recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η **Νέα Πινακοθήκη** (**Neue Pinakothek**) είναι μουσείο στο Μόναχο, όπου εκτίθενται έργα ευρωπαϊκης τέχνης του 18ου και 19ου αιώνα. Πρόκειται για ένα από σημαντικότερα μουσεία του 19ου αιώνα ειδικά. Μαζί με την Παλαιά Πινακοθήκη και την Πινακοθήκη του Μοντέρνου (Μόναχο) αποτελεί το τμήμα εκείνο της Kunstareal (περιοχής τέχνης) του Μονάχου που καλύπτει πλήρως την διαδρομή της ευρωπαϊκης τέχνης από τον 13ο αιώνα μέχρι τις μέρες μας. Η Νέα Πινακοθήκη φτάνει ώς τους εξπρεσιονιστές (περίπου 1900), ενώ ο χρονικός διαχωρισμός από τους «Παλιούς Δασκάλους» της Παλαιάς Πινακοθήκης που εφήρμοσε, υιοθετήθηκε στην συνέχεια από πολλά μουσεία.

Το μουσείο ιδρύθηκε το 1853 από τον (τέως τότε) βασιλιά της Βαυρίας Λουδοβίκο Α΄. Το αρχικό κτίριο, κατασκευασμένο από τους αρχιτέκτονες Φρίντριχ φον Γκέρτνερ και August von Voit, καταστράφηκε κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και νέα μεταμοντέρνα κατασκευή του Alexander von Branca στεγάζει το μουσείο από το 1981.

Πυρήνα των εκθεμάτων αποτελεί η προσωπική συλλογή του Λουδοβίκου, ο οποίος ασκούσε την επιρροή του υπέρ των έργων του Γερμανικού Ρομαντισμού και της (γερμανικής) Σχολής του Μονάχου. Πατέρας του Όθωνα και φιλέλληνας ο Λουδοβίκος, έστειλε το 1834 τον ζωγράφο Carl Rottmann στην Ελλάδα για να ζωγραφίσει φημισμένα ελληνικά τοπία και μνημεία, που εκτίθενται σε ειδική αίθουσα του μουσείου. Την ίδια αυτή περίοδο πολλοί νεαροί Έλληνες καλλιτέχνες πήγαν για σπουδές στο Μόναχο και απετέλεσαν την Σχολή του Μονάχου.

Κατά την περίοδο κατά την οποία διευθυντής του μουσείου ήταν ο Hugo von Tschudi, αποκτήθηκαν αντιπροσωπευτικά έργα του Ιμπρεσιονισμού και του Μεταϊμπρεσιονισμού.

Από τα περίπου 3.000 έργα που έχει στην κατοχή του το μουσείο (κρατική ιδιοκτησία από το 1915), εκτίθενται περίπου τετρακόσιοι πίνακες και πενήντα γλυπτά.

Εκθέματα
--------

Κύριο λήμμα: Κατάλογος έργων της Νέας Πινακοθήκης

Παραπομπές
----------

1. 1 2  www.pinakothek.de/en/about-us.
2. ↑  www.pinakothek.de/en/visit/neue-pinakothek. Ανακτήθηκε στις 11  Ιουλίου 2018.
3. 1 2  Q405710. Ανακτήθηκε στις 18  Ιουλίου 2022.
4. ↑  www.pinakothek.de/en/visit/neue-pinakothek.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Neue Pinakothek στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 160813173
* LCCN: n50064521
* ISNI: 0000 0001 2324 8656
* GND: 2020220-9
* SUDOC: 027327140
* BNF: cb119872373 (data)
* BIBSYS: 90582400
* ULAN: 500303326
* NLA: 36306268
* NKC: pna2008447618
* BNE: XX121614
* CiNii: DA02550476

 |

 |
Η **Βρετανική Σχολή Αθηνών** (αγγλικά: *British School at Athens* ή *BSA*) είναι ένα από τα 19 ξένα αρχαιολογικά ινστιτούτα που λειτουργούν στην Ελλάδα.

Γενικές πληροφορίες
-------------------

Η Σχολή ιδρύθηκε το 1886, και ήταν η τέταρτη παλαιότερη του είδους της στην Ελλάδα. Κατά το μεγαλύτερο μέρος της λειτουργίας της η σχολή εστίαζε στην υποστήριξη, κατεύθυνση και διευκόλυνση των βρετανικών ερευνών στις Κλασικές Σπουδές και στην Αρχαιολογία, αλλά τα τελευταία χρόνια οι δραστηριότητές της επεκτάθηκαν και σε άλλους κλάδους των ελληνικών σπουδών. Για παράδειγμα έχει συμβάλλει αρκετά σε τομείς όπως η Επιγραφική και η Σύγχρονη ελληνική ιστορία.

Οι δραστηριότητες της σχολής περιλαμβάνουν διαλέξεις και σεμινάρια, μία σειρά υποτροφιών, μαθήματα στην Αθήνα για καθηγητές και φοιτητές (προπτυχιακούς και μεταπτυχιακούς), καθώς και πρακτική αρχαιολογική εκπαίδευση.

Υποδομή
-------

Η σχολή διαθέτει μία από τις μεγαλύτερες βιβλιοθήκες αρχαιολογίας και κλασικών σπουδών στην Ελλάδα (με πάνω από 60.000 τόμους), καθώς και το εργαστήριο Φιτς, το οποίο είναι το παλαιότερο αρχαιομετρικό εργαστήριο στην Ελλάδα. Εκτός από τις εγκαταστάσεις της Αθήνας η Βρετανική Σχολή έχει κι ένα υποκατάστημα στην Κνωσσό της Κρήτης, όπου επίσης διατηρεί μία σημαντική βιβλιοθήκη αρχαιολογικού ενδιαφέροντος.

Ανασκαφές
---------

Ο αρχ. χώρος του Ηραίου Περαχώρας, που ανασκάφθηκε από τη Βρετανική Σχολή Αθηνών
Κατά τη διάρκεια της ιστορίας της, η Βρετανική Σχολή έχει συμμετάσχει σε πολλές αρχαιολογικές έρευνες στη Λακωνία, στη Βοιωτία, στα Μέθανα, αλλά και σε νησιά όπως η Ιθάκη, η Κέα, η Μήλος, τα Κύθηρα, η Χίος και η Κρήτη. Παράλληλα έχει συμμετάσχει σε ανασκαφές στην Άσσηρο (Μακεδονία), στη Λευκαντή (Εύβοια), στο Εμπορειό και στα Κάτω Φανά στη Χίο, στην Περαχώρα (Κορίνθου), στις Μυκήνες, στη Σπάρτη, στη Μήλο, στην Κέρο, καθώς και στην Κρήτη (στην Κνωσσό, στο Καρφί, στο Μύρτο, στο Παλαιόκαστρο και αλλού).

Παραπομπές
----------

1. ↑  «ROR Data» 16  Φεβρουαρίου 2023.

Βιβλιογραφία
------------

* Helen Waterhouse, *The British School at Athens: the First Hundred Years*. London: British School at Athens 1986.
* Eleni Calligas & James Whitley, *On Site: British Archaeologists in Greece*. Athens: Motibo 2005.
* Κόρκα, E. κ.α. *Ξένες αρχαιολογικές σχολές στην Ελλάδα: 160 χρόνια*, σελ. 52-63, Αθήνα: 2005

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η επίσημη ιστοσελίδα της Βρετανικής Σχολής Αθηνών
* Βιβλιογραφία από το WorldCat
* Ambrosia - The BSA/ASCSA libraries' Union catalogue

Συντεταγμένες: 37°58′44″N 23°44′52″E﻿ / ﻿37.97889°N 23.74778°E﻿ / 37.97889; 23.74778

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 150479062
* **ΕΒΕ**: 55955
* LCCN: n50052564
* ISNI: 0000 0004 0622 323X
* GND: 1011065-3
* SUDOC: 029482070
* BNF: cb11989385q (data)
* ULAN: 500215054
* NLA: 35022186
* NKC: ko2002149816
* BNE: XX163268
* CiNii: DA03226145

 |

 |
Παέγια
Η **παέγια** (ισπανικά: paella) είναι ένα παραδοσιακό φαγητό της Ισπανίας.

Αν και θεωρείται το τυπικό ισπανικό έδεσμα, στην πραγματικότητα η ύπαρξή του μάλλον οφείλεται στο πέρασμα των Μαυριτανών από την Ισπανία. Πρόκειται δηλαδή για συνταγή με αραβικές καταβολές.

Η παέγια στην ουσία είναι ένα πιλάφι από ρύζι με σαφράν, μέσα στο οποίο συνδυάζεται κρέας ή, συνηθέστερα, θαλασσινά και λαχανικά. Συχνά περιέχει κοτόπουλο, χοιρινό κρέας ή κουνέλι (ανάμικτη παέγια). Ανά περιοχές της Ισπανίας συναντά κανείς διαφορετικές εκδοχές. Για παράδειγμα, η λεγόμενη «παέγια της Βαλένθια» αποτελείται από ρύζι-σαφράν, λαχανικά, κοτόπουλο και σαλιγκάρια.

