recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Ντέντι Α΄**, γερμ. Dedo I (1004 - Οκτώβριος 1075) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν μάργραβος του Σαξονικού Όστμαρκ (=Κάτω Λουσατίας) από το 1046 και διεκδικητής του τίτλου του μαργράβου του Μάισσεν από το 1069.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Θεοδωρίχου Β΄ μαργράβου της Κάτω Λουσατίας και της Ματίλντας των Εκεχαρτιδών, κόρης του Έκαρτ Α΄ μαργράβου του Μάισσεν.

Ο Ντέντι Α΄ κληρονόμησε το Σαξονικό Όστμαρκ από τον Όδωνα Β΄ μάργραβο του Σαξονικού Όστμαρκ, διότι είχε πρώτα νυμφευτεί την αδελφή αυτού, την Όντα. Αυτή ήταν χήρα του Γουλιέλμου Γ΄ (Οίκου Βαϊμάρης) κόμη της Βαϊμάρης και είχε ήδη δύο τέκνα, τον Γουλιέλμο και τον Όθωνα Α΄ μαργράβους του Μάισσεν. 

Το 1067 απεβίωσε και ο Όθων Α΄ και τον διαδέχθηκε ο Έγκμπερτ Α΄ των Μπρουνονιδών ως μάργραβος του Μάισσεν, όμως ο Ντέντι Α΄ νυμφεύτηκε το 1069 για 2η φορά τη χήρα τού (προγονού του) Όθωνα Α΄, την Αδέλα της Βραβάντης και διεκδίκησε το Μάισσεν συζυγικώ δικαιώματι (jure auxoris). Αυτό ήταν πρόκληση για τον βασιλιά της Γερμανίας, που είχε το προνόμιο να απονέμει τα φέουδα. Στην εξέγερση του Νέντι Α΄ συμμετείχε ο Αδαλβέρτος Β΄ των Ασκάνια κόμης του Μπάλενστετ. Η Αδέλα υποστήριξε τον Ντέντι Α΄ τόσο επιθετικά, που ο Λάμμπερτ τού Χέρσφελτ την ονομάζει "μαινόμενη" στο χρονικό του. Ωστόσο οι εξεγερθέντες αυτοί της Θουριγγίας καταβλήθηκαν από τον Αδαλβέρτο επίσκοπο της Βρέμης, έναν από τους επιτρόπους τού νεαρού Ερρίκου Δ΄ των Σαλίων της Γερμανίας. Έτσι επήλθε ειρήνη στη Θουριγγία και στο Μάισσεν· ο Ντέντι Α΄ περιορίστηκε στη Λουσατία και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Ερρίκος Β΄.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε πρώτα την Όντα, κόρη του Τήτμαρ μαργράβου της Σαξονικής Όστμαρκ και είχε τέκνο:

* Ντέντι Β΄ απεβ. 1069, μάργραβος του Σαξονικού Όστμαρκ (i.e. Κάτω Λουσατίας).
* Αδελαΐδα π. 1030-1071, παντρεύτηκε τον Ερνέστο των Μπάμπενμπερκ μάργραβο της Αυστρίας.

Το 1071 απεβίωσε η Όντα και ο Ντέντι Α΄ έκανε το 1069 δεύτερο γάμο με την Αδέλα των Ρεγκιναριδών, κόρη του Λάμπερτ Β΄ κόμη του Λουβαίν και είχε τέκνα:

* Ερρίκος A΄ π. 1070-1103, μάργραβος του Σαξονικού Όστμαρκ.
* Κόνρατ, απεβίωσε σε μάχη με τους Βένδους (Σλαύους του Έλβα).

Αναφορές
--------

1. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. Ανακτήθηκε στις 9  Απριλίου 2014.
2. ↑  portal.dnb.de/opac.htm?method=simpleSearch&cqlMode=true&query=nid%3D137318049.
3. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. 137318049. Ανακτήθηκε στις 16  Οκτωβρίου 2015.
4. ↑  p893.htm#i8924. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
5. 1 2 3 4 5 6 7  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
6. ↑  Robinson 2003, σελ. 74.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 81525200
* GND: 137318049

 |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Dedi I, Margrave of the Saxon Ostmark  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Οι **κόρες της Ιωνίας** ήταν αγάλματα που απεικόνιζαν γυναικείες μορφές, Καρυάτιδες, και ανήκαν στη συλλογή των ιωνικών Θησαυρών του μαντείου των Δελφών.

Στοιχεία
--------

Ήδη από τα μέσα του 6ου αιώνα π.Χ. ξεκινά η ανοικοδόμηση των πρώτων ιερών ναών ιωνικού ρυθμού με αγάλματα κομψών κοριτσιών στις προσόψεις τους που απέπνεαν έναν αέρα ανατολής, φερμένο από τα παράλια της Μικράς Ασίας. Η όμορφη κόρη, που ανασηκώνει με το αριστερό της χέρι τον λεπτό ποδήρη και πτυχωτό χιτώνα της και χρονολογείται ως η αρχαιότερη, γύρω στα 550 π. Χ. αποδίδεται –με κάποιες ωστόσο αμφιβολίες – στο Θησαυρό της Κνίδου της Μικράς Ασίας. 

Μια άλλη κόρη – Καρυάτιδα που μαρτυρείται, ξεχωρίζει για το έντονο μειδίαμα στο πρόσωπό της και τα αμυγδαλωτά μάτια της. Αυτή προέρχεται από την πρόσοψη ενός θησαυρού ιωνικού ρυθμού, που παραμένει αταύτιστος και φαίνεται να χτίστηκε γύρω στα 530 π. Χ.

Χαρακτηριστικές είναι οι λεπτομέρειες που προσδίδουν ζωντάνια στις κόρες. Τα μαλλιά τους είναι λαξευμένα με υπομονή και φέρουν πολυάριθμες οπές, όπου χρησίμευαν για να στερεωθούν τα κοσμήματα με τα οποία ήταν στολισμένες. Μάλιστα, κοσμούνταν και από επίθετες μαρμάρινες μπούκλες. Ο χιτώνας τους, πλούσιος σε πτυχώσεις έδινε μια έντονη επίφαση ζωής και κίνησης στα αγάλματα. Όλα αυτά τα χαρακτηριστικά γίνονται έτσι τεκμήρια που μαρτυρούν τον πλούτο της διακοσμητικής τέχνης και τη δεξιοτεχνία των τεχνιτών της εποχής.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Μόνιμη Έκθεση Αρχαιολογικού Μουσείου Δελφών: Κεφάλι Καρυάτιδας». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Απριλίου 2015. Ανακτήθηκε στις 30 Μαρτίου 2015.
2. ↑  Ροζίνα Κολώνια, Το Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών, Αθήνα, Υπουργείου Πολιτισμού – Ταμείο Αρχαιολογικών Πόρων και Απαλλοτριώσεων, 2009, 28 – 29.
3. ↑  Πάνος Βαλαβάνης, Ιερά και Αγώνες στην Αρχαία Ελλάδα. Ολυμπία – Δελφοί – Ίσθμια – Νέμεα – Αθήνα, Αθήνα, 2004.
Το **Δουκάτο της Γασκώνης** ή **Δουκάτο της Βασκονίας** (βασκικά: Baskoniako dukerria, οξιτανικά: ducat de Gasconha, γαλλικά: duché de Gascogne, duché de Vasconie‎) ήταν δουκάτο από το 824 στη σημερινή νοτιοδυτική Γαλλία και βορειοανατολική Ισπανία, τμήμα του οποίου αντιστοιχεί στην σύγχρονη περιοχή της Γασκώνης. Το Δουκάτο της Γασκώνης, γνωστό τότε ως *Βασκονία*, ήταν αρχικά Φραγκική μαρκία που σχηματίστηκε για να απωθήσει τους Βάσκους (Βασκόνους). Ωστόσο, το δουκάτο πέρασε από διάφορες περιόδους, από τα πρώτα χρόνια με το διακριτό βασκικό του στοιχείο, έπειτα στην συγχώνευση σε προσωπική ένωση με το Δουκάτο της Ακουιτανίας, μέχρι τη νεότερη περίοδο ως εξαρτημένο από τους Πλανταγενέτες βασιλιάδες της Αγγλίας.

Κατά τον Εκατονταετή Πόλεμο, ο Κάρολος Ε´ της Γαλλίας κατέκτησε από το 1380 τα περισσότερα από τα εδάφη της Γασκώνης, ενώ υπό τον Κάρολο Ζ´ της Γαλλίας το 1453 ενσωματώθηκε στο σύνολό του στο βασίλειο της Γαλλίας. Το αντίστοιχο τμήμα του εντός της Ισπανίας έγινε μέρος του Βασκικού Βασιλείου της Ναβάρρας.

