recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
O **Γεώργιος Β΄ Γκίζι**, (Ιταλική γλώσσα : *Giorgio I Ghisi*, πέθανε το 1345 ή 1352) από τον Οίκο των Γκίζι ήταν ένας Λατίνος φεουδάρχης στην Φραγκοκρατούμενη Ελλάδα, Κύριος της Τήνου, της Μυκόνου, της Κέας, της Σερίφου και Τριτημόριος της Εύβοιας (1341 - 1352).

Βιογραφία
---------

Ήταν o μόνος γιος τού Βαρθολομαίου Β΄ Γκίζι και μίας κόρης τού Ένγκιλμπερτ τού Λήντερκερκε (ανιψιού τού Φλωρέντιου τού Αινώ) μεγάλου Κοντόσταυλου της Αχαΐας. Το 1326/7, ως μέρος της επαναπροσέγγισης τού πατέρα του με τους Καταλανούς τού δουκάτου των Αθηνών, ο Γεώργιος Β΄ νυμφεύτηκε τη Σιμόνα, κόρη τού Αλφόνσο Φαδρίκ γενικού αντιπροσώπου των Καταλανών. Ως προίκα έλαβε το ήμισυ τού κάστρου τού Σαιντ-Ομέρ στη Θήβα, που το κράτησε ως την καταστροφή του το 1331/4. Ο πατέρας του απεβίωσε το 1341 και τον διαδέχθηκε. Το 1343, κατόπιν αιτήματος τού πάπα Κλήμη ΣΤ΄, εξόπλισε μία γαλέρα μαζί με τον Ιωάννη Α΄ Σανούδο δούκα της Νάξου και τον Μπαλτσάνα Γκοτσαντίνι (επίτροπο των άλλων 2/3 της Ευβοίας) και ακολούθησαν την Α΄ Σταυροφορία της Σμύρνης. 

Σύμφωνα με τον ιστορικό Ράυμονντ-Ζόζεφ Λένερτς (1900-1976), η απουσία του από τις πηγές μετά τα γεγονότα των ετών 1344/5 μπορεί να δηλώνει, ότι ίσως συμμετείχε προσωπικά και κατά τις συμπλοκές σκοτώθηκε, όπως οι ηγέτες Ερρίκος του Άστι επίσκοπος τού Νεγροπόντε, Μαρτίνος Ζαχαρίας κύριος της Χίου και Πέτρο Ζένο Βενετός ναύαρχος. Ο Καρλ Χοπφ (1832-1873) είχε προτείνει ως έτος θανάτου του το 1352. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Βαρθολομαίος Γ΄ Γκίζι που επειδή ήταν ανήλικος, είχε επίτροπο τη μητέρα του Σιμόνα, ως το 1358.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε τη Σιμόνα από τον Οίκο της Βαρκελώνης-Σικελίας, κόρη τού Αλφόνσο Φαδρίκ γενικού επιτρόπου στο Δουκάτο των Αθηνών & Νέων Πατρών και είχε τέκνα:

* Βαρθολομαίος Γ΄ Γκίζι, κύριος της Τήνου & της Μυκόνου και τού 1/3 της Ευβοίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 3  Οκτωβρίου 2016.
2. ↑  Loenertz, Raymond-Joseph (1975). Les Ghisi, dynastes vénitiens dans l'Archipel (1207-1390) (in French). Florence: Olschki. σσ. 162-163
3. ↑  Ghisi, in Ersch and Gruber encyclopedy Τομ.66, σ.336

Πηγές
-----

* Loenertz, Raymond-Joseph (1975). Les Ghisi, dynastes vénitiens dans l'Archipel (1207-1390) (in French). Florence: Olschki. p 162-163
* Ghisi, in Ersch and Gruber encyclopedy vol 66 pp 336 s

|  |
| --- |
| Γεώργιος Β΄ Γκίζι **Οικογένεια Γκίζι** **Θάνατος:** 1352 |
| Βασιλικοί τίτλοι |
| ΠροκάτοχοςΒαρθολομαίος Β΄ Γκίζι | **Κύριος της Τήνου της Μυκόνου της Κέας και της Σερίφου**1341 - 1352 | ΔιάδοχοςΒαρθολομαίος Γ΄ Γκίζι |
*Για το βουλευτή, δείτε Γιάννης Παπαδημητρίου (βουλευτής)*
Ο **Γιάννης Παπαδημητρίου** είναι Έλληνας παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως πλάγιος μπακ στην Σκόντα Ξάνθη όντας ταυτόχρονα ο αρχηγός της ομάδας,ο παλαιότερος παίκτης της μέχρι την απόσυρση του από την ενεργό δράση,καθώς και πρώτος σε συμμετοχές στην ιστορία του συλλόγου στην Α' Εθνική καθώς τον τελευταίο του χρόνο στην ενεργό δράση,ξεπέρασε τον άλλοτε συμπαίκτη του και προπονητή του Νίκο Κεχαγιά,έχοντας 325 συμμετοχές έναντι 322 του Έλληνα προπονητή.Αμέσως μετά το τέλος της ποδοσφαιρικής του καριέρας ανέλαβε το πόστο του τεχνικού διευθυντή στον ακριτικό σύλλογο.
Βρίσκεται στο σύλλογο της Ξάνθης ως τεχνικός διευθυντής 10 χρόνια από τις 01/07/2010 ως και σήμερα .

Καριέρα
-------

Ο **Παπαδημητρίου** γεννήθηκε στις 15 Μαΐου του 1976 στην Χαλκίδα και ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα του το 1994 από τον τοπικό ΑΟ.ΧΑΛΚΙΔΑΣ .Με τις εμφανίσεις του προκάλεσε γρήγορα το ενδιαφέρον των σκάουτερ της Ξάνθης και κατά την χειμερινή μεταγραφική περίοδο της σεζόν 1995/96 έκανε το μεγάλο βήμα στην καριέρα του μεταπηδώντας στην ομάδα της Θράκης και την Α' Εθνική.

Στους «Ακρίτες» βρήκε αμέσως θέση βασικού ενώ η καλή του απόδοσή εντός των αγωνιστικών χώρων είχε ως επακόλουθο την κλήση του στην Εθνική Ελλάδας και το ντεμπούτο του στις 16 Αυγούστου του 1999.Με την φανέλα της Εθνικής αγωνίστηκε συνολικά 5 φορές.

Κατά την δεκατετραετή παρουσία του στην ακριτική ομάδα αποτελούσε κάθε αγωνιστική περίοδο βασικό στέλεχος,με εξαίρεση την περίοδο 2006/07 όταν και ταλαιπωρήθηκε από σοβαρό τραυματισμό που του επέτρεψε να αγωνιστεί μόλις 4 φορές,ενώ έχει συνδέσει το όνομά του με όλες τις επιτυχίες της ομάδας (συμμετοχές στα ημιτελικά του Κυπέλλου Ελλάδας το 2002,το 2005 και το 2007 καθώς και οι 3 έξοδοι στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ).
Ανελαβε τήν ομάδα από την θέση του τεχνικού διευθυντή το καλοκαίρι του 2010 , αμέσως μετά την απόσυρση του από την ενεργό δράση ως και σήμερα. 
Ως τεχνικός διευθυντης έζησε άλλη μια έξοδο στην Ευρώπη (2012-13) , την πρώτη συμμετοχή της ομάδας σε τελικό κυπέλου (2014-15). Στα χρόνια αυτά ήρθαν στην Ξάνθη σπουδαίοι προπονητές ( Ουζουνιδης, Lucescu R. , Rastavac) όπως και σπουδαίοι ποδοσφαιριστες που μετέπειτα πουλήθηκαν. Τον Μάιο του 2023 ο Παπαδημητρίου προσλήφθηκε ως τεχνικός διευθυντής στον Παναθηναϊκό με σκοπό να βοηθήσει στην μεταγραφική ενίσχυση της ομάδας.

Στατιστικά
----------

| Έτος | Σύλλογος | Εμφανίσεις (Γκολ) |
| --- | --- | --- |
| 1994-96α |  ΑΟ.Χαλκίδας | 34 (1) |
| 1996β-2010 |  Σκόντα Ξάνθη | 325 (4) |
| Έτη | Εθνική ομάδα | Εμφανίσεις (Γκολ) |
| 1999-00 |  Ελλάδα | 5 (0) |

Παραπομπές
----------

1. ↑  (πολλαπλές γλώσσες) *Transfermarkt*. 12977. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  (πολλαπλές γλώσσες) *FBref.com*. d21774ed.
3. ↑  www.soccerbase.com/teams/team.sd?team\_id=1617.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Προφίλ στο nationalfootballteams.com
* Στατιστική Ελλήνων Διεθνών
* Προφίλ στον επίσημο ιστιότοπο της Σκόντα Ξάνθης
* Τεχνικός διευθυντής στη Skoda Ξάνθη ο Γιάννης Παπαδημητρίου
To **«Δωρίς ΙΙ»** / Μ-245, Α-238, Α-475, πρώην *USS MSC 298* είναι ναρκαλιευτικό που παραχωρήθηκε από τις ΗΠΑ στην Ελλάδα.

