recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η μετατροπή μοτοσικλετών είναι ένα χόμπι με πολλούς φανατικούς οπαδούς, κυρίως νεαρής ηλικίας. Συνίσταται στην αντικατάσταση ορισμένων εξαρτημάτων μιας μοτοσικλέτας, με σκοπό τη βελτίωση της απόδοσής της. Πολλές φορές οι μοτοσiκλέτες - αλλά και τα αυτοκίνητα - τα οποία έχουν υποστεί μετατροπή αναφέρονται ως «φτιαγμένα» ή «πειραγμένα». 

Οι μετατροπές συχνά γίνονται σε «παπιά», επειδή είναι σχετικά οικονομικά και προσιτά τα απαραίτητα ανταλλακτικά.

Παράδειγμα μετατροπής σε παπί
-----------------------------

Αριστερά ο εργοστασιακός κύλινδρος από παπί 100cc, δεξιά το ανταλλακτικό που χρησιμοποιήθηκε για τη μετατροπή σε 130cc
Για να γίνει μια ολοκληρωμένη μετατροπή από τα 50cc στα 100cc, πρέπει να αλλαχθούν τα παρακάτω:

* Κύλινδρος
* Πιστόνι
* Κεφαλή (π.χ. μεγαλύτερες βαλβίδες, εκκεντροφόρος, θάλαμος καύσης)
* Καρμπυρατέρ
* Στρόφαλος
* Τρόμπα (αντλία) λαδιού (για να μπορεί να δίνει περισσότερο λάδι)
* Καμπάνα
* Ρεύματα (π.χ. πηνία για να δίνει το σωστό ρεύμα)
* Εξάτμιση
* Βολάν

Προειδοποιήσεις
---------------

Η ενασχόληση με τις μετατροπές μοτοσικλετών εμπεριέχει κινδύνους. Πολλές φορές οι χομπίστες υπερβαίνουν τα όρια και τους περιορισμούς μιας μοτοσικλέτας, με αποτέλεσμα να είναι επικίνδυνη η οδήγησή της. Επίσης, είναι σχεδόν βέβαιο ότι οι μοτοσικλέτες αυτές δεν θα τηρούν τις ισχύουσες προδιαγραφές υγείας και ασφάλειας: για παράδειγμα, ο θόρυβος από παπάκι με «πειραγμένη» εξάτμιση υπερβαίνει κατά πολύ την επιτρεπτή στάθμη θορύβου (ντεσιμπέλ) για αστική περιοχή. Για τους λόγους αυτούς, η μετατροπή μοτοσικλετών διώκεται από το νόμο, και οι παραβάτες τιμωρούνται με πρόστιμο έως και κατάσχεση της μοτοσικλέτας.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ιστότοπος με φωτογραφίες μετατροπών σε μοτοσικλέτες
* Ιστότοπος του περιοδικού βελτιώσεων "Burnout"
Με τον όρο **μετασκευή**, στη Ναυπηγική χαρακτηρίζεται η οποιαδήποτε μετατροπή συμβεί σ΄ ένα πλοίο μετά την ολοκλήρωση της ναυπήγησης και καθέλκυσής του.

Οι μετασκευές μπορεί να είναι είτε μικρής έκτασης, σε περιορισμένο χώρο, π.χ. επί του καταστρώματος, ή εντός του μηχανοστασίου, κ.λπ. είτε μεγάλης έκτασης όπου στη περίπτωση αυτή διαφοροποιούνται τα βασικά ναυπηγικά στοιχεία του πλοίου.  
 
Με το χρόνο καθιερώθηκε ο όρος αυτός να δηλώνει την πλήρη μετατροπή ενός πλοίου σε διαφορετική χρήση της αρχικής, όπως π.χ. την μετατροπή δεξαμενόπλοιου σε επιβατηγό, ή πολεμικού πλοίου σε επιβατηγό κ.λπ.. Οι μετασκευές αυτές μπορεί να έχουν είτε προσθετικό χαρακτήρα, όπως π.χ. αύξηση του μήκους του πλοίου, προσθήκη υπερκατασκευών, κ.λπ. είτε αφαιρετικό, π.χ. μείωση του χώρου μηχανοστασίου, κ.λπ. είτε τέλος μικτό.  

Οι μεγάλης έκτασης μετασκευές πραγματοποιούνται εντός των δεξαμενών ναυπηγείων, μονίμων ή πλωτών, υπό την επίβλεψη των νηογνωμόνων, ή άλλων φορέων π.χ. Ε.Ε.Π.. Μετά δε την ολοκλήρωση των εργασιών των μετασκευών και των σχετικών δοκιμών εκδίδονται νέα πιστοποιητικά με τα οποία και εφοδιάζονται τα μετασκευασμένα πλοία.

Τα πρώτα αεροπλανοφόρα ήταν μετασκευασμένα φορτηγά πλοία. Στη ελληνική ακτοπλοΐα μετά το Β' Π.Π. πολλά επιβατηγά πλοία ήταν μετασκευασμένα πολεμικά, τα δε πρώτα πορθμεία - οχηματαγωγά ήταν μετασκευασμένα δεξαμενόπλοια όπως π.χ. τα πορθμεία "ΜΙΝΩΣ", "ΗΡΑΚΛΕΙΟΝ" κ.λπ.

Πηγές
-----

* "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ.42ος, σελ.25.
Συντεταγμένες: 55°44′18″N 37°40′15″E﻿ / ﻿55.738333°N 37.670833°E﻿ / 55.738333; 37.670833

Η **Μονή Σκέπης (Ποκρόφσκι)** (Покровский монастырь) είναι Ρωσικό Ορθόδοξο μοναστήρι το οποίο ευρίσκεται στη Μόσχα, στη συνοικία Ταγκάνκα. Η ύπαρξή του είναι γνωστή από το 1635, ενώ ήταν για καιρό γνωστό ως ένα φτωχό μοναστήρι μακρυά από το κέντρο της πόλης, το οποίο γειτόνευε με ένα μεγάλο κοιμητήριο για τους απλούς ανθρώπους. Υπαγόταν στο Μοναστήρι Ζαϊκονοσπάσκι το διάστημα μεταξύ 1680 και 1731.

Το μεγαλύτερο μέρος του μοναστηριού είναι νεοκλασσικής αρχιτεκτονικής όσον αφορά την εμφάνισή του, ενώ χρονολογείται από τις αρχές του 19ου αιώνα. Το πέντε τρούλων καθολικό του ανεγέρθηκε στα μέσα της δεκαετίας του 1850, σύμφωνα με σχέδια του Μιχαήλ Μπικόφσκι εμπνευσμένα από τον αρχιτεκτονικό ρυθμό της Βυζαντινής Αναβίωσης. Ο γενικότερος σχεδιασμός του μοναστηριού είναι εμπνευσμένος από τον Ναό της Αναστάσεως στην Ιερουσαλήμ. 

Οι Σοβιετικοί εκδίωξαν τους μοναχούς, ενώ προχώρησαν στην κατεδάφιση μέρους των τειχών του μοναστηριού. Το μοναστήρι λειτούργησε εκ νέου το 1994 ως σταυροπηγιακή γυναικεία μονή. Αντλεί σημαντικό μέρος της δημοτικότητάς και των εσόδων του από τα λείψανα της Αγίας Ματρόνας της Μόσχας, μίας ιδιαιτέρως λαοφιλούς Αγίας.

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Μονή Σκέπης (Μόσχα)** |

1. 1 2 3 4  The Encyclopaedia of Moscow[*νεκρός σύνδεσμος*]

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη Ιστοσελίδα
Γενικά **μεταστροφή** χαρακτηρίζεται οποιαδήποτε στροφή προς άλλη κατεύθυνση, μεταβολή. Ως όρος είναι ο κυριότερος προσφιλής της προπαγάνδας, "*μεταστροφή του λαϊκού φρονήματος*".

Στη ναυτιλία απαντάται τόσο στην ιστιοδρομία όσο και στη στολοδρομία.

Ιστιοδρομία: Κατά την ιστιοδρομία, κίνηση πλοίου με πανιά (ιστία) **μεταστροφή** λέγεται η επανάληψη χειρισμού "*αναστροφή - ανάπλωρα*", που προηγουμένως είχε αστοχήσει. Κοινώς η εντολή χειρισμού "αναστροφή - ανάπλωρα" λέγεται και "*βόλτα*" ή "*όρτσα λα μπάντα*".
Στολοδρομία: Κατά τη στολοδρομία, κίνηση πολλών πλοίων μαζί (στόλου) και ειδικά σε πλεύσεις κατά "γραμμή παραγωγής" ή κατά "γραμμή διόπτευσης" **μεταστροφή** λέγεται η ταυτόχρονη απ΄ όλα τα πλοία αλλαγή πορείας κατά **180°**. Τούτο έχει ως αποτέλεσμα ο μεν ουραγός (τελευταίο πλοίο) να γίνεται πρωτόπλους (πρώτο πλοίο) και ο πρωτόπλους ουραγός. Οι μεταστροφές είναι πολύ συνήθεις κυρίως σε καταδρομικές τακτικές από στολίσκους ελαφρών σκαφών, τορπιλακάτων, πυραυλακάτων, κανονιοφόρων κ.λπ.
* Σημείωση: Για τις αλλαγές κατεύθυνσης των ανέμων και μετεωρολογικών φαινομένων χρησιμοποιείται ο όρος "μετάπτωση"

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **μεταστροφή**  |
Το **Κατράκειο Θέατρο Νίκαιας** είναι ένα υπαίθριο θέατρο χωρητικότητας 5.356 καθήμενων. Βρίσκεται στη Νίκαια, στο Λόφο Ανδρέα Παπανδρέου, γνωστός και ως «Σελεπίτσαρι» και συνορεύει με το Κερατσίνι. Κατασκευάστηκε το 1983 ανάμεσα στους βράχους παλιών λατομείων που υπήρχαν στην περιοχή.