Υποσημειώσεις
-------------

1. ↑  "The Duchy of Vasconia: Extent and Organization" basquemedieval.blogspot.com
2. ↑  "The Duchy of Vasconia" kondaira.net/eng
3. ↑  "The Duchy of Vasconia: Extent and Organization" basquemedieval.blogspot.com
Η **Λούτον Τάουν** (αγγλικά: *Luton Town*) είναι αγγλικός ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα την πόλη Λούτον στο Μπέντφορντσαϊρ. Φέρουν το παρατσούκλι *The Hatters* (*οι κατασκευαστές καπέλων*) εξαιτίας των ιστορικών καταβολών της πόλης, όπου άνθησε το συγκεκριμένο επάγγελμα. Ο σύλλογος αγωνίζεται στην Πρεμιερ ληγκ για τη σεζόν 2023-24, μετά την άνοδο τους το 2023. Προπονητής τους ήταν ο Μικ Χάρφορντ, παίκτης-σύμβολο της ομάδας από το 1984 έως το 1990, και έπειτα από το 1991 έως το 1992. 

Πρώτη και μεγαλύτερη διάκριση του συλλόγου μέχρι σήμερα είναι η κατάκτηση του League Cup υπό την καθοδήγηση του Ρέι Χάρφορντ, νικώντας την Άρσεναλ 3-2. Η Λούτον έφτασε στα τελικά και την επόμενη χρονιά, ωστόσο απέτυχε να υπερασπιστεί τον τίτλο της χάνοντας 3-1 από τη Νότιγχαμ Φόρεστ.

Η Λούτον Τάουν αποτέλεσε τον πρώτο επαγγελματικό σύλλογο της νότιας Αγγλίας, που πλήρωνε τους παίκτες του από το 1890. Το 1936, ο παίκτης της ομάδας Τζο Πέιν σημείωσε 10 τέρματα σε έναν μόνο αγώνα, κάτι που παραμένει ρεκόρ μέχρι τις ημέρες μας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.lutontown.co.uk/club/club-history/.
2. ↑  www.lutontown.co.uk/news/2018/april/david-wilkinson/.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Λούτον Τάουν** |


|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Επίσημος ιστότοπος


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 127141869
* LCCN: nr2005004386

 |

 |

  

|  |  |
| --- | --- |
|  | *Αυτό το λήμμα σχετικά με το **αγγλικό** ποδόσφαιρο χρειάζεται επέκταση. Βοηθήστε τη Βικιπαίδεια επεκτείνοντάς το!*. |
Η **Άμεση Δράση** είναι υπηρεσία της Ελληνικής Αστυνομίας. 

Αποστολή της είναι η πρόληψη και καταστολή του εγκλήματος, οι συνεχείς περιπολίες για την διαφύλαξη της ασφάλειας και της τάξης, καθώς και η βοήθεια προς το κοινωνικό σύνολο.

Ιστορικό
--------

Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του '50, οι πολίτες που ήθελαν την βοήθεια της αστυνομίας, ήταν υποχρεωμένοι να καλούν το τοπικό αστυνομικό τμήμα. Οι τηλεφωνικές γραμμές ήταν πάντα απασχολημένες και ακόμα και αν ο πολίτης κατάφερνε να μιλήσει με την αστυνομία, έπρεπε να περιμένει αρκετά, καθώς ο αστυνομικός ερχόταν με τα πόδια. Έτσι, τον Αύγουστο του 1959 στην Υποδιεύθυνση Μηχανοκινήτου, ιδρύεται το Τμήμα Ασυρματοφόρων Οχημάτων Άμεσης Δράσης.

Τον επόμενο μήνα ξεκίνησαν τα πρώτα 4 περιπολικά να κάνουν περιπολίες σε όλη την Αθήνα. 

Το 1961 η δύναμη αυξήθηκε σε 15 περιπολικά και 8 μοτοσυκλέτες. Ταυτόχρονα, ιδρύεται και Τμήμα Άμεσης Δράσης στον Πειραιά, με δύναμη 4 περιπολικών και μιας μοτοσυκλέτας. Ακολουθώντας το παράδειγμα της Αστυνομίας Πόλεων, η Ελληνική Χωροφυλακή, ιδρύει τμήματα τηλεποικινωνιών στις Ανώτερες Διοικήσεις Πρωτεύουσας, Στερεάς Ελλάδας (Λαμία), Θεσσαλίας (Λάρισα), στην Αστυνομική Διεύθυνση Θεσσαλονίκης και στις Διοικήσεις Χωροφυλακής Ρόδου και Κορίνθου και αργότερα σε όλα τα διαμερίσματα της χώρας. Για τα προάστια της Αθήνας ιδρύθηκε το 1960 η Υπηρεσία Άμεσης Επέμβασης με δύναμη 4 περιπολικών και 8 μοτοσυκλετών, και το 1964 η δύναμη αυξήθηκε σε 15 περιπολικά και 13 μοτοσυκλέτες. Επίσης, ιδρύθηκαν Υπηρεσίες Άμεσης Επέμβασης στους περισσότερους Νομούς της χώρας. 

Στα επόμενα χρόνια ο αριθμός των περιπολικών αυξήθηκε, ενώ σε σύντομο χρονικό διάστημα έπαψαν να κυκλοφορούν μοτοσυκλέτες στις δυο υπηρεσίες.

Το 1972 η Άμεση Δράση πρωήχθει σε Τμήμα, ενώ το 1973 πρωήχθει σε Υποδιεύθυνση.

Το 1979 ιδρύεται στην Αθήνα η Ομάδα Ζήτα, η οποία υπήρξε σημαντικός σταθμός για την Άμεση Δράση.

Το 1984 με την ενοποίηση των δύο σωμάτων σε ένα - Ελληνική Αστυνομία, ιδρύθηκε μια ενιαία υπηρεσία Άμεσης Δράσης.

Το 1995 ιδρύεται η επίλεκτη Ομάδα Σίγμα με σκοπό την καταδίωξη δραστών με γρήγορα αυτοκίνητα, κυρίως κοντράκηδες στα Λιμανάκια της Βουλιαγμένης, η οποία όμως καταργήθηκε λίγο αργότερα, λόγω του πολύ υψηλού κόστους συντήρισης των οχημάτων τους.

Τέλος, το 2010 ιδρύεται η ομάδα ΔΙΑΣ που λειτουργεί ως αξιόμαχη ομάδα από τότε.

Επιχειρησιακή δύναμη
--------------------

Κέντρο επιχειρήσεων, το οποίο δέχεται τις κλήσεις των πολιτών.

Κέντρο Α για τα περιπολικά και Κέντρο Β για τις μοτοσυκλέτες.

**Εξοπλισμός**

* Πιστόλια Heckel&Koch USP και Glock 17
* Υποπολυβόλα Heckel&Koch MP5
* Χειροπέδες
* Αστυνομικές ράβδοι
* Φακοί

**Οχήματα**

* Περιπολικά και μηχανές
Ο **Κεβίν Μπορλέ** (*Kévin Borlée*, γενν. 22 Φεβρουαρίου 1988) είναι Βέλγος αθλητής του στίβου. Το 2010 ήταν πρωταθλητής Ευρώπης στα 400 μέτρα στον ανοιχτό στίβο. Με την ομάδα της χώρας του στη σκυταλοδρομία 4Χ400, έχει επίσης κερδίσει ένα ασημένιο μετάλλιο, στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα κλειστού στίβου το 2010, και δύο χάλκινα, στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ανοιχτού Στίβου το 2010 και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ανοιχτού Στίβου το 2011 αντίστοιχα.

Βιογραφικό
----------

Ο Κεβίν Μπορλέ γεννήθηκε στις 22 Φεβρουαρίου 1988 στο Woluwe-Saint-Lambert του Βελγίου. Τόσο ο δίδυμος αδερφός του Τζόναθαν όσο και ο μικρότερος αδερφός του Ντιλάν και η αδερφή του Ολίβια είναι και αυτοί αθλητές του στίβου. Το 2006, ο Κέβιν Μπορλέ σε ηλικία 18 ετών κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στα 400 μέτρα στο εθνικό πρωτάθλημα κλειστού στίβου της χώρας του. 

Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου το 2008, στα ημιτελικά των 400 μέτρων, έκανε εθνικό ρεκόρ (44.88 δευτ.) βελτιώνοντας το προηγούμενο ρεκόρ κατά 14 εκατοστά του δευτερολέπτου αλλά δεν κατάφερε να περάσει στον τελικό. Στους ίδιους αγώνες συμμετείχε στην σκυταλοδρομία 4Χ400, στον τελικό της οποίας η βελγική ομάδα κατετάγη 5η με χρόνο 2:59.37 που ήταν εθνικό ρεκόρ Βελγίου. Στα τέλη του 2008 ο Κεβίν Μπορλέ και ο αδερφός του Ζονατάν εγκαταστάθηκαν στη Φλόριντα και γράφτηκαν στο Florida State University. 

Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ανοιχτού Στίβου στο Βερολίνο το 2009 και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου το 2010 στην Ντόχα του Κατάρ, η βελγική ομάδα στη σκυταλοδρομία 4Χ400, με τον Κεβίν Μπορλέ στη σύνθεσή της, ήταν τέταρτη και δεύτερη αντίστοιχα. Το ασημένιο μετάλλιο στην Ντόχα συνοδεύτηκε και από εθνικό ρεκόρ(3:06.94). 

