recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η **Στρογγύλη** ήταν ηφαιστειακό νησί, το οποίο δημιουργήθηκε κατά την περίοδο του πλειοτεταρτογενούς, και το οποίο χρωστούσε το όνομα του στο κυκλικό σχήμα του. Το ηφαιστειακό σύστημα που τη δημιούργησε είναι το πιο ενεργό της Ελλάδας και ένα από τα πιο βίαια στον κόσμο. Τα τελευταία 400.000 χρόνια έχει δώσει 12 καταστροφικές εκρήξεις, οι οποίες κατά κανόνα προκαλούσαν καλδερικό βύθισμα. Στη συνέχεια γίνεται σταδιακά ανάδυση νέων ηφαιστειακών κώνων, μια διαδικασία που συνεχίζεται μέχρι την επόμενη καταστροφική έκρηξη. Μετά τη Μινωική έκρηξη, γύρω στο 1613 π.Χ. στο κεντρικό τμήμα του νησιού δημιουργήθηκε *ελλειψοειδής καλδέρα*, της οποίας ο άξονας από βορρά έως νότο είναι περίπου 11 χιλιόμετρα και ο άξονας από ανατολή προς δύση 7,5 χιλιόμετρα, ενώ απομεινάρια του προϊστορικού νησιού είναι η σημερινή Σαντορίνη, η Θηρασία και το Ασπρονήσι. 

Το ηφαιστειακό σύστημα της Στρογγύλης θεωρείται ότι έχει παραγάγει τουλάχιστον έξι με επτά ηφαιστειακούς κώνους, περιλαμβανομένων αυτών στην περιοχή της χερσονήσου Ακρωτηρίου, π.χ. κοντά στο σημερινό Μαυροραχίδι.

Μια μικρή δίοδος μεταξύ της θέσης που βρίσκεται σήμερα ο Φάρος του Ακρωτηρίου και του Ασπρονησίου επέτρεπε στη θάλασσα να εισέρχεται σε μία καλδέρα, στο κέντρο της οποίας χέρσευε η κορυφή ενός υποθαλάσσιου ηφαιστείου αντίστοιχου με τις σημερινές Καμένες. Ο κώνος της Μινωικής έκρηξης πρέπει να βρισκόταν κοντά στα σημερινά Φηρά, κάτι που αποδεικνύεται από το μεγαλύτερο πάχος στην περιοχή αυτή των πρώτων στρώσεων ηφαιστειακής κίσσηρης.

Η Στρογγύλη ήταν κατοικημένη ήδη από το 6.000 π.Χ. όπως αποδεικνύεται από ευρήματα που έχουν βρεθεί σε ορυχείο στα Φηρά, ενώ μέχρι σήμερα έχουν βρεθεί προεκρηξιακοί οικισμοί ή ενδείξεις οικισμών στη Θηρασιά, στο Ακρωτήρι και στο Μεγαλοχώρι της Σαντορίνης. Ειδικά στον προϊστορικό οικισμό του Ακρωτηρίου έχει βρεθεί μεγάλος αριθμός από τοιχογραφίες που μας δίνουν μία αρκετά καλή εικόνα του τοπίου πριν από τη μεγάλη ηφαιστειακή καταστροφή. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η τοιχογραφία της Άνοιξης. Θεωρείται ότι είχε από τις πλουσιότερες πανίδες και χλωρίδες στο Αιγαίο.

Αναφορές
--------

1. ↑  Βουγιουκλάκης Γ.: "Η Μινωική έκρηξη και ο κόσμος του Αιγαίου". Περιοδικό ΑΛΣ, Εταιρεία Στήριξης Σπουδών Προϊστορικής Θήρας, Τεύχος 4, Αθήνα 2006
2. ↑  Μαρινάτος Σπ.: "Θησαυροί της Θήρας", Έκδοση Εμπορικής Τράπεζας της Ελλάδος, Αθήνα 1972
3. ↑  «Santorini Volcanic Caldera, Greece». *Volcano Photos* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 26 Φεβρουαρίου 2011.
4. ↑  Δρ. Βουγιουκλάκης Γ.: "Η έκρηξη του 17ου π.Χ. αιώνα.", Santorini Guidebook 2007
5. ↑  «"Discovery of a press confirms wine-making on site", Εφημερίδα Καθημερινή, Αγγλική Έκδοση, 13.05.2006». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Φεβρουαρίου 2009. Ανακτήθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 2007.
Στρογκανίνα με Γιακουτικό μαχαίρι.
Η ***Στρογκανίνα*** (ρωσικά: **строганина**, που σημαίνει "ροκανίδι") είναι πιάτο των γηγενών της βόρειας Αρκτικής Σιβηρίας. Παρασκευάζεται από ωμό κατεψυγμένο ψάρι, κομμένο σε λεπτές κατά μήκος φέτες. Η παραδοσιακή στρογκανίνα γίνεται με σολομούς που αναπαράγονται στα ύδατα της Αρκτικής Σιβηρίας: νέλμα, μουκσούν, τσιρ και ομούλ, σπάνια και με οξύρρυγχους. Αυτό το πιάτο είναι δημοφιλές στους γηγενείς της Σιβηρίας, στη Γιακουτική κουζίνα, στους Εσκιμώους, στους Κόμι και στους Γιαμάλ. Συνοδεύεται με πολλή βότκα στο νεροπότηρο.

Υλικά και παρασκευή
-------------------

Βασικό υλικό είναι το κατεψυγμένο ψάρι που αλιεύεται στις παγωμένες υδάτινες επιφάνειες κατά τα τέλη του φθινοπώρου. Το κατεψυγμένο ψάρι κόβεται λεπτές λουρίδες από την ουρά προς το κεφάλι με μαχαίρι κοφτερό σαν το ξυράφι. Σερβίρεται παγωμένο σε μη μεταλικά πιάτα, με αλάτι, σκόνη και μαύρο πιπέρι. Τρώγεται με το χέρι χωρίς μαχαιροπήρουνα.

Αναφορές
--------

1. 1 2 3  Rasputin, Valentin; Winchell, Margaret; Mikkelson, Gerald (28 October 1997).
2. 1 2  Shuster, Simon.
3. ↑  Headlines, R.B.T. (2014).
4. ↑  Latreille, Francis; Guigon, Catherine; Malenfer, Frédéric (2007).
5. ↑  Sarasohn, Judy (tester); From Gastronomer Andreas Viestad (14 May 2008).
6. ↑  Sumitra (22 January 2014).
7. ↑  Motarjemi, Yasmine; Moy, Gerald; Todd, E. C. D. (2013).
8. ↑  Bochkarev, Bolot (16 December 2009).
9. ↑  Stadling, Jonas Jonsson; Guillemard, F.H.H. (1901).
10. ↑  Ziker, John P. (2002).

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Στρογκανίνα** |
Ο **Έντουαρντ Εμίλιο Μπάρλεϊκορν** (1891-1978) ήταν μέλος μια από τις πιο εξέχοντες οικογένειες Φερναντίνο στην ισπανική Γουινέα (σήμερα Ισημερινή Γουινέα). Το 1928, σε ηλικία 39 ετών, διαπραγματεύτηκε μια σύμβαση εργασίας μεταξύ Αφρικανών αγροτών της Σάντα Ισαμπέλ και τους ισπανούς ηγέτες του Φερνάντο Πο (Μπιόκο).

Καλλιέργησε τις γαίες του πατέρα του σε μέρη όπως τα Ατσεπέπε και Μπανταμπάρε, απασχολώντας διάφορους συγγενείς του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  [From slaving to neoslavery: the bight of Biafra and Fernando Po in the era of abolition, 1827-1930; by I. K. Sundiata; Univ of Wisconsin Press, 1996; (ISBN 0-299-14510-7), (ISBN 978-0-299-14510-1); p.114]
2. ↑  Black scandal, America and the Liberian labor crisis, 1929-1936, pp. 219, 351. By I. K. Sundiata, Institute for the Study of Human Issues
Ο **Έντουαρντ Λ. Γ. «Τεντ» Μπόουελ** (αγγλικά: *Edward L. G. "Ted" Bowell*) (γενν. 1943, Λονδίνο), είναι Αμερικανός αστρονόμος. Ο Μπόουελ εκπαιδεύτηκε στη Σχολή Εμανουέλ, στο Πανεπιστημιακό Κολέγιο του Λονδίνου και στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού.

Ήταν ο κύριος ερευνητής του Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS). Έχει ανακαλύψει μεγάλο αριθμό αστεροειδών, και πλανητών (571) τόσο ως μέρος του LONEOS όσο και όταν δεν ήταν μέλος του LONEOS. Μεταξύ των τελευταίων είναι οι Jovian αστεροειδείς 2357 Φέρεκλος, 2759 Ιδομενεύς, 2797 Τεύκρος, 2920 Αυτομέδων, 3564 Ταλθύβιος, 4057 Δημοφών και 4489 Δρακίος. Ανακάλυψε επίσης τον κομήτη 140P/Bowell-Skiff και τον μη περιοδικό κομήτη C/1980 E1.

