recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Το **γυροκάρυο** (*Gyrocaryum*) είναι Γένος αγγειόσπερμων φυτών, που ανήκει στην οικογένεια του «μη με λησμόνει», τα βοραγινοειδή. Περιλαμβάνει ένα μοναδικό είδος, το ***Gyrocaryum oppositifolium***, που είναι ενδημικό της Ισπανίας, και περιγράφηκε για πρώτη φορά από τον Μπενίτο Βαλδές το 1983 (μονοτυπικό γένος).

Τα φυσικά ενδιαιτήματά του είναι οι μεσογειακοί θαμνότοποι (*Matorral*) και τα εύκρατα λιβάδια με είδη όπως ο αμπελόδεσμος. Απειλείται ωστόσο από απώλεια ενδιαιτήματος και έφθασε να συμπεριληφθεί το 2006 στον κατάλογο των ειδών σε «κρίσιμο κίνδυνο», δηλαδή ένα στάδιο πριν την εξαφάνιση.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  López Jiménez, N. & Martínez Rodríguez, J. 2006. *Gyrocaryum oppositifolium*. 2006 IUCN Red List of Threatened Species. Ανακτήθηκε στις 21 Αυγούστου 2007.
2. ↑  Tropicos.org. Missouri Botanical Garden. 29 Dec 2016 <>
Ο **Αλέξιος**, σερβικά Алекис (10 Ιουνίου 1859 - 15 Φεβρουαρίου 1920) από τον Οίκο των Καραγεώργεβιτς ήταν πρίγκιπας της Σερβίας. Έγινε στρατιώτης στον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο και μετά πρόεδρος του Ερυθρού Σταυρού στη Σερβία.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Γεωργίου πρίγκιπα της Σερβίας, εγγονού του Γεωργίου του *Μαύρου* (Καραγιώργη) ηγέτη της εξέγερσης των Σέρβων εναντίον των Οθωμανών, γενάρχη του Οίκου και της Σάρκα Αναστασίγιεβιτς. Ανήκε σε πρεσβύτερο κλάδο και έτσι διεκδικούσε το θρόνο της Σερβίας από τον εξάδελφο του πατέρα του, τον Πέτρο Α΄ της Σερβίας.

Συμμετείχε στη μαζική υποχώρηση των Σέρβων μέσω του Μαυροβουνίου και της Αλβανίας το χειμώνα του 1915-16· με τη σύζυγό του έφθασε στη Ρώμη. Απεβίωσε το 1920 στο Σανκτ Μορίτς της Ελβετίας και τάφηκε στο κοιμητήριο του Αγ. Γεωργίου στη Γενεύη. Ήταν ο τελευταίος του πρεσβύτερου κλάδου των Καραγεώργεβιτς: ο αδελφός του Βόζινταρ είχε αποβιώσει το 1908, επίσης άτεκνος.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε το 1913 τη Μύρα-Άμιγκεϊλ Πάνκχουρστ, κόρη του Τζον Πάνκχουρστ συνιδιοκτήτη ναυπηγικής εταιρείας. Η σύζυγός του βαπτίστηκε ορθόδοξη και έλαβε το όνομα Ντάρια. Μάρτυρες του γάμου στο Παρίσι ήταν ο εξάδελφος του πατέρα του, Αρσένιος και ο Μύρων Χέρρικ, πρέσβης των ΗΠΑ στη Γαλλία. Δεν απέκτησαν απογόνους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Histoire et Guide des cimetières genevois» (Γαλλικά) Éditions Slatkine. Γενεύη. 30  Οκτωβρίου 2009. σελ. 502. ISBN-13 978-2-8321-0372-2.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Prince Alexis Karageorgevich στο Wikimedia Commons
* The family of Princess Daria Karageorgevich (d. 1938)

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 291268219
* ISNI: 0000 0003 9635 8391
* BNF: cb106873518 (data)

 |

 |
Γρανίτα Λαμπόνε (Βαρέννα, Ιταλία)
Γρανίτα με μπριός (Σικελία)
Η **γρανίτα** είναι ένα παγωμένο γλύκισμα το οποίο θυμίζει παγωτό, που έχει ως βάση της το νερό και κάποιες γλυκαντικές ουσίες. Υπάρχουν δύο είδη γρανίτας: εκείνη που πιο επίσης αποκαλείται "παγωτό σορμπέ" και βρίσκεται σε στερεή μορφή, όπως ένα κανονικό παγωτό, και εκείνη που βρίσκεται σε υγρή μορφή και πίνεται με το καλαμάκι. Η τελευταία διαθέτει πολλά μικρά κομμάτια πάγου ούτως ώστε να παραμένει κρύα όσο περνά η ώρα, διατηρώντας ωστόσο τη γεύση της.

Αποτελεί μια πολύ καλή επιλογή για όσους θέλουν να απολαύσουν ένα γλύκισμα σε μια πιο ελαφριά εκδοχή του, αφού έχει ως βάση της τα φρούτα ή κάποια σιρόπια με γεύση φρούτων, τα οποία παγώνουν μέχρι να αποκτήσουν τη σύσταση ενός παγωτού, αλλά με χαμηλότερη περιεκτικότητα σε ζάχαρη και χωρίς προσθήκη γάλατος.

Γεύσεις και τρόποι παρασκευής
-----------------------------

Οι πιο συνηθισμένες γεύσεις γρανίτας είναι αυτές που θυμίζουν φρούτα, με δημοφιλέστερες τις γεύσεις κεράσι, φράουλα, λεμόνι και πορτοκάλι, ενώ κυκλοφορούν πολλές παραλλαγές αυτών με γεύσεις αναψυκτικών, γλυκών ροφημάτων, ακόμη και αλκοολούχων ποτών. Για να φτιάξει κάποιος μια τύπου γρανίτα, αρκεί να τοποθετήσει στην κατάψυξη το αγαπημένο του ρόφημα έως ότου αυτό να παγώσει σε σημείο που να γίνει στερεό, ενώ πολύ δημοφιλείς είναι οι έτοιμες, μακρόστενες συσκευασίες που περιέχουν έτοιμο υγρό εμπλουτισμένο με τις απαραίτητες χρωστικές και μετά από λίγες ώρες στην κατάψυξη αποκτούν την μορφή της γρανίτας. Υπάρχουν, βέβαια, και επαγγελματικές μηχανές που συνήθως συναντάμε σε χώρους εστίασης που πωλούν γρανίτες, τα οποία παγώνουν γρήγορα το έτοιμο και σε μεγάλη ποσότητα υλικό και το διανέμουν σε ποτήρια, για να καταναλωθεί ως παγωμένο ρόφημα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Γρανίτα** |

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **γρανίτα**  |
Αναμνηστική πλάκα για το δημοψήφισμα στο Σόπρον 
Το **δημοψήφισμα του Σόπρον** έλαβε χώρα από τις 14 έως τις 16 Δεκεμβρίου 1921, όπου ο πληθυσμός του Σόπρον και της γύρω περιοχής κλήθηκε να αποφασίσει με δημοψήφισμα εάν 257 τ.χλμ. εδάφους θα περάσουν υπό την κυριαρχία της Αυστρίας ή θα παραμείνουν στην Ουγγαρία. Αυτό ήταν το μόνο δημοψήφισμα στην Ουγγαρία μετά την υπογραφή της Συνθήκης Ειρήνης του Τριανόν. 

 Πρακτικά του δημοψηφίσματος

Πόλεις που συμμετείχαν στο δημοψήφισμα
--------------------------------------

Εμφανίζονται παρακάτω, τα ουγγρικά και γερμανικά ονόματα των οικισμών που ψήφισαν στο δημοψήφισμα. 

* Άγκφαλβα / Άγκεντορφ
* Μπαλφ / Βολφς
* Φερτούμποζ / Χόλινγκ
* Φερτούρακος / Κρόισμπαχ
* Χάρκα / Χάρκαου
* Κόπχαζα / Κόλνχοφ
* Νάγκιτσενκ / Τσίνκεντορφ
* Σόπρον / Έντενμπουργκ
* Σόπρονμπάνφαλβα / Βάντορφ

Αποτελέσματα
------------

Στο δημοψήφισμα είχαν δικαίωμα συμμετοχής 26.879 ψηφοφόροι. Από αυτούς ψήφισαν οι 24.063 (89.52%). Υπέρ της παραμονής στην Ουγγαρία καταμετρήθηκαν 15.534 ψήφοι και υπέρ της ένταξης στην Αυστρία 8.227, ενώ 502 ψηφοδέλτια χαρακτηρίστηκαν άκυρα.  

