recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Ο Παρνασσός**, ιταλ. Il Panasso, είναι τοιχογραφία του Ιταλού ζωγράφου της Αναγέννησης Ραφαήλ στην *Αίθουσα της Υπογραφής*, στο Αποστολικό Παλάτι του Βατικανού. Το έργο ανέθεσε ο πάπας Ιούλιος Β΄ ντελλα Ρόβερε και μάλλον ήταν ο δεύτερος τοίχος που έγινε μετά από την *Έριδα* και πριν από τη *Σχολή των Αθηνών* στην αίθουσα αυτή, το διάστημα 1509-1511.

*Ο Παρνασσός*, τοιχογραφία στις *Αίθουσες του Ραφαήλ*.

Περιγραφή
---------

Η αίθουσα είναι μία από τις τέσσερις των Αιθουσών του Ραφαήλ, όπως ονομάζονται στην εποχή μας και αποτελούσαν τα ιδιαίτερα διαμερίσματα του πάπα. Το σύνολο των νωπογραφιών αναφέρονται στους τέσσερις τομείς της γνώσης: τη θρησκεία (η Έριδα), την ποίηση (ο Παρνασσός), τη φιλοσοφία (η Σχολή) και τα νομικά (οι Αρετές). Η τοιχογραφία παριστά το μυθολογικό όρος Παρνασσός, όπου κατοικούσε ο Απόλλωνας. Αυτός βρίσκεται στο μέσο, παίζοντας μία *λίρα του μπράτσου* της Αναγέννησης (αντί για μία κλασική λύρα). Περιστοιχίζεται από τις εννέα Μούσες. Έχει αριστερά του καθήμενη τη Μούσα Καλλιόπη της επικής ποίησης (κρατεί το σκήπτρο του αοιδού): οι δύο τους εμπνέουν τους ποιητές. Πίσω της στέκονται (από αριστερά προς τα δεξιά) οι Μούσες Θάλεια (κρατεί κωμικό προσωπείο), Ερατώ και Ευτέρπη. Δεξιά του Απόλλωνα κάθεται η Τερψιχόρη (κρατεί λύρα) και πίσω της στέκονται οι υπόλοιπες τέσσερις Μούσες, Κλειώ (κρατεί πινακίδιο γραφής), η Μελπομένη (κρατεί τραγικό προσωπείο), Πολύμνια (δείχνει την ιερή δάφνη) και Ουρανία (κρατεί ουράνια σφαίρα). Η πηγή που τρέχει στα πόδια του Απόλλωνα είναι αυτή των Δελφών.

Πιο μακριά βρίσκονται δέκα ποιητές αριστερά και οκτώ δεξιά: από αυτούς εννέα είναι ποιητές της αρχαιότητας και εννέα ποιητές της εποχής. Ο Ραφαήλ χρησιμοποίησε το πρόσωπο του Λαοκόοντα από το κλασικό γλυπτό *Ο Λαοκόων και οι γιοί του*, που ανακαλύφθηκε το 1506 και βρίσκεται στο Βατικανό, για τον Όμηρό του (βρίσκεται αριστερά και φορεί μπλε ιμάτιο)· η έκφρασή του δείχνει την τυφλότητά του. Αριστερά του βρίσκεται ο Δάντης και δεξιά του ο Βιργίλιος και ο Στάτιος. Άλλοι ποιητές είναι ο Αλκαίος, ο Ανακρέων, ο Οβίδιος, ο Βοκκάκιος, ο Αριόστο, ο Πετράρχης. Οι ιστορικοί δεν έχουν ταυτοποιήσει τους υπόλοιπους ποιητές. Κάτω αριστερά βρίσκεται καθήμενη μία γυναίκα, η μόνη ανάμεσα στους ποιητές, μακριά από τον όμιλο των Μουσών, έτσι δεν συγχέεται με αυτές. Ο πάπυρος που κρατά γράφει Σαπφώ. Επειδή δεν εμφανίζεται στα σχέδια του ζωγράφου, που τυπώθηκαν από τον Μαρκαντόνιο Ραϊμόντι, η μορφή είναι μετέπειτα προσθήκη. 

Στο κάτω μέρος του τοίχου υπάρχει ένα παράθυρο, που έχει θέα προς τον Βατικανό λόφο, ο οποίος θεωρείται ιερός, αφιερωμένος στον Απόλλωνα. Ανθρωπιστές, όπως ο Μπιόντο, ο Βέγκιο και ο Αλμπερτίνι, αναφέρονται στον αρχαίο ηλιακό θεό του Βατικανού.

Πηγές
-----

* Raphael, Marcia B. Hall (ed.), The Cambridge Companion to Raphael, Cambridge University Press, 2005, p. 195.
* Jones and Penny, p. 74: "The execution of the School of Athens ... probably followed that of the Parnassus."
* Paoletti, J; Radke, G (2005) [1997]. Art in Renaissance Italy. London: Laurence King Publishing. p. 409. ISBN 1-85669-439-9.
* Stinger, C (1998) [1985 (hardback)]. The Renaissance in Rome. Bloomington, IN: Indiana Bloomington Press. p. 199. ISBN 0-253-33491-8.
Συντεταγμένες: 40°26′12.0″N 20°05′06.0″E﻿ / ﻿40.436667°N 20.085000°E﻿ / 40.436667; 20.085000

Το μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη στην Αθήνα. Η εγχάρακτη επιγραφή "731" φαίνεται στην τελευταία σειρά του κειμένου στα αριστερά.
Η **Μάχη στο Ύψωμα 731** ήταν μια από τις πιο κρίσιμες μάχες του Ελληνοϊταλικού Πολέμου. Οι συγκρούσεις κράτησαν 15 μέρες, δηλαδή από τις 9-24 Μαρτίου 1941 και έληξαν με επικράτηση των Ελλήνων. 

Το Ύψωμα 731 βρίσκεται περί τα 20 χλμ. βόρεια της Κλεισούρας, στην Αλβανία. Ήταν ένα από τα ισχυρότερα ερείσματα που κατέλαβε ο Ελληνικός Στρατός κατά τις μάχες της περιόδου 6-11 Ιανουαρίου 1941 και κλειδί της όλης τοποθεσίας, στον κεντρικό τομέα του αλβανικού μετώπου. Η αρχή της ιταλικής επίθεσης έγινε νωρίς το πρωί της 9ης Μαρτίου 1941, με σφοδρή δράση του πυροβολικού, με όλμους και αεροπορικό βομβαρδισμό των ελληνικών θέσεων.

Στο ύψωμα 731, καθώς και στα γειτονικά υψώματα, πολέμησαν οι άνδρες του 5ου Συντάγματος της I Μεραρχίας που κατάγονταν κυρίως από την Καρδίτσα και τα Τρίκαλα, με διοικητή τον Δημήτριο Κασλά, μέχρι την νύκτα της 12/13 Μαρτίου οπότε αντικαταστάθηκε, λόγω απωλειών, από το 19ο Σύνταγμα της VI Μεραρχίας Σερρών. Τον τομέα του τάγματος Κασλά ανέλαβε το τάγμα του λοχαγού Κουτρίδη, μέχρι το τέλος του αγώνα στην περιοχή αυτή. Απέναντί τους βρισκόταν το 8ο Ιταλικό Σώμα Στρατού, με τέσσερις μεραρχίες και δυο τάγματα μελανοχιτώνων. 

Μέχρι το τέλος των μαχών στο ύψωμα, οι απώλειες για τον Ελληνικό στρατό ανέρχονταν στους 125 νεκρούς, 28 εξαφανισθέντες καθώς και σε 425 τραυματίες ενώ για τον Ιταλικό στρατό στους 1.000 νεκρούς και 3.000 τραυματίες.

Κατά τις θεατρικές περιόδους 2018/19 και 2019/20, στο θέατρο Πορεία, παρουσιάστηκε μουσικοθεατρική παράσταση με τίτλο *Ύψωμα 731*, σε σκηνοθεσία Άρη Μπινιάρη, που πραγματεύεται τα συμβάντα της μάχης αυτής.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Χειμεριναί επιχειρήσεις και Ιταλική επίθεσις Μαρτίου (ΓΕΣ/ΔΙΣ, 1966 σελ. 132 κ. ε.
2. ↑  Χειμεριναί επιχειρήσεις και Ιταλική επίθεσις Μαρτίου, ΓΕΣ/ΔΙΣ, 1966 σελ. 133.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Στην κόψη της Ιστορίας - ταγματάρχης Δημήτρης Κασλάς στο YouTube

Πηγές
-----

* ΑΡΧΕΙΟ Δ.Γ. ΚΑΣΛΑΣ, *ΣΤΟ ΕΠΟΣ ΤΟΥ 1940-41 - Ο τιτάνιος αγώνας στο Ύψωμα 731 μέσα από το ημερολόγιο του Ταξίαρχου Δημήτρη Κασλά*
* Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Τρικάλων, *Οδοιπορικό στο Ύψωμα 731*
* Γεώργιος Τζουβάλας, *ΥΨΩΜΑ 731, Η μεγάλη Επική Μάχη των Ελλήνων την Άνοιξη του 194*1, Εταιρεία Μελέτης Ελληνικής Ιστορίας
Ο **Γρηγόρης Βαλκανάς** (1916-1940) υπήρξε διακεκριμένος πιλότος της ελληνικής Πολεμική Αεροπορίας. 