Στο Πανευρωπαικό Πρωτάθλημα Ανοιχτού Στίβου στην Βαρκελώνη το 2010 ο Κεβίν Μπορλέ κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στα 400 μέτρα ενώ η ομάδα σκυταλοδρομίας του Βελγίου στα 4Χ400, στην οποία συμμετείχε και πάλι ο Κεβίν Μπορλέ, κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο. Την τρίτη θέση κατέλαβε η βελγική ομάδα στο ίδιο αγώνισμα και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα ανοιχτού στίβου στο Νταεγού το 2011.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Roglo*. p=kevin;n=borlee.
2. ↑  *World Athletics Database*. 208013.
3. ↑  (Αγγλικά) *All-Athletics.com*. 24154. Ανακτήθηκε στις 6  Απριλίου 2022.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------



|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Kévin Borlée  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Γουλιέλμος Η΄ της Ακουιτανίας** (*Guillaume VIII d'Aquitaine*, 1023/1025 – 25 Σεπτεμβρίου 1086) ήταν Δούκας της Γασκώνης (1052 - 1086) και ακολούθως Δούκας της Ακουιτανίας και Κόμης του Πουατιέ (1058 - 1086), διαδεχόμενος τον αδελφό του Γουλιέλμο Ζ΄ τον Αετό. Ο Γουλιέλμος Η΄ ήταν νεώτερος γιος του Γουλιέλμου Ε΄ της Ακουιτανίας από την 3η σύζυγο του, Αγνή της Βουργουνδίας. Ήταν γαμπρός του αυτοκράτορα Ερρίκου Γ΄, ο οποίος είχε νυμφευτεί την αδελφή του, Αγνή του Πουατιέ.

Έγινε δούκας της Γασκώνης (1052) κατά την διάρκεια της εξουσίας του μεγαλύτερου αδελφού του Γουλιέλμου Ζ΄. Ο πατέρας του είχε λάβει την κυριαρχία της Ακουιτανίας με τον 2ο γάμο του με την πριγκίπισσα Πρίσκα της Γασκώνης. Ήταν ένας από τους ηγέτες της εκστρατείας στην υπηρεσία του βασιλιά Ραμίρο Α΄ της Αραγωνίας κατά την Σταυροφορία του Μπαρμπάστρο (1064). Η Αραγωνική εκστρατεία κατά της πόλης Μπαρμπάστρο ήταν η πρώτη οργανωμένη χριστιανική εκστρατεία από τον πάπα Αλέξανδρο Β΄ κατά μίας Μουσουλμανικής πόλης στο Εμιράτο της Σαραγόσα, και προάγγελος των επερχόμενων Σταυροφοριών. Οι Αραγωνέζοι με τους συμμάχους τους κυρίευσαν την πόλη, έσφαξαν τους κατοίκους της και έλαβαν αναρίθμητα λάφυρα· παρόλα αυτά η Αραγωνία έχασε την πόλη τα επόμενα χρόνια. Η πολιτική του δούκα Γουλιέλμου Η΄ ήταν πάντα φιλικότατη στα Ισπανικά κρατίδια, παντρεύοντας όλες τις κόρες του με βασιλείς της Ιβηρικής.

Οικογένεια
----------

Με την πρώτη σύζυγό του, Γαρσένδη του Περιγκόρ (χώρισε το 1058), που έγινε μοναχή, δεν απέκτησε παιδιά.

Με τη δεύτερη σύζυγό του, Ματθίλδη (χώρισε το 1068) απέκτησε:

* Αγνή 1052–1078), παντρεύτηκε τον Αλφόνσο ΣΤ΄ των Χιμένεθ βασιλιά της Καστίλης & του Λεόν.

Με την τρίτη σύζυγό του Χίλντεγκαρντ της Βουργουνδίας, κόρης του Ροβέρτου Α΄ δούκα της Βουργουνδίας, απέκτησε:

* Αγνή 1072-1097, παντρεύτηκε τον Πέτρο Α΄ των Χιμένεθ βασιλιά της Αραγωνίας & της Παμπλόνας, γιο του εξαδέλφου της Αλφόνσου ΣΤ΄.
* Γουλιέλμος Θ΄ της Ακουιτανίας 1071-1127, δούκας της Ακουιτανίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Bachrach 1993, σ. 268
2. ↑  Dunbabin 1985, σ. 384
3. ↑  Dunbabin 1985, σ. 384
4. ↑  Reilly 1992, σ. 75
5. ↑  Dunbabin 1985, σ. 384

Πηγές
-----

* Owen, D. D. R. Eleanor of Aquitaine: Queen and Legend.
* Nouvelle Biographie Générale. Paris, 1859.
* Bachrach, Bernard S. (1993). Fulk Nerra, the Neo-Roman Consul, 987-1040. University of California Press.
* Dunbabin, Jean (1985). France in the Making: 843-1180. Oxford University Press.
* Reilly, Bernard F. (1992). The Contest of Christian and Muslim Spain:1031-1157. Cambridge, Mass.: Blackwell.

  


|  |
| --- |
| Γουλιέλμος Η΄ της Ακουιτανίας **Οίκος του Πουατιέ****Γέννηση:** 1023 **Θάνατος:** 25 Σεπτεμβρίου 1086 |
| ΠροκάτοχοςΓουλιέλμος ο Αετός | **Δούκας της Ακουιτανίας**1058 - 1086 | ΔιάδοχοςΓουλιέλμος ο Τροβαδούρος |
| **Κόμης του Πουατιέ**1058 - 1086 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 36926556
* LCCN: n87817108
* ISNI: 0000 0004 5650 7345
* GND: 129548251

 |

 |
Ο **Σάντσο Ε΄ Σάντσεθ,** βασκικά: *Antso Sancion*, γασκωνικά: *Sans Sancion,* γαλλικά: *Sanche Sancion*,  (απεβ. π. 961 ) ήταν για λίγο δούκας της Γασκώνης από το τέλος τού πατέρα του, Σάντσο Δ΄, μεταξύ 950 και 955 μέχρι το τέλος του.

Βιογραφία
---------

Ήταν ένας νόθος γιος, του οποίου η κυριαρχία δεν κράτησε πολύ, ώσπου απεβίωσε χωρίς κληρονόμο, για να τον διαδεχθεί ο αδελφός του Γουλιέλμος Β΄ Σάντσεθ.

Υπάρχει κάποια διαφωνία ως προς το όνομα αυτού εδώ του διαδόχου του Σάντσο Δ΄. Ορισμένες πηγές δίνουν δύο γιους, έναν μεγαλύτερο που ονομάζεται Γκαρθία και έναν νεότερο που ονομάζεται Σάντσo, τοποθετώντας το τέλος του τελευταίου πριν από τη διαδοχή του Γουλιέλμου Β΄, και κάνοντας τον Γκαρθία κληρονόμο του πατέρα τους. Είναι πιθανώς απλώς μία σύγχυση στα ονόματα: ο γιος που διαδέχθηκε τον Σάντσο Δ΄ ονομαζόταν είτε Γκαρθία είτε Σάντσo.

Σημειώσεις
----------

1. ↑  There are many alternate spellings of these names, especially the Basque, see the nomenclature of the dukes of Gascony for more explanation.
Ο **Γεράρδος Ε΄**, γαλλ.: *Gerald V d'Armagnac* (απεβ. το 1219) ήταν κόμης του Aρμανιάκ και του Φεζανσάκ από το 1215 έως το 1219. Ήταν γιος του Bερνάρδου υποκόμη του Φεζανσάκ και της Ζεράλντας του Φουά.

Βιογραφία
---------

Το 1182 ο μεγάλος θείος του, Βερνάρδος Δ' κόμης του Αρμανιάκ, έκανε κληρονόμο τον πατέρα τού Γεράρδου Ε΄, Βερνάρδο, σε περίπτωση που απεβίωνε χωρίς παιδιά. Όμως ο Γεράρδος Δ΄ γεννήθηκε τα επόμενα χρόνια· όταν το 1215 ο Γεράρδος Δ΄ απεβίωσε άτεκνος, ο Γεράρδος Ε΄ έγινε κόμης του Aρμανιάκ και του Φεζανσάκ.

Στις 8 Ιουνίου 1215, για να αποφύγει τη μοίρα τού Ραϋμόνδου ΣΤ΄ κόμη της Τουλούζης, αναγνώρισε τον Σίμωνα Δ΄ του Μονφόρ ως κύριο. Το 1217 ο Ραϋμόνδος ΣΤ΄ επαναστάτησε εναντίον του Σίμωνα Δ΄. Ο Σίμων Δ΄ κάλεσε τον Γεράρδο Ε΄ για βοήθεια και τα στρατεύματά τους πολιόρκησαν την πόλη: κατέκτησαν τη γύρω χώρα και το Iλ-Ζουρνταίν δόθηκε στον Γεράρδο Ε΄. Ο Σίμων Δ΄ σκοτώθηκε κατά την πολιορκία της Τουλούζης.

Οικογένεια
----------

* Πιέρ-Ζεράρ (απεβ. 1241), κόμης των Αρμανιάκ και Φεζανσάκ.
* Bερνάρδος Ε΄ (απεβ. 1245), κόμης των Αρμανιάκ και Φεζανσάκ μετά τον αδελφό του .
* Mασκαρόζα Α΄ (απεβ. 1249), κόμισσα των Αρμανιάκ και Φεζενσάκ, παντρεύτηκε τον Aρνώ-Οντόν (απεβ. 1256), υποκόμη του Λομάν (Lomagne).

