recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η **Παγκόσμια Ημέρα Μνημείων και Τοποθεσιών**, επίσης γνωστή ως **Παγκόσμια Ημέρα Κληρονομιάς**, είναι διεθνής ημέρα εορτασμού που λαμβάνει χώρα στις 18 Απριλίου κάθε έτους σε όλο τον κόσμο με διάφορες εκδηλώσεις, όπως επισκέψεις σε μνημεία και τοποθεσίες πολιτιστικής κληρονομιάς, συνέδρια, στρογγυλά τραπέζια και αρθρογραφία σε εφημερίδες. Κάθε έτος έχει ένα ξεχωριστό θέμα, όπως για παράδειγμα ο βιώσιμος τουρισμός το 2017 και τα αγροτικά τοπία το 2019.

Ιστορία
-------

Η Διεθνής Ημέρα Μνημείων και Τοποθεσιών προτάθηκε από το Διεθνές Συμβούλιο Μνημείων και Τοποθεσιών (ICOMOS) στις 18 Απριλίου 1982 και εγκρίθηκε από την Γενική Συνέλευση της UNESCO το 1983. Στόχος της είναι η ευαισθητοποίηση σχετικά με την ποικιλομορφία της πολιτιστικής κληρονομιάς της ανθρωπότητας, την ευπάθειά της και τις προσπάθειες που απαιτούνται για την προστασία και την διατήρησή της.

Σύμβαση για την Προστασία της Παγκόσμιας Πολιτιστικής και Φυσικής Κληρονομιάς
-----------------------------------------------------------------------------

Η Σύμβαση για την Προστασία της Παγκόσμιας Πολιτιστικής και Φυσικής Κληρονομιάς ορίζει το μνημείο ως :

> Μνημεία : αρχιτεκτονικά έργα, έργα μνημειακής γλυπτικής και ζωγραφικής, κατασκευές αρχαιολογικής φύσης, επιγραφές, σπηλαιώδεις κατοικίες, τα οποία έχουν εξαιρετική παγκόσμια αξία από την άποψη της ιστορίας, της τέχνης ή της επιστήμης.
> 
>

Διεθνές Έτος Μνημείων
---------------------

Το Διεθνές Έτος Μνημείων ήταν μια αναμνηστική ημερομηνία που δημιουργήθηκε από την UNESCO το 1964. Η εφαρμογή της ημερομηνίας είχε ως στόχο της καλύτερη παγκόσμια κάλυψη της αντίληψης του μνημείου ως κτιρίου ή ιστορικού τόπου με υποδειγματικό χαρακτήρα, χάρη στην σημασία που έχει στην πορεία ζωής μιας κοινωνίας/κοινότητας και των κατοίκων της. Υπάρχουν μνημεία που χτίστηκαν ειδικά για να γιορτάζουν ή να θυμίζουν ένα επεισόδιο, μια στιγμή ή έναν χαρακτήρα της ιστορίας, και δημιουργήθηκαν από γλύπτες, αρχιτέκτονες, καλλιτέχνες κλπ. Άλλα μνημεία είναι απομεινάρια του παρελθόντος που επέζησαν στον χρόνο και καθαγιάζονται από την κοινωνία ως συλλογικά σύμβολα και ως αναφορές της μνήμης ενός λαού.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «18 April - International Day for Monuments and Sites - International Council on Monuments and Sites». *www.icomos.org*. Ανακτήθηκε στις 17 Απριλίου 2022.
2. ↑  «Home - International Council on Monuments and Sites». *www.icomos.org*. Ανακτήθηκε στις 17 Απριλίου 2022.
3. ↑
4. ↑  HORTA, M. L. P.; GRUNBERG, E.; MONTEIRO, A. Q. Guia Básico de Educação Patrimonial. Brasília: Instituto do Patrimônio Histórico e Artístico Nacional, Museu Imperial (Ministério da Cultura do Brasil). 1999. ISBN 85-87222-01-5 (in Portuguese)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος
Η **παρέλαση των κυριαρχιών** (ρωσικά: Парад суверенитетов‎, παράντ σουβερενιτέτοφ) ήταν μια σειρά ανακηρύξεων κυριαρχίας σε διάφορους βαθμούς από τα συστατικά μέλη της Σοβιετικής Ένωσης στα τέλη της δεκαετίας του 1980 και τις αρχές της δεκαετίας του 1990. Οι δηλώσεις αυτές ανέφεραν τη προτεραιότητα της εξουσίας της συνιστώσας δημοκρατίας στο έδαφός της πάνω από την κεντρική εξουσία, οδηγώντας στον Πόλεμο των Νόμων μεταξύ του κέντρου και των δημοκρατιών. Η διαδικασία ακολούθησε τη χαλάρωση της εξουσίας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης, ως αποτέλεσμα της πολιτικής ντεμοκρατιζατσίγια στην περίοδο της *περεστρόικα* του Μιχαήλ Γκορμπατσώφ. Παρά τις προσπάθειες του Γκορμπατσόφ για να διατηρήσει την ένωση στο πλαίσιο της νέας συνθήκης με τη μορφή της Ένωσης των Κυρίαρχων κρατών, σύντομα μετά πολλές συνιστώσες δημοκρατίες δήλωσαν την πλήρης ανεξαρτησία τους και η διαδικασία είχε ως αποτέλεσμα την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης.

Η πρώτη περιοχή να κηρύξει την ανεξαρτησία της ήταν η Αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία του Ναχιστεβάν (στις 19 Ιανουαρίου 1990), ωστόσο ο Χεϊντάρ Αλίγιεφ, επικεφαλής της ΣΣΔ του Αζερμπαϊτζάν, ο οποίος είχε ρίζες από το Ναχιτσεβάν, κατάφερε να κρατήσει τη δημοκρατία του Ναχιτσεβάν στο Αζερμπαϊτζάν).

Η πρώτη σοβιετική δημοκρατία που κήρυξε την ανεξαρτησία της ήταν η Εσθονική ΣΣΔ (16 Νοεμβρίου 1988: Δήλωση Κυριαρχίας της Εσθονίας, 30 Μαρτίου 1990: Διάταγμα για τη μετάβαση στην αποκατάσταση της εσθονικής ανεξαρτησίας, 8 Μαΐου 1990: Νόμος περί Κρατικών Συμβόλων, ο οποίος κήρυξε την ανεξαρτησία, 20 Αυγούστου 1991: Νόμος της Εσθονικής αποκατάστασης της Ανεξαρτησίας).

Αυτή η μαζική ακολουθία αποσχίσεων έχει υπηρετήσει ως παράδειγμα για διάφορες θεωρίες απόσχισης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Η Εκδίκηση του Παρελθόντος: τον Εθνικισμό, την Επανάσταση και την Κατάρρευση της Σοβιετική Ένωση*, ο Ρόναλντ Γκριγκόρ Suny, Stanford University Press, 1993,
2. ↑  "Крах большевистской империи: как гласность "довела" СССР" Αρχειοθετήθηκε 2021-08-21 στο Wayback Machine. *Znak*, 20 Ιανουαρίου 2017
3. ↑   Постановление ВС ЭССР от 30.03.1990
4. ↑  Закон ЭССР от 08.05.1990 О символике Эстонии
5. ↑  Ο χένρι Ε. Hale, "Η Παρέλαση των Κυριαρχιών: η Δοκιμή Θεωρίες της Απόσχισης στη Σοβιετική Ρύθμιση", British Journal of political ScienceVol. 30, No. 1, 2000, σ. 31-56
6. ↑  Emizet F. Kisangani, Vicki L. Hesli, "The Disposition to Secede: An Analysis of the Soviet Case", *Comparative Political Studies* vol. 27, January 1995, doi:10.1177/0010414095027004002
Αρχαίος βωμός στολισμένος με **παγκάρπιο**.
Ο όρος **Παγκάρπιο** (και ορθότερα *παγκάρπιον*) είναι ένας αρχαιολογικός συμβατικός όρος αρχιτεκτονικού και γλυπτικού κοσμήματος που παριστά στέφανο ή ημιστέφανο από άνθη και καρπούς.

Το κόσμημα αυτό απαντάται στην αρχαία ελληνική γλυπτική και αρχιτεκτονική κυρίως από τους ελληνιστικούς χρόνους όπου και επικρατεί ιδιαίτερα στη ρωμαϊκή περίοδο. Με το γλυπτό αυτό κόσμημα διακοσμούσαν οι αρχαίοι κυρίως βωμούς, σαρκοφάγους, καθώς και αρχιτεκτονικά μνημεία. Στους βωμούς και στις σαρκοφάγους το παγκάρπιο φέρεται σαν ημιστέφανος ή αρμαθός να κρέμεται από πάνω και εκατέρωθεν των βουκράνων ή άλλων μορφών ανθρώπων, ή μυθικών όντων, γοργόνων, Νηρηίδων, Ερώτων, ιππόκαμπων, αετών κ.λπ. Τούτο ήταν "γεγλυμμένο" (ανάγλυφο) που ξεκινούσε από τις πάνω γωνίες όπου και διέγραφε στην επιφάνεια της πλευράς ημικύκλιο εντός του οποίου πολλές φορές υπήρχε και επιγραφή.

