recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Βερνάρος-Εζί Δ΄**, γαλλ. Bernard Ezi IV (άκμασε στα μέσα του 14ου αι.) από τον Οίκο του Αλμπρέ ήταν κύριος του Αλμπρέ (1324-1358).

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του Αμανιέ Η΄ κυρίου του Αλμπρέ.

Το 1330 ο Εδουάρδος Γ΄ της Αγγλίας έστειλε άνδρες του να διαπραγματευτούν με τους ευγενείς της Γασκώνης. Ο Βερνάρος-Εζί Δ΄ προσπάθησε να παντρέψει τον γιο του Αρνώ-Αμανιέ με μία ανιψιά του Εδουάρδου Γ΄, αλλά αυτό δεν τελεσφόρησε. Ωστόσο ο βασιλιάς του χορήγησε χρήματα και γαίες.

Ο Εδουάρδος Γ΄ τον όρισε υποδιοικητή του στ Γασκώνη, μαζί με τον Όλιβερ Ίνγκαμ το 1337. Η θέση ήταν κυρίως στρατιωτική. Ακολούθως απεδείχθη από τους πιο πιστούς βαρόνους της Γασκώνης στην Αγγλική μερίδα: ο Φίλιππος ΣΤ΄ της Γαλλίας βρήκε αδύνατο να τον κερδίσει, ακόμη και με χρηματισμό.

Το 1351 ο γιος του Βερνάρδος μνηστεύθηκε τη μεγαλύτερη κόρη του βασιλιά, αλλά η Ισαβέλλα άλλαξε γνώμη και επέστρεψε στην Αγγλία.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε τη Ματ, κόρη του Βερνάρδου ΣΤ΄ κόμη του Αρμανιάκ και είχε τέκνα:

* Αρνώ-Αμανιέ κύριος του Αλμπρέ.
* Βερνάρδος.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.

Πηγές
-----

* Lodge, Eleanor C. Gascony under English Rule. Kennikat Press, 1926.
Ο **Κουρτ Αχμέτ πασάς** επί Τουρκοκρατίας διετέλεσε πασάς του Βερατίου της Αλβανίας.

Απέκτησε ιδιαίτερα μεγάλη ισχύ περί το 1760 όταν διορίστηκε από τον Σουλτάνο γενικός επόπτης ασφάλειας των δρόμων και των διαβάσεων, δηλαδή Δερβέναγας όπως αποκαλούνταν τότε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, των περιοχών Ηπείρου, Θεσσαλίας και της Στερεάς Ελλάδας. Την περίοδο εκείνη διεξήγαγε συνεχείς αγώνες και συγκρούσεις με τους κλέφτες και αργότερα και με τους αρματολούς των περιοχών αυτών. Σε κάποια από εκείνες τις επιχειρήσεις είχε συλλάβει και τον Αλή Τεπελενλή, τον οποίο άφησε στη συνέχεια ελεύθερο.

Αργότερα περιήλθε σε μεγάλη ένοπλη ρήξη με τον Αλή Πασά επειδή προτίμησε να κάνει γαμπρό της κόρης του τον Ιμπραήμ Μπέη της Αυλώνας, εναντίον του οποίου επιχείρησε εκστρατεία ο Αλή Πασάς για να τον εκδικηθεί. Κατά μία παράδοση λέγεται πως ο Κουρτ Αχμέτ πασάς πέθανε από τη θλίψη του όταν ο Αλή Πασάς διορίστηκε από την Υψηλή Πύλη δερβέναγας των ίδιων παραπάνω περιοχών.

Πηγές
-----

* "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" τομ. ΙΕ΄, σελ. 82.
Οι Τρείς Αδερφές
Οι **Τρεις Αδερφές** είναι βραχώδης σχηματισμός στα Γαλάζια Όρη, στη Νέα Νότια Ουαλία, στην Αυστραλία, που σχηματίστηκε από τη διάβρωση του εδάφους από τον αέρα και το νερό. 

