recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η **χλωροφύλλη f** είναι μορφή χλωροφύλλης η οποία αποτελείται από ομάδες χρωστικών ουσιών που εμφανίζουν το χαρακτηριστικό πράσινο χρώμα στα φυτά.

Η διαφορά της χλωροφύλλης f από τις άλλες μορφές όπως  χλωροφύλλη α, χλωροφύλλη β, χλωροφύλλη γ και χλωροφύλλη δ είναι ότι το φάσμα απορρόφησης βρίσκεται στο ορατό σημείο του υπέρυθρου φωτός που έχει σκούρο κόκκινο χρώμα (far-red light) και κυμαίνεται από 710 εώς 750 nm.

Το σημείο απορρόφησης της χλωροφύλλης f δίνει το πλεονέκτημα σε κυανοβακτήρια που χρησιμοποιούν την χλωροφύλλη f να μπορούν να απορροφούν ενέργεια του φωτός από σκιερά μέρη όπως για παράδειγμα μέσα από θαλάσσιες σπηλιές.

Κυανοβακτήρια που χρησιμοποιούν χλωροφύλλη f σε συνθήκες κόκκινου χρώματος φωτός  ανήκουν στην οικογένεια των Oculatellaceae.

Η ανακάλυψη έγινε το 2010 στους στρωματόλιθους του κόλπου των καρχαριών (shark bay) της Αυστραλίας από την βιολόγο Min Chen.

Η χημική σύσταση της χλωροφύλλης f είναι [2-formyl]-chlorophyll a {\displaystyle {\ce {C55H70O6N4Mg}}}

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Chen, Min; Schliep, Martin; Willows, Robert D.; Cai, Zheng-Li; Neilan, Brett A.; Scheer, Hugo (2010-09-10). «A Red-Shifted Chlorophyll» (στα αγγλικά). *Science* **329** (5997): 1318–1319. doi:10.1126/science.1191127. ISSN 0036-8075. .
2. 1 2 3  Antonaru, Laura A.; Cardona, Tanai; Larkum, Anthony W. D.; Nürnberg, Dennis J. (2020-09). «Global distribution of a chlorophyll f cyanobacterial marker» (στα αγγλικά). *The ISME Journal* **14** (9): 2275–2287. doi:10.1038/s41396-020-0670-y. ISSN 1751-7362. PMID 32457503. PMC PMC7608106. .
3. ↑  Shen, Li‐Qin; Zhang, Zhong‐Chun; Huang, Li; Zhang, Lu‐Dan; Yu, Gongliang; Chen, Min; Li, Renhui; Qiu, Bao‐Sheng (2023-04). «Chlorophyll f production in two new subaerial cyanobacteria of the family Oculatellaceae» (στα αγγλικά). *Journal of Phycology* **59** (2): 370–382. doi:10.1111/jpy.13314. ISSN 0022-3646. .
Ο **Κωστής**  ή **Κώστας Πετράκης** (Απεσωκάρι, 1911 - 5 Μαρτίου 1989) ήταν Έλληνας υπολοχαγός και αντιστασιακός κατά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Αντίσταση
---------

Ο Πετράκης πολέμησε και τραυματίστηκε στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο. Μετά την κατάληψη της Ελλάδας από τις δυνάμεις του Άξονα την άνοιξη του 1941, διέφυγε μέσω Τουρκίας στην υπό Βρετανικό έλεγχο Μέση Ανατολή. Εκεί κατετάγη στον εξόριστο ελληνικό στρατό, στις τάξεις του οποίου πολέμησε γενναία.

Τον Ιούνιο του 1942, συμμετείχε σε επιδρομή κομάντο στο αεροδρόμιο του Ηρακλείου Κρήτης που βρισκόταν υπό Γερμανική κατοχή. Η ομάδα των κομάντο ήταν υπό τις διαταγές του Βρετανού George Jellicoe και, εκτός από τον Πετράκη, περιλάμβανε τέσσερα μέλη των Ελεύθερων Γάλλων (Georges Bergé, Jacques Mouhot, Pierre Léostic, και Jack Sibard). Η επιδρομή ήταν επιτυχής και είχε ως αποτέλεσμα την καταστροφή περίπου 20 γερμανικών αεροσκαφών. Ωστόσο, στο δρόμο προς τη νότια Κρήτη για τη διαφυγή στην Αίγυπτο, η ομάδα έπεσε σε ενέδρα. Ο Pierre Léostic σκοτώθηκε και οι άλλοι τρεις Γάλλοι συνελήφθησαν. Ο Πετράκης και ο Jellicoe κατάφεραν να ξεφύγουν.

Μεταπολεμικά
------------

Λόγω των αριστερών του πεποιθήσεων, ο Πετράκης διώχθηκε μετά το τέλος του υπολέμου και αναγκάστηκε να περάσει πάνω από 17 χρόνια στην εξορία. Για να τιμήσει τη μνήμη του Pierre Léostic, βάφτισε τον γιο του με το όνομά του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Sibard, Jack L. *Mission En Crete*, Société des Etudes Historiques Crétoises, (ISBN 978-960-87170-5-3), 2006.
2. ↑  Σανουδάκης, Αντώνης. *Ιππότες του ονείρου. Αφήγηση Κωστή Πετράκη*, εκδόσεις Κνωσός, (ISBN 978-960-207-009-3), 1989.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

Συνέντευξη του Κ. Πετράκη: Σαμποτάζ στο αεροδρόμιο Ηρακλείου 13/14-6-1942 στο YouTube.
Ο **Κωνσταντίνος Γεωργιάδης** ήταν Έλληνας δικαστικός.

Βίος
----

Ο **Κωνσταντίνος Γεωργιάδης** σπούδασε νομικά και εισήλθε στο δικαστικό σώμα. Ήταν μέλος του Αρείου Πάγου ενώ διετέλεσε και εισαγγελέας αυτού, όταν διορίστηκε από την κυβέρνηση Βενιζέλου στα τέλη Νοεμβρίου 1930, θέση από την οποία παραιτήθηκε τον Μάρτιο του 1935. Το Λαϊκό Κόμμα αντέδρασε για τον διορισμό αυτό επειδή ήταν επαναστατικός επίτροπος του έκτακτου δικαστηρίου στην δίκη των έξι, αλλά ο Βενιζέλος αποδείκνυε πως δεν ήθελε τη γεφύρωση του χάσματος με την αντιπολίτευση.

Απεβίωσε στην Αθήνα στις 7 Μαρτίου 1937 και ενταφιάστηκε στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών.

Παραπομπές
----------

1. ↑   Γρηγόριος Δαφνής, Η Ελλάς μεταξύ δύο πολέμων 1923-1940, τόμος δεύτερος, εκδ.Κάκτος, Αθήνα, 1997, σελ. 35

Πηγές
-----

* 'Ιδρυμα Ιστορίας του Ελευθερίου Βενιζέλου, *Η δίκη των οκτώ και η εκτέλεση των εξι*, Αθήνα 2010, σελ. 90
* Γρηγόριος Δαφνής, Η Ελλάς μεταξύ δύο πολέμων 1923-1940, τόμος δεύτερος, εκδ.Κάκτος, Αθήνα, 1997
Το **χλωριούχο καίσιο** είναι ένα ανόργανο άλας με χημικό τύπο CsCI. Στις συνηθισμένες συνθήκες (Τ = 25 °C, P = 1 atm) είναι ένα άχρωμο στερεό που αποτελεί μια σημαντική πηγή ιόντων καισίου σε μια ποικιλία εφαρμογών. Η κρυσταλλική του δομή είναι κυβική. Κάθε ιόν καισίου περιβάλλεται από 8 ιόντα χλωρίου σε θέσεις κορυφών κύβου και το αντίστροφο. Οι κρύσταλλοι χλωριούχου καισίου είναι θερμικά σταθεροί, αλλά εύκολα διαλύονται στο νερό κα στο πυκνό υδροχλωρικό οξύ και γι' αυτό σταδιακά αλλοιώνονται όταν εκτίθεται στην ατμόσφαιρα, λόγω της υγρασίας της. Το χλωριούχο καίσιο βρίσκεται στη φύση διαλυμένο σε μεταλλικά νερά και ως πρόσμιξη στα ορυκτά καρναλλίτη (μέχρι 0,002%), συλβίτη και καινίτη. Λιγότεροι από 20 τόννους χλωριούχου καισίου παράγονται ετήσια παγκοσμίως, κυρίως από ορυκτά που περιέχουν το καίσιο ως πρόσμιξη.

Το χλωριούχο καίσιο είναι γενικά ένα υλικό ισοπυκνικής φυγοκέντρισης για το διαχωρισμό διαφόρων τύπων DNA. Είναι ακόμη ένα αντιδραστήριο για την Αναλυτική Χημεία, όπου χρηιμοποιείται για την ταυτοποίηση ιόντων με το χρώμα και τη μορφολογία των ιζημάτων. Όταν εμπλουτίζεται σε ραδιοϊσότοπα, όπως τα 137CsCl ή 131CsCl, το χλωριούχο καίσιο χρησιμοποιείται από την Πυρηνική Ιατρική για τη θεραπεία του καρκίνου και για τη διάγνωση μυοκαρδιακού εμφράγρματος. Σε μια άλλη μορφή θεραπείας του καρκίνου μελετάται η χρήση συμβατικού (μη ραδιενεργού) χλωριούχου καισίου. Αν και το συμβατικό χλωριούχο καίσιο έχει χαμηλή τοξικότητα για τους ανθρώπους και τα ζώα, το ραδιενεργό εύκολα μολύνει το περιβάλλον, εξαιτίας της μεγάλης διαλυτότητάς του στο νερό. Η διάχυση 93 γραμμαρίων 137CsCl το 1987 στη Γκοϊάνια της Βραζιλίας κατέληξε σε ένα από τα χειρότερα ατυχήματα διάχυσης ραδιενέργειας παγκοσμίως, σκοτώνοντας 4 και επηρεάζοντας πάνω από 100.000 ανθρώπους.