Το παγκάρπιο είναι σύνηθες διακοσμητικό στην σύγχρονη νεοκλασσική αρχιτεκτονική, με το οποίο και στολίζονται το άνω μέρος των οικιών ή ενδιάμεσα των παραθύρων ή κάτω απ' αυτά, ακόμα δε και υπεράνω των κυρίων εισόδων των κτιρίων.
Το **Πεκίν** (αλβανικά: *Peqin*‎ ή *Peqini*, τουρκικά: *Peklin*, παλαιότερα *Κλοντιάνα*) είναι πόλη και δήμος στον νομό Ελμπασάν στην κεντρική Αλβανία. Ο δήμος σχηματίστηκε με τη μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης το 2015 μετά από συγχώνευση των πρώην δήμων Γκιοτσάι, Καρίνα, Πάγιοβα, Πεκίν, Περπαρίμ και Σέζα οι οποίοι έγιναν δημοτικές ενότητες. Η έδρα του δήμου είναι η πόλη Πεκίν. Ο συνολικός πληθυσμός είναι 26.136 (απογραφή 2011) και η συνολική έκταση 197.79 χλμ2. Ο πληθυσμός του πρώην δήμου κατά την απογραφή του 2011 ήταν 6.353 κάτοικοι.

Ιστορία
-------

Κάστρο του Πεκίν
Η πόλη χρονολογείται περίπου 2000 χρόνια πριν, και αναφέρεται ως ιλλυρικό οχυρό. Η πόλη στην αρχαιότητα ονομαζόταν Κλοντιάνα. Το σύγχρονο όνομα της πόλης προέρχεται από την οθωμανική λέξη *Μπεκλεγίν*, η οποία μεταφράζεται ως χώρος φιλοξενίας. Κατά τη διάρκεια της οθωμανικής κυριαρχίας το Πεκίν ανήκε στο Σαντζάκι του Ελμπασάν. Το οθωμανικό κάστρο του Πεκίν διατηρείται έως σήμερα μαζί με μερικά τμήματα του τζαμιού του Αμπντουραχμάν Πασά, ο οποίος ήταν ηγεμόνας της Βλαχίας και της Μολδαβίας (πρώην Μπογδανία). Το οχυρό αυτό δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια της κατασκευής της Αρχαίας Εγνατίας Οδού. Το Πεκίν αποτελούσε στάση επί της οδού με εγκαταστάσεις φιλοξενίας για τους στρατιώτες. Στο κάστρο διέμεναν πασάδες, τελευταίος εκ των οποίων ήταν ο Ντεμίρ Πασάς.

Μεταφορές
---------

Από και προς την πόλη εκτελούνται δρομολόγια λεωφορείων τα οποία συνδέουν το Πεκίν με άλλες πόλεις της Αλβανίας και του εξωτερικού. Στην πόλη υπάρχει σιδηροδρομικός σταθμός επί της γραμμής μεταξύ Δυρραχίου και Πόγραδετς. Κοντά από την πόλη διέρχεται η εθνική οδός SH7 η οποία συνδέει τη Ρογκοζίνα με το Μπραντασές

Αθλητισμός
----------

Η ποδοσφαιρική ομάδα της πόλης είναι η ΚΣ Σκουμπίνι. Η ομάδα ιδρύθηκε το 1951 και έδρα της είναι το Στάδιο Σκουμπίνι με χωρητικότητα 9.000 θεατών. Η ομάδα αγωνίζεται επί του παρόντος στη Β΄ εθνική κατηγορία της Αλβανίας.

Γνωστοί κάτοικοι
----------------

* Μουσταφά Γκινίσι, ακτιβιστής κατά τη διάρκεια του Εθνικού Απελευθερωτικού Πολέμου
* Χεκουράν Ισάι, κομμουνιστής πολιτικός μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
* Γκούγκας Μουγκάνι, ποδοσφαιριστής και προπονητής
* Αμπντουραχμάν Πασάς, πρώην ηγεμόνας της Βλαχίας και της Μολδαβίας στην Οθωμανική Αυτοκρατορία

Παραπομπές
----------

1. ↑  Νόμος 115/2014 Αρχειοθετήθηκε 2015-09-24 στο Wayback Machine.
2. ↑  «Albania: Division (Municipalities and Municipal Units) - Population Statistics, Charts and Map». *www.citypopulation.de*. Ανακτήθηκε στις 9 Ιουνίου 2019.
3. ↑  Αποτελέσματα απογραφής 2011 Αρχειοθετήθηκε 2015-09-24 στο Wayback Machine.
4. ↑  «Blue Albania - We help you to explore Albania... - Portali me i madh turistik Shqiptar». *BlueAlbania*. Ανακτήθηκε στις 9 Ιουνίου 2019.
Η **Παγκόσμια Ημέρα Ταχυδρομείων** εορτάζεται στις 9 Οκτωβρίου. Η 9η Οκτωβρίου είναι η επέτειος της ίδρυσης της Παγκόσμιας Ταχυδρομικής Ένωσης (ΠΤΕ), η οποία ιδρύθηκε το 1874 στην Ελβετία. Η ΠΤΕ ήταν ο εκκινητής μιας παγκόσμιας επανάστασης στις επικοινωνίες, εισάγοντας τη δυνατότητα της διεθνούς αλληλογραφίας μεταξύ των λαών. Η Παγκόσμια Ημέρα Ταχυδρομείων ξεκίνησε να εορτάζεται το 1969. Από τότε, χώρες απ'όλο το κόσμο συμμετέχουν στις γιορτές για να τονίσουν την σημασία της ταχυδρομικής υπηρεσίας. Πολλά πράγματα συμβαίνουν την ημέρα αυτή. Τα ταχυδρομεία σε μερικές χώρες διεξάγουν ειδικές εκθέσεις γραμματοσήμων, υπάρχουν ημέρες ανοιχτής πρόσβασης σε ταχυδρομικά κέντρα και διεξάγονται εργαστήρια για τη ταχυδρομική ιστορία. Η ΠΤΕ διοργανώνει ένα παγκόσμιο διαγωνισμό συγγραφής γραμμάτων για νέους.

Τα ταχυδρομικά συστήματα λειτουργούν εδώ και πολλούς αιώνες. Πριν από εκατοντάδες και χιλιάδες χρόνια οι άνθρωποι αλληλογραφούσαν μεταξύ τους. Τα γράμματα παραδίδονταν με τα πόδια ή από ειδικούς αγγελιοφόρους με τη βοήθεια αλόγων. Στον 17ο αιώνα άρχισαν να δημιουργούνται τα πρώτα εθνικά ταχυδρομικά συστήματα. Αυτά ήταν πιο οργανωμένα και μπορούσαν να εξυπηρετήσουν περισσότερο κόσμο. Σταδιακά οι χώρες συμφώνησαν στην διεθνή ανταλλαγή μηνυμάτων. Στα τέλη του 19ου αιώνα είχε δημιουργηθεί μια διεθνής ταχυδρομική υπηρεσία αλλά ήταν αργή και περίπλοκη. Η δημιουργία της ΠΤΕ το 1874 άνοιξε το δρόμο για την αποτελεσματική ταχυδρομική υπηρεσία που υπάρχει σήμερα. Το 1948, η ΠΤΕ έγινε οργανισμός των Ηνωμένων Εθνών.

Ιστορία
-------

Η 9η Οκτωβρίου έγινε η Παγκόσμια Ημέρα Ταχυδρομείων έπειτα από απόφαση του Συνεδρίου της ΠΤΕ στο Τόκιο της Ιαπωνίας. Η πρόταση υποβλήθηκε από τον Σρι Ανάντ Μοχάν Ναρούλα, μέλος της Ινδικής αντιπροσωπείας. Από τότε η Παγκόσμια Ταχυδρομική Υπηρεσία εορτάζεται σε όλο το κόσμο για να επισημάνει την σημασία των ταχυδρομικών υπηρεσιών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  ιταλ

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Παγκόσμια Ημέρα Ταχυδρομείων Αρχειοθετήθηκε 2017-09-24 στο Wayback Machine.
* To commemorate this special day… an article about Postcrossing appeared on "La Gazzetta del Mezzogiorno" newspaper (στα ιταλικά)
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Πειραϊκός (αποσαφήνιση).

Ο **Πειραϊκός** υπήρξε αρχαίος Έλληνας ζωγράφος. Φημίζονταν για τα αριστουργηματικά έργα του.

Βιογραφία
---------

Έδρασε τον 4ο αιώνα π.Χ. όπως μας αναφέρει ο Πλίνιος στην Φυσική Ιστορία. Τα έργα του είχαν ως αντικείμενο θέματα καθημερινά, αντικείμενα «φαγώσιμα και άλλα». Ζωγράφιζε σκηνές χειρωνακτικών επαγγελμάτων, όπως το μαγαζί του κουρέα, το εργαστήρι του τσαγκάρη, γαϊδουράκια και άλλα. Γι'αυτό τον λόγο τον ονόμαζαν «ρυπαρογράφο» ή «ρωπογράφο», δηλαδή «ζωγράφο ευτελών αντικειμένων», σε αντίθεση με τους μεγαλογράφους που ασχολούντο με θέματα από την μυθολογία, τους ήρωες, τις μάχες και τα λοιπά. Σύμφωνα με τον Πλίνιο πάντα, τα έργα του είχαν απίστευτο ρεαλισμό και έπαιρναν βραβεία ακριβότερα από τα μεγάλα έργα πολλών άλλων ζωγράφων.

Πηγές
-----

* Πανεπιστήμιο του Σικάγου, G. Daniel Massad
* Meyers grosses Konversations-Lexikon
Τα ***Ακαδημεικά Αναγνώσματα*** είναι τετράτομο γλωσσολογικό σύγγραμμα του θεμελιωτή της γλωσσολογίας στην Ελλάδα Γεωργίου Ν. Χατζιδάκι. Η πρώτη έκδοση αυτού του έργου έγινε κατά την περίοδο 1902-1904, ενώ η δεύτερη έκδοση κατά την περίοδο 1924-1931.

