recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η **Φραντσέσκα Μοροζίνι** (πέθανε μετά το 1454) ήταν Δούκισσα του Αρχιπελάγους μέσω του γάμου της με τον Ιωάννη Β΄ Κρίσπο. Ανέλαβε την αντιβασιλεία της Νάξου μετά τον θάνατο του συζύγου της (1433) για λογαριασμό του ανήλικου γιου της Ιακώβου Β΄.
Η Φραντσέσκα Μοροζίνι περιγράφεται σαν *"ισχυρότατη γυναίκα"* και είχε όλη την εξουσία στα χέρια της την εποχή που κυβέρνησε ο γιος της και ο εγγονός της Ιωάννης Ιάκωβος Κρίσπος μέχρι την άνοδο του κουνιάδου της Γουλιέλμου Β΄ (1453). Μετά τον πρόωρο θάνατο του γιου της (1457) διεκδίκησε την αντιβασιλεία για χάρη του νεογέννητου εγγονού της αλλά οι κουνιάδοι της Γουλιέλμος Β΄ Κρίσπος, Κύριος της Ανάφης και ο Νικολό Κρίσπος, κύριος της Σύρου, την περιόρισαν και έγιναν επίτροποι με την υποστήριξη της Βενετίας. Όταν έπειτα από λίγο απεβίωσε ο Νικολό τον αντικατέστησε ο γιος του Φραγκίσκος Β΄ Κρίσπος. Την εκλογή του αποφάσισαν ο Λατίνος αρχιεπίσκοπος και οι πολίτες της Νάξου, έπειτα ζήτησαν από την Δημοκρατία της Βενετίας να επικυρώσει τη διαδοχή του Νικολό. Μετά την άνοδο του κουνιάδου της Γουλιέλμου Β΄ η Φραντσέσκα Μοροζίνι αποσύρθηκε στην Βενετία και ίδρυσε το μοναστήρι και την εκκλησία του Αγίου Αντωνίου αφιερωμένα στους Ιωαννίτες Ιππότες (1452).

Οικογένεια
----------

Με τον σύζυγό της Ιωάννη Β΄ Κρίσπο απέκτησε :

* Ιάκωβος Β΄ Κρίσπος, δούκας της Νάξου, σύζυγος της Τζινέβρα Γκαττιλούζιο, κόρης του Ντορίνο Α΄ Γκαττιλούζιο ηγεμόνα της Λέσβου
* Αντριάνα Κρίσπο, σύζυγος του Ντομένικο Σομμαρίπα αυθέντη της Άνδρου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Miller, William. The Latins in the Levant: A History of Frankish Greece (1204–1566). London: 1908.
2. ↑  Miller, William. The Latins in the Levant: A History of Frankish Greece (1204–1566). London: 1908.
3. ↑  Miller, William. The Latins in the Levant: A History of Frankish Greece (1204–1566). London: 1908.
4. ↑  Miller, William. The Latins in the Levant: A History of Frankish Greece (1204–1566). London: 1908.

Πηγές
-----

* Miller, William. The Latins in the Levant: A History of Frankish Greece (1204–1566). London: 1908.
**Υφαίρεση** καλείται το υπολογισμένο ποσόν, που αφαιρείται από το χρέος, όταν αυτό προεξοφλείται. Πρόκειται για τη διαφορά μεταξύ της (αναγραφόμενης) **ονομαστικής αξίας** την ημέρα εξόφλησης και της **πραγματικής αξίας** την ημέρα της προεξόφλησης. Προβλήματα υφαίρεσης στην Πρακτική Αριθμητική αποτελούν τα προβλήματα προεξόφλησης γραμματίων ή συναλλαγματικών και συνδέονται στενά με τα προβλήματα τόκων, αλλά και με εκείνα των εκπτώσεων και των φόρων. Ανάλογα με τον τρόπο υπολογισμού του υφαιρούμενου ποσού, διακρίνονται δύο κατηγορίες υφαίρεσης:

* ***Εξωτερική υφαίρεση**, λέγεται ο τόκος της ονομαστικής αξίας του γραμματίου ή της συναλλαγματικής, για το χρόνο που μεσολαβεί από την ημέρα της προεξόφλησης μέχρι την ημέρα της λήξης του γραμματίου ή της συναλλαγματικής, με ορισμένο επιτόκιο..*

* ***Εσωτερική υφαίρεση**, λέγεται ο τόκος της πραγματικής αξίας του γραμματίου ή της συναλλαγματικής, για το χρόνο που μεσολαβεί από την ημέρα της προεξόφλησης μέχρι την ημέρα της λήξης του γραμματίου ή της συναλλαγματικής, με ορισμένο επιτόκιο.*

Ισχύει, ότι η εξωτερική υφαίρεση είναι μεγαλύτερη από την εσωτερική για την ίδια ονομαστική αξία, τον ίδιο χρόνο και το ίδιο επιτόκιο προεξόφλησης και μάλιστα η διαφορά αυτή είναι ίση με τον τόκο της εσωτερικής υφαίρεσης στο χρόνο και με το επιτόκιο προεξόφλησης.

Εξωτερική υφαίρεση
------------------

Τα προβλήματα της εξωτερικής υφαίρεσης είναι προβλήματα τόκου, με κεφάλαιο την ονομαστική αξία, τόκο την εξωτερική υφαίρεση και η πραγματική αξία είναι ίση με την ονομαστική αξία μείον την εξωτερική υφαίρεση:

* Εξωτ. Υφαίρεση = (Ονομαστική αξία) x (επιτόκιο) x (χρόνος προεξόφλησης)
* Πραγματική αξία = (Ονομαστική αξία) x [1 - (επιτόκιο) x (χρόνος προεξόφλησης)]

Παρόμοια, λύνονται προβλήματα εκπτώσεων, όπου η ονομαστική αξία αντιστοιχεί στην αρχική τιμή (προ εκπτώσεως), η πραγματική αξία στην τελική τιμή (μετά την έκπτωση) και το γινόμενο επιτοκίου επί χρόνου προεξόφλησης αντιστοιχεί με το ποσοστό έκπτωσης επί της αρχικής τιμής:

* Έκπτωση = (Αρχική τιμή) x (ποσοστό έκπτωσης)
* Τελική τιμή = (Αρχική τιμή) x [1 - (ποσοστό έκπτωσης)]

Εσωτερική υφαίρεση
------------------

Τα προβλήματα της εσωτερικής υφαίρεσης είναι προβλήματα τόκου, με κεφάλαιο την πραγματική αξία, τόκο την εσωτερική υφαίρεση και η ονομαστική αξία είναι ίση με την πραγματική αξία συν την εσωτερική υφαίρεση:

* Εσωτ. Υφαίρεση = (Πραγματική αξία) x (επιτόκιο) x (χρόνος προεξόφλησης)
* Πραγματική αξία = (Ονομαστική αξία) / [1 + (επιτόκιο) x (χρόνος προεξόφλησης)]

Παρόμοια, λύνονται προβλήματα φόρων (φορολόγησης/αποφορολόγησης) και προσαυξήσεων, όπου η πραγματική αξία αντιστοιχεί στην καθαρή τιμή (άνευ φόρου ή προσαύξησης), η ονομαστική αξία στην τελική τιμή (μετά φόρου ή προσαύξησης) και το γινόμενο επιτοκίου επί χρόνου προεξόφλησης αντιστοιχεί με το ποσοστό φορολόγησης επί της:

* Φόρος = (Καθαρή τιμή) x (ποσοστό φορολόγησης)
* Καθαρή τιμή = (Τελική τιμή) / [1 + (ποσοστό φορολόγησης)]

Αναφορές
--------

1. ↑  Π. Τόγκας, Θ. Πασσάς, Ν. Νικολάου, "Αριθμητική δια τας κατωτέρας τάξεις των Γυμνασίων", 5η Έκδοση, 1958, σ.σ. 305-312
Το **Φόρουμ Σουάριουμ**, (λατιν.: *Forum Suarium*), ήταν η κεντρική εμπορική αγορά χοιρινού κρέατος της αρχαίας Ρώμης κατά τη διάρκεια της Αυτοκρατορίας. 

Η αγορά πρωτο-αναφέρεται σε δύο επιγραφές που χρονολογούνται περίπου το 200 μ.Χ. Αυτή η αγορά βρισκόταν κοντά στους στρατώνες των αστικών ταγμάτων (cohortes urbanae) στο βόρειο τμήμα του Πεδίου του Άρεως (Campus Martius), και η διαχείρισή της βρισκόταν στα χέρια του επάρχου της πόλεως (praefectus urbi) ή ενός από τους υπαλλήλους του.

Bιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Paul Erdkamp (29 Αυγούστου 2013). *The Cambridge Companion to Ancient Rome*. Cambridge University Press. σελίδες 123–. ISBN 978-1-107-43381-6.
Με τον όρο **υφή εδάφους** ή **εδαφική υφή** χαρακτηρίζεται γενικά η ποσοστιαία αναλογία των διαφόρων ορυκτών σωματιδίων που απαρτίζουν το έδαφος.

Γενικά
------

Γενικά ένα στερεό κλάσμα εδάφους περιλαμβάνει 1,5% μέχρι 5% οργανική ύλη και το υπόλοιπο αντίστροφα από 95% μέχρι 98,5% τεμάχια (θραύσματα) ορυκτών που συγκροτούν ένα εύθρυπτο γαιώδες σύνολο. Στα θραύσματα αυτά που έχουν διάμετρο μεγαλύτερη των 2 χιλιοστομέτρων αποτελούν χαλίκια και πέτρες τα οποία δεν συμμετέχουν στην όποια δραστηριότητα του εδάφους, αντίθετα με τα μικρότερης διαμέτρου εδαφικά σωματίδια.