Παρατηρήσεις, υποσημειώσεις και αναφορές
----------------------------------------

1. ↑  Greenwood, Norman N.; Earnshaw, Alan (1997). Chemistry of the Elements (2nd ed.). Oxford: Butterworth-Heinemann. ISBN 0080379419.

|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Ενώσεις καισίου |
| --- |
|  |
| Ανόργανες ενώσεις | 
* CsAu
* CsBr
* CsCl
* CsClO4
* Cs2CO3
* Cs2CrO4
* CsF
* CsH
* CsHCO3
* CsHSO4
* CsI
* CsLiB6O10
* CsNO3
* Cs2O
* CsOH
* Cs2SO4
* Cs2TiO3
* Cs2WO4
 |
|  |
| Οργανικές ενώσεις | 
Οξικό καίσιο |

 |
Ο **χλωραργυρίτης** (αγγλ. chlorargyrite) είναι χλωριούχο ορυκτό του αργύρου. Το όνομά του προέρχεται από τη σύστασή του: **χλώρ**ιο και **άργ**υρος. Συνώνυμό του είναι ο **κεραργυρίτης**.

Εμφάνιση, παραγενέσεις
----------------------

Είναι ορυκτό που σχηματίζεται σε ζώνες εξαλλοίωσης αργυρούχων αποθέσεων, απαντώμενο ιδιαίτερα σε ξηρά κλίματα. Η εξαλλοίωση αυτή αποτελεί φυσικό τρόπο εμπλουτισμού κοιτασμάτων αργύρου, τα οποία χωρίς αυτές τις εξαλλοιώσεις θα παρέμεναν ανεκμετάλλευτα.

Ορυκτά με τα οποία σχετίζεται είναι ο αυτοφυής άργυρος, ο ιωδαργυρίτης, ο ατακαμίτης, ο μαλαχίτης, ο ιαροσίτης, ο βαρύτης, ο ασβεστίτης, ο ακανθίτης, ο στεφανίτης και πολλά ορυκτά οξείδια του σιδήρου και του μαγγανίου. Είναι διμορφικός με τον βρωμαργυρίτη.

Απαντάται σε πολλές περιοχές της Γης, σε λίγες όμως εμφανίζεται σε μεγάλους κρυστάλλους ή σε συμπαγείς εκμεταλλεύσιμες μάζες.

Κυριότερες από αυτές είναι στη Σαξωνία (αρκετές περιοχές και στα όρη Χαρτς) της Γερμανίας, στην Ατακάμα και την Αντοφαγάστα της Χιλής, το Joachimstal της Τσεχίας, στην Κορνουάλλη της Αγγλίας, στη Ρωσία (Αλτάια όρη), στην Ιταλία, στην Τσιχουάουα και το Ποτόζι του Μεξικού, στη Νέα Νότια Ουαλία της Αυστραλίας (μεγάλοι κρύσταλλοι και σημαντικά αποθέματα) και στις Πολιτείες Αϊντάχο, Νεβάδα και Αριζόνα των ΗΠΑ.

Στην Ελλάδα ανευρίσκεται στη νήσο Μήλο (χρυσαργυρούχος απόθεση στην περιοχή «Προφήτης Ηλίας») και στα μεταλλεία Λαυρίου (Καμάριζα, Ιλάριον Νο. 50 και Σούνιο (ορυχεία Νο. 6 και Νο. 19).

Πηγές
-----

* Handbook of Mineralogy
* Mindat.org
* Galleries.com
* Webmineral.com

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος ορυκτών
* Κατάλογος ορυκτών των μεταλλείων Λαυρίου

Βιβλιογραφία
------------

* James Dwight Dana, *Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks*, READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244
* Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil, *A Field Guide to Rocks and Minerals*, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 039591096X
* Walter Schumann, R. Bradshaw, K. A. G. Mills, *Handbook of Rocks, Minerals and Gemstones*, Houghton Mifflin Harcourt, 1993 ISBN 0395511372

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Όνομα εγκεκριμένο από την IMA
Ο **Κωνσταντίνος Τσάτσος** (1901 - 1969) ήταν Έλληνας αντιναύαρχος, ο οποίος διετέλεσε αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού.

Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του Γεωργίου Τσάτσου. Καταγόταν από την οικογένεια Τσάτσου, ήταν εγγονός του Ιωάννη Τσάτσου, πρόεδρος του εμπορικού συλλόγου Αθηνών, καθώς και τρισέγγονος του Κωνσταντίνου Ιωνίδη. Αδερφός του ήταν ο Αλέξανδρος Τσάτσος. Αποφοίτησε από τη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων με τον βαθμό του σημαιοφόρου και έλαβε μέρος στη Μικρασιατική Εκστρατεία. Το 1935 προήχθη σε πλωτάρχη ενώ κατά τη διάρκεια του ελληνοϊταλικού πολέμου 1940 - 1941 ήταν κυβερνήτης του αντιτορπιλικού "Ασπις". Ανέπτυξε αντιστασιακή δράση κατά τη διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής γι´αυτό και συνελήφθη το 1943 από τις γερμανικές δυνάμεις. Καταδικάστηκε σε θάνατο και στάλθηκε σε φυλακές στη Γερμανία, απ´όπου απελευθερώθηκε το 1945.

Μετά την απελευθέρωσή του επέστρεψε στην Ελλάδα και το 1947 προήχθη σε πλοίαρχο. Την περίοδο 1949 - 1950 τοποθετήθηκε διοικητής της διοίκησης φρεγατών, το 1952 προήχθη σε υποναύαρχο και διορίστηκε υπαρχηγός του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού. Το 1953 ανέλαβε την αρχηγία του Στόλου, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1956, και το 1958 διορίστηκε αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού. Παράλληλα προήχθη στον βαθμό του αντιναυάρχου. Την αρχηγία του Πολεμικού Ναυτικού διατήρησε μέχρι και τις 4 Δεκεμβρίου 1959. Αποστρατεύθηκε έναν χρόνο αργότερα. Το 1950 εισηγήθηκε και πέτυχε την κατασκευή ναύσταθμου στη Σούδα Κρήτης.

Απεβίωσε στην Αθήνα το 1969. Είχε τιμηθεί με τον Μεγαλόσταυρο του Τάγματος του Φοίνικος ενώ μια αίθουσα στο Μουσείο Καρπενησίου ονομάζεται "Κωνσταντίνος και Αλέξανδρος Τσάτσος".

Πηγές
-----

1. 1 2 3 4 5  Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, εκδοτικός Οργανισμός Πάπυρος, τόμος 58, σελ.194
2. ↑  Διατελέσαντες Διοικητές Φρεγατών Αρχειοθετήθηκε 2011-05-28 στο Wayback Machine. από την ιστοσελίδα του Πολεμικού Ναυτικού
3. ↑  Διατελέσαντες Αρχηγοί Στόλου Αρχειοθετήθηκε 2011-11-05 στο Wayback Machine. από την ιστοσελίδα του Πολεμικού Ναυτικού
4. 1 2  Διατελέσαντες αρχηγοί του ΓΕΝ Αρχειοθετήθηκε 2010-11-21 στο Wayback Machine. από την ιστοσελίδα του Πολεμικού Ναυτικού
5. ↑  Ιστορικό Ναύσταθμου Σούδας[*νεκρός σύνδεσμος*], από την ιστοσελίδα του Συλλόγου Μονίμων Δημοσίων Υπαλλήλων Ναυσταθμου Σούδας
6. ↑  Μουσείο Καρπενησίου Αρχειοθετήθηκε 2008-03-29 στο Wayback Machine. από την ιστοσελίδα xenonas-drimos
Το **χλωρικό οξύ**, με χημικό τύπο HClO3, είναι οξυγονοοξύ του χλωρίου και επίσημος πρόδρομος των χλωρικών αλάτων. Είναι ισχυρό οξύ (σταθερά διάστασης οξέος ≈ -2.7) και οξειδωτικός παράγοντας.

Ιδιότητες
---------

Το χλωρικό οξύ είναι θερμοδυναμικά ασταθές.

Στην κατάσταση του κρύου υδατικού διαλύματος το χλωρικό οξύ είναι σταθερό αν η συγκέντρωση του φτάνει μέχρι το 30% περίπου, αν και το χλωρικό οξύ σε ένα υδατικό διάλυμα μπορεί να είναι επίσης σταθερό εάν το ποσοστό συγκέντρωσης του δεν ξεπερνά το 40% εφόσον παρασκευαστεί με προσεκτική εξάτμιση υπό ελαττωμένη πίεση. Με ποσοστά που ξεπερνούν αυτές τις συγκεντρώσεις, τα διαλύματα χλωρικού οξέως αποσυντίθενται για να δώσει μια ποικιλία από προϊόντα. Οι παρακάτω τύποι δίνουν ένα τέτοιο παράδειγμα:

8 HClO3 → 4 HClO4 + 2 H2O + 2 Cl2 + 3 O2
3 HClO3 → HClO4 + H2O + 2 ClO2

Κίνδυνοι
--------

Το χλωρικό οξύ είναι ισχυρός οξειδωτικός παράγοντας. Οι περισσότερες οργανικές ουσίες και εύφλεκτα υλικά θα κατακαούν αν έρθουν σε επαφή με χλωρικό οξύ.

