recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η **Ιερά Μητρόπολις Λεμεσού** είναι μια από τις Μητροπόλεις της Εκκλησίας της Κύπρου. Η έδρα της είναι στην πόλη της Λεμεσού και Μητροπολίτης της είναι από τις 14 Φεβρουαρίου 1999 ο Αθανάσιος (Νικολάου).

Ιστορικά στοιχεία
-----------------

Η Μητρόπολη συστάθηκε το 1973 παίρνοντας περιοχές από την Επισκοπή Κιτίου, και μαζί της ανασυστάθηκαν και οι πάλαι ποτέ διαλάμψασες Επισκοπές Αμαθούντος και Κουρίου.

Φαίνεται να υπάρχει κάποια σχέση με την Επισκοπή Νεαπόλεως, η οποία σήμερα δεν υπάρχει ως Μητρόπολη με δική της περιφέρεια, και έχει κατά κάποιον τρόπο αντικατασταθεί από τη Μητρόπολη Λεμεσού, ίσως επειδή η σημερινή τοποθεσία της πόλεως Λεμεσού να είναι η περιοχή στην οποία παλαιά υπήρχε η Νεάπολη. Υπάρχει όμως η Επισκοπή Νεαπόλεως, η οποία ανασυστάθηκε τον Οκτώβριο του 2007 κατόπιν εισηγήσεως του Αρχιεπισκόπου Κύπρου Χρυσοστόμου Β΄ και είναι Χωρεπισκοπή. Ο Χωρεπίσκοπος είναι βοηθός του Αρχιεπισκόπου Κύπρου και η έδρα της βρίσκεται στην Αρχιεπισκοπή Κύπρου. Σημερινός Επίσκοπος Νεαπόλεως είναι ο κ. Πορφύριος. Πιστεύεται ότι με την Επισκοπή Νεαπόλεως ταυτίζεται η Επισκοπή Θεοδοσιανής, για την οποία υπάρχουν ιστορικές αναφορές.

Βοηθός του Πανιερώτατου Μητροπολίτου Λεμεσού Αθανάσιου είναι ο Θεοφιλέστατος Χωρεπίσκοπος Αμαθούντος κ. Νικόλαος. Η έδρα της Χωρεπισκοπής είναι η κοινότητα Άγιος Τύχωνας, η οποία έχει ενα εξαίρετο κληρικό ονόματι π. Χριστόδουλο Αναξαγόρου και ενα καλλιφωνότατο λαμπαδάριο, πρόκειται για τον κ. Παναγιώτη Ορφανό.

Σύνδεσμοι
---------

* Ιερά Μητρόπολις Λεμεσού
* Μητροπόλεις Εκκλησίας της Κύπρου

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Εκκλησία της Κύπρου |
| --- |
|  |
| Αρχιεπισκοπή | 
**Ιερά Αρχιεπισκοπή Κύπρου** |
|  |
| Μητροπόλεις | 
* Πάφου
* Κιτίου
* Κυρηνείας
* Λεμεσού
* Μόρφου
* Κωνσταντίας και Αμμοχώστου
* Κύκκου και Τηλλυρίας
* Ταμασού και Ορεινής
* Τριμυθούντος
 |
|  |
| Επισκοπές | 
* Καρπασίας
* Αρσινόης
* Αμαθούντος
 |

 |
Η **ισπανική γλώσσα** έχει διαχρονικά σημαντική παρουσία στα εδάφη που σήμερα αποτελούν τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Σήμερα ομιλούνται από περίπου 45 εκατομμύρια άτομα, αποτελώντας την δεύτερη μεγαλύτερη γλώσσα της χώρας. Εντούτοις, τα ισπανικά παρουσιάζουν ένα υψηλό ποσοστό γλωσσικής απόρριψης από τους γόνους των ισπανόφωνων, όντας η διαρκής μετανάστευση η κύρια πηγή ανανέωσης του ισπανόφωνου πληθυσμού. Δεν υφίσταται μια κοινή ισπανική διάλεκτος των ΗΠΑ δεδομένου ότι οι ισπανόφωνοι διατηρούν την οικεία τους διάλεκτο. Η μοναδικη πολιτεία όπου εντοπίζεται μία σχετικά αδιάλλειπτη συνέχεια μεταξύ των διαλέκτων που ομιλούντο κατά την ισπανική και μεξικανική κατοχή εδαφών που σήμερα ανήκουν στις ΗΠΑ είναι το Νέο Μεξικό αν και η παραδοσιακή διάλεκτος βρίσκεται σε διαρκή υποχώρηση.

Στα πλαίσια της οργάνωσης των Ακαδημιών Ισπανικής Γλώσσας ανά τον κόσμο, η Βορειοαμερικανική Ακαδημία, ιδρυθείσα το 1973, θεωρείται μία από τις πιο ισχυρές, καθότι αντιπροσωπεύει ένα όλο και αυξανόμενο ισπανόφωνο πληθυσμό που την δεκαετία του 2010 ξεπερνάει τα 40 εκατομμύρια.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Lipski, J. (2016): «Dialectos del español de América: Los Estados Unidos» στο Gutiérrez-Rexach: *Enciclopedia de lingüística hispánica*. Routledge. σελ. 368.
2. ↑  «Información General sobre Nuevo México». 3 Δεκεμβρίου 2007. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Δεκεμβρίου 2007. Ανακτήθηκε στις 4 Αυγούστου 2018. CS1 maint: Unfit url (link)
3. ↑  «Historia : ANLE». *www.anle.us*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Αυγούστου 2018. Ανακτήθηκε στις 4 Αυγούστου 2018.
4. ↑  Ινστιτούτο Θερβάντες (2015): *Español, lengua viva*. σελ. 7.
Η **Ισαβέλλα ντε Μαρ** (*Isabella of Mar*, πέθανε λίγο μετά το 1296) πρώτη σύζυγος του θρυλικού Ροβέρτου Μπρους ήταν κόρη του Ντόναλντ Α΄, κόμητος του Μαρ και της Έλενας, κόρης του Λιουέλιν Δε Γκρέιτ (πέθανε το 1282). Η Ισαβέλλα πέθανε πριν ανέβει ο σύζυγος της στον θρόνο της Σκωτίας συνεπώς δεν μπόρεσε να στεφθεί βασίλισσα, η ίδια και ο Ροβέρτος Μπρους ήταν οι παππούδες του μελλοντικού Ροβέρτου Β΄ της Σκωτίας. Ο πατέρας της Ισαβέλλας ήταν σύντροφος του Ρόμπερτ ντε Μπρους, 5ου λόρδου του Άναντεϊλ ενός άντρα που είχε ισχυρές απαιτήσεις για τον θρόνο της Σκωτίας. Οι στενές σχέσεις ανάμεσα στον Ντόναλντ και τον Ρόμπερτ ντε Μπρους επιβεβαιώθηκαν με δυο γάμους. Ο πρώτος ήταν ο γάμος του εγγονού του Ρόμπερτ του ομώνυμου Ρόμπερτ ντε Μπρους, κόμη του Κάρικ και μελλοντικού μεγάλου βασιλιά με την Ισαβέλλα, ο δεύτερος γάμος που αμφισβητείται ήταν ο γάμος ανάμεσα στην Χριστίνα Μπρους αδελφή του Ροβέρτου Μπρους με τον Γκάρτναιτ γιο του Ντόναλντ.

Ο γάμος ανάμεσα στον Ροβέρτο Μπρους και την Ισαβέλλα έγινε στα μέσα της δεκαετίας του 1290, το μοναδικό τους παιδί η κόρη τους Μάρτζορι Μπρους γεννήθηκε το 1296. Μετά τον θάνατο της Ισαβέλλας ο Ροβέρτος Μπρους παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο του την Ελισάβετ του Μπουργκ (πέθανε το 1327). Η Μάρτζορι Μπρους παντρεύτηκε τον Γουόλτερ Στιούαρτ, 6ο Υψηλό Στιούαρτ της Αγγλίας και από τον γάμο γεννήθηκε ο μελλοντικός βασιλιάς Ροβέρτος Β΄.

Παραπομπές
----------

1. ↑  p10209.htm#i102090. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
2. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
3. ↑  Paton; Reid (2004).
4. ↑  Barrow (2008); Paton; Reid (2004).
5. ↑  Barrow (2008).
6. ↑  Barrow (2004).
7. ↑  Barrow (2008).
8. ↑  Barrow (2004).
9. ↑  Barrow (2008); Barrow (2004).

Πηγές
-----

* Barrow, GWS (2004). "Stewart family (per. c.1110–c.1350)". Oxford Dictionary of National Biography. Oxford University Press.
* Barrow, GWS (2008). "Robert I (1274–1329)". Oxford Dictionary of National Biography (October 2008 ed.). Oxford University Press.
* Paton, H; Reid, NH (2004). "Donald, Sixth Earl of Mar (d. in or after 1297)". Oxford Dictionary of National Biography. Oxford University Press.
Χάρτης της περιοχής
Η **Σερβική Αυτόνομη Περιφέρεια της Ανατολικής Σλαβονίας, Μπαράνια και Δυτικής Σρεμ** (*σερβοκροάτικα : Srpska autonomna oblast Istočna Slavonija, Baranja ή Zapadni Srem, Српска аутономна област Источна Славонија, Барања и Западни Срем*) ήταν μία αυτοαποκαλούμενη Σερβική αυτόνομη περιφέρεια στην ανατολική Κροατία που ιδρύθηκε κατά τη διάρκεια των πολέμων της Γιουγκοσλαβίας. Ήταν ένα από τα τρεις Σερβικές αυτόνομες περιφέρειες που διακηρύχθηκαν στο έδαφος της Κροατίας. Στην περιοχή περιλαμβάνονται τμήματα των γεωγραφικών περιοχών της Σλαβονίας , Μπαράνια και Σρεμ (Σίρμια).

