recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Νικόλαος Αρτεμιάδης** (Κωνσταντινούπολη, 1917 – Αθήνα, 11 Οκτωβρίου 2010) ήταν Έλληνας μαθηματικός. 

Διετέλεσε πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών το 2000. Υπήρξε μέλος της Ελληνικής Μαθηματικής Εταιρείας, της οποίας διετέλεσε πρόεδρος κατά το 1977-1979, της Εθνικής Μαθηματικής Επιτροπής της Ακαδημίας Αθηνών, της οποίας είναι τακτικό μέλος από το 1986, της Αμερικανικής Μαθηματικής Εταιρείας (American Mathematical Society, AMS) και της Mathematical Association of America, καθώς και άλλων διεθνών επιστημονικών εταιρειών.

Βιογραφία
---------

Σπούδασε μαθηματικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και υπηρέτησε στη μέση εκπαίδευση, σε σχολεία της Αθήνας (1943-1951). Συνέχισε τις σπουδές του στή Σορβόννη (1951-1958), όπου απέκτησε δύο διπλώματα ανώτερων σπουδών, στην ανάλυση και στην «άλγεβρα και θεωρία αριθμών», και αναγορεύθηκε διδάκτορας των Μαθηματικών Επιστημών [Docteur es Sciences Mathematiques (Doctorat d'Etat) avec la mention «tres honorable»]. Από το 1958 μέχρι του 1975 δίδαξε ως καθηγητής στις H.Π.A. στα πανεπιστήμια του Γουισκόνσιν και του Southern Illinois, καθώς και στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης κατά το διάστημα 1960-1961. 

Το 1975 επανήλθε ως τακτικός καθηγητής στην A΄ Έδρα Μαθηματικών του Πανεπιστημίου Πατρών, στην οποία είχε εκλεγεί (1966), αλλά είχε αρνηθεί να ορκισθεί (1967) λόγω της δικτατορίας των συνταγματαρχών. Στο Πανεπιστήμιο Πατρών δίδαξε μέχρι το 1984, οπότε αποχώρησε ως ομότιμος. Διετέλεσε κοσμήτορας της Φυσικομαθηματικής Σχολής (1975-1976) και Συγκλητικός (1977-1978) του Πανεπιστημίου Πατρών, ως και μέλος της διοικούσας επιτροπής του Πανεπιστημίου Κρήτης (1980-1981).

Συμμετέσχε ως έφεδρος αξιωματικός στον B΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και μετέπειτα (62 μήνες), τιμήθηκε με το «Μετάλλιο Εξαιρέτων Πράξεων» και του «Β’ αργυρού σταυρού μετά ξιφών».

Το 2000 ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας του απένειμε το παράσημο του «Ανώτερου Ταξιάρχη του Τάγματος του Φοίνικος».

To 2005 βρέθηκε στο επίκεντρο της μαθηματικής δημοσιότητας λόγω του βιβλίου του *History of Mathematics from a Mathematician's Vantage Point* (AMS, 2004). Συγκεκριμένα, κατηγορήθηκε ότι το υλικό για το βιβλίο είναι πιστή αντιγραφή (λογοκλοπή) του βιβλίου του Μόρρις Κλάιν *Mathematical Thought from Ancient to Modern Times* (Oxford University Press, 1972). Μετά από τις κατηγορίες αυτές, η AMS απέσυρε το βιβλίο δια παντός.

Επίσης λογοκλοπή εγινε και στο βιβλίο που εξεδόθη από την ΕΜΕ. «Στοιχειώδης Γεωμετρία απο ανώτερη σκοπιά». Αντέγραψε το περίφημο βιβλιο του Moise. 

  

* `Ενα άλλο βιβλίο του Ν. Αρτεμιάδη είναι το *Εισαγωγή στη θεωρία των παιγνίων* (2009).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Γράμμα προς την AMS σχετικά με το βιβλίο και απάντηση της AMS
* Γράμμα προς την AMS εναντίον της απόσυρσης του βιβλίου

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 53535193
* **AA**: 36467
* LCCN: n2004002618
* ISNI: 0000 0001 1461 2313
* GND: 135795389
* SUDOC: 081794916
* NLA: 36591663

 |

 |
Ο **Στέλιος Βλαβιανός** (γεν. **Στυλιανός Βλαβιανός** στις 7 Ιουλίου 1947) είναι Έλληνας συνθέτης, ενορχηστρωτής μουσικής και μέλος των Sacem και των SACD.

Βιογραφία
---------

Ο Βλαβιανός γεννήθηκε στην Αθήνα. Η μουσική του μαθητεία ξεκίνησε σε ηλικία 3 ετών με τον πατέρα του Στέφανο Βλαβιανό, μουσικό στην Ορχήστρα του Ραδιοφώνου Αθηνών (τρομπονίστας) και θεωρητικό.

Σε ηλικία 10 ετών μπήκε στο Εθνικό Ωδείο στην τάξη πιάνου της Μαρίας Χατζοπούλου.

Στη συνέχεια, μαθήτευσε δίπλα στον Γάλλο συνθέτη Pierre Petit, τότε διευθυντή της École Normale de Musique de Paris, ο οποίος του δίδαξε αντίστιξη, φούγκα, αρμονία, σύνθεση και ενορχήστρωση για περισσότερα από δώδεκα χρόνια, πριν πεθάνει πρόωρα.

Στη δεκαετία του 1970, συνέθεσε τραγούδια για καλλιτέχνες όπως ο Ντέμης Ρούσσος, η Σίρλεϊ Μπάσεϊ, ο Ένγκελμπερτ Χάμπερντινκ και ο Αλ Μαρτίνο.

Το τραγούδι του *Forever and Ever* γνώρισε παγκόσμια επιτυχία. 

Το 1978, εξέδωσε ένα βιβλίο με τίτλο *Guide on Orchestration and Instrumentation*. εκδ. Chappel. 

Στη Νέα Υόρκη, συνέθεσε επίσης πειραματικά μουσικά κομμάτια με τον Φρεντ Λίπσιους, ιδρυτικό μέλος του συγκροτήματος Blood, Sweat and Tears.

Το 2007, ο Γάλλος πιανίστας Ιβ Ανρί, δάσκαλος στο Κονσερβατόριο του Παρισιού, έπαιξε μερικά από τα κομμάτια του για πιάνο.

Συνέθεσε επίσης τη μουσική για το *Les Fabuleuses Aventures d'Ulysse*, που ερμήνευσε η τραγωδός Άντζελα Σον σε πολλά θέατρα στη Γαλλία. 

Το 1999, η χορογράφος Μπλάνκα Λι χρησιμοποίησε ένα μεγάλο απόσπασμα από το βιβλίο του *Impressions of Greece* για την παράσταση *Le Songe du minotaure*.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Demis Roussos obituary
2. ↑  De « Lakis » Vlavianos, (Lakis, nickname often used at the time)
3. ↑  *Le Songe du minotaure* Αρχειοθετήθηκε 2022-01-30 στο Wayback Machine. on blancali.com

Βιβλιογραφία
------------

Lexique de la Musique Grecque (Τάκης Καλογερόπουλος - Éditions Gialleli -(ISBN 960-7555-07-4) ) σελίδες 374 και 375, εκτός από το "Oxford Musical Lexicon". (Éditions Gialleli, 1993).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Δισκογραφία στο Discogs
* Stylianós Vlavianós στο All Music
* Stélios Vlavianós\_Souvenirs, arr. Andrey Shilov (YouTube)
Το **Ναχαγιέ Κράινα** (*σερβικά : Крајина нахија*) ήταν διοικητική διαίρεση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας στην σημερινή Σερβία. Εδαφικά καταλάμβανε την σημερινή περιοχή της Τίμοτσκα Κράινα.

Η περιοχή κατακτήθηκε από τους Οθωμανούς μετά την πτώση του Δεσποτάτου της Σερβίας το 1459. Αναφέρεται ότι ανήκε στο Σαντζάκι της Βιντίν ήταν αραιοκατοικημένη κι έγινε εποικισμός με Βλάχους Ρουμάνους. Οι μεταναστεύσεις από την Βλαχία που ήταν στην άλλη πλευρά του Δούναβη, αγροτών και κτηνοτρόφων κυρίως, συνεχίστηκαν καθ΄όλη την τουρκοκρατία. Το 1718 καταλήφθηκε από την Αυστροουγγαρία έως το 1739 που έγινε πάλι οθωμανική. Οι αυστροτουρκικοί πόλεμοι ερήμωσαν την περιοχή που ήταν στα σύνορα των δύο χωρών ώστε στα μέσα του 18ου αιώνα αναφέρεται έρημη. 

Κατά την Πρώτη Σερβική εξέγερση απελευθερώθηκε προσωρινά από τους επαναστάτες Σέρβους αλλά όταν δημιουργήθηκε το Πριγκιπάτο της Σερβίας έγινε μέρος του μόλις το 1833. Με την αναγνώριση της αυτονομίας του Πριγκιπάτου στο Ναχαγιέ της Κράινας παραχωρήθηκαν από τους Οθωμανούς προνόμια στους Σέρβους με σκοπό την διατήρηση της ειρήνης.

Πηγές
-----

* Λιλιάνα Ζίβκοβιτς, Σλαβολιούμπ Γιοβάνοβιτς, ОСНОВНЕ ОДЛИКЕ АНТРОПОГЕОГРАФСКОГ РАЗВОЈА НЕГОТИНСКЕ КРАЈИНЕ ДО XX ВЕКА∗, σελ
Συντεταγμένες: 37°58′48.1″N 23°43′58.5″E﻿ / ﻿37.980028°N 23.732917°E﻿ / 37.980028; 23.732917

Η **Οικία Δημητρίου Ράλλη**, ένα από τα ελάχιστα δείγματα αστικής αρχιτεκτονικής της οθωνικής περιόδου, με πρώιμα νεοκλασικά στοιχεία, βρίσκεται στη συμβολή της οδού Πανεπιστημίου με τον πεζόδρομο της οδού Κοραή, απέναντι από το κτήριο του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Το κτήριο αποτέλεσε αρχικά κατοικία της οικογένειας των Σούτσων. Ο Σταμάτης Κλεάνθης (1802 - 1862), διάσημος Έλληνας αρχιτέκτονας και πολεοδόμος της εποχής, είχε αγοράσει το οικόπεδο το 1835, που το πούλησε αργότερα στους γιούς του Έλληνα ηγεμόνα της Μολδοβλαχίας Αλεξάνδρου Σούτσου, οι οποίοι οικοδόμησαν στη θέση αυτή μια διώροφη κατοικία και κατοίκησαν.

Το 1894, ο Αθηναίος πολιτικός Δημήτριος Γ. Ράλλης (1844 - 1921), πρωθυπουργός επανειλημμένως της Ελλάδος και παππούς του τέως πρωθυπουργού Γεωργίου Ράλλη (1918 - 2006), αγόρασε την κατοικία των Σούτσων από τη χήρα του Δημητρίου Σούτσου, τέως δημάρχου Αθηναίων, όπου και κατοίκησε με την οικογένειά του.

Η Οικία Ράλλη, ως ιστορικό και αρχιτεκτονικό κτίσμα των νεότερων χρόνων και κατοικία των Σούτσων και του πρωθυπουργού της Ελλάδος Δημητρίου Ράλλη, έχει κηρυχθεί διατηρητέο μνημείο.

Πηγές
-----

* Μητροπούλου, Κάτια (2004). *Αθήνα: Μνήμες και κτήρια* (1η έκδοση). Αθήνα: Εκδόσεις Ι. Σιδέρης. ISBN 9789600803143.
**Ο Οιδίποδας και η Σφίγγα** (γαλ. *Œdipe et le Sphinx*) είναι αριστουργηματικός πίνακας του Γάλλου ζωγράφου Γκυστάβ Μορώ. Φιλοξενείται στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης στη Νέα Υόρκη.

Περιγραφή
---------

Ο πίνακας περιγράφει το μύθο του Οιδίποδα και της Σφίγγας. Ο ήρωας έχει συναντήσει το μυθικό τέρας, με μορφή γυναίκας, φτερούγες αρπακτικού πτηνού και σώμα λιονταριού. Κατασκευάστηκε το έτος 1808 από τον τότε άγνωστο 38χρονο Μορώ και αγοράστηκε από τον Ναπολέοντα τον Μάιο του 1864. Κεντρική μορφή του πίνακα είναι η Σφίγγα, η οποία έχει ανέβει στο στήθος του Οιδίποδα. Ο Οιδίπους βρίσκεται σε αδιέξοδο με την πλάτη στο βράχο. Φοράει χλαμύδα, στηρίζεται στο δόρυ του και αντικρίζει τη Σφίγγα έτοιμος να την αντιμετωπίσει. Ανάμεσα στη σκηνή και στον θεατή ανοίγεται γκρεμός, στον οποίο βρίσκονται μόνο λίγα υπολείμματα των διαμελισμένων σωμάτων των προηγούμενων περαστικών θυμάτων του τέρατος. Στη δεξιά πλευρά του πίνακα διακρίνουμε έναν κίονα με φίδι που αναρριχάται προς μία πεταλούδα. Δεξιά και αριστερά φυτρώνει λίγη βλάστηση, μια συκιά και μια δάφνη. Αριστερά, στο βάθος, ένας δρόμος οδηγεί μέσα από ένα φαράγγι για την Θήβα.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Οιδίπους και Σφίγγα (Γκυστάβ Μορώ)** |

* Παρουσίαση του έργου στο Μητροπολιτικό Μουσείο
Συντεταγμένες: 36°50′04″N 28°23′24″E﻿ / ﻿36.8345°N 28.39°E﻿ / 36.8345; 28.39
Ο **ναύσταθμος Ακσάζ** (τουρκικά: Aksaz Deniz Üssü) είναι βάση του τουρκικού ναυτικού στη νοτιοανατολική ακτή του Αιγαίου Πελάγους στη Μαρμαρίδα, στα Μούγλα. Εκτός από τα στρατιωτικά κτίρια, η βάση στεγάζει στρατόπεδα και κοινόχρηστους χώρους που εκτείνονται σε έκταση 32 στρεμμάτων. Έξι ελικόπτερα βρίσκονται επίσης στο Ακσάζ.

Ιστορία
-------

Για να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις μιας ισχυρής παρουσίας του Τουρκικού Ναυτικού στη Μεσόγειο και το Αιγαίο, άρχισε εκτενής σχεδιασμός στα τέλη της δεκαετίας του 1960 για την αναζήτηση της θέσης μιας ναυτικής βάσης. Η επιλεγμένη περιοχή ήταν ο κόλπος Καράαγατς στο Ακσάζ, 13χλμ. ανατολικά της Μαρμαρίδας στην επαρχία Μούγλων. Ο τόπος αναφέρθηκε από τον Πίρι Ρέις στα οθωμανικά ιστορικά έγγραφα ως το καταλληλότερο φυσικό λιμάνι ικανό να φιλοξενήσει μεγάλο ναυτικό στόλο.  Η κατασκευή της ναυτικής βάσης ξεκίνησε το 1983. Με την ολοκλήρωση της υποδομής το 1992, άρχισαν να κινούνται μονάδες και πλοία του ναυτικού. Η βάση έφθασε στο τελικό της στάδιο το 2000. Η ναυτική βάση Ακσάζ είναι σήμερα μια σύγχρονη εγκατάσταση, η οποία προτιμάται και από ναυτικά άλλων χωρών για εφοδιαστική υποστήριξη.

Ειδικές Δυνάμεις
----------------

Στον ναύσταθμο Ακσάζ υπάρχει επίσης έδρα των υποθαλάσσιων ειδικών δυνάμεων άμυνας και επίθεσης (SAS - SAT)

Δείτε Επίσης
------------

* Κατάλογος Στρατιωτικών Βάσεων της Τουρκίας

Αναφορές
--------

1. 1 2 3 4  «Aksaz Deniz Üssü Komutanlığı» (στα Turkish). Turkish Navy. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Ιουνίου 2009. Ανακτήθηκε στις 1 Αυγούστου 2009. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
2. ↑  «Türk Deniz Kuvvetleri - Tarihçe» (στα Turkish). Süper Meydan. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Νοεμβρίου 2009. Ανακτήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 2009. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
Ο **Ντομουσνόβας** είναι Δήμος που ενσωματώθηκε στην Επαρχία της Νότιας Σαρδηνίας στην νοτιοδυτική Σαρδηνία (2016) από την Επαρχία του Καρμπόνια-Ιγκλέσιας. Ο πληθυσμός της πόλης είναι 6.489 κάτοικοι και η πυκνότητα του πληθυσμού 81 κάτοικοι ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο (31 Μαΐου 2007). Βρίσκεται περίπου 40 χιλιόμετρα βορειοδυτικά από την πρωτεύουσα της Σαρδηνίας Κάλιαρι και 20 χιλιόμετρα βορειοανατολικά από την πρωτεύουσα της επαρχίας Καρμπόνια. Η περιοχή κατοικήθηκε από τα προϊστορικά χρόνια όπως φαίνεται από τα Νεολιθικά τείχη που κατεδαφίστηκαν τον 19ο αιώνα και τα προϊστορικά Νουράγκι. Στην Ρωμαϊκή αυτοκρατορία ήταν ένα χωριό στον δρόμο ανάμεσα στην Κάλαρης και τους Σολκούς, εξυπηρετούσε το εμπόριο μετάλλων που εξαγόταν από τα γειτονικά μεταλλεία. Τον Μεσαίωνα ανήκε στην Δικαιοδοσία του Κάλιαρι μέχρι την εποχή που κατακτήθηκε από την Πίζα (1257), αργότερα πέρασε στο Στέμμα της Αραγωνίας (1324).

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Popolazione Residente al 1° Gennaio 2018». Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής της Ιταλίας. Ανακτήθηκε στις 16  Μαρτίου 2019.
2. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Ιουνίου 2019. Ανακτήθηκε στις 24 Οκτωβρίου 2019.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Δήμος του Ντομουσνόβας
Ένα μη δεσμευτικό Δημοψήφισμα για την εισαγωγή του Ευρώ έγινε στη Σουηδία στις 14 Σεπτεμβρίου 2003. Η πλειοψηφία ψήφισε αρνητικά και έτσι η Σουηδία το 2003 αποφάσισε να μην υιοθετήσει το ευρώ προς το παρόν. Αν είχαν ψηφίσει υπέρ, το σχέδιο ήταν ότι η Σουηδία θα είχε υιοθετήσει το ευρώ την 1η Ιανουαρίου 2006.

Το κείμενο της ψηφοφορίας ήταν «Πιστεύετε ότι η Σουηδία πρέπει να εισαγάγει το ευρώ ως νόμισμα;» (σουηδικά: Anser du att Sverige skall införa euron som valuta?‎). Τα πολιτικά κόμματα ήταν διχασμένα. Το Κόμμα Κέντρου, το Αριστερό Κόμμα και το Πράσινο Κόμμα ήταν εναντίων. Το Κόμμα Μετριοπαθών, οι Χριστιανοδημοκράτες και οι Φιλελεύθεροι ήταν υπέρ. Οι Σοσιαλδημοκράτες δεν πήραν θέση λόγω εσωτερικών διαφωνιών.

Δείτε ακόμη
-----------

* Άννα Λιντ

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Folkomröstningar 1922-2003» (στα Σουαχίλι). Statistics Sweden. 21 Δεκεμβρίου 2007. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Μαΐου 2011. Ανακτήθηκε στις 22 Μαΐου 2011.
2. ↑  «Heikensten: The Riksbank and the euro». Sveriges Riksbank. 17 Ιουνίου 2003. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Δεκεμβρίου 2007. Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2008.
Ο **Νικόλαος Αριστάρχης** (1799 - 1866) ήταν μέγας λογοθέτης του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1799 στην Ξηροκρήνη της Κωνσταντινούπολης. Πατέρας του ήταν ο μεγάλος διερμηνέας της υψηλής Πύλης Σταυράκης Αριστάρχης (γεν. 1770) και γιος του ο μέγας λογοθέτης του Οικουμενικού Πατριαρχείου Σταυράκης Αριστάρχης. Η καταγωγή του κράταγε από τον Ιωάννη Α΄ τον Τσιμισκή. Μητέρα του ήταν η Σοφία Αριστάρχου.

Μαθήτευσε στους καλύτερους Ελληνιστές, τον Γεώργιο Σερούιο και τον Κωνσταντίνο Λογάδη. Συμμαθητές του είχε τα ηγεμονόπαιδα του Σούτσου. Σπούδασε στα Γαλλικά και Ιταλικά πανεπιστήμια. Ήρθε στο Βουκουρέστι το 1818 και διορίστηκε σφραγιδοφύλακας του Αλέξανδρου Σούτσου. Με την έναρξη της Ελληνικής επανάστασης συνόδευσε την οικογένεια του Σούτσου μέχρι τα σύνορα με την Αυστρία, αλλά συνέχισε μόνος του και ήρθε στην Κωνσταντινούπολη, μετά από πρόσκληση που είχε δεχτεί. Εξορίστηκε το 1822 στην Γαλατία. Εκεί έμαθε μόνος του τα Τουρκικά και διορίστηκε μυστικοσύμβουλος του σουλτάνου Μαχμούτ Β΄. Το 1824 ονομάστηκε μέγας Λογοθέτης της μεγάλης Εκκλησίας. Τιμήθηκε με τουρκικό και ρωσικό παράσημο και το 1834 ονομάστηκε από τις δύο αυτές Αυλές αντιπρόσωπος (καπουκεχαγιάς) της Βλαχίας στην Κωνσταντινούπολη. Επί της υπηρεσίας του κατόρθωσε να πολλαπλασιάσει το εμπορικό ναυτικό της Βλαχίας και να διατηρήσει ανέπαφα τα προνόμια της Ηγεμονίας.

Απεβίωσε το 1866 στο Κάιρο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Πανδέκτης: Αριστάρχης Νικόλαος». *pandektis.ekt.gr*. Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών. Ανακτήθηκε στις 28 Ιουνίου 2017.

Πηγές
-----

* Ανδρέας Παπαδόπουλος Βρετός. *Βιογραφικαί σημειώσεις περί των εικονογραφηθέντων προσώπων εν τω παρόντι ημερολογίω*. Ανακτήθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου 2009.
Ο **Νικόλαος Κυριακόπουλος** (Πισοδέρι Φλώρινας, 1894 - Τορόντο, 14 Ιανουαρίου 1982) ήταν Έλληνας έμπορος, κομμουνιστής και βουλευτής του ΚΚΕ το 1926.

Βιογραφία
---------

Ο Νικόλαος Κυριακόπουλος γεννήθηκε στο Πισοδέρι Φλώρινας το 1894. Καταγόταν από οικογένεια που είχε πολεμήσει εναντίον των Τούρκων και ο ίδιος πολέμησε στο Μακεδονικό μέτωπο το 1914-15. 
Ήταν δικολάβος στο ειρηνοδικείο του Αγίου Γερμανού Φλωρίνης και συχνά είχε αναλάβει την υπεράσπιση άπορων αγροτών.

Σε νεαρή ηλικία ασπάστηκε την κομμουνιστική ιδεολογία και έγινε μέλος του ΚΚΕ. Στις εκλογές του 1926 εξελέγη βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια Φλώρινας με το Ενιαίο Μέτωπο Εργατών, Αγροτών και Προσφύγων συγκεντρώνοντας 368 ψήφους (εκλέχθηκε από τη β΄ κατανομή).

Για τη δράση του με το ΚΚΕ διώχθηκε από το καθεστώς, με αποτέλεσμα ο ίδιος να φύγει κρυφά από την Ελλάδα, εγκαταλείποντας την πολυμελή οικογένειά του. Κατέφυγε στο Τορόντο του Καναδά, όπου δραστηριοποιήθηκε στους κόλπους του Κομμουνιστικού Κόμματος Καναδά. Το ελληνικό κράτος δεν επέτρεψε την επάνοδό του ξανά στην Ελλάδα και απεβίωσε στον Καναδά το 1982 σε ηλικία 88 ετών.

Πηγές
-----

1. Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ, Α΄ τόμος 1919-1949, εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 2012
2. Ελευθέριος Σταυρίδης, "Τα Παρασκήνια του ΚΚΕ", Εκδόσεις Ελεύθερη Σκέψις, Αθήνα 1988

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Ριζοσπάστης, Μορφές Αγωνιστών, φύλλο 21-2-1982,σελ. 12
2. ↑  Μητρώο πληρεξουσίων, γερουσιαστών και βουλευτών 1822-1935, Αθήνα 1986, Βουλή των Ελλήνων, σελ. 118 (αριθμ. 895) (pdf)
3. ↑  Εκλογές 1926 Οι 2.010 πολιτευτές.
Ο **Σέρχιο Κεϊρούς**, γεννημένος στις 6 Ιανουαρίου 1989, είναι Αμερικανό-Γερμανός καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται στην ομάδα της Αϊσμπέρεν Μπρεμερχάβεν και στο παρελθόν έχει αγωνιστεί στην Ελλάδα με την φανέλα του Άρη.

Καριέρα
-------

Ο Κεϊρούς αγωνίστηκε με το λύκειο του Όβερτον στο Μέμφις, πριν ξεκινήσει την φοίτηση του στο κολέγιο Ιταγουάμπα το 2007. Την επόμενη χρονιά, μεταγράφηκε στην ομάδα του δυτικού Κεντάκι, με την οποία παρέμεινε μέχρι το 2011. Με την κολεγιακή ομάδα είχε μέσο όρο 11,9 πόντων στην πρώτη του χρονιά, 14,3 στην δεύτερη και 15,6 στην τρίτη του χρονιά.

Το καλοκαίρι του 2011, υπέγραψε στον Άρη, με τον οποίο κατέλαβε την έβδομη θέση στο ελληνικό πρωτάθλημα, έχοντας μέσο όρο 7,5 πόντων.

Το 2012, μεταγράφηκε στην γερμανική Κουάκενμπρικ στην οποία παρέμεινε για τρεις σεζόν, παρουσιάζοντας μέτρια πορεία στο γερμανικό πρωτάθλημα.

Τον Φεβρουάριο του 2015, η Αϊσμπέρεν Μπρεμερχάβεν ανακοίνωσε την απόκτηση του Κεϊρούς, με την οποία αγωνίστηκε σε δώδεκα παιχνίδια μέχρι το τέλος της χρονιάς, σημειώνοντας 5,4 πόντους και 3,3 ριμπάουντ κατά μέσο όρο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Sergio Kerusch, Itawamba C.C. Shooting Guard - 247Sports
2. ↑  Sergio Kerusch | Western Kentucky Hilltoppers
3. ↑  σ.κερους - esake.gr - Εσακε
4. ↑  Basketball: Quakenbrück verpflichtet Kerusch
5. ↑  «Beko BBL: Eisbären Bremerhaven verpflichten Sergio Kerusch». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Μαρτίου 2015. Ανακτήθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 2015.

Πηγές
-----

* Sergio Kerusch - Eurobasket
* Sergio Kerusch Stats, Bio - ESPN
* Former Hilltopper Star Sergio Kerusch Signs with Top Greek Team
Η **Σάκα Χαφόνγκ** (βεγγαλικά: সাকা হাফং, *Saka Haphong*, γνωστό και ως Μόντοκ Τονγκ ή Τλανγκ Μόι) είναι κορυφή των ορέων Μοουντόκ στο Μπανγκλαντές, που θεωρείται το υψηλότερο σημείο της χώρας, με υψόμετρο 1.052 μέτρα. Αποτελεί σημείο των συνόρων Μπανγκλαντές–Μιανμάρ, μεταξύ του Διαμερίσματος Μπανταρμπάν του Μπανγκλαντές και της Πολιτείας Τσιν της Μιανμάρ.

Καθώς βρίσκεται πάνω στη συνοριακή γραμμή, η Σάκα Χαπχόνγκ δεν είναι επίσημα καταγεγραμμένη ως η υψηλότερη κορυφή του Μπανγκλαντές, αλλά χάρτες και άλλες πηγές υποδεικνύουν ότι δεν υπάρχουν υψηλότερες κορυφές μέσα στη χώρα. Τον Φεβρουάριο του 2006 μια ένδειξη GPS 1.064 μέτρων καταγράφηκε πάνω στην κορυφή από τον Βρετανό ορειβάτη Τζιντζ Φάλεν. Οι συντεταγμένες που κατέγραψε, 21°47′11″ Β και 92°36′36″ Α, συμπίπτουν με ακρίβεια με αυτές που δίνουν ρωσικοί τοπογραφικοί χάρτες και τα δεδομένα της SRTM, αν και αυτές οι πηγές δίνουν μικρότερο υψόμετρο, 1.052 μέτρα. Οποιαδήποτε από αυτές τις τιμές καθιστά τη Σάκα Χαπχόνγκ την υψηλότερη κορυφή στο Μπανγκλαντές, καθώς αμφότερες υπερβαίνουν το υψόμετρο της κορυφής Κεοκραντόνγκ, που είναι 967 ή 986 μέτρα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  mapper.acme.com?ll=21.78657%2C92.60968&z=13&t=T.
2. ↑  Country-wise highest points, HighPoint.com[*νεκρός σύνδεσμος*]
3. ↑  Chowdhury, Masud Hasan (2012). «Physiography». Στο: Islam, Sirajul· Jamal, Ahmed A. *Banglapedia: National Encyclopedia of Bangladesh* (Second έκδοση). Asiatic Society of Bangladesh.
4. ↑  «Bangladesh». *The World Factbook*. CIA. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Ιουνίου 2019. Ανακτήθηκε στις 27 Μαρτίου 2020.
5. ↑  «Mowdok Mual, Bangladesh». Peakbagger.com. [*αυτοδημοσιευμένη πηγή*]
6. ↑  «World peaks climbed». *Ginge Fullen*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Ιουλίου 2014.
7. ↑  «Relevant section of the Topographic Map». *Топографическая карта Украины, России, Беларуси*. 1965. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Μαΐου 2013.
Ο **Νικόλαος Καλύβας** (Σχωριάδες, 1900 - 24 Ιανουαρίου 1944) υπήρξε Έλληνας συνδικαλιστής στην περίοδο του Μεσοπολέμου, στη συνέχεια υποστηρικτής της δικτατορίας Μεταξά και συνεργάτης της Ναζιστικής Γερμανίας κατά την Κατοχή της Ελλάδας 1941-1944.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στους Σχωριάδες της Βόρειας Ηπείρου και φοίτησε στο Γαλλικό Λύκειο της Κωνσταντινούπολης.

Τον Αύγουστο 1941 ο Καλύβας (έχοντας εγκατασταθεί στην Αθήνα), διορίσθηκε από την κατοχική κυβέρνηση Γενικός Γραμματέας της Εθνικής (Γενικής) Συνομοσπονδίας Εργατών Ελλάδος, ως φίλα προσκείμενος στον Υπουργό Εργασίας της κυβερνήσεως Τσολάκογλου, Α. Λιβιεράτο. στη θέση του Γιάννη Καλομοίρη, ο οποίος δεν παρέλειψε να διαμαρτυρηθεί για την παύση του στον ίδιο τον Μουσολίνι.

Για να απαλύνει το στίγμα του "διορισμένου" από την κατοχική κυβέρνηση, ο Καλύβας και η "συνδικαλιστική" ομάδα του διοργάνωναν ψευδεπίγραφα εθνικά συνέδρια της ΓΣΕΕ (ΕΣΕΕ) και των Εργατικών Κέντρων, στα οποία πετύχαιναν την πλειοψηφία. Δεν κατόρθωσαν, όμως, να επικρατήσουν στα πρωτοβάθμια σωματεία..

Από τις 2 Δεκεμβρίου 1942 μέχρι τις 7 Απριλίου 1943, ο Ν. Καλύβας ήταν Υφυπουργός Εργασίας στην κυβέρνηση Π. Λογοθετόπουλου.

Από την 1η Δεκεμβρίου 1943, ο Ν. Καλύβας διορίσθηκε Υφυπουργός Εργασίας στην κυβέρνηση Ιωάννη Ράλλη..

Το πρωί της 24ης Ιανουαρίου 1944 ο Καλύβας φονεύθηκε από μέλος της Ο.Π.Λ.Α.. Αιτία φαίνεται πως ήταν το ότι συνέπραξε στη θέσπιση νόμου που καταργούσε τη νομοθετική απαγόρευση απολύσεων εργαζομένων, που είχε θεσπίσει η προηγούμενη κατοχική κυβέρνηση Τσολάκογλου. Συγκεκριμένα, με τον ν. 424/28-8-1941 επιτρεπόταν η απόλυση εργαζομένου μόνο εφόσον ο εργοδότης αντικειμενικώς δεν ήταν σε θέση να συνεχίσει τις εργασίες του και υπό την προϋπόθεση ότι θα χορηγούταν σχετική άδεια (απολύσεως) από τον Υπουργό Εργασίας. Με τον ν. 1038/20-12-1943 καταργήθηκαν οι περιορισμοί στις απολύσεις εργαζομένων και τέθηκαν ως προϋποθέσεις, για να έχουν οι απολυθέντες δικαίωμα λήψεως ενός μικρού επιδόματος, αφενός η εγγραφή τους σε ένα ειδικό Γραφείο Εργασίας, που ιδρύθηκε τότε, και αφετέρου το να αποδεχθούν οποιαδήποτε εργασία τους προσφερόταν.. 

Για τον φόνο του κατηγορήθηκε το μέλος του Εργατικού Ε.Α.Μ. Σταμάτης Μαστρογιαννάκος, που, δύο μέρες πριν, είχε απευθύνει προς τον Καλύβα την απειλή ότι αν θεσπισθεί ο νόμος αυτός, τότε ο ίδιος και τα παιδιά του θα μπουν στη «μαύρη λίστα» της ΟΠΛΑ. Η κατηγορία κατά του Μαστρογιαννάκου βασίσθηκε σε κατάθεση αυτόπτη μάρτυρα, ο οποίος ανακάλεσε την κατάθεσή του, όταν απειλήθηκε από τον κρατούμενο Μαστρογιαννάκο μέσω του Φώτη Μακρή (ο οποίος διετέλεσε αργότερα Πρόεδρος της ΓΣΕΕ).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Δημοσθένη Κούκουνα, Οι Έλληνες πολιτικοί 1926-1949, εκδόσεις Μέτρον 1999, σελ. 83.
2. ↑  Κ. Θέος: Τα ελληνικά συνδικάτα (1978) σ. 22-23
3. ↑  A. Aυγουστίδης  : Το Ελληνικό συνδικαλιστικό κίνημα κατά τη δεκαετία του ’40 και τα περιθώρια της πολιτικής, 1999, σελ. 122
4. ↑  Κατοχικές Κυβερνήσεις 1941-1944,  Αρχειοθετήθηκε 2016-05-30 στο Wayback Machine.
5. ↑  A. Aυγουστίδης  : Το Ελληνικό συνδικαλιστικό κίνημα κατά τη δεκαετία του ’40 και τα περιθώρια της πολιτικής, 1999, σελ. 144

Πηγές
-----

* Κατοχικές κυβερνήσεις 1941-1944
* Η εκτέλεση του Ν. Καλύβα από την ΟΠΛΑ
Ο **Νικόλαος Καντούνης** (Ζάκυνθος, 1767 – Ζάκυνθος, 1834) ήταν Έλληνας ζωγράφος και ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της Επτανησιακής Σχολής.

Βιογραφία
---------

Αν και στο επίγραμμα αυτοπροσωπογραφίας του που φυλάσσεται στην Εθνική Πινακοθήκη δηλώνει αυτοδίδακτος, είναι γνωστό ότι έλαβε μαθήματα ζωγραφικής από τον συμπατριώτη του Ιωάννη I. Κοραή (απεβ. 1786;) και πιθανόν και από τον Νικόλαο Κουτούζη (1741–1813). Λέγεται δε ότι ο τελευταίος ζήλευε τον Καντούνη για το ταλέντο του και γι' αυτό τον απέβαλε από το εργαστήριό του.

To 1788 χειροτονήθηκε ιερέας στο ναό της Ευαγγελίστριας Ζακύνθου και αργότερα έγινε μέλος της Φιλικής Εταιρείας. Για τις ιδέες του και την επαναστατική του δράση, οι Άγγλοι τον εξόρισαν στο ερημονήσι της Κυράς αφ' το Δία, κοντά στην Κεφαλονιά, τον Μάιο του 1821. Τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς επανήλθε στο νησί του, όπου και πέθανε το 1834.

Στα πιο σημαντικά έργα του συγκαταλέγονται οι μεγάλες θρησκευτικές συνθέσεις για τις εκκλησίες των Αγίων Πάντων και των Αγίων Αποστόλων της Ζακύνθου, οι οποίες καταστράφηκαν σε μεταγενέστερους σεισμούς. Εικόνες που δημιούργησε ο Καντούνης για τα τέμπλα των εκκλησιών των Αγίων Αναργύρων και του Αγίου Γεωργίου της Κυπριάνας φυλάσσονται σήμερα στο Μουσείο Ζακύνθου. 

Ο Καντούνης διακρίθηκε επίσης στις προσωπογραφίες και θεωρείται μαζί με τον Νικόλαο Κουτούζη ως θεμελιωτής της κοσμικής ζωγραφικής και κυρίως της προσωπογραφίας στα Επτάνησα. Μερικές από αυτές φυλάσσονται στην Εθνική Πινακοθήκη της Αθήνας, στο Μουσείο Μπενάκη και στο Τελλόγλειο Ίδρυμα (Θεσσαλονίκη).

  

* Παρουσίαση έργων
* Ο φαρμακοποιός Δικόπουλος, 1825, Αθήνα, Εθνική Πινακοθήκη*Ο φαρμακοποιός Δικόπουλος, 1825, Αθήνα, Εθνική Πινακοθήκη*
* Η Ανάληψη*Η Ανάληψη*
* Έλληνας ιερέας, Αθήνα, Μουσείο Μπενάκη*Έλληνας ιερέας*, Αθήνα, Μουσείο Μπενάκη
* Παναγιώτης Σαμαρτζής, Θεσσαλονίκη, Τελλόγλειο Ίδρυμα*Παναγιώτης Σαμαρτζής*, Θεσσαλονίκη, Τελλόγλειο Ίδρυμα
* Αυτοπροσωπογραφία*Αυτοπροσωπογραφία*

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *Ζωγραφίζοντας στην Κέρκυρα*. Παράρτημα Κέρκυρας: Εθνική Πινακοθήκη και Μουσείο Αλέξανδρου Σούτζου - Υπουργείο Πολιτισμού. σελ. 71.
2. ↑  Ιωάννης Φιλήμων, Δοκίμιον ιστορικόν περί της ελληνικής Επαναστάσεως, T.1, Αθήνα 1859, σελ. 395.

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Επτανησιακή Σχολή |
| --- |
|  |
| 
* Παναγιώτης Δοξαράς
* Νικόλαος Δοξαράς
* Διονύσιος Καλλυβωκάς
* Νικόλαος Καντούνης
* Νικόλαος Κουτούζης
* Στέφανος Παζηγέτης
* Χαράλαμπος Παχής
* Ιερώνυμος Στρατής Πλακωτός
* Σπυρίδων Προσαλέντης
* Στέφανος Τσαγκαρόλας
* Διονύσιος Τσόκος
* Νικόλαος Ξυδιάς Τυπάλδος
 |  |

 |

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 96594128
* **ΕΒΕ**: 108593
* GND: 1183036213
* ULAN: 500123627

 |

 |
Ο **Ντάγκλας Άνθονι Ντούσεϊ τζούνιορ** (αγγλικά: *Douglas Anthony Ducey Jr.*, 9 Απριλίου 1964), είναι Αμερικανός πολιτικός και επιχειρηματίας, που υπηρέτησε ως 23ος Κυβερνήτης της Αριζόνα από τον Ιανουάριο του 2015 έως τον Ιανουάριο του 2023. Είναι μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος.

Προηγουμένως, υπηρέτησε ως 42ος Υπουργός Οικονομικών της Αριζόνα από το 2011 έως το 2015. Επίσης, εργάστηκε ως διευθύνων σύμβουλος (CEO) της εταιρείας παγωτών "Cold Stone Creamery" από το 1995 έως το 2007.

Εξελέγη Κυβερνήτης της Αριζόνας, στις Κυβερνητικές εκλογές του 2014 στην Αριζόνα, με ποσοστό 53,5% έναντι 41,6% του Δημοκρατικού ανθυποψήφιού του. Επανεξελέγη στο αξίωμα, στις Κυβερνητικές εκλογές του 2018, με ποσοστό 56,0% έναντι 41,85% του Δημοκρατικού ανθυποψήφιού.

Βιογραφία
---------

Ο Νταγκ Ντούσεϊ, γεννήθηκε τον Απρίλιο του 1964 στο Τολέδο του Οχάιο των ΗΠΑ. Αποφοίτησε το Λύκειο "St. John's Jesuit High School and Academy" στο Τολέδο, το 1982. Σπούδασε Οικονομικά στο πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Αριζόνας (ASU), λαμβάνοντας πτυχίο (BS) το 1986.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 7  Σεπτεμβρίου 2022.
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 4  Μαρτίου 2021.
3. ↑  «Meet Governor Ducey». *Office of the Arizona Governor* (στα Αγγλικά). 11 Δεκεμβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 15 Μαΐου 2021.
4. ↑  «Doug Ducey». *National Governors Association*. Ανακτήθηκε στις 15 Μαΐου 2021.
5. ↑  «Doug Ducey» (στα αγγλικά). *Wikipedia*. 2021-05-14. .

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 314815985
* LCCN: no2015005365
* GND: 1190575515

 |

 |
Ως πόλη **Σουλία** ή **Σουλήνα**, αναφέρεται αρχαιολογική θέση στην ευρύτερη περιοχή της Αγίας Γαλήνης, στη νότια ακτογραμμή της Κρήτης. Αναφέρεται στο *Σταδιασμός της μεγάλης θαλάσσης* ως λιμένας με καλό νερό και ήταν επίνειο της Συβρίτου. Δεν αναφέρεται δικό της νόμισμα και φαίνεται πως πολιούχος θεά ήταν η Άρτεμις, όπως υποδεικνύεται από τα ερείπια αρχαίου ναού στις εκβολές του αρχαίου ποταμού Ηλέκτρα (νυν Πλατύς), στον όρμο της αγ. Γαλήνης. Στο *Σταδιασμοί*, επίσης, αναφέρονται και τα δύο ονόματα με τα οποία τη γνωρίζουμε σήμερα. 

Αρχιτεκτονικά λείψανα, στα οποία περιλαμβάνεται υδραγωγείο, αναφέρονται από τον Κριστόφορο Μπουοντελμόντι στο "Suveta" (1415). Ο Πάσλεϊ ήταν ο πρώτος που υπέδειξε την ταυτότητα της αρχαιολογικής θέσης, την οποία επιβεβαίωσε αργότερα ο Χάλντμπερ. Όταν η θέση χρησιμοποιήθηκε εκ νέου για κατοίκηση μετά το 1884, βρέθηκαν λείψανα του ιερού της Αρτέμιδας και πολλές αναθηματικές επιγραφές αναφερόμενες στο όνομά της, αλλά δεν αποκαλύφθηκε αναγνωρίσιμο πολεοδομικό σχήμα. 

Όλα τα ευρήματα ανήκουν στην περίοδο της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, εκτός του ιερού που είναι παλαιότερο, όπως και τα ίχνη κατοικιών γύρω από το ιερό που παρατήρησε ο Χάλντμπερ. Κοντά στην ακτή υπάρχουν λείψανα του ρωμαϊκού τείχους, ενώ ο κύριος οικισμός ή τουλάχιστον τμήμα του φαίνεται πως βρισκόταν στο λόγο 1 χλμ. ΒΑ της Αγ. Γαλήνης, όπου αποκαλύφθηκαν πολλά όστρακα.

Παραπομπές σημειώσεις
---------------------

1. ↑  *Σταδ.*, 324-25.
2. ↑  «Οι αρχαίες πόλεις της Κρήτης». kairatos.com.gr. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Αυγούστου 2013. Ανακτήθηκε στις 24 Ιανουαρίου 2014.
3. ↑  *Σταδ*, 324: *από Ματάλης εις Σουλίαν στάδιοι* ξεΆ(=65) ... 325): από *Σουλήνας εις Ψυχέα στάδιοι ιβ΄*(12).
4. ↑  Pashley, R. 1970, 303-4.
5. ↑  Halbherr, F. 1896, 593-94.
6. ↑  Blackman D. J. 1976.

Βιβλιογραφία
------------

* Blackman D. J. «Soulia» στο William L. McAlister, Marian Holland, (Eds.) 1976, *The Princeton encyclopedia of classical sites*. Princeton University Press. Princeton, N.J. ISBN 978-0691035420
* Halbherr, F. 1896, *AJA* 11, 593-94.
* Pashley, R. ανατ. 1970, Travels in Crete II , 303-4.
H **Β΄ Ρωσο-Βυζαντινή Συνθήκη** έγινε το 911 και είναι η πιο περιεκτική και λεπτομερής συνθήκη μεταξύ της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και των Ρως του Κιέβου τον 10ο αι. Είχε προηγηθεί η προκαταρκτική Α΄ συνθήκη του 907. Είναι η πρώτη καταγεγραμμένη πηγή της Παλαιάς Ρωσικής Νομοθεσίας. 

Η Ρωσο-Βυζαντινή συνθήκη του 911. Χειρόγραφο Ratziwill, φύλλο 42.
Το κείμενο του εγγράφου, που περιλαμβάνεται στο *Πρώτο Χρονικό*, έχει πολλή συγγένεια στο περιεχόμενο και την έκφραση με τις συνθήκες ειρήνης, που συνήφθησαν αργότερα από τη Ρωμανία με τις εμπορικές Δημοκρατίες της Ιταλίας. Συντέθηκε σε δύο γλώσσες και υπογράφτηκε προσωπικά από τον Αυτοκράτορα Λέοντα ΣΤ΄. Επίσης το κείμενο περιέχει ομιλίες των δύο μερών για την περίσταση. Δεν είναι γνωστές άλλες συνθήκες συγκρίσιμης περιπλοκότητας και παλαιότητας μεταξύ άλλων κοινωνιών στην Ευρώπη της εποχής.

Η συνθήκη ξεκινά με μία μακριά απαρίθμηση των απεσταλμένων των Ρως, των οποίων τα ονόματα είναι μικτής προέλευσης: Κάρλα, Ινέγκελντ, Φάρλοφ, Βερέμουντ, Ρούσλαβ, Χούντυ, Ρούαλντ, Καρν, Φρέλαβ, Ρούαρ, Άκτεβ, Τρόυαν, Φοστ και Στέμιρ. Τα άρθρα 3 και 7 κανονίζουν το ποινικό δίκαιο και τη ζωή της αποικίας τους στην Κωνσταντινούπολη. Επίσης υπάρχει η πρόνοια για την κληρονομία ενός εμπόρου, που πέθανε στην πρωτεύουσα. Το άρθρο 8 είναι αφιερωμένο στο ναυτικό δίκαιο. Τα επόμενα άρθρα επεκτείνονται στα λύτρα αιχμαλώτων, στην ανταλλαγή εγκληματιών και στη θέση των Βαράγγων μισθοφόρων στη Ρωμαϊκή υπηρεσία.

Δείτε επίσης
------------

* Εμπορική Οδός Βαράγγων - Ελλήνων

Πηγές
-----

* Повесть временных лет, ч. 1—2, М.—Л. 1950.
* Memorials of Russin Law. Issue 1: Memorials of Law of Kievan State 10th-12th centuries / Aleksandr Zimin. Moscow, 1952. ( (in Russian) Памятники русского права. Вып. 1: Памятники права Киевского государства X–XII вв. / Сост. А.А. Зимин. М. 1952).
* Fyodor Uspensky. The History of the Byzantine Empire, vol. 2. Moscow: Mysl, 1997.
* Lind, John H (2004). "Varangians in Europe's Eastern and Northern Periphery". Ennen & nyt (4). Retrieved 2009-03-13.
Ο Σοπέν το 1849.
Τα **Νυχτερινά** (*Nocturnes*) του Φρεντερίκ Σοπέν αποτελούνται από συνολικά 21 έργα, τα οποία γράφτηκαν μεταξύ το 1827 και το 1846. Το σύνολο αυτό των έργων του Σοπέν θεωρούνται μία από τις πιο εξαίσιες δουλείες για σόλο πιάνο, ενώ κατέχουν και προεξέχουσα θέση στο παγκόσμιο ρεπερτόριο πιάνου. Αν και ο Σοπέν, δεν ήταν αυτός που δημιούργησε το εν λόγω μουσικό είδος (νυχτερινό), ήταν εκείνος που έκανε το έκανε δημοφιλές αλλά και που εξέλιξε την ιδέα του Ιρλανδού συνθέτη Τζον Φιλντ.

Από το πρώτο έως και το δέκατο όγδοο, δημοσιεύτηκαν όλα κατά τη διάρκεια που ο συνθέτης βρισκόταν εν ζωή, σε σετ των 2 ή των 3. Παρόλα αυτά, το 19ο και το 20ο, γράφτηκαν πριν από όλα, κι ενώ βρισκόταν ακόμα στην Πολωνία, δημοσιεύτηκαν μετά θάνατον. Το 21ο δεν θεωρούνταν νυχτερινό, όμως μετά από τη δημοσίευσή του το 1870, συμπεριλήφθηκε κι αυτό στον κύκλο των νυχτερινών.

Οι κλίμακες των νυχτερινών του Σοπέν διαφέρουν, όμως σχεδόν όλα ακολουθούν την κλασσική τριαδική φόρμα, διαθέτοντας όλα μία μελαγχολική διάθεση, και μία μελωδία που ακούγεται καθαρά επάνω σε απαλά αρπέζ και συγχορδίες. Πέρα από τα 21 που αναφέρθηκαν παραπάνω, υπάρχει και το Νυχτερινό *oublié*, το οποίο όμως αν και αναφέρεται ως ένα από τα νυχτερινά του Σοπέν, είναι έργο του οποίου η προέλευση αμφισβητείται.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Bielecki, Artur. «Fryderyk Chopin – Information Centre – Nocturnes». Narodowy Instytut Fryderyka Chopina. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 10 Ιουνίου 2009.
2. ↑  J. Samson & K. Michalowski, "Chopin, Fryderyk Franciszek" *Grove Music Online*
3. ↑  «Frédéric François Chopin». *Classical Archives*. All Music Guide. Ανακτήθηκε στις 10 Ιουνίου 2009.
4. ↑  «Chopin Music – Nocturnes». Chopin Music. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Ιουνίου 2009. Ανακτήθηκε στις 10 Ιουνίου 2009.
5. ↑  Nocturne Oubliée in C sharp minor at Musopen website

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Νυχτερινά (Σοπέν)** |

* Detailed study guide of Chopin's nocturnes, with sheet music and recordings
* Piano Society – many online recordings
* All Music Guide – Nocturnes for Piano
* Vancouver Chopin Society – brief analysis of each
* An Examination of the Composer's Interpretive Indications, analysis of selected nocturnes

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Νυχτερινά του Φρεντερίκ Σοπέν |
| --- |
|  |
| 
* 3 Νυχτερινά, Op. 9
* 3 Νυχτερινά, Op. 15
* 2 Νυχτερινά, Op. 27
* 2 Νυχτερινά, Op. 32
* 2 Νυχτερινά, Op. 37
* 2 Νυχτερινά, Op. 48
* 2 Νυχτερινά, Op. 55
* 2 Νυχτερινά, Op. 62
* Νυχτερινό σε Μι ελάσσονα, Op. posth. 72
* Νυχτερινό σε Ντο δίεση ελάσσονα, Op. posth.
* Νυχτερινό σε Ντο ελάσσονα, Op. posth.
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 177810980
* LCCN: n81144611
* GND: 30003735X

 |

 |
Ο **Λορένθο "Σίτο" Ριέρα Ορτέγα** (ισπανικά: *Llorenç "Sito" Riera Ortega*) είναι Ισπανός ποδοσφαιριστής, γεννημένος στην πόλη Μανακόρ στις 15 Ιανουαρίου 1987. 

Ο Σίτο Ριέρα ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από τα τμήματα υποδομής της Μπαρτσελόνα, στη δεύτερη ομάδα της οποίας αγωνίστηκε για 2 χρόνια (2005-2007) όπου μέτρησε 64 συμμετοχές και σημείωσε 15 γκολ. Την περίοδο 2007-2008 αγωνίστηκε στην δεύτερη ομάδα της Εσπανιόλ όπου σε 29 συμμετοχές χωρίς όμως να καταφέρει να βρει τον δρόμο προς τα δίχτυα. Την περίοδο 2008-2009 φόρεσε ως δανεικός την φανέλα του Πανθρακικού πραγματοποιώντας αξιοπρόσεκτες εμφανίσεις και σημειώνοντας 5 γκολ σε 28 συμμετοχές. Στις 8 Ιουλίου 2009 υπέγραψε συμβόλαιο 3 χρόνων με τον Πανιώνιο, στον οποίο αγωνίστηκε με επιτυχία τις σεζόν 2009 ως 2011 επιτυγχάνοντας να αναδειχτεί ως ένας από τους πολυτιμότερους παίκτες του συλλόγου. Στις 14 Δεκεμβρίου 2011 έλυσε το συμβόλαιό του κοινή συνεναίσει και μετά από μικρό χρονικό διάστημα υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με την ουκρανική Τσερνομόρετς Οδησσού.

Προσωπική ζωή
-------------

Ο αδελφός του, Άλμπερτ Ριέρα, είναι διεθνής με την εθνική ομάδα της Ισπανίας έχει αγωνιστεί στον αγγλικό σύλλογο Λίβερπουλ και την σεζόν 2010-2011 αγωνίστηκε στον Ολυμπιακό.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Στατιστικά σεζόν 2009-10
* Στατιστικά σεζόν 2010-11
* Σίτο Λορένθο Ορτέγα&paiktisid=4835
* Στατιστικά σεζόν 2010-11 Αρχειοθετήθηκε 2011-05-14 στο Wayback Machine..
Συντεταγμένες: 18°23′N 77°53′W﻿ / ﻿18.383°N 77.883°W﻿ / 18.383; -77.883

Η **Ενορία του Σαιντ Τζέιμς** (αγγλικά: Parish of Saint James) είναι μια από τις δεκατέσσερις ενορίες της Τζαμάικα. Έχει έκταση 594,9 τ.χλμ. και πληθυσμό 178.000 κατοίκων (2001). Πρωτεύουσα είναι η Μοντέγκο Μπέυ.

Γεωγραφία
---------

Το Σαιντ Τζέιμς βρίσκεται βορειοδυτικά της Τζαμάικα. Στα βόρεια βρέχεται από την Καραϊβική Θάλασσα. Συνορεύει στα βορειοδυτικά με το Αννόβερο, στα νοτιοδυτικά με τη Γουεστμόρλαντ, στα νότια με την Αγία Ελίζαμπεθ και στα ανατολικά με την Τρελόνι. Έχει έκταση 594,9 τ.χλμ.. Είναι η δέκατη μεγαλύτερη ενορία της Τζαμάικα μετά την Αγία Άννα, την Αγία Ελίζαμπεθ, την Κλαρεντόν, την Αγία Κατερίνα, την Τρελόνι, την Μάντσεστερ, την Πόρτλαντ, την Γουεστμόρλαντ, τον Άγιο Θωμά και την Αγία Μαρία. 

### Ποτάμια

Το κυριότερο ποτάμι του Σαιντ Τζέιμς είναι το Γκρέιτ Ρίβερ.

### Κόλποι

Το Σαιντ Τζέιμς διαθέτει αρκετούς κόλπους. Οι κυριότεροι είναι ο Μοντέγκο και ο Γκρέιτ Ρίβερ.

Δημογραφία
----------

Το Σαιντ Τζέιμς είχε πληθυσμό 178.000 κατοίκων (2001). Είναι σε πληθυσμό η πέμπτη μεγαλύτερη ενορία της Τζαμάικα μετά το Κίνγκστον, τον Άγιο Ιάκωβο, την Κλαρεντόν και την Αγία Κατερίνη.

### Πόλεις

* Αντελφί
* Γουάιλτσάρι
* Κάμπριτζ
* Μάουντ Κάρεϋ
* Μαρούν
* Μοντέγκο Μπέυ
* Σαιντ Μπρανς Μπουργκ
* Τζονς Χωλ

Οικονομία
---------

Η κύρια οικονομική δραστηριότητα είναι η δασοκομία. Στο Σαιντ Τζέιμς καλλιεργείται σε μεγάλη ποσότητα ζαχαροκάλαμο.

Τουρισμός
---------

Στο Σαιντ Τζέιμς υπάρχουν αρκετά ξενοδοχεία, όπως το Ντόκτορς Κέιβ Μπιτς Χοτέλ, το Γουίντχαμ Ρόουζ Χωλ, το Ριτζ Κάρλτον, το Χαφ Μουν και το Ιμπεροστράρ.

Σημαντικά πρόσωπα
-----------------

Το Σαιντ Τζέιμς είναι η γενέτειρα των Τζίμι Κλιφ, Αμπντουλά ελ-Φαϊσάλ και Γιόχαν Μπλέικ.

Δείτε επίσης
------------

* Ενορίες της Τζαμάικα

Παραπομπές
----------

1. ↑  Γεωγραφία του Αγίου Ιάκωβου[*νεκρός σύνδεσμος*]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πληροφορίες για το Σαιντ Τζέιμς, Τζαμάικα[*νεκρός σύνδεσμος*]
* Ιστορία του Σαιντ Τζέιμς[*νεκρός σύνδεσμος*]

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Επαρχίες και Ενορίες της Τζαμάικα |
| --- |
|  |
| Κορνουάλη | 
* Ανόβερ
* Σαιντ Ελίζαμπεθ (Τζαμάικα)
* Τρελόνι
* Σαιντ Τζέιμς
* Γουεστμόρλαντ
 |
|  |
| Μίντλσεξ | 
* Κλάρεντον
* Μάντσεστερ
* Σαιντ Μαίρη
* Σαιντ Κάθριν
* Σαιντ Ανν
 |
|  |
| Σάρεϊ | 
* Κίνγκστον
* Σαιντ Άντριου
* Πόρτλαντ
* Σαιντ Τόμας
 |

 |
Ο **Ντάλιμπορ Μπάγκαριτς** (γεννημένος στις 7 Φεβρουαρίου 1980) είναι Κροάτης πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,16 μέτρα και αγωνιζόταν στη θέση του σέντερ.

Καριέρα
-------

Ο Μπάγκαριτς ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα του 1996. Από το 1996 μέχρι και το 2000 αγωνίστηκε στην Κροατία με τις Καρλόβατς (1996-97), Μπένστον Ζάγκρεμπ (1997-98 και 1999-00) και Τσιμπόνα Ζάγκρεμπ (1998-99).

Το 2000 συμμετείχε στα Ντραφτ του ΝΒΑ και τελικά υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με τους Σικάγο Μπουλς. 

Το 2003 ο Μπάγκαριτς άφησε την Αμερική και ταξίδεψε στην Ελλάδα για λογαριασμό του  Ολυμπιακού Πειραιώς, στον οποίο παρέμεινε για ένα χρόνο χωρίς να καταφέρει να κατακτήσει κάποιο τίτλο.

Από το 2004 μέχρι και το 2009, ο Μπάγκαριτς αγωνιζόταν στην ιταλική Φορτιτούντο Μπολόνια, με μόνη εξαίρεση τη σεζόν 2006-07 κατά τη διάρκεια της οποίας αγωνίστηκε στην ισπανική Σαν Τζοσέπ Χιρόνα.

Το 2009 επέστρεψε στην Τσιμπόνα, ενώ λίγους μήνες αργότερα μεταπήδησε στην Ντουμπράβα.
Την περίοδο 2010-11 αγωνίστηκε αρχικά με το Μαρούσι κι έπειτα με τη Βαγιαδολίδ.
Το 2011 μετεγγράφη στην ΚΚ Τσεντεβίτα Ζάγκρεμπ ενώ το 2012 ταξίδεψε στο Λίβανο για λογαριασμό της Αλ Ριγιάντι Μπειρού.
Το καλοκαιρι του 2012 μεταπήδησε στην Αμχίτ Κλαμπ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  web.legabasket.it/player/BAG-DAL-80/.
2. ↑  *RealGM*. 524. Ανακτήθηκε στις 4  Απριλίου 2022.

Πηγές
-----

* 
* 
* Το… ταξίδι του Ντάλιμπορ Μπάγκαριτς, gazzetta.gr, 09/08/2014
Ο **Ντον Α. Άνταμς** είναι ο σημερινός πρόεδρος της Βιβλικής και Φυλλαδικής Εταιρίας Σκοπιά, του κύριου νομικού σωματείου των Μαρτύρων του Ιεχωβά παγκόσμια.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1925 στο Ιλινόις των Ηνωμένων Πολιτειών σε μια πολυμελή οικογένεια, η οποία συσχετιζόταν με την Επισκοπελιανή Εκκλησία. Πρώτα η μητέρα του και σταδιακά όλα τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας έδειξαν ενδιαφέρον, μελέτησαν την Αγία Γραφή και βαφτίστηκαν ως Μάρτυρες του Ιεχωβά.

Ο Άνταμς άρχισε να υπηρετεί ως ολοχρόνιος διάκονος από τις αρχές τις δεκαετίας του 1940 και λίγο αργότερα προσκλήθηκε να υπηρετήσει ως μέλος του προσωπικού των κεντρικών γραφείων των Μαρτύρων του Ιεχωβά. Κάποια μέλη της οικογένειας υπηρέτησαν ως ιεραπόστολοι, ενώ ο Άνταμς υπήρξε γραμματέας του Νάθαν Νορ, του τρίτου προέδρου της εταιρίας Σκοπιά. Συμμετείχε δραστήρια στην παγκόσμια οργάνωση του ευαγγελιστικού έργου και της επίβλεψης των τοπικών εκκλησιών.

Στα τέλη του 2000 ψηφίστηκε πρόεδρος της Βιβλικής και Φυλλαδικής Εταιρίας Σκοπιά, όταν ο τότε πρόεδρος Μίλτον Χένσελ, ως μέλος του Κυβερνώντος Σώματος των Μαρτύρων του Ιεχωβά, παραιτήθηκε από τη θέση του προέδρου, σε μια κίνηση που σκόπευε στον σαφή διαχωρισμό μεταξύ του νομικού προσώπου, που αποτελεί όργανο, και της πνευματικής ηγεσίας της εκκλησίας.

Πηγές
-----

* *Η Σκοπιά*, 1ης Μαρτίου 2003.

Δείτε επίσης
------------

* Οργανωτική δομή των Μαρτύρων του Ιεχωβά

Υποσημειώσεις
-------------

1. ↑  «Don Alden Adams death notice». (Ιταλικά)
2. ↑  "Πώς Διαφέρει το Κυβερνών Σώμα από ένα Νομικό Σωματείο", *H Σκοπιά*, Βιβλική και Φυλλαδική Εταιρία Σκοπιά, 15 Ιανουαρίου 2001, σελ. 28-31.
Ο **Ροστόμ,** γεωργιανά: როსტომი, (1571–1605), τού Οίκου των Μπαγκρατιόνι, ήταν βασιλιάς της Ιμερέτης στις περιόδους 1588–1589 και 1590–1605.

Βιογραφία
---------

Γιος τού Κωνσταντίνου, κάποτε διεκδικητής του στέμματος τού Ιμερέτι, ανήλθε στον θρόνο με την υποστήριξη του Μαμία Δ΄ Νταντιάνι, πρίγκιπα της Mινγκρελία, ο οποίος είχε καθαιρέσει τον βασιλιά Λέων Α΄ της Ιμερετίας το 1588. Ωστόσο, η εξουσία τού Ροστόμ αμφισβητήθηκε από τον υποτιθέμενο υποτελή του Γκιόργκι Β΄ Γκουριέλι, πρίγκιπα της Γκουρία, ο οποίος χρησιμοποίησε μία οθωμανική δύναμη για να εκθρονίσει τον βασιλιά, υπέρ τού εξαδέλφου τού Rostom, Bαγράτ Δ΄. Ο Ροστόμ κατέφυγε στη Μινγκρελία, από όπου συνέχισε τον αγώνα για το στέμμα. Ο βασιλιάς της Ανατολικής Γεωργίας Σίμων Α΄ τού Κάρτλι εκμεταλλεύτηκε την κατάσταση και έφερε υπό τον έλεγχό του το μεγαλύτερο μέρος τού Ιμερέτι. Ο Ροστόμ κατέφυγε στη Μινγκρέλια, με τον Μανουχάρ Α΄ Νταντιάνι, ο οποίος απέρριψε το τελεσίγραφο τού Σίμωνα Α΄ και μετακόμισε στο Ιμερέτι. Νίκησε τον Σίμωνα Α΄ στο Οψχβίτι και τον έδιωξε από το Ιμερέτι το 1590 Ο Ροστόμ αποκαταστάθηκε βασιλιάς τού Ιμερέτι και έκανε ειρήνη με τον Σίμωνα Α΄. Ωστόσο, η εξουσία του ήταν σε μεγάλο βαθμό ονομαστική και την εξουσία κατείχε ουσιαστικά μία αριστοκρατική ελίτ, κυρίως ο πρίγκιπας της Μινγκρελία. Ο Ροστόμ απεβίωσε άτεκνος το 1605 και τον διαδέχθηκε ο ετεροθαλής αδελφός του Γεώργιος Γ΄.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

Πηγές
-----

* Вахушти Багратиони (Vakhushti Bagrationi) (1745). История Царства Грузинского: Жизнь Имерети.
Το **Ντάλι** (σερβικά Κυριλλικά: Даљ, ουγγρικά: *Dálya*) είναι ένα χωριό στο Δούναβη, στην ανατολική Κροατία, κοντά στη συμβολή του ποταμού Δράβου και του Δούναβη, στα σύνορα με τη Σερβία. Συνδέεται με την εθνική οδό D519 και διοικητικά, βρίσκεται στο δήμο Ερντούτ της κομητείας Όσιγιεκ-Μπαράνια. Ενώ ο δήμος φέρει το όνομα του κυρίως Κροατικού χωριού Ερντούτ, ο μεγαλύτερος οικισμός του δήμου και έδρα των οργάνων του είναι το Ντάλι.

Ιστορία
-------

Το σπίτι στο Ντάλι όπου γεννήθηκε ο Μιλούτιν Μιλάνκοβιτς
### Κροατικός Πόλεμος της Ανεξαρτησίας

Κατά τη διάρκεια του Κροατικού Πολέμου της Ανεξαρτησίας, το χωριό έγινε ο τόπος της σφαγής του Ντάλι—όπου δολοφονήθηκαν 39 αιχμάλωτοι πολέμου τον Αύγουστο του 1991. Οι κρατούμενοι πιάστηκαν ως κροάτες αστυνομικοί, στρατεύματα της Κροατικής Εθνικής Φρουράς και μέλη της πολιτικής προστασίας και σκοτώθηκαν από τον Γιουγκοσλαβικό Λαϊκό Στρατό και Σέρβους παραστρατιωτικούς που κατέλαβαν το Ντάλι στις 1 Αυγούστου. Ο Γκόραν Χάτζιτς, Κροάτης Σέρβος πολιτικός ηγέτης εκείνη την εποχή, κατηγορείται για εγκλήματα πολέμου.

Ως τον Ιούλιο του 2013 ο Χάτζιτς δικάζεται στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για την πρώην Γιουγκοσλαβία (ICTY). Το ICTY, επίσης, χρεώνει τον Χάτζιτς για την παράνομη κράτηση εκατοντάδων αμάχων στο αστυνομικό τμήμα του Ντάλι και σε ένα υπόστεγο κοντά στο σιδηροδρομικό σταθμό του χωριού. Οι κρατούμενοι ξυλοκοπήθηκαν και άλλοι κακοποιήθηκαν σωματικά.

Δημογραφικά στοιχεία
--------------------

Στην απογραφή του 1991, η πόλη είχε την παρακάτω εθνοτική σύνθεση:

* Σέρβοι: 2.882 άτομα (52.25%)
* Κροάτες: 1.805 άτομα (32.72%)
* Ούγγροι: 314 άτομα (5.69%)
* Άλλοι, που δεν είχαν δηλωθεί: 514 άτομα (9.32%)

Εκπαίδευση
----------

### Δημοτικό

### Δευτεροβάθμια

Το **λύκειο Ντάλι** είναι σε δημόσιο σχολείο στο Ντάλι. Το σχολείο προσφέρει στους φοιτητές τα ακόλουθα εκπαιδευτικά προγράμματα: Οικονομολόγος, Εμπορικός Διευθυντής (στα σερβικά), Γεωργικός Τέχνος και Γενικός Τεχνικός Γεωργίας.

Αξιοσημείωτες οι ντόπιοι και οι κάτοικοι
----------------------------------------

* Μιλούτιν Μιλάνκοβιτς, Σέρβος επιστήμονας
* Βασίλιε Τρμπιτς, Σέρβος διοικητής των Τσέτνικ
* Τσάσλαβ Ότσιτς, Σέρβος οικονομολόγος και ακαδημαϊκός

Δείτε επίσης
------------

* Δήμος Έρντουτ
* Πολιτιστικό και Επιστημονικό Κέντρο "Μιλούτιν Μιλάνκοβιτς"
* Λύκειο του Ντάλι
* Εκκλησία του Αγίου Δημητρίου (Ντάλι)

Παραπομπές
----------

1. ↑  Branimir Felger (1 Αυγούστου 2011). «Ni nakon 20 godina od pokolja u Dalju nitko nije stao pred lice pravde» [Even after 20 years since the Dalj massacre, nobody was tried for the crime] (στα Croatian). Nova TV (Croatia). CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
2. ↑  «The Prosecutor of the Tribunal Against Goran Hadžić - Indictment». International Criminal Tribunal for the former Yugoslavia. 21 Μαΐου 2004.
3. ↑  «Svjedok na suđenju Hadžiću o mučenju u Dalju: Cigaretom sam palio tetovažu da mi ne odsjeku ruku» (στα Croatian). *Novi list*. 16 October 2012. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2013-08-21.. Ανακτήθηκε στις 2018-07-07.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 241904284
* NKC: ge558638

 |

 |