Κατασκευάστηκε στις Η.Π.Α. στα ναυπηγεία ‘USA – Tacoma Boat Building Co Inc. Tacoma, Wash. Καθελκύστηκε στις 6 Απριλίου 1962. Στην ενέργεια στις 14 Σεπτεμβρίου 1962. Ένα από τα 6 Ν/Α που παραχωρήθηκαν από τις Η.Π.Α. στα πλαίσια της Στρατιωτικής βοήθειας. Παραληφθεί από το Σπατλ της Ουάσιγκτον στις 21 Ιανουαρίου 1965. Ανήκει στο Στολίσκο Ναρκαλιευτικών από τις 1 Μαΐου 1977. Όμοιου τύπου πλοία Αίγλη ΙΙ,  Αύρα (ναρκαλιευτικό), Αλκυών, Δάφνη ΙΙΙ, Αηδών ΙΙ, Κλειώ ΙΙΙ, Κίχλη ΙΙ, Κίσσα ΙΙ και Πλειάς ΙΙ. Παροπλίστηκε (ΟΠΠ/ΝΑ) στις 15 Νοεμβρίου 1992.

Είναι κατασκευασμένο από ξύλο και αντιμαγνητικά υλικά. Έχει πλήρες εκτόπισμα 370 τόνους, μήκος 144 πόδια, πλάτος 28 και βύθισμα 8,5 πόδια. Για την πρόωση του χρησιμοποιεί δύο μηχανές ντίζελ, ισχύος 380 ίππων. Ο οπλισμός του αποτελείται από 2 πυροβόλα των 20 χιλιοστών και έχει πλήρωμα 39 άνδρες.

Βιβλιογραφία
------------

* Eric Wertheim, *The Naval Institute Guide to Combat Fleets of the World*, Naval Institute Press, 2007

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Το Ν/Α Αίγλη Μ-246 στην επίσημη ιστοσελίδα του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού
Ο **Γεώργιος Αποστολίδης** ή **Αποστόλου**, (Χαλκίδα 1800 - Χαλκίδα 1875), ήταν Έλληνας πολιτικός.

Στην επανάσταση του 1821 προσέφερε μεγάλο μέρος της περιουσίας του για την αγορά όπλων και πυρομαχικών.

Πήρε μέρος στην Α΄ Εθνοσυνέλευση Επιδαύρου ως παραστάτης της Ευρίπου εκλέχτηκε για την Γ΄ Εθνοσυνέλευση Επιδαύρου αλλά δεν φαίνεται να συμμετείχε. Δήμαρχος Χαλκίδας από τις 12 Αυγούστου 1838 έως την 1 Μαρτίου 1842. Εκλέχτηκε βουλευτής Χαλκίδας στις εκλογές του 1844, του 1847 και σε αυτές του 1850 .

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Βουλή των Ελλήνων, Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών, Αποστολιδης Γεωργιος
2. 1 2  Δήμος Χαλκιδεων, Αποστολίδης
3. ↑  "Τα ονόματα των μελών του Βουλευτικού Σώματος", άνευ ημερομηνίας
4. 1 2  Georgios Apostolidis
Το εθνόσημο του Αζερμπαϊτζάν.Το εθνόσημο του Αζερμπαϊτζάν.
Το **εθνόσημο του Αζερμπαϊτζάν** αποτελεί συγκερασμό παραδοσιακών και σύγχρονων συμβόλων. Το σημείο αναφοράς του εμβλήματος είναι το σύμβολο της φωτιάς, ένα αρχαίο σύμβολο της γης των Αζέρων και προέρχεται από το όνομα της χώρας. Τα χρώματα του εθνόσημου προέρχονται από τη σημαία του κράτους. Αυτά τα χρώματα βρίσκονται στο φόντο πίσω από το οκτάκτινο αστέρι, πάνω στο οποίο βρίσκεται μια φλόγα. Το αστέρι αντιπροσωπεύει τις οκτώ υποδιαιρέσεις της φυλής των Τούρκων και ανάμεσα σε κάθε ακτίνα του αστεριού, υπάρχει ένα μικρότερο αστέρι, επίσης με οκτώ ακτίνες. Στο κάτω μέρος του εμβλήματος υπάρχει ένα στάχυ από σιτάρι, που αντιπροσωπεύει το κυριότερο γεωργικό προϊόν του κράτους.
Το άλλο φυτό που υπάρχει στο κάτω μέρος είναι η βελανιδιά.

Ιστορικό
--------

Στις 30 Ιανουαρίου 1920 η κυβέρνηση της Λαοκρατικής Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν προκήρυξε διαγωνισμό για το καλύτερο εθνικό έμβλημα της δημοκρατίας. Στο σχετικό ψήφισμα, ανέφερε ότι η υιοθέτηση του εθνικού εμβλήματος θα γινόταν στις 28 Μαΐου. Ωστόσο, με την πτώση της δημοκρατίας, στις 28 Απριλίου 1920, το έμβλημα δεν καθιερώθηκε. Στις 17 Νοεμβρίου 1990 το Ανώτατο Συμβούλιο (Ματζλίς) του Ναχτσιβάν, προκήρυξε νέο διαγωνισμό για έμβλημα. Ο διαγωνισμός ανακοινώθηκε επίσημα στις 5 Φεβρουαρίου 1991 και στις 19 Ιανουαρίου 1993 το Ανώτατο Σοβιέτ της Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν ενέκρινε συνταγματικό νόμο, με βάση τον οποίο υιοθετήθηκε το σχέδιο του εθνικού εμβλήματος της περιόδου 1919-1920 με κάποιες αλλαγές.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Εθνόσημο του Αζερμπαϊτζάν** |

* Πληροφορίες για το εθνόσημο

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Εθνόσημα των χωρών της Ασίας |
| --- |
|  |
| Ανεξάρτητα κράτη | 
* Αίγυπτος
* Αζερμπαϊτζάν
* Ανατολικό Τιμόρ
* Αρμενία
* Αφγανιστάν
* Βιετνάμ
* Βόρεια Κορέα
* Γεωργία
* Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα
* Ιαπωνία
* Ινδία
* Ινδονησία
* Ιορδανία
* Ιράκ
* Ιράν
* Ισραήλ
* Καζακστάν
* Καμπότζη
* Κατάρ
* ΛΔ Κίνας
* Κιργιζία
* Κουβέιτ
* Κύπρος
* Λάος
* Λίβανος
* Μαλαισία
* Μαλδίβες
* Μιανμάρ
* Μογγολία
* Μπαγκλαντές
* Μπαχρέιν
* Μπουτάν
* Μπρουνέι
* Νεπάλ
* Νότια Κορέα
* Ομάν
* Ουζμπεκιστάν
* Πακιστάν
* Ρωσία
* Σαουδική Αραβία
* Σιγκαπούρη
* Σρι Λάνκα
* Συρία
* Ταϊλάνδη
* Τατζικιστάν
* Τουρκία
* Τουρκμενιστάν
* Υεμένη
* Φιλιππίνες
 |
|  |
| Κράτη με περιορισμένη αναγνώριση | 
* Αμπχαζία
* Ναγκόρνο-Καραμπάχ
* ΤΔΒΚ
* Παλαιστίνη
* Νότια Οσετία
* Δημοκρατία της Κίνας (Ταϊβάν)
 |
|  |
| Εξαρτημένα και άλλα εδάφη | 
* Βρετανικό Έδαφος Ινδικού Ωκεανού
* Νησί των Χριστουγέννων
* Νησιά Κόκος
* Χονγκ Κονγκ
* Μακάου
 |

 |
Ο  **Γιάννης Παπουλίδης** (γεν. 1968), είναι παλαίμαχος Έλληνας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως αμυντικός. Αγωνίστηκε στον Πανιώνιο στα τέλη της δεκαετίας του ’80 και στις αρχές της δεκαετίας του ’90. Υπήρξε διεθνής με τις «μικρές» εθνικές ομάδες.

Βιογραφία
---------

Ο Παπουλίδης γεννήθηκε στις 10 Απριλίου 1968 στην Αθήνα. Πατέρας του είναι ο Τάκης Παπουλίδης, παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής του Πανιωνίου και του Παναθηναϊκού, που διέπρεψε τις δεκαετίες 1950-60.

Ως ποδοσφαιριστής ο Γιάννης Παπουλίδης αναδείχθηκε στις ακαδημίες του Πανιωνίου, στον οποίο αγωνίστηκε ως επαγγελματίας από τη σεζόν 1986-87. Ήταν αμυντικός και έκανε το ντεμπούτο του στην Α΄ Εθνική στις 7 Σεπτεμβρίου 1986 σε ηλικία 18 ετών. Με το σύλλογο γνώρισε αρκετές επιτυχημένες σεζόν, όπως η περίοδος 1986-87, όπου τερμάτισε στην 4η θέση κερδίζοντας τη συμμετοχή του στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ και η σεζόν 1988-89, που έφτασε ως τον τελικό του Κυπέλλου αποκλείοντας τους ΠΑΟΚ (0-2, 3-0) και Λάρισα (2-0, 0-0), για να ηττηθεί από τον Παναθηναϊκό με 1-3 στο Ολυμπιακό Στάδιο.

Στο δεύτερο μισό της περιόδου 1992-93 μεταγράφηκε στον ΠΑΟΚ, χωρίς όμως η εκεί παρουσία του να είναι ιδιαίτερα πετυχημένη.

Υπήρξε διεθνής με τις εθνικές ομάδες νέων, ελπίδων και μία φορά με την ολυμπιακή ομάδα στις 18 Μαΐου 1988 σε αγώνα κατά της Ρουμανίας για το προολυμπιακό τουρνουά (σκορ: 2-3). Αν και κλήθηκε στην Εθνική ανδρών δεν χρίστηκε διεθνής.

