recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Συντεταγμένες: 39°34′42″N 22°20′11″E﻿ / ﻿39.57833°N 22.33639°E﻿ / 39.57833; 22.33639

Οι **Ελευθερές** είναι χωριό του νομού Λάρισας. Βρίσκεται σε απόσταση 11 χιλιόμετρα από την πόλη της Λάρισας και συνορεύει με τα χωριά Κοιλάδα, Τερψιθέα και Μεσοράχη. Έχει κτιστεί σε υψόμετρο 95 μέτρων.

Ιστορία
-------

Ευρήματα της Νεολιθικής και Κλασικής εποχής εντοπίστηκαν στη λοφώδη περιοχή ΝΔ του χωριού.

Το χωριό
--------

Το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού του χωριού αποτελείται από ντόπιους πληθυσμούς. Κύρια ενασχόληση των κατοίκων του χωριού είναι η γεωργία και η κτηνοτροφία. Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μεγάλη οικιστική ανάπτυξη στο χωριό όπου λειτουργεί διθέσιο Δημοτικό σχολείο καθώς και Νηπιαγωγείο.
Καφενεία, ταβέρνες και πρατήρια εξυπηρετούν τους κατοίκους του χωριού.

Θρησκευτικές γιορτές
--------------------

Στα βόρεια του οικισμού, στην τοποθεσία Μεγάλη Βρύση, όπου το εκκλησάκι του Αγ. Χαραλάμπους, γίνεται κάθε χρόνο το πανηγύρι του Αγίου (10/2) και με την ευκαιρία μοιράζεται στους παρευρισκόμενους βρασμένο ρύζι και κρασί. Άλλα δύο πανηγύρια γίνονται στη μνήμη των Αγ. Κοσμά του Αιτωλού (24/8) και Βησσαρίωνος του Θαυματουργού (15/9).

Φωτογραφικό υλικό
-----------------

* Το εκκλησάκι του Αγ. ΧαραλάμπουςΤο εκκλησάκι του Αγ. Χαραλάμπους
* Οι Ελευθερές Λάρισας από τον λόφο του ΡιζόΟι Ελευθερές Λάρισας από τον λόφο του Ριζό
* Ο Ι.Ν. Αγίου Κοσμά του ΑιτωλούΟ Ι.Ν. Αγίου Κοσμά του Αιτωλού
* Ο κεντρικός δρόμος του χωριούΟ κεντρικός δρόμος του χωριού
* Άποψη του χωριού (Δεκέμβριος 2010)Άποψη του χωριού (Δεκέμβριος 2010)
* Άποψη της πλατείας του χωριούΆποψη της πλατείας του χωριού

Υποσημειώσεις
-------------

1. 1 2 3  «Τ.Ε.Δ.Κ. Νομού Λάρισας». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Αυγούστου 2012. Ανακτήθηκε στις 16 Οκτωβρίου 2010.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Δημοτικό Διαμέρισμα Ελευθερών, Τοπική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων Λάρισας

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Οικισμοί του Δήμου Λαρισαίων |
| --- |
|  |
| Δημοτική Eνότητα Γιάννουλης | 
* Γιάννουλη
* Δασοχώρι
* Θεραπευτική Κοινότητα Έξοδος
* Φαλάνη
 | Χάρτης των δημοτικών ενοτήτων (πρώην δήμων και κοινοτήτων) του Δήμου Λαρισαίων. |
|  |
| Δημοτική Eνότητα Κοιλάδας | 
* Αμυγδαλέα
* Αργυρόμυλος
* Ελευθερές
* Κάστρο
* Κοιλάδα
* Κουτσόχερο
* Λουτρό
* Μάνδρα
* Ραχούλα
* Συνοικισμός Προσφύγων
 |
|  |
| Δημοτική Eνότητα Λαρισαίων | 
* Αμφιθέα
* Κουλούρι
* Λάρισα
* Τερψιθέα
 |
|  |
| 
* Έδρα: Λάρισα
* \*(Περιοχές με μη μόνιμο πληθυσμό)
* Ιστότοπος: larissa-dimos.gr
 |

 |
Ο Ευγένιος Ζερβίδης Βοσκαρής, γεννήθηκε στην Αμμόχωστο στις 22 Φεβρουαρίου του 1930. Εντάχθηκε στην Ανόρθωση το 1947 και πρωτόπαιξε στην πρώτη ομάδα το 1949, όταν η ομάδα  κέρδισε και το πρώτο τρόπαιο στην ιστορία της! Ήταν η κατάκτηση του κυπέλλου, με προπονητή τον Αράμ.

Ο Ευγένιος Ζερβίδης κρέμασε τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια το 1960, πανηγυρίζοντας και πάλι τίτλο. Αυτή τη φορά το πρωτάθλημα. Αγωνιζόταν στη θέση του αμυντικού μέσου αλλά και του δεξιού μπακ και διακρινόταν για τη δύναμη και το πάθος του. Ήταν μέλος της παλιάς φρουράς της αναγεννημένης Ανόρθωσης του 1949- 1956 αλλά και της φοβερής ομάδας του 1957-1960 που βαφτίστηκε με το όνομα «Μεγάλη Κυρία».

Στην καριέρα του πανηγύρισε τέσσερα πρωταθλήματα, δύο κύπελλα και το ειδικό πρωτάθλημα Ανεξαρτησίας το 1960. Με τη λήξη της ποδοσφαιρικής του καριέρας υπηρέτησε την ομάδα από τη θέση του εφόρου του ποδοσφαιρικού τμήματος αλλά και σαν μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου.

Η προσφυγιά τον αναγκάζει να κατοικήσει στη Λευκωσία, όπου αναλαμβάνει να οικοδομήσει τις Ακαδημίες Ποδοσφαίρου της Ανόρθωσης με πενιχρά μέσα, για να κρατήσει ζωντανή την φλόγα της ομάδας αλλά και της Αμμοχώστου και στην πρωτεύουσα. Ήταν προπονητής και παράλληλα υπεύθυνος της Ακαδημίας τα πρώτα χρόνια της λειτουργίας της στη Λευκωσία ενώ μέχρι σήμερα παρέμενε μέλος και σπάνια έχανε αγώνα της αγαπημένης του ομάδας.

Κατά τη διάρκεια των εορτασμών των εκατονταχρόνων της Ανόρθωσης το 2011, είχε αναδειχθεί κατόπιν ψηφοφορίας ανάμεσα στις 100 μεγαλύτερες προσωπικότητες που ανέδειξε το Σωματείο από τον καιρό της ίδρυσής του.

Τον Μάρτιο του 2016 τιμήθηκε στην παρουσίαση του βιβλίου της Ανόρθωσης σαν ο γηραιότερος εν ζωή ποδοσφαιριστής του Συλλόγου.

Παραπομπές
----------

1. ↑
Ο όρος **Ελληνικό λόμπι** αναφέρεται σε νομικούς, επιχειρήσεις και εταιρείες δημοσίων σχέσεων και επαγγελματίες λομπίστες υπό την αιγίδα του Ελληνοαμερικανικού Ινστιτούτου που εργάζεται για λογαριασμό των συμφερόντων της εκάστοτε ελληνικής κυβέρνησης. Η επίσημη "ίδρυση" του Ελληνικού Λόμπι εκτιμάται ότι ξεκίνησε με την άφιξη των πρώτων Ελληνοαμερικανών το 1768. Στόχος του ελληνικού λόμπι είναι να προωθήσει τα εθνικά συμφέροντα της Ελλάδος στο Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών και να συνδέσει το σύνολο της ελληνοαμερικανικής κοινότητος που ανέρχεται περίπου στο 1% του συνολικού πληθυσμού των ΗΠΑ. Με την έναρξη της παγκόσμιας οικονομικής ύφεσης το 2008, διάφοροι οργανισμοί, συμπεριλαμβανομένων ατόμων υψηλής ισχύος με κυρίως αμερικανική καταγωγή, άσκησαν επιρροή για την ανάπτυξη των ελληνοαμερικανικών σχέσεων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «As the Greek Economy Struggles, Importance of U.S.-Greek Ties Rise – First Street Research Group». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Ιανουαρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 29 Δεκεμβρίου 2012.
Η **Ελεονώρα**, γερμ.: Eleanor von Preußen von Hohenzollern (21 Αυγούστου 1583 - 9 Απριλίου 1607) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν κόρη του δούκα της Πρωσίας και με τον γάμο της έγινε εκλέκτορας του Βρανδεμβούργου.

Βιογραφία
---------

Η Ελεονώρα ήταν η τέταρτη κόρη του Aλβέρτου-Φρειδερίκου δούκα της Πρωσίας (1553–1618), από τον γάμο του με τη Μαρία-Ελεονώρα των Λα Μαρκ (1550-1608), κόρη του Γουλιέλμου του *Πλούσιου*, δούκα του Γύλιχ-Κλέβης-Μπεργκ. Η πριγκίπισσα μεγάλωσε με τις αδελφές της στο κάστρο Kένιγκσμπεργκ.