Σύγχυση γύρω από την αρίθμηση
-----------------------------

Μερικοί ιστορικοί και γενεαλόγοι, συμπεριλαμβανομένου του διάσημου περ Ανσέλ ντε Σαιν-Μαρί, τον συγχέουν με τον Γεράρδο Δ΄. Γι' αυτόν τον λόγο ο ανιψιός του Γεράρδος, που έγινε κόμης του Λομάν, μερικές φορές αριθμείται λανθασμένα ως Γεράρδος Ε΄ αντί του ορθού, που είναι Γεράρδος ΣΤ΄.

Δείτε επίσης
------------

* Οίκος του Αρμανιάκ

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. 1 2 3 4 5 6  Charles Cawley: «Medieval Lands». (Αγγλικά) *Charles Cawley, "Medieval Lands", 2006-2020*.
2. ↑  *Bulletin de la Section de géographie*, Vol.15, Ed. Comité des travaux historiques et scientifiques, (Imprimerie Nationale, 1900), 128.
3. 1 2  Lodge 1926, σελ. 14.

Πηγές
-----

* Lodge, Eleanor C. (1926). *Gascony under English Rule*. Methuen & Co. Ltd.
H **κληρονομική οπτική νευροπάθεια Λέμπερ** (**L**eber's **h**ereditary **o**ptic **n**europathy, ή αλλιώς συντομογραφικά, νόσος LHON) είναι σοβαρή κληρονομική, νευροεκφυλιστική νόσος, που προσβάλλει το οπτικό νεύρο των οφθαλμών, και συχνότατα χαρακτηρίζεται από ξαφνική και ταχύτατη απώλεια όρασης σε νεαρούς ασθενείς.

Επιπολασμός
-----------

Είναι νόσος που υπάγεται στις πάρα πολλές, μέχρι σήμερα άγνωστες ακόμα, νόσους που οφείλονται σε μιτοχονδριακές μεταλλάξεις. Ο επιπολασμός της ασθένειας δεν είναι επακριβώς γνωστός, αλλά εκτιμάται περίπου στο 1/15.000 έως 1/50.000 άτομα, σε παγκόσμια κλίμακα.

Εξέλιξη νόσου και συμπτώματα
----------------------------

Επηρεάζει και τους δύο οφθαλμούς ταυτόχρονα ή διαδοχικά. Η απώλεια της όρασης στο δεύτερο οφθαλμό συμβαίνει συνήθως εβδομάδες μετά τον πρώτο. Η απώλεια είναι γενικά υποξεία, για αρκετές βδομάδες, και στη συνέχεια σταθεροποιείται. Υπάρχει όμως η πιθανότητα, σε αρκετούς ασθενείς, το μέγεθος του σκοτώματος να επεκταθεί και να προκαλέσει εν τέλει ισχυρότερη τύφλωση.

Άλλοι ασθενείς δύναται να παρουσιάσουν νευρολογικά συμπτώματα, δυστονία, έως και παρεγκεφαλιδική αταξία.

Αιτιολογία
----------

Υπήρξε η πρώτη μιτοχονδριακή νόσος στην οποία αποδείχτηκε ότι η αιτιοπαθογένειά της. Μία μορφή τύφλωσης που προσβάλλει άτομα μέσης ηλικίας και οφείλεται σε μεταλλάξεις στην οξειδοαναγωγάση του ζεύγους **NADH-Q**, συνιστώσα του Συμπλόκου I. Ορισμένες από τις μεταλλάξεις αυτές παρεμποδίζουν τη χρήση του NADH, ενώ άλλες παρεμποδίζουν τη μεταφορά ηλεκτρονίων στο **συνένζυμο Q**. Οι μεταλλάξεις στο Σύμπλοκο I αποτελούν και τη συνηθέστερη αιτία.

Έχει αποδειχθεί ότι η νόσος LHON επισυμβαίνει εξαιτίας της εμφάνισης από μεταλλάξεις στο μιτοχονδριακό DNA (mtDNA), οι οποίες λαμβάνουν χώρα στις εξής νουκλεοτιδικές θέσεις: 11778, 3460, ή/και 14484.

Θεραπεία
--------

Μέχρι στιγμής δεν υπάρχει θεραπεία για τη νόσο LHON. Ορισμένες δραστικές ουσίες έχουν επιδείξει θετικά αποτελέσματα στη μερική ανάκτηση της όρασης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «More evidence for non-maternal inheritance of mitochondrial DNA?». *J. Med. Genet.* **42** (12): 957–60. December 2005. doi:10.1136/jmg.2005.033589. PMID 15923271. PMC 1735965. .
2. ↑  J. M. Berg· J. L. Tymoczko· G. J. Gatto· L. Stryer (2015). *Βιοχημεία*. Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης. σελ. 574. [*νεκρός σύνδεσμος*]
3. ↑
Σύμφωνα με την *Ιστορία των Αυγούστων*, ο **Φίρμος** Α΄, λατιν.: Firmus, (απεβ. το 273) ήταν σφετεριστής κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Αυρηλιανού. Οι αντιφατικές αφηγήσεις για τη ζωή του και τού ίδιου ως ανθρώπου θεωρούνται μία πλήρης κατασκευή, βασισμένη ίσως στον μεταγενέστερο Φίρμο Β΄.

Η αναφορά στην *Ιστορία των Αυγούστων*
--------------------------------------

Σύμφωνα με την *Historia Augusta* ("Firmus"), ο Φίρμος ήταν ένας άνθρωπος με μεγάλο πλούτο. Είχε το σπίτι του εξοπλισμένο με τετράγωνα φύλλα γυαλιού και είχε μία τεράστια βιβλιοθήκη. Οι εμπορικές του σχέσεις περιελάμβαναν τους Bλεμμύες, τους Σαρακηνούς και την Ινδία. Είχε δύο χαυλιόδοντες ελέφαντα, τους οποίους αργότερα ο Αυρηλιανός κράτησε για να χρησιμοποιήσει σε ένα άγαλμα στον Δία και τους οποίους τού έδωσε στην πραγματικότητα ως δώρο ο Καρίνος. Σωματικά, ο Φίρμος ήταν αξιοσημείωτος, όντας μεγαλόσωμος και πολύ δυνατός. Ο Φίρμος ήταν επίσης πολύ πότης και μπορούσε να φάει αρκετά. Η *Ιστορία των Αυγούστων* αναφέρει ότι κάποτε κατανάλωσε μία ολόκληρη στρουθοκάμηλο σε μία ημέρα, και μάλιστα κέρδισε έναν από τους σημαιοφόρους και τους διαβόητους πότες του Aυρηλιανού σε έναν διαγωνισμό ποτού, πίνοντας δύο κουβάδες κρασί ενώ παρέμεινε εντελώς νηφάλτος. Η σημασία και η απειλή της εξέγερσης τού Φίρμου σχετίζεται με τη διακοπή της προμήθειας των αιγυπτιακών σιτηρών στη Ρώμη.

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Jan den Boeft· Jan Willem Drijvers (3 Δεκεμβρίου 2013). *Philological and Historical Commentary on Ammianus Marcellinus XXIX*. BRILL. σελ. 150. ISBN 978-90-04-26787-9.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

### Πρωταρχικές πηγές

* "Firmus Saturninus Proclus et Bonosus" 3-6, *Historia Augusta*
* "Aurelianus" xxxii.2-3, *Historia Augusta*
* Ζώσιμος ι.61.1

### Δευτερεύουσες πηγές

* "Firmus", sv "Aurelian", τοποθεσία *De Imperatoribus Romanis*
Μια **γλώσσα επαλήθευσης υλικού** (**Hardware Verification Language** ή **HVL**) είναι μια γλώσσα προγραμματισμού που χρησιμοποιείται για την επαλήθευση σχεδιάσεων ηλεκτρονικών κυκλωμάτων που έχουν γραφτεί σε μια γλώσσα περιγραφής υλικού. Οι HVL συνήθως περιλαμβάνουν χαρακτηριστικά γλωσσών προγραμματισμού υψηλού επιπέδου όπως η C++ ή η Java, καθώς και χαρακτηριστικά για εύκολο χειρισμό σε επίπεδο bit όπως αυτά στις HDL. Πολλές HVL μπορούν να παράγουν τυχαία ερεθίσματα με περιορισμούς και περιλαμβάνουν δομές λειτουργικής κάλυψης (functional coverage) που βοηθούν στην επαλήθευση πολύπλοκου υλικού.

Η SystemVerilog, η OpenVera, η e και η SystemC είναι οι πιο δημοφιλείς γλώσσες επαλήθευσης υλικού. Η SystemVerilog προσπαθεί να συνδυάσει δομές HDL και HVL σε ένα ενιαίο πρότυπο.

