recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Το λογότυπο του Φιλελεύθερο Κόμματος.
Το **Φιλελεύθερο Κόμμα της Αυστραλίας** (αγγλικά: Liberal Party of Australia‎), κοινώς γνωστοί ως **οι Φιλελεύθεροι** (αγγλικά: the Liberals‎; επίσης συντομεύτηκε σε the Libs), είναι ένα κεντροδεξιό συντηρητικό κόμμα στην Αυστραλία. Είναι ένα από τα δύο μεγάλα κόμματα στην Αυστραλία, το άλλο είναι το κεντροαριστερό Εργατικό Κόμμα. Ιδρύθηκε από τον Σερ Ρόμπερτ Μένζις το 1944 ως διάδοχος του Κόμματος της Ενωμένης Αυστραλίας, και έκτοτε έγινε το πιο επιτυχημένο εκλογικά πολιτικό κόμμα στην ιστορία της Αυστραλίας.

Σχηματίζει τη Συμμαχία με το Εθνικό Κόμμα. Το Φιλελεύθερο Κόμμα βρίσκεται στην αντιπολίτευση ομοσπονδιακά και σε κάθε ηπειρωτική πολιτεία και επικράτεια; καθώς το κόμμα σχηματίζει κυβέρνηση μόνο στην Τασμανία.

Το κόμμα εμμένει στον φιλελεύθερο συντηρητισμό με μια ιδεολογία που βασίζεται στις ιδέες του Μένζις.

Ο σημερινός ομοσπονδιακός ηγέτης του Φιλελεύθερου Κόμματος είναι ο Πίτερ Ντάτον (ο οποίος είναι ο Αρχηγός της Αντιπολίτευσης), ενώ ο σημερινός ομοσπονδιακός αναπληρωτής αρχηγός είναι η Σούζαν Λι (η οποία είναι η Αναπληρωτής Αρχηγός της Αντιπολίτευσης). Οι δύο μακροβιότεροι Πρωθυπουργόί της Αυστραλίας, ο Μένζις και ο Τζον Χάουαρντ, ήταν και οι δύο από το Φιλελεύθερο Κόμμα.

Παραπομπές
----------
Ο **Ιωάννης Τσαγγαρίδης** (1887-1939) ήταν στρατηγός του ελληνικού Στρατού από την Κύπρο.

Γεννήθηκε στη Λάπηθο στην τότε Βρετανική Κύπρο, γιος του Χριστόφορυ Τσαγγαρίδη, το 1887. Το 1904 τελείωσε το Παγκύπριο Γυμνάσιο πήγε στην Αθήνα για να σπουδάσει Χημεία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, αλλά γρήγορα εγκατέλειψε τις σπουδές για να πολεμήσει στον Μακεδονικό Αγώνα (1904-08). Με την επιστροφή του το 1908, κατατάχτηκε σστον ΕλληνικόΣστρατό. πΣούδασε στη σχολή Υπαξιωματικών και στρατολογήθηκε ως Ανθυπίλαρχος του ιππικού στον Ελληνικό Στρατό. 

Έλαβε μέρος στους Βαλκανικούς Πολέμους του (1912-13), τον Ά Παγκόσμιο Πόλεμο (1914-1918) και τη Μικρασιατική Εκστρατεία (1919-22), όπου Ίλαρχος τότε διακρίθηκε και τραυματίστηκε στη Μάχη του Σαγγαρίου, τον Αύγουστο του 1921, αναγκάζοντάς τον να πάρει άδεια μεγάλης διαρκείας ενώ τιμητικά προάχθηκε σε Επίλαρχο. Προήχθη σε υποστράτηγο το 1935 ενώ διαφώνησε με την εγκαθίδρυση τουΚαθεστώτος Μεταξά το 1936. Εξορίστηκε στη Σίφνο και την Ικαρία. Οι πληγές του, σε συνδυασμό με τις κακουχίες της εξορίας τον οδήγησαν στο θάνατό του, στις 31 Μαρτίου 1939.

Ο αδελφός του Θεοφάνης (1895-1962) συμμετείχε στις αντιβρετανικές ταραχές του Οκτωβρίου του 1931 και όταν εξορίστηκε πήγε στην Αθήνα, όπου έγινε πρόεδρος της Κυπριακής κοινότητας. Ο μικρότερος αδερφός του, ο Οδυσσέας Τσαγγαρίδης ήταν ένας από τους σημαντικότερους αρχιτέκτονες της Κύπρου, πρωτοπόρος και πατέρας της Κυπριακής Μοντέρνας Αρχιτεκτονικής, με σημαντικά έργα σε ολόκληρη την Κύπρο.

Το ημερολόγιο του δημοσιεύτηκε το 1987 από το βιβλιοπωλείο της Εστίας με τίτλο *Το ημερολόγιο ενός στρατηγού: Σελίδες νεοελληνικής ιστορίας*.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6  «Λαπηθιώτες» (στα Greek). Municipality of Lapithos. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Ιουνίου 2019. Ανακτήθηκε στις 18 Νοεμβρίου 2014. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
Ο **Ιωάννης Φικιώρης** του Βασιλείου (1917 - 29 Δεκεμβρίου 2014) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Μετά τη Μεταπολίτευση υπηρέτησε ως βουλευτής και ως υπουργός με τη Νέα Δημοκρατία.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

### Προσωπική ζωή και σπουδές

Γεννήθηκε στη Σπάρτη και καταγόταν από παλαιά οικογένεια αγωνιστών και πολιτικών που ανάγει στο 1821 και έπειτα. Σπούδασε Νομικά και Πολιτικές - Οικονομικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών. Στα νεανικά του χρόνια ασχολήθηκε με τον αθλητισμό με τον Εθνικό Γυμναστικό Σύλλογο, με διακρίσεις στους δρόμους ταχύτητας. Παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο την Αργυρώ Ρέλια με την οποία απέκτησε την μοναχοκόρη του Αλίκη. Σε δεύτερο γάμο παντρεύτηκε την Ρένα Μαυρίκη. Εργάστηκε ως δικηγόρος από την ηλικία των 25 ετών μέχρι το θάνατό του, επί 70 χρόνια.

### Πολιτική σταδιοδρομία

Εξελέγη βουλευτής στις εκλογές του 1974 με τη Νέα Δημοκρατία στην εκλογική περιφέρεια του Δήμου Αθηνών και το 1977 στην εκλογική περιφέρεια Α΄ Αθηνών. Το 1975 υπήρξε μέλος της Επιτροπής για την Αναθεώρηση του Συντάγματος, μαζί με άλλους 36 πολιτικούς. Από τις 10 Σεπτεμβρίου 1976 ως τις 21 Σεπτεμβρίου 1977 χρημάτισε υφυπουργός Οικονομικών στην κυβέρνηση Καραμανλή. Στην κυβέρνηση του Γεωργίου Ράλλη υπηρέτησε ως υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας από τις 10 Μαΐου 1980 ως τις 21 Οκτωβρίου 1981. Το 2008 τιμήθηκε με τον Ταξιάρχη του Τάγματος του Φοίνικος από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

### Θάνατος

Ο Ιωάννης Φικιώρης είχε αποκληθεί "αριστοκράτης πολιτικός". Τα τελευταία χρόνια της ζωής του υπήρξε πρόεδρος και επί 60 χρόνια νομικός σύμβουλος της "ΒΙΟΧΑΛΚΟ .Ε.".

Πέθανε στην Αθήνα στα τέλη του 2014 σε ηλικία 97 ετών και κηδεύτηκε στις 2 Ιανουαρίου 2015 από το Πρώτο Νεκροταφείο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  1dbe42d3-1cbd-42f3-90e6-f82387961c38. Ανακτήθηκε στις 23  Απριλίου 2022.
2. ↑  Βουλή των Ελλήνων. 1dbe42d3-1cbd-42f3-90e6-f82387961c38. Ανακτήθηκε στις 23  Απριλίου 2022.
3. ↑  Κούλα Παπαδάκη-Κάκαρη, Προσωπικότητες από τον πολιτικό κόσμο της Ελλάδας:αρχηγοί κομμάτων- υπουργοί - υφυπουργοί- γενικοί γραμματείς- νομάρχες και δήμαρχοι, τ. 2, Αθήνα 1975, σελ. 232.
4. 1 2  Απεβίωσε ο Σπαρτιάτης πολιτικός Ιωάννης Φικιώρης[*νεκρός σύνδεσμος*], lakonikos.gr, 8-1-2015, ανάκτηση 28-6-2015.
5. ↑  Κοινοβουλευτική θητεία, ιστοσελίδα Ελληνικού Κοινοβουλίου.
6. ↑  ΓΓ της Κυβέρνησης - Η σύνθεση και οι μεταβολές στην κυβερνητική δομή στην κυβέρνηση Καραμανλή 1974.
7. ↑  ΓΓ της Κυβέρνησης Αρχειοθετήθηκε 2017-11-16 στο Wayback Machine. - Η σύνθεση και οι μεταβολές στην κυβερνητική δομή] στην κυβέρνηση Ράλλη του 1980
8. ↑  Βιοχάλκο: Ο κ. Ιωάννης Φικιώρης νέος πρόεδρος Δ.Σ. Capital.gr, 6-9-2013, ανάκτηση 28-6-2015.
9. ↑  Βιοχάλκο: «Μονόδρομος η ευρωπαϊκή οδός» τονίζει ο πρόεδρος της Ι. Φικιώρης, kathimerini.gr, 12-11-2013, ανάκτηση 28-6-2015.
10. ↑  Ελένη Μπίστικα, Αποχαιρετισμός στον Ιωάννη Β. Φικιώρη, έγκριτο νομικό και πολιτικό με ήθος και συνέπεια, kathimerini.gr, Απόψεις, 31-12-2014, ανάκτηση 28-6-2015.
Ο **Αυθεντικός Φειδιππίδειος Δρόμος** είναι ένας διεθνής αγώνας δρόμου που διεξάγει ο Αθλητικός Πολιτιστικός Σύλλογος Αθηναίοι Δρομείς.

Χαρακτηριστικά
--------------

Χάρτης
Ο αγώνας έχει μήκος 490 χιλιόμετρα και οι δρομείς μπορούν να καλύψουν την απόσταση σε χρονικό διάστημα 104 ωρών. Η διαδρομή χωρίζεται σε 12 τομείς με ενδιάμεσους 126 σταθμούς τροφοδοσίας και ελέγχου. Έχει 12 σημεία ηλεκτρονικής καταγραφής των δρομέων που είναι και σημεία αποκλεισμού για όσους δρομείς δεν τα περάσουν εντός των χρονικών ορίων που έχει καθορίσει η οργανωτική επιτροπή. Σε κάθε τομέα υπάρχουν επόπτες που εποπτεύουν την ομαλή διεξαγωγή του αγώνα.

Διαδρομή
--------

Ο Αυθεντικός Φειδιππίδειος Δρόμος έχει ως αφετηρία την Αθήνα και συγκεκριμένα την οδό Ερμού μπροστά από την είσοδο του αρχαιολογικού χώρου του Κεραμεικού.

### 1ος τομέας: Αθήνα - Μέγαρα

Δια μέσου της Ιεράς Οδού διέρχεται το δήμο Αιγάλεω και το δήμο Χαιδαρίου. Ακολουθώντας τη λεωφόρο Αθηνών διέρχεται το δήμο Ασπροπύργου και φτάνει στην Ελευσίνα κοντά στον αρχαιολογικό χώρο. Μέσω της Παλαιάς Εθνικής οδού διέρχεται τη Νέα Πέραμο και φτάνει στα Μέγαρα όπου υπάρχει σημείο ελέγχου.

### 2ος τομέας Μέγαρα - Εξαμίλια

Από τα Μέγαρα κατευθύνεται μέσω της Παλαιάς Εθνικής οδού Αθηνών Κορίνθου, περνάει από την Κινέτα όπου υπάρχει κεντρικός σταθμός τροφοδοσίας και ξεκούρασης. Στη συνέχεια περνάει από τους Αγίους Θεοδώρους, φτάνει στον Ισθμό της Κορίνθου. Μόλις φτάσει στα ίχνη του αρχαίου τείχους κοντά στην Κόρινθο κατευθύνεται προς την Κυρα Βρύση, και κλείνει ο τομέας στα Εξαμίλια, όπου υπάρχει κεντρικός σταθμός ξεκούρασης και σημείο ελέγχου.

### 3ος τομέας: Εξαμίλια - Αρχαία Νεμέα

Μετά τα Εξαμίλια κατευθύνονται οι δρομείς μέσω των χωριών Σολωμός, Χιλιομόδι, Άγιος Βασίλειος, αρχαίες Κλεωνές, φτάνουν στην Αρχαία Νεμέα όπου υπάρχει κεντρικός σταθμός τροφοδοσία και ηλεκτρονικής καταγραφής.

### 4ος τομέας: Αρχαία Νεμέα - Νεστάνη

Φεύγοντας από την αρχαία Νεμέα οι δρομείς περνούν έξω από τη Νεμέα, περνούν κάτω από την εθνική οδό Κορίνθου Τριπόλεως, περνούν μέσα από τα χωριά Μαλανδρένι, Στέρνα, Λυρκεία, Καρυά, ανεβαίνουν το Λύρκειο Όρος και φτάνουν στην Νεστάνη όπου υπάρχει κεντρικός σταθμός τροφοδοσίας και ηλεκτρονικής καταγραφής.

### 5ος τομέας: Νεστάνη- Αλέα Τεγέας

Μετά τη Νεστάνη ο αγώνας διέρχεται από τα χωριά Λουκάς, Ζευγολατιό, Νεοχώρι φτάνει στην Αλέα όπου υπάρχει κεντρικός σταθμός τροφοδοσίας και ηλεκτρονικής καταγραφής.

### 6ος τομέας Αλέα Τεγέας - Σπάρτη

Οι δρομείς περνάνε το χωριό Καμάρι και μέσω της οδού Τρίπολης - Σπάρτης περνάνε από τα χωριά Μανθυρέα, Αλεποχώρι, Σελλασία, Βουτιάνοι, Κοκκινόραχη φτάνουν στη Σπάρτη μπροστά από το άγαλμα του Λεωνίδα. Στη Σπάρτη ολοκληρώνεται το 1ο μέρος του αγώνα, υπάρχει κεντρικός σταθμός ξεκούρασης, τροφοδοσίας και ηλεκτρονικής καταγραφής.

Στην επιστροφή ακολουθείται η αντίστροφή πορεία με τερματισμό τον αρχαιολογικό του Κεραμεικού στην Αθήνα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  ΤΖΗΜΑ, ΛΕΝΑ (Δεκέμβριος 2017). «I RUN» (PDF).
Ο **Μάριος Γεωργιάδης** (Αθήνα, 22 Νοεμβρίου 1976) είναι Έλληνας πολιτικός, πρώην βουλευτής της Ένωσης Κεντρώων στην ‘Α Αθηνών εκλεγμένος στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015, *Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος* (EDP), ενώ από τον Ιούλιο του 2017 κατείχε το αξίωμα του *Θ΄ Αντιπροέδρου* του Ελληνικού Κοινοβουλίου.

Πολιτική Σταδιοδρομία
---------------------

Στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015 εξελέγη για πρώτη φορά Βουλευτής Α΄ Αθηνών με την Ένωση Κεντρώων  και ανέλαβε γραμματέας της Κοινοβουλευτικής Ομάδας. Τη θέση αυτή κατείχε μέχρι την εκλογή του στο αξίωμα του Αντιπροέδρου της Βουλής τον Ιούλιο του 2017.

Τον Νοέμβριο του 2016 εκλέχθηκε παμψηφεί Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος (EDP), έχοντας την δυνατότητα να έρχεται σε επαφή με όλα τα κεντρώα κόμματα της Ευρώπης και να ενημερώνεται για όλες τις παρεμβάσεις και θέσεις, εντός και εκτός ευρωπαϊκού κοινοβουλίου. 

Στο πλαίσιο της πολιτικής του δραστηριότητας είναι Μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Εξωτερικής Πολιτικής, Αντιπρόεδρος της ομάδας φιλίας Ελλάδας - Βοσνίας  Ερζεγοβίνης, Μέλος των Κοινοβουλευτικών Ομάδων Φιλίας Ρωσίας, Ταϊλάνδης, Η.Π.Α, Βοσνίας, Διευθυντής της Ένωσης Κεντρώων και Επικεφαλής τομέων Αθλητισμού, Οικονομίας & Ανάπτυξης, Τοπικής Αυτοδιοίκησης και Τουρισμού της  Ένωσης Κεντρώων.

Στις εκλογές του Ιουλίου 2019 δεν εξελέγη βουλευτής, καθώς η Ένωση Κεντρώων δεν συγκέντρωσε το απαραίτητο ποσοστό για την είσοδο στην Βουλή.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.hellenicparliament.gr/Vouleftes/Viografika-Stoicheia/?MPId=59729bf4-5f01-4701-b5b2-a52500d85911. Ανακτήθηκε στις 25  Νοεμβρίου 2020.
2. ↑  «Βιογραφικό Μάριου Γεωργιάδη - Βουλή των Ελλήνων».
3. ↑  «EDP - Official Website». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Ιουνίου 2017.
4. ↑  Real.gr. «Στο 99,86% της Επικράτειας: Στο 8,3% το προβάδισμα της ΝΔ - Εξι κόμματα στη Βουλή - Εκτός η Χρυσή Αυγή». *Real.gr*. Ανακτήθηκε στις 3 Σεπτεμβρίου 2019.
**Ομαδικός τάφος** ονομάζεται ο τάφος που περιέχει πολλά ανθρώπινα πτώματα, τα οποία μπορεί ή όχι να αναγνωριστούν πριν από την ταφή. Τα Ηνωμένα Έθνη έχουν ορίσει τον ομαδικό τάφο ως τόπο ταφής που περιέχει τρία ή περισσότερα θύματα εκτέλεσης, αν και δεν υπάρχει ακριβής ορισμός. Οι ομαδικοί τάφοι δημιουργούνται συνήθως αφού πεθάνουν ή σκοτωθούν πολλοί άνθρωποι και υπάρχει η επιθυμία να ταφούν γρήγορα τα πτώματα για λόγους υγιεινής. Αν και οι ομαδικοί τάφοι μπορούν να χρησιμοποιηθούν κατά τη διάρκεια πολέμων, μπορεί να χρησιμοποιηθούν μετά από λιμό, επιδημία ή φυσική καταστροφή.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Human remains and identification*. Oxford University Press. 2015. σελίδες 169–171. ISBN 978-1784991975.
2. ↑  Mant, A.K. (1987). «Knowledge acquired from post-War exhumations». Στο: Boddington, A.· Garland, A.N.· Janaway, R.C. *Death, Decay, and Reconstruction: Approaches to Archaeology and Forensic Science*. Manchester University Press. σελίδες 65–78. ISBN 0-7190-2303-3.
3. ↑  Skinner, M. (1987). «Planning the archeological recovery of evidence from recent mass graves». *Forensic Science International* **34** (4): 267–287. doi:10.1016/0379-0738(87)90040-5. PMID 3305249. .
4. ↑  Cox, M.· Flavel, A.· Hanson, I.· Laver, J.· Wessling, R. επιμ. (2008). *The Scientific Investigation of Mass Graves: Towards Protocols and Standard Operating Procedures*. Cambridge University Press. ISBN 9780521865876.
Ο **Λαμβέρτος** (γερμ. *Lantpert*, *Landpert* ή *Landfried*, πριν το 636 - μετά το 680) από τον Οίκο των Αγιλολφιδών ήταν γιος του δούκα της Βαυαρίας. Είναι ο φονέας του αγ. Έμμεραμ.