Εδαφικά σωματίδια
-----------------

Ως εδαφικά σωματίδια εν προκειμένω θεωρούνται τα στερεά εκείνα που έχουν διάμετρο μικρότερη των 2 χλσ. (2 mm), τα οποία και χαρακτηρίζονται ανάλογα σε τρεις κατηγορίες ως άμμος, ιλύς και άργιλος. Ο προσδιορισμός αυτών με βάση τη διάμετρο των σωματιδίων κατά φθίνουσα σειρά είναι:

1. Άμμος, διάμετρος 2,00 - 0,05 χλστ. (2.00 - 0.05 mm)
2. Ιλύς, διάμετρος 0,05 - 0,002 χλστ. (0.05 - 0.002 mm)
3. Άργιλος, διάμετρος μικρότερη από 0,002 χλστ. (< 0.002 mm).
Σύμφωνα με διεθνή πρότυπα η άμμος διακρίνεται επιμέρους σε χονδρόκοκκη (2 mm - 0.2 mm) και σε λεπτόκοκκη άμμο (0.2 mm - 0.05 mm). Ομοίως και η ιλύς σε χονδρόκοκκη ιλύ (0.05 mm - 0.02 mm) και λεπτόκοκκη ιλύ (0.02 mm - 0.002 mm).

Ταξινόμηση εδάφους κατά υφή
---------------------------

Ανάλογα της εκατοστιαίας περιεκτικότητας των εδαφών στις τρεις παραπάνω κατηγορίες, που ερευνάται με μια ιδιαίτερη διαδικασία γνωστή ως «μηχανική ανάλυση», ή «κοκκομετρική ανάλυση», ταξινομούνται αυτά στους ακόλουθους δώδεκα τύπους υφής.

1. Άμμος
2. Πηλώδης άμμος
3. Αμμώδης πηλός
4. Πηλός
5. Αμμοαργιλώδης πηλός
6. Αργιλώδης πηλός
7. Αμμοαργιλώδες (έδαφος)
8. Άργιλος
9. Ιλυοαργιλώδες (έδαφος)
10. Ιλυοαργιλώδης πηλός
11. Ιλυοπηλώδες (έδαφος)
12. Ιλύς.

Τρίγωνο υφής εδάφους
--------------------

Δείτε επίσης
------------

Πηγές
-----

* *Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica*, τόμ. 22ος, σελ. 109
Η **Πία Σκσισόφσκα** (πολωνικά: Pia Skrzyszowska) (γενν. 20 Απριλίου 2001) είναι Πολωνή αθλήτρια του στίβου, η οποία ειδικεύεται στους δρόμους μετ΄ εμποδίων. Περιστασιακά, αγωνίζεται και στους δρόμους ταχύτητας. Στα 100 μέτρα μετ΄ εμποδίων, έχει κερδίσει το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ23 του 2021 και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2022, καθώς και το αργυρό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ20 του 2019.

Καριέρα
-------

Η μητέρα της, Γιολάντα Μπάρττσακ, ήταν αθλήτρια του άλματος εις μήκος, η οποία κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου του 1988 και συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1988.

Η Σκσισόφσκα τερμάτισε στην 5η θέση στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου του 2021.

Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2022, κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στα 100 μέτρα μετ΄ εμποδίων και το αργυρό μετάλλιο στη σκυταλοδρομία 4 x 100 (μαζί με τις Άννα Κιεουμπασίνσκα, Μαρίκα Ποπόβιτς-Ντραπάουα και Έβα Σφομπόντα).

Οι ατομικές επιδόσεις της είναι 12,53 δευτερόλεπτα στα 100 μέτρα μετ΄ εμποδίων (Μόναχο, 2022), 7,88 δευτ. στα 60 μέτρα μετ΄ εμποδίων (Τόρουν 2021) και 11,22 δευτ. στα 100 μέτρα (+0,8, Πόζναν 2021).

Παραπομπές
----------

1. ↑  *World Athletics Database*. 320031.
2. ↑  Πία Σκσισόφσκα στην World Athletics
3. ↑  «Trening do kalos kagathos». *bieganie.pl* (στα Πολωνικά). 9 Δεκεμβρίου 2019. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Μαΐου 2021. Ανακτήθηκε στις 14 Μαρτίου 2021.
4. ↑  «Mistrzostwa Europejskie, lekkoatletyka. Pia Skrzyszowska odebrała złoty medal». *sport.tvp.pl* (στα Πολωνικά).
5. ↑  «Mistrzostwa Europejskie, lekkoatletyka. Sztafeta z medalem ME. "Pierwszy raz na tyle prób nam wyszło"». *sport.tvp.pl* (στα Πολωνικά).
Κατάλογος συμμετοχής στο Φεστιβάλ του Βάρτμπουργκ, στη μέση οι βουλευτές της Λειψίας Linstedt και Seyffert, οι μόνοι με το ειδικό σήμα «Zirkel»
Ο **Χάινριχ Λίνστεντ** (Heinrich Linstedt - Ερρίκος Λίνστεντ) (περίπου 1795, Δρέσδη - 1821, Ελλάδα ) ήταν Γερμανός φιλέλληνας .

Βιογραφία
---------

Ο Λίνστεντ σπούδασε προτεσταντική θεολογία στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας. Το 1814 έγινε αποδεκτός με τον Eduard von Rabenau στο Σώμα Lusatia Leipzig.  Ως ένας από τους εννέα εκπροσώπους του Πανεπιστημίου της Λειψίας, συμμετείχε στο Φεστιβάλ του Βάρτμπουργκ το 1817.  Στο Άιζεναχ ήταν μέλος της προπαρασκευαστικής επιτροπής. 

Τον Αύγουστο του 1821, ο Πρύτανης της Λειψίας Βίλχελμ Τραγκό Κρουγκ (Wilhelm Traugott Krug) δημοσίευσε έκκληση για την υποστήριξη του ελληνικού αγώνα για την ελευθερία κατά των Τούρκων. Ο Λίνστεντ ήλθε ως εθελοντής στην Ελλάδα και πέθανε τον ίδιο χρόνο στην ηλικία των 26 ετών. Στο Ναύπλιο, στην εκκλησία της Μεταμόρφωσης του Χριστού, αναφέρεται στην Αψίδα του Τουρέ όπου αναγράφεται κατάλογος πεσόντων φιλελλήνων.  

Ο Ερρίκος Φορνέζης, στον κατάλογό του των φιλελλήνων, αναφέρει ότι καταγόταν από το Όλστέιν και ότι πέθανε στον Όλυμπο το 1822.

Ο Ιωάννης Μακρυγιάννης, στον πίνακα 24 που είχε γραμμένα όλα τα ονόματα των φιλελλήνων που ήλθαν και αγωνίστηκαν στην Ελλάδα, τον αναφέρει ως «Λίνστετ».

Πηγές
-----

* Bernhard Sommerlad: *Wartburgfest und Corpsstudenten*. Einst und Jetzt, Bd. 16 (1979), S. 16–42.
* Egbert Weiß (Hrsg.): *89. Linstedt, Heinrich August*, in: *Aktiv in der Monarchie. Leipziger Corpsstudenten 1807–1918. Lebensläufe der Leipziger Lausitzer*, Band 1 der Matrikel des Corps Lusatia. Leipzig 2017. ISBN 978-3-96049-017-3, S. 64.

Αναφορές
--------

1. ↑  Kösener Korps-Listen 1910, 149/91.
2. ↑  Bernhard Sommerlad: *Wartburgfest und Corpsstudenten.* Einst und Jetzt. Bd. 24 (1979), S. 39 (Nr. 47).
3. ↑  Die Katholische Kirche der Verklärung Christi
4. ↑  Gefallene Philhellenen aus Bayern (Intelligenz-Blatt von Schwaben und Neuburg, 1846)
5. ↑  Οι Φιλέλληνες. Πλήρης καταγραφή των εν Ελλάδι αγωνισθέντων φιλελλήνων, Ερρίκου Φορνέζη, μετάφραση Καλλιόπης Δ. Γρ. Καμπούρογλου, 1884
Ο **Φιλότιμος** (4ος και 3ος αιώνας π.Χ.) ήταν επιφανής αρχαίος Έλληνας ιατρός, μαθητής του Πραξαγόρα, και συνάδελφος μαθητής του Ηρόφιλου. Ήταν επίσης σύγχρονος του Ερασίστρατος, και αναφέρεται από τον Ηρακλείδη τον Ταραντίνος και ως εκ τούτου πρέπει να είχε ζήσει τον 4ο και 3ο αιώνα π.Χ. Ο Κέλσος τον αναφέρει ως έναν από τους επιφανείς γιατρούς της αρχαιότητας και αναφέρεται από αρκετούς αρχαίους ιατρικούς συγγραφείς, όπως ο Κέλιους Αυρελιάνος, Ορειβάσιος, Αέτιος, και πολύ συχνά από τον Γαληνό.

