recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Ιωάννης Αθαλάριχος** Αταλαλίχος, Αθαλαρίκος, και Αταλάριχ ( Ἰωάννης Ἀθαλάριχος), ήταν Βυζαντινός πρίγκιπας και σφετεριστής του βυζαντινού θρόνου. Ήταν νόθος γιος του βυζαντινού αυτοκράτορα Ηρακλείου και άγνωστης γυναίκας. Το 637, έλαβε μέρος σε μια συνωμοσία για την ανατροπή του Ηρακλείου και την κατάληψη του θρόνου. Το όνομά του, Αθαλάριχος, είναι Γοτθικό, ίσως από τη μητέρα του, προέρχεται από το Αθάλα (από την πρωτογερμανική λέξη \**aþalą* που σημαίνει «ευγενής») και τον πλούτο (από το \**reiks* που σημαίνει «κυβερνήτης»).

Ο Αθαλάριχος εμφανίζεται για πρώτη φορά το 622, όταν στάλθηκε, μαζί με τον ανιψιό του Ηράκλειου Στεφάνο και τον Ιωάννη, τον νόθο γιο του πατριλαρχη Βόνου, ως όμηρος των Αβάρων για να συνάψουν ειρηνευτική συμφωνία.

Το 635 ή το 637 μερικοί Αρμένιοι ευγενείς, που την εποχή εκείνη είχαν μεγάλη επιρροή στην Κωνσταντινούπολη, θεώρησαν ότι τα συμφέροντά τους θα εξυπηρετούταν καλύτερα από έναν νέο Αυτοκράτορα. Ο υποψήφιος για αντικατάσταση του Ηράκλειου ήταν ο Αθαλάριχος. Συμμετείχαν επίσης ο Varaztirots II Bagratuni κουροπαλάτης, γιος του Σαμπάτ Μπαγκρατούνι· ο Δαυίδ Σαχαρούνι, εξάδελφος του Αθαλάριχου· και ο ανιψιός του Ηρακλείου, ο μάγιστρος Θεόδωρος. Το σχέδιο της συνωμοσίας ήταν ο Αυτοκράτορας να αναγκαστεί να εγκαταλείψει τον θρόνο.

Το σχέδιο όμως δεν εκτελέστηκε ποτέ, καθώς ένας πληροφοριοδότης των συνωμοτών το αποκάλυψε στον Ηράκλειο. Μόλις ο Ηράκλειος επιβεβαίωσε την ιστορία, διέταξε τη σύλληψη όλων των εμπλεκομένων. Οι σύμβουλοί του τού συνέστησαν να εκτελεστούν, αλλά ο Ηράκλειος τους τιμώρησε τον κάθε συνωμότη με ακρωτηριασμό της μύτης και των χεριών. Επιπλέον ο Αθαλάριχος εξορίστηκε στην νήσο Πρίγκιπο, ένα από τα Πριγκιποννήσια.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Kaegi 2003, p. 120.
2. 1 2  Charanis 1959, σελ. 34
3. 1 2  Sebeos; Translated from Old Armenian by Robert Bedrosian. «Sebeos History:A History of Heraclius». History Workshop. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Δεκεμβρίου 2008. Ανακτήθηκε στις 22 Οκτωβρίου 2009. Chapter 29
4. ↑  Martindale, Jones & Morris (1992), p. 706
5. ↑  Martindale, Jones & Morris (1992), pp. 706, 1282–1285, 1363–1364
6. 1 2  Nicephorus, ed. Mango (1990), p. 73

Πηγές
-----

* Charanis, Peter (1959), «Ethnic Changes in the Byzantine Empire in the Seventh Century», *Dumbarton Oaks Papers* (Trustees for Harvard University) **13** (1): 23–44, ISSN 0070-7546
* Kaegi, Walter Emil, *Heraclius: emperor of Byzantium* (2003 έκδοση), Cambridge University Press, ISBN 0-521-81459-6
* Nikephoros, Patriarch of Constantinople: Short History (1990 έκδοση), Dumbarton Oaks, 1990, ISBN 0-88402-184-X
* Martindale, John R.; Jones, A.H.M.; Morris, John (1992), *The Prosopography of the Later Roman Empire - Volume III, AD 527–641*, Cambridge University Press, ISBN 0-521-20160-8
Η **Ιστορία των Εβραίων στο Μοναστήρι** ξεκίνησε πριν διακόσια χρόνια.

Η επαρχία Μοναστηρίου ήταν ένα βιλαέτι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, που δημιουργήθηκε το 1864 και περιείχε εδάφη της σημερινής Αλβανίας, Ελλάδας και Βόρειας Μακεδονίας.

Στις 11 Μαρτίου 1943, η εβραϊκή κοινότητα του Μοναστηρίου, που θεωρούνταν ιστορικά η μεγαλύτερη σε πληθυσμό εβραϊκή κοινότητα στην Βόρεια Μακεδονία, εξορίστηκε. Οι Εβραίοι, που κατάγονταν από την πόλη που ήταν γνωστή από το 1913 ως Μπίτολα, συνεχίζουν να την αποκαλούν με το όνομα που έφερε καθ'βόλη την διάρκεια των αιώνων της οθωμανικής κατοχής: Μοναστήρι.

Από το 1941 μέχρι το 1944, η Βουλγαρία, σε συμμαχία με την ναζιστική Γερμανία, κατέλαβε την γιουγκοσλαβική επαρχία της Μακεδονίας. Στις 11 Μαρτίου 1943, σε συνεργασία με τους Γερμανούς, οι Βούλγαροι αξιωματικοί του στρατού και της αστυνομίας συνέλαβαν 3.276 άνδρες, γυναίκες και παιδιά από το Μοναστήρι, τους εξόρισαν σε εδάφη, που ήταν υπό γερμανικό έλεγχο, και τους έθεσαν υπό την επιτήρηση των Γερμανών αξιωματικών. Οι Γερμανοί οδήγησαν τον εβραϊκό πληθυσμό του Μοναστηρίου και των περιχώρων στον θάνατο στο Στρατόπεδο εξόντωσης Τρεμπλίνκα ως μέρος του σχεδίου τους να θανατώσουν όλους τους Εβραίους, που διέμεναν σε ευρωπαϊκό έδαφος.

Εβραϊκό κοιμητήριο στο Μοναστήρι

Σημειώσεις
----------

*Στο άρθρο έχει ενσωματωθεί κείμενο από το Μουσείο Ολοκαυτώματος των ΗΠΑ με άδεια GFDL.*

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ιστορία των Εβραίων στο Μοναστήρι** |

* Monastir: The Story of a Sephardic Community in Macedonia
* The Holocaust in Macedonia: Deportation of Monastir Jewry
* Tower of Faces: The Jewish Community of Monastir, Macedonia
* Jewish Community of Monastir: A Community in Flux
* Genealogical listing of Jews from Monastir who migrated to the United States and settled, mostly in Indianapolis, IN.
* The Jews Community of Monastir (Bitola) Macedonia - A full history of the departed community Αρχειοθετήθηκε 2020-12-05 στο Wayback Machine.
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Κερί.
*Νεαρός Άνδρας με ένα Κερί*, πίνακας του Μισέλ Γκομπά, 1681.
Κηροκόπτης
Κηροσβέστης.
**Κερί** ονομάζουμε το αντικείμενο που αποτελείται από φιτίλι τοποθετημένο μέσα σε κερί ή άλλη εύφλεκτη ουσία. Παρέχει φως, και σε κάποιες περιπτώσεις, άρωμα. Μπορεί επίσης να παρέχει θερμότητα ή να χρησιμοποιείται για την μέτρηση του χρόνου. Ο κατασκευαστής κεριών είναι γνωστός ως κηροποιός.

Για την καύση ενός κεριού μια πηγή θερμότητας (συχνά μια γυμνή φλόγα) χρησιμοποιείται για να ανάψει το φιτίλι του κεριού, το οποίο κατόπιν λιώνει και εξατμίζει μια μικρή ποσότητα καυσίμου (το περιβάλλον κερί). Μόλις εξατμιστεί, το καύσιμο συνδυάζεται με το ατμοσφαιρικό οξυγόνο και αναφλέγεται, σχηματίζοντας μια σταθερή φλόγα. Η φλόγα αυτή παρέχει επαρκή θερμότητα για να διατηρεί το κερί αναμμένο, μέσω μία αυτοσυντηρούμενης αλυσίδας γεγονότων: η θερμότητα της φλόγας λιώνει το πάνω μέρος της μάζας του στερεού καυσίμου, έπειτα το λιωμένο καύσιμο διαποτίζει το φιτίλι και κινείται στο πάνω μέρος του μέσω τριχοειδούς δράσης, και τέλος το καύσιμο εξατμίζεται και καίγεται μέσα στην φλόγα του κεριού.

Καθώς η μάζα του στερεού καυσίμου λιώνει και καταναλώνεται, το κερί κονταίνει. Μέρη του φιτιλιού, τα οποία δεν παράγουν εξατμισμένο καύσιμο, καταναλώνονται από την φλόγα. Η καύση του φιτιλιού περιορίζει το εκτεθειμένο μήκος του, διατηρώντας έτσι μία διαρκή θερμοκρασία καύσης και έναν διαρκή ρυθμό κατανάλωσης του καυσίμου. Μερικά φιτίλια χρειάζονται συχνό κόψιμο με ψαλίδι ή ειδικό κόφτη φιτιλιών, συνήθως σε μήκος 0,7 εκατοστών, ώστε να παρέχουν πιο αργή, σταθερή καύση και ώστε να αποφεύγεται η δημιουργία καπνού.

