recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Το **Θέατρο του Παραλόγου** (γαλλικά: *Le Théâtre de l'Absurde)* είναι φράση που χρησιμοποιείται σε αναφορά σε συγκεκριμένα έργα γραμμένα από έναν αριθμό βασικά Ευρωπαίων θεατρικών συγγραφέων στις δεκαετίες του 1940, 1950 και 1960, καθώς και στο στυλ θεάτρου που εξελίχθηκε από το έργο τους. Ο όρος επινοήθηκε από τον κριτικό Μάρτιν Έσλιν, ο οποίος χρησιμοποίησε τη φράση ως τίτλο σε ένα βιβλίο του του 1962 πάνω στο θέμα αυτό. Ο Έσλιν θεώρησε πως το έργο των συγγραφέων αυτών δίνει καλλιτεχνική άρθρωση στην φιλοσοφία του Αλμπέρ Καμύ πως η ζωή είναι έμφυτα χωρίς νόημα, όπως επεξηγείται στο έργο του *Ο μύθος του Σισύφου*. Το Θέατρο του Παραλόγου θεωρείται πως κατάγεται από τον Ντανταϊσμό, α-νόητη ποίηση και αβάν-γκαρντ τέχνη των δεκαετιών του 1920 και 1930. Ωστόσο, το είδος αυτό του θεάτρου κατάφερε να γίνει δημοφιλές αφού ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος τόνισε την αβεβαιότητα και επισφαλή θέση της ανθρώπινης ζωής. Η έκφραση Θέατρο του Παραλόγου έχει γίνει στόχος κριτικής από μερικούς συγγραφείς, και έτσι συναντάμε και τους όρους «Αντι-Θέατρο» και «Νέο Θέατρο».

Καθοριστικοί συγγραφείς
-----------------------

Σύμφωνα με τον Μάρτιν Έσλιν, οι τέσσερις καθοριστικοί θεατρικοί συγγραφείς του κινήματος είναι οι Ευγένιος Ιονέσκο, Σάμιουελ Μπέκετ, Ζαν Ζενέ και Άρθουρ Αντάμοβ, αν και καθένας από αυτούς τους συγγραφείς έχει εξ ολοκλήρου μοναδικά θέματα και τεχνικές που πηγαίνουν πέρα από τον όρο "παράλογο". Άλλοι συγγραφείς που συχνά σχετίζονται με την ομάδα αυτή είναι μεταξύ άλλων οι Τομ Στόπαρντ, Φρίντριχ Ντύρενματ, Φερνάντο Αραμπάλ, Χάρολντ Πίντερ, Έντουαρντ Άλμπι και Ζαν Ταρντιέ. Στους θεατρικούς συγγραφείς που λειτούργησαν ως έμπνευση στο κίνημα περιλαμβάνονται οι Αλφρέ Ζαρρύ, Λουίτζι Πιραντέλο, Στανισλάβ Βιτκίεβιτς, Γκυγιώμ Απολλιναίρ, οι σουρεαλιστές και πολλοί άλλοι. Το κίνημα του «Παράλογου» ή «Νέου Θεάτρου» ήταν στις αρχές του ένα διακριτό με βάση το Παρίσι (τη *rive gauche*, αριστερή όχθη του Σηκουάνα) αβαν-γκαρντ φαινόμενο συνδεδεμένο με εξαιρετικά μικρά θέατρα στο *Καρτιέ Λατέν*, και κέρδισε με τον καιρό την διεθνή εξέχουσα θέση του.

Η δομή
------

Στην πράξη, το Θέατρο του Παραλόγου ξεφεύγει από τους ρεαλιστικούς χαρακτήρες, καταστάσεις και ό,τι είναι συνδεδεμένο με θεατρικές συμβάσεις. Ο χρόνος, ο τόπος και η ταυτότητα είναι ασαφή και ρευστά, και ακόμη και η βασική αιτιότητα συχνά καταρρέει. Ασήμαντες πλοκές, επαναληπτικός ή χωρίς νόημα διάλογος και δραματικές ασυνέπειες χρησιμοποιούνται συχνά για να δημιουργήσουν ονειρικές, ή ακόμη και εφιαλτικές διαθέσεις.

Επιπλέον ανάγνωση
-----------------

* Martin Esslin, The Theatre of the Absurd (Eyre & Spottiswoode, 1962)
* Martin Esslin, Absurd Drama (Penguin, 1965)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85134575
* GND: 4141169-9
* BNF: cb120486794 (data)
* NKC: ph118247
* BNE: XX549476

 |

 |
Η σημερινή **πρωτεύουσα της Βραζιλίας** είναι η Μπραζίλια. Η Μπραζίλια κατασκευάστηκε ειδικά για τον σκοπό ώστε να αποτελέσει νέα πρωτεύουσα της χώρας. Το Ρίο ντε Τζανέιρο ήταν η πρωτεύουσα της χώρας από το 1763 έως το 1960. Η πόλη του Σαλβαδόρ ήταν η έδρα της πορτογαλικής αποικιακής διοίκησης στη Βραζιλία από τον 16ο έως τον 18ο αιώνα και συνήθως ονομάζεται «πρώτη πρωτεύουσα της Βραζιλίας».

Ιστορία
-------

Το Σαλβαδόρ ιδρύθηκε το 1549 από τον πρώτο Γενικό Κυβερνήτη της Πορτογαλικής Νότιας Αμερικής λίγο μετά την έναρξη της πορτογαλικής αποικιοκρατίας στη σημερινή χώρα. Η πόλη έγινε η έδρα της πρώτης Καθολικής Επισκοπής της Βραζιλίας το 1552 και εξακολουθεί να είναι μέχρι σήμερα το κέντρο του Βραζιλιάνικου Καθολικισμού. Τον 17ο αιώνα, το Ρίο ντε Τζανέιρο είχε αποδείξει ότι είχε καλύτερη τοποθεσία από το Σαλβαντόρ (τουλάχιστον ως εξαγωγικό λιμάνι) και η έδρα της αποικιακής διοίκησης μεταφέρθηκε εκεί το 1763. Το 1808 η πορτογαλική βασιλική οικογένεια και το μεγαλύτερο μέρος των πορτογάλων αριστοκρατών της Λισαβόνας εγκατέλειψαν την Πορτογαλία πριν από την εισβολή του Ναπολέοντα. Η πορτογαλική πρωτεύουσα έγινε προσωρινά το Ρίο ντε Τζανέιρο. Η πόλη παρέμεινε πρωτεύουσα της χώρας μετά την ανεξαρτησία της Βραζιλίας το 1822 και μετά την κατάργηση της μοναρχίας το 1889.

Στη δεκαετία του 1950 η κυβέρνηση άρχισε να εξετάζει σχέδια για τη μετακίνηση της πρωτεύουσας από την ανατολική ακτή στο εσωτερικό. Το απομονωμένο από τη θάλασσα εξωτερικό της Βραζιλίας ήταν αραιοκατοικημένο και υπήρχε η ελπίδα ότι η μετακίνηση της πρωτεύουσας εκεί θα αύξανε τον πληθυσμό της περιοχής. Η νέα πρωτεύουσα, η Μπραζίλια, έγινε η πρωτεύουσα της χώρας στις 21 Απριλίου 1960 και η κατασκευή της στοίχισε 2 δισεκατομμύρια δολάρια.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Mulhall, Michael *et al.* (1877). "Bahaia", *Handbook of Brazil,* pp. 115-141.
2. ↑  Mulhall, p. 118.
3. ↑  Mulhall, Michael *et al.* (1877). "Bahaia", *Handbook of Brazil,* pp. 115-141.
4. ↑  Grant, Arthur Hastings *et al.* (1918). "Rio de Janiero, the Fair Capital of Brazil," *The American City,* Vol. 18, pp. 208-213.
5. ↑  Grant, Arthur Hastings *et al.* (1918). "Rio de Janiero, the Fair Capital of Brazil," *The American City,* Vol. 18, pp. 208-213.
6. ↑  Sennott, Stephen. (2004). *Encyclopedia of Twentieth Century Architecture* p. 167.
Το ***Pac-Man World 20th Anniversary*** (ιαπωνικά: パックマンワールド 20th アニバーサリー, Χέπμπορν: *Pakkuman Wārudo 20th Anibāsarī*) είναι τρισδιάστατο βιντεοπαιχνίδι πλατφόρμας που αναπτύχθηκε από τις Namco και Full Fat για το PlayStation. Κυκλοφόρησε στις 30 Αυγούστου 1999 στη Βόρεια Αμερική, τρεις ημέρες αργότερα στην Ιαπωνία, στις 28 Φεβρουαρίου 2000 στην Ευρώπη και στις 8 Ιουλίου του ίδιου έτους στην Αυστραλία. Το παιχνίδι κυκλοφόρησε εκείνο το έτος για να συμπέσει με την επέτειο 20 ετών από τη δημιουργία του χαρακτήρα Pac-Man. Στις 17 Νοεμβρίου του 2004, κυκλοφόρησε και για το Game Boy Advance.

