recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Η μυστική λέσχη** (πρωτότυπος τίτλος: **El Club**) είναι χιλιανή ταινία του 2015 σε σκηνοθεσία του Πάμπλο Λαρέν. Το σενάριο είναι του του σκηνοθέτη, του Γκιγιέρμο Καλντερόν και του Ντανιέλ Βιλαλόμπος.

Πλοκή
-----

Σε ένα παραλιακό χωριό της χιλιανής επαρχίας ζουν απομονωμένοι τέσσερις πρώην κληρικοί της Καθολικής Εκκλησίας μαζί με μία γυναίκα που τους φροντίζει, τη μητέρα Μόνικα, που είναι πρώην καλόγρια. Οι τέσσερις αντιμετωπίζουν κατηγορίες όπως σεξουαλική κακοποίηση ανηλίκων, απαγωγή βρεφών από ανήλικες μητέρες κ.ά.. Επιτρέπεται να βγαίνουν έξω από το σπίτι μόνο συγκεκριμένες ώρες και το μόνο τους ενδιαφέρον στο χωριό είναι οι κυνομαχίες. 

Όταν μία μέρα έρχεται και ένας πέμπτος, προκαλείται αναστάτωση, καθώς έξω από το σπίτι καταφτάνει ένας άντρας που είχε πέσει θύμα βιασμού από εκείνον, ο Σαντοκάν. Οι υπόλοιποι του δίνουν ένα όπλο για να βγει έξω και να φοβίσει τον Σαντοκάν, όμως εκείνος βγαίνει έξω, στρέφει το όπλο στο κεφάλι του και αυτοκτονεί.

Μετά από αυτό το γεγονός, έρχεται στο χωριό ένας νέος κληρικός, ο πατήρ Γκαρσία, για να εξετάσει τι συνέβη εκείνη τη μέρα. Οι τέσσερις ιερείς και η μητέρα Μόνικα προσπαθούν να συγκαλύψουν το γεγονός και τα πραγματικά αίτια της αυτοκτονίας και του λένε ψέματα. Μετά από έρευνες, καταλαβαίνει τι πραγματικά συνέβη, όμως, επειδή αγαπά την Καθολική Εκκλησία, όπως λέει, αποφασίζει να μην μαθευτεί η αλήθεια για το γεγονός. Αυτό που ζητά από τους ιερείς και τη μοναχή ως αντάλλαγμα για την απόκρυψη του γεγονότος, είναι να μείνει μαζί τους για πάντα ο Σαντοκάν και να τον φροντίζουν.

Διανομή
-------

| Ηθοποιός | Ρόλος |
| --- | --- |
| Αλφρέδο Κάστρο | πατήρ Βιδάλ |
| Ρομπέρτο Φαρίας | Σαντοκάν |
| Αντόνια Ζέγκερς | μητέρα Μόνικα |
| Μαρσέλο Αλόνσο | πατήρ Γκαρσία |
|

Βραβεία/Διακρίσεις
------------------

Στο 65ο φεστιβάλ του Βερολίνου κέρδισε την Αργυρή Άρκτο, ενώ ήταν υποψήφια και για τη Χρυσή Άρκτο.

Ήταν η πρόταση της Χιλής για την καλύτερη ξενόγλωσση ταινία στα 88α βραβεία Όσκαρ και έλαβε υποψηφιότητα για τη Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «PRIZES & HONOURS 2015». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Ιουλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 8 Φεβρουαρίου 2017.
2. ↑  «Oscars: Chile Selects 'The Club' for Foreign-Language Category». Ανακτήθηκε στις 8 Φεβρουαρίου 2017.
3. ↑  «The Club - Golden Globes: 1 Nomination». Ανακτήθηκε στις 8 Φεβρουαρίου 2017.
Η **Σίτα (Sita)** είναι αστεροειδής στο εσώτατο όριο της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,2. Ανακαλύφθηκε το 1884 από τον Αυστριακό αστρονόμο Γιόχαν Παλίζα, που παρατηρούσε από τη Βιέννη. Η Σίτα ανήκει στην Οικογένεια αστεροειδών της Χλωρίδος.

Φυσικά χαρακτηριστικά
---------------------

Η μέση διάμετρος της Σίτας εκτιμάται σε 11 χλμ. Ο φασματικός της τύπος είναι **S** (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,194. Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Σίτα γύρω από τον εαυτό της. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της είναι περίπου 89 βαθμοί Κελσίου κάτω από το μηδέν, αλλά στο περιήλιο, υποθέτοντας μία σχετικώς γρήγορη περιστροφή, μπορεί να φθάσει και τους +6 βαθμούς.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *JPL Small-Body Database*. 2000244.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

  


Αστεροειδείς| 243 Ίδη | 244 Σίτα | 245 Βέρα |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ηλιακό Σύστημα
* Πύλη:Αστρονομία
 |

 |
Συντεταγμένες: 31°18′15″N 30°6′2″E﻿ / ﻿31.30417°N 30.10056°E﻿ / 31.30417; 30.10056

Κέρμα από το Ηράκλειον
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Ηράκλειο (αποσαφήνιση).
Το **Ηράκλειον** ή **Θώνις**, κατά τους αρχαίους Αιγύπτιους, ήταν παραθαλάσσια πόλη με λιμάνι πλησίον της κώμης Μένουθις, που ήταν κυριότερος ναυτικός κόμβος της αρχαίας Αιγύπτου με την Ελλάδα. Άνθισε για δύο αιώνες, από το 550 π.Χ. ως το 331 π.Χ. Την αναφέρουν ο Ηρόδοτος και ο Στράβων. Καταστράφηκε πολλές φορές και τελικά εξαφανίστηκε τον 8ο αιώνα (μ.Χ.).

Γεωγραφική θέση
---------------

Από μια στήλη που βρέθηκε στην Ναυκρατίδα το 1899 ξέρουμε ότι οι Αιγύπτιοι το ονόμαζαν ***λιμάνι στην θάλασσα των Ελλήνων***. Το σημείο αυτό βρίσκεται σήμερα σε βάθος δέκα μέτρα μέσα στη θάλασσα και έξι χιλιόμετρα στα ανοιχτά της σημερινής ακτής, σε θέση που ανακαλύφθηκε το 2001 από την αρχαιολογική ομάδα του Φρανκ Γκοντιό. Η πόλη ήταν κτισμένη επάνω σε νησιά που συνδέονταν με γέφυρες. Οι αρχαιολογικές έρευνες αποκάλυψαν τα ερείπια πολλών συνοικειών και πάνω από εξήντα ναυαγισμένα καράβια που χρονολογούνται από τον 6ο π.Χ. ως τον 2ο αιώνα (μ.Χ.).

Ο ναός του Ηρακλή
-----------------

Το όνομα της πόλης ανάγεται στον περίφημο ναό που ήταν φημισμένος σε ολόκληρο τον αρχαίο κόσμο και ήταν αφιερωμένος στον ημίθεο Ηρακλή. Εκεί λένε ότι κατέφυγε ο Πάρης με την Ελένη για να ξεφύγει από τον οργισμένο Μενέλαο, πριν ξεσπάσει ο Τρωικός πόλεμος. Ο ναός αυτός είχε μαντείο και αρχικά ήταν αφιερωμένος στον αιγύπτιο θεό της ιατρικής Χονς, τον οποίο οι Έλληνες ταύτισαν με τον Ηρακλή. Αργότερα το ιερό αφιερώθηκε στον αιγύπτιο θεό Άμωνα, πατέρα του Χονς.

Επιρροή
-------

Το Ηράκλειον ήταν σημαντικό θρησκευτικό κέντρο με αξιόλογη εμπορική κίνηση. Σε στήλη που βρέθηκε αναγράφεται ότι το λιμάνι εισέπρατε φόρο 10% σε όλα τα εμπορεύματα των πλοίων που άραζαν.

Αναφορές
--------

Πηγές
-----

* Hubert Cancik, Helmuth Schneider (Hrsg.): *Der Neue Pauly: Enzyklopädie der Antike*, J.B. Metzler, 1996, S. 471, ISBN 3476014703

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Franck Goddios Homepage
* „Herakleion: Die Auferstehung der Götter"[*νεκρός σύνδεσμος*], GEO, Nr. 12, 2001
* Versunkenes Herakleion
* Ägyptens Versunkene Schätze
* Ägyptens versunkene Hafenstadt - Ein Mythos taucht auf, Arte, 2012

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Αρχαίες ελληνικές αποικίες στη βόρεια Αφρική |
| --- |
|  |
| Πεντάπολη | 
* Απολλωνία
* Βάρκη
* Ευεσπερίδες
* Κυρήνη
* Ταύχειρα
 |  |
|  |
| Αίγυπτος | 
* Δάφνη
* Ηράκλειο
* Ναύκρατις
 |
|  |
| Άλλες | 
* Κίνυψ
 |
|  |
| 
για το ελληνιστικό βασίλειο δείτε: Δυναστεία των Πτολεμαίων |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 58144647638682502000
* LCCN: sh2017003830

 |

 |
***Η ζωή του Λαθαρίγιο ντε Τόρμες και η τύχη και οι αντιξοότητες του*** (γνωστό ως ***Lazarillo de Tormes*** ) είναι ένα ανώνυμο ισπανικό μυθιστόρημα, γραμμένο στο πρώτο πρόσωπο και σε επιστολικό στιλ (ως ένα μακρύ γράμμα), του οποίου οι παλαιότερες γνωστές εκδόσεις χρονολογούνται από 1554. Σε αυτό, η ζωή ενός παιδιού του 16ου αιώνα, το Λάθαρο ντε Τόρμες, είναι αυτοβιογραφική, από τη γέννησή του και την άθλια παιδική του ηλικία μέχρι τον γάμο του, ήδη στην ενηλικίωση. Θεωρείται ο πρόδρομος του μυθιστορήματος πικαρέσκο λόγω στοιχείων όπως ο ρεαλισμός, η αφήγηση σε πρώτο πρόσωπο, η πλατφόρμα, η υπηρεσία σε διάφορους δασκάλους και η ηθικοποιητική και απαισιόδοξη ιδεολογία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Ισπανικά) *Biblioteca Virtual Miguel de Cervantes*. 11783. Ανακτήθηκε στις 30  Απριλίου 2019.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Lazarillo de Tormes στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 175788524
* SUDOC: 028234464
* BNF: cb12011192n (data)
* NKC: unn2013757533
* BNE: XX4147266

 |

 |
Ο **Ιωάννης**, γαλλ. Jean (απεβ. 27 Νοεμβρίου 1283) από τον Οίκο τού Μονφόρ ήταν κύριος τού Τορόν (1257-66) και της Τύρου (1270-83).

Βιογραφία
---------

Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Φιλίππου Α΄ κυρίου τού Καστρ & της Τύρου και της Μαρίας των Πουατιέ κυρίας τού Τορόν, κόρης τού Ραϋμόνδου-Ρουπέν πρίγκιπα της Αντιόχειας και διεκδικητή της Αρμενίας. Η μητέρα του ήταν διεκδικήτρια της Αρμενίας.

Όταν ο Ιωάννης ενηλικιώθηκε, έλαβε την κυριότητα τού Τορόν από τη μητέρα του, αλλά οι Μαμελούκοι την κατέλαβαν το 1266. Το 1268 νυμφεύτηκε τη Μαργαρίτα των Πουατιέ, κόρη τού Ερρίκου βάιλου της Ιερουσαλήμ και της Ισαβέλλας των Λουζινιάν, κόρης τού Ούγου Α΄ της Κύπρου. Η Μαργαρίτα ήταν αδελφή τού Ούγου Γ΄ της Κύπρου, που μετά έγινε βασιλιάς και της Ιερουσαλήμ και διαπραγματεύτηκε ορισμένες συμμαχίες με τους ευγενείς τού βασιλείου με σκοπό να στηρίξει τη διεκδίκησή του εναντίον τού Καρόλου Α΄ των Καπετιδών-Ανζού της Σικελίας. Με την ευκαιρία των γάμων τού Ιωάννη, ο Ούγος Γ΄ επιβεβαίωσε τις κτήσεις τού Φιλίππου Β΄ στην Τύρο, αλλά διατήρησε το δικαίωμα τού βασιλιά να πάρει πίσω το φέουδο, αν ο Ιωάννης και η Μαργαρίτα αποβιώσουν χωρίς τέκνο.

Το 1270 ο πατέρας του σκοτώθηκε από έναν των Ασσασίνων. Ο Ιωάννης τον διαδέχθηκε στην κυριότητα της Τύρου, ως το τέλος του το 1283· ήταν άτεκνος, έτσι ο Ούγος Γ΄ επέτρεψε η κυριότητα να περιέλθει στον αδελφό εκείνου Ονφρουά.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε το 1268 τη Μαργαρίτα των Πουατιέ, κόρη τού Ερρίκου βάιλου της Ιερουσαλήμ· δεν απέκτησαν απογόνους.

Πηγές
-----

* Hill, George (2010). A History of Cyprus, Volume 2. Cambridge University Press. p. 166. ISBN 9781108020633.
* Gestes des Chiprois, Part III, pp. 139 ff. ed. Gaston Raynaud, Genève, 1887.
Ο **Ιωάννης της Λωρραίνης-Βωντεμόν** (απεβ. το 1473) από τον Οίκο της Λωρραίνης ήταν κόμης του Αρκούρ και του Ωμάλ.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο δεύτερος γιος του Αντωνίου κόμη του Βωντεμόν και της Μαρίας, κόρης του Ιωάννη Ζ΄ κόμη του Αρκούρ και του Ωμάλ. Η μητέρα του διαδέχθηκε στην κομητεία του Αρκούρ τον αδελφό της Ιωάννη (1424). Ανατέθηκε στον ίδιο τον Ιωάννη το δουκάτο (1448), ενώ την επόμενη χρονιά (1449) στάλθηκε ως απεσταλμένος από τον βασιλιά Κάρολο Ζ΄ στον δούκα της Βουργουνδίας. Το 1452 πέθανε ο εκ μητρός παππούς του και ο Ιωάννης προσπάθησε να ελέγξει το δουκάτο του, αλλά η νεότερη αδελφή τής μητέρας του κέρδισε τον έλεγχο της κομητείας του Ωμάλ. Διορίστηκε Καπετάνιος του Ανζέ (1469), αργότερα έγινε Σενεσάλιος και κυβερνήτης του Ανζού. Πέθανε άγαμος χωρίς απογόνους. Τον διαδέχθηκε ο ανιψιός του Ρενέ Β' της Λωρραίνης.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Charles Cawley: «Medieval Lands». (Αγγλικά) *Charles Cawley, "Medieval Lands", 2006-2020*. Ανακτήθηκε στις 23  Ιανουαρίου 2016.
2. ↑  Charles Cawley: «Medieval Lands». (Αγγλικά) *Charles Cawley, "Medieval Lands", 2006-2020*. Ανακτήθηκε στις 23  Ιανουαρίου 2016.
3. ↑  Carroll, Stuart (1998). Noble Power During the French Wars of Religion. Cambridge University Press. σσ. 17–19

Πηγές
-----

* Carroll, Stuart (1998). Noble Power During the French Wars of Religion. Cambridge University Press.



|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Jean, Count of Harcourt  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η **Ιερά Μητρόπολις Ροδοπόλεως** ήταν εκκλησιαστική επαρχία, αρχικά αρχιεπισκοπή και έπειτα Μητρόπολη, του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Βρισκόταν στον Πόντο και η δικαιοδοσία της κάλυπτε την περιοχή της Ματσούκας, της Σάντας και της ευρύτερης περιοχής της Τραπεζούντας. 

Η Αρχιεπισκοπή δημιουργήθηκε το 1863 επί πατριαρχείας Ιωακείμ Β΄ και της δόθηκε τιμητικά ο τίτλος Ροδοπόλεως χωρίς η ονομασία να έχει καμία σχέση με την περιοχή, σε ανάμνηση της Επισκοπής Ροδοπόλεως της Λαζικής. Η περιοχή δικαιοδοσίας της περιελάβανε 55 κοινότητες της Ματσούκας και της Σάντας. Για την δημιουργία της Αρχιεπισκοπής ενώθηκαν οι Πατριαρχικές εξαρχίες της Μονής Βαζελώνος, Μονής Περιστερεώτα και Μονής Σουμελά. Το 1867 η Αρχιεπισκοπή καταργήθηκε λόγω αντιδράσεων οπαδών των Μοναστηριακών εξαρχιών.

Τον Οκτώβριο του 1902 έγινε ανασύσταση της Αρχιεπισκοπής Ροδοπόλεως ως Μητρόπολης. Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και την Μικρασιατική καταστροφή, στη περιοχή εξέλιπε το χριστιανικό ποίμνιο. Σήμερα ο τίτλος του Μητροπολίτη Ροδοπόλεως δίνεται τιμητικά.

### Επισκοπικός κατάλογος

| Όνομα | Έτη | Σημειώσεις |
| --- | --- | --- |
| **Αρχιεπίσκοποι** |
| Γεννάδιος Περιστεριώτης (Μισαηλίδης ή Βασιλειάδης) | 8 Ιουνίου 1863 – 7 Σεπτεμβρίου 1867 | μετέπειτα Νικοπόλεως (του Πόντου) |
| **Μητροπολίτες** |
| Γερβάσιος (Σαρασίτης) | 16 Νοεμβρίου 1902 – 10 Οκτωβρίου 1906 | από Ναζιανζού, κατόπιν Κορυτσάς |
| Λεόντιος (Παπαδόπουλος-Χουτουριώτης) | 10 Οκτωβρίου 1906 – 22 Σεπτεμβρίου 1909 | από Φιλαδελφείας, παύθηκε |
| Κύριλλος (Ανδρόνικος Ιωάννου ή Χατζηπαπαδημητρίου) | 4 Οκτωβρίου 1909 – 11 Ιανουαρίου 1944 † |  |
| Ιερώνυμος (Κωνσταντινίδης) | 5 Αυγούστου 1954 – 17 Νοεμβρίου 2005 † | από Τράλλεων |
| Ταράσιος (Αντωνόπουλος) | 29 Νοεμβρίου 2019 – σήμερα |  |

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Αποστολίδης 2002, σελ. 57.
2. ↑  Αποστολίδης 2002, σελ. 73.
3. ↑  Αποστολίδης 2002, σελ. 88.
4. ↑  Αποστολίδης 2002, σελ. 112.
5. ↑  Αποστολίδης 2002, σελ. 161.

Πηγές
-----

* Αποστολίδης, Παύλος (2002). *Η Μητρόπολη Ροδοπόλεως: το ζήτημα των εξαρχιών του Πόντου*. Θεσσαλονίκη: Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ).
Ο Ζαβέν Κρικοριάν με τον ποιητή Γιάννη Ρίτσο, στο σπίτι του τελευταίου (Αθήνα, 1984)
O **Ζαβέν Κρικοριάν** (γενν. 1941) είναι Αρμένιος συγγραφέας, εκπαιδευτικός και δημοσιογράφος. 

Γεννήθηκε στο Χαλέπιο και μεγάλωσε εντός της Αρμενικής Διασποράς της Συρίας, στους κόλπους πολυπληθούς οικογένειας, με αδελφό, μεταξύ άλλων, τον μετέπειτα Αρχιεπίσκοπο Βιέννης και Ομότιμο Καθηγητή στο Τμήμα Νεοελληνικών και Βυζαντινών Σπουδών του Πανεπιστημίου Βιέννης Μεσρόμπ Κρικοριάν (1932-2017).  Σπούδασε Αραβική και Ισλαμική Ιστορία στο Αραβικό Πανεπιστήμιο Βυρηττού, ενώ, ακολούθως, ολοκλήρωσε μεταπτυχιακές σπουδές στη Βιέννη, στο Αυστριακό Technologisches Gewerbemuseum.

Εργάσθηκε ως διδάσκων σε Εκπαιδευτικά Ιδρύματα της Συρίας και της Ελλάδας, ενώ διετέλεσε Διευθυντής του Αρμενικού Εκπαιδευτηρίου Αρτάκι Καλπακιάν, υπό την σκέπη της Γενικής Αρμενικής Ένωσης Αγαθοεργίας, για περισσότερες από τέσσερεις δεκαετίες (1968-2009).

Έχει εκπονήσει πλήθος μελετών αναφορικά με επί μέρους ιστορικά, θεολογικά και γλωσσικά ζητήματα, ενώ έχει δημοσιεύσει ποιητικές συλλογές στην αραβική και την αρμενική γλώσσα.

Συνεργάζεται, ως αρθρογράφος, σε αραβικά και αρμενικά έντυπα ανά τον κόσμο, όπως, μεταξύ άλλων, στις εφημερίδες Baikar Weekly (Μασαχουσέτη Η.Π.Α.), Ζartonk (Λίβανος), Arev (Καϊρο Αιγύπτου) κ.α. ενώ έχει λάβει συνεντεύξεις από σημαίνουσες προσωπικότητες των γραμμάτων, των τεχνών και των επιστημών, εντός και εκτός Ελλάδος, όπως ο Έλληνας ποιητής Γιάννης Ρίτσος, η Αρμένισσα λογοτέχνης Σίλβα Kαπουτικιάν, o ζωγράφος Ρισάρ Τζερανιάν και ο Αστροφυσικός Βίκτορ Αμπαρτσουμιάν. Παραμένει, μέχρι σήμερα, Διευθυντής Σύνταξης της Εφημερίδας Νορ Ασχάρ, την οποία εκδίδει η Ελληνοαρμενική Φιλολογική Ένωση «ΑΡΑΡΑΤ».

Τον Μάρτιο 2006 βραβεύθηκε από τον Δημοσιογραφικό Οργανισμό Zartonk για την εν γένει προσφορά του στη δημοσιογραφία και τα αρμενικά γράμματα.

Είναι παντρεμένος με την Αλίς Νεκτάρ Κρικοριάν και έχει δύο κόρες.

Αποτελεί μία από τις εξέχουσες προσωπικότητες της εν Ελλάδι Αρμενικής παροικίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  .
2. ↑
3. ↑   Αρχειοθετήθηκε 2021-06-27 στο Wayback Machine..
4. ↑  .
5. ↑  .
6. ↑
7. ↑
Το Ολυμπιακό Στάδιο του Μονάχου όπου έχει γίνει εκτεταμένη χρήση εφελκυόμενων στοιχείων οροφής.
**Εφελκυόμενες κατασκευές** (tensile structures) ονομάζονται κατασκευές με στοιχεία που φέρουν μόνο εφελκυστικές τάσεις, και καθόλου θλίψη ή κάμψη. 
Τα στοιχεία αυτά είναι συνήθως λεπτές εύκαμπτες επιφάνειες (μεμβράνες) ή δίκτυα καλωδιώσεων. Συνήθως χρησιμοποιούνται ως οροφές.

Πρόκειται για εύκαμπτες και ελαφρές κατασκευές (σε μη-εύκαμπτες και με σημαντικό ίδιο βάρος κατασκευές υπάρχουν καμπτικά, δηλαδή θλιπτικά φορτία), επομένως έχουν και το πλεονέκτημα ότι κατασκευάζονται και μεταφέρονται με μικρότερο κόστος, και επίσης συχνά έχουν αξιόλογο αισθητικό αποτέλεσμα.

Οι κολώνες και άλλα στοιχεία στα οποία μπορεί να στηρίζονται οι μεμβράνες είναι συνήθη δομικά στοιχεία (π.χ. μεταλλικές κατασκευές) τα οποία βέβαια φέρουν θλιπτικά και καμπτικά φορτία.

Πεδία εφαρμογής
---------------

Υπάρχει πληθώρα εφαρμογών όπως αίθρια, στάδια, σκίαση για χώρους ξενοδοχείων, μπαρ, εστιατόρια, σκίαση σταθμών αυτοκινήτων, στέγες εμπορικών κέντρων, πάρκα και ανοιχτοί χώροι. 
Οι εφελκυόμενες κατασκευές παρέχουν ένα αισθητικά μοντέρνο και ευχάριστο αποτέλεσμα αλλά και μια λειτουργική κάλυψη σε στέγες και αίθρια. 
Μπορούν να χρησιμοποιηθούν επίσης σαν σύστημα σκίασης αντικαθιστώντας τις συμβατικού τύπου τέντες.

Πλεονεκτήματα μιας δομής μεμβράνης
----------------------------------

* Η ικανότητα διαμόρφωσης του υφάσματος έτσι ώστε να αναδεικνύει το προφίλ και την αισθητική μιας κατασκευής.

* Είναι πολύ ελαφρύτερη από τις παραδοσιακές δομές, με αποτέλεσμα τη μείωση των φορτίων σε τοίχους και κολόνες.

* Ως λύση σκίασης, όταν απαιτείται ένα ημιδιαφανές αποτέλεσμα, είναι οικονομικότερη από το γυαλί ή το πολυκαρβονικό.

* Οι χρόνοι κατασκευής και ανέγερσης είναι σημαντικά μικρότεροι από αυτούς των παραδοσιακών υλικών.

* Απαιτεί λιγότερη συντήρηση από ό,τι οι στέγες από γυαλί ή πολυκαρβονικό

* Δημιουργεί ρεύματα μεταφοράς θερμότητας που μειώνουν σημαντικά τη θερμοκρασία του περιβάλλοντος σε εξωτερικούς χώρους.

* Παρέχει τη δυνατότητα ελαφρών προσθηκών σε συμβατικά κτίρια για προστασία από καιρικά φαινόμενα σε εισόδους και πεζοδρόμια. Παρέχει επίσης τη δυνατότητα να επεκταθούν οι περιοχές χρήσης γύρω από εστιατόρια και μπαρ.

Παραπομπές
----------

* Past and Future of Grid Shell Structures (αγγλικά)
* tensis
* Tensile Structures Λατινικής Αμερικής σχέδια
**Ισλαμική δημοκρατία** είναι το όνομα που δόθηκε σε πολλά κράτη σε χώρες με ισλαμικό νόμο, συμπεριλαμβανομένων των Ισλαμικών Δημοκρατιών του Πακιστάν, του Ιράν, του Αφγανιστάν και της Μαυριτανίας. Το Πακιστάν ενέκρινε για πρώτη φορά τον τίτλο με το σύνταγμα του 1956. Η Μαυριτανία την ενέκρινε στις 28 Νοεμβρίου 1958. Το Ιράν τον υιοθέτησε μετά την Ιρανική Επανάσταση του 1979 που ανέτρεψε τη δυναστεία των Παχλαβί. Το Αφγανιστάν την ενέκρινε το 1992 (το 1996-2001, όπου οι Ταλιμπάν κυβερνούσαν ως ισλαμικό εμιράτο) στο Jamiat-e Islami, καταλαμβάνοντας την πρωτεύουσα Καμπούλ από τους κομμουνιστές. Παρά το παρόμοιο όνομα, οι χώρες διαφέρουν πολύ ως προς τις κυβερνήσεις και τους νόμους τους.

Ο όρος "ισλαμική δημοκρατία" σημαίνει πολλά διαφορετικά πράγματα, μερικά αντιφατικά με άλλα. Σε μερικούς μουσουλμάνους θρησκευτικούς ηγέτες στη Μέση Ανατολή και την Αφρική που την υποστηρίζουν, η ισλαμική δημοκρατία είναι ένα κράτος υπό μια συγκεκριμένη ισλαμική μορφή κυβέρνησης. Το βλέπουν ως συμβιβασμό μεταξύ ενός καθαρά ισλαμικού χαλιφάτου και του κοσμικού εθνικισμού και του ρεπουμπλικανισμού. Κατά την αντίληψή τους για την ισλαμική δημοκρατία, ο ποινικός κώδικας του κράτους απαιτείται να είναι συμβατός με ορισμένους ή όλους τους νόμους της *σαρία* και το κράτος μπορεί να μην είναι μοναρχία, όπως συμβαίνει σήμερα σε πολλά κράτη της Μέσης Ανατολής.

Κατάλογος ισλαμικών κρατών
--------------------------

| Κράτος | Μέρα θεσμοθέτησης |
| --- | --- |
| Αφγανιστάν ! Αφγανιστάν | 7 Δεκεμβρίου 2004 |
| Ιράν ! Ιράν | 1 Απριλίου 1979 |
| Μαυριτανία ! Μαυριτανία | 28 Νοεμβρίου 1960 |
| Πακιστάν ! Πακιστάν | 23 Μαρτίου 1956 |
| Ισλαμικό Κράτος | 29 Ιουνίου 2014 |

Δείτε επίσης
------------

Ισλαμικό κράτος
Για την τζιχαντιστική οργάνωση Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ και του Λεβάντε, δείτε: Ισλαμικό Κράτος.  
**Ισλαμικό κράτος** (αραβικά: الدولة الإسلامية al-dawlah al-Islamiyah ) είναι ένας τύπος κυβέρνησης, στην οποία η πρωταρχική βάση για την κυβέρνηση είναι ο ισλαμικός θρησκευτικός νόμος (σαρία). Από τα πρώτα χρόνια του Ισλάμ, πολλές κυβερνήσεις έχουν ιδρυθεί ως «ισλαμικές», αρχίζοντας κυρίως με το χαλιφάτο που ιδρύθηκε από τον Μωάμεθ τον ίδιο και περιλαμβάνει τις επόμενες κυβερνήσεις υπό τη διοίκηση ενός χαλίφη (που σημαίνει "διάδοχος" του προφήτη Μωάμεθ).

Ωστόσο, ο όρος «ισλαμικό κράτος» έχει λάβει μια πιο συγκεκριμένη σύγχρονη χροιά από τον 18ο αιώνα. Η έννοια του σύγχρονου ισλαμικού κράτους έχει αρθρωθεί και προωθηθεί από ιδεολόγους όπως Αμπούλ Α'λα Μαουντουντί, Αγιατολάχ Χομεϊνί, Ισράρ Αχμέντ, και Σαγίντ Κουτμπ. Όπως και στην προηγούμενη έννοια του χαλιφάτου, το σύγχρονο ισλαμικό κράτος έχει τις ρίζες του στον ισλαμικό νόμο. Εμπνέεται από τον κανόνα του Μωάμεθ. Ωστόσο, σε αντίθεση με καθοδηγούμενες από χαλίφη κυβερνήσεις οι οποίες αποτελούσαν αυτοκρατορικές δεσποτείες ή μοναρχίες (αραβικά: malik), ένα σύγχρονο ισλαμικό κράτος μπορεί να ενσωματώνει σύγχρονους πολιτικούς θεσμούς, όπως εκλογές, κοινοβουλευτική εκπροσώπηση, δικαστικό έλεγχο και λαϊκή κυριαρχία .

Σήμερα, πολλές μουσουλμανικές χώρες έχουν ενσωματώσει τον ισλαμικό νόμο, εν όλω ή εν μέρει, στα νομικά συστήματα τους. Ορισμένες μουσουλμανικές χώρες έχουν ορίσει το Ισλάμ ως επίσημη θρησκεία του κράτους στα συντάγματά τους, αλλά δεν εφαρμόζουν τον ισλαμικό νόμο στα δικαστήριά τους. Ισλαμικά κράτη που δεν είναι ισλαμικές μοναρχίες συνήθως αναφέρεται ως ισλαμικές δημοκρατίες.
Η **Στεφανία (Stephania)** είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,0. Ανακαλύφθηκε το 1881 από τον Αυστριακό αστρονόμο Γιόχαν Παλίζα, που παρατηρούσε από τη Βιέννη, και έλαβε το όνομά της από την πριγκήπισσα Στεφανία του Βελγίου (1864-1945), η οποία εκείνη τη χρονιά είχε παντρευτεί τον πρίγκηπα Ροδόλφο της Αυστρίας, διάδοχο του θρόνου της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας. Αυτή ήταν η πρώτη φορά που η ονομασία ενός αστεροειδή δόθηκε με την ευκαιρία ενός γάμου, ως γαμήλιο δώρο.

Φυσικά χαρακτηριστικά
---------------------

Η μέση διάμετρος της Στεφανίας εκτιμάται σε 31 χλμ. Ο φασματικός της τύπος είναι **P** (πυριτοανθρακούχος). Το άλβεδό της είναι 0,073. Η Στεφανία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 18 ώρες και 12 λεπτά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *JPL Small-Body Database*. 2000220.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

  


Αστεροειδείς| 219 Θουσνέλντα | 220 Στεφανία | 221 Ηώς |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ηλιακό Σύστημα
* Πύλη:Αστρονομία
 |

 |
Η **Πολόνσκαγια (Polonskaya)** είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,6. Ανακαλύφθηκε το 1973 από τον Σοβιετικό αστρονόμο Νικολάι Τσερνίχ, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά της προς τιμή της Σοβιετικής αστρονόμου Έλενα Ιβάνοβνα Καζιμίρτσακ-Πολόνσκαγια (Елена Ивановна Казимирчак-Полонская).

Φυσικά χαρακτηριστικά
---------------------

Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά της Πολόνσκαγια είναι άγνωστα. Η Πολόνσκαγια περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 3 ώρες 7 λεπτά και 6 δευτερόλεπτα, μία γρήγορη περιστροφή.

Πιθανός δορυφόρος
-----------------

Το 2005 υποστηρίχθηκε με βάση παρατηρήσεις της καμπύλης φωτός ότι πιθανώς η Πολόνσκαγια έχει ένα μικρό δορυφόρο, διαμέτρου περίπου 3 χιλιομέτρων. Η ύπαρξη αυτού του σώματος δεν έχει ακόμα επιβεβαιωθεί.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

Αστεροειδείς| 2005 Χένκε | 2006 Πολόνσκαγια | 2007 Μακάσκυ |
Ο **Θεοβάλδος**, γαλλ.: Thibauld / Thiebaut / Theobald de Bar (απεβ. 1353/54) από τον Οίκο του Μονμπελιάρ ήταν κύριος του Πιερπόν.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Eράρ(δου) κυρίου του Πιερπόν & Ανσερβίλ (γιου του Θεοβάλδου Β΄ κόμη του Μπαρ) και της Iσαβέλλας της Λωρραίνης, κόρης του Θεοβάλδου Β΄ δούκα της Λωρραίνης). 

Το 1340 νυμφεύτηκε τη Mαρία των Νταμπιέρ, κόρη του Ιωάννη Α΄ κυρίου του Ναμύρ Ο πρώτος της σύζυγος Ερρίκος Β΄ κόμης του Βιάντεν είχε δολοφονηθεί στην Αμμόχωστο τρία χρόνια πριν. Η σύζυγός του Μαρία γέννησε δύο κόρες, τη Γιολάντα και την Ελισάβετ. Όταν ο Θεοβάλδος απεβίωσε (μεταξύ 2 Αυγούστου 1353 και 6 Ιουλίου 1354) δεν είχε νόμιμο άρρενα διάδοχο, έτσι η κόρη του Eλισάβετ έγινε κληρονόμος του (Μπαρ-)Πιερπόν.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε το 1340 τη Mαρία των Νταμπιέρ, κόρη του Ιωάννη Α΄ κυρίου του Ναμύρ

* Γιολάντα/Ιολάνθη ( π. 1343 - π. 1410) , παντρεύτηκε πριν από το 1360 με τον Εύδη Ζ΄ κύριο του Γκρανσύ, Λουβουά, Πιερπόν.
* Eλισάβετ (Ισαβέλλα) (π. 1345 - πριν τις 11 Μαΐου 1411), παντρεύτηκε πριν από τις 18 Οκτωβρίου 1360 με τον Όθωνα κύριο του Αρκέλ.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 23  Νοεμβρίου 2018.
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 26  Νοεμβρίου 2018.
3. ↑  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003. I00026179.
4. 1 2  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.
5. 1 2 3  (**FR**)Michelle Bubenicek, *Quand les femmes gouvernent: droit et politique au XIVe siècle*, (Ecole de Chartes, 2002), 86.
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Ηχώ (αποσαφήνιση).

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **ηχώ**  |

Η **ηχώ**, (γεν. της ηχούς), κοινώς "αντίλαλος", αποτελεί ακουστικό φαινόμενο που οφείλεται στην ανάκλαση ηχητικών κυμάτων.

Όταν προ ενός πετάσματος, ή στερεού εμποδίου, παραχθούν ήχοι κάποιας έντασης και άνω, τότε τα διαδιδόμενα ηχητικά κύματα αυτών προσπίπτοντας στο εμπόδιο ανακλώνται γινόμενα έτσι αισθητά στο ανθρώπινο αυτί.

Σημειώνεται ότι το αισθητήριο όργανο ακοής του ανθρώπου μπορεί να διακρίνει σε χρόνο ενός δευτερολέπτου 10 διαδοχικούς επάλληλους ήχους. Έχοντας υπόψη ότι η ταχύτητα του ήχου στο 1/10 του δευτερολέπτου είναι 34 μέτρα, συνάγεται ότι, όταν το εμπόδιο βρίσκεται σε απόσταση τουλάχιστον 17 μ. τότε το αυτί αντιλαμβάνεται τόσο τον απευθείας ήχο όσο και τον εξ ανακλάσεως ο οποίος και λέγεται **ηχώ**. Όταν αυτή η απόσταση (των 17 μ.) είναι διπλάσια (34 μ), ή τριπλάσια (51 μ) τότε συλλαμβάνεται δισύλλαβος ή τρισύλλαβος ηχώ αντίστοιχα.

Αντίθετα όταν η απόσταση είναι μικρότερη των 17 μ. τότε ο απευθείας ήχος συγχέεται με τον εξ ανακλάσεως με συνέπεια να λαμβάνεται αυτός ενισχυμένος οπότε και γίνεται λόγος για **αντήχηση**.

Τέλος η ηχώ χαρακτηρίζεται *πολλαπλή* όταν ο ήχος επαναλαμβάνεται πολλές φορές φθίνουσας έντασης, γεγονός που οφείλεται σε πολλαπλές ανακλάσεις από εμπόδια που βρίσκονται σε διάφορες αποστάσεις, από τον ακροατή του φαινομένου.

Δείτε επίσης
------------

* Διάδοση των ηχητικών κυμάτων
| Ζίνζα(*Zinza*) |
| --- |
| Πληθυσμός | 138.000 (1987) |
| Περιοχή | - στις νοτιοδυτικές νήσους της Λίμνης Βικτώρια (*Lake Victoria*)- στις ακτές των Περιφερειών Γκέιτα (*Geita Region*) και
- Μουάνζα (*Mwanza Region*) |
| Ονομασίες |
| Άνθρωπος | Ζίνζα (*Zinza*) |
| Άνθρωποι | Ουαζίνζα (*Wazinza*) |
| Γλώσσα | Κιζίνζα (*Kizinza*) |
|

Η **Ζίνζα** (σουαχ.: ενικ.: Ζίνζα (*Zinza*) / πληθ.: Ουαζίνζα (*Wazinza*)), είναι μία εθνογλωσσική ομάδα των Μπαντού (*Bantu*) στις νοτιοδυτικές νήσους της Λίμνης Βικτώρια (*Lake Victoria*), στην Τανζανία. Οι Ουαζίνζα (*Wazinza*), ζουν επίσης στις ακτές των Περιφερειών Γκέιτα (*Geita Region*) και Μουάνζα (*Mwanza Region*).

Το 1987, ο πληθυσμός των Ουαζίνζα (*Wazinza*) εκτιμήθηκε στα 138.000 άτομα.

Η γλώσσα τους είναι η Κιζίνζα (*Kizinza*).

Εθνώνυμο
--------

 
Σύμφωνα με τις πηγές, υπάρχουν διάφορες παραλλαγές: Μπατζίντζα (*Bajinja*), Μπαζίνζα (*Bazinza*), Ντζίντζα (*Dzindza*), Τζίντζα (*Jinja*), Σίντζα (*Sindja*), Ουασίντζα (*Wassindja*), Ζίνκα (*Zinka*), Ζίνζας (*Zinzas*).

Δείτε επίσης
------------

* Κάρα
* Ζανάκι
* Νυαμουέζι
* Κερέουε

Παραπομπές
----------

1. 1 2  
Eberhard, David M. Gary F. Simons, and Charles D. Fennig (eds.). 2022. (2022). «Ethnologue: Languages of the World. Twenty-fifth edition, Zinza». Ethnologue. Ανακτήθηκε στις 20 Αυγούστου 2022. CS1 maint: Πολλαπλές ονομασίες: authors list (link)
2. ↑  Source RAMEAU, BnF

Πηγές
-----

* Rubanza, Yunus (2008). Luzinza: Msamiata Luzinza-Kiswahili-Kiingereza na Kiingereza-Luzinza-Kiswahili / Zinza-English-Swahili and English-Zinza-Swahili Lexicon*. (ISBN 9987-691-10-2).*
Το **Θρησκευτικό Ορθόδοξο Ίδρυμα Προφήτης Ηλίας Φυλλιάς** (ή το **ΘΟΪ Φυλλιάς**) ηταν κυπριακός αθλητικός σύλλογος με έδρα τη Φυλλιά. Ιδρύθηκε το 1952.

Ιστορία
-------

Το ΘΟΪ Φυλλιάς ιδρύθηκε το 1952 με χρώματα το κίτρινο και το μπλέ. Αρχικά συμμετείχε στις διοργανώσεις της ΕΠΟΠΛ. Μετά την τούρκικη εισβολή και κατοχή του 1974 και την κατάληψη της Φυλλιάς από τα τουρκικά στρατεύματα, αναγκάστηκε να αναστείλει προσωρινά τη λειτουργία του. Το σωματείο επαναδραστηριοποιήθηκε το 1985 στη Λευκωσία. Το 2003 συμμετείχε στο πρωτάθλημα ένταξης ΣΤΟΚ, μέσα από το οποίο εξασφάλισε τη συμμετοχή του στο πρωτάθλημα Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2003-04. Τερμάτισε στην προτελευταία θέση και υποβιβάστηκε στα αγροτικά (τοπικά) πρωταθλήματα. Σήμερα η ποδοσφαιρική ομάδα είναι ανενεργή.

Τίτλοι
------

* Πρωτάθλημα πρωταθλητριών ΣΤΟΚ (1): 2003
* Πρωτάθλημα ΕΠΟΠΛ (1): 2003

Δείτε επίσης
------------

* Ποδόσφαιρο στην Κύπρο

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

1. ↑  «Cyprus 2003/04». *www.rsssf.com*. Ανακτήθηκε στις 7 Σεπτεμβρίου 2018.
Η **Ζίμπα Πάσα κίζι-Γκανίγεβα** (αζερικά: *Ziba Paşa qızı Qəniyeva*, 20 Αυγούστου 1923 - 2010) ήταν Αζέρα φιλόλογος και στρατιώτης του Κόκκινου Στρατού, που πολέμησε ως ελεύθερος σκοπευτής (sniper), κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Υπηρέτησε στην 3η Μεραρχία Πυροβολικού Μόσχας και της πιστώνονται 21 σκοτωμοί. Για τη δράση της στον Πόλεμο, τιμήθηκε με το Μετάλλιο Της Άμυνας της Μόσχας, το Μετάλλιο του Τάγματος του Κόκκινου Λάβαρου, καθώς και με το Μετάλλιο του Τάγματος του Κόκκινου Αστεριού.

Η Ζίμπα Γκάνιγεβα γεννήθηκε στο Σαμάχι της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν (σημερινό Αζερμπαϊτζάν) (ή στο Ουζμπεκιστάν) της Σοβιετικής Ένωσης, από Αζέρο πατέρα και Ουζμπέκα μητέρα. Το 1937, παρακολούθησε μαθήματα χώρου, στο νεοϊδρυθέν τότε *Uzbek Philharmonia*. Το 1940, μετακόμισε στη Μόσχα, όπου μπήκε στη Ρωσική Ακαδημία Θεάτρου. Ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος, όμως, δε την άφησε ανεπηρέαστη, και στις 7 Νοεμβρίου του 1941, εντάχθηκε εθελοντικά στον στρατό, λίγο μετά το άνοιγμα του Ανατολικού Μετώπου. Εκεί, έγινε φίλη με τη συντρόφισσά της Νίνα Σολοβέι, η οποία ήταν κι αυτή ελεύθερη σκοπεύτρια. 

Κατά τη διάρκεια του Πολέμου, η Γκανίγεβα υπήρξε ελεγκτής ραδιοφώνου, καθώς και κατάσκοπος, που πέρασε 16 φορές τη γραμμή του μετώπου. Επίσης, συμμετείχε και στη Μάχη της Μόσχας. Η υπηρεσία της στον στρατό, σταμάτησε ξαφνικά και γρήγορα, όταν τραυματίστηκε ιδιαιτέρως σοβαρά, κατά την προσπάθεια των Σοβιετικών να κάνουν αναγνώριση στις γύρω περιοχές της Μόσχας, το 1942. Έτσι, την κουβαλήσανε μερικοί συμπολεμιστές της από τη μάχη και τη μετέφεραν σε ασφαλές σημείο. Η Γκανίγεβα τότε διακομίστηκε στο νοσοκομείο, όπου παρέμεινε για 11 ολόκληρους μήνες. Μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, κι αφού είχε αναρρώσει, είχε την τύχη να συνεχίσει τις σπουδές, λαμβάνοντας πτυχίο στη φιλολογία.

Έργο
----

Το φιλολογικό της έργο δεν είναι τόσο γνωστό όσο το πολεμικό της, ωστόσο, κυκλοφόρησε και τρία βιβλία, στην αζερική και στη ρωσική γλώσσα: 

* *Qorkinin dekadentçiliyə və naturalizmə qarşı mübarizəsi* (ελεύθερη μετάφραση: Ο Γκόρκι Εναντίον της Παρακμής και της Φυσιοκρατίας), "Azərbaycan", 1955, №6
* *О сатире Горького в период первой русской революции* (ελεύθερη μετάφραση: Σχετικά με τη σάτιρα του Γκόρκι, στην Πρώτη Περίοδο της Επαναστατικής Ρωσίας), "Литературный Азербайджан", 1955, №12
* *Страницы из истории революционной поэзии на урду* (ελεύθερη μετάφραση: Σελίδες από την Ιστορία της Επαναστατημένης Ποίηση στο Ουρντού), "Народы Азии и Африки", 1970, №2

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Nazarli, Amina (2 Ιουλίου 2015). «Azerbaijani women snipers: fragile, but fearless». *AzerNews*. Ανακτήθηκε στις 2 Ιουνίου 2016.
2. ↑  *Azerbaijan Soviet Encyclopedia* (1979), vol. 3, p. 137
3. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο» САВАШ - Военно-исторический сайт (στα Ρωσικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Απριλίου 2008. Ανακτήθηκε στις 25 Σεπτεμβρίου 2008.
4. ↑  Ziba Ganiyeva
5. 1 2 3  Великий разлом Αρχειοθετήθηκε 2017-12-01 στο Wayback Machine. by V.Galanina-El Registan

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Φωτογραφίες

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος
* Πύλη:Λογοτεχνία
 |

 |
Η **ΚΝ Κοντάλ** ήταν μια ισπανική ποδοσφαιρική ομάδα από τη Βαρκελώνη, στην αυτόνομη κοινότητας της Καταλονίας. Είχε ιδρυθεί το 1934 και διαλύθηκε το 1970. Έδρα της ομάδας ήταν το *Καμπ ντε Λες Κορτς*, χωρητικότητας 25000 θεατών.

Αρχικά είχε ιδρυθεί με το όνομα Λα Εσπάνια Ιντουστριάλ. Εικοσιδύο χρόνια αργότερα μετονομάστηκε σε ΚΝ Κοντάλ. Από το 1956 έως το 1961 συμμετείχε στις Πριμέρα Ντιβιζιόν και Σεγούντα Ντιβιζιόν. Η περίοδος 1956-57 ήταν η μοναδική που συμμετείχε στην ανώτατη κατηγορία, τερματίζοντας στη 16η και τελευταία θέση.

Το 1970 συγχωνεύθηκε με την Atlètic Catalunya σχηματίζοντας την Μπαρτσελόνα Β, η οποία αποτελεί την εφεδρική ομάδα της Μπαρτσελόνα
Ο **Θαλάσσιος o Λίβυς** ήταν Χριστιανός ιερέας και ηγούμενος μοναστηριού στη Λιβύη και έζησε τον 7ο αιώνα μ.Χ. Είναι άγιος της Εκκλησίας και εορτάζεται στις 20 Μαΐου.

Βίος
----

Τίποτα δεν είναι γνωστό για την καταγωγή και τον χρόνο και τόπο γέννησης και θανάτου του Θαλάσσιου. Ήταν ιερέας και ηγούμενος μοναστηριού στη Λιβύη. Υπήρξε φίλος του Μάξιμου του Ομολογητή. Ο δεύτερος του απευθύνει το *Προς Θαλάσσιον περί διαφόρων απόρων της Θείας Γραφής*, ένα από τα σπουδαιότερα συγγράμματά του, και πέντε από τις σωζόμενες επιστολές του.

Συγγράμματα
-----------

Το μοναδικό σύγγραμμά του ονομάζεται *Περί αγάπης και εγκρατείας και της κατά νουν πολιτείας*. Πρόκειται για μεγάλη συλλογή αποφθεγμάτων-γνωμικών, αρκετά σύντομων (δεν ξεπερνούν τον ένα-ενάμιση στίχο), που χωρίζονται σε τετρακόσια κεφάλαια. Το έργο συντάχθηκε για να το διαβάσει κάποιος ιερέας Παύλος. Τα αποφθέγματα αφορούν θεωρητικές όσο και πρακτικές πλευρές του πνευματικού βίου. Απουσιάζει γενικά κάθε μεθοδική και συγκροτημένη δομή από αυτά. Η γλώσσα του είναι σαφής, με ποιητικό ρυθμό και ακροστιχίδα σε κάθε εκατοντάδα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. 100961843. Ανακτήθηκε στις 20  Ιανουαρίου 2021.
2. ↑  Μυριόβιβλος, Codex 192B

Πηγές
-----

* Παναγιώτης Χρήστου, *Ελληνική Πατρολογία*, τόμ.Ε’, εκδ. Κυρομάνος, Θεσ/νίκη 2006, σελ.428-429
Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Ινέπολη
Η **Ινέπολη** αποτελεί μικρή συνοικία της Νέας Ιωνίας πολύ κοντά στον Σταθμό Πευκακίων (Γραμμή 1 Μετρό Αθήνας) με κατοίκους που κατάγονται από την ομώνυμη πόλη της Μικράς Ασίας (τούρκικα Ινέμπολου, αρχαία *Αβώνου τείχος* μεταγενέστερα **Ιωνόπολις**, πόλη που ιδρύθηκε από Ίωνες).

Θέση
----

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Βορειοδυτικά: Πευκάκια | Βόρεια: Νέα Ιωνία | Βορειοανατολικά: Σαφράμπολη |
| Δυτικά: Πευκάκια | **Ινέπολη** | Ανατολικά: Σαφράμπολη |
| Νοτιοδυτικά: Περισσός | Νότια: Περισσός | Νοτιοανατολικά: Νεάπολη |

Ιστορία
-------

Πάρκο Παναγίτσας Ινέπολη
Γλυπτό σε πάρκο Παναγίτσας Ινέπολης σε μνήμη των πεσόντων απο Κασταμονή και Ινέπολη
Η πόλη Ινέπολη του Πόντου είχε πριν την Συνθήκη της Λωζάνης 5765 κατοίκους από τους οποίους οι 3000 ήταν Έλληνες οι περισσότεροι από τους Έλληνες συμμετείχαν στην ανταλλαγή των πληθυσμών το 1923, όσοι εγκαταστάθηκαν στην Αθήνα τους παραχωρήθηκε η συγκεκριμένη συνοικία της Νέας Ιωνίας δυτικά από τους πρόσφυγες της Σαφράμπολης. Οι πρόσφυγες ανήγειραν τον Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο κέντρο της συνοικίας, οι εργασίες ανέγερσης ξεκίνησαν το 1924 και ολοκληρώθηκαν το 1931, τα εγκαίνια του ναού έγιναν από τον αρχιεπίσκοπο Αθηνών Χρυσόστομο στις 18 Μαΐου/1938. Ο ναός ανήκει στην Ιερά Μητρόπολη Νέας Ιωνίας και Φιλαδέλφειας - Β' Αρχιερατική Περιφέρεια και είναι έδρα ενορίας. Οι πρόσφυγες δημιούργησαν τον Σύλλογο Ινεπολιτών-Κασταμονιτών, ο Σύλλογος τοποθέτησε το 1988 στην πλατεία Παναγίτσας ηρώο με μαρμάρινη γλυπτή σύνθεση του καλλιτέχνη Μανιατάκου, που παριστά ένα νεαρό κορίτσι το οποίο αναδύεται από τα χαλάσματα με ύφος οργίλο να κρατά ένα κλαδί ελιάς προς τιμή των πεσόντων.

Χαρακτηριστικά
--------------

Είναι μια μικρή ήσυχη περιοχή της Νέας Ιωνίας χωρίς εμπορική δραστηριότητα, διασχίζεται στο μέσο από την Οδό Τριανταφύλλου Αυγερινού που συνδέει την Ινέπολη με τον Περισσό, κάθετα διασχίζεται από την Οδό Τραπεζούντας που συνδέει την Ινέπολη με την Σαφράμπολη. Στην διασταύρωση την οδού Τριανταφύλλου Αυγερινού με την Τραπεζούντας βρίσκεται ο Ιερός Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου, απέναντι από τον ναό βρίσκεται το μεγάλο πάρκο της Παναγίτσας με το γλυπτό του καλλιτέχνη Μανιατάκου από το 1988 προς τιμή των πεσόντων θυμάτων το 1923 από την Ινέπολη και την Κασταμονή του Πόντου.

Πηγές
-----

* «Η Νέα Ιωνία του χθες και του σήμερα» του Χαρ. Δ. Σαπουντζάκη – Νέα Ιωνία 1980
* «Τα πρώτα σχολεία των προσφύγων στη Νέα Ιωνία» των Χάρη Σαπουντζάκη & Μάκη Λυκούδη, 2η έκδοση ΚΕ.ΜΙ.ΠΟ. Ν. Ιωνία 2008
* «Νέα Ιωνία 1923 – 2003, 80 χρόνια» επετειακή έκδοση του ΚΕ.ΜΙ.ΠΟ. Ν. Ιωνία

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **Ινέπολη**  |

* Ιερά Μητρόπολη Νέας Ιωνίας και Φιλαδέλφειας
* ΙΝΕΠΟΛΗ
* Γλυπτά Νέας Ιωνίας

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Συνοικίες και περιοχές του Δήμου Νέας Ιωνίας |
| --- |
|  |
| 
* Αλσούπολη
* Ανθρακωρυχεία
* Ειρήνη
* Ελευθερούπολη
* Ινέπολη
* Ιωνία
* Καλογρέζα
* Λαζάρου
* Νεόκτιστα Νεάπολης
* Ομορφοκλησσιά
* Παλαιολόγου
* Περισσός
* Πευκάκια
* Σαφράμπολη
 |

 |
***Το "Η ζωή είναι ωραία*** είναι μυθιστόρημα γραμμένο από τον Ρομπέρτο Μπενίνι και τον Βιντσέντσο Τσεράμι κατά το πρότυπο του σεναρίου της ομώνυμης ταινίας με ερμηνεία και σκηνοθεσία από τον Μπενίνι στο 1997. Το βιβλίο εκδόθηκε το 1998 από τις εκδόσεις Rizzoli και από από τον εκδοτικό οίκο Einaudi.

Υπόθεση
-------

Σε μία πόλη της Τοσκάνης, το Αρέτσο, πριν από την έναρξη του Δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, ο άνεργος Γκουίντο ψάχνει για δουλειά μαζί με τον φίλο του, μέχρι που συναντιέται με τη σαγηνευτική Ντόρα: η γυναίκα είναι από καλή οικογένεια και ήδη λογοδοσμένη με έναν πλούσιο και πομπώδη τύπο, ο οποίος σκέφτεται μόνο το πώς θα κερδίσει χρήματα. Στην πραγματικότητα, ο  Γκουίντο, που ήδη προσπαθούσε να τραβήξει την προσοχή της Ντόρας με την γλυκιά του φλυαρία και την αστεία  και πνευματώδη συμπεριφορά του, συνειδητοποιεί πως η κοπέλα δεν είναι ευτυχισμένη και πως θα της άξιζαν περισσότερα.

Το περιστατικό λαμβάνει χώρα ακριβώς το βράδυ των αρραβώνων της Ντόρας, στο εστιατόριο της υψηλής κοινωνίας, όπου ο Γκουίντο εργάζεται ως σερβιτόρος. Η Ντόρα, η  οποία είχε ήδη εκφράσει συμπάθεια και τρυφερότητα για τον Γκουίντο, το σκάει μαζί του μόλις τον βλέπει, και οι δύο τους λίγο μετά παντρεύονται. Περνούν μερικά χρόνια  και έρχεται το 1939: η αρχή του πολέμου, και σύντομα ο Γκουίντο αρχίζει να έχει σοβαρά προβλήματα με την ναζιστική και φασιστική πολιτική,κυρίως επειδή αποφάσισε να ανοίξει ένα βιβλιοπωλείο.

Πολύ σύντομα ο Γκουίντο συλλαμβάνεται μαζί με τη γυναίκα του και το μικρό Τζόσουα, τον γιο τους,και στέλνονται όλοι σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στη Ναζιστική Γερμανία. Ο Τζόσουα φοβάται πολύ, και έτσι ο Γκουίντο προσπαθεί να τον παρηγορήσει, εξηγώντας του πως όλο αυτό που συνέβαινε ήταν μόνο ένα παιχνίδι, με στόχο να κερδίσει ένα  μεγάλο  τανκ  ο νικητής , ή αυτός  που θα είχε μείνει σώος και αβλαβής  μέχρι το τέλος του ολοκαυτώματος. Ο Γκουίντο στο στρατόπεδο χωρίζεται από τη γυναίκα του και βάζει τα δυνατά  του να υποστηρίξει την άποψη  του στον Τζόσουα, αν και στο στρατόπεδο η φρίκη είναι στην ημερήσια διάταξη. Για να σώσει τη ζωή του Τζόσουα ο Γκουίντο θα φτάσει στο σημείο να ζητήσει τη βοήθεια του αδελφικού φίλου του, Βαρθολομαίου, και, τέλος, να θυσιάσει την ίδια την ζωή του.

Εκδόσεις
--------

* Roberto Benigni, Vincenzo Cerami, *η ζωή είναι όμορφη*, Einaudi, Rizzoli, 1998, ISBN 88-06-14741-2
Τα **Ιγγρικά** (που ονομάζονται επίσης **Ιζορικά**) είναι μια σχεδόν εξαφανισμένη Φιννική γλώσσα που ομιλείται από τους (κυρίως ορθόδοξους) Ιζοριανούς της Ιγγρίας. Έχουν απομείνει περίπου 120 ομιλητές, οι περισσότεροι από τους οποίους είναι ηλικιωμένοι. Δεν πρέπει να συγχέονται με τις νοτιοανατολικές διαλέκτους της φινλανδικής γλώσσας που έγιναν η γλωσσική πλειοψηφία της Ιγγρίας τον 17ο αιώνα με την μαζική εισροή των λουθηρανών φινλανδών μεταναστών (των οποίων οι απόγονοι, οι Ιγγριανοί Φινλανδοί, συχνά αναφέρονται ως Ιγγριανοί). Η μετανάστευση των λουθηρανών φινλανδών προωθήθηκε από τις σουηδικές αρχές (που απέκτησαν την περιοχή το 1617 από τη Ρωσία), καθώς ο τοπικός πληθυσμός ήταν (και παρέμεινε) Ορθόδοξος.

Παραπομπές
----------

1. ↑   *Ingrian*,   στο *Ethnologue* (18th ed. 2015)
Το **μονόλεπτο**, ισπαν.: *céntimo* (θεντίμο), πορτογαλ.: *cêntimo* (σεντίμο) ήταν μία νομισματική μονάδα της Ισπανίας, της Πορτογαλίας και των πρώην αποικιών τους. Η λέξη προέρχεται από το λατινικό centimus,  που σημαίνει "εκατοστό μέρος". 

Το κύριο Ισπανικό νόμισμα πριν από το ευρώ ήταν η πεσέτα, που χωριζόταν σε 100 θεντίμος. Στην Πορτογαλία ήταν το ρεάλ και αργότερα το εσκούδο, μέχρι που αντικαταστάθηκε επίσης από το ευρώ. Στην ευρωπαϊκή κοινότητα το *λεπτό* (cent) είναι η επίσημη ονομασία για το εκατοστό του ευρώ. Ωστόσο, τόσο το *θεντίμο* (*céntimo* στα ισπανικά), όσο και το *σεντίμο* (*cêntimo* στα πορτογαλικά) χρησιμοποιούνται συνήθως για να περιγράψουν το λεπτό του ευρώ.

50 sentimos Φιλιππινών. Επιγρ.: REPUBLIKA NG PILIPINAS 1972 / LIMAMPUNG SENTIMOS 50, MARCELLO H. DEL PILAR. (NG = των, LIMAMPUNG = πενήντα)

Τρέχουσα χρήση
--------------

Céntimo ή cêntimo είναι το ένα εκατοστό των ακόλουθων βασικών νομισματικών μονάδων:

### Πορτογαλικό σεντίμο

* κουάνζα της Αγκόλα
* ντόμπρα του Σάο Τομέ και Πρίνσιπε

### Ισπανικό θεντίμο

* κολόν της Κόστα Ρίκα (αλλά ως centavo μεταξύ 1917 και 1920)
* γκουαρανί της Παραγουάης
* σολ του Περού
* πέσο των Φιλιππίνων (ως séntimo στα Φιλιππινέζικα, ως centavo στα Αγγλικά)
* μπολίβαρ της Βενεζουέλας

Απηρχαιωμένα
------------

### Πορτογαλικό σεντίμο

* μετίκα Μοζαμβίκης (δεν εκδόθηκε ποτέ)

### Ισπανικό θεντίμο

* πεσέτα Σαχάρας
* πεσέτα Ισπανική

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  ...*deci*, *centi*, *milli*, abbreviations of *decimus*, *centimus*, *millimus* and meaning *tenth part*, *hundredth part*, *thousandth part*
Το ***Angel's Egg*** (ιαπωνικά: 天使のたまご, Χέπμπορν: *Tenshi no Tamago*) είναι ιαπωνική OVA ταινία φαντασίας που κυκλοφόρησε από την Tokuma Shoten στις 15 Δεκεμβρίου του 1985. Πρόκειται για συνεργασία μεταξύ του εικαστικού καλλιτέχνη Γιοσιτάκα Αμάνο και του σκηνοθέτη Μαμόρου Οσίι. Η ταινία έχει ελάχιστους διαλόγους και χαλαρό σενάριο. Αυτά, σε συνδυασμό με το οπτικό του στυλ, έχουν οδηγήσει στο να χαρακτηριστεί ως "animated τέχνη παρά ιστορία". Η πλοκή εξελίσσεται σε ένα σκοτεινό κόσμο, όπου ένα μικρό κορίτσι φυλά ένα αβγό και συναντά έναν νεαρό. Το 1988 προβλήθηκε η εμπνευσμένη από το anime ταινία με τίτλο *In the Aftermath: Angels Never Sleep*, περιλαμβάνοντας live action και animation γραφικά.

Διανομή
-------

* Τζινπάτσι Νέζου - Άντρας
* Μάκο Χιόντο - Κορίτσι

Θέματα
------

Πριν από την έναρξη της παραγωγής της ταινίας, ο Οσίι έχασε την πίστη του στον Χριστιανισμό. Το διαδικτυακό περιοδικό ταινιών *Senses of Cinema* θεώρησε ότι η ταινία "αντλεί έμπνευση από την υπαρξιακή απόγνωση που προκαλείται από την κατάρρευση του συστήματος πιστεύω ενός". Ο ίδιος ο Οσίι, δήλωσε ότι δεν γνωρίζει περί τίνος πρόκειται η ταινία.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Ανακτήθηκε στις 1  Οκτωβρίου 2021.
2. ↑  Ruh, Brian (2004). Stray Dog of Anime: The Films of Mamoru Oshii. New York: Palgrave Macmillan. ISBN 978-1-4039-6334-5.
3. ↑  «In the Aftermath: Angels Never Sleep | Encyclopedia.com». *www.encyclopedia.com*. Ανακτήθηκε στις 6 Ιανουαρίου 2019.
4. 1 2  «Mamoru Oshii • Great Director profile • Senses of Cinema». *sensesofcinema.com* (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Μαρτίου 2018. Ανακτήθηκε στις 5 Απριλίου 2018.
5. ↑  Cavallaro, Dani (2006). The Cinema of Mamoru Oshii: Fantasy, Technology and Politics. McFarland & Company. ISBN 0786427647.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* *Angel's Egg*   στην IMDb
* Mamoru Oshii's Angel's Egg στο CultivateTwiddle
* Review στο J-pop
* Review στο THEM Anime
Η άφιξη (εδώ του Γκαίτε) στα Ηλύσια Πεδία.
Κατά την Ελληνική Μυθολογία τα **Ηλύσια Πεδία** αποτελούσαν τμήμα του Άδη. Ήταν ο τελικός προορισμός της ψυχής των ηρώων και των ενάρετων.

Μυθολογία
---------

Ενώ τα Τάρταρα ήταν τόπος τιμωρίας, τα Ηλύσια Πεδία ήταν παραδείσιος τόπος με ολάνθιστα λιβάδια, όπου επικρατούσε αιώνια άνοιξη και οι πηγές της Λήθης ανάβλυζαν νέκταρ που έκανε τους νεκρούς να λησμονούν όλα τα γήινα δάκρυα και τις κακουχίες.

Εκεί βρίσκονταν κατά τον θρύλο ο Μενέλαος και η ωραία Ελένη, καθώς και ο Κάδμος και άλλοι 
θηβαίοι ήρωες. Κάτω από τη σκιά Μυρτιών εξασκούνταν στην ιππασία και τον στίβο ή έπαιζαν **ζάρια** και μουσική.

Ο Μίνως, αδερφός του Ραδάμανθυ βασίλευε στην *πεδιάδα της άφιξης*, εκεί που είχαν φέρει τον κοιμώμενο Κρόνο, που όντας μεθυσμένος από την πόση μελιού, είχε αιχμαλωτιστεί και δεθεί από τον Δία. 

Σύμφωνα με τους Ορφικούς, ο Κρόνος βασίλευε εκεί έχοντας βασίλισσα την Ρέα.

Οι αναφορές για τα Ηλύσια Πεδία στην αρχαία γραμματεία μέχρι τον 4ο αιώνα π.Χ είναι σπανιότατες. Στο Thesaurus Linguae Graecae (TLG) εμφανίζονται μόνο δύο: Υπάρχει μία στην Οδύσσεια (Οδ 4.556) και μία αναφορά του Αριστοτέλη στο ίδιο χωρίο του Ομήρου:

### Συμφώνα με τον Όμηρο

**Οδύσσεια (Οδ 4.556) :** 

> 
> **… τὸν δ' ἴδον ἐν νήσῳ θαλερὸν κατὰ δάκρυ χέοντα,**
> **νύμφης ἐν μεγάροισι Καλυψοῦς, ἥ μιν ἀνάγκῃ**
> **ἴσχει• ὁ δ' οὐ δύναται ἣν πατρίδα γαῖαν ἱκέσθαι•**
> **οὐ γάρ οἱ πάρα νῆες ἐπήρετμοι καὶ ἑταῖροι,**
> **οἵ κέν μιν πέμποιεν ἐπ' εὐρέα νῶτα θαλάσσης.**
> **σοὶ δ' οὐ θέσφατόν ἐστι, διοτρεφὲς ὦ Μενέλαε,**
> **Ἄργει ἐν ἱπποβότῳ θανέειν καὶ πότμον ἐπισπεῖν,**
> **ἀλλά σ' ἐς Ἠλύσιον πεδίον καὶ πείρατα γαίης**
> **ἀθάνατοι πέμψουσιν, ὅθι ξανθὸς Ῥαδάμανθυς, -**
> **τῇ περ ῥηΐστη βιοτὴ πέλει ἀνθρώποισιν•**
> **οὐ νιφετός, οὔτ' ἂρ χειμὼν πολὺς οὔτε ποτ' ὄμβρος,**
> **ἀλλ' αἰεὶ ζεφύροιο λιγὺ πνείοντος ἀήτας**
> **Ὠκεανὸς ἀνίησιν ἀναψύχειν ἀνθρώπους,** -  
> 
> 
> 
> 

### Συμφώνα με τον Αριστοτέλη

Προβλήματα 943b.21 ως 943b.23
Διὰ τί ὁ ζέφυρος εὐδιεινὸς καὶ ἥδιστος δοκεῖ εἶναι τῶν ἀνέμων͵ καὶ οἷον καὶ Ὅμηρος ἐν τῷ **Ἠλυσίῳ πεδίῳ**͵ ἀλλ΄ αἰεὶ ζεφύροιο διαπνείουσιν ἀῆται;

Επιρροές
--------

Τα Ηλύσια Πεδία έχουν επηρεάσει τον κόσμο της τέχνης,κυρίως στον τομέα της ζωγραφικής.Η Ναόκο Τακεούσι,η δημιουργός του μάνγκα Sailor Moon εμπνεύστηκε από τα Ηλύσια Πεδία και δημιούργησε το Elysion,τη πρωτεύουσα του Χρυσού Βαιλείου της Γης.

Πηγές
-----

* Catholic Encyclopaedia
* Walter Burkert, *Greek Religion*, 1985.
* Joseph Campbell, *The Hero with a Thousand Faces*, 1948.
* Carl A.P. Ruck and Danny Staples, *The World of Classical Myth*, 1994.
* Tennessee Williams, *A Streetcar Named Desire*,1947.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Elysium στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 249017768
* GND: 4122592-2

 |

 |
Σχέδιο ενός δικτύου δωματίων όπου απεικονίζεται ο θάλαμος αρνητικής πίεσης (πράσινο). Ο αέρας (με μπλε χρώμα) ρέει μόνο προς μία κατεύθυνση και απομακρύνεται ελεγχόμενα και με ασφάλεια μέσω συστήματος εξαερισμού.
Ο **θάλαμος αρνητικής πίεσης** είναι ειδικά διαμορφωμένος χώρος με ειδικό σύστημα εξαερισμού το οποίο λόγω της αρνητικής πίεσης που δημιουργεί στον χώρο, δεν επιτρέπει στον αέρα που υπάρχει μέσα θάλαμο να βγει προς άλλους χώρους του κτιρίου. Οι θάλαμοι αρνητικής πίεσης χρησιμοποιούνται κυρίως για την νοσηλεία ασθενών που έχουν μολυνθεί από κάποια ασθένεια η οποία μπορεί να μεταδοθεί μέσω του αέρα σε άλλα άτομα.
Ιδρώτας στο πρόσωπο.

Ο **ιδρώτας** είναι υγρό το οποίο εκκρίνεται από τους λεγόμενους «*ιδρωτοποιούς*» αδένες του δέρματος των ανθρώπων και των ζώων, με τη διαδικασία της εφίδρωσης.

Είναι υγρό άχρωμο, με οσμή χαρακτηριστική, που κάποτε γίνεται ανυπόφορη, και γεύση αλμυρή. Είναι το πιο αραιό υγρό του σώματος. Με την έκκρισή του αποβάλλονται οι περιττές οργανικές ουσίες και έτσι αποτοξινώνεται ο οργανισμός. Ο ιδρώτας αποτελείται από νερό, ανόργανα άλατα, λιπαρά οξέα κλπ. Άφθονο ιδρώτα βγάζουν οι άνθρωποι και τα ζώα όταν κάνει ζέστη και μάλιστα όταν ασκούνται έντονα. Σε αυτές τις περιπτώσεις υπάρχει υπερθέρμανση και η έκκριση του ιδρώτα αποτελεί διαδικασία ψύξης του οργανισμού. Ακόμα ο άνθρωπος μπορεί να ιδρώσει από επίπονη εργασία, αγωνία, φόβο από έντονη προσπάθεια (χειρουργός στις δύσκολες εγχειρήσεις).

Η έκκριση του ιδρώτα προκαλείται και με φάρμακα, εντριβές, θερμά λουτρά, ζεστά ροφήματα (τσάι, τίλιο κ.ά.) και κάνει καλό σε δηλητηριάσεις και κρυολογήματα.