Παραγωγή
--------

Μπορεί να παρασκευαστεί από την αντίδραση του θειικού οξέος με το χλωρικό βάριο. Με κατακρήμνιση το αδιάλυτο θειικό άλας βαρίου αφαιρείται:

Ba(ClO3)2 + H2SO4 → 2 HClO3 + BaSO4
Μια άλλη μέθοδος παραγωγής του είναι η θέρμανση του υποχλωριώδους οξέος, παράγοντας χλωρικό οξύ και χλωριούχο υδρογόνο:

3 HClO → HClO3 + 2 HCl

Δείτε επίσης
------------

* Χλωρικό
* Υποχλωριώδες οξύ
* Χλωριώδες οξύ
* Υπερχλωρικό οξύ
* Οξειδωτικό οξύ
* Διχλωρικό πεντοξείδιο

Βιβλιογραφία - παραπομπές
-------------------------

* Greenwood, Norman N.· Earnshaw, Alan (1997). *Chemistry of the Elements* (2nd έκδοση). Butterworth–Heinemann. ISBN 0080379419.
Ο **Ελευθέριος (Τέρι) Σερεπίσος** (Terry Serepisos) γεννήθηκε το 1963 στην Ελλάδα αλλά από την ηλικία των δύο ετών ζει στη Νέα Ζηλανδία, όπου μετανάστευσε η οικογένειά του. Ζει στο Γουέλινγκτον και είναι επιτυχημένος επιχειρηματίας. Μεταξύ άλλων είναι ιδιοκτήτης της εταιρείας Century City και της επαγγελματικής ποδοσφαιρικής ομάδας Γουέλινγκτον Φοίνιξ. Η περιουσία του υπολογίζεται σε 140 εκατομμύρια δολλάρια ΝΖ.

Βιογραφικό
----------

Ο Σερεπίσος σπούδασε στο Rongotai College, όπου συνδέθηκε με τον θρύλο του νεοζηλανδικού ποδοσφαίρου Wynton Rufer. Δραστηριοποιήθηκε στις οικοδομικές επιχειρήσεις και η εταιρεία του "Century City" κατέχει μεγάλο αριθμό ακινήτων στην ευρύτερη περιφέρεια του Γουέλινγκτον: εμπορικά καταστήματα, τραπεζικά κτίρια, κατοικίες, διαμερίσματα και οικόπεδα. Μεταξύ αυτών και τον Century City Tower, όπου στεγάζονται οι επιχειρήσεις του. Στα μελλοντικά σχέδιά του είναι να κτίσει το υψηλότερο κτίριο στο Γουέλινγκτον.

### Αθλητισμός

Το 2007, που η επαγγελματική "Α-Λιγκ" της Αυστραλίας ανακοίνωσε τη δυνατότητα ένταξης στη Λίγκα μιας ομάδας από τη Νέα Ζηλανδία, αποφάσισε να δραστηριοποιηθεί στις αθλητικές μπίζνες. Δημιούργησε την επαγγελματική ποδοσφαιρική ομάδα Γούελινγκτον Φοίνιξ (Wellington Phoenix) με αρχικό κεφάλαιο ένα εκατομμύριο δολάρια ΝΖ. Η ομάδα έχει στενή συνεργασία με την "Τιμ Γουέλινγκτον" (Team Wellington) που αγωνίζεται στο τοπικό πρωτάθλημα, ώστε οι καλύτεροι ποδοσφαιριστές της πόλης να μεταπηδούν στην Φοίνιξ. Η δημιουργία της ομάδας αναζωογόνησε το ενδιαφέρον για το ποδόσφαιρο στη χώρα και πολλοί παίκτες της είναι παίκτες της εθνικής Νέας Ζηλανδίας που προκρίθηκε στην τελική φάση στο 
Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2010 στη Νότια Αφρική.

### Τηλεόραση

Το 2010 ο Σερεπίσος επέκτεινε την επιχειρηματική του δράση στις τηλεοπτικές μπίζνες. Έγινε παραγωγός του δημοφιλούς ριάλιτι σόου "The Apprentice". 

### Πηγές

* To άρθρο βασίστηκε στο αντίστοιχο Terry Serepisos της Αγγλικής Βικιπαίδειας.
Ο **Κωνσταντίνος Πετιμεζάς** (1863 - 1942) ήταν στρατιωτικός.

Γεννήθηκε στα Καλάβρυτα και ήταν γιος του Γεωργίου Πετιμεζά. Ακολούθησε την παράδοση της οικογένειας και κατατάχθηκε στο στρατό. Αποφοίτησε από την σχολή Ευελπίδων και έλαβε μέρος στον ελληνοτουρκικό πόλεμου του 1897 και στους Βαλκανικούς πολέμους. Το 1915 έγινε αρχηγός του Δ΄ Σώματος Στρατού ενώ το 1917 εκδιώχθηκε από τους Βενιζελικούς και επέστρεψε μόλις το 1920 με τον βαθμό όμως του υποστρατήγου.

Στη συνέχεια στάλθηκε στην Μικρά Ασία όπου ανέλαβε υψηλόβαθμα πόστα. Με την άνοδο του Γεώργιου Χατζηανέστη διαφώνησε μαζί του και παραιτήθηκε από τη θέση του γενικού διοικητή νοτίου περιοχής. Αποστρατεύθηκε το 1923 και αποσύρθηκε στα Καλάβρυτα.

Απεβίωσε στην Αθήνα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Κουτρουβίδης Στάθης (επιμέλεια), *Οικογένεια Πετμεζά*, εκδοτικός οίκος Μέλισσα, 2021, σελ. 207
Ο **Κρις Μπρέισι** (*Christopher Thomas Chris Bracey*, γεν. Σικάγο, ΗΠΑ, 12 Ιουλίου 1980, ύψος 1,98 μ.) είναι πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής που αγωνιζόταν στη θέση του φόργουορντ, με διπλή υπηκοότητα (Αμερικανός και Ιρλανδός). Ο Μπρέισι αγωνίσθηκε επί σειρά ετών σε διάφορα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα, ενώ αναδείχθηκε πρωταθλητής Ιρλανδίας το 2004. Μεταξύ άλλων, έπαιξε και στην Ελλάδα.

Η κολλεγιακή του καριέρα ήταν για λογαριασμό του Πανεπιστημίου Σαν Χοσέ.

Έπαιξε επαγγελματικά στους συλλόγους Horans Tigers (2003-04), BBC Nyon (2004-05), Brest (2005), Evreux (2005-06), Rouen (2006-07), Αιγάλεω (2007-2009), Α.Ε. Λεμεσού (2009-10) και Α.Ο. Παγκρατίου (2010-11).

Παραπομπή
---------

1. ↑  Ο Κρις Μπρέισι στο LNB
Ο **Κώστας Διονυσόπουλος** (1932 - 12 Μαρτίου 1994) ήταν Έλληνας καλαθοσφαιριστής και προπονητής καλαθοσφαίρισης. Ως αθλητής αγωνιζόταν στη θέση του σμολ φόργουορντ.

Καριέρα ως καλαθοσφαιριστής
---------------------------

Αγωνίστηκε στη θέση του σμολ φόργουορντ για την ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης σε τρεις διαφορετικές χρονικές περιόδους.

Ο Διονυσόπουλος ξεκίνησε να αγωνίζεται με την πρώτη ομάδα του Άρη το 1950. Οι "κίτρινοι" βρίσκονταν σε μεταβατική περίοδο μετά την φυγή του Φαίδωνα Ματθαίου και για την πρώτη τριετία που αγωνίστηκε στην ομάδα της Θεσσαλονίκης καταλάμβαναν μεσαίες θέσεις στην διοργάνωση του πρωταθλήματος Θεσσαλονίκης.

Στην συνέχεια, σταμάτησε τον αθλητισμό λόγω των στρατιωτικών του υποχρεώσεων, επιστρέφοντας το καλοκαίρι του 1957 και πάλι στον Άρη και κατακτώντας το τοπικό πρωτάθλημα. Για την τελική φάση του πανελλήνιου πρωταθλήματος της σεζόν 1957-58, αγωνίστηκε σε τρεις από τους έξι αγώνες της ομάδας του, βοηθώντας την να καταλάβει την δεύτερη θέση.

Την επόμενη χρονιά, ο Άρης διεκδίκησε και πάλι τον τίτλο του πρωταθλητή Ελλάδος, αλλά ηττήθηκε σε αγώνες μπαράζ από τον αιώνιο αντίπαλο του, ΠΑΟΚ. Ο Διονυσόπουλος έπαιξε σε πέντε αγώνες της τελικής φάσης, πετυχαίνοντας μόλις έξι πόντους.

Το 1959-60, ο Άρης κατέλαβε την τέταρτη θέση του πρωταθλήματος Ελλάδος και την δεύτερη στην Θεσσαλονίκη, με τον Διονυσόπουλο να αγωνίζεται μόνο στο τοπικό πρωτάθλημα.

Ο φόργουορντ των "κίτρινων" αποσύρθηκε από την ενεργό δράση, επιστρέφοντας για ένα παιχνίδι στις 17 Ιουλίου 1965 με αντίπαλο τον Τρίτωνα στην Αθήνα, όπου ο Άρης κέρδισε με 71-87 για το πρωτάθλημα της Α' εθνικής.