Καριέρα
-------

| Χρονιές | Σύλλογος | Συμμετοχές | Γκολ |
| --- | --- | --- | --- |
| 1986-87 |  Πανιώνιος | 3 | 1 |
| 1987-88 |  Πανιώνιος | 4 | 1 |
| 1988-89 |  Πανιώνιος | 22 | 1 |
| 1989-90 |  Πανιώνιος | 31 | 2 |
| 1990-91 |  Πανιώνιος | 27 | 2 |
| 1991-92 |  Πανιώνιος | 27 | 1 |
| 1992-93 (α') |  Πανιώνιος | Β΄ Εθνική |  |
| 1992-93 (β') |  ΠΑΟΚ | 4 | 0 |
| Χρονιές | Εθνικές ομάδες | Συμμετοχές | Γκολ |
| 1986 | Ελλάδα Ελλάδα (νέων) | 1 |  |
|  | Ελλάδα Ελλάδα (ελπίδων) |  |  |
| 1988 | Ελλάδα Ελλάδα (ολυμπιακή ομάδα) | 1 |  |

* *Σημείωση*: τα στοιχεία προέρχονται από

Διακρίσεις
----------

* Κύπελλο Ελλάδος (φιναλίστ): 1989.

Παραπομπές
----------

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* «Όλα για το ποδόσφαιρο ’91», περιοδικό Εικόνες.
Η **Δωροθέα Σοφία του Νόιμπουργκ** (*Dorothea Sophie von Neuburg*, 5 Ιουλίου 1670 - 15 Σεπτεμβρίου 1748) ήταν η σύζυγος του Φραγκίσκου, Δούκα της Πάρμας.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στις 5 Ιουλίου 1670 στο Παλάτι του Νόιμπουργκ, και ήταν το δέκατο τέταρτο παιδί και η έκτη κόρη του Φίλιππου Γουλιέλμου, Εκλέκτορα Παλατινάτου και της δεύτερης συζύγου του Ελισάβετ-Αμαλίας, κόρης του Γεωργίου Β΄ λαντγκράβου της Έσσης-Ντάρμστατ.

Στις 17 Σεπτεμβρίου 1690 παντρεύτηκε τον Εδουάρδο Φαρνέζε, Κληρονομικό Πρίγκιπα της Πάρμας, κληρονόμος του θρόνου του δουκάτου της Πάρμας και της Πιατσέντσα. Οι εορτασμοί για το γάμο τους ήταν το πιο υπέροχο που είχε γίνει ποτέ στην Πάρμα. Μαζί απέκτησαν δύο παιδιά:

* τον Αλέξανδρο Ιγνάτιο Φαρνέζε (1691-1693), πέθανε σε βρεφική ηλικία.
* την Ελισάβετ Φαρνέζε (1692-1766), παντρεύτηκε τον Φίλιππο Ε΄ της Ισπανίας. Απέκτησαν 6 παιδιά.

Ο σύζυγος της Εδουάρδος πέθανε τον Σεπτέμβριο του 1693, ένα μήνα μετά τον θάνατο του γιου της. Στις 7 Δεκεμβρίου 1696 η χήρα Δωροθέα παντρεύτηκε τον Φραγκίσκο Φαρνέζε, Δούκα της Πάρμας, αδελφό του Εδουάρδου, ο οποίος έγινε Δούκας της Πάρμας όταν πέθανε ο πατέρας του το 1694. Αυτός ο γάμος αποφασίστηκε από τον ίδιο τον Φραγκίσκο, επειδή δεν ήθελε να δώσει πίσω την προίκα της Δωροθέας εάν παντρευόταν κάποιον άλλο. Παρ 'όλα αυτά, αυτός ο γάμος παρέμεινε άτεκνος.

Ο Φραγκίσκος πέθανε το 1727 και όταν ο μόνος εναπομείνας αδελφός του Αντωνίου Φαρνέζε, που πέθανε επίσης άτεκνος το 1731, και το δουκάτο της Πάρμας πήγε στο μεγαλύτερο εγγόνι της Δωρόθεας, τον 16χρονο γιο της Ελισάβετ, Κάρολο Γ΄ της Ισπανίας. Η Δωροθέα κυβέρνησε ως αντιβασιλέας μέχρι το 1735, όταν το δουκάτο παραχωρήθηκε στην Αυστρία μετά τον πόλεμο της πολωνικής διαδοχής.

Η Δωροθέα Σοφία πέθανε στις 15 Σεπτεμβρίου 1748 στην Πάρμα σε ηλικία 78 ετών. Είναι θαμμένη στο Καθεδρικό Ναό της Σάντα Μαρία ντέλα Στεκάτα της Πάρμας.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Huberty, Michel; Giraud, Alain; Magdelaine, F. and B. (1985). *’’L'Allemagne Dynastique, Tome IV – Wittelsbach’’*. France: Laballery. σελίδες 199–201. ISBN 2-901138-04-7. CS1 maint: Πολλαπλές ονομασίες: authors list (link)

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Δωροθέα Σοφία του Νόιμπουργκ** |


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 31296537
* LCCN: n97860441
* ISNI: 0000 0004 1834 0476
* GND: 12227671X
* ULAN: 500354000
* ICCU: MUSV082704
* BNE: XX5741667

 |

 |
***Nahnu Jund Allah Jund Al-Watan*** (αραβικά: نحن جند الله جند الوطن ‎) είναι ο εθνικός ύμνος του Σουδάν.

Αραβικοί στίχοι
---------------

نحن جند الله جند الوطن \*\*\* إن دعا داعي الفداء لم نخــن

نتحدى الموت عند المحن \*\*\* نشترى المجد بأغلى ثمن

هذه الأرض لنا فليعش \*\*\* سوداننا علماً بين الأمم

يابني السودان هذا رمزكم \*\*\* يحمل العبء ويحمى أرضكم

Στίχοι στα ελληνικά (μετάφραση)
-------------------------------

"Είμαστε ο στρατός του Θεού και της χώρας μας,  

Ποτέ δεν πρέπει να αποτύχουμε όταν η πατρίδα μας καλεί να θυσιαστούμε.  

Αψηφούμε το θάνατο στους δύσκολους καιρούς,  

Θα αγοράσουμε τη δόξα, με οποιοδήποτε τίμημα.  

Αυτή η γη είναι δική μας, είθε το Σουδάν να ζει αναγνωρισμένο ανάμεσα στα άλλα κράτη.  

Λαέ του Σουδάν αυτή είναι η σημαία σου  

Που θα επωμιστεί το φορτίο και θα προστατεύει τη γη σου."

Σημείωση
--------

Ο σημερινός εθνικός ύμνος της Δημοκρατίας του Σουδάν ήταν αρχικά ο ύμνος των Ενόπλων Δυνάμεων της αφρικανικής χώρας. Καθώς η ανεξαρτησία είχε επισπευστεί, οι ηγέτες του Σουδάν την περίοδο εκείνη δεν είχαν γράψει έναν νέο εθνικό ύμνο και αξιοποίησαν τον ύμνο των Ενόπλων Δυνάμεων.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Σημαία και εθνικός ύμνος του Σουδάν

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Εθνικοί ύμνοι της Αφρικής |
| --- |
|  |
| 
Κατάλογος εθνικών ύμνων χωρών μελών του ΟΗΕ |
|  |
| 
* Αγκόλα
* Αίγυπτος
* Αιθιοπία
* Ακτή Ελεφαντοστού
* Αλγερία
* Γκάμπια
* Γκαμπόν
* Γκάνα
* Γουινέα
* Γουινέα-Μπισσάου
* Ερυθραία
* Εσουατίνι
* Ζάμπια
* Ζιμπάμπουε
* Ισημερινή Γουινέα
* Καμερούν
* Κεντροαφρικανική Δημοκρατία
* Κένυα
* Κομόρες
* Δημοκρατία του Κονγκό
* Λαϊκή Δημοκρατία του Κογκό
* Λεσότο
* Λιβερία
* Λιβύη
* Μαδαγασκάρη
* Μαλάουι
* Μάλι
* Μαρόκο
* Μαυρίκιος
* Μαυριτανία
* Μοζαμβίκη
* Μπενίν
* Μποτσουάνα
* Μπουρκίνα Φάσο
* Μπουρούντι
* Ναμίμπια
* Νίγηρας
* Νιγηρία
* Νότια Αφρική
* Νότιο Σουδάν
* Ουγκάντα
* Πράσινο Ακρωτήριο
* Ρουάντα
* Σάο Τομέ και Πρίνσιπε
* Σενεγάλη
* Σεϋχέλλες
* Σιέρρα Λεόνε
* Σομαλία
* Σουδάν
* Τανζανία
* Τζιμπουτί
* Τόγκο
* Τσαντ
* Τυνησία
 |

 |
Το εξώφυλλο ενός Λιχτενσταϊνικού διαβατήριου
Τα **διαβατήρια του Λίχτενσταϊν** χορηγούνται στους υπηκόους του Λιχτενστάιν για σκοπούς διεθνών ταξιδιών. Το διαβατήριο μπορεί επίσης να χρησιμεύσει ως απόδειξη της ιθαγένειας Λίχτενσταϊν. Διαρκεί 10 χρόνια για ενήλικες άνω των 15, ενώ διαρκεί 3 χρόνια για ανήλικους κάτω των 15. Κοστίζει 250 ελβετικά φράγκα για ενήλικες και 50 ελβετικά φράγκα για ανήλικους.