Η βάπτιση του Θέοδου δούκα της Βαυαρίας, πατέρα του Λάντπερτ.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του Θέοδου δούκα της Βαυαρίας και τς Γκλάισνοτ του Φρίουλι.

Σύμφωνα με το έργο Vita Hamhrammi του επισκόπου Άρμπεο του Φράιζινγκ, ο Λάντπερτ σκότωσε τον άγ. Έμμεραμ. Ο Έμμεραμ ήταν φιλοξενούμενος της δουκικής Αυλής για τρία έτη, όπου έγινε γνωστός για τη αγνή και καθαρή ζωή του. Η Ούτα, κόρη του Θέοδου και αδελφή του Λάντπερτ, είχε εραστή και έμεινε έγκυος. Φοβούμενη την οργή του πατέρα της, το εμπιστεύτηκε στον Έμμεραμ και ο άγιος υποσχέθηκε να σηκώσει την κατηγορία, καθώς ήταν έτοιμος να ταξιδέψει στη Ρώμη.

Σύντομα μετά την αναχώρησή του η κύηση της Ούτα έγινε γνωστή και όπως είχε συμφωνηθεί, η Ούτα ονόμασε τον Έμμεραμ ως πατέρα του παιδιού. Ο Λάντπερτ έτρεξε πίσω από τον Έμμεραμ και τον χαιρέτησε ως "επίσκοπο και κουνιάδο του" (Aie, episcope et gener noster!). Έπειτα τον έκοψε κομμάτια.

Δεν γνωρίζουμε κάτι περισσότερο για τον Λάντπερτ και την αδελφή του Ούτα. Η πράξη του είναι ίσως η αιτία, που η Βαυαρική Νομοθεσία (Lex Baiuvariorum) όρισε την τιμωρία για τον φόνο επισκόπου: ένα μολύβδινο αντίγραφο τού σώματός του να ζυγιστεί ίσα με χρυσό.

Πηγές
-----

* "Landbert Herzog von Bayern (680- )" (in German). Archived from the original on 2007-03-21. Retrieved 2006-12-25.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 86106625
* GND: 13794408X

 |

 |
Ο **Γεώργιος Γεωργίου** (γενν. 15 Απριλίου 1936, Αθήνα) είναι Έλληνας διπλωμάτης και πολιτικός.

Διπλωματική σταδιοδρομία
------------------------

Η διπλωματική του σταδιοδρομία ξεκινά το 1971, όταν διορίζεται στο Υπουργείο Εξωτερικών, ως Γραμματέας Πρεσβείας Γ στη Τρίτη Πολιτική Διεύθυνση Ευρώπης, Αμερικής. Το 1973 διορίζεται πρόξενος στη Νάπολη της Ιταλίας και πολιτικός σύμβουλος του ΝΑΤΟ, στη Νοτιοανατολική πτέρυγα.

Το 1976 ανέλαβε επιτετραμμένος της Ελλάδας σε τέσσερις χώρες (Σ.Αραβία, Υεμένη, Ομάρ, Κατάρ) ενώ τον επόμενο χρόνο, μετατίθεται με τον ίδιο βαθμό στη Λιβύη και στο Τσάντ, αναλαμβάνοντας ταυτόχρονα και τη θέση του Γενικού Πρόξενου. Το 1979 αναλαμβάνει καθήκοντα Γενικού Πρόξενου στην Αίγυπτο και το 1982 μετατίθεται στην ίδια θέση, στη Νότια Αφρική. Το 1995 αναβαθμίζεται σε Πρέσβη και μετατίθεται στο Λίβανο και τον επόμενο χρόνο στην Αργεντινή. Τέλος, το 2000 αναλαμβάνει Πρέσβης Διευθυντής του Διπλωματικού Γραφείου του τέως Πρωθυπουργού, Κωνσταντίνου Μητσοτάκη.

Πολιτική σταδιοδρομία
---------------------

Το 2003 εντάσσεται στο ΛΑΟΣ, όπου αναλαμβάνει Αντιπρόεδρος του κόμματος και παραμένει μέχρι σήμερα. Το 2007 αναλαμβάνει Ευρωβουλευτής, αντικαθιστώντας τον Γιώργο Καρατζαφέρη, που ορκίστηκε Βουλευτής Α' Θεσσαλονίκης. Το 2009 εκλέγεται με τον ΛΑΟΣ, Βουλευτής Α' Αθηνών. Στις 11 Νοεμβρίου του 2011, ανέλαβε αναπληρωτής Υπουργός Εθνικής Άμυνας, στην κυβέρνηση του Λουκά Παπαδήμου, θέση από την οποία παραιτήθηκε στις 10 Φεβρουαρίου του 2012, όταν απεσύρθη η στήριξη του ΛΑΟΣ από την κυβέρνηση. Στις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου του 2012 δεν κατάφερε να επανεκλεγεί Βουλευτής. Κατέβηκε στις Ευρωεκλογές 25ης Μαΐου του 2014, αλλά δεν κατάφερε να εκλεγεί.
Το λογότυπο του Εθνικού Κόμματος.
Το **Εθνικό Κόμμα της Αυστραλίας** (αγγλικά: National Party of Australia‎), κοινώς γνωστοί ως **οι Εθνικοί** (αγγλικά: the Nationals‎, επίσης συντομεύτηκε σε the Nats), είναι ένα κεντροδεξιό πολιτικό κόμμα στην Αυστραλία που εκπροσωπεί περιφερειακά και αγροτικά συμφέροντα. Ιδρύθηκε το 1920 ως **Αυστραλιανό Κόμμα Χωρών** (αγγλικά: Australian Capital Party‎) και στη συνέχεια άλλαξε το όνομά του σε **Εθνικό Κόμμα Χωρών** (αγγλικά: National Country Party‎) το 1975 και στο σημερινό του όνομα το 1982.

Το Εθνικό Κόμμα σχηματίζει τη Συμμαχία με το Κόμμα Φιλελευθέρων.

Ο σημερινός ομοσπονδιακός ηγέτης του Εθνικού Κόμματος είναι ο Ντέιβιντ Λίτλπρουντ, ενώ ο σημερινός ομοσπονδιακός αναπληρωτής αρχηγός είναι ο Περιν Ντέιβι.

Παραπομπές
----------
Ο **Γουλιέλμος Ε΄**, γαλλ. Guillaume V (περί το 1171 - περί το 1246) από τον Οίκο του Σαιντ-Ομέρ ήταν κύριος (καστελάνος) του Σαινt-Ομέρ (1192 - 1246), επίσης του Μπωραίν και του Φωκεμμπέργκ.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Γουλιέλμου Δ΄ κυρίου του Σαιντ-Ομέρ και της Ίντα των Αβέν, κόρης του Νικολάου κυρίου του Αβέν. Αναφέρεται σε καταστατικά το;y πατέρα του από το 1185 και μετά. Περί το 1191 διαδέχθηκε τον Γουλιέλμο Δ΄, ο οποίος απεβίωσε στην Παλαιστίνη. Μνημονεύεται σε πολλά καταστατικά, πράξεις ιδιοκτησίας και δωρεές στην Εκκλησία κατά τις επόμενες δεκαετίες. Κατ' επανάληψη έδειξε την πιστότητά του στον Φίλιππο Β΄ της Γαλλίας, στη διάρκεια των συγκρούσεων τού βασιλιά με τους γείτονες τού Γουλιέμου Ε΄. Αναφέρεται μεταξύ των Φλαμανδών φεουδαρχών της Γαλλικής Αυλής. Το 1246 απεβίωσε και τον διαδέχθηκε ο επόμενος αδελφός του Γουλιέλμος ΣΤ΄ του Σαιντ-Ομέρ.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε την Ιμαζίνα του Λόοζ, κόρη του Ζεράρ/Γκέραρτ Β΄ κόμη του Λόοζ· δεν απέκτησαν τέκνα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Giry 1874, σσ. 349–350
2. ↑  Giry 1874, σσ. 349–350
3. ↑  Giry 1874, σσ. 350–354
4. ↑  Giry 1875, σσ. 92, 95–96
5. ↑  Giry 1874, σσ. 354–355

Πηγές
-----

* Giry, Arthur (1874). "Les châtelains de Saint-Omer (1042-1386) (premier article)". Bibliothèque de l'école des chartes (in French). 35: 325–355.
* Giry, Arthur (1875). "Les châtelains de Saint-Omer (1042-1386) (deuxième article)". Bibliothèque de l'école des chartes (in French). 36: 91–117.
Ο **Γουλιέλμος ΣΤ΄**, γαλλ. Guillaume VI (απεβίωσε την περίοδο 1247 - 1251) από τον Οίκο του Σαιντ-Ομέρ ήταν κύριος (καστελάνος) του Σαιντ-Ομέρ και κύριος του Φωκεμμπέργκ (1246- 1247).

Βιογραφία
---------

Ήταν o τέταρτος γιος του Γουλιέλμου Δ΄ κυρίου του Σαιντ-Ομέρ και της Ίντας, κόρης του Νικολάου κυρίου του Αβέν. Αυτή είναι η άποψη του Άρθουρ Γκίρυ, όμως ο Μπωντουέν ντ' Αβέν τον θεωρεί γιο του Γουλιέλμου Ε΄, γιου τού Γουλιέλμου Δ΄. Αναφέρεται σε έγγραφα από το 1207 και μετά εμφανίζεται σε διάφορα καταστατικά, που από το 1218 τον αποκαλούν κύριο του Πίτγκραμ και μετά του Μπέρκιν. Το 1246 διαδέχθηκε τον μεγαλύτερο αδελφό του Γουλιέλμο Ε΄ και ένα καταστατικό (το μόνο) του 1247 τον αναφέρει ως καστελάνο. Λίγα είναι γνωστά για τη θητεία του, που ήταν σύντομη. Ο Μπωντουέν ντ' Αβέν αναφέρει ότι ακολούθησε μία Σταυροφορία και απεβίωσε. Τον διαδέχθηκε η μεγαλύτερη αδελφή του Βεατρίκη και ο γιος της Γουλιέλμος του Ρενένζ το 1251.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 27  Νοεμβρίου 2018.
2. ↑  Giry 1874, σσ. 332, 349–350
3. ↑  Giry 1875, σσ. 96–97
4. ↑  Giry 1875, σσ. 96–97, 98, 106

Πηγές
-----

* Giry, Arthur (1874). "Les châtelains de Saint-Omer (1042-1386) (premier article)". Bibliothèque de l'école des chartes (in French). 35: 325–355. doi:10.3406/bec.1874.446568.
* Giry, Arthur (1875). "Les châtelains de Saint-Omer (1042-1386) (deuxième article)". Bibliothèque de l'école des chartes (in French). 36: 91–117. doi:10.3406/bec.1875.446625
Η **Θεοδελίνδη**, βασίλισσα των Λομβαρδών (*Teodolinda*, 570 - 22 Ιανουαρίου 627) από τον Οίκο των Αγιλολφιδών ήταν κόρη του Γαριβάλδου Α΄ δούκα της Βαυαρίας.

Βιογραφία
---------

Παντρεύτηκε στον πρώτο της γάμο των βασιλιά των Λομβαρδών Αυθάριο (589) γιο του βασιλιά Κλέφου. Μετά τον θάνατο του Αυθάριου (590) επετράπη στην Θεοδελίνδα να επιλέξει νέο σύζυγο σαν νέο βασιλιά των Λομβαρδών, η Θεοδελίνδα επέλεξε τον Αγιλούλφο σαν διάδοχο του Αυθάριου (591). Έκανε τα πάντα να επιβάλει τον χριστιανισμό της Νίκαιας απέναντι στους αντιπάλους τους Αρειανιστές. Μετά την επιστροφή του Αγιλούλφου στην Ορθόδοξη πίστη, έκτισε πλήθος από εκκλησίες στη Λομβαρδία και στην Τοσκάνη, ανάμεσα στις οποίες τον καθεδρικό ναό της Μόντσα και το πρώτο βαπτιστήριο στη Φλωρεντία, αφιερωμένα όλα στον Ιωάννη τον Βαπτιστή.

Ο περίφημος θησαυρός της Μόντσα περιέχει το σιδηρούν στέμμα της Λομβαρδίας, ένα κείμενο από το Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον -το οποίο απεστάλη από τον πάπα Γρηγόριο Α΄ σε αυτήν, αφιερωμένο στον γιο της Αδαλόαλδο- και επίσης ένα τμήμα του Τιμίου Σταυρού, δώρο του πάπα στη βασίλισσα. Η ιστορία της βασίλισσας και η σχέση της με το σιδηρούν στέμμα της Λομβαρδίας ζωγραφίστηκε στο παρεκκλήσιο της Θεοδελίνδας, στον καθεδρικό ναό της Μόντσα, και είναι έργο του Γρηγορίου Ζαβαττάρι (1444).

Η Θεοδελίνδη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  p67224.htm#i672233.
2. ↑  «Identifiants et Référentiels». (Γαλλικά) *IdRef*. Agence bibliographique de l'enseignement supérieur. Ανακτήθηκε στις 1  Μαΐου 2020.
3. 1 2  p67224.htm#i672233. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
4. 1 2 3 4 5 6 7 8  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
5. ↑  Herbermann, Charles, ed. (1913). "Lombardy". Catholic Encyclopedia. Robert Appleton Company.

Πηγές
-----

* Herbermann, Charles, ed. (1913). "Lombardy". Catholic Encyclopedia. Robert Appleton Company.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 77111368
* LCCN: no93038950
* ISNI: 0000 0003 9322 6705
* GND: 118756958
* SUDOC: 134083407
* BNF: cb14492523s (data)

 |

 |
Η **ΦΚ Αραράτ-Αρμενία** (αρμενικά Ֆուտբոլային Ակումբ Արարատ-Արմենիա) είναι αρμενική ποδοσφαιρική ομάδα από το Γερεβάν. Έδρα της ομάδας είναι το Στάδιο της Ποδοσφαιρικής Ακαδημίας του Γερεβάν χωρητικότητας 1428 θεατών. Συμμετέχει στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Αρμενίας.

Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 2017 από τον πρόεδρο της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας της Αρμενίας, Ρούμπεν Χαϊραπετιάν με την επωνυμία «**Ακαδημία Ποδοσφαίρου του Αβάν**». Στο σύλλογο αγωνίζονταν κυρίως απόφοιτοι της Ακαδημίας Ποδοσφαίρου του Ερεβάν. Ο εναρκτήριος αγώνας του συλλόγου έγινε τον Ιούλιο του 2017 κόντρα στον σύλλογο Ερεμπούνι, με νίκη της Αβάν με σκορ 3-1. 

Στις αρχές του 2018, ο σύλλογος εξαγοράστηκε από τον Αρμένιο επιχειρηματία **Samvel Karapetyan** με έδρα τη Ρωσία, ο οποίος άλλαξε το όνομα του συλλόγου σε Αραράτ-Μόσχα. Σύντομα ο σύλλογος συγχωνεύθηκε με τον ρωσικό σύλλογο ΦΚ Αραράτ-Μόσχα (ο οποίος είχε καταλάβει την πρώτη θέση στη ζώνη PFL Center (τρίτη εθνική κατηγορία) της Ρωσίας, ωστόσο, με απόφαση της διοίκησης του συλλόγου έλαβε άδεια συμμετοχής στο Αρμενικό Πρωτάθλημα της σεζόν 2018/2019). Πριν από την έναρξη της σεζόν, ο σύλλογος μετονομάστηκε σε ΦΚ Αραράτ-Αρμενία.

Στις 30 Μαΐου 2019, η Αραράτ-Αρμενία νίκησε την Μπανάντς με 1–0 και κατέκτησε τον πρώτο της τίτλο στην Αρμενική Πρέμιερ Λιγκ.. Ως αποτέλεσμα της κατάκτησης του Αρμενικής Πρέμιερ Λιγκ, η Αραράτ-Αρμενία προκρίθηκε στο Τσάμπιονς Λιγκ της σεζόν 2019–20.

Στις 14 Ιουλίου 2020, η Αραράτ-Αρμενία υπερασπίστηκε τον τίτλο της, εξασφαλίζοντας το δεύτερο πρωτάθλημα, αφού νίκησε τον ΦΚ Νοά με 2-0 .

Στις 17 Ιουνίου 2023, η Αραράτ-Αρμενία ανακοίνωσε την επιστροφή του Βαρντάν Μινασιάν ως νέου προπονητή της. Στο προπονητικό επιτελείο του Μινασιάν περιλαμβάνονται ο πρώτος βοηθός προπονητή Artak Oseyan, ο βοηθός προπονητή Artur Mkrtchyan, ο προπονητής τερματοφυλάκων Gurgen Hakobyan και ο προπονητής φυσικής κατάστασης Denis Zmeu. Ο Βαρντάν Μινασιάν υπήρξε αρχηγός της ομάδας, όταν αυτή κατέκτησε τον τίτλο της πρωταθλήτριας Αρμενίας για 2 συνεχόμενα χρόνια καθώς και το Σούπερ Καπ .

Τίτλοι
------

* **Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Αρμενίας**
	+ **Πρωταθλήτρια (2):** 2018–19, 2019-20
* **Αρμενικό Σούπερ Καπ:** 2019

  

### Αραράτ-Αρμενία 2

Η αναπληρωματική ομάδα της Αραράτ-Αρμενία ονομάζεται **Αραράτ-Αρμενία-2**  και αγωνίζεται στη  Β΄ Κατηγορία Αρμενίας. Αυτήν τη στιγμή δίνει τους εντός έδρας αγώνες της στο Στάδιο της Ποδοσφαιρικής Ακαδημίας του Γερεβάν, που βρίσκεται στην περιοχή Αβάν του βορειοανατολικού Γερεβάν.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Ιουλίου 2018. Ανακτήθηκε στις 22 Ιουνίου 2023.
4. ↑  http//rusarminfo.ru/2017/12/28/samvel-karapetyan-osnoval-v-armenii-futbolnyj-klub-ararat-moskva/
5. ↑
6. ↑  «Արարատ-Արմենիան դարձավ Հայաստանի չեմպիոն (VIDEO)». *armfootball.com/* (στα Αρμενικά). Arm Football. 30 Μαΐου 2019. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Σεπτεμβρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 30 Μαΐου 2019.
7. ↑
8. ↑
9. ↑
10. ↑

Εξωτερικές πηγές
----------------

* Official Facebook
Εγκεφαλογράφημα που δείχνει την περίοδο ύπνου REM
Ο **ύπνος REM** (rapid eye movement) γνωστός και ως **ύπνος ραγδαίων κινήσεων των ματιών** είναι το πέμπτο στάδιο του ύπνου και χαρακτηρίζεται από ραγδαίες κινήσεις των ματιών, από εγκεφαλικά κύματα που δείχνουν ενεργοποιημένα και μοιάζουν με πολύ ελαφρύ ύπνο ή με την εγρήγορση, αλλά και από βαθιά χαλάρωση των μυών, παρόμοια με αυτή στο βαθύ ύπνο. Ο ύπνος REM χωρίζεται σε δυο κατηγορίες: τονικός και αφασικός. Ο ύπνος REM χαρακτηρίζεται από έλλειψη νορεπινεφρίνης στον εγκεφαλικό φλοιό, στην οποία οφείλονται και τα χαρακτηριστικά των ονείρων.

Ο ύπνος REM στους ενήλικες συνήθως καταλαμβάνει το 20% με 25% του συνολικού ύπνου και διαρκεί για 90-120 λεπτά. Κατά τη διάρκεια ενός φυσιολογικού ύπνου, συνήθως βιώνουμε 4 με 5 περιόδους ύπνου REM, όσο προχωρά η νύκτα τόσο αυξάνεται και η περίοδος των σταδίων REM και μειώνεται ο βαθύς ύπνος. Κατά τις πρωινές ώρες, το περισσότερο μέρος του ύπνου αποτελείται από τον ελαφρύ ύπνο και από περιόδους REM. Η σχετική διάρκεια του ύπνου REM διαφέρει ανάλογα με την ηλικία. Σε ένα νεογέννητο ο ύπνος REM καταλαμβάνει το 80% του συνολικού ύπνου. Κατά την περίοδο REM, η δραστηριότητα των νευρώνων του εγκεφάλου είναι παρόμοια με εκείνη που υπάρχει τις ώρες που είμαστε ξύπνιοι, για αυτό τον λόγο ο ύπνος REM αποκαλείται και *παράδοξος ύπνος*. Αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχουν κυρίαρχα εγκεφαλικά κύματα κατά την διάρκεια ύπνου REM.

Ο οργανισμός έχει απόλυτη ανάγκη τον ύπνο τύπου REM. Εάν για διάφορους λόγους ο οργανισμός στερηθεί του ύπνου τύπου REM, τότε την επόμενη φορά που θα αποκοιμηθεί θα πάει πιο γρήγορα στο στάδιο REM, μειώνοντας τη διάρκεια των υπόλοιπων σταδίων.

Ο ύπνος REM είναι φυσιολογικά διαφορετικός απο τις άλλες περιόδους ύπνου, οι οποίες συνολικά αποκαλούνται μη REM ύπνος. Οι άνθρωποι που ξυπνούν από ύπνο REM μπορούν να θυμηθούν πολλά όνειρα, ενώ όσοι ξυπνούν από ύπνο μη REM θυμούνται ελάχιστα ή και καθόλου όνειρα.

Δείτε επίσης
------------

* Ύπνος
* Όνειρο

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Παράδοξος ύπνος
* Τι είναι ο ύπνος

Αναφορές
--------

1. ↑  «Health News». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαρτίου 2009. Ανακτήθηκε στις 17 Ιανουαρίου 2008.
Η **παλαίστρα** ήταν η αρχαία ελληνική σχολή πάλης. Δραστηριότητες όπως η πυγμαχία και η πάλη που δε χρειάζονταν πολύ χώρο, γίνονταν εκεί. Η παλαίστρα λειτουργούσε ανεξάρτητα αλλά και σαν μέρος των δημοσίων γυμνασίων: μια παλαίστρα μπορούσε να υπάρχει χωρίς γυμνάσιο, αλλά ένα γυμνάσιο δε μπορούσε να υπάρχει χωρίς παλαίστρα.

Αρχιτεκτονική της παλαίστρας
----------------------------

Η αρχιτεκτονική της παλαίστρας, αν και είχε κάποια περιθώρια, ακολουθούσε ένα συγκεκριμένο, σταθερό σχέδιο. Η παλαίστρα αποτελούνταν από έναν παραλληλόγραμμο χώρο που περικλειόταν από κιονοστοιχίες με διπλανά δωμάτια. Τα δωμάτια αυτά μπορούσαν να έχουν πολλές λειτουργίες: μπάνια, χώροι παιχνιδιού (μπάλας), αποδυτήρια και αποθηκευτικοί χώροι ρούχων, χώροι συνάθροισης, παρατήρησης ή διδασκαλίας, και αποθήκες ελαίων, σκονών ή άλλου απαραίτητου αθλητικού εξοπλισμού. Ο Βιτρούβιος, στο κείμενό του *Περί Αρχιτεκτονικής*, αποτελεί μια σημαντική αρχαία πηγή για αυτόν τον τύπο κτίσματος και παρέχει πολλές πληροφορίες για αυτό που ονομάζει "παλαίστρα, ελληνικού τύπου". Αν και οι λεπτομέρειες των περιγραφών του δεν αντιστοιχούν πάντα στα αρχαιολογικά ευρήματα που υπάρχουν, μάλλον επειδή έγραφε γύρω στο 27 π.Χ. το έργο του παρέχει σημαντική γνώση για τη γενική σχεδίαση και χρήση χώρων αυτού του τύπου. Όπως περιγράφει ο Βιτρούβιος, η παλαίστρα ήταν τετράγωνη ή παραλληλόγραμμη ως προς το σχήμα, με κιονοστοιχίες και στις τέσσερις πλευρές, που δημιουργούσαν προστώα. Το προστώο της βόρειας πλευράς της παλαίστρας ήταν διπλού βάθους ώστε να προστατεύει από τον καιρό. Μεγάλες αίθουσες (*εξέδρες*) χτίζονταν στις πλευρές μονού βάθους της παλαίστρας με θέσεις για αυτούς που απολάμβαναν τις διανοητικές απολαύσεις, και η πλευρά διπλού βάθους χωριζόταν σε μια περιοχή για δραστηριότητες νέων (*ephebeum*, *εφηβαίο*), μια περιοχή με χώρους για την άσκηση στην πάλη, άλμα κλπ (*coryceum, κωρυκείον*), ένα χώρο για τη χρήση των σκονών (*conisterium, κονιστἠριον*), ένα δωμάτιο για μπάνιο (*λουτρόν*) και μια αποθήκη για τα έλαια (*elaeothesium, ελαιοθέσιον*). Παραδείγματα αυτού του κτίσματος προέρχονται από δύο σημαντικές Ελληνικές πόλεις, την Ολυμπία και τους Δελφούς.

Φωτογραφία
----------

Palestre d'Olympie.

Δείτε επίσης
------------

* Ρωμαϊκή παλαίστρα Χαλκίδας Αρχειοθετήθηκε 2020-12-01 στο Wayback Machine.
* Η αρχαία παλαίστρα της Λαμίας

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Perseus Digital Library, Ολυμπία
* Perseus Digital Library, Δελφοί
Η **Φωτεινή Πιπιλή** (ψευδώνυμο **Φωτεινή Ανδρέου**, Αθήνα, 7 Φεβρουαρίου 1950) είναι Ελληνίδα πολιτικός, δημοσιογράφος και σύμβουλος επικοινωνίας.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στς 7 Φεβρουαρίου του 1950 στην Αθήνα. Θείος της ήταν ο στρατηγός και αρχηγός ΓΕΕΘΑ Ιωάννης Πιπιλής. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης. Υπήρξε η πρώτη γυναίκα ρεπόρτερ στην ελληνική τηλεόραση (1973). Με το όνομα Φωτεινή Ανδρέου παρουσίαζε το 1972-73 ρεπορτάζ στην δημοσιογραφική εκπομπή της ΥΕΝΕΔ *Σήμερα*. Έχει παρουσιάσει πολλές τηλεοπτικές εκπομπές στη δημόσια, ιδιωτική τηλεόραση και έχει διατελέσει αρχισυντάκτρια δελτίου ειδήσεων στην ΕΡΤ. Παράλληλα με την τηλεοπτική της καριέρα, συμμετείχε ενεργά στο Γυναικείο Κίνημα. Έχει συνεργαστεί με εφημερίδες και περιοδικά, ενώ πολύχρονη είναι η καθημερινή ραδιοφωνική παρουσία της στους ραδιοφωνικούς σταθμούς «Αντέννα», «Πλάνετ». 

Έχει τιμηθεί με το βραβείο Μπότση για το καλύτερο τηλεοπτικό ρεπορτάζ και δύο φορές από τον Σύνδεσμο για τα Δικαιώματα της Γυναίκας με τη «Χρυσή Πένα». Τον Ιούνιο του 2002 ορίστηκε μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Εταιρείας Ενοποίησης Αρχαιολογικών Χώρων αρμόδια για θέματα επικοινωνίας.

Από το 1986 ως το 1994 υπήρξε μέλος του δημοτικού συμβουλίου της Αθήνας. 

Στις εκλογές του 2007, του 2009, στις διπλές εκλογές του 2012, καθώς και σε αυτές του 2019 και του Μαΐου του 2023 εξελέγη βουλευτής με τη Νέα Δημοκρατία στην Α΄ Αθηνών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Βουλή των Ελλήνων. 3fe058ae-3397-457e-9b43-c191c0f1e14d. Ανακτήθηκε στις 23  Απριλίου 2022.
2. ↑  www.assembly.coe.int/nw/xml/AssemblyList/MP-Details-EN.asp?MemberID=6972.
3. ↑  Το Βήμα, Φωτεινή Πιπιλή «Προτιμώ το τσα τσα από την πολιτική, 3-4-2010.
4. ↑  «Κοινοβουλευτική Θητεία Βουλευτών Από Τη Μεταπολίτευση Ως Σήμερα - Πιπιλή Φωτεινή».

Πηγές
-----

* *Οι υποψήφιοι Δημοτικοί Σύμβουλοι που παρουσιάζει η Ντόρα Μπακογιάννη ολοκληρώνοντας τη σύνθεση του ψηφοδελτίου του συνδυασμού «Αθήνα αύριο»*. [*νεκρός σύνδεσμος*]

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 218158790619138851104
* **ΕΒΕ**: 198036
* **AA**: 92746
* **BiblioNet**: **50516**

 |

 |
Οι **Επισκέπτες Υγείας** αποτελούν ένα από τα επαγγέλματα υγείας που απαντώνται στο Ελληνικό Κράτος, ενώ στο εξωτερικό τα αντίστοιχα καθηκόντα τα ασκούν κυρίως οι νοσηλευτές, καθώς στις περισσότερες χώρες δεν υφίσταται ως αυτόνομο επάγγελμα, αλλά ως κλάδος της νοσηλευτικής. και πιο συγκεκριμένα της κοινοτικής νοσηλευτικής και δημόσιας υγείας.

Είναι επάγγελμα που ασχολείται κατ' εξοχήν με τα αντικείμενα της πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας. Οι Επισκέπτες Υγείας με βάση τις γνώσεις τους ασχολούνται είτε αυτόνομα είτε σε συνεργασία με άλλους επαγγελματίες στο τομέα της Υγείας και των Κοινωνικών Υπηρεσιών με το σχεδιασμό, ανάπτυξη, εφαρμογή και αξιολόγηση παροχής όλων των Υπηρεσιών Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας.

Στην Ελλάδα, οι επισκέπτες υγείας συνεργάζονται με άλλους επιστήμονες υγείας, όπως με τους ειδικευμένους Ιατρούς Προληπτικής Ιατρικής (αλλά και άλλων ειδικοτήτων) και με τους ειδικευμένους Νοσηλευτές Δημόσιας και Κοινοτικής υγείας (και άλλων ειδικοτήτων), και μπορούν να εργαστούν σε πολλούς φορείς είτε δημόσιους είτε ιδιωτικούς που αφορούν την πρωτοβάθμια υγεία.

Απαιτούμενη Εκπαίδευση
----------------------

Στην Ελλάδα το επάγγελμα ασκούν οι απόφοιτοι του Τμήματος **Επισκεπτών - Επισκεπτριών Υγείας** της Σχολής Επαγγελμάτων Υγείας και Πρόνοιας του Τεχνολογικού Εκπαιδευτικού Ιδρύματος Αθήνας.

Μετά την κατάργηση των ΤΕΙ οι Επισκέπτες Υγείας είναι απόφοιτοι του Τμήματος **Δημόσιας και Κοινοτικής Υγείας** με Κατεύθυνση **Κοινοτικής Υγείας** του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής (ΠΑ.Δ.Α) και του Τμήματος **Δημόσιας και Ενιαίας υγείας** του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, καθώς και οι ειδικευμένοι κοινοτικοί νοσηλευτές.

Αγορά Εργασίας
--------------

Τομείς Απασχόλησης και Προοπτικές Αγοράς Εργασίας: Οι Επισκέπτες Υγείας μπορούν να απασχοληθούν σε κέντρα υγείας, υγειονομικούς σταθμούς, σε ΚΑΠΗ, ΠΙΚΠΑ, ΙΚΑ. αν και οι οργανικές θέσεις είναι περιορισμένες, ενώ στον ιδιωτικό τομέα προτιμώνται κυρίως οι νοσηλευτές.

### Επαγγελματικές οργανώσεις

Ο συλλογικός φορέας για τους Επισκέπτες Υγείας είναι ο Πανελλήνιος Σύλλογος Επισκεπτών Υγείας που καλύπτει τους εργαζόμενους του κλάδου και θέτει ορισμένους δεοντολογικούς κανόνες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «The International Council of Nurses».
2. ↑  «Definition of Public Health Nursing».

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πανελλήνιος Σύλλογος Επισκεπτών Υγείας
* Τμήμα Δημόσιας και Κοινοτικής Υγείας Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής
* Τμήμα Δημόσιας και Ενιαίας Υγείας Πανεπιστημίου Θεσσαλίας
Ο **Πέτρος Ευθυμίου** (γενν. 27 Μαρτίου 1950) είναι Έλληνας πολιτικός που έχει διατελέσει βουλευτής, ευρωβουλευτής και υπουργός παιδείας επί μία τετραετία.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στη Λάρισα και σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Εργάστηκε αρχικά ως εκπαιδευτικός και στη συνέχεια ως δημοσιογράφος όπου υπήρξε συντάκτης της εφημερίδας «Το Βήμα», αρχισυντάκτης του περιοδικού «Αντί» και παρουσιαστής δημοσιογραφικής εκπομπής στην ΝΕΤ. Μετείχε στην Αντίσταση κατά της Χούντας (1967-1974). Το 1999 τοποθετήθηκε στο ευρωψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ με το οποίο εξελέγη Ευρωβουλευτής. Έναν χρόνο μετά, το 2000 ανέλαβε εξωκοινοβουλευτικός υπουργός παιδείας στην κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Σημίτη, θέση την οποία διατήρησε μέχρι την πτώση της κυβέρνησης το 2004. Στη συνέχεια εξελέγη βουλευτής του ΠΑΣΟΚ σε τρεις συνεχόμενες εκλογικές αναμετρήσεις, το 2004, το 2007 και το 2009 εκλεγόμενος στην περιφέρεια της Β΄Αθήνας. Εξελέγη Πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Ο.Α.Σ.Ε. τον Ιούλιο του 2010.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Δραστηριότητα Ευθυμίου ως ευρωβουλευτή[*νεκρός σύνδεσμος*]
2. ↑  Ελευθεροτυπία, οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ[*νεκρός σύνδεσμος*]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Προσωπική ιστοσελίδα
Ο **Γεώργιος Δασκαλάκης** (12 Ιουλίου 1936,-16 Ιουλίου 2022) ήταν Έλληνας πολιτικός.

Βιογραφικό
----------

Γεννήθηκε το 1936 στα Λαγκάδια Αρκαδίας. Σπούδασε οικονομικές επιστήμες στην τότε ΑΣΟΕΕ (σήμερα Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών). Υπήρξε πρωτοπόρος στο συνδικαλιστικό κίνημα των εργαζομένων στις ασφαλιστικές εταιρείες, μέσω του οποίου αναδείχθηκε.

Υπήρξε συνιδρυτικό μέλος του ΠΑΣΟΚ κατά το 1974, γραμματέας του Τομέα Συνδικαλιστικού του Κινήματος (1975 - 1982) και πρώτος γραμματέας της ΠΑΣΚΕ, της συνδικαλιστικής οργάνωσης του κόμματος. Επίσης, από το 1982 μέχρι το 1985 ήταν μέλος της Εκτελεστικής Γραμματείας.

Διετέλεσε βουλευτής του ΠΑΣΟΚ τα διαστήματα 1981 - 1996 και 2000 - 2004. Στις εκλογές του 1981 εκλέχθηκε στην Α΄ Αθηνών, στις εκλογές του 1985, 1989 (Ιουνίου και Νοεμβρίου), 1990 και 1993 στην Αρκαδία και στις εκλογές του 2000 στην Β΄ Αθηνών.

Χρημάτισε υφυπουργός Εμπορίου από τον Φεβρουάριο του 1987 μέχρι τον Ιούλιο του 1989, αναπληρωτής υπουργός Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης από τον Οκτώβριο του 1993 μέχρι τον Ιανουάριο του 1996 και υφυπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών από τον Ιανουάριο του 1996 μέχρι τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους. Από το 1997 μέχρι το 2000 ήταν πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου της Γενικής Τράπεζας.