Είναι το μεγαλύτερο και αρτιότερο ανοιχτό θέατρο ολόκληρου του λεκανοπεδίου Αττικής, ενώ οι βράχοι που περιτριγυρίζουν το θέατρο, του δίνουν μία ακόμη πιο επιβλητική όψη.

Στο θέατρο έχει πραγματοποιηθεί πλήθος σημαντικών συναυλιών και εκδηλώσεων, θεατρικές, μουσικές και χορευτικές, γνωστών καλλιτεχνών, με ιδιαίτερη επιτυχία.

Ιστορία
-------

Η κατασκευή του θεάτρου ήταν αρχική ιδέα του καλλιτέχνη Μίνου Βολανάκη και χρονολογείται από το 1982. Έπειτα από την πρωτοβουλία του Μίνου Βολανάκη και την απόλυτη στήριξη του Δήμου Νίκαιας επί δημαρχίας Στέλιου Λογοθέτη, η περιοχή των λατομείων, γνωστή επίσης και ως «Κοκκινόβραχος», απαλλοτριώνεται και το 1983, υπό την επίβλεψη του αρχιτέκτονα Νίκου Περδικάρη ολοκληρώνεται πλήρως το έργο της κατασκευής του θεάτρου και έκτοτε, ξεκινά η λειτουργία του. Ονομάστηκε «*Κατράκειο*» προς τιμήν του αείμνηστου καταξιωμένου ηθοποιού, Μάνου Κατράκη.

Χαρακτηριστικά
--------------

Το θέατρο είναι αμφιθεατρικού τύπου. Ο περιβάλλοντας χώρος του θεάτρου αποτελείται από πολύ μεγάλο χώρο στάθμευσης για την εξυπηρέτηση του κοινού. Επίσης στο θέατρο βρίσκεται ένα ορειχάλκινο άγαλμα, έργο του Μέμου Μακρή, όπου αναπαριστά τον «Δον Κιχώτη», ρόλο που ερμήνευσε ο Μάνος Κατράκης, του οποίου το όνομα φέρει τιμητικά το θέατρο.

Εκδηλώσεις
----------

Στον χώρο του θεάτρου φιλοξενούνται διάφορες πολιτιστικές και καλλιτεχνικές εκδηλώσεις όπως, μουσικές συναυλιές, χορευτικές και θεατρικές παραστάσεις, θερινό σινεμά και διάφορες εκθέσεις. Επίσης στον περιβάλλοντα χώρο του θεάτρου, στο χώρο του πάρκινγκ, έχουν φιλοξενηθεί φεστιβάλ γκράφιτι, όπου κοσμούν την περιοχή.

Παραπομπές σημειώσεις
---------------------

1. ↑  Κατράκειο θέατρο[*νεκρός σύνδεσμος*]
2. ↑  30 χρόνια Κατράκειο!
3. ↑  Meeting of styles 2012 - Κατράκειο Θέατρο Νίκαιας (photos)
4. ↑  Full Color Festival III[*νεκρός σύνδεσμος*]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* 30 ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΤΡΑΚΕΙΟ - 30 ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ, dikaiosinisimera.gr[*νεκρός σύνδεσμος*]
* Κατράκειο θέατρο, nikaia-rentis.gov.gr[*νεκρός σύνδεσμος*]
* ΚΑΤΡΑΚΕΙΟ ΘΕΑΤΡΟ, allaboutmusic.gr
* Μάνος Κατράκης: Ο μεγάλος θεατράνθρωπος που τιμά η Νίκαια, halkidona.gr
Η **Μπασίνα της Θουριγγίας** (περί το 438 - 477) ήταν σύμφωνα με τον συγγραφέα Γρηγόριο του Τουρ βασίλισσα της Θουριγγίας στα μέσα του 5ου αιώνα. Το βασίλειο της βρισκόταν στην Γαλατική πλευρά του Ρήνου στην περιοχή που ήταν γνωστή σαν Βελγική Γαλατία. Εγκατέλειψε τον σύζυγο της Βισίνο και εγκαταστάθηκε δυτικά στην Ρωμαϊκή Γαλατία, με δική της πρωτοβουλία συνάντησε τον Βασιλιά των Σαλίων Φράγκων Χιλδέριχο Α΄, του ζήτησε το χέρι του και τον παντρεύτηκε. Η υπεροψία της έφτανε σε τέτοιο βαθμό που έλεγε *"είμαι έτοιμη να διασχίσω ακόμα και τον ωκεανό για να βρω τον ισχυρότερο άνδρα στον πλανήτη"*.

Ο Χιλπέριχος Α΄ μέλος της Δυναστείας των Μεροβίγγειων έκανε την εποχή εκείνη έντονες προσπάθειες να δημιουργήσει ένα Φραγκικό βασίλειο μέσα στην Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Ο γιος της Κλόβις Α΄ ήταν ο πρώτος μεγάλος βασιλιάς που ένωσε όλα τα Φραγκικά εδάφη σε ένα βασίλειο υπό την ηγεσία του, γεννήθηκε σαν *"Χλωδοβίκος"* αλλά έμεινε γνωστός σαν βασιλιάς με το εκλατινισμένο *"Κλόβις"*. Η κόρη της ήταν η Αυδοφλέδα, σύζυγος της ήταν ο κορυφαίος βασιλιάς των Οστρογότθων Θεοδώριχος ο Μέγας. Το έργο *"Πράξεις των επισκόπων του Καμπραί"* γράφει ότι οι αδελφοί Ραγκανάρ και Ρίτσαρ που κυβερνούσαν το Καμπραί και θανατώθηκαν από τον γιο της λόγω αποστασίας ήταν συγγενείς της.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε το 463 τον Χιλδέριχο Α΄ των Μεροβιγγείων βασιλιά των Σαλίων Φράγκων και είχε τέκνα:

* Κλόβις Α΄ π.466-511, βασιλιάς των Σαλίων Φράγκων και μετά των Φράγκων.
* Αουδοφλέδα 467-511, παντρεύτηκε τον Θεοδώριχο τον *Μέγα* βασιλιά των Οστρογότθων, των Βησιγότθων και της Ιταλίας.
* Λανθίλδη γενν. 468.
* Αδολφέδη γενν. 470.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  www.projectcontinua.org/basine/. Ανακτήθηκε στις 28  Δεκεμβρίου 2016.
2. ↑  Κριστιάν Σετιπανί: «La Préhistoire des Capétiens» (Γαλλικά) Βιλνέβ-ντ'Ασκ. 1993. σελ. 51-52. ISBN-13 978-2-9501509-3-6. ISBN-10 2-9501509-3-4.
3. ↑  Κριστιάν Σετιπανί: «La Préhistoire des Capétiens» (Γαλλικά) Βιλνέβ-ντ'Ασκ. 1993. σελ. 50-53. ISBN-13 978-2-9501509-3-6. ISBN-10 2-9501509-3-4.
4. ↑  Κριστιάν Σετιπανί: «La Préhistoire des Capétiens» (Γαλλικά) Βιλνέβ-ντ'Ασκ. 1993. σελ. 53-56. ISBN-13 978-2-9501509-3-6. ISBN-10 2-9501509-3-4.
5. ↑  Κριστιάν Σετιπανί: «La Préhistoire des Capétiens» (Γαλλικά) Βιλνέβ-ντ'Ασκ. 1993. σελ. 52-53. ISBN-13 978-2-9501509-3-6. ISBN-10 2-9501509-3-4.
6. ↑  Κριστιάν Σετιπανί: «La Préhistoire des Capétiens» (Γαλλικά) Βιλνέβ-ντ'Ασκ. 1993. σελ. 52. ISBN-13 978-2-9501509-3-6. ISBN-10 2-9501509-3-4.
7. ↑  Κριστιάν Σετιπανί: «La Préhistoire des Capétiens» (Γαλλικά) Βιλνέβ-ντ'Ασκ. 1993. σελ. 53. ISBN-13 978-2-9501509-3-6. ISBN-10 2-9501509-3-4.
8. ↑  Γρηγόριος Τουρώνης, *"Ιστορία των Φράγκων"*, Βιβλίο Β΄
9. ↑

Πηγές
-----

* Γρηγόριος Τουρώνης, *"Ιστορία των Φράγκων"*, Βιβλίο Β΄
* *"Πράξεις των επισκόπων του Καμπραί"*
Η **κεφαλαιοποίηση αγοράς** ή **χρηματιστηριακή κεφαλαιοποίηση** είναι η χρηματιστηριακή αξία των μετοχών μιας εισηγμένης εταιρείας, που είναι ίση με τον αριθμό των μετοχών της, επί της τρέχουσας χρηματιστηριακής αξίας τους.