Ανήκε στη Λογική ή Δογματική σχολή και έγραψε αρκετά ιατρικά έργα, από τα οποία σωζονται μόνο μερικά θραύσματα. Ο Αθηναίος παραθέτει ένα έργο στο *Cookery*, και ένα άλλο στο *Food*, που αποτελείται από τουλάχιστον δεκατρία βιβλία. αυτό το μεταγενέστερο έργο αναφέρεται πολλές φορές από τον Γαληνό. Σε μια ανατομική πραγματεία, χαρακτήρισε τον εγκέφαλο και την καρδιά ως άχρηστα όργανα, και το πρώτο ως απλώς υπερβολική ανάπτυξη και παρακέντηση του νωτιαίου μυελού. Ο Φιλότιμος αναφέρεται σε διάφορα άλλα μέρη των γραπτών του Γαληνού, και ο Πλούταρχος αναφέρεται σε ένα ανέκδοτο του. Αναφέρεται επίσης από τον ακαδημαϊκό στον Όμηρο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Galen, *De Aliment. Facult.*, i. 12, vol. vi
2. ↑  Galen, *De Meth. Med.*, i. 3, vol. x
3. ↑  Galen, *Comment in Hippocr. Aphor.*, vi. 1, vol. xviii. pt. i
4. ↑  ap. Galen, *Comment in Hippocr. De Artic.*, iv. 40, vol. xviii. pt. i
5. ↑  Celsus, *De Medic.*, viii. 20
6. ↑  Caelius Aurelianus, *De Morb. Acut.*, ii. 16; *De Morb. Chron.*, i. 4
7. ↑  Oribasius, *Med. Coll.*, ii. 69, iv. 10, v. 32
8. ↑  Aëtius, iii. 3, 12
9. ↑  Galen, *De Ven. Sect. adv. Erasistr.*, cc. 5, 6, vol. xi.
10. ↑  Athenaeus, vii. 81, p. 308
11. ↑  Athenaeus, iii. 20, 24, pp. 81, 82
12. ↑  Galen, *De Aliment. Facult.*, i. 11, iii. 30, 31, vol. vi
13. ↑  Galen, *De Usu Part.*, viii. 3, vol. iii.
14. ↑  Galen, *De Usu Part.*, c. 12
15. ↑  Plutarch, *De Recta Rat. Aud.* c. 10; *De Adulat. et Amico*, c. 35
16. ↑  Λ 424
Στη βιολογία και τη βιοχημεία με τον όρο **χημειοσύνθεση** ή **χημειοτροφία** χαρακτηρίζεται γενικά η σύνθεση οργανικών ενώσεων που επιτυγχάνεται με την απόκτηση χημικής ενέργειας από απλές χημικές αντιδράσεις οξείδωσης.

Η χημειοσύνθεση γίνεται κυρίως με ειδικές μεθόδους αναπνοής, που συνεπάγονται οξείδωση ανόργανων ενώσεων και στοιχείων όπως ο σίδηρος, η αμμωνία ή το θειικό υδρογόνο, από πολλά είδη βακτηρίων.

Η χημειοσύνθεση, από καθαρά χημικής άποψης αποτελεί φαινόμενο της χημικής μεταβολής, από βιολογικής άποψης φαινόμενο μεταβολισμού, ενώ για τα φυτά τον αντίθετο τρόπο της φωτοσύνθεσης που γίνεται από τη χλωροφύλλη.

* Ο όρος αυτός δεν θα πρέπει να συγχέεται με τη χημική σύνθεση που αφορά άλλο θέμα. Ετυμολογικά ο όρος αυτός που έχει καταστεί σήμερα διεθνής είναι σύνθετος ελληνογενής εκ των "χημεία" + "σύνθεση".

Πηγές
-----

* "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ.61ος, σελ.102.
* "Λεξικό Βιολογίας Collins", σ.202 - Εκδόσεις Ι. Φλώρος - Αθήνα
Γράμμα της Φιλόμουσου Εταιρείας των Αθηνών
Με το όνομα **Φιλόμουσος Εταιρεία** φέρονται δύο φιλολογικές εταιρείες που δημιουργήθηκαν επί τουρκοκρατίας λίγο πριν την Ελληνική Επανάσταση του 1821. Κύριος στόχος και των δύο ήταν η ανάπτυξη του πνευματικού επιπέδου των Ελλήνων και την προετοιμασία τους για εθνική αποκατάσταση με την ίδρυση σχολείων, την περισυλλογή και διαφύλαξη των μνημείων της κλασικής αρχαιότητας, την ενημέρωση για τα πολιτιστικά και πολιτικά κινήματα της εποχής. Και οι δύο εταιρείες συνέβαλαν όμως στην ανάπτυξη του φιλελληνισμού. Αυτές ήταν:

* Η Φιλόμουσος Εταιρεία (Αθηνών), που ιδρύθηκε από Αθηναίους προκρίτους το 1813, με τη βοήθεια των Άγγλων, και
* Η Φιλόμουσος Εταιρεία (Βιέννης), που ιδρύθηκε από τον Ιωάννη Καποδίστρια το 1814, υπό την αιγίδα του Τσάρου Αλέξανδρου Α΄ της Ρωσίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Παπαρρηγόπουλος, Κωνσταντίνος (3 Μαρτίου 2015). *Τα διδακτικώτερα πορίσματα της Ιστορίας του Ελληνικού Έθνους*. Pelekanos Books. σελ. 421-422. ISBN 9786180400090.
2. 1 2 3  *Εγκυκλοπαίδεια Νέα Δομή*. Τεγόπουλος - Μανιατέας. 1996. σελ. 257. τομ. 34.
Το **Παλιό Τορόντο** (αγγλικά: Old Toronto) αναφέρεται σε έναν από τους έξι δήμους που αποτελούν το σημερινό Τορόντο του Οντάριο στον Καναδά, καθώς και στην πρώην πόλη του Τορόντο, πριν από τη συγχώνευσή του με έξι άλλες πόλεις το 1998 για να σχηματιστεί το σημερινό Τορόντο. Το Τορόντο ενσωματώθηκε ως πόλη το 1834 και τα σύνορά του επεκτάθηκαν το 1967.

Δημογραφικά στοιχεία
--------------------

Ο πληθυσμός του Παλιού Τορόντο ήταν 797.642 κάτοικοι στην απογραφή του 2016, οι οποίοι ζούσαν σε έκταση 97,15 τ.χλμ. Το 2006, το 70% του πληθυσμού ήταν λευκοί, 9% Κινέζοι, 6% μαύροι, 5% Νοτιοασιάτες, 3% Λατινοαμερικανοί, 2% Νοτιοδυτικοασιάτες, 1% Κορεάτες και 2% άλλοι.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Δημογραφικά στοιχεία του Τορόντο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Ιανουαρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 20 Σεπτεμβρίου 2009.
Ο **Χάιμε Όνκινς** (*λατινικό αλφάβητο: Jaime Oncins*), γεννημένος στις 16 Ιουνίου 1970, είναι Βραζιλιάνος πρώην πρωταθλητήςτης αντισφαίρισης. Έφτασε στην κορυφαία ατομική κατάταξή του ATP στις 3 Μαΐου 1993, όταν έγινε νο 34 στον κόσμο.

Ξεκίνησε τη καριέρα του το 1986 αρχικά παίζοντας σε εγχώρια τουρνουά της Βραζιλίας κι έπειτα, το 1989, έπαιξε στο εξωτερικό. Το 1989 κέρδισε το πρώτου τίτλο εκτός Βραζιλίας, το Λινς Τσαλεντζ, και το 1992 τον πρώτο του τίτλο στο απλό της ΑΤΡ στην Μπολόνια.

Ο Όνκινς εκπροσώπησε τη χώρα του στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1992 στη Βαρκελώνη, όπου έφτασε στους προημιτελικούς του απλού ενώ αποκλείστηκε στον πρώτο γύρο του διπλού με συμπαίκτη τον ΛΟύις Ματάρ. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2000 στο Σίδνεϊ συμμετείχε μόνο στο διπλό όπου αποκλείστηκε στον πρώτο γύρο .

Στο κύπελλο Ντέιβις αγωνίστηκε για τη Βραζιλία από το 1991 έως το 2001 σε 11 διοργανώσεις με ρεκόρ 23 νίκες και 11 ήττες.

Η καλύτερη επίδοση του σε τουρνουά Γκραντ σλαμ στο απλό ήταν το Γαλλικό Όπεν του 1992, όπου έφτασε στον 16ο γύρο. Ο Όνκινς ήταν φιναλίστ στο διπλό μεικτό του Γαλλικού πρωταθλήματος το 2001 με συμπαίκτρια την Αργεντινή Πάολα Σουάρες.

Μετά το τέλος της καριέρας του μαζί με τους αδελφούς του Εντουάρντο και Αλεσάντρο άνοιξαν ακαδημία αντισφαίρισης.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *ATP website*.
2. 1 2 3 4 5  Ο Όνκινς στην ΑΤΡ
3. 1 2  «Ο Όνκινς στους Ολυμπιακούς αγώνες». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Δεκεμβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 16 Οκτωβρίου 2017.
4. ↑  Ο Όνκινς στο κύπελλο Ντέιβις
Ο **Μαρδούκ απλά Ιντινά Β'** ή **Μαρδούκ Βαλαντάν** (το όνομα του σημαίνει : ο θεός Μαρδούκ μου έδωσε έναν κληρονόμο) υπήρξε βασιλιάς της Βαβυλώνας (722 - 710 π.χ. και 703 - 702 π.χ.) Χαλδαίος πρίγκιπας που επαναστάτησε απέναντι στην Ασσυριακή τυραννία στην Βαβυλώνα κατόρθωσε να ανακηρυχθεί βασιλιάς και να διατηρήσει την ανεξαρτησία της χώρας του από την Ασσυρία περισσότερο από μία δεκαετία. Ο βασιλιάς της Ασσυρίας Σαργών Β΄ ύστερα από πολιορκία της Βαβυλώνας που κράτησε περισσότερο από μια δεκαετία κατάφερε να την ανακαταλάβει (710) νικώντας τον Μαρδούκ απλά Ιντινά Β' και τους συμμάχους του από το Ελάμ και το Ισραήλ, μετά τον θάνατο του Σαργών ο Μαρδούκ απλά Ιντινά Β' ανακατέλαβε τον θρόνο της Βαβυλώνας κατορθώνοντας να τον διατηρήσει άλλους 9 μήνες. Ο γιος του Σαργών Σενναχειρείμ ήρθε με μεγάλο στρατό συνέτριψε και έσφαξε όλους τους επαναστάτες αλλά ο ίδιος ο Μαρδούκ απλά Ιντινά Β' κατάφερε να δραπετεύσει στο Ελάμ όπου παρέμεινε ως τον θάνατο του επικηρυγμένος από τον Σενναχειρείμ, τοποθετήθηκε υποτελής βασιλιάς απο τους Ασσυρίους ο Βαβυλώνιος ευγενής Μπέλ ιμπνί.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Kudurrus of Marduk-apla-iddina II στο Wikimedia Commons