Ιστορία
-------

Η αυτόνομη περιφέρεια ιδρύθηκε στις 25 Ιουνίου 1991 την ίδια ημέρα που η Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Κροατίας αποφάσισε να αποσχιστεί από τη Γιουγκοσλαβία, μετά το δημοψήφισμα του 1991. Στην πρώτη φάση του κροατικού πολέμου Ανεξαρτησίας το 1992 η περιοχή εντάχθηκε στην αποσχισθείσα Δημοκρατία της Σερβικής Κράινα. Πρωτεύουσα ήταν η πόλη Βούκοβαρ.

Στις 26 Ιουνίου ανέλαβε καθήκοντα ο πρώτος πρόεδρος της ο σερβοκροάτης Γκόραν Χάτζιτς που έκανε την αυτόνομη περιφέρεια τμήμα της Δημοκρατίας της Σερβικής Κράινα το Φεβρουάριο του 1992. Μέχρι τον Αύγουστο του 1995 η Ανατολική Σλαβονία, Μπαράνια και Δυτική Σρεμ ήταν de facto τμήμα της Δημοκρατίας της Σερβικής Κράινα και de jure τμήμα της Κροατίας σύμφωνα με το ψήφισμα 753 του συμβουλίου ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών. 

Μετά τη διάλυση της Δημοκρατίας της Κράινα τον Αύγουστο του 1995 η περιοχή ανασυγκροτήθηκε και πάλι αυτόνομα ως Ανατολική Σλαβονία, Μπαράνια και Δυτική Σρεμ. Μετά το Νοέμβριο του 1995 και την συμφωνία του Έρντουτ ελέγχεται από τη μεταβατική διοίκηση των Ηνωμένων Εθνών για την Ανατολική Σλαβονία, Μπαράνια και Δυτική Σρεμ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Η Αυγή, Ήταν κάποτε μια χώρα[*νεκρός σύνδεσμος*]
2. ↑  Κάρολος Μπρούσαλης, Οι περιπέτειες της Γιουγκοσλαβίας και ό,τι απέμεινε από αυτήν Αρχειοθετήθηκε 2018-01-12 στο Wayback Machine.
3. ↑  Πρώτο Θέμα, Συνελήφθη σήμερα ο Σερβοκροάτης Γκόραν Χάτζιτς, ο τελευταίος από τους καταζητούμενους για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας στη Σερβία, όπως ανακοίνωσαν αξιωματούχοι.
4. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα SAO Eastern Slavonia, Baranja and Western Syrmia  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Ιωάννης Παπαρρόδου** υπήρξε Έλληνας στρατιωτικός, ήρωας του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και πανελληνιονίκης χιονοδρόμος.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1904 στη Λαμία. Σπούδασε στην Σχολή Ευελπίδων και το 1923 στις 29 Σεπτεμβρίου εξήλθε ως Ανθυπολοχαγός Πυροβολικού. Το 1930 μετατέθηκε στο μόνιμο Επιστημονικό προσωπικό της Γεωγραφικής Υπηρεσίας Στρατού. Συμμετείχε στον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο του 1940, στην αρχή ως διοικητής του 1ου τάγματος χιονοδρόμων (με δύναμη 300 ανδρών, αποτελούμενο από εθελοντές αθλητές-σκιέρ, που ο ίδιος, κατόπιν επαφών με ελληνικούς ορειβατικούς συλλόγους, οργάνωσε το Δεκέμβριο του 1940 σε τρεις λόχους, που εκπαιδεύτηκαν στο Μέτσοβο) της 21 Μοίρας Ορειβατικού Πυροβολικού στην περιοχή Πόγραδετς. Αργότερα έγινε Διοικητής της 21ης Μοίρας Ορειβατικού Πυροβολικού. Πολέμησε στα υψώματα "669", "Μνήμα της Γριάς" και "Μπουράτο", ενώ το τμήμα του συνεισέφερε στην κατάληψη της Κορυτσάς, πολεμώντας στην πρώτη γραμμή. Το τάγμα του ήταν υπεύθυνο για ιχνηλατήσεις, με περιπολίες για την πρόληψη εχθρικής διείσδυσης. Κατά την σύμπτυξη από το αλβανικό μέτωπο λόγω της γερμανικής εισβολής στην Ελλάδα, ως Διοικητής της παραπάνω μοίρας, διατάχθηκε και κατέλαβε αρχικά στρατηγικές θέσεις στα υψώματα νοτιοανατολικά της κωμόπολης Μανιάκοι Καστοριάς, κοντά στο Δισπηλιό. Έπειτα πολέμησε εναντίον γερμανικών μηχανοκίνητων στρατιωτικών τμημάτων στην Μάχη της στενωπού της Κλεισούρας. Σκοτώθηκε στις 15 Απριλίου 1941 στο Άργος Ορεστικό, κατά την επίθεση που εξαπέλυσαν μετά το μεσημέρι οι γερμανικές δυνάμεις που κινούνταν στην περιοχή και, συγκεκριμένα, προς τη μεριά των χωριών Μηλίτσα και Αμπελόκηποι.

Ο Παπαρρόδου ήταν αθλητής χειμερινών αγώνων και είχε διακριθεί στο χιονοδρομία στους Πανελλήνιους Αγώνες του 1935..

Παραπομπές
----------

1. ↑  Χρήστος Στρυφτός, εφημερίδα "Εθνική Ηχώ", φύλλο Νοεμβρίου 2020: "Οι Έλληνες σκιέρ του 1940"
2. ↑  «Τχης (ΠΒ) Παπαρρόδου Ιωάννης». *Γεωγραφική Υπηρεσία Στρατού*. Ανακτήθηκε στις 8 Ιανουαρίου 2021.
3. ↑  *Αγώνες και νεκροί του Ελληνικού Στρατού κατά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, 1940-1945*. Αθήνα: Διεύθυνση Ιστορίας Στρατού/ΓΕΣ. 1990. σελ. 39.
4. ↑  «Η ελληνική παρουσία στους Χειμερινούς». in.gr. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Ιανουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου 2011.
Συντεταγμένες: 38°29′N 21°27′E﻿ / ﻿38.483°N 21.450°E﻿ / 38.483; 21.450

Παπαδάτες. Η έδρα του δήμου.
Ο **δήμος Αρακύνθου** ήταν δήμος της Αιτωλοακαρνανίας, ο ένας από τους δύο δήμους του σχεδίου Καποδίστριας που αποτελούσαν την περιοχή της Μακρυνείας, όπως ονομάζονται τα νότια παράλια της λίμνης Τριχωνίδας. Συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Αγρινίου.

Ο δήμος ήταν κυρίως ημιορεινός, και είχε πάρει το όνομά του από το όρος Αράκυνθος που υψώνεται ακριβώς στα νότια της Τριχωνίδας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 είχε 6.448 κατοίκους και η συνολική του έκταση είναι 99.717 στρέμματα. Έδρα ήταν οι Παππαδάτες και μεγαλύτερος οικισμός η Ματαράγκα. Τα υπόλοιπα χωριά που αποτελούν το δήμο είναι το Ζευγαράκι, το Άνω και Κάτω Κεράσοβο και η Γραμματικού.
Τα χωριά βρίσκονται κατά μήκος του δρόμου που διέρχεται νοτίως της Τριχωνίδας και έχουν υπέροχη θέα στη λίμνη, με την πόλη του Αγρινίου στο βάθος.

Διαίρεση
--------

Στον δήμο περιλαμβάνονταν τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμοι:

 **Δ.δ. Παππαδατών**  [1.445]
* οι Παππαδάτες [1.410]
* τα Λωλέικα [35]

 **Δ.δ. Άνω Κερασόβου**  [414]
* το Άνω Κεράσοβο [373]
* η Δάφνη (Πλιατσικαίικα) [18]
* το Κλήμα [23]

 **Δ.δ. Γραμματικούς**  -- η Γραμματικού [1.054]
 **Δ.δ. Ζευγαρακίου**  [952]
* το Ζευγαράκι [809]
* το Άνω Ζευγαράκι [72]
* τα Καμαρετσαίικα [71]

 **Δ.δ. Κάτω Κερασόβου**  -- το Κάτω Κεράσοβο [507]
 **Δ.δ. Ματαράγκας**  [2.025]
* η Ματαράγκα [1.849]
* η Αγία Μαρίνα [101]
* ο Παλαιοπλάτανος [75]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πληροφορίες για τον δήμο από τη Νομαρχία

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Σχέδιο Καποδίστριας: Διοικητική διαίρεση του Νομού Αιτωλοακαρνανίας |
| --- |
|  |
| 
Αγγελοκάστρου · Αγρινίου · Αιτωλικού · Αλυζίας · Αμφιλοχίας · Ανακτορίου · Αντιρρίου · Αποδοτίας · Αρακύνθου · Αστακού · Θέρμου · Θεστιέων · Ινάχου · Κεκροπίας · Μακρυνείας · Μεδεώνος · Μενιδίου · Μεσολογγίου · Ναυπάκτου · Νεάπολης · Οινιάδων · Παναιτωλικού · Παραβόλας · Παρακαμπυλίων · Πλατάνου · Πυλήνης · Στράτου · Φυτειών · Χάλκειας |

 |
Συντεταγμένες: 39°37′19.65″N 19°55′19.85″E﻿ / ﻿39.6221250°N 19.9221806°E﻿ / 39.6221250; 19.9221806

