recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Αθανάσιος Ράντος** είναι Έλληνας Δικαστικός, πρώην Πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας και Γενικός Εισαγγελέας του Ευρωπαϊκου Δικαστηρίου..

Βιογραφικά Στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην Αθήνα το έτος 1953. 

Μαθητής του Μαρασλείου Δημοτικού Σχολείου (1959-1965) και του 10ου Γυμνασίου Αρρένων Αθηνών (1965-1971). Με οικογενειακή παράδοση δικαστών (πατέρας της μητέρας του ο Κωνσταντίνος Καυκάς, ο οποίος διατέλεσε Πρόεδρος του Αρείου Πάγου -1959-1963- και πατέρας του ο Ελευθέριος Ράντος, ο οποίος διατέλεσε Αντιπρόεδρος του Ελεγκτικού Συνεδρίου). 

Σπούδασε στο Τμήμα Νομικής του Πανεπιστημίου Αθηνών (1971-1976) από όπου αποφοίτησε το 1976, με βαθμό "Άριστα". Υπηρέτησε την στρατιωτική του θητεία στην Πολεμική Αεροπορία ως Έφεδρος Ανθυποσμηναγός (1976 - 1978). Έλαβε Μεταπτυχιακό της Νομικής, στο Ευρωπαϊκό Δίκαιο από το Πανεπιστήμιο Βρυξελλών, το 1990. 

Διατέλεσε δικηγόρος Αθηνών από το 1977 ως το 1979. Διορίστηκε Εισηγητής του Συμβουλίου της Επικρατείας, το 1979. Το 1984, προήχθη στον βαθμό του Παρέδρου του ΣτΕ, ενώ το 1996 τοποθετήθηκε Σύμβουλος του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Από το 2009, είναι Αντιπρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας.
Έχει διδάξει για πάνω από είκοσι χρόνια στην Εθνική Σχολή Δικαστικών Λειτουργών (Ευρωπαϊκό Δίκαιο, Διοικητικό Δίκαιο) καθώς και στην Εθνική Σχολή Δημόσιας Διοίκησης. Έχει διατελέσει Πρόεδρος πολλών νομοπαρασκευαστικών επιτροπών και Μέλος της Κεντρικής Νομοπαρασκευαστικής Επιτροπής. Ήταν μέλος στην Συντακτική Επιτροπή της Επετηρίδας Δικαίου Προσφύγων και Αλλοδαπών της Ύπατης Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες στην Ελλάδα. Έχει λάβει μέρος σε μεγάλο αριθμό Νομικών Συνεδρίων, Ημερίδων και Επιστημονικών Εκδηλώσεων.

Από τον Μάιο του 2018 έως και τον Οκτώβριο του ίδιου έτους, διετέλεσε Προεδρεύων του Συμβουλίου της Επικρατείας, μετά την παραίτηση του Νικόλαου Σακελλαρίου. Στις 22 Ιανουαρίου 2020, ανέλαβε και πάλι Προεδρεύων του Συμβουλίου της Επικρατείας, μετά την εκλογή της Αικατερίνης Σακελλαροπούλου, στο αξίωμα της Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας. Ανέλαβε ως Πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας (Μάρτιος - Ιούνιος 2020). Με πρόταση της Ελλάδας επιλέχθηκε ως Γενικός Εισαγγελέας του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου (10.09.2020). 

Είναι παντρεμένος (από το 1979) με την νομικό Αικατερίνη Σαμώνη - Ράντου και έχει δύο τέκνα: Τον Ελευθέριο Ράντο (1985) και την Μαρία - Ιωάννα Ράντου (1987), που είναι δικηγόροι Αθηνών. 

Ομιλεί Γαλλικά και Αγγλικά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  IEFIMERIDA.GR, NEWSROOM (16 Μαΐου 2018). «Ο Αθανάσιος Ράντος αναλαμβάνει προσωρινά χρέη προέδρου ΣτΕ | ΕΛΛΑΔΑ». *iefimerida.gr*. Ανακτήθηκε στις 22 Ιανουαρίου 2020.
Η Άννα κόμισσα της Ωβέρνης, σύζυγος του δούκα του Μπουρμπόν.
Η **Άννα της Ωβέρνης**, (Γαλλική γλώσσα : *Anne*, 1358 - 22 Σεπτεμβρίου 1417) από τον Οίκο του Ωβέρν ήταν κόρη του κόμη του Ωβέρν, έγινε κόμισσα του Φορέζ (1400 - 1417 και με τον γάμο της με τον Λουδοβίκο Β΄ των Βουρβόνων έγινε δούκισσα του Μπουρμπόν.
Ήταν κόρη του Μπερώντ Β΄ δελφίνου του Ωβέρν. Η μητέρα της απεβίωσε, όταν η Άννα ήταν 11 ετών και ο πατέρας της ξαναπαντρεύτηκε δύο ακόμη φορές, είχε πολλά μικρότερα ετεροθαλή αδέλφια από τον τρίτο γάμο του πατέρα της.

Δούκισσα του Μπουρμπόν
----------------------

Μνηστεύθηκε με τον εξάδελφό της Λουδοβίκο Β΄ στα 10 έτη της. Το συμβόλαιο γάμου υπογράφτηκε στην Μονμπριζόν (4 Ιουλίου 1368) και ο γάμος έγινε δύο έτη μετά, τον Ιανουάριο του 1370. Επειδή ήταν εξαδέλφια, χρειαζόταν ειδική άδεια από τον πάπα, ο οποίος την έδωσε (15 Σεπτεμβρίου 1370). Ο εκ μητρός θείος της Ιωάννης κόμης τού Φορέζ απεβίωσε άτεκνος (15 Μαίου 1372) και τον κληρονόμησε η Άννα σε ηλικία 14 ετών, είχαν πεθάνει όλα τα αδέλφια του και μόνο η μητέρα της είχε αφήσει ένα παιδί, την Άννα. Τότε η γιαγιά της Ιωάννα του Κλερμόν ανέλαβε την επιτροπεία, ώσπου η Άννα να ενηλικιωθεί, οπότε η Άννα ανέλαβε τη διακυβέρνηση μαζί με τον σύζυγο της Λουδοβίκο Β΄.

Το 1400 απεβίωσε ο πατέρας της, αφήνοντάς της το δελφινάτο τού Ωβέρν, που η Άννα το κυβέρνησε για τα επόμενα 17 έτη, έκανε μια γιορτή για να τιμήσει την θετή της μητέρα Μαργαρίτα. Σε 10 χρόνια απεβίωσε και ο σύζυγος της Λουδοβίκος στην Μονλυσόν (1410), τον διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος γιος τους Ιωάννης. Η Άννα κυβέρνησε το Δελφινάτο για άλλα 10 χρόνια μέχρι τον δικό της θάνατο στην Μουλέν (22 Σεπτεμβρίου 1417). Ο Ιωάννης Α΄ έλαβε το Φορέζ και ο γιος του Λουδοβίκος Α΄ κόμης του Μονπανσιέ έλαβε το Ωβέρν.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Β΄ δούκα του Μπουρμπόν και είχε τέκνα:

* Ιωάννης Α΄ του Μπουρμπόν 1381-1434, δούκας του Μπουρμπόν.
* Λουδοβίκος 1388-1404, κύριος του Μπωζέ, άτεκνος.
* Ισαβέλλα 1384-μετά το 1451, μοναχή.

Παραπομπές
----------

1. ↑  p11368.htm#i113675. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
2. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
3. ↑  The Genealogist. The Association. 1994. σ. 81
4. ↑  La Mure (1675/1860), Tome III, Preuves, 114 bis, σ. 145

Πηγές
-----

* Dominique Laurent, « Anne Dauphine, duchesse de Bourbon, comtesse de Forez et dame de Beaujeu », in Forez et Bourbon. Les ducs de Bourbon, maitres du Forez aux XIVe et XVe siecles, Actes du colloque de Montbrison du 23 octobre 2010, sous la direction d'Olivier Troubat et Christophe Mathevot, Montbrison, La Diana, 2011.
* La Mure (1675/1860), Tome III, Preuves, 114 bis.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 102533961
* GND: 118649426
* SUDOC: 235442666

 |

 |
Το **Simca Esplanada** ήταν ένα μεγάλο αυτοκίνητο που κατασκευάστηκε από τη Simca do Brasil, τη βραζιλιάνικη θυγατρική της Simca, στη Βραζιλία από το 1966 έως το 1969. Κατασκευάστηκε στο εργοστάσιο στο São Bernardo do Campo της Simca do Brasil. Το αυτοκίνητο παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στη Διεθνές Έκθεση Αυτοκινήτου του Σάο Πάολο το 1966, αντικατέστησε τις βραζιλιάνικες εκδόσεις του αρχικού Simca Vedette και τα σχετικά μοντέλα. Η βασική πλατφόρμα του Esplanada μπορεί να εντοπιστεί από το γαλλικής κατασκευής Simca Vedette έως το Ford Vedette. Ο κινητήρας Emi-Sul προήλθε από την V8 επίπεδης κεφαλής Ford Motor Company του 1932, χάρη στη χρήση των ημισφαιρικών κυλινδροκεφαλών "Ardun" του Zora Arkus-Duntov. Αυτό το αυτοκίνητο ήταν η τελευταία έκδοση αυτού του σχεδίου που κατασκευάστηκε για ένα αυτοκίνητο παραγωγής. 

