recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Κύκλος Κριτικών Κινηματογράφου Αυστραλίας** (αγγλικά: *Film Critics Circle of Australia*‎· συντομογραφικά: *FCCA*) είναι σύλλογος κριτικών κινηματογράφου και αρθρογράφων για τον κινηματογράφο. Έχει μέλη δημοσιογράφους από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, όπως την τηλεόραση, τις εφημερίδες εθνικής εμβέλειας, το ραδιόφωνο, καθώς και συγγραφείς που είναι ανεξάρτητοι συνεργάτες. Επίσης, Αυστραλούς εκπροσώπους που προέρχονται από διεθνή περιοδικά, αλλά και από τοπικά εξειδικευμένα περιοδικά για τον κινηματογράφο. Ο Κύκλος έχει την έδρα του στο Σίδνεϊ.

Σε ένα ετήσιο γεγονός, ο Κύκλος απονέμει τα δικά της βραβεία για τις καλύτερες κινηματογραφικές ερμηνείες κατά τη διάρκεια της χρονιάς.

Κατηγορίες βραβείων
-------------------

* Α' Ανδρικού Ρόλου
* Α' Γυναικείου Ρόλου
* Καλύτερη Κινηματογραφία
* Καλύτερος Σκηνοθέτης
* Καλύτερο Ντοκυμαντέρ
* Καλύτερη Ταινία
* Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία
* Καλύτερη Ξένη Ταινία - Αγγλική Γλώσσα
* Καλύτερο Σενάριο
* Καλύτερο Μοντάζ
* Καλύτερη Μουσική Επένδυση
* Β' Ανδρικού Ρόλου
* Β' Γυναικείου Ρόλου

Δείτε ακόμη
-----------

* Κατάλογος Κινηματογραφικών Βραβείων

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα FCCA
* Η ένωση στο IMDB Αρχειοθετήθηκε 2009-04-12 στο Wayback Machine.
Ξύλινος σύνδεσμος με καβίλιες.
Η **καβίλια** (*αγγλ.* *dowel*), από την ιταλική λέξη *caviglia*, είναι το κυλινδρικό εξάρτημα συνήθως μικρού μεγέθους, που χρησιμοποιείται σε συνδέσεις με κατάλληλες οπές για τη σταθεροποίηση μερών/τμημάτων με αντίστοιχες οπές σε δύο διαφορετικά εξαρτήματα.

Ιδίως στις ξύλινες κατασκευές και στην επιπλοποιία, καβίλια είναι ξύλινος κυλινδρικός πείρος, συνήθως από σκληρό είδος (οξιά ή δρυ, στα αρχαία χρόνια, ελιά ή πουρνάρι) που έχει είτε λεία επιφάνεια, είτε επιφάνεια με ραβδώσεις και που τοποθετείται σε οπές που έχουν ανοιχθεί από πριν. Απώτερος στόχος είναι η εφαρμοστή και συνεκτική σύνδεση δύο στοιχείων - μερών σε έπιπλα. Η διάμετρος και το μήκος στις καβίλιες ποικίλουν στην υπό σύνδεση κατασκευή, ανάλογα με το πάχος και τα φορτία που θα δεχτούν (βλ. φορτίσεις). Ορισμένες φορές οι καβίλιες τοποθετούνται σκέτες. Αλλά τις περισσότερες φορές για καλύτερη σύνδεση, επιδέχονται συγκολλητικής ουσίας (κόλλας). Η προσθήκη κόλλας επιφέρει καλύτερες συνδεσμολογίες. Η καβίλια αισθητικώς πλεονεκτεί, διότι είναι «κρυφή», δε φαίνεται μετά τη συναρμογή της κατασκευής. Λείες καβίλιες απαιτούν άνοιγμα οπών ίσης διαμέτρου, ενώ αν φέρουν ραβδώσεις, τότε οι οπές πρέπει να είναι περίπου 1 mm μικρότερες, δηλ. λεπτότερες.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* «Συνδεσμολογία», των Μ. Σκαρβέλη και Ι. Ζώρζου
* «Κατηγορίες ξύλινων συνδέσεων», του δρ. Μιχάλη Σκαρβέλη, καθηγητή, Παν. Θεσσαλίας

Παραπομπές
----------

1. ↑  Σκαρβέλης, Μιχάλης (2019). *Τεχνολογία Παραγωγής Επίπλου*. Θεσσαλονίκη: Εκδόσεις Τζιόλα. σελ. 275.
2. ↑   του δρ. Γιώργου Νταλού
Η **Καλή Πεύκη** ήταν αρχαία πόλη της Τρωάδας. 

Αναφέρεται στα γεωγραφικά του Στράβωνος. Φαίνεται ότι την ονομασία της οφείλει στην εξαίσια τοποθεσία που κτίστηκε, όπου δεσπόζουν πεύκα. Εκεί κοντά διασταυρωνόταν επτά φορές ο ποταμός *Πολύπορος* ή *Επτάπορος*. Στην γύρω περιοχή βρίσκονταν τα χωριά Μελαιναί και Ασκληπείον (ίδρυμα του Λυσιμάχου). Πιθανόν να ιδρύθηκε από τον Άτταλο Α΄, ο οποίος αντίκρυσε ένα τεράστιο πεύκο με περιφέρεια 24 ποδιών, ύψος 67 πόδια, τρεις κλάδους, με απόσταση ίση ο ένας από τον άλλο. Αυτά κατέληγαν σε σχήμα κεφαλιού, με ολικό ύψος 2 πλέθρα και περίπου 7 μέτρα. Η απόσταση της πόλεως ήταν 180 στάδια βορείως του Αδραμμυτίου και 60 σταδίων από τη Γόρδο και την Κλεανδρία. 

Η τοποθεσία της πόλεως λογικά θα βρισκόταν στα βόρεια του όρους Gürgen Dağ της Τουρκίας.
| Angelusglocke |
| --- |
|  Η καμπάνα Angelusglocke στο κωδωνοστάσιο –Ένατη καμπάνα του Καθεδρικού ναού της Κολωνίας |
| ύψος |   |
| διάμετρος | 1,08 μ |
| Μάζα | 762 kg |
| Έτος κατασκευής | 14ος αιώνας |
| Κατασκευαστής | άγνωστος κωδωνοποιός |

Η **καμπάνα του Αγγέλου** (γερμ. *Angelusglocke*) είναι η ένατη καμπάνα στον καθεδρικό ναό της Κολωνίας. Κατασκευάστηκε στο πρώτο ήμισυ του 14ου αιώνα από κάποιον άγνωστο κωδωνοποιό. Είναι μια από τις αρχαιότερες καμπάνες της Μητρόπολης της Κολωνίας.

Ιστορική αναδρομή
-----------------

Πιθανόν να κατασκευάστηκε το 1322. Αρχικά ήταν αναρτημένη στον πύργο της σκεπής, και αργότερα μεταφέρθηκε στο κωδωνοστάσιο του νότιου πύργου, όπου λειτουργούσε ως ρολόι κάθε ώρα. Χτυπούσε επίσης την ώρα της προσευχής του Αγγέλου, που γίνεται κάθε πρωί, μεσημέρι και βράδυ. Αργότερα μεταφέρθηκε ξανά στον πύργο της σκεπής, όπου βρίσκεται μέχρι σήμερα.

Επιγραφή
--------

† EN • CELVM • MATRE • QVEM • TERRA •PARIT
• SINE •PATRE • PANIS • MONSTRATUR • DEVS •
EST • CARO • VIVA • LEVATVR

Πηγές
-----

* Schaeben, J.: *Domglocken*. In *Kölner Domblatt* (6/7), Köln 1952.
* Seidler, M.: *Die Kölner Domglocken* (Dokumentations-CD mit ausführlichem Beiheft, 2. Aufl.), Köln 2000.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Περιγραφή της καμπάνας από την επίσημη ιστοσελίδα της Μητρόπολης της Κολωνίας. Αρχειοθετήθηκε 2012-10-19 στο Wayback Machine.
Ο **Κέβιν Άντονι Τζέινς Νόλαν** (γεννημένος στις 24 Ιουνίου 1982) είναι ένας Άγγλος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται και είναι ταυτόχρονα αρχηγός της Γουέστ Χαμ Γιουνάιτεντ, ομάδας της αγγλικής Πρέμιερ Λιγκ. Αγωνίζεται ως επιθετικός μέσος, ενώ έχει εκπροσωπήσει την Αγγλία στην ηλικιακή κατηγορία U-21.

Έχοντας μεγαλώσει στην συνοικία Τόξτεθ του Λίβερπουλ, ο Νόλαν υπέγραψε στην Μπόλτον Γουόντερερς, σε ηλικία 16 ετών. Μέλος της ομάδας που επικράτησε της Πρέστον Νορθ Εντ στα *play-offs* ανόδου της Τσάμπιονσιπ του 2001, εξασφαλίζονξτας έτσι την άνοδο στην Πρέμιερ Λιγκ, σύντομα καθιερώθηκε ως βασικό στέλεχος της πρώτης ομάδας του συλλόγου. Σκόραρε στη νίκη της Μπόλτον επί της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ στο Ολντ Τράφορντ στις δύο πρώτες σεζόν του στην κορυφαία κατηγορία του αγγλικού ποδοσφαίρου, καθώς και σημαντικά τέρματα τα οποία βοήθησαν την Μπόλτον να τερματίζει σταθερά στο πρώτο μισό του βαθμολογικού πίνακα της Πρέμιερ Λιγκ. Ο Νόλαν ήταν επίσης βασικό στέλεχος της ομάδας της Μπόλτον που προκρίθηκε στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ, φτάνοντας για πρώτη φορά στην ιστορία της ομάδας στην φάση των *knock-out* αγώνων. Μετά την αποχώρηση του Τζέι-Τζέι Οκότσα το 2006, ο Νόλαν χρίστηκε αρχηγός της ομάδας, οδηγώντας την για μια ακόμη φορά στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ και, για μια ακόμη φορά, στην φάση των *knock-out* αγώνων της διοργάνωσης.