Το **Σερβικό Μουσείο της Κέρκυρας** βρίσκεται στην πόλη της Κέρκυρας και περιέχει εκθέματα από τον μεγάλο αριθμό Σέρβων στρατιωτών -περίπου 150.000- οι οποίοι βρήκαν καταφύγιο στο νησί το 1915 μαζί με την Σερβική κυβέρνηση, μετά από την ήττα του Σερβικού στρατού από τις Αυστροουγγρικές δυνάμεις κατά τον Α´ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο πληθυσμός αυτός παρέμεινε για 3 χρόνια στην Κέρκυρα, κατά τα οποία χρησιμοποιήθηκε το νησί του Βίδου για την παραμονή μέρους αυτών, περιοχή όπου κατόπιν ανεγέρθηκε το σερβικό μαυσωλείο. Το μουσείο περιέχει διάφορα εκθέματα όπως φωτογραφικό υλικό, στρατιωτικές στολές, πολεμικό εξοπλισμό, σημαίες και παράσημα, εκκλησιαστικά άμφια και διάφορα άλλα αντικείμενα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Δήμος Κέρκυρας - Σερβικό Μουσείο». *www.corfu.gr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Νοεμβρίου 2009. Ανακτήθηκε στις 6 Ιανουαρίου 2016.
2. ↑  «Οι Σέρβοι στην Κέρκυρα (1916-1918)». *CorfuHistory*. Ανακτήθηκε στις 6 Ιανουαρίου 2016.
3. ↑  «Σερβικό Μουσείο». *Terrabook*. plus.google.com/+TerrabookPlus. Ανακτήθηκε στις 6 Ιανουαρίου 2016.

Δείτε επίσης
------------

* Αλβανικός Γολγοθάς
* Βίδο Κέρκυρας

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Οι Σέρβοι στην Κέρκυρα - youtube.com
Ποσοστό ισπανόφωνων στην αμερικανική ήπειρο
Τα **ισπανικά της Αμερικής** (español/castellano de América, español americano) εμπεριέχουν τις διαλέκτους και ιδιώματα που ομιλούνται στην Αμερικανική ήπειρο ως αποτέλεσμα της ενσωμάτωσης μεγάλου μέρους της στο Στέμμα της Καστίλης τον 16ο αιώνα. Ο όρος περιγράφει αποκλειστικά και μόνο τη γεωγραφική διάσταση της γλώσσας δεδομένου ότι τα κοινά χαρακτηριστικά των διαφόρων διαλέκτων όπως η σύγχυση των συριστικών φωνημάτων εμφανίζονται και σε ορισμένες διαλέκτους της Ισπανίας όπως η ανδαλουσιανική ή η κανάρια ενώ έτερα, πιο συντηρητικά χαρακτηριστικά, συνδέουν ορισμένα ιδιώματα ακόμη και με τα ισπανικά της Καστίλης. Γενικότερα, τα πλειοψηφικά γλωσσικά τους χαρακτηριστικά ανάγουν το σύνολο των διαλέκτων στα ισπανικά του Χρυσού Αιώνα (16ος-17ος αιώνας).

Οι Αμερικανοί ισπανόφωνοι αποτελούν περίπου το 90% των φυσικών ομιλητών της γλώσσας στον κόσμο, όντας τα ισπανικά (που λαμβάνουν αμφότερες τις ονομασίες *castellano* ή *español*) είναι επίσημη ή κυρίαρχη γλώσσα στο σύνολο των κρατών της Ισπανόφωνης Αμερικής· ομιλούνται και σε άλλα κράτη όπως το Μπελίζ ή οι ΗΠΑ.

Διάλεκτοι
---------

Η ισπανική διαλεκτολογία στην Αμερικανική ήπειρο παραδοσιακά έχει προτείνει διάφορες διαλεκτολογικές ομάδες, όντας διάφορα τα κριτήρια. Μία αρχική διαφοροποίηση είναι η κατηγοριοποίηση των διαλέκτων σε υψηλές και χαμηλές, με τις πρώτες να παρουσιάζουν διατήρηση των συμφώνων και τις δεύτερες εξασθένισή τους κυρίως σε ενδοφωνηεντικές θέσεις. Σύμφωνα με τον συλλογικό τόμο Γκουτιέρες-Ρεσάκ 2014 αυτές είναι οι εξής:

### Υψηλές διάλεκτοι

* Η κεντρική και βόρεια διάλεκτος του Μεξικού
* Διάλεκτος των Άνδεων
* Διάλεκτος της Παραγουάης

### Χαμηλές διάλεκτοι

* Η διάλεκτος του Γιουκατάν και των παραλίων του Μεξικού
* Διάλεκτος της Κεντρικής Αμερικής
* Ισπανικά της Κολομβίας και Βενεζουέλας
* Διάλεκτος της Χιλής
* Διάλεκτος του Ρίο ντε λα Πλάτα
* Διάλεκτος της Καραϊβικής

Τα ισπανικά επίσης ομιλούνται στις Ηνωμένες Πολιτείες από περίπου 45 εκατομμύρια άτομα, τα οποία διατηρούν σε μεγάλο βαθμό τη οικεία τους διάλεκτο. Επομένως, παρά την ύπαρξη ορισμένων κοινών χαρακτηριστικών που οφείλονται στην επαφή με την αγγλική, δεν υφίσταται μια κοινή ισπανική διάλεκτος των ΗΠΑ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Vaquero de Ramírez, M. T. (1996): *El español de América: Pronunciación*. Τόμ. 1. ArcoLibros. σελ. 10.
2. ↑  Parodi, C. (2016): «Dialectos del español de América: México y Centroamérica» στο Gutiérrez-Rexach: *Enciclopedia de lingüística hispánica*. Routledge. σελ. 375.
3. ↑  Gutiérrez-Rexach (2016): *Enciclopedia de lingüística hispánica*. Routledge.
4. ↑  Lipski, J. (2016): Dialectos del español de América: Los Estados Unidos στο Gutiérrez-Rexach: *Enciclopedia de lingüística hispánica*. Routledge. σελ. 368.

Περαιτέρω βιβλιογραφία
----------------------

* Antonio Torres Torres (20162 [2005]): *El español de América*. Πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Σύνδεσμος Ακαδημιών της Ισπανικής Γλώσσας: *Λεξικό αμερικανισμών*.
Η **Ιερά Μητρόπολις Μόρφου** είναι μια από τις Μητροπόλεις της Εκκλησίας της Κύπρου. Προστάτης και Πολιούχος της Επισκοπής είναι ο Άγιος Μάμας, που γιορτάζει στις 2 Σεπτεμβρίου.

Ιστορικά στοιχεία
-----------------

Πρώτος Επίσκοπος και πρώτος εκλεγμένος Μητροπολίτης Μόρφου αναδείχτηκε το 1973 ο τότε Θεοφιλέστατος Χωρεπίσκοπος Λήδρας κ. Χρύσανθος (Σαρηγιάννης). Μετά όμως την εισβολή του 1974 η Μόρφου έπεσε στα χέρια των Τούρκων και έτσι η Μητρόπολη στεγάστηκε για ένα χρόνο προσωρινά στην κεντρική Ιερά Μονή Κύκκου, ελπίζοντας ότι θα επέστρεφε γρήγορα στη Μόρφου. Ο Πανιερώτατος Μητροπολίτης κ. Χρύσανθος προτίμησε να μεταφερθεί προσωρινά η έδρα της Μητροπόλεως στο χωριό Ευρύχου, αφού διαρρυθμίστηκε το παλιό Δημοτικό Σχολείο σε Επισκοπή.

Το 1996 απεβίωσε ο Πανιερώτατος Μητροπολίτης κ. Χρύσανθος και το 1998 εκλέχτηκε ο σημερινός Επίσκοπος της Μητροπόλεως, ο οποίος είναι ο Πανιερώτατος Μητροπολίτης Μόρφου και Πρόεδρος Σόλων κ. Νεόφυτος.

### Επισκοπικός κατάλογος

| Όνομα | Έτη | Σημειώσεις |
| --- | --- | --- |
| Χρύσανθος (Σαρηγιάννης) | 17 Νοεμβρίου 1973 – 21 Ιανουαρίου 1996 † | από Λήδρας |
| Νεόφυτος (Μασούρας) | 13 Σεπτεμβρίου 1998 – σήμερα |  |

Η Μητρόπολη σήμερα
------------------

Σήμερα, η Ιερά Μητρόπολις Μόρφου, η οποία από το 1973 αποτελεί την ανασυστημένη πάλαι ποτέ διαλάμψασα Επισκοπή Σόλων, έχει την έδρα της στο χωριό Ευρύχου μέχρι της ημέρα απελευθερώσεως της κανονικής της έδρας, της Μόρφου.