Θάνατος
-------

Τον Απρίλιο του 1994 ο Διονυσόπουλος απεβίωσε σε ηλικία 62 ετών στο Ρέστειο Δημοτικό Αθλητικό Κέντρο στο Παλαιό Φάληρο. Στη διάρκεια αγώνα μεταξύ της ομάδας του Παλαιού Φαλήρου και του Ο.Φ.Η. - για τον οποίο διατηρούσε εκείνη τη στιγμή καθήκοντα προπονητή - υπέστη έμφραγμα. Καθώς στο γήπεδο δεν υπήρχε γιατρός, έτρεξαν να του κάνουν μαλάξεις δυο παίκτες του Ο.Φ.Η. ο Γιώργος Μακράκης και ο Μιχάλης Πετράκης, χωρίς, ωστόσο, να καταφέρουν να του σώσουν τη ζωή.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εφημερίδα Μακεδονία, 29/4/1958, Σελίδα: 11
2. ↑  Εφημερίδα Μακεδονία, 8/7/1958, Σελίδα: 4
3. ↑  Εφημερίδα Μακεδονία, 11/8/1959, Σελίδα: 4
4. ↑  Εφημερίδα Μακεδονία, 24/5/1960, Σελίδα: 7
5. ↑  Εφημερίδα Μακεδονία, 18/7/1965, Σελίδα: 13
6. ↑  «Πεθαίνοντας στον πάγκο...»[*νεκρός σύνδεσμος*], άρθρο στον ιστότοπο SentraGoal.gr. 12 Νοεμβρίου 2013.

Πηγές
-----

* *"Η ιστορία του Άρη • Τόμος 2: Μπάσκετ (1922-2000)"*, Κωνσταντίνος Ίντος, έκδοση *συνδέσμου οπαδών «SUPER-3»* (εκτύπ. TYPOFFSET), Θεσσαλονίκη 2004
* *"Αθλητικός Σύλλογος Άρης • 1914-2004"*, συλλογικό έργο (επιστημονική τεκμηρίωση Αν. Στεφανίδης - Ελ. Τσιομπανούδη - Δ. Κυρίτσης), έκδοση *Κέντρο Ιστορίας Δήμου Θεσσαλονίκης*, Θεσσαλονίκη 2005, ISBN 960-8734-48-7
Ο **Ελευθέριος Βούλγαρης** (1836-1887) ήταν Έλληνας θεατρικός ηθοποιός του 19ου αιώνα.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1836. Στην αρχή εργάσθηκε στον θίασο του Δ. Αλεξιάδη και στη συνέχεια στο θίασο των αδελφών Ταβουλάρη. Ο Βούλγαρης ενσάρκωνε κατά προτίμηση ρόλους ραδιούργους, με τρομερή παραστατικότητα. Μάλιστα όπως αναφέρει ο Ν. Λάσκαρις, κάποια φορά στο Θέατρο Μπούκουρα όπου εμφανιζόταν ο Βούλγαρης, είχε ζωντανέψει τόσο τον ρόλο του, που προκάλεσε τα αντιπαθητικά αισθήματα των θεατών σε τέτοιο βαθμό που δέχθηκε πυροβολισμό από θεατή, από τον εξώστη του θεάτρου, που εξανέστη εναντίον του με τον ρόλο που ζωντάνευε και παρασυρόμενος ήθελε να προλάβει τη ραδιουργία του.

Όπως διαδόθηκε πολύ αργότερα, η συνεχής αυτή και με υπερβάλλοντα ζήλο επίδοσή του σε ρόλους σκοτεινούς και εμπαθείς υπήρξε η κύρια αιτία να καταστεί γρήγορα φρενοβλαβής και να πεθάνει σε φρενοκομείο το 1887.

Πηγές
-----

* *Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου*, τόμ. 4ος, σελ. 740
Ο **Κωνσταντίνος Βλαχόπουλος** (1789 - 1868) ήταν Φιλικός, αρματολός και οπλαρχηγός της επανάστασης του 1821. Μετά τη δημιουργία του Ελληνικού Κράτους απετέλεσε τον πρώτο Έλληνα αρχηγό της Ελληνικής Βασιλικής Χωροφυλακής.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1789 στη Νικόπολη της Πρέβεζας και ήταν γόνος μεγάλης οικογένειας αρματολών της Δυτικής Ελλάδας. Κατά την προεπαναστατική περίοδο, διετέλεσε αρματολός μαζί με τον αδελφό του Αλεξάκη. Αργότερα, λόγω των διώξεων από τον Αλή Πασά, αναγκάστηκε να καταφύγει από κοινού με τον αδελφό του στην Κέρκυρα. Εκεί, τα δύο αδέλφια κατετάγησαν ως βαθμοφόροι στα ελληνικά τάγματα του βρετανικού στρατού. Το 1819 μυήθηκε μαζί με τους αδελφούς του Αλέξιο και Δημήτριο, στη Φιλική Εταιρεία.

Όταν ξέσπασε η επανάσταση, συμμετείχε στα τέλη Μαΐου 1821 στη μάχη του Βραχωρίου, ενώ λίγο αργότερα έλαβε μέρος και στην καταδίωξη του Αλβανού οπλαρχηγού Νούρκα Σερβάνη. Έπειτα, συνέβαλε στην απελευθέρωση του Ζαπαντίου. Το επόμενο έτος, αναγνωρίστηκε στρατιωτικός αρχηγός των επαρχιών Βλοχού και Αγρινίου, και πολέμησε υπό τις διαταγές του Μάρκου Μπότσαρη, διακριθείς στη μάχη του Καρπενησίου. Το Δεκέμβριο του 1823 προβιβάστηκε σε χιλίαρχο.

Πολέμησε στη δεύτερη πολιορκία του Μεσολογγίου προασπίζοντας τον «προμαχώνα του Φραγκλίνου». Μάλιστα, κατά τη διάρκεια της πολιορκίας προήχθη σε στρατηγό. Επέζησε της Εξόδου και κατέφυγε στην Αττική, όπου συμπολέμησε με τον Καραϊσκάκη.

Το 1827 έλαβε μέρος στην Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας και την περίοδο 1827-1829 εντάχθηκε στη δύναμη του Ριχάρδου Τσωρτς, σε εκκαθαρίσεις της Αττικής από τους Τούρκους. Μετά την απελευθέρωση, το 1833, διορίστηκε στη νεοσύστατη τότε Ελληνική Βασιλική Χωροφυλακή, ενώ στις 14 Σεπτεμβρίου του 1841 τοποθετήθηκε από την κυβέρνηση στην ηγεσία του σώματος, αποτελώντας τον πρώτο Έλληνα που καταλάμβανε αυτή τη θέση. Στις 6 Σεπτεμβρίου του 1843 αντικαταστάθηκε από τον Σπυρομήλιο.

Αποστρατεύτηκε με το βαθμό του Συνταγματάρχη Χωροφυλακής και απεβίωσε το 1868 στην Αθήνα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Faceted Application of Subject Terminology*. 236592. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  *Faceted Application of Subject Terminology*. 236592. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
3. ↑  *Σύγχρονος Εγκυκλοπαίδεια Ελευθερουδάκη*, τ. 5ος, σ. 332.
4. 1 2 3 4  Ήρωες του 1821: Κωνσταντίνος Βλαχόπουλος.
5. ↑  Κόκκινου, 1974, Α΄, σ. 532 - 535.
6. ↑  *Αρχεία της Ελληνικής Παλιγγενεσίας*, Επανέκδοσις υπό της βιβλιοθήκης της Βουλής, Αθήναι 1978, τόμος ΙΑ', σ. 199.
7. ↑  *Αρχεία της Ελληνικής Παλιγγενεσίας*, Επανέκδοσις υπό της βιβλιοθήκης της Βουλής, Αθήναι 1972, τόμος Β', σ. 672.
8. ↑  Αντωνίου, 1964, τ. Α', σ. 263.
9. ↑  Αντωνίου, 1964, τ. Α', σ. 276.

Βιβλιογραφία
------------

* Κωνσταντίνου Σ. Αντωνίου, *Ιστορία Ελληνικής Βασιλικής Χωροφυλακής 1833 - 1964*, εκδόσεις Λαδιάς, Αθήναι 1964.
* Διονυσίου Κοκκίνου, *Η Ελληνική Επανάστασις*, εκδόσεις Μέλισσα, έκτη έκδοσις, Αθήναι 1974.
* "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου".

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Βουλή των Ελλήνων: Τα αρχεία της Ελληνικής Παλιγγενεσίας.
* Ήρωες του 1821: Κωνσταντίνος Βλαχόπουλος.
Η **χάλκινη λαβή** φιλοξενείται στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Ολυμπίας.

Περιγραφή
---------

Είναι παράδειγμα λειτουργικής τέχνης. Η λαβή ήταν προσαρμοσμένη σε πολυτελή λεκάνη και είναι καλλιτεχνικά διαμορφωμένη σε μορφή ελάφης που κατασπαράζεται από δύο λιοντάρια.

Ιστορική τοποθέτηση
-------------------

Είναι έργο ίσως αττικού εργαστηρίου και χρονολογείται στο 480 π.Χ. περίπου.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο αρχαιολογία | Πύλη αρχαιολογία |

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο τέχνη | Πύλη τέχνη |

Γεωργία Χατζή  (2008). *Το Αρχαιολογικό Μουσείο Ολυμπίας*. Αθήνα: ΟΛΚΟΣ, ISBN 978-960-89339-3-4. σελίδες 200-201. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Δεκεμβρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 17 Φεβρουαρίου 2012.
Συντεταγμένες: 56°40′26.3″N 12°51′26.2″E﻿ / ﻿56.673972°N 12.857278°E﻿ / 56.673972; 12.857278

Το **Χάλμσταντ** (σουηδικά: *Halmstad*, προφορά: [ˈhâlmsta (d)]) είναι ένα λιμάνι, πανεπιστήμιο, βιομηχανική και ψυχαγωγική πόλη στις εκβολές του ποταμού Νισάν, στην επαρχία Χάλαντ, στη δυτική ακτή της Σουηδίας. 