Μετά την άφιξη του Γκάρι Μέγκσον στην τεχνική ηγεσία της Μπόλτον, οι εμφανίσεις τόσο της ομάδας όσο και του Νόλαν γνώρισαν την έντονη κριτική μερίδας των οπαδών της ομάδας. Αυτό οδήγησε τον μέσο στην αποχώρησή του από την ομάδα με προορισμό την Νιούκταστλ Γιουνάιτεντ έναντι ποσού ύψους £4 εκατομμυρίων, στη διάρκεια της μεταγραφικής περιόδου του Ιανουαρίου του. Υπήρξε μέλος της ομάδας που υποβιβάστηκε στην Τσάμπιονσιπ με το τέλος της σεζόν, πραγματοποιώντας δέκα εμφανίσεις, με την νέα του ομάδα να τερματίζει στην 18η θέση. Οι επιδόσεις του Νόλαν την επόμενη σεζόν έτυχαν γενικής αναγνώρισης, καθώς πέτυχε 18 τέρματα—συμπεριλαμβανομένου του πρώτου *hat-trick* της καριέρας του—βοηθώντας έτσι την ομάδα του να πάρει το εισιτήριο της επιστροφής στην Πρέμιερ Λιγκ, ως πρωταθλήτρια της κατηγορίας. Μετά την άνοδο, ο Νόλαν πήρε προαγωγή ως αρχηγός του συλλόγου του Νιούκαστλ.

Το καλοκαίρι του 2011 ο Νόλαν υπέγραψε στην Γουέστ Χαμ Γιουνάιτεντ συμβόλαιο πενταετούς διάρκειας, σμίγοντας ξανά και πάλι με τον προπονητή του στα *Σφυριά*, τον Σαμ Άλαρνταϊς. Λίγο καιρό μετά την άφιξή του ορίστηκε αρχηγός της ομάδας, την οποία βοήθησε να επιστρέψει στην Πρέμιερ Λιγκ με το πέρας της σεζόν.

Παραπομπές
----------

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Κέβιν Νόλαν** |

* Nolan's first BBC column
* Το προφίλ του Κέβιν Νόλαν στην ιστοσελίδα της Νιούκατσλ ΦΚ
* Προφίλ στην ιστοσελίδα της Πρέμιερ Λιγκ Αρχειοθετήθηκε 2010-12-15 στο Wayback Machine.
O **Κάρολος Β΄**, ιταλ. *Carlo ΙΙ*, (3 Οκτωβρίου 1629 - 14 Αυγούστου 1665) από τον Οίκο των Γκοντζάγκα, ήταν δούκας της Μάντοβας και Δούκας του Μομφερράτου (1637 - 1665), ως Γ΄ ήταν δούκας του Μαγιέν (1632 - 1654) και ως Δ΄ ήταν του Νεβέρ και Ρετέλ (1637 - 1659).

Βιογραφία
---------

Ήταν το μόνο τέκνο του Κάρολος Γκοντζάγκα-Νεβέρ, δούκα του Ρετέλ και της Μαρίας Γκοντζάγκα, κόρης του Φραγκίσκου Δ΄, δούκα της Μάντοβας.

Το 1631 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ο αδελφός εκείνου Φρειδερίκος, που όμως απεβίωσε το επόμενο έτος. Τον διαδέχθηκε ο Κάρολος, ως Κάρολος Β΄ δούκας του Μαγιέν. Το 1637 απεβίωσε ο πάππος τουκαι τον διαδέχθηκε ως Κάρολος Β΄ δούκας της Μάντοβας και του Μονφεράτου και ως Κάρολος Δ΄ δούκας του Νεβέρ και του Ρετέλ. Ήταν μόλις 8 ετών και η μητέρα του ανέλαβε τη διακυβέρνηση.

Το 1649 νυμφεύτηκε την Ισαβέλα-Κλάρα των Αψβούργων, εξαδέλφη του Φερδινάνδου Γ΄ των Αψβούργων. Το 1557 ορίστηκε εκπρόσωπος (vicar) του Φερδινάνδου Γ΄. Το 1654 πώλησε το Μαγιέν στον καρδινάλιο Μαζαρέν πραγματικό (de facto) αντιβασιλιά της Γαλλίας και το 1659 πώλησε το Νεβέρ και Ρετέλ στον ίδιο, έτσι έγιναν μέρος της Γαλλίας. Ο γάμος του ήταν μία διπλωματική κίνηση και η σχέση αργότερα έληξε. Ο Κάρολος Β΄ σχετίστηκε με την ευγενή Μαργαρίτα ντέλα Ρόβερε, με τον καστράτο Άτο Μελάνι και άλλους.

Απεβίωσε το 1665 και τον διαδέχθηκε ο γιος του Φερδινάνδος-Κάρολος ως δούκας της Μάντοβας και του Μονφεράτου.

Οικογένεια
----------

To 1649 νυμφεύτηκε την Ισαβέλλα-Κλάρα των Αψβούργων, κόρη του Λεοπόλδου Ε΄ αρχιδούκα της Πέραν Αυστρίας και είχε τέκνο:

* Φερδινάνδος-Κάρολος 1652-1708, δούκας της Μάντοβας και του Μομφερράτου.

Υποσημειώσεις
-------------

1. ↑  ήταν τριών ετών
2. ↑  Κάρολος Α΄ δούκας της Μάντοβας και του Μονφεράτου, Γ΄ του Νεβέρ και του Ρετέλ
3. ↑  Roger Freitas, The Eroticism of Emasculation: Confronting the Baroque Body of the Castrato, The Journal of Musicology, Vol. 20, No. 2. (Spring, 2003), pp. 196–249.

Πηγές
-----

* Marek, Miroslav. «A listing of descendants of Francesco II Gonzaga, Marquess of Mantua». Genealogy.EU.

  


|  |
| --- |
| Κάρολος Β΄ Γκοντζάγκα-Νεβέρ **Οίκος των Γκοντζάγκα****Γέννηση:** 3 Οκτωβρίου 1629 **Θάνατος:** 14 Αυγούστου 1665 |
| Βασιλικοί τίτλοι |
| ΠροκάτοχοςΚάρολος Α΄ της Μάντουα | **Δούκας του Μομφερράτου**1637 - 1665 | ΔιάδοχοςΦερδινάνδος Κάρολος της Μάντουα |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 84713804
* LCCN: n84212948
* ISNI: 0000 0000 6155 3558
* GND: 1017152535
* SUDOC: 15731118X
* BNF: cb122659837 (data)
* NKC: mzk2007401458
* RKD: 490024

 |

 |
Ο **Λιβέντσα** (ιταλ. *Livenza*, λατ. *Liquentia*, φριουλ. *Livence*, βεν. *Łivensa*) είναι ποταμός στην Περιφέρεια Βένετο της βόρειας Ιταλίας, με μήκος 112 χιλιόμετρα.

Πηγάζει κοντά στις κωμοπόλεις Πολτσενίγκο και Κανέβα της Επαρχίας του Πορντενόνε. Ρέει προς τα νοτιοανατολικά, περνώντας από την πόλη Σατσίλε, και σχηματίζει το σύνορο μεταξύ των επαρχιών του Πορντενόνε και του Τρεβίζο, περίπου ανάμεσα στη Μπρουνιέρα και στη Μόττα ντι Λιβέντσα. Συνεχίζει τον ρου του προς τα νοτιοανατολικά, σχηματίζοντας το σύνορο μεταξύ της Επαρχίας του Τρεβίζο και της Μητροπολιτικής Πόλεως της Βενετίας (πρώην Επαρχία της Βενετίας) προτού εισέλθει στην τελευταία, κοντά στην πόλη Σάντο Στίνο ντι Λιβέντσα. Περνά κοντά από τη Λα Σαλούτε ντι Λιβέντσα και τελικώς εκβάλλει στην Αδριατική Θάλασσα στο Πόρτο Σάντα Μαργκερίτα, δίπλα στο Κάορλε, σε γεωγραφικές συντεταγμένες 45°35′11΄΄ Βόρειο πλάτος και 12°52′02΄΄ Ανατολικό μήκος,

Η λεκάνη απορροής του Λιβέντσα έχει έκταση 2.221 km², ενώ η ελάχιστη παροχή του είναι 85 κυβικά μέτρα ανά δευτερόλεπτο. Σημαντικότερος παραπόταμος του Λιβέντσα είναι ο Μεντούνα (αριστερός), με μήκος 80 χιλιόμετρα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Richard J.A. Talbert, επιμ. (2000). *Barrington Atlas of the Greek and Roman World: Map-By-Map Directory*. **I**. Princeton University Press. σελ. 591. ISBN 0691049459.
2. ↑  *Hammond World Atlas* (6 έκδοση). Hammond World Atlas Corporation. 2010. σελ. 69. ISBN 9780843715606.
Ο **Κέβιν Βίνσεντ Μάσκατ** (αγγλικά: *Kevin Vincent Muscat*) είναι Αυστραλός πρώην ποδοσφαιριστής που αγωνίστηκε στο Πρωτάθλημα Αυστραλίας με τη φανέλα της Μέλμπουρν Βίκτορι της οποίας είναι επίσης αρχηγός. Ο ύψους 1.80 μ ποδοσφαιριστής γεννήθηκε στις 7 Αυγούστου του 1973 στην Αγγλία αλλά είναι μαλτέζικης καταγωγής.

Καριέρα
-------

Ο Μάσκατ αγωνίζεται που ως δεξί μπακ, κεντρικός αμυντικός και κεντρικός μέσος ξεκίνησε την καριέρα του το 1991 από την Χέιντελμπεργκ Γιουνάιτεντ και το 1992 μεταγράφηκε στην Σάουθ Μέλμπουρν.
Το 1996 κάνει το μεγάλο άλμα στο εξωτερικό και συγκεκριμένα στην αγγλική Κρίσταλ Πάλας όπου παρέμεινε μέχρι τα μέσα της επόμενης περιόδου όταν αποκτήθηκε από την Γούλβς έναντι 200.000 λιρών. Στο Γουλβερχάμπτον έμεινε έως το 2002. Ακολούθησαν η Ρέιντζερς Γλασκώβης (2002-03) και η Μίλγουολ (2003-05).

Το 2005 επέστρεψε στην Αυστραλία υπογράφοντας συμβόλαιο με την Μέλμπουρν Βίκτορι έως το 2009 το οποίο και ανανέωσε. Μετά το 2011 έγινε βοηθός προπονητής στην Μέλμπουρν Βίκτορι (και υπηρεσιακός της προπονητής το 2012).

Εθνική ομάδα
------------

Με την Εθνική Αυστραλίας ο Μάσκατ μετρά 51 συμμετοχές από το 1994 μέχρι σήμερα. Είναι αξιοσημείωτο πως αν και ήταν επί χρόνια βασικό στέλεχος , το 2006 αποκλείστηκε από την αποστολή της Αυστραλίας για το Μουντιάλ του 2006 ύστερα από απόφαση του ομοσπονδιακού προπονητή Γκους Χίντιγκ, το 2007 όμως επανήλθε στην εθνική.

Στατιστικά
----------

| Έτος | Προηγούμενοι σύλλογοι | Εμφανίσεις (Γκολ) |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 1991-92 |  Χέιντελμπεργκ Γιουνάιτεντ | 18 (0) |
| 1992-96 |  Σάουθ Μέλμπουρν. | 73 (6) |
| 1996-97 |  Κρίσταλ Πάλας | 53 (2) |
| 1997-02 |  Γούλβς | 180 (14) |
| 2002-03 |  Ρέιντζερς Γλασκώβης | 22 (0) |
| 2003-05 |  Μίλγουολ | 53 (0) |
| 2005-11 |  Μέλμπουρν Βίκτορι | 122 (26) |
| 2011-12 |  Σανσάιν Τζορτζ Κρος | 3 (1) |
| Έτη | Εθνική ομάδα | Εμφανίσεις (Γκολ) |
| 1994-2006 |  Αυστραλία | 51 (10) |

Τίτλοι
------

* Κύπελλο Εθνών Ωκεανίας : 2000,2004
* Πρωτάθλημα Σκοτίας : 2003
* Κύπελλο Σκωτίας : 2003
* Λιγκ Καπ Σκωτίας : 2003
* Πρωτάθλημα Αυστραλίας : 2007,2009

Παραπομπές
----------

1. ↑  (πολλαπλές γλώσσες) *FBref.com*. 9bd18f14.
2. ↑  (Ισπανικά) *Argentine Soccer Database*. 50964.
3. 1 2  www.f-marinos.com/news/club/3442.
4. ↑  Μάσκατ: «Απογοητευμένος για τον Εσιέν»[*νεκρός σύνδεσμος*] novasports.gr
Ο **Ιωάννης Β΄** ο *Καλός*, πολων. Jan II *Dobry* (π. 1460 - 27 Μαρτίου 1532) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν δούκας του Οπόλε-Μπζεγκ (ως το 1481), Στσέλτσε-Νιεμόντλι (1476, με τους αδελφούς του), κυβερνήτης του Γκιίτσε (1494), Τόσεκ (1495), Νιεμόντλιν (1497, 2η φορά), Μπύτομ (1498), Κόζλε (1509) και Ρατσίμπους (1521).

Βιογραφία
---------

Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Νικολάου Α΄ δούκα του Οπόλε, Μπζεγκ, Στσέλτσε, Νιεμόντλιν και της Αγνής των Πιαστ-Σιλεσίας, κόρης του Λουδοβίκου Β΄ δούκα του Μπζεγκ, Λεγκνίτσα.

Το 1476 απεβίωσε ο πατέρας του και (δύο μήνες μετά) ο πρωτότοκος αδελφός του Λουδοβίκος. Έμεινε κυβερνήτης από κοινού με τον μικρότερο αδελφό του Νικόλαο Β΄. Το 1476 οι δύο αδελφοί αποφάσισαν να διαιρέσουν τις περιοχές τους: Ο Ιωάννης Β΄ έλαβε το Οπόλε, Στσέλτσε, Μπζεγκ και ο Νικόλαος Β΄ το Νιεμόντλιν. Αυτό ήταν τυπικό, καθώς τα δύο αδέλφια συνέχισαν να κυβερνούν από κοινού.

Κατά τη μακρά περίοδο εξουσίας του (έζησε 72 έτη) οδήγησε το μικρό δουκάτο σε σημαντική οικονομική ανάπτυξη. Αποκτούσε σταθερά εδάφη από την Άνω Σιλεσία, που τον έκαναν έναν από τους πιο ισχυρούς ηγέτες της Σιλεσίας. Ωστόσο τα πρώτα έτη διακυβέρνησής του δεν ήταν επιτυχή. Το 1477, μαζί με τον Νικόλαο Β΄, ο δούκας αγόρασε το Προύντνικ από τον Κορράδο Α΄ των Πιαστ-Σιλεσίας-Ολεσνίτσα δούκα της Ολεσνίτσα. Όμως το 1481 αναγκάστηκαν, υπό την πίεση του Φρειδερίκου Α΄ των Πιαστ-Σιλεσίας δούκα της Λεγκνίτσα, να εξαργυρώσουν το Μπζεγκ που είχαν υποθηκεύσει από το 1450. 

Το 1497 ο Νικόλαος Β΄ αποκεφαλίστηκε στην αγορά της Νύσα κατά διαταγή των Καζιμίρ Β΄ των Πιαστ-Σιλεσίας δούκα του Τσέσυν, Ερρίκου Α΄ των Βέττιν δούκα του Ζιένμπιτσε και του Ιωάννη Δ΄ Ροτ επισκόπου του Βρόκλαφ. Μόλις ο Ιωάννης Β΄ άκουσε το νέο, αποφάσισε να εκδικηθεί το τέλος του αδελφού του. Άρχισε να συγκεντρώνει στρατό με σκοπό να κάνει μία βάναυση εκστρατεία εναντίον του Τσέσυν, ως αντίποινα. Μόνο με τις διπλωματικές κινήσεις του Λαδίσλαου Β΄ Γιαγκέλον και την απουσία υποστήριξης για πόλεμο από τους γείτονες του δούκα, αποφεύχθηκε ο εμφύλιος πόλεμος στη Σιλεσία.

Πηγές
-----

* Marek, Miroslav. "Complete Genealogy of the House of Piast". Genealogy.EU.
* Cawley, Charles, SILESIA, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. Ανακτήθηκε στις 29  Μαρτίου 2015.
2. ↑  dw.2979.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 95406931
* GND: 13877966X

 |

 |
*Η Παναγία του Όρους Κάρμηλος* με αγγέλους και ψυχές στο Καθαρτήριο. Γλυπτό τεχνοτροπίας μπαρόκ από την Μπενιαχάν (Beniaján) της Ισπανίας.
Ο όρος **Καθαρτήριο**, στα λατινικά **Purgatorium**, αναφέρεται σε δόγμα της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, σύμφωνα με το οποίο όσοι πεθαίνουν σε κατάσταση θείας χάρης (δηλαδή οι ψυχές οι οποίες κέρδισαν τον ουράνιο Παράδεισο), πρέπει να περάσουν από μία κατάσταση κάθαρσης για να φθάσουν στην αγιότητα ή «τελική θέωση», την οποία απαιτεί η είσοδος στον Παράδεισο.

Ενώ ο Δάντης περιγράφει στη *Θεία Κωμωδία* το καθαρτήριο ως «προάστιο» ή «προθάλαμο» της Κολάσεως, ορθότερα θα μπορούσε να περιγραφεί ως «προθάλαμος του Παραδείσου». Στην πραγματικότητα

```
η κατάσταση ανυπομονησίας της ψυχής για την είσοδο στον Παράδεισο, πιθανόν να είναι η μόνη τιμωρία που υφίσταται η ψυχή. Οι ψυχές του Καθαρτηρίου μπορούν να ωφεληθούν από τις προσευχές των πιστών και την τέλεση της Θείας Λειτουργίας. Έτσι, βασικό ρόλο στο  Ρωμαιοκαθολικό δόγμα του Καθαρτηρίου παίζει η προσευχή υπέρ των νεκρών.
```

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Καθαρτήριο** |


|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **καθαρτήριο**  |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85109182
* GND: 4135409-6
* SUDOC: 027634779
* BNF: cb119634018 (data)
* NDL: 00576036
* NKC: ph123894
* BNE: XX526679

 |

 |
Ο **Ιωάννης Β΄**, γαλλ. Jean II (απεβ. 1264) από τον Οίκο του Ιμπελέν ήταν κύριος της Βηρυτού (1254-1264). Έλαβε το όνομα του διάσημου πάππου του Ιωάννη Α΄ κυρίου της Βηρυτού.

Βιογραφία
---------

Ήταν το μόνο τέκνο του Μπαλιάν και της Εσίβα ντε Μονφωκόν, κόρης του Βάλτερ του Μονμπελιάρ αντιβασιλιά της Κύπρου και κοντόσταυλου της Ιερουσαλήμ.

Το 1238 διαδέχθηκε τον αδελφό του Ούγο τον *δυνατό* ως κύριος της Βηρυτού. Το 1258 ο Ιωάννης Β΄ και ο εξάδελφός του Ιωάννης κόμης της Γιάφφας & Ασκαλώνος και διαπρεπής νομικός επέτυχαν, "χειριζόμενοι τους περίπλοκους νόμους της αντιβασιλείας", οι ευγενείς της Ιερουσαλήμ να συμμαχήσουν με τη Βενετία ενάντια στη Γένουα κατά τον Πόλεμο του Αγ. Σάββα. Έλαβε μέρος, μαζί με Ναΐτες ιππότες, σε μία μεγάλη επιδρομή στην Γαλιλαία το 1260. Όμως καθ' οδόν, στο πεδίο πλησίον της Τιβεριάδας, τους επιτέθηκαν Τουρκομάνοι, που αιχμαλώτισαν τους Ιωάννη Β΄, Ιωάννη των Εμπριάκο κύριο του Ζιμπλέ/Βίβλου, Ιάκωβο Βιντάλ και Θωμά Μπεράρ μεγάλο Μάγιστρο των Ναΐτών ιπποτών. Μόνο τα δικά του λύτρα ήταν 20.000 μπεζάν (βυζαντινά).

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε την Αλίκη ντε Λα Ρος, κόρη του Γκυ Α΄ δούκα των Αθηνών και είχε τέκνα:

* Ισαβέλλα 1252-1282, κυρία της Βηρυτού. Μνηστεύθηκε τον Ούγο Β΄ των Λουζινιάν, ο οποίος όμως απεβίωσε το 1267 σε ηλικία 14 ετών. Η Ισαβέλλα έπειτα παντρεύτηκε με τον Αμό λε Στράνζ πλούσιο άρχοντα από τις Ουαλικέ μαρκιωνίες, μετά τον Νικόλαο Αλεμάν κύριο της Καισάρειας και τέλος τον Γουλιέλμο Μπαρλαί.
* Εσίβα 1253-1312, κυρία της Βηρυτού, παντρεύτηκε πρώτα τον Ονφρουά του Μονφόρ κύριο της Τύρου και μετά τον Γκυ των Πουατιέ κοντόσταυλο της Κύπρου.

Πηγές
-----

* Marshall, Christopher. Warfare in the Latin East, 1192–1291. Cambridge University Press, 1992.

1. ↑  www.genealogics.org/getperson.php?personID=I00093472&tree=LEO.
Συντεταγμένες: 39°51′42.044″N 20°47′10.759″E﻿ / ﻿39.86167889°N 20.78632194°E﻿ / 39.86167889; 20.78632194

Το **Καλογερικό γεφύρι** ή **γεφύρι του Πλακίδα** είναι πέτρινο τοξωτό γεφύρι το οποίο βρίσκεται κοντά στα χωριά Κήποι και Κουκούλι Ιωαννίνων, στο Ζαγόρι. Η γέφυρα κτίστηκε το 1814 και χαρακτηρίζεται από την παρουσία τριών σχεδόν ίδιων τόξων.

Ιστορικά στοιχεία
-----------------

Στη θέση όπου βρίσκεται σήμερα το Καλογερικό γεφύρι υπήρχε μια ξύλινη γέφυρα που είχε κτιστεί το δεύτερο μισό του 18ου αιώνα. Η γέφυρα κατασκευάστηκε με χορηγία του Ζώτου Ρούσση από τους Νεγάδες και κόστισε 8.000 γρόσια. Το 1814 ο Ηγούμενος Σεραφείμ της Μονής του Προφήτη Ηλία Βίτσας αποφάσισε να αντικαταστήσει το ξύλινο γεφύρι με ένα πέτρινο, γι'αυτό και το γεφύρι ονομάστηκε *καλογερικό*. Για την κατασκευή διέθεσε 20.000 γρόσια. Παράλληλα έκτισε και ένα νερόμυλο δίπλα στη γέφυρα, ο οποίος όμως πλέον δε σώζεται.

Το γεφύρι επισκευάστηκε το 1863 από τους Ανδρέα και Αλέξανδρο Πλακίδα, και έτσι η γέφυρα έγινε γνωστή και ως γεφύρι του Πλακίδα. Το γεγονός μνημονεύεται από επιγραφή η οποία αναφέρει *1866 ΙΟΥΛΙΟΥ 15 ΔΙ ΕΞΟΔΩΝ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΠΛΑΚΙΔΑ ΚΑΙ ΑΔΕΡΦΟΥ ΑΥΤΟΥ ΑΝΔΡΕΟΥ ΑΠΟ ΚΟΥΚΟΥΛΙ. ΕΟΝΙΑ Η ΜΝΗΜΗ*. Το 1912 ο Ευγένιος Πλακίδας πραγματοποίησε άλλη μία επισκευή η οποία μνημονεύεται σε μία άλλη επιγραφή, η οποία αναφέρει *ΙΔΡΥΘΗ ΤΩ ΕΤΕΙ 1863 ΥΠΟ ΤΟΥ ΑΛΗ(ΣΤΟΥ) ΜΝΗΜΗΣ ΑΝΔΡΕΟΥ ΠΛΑΚΙΔΑ ΔΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΦΙΛΟΤΙΜΟΥ ΑΥΤΟΥ ΥΙΟΥ ΕΥΓΕΝΙΟΥ ΤΗ 23 Σ/ΒΡΙΟΥ 1912*. Ο Ευγένιος Πλακίδας έκτισε επίσης και μία βρύση κοντά στη γέφυρα, η οποία όμως δεν σώζεται πλέον. Η γέφυρα επισκευάστηκε επίσης το 1927, σε έξοδα κοινότητας Κουκουλίου, και το 1969, από την αρχαιολογική υπηρεσία. Το 1977 υπήρξε η πρόταση να περάσει αμαξιτός δρόμος από το γεφύρι, η οποία όμως απορρίφθηκε μετά από αντιδράσεις των κατοίκων.

Τον Αύγουστο του 2018 παρατηρήθηκαν αποκολλήσεις πετρών σε βάθρο του γεφυριού, με αποτέλεσμα η υπηρεσία νεότερων μνημείων να προχωρήσει άμεσα σε εργασίες αποκατάστασης, εκμεταλλευόμενη το γεγονός ότι η κοίτη του ποταμού είχε στερέψει.

Περιγραφή
---------

Η γέφυρα είναι τρίτοξη με συνολικό μήκος 56 μέτρα. Το πλάτος του καταστρώματος είναι 3,15 μέτρα. Τα τρία τόξα έχουν άνοιγμα 15,00, 13,50 και 11,20 μέτρα και ύψος 6,70, 6,00 και 4,80 μέτρα αντίστοιχα. Χαρακτηριστικά είναι και τα οδοντωτά περβάζια. Το γεφύρι σώζεται σε πολύ καλή κατάσταση.

Φωτοθήκη
--------

* 
* 
* 
* 
*

Παραπομπές
----------

1. ↑  Μαστροπαύλος, Νίκος (10 Φεβρουαρίου 2015). «Ηπειρώτικα γεφύρια». *Ειδήσεις - νέα - Το Βήμα Online*. Ανακτήθηκε στις 10 Οκτωβρίου 2021.
2. 1 2  «Καλογερικό γεφύρι ή Πλακίδα». *www.petrinagefiria.uoi.gr*. Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. Ανακτήθηκε στις 10 Οκτωβρίου 2021.
3. 1 2 3  «Γεφύρι Καλογερικό ή Του Πλακίδα». *petrinagefiria.com*. Ανακτήθηκε στις 10 Οκτωβρίου 2021.
4. ↑  «Εργασίες αποκατάστασης στο γεφύρι «Πλακίδα» του Ζαγορίου». *www.kathimerini.gr*. 29 Αυγούστου 2018. Ανακτήθηκε στις 10 Οκτωβρίου 2021.
5. ↑  «Αποστολή: Κάτι καμπύλο». *Δίκτυο Ελληνικών Βιβλιοθηκών - Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος*. 6 Αυγούστου 2016. Ανακτήθηκε στις 10 Οκτωβρίου 2021.
Ο **Ιωάννης Α΄** o *παλαιός*, γαλλ. Jean I le vieux (π. 1179 - 1236) από τον Οίκο του Ιμπελέν ήταν κύριος της Βηρυτού, ένας ισχυρός σταυροφόρος ευγενής του 13ου αι. και από τους πιο γνωστούς τού με επιρροή Οίκου των Ιμπελέν.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Μπαλιάν κυρίου του Ιμπελέν και της Μαρίας Κομνηνής, κόρης του Ανδρονίκου Κομνηνού. Η μητέρα του ήταν χήρα του Αμαλρίκ Α΄ των Ανζού της Ιερουσαλήμ.

Είχε στενούς δεσμούς με τους ευγενείς της Κύπρου και της Ιερουσαλήμ, ως ετεροθαλής αδελφός της Ισαβέλλας Α΄ των Ανζού της Ιερουσαλήμ (κόρης της Μαρίας Κομνηνής και του Αμαλρίκ Α΄). Ήδη πριν τα 20 έτη του ορίστηκε κοντόσταυλος της Ιερουσαλήμ και λίγα έτη μετά έγινε κύριος της Βηρυτού. Εκεί, μετά την κατάκτηση του Σαλαντίν, έκτισε πάλι την πόλη και οικοδόμησε το μεγάλο ανάκτορο των Ιμπελέν. Έγινε αντιβασιλιάς (1205-10) κατά την ανηλικιότητα της πρώτης κόρης της Ισαβέλλας, Μαρίας του Μομφερράτου της Ιερουσαλήμ. Η δεύτερη κόρη της Ισαβέλλας, η Αλίκη της Καμπανίας, παντρεύτηκε τον Ερρίκος Α΄ των Λουζινιάν της Κύπρου και ο Ιωάννης έγινε αντιβασιλιάς ως την ενηλικίωσή του (1228-32)· αντέδρασε στον Φρειδερίκο Β΄ της Γερμανίας, όταν αυτός θέλησε την επέκταση της δύναμής του στη Κύπρο.

Ήταν άνδρας με αρχές και οι βαρόνοι προσέβλεπαν σε αυτόν ως τον φυσικό ηγέτη των Χριστιανών των Αγίων Τόπων.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε πρώτα το 1201/02 την Ελβίς, κόρη του Ραϋμόνδου του Νεπίν και είχε πέντε γιους, που απεβίωσαν πριν τη μητέρα τους.

Το 1207 ο Ιωάννης έκανε δεύτερο γάμο με την Μελιζέντε/Μελισσάνθη, κόρη και κληρονόμο του Γκυ κυρίου του Αρσούφ και είχε τέκνα:

* Μπαλιάν Γ΄ απεβ. 1247, κύριος της Βηρυτού. Γιος του ήταν ο Ιωάννης Β΄ ο νεότερος, κύριος της Βηρυτού.
* Ιωάννης π. 1211-1258, κύριος του Αρσούφ.
* Ούγος π. 1213-1238 ο *δυνατός*, όμηρος στην Αυλή του Φρειδερίκου Β΄ της Γερμανίας.
* Βαλδουίνος απεβ. 1267, σενεσάλης της Κύπρου.
* Γκυ 1215/18-1255, κοντόσταυλος της Κύπρου.
* Ισαβέλλα, έγινε μοναχή.

Πηγές
-----

* Edbury, Peter W. (1997). John of Ibelin and the Kingdom of Jerusalem. Boydell Press. ISBN 0851157033.
* J.L. La Monte, "John of Ibelin. The Old Lord of Beirut, 1177-1236." Byzantion, xii, 1947.
* Riley-Smith, Jonathan (1973). The Feudal Nobility and the Kingdom of Jerusalem, 1174-1277. MacMillan Press.
* Joshua Prawer, "Crusader Nobility and the Feudal System" in Crusader institutions, Clarendon Press, Oxford, 1980, pp. 20–45.
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Κονίσαλος** ήταν γνωστός ένας δαίμονας ή Σάτυρος. Ο Κονίσαλος, όπως μας πληροφορεί ο Στράβων (ΙΓ΄ 588), ήταν αττική θεότητα και συσχετιζόταν ή και ταυτιζόταν με τον (φρυγικής καταγωγής) Πρίαπο, καθώς και με τον Ορθάνη και τον Τύχωνα. Μια ολόκληρη κατηγορία, οι «πριαπώδεις» ή φαλλικοί δαίμονες, φαίνεται να εκπροσωπούνται υπό το όνομα «Κονίσαλος» στη *Λυσιστράτη* του Αριστοφάνη, στον στίχο 983: *«είσαι άνθρωπος ή ένας Κονίσαλος;»* Πουθενά δεν αναφέρονται οι γονείς του Κονισάλου, αλλά πιθανώς πατέρας του ήταν ο Ερμής ή ο Διόνυσος. Η λέξη *«κονίσαλος»* ετυμολογικά σημαίνει «λάγνος».

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969
**Κοπεγχάγη** ονομάζεται ένα σιροπιαστό γλυκό με αμύγδαλα της ελληνικής κουζίνας. Η ονομασία δόθηκε προς τιμήν του βασιλιά της Ελλάδας Γεωργίου Α´.

Συνταγή
-------

Το γλυκό αποτελείται από 2 στρώματα φύλλων, τα οποία είναι αλειμμένα με βούτυρο, και ενδιάμεσα έχει γέμιση κρέμας. Για την κρέμα χρησιμοποιούνται κρόκοι αυγών, ζάχαρη, τριμμένα αμύγδαλα και μαρέγκα, ενώ αρωματίζεται με κονιάκ και κανέλα. Χαράσσονται τα κομμάτια και το γλυκό ψήνεται στο φούρνο.

Στη συνέχεια, μόλις το γλυκό κρυώσει ελαφρά, περιχύνεται με ζεστό σιρόπι από ζάχαρη και μέλι.

Σερβίρεται κομμένη σε κομμάτια, συνήθως σε σχήμα τριγώνου ή ρόμβου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Συνταγή για κοπεγχάγη

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Homemade desserts give Greek Fest its flavor». The Northwest Indiana Times. Πέμπτη, 9 Ιουλίου 2009. .
2. ↑  «Κοπεγχάγη γλυκό μετά την πικρή νίκη επί του Παναθηναϊκού».
Συντεταγμένες: 49°38′18″N 20°41′35″E﻿ / ﻿49.63833°N 20.69306°E﻿ / 49.63833; 20.69306

Ο **Καμιενίτσα** (πολωνικά: *Kamienica*) είναι ποταμός στην Πολωνία, δεξιός παραπόταμος του Ντουνάγιετς, με μήκος 33,08 χλμ.

 Οι εκβολές του Καμιενίτσα στον ποταμό Ντουνάγιετς στο Νόβι Σοντς
Η πηγή του ποταμού βρίσκεται στη βόρεια πλευρά του Όρους Γιαβοζίνα Κρινίτσκα και η εκβολή του ποταμού Ντουνάγιετς στο Νόβι Σοντς, στον πυθμένα της λοιλάδας Σοντέτσκα. Ο ποταμός σηματοδοτεί τα σύνορα μεταξύ των Κάτω Μπεσκίντι (Όρη Γκριμπόφσκιε), που βρίσκονται στα βορειοανατολικά του, και των Μπέσκιντ Σοντέτσκι, που βρίσκονται στη νοτιοδυτική πλευρά του ποταμού. Η πορεία του σχηματίζει μια κοιλάδα στην οποία βρίσκεται η Εθνική Οδός 75, η οποία συνδέει το Νόβι Σοντς και την Κρινίτσα-Ζντρούι. Η προέλευση του ονόματος του ποταμού μπορεί να εξηγηθεί από μια βραχώδη κοίτη γεμάτη με βότσαλα, η οποία γεμίζει με νερό μόνο για μικρές περιόδους του χρόνου. Χαρακτηριστικό στοιχείο του Καμιενίτσα είναι η εμφάνιση ξαφνικών πλημμυρών μετά από έντονες βροχοπτώσεις, οι οποίες σε ακραίες περιπτώσεις προκαλούν πλημμύρες στις συνοικίες του Νόβι Σοντς που βρίσκονται δίπλα στον ποταμό.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «WYKAZ NAZW WÓD PŁYNĄCYCH» (PDF). *ksng.gugik.gov.pl* (pdf) (στα Πολωνικά). Κεντρικό Γραφείο Γεωδαισίας και Χαρτογραφίας. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 3 Νοεμβρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 10 Δεκεμβρίου 2021.
2. ↑  *Powódź 1958 – niepublikowane zdjęcia*, Twój Sącz, 30 Οκτωβρίου 2014. [dostęp 2018-06-04].
Με το όνομα **Καλλίαρος** είναι γνωστή μία αρχαία πόλη της Λοκρίδας, μία από τις οκτώ που αναφέρονται στην *Ιλιάδα*, καθώς απέστειλαν στρατό στον Τρωικό Πόλεμο («Νεών κατάλογος»: ραψωδία Β, στίχος 531), συνολικά 40 πλοία υπό τον Αίαντα. Ο Στράβων αναφέρει (9, 4, 5) ότι κατά την εποχή του (έζησε μεταξύ του 62 π.Χ. - 23 μ.Χ.) η Καλλίαρος ήταν κατεστραμμένη και ακατοίκητη πλέον.

Η θέση της Καλλίαρου ήταν στην ευρύτερη περιοχή της Λοκρίδας, της περιοχής απέναντι από την Εύβοια, στα νότια του σημερινού νομού Φθιώτιδας.

Μυθολογία
---------

**Καλλίαρος** ονομαζόταν επίσης ο γιος του Κύνου και εγγονός του Οπούντος από το γένος του Δευκαλίωνα, ο οποίος ήταν αδελφός του Οδοίδοκου και της Λάρυμνας.

Πηγή
----

* Κρουσίου: *Λεξικόν Ομηρικόν*, διασκευή από την έκτη γερμανική έκδ. υπό Ι. Πανταζίδου, έκδοση «Βιβλιεκδοτικά καταστήματα Αναστασίου Δ. Φέξη», Αθήνα 1901, σελ. 443
O **Ιωάννης Δούκας** (άκμασε 1155/56-1181) ήταν ένας ανώτερος στρατιωτικός διοικητής και διπλωμάτης της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.