Βιβλιογραφία
------------

* March, Lourdes (1985). *El Libro De La Paella Y De Los Arroces*. Madrid: Alianza. ISBN 8420601012.
* Ríos, Alicia and Lourdes March (1992). *The Heritage of Spanish Cooking*. New York: Random House. ISBN 0-679-41628-5.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Παέγια** |

* Παέγια
* Παέγια
* Παέγια με θαλασσινά Αρχειοθετήθηκε 2007-09-30 στο Wayback Machine.
Συντεταγμένες: 41°2′59.6″N 29°0′35.4″E﻿ / ﻿41.049889°N 29.009833°E﻿ / 41.049889; 29.009833

Ο Πύργος του Ρολογιού του Γιλντίζ
Ο **Πύργος του Ρολογιού του Γιλντίζ** (στα τουρκικά: **Yıldız Saat Kulesi**) βρίσκεται στην ομώνυμη γειτονιά, στην περιοχή Μπεσίκτας, της Κωνσταντινούπολης, δίπλα στην αυλή του Γιλντίζ Χαμιντιέ Τζαμί. Κατασκευάστηκε το 1890, με εντολή του Σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β'.

Ο Πύργος του Ρολογιού του Γιλντίζ είναι κατασκευασμένοw σε Οθωμανικό και νεογοτθικό στυλ και αποτελείται από τρία επίπεδα, με το μεσαίο να είναι μικρότερο από το πρώτο και το τρίτο μικρότερο από τα άλλα δύο. Στις τέσσερις πλευρές του ισογείου υπάρχει από μια επιγραφή στο οθωμανικό αλφάβητο, στο δεύτερο επίπεδο υπάρχει ένα θερμόμετρο και ένα βαρόμετρο ενώ στο τρίτο και ψηλότερο επίπεδο βρίσκεται το ρολόι. Το ρολόι επισκευάστηκε το 1993.

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Πύργος του Ρολογιού του Γιλντίζ** |

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

*
Το **Παλάτι της Βασίλισσας Άρουα** (αραβικά: قَصْر ٱلْمَلِكَة ٱلْحُرَّة‎, κ. γρ. Παλάτι της ευγενούς Βασίλισσας‎) ήταν η κατοικία της βασίλισσας της Υεμένης Άργουα Αλ-Σουλάιχι, η οποία κυβέρνησε τον 11ο αιώνα μ.Χ. Βρίσκεται στην πόλη Τζιμπλά στην Υεμένη. Το παλάτι είναι κατεστραμμένο, αν και υπάρχουν προσπάθειες για την αποκατάστασή του. Σύμφωνα με την έκθεση που υποβλήθηκε από το Υπ. Πολιτισμού - Γενικός Οργανισμός για τη Διατήρηση των Ιστορικών Πόλεων - Προεδρικό Γραφείο στην UNESCO, τα εκτεταμένα ερείπια του Παλατιού της Βασίλισσάς είχαν 365 δωμάτια.

Φωτοθήκη
--------

* Παράθυρο στο Παλάτι της Βασίλισσας ΆρβαΠαράθυρο στο Παλάτι της Βασίλισσας Άρβα
* Σύστημα αποχέτευσης του παλατιούΣύστημα αποχέτευσης του παλατιού
* ΔικαστήριοΔικαστήριο
* Παράθυρο και ράφιαΠαράθυρο και ράφια
* ΕρείπιαΕρείπια
* Το Τζαμί της Βασίλισσας Άρουα, όπως φαίνεται από το παλάτιΤο Τζαμί της Βασίλισσας Άρουα, όπως φαίνεται από το παλάτι

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Jibla and its surroundings». UNESCO. 8 Ιουλίου 2002.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Το Παλάτι της Βασίλισσας Άρουα Αλ-Σουλάιχι στο Zi Jibla της Υεμένης
Ο **Γουλιέλμος του Μομφερράτου** ή *Γουλιέλμος ο Μακρόξιφος* (Ιταλ.: *Guglielmo Spadalunga*, 1140 - 1177) μέλος του Οίκου των Αλεράμιτσι, κόμης της Γιάφας και της Ασκελόν ήταν μεγαλύτερος γιος του Γουλιέλμου Ε΄ του Μομφερράτου και της Ιουδήθ του Μπάμπενμπερκ. Η μητέρα του ήταν κόρη του Λεοπόλδου Γ΄ Μπάμπενμπερκ της Αυστρίας, ήταν ανιψιός του Φρειδερίκου Βαρβαρόσσα και του Λουδοβίκου του Νεώτερου.

Βιογραφία
---------

Από 20 ετών ανέλαβε διπλωματικές αποστολές και συμμετείχε στις εκστρατείες των συγγενών του με τη Λομβαρδική Ένωση. 
Το προσωνύμιο *"Μακρόξιφος"* έχει σχέση με τις πολεμικές του ικανότητες, το αναφέρει ο Γουλιέλμος της Τύρου στο έργο του *"Ιστορία των Υπερπόντιων κατορθωμάτων"*. Περιγράφεται στην εποχή του σαν ο *"ψηλότερος άντρας του κόσμου"*. Ο Γουλιέλμος της Τύρου τον περιγράφει σαν άνθρωπο *"γενναιόδωρο, με μεγάλη ευφυΐα και εξαιρετικό χειριστή του όπλου.* 

Οι αρραβώνες του με κόρες του Ερρίκου Β΄ της Αγγλίας και αδελφές του Γουλιέλμου του Λέοντα ακυρώθηκαν λόγω συγγένειας. Τελικά νυμφεύτηκε το φθινόπωρο του 1176 την αδελφή του Βαλδουίνου Δ΄ της Ιερουσαλήμ Σιβύλλα της Ιερουσαλήμ κόμισσα της Γιάφα και της Ασκελόν στον πρώτο της γάμο.
Ο Γουλιέλμος και ο Ραϋνάλδος του Σατιγιόν παραχώρησαν εκτάσεις στο νεοϊδρυθέν στρατιωτικό *Τάγμα του Μάουντζοι* για την προστασία των προσκυνητών από την Καστίλη, το διοικούσε ο Ροντρίγκο Αλβάρεζ κόμης της Σαρία. 
Τον Ιούνιο του 1177 ασθένησε από ελονοσία και απεβίωσε στην Ασκελόν, τάφηκε στο Νοσοκομείο του Αγ. Ιωάννου στην ˞˞Ιερουσαλήμ. Η Σιβύλλα λίγο αργότερα γέννησε τον γιο τους.

Οικογένεια
----------

Με την σύζυγο του Σιβύλλα της Ιερουσαλήμ κόρη του Αμαλρίκ Α΄ της Ιερουσαλήμ (1176) απέκτησε :

* Βαλδουίνος Ε΄ της Ιερουσαλήμ

Παραπομπές
----------

1. ↑  Histoire d'Eraclès.
2. ↑  Aubé 1981, p. 128
3. ↑  René Grousset pense à une fièvre paludéenne (Grousset 1935, p. 602).

Πηγές
-----

* Pierre Aubé, Baudouin IV de Jérusalem, le roi lépreux, Hachette, coll. « Pluriel », 1981 (réimpr. 1996)
* René Grousset, L'Empire du Levant : Histoire de la Question d'Orient, Paris, Payot, coll. « Bibliothèque historique », 1949 (réimpr. 1979)
* René Grousset, Histoire des croisades et du royaume franc de Jérusalem - II. 1131-1187 L'équilibre, Paris, Perrin, 1935
* Haberstumpf, Walter. *Dinastie europee nel Mediterraneo orientale. I Monferrato e i Savoia nei secoli XII–XV*, 1995 Αρχειοθετήθηκε 2005-12-31 στο Wayback Machine. (external link to downloadable text).
* Hamilton, Bernard. *The Leper King and His Heirs: Baldwin IV and the Crusader Kingdom of Jerusalem*, 2000 ISBN 0-521-64187-X
* Peire Bremon lo Tort, *En abril, quan vei verdeyar*, with translation by James H. Donalson Αρχειοθετήθηκε 2006-03-29 στο Wayback Machine. (external link)
* Runciman, Steven. *A History of the Crusades*, 1951–54, vol. 2
* Usseglio, Leopoldo. *I Marchesi di Monferrato in Italia ed in Oriente durante i secoli XII e XIII*, 1926
Συντεταγμένες: 1°3′16″S 80°27′16″W﻿ / ﻿1.05444°S 80.45444°W﻿ / -1.05444; -80.45444


Το **Πορτοβιέχο** είναι πόλη στον Ισημερινό και πρωτεύουσα της επαρχίας Μανάμπι. Είναι γνωστή ως η «πόλη των βασιλικών δέντρων Ταμάρινδος» χάρη στα δέντρα που βρέθηκαν στην περιοχή.

Το Πορτοβιέχο είναι το κύριο πολιτικό και οικονομικό κέντρο της κοιλάδας του ποταμού Πορτοβιέχο, η οποία περιλαμβάνει επίσης τα καντόνια της Santa Ana και της Rocafuerte, όπου περίπου 110 τ.χλμ καλλιεργούνται κάθε χρόνο. Η κοιλάδα είναι πλούσια στην παραγωγή ντομάτας, κρεμμυδιών, πιπεριών, μπανάνας, μάνγκο και άλλων τροπικών φρούτων. Η πόλη, η οποία επλήγη από την οικονομική κρίση τη δεκαετία του 1980 και τη δεκαετία του 1990, προσπαθεί πλέον να ανακάμψει, αλλά οι αυστηροί περιορισμοί του προϋπολογισμού και το τεράστιο ποσοστό ανεργίας παρουσιάζουν δυσκολίες για τις τοπικές αρχές. Το Πορτοβιέχο αποτελεί ένα μεγάλο εμπορικό κέντρο για την επαρχία, όπου υπάρχουν δύο εμπορικά κέντρα, το ένα με μια μεγάλη υπεραγορά, 8 κινηματογραφικές αίθουσες, το δικαστήριο τροφίμων και άλλα καταστήματα. Υπάρχει επίσης μια μεγάλη υπαίθρια αγορά στο κέντρο της πόλης. Στην πόλη βρίσκεται το νοσοκομείο θεραπείας καρκίνου "Dr Julio Villacreses Colmont" που εξυπηρετεί τις επαρχίες Manabi και Esmeraldas. Η πόλη αυτή είναι γνωστή για τον καφέ, τα βοοειδή της και το ψάρεμα. Ανακαλύφθηκε στις 12 Μαρτίου του 1535 και είναι μια από τις παλαιότερες πόλεις του Εκουαδόρ καθώς και η έκτη μεγαλύτερη.

Ιστορία
-------

Η πόλη ανακαλύφθηκε στις 12 Μαρτίου του 1535 από τον Ισπανό καπετάνιο Francisco Pacheco ως "Villa Nueva de San Gregorio de Portoviejo".Ένας από τους μεγαλύτερους ποιητές που έφτασαν από το Portoviejo ήταν ο Vicente Amador Flor, ο οποίος έγραψε πολλά ποιήματα για την πόλη.Στις 16 και 17 Απριλόυ του 2016 ένας μεγάλος σεισμός έπληξε την περιοχή.Το Πορτοβιέχο υπέφερε απο συνεχείς θύματα και οικοδομικές καταστροφές.

Τουρισμός
---------

Το Πορτοβιέχο,το οποίο βρίσκεται στην ακτή του Εκουαδόρ έχει πολλά αξιοθέατα και μέσα και έξω από την πόλη. Ένα από αυτά είναι η παραλία Curcita. Η Curcita αποτελεί το ιδανικό μέρος για την χρήση αλεξίπτωτου.

1. ↑  www.eldiario.ec/noticias-manabi-ecuador/260991-portoviejo-con-19-km-de-largo-y-9-de-ancho/.
2. ↑  app.powerbi.com/view?r=eyJrIjoiNWUzMjQwOWMtZjFhOS00NjczLTk0YTItNjcwZmRmY2YxMjkyIiwidCI6ImYxNThhMmU4LWNhZWMtNDQwNi1iMGFiLWY1ZTI1OWJkYTExMiJ9.
Το κτίριο της Τεκμηρίωσης και Πολιτιστικού Κέντρου Γερμανών Σίντο και Ρομά τον Ιανουάριο 2013
Η **Τεκμηρίωση και Πολιτιστικό Κέντρο Γερμανών Σίντι και Ρομά** ιδρύθηκε στην Χαϊδελβέργη της Γερμανίας, στις αρχές της δεκαετίας του 1990, ως μνημείο για τους Σίντι και Ρομά πληθυσμούς οι οποίοι δολοφονήθηκαν από το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα. Μετά από αρκετά χρόνια εργασιών αναφορικά με την συλλογή ιστοριών από τα θύματα και την διεξαγωγή ερευνών, το κτιριακό συγκρότημα εγκαινιάστηκε για το κοινό στις 16 Μαρτίου 1997 με την παρουσία πολλών επιζώντων Ρομά και Σίντι. Πρόκειται για την πρώτη μόνιμη έκθεση στον κόσμο σχετικά με την γενοκτονία των Σίντι και των Ρομά από τους Ναζί. Το Κέντρο Τεκμηρίωσης έχει τρία επίπεδα και καλύπτει μια έκταση σχεδόν 700 τετραγωνικών μέτρων ενώ παρακολουθεί τόσο την ιστορία όσο και τις προσωπικές ιστορίες σχετικά με τις διώξεις που υπέστησαν οι Σίντι και οι Ρομά υπό τον εθνικοσοσιαλισμό. Το ίδρυμα τελεί υπό την εποπτεία του Κεντρικού Συμβουλίου των Γερμανών Σίντι και Ρομά, υποστηρίζεται από την πόλη της Χαϊδελβέργης και είναι δικαιούχος ειδικών κονδυλίων από την γερμανική ομοσπονδιακή κυβέρνηση και το κρατίδιο της Βάδης-Βυρτεμβέργης.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Herzlich Willkommen beim Dokumentations- und Kulturzentrum Deutscher Sinti und Roma». *Dokumentations- und Kulturzentrum Deutscher Sinti und Roma* (στα Γερμανικά). Ανακτήθηκε στις 2 Απριλίου 2022.
2. ↑  «Sinti und Roma». *www.sintiundroma.de*. Ανακτήθηκε στις 2 Απριλίου 2022.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος (αρχειακή έκδοση)
* Επίσημος ιστότοπος
Ο **Αμωρί Ε΄**, γαλλ. Amaury V (απεβ. 13 Μαρτίου 1187-93) από τον Οίκο τού Μονφόρ ήταν κόμης τού Εβρέ (1181-π.1190). Είναι ο πέμπτος Αμωρί στον Οίκο του.

Ο θυρεός τού κόμη τού Εβρέ.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Σίμωνα Γ΄ κυρίου τού Μονφόρ & κόμη τού Εβρέ και της Ματθίλδης.

To 1181 απεβίωσε ο πατέρας του και οι κτήσεις του διαιρέθηκαν: ο Αμωρί Γ΄ έλαβε το Εβρέ και γαίες στην Αγγλία, ενώ ο νεότερος αδελφός του Σίμωνας Δ΄ έλαβε το Μονφόρ στο Ιλ-ντε-Φρανς. Το 1181 ο εξ αγχιστείας συγγενής του Σαέρ ντε Κινσύ ήταν μάρτυρας σε μία πράξη τού Αμωρί Γ΄.

Νυμφεύτηκε τη Μαμπέλ από τον Οίκο της Νορμανδίας, πρωτότοκη κόρη τού Γουλιέλμου 2ου κόμη τού Γκλώστερ και της Αβίζ ντε Μπωμόν και απέκτησαν γιο, τον Αμωρί Δ΄. Ο Γουλιέλμος είχε τρεις κόρες και απεβίωσε το 1183· ο Αμωρί Γ΄ διεκδίκησε την κομητεία, την κατέλαβε όμως ο Ερρίκος Β΄ της Αγγλίας.

Ο Αμωρί Γ΄ απεβίωσε το διάστημα 1187-93. Ο κατάλογος των κεκοιμημένων τού καθεδρικού τού Εβρέ έχει το όνομά του αμέσως μετά από αυτό τού πατέρα του (απεβ. 1181), αναφέροντας την ημέρα μόνο: 13 Μαρτίου και πως άφησε στον ναό 40 σόλιδους. Ο γιος του Αμωρί Δ΄ ήταν ανήλικος, όταν τον διαδέχθηκε και δεν φαίνεται να εξουσίασε πραγματικά στο Εβρέ, το οποίο καταλήφθηκε από τον Φίλιππο Β΄ της Γαλλίας το 1199. Ο Αμωρί Δ΄ προχώρησε την αξίωση της μητέρας του και έγινε κόμης τού Γκλώστερ, πράγμα που δεν είχε επιτύχει ο πατέρας του.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε τη Μάμπελ από τον Οίκο της Νορμανδίας, κόρη τού Γουλιέλμου 3ου κόμη τού Γκλώστερ και είχε τέκνο:

* Αμωρί Δ΄ απεβ. 1213, κόμης τού Εβρέ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  fmg.ac/Projects/MedLands/NORMANDY%20NOBILITY.htm#AmauryVEvreuxdied1182.
2. ↑  p46408.htm#i464080.
3. ↑  p46408.htm#i464080. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
4. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.

Πηγές
-----

* Daniel Power, The Norman Frontier in the Twelfth and Early Thirteenth Centuries (Cambridge University Press, 2004), pp. 216, 294–295 and 498.
* Melissa A. Pollock, Scotland, England and France After the Loss of Normandy, 1204–1296: ‘Auld Amitie’ (Boydell, 2015), p. 43.
Ο **Πέτρος Καραβίτης** (11 Μαρτίου 1952) είναι Έλληνας παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν κυρίως ως μέσος (αν και κατά καιρούς είχε χρησιμοποιηθεί και ως αμυντικός).

Καριέρα
-------

### Σε συλλογικό επίπεδο

Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από τον Α.Ο. Χαϊδαρίου και το 1968 βρέθηκε στις ακαδημίες του Ολυμπιακού έναντι 30.000 δραχμών. Προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα την περίοδο 1971-72 από τον τότε προπονητή του συλλόγου Λάκη Πετρόπουλο. Τον Δεκέμβριο του 1980 μεταγράφηκε στην ΑΕΚ, με τη φανέλα της οποίας αγωνίστηκε το υπόλοιπο της σεζόν 1980-81 και τη σεζόν 1981-82, συνολικά 1,5 χρόνο. Με τη φανέλα της ΑΕΚ έκανε ντεμπούτο στον αγώνα ΑΕΚ - Δόξα Δράμας στις 21/12/1980, περνώντας ως αλλαγή του Θώδη (48'), ενώ συνολικά κατέγραψε 35 συμμετοχές και 6 τέρματα (8 συμμετοχές τη σεζόν 1980-81 και 27 συμμετοχές με 6 τέρματα τη σεζόν 1981-82). Κατόπιν αγωνίστηκε για δύο χρόνια στην Β΄ Εθνική με τη φανέλα της Προοδευτικής, όπου και ολοκλήρωσε την επαγγελματική ποδοσφαιρική του καριέρα. Τις σεζόν 1984-85 και 1985-86 αγωνίσθηκε στο τοπικό πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Αθηνών με τα χρώματα του Α.Ο. Χαϊδαρίου, προσφέροντας παράλληλα και τις υπηρεσίες του σαν τεχνικός και το 1986 αποσύρθηκε επίσημα σαν ποδοσφαιριστής αγωνιζόμενος με τη φανέλα της ομάδας που ξεκίνησε.

### Στην εθνική ομάδα

Υπήρξε 10 συνολικά φορές διεθνής με την εθνική Ελλάδας, σημειώνοντας τρία γκολ, την περίοδο 1975-79. Το ντεμπούτο του πραγματοποιήθηκε στις 30 Δεκεμβρίου 1975, στον εκτός έδρας φιλικό αγώνα (διεξήχθη στη Φλωρεντία) με την Ιταλία, όταν υπό τις οδηγίες του Αλκέτα Παναγούλια ξεκίνησε ως βασικός. Υπήρξε επίσης μέλος της εθνικής Ελπίδων, η οποία το 1971 κατέκτησε το 4ο Βαλκανικό Κύπελλο.

Τίτλοι
------

* Πρωταθλήματα Ελλάδας: 1973, 1974, 1975 και 1980
* Κύπελλα Ελλάδας: 1971, 1973 και 1975
* Πρωτάθλημα Αθηνών: 1986

Παραπομπές
----------

1. ↑  εφ. Αθλητική Ηχώ, 18/12/1980, σελ. 1, 2, 6
2. ↑  εφ. Αθλητική Φωνή, 22/12/1980, σελ. 1, 5
3. ↑  *"Π. Καραβίτης: Ξεκινάω μια νέα καρριέρα"*, εφ. Αθλητική Ηχώ, 25/12/1980, σελ. 3
4. ↑  "Ο Πέτρος Καραβίτης «κρεμάει» τα παπούτσια του στο τέλος της περιόδου", εφ. Φως των Σπορ, 03/05/1986, σελ. 4
5. ↑  O Πέτρος Καραβίτης στο epo.gr
6. ↑  Ιταλία - Ελλάδα 30.12.1975, epo.gr

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Το προφίλ του Πέτρου Καραβίτη στο transfermarkt
* Ο Πέτρος Καραβίτης στο soccerway
* *Η Ιστορία του Ολυμπιακού* , Έκδοση *Γ.Χ. Αλεξανδρής*, Αθήνα 1996.
* *Θρύλος πορεία μέσα στο χρόνο*, Έκδοση *Ηλιότροπο*, Αθήνα 1997 ISBN 569-584-365-2.
* *Χρυσός Θρύλος* Έκδοση *Art Press,Εκδοτική Α.Ε.*, Αθήνα 1997.
* *Ολυμπιακός ένα αρχείο μια ιστορία* Β. Καρδάσης, Μίλητος 1997.
* *Εθνική Ελλάδος πορεία μέσα στο χρόνο*, Εκδόσεις Παπαζήση, ISBN 960-02-1082-9.
* *80 χρόνια 80 μορφές* , Βασιλης Καρδάσης, Ελληνικά γράμματα, ISBN 960-442-021-6.
H **Έμμα** (γαλλ. *Emma de Paris, duchesse de Normandie*, 943 - 19 Μαρτίου 968) από τον Οίκο των Ροβερτιδών ήταν κόρη του κόμη του Παρισιού και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Νορμανδίας.

Βιογραφία
---------

Ήταν η δεύτερη κόρη του Ούγου του *Μεγάλου*, δούκα των Φράγκων & κόμη του Παρισιού και της Χέντβιχ των Οθωνιδών, κόρης του Ερρίκου Α΄ του *Ορνιθοθήρα*, δούκα της Σαξονίας & βασιλιά της Ανατολικής Φραγκίας.

Ο θυρεός των Καπετιδών.
Ο αδελφός της Ούγος Καπέτος έγινε βασιλιάς της Γαλλίας. Η Έμμα μνηστεύθηκε με τον Ριχάρδο Α΄ δούκα της Νορμανδίας από παιδί, ως μέρος συμμαχίας της Νορμανδίας και του Παρισιού εναντίον του βασιλικού Οίκου της Γαλλίας. Η τελετή έγινε το 960. Η σύζευξη ήταν χρήσιμη και έδωσε σταθερότητα στη Νορμανδία, ειδικά από τότε που ο αδελφός της έγινε το 987 βασιλιάς. Έχει υποστηριχθεί η άποψη ότι η Έμμα ήταν μητέρα της Έμμας της Νορμανδίας, αλλά αυτό δεν ταιριάζει χρονολογικά. Απεβίωσε άτεκνη.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε το 960 τον Ριχάρδο Α΄ δούκα της Νορμανδίας. Δεν απέκτησαν απογόνους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  p10489.htm#i104885. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.

Πηγές
-----

* Christopher Harper-Bill, Elisabeth Van Houts: A Companion to the Anglo-Norman World.
Ο **Ποδοσφαιρικός Σύλλογος Μακεδονικός Φούφα** ήταν ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα τον Φούφα του νομού Κοζάνης. Επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου ήταν το 1977, χρώματα το πράσινο και το κίτρινο και έμβλημα ο Ήλιος της Βεργίνας. Έδρα του συλλόγου αποτελούσε το Δημοτικό γήπεδο Πτολεμαΐδας.

Ιστορικό
--------

Ο «Μακεδονικός Φούφα» ιδρύθηκε το 1977 στον Φούφα του νομού Κοζάνης, που από το 1932 φέρει τιμητικά το όνομα του Μακεδονομάχου και οπλαρχηγού καπετάν Φούφα, ήρωας κατά τη διάρκεια του Μακεδονικού αγώνα στις αρχές του 20ου αιώνα.

Με την ίδρυση του εντάχθηκε στην Ε.Π.Σ. Βορειοδυτικής Μακεδονίας την οποία διαδέχθηκε η Ε.Π.Σ. Κοζάνης το 1985, στη δύναμη της οποίας και ανήκει έκτοτε. Τις σεζόν 1991-92, 2003-04, 2007-08 και 2015-16 κατέκτησε το πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Κοζάνης, και τις σεζόν 2008-09, 2013-14, 2014-15 και 2017-18 κατέκτησε το κύπελλο Ε.Π.Σ. Κοζάνης. Το 2014 κατέκτησε για πρώτη φορά το Σούπερ Καπ Ε.Π.Σ. Κοζάνης, επικρατώντας του Εορδαϊκού Πτολεμαΐδας με 2-1. Το 2018 κατέκτησε για 4η φορά το Σούπερ Καπ της Ε.Π.Σ. Κοζάνης, επικρατώντας του Μακεδονικού Σιάτιστας με 1-0. Επίσης, τις χρονιές 1984-85, 1985-86 και 2015-16 ήταν φιναλίστ του κυπέλλου Ε.Π.Σ. Κοζάνης.

Τις σεζόν 1992-93, 2004-05, 2005-06, 2008-09, 2009-10 και 2010-11 αγωνίστηκε στην Δ' Εθνική κατηγορία. Το 2016 συμμετείχε ως πρωταθλητής Ε.Π.Σ. Κοζάνης στο ερασιτεχνικό πρωτάθλημα ανόδου όπου κατέκτησε την 1η θέση του 4ου ομίλου και κέρδισε την άνοδο στην Γ' Εθνική κατηγορία. Από τη σεζόν 2016-17 μέχρι και την τρέχουσα 2018-19, αγωνίζεται στο πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής κατηγορίας. Πρώτος αγώνας της ιστορίας του στη Γ' Εθνική ήταν με αντίπαλο την Α.Π.Ε. Λαγκαδά εντός έδρας στις 11 Σεπτεμβρίου 2016 και ηττήθηκε με 1-2.

### Απορρόφηση από τον Εορδαϊκό

Το 2023, μετά τον υποβιβασμό από την Γ' Εθνική, άφησε την κατηγορία σε μια χρονιά δύσκολη καθώς υπήρχαν πολλές δυνατές ομάδες σε σχέση με αυτή.

Έτσι, το βράδυ της 1ης Ιουλίου οι διοικήσεις των συλλόγων του Εορδαϊκού και του Μακεδονικού Φούφα ανακοίνωσαν την σύμπραξή τους και εξέφρασαν την επιθυμία τους για μια κοινή πορεία με στόχο ένα καλύτερο μέλλον για το ποδόσφαιρο της Πτολεμαΐδας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «ert.gr». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Μαρτίου 2019. Ανακτήθηκε στις 14 Οκτωβρίου 2019.
2. ↑  Μακεδονικός Φούφα: Το προφίλ της ομάδας theball.gr
3. ↑  «Ιστορία πρωταθλητών ΕΠΣ Κοζάνης epskozanis.gr». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Απριλίου 2020. Ανακτήθηκε στις 15 Ιανουαρίου 2019.
4. ↑  «Κυπελλούχοι ΕΠΣ Κοζάνης epskozanis.gr». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Απριλίου 2020. Ανακτήθηκε στις 15 Ιανουαρίου 2019.
5. ↑  O Φούφας κατέκτησε το Super Cup e-ptolemeos.gr
6. ↑  Ε.Π.Σ. Κοζάνης: Υπέρ-πρωταθλητής ο Μακεδονικός Φούφα e-ptolemeos.gr
7. ↑  Super Cup Ε.Π.Σ. Κοζάνης: Το «σήκωσε» ο Μακεδονικός Φούφα κόντρα στη Σιάτιστα top-sport.gr
8. ↑  «Ιστορικό τελικών κυπέλλου ΕΠΣ Κοζάνης epskozanis.gr». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Απριλίου 2020. Ανακτήθηκε στις 15 Ιανουαρίου 2019.
9. ↑  Greece - List of Fourth Level Final Tables rsssf.com
10. ↑  epo.gr
11. ↑  epo.gr

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη σελίδα facebook του συλλόγου
Ο **Ζοζέ Μανουέλ Μπολιέιρο** (*José Manuel Cabral Dias Bolieiro*, γεννημένος στις 23 Ιουνίου 1965) είναι πολιτικός του Πορτογαλικού Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος (PSD), που υπηρετεί ως πρόεδρος της περιφερειακής κυβέρνησης των Αζορών από τις εκλογές του 2020. Ως κάτοχος αυτού του αξιώματος, είναι επίσης μέλος του Συμβουλίου της Επικρατείας.

Πρώιμη πολιτική σταδιοδρομία
----------------------------

Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο της Κοΐμπρα από το τμήμα νομικής. Από το 1998 έως το 2009 ήταν μέλος της Νομοθετικής Συνέλευσης των Αζορών και διετέλεσε αρχηγός του κόμματός του σε αυτήν. Διετέλεσε πρόεδρος της δημοτικής συνέλευσης στην Ποβοακάο από το 2002 έως το 2009 και στη συνέχεια αντιδήμαρχος της Πόντα Ντελγκάντα μέχρι το 2012, όταν ανέλαβε τη δημαρχία. Παραιτήθηκε για να επικεντρωθεί στην ηγεσία του κόμματός του στις περιφερειακές εκλογές του 2020.

Πρόεδρος της κυβέρνησης των Αζορών
----------------------------------

Στις περιφερειακές εκλογές του 2020 το PSD ήρθε δεύτερο πίσω από το Σοσιαλιστικό Κόμμα του απερχόμενου προέδρου Βάσκο Κορντέιρο, αλλά κέρδισε την πλειοψηφία αφού σχημάτισε κυβέρνηση με το CDS - Λαϊκό Κόμμα και το Λαϊκό Μοναρχικό Κόμμα, με την υποστήριξη του Chega και της Φιλελεύθερης Πρωτοβουλίας.
Στις επόμενες εκλογές στις 4 Φεβρουαρίου 2024 ο συνασπισμός PSD/CDS/PPM κέρδισε τις εκλογές με το 42% των ψήφων και εξέλεξε 26 έδρες, τον ίδιο αριθμό με το 2020. Το Σοσιαλιστικό Κόμμα (PS) δεν ήταν το κόμμα με τις περισσότερες ψήφους για πρώτη φορά από το 1996, συγκεντρώνοντας λιγότερο από το 36% των ψήφων και εκλέγοντας 23 έδρες, μείον δύο σε σχέση με το 2020.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «José Manuel Bolieiro toma posse como Conselheiro de Estado» (στα πορτογαλικά). Açores 24. 17 Φεβρουαρίου 2021.. Ανακτήθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου 2021.
2. ↑  «Bolieiro chega a chefe do governo depois de presidir à autarquia de Ponta Delgada» (στα πορτογαλικά). *Açoriano Oriental*. 7 Νοεμβρίου 2020.. Ανακτήθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου 2021.
3. ↑  «José Manuel Bolieiro indigitado presidente do Governo dos Açores» (στα πορτογαλικά). *Expresso*. 7 Νοεμβρίου 2020.. Ανακτήθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου 2021.
4. ↑  Açores: "Governarei em maioria relativa. Não cedo a chantagens", afirma Bolieiro *Público*, 4 Φεβρουαρίου 2024. Retrieved 5 Φεβρουαρίου 2024.

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα José Manuel Bolieiro  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Αρκουδόγυφτος στη Σόφια
Με το όνομα **αρκουδιάρης**, **αρκουδέης** ή και **αρκουδόγυφτος** αναφερόταν συνήθως ο τσιγγάνος εκείνος που παλαιότερα εμφάνιζε μία αρκούδα σε υπαίθριες παρουσιάσεις - επιδείξεις και με αυτό τον τρόπο κάλυπτε τις ανάγκες βιοπορισμού του. Αλλά και σήμερα σε διάφορα μέρη της Ελλάδος όπως π.χ. στη Σάμο στη περίοδο της Αποκριάς χορεύεται προς αστεϊσμό ο «αρκουδιάρικος» χορός σε μίμηση κατά μελωδία και χορό εκείνου της αρκούδας του αρκουδόγυφτου (από δύο άντρες που ο ένας υποδύεται την αρκούδα με περιλαίμιο αλυσίδα που κρατάει ο υποδυόμενος τον αρκουδιάρη).

Οι αρκουδιάρηδες κρατούσαν συνήθως ένα ντέφι ή ακόμη πιο παλιά τύμπανο με το οποίο απέδιδαν την μελωδία έχοντας δεμένη με αλυσίδα από τη ζώνη τους μια αρκούδα (πολύ σπάνια δύο) με φίμωτρο. Τις περισσότερες φορές είχαν και μια μαϊμού επίσης δεμένη με αλυσίδα από τη ζώνη τους. Διάλεγαν για τις παρουσιάσεις κυρίως πλατείες που παρουσίαζαν κάποια σχετική κίνηση ή και δρόμους συνοικιακούς.

Η μελωδία εν προκειμένω δεν ήταν κάτι το ιδιαίτερο, απλά ο αρκουδιάρης χτυπώντας το ντέφι άρχιζε να τραγουδά κάποιο γνωστό λαϊκό τραγούδι που συνήθως ήταν το «Σήκω χόρεψε κουκλί μου να σε δω να σε χαρώ ...»

Μόλις άρχιζε το ντέφι η αρκούδα σηκωνότανε στα πισινά της πόδια και άρχιζε ρυθμικά και εναλλάξ να ανασηκώνει τα πόδια μεταφέροντας το βάρος της από το ένα πόδι στο άλλο, λικνίζοντας το σώμα της, δίνοντας την εντύπωση του χορού ενώ παράλληλα η μαϊμού έτρεχε πέρα δώθε όσο της επέτρεπε η αλυσίδα εκτελώντας τούμπες στο αέρα.

Μετά τον χορό ακολουθούσαν οι μιμήσεις βεβαίως με πρωταγωνίστρια την αρκούδα. 

Το θέαμα όμως αυτό απαιτούσε οι αρκουδιάρηδες να είναι και εκπαιδευτές. Η εκπαίδευση λοιπόν γινόταν ως εξής: άνοιγαν ένα λάκκο μέσα στον οποίο έριχναν αναμμένα κάρβουνα και τον σκέπαζαν με μια χοντρή λαμαρίνα. Όταν αυτή ζεσταινόταν έφερναν την αρκούδα δεμένη κοντά, και μόλις την ανέβαζαν στη λαμαρίνα παίζανε το ντέφι. Βέβαια η αρκούδα καιγότανε με αποτέλεσμα μη μπορώντας να φύγει να ανασηκώνει εναλλάξ τα πόδια, η δε μαϊμού να χοροπηδάει για να μη καίγεται. Από τη συνεχή επανάληψη, όποτε η αρκούδα άκουγε το ντέφι (αντανακλαστικά) επαναλάμβανε τις κινήσεις που έκανε πάνω στη ζεστή λαμαρίνα.