Το Χάλμσταντ είναι η έδρα του Δήμου Χάλμσταντ και η πρωτεύουσα της κομητείας Χάλαντ. Η πόλη είχε πληθυσμό 70.480 το 2019, από ένα δημοτικό σύνολο άνω των 100.000 (το 19ο πιο πυκνοκατοικημένο - 2019). Το Χάλμσταντ είναι η 19η μεγαλύτερη πόλη της Σουηδίας κατά πληθυσμό και βρίσκεται περίπου στα μέσα του Γκέτεμποργκ (το δεύτερο πιο πυκνοκατοικημένο) και του Μάλμο (το τρίτο). Η αρχιτεκτονική διαμόρφωσης ξυλείας είναι κοινή.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Γερμανικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά) *archINFORM*. 7214. Ανακτήθηκε στις 6  Αυγούστου 2018.
2. 1 2  «Statistiska tätorter 2020, befolkning, landareal, befolkningstäthet per tätort». *Statistical localities 2020*. Statistics Sweden. 24  Νοεμβρίου 2021.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Ευρώπη
* Πύλη:Σουηδία
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 236415712
* GND: 4200382-9
* SELIBR: 147490
* BNF: cb11960261v (data)
* NKC: ge1086679

 |

 |
Ο **Κώστας Καλαντζής** (1908 - Δεκέμβριος 1980) ήταν Έλληνας συγγραφέας και ιστορικός. Ασχολήθηκε με όλα τα είδη της λογοτεχνίας.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στα Πλατάνια Τριφυλίας.. Σπούδασε στην Κέρκυρα. Εργάστηκε ως ανώτερος υπάλληλος στην ΑΤΕ.

Έγραψε ποιήματα, όπως τα «Ηλιοτρόπια», «Ο Επιτάφιος Θρήνος» και «Ο λαός της Ραχήλ», πεζά όπως το «Πυρπόλημα της Δύσης» και ιστορικά έργα όπως «Η σφαγή των Καλαβρύτων», «Ιστορία της Μεγάλης Ελληνικής Επαναστάσεως», «Πετιμεζάδες», «Ο Αμβρόσιος Φραντζής», το έμμετρο «Φραγκιάδα», «Ο Μεθώνης Γρηγόριος» και άλλα.

Πέθανε σε ηλικία 72 ετών και κηδεύτηκε στις 28 Δεκεμβρίου 1980.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Διονύσιος Ι. Τσουράκης: *Μεγάλη Πελοποννησιακή Λογοτεχνική Ανθολογία*, τ. 2, Οργανισμός Πελοποννησιακών Εκδόσεων «Η Βιβλιοεμπορική», 1995, σελ. 284.
2. ↑  Νίκος Καράμπελας, Μωραΐτικη Ποιητική Ανθολογία, 1708-1958, εκδ. Νέστωρ, 1958, σελ. 106.
3. ↑  Εγκυκλοπαίδεια Υδρία, Εταιρεία Ελληνικών Εκδόσεων Α.Ε. τόμος 30, σελ. 105.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 55296724
* **ΕΒΕ**: 46021
* GND: 132027569

 |

 |
Η **Χάκχα** (βιρμανικά: ဟားခါးမြို့) είναι η πρωτεύουσα της Πολιτείας Τσιν στη Μιανμάρ.

Η Χάκχα βρίσκεται στα βορειοανατολικά της Πολιτείας Τσιν, με συνολική έκταση περίπου 32,4 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Η πόλη βρίσκεται σε υψόμετρο άνω των 1.867 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, η οποία βρίσκεται σε ένα μικρό οροπέδιο. Αν και είναι σχετικά μικρή σε έκταση, είναι η μεγαλύτερη πόλη της Πολιτείας Τσιν, καθώς και η πρωτεύουσά της, με το οροπέδιο να είναι σημαντικά μεγαλύτερο των άλλων πόλεων στην Πολιτεία Τσιν. Υπολογίζεται ότι η Χάκχα έχει αρκετή γη και πλήρη χωρητικότητα για να επεκταθεί έως και δέκα φορές από την τρέχουσα έκταση του δήμου της.

Καθώς η Πολιτεία Τσιν είναι αρκετά λοφώδης, η Χάκχα είναι χτισμένη στην πλαγιά ενός μεγάλου βουνού, σε σχήμα υ. Υπάρχει μόνο ένας κεντρικός δρόμος που εκτείνεται κατά μήκος της μέσης της πόλης, σε ένα κυρτό υ, και ολόκληρη η πόλη είναι χτισμένη κατά μήκος αυτού του δρόμου. Ένας άλλος δρόμος διασχίζει από το κέντρο της πόλης, για λίγο, σχηματίζοντας τους πρόποδες του υ. Η Χάκχα βρίσκεται στο κέντρο της Πολιτείας Τσιν και συνδέεται με το Τάντλανγκ, το Φάλαμ, το Γκάνγκω και το Μάτουπι μέσω φορτηγών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Hakha». Ilovemyanmar.org. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Απριλίου 2011. Ανακτήθηκε στις 19 Αυγούστου 2010.
Ο **Κώστας Καβρέντζης (Κωστούλας)** (1917-1948) ήταν απόφοιτος νομικής, κομμουνιστής, υπασπιστής του Άρη Βελουχιώτη, καπετάνιος του ΕΛΑΣ και του ΔΣΕ.

Βιογραφικό
----------

### Νεανικά χρόνια

Ο Κώστας Καβρέντζης γεννήθηκε στο Νεοχώρι Φθιώτιδας το 1917, όπου τελείωσε το δημοτικό. Στη συνέχεια ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές του σπουδές στη Λαμία και κατόπιν εισήχθη στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του στην Αθήνα έγινε μέλος του ΚΚΕ. Στο αλβανικό μέτωπο, απόφοιτος όντας της νομικής, πολέμησε ως έφεδρος ανθυπολοχαγός.

### Στην Εθνική Αντίσταση

Μετά την κατάρρευση του μετώπου επέστρεψε στο χωριό του και εντάχθηκε από τους πρώτους στην αντάρτικη ομάδα του Άρη Βελουχιώτη με το ψευδώνυμο "**Κωστούλας Αγραφιώτης**", έγινε υπασπιστής του Άρη και αργότερα εντάχθηκε στον έφιππο ουλαμό του ΕΛΑΣ, στους επονομαζόμενους μαυροσκούφηδες.

Πήρε μέρος σε όλες τις μάχες στο ξεκίνημα του ΕΛΑΣ και στην επιχείρηση του Γοργοποτάμου ήταν επικεφαλής της ομάδας που κατέλαβε το νότιο βάθρο της γέφυρας.

Ακολούθησε τον Άρη στην Πελοπόννησο την Άνοιξη του 1944 και πήρε μέρος στις μάχες κατά των Ταγμάτων Ασφαλείας, ενώ τον Δεκέμβρη του 1944 συμμετείχε στις μάχες του ΕΛΑΣ στην Ήπειρο κατά του ΕΔΕΣ.

### Μετά τη Βάρκιζα

Μετά τη Συνθήκη της Βάρκιζας ο Κωστούλας επικεφαλής 20 ανδρών του έφιππου ουλαμού του ΕΛΑΣ έφυγε για το Μπούλκες της Γιουγκοσλαβίας και επέστρεψε αργότερα, αρχές του 1947, στη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου, για να ενταχθεί στο ΔΣΕ με το βαθμό του λοχαγού. Μετά από λίγο όμως επέστρεψε πάλι πίσω στο Μπούλκες, όπου ήρθε σε αντιπαράθεση με την κομματική ηγεσία του στρατοπέδου και χαρακτηρίστηκε "αντικομματικό στοιχείο" και "φραξιονιστής". Συνέπεια αυτής της αντιπαράθεσης ήταν η δολοφονία του το 1948 από την κομματική ΥΤΟ (Υπηρεσία Τάξης Ομάδας), ενώ το έγκλημα παρουσιάστηκε ως αυτοκτονία.

Κατά την παραμονή του στο Μπούλκες είχε παντρευτεί και απέκτησε και ένα παιδί.

Πηγές
-----

1. Ιστορία της Αντίστασης 1940-45, Εκδόσεις Αυλός, Αθήνα 1979
2. Γιώργος Κοτζιούλας, "Όταν ήμουν με τον Άρη", Εκδόσεις Θεμέλιο, Αθήνα 1965
3. Γιώργος Μαργαρίτης, *Ιστορία του Ελληνικού Εμφυλίου Πολέμου*, τόμος Α', Εκδόσεις Βιβλιόραμα, Αθήνα 2001
4. Διονύσης Χαριτόπουλος, "Άρης ο αρχηγός των ατάκτων", Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 2003

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

Η ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου, Ριζοσπάστης,20/11/2005

Παραπομπές
----------

1. ↑   Χαριτόπουλος (2003), σελ.779
2. ↑   Κοτζιούλας (1965)
3. ↑   Ιστορία της Αντίστασης (1979)
4. ↑  Μαργαρίτης (2001), σελ.479
5. ↑   Χαριτόπουλος (2003), σελ.779
6. ↑  ΠΟΡΙΣΜΑ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ ΤΩΝ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΠΟΥ ΣΥΚΟΦΑΝΤΗΘΗΚΑΝ ΚΑΙ ΕΞΟΝΤΩΘΗΚΑΝ ΑΠΟ ΤΜΗΜΑ ΤΗΣ ΗΓΕΣΙΑΣ ΤΗΣ
Ο **Φρειδερίκος Δ΄**, γερμ. Friedrich IV (15 Απριλίου 1724 - 7 Φεβρουαρίου 1751) από τον Οίκο της Έσσης-Ντάρμστατ ήταν λαντγράβος της Έσσης-Χόμπουργκ.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στο κάστρο Μπράουνφελς και ήταν ο μόνος γιος του Καζιμίρ Γουλιέλμου, πρίγκιπα της Έσσης-Χόμπουργκ και της Χριστίνας-Καρλόττας, κόρης του Γουλιέλμου-Μαυρίκιου του Ζολμς-Μπράουνφελς.