Αν και ο κινητήρας και το κεντρικό τμήμα του Vedette διατηρήθηκαν, το Esplanada είχε ριζικά ανασχεδιασμένα εμπρός και πίσω άκρα. Το εσωτερικό διέθετε ανακλινόμενα δερμάτινα καθίσματα και λεπτές ξύλινες διακοσμήσεις Jacarandá στο ταμπλό και τις πόρτες. Ο 140 ιππών κινητήρας τώρα τροφοδοτούνταν από ηλεκτρική αντλία καυσίμου και διέθετε εναλλάκτη 34 Αμπέρ. Η επένδυση 6M διέθετε ένα "overdrive" που λειτουργούσε και στις τρεις ταχύτητες του στάνταρ κιβωτίου ταχυτήτων και κυκλοφόρησε στην αγορά ως εξατάχυτο. 

 Esplanada του 1966
Από τον Αύγουστο του 1967 και μετά, το Simca Esplanadas έφερε ένα μικρό σήμα στο πίσω άκρο με την γραφή "*fabricado pela Chrysler*" ("κατασκευασμένο από την Chrysler") μετά την εξαγορά των Simca και Simca do Brasil από την αμερικανική αυτοκινητοβιομηχανία τον Απρίλιο. Μετά την αποστολή ενός αντιγράφου της Esplanada στο Ντιτρόιτ για επανεξέταση και δοκιμή, οι αλλαγές που υπαγορεύτηκαν από τα κεντρικά γραφεία της Chrysler οδήγησαν σε βελτιώσεις για 53 μηχανικές λεπτομέρειες που εισήχθησαν τον Απρίλιο του 1968. Η εμφάνιση του αυτοκινήτου ενημερώθηκε επίσης με τετραπλούς προβολείς, νέα μάσκα, νέα πίσω φώτα και νέες λεπτομέρειες εσωτερικού. Η έκδοση 2,5 λίτρων του κινητήρα Emi-Sul διακόπηκε προς όφελος μιας έκδοσης 2,4 λίτρων λόγω μιας σειράς αστοχιών στον στροφαλοφόρο άξονα, αυτός ο κινητήρας είχε μόνο 130 ίππους. Οι σημαντικές μηχανικές βελτιώσεις επέτρεψαν στην Chrysler να προσφέρει εμπιστοσύνη 2 ετών ή 36,000 χιλιομέτρων εγγύηση. 

Μια έκδοση χαμηλότερων προδιαγραφών της Esplanada που ονομάστηκε **Simca Regente** παρουσιάστηκε το 1966. 

Το 1968 μια σπορ έκδοση της Esplanada που ονομάστηκε **Simca GTX** παρουσιάστηκε στο Salão do Automóvel στο Σάο Πάολο. Προσέφερε τυπικό κιβώτιο τεσσάρων ταχυτήτων, μπάκετ καθίσματα και μεγαλύτερους τροχούς. 

Η παραγωγή του Esplanada, του Regente και του GTX σταμάτησε το 1969 όταν η Chrysler παρουσίασε το μεγαλύτερο Dodge Dart στην αγορά της Βραζιλίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Simca Esplanada στο Wikimedia Commons
* Simca Club Brazil
Το αυστραλιανό **Chrysler Royal** ήταν ένα μοντέλο αυτοκινήτου που κατασκευάστηκε από την Chrysler Australia από το 1957 έως το 1964.

AP1
---

Η πρώτη έκδοση του Royal, το *AP1*, παρουσιάστηκε τον Φεβρουάριο του 1957. Αναπτύχθηκε από το Plymouth P25 των ΗΠΑ του 1953, το οποίο κατασκευάστηκε επίσης από την Chrysler Australia και πωλήθηκε ως Plymouth Cranbrook, Dodge Kingsway και DeSoto Diplomat. Τα σχέδια για την πώληση της αναθεωρημένης έκδοσης με αυτά τα τρία ονόματα απορρίφθηκαν ξανά, έτσι ώστε το νέο μοντέλο βγήκε στην αγορά μόνο ως Chrysler Royal, ένα όνομα που είχε ήδη χρησιμοποιηθεί για ένα μοντέλο των ΗΠΑ από την Chrysler (1937–1950).

Η διαφορά μεταξύ του P25 και του Royal ήταν η χρήση μπροστινών και πίσω φτερών στο στυλ των μοντέλων Plymouth των ΗΠΑ του 1956 και ενός μεγαλύτερου πίσω παραθύρου. Το AP1 Royal ήταν διαθέσιμο μόνο ως 4-θυρο σεντάν με δύο διαφορετικούς εξακύλινδρους κινητήρες Chrysler sv σε σειρά - 3772 κυβικά εκατοστά με χειροκίνητο κιβώτιο ταχυτήτων και 4107 κυβικά εκατοστά με αυτόματο κιβώτιο *PowerFlite* δύο σταδίων. Ο κινητήρας Chrysler V8 με 5129 κυβικά εκατοστά ήταν διαθέσιμος κατόπιν αιτήματος κατά την περίοδο παραγωγής του μοντέλου.

AP2
---

 Chrysler AP2 Royal
Ένα αναθεωρημένο Royal, το *AP2*, εισήχθη στα τέλη του 1958. Η νέα σειρά είχε μια νέα μάσκα ψυγείου και μια ασυνήθιστη πίσω όψη με πρόσθετα "πτερύγια ουράς σέλας" πάνω από τα προηγούμενα ουρά πτερύγια.

AP3
---

 Chrysler AP3 Royal
Η τελευταία έκδοση του Royal ήταν το *AP3*, το οποίο παρουσιάστηκε το 1960. Η νέα σειρά ξεχώριζε εύκολα από τους προκατόχους της με τους στοιβαγμένους, τετράγωνους προβολείς και τα τριπλά πίσω φώτα - παρόμοια με εκείνα των μοντέλων DeSoto του 1959. Το νέο αυτόματο τριών ταχυτήτων *Torqueflite* της Chrysler αντικατέστησε το παλιό, δύο ταχυτήτων PowerFlite του AP2. Η παραγωγή του Royal σταμάτησε το 1964.

Chrysler Plainsman, Wayfarer και Panel Van
------------------------------------------

Εκτός από το βασικό σεντάν, η Chrysler Australia παρήγαγε επίσης τα ακόλουθα παράγωγα του Royal:

* το *Plainsman* στέισον βάγκον (AP1 και AP2) από το 1957 έως το 1959
* το 0,5 τόνου Ute (αγροτικό/ημιφορτηγό το οποίο είναι βασισμένο σε σασί και αμάξωμα από επιβατικό αυτοκίνητο) *Wayfarer* (AP2 και AP3) από το 1958 έως το 1961
* το βαν (AP2 και AP3) από το 1958 έως το 1961

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15  *The Australian Chrysler Royal, Plainsman and Wayfarer*. Allpar.com

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Chrysler Royal (Αυστραλία)** |

* *Chrysler Plainsman στον Αριστοκράτη*. The Age, 30 Σεπτεμβρίου 1958
* Φωτογραφία ενός Chrysler AP2 Wayfarer. Ιστοσελίδα Hunter Valley Chrysler Club
Η **ανοσοθεραπεία** είναι ιατρική θεραπευτική μέθοδος που βασίζεται σε διέγερση του ανοσοποιητικού συστήματος του ανθρώπινου οργανισμού η οποία εφαρμόζεται κυρίως στη θεραπεία του καρκίνου (μόνη της ή σε συνδυασμό με χημειοθεραπεία) αλλά και σε άλλες περιπτώσεις, όπως για την πρόληψη αλλεργιών. Κατά το παρελθόν βρισκόταν σε πειραματικό στάδιο, αλλά πρόσφατα έχει αποδειχθεί από σχετικές μελέτες η αποτελεσματικότητά της. Ωστόσο, αποτελεί δύσκολη και επίπονη θεραπεία για τον ασθενή, δεν εφαρμόζεται σε όλους τους καρκινοπαθείς, ενώ προκαλεί, σε ορισμένες περιπτώσεις, πάρα πολλές παρενέργειες ή ακόμη και επιπλοκές, όπως τα αυτοάνοσα νοσήματα. Σύμφωνα με το μηχανισμό της ανοσοθεραπείας, αυτή οδηγεί τα λευκά αιμοσφαίρια να στραφούν προς τα καρκινικά κύτταρα του κακοήθους όγκου και να τα καταστρέψουν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Bestrong.org.gr: "*Ανοσοθεραπεία*"
2. ↑  Tovima.gr: "*H ανοσοθεραπεία στην αντιμετώπιση του καρκίνου*"
3. ↑  «Dealnews.gr: "*Υποσχόμενη ανοσοθεραπεία για πολλά είδη καρκίνων*"». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Μαΐου 2017. Ανακτήθηκε στις 27 Δεκεμβρίου 2016.
4. ↑  iefimerida.gr: "*Νέο χτύπημα κατά του καρκίνου*"
5. ↑  Huffingtonpost.gr: "*Τι αλλάζει στον «χάρτη» του καρκίνου: Η ανοσοθεραπεία δίνει ελπίδες για οριστική νίκη*"
Το **Αμ** (γαλλ. *Ham*, πικαρ. *Hin*) είναι κοινότητα της βόρειας Γαλλίας, στον νομό Σομ (νέα διοικητική περιοχή Ω-ντε-Φρανς, παραδοσιακή περιοχή Πικαρδία). Ο πληθυσμός του Αμ τον Ιανουάριο του 2020 ήταν 4.510 κάτοικοι, μια μειώση κατά 20,8% από τους 5.697 το έτος 1968. Είναι πρωτεύουσα ομώνυμου καντονίου με 67 κοινότητες.