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **αρκουδιάρης**  |
***Το μαύρο τριαντάφυλλο*** (*"The black rose"*) είναι ταινία της 20th Century Fox 1950, η οποία σχεδιάστηκε εν μέρει για να είναι η συνέχεια από προηγούμενη ταινία με τίτλο *Ο πρίγκιπας των αλεπούδων*  1949, γυρισμένη με τους  ίδιους πρωταγωνιστές, Τάιρον Πάουερ και ο Όρσον Γουέλς και σε σκηνοθεσία Ενρίκου Κινγκ, και είναι ελεύθερη απόδοση του βιβλίου του Σάμουελ Σελαμπάργκερ.

Υπόθεση
-------

Η υπόθεση, τοποθετείται  στην Αγγλία του Δεκάτου τρίτου αιώνα
αφηγείται την ιστορία ενός ευγενή Σάξονα, του Βολταίρου του Γκέρνυ, ο οποίος, αφού προσπάθησε να  καθοδηγήσει μια εξέγερση ενάντια στους Νορμανδούς κατακτητές της πατρίδας του, αναγκάστηκε να φύγει, αναζητώντας την τύχη του στην Άπω
Ανατολή, παρέα με τον φίλο και σύντροφο του  στις περιπέτειες Τριστάνο.

Κατά την διάρκεια του οδοιπορικού τους οι δύο τους γνωρίζονται με τον Μπαγιάν, μεγαλομανή άρχοντα και γνώστη του πολέμου της Ανατολής, και ο Γουόλτερ ερωτεύεται την κόρη του δεσπότη αυτού, την όμορφη Μαρία  (χαρακτήρα που εμπνέει τον τίτλο της ταινίας). Αναγκασμένοι να φύγουν, οι δύο τους φτάνουν στην Κίνα , όπου λαμβάνουν ένα τέτοιο καλωσόρισμα που δεν έιναι  σε θέση να εγκαταλείψουν τους οικοδεσπότες τους.

Στο μεταξύ, ο Γουόλτερ θα εξοικειωθεί με πολλές από τις τεχνικές και τις  επιστημονικές καινοτομίες του κινεζικού πολιτισμού, από τον οποίο θα θησαυρίσει. Με το που καταφέρνουν να ξεφύγουν από τους οικοδεσπότες τους, οι δύο φίλοι θα  επιστρέφουν στην πατρίδα, όπου αρχικά θα κατηγορηθούν  από τον Εδουάρδο Ι, λόγω της συμμετοχής τους στην αντι-νορμανδική επανάσταση. Ωστόσο, στη συνέχεια, χάρη και στις πολλές ανακαλύψεις τις οποίες έφερε ο Βολταίρος (ανάμεσα στις οποίες και το μπαρούτι), αυτοί θα γίνουν  και πάλι ευπρόσδεκτοι με ανοιχτές αγκάλες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.imdb.com/title/tt0042256/. Ανακτήθηκε στις 3  Μαΐου 2016.
2. 1 2  www.filmaffinity.com/es/film608857.html. Ανακτήθηκε στις 3  Μαΐου 2016.
3. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13  www.imdb.com/title/tt0042256/fullcredits. Ανακτήθηκε στις 3  Μαΐου 2016.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Το μαύρο τριαντάφυλλο στην IMDb (Αγγλικά)Edit on Wikidata

* Το μαύρο τριαντάφυλλο στο AllMovie (Αγγλικά)Edit on Wikidata

* Το μαύρο τριαντάφυλλο στο Rotten Tomatoes (Αγγλικά)Edit on Wikidata

* Το μαύρο τριαντάφυλλο στο Box Office Mojo (Αγγλικά)Edit on Wikidata

* Το μαύρο τριαντάφυλλο στο TCMDB (Αγγλικά)Edit on Wikidata

* Το μαύρο τριαντάφυλλο στο AlloCine (Γαλλικά)Edit on Wikidata

* Το μαύρο τριαντάφυλλο στο Cine.gr (αρχειοθετημένος)Edit on Wikidata

* Το μαύρο τριαντάφυλλο στο Αμερικανικό Ινστιτούτο ΚινηματογράφουEdit on Wikidata

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Τέχνη
* Πύλη:Κινηματογράφος
 |

 |
Ορισμένες κουλτούρες είναι προληπτικές όσο αφορά τις μαύρες γάτες, πιστεύοντας πως αποδίδουν άλλοτε καλή και άλλοτε κακή τύχη. 
Οι μύθοι και οι λαϊκές ιστορίες για τις **μαύρες γάτες** ποικίλλουν από πολιτισμό σε πολιτισμό. H Σκωτσέζικη λαογραφία θεωρεί ότι η άφιξη μιας μαύρης γάτας στο σπίτι σημαίνει ευημερία. Στην κελτική μυθολογία, μια νεράιδα γνωστή ως *Cat sith* παίρνει τη μορφή μαύρης γάτας. Οι μαύρες γάτες θεωρούνται επίσης καλή τύχη στην Βρετανία και στην Ιαπωνία.  Επιπλέον, πιστεύεται πως αν κάποια γυναίκα έχει μαύρη γάτα τότε εκείνη, θα έχει πολλούς μνηστήρες. Στη Δυτική ιστορία, οι μαύρες γάτες θεωρούνται συνήθως, σημάδι κακών οιωνών, συγκεκριμένα υπάρχει η πεποίθηση πως είναι κατοικίδια των μαγισσών ή πως είναι μάγισσες των οποίων η μορφή αλλάζει. Το μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης θεωρεί τη μαύρη γάτα σύμβολο κακής τύχης, ιδιαίτερα αν μία μαύρη γάτα περπατάει στο μονοπάτι μπροστά από ένα άτομο θεωρείται ότι είναι ένας οιωνός ατυχίας και θανάτου. Στη Γερμανία, ορισμένοι πιστεύουν ότι οι μαύρες γάτες που διασχίζουν το μονοπάτι ενός ατόμου από δεξιά προς τα αριστερά είναι κακός οιωνός. Όμως, από αριστερά προς τα δεξιά, η γάτα προμηνύει ευνοϊκές καταστάσεις.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Superstition Bash Black Cats». Amherst, New York: Committee for Skeptical Inquiry. 2011. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Οκτωβρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 9 Οκτωβρίου 2011.
2. ↑  Singer, Jo (2009). «Black Cat Myths». PetSide.com. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Οκτωβρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 29 Νοεμβρίου 2009.
3. ↑  «Black Cats... Do black cats mean good luck or bad luck for you?». Best-Cat-Art.com. 2011. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Οκτωβρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 9 Οκτωβρίου 2011.
Ο **Freddy Brooks Bongo** (ελληνικά: *Φρέντι Μπρουκς*), γεννημένος στο Guatanamo της Κούβας στις 10 Αυγούστου 1969, είναι Κουβανός με ελληνική υπηκοότητα παλαίμαχος διεθνής πετοσφαιριστής ο οποίος αγωνιζόταν στις θέσεις του ακραίου και του λίμπερο.

Καριέρα
-------

Σε εθνικό επίπεδο, με την ομάδα της Κούβας, έχει συμμετάσχει στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης (1992) και της Ατλάντα (1996), όπου κατέκτησε την 4η θέση και 5η θέση αντίστοιχα. Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο με την ομάδα των Παίδων (Μπαχρέιν-1987) και με των Ανδρών (Βραζιλία-1990).

Στους Παναμερικανικούς αγώνες στην Κούβα (1991) κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο ενώ στο Παγκόσμιο Κύπελλο κατέκτησε το χρυσό και αργυρό μετάλλιο στην Ιαπωνία (1989 και 1991). Στο World League, έχει βρεθεί στην 2η θέση τέσσερις φορές (1991, 1992, 1994, 1997) και μια φορά στην 3η θέση (1995).

Σε συλλογικό επίπεδο, έχει κατακτήσει με την ομάδα του Ηρακλή Θεσσαλονίκης, 3 Πρωταθλήματα Ελλάδας (2005, 2007, 2008), 2 Κύπελλα Ελλάδας (2005, 2006) και 3 Super Cups Ελλάδας (2004, 2006, 2008). Επίσης, έχει κατακτήσει 3 φορές τη 2η θέση στο Champions League (2005, 2006, 2009).

Ως αθλητής του Beach Volley έχει συμμετοχές στο Πρωτάθλημα Ελλάδας (1998), ενώ κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο τουρνουά της Πεσκάρα (1998 και 1999). Επίσης, έχει βρεθεί στην 1η θέση (2001, 2002), στη 2η θέση (2001, 2002, 2003), στην 3η θέση (2003), στην 4η θέση (2001) και στην 5η θέση (2002). Από το 2005 συμμετέχει σε διάφορα τουρνουά Beach Volley της Ελλάδας, ενώ από το 2012 διοργανώνει και ο ίδιος τουρνουά σε διάφορα σημεία της Θεσσαλονίκης και της Χαλκιδικής, στα οποία συμμετέχουν αθλητές από όλη την Ελλάδα.

Προπονητική καριέρα
-------------------

Ως προπονητής, βρέθηκε στον πάγκο των ακαδημιών (2000–2001) και στην ανδρική ομάδα (2009–2011) του Ηρακλή Θεσσαλονίκης. Ακολούθησε η γυναικεία ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης (2011), ενώ την αγωνιστική περίοδο 2015–2016 αναλαμβάνει την ανδρική ομάδα της Μ.Ε.Ν. Τούμπας. Στην αγωνιστική περίοδο 2016–2017 κάθισε στον πάγκο του Εθνικού Πυλαίας. Την αγωνιστική περίοδο 2017–2018 βρισκόταν στην τεχνική ηγεσία του Π.Α.Ο.Κ. ως βοηθός του Χόρχε Ελγκέτα.

Το 2011 ίδρυσε μαζί με την σύζυγό του, Ντίνα Λαμπράκη (επίσης αθλήτρια της πετοσφαίρισης) και τον Μάκη Γιαννηλέρ, την Ακαδημία Πετοσφαίρισης «Κρόνος», όπου συμμετέχει στο πρωτάθλημα των μικρών κατηγοριών στης Ε.Π.Ε.Σ. Θεσσαλονίκης.

Ως προπονητής του Beach Volley έχει συμμετάσχει σε πολλές διοργανώσεις στο Πρωτάθλημα Ελλάδας κατακτώντας μάλιστα την 1η θέση το 2013, το 2014 και το 2015.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «KRONOS VOLLEY-FREDDY BROOKS – ακαδημία Βόλεϊ, Θεσσαλονίκη».
Για τα παρόμοια πρωταθλήματα κάτω των 18, 16, 14, 12, 10 και 8 ετών, δείτε Παγκόσμιο Σκακιστικό Πρωτάθλημα Παίδων-Κορασίδων.
Το **Παγκόσμιο Σκακιστικό Πρωτάθλημα Νέων-Νεανίδων** (αγγλικά: *World Junior Chess Championship*) είναι σκακιστικό πρωτάθλημα κάτω των 20 ετών (οι παίκτες θα πρέπει να είναι κάτω των 20 ετών την 1η Ιανουαρίου του έτους της διοργάνωσης) διοργανώνεται από την Διεθνή Σκακιστική Ομοσπονδία (FIDE).

Η ιδέα προέκυψε από τον Ουίλιαμ Ρίτσον-Μόρι, που οργάνωσε το 1951 την εναρκτήρια εκδήλωση που έλαβε χώρα στο Μπέρμιγχαμ της Αγγλίας. Ακολούθως, πραγματοποιούνταν κάθε δύο χρόνια μέχρι το 1973, όταν εγκρίθηκε το ετήσιο χρονοδιάγραμμα. Το 1983, δημιουργήθηκε ένα ξεχωριστό τουρνουά για τα κορίτσια.

Κάθε έθνος μέλος της FIDE μπορεί να επιλέξει έναν συμμετέχοντα και μία συμμετέχουσα, εκτός από τη διοργανώτρια χώρα, η οποία μπορεί να επιλέξει δύο. Μερικοί παίκτες προκρίνονται σε τουρνουά με βάση την βαθμολογία ΕΛΟ στα προηγούμενα πρωταθλήματα και τις καλύτερες θέσεις. Το πρώτο πρωτάθλημα ήταν ένα τουρνουά ελβετικού συστήματος 11 γύρων. Στα επόμενα πρωταθλήματα, οι συμμετέχοντες χωρίστηκαν σε τμήματα και χρησιμοποιήθηκαν φάσεις για τον καθορισμό διαβαθμισμένων τελικών τμημάτων (Τελικός Α, Τελικός Β, κ.λπ.). Από το 1975 τα τουρνουά έχουν επιστρέψει στην ελβετική μορφή.

Αρχικά ο νικητής και η νικήτρια βραβεύονταν με τον τίτλο *International Master* αν δεν τον είχαν λάβει ήδη. Έπειτα αυτό άλλαξε με τους τίτλους *Grandmaster* και *Woman Grandmaster* για το νικητή και τη νικήτρια, όπως και τους τίτλους *International Master* και *Woman International Master* για τον δεύτερο και την δεύτερη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Παγκόσμιο Σκακιστικό Πρωτάθλημα Νέων-Νεανίδων 2012 ΕΣΟ
2. ↑  FIDE (2004), «1.2 Titles achieved from International Championships», *FIDE Handbook*,

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος
Ο **Αλέξανδρος Φωτήλας**, ήταν νομικός, πολιτικός και δημοσιογράφος. Ήταν παντρεμένος από το 1883 με τη Πόπη Βάλλα.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1847 στα Καλάβρυτα και ήταν εγγονός του προκρίτου των Καλαβρύτων Ασημάκη Φωτήλα. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών όπου αναδείχθηκε διδάκτορας της Νομικής το 1872. Πολιτεύθηκε για πρώτη φορά το 1879 εκλεγόμενος βουλευτής Καλαβρύτων, με το κόμμα του Χαριλάου Τρικούπη. Επανεξελέγη το 1882,1885,1887 και το 1892. Σε δική του δράση οφείλεται η ίδρυση του Γυμνασίου Καλαβρύτων το 1885, όπως και η κατασκευή του οδοντωτού σιδηροδρόμου Διακοπτού – Καλαβρύτων. Ασχολήθηκε επίσης με τη δημοσιογραφία και ήταν εκδότης της πολιτικής εφημερίδας των Πατρών «Καρτερία». Πέθανε το 1918.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εφημερίδα Φορολογούμενος, φύλλο 21 Ιανουαρίου 1883, από το Μουσείο τύπου Πάτρας

Πηγές
-----

* Γεώργιος Παπανδρέου, *Καλαβρυτινή επετηρίς: ήτοι πραγματεία περί της ιστορικής των Καλαβρύτων επαρχίας*, Εκδότης Μιχαήλ Ι. Σαλιβέρος, Εν Αθήναις 1906, σελ. 121-123
Ο **Βυζαντινός Ναός του Αγίου Ιωάννη** στην περιοχή του Ελαιώνα είναι ναΐσκος κατασκευασμένος περί τον 14 αιώνα, ο οποίος βρίσκεται εντός του πρώην κτήματος Αλεξάνδρου Μπενιζέλου (σημερινής ονομασίας Μερκάτη), στον ευρύτερο περιβάλλοντα χώρο του οποίου, μεταγενέστερα, κατασκευάσθηκε το Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής καθώς και άλλα σχολικά συγκροτήματα (ΕΠΛ κλπ) επί της Λεωφόρου Θηβών και Πέτρου Ράλλη και έναντι του Γ΄Νεκροταφείου Αθηνών.

Ο Βυζαντινός αυτός Ναός, βάσει απόφασης του Υπουργείου Πολιτισμού που δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ Β’ 592/19-9-1986 έχει κηρυχθεί διατηρητέο μνημείο με ζώνη προστασίας γύρω του (υπαγόμενο στην Α΄Εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων, ενώ η ιδιοκτησία του χώρου υπάγεται στον Ο.Σ.Κ.), ωστόσο παραμένει απροστάτευτος εδώ και δεκαετίες. Ο Ναός έχει υποστεί πολλαπλές φθορές από το χρόνο, καθώς ουδέποτε συντηρήθηκε. Όπως επισημαίνει πάντως, ο ακαδημαϊκός Αναστάσιος Ορλάνδος «*χάρις στην ευλαβή φροντίδα των κτητόρων*», ο Ναός σωζόταν σχεδόν ανέπαφος έως τα τέλη της δεκαετίας του ’70.

Στην εγκατάλειψη του Ναού έχουν αντιδράσει τα μέλη του Πολιτιστικού Συλλόγου Αιγάλεω «Ιερά Οδός», που με επικεφαλής τον πρόεδρο Αντώνη Παργανά και τον εκπαιδευτικό Κωνσταντίνο Δάλκο απεύθυναν σχετική επιστολή προς τον πρώην υπουργό πολιτισμού και τότε πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή (2008). Το Μάρτιο του 2015 το χώρο και το ναό επισκέφθηκαν από κοινού ο αναπληρωτής υπουργός πολιτισμού κ. Νίκος Ξυδάκης, μαζί με τη σημερινή δημοτική αρχή του Αιγάλεω και υποσχέθηκε ότι θα υπάρξει σχετική μέριμνα του υπουργείου προς διάσωση και ανακαίνηση του Ναού.

Πηγή
----

• Θοδωρής Ρουμπάνης, στο «Έθνος»: «*Διατηρητέο... ερείπιο*»

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.arxaiologikoktimatologio.gov.gr/el/monuments\_info?id=147964&type=Monument.
2. ↑  *Κήρυξη του Ι.Ν. Αγίου Ιωάννη ως ιστορικού διατηρητέτου μνημείου*
3. ↑  ’*Επετηρίδα της Εταιρείας Βυζαντινών Σπουδών*’, Η΄τόμος, σελ. 323
4. ↑  «"*Δυτικά προάστια*"». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 20 Μαρτίου 2015.
Συντεταγμένες: 40°37′27.8″N 23°1′5.9″E﻿ / ﻿40.624389°N 23.018306°E﻿ / 40.624389; 23.018306

Το **Σέιχ Σου**, επίσης γνωστό ως *Κεδρηνός Λόφος*, είναι περιαστικό δάσος της Θεσσαλονίκης που εκτείνεται στις νότιες και νοτιοδυτικές πλαγιές του Χορτιάτη μέχρι και το δρόμο Επταπυργίου – Ασβεστοχωρίου. Αποτελεί πνεύμονα της πόλης και χώρο αναψυχής των κατοίκων της. Η ονομασία «Σέιχ Σου» (τουρκικά: *Şeyh Su*), η οποία και αποδίδεται στα ελληνικά ως «νερό του Σεΐχη», προήλθε από βρύση που υπήρχε εντός μουσουλμανικού νεκρικού μνημείου, γνωστού ως τουρμπέ, ερείπια του οποίου σώζονται έως σήμερα στην τοποθεσία «*Χίλια Δέντρα*» (όπως ήταν και η πρώτη ονομασία του αρχικού πυρήνα του δάσους από την εποχή της τουρκοκρατίας). Η ονομασία *Κεδρηνός Λόφος* υιοθετήθηκε ως προτιμητέα ελληνική μετά από πρόταση του ποιητή Γεωργίου Βαφόπουλου στο Δημοτικό Συμβούλιο της πόλης.

Ιστορία
-------

Από το 1800 έως το 1900 περίπου η περιοχή ήταν δάσος από δρύες. Η περιοχή ήταν χέρσα και η πρώτη προσπάθεια αναδάσωσης έγινε το 1929 από τους καθηγητές Π. Κοντό και X. Γεωργόπουλο. Σε διάστημα 60 χρόνων φυτεύτηκαν περίπου 5 εκατομμύρια δέντρα.

Την Κυριακή 6 Ιουλίου 1997 στις 15:35 αναφέρθηκε στην Πυροσβεστική Υπηρεσία Θεσσαλονίκης το πρώτο τηλεφώνημα για την μεγάλη πυρκαγιά που έκαψε τελικά 16.640 από τα 29.790 στρέμματα, περίπου το 56% της έκτασης του.

Πανοραμική άποψη της Θεσσαλονίκης, όπως φαίνεται από την θέση Κράνος του Σέιχ Σου

Χλωρίδα
-------

Η Ρωμουλέα (Romulea bulbocodium) είναι ένα από τα πρώτα είδη που ανθίζουν
Στο Σέιχ Σου φιλοξενούνται 277 είδη ανώτερων φυτών, ανάμεσα στα οποία κάποια προστατευόμενα, όπως το χελιδονόχορτο (*Digitalis lanata).* Το μεγαλύτερο τμήμα του δάσους, περίπου 75%, καλύπτεται από πευκοδάση, ενώ σημαντική είναι και η παρουσία κυπαρισσιών, κυρίων *αειθαλών* και *της Αριζόνας.* Στις βόρειες και βορειοανατολικές πλευρές του δάσους υπάρχουν σημαντικές εκτάσεις με πουρνάρια, ενώ κατά μήκος των υδάτινων ρευμάτων φύονται πλάτανοι, με κυρίαρχο είδος τον ανατολικό πλάτανο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Μεταπτυχιακή διατριβή για το δάσος, στο τμήμα Δασοπονίας του ΑΠΘ
2. ↑  Άρθρο για το δάσος Αρχειοθετήθηκε 2018-07-12 στο Wayback Machine. στο dasarxeio.com
3. ↑  Συνέντευξη στο «Βήμα» του Κώστα Κοκολάκη Αρχειοθετήθηκε 2020-01-28 στο Wayback Machine. τότε Διευθυντή Πολιτικής Προστασίας της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας
4. ↑  «Χλωρίδα-Βλάστηση». ΟΡΘΕ. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Νοεμβρίου 2010. Ανακτήθηκε στις 13 Μαΐου 2015.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη σελίδα του Οργανισμού Ρυθμιστικού Σχεδίου και Προστασίας Περιβάλλοντος Θεσσαλονίκης για το Σέιχ Σου
* Ιστοσ. Hellenic Resources Network-hri.org, Αποσπάσματα εφημερίδων και άλλες πληροφορίες για την πυρκαγιά του Ιουλίου 1997
Το **Θεμισώνιον** ήταν μια αρχαία πόλη της Φρυγίας. 

Βρισκόταν στην επαρχία της Μεγάλης Φρυγίας, στις όχθες του ποταμού Λύκου (αριστερός παραπόταμος του Μαιάνδρου) και στα νοτιοανατολικά της Λαοδικείας. Επειδή το Θεμισώνιον βρισκόταν κοντά στα σύνορα με την Πισιδία, θεωρήθηκε ότι κάποτε ανήκε σε αυτήν. 

Πολύ πιθανόν να ήταν ελληνιστική πόλη όπως κρίνεται από την ονομασία της. Αγνοείται όμως ο ιδρυτής της. Υπάρχουν στην ελληνιστική ιστορία τρία πρόσωπα με το όνομα **Θεμίσων**: ο ένας ήταν ναύαρχος του Αντιγόνου Μονοφθάλμου, ο δεύτερος ήταν φίλος και αξιωματικός του Αντιόχου Β΄ και ο τρίτος φίλος του Αντιόχου Γ΄. Δεν αποκλείεται να ιδρύθηκε από κάποιους εκ των ανωτέρω βασιλέων προς τιμήν ενός εκ των φίλων τους. Κατά την εισβολή των Γαλατών (279 π.Χ.), οι Θεμισωνείς αφού συμβουλεύτηκαν τα μαντεία του Ηρακλέους, του Απόλλωνος και του Ερμού, σώθηκαν σε ένα σπήλαιο που απείχε 30 στάδια από την πόλη. Προς ευγνωμοσύνη λοιπόν στους προρρηθέντες *θεούς*, τους έστησαν αγάλματα προς τιμήν τους στην είσοδο της σπηλιάς, οι οποίοι κατά τον Παυσανία λέγονταν *σπηλαΐται*. 

Στα βυζαντινά χρόνια ήταν βοηθητική έδρα της φρυγικής Λαοδίκειας. Στην Οικουμενική Σύνοδο της Χαλκηδόνος (451 μ.Χ.), αναφερόταν ως *Θεμισσός*, ενώ κατά τον 6ο αιώνα μ.Χ. ο Ιεροκλής την ονομάζει *Θεμεσόνιον*, ως μια εκ των 39 πόλεων της Φρυγίας Πακατιανής υπό κονσουλάριον. Στο Notitiae episcopatuum αναφέρονται επίσκοποι ο Μάγνος στην Σύνοδο Σελευκείας (359 μ.Χ.), ο Ζώσιμος (451 μ.Χ.) και ο Ιωάννης που έλαβε μέρος στην Σύνοδο της Κωνσταντινουπόλεως το 869. Στο ανωτέρο απαντά ως Thampsiopolis και φαίνεται ότι ήταν ενωμένο με την επισκοπή της γειτονικής Αγαθής κώμης της Πισιδίας. 

Σώζονται νομίσματα του Θεμισωνίου από την εποχή του αυτοκράτορος Δομιτιανού (81-96 μ.Χ.) μέχρι του Φιλίππου του νεωτέρου (224 -249 μ.Χ.), με την επιγραφή *ΘΕΜΙΣΩΝΕΩΝ* και μαζί με άλλους τύπους. Επίσης σε άλλα νομίσματα απεικονίζεται άλλη μια θεότητα της πόλεως ο Λυκάβας Σώζων. 

Πρόκειται για το σημερινό Καραχουγιούκ της Τουρκίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Παυσανίας. «Ελλάδος περιήγησις/Φωκικά, Λοκρών Οζόλων». *Βικιθήκη*. Ανακτήθηκε στις 7 Μαρτίου 2024. [...] καὶ ἐπὶ τούτῳ πρὸ τοῦ σπηλαίου σφίσιν ἀγάλματα οὐ μεγάλα ἐστὶν Ἡρακλέους καὶ Ἑρμοῦ τε καὶ Ἀπόλλωνος, Σπηλαῖ̈ται καλούμενοι: τὸ δὲ ἀπέχει ὅσον τριάκοντα τοῦ ἄστεως σταδίους, ὕδατος δέ εἰσιν ἐν αὐτῷ πηγαί: οὔτε δὲ ἔσοδος ἐς αὐτὸ φέρει οὔτε ἐπὶ πολὺ ἡ αὐγὴ δίεισι τοῦ ἡλίου, τοῦ τε ὀρόφου τὰ πλείονα ἐγγυτάτω τοῦ ἐδάφους γίνεται. [...]
2. ↑  Hierocles (Byzantinus)· Doxapatrius, Nilus (1866). *Hieroclis Synecdemvs et notitiae graecae episcopatvvm: Accedvnt Nili Doxapatrii Notitia patriarchatvvm et locorvm nomina immvtata*. Nicolai.

Πηγές
-----

* Μεγάλη ελληνική εγκυκλοπαίδεια.
* Καθολική εγκυκλοπαίδεια.
* Getzel M. Cohen, "Τhe Hellenistic settlements in Europe, the Islands, and Asia Minor".