Ο εξωτερικός αστεροειδής της κύριας ζώνης 2246 Μπόουελ ονομάστηκε προς τιμήν του. Η επίσημη αναφορά ονομασίας δημοσιεύτηκε την 1η Ιανουαρίου 1981 (M.P.C. 5688).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Schmadel, Lutz D. (2007). «(2246) Bowell». *Dictionary of Minor Planet Names – (2246) Bowell*. Springer Berlin Heidelberg. σελ. 183. doi:10.1007/978-3-540-29925-7\_2247. ISBN 978-3-540-29925-7.
2. ↑  «MPC/MPO/MPS Archive». *Minor Planet Center*. Ανακτήθηκε στις 13 Φεβρουαρίου 2019.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 7278578
* LCCN: nr95008250
* CiNii: DA08349969

 |

 |
Η **Συλλογή φωτογραφιών του Windows Live** (Windows Photo Gallery) είναι εφαρμογή διαχείρισης και διαμοιρασμού φωτογραφιών που διατίθεται ως μέρος του Windows Live της Microsoft. Είναι μια αναβαθμισμένη έκδοση της Συλλογής φωτογραφιών των Windows, μέρους των Windows Vista. Η Συλλογή φωτογραφιών του Windows Live, όμως, λειτουργεί και στα Windows XP, αλλά η έκδοση 64-bit των Vista δεν υποστηρίζεται προσωρινά. Η Συλλογή φωτογραφιών του Windows Live υποστηρίζει την προβολή εικόνων HD Photo στα Windows XP.

Η Συλλογή φωτογραφιών του Windows Live προσφέρει τη δυνατότητα διαχείρισης, εισαγωγής ετικετών και αναζήτησης ψηφιακών φωτογραφιών. Επιπλέον, επιτρέπει το διαμοιρασμό φωτογραφιών με τη δημοσίευσή τους στα Windows Live Spaces. Σύμφωνα με τη Microsoft, ίσως να μπορέσει να δημοσιεύει φωτογραφίες και σε άλλες ιστοσελίδες διαμοιρασμού, όπως το Flickr, εάν μπορούν να χρησιμοποιούν κοινά πρωτόκολλα. Περιλαμβάνει όλα τα χαρακτηριστικά της Συλλογής φωτογραφιών των Windows Vista και επιπλέον προσθέτει νέα χαρακτηριστικά συμπερίληψης ιστογράμματος χρωμάτων μιας εικόνας, προσθήκης πανοραμικής πινέζας και αυτόματης εισαγωγής ετικετών κατά την εισαγωγή των φωτογραφιών.

Το πρόγραμμα διατίθεται για λήψη ως δοκιμαστική έκδοση από το Windows Live Installer ως μέρος της οικογένειας προγραμμάτων του Windows Live 2.0.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Το Windows Live περνά στη δεύτερη γενιά». Ειδήσεις του CNet. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Ιουλίου 2012. Ανακτήθηκε στις 27 Ιουνίου 2007.
2. ↑  «Η Microsoft δημοσιεύει τη δυνατότητα αποθήκευσης στο Web, νέα συλλογή φωτογραφιών». Reuters Canada. Ανακτήθηκε στις 27 Ιουνίου 2007. [*νεκρός σύνδεσμος*]
3. ↑  Brandon LeBlanc. «Ανακοίνωση της Συλλογής φωτογραφιών του Windows Live». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Ιουνίου 2007. Ανακτήθηκε στις 27 Ιουνίου 2007.

Δείτε επίσης
------------

* Windows Live
* Συλλογή φωτογραφιών των Windows

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πληροφορίες της Συλλογή φωτογραφιών του Windows Live
* Ιστολόγιο φωτογραφιών και βίντεο της Microsoft - Το επόσημο ιστολόγιο της Συλλογής φωτογραφιών του Windows Live
Συντεταγμένες: 39°4′27″N 26°21′12″E﻿ / ﻿39.07417°N 26.35333°E﻿ / 39.07417; 26.35333

Όρος Όλυμπος
Ο ορεινός όγκος του Ολύμπου στο νησί της Λέσβου
Ο **Όλυμπος** είναι βουνό της νότιας Λέσβου και έχει υψόμετρο περί τα 999 μ. με 2η κορυφή το όρος Σκοτεινό με 914 μ. το Ψηλοκούδουνο, τον Σορόκο κ.α. και σχηματίζει εκτεταμένο ορεινό όγκο από τον Κάμπο της Γέρας έως την πεδιάδα του Πολιχνίτου και από τον κάμπο του ποταμού Ευεργέτουλα έως τις ακτές του Πλωμαρίου.

Φύση
----

Ο Όλυμπος είναι ασβεστολιθικό βουνό και πνιγμένο στο πράσινο γιατί είναι κατάφυτο από δάση Τραχείας Πεύκης, δάση από καστανιές, λίγες συστάδες από μαύρη πεύκη νότια της κορυφής *Σκοτεινό* και μακία βλάστηση. Επίσης πλατάνια, καρυδιές και λεύκες φύονται κατά μήκος των χειμάρρων, κάποια φυτεμένα μεγάλα πλέων έλατα ανάμεικτα με καστανιές και τραχεία πεύκη στη θέση *Σανατόριο* και τέλος οι καλλιέργειες ελαιόδεντρων που φτάνουν ακόμη μέχρι και σε υψόμετρο των 450 μ. περίπου. Επίσης καλλιεργούνται στην περιοχή πολλά είδη οπωροφόρων δέντρων όπως η κερασιά, η μηλιά, η αχλαδιά, η ροδακινιά.
Η πανίδα του βουνού είναι αυτή που συναντάται και σε άλλα νησιά του Αιγαίου με εξαίρεση τα πρόσφατα εισαχθέντα στο νησί αγριογούρουνα και ίσως η ύπαρξη κάποιων ελαφιών που είχαν εισαχθεί αρχές της δεκαετίας του 90'.
Κυριότεροι ποταμοί της Λέσβου που πηγάζουν από τον Όλυμπο είναι ο Ευεργέτουλας που εκβάλλει στον Κόλπο Γέρας, ο Βούβαρης που εκβάλλει στον Κόλπο Καλλονής και ο χείμαρρος Σεδούντας που εκβάλλει στο Αιγαίο Πέλαγος διαρρέοντας την κωμόπολη του Πλωμαρίου.

Το όρος Όλυμπος από τα νότια

Οικισμοί
--------

Στο βουνό είναι χτισμένοι διάφοροι οικισμοί με κυριότερο την κωμόπολη της Αγιάσου και το χωριό Ασώματος στο ανατολικό τμήμα του, ενώ στο δυτικό συναντάται το χωριό Αμπελικό του Δήμου Πλωμαρίου. Στα νότια είναι το Μεγαλοχώρι και το Παλαιοχώρι, και νοτιοδυτικά το Νεοχώρι και το Ακράσι, όλα του Δήμου Πλωμαρίου.
Στις ανατολικές παρυφές του ορεινού όγκου είναι χτισμένοι οι οικισμοί του Σκοπέλου και του Μεσαγρού του Δήμου Γέρας.
Ο **Σμαρκ Μισέλ** (Georges Jean-Jacques Smarck Michel ή απλώς Smarck Michel, 29 Μαρτίου 1937 – 1η Σεπτεμβρίου 2012) ήταν πολιτικός και επιχειρηματίας από την Αϊτή. Χρημάτισε Πρωθυπουργός της χώρας από το 1994 ως το 1995. Ο Σμαρτ ήταν ο τρίτος πρωθυπουργός επί προεδρίας του Ζαν Μπερτράντ Αριστίντ και ο πρώτος που διορίστηκε μετά την επιστροφή του Αριστίντ από την εξορία.

Προσωπικά στοιχεία
------------------

Ο Μισέλ γεννήθηκε στο Σαν Μαρκ και καταγόταν από οικογένεια στρατιωτικών. Ακολούθησε σπουδές στη Διοίκηση Επιχειρήσεων, τις οποίες ολοκλήρωσε στις ΗΠΑ. Παντρεύτηκε τη Βικτουάρ Μαρί-Ροζ Στερλίν, με την οποία απέκτησε 1 γιο και 2 κόρες.

Προτού ασχοληθεί με την πολιτική είχε επιχείρηση με μανάβικο και ήταν υπεύθυνος στον οικογενειακό τους φούρνο.

Πολιτική καριέρα
----------------

Η πολιτική του καριέρα ξεκίνησε όταν διορίστηκε ως υπουργός Εμπορίου.Διορίστηκε Πρωθυπουργός στις 27 Οκτωβρίου 1994 και ο διορισμός του εγκρίθηκε στις 8 Νοεμβρίου 1995, οπότε και ανέλαβε επίσημα καθήκοντα. Παρέμεινε στο αξίωμα ως τις 16 Οκτωβρίου 1995.

Ο Μισέλ πέθανε κοντά στο Πορτ-ο-Πρενς από εγκεφαλικό όγκο σε ηλικία 75 ετών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Associated Press (1 Σεπτεμβρίου 2012). «Former Haitian Prime Minister Smarck Michel dies at 75 from brain tumor, family says». The Washington Post. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Απριλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 2 Σεπτεμβρίου 2012.
2. ↑  «Aristide Announces Choice for New Premier». 1995-10-25.. Ανακτήθηκε στις 2010-12-27.
3. 1 2 3
Βιεννέζικο σνίτσελ
**Σνίτσελ** (γερμ. *Schnitzel*) αποκαλείται παραδοσιακό φαγητό της αυστριακής και γερμανικής κουζίνας, διαδεδομένο και δημοφιλές διεθνώς. Γίνεται από κομμάτια κρέατος που, αφού χτυπηθούν με ειδικό ξύλινο σφυρί, πανάρονται και τηγανίζονται σε λάδι. Το κρέας προέρχεται συνήθως από μοσχάρι, χοιρινό, κοτόπουλο κ.α.

