recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Στεπάν Αταγιάν** (Αγγλικά:**Stepan Atayan**, Ρώσικα:**Степан Атаян**) γεννήθηκε στις 13 Ιουλίου του 1966 και είναι πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής από το Ουζμπεκιστάν, Αρμενικής καταγωγής. Ως ποδοσφαιριστής αγωνιζόταν στη θέση του μέσου και εκτός από την θητεία του σε Ασιατικές ομάδες, αγωνίστηκε επίσης και στο Ελληνικό ποδόσφαιρο.

Βιογραφικό
----------

Προτού έρθει στην Ελλάδα, αγωνίστηκε στα Σοβιετικά και διάφορα Ασιατικά πρωταθλήματα με τις ομάδες Νεφτσί Μπακού, Νεφτσί Φαργκόνα, Κοπέτ Νταγκ Ασγκαμπάτ, Σογκντιάνα Τζιζάκ και Τεμιριούλχι Κοκάντ και αξιοσημείωτα, το 1993 αναδείχθηκε 3ος καλύτερος Ουζμπέκος ποδοσφαιριστής. Το καλοκαίρι του 1995 ήρθε στην Ελλάδα για την Προοδευτική, με τη φανέλα της οποίας αγωνίστηκε ως ελληνοποιημένος για 1 χρόνο στην Β' Εθνική όποτε και το καλοκαίρι του 1996 αποδεσμεύτηκε και επέστρεψε στα Ασιατικά πρωταθλήματα. Με την Εθνική Ουζμπεκιστάν είχε σύνολο 9 συμμετοχές. 

Τον Ιανουάριο του 1998 και μεσούσης της χρονιάς 1997-98 επέστρεψε στην Ελλάδα και την Προοδευτική, με τη φανέλα της οποίας αγωνίστηκε στην Α' Εθνική. Τον Σεπτέμβριο του 1998 αποδεσμεύτηκε από την ομάδα και κατόπιν πήρε μεταγραφή στην Χαλκηδόνα, με τη φανέλα της οποίας κέρδισε την άνοδο στην Γ' Εθνική και το τρεμπλ, κατακτώντας το πρωτάθλημα 2ου ομίλου Δ' Εθνικής της περιόδου 1998-99, το Κύπελλο Ε.Π.Σ. Πειραιά και το Κύπελλο Ελλάδας ερασιτεχνών. Τον Δεκέμβριο του 1999 και μεσούσης της χρονιάς 1999-2000 πήρε μεταγραφή στον Ατρόμητο Αθηνών, με τη φανέλα του οποίου αγωνίστηκε το υπόλοιπο της χρονιάς στην Γ' Εθνική και το καλοκαίρι του 2000 αποδεσμεύτηκε, και κατόπιν τερμάτισε την επαγγελματική του ποδοσφαιρική καριέρα. 

Κατόπιν αγωνίστηκε ως παίκτης-προπονητής σε διάφορα ερασιτεχνικά τοπικά σωματεία, μεταξύ των οποίων ο Α.Ο. Μαρμαρίου Ευβοίας, Θύελλα Κορυδαλλού κ.α. και στη συνέχεια, ακολούθησε την προπονητική σταδιοδρομία. Εργάστηκε ως προπονητής υποδομών σε διάφορα σωματεία, μεταξύ των οποίων και η Προοδευτική, ενώ αποτέλεσε και εκπρόσωπος τύπου της ομάδας παίδων του Γ.Σ. Καλλιθέα. Επίσης συμμετέχει στις δραστηριότητες του Συλλόγου βετεράνων ποδοσφαιριστών Προοδευτικής. Αξιοσημείωτα τα τελευταία χρόνια, ο βετεράνος ποδοσφαιριστής Στέφανος Αταγιάν, αγωνίστηκε σε διάφορα τοπικά σωματεία όπως οι Α.Ο. Μαρμαρίου Ευβοίας, και Α.Ε.Σ. Μεθάνων αντίστοιχα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (πολλαπλές γλώσσες) *Transfermarkt*. 427265. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  (Ρωσικά) *FootballFacts.ru*. 113277. Ανακτήθηκε στις 17  Μαΐου 2022.
3. ↑  εφ. Αθλητική Ηχώ, 17 Ιουλίου 1995
4. ↑  εφ. Αθλητική Ηχώ, 19 Οκτωβρίου 1995
5. ↑  εφ. Αθλητική Ηχώ, 30 Δεκεμβρίου 1997
6. ↑  εφ. Αθλητική Ηχώ, 31 Δεκεμβρίου 1997
7. ↑  εφ. Αθλητική Ηχώ, 1 Ιανουαρίου 1998
8. ↑  ΟΙ ΜΕΤΑΓΡΑΦΕΣ ΤΟΥ ΓΕΝΑΡΗ "Πρωταθλήτρια" η ΑΕΚ rizospastis.gr
9. ↑  εφ. Αθλητική Ηχώ, 3 Οκτωβρίου 1998
10. ↑  εφ. Αθλητική Ηχώ, 18 Νοεμβρίου 1998
11. ↑  εφ. Αθλητική Ηχώ, 21 Δεκεμβρίου 1999
12. ↑  εφ. Αθλητική Ηχώ, 17 Ιουνίου 2000
13. ↑  stoplekto.gr
14. ↑  onsports.gr
15. ↑  egnomi.gr
16. ↑  epsarg.gr

Πηγές
-----

* Επίσημη σελίδα facebook Στεπάν Αταγιάν
Η **στερεοτυπία** είναι μια επαναλαμβανόμενη ή τελετουργική κίνηση, τη στάση του σώματος ή έκφραση. Οι στερεοτυπίες μπορεί να είναι απλές κινήσεις όπως το λίκνισμα του σώματος, ή και πιο σύνθετα, όπως το χάιδεμα του σώματος, η διασταύρωση των ποδιών και η πορεία με συγκεκριμένο τρόπο. Εμφανίζεται σε άτομα με νοητική αναπηρία, διαταραχές του φάσματος του αυτισμού, όψιμη δυσκινησία και στερεότυπη κινητική διαταραχή, αλλά μπορεί να εμφανιστεί και σε νευροτυπικά άτομα. Μελέτες έχουν δείξει ότι η στερεοτυπία παρουσιάζει ομοιότητες με κάποια είδη σχιζοφρένειας. Η μετωποκροταφική άνοια είναι άλλη μια κοινή νευρολογική αιτία επαναλαμβανόμενων συμπεριφορών και στερεοτυπιών. Έχουν γίνει διάφορες υποθέσεις για τα αίτια της στερεοτυπίας, ενώ διατίθονται και πολλές θεραπείες.

Μερικές φορές στον αυτισμό η στερεοτυπία είναι γνωστή και ως αυτοδιέγερση, βασισμένο στην υπόθεση της αυτοδιέγερσης μιας ή περισσότερων αισθήσεων.

Μεταξύ των ατόμων με μετρωποκροταφική λοβιακή κηλίδα, πάνω από τους μισούς (το 60%) εμφάνιζαν κάποιο είδος στερεοτυπίας. Ο χρόνος για την έναρξη εκδήλωσης στερεοτυπιών σε άτομα με μετωποκροταφική λοβιακή κηλίδα είναι κάποια χρόνια μετά την εμφάνιση της (κατά μέσο όρο 2.1 έτη).

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «The clinical spectrum of stereotypies in frontotemporal lobar degeneration». *Movement Disorders* **24** (8): 1237–40. June 2009. doi:10.1002/mds.22555. PMID 19412926.
2. ↑  «The spectrum of recurrent thoughts and behaviors in frontotemporal dementia». *CNS Spectr* **13** (3): 202–8. March 2008. doi:10.1017/s1092852900028443. PMID 18323753. .
Η **στερεοτυπία** είναι τεχνική των γραφικών τεχνών. Ανήκει στη γενική κατηγορία της αναγλυφοτυπίας ή υψιτυπίας επειδή το θέμα που θα εκτυπωθεί είναι υπερυψωμένο. Το θέμα προς εκτύπωση αποτυπώνεται σε μια χάρτινη μάζα που πιέζεται έτσι ώστε να γίνει μήτρα. Στην μήτρα αυτή χύνεται το ρευστό μέταλλο όπου ψύχεται και στερεοποιείται. Αποτελείται από ανάγλυφα τυπογραφικά στοιχεία, τα οποία κατάλληλα στοιχειοθετημένα, σχηματίζουν τις λέξεις, τις αράδες και τα κείμενα, ή σχέδια τα οποία και αποτελούν την εκτυπωτική μήτρα. Τα στοιχεία τα οποία είναι μη αναγνώσιμα γιατί η εκτύπωση γίνεται απ’ ευθείας στο χαρτί.

Ιστορία
-------

Η ανακάλυψη της χρονολογείται από το 1700 οπότε ο Άγγλος Γουώλεϋρ τύπωσε το βιβλίο των Ωρών με πήλινες μήτρες. Το 1796 ο Γάλλος Φερμέν Ντιντό εφηύρε ειδικό μεταλλικό κράμα έως να καταλήξει σε κράμα χαλκού, μολύβδου και κασσίτερου για τα στερεότυπα που χρησιμοποίησε στις εκδόσεις του. Τη μάζα του χαρτιού την εισήγαγε ο Γάλλος Κλωντ Ζενού το 1829.<Παυλόπουλος, Δ. Χαρακτική Γραφικές Τέχνες, Αθήνα 2004> Στις οργανωμένες τυπογραφικές μονάδες που χρησιμοποιούνται κυλινδρικά τυπογραφικά πιεστήρια, η μήτρα σχηματίζεται σε μηχανικά πιεστήρια με πολύ μεγάλη πίεση, ενώ ξεραίνεται ταυτόχρονα. Η εκτύπωση γίνεται σε περιστροφικό πιεστήριο όπου πραγματοποιείται μεταξύ ενός εκτυπωτικού κυλίνδρου και ενός κυλίνδρου που ασκεί την πίεση, ονομάζεται  επίσης πιεστήριο δύο κυλίνδρων. 

Η ανακάλυψη της χαιρετίστηκε από τους τυπογράφους της εποχής καθώς διευκόλυνε πολύ την αναπαραγωγή των κειμένων καθώς αποφεύγονταν η φθορά των τυπογραφικών στοιχείων. Το 1840 έφερε από τη Γαλλία στην Ελλάδα την τεχνική της στερεοτυπίας ο Ανδρέας Κορομηλάς. Από έναν τεχνίτη του τυπογραφείου του η τεχνική διαδόθηκε και σε άλλα τυπογραφεία. Αυτή η μέθοδος χρησιμοποιείται σε πολύ λίγα εργαστήρια στην Ελλάδα για κάποιες μόνο περιορισμένες συλλεκτικές εκδόσεις.

Πηγές
-----

1. Παυλόπουλος, Δ. Χαρακτική Γραφικές Τέχνες, Αθήνα 2004
2. 
3.
Ο **Ολεξάντρ Κιχτένκο** (ουκρανικά: Олександр Кіхтенко**,** γεννηθείς στις 5 Απριλίου 1956 στο Μποχοντουχίβ, στην Περιφέρεια  Χαρκόβου της  Σοβιετικής Ένωσης) είναι  Ουκρανός στρατιωτικός ηγέτης και πολιτικός. Είναι αξιωματικός σταδιοδρομίας των εσωτερικών στρατευμάτων της Ουκρανίας και στρατηγός του στρατού της Ουκρανίας (2008). 

Υπηρέτησε στον στρατό από το 1974 πρώτα στον  Σοβιετικό Στρατό και στη συνέχεια στον  Ουκρανικό Στρατό. Το 1978 ο Κιχτένκο αποφοίτησε από το Κολέγιο Γενική Διοίκησης Φρούνζε του Ομσκ. Το 1991 αποφοίτησε από τη σχολή πληροφοριών της στρατιωτικής ακαδημίας Φρούνζε (Μόσχα).

Μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, ο Κιχτένκο συνέχισε να υπηρετεί για τις ένοπλες δυνάμεις της Ουκρανίας και ήταν επικεφαλής της διοίκησης των εσωτερικών στρατευμάτων στην περιφέρεια Ζαπορίζια. Από τον Φεβρουάριο του 2005 διετέλεσε διοικητής των εσωτερικών στρατευμάτων της Ουκρανίας. Κατά τη διάρκεια της προεδρίας του Βίκτορ Γιούσενκο, το 2007-2008 και το 2010 ο Κιχτένκο ήταν μέλος του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας και Άμυνας της Ουκρανίας.

Μετά την εκλογή του Βίκτορ Γιανουκόβιτς ως Προέδρου της Ουκρανίας το 2010, ο Κιχτένκο απολύθηκε και αποχώρησε από τη στρατιωτική υπηρεσία. Στις 10 Οκτωβρίου 2014 ο νεοεκλεγείς Πρόεδρος της Ουκρανίας Πέτρο Ποροσένκο διόρισε τον Κιχτένκο κυβερνήτης της περιφέρειας Ντόνετσκ. Το 2014 επίσης ήταν στη κορυφή του κομματικού καταλόγου του κόμματος Δύναμη και Τιμή για τις βουλευτικές εκλογές της Ουκρανίας.

Στις 11 Ιουνίου 2015 ο Κιχτένκο απεσύρθη ως κυβερνήτης και αντικαταστάθηκε από τον Πάβλο Ζεμπρίβσκι.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Ανακτήθηκε στις 9  Απριλίου 2022.
2. ↑  Petro Poroshenko presented new Head of Donetsk RSA Oleksandr Kikhtenko. President of Ukraine website.
3. ↑  Ukraine's president appoints new governor to conflict hit Donetsk region, Ukraine Today (11 June 2015)

Березина, Настя (11 Ιουνίου 2015). «Порошенко уволил губернатора Донецкой области» (στα Russian). rbc.ru. Ανακτήθηκε στις 11 Ιουνίου 2015. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Oleksandr Kikhtenko στο Wikimedia Commons
* Oleksandr Kikhtenko: Commander of the Internal Troops of Ukraine. Lenta.ru.
Οι **σχέσεις Καζακστάν-Αρμενίας** αναφέρονται στις διμερείς σχέσεις ανάμεσα στις δύο χώρες. Πριν από το 1918, οι δύο χώρες αποτελούσαν μέρος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και μέχρι το 1991 αποτελούσαν μέρος της ΕΣΣΔ. Οι διπλωματικές σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών στις εγκαινιάστηκαν στις 27 Αυγούστου 1992. Από το 1992, η Αρμενία έχει πρεσβεία στο Αλμάτι και το Καζακστάν πρεσβεία στο Ερεβάν.

Και οι δύο χώρες είναι πλήρη μέλη της Ευρασιατικής Ένωσης, της Οργανισμού Συνθήκης για την Συλλογική Ασφάλεια, του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη και της Κοινοπολιτείας Ανεξάρτητων Κρατών. Υπάρχουν ακόμη 25.000 άτομα αρμενικής καταγωγής που ζουν στο Καζακστάν.

Ιστορικά το Καζακστάν, μαζί με το γειτονικό Ουζμπεκιστάν, είναι οι λίγες τουρκικές χώρες που δέχονται τον αρμενικό τους πληθυσμό.

Διμερείς επισκέψεις
-------------------

* Στις 1 και 2 Σεπτεμβρίου του 1999, ο Αρμένιος πρόεδρος Ρομπέρτ Κοτσαριάν πραγματοποίησε επίσημη επίσκεψη στο Καζακστάν.
* Τον Μάιο του 2001, ο Πρόεδρος του Καζακστάν Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγιεφ, πραγματοποίησε επίσημη επίσκεψη στην Αρμενία.

Δείτε επίσης
------------

* Εξωτερικές σχέσεις της Αρμενίας
* Εξωτερικές σχέσεις του Καζακστάν
* Αρμένιοι του Καζακστάν

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Σελίδα του Καζακικού Υπουργείου Εξωτερικών σχετικά με τις σχέσεις με την Αρμενία
Οι **σχέσεις Καζακστάν-Σερβίας** αναφέρονται στις διμερείς σχέσεις μεταξύ των δύο κρατών. Η Σερβία έχει πρεσβεία στην Αστάνα, ενώ το Καζακστάν άνοιξε πρεσβεία στο Βελιγράδι τον Ιούνιο του 2015. Οι διπλωματικές σχέσεις εγκαθιδρύθηκαν τον Δεκέμβριο του 1996.

Ιστορία
-------

Οι σχέσεις ξεκίνησαν όταν το Καζακστάν ήταν Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία εντός της Σοβιετικής Ένωσης και η Σερβία ήταν μέρος της Γιουγκοσλαβίας. Αν και οι σχέσεις των δύο κομμουνιστικών χωρών ήταν τεταμένες λόγω του σχίσματος Τίτο-Στάλιν το 1948, ωστόσο γρήγορα συμφιλιώθηκαν.

Το Καζακστάν είναι κατηγορηματικά αντίθετο στην ανεξαρτησία του Κοσσυφοπεδίου και έχει πάρει το μέρος της Σερβίας σε αυτό το θέμα από το 2008. Τον Δεκέμβριο του 2008, ο πρωθυπουργός του Καζακστάν Καρίμ Μασίμοφ δήλωσε: «Εχουμε μια επίσημη θέση. Το Καζακστάν δεν αναγνωρίζει το Κοσσυφοπέδιο και δεν αναγνωρίζει την Αμπχαζία και τη Νότια Οσσετία. Θεωρούμε ότι τα σύνορα ορίζονται και το Καζακστάν δεν θα αναγνωρίσει κανένα νέο κράτος».

Κρατικές επισκέψεις
-------------------

Προτομή του Τζαμμπίλ Τζαμπάγιεφ στο Νέο Βελιγράδι, που ανεγέρθηκε στις 24 Αυγούστου 2016
Τον Αύγουστο του 2015, ο σέρβος πρόεδρος Τόμισλαβ Νίκολιτς επισκέφθηκε το Καζακστάν. Αναφερόμενος στην επίσκεψη δήλωσε: «Ξεκινήσαμε μια επίσημη επίσκεψη στο Καζακστάν σήμερα με μια καθαρή ευχή να δούμε τη φιλία μας, η οποία υπάρχει μεταξύ των εθνών μας για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα και είναι σταθερή, η οποία ενισχύεται από καλές οικονομικές σχέσεις, όχι μόνο για την εύρεση επενδυτών για τη Σερβία, αλλά επίσης μια αγορά για τους σέρβους παραγωγούς στο Καζακστάν». Τον Φεβρουάριο του 2016 ο Νίκολιτς εξέφρασε την επιθυμία του για την ενίσχυση των σχέσεων και τις οικονομικής συνεργασίας μεταξύ των δυο χωρών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Urazova, DinaraU.
2. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Απριλίου 2016. Ανακτήθηκε στις 9 Απριλίου 2017.
3. ↑  Казахстан не станет признавать Южную Осетию Αρχειοθετήθηκε 2016-01-25 στο Wayback Machine. Komsomolskaya Pravda, 2008-10-02 (in Russian)
4. ↑  Руководство Казахстана не будет признавать независимость Абхазии и Южной Осетии Αρχειοθετήθηκε 2009-02-08 στο Wayback Machine. Polit.ru, 2008-12-12 (in Russian)
5. ↑  "Serbian President and Delegation Visit Kazakhstan."

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πρεσβεία της Σερβίας στην Αστάνα
Η **Ούβεδα** (στα ισπανικά: Úbeda) είναι δήμος και πόλη που βρίσκεται στην επαρχία της Χαέν στην Ανδαλουσία. Χαρακτηρίζεται από την ύπαρξη μιας πλούσιας αρχιτεκτονικής κληρονομιάς που ανάγεται κυρίως στην Αναγέννηση, που μαζί με την αντίστοιχη κληρονομιά της γειτονικής Μπαέθα είναι Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της Ουνέσκο. Σήμερα ωστόσο κυριαρχεί ο χαρακτήρας της ως «αγροτόπολη», όντας το αστικό κέντρο της πλούσιας αγροτικής της ενδοχώρας.

Το πιο διάσημο τέκνο της Ούβεδα είναι ο συγγραφέας Αντόνιο Μουνιόθ Μολίνα.

Αρχιτεκτονικά μνημεία της πόλης
-------------------------------

Η φυσική επαρχία της Λόμα
-------------------------

Η Ούβεδα είναι το κέντρο της φυσικής επαρχίας της Λόμα. Έτερη σημαντική κωμόπολη της κομάρκας είναι η Μπαέθα. Τις διασχίζουν ο ποταμός Γουαδαλκιβίρ και ο παραπόταμός του Γουαδαλιμάρ που ευνοούν την παραγωγή ελαιόλαδου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  La Caixa, *La economía de Andalucía, diagnóstico estratégico.* Βαρκελώνη, 2008. σελ. 23.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 138379394
* LCCN: n81003098
* GND: 4367949-3
* NKC: ge131752
* BNE: XX140662

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Ευρώπη
* Πύλη:Ισπανία
 |

 |
Η Ήπειρος στη διάρκεια της Αρχαιότητας.
Η **Πάνορμος** ήταν αρχαιοελληνικός παραθαλάσσιος οικισμός ο οποίος και αναφέρεται από τον γεωγράφο Πτολεμαίο (3.13.2), ως ευρισκόμενος στη Χαονία της αρχαίας Ηπείρου, πιθανώς στην τοποθεσία του σημερινού Πόρτο Παλέρμο, το οποίο και ευρίσκεται στα νότια της Χειμάρρας, στην Αλβανία. Το Μπορς της Αλβανίας έχει, επίσης, αναφερθεί ως πιθανή σημερινή τοποθεσία της αρχαίας πόλης. Άλλοι παραθαλάσσιοι οικισμοί με την ίδια αυτή ονομασία υφίσταντο και στην Αχαΐα και την Ιωνία, καθώς και στη Σικελία, το σημερινό Παλέρμο.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος πόλεων της Αρχαίας Ηπείρου

Παραπομπές
----------

1. ↑   Atlas of the Greek and Roman World, Map 49 Illyricum, p. 754.
Το «**Πάνθεον**» ήταν ελληνικό περιοδικό ποικίλης ύλης, που ίδρυσε ο Νίκος Θεοφανίδης , τρίτο στη σειρά μετά το ΡΟΜΑΝΤΣΟ και ΖΕΦΥΡΟ. Η θεματολογία του ήταν παρόμοια με εκείνη του περιοδικού ΓΥΝΑΙΚΑ. Απευθυνόταν σε γυναίκες, με θέματα που αφορούσαν την υγεία, τη μόδα, τα θεάματα, ενώ φιλοξενούσε διάφορα ρεπορτάζ, όπως και συνεντεύξεις καλλιτεχνών. Η συχνότητα έκδοσής του αρχικά ήταν εβδομαδιαία, κατόπιν 15μερη για να καταλήξει μηνιαία. Το #1 κυκλοφόρησε στις 29 Νοεμβρίου  1961 με κόστος 5 δρχ. και στο εξώφυλλο είχε μία φωτογραφία της ηθοποιού Έλλης Λαμπέτη, για να ολοκληρώσει τον κύκλο του κατά τη δεκαετία του 80.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Αφιέρωμα στο περιοδικό από την ιστοσελίδα retromaniax.gr Ανακτήθηκε την 1/11/2021
2. ↑  «Vintage περιοδικά που αξίζει να ξεφυλλίσετε» Ανακτήθηκε την 1/11/2021
Οι διοικητικές περιοχές (Οκρούγκ ή Ζουπανίες) του Βασιλείου Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων 1918-1922
Η **Οκρούγκ Αντριέβιτσκι** (*σερβικά : Андријевички округ*) ήταν διοικητική περιοχή, Διοικητική διαίρεση του Βασιλείου Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων από το 1918 έως το 1929. Από το 1918 έως το 1922 ήταν υποδιαίρεση της επαρχίας Μαυροβουνίου και από το 1922 έως το 1929 της Όμπλαστ Ράσκα. Διοικητικό της κέντρο ήταν η πόλη Αντρίεβιτς όπου οφείλει και το όνομα της, καταργήθηκε οριστικά το 1929.

Πληθυσμός
---------

Σύμφωνα με την απογραφή του 1921, η διοικητική περιοχή είχε 24.624 κατοίκους από τους οποίους οι 18.154 ήταν ορθόδοξοι.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  «PDF Raška oblast u jugoslovenskoj državi - Архив Југославије». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 31 Δεκεμβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 27 Φεβρουαρίου 2014.
Ο **Τζέσε Γούντσον Τζέιμς** (5 Σεπτεμβρίου 1847 - 3 Απριλίου 1882), υπήρξε θρυλικός κακοποιός, αρχηγός συμμορίας καθώς και ληστής τραπεζών και τρένων, από την πολιτεία του Μιζούρι. Υπήρξε το διασημότερο και πιο διαβόητο μέλος της συμμορίας των αδελφών Τζέιμς. Διάσημος και όταν ζούσε, αποτέλεσε θρυλική φιγούρα της Άγριας Δύσης μετά το θάνατό του.

Ο Τζέσε και ο αδερφός του Φρανκ ήταν αντάρτες (σε ηλικία 16 ετών μόλις) των Νοτίων κατά τη διάρκεια του Αμερικανικού Εμφυλίου. Είχαν κατηγορηθεί μάλιστα για θηριωδίες εναντίον στρατιωτών των Βορείων. Μετά τον πόλεμο, ως μέλη διάφορων συμμοριών, λήστεψαν τράπεζες, ταχυδρομικές άμαξες και τρένα. Η δράση της συμμορίας των αδελφών Τζέιμς κορυφώθηκε τη δεκαετία 1866 έως 1876, όταν ένα άτυχο γεγονός τούς ανάγκασε να περιορίσουν τη δράση τους. Η επιχείρηση ληστείας μιας τράπεζας στην πόλη Νόρθφιλντ της πολιτείας της Μινεσότα, είχε άσχημη κατάληξη, οδηγώντας στο θάνατο και τη σύλληψη αρκετών μελών της διαβόητης συμμορίας. Οι αδερφοί Τζέιμς επιβίωσαν, συνεχίζοντας την εγκληματική τους δράση για αρκετά ακόμα χρόνια, στρατολογώντας νέα μέλη, αντιμετωπίζοντας όμως πλέον την αυξανόμενη πίεση και αποφασιστικότητα του Νόμου. Στις 3 Απριλίου του 1882, σε ηλικία 35 ετών, ο Τζέσε Τζέιμς δολοφονήθηκε με ύπουλο τρόπο από τον Ρόμπερτ Φορντ, μέλος της συμμορίας του, ο οποίος μάλιστα ζούσε στο σπίτι του Τζέιμς και ήλπιζε να λάβει την κρατική αμοιβή για το κεφάλι του.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Αγγλικά) *SNAC*. w60002b4. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. 1 2  (Αγγλικά) *Find A Grave*. 539. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
3. 1 2  (Αγγλικά) *Find A Grave*. 6228. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
4. ↑  (Αγγλικά) *Find A Grave*. 539. Ανακτήθηκε στις 10  Ιανουαρίου 2022.
5. ↑  *LIBRIS*. 17  Σεπτεμβρίου 2012. libris.kb.se/katalogisering/vs68908d4j9l3d2. Ανακτήθηκε στις 24  Αυγούστου 2018.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Jesse James στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 27874494
* LCCN: n50028970
* ISNI: 0000 0000 7373 3978
* GND: 119132028
* SELIBR: 205992
* SUDOC: 078715067
* BNF: cb145321615 (data)
* NDL: 00620876
* NKC: jx20071112007

 |

 |
Η **Τζιοβάννα**, ιταλ.: *Giovanna* ήταν μια Ιταλίδα ευγενής του 13ου αι. και σύζυγος του Μπονκόντε ντα Μοντεφέλτρο στρατιωτικού. Αναφέρεται από τον Δάντη Αλιγκιέρι στη *Θεία Κωμωδία* του, επειδή δεν θυμόταν τον μακαριστό σύζυγό της στις προσευχές της.

Βιογραφία
---------

Η οικογένεια της Τζιοβάννας είναι άγνωστη. Η Τζιοβάννα παντρεύτηκε τον Μπονκόντε Α΄ ντα Μοντεφέλτρο, γιο του Μοντεφελτράνο Α΄. Αυτή και ο Μπονκόντε απέκτησαν μία κόρη, που την έλεγαν Mανεντίσα, η οποία παντρεύτηκε τον Γκουίντο Σαλβάτικο των κομήτων του Γκουίντι, κόμη της Ντοβαντόλα.  Η Τζιοβάννα έμεινε χήρα μετά το τέλος του Μπονκόντε στη μάχη του Καμπαλντίνο το 1289.  Λίγα είναι γνωστά για τη ζωή της, εκτός από τις πληροφορίες που δίνει ο Δάντης στο *Καθαρτήριο*.

Στη *Θεία Κωμωδία*
------------------

Η Τζιοβάννα αναφέρεται στην ωδή V του *Καθαρτηρίου*, του δεύτερου μέρους της *Θείας Κωμωδίας* του Δάντη. Όταν ο Μπονκόντε πλησιάζει τον Δάντη, ο Μπονκόντε παραπονιέται ότι η σύζυγός του και άλλοι συγγενείς του δεν προσεύχονταν γι' αυτόν στη μετά θάνατον ζωή του.  Ότι τα μέλη της οικογένειάς του δεν ενδιαφέρονται γι' αυτόν, έρχεται σε αντίθεση με τον Τζάκοπο ντελ Κασέρο, έναν άλλο χαρακτήρα που συνάντησε ο Δάντης και αναφέρει στην ίδια ωδή, ο οποίος παρακαλεί τον Δάντη για βοήθεια. 

Για τον Μπονκόντε, ο οποίος μετανόησε για τις αμαρτίες του προσευχόμενος στην Παναγία τη *στιγμή του τέλους του* (in articulo mortis), οι προσευχές των στοργικών συγγενών είναι απαραίτητες, για να του επιτρέψουν να περάσει μικρότερο χρόνο καθαριζόμενος από τις κακίες του στο Βουνό του Καθαρτηρίου. Σύμφωνα με τον Δάντη, έχοντάς τον ξεχάσει η Τζιοβάννα, δεν εκτελεί το καθήκον της ως σύζυγος και χήρα.  Η καταδίκη της Τζιοβάννα από τον Μπονκόντε είναι η πρώτη περίπτωση του στοχασμού του Δάντη σχετικά με τη θέση της χηρείας και τις κοινωνικές ευθύνες των χηρών στη μεσαιωνική κοινωνία.  Ομοίως με τον Μπονκόντε, και άλλοι χαρακτήρες, όπως ο Nίνο Βισκόντι,  θρηνούν για το γεγονός ότι οι σύζυγοίς τους τούς ξέχασαν μετά το τέλος τους και δεν τούς θυμούνται πλέον, ούτε προσεύχονται για τις ψυχές τους. Αντίθετα άλλοι χαρακτήρες επαινούν τις συζύγους τους όπως ο Φορέζε Ντονάτι , του οποίου η σύζυγος Nέλλα προσευχόταν συνεχώς γι' αυτόν και επομένως του επέτρεψε να ολοκληρώσει τον χρόνο του στο Καθαρτήριο σε συντομότερο χρονικό διάστημα.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  «MONTEFELTRO, Buonconte di in "Dizionario Biografico"». *www.treccani.it* (στα Ιταλικά). Ανακτήθηκε στις 1 Απριλίου 2021.
2. ↑  Toynbee, Paget (1898). «The Dante Dictionary» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 25 Μαΐου 2021. Ανακτήθηκε στις 9 Ιανουαρίου 2022.
3. 1 2 3 4 5  Diaz, Sarah E. (2011). *Dietro a lo sposo, sì la sposa piace: Marriage in Dante's 'Commedia'*. Ph.D. Dissertation, New York University.
4. ↑  «Dante Lab at Dartmouth College: Reader». *dantelab.dartmouth.edu*. Ανακτήθηκε στις 31 Μαρτίου 2021.
5. ↑  «Purgatorio 8 – Digital Dante». *digitaldante.columbia.edu*. Ανακτήθηκε στις 5 Απριλίου 2021.
*Οάννης-Αντάπα*, Μουσείο Kröller-Müller
Ο **Οάννης** (ή **Ωάννης** ή **Οάννες**) ήταν μια μυθική μορφή, μισός άνθρωπος και μισός ψάρι, με ανθρώπινη φωνή και πολλές γνώσεις για την Αρχιτεκτονική, την καλλιέργεια της γης και γενικά όλες τις τέχνες κι επιστήμες.

Ιστορικές κ.α. αναφορές
-----------------------

Ο Βηρωσός γράφει τον 3ο αιώνα π.Χ. στα Βαβυλωνιακά ότι σύμφωνα με τα βαβυλωνιακά αρχεία, ο Οάννης είχε σώμα ψαριού και κατοικούσε στον Περσικό κόλπο. Την ημέρα έβγαινε από το νερό και δίδασκε τους ανθρώπους τη γραφή, τις τέχνες και τις διάφορες επιστήμες χωρίς να τρώει, ενώ τη νύχτα ξαναγύριζε μέσα στη θάλασσα. Στην Κόλαση του Δάντη ταυτίζεται με τον σημιτικό θεό Δαγών, όμως οι σύγχρονοι ερευνητές απορρίπτουν αυτή την ταύτιση.

Η προέλευση του ονόματος
------------------------

Παλιότερα εθεωρείτο ότι το όνομα "Οάννης" προερχόταν από αυτό του αρχαίου βαβυλωνιακού θεού Έα.  Πια έχει γίνει γνωστό ότι είναι η εξελληνισμένη μορφή του βαβυλωνιακού "Ουάννα" (Uanna) ή "Ουάν" (Uan), ενός ονόματος που χρησιμοποιήθηκε σε κείμενα της βιβλιοθήκης του Ασουρμπανιπάλ για να δηλώσει τη μυθική μορφή του *Αντάπα*.  Ο *Αντάπα* ήταν ο πρώτος από τους προκατακλυσμιαίους *απκάλλου* της Μεσοποταμίας, θνητός γιος του βαβυλωνιακού θεού Έα. Ο Έα, σοφός θεός της πόλης Εριντού, είχε στείλει αυτούς τους επτά σοφούς για να διδάξουν στους ανθρώπους τις επιστήμες, ενώ ο Αντάπα δίδαξε πώς πρέπει να γίνονται σωστά οι θρησκευτικές τελετές ως ιερέας του ναού Ε'Απσού στην Εριντού.

Σύγχρονες ερμηνείες
-------------------

Στη σημερινή εποχή ο Οάννης θεωρείται από κάποιους υπαρκτό ον με εξωγήινη προέλευση.

Παραπομπές
----------

1. ↑  S. Baring-Gould (1877). *Curious Myths of the Middle Ages*. London: Rivingtons.
2. ↑  Archibald H. Sayce, *The Hibbert Lectures, 1887. Lectures on the Origin and Growth of Religion as illustrated by the Religion of the Ancient Babylonians*, Wiliams & Norgate, London, 1897
3. ↑  Stephanie Dalley, *Myths from Mesopotamia*, Oxford World's Classics, 1989
4. ↑  K. van der Toorn, Bob Becking, Pieter Willem van der Horst: *Dictionary of deities and demons in the Bible Edition 2, revised*, B. Eerdmans Publishing, 1999
5. ↑  Dalley, Stephanie (2008), "Myths from Mesopotamia: Creation, the Flood, Gilgemesh, and Others" (Oxford World's Classics), σελ. 182
6. ↑  Βλ. Shklovskiĭ, I. S. and Carl Sagan. 1966. *Intelligent life in the universe*. San Francisco: Holden-Day, σελ. 461
7. ↑  "Οάννες: Οι ψαράνθρωποι – εξωγήινοι θεοί των Σουμερίων"

* Το λήμμα βασίζεται στο λήμμα Adapa της αγγλικής Βικιπαίδεια, έκδοση 737529528
Το **στενόρυγχο δελφίνι** είναι ένα είδος δελφινιού. Ζει σε τροπικά, υποτροπικά και θερμά εύκρατα νερά σε όλη την γη.
Χαρακτηρίζεται από λεπτό και μακρύ ρύγχος του. Είναι το μόνο είδος δελφινιού με μακρύ ρύγχος, στο οποίο δεν υπάρχει κάποια ρυτίδα ή δερματική πτυχή μεταξύ του μετώπου και του ρύγχους.
Το χρώμα του είναι συνήθως γκρίζο. Το μήκος του κυμαίνεται μεταξύ 2 και 2,5 μ και το βάρος του
από 90 έως 155 κιλά. Τα αρσενικά είναι μεγαλύτερα από τα θηλυκά. Απαντάται στον Ειρηνικό, τον Ατλαντικό και τον Ινδικό Ωκεανό καθώς και στην Μεσόγειο θάλασσα.
Μπορεί να ζει μόνο του αλλά συχνά συναθροίζεται σε ομάδες των 10 ατόμων κατά μέσο όρο. Οι διατροφικές του συνήθειες
δεν έχουν μελετηθεί επαρκώς. Φαίνεται ότι τρέφεται με διάφορα ψάρια και κεφαλόποδα. Συνήθως ζει 32-36 χρόνια.

Παραπομπές
----------

1. ↑  
«Steno bredanensis». *IUCN Red List Threat. Species*. 2019.
2. 1 2  
Jefferson, Thomas A. (2009), «Rough-toothed dolphin: Steno bredanensis», *Encyclopedia of marine mammals*, Elsevier, σελ. 990-992
3. ↑  
«Steno bredanensis (Cetacea: Delphinidae)». *Mammalian Species* **43** (886): 177-189. 2011. doi:10.1644/886.1.
Η **Συμμαχία των Τριών Αυτοκρατόρων** (γερμ. *Dreikaiserbund*), ήταν μία συμμαχία που συνάφθηκε το 1873 μεταξύ των αυτοκρατόρων της Γερμανίας, Αυστροουγγαρίας και Ρωσίας, των τριών μεγαλύτερων δυνάμεων της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης εκείνη την εποχή. Είναι γενικά αποδεκτό ότι στόχος της ήταν η αντίσταση εναντίον των φιλελεύθερων μορφών κυβέρνησης που επικρατούσαν στη Δύση και ο ειρηνικός διακανονισμός των εδαφικών τους διαφορών (τόσο η Ρωσία όσο και η Αυστροουγγαρία διεκδικούσαν τα Βαλκάνια). 

Εκείνη την εποχή η Γερμανία κυβερνούνταν από τον Γουλιέλμο Α΄, η Αυστροουγγαρία από τον Φραγκίσκο-Ιωσήφ και η Ρωσία από τον Αλέξανδρο Β΄. Αυτοί οι συντηρητικοί ηγέτες έρχονταν σε εμφανή αντίθεση με τους φιλελεύθερους ηγέτες της Δυτικής Ευρώπης. Έτσι η Λίγκα κατέτασσε το σοσιαλισμό και το φιλελευθερισμό ως «μεγάλα δεινά». Η Λίγκα αποτελούσε μέρος του σχεδίου του Ότο φον Μπίσμαρκ να κρατήσει τη Γαλλία απομονωμένη διπλωματικά και να διατηρήσει τη Ρωσία και την Αυστροουγγαρία στο πλευρό της Γερμανίας.

Η διάλυση της Λίγκας επήλθε το 1878, ως αποτέλεσμα του συνεδρίου του Βερολίνου. Η Λίγκα δημιουργήθηκε και πάλι το 1881, αφού ο Μπίσμαρκ έπεισε μυστικά τη Ρωσία να επανέλθει, εν αγνοία της Αυστροουγγαρίας. Μετά την παραίτηση του Μπίσμαρκ, ο διάδοχος του Λέο φον Καπρίβι απέρριψε την πρόταση της Ρωσίας για ανανέωση της συμφωνίας, γεγονός που απογοήτευσε τόσο τον Ρώσο υπουργό εξωτερικών όσο και τον ίδιο τον Μπίσμαρκ. Η απομονωμένη Ρωσία θα στρεφόταν σταδιακά στη Γαλλία για να αντιμετωπίσει την απειλή της Διπλής Συμμαχίας της Γερμανίας και της Αυστοουγγαρίας.
Η **Στρατηγίς Ιωαννουπόλεως** , ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, ήταν από τα μικρά σε έκταση αλλά και συνοριακά Θέματα που αποκαλούνταν στρατηγίδες κατά τον 10ο και 11ο αιώνα.

Έδρα του στρατηγού ήταν η Ιωαννούπολης, η Βουλγαρική Πρεσλάβα η οποία καταλήφθηκε από τον Ιωάννη Τσιμισκή το 971 κι αμέσως διορίσθηκε στρατηγός. Τα εδάφη αυτά αργότερα ανήκαν στο Θέμα Παρίστριον.

Γνωστοί διοικητές αναφέρονται οι :

* Κατακαλών Κεκαυμένος
* Πέτρος
* Λέων Σαρακηνόπουλος
* Θεοφάνης
* Νικηφόρος Ξιφίας
* Σταυράκιος
* Ιωάννης Βασιλικός
* Κωνσταντίνος Καραντινός
* Ανδρόνικος Δούκας

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10  Κυριαζόπουλος, Χρίστος (1997, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ)), Η Θράκη κατά τους 10ο - 12ο αιώνες: συμβολή στη μελέτη της πολιτικής, διοικητικής και εκκλησιαστικής της εξέλιξη, σελ. 256 και 257
Ο **Τζιοβάννι Ορσεόλο** (981 - 1006), ο πρώτος Βενετός που κράτησε εξουσία στην Δαλματία και πήρε τον τίτλο του *"Δούκα της Δαλματίας"* ήταν μεγαλύτερος γιος του Δόγη της Βενετία Πιέτρο Β΄ Ορσεόλο και της Μαρίας Καντιάνο. Απεστάλλη στην Κωνσταντινούπολη να ακολουθήσει ένα σχέδιο που συμφώνησαν ο πατέρας του και ο Βυζαντινός αυτοκράτορας Βασίλειος Β´ για να κατακτήσουν την Δαλματία και να παραμείνει υπό Βυζαντινή κυριαρχία. Όταν έφτασε ο επίσκοπος του Ολίβολο του παρουσίασε το σχέδιο για εισβολή στην περιοχή που ήταν επιτυχές και η Δημοκρατία της Βενετίας απέκτησε τον έλεγχο στις Δαλματικές ακτές.

Την εποχή που βρισκόταν στην Κωνσταντινούπολη παντρεύτηκε την Μαρία Αργυροπουλίνα κόρη του δεύτερου ξαδέλφου του αυτοκράτορα Βασιλείου του Βουλγαροκτόνου και μελλοντικού αυτοκράτορα Ρωμανού Γ΄ Αργυρού και της Ελένης Σκλήραινας (1004). Με τον γάμο έγινε δεύτερος στην τάξη στην Δημοκρατία της Βενετίας μετά τον πατέρα του και συγκυβερνήτης. Πέθανε σε δυο χρόνια από επιδημία πανώλης (1006), από την ίδια επιδημία πέθαναν η σύζυγος του και ο νεογέννητος γιος του, τον διαδέχθηκε στα αξιωματα του ο τρίτος αδελφός του Οττόνε Ορσεόλο που θα γίνει κατόπιν Δόγης της Βενετίας (1008).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 23  Νοεμβρίου 2018.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Βυζάντιο και Βενετία
Το **Τζις** ή **Γκους Χαλάβ** (εβραϊκά: גִ'שׁ, גּוּשׁ חָלָב‎) είναι τοπικό συμβούλιο στην Άνω Γαλιλαία, το οποίο βρίσκεται στις βορειοανατολικές πλαγιές του όρους Μερόν, 13 χιλιόμετρα βόρεια του Σαφέντ, στη Βόρεια Περιφέρεια του Ισραήλ. Το 2019 είχε πληθυσμό 3.105 κατοίκους, που είναι κυρίως Μαρωνίτες Καθολικοί και Μελχίτες Ελληνοκαθολικοί Χριστιανοί (63%), με μια σουνιτική μουσουλμανική αραβική μειονότητα (περίπου 35,7%).

Τα αρχαιολογικά ευρήματα στο Τζις περιλαμβάνουν δύο ιστορικές συναγωγές, ένα μοναδικό μαυσωλείο και ταφικά σπήλαια της κλασικής εποχής. Σύμφωνα με τον Ρωμαίο ιστορικό Ιώσηπο (Πόλεμος 4:93), τα Γίσχαλα ήταν η τελευταία πόλη στη Γαλιλαία που έπεσε στα χέρια των Ρωμαίων κατά τον Πρώτο Ιουδαϊκό Πόλεμο. Ιστορικές πηγές που χρονολογούνται από τον 10ο-15ο αιώνα περιγράφουν το Τζις (Γκους Χαλάβ) ως ένα χωριό με ισχυρή εβραϊκή παρουσία. Στην πρώιμη οθωμανική εποχή το Τζις είχε καταληφθεί εντελώς από μουσουλμάνος. Τον 17ο αιώνα, το χωριό κατοικήθηκε από Δρούζους. Το 1945, υπό τη βρετανική κυριαρχία, το Τζις είχε 1.090 κατοίκους με έκταση 12.602.000 τετραγωνικών μέτρων. Σε μεγάλο βαθμό ερημώθηκε κατά τη διάρκεια του Αραβοϊσραηλινού Πολέμου του 1948, αλλά επανακατοικήθηκε όχι μόνο από τους αρχικούς κατοίκους, οι οποίοι ήταν σε μεγάλο βαθμό Μαρωνίτες Χριστιανοί, αλλά και από μερικούς Μαρωνίτες Χριστιανούς που εκδιώχθηκαν από τα κατεστραμμένα χωριά του Καφρ Μπιρίμ και μερικούς Μουσουλμάνους που εκδιώχθηκαν από τη Νταλλάτα.

Το 2010, ο πληθυσμός του Τζις ήταν 3.000 κάτοικοι.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Yoav Stern (30 July 2007). «Galilee villages launch campaign to attract Christian pilgrims». *Haaretz*.. Ανακτήθηκε στις 2007-12-19.
2. ↑  YNET  *On the slopes of a hill, at an elevation of 860 meters surrounded by cherry orchards, pears and apples, built houses, especially church building looks from afar. Number of inhabitants 3,000 divided by 55% Maronite Christian, 30% Greek Catholics and the rest are Muslims.*
3. ↑  «Population» (στα Εβραϊκά). Jish local council. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 15 Δεκεμβρίου 2013.
4. 1 2 3  Projects - Preservation
5. ↑  *Encyclopedia Judaica,* Jerusalem, 1978, "Giscala," vol. 7, 590
6. ↑  Hütteroth and Abdulfattah, 1977, p. 176
7. ↑  Morris, 2004, p. 508
8. 1 2  «The Aramaic language is being resurrected in Israel». Vatican Insider - La Stampa. 24 Σεπτεμβρίου 2011. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Δεκεμβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 15 Δεκεμβρίου 2013.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 147879322
* LCCN: n90687560
* GND: 4285910-4

 |

 |
Το **Παπαστράτειο** είναι μεγάλο δημοτικό πάρκο στο κέντρο της πόλης του Αγρινίου.

Ιστορία
-------

Η παλιά ονομασία του μέρους όπου σήμερα βρίσκεται το Παπαστράτειο Πάρκο ήταν «Λυκοράχια» και ανήκε στην οικογένεια Χατζόπουλου. Το 1919 οι Αδελφοί Παπαστράτου αγόρασαν από τον Αγρινιώτη ποιητή Κώστα Χατζόπουλο μια έκταση 54 στρεμμάτων στα τότε όρια της πόλης του Αγρινίου και την διαμόρφωσαν να γίνει χώρος αναψυχής για τους κατοίκους του Αγρινίου.

Σήμερα η έκταση αυτή ανήκει στον Δήμο Αγρινίου και, κυρίως την άνοιξη και το καλοκαίρι, φιλοξενεί πολιτιστικές, θεατρικές και μουσικές εκδηλώσεις. Μέσα στο πάρκο λειτουργεί αναψυκτήριο. Στο πάρκο υπάρχει το εκκλησάκι της «Αγίας Σωτήρας», αλλά και παιδική χαρά.

Τα τελευταία πολλά χρόνια βρίσκεται υπό ανάπλαση.

Πανοραμική φωτογραφία της εισόδου του πάρκου

Παραπομπές
----------

1. ↑  Μαραγιάννης, Κώστας Δ. «Παλαιές και νέες συνοικίες του Βραχωρίου (Αγρινίου)». Η Νέα Εποχή. Ανακτήθηκε στις 10 Φεβρουαρίου 2023.
2. 1 2  Νέα Εποχή.
3. ↑  «"Φοβική και υπηρεσιακή" η μελέτη ανάπλασης του Πάρκου, παρουσιάστηκε στο Δημοτικό Συμβούλιο (video)». Agrinio Press. Ανακτήθηκε στις 10 Φεβρουαρίου 2023.

Πηγές
-----

* «Το Πάρκο του Αγρινίου». Η Νέα Εποχή. Ανακτήθηκε στις 10 Φεβρουαρίου 2023.

Εξωτερικές συνδέσεις
--------------------

* Φωτογραφίες του πάρκου
* Φωτογραφία το εκκλησάκι της Αγίας Σωτήρος
***Τριαντάφυλλο στο στήθος*** (πρωτότυπος τίτλος *The Rose Tattoo*, δηλ. τατουάζ που εικονίζει τριαντάφυλλο) είναι ο τίτλος ενός θεατρικού έργου του Τένεσι Ουίλιαμς. Παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Μπρόντγουεϊ το 1951, ενώ έγινε και κινηματογραφική ταινία το 1955 με τον ίδιο τίτλο και με πρωταγωνιστές την Άννα Μανιάνι (Όσκαρ Α' γυναικείου ρόλου) και τον Μπαρτ Λάνκαστερ. Στην Ελλάδα παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1956 από το Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» σε σκηνοθεσία Καρόλου Κουν.

Περίληψη του έργου
------------------

Το έργο τοποθετείται χρονικά στη δεκαετία του '50 και διηγείται την ιστορία της Σεραφίνα ντέλλε Ρόζε, μιας Ιταλοαμερικανίδας χήρας στη συνοικία των Ιταλών μεταναστών στη Λουιζιάνα της Αμερικής. Απλή, αλλά γεμάτη συναισθήματα, αποτραβιέται ωστόσο οικειοθελώς από τον έξω κόσμο μετά τον θάνατο του αγαπημένου της συζύγου και ορκίζεται πίστη στη μνήμη του και εγκράτεια, παρά την πληθωρικότητά της. Δουλεύει ως μοδίστρα, ενώ την ίδια συμπεριφορά και τρόπο ζωής επιβάλλει και στην κόρη της, τη δεκαπεντάχρονη Ρόζα. Ωστόσο, η Ρόζα είναι ερωτευμένη με έναν ναύτη, τον Τζακ Χάντερ, ο οποίος γνωρίζει τη μητέρα της και υπόσχεται ότι οι σκοποί του για την κόρη της είναι αγνοί. 

Τα πράγματα όμως αλλάζουν όταν στη ζωή της Σεραφίνας εμφανίζεται ένας άγνωστος άντρας, ο Αλβάρο Μαντζακαβάλλο, οδηγός φορτηγού, με το ίδιο τατουάζ, σαν του άντρα της, ένα "τριαντάφυλλο στο στήθος". Η Σεραφίνα αντιστέκεται στις επιθυμίες της σάρκας, αλλά τελικά υποκύπτει όταν μαθαίνει πως ο μακαρίτης άνδρας της την απατούσε με την Εστέλλα Χοχενγκάρντεν.

Το έργο και η προσωπική ζωή του συγγραφέα
-----------------------------------------

Ο Τένεσι Ουίλιαμς έγραψε το έργο αυτό κατά τη διάρκεια της πολύχρονης σχέσης του με τον Ιταλό μετανάστη Φρανκ Μέρλο κι είναι το μόνο του έργο με ευτυχή κατάληξη. Το έργο περιέχει πολλές προσωπικές νύξεις: ο Μέρλο ήταν οδηγός φορτηγού πριν εγκατασταθεί στο σπίτι του συγγραφέα, ενώ ακόμα υπάρχει κι η αφιέρωση «Στον Φρανκ, σε ανταπόδοση για τη Σικελία».

Ελληνικές Θεατρικές Παραστάσεις
-------------------------------

Η πρώτη παραγωγή του έργου από το Εθνικό Θέατρο έκανε πρεμιέρα στις 8 Απριλίου 1971 σε μετάφραση Καίτης Ασπρέα-Σάγια και σκηνοθεσία Αλέξη Σολομού. Μέλη του θιάσου ήταν οι Μαίρη Αρώνη, Φωτεινή Μανέτα, Βάντα Καρακατσάνη, Ελένη Χαλκούση, Ευαγγελία Σαμιωτάκη, Ελένη Ζαφειρίου, Παντελής Ζερβός και Κάκια Παναγιώτου. 

Κατάλογος βασικών πληροφοριών ελληνικών θεατρικών παραστάσεων του έργου "Τριαντάφυλλο Στο Στήθος".

Κατάλογος Ελληνίδων ηθοποιών που έχουν ερμηνεύσει τον ρόλο της Σεραφίνα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Αρχείο του Εθνικού Θεάτρου - Παραστάσεις». *www.nt-archive.gr*. Ανακτήθηκε στις 2 Μαΐου 2022.
Τα τείχη της Αντάραδου σήμερα
Η **Στρατηγίς Αντάραδου** (*Στρατηγίς Ἀντάραδος*) ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, από τα μικρά συνοριακά Θέματα που λέγονταν στρατηγίδες ή στρατηγάτα.

Η στρατηγίδα περιλάμβανε το οχυρωμένο λιμάνι Αντάραδο, (η σημερινή Ταρτούς) και τις γύρω περιοχές. Η Αντάραδος βρισκόταν ακριβώς απέναντι από τη νήσο και πόλη Άραδο (το μοναδικό κατοικημένο νησί της Συρίας, σήμερα το Αρουάντ) και κοντά στην Τρίπολη. 

Η Άννα Κομνηνή αναφέρει την Αντάραδο, στην *Αλεξιάδα* ως στρατηγίδα και μία από τις περιοχές που αναγνώρισε ο βυζαντινός αυτοκράτορας υπό την εξουσία του Βαλδουίνου της Βουλώνης ως πρώην βυζαντινά εδάφη με την Συνθήκη της Δεαβόλεως το 1108.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Eckhard J. Schnabe, Paul the Missionary: Realities, Strategies and Methods, σελ. 68
2. ↑  [...]13.12.21 αὶ ἡ Ἀντάραδος μετὰ τῆς Ἀνταρτοῦς· στρατηγίδες γὰρ καὶ ἀμφότερα [...], Άννα Κομνηνή, Αλεξιάς, βιβλίο 13
Ο **Τζέρι Φίνλεϊ Ντέι** (**Gerry Finley-Day**, γενν. Broughty Ferry, Dundee, Σκοτία, Ηνωμένο Βασίλειο, 1947) είναι Βρετανός συγγραφέας, σεναριογράφος και δημιουργός κόμικς. Υπήρξε βασικός συντελεστής των εκδοτικών οίκων D.C. Thomson & Co και εκδότης στην εταιρεία I.P.C. Media, συγγράφοντας, βασικά, δακρύβρεκτες ιστορίες για κοριτσίστικα κόμικς, πριν μεταπηδήσει –ως ελεύθερος επαγγελματίας, πλέον- το 1974 στο περιοδικό Battle Picture Weekly, το οποίο εξέδιδε ο Πατ Μιλς. Θεωρείται ένας από τους πλέον σημαντικούς δημιουργούς στη βρετανική σκηνή των εικονογραφημένων περιπετειών και διάφοροι χαρακτήρες του περιοδικού 2000AD, που ο ίδιος εμπνεύσθηκε, όπως της σειράς Rogue Trooper, παραμένουν εμβληματικοί.

Καριέρα
-------

Ο Τζέρι από την ηλικία των 14 ετών μεγάλωσε στο Herordshide της Αγγλίας, όπου μετακόμισε η οικογένειά του. Ξεκίνησε την επαγγελματική συγγραφή το 1968 μέσω συνεργασιών που είχε με τα έντυπα War Picture Library και Commando Library. Η θητεία του στο σύνταγμα αλεξιπτωτιστών TAVR, το 1967, την οποία ο ίδιος επέλεξε, τον βοήθησε να δημιουργεί αληθοφανή πολεμικά σενάρια. Αποτέλεσε μέλος της ηγετικής ομάδας που δημιούργησε το περιοδικό 2000AD, το 1977, μαζί με το Μιλς και το Τζον Βάγκνερ. Με τον πρώτο έφτιαξαν τη σειρά ABC Warriors και με τον δεύτερο την ιστορία του Judge Dredd.

Προσωπική ζωή
-------------

Είναι νυμφευμένος με τη Λίντα και έχουν τρία παιδιά, δύο αγόρια κι ένα κορίτσι.

Επιλεκτική εργογραφία
---------------------

* Rat Pack
* Harry Twenty on the High Rock
* Dan Dare
* D-Day Dawson
* One-Eyed Jack
* Invasion
* M.A.C.H. One
* Day of the Eagle
* Ant Wars
* Return of the Eagle
* VCs
* Fiends of the Eastern Front

Πηγές
-----

* Αρχειοθετήθηκε 2021-06-13 στο Wayback Machine.

Παραπομπές
----------

1. ↑  "Girls and Boys". Comics Britannia. 17 Σεπτεμβρίου 2007. BBC4.
2. ↑  Paul Gravett, Comics Britannia Part 2 - Girls and Boys, paulgravett.com, 2 Δεκεμβρίου 2007.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 6539136
* **Europeana**: agent/base/67735
* LCCN: n89624480
* ISNI: 0000 0000 6383 6500
* SUDOC: 234921544

 |

 |
Ο **Ονώριος Ε΄** (γαλλικά: *Honoré V*) ήταν ο Πρίγκιπας του Μονακό από τις 16 Φεβρουαρίου 1819 μέχρι το θάνατό του στις 2 Οκτωβρίου 1841. Το πλήρες όνομά του ήταν το **Ονώριος Γαβριήλ Γκριμάλντι** και γονείς του ήταν ο Πρίγκιπας Ονώριος Δ΄ του Μονακό και η Λουίζα του Ομόν.

Σε ηλικία 20 ετών κατετάγη στο γαλλικό ιππικό. Εκεί, ως αξιωματικός έγινε διαδοχικά υπασπιστής του Εμανουέλ ντε Γκρουσί και του Ζοακίμ Μυρά. Με εντολή του τελευταίου ο Ονώριος έγινε στις 3 Ιουλίου 1807 λεγεωνάριος. Έχοντας ακολουθήσει τον Μουρά στην Ισπανία έγινε αργότερα πρώτος σταβλάρχης της Αυτοκράτειρας Ιωσηφίνας.

Από το 1815 είχε αναλάβει τα χρέη του πατέρα του στο Μονακό και τέσσερα χρόνια αργότερα τον διαδέχτηκε στο θρόνο. Έχοντας νομικές γνώσεις θα υιοθετήσει έναν αστικό κώδικα, εμπνευσμένο από τον ναπολεόντειο κώδικα. Αυτός ο αστικός κώδικας αναθεωρήθηκε το 1818 και παρέμεινε σε ισχύ αμετάλλακτος μέχρι το 1880. 

Ο Ονώριος απέκτησε με την ερωμένη του, Φελισιτέ Προνό ντε Γκαμάς, έναν γιο, τον Όσκαρ (ή Λουδοβίκο) (1807-1894), ο οποίος ωστόσο δεν είχε δικαίωμα επί του μονεγασκικού θρόνου. Με το θάνατο του Ονώριου Ε΄ το 1841, τον διαδέχτηκε ο αδελφός του Φλορεστάνος.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8
2. 1 2 3 4
3. ↑
4. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 7 Μαΐου 2015.
5. ↑
6. ↑
7. ↑
8. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 7 Μαΐου 2015.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 14811273
* LCCN: n86022344
* ISNI: 0000 0000 8093 6650
* GND: 126530212X
* SUDOC: 14375081X
* BNF: cb12170931t (data)
* The Léonore id LH//1901/44 is not valid.

 |

 |
Ο **Ονώριος Δ΄** (γαλλικά: *Honoré IV*) ήταν ο Πρίγκιπας του Μονακό από τις 30 Μαΐου 1814 ως τις 16 Φεβρουαρίου 1819. Γονείς του ήταν ο Πρίγκιπας Ονώριος Γ΄ και η Γενοβέζα αριστοκράτισσα Μαρία Αικατερίνη Μπρίνιολε.

Ο Ονώριος Δ΄ παντρεύτηκε την Λουίζα του Ομόν στις 15 Ιουλίου 1777 στο Παρίσι. Χώρισαν το 1798, αφού προηγουμένως είχαν αποκτήσει δύο γιους:

* τον Ονώριο Ε΄ (1778–1841)
* τον Φλορεστάνο Α΄ (1785–1856)

Ο Πρίγκιπας Ονώριος Δ΄ σε σκίτσο του 1808.
Ανέλαβε τα ηνία του Πριγκιπάτου του Μονακό στις 30 Μαΐου 1814, μετά τη λήξη της περιόδου της γαλλικής κατοχής (1793-1814).

Κατά τη διάρκεια της γαλλικής κατοχής του Μονακό ο Πρίγκιπας Ονώριος είχε φυλακιστεί για πολλά χρόνια. Εξαιτίας αυτού ασθένησε και στα τελευταία του χρόνια κατέστη ανίκανος να κυβερνήσει. Έτσι, από το 1815 παραχώρησε τα καθήκοντά του στον αδελφό του Ιωσήφ και έπειτα στο γιο του Ονώριο Ε΄.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6
2. ↑
3. ↑
4. ↑

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Honoré IV, Prince of Monaco στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 267253355
* ISNI: 0000 0003 8281 9898
* GND: 1265302103
* BNF: cb13278602n (data)

 |

 |
Ο **Τζον Π. Βέρντον** είναι Αμερικανός μυθιστοριογράφος. Το 2010 ο εκδοτικός οίκος Crown/Random House δημοσίευσε το πρώτο του βιβλίο της κατηγορίας μυστηρίου-θρίλερ, Σκέψου Έναν Αριθμό, το πρώτο μυθιστόρημα στην αστυνομική σειρά βιβλίων του ντετέκτιν Ντέιβ Γκάρνεϊ.

Βιογραφία
---------

Ο Βέρντον είναι απόφοιτος του λυκείου Regis στη Νέα Υόρκη και του πανεπιστημίου Fordham. Η αρχή της καριέρας του ήταν στον τομέα της διαφημιστικής βιομηχανίας στη Νέα Υόρκη, όπου δούλεψε στα δημιουργικά σκέλη πολλών μεγάλων επιχειρήσεων. Αφού συνταξιοδοτήθηκε από τον διαφημιστικό τομέα, ο ίδιος και η σύζυγός του αποφάσισαν να φύγουν από την πόλη και να μετακομίσουν στην αγροτική περιοχή των δυτικών πρόποδων των βουνών Κάτσκιλ.

Η πρώτη του επιδίωξη αφού έφυγε από την πόλη ήταν να σχεδιάσει και να φτιάξει έπιπλα τύπου Shaker -μία καριέρα την οποία ακολούθησε για τα επόμενα 10 χρόνια. Επίσης, έγινε θαυμαστής των κλασσικών αστυνομικών περιπετειών, σε όλες τις εκδοχές τους από τον Άρθουρ Κόναν Ντόυλ εώς τον Ρος Μακντόναλντ και τον Ρέτζιναλντ Χιλ.

Η σύζυγός του, Ναόμι, τον ενέπνευσε να γράψει το πρώτο του μυθιστόρημα μυστηρίου. Δύο χρόνια αργότερα ολοκλήρωσε το πρώτο του βιβλίο, το *Σκέψου Έναν Αριθμό*. Το βιβλίο αυτό κυκλοφόρησε σε 27 χώρες και βρέθηκε στις λίστες των ευπώλητων βιβλίων και στην Ελλάδα. Η μεταγενέστερη επιτυχία του τόσο ανάμεσα στο αγοραστικό κοινό όσο και στους κριτικούς βιβλίων τον ώθησε να γράψει και δέυτερο βιβλίο, το Κράτα Τα Μάτια Σου Κλειστά, στο οποίο πρωταγωνιστούσαν οι ίδιοι κεντρικοί χαρακτήρες. Αυτή ήταν η αρχή μίας σειράς αστυνομικών-θρίλερ βιβλίων με πρωταγωνιστή τον συνταξιοδοτημένο ντετέκτιβ ανθρωποκτονιών Ντέιβ Γκάρνεϊ. Τα βιβλία της σειράς έχουν μεταφραστεί σε πάνω από 24 γλώσσες.

Βιβλιογραφία
------------

* Σκέψου Έναν Αριθμό (2010
* Κράτα Τα Μάτια Σου Κλειστά (2011)
* Άσε Το Διάβολο Ήσυχο (2012)
* Ο Πίτερ Παν Πρέπει Να Πέθάνει (2014)
* Η Λίμνη Των Λύκων (2016)
* Ο Λευκός Ποταμός Φλέγεται (2018)
* Ο Δολοφόνος Είναι Νεκρός (2021)

Παραπομπές
----------

1. ↑  *BNE authority file*. datos.bne.es/resource/XX5012359. Ανακτήθηκε στις 2  Ιουλίου 2020.
2. ↑  «John Verdon - Author». *johnverdon.net*. Ανακτήθηκε στις 8 Νοεμβρίου 2021.
3. ↑  «ΠΡΟΣΩΠΟ – Βιβλιοnet» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 8 Νοεμβρίου 2021.
4. ↑  *www.bookreporter.com*. Ανακτήθηκε στις 8 Νοεμβρίου 2021.  Missing or empty `|title=` (βοήθεια)

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 91055011
* LCCN: n2009045232
* ISNI: 0000 0000 6602 8269
* GND: 1089706340
* SUDOC: 152899596
* BNF: cb165117216 (data)
* BIBSYS: 11019983
* NKC: xx0152074
* BNE: XX5012359

 |

 |
Ο Σίξτος Δ΄ διορίζει τον Πλατίνα ως έφορο της Βιβλιοθήκης του Βατικανού. Ο πάπας κάθεται ανάμεσα στους ανιψιούς του. Ο Τζοβάννι ντελλα Ρόβερε φαίνεται στην άκρη αριστερά. 
Ο **Τζοβάννι**, ιταλ.: *Giovanni della Rovere* (1457 – Νοέμβριος 1501) από τον Οίκο ντελλα Ρόβερε ήταν Ιταλός κοντοτιέρος. Ήταν ανιψιός του πάπα Σίξτου Δ΄ και αδελφός του Τζουλιάνο ντελλα Ρόβερε (1443–1513), που το 1503 έγινε ο πάπας Ιούλιος Β΄.

Βιογραφία
---------

Ο Τζοβάννι γεννήθηκε στη Σαβόνα. Το 1474 χάρη στο θείο του πάπα Σίξτο Δ΄ έγινε κύριος των παπικών φεούδων της Σενιγκάλλια και Moντάβιο. Ήταν επίσης έπαρχος (prefectus) της Ρώμης και δούκας της Σόρα και της Άρτσε. Το 1484 ο πάπας Ιννοκέντιος Η΄ τον διόρισε Γενικό Διοικητή (capitano generale) της Εκκλησίας. 

Αφού ο Κάρολος Η΄ της Γαλλίας είχε εγκαταλείψει το βασίλειο της Νάπολης και οι Αραγωνέζοι είχαν αποκατασταθεί εκεί, έγινε συνωμοσία εναντίον του τελευταίου στην Ίζολα ντι Σόρα, στα εδάφη του Τζοβάννι. Ωστόσο το σχέδιο ματαιώθηκε, αν και μετά το δουκάτο της Σόρα ακολούθησε μία πιο αντιισπανική και φιλοπαπική πολιτική και ο Τζοβάννι ηγήθηκε ορισμένων φιλογαλλικών αποστολών στην Καμπανία και στο Αμπρούτσο από το 1494 έως το 1501. Το 1495 κατέκτησε το Τσεπράνο, το Mοντεκασίνo και το Tέρρα Σάνκτι Μπενεντίκτι. Το 1496 υπερασπίστηκε το δουκάτο εναντίον του Πρόσπερο Κολόννα και του Φρειδερίκου της Νάπολης, χάνοντας ορισμένα εδάφη, αν και τα περισσότερα από αυτά τού επιστράφηκαν αργότερα από τον πάπα Αλέξανδρο ΣΤ΄.

Ο Τζοβάννι απεβίωσε στη Ρώμη το 1501.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε τη Τζιοβάννα ντα Μοντεφέλτρο, κόρη του Φεντερίκο Γ΄ και ορισμένοι απόγονοί τους υιοθέτησαν το επώνυμο **Mοντεφέλτρο ντελλα Ρόβερε**. Στα παιδιά τους ήταν ο Φραντσέσκο-Μαρία Α΄, πρώτος δούκας του Ουρμπινo, ο οποίος νυμφεύτηκε την Eλεονώρα Γκοντζάγκα.

Δείτε επίσης
------------

* Δουκάτο της Σόρα

Σημειώσεις
----------

1. ↑  (Αγγλικά) *Union List of Artist Names*. 30  Μαρτίου 2011. 500350200. Ανακτήθηκε στις 25  Οκτωβρίου 2018.
2. 1 2  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.
3. ↑  Hollingsworth p. 123
4. ↑  Hollingsworth p. 141

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* Hollingsworth, Mary (2011): *The Borgias.* *Η πιο διαβόητη δυναστεία της ιστορίας*. Quercus.(ISBN 978-0857389169)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 20487587
* LCCN: n96081565
* ISNI: 0000 0001 2209 3285
* GND: 119291177
* ULAN: 500350200

 |

 |