Πλοκή
-----

Ο Pac-Man φτάνει σπίτι για τα 20ά του γενέθλια, για να ανακαλύψει ότι οι φίλοι και η οικογένεια του (Ms. Pac-Man, Baby Pac, Jr. Pac, Professor Pac, ο σκύλος Chomp Chomp και Pooka) απήχθησαν από τον κακό Toc-Man, ένα γιγάντιο ρομπότ Pac-Man που δημιουργήθηκε από τον Orson, ο οποίος επανειλημμένα κλέβει την ταυτότητα του Pac-Man. Ο Pac-Man ξεκινάει για το Ghost Island και αρχίζει την προσπάθεια του για να τους απελευθερώσει.

Τρόπος παιχνιδιού
-----------------

Το παιχνίδι είναι βασισμένο σε 3D πλατφόρμα και ακολουθεί την ιστορία του χαρακτήρα. Σε κάθε επίπεδο αντιμετωπίζεις έναν λαβύρινθο στον οποίο παίζεις σύμφωνα με τους κανόνες του κλασικού παιχνιδιού. Εκεί, βρίσκονται σπαρμένα Pac-Dots, φρούτα και φαντάσματα. Η μουσική είναι τροποποιημένη από την αρχική, ενώ το κλασικό Pac-Man είναι διαθέσιμο από το μενού.

Η διάταξη των επιπέδων είναι συγκεκριμένη. Κάθε κόσμος αποτελείται από τρία ή τέσσερα επίπεδα. Στο πρώτο επίπεδο κάθε κόσμου, εμφανίζεται μία νέα τεχνική ή ένας καινούριος εχθρός. Το δεύτερο και τρίτο επίπεδο απαιτούν τη χρήση αυτής της τεχνικής ώστε να ολοκληρωθούν. Το τέταρτο επίπεδο περιλαμβάνει τον αρχηγό του κόσμου και χρειάζεται μία ειδική μάχη ή η λύση κάποιου παζλ για να ολοκληρωθεί.

Στο δεύτερο επίπεδο κάθε κόσμου βρίσκεται και ένα κλειδί, το οποίο χρησιμεύει στην απελευθέρωση κάποιου εκ των φίλων του Pac-Man, που κρατείται αιχμάλωτος στο τρίτο επίπεδο. Κάθε χαρακτήρας που απελευθερώνεται, εμφανίζεται αργότερα για να βοηθήσει τον Pac-Man στην τελική μάχη εναντίον του Toc-Man. Όμως υπάρχουν και ορισμένες εξαιρέσεις σε αυτό, όπως τα επίπεδα Ruins, Factory και Space.

Άλλες εκδόσεις
--------------

Το 2004 κυκλοφόρησε μία έκδοση του παιχνιδιού για το Game Boy Advance. Λόγω περιορισμών, αρκετά χαρακτηριστικά έμειναν εκτός παιχνιδιού, όπως η λειτουργία Maze και το κλασικό Pac-Man, ενώ αφαιρέθηκαν και πολλά επίπεδα.

Το sequel του παιχνιδιού, το *Pac-Man World 2*, κυκλοφόρησε στις 24 Φεβρουαρίου του 2002. Είναι διαθέσιμο για PC, PlayStation 2, GameCube, Xbox και Game Boy Advance.

Το *Pac-Man World 3* κυκλοφόρησε το 2005. Αυτό το παιχνίδι εισήγαγε νέες κινήσεις και δυνάμεις του Pac-Man, ο οποίος πλέον είχε και φωνητική ικανότητα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Το Pac-Man World στο *GameSpot*

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh00002071

 |

 |
Ο **Αλέκος Λεώνης** (17 Μαρτίου 1960, Θεσσαλονίκη) είναι Έλληνας προπονητής πετοσφαίρισης. Από τον Μάιο του 2016 είναι τεχνικός διευθυντής των τμημάτων πετοσφαίρισης του Σ.Α Πειραματικού Σ.Π.Θ.

Καριέρα
-------

Αποφοίτησε από τα ΤΕΦΑΑ Θεσσαλονίκης το 1982. Την περίοδο 1986–1996 δίδαξε ως καθηγητής Φυσικής Αγωγής στην ειδικότητα της Πετοσφαίρισης στα ΤΕΦΑΑ Κομοτηνής. Το 1989 ανέλαβε το εφηβικό του Ηρακλή και από το 1991 μέχρι και το 1993 ήταν προπονητής σε κλιμάκια της ΕΟΠΕ. Από το 1993 έως και το καλοκαίρι του 2007 ήταν προπονητής του Ηρακλή με διάλειμμα δέκα μηνών (2002-03). Κατέκτησε 3 πρωταθλήματα (2002, 2005, 2007), 5 κύπελλα (2000, 2002, 2004, 2005, 2006) και 2 σούπερ καπ (2004, 2005). Παράλληλα ως προπονητής του Ηρακλή τον οδήγησε τέσσερις φορές στο φάιναλ φορ του Τσάμπιονς Λιγκ κατακτώντας δύο φορές τη δεύτερη θέση (2005, 2006). Το καλοκαίρι του 2007 ανέλαβε προπονητής της Εθνικής ανδρών  και ταυτόχρονα δέχθηκε πρόταση από τον Ολυμπιακό Πειραιώς, για τους παράγοντες του οποίου ήταν ο διακαής τους πόθος. Μάλιστα, η «ερυθρόλευκη» διοίκηση ζήτησε από την Ομοσπονδία την άδεια να εργαστεί στην Ολυμπιακό, ωστόσο το «ερυθρόλευκο» αίτημα δεν έγινε αποδεκτό.  

Στην Εθνικής ομάδα παρέμεινε μέχρι και το 2008, οπότε συνέχισε στον Παναθηναϊκό για μία περίοδο, επέστρεψε στον αγαπημένο του Ηρακλή το 2010,
ωστόσο η θητεία του αποδείχθηκε σύντομη, αφού αποφάσισε να αποχωρήσει από την τεχνική ηγεσία των κυανόλευκων, στην δεύτερη μόλις αγωνιστική του πρωταθλήματος. Το 2011 ξαναγύρισε στην Εθνική Ελλάδας, όπου παρέμεινε μέχρι και το 2013.  

Τελευταίος σταθμός στην προπονητική του καριέρα ήταν ο ΠΑΟΚ το Νοέμβριο του 2013, στον οποίο παρέμεινε για δέκα πέντε μέρες, μη αντέχοντας την πίεση των οπαδών.

Τον Μάιο του 2016 ανέλαβε χρέη τεχνικού διευθυντή των τμημάτων πετοσφαίρισης του Σ.Α Πειραματικού Σ.Π.Θ.

Τίτλοι και Διακρίσεις
---------------------

### Τίτλοι

* **3 Πρωταθλήματα Ελλάδας**:
	+ 2002, 2005, 2007
* **5 Κύπελλα Ελλάδας**:
	+ 2000, 2002, 2004, 2005, 2006
* **2 Σούπερ καπ Ελλάδας**:
	+ 2004, 2005

### Διακρίσεις

**Champions League**

* 2 ! 2005, 2006
* 3 ! 2002
* **4η Θέση**  2004

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ο Αλέκος Λεώνης στην εθνική βόλεϊ (Βιογραφικό) www.skai.gr Αρχειοθετήθηκε 2024-03-19 στο Wayback Machine.
2. ↑  Στον Παναθηναϊκό ο Λεώνης www.sport24.gr Αρχειοθετήθηκε 2024-03-19 στο Wayback Machine.
3. ↑  Παρουσίασε Λεώνη ο ΠΑΟΚ www.sport24.gr Αρχειοθετήθηκε 2024-03-19 στο Wayback Machine.
4. ↑  Τα βρόντηξε ο Λεώνης από τον ΠΑΟΚ www.novasports.gr Αρχειοθετήθηκε 2024-03-19 στο Wayback Machine.
5. ↑  «Βόμβα» Λεώνη στο Πειραματικό www.volleyplanet.gr Αρχειοθετήθηκε 2016-05-20 στο Wayback Machine.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι - Πηγές
----------------------------

* Αλέκος Λεώνης, ο πολυνίκης προπονητής ootb.gr Αρχειοθετήθηκε 2024-03-19 στο Wayback Machine.
* Αλέκος Λεώνης: Παρουσίαση - Ομάδες - Διακρίσεις volleybox.net
* «Αλέκος Λεώνης is back...». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Μαΐου 2016.  www.novasports.gr
* O Δρίκος «έφαγε» πάλι τον Λεώνη
Συντεταγμένες: 43°32′N 39°41′E﻿ / ﻿43.533°N 39.683°E﻿ / 43.533; 39.683

Το λιμάνι του Σότσι βρίσκεται στα παράλια της Μαύρης Θάλασσας (δεξιά), δίπλα στη Γεωργία
Το **Εμπορικό Θαλάσσιο Λιμάνι του Σότσι** (ρωσ: Сочинский морской торговый порт, αγγ. Commercial Sea Port of Sochi) είναι ένας θαλάσσιος λιμένας, ο οποίος βρίσκεται στα παράλια της Μαύρης Θάλασσας. Δημιουργήθηκε το 1934 και ο βασικός του στόχος είναι η θαλάσσια μεταφορά των επιβατών, η εξυπηρέτηση της κρουαζιέρας και η ομαλή κυκλοφορία των γιότ. Η έδρα του βρίσκεται στην κεντρική περιοχή του Σότσι, στο Κρασνοντάρ της Ρωσίας.