Ετυμολογία
----------

Βιεννέζικο σνίτσελ, παραδοσιακό αυστριακό πιάτο 
Η λέξη προέρχεται από το υποκοριστικό *snitzel* της λέξης *sniz* (*κομμάτι*, *φλούδι*) στη μέση υψηλή γερμανική γλώσσα για την περιγραφή κομμένου κρέατος. Σήμερα η λέξη χρησιμοποιείται με την Αυστριακή σημασία του 19ου αιώνα, δηλώνοντας γενικότερα λεπτή φέτα κρέατος ή το μαγειρεμένο αποτέλεσμα συνοδεία ορεκτικών.

Βιεννέζικο σνίτσελ
------------------

Το βιεννέζικο σνίτσελ είναι δημοφιλές πιάτο της βιεννέζικης κουζίνας. Παράγεται από μοσχαρίσιο κρέας και γαρνίρεται παραδοσιακά με λεμόνι, ή πατατοσαλάτα (ή και πατάτες) με μαϊντανό και βούτυρο. 

Ο όρος βιενέζικο σνίτσελ είναι προστατευόμενη γεωγραφική ένδειξη στη Γερμανία και την Αυστρία, και μπορεί να παραχθεί μόνο από μοσχάρι. Όταν χρησιμοποιηθεί άλλος τύπος κρέατος, το πιάτο πρέπει να ονομαστεί Wiener Schnitzel vom Schwein/Pute/Huhn ("Βιενέζικο σνίτσελ γουρουνιού/γαλοπούλας/κοτόπουλο") ή Schnitzel nach Wiener Art ("Σνίτσελ βιεννέζικου σνίτσελ") για να το διαφοροποιήσει από την αρχική έκδοση με μοσχάρι.

Δείτε επίσης
------------

* Γερμανική κουζίνα

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Σνίτσελ** |

Παραπομπές
----------

1. ↑  Wiener Schnitzel Αρχειοθετήθηκε 2012-02-25 στο Wayback Machine.
Ο Πρόεδρος Ρόναλντ Ρέιγκαν κάνει πρόποση φορώντας μονόπετο σμόκιν
Το **σμόκιν (smoking) ή κοστούμι δείπνου** (όπως είναι ευρέως έτσι γνωστό στην Ελλάδα και σε πολλές γερμανόφωνες και μη χώρες της Ευρώπης),ονομάζεται επίσης **tuxedo** (στις Η.Π.Α.) ή **dinner jacket** (στο Ηνωμένο Βασίλειο και στις χώρες της Κοινοπολιτείας) είναι ένα ημι-επίσημο μαύρο κοστούμι δύο ή τριών τεμαχίων μονόπετο ή σταυρωτό που φοριέται κατα κανόνα σύμφωνα με τον ενδυματολογικό κώδικα των δυτικών κοινωνιών για επίσημες βραδινές περιστάσεις δηλαδή μετά απο τις 6 μ.μ. π.χ. σε ενα ρεβεγιόν ή ενα δείπνο. Διακρίνεται κυρίως από τα μεταξωτά πέτα του σακακιού, και από τις εξωτερικές ραφές του παντελονιού που είναι διακοσμημένες με μία μεταξωτή λωρίδα που ονομάζεται τρέσα σε αντίθεση με το παντελόνι του φράκου που κοσμείται απο μια διπλή τρέσα.

Πώς φοριέται
------------

Όπως παραδοσιακά ορίζεται από τον 20ο αιώνα στον Δυτικο ενδυματολογικό κώδικα για το ημι-επίσημο βραδινό ντύσιμο black tie ή cravate noire (όπως έχει καθιερωθεί ο όρος να αναφέρεται κυρίως σε προσκλήσεις και άλλα επίσημα έγραφα), το κοστούμι είναι είτε μαύρο ή μπλε μαύρο ή λευκό (μόνο το σακάκι), φοριέται με επίσημο λευκό πουκάμισο όπου διαθέτει γαλλικές μανσέτες που δένονται με μανικετόκουμπα, μαύρο δετό παπιγιόν, μαύρο γιλέκο (αν υπάρχει), τιράντες, μαύρες κάλτσες μέχρι το γόνατο, ζωνάρι(απαραίτητο μόνο όταν φοριέται με μονόπετο σακάκι), λευκο μαντηλι, μαυρο παπουτσι λουστρινι είτε oxford είτε με σατέν φιόγκο (opera pumps).

Ιστορία
-------

Το σημερινό σμόκιν εξελίχθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα από το σακάκι καπνίσματος το οποίο υπάρχει ως και σήμερα.

Είναι κοινώς παραδεκτό πως ο διάσημος οίκος ραπτικής Henry poole & Co στο νούμερο 15 της σάβιλ ρόου, το 1865 δημιούργησε το πρώτο σμόκιν για τον τότε Πρίγκιπα της Ουαλίας.

1. ↑  Crompton, Simon. «RICHARD ANDERSON TUXEDO: STYLE BREAKDOWN».
2. ↑  Flusser, Alan (2002). *Dressing the Man: Mastering the art of Permanent Fashion*. New York. σελ. 240-253.
3. ↑  Roetzel, Bernhard (2009). *Gentleman ο οδηγος του ανδρικου στυλ*. Βερολίνο. σελ. 322-329.
Στην Αρχαία ελληνική μυθολογία η **Σπάρτη** ήταν μυθική βασίλισσα στην Αρχαία Σπάρτη από την οποία η πόλη πήρε το όνομα προς τιμή της. Η Σπάρτη ήταν κόρη του βασιλιά Ευρώτα και της Κλήτας που έγινε γνωστή ως Τίασα. Παντρεύτηκε τον Λακεδαίμονα επώνυμο ήρωα της Λακωνίας, τα παιδιά τους ήταν ο Αμύκλας και η Ευρυδίκη του Άργους. Ο σύζυγός της Ευρυδίκης ήταν ο βασιλιάς του Άργους Ακρίσιος και ήταν η προγιαγιά του Υάκινθου, που έγινε ερωμένος τόσο του Απόλλωνος όσο και του Ζέφυρου. Οι απόγονοι της ήταν ο βασιλιάς της Σπάρτης Τυνδάρεως, ο αδελφός του Ικάριος ο Λακεδαιμόνιος και τα παιδιά τους Κλυταιμνήστρα, Κάστωρ και Πηνελόπη. Ο Παυσανίας έγραψε ότι ο Ευρώτας δεν είχε γιους και όρισε διάδοχο του τον γαμπρό του Λακεδαίμονα. Εκείνος μετονόμασε την περιοχή σε *"Λακεδαίμονα"* και τους κατοίκους *"Λακεδαιμονείς"*, την πόλη την ονόμασε Σπάρτη προς τιμή της συζύγου του.Παυσανίας, 3.1.2 Η Σπάρτη αναπαριστάνεται σε Δελφικό τρίποδα στις Αμύκλες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Παυσανίας, 3.1.2
2. ↑  Παυσανίας, 3.1.2 & 3.18.6
3. ↑  Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου, 1.3.3; Παυσανίας, 3.1.3
4. ↑  Παυσανίας, 3.1.4

Πηγές
-----

* Apollodorus, The Library with an English Translation by Sir James George Frazer, F.B.A. F.R.S. in 2 Volumes, Cambridge, MA, Harvard University Press; London, William Heinemann Ltd. 1921.
* Pausanias, Description of Greece with an English Translation by W.H.S. Jones, Litt.D. and H.A. Ormerod, M.A. in 4 Volumes. Cambridge, MA, Harvard University Press; London, William Heinemann Ltd. 1918.
* Pausanias, Graeciae Descriptio. 3 vols. Leipzig, Teubner. 1903.
Συντεταγμένες: 04°55′S 72°20′E﻿ / ﻿4.917°S 72.333°E﻿ / -4.917; 72.333

|  |
| --- |
|  **Σπήκερς Μπάγκος**  |
| **Τύπος** | Άχλοη ατόλλη |
| **Θέση** | Ινδικός ΩκεανόςΤσάγκος Αρχιπέλαγος |
| **Συντεταγμένες** | 04°55′S 72°20′E﻿ / ﻿4.917°S 72.333°E﻿ / -4.917; 72.333 |
| **Χώρα** | Ηνωμένο Βασίλειο |
| **Εξαρτημένη Περιοχή** | Βρετανικό Έδαφος Ινδικού Ωκεανού |
| **Έκταση (χμ²)** | 582 |
| **Χερσαία έκταση** | >0 |
| **Διαστάσεις** | 44 χμ επί 24 χμ |
| **Μικρότερο βάθος και μέγιστο υψόμετρο (μέτρα)** | 0 |
| **Νησιά** | Ένας αριθμός από στεγνά αμμώδη κης |

