Authority Database*. js2016920345. Ανακτήθηκε στις 1  Μαρτίου 2022.
3. ↑  *Czech National Authority Database*. js2016920345. Ανακτήθηκε στις 17  Δεκεμβρίου 2022.
4. ↑  Ανακτήθηκε στις 8  Μαρτίου 2021.
5. ↑  Ανακτήθηκε στις 9  Μαρτίου 2021.
6. ↑  Ανακτήθηκε στις 7  Ιανουαρίου 2022.
7. ↑  «Stefan Szwedowski». *Μουσείο Εξέγερσης της Βαρσοβίας* (στα Πολωνικά). Ανακτήθηκε στις 4 Αυγούστου 2022.
8. ↑  Zackiewicz 2013.

Βιβλιογραφία
------------

* Latos, Tomasz (2014). «Stefan Szwedowski». Στο: Romanowski, Andrzej, επιμ (στα πολωνικά). *Polski Słownik Biograficzny*. **49**. Βαρσοβία: Πολωνική Ακαδημία Επιστημών, σσ. 469–472. ISBN 978-83-63352-25-7. OCLC 931492268.
* Zackiewicz, Grzegorz (2013). *Syndykalizm w polskiej refleksji i rzeczywistości politycznej I połowy XX wieku* (στα Πολωνικά). Κρακοβία: Wydawnictwo Avalon T. Janowski. ISBN 978-83-7730-088-6.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 300854191
* ISNI: 0000 0004 0846 3042
* NKC: js2016920345

 |

 |
Ο **Πρωθυπουργός της Κοινοπολιτείας της Αυστραλίας** (αγγλικά: *Prime Minister of the Commonwealth of Australia*) είναι ο αρχηγός κυβέρνησης στην Αυστραλία. Αποτελεί τον ανώτατο βασιλικό υπουργό, προεδρεύει του υπουργικού συμβουλίου και είναι ο επικεφαλής της Εθνικής Επιτροπής Ασφαλείας. Το αξίωμα δεν αναφέρεται στο Σύνταγμα της Αυστραλίας και υφίσταται μόνο στην άγραφη παράδοση. Παρόλ' αυτά, αποτελεί την ισχυρότερη κοινοβουλευτική θέση στην Αυστραλία. Ο διορισμός του γίνεται από τον Γενικό Κυβερνήτη.

Σχεδόν πάντα και κατά τις συμβάσεις, ο Πρωθυπουργός είναι ο επικεφαλής του κόμματος που διαθέτει την πλειοψηφία σε έναν συνασπισμό κομμάτων στην Αυστραλιανή Βουλή των Αντιπροσώπων. Ωστόσο, δεν απαιτείται από το σύνταγμα ο πρωθυπουργός να παρίσταται στη συνεδρίαση της βουλής. Σε μάι και μοναδική περίπτωση, διορίστηκε πρωθυπουργός ένας γερουσιαστής, ο Τζον Γκόρτον, ο οποίος στη συνέχεια παραιτήθηκε από μέλος της Γερουσίας και εξελέγη μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων (ο γερουσιαστής Τζορτζ Πιρς ήταν για 7 μήνες υπηρεσιακός πρωθυπουργός το 1916 όταν ο Μπίλι Χιουζ απουσίαζε στο εξωτερικό).

Σημερινός πρωθυπουργός είναι ο Άντονι Αλμπανίζι από τις 23 Μαΐου 2022.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος πρωθυπουργών της Αυστραλίας

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Pearce, Sir George Foster (1870–1952)». *Australian Dictionary of Biography*. Australian National University. 2006. Ανακτήθηκε στις 24 Ιουνίου 2010.