Το λιμάνι έχει δύο θέσεις για πλοία στην αποβάθρα για την εξυπηρέτηση των επιβατών. Η αποβάθρα έχει συνολικό μήκος 330 m και μπορεί να φιλοξενήσει σκάφη έως 220 μέτρα με βύθισμα 8,5 μ. Η πρόσβαση στο λιμάνι είναι δυνατή όλο το χρόνο. Μέσω αυτής παρέχεται υπηρεσία επιβατών από το Πότι και το Μπατούμι της Γεωργίας, καθώς και υπηρεσία φορτίου στα τουρκικά λιμάνια της Τραπεζούντας και της Κωνσταντινούπολης. Το λιμάνι είναι προσβάσιμο από ένα μεγάλο συγκρότημα σιδηροδρομικών σταθμών, το οποίο χτίστηκε το 1955.

Το 2013 το λιμάνι εκσυγχρονίστηκε στο πλαίσιο των ανακαινίσεων για την προετοιμασία για τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2014. Κατασκευάστηκαν νέες θέσεις πρόσδεσης των πλοίων με αποτέλεσμα το λιμάνι να είναι πλέον σε θέση να δέχεται κρουαζιερόπλοια μήκους έως 300 μέτρων σχεδόν όλο το χρόνο. Συνολικά, το λιμάνι μπορεί να δεχθεί ταυτόχρονα δύο κρουαζιερόπλοια και ένα πλοίο. Επιπλέον, οι υδροτεχνικές εγκαταστάσεις επισκευάστηκαν και ο μπροστινός περίπατος περιορίστηκε σε μέγεθος.

Οι υπηρεσίες των επιβατών παρέχονται στο νέο διεθνή τερματικό σταθμό του λιμένα με χωρητικότητα 1.200 ατόμων ανά ώρα. Ο τερματικός σταθμός φιλοξενεί υπηρεσίες ελέγχου συνόρων, τελωνείων και μετανάστευσης. Η παλιά θαλάσσια περιοχή του λιμένα έχει μετατραπεί σε σύγχρονη μαρίνα χωρητικότητας 300 σκαφών με τεχνική περιοχή, η οποία δέχεται σκάφη μήκους έως 140 μέτρων.

Έκθεση
------

* Λιμάνι του Σότσι (1910)Λιμάνι του Σότσι (1910)
* Θαλάσσιος τερματικός σταθμός (αρχιτέκτονας Karo Halabyan)Θαλάσσιος τερματικός σταθμός (αρχιτέκτονας Karo Halabyan)
* Μαρίνα με σκάφη αναψυχήςΜαρίνα με σκάφη αναψυχής

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «JSC Port of Sochi Commercial seaport of Sochi -». *www.morport-sochi.ru*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Απριλίου 2021. Ανακτήθηκε στις 17 Απριλίου 2021.
2. ↑  «Морской порт в Сочи; прогулки, яхты, сайт морского порта». *xcourse.me*. Ανακτήθηκε στις 17 Απριλίου 2021.
3. ↑  «Морской порт Сочи | Фото порта» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 17 Απριλίου 2021.
4. ↑  «Welcome to Sochi Grand Marina by Burevestnik Group». *www.sgmbg.ru*. Ανακτήθηκε στις 17 Απριλίου 2021.
Ο **Μιχαήλ Μήτρας** γεννήθηκε το 1944 στον Βόλο και πέθανε στις 6 Μαρτίου 2019 στη Νέα Μάκρη Αττικής. Ήταν ποιητής και πεζογράφος.

Παρακολούθησε νομικά στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και ραδιοσκηνοθεσία στο City Literary Institute του Λονδίνου.

Στην ποίησή του είναι φανερές οι επιδράσεις των ρευμάτων της «συγκεκριμένης», και της «οπτικής» ποίησης, ενώ στην πεζογραφία του απουσιάζει η γραμμική αφήγηση και κυριαρχεί η αποσπασματικότητα.

Εκτός από τις εκδόσεις των βιβλίων του και τις δημοσιεύσεις σε λογοτεχνικά περιοδικά, έχει εκθέσει "οπτικά ποιήματα" σε ατομικές και ο μαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Συνεργάστηκε στη σύνταξη της ετήσιας έκδοσης "Χρονικό" (εκδ. Ώρα) και των περιοδικών "Σήμα", "Ρεύματα".

Είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων. Ύστερα από πρότασή του, το 1998, η Εταιρεία Συγγραφέων καθιέρωσε για πρώτη φορά στην Ελλάδα, την Ημέρα Ποίησης - 21 Μαρτίου. Κείμενά του έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά και γαλλικά. Εργάστηκε ως παραγωγός εκπομπών λόγου στο Τρίτο και στο Πρώτο Πρόγραμμα της ΕΡΑ.

Εργογραφία
----------

### Ποίηση

* Το άλλοθι της περι-γραφής, Ιδιωτική έκδοση, 1976.
* Ασταθές πεδίο, Αιγόκερως, 1984.
* Η τελευταία εικόνα του κόσμου, Αιγόκερως, 1987.
* Η παράδοξη οικειότητα του αγνώστου, Δελφίνι, 1997.
* Διακριτικές μεταβολές, Απόπειρα, 2004.

### Πεζογραφία

* Φανταστική νουβέλα, Ιδιωτική έκδοση, 1972.
* Αστική τοπιογραφία, Αιγόκερως, 1982.
* Αόριστες λεπτομέρειες, Απόπειρα, 1990.
* Μηχανή αναζήτησης, Νεφέλη, 2008.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 64185394
* **BiblioNet**: **22052**
* LCCN: nr93044146
* ISNI: 0000 0000 8143 7829
* GND: 1014571065
* BNF: cb13745190w (data)

 |

 |
Ο Αντώνης Τσολίνας
Ο Αντώνης Τσολίνας ήταν Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής γεννημένος το 1908. Αγωνίστηκε στον Εθνικό Πειραιώς και το 1927 μεταγράφηκε στον Παναθηναϊκό στον οποίο αγωνίστηκε έως το 1931. Απεβίωσε στις 28 Φεβρουαρίου 1956.
Υπήρξε ένας δεινός σκόρερ με το προσωνύμιο ο Βομβαρδιστής των Γηπέδων. Αγωνίστηκε με την Εθνική Ελλάδος από το 1930 έως το 1932. Σε αγώνα απέναντι στην εθνική ομάδα της Βουλγαρίας, στις 7 Δεκεμβρίου του 1930 ο Αντώνης Τσολίνας σημείωσε 4 τέρματα απέναντι στο φημισμένο τερματοφύλακα Ντερμόφσκι, με το συμπαίκτη του στον Παναθηναϊκό Άγγελο Μεσσάρη να σημειώνει άλλα 2 γκολ με τελικό σκορ 6-1.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Επίσημη σελίδα Παναθηναϊκού - All time roster
Με τον όρο **intranet** (στα ελληνικά αποδίδεται και με τον όρο "ενδοδίκτυο") νοείται ένα ιδιωτικό δίκτυο ηλεκτρονικών υπολογιστών που χρησιμοποιεί τις τεχνολογίες του Διαδικτύου, όπως τα πρωτόκολλα επικοινωνίας της σουίτας TCP/IP, το σύστημα μεταφοράς αρχείων FTP και τις τεχνολογίες του Παγκόσμιου Ιστού. Πολλές φορές, ο ίδιος όρος χρησιμοποιείται μόνο για το πιο εμφανές μέρος ενός intranet, δηλαδή για όσες ιστοσελίδες και διαδικτυακές εφαρμογές ενός οργανισμού είναι προσβάσιμες μόνο από τα μέλη του.

Με απλά λόγια, ένα intranet μπορεί να περιγραφεί ως μια μικρή, ιδιωτική έκδοση του Διαδικτύου που χρησιμοποιείται αποκλειστικά από ένα και μόνο οργανισμό.

Χρήσεις
-------

Οι βασικές χρήσεις των intranets είναι οι ίδιες με αυτές οποιουδήποτε δικτύου ηλεκτρονικών υπολογιστών, όπως η μεταφορά αρχείων, το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο, η κοινοχρησία καταλόγων (address books), ημερολογίων, κτλ. Τα τελευταία χρόνια, τα intranets χρησιμοποιούνται όλο και περισσότερο και ως πλατφόρμες διαδικτυακών εφαρμογών.

Πλεονεκτήματα
-------------

Σήμερα, οι τεχνολογίες του Διαδικτύου είναι οι πιο διαδεδομένες και υποστηρίζονται από όλα σχεδόν τα λειτουργικά συστήματα και πλατφόρμες ανάπτυξης προγραμμάτων. Αυτό επιτρέπει στους οργανισμούς που χρησιμοποιούν intranets να παρέχουν πρόσβαση στις πληροφορίες και λειτουργίες του δικτύου τους σε οποιοδήποτε υπολογιστή, κινητό τηλέφωνο ή τερματικό, χωρίς την ανάγκη αγοράς επιπλέον εξοπλισμού ή εγκατάστασης προγραμμάτων. Το μόνο που χρειάζεται είναι η ύπαρξη ενός μοντέρνου λειτουργικού συστήματος (όπως Windows, Mac OS X ή Unix) και ενός φυλλομετρητή όπως ο Mozilla Firefox ή ο Internet Explorer.