Στους δύο πρώτους τόμους των *Ακαδημεικών Αναγνωσμάτων* εξετάζεται η ελληνική, η λατινική και η ινδική γραμματική, και ερμηνεύονται τα τυπικά και φωνητικά φαινόμενα της ελληνικής γλώσσας, η οποία εξετάζεται ως ένα αδιάσπαστο σύνολο, από τα ομηρικά έπη μέχρι τη νεότερη εποχή. Ο τρίτος και ο τέταρτος τόμος του έργου περιλαμβάνουν τη «γενική γλωσσική» και μία σύντομη ιστορία της επιστήμης της γλωσσολογίας.

Πηγές
-----

* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* (Χάρη Πάτση), τόμος 3 (1967)
Ο **ακανθίτης** (αγγλ. acanthite) είναι θειούχο ορυκτό του αργύρου. Οφείλει το όνομά του στο σχήμα των κρυστάλλων του, οι οποίοι εμφανίζονται, τις περισσότερες φορές, να έχουν μορφή αγκαθιών (λεπτοί και μακρείς πρισματικοί).

Εμφάνιση, παραγενέσεις
----------------------

Εμφανίζει πολυμορφικότητα με τον **αργεντίτη**, ο οποίος έχει την ίδια χημική σύσταση αλλά κρυσταλλώνεται στο κυβικό σύστημα. Ο αργεντίτης είναι σταθερός σε θερμοκρασίες άνω των 173ο C και, αν ψυχθεί από τήγμα, σχηματίζει κρυστάλλους σε σχήματα κύβου, οκταέδρου και δωδεκαέδρου. Σε περαιτέρω ψύξη ο αργεντίτης μετατρέπεται στη μονοκλινή μορφή του ακανθίτη. Η μετατροπή αυτή έχει ως συνέπεια την παραμόρφωση των κρυστάλλων σε ακανόνιστα σχήματα, μερικοί όμως διατηρούν το αρχικό κυβικής συμμετρίας σχήμα (ψευδομορφισμός).

Αποτελεί σχετικά κοινό ορυκτό σε υδροθερμικές φλέβες θειούχων αποθέσεων όχι πολύ υψηλών θερμοκρασιών. Εμφανίζεται, επίσης, σε μεταλλευτικές ζώνες δευτερογενούς εμπλουτισμού. Αποτελεί σημαντικό μετάλλευμα αργύρου, το δεύτερο σημαντικό μετά τον γαληνίτη.

Σχετίζεται με αυτοφυή άργυρο, γαληνίτη, βορνίτη, προυστίτη, πυραργυρίτη, στεφανίτη, χαλκοπυρίτη, σφαλερίτη, ασβεστίτη και χαλαζία.

Ανευρίσκεται σε όλα σχεδόν τα ορυχεία αργυρομεταλλευμάτων αλλά και σε πολλά μικτών θειούχων. Σημαντικές αποθέσεις του με καλοσχηματισμένους κρυστάλλους απαντούν στην περιοχή Jáchymov της Τσεχίας, στη Γερμανία (Σαξονία, όρη Χαρτς, Αγγλία (περιοχή Κορνουάλλης), Νορβηγία (Kongsberg), Νότια Ρωσία, Μεξικό (περιοχές Arizpe, Σονόρα, Τσιχουάουα και Ζακατέκας), ΗΠΑ (Νεβάδα, Μοντάνα) Καναδά (περιοχές Οντάριο και Κεμπέκ, Χιλή και Περού.

Στην Ελλάδα απαντά στη νήσο Τήνο (παραλία Απηγανιάς και Πάνορμος), στα μεταλλεία Λαυρίου (Καμάριζα, Πλάκα, Σούνιο) και στη νήσο Εύβοια (ορυχείο Καλλιανού).

Πηγές
-----

* Handbook of Mineralogy
* Mindat.org
* Galleries.com
* Webmineral.com
* Minerals.net

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος ορυκτών
* Κατάλογος ορυκτών των μεταλλείων Λαυρίου

Βιβλιογραφία
------------

* James Dwight Dana, *Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks*, READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244
* Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil, *A Field Guide to Rocks and Minerals*, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 039591096X
* Walter Schumann, R. Bradshaw, K. A. G. Mills, *Handbook of Rocks, Minerals and Gemstones*, Houghton Mifflin Harcourt, 1993 ISBN 0395511372
Συντεταγμένες: 48°54′00″N 9°11′45″E﻿ / ﻿48.90000°N 9.19583°E﻿ / 48.90000; 9.19583

Το **Ανάκτορο του Λούντβιχσμπουρκ** (γερμανικά: Schloss Ludwigsburg) είναι ιστορικό κτήριο που βρίσκεται στην πόλη Λούντβιχσμπουρκ της Γερμανίας, 12 χιλιόμετρα βόρεια από το κέντρο της Στουτγάρδης. Είναι ένα από τα μεγαλύτερα μπαρόκ παλάτια της Γερμανίας και διαθέτει έναν μεγάλο κήπο αυτού του ρυθμού.

Ιστορία
-------

Η ανέγερση του ανακτόρου ξεκίνησε στις 17 Μαΐου 1704 από τον Εβεράρδο Λουδοβίκο, δούκα της Βυρτεμβέργης, σε μια εποχή που η αρχιτεκτονική μπαρόκ επικρατούσε στη Γερμανία. Ένα χρόνο αργότερα, η περιοχή ονομάστηκε Λούντβιχσμπουρκ (πύργος του Λουδοβίκου). Στις 17 Αυγούστου 1709, ο δούκας ίδρυσε την πόλη του Λούντβιχσμπουρκ, ακριβώς δίπλα στο παλάτι, αντιγράφοντας την εγγύτητα του Ανακτόρου των Βερσαλλιών με το Παρίσι. Προηγουμένως, δουκικό παλατι ήταν το μικρό και απηρχαιωμένο Παλαιό Ανάκτορο, στην καρδιά της Στουτγάρδης. 

Η κατασκευή του ανακτόρου ολοκληρώθηκε το 1733 και από τότε έως το 1918 αποτέλεσε το επίσημο ανάκτορο των δουκών, εκλεκτόρων και βασιλέων της Βυρτεμβέργης. Οι διάδοχοι του Εβεράρδου Λουδοβίκου τροποποίησαν το αρχικό σχέδιο του παλατιού, ειδικά ο δούκας Κάρολος Ευγένιος και ο βασιλιάς Φρειδερίκος, με αποτέλεσμα σήμερα να κυριαρχούν τρία αρχιτεκτονικά στυλ στο κτίριο—το μπαρόκ, το ροκοκό κα το αυτοκρατορικό.

Το 1740 κατασκευάστηκε ένα νέο ανάκτορο στη Στουτγάρδη και πολλοί δούκες και βασιλείς το προτίμησαν για κύρια κατοικία τους. Το Λούντβιχσμπουρκ παρέμεινε επίσης σε χρήση, όμως υπό τον βασιλιά Γουλιέλμο Α' το παλάτι και οι κήποι του παρήκμασαν επειδή ο μονάρχης, αντίθετα με τους προκατόχους του, δεν έδειξε ενδιαφέρον για το Λούντβιχσμπουρκ.

Το κτίριο παρέμεινε ακέραιο κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και τη δεκαετία του 1950 επισκευάστηκε και ανακαινίστηκε. Από το 1953, το ανάκτορο και οι κήποι του είναι ανοιχτοί στο κοινό και φιλοξενούν την έκθεση "Ανθισμένο μπαρόκ" (Blühendes Barock), η οποία προσελκύει χιλιάδες επισκέπτες κάθε χρόνο.

Το θέατρο του παλατιού είναι ένα από τα παλαιότερα στην Ευρώπη και ο μηχανικός εξοπλισμός του είναι ακόμα σε λειτουργία από το 1758.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8  *Corpus der barocken Deckenmalerei in Deutschland*.
2. ↑  (Γερμανικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά) *archINFORM*. 4768. Ανακτήθηκε στις 31  Ιουλίου 2018.
3. ↑  (Γερμανικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά) *archINFORM*. Ανακτήθηκε στις 30  Ιουλίου 2018.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Schloss Ludwigsburg στο Wikimedia Commons
* Ludwigsburg Palace (επίσημη ιστοσελίδα του παλατιού)

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 159266799
* LCCN: nr88005019
* ISNI: 0000 0001 2375 7872
* GND: 4210422-1

 |

 |
Η **Παγκόσμια Ημέρα Βιοποικιλότητας** εορτάζεται κάθε χρόνο στις 22 Μαΐου. Καθιερώθηκε το 1993 από τα Ηνωμένα Έθνη για την καλύτερη κατανόηση και ευαισθητοποίηση σε θέματα βιοποικιλότητας. Η ποικιλία των ζωικών και φυτικών ειδών είναι ουσιαστικής σημασίας για την ανθρώπινη ύπαρξη και διαδραματίζει σημαντικό ρόλο για τη βιώσιμη ανάπτυξη και την εξάλειψη της φτώχειας.

Σύμφωνα με εκθέσεις του ΟΗΕ, το 12% του συνόλου των πτηνών του πλανήτη και το 10% των φυτών και των ζώων της Γης απειλούνται με εξαφάνιση, εξαιτίας των ανθρώπινων δραστηριοτήτων και της υποβάθμισης των βιοτόπων. Ο επιστήμονες προειδοποιούν ότι έως το 2050 θα έχει εξαφανιστεί το ένα τρίτο της πανίδας από τη Γη, εξαιτίας των κλιματικών αλλαγών.
Ο **Γρηγόριος Α΄** (άκμασε 954 - 1012) από τον Οίκο του Τούσκουλου ήταν κόμης του Τούσκουλου κάποια στιγμή μεταξύ 954 και 1012. Έγινε ύπατος και δούκας (consul et dux) το 961, εκλαμπρότατος ανήρ (vir illustrissimus) το 980, έπαρχος του ναυτικού (praefectus navalis) το 999. Ήταν γιος του Aλμπέρικ Β΄ (γιου του Aλμπέρικ Α΄ του Σπολέτo και της Mαροζίας) και της Άλντα του βιέν (κόρης του Ούγκου της Λομβαρδίας και της δεύτερης συζύγου του Άλντας ή Χίλντας). Ετεροθαλής αδελφός του ήταν ο πάπας Ιωάννης ΙΒ΄.

Κατείχε τις πόλεις Γκαλέρια, Άρτσε, και Πρενέστε και τον τίτλο του παλατινού κόμη, ο τίτλος αναφέρεται στο παλάτι του Λατερανού. Ήταν ο πρώτος που έφερε τον τίτλο κόμης του Τούσκουλου και περιήλθε σε όλους τους απογόνους του. Έλαβε επίσης τους τίτλους του *εξαιρετικού ανδρός (excellentissimus vir)* και του αποστολικού πρύτανη (rector) του Αγίου Ανδρέα, τους οποίους έλαβε ο Γρηγόριος Α΄ το 980. Το 981 ο Γρηγόριος έφερε τον τίτλο ύπατος, δούκας και συγκλητικός των Ρωμαίων (*Romanorum consul, dux et Senator)*.

Εκτός από οικείος και σύμμαχος των παπών, ιδιαίτερα του Σιλβέστρου Β΄, ο Γρηγόριος Α΄ υπηρέτησε επίσης ως έπαρχος των νηών (*praefectus navalis)* των βασιλέων Όθωνα Α΄ και Όθωνα Β΄ των Φράγκων. Ωστόσο στις 6 Φεβρουαρίου 1001 ονομάστηκε "επικεφαλής της Δημοκρατίας" από τους Ρωμαίους, επειδή ηγήθηκε της εξέγερσης κατά του Όθωνα Γ΄ και εκδίωξε τους Κρεσέντι. Το 1002 οι τελευταίοι επέστρεψαν στην εξουσία και έπρεπε να αποκηρύξει τον τίτλο του.

Το τέλος του μαρτυρείται πριν από τις 11 Ιουνίου 1012, όταν ο διάδοχός του, Θεοφύλακτος, εξελέγη ως πάπας Βενέδικτος Η΄.

Οικογένεια
----------

Από τη σύζυγό του Μαρία (απεβ. το 1013) απέκτησε τέκνα:

* Θεοφύλακτος, ο οποίος έγινε ο πάπας Βενέδικτος Η΄ .
* Aλμπέρικ Γ΄ κόμης του Τούσκουλου, τον διαδέχθηκε και στους τίτλους του.
* Ρωμανός, ο οποίος έγινε ο πάπας Ιωάννης ΙΘ΄.
* Mαροζία ΙΙΙ, παντρεύτηκε τον Θρασαμούνδο Γ΄ δούκα του Σπολέτo. Μαζί, οι Οίκοι του Τούσκουλου και του Σπολέτο ήταν οι κυρίαρχες κοσμικές δυνάμεις στην κεντρική Ιταλική χερσόνησο, η μία αντιπροσωπευτική της βασιλικής εξουσίας και η άλλη, του Γρηγορίου Α΄, του πάπα.

Παραπομπές σε πηγές
-------------------
Ο **Γρηγόριος** ήταν βυζαντινός στρατηγός στα τέλη του 10ου αρχές 11ου αιώνα.

Ο Γρηγόριος είναι γνωστός από επιγραφή στα ελληνικά που σώζεται σε ναό στο Εγκρέκ κοντά στο σημερινό Ερζερούμ της Τουρκίας, τότε Εγκρέκ της Αρμενίας. Ο Γρηγόριος αναφέρεται ως πατρίκιος και στρατηγός Λαρίσσης, πιθανότατα της Στρατηγίδος Λάρισας Καππαδοκίας, και Μακεδονίας. Ο Γρηγόριος ήταν από τους στρατηγούς που διορίσθηκαν από τον Βασίλειο Β΄ στις περιοχές που προσάρτησε στα Αρμενικά εδάφη, τοπικούς διοικητές, στις αρχές του 11ου αιώνα και πιθανότατα είχε συμμετάσχει στην εκστρατεία του.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Γεώργιος Α. Λεβενιώτης, *Η πολιτική κατάρρευση του Βυζαντίου στην ανατολή*, Θεσσαλονίκη 2007, που διανέμεται με άδεια (CC BY-SA 4.0), σελ. 130
Ο **Γρηγόριος** ήταν βυζαντινός πριμικήριος, βαϊούλος, πρωτοσπαθάριος και στρατηγός του 9ου αιώνα επί αυτοκράτορα Βασιλείου Α΄.

Ο Γρηγόριος ήταν στρατηγός στο Οτράντο που ανήκε στο Θέμα Καλαβρίας και στις 25 Δεκεμβρίου του 876 εισήλθε στο Μπάρι μετά από πρόσκληση των κατοίκων, ανέλαβε τότε διοικητής στο νέο Θέμα Λογγοβαρδίας που ήταν και ο πρώτος του κυβερνήτης. Την ίδια χρονιά ο Γρηγόριος είχε καταλάβει το Μπάρι αποκαθιστώντας τον Βυζαντινό έλεγχο στον Ιταλικό νότο, τότε δόθηκε και το όνομα Λογγοβαρδία στην περιοχή.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Tessa Garton - Early Romanesque Sculpture in Apulia, Garland Pub. 1984, σελ. 17
2. ↑  Strateghi e catapani bizantini a Bari (876-1071) di Vito Ricci
3. ↑  Mark Whittow-The Making of Byzantium, 600-1025, σελ 308 308
To **Διαδημοτικό Φεστιβάλ Ερασιτεχνικού Θεάτρου Δήμων Αττικής** είναι μη διαγωνιστικό φεστιβάλ ερασιτεχνικών θεατρικών σχημάτων που διοργανώνεται ανελλιπώς από το 2007. Ο κάθε δήμος εκπροσωπείται από μία ή δύο θεατρικές ομάδες που πραγματοποιούν παραστάσεις σε όλους τους συμμετέχοντες δήμους στην περίοδο καλοκαιριού και φθινοπώρου με ελεύθερη είσοδο. Μέχρι στιγμής (2017) έχουν ανέβει από του συμμετάσχοντες δήμους 76 διαφορετικές παραστάσεις, συν αρκετές ακόμα από φιλοξενούμενους.

Ιστορία
-------

Το 1ο Διαδημοτικό Φεστιβάλ Ερασιτεχνικού Θεάτρου διοργανώθηκε με πρωτοβουλία του θεατρικού εργαστηρίου *Εν-Δράσει* του Δήμου Ταύρου και με τη στήριξη της Τ.Ε.Δ.Κ.Ν.Α. Συμμετείχαν οι Δήμοι Αιγάλεω, Κορυδαλλού, Μαραθώνα, Ρέντη και Ταύρου. Έκτοτε έχουν συμμετάσχει 15 Δήμοι της Αττικής αλλά στα πλαίσιά του έχουν πραγματοποιηθεί παραστάσεις και από φιλοξενούμενους (π.χ. Δίστομο, Κόρινθος, Ηλιούπολη, ΤΕΙ Αθήνας κλπ).

Το 2017 Το φεστιβάλ τέθηκε υπό την αιγίδα της Περιφέρειας Αττικής και την πιστοποίηση EFFE Label 2017-2018 (αξιόλογου φεστιβάλ) της Ένωσης Ευρωπαϊκών Φεστιβάλ (EFA) και την υποστήριξη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Η αξιολόγηση που έλαβε το Διαδημοτικό Φεστιβάλ Ερασιτεχνικού Θεάτρου Δήμων Αττικής ήταν η ακόλουθη: «Ένα πρωτότυπο φεστιβάλ ερασιτεχνικού θεάτρου, με ισχυρό αντίκτυπο στην τοπική κοινωνία, το οποίο διευρύνει το κοινό του θεάτρου σε περιοχές των Αθηνών με διαφορετικό κοινωνικοοικονομικό υπόβαθρο.»