Σύμφωνα με ένα θρύλο των Αβοριγίνων τρεις αδερφές, η Μίνι, η Ουίμλα και η Γκάννεντου, που ανήκαν στη φυλή Κατούμπα και ζούσαν στην κοιλάδα Τζέιμισον, στα Γαλάζια Όρη, ερωτεύτηκαν τρεις άνδρες από τη γειτονική φυλή Νεπίαν. Επειδή όμως με βάση τους νόμους της φυλής οι τρεις αδερφές δεν μπορούσαν να παντρευτούν άνδρες από άλλη φυλή, εκείνοι αποφάσισαν να τις κλέψουν γεγονός που οδήγησε σε πόλεμο τις δύο φυλές. Ένας ηλικιωμένος άνδρας για να προστατεύσει τις αδερφές τις μετέτρεψε σε πέτρα αλλά σκοτώθηκε στη μάχη και κανείς άλλος δε γνώριζε πώς να ζωντανέψει ξανά τις αδερφές. Οι επιμέρους τρεις σχηματισμοί έχουν τα ονόματα των τριών αδερφών: Μίνι (922 μ.), Ουίμλα (918 μ.) και Γκάννεντου (906 μ.).

Σύμφωνα όμως με τον δρ. Μάρτιν Τόμας, ο θρύλος αυτός δημιουργήθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1920 και στις αρχές της δεκαετίας του 1930, από έναν κάτοικο μη Αβορίγινα, για να τραβήξει το ενδιαφέρον των ταξιδιωτών.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑  Thomas, Martin, "The Artificial horizon: imagining the Blue Mountains", Melbourne University Press, 2004

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Three Sisters (Australia)  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Συντεταγμένες: 34°9′S 69°41′W﻿ / ﻿34.150°S 69.683°W﻿ / -34.150; -69.683

Η ***Λαγούνα δελ Διαμάντε*** (ισπανικά: *Laguna del Diamante*‎, «λίμνη του διαμαντιού» στα ισπανικά) είναι λίμνη στην επαρχία Μεντόσα της Αργεντινής, στον Νομό Σαν Κάρλος, περίπου 198 χιλιόμετρα από τη Μεντόσα. Καλύπτει επιφάνεια περίπου 14,1 km2 και είναι ένας από τους μεγαλύτερους πόρους γλυκού νερού στην επαρχία. Σε κοντινή απόσταση βρίσκεται το ηφαίστειο Μαϊπό. Το ηφαίστειο και η αντανάκλασή του στη λίμνη σχηματίζουν εικόνα σε σχήμα διαμαντιού, η οποία δίνει στη λίμνη το όνομά της.

Είναι γνωστή για την εκπληκτική ομορφιά της. Ωστόσο, λίγοι έχουν την ευκαιρία να την επισκεφθούν, επειδή είναι βατή μόνο τον Φεβρουάριο και μόνο μέσω οχήματος εκτός δρόμου.

Η λίμνη περιγράφηκε από τον Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ στο βιβλίο του *Άνεμος, άμμος και αστέρια* όπου αναφέρεται, "...αυτός [ο Γκυλωμέ] είδε μια σκοτεινή οριζόντια κηλίδα την οποία αναγνώρισε ως λίμνη Λαγούνα Διαμάντε".

Δορυφορική φωτογραφία της NASA η οποία απεικονίζει τη Λίμνη Διαμάντε και το Ηφαίστειο Μαϊπό

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Laguna del Diamante : Areas Naturales». *www.mendoza.gov.ar*. Ανακτήθηκε στις 4 Αυγούστου 2023.
Ο **Nίκος Ακριτίδης** (1935) είναι Έλληνας επιχειρηματίας και πολιτικός, ιδρυτικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, με το οποίο διετέλεσε βουλευτής Α΄ Θεσσαλονίκης και υπουργός.

Βιογραφικό
----------

Γεννήθηκε το 1935 στον Καταχά Πιερίας. Είναι Πόντιος στην καταγωγή. Σε νεαρή ηλικία εγκαταστάθηκε μόνιμα στη Θεσσαλονίκη και σπούδασε φυσικός και τοπογράφος μηχανικός στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο.