Παντρεύτηκε τον (1546-1608), στο Βερολίνο στις 2 Νοεμβρίου 1603 ως δεύτερη σύζυγός του. Παντρεύτηκαν για πολιτικούς λόγους: αφενός ο Ιωακείμ-Φρειδερίκος ήλπιζε να ενισχύσει την επιρροή του στην Πρωσία, όπου ενεργούσε ως επίτροπος για τον παράφρονα πατέρα της Ελεονώρας. από την άλλη πλευρά ήλπιζε να αποκτήσει τον έλεγχο του Γύλιχ-Κλέβης-Μπεργκ, της μητρικής κληρονομιάς της Ελεονώρας.

Η Eλεονώρα απεβίωσε σε ηλικία 23 ετών, λίγο μετά τη γέννηση του μοναδικού της παιδιού. Τάφηκε στις 26 Απριλίου 1607 στην οικογενειακή κρύπτη του Οίκου των Χοεντσόλερν στον καθεδρικό ναό του Βερολίνου.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε το 1603 τον Ιωακείμ-Φρειδερίκο των Χοεντσόλερν εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου και είχε τέκνο:

* Μαρίας-Ελεονώρα, παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο-Φίλιππο παλατινό κόμη του Ζίμερν-Κάιζερσλαουτερν το 1631.

Αναφορές και πηγές
------------------

* Friederike Bornhak: *Eleonora von Preussen: Kurfürstin von Brandenburg, zweite Gemahlin des kurfürsten Joachim Friedrich von Brandenburg, geboren 1583, gestorben 1607*, S. Geibel, 1889
* Brozat, Dieter: *Der Berliner Dom*, Βερολίνο, 1985,(ISBN 3-7759-0271-6)
* Ernst Daniel Martin Kirchner: *Die Kurfürstinnen und Königinnen auf dem Throne der Hohenzollern*, part 2: *Die letzten acht Kurfürstinnen*, Βερολίνο, 1867, σ. 107-130 (με ένα πορτρέτο του Eleanor της Πρωσίας)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πορτρέτο του Eleanor της Πρωσίας.
* Publications by or about Eleanor of Prussia

Παραπομπές
----------

1. ↑  p10317.htm#i103161. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 10277471
* GND: 104182636

 |

 |
Από τον Σεπτέμβριο του 2018, η 12ετής δευτεροβάθμια εκπαίδευση θα αντικαταστήσει την αντίστοιχη 11ετή, που είναι υποχρεωτική έως τότε. Κατά κανόνα, η σχολική φοίτηση αρχίζει στην ηλικία των 6 ετών, εκτός αν κάποιος έχει γενέθλια μετά την 1η Σεπτεμβρίου εκάστου έτους. Σύμφωνα με ομιλία της Υπουργού Παιδείας και Επιστημών της Ουκρανίας, Λιλίγια Χρίνεβιτς, το 2017, το ποσό της χρηματοδότησης από τον προϋπολογισμό για τον τομέα της εκπαίδευσης θα φτάσει περίπου τα 53 δισεκατομμύρια γρίβνα το 2017 (έναντι 42 το 2016).

Το 2010, το 56% των παιδιών ηλικίας από 1 έως 6 ετών είχε την ευκαιρία να παρακολουθήσει την προσχολική εκπαίδευση, όπως ανέφερε το Υπουργείο Παιδείας και Επιστημών της Ουκρανίας τον Αύγουστο του 2010.

Επί του παρόντος στην Ουκρανία, σχολείο με την πρωταρχική σημασία του ορίζεται για τα παιδιά και τους εφήβους που το παρακολουθούν μεταξύ των ηλικιών 6 έως 17 ετών. Υπάρχουν διάφοροι τύποι ιδρυμάτων Γενικής Εκπαίδευσης. Ορισμένα σχολεία μπορεί να είναι οικοτροφεία και να ονομάζονται *σχολείο-εσωτερικής φοίτησης* ή *λύκειο-εσωτερικής φοίτησης*. Οι κύριοι τύποι σχολείων στη χώρα είναι οι εξής:

* Μέσο σχολείο γενικής εκπαίδευσης (ZOSh) ή Μέσο σχολείο
* Λύκειο (Τεχνικό σχολείο, κατά τη σοβιετική εποχή)
* Γυμνάσιο

Το ίδρυμα που λέγεται μέσο σχολείο γενικής εκπαίδευσης (ZOSh), ή απλά μέσο σχολείο, συνήθως συνδυάζει την πρωτοβάθμια και τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Το σύστημα παιδείας εισήχθη για πρώτη φορά το 1958 και περιελάμβανε μια 12ετή εκπαίδευση, ενώ το 1965 αναθεωρήθηκε σε 10ετές. Τα περισσότερα από τα σχολεία μέσης εκπαίδευσης έχουν τρία επίπεδα διαπίστευσης πάνω στην γενική εκπαίδευση. Ορισμένα απομακρυσμένα σχολεία μπορεί να είναι δύο επιπέδων, κάτι που είναι ελάχιστη απαίτηση για όλα τα μέσα σχολεία.

Η πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση χωρίζεται σε τρία επίπεδα διαπίστευσης της γενικής εκπαίδευσης: Ι - «νεότερο», ΙΙ - «μέσο» και ΙΙΙ - «ανώτερο». Το επίπεδο διαπίστευσης περιλαμβάνει τις τάξεις 1 έως 4. Οι τάξεις 5-9 θεωρούνται συνήθως επιπέδου διαπίστευσης ΙΙ (βασική δευτεροβάθμια εκπαίδευση), ενώ οι τάξεις 10-12 είναι επιπέδου ΙΙΙ. Παρά τις αλλαγές στα ονόματα, οι μαθητές συνήθως φοιτούν στο ίδιο σχολικό ίδρυμα καθ΄ όλη τη διάρκεια της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσής τους. Η πρωτοβάθμια εκπαίδευση διαρκεί 4 χρόνια και η μέση εκπαίδευση 5.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Bassis/Dhilawala. (2009). *Cultures of the World:Ukraine* σελ.72
2. ↑  «Beyond the scandal: what is Ukraine's new education law really about?». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Φεβρουαρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 14 Απριλίου 2018.
3. ↑  Education Ministry: Some 44 percent of children unable to attend kindergarten, Kyiv Post (11/08/2011)
4. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 19 Φεβρουαρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 14 Απριλίου 2018.
Οι **Νήσοι του Σολομώντα** εκλέγουν σε εθνικό επίπεδο ένα κοινοβούλιο. Το κοινοβούλιο αποτελείται από 50 μέλη και τα μέλη του εκλέγονται για τετραετή θητεία σε μονοεδρικές περιφέρειες. Οι πιο πρόσφατες βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν τον Απρίλιο του 2019.

Πρόσφατες εκλογές (2019)
------------------------

Κύριο λήμμα: Γενικές εκλογές των Νήσων Σολομώντα (2019)
### 2010

Στις γενικές εκλογές που διενεργήθηκαν στις 4 Αυγούστου 2010 έλαβαν μέρος 509 υποψήφιοι, συμπεριλαμβανομένων και 25 γυναικών. Τις εκλογές επέβλεψαν εκλογικοί παρατηρητές από τα Ηνωμένα Έθνη και ήταν γενικά ειρηνικές, με μοναδικό γεγονός κάποιες παρατυπίες αναφορικά με τις λίστες των υποψηφίων. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα 25 βουλευτές επανεξελέγησαν και 25 αντικαταστάθηκαν. Σε επίπεδο κομμάτων, το Δημοκρατικό Κόμμα των Νήσων Σολομώντα (Solomon Islands Democratic Party) κερδίζουν 11 επί συνόλου 50 εδρών, με τα μικρότερα κόμματα να λαμβάνουν 10 έδρες και οι ανεξάρτητοι άλλες 28. Νέος πρωθυπουργός εξελέγη ο Ντάνι Φίλιπ, ωστόσο μια μέρα μετά την εκλογή του (στις 26 Αυγούστου) πέθανε ξαφνικά ένας βουλευτής του, με αποτέλεσμα να μειωθεί η κυβερνητική πλειοψηφία σε μία μόλις έδρα.

  

### 2014

Κύριο λήμμα: Γενικές εκλογές στις Νήσους του Σολομώντα 2014
Στις εκλογές που έγιναν το Νοέμβριο του 2014 οι ανεξάρτητοι υποψήφιοι κέρδισαν τις 32 από τις συνολικά 50 έδρες στο Εθνικό Κοινοβούλιο και το Κόμμα του Δημοκρατικού Συνασπισμού ήταν το μεγαλύτερο με 7 έδρες. Το Δεκέμβριο του 2014 πρωθυπουργός ανέλαβε ο Μανάσε Σογκαβάρε.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Solomons preparing for general election». Sydney Morning Herald. 18 Ιανουαρίου 2010. Ανακτήθηκε στις 14 Φεβρουαρίου 2010.
2. ↑  «Confidence handful of women candidates will do well in Solomons election». Radio New Zealand International. 22 Ιουλίου 2010.
3. ↑  «2010 Solomon Islands Election - Interim Statement». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Οκτωβρίου 2010. Ανακτήθηκε στις 12 Αυγούστου 2010.
4. ↑  Rulers.org
Ο Ευβουλεύς που συνδέεται με την Ελευσίνα ήταν γιος του Τροχίλου, ιερέας της θεάς Δήμητρας, και αδελφός του Τριπτολέμου. Η οικογένεια διώχθηκε από το Άργος και κατέφυγε στην Αττική. Σε άλλη παράδοση ο Ευβουλεύς και ο Τριπτόλεμος είναι παιδιά του Δυσαύλη.

Ο Ευβουλεύς λατρευόταν στην Ελευσίνα ως θεότητα, όπως μαρτυρεί επιγραφή με το όνομά του μαζί με τα ονόματα της Δήμητρας και της Περσεφόνης. Μία από τις παλαιότερες παραδόσεις αναφέρει ότι ο Ευβουλέας ήταν γηγενής Ελευσίνιος και βοήθησε τη Δήμητρα στην αναζήτηση της κόρης της. Η άποψη αυτή υπάρχει και στις ορφικές παραδόσεις, όπου αναφέρεται ότι η θεά βρήκε στην Ελευσίνα τη Βαυβώ, τον Δυσαύλη, τον Τριπτόλεμο, τον Εύμολπο και τον Ευβουλέα, οι οποίοι ήταν όλοι τους «γηγενείς». Σε άλλη παράδοση ο Ευβουλεύς και ο Τριπτόλεμος παρουσιάζονται να δίνουν χρήσιμες πληροφορίες στη Δήμητρα σχετικώς με την αρπαγή της κόρης της. Κατά τον Παυσανία (Α΄ 14, 3), η θεά για να τους ανταμείψει τους δίδαξε τη σπορά των χωραφιών. Οι Αργείοι πίστευαν ότι ο Ευβουλεύς και ο Τριπτόλεμος ήταν παιδιά του Τροχίλου, ο οποίος πήρε σύζυγο από την Ελευσίνα.

Η διαρκής παρουσία του Ευβουλέως στο πλευρό της Δήμητρας οδήγησε πολλούς στο συμπέρασμα ότι οι δυο τους αποτελούσαν ζευγάρι θεϊκό, ενώ άλλοι δέχονται ότι «Ευβουλεύς» είναι ένα όνομα του θεού των Ορφικών που εμφανίζεται και ως Άδης, Ζαγρεύς ή Φάνης.

Ωραιότατο γλυπτό κεφάλι εφήβου, που ανακαλύφθηκε το 1885 στην Ελευσίνα και θεωρείται έργο του Πραξιτέλους, παριστάνει τον Ευβουλέα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Dysaules» (Ρωσικά)
2. ↑  Παυσανίας: (αρχαία ελληνικά) *Ελλάδος περιήγησις*.

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969
Ο **Ενιπέας** ή **Βαρνίχιος** ή **Λεστινίτσα** ή **Άβουρας** είναι ποταμός της Ηλείας ένας από τους μεγάλους και κυριότερους παραποτάμους του Αλφειού. Βρίσκεται στα δυτικά του νομού και έχει πολλούς παραποτάμους, ρέματα και χειμάρρους, όπως ο Ομπλός, ο Αλήσιος κ.α.

Έχει τις πηγές του, γνωστές με το όνομα Άβρα, στην Φολόη κοντά στο χωριό Νεράιδα σε υψόμετρο 350 περίπου μέτρα. Το όνομα το οφείλει στην ελληνική μυθολογία και στον Ενιπέα που τον αγάπησε η Τυρώ, κόρη του βασιλιά της Ήλιδας Σαλμωνέα αλλά αυτός δεν την ήθελε. Τότε ο Ποσειδώνας με την μορφή του Ενιπέα αποπλάνησε την Τυρώ. Σύμφωνα με τοπικούς θρύλους, ο Ενιπέας εμφανίζεται ακόμη και σήμερα και λούζει τα μαλλιά του στις όχθες του ποταμού. 

Λίγο μετά την αρχαία Ολυμπία συναντά τον Αλφειό.

Παραπομπές
----------

1. ↑  wonder greece, Αλφειός
2. ↑  Γεώργιος Π. Παναγιωτόπουλος, Καλολετσή, Η όμορφη της Άβουρας Αρχειοθετήθηκε 2015-04-06 στο Wayback Machine.
3. ↑  Σπύρος Αραβανής, Οι γιορτές του Ενιπέα και της Φολόης

Πηγές
-----

* Ανδρέας Βασιλόπουλος, *Περιβαλλοντική υδρογεωλογία στην υδρολογική λεκάνη του ποταμού Ενιπέα*, πτυχιακή εργασία, Πάτρα 2008.
Ο **Ευάγγελος Σαρρής** (1881 - Φεβρουάριος 1917) ήταν Έλληνας αξιωματικός της Κρητικής χωροφυλακής, από τους πρωτεργάτες του κινήματος της Εθνικής άμυνας.

Γεννήθηκε το 1881 στη Νεάπολη της επαρχίας Μεραμβέλλου στην Κρήτη. Το 1896 διέκοψε τις σπουδές του για να πάρει μέρος στην επανάσταση που είχε ξεσπάσει λίγο νωρίτερα στην Κρήτη. Παρά την μικρή του ηλικία πήρε μέρος σε αρκετές μάχες. Όταν ο γαλλικός στρατός εγκαταστάθηκε στο διαμέρισμα Λασιθίου κατετάγη σαν εθελοντής στο σώμα της χωροφυλακής. Λόγω της γλωσσομάθειας του (Αγγλικά, Γαλλικά, Ιταλικά) χρησιμοποιήθηκε σαν διερμηνέας στο αρχηγείο της χωροφυλακής στα Χανιά. Στο διάστημα αυτό πήρε έπαινο από το αρχηγείο επειδή έσωσε στο λιμάνι των Χανίων ένα γέροντα που πνιγόταν.

Φοίτησε σε όλες τις προβλεπόμενες από τον κανονισμό του σώματος σχολές και το 1902 ήταν ήδη ανθυπασπιστής. Την ίδια χρονιά επικεφαλής της μουσικής του σώματος επισκέφθηκε για πρώτη φορά την Πελοπόννησο. Το 1907 προήχθη σε ανθυπομοίραρχο σαν ο αρχαιότερος των Κρητικών αξιωματικών. Μέχρι το 1912 υπηρέτησε στην Κρήτη σαν διοικητής διαφόρων τμημάτων με τον βαθμό του υπομοιράρχου.

Τον Οκτώβριο του 1912 με εντολή του Ελευθερίου Βενιζέλου ολόκληρη σχεδόν η Κρητική χωροφυλακή μεταφέρθηκε στην Θεσσαλονίκη. Εκεί γνωρίσθηκε και παντρεύτηκε την Καλλιόπη Τάττη δισέγγονη του φιλικού Κωνσταντίνου Τάττη από την οποία απέκτησε έναν γιο. Το 1913 πήρε μέρος στις μάχες για την αιχμαλωσία των Βουλγαρικών στρατευμάτων που στάθμευαν στην Θεσσαλονίκη. Το 1913 παρασημοφορήθηκε με τον Αργυρό Σταυρό τον ιπποτών του τάγματος του Σωτήρος για τις υπηρεσίες του στην απελευθερωμένη Θεσσαλονίκη.

Το 1916 μαζί με έγκριτους πολίτες της Μακεδονίας και αξιωματικούς του στρατού και κυρίως της Κρητικής Χωροφυλακής πήρε μέρος στην δημιουργία της επιτροπής «Εθνικής αμύνης». 

Τον Αύγουστο του 1916 σαν διοικητής της πρώτης μοιραρχίας πήρε μέρος στο κίνημα της Εθνικής αμύνης. Πέθανε τον Φεβρουάριο του 1917 από κάποια από τις επιδημίες που μάστιζαν εκείνο τον καιρό την Θεσσαλονίκη.
Η Αντίγκουα και Μπαρμπούντα είναι ένα νησιωτικό κράτος της Καραϊβικής συγκροτούμενη από 6 ενορίες (parishes, ενικός parish) και 2 ανεξάρτητες περιοχές (dependecies, ενικός dependecy).

Ενορίες
-------

* Άγιος Γεώργιος

η μικρότερη ενορία στην Αντίγκουα με πρωτεύουσα τις Πιγότες. Συνορεύει στα δυτικά με τον Άγιο Ιωάννη και στα ανατολικό με τον Άγιο Πέτρο.

* Άγιος Ιωάννης

ενορία στη Αντίγκουα. Συμπεριλαμβάνει την πρωτεύουσα Σαιντ Τζονς. 

* Άγιος Πέτρος

η δυτικότερη ενορία στην Αντίγκουα. Πρωτεύουσα είναι η Πάρχαμ. Η ενορία συνορεύει με τον Άγιο Γεώργιο, τον Άγιο Φίλιππο και την Αγία Μαρία.

* Άγιος Φίλιππος

ενορία της Αντίγκουα με πρωτεύουσα την Κάρλαϊλ. Συνορεύει με τον Άγιο Πέτρο, τον Άγιο Παύλο και τον Άγιο Ιωάννη.

* Άγιος Παύλος

ενορία που συνορεύει με τον Άγιο Ιωάννη, τον Άγιο Φίλιππο, τον Άγιο Πέτρο και την Αγία Μαρία. Πρωτεύουσα είναι η Φαλμούθη.

* Αγία Μαρία

ενορία με πρωτεύουσα τις Βολάνες ή Βολανδίες. Συνορεύει με τον Άγιο Ιωάννη και τον Άγιο Παύλο.

### Πίνακας

Ενορίες της Αντίγκουα
Η Αντίγκουα χωρίζεται σε 6 ενορίες:

|  | Ενορία | Πρωτεύουσα | Πληθυσμός | Αγγλικά |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | Άγιος Γεώργιος | Πιγκότς | 4.473 | Saint George |
| 2 | Άγιος Ιωάννης | Σαιντ Τζονς | 14.121 | Saint John |
| 3 | Αγία Μαρία | Μπόλαντς | 5.303 | Saint Mary |
| 4 | Άγιος Παύλος | Φάλμουθ | 6.117 | Saint Paul |
| 5 | Άγιος Πέτρος | Πάρχαμ | 3.622 | Saint Petre |
| 6 | Άγιος Φίλιππος | Κάρλαϊλ | 2.964 | Saint Phillip |

Ανεξάρτητες Περιοχές
--------------------

* Μπαρμπούντα

δεύτερο μεγαλύτερο νησί της χώρας. Πρωτεύουσα είναι το Κόδρινγκτον.

* Ρεντόντα

τρίτο μεγαλύτερο νησί της χώρας και μεγαλύτερο ακατοίκητο.

### Πίνακας

| Περιοχή | Πρωτεύουσα | Πληθυσμός | Αγγλικά |
| --- | --- | --- | --- |
| **Μπαρμπούντα** | **Κόδρινγκτον** | **1.370** | **Barbuda** |
| **Ρεντόντα** | ακατοίκητη | - | **Redonda** |

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος ενοριών της Αντίγκουα

Παραπομπές
----------

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Source of accurate area figures

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Ενορίες και ανεξάρτητες περιοχές της Αντίγκουα και Μπαρμπούντα |
| --- |
|  |
| Ενορίες | 
* Άγιος Γεώργιος
* Άγιος Ιωάννης
* Αγία Μαρία
* Άγιος Παύλος
* Άγιος Πέτρος
* Άγιος Φίλιππος
 |  |
|  |
| Ανεξάρτητες περιοχές | 
* Μπαρμπούντα
* Ρεντόντα
 |

 |

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Ενορίες των Μικρών Αντιλλών |
| --- |
|  |
| 
* Άγιος Βικέντιος και Γρεναδίνες
* Αντίγκουα και Μπαρμπούντα
* Γρενάδα
* Μπαρμπάντος
* Άγιος Χριστόφορος και Νέβις
* Δομινίκα
 |

 |
Η **Εθνική Αμπχαζίας** είναι μια ποδοσφαιρική ομάδα που εκπροσωπεί το μερικώς αναγνωρισμένο κράτος της Αμπχαζίας. Δεν συνδέεται με τη FIFA ή με την UEFA ή με την ΑΦΚ και έτσι δεν μπορεί να συμμετάσχει στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου ή στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ή στο Ασιατικό Κύπελλο Εθνών Ποδοσφαίρου.

Στην πρώτη συμμετοχή τους στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου ConIFA το 2014 τερμάτισαν στην όγδοη θέση, και φιλοξένησαν και κέρδισαν τη δεύτερη έκδοση το 2016. Το 2018 έκανε την πρώτη εμφάνιση της στο CONIFA European Cup,τερματίζοντας στην τρίτη θέση.

Παραπομπές
----------

1. ↑  conifa.org

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Μέλη της ConIFA |
| --- |
|  |
| Ευρώπη | 
* Αμπχαζία
* Artsakh
* Chameria
* County of Nice
* Crimea
* Délvidék
* Donetsk PR
* Ellan Vannin
* Felvidék
* Franconia
* Greenland
* Kárpátalja
* Kernow
* Lazistan
* Luhansk PR
* Μονακό
* ΤΔΒΚ
	+ women
* Occitania
	+ women
* Padania
* Parishes of Jersey
* Raetia
* Romani people
* Sápmi
	+ women
* Sardinia
* Skåneland
* Νότια Οσσετία
* Székely Land
* Υπερδνειστερία
* Two Sicilies
* Western Armenia
* Yorkshire
 |
|  |
| Ασία | 
* Arameans Suryoye
* East Turkestan
* Iraqi Kurdistan
* Lezgians
* Panjab
* Rohingya
* Ryūkyū
* Tamil Eelam
* Tibet
* United Koreans of Japan
* West Papua
 |
|  |
| Αφρική | 
* Barawa
* Barotseland
* Chagos Islands
* Darfur
* Kabylia
* Matabeleland
* Somaliland
* Western Sahara
* Ζανζιβάρη
 |
|  |
| Αμερική | 
* Cascadia
* Quebec
 |
|  |
| Ωκεανία | 
* Hawaii
* Κιριμπάτι
* Τουβαλού
 |

 |
Ο **Ελαιούς** (αρχαία ελληνικά: Ἐλαιοῦς) ή **Ελαίος** (αρχαία ελληνικά: Ἐλαῖος) ήταν αρχαίο εμπόριον ή τόπος συναλλαγών επί των ακτών της Βιθυνίας, στις εκβολές ομώνυμου ποταμού. Ο Ελαιούς ευρισκόταν σε απόσταση 120 σταδίων δυτικά της Κάλης.

Ευρίσκεται επί των βόρειων ακτών της σημερινής Τουρκίας, στις εκβολές του ομώνυμου ποταμού.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Μαρκιανός ο Ηρακλειώτης, *Περίπλους της έξω θαλάσσης*, σ. 70.
2. ↑  (Αγγλικά) Talbert, Richard, επιμ. (2000). *Barrington Atlas of the Greek and Roman World*. Princeton University Press. σελ. 86, καθώς και συνοδευτικές σημειώσεις καταλόγου.
3. ↑  (Αγγλικά) Lund University. «Digital Atlas of the Roman Empire». *Digital Atlas of the Roman Empire*. .

 Το συγκεκριμένο λήμμα περιλαμβάνει περιεχόμενο από πηγή, η οποία αποτελεί, πλέον, κοινό κτήμα:   
(Αγγλικά) Smith, William, επιμ. (1854–1857). «Elaeus». *Dictionary of Greek and Roman Geography*. Λονδίνο: John Murray. 

Συντεταγμένες: 41°06′56″N 31°17′50″E﻿ / ﻿41.115693°N 31.297325°E﻿ / 41.115693; 31.297325
Το εμιράτο του Μεντεσέ (με μπλε χρώμα)
Το **Εμιράτο του Μεντεσέ** ή **Μπεηλίκι του Μεντεσέ** (τουρκικά: *Menteşe Beyliği*) ήταν ένα από τα τουρκομανικά εμιράτα της Ανατολίας, τα συνοριακά εμιράτα που ίδρυσαν οι Ογούζοι Τούρκοι μετά την παρακμή του Σελτζουκικού Σουλτανάτου του Ρουμ.

Ίδρυση
------

Ιδρύθηκε το 1260/1290 μ.Χ. και ονομάστηκε από τον ιδρυτή του, μπέη Μεντεσέ. Η πρωτεύουσά του ήταν η πόλη Μίλας (αρχαία Μύλασα) στη νοτιοδυτική Ανατολία.
Η καρδιά του εμιράτου αποτελείτο σχεδόν από την αρχαία Καρία (επαρχία Μούγλα της Τουρκίας τα πρώτα χρόνια της Τουρκικής Δημοκρατίας), περιλαμβάνοντας τις τρεις προεξέχουσες χερσονήσους αυτής της επαρχίας. Σημαντικά κέντρα του εμιράτου ήταν οι πόλεις Μπετσίν, Μίλας, Μπαλάτ, Ελμαλί, Φινίκε, Κας, Μάγρι (σύγχρονη Φετίγιε), Μούγλα, Τσαμελί, Ατζιπαγιάμ, Ταβάς, Μποζντογάν, Τσίνε. 

Η πόλη Αϊδίνιο (αρχαίες Τράλλεις και αργότερα Σελεύκεια) ελεγχόταν από αυτό το εμιράτο για κάποιο καιρό, κατά τη διάρκεια του οποίου ονομαζόταν *Γκιουζελχισάρ*. Αργότερα πέρασε στην κατοχή του εμιράτου του Αϊδινίου στο βορρά, που ονόμασε την πόλη από τον ιδρυτή της δυναστείας του.
Το εμιράτο του Μεντεσέ αποτελούσε σοβαρή ναυτική δύναμη στην εποχή του. Στο εμιράτο έγιναν σημαντικά έργα αρχιτεκτονικής, όπως το τέμενος του Φιρούζ Μπέη στην πόλη Μίλας και το τέμενος του Ηλία Μπέη στο Μπαλάτ.

Υποταγή στους Οθωμανούς
-----------------------

Το εμιράτο του Μεντεσέ υποτάχθηκε στους Οθωμανούς το 1390, κατά την περίοδο του σουλτάνου Βαγιαζήτ Α΄, του επονομαζόμενου "Κεραυνού" (*Γιλντιρίμ*). Μετά το 1402, ο Ταμερλάνος αποκατέστησε στο εμιράτο τον Μεντέσογλου Ηλία Μπέη, ο οποίος αναγνώρισε την επικυριαρχία των Οθωμανών το 1414. Λίγα χρόνια αργότερα, το 1426, το Μεντεσέ ενσωματώθηκε οριστικά στην επικράτεια των Οθωμανών.
Η σημερινή επαρχία Μούγλα της Τουρκίας ονομάστηκε υποεπαρχία (σαντζάκι) του Μεντεσέ μέχρι τα πρώτα χρόνια της Τουρκικής Δημοκρατίας, παρόλο που η έδρα της επαρχίας είχε μεταφερθεί από τη Μίλας στη Μούγλα με την εγκαθίδρυση της οθωμανικής εξουσίας τον 15ο αιώνα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Claude Cahen, Pre-Ottoman Turkey: A General Survey of the Material and Spiritual Culture and History, c. 1071-1330, 1968 (New York: ACLS Humanities, 2014), σ. 308
2. ↑
3. ↑  Stanford Shaw, History of the Ottoman Empire and Modern Turkey (Cambridge: University Press, 1976), Τόμ. 1 σ. 30
4. ↑  Shaw, History of the Ottoman Empire, σ. 44

Πηγές
-----

* Wittek, Paul (1934). Das Fürstentum Mentesche. Studien zur Geschichte Westkleinasiens im 13.-15. Jahrhundert (in German). Istanbul: Zaman Kitaphanesi.
* Zachariadou, Elisabeth A. (1983). Trade and Crusade: Venetian Crete and the Emirates of Menteshe and Aydin (1300-1415). Venice: Istituto Ellenico di Studi Bizantini e Post-bizantini di Venezia.
Η **Εμμανουέλα Γκαγκλιαρντί** (*λατινικό αλφάβητο : Emmanuelle Gagliardi*), γεννημένη στην Γενέβη στις 9 Ιουλίου 1976, είναι Ελβετή πρώην αθλήτρια της αντισφαίρισης .

Βιογραφία
---------

Είναι κόρη του Αλεσάντρο και της Ρενάτας Γκαγκλαιρντί, έχει άλλα δύο αδέλφια την Μoνίκ και τον Άλεξ επίσης αθλητή της αντισφαίρισης. Μιλάει γαλλικά, ιταλικά, αγγλικά και ισπανικά.

Είχε προπονητή τον Μάρκο Ταρέλι και προτιμούσε κυρίως γήπεδα με σκληρή επιφάνεια. Δεν κέρδισε ποτέ τίτλο "WTA Tour" αλλά έφτασε στα ημιτελικά του απλού του Μάστερς της Ινδίας το 2002, χάνοντας την μετέπειτα νικήτρια Ντανιέλα Χαντούκοβα σε τρία σετ. Ήταν μέλος της ομάδας του Φεντ καπ της Ελβετίας που έφτασε στον τελικό το 1998. 

Ήταν επίσης μέλος της ελβετικής ομάδας για τους Ολυμπιακούς αγώνες του 2000 και του 2008. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2000 έφτασε στον δεύτερο ύρο του απλού ενώ αποκλείστηκε από τον πρώτο γύρο του διπλού με συμπαίκτρια την Μιροσλάβα Βάβρινετς. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008 με συμπαίκτρια στο διπλό την Patty Schnyder, έφτασαν στο δεύτερο γύρο.

Στα διπλά έφτασε στα ημιτελικά του Όπεν Αυστραλίας το 2003 με συμπαίκτρια την Πέτρα Μαντούλα και κέρδισε το 2004 Όπεν Κίνας με συμπαίκτρια την Ντινάρα Σαφίνα.

Ήταν νικήτρια στο απλό στα τουρνουά του Νικολόσι το 1993, της Κωνσταντινούπολης το 1995, του Σάλτσμπουργκ το 1996, της Φλοριανάπολις το 1996, του Όστιν το 1997, του Λάργκο το 2001, και του Ρίμινι το 2007. Στα διπλά ήταν νικήτρια  στο Νίκολσι το 1993, στην Μαρίνα ντι Μας το 1995, στην Φλοριανάπολις το 1996, στο Ντάλας το 1999, στο Πεκίνο το 2004, στο Εστορίλ το 2004, στη Μπογκοτά το 2005 και στο Μονζόν το 2008.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *WTA website*.
2. 1 2 3  «Η Εμμανουέλα Γκαγκλιαρντί στο Olympics at Sports-Reference.com». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Φεβρουαρίου 2010. Ανακτήθηκε στις 19 Σεπτεμβρίου 2017.
3. 1 2 3 4  Η Εμμανουέλα Γκαγκλιαρντί στην Women's Tennis Association
4. ↑  «Η Εμμανουέλα Γκαγκλιαρντί στο Φεντ καπ». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Ιανουαρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 19 Σεπτεμβρίου 2017.
H **Ελεονώρα της Αγγλίας, κόμισσα του Μπαρ** (*Eleanor of England*, 18 Ιουνίου 1269 - 29 Αυγούστου 1298) ήταν Αγγλίδα πριγκίπισσα, η μεγαλύτερη κόρη του βασιλιά Εδουάρδου Α΄ της Αγγλίας και της πρώτης συζύγου του, βασίλισσας Ελεονώρας της Καστίλης. 

Τα στοιχεία που υπάρχουν για τα πρώτα της χρόνια, δείχνουν ότι ενώ οι γονείς της απουσίαζαν σε σταυροφορία μεταξύ του 1270 και του 1274 ήρθε πολύ κοντά με τη γιαγιά της από την πλευρά του πατέρα της, την Ελεονώρα της Προβηγκίας, με την οποία συνέχισε να περνάει πολύ χρόνο. Ήταν επίσης κοντά στον φιλάσθενο αδελφό της, Ερρίκο. Την ημέρα της Πεντηκοστής δόθηκαν στην Ελεονόρα και τον Ερρίκο δυο πέρδικες ως γεύμα για την θεραπεία τους.  Αρραβωνιάστηκε τον Αλφόνσο Γ' της Αραγωνίας, ο πατέρας του Αλφόνσου Πέτρος Γ΄ της Αραγωνίας ήταν υπό παπική απαγόρευση λόγω σφετερισμού του βασιλείου της Σικελίας από τον Κάρολο τον Ανδεγαυό. Το 1282 ο πατέρας της βλέποντας ότι εξακολουθεί η παπική απαγόρευση απέσυρε το αίτημα για τον γάμο της κόρης του με τον Αλφόνσο, η δικαιολογία ήταν ότι η Ελεονώρα ήταν μόνο 13 ετών και έπρεπε να περιμένει σύμφωνα με την γνώμη της συζύγου και της μητέρας του άλλα 3 χρόνια για να την παντρέψει, ο γάμος δεν έγινε ποτέ επειδή ο Αλφόνσος πέθανε πριν πραγματοποιηθεί.

Oικογένεια
----------

Η Ελεονώρα παντρεύτηκε στην συνέχεια στις 20 Σεπτεβρίου 1293 έναν Γάλλο ευγενή, τον Ερρίκο Γ΄ κόμη του Μπαρ, με τον οποίο απέκτησε 2 παιδιά :

* Εδουάρδος Α΄ απεβ. 1336, κόμης του Μπαρ.
* Ιωάννα απεβ. 1361, παντρεύτηκε τον Ιωάννη ντε Βαρέν 7ο κόμη του Σάρεϋ.

Σύμφωνα με τον Κέννεθ Πάρτον η Ελεονώρα είχε άλλη μια κόρη την Ελεονώρα (γεννήθηκε το 1285) η οποία παντρεύτηκε τον Ουαλό άρχοντα Λιούελιν απ Οβέν, τάφηκε στο αβαείο του Ουεστμίνστερ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Eleanor of England Genealogics
2. ↑
3. ↑  Balaguer, Víctor. Historia de Cataluña y de la Corona de Aragón. Barcelona, 1860, p. 698.
4. ↑  Michael Prestwich, Edward I, (Yale University Press, 1997), 389.
5. ↑  Kenneth Panton, Historical Dictionary of the British Monarchy, (Scarecrow Press, 2011), 173.

Πηγές
-----

* Balaguer, Víctor. *Historia de Cataluña y de la Corona de Aragón*. Barcelona, 1860
* *Burke's Guide to the Royal Family*, London, 1973, 197 & John Carmi Parsons
* Michael Prestwich, *Edward I*, (Yale University Press, 1997)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Εδουάρδου Β' αδελφοί και αδελφές
Το Βασίλειο των Ελαμιτών ΒΑ. του Περσικού Κ.
Οι **Ελαμίτες** ήταν αρχαίος Βιβλικός λαός. Ήταν οι ανατολικοί γείτονες των Σουμερίων και των Βαβυλωνίων και οι δυτικοί των Μήδων, Πάρθων και Περσών. Θεωρούσαν γενάρχη τους τον Ελάμ, το μεγαλύτερο γιο του Σημ (Γένεση 10:22, Έσδρας 4:09), εξ ου και η ονομασία τους.  
 
Η αρχαία χώρα τους, Ελάμ, είναι το σημερινό Χουζιστάν στο νοτιοδυτικό Ιράν. Πρωτεύουσα των Ελαμιτών ήταν τα Σούσα που έγινε σπουδαία ιστορική πόλη από τους διαδόχους τους, τους Πέρσες. Ανέπτυξαν μεγάλο πολιτισμό, η δε γλώσσα τους ήταν τελείως διαφορετική όλων των άλλων, γραφόμενη σε σφηνοειδή γραφή.
Οι Πέρσες Αχαιμενίδες θεωρούνται μια μορφή συνέχειας με τους Ελαμίτες αφού είχαν πολλές Ελαμίτικες λέξεις στην γλώσσα τους, λάτρευαν Ελαμίτες θεούς και είχαν σχεδόν τα ίδια έθιμα αλλά δεν ταυτίζονταν. Οι Ελαμίτες με την σειρά τους θεωρούνται και αυτή Περσική φυλή το όνομα τους επέζησε ως τον 6ο αιώνα μ.Χ. την εποχή που καταλήφθηκε το Ιράν από τους μουσουλμάνους. Η γλώσσα τους είχε μια διαφορετική άγνωστη μορφή που δεν είχε σχέσεις με τους Σημίτες και τους Σουμέριους πολλοί γλωσσολόγοι τους συνδέουν με τους Δραβίδες της προϊστορικής Ινδίας δημιουργώντας μια νέα ομάδα γλωσσών τους Ελαμο - Δραβίδες.
Στη Καινή Διαθήκη (Πράξεις Αποστόλων β΄ 9) αναφέρεται ότι Ιουδαίοι προσήλυτοι από το Ελάμ βρίσκονταν στην Ιερουσαλήμ για τον εορτασμό της Πεντηκοστής.

Πηγές
-----

* *David and Patt Alexander "Το εκπληκτικό Εγχειρίδιο της Βίβλου" , Εκδόσεις Πέργαμος, Αθήνα 1993, σελ.660.*
Η **Ελεονώρα της Σαβοΐας** (*Eleonora di Savoia*, 28 Φεβρουαρίου 1728 - 14 Αυγούστου 1781) ήταν κόρη του Κάρολου Εμμανουήλ Γ΄ της Σαρδηνίας.

Βιογραφία
---------

Η *Ελεονώρα Μαρία Θηρεσία* γεννήθηκε στις 28 Φεβρουαρίου 1728 στο Βασιλικό Παλάτι του Τορίνο, και ήταν το δεύτερο παιδί και η μεγαλύτερη κόρη του Κάρολου Εμμανουήλ Γ΄ της Σαρδηνίας και της δεύτερης συζύγου του Πολυξένης της Έσσης-Ρότενμπουργκ.

Ονομάσθηκε *Ελεονώρα* προς τιμήν της μητρικής γιαγιάς της, Ελεονώρας του Λέβενσταϊν-Βέρτχαϊμ-Ρόχεφορτ. Γεννήθηκε σε έναν σχετικά ευτυχισμένο γάμο μεταξύ των γονιών της. 

Σε ηλικία έξι ετών έχασε την μητέρα της και το 1737 ο πατέρας της παντρεύτηκε την Ελισάβετ Θηρεσία της Λωρραίνης. Η Ελισάβετ Θηρεσία αγάπησε τα παιδιά και τα μεγάλωσε σαν δικά της.

Η Ελεονώρα δεν παντρεύτηκε ποτέ και πέθανε στις 14 Αυγούστου 1781 στο Κάστρο του Μονκαλιέρι σε ηλικία 53 ετών. Είναι θαμμένη στην Βασιλική της Σουπέργκα στο Τορίνο.

Τίτλοι
------

* 28 Φεβρουαρίου 1728 – 14 Αυγούστου 1781: *Η Βασιλική Υψηλότητα* Πριγκίπισσα Ελεονώρα της Σαβοΐας

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Genealogie ascendante jusqu'au quatrieme degre inclusivement de tous les Rois et Princes de maisons souveraines de l'Europe actuellement vivans* [*Genealogy up to the fourth degree inclusive of all the Kings and Princes of sovereign houses of Europe currently living*] (στα Γαλλικά). Bourdeaux: Frederic Guillaume Birnstiel. 1768. σελ. 25.

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ελεονώρα της Σαβοΐας** |
Ο **Εουζένι** ή **Εουχένιο δ' Ορς ι Ροβίρα** (Eugeni ή Eugenio d'Ors i Rovira, Βαρκελώνη, 28 Σεπτεμβρίου 1880 - Μπιλανόβα ι λα Ζελτρού, 24 Σεπτεμβρίου 1954) ήταν Καταλανός διανοούμενος, συγγραφέας, φιλόσοφος, κριτικός τέχνης και δοκιμιογράφος. Θεωρείται ένας από τις σημαντικότερες μορφές της καταλανικής και ισπανικής διανόησης του 20ού αιώνα, έχοντας συνεισφέρει τόσο στον καταλανικό πολιτισμό των πρώτων δεκαετιών του αιώνα ως γενικός γραμματέας του Ινστιτούτου Καταλανικών Σπουδών και ως πρωτοπόρος του ρεύματος του noucentisme όσο και στον ισπανικό ιδιαίτερα μετά την ένταξή του στη φασιστική Φάλαγγα.

Βιογραφία
---------

Μεγάλωσε στη Βαρκελώνη των τελών του 19ου αιώνα, εποχή που είδε την άνοδο του πολιτικού και πολιτιστικού καταλανισμού. Σπούδασε φιλοσοφία και το 1912 ορίστηκε γενικός γραμματέας του Ινστιτούτου Καταλανικών Σπουδών. Η κοπιώδης δημοσιογραφική-δοκιμιογραφική του πορεία στην εφημερίδα *La Veu de Catalunya* τον ανέδειξε σε πρωτοπόρο του κλασικιστικού κινήματος του noucentisme που επήλθε ως αντίδραση στον καταλανικό μοντερνισμό της πρώτη δεκαετίας. Προώθησε τη δημιουργία δημόσιων βιβλιοθηκών και το επάγγελμα του βιβλιοθοικονόμου στις γυναίκες μέσω της Σχολής Βιβλιοθοικονόμων όπου υπήρξε και καθηγητής. Το 1917 ανέλαβε τη θέση του υπεύθυνου της δημόσιας παιδείας της Ένωσης των Καταλανικών Επαρχιών. Ωστόσο η διαμάχη του με τον έτερο διανοούμενο Ζοζέπ Πουτς ι Καδαφάλκ και η αποστασιοποίησή του από το πολιτικό κόμμα της Ρεζιοναλιστικής Λίγκας επέφεραν την απομάκρυνσή του από επίσημα θεσμικά πόστα της Καταλονίας και την αυτοεξορία του στη Μαδρίτη.

Βρισκόμενος στην ισπανική πρωτεύουσα, το 1926 ορίστηκε μέλος της Ισπανικής Βασιλικής Ακαδημίας (θέση που αποδέχθηκε μόλις το 1938) ενώ τάχθηκε υπέρ των εξεγερμένων κατά τον Ισπανικό Εμφύλιο, εντασσόμενος στην Ισπανική Φάλαγγα. Με αυτόν τον τρόπο αποτέλεσε έναν από τους ελάχιστους αξιόλογους διανοούμενους της πρώτης δεκαετίας της δικτατορίας του στρατηγού Φράνκο. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του επέστρεψε στην Καταλονία όπου και απεβίωσε.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Dictionary of Art Historians» (Αγγλικά) orse. Ανακτήθηκε στις 23  Απριλίου 2022.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Εουζένι δ' Ορς** |

* Ο Εουζένι δ' Ορς στο LletrA και τον Σύλλογο Συγγραφέων στα Καταλανικά
* *Eugeni d'Ors, viatge de tornada* ('Ταξίδι επιστροφής'). Ντοκιμαντέρ της Καταλανικής Τηλεόρασης για τη ζωή του Εουζένι δ'Ορς

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 59077528
* **ΕΒΕ**: 251679
* **AA**: 80806
* LCCN: n79084267
* ISNI: 0000 0003 6864 2459
* GND: 118787225
* SUDOC: 026666685
* BNF: cb11887168x (data)
* BIBSYS: 90093348
* ULAN: 500323499
* NLA: 35706370
* NDL: 00747615
* NKC: jn19981001918
* BNE: XX983819
* CiNii: DA01981563

 |

 |
Η **Ελαία** ήταν αρχαία ελληνική πόλη στην Αιθιοπία.

Χρησιμοποιούνταν ως λιμένας και βρισκόταν πάνω στην *Ελαία* νήσο. Βρισκόταν κοντά στους Δημητρίου σκοπούς, στα βορειοανατολικά της Αδούλιδος (σημερινής Μασάουα) και βορείως της νήσου Ορτεινής (Χαρτάν). Το λιμάνι αναφέρεται από τον Στράβωνα (βιβλίο ΧVI κεφάλαιο 4, παράγραφος 8) και τον Στέφανο Βυζάντιο. Η δε νήσος Ελαία ήταν η μεγαλύτερη από τις Αλαλαίες νήσους. 

Πρόκειται για τη σημερινή Νταχλάκ Κεμπίρ (Dahlak Kebir), τη μεγαλύτερη νήσο-πόλη του αρχιπελάγους Νταχλάκ. Η πόλη βρίσκεται στη δυτική πλευρά του νησιού και διαθέτει αρχαία υδραγωγεία και νεκροπόλεις από το 912 μ.Χ. καθώς και άλλα προϊσλαμικά ευρήματα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Στο λήμμα **Ελαία**: *έστι και λιμήν Αιθιοπίας και νήσοι τρεις*.

Πηγές
-----

* Στεφάνου Βυζαντίου *Εθνικά*.
Ο **Εμμανουήλ Αγγελάκης** (Αρμένοι Λασιθίου, 1855 ή 1856 - Αθήνα, 1955) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός από τη Σητεία. Υπηρέτησε ως βουλευτής.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε πιθανότατα τον Αύγουστο του 1856. Καταγόταν από φτωχή οικογένεια γεωργών και είχε άλλα 11 αδέρφια. Σπούδασε Νομικά και αποφοίτησε σε ηλικία 46 ετών. Αναγορεύτηκε διδάκτορας της Νομικής στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών. Εκλέχθηκε πληρεξούσιος (της επαρχίας Σητείας) στη γενική συνέλευση κατά τις Κρητικές Επαναστάσεις της περιόδου 1896-97 και λίγο αργότερα (1898) διορίστηκε Έπαρχος Ιεράπετρας. Στη θέση εκείνη παρέμεινε ως το 1900. Από το 1884 ως το 1891 εκλεγόταν βουλευτής Σητείας, ενώ ήταν και δύο φορές αντιπρόεδρος της Βουλής. Το 1911 διορίστηκε υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων. Ήταν Νομάρχης Μεσσηνίας ως την παραίτησή του, το 1920. Έγραψε πολλές ιστορικές μελέτες.
Απεβίωσε στην Αθήνα, σε ηλικία 100 ετών.

Έργα
----

* '"Σητειακά" (δίτομο, ο πρώτος τόμος εκδόθηκε το 1935)
* "Απομνημονεύματα 1856-1906"

Βιβλιογραφία
------------

* Ν. Παπαδάκης, "Εμμανουήλ Σ. Αγγελάκης (Η ζωή και το έργο του)", περιοδικό "Αμάλθεια", τ. 88-89.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Βιογραφία στο Sitia Press.gr, ανάκτηση 2-2-2014.
2. ↑  Μιχαήλ Κοζύρης, "Λασίθι , αγώνες και θυσίες αιώνων. Αθήνα 1969.
3. ↑  Ιωάννης Σταμέλος, "Λεύκωμα προσωπικοτήτων που συνέβαλαν στην Ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα από το Ν. Λασιθίου", Ιστορική-Λαογραφική Εταιρεία Ν. Λασιθίου, Άγιος Νικόλαος 2013.
Η **Ελεονώρα**, γερμ.: Eleonore von Löwenstein-Wertheim (16 Φεβρουαρίου 1686 - 22 Φεβρουαρίου 1753) ήταν κόρη του πρίγκιπα του Λέβενσταϊν-Βέρτχαϊμ-Ρόχεφορτ και με τον γάμο της έγινε λαντγκραβίνα της Έσσης-Ρότενμπουργκ. Βαπτισμένη ως Ελεονώρα-Μαρία-Άννα, ήταν γνωστή ως Ελεονώρα, που σημαίνει «αληθινή και αέναη ομορφιά».

Βιογραφία
---------

Ήταν η δεύτερη κόρη του Mαξιμιλιανού-Καρόλου-Αλβέρτου πρίγκιπα του Λέβενσταϊν-Βέρτχαϊμ-Ρόχεφορτ και της Μαρίας-Πολυξένης-Κούεν κόμισσας του Λίχτενμπεργκ και Μπέλαζι, και γεννήθηκε στη Βιέννη. Ο πατέρας της, που είχε εισέλθει στην αυτοκρατορική υπηρεσία από νεαρή ηλικία, ήταν αυτοκρατορικός σύμβουλος από το 1684 και έτσι αυτή γεννήθηκε στη Βιέννη, την πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας της Γερμανίας, που τότε κυβερνούσε ο Λεοπόλδος Α΄.

Η μητέρα της ήταν μέλος της οικογένειας που κυβερνούσε την κομητεία Λίχτενμπεργκ ουντ Μπέλαζι. Οι γονείς της ήταν εξαδέλφια. Η ίδια θα παντρευόταν τον εξάδελφό της. Η εκ πατρός θεία της Μαρία-Άννα πριγκίπισσα του Λέβενσταϊν-Βέρτχαϊμ-Ρόχεφορτ, είχε παντρευτεί τον Γουλιέλμο λάντγκραβο της Έσσης-Ράινφελς-Ρότενμπουργκ, πατέρα του συζύγου της Ερνέστου-Λεοπόλδου της Έσσης-Ρότενμπουργκ, ο οποίος ήταν κληρονόμος εκείνου.

Το ζεύγος παντρεύτηκε στη Φρανκφούρτη στις 9 Νοεμβρίου 1704· η νύφη ήταν 18 και ο γαμπρός 20. Έγιναν γονείς δέκα παιδιών, πέντε από τα οποία θα είχαν απογόνους. Επέζησε του συζύγου της κατά τρία έτη.

Η μεγαλύτερη εγγονή της Ελεονώρα της Σαβοΐας, έλαβε το όνομά της. Μεγαλύτερος εγγονός της ήταν ο Βίκτωρ-Αμεδαίος Γ΄ της Σαρδηνίας.

Οικογένεια
----------

Πααντρεύτηκε τον Ερνέστο-Λεοπόλδο λάντγκραβο της Έσσης-Ρότενμπουργκ και είχε τέκνα:

* Ιωσήφ (1705–1744), διάδοχος .
* Πολυξένη (1706–1735), παντρεύτηκε τον Κάρολο-Εμμανουήλ Γ΄ της Σαρδηνίας.
* Βιλελμίνη-Μαγδαληνή-Λεοπολδίνη (1707–1708), απεβ. 1 έτους.
* Γουλιέλμος (1708), απεβ. νήπιο.
* Σοφία (1709–1711), απεβ. 2 ετών.
* Φραγκίσκος-Αλέξανδρος (1710–1739), απεβ. 29 ετών.
* Ελεονώρα (1712–1759), παντρεύτηκε τον Ιωάννη-Χριστιανό των Βίττελσμπαχ, κόμη του Παλατινάτου-Ζούλτσμπαχ.
* Καρολίνα (1714–1741), παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο-Ερρίκο Α΄ των Βουρβόνων, πρίγκιπα του Κονντέ.
* Κωνσταντίνος (1716–1778), λάντγκραβος της Έσσης-Ρότενμπουργκ.
* Χριστίνα (1717–1778), παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο-Βίκτωρα των Σαβοΐας, πρίγκιπα του Καρινιάνο.

Πηγές
-----

* Hans-Günter Kittelmann: *Kleiner Führer durch die Rotenburger Quart 1627–1834 und das Fürstenhaus Hessen-Rotenburg.* Geschichtsverein Altkreis Rotenburg. Π. 28–43

Παραπομπές σε πηγές
-------------------

1. ↑  (Αγγλικά) *CERL Thesaurus*. Consortium of European Research Libraries. cnp02122143. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  (Γερμανικά) *Catalog of the German National Library*. 1070048232. Ανακτήθηκε στις 17  Ιουλίου 2021.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 315940142
* GND: 1070048232

 |

 |
Το **Εμιράτο της Κόρδοβας** ήταν ένα ανεξάρτητο εμιράτο στην Ιβηρική Χερσόνησο μεταξύ του 756 και του 929, με πρωτεύουσα την Κόρδοβα.

Μετά την κατάκτηση της Ισπανίας από τους Ομεϋάδες την περίοδο 711-718, η Ιβηρική Χερσόνησος αποτέλεσε τη νέα επαρχία του Χαλιφάτου των Ομεϋαδών. Οι κατακτητές της Ισπανίας όρισαν ως πρωτεύουσά τους την Κορδούη (Κόρδοβα) και έλαβαν από τον Ομεϋάδα χαλίφη της Δαμασκού τον τίτλο του βαλή ή εμίρη.

Το 756 ο Αμπντ αλ-Ραχμάν Α΄ αγνόησε τους Αββασίδες χαλίφηδες της Βαγδάτης και έγινε ανεξάρτητος εμίρης της Κόρδοβας. Μετά την πτώση των Ομεϋαδών από τη θέση του χαλίφη το 750, βρισκόταν για έξι χρόνια υπό καταδίωξη. Σκοπεύοντας να ξανακερδίσει κάποια θέση εξουσίας, νίκησε τους υπάρχοντες ισλαμιστές κυβερνήτες στην περιοχή της Ισπανίας, οι οποίοι είχαν αψηφήσει την παλαιά Αρχή των Ομεϋαδών, ενώνοντας τις διάφορες τοπικές ηγεμονίες σε ένα εμιράτο. Παρόλα αυτά, αυτή η πρώτη ενοποίηση της αλ-Άνταλους χρειάστηκε επιπλέον 25 έτη μέχρι την τελείωσή της (Τολέδο, Σαραγόσα, Παμπλόνα, Βαρκελώνη, κλπ.).

Για τον επόμενο ενάμιση αιώνα, οι απόγονοι του αρ-Ραχμάν συνέχισαν ως εμίρηδες της Κόρδοβας, έχοντας τυπικά τον έλεγχο επί της υπόλοιπης αλ-Ανταλούς και κάποιες φορές ακόμα και σε τμήματα της Βόρειας Αφρικής.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Emirate of Córdoba στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 5073152139991311100006
* GND: 1154419444

 |

 |
**Εορδοί** ή **Εορδαίοι**: Αρχαίοι κάτοικοι της επαρχίας - αρχαίας ελληνικής πόλης της Εορδαίας της Μακεδονίας που σχεδόν εκ των πρώτων υποτάχθηκαν στους Τημενίδες (Ηρακλείδες εξ Άργους) ιδρυτές του Μακεδονικού Βασιλείου.

Ιστορία
-------

### Οι Κάτοικοι της Εορδαίας

Οι Πελασγοί ήταν ένας από τους Προελληνικούς λαούς, που φαίνεται πως κατοίκησαν στην Εορδαία, κατά το τέλος της Νεολιθικής Εποχής, 
Ερείπια πελασγικών τειχών όπως και άλλων φρουρίων πιθανότατα της ίδιας εποχής, υπάρχουν στην Εράτειρα ή Ερέτρια. Εικάζεται ότι δεν είναι και τα μόνα.
Ιστορικοί θεωρούν ότι στις περιοχές αυτές πολλά τοπωνύμια είναι Πελασγικά ( Άρνισσα, Εορδαία ), και διαβλέπουν Πελασγική εγκατάσταση για πολλά χρόνια. 

Σημείωση : Τους προϊστορικούς χρόνους στα βόρεια σύνορα της Εορδαίας κατοικούσαν οι Πελαγόνες (η περιοχή μέχρι σήμερα ονομάζεται Πελαγονία).

### Η Προέλευση

Αρχική κοιτίδα των Εορδών θεωρείται η γύρω από τη Βεγορίτιδα χώρα, την οποία εποφθαλμιούσαν οι γείτονες Φρύγες. Η κατοχή της Εορδαίας από τους Φρύγες εικάζεται πως έγινε αμέσως μετά το 1200 π.Χ. και κράτησε ως το μέσα του 9ου π.Χ. αιώνα, Αλλά με την αναχώρηση των τελευταίων στη Μ. Ασία, η Εορδαία συνέχισε να είναι ένα χωριστό και γεμάτο ζωτικότητα και ακμή Βασίλειο.

### Μακεδονία

Οι Μακεδονικές παραδόσεις, που αναφέρει ο Ηρόδοτος(7,73) διατήρησαν την ανάμνηση για την παρουσία Φρυγών στη Δυτική και Κεντρική Μακεδονία. Με τη μετανάστευση όμως του κύριου όγκου των Φρυγών, φαίνεται ότι τα υπολείμματα τους έμειναν στην Κ. Μακεδονία, και με τον καιρό εξελληνίστηκαν. Οι κάτοικοι της Μυγδονίας ακόμη στην αρχή του 5ου αιώνα λέγονταν Φρύγες και ξεχωρίζουν απ' τους άλλους λαούς στο στρατό του Αλέξανδρου Α' (Ηρόδοτος 7.185).

Ιστορικά Πρόσωπα
----------------

Εορδοί στη καταγωγή φέρονται: ο Γενάρχης της "εν Αιγύπτω" μακεδονικής δυναστείας των Πτολεμαίων, Πτολεμαίος ο Λάγου, επίσης ο και ιδρυτής του Βασιλείου της Αιγύπτου κατά τους Ελληνιστικούς χρόνους ο Πείθων (Πόθων), γιος του Κρατεύα (σωματοφύλακα του Μ. Αλεξάνδρου) και Σατράπης αργότερα της Μηδίας, αλλά και ο Φιλίσκος, σοφός διδάσκαλος μιας των Αθηναϊκών σχολών κατά τη ρωμαϊκή περίοδο επί Αυτοκράτορα Καρακάλλα - γνωστός δια την προς τους συμπολίτες του Εορδαίους δίκη του.

Σήμερα
------

Στην σημερινή εποχή ως Εορδοί θεωρούνται οι κάτοικοι της επαρχίας Εορδαίας που έχει πρωτεύουσα την πόλη της Πτολεμαΐδας
Άποψη του προαυλίου χώρου της Όπερας του Γερεβάν, τοποθεσία της διαδηλώσεως της 24ης Απριλίου 1965.
Άποψη του Μνημείου του Τσιτσερνακαμπέρντ, τον Οκτώβριο του 2013. Η ανέγερεσή του αποτέλεσε συνέπεια της διαδηλώσεως.
Η **διαδήλωση της 24ης Απριλίου 1965 στο Γερεβάν** ήταν διαδήλωση η οποία έλαβε χώρα στις 24 Απριλίου 1965 στο Γερεβάν, ευρισκόμενο, τότε, εντός της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Αρμενίας, με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 50 ετών από την Αρμενική Γενοκτονία. Η τελευταία, θεωρείται ως ιδρυτικό γεγονός του κινήματος υπέρ μιας πολιτικής αναγνώρισης της Αρμενικής Γενοκτονίας.

Ανάλογη διαδήλωση για πρώτη φορά ελάμβανε χώρα εντός της ΕΣΣΔ. Συγκεκριμένα, 100.000 διαδηλωτές συμμετείχαν στην συγκεκριμένη διαδήλωση διάρκειας 24 ωρών επί του προαυλίου χώρου της Όπερας του Γερεβάν.

Οι διεκδικήσεις της συγκεκριμένης διαδηλώσεως ήσαν η επίσημη αναγνώριση της Αρμενικής Γενοκτονίας από την ΕΣΣΔ, καθώς και η ανέγερση σχετιζόμενου με την γενοκτονία μνημείου στο Γερεβάν. Το κύριο σύνθημά της απαιτούσε μία *«δίκαια λύση στο Αρμενικό Ζήτημα»*, ενώ συνοδευόταν από διάφορα συνθήματα σχετιζόμενα με το Καραμπάγ, καθώς και το Ναχιτσεβάν. Η συγκεκριμένη διαδήλωση αποτέλεσε την κύρια αιτία της ανεγέρσεως του μνημείου του Τσιτσερνακαμπέρντ, τα εγκαίνια του οποίου πραγματοποιήθηκαν το 1967.

Δείτε επίσης
------------

* Γενοκτονία των Αρμενίων
* Τσιτσερνακαμπέρντ

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) Jacob D. Lindy (2001). *Beyond invisible walls*. the psychological legacy of Soviet trauma, East European therapists and their patients. New York: Brunner-Routledge. σελ. 192. ISBN 9781583913185. .
2. ↑  (Αγγλικά) Conny Mithander· John Sundholm· Maria Holmgren Troy (2007). *Collective traumas*. memories of war and conflict in 20th-century Europe. Bruxelles: P.I.E.P. Lang. σελ. 33. ISBN 9789052010687. .
3. ↑  (Αγγλικά) Louise I. Shelley (1996). *Policing Soviet society*. New York: Routledge. ISBN 9780415104708. .
4. ↑  (Αγγλικά) Mark R. Beissinger (2002). *Nationalist mobilization and the collapse of the Soviet State*. Cambridge: Cambridge Univ. Press. σελ. 71. ISBN 9780521001489. .

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Αρμενία
* Πύλη:20ός αιώνας
 |

 |
Το **Ενετικό Κτηματολόγιο της Βοστίτσας** (*Catastico ordinario dei Teritorio di Vostizza*) είναι έγγραφο του 1700 που περιλαμβάνει πληροφορίες διοικητικού ενδιαφέροντος για τη Γαληνοτάτη Δημοκρατία που αφορούν την περιοχή του Αιγίου κατά την αποκαλούμενη Β΄ Περίοδο της Βενετοκρατίας στην Πελοπόννησο. Συγκεκριμένα αφορά μία ιδιαίτερη διαχειριστική καταγραφή θεμάτων νομικής, οικονομικής και χωροταξικής υφής που σχετίζονται με την ορθολογικότερη διοίκηση της κτήσης, ενώ συγχρόνως καθορίζει τις σχέσεις υποχρεώσεων ανάμεσα σε αυτήν και τους υποτελείς της.

Οι Ενετοί υπό την εποπτεία του Ενετού αρμοστή Φραγκίσκου Γριμάνι κατέγραψαν ολόκληρη την περιοχή και τους κατοικημένους τόπους της Βοστίτσας (η ονομασία του Αιγίου κατά την περίοδο αυτή). Το κτηματολόγιο φυλάσσεται στα αρχεία της Βενετίας και είναι σημαντική πηγή πληροφοριών για την περιοχή του Αιγίου την εποχή του 1700.

Πηγές
-----

* Κωνσταντίνος Ντόκος, Ιωάννα Αθανασοπούλου, *Η πόλη της Βοστίτσας και ο πληθυσμός της κατά την περίοδο της Β΄ Βενετοκρατίας 1685 - 1715*, εκδ. Εταιρεία Επιστήμης και Πολιτισμού Αιγειαλείας (ΕΤ.Ε.Π.Α), Αίγιο 2007. ISBN 978-960-89756-0-6.
* Παπαγεωργίου, Γ. (1968). *Ἡ ἱστορία τῆς Φτέρης Αἰγίου: Μέ ἀνέκδοτα ἔγγραφα ἀγωνιστῶν τοῦ 1821.* Ἀθῆναι: [χ.ἐ.] 1968.