Διοργανώσεις
------------

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| **Διοργάνωση** | **Δήμοι** | **Φιλοξενούμενοι** |
| 1 | Αιγάλεω, Κορυδαλλός, Μαραθώνας, Αγ.Ι.Ρέντης, Ταύρος |  |
| 2 | Ταύρος, Αγ.Ι.Ρέντης, Μαραθώνας, Αιγάλεω, Πετρούπολη, Αγ. Παρασκευή, Κορυδαλλός |  |
| 3 | Ταύρος, Αγ.Ι.Ρέντης, Μαραθώνας, Πέραμα, Μοσχάτο, Αγ. Παρασκευή, Κορυδαλλός | Ηλιούπολη |
| 4 | Μοσχάτο-Ταύρος, Νίκαια-Ρέντης, Μαραθώνας, Ίλιο, Αγ. Παρασκευή |  |
| 5 | Μοσχάτο-Ταύρος, Νίκαια-Αγ.Ι.Ρέντης, Αγία Παρασκευή, Ιλίο, Καισαριανή, Διονύσος | Δίστομο |
| 6 | Μοσχάτο-Ταύρος, Νίκαια-Αγ.Ι.Ρέντης, Αγία Παρασκευή, Ιλίο, Καισαριανή, Διονύσος |  |
| 7 | Μοσχάτο-Ταύρος, Νίκαια-Αγ. Ι.Ρέντης, Κορυδαλός, Ιλίο, Διονύσος, Αγίας Παρασκευής  |
| 8 | Μοσχάτο-Ταύρος, Νίκαια-Αγ.Ι.Ρέντης, Αγία Παρασκευή, Ιλίο, Περιστερί, Διονύσος | Δίστομο |
| 9 | Μοσχάτο-Ταύρος, Νίκαια-Αγ. Ι. Ρέντης, Αγ. Παρασκευή, Περιστερί, Κερατσινί-Δραπετσώνα | Δίστομο, Ίλιο, ΤΕΙ Αθήνας |
| 10 | Μοσχάτο-Ταύρος, Νίκαια-Αγ.Ι.Ρέντης, Αγ. Παρασκευή, Περιστερί, Κερατσινί-Δραπετσώνα, Αγίος Δημητρίος, Αλίμος |  |

Επίσημη σελίδα
--------------

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Εν δράσει - 1o Διαδημοτικό». *en-drasei.gr*. Ανακτήθηκε στις 4 Ιουνίου 2017. [*νεκρός σύνδεσμος*]
2. ↑  «http://www.mcf.gr». *www.mcf.gr* (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Ιουνίου 2017. Ανακτήθηκε στις 4 Ιουνίου 2017.  Εξωτερικός σύνδεσμος στο `|title=` (βοήθεια)
3. ↑  «Το Διαδημοτικό Φεστιβάλ Ερασιτεχνικού Θεάτρου Δήμων Αττικής έλαβε την πιστοποίηση EFFE Label 2017-2018 | Άρμα Τέχνης». *www.armatexnis.gr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Μαΐου 2017. Ανακτήθηκε στις 4 Ιουνίου 2017.
4. ↑  «Home | EFFE». *www.effe.eu* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 4 Ιουνίου 2017.
Στην τεχνολογία λογισμικού, η **μεθοδολογία ανάπτυξης λογισμικού** (ή **διαδικασία ανάπτυξης λογισμικού** ή **ανάπτυξης εφαρμογών**) είναι μία διαίρεση της ανάπτυξης λογισμικού σε διακριτές φάσεις (ή στάδια) με σκοπό τον καλύτερο σχεδιασμό και διαχείριση.

Κοινές μεθοδολογίες περιλαμβάνουν τη μέθοδο του κύκλου ζωής (καταρράκτη), του πρωτοτύπου, την επαυξητική μέθοδο, τη σπειροειδή ανάπτυξη, τη μέθοδο ταχείας ανάπτυξης, του ακραίου προγραμματισμού και την ευέλικτη μεθοδολογία.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

Παραπομπές
----------

1. ↑  Γιακουμάκης, Μανόλης (2009). *Τεχνολογία λογισμικού*. Αθήνα: Σταμούλη Α.Ε. σελ. 771. ISBN 9789603517832.
2. ↑  Κιουντούζη, Ευάγγελου (2009). *Μεθοδολογίες ανάλυσης και σχεδιασμού πληροφοριακών συστημάτων*. Αθήνα: Μπένου Ε. σελ. 734. ISBN 978-960-359-039-2.
Ο **Ούγος Ε΄ των Λουζινιάν** ή **Ούγος ο Δίκαιος** ή **Ούγος ο Ευσεβής**, (Γαλλική γλώσσα : *Hugues V la foire ou le pieux*, απεβ. 8 Οκτωβρίου 1060) από τον Οίκο του Λουζινιάν ήταν o 5ow κύριος του Λουζινιάν και του Κουσέ. Ήταν γιος του Ούγου Δ΄, κυρίου του Λουζινιάν και της Ωντεάρντ/Αλντιάρντ, κόρης του Ραλφ, υποκόμη. Διαδέχθηκε τον πατέρα του π. το 1026. Μαζί με τον αδελφό του Ρόργκο εμφανίζονται ως μάρτυρες σε καταστατικά των μονών Σαιν-Μαισέν, Σαιν-Συπριέν και Νουαγιέ. Η σύζυγός του Αλμοντίς ήταν κόρη του κόμη του Λα Μαρς και μέσω αυτής οι απόγονοί του διεκδίκησαν το Λα Μαρς.
Όταν ο επικυρίαρχός του Γουλιέλμος Η΄ της Ακουιτανίας δούκας της Ακουιτανίας ενεπλάκη σε πόλεμο με τον Γουλιέλμο Δ΄, κόμη της Τουλούζης (γιο της Αλμοντίς από τον δεύτερο γάμο της), η Αλμοντίς τον έπεισε να λάβει το μέρος του γιου της. Τότε ο δούκας πολιόρκησε το Λουζινιάν· όταν ο Ούγος Ε΄ βγήκε για προμήθειες, σκοτώθηκε.
Τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Ούγος ΣΤ΄.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε την Αλμοντίς, κόρη του Βερνάρδου Α΄ κόμη του Λα Μαρς και είχε τέκνα:

* Ούγος ΣΤ΄ του Λουζινιάν π. 1039/π. 1043-π. 1103/1110, κύριος του Λουζινιάν και ως Ούγος Α΄ κόμης του Λα Μαρκ.
* Ιορδάνης
* Μελισένντε γενν. πριν το 1055, παντρεύτηκε τον Σίμωνα Α΄ επίτροπο (vidame) του Παρτεναί.

Μετά, με το επιχείρημα της κοντινής συγγένειας εξ' αίματος, ο Ούγος Ε΄ την αποκήρυξε. Έτσι η Αλμοντίς έκανε το 1400 δεύτερο γάμο με τον Πονς της Τουλούζης. Το 1053 την απήγαγε και τη νυμφεύτηκε ο Ραϋμόνδος Βερεγγάριος Α΄ της Βαρκελώνης, με αποτέλεσμα ο Πάπας Βίκτωρ Β΄ να τους αφορίσει για τον αθέμιτο γάμο τους.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.
2. ↑  Painter 1957, σ. 33
3. ↑  Painter 1957, σ. 33
4. ↑  Painter 1957, σ. 33
5. ↑  Coureas & Riley-Smith 1995, σ. 39
6. ↑  Painter 1957, σ. 33

Πηγές
-----

* Coureas, Nicholas; Riley-Smith, Christopher, eds. (1995). Cyprus and the Crusades. Cyprus Research Centre and SSCLE: Nicosia.
* Painter, Sidney (1957). "The Lords of Lusignan in the Eleventh and Twelfth Centuries". Speculum. The Chicago University Press. Τόμος. 32
Στη Χημεία και ειδικότερα τη Βιοχημεία ως **αλειφατικός υδρογονάνθρακας** χαρακτηρίζεται οποιοσδήποτε υδρογονάνθρακας του οποίου τα άτομα συνδέονται κατά τέτοιο τρόπο ώστε να διατηρούν ανοικτή ευθύγραμμη αλυσίδα με ή χωρίς διακλαδώσεις, και όχι κλειστό δακτύλιο, σε αντίθεση με τον αλεικυκλικό υδρογονάνθρακα

Όπως οι αλειφατικές ενώσεις, ομοίως και οι αλειφατικοί υδρογονάνθρακες ονομάζονται "άκυκλοι" ή "λιπαροί υδρογονάνθρακες", αν και πολλοί επιστήμονες θεωρούν τους άκυκλους ως υποδιαίρεση των αλειφατικών, παράλληλα με τους αλεικυκλικούς υδρογονάνθρακες που παρουσιάζουν πολλές ομοιότητες ιδιοτήτων.

Οι αλειφατικοί υδρογονάνθρακες διακρίνονται σε:

1. Αλκάνια ή Παραφίνες (κεκορεσμένοι υδρογονάνθρακες).
2. Αλκένια ή Ολεφίνες (ακόρεστοι υδρογονάνθρακες με ένα διπλό δεσμό).
3. Αλκίνια ή Αλκετιλένια (ομοίως ακόρεστοι υδρογονάνθρακες με ένα όμως τριπλό δεσμό), και
4. Αλκαδιένια (ακόρεστοι υδρογονάνθρακες που φέρουν 2 διπλούς δεσμούς).
Στη γεωμετρία, το **δεκαεννεάγωνο** ή **δεκαεννιάγωνο** (από τις ελληνικές λέξεις *δεκαεννέα* και *γωνία*) είναι ένα οποιοδήποτε πολύγωνο σχήμα με 19 πλευρές και 19 κορυφές. Οι εσωτερικές γωνίες οποιουδήποτε απλού δεκαεννεαγώνου έχουν άθροισμα 3060 μοίρες (°). Το σύμβολο Schläfli του δεκαεννεαγώνου είναι {19}.

Κανονικό δεκαεννεάγωνο
----------------------

Συνήθως ο όρος αναφέρεται σε ένα κανονικό δεκαεννεάγωνο, στο οποίο όλες οι πλευρές και όλες οι γωνίες είναι ίσες μεταξύ τους. Σε ένα τέτοιο δεκαεννιάγωνο, οι εσωτερικές γωνίες είναι ίσες με 161°03΄ περίπου η καθεμιά.

Η ακτίνα του περιγεγραμμένου κύκλου ενός κανονικού δεκαεννεαγώνου με μήκος πλευράς *α* είναι:

{\displaystyle R={\frac {a}{2}}\csc {\frac {180}{19}}} (η γωνία 180/19 σε μοίρες)
όπου *csc* είναι η συντέμνουσα, δηλαδή το αντίστροφο του ημιτόνου.