Δραστηριοποιήθηκε επιχειρηματικά ως ιδρυτής και ιδιοκτήτης φροντιστηρίων και ως δημιουργός των τεχνικών σχολών «*Ο Προμηθέας*» στη Θεσσαλονίκη. Ιδρυτικό μέλος του ΠΑΣΟΚ το 1974, υπήρξε μέλος του πρώτου οργανωτικού κλιμακίου του Κινήματος για την Κεντρική Μακεδονία και μέλος της τριμελούς γραμματείας της Νομαρχιακής Επιτροπής του ΠΑΣΟΚ Θεσσαλονίκης από το 1974 έως το 1977. Το 1977 εκλέχθηκε για πρώτη φορά βουλευτής ΠΑΣΟΚ Α΄ Θεσσαλονίκης και εκλεγόταν συνεχώς μέχρι και το 2000.

Στις κυβερνήσεις Ανδρέα Παπανδρέου χρημάτισε:

* 21 Οκτωβρίου 1981 - 5 Ιουλίου 1982: υπουργός Εμπορίου
* 5 Ιουλίου 1982 - 21 Σεπτεμβρίου 1984: υπουργός Συγκοινωνιών
* 21 Σεπτεμβρίου 1984 - 25 Απριλίου 1986: υπουργός Εμπορίου
* 27 Νοεμβρίου 1987 - 17 Μαρτίου 1989: υπουργός Εμπορίου
* 15 Σεπτεμβρίου 1995 - 22 Ιανουαρίου 1996: υπουργός Εμπορίου

Ως υπουργός Εμπορίου, είχε γενικό γραμματέα στο υπουργείο τον τραπεζίτη Μιχάλη Σάλλα, μετέπειτα πρόεδρο του Ομίλου Τράπεζας Πειραιώς.

Στις δημοτικές εκλογές του 1994 ήταν υποψήφιος δήμαρχος Θεσσαλονίκης με την στήριξη του ΠΑΣΟΚ, αλλά ηττήθηκε από τον Ντίνο Κοσμόπουλο της ΝΔ.

Φανατικός οπαδός του ΠΑΟΚ, (ήταν μάλιστα οργανωμένο μέλος του) στις 16 Ιουνίου 1985 απένειμε το πρωτάθλημα στον αρχηγό του «Δικεφάλου» Κώστα Ιωσηφίδη στη φιέστα της Τούμπας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  38e6bfae-8ab8-4a55-b19c-aa414c3998ad. Ανακτήθηκε στις 23  Απριλίου 2022.
2. ↑  Βουλή των Ελλήνων. 38e6bfae-8ab8-4a55-b19c-aa414c3998ad. Ανακτήθηκε στις 23  Απριλίου 2022.
3. 1 2 3 4  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Δεκεμβρίου 2004. Ανακτήθηκε στις 18 Ιανουαρίου 2014.
4. ↑  , κυβερνήσεις από το 1909 ως σήμερα
5. ↑
Ο **Πριστερόγναθος (*Pristerognathus*)** είναι εξαφανισμένο γένος θηροκεφάλιων, γνωστά από τα τέλη της Μέσης Πέρμιας (Καπιτανιανή) της Νότιας Αφρικής. Ο Πριστερόγναθος ήταν ένα μεσαίου μεγέθους θηροκεφάλιο με κρανίο 25 εκ. και συνολικό μήκος μέχρι 1,5 m (4,9 ft).

Αυτά τα ζώα ήταν περίπου μεγέθους σκύλου και χαρακτηρίζονται από μακρύ, στενό κρανίο με μεγάλους κυνόδοντες. Πιθανό να ζούσαν σε δάση, και κυνηγούσαν μικρότερα θηριαψιδωτά και μιλλερετίδες εκείνης της εποχής.

Το γένος Πριστερόγναθος περιλαμβάνει 3 είδη: τα *P. baini*, *P. polyodon* και*P. vanderbyli*. Παλαιότερα υπήρχε κι ένα τέταρτο είδος, το *P. minor*, αλλά έχει μετακινηθεί στο γένος *Pristerognathoides*.