Από τους 37.509 κατοίκους του Σόπρον, είχαν δικαίωμα ψήφου 18.904. Εδώ, με ποσοστό συμμετοχής 89.2%, το 72.7% ψήφισε υπέρ της παραμονής στην Ουγγαρία. 
Στα οκτώ χωριά, το 54.6% των ψηφοφόρων ψήφισαν υπέρ της Αυστρίας. Μόνο το Νάγκιτσενκ, το Φερτούμποζ και η Κοπχάζα ψήφισαν υπέρ της παραμονής στην Ουγγαρία.

| Πόλη | Άτομα με δικαίωμα ψήφου | Άτομα που ψήφισαν | άκυρα ψηφοδέλτια | Ψήφοι υπέρ της Αυστρίας | ποσοστό | Ψήφοι υπέρ της Ουγγαρίας | ποσοστό |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Σόπρον / Έντενμπουργκ / Μπρενμπεργκμπάνια / Μπρένμπεργκ | 18.994 | 17.298 | 351 | 4.620 | 27.2 | 12.327 | 72.8 |
| Άγκφαλβα / Άγκεντορφ | 1.148 | 848 | 18 | 682 | 82.2 | 148 | 17.8 |
| Χάρκα / Χάρκαου | 668 | 581 | 9 | 517 | 90.4 | 55 | 9.6 |
| Φερτούμποζ / Χόλινγκ | 349 | 342 | 11 | 74 | 22.3 | 257 | 77.7 |
| Κόπχαζα / Κόλνχοφ | 948 | 813 | 30 | 243 | 30.0 | 550 | 70.0 |
| Φερτούρακος / Κρόισμπαχ | 1.525 | 1.370 | 33 | 812 | 60.7 | 525 | 39.3 |
| Σοπρονμπάνφαλβα / Βάντορφ | 1.538 | 1.177 | 35 | 925 | 81.0 | 217 | 19.0 |
| Μπαλφ / Βολφς | 668 | 595 | 17 | 349 | 60.4 | 229 | 39.6 |
| Νάγκιτσενκ / Τσίνκεντορφ | 1.041 | 1.039 | 8 | 5 | 0.5 | 1.026 | 99.5 |
| Σύνολο | 26.879 | 24.063 | 512 | 8.227 | 34.9 | 15.334 | 65.1 |

Αν και τα μικρότερα χωριά έτειναν υπέρ της Αυστρίας, η πλειοψηφία των ψηφοφόρων στο Σόπρον ψήφισε υπέρ της Ουγγαρίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Zahlen nach: Oskar Helmer: *40 Jahre Burgenland. Ein Land wählt die Freiheit*. Wiener Volksbuchhandlung, Wien 1961, S. 50.
Στην Αρχαία ελληνική μυθολογία ο **Ακτίς** ήταν ένας από τους Ηλιάδαι γιος της Νύμφης Ρόδου και του υπέρτατου θεού Ηλίου. Ο Ακτίς και οι αδελφοί του Τρίωψ, Μακαρεύς της Ρόδου και Κάνδαλος ζήλευαν τον αδελφό τους Τέναγη για τις ικανότητες και την εξυπνάδα του. Μετά την δολοφονία δραπέτευσαν από το νησί, ο Ακτίς πήγε στην Αίγυπτο. Ο Διόδωρος Σικελιώτης γράφει ότι ο Ακτίς ίδρυσε την Αιγυπτιακή Ηλιούπολη και έμαθε στους Αιγύπτιους Αστρολογία.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑  Διόδωρος Σικελιώτης, *"Ιστορική Βιβλιοθήκη"*, 5.57

Πηγές
-----

* Diodorus Siculus, The Library of History translated by Charles Henry Oldfather. Twelve volumes. Loeb Classical Library. Cambridge, Massachusetts: Harvard University Press; London: William Heinemann, Ltd. 1989. Vol. 3. Books 4.59–8. Online version at Bill Thayer's Web Site
* Diodorus Siculus, Bibliotheca Historica. Vol 1-2. Immanel Bekker. Ludwig Dindorf. Friedrich Vogel. in aedibus B. G. Teubneri. Leipzig. 1888–1890.
Το **Έκθεμα του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου με αριθμό Π3978** είναι πρώιμο καλλιτέχνημα των Κυκλάδων που βρέθηκε στην Αμοργό.

Περιγραφή
---------

Το μαρμάρινο άγαλμα παριστάνει γυναικεία μορφή σε χαρακτηριστική στάση με τα χέρια διπλωμένα κάτω από το στήθος. Η κοιλιά είναι ελαφρά φουσκωμένη, ενώ οι γλουτοί προεξέχουν αμυδρά. Είναι σε καλή κατάσταση, φέρει μερικές φθορές και είναι σπασμένο και ανασυγκολλημένο, ενώ μικρό τμήμα του δεξιού ποδιού επάνω από τον αστράγαλο έχει χαθεί.

Ερμηνεία και ιστορική τοποθέτηση
--------------------------------

Πρόκειται για χαρακτηριστικό δείγμα πρωτοκυκλαδικής γλυπτικής, σε παραλλαγή Σπεδού, που παριστάνει γυναίκα σε κατάσταση εγκυμοσύνης. Κατασκευάστηκε το 2800 - 2300 π.Χ. Είναι το έως τώρα μεγαλύτερο σε μέγεθος έργο πρωτοκυκλαδικής γλυπτικής που έχει βρεθεί.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Αρχαιολογία | Πύλη Αρχαιολογία |

* Νικόλαος Καλτσάς: *Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο: Τα γλυπτά*, εκδ. «Καπόν», Αθήνα 2001, ISBN 960-7037-09-X
Ο **Γρατιόσος** (Gratiosus), ήταν βυζαντινός κυβερνήτης, δουξ, του Δουκάτου της Ρώμης κατά τον 8ο αιώνα. Αναφέρεται με το αξίωμα του *χαρτουλάριου*, ο δεύτερος δούκας της Ρώμης με αυτό το αξίωμα μετά τον Μαυρίκιο.

Πιστεύεται ότι την περίοδο θητείας του το αξίωμα του δούκα της πόλης της Ρώμης είχε ξεπέσει και διορίσθηκε κατώτερος υπάλληλος ενώ τη στρατιωτική διοίκηση την είχε κάποιος στρατηγός. Ήταν *παπικός χαρτουλάριος* του Πάπα Στέφανου Γ΄ όπου με εντολή του Γρατιόσου ο Αντίπαπας Κωνσταντίνος Β΄ τυφλώθηκε και διαπομπεύτηκε στους δρόμους της πόλης, εκτέλεσε επίσης τον πριμηκίριο Χριστόφορο κι άλλους ευγενείς με την αιτιολογία ότι ήθελαν να παραδώσουν την πόλη στους Λομβαρδούς. Νωρίτερα είχε βοηθήσει τον αντιπάπα Κωνσταντίνο να ανέβει στον παπικό θρόνο βοηθώντας τον αδελφό του τον Τότο του Νέπι στον σφετερισμό του δουκάτου αλλά στο τέλος άλλαξε στρατόπεδο και πήρε μέρος στην δολοφονία του Τότο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Thomas F. X. Noble, The Republic of St. Peter: The Birth of the Papal State, 680-825
2. 1 2   e duché byzantin de Rome. Origine, durée et extension géographique, Bernard Bavant, Mélanges de l'école française de Rome, Année 1979, 91-1, pp. 41-88, σελ. 70
3. ↑  T. H. Neomario, Geschichte der Stadt Rom: Zweiter Band, σελ. 733
Στις 27 Δεκεμβρίου 2018 πραγματοποιήθηκε στη Γκάνα **δημοψήφισμα για τη δημιουργία νέων περιφερειών**. Η ψηφοφορία διεξήχθη στις 47 συνοικίες που θα μπορούσαν ενδεχομένως να ενταχθούν σε νέες περιφέρειες, οι οποίες θα δημιουργηθούν με τη διάσπαση τεσσάρων από τις υπάρχουσες περιφέρειες. Οι προτεινόμενοι διαχωρισμοί ήταν: 

* Η Βόρεια Περιφέρεια χωρίστηκε σε Βόρεια, Βορειοανατολικά και Σαβάννα.
* Η Βόλτα χωρίστηκε στη Βόλτα και στην Οτί.
* Η Δυτική διαιρέθηκε σε Δυτική και Βορειοδυτική.
* Η Μπρονγκ-Αχάφο χωρίστηκε σε Μπρονγκ-Αχάφο, Μπρονγκ-Αχάφο και Μπόνο Ανατολική.

Όλες οι προτεινόμενες νέες περιφέρειες εγκρίθηκαν, με την θετική ψήφο να αντιστοιχεί σε ποσοστό άνω του 99% σε όλες τις περιφέρειες και ποσοστό συμμετοχής από 80% έως 90%.