Δείτε επίσης
------------

* OpenVera
* SystemC
* SystemVerilog

Παραπομπές
----------

1. ↑  «The ASIC Guy Verification Poll». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Σεπτεμβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 20 Οκτωβρίου 2011.
2. ↑  «DVCon Language Poll». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Φεβρουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 20 Οκτωβρίου 2011.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Think Verification:  Αρχειοθετήθηκε 2012-02-22 στο Wayback Machine. (Αγγλικά)
Ο **Σάντσο Β΄ Σάντσεθ**, γαλλ.: Sancho II Sánchez ή Sans II Sancion,  (απεβ. κάπου μεταξύ 854 και 864) διαδέχθηκε τον αδελφό του Aθνάρ Σάντσεθ ως κόμης της *Vasconia Citerior* (Γασκώνης) το 836, παρά τις αντιρρήσεις του βασιλιά Πεπίνου Α΄ της Ακουιτανίας .

Βιογραφία
---------

Μετά το τέλος του Πεπίνου Α΄ το 838, η σύγχυση τύλιξε τη νότια Γαλατία. Οι περισσότεροι κόμητες της Ακουιτανίας εξέλεξαν τον Πεπίνο Β' ως βασιλιά τους, αλλά ο βασιλιάς Λουδοβίκος Α΄ ο Ευσεβής, παρακινούμενος από τη σύζυγό του Ιουδήθ, διένειμε το τεράστιο βασίλειό του στο Βορμς τον Μάιο του 839, παραχωρώντας όλη την Ακουιτανία, τη Γασκώνη, τη Σεπτιμανία και την Ισπανική Μαρκιωνία στον μικρότερο γιο του Κάρολο Β΄ τον Φαλακρό. Ο Λουδοβίκος Α΄ έστειλε έναν βασιλικικό στρατό στο Λιμουζέν και στη συνέχεια εγκατέστησε τον γιο του στο Πουατιέ. Οι οπαδοί του Πεπίνου ηττήθηκαν και ο Λουδοβίκος Α΄ προχώρησε στον διορισμό νέων κομητών σε νέες περιοχές. Ένας Σεγκουέν διορίστηκε στο Μπορντώ για να αντιμετωπίσει τον Σάντσo Β΄, ενεργώντας τώρα ουσιαστικά μόνος.

Ο Σεγκουέν διορίστηκε *dux Wasconum* από τον Λουδοβίκο Α΄ τον Ευσεβή: δηλαδή, δούκας της μαρκιωνίας που φρουρούσε τα σύνορα με τους Γασκώνους, με επικεφαλής τον Σάντσo Β΄, πιθανότατα Βάσκος ο ίδιος. Ο Σεγκουέν σκοτώθηκε αργότερα το ίδιο έτος σε μία μάχη ενάντια στους Βίκινγκς. Το 848 το Μπορντώ έμεινε χωρίς αρχηγό, μετά την αποχώρηση των Βίκινγκς. Δεν είναι γνωστό με βεβαιότητα αν ο Σάντσο Β΄ κατέλαβε την πόλη, αλλά σίγουρα είναι πιθανό. Ο ιστορικός Φέρντιναντ Λοτ υποθέτει ότι ο Σάντσο Β΄ προτάθηκε ακόμη και ως δούκας στη Λιμόζ ή στην Ορλεάνη από τον Κάρολο Β΄ τον Φαλακρό εκείνη τη χρονιά.  Σίγουρα υπέβαλε μέχρι το 850.  Με τον κουνιάδο του Εμενόν, κόμη του Περιγκόρ, σύζυγο της αδερφής του Σάντσας, ο Σάντσο Β΄ συνελήφθη από τον αντιφρονούντα Μαυριτανό αρχηγό Μουσά. Ο Κάρολος Β΄ διαπραγματεύτηκε την απελευθέρωσή τους και με τη σειρά του ο Σάντσο Β΄ παραδόθηκε τον Πεπίνο Β', όταν ο τελευταίος κατέφυγε στη Γασκώνη τον Σεπτέμβριο του 852 

Το 864 ή πριν, ο Σάντσο Β΄ απεβίωσε, και το δουκάτο της Γασκώνης πέρασε στον ανιψιό του Άρνολντ, γιο του Εμενόν. Ο μετέπειτα δούκας Γκαρθία Β΄ Σάντσεθ μπορεί να ήταν γιος του.

Σημειώσεις
----------

1. ↑  His name appears in many forms: French *Sanche-Sanchez*, Gascon *Sans Sancion*, and Castilian as *Sancho Sanción* or *Sánchez*.
2. ↑  Higounet, 39 n57.
3. ↑  Lewis, 98.
4. ↑  Higounet, 39. The chronology here is confused and the chief Moorish offensive should probably be dated to 856, leaving open the sequence and veracity of the related event.

Πηγές
-----

### Πρωταρχικές

* Pertz, G, επιμ. *Chronici Fontanellensis fragmentum* στη Μον. Γερ. Ιστορ. Scriptores, Vol. II.
* Pertz, G, επιμ. *Chronicum Aquitanicum* στη Δευτ. Γερ. Ιστορ. Scriptores, Vol. II.
* Waitz, E, εκδ. *Annales Bertiniani*. Ανόβερο: 1883.

### Δευτερεύουσες

* Higounet, Charles. *Μπορντό μενταγιόν le haut moyen ηλικίας*. Μπορντό, 1963.
* Lewis, Archibald R. *The Development of Southern French and Catalan Society, 718 – 1050*. University of Texas Press: Austin, 1965.
Μικρογραφία χαμηλής μεγέθυνσης ενός φλεβοκομβικού κόμβου (κεντρικά στην εικόνα), που περιβάλλει τη φλεβοκομβική αρτηρία (στον αυλό της εικόνας). Στίγμα H&E.
Η **φλεβοκομβική αρτηρία** είναι αρτηρία της καρδιάς η οποία τροφοδοτεί τον φλεβοκομβικό κόμβο, το φυσικό κέντρο βηματοδότη της καρδιάς, η οποία εκφύεται από τη δεξιά στεφανιαία αρτηρία σε περίπου 60% των ανθρώπων. Στο 40% περίπου των περιπτώσεων, η φλεβοκομβική αρτηρία είναι ένας κλάδος της αριστερής περιμετρικής στεφανιαίας αρτηρίας. Σε λιγότερο από το 1% των ανθρώπων, η αρτηρία έχει μια ανώμαλη προέλευση απευθείας από τον στεφανιαίο κόλπο, την κατιούσα αορτή ή την περιφερική δεξιά στεφανιαία αρτηρία.

Σε περισσότερο από το 50% των ανθρώπινων καρδιών, η αρτηρία κινείται στην πραγματικότητα κοντά στην άνω οπίσθια όψη του μεσοκολπικού διαφράγματος. Η προέλευση της αρτηρίας του φλεβοκομβικού κόμβου δεν σχετίζεται με την κυριαρχία της στεφανιαίας αρτηρίας, που σημαίνει την πλευρά (δεξιά ή αριστερά) που παρέχει την κυκλοφορία στο πίσω μέρος της καρδιάς. Αντίθετα, ο κολποκοιλιακός κομβικός κλάδος, δηλαδή η αρτηρία που φέρνει αίμα στον κολποκοιλιακό κόμβο, εξαρτάται από την κυριαρχία της στεφανιαίας αρτηρίας.

Ο φλεβοκομβικός κόμβος περιβάλλει τη φλεβοκομβική αρτηρία, η οποία μπορεί να τρέχει κεντρικά (στο 70% των ατόμων) ή εκτός κέντρου εντός του κόμβου.

Μια αριστερή φλεβοκομβική αρτηρία σχήματος S, που προέρχεται από την εγγύς αριστερή περιφέρεια, έχει περιγραφεί ως κοινή παραλλαγή σε περίπου 10% των ανθρώπινων καρδιών. Αυτή η αρτηρία είναι μεγαλύτερη από το φυσιολογικό και παρέχει ένα μεγάλο μέρος του αριστερού κόλπου, αλλά και δομές δεξιάς όψης, όπως μέρος του φλεβοκομβικού κόμβου και των κολποκοιλιακών κομβικών περιοχών. Σε αυτήν την παραλλαγή, η αρτηρία κινείται στην αύλακα μεταξύ της αριστερής άνω πνευμονικής φλέβας και του αριστερού κόλπου, όπου θα μπορούσε να είναι επιρρεπής σε τραυματισμό κατά τη διάρκεια διαδικασιών καθετήρα ή χειρουργικής αφαίρεσης στον αριστερό κόλπο, ειδικά για κατάλυση κολπικής μαρμαρυγής ή καρδιοχειρουργική ανοιχτής καρδιάς.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Pejković, B; Krajnc, I *και άλλοι*. (July 2008). «Anatomical Aspects of the Arterial Blood Supply to the Sinoatrial and Atrioventricular Nodes of the Human Heart». *Journal of International Medical Research* **36** (4): 691–698. doi:10.1177/147323000803600410. PMID 18652764.
2. ↑  Click, Roger L.; Holmes, David R. *και άλλοι*. (March 1989). «Anomalous coronary arteries: location, degree of atherosclerosis and effect on survival—a report from the coronary artery surgery study». *Journal of the American College of Cardiology* **13** (3): 531–537. doi:10.1016/0735-1097(89)90588-3. PMID 2918156.
3. ↑  Sánchez-Quintana, D.; Anderson, R. H. *και άλλοι*. (1 October 2002). «The terminal crest: morphological features relevant to electrophysiology». *Heart* **88** (4): 406–411. doi:10.1136/heart.88.4.406. PMID 12231604.
4. ↑  Saremi, Farhood; Channual, Stephanie *και άλλοι*. (June 2008). «MDCT of the S-Shaped Sinoatrial Node Artery». *American Journal of Roentgenology* **190** (6): 1569–1575. doi:10.2214/AJR.07.3127. PMID 18492908. .
Ο **Τλαχουικόλε** (ισπανικά: *Tlahuicole*‎· στη γλώσσα νάουατλ: *Xochiyaoyotl*, 1497–1518) ήταν Τλαξκαλτέκος πολεμιστής που έμεινε γνωστός για τις ικανότητες του και τον ηθικό του χαρακτήρα.