Το **Σπήκερς Μπάγκος** είναι μια μεγάλη δομή κοραλλιογενούς ατόλλης στο βορειοδυτικό τμήμα του Αρχιπελάγους Τσάγκος. Είναι ένα από τα βορειότερα χαρακτηριστικά του αρχιπελάγους, και βρίσκεται στις γεωγραφικές συντεταγμένες 04°55′S 72°20′E﻿ / ﻿4.917°S 72.333°E﻿ / -4.917; 72.333, 22 χμ βορειοδυτικά του Υφάλου Μπλενχάιμ και έχει μήκος 44 χμ στον άξονα από τα βορειοανατολικά προς τα νοτιοδυτικά, και πλάτος 24 χμ. Η συνολική του έκταση είναι 582 χμ², και αποτελείται κυρίως από νερά. Το μεγαλύτερο τμήμα του δακτυλίου του υφάλου είναι μεταξύ 5,5 και 14,5 μέτρα κάτω από το νερό. Στα νότια, κοντά στην νοτιοδυτική άκρη, υπάρχουν κοραλλιογενείς κεφαλές στις γεωγραφικές συντεταγμένες 05°04′S 72°16′E﻿ / ﻿5.067°S 72.267°E﻿ / -5.067; 72.267, που στεγνώνουν κατά την άμπωτη της παλίρροιας και η θάλασσα σπάει με ορμή πάνω από αυτές κατά την διάρκεια των νοτιοανατολικών αλιγών ανέμων. Στα βορειοανατολικά, στις συντεταγμένες 04°47′S 72°26′E﻿ / ﻿4.783°S 72.433°E﻿ / -4.783; 72.433, υπάρχει ένας αριθμός από στεγνά κης, το μεγαλύτερο εκ των οποίων, ο Ύφαλος Μεγάλος Σπήκερς, μόλις που φτάνει το ανώτατο όριο της πλημμυρίδας της παλίρροιας. Η χερσαία έκταση είναι μηδαμινή. 

Το Σπήκερς Μπάγκος παρατηρήθηκε το 1856 από τον Βρετανό καπετάνιο Τζ. Σπήκερ με το πλοίο HMS Γουώλλεραπ. Αποτελεί το θέατρο πολλών ναυαγίων, και από παλαιότερες εποχές.

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Ατόλλες του Αρχιπελάγους Τσάγκος (Βρετανικό Έδαφος Ινδικού Ωκεανού) |
| --- |
|  |
| Ατόλλες με χερσαία έκταση | 
* Ντιέγκο Γκαρσία
* Έγκμοντ Νήσοι
* Πέρος Μπάνιος
* Σάλομον Νήσοι
* Ύφαλος Μπλενχάιμ

|  |  |
| --- | --- |
| Μεγάλο Τσάγκος Μπάγκος | 
* Νέλσονς Νήσος
* Τρεις Αδερφοί Νήσοι
* Αετού Νήσοι
* Επικίνδυνη Νήσος
 |

 |
|  |
| Βυθισμένοι ύφαλοι | 
* Σπήκερς Μπάγκος
* Ύφαλος Κολβοκορέσσες
* Ξέρες Μπενάρες
* Βίκτορυ Μπάγκος
* Κωβέν Μπάγκος
* Πιττ Μπάγκος
* Γάγγης Μπάγκος
* Γουάιτ Μπάγκος
* Σεντούριον Μπάγκος
* Όουεν Μπάγκος
 |

 |
Ο **Έντρε Μίστετ** (10 Σεπτεμβρίου 1912 στο Μπουζιάσφιρντου – 12 Ιουλίου 2006) ήταν Ούγγρος μηχανικός, υπουργός, πολιτικός και οικοδόμος. Κέρδισε το βραβείο Σέτσενι και συνέβαλε στην ανοικοδόμηση πολλών γεφυρών της Βουδαπέστης μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Εναέρια άποψη της γέφυρας Ερσέμπετ της Βουδαπέστης. Ο Μίστετ συνέβαλε στον σχεδιασμό της.

Πρώιμη καριέρα
--------------

Ο Μίστετ γεννήθηκε στο χωριό Μπουζιάσφιρντου της επαρχίας Τέμες. Ο πατέρας του καταγόταν από οικογένεια Γάλλων Ουγενότων και η μητέρα καταγόταν από οικογένεια ελληνοσερβικής καταγωγής. Μετά τη Συνθήκη του Τριανόν, η οικογένεια μετακόμισε στην Ουγγαρία (υπενθυμίζεται ότι μετά τη συνθήκη η κομητεία Τέμες - με πρωτεύουσα τη σημερινή Τιμισοάρα - πέρασε στη Ρουμανία). Άρχισε τις σπουδές του στη στρατιωτική ακαδημία Ματιάς Χούνιαντι, έχοντας στόχο να υπηρετήσει στο στρατό, αλλά άλλαξε γνώμη και αποφοίτησε από το πολυτεχνείο της Βουδαπέστης το 1935. Ξεκίνησε να εργάζεται στο σιδηροδρομικό εργοστάσιο Γκανζ και αργότερα συμμετείχε στην κατασκευή δρόμων μεταξύ του Σέκεσφεχερβαρ και Γκρατς. Άνοιξε το δικό του αρχιτεκτονικό γραφείο το 1940. Ανάμεσα στις πρώτες του δουλειές ήταν μια καλωδιωτή γέφυρα στο Σόλνοκ, η μεγαλύτερη του είδους της εκείνη την εποχή. Συμμετείχε στην αντιναζιστική αντίσταση κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *PIM identifier*. resolver.pim.hu/auth/PIM65365. Ανακτήθηκε στις 19  Ιουνίου 2020.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 121405814
* ISNI: 0000 0000 7960 8027

 |

 |
Λόγος σημαίας: 1:2
Σημαία του Κυβερνήτη
Σημαία του Κυβερνήτη, 1876-1981
Σημαία της πολιτείας, 1867
Έμβλημα της πολιτείας
Η σημερινή πολιτειακή **σημαία της Νέας Νότιας Ουαλίας** καθιερώθηκε επίσημα από την κυβέρνηση της Νέας Νότιας Ουαλίας το 1876.

Η σημαία βασίζεται σε μια αλλαγή της βρετανικής σημαίας με το έμβλημα της πολιτείας να βρίσκεται στο ελεύθερο μέρος. Το έμβλημα αποτελείται από έναν λευκό κυκλικό δίσκο με έναν Σταυρό του Αγίου Γεωργίου. Στο κέντρο του σταυρού βρίσκεται ένα χρυσό λιοντάρι που περπατά με το δεξί του πόδι ανυψωμένο και τα υπόλοιπα πόδια στο έδαφος. Σε κάθε άκρη του σταυρού βρίσκεται ένα οκτάκτινο χρυσό αστέρι.

Η υιοθέτηση της σημαίας έγινε λόγω κριτικής που έτυχαν οι σχεδιαστές της προηγούμενης σημαίας από το Ναυαρχείο, καθώς το προηγούμενο σχέδιο ήταν παρόμοιο με εκείνο της Σημαίας της Βικτώριας.

Το πολιτειακό έμβλημα σχεδιάστηκε από τον αποικιακό αρχιτέκτονα Τζέιμς Μπάρνετ και τον Πλοίαρχο Φράνσις Χίξον, έναν απόστρατο αξιωματικό του Βασιλικού Ναυτικού. Πιθανότατα πρόκειται για πιο απλουστευμένη έκδοση του ημιεπίσημου εμβλήματος της Νέας Νότιας Ουαλίας την εποχή εκείνη.

Προηγούμενες σημαίες
--------------------

Η πρώτη σημαία της Νέας Νότιας Ουαλίας υιοθετήθηκε το 1867. Και σε εκείνη υπήρχε η βρετανική σημαία σε άλλη θέση με τα γράμματα "NSW" που βρίσκονταν στο ελεύθερο μέρος της σημαίας. Η καθιέρωση της σημαίας ήταν απάντηση στην Αμυντική Διαταγή του Αποικιακού Ναυτικού του 1865, που είχε εγκριθεί από τη Βρετανία και με βάση εκείνη όλα τα αποικιακά πλεούμενα ήταν υποχρεωμένα να φέρουν την μπλε ή την κόκκινη βρετανική σημαία με τη σφραγίδα ή το έμβλημα της αποικίας στο ελεύθερο τμήμα.

Η Νέα Νότια Ουαλία υιοθέτησε μια δεύτερη σημαία το 1870 που ήταν σχεδόν πανομοιότυπη με εκείνη της πολιτείας της Βικτώριας. Η σημαία ήταν κι αυτή η παραλλαγμένη βρετανική σημαία με το έμβλημα του Κυβερνήτη να βρίσκεται στο ελεύθερο μέρος. Το έμβλημα ήταν ο Σταυρός του Νότου και ένα αυτοκρατορικό στέμμα πάνω από το Σταυρό. Η διαφορά της σημαίας εκείνης με τη σημαία της Βικτώριας ήταν ότι στην πρώτη τα αστέρια ήταν χρυσά και οι ακτίνες τους αυξάνονταν από 5 σε 9 με κάθε αστέρι να έχει μία ακτίνα που έβλεπε προς το κάτω μέρος της σημαίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Κυβέρνηση της Νέας Νότιας Ουαλίας (2007). «New South Wales Flag». *Σημαίες και Εμβλήματα*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Ιουλίου 2008. Ανακτήθηκε στις 10 Αυγούστου 2008.
Η **ΣΚΑ Χαμπάροφσκ** (ρωσικά: СКА-Хабаровск) είναι ρωστική ποδοσφαιρική ομάδα από το Χαμπάροφσκ. Ιδρύθηκε το 1946. Χρώματα της ομάδας είναι το κόκκινο και το μπλε. Η ομάδα διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες της στο Στάδιο Λένιν, χωρητικότητας 15.000 θεατών.