Φυσική εμφάνιση
---------------

Τα διαβατήρια του Λίχτενσταϊν είναι μπλε με το εθνόσημο του Λίχτενσταϊν στο κέντρο. Οι λέξεις "FÜRSTENTUM LIECHTENSTEIN" είναι γραμμένες πάνω από το έμβλημα, με το σύμβολο "REISEPASS" και το διεθνές σύμβολο του βιομετρικού διαβατηρίου παρακάτω.

Αποτελεσματικότητα Λιχτενσταϊνικής ιθαγένειας
---------------------------------------------

Οι πολίτες του Λιχτενστάιν επιτρέπεται να διαμένουν στην Ελβετία. Επιπλέον, ως μέλος του Ευρωπαϊκού Οικονομικού Χώρου, οι πολίτες του Λίχτενσταϊν έχουν το δικαίωμα να εγκατασταθούν σε οποιοδήποτε κράτος-μέλος του ΕΟΧ.

Οι πολίτες των κρατών μελών του ΕΟΧ, που αποτελούνται από την Ευρωπαϊκή Ένωση και τρία από τα τέσσερα κράτη της Ευρωπαϊκής Ζώνης Ελεύθερων Συναλλαγών (Ισλανδία, Λίχτενσταϊν και Νορβηγία), απολαμβάνουν την ελευθερία να ταξιδεύουν και να εργάζονται σε οποιαδήποτε χώρα του ΕΟΧ χωρίς βίζα, τα δικαιώματα των πολιτών των νέων κρατών μελών να εργάζονται σε άλλες χώρες. Τα ίδια δικαιώματα ισχύουν για την Ελβετία μέσω σειράς διμερών συμφωνιών.

Απαιτήσεις βίζας
----------------

Κύριο λήμμα: Απαιτήσεις βίζας για πολίτες του Λίχτενσταϊν
Απαιτήσεις βίζας για πολίτες του Λίχτενσταϊν
Το 2016, οι πολίτες του Λίχτενσταϊν είχαν πρόσβαση χωρίς βίζα ή βίζα κατά την άφιξή τους σε 164 χώρες και εδάφη, κατατάσσοντας το διαβατήριο του Λιχτενστάιν 12ο στον κόσμο σύμφωνα με τον Δείκτη Περιορισμών Βίζας.

Δείτε επίσης
------------

* Απαιτήσεις βίζας για πολίτες του Λίχτενσταϊν
* Ταυτότητα Λίχτενσταϊν
* Ευρωπαϊκή Ζώνη Ελεύθερων Συναλλαγών
* Διαβατήρια της Ευρωπαϊκής Ένωσης

Παραπομπές
----------

1. ↑  Preis und Gültigkeit Αρχειοθετήθηκε 2013-12-24 στο Wayback Machine.

### Πηγές

* Immigration and Passport Office
* Council Regulation (EC) No 539/2001 of 15 March 2001 listing the third countries whose nationals must be in possession of visas when crossing the external borders and those whose nationals are exempt from that requirement. For the most up-to-date state see the last consolidated version.
Ο **Εζεκίας ο Ζηλωτής** έδρασε στη Γαλιλαία ύστερα από τον θάνατο του Αριστόβουλου και του γιου του Αλέξανδρου .

Οι επιδρομές του Εζεκία
-----------------------

Ύστερα από την δολοφονία του Αριστόβουλου και την εκτέλεση του γιου του Αλέξανδρου (49/8 π.Χ.) ο Εζεκίας συγκέντρωσε όσους οπαδούς της παράταξης του Αριστόβουλου είχαν απομείνει στην Γαλιλαία και πραγματοποιούσε επιδρομές εναντίον των Ρωμαίων και εναντίον των Σύριων. Ο ανορθόδοξος πόλεμος του Εζεκία είχε επιτυχία. Οι δυνάμεις του είχαν βρει καταφύγιο σε ορεινά κρησφύγετα της Γαλιλαίας περιμένοντας την ευκαιρία να πραγματοποιήσουν μια εξέγερση μεγάλης κλίμακας.

Σύλληψη από τον Ηρώδη. Θανάτωση του Εζεκία
------------------------------------------

Ο Ηρώδης που είχε διοριστεί στρατηγός της Γαλιλαίας πραγματοποίησε επιχειρήσεις εναντίον του, χωρίς να έχει έγκριση από τον Υρκανό και κατάφερε να τον συλλάβει, κοντά στα σύνορα με την Συρία .
Κατόπιν τον αποκεφάλισε χωρίς δίκη, μαζί με πολλούς από τους οπαδούς του που είχαν συλληφθεί επίσης (47 π.Χ.) .

Η προσωπικότητα του Εζεκία. Απόγονοι
-------------------------------------

Επικρατεί διχογνωμία για την προσωπικότητα του Εζεκία επειδή άλλες πήγες τον θεωρούν εθνικιστή , πατριώτη αγωνιστή και μαρτύρα του ιουδαϊκού έθνους  ενώ άλλες τον θεωρούν αρχηγό ληστών. 
Γιος του Εζεκία ήταν ο Ιούδας ο επονομαζόμενος Γαλιλαίος  .

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  Jewish Encyclopedia  *HEZEKIAH (the Zealot):*
2. ↑  Ρόπς Ν. *Η καθημερινή ζωή στην Παλαιστίνη στους χρόνους του Ιησού. Μέρος Πρώτο.Μια χώρα και ο λαός της. Κεφάλαιο Τρίτο.Το πολιτικό πλαίσιο.3.Η Παλαιστίνη κατά την εποχή της Ρωμαϊκής κηδεμονίας .*σελ.72
3. ↑  Ιώσηπος *Ιστορία του Ιουδαϊκού πολέμου προς Ρωμαίους. Βιβλίο Α.Χ.5. [204].*σελ.111
4. 1 2  Ιώσηπος *Ιστορία του Ιουδαϊκού πολέμου προς Ρωμαίους. Βιβλίο Α.Χ.5. [204].*σελ.111
5. ↑  Ρόπς Ν. *Η καθημερινή ζωή στην Παλαιστίνη στους χρόνους του Ιησού. Μέρος Πρώτο.Μια χώρα και ο λαός της. Κεφάλαιο Τρίτο. Το πολιτικό πλαίσιο.3.Η Παλαιστίνη κατά την εποχή της Ρωμαϊκής κηδεμονίας .*σελ.72
6. ↑  Ιώσηπος *Ιστορία του Ιουδαϊκού πολέμου προς Ρωμαίους. Βιβλίο Β.ΙV.1.*σελ.33

Πηγές
-----

* Jewish Encyclopedia *HEZEKIAH (the Zealot):*
* Ρόπς Ν. *Η καθημερινή ζωή στην Παλαιστίνη στους χρόνους του Ιησού* Εκδόσεις Παπαδήμα 2005
* Ιώσηπος *Ιστορία του Ιουδαϊκού πολέμου προς Ρωμαίους. Αρχαία Ελληνική Γραμματεία «Οι ΄Ελληνες».* Κάκτος 1997
Η **Ελισάβετ Καρλόττα της Λωρραίνης** (*Élisabeth Charlotte Gabrièle*: 21 Οκτωβρίου 1700 – 4 Μαΐου 1711 ήταν Πριγκίπισσα της Λωρραίνης και η Ηγουμένη του Αββαείου του Ρεμιρμόν. Πέθανε από ευλογιά όταν ήταν δέκα ετών.

Ο ναός του Αγίου Γεωργίου στο Αββαείο Ρεμιρμόν, στην επαρχία Βοσγκ της ανατολικής Γαλλίας.

Βιογραφία
---------

Η *Ελισάβετ Καρλόττα Γαβριέλα* της Λωρραίνης ήταν κόρη του Λεοπόλδου της Λωρραίνης και της Ελισάβετ Καρλόττας των Βουρβόνων, κόρης του Φιλίππου Α΄ της Ορλεάνης. Η μητέρα της ήταν μέλος του Γαλλικού οίκου των Βουρβόνων. Ήταν το δεύτερο παιδί και η πρώτη κόρη του ζευγαριού, ένας μεγαλύτερος αδερφός είχε γεννηθεί τον προηγούμενο χρόνο.

Ο πατέρας της, Λεοπόλδος, ήθελε η κόρη του να γίνει η ηγουμένη της αριστοκρατικής μονής στο Ρεμιρμόν. Η μονή είχε στενά συνδεθεί με το Σπίτι της Λωρραίνης, πολλές από τις ηγουμένες της οποίας ήταν μέλη της οικογένειας της Λωρραίνης. Ο πατέρας της πίεσε την τότε ηγουμένη, τη Δωροθέα Μαρία του Ζαλμ, να πιέσει τους καθηγητές στη Σορβόννη, το ιστορικό πανεπιστήμιο στο Παρίσι. Ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ της Γαλλίας, ο θείος της μητέρας της, επέβαλε την Ελισάβετ Καρλόττα ως κυρίαρχο της επικράτειας. Παρ' όλα αυτά, οι καθηγητές δεν απάντησαν πριν από το θάνατό της.

Η πριγκίπισσα πέθανε από την ευλογιά στο Κάστρο ντε Λυνεβίλ, και κόλλησε την ασθένεια στον άλλον αδερφό της, τον Λουδοβίκο και την μικρότερη αδερφή της Μαρία Γαβριέλα Καρλόττα. Τα τρία παιδιά πέθαναν με διαφορά επτά ημέρες το ένα από το άλλο. Τότε θάφτηκε στην Δουκική Κρύπτη της Εκκλησίας του Αγίου Φραγκίσκου των Κορδελιέρων της Γαλλίας.