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Πριστερόγναθος** |

1. ↑
2. ↑  F. Abdala, B. Rubidge, and J. van der Heever, "The oldest therocephalians (Therapsida, Eutheriodonta) and the early diversification of Therapsida," *Palaeontology*, **51**, 1011-1024 (2008)
3. ↑  Stainford Kemp, Thomas(2005) *The origin and evolution of mammals* p.55
4. ↑
5. ↑
Ο **Μήτσος (Δημήτριος) Σαχίνης** (1920 - 23 Ιουλίου 2004), του Διογένη, ήταν Έλληνας αντιστασιακός και πολιτικός του ΚΚΕ, με το οποίο υπηρέτησε ως βουλευτής από το 1978 ως το 1985.

Δράση
-----

Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1920 και έζησε στη Θεσσαλονίκη. Έγινε μέλος του ΚΚΕ το 1943 και πολέμησε με τον ΕΛΑΣ. Το 1947 συνελήφθη και καταδικάστηκε από το στρατοδικείο σε δις ισόβια. Αποφυλακίστηκε έπειτα από έξι χρόνια και η δράση του στους κόλπους του ΚΚΕ συνεχίστηκε, με την ΕΔΑ, στην οποία δραστηριοποιήθηκε ως την χούντα των Συνταγματαρχών. Συνελήφθη ξανά και παραπέμφθηκε σε στρατοδικείο, από το οποίο καταδικάστηκε ξανά σε ισόβια κάθειρξη. Έπειτα από την πτώση της χούντας αποφυλακίστηκε και έγινε μέλος του γραφείου του ΚΚΕ στη Θεσσαλονίκη.

Βουλευτής
---------

Έπειτα από την παραίτηση της βουλευτή Μίνας Γιάννου, στις 25 Ιουλίου 1978 ο Σαχίνης εξελέγη βουλευτής σε αντικατάστασή της. Επανεξελέγη βουλευτής το 1981 και το 1985.

Από το 10ο έως το 12ο Συνέδριο του ΚΚΕ εκλεγόταν μέλος της Κεντρικής Επιτροπής. Ανάμεσα στα άλλα ήταν και αντιπρόεδρος του Εργατικού Κέντρου της Θεσσαλονίκης.

Πέθανε στη Θεσσαλονίκη το 2004 και κηδεύτηκε στις 26 Ιουλίου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Κηδεύτηκε ο πρώην βουλευτής του ΚΚΕ Δημήτρης Σαχίνης, in.gr, 26-7-2004, ανάκτηση 23-7-2016.
2. ↑  Kηδεύεται σήμερα ο Mήτσος Σαχίνης, Τα Νέα, 26-7-2004, ανάκτηση 23-7-2016.
3. ↑  Χρήστου Ζαφείρη, Οι μεγάλες δίκες αντιστασιακών οργανώσεων κατά της χούντας, Θεσσαλονίκης Τοπιογραφία, 18-4-2016.
4. 1 2  Ιστοσελίδα Βουλής των Ελλήνων, Κοινοβουλευτική θητεία Δημητρίου Δ. Σαχίνη, ανάκτηση 23-7-2016.
Προτομή αλόγου, Κρατική Αρχαιολογική Συλλογή, περ. 550 π.Χ.
Ο **αμφορέας προτομής αλόγου** είναι ιδιαίτερος ρυθμός αμφορέα, που εμφανίστηκε στην Αθήνα περί το 600 π.Χ.. Χαρακτηρίζεται από πλατύ σώμα με δύο εικόνες κεφαλής αλόγου, σε μελανόμορφη αγγειογραφία, ενώ υπάρχει και ένα μοναδικό εύρημα που εικονίζει κεφαλή αλόγου στην μία, και γυναικεία κεφαλή στην άλλη όψη. Ο αγγειογράφος του ρυθμού αυτού παραλείπει τη χαρακτηριστική ζωφόρο του λαιμίου που συναντούμε στους υπόλοιπους πλατύσωμους αμφορείς. Η εικόνα παρουσιάζεται μέσα σε μεγάλη, τετράγωνη πλαισιωμένη επιφάνεια, ενώ η υπόλοιπη επιφάνεια του αγγείου είναι ζωγραφισμένη μαύρη. Συνολικά έχουν βρεθεί περί τα 100 αγγεία του ρυθμού αυτού, μερικά από τα οποία είναι έργα ασήμαντων αγγειογράφων. 

Η ερμηνεία των αγγείων αυτών είναι μέχρι σήμερα αντικείμενο σπουδής. Μερικοί ερευνητές ερμηνεύουν τα αγγεία αυτά ως νεκρικά επιθέματα, χωρίς όμως να παραθέτουν αρχαιολογικά ευρήματα που θα τεκμηρίωναν την θέση αυτή. Σύμφωνα με αυτή τη θεωρία, τα εικονιζόμενα άλογα είναι μάλλον τα άλογα του Άδη, η του Ποσειδώνα, αν υποθέσουμε εδώ την ιδιότητά του ως χθόνιας θεότητας. 

Κατά μια άλλη εκδοχή πρόκειται για αναθήματα των ευγενών Αθηναίων ιππέων, ενώ σύμφωνα με την εκδοχή αυτή, η κεφαλή του αλόγου είναι το σύμβολό τους. 

Μια τρίτη εκδοχή θέλει τους αμφορείς αυτούς να είναι έπαθλο αγώνων, που καταργήθηκαν αργότερα και διαδέχτηκαν από τον Αμφορέα των Παναθηναίων. Χρησιμοποιήθηκαν για ένα διάστημα μικρότερο των πενήντα ετών και δεν παρουσιάζουν κάποια ιδιαίτερη καλλιτεχνική εξέλιξη.

Πηγές
-----

* John D. Beazley: *Attic Black-figure Vase-painters*. Oxford 1956, S. 15–17.
* M. G. Picozzi, Anfore attiche a protome equina. Studi Miscellanei 18 (1970-71)
* Ann Birchall: *Attic Horse Head Amphorae*, In: *Journal of Hellenic Studies* 92, 1972, S. 46ff.
* John Boardman: *Schwarzfigurige Vasen aus Athen. Ein Handbuch*, von Zabern, 4. Auflage, Mainz 1994 (Kulturgeschichte der Antiken Welt, Band 1) ISBN 3-8053-0233-9, S. 18.
* Bettina Kreuzer: *Untersuchungen zu den attischen Pferdekopfamphoren*, In: *Bulletin antieke beschaving*. Band 73, 1998, S. 95–114.
* Reinhard Lullies in *Antike Kunstwerke aus der Sammlung Ludwig. Band 1. Frühe Tonsarkophage und Vasen*, von Zabern, Mainz 1979, S. 45–46, ISBN 3-8053-0439-0.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Παρουσίαση του αμφορέα από το Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine.

  



|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Pferdekopf-Amphore  της Γερμανικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Αστυνόμος Β΄** είναι βαθμός αξιωματικού στην ιεραρχία της Ελληνικής Αστυνομίας. Ανήκει στην κατηγορία των Κατωτέρων Αξιωματικών από κοινού με τον Υπαστυνόμο Β΄ και τον Υπαστυνόμο Α΄. Αποτελεί βαθμό μεγαλύτερο του Υπαστυνόμου Α΄ και μικρότερο του Αστυνόμου Α΄. Αντίστοιχοι βαθμοί στον Στρατό Ξηράς είναι ο Λοχαγός, στο Πολεμικό Ναυτικό και στο Λιμενικό ο Υποπλοίαρχος, στην Πολεμική Αεροπορία ο Σμηναγός και στην Πυροσβεστική ο Πυραγός. 

Ο Αστυνόμος Β΄ καταλαμβάνει οργανική θέση Αστυνόμου Β΄. Ο ελάχιστος χρόνος παραμονής στον βαθμό είναι 6 έτη στο βαθμό ή 14 έτη συνολικής υπηρεσίας αξιωματικού, από τα οποία 5 έτη στο βαθμό.