Στην επισκοπή Μόρφου υπάγονται 83 ενορίες εκ των οποίων 30 είναι κατεχόμενες υπό των Τούρκων και 53 ελεύθερες. Υπό την επίβλεψη της Μητροπόλεως Μόρφου λειτουργούν σήμερα στην ελεύθερη περιφέρειά της κατώτερα κατηχητικά σχολεία, χριστιανικοί όμιλοι μαθητών και μαθητριών που αντικατέστησαν τα μέσα και ανώτερα κατηχητικά, σχολή βυζαντινής μουσικής, δανειστική βιβλιοθήκη, καθώς και θρησκευτική υπηρεσία στρατού. Επίσης υπό ιδία επίβλεψη εκδίδονται τα μηνιαία περιοδικά:

α) «Τάδε λέγει» για την καθοδήγηση του εφημεριακού κλήρου και  

β) «Προς το Φως» για την πνευματική καθοδήγηση των πιστών.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ιερά Μητρόπολις Μόρφου

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Εκκλησία της Κύπρου |
| --- |
|  |
| Αρχιεπισκοπή | 
**Ιερά Αρχιεπισκοπή Κύπρου** |
|  |
| Μητροπόλεις | 
* Πάφου
* Κιτίου
* Κυρηνείας
* Λεμεσού
* Μόρφου
* Κωνσταντίας και Αμμοχώστου
* Κύκκου και Τηλλυρίας
* Ταμασού και Ορεινής
* Τριμυθούντος
 |
|  |
| Επισκοπές | 
* Καρπασίας
* Αρσινόης
* Αμαθούντος
 |

 |
Για δήμο Αρκαδίου του νομού Ρεθύμνου, δείτε: δήμος Αρκαδίου.  

Ο **Δήμος Αρκαδίων** ήταν ένας από τους έξι δήμους, στους οποίους διαιρούνταν διοικητικά η Ζάκυνθος την περίοδο που ίσχυσε το πρόγραμμα Καποδίστριας. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Ζακύνθου. Βρισκόταν στα ανατολικά του νησιού ανάμεσα στους δήμους Ελατίων και Ζακυνθίων. Ο δήμος Αρκαδίων αποτελούνταν από 7 δημοτικά διαμερίσματα και είχε συνολικό πληθυσμό 4.830 κατοίκους. Έδρα του δήμου ήταν το Βανάτο. 

Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:

 **Δ.δ. Βανάτου**  -- το Βανάτο [ 820 ]
 **Δ.δ. Αγίου Κηρύκου**  [ 759 ] 
* ο Άγιος Κήρυκος [ 725 ]
* ο Χαμουζάς [ 34 ]

 **Δ.δ. Καλιπάδου**  [ 673 ] 
* το Καλιπάδο [ 607 ]
* τα Λιμονταίικα [ 11 ]
* τα Ψαραίικα [ 55 ]

 **Δ.δ. Κυψέλης**  [ 596 ] 
* η Κυψέλη [ 433 ]
* η Δροσιά [ 99 ]
* ο Νερόμυλος [ 64 ]

 **Δ.δ. Πλάνου**  -- ο Πλάνος [ 823 ]
 **Δ.δ. Σαρακηνάδου**  -- το Σαρακηνάδο [ 538 ]
 **Δ.δ. Τραγακίου**  -- το Τραγάκι [ 621 ]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Νομός Ζακύνθου, οι δήμοι του νησιού

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Σχέδιο Καποδίστριας: Διοικητική διαίρεση του νομού Ζακύνθου |
| --- |
|  |
| 
* Ζακυνθίων
* Αλυκών
* Αρκαδίων
* Αρτεμισίων
* Ελατίων
* Λαγανά
 |

 |
Χάρτης της περιοχής
Η **Σερβική Αυτόνομη Περιφέρεια Δυτικής Σλαβονίας** (*σερβοκροάτικα : Srpska autonomna oblast Istočna Slavonija, Baranja ή Zapadni Srem, Српска аутономна област Источна Славонија, Барања и Западни Срем*) ήταν μία αυτοαποκαλούμενη Σερβική αυτόνομη περιφέρεια στην ανατολική Κροατία που ιδρύθηκε κατά τη διάρκεια των πολέμων της Γιουγκοσλαβίας. Δημιουργήθηκε στις 12 Αύγουστος 1990 με πρωτεύουσα την πόλη Πάκρατς και αργότερα ενσωματώθηκε στην Δημοκρατία της Σερβικής Κράινα.

Ιστορία
-------

Το οι σερβικές δυνάμεις κατέλαβαν την Οκουτσάνι και την Ντάρουβαρ για να δημιουργηθεί μια απειλή για την κροατική πλευρά και να χάσει τον έλεγχο της Σλαβονίας. Μετά από μήνες μαχών καταλήφθηκε και η Πάκρατς κατά την κατάληψη της πόλης οι περισσότεροι Κροάτες εγκατέλειψαν την περιοχή. Στις 31 Οκτώβριος 1991 Κροατικές στρατιωτικές δυνάμεις ξεκίνησαν αντεπίθεση με σκοπό να διώξουν τις σερβικές δυνάμεις και ανακαταλαμβάνουν τα εδάφη που κατέχονται από τους Σέρβους. Ο κροατικός στρατό πήρε την Ντάρουβαρ και οι περισσότεροι Σέρβοι κάτοικοι της εγκατέλειψαν την περιοχή. Σε αυτό το σημείο του πολέμου στην Κροατία διαπράχθηκαν εγκλήματα και από τις δύο εμπόλεμες πλευρές. 

Στις 18 Φεβρουάριου 1993 Κροάτες και τοπικοί Σέρβους ηγέτες υπέγραψαν την μυστικήΣυμφωνία Νταρουβάρσκι για την εξομάλυνση της ζωής των ανθρώπων που ζούσαν κοντά στη γραμμή διαχωρισμού. Ωστόσο, οι αρχές της Κνιν ενημερώνονται για τη συμφωνία και συνέλαβαν τους υπογράφοντες.

Στην περιοχή αναπτύχθηκαν δυνάμεις του ΟΗΕ έως τον Μάιο του 1995 που πέρασε υπό Κροατική διοίκηση και το σύνολο σχεδόν του σερβικού πληθυσμού εγκατέλειψε την περιοχή, περίπου 30.000 άτομα. Υπήρξαν πολλά εγκλήματα και δολοφονίες. Σε αντίποινα η Μίλαν Μάρτιτς διέταξε το βομβαρδισμό του Ζάγκρεμπ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Hrvatski memorijalno-dokumentacijski centar Domovinskog rata Αρχειοθετήθηκε 2008-06-11 στο Wayback Machine. Приступљено 1. 4. 2013.
2. ↑  setimes, Σύλληψη από την κροατική αστυνομία υπόπτου για εγκλήματα πολέμου
3. ↑  (Κροατικά) Рат у Хрватској 1991-95, Део II Αρχειοθετήθηκε 2009-03-29 στο Wayback Machine. Приступљено 24. 4. 2013.
4. ↑  Άρδην, Τ. Χατζηαναστασίου, Σέρβικος εθνικισμός και γιουγκοσλαβική κρίση Αρχειοθετήθηκε 2013-09-25 στο Wayback Machine. 1996
5. ↑  Φωνή της Σερβίας, Κλείνουν 17 χρόνια από την επιχείρηση «Αστραπή» Αρχειοθετήθηκε 2016-03-05 στο Wayback Machine.
6. ↑  ΠΟΛΙΤΗΣ online, Διεθνές Δικαστήριο Χάγης, Κροατία Vs Σερβία: Η δίκη[*νεκρός σύνδεσμος*]

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα САО Западна Славонија  της Σερβικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Γιώργος Κασναφέρης** είναι Έλληνας πρώην διαιτητής ποδοσφαίρου. Ασχολείται και σήμερα με τον αθλητισμό.

Βιογραφικό
----------

Γεννήθηκε το 1968 στην Αθήνα. Είναι πολιτικός μηχανικός απόφοιτος του Εθνικού Μετσοβείου Πολυτεχνείου. Ξεκίνησε να ασχολείται με την διαιτησία από το 1985 και το 1996 έγινε διαιτητής Α΄ Εθνικής.

Εργάζεται στον δήμο Αμαρουσίου ως υπεύθυνος του Αθλητικού Οργανισμού και έχει ακαδημίες ποδοσφαίρου 5Χ5 μαζί με τον παλαίμαχο άσο της ΑΕΚ, Γιώργο Πεπέ.

Αποσύρθηκε από την διαιτησία το 2008, και ανέλαβε καθήκοντα τιμ μάνατζερ στην ΠΑΕ SKODA Ξάνθη.Στις 24 Μαΐου του 2017 ορίζεται Εκτελεστικός Διευθυντής στη ΠΑΕ Απόλλων Σμύρνης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (πολλαπλές γλώσσες) *Transfermarkt*. 391. Ανακτήθηκε στις 4  Απριλίου 2022.
2. 1 2
3. ↑  «Ανακοίνωση της ΠΑΕ Απόλλων». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Οκτωβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 24 Μαΐου 2017.
Ο **Γιώργος Κοίλιαρης** (1955 - 15 Νοεμβρίου 2008) άρχισε την δημοσιογραφική του σταδιοδρομία το 1979 κι υπήρξε συνεργάτης γνωστών εφημερίδων, ραδιοφωνικών και τηλεοπτικών σταθμών. Τα τελευταία χρόνια της καριέρας του διακρίθηκε ως πολεμικός ανταποκριτής. Μετά τον τραυματισμό του στο Αφγανιστάν σε τροχαίο υπό συνθήκες που παρέμειναν αδιευκρίνιστες, στην διάρκεια ανθρωπιστικής αποστολής, τον Οκτώβριο του 2008, μεταφέρθηκε για νοσηλεία στο Άμπου Ντάμπι και κατόπιν στην Αθήνα, όπου απεβίωσε το Νοέμβριο του 2008.