Βιογραφία
---------

Ήταν στην υπηρεσία του Μανουήλ Α΄ Κομνηνού και υπηρέτησε στην Ιταλία, την Ουγγαρία, τη Μ. Ασία και τους Αγίους Τόπους. Ανήλθε στον βαθμό του *σεβαστού* και στο αξίωμα του *μεγάλου εταιρειάρχου*.

### Η εκστρατεία στην Ιταλία

Η κομητεία της Σικελίας και το δουκάτο της Απουλίας & Καλαβρίας το 1112 (με πράσινο) έγιναν βασίλειο της Σικελίας από τον Ρογήρο Β΄ το 1154 (με μαύρο περίγραμμα).
Ο 2ος Βυζαντινο-Νορμανδικός Πόλεμος περιλαμβάνει τις προσπάθειες του Ρογήρου Β΄ της Σικελίας να εισβάλει στα Βαλκάνια και την εκστρατεία του Μανουήλ Α΄ Κομνηνού στη Νότια Ιταλία για την ανάκτηση της περιοχής. Όταν το 1154 απεβίωσε ο Ρογήρος Β΄, τον διαδέχθηκε ο γιος του Γουλιέλμος Α΄ της Σικελίας. Δυσαρεστημένοι βαρόνοι ήταν εναντίον του. Οι Νορμανδοί ήταν τυπικά υποτελείς του πάπα, που τους ήθελε εναντίον των εχθρών του Χοενστάουφεν· ο Φρειδερίκος Α΄ της Γερμανίας είχε εκστρατεύσει στην Ιταλία. Ο Μανουήλ Α΄ θεώρησε ευνοϊκό το κλίμα για μία εκστρατεία στην Ιταλία: έστειλε τους στρατηγούς Μιχαήλ Παλαιολόγο και Ιωάννη Δούκα με στρατό, 10 πλοία και μεγάλες ποσότητες χρυσού στην Απουλία το 1155. Τους εξουσιοδότησε να συμμαχήσουν με τον Φρειδερίκο Α΄, αυτού όμως ο στρατός ήταν αποθαρρυμένος και ο βασιλιάς επειγόταν να περάσει βόρεια των Άλπεων. Με τη βοήθεια των τοπικών δυσαρεστημένων βαρόνων, ιδιαίτερα του Ροβέρτου Γ΄ κόμη του Λοριτέλλο & Κονβερσάνο, οι δύο στρατηγοί είχαν εντυπωσιακή πρόοδο, καθώς όλη η Νότια Ιταλία εξεγέρθηκε εναντίον των Νορμανδών. Ακολούθησαν θεαματικές επιτυχίες, με πολυάριθμα φρούρια να παραδίδονται με την ισχύ των όπλων ή το δέλεαρ του χρυσού.

Ο Γουλιέλμος Α΄ με τον στρατό του από τη Σικελία πέρασε στη Νότια Ιταλία, κατάστρεψε 4 Ρωμαϊκά πλοία στο Μπρίντιζι και ανακατέλαβε το Μπάρι. Ο πάπας Αδριανός Δ΄ συμφώνησε το 1156 στο Μπενεβέντο με τον Γουλιέλμο Α΄ και τον επικύρωσε ως βασιλιά.

Πηγές
-----

* Karlin-Hayter, Patricia (1972). "99. Jean Doukas". Byzantion (in French). 42 (1): 259–266. JSTOR 44170347.
* Stone, Andrew F. (1999). "The 'Grand Hetaireiarch' John Doukas: The Career of a Twelfth-Century Soldier and Diplomat". Byzantion. 69 (1): 145–164. JSTOR 44172159.
Η **κοινότητα Πενταλόφου** ήταν κοινότητα του νομού Κοζάνης που συστάθηκε αρχικά το 1918. Μέχρι το 1998 περιλάμβανε μόνο τον οικισμό Πεντάλοφο. Με το πρόγραμμα Καποδίστριας, το 1999, διευρύνθηκε με τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα κοινοτικά διαμερίσματα της νέας διευρυμένης κοινότητας. Η νέα κοινότητα Πενταλόφου λειτούργησε την περίοδο 1999-2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Βοΐου. Περιλάμβανε 4 κοινοτικά διαμερίσματα και είχε συνολικό πληθυσμό 896 κατοίκους. Έδρα της ήταν ο Πεντάλοφος.

Διαίρεση
--------

Αναλυτικά τα δημοτικά διαμερίσματα που αποτελούν την κοινότητα Πενταλόφου:

 **Κ.δ. Πενταλόφου**  -- ο Πεντάλοφος [ 633 ]
 **Κ.δ. Αγίας Σωτήρας**  -- η Αγία Σωτήρα [ 32 ]
 **Κ.δ. Βυθού**  -- ο Βυθός [ 184 ]
 **Κ.δ. Διλόφου**  -- το Δίλοφον [ 47 ]

Ιστορικά στοιχεία
-----------------

Οι κάτοικοι της κοινότητας Πενταλόφου εξεγέρθηκαν κατά την επανάσταση του 1821. Χαρακτηριστική μορφή του αγώνα από την περιοχή, ήταν ο μοναχός Διονύσιος Αγακίδης από το Βυθό, ο οποίος συνελήφθη απαγχονίστηκε από τους Τούρκους στην Ελασσώνα το 1821.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Διοικητικές μεταβολές ΟΤΑ, κοινότητα Πενταλόφου[*νεκρός σύνδεσμος*]
2. ↑  Κοινότητα Πενταλόφου[*νεκρός σύνδεσμος*]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Υπουργείο Εσωτερικών, δήμοι του σχεδίου Καποδίστριας Αρχειοθετήθηκε 2009-09-24 στο Wayback Machine.

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Σχέδιο Καποδίστριας: Διοικητική διαίρεση του νομού Κοζάνης |
| --- |
|  |
| Δήμοι | 
Δήμος Αγίας Παρασκευής · Δήμος Αιανής · Δήμος Άσκιου · Δήμος Βελβεντού · Δήμος Βερμίου · Δήμος Δημητρίου Υψηλάντη · Δήμος Ελιμείας · Δήμος Ελλησπόντου · Δήμος Καμβουνίων · Δήμος Κοζάνης · Δήμος Μουρικίου · Δήμος Νεάπολης · Δήμος Πτολεμαΐδας · Δήμος Σερβίων · Δήμος Σιάτιστας · Δήμος Τσοτυλίου |
|  |
| Κοινότητες | 
Κοινότητα Βλάστης · Κοινότητα Πενταλόφου · Κοινότητα Λιβαδερού |

 |
Ο **καρχαρίας ζέβρα** (επιστημονική ονομασία *Stegostoma fasciatum* - *Στεγόστομα το ζωνωτό*) είναι ένας καρχαρίας με χαρακτηριστική εμφάνιση και είναι το μόνο μέλος της οικογένειας Στεγοστοματίδες. Απατάνται στα τροπικά νερά του Ινδικού και του Ειρηνικού Ωκεανού, συχνά κοντά σε κοραλλιογενείς υφάλους και αμμώδη πεδία. Οι ενήλικες καρχαρίες ζέβρες έχουν χαρακτηριστική εμφάνιση με κυλινδρικό σώμα με πέντε διαμήκεις προεξοχές, ένα χαμηλό και μακρύ ουραίο πτερύγιο, το οποίο αποτελεί το μισό μήκος του καρχαρία, και ένα μοτίβο σκούρων κηλίδων σε ένα παλ σώμα. Οι νεαροί καρχαρίες αυτού του είδους, με μήκος μικρότερο από 50 με 90 εκατοστά, έχουν τελείως διαφορετική εμφάνιση, που χαρακτηρίζεται από ανοικτόχρωμες ρίγες σε καφέ υπόστρωμα, χωρίς προεξοχές. Αυτό το γεγονός είχε ως αποτέλεσμα να αναγνωριστούν αρχικά ως διαφορετικό είδος. Φτάνουν σε μήκος 2,5 μέτρων.

Οι καρχαρίες ζέβρες είναι νυκτόβιοι και περνούν το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας ακίνητοι στον πυθμένα της θάλασσας. Τη νύχτα, είναι ενεργοί κυνηγοί, τρώγοντας μαλάκια, καρκινοειδή, μικρά οστεώδη ψάρια, και, ενδεχομένως, θαλάσσια φίδια μέσα σε τρύπες και ρωγμές των υφάλων. Αν και μοναχικοί για το μεγαλύτερο μέρος του έτους, σχηματίζουν μεγάλες εποχιακές συναθροίσεις. Ο καρχαρίας ζέβρα είναι ωοτόκος: τα θηλυκά παράγουν αρκετές δεκάδες μεγάλες κάψες αυγών, τις οποίες προσδένουν σε υποβρύχιες δομές με την βοήθεια ελίκων προσκόλλησης. 