Πηγές
-----

* Erich Ebeling(ed.), Bruno Meissner (ed.), Ernst Weidner (ed.), Dietz Otto Edzard (ed.): Reallexikon der Assyriologie und vorderasiatischen Archäologie - Band 7. Walter de Gruyter 1990, ISBN 3110104377, p. 375 (online copy at Google Books)


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Προκάτοχος:**Σαλμανασέρ Ε΄** | **Βασιλιάς της Βαβυλώνας722–710** | Διάδοχος:**Σαργών Β΄** |


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Προκάτοχος:**Μαρδούκ ζακίρ σουμί Β'** | **Βασιλιάς της Βαβυλώνας703–702** | Διάδοχος:**Μπέλ ιμπνί** |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 275152636059120050368
* GND: 1159023859

 |

 |
*Υστεροκυκλαδική Περίοδος*

1600-1100 π.Χ

Η ύστερη εποχή του χαλκού είναι εποχή ακμής κατά την οποία η ακτινοβολία του Μινωικού Πολιτισμού θα αφήσει έντονα τα χνάρια της στους πολιτισμούς του Αιγαίου. Στην Κρήτη έχουν κτιστεί νέα ανάκτορα, ενώ κάνει την εμφάνιση του ένας νέος τύπος κατοικίας-έπαυλης που μιμείται την ανακτορική αρχιτεκτονική. 

Η έκρηξη του ηφαιστείου της Θήρας γύρω στο 1500 π.Χ και οι καταστροφές που είχε ως απότοκο επηρέασαν τις εξελίξεις τόσο στις Κυκλάδες όσο και στο Αιγαίο. Στην Υστεροκυκλαδική Περίοδο χρονολογούνται και τα ερείπια της προϊστορικής πόλης του Ακρωτηρίου της Θήρας. Το παχύ στρώμα τέφρας που κάλυψε τα ερείπια του οικισμού είχε ως αποτέλεσμα να διατηρηθούν σχεδόν αλώβητα κτίρια με όλη την οικοσκευή άθικτη και με θαυμάσιες τοιχογραφίες. Παρά τις καταστροφές και την περίοδο αδράνειας που ακολούθησε, η κατοίκηση στους οικισμούς συνεχίστηκε. Ο οικισμός της Φυλακωπής που είχε καταστραφεί ξανακτίστηκε πάνω στα ερείπια της προηγούμενης πόλης. Η νέα πόλη [Φυλακωπή] χαρακτηρίζεται από άψογη ρυμοτομία και κατοικίες ορθογώνιες, διώροφες και με πολλά δωμάτια που διακοσμούνται με τοιχογραφίες, όπως στην Κρήτη και στη Θήρα, απεικονίζοντας θέματα από τον κόσμο της θάλασσας.

Λαοί που προέρχονταν από την κυρίως Ελλάδα αφού κατέκτησαν την Κρήτη και λίγα χρόνια αργότερα εισέβαλαν στις Κυκλάδες. Οι οικισμοί όπως της Αγίας Ειρήνης στην Κέα, πυρπολήθηκαν και η παλαιά κρητική αποικία στα Κύθηρα εγκαταλείφθηκε. Η αποκαλούμενη τρίτη πόλη της Φυλακωπής στη Μήλο υπέστη καταστροφές. Αμέσως μετά στην επόμενη περίοδο 1400-1100 π.Χ η οχύρωση ενισχύθηκε και κτίστηκε μια <<μεγαρόσχημη>> κατοικία του άρχοντα που φανερώνει τη Μυκηναϊκή επιρροή στην πόλη. Το κέντρο βάρους εντοπίζεται πλέον στην ηπειρωτική Ελλάδα, ενώ η Κρήτη αρχίζει να παρακμάζει, η Κυκλαδίτες φαίνεται πως βρήκαν στους Μυκηναίους καλύτερους πελάτες για τις ναυτιλιακές και εμπορικές τους δραστηριότητες.Αλλά και οι Μυκηναίοι είχαν πολλά να πάρουν από τους Κυκλαδίτες. Η βεβαιωμένη ανάπτυξη του Μυκηναϊκού εμπορίου με τις περιοχές της ανατολικής Μεσογείου δεν θα ήταν δυνατή χωρίς την πείρα των Κυκλαδιτών στη ναυπηγική τέχνη και τη ναυσιπλοΐα. Οι Κυκλάδες λόγο της γεωγραφικής θέσης έγιναν η γέφυρα για τις δραστηριότητες αυτές με την ανατολική Μεσόγειο,εξακολουθώντας να διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο και κατά την πρώτη χιλιετία π.Χ. με αποτέλεσμα τη συνέχιση της ακμής της Ύστερης εποχής του χαλκού στα σπουδαιότερα νησιά, όπως φαίνεται από την πλούσια κεραμική παραγωγή τους.
Η **Τούβε (Τόβε) Γιάνσον** (*Tove Marika Jansson*, 9 Αυγούστου 1914 - 27 Ιουνίου 2001) ήταν Φινλανδή συγγραφέας και εικονογράφος.

Σύντομο βιογραφικό
------------------

Γεννήθηκε στο Ελσίνκι στις 9 Αυγούστου του 1914. Η οικογένειά της κατοικούσε στο Σουηδόφωνο τμήμα της Φινλανδίας, το οποίο ονομαζόταν Μεγάλο Δουκάτο της Φινλανδίας. Επίσης και άλλα μέλη της οικογενείας της ήταν σπουδαίοι καλλιτέχνες. Ο πατέρας της, Βίκτορ Γιάνσον ήταν γλύπτης και η μητέρα της, Σίγκνε Χαμάστερν-Γιάνσον, γραφίστρια και τυπογράφος. Η Γιάνσον είχε επίσης δύο αδελφούς, που κι εκείνοι ήταν διάσημοι καλλιτέχνες. Ο πρώτος, Περ Όλοφ Γιάνσον, ήταν φωτογράφος και ο δεύτερος, Λαρς Γιάνσον, ήταν συγγραφέας και σχεδιαστής κινουμένων σχεδίων. Μολονότι το σπίτι της οικογένειας βρισκόταν στο Ελσίνκι, ένα μεγάλο μέρος των θερινών διακοπών τους το περνούσαν σ' ένα νησί κοντά στο Πορβού, πενήντα χιλιόμετρα ανατολικά του Ελσίνκι.

Η Γιάνσον σπούδασε στο Πανεπιστημιακό Κολλέγιο Τέχνης, Γραφιστικής και Σχεδίου στη Στοκχόλμη απ' το 1930 μέχρι το 1933, στη Φινλανδική Ακαδημία Καλών Τεχνών απ' το 1933 μέχρι το 1937 και τέλος στη Σχολή του Αντριάν Χολλύ και στη Σχολή Καλών Τεχνών του Παρισιού το 1938. Παρουσίασε ένα μέρος αυτών των εργασιών της σε διάφορες εκθέσεις τη δεκαετία του 1930 και στις αρχές της δεκαετίας του 1940 και η πρώτη ατομική της έκθεση έγινε το 1943.

Έργο
----

Η Γιάνσον έγραψε πολλά βιβλία, μα σημαντικότερα είναι αυτά με ήρωες τα Μούμιν. Το έναυσμα για να δημιουργήσει αυτούς τους χαρακτήρες το πήρε επειδή, όταν ήταν μικρό κοριτσάκι, ένας θείος της κάθε φορά που την έβλεπε να μην τρώει το φαγητό της με όρεξη και να ετοιμάζεται να το αφήσει στη μέση, της έλεγε απειλώντας την πως στα σπίτια που υπάρχουν μικρά κοριτσάκια βρίσκεται κρυμμένο στο ντουλάπι της κουζίνας ένα Μούμιν και κάθε φορά που αυτά πάνε να κάνουν μια αταξία, αυτό βγαίνει απ' την κρυψώνα του και πηγαίνει και τους γαργαλάει τον λαιμό.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «KANTO – Kansalliset toimijatiedot». *KANTO*. Εθνική βιβλιοθήκη της Φιλανδίας.
2. ↑  www.helsinginseurakunnat.fi/material/attachments/hautausmaat/hietaniemi/w8GZkM0y7/Hietaniemen\_merkittavia\_vainajia.pdf.
3. ↑  Ανακτήθηκε στις 10  Ιουλίου 2019.
4. 1 2 3  *The Fine Art Archive*. cs.isabart.org/person/118104. Ανακτήθηκε στις 1  Απριλίου 2021.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Tove Jansson στο Wikimedia Commons
* Tove Jansson Αρχειοθετήθηκε 2021-02-23 στο Wayback Machine. - επίσημη ιστοσελίδα με αρχειακό υλικό.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 111533709
* **Europeana**: agent/base/60464
* **ΕΒΕ**: 64366
* LCCN: n79046514
* ISNI: 0000 0001 2147 8925
* GND: 118920316
* SELIBR: 191503
* SUDOC: 027940799
* BNF: cb119085992 (data)
* BIBSYS: 90053423
* ULAN: 500490694
* MusicBrainz: d7b30933-54b6-44fb-a7f5-3cf80357e391
* NLA: 35242868
* NDL: 00444549
* NKC: jn19990003981
* ICCU: CFIV094155
* BNE: XX830620
* CiNii: DA05092629
* RKD: 233126

 |

 |
Ο **Διηνέκης** ήταν ένας από τους 300 Σπαρτιάτες που έλαβαν μέρος στη μάχη των Θερμοπυλών το 480 π.Χ. υπό τον βασιλιά Λεωνίδα.

Ο Διηνέκης έμεινε γνωστός εξαιτίας της απάντησης του «καλύτερα, θα πολεμήσουμε υπό σκιά», όταν κάποιος παρατήρησε ότι οι Πέρσες είναι τόσοι πολλοί ώστε τα βέλη τους θα σκέπαζαν τον ήλιο.
Η φράση αυτή έμελλε να γίνει συνώνυμη της ανδρείας, της τόλμης και της περιφρόνησης του θανάτου, μιας και αυτός όταν έρχεται στο πεδίο της μάχης, τιμημένα, αποτελεί το ύψιστο ιδανικό κάποιου για τη χώρα - πόλη του.

Ο Ηρόδοτος μας πληροφορεί ότι την τρίτη και τελευταία μέρα της μάχης και αφού ο Λεωνίδας είχε πληγωθεί θανάσιμα, ο Διηνέκης μαζί με ορισμένους από τους συντρόφους του 4 φορές τράβηξαν το πτώμα του από τα χέρια των εχθρών μέχρις ότου πέθαναν όλοι τους από τον καταιγισμό βελών.

Το παράδοξο με τον Διηνέκη ήταν πως κανονικά δεν είχε το δικαίωμα να πολεμήσει στην μάχη των Θερμοπυλών, διότι έπρεπε βάσει του σπαρτιατικού νόμου να έχει τουλάχιστον ένα γιο για να συνεχίσει την γενιά του. Ο Διηνέκης αντίθετα είχε τέσσερις κόρες, όμως μέσω της παρέμβασης μιας δούλης, που ισχυρίστηκε πως γέννησε το γιο του, του δόθηκε το δικαίωμα να λάβει μέρος στη μάχη.

Ήταν ένας από τους γενναιότερους και πιο διακεκριμένους Σπαρτιάτες, γνωστός για τη μεγάλη του εμπειρία, αφού είχε πολεμήσει σε πάρα πολλές μάχες. Ήταν αγαπητός στο Λεωνίδα και υπάρχουν αποσπάσματα που τους παρουσιάζουν να γευματίζουν μαζί.

Είναι σχετικά άσημο πρόσωπο, αφού δεν αναφέρεται σε πολλά βιβλία.

Αναφορές
--------

1. ↑  Λακεδαιμονίων δὲ καὶ Θεσπιέων τοιούτων γενομένων ὅμως λέγεται ἀνὴρ ἄριστος γενέσθαι Σπαρτιήτης Διηνέκης· τὸν τόδε φασὶ εἰπεῖν τὸ ἔπος πρὶν ἢ συμμῖξαι σφέας τοῖσι Μήδοισι, πυθόμενον πρός τευ τῶν Τρηχινίων ὡς ἐπεὰν οἱ βάρβαροι ἀπίωσι τὰ τοξεύματα, τὸν ἥλιον ὑπὸ τοῦ πλήθεος τῶν ὀιστῶν ἀποκρύπτουσι· τοσοῦτο πλῆθος αὐτῶν εἶναι. (2) τὸν δὲ οὐκ ἐκπλαγέντα τούτοισι εἰπεῖν ἐν ἀλογίῃ ποιεύμενον τὸ Μήδων πλῆθος, ὡς πάντα σφι ἀγαθὰ ὁ Τρηχίνιος ξεῖνος ἀγγέλλοι, εἰ ἀποκρυπτόντων τῶν Μήδων τὸν ἥλιον ὑπὸ σκιῇ ἔσοιτο πρὸς αὐτοὺς ἡ μάχη καὶ οὐκ ἐν ἡλίῳ. Ηροδότου *Ιστορίαι*, Βιβλίο 7, 226.
Συντεταγμένες: 40°25′12″N 27°4′12″E﻿ / ﻿40.42000°N 27.07000°E﻿ / 40.42000; 27.07000

Το **Πάριον** *(κατ. Παριανός)* ήταν αρχαία ελληνική πόλη της βορείου Μυσίας, στην πεδιάδα της Αδράστειας, στα δυτικά του βορείου στομίου του Ελλησπόντου. Υπήρξε έδρα βοηθητικού επισκόπου της εμβελείας της Μητρόπολης της Κυζίκου. Η πόλη υπήρξε αποικία της Ερετρίας και της Πάρου (από την οποία πήρε και το όνομά της). Στην συνέχεια έγινε μέλος της Δηλιακής Συμμαχίας (ιδρύθηκε το 477 π.Χ.). Κατά την ελληνιστική περίοδο προσαρτήθηκε στο βραχύβιο βασίλειο του Λυσιμάχου και πολύ αργότερα στο βασίλειο της Περγάμου. Αργότερα οι Ρωμαίοι την κατέστησαν αποικία τους (Colonia) της επαρχίας της Ασίας. Από τον 4ο αιώνα μ.Χ. το Πάριον ανήκε στην βυζαντινή επαρχία του Ελλησπόντου. Τα νομίσματα της πόλεως βεβαιώνουν την αφθονία της σε αγαθά, ιδίως στην μεγάλη παραγωγή της μίνθης. Κατά την ελληνιστική περίοδο το έμβλημά της που απεικονίζεται στα νομίσματα, ήταν το *γοργόνειον*. 

Από τη βιογραφία του μάρτυρος αγίου Ονησιφόρου, πιστοποιείται η ύπαρξη χριστιανικής κοινότητας στο Πάριον πριν το 180 μ.Χ. Επίσης άλλοι άγιοι είναι άξιοι αναφοράς: ο άγιος Μένιγνος (μαρτύρησε επί αυτοκράτορος Δεκίου, στις 22 Νοεμβρίου), ο άγιος Θεογένης (επίσκοπος και μάρτυρας, τιμάται στις 3 Ιανουαρίου) και ο άγιος Βασίλειος (επίσκοπος και μάρτυρας του 9ου αιώνα, τιμάται στις 12 Απριλίου). 

Ο Γάλλος θεολόγος και ιστορικός Michel Le Quien, αναφέρει και καθολικούς επισκόπους της πόλεως κατά τον 14ο αιώνα. Κατά το 640 το Πάριον έγινε ανεξάρτητη αρχιεπισκοπή και παρέμεινε έτσι μέχρι το τέλος του δέκατου τρίτου αιώνα. Στη συνέχεια, ο αυτοκράτορας Ανδρόνικος Β΄ ίδρυσε μια μητρόπολη υπό τον τίτλο: *Πηγών και Παρίου*. Το 1354 η μητρόπολη Πηγών και Παρίου καταργήθηκε (ίσως λόγω της κατάληψης από τους Τούρκους) και ο μητροπολίτης για αντάλλαγμα έλαβε την έδρα της θρακικής Σωζοπόλεως. 

Τα ερείπια της αρχαίας ελληνικής αποικίας βρίσκονταν στο ελληνικό χωριό Καμάρες (σημ. Kimir), επί του ακρωτηρίου Tersana-Bournou, στην διοικητική περιφέρεια των Πηγών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «An Inventory of Archaic and Classical Poleis». (Αγγλικά) *Inventory of Archaic and Classical Poleis*. 2004.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Αρχαιολογία
* Πύλη:Ιστορία
* Πύλη:Τουρκία
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 235907950
* GND: 4044659-1

 |

 |
Ο **διισοπροπυλαιθέρας** είναι ένας δευτεροταγής αιθέρας που χρησιμοποιείται ως διαλύτης. Είναι ένα άχρωμο υγρό που είναι ελαφρά διαλυτό στο νερό, αλλά αναμειγνύεται με οργανικούς διαλύτες. Χρησιμοποιείται ως εκχυλιστικό μέσο και ως οξυγονούχο πρόσθετο βενζίνης. Βιομηχανικά παραλαμβάνεται ως παραπροϊόν στην παραγωγή της ισοπροπανόλης με ενυδάτωση του προπενίου. Ο διισοπροπυλαιθέρας παριστάνεται μερικές φορές με τη συντόμευση "DIPE".

Χρήσεις
-------

Ενώ στους 20 °C, ο διαιθυλαιθέρας διαλύει κατά 1% κατά βάρος νερό, το DIPE διαλύει μόνο το μισό. Χρησιμοποιείται ως ειδικευμένος διαλύτης για να αφαιρεί ή να εξάγει πολικές οργανικές ενώσεις από υδατικά διαλύματα, π.χ. φαινόλες, αιθανόλη, αιθανικό οξύ. Το χρησιμοποιείται ως αντικροτικό μέσο.