Επαγγελματική δραστηριότητα
---------------------------

Ο Γιώργος Κοίλιαρης είχε σπουδάσει Ιστορία της Σύγχρονης Τέχνης στην Πολυτεχνική Σχολή του Νιούκασλ της Βρετανίας. Ξεκίνησε την δημοσιογραφική του καριέρα ως ελεύθερος ρεπόρτερ στην εφημερίδα *Τα Νέα* το Νοέμβριο του 1979. Στη συνέχεια εργάστηκε στις εφημερίδες *Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία*, *Ελεύθερος Τύπος*, *Πρώτη*, *Βραδυνή*, *Αλήθεια*, *Νίκη*, αλλά και στους ραδιοσταθμούς *Flash* και *ΣΚΑΪ*. Το τελευταίο διάστημα εργαζόταν στη ΝΕΤ, για την οποία έκανε πολεμικές ανταποκρίσεις.

Τελευταία αποστολή
------------------

Ως πολεμικός ανταποκριτής είχε βρεθεί πολλές φορές σε εμπόλεμες ζώνες, όπως αυτές της Παλαιστίνης, του Λιβάνου, του Ιράκ, της Βοσνίας, του Ναγκόρνο Καραμπάχ, της Γεωργίας, του Σουδάν, του Αφγανιστάν. Κατά την διαμονή του σε ορεινά χωριά του Βορειοανατολικού Αφγανιστάν, είχε ευαισθητοποιηθεί από τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης του ντόπιου πληθυσμού (χωρίς ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, επαρκή ρουχισμό, τροφή και εκπαίδευση), ο οποίος μάλιστα μιλούσε γλωσσικό ιδίωμα με αρχαιοελληνικά στοιχεία και ισχυριζόταν ότι κατάγεται από τον Μέγα Αλέξανδρο. Εκτός δημοσιογραφικής αποστολής, ο Κοίλιαρης επέστρεψε στην περιοχή για να μεταφέρει ανθρωπιστική βοήθεια, έχοντας δηλώσει πριν την αναχώρησή του για την Καμπούλ στον συνάδελφό του Φώτη Καφαράκη: «Αυτή τη φορά δεν πάω για δουλειά, πάω για την ψυχή μου». Το πρωί της Πέμπτης 9 Οκτωβρίου το αυτοκίνητο στο οποίο επέβαινε ανετράπη από άγνωστη αιτία, με αποτέλεσμα ο δημοσιογράφος να τραυματιστεί σοβαρά σε κεφάλι και αυχένα.  Υπέκυψε στα τραύματά του την 15η Νοεμβρίου 2008 στην Μονάδα Εντατικής Θεραπείας του νοσοκομείου ΚΑΤ και κηδεύτηκε την Τρίτη 18η στο νεκροταφείο Ζωγράφου.

Συγγραφικό έργο
---------------

Ο Γιώργος Κοίλιαρης υπήρξε συγγραφέας δύο βιβλίων: *Η Γαλήνη Κομματιάστηκε* (εκδ. Λιβάνης-Νέα Σύνορα, Αθήνα 1997), με ρεπορταζ και ιστοριες απο της αποστολές του στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ, στον Λίβανο, στο Κουρδιστάν, στη γιουγκοσλαβία και αλλού, κι ενός αστυνομικού μυθιστορήματος με τίτλο *Αδιέξοδος Νοέμβρης* (εκδ. Κωστέα-Γείτονα, Αθήνα 2003).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Πετρούτσου, Μ. Μανιάτης, Σ. και Παπαγεωργίου, Δ. «Εχασε τη μάχη» ο Γιώργος Κοίλιαρης[*νεκρός σύνδεσμος*], *Ελευθεροτυπία*, 17.11.2008
2. ↑  Παπαχλιμίντζος, Κ. Γιώργος Κοίλιαρης - Πήγε για την ψυχή του και σταμάτησε το χρόνο, *Ελεύθερος Τύπος*, 17.11.08
3. ↑  Τελευταία «αποστολή» για τον Γιώργο Κοίλιαρη Αρχειοθετήθηκε 2009-07-01 στο Wayback Machine. *Τα Νέα*, 17.11.2008
Η **Μητρόπολη Μετσόβου** ήταν βραχύβια εκκλησιαστική επαρχία του Οικουμενικού Πατριαρχείου με έδρα το Μέτσοβο. Θεωρείται συνέχεια της Πατριαρχικής Εξαρχίας του Μετσόβου.

Οι πρώτες πληροφορίες για την εκκλησία του Μετσόβου συνηγορούν στο ότι, τον 14ο αιώνα, υπάγονταν στην μητρόπολη των Ιωαννίνων. Την ίδια περίοδο μαρτυρείται στην περιοχή, όπως και στον ευρύτερο στον χώρο της κεντρικής Πίνδου, η ύπαρξη μοναστηριών. Η διοικητική υπαγωγή του Μετσόβου στο *σαντζάκι των Τρικάλων* στα μέσα του 15 αιώνα, προϋποθέτει ανάλογη εκκλησιαστική μεταβολή. Ωστόσο, δεν υπάρχουν σχετικές μαρτυρίες πριν τα μέσα του 17ου αιώνα, όταν το Μέτσοβο υπάγονταν εκκλησιαστικά στην επισκοπή Σταγών.

Κατά τον Αραβαντινό, το Πατριαρχείο της Κωνσταντινουπόλεως μεταβίβασε τον 16ο αιώνα στο Μέτσοβο την εξαρχική εποπτεία των βλαχοχωρίων της περιοχής, την οποία ως τότε είχε ο ηγούμενος της μονής της *Βουτσάς*. Αυτή η μαρτυρία επαληθεύεται μόνο αν συνδεθεί με την ίδρυση της εκκλησιαστικής εξαρχίας του Μετσόβου. Αυτή η εξέλιξη εκλαμβάνεται από την ιστοριογραφία ως απόρροια του γεγονότος ότι η περιοχή του Μετσόβου, από τα μέσα του 17ου αιώνα, αποκτά προνομιακό καθεστώς. Έκτοτε, και ως το 1924, το Μέτσοβο και έξι όμοροι προς αυτό οικισμοί συγκροτούν μία εκκλησιαστικά αυτόνομη περιοχή, η οποία εποπτεύεται απευθείας από το Πατριαρχείο της Κωνσταντινουπόλεως. 

Το 1924 η Πατριαρχική εξαρχία Μετσόβου μετατράπηκε προσωρινά σε μητρόπολη, αλλά το 1929 καταργήθηκε χωρίς να επανέλθει το καθεστώς της εξαρχίας. Η περιοχή της πρώην εξαρχίας του Μετσόβου υπήχθη στην Μητρόπολη Γρεβενών έως το 1932, οπότε και αποσπάστηκε το Μέτσοβο, το Ανήλιο, το Βοτονόσι και η Δερβεντίστα, που προσαρτήθηκαν στη Μητρόπολη Ιωαννίνων.

Πρώτος και τελευταίος Μητροπολίτης ήταν ο Τιμόθεος Λαμνής (1924-1928), μετά τον θάνατο του οποίου το 1928 καταργήθηκε και η μητρόπολη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Τρίτος, Μιχάλης (1989, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ)), Η Εξαρχία Μετσόβου (1659-1924), σελ. 36

Πηγές
-----

* Μ. Τρίτος, *Η Πατριαρχική εξαρχία Μετσόβου (1659-1924). Η θρησκευτική κ΄ κοινωνική της προσφορά*, εκδ. ΙΒΜΤ, Ιωάννινα 1991.
* Π. Αραβαντινός, *Χρονογραφία της Ηπείρου*, τόμ. Β΄, εκδ. Κουλτούρα, [χ.χ.], Αθήνα, σσ. 231, 309.
* Λ. Βρανούσης, «Το Χρονικόν των Ιωαννίνων κατ' ανέκδοτον δημώδη επιτομήν», Ακαδημία Αθηνών, *Επετηρίς του Μεσαιωνικού Αρχείου*, 12 (1962), σελ. 91.
* Δ. Σοφιανός, «Αcta Stagorum. Tα υπέρ της Θεσσαλικής επισκοπής Σταγών παλαιά βυζαντινά έγγραφα (των ετών 1163, 1336 και 1393) », *Τρικαλινά* 13 (1993), σσ. 27-54.
* Π. Αραβαντινός, *Περιγραφή της Ηπείρου*, μέρος Γ΄, εκδ. ΕΗΜ, Ιωάννινα 1984, σελ. 70.
Ο **Γιώργος Κομιώτης** (1979) είναι Έλληνας σκιτσογράφος και δημιουργός κόμικς.

Γεννήθηκε το 1979 στην Αθήνα. Συνεργάζεται με τα περιοδικά Computer για όλους, PC Master, Cine+Fun, Nitro, Μετρό, Γαλέρα στο ένθετο 9 της Ελευθεροτυπίας, στο ένθετο *Ερευνητές* της Καθημερινής και με την Εφημερίδα Η Απόφαση. 

Επίσης έχει εργαστεί στα έντυπα του Ελληνικού κέντρου κινητικότητας και προσανατολισμού (ΚΕ.ΚΙ.ΠΡΟ.), στα φυλλάδια ασφαλείας του ομίλου εταιριών «Ηρακλής», στα βιβλία αγγλικών της Hillside publishing's και της MacMillan σε διάφορες διαφημιστικές καθώς και σε εκθέσεις. 

Σχεδιάζει το online stripακι "Ψόφα" για το site Comicdom. 