Μεγάλωσε στο κάστρο Μπράουνφελς και μετά στο Βάρελ. Εκπαιδεύτηκε με πνεύμα ανθρωπιστικό-χριστιανικό και παρακολούθησε μερικές περιόδους στο Πανεπιστήμιο του Λέιντεν. Το 1740, κατά την επίσκεψή του στο Βέζελ, τον γνώρισαν στον Φρειδερίκο Β΄ της Πρωσίας. Αυτός του πρότεινε να εισέλθει στον πρωσικό στρατό, πράγμα που έκανε και το επόμενο έτος συμμετείχε στους δύο Πολέμους της Σιλεσίας. Διακρίθηκε στην πολιορκία του Μπζεγκ (γερμ. Μπριγκ) και προήχθη σε λοχαγό. Το 1744 συμμετείχε στην επίθεση της Βοημίας και στην κατάληψη, κατόπιν πολιορκίας, της Πράγας. Το 1745 ασθένησε και έλαβε άδεια.

Το 1746 απεβίωσε ο θείος του Φρειδερίκος Γ΄, λαντγράβος της Έσσης-Χόμπουργκ και επειδή οι δύο μόνοι γιοί του είχαν ήδη αποβιώσει, τον διαδέχθηκε ως Φρειδερίκος Δ΄. Το λαντγραβάτο, λόγω υπέρογκων δαπανών των προκατόχων του, ήταν υπό καθεστώς οικονομικής αποκατάστασης. Οι δύο υπουργοί του προσπάθησαν να λύσουν το πρόβλημα, αλλά η κακοδιαχείριση επέφερε την επιβολή επιτροπής χρέους από τον Γερμανό βασιλιά για την επίβλεψη της διοίκησης.

Το 1737 απεβίωσε ο μεγάλος θείος του Φερδινάνδος Κέττλερ, δούκας της Κουρλάνδης και διεκδίκησε τη διαδοχή. Αλλά η Άννα των Ρομανόφ, αυτοκράτειρα της Ρωσίας έδωσε το δουκάτο στον ευνοούμενό της Ερνέστο Ιωάννη του Μπίρον. Το 1747 ο πρεσβύτερος κλάδος της Έσσης-Ντάρμστατ προσπάθησε να επαναποκτήσει το Χόμπουργκ. Ο Λουδοβίκος Η΄ εισέβαλε με στρατό και δήλωσε κηδεμόνας του, αν και ο Φρειδερίκος Δ΄ ήταν 23 ετών. Η υπόθεση δικάστηκε στο Αυλικό Συμβούλιο της Γερμανίας, αλλά το 1751 απεβίωσε ο Φρειδερίκος Δ΄ από ασθένεια στο στήθος. Τον διαδέχθηκε ο 3ετής γιος του Φρειδερίκος Ε΄.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε το 1746 την Ουλρίκα-Λουίζα, κόρη του Φρειδερίκου-Γουλιέλμου πρίγκιπα του Ζολμς-Μπράουνφελς και είχε τέκνο:

* Φρειδερίκος Ε΄ 1748-1820, λαντγράβος της Έσσης-Χόμπουργκ.

Αναφορά σε Πηγές
----------------

* Johann Caspar Bluntschli: Deutsches Staatswörterbuch, p. 180
* Johann I. von Gerning: Die Lahn- und Main-Gegenden von Embs bis Frankfurt, p. 163 ff

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*. p10886.htm#i108856. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. 1 2  (Αγγλικά) *CERL Thesaurus*. Consortium of European Research Libraries. cnp01149198.
3. ↑  p10886.htm#i108856. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 317277645
* GND: 136025781

 |

 |
Ο **Χρήστος Πάλλης** είναι Έλληνας οικονομολόγος και πολιτικός. Διετέλεσε δήμαρχος Μεθάνων (1999-2010) και πρόεδρος του Ελληνικού Οργανισμού Τουρισμού (ΕΟΤ).

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στα Μέθανα Τροιζηνίας και αποφοίτησε από το Τμήμα Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών (ΑΣΟΕΕ). Έπειτα συνέχισε τις σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Ουαλίας, όπου έλαβε το μεταπτυχιακό του δίπλωμα στη Διοίκηση Επιχειρήσεων και στα Χρηματοοικονομικά.

Πριν την ενασχόλησή του με την τοπική αυτοδιοίκηση, εργάστηκε στον τραπεζικό κλάδο και σε ελληνικές και πολυεθνικές επιχειρήσεις.

Εκλέχθηκε για πρώτη φορά δήμαρχος του δήμου Μεθάνων στις δημοτικές εκλογές του 1998 με ποσοστό 40,2% των ψήφων στον πρώτο γύρο και με ποσοστό 51,5% στον δεύτερο γύρο.
Στις επόμενες δημοτικές εκλογές του 2002, εκλέχθηκε από τον πρώτο γύρο με ποσοστό 57,3% των ψήφων, όπως και στις επόμενες δημοτικές εκλογές του 2006, με ποσοστό 69,11%.
Υπήρξε ο τελευταίος δήμαρχος Μεθάνων, από με το σχέδιο Καλλικράτη, ο δήμος ενσωματώθηκε στον νέο δήμο Τροιζηνίας.

Το 2011, ανακηρύχθηκε διδάκτωρ του Παντείου Πανεπιστημίου του τμήματος Δημόσιας Διοίκησης, με ειδικότητα στα Δημόσια Οικονομικά.

Το 2013, διορίστηκε πρόεδρος του Ελληνικού Οργανισμού Τουρισμού επί θητείας της υπουργού Τουρισμού Όλγας Κεφαλογιάννη.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Πρόεδρος ΕΟΤ Αρχειοθετήθηκε 2013-07-01 στο Wayback Machine. Ιστοσελίδα Ελληνικού Οργανισμού Τουρισμού (ΕΟΤ).
2. ↑  Δημοτικές εκλογές 1998: Δήμος Μεθάνων Αρχειοθετήθηκε 2015-07-08 στο Wayback Machine. Ιστοσελίδα Υπουργείου Εσωτερικών.
3. ↑  Δημοτικές εκλογές 2002: Δήμος Μεθάνων Αρχειοθετήθηκε 2015-07-08 στο Wayback Machine. Ιστοσελίδα Υπουργείου Εσωτερικών.
4. ↑  Δημοτικές εκλογές 2006: Δήμος Μεθάνων Αρχειοθετήθηκε 2012-01-26 στο Wayback Machine. Ιστοσελίδα Υπουργείου Εσωτερικών-Singular Logic.
5. ↑  Δ. Μεθάνων Ν. Αργολίδος και Κορινθίας, Ιστοσελίδα Ελληνικής Εταιρείας Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης.
6. ↑  Ο κ. Χρήστος Πάλλης νέος πρόεδρος του ΕΟΤ Αρχειοθετήθηκε 2013-01-24 στο Wayback Machine. Ιστοσελίδα Express, 15/01/13
7. ↑  Ο Χρήστος Πάλλης για το Σαλόνι Παραδοσιακών Σκαφών στα Μέθανα Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine. Ιστοσελίδα Poros News, 29/05/2013.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ιστοσελίδα ΕΟΤ, Πρόεδρος ΕΟΤ: Χρήστος Πάλλης
Το «**Ευρώπη**» είναι ένα ναρκοθηρευτικό πλοίο και αποτελεί το ένα από τα 12 Ναρκοθηρευτικά τύπου «Χαντ» τα οποία κατασκευάστηκαν απο τα ναυπηγεία της VOSPER THORNYCROFT στο Πόρτσμουθ της Αγγλίας. Eίναι κατασκευασμένo από Πλαστικό Ενισχυμένο με Υαλονήματα (GRP) για την ελαχιστοποίηση του μαγνητικού ίχνους και διαθέτει υψηλή αντοχή. Το «Ευρώπη» κατασκευάστηκε για λογαριασμό του Βρετανικού Πολεμικού Ναυτικού και είχε το όνομα «HMS BICESTERΜ-36».

Ιστορικό
--------

Το «Ευρώπη» αποδόθηκε στην ενεργό δράση τον Μάϊο του 1986 και έκτοτε τέθηκε στη 2η Μοίρα Ναρκοθηρευτικών του Αγγλικού Ναυτικού με βάση το Πόρτσμουθ. Συμμετείχε σε επιχειρήσεις εκκαθάρισης ναρκών στον Περσικό Κόλπο μετά τον πρώτο πόλεμο του Κόλπου αλιεύοντας εβδομήντα πέντε (75) νάρκες.