Ο Σμηνίας (Ιπτ.) Γρηγόρης Βαλκάνας γεννήθηκε το 1916 στους Χράνους Αρκαδίας, τον Αύγουστο του 1936, κατατάχθηκε στη Σχολή Αεροπορίας (Τμήμα Υπαξιωματικών ) και αποφοίτησε τον Σεπτέμβριο του 1938 με τον βαθμό του Σμηνία και ειδικότητα Χειριστή.

Στις 18 Νοεμβρίου 1940, κατά τη διάρκεια του Ελληνο-ιταλικού πολέμου (1940) καί κατά την εκτέλεση διατεταγμένης αποστολής περιπολίας με α/φ PZL P.24 της Μοίρας Διώξεως, ενεπλάκη σε αερομαχία με ιταλικά αεροπλάνα διώξεως στην περιοχή Ιβάν Αλβανίας, Β.Α της Κορυτσάς.
Ο Σμηνίας Γρηγόρης Βαλκανάς συμμετείχε σε Αερομαχία στην οποία ενεπλάκησαν πέντε ελληνικά P.Z.L. των 22 Μ.Δ. και 23 Μ.Δ. με ιταλικά καταδιωκτικά και βομβαρδιστικά αεροπλάνα, όπου όταν εξαντλήθηκαν τα πυρομαχικά του, εξετέλεσε επίθεση αυτοκτονίας.
Ο Βαλκανάς ήταν ο μόνος από τους χειριστές της 23ης Μοίρας που δεν είχε ακόμα στο ενεργητικό του κατάρριψη εχθρικού αεροσκάφους. Την αερομαχία πάνω από τη Μόροβα τη θεώρησε σαν την ευκαιρία που ζητούσε και που δεν του είχε παρουσιαστεί ως τότε. Όταν, μετά από συνεχή ανταλλαγή πυρών, εξαντλήθηκαν τα πυρομαχικά του, χωρίς ακόμα να έχει πετύχει τον σκοπό του, αποφασισμένος να μην επιστρέψει άπρακτος στη βάση του, έκανε επίθεση αυτοκτονίας, πέφτοντας με το αεροσκάφος του πάνω σε ένα ιταλικό καταδιωκτικό. Η σύγκρουση ήταν μοιραία.
Τα δύο αεροπλάνα έπεσαν φλεγόμενα στο έδαφος και τα πληρώματα τους απανθρακώθηκαν.

Πηγές
-----

* Γενικό Επιτελείο Αεροπορίας-PZL P.24
*
Η **μάχη του Πόγραδετς** ήταν μάχη κατά τη διάρκεια του Ελληνοϊταλικού πολέμου μεταξύ του ελληνικού και ιταλικού στρατού.

Η μάχη
------

Η μάχη ξεκίνησε όταν ελληνικές μονάδες του 3ου Σώματος Στρατού, επιτέθηκαν σε ιταλικές θέσεις στις 27 Νοεμβρίου 1940.
Στις 28 Νοεμβρίου 1940, οι Έλληνες κατέλαβαν το Όρος Μπρέγκου Μπάρι Κουγκιτ, ανοίγοντας μια είσοδο μεταξύ των ιταλικών στρατευμάτων. Άλλη μια επιτυχία πραγματοποιήθηκε στον Λόφο 1244, αναγκάζοντας τους Ιταλούς να εγκαταλείψουν την αριστερή γραμμή του μετώπου που σχημάτισαν μια νέα γραμμή στις 30 Νοεμβρίου. Οι Έλληνες εισήλθαν στο Πόγραδετς την ίδια ημέρα.

Στις 3 Δεκεμβρίου, ο ελληνικός στρατός εξαπέλυσε μια ακόμη επίθεση εναντίον της ιταλικής μεραρχίας Αρέτσο και έσπασαν τις γραμμές τους, αναγκάζοντας τους Ιταλούς να υποχωρήσουν προς το Ελμπασάν.Η μάχη του Πόγραδετς τελείωσε την ίδια ημέρα και κόστισε 3.000 Έλληνες νεκρούς.

Σημασία
-------

Η μάχη του Πόγραδετς είχε περισσότερες επιτυχίες στα βορειοανατολικά. Η νίκη του ελληνικού στρατού ανάγκασε τους Ιταλούς να υποχωρήσουν βόρεια, έτσι ώστε να αποφευχθεί η περικύκλωση και η ολοκληρωτική ήττα. Αυτό οδήγησε στη κατάληψη του μεγαλύτερου μέρους της Βορείου Ηπείρου από την Ελλάδα.

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Κύριες συγκρούσεις του Ελληνοϊταλικού Πολέμου του 1940-1941 |
| --- |
|  |
| 
* Μάχη της Πίνδου
* Μάχη Ελαίας - Καλαμά
* Μάχη των Αγίων Σαράντα
* Μάχη Μόροβα-Ιβάν
* Μάχη του Πόγραδετς
* Μάχη του Αργυροκάστρου
* Μάχη της Χειμάρρας
* Κατάληψη της Κλεισούρας
* Μάχη της Τρεμπεσίνας
* Ιταλική Εαρινή Επίθεση
 |

 |
Η **Θάλασσα από πάγο** (γερμ. *Das Eismeer*) είναι αριστουργηματικός πίνακας του Γερμανού ζωγράφου Κάσπαρ Ντάβιντ Φρίντριχ. Φιλοξενείται στην Αίθουσα Τέχνης Αμβούργου.

Περιγραφή
---------

Ο πίνακας δείχνει το εξωτικό τοπίο των αρκτικών πάγων. Ένα καράβι ναυάγησε και τα συντρίμμια του βρίσκονται τώρα θαμμένα κάτω από τις στιβαρές πλάκες που έχουν γίνει τάφος παγερός. Η πρύμνη του καραβιού φαίνεται στα δεξιά, και στην ταμπέλα επάνω είναι γραμμένο το όνομά του. Πρόκειται για το «HMS Griper», ένα από τα δύο σκάφη που συμμετείχαν στην αποστολή του Ουίλλιαμ Έντουαρντ Πάρρυ στον βόρειο πόλο το 1819-1820.

Ερμηνεία και ιστορική τοποθέτηση
--------------------------------

Ο πίνακας ζωγραφίστηκε το έτος 1823-1824, μετά από παραγγελία. Ο συλλέκτης Γιόχαν Γκόττλομπ φον Κβαντ ανάθεσε την σύνθεση δύο έργων με θέμα τον Νότο και τον Βορρά αντίστοιχα. Το πρώτο θέμα ανέλαβε ο ζωγράφος Γιόχαν Μάρτιν φον Ρόντεν, ενώ ο Φρίντριχ ζωγράφισε τον Βορρά. Η σύνθεση του έργου συμπίπτει χρονικά με την περίοδο αποκατάστασης στην Ευρώπη που ακολούθησε μετά την πτώση της Πρώτης Γαλλικής Αυτοκρατορίας, ενώ ταυτόχρονα βρίσκει τον Φρίντριχ σε μια περίοδο καλλιτεχνικής κάμψης. Μέσα σε αυτό το κλίμα ολοκληρωτικής απογοήτευσης και τραγικής αποτυχίας των μεγάλων ιδεωδών, ο Φρίντριχ εμπνεύστηκε από την αρκτική αποστολή για να σχεδιάσει τον αλληγορικό αυτό πίνακα που παρουσιάζει το ολοκληρωτικό και αμετάκλητο μα και άδοξο τέλος όλων των ελπίδων.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Nina Hinrichs: *Das Eismeer – Caspar David Friedrich and the North*, Nordlit Nr. 23, Arctic Discurses, Tromsø 2008, S. 131–160, ανακτήθηκε στις 31 Μαρτίου 2010
* Projektseite des Luitpold Gymnasiums München: *Das Eismeer – gescheiterte Hoffnung*, ανακτήθηκε στις 31 Μαρτίου 2010

  


|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Κάσπαρ Ντάβιντ Φρίντριχ |
| --- |
|  |
| Ενδεικτική εργογραφία | 
* *Μοναχός στην θάλασσα* (1808–10)
* *Μονή στο δάσος με τις βελανιδιές* (1809–10)
* *Ορεινό τοπίο με ουράνιο τόξο* (1809–10)
* *Οδοιπόρος επάνω από τη θάλασσα της ομίχλης* (1818)
* *Ασβεστολιθικές πλαγιές του Ρίγκεν* (1818)
* *Δέντρο με κοράκια* (1822)
* *Θάλασσα από πάγο* (1823–24)
* *Ο τάφος του Χούτεν* (1823–24)
* *Τα σκαλοπάτια της ζωής* (1835)
 |  |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 180975150
* LCCN: nr2001049213
* GND: 4250197-0

 |

 |
Η Γκρέτα Γκάρμπο και ο Ρόμπερτ Τέιλορ σε σκηνή της ταινίας
**Η κυρία με τις καμέλιες** (πρωτότυπος τίτλος στα αγγλικά *Camille*) είναι ο τίτλος δραματικής αμερικανικής ταινίας του Τζορτζ Κιουκόρ με τους Γκρέτα Γκάρμπο, Ρόμπερτ Τέιλορ και Λάιονελ Μπάριμορ του (1936). Η ταινία, βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Αλέξανδρου Δουμά υιού, ήταν υποψήφια για το όσκαρ Α' γυναικείου ρόλου για την ερμηνεία της Γκρέτα Γκάρμπο. 

Η ταινία έκανε εισπράξεις της τάξεως των 2.842.000 δολαρίων και ώθησε τον Μίλτον Μπέντζαμιν να γράψει ένα τραγούδι με τίτλο *I'll Love Like Robert Taylor, Be My Greta Garbo*.

Υπόθεση
-------

Στο Παρίσι του 1847 η Μαργαρίτα Γκοτιέ (Γκρέτα Γκάρμπο), μια κοπέλα απ' την εργατική τάξη γίνεται πόρνη των σαλονιών με σήμα κατατεθέν τις καμέλιες. Η Μαργαρίτα ζει στην πολυτέλεια και μαθαίνει να στοχεύει ψηλά, διαλέγοντας εύπορους εραστές, όπως ο βαρόνος Ντε Βαρβίλ (Χένρι Ντάνιελ), που να μπορούν να τη στηρίξουν οικονομικά. Η τυχαία γνωριμία της όμως μ' έναν φοιτητή της νομικής, τον Αρμάνδο Ντυβάλ (Ρόμπερτ Τέιλορ), την κάνει να καταλάβει πόσο μάταιη είναι μια ζωή χωρίς πραγματική αγάπη κι η Μαργαρίτα προθυμοποιείται ν' αφήσει τον βαρόνο και τον πληρωμένο έρωτα. Η σχέση της με τον Αρμάνδο όμως διακόπτεται όταν ο πατέρας του (Λάιονελ Μπάριμορ) την παρακαλεί να τον εγκαταλείψει, καθώς το παρελθόν της θα μπορούσε να σταθεί εμπόδιο στη σταδιοδρομία του. Η Μαργαρίτα καταλαβαίνει τον πόνο του κυρίου Ντυβάλ και κάνει μια πράξη αυτοθυσίας εγκαταλείποντας τον Αρμάνδο. Η μοίρα όμως συνεχίζει το άσχημο παιχνίδι στη Μαργαρίτα η οποία πλήττεται απ' τη φυματίωση.

Η υποψηφιότητα της Γκάρμπο
--------------------------

Η ερμηνεία της Γκρέτα Γκάρμπο (ηθοποιού που η ακαδημία δεν βράβευσε ποτέ με όσκαρ ερμηνείας, αλλά μόνο με ένα τιμητικό το 1955), βραβεύτηκε από την ένωση κριτικών της Νέας Υόρκης και θεωρήθηκε η καλύτερη της χρονιάς του 1937. Η Γκάρμπο προτάθηκε για όσκαρ α' γυναικείου ρόλου κι όλοι πίστευαν ότι θα κέρδιζε, αλλά τελικά υπέστη ήττα. Η Λουίζ Ράινερ κατάφερε να κάνει την έκπληξη της βραδιάς κερδίζοντας τη Γκάρμπο στα σημεία. Έτσι, η σχετικά ξεχασμένη σήμερα, Ράινερ βρέθηκε με το δεύτερο όσκαρ στα χέρια της για την ταινία *Υπό το βλέμμα του Βούδα (The Good Earth, 1937)* ένα χρόνο μετά την πρώτη της νίκη κι έγινε η πρώτη ηθοποιός με δύο Όσκαρ ερμηνείας.

Διαχρονικότητα
--------------

Το 2005 η ταινία συμπεριλήφθηκε στη λίστα του περιοδικού *Time* με τις 100 καλύτερες ταινίες όλων των εποχών, ενώ το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου την συμπεριέλαβε στη λίστα με τις 100 καλύτερες αισθηματικές ταινίες όλων των εποχών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Camille*   στην IMDb.
2. ↑  «Box office / business for *Camille* (1936)». *imdb.com*. Ανακτήθηκε στις 8 Αυγούστου 2009.
3. ↑  Tom O'Neill, *Movie Awards*.New York, Perigee, 2001, p.52
4. ↑  *Time* Αρχειοθετήθηκε 2009-04-30 στο Wayback Machine. magazine.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

* Η ταινία στο imdb
* Η ταινία στο cine.gr
Το όνειρο του ιππότη
**Το όνειρο του ιππότη** (*Il sogno del cavaliere*) είναι πίνακας του Ραφαήλ, τον οποίο φιλοτέχνησε το 1504.  

Πρόκειται για ελαιογραφία σε ξύλο διαστάσεων 17 x 17 εκατοστών, η οποία βρίσκεται στην Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου από το 1847.  

Ο νεαρός ιππότης κοιμάται κάτω από ένα δέντρο δάφνης, το οποίο χωρίζει τον πίνακα σε δύο τμήματα. Οι δυο γυναίκες που έρχονται στο όνειρό του είναι:  

αριστερά, η Αρετή με σεμνή ενδυμασία, που κρατά το βιβλίο και το σπαθί, τα οποία συμβολίζουν τον στοχασμό (vita contemplativa) και τη δράση (vita activa),  

δεξιά, η Ηδονή, με περισσότερο προκλητική και ανάλαφρη περιβολή, που φαίνεται να του δίνει ένα ανθισμένο κλαδί, το οποίο παραπέμπει σε μια ζωή απολαύσεων.  

Ο τρόπος με τον οποίο απεικονίζονται οι δύο γυναικείες μορφές μεταφράζεται σε παραίνεση προς τον ιππότη να ζήσει με στοχασμό και δράση, αλλά να μην γυρίσει την πλάτη και στις απολαύσεις του βίου.  

Το έργο περιλαμβάνεται στον κατάλογο της συλλογής Μποργκέζε (1650,1693). Αργότερα, τελειώνοντας ο 18ος αιώνας, τον πίνακα αγόρασε κάποιος άγνωστος. Πουλήθηκε κατόπιν στο Λονδίνο και τελικά κατέληξε στην Εθνική Πινακοθήκη.  

Οι λεπτομέρειες των προσώπων και η απλή σύνθεση των σχημάτων παραπέμπουν στον Περουτζίνο, ενώ το αρμονικό ταίριασμα των χρωμάτων και το μαλακό πλάσιμο των μορφών παραπέμπουν στον ντα Βίντσι.   

Επισημαίνεται ότι η προοπτική δίνει με σαφήνεια την αίσθηση της απόστασης όταν υπάρχουν σημεία αναφοράς: εδώ είναι ο δρόμος, το πλάτωμα, ο γοτθικός πύργος, τα νερά και σε μεγαλύτερο βάθος τα βουνά.  

Ο πίνακας φιλοτεχνήθηκε:  

ή για τον Σκιπίωνα Μποργκέζε -στον κατάλογο έργων της οικογένειας Μποργκέζε περιλαμβάνεται άλλωστε,  

ή για τον Φραντσέσκο Μαρία ντέλα Ρόβερε, του οποίου η μητέρα Giovanna Feltria είχε κάνει και άλλες παραγγελίες στον Ραφαήλ.

Πηγές
-----

* Web Gallery of Art-Raffaello Sanzio
* Οι Μεγάλοι Ζωγράφοι (εκδόσεις Μέλισσα, τόμος 2ος, σελ. 48)
Η Πυρκαγιά του Μπόργκο
**Η Πυρκαγιά του Μπόργκο** (Incendio di Borgo) φιλοτεχνήθηκε από τον Ραφαήλ πιθανώς το 1514.

Πρόκειται για μια νωπογραφία διαστάσεων *500 x 670* εκατοστών, η οποία βρίσκεται στην Αίθουσα της Πυρκαγιάς του Μπόργκο, στα Ανάκτορα του Βατικανού. Τρεις αίθουσες (stanze) διακόσμησε ο Ραφαήλ. Η Αίθουσα της Πυρκαγιάς του Μπόργκο (Stanza dell'Incendio di Borgo) είναι η τρίτη και σ' αυτήν υπάρχουν τέσσερα έργα: *Η Πυρκαγιά του Μπόργκο* την οποία φιλοτέχνησε προσωπικά, *Ο Όρκος του πάπα Λέοντα Γ΄*, *Η Ναυμαχία της Όστιας* και *Η Στέψη του Καρλομάγνου*. Τα υπόλοιπα τρία έργα διεκπεραιώθηκαν από τους μαθητές του το 1517.

Το 847, ενώ πάπας ήταν ο Λέων Δ΄ (που εδώ έχει τα χαρακτηριστικά του Λέοντα Ι΄), εκδηλώθηκε πυρκαγιά σε μια γειτονιά της Ρώμης, το Μπόργκο. Ο πάπας έδωσε την ευλογία του και η πυρκαγιά έσβησε. Ο πίνακας χωρίζεται σε δύο τμήματα. Στο κεντρικό, ο πάπας δίνει την ευλογία του για να σβήσει η φωτιά που απειλεί πλέον τη Βασιλική του Αγίου Πέτρου. Αυτό αποτελούσε μια υπόμνηση του στόχου που είχε θέσει ο πάπας Λέων Ι΄: να φέρει την ειρήνη στην Ιταλία που κατατρωγόταν από τη φωτιά του πολέμου. Δεξιά από τον Άγιο Πέτρο εμφανίζεται ο ναός του Κρόνου και αριστερά ο ναός του Άρη.

Στο άλλο τμήμα απεικονίζονται οι κάτοικοι της περιοχής και οι αντιδράσεις τους. Προσπαθούν να σώσουν τις οικογένειές τους, ο νέος με τον γέροντα στην πλάτη και το παιδί στο πλάι του παραπέμπει στον Αινεία, στον πατέρα του Αγχίση και στον γιο του Ασκάνιο, ένας άντρας πανικόβλητος επιχειρεί να κατέβει από τον τοίχο, μητέρες προσπαθούν να σώσουν τα παιδιά τους, κάποιοι έντρομοι επιχειρούν να απομακρυνθούν καθώς ένας άλλος τοίχος καταρρέει, άλλοι μεταφέρουν με δοχεία νερό για την κατάσβεση.

Με την Πυρκαγιά του Μπόργκο ο Ραφαήλ εισάγει στα έργα του έναν ηρωικό κλασικισμό, εισάγει στα έργα του την ιστορία. Άλλωστε είναι αρκετές οι αναφορές στη Ρώμη των κλασικών χρόνων.

Πηγές
-----

* «Οι μεγάλοι ζωγράφοι» (εκδόσεις Μέλισσα, 2ος τόμος)
Η **Αγία Πατρικία** της Κωνσταντινούπολης ή της Νάπολης κατά τους Ιταλούς Ρωμαικαθολικούς, (πέθανε περίπου το 665 μ.Χ.) ήταν *παρθένα* και *άγιος*. Η παράδοση αναφέρει ότι ήταν ευγενής και είχε συγγενική σχέση με τον Βυζαντινό Αυτοκράτορα. Ορισμένες πηγές λένε ότι ήταν απόγονος του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Τα παραδοσιακά στοιχεία για αυτήν είναι αναξιόπιστα και σε ορισμένες περιπτώσεις αντιφατικά..

Επιθυμώντας να ξεφύγει από έναν γάμο που της ετοίμαζε ο αυτοκράτορας Κώνστας Β΄ έφυγε να γίνει μοναχή και πήγε στη Ρώμη. Εκεί εκάρη μοναχή από τον Πάπα Λιβέριο. Μετά το θάνατο του πατέρα της, επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη και, αποκηρύσσοντας οποιαδήποτε αξίωση για το αυτοκρατορικό στέμμα, διανέμει τον πλούτο της στους φτωχούς. Στη συνέχεια σχεδιάζει ταξίδι για να προσκυνήσει στην Ιερουσαλήμ.

Κατά το ταξίδι της για τους Άγιους τόπους, άγνωστο πως, αλλά βρέθηκε στις ακτές της Ιταλικής χερσονήσου. Σε μια φοβερή καταιγίδα καταστράφηκε το πλοίο και βρήκε καταφύγιο στις ακτές της Νάπολης. Στη Νάπολη βρήκε καταφύγιο στο μικρό νησάκι στην είσοδο του λιμανιού της, την *Μεγαρίδα*, σήμερα Καστέλ ντελλ΄ Όβο και σε ένα μικρό ερημητήριο, εκεί πέθανε λίγο μετά από ασθένεια.

Το σκήνωμα της βρισκόταν στο μοναστήρι της Αγίας Πατρικίας. Κατά τη διάρκεια των ταραχών του 1864, μεταφέρθηκαν στο μοναστήρι του Αγίου Γρηγορίου του Αρμένο. Καλυμμένα με κερί, τα λείψανα της περιείχαν δοχείο από χρυσό, πολύτιμους λίθους και ασήμι και τοποθετήθηκαν στο παρεκκλήσι της μονής. Το μοναστήρι διατηρεί επίσης το αίμα της. Το αίμα της, όπως εκείνο του Αγίου Τζενάρο, ο άλλος, πιο διάσημος προστάτης άγιος της Νάπολης, λέγεται επίσης ότι υγροποιείται περιοδικά. Ο σχετικός μύθος δηλώνει ότι μετά τον θάνατο της Πατρικίας, ένας ζηλότυπος άντρας έβγαλε ένα από τα δόντια της, προκαλώντας αιμορραγία στο σώμα. Οι οπαδοί της συνέλεξαν το αίμα το οποίο λέγεται ότι μετατρέπεται σε υγρό την ημέρα της γιορτής της στις 25 Αυγούστου και κάθε Τρίτη το πρωί.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Borelli, Antonio. "Santa Patrizia di Costantinopoli", Santi e Beati, August 27, 2015
2. ↑  Monks of Ramsgate. "Patritia". *Book of Saints*, 1921. CatholicSaints.Info. 17 August 2016.
3. ↑  [ Urbs Sanguinum - Santa Patrizia Αρχειοθετήθηκε 2007-06-30 στο Wayback Machine.
4. ↑

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Patricia of Naples στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 306311504
* SUDOC: 175283044

 |

 |
To ***No 5, 1948*** είναι πίνακας του Αμερικανού Ζωγράφου Τζάκσον Πόλοκ, ο οποίος θεωρείται σημαντικός εκπρόσωπος του αφηρημένου εξπρεσιονισμού. Θεωρείται το πρώτο έργο της τεχνοτροπίας του action painting, η οποία ορίστηκε το 1952 από τον κριτικό Ντέιβιντ Ρόζενμπεργκ, και περιλαμβάνει το γνωστό ντρίπινγκ του Πόλοκ.

Το έργο έχει φιλοτεχνηθεί σε κόντραπλακέ διαστάσεων 2,4 x 1,2 μέτρων, με κυρίαρχα χρώματα το κίτρινο, το καφέ και το γκρι. Χρησιμοποιήθηκε υγρό χρώμα. Οι μπογιές έχουν στάξει με τέτοιο τρόπο ώστε πολλοί περιγράφουν την εικόνα του πίνακα σαν μια "πυκνή φωλιά πουλιού". Οι αρχικές αντιδράσεις στο έργο ήταν απογοητευτικές.

Αφού ο πίνακας είχε αλλάξει πολλούς ιδιοκτήτες, το 2006 οι New York Times ανάφεραν ότι πραγματοποιήθηκε ιδιωτική συναλλαγή μεταξύ του Ντέιβιντ Γκέφεν (ιδιοκτήτη της Dreamworks) και του Ντέιβιντ Μαρτίνες (σύμβουλο χρηματοοικονομικών), όπου ο πίνακας πωλήθηκε έναντι 14 εκ. δολαρίων. Ο τελευταίος αρνείται ότι έχει στην κατοχή του τον πίνακα, οπότε μέχρι και σήμερα ο ιδιοκτήτης του Νο. 5, 1948 παραμένει άγνωστος.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «10 Abstract Facts About Jackson Pollock’s *No. 5, 1948*» (στα αγγλικά). 2017-01-28.. Ανακτήθηκε στις 2017-04-18.
2. ↑  Vogel, Carol (2006-11-02). «David Geffen Sells Jackson Pollock for $140 million». *The New York Times*. ISSN 0362-4331.. Ανακτήθηκε στις 2017-04-18.
Ο **Τρίτος Δρόμος** είναι σύγχρονο πολιτικό ρεύμα, με έντονη επιρροή στη Δυτική Ευρώπη.

Η βάση του Τρίτου Δρόμου και τα κύρια χαρακτηριστικά του
--------------------------------------------------------

Ο Τρίτος Δρόμος ως πολιτικό ρεύμα αποτελεί κράμα σοσιαλδημοκρατικών, φιλελεύθερων και εθνικών συντηρητικών στοιχείων, χωρίς ωστόσο να αποτελεί κάποιο συγκεκριμένο πολιτικό σύστημα. Οικονομικά εκπροσωπεί έναν ιδιότυπο συμβιβασμό μεταξύ Καπιταλισμού και Σοσιαλισμού, ενώ πολιτικά κινείται τόσο στα πλαίσια του σύγχρονου φιλελευθερισμού όσο και του δημοκρατικού σοσιαλισμού. Ρίζες του αποτελούν ο Φαβιανός Σοσιαλισμός, η οικονομική θεωρία του Τζων Κέυνς, το Νιου Ντηλ του Ρούζβελτ. Κύρια χαρακτηριστικά του Τρίτου Δρόμου είναι η πεποίθηση της μετάλλαξης του καπιταλισμού σε *Οικονομία της γνώσης*, η αναγνώριση του πρωταγωνιστικού ρόλου που διαδραματίζει στην οικονομία και την κοινωνία, τοπική, εθνική και παγκόσμια, η *Κοινωνία των Πολιτών* και η εκλεγμένη κυβέρνηση. Ο Τρίτος Δρόμος (*Third Way*) δεν ταυτίζεται σε καμία περίπτωση και πουθενά με τη φασιστική-ολοκληρωτική Τρίτη Θέση (*Third Position*).

Πολιτική επιρροή
----------------

Υπό την επιρροή του Τρίτου Δρόμου βρίσκεται ένα σημαντικό τμήμα της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, και ιδιαίτερα το Βρετανικό Εργατικό Κόμμα, καθώς και το Αμερικανικό Δημοκρατικό Κόμμα.

Πολιτικές μορφές
----------------

* Τόνι Μπλερ
* Άντονι Γκίντενς
* Μπιλ Κλίντον
* Γκέρχαρντ Σρέντερ
Η **Πας** (Περσικά:باشگاه فوتبال پاس تهران), είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος του Ιράν , αρχικά η έδρα της ήταν από το 1963 στην πρωτεύουσα Τεχεράνη και από το 2007 στην πόλη Χαμαντάν σαν Πας Χαμαντάν (Περσικά : باشگاه فوتبال پاس همدان). Ιδρύθηκε ανεπίσημα το 1953 και επίσημα το 1963 με χρώματα το πράσινο και το άσπρο.

Ιστορία
-------

Το 1953 η αστυνομία του Ιράν αποφάσισε να οργανώσει τον αθλητισμό στο αστυνομικό σώμα , έτσι ιδρύεται, (σε ελεύθερη μετάφραση), ο "Αθλητικός σύλλογος αστυνομικής ακαδημίας Ευελπίδων". Την ίδια χρονιά η ομάδα συμμετείχε στο Ιρανικό πρωτάθλημα ενόπλων δυνάμεων. Στις 8 Ιουλίου 1963 αναγνωρίστηκε επίσημα από την Ποδοσφαιρική ομοσπονδία Ιράν και άλλαξε όνομα σε Πας. Αρχικά συμμετείχε με επιτυχία στο πρωτάθλημα Τεχεράνης , ελλείψει εθνικού πρωταθλήματος, και από το 1970 στην Α' κατηγορία του Ιρανικού πρωταθλήματος.

Από την ημέρα της ίδρυσης της η Πας ήταν στην ελιτ του Ιρανικού ποδοσφαίρου έχοντας κατακτήσει 5 πρωταθλήματα. Μεγαλύτερη επιτυχία του συλλόγου η κατάκτηση του Κυπέλλου πρωταθλητριών ομάδων Ασίας το 1993. Στο κύπελλο Ιράν η Πας είναι η μοναδική εγχώρια διοργάνωση που δεν κατέκτησε ποτέ αλλά ούτε έπαιξε σε τελικό.

Τίτλοι
------

* Πρωτάθλημα Ιράν : 1976-77, 1977-78, 1991-92, 1992-93, 2003-04
* Κύπελλο πρωταθλητριών Ασίας : 1993
* Πρωτάθλημα Τεχεράνης : 1967-68, 1968-69

  



|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Pas Teheran  της Γερμανικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
**Η Απελευθέρωση του Αγίου Πέτρου** είναι νωπογραφία από τον Ιταλό ζωγράφο της Ακμής της Αναγέννησης Ραφαήλ. ΦΙλοτεχνήθηκε το 1514 ως τμήμα της διακόσμησης των τεσσάρων Αιθουσών του Ραφαήλ (Stanze di Raffaello), όπως είναι τώρα γνωστές. Ήταν τα ιδιαίτερα διαμερίσματα του πάπα στο Αποστολικό Παλάτι του Βατικανού.

*Η Απελευθέρωση του Αγίου Πέτρου*, τοιχογραφία στις *Αίθουσες του Ραφαήλ* στο Αποστολικό Παλάτι του Βατικανού.

Περιγραφή
---------

Το έργο βρίσκεται στην *Αίθουσα του Ηλιόδωρου*, όπως ονομάζεται το δωμάτιο από μία άλλη τοιχγραφία του, την *Εκδίωξη του Ηλιοδώρου από τον Ναό*. Στη νωπογραφία παριστάνεται πώς ο Άγιος Πέτρος ελευθερώθηκε από τη φυλακή του Ηρώδη από έναν Άγγελο, όπως περιγράφουν οι *Πράξεις των Αποστόλων*, κεφ. 12. Η θέση του έργου είναι επάνω και γύρω από ένα παράθυρο του τοίχου. 

Το έργο δείχνει τρεις σκηνές, συμμετρικά τοποθετημένες. Στο κέντρο ο Άγγελος ξυπνά τον Πέτρο· στη δεξιά σκηνή ο Άγγελος τον οδηγεί να περάσει από τους κοιμισμένους φρουρούς. Στην αριστερή πλευρά ένας φύλακας παρατήρησε το φως του Αγγέλου και ξυπνά έναν άλλον φρουρό, δείχνοντας προς το - με θαυμαστό τρόπο - ακτινοβόλο κελί. Αυτό προσθέτει δραματικά στοιχεία στην έξοδο του Πέτρου. Τα αρχιτεκτονικά στοιχεία που είναι ζωγραφισμένα (σκάλες, κ.ά.), αν και δείχνουν αληθινά, είναι προσποιητά[*ασαφές*].

Πηγές
-----

* Arnold NESSELRATH "RAPHAEL ET PINTURICCHIO" Louvre éditions page 177
* The Vatican: spirit and art of Christian Rome, a book from The Metropolitan Museum of Art Libraries (fully available online as PDF), which contains material on this work
**Η Μισέλ Ραφ** (αγγλικά: Michelle Ruff‎‎) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός φωνής η οποία έγινε γνωστή μέσα από τις σειρές, τις ταινίες άνιμε και τα βιντεοπαιχνίδια.

Καριέρα
-------

Η Ραφ μεγάλωσε στο Μίτσιγκαν και αποφοίτησε από Πανεπιστήμιο του Μίτσιγκαν. Εργάστηκε σε ένα πρακτορείο ταλέντων κι παρακολούθησε μια ακρόαση στο ραδιόφωνο όπου σηματοδότησε το πρώτο της εγχείρημα στον κλάδο της μεταγλώττισης.  Στο Σικάγο, σπούδασε στο Second City, το Players Workshop και το Improv Olympic.  

Αφού μετακόμισε στο Λος Άντζελες, δούλεψε με μερικούς σκηνοθέτες για ταινίες και τηλεοπτικές εκπομπές. Σε μια συνέντευξη στο *Anime Dream*,η Ραφ ανέφερε ότι οι Ρίτσαρντ Έπκαρ, Στιβ Κρέιμερ και Μάικλ Σόριτς την εκπαίδευσαν να κάνει μεταγλώττιση για τα anime. 

Μερικοί χαρακτηριστικοί της ρόλοι είναι η Ρούκια Κούτσικι από το Bleach,ο νεαρός Ιτάτσι Ουτσίχα από το Naruto Shippuden,την Λούνα από το Sailor Moon Crystal κλπ.

Το 2007, η Ραφ έλαβε δύο υποψηφιότητες για τα American Anime Awards, μία για την καλύτερη ηθοποιό για τη δουλειά της στο *Bleach* and *Lupin the 3rd* και μία για την καλύτερη ηθοποιό σε κωμωδία για το *Lupin the 3rd.* Το 2009, η Εταιρεία Προώθησης Ιαπωνικών Άνιμε της χάρισε ένα Βραβείο Βιομηχανίας SPJA για την Καλύτερη Γυναικεία Ηθοποιό (Αγγλική) για τη δουλειά της ως Rukia Kuchiki στην ταινία *Bleach* *Memories of Nobody* .

Προσωπική ζωή
-------------

Η Ραφ είναι παντρεμένη με τον μηχανικό ADR Eddie Correa.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) *Internet Movie Database*. nm0741398. Ανακτήθηκε στις 10  Ιανουαρίου 2016.
2. ↑  Benjamin, Miles (2006). «Michelle Ruff Interview». Anime Omnitude. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Απριλίου 2012. Ανακτήθηκε στις 6 Νοεμβρίου 2011.
3. ↑  McFeely, Chris (Ιουνίου 2004). «Interview with Michelle Ruff». Digipedia. Ανακτήθηκε στις 6 Νοεμβρίου 2011.
4. ↑  «CELEBRITY: Michelle Ruff». *Jeff Zannini Celebrity Talent*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Δεκεμβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 22 Ιουνίου 2014.
5. ↑  «Anime Dream – Interviews – Michelle Ruff». Anime Dream. 7 Νοεμβρίου 2002. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Αυγούστου 2009.
6. ↑  «SPJA Industry Award Winners Announced at Anime Expo (Updated) – News». Anime News Network. 3 Ιουλίου 2009. Ανακτήθηκε στις 30 Ιουλίου 2014.
7. ↑  @. «Introducing the new Mixter and Mixes! Sneak peak of me and @MixterEd gettin hitched in Positano,IT.…» (Tweet) – μέσω Twitter.  Missing or empty `|user=` (help); Missing or empty `|number=` (help); Missing or empty `|date=` (help)
8. ↑  «Eddie Correa Video Game Credits and Biography - MobyGames». *MobyGames*. Ανακτήθηκε στις 18 Ιανουαρίου 2018.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 258037222
* LCCN: no2012109512

 |

 |
To **Φάσιο Επαναστατικής Δράσης** (ιταλικά *Fascio d'azione rivoluzionaria Interventista*) ήταν ένα κίνημα ιδρύθηκε στις 11 Δεκεμβρίου 1914 στο Μιλάνο, υπό την ηγεσία των  Μπενίτο Μουσολίνι και  Αλσέστε ντε Αμπρις (Alceste De Ambris), που συνδεόταν  με τον κόσμο των  επαναστατών παρεμβατιστών  και εμπνεόταν από το μανιφέστο "Επαναστατικό Φάσιο Διεθνιστικής Δράσης" της  5 Οκτωβρίου 1914. Την 1η Ιανουαρίου 1915, ο Μουσολίνι δημοσίευσε το μανιφέστο στη  νέα του εφημερίδα "*Il Popolo d'italia*".  Η οργάνωση (Φάσιο) σύντομα έφτασε περίπου στα 9 χιλιάδες μέλη. Με αυτό ενώθηκαν και πολλοί φουτουριστές με παρεμβατιστικές και επαναστατικές-συνδικαλιστικές ιδέες. Μετά την έναρξη του πολέμου αυτοί εντάχθηκαν στο Φουτουριστικό Κόμμα. 

Το πρώτο συνέδριο πραγματοποιήθηκε στις 24 και 25 Ιανουαρίου 1915 και στην κεντρική επιτροπή εξελέγησαν, μεταξύ άλλων, οι Μικέλε Μπιάνκι (Michele Bianchi) και  Τσέζαρε Ρόσι (Cesare Rossi). Η δράση του ολοκληρώθηκε με   την παρέμβαση της Ιταλίας στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, τον Μάιο του 1915. Σχεδόν όλα τα μέλη  επανενώθηκαν το 1919 στην Piazza Sansepolcro για την ίδρυση της οργάνωσης Ιταλικές Φάσι  Μάχης.

Σημειώσεις
----------

1. ↑  "Primo manifesto-appello del Fascio rivoluzionario d’azione internazionalista (5 ottobre 1914)", ιστοχώρος L' Archivio Αρχειοθετήθηκε 2013-11-10 στο Wayback Machine. Σε ιταλική γλώσσα.
2. ↑  Francesco Leoni, Storia dei partiti politici italiani, Guida Editori, 2001, σ. 378

Βιβλιογραφία
------------

* Mauro Canali, *"*Cesare Rossi. Da rivoluzionario a eminenza grigia del fascismo". Il Mulino, Bologna,, 1991
Tα **καπ κέικ** (από το αγγλικό *cup cake*, κυριολεκτικά «κέικ φλιτζανιού») είναι μικρά στρογγυλά κέικ (δηλαδή **κεκάκια**) με γλάσο.

Ιστορία
-------

Η πρώτη αναφορά του καπ κέικ μπορεί να εντοπιστεί στο 1796, όταν μία συνταγή στο βιβλίο της Αμέλια Σίμονς «Αμερικάνικη Μαγειρική», αναφέρεται σε «... ένα κέικ που ψήνεται σε μικρές κούπες ...». Η πρώτη αναφορά του όρου cupcake (κάπ κέικ) υπήρξε στο «75 Συνταγές για Γλυκά, Κέικ και Γλυκίσματα» του 1828 στο Βιβλίο Συνταγών της Ελίζας Λέσλι.

Στις αρχές του 19ου αιώνα, υπήρξαν 2 διαφορετικές χρήσεις της ονομασίας, το *cup cake* (καπ κέικ) και το *cupcake* (κάπκέικ). Σε προηγούμενους αιώνες, πριν κυκλοφορήσει ευρέως το ταψί για μάφιν, τα κέικ συχνά ψηνόντουσαν σε μεμονωμένα φλιτζάνια του τσαγιού, σε ρέμεκινς ή σε φόρμες και πήραν το όνομα από τα *cups* (φλιτζάνια) που ψήθηκαν μέσα. Αυτή η χρήση των φλιτζανιών και των μεμονωμένων φορμών καθόρισαν και το όνομα που έχει παραμείνει το ίδιο έως και σήμερα, και ορίζει το όνομα "cupcake" (κάπκέικ) να δίδεται σε κάθε μικρό κέικ που είναι στο μέγεθος ενός φλιτζανιού του τσαγιού. Εν τω μεταξύ τα Αγγλικά fairy cakes (κέικ της νεράιδας) δεν έχουν πολλά μεγέθη και διαφέρουν από τα Αμερικάνικα cupcakes (κάπκέικς), διότι είναι παραδοσιακά μικρότερα και σπανίως ολοκληρώνονται με περίτεχνο γλάσο.

Καπ Κέικ
Το άλλο είδος "cup cake" (κάπ κέικ), αναφέρεται στα κέικ των οποίων τα υλικά είναι μετρημένα χρησιμοποιώντας μια κούπα, αντί για ζύγισμα. Οι συνταγές των οποίων τα υλικά μετρούνται με κούπα, μπορούν επίσης να ψηθούν και σε κούπες, ωστόσο χρησιμοποιούνταν για να ψήνουν τούρτες σε ορόφους με στρώσεις ή για το κέικ ταψιού (καρβέλι). Στα επόμενα χρόνια όταν η χρήση της ογκομετρικής μέτρησης (με κούπες) καθιερώθηκε ευρέως στις σπιτικές συνταγές, αυτές οι συνταγές έγιναν γνωστές ως 1234 cakes (1234 κέικ) ή quarter cakes (κέικ του τετάρτου), ονομάστηκαν έτσι γιατί τα υλικά τους ήταν : μία κούπα βούτυρο, δύο κούπες ζάχαρη, τρεις κούπες αλεύρι και τέσσερα αυγά. Ήταν απλά κίτρινα κέικ κάπως λιγότερο πλούσιο και λιγότερο δαπανηρό απ’ ότι το κέικ λιβρών (pound cake), διότι χρησιμοποιούσε τη μισή ποσότητα βουτύρου και αυγών σε σύγκριση με το κέικ λιβρών (pound cake). Οι ονομασίες αυτών των δύο μεγάλων κατηγοριών κέικ, είχαν σκοπό να σηματοδοτήσουν τις δύο διαφορετικές μεθόδους κατασκευής: το "cup cake" (κάπ κέικ), χρησιμοποιούσε την ογκομετρική μέτρηση (κούπες), ενώ το "pound cake" (κέικ λιβρών) χρησιμοποιούσε το ζύγισμα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «The Food Timeline». Lynne Olver.
2. ↑  «Food Timeline». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Δεκεμβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 5 Απριλίου 2010.
3. 1 2  «The Food Timeline: cake history notes». Ανακτήθηκε στις 14 Μαρτίου 2008.
4. ↑  Cupcakes - Food Timeline

Δείτε επίσης
------------

* κέικ
* τούρτα

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Καπ κέικ** |
* *Για την πόλη στην Ασιατική Ρωσία, δείτε Μπισκ*

Μπισκ από αστακό.
**Μπισκ** (Bisque) είναι μια απαλή, κρεμώδης, πολύ εποχιακή σούπα με γαλλική προέλευση, η οποία συνήθως βασίζεται σε στραγγισμένο ζωμό (Coulis) από οστρακόδερμα. Επίσης, οι κρεμώδεις σούπες που παρασκευάζονται από ψητά και αλεσμένα φρούτα και φρούτα και λαχανικά καλούνται ορισμένες φορές κι αυτές μπισκ.

Ετυμολογία
----------

Μπισκ με τομάτα και κολοκύθα
Ο όρος πιστεύεται ότι προήλθε από το *Biscay*, όπως ο Βισκαϊκός Κόλπος, ωστόσο σίγουρα τα οστρακόδερμα είναι *bis cuites* "δύο φορές μαγειρεμένα" (κατ' αναλογία με τη λέξη μπισκότο), καθώς αρχικά σοτάρονται με τα όστρακά τους , στη συνέχεια σιγοβράζονται με κρασί και αρωματικά υλικά, προτού στραγγιστούν και τους προστεθεί κρέμα.

Μέθοδος
-------

Το μπισκ γίνεται με την εξαγωγή αρώματος από ατελή οστρακόδερμα, τα οποία δεν είναι κατάλληλα για να πωληθούν. Σε μία αυθεντική σούπα μπισκ, τα όστρακα καβουρντίζονται σε λεπτή πάστα και προστίθενται στη σούπα.  Η μπισκ με θαλασσινά παραδοσιακά σερβίρεται σε χαμηλό φλιτζάνι με δύο χερούλια και πιατάκι από κάτω ή σε ένα κύπελλο.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Συνταγές με μπισκ Αρχειοθετήθηκε 2015-12-24 στο Wayback Machine.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Σύμφωνα με το Λεξικό της Γαλλικής Ακαδημίας, το μπισκ είναι σούπα που φτιάχνεται από ζωμό οστρακόδερμων, όπως π.χ. αστακού, κάβουρα, γαρίδας ή καραβίδας.
2. ↑  «Online Etymology Dictionary». Etymonline.com. Ανακτήθηκε στις 10 Μαρτίου 2010.
3. ↑  www.askoxford.com. «biscuit». AskOxford. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Δεκεμβρίου 2004. Ανακτήθηκε στις 10 Μαρτίου 2010.
4. ↑  
Child, Julia· Simone Beck (1970). *Mastering the Art of French Cooking, Volume 2*. Knopf. ISBN 0-394-40152-2.
Συντεταγμένες: 37°58′33.244″N 23°44′18.175″E﻿ / ﻿37.97590111°N 23.73838194°E﻿ / 37.97590111; 23.73838194

Το **Μέγαρο Ρέντη** είναι μέγαρο στο κέντρο της πόλεως της Αθήνας, στην Ελλάδα.

Τοποθεσία
---------

Το κτίριο βρίσκεται επί της συμβολής της Λεωφόρου Βασιλίσσης Σοφίας και της Οδού Μέρλιν, εντός του κέντρου της πόλεως της Αθήνας.

Ιστορία και περιγραφή
---------------------

Ανεγερθέν το 1928, βάσει αρχιτεκτονικών σχεδίων του Βασίλειου Τσαγρή, για λογαριασμό του Έλληνα διπλωμάτη και πολιτικού Κωνσταντίνου Ρέντη, το συγκεκριμένο εκλεκτικιστικής αρχιτεκτονικής μέγαρο αποτελεί ιδιοκτησία, με σημείο εκκίνησης το 2005, του Ιδρύματος Θεοχαράκη, το οποίο το χρησιμοποιεί ως χώρο εκθέσεων και εκδηλώσεων τέχνης και πολιτισμού.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Μέγαρο Ρέντη». *Αρχαιολογία της πόλης των Αθηνών*. Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών. Ανακτήθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου 2023.
2. ↑  Τζαναβάρα, Χαρά (16 Ιουνίου 2019). «Κάθε όροφος και άλλη εικόνα». *Η Εφημερίδα των Συντακτών*. Ανακτήθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου 2023.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ελλάδα
 |

 |
Το "**Rise, O Voices of Rhodesia**" (ή "**Voices of Rhodesia**") ήταν ο εθνικός ύμνος της Ροδεσίας και της Ζιμπάμπουε Ροδεσίας (μετονομάστηκε Ζιμπάμπουε τον Απρίλιο του 1980) μεταξύ 1974 και 1979. Η μελωδία ήταν αυτή της "Ωδής στη χαρά", της τέταρτης κίνησης από την Ενάτη Συμφωνία του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν, η οποία είχε υιοθετηθεί ως ο επίσημος ευρωπαϊκός Ηπειρωτικός ύμνος από το Συμβούλιο της Ευρώπης το 1972 (παραμένει ο ύμνος της Ευρωπαϊκής Ένωσης σήμερα). Η μουσική που χρησιμοποιήθηκε στη Ροδεσία ήταν μια πρωτότυπη ρύθμιση δεκαέξι μπαρ από τον καπετάνιο Κεν Μακντόναλντ, τον ορχήστρα των Ροδεσιανών αφρικανικών πυροβόλων. Η κυβέρνηση διοργάνωσε εθνικό διαγωνισμό για να βρει ένα κατάλληλο σύνολο στίχων για να ταιριάζει με το επιλεγμένο κομμάτι και κέρδισε η Μαίρη Μπλουμ του Γκουέλο.
Τα αποξηραμένα μανιτάρια πρέπει να μείνουν σε χλιαρό νερό περίπου μισή ώρα χωρίς να πετάξουμε στη συνέχεια το νερό.
Η **μανιταρόπιτα** είναι παραδοσιακή πίτα των χωριών του ορεινού συγκροτήματος Βιτσίου, όπως Οξυά Καστοριάς, Πολυκέρασο Καστοριάς και Περικοπή Φλώρινας. Παρασκευάζεται είτε από νωπά μανιτάρια είτε από αποξηραμένα. Σερβίρεται και ως νηστίσιμη χωρίς την προσθήκη των τεσσάρων ή πέντε αυγών.

Γενικά
------

Προτιμούνται τα μανιτάρια της περιοχής τα γνωστά «καλογεράκια» (πορτσίνι) του είδους *Βωλίτης ο εδώδιμος* *(Boletus edulis)*.
Τα αποξηραμένα μανιτάρια, το 1/6 του βάρους των νωπών δηλαδή 50 γραμ. πρέπει να μείνουν σε χλιαρό νερό περίπου μια ώρα χρησιμοποιώντας στη συνέχεια το νερό (1,5 φλιτζάνι) στην παρασκευή της πίτας γιατί διαφορετικά το άρωμα οι ουσίες που πέρασαν στο νερό θα χαθούν και θα μειώσουν σημαντικά την ποιότητα της πίτας.

Παραδοσιακή συνταγή
-------------------

Ένα από τα σπουδαιότερα στοιχεία της παρασκευής της είναι η χρήση και ο τρόπος λιωσίματος των κρεμμυδιών περ. 500 γρ. που πρέπει να μαλακώσουν και να πολτοποιηθούν με το πιρούνι. Τα υπόλοιπα υλικά συνίστανται από αλεύρι μαλακού σιταριού (4,5 φλιτζάνια), βούτυρο κατά την πλάση του φύλλου, αλάτι (2 κουταλιές γλυκού κοφτές) και ελαιόλαδο (2 κουταλιές σούπας).

Παραπομπές-Σημειώσεις
---------------------

1. ↑  Antonio Carlucciο, «Το πλήρες βιβλίο μανιταριών-The Complete Mushroom Book» σ.97 ISBN 1-84400-040-0: «Ο Βωλίτης ο εδώδιμος είναι κατάλληλος για αποξήρανση γιατί είναι εύκολο να ανασυσταθεί με την εμβάπτιση σε ζεστό, όχι βραστό νερό, για περίπου 25΄ το οποίο δεν πετάμε γιατί είναι εμπλουτισμένο με το άρωμα και μπορεί το περίσσευμα να χρησιμοποιηθεί σε μεταγενέστερο μαγείρεμα».

Πηγές
-----

* Φυλλάδιο Πολιτιστικού Συλλόγου Οξυάς Καστοριάς
Διαδρομές του Οριάν Εξπρές την περίοδο 1883-1914
Αφίσα που διαφήμιζε το Οριάν Εξπρές.
Εσωτερική όψη βαγονιού του Οριάν Εξπρές, που εκτίθεται Σιδηροδρομικό Μουσείο Θεσσαλονίκης, στο Κορδελιό.
Το **Οριάν Εξπρές** (Οrient Express = Ταχεία της Ανατολής) ήταν το πρώτο διηπειρωτικό τρένο της Ευρώπης που έκανε τη διαδρομή των 2.740 χιλιομέτρων περίπου από το Παρίσι (Gare de l'Est) έως την Κωνσταντινούπολη, με ενδιάμεσες σύντομες στάσεις στο Στρασβούργο, το Μόναχο, τη Βιέννη, τη Βουδαπέστη και το Βουκουρέστι. Το Οριάν Εξπρές, το οποίο ταυτίστηκε με την ταξιδιωτική πολυτέλεια, άρχισε να λειτουργεί στις 5 Ιουνίου του 1883, ενώ το 1919 ξεκίνησε να λειτουργεί η γραμμή **Simplon Orient Express**, η οποία περιλάμβανε διαφορετικό δρομολόγιο και περνούσε από τους σταθμούς της Λωζάνης, του Μιλάνου, της Βενετίας, της Τεργέστης, του Βελιγραδίου. Το 1977 οι τακτικές υπηρεσίες του σταμάτησαν καθώς δεν μπορούσε να αντεπεξέλθει τον ανταγωνισμό με το αεροπλάνο. Ωστόσο, το θρυλικό αυτό τρένο εξακολουθεί να λειτουργεί σήμερα και να προσφέρει πολυτελείς υπηρεσίες στους επιβάτες αλλά πλέον το δρομολόγιο του είναι κάπως σύντομο, σε σύγκριση με το δρομολόγιο του παρελθόντος. Καθημερινά συνδέει το Παρίσι με τη Βιέννη, περνώντας από το Στρασβούργο, το Μπάντεν-Μπάντεν, το Μόναχο και πολλούς άλλους σταθμούς. Δύο από τα βαγόνια του τραίνου - μια κλινάμαξα και το εστιατόριο - διασώζονται και εκτίθενται στο Σιδηροδρομικό Μουσείο Θεσσαλονίκης, στην περιοχή Κορδελιό.

Επιρροές στον πολιτισμό
-----------------------

Το Οριάν Εξπρές, λόγω της φήμης του στην εποχή του ως πολυτελούς τραίνου, αποτέλεσε σκηνικό για το γνωστό μυθιστόρημα της Άγκαθα Κρίστι *Έγκλημα στο Οριάν Εξπρές* και για την ομώνυμη υποψήφια για έξι Όσκαρ ταινία του 1974 αλλά για και το βιβλίο του Γκράχαμ Γκρην *Το Τραίνο της Σταμπούλ*. Έχει επίσης χρησιμοποιηθεί σαν σκηνικό σε αρκετές ταινίες. Η διάσημη ταινία του Τζέιμς Μποντ *Από τη Ρωσία με αγάπη* (From Russia with Love) παρουσιάζει σκηνές δράσης που διαδραματίζονται στο Οριάν Εξπρές.

Μια μεγάλη περιπέτεια για το παιχνίδι ρόλων τρόμου *Call of Cthulhu* της εταιρείας παιχνιδιών **Chaosium** εξελίσσεται στο θρυλικό Οριάν Εξπρές και συγκεκριμένα στο Simplon-Orient Express. Η περιπέτεια αυτή ονομάζεται *Horror on the Orient Express* και είχε κερδίσει το 1991 από την **Origin Awards** τα βραβεία καλύτερης περιπέτειας παιχνιδιού ρόλων και καλύτερης γραφικής παρουσίασης

Βιβλιογραφία
------------

* + Des Cars, Jean και Caracalla, Jean-Paul, *L'Orient-Express. Un siècle d'aventures ferroviaires*. Παρίσι: Denoël, 1984.
	+ Cookridge, E.H. *The Orient-Express The Life and Times of the World's Most Famous Train*, Νέα Υόρκη: Random House, 1978
O **Κλίμεντ Ρέντκο** ( ρωσικά: Климент Николаевич Редько‎‎
, ουκρανικά: Климент Миколайович Редько‎‎, Klyment Mykolayovych Redko), 15 (27) Οκτωβρίου 1897 - 18 Φεβρουαρίου 1956)  ήταν Ουκρανό-Ρώσος ζωγράφος - επιστήμονας, avant-garde καλλιτέχνης( Κονστρουκτιβιστής, Σουπρεματιστής), και γραφίστας.

Βιογραφία
---------

Ο Κλίμεντ Ρέντκο γεννήθηκε στο Χολμ της Ρωσικής Αυτοκρατορίας (τώρα Χέουμ, Πολωνία ).