Ο όρος κεφαλαιοποίηση της αγοράς χρησιμοποιείται από την επενδυτική κοινότητα στην κατάταξη του μεγέθους των επιχειρήσεων, σε αντίθεση με τις πωλήσεις ή τα συνολικά στοιχεία ενεργητικού.

Υπολογισμός
-----------

Η κεφαλαιοποίηση της αγοράς δίνεται από τον τύπο {\textstyle MC=N\times P}, όπου *MC* είναι η κεφαλαιοποίηση της αγοράς, *Ν* είναι ο αριθμός των μετοχών και *P* είναι η τιμή κλεισίματος ανά μετοχή.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Απλός οδηγός οικονομικών όρων schroders.com
2. ↑  ΔΙΕΡΕΥΝΗΣΗ ΤΗΣ ΧΡΗΜΑΤΟΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ, ΕΝΤΟΣ ΕΥΡΩΖΩΝΗΣ, ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ dspace.lib.uom.gr
3. ↑  «Market Capitalization Definition». Ανακτήθηκε στις 2 Απριλίου 2013.
4. ↑  «Financial Times Lexicon». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Σεπτεμβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 19 Φεβρουαρίου 2013.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Year-end market capitalization by country – World Bank, 1988–2010


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Market capitalization  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Καλλιγραφική αναπαράσταση της μπασμάλα
Η ***Μπασμάλα*** (αραβικά: بسملة *basmala*), γνωστή και από την αρχική φράση ***μπισμιλά*** (*Bismillah*, بسم الله, *στο όνομα του Θεού*) είναι το περιληπτικό ουσιαστικό για την ισλαμική φράση *b-ismi-llāhi r-raḥmāni r-raḥīmi*. Είναι η φράση η οποία απαγγέλεται πριν από κάθε *σούρα* (κεφάλαιο) του Κορανιού – εκτός από την ένατη (*Ατ-τάουμπα*) – καθώς και στο 27:30 και η οποία συνήθως μεταφράζεται «Στο όνομα του Θεού ελεήμονα, φιλανθρώπου». Από τις 113 φορές που εμφανίζεται ως αρχή σούρας, μόνο στην πρώτη θεωρείται ότι είναι άγια (āya), παντού ωστόσο θεωρείται τμήμα του ιερού κειμένου.

Χρησιμοποιείται από τους μουσουλμάνους σε διάφορες περιστάσεις (για παράδειγμα στην καθημερινή προσευχή, σαλάτ) και συνήθως αποτελεί την πρώτη φράση στο προοϊμιο συνταγμάτων ισλαμικών χωρών.

بسم الله الرحمن الرحيم
*bismi-llāhi r-raḥmāni r-raḥīm*
Στο σύστημα Unicode, τα αραβικά γράμματα της μπασμάλα κωδικοποιούνται ως μία λιγκατούρα στο σημείο U+FDFD.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Shelquist, Richard (3 Ιανουαρίου 2008). «Bismillah al rahman al rahim». *Living from the Heart*. Wahiduddin. Ανακτήθηκε στις 21 Ιουνίου 2009.
2. ↑  Ali, Kecia (2008). *Islam : the key concepts* (Repr. έκδοση). London: Routledge. ISBN 0-415-39638-7.  Unknown parameter `|coauthors=` ignored (`|author=` suggested) (βοήθεια)
3. ↑  McAuliffe, Jane Dammen, επιμ. (2001). *Encyclopaedia of the Qurʼān : EQ*. Leiden: Brill. ISBN 90-04-11465-3.
Οικογένεια με την επωνυμία **Μπακόγιωργας** εμφανίζεται στην Τσερνίτσα (Αρτεμισία), προ του 1800 και έλαβε ενεργό μέρος στην επανάσταση του 1821. 

Μετά το 1900 βρίσκουμε την μεγάλη οικογένεια του ταχυδρόμου Παναγιώτη Μπακόγιωργα με ένδεκα παιδιά (έξι αγόρια και πέντε κορίτσια).

Περίοδος 1821
-------------

Ο παλαιότερος Μπακόγιωργας αναφέρεται στον 2ο τόμο του Ηλία Αθ. Λάζαρου Σμηνάρχου (Τ.Υ.Ε.) ε.α. σελίδα 394-395, όπου βρίσκουμε τις ακόλουθες πληροφορίες:

* Μπακόγιωργας ή Μπακογιωργάκης Παναγιώτης (1795): Σύμφωνα με την απογραφή του 1828, η οικογένειά του αποτελείτο από τέσσερα άτομα. Τρεις άντρες και μία γυναίκα. Ανήκε στις οικογένειες Β' τάξεως. Το έτος 1847 φαίνεται εγγεγραμμένος στον εκλογικό κατάλογο του δήμου Αλαγωνίας με α.α. 535 και ηλικία 52 ετών.
* Μπακόγιωργας Νικόλαος (1807): Το έτος 1847 φαίνεται εγγεγραμμένος στον εκλογικό κατάλογο του δήμου Αλαγωνίας με α.α. 784 και ηλικία 40 ετών.
* Μπακόγιωργας ή Μπακογιώργης Θεόδωρος: Τον βρίσκουμε από ένα αριστείο ανδρείας με το οποίο τον τίμησε η Ελληνική Πολιτεία με το υπ' αριθ. 1300/1-3-1844 διάταγμα.

Όπως προκύπτει από την απογραφή του 1828, το επώνυμο Μπακόγιωργας φέρει μία μόνον οικογένεια, η οποία έχει τρεις άντρες, τον Παναγιώτη 33 ετών, προστάτη της οικογένειας (Ο παλαιότερος καταγεγραμμένος Μπακόγιωργας μέχρι σήμερα) και δύο μικρότερα αγόρια (τον Νικόλαο 21 έτους και το Θεόδωρο που τιμήθηκε με μετάλιο το 1844 ή τον Γεώργιο που απέκτησε αγόρι το 1848). 

Το 1844 δίνεται μετάλιο ανδρείας στον Θεόδωρο, ο οποίος το 1828, είναι ανήλικος και δεν αναφέρεται ξεχωριστά στην απογραφή. 

Στους εκλογικούς καταλόγους του 1847 υπάρχουν μόνον ο Παναγιώτης 52 ετών και ο Νίκος 40 ετών, ενώ ο Γεώργιος και ο Θεόδωρος δεν εμφανίζονται στους εκλογικούς καταλόγους λόγω χαμηλών εισοδημάτων ή δεν είναι στην Αρτεμισία. Ο Θεόδωρος μπορεί να μην είναι στη ζωή.

Περίοδος 1830-1900
------------------

Από το Μητρώο Αρρένων έχουμε τις ακόλουθες γεννήσεις:

* Μπακόγοργας Νικόλαος του Γεωργίου 1848 (α.μ.36β).
* Μπακόγωργας Γεώργιος του Νικολάου 1875 (α.μ. 127).
* Μπακόγοργας Παναγιώτης του Νικολάου 1887 (α.μ. 204).

Από τα παραπάνω, με τα μέχρι στιγμής διαθέσιμα στοιχεία, προκύπτει ότι ο Γεώργιος, ο οποίος δεν εμφανίζεται στους εκλογικούς καταλόγους του 1847, (στην απογραφή του 1828 ίσως υπάρχει ανάμεσα στους τρεις άνδρες που απογράφονται από κοινού χωρίς όνομα), το 1848 φέρνει στον κόσμο τον Νικόλαο, ο οποίος, σε ηλικία 27 ετών, φέρνει στον κόσμο τον Γεώργιο και σε ηλικία 39 ετών, τον Παναγιώτη.

Ο Παναγιώτης θα αποτελέσει τον γενάρχη της οικογένειας Μπακόγιωργα του 1900. Ήταν ταχυδρόμος της περιοχής Αλαγονίας, ψηλός και ευθυτενής επονομαζόμενος και Μπούστης (περπατούσε καμαρωτά, με προτεταμένο το μπούστο).

  


|  |  |
| --- | --- |
| Εικονίδιο αποσαφήνισηςΑποσαφήνιση | Αυτή είναι μια σελίδα **αποσαφήνισης,** δηλαδή μια σελίδα που δείχνει άλλες που θα είχαν το ίδιο όνομα με αυτήν.Εάν ακολουθήσατε μια σύνδεση εδώ, μπορεί να θελήσετε να επιστρέψετε και να διορθώσετε τον σύνδεσμο για να συνδέει προς την κατάλληλη συγκεκριμένη σελίδα. |
Ο **Μιλόικο Λεσιάνιν** (*σερβικά: Милојко Лешјанин*) (Λέσιγιε, 15 Φεβρουαρίου 1830 - Βελιγράδι 15 Φεβρουαρίου 1896), ήταν Σέρβος στρατιωτικός και πολιτικός, κάτοχος πολλών εγχώριων και ξένων βραβείων και μεταλλίων.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στο χωριό Λέσιγιε στην Παρασίν, από το όνομα του χωριού προέρχεται και το επώνυμο του Λεσιάνιν, το πραγματικό του επώνυμο ήταν Γιοβάνοβιτς και το Λεσιάνιν παρωνύμιο που τελικά επικράτησε σαν επώνυμο του. Δίδαξε σε δημοτικό σχολείο στο Παρασίν και τέσσερα χρόνια στο γυμνάσιο του Βελιγραδίου. 