Ήταν νυμφευμένος με τη Μαρία Κορναράκη, μαζί με την οποία απέκτησε δύο κόρες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.iefimerida.gr/politiki/pethane-o-proin-ypoyrgos-giorgos-daskalakis.
2. ↑  www.cnn.gr/politiki/story/320904/pethane-to-istoriko-stelexos-kai-proin-ypoyrgos-toy-pasok-giorgos-daskalakis. Ανακτήθηκε στις 16  Ιουλίου 2022.
3. ↑  Βουλή των Ελλήνων. 0947fc1d-bf2e-46e4-9b9f-20bd9e835c84. Ανακτήθηκε στις 23  Απριλίου 2022.
4. 1 2 3 4 5  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Απριλίου 2016. Ανακτήθηκε στις 24 Νοεμβρίου 2014.
5. ↑  Η Καθημερινή, 11 Ιουλίου 1998
6. ↑
Ο **Χρήστος Ι. Αποστολάκος** (Γέρμα Λακωνίας, 1913 - Αθήνα, 1997) ήταν Έλληνας συνδικαλιστής και πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής Β΄ Αθηνών αρχικά με την ΕΡΕ, ύστερα με την Ένωση Κέντρου (στα Ιουλιανά του 1965 προσχώρησε στους αποστάτες, θεωρώντας κομμουνιστή τον Ανδρέα Παπανδρέου), στη συνέχεια με την ακροδεξιά Εθνική Παράταξη και τελικά με τη Νέα Δημοκρατία.

Στην ιστορία έμεινε ως υπουργός Δημόσιας Τάξης την ταραγμένη περίοδο μετά την Αποστασία και πριν τη χούντα (1965-1967), όπου αντί για παλτό φορούσε πάνω από το κοστούμι του μία μακριά μαύρη μπέρτα για να φαίνεται εντυπωσιακός.

Σταδιοδρομία
------------

Γεννήθηκε στη Γέρμα Λακωνίας το 1913 και σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας.
Από το 1958 ως το 1961 ήταν εκλεγμένος πρόεδρος της ΑΔΕΔΥ και το συνέδριο του 1962 τον ανακήρυξε "ισόβιο πρόεδρο".
Διατέλεσε γενικός διευθυντής του υπουργείου Εργασίας. Στις εκλογές του 1961 εξελέγη βουλευτής με την ΕΡΕ στην εκλογική περιφέρεια Α΄ Αθηνών αλλά η εκλογή του ακυρώθηκε στις 16 Μαρτίου 1962.

Εξελέγη στις εκλογές του 1963 με την Ένωση Κέντρου στην Β΄ Αθηνών και επανεξελέγη στις εκλογές του 1964. Το Νοέμβριο του 1965 ανεξαρτητοποιήθηκε και εν συνεχεία προσχώρησε στο κόμμα Φιλελεύθερον Δημοκρατικόν Κέντρον (ΦΙΔΗΚ) του Στέφανου Στεφανόπουλου. 

Στις κυβερνήσεις των αποστατών, διετέλεσε αρχικά κυβέρνηση Νόβα ήταν υπουργός Κοινωνικής Προνοίας από τις 15 Ιουλίου 1965 ως τις 20 Αυγούστου του ίδιου χρόνου και στην κυβέρνηση Στεφανόπουλου υπηρέτησε ως υπουργός Δημοσίας Τάξεως από τις 5 Οκτωβρίου 1965 ως τις 22 Δεκεμβρίου 1966. Ως υπουργός Δημοσίας Τάξεως έγινε γνωστός από τη μαύρη μπέρτα την οποία συνήθιζε να φορά.

Τον Ιανουάριο του 1967 προσχώρησε και επίσημα στην ΕΡΕ. Εξελέγη βουλευτής με τη φιλοβασιλική Εθνική Παράταξη το 1977 και τελευταία προσχώρησε στη Νέα Δημοκρατία.

Πέθανε σε ηλικία 84 ετών στις 30 Απριλίου του 1997 και κηδεύτηκε από τον ιερό ναό Αγίων Θεοδώρων στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών στις 5 Μαΐου 1997.

Άφησε πλούσιο συγγραφικό έργο, με θέμα την εργατική νομοθεσία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Βύρων Πολύδωρας, "Η Μείζων Αθήνα", Καστανιώτης 2002, σελ. 689.
2. 1 2 3  Ενα κείμενο-αφήγηση για το πώς η χώρα οδηγήθηκε στα γεγονότα του 1965, Το Βήμα, ηλεκτρονική έκδοση (άρθρο του Σταύρου Ψυχάρη), 25 Μαΐου 2008, ανάκτηση 5 Σεπτεμβρίου 2013.
3. ↑  Καθημερινή, φύλλο 3ης Μαΐου 1997, σελ. 14.
4. ↑  «49 χρόνια πρίν... 11.V.1961» στο kathimerini.gr. Δημοσιεύθηκε 11/05/2010. Αρχειοθετήθηκε 20 Ιουνίου 2019. Ανακτήθηκε 20 Ιουνίου 2019.
5. ↑  Βιογραφικά στοιχεία (pdf)
6. ↑  «Κυβέρνησις Νόβα – Αθανασιάδη Από 15.7.1965 Έως 20.8.1965». Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης. Ανακτήθηκε στις 4 Σεπτεμβρίου 2013.
7. ↑  «Κυβέρνησις Στέφανου Στεφανόπουλου Από 17.9.1965 Έως 22.12.1966». Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης. Ανακτήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 2013.
8. ↑  Θητεία στο Κοινοβούλιο Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine. δικτυακός τόπος Βουλής των Ελλήνων.
9. ↑  Καθημερινή, Κοινωνικά σελ. 23 (σελ. 19 του pdf), 4 Μαΐου 1997, ανάκτηση 12 Φεβρουαρίου 2014. (pdf)
Ο **Δημήτριος Βρεττάκος** (1933 - 8 Νοεμβρίου 2014) του Λεωνίδα ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1933 στη Σπάρτη και σπούδασε νομικά.

Ασχολήθηκε με την πολιτική στην αρχή το 1958, στο πλευρό του Παναγιώτη Κανελλόπουλου, με το Ενωτικό Λαϊκό Κόμμα. Εξελέγη βουλευτής Β΄ Αθηνών με την Νέα Δημοκρατία (της οποίας υπήρξε ιδρυτικό στέλεχος) το 1974, το 1981 και το 1985 Στη συνέχεια προσχώρησε στη Δημοκρατική Ανανέωση του Κωστή Στεφανόπουλου. 

Από το 1977 ως το 1981 ήταν γενικός διευθυντής του ιδρύματος "Βασιλεύς Παύλος".

Απεβίωσε τον Νοέμβριο του 2014 στην Αθήνα και κηδεύτηκε από τον ιερό ναό του Αγίου Γεωργίου, στο Μαρούσι.

Παραπομπές
----------

1. ↑  3f63b1f6-df50-4c4a-89ba-294a2fdfbbcb. Ανακτήθηκε στις 23  Απριλίου 2022.
2. ↑  Δικτυακός τόπος Βουλής των Ελλήνων, Κοινοβουλευτική θητεία Βρεττάκου Δημητρίου, ανάκτηση 28-11-2015.
3. ↑  Έφυγε από τη ζωή ο πρώην βουλευτής Δημήτρης Βρεττάκος - Ήταν από τους πρώτους που ακολούθησαν τον Κωστή Στεφανόπουλο στο εγχείρημα της ΔΗΑΝΑ[*νεκρός σύνδεσμος*], attack tv, 12-11-2014.
Ο **Αναστάσιος Μήνης** γεννήθηκε στην Καλαμάτα Μεσσηνίας (7 Νοεμβρίου 1919 - 6 Αυγούστου 2005) ήταν Έλληνας στρατιωτικός, αντιστασιακός και πολιτικός, με δράση κατά την περίοδο της δικτατορίας του 1967. Υπηρέτησε ως βουλευτής το 1974-77.

Αγωνιστική δράση
----------------

Ο Μήνης μπήκε πρώτος στη Σχολή Ικάρων (1940) και πολέμησε σε μάχες στη Μέση Ανατολή· τραυματίστηκε στο Ελ Αλαμέιν. Τον Μάιο του 1943 αναχωρώντας από το Κάιρο έπεσε με αλεξίπτωτο στον Ταύγετο στην Πελοπόννησο ως αρχηγός συμμαχικής αποστολής για να μεταδίδει μέσω ασυρμάτου στο Συμμαχικό Αρχηγείο τις θέσεις, τον οπλισμό και τις οχυρώσεις των γερμανικών στρατευμάτων καθώς και τις κινήσεις των γερμανικών πλοίων στα λιμάνια της νοτίου Πελοποννήσου. Με το βαθμό του σμηναγού ετέθη σε πολεμική διαθεσιμότητα το 1952 μετά την συντριβή του καταδιωκτικού του αεροπλάνου και τον σοβαρό τραυματισμό του κατά την διάρκεια του εμφυλίου πολέμου (Απρίλιος 1949). Τάχθηκε εναντίον της χούντας, γι' αυτό και συνελήφθη και βασανίστηκε στα κρατητήρια της ΕΑΤ-ΕΣΑ το 1972 και για 111 ημέρες. Τον επόμενο χρόνο καταδικάστηκε από το Έκτακτο Στρατοδικείο σε πρόσκαιρη φυλάκιση 9 ετών και 10 μηνών. Στενός του συνεργάτης ήταν ο Σπύρος Μουστακλής. Στη διάρκεια του εγκλεισμού του στο ΕΑΤ-ΕΣΑ κατέγραφε σε χαρτί τουαλέτας όσα είχε ζήσει και κατόρθωσε να τα διοχετεύσει παράνομα προς τα ειδησεογραφικά μέσα της Ευρώπης ενώ βρισκόταν ήδη κρατούμενος στις φυλακές Κορυδαλλού. Το ημερολόγιο των βασανιστηρίων του μεταδόθηκε από την Deutsche Welle (Βόννη Δ. Γερμανίας), από το BBC, από τη "Φωνή της αλήθειας" (Μόσχα) και από τον ραδιοφωνικό σταθμό του Παρισιού. 