Παραπομπές
----------

1. ↑   Εγκρίσεις με σαρωτικά ποσοστά στο δημοψήφισμα της Γκάνας για νέες περιοχές Αφρικανικά Νέα, 29 Δεκεμβρίου 2018.
Ένας ακσακάλ από το Χιναλούγκ
Ένας ακσακάλ το 1909
Ο όρος **ακσακάλ** (στις τουρκικές γλώσσες, σημαίνει κυριολεκτικά «άσπρη γενειάδα») αναφέρεται μεταφορικά στους γέροντες άνδρες, τον γέρο και σοφό της κοινότητας σε μέρη της Κεντρικής Ασίας και του Καυκάσου. Παραδοσιακά, ένας ακσακάλ ήταν ηγέτης ενός χωριού ή αούλ μέχρι τη σοβιετική εποχή. Ως σύμβουλοι ή δικαστές, αυτοί οι ηγέτες έχουν ή είχαν κάποιο ρόλο στην πολιτική και το δικαστικό σύστημα στις χώρες και τις φυλές. Για παράδειγμα, υπάρχουν δικαστήρια ακσακάλ στην Κιργιζία. Στο Ουζμπεκιστάν, που παραδοσιακά είναι μια πιο αστική κοινωνία (οι Ουζμπέκοι είναι σαρτ ή κάτοικοι των πόλεων, σε αντίθεση με τους νομάδες Τούρκους), οι πόλεις χωρίζονται σε μαχάλλες. Κάθε μαχάλλα έχει έναν ακσακάλ που ενεργεί ως επαρχιακός ηγέτης.

Αναδιάρθρωση των δικαστηρίων ακσακάλ στην Κιργιζία
--------------------------------------------------

Το 1995, ο τότε πρόεδρος της Κιργιζίας Ασκάρ Ακάγιεφ ανακοίνωσε ένα διάταγμα για την αναζωογόνηση των δικαστηρίων ακσακάλ. Τα δικαστήρια θα έχουν δικαιοδοσία επί της περιουσίας, των αδικοπραξιών και του οικογενειακού δικαίου. Τα δικαστήρια ακσακάλ περιλήφθηκαν τελικά στο άρθρο 92 του συντάγματος της Κιργιζίας. Το 2006, υπήρχαν περίπου 1.000 δικαστήρια ακσακάλ σε όλη τη Κιργιζία, συμπεριλαμβανομένης της πρωτεύουσας Μπισκέκ. Ο Ακάγιεφ συνέδεσε την ανάπτυξη αυτών των δικαστηρίων με την αναζωπύρωση της εθνικής ταυτότητας της Κιργιζίας. Σε μια ομιλία του το 2005, συνέδεσε τα δικαστήρια με το νομαδικό παρελθόν της χώρας και εξέφρασε την έκφραση του πως τα δικαστήρια εξέφρασαν την ικανότητα της Κιργιζίας για αυτοδιαχείριση.

Δείτε επίσης
------------

* Εθιμικό δίκαιο

Παραπομπές
----------

1. ↑  "Kishlak" Αρχειοθετήθηκε 2012-06-12 στο Wayback Machine. *Encyclopedia of Central Asia*
2. 1 2  Judith Beyer, Kyrgyz Aksakal Courts: Pluralistic Accounts of History, 53 J. OF L. PLURALISM 144 (2006)
3. ↑  Former President Akaev, quoted in Beyer, *Kyrgyz Aksakal Courts*
Η Ακρόπολη της Ρόδου
Η **Ακρόπολη της Ρόδου** (ναός του Απόλλωνα) δέσποζε στο δυτικό και ψηλότερο μέρος της πόλης της Ρόδου.

Περιγραφή
---------

Δεν είχε οχυρωματικό χαρακτήρα όπως οι παλιές ακροπόλεις. Αποτελούσε μια μνημειακή ζώνη με Ιερά, μεγάλους ναούς, δημόσια κτίρια και υπόγειους χώρους λατρείας. Τα οικοδομήματα ήταν κτισμένα κλιμακωτά σε διαφορετικά επίπεδα, πάνω σε διαμορφωμένα πλατώματα που συγκρατούνταν από δυνατούς αναπληρωματικούς τοίχους. Ήταν *"πεδίων και αλσών μεστή"* σύμφωνα με την περιγραφή του ρήτορα Aίλιου Αριστείδη (2ος αιώνας μ.X.). Το πνεύμα της ελληνιστικής αρχιτεκτονικής στην ακρόπολη της Ρόδου, εκφράζεται τέλεια με τον συνδυασμό του φυσικού κάλλους με τις τεχνητές επεμβάσεις. Τα μνημεία της ακρόπολης χρονολογούνται στην ελληνιστική και υστεροελληνιστική εποχή. (3ος-2ος αι. π.X.)

Οι ανασκαφές έγιναν από την Ιταλική Αρχαιολογική Σχολή κατά την διάρκεια της Ιταλικής Κατοχής του νησιού (1912-1945) ενώ από το 1946 και μετά η ελληνική Αρχαιολογική Υπηρεσία, διενέργησε ανασκαφές που βοήθησαν στην κατανόηση της τοπογραφίας του χώρου και στην περαιτέρω γνώση της Ιστορίας της ευρύτερης περιοχής.

Παραπομπές
----------

* Υπουργείο Πολιτισμού Αρχειοθετήθηκε 2011-11-10 στο Wayback Machine. Ακρόπολη της Ρόδου

Δείτε επίσης
------------

* Ακρόπολη της Λίνδου
* Η πόλη της Ρόδου
Το **Γραφείο Εύρεσης Ναυτικής Εργασίας** (**ΓΕΝΕ**) (Labour Exchange Office) είναι Δημόσια Υπηρεσία που εποπτεύεται από το Υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας.

Κατά τον Κ.Δ.Ν.Δ. (άρθρα 93 - 95) η εύρεση εργασίας στους Έλληνες ναυτικούς ενεργείται υποχρεωτικά μέσω των Γραφείων Εύρεσης Ναυτικής Εργασίας (ΓΕΝΕ) και όπου δεν υπάρχουν τέτοια από τις κατά τόπους Λιμενικές Αρχές.
Κάθε ναυτικός που απολύεται σε ελληνικό λιμένα ή σε ξένο λιμένα και επαναπατρίζεται, υποχρεούται να εγγραφεί στους τηρούμενους, από τις Υπηρεσίες αυτές, καταλόγους των μη εργαζομένων ναυτικών.

Για την εύρεση εργασίας σε πλοία, μετά από παλαιότερες παράνομες δοσοληψίες, απαγορεύεται σήμερα η καταβολή αμέσως ή εμμέσως οποιασδήποτε αμοιβής σε οποιοδήποτε πρόσωπο και που, ανεξάρτητα των ποινικών κυρώσεων, ακόμα και οι όποιες συμφωνίες θεωρούνται απόλυτα άκυρες. Οι δε τυχόν γενόμενες καταβολές αποτελούν αντικείμενο αναζήτησης και επιστροφής.

Σήμερα υφίσταται μόνο ένα τέτοιο Γραφείο που εδρεύει στον Πειραιά.

Δείτε επίσης
------------

* Ναυτική εργασία
* Ναυτολόγηση
Η **Διεθνής Ερασιτεχνική Ένωση Ποδοσφαίρου** (γαλλικά: *Union Internationale Amateur de Football Association* ή *UIAFA*) ήταν ένωση διεθνών οργανισμών, με έτος ίδρυσης το 1909, ρόλος της οποίας ήταν η διαχείριση και η ανάπτυξη του ποδοσφαίρου ανά τον κόσμο.

Περιελάμβανε αρχικά γαλλικούς, αγγλικούς και βοημικούς οργανισμούς, ενώ επίσης ήταν υπεύθυνη για την διοργάνωση του πρώτου Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου Εθνών, το 1911. Το συγκεκριμένο πρωτάθλημα, το οποίο διεξήχθη παράλληλα με την Διεθνή Έκθεση Βόρειας Γαλλίας στο Ρουμπαί, ολοκληρώθηκε με τη νίκη της Εθνικής Βοημίας.

Παρά το γεγονός πως σύντομα επεκτάθηκε στην Ελβετία και το Βέλγιο, η UIAFA σταδιακά έχασε την επιρροή της, λόγω της σταδιακής εμφάνισης της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου, προτού διαλυθεί επίσημα το 1912.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Γαλλικά) «La Semaine Sportive». *Dunkerque Sports* (143). 4 Ιουνίου 1911.. Ανακτήθηκε στις 30 Μαρτίου 2015.
2. ↑  (Πολωνικά) «UIAFA». *historiawisly.pl*. Ανακτήθηκε στις 30 Μαρτίου 2015.

Πηγές
-----

* (Αγγλικά) Tomlinson, Alan (2014). *FIFA (Fédération Internationale de Football Association): The Men, the Myths and the Money*. Routledge. σελ. 15.
* (Γερμανικά) Koller, Christian· Brändle, Fabian (2010). *Fussball zwischen den Kriegen: Europa 1918-1939*. LIT Verlag Münster. σελ. 38.


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ποδόσφαιρο
* Πύλη:Λιλ Μετροπόλ
 |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Union internationale amateur de football association  της Γαλλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ένα **δημοψήφισμα** για **Σύνταγμα** διεξήχθη στο Περού στις 9 Δεκεμβρίου 2018, παράλληλα με τον δεύτερο γύρο των εκλογών για κυβερνήτες. 

