recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Οι **Δίοι** ήταν αρχαίο θρακικό φύλο που κατοικούσε στην περιοχή της Ροδόπης, στην κοιλάδα του μέσου και άνω ρου του Νέστου και ανατολικά του.

Πανάρχαιο πελασγικό φύλο, παρακλάδι των Οδρυσών, που θεωρούνταν ότι κατάγονταν από τον Δία για αυτό και ονομάζονταν και Δίοι. Οι Δίοι είχαν ιδρύσει αποικίες δίνοντας σε όλες το όνομα Δίον, γνωστότερη είναι το Δίον Πιερίας. Δίοι πήραν μέρος στον Τρωικό πόλεμο και στην εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Η περιοχή στην οποία κατοικούσαν ήταν η ανατολική όχθη του Νέστου, βόρεια της Ηδωνίδας, από τις πηγές έως τα Θρακικά Τέμπη και η κοιλάδα του Δεσπάτη. Η περιοχή που πολύ αργότερα, κατά την Οθωμανική περίοδο ήταν γνωστή με το όνομα Τσετς. Επίσης, η περιοχή τους περιελάμβανε την βόρεια πλαγιά του Φαλακρού και το όρος Ελατιά. Βόρεια-βορειοανατολικά των Δίων ζούσαν οι Βέσσοι, νότια-νοτιοανατολικά οι Σάτρες, βορειοδυτικά οι Παιόπλες και νοτιοδυτικά οι Οδομάντες.

Πηγές
-----

* Αθανασίου Λ. Κορμάλη, *Ανατολική Θράκη*, Β΄έκδοση, εκδόσεις Πελασγός, Αθήνα 1994
Γρανίτης. Προέλευση Πολωνία.
Ο **γρανίτης** είναι ένα διαδεδομένο, φυσικό πυριγενές, πλουτώνιο πέτρωμα με κοκκώδη ιστό και όξινη σύσταση με μεγάλη σκληρότητα. Ανήκει στα πλουτώνια πυριγενή πετρώματα επειδή δημιουργήθηκε από τη στερεοποίηση και κρυστάλλωση του μάγματος στο εσωτερικό του φλοιού σε μεγάλο βάθος, γι' αυτό διαθέτει ολοκρυσταλλικό, κοκκώδη ιστό. Το όνομά του μάλιστα προέρχεται από τη λατινική λέξη granum, δηλαδή "κόκκος" και οφείλεται στην κοκκώδη υφή του. Ένα πλουτώνιο πέτρωμα, για να χαρακτηριστεί ως γρανίτης, πρέπει υποχρεωτικά να περιέχει αστρίους, (αλκαλικούς αστρίους και πλαγιόκλαστα) και χαλαζία, συνήθως όμως, εκτός από τα υποχρεωτικά συστατικά, οι γρανίτες περιέχουν σιδηρομαγνησιούχα ορυκτά, (μαρμαρυγίες, αμφιβόλους, πυροξένους κ.ά.) και σύνδρομα (ζιρκόνια, απατίτη, τιτανίτη κλπ.). Η σύστασή του καθορίζει και το χρώμα του. Χρησιμοποιείται κυρίως ως διακοσμητικό υλικό σε κτήρια.

Είδη
----

Ο γρανίτης χωρίζεται σε πολλά είδη με δύο βασικές ομάδες: στους πλουτωνίτες, που κατά την άνοδο του μάγματος από το εσωτερικό της γης δεν βγήκε στην επιφάνεια και ψύχθηκε σε μεγάλο βάθος υπό υψηλή πίεση χωρίς διαφυγή αερίων, και στους φλεβικούς γρανίτες, που προέρχονται από το μάγμα που ναι μεν δεν βγήκε στην επιφάνεια, αλλά σχημάτισε φλέβες που διείσδυσαν και ψύχθηκαν σε σχετικά χαμηλή ατμοσφαιρική πίεση και σε συντομότερο χρόνο, σε σχέση με τους πλουτωνίτες, μετά από την διαφυγή των αερίων. Ανάλογα με τα ορυκτολογικά του συστατικά ο γρανίτης χωρίζεται σε πολλές υποομάδες. Στην Ελλάδα μεγάλες ποσότητες γρανίτη υπάρχουν στην Μακεδονία, τη Θράκη και σε ηφαιστειογενή νησιά του Αιγαίου.

Χρήση
-----

Λόγω της σκληρότητάς του, ο γρανίτης χρησιμοποιείται ευρέως ως διακοσμητικό υλικό. Χρησιμοποιείται, επίσης, για την κατασκευή ειδικού σκυροδέματος, στην οδοποιία και σε άλλες δομικές κατασκευές. Μετά από επεξεργασία και λείανση χρησιμοποιείται για τη διακόσμηση κτιρίων και κυρίως με την εσωτερική και εξωτερική επένδυση προσόψεων, επίσης στη διακόσμηση τζακιών, σε κουζίνες και σπανίως σε δάπεδα λόγω της ακριβής τιμής του. Επίσης, λόγω της σκληρότητάς του, χρησιμοποιείται για την κατασκευή αγαλμάτων.

Πηγές
-----

* Ηλεκτρονικό μουσείο πολιτικού μηχανικού Αρχειοθετήθηκε 2007-11-09 στο Wayback Machine.

Δείτε επίσης
------------

* Μάρμαρο
* Τεχνητό μάρμαρο
* Τεχνογρανίτης

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **γρανίτης**  |

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Γρανίτης** |

* Γρανίτες και ραδιενέργεια

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85056417
* GND: 4132750-0
* NDL: 00564732
* NKC: ph241131
* BNE: XX528273

 |

 |
Συντεταγμένες: 40°19′30.130″N 23°58′47.420″E﻿ / ﻿40.32503611°N 23.97983889°E﻿ / 40.32503611; 23.97983889

Ο **Πύργος της Ουρανούπολης** είναι ιστορικό βυζαντινό κτίσμα στην Ουρανούπολη.

Ο πύργος βρισκόταν μαζί με άλλα κτήρια στο μετόχι *Προσφόριον*, το οποίο ανήκε στην αγιορειτική μονή Βατοπεδίου. Αναφέρεται για πρώτη φορά σε πηγές του 1344 αλλά εικάζεται ότι είναι παλαιότερος. Τον Μάιο του 1379 ο *δεσπότης* της Θεσσαλονίκης Ιωάννης Παλαιολόγος απήλλαξε τον πύργο από φορολογικές υποχρεώσεις κατά την παραμονή του εκεί. Το κτίσμα υπέστη σοβαρές ζημιές από το σεισμό του 1585 και ακολούθησαν επισκευές. Τον Αύγουστο του 1858 αναφέρεται ότι ο πύργος ήταν *μέσα άδειος και ακατοίκητος* (πιθανώς πυρπολημένος από το 1821), αλλά το ίδιο έτος άρχισαν ανακατασκευαστικές εργασίες από τις οποίες προέκυψε η σημερινή μορφή του. Στον Πύργο κατοίκησαν πρόσφυγες κυρίως από την Προποντίδα μετά το 1922 αλλά και το αγγλικής-αυστραλιανής καταγωγής ζεύγος Lock το 1928, το οποίο παρείχε βοήθεια στους πρόσφυγες του Α' Παγκοσμίου Πολέμου και προσέφερε πολύ σημαντικό κοινωνικό έργο στους κατοίκους, ενώ παράλληλα φρόντισε τον Πύργο.

Το συγκρότημα του πύργου ανήκει σήμερα στο Υπουργείο Πολιτισμού και στους χώρους του λειτουργεί μουσείο και οργανώνονται εκθέσεις.

Δείτε επίσης
------------

* Μονή Ζυγού

Πηγές
-----

* Φυλλάδιο Υπουργείου Πολιτισμού / 10η Εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων, Ο Πύργος της Ουρανούπολης

{{επέκταση}
Οι **Τιβαρηνοί** ή **Τιβαρανοί** ήταν αρχαίος λαός που ζούσε στις ακτές του Πόντου, τους καταγράφουν ο Ηρόδοτος, ο Ξενοφών, ο Στράβων και άλλοι κλασσικοί συγγραφείς. Η καταγωγή τους ήταν κατά μερικούς Σκύθες, κατά άλλους πρωτο-Καρτβελιανοί, κατά άλλους ξεχωριστή εθνική ομάδα.
 Οι Τιβαρηνοί ζούσαν στην περιοχή ανάμεσα στους Χάλυβες και τους Μοσσύνοικους, στα ανατολικά του ποταμού Ισίς, η χώρα τους είχε το όνομα Τιβαρηνία. Ο πρώτος που τους κατέγραψε ήταν ο Ηρόδοτος, σύμφωνα με τους αρχαίους Έλληνες ήταν Σκύθες. Ο Στράβων τους περιγράφει ότι ζούσαν στα ορεινά, η πρωτεύουσα τους ήταν η Ορντού. Περιγράφονται σαν χαρούμενος και ειρηνικός λαός που εκτελούσαν με προθυμία τα καθήκοντα τους. Ο οπλισμός τους περιείχε ξύλινα κράνη, μικρές ασπίδες και κοντά βέλη με ψηλές ακίδες. Ο Ξενοφών με τους υπόλοιπους Έλληνες έζησαν για τρεις μέρες στην περιοχή τους. Οι τρείς φυλές έζησαν μαζί για πολλούς αιώνες μέχρι την Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Τους 6ο - 5ο αιώνα π.Χ. υποτάχθηκαν στην Αχαιμενιδική Αυτοκρατορία και ενσωματώθηκαν στην 19η Σατραπεία.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑  Ξενοφών, Κύρου Ανάβασις, Τομ. 5.5.2
3. ↑  Περίπλους του Ψευδοσκύλακα
4. ↑  Στέφανος ο Βυζάντιος, *"Εθνικά"*, Τομ. s.v. *"Τιβαρηνία"*
5. ↑  Rapp, S. H. & Crego, P. (2011). Languages and cultures of Eastern Christianity. Ashgate
6. ↑  Morritt, R.D. (2010) Stones that Speak. EBSCO ebook academic collection. Cambridge Scholars Pub, σ. 99
7. ↑  Toumanoff, Cyril (1963). Studies in Christian Caucasian History. Georgetown University Press. σ. 56
8. ↑  Lorenzo D'alfonso. "Tabal, an 'out-group' definition in the first Millennium BCE." 2012. σ. 185
9. ↑
10. ↑
11. ↑  Ηρόδοτος, Ηροδότου Ιστορίαι, Τομ. 3.94
12. ↑  Στράβων, Γεωγραφικά, Τομ. 11, σ. 527
13. ↑  Πλίνιος ο Πρεσβύτερος, Φυσική Ιστορία, Τομ. 6.4
14. ↑  Στέφανος ο Βυζάντιος, *"Εθνικά"*, Τομ. s.v. *"Τιβαρηνία"*
15. ↑  Anon. Peripl. P. E. p. 12; Pomponius Mela. De situ orbis. Τομ. 1.19
16. ↑  Ηρόδοτος, Ηροδότου Ιστορίαι, Τομ. 7.78
17. ↑  Ξενοφών, Κύρου Ανάβασις, Τομ. 7.8.25
18. ↑  Διόδωρος Σικελιώτης, *"Ιστορική Βιβλιοθήκη"*, Τομ. 14.30
19. ↑  Στράβων, Γεωγραφικά, Τομ. 2, σ. 129. 8, σ. 309. 11, σ. 549. 12, σ. 555
20. ↑  Rayfield, Donald (2012). Edge of Empires: A History of Georgia. σ. 19

Πηγές
-----

* Morritt, R.D. (2010) Stones that Speak. EBSCO ebook academic collection. Cambridge Scholars Pub.
* Toumanoff, Cyril (1963). Studies in Christian Caucasian History. Georgetown University Press.
* Lorenzo D'alfonso. "Tabal, an 'out-group' definition in the first Millennium BCE." 2012.
* Rayfield, Donald (2012). Edge of Empires: A History of Georgia.
Ο συγγραφέας
Το **Μια εκτυφλωτική απουσία φωτός** , (πρωτότυπος τίτλος: **Cette aveuglante absence de lumière**) είναι μυθιστόρημα του Μαροκινού γαλλόφωνου συγγραφέα Ταχάρ μπεν Ζελούν. 

Το βιβλίο εκδόθηκε πρώτη φορά στη Γαλλία το 2000 από τις "Éditions du Seuil" και το 2004 τιμήθηκε με το Διεθνές Λογοτεχνικό Βραβείο IMPAC Dublin. Στην Ελλάδα εκδόθηκε το 2001 σε μετάφραση του Γιώργου Καλαμαντή από τις εκδόσεις «Λιβάνης Α.Α.» (ISBN 960-14-0423-6). Έχει εκδοθεί επίσης στα αγγλικά, ιταλικά, αραβικά, εβραϊκά, κινέζικα και πολωνικά. 

Ξεκινώντας από τα πραγματικά γεγονότα, τις συλλήψεις που ακολούθησαν την αποτυχημένη προσπάθεια στρατιωτικών να αναλάβουν την εξουσία της χώρας, δολοφονώντας τον Μαροκινό βασιλιά Χασάν ο Β', τον Αύγουστο του 1972, ο συγγραφέας διηγείται τις αποτρόπαιες συνθήκες κράτησης των πολιτικά αντιφρονούντων στις διαβόητες φυλακές του «Ταζμαμάρτ» (στρατόπεδο συγκέντρωσης στην έρημο) και τον αγώνα τους για σωματική και κυρίως, ψυχική επιβίωση. Πέρα από αυτό όμως, ο συγγραφέας περιγράφει τις επιπτώσεις του μακροχρόνιου εγκλεισμού στον ψυχισμό του ανθρώπου.

Ο ήρωας του βιβλίου, ένας από τους συνωμότες, (ο ήρωας είναι υπαρκτό πρόσωπο, φίλος του συγγραφέα) όταν θα βγει από την φυλακή, 18 χρόνια αργότερα, θα έχει κοντύνει κατά 15 εκατοστά, θα έχει καμπουριάσει και θα έχει παραμορφωθεί ο θώρακάς του αλλά θα έχει καταφέρει να επιζήσει, από τους ελάχιστους (άλλοι δυο) κρατούμενους που το κατάφεραν.

Η κριτική επιτροπή του Διεθνούς Λογοτεχνικού Βραβείου IMPAC Dublin στο σκεπτικό της βράβευσής της αναφέρει μεταξύ άλλων...*ότι πρόκειται για ένα αριστουργηματικό μυθιστόρημα...με διαυγή γλώσσα και λιτή μορφή η οποία δίνει στο έργο μια σκοτεινή υπόγεια δύναμη. Διηγείται μια ιστορία που έπρεπε οπωσδήποτε να ειπωθεί, την ιστορία μιας ανθρώπινης ζωής χωρίς ελπίδα.*

Εσωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* en:1972 Moroccan coup attempt
* fr:Tanzmamart, κατάλογος των κρατουμένων

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* άρθρο για τα μυθιστορήματα που εξέφρασαν την Αραβική Άνοιξη

Πηγές - Παραπομπές
------------------

1. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Φεβρουαρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 8 Νοεμβρίου 2017.
2. ↑
3. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Νοεμβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 8 Νοεμβρίου 2017.
Σημαία του Ερυθρού Σταυρού Μικάμι
Ο **Γκοτάρο Μικάμι** (ιαπ.: *三上 剛太郎*, 15 Νοεμβρίου 1869 - Οκτώβριος 1964) ήταν Ιάπωνας γιατρός κατά τη διάρκεια του Ρωσοϊαπωνικού Πολέμου, γνωστός για το έργο του με τον Ερυθρό Σταυρό.

Βιογραφία
---------

Ο Μικάμι εγεννήθη στο χωριό Σάι στο βόρειο άκρο της χερσονήσου Σιμοκίτα στο νομό Αομόρι. Η οικογένειά του ήταν γιατροί στον τομέα Μοριόκα της φυλής Νάμπου για οκτώ γενιές την περίοδο Έντο. Το 1884, συνοδευόμενος από τον πατέρα του Σίχκεϊ, πήγε στο Τόκιο, όπου γράφτηκε στο Αγγλικό Σχολείο της Μίτα. Ενώ σπούδαζε, ο Μικάμι επηρεάστηκε έντονα από τον μελετητή της λογοτεχνίας, Σίχκεν Μορίτα. Παράτησε το σχολείο και έγινε ρεπόρτερ για την εφημερίδα *Yomiuri Shimbun*. Μετά τον θάνατο του πατέρα του το 1893, συνέχισε τις σπουδές του στην ιατρική, γράφοντας στην επαγγελματική σχολή του Τόκιο Σαϊσέι Γκακούσα την επόμενη χρονιά. Δύο έτη αργότερα πέρασε τις δύο εξετάσεις που του επέτρεψαν να γίνει γιατρός.

Το 1902, ο Μικάμι επέστρεψε στο χωριό του, το Σάι, για να αφοσιωθεί στην ιατρική του πρακτική. Ωστόσο, μόλις δύο χρόνια αργότερα ξεκίνησε ο Ρωσο-ιαπωνικός πόλεμος και ο Μικάμι πρόσφερε εθελοντικές υπηρεσίες στον Αυτοκρατορικό Ιαπωνικό Στρατό, όπου διορίστηκε στην Όγδοη Μεραρχία της ως ιατρός. Τον Ιανουάριο του 1905, διορίστηκε σε μια μονάδα πεδίου στη Μαντζουρία. Όταν το νοσοκομείο του πεδίου περικυκλώθηκε από τον ρωσικό στρατό και απειλήθηκε με επίθεση, ο Μικάμι έφτιαξε μια ακατέργαστη χειροποίητη σημαία με το σύμβολο του Ερυθρού Σταυρού από λευκούς τριγωνικούς επιδέσμους και κομμάτια μιας κόκκινης κουβέρτας. Βλέποντας τη σημαία, οι Ρώσοι δεν επιτέθηκαν. Ο Μικάμι ήταν σε θέση να φροντίσει τους τραυματίες και από τις δύο πλευρές. Το περιστατικό διαδόθηκε από τον Ερυθρό Σταυρό ως απτή απόδειξη της ανθρωπιστικής Σύμβασης της Γενεύης .

Μετά το τέλος του Ρωσο-Ιαπωνικού Πολέμου, ο Μικάμι ταξίδευε μεταξύ Σάι και Τόκιο, δεσμευόμενος για περαιτέρω σπουδές και την ιατρική του πρακτική. Διάβασε μια μεγάλη ποικιλία βιβλίων, όπως ιατρική, πολιτική, θρησκεία, ιστορία και λογοτεχνία. Έμαθε τα γαλλικά μόνο με ένα λεξικό για να πραγματοποιήσει το παιδικό του όνειρο να διαβάσει τους *Άθλιους* στην αυθεντική τους μορφή. Παρέμεινε ενεργός στην υποστήριξη των προσπαθειών του Ιαπωνικού Ερυθρού Σταυρού μέχρι το θάνατό του το 1963.

Το 1963, όταν ο Διεθνής Ερυθρός Σταυρός εόρτασε την 105η επέτειό του στη Γενεύη της Ελβετίας, όπου και εκτέθηκε η σημαία του Μικάμι. Το σπίτι της εποχής Έντο του Μικάμι στο χωριό Σάι έχει διατηρηθεί ως μουσείο τοπικής ιστορίας και είναι ανοιχτό για το κοινό από τις 29 Απριλίου έως τις 31 Οκτωβρίου ετησίως.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* Εκπαιδευτικό Συμβούλιο του χωριού Σάι. *Η Χειροποίητη Σημαία του Ερυθρού Σταυρού που έσωσε ζωές. φυλλάδιο*

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* (στα ιαπωνικά) Ερυθρός Σταυρός της Ιαπωνίας

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 252391074
* ISNI: 0000 0003 7572 5447
* NDL: 00650131

 |

 |
Συντεταγμένες: 40°55′36″N 23°10′49″E﻿ / ﻿40.92667°N 23.18028°E﻿ / 40.92667; 23.18028

Η **Ξυλόπολη** είναι χωριό του νομού Θεσσαλονίκης με πληθυσμό 800 περίπου μόνιμων κατοίκων.

Βρίσκεται στο 46ο χλμ της παλιάς εθνικής οδού Θεσσαλονίκης - Σερρών στα δυτικά του όρους Βερτίσκος και σε υψόμετρο 540 μέτρων. Αποτελεί τοπική κοινότητα του Δήμου Λαγκαδά, ενώ έως το 2010 ήταν έδρα του καποδιστριακού Δήμου Λαχανά.

Μέχρι το έτος 1929 ονομαζόταν **Λιγκοβάνη**. Είναι από τους παλαιότερους οικισμούς του νομού Θεσσαλονίκης, γίνεται δε αναφορά για την ύπαρξη της στους Ρωμαϊκούς χρόνους από τον Πλίνιο τον Πρεσβύτερο. Πιθανόν δε η παλαιά ονομασία της Λιγκοβάνη προέρχεται από Ρωμαίους, που μετέφρασαν στα λατινικά την λέξη Ξυλούπολη (Lignum = Ξύλο και Vannus=Λίκνο).
Κατά το 1910 είχε 593 Πατριαρχικούς Μακεδόνες και 392 Εξαρχικούς Μακεδόνες Βουλγαρίζοντες και 235 Μωαμεθανούς. (Χαλκιόπουλος Αθανάσιος. Η Μακεδονία: εθνολογική στατιστική των βιλαετίων Θεσσαλονίκης και Μοναστηρίου. Αθήναι, 1910, σ.13.)

Ναοί
----

Ο ναός της Ξυλόπολης είναι κτίσμα του 1802 και τιμάται στον Άγιο Γεώργιο. Ο δεύτερος ναός τιμά επίσης τον Άγιο Γεώργιο ενώ υπάρχει και ένα παρεκκλήσι του Αγίου Νικήτα που βρίσκεται στην είσοδο του χωριού.

Σχολεία
-------

Στην Ξυλόπολη Θεσσαλονίκης λειτουργούν το Νηπιαγωγείο Ξυλόπολης , το 6/θ Δημοτικό Σχολείο Ξυλόπολης και το Γυμνάσιο Ξυλόπολης.

Σημαντικοί Ξυλοπολίτες
----------------------

* Ντίνος Κούης, διεθνής ποδοσφαιριστής του Άρεως

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ξυλόπολη Θεσσαλονίκης** |

Παραπομπές
----------

1. ↑  «ΦΕΚ B 1292/2010, Kallikratis reform municipalities». Government Gazette.
2. ↑  «Πανδέκτης: Ligkovani -- Xylopolis». *pandektis.ekt.gr*. Ανακτήθηκε στις 15 Νοεμβρίου 2021.
3. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Απριλίου 2013. Ανακτήθηκε στις 15 Νοεμβρίου 2021.

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Οικισμοί του Δήμου Λαγκαδά |
| --- |
|  |
| ΔΕ Ασσήρου | 
* Άσσηρος
* Εξαμίλι
* Κριθιά
 |
|  |
| ΔΕ Βερτίσκου | 
* Αρετή
* Βερτίσκος
* Γαλήνη
* Λοφίσκος
* Όσσα
* Πέντε Βρύσες
* Πολυδένδρι
* Χωρούδα
 |
|  |
| ΔΕ Καλλινδοίων (Καλινδοίων) | 
* Άγιος Χαράλαμπος
* Αδάμ
* Ζαγκλιβέρι
* Καλαμωτό
* Μεσόκωμο
* Πετροκέρασα
* Σαρακήνα
 |
|  |
| ΔΕ Κορωνείας | 
* Άγιος Βασίλειος
* Αρδαμέρι
* Βασιλούδι
* Γερακαρού
* Λαγκαδίκια
 |
|  |
| ΔΕ Λαγκαδά | 
* Ανάληψις
* Δρακόντιο
* Ηράκλειο
* Καβαλλάρι
* Λαγκαδάς
* Λαγυνά
* Κολχικό
* Περιβολάκι
* Χρυσαυγή
 |
|  |
| ΔΕ Λαχανά | 
* Δορκάς
* Ευαγγελίστρια
* Καρτερές
* Κυδωνέα
* Λαχανάς
* Λευκοχώρι
* Μαυρορράχη
* Νικόπολη
* Ξυλόπολη
* Στεφάνια
 |
|  |
| ΔΕ Σοχού | 
* Ασκός
* Αυγή
* Κρυονέρι
* Σοχός
 |
|  |
| 
* Έδρα: Λαγκαδάς - Ιστορική έδρα: Λαχανάς
* \* (Οικισμοί με μη μόνιμο πληθυσμό)
 |

 |
Το **Hanomag Kurier** ήταν ένα ελαφρύ φορτηγό που κατασκευάστηκε από τον κατασκευαστή επαγγελματικών οχημάτων Hanomag. Ήταν το μικρότερο μοντέλο σε μια νέα σειρά με τα μοντέλα Kurier, Garant και Markan. Αυτές οι σειρές αντικατέστησαν το προηγούμενο μοντέλο, το Hanomag L 28, το οποίο συνέχισε να κατασκευάζεται μέχρι το 1960, αν και σε αντίθεση με τον προκάτοχό τους, ήταν οχήματα "χωρίς μούρη".

Ιστορία
-------

Hanomag Kurier Diesel
Hanomag Kurier φορτηγάκι εγκαταλελειμμένο στην Ελλάδα
Οι καμπίνες των διαφόρων μοντέλων είχαν όλες μια ομοιόμορφη εμφάνιση με τη μορφή μιας "χωρίς μούρη" καμπίνας εξ ολοκλήρου από χάλυβα με μόνο ένα ελαφρώς προεξέχον μπροστινό μέρος, το οποίο ήταν τοποθετημένο στο πλαίσιο διαφορετικών βαρών και έδειχνε το αντίστοιχο όνομα μοντέλου ως γράμματα στη μάσκα του ψυγείου. Οι κινητήρες τοποθετήθηκαν όρθιες κάτω από το μεσαίο κάθισμα της καμπίνας. 

Η μικρότερη και ίσως πιο ευρέως γνωστή έκδοση αυτών των φορτηγών ήταν η έκδοση Kurier, η οποία εμφανίστηκε το 1958 και αρχικά έλαβε τον κινητήρα ντίζελ των 50 ίππων που ήταν γνωστός από τον προκάτοχό του. Με συνολικό βάρος περίπου 3,9 τόνων (ανάλογα με το αμάξωμα), μπορούσε να μεταφέρει ωφέλιμο φορτίο λίγο λιγότερο από 2 τόνους, η ισχύς του κινητήρα (αργότερα 60 ίπποι) και τα βάρη αυξήθηκαν ελαφρώς κατά την περίοδο παραγωγής, και από το 1964 υπήρξε επίσης κινητήρας βενζίνης με 60 ίππους.

Το Garant ως μοντέλο μεσαίας κατηγορίας εμφανίστηκε το 1959 και αρχικά είχε τον κινητήρα ντίζελ των 65 ίππων που ήταν επίσης γνωστός από το L 28, μπορούσε να μεταφέρει περίπου 2,6 τόνους με μεικτό βάρος οχήματος 5 τόνους. Στα μέσα της δεκαετίας του 1960, η ισχύς αυξήθηκε στους 70 ίππους.

Το βαρύτερο από τα ελαφρά φορτηγά ήταν του τύπου Markant, το οποίο μπορούσε να μεταφέρει ωφέλιμο φορτίο μεταξύ 3,2 και 3,5 τόνων, ανάλογα με την έκδοση. Εξοπλίστηκε επίσης με κινητήρες ντίζελ, οι οποίοι μπορούσαν αρχικά να παράγουν 70, αργότερα 80 ίππους. Το 1960, στρογγύλεψε την ήδη υπάρχουσα γκάμα και τελικά αντικατέστησε τον προκάτοχό του, το L 28 (με εξαίρεση την τετρακίνητη έκδοση AL 28).

Λόγω του χαρακτηριστικού μπροστινού σχεδιασμού τους, ο οποίος ονομάστηκε ότι έμοιαζε με το «στόμα ψαριού», τα Hanomag Kurier, Markant και Garant παρέμειναν στη μνήμη του κοινού για αρκετό καιρό. Και τα τρία μοντέλα παρέμειναν στη γκάμα μέχρι το τέλος της σειράς. Ήταν διαθέσιμα σαν φορτηγά πλατφόρμας, βαν, ενώ και σαν μικρά λεωφορεία, μεταξύ άλλων. Τα φορτηγά ήταν αρκετά δημοφιλές και πολλά από αυτά εξάχθηκαν και στην Ελλάδα.

Το 1967, αντικαταστάθηκαν από την τελευταία σειρά ελαφρών φορτηγών της Hanomag, τη σειρά F. Ακόμη και έτσι, μερικά οχήματα για εξαγωγή συνέχιζαν να παράγονται για μερικά χρόνια ακόμα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Hanomag Kurier** |

* Γερμανική ιστοσελίδα οχημάτων
Συντεταγμένες: 37°31′21″N 23°21′56″E﻿ / ﻿37.52250°N 23.36556°E﻿ / 37.52250; 23.36556

Ο **Άγιος Κωνσταντίνος** είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Τακτικούπολης, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Τροιζήνος του δήμου Τροιζηνίας-Μεθάνων, της περιφερειακής ενότητας Νήσων, στην περιφέρεια Αττικής, σύμφωνα με το πρόγραμμα *Καλλικράτης*, καθώς και τις μεταβολές μετά από αυτό το πρόγραμμα.  Πρίν το πρόγραμμα *Καλλικράτης* και το σχέδιο *Καποδίστριας*, ανήκε στην επαρχία Τροιζηνίας του νομού Αττικής, στο διοικητικό διαμέρισμα Στερεάς Ελλάδος.  

* Μέχρι το 1954 ο οικισμός ονομαζόταν *Πασσιά*.

Γεωγραφία
---------

Ο Άγιος Κωνσταντίνος είναι πεδινός οικισμός στην Τροιζηνία της Πελοποννήσου. Βρίσκεται πάνω στην επαρχιακή οδό Γαλατά-Φαναρίου, λίγο πριν την Τακτικούπολη και την χερσόνησο των Μεθάνων, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 40.

Πληθυσμός
---------

Μόνιμος | Έτος | Πληθυσμός |
| --- | --- |
| 1991 | 43 |
| 2001 | 67 |
| 2011 | 60 |

Πραγματικός (de facto) | Έτος | Πληθυσμός |
| --- | --- |
| 1971 | 58 |
| 1981 | 87 |
| 1991 | 43 |
| 2001 | 73 |
| 2011 | 58 |

Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
--------------------------------------------

Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1834 ως *Πασσιά* και προσαρτήθηκε στον δήμο Τροιζήνος του -τότε- νομού Αργολίδος και Κορινθίας. Στις επόμενες δεκαετίες πέρασε από τους νομούς Αργολίδος, Αργολίδος και Κορινθίας, Αττικής και Βοιωτίας, Αττικής, Πειραιώς, για να υπαχθεί οριστικά στον νομό Αττικής το 1972. Το 1954 μετονομάστηκε σε *Άγιος Κωνσταντίνος*. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997, αποσπάστηκε από την κοινότητα Τακτικουπόλεως και προσαρτήθηκε στον δήμο Τροιζήνος. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Τροιζήνος και προσαρτήθηκε στον δήμο Τροιζηνίας. Με το ΦΕΚ 23Α - 29/01/2014 ο δήμος Τροιζηνίας, όπου ανήκει, μετονομάστηκε σε δήμο Τροιζηνίας-Μεθάνων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Ελληνικά) *Βάση δεδομένων της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής*.
2. 1 2 3
3. 1 2 3
4. 1 2 3  Δομή 1:234
5. 1 2 3  ΠΛΜ 1:459
6. ↑  «Διακοπές», σ. 684
7. ↑

Πηγές
-----

* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ)
* Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4
* Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ. 2010
* eetaa.gr
Συντεταγμένες: 37°32′44″N 23°22′57″E﻿ / ﻿37.54556°N 23.38250°E﻿ / 37.54556; 23.38250

Η **Ακτή Αγάπης** είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Τακτικούπολης, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Τροιζήνος του δήμου Τροιζηνίας-Μεθάνων, της περιφερειακής ενότητας Νήσων, στην περιφέρεια (τέως νομό) Αττικής, σύμφωνα με το πρόγραμμα *Καλλικράτης*, καθώς και τις μεταβολές μετά από αυτό το πρόγραμμα.  Πρίν το πρόγραμμα *Καλλικράτης* και το σχέδιο *Καποδίστριας*, ανήκε στην επαρχία Τροιζηνίας του νομού Αττικής, στο διοικητικό διαμέρισμα Στερεάς Ελλάδος.

Γεωγραφία
---------

Η Ακτή Αγάπης είναι παραθαλάσσιος οικισμός στην Τροιζηνία της Πελοποννήσου. Βρίσκεται πάνω στην επαρχιακή οδό Παλαιάς Επιδαύρου-Μεθάνων, λίγο ανατολικότερα της Τακτικούπολης, προς την πλευρά του Πόρου και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 25.

Πληθυσμός
---------

Μόνιμος | Έτος | Πληθυσμός |
| --- | --- |
| 1991 | 13 |
| 2001 | 13 |
| 2011 | 2 |

Πραγματικός (de facto) | Έτος | Πληθυσμός |
| --- | --- |
| 1981 | 26 |
| 1991 | 28 |
| 2001 | 27 |
| 2011 | 2 |

Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
--------------------------------------------

Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1981 και προσαρτήθηκε κοινότητα Τακτικουπόλεως του νομού Αττικής. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997, αποσπάστηκε από την κοινότητα Τακτικουπόλεως και προσαρτήθηκε στον δήμο Τροιζήνος. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Τροιζήνος και προσαρτήθηκε στον δήμο Τροιζηνίας. Με το ΦΕΚ 23Α - 29/01/2014 ο δήμος Τροιζηνίας, όπου ανήκει, μετονομάστηκε σε δήμο Τροιζηνίας-Μεθάνων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Ελληνικά) *Βάση δεδομένων της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής*.
2. 1 2 3
3. 1 2
4. ↑  Εκδόσεις «Ελλάδα»
5. ↑  Google Earth
6. ↑

Πηγές
-----

* Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς)
* Google Earth
* eetaa.gr

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Οικισμοί του Δήμου Τροιζηνίας |
| --- |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Μεθάνων | 
* Άγιοι Θεόδωροι
* Άγιος Γεώργιος
* Άγιος Νικόλαος
* Βαθύ
* Δριτσαίικα
* Καημένη Χώρα
* Κουνουπίτσα
* Κυψέλη
* Μακρύλογγος
* Μεγάλο Ποτάμι
* Μεγαλοχώρι
* Μέθανα
* Παλιά Λουτρά
 |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Τροιζήνος | 
* Αγία Ελένη
* Αγία Σωτήρα
* Άγιος Γεώργιος
* Άγιος Κωνσταντίνος
* Ακτή Αγάπης
* Άνω Φανάρι
* Βλαχαίικα
* Βύδι
* Δρυόπη
* Ζερβαίικα
* Καλλονή
* Καρατζάς
* Μεταμόρφωση
* Μύλος
* Νερατζιά
* Νησίδα
* Σαρωνίδα
* Σκαπέτι
* Τακτικούπολη
* Τροιζήνα
* Χώρα
* Ψήφτα
 |
|  |
| 
* Έδρα: \* Γαλατάς
 |

 |
Η **Νατάσα Τσακαρισιάνου** είναι Ελληνίδα ηθοποιός.

Βιογραφικό
----------

Η Νατάσα Τσακαρισιάνου έχει συμμετάσχει σε πληθώρα σειρών και θεατρικών παραστάσεων. Έκανε το ντεμπούτο της στην τηλεόραση το 1981 στην σειρά της ΥΕΝΕΔ «Το μυθιστόρημα των τεσσάρων». Το 1985 επαιξε στο πλευρό του σπουδαίου Κώστα Βουτσά στην παραγωγή της ΕΡΤ2 «Ο Ανδροκλής και τα λιοντάρια του». Καθιερώθηκε και έγινε ευρέως γνωστή μέσα από το ρόλο της Σούλας στη σειρά του MEGA «*Οι Αυθαίρετοι*», συμπρωταγωνιστώντας με τον Χρήστο Βαλαβανίδη , την Βάσια Τριφύλλη και τον Δημήτρη Πουλικάκο. Το 2005 πρωταγωνιστεί στην καθημερινή σειρά του ANT1 «Έρωτας» μαζί με την Κοραλία Καράντη και τον Γρηγόρη Βαλτινό. Το 2008 συμμετείχε ως guest στα δύο τελευταία επεισόδια ( Η μνήμη της Μέδουσας μέρος Α' και Β') της κωμικής σειράς του Mega «Το κόκκινο δωμάτιο» Το 2009 συμμετέχει στην σειρά του MEGA «7 θανάσιμες πεθερές» στα επεισόδια «Η sixties πεθερα» και «Η αρχαία πεθερά» Το 2013 συνεργάστηκε με τον ηθοποιό και σεναριογράφο Παναγιώτη Καποδίστρια, στη σειρά αυτοτελών επεισοδίων «Στο ράφι» που προβλήθηκε και από τη συχνότητα του Epsilon tv. Στο επεισόδιο που συμμετείχε, με τίτλο "Η πηνελόπεια γεροντοκόρη" πρωταγωνίστησε ακόμα η κόρη της, και επίσης ηθοποιός, Γλυκερία Παπαδοπούλου η οποία υποδυόταν την ίδια, σε μικρότερη ηλικία. Το 2017 μετά από αρκετά χρόνια τηλεοπτικής απουσίας, επιστρέφει μέσα από τη σειρά του ΑΝΤ1 «Κάτι χωρισμένα παλικάρια» στο ρόλο της Ιουλίας Νικολάου.

Προσωπική ζωή
-------------

Η Νατάσα Τσακαρισιάνου είναι παντρεμένη με τον κτηνίατρο Τάσο Παπαδόπουλο, με τον οποίο έχει αποκτήσει δύο κόρες, την Γλυκερία και την Ειρήνη Παπαδοπούλου.

Θεατρικές παραστάσεις
---------------------

Άμεση ενημέρωση καταλόγου
Αυτός ο κατάλογος ενημερώνεται περιοδικά με μηχανικό τρόπο από ένα bot. Επεξεργασίες σε αυτό τον κατάλογο από χρήστες με το συνηθισμένο «χειροκίνητο» τρόπο θα αναιρεθούν με την επόμενη ανανέωση από το bot!

WQS | PetScan | YASGUI | Βρείτε εικόνες

| χρονική περίοδος | παράσταση | ρόλος | εταιρεία παραγωγής | θέατρο | σκηνοθέτης |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| *Ελληνική Θεατρική Περίοδος 1975/1976* | *Ερωτόκριτος* |  | *Αμφι-θέατρο Σπύρου Ευαγγελάτου**Θεατρικές επιχειρήσεις Βαγγέλη Λιβαδά* | *Θέατρο Καλουτά* | Σπύρος Ευαγγελάτος |
| *Ελληνική Θεατρική Περίοδος 1988/1989* | *Η Λοκαντιέρα* | Δηιανείρα | *Θέατρο Πόρτα* | *Θέατρο Πόρτα* | Σταμάτης Φασουλής |

Τέλος αυτόματα δημιουργημένου καταλόγου.
Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης

Πηγές
-----

* 
* Αρχειοθετήθηκε 2018-01-24 στο Wayback Machine.
Ο **Πάρης Σκαρτσολιάς** (18 Ιουλίου 1992) είναι Έλληνας ηθοποιός και μουσικός .

Είναι γνωστός για τον ρόλο του ''Μανωλάκη'' από το Καφέ της Χαράς, αλλά και για εκείνον του ''Τεό'' στο ''Ταμάμ''.

Βιογραφικό
----------

Ορόσημο για την καριέρα του αποτέλεσε η σειρά Το καφέ της Χαράς τις σεζόν 2003-2006, ως το παιδί του πρωταγωνιστή της σειράς.

Όταν ενηλικιώθηκε, σπούδασε για δύο έτη δημοτική εκπαίδευση, ενώ με την παρότρυνση της Κερασίας Σαμαρά, η οποία ήταν η τηλεοπτική του μαμά στο ¨Καφέ της Χαράς¨ σπούδασε για δύο μόνο έτη υποκριτική στην Δραματική Σχολή Βεάκη, ενώ στην συνέχεια το 2014 ακολούθησε η συμμετοχή του στην τηλεοπτική σειρά Ταμάμ, στον ρόλο του Τεό, ρόλος που κράτησε εώς το 2017.

Εκτός από την ηθοποιία, ο Σκαρτσολιάς έχει ασκήσει και το επάγγελμα του μουσικού.Μάλιστα, έχει συνεργαστεί με τον συμπρωταγωνιστή και φίλο του από το ''Ταμάμ'', Γιάννη Χατζηγεωργίου, δημιουργώντας το συγκρότημά τους "RadioAct", στο οποίο έπαιζαν κυρίως alternative rock μουσική, αλλά είχαν βγάλει και κάποια δικά τους τραγούδια. Το συγκρότημα αυτό έγινε ευρέως γνωστό λόγω της σειράς στην οποία έπαιζαν ο Γιάννης και ο Πάρης.

Ακόμη, είχε ανεβάσει με ένα φίλο του χιουμοριστικού τύπου βίντεο στο Youtube στο κανάλι ''Αδιόρθωτοι''.

Τέλος, το 2020 ένώ είχε τελειώσει τις σπουδές του στο Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» το 2019, αναλαμβάνει και πάλι τον ρόλο Του Μάνου ( Εμανουήλ) Πώπωτα στο *Το Καφέ της Χαράς* και ταυτόχρονα έλαβε μέρός την σεζόν 2019-2020 στην παράσταση ¨ Μικρές αλεπούδες¨ και πρωταγωνίστησε την ίδια σεζόν στο *Η Σαμάνθα και ο Μαξ, στο βυθό της ασφάλτου*.

Προσωπική Ζωή
=============

Από τον Οκτώβριο του 2020 βρίσκεται σε σχέση με τη γυμνάστρια Βιργινία Δικαιούλια, η οποία έγινε ευρέως γνωστή μέσω της συμμετοχής της στο Survivor.

Φιλμογραφία
-----------

### Τηλεόραση

| Έτος | Τίτλος Προγράμματος | Κανάλι | Ρόλος | Σημειώσεις |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2003-2006 | Το καφέ της Χαράς | ΑΝΤ1 | Εμμανουήλ (Μανωλάκης) Πώποτας | Πρωταγωνιστικός Ρόλος |
| 2014-2017 | Ταμάμ | ΑΝΤ1 | Τεό Θεοδώρου | Βασικό Καστ |
| 2019-2021 | Το καφέ της Χαράς | ANT1 | Εμμανουήλ (Μάνος) Πώποτας | Πρωταγωνιστικός Ρόλος |

### Θέατρο

| Έτος | Τίτλος παράστασης | Θέατρο |
| --- | --- | --- |
| 2015-2016 | Άντρες έτοιμοι για όλα | θέατρο Λαμπέτη |
| 2018-2019 | Eroica | Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» |
| 2019-2020 | Μικρές αλεπούδες
Η Σαμάνθα και ο Μαξ στο βυθό της ασφάλτου | studio Μαυρομιχάλη
Θέατρο Βολτ |

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Παρις Σκαρτσολιας». *www.facebook.com*. Ανακτήθηκε στις 27 Νοεμβρίου 2019.
2. ↑  «Καφέ της Χαράς: Ο τηλεοπτικός Μανωλάκης συναντήθηκε ξανά με την μητέρα του!». *Peoplegreece.com*. 29 Νοεμβρίου 2018. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Νοεμβρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 27 Νοεμβρίου 2019.
3. 1 2  «Πάρης Σκαρτσολιάς Βιογραφία». *periergos.gr*. 18 Σεπτεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 27 Νοεμβρίου 2019.
4. ↑  «Πάρις Σκαρτσολιάς». *unstage.gr*. Ανακτήθηκε στις 27 Νοεμβρίου 2019.
5. ↑  «Πάρης Σκαρτσολιάς βιογραφικό - iShow.gr». *www.ishow.gr*. Ανακτήθηκε στις 27 Νοεμβρίου 2019.
6. ↑  «ANT1 TV / ΤΟ ΚΑΦΕ ΤΗΣ ΧΑΡΑΣ». *www.antenna.gr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Νοεμβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 10 Νοεμβρίου 2020.
Ο **Λι Τσινγκ Γιουν** ή **Λι Τσινγκ Γουέν** (*李清云*, 1677– 6 Μαΐου 1933) ήταν Κινέζος βοτανολόγος. Υποστήριζε ότι είχε γεννηθεί το 1736, ενώ αμφισβητείται από κάποια αρχεία που δείχνουν ότι γεννήθηκε το 1677. Τόσο η υποτιθέμενη διάρκεια ζωής των 197 χρόνων όσο και τα 256 χρόνια, υπερβαίνουν κατά πολύ τη μεγαλύτερη επιβεβαιωμένη διάρκεια ζωής των 122 ετών και 164 ημερών της Γαλλίδας Ζαν Καλμάν. Η πραγματική ημερομηνία γέννησής του δεν προσδιορίστηκε. Είχε αναφερθεί ότι ήταν δάσκαλος πολεμικών τεχνών, βοτανολόγος και τακτικής σύμβουλος. Ασχολήθηκε με τις πολεμικές τέχνες και κυρίως με την ισορροπία σώματος και μυαλού, μάλιστα προσελήφθη το 1749, σε ηλικία ήδη 71 χρόνων, από τον κινέζικο στρατό ως γυμναστής της αυτοκρατορικής φρουράς.

Θρύλος
------

### Μακροζωία

Το άρθρο «Tortoise-Pigeon-Dog», που δημοσιεύθηκε στο τεύχος του περιοδικού *Time* της 15ης Μαΐου 1933, έχει μια έκθεση σχετικά με την ιστορία του, και περιλαμβάνει την απάντηση του Li Ching-Yuen για το μυστικό της μακροζωίας του:

* Ήσυχο μυαλό
* Καθίστε σαν χελώνα
* Περπατήστε ζωηρά σαν ένα περιστέρι
* Κοιμηθείτε σαν ένα σκυλί

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 31 Δεκεμβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 7 Νοεμβρίου 2014.
2. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Ιουλίου 2017. Ανακτήθηκε στις 7 Νοεμβρίου 2014.
3. ↑  «Tortoise-Pigeon-Dog». *Time*. 15 Μαΐου 2012. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2011-02-03.. Ανακτήθηκε στις 2016-01-19.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Chi Kung – Qigong – Meditation
* CEMETRAC - Centro de Estudos da Medicina Tradicional e Cultura Chinesa (Πορτογαλικά)
* Tortoise-Pigeon-Dog - Time άρθρο για τον Λι Τσινγκ Γιουν (15 Μαΐου 1933)
Διάγραμμα κάθετης διατομής ηφαιστειακού πόρου. Αριστερά οι ζώνες και δεξιά τα επίπεδα, βάθους 3 χλμ
Ο **ηφαιστειακός πόρος**, ή *ηφαιστειακό φρέαρ* είναι υπόγεια γεωλογική διάτρηση, μέσα από την οποία το μάγμα φθάνει με εκρηξιγενείς διεργασίες στην επιφάνεια του γεωφλοιού. Στην ουσία πρόκειται για εκρηξιγενή δομή οχετού διαφυγής αερίων και μαγματικής μάζας λόγω υπερβολικής πίεσης. Ο ηφαιστειακός πόρος αποτελεί τον κεντρικό άξονα σχηματισμού ηφαιστείου και το βασικότερο μέρος αυτού.

Γενικά
------

Ο ηφαιστειακός πόρος είναι το κυριότερο τμήμα ενός ηφαιστείου, οποιουδήποτε τύπου, άνευ της παρουσίας του οποίου δεν νοείται ηφαίστειο ή ηφαιστειακή διεργασία. Τούτο έχοντας καροτόμορφο σχηματισμό σε υπόγεια κάθετη διάταξη προς το γεωειδές συνδέει τον χώρο - εστία του διάπυρου μάγματος, την λεγόμενη και υποηφαίστεια περιοχή, μη γνωστή σε ανθρώπινη παρατήρηση, με την επιφάνεια της Γης, χέρσα ή υποθαλάσσια, καταλήγοντας στον ηφαιστειακό κρατήρα. Τα τοιχώματά του δημιουργούνται από στερεοποιημένο μάγμα το οποίο και διατηρεί τη μορφή του, επιτρέποντας έτσι μέσω αυτού την ανάδυση της ρευστής μορφής του μάγματος.

Σχηματισμός
-----------

Βασική αιτία της δημιουργίας του ηφαιστειακού πόρου είναι οι βίαιες και εκρηκτικές διεργασίες των αερίων μαζών των πτητικών ενώσεων του διάπυρου μάγματος, όπου κάτω από υπερβολική πίεση, δημιουργούν αυτόν στα υπερκείμενα στρώματα ως δίοδο εκτόνωσης, με τελική κατάληξη την επιφάνεια. Συνέπεια δε αυτής της κατάληξης είναι η πτώση της πίεσης εντός του συστήματος με επακόλουθο την ταχύτατη ανάδυση του μάγματος συνοδευόμενη με μια υπερηχητική έκρηξη, όπως συμβαίνει αναλογικά στον εκπωματισμό φελλού ανακινούμενης φιάλης αφρώδους ποτού (π.χ. σαμπάνιας).

Βέβαια η παραπάνω δράση των πτητικών αερίων του μάγματος ως βασική αιτία της δημιουργίας του ηφαιστειακού πόρου επιβεβαιώθηκε πειραματικά από τον Γάλλο γεωλόγο Ντομπρέ που κατάφερε να δημιουργήσει πόρους σε γρανιτικά πετρώματα χρησιμοποιώντας αέρια υπό πίεση 2.300 ατμοσφαιρών.

Άλλη δευτερεύουσα αιτία δημιουργίας ηφαιστειακού πόρου είναι η μειωμένη στερεότητα του γεωφλοιού στο σημείο δημιουργίας αυτού, όπου μια εδαφική βαθιά ρωγμή μπορεί να οδηγήσει σ΄ αυτήν.

Με τις επαναλαμβανόμενες ηφαιστειακές διεργασίες και τη δημιουργία ηφαιστειακού κώνου πολλές φορές εμφανίζεται ο πόρος αυτός να διακλαδίζεται σε επιμέρους καλούμενοι «*δευτερεύοντες πόροι*», ή «*παρασιτικοί πόροι*», οι οποίοι με τη σειρά τους δημιουργούν τους δευτερεύοντες, ή παρασιτικούς ηφαιστειακούς κώνους. Τέλος σημειώνεται ότι οι διαστάσεις των ηφαιστειακών πόρων (ύψος, διάμετρος), η λεπτομερής μορφή τους καθώς και η χημική σύστασή τους διαφέρουν από ηφαίστειο σε ηφαίστειο χωρίς να υφίσταται τίποτε το σταθερό, υποκείμενα σε συνεχείς μεταβολές μετά από κάθε συναφή δραστηριότητα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  που υπολογίζεται ότι μπορεί και να φθάνει τις 20.000 ατμόσφαιρες
2. ↑  ΜΕΕ τ.ΙΒ΄, σ.407

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ηφαιστειακός πόρος** |

* *Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου*, τόμ. 9ος, σσ. 402-403.
* *Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια*, τόμ. ΙΒ΄, σσ. 406-407.
Ο **Γιόχαν Χάινριχ Άμπιχτ** (γερμ. *Johann Heinrich Abicht*, 4 Μαΐου 1762 – 28 Απριλίου 1816) ήταν Γερμανός φιλόσοφος.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ο Άμπιχτ γεννήθηκε στο Φόλκστεντ (σήμερα προάστιο της πόλεως Ρούντολσταντ). Ο παππούς του ήταν δάσκαλος και μουσικός, ενώ ο πατέρας του ήταν δάσκαλος στο Φόλκστεντ. Ο Γιόχαν τελείωσε το γυμνάσιο στο Ρούντολσταντ και παρακολούθησε μαθήματα στο Πανεπιστήμιο του Έρλανγκεν το 1781. Το 1784 εργάσθηκε ως οικονόμος στην οικία του κοντόσταβλου φον Σαλ στο Έρινγκεν. Ο Άμπιχτ πήρε το αντίστοιχο ενός μεταπτυχιακού τίτλου (*magisterium*) το 1786 και διδακτορικό το 1790. Το ίδιο έτος διορίσθηκε επίκουρος και κατόπιν έκτακτος καθηγητής στη Φιλοσοφική Σχολή. Το 1796 έγινε τακτικός καθηγητής. Στις 4 Αυγούστου 1804 διορίσθηκε καθηγητής της Λογικής και της Μεταφυσικής στο μόλις αναδιοργανωθέν Πανεπιστήμιο της Βίλνας. Πέθανε στη Βίλνα, το σημερινό Βίλνιους της Λιθουανίας, σε ηλικία 53 ετών.

Ο Άμπιχτ υπήρξε μαθητής του μεγάλου φιλοσόφου Ιμμάνουελ Καντ. Ωστόσο, σε ώριμη ηλικία αποσπάσθηκε από τις ιδέες του, επηρεαζόμενος περισσότερο από τον Καρλ Λέοναρντ Ράινχολντ, και έφθασε να πολεμήσει την καντιανή φιλοσοφία με τα έργα του.

Εργογραφία
----------

* *De philosophiae Kantianae ad theologiam habitu*, 1788
* *Versuch einer Metaphysik des Vergnügens nach Kantischen Grundsätzen zur Grundlegung einer systematischen Thelematologie und Moral*, 1789
* *Philosophie der Erkenntnisse* (= «Φιλοσοφία της γνώσεως»), 1791
* *Neues philosophisches Magazin zur Erläuterung und Anwendung des Kantischen Systems*, 1789-1790, σε συνεργασία με τον Φρήντριχ Γκότλομπ Μπορν (*Friedrich Gottlob Born*, 1743-1807)
* *Οι αληθείς επιστήμες της Ηθικής, της Θεολογίας και του Φυσικού Δικαίου*, 1793
* *Hermias, oder Auflösung der die gültige Elementarphilosophie betreffenden Aenesidemischen Zweifel*, 1794
* *Εγκυκλοπαίδεια της Φιλοσοφίας*, 1804
* Συνεργασίες στο *Philosophisches Journal*, 4 τόμοι, 1794-1795

Πηγές
-----

* Το λήμμα «Άμπιχτ Ιωάννης Ερρίκος» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 5, σελ. 136
* Το σχετικό λήμμα στο *Allgemeine Deutsche Biographie*
Η **Πολιορκία του Δυρραχίου** έγινε από τον Νοέμβριο του 1107 ως τον Σεπτέμβριο του 1108, όταν οι Νορμανδοί υπό τον Βοημούνδο Α΄ πολιόρκησαν το Δυρράχιο, σημαντικό λιμάνι της Αδριατικής. Σε αυτό ήταν κυβερνήτης (*δούκας*) ο Αλέξιος Κομνηνός, ανιψιός του Αυτοκράτορα Αλεξίου Α΄ Κομνηνού (βασ. 1081-1118). 

Η πολιορκία περιγράφεται εκτενώς στην *Αλεξιάδα* της Άννας Κομνηνής, κόρης του Αλεξίου Α΄. Ο Αυτοκράτορας, που είχε ηττηθεί βαριά προσπαθώντας να ανακουφίσει μία προηγούμενη πολιορκία των Νορμανδών στην πόλη το 1081, τώρα απέφυγε να τους πλήξει άμεσα και άφησε την πολιορκία να συνεχίζεται. Έστειλε αποσπάσματα του στρατού του να αποκλείσουν τα περάσματα στα όπισθεν των Νορμανδών και έτσι τους εμπόδιζε από την αναζήτηση τροφής. Από τη μία οι πολιορκητικές μηχανές του Βοημούνδου Α΄ καταστρεφόταν από το ελληνικό πυρ των πολιορκουμένων και από την άλλη ο στρατός του, όσο περνούσαν οι μήνες, υπέφερε από λιμό, ασθένειες και λιποταξίες. 

Τέλος ο Βοημούνδος Α΄ ζήτησε διαπραγματεύσεις. Αυτές κατέληξαν στη Συνθήκη της Δεάβολης/Ντεβόλ, όπου ο Βοημούνδος Α΄ πρίγκιπας της Αντιόχειας έγινε υποτελής του Αλεξίου Α΄ και αναγνώρισε την επικυριαρχία του Αυτοκράτορα.

Πηγές
-----

* Birkenmeier, John W. (2002). *The development of the Komnenian army: 1081-1180*. Leiden Köln Boston: Brill. ISBN 90-04-11710-5.
* Dawes, Elizabeth A. ed. (1928). The Alexiad. London: Routledge & Kegan Paul.
* Theotokis, Georgios (2014). The Norman Campaigns in the Balkans: 1081-1108. Woodrigde, Suffolk: The Boydell Press. pp. 200ff. ISBN 978-1-84383-921-7.
Στην **Παραγουάη** διεξάγονται γενικές εκλογές σε εθνικό επίπεδο για τον Πρόεδρο και για το Κοινοβούλιο. Ο Πρόεδρος της Παραγουάης εκλέγεται για μία πενταετή θητεία από τον λαό. Το **Εθνικό Κογκρέσο** (*Congreso Nacional*) αποτελείται από δύο αίθουσες. Η **Βουλή των Αντιπροσώπων** (*Cámara de Diputados*) έχει 80 mμέλη, εκλεγμένα για πενταετή θητεία με αναλογική εκπροσώπηση. Η **Γερουσία** (*Cámara de Senadores*) αποτελείται από 45 αιρετά μέλη με 5ετή θητεία.

Πρόσφατες γενικές εκλογές (2023)
--------------------------------

Κύριο λήμμα: Γενικές εκλογές στην Παραγουάη (2023)
Πρόεδρος εξελέγη στον 2ο γύρο το 2023 ο Σαντιάγο Πένια.

Γενικές εκλογές
---------------

Γενικές εκλογές διεξήχθησαν τα έτη 1928, 1943, 1948, 1950, 1953, 1954, 1958, 1960, 1963, 1967, 1968, 1973, 1977, 1978, 1983, 1988, 1989, 1991, 1993, 1998, 2000, 2003, 2008, 2013, 2018 και 2023.

### 2013

Κύριο λήμμα: Γενικές εκλογές στην Παραγουάη (2013)
Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στις 21 Απριλίου 2013 και έπειτα από αυτές επέστρεψε στην εξουσία το κόμμα Κολοράδο, που κυβέρνησε τη χώρα επί 60 χρόνια μέχρι το 2008, οπότε είχε ηττηθεί στις εκλογές εκείνης της χρονιάς. Ο υποψήφιος του Κολοράδο, Οράσιο Κάρτες, κέρδισε τις προεδρικές εκλογές, με ποσοστό 48,4% έναντι 39% για τον αντίπαλό του, Εφραΐν Αλέγρε του συνασπισμού της Παραγουάης Αλέγρε. Το Κόμμα Κολοράδο κέρδισε επίσης τις περισσότερες έδρες στη Γερουσία και στη Βουλή των Αντιπροσώπων.

### 2018

Οι γενικές εκλογές διεξήχθησαν στις 22 Απριλίου 2018. Πρόεδρος εξελέγη ο υποψήφιος του Κόμματος Κολοράδο, Μάριο Άμπντο Μπενίτες.

Δημοψηφίσματα
-------------

### 1938

Στη χώρα έχουν διενεργηθεί και τρία δημοψηφίσματα. Το πρώτο έγινε στις 15 Αυγούστου 1938 για την έγκριση της συνθήκης του Τσάκο με τη Βολιβία. Η συνθήκη υπερψηφίστηκε από το 91% των ψηφοφόρων.

### 1940

Στο δημοψήφισμα που διενεργήθηκε στις 4 Αυγούστου 1940 εγκρίθηκε ένα νέο σύνταγμα με ποσοστό 92,4%.

### 2011

Το τρίτο και πιο πρόσφατο δημοψήφισμα στη χώρα διεξήχθη στις 9 Οκτωβρίου 2011. Οι κάτοικοι υπερψήφισαν σε ποσοστό 78% το μέτρο να δοθεί δικαίωμα ψήφου στους απόδημους πολίτες (κυρίως σε εκείνους που βρίσκονται στην Αργεντινή, την Ισπανία και τις ΗΠΑ), παρότι η προσέλευση στις εκλογές ήταν μόνο 12,5%.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Horacio Cartes wins Paraguay presidential election BBC News, 22 Απριλίου 2013
2. ↑  Paraguay, 15 August 1938: Chaco Treaty with Bolivia Direct Democracy (Γερμανικά)
3. ↑  Nohlen, D (2005) *Elections in the Americas: A data handbook, Volume II*, p428 (ISBN 978-0-19-928358-3)
4. ↑  El 9 de octubre se hará referéndum por voto paraguayo en el Exterior Paraguay Mi País, 8 Μαΐου 2011 (Ισπανικά)
5. ↑  Paraguay referendum backs voting rights for expatriates BBC News, 10 Οκτωβρίου 2011.
Ο **Μπορίς Βλαντιμίροβις** (ρωσικά: Борис Владимирович Эндер, 23 Ιανουαρίου [γρ. 4 Φεβρουαρίου] 1893 – 12 Ιουνίου 1960) ήταν Ρώσος ζωγράφος της avant-garde και πρωτοπόρος της βιομορφικής αφαίρεσης.

Γεννημένος στην Αγία Πετρούπολη της Ρωσίας, ο Έντερ καταγόταν από οικογένεια με γερμανικές ρίζες. Επέδειξε πρώιμο καλλιτεχνικό ταλέντο και σπούδασε κοντά στον Ιβάν Μπιλίμπιν και αργότερα στο Πανεπιστήμιο της Αγίας Πετρούπολης. Μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, σπούδασε στα Ελεύθερα Εργαστήρια Τέχνης της Πετρούπολης με τον Κουζμά Πετρόφ - Βόντκιν.

Η καριέρα του Έντερ άνθισε τη δεκαετία του 1920, εντάχθηκε στην πρωτοποριακή ομάδα του Μιχαήλ Βασίλιεβιτς Ματιούσιν «Ζόρβεντ» και συμμετείχε στο Εργαστήριο του Χωρικού Ρεαλισμού. Γνώρισε τονΚαζιμίρ Μαλεβιτς και άλλους , με τους οποίους αλληλογραφούσε συνεχώς. Ανέπτυξε ένα μοναδικό στυλ βιομορφικής αφαίρεσης, ενσωματώνοντας θεωρίες της αντίληψης του φωτός και της φυσιολογίας του εγκεφάλου.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1920, η εστίαση του Έντερ μετατοπίστηκε προς την πιο παραδοσιακή τοπιογραφία. Τα έργα του εκτέθηκαν διεθνώς, μεταξύ άλλων στην Μπιενάλε της Βενετίας. Στη δεκαετία του 1930, μετακόμισε στη Μόσχα, ασχολούμενος με την διακόσμηση χώρων και μνημειακή τέχνη, και συνέβαλε στο σχεδιασμό του περιπτέρου της ΕΣΣΔ στην Παγκόσμια Έκθεση του 1937 στο Παρίσι.

Το έργο του Έντερ διατηρείται σε ρωσικά μουσεία, ιδιαίτερα στην Πινακοθήκη Τρετιακόφ, και στο Ρωσικό Κρατικό Αρχείο Λογοτεχνίας και Τέχνης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Ολλανδικά) *RKDartists*. rkd.nl/explore/artists/25278. Ανακτήθηκε στις 3  Μαΐου 2018.
2. ↑  (Ολλανδικά) *RKDartists*. 25278. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
3. ↑  19558. Ανακτήθηκε στις 4  Δεκεμβρίου 2019.
4. ↑  Alfred Eisfeld, Victor Herdt, Boris Meissner (Hrsg.): *Deutsche in Russland und in der Sowjetunion 1914-1941*. LIT Verlag, Münster 2007, S. 356.
5. ↑  *Deutsche in Russland und in der Sowjetunion 1914-1941 herausgegeben von Alfred Eisfeld, Victor Herdt, Boris Meissner* Lit Verlag Dr. W. Hopf Berlin 2007 S. 356

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Έργα του Μπόρις Έντερ στη Συλλογή Κωστάκη , Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (Θεσσαλονίκη)
Οι **Κάδοι** ήταν αρχαία ελληνική πόλη της Φρυγίας. 

Ανήκε στην επαρχία της Επικτήτου Φρυγίας, κοντά στα σύνορα με την Λυδία. Ήταν κτισμένη στον άνω ρου του ποταμού Έρμου. Η πόλη κτίστηκε από Μακεδόνες αποίκους κατά την ελληνιστική εποχή, όπως προκύπτει από τα νομίσματα της πόλεως ΚΑΔΟΗΝΩΝ ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ. Στην ρωμαϊκή εποχή τελούντο οι αγώνες *Σεβαστά Ομοβώμια* και *Αυγούστεια*. Στα βυζαντινά χρόνια κατατασσόταν στην Φρυγία Καπατιανή υπό κονσουλάριον, μαζί με άλλες 39 πόλεις, όπως μαθαίνουμε στον *Συνέκδημον* του Ιεροκλέους. Επίσης στο *Notitiae episcopatuum* πληροφορούμαστε ότι οι Κάδοι ήταν έδρα επισκόπου. Έκοψε πολλά νομίσματα στην εποχή του Κλαυδίου έως του Γαλλιηνού. 

Πρόκειται για την σημερινή Γκεντίζ (Gediz) της Τουρκίας, στην επαρχία της Κιουτάχειας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ἐπαρχία Φρυγίας Καππατιανῆς· Μητρόπολις Λαοδικείας ἔχει ὑπ' αὐτὴν πόλεις ἤτοι ἐπισκοπὰς ιζ, οἷον τὸν Τιβεριουπόλεως, τὸν Ἀζάνου, τὸν Ἀγκύρας Συναοῦ, τὸν Πέλτων, τὸν Ἀππίας, τὸν **Κάδων**, τὸν Ἰκρίων, τὸν Ἠλούζων, τὸν Τρανουπόλεως, τὸν Σεβαστείας, τὸν Εὐμενείας, τὸν Τημένου θηρῶν, τὸν Ἀγαθουκωμέων, τὸν Ἀλίων, τὸν Τριπόλεως, τὸν Ἀττανάσου, τὸν Σίβλιος

Πηγές
-----

* Μεγάλη ελληνική εγκυκλοπαίδεια.
* Αρχαία θέατρα.
* Notitiae episcopatuum.
Οι **21οι Βαλκανικοί Αγώνες καλαθοσφαίρισης** διεξήχθησαν από τις **14-18 Σεπτεμβρίου 1979** στην Αθήνα, Ελλάδας. Μετείχαν πέντε χώρες και νικήτρια αναδείχθηκε η γηπεδούχος Ελλάδα για πρώτη φορά στην ιστορία της. Πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης αναδείχθηκε ο Ατάνας Γκολομέεβ με 106 πόντους.

Μεταλλιούχοι
------------

| Κατηγορία
 
  | Χρυσό
 
  | Αργυρό
 
  | Χάλκινο |
| --- | --- | --- | --- |
| Ανδρών |  Ελλάδα |  Γιουγκοσλαβία |  Τουρκία |

Τα αποτελέσματα
---------------

14/09 Ελλάδα-Τουρκία 92-71(40-44)
  

14/09 Βουλγαρία-Ρουμανία 84-91(37-52)
  

15/09 Ελλάδα-Ρουμανία 71-64(44-24)
  

15/09 Τουρκία-Γιουγκοσλαβία 62-88(36-41)
  

16/09 Τουρκία-Ρουμανία 75-72(34-32)
  

16/09 Βουλγαρία-Γιουγκοσλαβία 64-87(36-47)
  

17/09 Ελλάδα-Βουλγαρία 64-62(34-31)
  

17/09 Ρουμανία-Γιουγκοσλαβία 60-82(26-37)
  

18/09 Ελλάδα-Γιουγκοσλαβία 66-62(26-35)
  

18/09 Τουρκία-Βουλγαρία 79-66(48-30)

Η βαθμολογία
------------

| Θέση | Ομάδα | ΑΓ | Ν | Η | ΠΥ | ΠΚ | ΔΙΑΦ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | Ελλάδα Ελλάδα | 4 | 4 | 0 | 293 | 259 | +34 |
| 2 | Σοσιαλιστική Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας Γιουγκοσλαβία  | 4 | 3 | 1 | 319 | 252 | +67 |
| 3 |  Τουρκία  | 4 | 2 | 2 | 287 | 318 | -31 |
| 4 |  Ρουμανία | 4 | 1 | 3 | 287 | 312 | -25 |
| 5 | Βουλγαρία Βουλγαρία  | 4 | 0 | 4 | 276 | 321 | -45 |
|

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Όλοι οι αγώνες της Εθνικής Ελλάδος στο Βαλκανικό Πρωτάθλημα
* 
* Αρχειοθετήθηκε 2019-11-14 στο Wayback Machine.
* 
* 
* 
*

Πηγές
-----

* Durupınar, Mehmet. *Türk Basketbolunun 100 yıllık tarihi, (2009)*. Efes Pazarlama ve Dağıtım Ticaret A.Ş. (ISBN 978-975-00995-1-9)
* Milivoje Karalejić, Saša Jakovljević, Žarko Kandić, Vladimir Stanković, Milan Tasić, Ivica Mihajlović.  *Košarkaška enciklopedija 1946-2000 : muške reprezentacije (2001)* (ISBN 978-86-82989-03-5)
* 100 χρόνια Μπάσκετ 1891-1991, Περιοδικό Τρίποντο, 1991
Η **ερμίνα** (*Mustela erminea* - *Μουστέλα η ερμίνα*) είναι σαρκοφάγο θηλαστικό της οικογένειας των μουστελιδών που η μηλωτή (γούνα) της είναι θαυμάσιο και ακριβό γουναρικό, και γι' αυτό ιδιαίτερα περιζήτητο. Χρήσιμη γιατί εξοντώνει τα τρωκτικά που προξενούν ζημίες στη γεωργία.

Περιγραφή
---------

Το σώμα της, το οποίο έχει μήκος 20-30 εκ. καλύπτεται από καστανόχρωμα τρίχωμα που γίνεται τελείως λευκό το χειμώνα, εκτός από την άκρη της ουράς του, που παραμένει σκουρόχρωμη. Οι ερμίνες είναι αρπακτικά σαρκοφάγα ζώα, τα οποία ζούν στη δυτική και την κεντρική Ασία, καθώς και σε μερικές περιοχές της Ευρώπης.

Ενδιαίτημα
----------

Κυρία με ερμίνα του Ντα Βίντσι
Ζει συνήθως σε παραποτάμιες κοιλάδες, κοντά σε λίμνες αλλά και σε δάση, ορεινά εδάφη και αγρούς. Κολυμπά και αναρριχάται σε δέντρα. Την ημέρα φωλιάζουν σε κοιλότητες του εδάφους και τη νύχτα βγαίνουν για να κυνηγήσουν τη λεία τους, που αποτελείται από μικρά θηλαστικά, τρωκτικά και πτηνά, αλλά καμιά φορά και μεγαλύτερα ζώα όπως λαγοί.

Αναπαραγωγή
-----------

Η Ελισάβετ Α΄ της Αγγλίας ζωγραφισμένη με την ερμίνα στο βραχίονα.
Τα θηλυκά γεννούν τον Απρίλιο, έπειτα από περίοδο κύησης δέκα μηνών, 3-18 τυφλά μικρά, τα οποία καλύπτονται από λευκό τρίχωμα.

Παραπομπές
----------

1. ↑   Ερμίνα, Red List
2. ↑  Ζωολογία, Εκδοτική Αθηνών, σ. 61
3. ↑  Εγκυκλοπαίδεια Δομή, τομ. 9, σ. 410 ISBN 960-8177-59-6

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ερμίνα** |


|  |  |
| --- | --- |
| Wikispecies logoWikispecies logo | Τα Βικιείδη έχουν πληροφορίες για το θέμα:   **Ερμίνα** |

* Animal Diversity, Univ. of Mitchigan

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85089118
* GND: 4356525-6
* BNF: cb12345915h (data)
* NDL: 00576198

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ζωολογία
* Πύλη:Θηλαστικά
 |

 |