Ο μικρότερος αδελφός της Φραγκίσκος Στέφανος, έγινε Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Η μικρότερη αδελφή της, η Άννα Καρλόττα, την οποία δεν γνώρισε ποτέ, έγινε αργότερα ηγουμένη του Ρεμιρμόν. Την περίοδο του θανάτου της, η μητέρα της ήταν έγκυος στη μελλοντική Βασίλισσα της Σαρδηνίας.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12  genealogy.euweb.cz/lorraine/lorraine5.html. Ανακτήθηκε στις 22  Ιανουαρίου 2016.
2. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*. p4219.htm#i42184.
3. 1 2  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003. I00010929.
4. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
5. ↑
6. ↑   van de Pas, Leo. "Princess Élisabeth Charlotte de Lorraine". Genealogics .org. Retrieved 2010-03-02.
7. ↑   van de Pas, Leo. "Princess Élisabeth Charlotte de Lorraine". Genealogics .org. Retrieved 2010-03-02.
8. ↑   Christensen, Martin K.I. "Women in Power 1700-1740". Genealogics .org. Retrieved 2010-03-02.
9. ↑   Christensen, Martin K.I. "Women in Power 1700-1740". Genealogics .org. Retrieved 2010-03-02.
10. ↑   van de Pas, Leo. "Princess Élisabeth Charlotte de Lorraine". Genealogics .org. Retrieved 2010-03-02.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Princess Élisabeth Charlotte of Lorraine  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Γεώργιος Κούτσιας** (γενν. 8 Φεβρουαρίου 2004) είναι Έλληνας επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός για την Σικάγο Φάιαρ ΣΚ.

Σταδιοδρομία σε συλλόγους
-------------------------

### ΠΑΟΚ

Το 2012, ο Κουτσιάς μετακόμισε στον ΠΑΟΚ από τον Τηλέμαχο Αλεξάνδρειας.

Στις 18 Σεπτεμβρίου 2020, έκανε το επαγγελματικό του ντεμπούτο στην εντός έδρας ισοπαλία με 1–1 εναντίον του Ατρόμητου. Λιγότερο από τρεις μήνες αργότερα, στις 10 Δεκεμβρίου 2020, έκανε το ντεμπούτο του στο ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ, σε μια εκτός έδρας ισοπαλία με 0–0 εναντίον της Γρανάδα ΚΦ και έγινε ο 16ος νεότερος παίκτης στην ιστορία του Γιουρόπα Λιγκ εκείνη την εποχή και ο δεύτερος νεότερος Έλληνας (μετά τον Χάρη Μαυρία).

#### Βόλος (δανεισμός)

Τη σεζόν 2022-23, αγωνίστηκε με δανεισμό στο Βόλο Ν.Π.Σ. όπου είχε συνολικά 23 συμμετοχές και 5 γκολ σε όλες τις διοργανώσεις.

### Σικάγο Φάιαρ

Στις 28 Φεβρουαρίου 2023, ο Κούτσιας υπέγραψε με την Σικάγο Φάιαρ ΣΚ της Μέιτζορ Λιγκ Σόκερ, με κόστος μεταγραφής 2,36 εκατ. ευρώ.

Εθνική ομάδα
------------

Ο Κούτσιας αγωνίστηκε με τις «μικρές» εθνικές Ελλάδας Κ17, Κ18, Κ19 και Κ21.

Διακρίσεις
----------

**ΠΑΟΚ**

* Κύπελλο Ελλάδας: 2020–21

Παραπομπές
----------

1. ↑  (πολλαπλές γλώσσες) *FBref.com*. b57b998c.
2. ↑  «Στους Chicago Fire ο Κούτσιας». 28 Φεβρουαρίου 2023.
3. ↑  «Georgios Koutsias - Detailed stats». *transfermarkt.com*.
4. ↑  «Chicago Fire FC Acquires Greek Forward Georgios Koutsias from P.A.O.K. FC | Chicago Fire FC». *chicagofirefc*.
5. ↑  «Georgios Koutsias - National team». *transfermarkt.com*.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Προφίλ στο transfermarkt.com
Ο **Γεώργιος Λαμπελέτ** (Κέρκυρα, 24 Δεκεμβρίου 1875 - Αθήνα 31 Οκτωβρίου 1945) ήταν Έλληνας συνθέτης και μουσικοκριτικός, μικρότερος αδελφός του Ναπολέοντα Λαμπελέτ, επίσης συνθέτη, από τη μουσική οικογένεια Λαμπελέτ. Έγραψε κύκλους τραγουδιών, χορωδιακά και οργανικά έργα, καθώς και μουσικοθεωρητικά πονήματα, σχετικά με το εθνικό στοιχείο στην ελληνική λόγια και δημώδη μουσική. Στις μέρες μας Θεωρείται ένας από τους πρωτεργάτες της Εθνικής Μουσικής Σχολής.

Ο Λαμπελέτ έλαβε τα πρώτα του μαθήματα μουσικής από τους γονείς του και στη συνέχεια ανώτερη μουσική εκπαίδευση στο ωδείο *S. Pietro a Majella* της Νάπολης (1895-1901). Επιστρέφοντας στα πάτρια δίδαξε μουσική στη Βαρβάκειο Σχολή, ενώ για ορισμένα χρονικά διαστήματα ανέλαβε καθηγητική και διευθυντική θέση στο Ωδείο Πειραιώς. Με το πόνημά του *Εθνική Μουσική*, ο Λαμπελέτ οραματίζεται τη δημιουργία μιας «εθνικής μουσικής», πρεσβεύοντας την άντληση μουσικών ιδεών από την μουσική παράδοση της χώρας, στα πρότυπα αντίστοιχων συνθετών της δυτικής Ευρώπης. Την εθνικά στοχευμένη άποψή του συμμερίζεται και το περιοδικό *Κριτική*, το οποίο εκδίδεται περί το 1903. Ο ίδιος μάλιστα χρημάτισε εκδότης του μηνιαίου περιοδικού *Μουσικά Χρονικά* (1928-29), όπου αναλύει τη σκέψη του σε μια σειρά από άρθρα.

Αν και το μεγαλύτερο μέρος της μουσικής του έχει χαθεί, στα σωζόμενα έργα διαφαίνεται η ιδιάζουσα αισθητική του, όπως αυτή προκύπτει κυρίως μέσα από εναρμονίσεις δημώδων τραγουδιών. Έντονο είναι το τροπικό στοιχείο, αλλά και οι ευφάνταστες ενορχηστρώσεις, στοιχεία μιας μανιέρας που προσδίδουν μια «ελληνική» χροιά και μεταφέρουν τον ακροατή σε παραδοσιακά στιγμιότυπα της Ελλάδας των αρχών του 20ού αιώνα. Μελοποίησε πολλά παιδικά ποιήματα του Ζαχαρία Παπαντωνίου.

Ως κριτικός της τέχνης —και δη της μουσικής— ο Λαμπελέτ υπήρξε πολέμιος της «δυτικοποίησης» της τέχνης, όπως τουλάχιστον την αντιλαμβανόταν στα έργα της Σχολής των Επτανήσων. Εξάλλου, υπήρξε για δεκαετίες σθεναρά αντίθετος στον διορισμό του Γ. Νάζου (και αργότερα του Μ. Καλομοίρη) ως διευθυντή του Ωδείου Αθηνών, στάση με την οποία εξωθήθηκε εν πολλοίς στο καλλιτεχνικό περιθώριο της εποχής του.

Δείτε
-----

* Επτανησιακή Σχολή (μουσική)

Πηγές
-----

* Λεωτσάκος Γ. λήμμα *Γ. Λαμπελέτ*, The New Grove Dictionary of Music and Musicians, Λονδίνο 1990

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. data.bnf.fr/ark:/12148/cb148339258. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
2. ↑  (Αγγλικά) *Library of Congress Authorities*. Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου. no2006063781. Ανακτήθηκε στις 28  Δεκεμβρίου 2019.
3. 1 2  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: «BnF catalogue général» (Γαλλικά) Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας. Παρίσι.
4. ↑  Μελοποιημένο ποίημα "Τσιριτρό" από το 3ο κεφάλαιο του βιβλίου Τα Ψηλά Βουνά του Ζαχαρία Παπαντωνίου.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 195718511
* **ΕΒΕ**: 22555
* **AA**: 163646
* LCCN: no2006063781
* ISNI: 0000 0003 9813 3815
* GND: 1078688079
* SUDOC: 160957249
* BNF: cb148339258 (data)

 |

 |
Το **Εκλεκτοράτο της Βάδης** (γερμανικά: *Kurfürstentum Baden*) ήταν ένα σύντομο και ανεπίσημο κρατίδιο του Μαργραβάτου της Βάδης τα τελευταία τρία χρόνια της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

Δημιουργήθηκε στις 27 Απριλίου 1803 όταν τέθηκε σε ισχύ το Reichsdeputationshauptschluss, όταν ο Μαργράβος Κάρολος Φρειδερίκος έλαβε το εκλεκτορικό αξίωμα που έγινε ελεύθερο μέσω της διάλυσης των κληρονομικών πριγκιπάτων. Όταν υπέγραψε τον Νόμο Συνομοσπονδίας του Ρήνου το 1806 και έτσι υποστήριξε τη διάλυση της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, το εκλεκτορικό αξίωμα έγινε απαρχαιωμένο και το Μαργραβινάτο ανήλθε σε Μεγάλο Δουκάτο, από την εύνοια του Ναπολέοντα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Germany, the German Confederation». Friesian.com. Ανακτήθηκε στις 19 Οκτωβρίου 2012.

* Το παρόν λήμμα ενσωματώνει κείμενο από έκδοση που είναι πλέον κοινό κτήμα: Chisholm, Hugh, επιμ.. (1911) «Baden, Grand Duchy of» *Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάννικα* **3** (11η έκδοση) Cambridge University Press, σσ. 184–188

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 18145424505786831405

 |

 |
Ο **ε (έψιλον) Γλύπτου** (*Epsilon Sculptoris*, συντομογραφικά *ε Scl*) είναι ο δέκατος σε φωτεινότητα (όπως φαίνεται από τη Γη) αστέρας στον νότιο αστερισμό Γλύπτη. Είναι διπλό αστρικό σύστημα, δηλαδή δύο αστέρες που περιφέρονται γύρω από το κοινό τους κέντρο μάζας. Ως αστέρας πέμπτου μεγέθους είναι με δυσκολία ορατός με γυμνό μάτι, από σκοτεινές τοποθεσίες, στο βορειοανατολικό άκρο του αστερισμού, μόλις 2,5΄ (λεπτά της μοίρας) περίπου από το σύνορο με τον αστερισμό Κάμινο, στον οποίο και θα περάσει περί το έτος 2920 μ.Χ..

Ο κύριος αστέρας, ο **ε Γλύπτου A** (ε Scl A), είναι ένας λευκός-κιτρινόλευκος νάνος της Κύριας ακολουθίας με φαινόμενο μέγεθος +5,29, ενώ σε γωνιακή απόσταση 4,6΄΄ (δευτερολέπτων της μοίρας), που αντιστοιχεί σε τουλάχιστον 125 AU, περιφέρεται ο **ε Γλύπτου B**, ένας κίτρινος νάνος αστέρας παρόμοιος με τον Ήλιο, με φαινόμενο μέγεθος +8,6. Οι A και B περιφέρονται γύρω από το κοινό τους κέντρο μάζας μία φορά κάθε 1.200 γήινα έτη.

Ο ε Γλύπτου A έχει απόλυτο μέγεθος +3,05, μάζα 37% μεγαλύτερη από την ηλιακή μάζα, διάμετρο μιάμιση φορά την ηλιακή, επιφανειακή θερμοκρασία 6.809 K και πραγματική λαμπρότητα πενταπλάσια της ηλιακής.

Εκτός του διπλού συστήματος, υπάρχουν και δύο άλλοι αστέρες που φαίνονται απλώς από τη Γη να βρίσκονται πολύ κοντά και μοιράζονται το ίδιο όνομα:

* Ο **ε Γλύπτου C** σε γωνιακή απόσταση 15΄΄ είναι 15ου μεγέθους.
* Ο **ε Γλύπτου D** σε γωνιακή απόσταση 142΄΄ είναι ενδέκατου μεγέθους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Eggleton, P.P.; Tokovinin, A.A. (Σεπτέμβριος 2008), «A catalogue of multiplicity among bright stellar systems», *Monthly Notices of the Royal Astronomical Society* **389** (2): 869–879, doi:10.1111/j.1365-2966.2008.13596.x
2. ↑  Patrick Moore & Robin Rees: *Patrick Moore's Data Book of Astronomy*, Cambridge University Press, 2011, σελ. 296
3. ↑  Malkov, O. Yu.; Tamazian, V.S.; Docobo, J.A.; Chulkov, D.A. (2012). «Dynamical masses of a selected sample of orbital binaries». *Astronomy & Astrophysics* **546**: A69. doi:10.1051/0004-6361/201219774. Bibcode: 2012A&A...546A..69M.  Vizier catalog entry
4. ↑  Mason, Brian D.; Wycoff, Gary L.; Hartkopf, William I.; Douglass, Geoffrey G.; Worley, Charles E. (2001). «The 2001 US Naval Observatory Double Star CD-ROM. I. The Washington Double Star Catalog». *The Astronomical Journal* **122** (6): 3466. doi:10.1086/323920. Bibcode: 2001AJ....122.3466M. .  Vizier catalog entry
Ο βυζαντινός ναός της Αγίας Σοφίας της Αίνου εξωτερικά.
Ο βυζαντινός ναός της Αγίας Σοφίας της Αίνου εσωτερικά.
**Ενέζ** (τουρκικά: *Enez*), - *(παλαιότερη ελληνική ονομασία: **Αίνος**)* ονομάζεται η περιφέρεια της Επαρχίας Αδριανουπόλεως, στην Τουρκία, αλλά και η πρωτεύουσα της περιφέρειας. Ο πληθυσμός της περιφέρειας ήταν 10.516 άτομα κατά την απογραφή του 2012.

Στα μεσοβυζαντινά χρόνια στην Αίνο έζησε η Οσία Σοφία εξ Αίνου Θράκης.
Στην περιοχή της Αίνου έγινε η μάχη του Λεβουνίου, στην οποία οι Βυζαντινοί και οι Κουμάνοι σύμμαχοί τους κατατρόπωσαν τους Πετσενέγκους το 1091.

Το 1355 η Αίνος καταλήφθηκε από τους Γκαττιλούζι της δημοκρατίας της Γένοβας, που την απέσπασαν από τη βυζαντινή αυτοκρατορία. Το 1456 η πόλη καταλήφθηκε από τον Μεχμέτ Β', μαζί με πολλές κτήσεις της Γένοβας στο Αιγαίο. Το 1821 πολλοί Αινήτες, όπως η οικογένεια Βισβίζη, συμμετείχαν στην ελληνική επανάσταση με τα καράβια τους. Το 1922, μετά την ανακωχή των Μουδανιών, η πόλη δόθηκε σε μια διεθνή επιτροπή, που την ίδια μέρα την παραχώρησε στην Τουρκία. Μετά την ανταλλαγή των πληθυσμών, οι περισσότεροι Έλληνες της πόλης εγκαταστάθηκαν στην Αλεξανδρούπολη.

Η πόλη βρίσκεται στη νότια όχθη του ποταμού Έβρου, στο σημείο όπου εκβάλει το Αιγαίο.

Στην πόλη βρίσκεται ο βυζαντινός ναός του 12ου αιώνα αφιερωμένος στην Αγία Σοφία, ο οποίος μετά την οθωμανική κατάκτηση της περιοχής μετατράπηκε σε τζαμί, όμως εγκαταλείφθηκε εξαιτίας ρωγμών που προκάλεσαν σεισμοί. Στις αρχές του 21ου αιώνα ο ναός αναστηλώθηκε και λειτούργησε το 2021 ξανά ως τζαμί.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «"Population of province/district centers and towns/villages by districts - 2012". Address Based Population Registration System (ABPRS) Database». Turkish Statistical Institute. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Αυγούστου 2014. Ανακτήθηκε στις 27 Φεβρουαρίου 2013.
2. ↑  Ἡ ὁσία Σοφία τῆς Αἴνου
3. ↑  Sitalkis (11 Αυγούστου 2011). «ΝΕΩΤΕΡΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ: Η ΑΙΝΟΣ ΤΗΣ ΘΡΑΚΗΣ ΚΑΙ Ο ΑΓΙΟΣ ΕΥΠΛΟΥΣ, ΠΟΥ ΓΙΟΡΤΑΖΕΙ ΣΗΜΕΡΑ». *ΝΕΩΤΕΡΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ*. Ανακτήθηκε στις 19 Σεπτεμβρίου 2020.
4. ↑  «Αίνος». Εθνολογικό Μουσείο Θράκης. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Μαΐου 2016.
5. ↑  «Τουρκία – Ανοιξαν παραμονή Χριστουγέννων ως Τζαμί της Κατάκτησης την Αγία Σοφία του Αίνου». *in.gr*. 25 Δεκεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 29 Δεκεμβρίου 2021.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος της περιφέρειας του Ενέζ
* Ιστότοπος του Δημαρχείου


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Τουρκία
 |

 |
Ο **Γεώργιος Κουρούσης** (Κατσαρού Μεσσηνίας, 22 Ιουλίου 1905 - Αθήνα, 21 Νοεμβρίου 1988) ήταν Έλληνας ιατρός (μαιευτήρας-γυναικολόγος), ο δεύτερος στη σειρά κοινοτάρχης (στη συνέχεια δήμαρχος) του Αιγάλεω.

Από τους πρώτους ιατρούς του Αιγάλεω, προερχόταν από οικογένεια επιστημόνων. Είχε αδελφό τον πρώτο φαρμακοποιό της πόλης (στη συμβολή της Ιεράς Οδού με τη Λεωφόρο Θηβών) *Χρήστο Κουρούση*. Στα τέλη του 1939 διορίσθηκε κοινοτάρχης από το καθεστώς της 4ης Αυγούστου 1936, διαδεχόμενος τον Αθ. Παπαδόπουλο. Το κοινοτικό συμβούλιο αποτελούνταν από τον ίδιο (ως πρόεδρο) και τους Κωνσταντίνο Καλογερόπουλο (αντιπρόεδρο), Γεώργιο Ρουσσάκη, Π. Κωνσταντινίδη, Δ. Λειβαδίτη και Αριστομένη Καραγιώργη (μέλη). Διατηρήθηκε στη θέση του έως και το θέρος του 1944, οπότε οι τοπικές αρχές καταλύθηκαν από το ΕΑΜ. Στρατεύθηκε και έλαβε μέρος στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο. Μετά το 1944 δεν ασχολήθηκε ξανά με τα κοινά.

Πηγές
-----

* Ευγενία Μπουρνόβα, "*Από τις Νέες Κυδωνίες στο Δήμο Αιγάλεω, η συγκρότηση μιας πόλης στον 20ο Αιώνα*", εκδόσεις "Πλέθρον" και Δήμος Αιγάλεω (2002).
* Μαρία Ι. Βαμβακοπούλου, "*Αιγάλεω, οι δρόμοι της προσφυγιάς*" (2012)

Παραπομπές
----------

1. ↑  Φύλλο εφημερίδας "Έθνος" της 23 Νοεμβρίου 1939, σελ. 3: "Η Κοινότης Αιγάλεω"
2. ↑  Μαρία Ι. Βαμβακοπούλου, "*Αιγάλεω, οι δρόμοι της προσφυγιάς*", σελ. 128
Ο **Γεράσιμος Μεταξάς** (Αννινάτα Κεφαλληνίας, 1907 – Αθήνα 23 Απριλίου 1966) ήταν Έλληνας πολιτικός.

Πορεία
------

Ήταν γιος του Παναγή Μεταξά. Σπούδασε εμπορικές και οικονομικές επιστήμες. Κατά την περίοδο της Ναζιστικής Κατοχής συνελήφθη από τους Γερμανούς και φυλακίστηκε για 9 μήνες. Αποφυλακίστηκε το 1942. Κατά τη διακυβέρνηση του Ιωάννη Μεταξά ανέλαβε διευθυντής του πολιτικού γραφείου του δικτάτορα. 

Εξελέγη βουλευτής στην ιδιαίτερη πατρίδα του με τον Ελληνικό Συναγερμό (1951, 1952) και μετά με την ΕΡΕ (1956, 1958, 1961, 1964).

Πέθανε εν ενεργεία το 1966 σε νοσοκομείο έπειτα από χειρουργική επέμβαση για χολολιθίαση και την έδρα του κατέλαβε ο Χαράλαμπος Μεσσάρης.

Πηγές
-----

* *Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα*, τόμ. 42, σελ. 13

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ελληνικόν who is who, 1965, σελ. 375.
2. ↑  Εφημερίδα *Ελευθερία*, Απέθανε ο βουλευτής Κεφαλληνίας, 24/4/1966
Ο **Γάιος Ιούλιος Αγρίππας**, λατιν. Gaius Julius Agrippa (π. 72 μ.Χ. - πριν το 150) από την Ηρωδιανή Δυναστεία ήταν πρίγκιπας στην Κιλικία.

Χάρτης των ρωμαϊκών επαρχιών και των αυτονόμων βασιλείων της Μικράς Ασίας τον Α΄ αιώνα μ.Χ.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Γαΐου Ιουλίου Αλεξάνδρου και της Ιουλίας Ιοτάπας, κόρης του Αντιόχου Δ΄ της Κομμαγηνής. Μικρότερα αδέλφια του ήταν ο Γάιος Ιούλιος Αλέξανδρος Βερενικιανός και η Ιουλία Ιοτάπα.

Επιγραφές που έχουν βρεθεί για την οικογένειά του, αποκαλύπτουν, ότι αυτή σχετίζεται με σημαντικά μέλη της μη Ιουδαϊκής ή Ιουδαϊκής αριστοκρατίας. Η καταγωγή του ήταν Ιουδαϊκή, Ναβαταίων, Εδομιτών, Ελληνική, Αρμενική, Μηδική και Περσική. Εκ πατρός πάππος του ήταν ο Τιγράνης ΣΤ΄ της Αρμενίας, σύζυγος της Οπγκάλλι. Αυτός ήταν γιος του Αλεξάνδρου πρίγκιπα της Ιουδαίας, γιου της Γλαφύρας. Η Γλαφύρα ήταν κόρη του Αρχελάου της Καππαδοκίας. Ο προαναφερθείς Αλέξανδρος ήταν εγγονός του Ηρώδη Α΄ του Μεγάλου βασιλιά της Ιουδαίας. Ο Βερενικιανός και η οικογένειά του ήταν οι τελευταίοι εξ αρρενογονίας απόγονοι της Ηρωδιανής δυναστείας. Ήταν αποστάτης του Ιουδαϊσμού: εξελληνίστηκε και εκρωμαΐστηκε. Είναι απίθανο να προσπάθησε να επηρεάσει την Ιουδαϊκή πολιτική.

Το βασίλειο του πατέρα του ήταν αυτό της Κέτις στην Κιλικία, ένα μικρό, υποτελές στους Ρωμαίους βασίλειο. Πιο πριν κυβερνούσαν την Καππαδοκία οι πρόγονοί του βασιλείς. Επίσης η πόλη Ελαιούσα Σεβαστή ήταν μέρος του βασιλείου. Όταν οι γονείς του παντρεύτηκαν στη Ρώμη το 58, ο Αυτοκράτορας Νέρωνας τους έστεψε βασιλείς της Κέτις και τους έδωσε την περιοχή αυτή. Ο Αγρίππας -όπως και τα αδέλφια του- γεννήθηκε, μεγάλωσε και μορφώθηκε εκεί.

Υπάρχει μία τιμητική επιγραφή αφιερωμένη σε αυτόν, που τον αποκαλεί *υιό του βασιλέως Αλεξάνδρου*. Το 94 και ο αδελφός του Βερενικιανός εισήλθαν στη Ρωμαϊκή Σύγκλητο. Σωζόμενες επιγραφές μας πληροφορούν για τη σταδιοδρομία του. Ο Αγρίππας έγινε ταμίας (quaestor) της επαρχίας της Ασίας. Πριν το 109 ο Αγρίππας υπηρέτησε στη Πραιτωριανή Φρουρά, πριν ο πατέρας του γίνει ύπατος ή αντικαταστάτης ύπατος.

Πιθανός απόγονός του είναι ο Ιοταπιανός (απεβ. π. 249), σφετεριστής του Αυτοκράτορα Φιλίππου του Άραβα.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε μία Ρωμαία που ανήκε (ή σχετιζόταν) με το γένος των Φαβίων. Είχε τέκνα:

* Γάιος Ιούλιος Αγρίππας ο Νεότερος.
* Λεύκιος Ιούλιος Γαΐνιος Φάβιος Αγρίππας (άκμασε περί το 100) γυμνασίαρχος, μέγιστος αρχιερέας (pontifex maximus).

Πηγές
-----

* Schwartz, Seth (1990). Josephus and Judaean politics. Columbia studies in the classical tradition. Leiden, New York: Brill. p. 137. ISBN 90-04-09230-7. OCLC 21595783.
* Bash, Anthony (1997). Ambassadors for Christ: an exploration of ambassadorial language in the New Testament, Mohr Siebeck
* Roller, Duane W. (1998). The Building Program of Herod the Great, University of California Press, ISBN 0-520-20934-6
* Grainger, John D. (2003). Nerva and the Roman succession Crisis AD 96-99. London, New York: Routledge. pp. xvi. ISBN 0-415-28917-3. OCLC 52012210.
Η **εμφάνιση φωτογραφικού φιλμ** στην φωτογραφία ξεκινάει με την έκθεση του φιλμ στο φως. Με την έκθεση του φιλμ στο φως οι κρύσταλλοι αργύρου που περιέχει το φιλμ και εκτίθενται στο φως υφίστανται μια φωτοχημική μετατροπή. Όσοι κρύσταλλοι αργύρου έχουν εκτεθεί στο φως έρχονται σε επαφή με ηλεκτρόνια και μετατρέπονται σε άτομα μεταλλικού αργύρου. Όσοι κρύσταλλοι αργύρου δεν έχουν δεχτεί φως παραμένουν αμετάβλητοι και φωτοευαίσθητοι.

Η δεύτερη μετατροπή του φιλμ συμβαίνει με την χρήση ενός χημικού υγρού που λέγεται developer. Σε αυτή τη μετατροπή δημιουργείται η φωτογραφία όπως την ξέρουμε, με τον διαχωρισμό της σε σκούρες και ανοιχτές περιοχές. Σκούρες περιοχές στη φωτογραφία είναι αυτές που έχουν εκτεθεί περισσότερο στο φως και αντιστοιχούν στα φωτεινά σημεία της φωτογραφίας ενώ ανοιχτές περιοχές είναι αυτές που δεν φωτίστηκαν και αντιστοιχούν στα σκοτεινά σημεία της φωτογραφίας.

Για περιπτώσεις που δεν χρειάζεται οι εικόνες να έχουν παντού οξύτητα, ένα ρηχό βάθος πεδίου είναι πιο αποτελεσματικό καθώς δίνει έμφαση στο θέμα θολώνοντας το προσκήνιο και το παρασκήνιο. 

Η τελευταία ενέργεια που πρέπει να γίνει είναι η τοποθέτηση σε ένα ειδικό υγρό που λέγεται fixer και μετατρέπει τους κρυστάλλους αργύρου που δεν έχουν εμφανιστεί, σε διαλυτά στο νερό άλατα. Μόνο μετά από αυτή την διαδικασία είναι ασφαλής η τελική έκθεση σε φως.

Πηγές
-----

* Το Βιβλίο του Φωτογράφου, John Hedgecoe, Εκδόσεις Μωρεσόπουλος/Φωτογραφία
* Φωτογραφία, Πλάτων Ριβέλλης, σελ. 256 - 257, Εκδόσεις Φωτοχώρος - Φωτογραφικός, Αθήνα 1991

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Fotomontaz - Η εμφάνιση φωτογραφικού φιλμ
**Γκαλάκτικα** (**Battlestar Galactica**, δίκτυο ABC/NBC Universal Television, 17 Σεπτεμβρίου 1978 – 29 Απριλίου 1979) είναι ο χαρακτηριστικός τίτλος μίας Αμερικανικής τηλεοπτικής σειράς επιστημονικής φαντασίας του Glen A.Larson, αρχικής της σχετικής παραγωγής, που γνώρισε αρκετές περιόδους. Αποτελούνταν από 24 επεισόδια των 45’, ενώ υπήρξαν και δύο μεταγενέστερες εκδοχές της, υπό τους τίτλους Galactica 1980 (10 επεισόδια) και Battlestar Galactica (2004). Οι βασικοί πρωταγωνιστές του α’ κύκλου ήταν οι ηθοποιοί Lorne Greene, Richard Hatch και Dirk Benedict. Η σειρά προβλήθηκε και στην Ελλάδα, με μεγάλη απήχηση. Η σειρά μεταφέρθηκε ακόμη και σε κόμικς τη δεκαετία του 2000.

Υπόθεση και επιρροή
-------------------

Σε ένα απομακρυσμένο ηλιακό σύστημα («12 Αποικίες του Ανθρώπινου Είδους») μαίνεται επί 1.000 έτη ο πόλεμος των ανθρώπων εναντίον των Cylons («Κύλωνες»), μηχανικών κατασκευασμάτων (ρομπότ) με αναπτυγμένη νόηση. Οι Cylons βρίσκονται κοντά στην τελική επικράτηση, χάρις και στη βοήθεια ενός γήινου προδότη (Count Baltar), ενώ της αντίστασης ηγείται το πλήρωμα ενός διαστημόπλοιου – ναυαρχίδας (Battlestar Galactica) υπό την καθοδήγηση του κυβερνήτη (Adama) και των δύο γιων του (Apollo και Starback), που καθοδηγούν συνολικά 220 γήινα σκάφη προς αναζήτηση ασφαλούς καταφύγιου. Η σειρά συνάντησε την αντίδραση των χωρών του ανατολικού μπλοκ και κυρίως της ΕΣΣΔ, που την κατηγόρησαν για αντί-Κομμουνιστική υστερία, ενώ ο παραγωγός ενσωμάτωσε σε αυτήν, διάφορα στοιχεία της θρησκευτικής παράδοσης των Μορμόνων, καθώς ο ίδιος ήταν μέλος της κοινότητάς τους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  "Critics' reviews of Battlestar Galactica". Galactica1981.tripod.com. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24/10/2013. Ανακτήθηκε στις 7/1/2012
2. ↑   Ellen Leventry (May 2005). "The Theology of Sci Fi Channel's 'Battlestar Galactica'". beliefnet.com. Ανακτήθηκε στις 3/11/2011
Η **Ειρήνη Παλαιολογίνα**, γεννημένη το 1348, ήταν Βυζαντινή πριγκίπισσα, κόρη του Aυτοκράτορα Ιωάννη Ε΄ και της Ελένης Καντακουζηνής. 

Σε ηλικία 10 ετών αρραβωνιάστηκε και μετά από κάποιο διάστημα παντρεύτηκε, τον Οθωμανό πρίγκιπα Χαλίλ, στα πλαίσια μίας συμφωνίας ανάμεσα στους Οθωμανούς και τον αδελφό της Αυτοκράτορα Ανδρόνικο Δ´ Παλαιολόγο. Ο Χαλίλ ήταν εξάδελφός της, καθώς η μητέρα του Θεοδώρα Καντακουζηνή ήταν αδελφή της Ελένης. Με τον Χαλίλ απέκτησαν δύο γιους, τον Γκιουντούς μπέη και τον Ομέρ μπέη.

Η ζωή της είναι άγνωστη· ο άνδρας της εκτελέστηκε το 1362, όταν προσπάθησε να διεκδικήσει τον Οθωμανικό θρόνο σε ηλικία 15-16 ετών. Η ίδια ήταν 1-2 χρόνια μικρότερή του.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  The Imperial House of Osman Genealogy
Το **Γκαλ**, ή **Γκάλι**, με διεθνές σύμβολο **Gal**(\*), είναι μονάδα μέτρησης της επιτάχυνσης και συνηθέστερα της επιτάχυνσης της βαρύτητας. Ανήκει στο σύστημα μονάδων CGS και είναι ισοδύναμο με ένα εκατοστόμετρο ανά δευτερόλεπτο στο τετράγωνο (**1 cm/s2**). Συχνότερα χρησιμοποιούνται υποπολλαπλάσιες μονάδες αυτού όπως το μιλιγκάλ (= χιλιοστό του Γκάλ) και το μικρογκάλ (= εκατομμυριοστό του Γκάλ) με διεθνή σύμβολα αντίστοιχα **mGal** και **μGal**.

Η ονομασία της μονάδας αυτής δόθηκε από το όνομα του σπουδαίου φυσικού και αστρονόμου του 16ου αιώνα Γαλιλαίου

(\*) Πάντα με κεφαλαίο το G, προς αποφυγή σύγχυσης με gal = γαλόνι.

Πηγές
-----

* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica τ.17ος, σ.367.
Η **Ειρήνη του Ίτσκου** (*σερβικά: Ичков мир*) είναι μια συνθήκη του 1806 που ονομάστηκε έτσι από τον Πέτρο Ίτσκο που διαπραγματεύτηκε τη συνθήκη εκ μέρους των επαναστατημένων Σέρβων και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ο Ίτσκος είχε σταλεί στην υψηλή πύλη σαν πληρεξούσιος των εκπροσώπων του Σερβικού λαού Καραγιώργη και Μλάντεν Μιλοβάνοβιτς.

Οι όροι της συνθήκης ήταν ότι οι Σέρβοι θα δίνουν φόρο υποτέλειας στην πύλη, η πύλη θα στέλνει στη Σερβία ανώτατους κρατικούς λειτουργούς, οι σέρβοι δεσμεύονται να ακολουθούν τις αυτοκρατορικές εντολές κι οι Σέρβοι αναλαμβάνουν να εκδιώξουν τους γενίτσαρους από τη Σερβία και αναλαμβάνουν με ντόπιο πληθυσμό τη φύλαξη των συνόρων.

Ο Ίτσκος πήγε στην Κωνσταντινούπολη τον Ιούλιο του 1806 κι συνάντησε αρχικά τον Πατριάρχη Καλλίνικο, του ζήτησε να διαπραγματευτεί με την υψηλή πύλη όπως κι έγινε. Χρησιμοποίησε επιδέξια την ήττα του τουρκικού στρατού στο Ντέλιγκραντ τον Αύγουστο του 1806. Στη συνέχεια, μια κρίση στις σχέσεις μεταξύ της Ρωσίας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ανάγκασε την υψηλή πύλη να δώσει τις απαιτούμενες παραχωρήσεις.

Τον Σεπτέμβριο του 1806 έχοντας την αυτοκρατορική έγκριση της συνθήκης επέστρεψε στη Σερβία. Τον Οκτώβριο του ίδιου έτους στη συνέλευση των επαναστατημένων Σέρβων στο Σμεντέρεβο εγκρίθηκε η συνθήκη και ο Ίτσκος γύρισε πίσω στην Κωνσταντινούπολη για τη δημιουργία και υπογραφή των τελικών όρων της ειρήνης.

Τον Ιανουάριο του 1807 η υψηλή πύλη υιοθετεί τη συνθήκη του Ίτσκου, αλλά οι Σέρβοι έχουν επιτεθεί και καταλάβει το Βελιγράδι, συμμάχησαν με τους Ρώσους και απέρριψαν τη συνθήκη που παρ'όλα αυτά είχε υπογραφεί. 

Το 1815 ο Μίλος Ομπρένοβιτς κατά τη Δεύτερη Σερβική Εξέγερση και τις διαπραγματεύσεις με τον Μάρα Αλή Πασά, επικαλέστηκε την ειρήνη του Ίτσκου και ζήτησε να εφαρμοστούν οι όροι της που ως τότε δεν είχαν εφαρμοστεί.

Με τους όρους της ειρήνης διεξήχθησαν μετά το 1815 διαπραγματεύσεις μεταξύ της Σερβίας και της Τουρκίας, καθώς και ανάμεσα στη Ρωσία και την Τουρκία για την οικοδόμηση ενός αυτόνομου κράτους της Σερβίας. Βάση αυτής της συνθήκης έγιναν και αυτές του 1830 και του 1833.

Πηγές
-----

* С. Новаковић: *Ичков мир. Покушај непосредног измирења Србије и Турске 1896—1987 год.* Глас Српска краљева академија, 1903
* М. Гавриловић: Ичков мир, Српски књижевни гласник 1903, књига -{IX}-, бр. 2;
* Ћоровић, Владимир (1997), *Историја српског народа*.
* Текст Васо Чубриловић у Енциклопедија Југославије ЈЛЗ 1988. том 5. стр 479.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Ичков мир  της Σερβικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |