recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Το αντιτορπιλικό **Αετός** (**Β.Π. Α/Τ D-01 Αετός** ) εντάχθηκε και παρέμεινε σε ενέργεια στο τότε Βασιλικό Ναυτικό από το 1912 έως το 1946. Το πλοίο αυτό, μαζί με τα αδελφά πλοία **Ιέραξ ΙΙ**, **Λέων ΙΙ** και **Πάνθηρ Ι**, που αποτέλεσαν, εκ των ονομασιών τους, τα λεγόμενα **Θηρία** του Πολεμικού Ναυτικού, παραγγέλθηκαν από την Αγγλία. Αγοράστηκαν έτοιμα για επιχειρήσεις στην τιμή των 148,000 λιρών έκαστο, από τα ναυπηγεία Camell Laird του Liverpool, όταν οι Βαλκανικοί Πόλεμοι φαινόταν πιθανοί.

Τα πλοία αυτά είχαν αρχικά παραγγελθεί από το ναυτικό της Αργεντινής, το δε Αετός αρχικά ονομαζόταν San Luis. Τα τέσσερα πλοία έπλεαν με ξένα πληρώματα προς το Αλγέρι, προκειμένου να συναντήσουν εκεί το μεταγωγικό πλοίο Ιωνία, το οποίο μετέφερε τα Ελληνικά πληρώματά τους. Οταν το Αετός εισήλθε στην Μεσόγειο έμεινε ακυβέρνητο λόγω σοβαρής μηχανικής βλάβης. Τελικά ένα από τα άλλα αντιτορπιλικά διερχόμενο από την περιοχή ρυμούλκησε το Αετός με ασφάλεια στο Αλγέρι.

Στην διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων είχαν αγοραστεί μόνο τα βασικά πυρομαχικά (3000 βλήματα). Λόγω του ότι δεν υπήρχαν διαθέσιμες τορπίλες τα πλοία αρχικά ονομάστηκαν Ανιχνευτικά αντί για Αντιτορπιλικά. Κυβερνήτης του Αετός κατά την διάρκεια των βαλκανικών πολέμων ήταν ο Αντιπλοίαρχος Α. Δουρούτης, ΒΝ. Στις 3 Δεκεμβρίου 1912, μαζί με τα υπόλοιπα τρία Θηρία, ως μέλη του Ελληνικού Στόλου με επικεφαλής την ναυαρχίδα το Β.Π. Θ/Κ Γεώργιος Αβέρωφ και υπό την καθοδήγηση του Ναυάρχου Παύλου Κουντουριώτη έλαβε μέρος στην ναυμαχία της Έλλης και στις 5 Ιανουαρίου 1913 στην ναυμαχία της Λήμνου.

Στη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου "εισήλθε καθυστερημένα" στον πόλεμο στο πλευρό της Τριπλής Συμμαχίας που εξαιτίας της επιδίωξης της Ελληνικής ουδετερότητας τα τέσσερα Θηρία κατασχέθηκαν από τους "συμμάχους" τον Οκτώβριο του 1916, παρελήφθησαν από τους Γάλλους τον Νοέμβριο όπου με γαλλικά πληρώματα και υπό γαλλική σημαία, εντάχθηκαν στο Γαλλικό Ναυτικό την περίοδο 1917-18. Το 1918 επεστράφησαν στην Ελλάδα σε οικτρά κατάσταση οπου και μετά από τις φιλότιμες προσπάθειες των ελληνικών πληρωμάτων αποκατάστασης βλαβών και αναγκαίας συντήρησης κατάφεραν και ανέλαβαν καθήκοντα συνοδείας υπό ελληνική σημαία, κυρίως στο Αιγαίο Πέλαγος.

Το Αετός συμμετείχε στην εκκένωση των Ελλήνων από τη Ρωσία κατά τη διάρκεια της Ρωσικής Επανάστασης το 1918 και μετείχε στον Ελληνοτουρκικό Πόλεμο (1919 – 1922) στη θάλασσα του Μαρμαρά και το Αιγαίο Πέλαγος.

Μετά τον πόλεμο το Αετός ανακαινίστηκε , την περίοδο 1925-1927. Έχοντας επιζήσει την γερμανική εισβολή τον Απρίλιο του 1941 το Αετός έλαβε μέρος στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, σε συνεργασία με το αγγλικό Βασιλικό Ναυτικό, έχοντας ώς βάση τον Ινδικό Ωκεανό.

Μετά το τέλος του Πολέμου, το Αετός παροπλίστηκε το 1946.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Το Α/Τ D-01 Αετός στην επίσημη ιστοσελίδα του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού
Συντεταγμένες: 52°31′10″N 13°23′54″E﻿ / ﻿52.51944°N 13.39833°E﻿ / 52.51944; 13.39833

Το **αγαλματίδιο της Νεφερτίτης** είναι αρχαιολογικό εύρημα που βρέθηκε το 1920 σε αρχαιολογικές ανασκαφές της Deutsche Orient-Gesellschaft στον οίκο *P 47,2*, του εργαστηρίου του γλύπτη του Τούθμωση στην Τελ ελ-Αμάρνα. Αγοράστηκε από τον Τζέιμς Σάιμον, ο οποίος το δώρισε στο Αιγυπτιακό Μουσείο του Βερολίνου, όπου και φιλοξενείται με τον αριθμό ευρετηρίου Berlin 21263.

Περιγραφή
---------

Το αγαλματίδιο ύψους 40 εκ. είναι κατασκευασμένο από ασβεστόλιθο. Ήταν σπασμένο και ανασυγκολλήθηκε, ενώ λείπουν το δεξί χέρι, μέρη του αριστερού βραχίονα, μέρη από τα αυτιά, τα δάχτυλα των ποδιών και οι ρώγες του στήθους. Τα πόδια είναι αποκαταστημένα. Η πίσω μεριά του είναι ενισχυμένη από μια στήλη που υψώνεται από την βάση ως τον αυχένα υποστηρίζοντας το άγαλμα. Παριστάνει την Νεφερτίτη σε όρθια στάση επάνω σε υψηλό τετράγωνο βάθρο με το αριστερό πόδι να κάνει ένα βήμα μπροστά. Η κεφαλή είναι στεφανωμένη με την βασιλική κανόπη, κάτω από την οποία διακρίνεται το διάδημα, το οποίο αρχικά ήταν ζωγραφισμένο χρυσό. Η οπή στο κούτελο χρησίμευε ως βάση του βασιλικού ουραίου. Στα χείλη διακρίνουμε ακόμη ίχνη από κόκκινο κραγιόν, ενώ τα βλέφαρα και τα φρύδια ήταν ζωγραφισμένα με μαύρο μολύβι. Στον λαιμό και τον θώρακα διακρίνουμε επίσης τα υπολείμματα κάποιας διακόσμησης, η οποία ήταν μάλλον ένας φαρδύ περιδέραιο. Τα κοντά μανίκια στα μπράτσα υποδεικνύουν ότι φοράει σχεδόν διαφανή μανδύα, ο οποίος αφήνει να διαγράφονται λεπτομερώς οι καμπύλες του σώματος. Στα πόδια φοράει σανδάλια. Η γυναικεία μορφή είναι κάποιας μέσης ηλικίας, με τα σημάδια του πρώιμου γήρατος, κατόπιν αρκετών τοκετών.

Ερμηνεία και ιστορική τοποθέτηση
--------------------------------

Οι γραμμές του σχεδίου που βλέπουμε στο άγαλμα υποδεικνύουν ότι πρόκειται για κάποιο προχωρημένο προσχέδιο, στο οποίο έπρεπε να γίνουν μερικές ακόμα αλλαγές, ενώ ο χρωματισμός του προσώπου υποτίθεται ότι του έδινε πια κάποια τελική όψη. Το φόρεμα είναι καλλιτεχνικό χαρακτηριστικό του πρώιμου 14ου αιώνα π.Χ.. Η απεικόνιση της βασίλισσας ως ηλικιωμένη γυναίκα καινοτομεί σε σύγκριση με την αιγυπτιακή τέχνη των προηγουμένων χρόνων, στην οποία συναντάμε το ιδανικό της νεανική ομορφιάς. Πρόκειται για εξέχον καλλιτέχνημα αρχαίας αιγυπτιακής τέχνης που χρονολογείται περίπου το 1350 π.Χ. και συγκαταλέγεται στον ρεαλιστικό ρυθμό της εποχής Αμάρνα.

Πηγές
-----

* Κλάους Φίνναϊζερ: *Standfigur der Nofretete* in *Das Ägyptische Museum Berlin*, van Zabern, Mainz, S. 108-110 ISBN 3-8053-1184-2

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Αρχαιολογία | Πύλη Αρχαιολογία |

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Standfigur der Nofretete (Berlin 21263)  της Γερμανικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Όσμπουρν Φλέμινγκ** (*Osbourne Berrington Fleming*) είναι πολιτικός από την Ανγκουίλα και αρχηγός κυβέρνησης από το 2000 ως το 2010.

Προφίλ
------

Γεννήθηκε στις 18 Φεβρουαρίου του 1940. Το πλήρες όνομά του είναι Osbourne Berlington και έγινε ανώτερος υπουργός στις 6 Μαρτίου του 2000, τρεις μέρες μετά τη νίκη του Ενωμένου Μετώπου στις εκλογές (συντηρητικός συνασπισμός που συμπεριλαμβάνει το κόμμα του Φλέμινγκ, που ονομάζεται Εθνικός Συνασπισμός Ανγκουίλας). Ο συνασπισμός κέρδισε τουλάχιστον 4 επί συνόλου 7 εδρών στις εκλογές του 2000. Ο Φλέμινγκ παρέμεινε στην εξουσία έπειτα από τη διεξαγωγή των γενικών εκλογών στις 21 Φεβρουαρίου του 2005, κατά τις οποίες ο συνασπισμός κέρδισε 4 έδρες από 7 στη Βουλή. Η νέα κυβέρνηση ορκίστηκε στις 22 Φεβρουαρίου του 2005.

Έπειτα από την ήττα του κόμματός του στις εκλογές που διεξήχθησαν στις 15 Φεβρουαρίου 2010, αποχώρησε από την πρωθυπουργία. Τον διαδέχθηκε ο Χιούμπερτ Χιουζ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Σελίδα για την Ανγκουίλα Αρχειοθετήθηκε 2008-06-26 στο Wayback Machine. στον ιστότοπο της Κοινοπολιτείας.
2. ↑  The Anguillian, THE PEOPLE HAVE SPOKEN AUF Government Sworn In, Full Ceremony Later, 24-2-2005.
3. ↑  Anguilla Rejects The Ruling AUF, Hon. Hubert Hughes leads AUM to Victory Αρχειοθετήθηκε 2010-02-19 στο Wayback Machine. Anguilla News, 16-2-2010.
**Ανακατασκευή ύσπληγγος, Τεχνολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης**
Η **Ύσπληξ** ήταν ένας μηχανισμός εκκίνησης αγώνων δρόμων που χρησιμοποιούνταν στην αρχαία Ελλάδα.

Χρήση του μηχανισμού
--------------------

Μηχανισμός που χρησιμοποιούνταν στην αρχαία Ελλάδα κατά τους Ολυμπιακούς και άλλους αθλητικούς αγώνες, για να αποφεύγεται η πρόωρη εκκίνηση των αθλητών.

Αποτελούνταν συνήθως από δύο κατακόρυφους πασσάλους, που έφεραν δύο οριζόντια σχοινιά (το ένα στο ύψος των γονάτων και το άλλο στο ύψος της κοιλιάς των αθλητών).

Όταν ο αφέτης τραβούσε το σχοινί απομανδάλωσης των πασσάλων, αυτοί έπεφταν απότομα στο έδαφος λόγω της δύναμης της «νευράς» (στριμμένων νεύρων ζώων ή μαλλιών γυναικών) που υπήρχε στη βάση τους και επέτρεπαν την εκκίνηση των αθλητών.

Επιλέχθηκε ο σχεδιασμός και η ανακατασκευή ενός ελαφρού τύπου φορητού μηχανισμού που μπορεί να λειτουργήσει με δύο τρόπους: α) με τη χρήση του κρίκου σκανδαλισμού σύμφωνα με τα πρότυπα της ύσπληγας της Νεμέας. Σε αυτή την περίπτωση ο αφέτης τινάσσει απότομα επάνω το σχοινί χειρισμού για να απελευθερωθούν οι κρίκοι και να πέσουν απότομα οι πάσσαλοι β) με τη χρήση ράβδων μανδάλωσης - απομανδάλωσης εφαρμόζοντας γνωστές τεχνικές από την πολεμική μηχανική της εποχής. Σε αυτή την περίπτωση ο αφέτης τραβά απαλά το σχοινί χειρισμού για να απομανδαλωθούν και να πέσουν απότομα οι πάσσαλοι.

Ιστορικά στοιχεία
-----------------

Αρχικά, για την εκκίνηση στους αγώνες πιστεύεται ότι χρησιμοποιούσαν κάποιο σύνθημα, που όπως φαίνεται οι αθλητές συχνά αγνοούσαν. Για αυτό το λόγο οι άρχοντες χρειάστηκε να απευθυνθούν σε ειδικούς μηχανικούς για τη δημιουργία ενός πιο δίκαιου και αντικειμενικού τρόπου εκκίνησης. Την ύσπληγα τη γνωρίζουμε από παραστάσεις σε αγγεία που σώζονται, αλλά και από περιγραφές κατά τα ελληνιστικά και τα ρωμαϊκά χρόνια.

Σύμφωνα λοιπόν με τις πηγές πρόκειται για δύο οριζόντια τεντωμένα σχοινιά που έφταναν στο ύψος του στήθους και των γονάτων των δρομέων. Οι άκρες των σχοινιών αυτών κατέληγαν σε δύο κατακόρυφους πασσάλους, οι οποίοι δεν στηρίζονταν στο έδαφος, αλλά σε μηχανισμούς. Κατά την έναρξη των αγώνων οι μηχανισμοί, με την παρέμβαση του αφέτη, έπεφταν και άνοιγαν τον δρόμο στους δρομείς.

Έκθεση φωτογραφιών
------------------

* 
* 
* 
*

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ύσπληξ** |

1. ↑  Το Βήμα: Η ύσπληξ έδινε την εκκίνηση.
2. ↑  Archaeology Archive.
3. ↑  No. 1565: HYSPLEX.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

* Ύσπληξ -ΕκπομπὴΑνακατασκευή και χρήση του αρχαίου μηχανισμού εκκίνησης των αγώνων δρόμου των Νεμέων
* Περιοδικό Αρχαιολογία, τεύχος 95
Η **Όσοετ Πέγκουα** (Osoet Pegua ή Soet Pegu 1615–1658), ήταν Ταϊλανδέζα επιχειρηματίας. Έδρασε ως επιχειρηματικός πράκτορας μεταξύ του Βασιλείου της Αγιουτάγια και των Κάτω Χωρών στα μέσα του 17ου αιώνα, κατά τη διάρκεια του οποίου είχε μια αρκετά ισχυρή θέση και απολάμβανε το μονοπώλιο στο εμπόριο μεταξύ των δύο εθνών. 

Η Όσοετ Πέγκουα ανήκε στην εθνότητα των Μον. Ήταν μια επιτυχημένη επιχειρηματίας με πολύτιμες επαφές στην βασιλική αυλή της Ταϊλάνδης. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η Νοτιοανατολική Ασία είχε μια μικρή εμπορική τάξη και το εμπόριο ήταν συχνά μια γυναικεία υπόθεση, καθώς θεωρούνταν ως μέρος των οικιακών καθηκόντων. Το μεγαλύτερο μέρος του διεθνούς εμπορίου στην περιοχή πραγματοποιήθηκε μεταξύ ξένων εμπόρων και τοπικών ηγεμόνων. Οι ξένοι έμποροι διεξήγαγαν συχνά προσωρινούς γάμους με τοπικές επιχειρηματίες, οι οποίες ενήργησαν ως πράκτορες μεταξύ των ξένων εμπόρων και του κυβερνήτη. 

Η Όσοετ Πέγκουα ήταν μια από τις πιο διάσημες από αυτές τις γυναίκες και έγινε γνωστή στην Ταϊλάνδη ως παράδειγμα μιας γυναίκας επιχειρηματικού πράκτορα και ως ανεξάρτητης γυναίκας. Διενήργησε προσωρινούς γάμους με αρκετούς αξιωματούχους της Ολλανδικής Εταιρείας Ανατολικών Ινδιών και ενήργησε ως πράκτορας μεταξύ του Βασιλιά Πρασάτ Τονγκ και των Κάτω Χωρών, ελέγχοντας αποτελεσματικά το εμπόριο μεταξύ των δύο εθνών. Μεταξύ του 1638 και του 1642, παντρεύτηκε για λίγο τον Γιερεμίας φαν Βλιτ, τον κορυφαίο αξιωματούχο του σταθμού της Ολλανδικής Ανατολικής Ινδίας στην Ταϊλάνδη. Το 1642, ο φαν Βλιτ την άφησε να γίνει κυβερνήτης της Ολλανδικής Μαλάκας. Αυτό, οδήγησε σε μια σύγκρουση μεταξύ του και της Πέγκουα που διατάραξε τις εμπορικές σχέσεις μεταξύ Αγιουτάγια και Κάτω Χωρών. 

Συμπερασματικά, γίνεται έκδηλο το γεγονός της σημαντικότητας της συμβολής της Όσοετ στον επιχειρηματικό και διπλωματικό πλαίσιο της Ταϊλάνδης και κατ´ επέκταση της Ασίας. Η μελέτη της ιστορίας της ζωής της και των σημαντικών συμβάντων της αποκαλύπτουν αρκετά ηθογραφικά στοιχεία των γυναικών της εποχής εκείνης, ωστόσο ο δυναμισμός της και η δημιουργία της καθίστανται εξαίρεση.

Πηγές
-----

* Sarah Shaver Hughes, Brady Hughes, *Women in World History: v. 1: Readings from Prehistory to 1500*
Ο **Όσκαρ Ρίβας Ρέτς** (*Òscar Ribas Reig*, 26 Οκτωβρίου 1936 – 18 Δεκεμβρίου 2020) ήταν πολιτικός από την Ανδόρρα. Έγινε ο πρώτος πρωθυπουργός του κρατιδίου το 1982. Υπηρέτησε δύο φορές στο αξίωμα αυτό, πρώτα από τις 8 Ιανουαρίου 1982 ως τις 21 Μαΐου 1984 με το Φιλελεύθερο Εθνικό Κόμμα και στη συνέχεια από τις 12 Ιανουαρίου 1990 ως τις 7 Δεκεμβρίου 1994 με το κόμμα Εθνικής Δημοκρατικής Ομάδας. Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Μαρκ Φορνέ Μολνέ.

Πολιτική σταδιοδρομία
---------------------

Γεννήθηκε στη Σαντ Ζουλιά ντε Λόρια (*Sant Julià de Lòria*). Έκανε σπουδές μεταξύ άλλων στο πανεπιστήμιο Λα Σαλ της Βαρκελώνης. Το 1982 έγινε ο πρώτος αρχηγός κυβέρνησης στην ιστορία της χώρας και υποσχέθηκε να εφαρμόσει μεταρρυθμίσεις. Το 1992 οι προσπάθειές του να εισαγάγει νέο Σύνταγμα με κατοχύρωση των πολιτικών δικαιωμάτων παρεμποδίστηκαν από τους Συντηρητικούς. Ως αποτέλεσμα ο πρωθυπουργός παραιτήθηκε, ωστόσο επανήλθε στην εξουσία μετά τις γενικές εκλογές που διεξήχθησαν υπό το νέο Σύνταγμα, στις 12 Δεκεμβρίου 1993. Στις εκλογές εκείνες το κόμμα του κέρδισε την πλειοψηφία εδρών, με συνέπεια να σχηματιστεί νέα κυβέρνηση συνασπισμού με τον ίδιο στην πρωθυπουργία. Το 1993 η χώρα έγινε μέλος του ΟΗΕ. Το κόμμα του Ρετς *Agrupament Nacional Democratic* (AND - Εθνική Δημοκρατική Ομάδα) απώλεσε την υποστήριξη των ανεξάρτητων στα τέλη του 1994. Αποτέλεσμα ήταν η πτώση της κυβέρνησης, έπειτα από πρόταση μομφής στο κοινοβούλιο, τον Δεκέμβριο του 1994. Ο Ρετς απεβίωσε σε ηλικία 84 ετών στην πόλη όπου γεννήθηκε.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  www.elperiodic.ad/noticia/82947/mor-oscar-ribas-als-84-anys.
2. 1 2  www.clubmadrid.org/miembro/oscar-ribas-reig/.
3. ↑  www.andorradirecte.com/noticia/3408/oscar-ribas-sera-condecorat-amb-la-medalla-commandeur-de-la-legion-dhonneur.
4. 1 2  Ανδόρρα- λήμμα στην Hutchinson Encyclopedia.
5. ↑   CV σε μορφή pdf(Ισπανικά).
6. ↑  Secrets of the seven smallest states of Europe, του Thomas M. Eccardt, σελ. 82. (μέσω Google Book)
7. ↑  Atlapedia On Line, σελίδα για την Ανδόρρα

| Πολιτικά αξιώματα
 |
| --- |
| ΠροκάτοχοςΔημιουργία θέσης | **Πρωθυπουργός της Ανδόρρας**1982–1984 | ΔιάδοχοςΖοζέπ Πιντάτ-Σολάνς |
| ΠροκάτοχοςΖοζέπ Πιντάτ-Σολάνς | **Πρωθυπουργός της Ανδόρρας**1990–1994 | ΔιάδοχοςΜαρκ Φορνέ Μολνέ |
|

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 19071707
* LCCN: n2004046098
* ISNI: 0000 0000 4830 2439

 |

 |
Ο **Όσμπερτ Πότερ** (Osbert Potter, γενν. στις 8 Μαΐου 1956 στην Τορτόλα των Βρετανικών Παρθένων Νήσων) ήταν ο 11ος Αντικυβερνήτης των Αμερικανικών Παρθένων Νήσων από το 2015 ως το 2019.

Βιογραφία
---------

Ήταν το τρίτο από τα συνολικά 8 παιδιά της Μάργκαρετ και του Σέσιλ Πότερ από το νησί της Τορτόλα, στις Βρετανικές Παρθένους Νήσους. Σε ηλικία 10 ετών εγκαταστάθηκε στο νησί Σεντ Τόμας. Αργότερα παρακολούθησε μαθήματα στο σχολείο δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης Σαρλότ Αμάλιε, από όπου αποφοίτησε το 1974. Συνέχισε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο των Παρθένων Νήσων, αποφοιτώντας το 1978 με τίτλο μπάτσελορ (Bachelor of Arts) στη Διοίκηση Επιχειρήσεων και με ειδίκευση στα Οικονομικά.
Εργάστηκε ως σύμβουλος στο Πανεπιστήμιο των Παρθένων Νήσων την περίοδο 1978-1992. Αργότερα διεκδίκησε με επιτυχία μία έδρα στη Βουλή των Παρθένων Νήσων. Πέτυχε να εκλεγεί στην 20η και στην 21η Βουλή τα έτη 1992 και 1994 αντίστοιχα. Στη διάρκεια της θητείας του , υπηρέτησε ως πρόεδρος της Επιτροπής για την Οικονομική Ανάπτυξη, τη Γεωργία και την Προστασία του Καταναλωτή. Ο Πότερ έγινε μέλος της Εθνοφρουράς των Παρθένων Νήσων το 1985 και υπηρέτησε εκεί επί 23 χρόνια. 
To 2014 εξελέγη Αντικυβερνήτης, ως επιλογή του Κυβερνήτη Κένεθ Μαπ. Οι ορκωμοσίες του νέου Κυβερνήτη και Αντικυβερνήτη έγιναν στις 5 Ιανουαρίου 2015.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Ιανουαρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 11 Ιανουαρίου 2015.
2. ↑  UPDATE: It is Governor Kenneth E. Mapp!The USVI voted for a new Governor in Kenneth E. Mapp & Lieutenant Governor Osbert Potter in November 18, 2014 runoffs, Virgin Islands news online 4, 19 Νοεμβρίου 2014.
3. ↑  2015 Mapp-Potter Inauguration Αρχειοθετήθηκε 2015-01-09 στο Wayback Machine. St. Thomas Source, ανάκτηση 11 Ιανουαρίου 2015.

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Osbert Potter  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Το **φυσικό καταφύγιο της λίμνης Τσεχέι** (ρουμανικά: Balta Cehei‎) είναι φυσικό καταφύγιο και λίμνη που βρίσκεται στη βορειοδυτική Ρουμανία, στη πεδιάδα του ποταμού Κράσνα στην κομητεία Σάλατζ. Η περιοχή είναι προστατευόμενη καθώς περιέχει υδρόβια βλάστηση και πανίδα που είναι ενδημική σε αυτή τη περιοχή.

Το καταφύγιο βρίσκεται σε απόσταση 4 χλμ. από την πόλη Σιμλέου Σιλβανιέι, ανάμεσα στον επαρχιακό δρόμο (DJ108F) Τσεχέι - Ουιλεάκου Σιμλεουλούι και τον σιδηροδρομικό σταθμό Σιμλέου - Σάρμασαγκ. 

Δηλώθηκε ως προστατευόμενη περιοχή με το νόμο αριθ. 5 της 6ης Μαρτίου 2000 (σχετικά με την έγκριση του Εθνικού Σχεδίου Χωροταξίας - Τμήμα 3ο - Προστατευόμενες Περιοχές) και καταλαμβάνει έκταση 18,20 εκταρίων. Η φυσική περιοχή είναι μια φυσική υδρογραφική περιοχή, με πλούσια βλάστηση και πανίδα πλούσια σε ασπόνδυλα.

Πανίδα
------

**Πουλιά**: μικροτσικνιάς (*Ixobrychus minutus*), πρασινοκέφαλη (*Anas platyrhinchos*), λευκός πελαργός (*Ciconia ciconia*) και άλλα. 

**Βάτραχοι**: κιτρινομπομπίνα (*Bombina veriegata*), Ευρωπαϊκός κόκκινος βάτραχος (*Bombina bomina*);

**Ερπετά**: Ευρωπαϊκή πράσινη σαύρα (*Lacerta viridis*)

Χλωρίδα
-------

Το είδος Ranunculus sceleratus (λουλούδι που αναπαράγεται στο πάρκο)
Η Λίμνη Τσεχέι είναι σε ευνοϊκή θέση για την ανάπτυξη μιας εξαιρετικά ποικιλόμορφης χλωρίδας με πολλά σπάνια είδη.

Είδη δέντρων: γκρι ιτιά (*Salix cinerea*), μαύρη σκλήθρα (*Alnus glutinosa*), ιτιά της κατσίκας (*Salix caprea*) και άλλα. 

Είδη χλόης: Υδροχάρη (*Hydrocharis morsus-ranae*), Σκουτελαρία η γαλερικουλάτη (*Scutellaria galericulata var. epilobiifolia*), Ranunculus sceleratus (*Ranunculus L. sceleratus*), Utricularia vulgaris (*Utricularia vulgaris L.*), Φραγμίτης (*Phragmites australis*), Τύφα (*Typha latifolia*), Utricularia vulgaris (*Utricularia vulgaris L.*) και άλλα.

Δείτε επίσης
------------

* Δάσος Λάπις

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ιστοσελίδα με πληροφορίες για το φυσικό καταφύγιο της λίμνης Τσεχέι (Αγγλικά) (Ουγγρικά) (Ρουμανικά)

Παραπομπές
----------

1. ↑  protectedplanet.net - Cehei Λίμνη[*νεκρός σύνδεσμος*]; ανακτήθηκε στις 28 Μαΐου, 2012
2. ↑  Cdep.ro - Legea Nr.5 din 6 martie 2000, publicată în Monitorul Oficial al României, Nr.152 din 12 aprilie 2000 Αρχειοθετήθηκε 2020-04-24 στο Wayback Machine. accesat la 25 aprilie 2012
3. ↑  Apmsj.anpm.ro Agenția pentru Protecția Mediului Sălaj - Lista ariilor protejate Αρχειοθετήθηκε 2013-10-15 στο Wayback Machine. accesat la 2 septembrie 2011
4. ↑  Heteropterele aparțin ordinului de insecte parazite, cu prima pereche de aripi pe jumătate chitinizată și cealaltă membranoasă; iar cea de-a doua membranoasă în totalitate
5. ↑  enrin.grida.no - Flora and Fauna in Romania Σφάλμα στο πρότυπο webarchive: Ελέγξτε την τιμή `|url=`. Empty.; retrieved on May 28, 2012
6. ↑  (Ρουμανικά) spontana.robustit.com - Spontaneous flora and fauna in Romania Σφάλμα στο πρότυπο webarchive: Ελέγξτε την τιμή `|url=`. Empty.; retrieved on May 28, 2012
Ο **Κώστας Μενουδάκος** είναι Έλληνας δικαστής, που διετέλεσε Πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1946 στην Αθήνα. Ο πατέρας του Φώτης κατάγεται από τη Μάνη (περιοχή Γυθείου) και η μητέρα του Ελένη από την Κεφαλληνία.

Είναι πτυχιούχος της Νομικής Σχολής και της Σχολής Πολιτικών και Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών. Ακολούθησε μεταπτυχιακές σπουδές δημόσιου δικαίου στο Πανεπιστήμιο Paris 2.

Διορίστηκε στο Συμβούλιο της Επικρατείας το 1972 ύστερα από εισαγωγικό διαγωνισμό. Έχει διατελέσει αντιπρόεδρος του δικαστηρίου από το 2001 έως το 2012 και πρόεδρος του Ε΄ τμήματος του Δικαστηρίου κατά την περίοδο 2003 - 2012. 

Υπήρξε Διευθυντής Σπουδών της Εθνικής Σχολής Δικαστών (1994-1996) και στη συνέχεια Γενικός Διευθυντής της Σχολής (1996-1999). Έχει διατελέσει Προϊστάμενος του Νομικού Γραφείου της Γενικής Γραμματείας της Κυβέρνησης (1998-2001). Κατά την περίοδο 1998-2007 υπήρξε πρόεδρος της Εταιρίας Ελλήνων Δικαστικών Λειτουργών για τη Δημοκρατία και τις Ελευθερίες. Το διάστημα 1981-2011 υπήρξε πρόεδρος ή μέλος πολλών νομοπαρασκευαστικών  επιτροπών και πρόεδρος υπηρεσιακών και πειθαρχικών συμβουλίων.

Στις 30 Αυγούστου 2012 διορίστηκε στη θέση του προέδρου του Συμβουλίου της Επικρατείας. Άσκησε καθήκοντα προέδρου του Συμβουλίου της Επικρατείας από τις 17 Μαΐου 2012 μετά την αποχώρηση του Παναγιώτη Πικραμμένου προκειμένου ο τελευταίος να αναλάβει την πρωθυπουργία.. Αποχώρησε στις 30 Ιουνίου 2013 λόγω ορίου ηλικίας.

Ανακηρύχθηκε Επίτιμος Διδάκτορας της Νομικής Σχολής Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης στις 12 Μαΐου 2014.

Τον Αύγουστο 2016 ορίστηκε από τη Διάσκεψη των Προέδρων της Βουλής ως πρόεδρος της Αρχής Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα. 

Έχει αναπτύξει πλούσια επιστημονική δραστηριότητα. Μεταξύ άλλων, είναι επιστημονικός υπεύθυνος της νομικής επιθεώρησης «Νόμος και Φύση» και πρόεδρος των επιστημονικών σωματείων Επιστημονική Εταιρεία Δικαίου Πολεοδομίας και Χωροταξίας και Εταιρεία Μελέτης Δικαίου Τεχνολογίας και Κατασκευών και είχε συμμετοχή με την ιδιότητα του ομιλητή ή του συντονιστή σε μεγάλο αριθμό ελληνικών και διεθνών συνεδρίων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Νέος πρόεδρος του ΣτΕ ο Κώστας Μενουδάκος». Τα Νέα. 17 Μαΐου 2012. Ανακτήθηκε στις 20 Μαΐου 2012.
Ο **Αλέξανδρος Βασιλείου** (1760-1818) ήταν λόγιος και έμπορος από το Αργυρόκαστρο, φίλος και συνεργάτης του Αδαμάντιου Κοραή που συνέβαλε μαζί του στη διάδοση ελληνικών βιβλίων στην υπόδουλη ελληνική επικράτεια λίγο πριν από το ξέσπασμα της Ελληνικής Επανάστασης του 1821.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1760 στο Αργυρόκαστρο.

Υπήρξε από τους πολλούς Έλληνες εμπόρους του 18ου-19ου αιώνα που ασχολήθηκε με θέματα παιδείας που συνέβαλλε στην εδραίωση του Νεοελληνικού Διαφωτισμού. Λόγω της εμπορικής του δραστηριότητας έζησε σε διάφορες πόλεις της Ευρώπης (διαδοχικά): Άμστερνταμ, Μασσαλία, Λυών, Παρίσι, Βιέννη και Τεργέστη. Στην Τεργέστη διατέλεσε και πρόξενος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Σημαντικός σταθμός στη ζωή του υπήρξε η γνωριμία του με τον Αδαμάντιο Κοραή στο Παρίσι στις αρχές του 19ου αιώνα. Η αλληλογραφία μεταξύ τους ήταν συνεχείς ιδιαίτερα σε θέματα παιδείας. Ο Βασιλείου διέθεσε κεφάλαια, επαφές και γνώσεις από τους εμπορικούς δρόμους για τη διάδοση των βιβλίων που μετέφραζε κι εξέδιδε στο Παρίσι ο Α.Κοραής. Στο γλωσσικό ζήτημα υποστήριξε τις απόψεις του Α. Κοραή και δημοσίευσε από το 1811 σχετικές πραγματείες στο περιοδικό Λόγιο Ερμή. Ενίσχυσε και οικονομικά το περιοδικό αυτό που εξέδιδε στη Βιέννη ο εφημέριος της ελληνικής παροικίας Άνθιμος Γαζής. 

Ο Βασιλείου ήταν πολέμιος (όπως και ο Α. Κοραής) των συντηρητικών απόψεων Νεόφυτου Δούκα στο γλωσσικό ζήτημα. Από το 1814 ήταν ενεργό μέλος της «Φιλόμουσου Εταιρείας» της Βιέννης.

Πέθανε στην Τεργέστη το 1818. Λίγο πριν πεθάνει κήρυξε πτώχευση.

### Οι αδερφοί του Μιχαήλ και Πασχάλης

Λόγιος και έμπορος υπήρξε και ο μικρότερος αδελφός του Μιχαήλ Βασιλείου, που ζούσε στην Κωνσταντινούπολη, ενώ υπήρχε και ένας άλλος αδερφός, ο Πασχάλης που ζούσε στο Ιάσιο και κατά διαστήματα στην Κωνσταντινούπολη. Και οι δύο αναφέρονται πολλές φορές στην *Αλληλογραφία* του Αδαμάντιου Κοραή. Ο Πασχάλης διευκόλυνε το 1808 τον Νεόφυτο Βάμβα να έρθει στη Βιέννη, κι από κει στο Παρίσι στον Α.Κοραή, γράφοντας σχετική επιστολή στον Αλέξανδρο που μας διασώθηκε.

Τέλος σε επιστολή του Ιάκωβου Ρώτα προς τον Κοραή αναφέρεται το όνομα του γαμπρού τους, του Ηπειρώτη εμπόρου Ιωάννη Χριστοδούλου (....-1817) που είχε αφήσει άτεκνη την αδερφή τους, να ζει υπέργηρη το 1818 στα Ιωάννινα και πλούσια "με κατάστασιν λαμπράν".

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Identifiants et Référentiels». (Γαλλικά) *IdRef*. Agence bibliographique de l'enseignement supérieur. Ανακτήθηκε στις 6  Μαρτίου 2020.
2. 1 2  Koraís, Adamántios (1841). *Apanthisma Epistolon*. Koromilas.
3. ↑  Βλ. για παράδειγμα, Αδαμάντιος Κοραής, Αλληλογραφία, τ. 4, αρ. 772\*, 27/02/1818, σ. 76.
4. ↑  Καλοσπύρος, Νικόλαος. *Ο Αδαμάντιος Κοραής ως κριτικός φιλόλογος και εκδότης*. National Documentation Centre. .

Πηγές
-----

* Αρχειοθετήθηκε 2011-07-21 στο Wayback Machine. Ἀλέξανδρος Βασιλείου,Ὁ ἀφοσιωμένος φίλος καὶ συναθλητὴς τοῦ Κοραῆ (1760-1818)
* Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό, Εκδοτική Αθηνών, Τόμος 2, σελ.205-206
Η λίμνη των Σιδηρών πυλών
Η **Λίμνη των Σιδηρών Πυλών** (σερβικά: Ђердапско језеро, ρουμανικά: Lacului de acumulare Portia de Fier) είναι τεχνητή λίμνη στην κοίτη του ποταμού Δούναβη, στα σύνορα της Σερβίας με τη Ρουμανία. Δημιουργήθηκε το 1972, όταν κατασκευάστηκε το φράγμα των Σιδηρών πυλών στο φαράγγι Σιδηρές πύλες. Τη λίμνη περιβάλλει το Εθνικό Πάρκο Σιδηρών πυλών.

Η λίμνη έχει μήκος 100 χιλιόμετρα και στο ευρύτερο σημείο της έχει 8 χιλιόμετρα πλάτος. Το μέγιστο βάθος φτάνει τα 100 μέτρα. Η επιφάνειά της ανέρχεται σε 253 τετραγωνικά χλμ, εκ των οποίων τα 163 τετραγωνικά χλμ ανήκουν στη Σερβία και τα 90 τετραγωνικά χλμ στη Ρουμανία. Είναι η τέταρτη μεγαλύτερη λίμνη στα Βαλκάνια και η μεγαλύτερη στη Σερβία.

Ιστορία
-------

Η λίμνη δημιουργήθηκε το 1972, όταν η Ρουμανία και η Γιουγκοσλαβία αποφάσισαν και κατασκεύασαν το φράγμα και υδροηλεκτρικό εργοστάσιο "Σιδηρές πύλες 1" σε σχέδια του Sipskog Hugo Luter ο οποίος ήταν ο πρώτος που πρότεινε την κατασκευή φράγματος πάνω στο Δούναβη στις Σιδηρές Πύλες. Οι προκαταρκτικές εργασίες για την κατασκευή του υδροηλεκτρικού σταθμού ξεκίνησαν το 1964 και ολοκληρώθηκαν το 1972. Οι πρώτες υδροηλεκτρικές γεννήτριες τέθηκαν σε λειτουργία στις 5 Αυγούστου 1970.

Αναφορές
--------

* *Мала енциклопедија Просвета*, Треће издање (1985); Београд: „Просвета"; ISBN 86-07-00001-2
* Јован Ђ. Марковић (1990): *Енциклопедијски географски лексикон Југославије Сарајево: „Свјетлост"*, ISBN 86-01-02651-6


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Ђердапско језеро  της Σερβικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Λίθος Θανάτα, Μουσείο της Φύσης και του Ανθρώπου, Σάντα Κρουθ ντε Τενερίφε.
Ο **Λίθος Θανάτα** (ισπανικά: *Piedra Zanata*) είναι μικρό πέτρινο αντικείμενο με επιγραφές που πιθανώς προέρχονται από τους αυτόχθονες κατοίκους των Κανάριων νησιών, Γουάντσε. Η πέτρα βρέθηκε το 1992 κοντά στο βουνό Μοντάνια ντε λας Φλόρες (Montaña de las Flores), στην πόλη Ελ Τάνκε (El Tanque), βορειοδυτικά του νησιού της Τενερίφης. 

Τα γράμματα φαίνεται να ανήκουν στη γραφή Τιφινάγ (Tifinagh), και από ό,τι φαίνεται η επιγραφή πρέπει να να έχει σχέση με τον κόσμο της μαγείας και της θρησκείας των Γουάντσε. Στις ημέρες μας φυλάσσεται στο Μουσείο της Φύσης και του Ανθρώπου στη Σάντα Κρουθ ντε Τενερίφε.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Artículo publicado en el Diario de Avisos, el día 17 de noviembre de 1996

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Γραφή του λαού Τουαρέγκ, είναι γνωστή και ως αρχαιολυβική γραφή
Ο **Αλέξανδρος Βακιρτζής** γεννήθηκε το 1952 στον Πειραιά από γονείς ζωγράφους και κατάγεται από τη Λέσβο.

Βιογραφία
---------

Μεγαλώνοντας σ’ ένα καλλιτεχνικό περιβάλλον, όπως είναι φυσικό, τα εφηβικά του χρόνια ήταν γεμάτα καλλιτεχνικές ανησυχίες. Άρχισε μουσικές σπουδές φοιτώντας στο Ωδείο σε τάξεις πιάνου και κρουστών, παράλληλα συμμετείχε σε μουσικά σύνολα της εποχής εκείνης. Σε ηλικία 18 χρονών τον κέρδισε η τέχνη της ζωγραφικής, την οποία υπηρετεί με συνέπεια μέχρι σήμερα (2015).

Από το 1975 παρουσιάζει την τέχνη του σε ατομικές εκθέσεις. Το 1982 φεύγει από την Ελλάδα για να εγκατασταθεί μόνιμα στη Γαλλία και με αφετηρία τη Γαλλία ταξιδεύει παρουσιάζοντας τη δουλειά του σε πολλές Ευρωπαϊκές χώρες, καθώς επίσης και στην Αμερική.

Έργο και Θεματογραφία
---------------------

Καλλιέργησε αρχικά έναν υπαιθρισμό στα πλαίσια του ιμπρεσιονισμού, για να στραφεί αργότερα προς το σοσιαλιστικό ρεαλισμό. Κατά την τελευταία δεκαετία κινείται στα πλαίσια των αναπαραστατικών τάσεων και επικεντρώνει τις προσπάθειες του στην απόδοση αρχαίων ελληνικών γλυπτών, όπως οι μετόπες του Παρθενώνα κ.α. Έχει παρουσιάσει τα έργα του σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις.

Έργα του υπάρχουν στο Υπουργείο Αιγαίου και είναι μέλος του "Maison d’ artistes Paris".

Εκθέσεις ατομικές: Διογένης 1981, 1983, Παρίσι 1984, Δημόκριτος 1987, 1991, 1992, Ζυγός 1988, Ζυγός Ουάσιγκτον 1988, κ.ά. Ομαδικές: Υδατογραφία Μόντε Κάρλο, Παρίσι 1983 και 1984.

Πηγές
-----

* Λεύκωμα *Έκθεση Λέσβιων Ζωγράφων, Βιογραφίες Καλλιτεχνών* Έκδοση του Επιμελητηρίου Λέσβου και του Φιλοτεχνικού Ομίλου Μυτιλήνης «Ο ΘΕΟΦΙΛΟΣ», Μυτιλήνη 2002
* Gallery Kozas[*νεκρός σύνδεσμος*]
* Δημοπρασίες Ψαθάρης
* Συλλογικό έργο του 2013, Τα παραμύθια του οσελότου, Οσελότος σε εικονογράφηση Βακιρτζή
* Ερευνητικό Κέντρο ΝΙΚΙΑΣ

Παραπομπές
----------

1. ↑  374bcc8f-0011-4e4b-80f8-b3cf5ed1e23a. Ανακτήθηκε στις 4  Ιουλίου 2020.
2. ↑  374bcc8f-0011-4e4b-80f8-b3cf5ed1e23a. Ανακτήθηκε στις 4  Ιουλίου 2020.
3. ↑  Λεύκωμα *Έκθεση Λέσβιων Ζωγράφων, Βιογραφίες Καλλιτεχνών* Έκδοση του Επιμελητηρίου Λέσβου και του Φιλοτεχνικού Ομίλου Μυτιλήνης «Ο ΘΕΟΦΙΛΟΣ», Μυτιλήνη 2002
Ο **Κώστας Βέρδης** (Βουλιαράτι Δερόπολης, 8 Μαΐου 1965) είναι Έλληνας μουσικός, κλαρινοπαίχτης και μέλος του συγκροτήματος *Κομπανία Βέρδη*.

Πληροφορίες
-----------

Γεννήθηκε στο Βουλιαράτι Δερόπολης Αργυροκάστρου, όπου μαθήτευσε δίπλα σε σημαντικούς παραδοσιακούς καλλιτέχνες της περιοχής του και απέκτησε γνώσεις για το παραδοσιακό κλαρίνο. Η ενασχόλησή του με την μουσική άρχισε από πολύ μικρή ηλικία. Ήδη από τα 7 του μάθαινε ντέφι, βιολί και λαούτο, πριν να καταλήξει στην μεγάλη του αγάπη που είναι το κλαρίνο. Το 1991, με το άνοιγμα των συνόρων με την Ελλάδα μετανάστευσε στα Γιάννενα όπου ζει μέχρι σήμερα έχοντας δύο γιους, τον Στέφανο και τον Μιχάλη, που είναι επίσης μουσικοί. Μαζί με τον αδερφό του, τον Βαγγέλη Βέρδη, δημιούργησαν την "Κομπανία Βέρδη" όπου ο Στέφανος παίζει βιολί, ο Μιχάλης λάουτο και ο Βαγγέλης ντέφι, ενώ ο Κώστας κλαρίνο.

Τα δύο αδέρφια ήδη από την δεκαετία του '70 άρχισαν και παίζουν δίπλα σε σημαντικούς οργανοπαίχτες της περιοχής σε πανηγύρια, γιορτές, γλέντια και γάμους σε ολόκληρη την περιοχή της Δρόπολης όπου μυήθηκαν στην μουσική παράδοση της περιοχής, τα μοιρολόγια, τα χορευτικά και τα πολυφωνικά τραγούδια, ενώ από το 1991 συνεχίζουν τη μουσική τους δραστηριότητα και μέσα από ηχογραφήσεις, συναυλίες και εκδηλώσεις, παρουσίες σε τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές εκπομπές τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό (ΗΠΑ, Καναδά, Γερμανία, Ιταλία, Αυστραλία, Κίνα, Αυστρία κλπ.).

Διδάσκει στο Μουσικό Γυμνάσιο και Λύκειο Ιωαννίνων και Πρεβέζης παραδοσιακό κλαρίνο και γενικότερα παραδοσιακή μουσική, κατόπιν επιλογής από την καλλιτεχνική επιτροπή του Υπουργείου Παιδείας και προσπαθεί να μεταδώσει την αγάπη του για το κλαρίνο, αλλά και τις τεχνικές του.

Από το 1999 και στη συνέχεια συμμετέχει στην Διεθνή Συνάντηση Πολυφωνικού Τραγουδιού.

Έχει λάβει μέρος σε πλήθος εκδηλώσεων διαφόρων φορέων στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, ενώ έχει αποκτήσει μόνιμη σχέση με την Πανηπειρωτική Συνομοσπονδία και παίρνει μέρος σε όλες τις εκδηλώσεις της.

Η Κομπανία Βέρδη κέρδισε το πρώτο Βραβείο (Sweepstakes) (2019) για τον καλύτερο και την καλύτερη μουσική στο μεγαλύτερο φεστιβάλ μουσικής και χορού της Αμερικής, μαζί με το χορευτικό συγκρότημα "Oikogeneia".

Το 2018, κυκλοφόρησαν νέα δισκογραφική δουλειά, με τίτλο "Τα βιώματά μας".

Παραπομπές
----------

1. ↑  Μπέκας, ο Σωτήρης. «Η Λεμονιά του Κώστα Βέρδη - Musicpaper.gr». *www.musicpaper.gr*. Ανακτήθηκε στις 29 Νοεμβρίου 2020.
2. ↑  ΕΡΤ, Γραφείο Τύπου (28 Νοεμβρίου 2020). «ΕΡΤ1- «Το αλάτι της γης» παρουσιάζει την «Κομπανία Βέρδη - Πωγώνι, Δερόπολη»». *ert.gr*. Ανακτήθηκε στις 29 Νοεμβρίου 2020.
3. ↑  Ντούρου, Εμυ. «Κώστας Βέρδης: «Όταν παίζω κλαρίνο ξεχνάω ποιος είμαι»». *Documento*. Ανακτήθηκε στις 29 Νοεμβρίου 2020.
4. ↑  «Το κλαρίνο: Βέρδης Κώστας». *Το κλαρίνο*. Ανακτήθηκε στις 29 Νοεμβρίου 2020.

Πηγές
-----

* 
* 
* 
* 
*
Ο **Κώστας Βιδάλης** (1904 - 1946) ήταν διακεκριμένος δημοσιογράφος του *Ριζοσπάστη* και μέλος του ΕΑΜ και του ΚΚΕ. Η δολοφονία του από παρακρατικούς τον Αύγουστο του 1946, όταν πήγε στη Θεσσαλία για να καλύψει την δράση τους εκεί, προκάλεσε σοκ και αποτέλεσε ένα από τα πρώτα δυσοίωνα γεγονότα του εμφύλιου πολέμου.

Βιογραφία
---------

Ο Κώστας Βιδάλης γεννήθηκε το 1904 στην Αθήνα. Αφού πήρε το απολυτήριο του Γυμνασίου γράφτηκε στη Νομική Σχολή Αθηνών. Ωστόσο παράτησε τις σπουδές για να ασχοληθεί με την δημοσιογραφία, και ιδιαίτερα τα οικονομικά θέματα. Το 1924 σε ηλικία 20 ετών άρχισε να εργάζεται ως δημοσιογράφος στον *Ριζοσπάστη*. Το 1936 πήγε ως απεσταλμένος του *Ριζοσπάστη* στην Ισπανία για να παρακολουθήσει τη Σπαρτακιάδα της Βαρκελώνης. Εκεί συνέχισε για κάποιο διάστημα ως ανταποκριτής του εμφυλίου πολέμου. Μετά την επιστροφή του από την Ισπανία, εξορίστηκε στα Κύθηρα από το καθεστώς του Μεταξά. Το 1941 έγινε μέλος του ΚΚΕ, ενώ συμμετείχε και στο ΕΑΜ από το πόστο της κεντρικής διαφώτισης. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Συντακτών.

Η δολοφονία του
---------------

Τον Αύγουστο του 1946 ο Βιδάλης πήγε στη Θεσσαλία για να καλύψει τα εγκλήματα των παρακρατικών κατά των αριστερών της περιοχής. Λόγω της επικινδυνότητας της αποστολής ο διευθυντής της εφημερίδας Καραγιώργης προσπάθησε να τον αποτρέψει. Ωστόσο ο Βιδάλης επέμεινε για λόγους αρχής και καθήκοντος. Αναχώρησε από την Αθήνα στις 11 του μηνός. Στις 13 ταξίδευε από Λάρισα για Βόλο. Ήταν η μέρα στην οποία ο *Ριζοσπάστης* έλαβε το τελευταίο του μήνυμα: «Λογαριάζω να 'μαι αυτού Παρασκευή βράδυ, 16 του μηνός. Μάζεψα φοβερό υλικό. Θα τα πούμε».

Στον Πλατύκαμπο οι παρακρατικοί του τοπικού αρχιληστή Σούρλα σταμάτησαν το τρένο και απήγαγαν τον Βιδάλη, μπροστά σε αξιωματικούς του κυβερνητικού στρατού, που παρέμειναν απαθείς. Στη συνέχεια τον οδήγησαν πρώτα στο καφενείο του χωριού Μελία και αργότερα το βράδυ τον μετέφεραν στο νεκροταφείο. Εκεί τον βασάνισαν και κατόπιν τον δολοφόνησαν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Τάσος Βουρνάς, Ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας, Εκδόσεις Πατάκη, 1998, σελ.50
2. ↑  Μηχανή του Χρόνου, άρθρο για τον Κώστα Βιδάλη
3. ↑  «Κώστας Βιδάλης: 68 χρόνια από τη δολοφονία του - Η δράση του αποτελεί παράδειγμα κομμουνιστή δημοσιογράφου». *902.gr*. 2014-08-14.. Ανακτήθηκε στις 2017-01-02.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 2517154983534467860005
* **ΕΒΕ**: 44760
* GND: 1177183234

 |

 |
Η **λεπιδοτευθίς** (*Lepidoteuthis*) είναι γένος θαλάσσιων μαλακίων, που ταξινομούνται στην υπέρταξη δεκαποδόμορφα, έχουν δηλαδή τη χαρακτηριστική μορφή των καλαμαριών. Περιλαμβάνει το μοναδικό είδος *Lepidoteuthis grimaldii* (κοινώς «καλαμάρι των Γκριμάλντι»).

Περιγραφή και ανεύρεση
----------------------

Κοντινή απεικόνιση των «λεπιών»
Η λεπιδοτευθίς είναι μεγαλόσωμο ζώο, του οποίου ο μανδύας φθάνει σε μήκος τα 86 εκατοστόμετρα, ενώ με τα πλοκάμια του τεντωμένα υπερβαίνει συνολικά το ένα μέτρο. Ανακαλύφθηκε για πρώτη φορά στα περιεχόμενα του στομαχιού ενός φυσητήρα και μεταγενέστερα αλιεύθηκε και ζωντανό. Χαρακτηρίζεται από τις δερματικές δομές του, που μοιάζουν με λέπια ψαριού, αλλά στην πραγματικότητα είναι πλησιέστερα προς τις φολίδες των ερπετών. Το καλαμάρι αυτό έχει ευρύτατη γεωγραφική κατανομή στις τροπικές και στις υποτροπικές περιοχές των κυριότερων ωκεανών της Γης: του Βόρειου και Νότιου Ατλαντικού, του νότιου Ινδικού Ωκεανού και του Ειρηνικού Ωκεανού. Στον τελευταίο έχει βρεθεί τόσο στα ανοικτά της Ιαπωνίας, όσο και πολύ νοτιότερα στον δυτικό Ειρηνικό, έως και τα ανοικτά της Νέας Ζηλανδίας.

Ταξινομική και ετυμολογία
-------------------------

Η λεπιδοτευθίς αποτελεί το μοναδικό γένος της ομώνυμης οικογένειας **λεπιδοτευθίδες** και με τη σειρά του το γένος αυτό περιλαμβάνει το μοναδικό είδος *Lepidoteuthis grimaldii*. Η ονομασία της οικογένειας και του γένους είναι σύνθετη, από τις αρχαίες ελληνικές λέξεις (τριτόκλιτα ουσιαστικά) *λεπίς* και *τευθίς*, και μπορεί να αποδοθεί στη νεοελληνική με τη φράση «καλαμάρι με λέπια»: Οφείλεται στις χαρακτηριστικές δερματικές δομές του ζώου, που μοιάζουν με λέπια ψαριού. Η ονομασία του είδους, που μπορεί να μεταφρασθεί ως «καλαμάρι των Γκριμάλντι», δόθηκε από τον Γάλλο μαλακιολόγο Λουί Ζουμπέν προς τιμη του Οίκου των Γκριμάλντι, της δυναστείας του Μονακό. Η αιτία είναι ότι ο Πρίγκιπας Αλβέρτος Α΄ του Μονακό (όχι ο σημερινός), ο οποίος ήταν ερασιτέχνης μελετητής των κεφαλόποδων, πρωτοπόρησε στη έρευνα των καλαμαριών των βαθέων υδάτων με την ερευνητική μέθοδο της συλλογής και μελέτης των περιεχομένων του στομαχιού των φυσητήρων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Young, R.E. & M. Vecchione 2009: «Lepidoteuthidae Pfeffer 1912», The Tree of Life Web Project
2. ↑  Albert 1er of Monaco: «Notes sur un Cachalot», *Bulletin du Muséum d’histoire naturelle*, 1895, no. 8
3. ↑  Barratt, I. & Allcock, L.: «Lepidoteuthis grimaldii» στον Κόκκινο κατάλογο της IUCN, 2014: e.T163278A993322

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η *Lepidoteuthis grimaldii* στη *CephBase* (αρχειοθετημένη ιστοσελίδα από το 2005)
* Το είδος στο «Tree of Life web project
Ο **Όσρεντ Α' της Νορθουμβρίας** (*Osred*, 697 - 716) βασιλιάς της Νορθουμβρίας (705 - 716) ήταν γιος του Άλντφριθ της Νορθουμβρίας και της Κάθμπουρ, διάδοχος του σφετεριστή βασιλιά Ίντγουλφ της Νορθουμβρίας. Παρά το γεγονός ότι η Κάθμπουρ ήταν η μοναδική σύζυγος του πατέρα του ο ίδιος ο Όσρεντ δεν καταγράφεται πουθενά ως γιος της, δεν διαδέχτηκε αμέσως τον πατέρα του όταν πέθανε, για λίγους μήνες εμφανίζεται βασιλιάς ο σφετεριστής Ίντγουλφ.
Την εποχή που ανέβηκε ο Όσρεντ στον θρόνο ήταν ακόμα μικρό παιδί, την πραγματική εξουσία είχαν στην Νορθουμβρία δυο ισχυροτατοι άντρες ο κόμης Μπέρτφριθ και ο αντίπαλος του πατέρα του επίσκοπος Ουίλφριντ ο οποίος τον λάτρεψε σαν δικό του γιο. Ο θάνατος του Ουίλφριντ (709) δεν φαίνεται να προκάλεσε καμιά πολιτική αστάθεια, η περίπτωση της πτώσης του Ίντγουλφ έδειξε ότι η σταθερότητα στην διαδοχή από τον Οίκο της Βερνικίας ήταν εγγυημένη αλλά η κατάσταση θα κρατήσει μέχρι τον θάνατο του Όσρεντ.

Το 711 ο κόμης Μπέρτφριθ συνέτριψε τους Πίκτες στα βόρεια του ποταμού Φόρθ αλλά παρόλα αυτά η βασιλεία του Όσρεντ ήταν παραμελημένη ιστορικά. Μια σειρά από πηγές παρουσιάζουν τον Όσρεντ σαν άτακτο νέο άντρα που παρενοχλούσε συνεχώς τους μοναχούς, ο Βέδας αντίθετα γράφει πολύ καλά λόγια για τον πρόσωπο του και τον παρουσιάζει σαν νέο Ιωσία. Ο συγγραφέας Έθελγουλφ σε ένα ποίημα του 9ου αιώνα τον εμφανίζει σαν εξαιρετικά δυναμικό και ενεργητικό βασιλιά με απολυταρχικές τάσεις, επιπλέον ο Έθελγουλφ γράφει ότι ήταν τρελός, ανίκανος να ελέγξει τις επιθυμίες του και ανάγκασε τους πολιτικούς του αντιπάλους να αποσυρθούν σε μοναστήρια.
Ο Όσρεντ ενηλικιώθηκε (716) αλλά αμέσως μετά δολοφονήθηκε για άγνωστους λόγους, το Αγγλοσαξωνικό χρονικό αναφέρει ότι η δολοφονία του έγινε *"νότια από τα σύνορα"*. Οι συγγραφείς Ντέιβιντ Ρόλλασον και Χιγκάμ αναφέρουν ότι η περιοχή βρισκόταν στα όρια του βασιλείου των Πίκτων, συνεπώς εκείνοι τον δολοφόνησαν, τον διαδέχτηκε ο Κοένρεντ της Νορθουμβρίας.

Πηγές
-----

* Higham, N.J. The Kingdom of Northumbria AD 350–1100. Stroud: Sutton, 1993.
* Rollason, David (2004). "Osred I (696x8–716)". Oxford Dictionary of National Biography,. Oxford University Press. Retrieved 2007-08-20.
* Campbell, Alistair. De abbatibus. Oxford: Clarendon Press, 1967.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Όσρεντ Αρχειοθετήθηκε 2020-11-15 στο Wayback Machine.

|  |
| --- |
| Όσρεντ της Νορθουμβρίας **Οίκος της Βερνικίας****Γέννηση:** 697 **Θάνατος:** 716 |
| Βασιλικοί τίτλοι |
| ΠροκάτοχοςΊντγουλφ της Νορθουμβρίας | **Βασιλιάς της Νορθουμβρίας**705 - 716 | ΔιάδοχοςΚοένρεντ της Νορθουμβρίας |
Το ξύλινο τροχήλατο ατμόπλοιο **Αθήναι**, εκτοπίσματος 430 τόνων και δυνατότητας μεταφοράς φορτίου 100 τόνων ναυπηγήθηκε τον Οκτώβριο του 1837 στον τότε ναύσταθμο του Πόρου από τον ναυπηγό Γ. Τομπάζη και έφερε αρχικά το όνομα **Όθων**. Χρησιμοποιήθηκε ως βασιλική θαλαμηγός για τα ταξίδια εσωτερικού–εξωτερικού του βασιλικού ζεύγους Αμαλία και Όθωνα, συγχρόνως δε και ως κρατικό φορτηγό.

Το 1845 πραγματοποίησε γενική επισκευή και αναλεβήτωση στον λιμένα Τουλόν της Γαλλίας. Στις 28 Σεπτεμβρίου 1845, κατά την επιστροφή του στην Ελλάδα, λόγω απροσεξίας του αξιωματικού φυλακής, προσάραξε στις ακτές της Νάπολης (Ιταλία). Ο εκεί ναύσταθμος του βασιλείου των δύο Σικελιών βοήθησε την επισκευή του και μετά από 7 εβδομάδες απέπλευσε.

Από τις 6 Ιανουαρίου έως τις 17 Απριλίου 1850 κατασχέθηκε από τους Άγγλους για την υπόθεση Πατσίφικου. Το 1851 επαναλήφθηκε γενική επισκευή και αναλεβήτωση στην Τουλόν, η οποία διήρκεσε ένα περίπου χρόνο. Κατασχέθηκε για δεύτερη φορά μαζί με τον υπόλοιπο ελληνικό στόλο από τους Γάλλους, τον Μάιο του 1854 στη διάρκεια του Κριμαϊκού Πολέμου. Το 1854 διατέθηκε για τη μεταφορά κατοίκων της Αθήνας στα νησιά του Σαρωνικού και του Αργολικού λόγω της επιδημίας της χολέρας που ενέκηψε τότε.

Το 1860 επαναλήφθηκε τρίτη αναλεβήτωση αυτή τη φορά στην Ελλάδα (Ν. Πόρου), οι δε λέβητες μεταφέρθηκαν από τη Γαλλία με το *Αθήνα*. Το 1862 συμμετείχε στον αποκλεισμό του Ναυπλίου και στην καταστολή της Ναυπλιακής στάσης. Στη διάρκεια της Μεταπολίτευσης του 1862 μετονομάστηκε σε *Αθήναι*. Παρέμεινε σε υπηρεσία μέχρι το 1864 όπου αναφέρεται στην μεταφορά αγημάτων του Ελληνικού Στρατού στην Κέρκυρα για τους εορτασμούς της ένωσης της Επτανήσου.

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Την εποχή εκείνη η ψύξη των μηχανών γινόταν με θαλάσσιο νερό χωρίς αφαλάτωση με συνέπεια οι αναλεβητώσεις να είναι επιτακτικές.
Χάρτης της Όστερλαντ τον 13ο αιώνα.
Η **Όστερλαντ** είναι ιστορική περιοχή της Γερμανίας. Βρίσκεται μεταξύ των ποταμιών Έλβα και Ζάαλε στα βόρεια του Πλάισνερλαντ η οποία αργότερα απορρόφησε και περιέλαβε την πόλη της Λειψίας. Το όνομα προέρχεται από το προηγούμενο όνομα της περιοχής, Όστμαρκ.

Σήμερα, η περιοχή ανήκει στα γερμανικά κρατίδια της Θουριγγίας και Σαξονίας.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος περιοχών της Σαξονίας

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Χάρτης της εδαφών του Βέττιν με την Όστερλαντ

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 237288159
* GND: 4116808-2

 |

 |
Η **αλεπού κορσάκ** (*Vulpes corsac*), γνωστή απλά και ως **κορσάκ**, είναι μεσαίου μεγέθους αλεπού που βρίσκεται σε στέπες, ημιερήμους και ερήμους στην Κεντρική Ασία, η οποία εκτείνεται στη Μογγολία και τη βορειοανατολική Κίνα. Από το 2004, έχει ταξινομηθεί ως *ελάχιστης ανησυχίας* από την IUCN, αλλά οι πληθυσμοί αυξομειώνονται σημαντικά, και οι αριθμοί μπορούν να μειωθούν δεκαπλάσια μέσα σε ένα μόνο έτος.

Είναι επίσης γνωστή ως η **αλεπού της στέπας**, και μερικές φορές αναφέρεται ως η «αλεπού της άμμου», αλλά αυτή η ορολογία προκαλεί σύγχυση, διότι με αυτό το όνομα είναι επίσης γνωστά και άλλα δύο είδη, η θιβετιανή αλεπού της άμμου και η αλεπού του Ρούπελ. Η λέξη «κορσάκ» προέρχεται από τη ρωσική ονομασία για το ζώο, «корса́к», που προέρχεται στην τελική από τη λέξη των τουρκικών γλωσσών «karsak». Η αλεπού κορσάκ απειλείται από το κυνήγι για το εμπόριο γούνας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Vulpes corsac». *IUCN Red List of Threatened Species. Version 2012.2*. International Union for Conservation of Nature. 2008.
2. ↑  Julie Pearsall, επιμ. (2002). *Concise Oxford English Dictionary* (10th έκδοση). Oxford University Press. σελ. 321. ISBN 978-0-19-860572-0.
Για το σανσκριτικό θρησκευτικό σύμβολο (και γενικά την χρήση του συμβόλου σε διάφορους πολιτισμούς), δείτε: Σβάστικα.  
Ο **Αγκυλωτός σταυρός** (*γερμ.: hakenkreuz*), γνωστός και ως **ναζιστική σβάστικα**, είναι σύμβολο της ιδεολογίας του ναζισμού. Αποτέλεσε το κύριο σύμβολο της Γερμανίας κατά την περίοδο 1931-1945, καθώς και άλλων μεταγενέστερων νεοναζιστικών πολιτικών κομμάτων και οργανώσεων ανά τον κόσμο.

Ο αγκυλωτός σταυρός, σύμβολο του ναζισμού
Το σύμβολο είναι εμπνευσμένο από την σβάστικα, με την οποία είναι πανομοιότυπο. Η σβάστικα χρησιμοποιείται στην σανσκριτική παράδοση, ενώ υπήρξε και σύμβολο και άλλων πολιτισμών κατά την αρχαιότητα, όπως στους Έλληνες, στους Κέλτες κ.α..

Η πρώτη φορά που έγινε χρήση του συμβόλου στην σύγχρονη πολιτική, ήταν από τον Ρουμάνο πολιτικό Κούζα και συμβόλιζε τον αντισημιτισμό, 
Τότε ήταν και που υιοθετήθηκε από το Ναζιστικό Γερμανικό Εργατικό Κόμμα του Αδόλφου Χίτλερ, ως σύμβολο της "Άριας φυλής". Από τότε, και ιδιαίτερα μετά τα αποτελέσματα του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, του Ολοκαυτώματος, αλλα και της αντίστασης εναντίον της Γερμανίας και της ναζιστικής ιδεολογίας, το συγκεκριμένο σύμβολο θεωρείται προσβλητικό και μάλιστα απαγορεύεται σε πολλές χώρες (συμπεριλαμβανομένης της Γερμανίας). Η χρήση του συμβόλου περιορίζεται σε οργανώσεις που υιοθετούν τις ιδεολογίες του ναζισμού, του αντισημιτισμού , της υπεροχής της λευκής φυλής, ή απλώς ως σύμβολο του κακού. 

Η πανομοιότυπη σανσκριτική σβάστικα, χρησιμοποιείται ακόμη για θρησκευτικούς λόγους και η σημασία της δεν έχει καμία σχέση με τον ναζισμό.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Nicholas M. Nagy-Talavera, Center for Romanian Studies, 1998, *Nicolae Iorga: A Biography*, p. 102
2. ↑  Ion C. Butnaru, Renee Spodheim, Greenwood Publishing Group, 1992, *The Silent Holocaust: Romania and Its Jews*, p. 28
3. ↑  Stollznow, Karen (2020). *On the Offensive: Prejudice in Language Past and Present*. Cambridge University Press. σελ. 134. ISBN 978-1-108-49627-8.
4. ↑  Langman, Lauren· Lundskow, George (2016). *God, Guns, Gold and Glory: American Character and its Discontents*. BRILL. σελ. 89. ISBN 978-90-04-32863-1.
5. ↑  Lander, Janis (2013). *Spiritual Art and Art Education*. Routledge. σελ. 28. ISBN 978-1-134-66789-5.
6. ↑  Wagoner, Brady (2009). *Symbolic Transformation: The Mind in Movement Through Culture and Society*. Routledge. σελ. 13. ISBN 978-1-135-15090-7.
Συντεταγμένες: 13°51′S 172°06′W﻿ / ﻿13.850°S 172.100°W﻿ / -13.850; -172.100

Η **Λεπουιάι** (σαμόα: Lepuia'i) είναι ένα χωριό των νησιών Σαμόα. Είναι το δεύτερο μεγαλύτερο σε πληθυσμό, αλλά μεγαλύτερο σε έκταση χωριό του νησιού Μανόνο, μετά το Φαλέου. Ανήκει στο Αϊγκα-ι-λε-Τάι. Έχει πληθυσμό 223 κατοίκων (2006).

Το Μανόνο συμπεριλάμβάνει μόνο τέσσερα χωριά: Σάλουα, Φαλέου, Απάι και την Λεπουιάι.

Γεωγραφία
---------

Η Λεπουιάι βρίσκεται νοτιοδυτικά του νησιού.

Δημογραφία
----------

Η Λεπουιάι έχει πληθυσμό 223 κατοίκων (2006). Είναι το δεύτερο μικρότερο σε πληθυσμό, αλλά μεγαλύτερο σε έκταση χωριό από τα τέσσερα του Μανόνο, μετά το Φαλέου.

Δείτε επίσης
------------

* Μανόνο
* Κατάλογος πόλεων των Σαμόα
* Κατάλογος πόλεων της Αϊγκα-ι-λε-Τάι

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Population» (PDF). *Samoa Bureau of Statistics*. Ιούλιος 2008. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 21 Ιουλίου 2011. Ανακτήθηκε στις 16 Δεκεμβρίου 2009.

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Πόλεις του Αϊγκα-ι-λε-Τάι |
| --- |
|  |
| 
Πρωτεύουσα: Μουλιφάνουα |
|  |
| 
* Απάι
* Σάλουα
* Λεπουιάι
* Φαλέου
* Απολίμα-Τάι
* Απολίμα Ούτα
* Σατουϊμαλουφιλούφι
* Φουαϊλόλο'ο
* Μανόνο Ούτα
* Παεπαεάλα
 |

 |
Η **Αγάθη** (αγγλικά: Agathe) είναι μικρός αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,48. Ανακαλύφθηκε το 1882 από τον Αυστριακό αστρονόμο Γιόχαν Παλίζα, που παρατηρούσε από τη Βιέννη, και έλαβε το όνομά της από το βαφτιστικό όνομα μιας θυγατέρας του σύγχρονού του και συμπατριώτη του αστρονόμου, ιατρού και μαθηματικού Τέοντορ φον Οππόλτσερ.

Η Αγάθη περιφέρεται στο εσωτερικό μέρος της Κύριας Ζώνης και, καθώς η τροχιά της έχει σημαντική εκκεντρότητα, στο περιήλιό της πλησιάζει την τροχιά του πλανήτη Άρη, απέχοντας τότε από τον Ήλιο μόλις 370.000 χλμ. περισσότερο από ό,τι ο Άρης στο δικό του αφήλιο.

Φυσικά χαρακτηριστικά
---------------------

Η μέση διάμετρος της Αγάθης εκτιμάται σε 9 χλμ. Ο φασματικός της τύπος και το άλβεδό της είναι άγνωστα, όπως και η περίοδος περιστροφής της περί τον εαυτό της.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *JPL Small-Body Database*. 2000228.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

  


Αστεροειδείς| 227 Φιλοσοφία | 228 Αγάθη | 229 Αδελίνδη |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ηλιακό Σύστημα
* Πύλη:Αστρονομία
 |

 |