  

Από τα μέσα Οκτωβρίου του 2006 είναι μόνιμος συνεργάτης της καθημερινής αθλητικής εφημερίδας SportXL που κυκλοφόρησε στις 14 Φεβρουαρίου 2007.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Online Gallery
* Online Gallery του στο DeviantArt
* "Ψόφα", διαδικτυακό στριπάκι
* Βιογραφικό του στο Lollidope.gr
* Gallery από παλιά του Κομιξ για το Pc-Master
* SportXL καθημερινή αθλητική εφημερίδα
Η ***Κάζα Ιζολάνι*** ή ***Οικία των Ιζολάνι*** (Ιταλ. *Casa Isolani*) είναι ένα μεσαιωνικό κτήριο στο ιστορικό κέντρο της Μπολόνια.

Πρόκειται για μία από τις σπάνιες μαρτυρίες αστικής αρχιτεκτονικής του 13ου αιώνα στην Μπολόνια. Είναι μία τριώροφη κατοικία ρομανικού – γοτθικού ρυθμού που κατασκευάστηκε από τον Πάνιο ντι Λάπο Πορτιτζιάνι ντα Φιέζολε (*Pagno di Lapo Portigiani da Fiesole*) το 1250. Η εσωτερική αυλή, εν μέρη, διατηρεί την αρχική της μορφή και κάποιες από τις αρχικές κολόνες με ενδιαφέροντα, αρχιτεκτονικά, κιονόκρανα. Κατά την αναπαλαίωση, που έγινε στα τέλη του 19ο αιώνα, βρέθηκαν, αναστηλώθηκαν και ανακατασκευάστηκαν οι αψίδες που βρίσκονται στα μαγαζιά του ισόγειου. Το ίδιο έγινε και με κάποια παράθυρα στον ημιώροφο και μια σειρά από δίφορες στον όροφο των ευγενών. Το πιο ενδιαφέρον χαρακτηριστικό της οικίας είναι η στοά που βρίσκεται στην πρόσοψη επί της Στράντα Ματζιόρε (*Strada Maggiore*), έναν από τους πιο κεντρικούς δρόμους του κέντρου της Μπολόνια. Πρόκειται για την πιο ψηλή ξύλινη στοά της πόλης. Αποτελείται από κολόνες, ύψους 9 μέτρων, από δρύινο ξύλο που στηρίζουν τον τρίτο όροφο του κτηρίου. Στα δύο πλαϊνά υπάρχουν δύο τούβλινες κολόνες που αυξάνουν την σταθερότητα της κατασκευής. Η οροφή της στοάς είναι ξύλινη και στην οποία βρίσκονται τρία καρφωμένα βέλη για τα οποία υπάρχουν τρεις θρύλοι. 

Ο πρώτος αναφέρεται σε έναν ευγενή που ήθελε να εκδικηθεί την γυναίκα του που τον είχε απατήσει. Γι αυτό έστειλε τρεις τοξότες να την σκοτώσουν αλλά εκείνη έριξε τα ρούχα που φορούσε, μένοντας γυμνή και εκείνοι αστόχησαν.

Ο δεύτερος αναφέρεται σε μία διαμάχη μεταξύ δύο ευγενών που διακόπηκε από τους τοξότες της συνοδείας τους.

Ο τρίτος αναφέρεται σε ένα αστείο που κάνανε κάποιοι φοιτητές στον Ραφφαέλε Φατσιολι (*Raffaele Faccioli*), που είχε αναπαλαιώσει το κτήριο το 1877, θέλοντας να προκαλέσουν ζημιά στη δουλειά του καρφώνοντας τα βέλη.

Βιβλιογραφία
------------

* Tiziano Costa, *Bologna dalla A alla Z. Enciclopedia della città antica*, Bologna, Costa, 2011, p. 71
* Guido Zucchini, *La verità sui restauri bolognesi*, Bologna, Tipografia Luigi Parma, 1959, pp. 33-34

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ιστοχόρος για τον πολιτισμό της Μπολόνια
* Κεντρική Βιβλιοθήκη του δήμου της Μπολόνια Αρχειοθετήθηκε 2016-03-05 στο Wayback Machine.
* Τουριστικοί οδηγοί της Ιταλίας Αρχειοθετήθηκε 2012-05-18 στο Wayback Machine.

1. 1 2  «Biblioteca Salaborsa» (Ιταλικά) Biblioteca Salaborsa. casa\_isolani. Ανακτήθηκε στις 25  Μαρτίου 2021.
2. ↑  (Γερμανικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά) *archINFORM*. 13007. Ανακτήθηκε στις 30  Σεπτεμβρίου 2021.
3. 1 2 3  *dati.beniculturali.it*.
4. ↑  *Tourer.it*. 6501. Ανακτήθηκε στις 18  Μαρτίου 2021.
5. ↑  *Tourer.it*.
Ο **Ιουδικαέλ Βερεγγάριος** ήταν κόμης της Ρεν και έζησε τον 10ο αιώνα. Δεν υπάρχουν πηγές σχετικά με την πατρότητα του, μερικές τον καταγράφουν σαν γιο και διάδοχο του Βερεγγάριου Β΄ της Νευστρίας, άλλες τον καταγράφουν σαν εγγονό του ίδιου μέσω της κόρης του. Άλλο ένα Ανδεγαυικό γενεαλογικό δέντρο του 11ου αιώνα τον περιγράφει σαν εγγονό του Αλαίν Α΄ της Βρετάνης. Πολέμησε εναντίον των Βίκινγκ στην *"μάχη του Τραν-λα-Φορέ"* μαζί με τον Αλαίν Β΄ της Βρετάνης και τον Ούγο Β΄ του Μαιν.
Ο Ιουδικαέλ Βερεγγάριος καταγράφεται για πρώτη φορά σαν κόμης το 944. Με μια ανώνυμη γυναίκα απέκτησε τον Κόναν Α΄ της Βρετάνης, πέθανε την εποχή που βρισκόταν ο γιος του στην αυλή του Όντο Α΄ του Μπλουά (979).

Παραπομπές
----------

1. ↑  p398.htm#i3980.
2. ↑  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.
3. ↑  Kim Hjardar, Vegard Vike. Vikings at War. Casemate Publishers & Book Distributors, LLC, 2016. σ. 334

Πηγές
-----

* Kim Hjardar, Vegard Vike. Vikings at War. Casemate Publishers & Book Distributors, LLC, 2016.
Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο οι Πέρσες ζητούσαν *γῆν καί ὕδωρ* απ' τις πόλεις και τους λαούς που τους παραδίδονταν. Στο τέταρτο βιβλίο, ο Ηρόδοτος αναφέρει για πρώτη φορά τον όρο *γη και ύδωρ* στην απάντηση του Βασιλιά Ιδαθύρσου των Σκυθών προς τον Βασιλιά Δαρείο.

Στο πέμπτο βιβλίο, ο Δαρείος στέλνει αγγελιαφόρους που ζητούν *γην και ύδωρ* από τον Βασιλιά Αμύντα των Μακεδόνων. Και στο έκτο βιβλίο, στέλνει αγγελιαφόρους σε όλη την Ελλάδα που ζητούν *γην και ύδωρ* για τον Βασιλιά.

Η απαίτηση για *γην και ύδωρ* συμβόλιζε ότι αυτοί που παραδίδονταν στους Πέρσες παραιτούνταν από κάθε δικαίωμα πάνω στη γη τους και στα αγαθά της. Δίνοντας *γην και ύδωρ* αναγνώριζαν την περσική εξουσία πάνω σε όλα, ακόμα και οι ζωές τους άνηκαν στον Βασιλιά των Περσών. Μετά από αυτή την αναγνώριση, ακολουθούσαν διαπραγματεύσεις για τις υποχρεώσεις και τα προνόμια των υποτελών.

Όταν οι Πέρσες αγγελιαφόροι απαίτησαν από την Σπάρτη και την Αθήνα γη και ύδωρ, οι Σπαρτιάτες τους πέταξαν σε ένα βαθύ πηγάδι, και οι Αθηναίοι σε ένα βάραθρο, λέγοντάς τους πως θα τα βρουν εκεί.

Η φράση *γη και ύδωρ*, ακόμα και στα νέα ελληνικά, συμβολίζει την υποταγή άνευ όρων σε ένα κατακτητή.
Ο όρος Ιουδαιοχριστισμός χρησιμοποιείται για να ομαδοποιήσει τον Χριστιανισμό και τον Ιουδαϊσμό, είτε σε σχέση με την προέλευση του Χριστιανισμού από τον Ιουδαϊσμό, τον δανεισμό του Χριστιανισμού των Ιουδαϊκών ιερών γραφών, κοινώς την «Παλαιά Διαθήκη» της Αγία Γραφή, είτε λόγω αντιληπτών παραλληλισμών, κοινών σημείων στην ιουδαιοχριστιανική ηθική, όπως οι Δέκα εντολές και πολλών άλλων κοινών σημείων. Η ιουδαϊκή πράξη εξιλέωσης, η περιτομή, είναι κοινή ιουδαϊκή παράδοση μεταξύ των Ευαγγελικών.

Ο όρος «Ιουδαιοχριστιανός» εμφανίστηκε για πρώτη φορά τον 19ο αιώνα ως όρος για τους Εβραίους που ασπάστηκαν τον Χριστιανισμό. Ο γερμανικός όρος «Judenchristlich» («Εβραίος-Χριστιανός») χρησιμοποιήθηκε από τον Φρίντριχ Νίτσε για να περιγράψει τη συνέχεια μεταξύ της εβραϊκής και της χριστιανικής κοσμοθεωρίας. Ο θεολόγος και συγγραφέας Arthur A. Cohen, στο The Myth of the Judeo-Christian Tradition, αμφισβήτησε τη θεολογική εγκυρότητα του ιουδαιοχριστιανισμού, υποδηλώνοντας ότι ήταν ουσιαστικά μια εφεύρεση της αμερικανικής πολιτικής.