Αβλαβείς για τον άνθρωπο και ανθεκτικοί σε συνθήκες αιχμαλωσίας, οι καρχαρίες ζέβρες είναι δημοφιλή θέματα για καταδύσεις οικοτουρισμού και δημόσια ενυδρεία. Η Διεθνής Ένωση Προστασίας της Φύσης αξιολόγησε αυτό το είδος ως εκτεθειμένο σε όλο τον κόσμο, καθώς αλιεύεται εμπορικά στο μεγαλύτερο μέρος του εύρους κατανομής του (εκτός από την Αυστραλία) για το κρέας, τα πτερύγια και το λάδι από το συκώτι του. Υπάρχουν ενδείξεις ότι οι αριθμοί του είναι σε φθίνουσα πορεία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Pillans, R. & Simpfendorfer, C. (SSG Australia & Oceania Regional Workshop, March 2003) (2003). *Stegostoma fasciatum*  *στην Κόκκινη Λίστα Απειλούμενων Ειδών της IUCN*. Έκδοση 2013.2. Διεθνής Ένωση Προστασίας της Φύσης (IUCN). Ανακτήθηκε 10 Ιαν. 2014.
2. 1 2 3 4  Compagno, L.J.V. (2002). *Sharks of the World: An Annotated and Illustrated Catalogue of Shark Species Known to Date (Volume 2)*. Rome: Food and Agriculture Organization. σελίδες 184–188. ISBN 9251045437.
3. ↑  Bester, C. Biological Profiles: Zebra Shark Αρχειοθετήθηκε 2011-09-21 στο Wayback Machine.. Florida Museum of Natural History Ichthyology Department. Ανακτήθηκε 12 Μαΐου 2009.
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Κρήτη (αποσαφήνιση).
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Κρήτη** είναι γνωστή η «επώνυμη ηρωίδα» της νήσου Κρήτης (δηλαδή το πρόσωπο που έδωσε το όνομά του στο νησί). Η Κρήτη ήταν είτε κόρη μιας από τις Εσπερίδες, είτε η ίδια Εσπερίδα, είτε κόρη του Αστερίου και σύζυγος του Μίνωα. Αναφέρεται ως μητέρα της Πασιφάης, την οποία είχε γεννήσει από τον θεό Ήλιο, και ως μητέρα του Κάρα, τον οποίο είχε γεννήσει από τον θεό Δία. Τέλος, η Κρήτη αναφέρεται και ως θυγατέρα του Δευκαλίωνα ή ενός από τους Κουρήτες. Απεικονίζεται στο «Αγγείο του Τάλω».

Πηγή
----

* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969
Η **Κίρφη** είναι βουνό στα όρια της Βοιωτίας και της Φωκίδας. Η ψηλότερη κορυφή του είναι η κορυφή Ξηροβούνι με υψόμετρο 1.560 μέτρα. Άλλες κορυφές είναι το Νεραϊδολάκκωμα με υψόμετρο 1.280 μέτρα, η κορυφή Κόχραν (Δεσφίνα) ή αλλιώς Κουμπές με υψόμετρο 850 μέτρα και ο μαύρος πυργος 632 μέτρα βρίσκεται ανάμεσα στα όρη του Παρνασσού και του Ελικώνα και μπορεί να θεωρηθεί και τμήμα τους. Από τον Ελικώνα χωρίζεται από τον κάμπο του Διστόμου, ενώ από τον Παρνασσό από την κοιλάδα που σχηματίζει ο Πλείστος ποταμός. Η βορειοανατολική του πλευρά έχει πλούσια βλάστηση και τμήμα του καλύπτεται από έλατα. Η νοτιοδυτική του πλευρά όμως, προς την πλευρά του Κορινθιακού κόλπου έχει αρκετά φτωχή βλάστηση, που αποτελείται κυρίως από φρύγανα και θάμνους. Στις κορυφές της Κίρφης υπάρχουν κεραίες ραδιοτηλεοπτικών σταθμών. Το βουνό αναφέρεται από τον Στράβωνα στα γεωγραφικά

Παραπομπές
----------

1. ↑  ἡ Κίρφις ἐκ τοῦ νοτίου μέρους, ὄρος ἀπότομον, νάπην ἀπολιπὸν μεταξύ, δι´ ἧς Πλεῖστος διαρρεῖ ποταμός. ὑποπέπτωκε δὲ τῇ ὁ Κίρφει πόλις ἀρχαία Κίρρα Στράβων, Γεωγραφικά, βιβλιό 9.3

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Βουνά της Βοιωτίας |
| --- |
|  |
| 
* Ελικώνας
* Κιθαιρώνας
* Κίρφη
* Μεσσάπιο
* Παρνασσός
* Πάρνηθα
* Πάστρα
* Πτώο
* Υπάτιο
 |

 |
Στιγμιότυπο κατά την διαδικασία καταγραφής κίνησης προσώπου
Η **καταγραφή κίνησης** (αγγλικά: motion capture, συντομογραφία: mo-cap, γνωστή και ως **σύλληψη κίνησης**) είναι η διαδικασία της εγγραφής της κίνησης ενός ανικειμένου ή ανθρώπου. Χρησιμοποιείται στον στρατό, την ψυχαγωγία, τον αθλητισμό, την ιατρική, την επαλήθευση της μηχανικής όρασης και τη ρομποτική. Στη διαδικασία ανάπτυξης ταινιών και βιντεοπαιχνιδιών έγκειται στην εγγραφή των δράσεων των ανθρώπων ηθοποιών, και τη χρήση αυτής της πληροφορίας για την κίνηση των μοντέλων των ψηφιακών χαρακτήρων σε τρισδιάστατο ή δισδιάστατο animation. Όταν περιλαμβάνονται το πρόσωπο και τα δάχτυλα ή ήπιες εκφράσεις, συχνά ονομάζεται σύλληψη ερμηνείας (performance capture). Σε πολλούς τομείς, η σύλληψη κίνησης συχνά ονομάζεται παρακολούθηση κίνησης (motion tracking), αλλά στην κινηματογράφηση και τα βιντεοπαιχνίδια, η παρακολούθηση κίνησης συνήθως αναφέρεται περισσότερο στην τεχνική κινηματογράφισης, match moving.

Παραπομπές
----------

1. ↑  David Noonan, Peter Mountney, Daniel Elson, Ara Darzi and Guang-Zhong Yang. A Stereoscopic Fibroscope for Camera Motion and 3D Depth Recovery During Minimally Invasive Surgery. In proc ICRA 2009 , pp. 4463-4468. <http://www.sciweavers.org/external.php?u=http%3A%2F%2Fwww.doc.ic.ac.uk%2F%7Epmountne%2Fpublications%2FICRA%25202009.pdf&p=ieee>
2. ↑  «NY Castings, Joe Gatt, Motion Capture Actors: Body Movement Tells the Story, Accessed June 21, 2014». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Ιουλίου 2014. Ανακτήθηκε στις 24 Μαρτίου 2016.
3. ↑  Andrew Harris Salomon, Feb. 22, 2013, Backstage Magazine, Growth In Performance Capture Helping Gaming Actors Weather Slump, Accessed June 21, 2014, "..But developments in motion-capture technology, as well as new gaming consoles expected from Sony and Microsoft within the year, indicate that this niche continues to be a growth area for actors. And for those who have thought about breaking in, the message is clear: Get busy...."
4. ↑  Ben Child, 12 August 2011, The Guardian, Andy Serkis: why won't Oscars go ape over motion-capture acting? Star of Rise of the Planet of the Apes says performance capture is misunderstood and its actors deserve more respect, Accessed June 21, 2014
5. ↑  Hugh Hart, January 24, 2012, Wired magazine, When will a motion capture actor win an Oscar?, Accessed June 21, 2014, "...the Academy of Motion Picture Arts and Sciences’ historic reluctance to honor motion-capture performances .. Serkis, garbed in a sensor-embedded Lycra body suit, quickly mastered the then-novel art and science of performance-capture acting. ..."
Ο **Κάρολος Φρειδερίκος**, γερμ. Karl Friedrich (28 Απριλίου 1555 - 9 Φεβρουαρίου 1575) από τον Οίκο του Λα Μαρκ ήταν διάδοχος των ηνωμένων δουκάτων Γύλιχ-Κλέβης-Μπεργκ.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Γουλιέλμου, δούκα των Γύλιχ, Κλέβης, Μπεργκ και της Μαρίας των Αψβούργων, κόρης του Φερδινάνδου Α΄, αρχιδούκα της Αυστρίας και βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας.

Έκανε τη Grand Tour (*Mεγάλη Περιήγηση*) ταξιδεύοντας στην Ευρώπη, όταν το 1575 πέρασε για προσκύνημα από τη Ρώμη, όπου ασθένησε από ευλογιά και απεβίωσε. Ο νεότερος αδελφός του έγινε τότε διάδοχος, αλλά ήταν ασθενούς υγείας και με νοητικά προβλήματα· απεβίωσε άτεκνος και αυτό προκάλεσε τον Πόλεμο για τη Διαδοχή του Γύλιχ.

Ο διδάσκαλός του Στεφάνους Βινάντους Πίγγιους συνέγραψε για τον μαθητή του τον πρώτο τουριστικό οδηγό για την Ιταλία: το μνημειώδες έργο "Ηercules Prodicius". O Κάρολος Φρειδερίκος ήταν ευφυής, χαρωπός και σταθερός χαρακτήρας. Κατά το άγιο έτος 1575 ο Πάπας Γρηγόριος ΙΓ΄ τον είχε τιμητικά προσκεκλημένο στην τελετή. Ήλπιζε ότι ο νεαρός αργότερα θα είχε ευνοϊκή επιρροή στις γειτονικές σε αυτόν προτεσταντικές περιοχές. Μία εβδομάδα μετά του απένειμε καθαγιασμένο ξίφος και πίλο, μια τιμή που προοριζόταν για βασιλείς. Όταν ο Κάρολος Φρειδερίκος απεβίωσε 5 εβδομάδες μετά, ο Πάπας του έκανε μεγαλειώδη εξόδιο πομπή και πλήρωσε την τελετή. Τάφηκε στη Σάντα Μαρία ντελ' Άνιμα, ναό της Γερμανίας στη Ρώμη και απέναντι από τον μόνο Ολλανδό Πάπα Αδριανό ΣΤ΄.

Το μεγαλειώδες επιτύμβιο μνημείο σχεδίασε ο εκπαιδευτής του Πίγγιους και εκτελέστηκε από τους γλύπτες Νίκολας Μόστερτ (Nicolas Mostaert) και Χίλις φαν ντεν Φλίτε (Gillis van den Vliete). Μεταξύ άλλων σκηνών παριστάνεται μια σκηνή Ανάστασης που προσομοιάζει του γλυπτού *ο Λαοκόων με τους γιούς του*, που είχε βρεθεί το 1506. Το τμήμα του γλυπτού που παριστάνει την παράδοση του καθαγιασμένου ξίφους και του πίλου, βρίσκεται στον προθάλαμο του ναού. Η επιγραφή αναφέρει ότι ο τεθνεώς είχε μια πρόωρη αίσθηση ευσέβειας, ήταν ένας λαμπρός, παρά τη νεαρή του ηλικία, άνδρας και γνώριζε πολλά πράγματα και γλώσσες.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.

Πηγές
-----

* Wilhelm Diedenhofen: Das Grab des klevischen Prinzen in Rom, in: Kalender für das Klever Land auf das Jahr 1967
* Wilhelm Diedenhofen: Der Tod in Rom, in: Land im Mittelpunkt der Mächte. Die Herzogtümer Jülich, Kleve, Berg, Boss Verlag, Cleves, 1985, ISBN 3-922384-46-3
* Wilhelm Diedenhofen: Die Italienreise des Prinzen Karl Friedrich von Jülich-Kleve-Berg 1574/75, Cleves, 2008, ISBN 978-3-935861-22-9

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 6131020
* LCCN: no2010082693
* ISNI: 0000 0000 7879 303X
* GND: 133732703

 |

 |
Η **Λιουντμίλα Ιβάνοβνα Τσερνίχ** (ρωσικά: Людмила Ивановна Черных, 13 Ιουνίου 1935 - 28 Ιουλίου 2017) ήταν Σοβιετική αστρονόμος. Αυτή και ο σύζυγός της Νικολάι Τσερνίχ ανακάλυψαν πολλούς αστεροειδείς.

Επαγγελματική σταδιοδρομία
--------------------------

Το 1959 αποφοίτησε από το Κρατικό Παιδαγωγικό Ινστιτούτο του Ιρκούτσκ (σήμερα Παιδαγωγικό Ινστιτούτο του Κρατικού Πανεπιστημίου του Ιρκούτσκ). Μεταξύ 1959 και 1963 εργάστηκε στο Εργαστήριο Χρόνου και Συχνότητας στο Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο Φυσικο-Τεχνικών και Ραδιοτεχνικών Μετρήσεων στο Ιρκούτσκ, όπου έκανε αστρομετρικές παρατηρήσεις για την Υπηρεσία Χρόνου.

Μεταξύ 1964 και 1998 ήταν επιστημονική συνεργάτιδα στο Ινστιτούτο Θεωρητικής Αστρονομίας της Ακαδημίας Επιστημών της Σοβιετικής Ένωσης (Ρωσική Ακαδημία Επιστημών από το 1991), που εργάστηκε στη βάση παρατηρήσεων του Ινστιτούτου στο Κριμαϊκό Αστροφυσικό Αστεροσκοπείο (CrAO), στο Ινστουάν της Κριμαίας. Το 1998 προήχθη σε ανώτερο επιστημονικό συνεργάτη στο CrAO. Το Μικρό Πλανητικό Κέντρο (MPC) της αποδίδει την ανακάλυψη 267 αριθμημένων μικρών πλανητών (αστεροειδών). Αυτές οι ανακαλύψεις έγιναν στο CrAO μεταξύ 1966 και 1992. Αρκετές από αυτές τις ανακαλύψεις τις έκανε σε συνεργασία με τον σύζυγό της και με την Ταμάρα Σμιρνόβα.

Πήραν το όνομά της
------------------

Ο αστεροειδής **2325 Τσερνίχ** ανακαλύφθηκε το 1979 από τον Τσέχο αστρονόμο Αντονίν Μρκος και ονομάστηκε έτσι προς τιμή της Λ. Τσερνίχ και του συζύγου της.

Ανακαλύψεις
-----------

Δύο αξιοσημείωτες ανακαλύψεις της είναι οι αστεροειδείς 2127 Τάνια και 2212 Ήφαιστος.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.mao.kiev.ua/index.php/ua/forum/info/587-skonchalas-l-i-chernykh. Ανακτήθηκε στις 1  Οκτωβρίου 2017.

  



|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Αστρονομία
 |

 |
Η **Καμράν Αζίζ** (1922 - 7 Μαρτίου 2017) ήταν Κύπρια μουσικός και φαρμακοποιός. Ήταν η πρώτη γυναίκα συνθέτης και η πρώτη γυναίκα φαρμακοποιός στην τουρκοκυπριακή κοινωνία. Συνείσφερε σημαντικά στην τουρκοκυπριακή λαϊκή μουσική στο βαθμό που αυτό το είδος ξεκίνησε και εξελίχθηκε στην σημερινή μορφή και υπό την σημερινή έννοια. Επίσης ήταν μια από τις πρώτες γυναίκες μουσικούς που έπαιξαν σε δημόσιο χώρο και πρωτοστάτησε στην διδασκαλία της δυτικής μουσικής μέσω του παιχνιδιού μαζί με την συνάδελφό της Ζαλέ Ντερβίς.

Βιογραφία
---------

Η Αζίζ γεννήθηκε το 1922 και ήταν η κόρη του Μεχμέτ Αζίζ, γιατρού γνωστού για την εξάλειψη της ελονοσίας στην Κύπρο. Η μεγαλύτερη αδερφή της, Τουρκάν Αζίζ, ήταν η πρώτη γυναίκα νοσοκόμα στην Κύπρο. Ξεκίνησε την μουσική της εκπαίδευση σε ηλικία 8 ετών με μαθήματα πιάνου. Αποφοίτησε από την Αμερικανική Ακαδημία της Λευκωσίας.

Σπούδασε φαρμακολογία μέσω ενός προγράμματος της κυπριακής κυβέρνησης, από όπου αποφοίτησε το 1994, και έγινε η πρώτη γυναίκα φαρμακοποιός μαζί με την Αϊσέ Ντανά.

Μουσική καριέρα
---------------

Η Αζίζ ξεκίνησε το 1945 να μεταδίδει μουσικές εκπομπές στο Βρετανικό Στρατιωτικό Ραδιόφωνο. Την ίδια χρονιά ξεκίνησε να μεταφράζει κλασικά έργα στην τουρκική γλώσσα ενώ την επόμενη χρονιά ξεκίνησαν οι επίσημες μεταφράσεις κλασικών έργων στην Τουρκία. Ίδρυσε ένα μουσικό σύνολο που λεγόταν Kâmran Aziz ve Arkadaşları ("Η Καμράν Αζίζ και οι φίλοι") το 1950. Αυτό το μουσικό σύνολο ξεκίνησε με εμφανίσεις στο ραδιόφωνο και αργότερα στην τηλεόραση μέχρι το 1963. Ερμήνευε δημοφιλή τραγούδια και μεταφράσεις στα τουρκικά έργων της όπερας αλλά και συνθετών όπως ο Σούμπερτ. Οι εν λόγω μεταφράσεις έγιναν κυρίως από την ίδια την Αζίζ και την συνάδελφό της Ζαλέ Ντερβίς. Κατ'αυτόν τον τρόπο αναμορφώθηκε η μουσική της τουρκοκυπριακής κοινωνίας και διαδόθηκαν τα μουσικά σύνολα. Η Αζίζ και η Ντερβίς συνέθεσαν επίσης μουσική για τάνγκο και βαλς. Παρά το γεγονός ότι η πλειονότητα των συνθέσεών της δεν ήταν φολκλορικού χαρακτήρα, μερικά από τα τραγούδια της ήταν εμπνευσμένα από την κυπριακή λαϊκή μουσική. Αυτά τα τραγούδια αποδείχθηκαν ιδιαίτερα δημοφιλή και σήμερα παρουσιάζονται ως μέρος της τουρκοκυπριακής λαϊκής μουσικής.

Ο ρόλος της στην τουρκοκυπριακή λαϊκή παράδοση οδήγησε την Επιτροπή Πολιτισμού της Κυπριακής Δημοκρατίας να της απονείμει ειδικό βραβείο.

Θάνατος
-------

Η Αζίζ νοσηλεύτηκε με πνευμονικές επιπλοκές το 2017 και παρέμεινε στο κρατικό νοσοκομείο δρ. Μπουρχάν Ναλμπάντογλου στην βόρεια Λευκωσία για έναν μήνα. Πέθανε στις 7 Μαρτίου 2017 σε ηλικία 95 ετών, μια μέρα μετά την αναχώρησή της από το νοσοκομείο. Η κηδεία της πραγματοποιήθηκε στο τζαμί του Ισμαήλ Σαφά και τάφηκε στην Λευκωσία. Ο τουρκοκύπριος πρόεδρος Μουσταφά Ακιντζί και ο πρωθυπουργός Χουσεΐν Οζγκιουργκούν εξέδωσαν συλλυπητήρια μηνύματα για τον θάνατό της.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 24  Ιουνίου 2019.