Επιπλέον, οι τεχνολογίες διαδικτύου είναι βασισμένες ως επί το πλείστον σε ανοικτά πρότυπα, κάτι που επιτρέπει την απροβλημάτιστη ανταλλαγή πληροφοριών ανάμεσα στον οργανισμό και σε τρίτα μέρη, όπου αυτό είναι επιθυμητό. Παραδείγματα τέτοιων προτύπων είναι τα πρωτόκολλα POP3 και SMTP για τη μεταφορά μηνυμάτων ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, CIFS και FTP για τη μεταφορά αρχείων, XML για την αποθήκευση και μεταφορά δεδομένων και XΗTML για την παρουσίαση πληροφοριών στην οθόνη του χρήστη.

Τέλος, τα intranets επιτρέπουν την εύκολη πρόσβαση στο τοπικό δίκτυο του οργανισμού από απομακρυσμένους χρήστες, μέσω των διάφορων τεχνολογιών VPN.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Η σημασία των Social Intranets». *Fortunegreece.com*. 6 Φεβρουαρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 24 Φεβρουαρίου 2021.

Δείτε επίσης
------------

* Δίκτυο υπολογιστών
* Διαδίκτυο

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Intranet στο Wikimedia Commons
* Λεξιλογικός ορισμός του ενδοδίκτυο  στο Βικιλεξικό

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh96007215
* GND: 4435933-0
* BNF: cb125266375 (data)
* NDL: 00865280
* NKC: ph121163

 |

 |
Το **Ακταίον Παλλάς** ήταν ιστορικό ξενοδοχείο που βρισκόταν στις ακτές του Νέου Φαλήρου, στην Αττική. Θεμελιώθηκε το 1900 και άνοιξε τη 1η Ιουνίου 1903. Αρχιτέκτονας του κτιρίου ήταν ο Πάνος Καραθανασόπουλος. 

Το ξενοδοχείο κατασκευάστηκε από τον Ιωάννη Πεσμαζόγλου, διευθυντή της Τράπεζας Αθηνών, στο σημείο όπου παλαιότερα υπήρξε η έπαυλη ενός Κωνσταντίνου Γιαννόπουλου, η οποία κατασκευάστηκε το 1875 και θεωρείται πως ήταν η πρώτη κατοικία στη σύγχρονη περιοχή του Νέου Φαλήρου. Με την ολοκλήρωσή του ενοικιάστηκε μακροχρόνια στον Α. Μελιέ (A. Meslier), επιχειρηματία και ιδιοκτήτη του Ξενοδοχείου "Κρυστάλλ Παλλάς" στην Κωνσταντινούπολη. Διέθετε 160 δωμάτια. 

Στην περίοδο των Βαλκανικών πολέμων το ξενοδοχείο μετατράπηκε σε Ναυτικό Νοσοκομείο, ενώ κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου καταλήφθηκε και χρησιμοποιήθηκε από τους κατακτητές και στη συνέχεια βομβαρδίστηκε από τις συμμαχικές δυνάμεις, με αποτέλεσμα να παραμείνει μόνο το ισόγειο, 

Το ισόγειο του ξενοδοχείου το οποίο διατηρήθηκε, έγινε νυχτερινό κέντρο με την επωνυμία "ΣΙΝΙΚΟΝ" ενώ αργότερα μετονομάσθηκε σε "Studio 254″. Τελικά κατεδαφίστηκε ολοσχερώς το 1994. Στη τοποθεσία του σήμερα βρίσκεται συγκρότημα πολυκατοικιών και το Νοσοκομείο Metropolitan.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑
Ο **Γρηγόριος Παλαιολόγος** (1794 - 1844) ήταν Έλληνας πεζογράφος, λόγιος και γεωπόνος, της εποχής του ελληνικού διαφωτισμού.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Ο πατέρας του ήταν επιτετραμμένος του οσποδάρου της Βλαχίας στην Οθωμανική Πύλη. Σπούδασε γεωπονία στη Δυτική Ευρώπη. 

Το 1829 ήρθε στην Ελλάδα και διορίστηκε από τον Καποδίστρια διευθυντής του «Προτύπου Αγροκηπίου» της Τίρυνθας, θέση που διατήρησε έως το 1831. Στη συνέχεια υπηρέτησε στη δημόσια διοίκηση. Εισήγαγε στην Ελλάδα τη βουτυρομηχανή και έγραψε αρκετές επιστημονικές πραγματείες (*Περί αμπελουργίας και οινοποιίας*, *Ερμηνεία περί ανατροφής του μεταξοσκώληκος* και άλλες). Εξέδιδε το περιοδικό *Τριπτόλεμος*.

Το 1839 εξέδωσε το δίτομο μυθιστόρημά του *Ο πολυπαθής*, ένα από τα πρώτα νεοελληνικά μυθιστορήματα. Στη συνέχεια διορίστηκε στην ελληνική πρεσβεία στην Κωνσταντινούπολη. Εκεί εξέδωσε το δίτομο μυθιστόρημα *Ο ζωγράφος* και το *Επιστολάριον*. Πέθανε το 1844 στην Κωνσταντινούπολη.

Ο *Πολυπαθής* ακολουθεί δεδηλωμένα το πρότυπο των ευρωπαϊκών περιπετειωδών μυθιστορημάτων. Ο Παλαιολόγος αποκαλούσε τον ήρωά του «ο ελληνικός Ζιλβλάσιος», εννοώντας το πικαρέσκ μυθιστόρημα *Ιστορία του Ζιλ Μπλας ντε Σαντιλιάν* του Γάλλου Αλαίν Ρενέ Λεσάζ. Ωστόσο, αυτό δεν μειώνει την αξία του και τη σημασία του για τα ελληνικά γράμματα. Ο *Ζωγράφος* είναι «αθηναϊκό» μυθιστόρημα.

Ο Πολυπαθής είναι ένα έργο που μεταφέρει τον αναγνώστη από την Οθωμανική Κωνσταντινούπολη της δεκαετίας του 1770 στην Ελλάδα του βασιλιά Όθωνα και τελειώνει με τον πολυβασανισμένο ήρωα να ξαναβρίσκει στα 60 του χρόνια την χαμένη του αγάπη και να καταλήγει να καλλιεργεί τον κήπο του.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

Βιογραφικό και πλήρης εργογραφία

Απόσπασμα από τον Πολυπαθή

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. 13178503j.
2. ↑  *Autoritats UB*. a1147444.
3. ↑  (Πολωνικά) *MAK*. 9810669439805606.
4. ↑ . «biblionet.gr/Γρηγόριος Παλαιολόγος».
5. ↑ . «ekebi.gr/frontoffice/Παλαιολόγος Γρηγόριος». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Σεπτεμβρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 2022.
6. ↑ . «didaktorika.gr/Γρηγόριος Παλαιολόγος (1793 / 4 - 1844): επιστολική θεωρία και πράξη».
7. ↑ . «openbook.gr/«O ζωγράφος» – Μυθιστόρημα του Γρηγορίου Παλαιολόγου».
8. ↑ . «ebooks.edu.gr/ebooks/ΟΠολυπαθής (1839)».

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 44649768
* **ΕΒΕ**: 26093
* **AA**: 114518
* **BiblioNet**: **12896**
* LCCN: n83015726
* ISNI: 0000 0001 1632 0517
* GND: 100523153
* SUDOC: 035277394
* BNF: cb13178503j (data)

 |

 |
Τα νησιά του Μαρμαρά
Τα **Νησιά του Μαρμαρά** είναι ένα από τα δύο νησιωτικά συμπλέγματα της Προποντίδας. Βρίσκονται στο δυτικό της τμήμα, βορειοδυτικά της χερσονήσου της Κυζικηνής. Η συστάδα περιλαμβάνει τέσσερα κατοικημένα νησιά και τρία μικρότερα ακατοίκητα. Τα κατοικημένα νησιά είναι το νησί του Μαρμαρά (ή Προκόννησος), η Κούταλη (Ekinlik), η Αφησιά (Avşa) και η Αλώνη (Paşalimanı). Μεγαλύτερο νησί του συμπλέγματος είναι το νησί του Μαρμαρά, το οποίο είναι και το βορειότερο. Νοτιότερά του βρίσκεται η Κούταλη, το μικρότερο κατοικημένο νησί του συμπλέγματος, νοτιότερα η Αφησιά και ανατολικότερά της, δίπλα στην Κυζικηνή χερσόνησο, βρίσκεται η Αλώνη. Τα νησιά αυτά ανήκουν στην Τουρκική επαρχία Μπαλικεσίρ. 

Τα νησιά του Μαρμαρά είχαν κυρίως ελληνικό πληθυσμό μέχρι το 1922. Οι περισσότεροι κάτοικοί τους με την ανταλλαγή των πληθυσμών εγκαταστάθηκαν στην Αττική, στη Χαλκιδική, στη Λήμνο και στο Αίγιον, στους προσφυγικούς οικισμούς, Νέα Παλάτια, Νέα Κούταλη, Νέα Αφησιά, Νέος Μαρμαράς και στον προσφυγικό Συνοικισμό Αιγίου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Νέος μαρμαράς Χαλκιδικής, πληροφορίες για τον Νέο Μαρμαρά
2. ↑  «Μουσείο Μουσείο Ναυτικής παράδοσης Νέας κούταλης, πληροφορίες για την Κούταλη». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Αυγούστου 2011. Ανακτήθηκε στις 19 Αυγούστου 2011.
3. ↑  «Πολιτιστικός σύλλογος Νέας Σάρτης, πληροφορίες για την Αφησιά». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαρτίου 2008. Ανακτήθηκε στις 4 Μαρτίου 2008.