Στον στρατό εισήλθε στις 5 Σεπτεμβρίου του 1849, ως λοχίας και στις 6 Σεπτεμβρίου 1850 εισήλθε στην, νέα τότε, σχολή πυροβολικού τη σημερινή στρατιωτική ακαδημία. Μετά την ολοκλήρωση της ακαδημίας έγινε ανθυπολοχαγός και στις 11 Δεκεμβρίου του 1855 στάλθηκε στην Πρωσία για στρατιωτικές σπουδές. Με την επιστροφή του από την Πρωσία στις 27 Μαΐου 1859 έγινε Αντιστράτηγος, και χρεώθηκε τμήμα στη στρατιωτική Ακαδημία.

Στον βομβαρδισμό του Βελιγραδίου από τους Τούρκους ο Λεσιάνιν πήρε την εντολή να διοικήσει ειδικό τμήμα της άμυνας της πόλης του Βελιγραδίου.

Μέχρι το τέλος του 1868 υπηρέτησε ως καθηγητής της στρατιωτικής ακαδημίας, διδάσκοντας τους επίσημους κανόνες, τακτική, γενική εξυπηρέτηση του προσωπικού και στρατιωτική διοίκηση.

Στις 7 Νοέεμβρίου 1868 έγινε γενικός διευθυντής του στρατιωτικού τμήματος του υπουργείου Στρατιωτικών. Στις 2 Απριλίου 1873 διορίσθηκε υπουργός άμυνας έως το 1874 που έγινε διευθυντής της στρατιωτικής σχολής ευελπίδων. Στις 22 Αυγούστου 1875 ήταν ο διοικητής του Σερβικού στρατού και στη συνέχεια το 1876 διοικητής της Τιμόσκι και βοηθός του Πρίγκιπα.

Στον δεύτερο Σερβοτουρκικό πόλεμο διετέλεσε διοικητής της Μοραβίας και διοικητής του σώματος της Τιμόσκι. Στα τέλη του 1879 έγινε αρχηγός του γενικού επιτελείου στρατού της Σερβίας.

Στις 19 Οκτωβρίου 1880 διορίσθηκε εκ νέου υπουργός άμυνας. Μετά από ένα χρόνο έγινε διοικητής του ενεργού στρατού, και στη συνέχεια αρχηγός του γενικού επιτελείου στρατού. Στον σερβοβουλγαρικό πόλεμο ήταν στρατιωτικός διοικητής της Τιμόσκι.

Μετά τον πόλεμο για τρίτη φορά έγινε αρχηγός του γενικού επιτελείου στρατού. Τον Απρίλιο του 1888 με αίτημα του αποστρατεύτηκε. Από τότε και μέχρι το θάνατό του έζησε στο Βελιγράδι.

Ο Λεσνιάνιν ήταν επί οκτώ χρόνια πρόεδρος του ερυθρού σταυρού στη Σερβία. Είχε παρασημοφορηθεί με πάνω από δέκα μετάλλια, τόσο εγχώρια όσο και ξένα. Το πρώτο του παράσημο ήταν όταν υπερασπίστηκε γενναία το Ζάγιεσαρ από τον Οσμάν Πασά, και το δεύτερο στην πολιορκία της Νις όπου υπέγραψε με τον Τούρκο ανώτερο αξιωματικό την παράδοση της Νις (29 Δεκεμβρίου 1877). Για την επιτυχία του αυτή έλαβε το βαθμό του στρατηγού.

Πηγές
-----

* М. Ђ. Милићевић, *Додатак поменику од 1888. Знаменити људи у српског народа који су преминули до краја 1900. г.*, Београд 1901, 81-83

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 392152140016311100003
* LCCN: n2018013960

 |

 |
Ο ***Μεφιστοφελής*** αποτελεί όπερα του Ιταλού συνθέτη Αρρίγκο Μπόιτο (1842-1918), στον οποίο ανήκει τόσο η μουσική όσο και το λιμπρέτο του έργου, το οποίο είναι βασισμένο στην τραγωδία *Φάουστ* του Γκαίτε. Παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στη σκηνή του Μιλάνου, στις 5 Μαρτίου 1868. Η πρώτη μορφή του έργου, που δεν διασώζεται, περιελάμβανε έναν πρόλογο, πέντε πράξεις και έναν επίλογο. Η πρώτη παρουσίαση του χαρακτηρίστηκε ως αποτυχία, κυρίως εξαιτίας της απειρίας του Μπόιτο και της ανεπάρκειας των ερμηνευτών. Το γεγονός αυτό κινητοποίησε τον Ιταλό συνθέτη να προβεί σε σημαντικές τροποποιήσεις, μειώνοντας αισθητά την έκταση της όπερας και τον αριθμό των πράξεων σε τέσσερις, αναδιανέμοντας ορισμένους ρόλους και επιφέροντας αλλαγές στην ενορχήστρωση με τη βοήθεια του συνθέτη Τσέζαρε Ντομινιτσέτι.

Η αναθεωρημένη εκδοχή του έργου παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στην Μπολόνια, στις 10 Απριλίου 1875, από διακεκριμένους ερμηνευτές όπως τον τενόρο Ιταλό Καμπανίνι και τη σοπράνο Ερμίνια Μπόργκι-Μάμο, τυγχάνοντας θερμής υποδοχής. Το 1880 παίχθηκε επίσης στο Λονδίνο, στη Βοστόνη και στη Νέα Υόρκη, ενώ τον επόμενο χρόνο παρουσιάστηκε στη Σκάλα του Μιλάνου υπό τη διεύθυνση του Φράνκο Φάτσιο (1840-91).

Παραπομπές
----------

Πηγές
-----

* Ashbrook, William: «Mefistofele» στο *The New Grove Dictionary of Opera* (επιμ. Stanley Sadie), τόμ. 3, Macmillan Publishers, Inc. Λονδίνο 1998, ISBN 1-56159-228-5

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Mefistofele (Boito) στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 174264705
* GND: 300023049

 |

 |
Η **Μινέρος ντε Σακατέκας** (ισπανικά: *Mineros de Zacatecas*) είναι μεξικανικός ποδοσφαιρικός σύλλογος από το Σακατέκας. Μετέχει από την ίδρυσή της στο πρωτάθλημα της Ασένσο ΜΧ.

Ιστορία
-------

Το Δεκέμβριο του 2012, ο Grupo Pachuca αγόρασε τα δικαιώματα της Εστουδιάντες Τέκος καθώς υποβιβάστηκε στην Ασένσο ΜΧ. Η ομάδα δεν κατάφερε να κερδίσει την άνοδο καθώς ηττήθηκε στα πέναλτι από τη Λεόνες Νέγρος δε λα ΟδεΓ. Τότε ο Grupo Pachuca αποφάσισε να μεταφέρει την έδρα της ομάδας από το Σαπόπαν στο Σακατέκας, έτσι ώστε να μην έχουν τέσσερις ομάδες στη Γουαδαλαχάρα. Η πόλη Σακατέκας είχε περάσει 11 χρόνια χωρίς ομάδα στην Ασένσο, από την που η Ρεάλ Σοσιεδάδ ντε Σακατέκας πωλήθηκε στην Altamira το καλοκαίρι του 2003.

Ως ονομασία του συλλόγου επιλέχθηκε το *Mineros* (ανθρακωρύχοι) καθώς η πόλη του Σακατέκας οφείλει την ύπαρξή της στην ανακάλυψη αργυρορυχείων στα τέλη του 16ου αιώνα. Η πολιτεία του Σακατέκας είναι ένας από τους κορυφαίους παραγωγούς χρυσού και αργύρου στον κόσμο.

Ο σύλλογος Μινέρος ντε Σακατέκας την πρώτη περίοδο σε επαγγελματική κατηγορία, αγωνίστηκε για την άνοδο στην κορυφαία κατηγορία της χώρας, ηττήθηκε όμως στα ημιτελικά ανόδου από τη Νεκάξα, με τον Γκουστάβο Αντριάν Ραμίρες να πετυχαίνει το ποιο γρήγορο γκολ στη διοργάνωση, ενός 4 δευτερολέπτων από την έναρξη του αγώνα με τη Νεκάξα.