Στις 31 Ιουλίου 2000 το «HMS BICESTER» πουλήθηκε και παραδόθηκε στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό υπό την διοίκηση του Πλωτάρχη (ΠΝ) Ευάγγελου Μαρίνου και μετονομάστηκε σε «Ν/ΘΗ Ευρώπη» (Μ - 62). Στις 25 Αυγούστου 2000 το πλοίο απέπλευσε από το λιμάνι του Πόρτσμουθ πλέοντας πρoς τον Ναύσταθμο της Σαλαμίνας όπου και κατέπλευσε στις 8 Σεπτεμβρίου 2000 και μέχρι σήμερα υπάγεται στη Διοίκηση Ναρκοπολέμου (ΔΝΑΡ) και στην 3η Μοίρα Ναρκαλιευτικών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Mine Countermeasure Vessels». *Royal Navy*. Ανακτήθηκε στις 14 Μαρτίου 2019.
2. ↑  «HMS Bicester (M36)». *World Naval ships*. Ανακτήθηκε στις 14 Μαρτίου 2019.
3. ↑  «*To ναρκοθηρευτικό «Ν/ΘΗ Ευρώπη» του Πολεμικού Ναυτικού*». hellenicnavy.gr. Ανακτήθηκε στις 31 Οκτωβρίου 2020.
Ο **Ευρυσθένης Γκίζας** (1863-1903) υπήρξε Έλληνας πλαγιαυλητής (φλαουτίστας) μουσικός του 19ου αιώνα.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1863. Ο πατέρας του ήταν διευθυντής ορφανοτροφείου. Πέθανε όταν ο Ευρυσθένης ήταν μωρό και τον πήραν στο ορφανοτροφείο που ήταν διευθυντής ο πατέρας του. 

Από μικρός έπαιζε φλογέρα, και γι'αυτό το ορφανοτροφείο τον έστειλε στο ωδείο. Είχε τόσο πολύ ταλέντο, που ο Ρενιέρης τον συνέστησε στον υπουργό Λομβάρδο με την καλή συμβουλή να τον στείλει με υποτροφία στο εξωτερικό.

Το 1883 ο νεαρός Ευρυσθένης φτάνει με το τρένο στην Βιέννη. Αποφοίτησε με άριστα από την μουσική σχολή της Βιέννης, και περιόδευσε στην Τεργέστη, Οδησσό, στην Αθήνα, και την Κέρκυρα κάνοντας θριαμβευτικές μουσικές παραστάσεις.

Σε μια παράσταση είχε τόση επιτυχία, ώστε κάποιος θεατής του υποσχέθηκε την οικονομική ενίσχυση για νέα υποτροφία στο Παρίσι. Δεν πρόλαβε όμως να την πραγματοποιήσει. 

Ο Ευρυσθένης Γκίζας υπήρξε το 1ο φλάουτο της ορχήστρας της όπερας της Βιέννης όπως και της συμφωνικής ορχήστρας υπό τον Gustav Mahler. 

Ήταν ο άνθρωπος που βοήθησε τον Μανώλη Καλομοίρη και την μητέρα του κατά το δεύτερο έτος της εγκατάστασης τους στην Βιέννη το 1901, προκειμένου ο νεαρός Καλομοίρης να έχει κατάλληλο χώρο για την διαβίωσή του ώστε να σπουδάσει στο Ωδείο της πόλης. 

Είχε σύζυγο Γερμανίδα από το Αμβούργο,την οποία υπεραγαπούσε παρά τον δύστροπο χαρακτήρα της .

Πέθανε το 1903 από ερυσίπελας και ετάφη στους κοινούς τάφους των πτωχών στη Βιέννη.

Την δαπάνη της κηδείας του ανέλαβε η όπερα της Βιέννης.

Η εξόδιος ακολουθία τελέσθηκε στην Ελληνική εκκλησία της πόλης και σε αυτήν παρευρέθηκαν ολόκληρο το προσωπικό της όπερας με επικεφαλή τον ίδιο τον Gustav Mahler .

Πηγή: Μανώλης Καλομοίρης, Η ζωή και η τέχνη μου , Αθήνα , Νεφέλη 1988, σελ.60, 70, 71

Πηγές
-----

* Ευρυσθένης Γκίζας συνοπτικό βιογραφικό σημείωμα από το Ινστιτούτο Νεοελληνικών Ερευνών
* Ιωάννης Αρσένης (1888). *Ποικίλη Στοά: Εθνική εικονογραφημένη επετηρίς*. Αθήνα: Επί του Τυπογραφείου Αττικού Μουσείου. Ανακτήθηκε στις 17 Μαΐου 2010.
Ο **κορινθιακός αρύβαλλος** που φιλοξενείται στο *Cabinet des Médailles* είναι αρχαιολογικό εύρημα από την συλλογή Όπερμανν. Βρέθηκε το 1869 στο Cerveteri του Λατίου.

Περιγραφή
---------

Διατηρείται σε άσχημη κατάσταση, αφού η αγγειογραφία του μετά κόπου μόλις και διακρίνεται. Εικονίζεται ο Δούρειος Ίππος, τη στιγμή που εξέρχονται οι Αχαιοί και ξεκινούν την τελευταία και αποφασιστική μάχη. Το μέγεθός του είναι μεγάλο, αν το συγκρίνουμε με τους πολεμιστές που εικονίζονται δίπλα, εμπρός και επάνω από αυτόν. Το ύψος του θα ήταν 10 μέτρα, ενώ στο σώμα του είναι τοποθετημένες δέκα πόρτες καταπακτές η μία δίπλα στην άλλη, από τις οποίες οι τέσσερις είναι μεγαλύτερες από τις υπόλοιπες έξι. Στον λαιμό και το κεφάλι του αλόγου θα πρέπει να ήταν ζωγραφισμένες και άλλες καταπακτές, από τις οποίες βγήκαν οι πολεμιστές που βλέπουμε. Η ουρά του αλόγου είναι πλεγμένη από έξι διαφορετικές αλογοουρές. Οι Αχαιοί πολεμιστές κατεβαίνουν με ανεμόσκαλα, ή πηδούν κατευθείαν από τις καταπακτές, ενώ μερικοί άλλοι κρατούνται από σχοινιά. Οι Τρώες αντεπιτίθενται και πολεμούν με σθένος. 

Η αγγειογραφία περιέχει έναν εκπληκτικό αριθμό παραστάσεων και είναι για την εποχή του εξαιρετικά πολύπλοκο έργο. Η πολεμική σκηνή διαιρείται σε τέσσερις παράλληλες ζωφόρους με συνολικά τουλάχιστον 44 πολεμιστές, αφού στα τμήματα που λείπουν θα υπήρχαν σίγουρα και άλλοι. 

Η πρώτη ζωφόρος εικονίζει τρεις Τρώες που αμύνονται έξι Ελλήνων, οι περισσότεροι επάνω στην πλάτη του αλόγου. Οι Τρώες εικονίζονται γυμνοί, εκτός από τον θανάσιμα πληγωμένο Τρώα που φοράει έναν κοντό χιτώνα. Και οι Έλληνες εικονίζονται γυμνοί, πολλοί φορούν κράνος, ενώ τρεις από αυτούς κρατούν στρογγυλή ασπίδα. Κρατούν δόρυ. Μία ασπίδα είναι διακοσμημένη με βουκράνιο, οι άλλες δύο με δρεπάνια.

Η δεύτερη ζωφόρος εικονίζει δύο Αχαιούς που μάχονται τέσσερις Τρώες. Οι Τρώες είναι οπλισμένοι με μακρύ δόρυ και με στρογγυλή ασπίδα. Μερικοί από αυτούς φορούν κοντό χιτώνα. 

Η τρίτη ζωφόρος εικονίζει τρεις γυμνούς ιππείς που καλπάζουν. 

Η κυρίως μάχη εκτυλίσσεται στο μέρος που είναι στημένος ο Δούρειος Ίππος. Σε όλο το ύψος του αλόγου βρίσκονται πολεμιστές, που μάχονται σώμα με σώμα. 

Οι επιγραφές του αγγείου είναι δυσανάγνωστες από τη φθορά.

Καλλιτεχνική περιγραφή
----------------------

Το αξιομνημόνευτο ετούτο έργο ανάγεται στην αρχαία εκείνη εποχή, όπου τα αγγεία διακοσμούνταν αποκλειστικά με παραστάσεις ζώων και πτηνών. Η πολύπλοκη πολεμική σκηνή είναι πλαισιωμένη από ένα λιοντάρι δεξιά και μία χήνα αριστερά.

Πηγές
-----

* Kaiserlich Deutsches Archäologisches Institut (1887). *Jahrbuch des Kaiserlich Deutschen Archäologischen Instituts*. Berlin: Georg Reimer. σελίδες 25-31 και πίνακας 2. Ανακτήθηκε στις 6 Απριλίου 2012.
Ο **Ευστάθιος Αθανασόπουλος-Σερέτης** είναι Έλληνας πολιτικός από την Αχαΐα.

Είναι πολιτικός μηχανικός και αποφοίτησε από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. 

Είναι παλιό μέλος του ΠΑΣΟΚ, με προσωπική φιλία με τον Ανδρέα Παπανδρέου. Θήτευσε στην τοπική αυτοδιοίκηση, συγκεκριμένα στον Δήμου της Πάτρας, ως αντιδήμαρχος, πρόεδρος δημοτικού συμβουλίου, πρόεδρος της ΔΕΥΑΠΔ. Διετέλεσε για τρεις θητείες πρόεδρος Τ.Ε.Ε. Δυτικής Ελλάδας.

Είχε διατελέσει νομάρχης Αχαΐας όντας ο πρώτος αιρετός - εκλεγμένος από τον λαό στις νομαρχιακές εκλογές του 1994 με την υποστήριξη του ΠΑΣΟΚ. Ορκίστηκε την 1η Ιανουαρίου 1995. Στη θέση αυτή εκλέχτηκε και στις επόμενες νομαρχιακές εκλογές του 1998 και παρέμεινε στη θέση ως το τέλος της θητείας του το 2002. 

Είναι νυμφευμένος με τη Ζωή Αθανασοπούλου-Σερετη και έχει δυο παιδιά, τον Κωνσταντίνο και τη Νινέττα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  TheBest news, Τα 17 χρόνια στην Πάτρα, Γεώργιος Παπανδρέου, του Νάσου Π. Νασόππουλου Οκτώβριος 2009 Αρχειοθετήθηκε 2018-12-30 στο Wayback Machine. ανακτήθηκε 10 Φεβρουαρίου 2013
2. ↑  Πέτρος Ψωμάς, *Πατρινό Σαν Σήμερα*, διαδικτυακά το βιβλίο, ανακτήθηκε 10 Φεβρουαρίου 2013
3. ↑  TheBest news, Κοσμικό γεγονός η δεξίωση για την ονομαστική εορτή του Στάθη Σερέτη, ανακτήθηκε 10 Φεβρουαρίου 2013
Ο **Ερρίκος**, γερμ. Erich (περ. 1245 - 1295) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν αρχιεπίσκοπος του Μαγδεβούργου (1283-1295).

Βιογραφία
---------

Ήταν ο τέταρτος γιος του Ιωάννη Α΄, μαργράβου του Βρανδεμβούργου και της Σοφίας των Έστριντσεν, κόρης του Βάλντεμαρ Β΄ της Δανίας.

Από νέος προοριζόταν για εκκλησιαστική σταδιοδρομία. Εμφανίζεται σε έγγραφα ως μέλος των Συλλόγων των μονών του Αγ. Βονιφάτιου (δεκαετία του 1360) και του Αγ. Μαυρίκιου (δεκαετία του 1370), οι οποίες βρίσκονται στο Χάλμπερστατ. Οι τρεις μεγαλύτεροι αδελφοί του, μαργράβοι του Βρανδεμβούργου, προσπάθησαν για πολιτικούς λόγους να τον τοποθετήσουν μέλος του Συλλόγου του καθεδρικού ναού, για να γίνει μετά αρχιεπίσκοπος του Μαγδεβούργου. Το 1264 ο Πάπας Ουρβανός Δ΄ διέταξε τον σύλλογο να αποδεχθεί τον Ερρίκο ως αρχιεπίσκοπο, αλλά τα μέλη του συλλόγου τον αγνόησαν. Οι αδελφοί του προσπάθησαν και αργότερα να εδραιωθεί στην αρχιεπισκοπή, αλλά δεν πέτυχαν· αντιθέτως ο τότε αρχιεπίσκοπος του Μαγδεβούργου Κορράδος Β΄ έκανε συμμαχία με τους πρίγκιπες του Βέρλε, Ρύγκεν και Μεκλεμβούργου εναντίον τους.

Το 1272 απεβίωσε ο Κορράδος Β΄ και ο σύλλογος διχάστηκε σε δύο μέρη. Το ένα προτιμούσε τον Ερρίκο και το άλλο τον Μπούρχαρντ του Κβέρφουρτ. Για να αποφευχθεί η επικείμενη διαμάχη, συμφώνησαν να γίνει αρχιεπίσκοπος ο Γκύντερ Α΄ του Σβάλενμπεργκ. Η ειρήνη δεν κράτησε πολύ: ο Όθων Δ΄, αδελφός του Ερρίκου, έκανε πόλεμο με τον νέο αρχιεπίσκοπο, αλλά ηττήθηκε και αιχμαλωτίστηκε. Αν και ελευθερώθηκε, ο πόλεμος συνεχίστηκε.

Το 1295 ο Ερρίκος απεβίωσε σε ηλικία 50 ετών.

Πηγές
-----

* Berent Schwineköper (1959), "Erich", Neue Deutsche Biographie (NDB) (γερμ.), 4, Berlin: Duncker & Humblot, p. 586
* Karl Janicke (1877), "Erich, Erzbischof von Magdeburg", Allgemeine Deutsche Biographie (ADB) (γερμ.), 6, Leipzig: Duncker & Humblot, pp. 205–206

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. Ανακτήθηκε στις 30  Μαρτίου 2015.
2. ↑  www.deutsche-biographie.de/sfz69744.html. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
3. 1 2  brande.
4. ↑  «Catholic-Hierarchy.org» (Αγγλικά) Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. brande. Ανακτήθηκε στις 15  Οκτωβρίου 2020.
5. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
6. ↑  m533.
7. ↑  WIAG-Pers-EPISCGatz-03068-001.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 90996308
* GND: 138740135

 |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Eric of Brandenburg  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Τα **Κοριάννα** (Κοργιάνα/Κοριάνα) είναι χωριό της νότιας Κεφαλονιάς. Διοικητικά υπάγεται στην κοινότητα Σπαρτιών του Δήμου Κεφαλονιάς. Ιστορικά το χωριό αναφέρεται ήδη από το 1262 στο πρακτικό της Λατινικής επισκοπής και αργότερα περί το 1520 σε γενεαλογικά αρχεία.Επεξεργασία

Γεωγραφικά τα Κοριάννα ανήκουν στην ευρύτερη περιοχή της Λειβαθούς. Δίπλα στα χωριά Σπαρτιά και Κλείσματα ,το χωριό εξαπλώνεται πάνω στην κορυφή ενός λόφου ( πριν το 1953 το χωριό έφτανε να καλύπτει τις κορυφές δυο λόφων).

Ονομαστικά οι περιοχές του χωριού είναι οι εξής: Καλαβράτα , Ροσολυμάτα , πλατεία Σπιάτσας, Μπεκατωράτα, Μαντζαβινάτα, Πλάκα ,Πυλός , Πλακούδι , Χειλάτα , Άγιος Γεώργιος ( και η αμφισβιτούμενη περιοχή Πλαστήρι)

Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 το χωριό έχει 63 κατοίκους. Αξιοσημείωτο είναι το αποτέλεσμα της απογραφής του 1940 που αναφέρει ότι το χωριό είχε 180 κατοίκους.

Από αρχαιοτάτων χρόνων το χωριό διέθετε ναό. Στο πρακτικό της λατινικής επισκοπής του 1262 αναφέρεται ο ναός του Αγίου Παγκρατίου. Υπήρξαν βέβαια και άλλοι ναοί στο χωριό οι οποίοι όμως καταστρέφονταν από τους συχνούς σεισμούς που έπλητταν την ευρύτερη περιοχή της λειβαθους όπως αυτοί του Αγίου Αθανασίου, του Αγίου Γεωργίου , της Παναγίας της Ελεούσσας και του Αγίου Νικολάου. Βέβαια η σημαντικότερη εκκλησία ήταν αυτή της Θεοτόκου της Πλαστηριώτισσας η οποία από τον 16ο ήδη αιώνα ήταν η μεγαλύτερη του χωριού. Ο ναός της Θεοτόκου είναι ο μοναδικός που υπάρχει σήμερα στο χωριό ,αποτελεί την ενορία των Κοριάννων και εορτάζει στις 23 Αυγούστου.Ιερείς όπως ο Κωνσταντίνος Μενεγάτος , ο Αντώνιος Μαζαράκης, ο Γεράσιμος Ποταμιάνος , ο Παναγής Ροσόλυμος , ο Γεώργιος Αλεξανδράτος , ο Φιλόθεος Μαντζαβίνος, Ιωάννης Θεοδόσης και ο Νικόλαος Μπεκατώρος διακόνισαν επι 2 αιώνες στον ναό της Θεοτόκου.

Η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της Πλαστηριώτισσας
Στο χωριό δραστηριοποιείται από το 1981 ο πολιτιστικός και εξωραϊστικός Σύλλογος Κοριάννων-Κλεισμάτων «ο Παλιολινός»

Το χωριό έως τα μέσα του 19ου αιώνα ήταν από τα μεγαλύτερα της περιοχής. 
Αδιαμφισβήτητα ήταν ένα αριστοκρατικό χωριό( δέσποζαν οικογένειες αρχόντων : Μαντζαβίνος, Ροσόλυμος , Μπεκατώρος) και ένα μεγάλο εμπορικό και πολιτισμικό κέντρο το οποίο όμως σταδιακά κυρίως εξ αιτίας των φυσικών καταστροφών έχασε την αίγλη του.

Πληθυσμός
---------

Πίνακας πληθυσμού| 1866 | 1879 | 1940 | 2001 | 2011 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 300 | 307 | 180 | 55 | 63 |

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Ελληνικά) *Βάση δεδομένων της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής*.
2. ↑  «Αρχική ~ Korianna village». *Αρχική ~ Korianna village*. Ανακτήθηκε στις 16 Ιουλίου 2019.
3. ↑  Μεσολωράς, Πατήρ Ιωάννης (2017). «Εκκλησίες του χωριού Κοριάννα». *Κεφαλονίτικη πρόοδος*.
4. ↑  Απογραφές πληθυσμού , 2001, 2011 σύμφωνα με την κωδικοποίηση της Απογραφής 2011, Ελληνική Στατιστική Αρχή.
5. ↑  «Διοικητικές Μεταβολές Οικισμών». *ΕΕΤΑΑ*. Ανακτήθηκε στις 16 Μαρτίου 2020.