Το δημοψήφισμα, που προτάθηκε αρχικά από τον πρόεδρο Μαρτίν Βισκάρα, εγκρίθηκε ως προς τις τρεις από τις συνολικά τέσσερις προτάσεις που έγιναν δεκτές.  Η τελική πρόταση να δημιουργηθεί ένα διθάλαμο κογκρέσο (αποτελούμενο από δύο σώματα) απορρίφθηκε επειδή ο Βισκάρα απέσυρε την υποστήριξή του έπειτα από τροποποιήσεις κατά τη διάρκεια της έγκρισης από το Κογκρέσο που θα είχε ως αποτέλεσμα ασθενέστερες προεδρικές εξουσίες. 

Οι ψηφοφόροι δέχτηκαν τελικά τις τρεις πρώτες προτάσεις δημοψηφίσματος, απορρίπτοντας την τελική πρόταση για την δημιουργία ενός κογκρέσου με δύο σώματα. Ο πρόεδρος Βισκάρα είχε αποσύρει την υποστήριξή του στην πρόταση εκείνη μετά από την τροποποίηση του σχεδίου από το ελεγχόμενο από το Fujimorista κογκρέσο. 

| Ερώτηση | Υπέρ | Κατά | Άκυρα/ λευκά | Σύνολο ψήφων | Εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι | Συμμετοχή | Αποτέλεσμα |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Ψήφοι |  % | Ψήφοι |  % |
| Εθνικό Συμβούλιο της Mεταρρύθμισης των Εισαγγελέων | 13.697.835 | 86,57 | 2.125.359 | 13,43 | 1.730.038 | 17.553.232 | 24.187.276 | 72,57% | Εγκρίθηκε |
| Μεταρρύθμιση στη χρηματοδότηση πολιτικών κομμάτων | 13.638.409 | 85,78 | 2.260.068 | 14,22 | 1.654.755 | Εγκρίθηκε |
| Όριο μίας θητείας για τα μέλη του Κογκρέσου. | 13.568.454 | 85,82 | 2.242.673 | 14,18 | 1.742.105 | Εγκρίθηκε |
| Δημιουργία ενός διθάλαμου Κογκρέσου | 1.457.871 | 9,48 | 13.918.972 | 90,52 | 2.176.389 | Απορρίφθηκε |
| Πηγή: ONPE |

Παραπομπές
----------

1. ↑  Peru PM: Referendum must be held on December 9 Andina, 19 Σεπτεμβρίου 2018
2. 1 2  Briceno, Franklin (9 Δεκεμβρίου 2018). «Exit polling indicates Peruvians vote to fight corruption». *The Miami Herald* (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Δεκεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 10 Δεκεμβρίου 2018.
3. ↑  Briceno, Franklin (9 Δεκεμβρίου 2018). «Exit polling indicates Peruvians vote to fight corruption». *The Miami Herald* (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Δεκεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 10 Δεκεμβρίου 2018.
Το **Ακτάου** (καζακικά: Ақтау‎) είναι πόλη στο Καζακστάν, η οποία βρίσκεται στην ανατολική ακτή της Κασπίας Θάλασσας. Το σημερινό του όνομα σημαίνει «λευκό βουνό» στα καζακικά, κάτι που μπορεί να οφείλεται στα βράχια του που έχουν θέα στην Κασπία. Από το 1964 έως το 1991, η πόλη ήταν γνωστή ως Σεβτσένκο (ρωσικά: Шевченко‎). Το προηγούμενο όνομά του δόθηκε λόγω της περιόδου εξορίας του ομώνυμου Ουκρανού ποιητή στην περιοχή. Βρίσκεται στη χερσόνησο Μανγκισλάκ και είναι η πρωτεύουσα της περιφέρειας Μανγκιστάου.

Το Ακτάου είναι γνωστό για το μοναδικό του σύστημα διευθύνσεων οικοδομικών τετραγώνων. Σχεδόν κανένας δρόμος στο Ακτάου δεν έχει όνομα. Αντίθετα, οι διευθύνσεις αποτελούνται γενικά από τρεις αριθμούς: τον αριθμό της περιοχής, τον αριθμό του κτιρίου και τον αριθμό του διαμερίσματος. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι το Ακτάου σχεδιάστηκε αρχικά ως στρατόπεδο για τους εργάτες της βιομηχανίας πετρελαίου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Aktau city, Kazakhstan facts, history, attractions, photos». About Kazakhstan. Ανακτήθηκε στις 29 Δεκεμβρίου 2015.
2. ↑  «Aktau: Years, people, memories». Ogni. 13 Οκτωβρίου 2011. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Ιουνίου 2018. Ανακτήθηκε στις 4 Ιουλίου 2012.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Aktau στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 149116509
* LCCN: n2001119388
* GND: 4828545-6

 |

 |
Ο **Αλέξιος Κομνηνός** (π. 1170 - 1199) ήταν νόθος γιος του Ανδρόνικου Α΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων από τη σχέση του με τη Θεοδώρα Κομνηνή.

Βιογραφία
---------

Η Θεοδώρα ήταν κόρη του Ισαακίου Κομνηνού, εξαδέλφου του Ανδρόνικου Α΄ και ήταν χήρα του Βαλδουίνου Γ΄ της Ιερουσαλήμ. Ο Ανδρόνικος είχε διωχθεί από την Αυλή του εξαδέλφου του Μανουήλ Α΄, επειδή είχε ερωμένη τη Φιλίππα, αδελφή της Αυτοκράτειρας Μαρίας της Αντιόχειας και περιπλανιόταν σε γειτονικές χώρες. Οι Σταυροφόροι του παραχώρησαν τη Βηρυτό και εκείνος κάλεσε τη διάσημη για την ομορφιά της Θεοδώρα εκεί. Την έκανε ερωμένη του και ζούσαν μαζί στη Δαμασκό του Νουρεντίν Ζενγκί, όπου έκαναν τον Αλέξιο και την Ειρήνη.

Ο Αλέξιος ακολούθησε τον εξόριστο πατέρα του στις περιπέτειές του. Έφθασαν στη Γεωργία Ιβηρία), στον συγγενή τους Γεώργιο Γ΄ Μπαγκρατιόνι, βασιλιά της χώρας, ο οποίος παραχώρησε στον Ανδρόνικο μερικά κάστρα στην Κακετία (ανατολική Γεωργία). Το 1183 ο Ανδρόνικος επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη και κατόρθωσε να γίνει Αυτοκράτορας, έπειτα όμως από δύο έτη διαμελίστηκε από το εξαγριωμένο πλήθος. Ο Αλέξιος επέστρεψε στη Γεωργία, όπου του αποδόθηκαν τα κάστρα του πατέρα του. 

Σύμφωνα με μία εκδοχή οι ευγενείς Ανδρονικασβίλι είναι απόγονοι του Ανδρόνικου, γιου του Αλεξίου. Οι βασιλείς της επαρχίας Αλαστάνι (π. 1230 - 1348) έχουν ένα μέλος του Οίκου τους με το όνομα Ανδρόνικος· ίσως είναι και αυτοί μέλη των Ανδρονικασβίλι. Απόγονοι των Ανδρονικασβίλι διέπρεψαν στη Ρωσία, όπως ο στρατηγός Ιβάν Ανδρονικασβίλι (1798-1866), η ηθοποιός Νάτο Βαχνάτζε 1904-1953) και ο διπλωμάτης Κωνσταντίν Ανδρόνικοφ (1916-1997).

Υποσημειώσεις
-------------

1. ↑  Ο γιος του Ανδρόνικου Α΄ από τη νόμιμη σύζυγό του Μανουήλ Κομνηνός είχε νυμφευτεί τη Ρουσουντάν, κόρη του Γεωργίου Γ΄.

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Alexios Komnenos (son of Andronikos I)  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ένα **δημοψήφισμα για το πολιτικό καθεστώς (στάτους) του Πουέρτο Ρίκο** διενεργήθηκε στις 11 Ιουνίου 2017. Οι επιλογές που δόθηκαν ήταν: α) να γίνει πολιτεία των ΗΠΑ, β) να γίνει ανεξάρτητο κράτος σε ελεύθερη σύνδεση ή γ) να διατηρηθεί το παρόν καθεστώς. Οι πολίτες ψήφισαν συντριπτικά με ποσοστό 97% υπέρ του να γίνει το Πουέρτο Ρίκο η 51η πολιτεία των ΗΠΑ. Ωστόσο, στην κάλπη προσήλθε μόλις το 23% των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων, καταγράφοντας ρεκόρ αποχής. Η αποχή αυτή αποδίδεται στο Λαϊκό Δημοκρατικό Κόμμα και στην εκστρατεία του για τη διατήρηση του παρόντος στάτους κβο.

Στάτους την περίοδο διεξαγωγής του δημοψηφίσματος
-------------------------------------------------

Το Πουέρτο Ρίκο είναι μη ενσωματωμένο έδαφος των ΗΠΑ από το 1898, οπότε τερματίστηκε ο Ισπανοαμερικανικός Πόλεμος, και οι κάτοικοί του έχουν αμερικανική υπηκοότητα από το 1917.

Αποτελέσματα
------------

Τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος με καταμετρημένο το 100% των εκλογικών τμημάτων, κατέδειξαν την προτίμηση του εκλογικού σώματος στη λύση της πολιτείας με ποσοστό 97%.

| Επιλογή | Ψήφοι |  % |
| --- | --- | --- |
| **Καθεστώς πολιτείας** | **502.801** | **97,18%** |
| Ελεύθερη Σύνδεση / Ανεξαρτησία | 7.786 | 1,50% |
| Διατήρηση σημερινού καθεστώτος | 6.823 | 1,32% |
| Έγκυρα ψηφοδέλτια | 517.410 | 99,81% |
| Άκυρα ή λευκά | 984 | 0,19% |
| **Σύνολο ψήφων** | **518,394** | **100%** |
| Εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι και προσέλευση | 2.260.804 | 22,93% |
| Πηγή: Plebiscito para la Descolonización Inmediata de Puerto Rico |

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Analysis – Puerto Rico votes on statehood on Sunday — for the fifth time. Here's what's at stake». *Washington Post*. Ανακτήθηκε στις 11 Ιουνίου 2017.
2. ↑  Frances Robles (11 Ιουνίου 2017). «23% of Puerto Ricans Vote in Referendum, 97% of Them for Statehood». *The New York Times*.. Ανακτήθηκε στις 11 Ιουνίου 2017.
3. ↑  «PDP to boycott status referendum». 20 Απριλίου 2017. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Σεπτεμβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 23 Οκτωβρίου 2018.
4. ↑  «CEE Event». *resultados2017.ceepur.org*.
Ο **Αλέξιος Βρυέννιος Κομνηνός** ήταν Βυζαντινός ναύαρχος και μέγας δούξ, διοικητής του Θέματος Κύπρου. 

Ήταν γιος του Νικηφόρου Βρυέννιου και της Άννας Κομνηνής, εγγονός του αυτοκράτορα Αλέξιου Α΄Κομνηνού. Είχε διατελέσει πραίτωρ της Αθήνας, στρατηγός της Θήβας, και σύμφωνα με τον Χωνιάτη ανθύπατος στο Θέμα Ελλάδος και διοικητής του Θέματος Κύπρου σαν μέγας δουξ (ναύαρχος), αναφέρεται πράος και δίκαιος.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Επετηρίς εταιρείας Βυζαντινών σπουδών - Τόμοι 35-36, 1966, σελ. 110
2. ↑  Μιχαήλ Χωνιάτης, 1880
3. ↑  *Ιστορία της πόλεως Αθηνών κατά τους μέσους αιώνας*, Τόμος Α΄, Φερδινάνδος Γρηγορόβιος, 2015
O **Γωβιός Σαλαμάνσας** ( *Gobius salamansa* ) είναι ένα είδος θαλάσσιου ψαριού από την οικογένεια γωβιειδών, οι αληθινοί γωβιοί. Είναι γνωστό μόνο από τον κόλπο Σαλαμάνσα στο βόρειο τμήμα του νησιού Σάο Βισέντε, στο Πράσινο Ακρωτήριο, όπου εμφανίζεται σε βάθος περίπου 1 μέτρου (3,3 ποδών). Το είδος ονομαζόταν και περιγράφηκε από τον Σάμουελ Π. Ιγκλέσιας και τον Λου Φροτέ το 2015. [1] Το όνομα του είδους *salamansa* αναφέρεται στη θέση του τύπου.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Iglésias, S.P. Frotté, L. & Sellos, D.Y. (2015). «*Gobius salamansa*, a new species of goby (Gobiidae) from the Cape Verde Islands supported by a unique cephalic lateral line system and DNA barcoding». *Ichthyological Research* **63** (3): 356-369. doi:10.1007/s10228-015-0505-4.
Ο **Δημήτρης Μαυρογενίδης** είναι Έλληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, γεννημένος στις 23 Δεκεμβρίου 1976 στην Τασκένδη του Ουζμπεκιστάν, ο οποίος αγωνιζόταν ως αμυντικός.

Καριέρα
-------

### Σε συλλογικό επίπεδο

Έκανε τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα στον Άγιο Γεώργιο Νέας Κρήνης και σε ηλικία 17 ετών πραγματοποίησε το επαγγελματικό του ντεμπούτο με τη φανέλα του Άρη Θεσσαλονίκης, όπου αγωνίστηκε επί μία τριετία, το διάστημα μεταξύ 1994-1997, έχοντας συνολικά 103 συμμετοχές (83 σε αγώνες πρωταθλήματος, 17 σε αγώνες Κυπέλλου καθώς και σε 3 Ευρωπαϊκούς αγώνες) και πετυχαίνοντας 15 τέρματα. Κατέχει το ρεκόρ του νεώτερου παίκτη του Άρη που αγωνίστηκε ποτέ σε αγώνα ευρωπαϊκής διοργάνωσης καθώς είχε ντεμπουτάρει στις 9 Αυγούστου του 1994 σε ηλικία 17 ετών, 7 μηνών και 16 ημερών, στη νίκη της ομάδας του με 3-1 επί της Ισραηλινής Χάποελ Μπερ Σεβά για τα προκριματικά του τότε κυπέλλου ΟΥΕΦΑ. 

Το 1997 μεταγράφηκε στον Ολυμπιακό, όπου παρέμεινε σχεδόν επί μία δεκαετία (1997-2006), κατακτώντας οκτώ φορές το πρωτάθλημα. Επόμενος σταθμός του υπήρξε το 2006 ο Ηρακλής, με τον οποίο αγωνίστηκε για δύο περιόδους, μέχρι το 2008, έχοντας 46 συμμετοχές στη μεγάλη κατηγορία. Ακολούθησε μια χρονιά στον Θρασύβουλο Φυλής, με τη φανέλα του οποίου αποσύρθηκε από την ενεργό δράση το 2009, σε ηλικία 33 ετών.

### Στις εθνικές ομάδες

Το ντεμπούτο του με την Ελλάδα πραγματοποιήθηκε στις 14 Οκτωβρίου 1998, στην εντός έδρας αναμέτρηση εναντίον της Γεωργίας (3-0), για την προκριματική φάση του Euro 2000, όταν υπό τις οδηγίες του Άνχελ Ιορντανέσκου αντικατέστησε στο δεύτερο ημίχρονο τον Νίκο Μαχλά. Με τη γαλανόλευκη φανέλα είχε συνολικά 24 συμμετοχές και 1 τέρμα, την περίοδο 1998-2001.

Υπήρξε βασικό στέλεχος της εθνικής Ελπίδων που έλαβε μέρος στον τελικό του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος Ελπίδων (Κ-21) το 1998, εναντίον της Ισπανίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑  <
3. ↑  Τέλος Μαυρογενίδης και Βενετίδης, www.sport-fm
4. ↑  «Τέλος από τον Ηρακλή ο Μαυρογενίδης, www.makthes.gr». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Ιουνίου 2014. Ανακτήθηκε στις 23 Ιανουαρίου 2014.

Πηγές
-----

* Η καριέρα του Δημήτρη Μαυρογενίδη στο national-football-teams
* Το προφίλ του Δημήτρη Μαυρογενίδη στο transfermarkt
O **Αλβέρτος**, γερμ. Albrecht (1456 - 1488) από τον Οίκο του Τσέρινγκεν ήταν μάργραβος του Μπάντεν-Χάχμπερκ.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Καρόλου Α΄ μαργράβου του Μπάντεν-Μπάντεν και της Αικατερίνης των Αψβούργων, κόρης του Ερνέστου δούκα της Αυστρίας.

Το 1475 ο Αλβέρτος και ο μεγαλύτερος αδελφός του Χριστόφορος Α΄ διαδέχθηκαν τον πατέρα τους και κυβέρνησαν από κοινού. Το 1476 διαίρεσαν την επικράτεια: ο Χριστόφορος Α΄ έλαβε το Μπάντεν-Μπάντεν και ο Αλβέρτος την κομητεία του Χόχμπερκ. Ο Αλβέρτος παραχώρησε αμέσως το Χόχμπερκ στον Χριστόφορο Α΄ έναντι ετήσιου εισοδήματος, έτσι το μαργραβάτο έμεινε ουσιαστικά αδιαίρετο.

Η διαίρεση ήταν αρχικά για έξι έτη, αλλά το 1482 οι αδελφοί αποφάσισαν να τη συνεχίσουν. Το 1488 ο Αλβέρτος απεβίωσε στο κάστρο Χάχμπερκ σε ηλικία 32 ετών άγαμος και το Χόχμπερκ επέστρεψε στον Χριστόφορο Α΄.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*. p50384.htm#i503832. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.

Πηγές
-----

* Barraclough, Geoffrey, ed. (1961). Medieval Germany, 911-1250. Vol. II:Essays. Basil Blackwell.
Ο **Δημήτρης Γερμίδης** (1936 - 24 Νοεμβρίου 2006) ήταν Έλληνας οικονομολόγος, καθηγητής πανεπιστημίου & συγγραφέας.

Ήταν γιος του στρατηγού και συγγραφέα Άγγελου Γερμίδη. Σπούδασε οικονομικά στη Θεσσαλονίκη και το Παρίσι, όπου αναγορεύτηκε Docteur d'État στις οικονομικές επιστήμες από το Πανεπιστήμιο του Παρισιού, στο οποίο διατέλεσε και καθηγητής. Επίσης διατέλεσε καθηγητής οικονομικών επιστημών σε διάφορα πανεπιστήμια του κόσμου όπως των Παρισίων, της Νικαίας, της Λιλ κ.α.

Κατα την περίοδο 1989-1991 χρημάτισε διοικητής της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος, πρόεδρος της Ένωσης Ελληνικών Τραπεζών και αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Τραπεζών (1989-1991) και εν συνεχεία πρέσβης της Ελλάδας στον OOΣA (1991-1994). Επίσης ήταν πρόεδρος του Forum του Διεθνούς Οργανισμού των Γαλλόφωνων στην Ελλάδα ενώ είχε εργαστεί στην παγκόσμια τράπεζα, στον Ο.Η.Ε. και στην UNESCO. Ο Δημήτριος Γερμίδης υπήρξε κάποτε υποψήφιος στόχος της τρομοκρατική οργάνωσης 17 Νοέμβρη.

Είχε γράψει πολλά επιστημονικά και λογοτεχνικά βιβλία μεταξύ των οποίων τα: *«International Banks and Financial Markets in Developing Countries»* (1984), *«Le transfert technologique par les firmes multinationales»* (1977), *«Stratégie Syndicale et Inflation dans les Sociétés Modernes»* (1970), *«Le Maghreb la France et l’enjeu technologique»* (1976), *«Πληθωρισμός και Συνδικάτα»* (1976), *«Διεθνής Τραπεζική»* (1981), *«Θύελλα στην Παγκοσμιοποίηση. Από το κραχ του 1987 στην εξαθλίωση της παγκοσμιοποίησης»* (2005), *«Περιπλάνηση»* (2005), *«Μια Ανθοδέσμη για τον Mίδα»* (2003) κ.α. 

Απεβίωσε στις 24 Νοεμβρίου του 2006. Ήταν παντρεμένος και είχε δύο παιδιά.

Αναφορές
--------

1. ↑  «Βιογραφικό του Γερμίδη». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Σεπτεμβρίου 2007. Ανακτήθηκε στις 2 Μαΐου 2007.
2. ↑  «Νέες καταθέσεις για την υπόθεση των εκβιασμών-Υπόθεση Μιχαλόπουλος». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Σεπτεμβρίου 2007. Ανακτήθηκε στις 2 Μαΐου 2007.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 62675632
* **BiblioNet**: **47557**
* LCCN: n50016314
* ISNI: 0000 0001 1656 9646
* GND: 126398682
* SELIBR: 229837
* SUDOC: 073645141
* BNE: XX820806

 |

 |
Η **γλώσσα Κουρσενιέκι** (Κουρσενιέκι: *Kursisk valuod*, λετονικά: Kursenieku valoda‎) ή **Κουρονιανή γλώσσα του Κουρουνιανού ισθμού** (γερμανικά: kurische Sprache der Kurischen Nehrung‎) είναι μια διάλεκτος της λετονικής γλώσσας που ομιλούνται από τους Κουρσενιέκι της Κουρονιανής χερσονήσου, μια λεπτή λωρίδα γης που εκτείνεται μεταξύ της νοτιοδυτικής Λιθουανίας και της Ρωσίας. Κατά τη διάρκεια διάφορων μεταναστεύσεων του 14ου–17ου αιώνα, οι Κουρονιανοί (ήδη ομιλούσαν μια λετονική διάλεκτο) εγκαταστάθηκαν κατά μήκος της Κουρονιανής χερσονήσου στην Ανατολική Πρωσία και έγιναν γνωστή ως Κουρσενιέκι.

Η περιοχή εποικισμού των Κουρσενιέκι που ομιλούσαν την γλώσσα Κουρσενιέκι το 1649 ήταν από το Μέμελ (Κλαϊπέντα) μέχρι το Ντάντσιχ (Γκντανσκ) στην Πολωνία.
Η γλώσσα Κουρσενιέκι επηρεάστηκε από τα Παλαιά Πρωσικά, τα Κάτω γερμανικά, τα Υψηλά γερμανικά και τη Σαμογιτιανή διάλεκτο διαδοχικά, και από το τέλος του 18ου αιώνα, είχαν σχηματιστεί νέες Κουρονιανές διάλεκτοι, με τη διάλεκτο της Κουρονιακής αμμώδης χερσονήσου να είναι ιδιαίτερα ξεχωριστή, λόγω της απομόνωσής της από την ηπειρωτική χώρα. Το λεξιλόγιο των Κουρονιανών που δημοσιεύθηκε το 1927 δείχνει: το 60% των Κουρονιανών λέξεων ήταν το ίδια με τις λετονικές, το 26% ήταν δάνεια από τα "γερμανικά" (δηλαδή κάτω γερμανικά και υψηλά γερμανικά), και 13% από λιθουανικές διαλέκτους. Η γλώσσα Κουρσενιέκι είναι αμοιβαία κατανοητή με την λετονική, ειδικά με στις νοτιοδυτικές διαλέκτους, και οι Λετονοί μπορούν να επικοινωνούν εύκολα με τους Κουρσενιέκι σήμερα.

Πριν από το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η γλώσσα Κουρσενιέκι χρησιμοποιούταν ευρέως από τους Κουρονιανούς αλιείς της Κουρονιανής χερσονήσου. Σε άλλους τομείς της καθημερινής ζωής οι Κουρσενιέκι χρησιμοποιούσαν τα Χαμηλά γερμανικά και τα Υψηλά γερμανικά.
Τα γεγονότα του πρώτου μισού του 20ου αιώνα, συμπεριλαμβανομένων των γερμανικών και σοβιετικών κατοχών κρατών της Βαλτικής και αργότερα της Ανατολικής Πρωσίας, οδήγησε σχεδόν στην εξαφάνιση της γλώσσας, καθιστώντας την σοβαρά απειλούμενη. Αρκετοί εναπομείναντες γηγενείς ομιλητές ζουν στη Γερμανία, αφού εκδιώχθηκαν ως "Γερμανοί" στην εθνοκάθαρση που έγινε στην Ανατολική Πρωσία μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Dalia Kiseliunaite: The sociolinguistic evaluation and recording of the dying Kursenieku language. Klaipėda University
2. ↑  Skujiņa, Valentīna (2007). *Valodniecības pamatterminu skaidrojošā vārdnīca*. Riga: Latvian Language Agency. σελ. 198. ISBN 978-99-849-8369-1. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Σεπτεμβρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 7 Φεβρουαρίου 2021.
3. ↑  Pietsch, Richard: Deutsch-Kurisches Wörterbuch, Verlag Nordostdeutsches Kulturwerk Lüneburg 1991, p.17, (ISBN 3-922296-60-2)
Η **Αλβσουίνδα**, γερμ. Albsuinda (άκμασε μέσα 5ου αι.) από τον Οίκο των Γκαουζιδών ήταν κόρη του ηγεμόνα των Λομβαρδών.

Ο Αλβοΐνος ηγεμόνας των Λομβαρδών, πατέρας της Αλβσουίνδας.

Βιογραφία
---------

Ήταν το μόνο τέκνο του Αλβοΐνου ηγεμόνα των Λομβαρδών και της (1ης συζύγου του) Χλοθσίνδης των Μεροβιγγείων, κόρης του Χλωτάριου Α΄ βασιλιά των Φράγκων.

Ενώ ακόμη ήταν νέα, η Αλβσουίνδα έχασε τη μητέρα της λίγο πριν την τελική σύγκρουση το 567 με τους Γεπίδες στην Παννονία (σημερινή Ουγγαρία), στην οποία οι Γεπίδες καταστράφηκαν τελείως. Έπειτα από τη νίκη ο πατέρας της ξανανυμφεύτηκε, παίρνοντας ως 2η σύζυγο τη Ροζαμούνδη, κόρη του Κουνιμούνδου ηγεμόνα των Γεπιδών, που ο Αλβοΐνος είχε σκοτώσει προσωπικά στο πεδίο της μάχης.

Το 568 ο Αλβοΐνος άφησε την Παννονία με τον λαό του και εισέβαλε στη Ρωμαϊκή Ιταλία, την οποία είχε ανακτήσει ο Ιουστινιανός Α΄ από τους Οστρογότθους. Το ίδιο έτος η Ροζαμούνδη συγκατατέθηκε στη συνωμοσία, που σκότωσε τον Αλβοΐνο στη Βερόνα. Σύμφωνα με τον Παύλο τον Διάκονο, έπειτα από τη δολοφονία του πατέρα της, μεταφέρθηκε παιδί ακόμη στη Ρωμαϊκή Ραβέννα από τη Ροζαμούνδη και τον σφετεριστή Ελμίχη. Τη μετάφεραν εκεί, διότι ως τέκνο του Αλβοΐνου είχε σημαντική πολιτική αξία, μια και θα μπορούσε ο μέλλων σύζυγός της να απαιτήσει τη διαδοχή. Άλλος λόγος για την παρουσία της μαζί με τους φυγάδες ήταν ότι χρησιμοποιήθηκε για να μένει πιστή η φρουρά της Βερόνα στους φυγάδες, καθώς η φρουρά τους είχε ακολουθήσει στη Ραβέννα.

Σύντομα μετά την άφιξή τους στη Ραβέννα, η Ροζαμούνδη και ο Ελμίχης σκότωσε ο ένας τον άλλο. Έπειτα από αυτό, ο πιο υψηλός Ρωμαίος αξιωματούχος της Ιταλίας, ο πραιτωριανός έπαρχος Λογγίνος, την έστειλε στην Κωνσταντινούπολη, πρωτεύουσα της Αυτοκρατορίας, στον Ιουστίνο Β΄. Εκεί η Ρωμαϊκή διπλωματία σκέφθηκε να τη χρησιμοποιήσει ως πολιτικό εργαλείο για να επιβάλει στους Λομβαρδούς έναν υπέρ-των-Ρωμαίων βασιλιά, αλλά δεν αναφέρεται κάτι περισσότερο στις πηγές.

Πηγές
-----

* Bognetti, Gian Piero. "S. Maria Foris Portas di Castelseprio e la Storia Religiosa dei Longobardi", L'età longobarda - II. Milan: Giuffrè, 1948 [1966], pp. 11 – 511.
* Bognetti, Gian Piero. "I rapporti etico-politici fra Oriente e Occidente dalsecolo V al secolo VIII", L'età longobarda - IV. Milan: Giuffrè, 1955 [1968], pp. 3 – 65.
* Christie, Neil. The Lombards: The Ancient Longobards. Oxford: Wiley-Blackwell, 1995 [1998], ISBN 0-631-21197-7.
* Jarnut, Jörg. Storia dei Longobardi. Turin: Einaudi, 1982 [1995], ISBN 88-06-13658-5.
* Martindale, John R. (ed.), Prosopography of the Later Roman Empire - Volume III: A.D. 527 – 641, Cambridge: Cambridge University Press, 1992, ISBN 978-0-521-20160-5.
* Martinelli Perelli, Liliana. "Albsinda o Albsuinda", Dizionario biografico delle donne lombarde: 568 – 1968. Rachele Farina (ed.). Milan: Baldini e Castoldi, 1995, p. 38. ISBN 978-88-8089-085-0.

Αναφορές
--------

1. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
Ο **Δημήτριος Θάνος** του Ιωάννη (22 Νοεμβρίου 1959) είναι Έλληνας πολιτικός.

Βιογραφικό
----------

Γεννήθηκε το Νοέμβριο του 1959 στην Καλλιθέα Φωκίδας. Σπούδασε στην Οδοντιατρική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ).

Το 1975 εντάχθηκε στη μαθητική παράταξη ΠΑΜΚ του ΠΑΣΟΚ και το 1977 στη φοιτητική οργάνωση ΠΑΣΠ, επίσης του ΠΑΣΟΚ. Από το 1978 έως το 1981 διετέλεσε πρόεδρος του Συλλόγου Φοιτητών Οδοντιατρικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Το 1986 έγινε γραμματέας της Νομαρχιακής Επιτροπής Φωκίδας του ΠΑΣΟΚ και το 1990 εκλέχθηκε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του Κινήματος. 

Εκλέχθηκε βουλευτής Φωκίδας με το ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του 1996 και του 2000, και διετέλεσε υφυπουργός Υγείας και Πρόνοιας από τον Απρίλιο του 2000 μέχρι τον Ιούλιο του 2003.

Παραπομπές
----------

1. ↑  e70a2067-27f6-49bb-8719-7212081df8e5. Ανακτήθηκε στις 23  Απριλίου 2022.
2. ↑  Βουλή των Ελλήνων. e70a2067-27f6-49bb-8719-7212081df8e5. Ανακτήθηκε στις 23  Απριλίου 2022.
3. 1 2  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Μαρτίου 2004. Ανακτήθηκε στις 5 Φεβρουαρίου 2016.
4. ↑
O **Δημήτρης Λιάκος** (1973) είναι Έλληνας Οικονομολόγος, Πολιτικός και πρώην Υφυπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ.

Βιογραφικά Στοιχεία
-------------------

Ο Δημήτρης Λιάκος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1972.

Σπούδασε στο Τμήμα Οικονομικής Επιστήμης του Πανεπιστημίου Πειραιώς, από όπου έλαβε τον τίτλο σπουδών το 2001. Συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές, όπου το 2005, έλαβε Μεταπτυχιακό Τίτλο Σπουδών από το Μεταπτυχιακό Πρόγραμμα στη Διοίκηση Επιχειρήσεων από την Ελληνική Εταιρία Διοικήσεως Επιχειρήσεων.

Από το 2002, εργάστηκε στην Τράπεζα Κύπρου, στο Τμήμα Διαχείρισης Αμοιβαίων Κεφαλαίων, έως το 2007 και από τότε έως το 2010, ως Διευθυντής Τμήματος Ανάπτυξης & Μεριδιούχων. Διετέλεσε Γενικός Διευθυντής και Διευθυντής Επενδύσεων στην Αιολική - Ανώνυμος Εταιρεία Επενδύσεων Χαρτοφυλακίου, από τον Μάρτιο του 2010 έως τον Ιανουάριο του 2014.

Το 2014 διορίζεται στο γραφείο του τέταρτου αντιπροέδρου της Βουλής ως Assistant Officer. Από 2 Φεβρουαρίου 2015 ανέλαβε τα καθήκοντα του Γραμματέα Κυβερνητικού Συμβουλίου Οικονομικής Πολιτικής (ΚΥ.Σ.ΟΙ.Π.) παράλληλα με τα καθήκοντά του ως Επιστημονικός Συνεργάτης του Αντιπροέδρου της Κυβέρνησης, Γιάννη Δραγασάκης. Είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στην υλοποίηση και την επιτυχή ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων του 3ου Μνημονίου Συνεργασίας μεταξύ της Ελληνικής Κυβέρνησης και των Θεσμικών Οργάνων.Διετέλεσε Διευθυντής Οικονομικού Γραφείου του Πρωθυπουργού από 15 Οκτωβρίου 2015 έως 4 Νοεμβρίου 2016.

Στις 5 Νοεμβρίου του 2016 διορίστηκε Υφυπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ στην κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα, θέση την οποία διατήρησε έως τις 9 Ιουλίου 2019.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Ποιος είναι ο Δημήτρης Λιάκος, ο νέος Υφυπουργός παρά τω πρωθυπουργώ». Ανακτήθηκε στις 11 Ιουνίου 2017.
2. ↑  «ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΕΞΩΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΟΙ ΠΟΥ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ ΣΤΗ ΝΕΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ». Ανακτήθηκε στις 11 Ιουνίου 2017.
3. ↑  «Τα νέα πρόσωπα της κυβέρνησης (video)». Ανακτήθηκε στις 11 Ιουνίου 2017. [*νεκρός σύνδεσμος*]
4. ↑  «Κυβέρνησις ΑΛΕΞΙΟΥ Π. ΤΣΙΠΡΑ». Ανακτήθηκε στις 11 Ιουνίου 2017.
Τα **Παλαιά Χίντι** (χίντι: पुरानी हिंदी, Purānī Hindī) ήταν το νωρίτερο στάδιο της διαλέκτου Χαριμπόλι της γλώσσας Χίντι, και έτσι είναι ο πρόγονος του Σύγχρονου Πρότυπου Χίντι. Ομιλούταν από τους λαούς της ζώνης Χίντι, ειδικά γύρω από το Δελχί, περίπου τον 13ο–15ο αιώνα. Βεβαιώνεται μόνο μια χούφτα βιβλιογραφία, καθώς και μερικά έργα του ποιητή Αμίρ Χουσράου και μερικούς στίχους από τον άγιο των Σούφι Μπάμπα Φαρίντ στο *Αντί Γκρανθ*.:54 Τα έργα του Καμπίρ, επίσης, μπορούν να συμπεριληθούν, καθώς χρησιμοποιούν μια διάλεκτο σαν τα Χαριμπόλι.

Η γλώσσα τελικά έδωσε τη θέση της στα Ινδουστανικά

Παραπομπές
----------

1. ↑  Hammarström, Harald· Forkel, Robert· Haspelmath, Martin· Bank, Sebastian, επιμ. (2016). «Old Hindi». *Glottolog 2.7*. Jena: Max Planck Institute for the Science of Human History.
2. ↑  Masica, Colin P. (1993). *The Indo-Aryan Languages*. Cambridge University Press. ISBN 9780521299442.  `Η παράμετρος |access-date=` χρειάζεται `|url=` (βοήθεια)

Περαιτέρω ανάγνωση
------------------

* Strnad, Jaroslav (2013). *Morphology and Syntax of Old Hindī: Edition and Analysis of One Hundred Kabīr vānī Poems from Rājasthān*. Brill. ISBN 9789004254893.
**Παλαιοί Μπολσεβίκοι** (Ρωσικά: ста́рый большеви́к, στάρι μπολσεβίκ), επίσης **Παλαιά μπολσεβίκικη φρουρά** ή **Παλαιά φρουρά του Κόμματος**, ονομάζονταν τα μέλη του κόμματος των Μπολσεβίκων πριν την Ρωσική Επανάσταση του 1917. Πολλοί από την παλαιά φρουρά του κόμματος είτε δικάστηκαν και εκτελέστηκαν από την [{Εν-Κα-Βε-Ντέ]] κατά τη διάρκεια των δικών της Μόσχας των ετών 1936 – 38, είτε πέθαναν κάτω από ύποπτες συνθήκες. 

Ο Βλαντιμίρ Λένιν εξέφρασε την γνώμη ότι θα μπορούσε κάποιος να αποκαλεί την "παλιά φρουρά του κόμματος", το "λεπτό στρώμα", που έχει ένα "τεράστιο κύρος, που δεν μοιράζεται".

Σύμφωνα με ένα Σοβιετικό βιβλίο του 1972 από τον Ντ. Α. Τσιγκάγιεφ, το 1922 υπήρχαν 44.148 παλαιοί μπολσεβίκοι. Ο Βαντίμ Ραγκόβιν παραθέτει τα στατιστικά που δημοσιεύθηκαν από το 13ο Συνέδριο του Ρωσικού Κομμουνιστικού Κόμματος (Μπολσεβίκοι), ότι το 1924, από τα 600.000 μέλη, 0,6% εντάχθηκαν πριν το 1905, 2% εντάχθηκαν το 1906 – 1916 και < 9% εντάχθηκε το 1917.

Ο Ιωσήφ Στάλιν απομάκρυνε πολλούς από τους παλαιούς Μπολσεβίκους από την εξουσία κατά την Μεγάλη Εκκαθάριση της δεκαετίας του 1930. (Οι πιο σημαντικοί επιζώντες στο Κομμουνιστικό Κόμμα ήταν οι Λάζαρ Γκαγκανόβιτς, Βιατσεσλάβ Μολότοφ, Κλιμέντ Βοροσίλοφ, Αναστάς Μικογιάν και ο ίδιος ο Στάλιν). Μερικοί εκτελέστηκαν για προδοσία. Κάποιοι στάλθηκαν σε στρατόπεδα εργασίας (τα Γκουλάγκ)· και ελάχιστοι, όπως η Αλεξάνδρα Κολοντάι, πήγαν στο εξωτερικό σαν πρεσβευτές, εμποδίζοντάς τους να συμμετέχουν στην κεντρική κυβέρνηση. 

0 τελευταίος από την παλαιά φρουρά του κόμματος που πέθανε ήταν ο Λάζαρ Καγκανόβιτς το 1991.

Σημαντικοί παλαιοί Μπολσεβίκοι
------------------------------

* Μιχαήλ Μποροντίν
* Νικολάι Μπουχάριν
* Φέλιξ Ντερζίνσκι
* Ίλια Έρενμπουργκ
* Μιχαήλ Καλίνιν
* Λεβ Κάμενεφ
* Σεργκέι Κίροφ
* Αλεξάνδρα Κολοντάι
* Στανισλάβ Κοσιόρ
* Ναντέζντα Κρούπσκαγια
* Βλαντιμίρ Λένιν
* Βλαντίμιρ Μαγιακόφσκι
* Αναστάς Μικογιάν
* Βιατσεσλάβ Μολότοφ
* Γκριγκόρι Ορτζονικίτζε
* Πάβελ Ποστίτσεφ
* Γκεόργκι Πιατακόφ
* Καρλ Ράντεκ
* Αλεξέι Ρίκοφ
* Τιμοφέι Σαπρόνοφ
* Φιοντόρ Σεργκέγιεφ
* Ιωσήφ Στάλιν
* Έλενα Στασόβα
* Σεμέρο Τερ-Πετροσιάν
* Λέον Τρότσκι (προσχώρησε τον Ιούλιο του 1917)
* Κλίμεντ Βοροσίλοφ
* Γκένριχ Γιάκοντα
* Γιάκοβ Γιουρόφσκι
* Γιεβγκένι Ζαμιάτιν
* Αντρέι Ζντάνοφ
* Γκριγκόρι Ζινόβιεφ

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Если не закрывать себе глаза на действительность, то надо признать, что в настоящее время пролетарская политика партии определяется не ее составом, а громадным, безраздельным авторитетом того тончайшего слоя, который можно назвать старой партийной гвардией. Достаточно небольшой внутренней борьбы в этом слое, и авторитет его будет если не подорван, то во всяком случае ослаблен настолько, что решение будет уже зависеть не от него», V.Lenin, March 26, 1922
2. ↑  Mark Deutsch (2003). «Shameless Classic». *Moskovsky Komsomolets*.  citing Д.А.Чугаев, "Коммунистическая партия – организатор СССР".
3. ↑  Vadim Rogovin, Was There An Alternative?
Ένας μιγαδικός αριθμός θ καλείται αλγεβρικός ακέραιος αν υπάρχει κανονικό πολυώνυμο {\displaystyle p(t)} με ακεραίους συντελεστές έτσι ώστε {\displaystyle p(\theta )=0} δηλαδή {\displaystyle \theta ^{n}+a\_{n-1}\theta ^{n-1}+..+a\_{0}=0} όπου {\displaystyle a\_{i}\in \mathbb {Z} }.
Το σύνολο των αλγεβρικών ακεραίων συμβολίζεται με {\displaystyle \mathbb {B} } και αποτελεί υποδακτύλιο του σώματος των αλγεβρικών αριθμών. Ισχύει δε, ότι η τομή των αλγεβρικών ακεραίων με τον δακτύλιο των ρητών είναι ακριβώς ο δακτύλιος των ακεραίων. Οι αλγεβρικοί ακέραιοι διαδραματίζουν ουσιαστικό ρόλο στην απόδειξη του Θεωρήματος του Burnside, που αναφέρει ότι κάθε πεπερασμένη ομάδα που έχει τάξη γινόμενο δυνάμεων πρώτων είναι επιλύσιμη.

Παραδείγματα
------------

* Ο {\displaystyle {\sqrt {3}}} είναι αλγεβρικός ακέραιος καθώς είναι ρίζα του πολυωνύμου {\displaystyle p(t)=t^{2}-3\in \mathbb {Z} [t]}

* Ο χρυσός αριθμός {\displaystyle \phi ={\frac {1+{\sqrt {5}}}{2}}} είναι αλγεβρικός ακέραιος καθώς είναι ρίζα του πολυωνύμου {\displaystyle p(t)=t^{2}-t-1\in \mathbb {Z} [t]}
Η **αλευρομαντεία** ή **αλφιτομαντεία** ήταν είδος μαντικής τέχνης, που χρησιμοποιούσε ως μέσο το αλεύρι. Οι αντίστοιχοι μάντεις λέγονταν αλευρομάντεις ή αλφιτομάντεις.

Αν και μνημονεύεται η μαντική τέχνη αυτή από τους αρχαίους λεξικογράφους, φαίνεται να είναι πρωτόγονη μορφή τεχνικής οι λεπτομέρειες της οποίας δεν έχουν διασωθεί. Αυτό που είναι βέβαιο είναι ότι γινόταν επί της πυράς με περιοδική ρίψη (σκόρπισμα) αλεύρου. Η μάντευση γινόταν από τον καπνό, το χρώμα του και τον τρόπο καύσης, καθώς και από τον θόρυβο της καύσης.

Η αλευρομαντεία φαίνεται ότι συνδεόταν με τη λατρεία του Απόλλωνα, ο οποίος χαρακτηρίζεται και ο ίδιος ως «αλευρομάντης» Οι αλευρομάντεις αναφέρονται από τους λεξικογράφους Ησύχιο και Πολυδεύκη, και από τους συγγραφείς Αιλιανό, Ιάμβλιχο, Θεοδώρητο και άλλους. Κατά τη χριστιανική εποχή αναφέρουν την αλευρομαντεία ο Κλήμης Αλεξανδρείας, ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ο Ευσέβιος και άλλοι.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Bekker: *Ανέκδοτα*, 382, 22: *«ο Απόλλων δια το αλεύροις μαντεύεσθαι»*

Πηγές
-----

* Το αντίστοιχο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 4, σελ. 136