Ασφάλεια
--------

Ο διισοπροπυλαιθέρας μπορεί να σχηματίσει εκρηκτικά υπεροξείδια κατά την παραμονή του στον αέρα για μεγάλες περιόδους. Αυτή η αντίδραση γίνεται πιο εύκολα από τον διαιθυλαιθέρα, λόγω του δευτεροταγούς άνθρακα δίπλα στο άτομο του οξυγόνου. Μπορούν να χρησιμοποιηθούν αντιοξειδωτικά για να αποτρέψουν αυτήν την διεργασία. Ο αποθηκευμένος διαλύτης θα πρέπει συνεπώς να ελεγχθεί για την παρουσία υπεροξειδίων πιο συχνά (συνιστάται μια φορά κάθε τρεις μήνες για διισοπροπυλαιθέρα αντί για μια φορά κάθε δώδεκα μήνες για τον διαιθυλαιθέρα ). Τα υπεροξείδια μπορούν να αφαιρεθούν ανακινώντας τον αιθέρα με ένα διάλυμα θειικού σιδήρου(II). Για λόγους ασφάλειας, ο μεθυλ τριτοταγής βουτυλαιθέρας χρησιμοποιείται συχνά ως εναλλακτικός διαλύτης.

Δείτε επίσης
------------

* Διμεθυλαιθέρας
* Διαιθυλαιθέρας
* Κατάλογος φράσεων-R
* Κατάλογος φράσεων-S

Παραπομπές
----------

1. ↑  Michael Sakuth, Thomas Mensing, Joachim Schuler, Wilhelm Heitmann, Günther Strehlke, Dieter Mayer ³Ethers, Aliphatic² *Ullmann's Encyclopedia of Industrial Chemistry* 2010, Wiley-VCH, Weinheim. doi:10.1002/14356007.a10\_023.pub2
2. ↑
Ο **Αλμπέρτο Μπελσουέ Άριας** (ισπανικά:*Alberto Belsué Arias*) είναι παλαίμαχος Ισπανός διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως δεξιός πλάγιος αμυντικός.

Σταδιοδρομία σε συλλόγους
-------------------------

Γεννήθηκε στις 2 Μαρτίου του 1968 στη Σαραγόσα της Ισπανίας και ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία το 1986 από την άσημη *Endesa de Andorra*. Το 1988 κάνει το μεγάλο βήμα στην καριέρα του υπογράφοντας στη Ρεάλ Σαραγόσα, στην οποία έμεινε για μια δεκαετία πραγματοποιώντας περισσότερες από 300 επίσημες εμφανίσεις. Μετά τη Σαραγόσα, αγωνίστηκε με την Ντεπορτίβο Αλαβές (1998/99) και τη Νουμάνθια (1999/00), βοηθώντας και τις δύο ομάδες να αποφύγουν τον υποβιβασμό. Το 2001 αποσύρθηκε από την ενεργό δράση μετά από ένα σύντομο πέρασμα από την Ελλάδα και τον Ηρακλή.

Διεθνής σταδιοδρομία
--------------------

Ο Μπελσουέ έχει διατελέσει 17 φορές διεθνής με την Εθνική Ισπανίας από το 1994 ως το 1996. Ήταν μάλιστα μέλος της ομάδας που συμμετείχε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1996, όπου αγωνίστηκε στους 2 από τους 4 αγώνες της Εθνικής του.

Στατιστικά
----------

| Έτος | Σύλλογος | Εμφανίσεις (Γκολ) |
| --- | --- | --- |
| 1986-88 |  Endesa de Andorra | 32 (1) |
| 1988-98 |  Ρεάλ Σαραγόσα | 276 (7) |
| 1998-99 |  Ντεπορτίβο Αλαβές | 22 (0) |
| 1999-00 |  Νουμάνθια | 20 (0) |
| 2000-01 |  Ηρακλής Θεσσαλονίκης | 7 (0) |

Διακρίσεις
----------

**Ρεάλ Σαραγόσα**

* Κύπελλο Ισπανίας: 1993–94
* Κύπελλο Κυπελλούχων: 1994-95

Παραπομπές
----------

1. ↑  (πολλαπλές γλώσσες) *Transfermarkt*. 104031. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
Το **δημοψήφισμα του 2019 στην αυτόνομη επαρχία του Μπανγκσαμόρο** ήταν ένα διμερές δημοψήφισμα για να αποφασιστεί η επικύρωση του Οργανικού Νόμου του Μπανγκσαμόρο (BOL) στις Φιλιππίνες, ο οποίος αντικατέστησε την Αυτόνομη Περιφέρεια στο Μουσουλμανικό Μιντανάο (ARMM) με την νέα Αυτόνομη Περιφέρειας Μπανγκσαμόρο στο Μουσουλμανικό Μιντανάο (BARMM), καθώς επίσης και τους στόχους της περιοχής.

Με βάση τον οργανικό νόμο, η κυβέρνηση όφειλε να διενεργήσει το δημοψήφισμα σε διάστημα όχι περισσότερο από 150 ημέρες από την υπογραφή του BOL (26 Ιουλίου 2018) όχι όμως νωρίτερα από 90 ημέρες από την υπογραφή του νόμου. Το πρώτο μέρος του δημοψηφίσματος διεξήχθη στις 21 Ιανουαρίου 2019 και το δεύτερο στις 6 Φεβρουαρίου.

Έπειτα από τη διεξαγωγή του πρώτου γύρου η στήριξη στον νόμο ήταν μεγάλη, ώστε κηρύχθηκε η επικύρωση του νόμου.

Αποτελέσματα
------------

Χάρτης με τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος που έγινε στις 21 Ιανουαρίου 2019.
Στις 25 Ιανουαρίου ανακοινώθηκε από την Εφορευτική Επιτροπή των Φιλιππίνων η επικύρωση του νόμου μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων.

| Επιλογή | Ψήφοι | % |
| --- | --- | --- |
| Υπέρ | 1.540.017 | 88,57 |
| Κατά | 198.750 | 11,43 |
| **Συνολικά** | **1.738.767** | **100** |
| Εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι/προσέλευση | 1.980.441 | 87,8 |
| Πηγή: Cruz, Ian (24 Ιανουαρίου 2019). «ARMM votes yes to BOL, Bangsamoro Autonomous Region». *GMA News*.. Ανακτήθηκε στις 25 Ιανουαρίου 2019. «National Plebiscite Board of Canvassers Report No. 2» (PDF). *Commission on Elections*. National Plebiscite Board of Canvassers. Ανακτήθηκε στις 26 Ιανουαρίου 2019. [*νεκρός σύνδεσμος*] |

Δημοψήφισμα για την επικύρωση του Οργανικού Νόμου του Μπανγκσαμόρο (χωρίς τα άκυρα ψηφοδέλτια)| **Ναι:  *88,57%*** | Όχι: 11,43% |

Παραπομπές
----------

1. ↑  Legaspi, Amita (27 Ιουλίου 2018). «Now that BOL is signed, 'the more difficult part begins,' says Zubiri». *GMA News*.. Ανακτήθηκε στις 27 Ιουλίου 2018.
2. ↑  «'Yes' votes add Cotabato areas to Bangsamoro». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Σεπτεμβρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2019.
3. ↑  Sarmiento, Bong S. «21 of 67 villages in North Cotabato join BARMM». *newsinfo.inquirer.net*. Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2019.
4. ↑  Suson, Divina. «'No' wins in 13 Lanao del Norte towns; 'Yes' wins in only 9 towns». *newsinfo.inquirer.net*. Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2019.
5. ↑  «Comelec ratifies Bangsamoro Organic Law». *BusinessMirror* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 27 Ιανουαρίου 2019.
Ανεμόπυργος σε κτηριακό συγκρότημα του 17ου αιώνα στο Ιράν

  

**Ο Ανεμόπυργος** ή **ανεμοσυλλέκτης** ή **ανεμοπαγίδα** (*περσικά*: بادگیر‎‎, *ελληνικά: μπαντγκίρ, ανεμοπιάστης*) είναι ένα παραδοσιακό Περσικό αρχιτεκτονικό στοιχείο που συμβάλλει στον φυσικό κλιματισμό εσωτερικών χώρων, παγιδεύοντας τον άνεμο και κατευθύνοντάς τον μέσα στο κτήριο. Στα αραβικά αναφέρεται ως *μαλκάφ* (*ملقف*). Η χρήση του προέρχεται από την Αρχαία Αίγυπτο και επιβιώνει μέχρι και σήμερα. Στις μέρες μας είναι διαδεδομένος στα περισσότερα ισλαμικά κράτη και κυρίως στο Ιράν, στα κράτη της Αραβικής χερσονήσου (κυρίως στο Μπαχρέιν και στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα), στο Πακιστάν και στο Αφγανιστάν. Χρησιμοποιείται κατα κύριο λόγο σε κτήρια δημόσιας χρήσης (π.χ. Τζαμιά) αλλά και σε κατοικίες. Εκτός του ισλαμικού κόσμου συναντάται πολύ σπάνια.

Ανεμόπυργοι και Κανάτ
---------------------

Σύστημα φυσικού κλιματισμού με ανεμόπυργο χωρίς τη χρήση σωλήνα ύδρευσης (Κανάτ)
Σύστημα φυσικού κλιματισμού που συνδυάζει την χρήση ανεμόπυργου και σωλήνα ύδρευσης (Κανάτ)
Δύο ανεμόπυργοι στη Μαχάν στο Ιράν
Πολλές φορές οι Ανεμόπυργοι κατασκευάζονται έτσι ώστε να συνεργάζονται με τα Κανάτ, δηλαδή τους υπόγειους αγωγούς ύδρευσης στην Περσία. Ένα άνοιγμα χρησιμοποιώντας το Νόμο του Μπερνούλι τραβάει τον αέρα και τον οδηγεί υπόγεια, στους σωλήνες ύδρευσης (Κανάτ). Εκεί ο θερμός αέρας έρχεται σε επαφή με τα τρεχούμενα ύδατα και ψύχεται. Στη συνέχεια από ένα άλλο άνοιγμα ανεβαίνει στο κτήριο, σημαντικά πιο ψυχρός. Τέλος, αφού περάσει μέσα από τους χώρους του κτηρίου, ενα ειδικό άνοιγμα στην μεριά του ανεμόπυργου που δεν φυσάει επιτρέπει στον αέρα να φύγει. Έτσι επιτυγχάνεται η συνεχής κυκλοφορία ψυχρού αέρα στα κτήρια. 

Άρα τελικά σε αυτό το σύστημα ο Ανεμόπυργος έχει διπλό ρόλο. Από την μεριά που φυσάει εισέρχεται εξωτερικό ρεύμα ανέμου ενώ από την αντίθετη μεριά εξέρχεται ο αέρας από το εσωτερικό ώστε να αντικατασταθεί από νέο. Ο άνεμος από ανεμόπυργο και ο κρύος αέρας από τα Κανάτ αναμειγνύονται στο εσωτερικό του κτηρίου και το ψύχουν αποτελεσματικά. Αυτό συμβαίνει καθώς το ρεύμα ανέμου από τον ανεμόπυργο διαχέει το ψυχρό αλλά χωρίς ένταση αέρα από τα Κανάτ μέσα στο κτήριο. 

Το ιδιοφυές αυτό σύστημα που δημιουργήθηκε μετά από χιλιετίες συνεχών βελτιώσεων μπορεί να μειώσει την εσωτερική θερμοκρασία του κτιρίου μέχρι και 15°C, πράγμα πολύ σημαντικό τα παλιότερα χρόνια αλλά ακόμα και στις μέρες μας αφού ο κλιματισμός κτηρίων με σύγχρονα μέσα επιφέρει συχνά απαγορευτικό κόστος.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* 
* 

‎‎

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ανεμόπυργος** |
Ο **Αλμπέρτο Μπερασατέγκι** (*λατινικό αλφάβητο : Alberto Berasategui*), γεννημένος στην Μπέλατερρα στις 28 Ιουνίου 1973, είναι Ισπανός πρωταθλητής της αντισφαίρισης. 

Μεγαλύτερη επιτυχία του ήταν ο τελικός του Ρολάν Γκαρός το 1994 στο απλό όπου έχασε από τον επίσης Ισπανό Σέρζι Μπρουγκέρα σε τέσσερα σετ με 3-6, 5-7, 6-2, 1-6. Στο αυστραλιανό όπεν ήταν στα προημιτελικά του απλού το 1998.

Στο κύπελλο Ντέιβις αγωνίστηκε για την Ισπανία το 1993, 1994 και το 1995 με ρεκόρ 2 νίκες και 2 ήττες.

Ο Μπερασατέγκι αποχώρησε από την επαγγελματική περιοδεία τον Μάιο του 2001, έχοντας χρόνιο τραυματισμό από τον αγώνα με τον Hernán Gumy στο τουρνουά της Μπολόνια τον Ιούνιο του 1998

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *ATP website*.
2. ↑  1994 Roland Garros F: Sergi Bruguera vs Alberto Berasategui, (Αγγλικά)
3. ↑  Ο Μπερασατέγκι στην ITF Αρχειοθετήθηκε 2016-03-26 στο Wayback Machine. (Αγγλικά)
4. ↑  Ο Μπερασατέγκι στο κύπελλο Ντειβις, (Αγγλικά)
Ο **Δημητριος** **Βρατσάνος** καταγόταν από μεγάλη ναυτική οικογένεια των Ψαρών και ήταν μέλος της Φιλικής Εταιρίας. Κατά τη σφαγή των Ψαρών το 1824 ήταν δημογέροντας του νησιού και σκοτώθηκε μαζί με άλλους Ψαριανούς στο φρούριο Παλαιόκαστρο.

Ο αδερφός του Γεώργιος Βρατσάνος είχε πυρπολήσει μαζί με τον Κανάρη την τουρκική ναυαρχίδα στην Τένεδο τον Οκτώβριο του 1822.

Ο θάνατός του Βρατσάνου
-----------------------

Τον Ιούνιο του 1824 τουρκικά πλοία προσέγγισαν τα Ψαρά και Τούρκοι στρατιώτες προσπάθησαν να αποβιβαστούν στο βόρειο τμήμα του νησιού. Μετά από πολλές ανεπιτυχείς προσπάθειες, λόγω της αντίστασης των Ψαριανών, τελικά κατάφεραν να αποβιβαστούν στην περιοχή *Ερινός* και κατευθύνθηκαν στην πόλη. Στο φρούριο Παλαιόκαστρο, το οποίο υπερασπιζόταν 120 Έλληνες στρατιώτες, βρήκαν καταφύγιο πολλοί άμαχοι κάτοικοι του νησιού μεταξύ δε των εγκλείστων ήταν και ο Δημήτριος Βρατσάνος και ο γιος του Αντώνιος. Όταν πια έγινε φανερό ότι το φρούριο θα έπεφτε τελικά στα χέρια των Τούρκων οι γεροντότεροι από τους εγκλείστους αποφάσισαν να μην παραδοθούν και να πεθάνουν ανατινάσσοντας την πυριτιδαποθήκη του φρουρίου. Την πυριτιδαποθήκη ανατίναξε ο Αντώνιος Βρατσάνος ύστερα από εντολή του πατέρα του με αποτέλεσμα να σκοτωθούν τόσο ο κόσμος που είχε βρει καταφύγιο μέσα στο Παλαιόκαστρο όσο και μεγάλος αριθμός Τούρκων στρατιωτών.

Πηγή
----

Ε/Ιστορικά, Ένθετο Εφημερίδας Ελευθεροτυπίας, Η καταστροφή των Ψαρών-20 Ιουνίου 2002
**Παναγία με το παίζον παιδίον** είναι εικονογραφικός τύπος της Παναγίας σύμφωνα με τον οποίο ο Χριστός αγκαλιάζει με τρυφερότητα την μητέρα του και κρατάει αυτήν από το μαφόριό της και πάιζει στην αγκαλιά της, ενώ με το δεξί χέρι του κρατάει ειλητάριο, το οποίο γράφει τη φράση *Πνεύμα Κυρίου επ' εμέ ου ένεκεν έχρισέ με* (Ησαΐας 61, 1)

Προέλευση εικονογραφικού τύπου
------------------------------

Προέρχεται από βακχικές παραστάσεις παιδιού το οποίο παίζει στην αγκαλιά της μητέρας του οι οποίες πρωτεπέδρασαν στην κοπτική τέχνη. Συγκεκριμένα η παράσταση του Παίζοντος παιδίου Ιησού εντοπίζεται στην εποχή των Κομνηνών

Παραπομπές
----------

1. ↑  Κωνσταντίνος Καλοκύρης, Η Θεοτόκος εις την εικονογραφίαν ανατολής και δύσεως, εκδ.Πατριαρχικόν Ίδρυμα Πατερικών Μελετών, Θεσσαλονίκη, 1972, σελ.81
2. ↑  Κωνσταντίνος Καλοκύρης, Η Θεοτόκος εις την εικονογραφίαν ανατολής και δύσεως, εκδ.Πατριαρχικόν Ίδρυμα Πατερικών Μελετών, Θεσσαλονίκη, 1972, σελ.81

Πηγές
-----

* Κωνσταντίνος Καλοκύρης, Η Θεοτόκος εις την εικονογραφίαν ανατολής και δύσεως, εκδ.Πατριαρχικόν Ίδρυμα Πατερικών Μελετών, Θεσσαλονίκη, 1972
Άλυσσος
Το **Αλύσσα** είναι ένα γυναικείο όνομα με Ελληνικές ρίζες.

Προέλευση
---------

Όπως χρησιμοποιείται στις Δυτικές χώρες, το όνομα συνήθως προέρχεται από το όνομα του λουλουδιού Άλυσσος που προέρχεται από την ελληνική λέξη "ἄλυσσον"( α+λύσσα), αναφερόμενο στην αρχαία πίστη στις ιδιότητες του φυτού για τη θεραπεία της τρέλας. Μια άλλη προέλευση βγαίνει από το όνομα Αλίκη (Alice).

Ο Άλυσσος είναι μονοετές, ποώδες φυτό, που λόγω της χαμηλής και πλάγιας βλάστησις του είναι ιδιαίτερα δημοφιλής ως φυτό εδαφοκάλυψης. Στην Αγγλία τον ονομάζουν και "Carpet of snow", που σημαίνει «χαλί του χιονιού», αφού με την έρπουσα ανάπτυξη και την πλούσια ανθοφορία του, σε λευκό συνήθως χρώμα, δημιουργεί την εντύπωση ενός χαλιού από χιόνι.

Αναφορές
--------

1. ↑  Mike Campbell. «Meaning, Origin and History of the Name Alyssa». Behind the Name. Ανακτήθηκε στις 1 Ιουνίου 2013.
Ο **Γκονθάλο Φερνάντεθ**, ισπαν.: *Gonzalo Fernández,* (άκμασε αρχές 10ου αι.) ήταν κόμης του Μπούργος (π. 899-915) και της Καστίλης (π. 909-915).