Ο όρος-ομπρέλα "Αβρααμικές θρησκείες" περιλαμβάνει τον Μορμονισμό, τον Αχμαντιγιασμό, την Μπαχάι Πίστη, το Ισλάμ, τους Δρούζους και άλλους εκτός από τον Ιουδαϊσμό και τον Χριστιανισμό.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Atonement in Judaism, Christianity and Islam».
2. ↑  «Evangelicals turning to Jewish customs? It's complicated | Judaism | the Guardian». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Μαΐου 2016.
Η Ιουδαϊκή χουρμαδιά στην Κετουρά του Ισραήλ, στην οποία έχει δοθεί το παρατσούκλι Μαθουσάλα
Η **Ιουδαϊκή χουρμαδιά** είναι χουρμαδιά (Phoenix dactylifera, *Φοίνιξ ο δακτυλοφόρος*) η οποία φύεται στην Ιουδαία. Δεν είναι ξεκάθαρο εάν υπήρξε ποτέ μια ξεχωριστή ιουδαϊκή καλλιεργητική ποικιλία, αλλά οι χουρμάδες που ευδοκιμούν στην περιοχή είχαν χαρακτηριστική φήμη για χιλιάδες χρόνια, και ο φοίνικας θεωρούνταν στην αρχαιότητα ως σύμβολο της περιοχής και της γονιμότητάς της. Η καλλιέργεια των χουρμαδιών στην περιοχή σχεδόν εξαφανίστηκε μετά τον 14ο αιώνα μ.Χ. από έναν συνδυασμό κλιματικής αλλαγής και φθοράς των υποδομών, αλλά έχει αναβιώσει στη σύγχρονη εποχή.

Το 2005, ομάδα επιστημόνων κατάφερε να βλαστήσει ένας διατηρημένος σπόρος 2.000 ετών, ο παλαιότερος σπόρος ο οποίος βλάστησε με ανθρώπινη βοήθεια. (Ο ισχυρισμός το 2012 για ένα αρκτικό λουλούδι 32.000 ετών αφορούσε ιστό καρπού και όχι σπόρο). Ο φοίνικας, ένα αρσενικό δέντρο, ονομάστηκε Μαθουσάλας (δεν πρέπει να συγχέεται με ένα πεύκο με το ίδιο όνομα). Μετά από αυτήν την επιτυχία, βλάστησαν άλλοι έξι διατηρημένοι σπόροι.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Wade, Nicholas (2012-02-20). «New Life, From an Arctic Flower That Died 32,000 Years Ago». *The New York Times*. .
2. ↑  Zhang, Sarah (5 Φεβρουαρίου 2020). «After 2,000 Years, These Seeds Have Finally Sprouted». *The Atlantic* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 27 Ιουνίου 2021.
Η **Ιστορία των ηθοποιών** είναι ένα σενάριο γραμμένο συριστί τοποθετούμενο στα τέλη του 5ου ή στον 6ο αιώνα.

Περιεχόμενο
-----------

Σαν θέμα του έχει τον προσηλυτισμό και το μαρτύριο ενός ολόκληρου θιάσου μίμων, αποτελούμενου από 65 άτομα, στην πόλη Οξύρινθο επί του Γότθου βασιλιά Ιγκόρ. Έτσι στο πρώτο μέρος έχουμε μια παρώδηση των χριστιανικών τελετουργιών ενώπιον ενός βασιλιά και κοινού διεφθαρμένου. Στη διάρκεια της *τελετής* ο αρχιμίμος που υποδύεται τον ψευδοεπίσκοπο παρωδεί τη βάφτιση έξι μίμων σε μια κολυμπήθρα.

Σε μια επόμενη σκηνή οι *βαφτιζόμενοι* παύουν να παίζουν κωμωδία και φωτίζονται ασπάζονται τον σταυρό και προσεύχονται στον Χριστό.

Στο δεύτερο μέρος ο βασιλιάς Ιγκόρ καλεί τους αποστάτες μίμους με δώρα και απειλές να μεταστραφούν. Ο αρχιμίμος υποστηρίζει τη μεταστροφή του θιάσου στο Χριστιανισμό τότε φυλακίζονται. Ένας άγγελος που εμφανίζεται τους εμψυχώνει, ένας αληθινός επίσκοπος τους επισκέπτεται και ο δεσμοφύλακας μεταστρέφεται κι αυτός.

Ο βασιλιάς επιχειρεί εκ νέου να τους αλλαξοπιστήσει αλλά η αιφνιδιαστική εμφάνιση ενός τετρακέφαλου τέρατος παρωθεί να προσηλυτισθούν 4000 άνθρωποι Ο βασιλιάς στέλνει πόρνες της πόλης με σκοπό να αποπλανήσουν τους μίμους. Ο αρχιμίμος ανασταίνει δύο νέους και τότε ακόμα και οι εταίρες μεταστρέφονται. Ο Ιγκόρ στέλνει τέσσερις σωματώδεις άνδρες για να τους χτυπήσουν αλλά εξαφανίζονται από ένα σύννεφο που τους τυφλώνει.

Πραγματολογικά
--------------

Η πόλη και ο Γότθος βασιλιάς είναι φανταστικά. Γραμμένο στα συριακά πρωτοεκδόθηκε μεταφρασμένο στα γερμανικά το 1904 από τον J. Link. που το ονόμασε *Η Ιστορία των ηθοποιών*. Ο γερμανός ερευνητής Vogt το τοποθετεί στα τέλη του 5ου ή στον 6ο αιώνα. Είναι μέρος συλλογής από Πράξεις Μαρτύρων και φαίνεται πως είχε γραφτεί αρχικά στα ελληνικά και μετά μεταφράστηκε στα συριακά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Μάριος Πλωρίτης,Το θέατρο στο Βυζάντιο, Καστανιώτης, Αθήνα 1999 , σελ.85-86
2. ↑  Μάριος Πλωρίτης,Το θέατρο στο Βυζάντιο, Καστανιώτης, Αθήνα 1999 , σελ.86
3. ↑  Μάριος Πλωρίτης,Το θέατρο στο Βυζάντιο, Καστανιώτης, Αθήνα 1999 , σελ.86
4. ↑  Μάριος Πλωρίτης,Το θέατρο στο Βυζάντιο, Καστανιώτης, Αθήνα 1999 , σελ.85
5. ↑  Μάριος Πλωρίτης,Το θέατρο στο Βυζάντιο, Καστανιώτης, Αθήνα 1999 , σελ.85
6. ↑  Μάριος Πλωρίτης,Το θέατρο στο Βυζάντιο, Καστανιώτης, Αθήνα 1999 , σελ.86
7. ↑  Μάριος Πλωρίτης,Το θέατρο στο Βυζάντιο, Καστανιώτης, Αθήνα 1999 , σελ.86

Πηγές
-----

* Μάριος Πλωρίτης,Το θέατρο στο Βυζάντιο, Καστανιώτης, Αθήνα 1999 , σελ.85-87
Συντεταγμένες: 40°36′56.279″N 22°57′42.991″E﻿ / ﻿40.61563306°N 22.96194194°E﻿ / 40.61563306; 22.96194194

Το **Ιστορικό Αρχείο Μακεδονίας** ιδρύθηκε το 1955 και περιέλαβε όλα τα έγγραφα της οθωμανικής διοίκησης που διασώθηκαν σε διάφορες υπηρεσίες της Θεσσαλονίκης μετά την αποχώρηση των Τούρκων το 1912. Υπάγεται στα Γενικά Αρχεία του Κράτους (ΓΑΚ) και στεγάζεται στο διατηρητέο κτίριο του παλιού Ρωσικού Νοσοκομείου (1907-1910), στην οδό Αλ. Παπαναστασίου 21 στη Θεσσαλονίκη. Ο πρώτος που κατέγραψε και ταξινόμησε τα οθωμανικά αρχεία που διασώθηκαν στη Θεσσαλονίκη ήταν ο καθηγητής Βασίλης Δημητριάδης, ο οποίος διετέλεσε διευθυντής του Αρχείου από την ίδρυση του το 1955 μέχρι το 1984.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Συλλογικό (2014). *Θεσσαλονίκη: η πόλη και τα μνημεία της*. Θεσσαλονίκη: Μαλλιάρης Παιδεία. σελ. 179.
2. ↑  «Ιστορικό Αρχείο Μακεδονίας».
3. ↑  Δημητριάδης, Βασίλειος (2008) [1983]. *Τοπογραφία της Θεσσαλονίκης κατά την εποχή της Τουρκοκρατίας 1430-1912*. Θεσσαλονίκη: ΕΜΣ - Αφοι Κυριακίδη. σελ. 568. ISBN 978-960-467-037-6.

Δείτε επίσης
------------

* Αρχείο Χαρτογραφικής Κληρονομιάς
**Ιστορική έδρα** είναι τιμητικός τίτλος της ελληνικής τοπικής αυτοδιοίκησης, ο οποίος αποδίδεται σε οικισμούς που δεν αποτελούν έδρα κάποιου δήμου, αλλά φέρουν *για ιστορικούς λόγους* μεγάλη συμβολική βαρύτητα.