Στάδιο
------

Το γήπεδο Φρανσίσκο Βίγια (Francisco Villa) έχει χωρητικότητα 13.820 και βρίσκεται στην πόλη Σακατέκας. Εγκαινιάστηκε το 1986 με το φιλικό αγώνα μεταξύ της Λεόνες Νέγρος δε λα ΟδεΓ εναντίον της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου της Νότιας Κορέας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Γερμανικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά) *archINFORM*. 23831. Ανακτήθηκε στις 31  Ιουλίου 2018.
2. ↑  World Silver Survey 2012 - A Summary Αρχειοθετήθηκε 2016-03-14 στο Wayback Machine. silverinstitute.org
3. ↑  THE HISTORY OF ZACATECAS Αρχειοθετήθηκε 2016-04-20 στο Wayback Machine. houstonculture.org

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη σελίδα στο Facebook
Ο **μιμητίτης** (αναφέρεται και ως μιμητισίτης, αγγλ. mimetite) είναι ορυκτό αρσενικικό / χλωριούχο άλας του μολύβδου. Το όνομά του οφείλεται στην ελληνική λέξη «μίμηση», επειδή προσομοιάζει (μιμείται) στην εμφάνιση με τον πυρομορφίτη. Συνώνυμά του είναι ο καμπυλίτης (λόγω του σχήματος των κρυστάλλων του), ο γκορλανδίτης και ο αρσενοπυρομορφίτης.

Απαντά, ως δευτερογενές ορυκτό, σε ζώνες οξείδωσης μολυβδούχων ορυκτών, όπως (και κυρίως) ο αρσενοπυρίτης και ο γαληνίτης.

Χρησιμοποιείται ως ελάσσον μετάλλευμα μολύβδου, ιδιαίτερα στα σημεία που ανευρίσκεται σε σημαντικές ποσότητες, ωστόσο είναι ιδιαίτερα αγαπητό δείγμα για συλλέκτες, λόγω χρώματος, σχήματος κρυστάλλων και λάμψης. Δεν χρησιμοποιείται ως πολύτιμος ή ημιπολύτιμος λίθος, λόγω της μικρής του σκληρότητας.

Σχετίζεται με κερουσίτη, αγγλεσίτη, σμιθσονίτη, βιλλεμίτη, πυρομορφίτη και βουλφενίτη.

Ανευρίσκεται σε πολλά σημεία του γήινου φλοιού. Οι ωραιότεροι κρύσταλλοί του απαντούν στο Johanngeorgenstadt της Σαξωνίας στη Γερμανία, στο Τσουμέμπ της Ναμίμπια (κρύσταλλοι μοναδικοί στον κόσμο) και στην Κορνουάλλη της Βρετανίας. Αρκετά όμορφοι κρύσταλλοι ανευρίσκονται επίσης στο Durango, το Mapimi και την Τσιχουάουα του Μεξικού, την Αυστρία, τη Γαλλία, την Ταϊλάνδη, την Αριζόνα των ΗΠΑ και την Αυστραλία.

Στην Ελλάδα ανευρίσκεται στα μεταλλεία του Λαυρίου (Καμάριζα, Πλάκα, Σούνιο, Αγριλέζα, Σουρέζα, Θορικό και Αγία Βαρβάρα) και στα Λιμενάρια της νήσου Θάσου.

Πηγές
-----

* Handbook of Mineralogy
* Mindat.org
* Galleries.com
* Webmineral.com

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος ορυκτών
* Κατάλογος ορυκτών των μεταλλείων Λαυρίου

Βιβλιογραφία
------------

* James Dwight Dana, *Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks*, READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244
* Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil, *A Field Guide to Rocks and Minerals*, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 039591096X
* Walter Schumann, R. Bradshaw, K. A. G. Mills, *Handbook of Rocks, Minerals and Gemstones*, Houghton Mifflin Harcourt, 1993 ISBN 0395511372

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Κατατάσσεται λόγω ομοιότητας δομής, όχι ως χημική σύσταση
Ο **Μιχάλης Δελαβίνιας** (Αθήνα, 1921 - Αθήνα, 6 Νοεμβρίου 2003) ήταν Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν στη θέση του τερματοφύλακα. Ήταν γνωστός με το παρατσούκλι "μαύρος γάτος", λόγω του γεγονότος ότι αγωνιζόταν συνήθως με μαύρη ενδυμασία.

Καριέρα
-------

### Σε συλλογικό επίπεδο

Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο το 1933 αγωνιζόμενος στο ανεξάρτητο σωματείο της Αθήνας Ένωση Αγίου Ελευθέριου. Το 1934 εντάχθηκε στα τμήματα υποδομών ("τσικό") της ΑΕΚ και το 1938 με προπονητή τον Κώστα Νεγρεπόντη προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα, αντικαθιστώντας το Χρ. Ρίμπα σε νικηφόρο αγώνα (3-2) κατά του Απόλλωνα Αθηνών. Στην 'Ένωση" παρέμεινε μέχρι την περίοδο 1953-54, όταν και σταμάτησε το ποδόσφαιρο σε ηλικία 33 ετών. Κατέκτησε το νταμπλ του 1939, πρωταθλητής αναδείχθηκε και την επόμενη χρονιά (1939-40), ενώ στέφθηκε και δύο ακόμη φορές κυπελλούχος, τις περιόδους 1948-49 και 1949-50. Είχε αγωνιστεί στη Μικτή Αθηνών, πριν την Εθνική Ομάδα των Ανδρών. Ήταν νυμφευμένος με ένα παιδί, την Ελενίτσα.

### Στην εθνική Ελλάδας

Κάθισε κάτω από τα δοκάρια της εθνικής Ελλάδας τέσσερις φορές, το διάστημα μεταξύ 1948-1951. Το ντεμπούτο του πραγματοποιήθηκε στις 23 Απριλίου 1948 στον πρώτο μεταπολεμικό αγώνα της Ελλάδας, στην εντός έδρας φιλική αναμέτρηση εναντίον της Τουρκίας.

Τίτλοι
------

* Πρωταθλήματα Ελλάδας: 1939 και 1940
* Κύπελλα Ελλάδας: 1939, 1949 και 1950
* Πρωταθλήματα Αθήνας: 1940, 1946 και 1947

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εφημερίδα "Αθλητισμός της Ελλάδος", φύλλο 15 Δεκεμβρίου 1947, σελ. 2
2. ↑  Ο Μιχάλης Δελαβίνιας στο www.epo.gr
3. ↑  Ελλάδα - Τουρκία 23.4.1948, www.epo.gr

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* *Η Ιστορία της ΑΕΚ* , Έκδοση *Γ.Χ. Αλεξανδρής* , Αθήνα 1996
* *Εθνική Ελλάδος πορεία μέσα στο χρόνο* , *Εκδόσεις Παπαζήση* Αθήνα 2001
* *Εθνική Ελλάδος ποδοσφαίρου* Χρ. Αρβανίτης

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Εθνική Ελλάδος - Ολυμπιακοί Αγώνες 1952 |
| --- |
|  |
| 
Νίκος Πεντζαρόπουλος  ·
Ηλίας Ρωσίδης  ·
Κώστας Λινοξυλάκης  ·
Γουίλιαμ Αρβανίτης  ·
Γιάννης Ιωάννου  ·
Κώστας Πουλής  ·
Παύλος Εμμανουηλίδης  ·
Θανάσης Μπέμπης  ·
Γιώργος Δαρίβας  ·
Μπάμπης Δρόσος  ·
Ηλίας Παπαγεωργίου  ·
Μιχάλης Δελαβίνιας  ·
Ανδρέας Μουράτης  ·
Μπάμπης Κοτρίδης  ·
Λάκης Πετρόπουλος  ·
Παναγιώτης Πατάκας  ·
**C** Αντώνης Μηγιάκης |

 |
Η **καρπάτκα** (πολωνικά: *karpatka*) είναι παραδοσιακή πολωνική τάρτα κρέμας γεμισμένη με πουτίγκα γάλακτος βανίλιας ή κάσταρντ. Συνήθως αποτελείται από δύο διαφορετικούς τύπους ζαχαροπλαστικής, όπου το βασικό στρώμα τριφτής ζύμης είναι καλυμμένο με μαρμελάδα και παχιά κρέμα και στη συνέχεια συμπληρώνεται με ένα φύλλο ζαχαροπλαστικής. Το επιδόρπιο παίρνει το όνομά του από το σχήμα της κορυφής του που μοιάζει με βουνό με την αχνισμένη ζύμη που μοιάζει με τις χιονισμένες κορυφές των Καρπαθίων - *Karpaty* στα πολωνικά. Το πιάτο συχνά πασπαλίζεται με ζάχαρη άχνη.

Η προέλευση του επιδορπίου είναι ασαφής. Πιθανότατα εμφανίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1950 και του 1960, αλλά η δημοτικότητά του έγινε ευρέως διαδεδομένη στις δεκαετίες του 1970 και του 1980. Το επίσημο όνομα *«karpatka»* δημιουργήθηκε για πρώτη φορά ή ηχογραφήθηκε το 1972 από μια ομάδα φοιτητών φιλολογίας. Παραδοσιακά, μια μεγάλη φέτα της τάρτας σερβίρεται με καφέ ή τσάι.

Υπάρχουν μίγματα ψησίματος καρπάτκα σε καταστήματα σε όλη την Πολωνία. Το 1995, το *«Karpatka»* έγινε σήμα κατατεθέν για μια εταιρεία με την ονομασία *Delecta* για τον προσδιορισμό της σκόνης κρέμας στο Γραφείο Ευρεσιτεχνιών της Δημοκρατίας της Πολωνίας.