Βιογραφία
---------

Καταγράφτηκε για πρώτη φορά το 899 ως κόμης του Μπούργος, και σύντομα η περιοχή επεκτάθηκε στις ανατολικές κοιλάδες των βουνών, επιτρέποντας στον Γκονθάλο να κάνει τη βάση του οχυρού του στη Λάρα, επεκτείνοντας έτσι την κυριαρχία του από τους πρόποδες των βουνών της Κανταβρίας γύρω από το Εσπινόσα δε λος Μοντέρος μέχρι τον ποταμό Αρλάνθα, ο οποίος επομένως έγινε το σύνορο με τα γειτονικά μουσουλμανικά εδάφη.  Προκειμένου να επεκτείνει την επικράτειά του τόσο μακριά, έπρεπε πρώτα να εκτοπίσει τις μουσουλμανικές δυνάμεις, που βρίσκονταν στο οχυρό του Καράθο, το οποίο δέσποζε στην περιοχή και στην πρόσβαση. Αυτό επιτεύχθηκε μετά από έναν μακρύ, και πολύ μαχητικό αγώνα. 

Η κοιλάδα της Λάρα ήταν τότε το σημείο συγκέντρωσης της οικογένειας, που -χρόνια αργότερα- επέτυχε μέσω του γιου του, Φερνάν Γκονθάλο την σχεδόν ανεξαρτησία από τη Καστίλη, εξασφαλίζοντας την περιοχή για πέντε γενιές στην οικογένεια, μέχρι που έγινε βασίλειο υπό τον Φερδινάνδο Α΄ της Καστίλης. της δυναστείας των Χιμένεθ.  Το όνομά του εμφανίζεται για πρώτη φορά σε καταστατικό του μοναστηριού του Σαν Πέδρο δε Καρδένια (899), ενός από τα πιο σημαντικά μοναστικά ιδρύματα αργότερα στην Καστίλη, μαζί με το μοναστήρι του Σάντο Ντομίνγο δε Σίλος.  Ήταν επίσης ο ιδρυτής του άλλου Μοναστηριακού ιδρύματος του Σαν Πέδρο δε Αρλάνθα (912). 

Το 912 πήρε τον κύριο ρόλο στην επίθεση της Καστίλης στον ποταμό Δούρο (Duero), εγκαθιστώντας κατοίκους στα παλαιά χωριά Άθα, Κλούνια και Σαν Εστεβάν δε Γκόρμαθ. 

Ο Γκονθάλο Φερνάντεθ εμφανίζεται ως κόμης της Καστίλης για πρώτη φορά σε ένα έγγραφο της 8ης Ιανουαρίου 914 και ξανά την 1η Ιανουαρίου 915.  Εμφανίζεται μάρτυρας βασιλικών εγγράφων μεταξύ άλλων μεγιστάνων και ευγενών στις κύριες συνελεύσεις της Αυλής της Λεόν μέχρι την ήττα των Λεονέζων στη μάχη της Βαλδεχουνκέρα (920), μετά την οποία θεωρήθηκε νεκρός. Οι σύγχρονοι μελετητές υποπτεύονται ότι πρέπει να ήταν ντροπιασμένος στην Αυλή για κάποιο μη καταγεγραμμένο λάθος ή άλλο μεγάλο αδίκημα, που συνήθως είχε ως αποτέλεσμα την εξορία, καθώς κάποιος με το όνομά του και τον σπάνια βαθμό του κόμη -*Gundisalvus* *comes*- εμφανίζεται υπογράφοντας βασιλικά έγγραφα στην Αυλή της Ναβάρρας μεταξύ των ετών 924 και 930, έτος που δόθηκε στον γιο του η εξουσία του κόμη μόνο.  Προηγουμένως, η σύζυγός του Mουνιαδόνα, η οποία φαίνεται να ήταν μέλος της βασιλικής οικογένειας των Αστουριών, εμφανίζεται να κατέχει τα κτήματα κληρονομιάς και την αντιβασιλεία της κομητείας, κατά τη διάρκεια της ανηλικότητας τού γιου τους Φερνάν Γκονθάλεθ. Είχαν και έναν γιο, τον Ραμίρο. 

Τα λείψανά του τοποθετήθηκαν στην κρύπτη του Σαν Πέδρο δε Αρλάνθα, όπως καταγράφει ο μοναχός Aντόνιο δε Υέπες στο «Γενικό Χρονικό» του. Τον διαδέχθηκε στο Μπούργος ο αδελφός του, Νούνιο Φερνάντεθ.

Παραπομπές σε πηγές
-------------------

1. ↑  *Real Academia de la Historia*.
2. 1 2  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.
Ο **Δημήτριος Φλέσσας του Γεωργίου**, πατέρας του ήρωα της επανάστασης Παπαφλέσσα, γεννήθηκε στην Πουλιανή το 1736 και σκοτώθηκε σε συμπλοκή με τους Τούρκους έξω από τη Σπάρτη, σε ηλικία 63 ετών, το 1799. Στη ίδια μάχη σκοτώθηκε από την πλευρά των Τούρκων και ένας σημαντικός για εκείνους πολεμιστής, ο Μπουλούμπασης.

Ο Φλέσσας άφησε πολυμελέστατη οικογένεια γιατί είχε κάνει τουλάχιστον δύο γάμους. Συγκεκριμένα φέρεται να άφησε 27 γιους και μία κόρη. Την προστασία της κόρης ανέλαβε ένας συγγενής του, ο πρόκριτος Παναγιώτης Δικαίος. 

Σημειωτέον ότι μέχρι ενός σημείου (άγνωστο ποιου ακριβώς) το επώνυμο της οικογένειας ήταν **Δικαίος** και σύμφωνα με μια εκδοχή, μια μερίδα της οικογένειας (εκείνη που διέμεινε στην Πουλιανή, δηλαδή στο Φλιάσιο Πεδίο) έκανε το επώνυμό της **Φλέσσας** επειδή ακριβώς ζούσαν όλοι μαζί από το 1670 στο παλιό φρούριο του Φλειούντα

Πηγές
-----

1. ↑  Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια του Παύλου Δρανδάκη
**Παναγία η *Αγία Παρασκευή***  είναι παράσταση της Παναγίας η οποία επιγράφεται *η Αγία Παρασκευή*.Εικονίζει την Παναγία η οποία θρηνεί τον Χριστό και προσωποποιεί την Μεγάλη Παρασκευή.

Η ονομασία
----------

Πιστεύεται πως απεικονίζει την ομώνυμη αγία Παρασκευή. Εικονιζεται με το μαφόριο, ολόσωμη και κατ' ενώπιον. Φέρει και προβάλλει την Άκρα ταπείνωση. Όμως η Άκρα Ταπέινωση η οποία παριστάνει τον Ιησού νεκρό, όρθιο, εντός λαρνακοειδούς τάφου. Είναι το κύριο θέμα της Μεγάλης Παρασκευής. Μέχρι την Άλωση λιτανευόταν κατά τη Μεγάλη Παρασκευή ως σχετική εικόνα της ημέρας η θλιμένη Παναγία με τον Ιησού ως η *Ακρα Ταπείνωσις*. Επίσης η υμνολογία της Μεγάλης Παρασκευής παρουσιάζει την Παναγία ως συνομιλούσα και θρηνούσα με τον νεκρό Ιησού.Επίσης συλλιτανευόταν με τον Επιτάφιο όπως και αργότερα στη Ρωσική Εκκλησία.
Επίσης η ημέρα του Πάθους ονομάζεται στα λειτουργικά βιβλία *Αγία και Μεγάλη Παρασκευή*. Από τις εικόνες με την Παναγία να θρηνεί τον Ιησού ως *Άκρα Ταπείνωση* και τις λειτουργικές εικόνες της Μεγάλης Παρασκευής με τα δύο αυτά πρόσωπα προέκειψε μια νέα σύνθεση σε μία εικόνα με την Θεοτόκο να κρατάει τιν Ιησού στα χέρια, την εικόνα του δηλαδή της Άκρας Ταπείνωσης*.*
Η σύνθεση σε μία εικόνα εξυπηρετούσε την ταυτόχρονη προσκήνυση και των δυο ιερών προσώπων, του Ιησού και της Παναγίας, ενώ παρουσίαζε αδιάσπαστο το νόημα της ημέρας του Πάθους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Κωνσταντίνος Δ. Καλοκύρης, Η Θεοτόκος εις την εικονογραφίαν Ανατολής και Δύσεως. Θεσσαλονίκη: Πατριαρχικόν Ίδρυμα Πατερικών Μελετών, 1972, σελ.81
2. ↑  Κωνσταντίνος Δ. Καλοκύρης, Η Θεοτόκος εις την εικονογραφίαν Ανατολής και Δύσεως. Θεσσαλονίκη: Πατριαρχικόν Ίδρυμα Πατερικών Μελετών, 1972, σελ.85
3. ↑  Κωνσταντίνος Δ. Καλοκύρης, Η Θεοτόκος εις την εικονογραφίαν Ανατολής και Δύσεως. Θεσσαλονίκη: Πατριαρχικόν Ίδρυμα Πατερικών Μελετών, 1972, σελ.83
4. ↑  Κωνσταντίνος Δ. Καλοκύρης, Η Θεοτόκος εις την εικονογραφίαν Ανατολής και Δύσεως. Θεσσαλονίκη: Πατριαρχικόν Ίδρυμα Πατερικών Μελετών, 1972, σελ.84
5. ↑  Κωνσταντίνος Δ. Καλοκύρης, Η Θεοτόκος εις την εικονογραφίαν Ανατολής και Δύσεως. Θεσσαλονίκη: Πατριαρχικόν Ίδρυμα Πατερικών Μελετών, 1972, σελ.84

Πηγές
-----

* Κωνσταντίνος Δ. Καλοκύρης, Η Θεοτόκος εις την εικονογραφίαν Ανατολής και Δύσεως. Θεσσαλονίκη: Πατριαρχικόν Ίδρυμα Πατερικών Μελετών, 1972