Ιστορία
-------

Η ομάδα αγωνιζόταν στις σοβιετικές διοργανώσεις από το 1957, ωστόσο δε συμμετείχε ποτέ στο Σοβιετικό Πρωτάθλημα. Συμμετείχε στο Πρωτάθλημα ΦΝΛ από το 2002 έως το 2017. Καλύτερη θέση που κατέλαβε στο Πρωτάθλημα ΦΝΛ ήταν η 4η την περίοδο 2012-13. Ως αποτέλεσμα συμμετείχε σε πλέι-οφ με αντίπαλο τη Ροστόφ (13η στην ανώτατη κατηγορία Ρωσίας), αλλά έχασε με συνολικό σκορ 3-0 και έχασε την ευκαιρία να προβιβαστεί στην ανώτατη κατηγορία της χώρας. Το 2017, μετείχε στα πλέι-οφ ανόδου όπου κέρδισε στα πέναλτι την Αρινμπούρκ και προβιβάστηκε στο Πρωτάθλημα Ρωσίας

Ονομασίες
---------

Η ομάδα έχει μετονομαστεί αρκετές φορές.

* 1946-1953 — ΝΤΚΑ (ДКА)
* 1954 — ΟΝΤΟ (ОДО)
* 1955-1956 гг. — ΝΤΟ (ДО)
* 1957 — ΟΣΚ (ОСК)
* 1957-1959 — ΣΚΒΟ (СКВО)
* 1960-1999 — ΣΚΑ (СКА)
* 1999-2016 — ΣΚΑ Ενέργκια («СКА-Энергия»)
* 2016 — ΣΚΑ Χαμπάροφσκ («СКА-Хабаровск»)

Παραπομπές
----------

1. ↑  Lenin Stadium worldofstadiums.com
2. ↑  «С 1 июня мы - ФК "СКА-Хабаровск"!» (στα Ρωσικά). FC SKA-Khabarovsk. 2 Ιουνίου 2016. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Ιουνίου 2016. Ανακτήθηκε στις 28 Ιουλίου 2017.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος (Ρωσικά)
Η ***Σαλανόια*** (***Salanoia***) είναι γένος της οικογένειας σαρκοφάγων, Ευπλερίδες, η οποία περιέχει δύο είδη τα οποία βρίσκονται στη Μαδαγασκάρη. Μοιάζουν με μαγκούστες, πράγμα που υποδηλώνεται από παλιότερες εκδοχές των αγγλικών ονομάτων τους (*Brown-tailed Mongoose*, μαγκούστα με καφέ ουρά, πλέον ονομάζεται *Brown-tailed Vontsira*). Το όνομα του γένους, *Salanoia* , προέρχεται από το κοινό όνομα του *Salanoia concolor*: *Salano*.

Σε ανακοινώσεις για την πρόσφατη ανακάλυψη του *Salanoia durrelli* τα δύο περιγραφόμενα μέλη του γένους αναφέρονται με το κοινό όνομα *Vontsira* (*βοντσίρα*). Η λέξη *βοντσίρα* είναι μαλαγασική κοινή λέξη για μερικά τοπικά είδη σαρκοφάγων που μοιάζουν με μαγκούστες και ανήκουν στα συγγενικά γένη *Salanoia*, *Galidia*, και *Galidictis*.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Durbin, J.; Funk, S. M.; Hawkins, F.; Hills, D. M.; Jenkins, P. D.; Moncrieff, C. B.; Ralainasolo, F. B. (2010), «Investigations into the status of a new taxon of *Salanoia* (Mammalia: Carnivora: Eupleridae) from the marshes of Lac Alaotra, Madagascar», *Systematics and Biodiversity*
2. 1 2 3  Schuurman, Derek; Nick Garbutt; Bradt, Hilary (2008). *Madagascar Wildlife 3rd (Bradt Travel Guide Madagascar Wildlife)*. Bradt Travel Guides. ISBN 1-84162-245-1. CS1 maint: Πολλαπλές ονομασίες: authors list (link)
3. ↑
4. ↑
Αστική σημαία της Θουριγγίας.
Η **σημαία της Θουριγγίας** είναι ερυθρόλευκη και καθιερώθηκε με νόμο που υπερψήφισε το τοπικό Κοινοβούλιο το 1991. Οι αναλογίες της είναι 1:2 , ωστόσο χρησιμοποιείται πιο πολύ η σημαία με λόγο 3:5.

Περιγραφή
---------

Η αστική σημαία (*Landesflagge*) είναι δίχρωμη. Αποτελείται από δύο ισοπαχείς οριζόντιες λωρίδες, εκ των οποίων η επάνω είναι λευκή και η κάτω κόκκινη.

Η κρατική σημαία (*Landesdienstflagge*) είναι πανομοιότυπη με την αστική, έχει όμως επιπρόσθετα το έμβλημα του κρατιδίου στο κέντρο της. Στο έμβλημα το κύριο στοιχείο είναι ένα λιοντάρι με χρυσό στέμμα σε φόντο μπλε, το οποίο είναι ελεύθερο και περιβάλλεται από οκτώ αστέρια.

Ιστορικά στοιχεία
-----------------

Η ερυθρόλευκη σημαία ήδη χρησιμοποιούνταν μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Καθιερώθηκε αρχικά το 1921, καταργήθηκε το 1935, επανακαθιερώθηκε το 1946, καταργήθηκε ξανά το 1952 και τελικά καθιερώθηκε στις 11 Απριλίου του 1991. Τα χρώματα της σημαίας εγκρίθηκαν τον Ιανουάριο του 1991.

Η κρατική σημαία με το έμβλημα επισημοποιήθηκε έπειτα από τον κανονισμό 44. Επίσημα έγινε σημαία των κυβερνητικών αρχών τον Απρίλιο του 1991. Εκτός από την οριζόντια, υπάρχει και κάθετη έκδοση της σημαίας αυτής.

Δες επίσης
----------

* Έμβλημα της Θουριγγίας

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πληροφορίες για τη σημαία της Θουριγγίας από τις **Σημαίες του Κόσμου**
* Επίσημος ιστότοπος του κρατιδίου
Το **Σαλαμινία Ι** ήταν ατμόπλοιο. Του ιδίου τύπου ήταν το Πανόπη ΙI και το Πάραλος. Παραγγέλθηκαν μεταξύ 1858–1859 στα ναυπηγεία ‘Reid & Co.’ της Γλασκόβης.

Απέπλευσε με ξένο πλήρωμα στις 28 Φεβρουαρίου 1859 και έφθασε στον Ναύσταθμο Πόρου στις 22 Μαρτίου 1859, παραδόθηκε δε στις Ελληνικές Αρχές ένα μήνα αργότερα.

Στις 07/06/1860 μαζί με το ‘Αφρόεσσα’ απέπλευσε προς τη Βηρυτό με την εντολή να προστατεύσουν τους ομογενείς από τις σφαγές των Δρούσων. Μέχρι τον Ιούλιο 1860 παρέμεινε εκεί και στη συνέχεια επέστρεψε στον Πειραιά μεταφέροντας πρόσφυγες. Τον Ιανουάριο του 1861 συγκρούσθηκε με το Α/Τ ‘Πανελλήνιον’ στον Αργολικό κόλπο με σοβαρές υλικές ζημιές.

Στη συνέχεια χρησιμοποιήθηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα σαν φυλακίδα της Ελληνικής Πρεσβείας στην Κωνσταντινούπολη. Την περίοδο 1907-1913 χρησιμοποιήθηκε σαν ανεφοδιαστικό φάρων και παράλληλα από το 1910 για την συγκοινωνία του Ναυστάθμου. Το 1913 μετατράπηκε σε ναυτώνα και τελικά παροπλίσθηκε το 1922.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «hellasarmy.gr».
Η **σημαία της Καρελο-Φινλανδικής ΣΣΔ** εγκρίθηκε από τη Καρελο-Φινλανδική ΣΣΔ στις 13 Μαρτίου 1953. ησημαία είναι παρόμοια με τη σημαία της Σοβιετικής Ένωσης αλλά με το μπλε (πλάτος 1/6) και το πράσινο (πλάτος 1/5) τοποθετούνται στο κάτω μέρος. Στην κορυφή της σημαίας υπάρχει ένα χρυσό σφυροδρέπανο και το κόκκινο αστέρι με χρυσό σύνορο. Το πράσινο χρώμα συμβολίζει την δασικών πόρων και το μπλε αντιπροσωπεύει την αφθονία των ποταμών και των λιμνών.

Ιστορία
-------

Πριν από αυτό, η σημαία περιείχε ένα χρυσό σφυροδρέπανο στην επάνω αριστερή γωνία, και τους λατινικούς χαρακτήρες *Karjalais-Suomalainen SNT* (Karjalais-Suomalainen Sosialistinen Neuvostotasavalta) και την επιγραφή *Карело-Финская ССР* (Карело-Финская Советская Социалистическая Республика) παρακάτω σε χρυσή γραμματοσειρά sans-serif. 