Το 1910-1914 σπούδασε στη Σχολή Αγιογραφίας της Λαύρας του Κιέβου και το 1918-1919 σπούδασε στην Ακαδημία Τέχνης του Κιέβου.

Το 1919–20 το Ρέντκο σπούδασε στο στούντιο της Αλεξάνδρα Έκστερ μαζί με τους μαθητές Σολομόν Νικρίτιν και Νίνα Γκένκε-Μέλερ. Εκείνη την περίοδο συμμετείχε στη διακόσμηση των δρόμων του Κιέβου και της Οδησσού για τις εορταστικές εκδηλώσεις της Επανάστασης, σε αφηρημένο στυλ μαζί με τις Έκστερ και Γκένκε-Μέλερ.

Το 1920–22 σπούδασε ζωγραφική στα Ανώτερα Καλλιτεχνικά-Τεχνικά Εργαστήρια της Μόσχας ( ΒΧουΤΕΜΑΣ ) στην τάξη του Βασίλι Καντίνσκι.και το 1922 συμμετείχε σε έκθεση του Μουσείου Ζωγραφικού Πολιτισμού στη Μόσχα, μαζί με τους Καζιμίρ Μαλέβιτς, Νικρίτιν και Αλεξάντερ Τίσλερ. Την ίδια χρονιά ο Ρέντκο έγραψε το *Μανιφέστο του Ηλεκτροοργανισμού*. Από το 1923 έως το 1924 ο Ρέντκο , μαζί με τον Νικρίτιν , ανέπτυξε τις θεωρίες του για *τον Ηλεκτροοργανισμό* και *τον Λουμινισμό ως αντίδραση στον Κονστρουκτιβισμό.*

Το 1926 έκανε ατομική έκθεση στη Μόσχα. 1928-30 στο Παρίσι. και το 1933 είχε ατομική έκθεση στη Μόσχα. Το 1941 εργάστηκε στο σχεδιασμό αφισών για το πρακτορείο ειδήσεων ΤΑΣΣ. Ο Ρέντκο πέθανε στη Μόσχα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Ολλανδικά) *RKDartists*. rkd.nl/explore/artists/349405. Ανακτήθηκε στις 23  Αυγούστου 2017.
2. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. data.bnf.fr/ark:/12148/cb157460788. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
3. ↑  (Ολλανδικά) *RKDartists*. 349405. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
4. ↑  «Red’ko, Klyment» 13  Δεκεμβρίου 2017.
5. ↑  Costakis, Georgi (1989). *The Russian and Soviet avant-garde: works from the collection of George Costakis*. Montreal Museum of Fine Arts. σελ. 168. ISBN 2891921089.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Έργα του Κλίμεντ Ρέντκο στη Συλλογή Κωστάκη, Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης - MoMUS

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 71724490
* **Europeana**: agent/base/78768
* LCCN: nr94005993
* ISNI: 0000 0000 6664 0677
* GND: 119376067
* SUDOC: 182458806
* BNF: cb157460788 (data)
* ULAN: 500120734
* RKD: 349405

 |

 |
Ο **Πέος** (γενν. Αθήνα, τέλη 19ου αιώνα) ήταν Έλληνας επαναστάτης και στρατιωτικός, ο οποίος συμμετείχε στον Μακεδονικό Αγώνα.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στην Αθήνα στα τέλη του 19ου αιώνα.  Ήταν στρατιωτικός και αξιωματικός. Ο Πέος συμμετείχε στον Μακεδονικό Αγώνα και ηγήθηκε μονάδας. Μάλιστα, εστάλη στις Σέρρες από το Ελληνομακεδονικό κομιτάτο στην Αθήνα, για να οργανώσει ανταρτοπόλεμο. Δραστηριοποιήθηκε στην περιοχή των Δαρνακοχωρίων.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Παπακυριάκος, Κυριάκος (2012). *Ο Μακεδονικός αγώνας στο νομό Σερρών* (PDF). Σέρρες: Αφοί Χαραλαμπίδη Ο.Ε. σελ. 76. Ανακτήθηκε στις 13 Ιανουαρίου 2014.
2. ↑  «Πασχάλης Βεργίδης». Μουσικοχορευτικός Σύλλογος Προσοτσάνης "Ο Μέγας Αλέξανδρος". Ανακτήθηκε στις 13 Ιανουαρίου 2014.
Το **Novotel Warszawa Centrum** (προφέρεται: [Νοβοτέλ Βαρσάβα Τσέντρουμ]) είναι ξενοδοχείο ουρανοξύστης 33 ορόφων και 111 μέτρων στη Βαρσοβία της Πολωνίας.

Ιστορία
-------

 Ξενοδοχείο Orbis Forum, 1975
Το **Hotel Orbis Forum** χτίστηκε από το 1972 έως το 1974, κατά την κομμουνιστική εποχή της Πολωνίας, από το κρατικό ταξιδιωτικό μονοπώλιο Orbis. Το ξενοδοχείο σχεδιάστηκε για να φιλοξενεί ξένους επισκέπτες και το διαχειριζόταν το οικονομικό τμήμα Forum Hotels της αλυσίδας InterContinental Hotels της Pan Am. Το ξενοδοχείο σχεδιάστηκε από τον Σουηδό αρχιτέκτονα Στεν Σάμουελσον και κατασκευάστηκε από τη σουηδική κατασκευαστική εταιρεία Skånska Cementgjuteriet. Ήταν το δεύτερο ψηλότερο κτίριο στην Πολωνία μετά το Σταλινικό Παλάτι του Πολιτισμού και της Επιστήμης. Το ξενοδοχείο άνοιξε στις 25 Ιανουαρίου 1974. Το επίπεδο, ορθογώνιο σχήμα του κτιρίου, με σειρές μικρών παραθύρων και καφέ πρόσοψη, του χάρισε το παρατσούκλι *γιγάντια ράβδος σοκολάτας*.

Το 2000, ο γαλλικός όμιλος Accor αγόρασε το 20% των μετοχών της Orbis. Το ξενοδοχείο μεταφέρθηκε στο τμήμα Novotel της Accor το 2002 και μετονομάστηκε σε **Novotel Warszawa Centrum**. Μεταξύ 2004 και 2005, το κτίριο υπέστη εκτεταμένο εκσυγχρονισμό, με την καφέ πρόσοψή του να βάφεται γκρι.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος των ψηλότερων κτιρίων στην Πολωνία

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Stolica: warszawski tygodnik ilustrowany, 1974, nr 6 (10 II)».
2. ↑  «Hotel Forum. Ogromna tabliczka czekolady w centrum Warszawy». Polskie Radio.
3. ↑  «Accor expands in Poland». 28 Ιουλίου 2000.
4. ↑  «Novotel Warszawa Centrum». *urbanity.pl*.
5. ↑  «Forum zrywwa z azbestem». Życie Warszawy.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος
* Ιστορικές φωτογραφίες
Συντεταγμένες: 37°10′57″N 5°46′54″W﻿ / ﻿37.18250°N 5.78167°W﻿ / 37.18250; -5.78167

Η **Ουτρέρα** (ισπανικά: *Utrera*) είναι δήμος και πόλη που βρίσκεται στην επαρχία της Σεβίλλης στην Ανδαλουσία. Ως πόλη ανάγεται στη ρωμαϊκή εποχή παρότι έχουν βρεθεί στην περιοχή διάφορα φοινικικά και ταρτησικά κατάλοιπα, αν και το σημερινό της κέντρο αποτελούσε γη όπου καλλιεργείτο η ελιά. Έξω από την πόλη σώζεται μια ρωμαϊκή γέφυρα από την οποία περνούσε η Αυγούστεια Οδός. Δεν υφίστανται στοιχεία για την πορεία της επικράτειας της Ουτρέρα ούτε στη βησιγοτθική μα ούτε και στη μουσουλμανική εποχή. Η σημασία της αυξάνεται μετά την καστιλιανική κατάκτηση της κοιλάδας του Γουαδαλκιβίρ στο σημείο του να φτάσει τον 16ο αιώνα να είναι η δεύτερη σημαντικότερη πόλη του βασιλείου της Σεβίλλης μετά την πρωτεύουσα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικών της Ισπανίας: *Municipal Register of Spain of 2023*. 13  Δεκεμβρίου 2023.
2. ↑  «Η ρωμαϊκή γέφυρα έξω από την Ουτρέρα». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαΐου 2015.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Ισπανία
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 125701163
* GND: 4700107-0
* BNE: XX145816

 |

 |
Ο **αμφορίτης αγών** ήταν αρχαία ελληνική τοπική εορτή, που λάβαινε χώρα στην Αίγινα. Θεσπίσθηκε, κατά την παράδοση, από τότε που οι Αργοναύτες υποτίθεται ότι πέρασαν από το νησί.

Η εορτή αυτή είχε αθλητικό χαρακτήρα. Συγκεκριμένα, δρομείς έτρεχαν από το λιμάνι της Αίγινας μέχρι τη λεγόμενη Ασωπίδα Πηγή. Από εκεί γέμιζαν τους αμφορείς που κρατούσαν (από τους οποίους προέρχεται και η ονομασία της εορτής αυτής) με νερό από την πηγή, και επέστρεφαν στο λιμάνι, μεταφέροντας τους αμφορείς στους ώμους τους. Ο Αμφορίτης αγών ήταν ετήσια εορτή και ετελείτο κατά τη διάρκεια του μήνα Δελφινίου.

Πηγές
-----

* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 5, σελίδα 264