Το εμβαδό (E) ενός κανονικού δεκαεννεαγώνου με μήκος πλευράς *α* δίνεται από τη σχέση:

{\displaystyle E={\frac {19}{4}}a^{2}\cot {\frac {\pi }{19}}}  
{\displaystyle \simeq 28,4652\,a^{2}.}
### Κατασκευή κανονικού δεκαεννεαγώνου

Το κανονικό δεκαεννεάγωνο δεν είναι δυνατό να κατασκευασθεί με κανόνα και διαβήτη

### Πολύγωνα Petrie

Το κανονικό δεκαεννεάγωνο είναι το πολύγωνο Πέτρι για ένα πολύτοπο περισσότερων διαστάσεων, που παρατίθεται παρακάτω σε skew ορθογώνια προβολή:

|  |
| --- |
| 18-simplex (18D) |

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Δεκαεννεάγωνο** |

* Weisstein, Eric W. "Enneadecagon" από το MathWorld.

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Κανονικά πολύγωνα |
| --- |
|  |
| 1–20 πλευρών | 
* Μονόγωνο
* Δίγωνο
* Ισόπλευρο τρίγωνο
* Τετράγωνο
* Πεντάγωνο
* Εξάγωνο
* Επτάγωνο
* Οκτάγωνο
* Εννεάγωνο
* Δεκάγωνο
* Ενδεκάγωνο
* Δωδεκάγωνο
* Δεκατριάγωνο
* Δεκατετράγωνο
* Δεκαπεντάγωνο
* Δεκαεξάγωνο
* Δεκαεπτάγωνο
* Δεκαοκτάγωνο
* Δεκαεννεάγωνο
* Εικοσάγωνο
 |
|  |
| Μεγαλύτερα των 20 πλευρών | 
* Εικοσιμονόγωνο
* Εικοσιτετράγωνο
* Εικοσιπεντάγωνο
* Τριακοντάγωνο
* Τριακοντάδίγωνο
* Τετράκονταγωνο
* Πεντάκονταγωνο
* Εξακοντάγωνο
* Επτακοντάγωνο
* Οκτακόνταγωνο
* Εννεάκονταγωνο
* Εκατοντάγωνο
* 257-γωνο
* Χιλιάγωνο
* Μυριάγωνο
* 65537-γωνο
* Δεκακιςμυριάγωνο
* Μεγάγωνο
* Απειρόγωνο
 |
|  |
| Αστεροειδή 5–12 πλευρών | 
* Πεντάγραμμα
* Εξάγραμμα
* Επτάγραμμα
* Οκτάγραμμα
* Εννεάγραμμα
* Δεκάγραμμα
* Ενδεκάγραμμα
* Δωδεκάγραμμα
 |

 |
Ο **Ανατόλι Ζουρπένκο** (Βόλγκογκραντ, 5 Νοεμβρίου 1975 - 24 Οκτωβρίου 2022) ήταν Ρώσος -με ελληνική υπηκοότητα- πρώην καλαθοσφαιριστής. Είχε ύψος 2,10μ και αγωνιζόταν ως πάουερ φόργουορντ αλλά και ως σέντερ. Το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του, που διήρκεσε δεκαπέντε χρόνια, το πέρασε στην Ελλάδα αγωνιζόμενος συνολικά σε επτά ομάδες.

Σταδιοδρομία
------------

Αν και γεννημένος στη Ρωσία (τότε Σοβιετική Ένωση), στο Βόλγκογκραντ, ο Ζουρπένκο ήρθε στην Ελλάδα σε πολύ νεαρή ηλικία (ως παιδί) με την οικογένειά του. 

Πρώτος σταθμός της επαγγελματικής του σταδιοδρομίας ήταν ο Σπόρτιγκ τη σεζόν 1994-95. 

Υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο με τον Ολυμπιακό το 1995. Στον Ολυμπιακό παρέμεινε για τρία χρόνια, κατακτώντας μάλιστα δύο Πρωταθλήματα Ελλάδας (1996, 1997), ένα Κύπελλο Ελλάδας (1997) και μία Ευρωλίγκα (1997). Επίσης, αγωνίστηκε και στον τελικό του ΝΒΑ-FIBA Τουρνουά OPEN το 1997, έχοντας ως αντίπαλο τους Σικάγο Μπουλς του Μάικλ Τζόρνταν.

Το 1998 μεταπήδησε στον Αθλητικό Σύλλογο Παπάγου, στον οποίο παρέμεινε για ένα χρόνο.

Την περίοδο 1999-00, ο Ζουρπένκο αγωνίστηκε με τη φανέλα του Γ.Σ. Αμαρουσίου.

Τον Ιούνιο του 2000, ο Ανατόλι Ζουρπένκο υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με τον Α.Ο. Νήαρ Ηστ. Μάλιστα με τη φανέλα της ομάδας από την Καισαριανή είχε αναδειχθεί και καλύτερος μπλοκέρ του πρωταθλήματος το 2001. Στην ομάδα παρέμεινε για περίπου τρία χρόνια.

Μετά το πέρασμά του από τον Α.Ο. Νήαρ Ηστ Καισαριανής, ο Ζουρπένκο αγωνίστηκε αρχικά με τη φανέλα του Πανελληνίου τη σεζόν 2002-03 και επέστρεψε στο Σπόρτιγκ το 2003 και έμεινε μέχρι το 2005. 

Το 2005 αγωνίστηκε για πρώτη φορά στη Ρωσία για λογαριασμό της Βολζαλίν κι επέστρεψε το 2006 στην Ελλάδα για τον Ηλυσιακό τη σεζόν 2006-07, που ήταν και η τελευταία του παρουσία σε ελληνική ομάδα.

Κατά την περίοδο 2007-08 επέστρεψε στη Ρωσία για λογαριασμό της Βολζαλίν ΓΕΣ Βόλσκι, η οποία αποτέλεσε και την τελευταία ομάδα της καριέρας του, αφού αποσύρθηκε από την ενεργό δράση το 2009, σε ηλικία 34 ετών.

Θάνατος
-------

Απεβίωσε στις 24 Οκτωβρίου 2022, σε ηλικία 46 ετών, με την είδηση να γίνεται γνωστή από τον συμπαίκτη και φίλο του Αλεξέι Ζεβροσένκο.

Τίτλοι
------

### Συλλογικοί

#### Ολυμπιακός

* Ευρωλίγκα: (1997)
* 2x Πρωταθλήματα Ελλάδας: (1996, 1997)
* Κύπελλο Ελλάδας: (1997)

### Ατομικοί

* Πρώτος στις τάπες στο Πρωτάθλημα Ελλάδας: (2001)

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) *Basketball-Reference.com*. anatoly-zourpenko-1. Ανακτήθηκε στις 23  Απριλίου 2022.
2. ↑  «Πέθανε ο Ανατόλι Ζουρπένκο, πρωταθλητής Ευρώπης με τον Ολυμπιακό το 1997». *www.sport24.gr*. Ανακτήθηκε στις 24 Οκτωβρίου 2022.
3. ↑  «Ανατόλι Ζουρπένκο: Έφυγε από τη ζωή στα 46 του χρόνια | Gazzetta». *www.gazzetta.gr*. Ανακτήθηκε στις 24 Οκτωβρίου 2022.

Πηγές
-----

* 
*
Συντεταγμένες: 29°24′17.32″N 30°24′45.58″E﻿ / ﻿29.4048111°N 30.4126611°E﻿ / 29.4048111; 30.4126611

Η **Διονυσιάς** (*αρχαία αιγυπτιακά : Pȝ-dmỉ-n-mȝy, μτφ : νέο χωριό*) ήταν αρχαία ελληνιστική κώμη της Αιγύπτου στη Κάτω Αίγυπτο και στη Όαση Φαγιούμ πλησίον της λίμνης Μοίριδας. Ο αρχαιολογικός χώρος σήμερα ονομάζεται Κασρ Καρούν (*αραβικά : قصر قارون*) και έχει αναδειχτεί μετά απο έρευνες που ξεκίνησαν το 1941 από ελβετογαλλική αρχαιολογική ομάδα. Στα ανατολικά της Διονυσιάδας βρίσκεται η Φιλωτερίς.

Η Διονυσιάς στην αρχαιότητα ήταν ο πρώτος οικισμός της Όασης Φαγιούμ που συναντούσαν τα καραβάνια και γι' αυτό το λόγο ο Διοκλητιανός έχτισε οχυρό που σήμερα σώζονται ερείπια του. Ανήκε στον Αρσινοΐτη νομό. Το φρούριο ήταν πλίνθινο με πύργους σε κάθε γωνία αλλά και ενδιάμεσους πύργους σε κάθε πλευρά του. Από την πόλη σήμερα διασώζεται Πτολεμαϊκό λουτρό, μεγάλος ναός αφιερωμένος στον Σομπέκ με δαιδαλώδεις διαδρόμους όπου διατηρείται και η οροφή του, επίσης μικρότερος ναός επίσης αφιερωμένος στον Σομπέκ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Trismegistos Geo, Dionysias (Qasr Qarun) Egypt - Arsinoites (Fayum), meris of Themistos (00b)
2. ↑  Nikolaos Lorentēs, Lexikon tōn archaiōn mythologikōn: historikōn kai geōgraphikōn kyriōn ... από τα
3. 1 2 3 4  Egypt: Qasr Qarun, the Ancient Town Dionysias
4. ↑  «Qasr Qarun». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Ιουλίου 2014. Ανακτήθηκε στις 31 Ιανουαρίου 2015.
Η **δίοδος Βρυξελλών-Βαλλωνίας** (επίσης γνωστή ως **γαλλόφωνος διάδρομος**) είναι ιδέα η οποία έκανε την εμφάνισή της στην βελγική πολιτική το 2008 και η οποία προτείνει την απελευθέρωση του εδαφικού θύλακα της Περιοχής των Βρυξελλών, κατά πλειοψηφία γαλλόφωνης, μέσω της σύνδεσής του με την Βαλλωνική Περιοχή με την δημιουργία μιας διόδου η οποία θα διασχίζει την Φλαμανδική Περιοχή.