Βιογραφία
---------

Ο Τλαχουικόλε θεωρήθηκε ως ο πιο τρομερός ήρωας της χώρας του και οδήγησε τις δυνάμεις των Τλαξκαλτέκων στον εμφύλιο πόλεμο το 1516 μεταξύ των ανταρτών του Κακαματσίν και του Ιστλιλσοτσίτλ Β΄. Συνελήφθη αιχμάλωτος από εναν στρατηγό και μεταφέρθηκε στην πόλη του Μεξικού-Τενοτστιτλάν. αλλά η γενναιότητα και ο χαρακτήρας του είχε κάνει τέτοια εντύπωση στον Μοντεζούμα Β´ που διέταξε την απελευθέρωση του αιχμάλωτου, μια πράξη που δεν είχε προηγούμενο στην ιστορία του Μεξικού. Αλλά ο Τλαχουικόλε αρνήθηκε να επωφεληθεί από τη γενναιοδωρία του μονάρχη. Είπε στον Μοντεζούμα ότι θα ήταν άτιμο να επιστρέψει στη χώρα του μετά την κατάκτησή της και επέμενε να υποστεί τη μοίρα των άλλων κρατουμένων. Ο Μοντεζούμα, επιθυμώντας, με οποιοδήποτε κόστος, να σώσει τη ζωή του, του πρόσφερε τη διοίκηση ενός στρατού που επρόκειτο να σταλεί εναντίον των Πουρέπετσα, που είχαν εισβάλει στα σύνορά του.

Ο Τλαχουικόλε αποδέχτηκε την προσφορά του Μοντεζούμα, ελπίζοντας να συναντήσει έναν ένδοξο θάνατο στη μετέπειτα μάχη. Προχώρησε ως επικεφαλής των μεξικανικών στρατευμάτων στην πόλη Τανγκιμορόα(σημερινό Ciudad Hidalgo), όπου είχαν ζητήσει βοήθεια οι Μεξικανοί Τλασιμαλογιάν, διέκοψε τον στρατό των Πουρέπετσα, ο οποίος έκανε μια απελπισμένη αντίσταση, και τους νίκησε αρκετές φορές. Επέστρεψε στο Μεξικό, φορτωμένος με λάφυρα και συνοδευόμενος από μια μεγάλη συνοδεία αιχμαλώτων. Ο Μοντεζούμα του έδωσε νέες τιμές, αλλά απέτυχε να τον πείσει να αποδεχθεί το διαρκές αξίωμα του αρχηγού ή να επιστρέψει στη χώρα του. Αρνούνταν συνεχώς, ισχυριζόμενος ότι το να κάνει το πρώτο θα ήταν προδοσία στη χώρα του και ότι το δεύτερο θα ήταν κηλίδα στη δόξα του.

Τελικά ο Μοντεζούμα συναίνεσε να ικανοποιήσει την επιθυμία του στρατηγού του και διέταξε να τον δέσουν στην πέτρα των μονομάχων για τον τελικό αγώνα. Ήταν οπλισμένος με τον συνηθισμένο τρόπο και ο Μοντεζούμα, με όλη του την αυλή, ήταν παρών στο θέαμα. Οκτώ διάσημοι πολεμιστές του Ανάουακ του επιτέθηκαν ο ένας μετά τον άλλον και έμειναν όλοι ανάπηροι: ο ένατος, όμως, τον κατέπληξε με ένα χτύπημα και στη συνέχεια θανατώθηκε, με τις συνηθισμένες τελετές.

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Diego Durán. 1994. The History of the Indies of New Spain. University of Oklahoma Press. Translated by Doris Heyden. p. 449
2. ↑  Graulich, Michel, F. Navarrete, and G. Olivier. "Tlahuicole: Un héroe tlaxcalteca controvertido." El héroe entre el mito y la historia (2000): 89-99. Harvard

Παραπομπές
----------

* Πρότυπο:Appletons' This work in turn cites:
	+ Abbé Brasseur de Bourbourg, *Histoire des nations civilisées du Mexique et de l'Amérique Centrale durant les siècles antérieurs à Christophe Colomb* (4 vols. Paris, 1859)
	+ Juan de Torquemada, *Monarquía Indiana* (Seville, 1615)
Το **Ευρωπαϊκό Ινστιτούτο Δημόσιας Διοίκησης** (European Institute of Public Administration – EIPA) ιδρύθηκε το 1981 και εδρεύει στο Μάαστριχτ (Maastricht, O. L.Vrouweplein 22) της Ολλανδίας. Σκοπός του Ινστιτούτου είναι η παροχή τεχνογνωσίας, μέσω εξειδικευμένων προγραμμάτων, σε λειτουργούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης και υπαλλήλους του δημόσιου τομέα των κρατών – μελών της. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή (European Commission) υποστηρίζει οικονομικά το Ινστιτούτο μέσω του προϋπολογισμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Το Ινστιτούτο αποτελείται από τρεις μονάδες με αντικείμενό τους αντίστοιχα (ι) τις τεχνικές λήψης αποφάσεων στην Ευρωπαϊκή Ένωση, (ιι) το ευρωπαϊκό δημόσιο μάνατζμεντ, και (ιιι) τις πολιτικές ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Το αντικείμενο του Ινστιτούτου επικεντρώνεται σε τρεις κατά βάση τομείς: μάθηση και ανάπτυξη, συμβουλευτικές υπηρεσίες και έρευνα. 

Το Ινστιτούτο έχει ιδρύσει και τρία εξειδικευμένα κέντρα (ι) στο Λουξεμβούργο, το Ευρωπαϊκό Κέντρο Δικαστών και Δικηγόρων, (ιι) στη Βαρκελόνη, το Ευρωπαϊκό Κέντρο Περιφερειών, και (ιιι) στη Βαρσοβία, το Ευρωπαϊκό Κέντρο για το Δημόσιο Οικονομικό Μάνατζμεντ. 

Το Ευρωπαϊκό Ινστιτούτο Δημόσιας Διοίκησης είναι ανεξάρτητος οργανισμός, ο οποίος διοικείται από Διοικητικό Συμβούλιο (Board of Governors), συγκροτούμενο από εκπροσώπους των κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των συνδεδεμένων μελών του Ινστιτούτου. Η καθ’ ημέραν διοίκηση του Ινστιτούτου ανήκει στο Γενικό Διευθυντή, ο οποίος είναι επίσης υπεύθυνος για τη διαμόρφωση και υλοποίηση των πολιτικών του και την εκπροσώπησή του. 

Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου είναι σήμερα ο Henning Christophersen , Δανός πολιτικός και πρώην αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, ενώ στη Γενική Διεύθυνση του Ινστιτούτου προΐσταται η Dr. Marga Proehl, καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Σπάγιερ (Speyer) της Γερμανίας και πρώην στέλεχος του Υπουργείου Εσωτερικών της Γερμανίας. 

Από το 1989 ως το 1995, Γενικός Διευθυντής του Ινστιτούτου είχε χρηματίσει ο Σπύρος Παππάς, πρώην μέλος του Συμβουλίου της Επικρατείας στην Ελλάδα και μετέπειτα (1995 – 2001) Γενικός Διευθυντής της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

Πηγές
-----

* ΕΙΡΑ brochure (in English)
*

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  European Institute of Public Administration στο Wikimedia Commons

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ευρωπαϊκή Ένωση
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 157706114
* LCCN: n84165669
* ISNI: 0000 0001 1931 3814
* NKC: kn20091022006

 |

 |
Ο **Ερρίκος** (σουηδ. *Erik*, 29 Απριλίου 1889 - 20 Σεπτεμβρίου 1918) από τον Οίκο των Μπερναντότ ήταν πρίγκιπας της Σουηδίας και δούκας του Βέστερμανλανντ. Έπασχε από επιληψία και νοητική υστέρηση και έζησε μακριά από τη δημοσιότητα.

Βιογραφία
---------

Ο *Ερρίκος Γουσταύος Λουδοβίκος Αλβέρτος* ήταν ο τρίτος γιος του Γουσταύου Ε΄ της Σουηδίας και της Βικτωρίας, κόρης του Φρειδερίκου Α΄ της Βάδης.

Υπέφερε από επιληψία και ήπια νοητική υστέρηση. Αυτό οφειλόταν σε τραύμα, όταν ήταν βρέφος ή στην ισχυρή θεραπεία που λάμβανε η μητέρα του κατά την κύηση. Η κατάστασή του δεν δημοσιοποιήθηκε. Είχε πόνους, που τον έκαναν ανήσυχο και η Βικτωρία τον αποκαλούσε "*το αξιαγάπητο παιδί μου*". Ήταν ευειδής και υγιής· η νοητική υστέρηση δεν φαινόταν σε σύντομη συνομιλία, αλλά γινόταν αντιληπτή αν μιλούσε περισσότερο.