Γεωγραφία
---------

Το Αμ βρίσκεται περίπου 21 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Σαιν-Κεντέν, σε γεωγραφικές συντεταγμένες 49°44΄50΄΄ Βόρειο πλάτος και 3°04΄25΄΄ Ανατολικό μήκος, σε υψόμετρο 57 έως 84 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Συνδέεται σιδηροδρομικώς με την Αμιένη, το Σαιν-Κεντέν και το Λαόν. Τα χωριά Εστουιγύ (*Estouilly*) και Σαιν-Συλπίς (*Saint-Sulpice*) εντάχθηκαν στην κοινότητα του Αμ το 1965 και το 1966 αντιστοίχως.

Οικονομικώς, στο Αμ υπήρχαν παλαιότερα μικρά εργοστάσια που παρήγαν ελατήρια, σύρματα και γεωργικά μηχανήματα. Παραγόταν επίσης θειικός χαλκός.

Ιστορία
-------

Ο οικισμός αναφέρεται για πρώτη φορά το 932 μ.Χ. ως ιδιοκτησία του φεουδάρχη (*seigneur*) Εράρ, ελάσσονος μέλους των κομητών του Ποντιέ. Τον 12ο αιώνα η κωμόπολη καταλήφθηκε από τους κόμητες του Βερμαντουά. Τον 14ο αιώνα ανήκε σε μια εντόπια οικογένεια, αφού στο μεταξύ είχε βελτιωθεί το αρχικό κάστρο του από τον ευγενή Όθωνα (Οντόν) Δ΄. Αυτό το οικοδόμημα μεταμορφώθηκε σε ένα μεγαλειώδες φρούριο τον 15ο αιώνα από τον Ιωάννη Β΄ του Λινύ. Το 1465 ο ανεψιός του Ιωάννη, ο Λουδοβίκος του Λουξεμβούργου, προσέθεσε έναν πελώριο κυκλικό οχυρωμένο πύργο («ντονζόν»), με ύψος και διάμετρο 33 μέτρα, του οποίου οι τοίχοι έχουν πάχος 11 μέτρα. Εκεί φυλακίσθηκε ο ατρόμητος ναυτικός Ζακ Κασάρ από το 1726 μέχρι το 1740, και τον επόμενο αιώνα (από το 1840 έως το 1846) ο Ναπολέων Γ΄, που απέδρασε μεταμφιεσμένος σε εργάτη, μεταφέροντας μια σανίδα στην πλάτη του.

Το 1917 τα γερμανικά στρατεύματα ανετίναξαν μεγάλο μέρος του φρουρίου. Σήμερα σώζονται μόνο ο πύργος της εισόδου και ερείπια του ντονζόν και των τειχών.

Γεννήθηκαν στο Αμ
-----------------

* Φραγκίσκος του Σαιν-Πολ (1491-1545), κόμης και στρατιωτικός ηγέτης
* Ζαν-Μπατίστ-Ανρί ντυ Τρουσέ ντε Βαλενκούρ (1643-1730), βιογράφος του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΔ΄
* Μαξιμιλιέν Σεμπαστιέν Φουά (1775-1825), στρατηγός
* Ζαν-Σαρλ Πελτιέ (1785-1845), φυσικός και μετεωρολόγος

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Base officielle des codes postaux» La Poste. 1  Οκτωβρίου 2018.
2. ↑  (Γαλλικά) *Code INSEE*.
3. ↑  «Populations légales 2020» Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής και Οικονομικών Μελετών. 29  Δεκεμβρίου 2022.
4. ↑  *répertoire géographique des communes*. Institut national de l'information géographique et forestière. Ανακτήθηκε στις 26  Οκτωβρίου 2015.
5. ↑  *Annuaire de service-public.fr*. Ανακτήθηκε στις 24  Σεπτεμβρίου 2023.
6. ↑  Charles Gomart: *Ham, its castle and its prisoners*, 1864, επανέκδ. "La Vague Verte" το 2000

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος
* Το κάστρο του Αμ

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 21156253583508110001
* GND: 4291244-1
* SUDOC: 027718255
* BNF: cb152768903 (data)

 |

 |
Ο **Στέφανος Ευαγγέλου** (Αθήνα, 12 Μαΐου 1998) είναι Έλληνας επαγγελματίας ποδοσφαιριστής και διεθνής με τα μικρά τμήματα της Εθνικής Ελλάδας, ο οποίος αγωνίζεται ως αμυντικός στην πολωνική Γκούρνικ Ζάμπζε.

Ξεκίνησε την ενασχόλησή του με το ποδόσφαιρο στις ακαδημίες, αρχικά, του Πανιωνίου και εν συνεχεία του Παναθηναϊκού, ενώ το 2016 έγινε επαγγελματίας με τον Παναθηναϊκό. Στον αθηναϊκό σύλλογο αγωνίστηκε έως και το 2018, πραγματοποιώντας, σε όλες τις διοργανώσεις 15 συμμετοχές. Το 2018 υπέγραψε τετραετές συμβόλαιο με τον Ολυμπιακό και έγινε ο 23ος ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται και στον Παναθηναϊκό και στον Ολυμπιακό.

Το καλοκαίρι του 2018 δόθηκε δανεικός στον ΠΑΣ Γιάννινα για 2 χρόνια με οψιόν αγοράς. Με τον υποβιβασμό της ομάδας τερματίστηκε πρόωρα ο δανεισμός του το επόμενο καλοκαίρι. Στον ΠΑΣ Γιάννινα αγωνίστηκε μια φορά στο πρωτάθλημα και άλλες 4 φορές στο κύπελλο χωρίς να σκοράρει ποτέ.

Το καλοκαίρι του 2019 πήγε στον Πανιώνιο ως δανεικός από τον Ολυμπιακό, μέχρι το τέλος της σεζόν, έχοντας 18 συμμετοχές με την ομάδα της Νέας Σμύρνης.

Από το 2014 είναι μέλος και των μικρών τμημάτων της Εθνικής Ελλάδας, ξεκινώντας με την Κ-16. Κατόπιν αγωνίστηκε και στις Κ-17, Κ-19 και Κ-21, με την οποία αγωνίζεται έως και σήμερα, πραγματοποιώντας συνολικά, σε όλα τα τμήματα, περίπου 40 συμμετοχές. Με την Κ-17 είχε αγωνιστεί και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ-17 του 2015.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Πέτρος Παπαμακάριος (26 Μαϊ. 2018). «Κλείνει άμεσα τον Ευαγγέλου ο Ολυμπιακός». Sport24.gr. Ανακτήθηκε στις 15 Ιουλίου 2018.
2. ↑  «Stefanos Evangelou». transfermarkt.com. Ανακτήθηκε στις 15 Ιουλίου 2018.
3. ↑  «Τετραετές ο Ευαγγέλου, θα κριθεί από τον Μαρτίνς». SDNA.gr. 18 Ιουνίου 2018. Ανακτήθηκε στις 15 Ιουλίου 2018.
4. ↑  «Επίσημο: Δανεικός για δυο χρόνια στον ΠΑΣ Γιάννινα ο Ευαγγέλου». 31 Αυγούστου 2018.
5. ↑  «Συναινετικές λύσεις συμβολαίων». 25 Ιουνίου 2019.
6. ↑  «Stefanos Evangelou». transfermarkt.com. Ανακτήθηκε στις 15 Ιουλίου 2018.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Stefanos Evangelou στο transfermarkt.com
* Stefanos Evangelou στο Soccerway.com
Το ***The Soul of a Monster*** είναι αμερικανική ταινία τρόμου του 1944 σε σκηνοθεσία Γουίλ Τζέισον και παραγωγή της Columbia Pictures. Πρωταγωνιστούν οι Ρόουζ Χόμπαρτ, Τζορτζ Μακρίντι, Τζιμ Μπάνον, Τζιν Μπέιτς και Έρικ Ρολφ.