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Νησιά του Μαρμαρά |
| --- |
|  |
| 
* Προκόννησος
* Αλώνη
* Αφησιά
* Κούταλη
 |

 |
Ο **Μάριος Χατζηκυριακάκης** (1984) είναι Έλληνας υδατοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως περιφερειακός. Αγωνίζεται για τον Υδραϊκό Ν.Ο. Αποτελεί μέλος της κολυμβητικής οικογένειας Χατζηκυριακάκη με πλούσια παρουσία στο πανελλήνιο πρωτάθλημα κολύμβησης στις δεκαετίες '40 και '50 όπως επίσης και του πολίστα Πέτρου Χατζηκυριακάκη με καριέρα στον Εθνικό Ο.Φ.Π.Φ. τη δεκαετία του '60.

Έχει 40 διεθνείς συμμετοχές με την Εθνική ομάδα των ανδρών και έχει κατακτήσει το ασημένιο μετάλλιο στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα Νέων ανδρών με την Εθνική ομάδα. Καθιερώθηκε με το σκουφάκι του Εθνικού στον οποίο μετρά πάνω από 300 τέρματα στην Α1 ενώ με δικό του γκολ έδωσε το πρωτάθλημα του 2005–06.

Πατέρας του είναι ο κολυμβητής και πρώην υδατοσφαιστής, Πέτρος Χατζηκυριακάκης.

Ομάδες
------

* Εθνικός Πειραιώς: 2001–2009
* Π.Α.Ο.Κ.: 2010
* Ν.Ο. Χίου: 2011
* Ολυμπιακός Πειραιώς: 2012
* Ν.Ο. Χίου: 2013
* Εθνικός Πειραιώς: 2014–2016
* Υδραϊκός Ν.Ο.: 2017–2018
* Ν.Ο. Χανίων: 2019
* Υδραϊκός Ν.Ο.: 2020
* Απόλλων Σμύρνης: 2021
* Α.Ν.Ο. Γλυφάδας: 2022–2023
* Ν.Ο. Χανίων: 2023 (β' γύρος)
* Υδραϊκός Ν.Ο.: 2024

Διακρίσεις
----------

* 1 Πρωτάθλημα Ελλάδος: 2006 (Με Εθνικό Ο.Φ.Π.Φ.)
* 1 Κύπελλα Ελλάδος: 2005 (Με Εθνικό Ο.Φ.Π.Φ.)

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Ο Υδραϊκός Ν.Ο. καλωσορίζει τον Μάριο Χατζηκυριακάκη - ΥΔΡΑΙΚΟΣ ΝΑΥΤΙΚΟΣ ΟΜΙΛΟΣ». *www.ydraikosno.gr*. Ανακτήθηκε στις 7 Μαρτίου 2024.
2. ↑  ««Αισθάνομαι άλλος άνθρωπος»». *pisina.net*. Ανακτήθηκε στις 24 Μαρτίου 2024.
Το **GAZ-51** (γνωστό και ως **GAZon**) ήταν φορτηγό σοβιετικής προέλευσης, που κατασκευάστηκε από την GAZ. Τα πρώτα του πρωτότυπα παράχθηκαν πριν από το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και η μαζική παραγωγή ξεκίνησε το 1946, αντικαθιστώντας το GAZ-MM. Το GAZ-51 ήταν εμπνευσμένο σε μεγάλο βαθμό από το Αμερικάνικο Studebaker US6, που εξάχθηκε σε μεγάλα νούμερα στον Σοβιετικό στρατό στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, υπό τον Νόμο Εκμισθώσεως και Δανεισμού. Το φορτηγό χρησιμοποιούσε μια μηχανή που ήταν αντιγραφή μιας μηχανής της Dodge από το 1928.

Το 1947, στο βασικό μοντέλο 4 × 2 των 2,5 τόνων προστέθηκε το σχεδόν πανομοιότυπο 4 × 4 GAZ-63, 2 τόνων. Και οι δύο παραλλαγές τροφοδοτήθηκαν με 6-κύλινδρο κινητήρα 3.485 κιβυκών, ισχύος 70 ιππών. Τα GAZ-63 κατασκευάστηκαν με κάποιες αλλαγές μέχρι το 1968 και η παραγωγή του GAZ-51 συνεχίστηκε μέχρι τις 2 Απριλίου 1975. Τα φορτηγά κατασκευάστηκαν επίσης με τη σοβιετική άδεια στην Πολωνία (ως το Lublin-51), τη Βόρεια Κορέα (ως Sungri-58) και την Κίνα (όπως το Yuejin NJ-130/230). Επιπλέον, ένα μικρό νούμερο από αυτά τα Σοβιετικά φορτηγά επίσης εξάχθηκαν και σε μερικές χώρες εκτός του Ανατολικό Μπλοκ, όπως η Φινλανδία και η Νότια Αφρική, αλλά δεν σημείωσαν μεγάλη επιτυχία.

Το GAZ-51 αντικαταστάθηκε από το GAZ-53 το 1975, αν και ο διάδοχος του είχε αρχίσει να παράγεται ήδη από το 1961. Το GAZ-53 χρησιμοποίησε το ίδιο σασί με το GAZ-51 και αρκετές του εκδόσεις χρησιμοποίησαν ακόμα και την ίδια μηχανή.

Επιπλέον, το εργοστάσιο Sungri στην Βόρεια Κορέα, συνέχιζε να παράγει φορτηγά βασισμένα μηχανικά στο GAZ-51 μέχρι την δεκαετία του 1990. Επίσης, το σασί και η μηχανή του GAZ-51 συνέχιζαν να χρησιμοποιούνται στα στρατιωτικά οχήματα BTR-40, BRDM-1 και BRDM-2.

Εκδόσεις
--------

Ένα GAZ-51 φορτηγό στην Ρωσία
Ένα ακόμη GAZ-51 στην Εσθονία
* GAZ-51: Βασική έκδοση παραγωγής. Παρήχθη το 1946-1955.
* GAZ-51A: Εκσυγχρονισμένο GAZ-51. Παρήχθη το 1955-1975.
* GAZ-51W: Έκδοση εξαγωγής βασισμένη στο GAZ-51A. Παρήχθη το 1956-1975.
* GAZ-51B: Έκδοση πολλαπλών καυσίμων. Παράχθηκε από το 1950.
* GAZ-51F: GAZ-51 με πειραματικό στρωματοποιημένο κινητήρα φόρτισης.
* GAZ-51I: Έκδοση μόνο με καμπίνα και σασί, χωρίς πίσω σώμα όπως π.χ. καρότσα ή παρόμοιο σώμα. Παρήχθη το 1956-1975.
* GAZ-51P: Έκδοση νταλίκας. Παρήχθη το 1956-1975.
* GAZ-51Zh: Έκδοση με υγραέριο. Παρήχθη το 1953-1975.
* GAZ-63: έκδοση 4×4. Παράχθηκε το 1948-1968.
* GAZ-51R: Έκδοση ταξί χρησιμότητας. Αυτήν η έκδοση είχε υφασμάτινο κάλυμμά και θέσεις στην καρότσα, αλλά δεν προοριζόταν σαν κανονικό λεωφορείο. Παρήχθη το 1956-1975.

Εκτός από τις αναφερόμενες, παράχθηκαν και άλλες εκδόσεις του φορτηγού, όπως ένα βαν, ένα κανονικό λεωφορείο και ένα φορτηγό για μεταφορά ρούχων.

Αναφορές
--------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **GAZ-51** |

1. ↑
2. ↑
3. ↑
4. ↑
5. ↑
6. ↑
7. ↑
8. ↑
9. ↑  инженер Л. Шугуров. Грузовики // журнал "Наука и жизнь", № 12, 1979. стр.30-32

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

* Andy Thompson, Φορτηγά της Σοβιετικής Ένωσης: Η οριστική ιστορία, Behemoth Publishing LTD, 2017. ISBN 978-0992876951
Ο **Mαστίνο Β΄ ντελα Σκάλα**, ιταλ.: *Μastino II della Scala* (1308 – 3 Ιουνίου 1351), ήταν κύριος της Βερόνας. Ήταν μέλος τού διάσημου Οίκου ντελα Σκάλα της Βόρειας Ιταλίας.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του Aλμποΐνο ντελα Σκάλα και της Μπεατρίτσε ντα Κορέτζιο. Μετά το τέλος τού θείου του Κανγκράντε Α', αυτός και ο αδελφός του Αλμπέρτο Β' ανέλαβαν την εξουσία στη Βερόνα. Σύντομα, όμως, η ανεξάρτητη στάση του Μαστίνο Β΄ επισκίασε την παρουσία τού αδελφού του. Στο πρώτο μέρος της βασιλείας του, εγκαταλείποντας την προσεκτική πολιτική ισορροπίας που κρατούσε ο πατέρας του, κατέκτησε τη Μπρέσια (1332), την Πάρμα (1335) στη Λομβαρδία, και τη Λούκα (1335) στην Τοσκάνη.