Σπάνια εμφανιζόταν δημόσια και έζησε ήσυχα, μακριά από το ενδιαφέρον του κόσμου. Ήταν παρών στις οικογενειακές φωτογραφίες, δεν είχε όμως επίσημα καθήκοντα. Το 1904 ο πάππος του Όσκαρ Β΄ της Σουηδίας τον έχρισε ιππότη του Νορβηγικού Λέοντος. Κτίστηκε γι' αυτόν το 1907-09 μία κατοικία στο Ντιούρσχολμ της Στοκχόλμης, μακριά από τη δημοσιότητα. Μικρός, μαζί με τα υπόλοιπα αδέλφια του, είχε ανατραφεί από την Λουίζε Ρίνμαν, η οποία στην περίπτωσή του συνέχισε να τον φροντίζει. Ο Ερρίκος επισκεπτόταν κάθε δύο εβδομάδες τη Στοκχόλμη και μερικές φορές πήγαινε στην όπερα.

Το 1917 παραπονέθηκε για την απομόνωσή του και αποφασίστηκε να μείνει κοντύτερα στη Στοκχόλμη. Το επόμενο έτος ασθένησε από ισπανική γρίπη και απεβίωσε στο Ανάκτορο Ντρόττνινγκχολμ σε ηλικία 29 ετών. Κατά την κηδεία του οι γονείς του δεν κατάφεραν να παρευρεθούν: η Βικτωρία, λόγω της ισχνής υγείας της, ήταν στην Ιταλία. Η κατοικία του *Γκερμάνιαβεγκεν* στο Ντιούρσχολμ είναι σήμερα κατοικία του πρέσβη της Νοτίου Αφρικής στη Σουηδία.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Gustaf Ludvig Albert Erik Gustaf Ludvig Albert». (σουηδικά) *Dictionary of Swedish National Biography*. 15400.
2. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*. p10110.htm#i101093. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
3. ↑  Martin Olsson: *Riddarholmskyrkan - inventories and graves*. 1937. kulturarvsdata.se/raa/samla/html/6890. Ανακτήθηκε στις 3  Μαρτίου 2019. σελ. 466.
4. ↑  «Bernadotteska gravkoret». Ανακτήθηκε στις 3  Μαρτίου 2019.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 308694720
* GND: 1050464869
* KulturNav: id

 |

 |
Η **Δήμητρα Χ. Χριστοδούλου** είναι Ελληνίδα ποιήτρια. Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1953 και σπούδασε Νομικά και Φιλολογία. Εργάστηκε μέχρι τη συνταξιοδότησή της ως καθηγήτρια στη Δημόσια Μέση Εκπαίδευση. Εμφανίστηκε στα γράμματα το 1974 και έκτοτε έχει εκδώσει δεκαπέντε βιβλία ποίησης, ένα πεζογραφίας και ένα ανθολόγιο μεταφρασμένης αρχαίας ελληνικής λυρικής ποίησης. Γραμματολογικά έχει τοποθετηθεί στη λεγόμενη «Γενιά του ‘70». 

Το βιβλίο της *«Ελάχιστα πριν»* (Νεφέλη 2005), ήταν υποψήφιο για το Κρατικό Βραβείο Ποίησης του 2006, το βιβλίο της *«Λιμός»* (Νεφέλη 2007), απέσπασε το Κρατικό Βραβείο Ποίησης το 2008, το βιβλίο της *«Το ελάχιστο Ψωμί της Συνείδησης»* (Μελάνι 2014), απέσπασε το Βραβείο Ποίησης 2015 του ηλεκτρονικού λογοτεχνικού περιοδικού Ο *Αναγνώστης*, το βιβλίο της *«Παράκτιος Οικισμός»* (Μελάνι 2017), απέσπασε το Βραβείο Ζαν Μορεάς του «Γραφείου Ποιήσεως» και το βιβλίο της *«Είκοσι τέσσερις Χτύποι και Σιωπή»* (Μελάνι 2019), ήταν υποψήφιο για το Βραβείο Ποίησης 2020 του ηλεκτρονικού λογοτεχνικού περιοδικού Ο *Αναγνώστης*. 

Η ποίησή της  θεωρείται συγκερασμός της υπαρξιακής αγωνίας και της πολιτικής– κοινωνικής παρατήρησης με συνεχή την αναζήτηση της πυκνότητας και της συντομίας στην έκφραση. Αυτή η τελευταία αναζήτηση εκφράστηκε με αυστηρότητα στα δύο τελευταία βιβλία της, όπου όλα τα ποιήματα ( 50+50 ) είναι γραμμένα σε ακριβώς 24 στίχους. Ο αριθμός αποκαλύπτει, κατά την ποιήτρια, την ποίηση ως τελετουργία χρόνου και ρυθμού, που δεν μπορεί να ξεπερνά το αποτύπωμα ενός εικοσιτετραώρου, χρονικού συμβόλου του κύκλου «γέννηση – ακμή – θάνατος». 

Ποιήματά της έχουν μεταφραστεί σε πολλές ευρωπαϊκές γλώσσες αλλά και στα τουρκικά και στα περσικά. 

Τελευταία κυκλοφόρησε επιτομή του έργου της στα γαλλικά ως «Dimitra Christodoulou, Vingt – quatre battements et silence, traduit du grec par Michel Volkovitch, ed. Le miel des anges, 2021».

Είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων.

Έργα
----

### Ποίηση

* *Τα άλογα του Μυροβλήτου*, Αθηνά 1974
* *Ηγησώ*, Κείμενα 1979
* *Χώμα*, Κέδρος 1985
* *Η προσευχή του αναιδούς*, Καστανιώτης 1991
* *Το κυπαρίσσι των εργατικών*, Καστανιώτης 1995
* *Φορτίο*, Καστανιώτης 1997
* *Προς τα κάτω,* Νεφέλη 1999
* *Ελάχιστα πριν,* Νεφέλη 2005
* *Λιμός,* Νεφέλη 2007
* *Πώς Αυτοκτονούν οι Ασσύριοι,* Πατάκης 2010
* *Το ελάχιστο Ψωμί της Συνείδησης,* Μελάνι 2014
* *Παράκτιος Οικισμός,* Μελάνι 2017
* *Είκοσι τέσσερις Χτύποι και Σιωπή,* Μελάνι 2019

### Πεζά

* *Ακτή στο φως του χειμώνα, Καστανιώτης* 1994

### Μεταφράσεις

* *Πιο Μουσική απ' τη Μουσική* Μικρό Λυρικό Ανθολόγιο *(Αρχαίοι Έλληνες Λυρικοί Ποιητές), Νεφέλη, 2010*

Παραπομπές
----------

1. ↑  βιβλιοnet, Κρατικό Βραβείο Ποίησης
2. ↑  Εταιρεία Συγγραφέων, Δήμητρα Χριστοδούλου[*νεκρός σύνδεσμος*]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Βιογραφικό και βιβλιογραφία από το ΕΚΕΒΙ Αρχειοθετήθηκε 2022-10-02 στο Wayback Machine.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 32162458
* **ΕΒΕ**: 288917
* **BiblioNet**: **12481**
* LCCN: nr88003000
* ISNI: 0000 0001 2023 4179
* GND: 103168478
* SUDOC: 050805169
* BNF: cb13547982m (data)

 |

 |
Ο **Λούπους Α΄ της Ακουιτανίας** ήταν Δούκας της Γασκώνης και ο δεύτερος ανεξάρτητος Δούκας της Ακουιτανίας (περί το 670 - 688/700), θεωρείται ο γενάρχης μιας δυναστείας που κυβέρνησε το Δουκάτο της Ακουιτανίας μέχρι το 769, τελευταίος απόγονος του ο Χούναλντ Β΄. Ο Λούπους Α΄ διαδέχθηκε πιθανότατα τον Φελίξ της Ακουιτανίας, η περιοχή που κυβερνούσε αντιστοιχούσε στο βασίλειο της Ακουιτανίας που κυβερνούσε παλιότερα ο Μεροβίγγειος βασιλιάς Χαριβέρτος Β΄ της Νευστρίας. Ο Χαριβέρτος Β΄ και ο γιος του Χιλπέριχος της Ακουιτανίας βρεφικής ηλικίας δολοφονήθηκαν από τον Δαγοβέρτο Α΄ που κυβερνούσε την Αυστρασία (632), από τότε το βασίλειο διαλύθηκε. 