Ο κυρίαρχος γαλλόφωνος θύλακας της Περιφέρειας Βρυξελλών-Πρωτεύουσας.
Η γαλλική κοινότητα του Βελγίου.
Με κόκκινο χρώμα, ο δήμος Σιντ-Γενεςιους-Ροδ μεταξύ της περιφέρειας των Βρυξελλών και της περιφέρειας της Βαλλονίας.

Η ιδέα
------

Η πρόταση δημιουργίας μιας διόδου Βρυξελλών-Βαλλωνίας προήλθε από Βέλγους γαλλόφωνους πολιτικούς εκπροσώπους και χρονολογείται από τα μέσα του 2008. Ο διάδρομος αυτός αποτελείται από μια στενή εδαφική λωρίδα, η οποία διασχίζει το Δάσος του Σουάνι στα εδάφη του Σιντ-Γενεςιους-Ροδ, περιλαμβάνοντας κυρίως ένα τμήμα της *Waterloosesteenweg/Chaussée de Waterloo* (την Εθνική Οδό 5), η οποία θα υπάγεται, πλέον, στην κοινότητα Υκλ των Βρυξελλών.

Μέσω του διαδρόμου αυτού, η Περιοχή των Βρυξελλών δεν θα βρισκόταν, πλέον, εγκλωβισμένη εντός της Επαρχίας της Φλαμανδικής Βραβάντης και θα ήταν συνδεδεμένη με την Βαλλωνία σε περίπτωση διαχωρισμού του Βελγίου.

Στον αντίποδα, οι Φλαμανδοί πολιτικοί εκπρόσωποι απαίτησαν έναν διάδρομο έως τον θύλακα των Φουρόν, ένα σύνολο κοινοτήτων, οι οποίες αποτελούν μέρος της Επαρχίας της Λιμβουργίας.

Ως απάντηση προς αυτά τα αιτήματα, ο πρόεδρος της N-VA, Μπαρτ Ντε Βέβερ, συνέκρινε τον συγκεκριμένο διάδρομο με τα Βαλκάνια και το υπό εξέταση σχέδιο για την Σρεμπρένιτσα. Ο Κάρελ Ντε Γκουχτ έκανε λόγο για ένα Άνω Καραμπάχ επί του Σεν.

Στις αρχές του Ιουνίου του 2010, η Ζοέλ Μιλκέ ανέφερε πως θα ήταν επιθυμητό να προβλεφθεί ένας τρόπος σύνδεσης μεταξύ των Βρυξελλών και της Βαλλωνίας, ένα είδος διαδρόμου ο οποίος θα ήταν φυσικά ορατός. Σε μία συνέντευξη στην *La Libre Belgique*, δήλωσε σχετικά: « Είναι λογικό και συνεπές οι Βρυξέλλες και η Βαλλωνία να έχουν κάποια μεταξύ τους γεωγραφική σύνδεση, ένα κοινό σύνορο. Οι Βρυξέλλες είναι, κατά 90 τοις εκατό, γαλλόφωνες και η κοινότητα δεν έχει κάποιο όριο πληθυσμιακής ομοιομορφίας, συνεπώς η κατάσταση αυτή δεν μπορεί να συνεχιστεί. ».

Παραπομπές
----------

1. ↑  David Coppi, *L’idée du « couloir » francophone se discute* *Le Soir*, 14 Ιουνίου 2008
2. ↑  (Ολλανδικά) David Coppi, *Milquet wil uitbreiding Brussel met link naar Wallonië* *De Morgen*, 2 Ιουνίου 2010

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βέλγιο
* Πύλη:Πολιτική του Βελγίου
 |

 |
Ομαδική φωτογραφία στη 12η Διεθνή Ολυμπιάδα Γεωγραφίας, που έλαβε χώρα στη Ρωσία τον Αύγουστο του 2015.
Η **Διεθνής Ολυμπιάδα Γεωγραφίας** (αγγλ. *International Geography Olympiad*, συντομογραφικά ***iGeo***) είναι ετήσιος διαγωνισμός γεωγραφίας για νεαρούς 16 έως 19 ετών από ολόκληρο τον κόσμο, που διεξάγεται από το 1996.

Οι διαγωνιζόμενοι, προερχόμενοι από πολλές χώρες που στέλνουν ομάδες στη Διεθνή Ολυμπιάδα Γεωγραφίας, επιλέγονται από χιλιάδες που συμμετέχουν στις δικές τους εθνικές Ολυμπιάδες Γεωγραφίας. Η Διεθνής Ολυμπιάδα Γεωγραφίας ελέγχει τις ικανότητες των διαγωνιζόμενων σε χωρικές σχέσεις και επεξεργασίες τους. Αποτελείται από τρία μέρη: ένα γραπτό διαγώνισμα, ένα τεστ με πολυμέσα και μια άσκηση στο ύπαιθρο. Η τελευταία απαιτεί παρατηρήσεις, από τις οποίες προκύπτουν μια χαρτογραφική αναπαράσταση και μια γεωγραφική ανάλυση. Το πρόγραμμα της Ολυμπιάδας περιλαμβάνει επίσης παρουσιάσεις με πόστερ από τις ομάδες, πολιτιστικές ανταλλαγές, και χρόνο συναναστροφής μεταξύ των συμμετεχόντων και εξερευνήσεως της πόλεως που φιλοξενεί τη διοργάνωση.

Η Διεθνής Ολυμπιάδα Γεωγραφίας διοργανώνεται από τη Διεθνή Γεωγραφική Ένωση, που εκπονεί το υλικό του διαγωνισμού.

Μετά την πρώτη Ολυμπιάδα, συμφωνήθηκε αυτή να διεξάγεται κάθε δύο έτη. Εξαιτίας όμως της αυξανόμενης δημοφιλίας της διοργανώσεως, από το 2012 και μετά η Διεθνής Ολυμπιάδα Γεωγραφίας γίνεται κάθε χρόνο, όπως συμβαίνει και με τις άλλες μεγάλες Διεθνείς Ολυμπιάδες Επιστημών. Μόνη εξαίρεση ήταν το έτος 2020, οπότε λόγω της πανδημίας της COVID-19 αναβλήθηκε για τον Αύγουστο του 2021, οπότε και διεξάχθηκε διαδικτυακά, με τυπική έδρα την Κωνσταντινούπολη, καθώς ήταν προγραμματισμένο για το 2020.

Παραπομπές
----------

1. ↑  iGeo 2020 - : info@igeo2020.org. «iGeo 2020». *iGeo 2020*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Μαΐου 2020. Ανακτήθηκε στις 19 Μαΐου 2020.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος
Συντεταγμένες: 40°13′02″N 22°04′19″E﻿ / ﻿40.21722°N 22.07194°E﻿ / 40.21722; 22.07194

Το **Παλαιογράτσανο** ή **Παληογράτσανο** είναι ορεινό χωριό της περιφερειακής ενότητας Κοζάνης σε υψόμετρο 900 μέτρα.

Γεωγραφία - Ιστορία
-------------------

Το Παλαιογράτσανο βρίσκεται στη δυτική πλευρά του ορεινού όγκου των Πιερίων και ανατολικά της τεχνητής λίμνης Πολυφύτου του Αλιάκμονα, σε απόσταση 9 χιλιόμετρα Ν. από την πόλη του Βελβεντού και 43 χιλιόμετρα Α.-ΝΑ. από την πόλη της Κοζάνης. Η θέση στην οποία βρίσκεται σήμερα το Παλαιογράτσανο δεν είναι η αρχική. Σύμφωνα με τα ευρήματα, ο οικισμός βρισκόταν αρχικά στη θέση «Γρατσάνη», αλλά εξαιτίας μάλλον εχθρικών επιδρομών, οι κάτοικοι μετοίκησαν στη σημερινή τοποθεσία. Ως οικισμός αναφέρεται μετά την απελευθέρωση το 1918 στο ΦΕΚ 260Α - 31/12/1918 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης κοινότητας Παληογρατσάνου. Το 1951 η κοινότητα καταργείται και ο οικισμός υπάγεται στην κοινότητα Βελβεντού. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης και την τροποποίησή του το 2019 , μαζί με τον Βελβεντό αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Βελβεντού που ανήκει στη δημοτική ενότητα Βελβεντού του δήμου Βελβεντού και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 39 κατοίκους.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Το Παλαιογράτσανο στο δήμο Βελβεντού από το 1952 Αρχειοθετήθηκε 2009-11-04 στο Wayback Machine.
* Η ιστορία του χωριού από τον Μορφωτικό Όμιλο «Η ΓΡΑΤΣΑΝΗ»

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *Εγκυκλοπαίδεια Νέα Δομή*. Αθήνα: Τεγόπουλος - Μανιατέας. 1996. σελ. 202, τομ.15.
2. 1 2  «Διοικητικές Μεταβολές Οικισμών». *ΕΕΤΑΑ*. Ανακτήθηκε στις 8 Δεκεμβρίου 2019.
3. ↑  «Φ.Ε.Κ. Α' 43/9.3.2019 - Άρθρο 154 "Τροποποίηση του άρθρου 1 του ν.3852/2010" («Πρόγραμμα Καλλικράτης»)». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Δεκεμβρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 8 Δεκεμβρίου 2019.
4. ↑  «ΦΕΚ αποτελεσμάτων ΜΟΝΙΜΟΥ πληθυσμού απογραφής 2011», σελ. 10547 (σελ. 73 του pdf)

|  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Οικισμοί του Δήμου Βελβεντού |
| --- |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Βελβεντού | 
* Βελβεντός
* Αγία Κυριακή
* Καταφύγιο
* Παλαιογράτσανο
* Πολύφυτο
 |
|  |
| 
* Έδρα δήμου: Βελβεντός
* \*(Περιοχές με μη μόνιμο πληθυσμό)
* Ιστότοπος: dservionvelventou.gr
 |

 |
Ο **Αλεξάντερ Στογιάνοβιτς** (Σερβικά: Александар Стојановић), (Κραούγιεβατς, Σερβία, 19 Ιουνίου 1954, 1.93 μ.) είναι Σέρβος πρώην διεθνής τερματοφύλακας, ο οποίος αγωνίσθηκε και στο Ελληνικό Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου, τη δεκαετία του' 80. Του είχε δοθεί το παρατσούκλι "Ντίκα", που σημαίνει άγριος.

Έγινε ιδιαίτερα γνωστός όταν συμμετείχε με την ομάδα του Ερυθρού Αστέρα Βελιγραδίου στον διπλό τελικό του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ, το 1979 με αντίπαλο την Μπορούσια Μενχενγκλάντμπαχ (1-1, 0-1). Είχε 2 διεθνείς συμμετοχές με την Εθνική Γιουγκοσλαβίας, σε φιλικά παιχνίδια απέναντι στην Εθνική Ιταλίας και στην Εθνική Αργεντινής, το έτος 1979. Επίσης είχε 4 συμμετοχές με την Εθνική Γιουγκοσλαβίας U-21.

Ξεκίνησε την αγωνιστική του σταδιοδρομία στην ομάδα της γενέτειράς του (Radnički Kragujevac) και μετά από 5 έτη παραμονής του εκεί μετεγγράφηκε στον Ερυθρό Αστέρα (1976).
Σε 7 έτη στην ομάδα του Βελιγραδίου κατάκτησε τρία πρωταθλήματα και ένα κύπελλο.

Ήρθε στην Ελλάδα το Δεκέμβριο του 1983, όταν μεταγράφηκε στο Αιγάλεω (μαζί με το συμπαίκτη του Τσβίτσε Μπλαγκόεβιτς), με το οποίο πραγματοποίησε εξαιρετικές εμφανίσεις. Στην Αιγάλεω έπαιξε για 2,5 χρόνια, μέχρι τον Ιούνιο του 1986, οπότε υπέγραψε στον Διαγόρα Ρόδου, συνεχίζοντας τη θητεία του στο πρωτάθλημα Α' Εθνικής, έως τον Δεκέμβριο του 1986.

Στη συνέχεια, επέστρεψε στη Γιουγκοσλαβία και αγωνίσθηκε για λογαριασμό της Βοϊβοντίνα, για 6 μήνες, μέχρι τον Ιούνιο του 1987, αγωνιζόμενος 8 φορές με τα χρώματα της νέας του ομάδας, στην οποία έμελε να κλείσει την καριέρα του. Μετά την ολοκλήρωση της ενεργού καριέρας του, εργάσθηκε ως προπονητής τερματοφυλάκων στους συλλόγους του Ερυθρού Αστέρα, της Λέφσκι Σόφιας και της Λοκομοτίβ Μόσχας.

Τίτλοι
------

**FK Radnički 1923**

* Πρωτάθλημα Β' Εθνικής Γιουγκοσλαβίας: 1973–74

**Ερυθρός Αστέρας Βελιγραδίου**

* Πρωτάθλημα Α' Εθνικής Γιουγκοσλαβίας: 1976–77, 1979–80, 1980–81
* Κύπελλο Γιουγκοσλαβίας: 1981–82
* Κύπελλο ΟΥΕΦΑ: Φιναλίστ 1978–79

**Βοϊβοντίνα ΦΚ**

* Πρωτάθλημα Β' Εθνικής Γιουγκοσλαβίας: 1986–87 - Δυτικός Όμιλος

### Εθνικές Ομάδες

**Γιουγκοσλαβία**

* Κύπελλο Ευρώπης ΟΥΕΦΑ Κ-21: 1978
* Μεσογειακοί Αγώνες Ποδοσφαίρου: 1979

Παραπομπές
----------

1. ↑  (πολλαπλές γλώσσες) *Transfermarkt*. 146672. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  (Σερβικά) *reprezentacija.rs*. stojanovic-aleksandar. Ανακτήθηκε στις 16  Μαΐου 2022.
3. ↑  (πολλαπλές γλώσσες) *Transfermarkt*. 29393. Ανακτήθηκε στις 4  Απριλίου 2022.
Ο **Διονυσόδωρος ο Καύνειος** (250 – 190 π.Χ.) ήταν Έλληνας μαθηματικός από την Καύνο της Λυδίας στα νότια παράλια της Ιωνίας.

Βιογραφικό
----------

Τομή της σφαίρας βάσει λόγου, με χρήση γεωμετρικής παραβολής και ορθογώνιας υπερβολής.
Οι ιστορικές αναφορές για τον Διονυσόδωρο είναι συγκεχυμένες, καθώς υπήρχαν πάνω από ένας γνωστοί μαθηματικοί με την ονομασία αυτή κατά την αρχαιότητα. Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος έκανε αναφορά σε κάποιον Διονυσόδωρο ο οποίος υπολόγισε την περιφέρεια της Γης, ωστόσο πολύ πιθανώς πρόκειται για τον Διονυσόδωρο τον Αμασεύ από την Αμάσεια του Πόντου και όχι για αυτόν της Καύνου ο οποίος προσδιορίζεται συγκεκριμένα και διαχωρίζεται από αυτόν της Αμάσειας από τον Στράβωνα.

Ο Διονυσόδωρος είναι γνωστός για τη μελέτη των κωνικών τομών και την επίλυση κυβικής εξίσωσης μέσω της τομής μιας ορθογώνιας γεωμετρικής υπερβολής και παραβολής. Ο Ευτόκιος αποδίδει την μέθοδο της σφαιρικής τομής βάσει λόγου στον Διονυσόδωρο, ενώ ο Ήρωνας κάνει αναφορά σε έργο του Διονυσόδωρου με τον τίτλο *Περὶ τῆς σπείρας*, όπου ο όγκος ενός τόρου υπολογίζεται και βρίσκεται πως είναι ίσος με την περιοχή του παραγόμενου κύκλου πολλαπλασιαζόμενης με την περιφέρεια του κύκλου η οποία προκύπτει από την εύρεση του κέντρου καθώς περιστρέφεται γύρω από τον άξονα περιστροφής του τόρου. Ο Διονυσόδωρος χρησιμοποίησε τις μεθόδους του Αρχιμήδη για την απόδειξη του αποτελέσματος.

Πέρα από τις παραπάνω μελέτες του, αναφέρεται επίσης πως ο Διονυσόδωρος υπήρξε ο κατασκευαστής ενός κωνικού ηλιακού ωρολογίου.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  «Dionysodorus biography». *www-groups.dcs.st-and.ac.uk*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Μαΐου 2006. Ανακτήθηκε στις 24 Απριλίου 2016.
2. ↑  Heath (1921)
3. ↑

Πηγές
-----

* T. L. Heath, A History of Greek Mathematics II (Oxford, 1921).
* Netz, Reviel. *The Transformations of Mathematics in the Early Mediterranean World*. Cambridge University Press, 2004. ISBN 0-521-82996-8. Pags. 29-39.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* "Dionysodorus" στο MacTutor History of Mathematics archive.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 1897159234283103371154
* SUDOC: 243204388

 |

 |
Το **Ουρενγκόι** (ρωσικά: Уренго́й) είναι αστική περιοχή (οικισμός αστικού τύπου) στην Επαρχία Πουρόφσκι του Αυτόνομου θύλακα των Γιαμάλων Νένετς στη Ρωσία. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, η πόλη είχε πληθυσμό 10.066 κατοίκων. Στην απογραφή του 2002 υπήρχαν 9.329 κάτοικοι, ενώ στην απογραφή του 1989 υπήρχαν 11.868 κάτοικοι.

Ιστορία
-------

Το Ουρενγκόι ιδρύθηκε το 1932 ως οικισμός των Νένετς. Ανάμεσα στο 1949 και το 1953, η κατασκευή του σιδηρόδρομου ανάμεσα στο Σάλεχαρντ και την Ιγκάρκα προσανατολίστηκε από το Ουρενγκόι, και ένας σημαντικός αριθμός καταδίκων μεταφέρθηκε στο Ουρενγκόι για να δουλέψει στους χώρους κατασκευής. Η κατασκευή του πάγωσε το 1953, και οι κρατούμενοι μεταφέρθηκαν έξω από το Ουρενγκόι. Ο σιδηρόδρομος δεν ολοκληρώθηκε ποτέ.

Οικονομία
---------

Το πεδίο φυσικού αερίου Ουρενγκόι ονομάστηκε προς τιμήν του οικισμού.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Ρωσικά) *OKTMO*. www.gks.ru/metod/classifiers.html. Ανακτήθηκε στις 13  Μαρτίου 2015.
2. ↑  www.gks.ru/free\_doc/doc\_2016/bul\_dr/mun\_obr2016.rar.
3. ↑  «Информация об Уренгое» (στα Russian). Administration of Urengoy. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Φεβρουαρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 25 Φεβρουαρίου 2015. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)