Πλοκή
-----

Καθώς ο σχεδόν νεκρός γιατρός Δρ Τζορτζ Γουίνσον πλησιάζει στο θάνατο, η σύζυγός του Ανν αποτυγχάνει να λάβει βοήθεια από τον Δρ. Ρότζερ Βανς ή τον πάστορά τους Φρεντ Στίβενς και προσεύχεται σε οποιαδήποτε πηγή πιστεύει ότι θα μπορούσε να βοηθήσει. Αυτό οδηγεί στον ερχομό μιας παράξενης γυναίκας, της Λίλιαν Γκρεγκ, η οποία αρχίζει να φροντίζει τον Τζορτζ, ο οποίος και αναρρώνει από θαύμα, αλλά γίνεται ψυχρός, σκληρός κάτι που οδηγεί σε αποξένωση από την Αν. Η Γκρεγκ αρχίζει να χειραγωγεί τον Τζορτζ για τις ανάγκες της, συμπεριλαμβανομένης να δολοφονήσει τον Στίβενς.

Διανομή ρόλων
-------------

* Ρόουζ Χόμπαρτ ως Λίλιαν Γκρεγκ
* Τζορτζ Μακρίντι ως Δρ. Τζορτζ Γουίνσον
* Τζιμ Μπάνον ως Δρ. Ρότζερ Βανς
* Τζιν Μπέιτς ως Ανν Γουίνσον
* Έρικ Ρολφ ως Φρεντ Στίβενς

βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* \*Blottner, Gene (2015). *Columbia Noir: A Complete Filmography, 1940-1962*. McFarland. ISBN 978-0786470143.  *Columbia Noir: A Complete Filmography, 1940-1962*. ΜακΦάρλαντ. ISBN 978-0786470143 .

Παραπομπές
----------

1. ↑  «The Soul of a Monster». American Film Institute. Ανακτήθηκε στις 14 Μαΐου 2020.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* *The Soul of a Monster*   στην IMDb

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Τέχνη
* Πύλη:Κινηματογράφος
 |

 |
Ο **Μιχάλης (Μάικ) Ροζάκης** (29 Σεπτεμβριόυ 1946 - 23 Ιανουαρίου 2009) ήταν Έλληνας βιρτουόζος πιανίστας, συνθέτης, μαέστρος, τραγουδιστής και καθηγητής.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου το 1946. Ξεκίνησε τη μουσική του πορεία στην Ελβετία, σε ηλικία 17 χρονών με την τότε γυναίκα του Ρόζα, σε ένα συγκρότημα που ονομαζόταν Potflair. Στη συνέχεια, επέστρεψε στην Αθήνα και διετέλεσε τραγουδιστής και μπασίστας των Charms, των Juniors και των Playboys, δημιουργώντας ποπ επιτυχίες της εποχής. Έπειτα ακολούθησε σόλο καριέρα γνωρίζοντας μεγάλη επιτυχία με δίσκους 45 στροφών: Έτσι είναι η ζωή»/Όταν έφυγες, Μίνι-σκερτ»/Είναι αργά, Μια μέρα θα 'ρθείς»/Προσευχή, Σαν τραγουδώ/Γυάλινος πύργος, Εγωισμός/Δάκρυα στα μάτια, Προβλήματα/Ποιος μπορεί να ξέρει (1974) καθώς και τους LP δίσκους του: Μάικ Ροζάκης και οι Playboys» (1971) και «Μ. Ροζάκης» (1975, ανατυπώθηκε το ίδιο έτος). 

Έχοντας σπουδάσει στο Εθνικό Ωδείο (πτυχίο φούγκας το 1977 από τον Μ. Βούρτση) και στην Ελβετία εξελίχθηκε σε σπουδαίο ενορχηστρωτή. Για 4 χρόνια υπήρξε διευθυντής μουσικών προγραμμάτων της ΕΡΤ και διευθυντής της Ορχήστρας Ποικίλης Μουσικής. Καθηγητής θεωρητικών του Εθνικού Ωδείου (ωδικής και αρμονίας από το 1987, αντίστιξης από το 1985, φούγκας από το 1988 και σύνθεσης από το 1990). Επίσης, από το 1995, ανέλαβε το τμήμα προετοιμασίας μουσικών σπουδών ΑΕΙ και από το 1996, την τάξη ενορχήστρωσης για τη θεατρική και την κινηματογραφική μουσική.

Το 1996 έγινε η πρώτη εκτέλεση του Κοντσέρτου του για πιάνο στο Εθνικό Ωδείο. Έχουν εκτελεστεί και άλλα έργα του όπως: Φαντασία για τούμπα και ξύλινα , Μεταμορφώσεις για 9 πνευστά, Ικεσία, 14 πικρές πραγματικότητες (καντάτα για 3 φωνές, χορωδία και ορχήστρα, που κυκλοφόρησε σε δίσκους και εκτελέστηκε στην Αθήνα: Φεστιβάλ Έκφραση, και στην Κύπρο, Λευκωσία και Λεμεσό), Forma E5.

Το 1979 σε συνεργασία με την Αλίκη Βουγιουκλάκη στην «Καμπίρια», ανέλαβε τη μουσική προσαρμογή των τραγουδιών σε στίχους του Παύλου Μάτεση. Το 1992 ανέλαβε τη διδασκαλία ορχήστρας και την ενορχήστρωση της ροκ όπερας "Δαίμονες" σε συνεργασία με τον Νίκο Καρβέλα, τον Σταύρο Σιδερά και την Άννα Βίσση. Συμμετείχε ως ενορχηστρωτής στο διαγωνισμό της Eurovision με την Ελλάδα και την Κύπρο, καθώς και στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.

Πέθανε στην Αθήνα το 2009 σε ηλικία 63 ετών.

Πηγές
-----

* Τάκης Καλογερόπουλος, *Λεξικό της Ελληνικής μουσικής*, εκδόσεις Γιαλλελή, 2001
***Ο θάνατος του Σαρδανάπαλου*** (γαλλικά: *La Mort de Sardanapale*) είναι πίνακας ζωγραφικής του Γάλλου ζωγράφου Ευγένιου Ντελακρουά.

Ιστορική αναδρομή
-----------------

Ο Ντελακρουά ζωγράφισε τον πίνακα αυτό για την έκθεση του 1827/28 στο Σαλόνι του Παρισιού (γαλλ. *Salon de Paris*). Στόχος του ήταν να προκαλέσει, κάτι που κατάφερε με τόσο μεγάλη επιτυχία, που για τα επόμενα πέντε χρόνια τον απέφευγαν όλοι και δεν έβρισκε κανέναν αγοραστή για τα έργα του. Το κοινό της εποχής του δεν ήταν έτοιμο για να δεχτεί αυτό το έργο. Αν και τελικά κατάφερε να ξανακερδίσει το κοινό με το έργο του Η Ελευθερία οδηγεί το Λαό, ο πίνακας ετούτος έμεινε απούλητος μέχρι το 1846. Αγοραστής ήταν κάποιος Εγγλέζος. Ο πίνακας ξανά αγοράστηκε το 1921 από το Μουσείο του Λούβρου, όπου φιλοξενείται μέχρι σήμερα. Ο Ντελακρουά κατασκεύασε και ένα αντίγραφο μικρότερων διαστάσεων.

Περιγραφή
---------

Ο πίνακας έχει για θέμα του τον μύθο του βασιλιά της Ασσυρίας Σαρδανάπαλου, ενώ εικονίζει την σκηνή του μοιραίου τέλους του. Ο Σαρδανάπαλος αφού υπερασπίστηκε γενναία την πόλη του, υπέκυψε όταν ο Ευφράτης ξαφνικά ξεχύλησε και κατέστρεψε τα τείχη. Βρισκόμαστε σε ένα πολυτελές ανατολίτικο δώμα με θησαυρούς, στο οποίο κυριαρχεί το χάος. Ο Σαρδανάπαλος στην πολυτελή κλίνη του με απάθεια γίνεται αυτόπτης μάρτυς του φονικού. Υπηρέτες δολοφονούν τις γυμνές γυναίκες του χαρεμιού. Ο οινοχόος του στο πλάι του προσφέρει μια κανάτα που περιέχει θανατηφόρο δηλητήριο για να αυτοκτονήσει. Ένας άλλος υπηρέτης θυσιάζει ένα περήφανο άλογο που είναι στολισμένο με πολύτιμους λίθους.

Δείτε επίσης
------------

* Mens sana in corpore sano

Παραπομπές
----------

1. ↑  Γιουβενάλης, Σατιρικά Χ

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ο θάνατος του Σαρδανάπαλου** |

* Rose-Marie Hagen, Rainer Hagen: *Bildbefragungen – Meisterwerke im Detail*. Taschen, Köln 1994.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 184806330
* LCCN: n98091421
* SUDOC: 034667253
* BNF: cb12539823z (data)

 |

 |
Η **Φραγκίσκη**, γαλλ. Françoise (Νοέμβριος 1592 - 8 Σεπτεμβρίου 1669) από τον Οίκο της Λωρραίνης ήταν κόρη του δούκα του Μερκέρ & της δούκισσας του Πεντιέβρ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Βαντόμ & Μπωφόρ. Ως το μόνο τέκνο των γονέων της, έγινε δούκισσα του Μερκέρ και Πεντιέβρ ιδίω δικαιώματι (suo jure).

Βιογραφία
---------

Ήταν κόρη του Φιλίππου-Εμμανουήλ δούκα του Μερκέρ και της Μαρίας του Λουξεμβούργου, κόρης του Σεβαστιανού δούκα του Πεντιέβρ. Είχε έναν μεγαλύτερο αδελφό, που έζησε 1,5 έτος. Έτσι η Φραγκίσκη έμεινε κληρονόμος μίας μεγάλης περιουσίας. Κατά τη βασιλεία του Ερρίκου Γ΄ της Γαλλίας ο πατέρας της έγινε επικεφαλής της Καθολικής Ένωσης στη Βρετάνη και το 1588 αυτοανακηρύχθηκε προστάτης της Καθολικής Εκκλησίας στην επαρχία αυτή. Επικαλούμενος τα κληρονομικά δικαιώματα της συζύγου του -η οποία ήταν απόγονος των δουκών της Βρετάνης- προσπάθησε να γίνει ανεξάρτητος στην επαρχία αυτή και οργάνωσε κυβέρνηση στη Νάντη· αποκαλούσε τον γιο του *πρίγκιπα και δούκα της Βρετάνης*.

Με τη βοήθεια των Ισπανών νίκησε τον Ερρίκο των Βουρβόνων, δούκα του Μονπανσιέ, που είχε στείλει εναντίον του ο Ερρίκος Δ΄ στο Κραόν το 1592. Τότε ο βασιλιάς βάδισε εναντίον του δούκα του Μερκέρ προσωπικά. Σύναψαν ειρήνη το 1596 και ως μέρος του συμβιβασμού τους συμφώνησαν η κόρη του δούκα να παντρευτεί τον νομιμοποιημένο γιο του βασιλιά.

Έπειτα οι Γάλλοι και οι Ισπανοί υπέγραψαν την Ειρήνη του Βερβάν το 1598, όταν η Φραγκίσκη ήταν 8. Μέρος της συμφωνίας ήταν πάλι ο γάμος της κόρης του με τον νόθο γιο του Ερρίκου Δ΄, τον Καίσαρα των Βουρβόνων, δούκα του Βαντόμ. Αυτός ήταν ο μεγαλύτερος γιος του βασιλιά, που τον είχε αποκτήσει από την ερωμένη του Γκαμπριέλ ντ'Εστρέ.

Ο γάμος έγινε στο ανάκτορο του Φονταινεμπλώ ο 1609: η νύφη ήταν 16, ο γαμπρός 15. Το ζεύγος απέκτησε τρία τέκνα: τον Λουδοβίκο, την Ελισάβετ και τον Φραγκίσκο. Ο πρώτος είχε γιο τον Λουδοβίκο-Ιωσήφ, δούκα του Βαντόμ. Σύμφωνα με το συμβόλαιο γάμου, ο Καίσαρ είχε το δικαίωμα να διαχειρίζεται τις γαίες της. Το 1665 ο Καίσαρ έπεσε σε δυσμένεια, αφού είχε εμπλακεί στη *συνωμοσία της Σφεδόνης* και είχε κατηγορηθεί ότι είχε προσπαθήσει να δηλητηριάσει τον καρδινάλιο Ρισελιέ. Το ίδιο έτος η Φραγκίσκη πήγε στη Σαβοΐα με τη Μαρία-Ιωάννα, κόρη της κόρης της Ελισάβετ, όπου εκεί η εγγονή της παντρεύτηκε τον Κάρολο-Εμμανουήλ Β΄ δούκα της Σαβοΐας το 1665. Η Φραγκίσκη απεβίωσε το 1669, σε ηλικία 77 ετών, στο Παρίσι και τάφηκε εκεί. Τα δουκάτα του Μερκέρ και του Πεντιέβρ κληροδοτήθηκαν στον μεγαλύτερο γιο της Λουδοβίκο. Άλλα φέουδα που είχε ήταν το πριγκιπάτο του Μαρτίγκ, το δουκάτο του Ετάμπ και η κυριότητα του Ανσενί.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε το 1609 τον Καίσαρα των Βουρβόνων δούκα του Βαντόμ και είχε τέκνα;

* Λουδοβίκος 1612-1669, δούκας του Βαντόμ
* Ελισάβετ 1614-1664, παντρεύτηκε τον Κάρολο-Αμεδαίο δούκα του Νεμούρ (από τον Οίκο της Σαβοΐας).
* Φραγκίσκος 1616-1669, δούκας του Μπωφόρ.

Παραπομπές
----------

Πηγές
-----

* Martha Walker Freer (1863). History of the Reign of Henry IV. King of France and Navarre: From Numerous Unpublished Sources. Hurst and Blackett. p. 128.
Το **μονοτονικό** είναι το σύστημα που χρησιμοποιείται για την γραφή της ελληνικής γλώσσας. Το σύστημα καθιερώθηκε το 1982 επί κυβέρνησης Ανδρέα Παπανδρέου, ενώ είχε ψηφιστεί η επίσημη καθιέρωσή του τον Νοέμβριο του 1981 (μόλις 1 μήνα μετά τις τότε εκλογές) και μέσα στο 1982 επίσης καθιερώθηκε και στην Κύπρο. Το μονοτονικό σύστημα χρησιμοποιεί μόνο την οξεία (που ονομάζεται τόνος) και τα διαλυτικά, παρακάμπτοντας την βαρεία, την περισπωμένη και τα πνεύματα. Αυτή η απλοποίηση έχει δεχθεί κριτική από κάποιους οπαδούς της παράδοσης, επειδή η προηγούμενη πολυτονική γραφή προσέδιδε έναν πολιτιστικό σύνδεσμο με το παρελθόν.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «33 χρόνια από την κατάργηση του πολυτονικού. Η μάχη του ...». *Μηχανή του Χρόνου*.
2. ↑  Χαραλάμπους, Γιάννης. «Καλῶς ὁρίσατε στὸν ἱστοχῶρο τῆς Κίνησης Πολιτῶν γιὰ τὴν Ἐπαναφορὰ τοῦ Πολυτονικοῦ Συστήματος». *www.polytoniko.gr*.
Παρασκευή μαλλιού της γριάς
Το **μαλλί της γριάς** είναι ένα προϊόν το οποίο αποτελείται από νήματα ζάχαρης και το οποίο διατίθεται από πλανόδιους πωλητές. Κύριο χαρακτηριστικό του είναι ο μεγάλος όγκος του. Ως προϊόν απευθύνεται κυρίως σε μικρά παιδιά.

Έχει γλυκιά γεύση και όταν κάποιος το τρώει, όπου ακουμπήσει, κολλάει από τη ζάχαρη.

Παρασκευάζεται από ζάχαρη, η οποία λιώνεται σε ειδικό δοχείο και με φυγοκέντριση δημιουργούνται νήματα τα οποία τυλίγονται γύρω από ένα καλαμάκι. Ποσότητα 5-6 γραμμαρίων κρυσταλλικής ζάχαρης θερμαίνονται ως το σημείο τήξεως στους 150οC και κατόπιν με φυγοκέντριση απομακρύνονται από το κέντρο της συσκευής μέσα από μικρές τρύπες που έχει το περιστρεφόμενο δοχείο. Κατά την απομάκρυνση δημιουργούνται ίνες, οι οποίες πλέκονται γύρω από το καλαμάκι.

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Μαλλί της γριάς** |

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πώς γίνεται το «μαλλί της γριάς»;
Κολοσσικό άγαλμα από την πόλη Νιμρούντ που παριστάνει τον θεό Ναμπού (Μουσείο του Ιράκ).
Ο **Ναμπού**, είναι μία από τις σημαντικότερες θεότητες της Μεσοποταμίας. Σύμφωνα με την μυθολογία, ήταν γιος του Μαρδούκ και της συντρόφου του, Σαρπανιτπούμ, μίας κορυφαίας Σημιτικής θεότητας που λατρευόταν σε Ασσύριους και Βαβυλώνιους. Ως ο θεός της γραφής και της σοφίας εμφανίστηκε για πρώτη φορά στους Αμορρίτες της Βαβυλώνας γύρω στο 2000 π.Χ. Ήταν προστάτης θεός της Βορσίππα, όταν ο Μαρδούκ καθιερώθηκε ως κορυφαία θεότητα της Βαβυλώνας από τον Χαμουραμπί, ο Ναμπού έγινε γραφέας και υπουργός του. Αργότερα καθιερώθηκε από τους Ασσύριους και τους Βαβυλώνιους ως ο μεγαλύτερος και αγαπημένος γιος του Μαρδούκ. Τα σύμβολα του ήταν μια γραφίδα και μια πήλινη πινακίδα. Στην Βίβλο αναφέρεται ως Νεβώ (Ησαΐας 46:1). Ο Ναμπού αντικατέστησε σταδιακά την Σουμεριακή θεότητα Νισάμπα ως προστάτης θεός της γραφής. Στην Βορσίππα βρισκόταν ο ναός του Ναμπού που ονομαζόταν Εζιντά και που ήταν αφιερωμένος στην σοφία του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Oracc: The Open Richly Annotated Cuneiform Corpus. Ezida, the god Nabu's temple of scholarship.
2. ↑  Oracc: Τhe Open Richly Annotated Cuneiform Corpus. Ancient Mesopotamian Gods and Goddesses - Nabu (god).
3. ↑  Encyclopedia Britannica (online), Nabu.