Ωστόσο η επέκταση της εξουσίας του Μαστίνο Β΄ ώθησε τη δημιουργία της Ένωσης (Lega) όλων των άλλων τοπικών δυνάμεων (Φλωρεντίας, Σιένας, Μπολόνιας, Περούτζιας και Βενετίας). Τον πρώτο χρόνο τού πολέμου κατάφερε να αντισταθεί, αλλά το 1336 στην Ένωση προσχώρησαν ο Ατσόνε Βισκόντι του Μιλάνου, οι Έστε της Φερράρας, οι Γκονζάγκα της Μάντοβας και το Παπικό Κράτος. Περικυκλωμένος από κάθε πλευρά, μπορούσε να ζητήσει μία συνθήκη ειρήνης μόνο με τη μεσολάβηση τού βασιλιά της Γερμανίας Λουδοβίκου Δ΄ της Βαυαρίας, την οποία απέκτησε το 1339. Τα εδάφη του περιορίστηκαν στη Βερόνα και τη Βιτσέντσα, ενώ το υπόλοιπο τμήμα χωρίστηκε μεταξύ των νικητών εχθρών.

Μία προσπάθεια να ανακτήσει μέρος των εδαφών του, με τους Γερμανούς μισθοφόρους που είχαν παραμείνει στη Βιτσέντσα μετά τον πόλεμο, με επικεφαλής τον Λοντρίζιο Βισκόντι, ήταν ανεπιτυχής.

Απεβίωσε στη Βερόνα το 1351. Έχει ταφεί στο γοτθικό μαυσωλείο κοντά στην εκκλησία της Σάντα Μαρία Αντίκα, σε έναν από τους τάφους των ντελα Σκάλα.

Οικογένεια
----------

Το 1328 νυμφεύτηκε τη Θαδδαία (Taddea) ντα Καρράρα (κόρη του Τζάκοπο Α΄ κυβερνήτη της Πάντουα) και της Άννας Γραδενίγου (κόρη του Πιέτρο Γραδενίγου). Του έδωσε τα εξής τέκνα:

* Βέρντε (απεβ. 1394).
* Κανγκράντε Β΄ 1332 - 1359, κύριος της Βαρόνας.
* Πάολο-Aλμποΐνο 1333 – 1375, κύριος της Βερόνας.
* Κανσινιόριο π.1334 – 1375, κύριος της Βερόνας.
* Bεατρίκη-Ρεγκίνα (1331 – 18 Ιουνίου 1384), παντρεύτηκε τον Μπερναμπό Βισκόντι στις 27 Σεπτεμβρίου 1350.

Από μη νόμιμες σχέσεις, ο Μαστίνο Β΄ είχε τα εξής νόθα τέκνα:

* (νόθος) Φρενιάνo απεβ. 1394.
* (νόθη) Βιρίδις απεβ. 1394, παντρεύτηκε το 1362 τον Νικολό Β΄ των Έστε μαρκήσιο της Φερράρας, Μόντενας & Πάρμας.
* (νόθη) Αικατερίνα, παντρεύτηκε τον Aλντριγκέτο ντι Καστελμπάρo.
* (νόθη) Aλταλούνα, ο οποίος παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Ε΄ των Βίττελσμπαχ δούκα της Βαυαρίας.
* (νόθη) Βερονέζη, παντρεύτηκε τον Τζιάκομο Τρισίνο.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* Varanini, G.M. (1988). *Gli Scaligeri 1277-1387*. Milan: Mondadori.

Παραπομπές
----------

1. ↑  p361.htm#i3607. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 37830726
* ISNI: 0000 0000 1637 9933
* GND: 123633958

 |

 |
Η **Τζένιφερ Χόκινς** (Jennifer Hawkins, γεννημένη 22 Δεκεμβρίου 1983) είναι Αυστραλή τηλεπαρουσιάστρια, μοντέλο και Μις Υφήλιος το 2004.

Υπήρξε παρουσιάστρια του Next Top Model της Αυστραλίας, και πρέσβειρα της Lovable Intimates, Mount Franklin Lightly Sparkling και Range Rover, και πρώην πρόσωπο του Αυστραλιανού πολυκαταστήματος Myer.

Πρώιμη ζωή
----------

Γεννήθηκε στο Χόλμσβιλ της Νέας Νότιας Ουαλίας. Σπούδασε στο Λυκείο Γουέστ Γουόλσεντ της Νέας Νότιας Ουαλίας. Ήταν μαζορέτα για την ομάδα του Ράγκμπι του Νιούκασλ Κάιτς,  και την ομάδα μπάσκετ των Χάντερ Πάιρατς και εργάστηκε επίσης ως μοντέλο. 

Ως μοντέλο συμμετείχε στα Μις Αυστραλία για τον διαγωνισμό Μις Υφήλιος. Εργάστηκε επίσης ως χορογράφος για μια ομάδα χορού, ειδικευόμενη στο Χιπ Χοπ και το Μπαλέτο.

Καριέρα
-------

### Μις Υφήλιος

Ως νικήτρια της Μις Αυστραλία, εκπροσώπησε την Αυστραλία στα Μις Υφήλιος 2004. Ο διαγωνισμός διεξήχθη στο Κίτο, στον Ισημερινό, την 1η Ιουνίου 2004. Αναδείχθηκε νικήτρια και έγινε η δεύτερη Αυστραλή Μις Υφήλιος μετά την Κέρι Αν Γουέλς το 1972, έπειτα από 32 χρόνια.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) *Internet Movie Database*. nm1696010. Ανακτήθηκε στις 10  Ιουλίου 2016.
2. ↑  (Αγγλικά) *The Fashion Model Directory (FMD)*. jennifer\_hawkins. Ανακτήθηκε στις 4  Απριλίου 2022.
3. ↑  «Jenny's universal appeal». Sunday Telegraph. 16 May 2004.
4. ↑  Jameson, Julietta (3 June 2004). «Aussie charm conquers universe». The Courier Mail.
5. ↑  Hayes, Monte (2 June 2004). «Surprised Miss Australia wins Miss Universe 2004 pageant». Associated Press.
6. ↑  Hayes, Monte (2 June 2004). «Surprised Miss Australia wins Miss Universe 2004 pageant». Associated Press. Hayes, Monte (2 June 2004).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ο Επίσημος ιστότοπος
* Τζένιφερ Χόκινς στο Fashion Model Directory
Επαρχίες του Μπαγκλαντές
Οι διαιρέσεις του Μπαγκλαντές διαιρείται σε 64 επαρχίες ή ζίλα (βεγγαλικά: জিলা/জেলা=Zela/zila). Η πρωτεύουσα μιας επαρχίας ονομάζεται επαρχιακή έδρα (ζίλα σαντάρ). Οι περιφέρειες υποδιαιρούνται περαιτέρω σε 493 υποεπαρχίες ή ουπαζίλα (উপজেলা *upojela*).

Διοίκηση
--------

### Αναπληρωτής επίτροπος

Ο αναπληρωτής επίτροπος είναι ο εκτελεστικός διευθυντής της περιοχής. Διορίζεται από τη κυβέρνηση.

### Περιφερειακά συμβούλια

Το περιφερειακό συμβούλιο (η ζίλα παρισάντ) είναι οργανισμός τοπικής αυτοδιοίκησης σε επίπεδο επαρχίας. Η Βεγγαλική λέξη *παρισάντ* σημαίνει συμβούλιο και η *ζίλα παρισάντ* μεταφράζεται σε *επαρχιακό συμβούλιο*.

Οι λειτουργίες του επαρχιακού συμβουλίου περιλαμβάνουν την κατασκευή και τη συντήρηση δρόμων και γεφυρών, κτιρίων νοσοκομείων και ιατρείων, σχολείων και εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, εγκαταστάσεις υγείας και υγιεινής, πηγάδια για πόσιμο νερό, χώρους ανάπαυσης, και συντονισμό των δραστηριοτήτων των ενωσιακών παρισάντ μέσα στην επαρχία.

Δείτε επίσης
------------

* Διαιρέσεις του Μπανγκλαντές
* Υποεπαρχίες του Μπαγκλαντές
* Χωριά του Μπαγκλαντές

Παραπομπές
----------

1. ↑  «বাংলাদেশ জাতীয় তথ্য বাতায়ন - গণপ্রজাতন্ত্রী বাংলাদেশ সরকার». *bangladesh.gov.bd*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Νοεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 13 Οκτωβρίου 2018.
2. ↑  Kamal Siddiqui. «Local Government». Στο: Sirajul Islam. *Banglapedia: National Encyclopedia of Bangladesh*. Ασιατική Εταιρεία του Μπανγκλαντές.
Φυσίγγια τυφεκίου: από αριστερά: 50 BMG • 300 Win Mag • 308 Winchester, 7,62 × 39 mm • 5,56 × 45 mm NATO • 22 LR
Στα όπλα, ιδιαίτερα στα πυροβόλα όπλα, το **διαμέτρημα** είναι η καθορισμένη ονομαστική εσωτερική διάμετρος της οπής της κάννης του όπλου - ανεξάρτητα από το πώς ή πού μετράται η οπή και εάν η τελική οπή ταιριάζει με αυτήν την προδιαγραφή. Μετριέται σε ίντσες ή σε χιλιοστά. Στις Ηνωμένες Πολιτείες εκφράζεται σε εκατοστά της ίντσας, στο Ηνωμένο Βασίλειο σε χιλιοστά της ίντσας και στην Ευρώπη και αλλού σε χιλιοστά. Για παράδειγμα, ένα πυροβόλο όπλο «διαμετρήματος 45» έχει διάμετρο κάννης περίπου 0,45 ίντσες (11 χιλιοστά). Οι διάμετροι κάννης μπορούν επίσης να εκφραστούν χρησιμοποιώντας μετρικές διαστάσεις. Για παράδειγμα, ένα «πιστόλι 9 mm» έχει διάμετρο κάννης περίπου 9 χιλιοστά. Λόγω του γεγονότος ότι οι μετρικές και οι μονάδες των ΗΠΑ δεν μετατρέπονται ομοιόμορφα σε αυτήν την κλίμακα, οι μετρικές μετατροπές διαμετρήματος που μετρώνται σε δεκαδικές ίντσες είναι συνήθως προσεγγίσεις των ακριβών προδιαγραφών σε μη μετρικές μονάδες και αντίστροφα.

