recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Το **Φρούριο της Δυναστείας Χο** (βιετναμέζικα: **Thành nhà Hồ** ενώ ονομάζεται και **Κάστρο Tây Đô** και **Κάστρο Tây Giai**) βρίσκεται στην επαρχία Thanh Hóa, στο βόρειο Βιετνάμ.

Ιστορικό
--------

Κατασκευάστηκε το 1397. Για την κατασκευή του χρησιμοποιήθηκαν μεγάλοι ογκόλιθοι, οι περισσότεροι από τους οποίους έχουν μήκος 2 μ. πλάτος 1 μ. και ύψος 70 εκ.

Το φρούριο έχει ορθογώνιο σχήμα: η βόρεια και η νότια πλευρά του έχουν μήκος 870,5 μ. ενώ η ανατολική και δυτική πλευρά του έχουν μήκος 883,5 μ. Σε κάθε μια από τις πλευρές υπάρχει και μια πύλη. Η πύλη στην νότια πλευρά έχει 9,5 μ. ύψος και 15,17 μ. πλάτος.

Εκτός από τις πύλες, το μεγαλύτερο τμήμα του φρουρίου είναι κατεστραμμένο.

Το 2011 το Φρούριο της Δυναστείας Χο συμπεριλήφθηκε στον κατάλογο των Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.

* Η νότια πύληΗ νότια πύλη
* Η βόρεια πύληΗ βόρεια πύλη
* Η ανατολική πύληΗ ανατολική πύλη
* Πέτρινη μπάλα κανονιού που βρέθηκε μέσα στο Φρούριο Tây ĐôΠέτρινη μπάλα κανονιού που βρέθηκε μέσα στο Φρούριο Tây Đô

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

*
Ένα **υπουργείο εσωτερικών** (μερικές φορές ονομάζεται υπουργείο εσωτερικών υποθέσεων) είναι ένα υπουργείο που είναι συνήθως υπεύθυνο για την αστυνόμευση, τη διαχείριση έκτακτων περιστατικών, την εθνική ασφάλεια, την εγγραφή, την εποπτεία των τοπικών κυβερνήσεων, τη διεξαγωγή εκλογών, τη δημόσια διοίκηση και θέματα μετανάστευσης. Ένα τέτοιο υπουργείο συχνά διευθύνεται από έναν **υπουργό εσωτερικών**, ή έναν **υπουργό εσωτερικών υποθέσεων**. Σε ορισμένες χώρες, θέματα που σχετίζονται με τη διατήρηση της δημόσιας τάξης και την απονομή της δικαιοσύνης εμπίπτουν στην αρμοδιότητα ενός ξεχωριστού υπουργείου δικαιοσύνης.

Παραπομπές
----------
Το ***Εμβατήριο Ραντέτσκυ*** (γερμ. *Radetzkymarsch*) είναι μυθιστόρημα του **Γιόζεφ Ροτ**. Το έργο θεωρείται το σημαντικότερο του Αυστριακού λογοτέχνη και ένα από τα σημαντικότερα της ευρωπαϊκής λογοτεχνίας του 20ου αιώνα. Στο μυθιστόρημα, μέσα από την εξιστόρηση της ζωής της οικογένειας φον Τρόττα, εξιστορείται ταυτόγχρονα η παρακμή και το τέλος της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας.

Το βιβλίο εκδόθηκε για πρώτη φορά στο Βερολίνο το **1932**, σχεδόν αμέσως μετά από το προηγούμενο μυθιστόρημα του Ροτ, τον *Ιώβ* (1931), από τον εκδοτικό οίκο Kiepenheuer & Witsch ενώ σχεδόν αμέσως, το 1933, ακολούθησε και η αγγλική μετάφρασή του.

Ο Ροτ έδωσε αυτόν τον τίτλο στο μυθιστόρημά του από το ομώνυμο εμβατήριο Radetzky March, Op. 228 του Γιόχαν Στράους (πατέρας) το οποίο συνέθεσε προς τιμήν του Αυστριακού στρατάρχη Γιόζεφ Ραντέτσκυ φον Ράντετς (Joseph Radetzky von Radetz). To 1994 έγινε η τηλεοπτική μεταφορά του σε σειρά δύο επεισοδίων με τίτλο Radetzky March η οποία προβλήθηκε στην Αυστρία, τη Γαλλία και τη Γερμανία.

Περίληψη
--------

Αφηγείται την ιστορία της οικογένειας φον Τρόττα από τον παππού Γιόζεφ έως τον εγγονό Καρλ Γιόζεφ. Πρόκειται για μια οικογένεια στρατιωτικών της παλιάς Αυστροουγγαρίας, οι οποίοι επί πολλά χρόνια υπηρέτησαν πιστά τον αυτοκράτορα Φραγκίσκο Ιωσήφ. Το πραγματικό αντικείμενο της αφήγησης είναι η αργή αποσύνθεση της αυτοκρατορίας των Αψβούργων, που δέσποσε επί αιώνες στην Κεντρική Ευρώπη και που εντέλει θα την καταλύσει (και αυτήν, όπως και την Οθωμανική Αυτοκρατορία και την αυτοκρατορία του τσάρου) ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος.

Ένας απλός στρατιώτης από τη Σλοβενία σώζει τη ζωή του αυτοκράτορα κατά τη μάχη του Σολφερίνο. Γι' αυτό το κατόρθωμά του θα του απονεμηθεί τίτλος ευγενείας. Αλλά στο σχολικό βιβλίο του γιου του διαβάζει μια αφήγηση του γεγονότος που απέχει από την πραγματικότητα. Για να είναι συνεπής με τον τίτλο που του δόθηκε (Ιππότης της Αλήθειας) διαμαρτύρεται για την ανακρίβεια αυτή και αποτρέπει το γιο του από τη στρατιωτική σταδιοδρομία.

Ο γιος γίνεται έπαρχος. Το μυθιστόρημα παρουσιάζει τη ζωή του, τις σχέσεις του με τον γιο του Καρλ Γιόζεφ, με τον υπηρέτη του, με το επαγγελματικό του περιβάλλον, με τον φίλο του που παίζουν μαζί σκάκι. Ακόμη θέμα της αφήγησης είναι η πορεία του Καρλ Γιόζεφ, οι σχέσεις του με τον υπηρέτη του, η ζωή στο στρατό που βρίσκεται σε αποσύνθεση. Επίσης, οι κοινωνικές εντάσεις, η αμφισβήτηση της υπάρχουσας τάξης πραγμάτων, μια σειρά εξελίξεις που προδικάζουν τον θάνατο της αυτοκρατορίας.

Κι ο ανθυπολοχαγός Καρλ Γιόζεφ, με τον οποίο ταυτίζεται ο Ροτ, βγάζει τη στρατιωτική στολή, προτιμώντας την αγροτική ζωή: έχει αντιληφθεί ότι δεν μπορεί να σώσει την αυτοκρατορία, όπως κι ο παππούς του είχε συνειδητοποιήσει ότι δεν ήταν κάποτε εκείνος που έσωσε τον Φρασγκίσκο Ιωσήφ στο Σολφερίνο.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Το έργο στη βάση του ΒΙΒΛΙΟΝΕΤ
* Ανάλυση του έργου από την Χριστίνα Παπαγγελή στο

Πηγές - Παραπομπές
------------------

1. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Σεπτεμβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 29 Νοεμβρίου 2017.
Ο Λαθάριος Α΄ διαμοιράζει το βασίλειό του μεταξύ των γιων του (χαλκογραφία του 1698).
Η **Συνθήκη του Προυμ** ήταν συνθήκη διαμοιρασμού που υπογράφηκε καθώς ο αυτοκράτορας της Αυτοκρατορίας των Καρολιδών Λοθάριος Α΄ πλησίαζε στο θάνατό του το 855. Δώδεκα χρόνια πριν, είχε τελειώσει ο εμφύλιος πόλεμος εναντίον των δύο αδελφών του, Λουδοβίκου του Γερμανικού και Καρόλου του Φαλακρού, και είχε υπογράψει τη Συνθήκη του Βερντέν. Ως αποτέλεσμα εκείνης της συνθήκης (του Βερντέν) η Φραγκία του Λουδοβίκου του Ευσεβή μοιραζόταν επίσημα μεταξύ των τριών γιων, με τον Λοθάριο Α΄, τον μεγαλύτερο γιο, να παίρνει τον τίτλο του αυτοκράτορα και τα εδάφη της Μέσης Φραγκίας. Αυτό το βασίλειο θα διαμοιραζόταν τώρα στις 19 Σεπτεμβρίου στο κτήμα του στο Sconilare, δέκα μέρες πριν πεθάνει από σοβαρή ασθένεια στο αββαείο του Προυμ:

     Στον Λοθάριο Β΄ († 869) δόθηκε η Φρισία και τα εδάφη της Αυστρασίας που είχαν απομείνει στον πατέρα του μετά τη Συνθήκη του Βερντέν. Το βασίλειό του έγινε γνωστό ως Λοθαριγγία, το οποίο ήταν το πιο βραχύβιο από τα τρία διάδοχα βασίλεια.

     Ο Κάρολος († 863), ο νεότερος από τους τρεις γιους, έγινε Βασιλιάς της Προβηγκίας, αφού του είχαν δοθεί η Άνω και Κάτω Βουργουνδία, και η Προβηγκία, οι οποίες θα γινόταν το Βασίλειο της Αρλ.

     Στον Λουδοβίκο Β΄ († 875), τον μεγαλύτερο γιο, δόθηκε ο αυτοκρατορικός τίτλος και το Βασίλειο της Ιταλίας (που τότε αποτελούταν μόνο από το βόρειο της ιταλικής χερσονήσου).

Λόγω των θανάτων του Κάρολου το 863 και του Λοθάριου Β΄ το 869, τα βόρεια βασίλεια που τους ανήκαν δεν διήρκεσαν πάνω από 15 χρόνια, και διαμοιράστηκαν μεταξύ της Ανατολικής και Δυτικής Φραγκίας και του Βασιλείου της Ιταλίας. Τα αποτελέσματα της Συνθήκης του Προυμ έλαβαν οριστικό τέλος το 962, όταν ο Όθων Α΄, Βασιλιάς της Γερμανίας, εισέβαλε και κατέλαβε την Ιταλία κατά τη διάρκεια πολιτικών αναταραχών που προκλήθηκαν από την άνοδο στο θρόνο γυναίκας, της Αδελαΐδας της Ιταλίας.

Δείτε επίσης
------------

* Συνθήκη του Βερντέν
* Συνθήκη του Μέρσεν
* Συνθήκη του Ριμπεμόν


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Treaty of Prüm  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |

Βιβλιογραφία
------------

* Deanesly, Margaret. *A History of Early Medieval Europe*. Taylor & Francis, 1963
Το **Υπουργείο Εσωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών** (αγγλικά: *United States Department of Interior*, *USDOI*, **DOI**) είναι εκτελεστική υπηρεσία της ομοσποδιακής κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών, που είναι αρμόδια για την επίβλεψη, την διαχείριση και την διατήρηση των περισσότερων ομοσπονδιακών εδαφών (ομοσπονδιακές ιδιοκτησίες), την διαχείριση των φυσικών πόρων, τις εδαφικές υποθέσεις των απομακρυσμένων περιοχών των Ηνωμένων Πολιτειών, την διατήρηση ιστορικών τοποθεσιών, καθώς και για την διαχείριση προγραμμάτων που αφορούν τον ιθαγενή πληθυσμό των ΗΠΑ.

Το Υπουργείο Εσωτερικών, ιδρύθηκε το 1849. Σήμερα, το Υπουργείο Εσωτερικών, βρίσκεται και εδρεύει στο «*Κεντρικό Κτήριο των Εσωτερικών*» στην βορειοδυτική πλευρά της Ουάσινγκτον ΠΚ. 

Ο επικεφαλής του Υπουργείου Εσωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών, είναι ο εκάστοτε *Υπουργός Εσωτερικών* (*U.S. Secretary of the Interior*), ο οποίος αποτελεί μέλος του Υπουργικού Συμβουλίου των Ηνωμένων Πολιτειών και αναφέρεται απευθείας στον Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών.

Σημερινή και 54η Υπουργός Εσωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών, είναι η Δημοκρατική **Ντεμπ Χάαλαντ**, από τις 16 Μαρτίου 2021.

Ρόλος
-----

Το Υπουργείο Εσωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών, έχει διαφορετικό ρόλο από αυτόν που έχουν άλλα υπουργεία εσωτερικών άλλων χωρών (όπως είναι εκλογικά θέματα, θέματα ασφάλειας και αστυνόμευσης κ.α.). Ο κύριος ρόλος του είναι η διαχείριση δημοσίων εκτάσεων, ορυκτών, εθνικών πάρκων, καταφυγίων άγριας ζωής, διατήρηση της ιστορικής μνήμης του έθνους, και την διαχείριση και επικοινωνία με τους ιθαγενείς πληθυσμούς των ΗΠΑ.

Συνεπώς, το Υπουργείο Εσωτερικών, έχει αρμοδιότητες περιβαλλοντικού, πολιτισμικού και διαχειριστικού (όσον αφορά τις δημόσιες εκτάσεις) χαρακτήρα.

Παραπομπές
----------



1. ↑  «U.S. Department of the Interior». *www.doi.gov* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 23 Οκτωβρίου 2022.
2. ↑  «DEPARTMENT OF THE INTERIOR». *govinfo.library.unt.edu*. Ανακτήθηκε στις 23 Οκτωβρίου 2022.
3. ↑  «Interior Leadership». *www.doi.gov* (στα Αγγλικά). 11 Δεκεμβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 23 Οκτωβρίου 2022.
4. ↑
5. ↑  Nast, Condé (18 Μαρτίου 2021). «Deb Haaland Chose Indigenous Design for Her Historic Swearing-In Ceremony». *Vogue* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 23 Οκτωβρίου 2022.
6. ↑  Rott, Nathan (2021-03-15). «Deb Haaland Confirmed As 1st Native American Interior Secretary» (στα αγγλικά). *NPR*.. Ανακτήθηκε στις 2022-10-23.
7. ↑  «Secretary Deb Haaland». *www.doi.gov* (στα Αγγλικά). 16 Μαρτίου 2021. Ανακτήθηκε στις 23 Οκτωβρίου 2022.
8. ↑  «U.S. Department of the Interior | USAGov». *www.usa.gov* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 23 Οκτωβρίου 2022.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 140720803
* **ΕΒΕ**: 213795
* LCCN: n80126051
* ISNI: 0000 0001 2097 5276
* GND: 16048-9
* SUDOC: 083741852
* BNF: cb11884044x (data)
* BIBSYS: 13051811
* ULAN: 500237385
* NLA: 35566860
* NDL: 00276301
* CiNii: DA03899791

 |

 |
Το **Φρούριο Μπου Μάχερ** (αραβικά: قلعة بو ماهر‎, μερικές φορές ονομάζεται **Φρούριο Αμπού Μάχερ**) είναι φρούριο που βρίσκεται στο Χαλάτ Μπου Μάχερ, στο Βασίλειο του Μπαχρέιν. Το 2012, το φρούριο αναγνωρίστηκε ως μέρος του Μονοπατιού Μαργαριταριών του Μπαχρέιν, Μνημείου Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.

Ιστορία
-------

Το φρούριο κατασκευάστηκε το 1840 αν και η προέλευσή του προέρχεται πιθανώς από πορτογαλική οχύρωση του 16ου αιώνα. Η ανάλυση των έργων τέχνης του φρουρίου από την ομάδα ανασκαφών του Πανεπιστημίου Μπρουκς της Οξφόρδης έχουν προτείνει ότι η περιοχή μπορεί να κατοικήθηκε για πρώτη φορά από τους Ομεϋαδές ή στις αρχές της εποχής των Αββασιδών. Υπήρχαν επίσης ενδείξεις ότι η τοποθεσία βυθίστηκε περιοδικά λάτω από το νέρο. Το ορθογώνιο φρούριο με τέσσερις κυκλικούς πύργους χτίστηκε από τον Αμπντουλά μπιν Αχμέντ Αλ Χαλίφα και χρησίμευσε ως αδελφικό φρούριο στο Φρούριο Άραντ, το οποίο φρουρούσε το πέρασμα του Κόλπου Μουχάρακ. Το 1868, το φρούριο καταστράφηκε από βρετανικά πολεμικά πλοία που παρενέβησαν στον Πόλεμο Κατάρ-Μπαχρέιν.

Το νησί και το φρούριο ανακαινίστηκαν εν μέρει το 1930 για να λειτουργήσουν ως σταθμός καραντίνας για την ευλογιά. Το φρούριο ανακατασκευάστηκε περαιτέρω τη δεκαετία του 1970 από μια αρχαιολογική ομάδα του Μπαχρέιν και έκτοτε πραγματοποιήθηκαν περαιτέρω αρχαιολογικές ανασκαφές το 2010. Προς το παρόν, το φρούριο αποτελείται από έναν μοναχικό πύργο.

Σήμερα
------

Η τοποθεσία είναι τώρα δίπλα σε μια βάση ακτοφυλακής και μπορεί να το επισκεφθεί κάποιος από το Εθνικό Μουσείο του Μπαχρέιν με μια σύντομη βόλτα με βάρκα. Το φρούριο διαθέτει επί του παρόντος ένα κέντρο επισκεπτών και είναι το σημείο εκκίνησης του Μονοπατιού Μαργαριταριών.

Δείτε επίσης
------------

* Μονοπάτι Μαργαριταριών του Μπαχρέιν
* Φρούριο Άραντ

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *Carter* (2011), σελ. 8.
2. ↑  «Pearling, Testimony of an Island Economy». *UNESCO World Heritage Centre* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 13 Σεπτεμβρίου 2019.
3. 1 2 3  «Castles.nl – Abu Mahir Fort». *www.castles.nl*. Ανακτήθηκε στις 13 Σεπτεμβρίου 2019.
4. ↑  «Bahrain, Bu Maher Fort – Oxford Brookes University». *Πανεπιστήμιο Μπρουκς της Οξφόρδης*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Ιανουαρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 13 Σεπτεμβρίου 2019.
5. ↑  *Carter* (2011).
6. ↑  «Boats Trips to Bu Maher Fort». *Bahrain Authority for Culture and Antiquities*. Ανακτήθηκε στις 13 Σεπτεμβρίου 2019.
7. ↑  «UNESCO World Heritage Centre – Document – Bu Maher Fort of the Pearling, Testimony of an Island Economy World Heritage site (Bahrain)». *UNESCO World Heritage Centre* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 13 Σεπτεμβρίου 2019.

Βιβλιογραφία
------------

* Κάρτερ, Ρόμπερτ; Μόρλι, Μάικ; Μορς, Τσαζ. *Bu Maher Fort, Muharraq Report on Excavations in 2010 for the Ministry of Culture and Information, Bahrain*. Πανεπιστήμιο Μπρουκς της Οξφόρδης. . [*νεκρός σύνδεσμος*]
Ο **Στάμος Παπαφράγκος** (1872 - 27 Νοεμβρίου 1942) ήταν Έλληνας νομικός.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του Αθανασίου Παπαφράγκου, δικαστικού και γενικού γραμματέα του Υπουργείου Δικαιοσύνης. Από την πλευρά του πατέρα του καταγόταν από οικογένεια αγωνιστών του Μεσολογγίου. Σπούδασε νομικά και έγινε διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Αθηνών. Αρχικά ιδιώτευσε ως δικηγόρος και στη συνέχεια ακολούθησε το επάγγελμα του δικαστικού διοριζόμενος το 1929 αντιπρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας. Την περίοδο 1929 - 1935 διετέλεσε πρόεδρος του Β΄ τμήματος του ΣτΕ και το 1935 διορίστηκε πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι και το 1941, οπότε και ύστερα από πιέσεις του τότε Αρχιεπισκόπου Δαμασκηνού αντικαταστάθηκε. Συγκεκριμένα υποστηρίζεται ότι ο Δαμασκηνός εκδικήθηκε τον πρόεδρο και τον εισηγητή του Συμβουλίου της Επικρατείας, για την προ τριετίας δικαστική ακύρωση της εκλογής του ως αρχιεπισκόπου. Το 1935 εξελέγη πρόεδρος της επιτροπής για τη σύνταξη σχεδίου νέου Συντάγματος, η οποία έμεινε γνωστή ως επιτροπή Παπαφράγκου.

Είχε σημαντικό συγγραφικό έργο ενώ διετέλεσε μέλος της συντακτικής και αναθεωρητικής επιτροπής του Αστικού Κώδικα. Υπήρξε νομικός σύμβουλος της Κρητικής Πολιτείας την περίοδο 1903 - 1905, πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών (1926 - 1929), πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου της Ιστορικής και Εθνολογικής Εταιρείας της Ελλάδος (1924 - 1942), γενικός γραμματέας του Φιλολογικού Συλλόγου "Παρνασσός" κ.α.

Απεβίωσε από καρδιακή προσβολή το 1942.

Πηγές
-----

1. 1 2 3  Σπύρος Βλαχόπουλος, *Η κρίση του κοινοβουλευτισμού στο Μεσοπόλεμο*, Αθήνα 2012, εκδόσεις Ευρασία, σελ. 163 - 165
2. ↑  Δικαστές του ΣτΕ Αρχειοθετήθηκε 2015-07-06 στο Wayback Machine. από την επίσημη ιστοσελίδα του Συμβουλίου της Επικρατείας
3. ↑  Διατελέσαντες πρόεδροι τμημάτων του ΣτΕ Αρχειοθετήθηκε 2015-07-06 στο Wayback Machine. από την επίσημη ιστοσελίδα του Συμβουλίου της Επικρατείας
4. 1 2  Δίκαιο και Δικαιοσύνης Ελληνικής εκδοχής, άρθρο της εφημερίδας "Ελευθεροτυπία"
5. ↑  Διατελέσαντες πρόεδροι του ΣτΕ Αρχειοθετήθηκε 2015-07-06 στο Wayback Machine. από την επίσημη ιστοσελίδα του Συμβουλίου της Επικρατείας
6. 1 2 3  Εγκυκλοπαίδεια Παπυρος Λαρους Μπριταννικα, Αθήνα, τόμος 48, σελίδα 125
Συντεταγμένες: 29°25′32.9″N 98°29′10.0″W﻿ / ﻿29.425806°N 98.486111°W﻿ / 29.425806; -98.486111

Η **ιεραποστολή του Άλαμο**, γνωστή πιο απλά ως Άλαμο ήταν αρχικά γνωστή ως Ιεραποστολή Σαν Αντόνιο ντε Βαλέρο. Είναι μια ιστορική ισπανική ιεραποστολή και οχυρό που δημιουργήθηκε τον 18ο αιώνα από ρωμαιοκαθολικούς ιεραποστόλους στη περιοχή που βρίσκεται σήμερα η πόλη του Σαν Αντόνιο του Τέξας. Είναι γνωστή για τη μάχη του Άλαμο που διεξήχθη εκεί το 1836 κατά τη διάρκεια της επανάστασης του Τέξας από το Μεξικό. Σήμερα είναι ιστορικό προσκύνημα για τη πολιτεία του Τέξας, μουσείο και ως μέρος των ιεραποστολών του Σαν Αντόνιο (τέσσερα παλιά μοναστήρια/ιεραποστολές στη περιφέρεια του Σαν Αντόνιο) αποτελεί μνημείο της παγκόσμιας κληρονομιάς αναγνωρισμένο από την UNESCO.

Το οχυρό της ιεραποστολής ήταν η έδρα μιας μονάδας ισπανικού ιππικού και από εκεί πήρε την ονομασία Άλαμο. Η δε ιεραποστολή λειτούργησε και ως σχολείο και νοσοκομείο για εκχριστιανισμένους ιθαγενείς.

Κατά τη διάρκεια της επανάστασης του Τέξας ο μεξικανός στρατηγός Κος το παρέδωσε στους επαναστάτες το Δεκέμβριο του 1835. Ο μεξικανικός στρατός το επανακατέβαλε στις 6 Μαρτίου 1836 μετά από 13ήμερη πολιορκία και μάχη. Μετά την ήττα των Μεξικανών στη μάχη του Σαν Χασίντο, οι υποχωρούντες Μεξικανοί κατέστρεψαν μεγάλο μέρος του οχυρού και την εκκλησία.

Μετά από δεκαετίες εγκατάλειψης και παρακμής, το σωματείο "Κόρες της Δημοκρατίας του Τέξας" (Daughters of the Republic of Texas), ένα γυναικείο σωματείο που μέλη του είναι μόνο γενεαλογικά αποδεδειγμένα απόγονοι κατοίκων του Τέξας την περίοδο της επανάστασης, ξεκίνησε προσπάθειες προστασίας και αναστήλωσης του μνημείου και ανέλαβε επισήμως τη προστασία του το 1905. Το 2015 η πολιτεία του Τέξας ανέλαβε και πάλι το έλεγχο και τη φροντίδα του μνημείου.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  *Texas Historic Sites Atlas*.
2. ↑  «The Alamo».
3. ↑  «The Alamo».
4. ↑  «The Alamo».

Βιβλιογραφία
------------

* Edmondson, J.R. (2000). *The Alamo Story-From History to Current Conflicts*. Plano, TX: Republic of Texas Press. ISBN 1-55622-678-0. OCLC 42842410
* Thompson, Frank (2005). *The Alamo*. Denton, TX: University of North Texas Press. ISBN 1-57441-194-2. OCLC 58480792
* Todish, Timothy J.; Todish, Terry; Spring, Ted (1997). *Alamo Sourcebook, 1836: A Comprehensive Guide to the Battle of the Alamo and the Texas Revolution*. Austin, TX: Eakin Press. ISBN 978-1-57168-152-2. OCLC 36783795

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  The Alamo στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85003130
* NKC: ge840562

 |

 |
Η **Συνθήκη του Ταρασκόν** ήταν μια συμφωνία μεταξύ του πάπα Νικολάου Δ΄, του Φίλιππου Δ΄ της Γαλλίας, του Καρόλου Β΄ της Νάπολης και του Αλφόνσου Γ΄ της Αραγονίας, που προοριζόταν να τερματίσει τη Σταυροφορία της Αραγονίας, ένα επεισόδιο στον πόλεμο του Σικελικού Εσπερινού. Η συνθήκη υπογράφηκε στο Tαρασκόν (Tarascon), στα μισά του δρόμου μεταξύ της παπικής Αβινιόν και της Αρλ, στις 19 Φεβρουαρίου 1291, έξι χρόνια αφότου ο θείος του Φιλίππου Δ΄, Κάρολος κόμης του Βαλουά, προσπάθησε να κατακτήσει την Αραγονία από τον πατέρα του Αλφόνσου Γ΄, Πέτρο Γ΄ της Αραγονίας, σε μία δράση που ονομάστηκε Σταυροφορία της Αραγονίας, επειδή εγκρίθηκε από τον προκάτοχο του Νικολάου Δ΄, πάπα Μαρτίνο Δ΄. Η πρόθεση των υπογραφόντων να βάλουν ένα τέλος στις εχθροπραξίες ήταν να αποτρέψουν την κυριαρχία των Αραγωνέζων στη Σικελία, που τότε κυβερνούσε ο αδελφός του Αλφόνσου Γ΄, Ιάκωβος Β΄.

Ο Αλφόνσος Γ΄ ήταν υποχρεωμένος από τη συνθήκη να:

* πάει αυτοπροσώπως στη Ρώμη, για να αρθεί ο αφορισμός.
* πληρώσει έναν φόρο τριάντα ουγγιών χρυσού στην εκκλησία
* πραγματοποιήσει σταυροφορία στους Αγίους Τόπους
* αφαιρέσει από τη Σικελία όλους τους Αραγονέζους και Καταλανούς ιππότες στην υπηρεσία του Ιακώβου Β΄

Ο Αλφόνσος Γ΄ υποσχέθηκε επίσης, ότι ο αδελφός του δεν θα κρατούσε το βασίλειό του ενάντια στις επιθυμίες του παπισμού. Του συμβούλεψαν επίσης να κάνει ειρήνη με τον Σάντσο Δ΄ βασιλιά της Καστίλης.

Ο πάπας, από την πλευρά του, ακύρωσε την αποδοχή του Καρόλου κόμη του Βαλουά ως βασιλιά της Αραγονίας και αναγνώρισε τα δικαιώματα του Ιακώβου Β΄ της Μαγιόρκας.

Όταν ο Αλφόνσος Γ΄ απεβίωσε λίγο περισσότερο από έναν μήνα μετά την υπογραφή της συνθήκης, οι ρήτρες έγιναν άκυρες και η συνθήκη δεν σήμαινε τίποτε. Ο αδελφός του Ιάκωβος Β΄, που δεν είχε υπογράψει, τώρα ένωσε στο πρόσωπό του τα στέμματα της Αραγονίας και της Σικελίας και δεν ήταν διατεθειμένος να αποχωριστεί καμία από τις δύο.  Η Συνθήκη αντικαταστάθηκε από τη Συνθήκη του Aνάνι του 1295, με τη μεσολάβηση ενός ισχυρότερου πάπα από τον Νικόλαο Δ΄, Βονιφάτιου Η΄, η οποία τερμάτισε τον αγώνα, με όρους που έκαναν τους Αραγονέζους κυρίους της Σικελίας.

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Rafael Altamira, *A History of Spain from the Beginnings to the Present Day*, 1966, Volume 1, p. 245f; Joseph F. O'Callaghan, *A history of Medieval Spain*, 1975, p. 397f.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος συνθηκών
Η Ναπολιτάνα (έργο του Σπύρου Πιζάνη)
Ο **Σπύρος Πιζάνης** (1870 - 1927) ήταν Έλληνας ζωγράφος από την Κέρκυρα.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Πατέρας του ήταν ο διακοσμητής Στέφανος Πιζάνης, στον οποίο, πολλές φορές είχε ανατεθεί η *ρεστορασιόν* των τοιχογραφιών του «Αχιλλείου» και του Δημοτικού Θεάτρου της Κέρκυρας.

Ο Πιζάνης σπούδασε στη Ρώμη. Ο Φώτος Γιοφύλλης που μας δίνει αρκετές πληροφορίες γι' αυτόν στην «Ιστορία της Νεοελληνικής Τέχνης», λέει ότι έκανε σπουδές και στην Αθήνα, στη Σχολή Καλών Τεχνών. Ο Γιοφύλλης μαθήτευσε στην ιδιωτική σχολή του Πιζάνη, που λειτούργησε από το 1905 έως το 1907. Πριν από το 1905, από το 1900 περίπου, ο Πιζάνης δίδασκε ζωγραφική στη βραδινή Σχολή της Κέρκυρας, που την επιχορηγούσε το Υπουργείο Παιδείας της Ιταλίας. Μαθητής του Πιζάνη εκείνο τον καιρό ήταν κι ο Επαμεινώνδας Θωμόπουλος, που μετά έγινε Ακαδημαϊκός. Ο Σπύρος Πιζάνης είναι ένας από τους ζωγράφους που, μαζί με τον Βικέντιο Μποκατσιάμπη και τον Περικλή Τσιριγώτη, φέρανε τον εμπρεσσιονισμό στην Ελλάδα...«μέσω Ιταλίας».

Στα 1907 φεύγει από την Κέρκυρα και πάει στη Σμύρνη, αναλαμβάνοντας εκεί τη διεύθυνση της Ιταλικής Σχολής, στην οποία δίδαξε ζωγραφική και σχέδιο. Στη Μικρασία έμεινε έως το 1920. Από κει, κατόπιν, με την οικογένειά του, θα εγκατασταθεί στη Ρώμη αφοσιωμένος στην τέχνη του.

«*Η τέχνη του Πιζάνη* - γράφει ο ιστορικός Φ. Γιοφύλλης - *ήτανε η πιο προχωρημένη μέσα στους γύρω του Κερκυραίους ζωγράφους. Τα ύπαιθρά του έχουν ατμόσφαιρα και φως και είναι εξαιρετικά αποδομένα*». Είτε με λάδι, είτε με ακουαρέλα δουλεύει ο Πιζάνης, πάντα διαφαίνεται το ενδιαφέρον του για το χρωματικό αποτέλεσμα. Στο έργο του «Μπουνάρ», όπως και στη «Γέφυρα του Σεβδίκιοϊ», οι αναζητήσεις του εκφράζουν σαφώς απόψεις χρωματικές. Οι βενετσιάνικες ακουαρέλες του,που μερικές βρίσκονται στη Δημοτική Πινακοθήκη της Κέρκυρας, κρατούν κείνη την υγρασία του θέματος και της ύλης τους.

Έργα του Πιζάνη βρίσκονται σκόρπια σήμερα, εκτός από την Κέρκυρα, στη Σμύρνη, την Άγκυρα, τη Γένοβα κι αλλού. Τα περισσότερα, όμως, υπάρχουν στη Ρώμη, όπου έζησε έως το τέλος της ζωής του. Πέθανε το 1927.

Ο γιος του Σπ. Πιζάνη, ο Βιττόριο Πιζάνι, ήταν κι αυτός ένας πολύ γνωστός στην Ιταλία ζωγράφος. Συνεργάστηκε επί χρόνια με την εβδομαδιαία επιθεώρηση *Λα Τριμπούνα Ιλλουστράτα*, στα εξώφυλλα της οποίας εικονογραφούσε τα επίκαιρα διεθνή γεγονότα. Από τα αντιπροσωπευτικά του έργα είναι η σύνθεση  *Η καταβύθιση του αυστριακού θωρηκτού «Βίριμπους Ουνίτις»* για την οποία τιμήθηκε με βραβείο του ιταλικού κράτους.

Πηγέ ς
------

* Φ. Γιοφύλλης: «Ιστορία της Νεοελληνικής Τέχνης» 1963
* Τ. Σπητέρης: «3 αιώνες ελληνικής τέχνης» 1979
* Γ. Κάρτερ: «Ανιχνεύσεις και εκτιμήσεις» 1998
* Στ. Λυδάκη: «Λεξικό» σσ. 352-353 κ.α.
Μάικλ Κόλλινς (Love of Ireland), ελαιογραφία του John Lavery)
**«Το γελαστό παιδί»** είναι μελοποιημένο ποίημα του Μπρένταν Μπίαν, τους στίχους του οποίου μετέφρασε ο Βασίλης Ρώτας και τη μουσική έγραψε ο Μίκης Θεοδωράκης. Γραμμένο σε μέτρο 8/8 και 5/8, αφηγείται τον θάνατο του Μάικλ Κόλινς, ενός εκ των ηγετών του ΙΡΑ. 

Το τραγούδι προοριζόταν να πλαισιώσει το θεατρικό έργο του Μπίαν «Ένας όμηρος» που ανέβηκε στο Κυκλικό Θέατρο του Λεωνίδα Τριβιζά την άνοιξη του 1962. Το τραγούδι της παράστασης ερμήνευσε η Ντόρα Γιαννακοπούλου, αν και έγινε γνωστότερο με την ερμηνεία της Μαρίας Φαραντούρη.

Αρχικά, ο θάνατος του γελαστού παιδιού αποδιδόταν στους *«δικούς μας»* (αναφερόμενο στη σύγκρουση στο εσωτερικό του IRA). Μετά άλλαξε στο *«οι εχθροί μας»* και μετά την πτώση της Χούντας έγινε οι *«φασίστες»*.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑
Η **συνθήκη του Τορίνο** συνήφθη μεταξύ της Γαλλίας και του βασιλείου της Σαρδηνίας στις 24 Μαρτίου 1860. Με τη συνθήκη το Δουκάτο της Σαβοΐας και η επαρχία της Νίκαιας προσαρτήθηκαν στη Γαλλία.

Ιστορικό
--------

Ο αυτοκράτορας της Γαλλίας Ναπολέων Γ' και ο πρωθυπουργός του βασιλείου της Σαρδηνίας κόμης Καβούρ συναντήθηκαν μυστικά στη γαλλική λουτρόπολη Πλομπιέρ-λε-Μπαιν στις 21 Ιουλίου 1858. Συμφώνησαν ότι η Γαλλία θα υποστηρίξει την ενοποίηση της Ιταλίας που επιχειρούσε το βασίλειο της Σαρδηνίας, υπό τον όρο ότι ο πάπας να διατηρήσει τον έλεγχο της Ρώμης. Σε αντάλλαγμα ζητήθηκε από τη Γαλλία το βασίλειο της Σαρδηνίας να παραχωρήσει το δουκάτο της Σαβοΐας μαζί με την κομητεία της Νίκαιας στη Γαλλία.

Στο Σαμπερί ο κόσμος ανεμίζει γαλλικές σημαίες κάτω από το κάστρο των Δουκών κατά την προσάρτηση της Σαβοΐας στη Γαλλία το 1860.
Τον Απρίλιο του 1859, η Αυστρία, εξ αιτίας του ότι η Σαρδηνία προμήθευε όπλα στο αποσχιστικό κίνημα της Λομβαρδίας, κήρυξε πόλεμο στη Σαρδηνία. Κατά τη διάρκεια αυτού του δεύτερου ιταλικού πολέμου ανεξαρτησίας οι γαλλοσαρδηνικές δυνάμεις νίκησαν τους Αυστριακούς σε αρκετές μάχες: Παλέστρο, Μοντεμπέλλο, Ματζέντα και Σολφερίνο αλλά οι απώλειες εκατέρωθεν ήταν πολύ μεγάλες.

Ο Ναπολέων Γ', ο οποίος διοικούσε ο ίδιος το στρατό του, ανησυχώντας για την έκταση της αιματοχυσίας αποφάσισε να τερματίσει τον πόλεμο. Οι μάχες ολοκληρώθηκαν με την ανακωχή της Βιλλαφράνκα στις 12 Ιουλίου 1859. Η ανακωχή οδήγησε στη Συνθήκη της Ζυρίχης της 10ης Νοεμβρίου 1859, με την οποία η Αυστρία παραχώρησε τη Λομβαρδία στη Γαλλία, η οποία την παραχώρησε στο Βασίλειο της Σαρδηνίας. Η πλήρης ενοποίηση της Ιταλίας αναβλήθηκε, αν και όχι για πολύ.

Ο βασιλιάς της Σαρδηνίας Κάρολος Αλβέρτος (1798-1849) ήταν ενεργός Ιταλός εθνικιστής. Στη γαλλόφωνη Σαβοΐα, η ιδέα της ένωσης με τη Γαλλία είχε επικρατήσει καθώς οι φιλελεύθερες τάξεις αντιλαμβάνονταν ότι ο «οίκος της Σαβοΐας» στο Τορίνο δεν ενδιαφέρονταν ιδιαίτερα για την περιοχή τους πέρα ​​από το Μον Μπλαν και γίνονταν διακρίσεις κατά των γαλλόφωνων. Στις 25 Ιουλίου 1859, περίπου 30 κορυφαίοι πολίτες του Σαμπερί παρουσίασαν ένα αίτημα στον Ναπολέοντα Γ', ζητώντας να προσαρτηθεί η Σαβοΐα στη Γαλλία. « [...] Η Σαβοΐα δεν είναι ιταλική και δεν μπορεί να να γίνει [...] »

Η συνθήκη
---------

Η συνθήκη του Τορίνο υπογράφηκε στις 24 Μαρτίου 1860. Με αυτή το βασίλειο της Σαρδηνίας-Πεδεμόντιο συναινούσε στην παραχώρηση των εδαφών της Σαβοΐας και της Νίκαιας, αφού επιβεβαιωνόταν η θέληση των κατοίκων με δημοψήφισμα. Ταυτόχρονα άρχισαν να αποσύρονται τα στρατεύματα της Σαρδηνίας- Πεδεμοντίου από τη Σαβοΐα και τη Νίκαια.

Το δημοψήφισμα πραγματοποιήθηκε τον Απρίλιο (15/16 στην επαρχία της Νίκαιας και 22/23 στη Σαβοΐα) και τα επίσημα στοιχεία έδειξαν πολύ υψηλά ποσοστά υπέρ της επιθυμίας προσάρτησης στη Γαλλία (99,4% και 99,8% αντίστοιχα).

Παραπομπές
----------

1. ↑  G. Dardel,Et la Savoie devint française... , Librairie Arthème Fayard, 1960, p. 72-73.
Ο **Σπύρος Περεσιάδης** (*ή Σπυρίδων Περεσιάδης*, Μεσορρούγι Αχαΐας, 1854 – Αθήνα, 1918) ήταν Έλληνας συγγραφέας.

Γεννήθηκε το Μεσορρούγι όπου πέρασε τα πρώτα παιδικά του χρόνια. Φοίτησε στο δημοτικό σχολείο του χωριού του και μετά στο Ελληνικό σχολείο Ακράτας. Υπηρέτησε αργότερα ως γραμματέας του Δήμου Νωνάκριδος και ως γραμματοδιδάσκαλος στο Δημοτικό σχολείο της γειτονικής Περιστέρας. Στα παιδικά του χρόνια δέχτηκε το πρώτο χτύπημα της μοίρας: σ' ένα παιδικό παιχνίδι ένα μυτερό ξύλο τον τραυμάτισε στο μάτι με αποτέλεσμα την μερική απώλεια όρασης στο ένα μάτι. Πολύ αργότερα, το 1879, σε μια ερασιτεχνική παράσταση στην Ακράτα, όπου μετείχε και ο ίδιος, ένα θραύσμα καψυλίου, από εκπυρσοκρότηση όπλου που χρησιμοποιήθηκε για τις ανάγκες μιας δραματικής σκηνής, σφηνώθηκε στο γερό του μάτι και ολοκλήρωσε την τραγωδία. Φαίνεται πως πέτυχε μετάθεση στην Αθήνα, όπου υποβλήθηκε σε συστηματική θεραπεία, αλλά ούτε η επιστήμη της πρωτεύουσας κατάφερε να αναστείλει την εξέλιξη του τραυματικού καταρράκτη, που θα επιφέρει με βραδύ ρυθμό την ολική τύφλωση. Μετά το θάνατο της μητέρας του το 1887, εγκαταστάθηκε στην Ακράτα για μια δεκαετία, η οποία αποτελεί τα χρόνια της συγγραφής των κορυφαίων θεατρικών του έργων. Το 1897 μετακόμισε στην Αθήνα ως το τέλος της ζωής του το 1918.

Παραπομπές
----------

1. ↑  data.nlg.gr/resource/authority/record27596.

Πηγές
-----

* Σπύρου Περεσιάδη, *Γκόλφω*, Εκδοτικός οίκος Α.Α. Λιβάνη, Αθήνα 2003.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 199113539
* **ΕΒΕ**: 27596
* **BiblioNet**: **50606**
* LCCN: nr97025198
* ISNI: 0000 0001 3927 7777
* GND: 1032281308
* SUDOC: 153345845

 |

 |
Ο **Τόμας Στιούαρτ, 2ος κόμης του Άνγκους** (περί το 1331 - 1361), Σκωτσέζος ευγενής ήταν γιος και διάδοχος του Τζων Στιούαρτ, 1ου κόμη του Άνγκους και της Μάργκαρετ του Αμπερνέθυ. Ο Τόμας Στιούαρτ ήταν βρέφος ακόμα όταν πέθανε ο πατέρας του και κληρονόμησε τα εδάφη του στο Μπέργουικσαιρ, το Αμπερνέθυ και το Άνγκους. Το 1353 παντρεύτηκε την Μάργκαρετ Σινκλέρ, κόρη του Γουίλιαμ ντε Σαιν Κλερ του Ροσλίν, η άδεια για τον γάμο δόθηκε από την Αγία Έδρα με βοήθεια του Ιωάννη Β΄ της Γαλλίας που εγγυήθηκε ότι έζησε πολλά χρόνια στην Γαλλική αυλή. Βρέθηκε στην *πολιορκία του Μπέργουικ* (1355) και ήταν ένας από τους λόρδους που διαπραγματεύτηκαν την απελευθέρωση του Δαυίδ Β΄ της Σκωτίας ύστερα από 10 χρόνια αιχμαλωσίας από την *μάχη του Νέβιλς Κρος*. Στα τέλη της δεκαετίας του 1350 έγινε *Μέγας Καγκελάριος της Σκωτίας*, έχασε την θέση κάποια στιγμή πριν το 1359 όταν τον αντικατέστησε ο Γουόλτερ ντε Μπιγκάρ. Ο Άνγκους θεωρήθηκε ένας από τους συνωμότες για την δολοφονία της ερωμένης του βασιλιά Κατερίνας Μόρτιμερ στην Σούτρα (1360), αιχμαλωτίστηκε στο *κάστρο του Νταμπάρτον* και πέθανε την επόμενη χρονιά από την Μαύρη πανώλη.

Οικογένεια
----------

Με την σύζυγο του Μάργκαρετ Σινκλέρ απέκτησε :

* Μάργκαρετ Στιούαρτ, κόμισσα του Άνγκους
* Ελισάβετ Στιούαρτ, παντρεύτηκε τον Αλεξάντερ Χάμιλτον, προπάτορα των κομήτων του Χάντιγκτον.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 27  Μαΐου 2021.
2. ↑  p2499.htm#i24983. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
3. 1 2 3 4  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
4. ↑  Scots Peerage.Vol I, p.170
5. ↑  Scots Peerage.Vol I, p.170
6. ↑  Maxwell.Vol II.p.3
7. ↑  Scots Peerage.Vol I, p.170

Πηγές
-----

* Balfour Paul, Sir James. The Scots Peerage-IX Vols. Edinburgh 1904
* Maxwell, Sir Herbert. A History of the House of Douglas-II Vols. London 1902


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Thomas Stewart, 2nd Earl of Angus  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Το Άκουα Κλαούντια.
Το **Υδραγωγείο του Κλαύδιου** (λατιν.: *Aqua Claudia*) ήταν υδραγωγείο της Αρχαίας Ρώμης, που - όπως και το Υδραγωγείο Άνιο Νόβους- ξεκίνησε από τον αυτοκράτορα Καλιγούλα το 38 και ολοκληρώθηκε από τον αυτοκράτορα Κλαύδιο το 52. Οι δύο πηγές των νερών του ευρίσκοντο 300 βήματα αριστερά του 38ου μιλίου της Οδού Σουμπλακένσις. Το υδραγωγείο παρέμεινε ενεργό για 10 χρόνια, ώσπου η μεταφορά νερού σταμάτησε για περίπου 9 χρόνια, μέχρι να το επισκευάσει ο Αυτοκράτορας Βεσπασιανός, το 71. Το 81 έγινε νέα βελτίωση του έργου από τον Τίτο.

Δομή
----

Ανάλογα με την εποχή, το μήκος του καναλιού έφτανε περίπου τα 69 χιλιόμετρα (τα περισσότερα υπογείως) και ο όγκος νερού στις πηγές του άγγιζε τα 191 χιλιάδες κυβ. μέτρα το εικοσιτετράωρο. Μετά την κατασκευή της Αψίδας του Νέρωνα (Arcus Neroniani) από τον Νέρωνα (που ήταν ένα κομμάτι του Άκουα Κλαούντια), το υδραγωγείο απέκτησε τη δυνατότητα να τροφοδοτεί και τις 14 περιοχές της Ρώμης. Ήταν ένα από τα δύο υδραγωγεία, που κατέληγαν στην Πόρτα Ματζόρε (το άλλο ήταν το Υδραγωγείο Άνιο Νόβους). Σήμερα διαθέτουμε λεπτομερειακές περιγραφές του έργου χάρη στον Σ. Ι. Φροντίνο, Ρωμαίο αριστοκράτη του οποίου το έργο *De aquaeductu* δημοσιεύτηκε στα τέλη του 1ου αι.. 
Στον τόπο του υδραγωγείου κτίστηκε αργότερα η χριστιανική εκκλησία Σαν Τομμάσο ιν Φόρμις.

Παραπομπές και σημειώσεις
-------------------------

1. 1 2  *dati.beniculturali.it*.
2. ↑  Φροντίνος , *De aquaeductu* 1.13
3. ↑  Φροντίνος, *De Αquaeductu* 1.13

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Υδραγωγείο του Κλαύδιου** |

* Χάρτης της Ρώμης με το υδραγωγείο σημαδεμμένο με κόκκινο χρώμα

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 89144647636167300873

 |

 |
Ο **Σπύρος Σκυλλοδήμος** ήταν κλέφτης επί Τουρκοκρατίας.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Λίγα ξέρουμε για την ζωή και την δράση του. Καταγόταν από μεγάλη οικογένεια αρματολών της Ακαρνανίας. Από τα τέσσερα αδέρφια, δύο είναι γνωστά. Ο ένας ήταν αρχηγός των Αρματολών στην Ακαρνανία. Ο άλλος, νεώτερος, Σπύρος Σκυλλοδήμος έγινε ήρωας, τον οποίο αναφέρει και το δημοτικό τραγούδι.

Έπεσε στα χέρια του Αλή πασά το 1806 και κατέληξε αλυσοδεμένος στα υγρά μπουντρούμια των Ιωαννίνων. Μετά από μήνες κατόρθωσε να αποδράσει από το μπουντρούμι την νύχτα της γιορτής του Μπαϊράμι, βρίσκονταν όμως ακόμα μέσα στο φρούριο και η πύλη ήταν κλειστή. Το επόμενο πρωΐ οι Τούρκοι ανακάλυψαν την απόδρασή του και πιάνοντάς τον, τον ξαναρίξαν στα μπουντρούμια. Δραπέτευσε εκ νέου και πήδηξε στους βάλτους για να κρυφτεί. Έμεινε τρεις μέρες κρυμμένος στο νερό και τελικά κατόρθωσε με μια βάρκα να βγει στην Ακαρνανία.

Πηγές
-----

* *Mittheilungen aus der Geschichte und Dichtung der Neu-Griechen. Zweiter Band*. Coblenz: Jacob Hölscher. 1825. Ανακτήθηκε στις 28 Μαρτίου 2010.
Ο **Τόμας Σόμερσετ** (1529 - 6 Απριλίου 1586) Άγγλος Καθολικός δικηγόρος που φυλακίστηκε πολύ καιρό ήταν δεύτερος γιος του Χένρι Σόμερσετ, 2ου κόμη του Γούστερ και της δεύτερης συζύγου του Ελισάβετ Μπράουν. Μεταφέρθηκε στις 10 Ιουνίου 1562 στις ιπτάμενες φυλακές χάρη *"σε μια μετάφραση που έκανε από τα Φράγκικα σε ένα οράτιο γραμμένο από τον Κάρολο, Καρδινάλιο της Λωρραίνης χωρίς να έχει πάρει την άδεια να το κάνει"*. Στις 27 Ιουνίου 1562 κλήθηκε στο *"Συμβούλιο του Γκρίνουϊτς"* από τους λόρδους *"για να δικαιολογήσει την πράξη του, δεν έδωσε επαρκείς εξηγήσεις και επέστρεψε στην φυλακή μέχρι να μπορέσει να δικαιολογήσει καλύτερα τον εαυτό του"*.

Μετά από αιχμαλωσία 20 ετών ελευθερώθηκε στις 28 Φεβρουαρίου 1582 και ξεκίνησε να χειρίζεται νομικές υποθέσεις στο Μονμουθσάιρ, στις 2 Μαΐου 1582 ήταν αρκετά άρρωστος για να ταξιδέψει και παρέμεινε μέχρι να αναρρώσει. Στις 22 Οκτωβρίου 1585 αποκαλύφτηκε συνωμοσία του Τόμας με την Μαρία Α΄ της Σκωτίας και φυλακίστηκε στον Πύργο του Λονδίνου με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας. Ο Τόμας πλήρωσε τις τεράστιες εκτάσεις που κατείχε στο Γκλόστερσαιρ και το Μονμουθσάιρ για να εξαγοράσει την ελευθερία του και το όνομα του δεν βρίσκεται από τότε στους λογαριασμούς του Πύργου, πέθανε στις 6 Απριλίου 1586 και η διαθήκη του δημοσιοποιήθηκε στις 6 Μαΐου της ίδιας χρονιάς.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Αγγλικά) *The History of Parliament*. 1509-1558/member/somerset-thomas-1529-86.
2. ↑
3. ↑

Πηγές
-----

* Herbermann, Charles, ed. (1913). "Thomas Somerset". Catholic Encyclopedia. New York: Robert Appleton.
* Catholic Record Society Publications, I (London, 1905, etc.)
* Dasent, Acts of the Privy Council (London, 1890–1907)
* Calendar of State Papers Domestic 1581-90 (London, 1865)
* Collins, Peerage, I (London, 1779)
**Σταβέντο** ή *Σοτοβέντο*, είναι κοινός "φραγκολεβαντίνικος" ναυτικός όρος εκ της ιταλικής, που σημαίνει **υπήνεμα**, δηλαδή η πλευρά του πλοίου, ή σκάφους, ή όρμος ή λιμένας που δεν προσβάλλεται από τον υφιστάμενο κατά περίπτωση άνεμο, ή κυματισμό, π.χ. "σταβέντο πόρτο" ή "σταβέντο λιμάνι", "σταβέντο κόστα" (= υπήνεμη ακτή). Όταν γίνεται αναφορά σε λιμένες, όρμους και ακτές, χωρίς χάρτη, θα πρέπει ν΄ αναφέρεται απαραίτητα για ποιόν ή ποιούς ανέμους τυγχάνουν αυτοί, αυτού του χαρακτηρισμού.

Η φράση "*πλέω σταβέντο*" σημαίνει αντιπαρέρχομαι άλλο πλοίο, ή νησίδα, ή ξέρα από την υπήνεμη (ως προς εκείνο ή εκείνης) πλευρά, εφόσον βεβαίως το υφιστάμενο βάθος το επιτρέπει, η οποία διέλευση σαφώς και είναι η ασφαλέστερη, υπό τον υφιστάμενο άνεμο ή κυματισμό. 

Σημειώνεται ότι από τη "*σταβέντο πλευρά*" του σκάφους γίνεται η προσέγγιση λέμβων, πλοηγίδας, ή η αποεπιβίβαση επιβατων εν όρμω, ως και η καθέλκυση σωστικών λέμβων προς διάσωση ναυαγών.

* Αντίθετος όρος είναι σοφράνο
Γενικά με την ονομασία **υδρογραφική υπηρεσία**, ή **υδρογραφικό γραφείο**, ή **υδρογραφικό τμήμα** χαρακτηρίζεται ειδική το πλείστον κρατική υπηρεσία των ναυτικών κρατών που κύριο αντικείμενό τους είναι η παροχή πληροφοριών που έχουν ιδιαίτερη σχέση με την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας. Οι υπηρεσίες αυτές, που στελεχώνονται από στρατιωτικό και πολιτικό επιστημονικό και τεχνικό προσωπικό, εκδίδουν τους ναυτικούς χάρτες, δίδουν διάφορες ναυτιλιακές οδηγίες, σε μορφή αγγελιών, εδίδουν διάφορα βοηθήματα, π.χ. πλοηγούς, λιμενοδείκτες κ.λπ. μελετώντας παράλληλα διάφορα φαινόμενα π.χ. παλίρροιες, σεισμογενή κύματα, (τσουνάμι), μετακινήσεις άμμου βυθού κ.λπ. Οι υπηρεσίες αυτές διαθέτουν κατάλληλα σκάφη, καλούμενα υδρογραφικά, που φέρουν κατάλληλο υδρογραφικό εξοπλισμό. Το έργο που επιτελούν κρίνεται διαίτερα σημαντικό.

Πρώτη υδρογραφική υπηρεσία που ιδρύθηκε ήταν των ΗΠΑ το 1854. Έκτοτε άρχισαν να ιδρύονται παρόμοιες και από άλλα κράτη. Ο επίσημος υδρογραφικός φορέας της Ελλάδας είναι η Υδρογραφική Υπηρεσία Πολεμικού Ναυτικού.

Σημαντικότερες υδρογραφικές υπηρεσίες παγκοσμίως θεωρούνται σήμερα η της Αγγλίας, του Βρετανικού Ναυαρχείου, και η των ΗΠΑ.
**Ο Χοβίκ Αμπραχαμιάν** (αρμενικά: Հովիկ Արգամի Աբրահամյան‎, ρωσικά: Овик Аргамович Абраамян‎, *Ovik Argamovich Abraamyan*; 24 Ιανουαρίου 1958-) είναι Αρμένιος πολιτικός. Μέλος του κυβερνώντος Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, υπηρέτησε ως πρωθυπουργός της Αρμενίας από τις 13 Απριλίου 2014 ως τις 8 Σεπτεμβρίου 2016. Προηγουμένως ήταν ο Πρόεδρος της Εθνικής Συνέλευσης της Αρμενίας.

Πρώτα Χρόνια
------------

Ο Αμπραχαμιάν γεννήθηκε στο χωριό Μκτσιάν στην στην Επαρχία Αραράτ της Αρμενίας, άρχισε την επαγγελματική του καριέρα το 1990, ως επικεφαλής του τμήματος της Μπουραστάν και αργότερα ως πρόεδρος της Αρτασχάτ, βιομηχανίας κρασιού και κονιάκ. Το 1995 έγινε μέλος του αρμενικού κοινοβουλίου. Εξελέγη  δήμαρχος της Αρτασάτ το 1996, και κυβερνήτης της Επαρχίας Αραράτ το 1998.

Πολιτική καριέρα
----------------

Υπό την προεδρία του Ρόμπερτ Κοτσαριάν, το 2002 διορίστηκε υπουργός της Εδαφικής Διοίκησης (το οποίο επιβλέπει τις δομές της περιφερειακής κυβέρνησης), πόστο που διατήρησε μέχρι το 2008, όταν παραιτήθηκε για να διοριστεί τον Απρίλιο του 2008, από τον νέο Πρόεδρο,  Σερζ Σαρκισιάν ως επικεφαλής του προεδρικού προσωπικού. Τον Αύγουστο του 2008, εξελέγη σε μη αμφισβητούμενες εκλογές στην Εθνική Συνέλευση (τέταρτη σύγκληση), και τον Σεπτέμβριο του 2008 εξελέγη πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης της Αρμενίας. Παραιτήθηκε από Πρόεδρος, τον Νοέμβριο του 2011 και επανεξελέγη στην Εθνοσυνέλευση στις 6 Μαΐου του 2012, ως βουλευτής από το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα της Αρμενίας. Ήταν αντίθετος με τον προκάτοχό του, το σχέδιο του οποίου, προέβλεπε από τους Αρμένιους πολιτικούς και τους δημόσιους υπάλληλους να δηλώνουν τις επιχειρήσεις τους και τα ενδιαφέροντά τους.

### Πρωθυπουργός

Διορίστηκε πρωθυπουργός τον Απρίλιο του 2014, έπειτα από την παραίτηση του Τιγκράν Σαρκισιάν για άγνωστους λόγους. Ο Αμπραχαμιάν προτάθηκε για τον ρόλο του Πρωθυπουργού από τον πρόεδρο, Σερζ Σαρκισιάν, ο οποίος τον απεκάλεσε "πολύ αποτελεσματικό πρωθυπουργό". Δέχτηκε συγχαρητήρια από τον Ρώσο ομόλογό του, Ντμίτρι Μεντβέντεφ. 
Στις 8 Σεπτεμβρίου 2016 παραιτήθηκε από την πρωθυπουργία, επικαλούμενος την πολιτική αναταραχή και τη ραγδαία οικονομική καθίζηση.

Αναφορές
--------

1. ↑  armenpress.am/eng/news/758111.
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 14  Ιουνίου 2019.
3. ↑  Ανακτήθηκε στις 24  Ιουνίου 2019.
4. ↑  «Hovik Abrahamyan appointed Prime Minister». *Public Radio of Armenia*. 2014-04-13.. Ανακτήθηκε στις 2014-04-13.
5. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Σεπτεμβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 2016.
6. ↑  «Hovik Abrahamyan». Εθνική Συνέλευση της Αρμενίας. Ανακτήθηκε στις 7 Ιανουαρίου 2014.
7. ↑  «Hovik Abrahamyan». National Assembly of Armenia. Ανακτήθηκε στις 7 Ιανουαρίου 2014.
8. ↑
9. ↑  Παραιτήθηκε ο πρωθυπουργός της Αρμενίας, Capital.gr, 8-9-2016.
Με τον όρο **τετραωρία** χαρακτηρίζεται κυρίως η υπηρεσία φυλακής στα πλοία, κοινώς "βάρδια", και στη ναυτική καθομιλουμένη "τόκα βάρδια". Σε όλους τους τύπους των πλοίων και ανεξαρτήτως κατηγορίας εμπορικό ή πολεμικό τέσσερις συνεχόμενες ώρες αποτελούν μια τετραωρία φυλακής - υπηρεσίας. Έτσι κάθε εικοσιτετράωρο χωρίζεται σε 6 τετραωρίες.  
 
Οι τετραωρίες αρχίζουν από το μεσονύκτιο και καταλήγουν σ΄ αυτό και είναι: 1η (00.00 - 04.00), 2η (04.00 - 08.00), 3η (08.00 - 12.00), 4η (12.00 - 16.00), 5η (16.00 - 20.00) και 6η (20.00 - 24.00). Η κάθε τετραωρία - βάρδια επαναλαμβάνει μετά από δύο συνεχόμενες τετραωρίες. Έτσι όσοι εκτελούν την 1η τετραωρία, εκτελούν και τη 4η, οι της 2ης και την 5η και όσοι την 3η και την 6η. Συνεπώς όλοι εκτελούν συνολική οκτάωρη βάρδια σε κάθε εικοσιτετράωρο.

Τα παραπάνω ζεύγη τετραωριών στα πολεμικά πλοία λέγονται και τοιχαρχίες ή ημιτοιχαρχίες όταν γίνεται αναφορά ανά τετραωρία. Της κάθε τετραωρίας είτε "εν πλω", είτε "εν όρμω", και ανεξαρτήτως τύπου πλοίου και υπαγωγής, ηγείται ο επ΄ αυτής "Αξιωματικός φυλακής".

Τέτοιες τετραωρίες - φυλακές εκτελούν το προσωπικό καταστρώματος και το προσωπικό μηχανής, και παλαιότερα το προσωπικό ασυρμάτου, μέχρι που η εξέλιξη των μέσων επικοινωνίας κατέστησε την υπηρεσία τους περιττή. 
Τα καθήκοντα του προσωπικού των πλοίων ανά τετραωρία, για μεν τα εμπορικά πλοία προσδιορίζουν οι "ναυτικές συλλογικές συμβάσεις" για δε στα πολεμικά πλοία οι "Διατάξεις του Πολεμικού Ναυτικού".

* Εξυπακούεται ότι για μικρά πλοία που εκτελούν περιορισμένους πλόες και με περιορισμένο προσωπικό (πλήρωμα), π.χ. μικρά πορθμεία, ακταιωροί, αλιευτικά κ.ά. δεν ακολουθούνται οι παραπάνω αναφερόμενες τετραωρίες, αλλά συνήθως συνεχόμενο οκτάωρο ή εξάωρο.
Οι **Άγιοι Φίμος και Ρουστίκος** (ιταλικά: San Fermo e San Rustico) (πέθαναν περίπου το 290 μ.Χ.) τιμούνται ως μάρτυρες της πόλης της Βερόνας. Η αγιογραφία τους αναφέρει ότι ο Φίρμος και ο Ρούστικος, συγγενείς, ήταν εξέχοντες πολίτες του Μπέργκαμο. Μαρτύρησαν στη Βερόνα υπό τον αυτοκράτορα Μαξιμιανό αφού αρνήθηκαν να θυσιάσουν σε ειδωλολατρικά είδωλα. Υπό τον δικαστή Ανολίνο, βασανίστηκαν, ξυλοκοπήθηκαν με ρόπαλα και αποκεφαλίστηκαν .

Η μνήμη τους γιορτάζεται από την Ρωμαιοκαθολική εκκλησία στις 9 Αυγούστου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Monks of Ramsgate (1921). «Firmus and Rusticus» [Book of Saints]. *CatholicSaints.Info*. Ανακτήθηκε στις 9 Αυγούστου 2016.  *Αυτό το λήμμα περιλαμβάνει κείμενο από αυτή την πηγή, που είναι κοινό κτήμα.*

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Dominican Martyrology
|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Θέματα της Κελτικής μυθολογίας |
| --- |
|  |
| Κελτικός πολιτισμός | 
* Αλφάβητο Όγκχαμ
* Δρυίδες
* Κελτικές γλώσσες
* Ρούνοι
 |  |
|  |
| Θεότητες | 
* Άρμετ
* Γκοϊβένου
* Έθνι
* Επόνα
* Ερίου
* Κέριντγουεν
* Κερνούνος
* Κίαν
* Κρέιγνε
* Λουγ
* Λούχτα
* Μανάνναν
* Μιοχ
* Μόρριγαν
* Μπαβ
* Μπάλορ
* Μπρες
* Μπρίγκιντ
* Νουάντου
* Ντάγδα
* Ντάνου
* Ντίαν Κεχτ
* Όγμα
* Ρίανον
* Τούιρεν
* Φαντ
 |
|  |
| Φυλές και γεγονότα | 
* Κούλεϊ
* Μόι Τούραχ
* Τουάθα ντε Ντανάν
* Φομόριαν
 |
|  |
| Λατρεία και εορτές | 
* Ίμπολκ
* Λούγνασαδ
* Μπελτέιν
* Σόουιν
 |
|  |
| Κύκλος του Όλστερ | 
* Κόνορ μακ Νέσσα
* Κουχούλιν
* Μάεβ
* Νες
* Νάσι
* Ντέιρντρε
* Φέργκους
 |

 |

Στην ιρλανδική μυθολογία, η **Φίναβαρ** (ιρλ. *Findabair ή Finnabair*) είναι η κόρη του Έιλιλ και της Μάεβ του Κόνναχτ.

Ερωτεύτηκε τον Φρεκ, αλλά εκείνος αρνήθηκε να δώσει προίκα για να την παντρευτεί. Αντ' αυτού, βοήθησε τη Μάεβ να πολεμήσει το Όλστερ στην Επιδρομή του Κούλεϊ (Táin Bó Cuailnge). Ο Φρεκ βρήκε το θάνατο από τον Κουχούλιν κι η Φίναβαρ προσφέρθηκε από τους γονείς της ως δώρο σε αρκετούς πολεμιστές, αν κατάφερναν να αντιμετωπίσουν τον Κουχούλιν.

Όταν ο Ρόχι (Rochad mac Fathemain), ο πρώτος έρωτας της Φίναβαρ, προσέτρεξε στο πλευρό του Κουχούλιν, ο Έιλιλ κι η Μάεβ έστειλαν την κόρη τους να περάσει τη νύχτα μαζί του σε αντάλλαγμα με εκεχειρία. Αποκαλύφθηκε όμως ότι σε καθένα από τους εφτά βασιλείς του Μούνστερ είχε προσφερθεί το χέρι της Φίναβαρ ως αντάλλαγμα για την υποστήριξή τους, οπότε στράφηκαν εναντίον του στρατού του Κόνναχτ. Σε εκείνη τη μάχη σκοτώθηκαν 700 άνδρες και η Φίναβαρ πέθανε από ντροπή.

Το όνομα της Φίναβαρ ετυμολογικά συγγενεύει με το όνομα *Γκουένγουιβαρ* (Gwenhwyfar), το αντίστοιχο ουαλικό όνομα της Γκουίνεβιρ.
Κτίρια κατοικιών στο Σερεμπριάνιε Προύντι
Εκκλησία της Παναγίας του Σημείου
Το **Σερεμπριάνιε Προύντι** (ρωσικά: Сере́бряные Пруды́‎, μετάφραση: Ασημένιες Λίμνες) είναι μια αστική περιοχή (εργατικός οικισμός) και το διοικητικό κέντρο της Επαρχίας Σερεμπριάνο-Προύντσκι της Περιφέρειας Μόσχας στη Ρωσία και βρίσκεται στον ποταμό Οσιότρ. Ανάμεσα στα επαρχιακά κέντρα της Περιφέρειας Μόσχας είναι το νοτιότερο και το πιο απομακρυσμένο από τη Μόσχα. Ο πληθυσμός της πόλης είναι 9.705 άτομα στην απογραφή του 2010. Στην απογραφή του 2002 είχε πληθυσμό 8.969 κατοίκων, σημειώνοντας μια ελαφριά μείωση από τους 8.977 κατοίκους στην απογραφή του 1989.

Το Σερεμπριάνιε Προύντι βρίσκεται στον αυτοκινητόδρομο Μ1 (Μόσχα–Αστραχάν) και στο σιδηρόδρομο Μόσχας-Βόλγκογκραντ. 

Το Σερεμπριάνιε Προύντι αναφέρθηκε για πρώτη φορά σε ένα χρονικό σε 1571. Υπό την Ρωσική Αυτοκρατορία, ήταν ένα χωριό του Ουγιέζντ Βενιόφσκι του κυβερνείου Τούλα. Έγινε επαρχιακό κέντρο το 1924. Το 1929, το Σερεμπριάνιε Προύντι μεταφέρθηκε στην Κεντρική Βιομηχανική Περιφέρεια, η οποία τον Σεπτέμβριο του 1937 διαλύθηκε, και το χωριό ξαναέγινε μέρος της Περιφέρειας Τούλα. Συμπεριλήφθηκε στην Περιφέρεια Μόσχας το 1942. Έγινε οικισμός αστικού τύπου το 1961.

Ο ταχυδρομικός κώδικας είναι ο 142970. Ο κωδικός κλήσης είναι ο +7 49667.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *OKTMO. 179/2016.*. www.gks.ru/free\_doc/2016/oktmo/tom1\_oktmo.rar. Ανακτήθηκε στις 23  Οκτωβρίου 2016.
2. ↑  «26. Численность постоянного населения Российской Федерации по муниципальным образованиям на 1 января 2018 года». Federal State Statistics Service. Ανακτήθηκε στις 23  Ιανουαρίου 2019.
|  |
| --- |
|  |
| **Σιτ-Αθώρ, *Κόρη της Αθώρ* σε ιερογλυφικά** |

Η **Σιτ-Αθώρ** (*κόρη της Αθώρ*) ήταν πριγκίπισσα της αρχαίας Αιγύπτου, που είχε τον τίτλο *η κόρη του βασιλιά*. Ειναι γνωστή μόνο από τον τάφο της στο Νταχσούρ. Δίπλα στην πυραμίδα του  Σέσωστρι Α' βρέθηκαν υπόγειες στοές που ήταν ο τόπος ταφής γυναικών της βασιλικής αυλής. Οι περισσότεροι τάφοι ήταν συλημένοι, αλλά από τους τυμβωρύχους ξέφυγαν δύο κιβώτια, τα οποία περιείχαν κοσμήματα εξαιρετικής τέχνης. Ονομάστηκαν *πρώτος* και *δεύτερος θησαυρός* του Νταχσούρ. Ο πρώτος ανακαλύφθηκε στις 6 Μαρτίου του 1894 και πιθανόν ανήκε στη Σιτ-Αθώρ. Περιελάμβανε πολλούς σκαραβαίους που έφεραν το όνομά της, και ένα εγκόλπιο με τα ονόματα του Σέσωστρι Β', ένα από τα αριστουργήματα της αρχαίας αιγυπτιακής χρυσοχοΐας. Άλλα αντικείμενα περιελάμβαναν χρυσά κοχύλια (κουτάκια), χρυσά βραχιόλια, έναν καθρέφτη, και πολλά πέτρινα βάζα. Πέρα από τα στοιχεία που βρέθηκαν στον τάφο της, δεν γνωρίζουμε τίποτα άλλο για την Σιτ-Αθώρ. Ίσως ήταν μία κόρη του Σέσωστρι Γ', αλλά επίσης μπορεί να ήταν η κόρη του Σέσωστρι Β', και να θάφθηκε ως αδελφή του Σέσωστρι Γ' δίπλα στον τελευταίο.

Βιβλιογραφία
------------

* Jacques Jean Marie de Morgan: *Fouilles a Dahchour, Mars-Juin 1894*, Wien 1895, p. 60-64
* Dieter Arnold: *The Pyramid Complex of Senwosret III at Dahshur, Architectural Studies*, New York 2002, p. 70 ISBN 0-87099-956-7


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Sithathor  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η **Στρατονίκεια** ήταν αρχαία ελληνική πόλη στη Λυδία της Μικράς Ασίας. 

Βρισκόταν στις όχθες του Καΐκου ποταμού, μεταξύ των πόλεων της Γέρμης και της Νακράσσης και κοντά στην Σίλανδο. Φαίνεται ότι ιδρύθηκε από τον Περγαμηνό βασιλιά Ευμένη Β΄ προς τιμήν της συζύγου του Στρατονίκης (πρωτότοκο παιδί του Καππαδόκα βασιλιά Αριαράθη Δ΄ και της Σελευκίδος Αντιοχίδος), επί της παλαιοτέρας *Ίνδης*. Επειδή όμως και άλλοι Σελευκίδες ηγεμόνες έφεραν συζύγους με το όνομα Στρατονίκη, ακόμη ο ιδρυτής της πόλεως δεν έχει διευκρινιστεί. 

Κατά το 130 π.Χ. τα Θυάτειρα προσάρτησαν την Στρατονίκεια που έκτοτε εξέπεσε σε χωριό. Απέκτησε όμως ξανά την σημασία της κατά την εποχή του Τραϊανού (98 -117 μ.Χ.). Αργότερα, επί βασιλείας του Αδριανού, μετονομάστηκε σε *Αδριανούπολη* προς τιμήν του. Η Στρατονίκεια έκοψε νομίσματα από την εποχή της ιδρύσεώς της (2ος αιώνας π.Χ.) μέχρι και την εποχή του αυτοκράτορα Γαλλιηνού (μέσα του 3ου αι. μ.Χ.).

Τα αρχαιολογικά ευρήματα της λυδικής Στρατονικείας βρίσκονται στο μουσείο της Μανίσα.