Βιβλιογραφία
------------

* Black, Jeremy and Green, Anthony. 1992. *Gods, Demons and Symbols of Ancient Mesopotamia An Illustrated Dictionary,* The British Museum Press*.* ISBN 0-7141-1705-6
* Dalley, Stephanie. 1989. *Myths from Mesopotamia Creation, the Flood, Gilgamesh, and Others.* Oxford University Press. ISBN: 9780199538362

Δικτυογραφία
------------

* Τhe Open Richly Annotated Cuneiform Corpus. Ancient Mesopotamian Gods and Goddesses - Nabu (god).
* Τhe Open Richly Annotated Cuneiform Corpus. Ezida, the god Nabu's temple of scholarship.
* Encyclopedia Britannica (online), Nabu.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* NAΜΠOY

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 52499642
* LCCN: sh2010005612
* GND: 119463660
* SUDOC: 078611806
* BNF: cb119325815 (data)

 |

 |
Ο **Άνταμ Πιουσούτσκι** (πολωνικά: Adam Piłsudski) (25 Σεπτεμβρίου 1869, Ζουουόβο - 16 Δεκεμβρίου 1935, Βαρσοβία) ήταν γερουσιαστής της 4ης θητείας στη Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία, αντιδήμαρχος του Βίλνιους και μέλος της Ένωσης Κρατών στα Σύνορα (Zjednoczenie Państwowe na Kresach) το 1922. Ήταν αδελφός των Μπρονίσουαφ, Γιούζεφ, Καζίμιες και Γιαν

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του Γιούζεφ Βιντσέντι Πιουσούτσκι και της Μάρια, το γένος Μπιλέβιτς. Δεν τελείωσε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση και μέχρι το 1900 έζησε στο οικογενειακό κτήμα Τένεν στη Σαμογιτία. Το 1901 άρχισε να εργάζεται σε εργοστάσιο παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας και στη συνέχεια στο δημοτικό γραφείο του Βίλνιους, όπου από το 1909 υπηρέτησε ως αρχιλογιστής. Κατά τα έτη 1909–1915, ήταν ο επικεφαλής λογιστής του συμβουλίου της πόλης του Βίλνιους. Το 1912-13 συμμετείχε με τον δήμαρχο Μίχαου Βενσουάφσκι στη λήψη δημοτικού ομολογιακού δανείου από το Ηνωμένο Βασίλειο για την κατασκευή συστημάτων αποχέτευσης και υδάτων στο Βίλνιους. Αποσύρθηκε το 1932 και στη συνέχεια διορίστηκε οικονομικός εκπρόσωπος της κυβέρνησης στο Δημοτικό Συμβούλιο του Βίλνιους. Από τον Οκτώβριο του 1934 ήταν αντιδήμαρχος του Βίλνιους. Λίγους μήνες πριν από το θάνατό του, έγινε γερουσιαστής της Δημοκρατίας της Πολωνίας (4 Οκτωβρίου 1935).

Υπηρέτησε σε πολλές οικονομικές θέσεις, μεταξύ των οποίων: πρόεδρος του Εποπτικού Συμβουλίου της Πολωνικής Εταιρείας Εμπορικής και Οικονομικής Γνώσης στο Βίλνιους, μέλος του Εποπτικού Συμβουλίου της Πολωνικής Συνεταιριστικής Τράπεζας Rzemieślniczy στο Βίλνιους, μέλος της Επιτροπής Ελέγχου της Εταιρείας "Kredyt Bez Percent". Για τα επιτεύγματά του στον εθνικό και κοινωνικό τομέα και το έργο της τοπικής αυτοδιοίκησης, στις 9 Νοεμβρίου 1932 τιμήθηκε με τον Σταυρό του Αξιωματικού του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας.

Από τον γάμο του με τη Λεόνια Γιούλια Γουοντβιγκόφσκα (Leonia Julia Łodwigowska, 1869–1937), ακτιβίστρια του Πολωνικού Σοσιαλιστικού Κόμματος, απέκτησε μια κόρη, τη Βάντα, ιατρό. Εκτός από τον Γιούζεφ, αδέρφια του Άνταμ ήταν επίσης ο Μπρονίσουαφ (1866–1918), εθνογράφος, ο Γιαν (1876–1950), δικηγόρος, υπουργός Οικονομικών και αντιπρόεδρος του Σέιμ και ο Καζίμιες.

Πέθανε στις 16 Δεκεμβρίου 1935 στη Βαρσοβία. Η κηδεία έγινε στις 18 Δεκεμβρίου στο Βίλνιους. Ενταφιάστηκε στο Κοιμητήριο Ράσος. Ο συμβολικός τάφος του βρίσκεται στο Κοιμητήριο Ποβόνσκι στη Βαρσοβία (τμήμα 143-6-21).

 Ο τάφος του Άνταμ Πιουσούτσκι στο Βίλνιους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Państwowe Zjednoczenie na Kresach». *Słowo* (Wilno) **66**: 1. 1922-10-18. .
2. ↑  Waldemar Wołkanowski (Opole 2015), *Michał Węsławski, biografia prezydenta Wilna w latach 1905-1916*, ISBN 978-83-62687-73-2
3. ↑
4. ↑  «Ś. p. Leonia Piłsudska». *Gazeta Lwowska*. Nr 52 z 6 marca 1937. .
5. ↑  «Zgon ś. p. Adama Piłsudskiego». *Gazeta Lwowska*: 3. Nr 289 z 17 grudnia 1935. .
6. ↑  «Po zgonie ś. p. Adama Piłsudskiego». *Gazeta Lwowska*: 1. Nr 290 z 18 grudnia 1935. .
7. ↑  «Pogrzeb ś. p. Adama Piłsudskiego». *Gazeta Lwowska*: 1. Nr 291 z 19 grudnia 1935. .
8. ↑  Dokumentacja nagrobka

Βιβλιογραφία
------------

* «Adam Piłsudski». *Polski Słownik Biograficzny*. **XXVI**. 1981.
Ο πίνακας με την αυθεντική κορνίζα
Ο **Ευαγγελισμός της Θεοτόκου** είναι πίνακας του Σάντρο Μποττιτσέλλι που φιλοξενείται στην πινακοθήκη του παλατιού των Ουφίτσι με αριθμό καταλόγου 1316. Είναι τέμπερα σε σανίδι διαστάσεων 150 χ 156 εκατοστά.

Ιστορικό
--------

Ο πίνακας φιλοτεχνήθηκε κατόπιν παραγγελίας του Benedetto Guardi, το 1489 για το Αβαείο της Αγίας Μαρίας Μαγδαληνής του Τσεστέλο. Ο πίνακας είχε χαθεί και ξαναβρέθηκε το 1872.

Θέμα
----

Παρουσιάζεται από τον καλλιτέχνη το κλασικό εικονογραφικό θέμα του Ευαγγελισμού ( σύμφωνα με το κατά Λουκάν Ευαγγέλιον), κατά το οποίο ο αρχάγγελος Γαβριήλ επισκέπτεται την Παναγία για να της αναγγείλει το Χαρμόσυνο Μήνυμα. 
Η σκηνή παρουσιάζεται μέσα σε ένα δωμάτιο δομημένο σύμφωνα με τους κανόνες της προοπτικής. Το δάπεδο είναι σχεδιασμένο με τετράγωνα, χωρισμένα με γραμμές που συγκλίνουν προς το εξωτερικό τοπίο, ανάμεσα από τις δύο μορφές, δίνοντας έτσι την αίσθηση του βάθους.
Ο άγγελος, εμφανίζεται ευλαβικά γονατιστός μπροστά στην Μαρία με το στόμα του ελαφρώς ανοιχτό, αφήνοντας να εννοηθεί ότι βρίσκεται στη διαδικασία να προφέρει τα λόγια του Ευαγγελίου του Λουκά. Κρατώντας στο χέρι του κρίνο, σύμβολο της αγνότητας απευθύνεται καθησυχαστικά στην Παναγία η οποία με μια κίνηση γεμάτη χάρη δείχνει την κατάπληξη της. Με αυτές τις χαρακτηριστικές κινήσεις των χεριών των δύο προσώπων, που τραβούν το βλέμμα του θεατή εκφράζεται η αίσθηση της δράσης του επεισοδίου του Ευαγγελισμού. Πίσω από το παράθυρο διακρίνει κανείς ένα ειδυλλιακό τοπίο στο μέσον του οποίου βρίσκεται μια νεαρή βελανιδιά. Το ποτάμι, οι λόφοι και τα κάστρα που εικονίζονται δεν θεωρούνται τυπικό θέμα της Τοσκάνης αλλά για κάποιους είναι μια υπενθύμιση της χαμένης Εδέμ, ένας εξιδανικευμένος κόσμος.