Σε μια ραβδωτή κάννη, η διάμετρος μετριέται μεταξύ τους εδάφους της κάνης ή μεταξύ των αντίθετων αυλακώσεων. Οι μετρήσεις αυλακώσεων είναι κοινές σε ονομασίες φυσιγγίων που προέρχονται από τις Ηνωμένες Πολιτείες, ενώ οι μετρήσεις εδάφους είναι πιο συνηθισμένες σε άλλα μέρη του κόσμου. Οι μετρήσεις «ανάμεσα σε αυλακώσεις» χρησιμοποιούνται για μέγιστη ακρίβεια, επειδή το συγκεκριμένο διαμέτρημα είναι το αποτέλεσμα της τελικής διαδικασίας μηχανικής κατεργασίας που δημιουργεί τα αυλάκια στην κάνη.

Ενώ τα σύγχρονα πυροβόλα όπλα αναφέρονται γενικά με το όνομα του φυσιγγίου για το οποίο είναι κατασκευασμένο το όπλο, εξακολουθούν να ταξινομούνται μαζί με βάση τη διάμετρο της οπής. Ωστόσο, μπορεί να υπάρχουν σημαντικές διαφορές στις ονομαστικές διαστάσεις της σφαίρας και της οπής, και όλα τα φυσίγγια που «κατηγοριοποιούνται» δεν είναι αυτόματα ίδια στο πραγματικό διαμέτρημα.

Τα διαμετρήματα χωρίζονται σε τέσσερις γενικές κατηγορίες κατά μέγεθος:

* Διαμέτρημα μινιατούρα ιστορικά αναφέρεται σε διαμετρήματα με διάμετρο 0,22 ίντσες ή μικρότερη
* Μικρού διαμετρήματος αναφέρεται σε διαμετρήματα 0,32 ίντσες ή μικρότερα
* Μεσαίου διαμετρήματος αναφέρεται σε διαμετρήματα από 0,33 έως 0,39 ίντσες
* Μεγάλου διαμετρήματος αναφέρεται σε διαμετρήματα 0,40 ίντσες ή μεγαλύτερα

Παραπομπές
----------

1. ↑  Brown, Edmund G. (2009). *Handgun Safety Certificate*. West Sacramento, California: California Department of Justice. σελ. 52.
2. ↑  Barnes, Frank C. (2016). Woodard, W. Todd, επιμ. *Cartridges of the World: A Complete and Illustrated Reference for More than 1500 Cartridges* (15th έκδοση). Iola, Wis.: Krause Publications. σελ. 9. ISBN 978-1440246425.
Συντεταγμένες: 39°9′0″N 20°58′42″E﻿ / ﻿39.15000°N 20.97833°E﻿ / 39.15000; 20.97833

Το **Αρχαιολογικό Μουσείο Άρτας** είναι μουσείο που βρίσκεται στην Άρτα της Ηπείρου. Ιδρύθηκε το 1973 ως **Αρχαιολογική συλλογή της Άρτας** και στεγαζόταν στην Εκκλησία της Παρηγορήτισσας του 13ου αιώνα. Η συλλογή έχει πλέον μεταφερθεί σε ένα ολοκαίνουργιο, ειδικά κατασκευασμένο μουσείο, το οποίο άνοιξε το 2009. Το νέο κτίριο του μουσείου βρίσκεται δίπλα στον ποταμό Άραχθο, κοντά στην ιστορική γέφυρα της Άρτας.

Εκθέματα
--------

Ο όγκος της συλλογής περιλαμβάνει ανασκαφές από την αρχαία πόλη της Αμβρακίας, το σπήλαιο «Κουδουνότρυπα» και από αρκετές άλλες τοποθεσίες της Περιφερειακής ενότητας Άρτας. Αξιοσημείωτες είναι οι πολλές νεκρικές στήλες και ταφικές προσφορές από τα νεκροταφεία της αρχαίας Αμβρακίας.

Η έκθεση περιλαμβάνει τρία κύρια τμήματα: τη δημόσια ζωή, τα νεκροταφεία και την ιδιωτική ζωή των Αμβρακιωτών, ενώ στην αρχή και στο τέλος της έκθεσης υπάρχουν μεμονωμένα μικρότερα τμήματα που καλύπτουν τη ίδρυση και την πτώση της Αμβρακίας, αντίστοιχα. 

Το μεγαλύτερο μέρος της συλλογής από την πόλη της Άρτας προέρχεται από ανασκαφές των δύο νεκροταφείων που στεγάζονται έξω από τα τείχη της αρχαίας πόλης της Αμβρακίας (ανατολικά και νοτιοδυτικά), από δημόσια κτίρια, όπως το μικρό και μεγάλο αρχαίο θέατρο, ο ναός του Απόλλωνα και το Πρυτανείο, σπίτια και άλλα ερείπια κτιρίων, καθώς και κεραμικά και άλλα εργαστήρια, που ανακαλύφθηκαν κατά την αρχαιολογική έρευνα. 

Η έκθεση του μουσείου εκτείνεται σε μεγάλη χρονική περίοδο, από την Παλαιολιθική έως τη Ρωμαϊκή περίοδο. Η πλειοψηφία των εκθεμάτων ανήκει στην Ελληνιστική περίοδο, μια περίοδο που συμπίπτει με την υψηλότερη οικονομική και πολιτική ανάπτυξη κατά την περίοδο ακμής της Αμβρακίας, οπότε η πόλη ήταν η πρωτεύουσα της Ηπείρου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Αρχαιολογική Συλλογή της Άρτας». Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Ιανουαρίου 2009. Ανακτήθηκε στις 28 Αυγούστου 2009.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Αρχαιολογικό Μουσείο Άρτας Αρχειοθετήθηκε 2019-08-08 στο Wayback Machine. (Ελληνικά)
* Το Μουσείο στο δικτυακό τόπο του Υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού
* Το Μουσείο στο δικτυακό τόπο του Νομού Άρτας Αρχειοθετήθηκε 2011-07-21 στο Wayback Machine.
* Μουσεία στην Ελλάδα
Αναπαράσταση του τέρατος του Λοχ Νες
**Τέρας του Λόχνες** έχει επικρατήσει να ονομάζεται το θρυλούμενο θαλάσσιο ερπετό (κρυπτίδιο) που σύμφωνα με το μύθο ζει στη λίμνη Νες της βόρειας Σκωτίας. Αποτελεί αντικείμενο μελέτης της κρυπτοζωολογίας. Απαντάται συχνά και με το όνομα **Νέσι** (αγγλ. *Nessie*). Αναφορές για την ύπαρξη ενός απροσδιόριστου τέρατος στη λίμνη του Λοχ Νες χρονολογούνται από τον 6ο περίπου αιώνα, όταν σύμφωνα με το θρύλο ο άγιος Κολούμπα έσωσε με θαυματουργικό τρόπο τη ζωή ενός ανθρώπου από αυτό. 

Στις πρώτες σύγχρονες αναφορές ανήκει μια ανώνυμη επιστολή στην εφημερίδα Inverness Courier το 1932, σύμφωνα με την οποία ένα ζευγάρι είχε παρατηρήσει στη λίμνη του Λοχ Νες ένα άγνωστο είδος , όπως μαρτυρούσαν τα ίχνη του στην επιφάνεια της θάλασσας. Αργότερα αποδείχθηκε πως η περιγραφή του ήταν κάπως υπερβολική. Έκτοτε ακολούθησαν περισσότερες μαρτυρίες και διαφορετικές αναφορές σε ένα «τέρας» μήκους από 6 έως 124 πόδια. Τον Απρίλιο του 1934 εμφανίστηκε μια φωτογραφία της Νέσι, γνωστή και ως η «φωτογραφία του χειρουργού», δημιούργημα του χειρουργού Ρόμπερτ Γουίλσον. Αποτελεί μέχρι σήμερα την πιο δημοφιλή απεικόνιση του τέρατος που εμφανίζεται με μακρύ λαιμό και μικρό κεφάλι, έχοντας παρόμοια χαρακτηριστικά με ένα πλησιόσαυρο. Ο γιος του Γουίλσον παραδέχτηκε την πλαστότητά της, η οποία αποδείχτηκε το 1995 από μια ομάδα ερευνητών.