Μια πρόταση του 1947 περιείχε ακριβώς το ίδιο σχέδιο με τη σημαία που εγκρίθηκε το 1953, μαζί με τις συντομογραφίες *K.-S. S. N. T.* και *К.-Ф.С.С.Р.*  σε χρυσή γραμματοσειρά sans-serif κάτω από το χρυσό σφυροδρέπανο. Η πρόταση επίσης περιείχε μια γραμμή με μαύρα στυλιζαρισμένα δέντρα στην μπλε γραμμή που θα την έκανε ξεχωριστή στις σημαίες των ΣΣΔ.

Όταν η Καρελο-Φινλανδική ΣΣΔ υποβιβάστηκε στο καθεστώς ΑΣΣΔ στις 16 Ιουλίου 1956, χρησιμοποιήθηκε σημαία της Ρωσικής ΣΟΣΔ αλλά με τις επιγραφές *Карельская АССР* ("Karel'skaya ASSR") και *Karjalan ASN* κάτω από το σφυροδρέπανο.

Δείτε επίσης
------------

* Σημαία της Δημοκρατίας της Καρελίας

Παραπομπές
----------

1. ↑  Карелия

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Καρελο-Φινλανδική ΣΣΔ στις Σημαίες του Κόσμου
Η **Ένωση Επιμελητηρίων και Χρηματιστηρίων Εμπορευμάτων της Τουρκίας** (τουρκικά: Türkiye Odalar ve Borsalar Birliği, εν συντομία TOBB) είναι μια συνομοσπονδία όλων των τοπικών εμπορικών, βιομηχανικών και ναυτιλιακών επιμελητηρίων καθώς και των χρηματιστηρίων εμπορευμάτων στην Τουρκία. Η Ένωση ιδρύθηκε στις 8 Μαρτίου 1950 ως οργάνωση-ομπρέλα στην Άγκυρα και ως το ανώτατο νομικό πρόσωπο της χώρας που εκπροσωπεί τον ιδιωτικό τομέα. Πρόεδρος της είναι ο M. Rifat Hisarcıklıoğlu από το 2001.

Επί του παρόντος, η TOBB έχει 365 επιμελητήρια και χρηματιστήρια εμπορευμάτων όπως:

* 178 εμπορικά και βιομηχανικά επιμελητήρια,
* 60 εμπορικά επιμελητήρια,
* 12 βιομηχανικά επιμελητήρια,
* 2 επιμελητήρια θαλάσσιου εμπορίου και
* 113 ανταλλακτήρια εμπορευμάτων

με συνολικό αριθμό μελών 1,4 εκατομμύρια επιχειρήσεις.

Το TOBB είναι συνδεδεμένο με την Ένωση Ευρωπαϊκών Εμπορικών και Βιομηχανικών Επιμελητηρίων (Eurochambres), το Ισλαμικό Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο (ICCI), την Ένωση Μεσογειακών Εμπορικών και Βιομηχανικών Επιμελητηρίων (ASCAME), την Ένωση Βαλκανικών Επιμελητηρίων (ABC) και την Ένωση Εμπορικών και Βιομηχανικών Επιμελητηρίων της Ζώνης της Μαύρης Θάλασσας (BCCI).

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «The Union of Chambers and Commodity Exchanges of Türkiye». *www.tobb.org.tr*. Ανακτήθηκε στις 16 Μαΐου 2023.
2. 1 2 3  «President». *www.tobb.org.tr*. Ανακτήθηκε στις 16 Μαΐου 2023.
3. ↑  «Association of the Black Sea Zone Chambers of Commerce and Industry». *www.bcci.bg*. Ανακτήθηκε στις 16 Μαΐου 2023.
Ο **Σατόμου Σιμίζο** (ιαπωνικά: 清水 三十六, Shimizu Satomu, 22 Ιουνίου 1903 - 14 Φεβρουαρίου 1967), περισσότερο γνωστός με ψευδώνυμο του **Σούγκορο Γιαμαμότο**, (山本 周五郎, Yamamoto Shūgorō), ήταν Ιάπωνας μυθιστοριογράφος και συγγραφέας μικρών ιστοριών, ιδιαίτερα ενεργός την περίοδο *Shōwa* της Ιαπωνίας. Η λογοτεχνία του κατέληξε δημοφιλής και κυκλοφόρησε έργα με πάνω από 14 ψευδώνυμα. Γεννήθηκε στην Οτσούκι, στην περιφέρεια Γαμανάσι, μέσα σε φτωχή οικογένεια. Λόγω οικονομικής δυστοκίας, παράτησε τις εγκύκλιες σπουδές του νωρίς, συνεχίζοντας όμως μία ελλιπή εκπαίδευση. Το ψευδώνυμο του το πήρε από ένα μαγαζί με χρησιμοποιημένα βιβλία, από το οποίο ζούσε από πάνω του ως οικότροφος. 

Το λογοτεχνικό του ντεμπούτο το έκανε με μία μικρή ιστορία τη *Sumadera fukin*, καθώς κι ένα θεατρικό έργο σε τρία μέρη, ονόματι *Horinji iki*, τα οποία και τα δύο κυκλοφόρησαν το 1926. Το αρχικό του έργο ήταν είχε επίκεντρο την παιδική λογοτεχνία. Το 1932, έκανε μεταστροφή στην καριέρα του κι έγραψε την πρώτη του ιστορία για ενήλικες, ονόματι *Dadara Dambei*, η οποία έλαβε μία μικρή αποδοχή από τον λογοτεχνικό κόσμο της εποχής. Αυτό του έδωσε κίνητρο να συνεχίσει σε αυτήν την κατεύθυνση, γράφοντας αστυνομική λογοτεχνία και περιπέτειες με νεαρούς συνήθως πρωταγωνιστές. Μεταξύ το 1940 και το 1945 έγραψε και ιστορίες με θέμα τους σαμουράι και τον γυναικείο δυναμισμό, έργα ταιριαστά για την περίοδο του πολέμου. 

Έργα με θέμα την ιστορία συνέχισε να γράφει και στην μεταπολεμική Ιαπωνία, όπως το *Momi no ki wa nokotta*. Τα έργα του χαρακτηρίζονται από μία δυσαρέσκεια για την εξουσία, συμπάθεια για τους περιθωριακούς και αδικημένους, και με έμφαση στην παράδοση. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το *Nihon Fujin Fudoki*, το οποίο ήταν υποψήφια στα Naoki Award, έναν από τους πιο εξέχοντα λογοτεχνικά βραβεία στην Ιαπωνία, με τον Γιαμαμότο να απαρνείται την υποψηφιότητα, λέγοντας ότι το έργο του δεν είναι λογοτεχνικό. Απεβίωσε από πνευμονία στη Γιοκοχάμα, σε ηλικία 63 ετών. Το 1987, δημιουργήθηκαν λογοτεχνικά βραβεία με το όνομά του (Yamamoto Shūgorō Prize). Πολλά έργα του διασκευάστηκαν και έγιναν σενάριο σε κινηματογραφικές ταινίες, όπως στο *Sanjuro*, του Ακίρα Κουροσάβα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Fukue, Nastuko, "Literary awards run spectrum Αρχειοθετήθηκε 2012-02-15 στο Wayback Machine.", *Japan Times*, 14 February 2012, p. 3.
2. ↑  J'Lit | Awards : Yamamoto Shugoro Prize | Books from Japan

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Shugoro Yamamoto at J'Lit Books from Japan

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 24758285
* **Europeana**: agent/base/78552
* LCCN: n82099050
* ISNI: 0000 0000 8103 6785
* GND: 118952668
* SUDOC: 050214306
* BNF: cb13517701m (data)
* BIBSYS: 2025270
* NLA: 36510623
* NDL: 00093563
* NKC: kup20030000113041
* BNE: XX5620170
* CiNii: DA00660575

 |

 |
**Αγία Τριάδα** ονομάζεται ένας οικισμός, προς τα νότια της Κάτω Σκοτίνας, στο Νομό Πιερίας. Κατοικήθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1930 από κατοίκους της Άνω Σκοτίνας στην πλειονότητά του Στυλαίοι οι οποίοι φρόντισαν να κτισθεί η εκκλησία της Αγίας Τριάδας μετά από έρανο που πραγματοποιήθηκε στην Αμερική, από όπου πήρε και το όνομα ο παρών οικισμός και ειδικά μετά τη μαζική φυγή των κατοίκων της κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά και του Εμφυλίου. Από το 1950 και έκτοτε αποτελεί με τη Σκοτίνα ενιαίο οικισμό.

Βιβλιογραφία
------------

* Εγκυκλοπαίδεια **Μαλλιάρης- Παιδεία**, τόμος 24, σελ. 27.
* Λαική παράδοση στον Κάτω Όλυμπο"Η Σκοτίνα" Ιω,Α.Καλιαμπού,κώδικας Θεσσαλονίκη 2007
Η Αγία Φιλοθέη καταγόταν από τη Βουλγαρία. Γεννήθηκε στο Τίρνοβο στις αρχές του 13ου αιώνα. Εορτάζει στις 7 Δεκεμβρίου.

Βιογραφία
---------

Στις 7 Δεκεμβρίου τιμάται η μνήμη της ανακομιδής του λειψάνου της Αγίας Φιλοθέης από το Τίρνοβο στην Κούρτεα ντέ Άρτζες. Η Αγία Φιλοθέη γεννήθηκε στο Τίρνοβο της Βουλγαρίας στις αρχές του 13ου αιώνα από ευλαβή μητέρα, από την οποία είχε διδαχτεί την αγάπη προς τον Θεό και τους ανθρώπους. Η μητέρα της πέθανε πρόωρα και η νέα σύζυγος του πατέρα της την κακομεταχειριζόταν αλλά εκείνη υπέμεινε και πρόκοβε στην αρετή. Όταν ήταν 12 ετών, η μητριά της την έστελνε να πηγαίνει φαγητό στον πατέρα της, που εργαζόταν στα χωράφια. Εκείνη όμως, μοίραζε το περισσότερο στους φτωχούς. Όταν ο πατέρας της την είδε, την έπιασε, την έδεσε με σχοινιά και την χτύπησε με τσεκούρι στο πόδι. Έτσι η αγία παρέδωσε την ψυχή της στον Κύριο. Όταν ο πατέρας της δοκίμασε να ανασηκώσει το λείψανο για να το κρύψει, δεν μπόρεσε γιατί ήταν υπερφυσικά βαρύ. Το λείψανο έγινε ελαφρύ μόνο όταν ο Μητροπολίτης και πλήθος κληρικών και κόσμου μνημόνευσαν το ναό της Κούρτεα ντε Άρτζες στη Ρουμανία. Με την πεποίθηση ότι αυτή ήταν η βούληση της Αγίας, μετέφεραν το άγιο λείψανο όπου σήμερα φυλάσσεται σε αργυρή λάρνακα και αποτελεί αστείρευτη πηγή ιάσεων του ορθοδόξου ρουμανικού λαού.

Πηγές
-----

1. ↑  «Αγία Φιλοθέη του Άρτζες Ρουμανίας». *Ορθόδοξος Συναξαριστής*.
Ο **Στυλιανός Εμμ. Ματζαπετάκης** (1940-) είναι Έλληνας φαρμακοποιός και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής Ηρακλείου από το 1989 ως το 1993 και από το 2000 ως το 2007.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στο Ηράκλειο στις 25 Σεπτεμβρίου 1940. Είναι συνταξιούχος φαρμακοποιός συνεχίζοντας μια παράδοση 75 χρόνων. Με τη σύζυγό του, Μιράντα Παπαχατζή, απέκτησαν δυο γιους, τον Μανώλη, χημικό, υπεύθυνο ερευνητικού κέντρου στην Λισαβόνα και τον Παναγιώτη, διοικητικό στέλεχος της Τράπεζας Πειραιώς.

Θήτευσε στην Τοπική Αυτοδιοίκηση εκλεγόμενος από το 1978 δημοτικός σύμβουλος ενώ το 1986 υπήρξε υποψήφιος Δήμαρχος. Αναμείχθηκε στην πολιτική και εκλέχτηκε δύο φορές βουλευτής (στις εκλογές του Ιουνίου του 1989 και του Απριλίου του 1990) με την Νέα Δημοκρατία επί κυβερνήσεως Μητσοτάκη και δύο φορές με το ΠΑΣΟΚ (2000 και 2004) επί κυβερνήσεως Σημίτη.

Δραστηριοποιήθηκε ιδιαίτερα στα θέματα υγείας (ήταν εισηγητής στα περισσότερα φαρμακευτικά νομοσχέδια), στον τομέα των αποδήμων ενώ καλλιέργησε στενές σχέσεις με την Κίνα και διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην προώθηση και εξαγωγή του κρητικού ελαιολάδου.

Το 2007 αποσύρθηκε από την πολιτική και έκτοτε ασχολείται κυρίως με θέματα πολιτισμού, δραστηριοποιούμενος ιδιαίτερα τα τελευταία πέντε χρόνια με το Μουσείο Νίκου Καζαντζάκη στο οποίο διατέλεσε πρόεδρος ως τον Ιανουάριο του 2017.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Κοινοβουλευτική θητεία Στυλιανού Ε. Ματζαπετάκη Αρχειοθετήθηκε 2020-09-20 στο Wayback Machine. δικτυακός τόπος της Βουλής των Ελλήνων, ανάκτηση 4-10-2018.
2. ↑  Παραιτήθηκε ο πρόεδρος του Μουσείου «Νίκου Καζαντζάκη»[*νεκρός σύνδεσμος*], Prisma News, 18-1-2017, ανάκτηση 5-10-2018.
Ο **Στυλιανός Κιτριλάκης** (1896 - Απρίλιος 1964), του Εμμανουήλ, ήταν Έλληνας στρατιωτικός. Υπηρέτησε ως αρχηγός ΓΕΕΘΑ την περίοδο 1952-54.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1896 και τέλειωσε την Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων και την Ανωτέρα Σχολή Πολέμου.
 Έλαβε μέρος σε όλους τους μεγάλους πολέμους, όπως στη Μικρασιατική Εκστρατεία και στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Στις 17 Σεπτεμβρίου 1941 ανέλαβε επικεφαλής της αντιστασιακής οργάνωσης Όμηρος μαζί με τον αντισυνταγματάρχη Δόβα. 

Το 1948 ανέλαβε διοικητής του Β΄ Σώματος Στρατού, ως το 1949. Πήρε μέρος στην επιχείρηση στο Γράμμο.
Το 1952 διορίστηκε αρχηγός ΓΕΕΘΑ, ενώ ήταν Αντιστράτηγος. Αποστρατεύτηκε το 1954 και μετά την αποστρατεία του ήταν μέλος του συμβουλίου της ΔΕΗ.

Πέθανε από πνευμονικό οίδημα τον Απρίλιο του 1964 και κηδεύτηκε στην Αθήνα. Ήταν παντρεμένος με τη Μαρία Κοζάκη-Τυπάλδου και απέκτησαν 2 παιδιά.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Ελληνικόν who's who, Εκδοτικός Οργανισμός Ελληνικών who's who 1962, σελ. 235.
2. ↑  Διατελέσαντες Αρχηγοί Αρχειοθετήθηκε 2016-11-21 στο Wayback Machine. ιστοσελίδα του ΓΕΕΘΑ, ανάκτηση 30-7-2016.
3. ↑  Μακεδονία, φύλλο 21-4-1964, σελ. 7
Ο **Στυλιανός Κρητικάς** (Αδραμύττιο, 1891 - Αθήνα, 23 Αυγούστου 1982) υπήρξε Έλληνας δικηγόρος, αντιστασιακός και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια Λέσβου το 1923.

Βιογραφία
---------

Μικρασιατικής καταγωγής, εντάχθηκε από πολύ νέος στη Δημοκρατική Άμυνα του Ελευθερίου Βενιζέλου και εν συνεχεία στο Κόμμα Φιλελευθέρων. Πριν τη Μικρασιατική Καταστροφή ανέλαβε τη διοίκηση της Γεωργικής Τράπεζας της Σμύρνης.

Στις εκλογές της 16ης Δεκεμβρίου 1923 εξελέγη με τον πολιτικό συνδυασμό του Γ. Παπανδρέου "Δημοκρατικοί-Φιλελεύθεροι", που ήταν μια τοπική παραλλαγή του Κόμματος Φιλελευθέρων. Επανεξελέγη στις εκλογές του 1926 και γερουσιαστής το 1929. Την περίοδο εκείνη ήταν μέλος της Δημοκρατικής Ένωσης του Παπαναστασίου. Εισηγήθηκε ειδική νομοθεσία για τους συνεταιρισμούς. Το 1935 καταδικάστηκε ως κινηματίας με τους βενιζελικούς και λίγο αργότερα υπέστη διώξεις και από το καθεστώς του Μεταξά. Έλαβε μέρος στην Εθνική Αντίσταση και ήταν εκπρόσωπος του ΕΑΜ στο Συμβούλιο των Κορυσχάδων. Για την αντιστασιακή του δράση εκτοπίστηκε αρχικά στην Ικαρία και στη συνέχεια στη Μακρόνησο.

Απεβίωσε σε ηλικία 91 ετών, τον Αύγουστο του 1982 και κηδεύτηκε στις 25 Αυγούστου από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών. Μέχρι τον θάνατό του ήταν ο μοναδικός εν ζωή γερουσιαστής της Ελλάδας.

Πηγές
-----

1. ↑  Βουλή των Ελλήνων, Μητρώον Πληρεξουσίων, Γερουσιαστών και Βουλευτών. 1822-1935, Αθήνα 1986, σελ. 118, αρ. 786. (pdf)
2. ↑  Κηδεύεται ο σ. Στέλιος Κρητικάς, εφ. Ριζοσπάστης, φύλλο 25-8-1982, σελ. 2.
3. ↑  To Βήμα, Εκείνοι που φεύγουν, 29-8-1982, σελ. 2..
4. ↑  Τα Νέα, Πέθανε ο τελευταίος γερουσιαστής, 24-8-1982, σελ. 4.
Η **Στάση του Νικηφόρου Φωκά** έγινε το 963 στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Ο Νικηφόρος Φωκάς ήταν στρατηγός και δομέστικος των σχολών της Ανατολής όταν σαν διοικητής του στρατού βρισκόταν στην Καισάρεια, ή την Τζαμανδό, έμαθε τον θάνατο του αυτοκράτορα Ρωμανού Β΄.

Ο Φωκάς μαθαίνοντας τον θάνατο του Ρωμανού και γνωρίζοντας ότι οι δύο διάδοχοι ήταν ανήλικοι ανακηρύχθηκε από τον στρατό αυτοκράτορας και πήγε στην Κωνσταντινούπολη. Ο Φωκάς παντρεύτηκε έπειτα την χήρα του Ρωμανού Θεοφανώ παραγκωνίζοντας τον παρακοιμώμενο Ιωσήφ Βρίγγα και καταργώντας την αντιβασιλεία μένοντας μόνος αυτοκράτορας.

Ο Βρίγγας προσπάθησε να κάνει συνωμοσία, χωρίς να τα καταφέρει, εναντίον του Φωκά επειδή τον βόλευε η αντιβασιλεία και είχε μεγάλη δύναμη και επιρροή. Έπειτα έκανε και Στάση συλλαμβάνοντας μέλη της οικογένειας των Φωκάδων η οποία κατεστάλει από τον Βασίλειο Λεκαπηνό.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Εγκυκλοπαίδεια Μείζονος Ελληνισμού, Στάση Νικηφόρου Φωκά, 963, Συγγραφή : Στουραϊτης Ιωάννης (10/12/2003)
2. 1 2 3  Απόστολος Π. Κουζέλης, *Οι Αυτοκράτορες του Βυζαντίου, από τον Μεγάλο Κωνσταντίνο μέχρι τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο*, Αθήνα 1998, ISBN 960-90904-0-0, σελ. 59 έως 61
Σημαία της Κάτω Σαξονίας.
Η **σημαία του κρατιδίου της Κάτω Σαξονίας** είναι σχεδόν ίδια με την ομοσπονδιακή σημαία, με τη διαφορά ότι συμπεριλαμβάνει στο κέντρο το οικόσημο του κρατιδίου. Οι διαστάσεις της κρατικής και πολιτικής σημαίας είναι 2:3. Καθιερώθηκε στις 13 Απριλίου του 1951.

Περιγραφή
---------

Η σημαία είναι ίδια ακριβώς με τη σημαία της Γερμανίας, (με χρώματα το μαύρο, το κόκκινο και το χρυσό), με τη διαφορά ότι φέρει στο κέντρο της το οικόσημο του κρατιδίου, δηλαδή θυρεό ερυθρού πεδίου με ίππο αργυρό σε στάση εφορμώντος.

Η κρατική σημαία, όταν χρησιμοποιείται στη θάλασσα, έχει τριγωνικές τις άκρες από δεξιά. Η ίδια χρησιμοποιείται επίσης στα οχήματα αξιωματούχων.

Ιστορικά στοιχεία
-----------------

Με την ίδρυση της Κάτω Σαξονίας το 1946 με συγχώνευση των κρατιδίων του Μπράουνσβαϊγκ (Braunschweig), του Όλντενμπουργκ (Oldenburg), του Σάουμπουργκ-Λίππε και του Αννόβερου, παρουσιάστηκε πρόβλημα στο να βρεθεί κάποια σημαία δεδομένης της ιστορίας όλων των πρώην εδαφών. 

Μια ανεπίσημη σημαία παρουσιάστηκε γύρω στα 1948 και ήταν δίχρωμη (κόκκινη και λευκή) με το οικόσημο στο κέντρο. Επίσης η σημαία του πρώτου τοπικού πρωθυπουργού ήταν κόκκινη με το λευκό άλογο στο κέντρο. Το άλογο παριστανόταν να τρέχει. Τελικά, το 1951 η σημαία έλαβε τη σημερινή της μορφή.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος του κρατιδίου της Κάτω Σαξονίας

Πηγές
-----

* H σημαία του κρατιδίου της Κάτω Σαξονίας στις **Σημαίες του Κόσμου**.

Βλέπε επίσης
------------

* Έμβλημα της Κάτω Σαξονίας
Οι ***Άνεμοι Πολέμου*** είναι ιστορικό μυθιστόρημα του Στίβεν Πρέσσφιλντ με θέμα τον Πελοποννησιακό Πόλεμο και ειδικότερα τον Αλκιβιάδη. Την ιστορία αφηγείται ο Ιάσονας, μέλος της τάξης των Αθηναίων γαιοκτημόνων, στον εγγονό του - παρ' ολ' αυτά, τις περισσότερες πληροφορίες, ο Ιάσονας τις είχε συλλέξει από την αφήγηση του Πολεμίδα, ενός Αθηναίου μισθοφόρου, τον οποίο ο Ιάσονας είχε υπερασπιστεί όταν δικάστηκε για τον φόνο του Αλκιβιάδη.

Πλοκή
-----

Κατά τη διάρκεια της καριέρας του ως μισθοφόρος, ο Πολεμίδας είχε συναντηθεί με τις πιο σημαντικές προσωπικότητες της εποχής, όπως ο Σωκράτης, ο Περικλής, ο Νικίας και ο Λύσανδρος. Ο Πολεμίδας αφηγείται τα ταξίδια του: την ανάθρεψη του στη Σπάρτη και το οικογενειακό οικόπεδο έξω από την Αθήνα, την περίοδο του λοιμού των Αθηνών (430 - 427 π.Χ.), τον ακρωτηριασμό των Ερμών στην Αθήνα πριν την εκστρατεία στη Σικελία, την άφιξη των Αθηναίων στη Σικελία και την ήττα των Αθηναίων στη ναυμαχία στους Αιγός Ποταμούς. 

Ωστόσο, η ιστορία περιστρέφεται γύρω από τον χαρακτήρα του Αλκιβιάδη. Ανίκητος κατά τη διάρκεια της καριέρας του ως στρατηγού και ναύαρχου, η ζωή του Αλκιβιάδη αποτελεί επική τραγωδία με τον συνδυασμό της εξυπνάδας του και της ύβρης.

Ενώ οι περισσότεροι διάλογοι είναι προϊόν φαντασίας του συγγραφέα, για μεγάλες ομιλίες και παρουσίαση χαρακτήρα, ο Πρέσσφιλντ χρησιμοποιεί αρχαίες πηγές όπως η «Ιστορία του Πελοποννησιακού Πολέμου» του Θουκυδίδη και μερικούς από τους «Σωκρατικούς Διαλόγους» του Πλάτωνα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Παρουσίαση του βιβλίου στην επίσημη ιστοσελίδα του Στίβεν Πρέσσφιλντ
Χάρτης της αρχαίας Αχαΐας
Συντεταγμένες: 38°13′25″N 21°43′28″E﻿ / ﻿38.22361°N 21.72444°E﻿ / 38.22361; 21.72444

Η **Άνθεια** ήταν αρχαία πόλη, πολίχνη, στη σημερινή Πάτρα στο Νομό Αχαΐας.

Η Άνθεια ιδρύθηκε από τον Εύμηλο, αυτόχθονα βασιλιά των Αιγιαλέων, και Βασιλιά της Αρόης. Ο Εύμηλος με τη βοήθεια του Τριπτόλεμου από την Ελευσίνα εισήγαγε την καλλιέργεια των δημητριακών και το όργωμα της γης. Ο Εύμηλος μαζί με τον Τριπτόλεμο οίκισαν ακολούθως την Άνθεια, η οποία έλαβε το όνομά της από το γιο του Ευμήλου Ανθεία. Κατά την παραμονή του Τριπτόλεμου στην Αρόη, και ένα βράδυ που κοιμόταν ο Ανθείας, καβαλάει το άρμα του, αλλά μη μπορώντας να ελέγξει τους δράκοντες πέφτει από ψηλά στη γη και σκοτώνεται. Σε εκείνο το σημείο ιδρύθηκε η Άνθεια.

Σύμφωνα με ανασκαφές, σωστικές κυρίως σε οικόπεδα , η θέση της αρχαίας Άνθειας τοποθετείται στον *λόφο Μυγδαλιά* του Πετρωτού, στον σημερινό Δήμο Μεσσάτιδος.

Η Άνθεια μαζί με την Αρόη και τη Μεσάτη ήταν οι τρεις πόλεις που ένωσε ο Πρευγένης και ο Πατρέας και ίδρυσαν την Πάτρα.

Αναφορές
--------

1. ↑  "ὡς δὲ πρὸς ὕπνον ἐτράπετο ὁ Τριπτόλεμος, ἐνταῦθα Ἀνθείαν παῖδα Εὐμήλου τοὺς δράκοντάς φασιν ὑπὸ τοῦ Τριπτολέμου τὸ ἅρμα ζεύξαντα ἐθελῆσαι καὶ αὐτὸν σπεῖραι: καὶ τὸν μὲν ἐπιλαμβάνει τὸ χρεὼν ἐκπεσόντα τοῦ ἅρματος, Τριπτόλεμος δὲ καὶ Εὔμηλος Ἄνθειαν πόλιν οἰκίζουσιν ἐν κοινῷ, τοῦ Εὐμήλου παιδὸς ἐπώνυμον" Παυσανία *Αχαϊκά*

Βιβλιογραφία - Πηγές
--------------------

* Νικόλας Φαράκλας, *Η Γεωπολιτική Οργάνωση της Πελοποννησιακής Αχαΐας*, Πανεπιστήμιο Κρήτης-Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας-Τομέας Αρχαιολογίας και Ιστορίας της Τέχνης, σειρά: Ρίθυμνα-Θέματα Κλασικής Αρχαιολογίας, αρ.9, Ρέθυμνο 2001