recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Μπάμπης Σπανοσωτηρόπουλος** είναι Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής. Η θέση του ήταν κοντά μεσάια γραμμή κυρίως ως μεσοαμυντικός και παρότι δεξιοπόδαρος χρησιμοποιούσε με ευχέρεια και τα δύο του πόδια.

Υπήρξε κυρίως ποδοσφαιριστής της Παναχαϊκής ήδη από μικρή ηλικία, ενώ έχει θητεία και στον ΠΑΟΚ με τον οποίο στέφθηκε πρωταθλητής Ελλάδος το 1985.

Αδελφός του είναι ο επίσης πρώην παίκτης της Παναχαϊκής, Γιώργος Σπανοσωτηρόπουλος που είχε το προσωνύμιο «Σπανάκιας», με το οποίο ενίοτε αποκαλούσαν και τον νεότερο Μπάμπη.

Βιογραφικό
----------

### Πρώτα χρόνια

Γεννήθηκε στις 4 Νοεμβρίου του 1958 στην Πάτρα. Από μικρός έπαιζε στις αλάνες ποδόσφαιρο, συχνά σε εκτάσεις κοντά Στάδιο της Παναχαϊκής.

Ξεκίνησε τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα από από πολύ μικρός στον Πανιώνιο Πατρών, που εκείνη την εποχή ήταν σαν θυγατρική για την ομάδα της Παναχαϊκής. Έπειτα έγινε παίκτης της Παναχαϊκής στα νεανικά της τμήματα και αργότερα στην πρώτη ομάδα. 

### Ποδοσφαιρική καριέρα

Στην Παναχαϊκή συνυπήρξε και με παίκτες που αποτελούσαν πρότυπα του και τους θαύμαζε όταν ήταν στις εφηβικές ομάδες, όπως ο Δαβουρλής, ο Μιχαλόπουλος και ο Στραβοπόδης, οι οποίοι ήταν βασικά μέλη της χρυσής φουρνιάς των κοκκινόμαυρων που ανέβασε την ομάδα στην πρώτη κατηγορία με πρωταγωνιστικό ρόλο και έπαιξε στην Ευρώπη και το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ. 

Το Δεκέμβριο του 1984 πήρε μεταγραφή για τον ΠΑΟΚ, με τον οποίο υπέγραψε (πενταετές) κλειστό συμβόλαιο. Εκεί βρήκε τον καλό του φίλο και συμπαίκτη του στην Παναχαϊκή, Γιάννη Ψαρρά. Με τους Θεσσαλονικείς κατέκτησε το πρωτάθλημα την περίοδο 1984-85, το οποίο ήταν το δεύτερο στην ιστορία του συλλόγου.

Επέστρεψε στην Παναχαϊκή. Αργότερα, έγινε παίκτης του Πάτραι και μετά του Πανηλειακού. 

Επέστρεψε στην πόλη του για λογαριασμό του Εθνικού Πατρών με τα χρώματα του οποίου αγωνίστηκε για δυο χρονιές. Έπειτα έπαιξε με την φανέλα της ￼￼Αχαϊκής για μια χρονιά και έκλεισε την καριέρα του στον Παναιγιάλειο.

### Προπονητική καριέρα

Αφότου αποσύρθηκε από την ενεργό δράση ως ποδοσφαιριστής, πήρε δίπλωμα προπονητικής. 

Πρώτα προπόνησε τον Ατρόμητο Πατρών και μετά τον Αετό Ρίου￼. Διετέλεσε βοηθός προπονητή στην Παναχαϊκή για αρκετό χρονικό διάστημα και πάλι προπονητής στην Θύελλα Πατρών αρχικά στους νέους και μετά στην πρώτη ομάδα για πιο μικρή περίοδο. 

Επέστρεψε στις τάξεις της Παναχαϊκής, αναλαμβάνοντας τις ακαδημίες της Παναχαΐδος.

Παραπομπές
----------

1. ↑  metrosport-Σπανοσωτηρόπουλος: «Έκανα λάθος που έφυγα από τον ΠΑΟΚ»
2. ↑  thessports.gr-Οι πρωταθλητές του 85: Τι κάνουν σήμερα!
3. ↑  ΕΠΟ-προπονητές UEFA
Υπόδειγμα Μεταπτυχιακού Τίτλου Σπουδών Πανεπιστημίου του εξωτερικού
Το **μεταπτυχιακό δίπλωμα** είναι ένας τίτλος σπουδών που αποδίδεται σε κάτοχο πτυχίου ύστερα από την παρακολούθηση ανάλογου κύκλου μαθημάτων. Η διάρκεια των μεταπτυχιακών σπουδών διαφέρει σε κάθε χώρα ή/και πανεπιστήμιο ανάλογα με το εκπαιδευτικό καθεστώς της χώρας και την πολιτική που ακολουθεί ο εκάστοτε εκπαιδευτικός φορέας. Για παράδειγμα, στις Η.Π.Α. στην Ελλάδα και στην Ιαπωνία για την απόκτηση μεταπτυχιακού διπλώματος πρέπει ο ενδιαφερόμενος να έχει ολοκληρώσει το πρώτο του πτυχίο, που έχει διάρκεια από ένα έως έξι χρόνια, και εν συνεχεία να παρακολουθήσει τα μεταπτυχιακά προγράμματα που διαρκούν, συνήθως, ένα έως δύο χρόνια. Σε άλλες χώρες όπως: Αγγλία, Σκωτία, Σουηδία και Ιρλανδία ο μεταπτυχιακός τίτλος απονέμεται στους φοιτητές με τη λήξη του τέταρτου έτους των προπτυχιακών τους σπουδών. Σε ορισμένες περιπτώσεις το αντικείμενο του πρώτου πτυχίου σπουδών πρέπει να είναι ίδιο με αυτόν του μεταπτυχιακού διπλώματος, καθώς πρόκειται για περαιτέρω εξειδίκευση στο αντικείμενο των προπτυχιακών σπουδών. Αυτό σημαίνει πως και κάποιος φοιτητής που εξειδικεύεται σε διδακτορικό επίπεδο θεωρείται πως κάνει το μεταπτυχιακό του.

Ελλάδα
------

Στην Ελλάδα θα πρέπει να κατέχει ήδη ένα πτυχίο όποιος ενδιαφέρεται να παρακολουθήσει ένα πρόγραμμα μεταπτυχιακών σπουδών. Σε περίπτωση που κάποιος θέλει να πάρει διδακτορικό θα πρέπει ήδη να κατέχει μεταπτυχιακό, με εξαίρεση κάποιες ειδικότητες όπως η ιατρική όπου το μεταπτυχιακό δεν είναι απαραίτητο. Τα περισσότερα μεταπτυχιακά στην Ελλάδα είναι αυτοχρηματοδοτούμενα, δηλαδή δεν εμπίπτουν στην δημόσια δωρεάν παιδεία και οι φοιτητές καταβάλλουν δίδακτρα στο ίδρυμα.

Κριτήρια επιλογής
-----------------

Για την αποδοχή τους σε ένα μεταπτυχιακό πρόγραμμα, οι απόφοιτοι αξιολογούνται βάσει κάποιων κριτηρίων. Τα πιο συνηθισμένα είναι:

* Ο βαθμός πτυχίου
* Συστατικές επιστολές
* Προσωπική συνέντευξη
* Πρόσθετες γνώσεις και ικανότητες
* Επαγγελματική εμπειρία
* Εξωσχολικές δραστηριότητες και εθελοντική δράση

Παραπομπές
----------

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **μεταπτυχιακό**  |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* GND: 4277297-7
* NDL: 01166647
* NKC: ph124398

 |

 |
Η **Μπατίστα**, ιταλ.: *Battista da Montefletro* (π. 1384 – 1448) από τον Οίκος του Μοντεφέλτρο, ήταν Ιταλίδα ποιήτρια της Αναγέννησης.  Ήταν κόρη του κόμη του Ουρμπίνο και με τον γάμο της με τον Μαλατέστα έγινε κυρία του Πέζαρο.

Βιογραφία
---------

Ήταν κόρη του Aντόνιο Β΄ κόμη του Ουρμπίνο, γιου του Φεντερίκο Β΄ ντα Μοντεφέλτρο. Στις 14 Ιουνίου 1405 παντρεύτηκε τον Γκαλεάτσο Μαλατέστα, διάδοχο στην κυριότητα του Πέζαρο. Ο Γκαλεάτσο ήρθε στην εξουσία το 1429, αλλά ήταν τόσο μισητός ως ηγεμόνας, που μετά από δύο χρόνια εξουσίας το 1431 εκδιώχθηκε από την πόλη του. Στη συνέχεια η σύζυγός του επέστρεψε στην πρώην κατοικία της στο Ουρμπίνο. Έζησε για περίπου 20 χρόνια ως χήρα και απομονωμένη. Απεβίωσε ως μοναχή του Φραγκισκανικού Τάγματος των πενήτων της Σάντα Κλάρας, το 1448.

*Περί σπουδών και λογοτεχνίας (De studiis et litteris)*
-------------------------------------------------------

Ήταν εκπαιδευμένη γυναίκα της αριστοκρατίας, μορφωμένη στη φιλοσοφία και τις γλώσσες, ποιήτρια και ρήτορας. Αλληλογραφούσε με άλλους μελετητές της εποχής της, όπως ο Λεονάρντο Μπρούνι.  Η επιστολή του Μπρούνι προς τη Μπαπτίστα Μαλατέστα του Μοντεφέλτρο, με τίτλο *De studiis et litteris*, γράφτηκε το 1424.  Σε αυτή ο Μπρούνι περιγράφει ένα μάθημα σπουδών κατάλληλο για γυναίκες, απεικονίζοντας την πεποίθηση, που ακολούθησαν νωρίς οι ανθρωπιστές, ότι οι κλασικές σπουδές είναι «άξιες να ακολουθούνται από άνδρες και γυναίκες εξίσου». Το *De studiis et litteris* είναι το παλαιότερο γνωστό παράδειγμα ανθρωπιστικού διαλόγου μεταξύ των φύλων για την εκπαίδευση των γυναικών. 

Ο Σιγισμούνδος της Γερμανίας, όταν περνούσε από το Ουρμπίνο το 1433, χαιρετίστηκε από αυτήν σε μία ομιλία στα λατινικά, η οποία μισό αιώνα αργότερα θεωρήθηκε ακόμη άξια εκτύπωσης.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. 1 2  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.
2. 1 2  Allen, Sister Prudence (2002). *The concept of woman. 1250-1500* (2nd έκδοση). Grand Rapids, MI: Eerdman. ISBN 0802833470.
3. ↑  Bruni d'Arezzo, Leonardo (1912). W.H. Woodward, επιμ. *Vittorino da Feltre and Other Humanist Educators* (Hanover Historical Texts Project έκδοση). Cambridge: Cambridge University Press. σελίδες 119–33.
4. ↑  Hankins, James (1990). *Plato in the Italian Renaissance* (2nd impression, with addenda and corrigenda. έκδοση). Leiden: Brill. ISBN 9004091610.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επιστολή Leonardo Bruni προς Baptista di Montefeltro Leonardo Bruni d'Arezzo De Studiis et Litteris WH Woodward, επιμ. Vittorino da Feltre and Other Humanist Educators (Cambridge: Cambridge University Press, 1912), 119-33. Πρόσβαση τον Σεπτέμβριο του 2008

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 171964080
* GND: 1013197267

 |

 |
Η **Μάχη της Λήμνου** το έτος 1024 ήταν το αποκορύφωμα μιας επιδρομής των Ρως του Κιέβου μέσω του Ελλησπόντου και στο Αιγαίο Πέλαγος. Είναι η προτελευταία σύγκρουση μεταξύ της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και των Ρως.

Η μόνη πηγή που διαθέτουμε για την σύγκρουση είναι η ιστορία του Ιωάννη Σκυλίτζη. Σύμφωνα με τον Σκυλίτζη, το 1024, ο ηγέτης των Ρως, ο Χρυσόχειρ, συγκέντρωσε 800 άνδρες και έπλευσε προς την Κωνσταντινούπολη, με στόχο να καταταγεί στη Βαράγγειο Φρουρά του Βασιλείου Β'. Ο Χρυσόχειρ ήταν συγγενής του Βλαδίμηρου Α' του Κιέβου, ο οποίος είχε παντρευτεί την αδελφή του Βασιλείου Β', Άννα.  

Στην Πόλη, ο Χρυσόχειρ και οι άνδρες του κλήθηκαν να παραδώσουν τα όπλα τους προτού τους επιτραπεί να εισέλθουν στην πόλη για να καταταγούν στο στράτευμα. Οι Ρως αρνήθηκαν κι έπλευσαν νότια μέσω της Προποντίδας. Ο διοικητής των στενών των Δαρδανελίων στην Άβυδο προσπάθησε να εμποδίσει τον στόλο των Ρως, αλλά οι τελευταίοι τον νίκησαν και κατευθύνθηκαν προς το Αιγαίο Πέλαγος. Στη συνέχεια κατευθύνθηκαν προς τη Λήμνο, όπου βρέθηκαν αντιμέτωποι με έναν πολύ ισχυρότερο βυζαντινό στόλο, αποτελούμενο από τις δυνάμεις του *στρατηγού* της Σάμου, Δαβίδ της Αχρίδας, τον στόλο του Θέματος των Κιβυρραιωτών και τα στρατεύματα του *Δούκα* του Θέματος της Θεσσαλονίκης, Νικηφόρου Καβασίλα. Οι Βυζαντινοί διοικητές αρχικά προσποιήθηκαν ότι ήθελαν να διαπραγματευτούν, έτσι ώστε οι Ρως να νομίζουν ότι θέλουν να τους προστατεύσουν, μετά όμως έπεσαν πάνω τους ξαφνικά και τους κατέσφαξαν.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Wortley 2010, σελ. 347.
2. 1 2  Blondal 1978, σελ. 50.
3. ↑  Blondal 1978, σελ. 51.
4. ↑  PmbZ.
5. ↑  Blondal 1978.

Πηγές
-----

* Blondal, Sigfus (1978). *Varangians of Byzantium: An Aspect of Byzantine Military History*. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 0-521-21745-8.
* Lilie, Ralph-Johannes; Ludwig, Claudia; Pratsch, Thomas; Zielke, Beate (1998–2013) (στα γερμανικά). *Prosopographie der mittelbyzantinischen Zeit*. Βερολίνο και Βοστόνη: De Gruyter. .
* Wortley, John, ed. (2010). John Skylitzes: A Synopsis of Byzantine History, 811–1057. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-76705-7.
Η έδρα του αρχηγού της φυλής
Η **Μπαφουσάμ** (*αγγλικά : Bafoussam*) είναι πόλη του Καμερούν πρωτεύουσα της Δυτικής Περιφέρειας στα όρη Μπαμπούτος. Η πόλη είχε πληθυσμό 239.287 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2005 κι είναι το εμπορικό κέντρο της περιοχής. Οι κύριες ασχολίες των κατοίκων είναι η καλλιέργεια καφέ , καπνού και τσάι. Στη πόλη υπάρχουν εγοστάσιο επεξεργασίας καφέ και ζυθοποιία. Η Μπαφουσάμ είναι η κύρια πόλη της φυλής Μπαμιλέκε όπου μιλούν τη γλώσσα Μπαμιλέκε, και εδώ βρίσκεται το σπίτι κι αρχηγείο του αρχηγού της φυλής. 

Η Μπαφουσάμ έχει δύο κύριες αγορές, αρκετά ιντερνέτ καφέ, εστιατόρια, σούπερ μάρκετ και έναν κινηματογράφο. Επίσης πολλά κέντρα νυχτερινής διασκέδασης στην περιοχή που ονομάζεται Άκουα. Η Άκουα διαθέτει πολλά μπαρ, καταστήματα και ένα συναυλιακό χώρο, μαζί με τους συνήθεις προμηθευτές σόγιας (ψητά σουβλάκια κρέατος), ψητό ψάρι και άλλα τρόφιμα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Parlons bamiléké. Langue et culture de Bafoussam Par Dieudonné Toukam,
2. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Ιουνίου 2016. Ανακτήθηκε στις 13 Δεκεμβρίου 2014.

Αναφορές
--------

* Keh Ngouong Fussep : La constitution de Bafoussam

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 123035318
* LCCN: n83065531
* GND: 16011449-4

 |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Bafoussam  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η **μάχη της Καρχηδόνας** διεξήχθη το 238 μεταξύ ενός ρωμαϊκού στρατού πιστού στον αυτοκράτορα Μαξιμίνο Θραξ και των δυνάμεων των αυτοκρατόρων Γορδιανού Α' και Γορδιανού Β'.

Παρασκήνιο
----------

Ο Γορδιανός Α' και ο Γορδιανός Β' ήταν πατέρας και γιος αντίστοιχα, αμφότεροι υποστηριζόμενοι από τη Ρωμαϊκή σύγκλητο και με βάση στην επαρχία της Αφρικής. Η μάχη ήταν μέρος μιας εξέγερσης εναντίον του αυτοκράτορα Μαξιμίνου Θραξ, που ξεκίνησε από γαιοκτήμονες που θεώρησαν ότι φορολογήθηκαν υπερβολικά και άδικα. Αυτοί οι γαιοκτήμονες κάλεσαν τον Γορδιανό Α' και τον Γορδιανό Β' να γίνουν αυτοκράτορές τους.

Ο Καπελιανός ήταν κυβερνήτης της Νουμιδίας και είχε μία προηγούμενη μνησικακία εναντίον του Γορδιανού Α', σύμφωνα με τον Ηρωδιανό. Ο Ηρωδιανός αναφέρει ότι αυτή η μνησικακία αναπτύχθηκε μετά από μία δίκη που αφορούσε και τους δύο. Λίγο μετά την εκλογή του ως αυτοκράτορας, ο Γορδιανός Α' έστειλε αντικαταστάτη στη Νουμιδία για να πάρει τη θέση του παλιού του εχθρού, Καπελιανού. Η ενέργεια αυτή οδήγησε τελικά στον πρόωρο θάνατό του.

Η μάχη
------

Ο Γορδιανός Α' βάδισε από την πόλη Θύσδρο στην Καρχηδόνα, όπου έλαβε την είδηση της εξέγερσης. Ο Καπελιανός ηγήθηκε της μόνης λεγεώνας στην Αφρική εναντίον των δύο αυτοκρατόρων. 

Οι δύο στρατοί συναντήθηκαν κοντά στην Καρχηδόνα. Ο Γορδιανός Β' ηγήθηκε προσωπικά του στρατού του, που αποτελούνταν από πολιτοφύλακες χωρίς στρατιωτική εκπαίδευση, νικήθηκε και σκοτώθηκε και, όταν έμαθε το θάνατο του γιου του, ο Γορδιανός Α' αυτοκτόνησε. Η βασιλεία πατέρα και γιου διήρκεσε συνολικά 28 ημέρες.

Μετά τον θάνατο των δύο Γορδιανών, η Ρωμαϊκή Σύγκλητος εξέλεξε δύο νέους αυτοκράτορες που δεν ήταν δημοφιλείς στο κοινό. Τότε η Σύγκλητος στράφηκε στον 13χρονο Γορδιανό Γ' για να γίνει ο νέος καίσαρας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Prescott W. Townsend, *The revolution of A. D. 238: the leaders and their aims*, Yale University Press (1955)
2. ↑  Gordian Emperors Ancient History Encyclopedia
3. ↑  Gordian I (238 A.D.) Roman Emperors
4. ↑  Allen Brent, *Cyprian and Roman Carthage*, σελ. 118, Νέα Υόρκη: Cambridge University Press (2010)
Ο **Μίλτον Τζορτζ Χένσελ** (*Milton George Henschel*, 9 Αυγούστου 1920 - 22 Μαρτίου 2003) ήταν Αμερικανός ηγέτης των Μαρτύρων του Ιεχωβά. Διαδέχτηκε τον Φρέντερικ Φρανς ως πρόεδρος της Εταιρίας Σκοπιά.

Βιογραφία
---------

Η οικογένεια του έφηβου τότε Μίλτον Χένσελ εγκαταστάθηκε στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης το 1934 όταν ο πατέρας του, ο Χέρμαν Τζόρτζ Χένσελ, μετακόμισε εκεί για να εργαστεί στην οικοδόμηση των κτιρίων των εκτυπωτικών εγκαταστάσεων και των χώρων διαμονής στα κεντρικά γραφεία των Μαρτύρων του Ιεχωβά. Ο νεαρός Μίλτον βαφτίστηκε όταν ήταν έφηβος. Παντρεύτηκε την Λουσίλ Μπένετ το 1956. Στο πέρασμα των χρόνων υπηρέτησε σε διάφορες θέσεις ευθύνης στα διεθνή κεντρικά γραφεία της οργάνωσης. Σύμφωνα με την άποψη των φίλων του, ήταν πρακτικός, ευπροσάρμοστος, λογικός και ευγενικός.

Ο Χένσελ διορίστηκε γραμματέας του Νάθαν Νορ το 1939, ο οποίος επέβλεπε το εκτυπωτικό έργο της εταιρίας. Ο Νορ εξακολούθησε να έχει βοηθό τον Χένσελ και μετά το διορισμό του ως προέδρου της Εταιρίας Σκοπιά το 1942. Ο Χένσελ συνόδευε συχνά τον Νορ στα ταξίδια του, τα οποία περιλάμβαναν επισκέψεις σε πάνω από 150 χώρες κατά την περίοδο εκείνη. Ο Χένσελ, μαζί με μια μεγάλη ομάδα Μαρτύρων του Ιεχωβά, τέθηκε υπό κράτηση και δέχτηκε βίαιη σωματική επίθεση στη Λιβερία κατά τη διάρκεια μιας θρησκευτικής συνέλευσης. Δεν επέστρεψε παρά μόνο λίγους μήνες αργότερα για να συναντήσει τον πρόεδρο της Λιβερίας με σκοπό την απόκτηση της ελευθερίας λατρείας για τους Μάρτυρες του Ιεχωβά.

Διορίστηκε πρόεδρος της Εταιρίας Σκοπιά το 1992 και παρέμεινε σε αυτή την θέση μέχρι το 2000. Εκείνο τον χρόνο έλαβαν χώρα οργανωτικές αλλαγές, καθώς το Κυβερνών Σώμα διαχωρίστηκε από το διοικητικό συμβούλιο της εταιρίας. Ως αποτέλεσμα, καθώς τα μέλη του Κυβερνώντος Σώματος παραιτήθηκαν από τα καθήκοντά τους στην εταιρία Σκοπιά, ο Χένσελ μεταβίβασε το διορισμό του στον Ντον Άνταμς, ο οποίος δεν είναι μέλος του Κυβερνώντος Σώματος. Ο Χένσελ παρέμεινε μέλος του Κυβερνώντος Σώματος ως το θάνατό του σε ηλικία 82 ετών.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* *The New York Times*, 30ης Μαρτίου 2003, «Milton Henschel, 72; Executive Who Led Jehovah's Witnesses» (Αγγλικά).
* *Η Σκοπιά*, 15.8.2003 σ. 31, Αγαπούσε την Καλοσύνη
Συντεταγμένες: 49°41′01″N 15°21′19″E﻿ / ﻿49.68361°N 15.35528°E﻿ / 49.68361; 15.35528

Το **Benetice** είναι ένα μικρό χωριό κοντά στην πόλη Světlá nad Sázavou στην Τσεχία.

Στην περιοχή υπήρχε εργοστάσιο επεξεργασίας γυαλιού. Παρά το γεγονός ότι πλέον δεν υπάρχει, μερικά τοπικά ονόματα περιοχών προέρχονται από τα μέρη του εργοστασίου γυαλιού, όπως οι ονομασίες *Na sušírnách* και *Sklárenský rybník*. 
Στο Benetice υπάρχει κατασκήνωση αναψυχής, το οποίο χρησιμοποιήθηκε ως στρατόπεδο Πιονιέρων και χρησιμοποιήθηκε για τους νέους από την Ουγγαρία, την Πολωνία και τη Γερμανία.

Από το Benetice μπορεί κανείς να δει το κάστρο Lipnice.

Φωτογραφίες
-----------

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Τσεχικά) *d:Q117560485*.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Benetice (Světlá nad Sázavou) στο Wikimedia Commons
* www.benetice.eu

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* NKC: ge346816

 |

 |
Ο **Μίλτος Κουμαριάς** (γεννήθηκε στις 6 Φεβρουαρίου 1949) είναι Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής και προπονητής ποδοσφαίρου. Αγωνίστηκε στον Ολυμπιακό, τον Άρη και την Λάρισα, κατακτώντας το Κύπελλο Ελλάδας της σεζόν 1970-71.

Καριέρα
-------

Ο Κουμαριάς ξεκίνησε σαν αμυντικός μέσος από τον Ολυμπιακό σε ηλικία δεκαεννέα ετών και στην πρώτη του χρονιά έπαιξε σε 21 αγώνες, σκοράροντας δύο φορές, ενώ συμμετείχε στον τελικό του κυπέλλου Ελλάδας, όπου οι "ερυθρόλευκοι" έχασαν τον τίτλο από τον Παναθηναϊκό με κλήρωση. Την επόμενη χρονιά ο Ολυμπιακός κατέλαβε την τρίτη θέση του πρωταθλήματος και ο Κουμαριάς συμμετείχε σε 16 ματς πετυχαίνοντας δύο γκολ. Στην τελευταία του χρονιά με την ομάδα του Πειραιά κατέκτησε τον μοναδικό τίτλο της καριέρας του, όταν ο Ολυμπιακός κέρδισε με 3-1 τον ΠΑΟΚ στον τελικό του κυπέλλου Ελλάδας.

Την επόμενη σεζόν δεν αγωνίστηκε αφού εκπλήρωσε τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις. Το καλοκαίρι του 1972 μεταγράφηκε στην ομάδα του Άρη και αγωνίστηκε στη θέση του λίμπερο, καλύπτοντας το κενό του τιμωρημένου Άγγελου Σπυρίδωνα. Συμμετείχε σε 31 αγώνες και πέτυχε ένα γκολ. Το 1973-74, ο προπονητής Μπράνκο Στάνκοβιτς τον άφησε σε ρόλο αναπληρωματικού και ο Κουμαριάς αγωνίστηκε σε 16 παιχνίδια.

Την επόμενη σεζόν συμμετείχε στους δύο ευρωπαϊκούς αγώνες του Άρη απέναντι στην Ραπίντ Βιέννης και έπαιξε σε 25 αγώνες πρωταθλήματος. Στην τελευταία του χρονιά με τους "κίτρινους" έπαιξε σε δεκαεπτά αγώνες, σκοράροντας μία φορά.

Το 1976 μεταπήδησε στην Λάρισα, η οποία εκείνη την περίοδο αγωνιζόταν στην δεύτερη κατηγορία. Μετά από δύο σεζόν, οι "βυσσινί" κατάφεραν να κερδίσουν την άνοδο τους στην πρώτη εθνική κατηγορία και το 1978-79 τερμάτισαν στην δωδέκατη θέση του πρωταθλήματος, με τον Κουμαριά να παίζει σε τριάντα αγώνες. Ολοκλήρωσε την καριέρα του αγωνιζόμενος σε ογδόντα αγώνες της ομάδας της Λάρισας, στα τρία χρόνια που παρέμεινε στον θεσσαλικό κάμπο.

Αργότερα, εργάστηκε για τον Ολυμπιακό στο πόστο του βοηθού προπονητή και του σκάουτερ.

Στατιστικά με τον Άρη
---------------------

| Διοργάνωση | Αγώνες | Γκολ |
| --- | --- | --- |
| Α' Εθνική | 90 | 2 |
| Κύπελλο Ελλάδας | 10 | 1 |
| Ευρωπαϊκοί αγώνες | 2 | 0 |
| Βαλκανικό Κύπελλο | 3 | 0 |
| **Σύνολο** | **105** | **3** |

Παραπομπές
----------

1. ↑  Miltiadis Koumarias - Player profile | Transfermarkt
2. ↑  Greece 1968/69 - RSSSF
3. ↑  «OLD FOOTBALL - «Η Θεά τύχη αποφάσισε»». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Φεβρουαρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 11 Μαρτίου 2021.
4. ↑  Greece 1969/70 - RSSSF
5. ↑  1970-1971 ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ
6. ↑  Μίλτος Κουμαριάς ( 1972-1976), ο σημαντικός χαφ των αρχών του ΄70 - Οι Άσσοι του ΑΡΕΩΣ
7. ↑  Greece 1972/73 - RSSSF
8. ↑  Greece 1973/74 - RSSSF
9. ↑  Greece 1974/75 - RSSSF
10. ↑  Εφημερίδα Μακεδονία, 19/9/1974, Σελίδα: 1
11. ↑  Εφημερίδα Μακεδονία, 3/10/1974, Σελίδα: 4
12. ↑  Greece 1975/76 - RSSSF
13. ↑  Greece 1978/79 - RSSSF
14. ↑  Οι κοινοί παίκτες ΑΕΛ και Ολυμπιακού - ΑΕΛ
15. ↑  Αναζητώντας τους ερυθρόλευκους «Μέσι» - tovima

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Βασίλης [άγνωστο επίθετο], *Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ...Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό*, αυτοέκδοση, 2014. ISBN 978-960-93-5927-6
Το μονόχορδο, από το έργο *Musurgia Universalis* του Αθανάσιου Κίρχερ (1650).
Το **μονόχορδο** υπήρξε αρχαίο μουσικό και επιστημονικό όργανο, το οποίο συνδέθηκε άρρηκτα με το έργο του αρχαίου φιλοσόφου και θεωρητικού της μουσικής Πυθαγόρα, ο οποίος το χρησιμοποιούσε και για να δίδασκει τους μαθητές του φιλοσοφία. Αν και η ονομασία του οργάνου παραπέμπει στη χρήση μίας και μόνης χορδής, στην πραγματικότητα δύο χορδές ήταν το πλέον σύνηθες: η μία εξ αυτών "ανοιχτή" και η άλλη εφαπτόμενη σε κινητό τάστο (λεγόμενο κοινώς και "καβαλάρης" ή "γέφυρα"). Στην απλούστερή του μορφή, το μονόχορδο φέρει μία χορδή που εκτείνεται επί ενός ακουστικού ηχείου (το κυρίως σώμα του οργάνου). Η χρήση κινητών τάστων επιτρέπει την ελεγχόμενη αλλοίωση του ύψους του τόνου, από την οποία προκύπτει η μεταξύ τους μαθηματική σχέση. Για παράδειγμα, εάν το τάστο τοποθετηθεί στο ήμιση του μήκους της χορδής, η μαθηματική σχέση που προκύπτει εκφράζεται με τον λόγο 1:2, η γνωστή στους μουσικούς *οκτάβα*, ή *διάστημα ογδόης*. Παρομοίως, εάν το τάστο τοποθετηθεί στα 4/5 του μήκους της χορδής προκύπτει το *διάστημα μεγάλης τρίτης*, στα 5/6 το *διάστημα μικρής τρίτης* κ.ο.κ.

Η λεγόμενη Πυθαγόρεια κλίμακα ή Πυθαγόρειος συγκερασμός (χόρδισμα) προκύπτει ακριβώς από τις μαθηματικές αναλογίες που εφαρμόστηκαν στο μονόχορδο. Οι μαθηματικές σχέσεις των μουσικών διαστημάτων περιγράφονται με μεγάλη λεπτομέρεια από τον αρχαίο Έλληνα φιλόσοφο και μαθηματικό Νικόμαχο, στα έργα του "Εγχειρίδιον Αρμονικής" και "Αριθμητική Εισαγωγή".

Σχεδιάγραμμα με τις μαθηματικές σχέσεις που προκύπτουν στο μονόχορδο: στα 3:4 διάστημα τετάρτης, στα 2:3 διάστημα πέμπτης και στα 2:1 διάστημα ογδόης.

Εξέλιξη του μονόχορδου
----------------------

Το μονόχορδο απεικονίστηκε σε δεκάδες πραγματείες των μουσικοθεωρητικών του Μεσαίωνα και της Αναγέννησης (π.χ. Γκουίντο ντ' Αρέτσο, Βοήθιος κλπ), ως το κύριο μέσο πρακτικής απόδειξης της σχέσης μαθηματικών και μουσικής· υπήρξε δε κύριο εργαλείο των οργανοποιών, μέχρις ότου αντικαταστάθηκε από το διαπασών (τονοδότης, ή και έλασμα χορδίσματος). Στην καθαυτή μουσική εικάζεται πως δεν είχε κάποια σπουδαία πρακτική εφαρμογή καθώς περιοριζόταν στην επιστημονική του χρήση. Άμεσος απόγονος του μονόχορδου θεωρείται η τρόμπα μαρίνα, ένα παρόμοιο μονόχορδο όργανο, με ιδιαίτερο χαρακτηριστικό τον ήχο του, ο οποίος προσιδιάζει μ' αυτόν της τρομπέτας.

Πηγές
-----

* *Anthony Baines, The Oxford Companion to Musical Instruments, Oxford 1992 ISBN 0-19-311334-1*


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Monochord  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Μπενγκτ Γκούσταφσον** (γεννήθηκε στις 17 Μαΐου 1963) είναι παλαίμαχος διεθνής πετοσφαιριστής ο οποίος αγωνιζόταν ως ακραίος. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του αγωνίστηκε στα πρωταθλήματα της Σουηδίας, της Ιταλίας και της Ελλάδας.

Καριέρα
-------

Ο Μπενγκτ Γκούσταφσον έκανε τα πρώτα του βήματα στο χώρο της πετοσφαίρισης στις ακαδημίες της Σγιοβάγια ΦΚ, ενώ στη συνέχεια μεταπήσησε στην Προγκόνα VBK, στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1983. 

Το 1983 άφησε στη Σουηδία και ταξίδεψε στην Ιταλία, στην οποία παρέμεινε για πέντε χρόνια αγωνιζόμενος αρχικά στη Ρόμπε ΝτιΚάπα Τορίνο (1983-85) κι έπειτα στην Σάνταλ Πάρμα (1985-88). Με την ομάδα του Τορίνο κατάφερε να κατακτήσει το Top Teams Cup του 1984, ενώ με την ομάδα της Πάρμα κατέκτησε ένα Κύπελλο Ιταλίας (1987).

Το καλοκαίρι του 1988, ο Γκούσταφσον ταξίδεψε στην Ελλάδα για λογαριασμό του Ολυμπιακού Πειραιώς. Στην ομάδα του Πειραιά παρέμεινε για ένα χρόνο έχοντας καταφέρει να κατακτήσει προηγουμένως το πρωτάθλημα αλλά και το Κύπελλο Ελλάδας του 1989.

Στη συνέχεια επέστρεψε στη Σουηδία και μετεγγράφη στην Κουνγκβάλς VBK ενώ στη συνέχεια επέστρεψε στην Ιταλία για λογαριασμό της Σίσλει Τρεβίζο, η οποία έμελλε να αποτελέσει και την τελευταία ομάδα της επαγγελματικής του καριέρας.

Διεθνείς συμμετοχές
-------------------

Ο Μπενγκτ Γκούσταφσον ήταν για αρκετά χρόνια διεθνής με την Εθνική ομάδα πετοσφαίρισης ανδρών της Σουηδίας. Μεταξύ άλλων, έχει συμμετάσχει στο Ευρωπαικό Πρωτάθλημα Πετοσφαίρισης του 1987, το οποίο έλαβε χώρα στο Βέλγιο.

Τίτλοι
------

* 1 Top Teams Cup: 1984
* 1 Κύπελλο Ιταλίας: 1987
* 1 Πρωτάθλημα Ελλάδας: 1989
* 1 Κύπελλο Ελλάδας: 1989

Πηγές
-----

* Συνέντευξη του Γκούσταφσον στο volleyball.gr
* Ο Γκούσταφσον με την Εθνική Σουηδίας
* Ο Γκούσταφσον στο redplanet.gr[*νεκρός σύνδεσμος*]
**Ο Μάρκος Πάουλο Γκέλμινι Γκόμες** (*Marcos Paulo Gelmini Gomes,* γεννημένος στις 13 Ιουλίου 1988), γνωστός ως **Μάρκος Πάουλο**, είναι Βραζιλιάνος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως μέσος. Έχει επίσης την ιταλική υπηκοότητα.

Σταδιοδρομία σε συλλόγους
-------------------------

Γεννημένος στο Πέδρο Λεοπόλδο της πολιτείας Μίνας Ζεράις, πρωτόπαιξε ποδόσφαιρο στη *Venda Nova Futebol Clube* και ακολούθως στην *Associação Atlética Caldense* της χώρας του. Τον Ιανουάριο του 2008, πήρε μεταγραφή στη Λε Μαν της Λιγκ 1.

Κατά τη διάρκεια των 2,5 ετών του στη Γαλλία, συμμετείχε σχεδόν αποκλειστικά στην δεύτερη ομάδα του συλλόγου. Έκανε το ντεμπούτο του στη Λιγκ 1 στις 18 Απριλίου 2009, παίζοντας 17 λεπτά σε ένα παιχνίδι ενάντια στη Βαλανσιέν (εκτός έδρας νίκη με 2-0).

Πέρασε τις επόμενες σεζόν, αγωνιζόμενος στην πορτογαλική Πριμέιρα Λίγα, αρχικώς με τη Λεϊρία και ακολούθως με την Ακαντέμικα ντε Κοΐμπρα. 

Στις 29 Ιουλίου 2015, υπέγραψε συμβόλαιο διάρκειας 2 ετών με τον Παναιτωλικό.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (πολλαπλές γλώσσες) *Transfermarkt*. 77832. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  64517. Ανακτήθηκε στις 22  Απριλίου 2022.
3. ↑  «Transferências para o exterior» [Abroad transfers] (στα Πορτογαλικά). Brazilian Football Confederation. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Αυγούστου 2011. Ανακτήθηκε στις 25 Νοεμβρίου 2010.
4. ↑  «Le Tallec, encore» (στα γαλλικά). *Le Parisien*. 19 April 2009.. Ανακτήθηκε στις 26 November 2017.
5. ↑  Στον Παναιτωλικό ο Μάρκος Πάουλο [Marcos Paulo to Panetolikos]. Sport 24. 29 Ιουλίου 2015. Ανακτήθηκε στις 29 Ιουλίου 2015.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Στοιχεία CBF (στα πορτογαλικά)
* Marcos Paulo
* Μάρκος Πάουλο στο footballzz.co.uk
* (Πορτογαλικά) Μάρκος Πάουλο στο ForaDeJogo Επεξεργασία στα Wikidata
* (Αγγλικά) Προφίλ Μάρκος Πάουλο στο Soccerway
Ο **Μάρκος Δραγούμης** (1926 - 2 Ιουλίου 2011) ήταν Έλληνας αρθρογράφος και συγγραφέας.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ήταν μέλος της οικογένειας Δραγούμη και ήταν γιος του Νικολάου Δραγούμη και της Αμαρυλλίδος Ζάννου. Από την πλευρά του πατέρα του καταγόταν από την Οικογένεια Δραγούμη και ήταν απόγονος του Μάρκου Δραγούμη ενώ από την πλευρά της μητέρας του απο την επιχειρηματική οικογένεια Ζάννου και ήταν εγγονός του Κλεάνθη Ζάννου, επιχειρηματία. Σπούδασε ιατρική και αναμείχθηκε με το αριστερό κίνημα της εποχής με αποτέλεσμα να εξοριστεί δύο χρόνια στον Αϊ Στράτη. Το 1957 έθεσε υποψηφιότητα στις βουλευτικές εκλογές του 1957 με την ΕΔΑ, με την οποία και εξελέγη. Παραιτήθηκε όμως υπέρ του Σταμάτη Μερκούρη προκειμένου να σταματήσει η δίωξη του τελευταίου. Τη δεκαετία του 1960 έλαβε μέρος στο κίνημα ειρήνης.

Το 1966 εγκαταστάθηκε στην Αγγλία για να εκπονήσει την διατριβή του, την οποία όμως διέκοψε για να αφιερωθεί στον αντιδικτατορικό αγώνα. Από το 1970 στρέφεται οριστικά προς τον φιλελευθερισμό ασκώντας παράλληλη κριτική προς τον σοσιαλισμό. Μετά την πτώση της Χούντας ανέλαβε υπεύθυνος τύπου στις ελληνικές πρεσβείες του Λονδίνου, της Βαρσοβίας κ.α. καθώς και διευθυντής της ελληνικής μεταφραστικής υπηρεσίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης στις Βρυξέλλες.

Αρθρογραφούσε τακτικά στις εφημερίδες «Αυγή», «Athens Daily News» και «Δημοκρατική Αλλαγή», υπήρξε συνεργάτης του «Οικονομικού Ταχυδρόμου», μετάφρασε διάφορα έργα ενώ μελέτες του είχαν δημοσιευθεί σε περιοδικά ιστορικό-πολιτικού περιεχομένου. Συνέγραψε αρκετά βιβλία μεταξύ των οποίων και το έργο «*Πορεία προς τον Φιλελευθερισμό*» (1991), το οποίο κατόπιν αποφάσεώς του διέπεται από άδεια Creative Commons.

Απεβίωσε στις 2 Ιουλίου 2011 στην Αθήνα και ενταφιάστηκε στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών. Το όνομά του φέρει τιμητικά το Κέντρο Φιλελεύθερων Μελετών-Μάρκος Δραγούμης.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Πέθανε ο Μάρκος Δραγούμης Αρχειοθετήθηκε 2012-02-09 στο Wayback Machine. άρθρο της εφημερίδας «Η Καθημερινή»
2. 1 2 3 4 5  Κηδεύτηκε ο Μάρκος Δραγούμης Αρχειοθετήθηκε 2011-09-14 στο Wayback Machine. άρθρο της εφημερίδας «Αυγή»

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 114370704
* **ΕΒΕ**: 33682
* **BiblioNet**: **75008**
* LCCN: n93056720
* ISNI: 0000 0000 8317 9288
* GND: 141217960
* SUDOC: 033825343
* BNF: cb13015862r (data)
* BIBSYS: 90829965

 |

 |
Ο **Μάρκος Ιούλιος Γέσιος Βασιανός**, λατιν.: Marcus Julius Gessius Bassianus  (έζησε το α' ήμισυ του 3ου αι.) ήταν ένας *magister* στoυς Arval Βrethren (Αδελφούς των Αγρών) κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Καρακάλλα, ο οποίος κυβέρνησε από το 212 έως το 217.

Βιογραφία
---------

Ο Βασιανός φαίνεται να συνδέεται με το γένος των Ιουλίων και των Βασιανών.  Από το όνομά του, θα μπορούσε να είναι πιθανός γιος των Ρωμαίων ευγενών της Συρίας Mάρκου Ιουλίου Γεσίου Μαρκιανού και Ιουλίας Αβίτας Μαμαίας,  έτσι πιθανός μεγαλύτερος αδελφός του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Αλέξανδρου Σεβήρου  και της Θεοκλείας.  Εάν αυτό είναι σωστό, ο Bασιανός έχει σχέση με τη βασιλική οικογένεια της Έμεσας της Συρίας (η Ιουλία Αβίτα Μαμαία ήταν εγγονή του Ιουλίου Βασσιανού ιερέα του Ηλιογάβαλου) και τη δυναστεία των Σεβήρων της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (η Ιουλία Αβίτα Μαμαία ήταν ανιψιά της Ιουλίας Δόμνας, συζύγου του Σεπτίμιου Σεβήρου Ρωμαίου Αυτοκράτορα). 

Ο Bασιανός δεν ήταν γνωστός ιερέας της λατρείας του Ηλιογάβαλου.  Αν και ήταν Ρωμαίος ιερέας, δεν μπόρεσε να παρευρεθεί στις τελετές των Arval Brethren στη Ρώμη, πιθανότατα λόγω του ότι ο Bασιανός έδρευε στην Ανατολή.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Prado, *The Emperor Elagabalus: Fact or Fiction?*, p. xxiii
2. ↑  Prado, *The Emperor Elagabalus: Fact or Fiction?*, p. 216
3. ↑  Birley, *Septimius Severus: The African Emperor*, pp. 217, 222
4. 1 2  Birley, *Septimius Severus: The African Emperor*, p. 222
5. ↑  Augustan History, "The Two Maximini", 29
6. ↑  Birley, *Septimius Severus: The African Emperor*
7. ↑  Prado, *The Emperor Elagabalus: Fact or Fiction?*, p. 215

Πηγές
-----

* Ιστορία των Αυγούστων, "The Two Maximini"
* AR Birley, *Septimius Severus: Ο αφρικανικός αυτοκράτορας*, Routledge, 2002
* L. de Arrizabalaga y Prado, *The Emperor Elagabalus: Γεγονός ή φαντασία;*, Cambridge University Press, 2010
Συντεταγμένες: 38°8′22″N 22°23′3″E﻿ / ﻿38.13944°N 22.38417°E﻿ / 38.13944; 22.38417

Τα **Μαύρα Λιθάρια** είναι παράλιος οικισμός στα όρια Κορινθίας και Αχαΐας, 5 χιλιόμετρα δυτικά του Δερβενίου στο οποίο υπάγεται διοικητικά. Βρίσκεται στο νομό Κορινθίας, αλλά είναι πολυ κοντά στο νομό Αχαΐας. Έχει 28 κατοίκους που κυρίως ασχολούνται με τη γεωργία. Στην αρχαιότητα ήταν επίνειο της Αρχαίας Αίγειρας, της οποίας ίχνη, όπως το θέατρό της, βρίσκονται στο κοντινό λόφο Παλιόκαστρο. Είχε την ίδια ονομασία με την αρχαία πόλη ή αναφερόταν ως λιμήν των Αιγειρατών. Όπως αναφέρει ο Παυσανίας, το λιμάνι απείχε 12 στάδια από την κυρίως Αίγειρα (Υπεράσια την αναφέρει ο Όμηρος) όπου με 6 καράβια και υπό τη διοίκηση του Αγαμέμνονα έλαβε μέρος στην εκστρατεία κατά της Τροίας. Τα ίχνη του αρχαίου λιμανιού παρατηρούνται στη δυτική έξοδο των Μαύρων Λιθαρίων προς την Αχαΐα, κοντά στη σύγχρονη μαρίνα του Δερβενίου. Το όνομα του οικισμού αναφέρεται από ξένους περιηγητές και οφείλεται στους λίθινους όγκους σκοτεινού χρώματος που υψώνονται στην ακροθαλασσιά κοντά στο λιμάνι. 

Σε βράχο του οικισμού, κοντά στη σιδηροδρομική γραμμή, υπάρχουν λαξευτοί τάφοι, ένας από τους οποίους είναι γνωστός ως «Σπηλιά του Δεσπότη», καθώς εκεί βρέθηκαν σε ανασκαφές η μίτρα και η ράβδος ενός επισκόπου. Στα Μαύρα Λιθάρια βρισκόταν παλαιοχριστιανική εκκλησία, στο χώρο όπου σήμερα υπάρχει ο ενοριακός Ναός του Αγίου Παντελεήμονα. 

Τα Μαύρα Λιθάρια έπαιξαν ουσιαστικό ρόλο κατά την ελληνική επανάσταση. Στις 4 Ιανουαρίου 1823 διεξήχθη εκεί η περίφημη ομώνυμη μάχη μεταξύ Ελλήνων υπό τους οπλαρχηγούς Παναγιωτάκη Γεραρή, Ζαΐμη και Πετμεζά, με στρατό 3.500 ατόμων υπό το Ντελή Αχμέτ από την μεγάλη στρατιά του Δράμαλη. Από την μάχη εκείνη, μόνο 600 Τούρκοι διεσώθησαν φεύγοντας προς την Πάτρα. 

Μετά τον Α΄παγκόσμιο πόλεμο λειτούργησε στην περιοχή αξιόλογο λιγνιτωρυχείο, από όπου εξήγαγαν κάρβουνο, λιθάνθρακα και ανθρακίτη που φορτώνονταν σε πλοία από το λιμάνι του Δερβενίου με προορισμό τις ευρωπαϊκης.

Όνομα
-----

Το όνομα "Μαύρα Λιθάρια", προέρχεται από τα μαύρα βότσαλα που είχε παλιά στις παραλίες των Μαυρολιθαρίων. (Μαύρο= χρώμα, Λιθάρια= πέτρες).

Links
-----



  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Οικισμοί του Δήμου Ξυλοκάστρου - Ευρωστίνης |
| --- |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Ευρωστίνης | 
* Άνω Αιγιαλός
* Δερβένι
* Εβροστίνα
* Ελληνικό
* Καλλιθέα
* Κουμαριάς
* Λυγιά
* Λυκοποριά
* Μαύρα Λιθάρια
* Μεντουργιάνικα
* Πεταλού
* Πύργος
* Ροζενά
* Σαρανταπηχιώτικα
* Σαραντάπηχο
* Σκουπαίικα
* Στόμιο
* Χελυδόρι
 |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Ξυλοκάστρου | 
* Αμφιθέα
* Άνω Λουτρό
* Άνω Πιτσά
* Άνω Τρίκαλα
* Βάλτος
* Γελινιάτικα
* Γεωργανταίικα
* Δένδρο
* Ζεμενό
* Ζήρεια
* Θαλερό
* Θροφάρι
* Καμάρι
* Καριώτικα Καμαρίου
* Καριώτικα Καρυάς
* Καρυά
* Κάτω Λουτρό
* Κάτω Πιτσά
* Κάτω Συνοικία Τρικάλων
* Κορφιώτισσα
* Λαγκαδαίικα
* Μάννα
* Μελίσσι
* Μερτικαίικα
* Μέση Συνοικία Τρικάλων
* Νέες Βρυσούλες
* Ξανθοχώρι
* Ξυλόκαστρο
* Οικοδομικός Συνεταιρισμός Υπαλλήλων ΔΕΗ
* Παναρίτι
* Πελλήνη
* Ρέθι
* Ρίζα
* Σιγερίτσα
* Σοφιανά
* Σπαρτιναίικα
* Στύλια
* Συκιά
* Χαρτσιάνικα
 |
|  |
| 
* Έδρα: Ξυλόκαστρο
 |

 |
Ο **Μαχμούντ Σαχ Ντουρανί Σαντοζάι** (1769 – 18 Απριλίου 1829, παστού, περσικά, ούρντου, αραβικά:  محمود شاہ درانی سدوزئی‬) ήταν πρίγκιπας και ηγεμόνας της Αυτοκρατορίας των Ντουρανί (Αφγανιστάν) μεταξύ 1801 και 1803, και έπειτα πάλι μεταξύ 1809 και 1818. Είχε εθνοτική καταγωγή από τους Σαντοζάι, φυλετικό κλάδο των Ποπαλζάι υπο-φατρίας των Ντουρανί Αμπντάλι Παστούν, και ήταν γιος του Τιμούρ Σαχ Ντουρανί και εγγονός του Αχμάντ Σαχ Ντουρανί.

Η 1η και 2η διακυβέρνησή του
----------------------------

Ο Μαχμούντ Σαχ Ντουρανί ήταν ετεροθαλής αδελφός του προκατόχου του, Ζαμάν Σαχ. Στις 25 Ιουλίου 1801, ο Ζαμάν Σαχ εκθρονίστηκε, και ο Μαχμούντ Σαχ ανέλαβε τη διακυβέρνηση. Διέβη μία περιπετειώδη σταδιοδρομία. Εκθρονίστηκε το 1803, αποκαταστάθηκε το 1809 και τελικά εκθρονίστηκε και πάλι το 1818.

Ταραχές με τη φυλή Μπαρακζάι
----------------------------

Ο μεγαλύτερος αδελφός του Ντοστ Μοχαμάντ Χαν, ο φύλαρχος των Μπαρακζάι, Φατέχ Χαν, έπαιξε σημαντικό ρόλο στην άνοδο του Μαχμούντ Σαχ Ντουρανί στη διακυβέρνηση του Αφγανιστάν το 1800 και στην αποκατάστασή του το 1809. Ο γιος του Μαχμούντ Σαχ Ντουρανί Σαχζαντά Καμράν Ντουρανί βρισκόταν συνεχώς σε διαμάχες με τον Αμίρ Φατέχ Χαν Μπαρακζάι, τον αδελφό του Ντοστ Μοχαμάντ Χαν. Ο Μαχμούντ Σαχ ξεπλήρωσε τις υπηρεσίες του Φατέχ Χαν δολοφονώντας τον το 1818. Μετά τη δολοφονία του Φατέχ Χαν Μπαρακζάι ξεκίνησε η παρακμή της Αυτοκρατορίας των Ντουρανί, προκαλώντας εχθρότητες στην φυλή του. Μετά από αιματηρές διαμάχες, ο Μαχμούντ Σαχ έχασε όλες τις ιδιοκτησίες του πλην της Χεράτ. Οι υπόλοιπες διαμοιράστηκαν μεταξύ των αδελφών του Φατέχ Χαν. Ο βασιλιάς Μαχμούντ Σαχ Ντουρανί πέθανε το 1829. Η χώρα τότε βρισκόταν υπό την εξουσία του Σουτζά Σαχ Ντουρανί, ο οποίος ήταν ένας ακόμη ετεροθαλής αδελφός του.

Δείτε επίσης
------------

* Αυτοκρατορία των Ντουρανί

Παραπομπές
----------

1. ↑  Runion, Meredith L. (2007). *The History of Afghanistan*. Westport: Greenwood Publishing Group. σελ. 74. ISBN 9780313337987.
2. ↑  Lansford, Tom (2017). *Afghanistan at War: From the 18th-Century Durrani Dynasty to the 21st Century*. Santa Barbara: ABC-CLIO. σελ. 148. ISBN 9781598847604.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Αναλυτικά γενεαλογικά στοιχεία Detailed genealogy

| Βασιλικοί τίτλοι |
| --- |
| ΠροκάτοχοςΖαμάν Σαχ Ντουρανί | **Εμίρης του Αφγανιστάν**25 Ιουλίου 1801–13 Ιουλίου 1803 | ΔιάδοχοςΣουτζά Σαχ Ντουρανί |
|
| ΠροκάτοχοςΣουτζά Σαχ Ντουρανί | **Εμίρης του Αφγανιστάν**3 Μαΐου 1809–1818 | ΔιάδοχοςΑλί Σαχ Ντουρανί |
|

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 130145663161805072479
* GND: 1084345978

 |

 |
Το **μολυσματικό κηρίο** είναι βακτηριακή λοίμωξη που αφορά την επιφάνεια του δέρματος.  Εκδηλώνεται συνήθως ως κιτρινωπές κρούστες στο πρόσωπο, τα χέρια ή τα πόδια. Λιγότερο συχνά μπορεί να υπάρχουν μεγάλες φουσκάλες στη βουβωνική χώρα ή τις μασχάλες. Οι βλάβες μπορεί να είναι επώδυνες ή να προκαλούν φαγούρα. Ο πυρετός είναι ασυνήθιστος.

Συνήθως οφείλεται είτε στον *Staphylococcus aureus* είτε στον *Streptococcus pyogenes*. Οι παράγοντες κινδύνου περιλαμβάνουν την παρακολούθηση παιδικού σταθμού, τον συνωστισμό, την κακή διατροφή, τον σακχαρώδη διαβήτη, τα αθλήματα επαφής και τις βλάβες στο δέρμα, όπως από τσιμπήματα κουνουπιών, δερματίδα, ψώρα ή έρπητα. Με την επαφή μπορεί να εξαπλωθεί μεταξύ ανθρώπων. Η διάγνωση βασίζεται συνήθως στα συμπτώματα και την εμφάνιση.

Η πρόληψη γίνεται με το πλύσιμο των χεριών, την αποφυγή ατόμων που έχουν μολυνθεί και τον καθαρισμό των τραυματισμών. Η θεραπεία γίνεται συνήθως με αντιβιοτικές κρέμες όπως η μουπιροσίνη ή το φουσιδικό οξύ. Αντιβιοτικά από το στόμα, όπως η κεφαλεξίνη, μπορούν να χρησιμοποιηθούν εάν έχουν επηρεαστεί μεγάλες περιοχές. Έχουν βρεθεί μορφές ανθεκτικές στα αντιβιοτικά.

Το κηρίο επηρέασε περίπου 140 εκατομμύρια ανθρώπους (2% του παγκόσμιου πληθυσμού) το 2010. Μπορεί να εμφανιστεί σε οποιαδήποτε ηλικία, αλλά είναι πιο συχνό σε μικρά παιδιά. Χωρίς θεραπεία οι άνθρωποι συνήθως βελτιώνονται μέσα σε τρεις εβδομάδες. Μπορεί να εμφανιστούν επαναλαμβανόμενες λοιμώξεις λόγω αποικισμού της μύτης από τα βακτήρια. Οι επιπλοκές μπορεί να περιλαμβάνουν κυτταρίτιδα ή μεταστρεπτοκοκκική σπειραματονεφρίτιδα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  «Bacterial Skin Infections». *Primary Care* **42** (4): 485–499. December 2015. doi:10.1016/j.pop.2015.08.001. PMID 26612370.
2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13  «Impetigo: diagnosis and treatment». *American Family Physician* **90** (4): 229–235. August 2014. PMID 25250996.
3. ↑  «Dermatologic disorders of the athlete». *Sports Medicine* **32** (5): 309–321. 2002. doi:10.2165/00007256-200232050-00003. PMID 11929358.
4. ↑  «Interventions for impetigo». *The Cochrane Database of Systematic Reviews* **1**: CD003261. January 2012. doi:10.1002/14651858.CD003261.pub3. PMID 22258953.
5. ↑  «Years lived with disability (YLDs) for 1160 sequelae of 289 diseases and injuries 1990-2010: a systematic analysis for the Global Burden of Disease Study 2010». *Lancet* **380** (9859): 2163–2196. December 2012. doi:10.1016/S0140-6736(12)61729-2. PMID 23245607.
6. ↑  «Impetigo symptoms and treatments». *www.nhsinform.scot*. Ανακτήθηκε στις 26 Μαΐου 2020.
7. ↑  «Impetigo and Ecthyma - Skin Disorders». *Merck Manuals Consumer Version*. Ανακτήθηκε στις 26 Μαΐου 2020.
Για το Πάριο μάρμαρο, που αφορά αρχαία επιγραφή σε αττική διάλεκτο, δείτε: Χρονικό της Πάρου.  
"Η[*νεκρός σύνδεσμος*] Φτερωτή Νίκη της Σαμοθράκης"
Η[*νεκρός σύνδεσμος*] Αφροδίτη της Μήλου
Το **Μάρμαρο Πάρου** είναι ένα από τα πλέον φημισμένα είδη μαρμάρου του κόσμου, ειδικότερα για τη λευκότητά του.

Το μάρμαρο Πάρου που λατομείται στη νήσο Πάρο, εκ της οποίας και το όνομά του, ήταν ήδη γνωστό κατά την αρχαιότητα, που λόγω του πάλευκου χρώματός του προτιμήθηκε ιδιαίτερα στη δημιουργία πολλών γλυπτών αλλά και στην ανοικοδόμηση αρχαίων ναών. Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό που παρουσιάζει το μάρμαρο της Πάρου, που δικαιολογημένα το καθιστά μοναδικό στον κόσμο είναι η διαύγεια και η διαφάνειά του που φθάνει τα 6 - 7 εκατοστά βάθος, και σε ορισμένες περιπτώσεις ακόμη και τα 30 εκατοστά, όπου περνώντας έτσι το φως χαρίζει αυτή τη μοναδικότητα. Υπόψη ότι η διαφάνεια του πεντελικού μαρμάρου δεν ξεπερνάει το 1,5 εκατοστό.

Γι΄ αυτό το μάρμαρο τόσο της Πάρου όσο και της Νάξου, που παρουσιάζει λίγο μικρότερη διαφάνεια, προτιμούνταν περισσότερο στη κατασκευή αγαλμάτων και ειδωλίων παρά σε μεγάλες κατασκευές, αν και υπήρξαν περιπτώσεις που χρησιμοποιήθηκε σε τέτοιες περιπτώσεις όπως π.χ. ο "Θησαυρός των Αθηναίων" στους Δελφούς, ή σε Μαυσωλεία.

Η διαφάνεια αυτή του μαρμάρου της Πάρου, της λεγόμενης "Παρίας λίθου" είχε καταστεί τόσο γωστή που λάμβανε και θεϊκό συμβολισμό. Όπως μάλιστα σημειώνει στους λόγους του ο Ευσέβιος:

"*Ο Θεός, αρχή φωτεινή, που εδρεύει στο μέσον του πυρός, του πιο ευαίσθητου, μένει για πάντα αόρατη στα μάτια εκείνων που δεν ανυψώνονται υπεράνω της υλικής ζωής. Γι΄ αυτό η θέα των διαφανών σωμάτων, όπως του κρυστάλλου, του **παριανού μαρμάρου** και ακόμα του ελεφαντοστού οδηγεί στην ιδέα του θεϊκού φωτός, όπως η θέα του χρυσού οδηγεί στην ιδέα της καθαρότητας.".*
Σημειώνεται ότι το μάρμαρο Πάρου είναι επίσης γνωστό και με την ονομασία "λυχνίτης".

Αριστουργήματα γλυπτικής
------------------------

Ενδεικτικά αριστουργήματα κατασκευασμένα από παριανό μάρμαρο είναι:

* Τα περίφημα σήμερα κυκλαδικά ειδώλια "ο Αρπιστής" και "ο Αυλητής" (2.800 - 2.300 π.Χ.) που βρέθηκαν στη Κέρο.
* Οι Κούροι της Θάσου, της Κέας και της Μήλου καθώς και της Αναβύσσου.
* Η Κόρη Φρασίκλεια, έργο του Παριανού γλύπτη Αριστίωνα (540 π.Χ.), (Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο).
* "Ο Παις του Κριτίου" (Μουσείο Ακρόπολης)
* "Η πεπλοφόρος κόρη" (Μουσείο Ακρόπολης)
* "Ο Θησαυρός των Αθηναίων" στους Δελφούς.
* "Το Μαυσωλείο της Αλικαρνασσού"
* "Ο Ναός του Δία" στην Ολυμπία.
* "Η Νίκη της Πάρου" (Αρχαιολογικό Μουσείο Πάρου).
* "Η Νίκη του Παιωνίου" (Μουσείο Ολυμπίας).
* "Η Νίκη της Σαμοθράκης" (Μουσείο του Λούβρου).
* "Ο Ερμής του Πραξιτέλη"
* "Η Αφροδίτη της Μήλου" (Μουσείο του Λούβρου)

Σημειώσεις, Αναφορές
--------------------

1. ↑  Dictionnaire en ligne

Πηγές
-----

* "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ.48ος, σελ.220.
* "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" τομ.ΙΘ΄, σελ.744.
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Νάστης** (που ετυμολογείται από το ρήμα *ναίω* = κατοικώ, δηλαδή ο κάτοικος ή έποικος) είναι γνωστός ο ένας από τους δύο γιους του Νομίονα, συναρχηγός μαζί με τον αδελφό του τον Αμφίμαχο των Καρών κατά τον Τρωικό Πόλεμο, στον οποίο πήραν μέρος ως σύμμαχοι των Τρώων. Ο Νάστης σκοτώθηκε στον πόλεμο αυτό από τον Αχιλλέα, στον ποταμό Σκάμανδρο. Ο Νάστης αναφέρεται στην *Ιλιάδα* (Β 867, Β 871), που σημειώνει ότι *«ως κόρη χρυσοστόλιστος στον πόλεμον κινούσε»*, αλλά αυτό δεν τον έσωσε από τον θάνατο. Το χρυσάφι που φορούσε το πήρε ο Αχιλλέας αφού τον σκότωσε.

Πηγές
-----

* Κρουσίου: *Λεξικόν Ομηρικόν*, διασκευή από την έκτη γερμανική έκδ. υπό Ι. Πανταζίδου, έκδοση «Βιβλιεκδοτικά καταστήματα Αναστασίου Δ. Φέξη», Αθήνα 1901, σελ. 589
Η **Μάργκαρετ Γουίλσον** (*Margaret Anne Wilson*, 20 Μαΐου 1947) είναι Νεοζηλανδή καθηγήτρια νομικής και πρώην πολιτικός. Κατά τη διάρκεια της πολιτικής της καριέρας διετέλεσε Πρόεδρος του Κοινοβουλίου της Νέας Ζηλανδίας για την περίοδο 2005 - 2008. Είναι μέλος του Εργατικού Κόμματος. 

Γεννημένη στο Γκίσμπορν, η Γουίλσον σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο του 'Ωκλαντ. Έχει εργαστεί ως νομικός, καθηγήτρια νομικής και συνδικαλίστρια. Από το 1984 ως το 1987, ήταν πρόεδρος του Εργατικού Κόμματος, και από το 1989 ως το 1990 εργάστηκε ως βασική πολιτικός σύμβουλος του Πρωθυπουργού, Τζιόφρυ Πάλμερ. Έχει επίσης υπηρετήσει στην Επιτροπή Νόμου, και ως διευθύντρια της Τράπεζας Αποθεμάτων. 

Η Γουίλσον εισήλθε στο Κοινοβούλιο στις εκλογές του 1999 και αμέσως κέρδισε εκλογή στο υπουργικό συμβούλιο. Στα χαρτοφυλάκιά της συμπεριλαμβάνονταν αυτά της Υπουργου Δικαιοσύνης και Υπουργού Εργασίας. Παρέμεινε βουλευτής και μετά τις εκλογές του 2002, υπηρετώντας ως Υπουργός Δικαιοσύνης, Υπουργός Εμπορίου, Υπουργός με Ανάθεση τις Διαπραγματεύσεις της Συνθήκης Γουαϊτάνγκι, Υφυπουργός για τα Δικαστήρια, και Υφυπουργός Δικαιοσύνης. 

Η Γουίλσον προωθεί ενθέρμως διάφορες κοινωνικές υποθέσεις όπως ο φεμινισμός και η διαπολιτισμικότητα, και οι αντίπαλοί της συχνά την αποκαλούν ως η περισσότερο "πολιτικώς ορθή" υπουργός των Εργατικών. Συνηγόρησε για το αμφισβητούμενο νέο Ανώτατο Δικαστήριο. 

Τον Δεκέμβριο του 2004, η Εργατική Κυβέρνηση της Έλεν Κλαρκ ανακοίνωσε πως θα προτείνουν την Γουίλσον για τη θέση του Προέδρου του Κοινοβουλίου, μια θέση που θα έμενε κενή με την εκκρεμή απόσυρση του Τζόναθαν Χαντ. Οι προηγούμενοι συλλογισμοί είχαν εστιαστεί στον Μαρκ Μπάρτον, τον Υπουργό Άμυνας. Στις 3 Μαρτίου 2005, το Κοινοβούλιο εξέλεξε την Γουίλσον ως τη νέα Πρόεδρό του, υπερισχύοντας των υποψηφιοτήτων των Κλεμ Σίμιτς και Κεν Σίρλεϋ. Η Γουίλσον έγινε έτσι η πρώτη γυναίκα Πρόεδρος του Κοινοβουλίου στη Νέα Ζηλανδία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  dpmc.govt.nz/our-programmes/new-zealand-royal-honours/new-zealand-royal-honours-system/types-new-zealand-royal-honours/other-distinctive-new-zealand-honours/suffrage-medal-register.
2. ↑  www.waikato.ac.nz/law/about-us/staff/academic/mwilson.
3. ↑  Ανακτήθηκε στις 13  Ιουνίου 2022.
4. ↑  Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2022.
5. ↑  dpmc.govt.nz/publications/new-year-honours-list-2009.
6. ↑  dpmc.govt.nz/our-programmes/new-zealand-royal-honours/new-zealand-royal-honours-system/types-new-zealand-royal-honours/other-distinctive-new-zealand-honours/suffrage-medal-register. Ανακτήθηκε στις 3  Ιανουαρίου 2021.
7. ↑  Βιογραφικό σημείωμα Πανεπιστήμιο Waikato, Χάμιλτον, Νέα Ζηλανδία (Αγγλικά)

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 26493115
* LCCN: n2006052575
* ISNI: 0000 0001 0357 8711
* NLA: 35462272

 |

 |
Ο **Μαχμούτ Α΄** (1088 - 1094), Σουλτάνος της Αυτοκρατορίας των Σελτζούκων (1092 - 1094) ήταν γιος και διάδοχος του Μαλίκ Σαχ Α΄. Δεν μπόρεσε να κερδίσει τον έλεγχο στην μεγάλη αυτοκρατορία, που είχαν δημιουργήσει ο πατέρας του και ο παππούς του Αλπ Αρσλάν, με αποτέλεσμα την κατάρρευσή της. Η μητέρα του Μαχμούτ Α΄, η Τουρκάν Χατούν προσπάθησε να εξασφαλίσει τη διαδοχή τού θρόνου για τον τετράχρονο γιο της, που ανακηρύχτηκε σουλτάνος στη Βαγδάτη. Ο μεγαλύτερος γιος του Μαλίκ Σαχ Α΄, ο Μπερκιαρούκ ανακηρύχτηκε επίσης αυτοκράτορας· οι στρατοί των δυο διεκδικητών αδελφών συναντήθηκαν κοντά στο Χαμαντάν, όπου ο στρατός του Μπερκιαρούκ νίκησε και κατέλαβε την πρωτεύουσα Ισφαχάν. Μετά την ήττα αυτή, ο Μαχμούτ Α΄ και η μητέρα του δολοφονήθηκαν από την οικογένεια του μεγάλου Πέρση βεζίρη Νιζάμ αλ-Μουλκ. 

Μετά το θάνατο του Μαλίκ Σαχ Α΄, η Αυτοκρατορία των Σελτζούκων διασπάστηκε σε διάδοχα κράτη. Πολλοί τοπάρχες και εμίρηδες, είτε συνδεόταν με τον σουλτάνο των Μεγάλων Σελτζούκων είτε όχι, επιχειρούσαν να φτιάξουν τα δικά τους κράτη. Ο Μαχμούτ Α΄ έγινε σουλτάνος του πυρήνα της παλαιάς αυτοκρατορίας. Τον Μαλίκ Σαχ Α΄ διαδέχθηκε στην Ανατολία ο (3ος εξάδελφός του) Κιλίτζ Αρσλάν Α΄ και στη Συρία ο (αδελφός του) Τουτούς· όλοι αυτοί αυτονομήθηκαν από τον σουλτάνο. Η έλλειψη ενότητας μεταξύ των Σελτζουκικών ηγεμονιών επέτρεψε λίγο αργότερα στην Α΄ Σταυροφορία (1096 - 1099) την απροσδόκητη επιτυχία της. Παρόλο που η βασιλεία του ήταν σύντομη ο Μαχμούτ Α΄ κυβέρνησε με σιδερένια γροθιά το εναπομείναν μετά τις αποσκιρτήσεις κράτος του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  International encyclopaedia of Islamic dynasties, Ed. Nagendra Kr Singh, (Anmol Publication PVT Ltd. 2005), 1076
2. ↑  Asbridge, Thomas S. The Crusades: The Authoritative History of the War for the Holy Land, (Harper Collins, 2010), σ. 22
3. ↑  Asbridge, Thomas S. The First Crusade: A New History, (Oxford University Press, 2004), σ. 334

Πηγές
-----

* Asbridge, Thomas S. The Crusades: The Authoritative History of the War for the Holy Land, (Harper Collins, 2010)
* Asbridge, Thomas S. The First Crusade: A New History, (Oxford University Press, 2004)



|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Mahmud I of Great Seljuq  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |

|  |
| --- |
| Μαχμούτ Α΄ (Σελτζούκος σουλτάνος) **Οίκος των Σελτζούκων****Γέννηση:** 1088 **Θάνατος:** 1094 |
| ΠροκάτοχοςΜαλίκ Σαχ Α΄ | **Μεγάλος Σουλτάνος των Σελτζούκων1092 - 1094** | ΔιάδοχοςΜπερκιαρούκ |