Πιο συγκεκριμένα, οι λόγοι μπορεί να άπτονται της αρχαίας (π.χ. Παλαιά Επίδαυρος στο Δήμο Επιδαύρου, Βεργίνα στο Δήμο Βέροιας) και της νεότερης ιστορίας (π.χ. Κομμένο στο Δήμο Σκουφά, Χορτιάτης στο Δήμο Πυλαίας - Χορτιάτη), της συνεισφοράς στην τοπική οικονομία και πολιτισμό (π.χ. Δελβινάκι στο Δήμο Πωγωνίου), του αρχιτεκτονικού κάλλους (π.χ. Όλυμπος στο Δήμο Καρπάθου) κ.ά.

Η διαφορά της ιστορικής από την διοικητική έδρα είναι ότι στη δεύτερη βρίσκονται συγκεντρωμένες οι κεντρικές υπηρεσίες και λειτουργίες του δήμου, ενώ στην πρώτη λαμβάνουν χώρα κυρίως εορτές και τελετές.

Η ύπαρξη ιστορικής έδρας είναι προαιρετική. Για να αναγνωριστεί ένας οικισμός ως τέτοια, απαιτείται πρόταση του δήμου προς το *Συμβούλιο Τοπωνυμιών*, το οποίο λαμβάνει την τελική απόφαση.

Πηγές
-----

* Κώδικας Δήμων και Κοινοτήτων, άρθρο 6§3
* Πρόγραμμα Καλλικράτης, άρθρο 283§22
Σφραγίδα του Νικήτα, *σπαθαροκανδιδάτου* και *χαρτουλαρίου* των Κιβυρραιωτών (10ος/11ος αι.). Επιγρ.: + Κ[ΥΡΙ]Ε ΒΟΗΘΕΙ ΤΩ ΣΩ ΔΟΥΛΩ / ΝΗΚΗΤ Β CΠΑΘ'ΚΑΝΔ' S ΧΑΡΤΟΥΛ ΤΟΥ ΘΕΜΑΤ' ΤΩΝ ΚΥΒΕΝ.
Ο **Σπαθαροκανδιδάτος**, που λατινοποιήθηκε ως *spatharocandidatus*, ήταν μια μεσαίας τάξης βυζαντινή αυλική διάκριση, που χρησιμοποιήθηκε τον 7ο–11ο αι.

Ιστορία
-------

Ο τίτλος δημιουργήθηκε ως σύνθεση των τίτλων *σπαθάριος* και *κανδιδάτος*, που ήταν και οι δύο τύποι φρουρών του παλατιού τον 4ο–6ο αι.  Οι παλαιότερες αναφορές στον τίτλο γίνονται στην *Ιστορία* του Σεβεού και σε μια επιστολή του πάπα Γρηγορίου Β΄ προς τον Αυτοκράτορα Λέοντα Γ΄ τον Ίσαυρο (βασ. 717–741). Ο Τζον Μπ. Μπιούρυ αποδέχτηκε ότι η δημιουργία του τίτλου έγινε στις αρχές του 7ου αι. αλλά ο τίτλος πιστοποιείται ξεκάθαρα μόνο από τις αρχές του 9ου αι. και μετά.   Στους καταλόγους της προτεραιότητας αξιωμάτων του 9ου αι. (*Τακτικά*), η διάκριση κατατάσσεται κάτω από αυτή του *δισύπατου* και επάνω από αυτή του *σπαθάριου,* μεταξύ των διακρίσεων που προορίζονται για «γενειοφόρους άνδρες» (barbatus, δηλ. μη ευνούχους). Το χαρακτηριστικό διακριτικό του (*βραβείον*) ήταν μια χρυσή αλυσίδα (*μανιάκιον*), που φοριόταν γύρω από το στήθος.  

Η διάκριση δεν διδόταν σε ευνούχους, για τους οποίους η αντίστοιχη διάκριση ήταν του *σπαθαροκουβικουλαρίου*.  Κρίνοντας από σιγιλλογραφικά στοιχεία, η διάκριση συνδέθηκε κυρίως με μεσαίου επιπέδου βαθμούς, όπως οι *νοτάριοι* (συμβολαιογράφοι) και οι κατώτεροι δικαστές.  Στους καταλόγους των αξιωμάτων που είναι γνωστά ως *Τακτικά*, η διάκριση αντιστοιχεί σε συγκεκριμένες θέσεις στην κατώτερη βαθμίδα της ανώτερης πολιτικής και στρατιωτικής ιεραρχίας, όπως αυτές του *ασηκρήτου* (ανώτερου γραμματέα), των *κλεισουράρχη* (διοικητή συνοριακής περιφέρειας), *τοποτηρητού* ενός *τάγματος* ή *τουρμάρχης* ενός *θέματος* (διοικητή περιοχής).  Η τελευταία επιβεβαιωμένη αναφορά του τίτλου είναι το 1094 και αποσύρθηκε από τη χρήση το αργότερο τον 12ο αι.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. 1 2 3 4 5  Kazhdan 1991.
2. ↑  Bury 1911.
3. ↑  Bury 1911.
4. ↑  Bury 1911.
5. ↑  Bury 1911.

Πηγές
-----

* Bury, J. B. (1911). The Imperial Administrative System of the Ninth Century – With a Revised Text of the Kletorologion of Philotheos. London: Oxford University Press. OCLC 1046639111 – via Archive.org.
* (Αγγλικά) Kazhdan, Alexander (1991). «Spatharokandidatos». Στο: Kazhdan, Alexander, επιμ. *The Oxford Dictionary of Byzantium*. Οξφόρδη και Νέα Υόρκη: Oxford University Press, σελ. 1936. ISBN 0-19-504652-8.
Ο **σπαθαροκουβικουλάριος** ήταν βυζαντινό αυλικό αξίωμα προοριζόμενο αποκλειστικά για ευνούχους αυλικούς αξιωματούχους. Επρόκειτο για τελετουργικό ξιφοφόρο ο οποίος ήταν μέλος της φρουράς του Βυζαντινού Αυτοκράτορα. Στην συνέχεια μετετράπη σε απλό αυλικό αξίωμα, το τρίτο χαμηλότερο για ευνούχους, ερχόμενο μετά τον οστιάριο και προ του κουβικουλάριου. Σύμφωνα με το «Κλητορολόγιον» του 899, διακριτικό του αξιώματος ήταν ένα χρυσό σπαθί.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ringrose 2003, p. 234 (Σημείωση #86).
2. 1 2  Bury 1911, σελ. 121.

Πηγές
-----

* Bury, John Bagnell (1911). *The Imperial Administrative System of the Ninth Century - With a Revised Text of the Kletorologion of Philotheos*. London: Oxford University Press.
* Ringrose, Kathryn M. (2003). *The Perfect Servant: Eunuchs and the Social Construction of Gender in Byzantium*. Chicago: The University of Chicago Press. ISBN 978-0-226-72015-9.



|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Spatharokoubikoularios  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Οι «**Ιστορίες του χωρκού**» (κυπριακή διάλεκτος: χωρκό= χωριό) είναι κυπριακή κωμική τηλεοπτική σειρά η οποία προβαλλόταν από το ΡΙΚ1 και από το δορυφορικό κανάλι του ΡΙΚ το ΡΙΚ Sat. Αποτελεί τη μακροβιότερη σειρά της κυπριακής τηλεόρασης. Η σειρά ξεκίνησε να μεταδίδεται το 1996 και ολοκληρώθηκε το 2006. Την περίοδο 2010-2011 προβλήθηκαν νέα επεισόδια (59) της σειράς.

Ιστορικό
--------

Ο σεναριογράφος της σειράς, Δήμος Αντρέου, ξεκίνησε να γράφει τη σειρά το 1996 με αφορμή τις δημοτικές εκλογές του 1996. Το έναυσμα αποτέλεσε η κάθοδος αρκετών υποψηφίων κοινοταρχών σε μικρά χωριά των 50-60 ψηφοφόρων, στα οποία θα ανέμενε κανείς την ύπαρξη ενός μόνο υποψήφιου και συνεπώς τη μη διεξαγωγή εκλογών. Ο σεναριογράφος θέλησε να καταγράψει το γεγονός της ύπαρξης των πολλών υποψηφίων σε μια μικρή κοινότητα των 50 ψηφοφόρων, γράφοντας τις «Ιστορίες του χωρκού».

Αρχικά γράφτηκαν μόνο 7 επεισόδια, αλλά λόγω της μεγάλης απήχησης που είχε η σειρά στο κοινό, προβλήθηκαν ακόμα 11. Στη συνέχεια ακόμα 12 και έπειτα ακόμα 40. Μέχρι το 2006 που η σειρά ολοκληρώθηκε, προβλήθηκαν συνολικά 451 επεισόδια. Την περίοδο 2010-2011, γυρίστηκαν μερικά ακόμη επεισόδια με τους παλιούς αλλά και νέους ηθοποιούς.

Τα γυρίσματα της σειράς γίνονταν στα χωριά Κλήρου, Ψιμολόφου, Δευτερά, Ακάκι και Πέρα.

Πηγές
-----

* Ιστορίες του χωρκού Αρχειοθετήθηκε 2012-09-19 στο Wayback Machine.
* Ιστορίες του χωρκού Αρχειοθετήθηκε 2014-06-30 στο Wayback Machine.
* Οι Ιστορίες του Χωρκού επιστρέφουν στο ΡΙΚ
* Αρχείο - Ιστορίες του Χωρκού (2010-2011)
* Σύμβουλος Παραγωγής η Μέλανη - Ο Αργυρίδης στην Αίγια
* Οι ιστορίες που αγαπήσαμε