Ψάχνοντας για το τέρας του Λοχ Νες (2003)
-----------------------------------------

Το 2003, το βρετανικό τηλεοπτικό δίκτυο BBC χρηματοδότησε μια έρευνα στη λίμνη χρησιμοποιώντας 600 δέσμες σόναρ και δορυφορική παρακολούθηση. Η έρευνα είχε επαρκή ανάλυση για να εντοπίσει μια μικρή σημαδούρα. Δεν βρέθηκε κανένα ίχνος από ζώο σημαντικού μεγέθους και, παρά τις αναφερόμενες ελπίδες τους, οι εμπλεκόμενοι επιστήμονες παραδέχθηκαν ότι αυτό απέδειξε ότι το τέρας του Λοχ Νες ήταν μύθος. Το ντοκιμαντέρ "Searching for the Loch Ness Monster" μεταδόθηκε στο BBC One.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «BBC 'proves' Nessie does not exist». *BBC News*. 27 July 2003. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 July 2018.. Ανακτήθηκε στις 4 April 2010.

Βιβλιογραφία
------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Τέρας του Λοχ Νες** |

* Radford, Benjamin. *Lake monster mysteries: investigating the world’s most elusive creatures*, The University Press of Kentucky, 2006
* Tom Dinsdale, «Το τέρας του Λόχνες», Ιστορία Εικονογραφημένη, τχ.56 (Φεβρουάριος 1973), σελ.144-145
Η **NOVA Κύπρου** (ή αλλιώς **NOVA Cyprus**) είναι κυπριακή ψηφιακή δορυφορική συνδρομητική τηλεόραση που ανήκει στην NOVA, ξεκίνησε τον Ιούλιο του 2004 και είναι η πρώτη πάροχος δορυφορικής τηλεόρασης που ξεκίνησε στην Κύπρο. Είναι μία από τις τρεις δορυφορικές πλατφόρμες, μαζί με τις Athina Sat και Cyta. Από το Νοέμβριο του 2007, η NOVA Κύπρου είναι επίσης διαθέσιμη μέσω της PrimeTV, IPTV υπηρεσία της Primetel ενώ προσφέρει στον Κύπριο συνδρομητή μια σειρά από επιλογές από ειδήσεις, αθλητικά, ταινίες, παιδικά και ψυχαγωγία.

Από την 1η Ιουλίου 2011 οι εταιρίες LTV και Alfa απομακρύνονται οριστικά από την NOVA Κύπρου επειδή οι δύο πλευρές δεν μπόρεσαν να καταλήξουν σε συμφωνία μετά τη διάλυση της κυπριακής Multichoice. Από τότε, η NOVA Κύπρου βρίσκεται υπό τον έλεγχο της Forthnet (νυν NOVA) και κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού προστέθηκαν οι υπηρεσίες HD (Novacinema 1 και 2 HD, Novasports 1 και 2 HD, κ.λπ.) από τη NOVA Ελλάδας και κάποια άλλα κανάλια.

Διαφωνίες με την LTV
--------------------

Τον Ιούλιο και τον Αύγουστο του 2006 αντίστοιχα, οι εταιρίες LTV και Alfa TV απομακρύνθηκαν από την NOVA Κύπρου, λόγω διαφωνίας με την εταιρεία Multichoice CY. Η NOVA Κύπρου, στη συνέχεια υπέγραψε συμφωνία με την αντίπαλο πάροχο, Athina Sat. Το 2008, οι δύο πλευρές επανέλαβαν τις διαπραγματεύσεις και κατάφεραν να καταλήξουν σε συμφωνία. Από τις 3 Μαρτίου 2008, τόσο η LTV και η Alfa TV ήταν και πάλι διαθέσιμα μέσω της NOVA Κύπρου.

Ιδιοκτησία
----------

Η υπηρεσία παλαιότερα ανήκε στην *MultiChoice (Cyprus) Public Company Limited* η οποία συστάθηκε στις 15 Νοεμβρίου 1993 και τέθηκε σε διάλυση στις 29 Δεκεμβρίου 2014. Στις 30 Ιουνίου 2004 συστάθηκε η θυγατρική της *Forthnet Media Holdings Α.Ε.* η οποία ανέλαβε εκ νέου την υπηρεσία από το 2011.

Δείτε επίσης
------------

* NOVA

Παραπομπές
----------

1. ↑  «MULTICHOICE (CYPRUS) PUBLIC COMPANY LIMITED». OpenCorporates.com.
2. ↑  «FORTHNET MEDIA A.E.». OpenCorporates.com.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα NOVA Κύπρου
Η **Kehila Kedosha Janina** (Ιερά Κοινότητα Janina) είναι μια συναγωγή που βρίσκεται στην οδό Broome 280 μεταξύ των οδών Allen και Eldridge στη γειτονιά *Lower East Side* του Μανχάταν της Νέα Υόρκης στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Η συναγωγή είναι η μόνη ρωμανιώτικη συναγωγή στο δυτικό ημισφαίριο. Οι ρομανιώτικες παραδόσεις είναι ξεχωριστές από αυτές του Σεφαραδίτικου Ιουδαϊσμού και του Ιουδαϊσμού Ασκενάζι, έλκοντας την καταγωγή τους στην Ανατολική Μεσόγειο για σχεδόν 2000 χρόνια, πολύ πριν από την Ισπανική Ιερά Εξέταση.

Κτίριο
------

Το κτίριο χτίστηκε μεταξύ 1925 και 1927 και σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα *Sydney Daub* σε στυλ Classical Revival και Moorish Revival. Xαρακτηρίστηκε διατηρητέο το 1999. Υποβλήθηκε σε σημαντική αποκατάσταση το 2006 από τον αρχιτέκτονα *Leonard Colchamiro*, απόγονο ενός από τους αρχικους ιδρυτές της κοινότητας.

Η Kehila Kedosha Janina είναι κάπως ασυνήθιστη για μια συναγωγή Ρωμανιώτων καθώς εκτείνεται βόρεια νότια με το Ehal στη βόρεια πλευρά (οι συναγωγές των Ρωμανιώτων συνήθως εκτείνονται από ανατολικά προς δυτικά), το bimah βρίσκεται στο κέντρο του κύριου ιερού (οι περισσότερες συναγωγές Ρωμανιώτες τοποθετούν το bimah στον δυτικό τοίχο), και η εσωτερική σκάλα για το γυναικωνίτη. Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι άνδρες και γυναίκες κάθονται χωριστά (χαρακτηριστικό όλων των ορθόδοξων συναγωγών). Ο γυναικωνίτης του δεύτερου ορόφου περιέχει ένα μουσείο με τεχνουργήματα, εκθέματα και εβραϊκά αντικείμενα σχετικά με τον εβραϊσμό στην Ελλάδα, καθώς και ένα κατάστημα με είδη δώρων.
Ο **Μανώλης Λαγουδάκης** ή **Λαγός** (1910 – Σεπτέμβριος 1981) ήταν Έλληνας λυράρης.

Βιογραφία
---------

Ο Μανόλης Λαγουδάκης (Λαγός) γεννήθηκε το 1910 στα Περιβόλια του Ρεθύμνου. Ήταν το τρίτο παιδί μιας πολυμελούς οικογένειας και πρωτόπιασε λύρα στα χέρια του μόλις τελείωσε το Δημοτικό. Kατά μαρτυρία της αδελφής του, μαθητής ακόμα του Δημοτικού έψαχνε συνέχεια και έβρισκε σανίδια (τάβλια), τα έκοβε και τα έφτιαχνε στο σχήμα της λύρας. Εξελίχθηκε στον λυράρη με τις περισσότερες επιτυχίες, αφού το σύνολο του έργου του είναι χιλιοτραγουδισμένο. Πέθανε στην Αθήνα τον Σεπτέμβριο του 1981.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Παναγιώτης Κουνάδης, «Η Κρητική "Παρουσία" στο Ρεμπέτικο», *Δίφωνο*, τεύχος 8, σελ. 83, Μάιος 1996
2. ↑  Λαγουδάκης Μανώλης (Λαγός) MusicHeaven
3. ↑  Μανόλης Λαγουδάκης (Λαγός) Αρχειοθετήθηκε 2017-04-11 στο Wayback Machine. Rethymno Guide
4. ↑  Μανώλης Λαγουδάκης Δήμος Ρεθύμνης
Η **Ερζιάν Μάστορ** (Έρζυα: *Эрзянь Мастор*, «γη των Έρζυα») είναι μια δίγλωσση εφημερίδα στην γλώσσα Έρζυα και στα ρώσικα, που εκδίδεται από τον οργανισμό για την Σωτηρία της γλώσσας Έρζυα στο Σαράνσκ, πρωτεύουσα της δημοκρατίας της Μορδοβίας στη ρωσική Ομοσπονδία.

Ιδρύθηκε το 1994 και πρώτος συντάκτης ήταν ο Αλεξάντρ Σαρόνοφ. 

Μια δικαστική υπόθεση εναντίον της εφημερίδας είχε ως αποτέλεσμα να μην εκδίδεται για περίπου δύο χρόνια, ξεκινώντας στις 23 Ιουλίου 2007. Η εφημερίδα κατηγορήθηκε από τον Γενικό Εισαγγελέα των εκδόσεων της Μορδοβίας ότι τυπώνει "εξτρεμιστικό υλικό". Στις 30 Ιουνίου 2009, το κρατικό δικαστήριο της δημοκρατία της Μορδοβίας, έκρινε ότι η έκδοση της Ερζιάν Μάστορ μπορεί να συνεχίσει.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Kohus otsustas mitte sulgeda ajalehte Erzjan Mastor* Αρχειοθετήθηκε 2019-03-30 στο Wayback Machine.. 02.07.2009.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ιστοσελίδα της *Erzyan Mastor*