Δείτε επίσης
------------

* Βουζέτκα
* Ναπολεόνκα
* Στρόιζελκουχεν
* Ρολό παπαρουνόσπορου

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Karpatka - Polish 'Mountain' Cake». 3 Απριλίου 2018.
2. ↑  «Famous Polish Desserts: Karpatka». *www.tasteatlas.com*.
3. ↑  Wschodni, Dziennik. «Językowo i widelczykiem. Karpatka stała się bohaterką artykułu z zakresu językoznawstwa». *Dziennik Wschodni*.
4. ↑  S.A, Wirtualna Polska Media (28 Οκτωβρίου 2019). «Karpatka». *kuchnia.wp.pl*.
Η **Μιρέιγ Φλερύ** (*Mireille Flery*, 7 Ιουνίου 1907 - 22 Αυγούστου 1996) ήταν Ελληνίδα υψίφωνος με αξιοσημείωτη σταδιοδρομία στην πατρίδα της και στο εξωτερικό.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη στις 7 Ιουνίου του 1907 και σπούδασε στο Ελληνικό Ωδείο με τον Κίμωνα Τριανταφύλλου. Είχε σπάνια φωνή λυρικοδραματικής υψιφώνου. 

Εμφανίστηκε για πρώτη φορά, μαθήτρια ακόμα, στη *Μποέμ* (Μιμή) με το Ελληνικό Μελόδραμα του Διονυσίου Λαυράγκα. Το 1930 τραγούδησε *Μαντάμ Μπατερφλάι* στην Τρίπολη με θίασο του Ελληνικού Μελοδράματος.
Αργότερα τραγούδησε δίπλα στους διάσημους Νίνο Πικαλούγκα, Τίτο Ρούφο, τον Οδυσσέα Λάππα, Νίκο Μοσχονά και Γιάννη Αγγελόπουλο. Στις 24 Φεβρουαρίου του 1934 κατά την περιοδεία του Εθνικού Μελοδραματικού Ομίλου στην Κέρκυρα, πρωταγωνίστησε στην πρεμιέρα της όπερας *Ο Λυτρωτής* του Δ. Λαυράγκα.

Το 1938 πήγε στην Ιταλία για ανώτερες σπουδές, με υποτροφία του Δήμου Αθηναίων. Έως το 1940 εμφανίσθηκε, μεταξύ άλλων, στην *Όπερα Ρεάλε* της Ρώμης μαζί με τον Μπενιαμίνο Τζίλι και διευθυντή ορχήστρας τον Τούλιο Σεραφίν και στο Θέατρο Βέρντι της Πάδοβα με τον Τζοβάννι Μαλιπιέρο.

Από το 1940 ως το 1948 ήταν πρωταγωνιστικό στέλεχος της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, ενώ παράλληλα συνεργάσθηκε με τη Χορωδία Αθηνών και την Κρατική Ορχήστρα, υπό την διευθυνση του Φιλοκτήτη Οικονομίδη.

Το 1948 πήγε και πάλι στο εξωτερικό. Τραγούδησε υπό την μπαγκέτα μεγάλων μαέστρων, όπως του Βίλχελμ Φουρτβένγκλερ, του Σέργιου Κουσσεβίτσκι, του Καρλ Σούριχτ, του Χέρμαν Σέρχεν και του Γιόζεφ Κριπς.

Με την επιστροφή της στην Ελλάδα το 1954, επανήλθε στην Εθνική Λυρική Σκηνή, συνεχίζοντας την καριέρα της έως το 1959. Από το 1965 δίδαξε μονωδία στο Ωδείο Αθηνών. 

Είχε παντρευτεί τον μαέστρο Λυσίμαχο Ανδριτσόπουλο, εξ ου και το καλλιτεχνικό επίθετο Ανδρύ. Ακολούθησαν δύο ακόμα γάμοι.

Η Μιρέιγ Φλερύ πέθανε στην Αθήνα στις 22 Αυγούστου του 1996.

Ηχογραφήσεις της με άριες από όπερες και ελληνικά και ξένα τραγούδια σώζονται στα Αρχεία της Ελληνικής Ραδιοφωνίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Μ. Ράπτης, σ. 154

Πηγές
-----

* Ελληνικό Λυρικό Θέατρο, εκδ. του Υπουργείου Πολιτισμού, 1988
* Ολυμπίας Τολίκα: Παγκόσμιο Λεξικό της Μουσικής, 1995
* Μιχαήλ Ράπτης, Επίτομος ιστορία του Ελληνικού Μελοδράματος και της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, Αθήνα, 1989.
* Τ. Καλογερόπουλου: Λεξικό της Ελληνικής Μουσικής, 2002

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* δίσκος με την Μιρέιγ Φλερύ
* δίσκος με την Μιρέιγ Φλερύ Αρχειοθετήθηκε 2013-02-06 στο Wayback Machine.
Ο **Μπράντον Ντ. Ουίλιαμς** (γεννήθηκε στις 27 Φεβρουαρίου 1975) είναι Αμερικανός πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής .

Γεννημένος στο Κόλινστον της Λουιζιάνα, ο Ουίλιαμς παρακολούθησε την Ακαδημία Φίλιπς Έξετερ και έπαιξε κολλεγιακό μπάσκετ για το Κολέγιο Ντάβιντσον.  Έπαιξε επαγγελματικά στο ΝΒΑ για τους Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς (1997–98), Σαν Αντόνιο Σπερς (1998–99, πρωταθλητές ΝΒΑ) και Ατλάντα Χοκς (2002–03). Εμφανίστηκε σε 18 αγώνες NBA με μέσους όρους 9,1 λεπτά μέσο όρο, 2,3 πόντους μέσο όρο και 1,0 ριμπάουντ μέσο όρο.  Είχε επίσης συμβόλαιο με τους Τορόντο Ράπτους (1997), Μιλγουόκι Μπακς (1999 και 2004), Νιου Γιορκ Νικς (2000) και Σιάτλ Σουπερσόνικς (2000), αλλά δεν έπαιξε ποτέ κανένα παιχνίδι κανονικής περιόδου για αυτές τις ομάδες. Ο Ουίλιαμς επιλέχτηκε στη Δεύτερη Ομάδα της Πανηπειρωτικής Ένωσης Καλαθοσφαίρισης (CBA) το 2000 ενώ έπαιζε για τους Λα Κρος Μπόμπκατς. 

Τον Σεπτέμβριο του 2013, ονομάστηκε γενικός διευθυντής των Ντέλαγουερ 87ερς.  Στις 4 Φεβρουαρίου 2016 προήχθη σε Αρχηγό Επιτελείου για τους Φιλαδέλφεια 76ερς.  Στις 30 Ιουλίου 2017, ο Ουίλιαμς προσλήφθηκε ως ο νέος βοηθός γενικού διευθυντή των Σακραμέντο Κινγκς, αντικαθιστώντας τον ρόλο που είχε προηγουμένως ο Σκοτ Πέρι για λίγους μόνο μήνες.  Εκτός από την σταδιοδρομία του στο μπάσκετ, ο Ουίλιαμς παρακολούθησε την νομική σχολή του Ράττζερς Λόου από το 2009 έως το 2013.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Brandon Williams». *Phillips Exeter Academy* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 14 Μαΐου 2019.
2. ↑  «Brandon Williams Stats». *Basketball-Reference.com*.
3. ↑  «Brandon Williams minor league basketball statistics». *Stats Crew*. Ανακτήθηκε στις 6 Ιουλίου 2021.
4. ↑  «Fastbreak: Sixers To Hold Camp At St. Joe's». *Philadelphia 76ers*.
5. ↑  «Archived copy». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Φεβρουαρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 21 Απριλίου 2016.
6. ↑  Xypteras, Tony (30 Ιουλίου 2017). «The Kings have hired 76ers executive Brandon Williams as assistant GM». *Sactown Royalty*.
Η **Μιρέλα Ντεμίρεβα** (28 Σεπτεμβρίου 1989) είναι Βουλγάρα αθλήτρια του στίβου.

Γεννήθηκε το 1989 από τον Κρασίμιρ και την Βάλια Ντεμίρεβα. Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα 2015 στο Πεκίνο κατέλαβε την 9η θέση με 1,88 μ. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 στο Ρίο ντε Τζανέιρο κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο με 1,97 μ, πίσω από την Ρουθ Μπεϊτία. Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα 2016 κατέκτησε πάλι το ασημένιο μετάλλιο με 1,96 μ, πίσω από την Ρουθ Μπεϊτία. Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2017 κατατάχθηκε 7η με 1.92 μ.

Ατομικά ρεκόρ
-------------

### Ανοιχτό

* 2.00 μ. (Στοκχόλμη 2018)
* 1.95 μ. (Κάρλσρουχ 2017)

Παραπομπές
----------

1. ↑  «IAAF: Mirela DEMIREVA | Profile». *iaaf.org*. Ανακτήθηκε στις 6 Αυγούστου 2018.
Το **Μπανγκλαντές** (Σερβικά: Бангладеш, Bangladeš) είναι προαστιακός οικισμός της πόλης του Νόβι Σαντ στη Σερβία. Βρίσκεται ανάμεσα στο Νόβι Σαντ και το χωριό Ρουμένκα.