Τον Αύγουστο του 1973 αποφυλακίστηκε έπειτα από την αμνηστία που δόθηκε εκείνη τη χρονιά. Την νύχτα του Πολυτεχνείου (17 Νοεμβρίου 1973) αξιωματικοί της ασφάλειας επιχείρησαν να τον συλλάβουν στην οικία του, αλλά ο Αναστάσιος Μήνης είχε ήδη περάσει στην παρανομία (από 17/11/1973 έως 24/7/1974). Μετά την ανατροπή του Παπαδόπουλου συνεχίστηκε η αναζήτησή του προσωπικά από τον "αόρατο δικτάτορα" Δ. Ιωαννίδη μέσω όλων σχεδόν των τμημάτων ασφαλείας Αττικής μέχρι την πτώση της δικτατορίας.

Πολιτική καριέρα
----------------

Με τη Μεταπολίτευση κατήλθε στα κοινά ως υποψήφιος στις πρώτες εκλογές που έγιναν το 1974. Εξελέγη βουλευτής λαμβάνοντας 12.896 ψήφους στην Β΄ Αθηνών (υπόλοιπο πρώην Δήμου Αθηναίων) με την Ένωση Κέντρου-Νέες Δυνάμεις, η οποία μετονομάστηκε σε ΕΔΗΚ το 1976. Παρέμεινε βουλευτής ως τη λήξη της θητείας του, το 1977. Εντάχθηκε στο Συνασπισμό από την ίδρυσή του το 1989.

Κηδεύτηκε στο Νεκροταφείο Παπάγου, τον Αύγουστο του 2005.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Ελευθεροτυπία, ΠΕΘΑΝΕ ΣΤΑ 86 ΤΟΥ Ο ΤΑΣΟΣ ΜΗΝΗΣ, 9/8/2005.
2. ↑  «Υποψήφιοι και αποτελέσματα εκλογών 1974». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Αυγούστου 2017. Ανακτήθηκε στις 26 Μαρτίου 2013.
3. ↑  Βουλή των Ελλήνων, Κοινοβουλευτική θητεία του Μήνη.
4. ↑  Ριζοσπάστης,«Εφυγε» ο Τάσος Μήνης, 10-8-2005.

Βιβλιογραφία
------------

* Αναστάσιος Μήνης, *Ημερολόγιο βασανιστηρίων μαζί μ' ένα σημείωμα του Στέφανου Παντελάκη*, Έκδοση "Αγώνας" [1972]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Βιογραφία Αρχειοθετήθηκε 2013-12-12 στο Wayback Machine. στον ιστότοπο του Άγη Μπράτσου.
Ο **Μάκης (Γεράσιμος) Κουρής** (1943) είναι Έλληνας δημοσιογράφος και εκδότης, νεότερος αδελφός του Γιώργου Κουρή. Έχει διατελέσει βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια Β΄ Αθηνών με το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1943 στο Αργοστόλι της Κεφαλονιάς. Ακολούθησε τον αδελφό του Γιώργο στα διάφορα εκδοτικά και τηλεοπτικά εγχειρήματά του και μαζί του υπήρξε συνεκδότης της «Αυριανής» και συνιδρυτής του Καναλιού 29, στο οποίο και παρουσίαζε την πολιτική εκπομπή «Επί του Πιεστηρίου».

Εκλέχθηκε βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια Β΄ Αθηνών με το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα στις εκλογές του Ιουνίου του 1989, με υψηλή σταυροδοσία. Ειδικότερα, ήταν τέταρτος σε σταυρούς προτίμησης πίσω από τους Απόστολο Κακλαμάνη, Γιάννη Χαραλαμπόπουλο και Δημήτρη Τσοβόλα. Επανεκλέχθηκε στις εκλογές του Νοεμβρίου του 1989 και του 1990. Στις εκλογές του 1993, με τις οποίες ο Ανδρέας Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ επέστρεψαν στην κυβέρνηση, ο Κουρής δεν έθεσε υποψηφιότητα.

Από το 1993 μέχρι και σήμερα ο Μάκης Κουρής είναι εκδότης και διευθυντής της εβδομαδιαίας πολιτικής εφημερίδας «Το Παρόν», ενώ από το 2012 είναι επίσης βασικός σχολιαστής της πολιτικής εκπομπής «Επί του Πιεστηρίου» στο Kontra Channel, ιδιοκτησίας της οικογένειας Κουρή.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Θητεία βουλευτών
2. ↑  Αυριανή, 24 Ιουνίου 1989
Ο **Αλουσιάνος** (*βουλγαρικά : Алусиан, Αλούσιαν*) ήταν Βούλγαρος αλλά και βυζαντινός ευγενής που αυτοανακυρύχθηκε αυτοκράτορας (τσάρος) της Βουλγαρίας για ένα μικρό χρονικό διάστημα το 1041.

Βιογραφία
---------

Ο Αλουσιανός ήταν ο δεύτερος γιος του αυτοκράτορα Ιβάν Βλάντισλαβ και της Μαρίας. Με τον θάνατο του πατέρα του και την πτώση του πρώτου βουλγαρικού Βασιλείου, μαζί με τους αδερφούς του Πρεσιανό, Τρόιαν και ο Ααρών και τη μητέρα του παραδόθηκαν στον βυζαντινό αυτοκράτορα Βασίλειο Β΄ το 1018.

Επί Μιχαήλ Δ΄ ο Αλουσιανός διορίσθηκε πατρίκιος, στρατηγός και διοικητής της Θεοδοσιούπολης. Παντρεύτηκε πλούσια Αρμένισα ευγενή και απέκτησε πολλά κτήματα, αλλά έπεσε σε δυσμένεια κι έχασε αρκετά κτήματα και πλήρωσε κι ένα μεγάλο ποσό.

Αργότερα το 1040 συμμετείχε στην Εξέγερση του Πέτρου Δελεάνου, ξαδέλφου του, εγκαταλείποντας την βυζαντινή αυλή. Ο Αλουσιανός έγινε δεκτός από τον Πέτρο, ο οποίος του έδωσε ένα σώμα στρατού με την οποίο επιτέθηκε στην Θεσσαλονίκη. Η πολιορκία όμως απέτυχε, και ο βουλγαρικός στρατός ηττήθηκε από τους Βυζαντινούς. Ο Αλουσιανός μόλις που δραπέτευσε και επέστρεψε στην όστροβο.

  

Μια νύχτα το 1041, κατά τη διάρκεια του δείπνου, ο Αλουσιανός εκμεταλλεύτηκε τη μέθη του Πέτρου, έκοψε τη μύτη του και τον τύφλωσε με ένα μαχαίρι κουζίνας. Γρήγορα ο Αλουσιανός ανακηρύχθηκε αυτοκράτορας στη θέση του Πέτρου από τα στρατεύματά του, αλλά τα στρατεύματα του συνωμότησαν και λιποτάκτησαν στους Βυζαντινούς. Δεδομένου ότι τα βουλγαρικά και βυζαντινά στρατεύματα προετοιμάζονταν για τη μάχη, Ο Αλουσιανός μόνος χωρίς επαρκή στρατό, έρημος στον εχθρό, παρέδωσε τον Πέτρο στον αυτοκράτορα. Ως ανταμοιβή, αποκαταστάθηκαν τα κτήματα του και του δόθηκε ο υψηλός τίτλος του μάγιστρου.

Μετέπειτα τύχη του Αλουσιανού είναι άγνωστη, αλλά οι απόγονοί του, ο Αλουσιανοί, συνέχισαν να ευημερούν στις τάξεις της βυζαντινής αριστοκρατίας, μέχρι τον 14ο αιώνα.

Οικογένεια
----------

Με το γάμο του με την αρμενική αρχόντισσα από το Θέμα Χαρσιανού ονομαζόμενη Δαλασσηνή, είχε πολλά παιδιά, μεταξύ των οποίων:

* Βασίλειος, βυζαντινός στρατηγός, κυβερνήτης της Έδεσσας
* Σαμουήλ, βυζαντινός αξιωματούχος στο θέμα Αρμενιακών
* Άννα, που παντρεύτηκε τον μέλλοντα Βυζαντινό Αυτοκράτορα Ρωμανό Δ΄ Διογένη

Παραπομπές
----------

1. ↑  Joannes Scylitzes, σελ 413
2. 1 2 3 4 5 6  Kazhdan (1991), p. 70
3. ↑  Πρόγραμμα περιβαλλοντικής εκπαίδευσης
4. ↑  Joannes Scylitzes, σελ 414
5. ↑  «Видни български родове». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Σεπτεμβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 17 Σεπτεμβρίου 2015.

Πηγές
-----

* Fine, John Van Antwerp (1994), *The Late Medieval Balkans: A Critical Survey from the Late Twelfth Century to the Ottoman Conquest*, University of Michigan Press, ISBN 978-0-472-08260-5,
* Kazhdan, Alexander, επιμ.. (1991), *Oxford Dictionary of Byzantium*, Oxford University Press, ISBN 978-0-19-504652-6
* Joannes Scylitzes, Historiarum compendium


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Alusian of Bulgaria  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |