recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Μελανοδοχείο
Το **μελανοδοχείο** είναι σκεύος - μικρή δεξαμενή μελάνης. Ήταν από την αρχαιότητα και μέχρι την ανακάλυψη της σύγχρονης πένας απαραίτητο εξάρτημα όλων των γραφέων χειρογράφων. Πολύτιμα συλλεκτικά μελανοδοχεία βρίσκονται σήμερα σε ιδιωτικές και δημόσιες συλλογές και μουσεία.

Ιστορική αναδρομή
-----------------

Η μελάνη εφευρέθηκε γύρω στα 2600 π.Χ. στην Κίνα και την Αίγυπτο. Πότε εφευρέθηκε το μελανοδοχείο δεν είναι ακριβώς γνωστό. Τα αρχαιότερα μελανοδοχεία ήταν απλά κέρατα βοδιού, ενώ διασώζονται πρώτα χάλκινα διακοσμημένα μελανοδοχεία από την ρωμαϊκή αρχαιότητα. Την εποχή του μεσαίωνα το μελανοδοχείο συχνά είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα των επιτυχημένων εμπόρων και τεχνιτών. Την ίδια εποχή το μελανοδοχείο αλλάζει μορφή, και από μικρό δοχείο παίρνει μεγαλύτερες διαστάσεις και γίνεται μικρό επιτραπέζιο κασελάκι, καλλιτεχνικά επεξεργασμένο και με πλούσιο διάκοσμο, ενώ ταυτόχρονα γίνεται χρήσιμο αλλά και διακοσμητικό στοιχείο με όλα τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα του εκάστοτε ρυθμού της τέχνης και του πολιτισμού της εποχής του. Η τέχνη της κατασκευής του μελανοδοχείου άνθισε στις αρχές του 18ου αιώνα, κατά την οποία επιδέξιοι αργυροχόοι εκπαιδευμένοι στην τέχνη της κηροπηγιοποιΐας, αγγειοπλάστες στην τέχνη της κεραμικής και αγγειογραφίας, μεταλλοτεχνίτες και ξυλουργοί κατασκεύασαν πλήθος αριστουργηματικών μα και λειτουργικών μελανοδοχείων. Η ακμή του μελανοδοχείου σημειώνεται στην ύστερη βικτωριανή εποχή, στο δεύτερο ήμισυ του 19ου αιώνα. Τα πολυτιμότερα μελανοδοχεία την εποχή αυτή είναι καλλιτεχνικά διακοσμημένα αργυρά αριστουργήματα τοποθετημένα επάνω σε τασάκι, εξίσου από ατόφιο άργυρο. Το μελανοδοχείο αρχίζει να εκτοπίζεται σταδιακά από τις αρχές του 20ού αιώνα, όταν η εφεύρεση της σύγχρονης πένας, η οποία είναι εξοπλισμένη με δεξαμενή μελάνης, δεν απαιτεί την συνεχή χρήση του μελανοδοχείου. Αργότερα, η εφεύρεση του στυλού θα καταστήσει το μελανοδοχείο απλό διακοσμητικό στοιχείο, χωρίς ιδιαίτερη πρακτική χρήση. Η χρήση του θα περιοριστεί πλέον μόνο σε εξειδικευμένες περιπτώσεις, όπως την ιστορική γραφή και την καλλιγραφία.

Ιστορικά μελανοδοχεία
---------------------

* Μελανοδοχείο από την Περσία, δεύτερο ήμισυ του 16ου αιώνα.Μελανοδοχείο από την Περσία,   
δεύτερο ήμισυ του 16ου αιώνα.
* Πολυτελές πορσελάνινο μελανοδοχείο, περ. 1765Πολυτελές πορσελάνινο μελανοδοχείο, περ. 1765
* Φιάλη μισού λίτρου, δεκαετία του 1950Φιάλη μισού λίτρου,   
δεκαετία του 1950

Πηγές
-----

* Claus Maywald, Das Tintenfass, FU-Berlin Geschichtswissenschaften , Dissertationsschrift auf Mikrofiche, Berlin 1998.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Μελανοδοχείο** |

* παλαιά μελανοδοχεία


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Tintenfass  της Γερμανικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η **Μαρία Κομνηνή** (π. 1144 - 1190) ήταν κόρη του Ισαάκιου και σύζυγος του Στεφάνου Δ΄ της Ουγγαρίας.

Ο Στέφανος Δ΄ της Ουγγαρίας, σύζυγος της Μαρίας Κομνηνής.

Βιογραφία
---------

Ήταν κόρη του σεβαστοκράτορος Ισαακίου Κομνηνού από την πρώτη του σύζυγο Θεοδώρα Καματηρά. Ο πατέρας της ήταν γιος του Ιωάννη Β΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων και της Πιρόσκας (Ειρήνης) των Άρπαντ, κόρης του Λαδίσλαου Α΄ της Ουγγαρίας.

Ο θείος της Μανουήλ Α΄ Κομνηνός Αυτοκράτορας των Ρωμαίων την μνήστευσε με τον Φρειδερίκο Α΄ της Γερμανίας, αλλά λίγο αργότερα ο αρραβώνας χάλασε. Το 1156 ο θείος της την πάντρεψε με τον Στέφανο των Άρπαντ, δούκα της Ουγγαρίας. Ο Στέφανος είχε συνωμοτήσει εναντίον του πρωτότοκου αδελφού του Γκέζα Β΄ της Ουγγαρίας· όταν απέτυχε, έφυγε από τη χώρα και βρήκε καταφύγιο στην Αυλή της Κωνσταντινούπολης. Το 1162 ο Γκέζα Β΄ απεβίωσε και τον διαδέχθηκε ο 15ετής γιος του Στέφανος Γ΄. Τότε ο Μανουήλ Α΄ ετοίμασε εκστρατεία για να αποκαταστήσει τον δούκα Στέφανο στο θρόνο, αλλά οι βαρόνοι της Ουγγαρίας εξέλεξαν τον δευτερότοκο Λαδίσλαο Β΄. Το επόμενο έτος απεβίωσε ο Λαδίσλαος Β΄, έτσι βασιλιάς έγινε ο δούκας ως Στέφανος Δ΄. Όμως ο Στέφανος Γ΄ το 1165 νίκησε τον θείο του Στέφανο Δ΄ και αποκαταστάθηκε ως βασιλιάς της Ουγγαρίας. Ο Στέφανος Δ΄ αναγκάστηκε να φύγει στην Κωνσταντινούπολη, όπου απεβίωσε το ίδιο έτος. Εκεί απεβίωσε και η σύζυγός του Μαρία Κομνηνή το 1190.

Οικογένεια
----------

Το 1156 παντρεύτηκε τον τρίτο εξάδελφό της Στέφανο Δ΄ των Άρπαντ βασιλιά της Ουγγαρίας. Δεν απέκτησαν τέκνα.

Πηγές
-----

* Kristó Gyula - Makk Ferenc: *Az Árpád-ház uralkodói* (IPC Könyvek, 1996)
* *Korai Magyar Történeti Lexikon (9-14. század)*, főszerkesztő: Kristó Gyula, szerkesztők: Engel Pál és Makk Ferenc (Akadémiai Kiadó, Budapest, 1994)
Ο **πανικός** είναι μια ξαφνική αίσθηση φόβου, η οποία είναι τόσο ισχυρή ώστε να κυριαρχεί ή να αποτρέπει τον λόγο και τη λογική σκέψη, αντικαθιστώντας τον με συντριπτικά συναισθήματα άγχους και ξέφρενης ταραχής που συνάδουν με μια ζωώδη αντίδραση μάχης ή φυγής. Ο πανικός μπορεί να εμφανιστεί μεμονωμένα σε άτομα ή να εκδηλωθεί ξαφνικά σε μεγάλες ομάδες, ως μαζικός πανικός (στενά συνδεδεμένος με την συμπεριφορά της αγέλης).

Στην ψυχολογία, ο πανικός προσδιορίζεται ως διαταραχή και σχετίζεται έντονα με βιολογικούς και ψυχολογικούς παράγοντες και τις αλληλεπιδράσεις τους. Περιγράφεται ως ως συγκεκριμένη ψυχολογική ευπάθεια των ανθρώπων να ερμηνεύουν τις φυσιολογικές σωματικές αισθήσεις με καταστροφικό τρόπο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Barlow, David· Durand, Mark (2012). *Abnormal Psychology: An Integrative Approach, 7th edition*. Stamford, CT: Cengage Learning. σελίδες 139. ISBN 9781285755618.
2. ↑  Durand, Mark· Barlow, David· Hofman, Stefan (2018). *Essentials of Abnormal Psychology*. Boston, MA: Cengage Learning. σελ. 132. ISBN 9781337619370.
Η **Μαργαρίτα**, γερμ.: Margarethe von Hanau-Münzenberg (6 Απριλίου 1471 - 5 Σεπτεμβρίου 1503 στο Βορμς) από τον Οίκο του Χάναου ήταν κόρη του κόμη του Χάναου, που έγινε μοναχή.

Βιογραφία
---------

Ήταν η δεύτερη κόρη του Φιλίππου Α΄ κόμη του Χάναου-Μύντσενμπεργκ και της συζύγου του Αδριάνας, κόρης του Ιωάννη Δ΄ κόμη του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ.

Η οικογένειά της διαπραγματεύτηκε την είσοδό της στο μονή του Λήμπεναου ήδη από το 1477,  και έγινε δεκτή εκεί ως μοναχή.

Διατηρήθηκε η αλληλογραφία μεταξύ αυτής και του πατέρα της,   που δείχνει ότι εξακολουθούσε να ενδιαφέρεται για τις υποθέσεις της οικογένειάς της μετά την είσοδό της στο μοναστήρι.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* Karl-Heinz Spieß: *Familie und Verwandtschaft im deutschen Hochadel des Spätmittelalters*, Στουτγκάρδη 1993
* *Reinhard Suchier:* Philipp I. von Hanau-Münzenberg *, σε:* Hanauer Anzeiger *της 18ης και 19ης Νοεμβρίου 1897 = τόμους. 270 και 271*
* Ernst J. Zimmermann: *Hanau Stadt und Land*, 3rd ed. Hanau, 1919, επανεκτύπωση 1978.

Υποσημειώσεις
-------------

1. ↑  Hesse State Archive in Marburg, document K 411
2. ↑  Hesse State Archive in Marburg, file 81: government of Hanau, document A 26,5
3. ↑  Spieß, p. 471, footnote 80 and p. 480, footnote 126
Η **Μαργαρίτα**, γερμ.: Margaret von Brunswick-Lüneburg (1442 - 8 Απριλίου 1512 στο Βήνχαουζεν) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν κόρη του δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ και με το γάμο της έγινε δούκισσα του Μεκλεμβούργου-Στάργκαρντ.

Βιογραφία
---------

Ήταν η μόνη κόρη του Φρειδερίκου Β΄ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ και της Μαγδαληνής των Χοεντσόλερν, κόρης του Φρεδερίκου Α΄ εκλέκτορα του Βραδεμβούργου.

Το 1452 η Μαργαρίτα έγινε η τρίτη σύζυγος του Ερρίκου δούκα του Μεκλεμβούργου-Στάργκαρντ. Ως προίκα έφερε μαζί της 8.000 γκίλντερς, τα οποία ο σύζυγός της διπλασίασε. Μετά το τέλος του συζύγου της, έζησε στην ιδιοκτησία χηρείας (wittum) στο Πλάου αμ Ζέε, την οποία ο Ερρίκος είχε υποσχεθεί. Ο Ερρίκος από τον 2ο γάμο του είχε γιο τον Ούλριχ Β΄.

Με το τέλος του προγονού της Ούλριχ Β΄ ο κλάδος Μεκλεμβούργου-Στάργκαρντ εξέλιπε και η χρεωμένη χώρα βρέθηκε στο Μεκλεμβούργο-Σβερίν, το οποίο δεν ήταν υπεύθυνο για τη συντήρηση της χήρας του Στάργκαρντ. Στη συνέχεια η Μαργαρίτα έζησε στο Τσέλε για λίγο. Η διαμάχη μεταξύ των οίκων Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ και Μεκλεμβούργου-Σβερίν σχετικά με την *ιδιοκτησία της χηρείας* στο Πλάου αμ Ζέε συνεχίστηκε μέχρι το τέλος της.

Η Μαργαρίτα πέρασε την 46χρονη χηρεία της στην απόλυτη φτώχεια. Σε επιστολές προς τους συγγενείς τους, έλεγε ότι υπέφερε ακόμη και από πείνα και δίψα. Το 1499, υπό την πίεση των δουκών του Μπράουνσβαϊγκ, έγινε δεκτή ως μόνιμη κάτοικος στο αββαείο του Βήνχαουζεν. Υποστηρίχθηκε οικονομικά από την κουνιάδα της Άννα, τη χήρα του αδελφού της Όθωνα Ε΄, η οποία της έστελνε 12 γκίλντερς το χρόνο μόνο.

Απεβίωσε στις 8 Απριλίου 1512 στο Βήνχαουζεν και τάφηκε εκεί στο Παρεκκλήσιο των Αγίων Πάντων.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε το 1452 με τον Ερρίκο δούκα του Μεκλεμβούργου-Στάργκαρτ και είχε τέκνα:

* Μαγδαληνή 1454-1532. παντρεύτηκε πρώτα τον Βάρτισλαβ Ι΄ δούκα της Πομερανίας και μετά τον Μπούρκχαρντ κόμη του Μπάρμπυ-Μύλινγκεν.
* Άννα 1465–1498, μοναχή στο μοναστήρι Ρίμπνιτς.

Πρόγονοι
--------

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* Verein für Mecklenburgische Geschichte und Alterthumskunde, Schwerin: *Mecklenburgische Jahrbücher*, τόμους. 24–25, 1859, σελ. 33 ff.
* Martina Schattkowsky: *Witwenschaft in der frühen Neuzeit: fürstliche und adlige Witwen zwischen Fremd-und Selbstbestimmung*, Leipziger Universitätsverlag, 2003, σελ. 106

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* 
*

Αναφορές
--------

1. ↑  p758.htm#i7572. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
2. 1 2 3  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.
3. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
Η **Παυλίνα της Οράγγης-Νάσσαου** (*Pauline van Oranje-Nassau*, 1 Μαρτίου 1800 - 22 Δεκεμβρίου 1806) ήταν κόρη του Βασιλιά της Ολλανδίας Γουλιέλμου Α΄.

Βιογραφία
---------

Η *Βιλελμίνη Φρειδερίκη Λουίζα Παυλίνα Καρλόττα* γεννήθηκε την 1η Μαρτίου 1800 στο Βερολίνο, και ήταν το τέταρτο παιδί και η μεγαλύτερη κόρη του Γουλιέλμου Α΄ της Ολλανδίας και της Βιλελμίνης της Πρωσίας.

Από τη γέννηση, είχε ευαίσθητη υγεία, πιθανώς λόγω των δύσκολων συνθηκών κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης της μητέρας της. Σύμφωνα με τους γιατρούς, υπέφερε από κάποιο είδος νευρικού πυρετού. Λόγω του κακού καιρού κατά την έξοδο από το Βερολίνο τον Οκτώβριο του 1806, η υγεία της επιδεινώθηκε γρήγορα. Στις 15 Δεκεμβρίου η κατάστασή της έγινε ανησυχητική. 

Πέθανε μια εβδομάδα αργότερα, στις 22 Δεκεμβρίου 1806 στο Μπαντ Φράϊνβαϊλντε του Βρανδεμβούργου σε ηλικία 6 ετών. Αρχικά θάφτηκε στο Μπαντ Φράϊνβαϊλντε και αργότερα μεταφέρθηκε στη Βασιλική Κρύπτη της Νέας Εκκλησίας στο Ντελφτ της Ολλανδίας.

Παραπομπές
----------

* J.J. Bouman, *The Oranges in the throne*, 1964.
* Biography in Huygens.knaw.nl (retrieved 11 May 2014).
* Adrianus de Mant, *Pauline, The Forgotten Princess of Orange*  (retrieved 11 May 2014).

1. ↑  Photography of her current tomb in Delft
2. ↑  Image of the monument in Freienwalde

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Παυλίνα της Οράγγης-Νάσσαου** |


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* BPN: 83721163

 |

 |
Δέκα χιλιόμετρα δυτικά της Ιερουσαλήμ, στο χωριό Άμπου Γκος, βρίσκεται το ομώνυμο Μοναστήρι των Βενεδικτίνων (**Μοναστήρι των Βενεδεκτίνων του Αμπού Γκος**).

Ιστορία του μοναστηριού
-----------------------

Οι Σταυροφόροι πίστευαν ότι το Άμπου Γκος ήταν το χωριό Εμμαούς, όπου σύμφωνα με την Καινή Διαθήκη ο Χριστός εμφανίστηκε μετά την Ανάσταση σε δύο μαθητές του.  Έτσι το 1140 οι Ιωαννίτες Ιππότες έχτισαν στο Άμπου Γκος, πάνω σε ρωμαϊκά ερείπια, τον Ναό της Αναστάσεως. Γύρω από τον εν λόγω ναό, που έχει στοιχεία του ύστερου Ρωμανικού και του πρώιμου Γοτθικού αρχιτεκτονικού ρυθμού, δημιουργήθηκε το Μοναστήρι των Βενεδεκτίνων του Αμπού Γκος.

Το εσωτερικό του Ναού της Αναστάσεως
Το 1899 η μονή αποκτήθηκε από τη Γαλλική κυβέρνηση και τέθηκε υπό τη κηδεμονία των Γάλλων Βενεδεκτίνων Πατέρων. Το 1944 έγιναν ανασκαφές στην περιοχή, που επιβεβαίωσαν ότι οι Σταυροφόροι ταύτιζαν το Άμπου Γκος με το Εμμαούς. Από το 1956 το μοναστήρι διοικείται από τους Πατέρες Λαζαριστές και σήμερα είναι διπλό μοναστήρι δηλαδή έχει και μοναχούς και μοναχές.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑  Women of Bible lands: a pilgrimage to compassion and wisdom By Martha Ann Kirk, σελ.143
3. ↑

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* 
* Αρχειοθετήθηκε 2015-12-08 στο Wayback Machine.
Η **Μαργαρίτα**, γερμ.: Margaret von Münsterberg-Oels (25 Αυγούστου 1473, Μπρέσλαου - 28 Ιουνίου 1530, Ντέσαου) από τον Οίκο του Ποτιέμπραντυ ήταν κόρη του δούκα του Μύνστερμπεργκ-Ελς και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Άνχαλτ-Nτέσαου. Κυβέρνησε το πριγκιπάτο ως επίτροπος για τους ανήλικους γιους της από το 1516.

Βιογραφία
---------

Ήταν η πρώτη κόρη του Ερρίκου του Πρεσβύτερου δούκα του Μύνστερμπεργκ-Ελς (1448–1498) και της Ούρσουλας των Χόεντσολερν (1450-1508), κόρης του Αλβέρτου Γ΄ Αχιλλέα εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου. 

Έλαβε μία αυστηρά θρησκευτική εκπαίδευση από τους γονείς της. Το 1494 παντρεύτηκε τον Ερνέστο Α΄ πρίγκιπα του Άνχαλτ-Τσερμπστ. Επειδή εξέλιπαν οι άλλοι κλάδοι του Οίκου του Άνχαλτ, ο Eρνέστος Α΄ μπόρεσε να επανενώσει το πριγκιπάτο του Άνχαλτ για πρώτη φορά από το 1252. Το ζεύγος έκανε την κατοικία του στο Ντέσαου.

Ο Ερνέστος Α΄ απεβίωσε το 1516 και η Μαργαρίτα έγινε επίτροπος του πριγκιπάτου για τους ανήλικους γιους της Ιωάννη Ε΄ και Γεώργιο Γ΄. Η διακυβέρνησή της χαρακτηρίστηκε από λιτότητα και βαθιά θρησκευτικότητα. Αντιτάχθηκε αυστηρά στη Μεταρρύθμιση, η οποία είχε αρχίσει να εξαπλώνεται από το γειτονικό Βίτενμπεργκ το 1517. Βρήκε σύμμαχο τον εξάδελφό της Αλβέρτο, ο οποίος ήταν αρχιεπίσκοπος του Μαγδεμβούργου. Το 1525 η Μαργαρίτα έκανε την Ένωση του Ντέσαου, μία συμμαχία καθολικών πριγκίπων που αντιτίθεντο στη Μεταρρύθμιση. Όμως ο μεγαλύτερος γιος της Ιωάννης Δ΄, ο οποίος ανέλαβε τη διακυβέρνηση το 1522 και ο δεύτερος γιος της Γεώργιος Γ΄, ο οποίος έγινε συγκυβερνήτης αργότερα, είχαν ήδη δημιουργήσει επαφές με τον Μαρτίνο Λούθηρο και οδήγησαν το πριγκιπάτο τους στη Μεταρρύθμιση το 1534 (με τον Γεώργιο Γ΄ ως κινητήρια δύναμη), πολύ μετά το τέλος της Μαργαρίτας.

Η Mαργαρίτα του Mύνστερμπεργκ κατάφερε να ανακτήσει μερικά φέουδα, που βρίσκονται ανατολικά του Βέρλιτς, τα οποία είχαν υποθηκευτεί στο γειτονικό εκλεκτοράτο της Σαξονίας. Για τον λόγο αυτό, το αγρόκτημα (folwark) *Mύνστερμπεργκ* στο Γκρήζεν oνομάστηκε από αυτήν.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε το 1494 τον Ερνέστο Α΄ πρίγκιπα του Άνχαλτ-Ντέσαου και είχε τέκνα:

* Ιωάννης Ε΄ 1504-1550/51, πρίγκιπας του Άνχαλτ-Τσερμπστ.
* Γεώργιος Γ΄ 1507-1553, πρίγκιπας του Άνχαλτ-Πλέτσκαου.
* Ιωακείμ Α΄ 1509–1561, πρίγκιπας του Άνχαλτ-Ντέσαου.
* Θωμάς 1503, απεβ. νήπιο.

Αναφορές και πηγές
------------------

* Wilhelm Hosäus (1884), «Margaretha, Fürstin zu Anhalt», *Allgemeine Deutsche Biographie (ADB)*, **20**, Leipzig: Duncker & Humblot, σελ. 319–320

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

*

Αναφορές
--------

1. 1 2  (Αγγλικά) *CERL Thesaurus*. Consortium of European Research Libraries. cnp01956065. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  p597.htm#i5966. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
3. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 308208296
* LCCN: no2016064309
* GND: 137338252

 |

 |
*Ο ευλογημένος στην πύλη του ουρανού με τον Άγιο Πέτρο* (1467-1471) του Χανς Μέμλινγκ
Στον Χριστιανισμό, οι **μαργαριταρένιες πύλες** είναι μια άτυπη ονομασία για τις πύλες που οδηγούν στον Παράδεισο. Είναι εμπνευσμένες από την περιγραφή της Νέα Ιερουσαλήμ στην Αποκάλυψη: «Οι δώδεκα πύλες ήταν δώδεκα μαργαριτάρια, κάθε πύλη ήταν φτιαγμένη από ένα μόνο μαργαριτάρι» (21:21-31) 

Η εικόνα των πυλών στη λαϊκή κουλτούρα είναι ένα σύνολο μεγάλων πυλών από χρυσό, λευκό ή σφυρήλατο σίδερο, στα ουράνια. Φύλακας των πυλών είναι ο Άγιος Πέτρος. Όσοι είναι ακατάλληλοι να ανέβουν στον ουρανό, τους απαγορεύεται η είσοδος στις πύλες και κατεβαίνουν στην Κόλαση. Σε ορισμένες εκδοχές του εν λόγω συμβολισμού, ο Πέτρος αναζητά το όνομα του νεκρού σε ένα βιβλίο, πριν ανοίξει την πύλη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Lang, J. Stephen (2003). «59: Imagine the Size of Those Oysters». *What the Good Book Didn't Say: Popular Myths and Misconceptions About the Bible*. Citadel Press. σελ. 185. ISBN 9780806524603.
2. ↑  Ferguson, Everett (1996). *The Church of Christ: A Biblical Ecclesiology for Today*. Wm. B. Eerdmans Publishing. σελ. 53. ISBN 9780802841896.
Ο **Μαργαρίτης ο Κατζάμυς** ήταν Βυζαντινός ηθοποιός, διάσημος ορχηστής, δηλαδή μίμος και χορευτής.

Έζησε την εποχή του την εποχή του αυτοκράτορα Ζήνωνα στο δεύτερο μισό του 5ου αιώνα η καταγωγή του ήταν από την Κύζικο. Έδωσε παραστάσεις σε πολλές πόλεις της αυτοκρατορίας και πρέπει να θεωρούνταν ήδη καταξιωμένος και διάσημος όταν πήγε στην Κωνσταντινούπολη για παραστάσεις και εκπρόσωπος της παράταξης των Λευκών, αφού αναφέρεται ανάμεσα στους τέσσερις καλύτερους ηθοποιούς της αυτοκρατορίας.

>  **Μαλάλας, Χρονογραφία  :** [...] ὁμοίως δέ καί ὁ Λογγῖνος ὁ ἀδελφός τοῦ βασιλέως ἐγένετο στρατηλάτης πραισέντου καί ὕπατος, καί παρέσχεν εἷς τά τέσσαρα μέρη Κωνσταντινουπόλει ὀρχηστάς ἐμμάλους μικρούς τέσσαρας, ἦσαν γάρ οι ὀρχούμενοι ἐν Κωνσταντινουπόλει εὕφημοι παλαιοί, καί ἐποίησεν αὐτοῦς λῦσαι χαρισάμενος αὐτοῖς. [...] ἔδωκε δέ καί τόν λεγόμενον Μαργαρίτην τόν Κατζάμυν τόν ἀπό Κυζίκου ἐνεγκών τοῖς Λευκοῖς.
> 
>

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Παπακυριακού, Χριστίνα, Τα δημόσια θεάματα στο Aνατολικό Ρωμαϊκό Kράτος κατά την ύστερη αρχαιότητα: οι μαρτυρίες των γραπτών πηγών και των αρχαιολογικών ευρημάτων από την Αντιόχεια, την Έφεσο και την Κωνσταντινούπολη, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών (ΕΚΠΑ). Σχολή Φιλοσοφική. Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας. Τομέας Βυζαντινής Αρχαιολογίας, 2013, σελ. 295, ανακτήθηκε 31 Δεκεμβρίου 2018
Ο **Περιοδικός Τύπος Α. Ε** ήταν εκδοτική εταιρεία η οποία είχε την έδρα της στην Καλλιθέα Αττικής.

Σύντομο ιστορικό
----------------

Ο γνωστός δημοσιογράφος Στέλιος Ανεμοδουράς στις 2 Απριλίου του 1949 ίδρυσε την εταιρεία. Το 1952 ξεκίνησε η έκδοση του περιοδικού **Μικρός Ήρως**. Η έκδοση του συγκεκριμένου περιοδικού διακόπηκε στις 21 Απριλίου του 1967 απ τη Χούντα των Συνταγματαρχών. Την 1 Φεβρουαρίου του 1969 εκδόθηκε το περιοδικό **Μπλεκ** το οποίο απευθυνόταν σε αγόρια. Στις 6 Μαρτίου του 1973 κυκλοφόρησε το 1ο τεύχος του περιοδικού για κορίτσια **Κατερίνα**. Στις 2 Αυγούστου του 1978 κυκλοφόρησε το 1ο τεύχος του εβδομαδιαίου περιοδικού με σταυρόλεξα και παιχνίδια **Μήπως γνωρίζετε**. Το περιοδικό αυτό είχε το συγκεκριμένο τίτλο μέχρι τα τέλη Ιουνίου του έτους 1979 και απ' το 1ο τέχυχος του Ιουλίου εκείνου του έτους μετονομάστηκε σε **Γρίφος**. Στις 14 Σεπτεμβρίου του έτους εκείνου κυκλοφόρησε το 1ο τεύχος του εβδομαδιαίου περιοδικού σταυροξέξων και παιχνιδιών **Σάββατο**. Άλλα περιοδικά της εταιρείας ήταν τα εξής:

* **Σφίγγα**
* **Ο άσος των σταυρολέξων**
* **Γρίφος tv**
* **Λύσε το**
* **Τοπ Σκανδιναβικά**
* **Βέλος**
* **Καρέ**
* **Box**.

Σήμερα απ' τα περιοδικά αυτά κανένα δεν εκδίδεται. Άλλα περιοδικά τα οποία εξακολουθούν να εκδίδονται είναι:

* **Γρίφος των Διακοπών**
* **Σάββατο των Διακοπών**
* **Μίνι Γρίφος**
* **Γρίφος Συλλογή**
* **Γρίφος Σκανδιναβικά**
* **Γρίφος παζλ**
* **Γιγαντογρίφος**
* **Υπέρσταυρόλεξο**.

Επίσης η εταιρεία κάποια στιγμή απέκτησε τα δικαιώματα των περιοδκών **Κουίζ**, **Το Μολύβι** και **Μολύβι Έξτρα Σκανδιναβικά**, τα οποία εκδίδονταν από άλλες εταιρείες οι οποίες έκλεισαν. Μόλις απέκτυσε τα δικαιώματα των ανωτέρω περιοδικών, εξέδωσε και τα ακόλουθα:

* **Κουίζ των Διακοπών**
* **Κουίζ Συλλογή**
* **Μολύβι των Διακοπών**.

Κλείσιμο της εταιρείας
----------------------

Στις αρχές του 2009 η εταιρεία ξεκίνησε ν' αντιμετωπίζει πολύ σοβαρά οικονομικά προβλήματα, τα οποία όταν έφτασε το Πάσχα του έτους αυτού εντάθηκαν αντί να μειωθούν. Ως εκ τούτου την Πρωτομαγιά του έτους αυτού η εταιρεία κήρυξε πτώχευση κι έκλεισε οριστικά. Τα δικαιώματα των περιοδικών τα οποία εξέδιδε τα πήρε στην αρχή η νεοϊδρυθείσα εταιρεία **Εκτυπωτική Αττικής** και στη συνέχεια, μετά το κλείσιμο κι αυτής της εταιρείας, η εταιρεία **Black and White Εκδοτική** η οποία τα εκδίδει μέχρι σήμερα.
Συντεταγμένες: 40°0′0″N 42°0′0″E﻿ / ﻿40.00000°N 42.00000°E﻿ / 40.00000; 42.00000

Η **Ανατολική Ανατολία** (τουρκικά: *Doğu Anadolu Bölgesi*) είναι το μεγαλύτερο γεωγραφικό διαμέρισμα της Τουρκίας. Βρίσκεται στο ανατολικότερο τμήμα της Τουρκίας, στα σύνορα με το Ιράν και το Ιράκ. Η Ανατολική Ανατολία αντιστοιχεί στην περιοχή του Τουρκικού Κουρδιστάν αλλά και της νότιας Αρμενίας. Είναι ιδιαίτερα ορεινή, κυρίως στο βόρειο τμήμα της. Εκεί βρίσκονται οι πηγές των μεγάλων ποταμών της Μέσης Ανατολής, του Τίγρη και του Ευφράτη και η μεγάλή οροσειρά του Αραράτ. Επίσης στο διαμέρισμα αυτό βρίσκεται και η μεγαλύτερη λίμνη της Τουρκίας, η λίμνη Βαν.

Η έκταση του διαμερίσματος είναι 171.000 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της εκτιμάται στους 6.100.000 κατοίκους. Η περιοχή χωρίζεται σε 13 επαρχίες. Αυτές είναι:

* Επαρχία Άγρι
* Επαρχία Αρνταχάν
* Επαρχία Βαν
* Επαρχία Έλαζιγ
* Επαρχία Ερζερούμ
* Επαρχία Ερζιντζάν
* Επαρχία Ίγντιρ
* Επαρχία Καρς
* Επαρχία Μαλάτειας
* Επαρχία Μους
* Επαρχία Μπινγκιόλ
* Επαρχία Μπιτλίς
* Επαρχία Τούντζελι
* Επαρχία Χακκιάρι

Σημαντικότερες πόλεις είναι το Ερζερούμ και το Καρς, ιδιαίτερα ορεινές πόλεις με αρμενικό κυρίως πληθυσμό πριν το 1918.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανατολική Ανατολία

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Γεωγραφικές περιοχές της Τουρκίας |
| --- |
|  |
| 
* Αιγαίο
* Μαύρη Θάλασσα
* Κεντρική Ανατολία
* Ανατολική Ανατολία
* Μαρμαράς
* Μεσόγειος
* Νοτιοανατολική Ανατολία
 |  |

 |
Ο ιερέας **Παπαγεωργάκης** ήταν κληρικός και αγωνιστής του 1821.

Η καταγωγή του ήταν από το Μοναστηράκι Αρκαδίας. Ακολούθησε τον στρατηγό Κανέλλο Δεληγιάννη σε όλες τις μάχες και διακρίθηκε. 

Πήρε μέρος στη μάχη της Γράνας κατά την πολιορκία της Τριπολιτσάς όπου και ανδραγάθησε. Μετά από εκεί βρέθηκε στη μάχη της 9ης Μαρτίου στην Πάτρα, στην οποία ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης ως γενικός αρχηγός πολιόρκησε τους Τούρκους και το κάστρο της πόλης. Μετά πέρασε στο Μεσολόγγι μαζί με τον στρατηγό Κανέλλο Δεληγιάννη και άφησε και εκεί μνημεία ηρωισμού. 

Έμεινε παροιμιακός για την παλικαριά του.

Πηγές
-----

* Φώτιος Χρυσανθόπουλος, επιμ. (1888). *Βίοι Πελοποννησίων ανδρών και των εξώθεν εις την Πελοπόννησον ελθόντων κληρικών, στρατιωτικών και πολιτικών των αγωνισαμένων τον αγώνα της επαναστάσεως*. Αθήνα: Σταύρος Ανδρόπουλος, Τυπογραφείο Π. Δ. Σακελλαρίου. Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2010.
Ο **Άγιος Πρόβος της Φόρμιας** (Probo di Formia), ήταν χριστιανός επίσκοπος του 4ου αιώνα και ο δεύτερος επίσκοπος Φόρμιας. Μάρτυρας της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, η μνήμη του τιμάτε στις 6 Οκτωβρίου.

Ο Πρόβος έγινε επίσκοπος Φόρμιας το 303 αντικαθιστώντας τον Έρασμο. Ήταν αυτός που έθαψε το σκήνωμα του Έρασμου στη νεκρόπολη της Φόρμιας στο μέρος που έπειτα χτίστηκε η εκκλησία του Αγίου Εράσμου 
Το σκήνωμα του φυλάσσεται σήμερα στον καθεδρικό ναό της Γκαέτα αφιερωμένος στον Άγιο Έρασμο και τον Άγιο Μαρκιανό, προστάτες της πόλης.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  «Comune di Gaeta - La Cattedrale di S. Erasmo e Marciano». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Οκτωβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 18 Οκτωβρίου 2020.
2. ↑  Il Cristianesimo - Formia nel Medioevo
Ο **Περάνιος** (γεωργιανά : პერანი) ήταν πρίγκιπας της Ιβηρίας και βυζαντινός στρατηγός.

Σύμφωνα με τον Προκόπιο, ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Ίβηρα βασιλιά Γουργκένες. Ο Γουργκένες ταυτίζεται με τον Βαχτάνγκ Α΄ της Ιβηρίας από τις Γεωργιανές πηγές, και ο Περάνιος ίσως ήταν αδελφός του και όχι γιος όπως πρότεινε ο Προκόπιος. Ήταν ο πατέρας του Πακούριου και Θείος του Φάζα, δύο άλλων Ίβηρων στρατηγών του βυζαντινού στρατού.

Ο Περάνιος και η οικογένειά του έφυγαν από την Ιβηρία και την καταπίεση των Σασσανίδων Περσών που κατείχαν τότε την Ιβηρία και όλη την Λαζική[1]. Πήγαν την Κωνσταντινούπολη, όπου ο Περάνιος εντάχθηκε στο βυζαντινό αυτοκρατορικό στρατό. Αργότερα στη δεκαετία του 530, υπηρέτησε κάτω από τον Βελισσάριο στην Ιταλία και βρισκόταν στη Ρώμη κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της από τους Γότθους (537-538), κατά τη διάρκεια της πολιορκίας, υπερασπίστηκε την Porta Praenestina. 

Στα μέσα του 538, πολιόρκησε την Ουρμπς Βέτους που έπεσε στις αρχές του 539. Στις αρχές της δεκαετίας του '40, μεταφέρθηκε στα ανατολικά σύνορα όπου πολέμησε τους Σασσανίδες στους Περσικούς στρατούς. Το 544 ήταν ένας από τους βυζαντινούς διοικητές που υπερασπιζόταν την Έδεσσα. Ο Πέρσης Βασιλιάς Χοσρόης Β΄ (531-579), απαίτησε την παράδοση του Περανίου με το σκεπτικό ότι ο Περάνιος ήταν κληρονομικός δούλος του. Όταν ένα τμήμα στρατού υπό τον Αζαρέθη απειλούσε να εισχωρήσει στην πόλη μέσω μιας από τις πύλες, ο Περάνιος μετέφερε ενισχύσεις στρατιωτών και πολιτών στο σημείο και απέτρεψε τον κίνδυνο.

Λίγο μετά το τέλος της πολιορκίας της Έδεσσας, ο Περάνιος πέθανε από σοβαρά τραύματα που υπέστη από πτώση από το άλογό του κατά την διάρκεια κυνηγίου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 27  Νοεμβρίου 2018.
2. ↑  Procopius. *History of the Wars*, I.12.
3. ↑  Martindale, Jones & Morris 1992, σελίδες 989–990.

Πηγές
-----

* Martindale, John Robert· Jones, Arnold Hugh Martin· Morris, J. επιμ. (1992). *The Prosopography of the Later Roman Empire, Volume III: A.D. 527–641*. Cambridge, United Kingdom: Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-20160-5.
Μυθολογικό πρόσωπο
------------------

Ο **Πεπάρηθος** ήταν γιος του θεού Διονύσου και της Αριάδνης. Ως αδελφοί του αναφέρονται οι Στάφυλος, Θόαντας, Οινοπίων, Λάτραμυς, Ευάνθης και Ταυρόπολις.[1]

Σύμφωνα με το μύθο γεννήθηκε μαζί με τον Στάφυλο, τον Θόαντα και τον Οινοποίωνα στη Λήμνο.[2]

Νήσος
-----

**Πεπάρηθος** ονομαζόταν κατά την αρχαιότητα η σημερινή νήσος Σκόπελος. Αν και ως πρώτος οικιστής της Σκοπέλου (Πεπαρήθου), αναφέρεται ο Στάφυλος, το νησί πήρε το όνομα του αδελφού του.

Αναφορές
--------

1. ↑  Λήμμα Ariadne στο William Smith, A dictionary of Greek and Roman biography and mythology. London. John Murray: printed by Spottiswoode and Co. New-Street Square and Parliament Street, 1873 - probably the printing date 

«The Scholiast on Apollonius Rhodius (3.996) makes Ariadne become by Dionysus the mother of Oenopion, Thoas, Staphylus, Latromis, Euanthes, and Tauropolis.»
2. ↑  Επιτομή Απολλόδωρου. «ἔνθα Διόνυσος ἐρασθεὶς Ἀριάδνης ἥρπασε, καὶ κομίσας εἰς Λῆμνον ἐμίγη. καὶ γεννᾷ Θόαντα Στάφυλον Οἰνοπίωνα καὶ Πεπάρηθον.»
Ο **Περ Βιντ**, γεννημένος **Per Wind Andersen** (γεννημένος στις 15 Αυγούστου 1955), είναι ένας Δανός πρώην επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που έπαιξε 590 παιχνίδια ως τερματοφύλακας για την Boldklubben Frem .

Καριέρα
-------

Ο Wind έκανε το ντεμπούτο του για την Boldklubben Frem το 1973 και πέρασε ολόκληρη την 20ετή καριέρα του στην ομάδα, πριν αποσυρθεί το 1993.

Ο Vind και ο Finn Bøje έγιναν μάνατζερ της Frem το 1993 και συνέχισε ως προπονητής σε πολλές ερασιτεχνικές ομάδες. Προσλήφθηκε ως προπονητής τερματοφυλάκων του Frem το 1997 και έκανε μια επιστροφή για έναν αγώνα για τον σύλλογο το 1998. Εργάστηκε επίσης στον Όμιλο Carlsberg για 23 χρόνια.

Το 1999, εργάστηκε ως προπονητής τερματοφυλάκων στην FC Κοπεγχάγης με πλήρη απασχόληση.

Προσωπική ζωή
-------------

Ο Per Wind είναι ο πατέρας του επιθετικού της FC Copenhagen Jonas Wind .

Διακρίσεις
----------

Κύπελλο Δανίας : 1978 με τον Φρεμ

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

(in Danish) F.C. København profile


1. ↑  3692. Ανακτήθηκε στις 17  Μαΐου 2022.
**Μενκαλινάν (Menkalinan)** είναι η ιδιαίτερη ονομασία του αστέρα **β** (βήτα) του αστερισμού **Ηνίοχος**.

Το όνομα αυτό, όπως και οι άλλεs μεταγραφές **Menkalinam, Menkalina** και **Menkarlina** προέρχονται από την αραβική του ονομασία, **Al Mankib dhi-l-‘Inan**, που σημαίνει «ο ώμος του ηνιόχου» και οφείλεται στη θέση του στη μορφή που σχηματίζεται στον αστερισμό του, περίπου 10 μοίρες ανατολικά από το φωτεινότερο άστρο του Ηνιόχου, την Αίγα. Στην Κίνα ήταν γνωστός ως ο «Τρίτος Αστέρας των Πέντε Αρμάτων».

Ο Μενκαλινάν δεν διαφέρει πολύ από τους γνωστούς αστέρες παρόμοιου φασματικού τύπου Βέγα, Ντενέμπολα και Σείριο: το φως του είναι λευκό.

Ο Μενκαλινάν είναι ένας τριπλός αστέρας, δηλαδή παρότι και με τα ισχυρότερα τηλεσκόπια παρατηρούμε μόνο ένα άστρο ως «Μενκαλινάν», στην πραγματικότητα αυτός είναι τρία διαφορετικά άστρα πολύ κοντά το ένα στο άλλο. Ο β Ηνιόχου A και ο β Ηνιόχου B είναι αμφότεροι λευκοί υπογίγαντες με σχεδόν ίση μάζα και ακτίνα. Το σύστημα AB αποτελεί έναν φασματοσκοπικώς διπλό αστέρα που επιπλέον είναι και δι' εκλείψεων μεταβλητός: το φαινόμενο μέγεθος του ζεύγους κυμαίνεται ελαφρώς με περίοδο 3,96004 γήινες ημέρες μεταξύ +1.85 and +1.93, καθώς ο ένας αστέρας υφίσταται μερική έκλειψη από τον άλλο όπως φαίνεται από την οπτική γωνία της Γης. Ο τρίτος αστέρας, ο β Ηνιόχου C, είναι ένας ερυθρός νάνος με φαινόμενο μέγεθος 10,6 που απέχει περίπου 49 δισεκατομμύρια χιλιόμετρα από το ζεύγος AB.

Τα μέλη του διπλού συστήματος AB έχουν υπολογιζόμενη επιφανειακή θερμοκρασία 8.800 K και στην πραγματικότητα εκπέμπουν 95 φορές περισσότερο φως από τον Ήλιο. Το σύστημα πλησιάζει τη Γη και γενικότερα το Ηλιακό Σύστημα με ταχύτητα 18,2 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο.

Πηγές
-----

* Allen, Richard Hinckley: *Star Names: Their Lore and Meaning*, Dover Publ. 1963

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος αστέρων του Ηνιόχου

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

Στα αγγλικά:

* Menkalinan
* Image Beta Aurigae
* CCDM J05596+4457 Catalog
* Smithsonian/NASA Astrophysics Data System
Για ομώνυμα λήμματα, δείτε: Μενεκράτης.  
Ο **Μενεκράτης ο Ολύνθιος** ήταν ιστορικός μάλλον του 4ου π.Χ. αιώνα. Μνημονεύεται άπαξ και μόνον στα *Σχόλια εἰς τὴν Διονυσίου γραμματικήν*. 

Ισχυριζόταν, όπως και ο σύγχρονός του Άνδρων (ο Εφέσιος), ότι τα γράμματα της αλφαβήτου ονομάσθηκαν *φοινίκια* προς τιμήν της Φοινίκης, της τέταρτης κόρης του Ακταίου που πέθανε νέα και παρθένος. Η άποψη αυτή φαίνεται πως ήταν σχετικά διαδομένη, αφού την υποστήριζαν και άλλοι συγγραφείς, όπως π.χ. ο ιστορικός του 4ου π.Χ. αιώνα Σκάμων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  K. Müller, *Fragmenta historicorum graecorum (1841)*, "Menecrates Olynthius", τόμ. II, σελ. 344.
2. ↑  *Λεξικόν Σουίδα*, λήμμα: "Φοινικήια γράμματα". (όπου η Φοινίκη αναφέρεται εκ παραδρομής κόρη του Ακταίωνος)
Το **Μεμαλιάι** (αλβανικά: Memaliaj‎) είναι πόλη και δήμος στον νομό του Αργυροκάστρου στη νότια Αλβανία. Ο δήμος συστάθηκε με τη μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης το 2015 μετά από συγχώνευση των πρώην δήμων Κεσαράτ, Κράχες, Λουφτίνια, Μεμαλιάι, Μεμαλιάι Φσατ και Μπουζ, που έγιναν δημοτικές ενότητες. Η έδρα του δήμου είναι η πόλη Μεμαλιάι. Ο συνολικός πληθυσμός είναι 10.657 κάτοικοι (απογραφή 2011) και η συνολική έκταση 372,07 χλμ2. Ο πληθυσμός του πρώην δήμου κατά την απογραφή του 2011 ήταν 2.647 κάτοικοι.

Μια μικρή βιομηχανική πόλη ιδρύθηκε στο σημείο το 1946 για να στηρίξει τη μεταλλευτική δραστηριότητα της περιοχής. Το 1990 η παραγωγή άνθρακα ήταν περίπου 500.000 τόνοι ετησίως. Μετά την πτώση του κομμουνισμού και την εισαγωγή της οικονομίας της ελεύθερης αγοράς, το ορυχείο έκλεισε καθώς η πόλη έπεσε σε οικονομική στασιμότητα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Αγγλικά) *GeoNames*. 2005. 3184743.
2. ↑  «Νόμος 115/2014» (PDF). *www.reformaterritoriale.al*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 24 Σεπτεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 17 Ιουνίου 2019.
3. ↑  «Διαδραστικός χάρτης διοικητικής μεταρρύθμισης». *ceshtjetvendore.gov.al*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Ιανουαρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 17 Ιουνίου 2019.
4. ↑  Αποτελέσματα απογραφής 2011 Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine.
5. ↑  Farana, R. (1997). *Mine Planning and Equipment Selection 1997*. London: Taylor & Francis. σελ. 165.
6. ↑  «Memaliaj Mine in total destruction». *top-channel.tv* (στα Αγγλικά). 3 Νοεμβρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 17 Ιουνίου 2019.
Μενίρ στο Καρνάκ
Μενίρ στο Champ-Dolent
Το **μενίρ** («μακριά πέτρα» (βρετονικό men=πέτρα) + hir=μακρύς) είναι πέτρινη κατασκευή, για την ακρίβεια μακρόστενος ογκόλιθος, τοποθετημένος όρθια, που συνήθως συναντάται σε μέρη αρχαιολογικού ενδιαφέροντος κυρίως προϊστορικής προέλευσης.

Κατασκευή
---------

Είναι ακατέργαστη, λεία και λαξευμένη πέτρα που το μέγεθός της ποικίλλει αρκετά. Ομοίως ποικίλλουν και τα είδη βράχων που το αποτελούν καθώς εξαρτώνται από τη γεωλογική φύση του τόπου. Έχουν βρεθεί από μενίρ ύψους μερικών εκατοστών μέχρι και άλλα που φτάνουν ως και 23 μέτρα. Μενίρ συνήθως βρίσκονται σε κορυφή λόφων, σε αναχώματα ή αποτελούν κομμάτι μιας ευρύτερης μεγαλιθικής κατασκευής. Όταν τουλάχιστον τρία μενίρ βρίσκονται ευθυγραμμισμένα, έχουμε μία γραμμή. Όταν αυτή η γραμμή από ψηλούς ακατέργαστους μπηγμένους στο έδαφος λίθους, γίνεται καμπύλη και σχηματίζει κύκλο, τότε έχουμε ένα κρόμλεχ, συνήθως γύρω από ένα ακόμα μεγαλύτερο μενίρ που βρίσκεται στο κέντρο αυτού του σχηματισμού. Στη περίπτωση που κάθετα τοποθετημένα μενίρ λειτουργούν σαν ορθοστάτες και στηρίζουν μια οριζόντια πλάκα σε σχήμα «Π»,τότε τα μεγαλιθικά αυτά μνημεία ονομάζονται ντολμέν.

Η φύση των μνημείων
-------------------

Ο ρόλος που έπαιζαν αυτά τα μνημεία δεν έχει ακόμα εξηγηθεί επαρκώς. Τον περασμένο αιώνα επικρατούσε η άποψη πως ήταν τόποι θυσιών και γενικότερα τέλεσης θρησκευτικών τελετουργιών, αλλά αργότερα και μετά από ανασκαφές αποκαλύφθηκε πως ο ταφικός χαρακτήρας αυτών ήταν πιο πιθανός. Πλέον πιστεύεται πως τα μενίρ κατασκευάστηκαν ως επιτύμβιες στήλες σε σημεία ταφής προσώπων υψηλής σημασίας των τότε κέλτικων φυλών όπως αρχηγοί, ιερείς, ή φημισμένοι πολεμιστές. Επίσης ύστερα μελέτες που έγιναν θεωρείται πως ο προσανατολισμός αυτών των μεγαλιθικών μνημείων σχετίζεται είτε με ουράνιους αστερισμούς, είτε με κάποιο είδος πρώιμου ημερολογίου ή ρολογιού.

Γεωγραφική Διασπορά
-------------------

Η πλειονότητα των μνημείων βρίσκονται στη βορειοανατολική ακτογραμμή της χερσονήσου της Βρετάνης στη Γαλλία. Εκεί βρίσκεται και το πιο διάσημο μέρος λόγω του πλήθους και του μεγέθους των μενίρ που έχουν βρεθεί στο Καρνάκ, τα Μεγαλιθικά μνημεία του Καρνάκ. Μεγάλος αριθμός επίσης έχει βρεθεί επίσης στην Αγγλία ενώ διάσπαρτα έχουν παρατηρηθεί και σε άλλα μέρη της Ευρασίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «ESOTERICA.gr - Μενιρ, Κολοσσοί και Ζωντανά Αγάλματα - -= Η Εσωτερική Ιστορία της Ανθρωπότητας =-». *www.esoterica.gr*. Ανακτήθηκε στις 16 Δεκεμβρίου 2015.
2. ↑  «Legends and Romances of Brittany: Chapter II: Menhirs and Dolmens». *www.sacred-texts.com*. Ανακτήθηκε στις 16 Δεκεμβρίου 2015.
3. ↑  «Πλησιάζοντας τον θεό: Από τα μενίρ στις πυραμίδες». *historyreport.gr*. Ανακτήθηκε στις 16 Δεκεμβρίου 2015.
Η **Μαρία του Κουσί** (*Marie de Coucy*, 1218 – 1285) ήταν βασίλισσα της Σκωτίας από τον γάμο της με τον βασιλιά Αλέξανδρο Β' της Σκωτίας. Ήταν κόρη του Ενγκερράνδου Γ’, λόρδου του Κουσί, και της τρίτης συζύγου του, Μαρίας, (1184 – 1267), βασίλισσας της Σκωτίας. 

Στις 15 Μαΐου 1239, παντρεύτηκε τον βασιλιά της Σκωτίας Αλέξανδρο Β’, με τον οποίο απέκτησε τον μελλοντικό βασιλιά της Σκωτίας Αλέξανδρο Γ’. Ο γάμος της χαρακτηρίζεται ως μια συμμαχία του στέμματος της Σκωτίας και της οικογένειας των Κουσί. 

Με τον θάνατο του συζύγου της (1249) επέστρεψε στην Πικαρδία, αλλά έκανε ταυτόχρονα και συχνές επισκέψεις στην Σκωτία. Πριν το 1257, παντρεύτηκε τον δεύτερο σύζυγο της, Ιωάννη της Βρυέννης, με τον οποίο δεν απέκτησε παιδιά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  The abbey of S. Mary, Newbottle : a memorial of the royal visit, 1907 Archive

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Marie de Coucy  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **ποταμός Μάγχης** (γαλλικά: Fleuve Manche, αγγλικά: Channel River) ήταν ποταμός που έρεε στον χώρο της σημερινής θάλασσας της Μάγχης μεταξύ 450.000 και 20.000 π.Χ. Δεχόταν τα ύδατα των κυριότερων ποταμών της βορειοδυτικής Ευρώπης (του Ρήνου, Μεύση και Τάμεση), όντας το κέντρο της μεγαλύτερης ευρωπαϊκής λεκάνης απορροής της τελευταίας περιόδου των παγετώνων, ενώ λειτουργούσε και ως διέξοδος για τους λιωμένους πάγους που σταδιακά είχαν διαμορφώσει μια λίμνη γλυκού νερού στο νότιο μέρος της σημερινής Βόρειας Θάλασσας. Λόγω της ορμητικότητας των υδάτων του ποταμού θεωρείται ο υπεύθυνος της σταδιακής διάβρωσης των λόφων που ένωναν την Μεγάλη Βρετανία με την ηπειρωτική Ευρώπη και της εντέλει αποκοπής της από τον ηπειρωτικό κορμό.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Britain cut off from Europe by 'super-river' as little as 30,000 years ago». *The Telegraph*.
2. ↑  Tockner, Klement et al. (2009), *Rivers of Europe*. Elsevier Ltd. Λονδίνο, Σαν Ντιέγκο. σελ. 4.
3. ↑  «tovima.gr - Οταν η Μάγχη ήταν ποτάμι». *TO BHMA*. Ανακτήθηκε στις 17 Σεπτεμβρίου 2015.
Ο Σοπέν, το 1838, ήτοι στην ηλικία που έγραψε τις Op. 41. Μέρος έργου του Ευγένιου Ντελακρουά.
Οι **Μαζούρκες, Op. 41** είναι τέσσερις μαζούρκες του Φρεντερίκ Σοπέν, που γράφτηκαν και δημοσιεύθηκαν μεταξύ το 1838 και το 1839. Μία τυπική εκτέλεση του σετ διαρκεί περίπου 10 λεπτά. Ο Σοπέν, αφιέρωσε τις μαζούρκες αυτές στον φίλο του, Στέφαν Βιτβίσκι, έναν όχι και το γνωστό ποιητή, του οποίου όμως ο Σοπέν έκανε τραγούδια δέκα από τα ποιήματά του. 

Η πρώτη μαζούρκα, βάσει της πρώτης γερμανικής έκδοσης, τοποθετεί τη Ντο δίεση ελάσσονα (η αγγλική και η γαλλική τοποθετούν την τέταρτη ως πρώτη και την πρώτη ως τέταρτη). Η πρώτη έχει τέμπο *Maestoso*, 3/4. Η δεύτερη είναι γραμμένη σε Μι ελάσσονα, έχοντας *Andantino* τέμπο σε 3/4. Η τρίτη είναι γραμμένη σε Σι μείζονα, έχοντας τέμπο *Animato* σε 3/4. Ενώ η τέταρτη και η τελευταία είναι γραμμένη σε Λα ύφεση μείζονα, με τέμπο *Allegretto*, σε 3/4.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Allmusic
2. ↑  «Internet Chopin Information Centre». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Αυγούστου 2020. Ανακτήθηκε στις 25 Ιανουαρίου 2019.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Μαζούρκες, Op. 41 στο IMSLP.org
* Mazurka Op. 41 No.1, No.2, No.3 and No.4, played by Arthur Rubinstein (YouTube)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Μαζούρκες του Φρεντερίκ Σοπέν |
| --- |
|  |
| 
* 4 Μαζούρκες, Op. 6
* 5 Μαζούρκες, Op. 7
* 4 Μαζούρκες, Op. 17
* 4 Μαζούρκες, Op. 24
* 4 Μαζούρκες, Op. 30
* 4 Μαζούρκες, Op. 33
* 4 Μαζούρκες, Op. 41
* 3 Μαζούρκες, Op. 50
* 3 Μαζούρκες, Op. 56
* 3 Μαζούρκες, Op. 59
* 3 Μαζούρκες, Op. 63
* 4 Μαζούρκες, Op. 67
* 4 Μαζούρκες, Op. 68
* Μαζούρκες χωρίς opus αριθμό
 |

 |
Συντεταγμένες: 40°18′5.22″N 21°47′16.54″E﻿ / ﻿40.3014500°N 21.7879278°E﻿ / 40.3014500; 21.7879278

Η **Πλατεία Νίκης** είναι η κεντρική πλατεία της Κοζάνης. Βρίσκεται περίπου στο κεντρικό τμήμα της πόλης, 470 χλμ. βορειοδυτικά της Αθήνας και 120 χλμ. νοτιοδυτικά της Θεσσαλονίκης, σε μέσο υψόμετρο 710 μ. 

Το ρολόι και το δημαρχείο στα νότια της πλατείας Νικής.
Η πλατεία Νίκης περικλύεται από τις οδούς *Κοβεντάρων* στα βόρεια, *Τσόντζα* στα δυτικά, *Παύλου Μελά* στα ανατολικά και τη λεωφόρο *Ειρήνης* στα νότια. Γύρω της στέκονται πολλά νεοκλασικά κτήρια της Κοζάνης, όπως το ξενοδοχείο *Ερμιόνιον* (1931-1932), το δημαρχείο και η Εθνική τράπεζα της Ελλάδας. Νότια βρίσκεται η εκκλησία του Αγ. Νικολάου, πολιούχου της πόλης. Ανάμεσα στην εκκλησία και το δημαρχείο υψώνεται το καμπαναριό του Αγ. Νικολάου, το οποίο χτίστηκε το 1855. Σήμερα είναι το σύμβολο της πόλης, γνωστό επίσης με το όνομα του Κοζανίτη ομογενή "Μαμάτσιο" ο οποίος δώρησε το ρολόι.

Τα περισσότερα πολιτιστικά, αθλητικά γεγονότα και εκδηλώσεις της περιοχής παίρνουν μέρος στην Πλατεία Νίκης.

Τον Αύγουστο του 2014 ξεκίνησε ριζική ανάπλαση της πλατείας και των γύρω πεζοδρόμων, μετά από αρχιτεκτονικό διαγωνισμό που προηγήθηκε. Η πλατεία, με τη νέα μορφή της, παραδόθηκε προς χρήση τον Φεβρουάριο του 2016.
Το "**Μενεξέ**" είναι μία τουρκική σαπουνόπερα. Η σειρά έκανε πρεμιέρα στη Τουρκία στις 7 Σεπτεμβρίου 2007 και ολοκληρώθηκε στις 24 Μαΐου 2008. Τα γυρίσματα έγιναν στο Βερολίνο και στην Κωνσταντινούπολη.

Υπόθεση
-------

Η Μενεξέ είναι μια εικοσάχρονη, γεννημένη στην Ούρφα της Τουρκίας, αλλά μεγαλωμένη στο Βερολίνο. Εκεί θα γνωρίσει τον έρωτα της ζωής της, τον Χαλίλ. Όμως ο αυστηρός και συντηρητικός πατέρας της θα την πιέσει να παντρευτεί έναν πλούσιο άντρα από την Ούρφα. Το ερωτευμένο ζευγάρι θα προσπαθήσει να βρει ένα τρόπο να κρατήσει τη φλόγα του έρωτα δυνατή. Μόνος τρόπος να ξεφύγουν από τη «φυλακή» που προσπαθούν να τους ρίξουν οι άλλοι, είναι να φύγουν από το Βερολίνο και να επιστρέψουν στη Κωνσταντινούπολη. Όμως ο Χαλίλ έχει πολλούς λόγους να μη θέλει αυτή την επιστροφή… Από τη μια, καλά κρυμμένα μυστικά πιέζονται να βγουν στην επιφάνεια για να ανατινάξουν τις εύθραυστες ισορροπίες. Από την άλλη, η εκδικητική μανία του προδομένου συζύγου και του αυταρχικού πατέρα πιέζουν σε ριψοκίνδυνες αποφάσεις. Η Μενεξέ και ο Χαλίλ είναι έτοιμοι να θυσιαστούν ο ένας για τον άλλο. Αλλά η αγάπη που νιώθουν δε θα το επιτρέψει. Αρκεί να βρουν τη καλύτερη δυνατή λύση. Και πρέπει να τη βρουν σύντομα…

Ηθοποιοί και Χαρακτήρες
-----------------------

| Ηθοποιός | Ρόλος |
| --- | --- |
| Κιβάντς Τατλιτούγ | Χαλίλ Τουγλού \* |
| Σεντέφ Αβτζί | Μενεξέ Ντογαντούρκ Τουγλού |
| Μουράτ Νταλταμπάν | Μιτχάτ Ατές \* |
| Τζανέρ Τσανταρλί | Καντίρ Ντογαντούρκ |
| Χασάν Κιουτσουκτσετίν | Μουσταφά Γκεντς \* |
| Φιράτ Τανίς | Γιουσούφ Ντογαντούρκ |
| Γιλντίζ Κιουλτούρ | Ζαρίφ Ντογαντούρκ |
| Μεχμέτ Τσεβίκ | Χασάν Ντογαντούρκ |
| Νεργκίς Τσοραξί | Σουχεϊλά Ντογαντούρκ |
| Εκίν Τουρκμέν | Ζεϊνέπ Σονμέζ |
| Ταμάι Κιλίτς | Λαλέ Ντογαντούρκ |
| Γκιοξέρ Γκεντς | Ομέρ Τζεϊλάν |
| Γκιουλτζέ Ουγουρλού | Εμινέ Ντεγιρμέν |
| Μπεγκιούμ Μπενιάν | Σεμά Ατές |
| Νιχάτ Αλπτούγ Αλτίνκαγια | Σεμίχ \* |
| Εζγκί Ασάρογλου | Τζανάι Μπαλτζί |
| Γκιουλσάχ Ερτουγρούλ | Αϊσέλ Αϊτζάν \* |
| Φατός Σιλάν | Ζερίν |
| Ιλκάι Ακνταγλί | Σουφί |
| Τολγκά Ακμάν | Σινάν |
| Σελίν Ιστσάν | Ντογανάι |
| Σααντέτ Σουν | Filiz Balcı |
| Σεϊχάν Αρμάν | Τζιτζί |
| Μπουρτς Σεζισλί | Ιστσί |
| Μετζίτ Κερβαντζί | Χιλμί \* |
| Καγιά Ερντάς | Καφετζής |
| Νουμάν Ατζάρ | Μεχμέτ |
| Σερντάρ Γκιορσούς | Ισμέτ \* |
| Πατρίσια Λούγκερ | Ίνγκε Μπέργκερ |

Οι ήρωες με αστερίσκο (\*) είναι νεκροί.

Προβολή στην Ελλάδα
-------------------

Η σειρά "Μενεξέ" ξεκίνησε τη προβολή της στις 27 Ιουνίου 2011 από τον τηλεοπτικό σταθμό Alpha TV, σημειώνοντας ποσοστό τηλεθέασης 13,8%. Στη συνέχεια, η θεαματικότητα της σειράς όλο και μειωνόταν, έτσι οι υπεύθυνοι του σταθμού αποφάσισαν να την "μεταφέρουν" στη πρωινή ζώνη 10:00 - 12:00. Η σειρά, άρχισε να ανεβάζει τη θεαματικότητά της, με αποκορύφωμα το ικανοποιητικό 20,2% στο τελευταίο επεισόδιο *(Επεισόδιο 36)*, το οποίο προβλήθηκε στις 17 Αυγούστου 2011.
Το **Παχτζατζούχι** (**Παχδζαδζούχι** στη βαρασώτικη διάλεκτο), γνωστό και ως Παχτσετζούκι ή Παχτσατζήκι, ήταν οικισμός ο οποίος βρισκόταν βορειοανατολικά του Βαρασού και στη μέση περίπου της απόστασης προς την Κουρούμζα. Ο οικισμός αυτός πρέπει να εγκαταλείφθηκε την ίδια χρονική περίοδο με το Ξουρδζάιδι και οι κάτοικοί του να μετεγκαταστάθηκαν κυρίως στην Κουρούμζα. Οι κάτοικοί του ήταν Έλληνες τουρκόφωνοι, αν και σε παλαιότερη εποχή μιλούσαν την φαρασιώτικη διάλεκτο όπως και τα υπόλοιπα τουρκόφωνα φαρασιώτικα χωριά. Επειδή σύμφωνα με μαρτυρίες τα χρόνια πριν την Ανταλλαγή πολλοί από τους κατοίκους των τουρκόφωνων χωριών καταλάβαιναν αρκετά καλά την φαρασιώτικη διάλεκτο παρόλο που δεν την μιλούσαν, πρέπει η τουρκική γλώσσα να επικράτησε σ’ αυτά στα μέσα του 19ου αιώνα περίπου ή κατά μία άλλη πληροφορία στις αρχές ή στα μέσα του 18ου αιώνα έπειτα από κάποια γεγονότα που έγιναν στην περιοχή, και που οδήγησαν σε εξισλαμισμό αρκετούς από τους κατοίκους.

Πηγές
-----

* Θεοδωρίδη Θεόδωρου πρωτοπρεσβυτέρου, «Τοπωνύμια καί λαογραφικά τῶν Φαράσων τῆς Καππαδοκίας», Μικρασιατικά Χρονικά, ΙΓ΄ 1967, ΙΔ΄ 1970, ΙΕ΄ 1972 (Ανάτυπα).
* Λαμπρόπουλου Αναστ. Ευάγγελου, "Καππαδοκία - Φάρασα. Τα τραγούδια και οι χοροί των Φαράσων της Καππαδοκίας, μαζί με διάφορα λαογραφικά στοιχεία.", Μεσσήνη, Α΄ έκδοσις 1995, Δ΄ έκδοσις επαυξημένη 2005.
**Πραγματικότητα** είναι η κατάσταση των πραγμάτων όπως αυτά υπάρχουν και όχι όπως τα φανταζόμαστε ή θα μπορούσαν να είναι. Στην πιο διευρυμένη του έννοια ο όρος πραγματικότητα περιλαμβάνει όλα όσα υπάρχουν είτε αυτά είναι παρατηρήσιμα είτε όχι.

Η σύγχρονη Ευρωπαϊκή Φιλοσοφία χρησιμοποιεί 4 έννοιες ώστε να ξεχωρίζει τι αποτελεί μέρος της πραγματικότητας, δηλαδή τι αποτελεί πραγματικό φαινόμενο.

1. Φαινομενολογική πραγματικότητα
2. Αλήθεια
3. Γεγονός
4. Αξίωμα

Φαινομενολογική πραγματικότητα
------------------------------

Κύριο λήμμα: Φαινομενολογική πραγματικότητα
Αναφέρεται στην αντίληψη του κόσμου από ένα και μόνο άτομο. Η φόρμα αυτή της πραγματικότητας βασίζεται καθαρά στην προσωπική αντίληψη του ατόμου από πολύ απλά πράγματα, όπως σχήματα, χρώματα κτλ. μέχρι σύνθετες έννοιες. Οι φαινομενολογικές πραγματικότητες πολλών ανθρώπων μπορούν να μοιάζουν ή να συμπίπτουν ή να είναι εντελώς διαφορετικές. Παράδειγμα: Η εντύπωση ότι η Γη είναι επίπεδη.

Αλήθεια
-------

Κύριο λήμμα: Αλήθεια
Όταν δύο ή περισσότεροι άνθρωποι συμφωνούν στην αντίληψη ενός φαινομένου τότε δημιουργείται μια κοινή σύμβαση για το φαινόμενο και την αίσθηση που δημιουργεί. Όταν αυτό συμβαίνει για ένα μεγάλο σύνολο ανθρώπων τότε αναπτύσσεται η έννοια της αλήθειας, δηλαδή η κοινή σύμβαση ότι ένα φαινόμενο το αντιλαμβάνονται όλοι όμοια. Παράδειγμα: Δύο διαφορετικά σύνολα μπορούν να έχουν διαφορετικές κοινές αλήθειες. Οι μεν να λένε ότι ο ουρανός είναι γαλάζιος και οι δε ότι ο ουρανός είναι μπλε.

Γεγονός
-------

Κύριο λήμμα: Γεγονός
Γεγονός αποτελεί ένα φαινόμενο το οποίο δεν μπορεί να κριθεί υποκειμενικά και έχει έναν οικουμενικό χαρακτήρα. Παράδειγμα: Ο Ήλιος είναι το κέντρο του Ηλιακού μας συστήματος.

Αξίωμα
------

Κύριο λήμμα: Αξίωμα
Αξίωμα είναι μια αυτο-αποδεικνυούμενη πραγματικότητα. Αποτελεί την βάση πάνω στην οποία περαιτέρω υποθέσεις γίνονται. Παράδειγμα: 1 + 1 = 2. Αφού 1 + 1 = 2 τότε 1 + 1 + 1 = 2 + 1.

Παραπομπές
----------

1. ↑  ''Compact Oxford English Dictionary of Current English'', Oxford University Press, 2005. ("reality • noun (pl. realities) 1 the state of things as they actually exist, as opposed to an idealistic or notional idea of them. 2 a thing that is actually experienced or seen. 3 the quality of being lifelike. 4 the state or quality of having existence or substance.")

Δείτε επίσης
------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **πραγματικότητα**  |

|  |  |
| --- | --- |
| Wikiquote logoWikiquote logo | Στα Βικιφθέγματα υπάρχει υλικό σχετικό με το λήμμα:   **Πραγματικότητα** |

* Είναι
* Μεταφυσική
* Ιδεαλισμός
* Εικονική πραγματικότητα

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85111773
* GND: 4266525-5
* NKC: ph135610

 |

 |
Ο **Πραγματισμός** είναι ένα φιλοσοφικό ρεύμα που ξεκίνησε στις Ηνωμένες Πολιτείες γύρω στο 1870. 

Οι ρίζες του τοποθετούνται συχνά στους φιλοσόφους Ουίλιαμ Τζέιμς, Τζον Ντιούι και Τσαρλς Σάντερς Πιρς. Ο Πιρς αργότερα τον περιέγραψε στο πραγματιστικό αριστούργημά του: "Σκεφτείτε τα πρακτικά αποτελέσματα των αντικειμένων της επιλογής σας. Έπειτα, η αντίληψή σας για αυτά τα αποτελέσματα είναι το σύνολο της αντίληψής σας για το αντικείμενο".

Ο πραγματισμός θεωρεί την σκέψη ως ένα εργαλείο για πρόβλεψη, για λύση του προβλήματος και για δράση και αρνείται την ιδέα ότι η λειτουργία της σκέψης είναι να περιγράψει, να εκπροσωπήσει ή να καθρεφτίσει την πραγματικότητα. Οι πραγματιστές υποστηρίζουν ότι τα περισσότερα φιλοσοφικά θέματα - όπως η φύση της γνώσης, η γλώσσα, η ερμηνεία, η πεποίθηση και η επιστήμη - φανερώνονται καλύτερα μέσα στα πλαίσια των πρακτικών χρήσεών τους. Η φιλοσοφία του πραγματισμού "δίνει έμφαση στην πρακτική εφαρμογή των ιδεών, ενεργώντας σε αυτές προκειμένου να τις ελέγξει πάνω στις ανθρώπινες εμπειρίες". Ο πραγματισμός εστιάζει σε ένα "σύμπαν που αλλάζει παρά σε ένα σύμπαν που δεν αλλάζει όπως οι ιδεαλιστές και οι ρεαλιστές είχαν υποστηρίξει".