recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Εμμανουήλ Αρίδας** γεννήθηκε στον Τύρναβο το έτος 1892 από εύπορη οικογένεια (οικογένεια Αθανασίου και Ελισάβετ Αρίδα).
Το 1913 υπηρέτησε την στρατιωτική του θητεία στον Ελληνικό Στρατό και αφού απολύθηκε, μετανάστευσε στην Αμερική, αναζητώντας τις ευκαιρίες του Νέου Κόσμου.

Στην Αμερική εργάσθηκε σε εργοστάσιο υποδημάτων επί σειρά ετών, ενώ αργότερα δημιούργησε δική του επιχείρηση στην Αμερική (μπυραρία).
Επιστρέφοντας στην Ελλάδα ανέπτυξε επιχειρηματική δραστηριότητα ασχολούμενος με τα αυτοκίνητα και τα τότε καταστήματα οινομαγειρείων στη Λάρισα μέχρι το 1944.

Κατά τη διάρκεια του πολέμου και της κατοχής ο Εμμ. Αρίδας έχασε όλη την περιουσία του. Το 1928, παντρεύτηκε στον Τύρναβο την Θεοφανώ κόρη του Αστερίου Κυριάκου, με την οποία απέκτησε δύο παιδιά, τον Θανάση και Ελισάβετ Αρίδα.

Το έτος 1955, εκλέχτηκε Δημοτικός Σύμβουλος με επικεφαλής τον υποψήφιο Δήμαρχο Αθανάσιο Αντ. Φιλανδριανό ή Δημητριάδη, και ανέλαβε Δήμαρχος Τυρνάβου την 1η Δεκεμβρίου 1957, ύστερα από τον θάνατο του Δημάρχου Πλάκα, και ασκεί τα καθήκοντα του Δημάρχου μέχρι τις 24 Μαΐου 1959.
Ο Εμμανουήλ Αρίδας απεβίωσε στις 18 Απριλίου 1982.

  

*Η αρχική έκδοση αυτού του άρθρου προέρχεται από την ιστοσελίδα  και δημοσιεύτηκε στη Βικιπαίδεια μετά από άδεια.*
Στη γεωλογία και ειδικότερα στην ηφαιστειολογία ως **επισωρευσιγενές ηφαίστειο** χαρακτηρίζεται οποιοδήποτε εκρηξιγενές από το οποίο εκτινάσσονται ηφαιστειακά αναβλήματα, τα οποία στη συνέχεια επαναπίπτουν και συσσωρεύονται πέριξ του κρατήρα δημιουργώντας κατά τη ψύξη τους ηφαιστειακό περιτείχισμα σε κωνοειδή μορφή.

Γενικά
------

Τα ηφαίστεια του τύπου αυτού προκαλούνται από την υπέρ την επιφάνεια του γεωφλοιού εκρηξιγενή δράση διακρινόμενα σε ηπειρωτικά και υποθαλάσσια ή ωκεάνια. Βασική διαφορά των δύο επιμέρους αυτών τύπων είναι ότι οι πλαγιές των ωκεάνιων είναι ομαλότερες από των ομοίων της κατηγορίας ηπειρωτικών. Ειδικότερα στο σχηματισμό των ηπειρωτικών επισωρευσιγενών ηφαιστείων σπουδαίος παράγοντας είναι η κατάσταση του καιρού και ειδικότερα η ύπαρξη ανέμου.  
 
Αν δηλαδή κατά την έκρηξη υφίσταται άπνοια και η ποσότητα των αναβλημάτων είναι μικρή τότε η επισώρευση αυτών θα διαρκέσει για λίγο σχετικά χρόνο δημιουργώντας το λεγόμενο ηφαιστειακό όρος με ένα δακτυλιοειδές περιτείχισμα μικρού σχετικά ύψους αλλά μεγάλης διαμέτρου. Αν αντίθετα η ποσότητα των αναβλημάτων είναι μεγάλη τότε η επισώρευση είναι περισσότερο ταχεία όπου και δημιουργείται ο λεγόμενος ηφαιστειακός κώνος, (ή "κωνίδα" κατά Σνάιντερ), με μεγαλύτερο ύψος του προηγουμένου και απότομες πλαγιές, φέροντας κορυφαίο κρατήρα μικρότερης διαμέτρου του προηγουμένου.

Αν αντίθετα, κατά την έκρηξη πνέουν στη περιοχή δυνατοί άνεμοι, τότε η επισώρευση θα διαρκέσει τοπικά πολύ λίγο ενώ θα συνεχίσει σε πολύ μεγαλύτερη έκταση. Τα δε βαρύτερα υλικά των αναβλημάτων αντί δακτυλιοειδές θα δημιουργήσουν πεταλοειδές ή δρεπανοειδές περιτείχισμα (ως ανοικτό δακτυλιοειδές), ή άλλης ακανόνιστης μορφής, προς την προσήνεμη πλευρά, δηλαδή του πνέοντος ανέμου. Στη περίπτωση δε που πνέουν άνεμοι ιδιαίτερα ισχυροί και συνεχίζουν να διατηρούνται επί μακρόν, τότε η επισώρευση στη περιοχή θα είναι ελάχιστη με δεδομένο ότι ο μεγαλύτερος όγκος των αναβλημάτων θα μεταφερθούν ως αιωρήματα σε άλλες μακρύτερες περιοχές κατά διεύθυνση των ανέμων όπου κατά την πτώση τους δημιουργούν επισωρευσιγενή καλύμματα. Στη θέση δε της έκρηξης απομένει μόνο ο εκρηξιγενής κρατήρας υπό μορφή κοιλότητας.

Σημειώσεις
----------

* Τα επισωρευσιγενή ηφαίστεια αποτελούν μία από τις βασικές κατηγορίες των εκρηξιγενών ηφαιστείων. Από αυτόν τον τύπο των ηφαιστείων προέρχονται ως επακόλουθο της δραστηριότητάς τους διάφορα μετεωρολογικά φαινόμενα μέχρι και κλιματολογικά, όπως οι ηφαιστειακές καταιγίδες, ή οι ηφαιστειακοί χειμώνες κ.ά.
* Η διάκριση των επισωρευσιγενών ηφαιστείων έγινε με γνώμονα τον τύπο της ηφαιστειακής έκρηξης κατά τη φερόμενη "ταξινόμηση Σνάιντερ".

Πηγές
-----

* "*Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια*" τ.ΙΒ΄, σ.408
Στο χωριό Μπινάροβα, στο βοϊβοδάτο Μαλοπόλσκιε, στην Νότια Πολωνία βρίσκεται η ξύλινη γοτθική **Εκκλησία του Αρχαγγέλου Μιχαήλ**, που χρονολογείται από το 15ο αιώνα.

Η σημερινή εκκλησία κατασκευάστηκε γύρω στο 1500. Παλαιότερα στη Μπινάροβα υπήρχε άλλη ξύλινη εκκλησία στην οποία γίνεται αναφορά σε έγγραφο του 1415. Το πρώτο μισό του 16ου αιώνα έγινε η αγιογράφηση της εκκλησίας, το 1596 κατασκευάστηκε ο πύργος δίπλα στον κυρίως ναό και μεταξύ 1602 και 1608 χτίστηκε το καμπαναριό.  Από το 1641 μέχρι το 1650 η εκκλησία υπέστη ευρεία ανακατασκευή. Αντικαταστάθηκε η σκεπή του πύργου, ανακατασκευάστηκε το matroneum και κατασκευάστηκαν μεγαλύτερα παράθυρα. Της ίδιας περιόδου είναι και η εικόνα των Φυλάκων Αγγέλων στον κυρίως ναό της εκκλησίας. 

Το 19ο και τον 20ο αιώνα η εκκλησία υπέστη επανειλημμένως ανακαινίσεις. Ειδικότερα ανακαινίστηκε το 1844, στα τέλη του 19ου –αρχές 20ου αιώνα, όταν τοποθετήθηκαν κολώνες στον κυρίως ναό και οι ξύλινες πλάκες της σκεπής αντικαταστάθηκαν με πλάκες από κασσίτερο, τη δεκαετία του πενήντα (1953 -56), τη δεκαετία του ενενήντα, όταν αφαιρέθηκαν οι πλάκες από κασσίτερο στην οροφή και τοποθετήθηκαν εκ νέου ξύλινες και το 2010 -2012 προκειμένου να επιδιορθωθούν οι ζημιές στην εκκλησία από τις πλημμύρες του 2010. 

Το 2003 η Εκκλησία του Αρχαγγέλου Μιχαήλ στη Μπινάροβα εντάχθηκε στο Κατάλογο των Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ, μαζί με άλλες πέντε ξύλινες εκκλησίες στο Μαλοπόλσκιε.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Ανακτήθηκε στις 8  Μαρτίου 2017.
2. ↑  Organisty, Andrzej Laskowski, Adam (2004). Drewniany Kościół Pw.Św. Michała Archanioła w Binarowej. Rzeszów: Krajowy Ośrodek Badań i Dokumentacji Zabytków w Warszawie, Oddz. Regionalny w Rzeszowie
3. ↑  al.], Magdalena i Artur Michniewscy ...[et (2001). Kościoły drewniane Karpat i Podkarpacia : przewodnik. Pruszków: "Rewasz
4. ↑  Szlak Architektury Drewnianej Małopolska
5. ↑  Organisty, Andrzej Laskowski, Adam (2004). Drewniany Kościół Pw.Św. Michała Archanioła w Binarowej. Rzeszów: Krajowy Ośrodek Badań i Dokumentacji Zabytków w Warszawie, Oddz. Regionalny w Rzeszowie

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 140929557
* LCCN: n2005033520

 |

 |
Ο **Έντζο Ρεάλε** (γεννημένος στις 7 Οκτωβρίου 1991 στο Βενισιέ) είναι Γάλλος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται στη γαλλική ΦΚ Λοριάν. Αγωνίζεται στη θέση του μέσου και είναι γιος του παλαιού ποδοσφαιριστή Αλαίν Ρεάλε, ο οποίος πέρασε το μεγαλύτερο τμήμα της καριέρας του στην ΑΣΜ Βενισιέ, στην οποία είναι πλέον και πρόεδρος. Ο νεαρός Ρεάλε ξεκίνησε την καριέρα του από τη Βενισιέ σε ηλικία έξι ετών προτού ενταχθεί στις ακαδημίες της Ολιμπίκ Λυών το 1999. 

Αφού διέπρεψε στα τμήματα υποδομής των *Lyonnais*, το 2008, ο Ρεάλε προωθήθηκε στη δεύτερη ομάδα του συλλόγου που αγωνιζόταν στο Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα Γαλλίας, την τέταρτη κατηγορία του γαλλικού ποδοσφαίρου. Πέρασε παραπάνω από 2,5 χρόνια με τη δεύτερη ομάδα και πραγματοποιώντας περισσότερες από 60 εμφανίσεις προτού κάνει το επαγγελματικό του ντεμπούτο στις 11 Μαΐου 2011 σε μια ήττα της ομάδας του με 4–0 από την Οσέρ για το πρωτάθλημα. Ο Ρεάλε είναι διεθνής με τις μικρές εθνικές της Γαλλίας, ενώ έχει εκπροσωπήσει τη χώρα του στις ηλικιακές κατηγορίες U-17, U-18, U-19, και U-20. Ήταν μέλος της ομάδας που κατέκτησε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Νέων Ποδοσφαίρου 2010, το οποίο διεξήχθη στη Γαλλία.

Στις 4 Σεπτεμβρίου 2012 πωλήθηκε στην ΦΚ Λοριάν έναντι ποσού ύψους €1 εκατομμυρίου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Reale, Lacazette et Seguin : les espoirs de l'OL» (στα French). *Lyon Capitale*. 10 November 2010.. Ανακτήθηκε στις 11 May 2011.
2. ↑  «Auxerre v. Lyon Match Report» (στα French). *Ligue de Football Professionnel*. 11 May 2011. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2012-05-21.. Ανακτήθηκε στις 11 May 2011.
3. ↑

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* (Γαλλικά) Έντζο Ρεάλε : Στατιστικά γαλλικού πρωταθλήματος στο LFP.fr

* Ενζό Ρεάλ στο L'Équipe Football (Γαλλικά)
Το τραγούδι του Σείκιλου για την Ευτέρπη
Ο **Σείκιλος** έζησε στις Τράλλεις της Μικράς Ασίας κατά το 200 μ.Χ. Είναι γνωστός για το αρχαιότερο παγκοσμίως γνωστό τραγούδι, του οποίου σώζονται πλήρως και οι στίχοι και η μουσική.

Η μουσική στήλη
---------------

Ο Σείκιλος έγραψε το τραγούδι του μετά το 200 μ.Χ. σε επιτύμβια κυλινδρική στήλη που έχει ύψος 40 εκατοστά και περιέχει στην κοινή ελληνική της ελληνιστικής εποχής ένα επίγραμμα δώδεκα λέξεων και ένα μέλος (τραγούδι) δεκαεφτά λέξεων μαζί με τη μουσική του. Στην κορυφή της στήλης, το επίγραμμα αναφέρει τον άνθρωπο που το έγραψε, καθώς και το σκοπό για τον οποίο το έγραψε: 

ΕΙΚΩΝ Η ΛΙΘΟΣ ΕΙΜΙ. ΤΙΘΗΣΙ ΜΕ ΣΕΙΚΙΛΟΣ ΕΝΘΑ ΜΝΗΜΗΣ ΑΘΑΝΑΤΟΥ ΣΗΜΑ ΠΟΛΥΧΡΟΝΙΟΝ (Εγώ η πέτρα είμαι μια εικόνα. Με έβαλε εδώ ο Σείκιλος ως διαχρονικό σήμα αθάνατης μνήμης).

Στη μέση υπάρχουν οι στίχοι του τραγουδιού μαζί με τα σύμβολα της μελωδίας, η οποία είναι του λεγόμενου φρυγικού τύπου: 

ΟΣΟΝ ΖΗΣ ΦΑΙΝΟΥ,   

ΜΗΔΕΝ ΟΛΩΣ ΣΥ ΛΥΠΟΥ.  

ΠΡΟΣ ΟΛΙΓΟΝ ΕΣΤΙ ΤΟ ΖΗΝ,   

ΤΟ ΤΕΛΟΣ Ο ΧΡΟΝΟΣ ΑΠΑΙΤΕΙ.

Η λεγόμενη «Στήλη του Σείκιλου».
*Απόδοση στη νέα Ελληνική*  

Όσο ζεις λάμπε,  

καθόλου μη λυπάσαι.  

Για λίγο διαρκεί η ζωή,  

ο χρόνος απαιτεί την πληρωμή του.

( Και σε λογοτεχνική μετάφραση του Σωτήρη Κακίση :

Γέλα και γλέντα όσο ζεις,

η λύπη μη σε παίρνει.

Γιατί είναι λίγη η ζωή, 

κι ο χρόνος την τελειώνει. )

Ο «επιτάφιος» του Σείκιλου, σε αρχαιοελληνική μουσική σημειογραφία.
Στο κάτω μέρος της στήλης αναγράφεται η αφιέρωση ΣΕΙΚΙΛΟΣ ΕΥΤΕΡΠΗΙ (Ο Σείκιλος στην Ευτέρπη), αλλά δεν γίνεται κατανοητό εάν πρόκειται για τη σύζυγο, την ερωμένη, τη φίλη, την αδελφή ή την κόρη του, ή και απλώς την Μούσα της μουσικής. Το μήνυμα αυτό αντιστοιχεί στο επικούρειο απόφθεγμα «όσο ζούμε πρέπει να χαιρόμαστε όπως οι θεοί» γιατί ο θάνατος είναι το τέλος και δεν υπάρχει συνέχεια. Εμφανώς επικούρεια είναι όλα τα αναφερόμενα συστατικά του μέλους: η ηδονή της ζωής, η αταραξία, καθώς και το τελικό όριο της ζωής, ο θάνατος.

Η επιτύμβια στήλη ανακαλύφθηκε το 1883 στην τουρκική πόλη Αϊδίνιο, όπως είναι το σύγχρονο όνομα των αρχαίων Τράλλεων. Μάλιστα, κατά τη διάρκεια της Μικρασιατικής καταστροφής του 1922 η στήλη χάθηκε και πολλά χρόνια αργότερα ξαναβρέθηκε σε έναν κήπο τουρκικού σπιτιού. Η ιδιοκτήτρια του σπιτιού είχε κόψει τη βάση της στήλης για να την χρησιμοποιήσει ως βάζο για λουλούδια. Σήμερα φυλάσσεται στο Εθνικό Μουσείο της Δανίας στην Κοπεγχάγη. Πιστά αντίγραφά του υπάρχουν σε διάφορα μουσεία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Επίκουρος. Επιστημονικός Ανθρωπισμός και Ευδαιμονία, Χρήστος Γιαπιτζάκης – 24γράμματα, Εκδοτικός Οίκος» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 28 Δεκεμβρίου 2020.

Βιβλιογραφία
------------

* Norton Anthology of Western Music: Ancient to Baroque. Norton & Company, 2006.
* Epitaph of Seikilos. C.V. Palisca, Burkholder, 2006.
* Το επικούρειο τραγούδι του Σείκιλου (κεφάλαιο στο βιβλίο "Επίκουρος: Επιστημονικός Ανθρωπισμός και Ευδαιμονία". Χ. Γιαπιτζάκης, 24 γράμματα, Αθήνα 2020)

Δείτε επίσης
------------

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Άρθρο του Χρήστου Γιαπιτζάκη, Ιατρού – γενετιστή από τον Β τόμο του περιοδικού Ο Κήπος του Επίκουρου
* Tο τραγούδι στο Youtube
*Θουγιοψένιο* – η χημική του δομή
Το **θουγιοψένιο** είναι χημική ένωση, ταξινομημένη ως σεσκιτερπένιο, που απαντάται στη φύση και έχει μοριακό τύπο C15H24. Ανήκει χημικώς στη μεγάλη ομάδα των τερπενίων.

Ανευρίσκεται στο αιθέριο έλαιο αρκετών κωνοφόρων ειδών, ιδίως στο είδος άρκευθου *Juniperus cedrus* και του είδους *Thujopsis dolabrata*, στα οποία αποτελεί περίπου το 2,2 % του βάρους του εγκάρδιου ξύλου.

Βιοσύνθεση
----------

Το θουγιοψένιο βιοσυντίθεται από πυροφωσφορικό φαρνεσύλιο (FPP):

Παράγεται ωστόσο και με τεχνητό -συνθετικό- τρόπο μέσω της ολικής σύνθεσης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Erdtman, H.; Norin, T. (1960). «Structure of thujopsene and hinokiic acid from coniferous wood». *Chemistry and Industry* (22): 622–623.
2. ↑  Runeburg, Jarl; Gramstad, Thor; Larsson, Lennart; Dodson, R. M. (1960). «The Chemistry of the Natural Order Cupressales XXX. Constituents of *Juniperus cedrus L.*». *Acta Chemica Scandinavica* **14**: 1991–1994. doi:10.3891/acta.chem.scand.14-1991.
3. ↑  J. Mann (1994). *Natural Products: their chemistry and biological significance*. ISBN 978-0582060098.
4. ↑  Dauben, William G.; Ashcraft, Arnold C. (1963). «The Total Synthesis of (±)-Thujopsene». *Journal of the American Chemical Society* (American Chemical Society (ACS)) **85** (22): 3673–3676. doi:10.1021/ja00905a032. ISSN 0002-7863.
Η **Ενκαρνασιόν** (ισπαν. *Encarnación*) είναι πόλη της Παραγουάης, πρωτεύουσα του Νομού Ιταπούα, κτισμένη στη δυτική όχθη του ποταμού Παρανά, απέναντι από την πόλη Ποσάδας της Αργεντινής. Ο δήμος της Ενκαρνασιόν έχει έκταση 274 km2 και πληθυσμό 127.527 κατοίκους το 2016, ενώ η «Μείζων Ενκαρνασιόν» έχει πληθυσμό 226.492 σε εκτίμηση του ίδιου έτους. Η αρχική ονομασία της πόλεως ήταν *Νουέστρα Σενιόρα δε λα Ανουνσιασιόν δε Ιταπούα*, δηλαδή «Η Παναγία του Ευαγγελισμού της Ιταπόύα».

Η Ενκαρνασιόν συνδέεται με την Ποσάδας με τη Γέφυρα Σαν Ρόχε Γκονσάλες δε Σάντα Κρους, από την οποία διέρχεται διεθνής σιδηροδρομική γραμμή. Η Ενκαρνασιόν βρίσκεται πάνω στην Εθνική Οδό 1 της Παραγουάης, 370 χιλιόμετρα μακριά από την πρωτεύουσα της χώρας Ασουνσιόν, και πάνω στην Εθνική Οδό 6, περί τα 280 χιλιόμετρα από την πόλη Σιουδάδ δελ Έστε. Αποτελεί σημαντικό οικονομικό κέντρο της Παραγουάης και διατηρεί εμπορικές σχέσεις με την Αργεντινή.

Το Αεροδρόμιο Τενιέντε Αμίν Αγιουμπ Γκονσάλες απέχει 12 χιλιόμετρα από την πόλη και είναι το τρίτο σημαντικότερο αεροδρόμιο της Παραγουάης.

Παραπομπές
----------

1. ↑   [*νεκρός σύνδεσμος*]
2. ↑  «Why Should You Live in Encarnación (Paraguay)?». 19 Νοεμβρίου 2018.
3. ↑  «Encarnación, la perla del sur de Paraguay | Viajes y Turismo al Día». 24 Απριλίου 2012.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 141964059
* LCCN: n85207833
* GND: 4559847-2
* SUDOC: 163574227

 |

 |
Διπλές γλωττίδες φαγκότου
Επιστόμιο τρομπέτας
**Επιστόμιο** ονομάζεται το εξάρτημα κάποιων πνευστών μουσικών οργάνων και συγκεκριμένα το μέρος του οργάνου που έρχεται σε επαφή με τα χείλη του εκτελεστή. Φυσώντας ο εκτελεστής στο επιστόμιο, κάτω από την πίεση του αέρα που περνά, δημιουργείται παλμική κίνηση η οποία μεταδίδεται στη στήλη του αέρα που περιέχεται στον σωλήνα του πνευστού οργάνου και έτσι παράγεται ο ήχος του. 

Υπάρχουν διάφοροι τύποι επιστομίων και αποτελούν την κύρια διάκριση ανάμεσα στις διάφορες οικογένειες των πνευστών οργάνων· χονδρικά διακρίνονται σ' αυτά για τα ξύλινα πνευστά και σ' αυτά για τα χάλκινα πνευστά. Άλλοι πιο περίπλοκοι τύποι, όπως το επιστόμιο της φυσαρμόνικας, ή η απλή οπή στο αιγυπτιακό νέι αποτελούν επίσης τύπους επιστομίων.

Τα ξύλινα πνευστά έχουν συνήθως επιστόμιο που διαθέτει μονή ή διπλή γλωττίδας. Η μεν μονή είναι ένα μικρό και λεπτό φύλλο από καλάμι, που οι παλμοί του χρησιμεύουν για την παραγωγή ήχου σε ορισμένα ξύλινα πνευστά όργανα όπως την οικογένεια των κλαρινέτων και στα σαξόφωνα.

Άλλα ξύλινα πνευστά όπως το όμποε, το αγγλικό κόρνο, το φαγκότο και το κόντρα φαγκότο, έχουν επιστόμιο από διπλή γλωττίδα, η οποία αποτελείται από ένα φύλλο από καλάμι διπλωμένο στη μέση και στερεωμένο με τέτοιο τρόπο, ώστε τα ελεύθερα άκρα του να πάλλονται όταν ο αέρας περνά ανάμεσά τους. 

Τα χάλκινα πνευστά πάλι, (τρομπέτα, κορνέτα, τρομπόνι, γαλλικό κόρνο, τούμπα) έχουν μεταλλικό επιστόμιο σε σχήμα μικρού χωνιού, με το οποίο, τα ίδια τα χείλη του εκτελεστή πιέζοντας πάνω στο επιστόμιο, παράγουν την απαραίτητη για την παραγωγή του ήχου παλμική κίνηση.
Περιοχές ευθύνης ενοποιημένων διοικήσεων μάχης
Με τον όρο **ενοποιημένη διοίκηση μάχης** (αγγλικά: *unified combatant command*, UCC) αναφέρεται η κάθε μία από τις διοικήσεις του Υπουργείου Άμυνας των ΗΠΑ που αποτελείται από δυνάμεις από τουλάχιστον δύο στρατιωτικούς κλάδους και έχει μια ευρεία και συνεχιζόμενη αποστολή. Αυτές οι διοικήσεις έχουν καθιερωθεί για την αποτελεσματική διαχείρηση και τον έλεγχο των στρατιωτικών δυνάμεων των ΗΠΑ, ανεξάρτητα από τον κλάδο της υπηρεσίας, σε ειρήνη και πόλεμο. Οργανώνονται είτε σε γεωγραφική βάση (γνωστή ως "περιοχή ευθύνης", AOR) είτε σε λειτουργική βάση, όπως ειδικές αποστολές, σχεδιασμός ισχύος ή μεταφορά. Οι UCC είναι "κοινές" εντολές με συγκεκριμένα σήματα που υποδηλώνουν την υπαγωγή τους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Joint Pub 1*, p. GL-11.
2. ↑  Story, p. 2

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Unified Command Plan Αρχειοθετήθηκε 2010-08-28 στο Wayback Machine. Department of Defense
Το έμβλημα του Α.Π.Ο. Ελευθεριακός
Ο **Αθλητικός Ποδοσφαιρικός Όμιλος Ελευθεριακός** είναι τοπικού ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα τον συνοικισμό των Ελευθέριων του Δήμου Κορδελιού-Ευόσμου. Ιδρύθηκε το 1954 μετά από μια διάσπαση του Οδυσσέως Χαρμάνκιοϊ, ο οποίος είχε ιδρυθεί το έτος 1947 ως συνέχεια της προπολεμικής Ποδοσφαιρικής Ενώσεως Νέων Χαρμάνκιοϊ (Π.Ε.Ν.Χ.), που είχε ιδρυθεί το 1935. Χρώματα του Ελευθεριακού είναι το άσπρο και το μαύρο.

Από ιδρύσεώς του, ο Ελευθεριακός αγωνίζεται στα ερασιτεχνικά πρωταθλήματα της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Μακεδονίας, έχοντας παρουσία και στα εθνικά ερασιτεχνικά πρωταθλήματα. Το 1979 αναδείχθηκε πρωταθλητής Ε.Π.Σ. Μακεδονίας κερδίζοντας την άνοδο στην Εθνική Ερασιτεχνική κατηγορία, την τότε 3η τη τάξει εθνική κατηγορία στην οποία αγωνίστηκε τη σεζόν 1979-80. Επίσης έχει 3 παρουσίες στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής κατηγορίας, τις χρονιές 1991-92, 1992-93 και 1993-94. Αξιοσημείωτα έχει υπάρξει 1 φορά φιναλίστ Κυπέλλου Ε.Π.Σ. Μακεδονίας, το 1977 με αντίπαλο τον Εθνικό Πυλαίας στον τελικό που διεξήχθη στο Γήπεδο Απόλλωνα Καλαμαριάς.

Ο γνωστότερος ποδοσφαιριστής που ανέδειξε ο Ελευθεριακός είναι ο Θεολόγης Παπαδόπουλος με θητεία στην ΑΕΛ, την ΑΕΚ, τον Πανιώνιο και τον Ιωνικό Νίκαιας και την Εθνική Ελλάδας. Άλλοι ποδοσφαιριστές με σταδιοδρομία σε εθνικές κατηγορίες ήσαν ο Γιώτης Χατζηαφιόνης (Νίκη Βόλου), ο Χρήστος Λαζαρίδης (ΑΕΛ, Απόλλων Καλαμαριάς), ο Σάββας Κουρτσελίδης (έφηβοι ΠΑΟΚ, Π.Ο. Μουδανιών), ο Θεοδόσης Χασάπης (Νίκη Βόλου) και ο Μανόλης Σκλάβαινας (Ηρακλής Θεσσαλονίκης, Αστέρας Αμπελοκήπων Θεσσαλονίκης), Φιλάρετος Σιδηρόπουλος ( Απόλλων Καλαμαριάς, Καστοριά)

Παραπομπές
----------

1. ↑  Καταγραφή αθλητικών σωματείων, Επίσημη σελίδα Φυσικής Αγωγής ΥΠΕΠΘ
2. ↑  «Οδυσσεύς Νέου Κορδελιού».
3. ↑  «Μετρήστε την… ιστορία της κάθε ερασιτεχνικής ομάδας! epsm24.gr». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Μαΐου 2021. Ανακτήθηκε στις 4 Δεκεμβρίου 2020.
4. ↑  «επίσημη σελίδα Ε.Π.Σ. Μακεδονίας». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Δεκεμβρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 4 Δεκεμβρίου 2020.
5. ↑  Κύπελλο ΕΠΣΜ 1976-77, στα ξερά της ΕΠΣΜ
Συντεταγμένες: 52°55′54″N 09°18′59″E﻿ / ﻿52.93167°N 9.31639°E﻿ / 52.93167; 9.31639

Δύο θολωτοί τάφοι διακρίνονται στο βάθος, λίγο πριν από τα έλατα.
Αναστυλωμένος ογκόλιθος που βρέθηκε το 1991
Οι **θολωτοί τάφοι των λιβαδιών της Λίνεμπουργκ** βρίσκονται στην περιοχή προστατευμένης φύσης του λιβαδιών της Λίνεμπουργκ (γερμ. *Lüneburger Heide*), το οποίο βρίσκεται στην Κάτω Σαξονία στη Γερμανία. Ιστορικά τοποθετούνται στην εποχή του χαλκού. Εκτός από τους θολωτούς τάφους βρίσκονται στην ίδια περιοχή ίχνη αρχαίων μονοπατιών, τα οποία τεκμηριώνουν ότι η περιοχή αυτή ήταν κόμβος εμπορικού οδικού δικτύου από τα χρόνια της προϊστορικής εποχής.

Ιστορική αναδρομή
-----------------

Οι θολωτοί τάφοι τοποθετούνται στην εποχή του χαλκού, συγκεκριμένα στα 2500 - 1400 π.Χ. Χαρακτηριστικό των θολωτών τάφων της περιοχής αυτής είναι το γεγονός ότι δεν περιέχουν ταφικά εναποθέματα, ενώ συνήθως βρίσκονται τοποθετημένοι σε κόμβους οδικών δικτύων που στην αρχαιότητα χρησίμευαν για τη μεταφορά εμπορικών αγαθών. Στο σημείο αυτό περνούσε δρόμος, τον οποίο χρησιμοποιούσαν οι έμποροι από τους προϊστορικούς χρόνους και μέχρι τον 190 αιώνα. 

Άλλοτε η περιοχή ήταν καλυμμένη από πυκνό δάσος, το οποίο αποψιλώθηκε τον μεσαίωνα, και έκτοτε έμεινε λιβάδι για τη βοσκή της ντόπιας κατσίκας, έτσι ώστε να διαμορφωθεί η χαρακτηριστική σημερινή του μορφή. Το έτος 1935 η περιοχή ανακηρύχτηκε εθνικό πάρκο προστασίας της φύσης.

Στην όλη περιοχή βρίσκονται συνολικά δέκα οκτώ θολωτοί τάφοι, ενώ έχει αναστηλωθεί ογκόλιθος που ανακαλύφτηκε το 1991.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Schünemann, Detlef (1963): Die Hügelgräber des Kreises Verden. Schriftenreihe des Verdener Heimatbundes e.V. 87 S. Hildesheim
2. ↑  Schrödter, Carl-Heinz (1990): Heideflächen - keine Naturlandschaft. Von Menschen geschaffen, von ihnen zu erhalten. Bentheimer Jb. 1991, 135-142, Bad Bentheim
3. ↑  Kreiszeitung.de: *Heidebewirtschaftung nach altem Vorbild*[*νεκρός σύνδεσμος*], 9. Juli 2009
Συντεταγμένες: 35°57′42″N 54°02′15″E﻿ / ﻿35.96167°N 54.03750°E﻿ / 35.96167; 54.03750

Η **Εκατόμπυλος** ήταν αρχαία πόλη στην Παρθία, στο σημερινό Ιράν. Η θέση της δεν είναι γνωστή με βεβαιότητα.

Ιστορική αναδρομή
-----------------

Κατά τον Διόδωρο, ο Μέγας Αλέξανδρος στρατοπέδευσε κοντά στην ιδιαίτερα πλούσια πόλη *Εκατοντάπυλο*, το καλοκαίρι του 330 π.Χ. Το ελληνικό όνομα *Εκατόμπυλος* ή *Εκατοντάπυλος* δηλώνει την πόλη με τις 100 πύλες, αλλά ο τίτλος αυτός αφιερωνόταν σε πόλεις που διέθεταν πάνω από τέσσερις πύλες. 

Ο Ρωμαίος ιστορικός Αππιανός (*Συριακής 57*) θεωρεί την Εκατόμπυλο κτίσμα του Σελεύκου Α΄, ενώ η άποψη πως ιδρύθηκε από τον Μ. Αλέξανδρο δεν φαίνεται πιθανή. Άλλοι ταυτίζουν την Εκατόμπυλο με την Εκατοντάπυλο του Διοδώρου, συμπεραίνοντας πως ο Σέλευκος μετονόμασε προϋπάρχουσα πόλη των ντόπιων κατοίκων.

Η Εκατόμπυλος έγινε, στη συνέχεια, μέρος της Σελευκιδικής αυτοκρατορίας. Ίσως μάλιστα υπήρξε έδρα βασιλικού νομισματοκοπείου, από την εποχή του Αντιόχου Α΄ μέχρι και τον Σέλευκο Β΄. Το 238 π.Χ. την κατέλαβαν οι Πάρθοι και την έκαναν πρωτεύουσά τους. Οι Κλαύδιος Πτολεμαίος, Στράβων και Πλίνιος την αναφέρουν ως βασιλική πόλη (*Εκατόμπυλον βασίλειον*), παρ'όλο που μετά πρωτεύουσα των Πάρθων έγινε η Κτησιφών. Ο Έλληνας ιστορικός Πολύβιος αναφέρει πως, στην περίοδο του 210/9 π.Χ. ο Αντίοχος Γ΄ στρατοπέδευσε στην πόλη, για να εποπτεύσει τις κινήσεις των Πάρθων.

Οι περισσότεροι σύγχρονοι μελετητές την τοποθετούν στους γηλόφους της σημερινής Šahr-e Qumis, 32 χλμ νοτίως του Νταμγκάν (Damghan), στην επαρχία Σεμνάν του Ιράν. Η επιφανειακή έρευνα στην περιοχή έδειξε διαλείπουσα κατοίκηση από την εποχή του Σιδήρου μέχρι και την Αχαιμενιδική περίοδο.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Cohen (2013), λήμμα *Hekatompylos*, σσ. 210-212

Πηγές
-----

* Getzel M. Cohen, *The Hellenistic Settlements in the East from Armenia and Mesopotamia to Bactria and India*, University of California Press, 2013, ISBN 0-520-95356-8

Βιβλιογραφία
------------

* Πολύβιος, *Ιστορίαι*.
* Κλαύδιος Πτολεμαίος, *Γεωγραφική Υφήγησις*, εκδ. ελεύθερη σκέψις.
* Εγκυκλοπαίδεια Ελευθερουδάκη.
* Johann Gustav Droysen: *Ιστορία των Επιγόνων του Μεγάλου Αλεξάνδρου*, εκδ. ελεύθερη σκέψις.
* Frye, Richard N. (1962). *The Heritage of Persia*. Toronto. Mentor Books. 1966.
* Hansman, J. (1968). "The Problems of Qūmis". *Journal of the Royal Asiatic Society* (1968), σσ. 111–139.
* Hansman, John and Stronach, David (1974). "Excavations at Shahr-i Qūmis, 1971". *Journal of the Royal Asiatic Society* (1974), σσ. 8–22.
* Hirth, Friedrich (1875). *China and the Roman Orient*. Shanghai and Hong Kong. Unchanged reprint. Chicago, Ares Publishers, 1975.
* Tarn, William Woodthorpe (1984). *The Greeks in Bactria and India*. First published in 1938; 2nd Updated Edition, 1951. 3rd Edition, updated with a Preface and a new bibliography by Frank Lee Holt. Ares Publishers, Inc. Chicago. 1984.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η Εκατόμπυλος στο www.livius.org, με φωτογραφίες
Στην ελληνική ναυτική κοινή γλώσσα με την ονομασία **Διαπόρια**, που είναι σύνθετη λέξη «δια» + «πόρος» (= μικρό αβαθές πέρασμα), χαρακτηρίζονται κυρίως μικρές βραχονησίδες στο Αιγαίο Πέλαγος που αφήνουν μεταξύ τους μικρά περάσματα για τη διέλευση σκαφών, των οποίων η επίσημη ονομασία τους είναι "Διαπόριοι νήσοι".

Σημαντικότερα εξ αυτών είναι: 

* τα Διαπόρια Σαρωνικού ή Διαπόρια Αίγινας, που αποτελούν συστάδα πέντε βραχονησίδων εξ ου και Πεντανήσια καλούμενα,
* τα Διαπόρια Χίου και
* τα Διαπόρια Λέρου που αποτελούν ζευγάρια νησίδων.

Ο όρος απαντάται και στον ενικό όπως το "Διαπόρι Φούρνων" (Ικαρίας), και το "Διάπορο Άθου", μια μεμονωμένη βραχονησίδα στο Άγιο Όρος.

Επίσης με τον ίδιο όρο «**διαπόρια**» ονομάζονται και τα τέλη διέλευσης των πλοίων από μικρούς πορθμούς, αντίστοιχα με τα διόδια.

  


|  |  |
| --- | --- |
| Εικονίδιο αποσαφήνισηςΑποσαφήνιση | Αυτή είναι μια σελίδα **αποσαφήνισης,** δηλαδή μια σελίδα που δείχνει άλλες που θα είχαν το ίδιο όνομα με αυτήν.Εάν ακολουθήσατε μια σύνδεση εδώ, μπορεί να θελήσετε να επιστρέψετε και να διορθώσετε τον σύνδεσμο για να συνδέει προς την κατάλληλη συγκεκριμένη σελίδα. |
Ο **Ιβάν Ρέγκεν** (Ivan Janez Regen),(9 Δεκεμβρίου 1868 - 27 Ιουλίου 1947) ήταν Σλοβένος βιολόγος, γνωστός για τις μελέτες του στον τομέα της βιοακουστικής.

Βιογραφικά Στοιχεία
-------------------

Ο Ρέγκεν γεννήθηκε σε ένα χωριό της Βόρειας Περιφέρειας Καρνιόλα στη Σλοβενία και άρχισε να δείχνει ενδιαφέρον στους ήχους των εντόμων από μικρή ηλικία.Η οικογένειά του δεν μπορούσε να πληρώσει για την εκπαίδευσή του, γι 'αυτό παρακολούθησε πρώτα ένα τοπικό σεμινάριο,μπόρεσε να λάβει υποτροφία και με τον καιρό μάζεψε αρκετά χρήματα για τα δίδακτρα στη Βιέννη.Εκεί σπούδασε Φυσική Ιστορία στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης.Πήρε το διδακτορικό του το 1897 και άρχισε να εργάζεται ως καθηγητής γυμνασίου, πρώτα στη Βιέννη και αργότερα στη Μοραβία.Αργότερα μεταφέρθηκε σε γυμνάσιο στη Βιέννη, μετά από σύσταση του Εξνέρ(καθηγητής του στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης) και εργάστηκε εκεί μέχρι την αποχώρησή του το 1918.

Επιστημονικές Μελέτες
---------------------

Ξεκίνησε την έρευνα του στη φυσιολογία των ζώων και ήταν ο πρώτος Σλοβένος επιστήμονας που εργάστηκε στο εξωτερικό μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.Μελέτησε γρύλους και απέδειξε ότι τα έντομα αποκρίνονται σε ακουστικά ερεθίσματα.Μπόρεσε χρησιμοποιώντας τεχνητά μεγάφωνα να κάνει τους γρύλους να ανταποκριθούν.Αργότερα, απέδειξε ότι η ακοή των εντόμων εξαρτάται από τα τυμπανικά όργανα.Ήταν η πρώτη περιγραφή λειτουργίας του οργάνου αυτού.Για τις συνεισφορές του θεωρείται ο ιδρυτής της σύγχρονης βιοακουστικής.Έχει μελετήσει επίσης άλλα φαινόμενα στα έντομα, όπως η αναπνοή, η χειμερία νάρκη, η ανάπτυξη χρωστικής υπό διαφορετικές συνθήκες και η έκδυση.

Το μεγαλύτερο έργο του Ρέγκεν ήταν ένα «γεωβιολογικό εργαστήριο», ένα μεγάλο ζωοτροφείο στο οποίο μελέτησε ακουστικά φαινόμενα.Χρησιμοποιώντας έως και 1600 θηλυκά, ήταν σε θέση να αξιολογήσει στατιστικά τη συμπεριφορά τους.

Παρέμεινε σε επαφή με τη Σλοβενία υποστηρίζοντας αρκετές τοπικές κοινωνίες και πολιτιστικά ιδρύματα και καθιερώνοντας σλοβενική ορολογία για τους τομείς στους οποίους εργάστηκε.Το 1921, απέρριψε την πρόσκληση να γίνει καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Λιουμπλιάνα.Το 1940 έγινε μέλος της Σλοβενικής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών και υπήρξε επίτιμο μέλος της σλοβενικής κοινωνίας της φυσικής ιστορίας.

Δείτε Επίσης
------------

* Γιόζεφ Στέφαν
* Σλοβενική Ακαδημία Επιστημών και Τεχνών
* Πανεπιστήμιο της Βιέννης

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

1. "Regen, Janez, akademik (1868–1947)"
2. "Život i rad Ivana Regena"
3. *Science in Slovenia*. Republic of Slovenia
4. "Sound reception: Evidence of hearing and communication in insects"

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. Ανακτήθηκε στις 30  Δεκεμβρίου 2014.
2. ↑  plus.si.cobiss.net/opac7/conor/42897507.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 276710869
* ISNI: 0000 0003 8457 3326
* GND: 117521302

 |

 |
Η **Εθνική Βιβλιοθήκη των Νήσων Κουκ** είναι μια εθνική βιβλιοθήκη που λειτουργεί από το 1993 στην Αβαρούα στο νησί Ραροτόνγκα στις Νήσους Κουκ.

Ιστορία
-------

Τον Νοέμβριο του 1990, το Συμβούλιο Υπουργών ενέκρινε το σχέδιο για την κατασκευή του Εθνικού Πολιτιστικού Κέντρου Τζόφρει Χένρι (Te Puna Korero). Οι εργασίες κατασκευής ξεκίνησαν τον Σεπτέμβριο του 1991. Ολοκληρώθηκε το 1992 και η τελετή εγκαινίων πραγματοποιήθηκε στις 14 Οκτωβρίου με τη συμμετοχή με τη συμμετοχή του Τζόφρει Χένρι, της Μάργκαρετ Μακέα Καρίκα Αρίκι και της Μακέα Νούι Τερεμοάνα Αρίκι. Συγκροτήματα του Εθνικού Πολιτιστικού Κέντρου (Puna Korero): Runanga Pakau (Εθνικό Μουσείο), Runanga Puka (Εθνική Βιβλιοθήκη), Runanga Akamou Korero (Εθνικά Αρχεία) και Are Karioi Nui (Εθνικό Αμφιθέατρο).

Η Εθνική Βιβλιοθήκη αποτελεί τμήμα του Υπουργείου Πολιτιστικής Ανάπτυξης (Tauranga Vananga), το οποίο ιδρύθηκε το 1990. Ιδρύθηκε το 1992, αλλά άρχισε να λειτουργεί μόλις το 1993. Αρχικά, οι συλλογές του αποτελούνταν από 10.000 τόμους. Εκτός από πολύτιμες και σπάνιες συλλογές, συλλέγει έργα μυθοπλασίας, καθώς λειτουργεί και ως δημόσια βιβλιοθήκη. Η συλλογή παρεμποδίζεται από την έλλειψη νομικών κανονισμών κατάθεσης και την ανάγκη διατήρησης συλλογών που είναι εκτεθειμένες σε φθορές σε υγρά και θερμά κλίματα .

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος μεγαλύτερων βιβλιοθηκών
* Κατάλογος Εθνικών Βιβλιοθηκών
* Παγκόσμια Ψηφιακή Βιβλιοθήκη
* Europeana
* Ευρωπαϊκή Βιβλιοθήκη

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Εθνική Βιβλιοθήκη των Νήσων Κουκ** |

* Επίσημη ιστοσελίδα

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Archived copy». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Δεκεμβρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 24 Δεκεμβρίου 2011.  ()
2. ↑  «Re-opening of the National Auditorium | Cook Islands Investment Corporation (CIIC)». *www.ciic.gov.ck* (στα Αγγλικά). 12 Ιουλίου 2021. Ανακτήθηκε στις 26 Ιουλίου 2022.
3. ↑  «Ministry of Cultural Development Act 1990». *www.paclii.org*. Ανακτήθηκε στις 26 Ιουλίου 2022.
4. ↑  «TE RUNANGA PUKA – NATIONAL LIBRARY OF THE COOK ISLANDS» (PDF).
**Επιστροφή φορέα** (αγγλ. **carriage return**) ή **επιστροφή κυλίνδρου** ή **επιστροφή σαριό** (από το γαλλικο chariot) λεγόταν αρχικά ένας χαρακτήρας ελέγχου στον κώδικα Baudot σε ένα τηλέτυπο για επιστροφή από το τέλος της γραμμής στην αρχή της και δεν περιλάμβανε τροφοδοσία γραμμής.

Μετέπειτα χρησιμοποιήθηκε σαν όνομα για ένα μηχανισμό ή μοχλό σε μια γραφομηχανή που η χρήση του θα προκαλούσε την κίνηση του κυλίνδρου (σαριό), πάνω στον οποίο ήταν το χαρτί, να επιστρέψει
στην αριστερή πλευρά του χαρτιού αφού είχε γραφτεί μια γραμμή, και συνήθως θα μετακινούσε το χαρτί και στην επόμενη γραμμή. 

Η πρώτη ηλεκτρική επιστροφή φορέα (σε αντίθεση με τον μοχλό που ήταν μηχανικός) εμφανίστηκε στις ηλεκτρικές γραφομηχανές το 1960 σε μοντέλο της εταιρίας Smith Corona. Το πλήκτρο για αυτήν την λειτουργία ονομαζόταν συνήθως *carriage return* (επιστροφή φορέα) ή return (επιστροφή). Για να βελτιώσουν το πληκτρολόγιο για μη-αγγλομαθείς πελάτες, εισήχθη το σύμβολο ↵ σαν διακριτικό σημάδι του πλήκτρου με την εν λόγω λειτουργία, αφού αυτό το γραφικό θα επικοινωνούσε καλύτερα την ενέργεια του πλήκτρου χωρίς τη χρήση λέξεων.

Αναλογίες στον υπολογιστή
-------------------------

Στους υπολογιστές ή επιστροφή φορέα με τη συντομογραφία *CR* από το *carriage return* είναι ένας από τους χαρακτήρες ελέγχου στον κώδικα ASCII, στο Unicode και στον EBCDIC που δίνει εντολή σε έναν εκτυπωτή ή σε κάποιο είδος οθόνης να μετακινήσει τη θέση του δρομέα (σημείο εισαγωγής κειμένου) στην πρώτη θέση της ίδιας γραμμής. Κυρίως χρησιμοποιήθηκε μαζί με την τροφοδοσία γραμμής (line feed), μια μετακίνηση στην επόμενη γραμμή, ενώ η επιστροφή φορέα προηγούμενη της τροφοδοσίας γραμμής σηματοδοτούσε μια νέα γραμμή. Ο όρος προέρχεται από την παραπάνω χρήση (εισαγωγική ενότητα) αφού οι πρώιμοι εκτυπωτές έμοιαζαν με γραφομηχανές, και αυτός ο χαρακτήρας
θα ενεργοποιούσε ένα φυσικό-μηχανικό μηχανισμό επιστροφής φορέα.

Πολλά προγράμματα υπολογιστών χρησιμοποιούν τον χαρακτήρα επιστροφή φορέα , μόνο του ή μαζί με 
τροφοδοσία γραμμής, για να σηματοδοτήσουν το τέλος μιας γραμμής κειμένου, αλλά για αυτήν
την λειτουργία χρησιμοποιούνται και άλλοι χαρακτήρες (δείτε Νέα γραμμή).
Άλλα προγράμματα τον χρησιμοποιούν σαν διαχωριστικό παραγράφου (μια σκληρή επιστροφή).
Επίσης μερικά πρότυπα εισαγάγουν τις δικές τους αναπαραστάσεις χαρακτήρων ελέγχου γραμμής και παραγράφου (π.χ. η HTML χειρίζεται την επιστροφή φορέα και τροφοδοσία γραμμής σαν λευκό-διάστημα.

Στον κώδικα ASCII και Unicode, ο κώδικας χαρακτήρα δεκαδικό 13 (ή δεκαεξαδικός 0D) ορίζεται να είναι επιστροφή φορέα. Στη C (γλώσσα προγραμματισμού) και άλλες γλώσσες που επηρεάστηκαν από αυτήν η ακολουθία χαρακτήρων, `\r` συμβολίζει αυτόν τον χαρακτήρα..

Πηγές
-----

1. ↑  ενν. φορέας χαρτιού
2. ↑  Eric S. Roberts. The Art And Science of C. Addison-Wesley 1995. p311.
Η **Ελληνική Φίλαθλη Ομοσπονδία Μπέιζμπολ** (Ε.Φ.Ο.Μ.) αποτελεί αθλητικό φορέα διοίκησης του μπέιζμπολ στην Ελλάδα. Απέκτησε ειδική αθλητική αναγνώριση από τη Γενική Γραμματεία Αθλητισμού η οποία ανακλήθηκε. Την ευθύνη για το άθλημα στη χώρα ανελαβε η Ελληνική Γυμναστική Ομοσπονδία.

Αποτελούσε τη διοργανώτρια αρχή του πρωταθλήματος και του θεσμού του κυπέλλου στη χώρα. Επίσης συντονίζει τις δραστηριότητες της εθνικής ομάδας των ανδρών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Χάος με τα νέα ολυμπιακά αθλήματα στην Ελλάδα kathimerini.gr
2. ↑  Πρωτάθλημα / Κύπελλο Αρχειοθετήθηκε 2017-06-09 στο Wayback Machine. baseball-bet.gr

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος
Συντεταγμένες: 22°47′6.00″N 5°31′22.01″E﻿ / ﻿22.7850000°N 5.5227806°E﻿ / 22.7850000; 5.5227806

Το **Ταμανρασσέτ** ή **Ταμανγκασσέτ** (αραβικά: ولاية تمنراست‎) είναι η μεγαλύτερη επαρχία (*βιλάγια*) στην Αλγερία. Πρωτεύουσα της είναι η πόλη Ταμανρασσέτ. Η επαρχία διαθέτει δύο εθνικά πάρκα, περισσότερα από οποιαδήποτε άλλη επαρχία στην Αλγερία. Πρόκειται για το εθνικό πάρκο Τασιλί ν'Ατζέρ και το εθνικό πάρκο Αχαγκάρ. Η επαρχία καλύπτει σχεδόν το ένα τέταρτο της χώρας με 556.200 τ.χλμ. Σύμφωνα με την απογραφή του 2008 έχει 176.637 κατοίκους.

Γεωγραφία
---------

Βρίσκεται στα νότια της Αλγερίας και απέχει 2000 χλμ. από το Αλγέρι. Βόρεια συνορεύει με την επαρχία Γκαρντάια, βορειοανατολικά με την επαρχία Ουάργκλα, στα ανατολικά με την επαρχία Ιλιζί και δυτικά με την επαρχία Αντράρ, τη δεύτερη μεγαλύτερη επαρχία σε έκταση. Η επαρχία συνορεύει επίσης με το Μάλι και τον Νίγηρα. Η επαρχία είναι η μεγαλύτερη επαρχία της Αλγερίας με έκταση 556.200 τ.χλμ. αν και βρίσκεται στην καρδιά της ερήμου. Η επαρχία Ταμανρασσέτ έχει ήπιο κλίμα λόγω του ορεινού εδάφους. Η επαρχία έχει μέσο υψόμετρο 1.400 μέτρων. Το υψηλότερο σημείο της επαρχίας είναι το όρος Ταχάτ, το οποίο είναι επίσης το υψηλότερο σημείο της Αλγερίας με 3.303 μέτρα. Ο πιο γνωστός τουριστικός προορισμός είναι ο Τάφος του Τινχάν.

Διοικητική διαίρεση
-------------------

Η επαρχία χωρίζεται σε 7 διαμερίσματα (*νταΐρες*), τα οποία χωρίζονται περαιτέρω σε 10 *κοινότητες* ή δήμους. 

### Διαμερίσματα

1. Αμπαλεσά
2. Ιν Γκαρ
3. Ιν Γκουεζάμ
4. Ιν Σαλάχ
5. Ταμανρασσέτ
6. Ταζρούκ
7. Τιν Ζαουατίν

### Κοινότητες

1. Αμπαλεσά
2. Φογκαρέτ Εζαουία
3. Ιντλές
4. Αΐν Αμγκουέλ
5. Αΐν Γκαρ
6. Αΐν Γκουεζάμ
7. Αΐν Σαλάχ
8. Ταμανρασσέτ
9. Ταζρούκ
10. Τιν Ζαουατίν

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Επαρχία Ταμανρασσέτ** |

1. ↑  «Tamanrasset (Province, Algeria) - Population Statistics, Charts, Map and Location». Ανακτήθηκε στις 5  Μαρτίου 2020.
2. ↑  «Tamanrasset (Province, Algeria) - Population Statistics, Charts, Map and Location». *citypopulation.de*. Ανακτήθηκε στις 5 Μαρτίου 2020.
3. ↑  «The official journal of People's Democratic Republic of Algeria» (PDF). SGG Algeria. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 29 Ιουνίου 2016. Ανακτήθηκε στις 6 Μαρτίου 2020.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 159519591
* LCCN: n85281716

 |

 |
Ελληνική Πολιτεία (1828).
**Ελληνική Πολιτεία** ήταν το όνομα του κράτους που σχηματίστηκε από τα πρώτα απελευθερωμένα εδάφη της Ελλάδας από το 1827 υπό την διακυβέρνηση του Ιωάννη Καποδίστρια μέχρι και την έλευση του βασιλιά Όθωνα το 1833. 

Η προηγούμενη ονομασία ήταν Προσωρινή Διοίκησις της Ελλάδος, δεδομένου ότι μέχρι τότε δεν είχε ακόμη αναγνωριστεί η ελληνική διοίκηση ως ανεξάρτητο κράτος από τη διεθνή κοινότητα.

Οι κυβερνήσεις της «Ελληνικής Πολιτείας» ήταν :

* Κυβέρνηση Ιωάννη Καποδίστρια
* Διοικητική επιτροπή 1831
* Κυβέρνηση Αυγουστίνου Καποδίστρια
* Διοικητική Επιτροπή της Ελλάδος 1832

Μετά την ανάληψη της διοίκησης από την Αντιβασιλεία, η Ελληνική Πολιτεία μετονομάστηκε σε Βασίλειο της Ελλάδος.

Δείτε επίσης
------------

* Ονομασίες του Ελληνικού κράτους
* Ελληνική Πολιτεία
Στο Ελ Σαλβαδόρ διεξάγονται **εκλογές** για Πρόεδρο και Νομοθετική Συνέλευση. Το σύστημα είναι πολυκομματικό.

Εκλογικό σύστημα
----------------

Ο αρχηγός κράτους (Πρόεδρος) εκλέγεται από το λαό για πενταετή θητεία, μη ανανεώσιμη εκτός αν δεν είναι συνεχής. Ωστόσο, οι προηγούμενοι εκλεγμένοι πρόεδροι μπορούσαν να διεκδικήσουν επανεκλογή για δεύτερη , μη συνεχή θητεία. Σε περίπτωση που η απόλυτη πλειοψηφία (το 50% + 1) δεν επιτευχθεί από κάποιον υποψήφιο του πρώτου γύρου των προεδρικών εκλογών, διεξάγεται δεύτερος γύρος 30 ημέρες μετά, μεταξύ των δύο υποψηφίων που συγκέντρωσαν τις περισσότερες ψήφους στον πρώτο γύρο. 

Το Κοινοβούλιο αποτελείται από ένα μόνο σώμα και εκλέγεται επίσης από το λαό. Η Νομοθετική Συνέλευση απαρτίζεται από 84 μέλη (βουλευτές) τα οποία εκλέγονται με απλή αναλογική για τριετή θητεία, με την πιθανότητα της άμεσης επανεκλογής. Είκοσι επί συνόλου 84 εδρών στη Νομοθετική Συνέλευση αναδεικνύονται με εκλογές στη βάση της απλής αναλογικής σε μία (μονοεδρική) εκλογική περιφέρεια. Οι υπόλοιπες 64 εκλέγονται σε 14 πολυεδρικές περιφέρειες (εκπροσωπούν τα 14 διαμερίσματα) που ποικίλουν από 3 ως 16 έδρες ο καθένας, ανάλογα με το μέγεθος του πληθυσμού στο διαμέρισμα.

Το Ελ Σαλβαδόρ έχει πολυκομματικό σύστημα, παρά το γεγονός ότι δύο κόμματα, το ARENA και το FMLN κυριαρχούν στις εκλογές. Οι υποψήφιοι του ARENA] έχουν κερδίσει 4 συνεχείς προεδρικές εκλογές ως την εκλογή του Μαουρίσιο Φούνες από το FMLN τον Μάρτιο του 2009.

Πρόσφατες εκλογές
-----------------

Προεδρικές εκλογές
------------------

### 2019

Κύριο λήμμα: Προεδρικές εκλογές του Ελ Σαλβαδόρ (2019)
Οι πιο πρόσφατες προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στις 3 Φεβρουαρίου 2019. Ο κεντροδεξιός υποψήφιος Ναγίμπ Μπουκέλε κέρδισε από τον πρώτο γύρο και έγινε ο πρώτος πρόεδρος από την εποχή του Χοσέ Ναπολέον Ντουάρτε (1984) που δεν εξελέγη ως υποψήφιος κάποιου απότ α δύο μεγάλα πολιτικά κόμματα του Ελ Σαλβαδόρ (FMLN και ARENA).

### 2009

Κύριο λήμμα: Προεδρικές εκλογές στο Ελ Σαλβαδόρ (2009)
### 2014

Οι Προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν τον Φεβρουάριο και τον Μάρτιο του 2014. Πρόεδρος εξελέγη ο πρώην αντάρτης Σαλβαδόρ Σάντσες Σερέν.

Βουλευτικές εκλογές
-------------------

### 2021

Κύριο λήμμα: Βουλευτικές εκλογές του Ελ Σαλβαδόρ 2021
### 2009

Κύριο λήμμα: Βουλευτικές εκλογές στο Ελ Σαλβαδόρ 2009
### 2012

Κύριο λήμμα: Βουλευτικές εκλογές στο Ελ Σαλβαδόρ (2012)
### 2015

Κύριο λήμμα: Βουλευτικές εκλογές στο Ελ Σαλβαδόρ 2015
### 2018

Κύριο λήμμα: Βουλευτικές εκλογές του Ελ Σαλβαδόρ (2018)

Παραπομπές
----------

1. ↑  «CIA World Factbook». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Δεκεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 4 Μαΐου 2014.
Ο **Ενλίλ-κουντουρί-ουσούρ** υπήρξε βασιλιάς της Ασσυρίας (1197 π.Χ. - 1192 π.Χ.), γιος του Τικουλτί Νινουρτά Α', διάδοχος του ανιψιού του Ασούρ Νιραρί Γ'. Ήταν σύγχρονος του Κασσίτη βασιλιά της Βαβυλώνας Αντάντ-σουμά-ουσούρ γιου του Καστιλιάς Δ' που είχε συντρίψει ο πατέρας του. Οι Κασσίτες βασιλείς της Βαβυλώνας ήταν υποτελείς των Ασσυρίων αλλά είχαν μια σχετική αυτονομία μετά τον θάνατο του πατέρα του ο οποίος είχε εγκατασταθεί αυτοπροσώπως βασιλιάς στη Βαβυλώνα. Ο Ενλίλ-κουντουρί-ουσούρ υπέστη από τον Κασσίτη βασιλιά συντριπτική ήττα και συνελήφθη αιχμάλωτος (1192). Μετά την ήττα χάθηκε οριστικά η Βαβυλώνα για την Ασσυρία. Ένας Ασσύριος πρίγκηπας από άλλο κλάδο της βασιλικής οικογένειας ο Νινουρτά απάλ Εκούρ βρισκόταν εκείνη την εποχή στην Βαβυλώνα, πιθανότατα ως τοπικός διοικητής της Ασσυρίας. Μετά τη συντριβή του από τον Κασσίτη βασιλιά Αντάντ-σουμά-ουσούρ ο Νινουρτά-απάλ-Eκούρ βάδισε με στρατό κατά της Ασσούρ καταλαμβάνοντας τον θρόνο.

Πηγές
-----

* *A. K. Grayson (1975). Assyrian and Babylonian chronicles. J. J. Augustin. p. 215.*
* *K. Grayson (2001). "Ninurta-apal-Ekur". In Erich Ebeling, Bruno Meissner, Dietz Otto Edzard. Reallexikon der Assyriologie und Vorderasiatischen Archäologie: Nab – Nuzi. Walter De Gruyter Inc. pp. 524–525.*


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Προκάτοχος:**Ασούρ Νιραρί Γ'** | **Βασιλιάς των Ασσυρίων1197–1192** | Διάδοχος:**Νινουρτά απάλ Εκούρ** |
Η **Εορτή της Πρωτοχρονιάς**, γνωστό και ως **Εορτή Φεστιβάλ της Άνοιξης**, συνήθως γνωστή ως Τσούνουαν στα κινέζικα, είναι εκπομπή για την Πρωτοχρονιά που παράγεται από την Κεντρική Τηλεόραση της Κίνας (CCTV). Μεταδίδεται την παραμονή της κινεζικής Πρωτοχρονιάς στα κανάλια CCTV-1, CCTV-3, το δορυφορικό κανάλι CCTV-4, το CCTV-7 και το CCTV-14 και διεθνώς μέσω του China Global Television Network. Την παρακολουθούν πάνω από 700 εκατομμύρια τηλεθεατές, καθιστώντας το ένα από τα κορυφαία τηλεοπτικά γεγονότα της Κίνας.

Η εορτή έχει το μεγαλύτερο ακροατήριο οποιασδήποτε ψυχαγωγικής εκπομπής στον κόσμο, και αναγνωρίζεται από το Βιβλίο Γκίνες ως το τηλεοπτικό πρόγραμμα με το μεγαλύτερο αριθμό θεατών στον κόσμο. Η έκδοση του 2018 συγκέντρωσε πάνω από ένα δισεκατομμύριο θεατές. Το ειδικό πρόγραμμα παρουσιάζει συχνά μουσικές, χορευτικά, κωμωδίες και θεατρικές παραστάσεις. Είναι τελετουργικό για πολλές κινεζικές οικογένειες, συμπεριλαμβανομένων των Κινέζων στο εξωτερικό, να συντονίζονται για να παρακολουθήσουν την εκπομπή στην παραμονή της κινεζικής Πρωτοχρονιάς. Πολλοί καλλιτέχνες του Τσουνουάν έγιναν ονόματα νοικοκυριού στην Κίνα αποκλειστικά ως αποτέλεσμα των επαναλαμβανόμενων εμφανίσεών τους στο πρόγραμμα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «7 ways to celebrate Chinese New Year». CNN. 8 Φεβρουαρίου 2013. It’s also probably the biggest show on the planet, attracting 700 million viewers, six times the Super Bowl’s audience.
2. ↑  «Lee Min-ho invited to China TV festival». *The Korea Times*. 20 Ιανουαρίου 2014. Watched by some 750 million people, it has become the single most viewed program among Chinese viewers annually. Last year, it broke the Guinness World Record in terms of viewership.
3. ↑  Louisa Lim (28 Νοεμβρίου 2012). «Will China's First Lady Outshine Her Husband?». *npr.org*. NPR. Ανακτήθηκε στις 28 Νοεμβρίου 2012.
4. ↑  «The world's most-watched television show airs tonight» (στα αγγλικά). *Time*. .
5. ↑  «Celine Dion to Perform on China Central Television's New Year's Gala Show». *The Hollywood Reporter*. 6 Φεβρουαρίου 2013. ...and is widely considered the most watched television program in the world today.
6. ↑  «'Chun Wan': CCTV Spring Festival Gala attracts more than a billion viewers». .
Ο **Ελλάδιος** ήταν διάσημος Βυζαντινός ηθοποιός, ορχηστής, μίμος και χορευτής.

Έζησε την εποχή του την εποχή του αυτοκράτορα Ζήνωνα στο δεύτερο μισό του 5ου αιώνα η καταγωγή του ήταν από την Έμεσσα. Έδωσε πολλές παραστάσεις, κάποτε έπαιξε και στην Κωνσταντινούπολη σαν εκπρόσωπος της παράταξης των κόκκινων (Ρούσιων). όπου αναφέρεται ανάμεσα στους τέσσερις καλύτερους ηθοποιούς της αυτοκρατορίας.

>  **Μαλάλας, Χρονογραφία  :** [...] ὁμοίως δέ καί ὁ Λογγῖνος ὁ ἀδελφός τοῦ βασιλέως ἐγένετο στρατηλάτης πραισέντου καί ὕπατος, καί παρέσχεν εἷς τά τέσσαρα μέρη Κωνσταντινουπόλει ὀρχηστάς ἐμμάλους μικρούς τέσσαρας, ἦσαν γάρ οι ὀρχούμενοι ἐν Κωνσταντινουπόλει εὕφημοι παλαιοί, καί ἐποίησεν αὐτοῦς λῦσαι χαρισάμενος αὐτοῖς. [...] καί Ἑλλάδιον τόν ἀπό Ἑζμέτης τῆς πόλεως εἷς Ῥούσιον μέρος[...]
> 
>

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Παπακυριακού, Χριστίνα, Τα δημόσια θεάματα στο Aνατολικό Ρωμαϊκό Kράτος κατά την ύστερη αρχαιότητα: οι μαρτυρίες των γραπτών πηγών και των αρχαιολογικών ευρημάτων από την Αντιόχεια, την Έφεσο και την Κωνσταντινούπολη, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών (ΕΚΠΑ). Σχολή Φιλοσοφική. Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας. Τομέας Βυζαντινής Αρχαιολογίας, 2013, σελ. 295, ανακτήθηκε 31 Δεκεμβρίου 2018
Επιτομή περί εκπαίδευσης (De doctrinae), Λειψία 1564
Ως **επιτομή** (από το επιτέμνειν) χαρακτηρίζεται ένα κείμενο, κυρίως βιβλίου, στο οποίο εκτίθεται συντομευμένο το περιεχόμενο άλλου εκτενέστερου. Αρκετά κείμενα από τα αρχαία ελληνικά και λατινικά επιβιώνουν μόνο σε επιτομές που οφείλονται στην πρακτική ορισμένων συγγραφέων που αργότερα αποκλήθηκαν επιτομείς (epitomators) που έγραφαν συνόψεις μεγαλυτέρων έργων που έχουν χαθεί.

Ενδεικτικές αναφορές έργων σε επιτομές
--------------------------------------

Εκτός από την επιτομή της Βιβλιοθήκης του Απολλοδώρου μπορούν να αναφερθούν:

* Η Ιστορία της πτώσης της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του Έντουαρντ Γκίμπον (τόμοι οκτώ σελίδες 3.600 σε επιτομή σελίδες 1.200)
* Η Summa Theologia του Θωμά Ακινάτη
* Μιά σύντομη εισαγωγή στην Καινή Διαθήκη (A very short introduction to the New Testament) του Σαίρεν Κίρκεγκωρ.
* Η αστρονομία του Γιοχάνες Κέπλερ
* ΑΠΑΣΑ ΥΛΗ, για τους μαθητές του Δημοτικού, πρώτη έκδοση 1944 του Γεωργίου Μητράγκα.

Επίτομα Λεξικά
--------------

Στην Ελλάδα στις Εγκυκλοπαίδειες δεν συμπεριλαμβάνονται λήμματα σχετικά με τις επιτομές και στα λεξικά δίνεται συνήθως μόνο ο ορισμός. Ωστόσο έχουν εκδοθεί τους νεότερους χρόνους κυρίως επιτομές πολυτόμων λεξικών, όπως του Schmitd από τον Αντώνιο Γιάνναρη (1888), το Επίτομο Λεξικό Πάπυρος- Larous 1968 κ.α. αλλά και αξιόλογες επιτομές, κυρίως νομικών βιβλίων, όπως το «Κληρονομικό Δίκαιο» σελίδες 92 του καθηγητή Γεωργίου Μιχαηλίδη - Νουάρου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Λεξικό της Κοινής Νεοελληνικής, σ. 567 Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Ίδρυμα Μανόλη Τριανταφυλλίδη, 2003 4η
2. ↑  Βιβλιοθήκης Επιτομή (ψευδο) Απολλόδωρος)
3. ↑  Γεώργιος Μητράγκας, Άπασα Ύλη για τους μαθητές του Δημοτικού  Αρχειοθετήθηκε 2013-02-19 στο Wayback Machine.
4. ↑  Αντώνιος Γιάνναρης, Μικρός Θησαυρός της αρχαίας ελληνικής γλώσσης, Τυπογραφείο Ανέστη Κωνσταντινίδη, 1888,
Χάρτης της Κωνσταντινούπολης ο οποίος δείχνει την πιθανή γεωγραφική θέση του Εξωκιόνιου στα αριστερά, κάτω
Το **Εξωκιόνιον** ήταν συνοικία της Βυζαντινής Κωνσταντινουπόλεως. Η ονομασία του έχει δωθεί με διάφορες μορφές, όπως, Ἑξακιώνιον, Ἑξακιόνι(ο)ν, Ἑξωκιόνιον, Ἑξωκιώνιν, Ἑξωκιώνην, και πιθανώς προέρχεται από την λέξη Ἑξωκιώνια (Εξωτερική κιονοστοιχία, δηλαδή έξω από τα τείχη της Κωνσταντινούπολης), προκύπτοντας από έναν κίονα που τοποθέτησε ο Μέγας Κωνσταντίνος μπροστά στα τείχη, με ένα άγαλμα του εαυτού του επάνω.

Μνημεία
-------

Εκτός από το άγαλμα του Μεγάλου Κωνσταντίνου, στη συνοικία υπήρχαν και άλλα μνημεία. Ο αυτοκράτορας Μαυρίκιος (ηγεμόνευσε εν έτεσι 582–602) έστησε πολλά άλλα αγάλματα γύρω από αυτό του Κωνσταντίνου· ο ψευδο-Κωδινός αναφέρει ότι στέκονταν ακόμη στην περιοχή κίονες οι οποίοι είχαν φερθεί από την Κύζικο. Υπήρχαν επίσης δημόσια λουτρά, έπαυλη του αριστοκράτη Ανδρόνικου Δούκα Αγγέλου του 12ου αιώνα και τρεις εκκλησίες αφιερωμένες στην Θεοτόκο, την Αγία Τριάδα και τον Άγιο Ευδόκιμο.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Janin 1950, σελ. 327.
2. ↑  Guilland 1969, σελ. 62.