Στις παλαιότερες εποχές, το φιτίλι χρειαζόταν συχνό κόψιμο. Ειδικά εργαλεία, ψαλίδια κεριών γνωστά ως κηροκόπτες, παράγονταν για αυτόν τον σκοπό στον 20ο αιώνα, και συχνά συνδυάζονταν με έναν κηροσβέστη, σε ένα και μοναδικό εργαλείο. Στα μοντέρνα κεριά, το φιτίλι είναι κατασκευασμένο ώστε να κάμπτεται καθώς καίγεται. Αυτό εξασφαλίζει ότι το άκρο του φιτιλιού οξυγονώνεται και κατόπιν καίγεται από την φλόγα, δημιουργώντας έτσι ένα αυτοκαταναλούμενο φιτίλι, και εξαφανίζοντας την ανάγκη για την χρήση του προαναφερθέντος εργαλείου και την διαρκή επιμέλεια του κεριού.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85019571
* GND: 4030375-5
* BNF: cb11966814f (data)
* NDL: 00569770
* BNE: XX528905

 |

 |
Ο **Ιωάννης Αβέρωφ** (Αθήνα, 29 Δεκεμβρίου 1944) είναι Έλληνας οικονομολόγος και πολιτικός. Από το 1978 ως το 1986 υπηρέτησε ως δήμαρχος Μετσόβου.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Είναι γιος του Μιχαήλ Αβέρωφ και της Μαρίας Παπαστράτου. Από την πλευρά του πατέρα του κατάγεται από την οικογένεια Αβέρωφ ενώ από την πλευρά της μητέρας του από την οικογένεια Παπαστράτου. Θείος του ήταν ο Ευάγγελος Αβέρωφ - Τοσίτσας και παππούς του ο Ιωάννης Παπαστράτος. Σπούδασε οικονομικά στην ΑΣΟΕΕ και εργάστηκε  στην καπνοβιομηχανία "Παπαστράτος". Είναι πρόεδρος  και ιδρυτής του Ιδρύματος *Εγνατία Ηπείρου*. Είναι παντρεμένος και έχει τρία παιδιά.

Πολιτική σταδιοδρομία
---------------------

Ασχολήθηκε με την πολιτική εκλεγόμενος δήμαρχος του Μετσόβου.  Το 1986 έθεσε υποψηφιότητα για δήμαρχος Αθηναίων υποστηριζόμενος από την Δημοκρατική Ανανέωση. Ο συνδυασμός που ηγήθηκε έλαβε 6.102 ψήφους και ποσοστό 1,49%, χωρίς να εξασφαλίσει έδρα στο Δημοτικό Συμβούλιο. Στις τρεις διαδοχικές εκλογικές αναμετρήσεις του 1989 – 1990, εξελέγη και τις τρεις βουλευτής με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας  στην εκλογική περιφέρεια Ιωαννίνων, λαμβάνοντας αντίστοιχα 9.883, 11.780 και 11.362 σταυρούς προτίμησης. Στις Ευρωεκλογές του 1999 εξελέγη ευρωβουλευτής με τη Νέα Δημοκρατία, έχοντας τοποθετηθεί στην ένατη θέση του ψηφοδελτίου του κόμματος. υπηρέτησε ως ευρωβουλευτής μέχρι το 2004.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Βουλή των Ελλήνων. a6851439-c82a-4e4a-a271-d03cbe4216c4. Ανακτήθηκε στις 23  Απριλίου 2022.
2. ↑  www.europarl.europa.eu/meps/en/4484.
3. ↑  Βιογραφικά στοιχεία[*νεκρός σύνδεσμος*]
4. 1 2 3  Βιογραφικό Αβέρωφ, από την ιστοσελίδα hri.org
5. ↑  Κοινοβουλευτική θητεία, από την ιστοσελίδα της Βουλής των Ελλήνων
Ο **Κώστας Παπάζογλου** είναι Έλληνας προπονητής καλαθοσφαίρισης, γεννημένος στην Θεσσαλονίκη στις 18 Μαρτίου 1984. Είναι πτυχιούχος του ΤΕΦΑΑ ΑΠΘ από το 2005 με ειδικότητα στην προπονητική καλαθοσφαίρισης.

Καριέρα
-------

Ο Κώστας Παπάζογλου ξεκίνησε από πολύ νέος την προπονητική του καριέρα. Μόλις σε ηλικία 22 χρονών διετέλεσε μέλος του τεχνικού τιμ του Α.Π.Σ. Μακεδονικός Νεάπολης στην Α1 Εθνική κατηγορία.

Αργότερα, μετά την αποχώρηση του Κώστα Φλεβαράκη από τον Α.Π.Σ. Μακεδονικός Νεάπολης συνέχισε την καριέρα του στη πολωνική Πολπακ όντας ο άμεσος συνεργάτης του Κώστα Φλεβαράκη στον νέο του σταθμό και κατακτώντας μια θέση στα πλέι οφ της πολωνικής λίγκας.

Η συνεργασία με τον Φλεβαράκη συνέχισε και το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς, αυτή τη φορά στην Εθνική ομάδα της Σουηδίας στην οποία ήταν υπεύθυνος σκαουτ για 2 χρόνια.

Στα τέλη του 2007 ακολουθεί τον Φλεβαράκη στον ΠΑΟΚ όπου και παραμένει μέχρι τα τέλη Απριλίου συμβάλλοντας στη προσπάθεια του ΠΑΟΚ να παραμείνει στην Α1 Εθνική κατηγορία.

Τα επόμενο καλοκαίρι είναι και πάλι ο άμεσος συνεργάτης του Φλεβαράκη στην ΑΕΚ όπου και βρίσκεται για τα επόμενα 2 χρόνια μέχρι το 2010.

Η επόμενη διετία θα τον βρει και πάλι στο πρωτάθλημα της Α1 Εθνική κατηγορίας και στον Ηλυσιακό.

Αμέσως μετά βείσκεται στην BEKO BBL και την New Yorker Phantoms Braunschweig όπου κάθεται για 1 χρόνο μέχρι το καλοκαίρι του 2013.

Από το καλοκαίρι του 2013 βρίσκεται στα Τρίκαλα BC όπου τον Απρίλιο του 2015 αναλαμβάνει την ομάδα και γίνεται σε ηλικία 31 ετών ο 3ος μικρότερος πρώτος προπονητής στην ιστορία της Α1 Εθνική κατηγορίας, ο μικρότερος μάλιστα μετά τη περίοδο 1999-2000.

Πηγές
-----

* Αρχειοθετήθηκε 2020-07-20 στο Wayback Machine.
* 
* 
* 
* Αρχειοθετήθηκε 2016-04-09 στο Wayback Machine.
* Αρχειοθετήθηκε 2016-01-12 στο Wayback Machine.
* 
* 
* 
* 
*
Ο **Ιωάννης Γιουρούκος** (1796-1869) ήταν αγωνιστής της επανάστασης του 1821 από την Κορινθία, πληρεξούσιος στην  Ε’ Εθνοσυνέλευση του 1832 και στην εν Αθήναις Β΄ Εθνική των Ελλήνων Συνέλευση του 1862..

Υπογραφή Ιωάννου Γιουρούκου
Πολέμησε μαζί με τον αδελφό του Φίλη (Τριαντάφυλλο) ως επικεφαλής των συμπολιτών του σε πολλές μάχες της Πελοποννήσου (Τριπολιτσά, Δερβενάκια, Αγιονόρι, Ακροκόρινθος και στη μάχη της Καυκαριάς στις 26-27 Αυγούστου 1827) καθώς και σε όλες της μάχες της ιδιαίτερης του πατρίδας της Κορινθίας.
Με τον Γεώργιο Καραϊσκάκη συμμετείχε στην  μάχη της Αττικής εκεί όπου με περίσσια παλληκαριά κράτησε ολόκληρο οχύρωμα και τραυματίστηκε στο στήθος.
Στην συνέχεια ακολούθησε, πάντα μαζί με τον αδερφό του, τον Στρατάρχη Δημήτριο Υψηλάντη στους αγώνες για την απελευθέρωση της Στερεάς Ελλάδας όπου « άφησαν μνήμην ως παλικάρια» όπως διηγείται ο Φωτάκος.
Κατά την συγκρότηση των Χιλιαρχιών επί κυβερνήτη Ιωάννου Καποδίστρια έγινε Πεντακοσίαρχος, ο δε αδελφός του Φίλης Εκατόνταρχος στην Χιλιαρχία του Χριστόδουλου Χατζηπέτρου. 

Μετά την απελευθέρωση παρέμεινε στην Ενεργή Φάλαγγα ως Ταγματάρχης του ελληνικού στρατού.
Στην κηδεία του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη έφερε την τιμή να προπορεύεται μαζί με άλλους δύο ταγματάρχες, τους Δημήτριο Σκυλοδήμο και Δημήτριο Πετροπουλάκη, φέροντες τα παράσημα του γέρου σε μεταξωτά μαξιλάρια.
Το 1832 έλαβε μέρος στην εν Ναυπλίω  Ε’ Εθνοσυνέλευση  και το 1862 στην εν Αθήναις Β΄ Εθνική των Ελλήνων Συνέλευση.

Προήχθη έως του βαθμού του Συνταγματάρχη και απεβίωσε στην Κόρινθο στις 10 Ιανουαρίου 1869.

Βιβλιογραφία
------------

1. ↑   Γιουρούκος, Σωτηρίου Κασσανού
2. ↑  ΓΑΚ Υπουργείο Πολέμου 1828-1830
3. ↑  Μεγάλη Στρατιωτική και Ναυτική Εγκυκλοπαίδεια εκδόσεις ΓΕΣ
4. ↑  Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια Δρανδάκη
5. ↑  Λεξικό της Ελληνικής Επαναστάσεως του 1821, Χρήστου Α Στασινόπουλου
6. ↑  Φωτάκου, Πελοποννήσιοι Αγωνιστές του 1821
7. ↑  Γραμματεία Στρατιωτικών φακ. 193
8. ↑  Εφημερίς, Η Ταχύπτερος Φήμη, έτος Ζ΄, αρ.275
9. ↑  Αρχεία Εθνικής Παλιγγενεσίας Τόμος 5, σελίς 3
10. ↑  Μητρώο πληρεξουσίων, γερουσιαστών και βουλευτών 1822-1935, Αθήνα 1986, Βουλή των Ελλήνων, σελίς 73
11. ↑  Εφημερίς Αλήθεια, 17 Φεβρουαρίου 1869
Ο **Ιωάννης Γιαννόπουλος** (1895 - 16 Σεπτεμβρίου 1972) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, που διετέλεσε 11 φορές βουλευτής Ηλείας.

Γεννήθηκε στον Πύργο και σπούδασε νομικά στην Αθήνα. Συμπλήρωσε τις σπουδές του στα πανεπιστήμια της Λειψίας, της Χαϊδελβέργης, του Φράιμπουργκ και του Μονάχου. Είχε χρηματίσει πρόεδρος του δικηγορικού συλλόγου ενώ ο αδερφός του, ο Βασίλης Γιαννόπουλος, ήταν πρόεδρος του εμπορικού επιμελητηρίου. Το 1925 πραγματοποιήθηκε απόπειρα δολοφονίας εναντίον του από τον δημοσιογράφο Αγγελόπουλο. 

Το 1926 εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Ηλείας με το Κόμμα Ελευθεροφρόνων. Επίσης επανεξελέγη βουλευτής το 1932 και το 1936 με το ίδιο κόμμα, το 1946 με την Ηνωμένη Παράταξη Εθνικοφρόνων και με το Κόμμα Εθνικών Φιλελευθέρων, το 1950 με το Κόμμα Γεωργίου Παπανδρέου, το 1956 και το 1958 με το Κόμμα Φιλελευθέρων, το 1961, το 1963 και το 1964 με την Ένωση Κέντρου. Το 1951 διορίστηκε υπουργός Μεταφορών και Δικαιοσύνης, το 1963 και το 1965 υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου, ενώ είχε χρηματίσει υφυπουργός οικονομικών τη χρονιά 1950. Εξέδωσε την μελέτη *Αστική οικονομία και σοσιαλισμός* (1939) και μετέφρασε το έργο του Καρόλου Ντήλ *περί σοσιαλισμού, κομμουνισμού και αναρχισμού* (1923).

Απεβίωσε το Σεπτέμβριο του 1972 και κηδεύτηκε στον Πύργο. Με τη διαθήκη του δώρισε το πατρικό του σπίτι στο νοσοκομείο Πύργου.

Πηγές
-----

1. 1 2  Εγκυκλοπαίδεια Παπυρος Λαρους Μπριταννικα, Αθήνα, τόμος 17, σελίδα 246
2. ↑  Κηδεύθηκε ο Ι. Γιαννόπουλος, Τα Νέα, 18/9/1972, σελ. 16
Η **πριγκίπισσα Καρλόττα**, γαλλ.: *Charlotte-Marie Clotilde de La Trémoille*, (20 Νοεμβρίου 1892 – 27 Οκτωβρίου 1971) από τον Οίκο ντε Λα Τρεμουάλ, ήταν 12η δούκισσα τού Τουάρ (Thouars), 11η δούκισσα τού Λα Τρεμουάλ, 14η πριγκίπισσα τού Τάραντα, 18η πριγκίπισσα τού Ταλμόν και 18η κόμισσα τού Λαβάλ. Ήταν Γαλλίδα ευγενής και κόρη τού πρίγκιπα Λουδοβίκου-Καρόλου και της συζύγου του, Ελέν-Μαρί-Λεονί Πιλέ-Βιλ.

Οικογένεια
----------

Στις 13 Απριλίου 1910, παντρεύτηκε τον πρίγκιπα Ερρίκο-Φλοράν Λαμοράλ τού Λιν (Ligne). Είχαν έναν γιο, τον πρίγκιπα Ιωάννη-Κάρολο Λαμοράλ τού Λιν.  Μετά το τέλος τού μικρότερου αδελφού της Καρλόττας, τού Λουδοβίκου-Ιωάννη-Μαρία ντε Λα Τρεμουάλ, διαδέχθηκε τους τίτλους και τις πιθανές αξιώσεις του στο βασίλειο της Ιερουσαλήμ.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. 1 2  www.genealogics.org/getperson.php?personID=I00012822&tree=LEO.
2. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
3. ↑  Almanach de Gotha, *La Trémoïlle*. Justus Perthes, 1944, p.463. French.
4. 1 2  *Genealogishes Handbuch des Adels: Furstliche Hauser Band XIV*. Limburg an der Lahn, Germany: C.A. Starke Verlag. 1991. σελίδες 495, 498–499. ISBN 3-7980-0700-4. *Genealogishes Handbuch des Adels: Furstliche Hauser Band XIV*. Limburg an der Lahn, Germany: C.A. Starke Verlag. 1991. pp. 495, 498–499. ISBN 3-7980-0700-4.
Η **Θεοδώρα Άννα Δούκαινα Σέλβο**, δόγισσα της Βενετίας μέσω του γάμου της με τον Ντομένικο Σέλβο ήταν κόρη του Βυζαντινού αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Ι΄ Δούκα και της δεύτερης συζύγου του Ευδοκίας Μακρεμβολίτισσας.

Δόγισσα της Βενετίας
--------------------

Η Θεοδώρα παντρεύτηκε τον Ντομένικο Σέλβο στην Κωνσταντινούπολη (1075) με αυτοκρατορική μεγαλοπρέπεια, την έστεψε ο ίδιος ο αδελφός της Μιχαήλ Ζ΄ Δούκας. Όταν επέστρεψε στην Δημοκρατία της Βενετίας πήρε μαζί της μια μεγάλη Ελληνική συνοδεία και έγινε μισητή για την υπεροψία και την υπερηφάνεια της, χρησιμοποιούσε όπως είχε μάθει από την πατρίδα της πιρούνια, κύπελλα και χαρτοπετσέτες. Η δόγισσα πέθανε από μια περίεργη ασθένεια που ο λαός της Βενετίας την απέδωσε σε *"Θεία τιμωρία"* για τον τρόπο που ζούσε.

Αμφισβητούμενες μαρτυρίες
-------------------------

Ο καρδινάλιος επίσκοπος της Όστια Πίτερ Ντέμιαν έγραψε χαρακτηριστικά : *"Το σώμα της δόγισσας σάπισε από την υπερβολική καλοπέραση"*. Δεν είναι βέβαιο πόσο αξιοπιστία έχει η φράση επειδή ο γάμος έγινε το 1075 και ο Πίτερ Ντέμιαν είχε πεθάνει από το 1072. Μια παρόμοια ιστορία έχει γράψει για τον γάμο ανάμεσα στον Τζιοβάννι Ορσεόλο μεγαλύτερο γιο του Δόγη της Βενετίας Πιέτρο Β΄ Ορσεόλο και την Μαρία Αργυροπουλίνα ανιψιά των Βυζαντινών αυτοκρατόρων Βασιλείου του Βουλγαροκτόνου και Κωνσταντίνου Η΄. Ο γάμος έγινε στην Κωνσταντινούπολη (1005) αλλά πέθαναν και οι δυο από επιδημία πανώλης δυο χρόνια αργότερα όταν επέστρεψαν στην Βενετία (1007). Ο Πίτερ Ντέμιαν γεννήθηκε την τελευταία δεκαετία πριν του 1007 οπότε σε κάθε περίπτωση θεωρείται αδύνατο να το έγραψε.

Παραπομπές
----------

1. ↑  p15021.htm#i150208. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
2. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
3. ↑  Henisch pg. 185–186

Πηγές
-----

* Henisch, Bridget Ann (1976), Fast and Feast: Food in Medieval Society ISBN 0-271-01230-7
* Staley, Edgcumbe (c1910), The Dogaressas of Venice
* Bober, Phyllis Pray. Art, Culture, and Cuisine: Ancient and Medieval Gastronomy. University of Chicago Press, 1999.
* Buck, John Henry. Old Plate, Its Makers & Marks: Its Makers and Marks. Gorham Manufacturing Company, 1903. Google Books: Original from Harvard University. Digitized Jun 22, 2007.
* Hodgson, Francis Cotterell. The Early History of Venice: From the Foundation to the Conquest of Constantinople, A.D. 1204. G. Allen, 1901. Google Books: Original from the New York Public Library. Digitized Sep 11, 2007
* Nicol, Donald MacGillivray. Byzantium and Venice: A Study in Diplomatic and Cultural Relations. Cambridge University Press, 1992.
Η **Κίσκα** (τουρκ. Kiske, η αρχαία Κισκισσός), βρίσκεται 67 χλμ. νοτιοανατολικά της Καισάρειας και 36,5 χλμ. βορειοανατολικά του Βαρασού στην κοιλάδα του Ταχταλί Μεζάρ-ντερέ, αριστερού παραπόταμου του Ζαμάντη. Οι κάτοικοί του το 1924 ήταν Έλληνες ελληνόφωνοι (71 οικογένειες – 314 άτομα) και Τούρκοι (100 άτομα περίπου). Διοικητικά ήταν μουδουρλίκι και υπαγόταν στο καϊμακαμλίκι του Φέκε, στο μουτεσαριφλίκι του Κοζάν και στο βαλελίκι των Αδάνων ενώ εκκλησιαστικά ανήκε στην μητρόπολη της Καισάρειας. 

Οι κάτοικοί της ασχολούνταν κυρίως με την γεωργία, την κτηνοτροφία και την υλοτομία γιατί η περιοχή είχε πολλά πευκοδάση. Παλαιότερα οι κάτοικοι ήταν μεταλλωρύχοι και απασχολούνταν μέχρι τα μέσα περίπου του 19ου αιώνα στου «παχουροῦ τό μαντένι» (ή «Παχίρ ὀλντού», ορυχείο χαλκού) που βρίσκονταν νότια του χωριού. 

Ο Αναστάσιος Λεβίδης γράφει: «Ἡ ἀρχαία Κισκισσός, τανῦν καλεῖται Κίσκε καί κεῖται Ν.Α. τῆς Καισαρείας ἀπέχουσα αὐτῆς λεύγας δέκα καί ὀκτώ, ἦν δέ πόλις λίαν ἀρχαία, … Τόν αὐτόθι Καθολικόν Βυζαντινοῦ ρυθμοῦ περικαλλέστατον ναόν, τόν ἴσως ἐξ εἰδωλείου μεταβληθέντα καί φέροντα μάρμαρα καί λίθους κοινούς μετ’ ἐπιγραφῶν ἐν μέρει ὁ πανδαμάτωρ χρόνος, ἐν μέρει δέ οἱ καταδρομεῖς κατέστρεψαν. Οἱ δέ νῦν χριστιανοί κάτοικοι τούς θεμελίους λίθους ἐξορύξαντες ἔκτισαν σχολεῖον ἄνευ διδασκάλου Περί δέ τήν πόλιν ταύτην ἦν πλῆθος Μοναστηρίων, τεσσαράκοντα ναούς ἐπί τοῦ ἐπικειμένου λόφου ἠρίθμησα ὅλους Βυζαντινῆς ἐποχῆς μετά πελωρίων ἐξειργασμένων λίθων, οἰκήματα δέ τρωγλοδυτικά ἀρχαία καλούμενα ἀσκητάρια πολλά, καί ἐπί τοῦ πρός νότον λόφου Μοναστήριον ἕτερον, οὗ ὁ ναός ἦν σταυροειδῶς ἐκτισμένος, σώζονται δέ οἱ τοῖχοι αὐτοῦ μετά τριῶν πυλώνων καί τοῦ ἱεροῦ βήματος ρυθμοῦ Βυζαντινοῦ. Οἱ παλαιοί κάτοικοι τῆς πόλεως ταύτης δέν ἠδυνήθησαν νά ὑποφέρωσιν τάς ἀλλεπαλλήλους ἐφόδους τῶν πέριξ σκηνιτῶν καί διεσκορπίσθησαν, οἱ δέ νῦν ἦλθον ἐκ τῆς κώμης Αὐσάρ-κιόϊ διό καί ὁμιλοῦσι τήν ἑλληνικήν εἰ καί παρεφθαρμένως.» («Αἱ ἐν Μονολῖθοις Μοναί τῆς Καππαδοκίας καί Λυκαονίας», σελ. 102).

Πηγές
-----

* Αρχεία Κέντρου Μικρασιατικών Σπουδών.
* Ασβέστη Β. Μαρίας, «Ἐπαγγελματικές ἀσχολίες τῶν κατοίκων τῆς Καππαδοκίας», Επικαιρότητα, Αθήνα 1980.
* Κέντρο Μικρασιατικών Σπουδών, «Η ΕΞΟΔΟΣ. Τόμος Β΄. Μαρτυρίες ἀπό τίς ἐπαρχίες τῆς Κεντρικῆς καί Νότιας Μικρασίας», Αθήνα 1982.
* Λαμπρόπουλου Αναστ. Ευάγγελου, "Καππαδοκία - Φάρασα. Τα τραγούδια και οι χοροί των Φαράσων της Καππαδοκίας, μαζί με διάφορα λαογραφικά στοιχεία.", Μεσσήνη, Α΄ έκδοσις 1995, Δ΄ έκδοσις επαυξημένη 2005.
* Λεβίδου Μ. Αναστασίου, «Αἱ ἐν Μονολῖθοις Μοναί τῆς Καππαδοκίας καί Λυκαονίας», Κωνσταντινούπολη 1889.
Ο **Κωνσταντίνος Παλαιολόγος** ήταν βυζαντινής καταγωγής ευγενής του Παπικού κράτους και πρίγκιπας της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και Αυτοκράτορας των Ρωμαίων (1512-1543), τιτουλάριος εφόσον η αυτοκρατορία δεν υφίσταται.

Ήταν γιος του Ανδρέα Παλαιολόγου, τιτουλάριου βυζαντινού αυτοκράτορα και της Αικατερίνης, ή της δεύτερης γυναίκας του πατέρα του, βυζαντινής καταγωγής λαϊκή, είχε μία αδελφή την Μαρία. Ο Κωνσταντίνος που είχε γεννηθεί στην Ιταλία, πιθανότατα στην Ρώμη και στο Παπικό κράτος, υπηρέτησε ως στρατιωτικός στην προσωπική φρουρά του πάπα κι αργότερα, αναφέρεται από το 1508, έγινε και διοικητής της φρουράς. Πέθανε γύρω στο 1543, άγνωστο εάν παντρεύτηκε ή αν είχε απογόνους.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Cawley, Charles, Foundation for Medieval Genealogy, 2011 , ανακτήθηκε 26 Μαρτίου 2020
2. 1 2  Donald M. Nicol, The Immortal Emperor, Cambridge University Press, 1992, pp. 116. ISBN 0-521-41456-3.
Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη στις 26 Ιουλίου 1957. Αθλητικός παράγοντας στο επαγγελματικό μπάσκετ και ο πρώτος που δημιούργησε στην ελληνική Καλαθοσφαίριση την επαγγελματική θέση του Gen. Manager το 1986 στον ΑΡΗ Θεσσαλονίκης την εποχή του Νίκου Γκάλη και του Παναγιώτη Γιαννάκη.

Σπούδασε στη Νομική Σχολή Αθηνών απ όπου έλαβε το πτυχίο του (1975-1981) και πολύ αργότερα το 2014 το πτυχίο του Θεολόγου από την Θεολογική Σχολή Αθηνών (2011-2014). Είναι νυμφευμένος με τη Σοφία Πεσεξίδου κι έχουν 2 κόρες, την Αναστασία 1988 και την Αθηνά 1999. 

Μιλάει 5 γλώσσες εκτός της Ελληνικής, αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά. ιταλικά, τουρκικά.

Από το 1984 έως το 1990 εργάστηκε στον ΑΡΗ Θεσσαλονίκης συμμετέχοντας με προπονητή τον Γιάννη Ιωαννίδη στην κατάκτηση 6 Πρωταθλημάτων Ελλάδος, 5 Κυπέλλων Ελλάδος και 3 παρουσιών σε FIBA Final Fours (1988 Γάνδη Βελγίου, 1989 Μόναχο Γερμανίας και 1990 Σαραγόσσα Ισπανίας).

Το 1990 τον Σεπτέμβριο αποδέχεται πρόταση του ΠΑΝΙΩΝΙΟΥ Νέας Σμύρνης και υπογράφει για ένα χρόνο με την ομάδα των Αθηνών που είχε στις τάξεις της τον Φάνη Χριστοδούλου και στον πάγκο τον Βλάντο Τζούροβιτς. Στο τέλος της αγωνιστικής χρονιάς ο ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ είναι ο Κυπελλούχος Ελλάδος μοναδικός τίτλος στην 130 χρόνων ιστορία του Συλλόγου.

Τον Μάιος του 1991 ακολουθεί τον Γιάννη Ιωαννίδη στον ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ Πειραιώς τον οποίο και αναλαμβάνει οικονομικά ο επιχειρηματίας Σωκράτης Κόκκαλης και τον οργανώνει σε μορφή ΤΑΚ (Τμήμα Αμοιβομένων Καλαθοσφαιριστών). Ανασυγκροτεί σε οργάνωση και δομές τη θρυλική ομάδα μπάσκετ του Πειραιά παραμένοντας στη θέση του General Manager για μια πενταετία 1991-1996. Στο διάστημα αυτό ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ κατακτά υπό την καθοδήγηση του Γιάννη Ιωαννίδη 4 Πρωταθλήματα Ελλάδος, 2 Κύπελλα Ελλάδος και συμμετέχει σε δυό τελικούς ευρωπαικού πρωταθλήματος το 1994 στο Φάιναλ Φόρ του ΤΕΛ ΑΒΙΒ στο Ισραήλ και το 1995 στη Σαραγόσα της Ισπανίας.

Τον Μάιο του 1996 αποδέχεται πρόταση της Γιάννας Αγγελοπούλου- Δασκαλάκη Προέδρου της Επιτροπής Διεκδίκησης των Ολυμπιακών Αγώνων ΑΘΗΝΑ 2004 και αναλαμβάνει τη γενική Διεύθυνση του εγχειρήματος ανάληψης των Ολυμπιακών Αγώνων. Συντονίζει την όλη προσπάθεια η οποία στέφεται με μοναδική επιτυχία την 5η Σεπτεμβρίου 1997 στη Λωζάννη της Ελβετίας και η Αθήνα ανακηρύσσεται η πόλη που θα φιλοξενήσει τους Ολυμπιακούς Αγώνες το 2004.
Το 1998 ιδρύει εταιρεία αθλητικού Μάρκετινγκ στην Αθήνα μέρος της οποίας πουλάει στη διεθνούς φήμης αμερικάνικη εταιρεία Octagon και αναλαμβάνει την υλοποίηση των ολυμπιακών χορηγικών προγραμμάτων των Ολυμπιακών Χορηγών.

Από το 2005 επιδίδεται σε δικαστικούς αγώνες εναντίον συκοφαντικών δημοσιευμάτων της ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ και του Φίλιππα Συρίγου και δικαιώνεται σε όλες τις δικαστικές αποφάσεις. 

Επανήλθε στο Μπάσκετ τον Φεβρουάριο του 2018 αναλαμβάνοντας την εξαγορά του ΦΑΡΟΥ Κερατσινίου για λογαριασμό του Παντελή Μπούμπουρα. Εξασφάλισε τη μεταβίβαση του 90% των μετοχών, τη διάσωση της ομάδας στην Α1 κατηγορία και τη μεταφορά αυτής στη Λήμνο γενέτειρα του αγοραστή.

Τον Μάιο 2018 με το τέλος του Πρωταθλήματος απομακρύνθηκε από την ομάδα του ΦΑΡΟΥ μετά από έντονες πιέσεις του Γ. Βασιλακόπουλου στον ιδιοκτήτη της ομάδας.
Ο **Ιωάννης Καλλέργης** (29 Ιουλίου 1903 - 1976) ήταν Έλληνας διπλωμάτης.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ήταν γιος του Δημητρίου Καλλέργη και της Δανάης Αθηνογένη. Από την πλευρά του πατέρα του καταγόταν από την παλιά κρητική οικογένεια Καλλέργη και ήταν δισέγγονος του Δημητρίου Καλλέργη ενώ από την πλευρά της μητέρας του καταγόταν από την παλιά αθηναϊκή οικογένεια Αθηνογένη. Σπούδασε νομικά και πολιτικές επιστήμες στο Παρίσι

Το 1924 εισήλθε στο διπλωματικό σώμα. Υπηρέτησε με χρονολογική σειρά στο Βελιγράδι, το Λονδίνο, τους Άγιους Σαράντα, στη Βιέννη, στο Κάϊρο και εν συνεχεία ως γενικός πρόξενος στη Νέα Υόρκη. Το 1950 έγινε σύμβουλος της ελληνικής πρεσβείας στην Ουάσινγκτον και το 1954 πρέσβης της Ελλάδας στην Τουρκία (Άγκυρα). Το 1957 τοποθετήθηκε, ως διευθυντής, στην πολιτική διεύθυνση του υπουργείου εξωτερικών ενώ την περίοδο 1959 - 1965 διετέλεσε πρέσβης της Ελλάδας στην Οτάβα. Το 1959 προήχθη σε α΄ πληρεξούσιο υπουργό.

Αναφορές
--------

1. 1 2 3  Κύρου Αλέξης, *Όνειρα και Πραγματικότης, Χρόνια διπλωματικής ζωής (1923 - 1953)*, Αθήνα, σελ. 19
2. ↑  Καραγεώργος Δημήτρης, *Η διαδρομή του Ελληνικού Συναγερμού από την ίδρυσή του ως την αδρανοποίησή του, 1951-1956*, διδακτορική διατριβή ΕΚΠΑ, Αθήνα 2015, σελ. 710
3. ↑  Ιστορία ελληνικής πρεσβείας στον Καναδά, από την ιστοσελίδα της Ελληνικής πρεσβείας
**Καθαλάτωση** ονομάζεται το φαινόμενο της εναπόθεσης, υπό μορφή σκληρού φλοιού (κρούστας), στερεών ουσιών αλάτων και κυρίως, ανθρακικών, π.χ. ανθρακικού ασβεστίου, ανθρακικού μαγνησίου, ανθρακικού μαγγανίου, ή χλωριούχου νατρίου, χλωριούχου μαγγανίου, κ.ά. στα τοιχώματα δοχείων όπου βράζεται νερό, όπως π.χ. σε λέβητες, εξ ου και η ονομασία αυτής της κρούστας **λεβητόλιθος** (boiler scale). Όσο βαρύτερο (πλουσιότερο) σε άλατα είναι το νερό, τόσο μεγαλύτερη είναι και η καθαλάτωση. Η καθαλάτωση, εκτός του ότι επιφέρει μείωση της απόδοσης του λέβητα, είναι δυνατόν να προκαλέσει μέχρι και την έκρηξη αυτού.

Σημειώνεται ότι κατά τη συνεχή λειτουργία των λεβήτων παρουσιάζεται συνεχής αύξηση της πυκνότητας των αλάτων, εντός του υδροθαλάμου, και τούτο διότι με κάθε νέα ποσότητα νερού που εισέρχεται στο λέβητα, μετατρεπόμενο σε ατμό, τα άλατα που περιέχει παραμένουν στον υδροθάλαμο. Έτσι, κάθε νέα υδροδότηση, όπως συνέβαινε παλαιότερα στις σιδηροδρομικές ατμομηχανές, ή και όταν γίνεται προς συμπλήρωση νερού λόγω απωλειών στο τροφοδοτικό κύκλωμα του λέβητα, αυξάνεται συνεχώς η ποσότητα των αλάτων, καθιστώντας έτσι αφενός το νερό πυκνότερο εντός του υδροθαλάμου, και αφετέρου μεγαλύτερης έκτασης δημιουργίας λεβητολίθου.

Η αφαίρεση του λεβητολίθου, που τυγχάνει ιδιαίτερα δυσθερμαγωγό σώμα και που μπορεί άλλοτε να είναι σκληρός και άλλοτε πολτώδης, ανάλογα με την ποιότητα των αλάτων, καθίσταται πολύ δυσχερής. Για τον λόγο αυτό έχουν επινοηθεί πολλοί τρόποι παρεμπόδισης της δημιουργίας και για την αφαίρεσή του, μηχανικοί, χημικοί και ηλεκτρικοί. Σημαντικότεροι εξ αυτών θεωρούνται εκείνοι της πρόληψης της δημιουργίας λεβητολίθου που συνηθέστερα γίνεται ως προπαρασκευή του τροφοδοτικού νερού λεβήτων των μεγάλων εγκαταστάσεων ατμολεβήτων με συσκευές αφαλάτωσης. Γενικότερα, η προπαρασκευή αυτή αποτελεί ιδιαίτερο επιστημονικοτεχνικό κλάδο και απασχολεί κυρίως βιομηχανίες και εντεταλμένους στη συντήρηση ομοίων εγκαταστάσεων ή και συσκευών, π.χ. πλυντηρίων, θερμοσιφώνων, ηλιακών θερμοσιφώνων κ.λπ.

Άξια ιδιαίτερης μνείας, εξ όλων των μεθόδων είναι η ηλεκτρική μέθοδος όπου ο αρνητικός πόλος μικρής γεννήτριας συνεχούς ρεύματος συνδέεται με τα τοιχώματα του λέβητα, κλείνοντας το κύκλωμα με ένα βολτόμετρο, καλούμενη μέθοδος Stromlos. Άλλοι μέθοδοι είναι: η μέθοδος Alfloc, η μέθοδος TIA, η μέθοδος Porta κ.ά.

Πηγές
-----

* "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" τομ.ΙΓ΄, σελ.453.
* Ίδρυμα Ευγενίδου "Βιβλιοθήκη του τεχνικού", "Κινητήριες μηχανές" Αθήνα 1969, τομ.1ος, σελ.215.
Ο **Ιωάννης Καμύτζης** (άκμασε 1224/25) ήταν ανώτερος στρατιωτικός διοικητής της Αυτοκρατορίας της Νίκαιας, με τον βαθμό του *μεγάλου εταιρειάρχη*.

Η πρώιμη ζωή του είναι άγνωστη, αλλά ήταν μέλος της αξιοσημείωτης αριστοκρατικής φατρίας των Καμ[μ]ύτζηδων και συγγενής του Μανουήλ Καμμύτζη, ο οποίος υπηρέτησε ως *πρωτοστράτωρ* υπό τους Αυτοκράτορες της δυναστείας των Αγγέλων.   Αναφέρεται μόνο από τον Γεώργιο Ακροπολίτη περί το 1224, όταν οι κάτοικοι της Αδριανούπολης έστειλαν απεσταλμένους στη Νίκαια, καλώντας τον Ιωάννη Γ΄ Βατάτζη Ρωμαίο Αυτοκράτορα στη Νίκαια να τους απελευθερώσει από τη Λατινική κυριαρχία. Ο Βατάτζης έστειλε τον Καμμύτζη, μαζί με τον *πρωτοστάτορα* Ιωάννη Ίση, ως επικεφαλής στρατού. Η πόλη καταλήφθηκε εύκολα, αλλά αμέσως μετά στα τέλη του 1224 ή στις αρχές του 1225, εμφανίστηκε μπροστά στην πόλη ο Θεόδωρος Κομνηνός Δούκας ηγεμόνας της Ηπείρου, αντίπαλος του Βατάτζη, που διεκδικούσε τον αυτοκρατορικό τίτλο. Ο Θεόδωρος κέρδισε τους κατοίκους, έτσι ο Ίσης και ο Καμμύτζης συμφώνησαν να εγκαταλείψουν την πόλη με την εγγύηση της ασφαλούς διέλευσης. Λέγεται ότι ο Καμμύτζης εξόργισε τον Θεόδωρο, όταν δεν αφίππευσε, ώστε να τον προσκυνήσει ως αυτοκράτορα, καθώς έφευγε από την πόλη και ο Ηπειρώτης ηγεμόνας τον προσέβαλε. Ως ανταμοιβή γι' αυτή την επίδειξη πίστης, ο Βατάτζης ονόμασε τον Καμμύτζη *μέγα εταιρειάρχη*.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Macrides 2007, σελ. 174 (note 5).
2. 1 2  Karlin-Hayter 1974, σελ. 132.
3. ↑  Macrides 2007.

Πηγές
-----

* Karlin-Hayter, Patricia (1974). «L'hétériarque. L'évolution de son rôle du "De Cerimoniis" au "Traité des Offices"» (στα French). *Jahrbuch der Österreichischen Byzantinistik* **23**: 101–143.
* Macrides, Ruth (2007). *George Akropolites: The History – Introduction, Translation and Commentary*. Oxford: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-921067-1.
Συντεταγμένες: 36°13′38.5″N 43°59′32.0″E﻿ / ﻿36.227361°N 43.992222°E﻿ / 36.227361; 43.992222

Ο **Καθεδρικός Ναός Αγίου Ιωσήφ της Ανκάουα**, επίσης γνωστός ως **Καθεδρικός Ναός του Μαρ Γιουσίφ**, είναι χαλδαϊκός καθολικός καθεδρικός ναός και έδρα της Χαλδαϊκής Καθολικής Αρχιεπισκοπής της Ερμπίλ, στο Ιρακινό Κουρδιστάν (λατινικά: Archieparchia Arbilensis Chaldaeorum‎, αραβικά: إيبارشية أربيل الكلدانية‎) η οποία δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια του ποντιφικάτου του Πάπα Παύλου ΣΤ΄. Ο καθεδρικός ναός, ο οποίος είναι αφιερωμένος στον Άγιο Ιωσήφ, ακολουθεί τον Ανατολικό Συριακό Τύπο (ή «Χαλδαϊκό Τύπο») της Χαλδαϊκής Καθολικής Εκκλησίας, μίας εκ των Ανατολικών Καθολικών ανεξάρτητων ιδιαίτερων εκκλησιών, οι οποίες αποτελούν συνιστώσα της Καθολικής Εκκλησίας, ενώ βρίσκονται σε πλήρη κοινωνία με την Αγία Έδρα, στη Ρώμη.

Ιστορία
-------

Η ανέγερση της Εκκλησίας Αγίου Ιωσήφ ξεκίνησε επί εκτάσεως μεγέθους 1000 m², στην είσοδο της Ανκάουα, στην Ερμπίλ, το 1978, περίοδο κατά την οποία ο Στέφανος Μπαμπάκα διατελούσε αρχιεπίσκοπος της Χαλδαϊκής Καθολικής Αρχιεπισκοπής της Ερμπίλ. Η εκκλησία ανεγέρθηκε μέσω κυβερνητικής χρηματοδότησης, καθώς και μέσω εθελοντικής εργασίας εκ μέρους των κατοίκων της Ανκάουα, ενώ ο καθαγιασμός της έλαβε χώρα το 1981. Η Εκκλησία Αγίου Ιωσήφ σχεδιάστηκε με ως κύρια πηγή εμπνεύσεως την βαβυλωνιακή αρχιτεκτονική, συμπεριλαμβανομένης μίας κύριας πύλης η οποία έχει ως πρότυπο την Πύλη της Ιστάρ, ενώ, επίσης, διαθέτει ένα μεγάλου μεγέθους προαύλιο, καθώς και μεγάλους κήπους.

Το 2014, ο Καθεδρικός Ναός Αγίου Ιωσήφ αποτέλεσε καταφύγιο για πρόσφυγες οι οποίοι διέφυγαν των διωγμών του Ισλαμικού Κράτους του Ιράκ και της Συρίας.

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Καθεδρικός Ναός Αγίου Ιωσήφ (Ανκάουα)** |

1. ↑  (Αγγλικά) «Cathedral of St. Joseph, Ankawa, Iraq (Chaldean)». *www.gcatholic.org*. Ανακτήθηκε στις 24 Μαΐου 2016.
2. ↑  (Αγγλικά) Timmerman, Kenneth R. (1 Ιανουαρίου 2011). *St. Peter's Bones*. Kenneth R. Timmerman. ISBN 9780979722912. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Σεπτεμβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 24 Μαΐου 2016.
3. ↑  Αρεταίος, Βαγγέλης (27 Ιουλίου 2014). «Διασχίζοντας την καρδιά του ζωντανού Κουρδιστάν». *Kathimerini.gr*. Ανακτήθηκε στις 7 Δεκεμβρίου 2019.
Ο **Ιωάννης Καντακουζηνός** (άκμασε το 1183-1186) ήταν στρατιωτικός διοικητής και από τα πρώτα μέλη του Οίκου των Καντακουζηνών. Ο σύγχρονός του ιστορικός Νικήτας Χωνιάτης τον περιγράφει ως γενναίο, τολμηρό και έμπειρο στρατιώτη, αλλά συχνά παρασυρόμενο από την απερισκεψία και το ριψοκίνδυνο του χαρακτήρα του.

Βιογραφία
---------

Οι γονείς του δεν είναι γνωστοί. Ίσως ήταν αδελφός του Θεοδώρου Καντακουζηνού, που ο Νικήτας Χωνιάτης αναφέρει ότι σκοτώθηκε το 1184, όταν βοηθούσε τον Ισαάκιο Β΄ να υπερασπιστεί τη Νίκαια εναντίον του Ανδρόνικου Α΄. Εξάδελφος του Ιωάννη ήταν ο Μανουήλ ο μετέπειτα πιγκέρνης στη Νίκαια, πατέρας του Ιωάννη επίσης πιγκέρνη.

Ήταν ένα από τα θύματα του Ανδρόνικου Α΄ Κομνηνού, που για να εδραιωθεί το 1183 στο θρόνο εξαπέλυσε τρόμο: τον τύφλωσε μερικώς και τον έριξε στη φυλακή, επειδή επιτέθηκε σε έναν ευνούχο της Αυλής που κατηγόρησε τον προκάτοχο Αλέξιο Β΄ Κομνηνό για ανικανότητα.

Όταν το 1185 ο Ισαάκιος Β΄ Άγγελος έγινε Αυτοκράτορας των Ρωμαίων, τον έκανε καίσαρα και τον διόρισε διοικητή της εκστρατείας εναντίον των Βουλγάρων, που είχαν επανιδρύσει το κράτος τους. Οι αντάρτες δεν πολεμούσαν στο ανοικτό πεδίο, αλλά αποσυρόταν στα οχυρά όρη τους. Ο Ιωάννης τους ακολούθησε εκεί, αλλά από υπερβολική αυτοπεποίθηση αμέλησε την οχύρωση του στρατοπέδου του, που περικυκλώθηκε. Έτσι υπέστη ταπεινωτική ήττα· τα επίσημα ενδύματά του κατασχέθηκαν και οι Βούλγαροι ηγέτες αδελφοί Πέτρος Δ΄ και Ιβάν Ασέν Α΄ τα επιδείκνυαν. Ο Ισαάκιος Β΄ τον αντικατέστησε με τον Αλέξιο Βρανά και ο Ιωάννης αποσύρθηκε από την ενεργό δράση.

Οικογένεια
----------

Επρόκειτο να νυμφευτεί την Ειρήνη Αγγελίνα, κόρη του Ανδρόνικου στρατηγού. Η Ειρήνη ήταν αδελφή του Ισαάκιου Β΄ και του Αλεξίου Γ΄. Επειδή ο Ιωάννης και η Ειρήνη είχαν μεταξύ τους συγγένεια 7ου βαθμού, οι Πατριάρχες δεν επέτρεπαν τον γάμο την περίοδο του Μανουήλ Α΄ Κομνηνού και του Ανδρόνικου Α΄. Όταν ο Ισαάκιος Β΄ ήλθε στην εξουσία, μία σύνοδος καθαίρεσε τον Πατριάρχη που είχε ορίσει ο Ανδρόνικος Α΄ και ο νέος Πατριάρχης Νικήτας Β΄ Μουντάνης επέτρεψε το γάμο. Το ζεύγος είχε:

* έναν γιο, υποψήφιο για το θρόνο κατά τη διάρκεια της ασθένειας του Αλεξίου Γ΄.

Αναφορές
--------

1. 1 2  Nicol 1969, σελ. 5.
2. ↑  Nicol 1969, σελ. 7.
3. ↑  Brand 1968, σελ. 47.
4. ↑  Nicol 1969, σελίδες 5ff..
5. ↑  Brand 1968, σελίδες 90, 273–274.
6. ↑  Nicol 1969, σελ. 6.
7. ↑  Brand 1968, σελίδες 77–78.

Πηγές
-----

* Brand, Charles M. (1968). *Byzantium confronts the West, 1180–1204*. Cambridge, Mass.: Harvard University Press. LCCN 67020872.
* Nicol, Donald M. (1969). *The Byzantine family of Kantakouzenos (Cantacuzenus) ca. 1100-1460: a genealogical and prosopographical study*. Washington, D.C.: Dumbarton Oaks Center for Byzantine Studies. LCCN 70012056.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα John Kantakouzenos (Caesar)  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Ιωνάθαν** (απεβ. πριν από το 1167) ήταν κόμης του Τούσκουλου από το τέλος τού πατέρα του, Πτολεμαίου Β΄ το 1153 μέχρι το δικό του τέλος. Μητέρα του ήταν η Μπέρτα, νόθη κόρη του Ερρίκου Ε΄ βασιλιά της Γερμανίας.

Βιογραφία
---------

Ήταν, από κληρονομιά, φεουδαλικά υποτελής του βασιλιά, αλλά ο πάπας Αδριανός Δ΄ του παραχώρησε την παπική περιουσία (το μεγάλο φρούριο) στο Tούσκουλου και τον έκανε φεουδαλικά υποτελή του πάπα. Δήλωσε υποτέλεια (homage) στις 9 Ιουλίου 1155 στον πάπα εκτός από την αντίθεση του *Imperatorem* — «εκτός από τον αυτοκράτορα». Με τη σειρά του, παρέδωσε τον Μοντισφορτίνι και τη Φαϊόλα στον πάπα. Η Σύγκλητος της Ρώμης, ωστόσο, αρνήθηκε να επικυρώσει την παραχώρηση του φρουρίου στον κόμη.

Το 1163 του έδωσε το λιμάνι της Αστούρα, που ο πατέρας του είχε παράνομα κρατήσει από την Εκκλησία, από τον ηγούμενο του Σ. Αλέσιο. Κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια της εξουσίας του, πρέπει να είχε κάνει συγκυρίαρχο τον μικρότερο αδελφό του Ράινο, διότι ο Ράινο εμφανίζεται ως μοναδικός κόμης το 1167.

Πηγές
-----

* Γρηγορόβιος, Φερδινάνδος. *Η Ρώμη στο Μεσαίωνα Τόμ.* *IV Μέρος 1*. 1905.
* Lexikon des Mittelalters: *Gionata Graf von Tusculum* .

Παραπομπές σε πηγές
-------------------
Στην ελληνική μυθολογία με το συλλογικό όνομα **Ιωνίδες** ή **Ιωνιάδες Νύμφες** είναι γνωστές τέσσερις Νύμφες: η Καλλιφάεια, η Συνάλλασις, η Πηγαία και η Ίασις. Την ονομασία αυτή την πήραν από τον Ίωνα, τον γιο του Γαργηττού, όταν εκείνος ταξίδεψε στην Ηλεία. Οι Νύμφες αυτές είχαν θεραπευτικές ικανότητες. Το ιερό τους υπήρχε στην Ηλεία, όπως γράφει ο Παυσανίας (ΣΤ΄ 22, 7), στην κωμόπολη Ηράκλεια, κοντά στην πηγή του ποταμού Κυθήρου ή Κυθήριου. Ο Παυσανίας, αλλά και ο Στράβων επίσης βεβαιώνουν ότι όποιος λουζόταν στα νερά της πηγής αυτής θεραπευόταν από κάθε είδους πόνο. Τα νερά τους αναβλύζουν ακόμα στο χωριό Πουρνάρι του δήμου αρχαίας Ολυμπίας και μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του '70 αξιοποιούνταν αποτελώντας πόλο έλξης επισκεπτών και συμβάλλοντας στην οικονομία της κοινότητας.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *ἀπέχει δὲ ὡς πεντήκοντα Ὀλυμπίας σταδίους κώμη τε Ἠλείων Ἡράκλεια καὶ πρὸς αὐτῇ Κύθηρος ποταμός: πηγὴ δὲ ἐκδιδοῦσα ἐς τὸν ποταμὸν καὶ νυμφῶν ἐστιν ἱερὸν ἐπὶ τῇ πηγῇ. ὀνόματα δὲ ἰδίᾳ μὲν ἑκάστῃ τῶν νυμφῶν Καλλιφάεια καὶ Συνάλλασις καὶ Πηγαία τε καὶ Ἴασις, ἐν κοινῷ δέ σφισιν ἐπίκλησις Ἰωνίδες. λουομένοις δὲ ἐν τῇ πηγῇ καμάτων τέ ἐστι καὶ ἀλγημάτων παντοίων ἰάματα: καλεῖσθαι δὲ τὰς νύμφας ἀπὸ Ἴωνος λέγουσι τοῦ Γαργηττοῦ, μετοικήσαντος ἐνταῦθα ἐξ Ἀθηνῶν.*
2. 1 2  *... ἐγγὺς δὲ τῆς Σαλμώνης Ἡράκλεια, καὶ αὕτη μία τῶν ὀκτώ, διέχουσα περὶ τετταράκοντα σταδίους τῆς Ὀλυμπίας, κειμένη δὲ παρὰ τὸν Κυθήριον ποταμόν, οὗ τὸ τῶν Ἰωνιάδων νυμφῶν ἱερὸν τῶν πεπιστευμένων θεραπεύειν νόσους τοῖς ὕδασι...* - Στράβων, *Γεωγραφικά*, βιβλ. Η', κεφ. VIII,3,32

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969
Συντεταγμένες: 47°8′22″N 9°31′28″E﻿ / ﻿47.13944°N 9.52444°E﻿ / 47.13944; 9.52444

Τα αμπέλια και το κάστρο στα υψίπεδα της Βαντούζ
Πανόραμα του κάστρου
Το **κάστρο της Βαντούζ** (*Schloss Vaduz*, παλιότερα ονομασμένο *Hohenliechtenstein*) είναι η επίσημη κατοικία της πριγκιπικής οικογένειας του Λίχτενσταϊν. Βρίσκεται σε μια προεξοχή βράχου πάνω από την Βαντούζ, την πρωτεύουσα του Πριγκιπάτου του Λίχτενσταϊν, ανάμεσα στην Ελβετία και την Αυστρία.
Είναι μια ιδιωτική οικία που δεν είναι επισκέψιμη από το κοινό. Ο κυβερνών πρίγκιπας δέχεται εκεί τους επίσημους καλεσμένους του.

Ιστορία
-------

Η πρώτη αναφορά του κάστρου βρίσκεται στο συμβόλαιο πώλησης του κόμη Ρούντολφ φον Βέρντενμπεργκ-Σαργκάν (Sargans) στον Ούλριχ φον Ματς για το ποσό των 400 μάρκων. Ο πύργος που χρονολογείται από τον 12ο αιώνα και ένα μέρος της δυτικής του πλευράς είναι τα παλαιότερα τμήματα του κάστρου. Το κομιτάτο του Βαντούζ δημιουργήθηκε το 1342 στη συνέχεια μιας μοιρασιάς στα πλαίσια διαδοχής. Ο κόμης Χάρτμανν Γ' εγκαταστάθηκε στο κάστρο του Βαντούζ που έγινε εκείνη την εποχή η κατοικία των αρχόντων. 

Το παρεκκλήσι της Αγίας Άννας χτίστηκε και υπέστη αλλαγές σε όλη την διάρκεια του Μεσαίωνα. Στην διάρκεια του Πολέμου της Σουαβίας του 1499, το κάστρο κάηκε από τους *honorbound* της Ελβετίας. 

Το κάστρο του Βαντούζ περιήλθε στην πριγκιπική οικογένεια του Λίχτενσταϊν το 1712 όταν αγόρασε το κομιτάτο της Βαντούζ. Εκείνη την εποχή, ο Κάρολος Ζ', αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ένωσε το φέουδο του Σέλενμπεργκ και το κομιτάτο της Βαντούζ για να δημιουργήσει το Πριγκιπάτο του Λιχτενστάιν.
Το κάστρο χρησιμοποίησε ως έδρα της κυβέρνησης στη διάρκεια της περιόδου 1712-1732 και έπειτα ως φρούριο από το 1838.

Το κάστρο αναπαλαιώθηκε ανάμεσα στο 1905 και στο 1920 στη διάρκεια της βασιλείας του Πρίγκιπα Ιωάννη Β' του Λίχτενσταϊν, και επεκτάθηκε στη διάρκεια των αρχών της δεκαετίας του 1930 από τον Πρίγκιπα Φραγκίσκο-Ιωσήφ Β' του Λίχτενσταϊν. Από το 1938, η πριγκιπική οικογένεια το χρησιμοποιεί ως κατοικία. Το κάστρο αποτελεί σήμερα ένα από τα εθνικά σύμβολα του Λίχτενσταϊν. Αμπέλια που ανήκουν στην πριγκιπική οικογένεια έχουν φυτευτεί γύρω από το κάστρο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Historique du Liechtenstein». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Ιανουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 7 Φεβρουαρίου 2012.
2. 1 2 3 4  «Historique du Château de Vaduz». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Σεπτεμβρίου 2009. Ανακτήθηκε στις 7 Φεβρουαρίου 2012.
3. ↑  Καθώς τα έγγραφα που αφορούν παρεκκλήσι δεν είναι αρκετά διαφωτιστικά, το γοτθικό του στυλ προχωρημένης περιόδου βοήθησε στην χρονολόγησή του.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Κάστρο της Βαντούζ** |

* (Γαλλικά) Ιστοσελίδα του γραφείου τουρισμού της Βαντούζ
* (Γερμανικά) Πύλη της πόλης της Βαντούζ

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 241597825
* GND: 4318846-1
* NKC: kn20060426004

 |

 |
"Θησαυρός" από τη Νάξο, 1926. Χρονολογία απόκρυψης: περί το 150 π.Χ. Σύνθεση: 72 αργυρές υποδιαιρέσεις και 2 χάλκινες κοπές σε πήλινο αγγείο. Νομισματικό Μουσείο, Αθήνα."Θησαυρός" από τη Νάξο, 1926. Χρονολογία απόκρυψης: περί το 150 π.Χ. Σύνθεση: 72 αργυρές υποδιαιρέσεις και 2 χάλκινες κοπές σε πήλινο αγγείο. Νομισματικό Μουσείο, Αθήνα.
Με την ονομασία **Θησαυρός της Νάξου (1926)** φέρεται ένα σύνολο αρχαίων ελληνικών νομισμάτων που βρέθηκε σ΄ ένα αγρόκτημα στη Νάξο το 1926, εξ ου και η ονομασία του.

Ο Θησαυρός αυτός περιλαμβάνει 72 αργυρά νομίσματα και 2 χάλκινα. Εξ αυτών τα 31 νομίσματα είναι ασημένια τετράδραχμα των Αθηνών και τα υπόλοιπα, είναι νομίσματα της Νάξου, της Ρόδου και της Άνδρου. Κατά τους νομισματολόγους όλα τα νομίσματα του θησαυρού της Νάξου ανάγονται στη κατηγορία της «νέας τεχνοτροπίας» των αρχαίων τετραδράχμων με προσδιοριζόμενη χρονολογία απόκρυψής του περί το 150 π.Χ..  

Τα τετράδραχμα των Αθηνών φέρουν τα ονόματα των Λυσάνδρου και Γλαύκου που ήταν άρχοντες της Αθήνας το 159-158 π.Χ. από τα οποία και προσδιορίζεται μετά βεβαιότητας τόσο η χρονολόγησή τους όσο και η απόκρυψή τους.

Ιδιαίτερο νομισματικό ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι δραχμές της Νάξου στις οποίες παρίσταται ο αγένειος Διόνυσος, ο κατ΄ εξοχήν τιμώμενος θεός της΄ Νάξου, φέρων κρατήρα, καλούμενα εξ αυτού «κρατηφόρες» με το χαρακτηριστικό υστερόσημο «παράσταση σταφυλιού» που αποτελεί απόδειξη της νεότερης χρησιμοποίησης αυτών των νομισμάτων. Οι δε ροδιακές δραχμές του θησαυρού, οι καλούμενες από τους νομισματολόγους "πλινθοφορικές" παρουσιάζουν την ακτινοστεφή κεφαλή του Απόλλωνα - Ηλίου και το ρόδο (τριαντάφυλλο).

Εκ των παραπάνω προσδιορίζεται το ανεπτυγμένο εμπόριο της εποχής εκείνης μεταξύ Αθήνας, Νάξου, Άνδρου και Ρόδου των οποίων τα νομίσματα συναλλάσσονταν από κοινού.
Ο Θησαυρός αυτός φέρονταν εντός αγγείου και αποκαλύφθηκε κοντά σε αρχαίο ιερό απ΄ όπου και χαρακτηρίστηκε «εγκαταλειμμένος» ή «ιερός θησαυρός». 
Σήμερα βρίσκεται στο Νομισματικό Μουσείο Αθηνών και περιλαμβάνεται στη κύρια σειρά θησαυρών νομισμάτων που εκθέτονται μόνιμα ως αντιπροσωπευτικός του είδους του, έναντι πολλών άλλων που η έκθεσή τους είναι περιοδική.

Συλλογή εικόνων
---------------

* 
*

Πηγές
-----

* "Σημειώσεις ξενάγησης Νομισματικού Μουσείου Αθηνών 2010.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* «ο θησαυρός της Νάξου σε νομίσματα» από orinosaxotis.blogspot.gr. Δημοσιεύθηκε 11/07/2017. Αρχειοθετήθηκε 14/03/2018. Ανακτήθηκε 14/03/2018.
Ο **Κανούτο Τσαλίδης Κάλλαν** (*Canuto Kallan*, Κοπεγχάγη, Δανία 16 Δεκεμβρίου 1960) είναι Δανός ζωγράφος. Έμαθε πρώτα την τέχνη του επιπλοποιού και ύστερα αποφοίτησε το 1990 ως Ενεργειακός Μηχανικός µε Μεταπτυχιακό στην Επιστήμη της Μηχανικής από το Πολυτεχνείο DTU της Δανίας. Σπούδασε ζωγραφική και χαρακτική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών από όπου αποφοίτησε το 2003.

Η ζωγραφική πράξη του Κανούτο Κάλλαν εντάσσεται αναμφισβήτητα μέσα στη μεγάλη παράδοση των κινημάτων του μοντερνισμού, αλλά και στον τόπο και στο χρόνο μέσα στον οποίο ζει. Τα έργα του προτάσσουν το υποκειμενικό συναίσθημα πάνω στην αντικειμενική πραγματικότητα και δίνουν προτεραιότητα στον τρόπο με τον οποίο αυτή απεικονίζεται, υιοθετώντας την πλήρη ελευθερία στην επιλογή των χρωμάτων, τις απλές φόρμες, την πυρετώδη πινελιά, τη δυναμική αντίθεση των χρωμάτων αλλά και αυτή των μορφών με τις επίπεδες χρωματικά επιφάνειες που καλύπτουν το φόντο. Οι φιγούρες του Κανούτο Κάλλαν διοχετεύουν συχνά δυνατά μηνύματα διαμαρτυρίας και κοινωνικής κριτικής και φέρνουν το θεατή αντιμέτωπο με τη σκληρή πλευρά της σύγχρονης ανθρώπινης ύπαρξης, τη μη ισορροπημένη, βίαιη σχέση του ανθρώπου με την κοινωνία, τη φύση και τον ίδιο του τον εαυτό. Η παραμόρφωση των μορφών στοχεύει στην αποκάλυψη της ουσίας των πραγμάτων και φέρνει στο φως τη διαστρέβλωση που επικρατεί σήμερα στις ανθρώπινες σχέσεις.

Η δουλειά του έχει παρουσιαστεί σε εκθέσεις στην Ελλάδα και σε χώρες όπως Βοσνία και Ερζεγοβίνη, Γερμανία, Δανία, Ισραήλ, Ιταλία, Καναδάς, Ν. Αφρική, Ρουμανία και Τουρκία.

Βιβλιογραφία
------------

1. Επιμελητήριο Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος/Greek Chamber of Fine Arts: "ΠΑΝΟΡΑΜΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΧΑΡΑΚΤΙΚΗΣ / GREEK PRINTMAKING an OVERVIEW", Αθήνα / Athens 2008. ISBN 978-960-85229-2-3.
2. Επιμελητήριο Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος: "Η Ανθρώπινη μορφή στην τέχνη", Αθήνα 2009. ISBN 978-960-85229-3-0.
3. "face to face", ένας συλλέκτης και οι καλλιτέχνες, Frissiras Museum. Αθήνα ISBN 978-960-99756-2-9
4. "Ο ΘΕΟΣ ΝΑ ΤΟ ΚΑΜΕΙ SKETCH", Ο Καβάφης και η πόλη, 18 εικαστικές προσεγγίσεις της ποιητικής πολεοδομίας στον Κωνσταντίνο Καβάφη Εκδόσεις Γαβριηλίδης 2013. ISBN 978-960-576-014-4
5. "Να Χαραχθεί με Γράμματα Κομψά...". Στρατής Τσίρκας, Ίταλο Καλβίνο, Κωνσταντίνος Καβάφης. 7+7 εικαστικές προσεγγίσεις. Εκδόσεις Γαβριηλίδης 2014, ISBN 978-960-576-088-5

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Πινακοθήκη της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Ιουλίου 2011. Ανακτήθηκε στις 20 Οκτωβρίου 2011.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Den Store Danske, Η μεγαλη δανέζικη εγκυκλοπαίδεια
* γκαλερί Καπλανών 5, Αθήνα[*νεκρός σύνδεσμος*]
* Επιμελητήριο Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος
* The Danish Arts Agency’s Visual Arts Centre
* Musetouch Magazine
* Canuto Kallan
* Μουσείο Φρυσίρα, Μουσείο Σύγχρονης Ευρωπαϊκής Ζωγραφικής, Αθήνα Αρχειοθετήθηκε 2018-08-02 στο Wayback Machine.
Συντεταγμένες: 38°01′00″N 23°32′00″E﻿ / ﻿38.01667°N 23.53333°E﻿ / 38.01667; 23.53333
Ο **Κόλπος Ελευσίνας**, είναι εσωτερικός κόλπος του ευρύτερου Σαρωνικού, στο βόρειο μυχό του. Αποτελεί την ημίκλειστη θαλάσσια λεκάνη που απλώνεται κατά διεύθυνση Α - Δ, σε μήκος περίπου 12 μιλίων, όπου και ορίζεται από τις νότιες ακτές της Αττικής και συγκεκριμένα από τον όρμο Σκαραμαγκά (ανατολικά), μέχρι την περιοχή του Μεγάλου Πεύκου (δυτικά), καθώς και από τις βόρειες ακτές της Σαλαμίνας (νότια). Η έκτασή του υπολογίζεται σε 67 τ.χλμ. με μέγιστο βάθος τα 33 μ. περικλείοντας περίπου 1,2 κυβικά χιλιόμετρα νερού.

Η επικοινωνία με τον προ αυτού Σαρωνικό κόλπο πραγματοποιείται από δύο πορθμούς - πόρους, έναν ΝΑ. με μέγιστο βάθος τα 12 μέτρα και ένα δυτικά με μέγιστο βάθος τα 8 μέτρα, ενώ το πλάτος αμφοτέρων περιορίζεται σε λίγες εκατοντάδες μέτρων. Ο διάπλους των εμπορικών πλοίων στους διαύλους αυτούς είναι υποχρεωτικά με πλοηγό.

Στη βόρεια παραλία του Κόλπου Ελευσίνας είναι εγκατεστημένη η μεγαλύτερη βιομηχανική ζώνη της Ελλάδας που περιλαμβάνει ναυπηγεία, διυλιστήρια, τσιμεντοβιομηχανίες, σιδηροβιομηχανίες κ.ά. Σημαντικότερες πόλεις - λιμένες της περιοχής είναι η Ελευσίνα, από την οποία προέρχεται και η ονομασία του, καθώς και η Παραλία Ασπροπύργου. Σημαντικότερος όρμος του Κόλπου είναι ο όρμος Σκαραμαγκάς.

Σημειώσεις
----------

* Λεπτομερείς ναυτιλιακές πληροφορίες για τον Κόλπο Ελευσίνος παρέχει ο Ελληνικός Πλοηγός (2ος τόμος) και ιδιαίτερα ο χάρτης ελληνικής έκδοσης: «ΧΕΕ-413/6», που καλύπτει όλο τον θαλάσσιο χώρο του κόλπου και αποτελεί λιμενοδείκτη του λιμένα Ελευσίνας.