Η αυθεντική κορνίζα
-------------------

Η κορνίζα είναι πλούσια διακοσμημένη με ζωφόρο και παραστάδες. Κάτω αριστερά και δεξιά διακρίνεται το οικόσημο της οικογένειας Guardi (σκύλος ανορθωμένος). Ακολουθεί η διπλή επιγραφή στα λατινικά:

Αριστερά, με τα λόγια της αναγγελίας της χαρμόσυνης είδησης απο τον Άγγελο:"SPIRITUS SANTUS SUPERVENIET IN TE ET VITUS ALTISSIMI OBUMBRAVIT TIBI" (*Πνεύμα Άγιον επελεύσεται επί σε και δύναμις υψίστου επισκιάσει σοι* - Κατά Λουκάν 1.35)

Δεξιά, η απάντηση της Παναγίας "ECCE ANCILLA DOMINI. FIAT MIHI SECUNDUM VERBUM TUUM" (*Ιδού η δούλη Κυρίου. Γένοιτό μου κατά το ρήμα σου* -Κατά Λουκάν 1.38)

Στο κέντρο έχουμε μια μικρή Pietà με τον Χριστό όρθιο στον Τάφο από τον οποίο κρέμεται η Ιερά Σινδόνη

Παραπομπές
----------

1. ↑  «σελίδα 72». *Τα Μεγάλα Μουσεία του Κόσμου*. Αθήνα: Εκδόσεις Φυτράκη. 1969. σελ. 212.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου (Μποττιτσέλλι)** |

* Sir George Francis Hill (1867-1948) (1916). *The annunciation: XII representations*. Toronto: Oxford University Press, H. Milford. σελίδες 28. Ανακτήθηκε στις 24 Φεβρουαρίου 2012.
Χρήση
-----

Κενό πρότυπο:

```
{{νόμισμα
| όνομα                       = 
| τοπικό όνομα                = 
| εικόνα                      = 
| λεζάντα                     = 
| χώρα                        = 
| υποδιαίρεση                 = 
| ISO                         = 
| σύντομο                     = 
| σύμβολο                     = 
| Πληθωρισμός                 = 
| Πληθωρισμός_Πηγή_Ημερομηνία = 
| Πληθωρισμός_Μέθοδος         = 
| ΜΣΙ_από                     = 
| ΜΣΙ_απόσυρση                = 
| ΜΣΙ_σταθερή_ισοτιμία_από    =
}}
```

Παράδειγμα:

```
{{Νόμισμα
 |όνομα = Τένγκε
 |τοπικό όνομα = Қазақстан теңгесі
 |εικόνα = [[Εικόνα:200_tenge_(2006).jpg|150px]]
 |λεζάντα = 200 τένγκε, νέο σχέδιο
 |χώρα = {{KAZ}}
 |υποδιαίρεση = 100 tiyn
 |ISO = KZT
 |σύντομο = Τ
 |σύμβολο = Tenge symbol.svg
 }}

```

Εντοπίστηκε πρότυπο σε βρόχο: Πρότυπο:Νόμισμα

Το **ριάλ (rial)** ή **riyal** είναι το νόμισμα της Υεμένης. Για τεχνικούς λόγους διαιρείται σε 100 φιλς (fils), παρότι τα κέρματα σε αξίες φιλς δεν παράγονται πλέον από την εποχή της ενοποίησης της Υεμένης. Αποκλειστικά την αρμοδιότητα για την έκδοση του ριάλ έχει η Κεντρική Τράπεζα της Υεμένης.

Ιστορία
-------

Μετά την ένωση της Αραβικής Δημοκρατίας της Υεμένης (Βόρεια) και της Λαϊκής Δημοκρατίας της Υεμένης (Νότια) το 1990 παρέμειναν ως νόμιμα για τις συναλλαγές το Ριάλ Βόρειας Υεμένης και το Δηνάριο της Νότιας Υεμένης για μεταβατική περίοδο, με 1 δηνάριο να ανταλλάσσεται με 26 ριάλ. Στις 11 Ιουνίου του 1996 το δηνάριο αποσύρθηκε από την κυκλοφορία ενώ ήδη από το 1993 άρχισαν να κυκλοφορούν τα πρώτα κέρματα για τη Δημοκρατία της Υεμένης. Η αξία του ριάλ επί του αμερικανικού δολαρίου έχει πέσει σημαντικά σε σύγκριση με τα 12,01 ριάλ προς 1 δολάριο που ήταν στις αρχές της δεκαετίας του 1990.

Κέρματα
-------

Όταν ενώθηκε η Υεμένη, κυκλοφόρησαν κέρματα στη Βόρεια Υεμένη σε αξίες του 1 και των 5, 10, 25 και των 50 φιλς και επίσης του 1 ριάλ. Ωστόσο, όλα τα κέρματα σε αξίες φιλς αποσύρθηκαν από την κυκλοφορία. Το 1993 εισήχθησαν νέα κέρματα από την Κεντρική Τράπεζα της Υεμένης σε αξίες του 1 και των 5 ριάλ. Ακολούθησαν τα 10 ριάλ το 1995 και τα κέρματα των 20 ριάλ το 2004.

Χαρτονομίσματα
--------------

Την περίοδο της ένωσης, κυκλοφορούσαν από την Κεντρική Τράπεζα της Υεμένης χαρτονομίσματα σε αξίες του 1 και επίσης των 5, 10, 20, 50 και των 100 ριάλ. Το 1993 τα τραπεζογραμμάτια του 1 και των 5 ριάλ αντικαταστάθηκαν από κέρματα. Το ίδιο έγινε και με τα χαρτονομίσματα των 10 ριάλ το 1995. Τραπεζογραμμάτια των 200 ριάλ εισήχθησαν το 1996 και ακολουθήθηκαν από τα 500 ριάλ το 1997 και τα 1000 ριάλ το 1998. Τα 20 ριάλ αντικαταστάθηκαν από κέρματα το 2004.

| Χαρτονομίσματα που είναι σήμερα σε κυκλοφορία |
| --- |
| Εικόνα | Αξία | Κύριο χρώμα |
| Εμπρόσθια όψη | Πίσω οψη |  |
|  |  | 50 ριάλ | Λαδί |
|  |  | 100 ριάλ | Μοβ |
|  |  | 200 ριάλ | Πράσινο |
|  |  | 500 ριάλ | Μπλε |
|  |  | 1.000 ριάλ | Ροζ & πράσινο |
|

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Μετατροπή σε άλλα νομίσματα

Παραπομπές
----------

1. ↑  Britannica - λήμμα *ριάλ*.
La Fornarina
Άποψη του πίνακα με το πλαίσιο
Ο Ραφαήλ φιλοτέχνησε το 1518-19 τον πίνακα με τίτλο «**La Fornarina**», μια ελαιογραφία σε ξύλο διαστάσεων 85 x 60 εκατοστών. Η προκλητική της απεικόνιση είχε οδηγήσει στο συμπέρασμα τον 18ο αιώνα ότι πρέπει να είναι η Margherita, μια κοπέλα την οποία είχε ερωτευτεί ο Ραφαήλ, κόρη κάποιου φούρναρη (fornaio) ονόματι Francesco Luti, που κατοικούσε στην περιοχή Αγία Δωροθέα, στο Τραστέβερε.
Δεν έχει απαντηθεί το ερώτημα πάντως με βεβαιότητα, αν τελικά η ερωμένη του ζωγράφου ήταν η Fornarina ή η κοπέλα που απεικονίζεται στον πίνακα La Velata.

Η κοπέλα φέρει στο αριστερό της μπράτσο ένα βραχιόλι, όπου υπάρχουν οι λέξεις «RAPHAEL URBINAS». Η σύγχρονη έρευνα έχει καταλήξει στο συμπέρασμα ότι ο πίνακας έγινε δια χειρός Ραφαήλ και μόνο το πρόσωπο πιθανώς φιλοτεχνήθηκε από τον ικανότατο μαθητή του Τζούλιο Ρομάνο. Παλαιότερα πολλοί πίστευαν ότι ολόκληρο το έργο είναι του Ρομάνο. Επίσης, φοράει μεταξωτό ριγέ πράσινο τουρμπάνι, κρατάει με το δεξί της χέρι ένα πέπλο, κόκκινος μανδύας καλύπτει τα πόδια της και είναι στραμμένη κατά τα 3/4 προς τα αριστερά. Ως φόντο υπάρχει μια μυρτιά, φυτό που είναι αφιερωμένο στη θεά Αφροδίτη.

Η κόμησσα di Santafiora είχε τον πίνακα αυτό στα τέλη του 16ου αιώνα, στο σπίτι της στη Ρώμη, όπως αναφέρει ο αντικαγκελάριος Corasduz σε επιστολή του προς τον αυτοκράτορα Ροδόλφο Β΄ το 1595. Μετά το θάνατο της κόμισας, το 1605, ο πίνακας εντάχθηκε στη συλλογή Buoncompagni για να καταλήξει στην Galleria Nazionale d'Arte Antica, η οποία στεγάζεται στο Παλάτσο Μπαρμπερίνι, όπου βρίσκεται μέχρι σήμερα.

Πηγές
-----

* «Οι μεγάλοι ζωγράφοι» (εκδόσεις Μέλισσα, 2ος τόμος)
* Web Gallery of Art-Raffaello Sanzio

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 182379281
* GND: 4630533-6
* SUDOC: 061731943
* BNF: cb145266332 (data)

 |

 |
**Διηπειρωτικος βαλλιστικός πύραυλος** (ICBM) χαρακτηρίζεται οποιοσδήποτε πύραυλος μπορεί να πλήξει στόχο σε πολύ μεγάλη απόσταση (π.χ. και σε άλλη ήπειρο), εκτελώντας βαλλιστική τροχιά. Για την εκτόξευση τέτοιων πυραύλων χρησιμοποιούνται πολυφασικοί, συνήθως τριώροφοι, πύραυλοι μεγάλου βεληνεκούς εφοδιασμένοι με ηλεκτρονικό σύστημα αυτόματης κατεύθυνσης.

Το βλήμα αυτό ονομάζεται και βαλλιστικό βλήμα λόγω του ότι εκτοξευόμενο στην αρχή κατακόρυφα στη συνέχεια λαμβάνει την προς τον στόχο κατεύθυνση διαγράφοντας τόξο βαλλιστικής καμπύλης με την επίδραση της βαρύτητας.

Στην αρχή της κατασκευής τους τα βλήματα αυτά ονομάζονταν "απόλυτα όπλα" επειδή δεν υπηρχαν αντίστοιχα αποτελεσματικά όπλα αναχαίτισής των. Στην κατασκευή αυτών των όπλων ασχολήθηκαν εντατικά πρώτα οι μεγάλες δυνάμεις Ρωσία και ΗΠΑ τις οποίες ακολούθησαν και πολλές άλλες χώρες. Πρώτη η τότε Σοβιετική Ένωση ανακοίνωσε τον Αύγουστο του 1957 ότι κατέχει διηπειρωτικό βαλλιστικό βλήμα δυνάμενο να πλήξει με υδρογονοβόμβα οποιοδήποτε σημείο του πλανήτη με πιθανή απόκλιση 10 χλμ που λαμβάνοντας υπόψη την επερχόμενη καταστροφή σε έκταση μπορεί και να θεωρηθεί αμελητέα.  

Η ανακοίνωση εκείνη θεωρήθηκε στην αρχή ως καυχησιολογία των Σοβιετικών αλλά η εκτόξευση από μέρους των Αμερικανών δύο κατασκοπευτικών δορυφόρων και παράλληλων παρατηρήσεων των ίδιων από ειδικά ραντάρ που εγκατέστησαν σε επίκαιρα σημεία επί του τουρκικού εδάφους έπεισαν τις δυτικές δυνάμεις για την αλήθεια της σοβιετικής δήλωσης. Η προκληθείσα αυτή ανησυχία των δυτικών ήταν και η απαρχή ενός αγώνα ταχύτητας κατασκευής διηπειρωτικών βλημάτων με παράλληλη κατασκευή κατευθυνόμενων και τηλεκατευθυνόμενων βλημάτων αναχαίτισης αυτών όπου στις αρχές του 1960 εμφανίσθηκε και ο ελληνικός στρατός, στις εθνικές παρελάσεις, εφοδιασμένος με τέτοια αμυντικά όπλα γνωστότερα ως "Νίκη", "Ηρακλής" κλπ.

Πυρηνοκίνητο υποβρύχιο κλάσης Ohio, που εκτοξεύει βαλλιστικούς διηπειρωτικούς πυραύλους Trident.
Ιδού ο νυμφίος έρχεται (1899-1900)
Το έργο **Ιδού ο νυμφίος έρχεται** είναι ζωγραφικό έργο του Έλληνα καλλιτέχνη Νικόλαου Γύζη (1842-1901). Ανήκει στις συλλογές της Εθνικής Πινακοθήκης της Ελλάδας.

Περιγραφή
---------

Το έργο (λάδι σε μουσαμά) φιλοτεχνήθηκε μεταξύ των ετών 1899 και 1900 από τον Νικόλαο Γύζη και έχει διαστάσεις 200 x 200 εκ. Παρουσιάστηκε το 1900 στο εκθεσιακό κέντρο Glaspalast του Μονάχου. Εντάσσεται στην κατηγορία των θρησκευτικών έργων του Γύζη, τα οποία όμως δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει λόγω του θανάτου του. Στο έργο αυτό ο Γύζης ασχολείται με τη Δευτέρα Παρουσία σε μια προσπάθεια του να δώσει διέξοδο στις μεταφυσικές ανησυχίες που είχαν προκύψει κατά τα τελευταία χρόνια της ζωής του. Στον πίνακα παρουσιάζονται η «εκ του Ουρανού φωνήν» και μορφές αγγέλων, που λειτουργούν ως πηγή φωτός και επιφέρουν μια δυναμική στην υπερβατική αυτή σύνθεση τονίζοντας επιπλέον την ανάγκη του καλλιτέχνη για ψυχική ανάταση.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Εθνική Πινακοθήκη: *Γύζης Νικόλαος (1842 - 1901) Ιδού ο Νυμφίος έρχεται, 1899-1900*». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Φεβρουαρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 27 Μαΐου 2016.
2. ↑  «Εθνική Πινακοθήκη: *Γύζης Νικόλαος (1842 Σκλαβοχώρι Τήνου - 1901 Μόναχο)*». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Ιανουαρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 27 Μαΐου 2016.
3. ↑  Μαρία Αϊβαλιώτη, «Και κάθομαι με συνείδηση αρχαγγέλου»: Η αγγελική παρουσία στο έργο του Νικόλαου Γύζη
Ο **εκρωσισμός** είναι μια σειρά μέτρων που λαμβάνονταν από τις επίσημες αρχές, με στόχο τον εκρωσισμό των κατοίκων μιας περιοχής, καθώς και η ίδια η διαδικασία της *Ρωσικοποίησης* - τόσο στη γλώσσα όσο και στον πολιτισμό και θρησκεία. Η πολιτική του Εκρωσισμού έγινε ευρέως διαδεδομένη στον 19o αιώνα. Σε διάφορες περιοχές ο εκρωσισμός πραγματοποιήθηκε με διαφορετικούς τρόπους και είχε διαφορετικό βάθος και διάρκεια των επιπτώσεων. Ο όρος έγινε ευρύτερα γνωστός με αποτυχημένο εκρωσισμό της Πολωνίας, της Φινλανδίας και της Ουκρανίας.

Ο Βρετανός ιστορικός Ντζέφρι Χόσκινγκ σημειώνει ότι η πολιτική του εκρωσισμού ήταν μέρος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, αφού έτσι προωθείται ο συγκεντρωτισμός της εξουσίας, κατάργηση των τοπικών προνομίων. Κατά τη γνώμη του, ο εκρωσισμός είχε ως στόχο να δώσει σε όλους τους λαούς της Ρωσικής Αυτοκρατορίας την αίσθηση του ανήκειν στη Ρωσία, στο παρελθόν της, στις παραδόσεις της.

Ανάλογα σχέδια συναντάμε και σε άλλες χώρες όπως η γερμανοποίηση των Τσέχων στην Αυστρία και στη Γερμανία, η αγγλοποίηση των Ιρλανδών, των Γάλλο-καναδών, Φιλιππινέζων.

Ιστορία εκρωσισμού
------------------

Το σχέδιο εκρωσισμού για πρώτη φορά έλαβε χώρα τον 16ο αιώνα μετά την κατάκτηση του Χανάτου του Καζάν. Τα βασικά στοιχεία αυτής της διαδικασίας ήταν ο εκχριστιανισμός και η εφαρμογή της ρωσικής γλώσσας ως μόνης διοικητικής γλώσσας. Μετά τη Ρωσική ήττα στον πόλεμο της Κριμαίας το 1856 και την πολωνική εξέγερση του 1861, ο τσάρος Αλέξανδρος Β΄ επιτάχυνε το σχέδιο εκρωσισμού για να μειωθεί ο κίνδυνος των μελλοντικών εξεγέρσεων. Στη Ρωσία διέμεναν πολλές μειονοτικές ομάδες, και ο εξαναγκασμός αποδοχής της ρωσικής κουλτούρας από αυτούς ήταν μια προσπάθεια για την πρόληψη των μελλοντικών επαναστάσεων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Geoffrey Hosking. Russia: people and empire, 1552-1917. Harvard University Press, 1997 ISBN 0674781198, 548 pages, Стр. 367