Ο Λούπους Α΄ επαναστάτησε γύρω στο 658 εναντίον του Φελίξ, αργότερα γύρω στο 670 τον διαδέχθηκε. Τα *"Θαύματα του Αγίου Μάρσιαλ"* αναφέρουν ότι η επανάσταση έγινε την εποχή που ήταν Μαγιορδόμος ο Εμπρουάν. Ο Λούπους Α΄ κατέλαβε την Τουλούζη και την Μπορντώ, την ίδια εποχή συμμάχησε με τον Φλάβιο Παύλο εναντίον του βασιλιά των Βησιγότθων Βάμβα και επιτέθηκε στην Μπεζιέ. Ο Τζούλιαν του Τολέδο στο έργο του *"Ιστορία του Βάμβα"* καταγράφει τον Λούπους Α΄ σαν *"πρίγκιπα"*, αυτό αποδεικνύει ότι ήταν βασιλικής καταγωγής. Την περίοδο 673 - 675 ο Λούπους Α΄ συγκάλεσε Σύνοδο στην Μπορντώ, αποκαλείται Λαμπρότατος, *"Δούκας"* και πιστός οπαδός του Χιλδέριχου Β΄. Μετά το 675 προσπάθησε να επεκταθεί στην Ακουιτανία, στις προσπάθειες του αυτές δολοφονήθηκε, τα *"Χρονικά του Άγιου Μάρσαλ"* αναφέρουν ότι προσπαθούσε να αποκτήσει τον τίτλο του βασιλιά.
Τον διαδέχθηκε ο Εύδης ο Μέγας, πιθανότατα γιος του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Lewis, σσ. 400–401 and Σημ. 127
2. ↑  Lewis, σσ. 400–401 and Σημ. 127
3. ↑  Lewis, σσ. 400–401 and Σημ. 127
4. ↑  Higounet, σ. 20 and Σημ. 43
5. ↑  Lewis, σσ. 400–401 and Σημ. 127

Πηγές
-----

* Julian of Toledo. Historia Wambæ regis. MGH SS rer Merov V.
* Miracula Sancti Martialis Lemovicensis. MGH SS XV.
* Estornés Lasa, Bernardo. Auñamendi Encyclopedia: Ducado de Vasconia.
* Lewis, Archibald R. "The Dukes in the Regnum Francorum, A.D. 550-751." Speculum, Vol. 51, No. 3. (July 1976), pp. 381–410.
* Higounet, Charles. Bordeaux pendant le haut moyen age. Bordeaux, 1963.

|  |
| --- |
| Λούπος Α΄ της Ακουιτανίας  |
| Βασιλικοί τίτλοι |
| ΠροκάτοχοςΦελίξ της Ακουιτανίας | **Δούκας της Ακουιτανίας**670 - 688/700 | ΔιάδοχοςΕύδης ο Μέγας |
Ισθμός του Κρα is located in ΤαϊλάνδηΙσθμός του ΚραΙσθμός του ΚραΣτο στενότερο σημείο της Μαλαϊκής χερσονήσου βρίσκεται ο ισθμός του Κρα
Ο **Ισθμός του Κρα** (Ταϊλανδικά: คอคอดกระ) είναι το στενότερο σημείο της Μαλαϊκής χερσονήσου και βρίσκεται στη νότια Ταϊλάνδη.

Γεωγραφία
---------

Το ανατολικό τμήμα αυτής της λωρίδας γης ανήκει στην Ταϊλάνδη, ενώ το δυτικό τμήμα ανήκει στη Μιανμάρ. Δυτικά του ισθμού είναι η θάλασσα Άνταμαν και στα ανατολικά ο κόλπος της Ταϊλάνδης. Το στενότερο σημείο ανάμεσα στις εκβολές του ποταμού Κρα και τον κόλπο του Σαουί κοντά στην πόλη Τσουμπόν (Chumphon) έχει πλάτος 44χμ. και μέγιστο υψόμετρο 75μ. πάνω από το επίπεδο της θάλασσας. Ο ισθμός πήρε το όνομά του από την περιοχή του Κρα Μπουρί στην επαρχία Ρανόν (Ranong) της Ταϊλάνδης, που βρίσκεται στη δυτική πλευρά του στενότερου σημείου.
Ο Ισθμός του Κρα σηματοδοτεί το σύνορο ανάμεσα στα δύο τμήματα της κεντρικής κορδιλιέρας, της ορεινής αλυσίδας που διατρέχει όλη την περιοχή από το Θιβέτ μέχρι ολόκληρη τη Μαλαϊκή χερσόνησο.

Ταϊλανδικό Κανάλι
-----------------

Το Ταϊλανδικό Κανάλι (διώρυγα της Ταϊλάνδης) είναι μια προτεινόμενη διώρυγα στη νότια Ταϊλάνδη που θα συνέδεε τον Ινδικό ωκεανό με τον κόλπο της Ταϊλάνδης, μειώνοντας το χρόνο που απαιτείται σήμερα και παρακάμπτοντας τα στενά της Μαλάκα (με προβλήματα πειρατείας), που αρχικά υπήρχε η σκέψη να κατασκευαστεί κατά μήκος του ισθμού του Κρα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Kra, Isthmus of». *Oxford Dictionaries*. Oxford University Press. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Μαΐου 2013. Ανακτήθηκε στις 14 Απριλίου 2013.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 315149737
* LCCN: sh91002144

 |

 |
Προσεγγιστική έκταση της πεδιάδας της Ανατολικής Ευρώπης
Η **Πεδιάδα της Ανατολικής Ευρώπης** (επίσης γνωστή ως **Ρωσική Πεδιάδα**, κυρίως από Ρώσους επιστήμονες, ιστορικά γνωστή ως **Σαρματική Πεδιάδα**) είναι μια τεράστια εσωτερική πεδιάδα που εκτείνεται ανατολικά της Πεδιάδας της Βόρειας Ευρώπης, αποτελούμενη από πολλά οροπέδια που βρίσκονται περίπου 25 μοίρες ανατολικά του πρώτου μεσημβρινού και ανατολικότερα. Περιλαμβάνει το υψίπεδο Βολχινίας-Ποδολίας στα δυτικά, το Κεντρικό Ρωσικό Υψίπεδο και καταλαμβάνει το Υψίπεδο του Βόλγα στα ανατολικά. Η πεδιάδα περιλαμβάνει επίσης μια σειρά μεγάλων λεκάνων απορροής ποταμών όπως η Λεκάνη του Δνείπερου, την πεδιάδα Οκά-Ντον, τη λεκάνη του Βόλγα. 

Κατά μήκος του νοτιότερου σημείου της πεδιάδας της Ανατολικής Ευρώπης βρίσκονται ο Καύκασος και τα Κριμαϊκά όρη. Μαζί με τη Πεδιάδα της Βόρειας Ευρώπης (η οποία καλύπτει μεγάλο μέρος της βορειοδυτικής Γαλλίας, των Κάτω Χωρών, της Γερμανίας και μεγάλο μέρος της Πολωνίας μέχρι τα βορειοανατολικά), καλύπτει τις Βαλτικές χώρες (Εσθονία, Λετονία και Λιθουανία), τη Μολδαβία, τη νοτιοανατολική Ρουμανία, ενώ η πιο νότια επέκτασή της – η Παραδουνάβια Πεδιάδα στη Βόρεια Βουλγαρία, (συμπεριλαμβανομένων των περιοχών Λουντογκόριε και Νότια Δοβρουτσά), αποτελεί την πλειοψηφία της Μεγάλης Ευρωπαϊκής Πεδιάδας (Ευρωπαϊκή πεδιάδα), το μεγαλύτερο συνεχές τμήμα της Ευρώπης ελεύθερο από όρη.

Η πεδιάδα της Ανατολικής Ευρώπης καλύπτει το σύνολο ή το μεγαλύτερο μέρος των Βαλτικών χωρών, τη Λευκορωσία, μεγάλο τμήμα της Ουκρανίας, τη Μολδαβία, την ανατολική Ρουμανία, και μεγάλο μέρος του ευρωπαϊκού τμήματος της Ρωσίας. Η πεδιάδα εκτείνεται περίπου σε μια έκταση 4.000.000 τ.χλμ. και έχει μέσο υψόμετρο 170 μέτρων. Το υψηλότερο σημείο της πεδιάδας, βρίσκεται στα υψώματα Βαλντάι, στα 346.9 μέτρα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Bolesław Augustowski Wielkie regiony naturalne Europy w: Antoni Wrzosek (red.) Geografia Powszechna. Tom III. Europa (bez ZSRR), Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1965
2. ↑  Vladimir Klimenko· Olga Solomina, Moscow (2009). *Introduction: Climate of the East European Plain*. Springer. σελ. 71. ISBN 978-9048131679. Ανακτήθηκε στις 17 Μαΐου 2014. *From introductory Notes to article:* V. Klimenko, Moscow Power Engineering Institute, Moscow, Russian Federation; Moscow, Russia; & O. Solomina, Institute of Geography Russian Academy of Sciences, Moscow, Russia.
3. ↑  Podwysocki, Melvin H. επιμ. (1979). *Proceedings of the Second International Conference on Basement Tectonics*. Basement Tectonics Committee. σελ. 379.
4. ↑  John F. Hoffecker (2002). *Desolate Landscapes: Ice-Age Settlement in Eastern Europe*. Rutgers University Press. σελίδες 15–21. ISBN 0813529921. Ανακτήθηκε στις 17 Μαΐου 2014.
5. ↑  Marshall Cavendish (2010). *World and Its Peoples*. Volume 8 of Estonia, Latvia, Lithuania, and Poland. σελ. 1014. ISBN 978-0761478966. Ανακτήθηκε στις 17 Μαΐου 2014.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  East European Plain στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 315132546

 |

 |