Πληθυσμού
---------

Το Μπανγκλαντές κατοικείται από περίπου 250 εθνοτικούς Ρομά. Σύμφωνα με μια άλλη πηγή, το Μπανγκλαντές κατοικείται από 233 κατοίκους, που ζουν σε 55 οικογένειες.

Όνομα
-----

Το όνομα του οικισμού είναι το σερβικό όνομα για το Μπαγκλαντές. Το όνομα έχει σχέση με την προέλευση των λαών των Μπενγκάλι από τη Νότια Ασία, κυρίως από το Μπαγκλαντές.

Δείτε επίσης
------------

* Γειτονιές του Νόβι Σαντ
* Κατάλογος οικισμών των Ρομά

Παραπομπές
----------

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Bangladeš - a freezing cold place
* About Bangladeš (in Serbian)
Η **Ναμπατίγια** (αραβικά: النبطية‎, συριακά αραμαϊκά: ܐܠܢܒܛܝܥ) ή **Ναμπατίγιε** είναι η πόλη του Κυβερνείου Ναμπατίγια, στο νότιο Λίβανο. Ο πληθυσμός δεν είναι επακριβώς γνωστός καθώς δεν έχει γίνει απογραφή στον Λίβανο από τη δεκαετία του 1930. Οι εκτιμήσεις κυμαίνονται από 15.000 έως 120.000. Μια εκτίμηση πληθυσμού του 2006 από την κλειστή πλέον γερμανική ιστοσελίδα πληθυσμού που ονομάζεται World Gazetteer ανέφερε τον πληθυσμό σε 100.541 κατοίκους, που θα την καθιστούσε ως την πέμπτη μεγαλύτερη πόλη του Λιβάνου, μετά την Τύρο, τη Σιδώνα, την Τρίπολη και τη Βηρυτό σύμφωνα με τις εκτιμήσεις πληθυσμού του 2006 των λιβανικών πόλεων, αλλά μετά από ενημέρωση είτε το 2007 είτε το 2008 και υπολογισμούς για τα επόμενα χρόνια, η εκτίμηση του πληθυσμού του 2013 αποδείχθηκε πολύ χαμηλότερη, στους 36.593 κατοίκους, καθιστώντας την πόλη ως την 11η μεγαλύτερη στον Λίβανο πίσω από την Τύρο, το Μπιντ Τζουμπέιλ, τη Ζάχλε, τη Σιδώνα, την Ηλιούπολη, τη Τζουνίγια, την Τρίπολη και τη Βηρυτό σύμφωνα με αυτές τις εκτιμήσεις του 2013. Είναι η κύρια πόλη στην περιοχή Τζάμπαλ Άμελ και το κύριο κέντρο τόσο για το κυβερνείο, όσο και για τον καζά, ή το καντόνι, που ονομάζονται επίσης Ναμπατίγια. η Ναμπατίγια είναι σημαντική πόλη τόσο οικονομικά όσο και πολιτιστικά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Archived copy». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Μαρτίου 2006. Ανακτήθηκε στις 16 Μαρτίου 2006.
2. ↑  «Archived copy». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Ιουνίου 2013. Ανακτήθηκε στις 3 Αυγούστου 2015.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 129468590
* LCCN: nr98008394

 |

 |
Έμβλημα της Μολδοβλαχίας.
Οι τρεις Ηγεμονίες Τρανσυλβανίας, Μολδαβίας και Βλαχίας περί το 1600.
Με τη σύνθετη ονομασία **Μολδοβλαχία** χαρακτηρίζονταν επί τουρκοκρατίας και λίγο πριν την Ελληνική Επανάσταση του 1821 οι ανατολικές παραδουνάβιες χώρες (ηγεμονίες) της Βαλκανικής, η Μολδαβία και η Βλαχία, που αποτελούσαν τότε επικυρίαρχα τμήματα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Οι παραδουνάβιες αυτές χώρες αποτελούσαν για τους Έλληνες τόπους οικείους στους οποίους μετανάστευαν και εγκαθίσταντο μόνιμα ή παρεπιδημούσαν επαγγελματικά ως λόγιοι, κληρικοί, έμποροι, αλλά και ως μισθωτές κτημάτων των Βογιάρων (μεγαλοκτηματιών).

Έτσι μαζί μ΄ αυτούς εξαπλωνόταν και ο ελληνικός πολιτισμός σ΄ αυτές. Ειδικότερα με την υποστήριξη των Φαναριωτών Ηγεμόνων, ο εξελληνισμός στην περιοχή είχε προχωρήσει και στα ανώτατα κοινωνικά στρώματα, όπως επίσης και ο εξευρωπαϊσμός. Πολλοί μάλιστα Βογιάροι μιλούσαν και έγραφαν ελληνικά και ορισμένοι γαλλικά και γερμανικά. Ακόμη μεγάλος αριθμός Ελλήνων φοιτητών, φοιτούσαν στα πανεπιστήμια της περιοχής. Από αυτούς θα σχηματιστεί κατά το ξέσπασμα της επανάστασης ο Ιερός Λόχος.

Η Μολδοβλαχία αποτελούσε κυρίως καταφύγιο όλων των καταδιωγμένων από τους Τούρκους Ελλήνων του ελλαδικού χώρου και τούτο από ένα σπουδαίο λόγο. Σύμφωνα με τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου (1812) η Τουρκία δεν είχε το δικαίωμα μεταφοράς στρατού στις χώρες αυτές χωρίς προηγούμενη άδεια της Ρωσίας. Οποιαδήποτε παραβίαση αυτού του όρου θα προκαλούσε Ρωσοτουρκικό πόλεμο. Αυτός ήταν και ο λόγος που ξεκίνησε η οργάνωση της επανάστασης των Ελλήνων απ΄ αυτή την περιοχή, τόσο εκ μέρους των μυημένων στη Φιλική Εταιρεία, όσο και από τον Αλέξανδρο Υψηλάντη.

Πηγές
-----

* Απ. Βακαλόπουλος «Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως» σελ. 42. - Αθήναι 1974.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **Μολδοβλαχία**  |

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Μολδοβλαχία** |
Ο **Μιχαήλ Πρωτοπαπαδάκης** (21 Μαΐου 1933) είναι Έλληνας πολιτικός.

Γεννήθηκε στην Αθήνα και είναι γιος του Αριστείδη Πρωτοπαπαδάκη, βουλευτή και υπουργού, καθώς και εγγονός του πρωθυπουργού Πέτρου Πρωτοπαπαδάκη, που εκτελέσθηκε το 1922 μετά τη «Δίκη των Έξι».

Σπούδασε μηχανολόγος-ηλεκτρολόγος στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, ψυχολογία στο Πανεπιστήμιο Ινδιάνας των ΗΠΑ και συμπλήρωσε τις σπουδές του στη Γαλλία. Το 1974 και 1977 εξελέγη βουλευτής Κυκλάδων. Την περίοδο 1977-1980 διετέλεσε υφυπουργός βιομηχανίας και ενέργειας στην κυβέρνηση Κωνσταντίνου Καραμανλή. Το 1981 εξελέγη ευρωβουλευτής με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας και παρέμεινε μέχρι τη λήξη της θητείας του το 1984.

Το 2008 προσέφυγε στον Άρειο Πάγο ζητώντας την ακύρωση της απόφασης του στρατοδικείου της Δίκης των Έξι, με το αιτιολογικό της ύπαρξης νέων στοιχείων. Το Δεκέμβριο του 2009 η Ολομέλεια του Αρείου Πάγου τάχθηκε υπέρ της επανάληψης της Δίκης των Έξι, σε διάσκεψη κεκλεισμένων των θυρών, κάνοντας δεκτή εισήγηση του αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου, Αθανασίου Κονταξή. Τελικά στις 20 Οκτωβρίου 2010, με την απόφαση 1675/2010 το Ζ΄ Ποινικό Τμήμα του Αρείου Πάγου ακύρωσε την απόφαση του στρατοδικείου και έπαυσε οριστικά την ποινική δίωξη λόγω παραγραφής.

Κατοικεί στην Εκάλη. Είναι παντρεμένος με την Ειρήνη Καστρισίου και έχει αποκτήσει τέσσερα παιδιά.

Πηγές
-----

1. 1 2  Ανώνυμος (χ.χ.). «Μιχαήλ Πρωτοπαπαδάκης». *Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο (europarl.europa.eu)*. Ανακτήθηκε στις 4 Σεπτεμβρίου 2022.
2. ↑  Ανώνυμος (χ.χ.). «Κυβέρνησις Κωνσταντίνου Γ. Καραμανλή». *Γενική Γραμματεία Νομικών και Κοινοβουλευτικών Θεμάτων (gslegal.gov.gr)*. Ανακτήθηκε στις 4 Σεπτεμβρίου 2022.
3. ↑  Ανώνυμος (χ.χ.). «Η Δίκη των Έξι». *Σαν Σήμερα (sansimera.gr)*. Ανακτήθηκε στις 4 Σεπτεμβρίου 2022.
Η **Κεμπετάι** (ケンペイタイ) ήταν η στρατονομία της Αυτοκρατορικής Ιαπωνίας από το 1881 έως το 1945. Εξυπηρετούσε παράλληλα και τον ρόλο της μυστικής αστυνομίας, όπως η ανάλογη Γκεστάπο της Ναζιστικής Γερμανίας. Μεταξύ των καθηκόντων της, ήταν η αστυνόμευση και η διατήρηση της τάξης στις κατεχόμενες περιοχές, μέσω βίαιων μεθόδων, βασανισμών και εκτελέσεων. Ήταν αρμόδια για την κατασκοπεία και αντίστοιχα την αντικατασκοπεία. Στις περιοχές υπό την κατοχή του Αυτοκράτορα, η Κεμπετάι είχε το δικαίωμα να συλλάβει, να ανακρίνει και να εκτελέσει πολίτες που θεωρούνταν ύποπτοι ή ήταν εγκληματίες, συνήθως χωρίς ή με ελάχιστα στοιχεία. Επίσης, είχε αρμοδιότητα για την τιμωρία στρατιωτικών που θεωρούταν πως συνωμοτούν κατά του θρόνου. Εντός της Ιαπωνικής επικράτειας, η Κεμπετάι δρούσε υπό την επίβλεψη του Υπουργού Εσωτερικών, ενώ στις κατεχόμενες υπό του Υπουργού Πολέμου. Ήταν υπεύθυνη για τον έλεγχο ταξιδιωτικών εγγράφων, την διατήρηση της υποχρεωτικής εργασίας, την κατάσχεση των προμηθειών και της τροφής, τη διαχείριση προγραμμάτων προπαγάνδας και την εγκαθίδρυση ενός δικτύου κατασκόπων. Τα στρατόπεδα συγκέντρωσης ήταν επίσης υπό τη διοίκησή της.

Τα πρώτα γραφεία της Κεμπετάι εδραιώθηκαν στο αστυνομικό τμήμα Tanjong Pagar. Στις ιστορικές σελίδες, έμεινε γνωστή για τις βάναυσες τεχνικές ανάκρισης και τις συλλήψεις και καταδίκες πολιτών χωρίς ή με ελάχιστα στοιχεία. Οι ομολογίες κατά βάση λαμβάνονταν ύστερα από σκληρούς βασανισμούς, δίχως κατάλληλες δίκες. Πολλαπλά εγκλήματα πολέμου διαπράχθηκαν από τη μεριά της Κεμπετάι, όπως η επιχείριση Sook Ching που έλαβε χώρα στην Σιγκαπούρη από 21 Φεβρουαρίου έως 4 Μαρτίου. Κινέζοι, κατά βάση άνδρες από 18 έως 50 ετών συγκεντρώθηκαν σε πλήθη, και όσοι κρίθηκαν με κάποιον τρόπο ένοχοι για προδοσία κατά της Ιαπωνίας, εκτελέστηκαν σε μία προσπάθεια κατευνασμού της τοπικής αντίστασης και των Κινεζικών κινημάτων. Μετά τον πόλεμο και την συνθηκολόγηση της Ιαπωνίας 7 άτομα δικάστηκαν στις 8 Μαρτίου του 1948 από το Ανώτατο Δικαστήριο στο Victoria Memorial Hall, για την επιχείριση Sook Ching. Ο αρμόδιος αξιωματικός, Oishi καταδικάστηκε σε θάνατο δια απαγχονισμού ενώ οι άλλοι έξι σε ισόβια φυλάκιση. Πολλές ακόμη δίκες έλαβαν χώρα εις βάρος των αξιωματικών της Κεμπετάι για ανάμειξή τους σε πολλαπλά εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Παράδειγμα, αποτελεί η δίκη του Lieutenant-Colonel Sumida Haruzo και άλλων αξιωματικών. 

Η Κεμπετάι,αφοπλίστηκε και διαλύθηκε μετά την οριστική νίκη των Συμμάχων στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, με την συνθηκολόγηση και παράδοση της Ιαπωνίας, στις 2 Αυγούστου του 1945.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Kempeitai | Infopedia». *eresources.nlb.gov.sg*. Ανακτήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 2020.
2. ↑  «Operation Sook Ching | Infopedia». *eresources.nlb.gov.sg*. Ανακτήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 2020.
3. ↑  «Malayan Campaign | Infopedia». *eresources.nlb.gov.sg*. Ανακτήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 2020.
4. ↑  «Double Tenth trial | Infopedia». *eresources.nlb.gov.sg*. Ανακτήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 2020.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 143555717
* GND: 4583856-2
* BNF: cb12549344r (data)
* NKC: kn20101013007

 |

 |
Οι **Ναμπόρ και Φήλιξ** ήταν χριστιανοί μάρτυρες που πιστεύεται ότι μαρτύρησαν κατά τη διάρκεια του μεγάλου διωγμού υπό τον Ρωμαίο αυτοκράτορα Διοκλητιανό κατά τον 4ο αιώνα. Ένας τάφος στο Μιλάνο πιστεύεται ότι περιέχει τα λείψανά τους.

Στις απόκρυφες «Πράξεις των Αγίων Ναβώρ και Φήλιξ» (που μιμούνται από τις πράξεις άλλων μαρτύρων (όπως αυτές του Αγίου Φίμου και του Αγίου Ρουστίκου), λέγεται ότι ήταν Ρωμαίοι στρατιώτες από τη Μαυριτανία και υπηρετούσαν υπό τον Μαξιμιανό. καταδικάστηκαν στο Μιλάνο και εκτελέστηκαν με αποκεφαλισμό στη *Laus Pompeia* (σήμερα Λόντι Βέκιο).

Ένα ζευγάρι αγίων «Ναμπόρ και Φήλιξ» λέγεται επίσης ότι μαρτύρησε στη Νικόπολη της Μικράς Αρμενίας το 320 μ.Χ. μαζί με τους Αγίους Ιανουάριο και Μαρίνο. Μπορεί να είναι διακριτές ή μπορεί να ήταν μια συγχώνευση της ιστορίας των Ιταλών αγίων με το τοπικό ζευγάρι των αγίων Ιανουάριος και Πελαγία που μαρτύρησαν στις 10 Ιουλίου.

Όταν ο αυτοκράτορας Φρειδερίκος Μπαρμπαρόσα κατέλαβε το Μιλάνο το 1158, έδωσε μερικά από τα λείψανα των Αγίων Φήλιξ και Ναμπόρ στον Ράιναλντ του Ντάσελ, αρχιεπίσκοπο της Κολωνίας, ο οποίος τα έφερε στην επισκοπική του έδρα. Τα λείψανα αυτά βρίσκονται σε ένα παρεκκλήσι στον καθεδρικό ναό της Κολωνίας. Ο άγιοι απεικονίζονται στον "Ναό των Τριών Βασιλέων" του 1181 από τον Νίκολας Βερντέν στον καθεδρικό ναό της Κολωνίας.

Το 1258 τα λείψανά τους μεταφέρθηκαν στην εκκλησία του Αγίου Φραγκίσκου της Ασίζης που ανεγέρθηκε στη θέση της Βασιλικής Ναμποριάνα. Στις 14-16 Απριλίου 1798, λίγο πριν από την κατεδάφιση της εκκλησίας του Αγίου Φραγκίσκου της Ασίζης, τα λείψανά τους μεταφέρθηκαν στη Βασιλική του Αγίου Αμβροσίου όπου βρίσκονται σήμερα σε αρχαία σαρκοφάγο στο δεξιό σηκό της Βασιλικής μαζί με τα λείψανα των Ματέρνου και της Αγίας Βαλέριας.

Η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία αναγνωρίζει τους Ναμπόρ και Φήλιξ ως μάρτυρες αγίους, εισάγοντάς τους, με την ημερομηνία 12 Ιουλίου, στο Ρωμαϊκό Μαρτυρολόγιο, τον επίσημο κατάλογο των αγίων της. Περιλαμβάνονταν επίσης στο γενικό ρωμαϊκό ημερολόγιο πριν από τον 12ο αιώνα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Bunson & al. (2003), "Januarius and Pelagia".
2. ↑  Bunson & al. (2003), "Januarius, Marinus, Nabor, and Felix".
3. ↑  Catholic Culture : Missing Page Redirect Αρχειοθετήθηκε 2006-10-15 στο Wayback Machine.
4. ↑  Rosa Giorgi, "Saints: A Year in Faith and Art" (Harry N. Abrams, Inc. 2006).
5. ↑  Pasini, Cesare (1990). «Materno di Milano, santo (sec. IV)». *Dizionario della Chiesa Ambrosiana*. **4**. Milano: NED, σελ. 2112–2114. ISBN 88-7023-102-X. (in ιταλική)
6. ↑  "Martyrologium Romanum" (Libreria Vaticana 2001 (ISBN 88-209-7210-7))
7. ↑  "Calendarium Romanum" (Libreria Editrice Vaticana, 1969), p. 129