Διακριτικό
----------

Τα διακριτικά βαθμού του Αστυνόμου Β΄ αποτελούνται από τρεις μεταλλικούς αστέρες χρώματος ασημί, τα οποία τοποθετούνται στον διαμήκη άξονα των επωμίδων, κατά σειρά από τη βάση προς την κορυφή, ή στο αριστερό πέτο της στολής εκστρατείας κεντητά σε μικρογραφίες.

Το διακριτικό του Μοιράρχου της Ελληνικής Χωροφυλακής
Το διακριτικό του Αστυνόμου Β' της Αστυνομίας Πόλεων
Το διακριτικό του Αστυνόμου της ΕΛ.ΑΣ. (1985-1986)
Το διακριτικό του Αστυνόμου Β' της ΕΛ.ΑΣ. (1986-2006)
Το διακριτικό του Αστυνόμου Β' της ΕΛ.ΑΣ. (2006-σήμερα)

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Νόμος 1481/1984 - ΦΕΚ Α-152/8-10-1984».
2. ↑  «Π.Δ.24 / 1997 (ΦΕΚ Α-29/28-2-1997)».
3. ↑  «Προεδρικό Διάταγμα 81/2016 - ΦΕΚ 150/Α/10-8-2016». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Ιουλίου 2017.
4. ↑  «Απόφαση 7012/6/103 - ΦΕΚ 1426/Β/16-7-2009».

1. ↑  Ο βαθμός μετονομάστηκε σε Αστυνόμος Β' το 1986
Ο **Νικόλα Ραντόνια** (*σερβικά Никола Радоња*) από τον Οίκο Μπράνκοβιτς, ήταν Σέρβος ευγενής, αργότερα Αγιορείτης μοναχός, μεγαλύτερος γιος του σεβαστοκράτορα Μπράνκο Μλαντένοβιτς και αδελφός των Δεσποτών της Σερβίας Βουκ και Λάζαρ. 

Παντρεύτηκε περίπου το 1350 την Έλενα Κράλιεβιτς με την οποία απέκτησε δύο κόρες. Ζούσε με την οικογένειά του στον τομέα Serskoj , αλλά μετά το θάνατο της συζύγου και της μίας κόρης του, πριν από 1364ή το φθινόπωρο του 1364, αποσύρθηκε από την κοσμική ζωή στη Μονή Χιλανδαρίου ως μοναχός με το όνομα «Ρόμαν». Γύρω στο 1377 γίνεται ασκητής με το όνομα «Γεράσιμος».

Μαζί με τον Αρσένιο Μπάγα μοναχό του Βατοπεδίου περίπου το 1380 αγόρασαν από την μονή Ξηροποτάμου το εγκαταλελειμμένο μοναστήρι του Αγίου Παύλου και άρχισαν την αποκατάσταση της. Έως τις 13 Νοεμβρίου 1382 έζησε στην μονή Χιλανδαρίου και μετά μετακόμισε στο μοναστήρι του Αγίου Παύλου, του οποίου ηγούμενος το 1385 ήταν ο Αρσένιος Μπάγας.

Μετά το θάνατο του μικρότερου αδελφού του, Βουκ Μπράνκοβιτς, ο οποίος πέθανε το 1397 σε οθωμανική φυλακή ο Νικόλας πήρε το σώμα του και το έθαψε στο Άγιον όρος, άγνωστο σήμερα που, κατά πάσα πιθανότητα στο μοναστήρι του Αγίου Παύλου, όπου ζούσε ή στην μονή Χιλανδαρίου. Πέθανε στις 3 Δεκεμβρίου 1399 στο Μοναστήρι του Αγίου Παύλου.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4   Група аутора, Родословне таблице и грбови српских династија и властеле (према таблицама Алексе Ивића) (друго знатно допуњено и проширено издање), Београд 1991. ISBN 86-7685-007-0 (стр. 125-137)
2. 1 2 3  Андрија Веселиновић Радош Љушић, Српске династије , Нови Сад 2001. ISBN 86-83639-01-0 (стр. 82-85)

Πηγές
-----

* Група аутора, Родословне таблице и грбови српских династија и властеле (према таблицама Алексе Ивића) (друго знатно допуњено и проширено издање), Београд 1991. ISBN 86-7685-007-0 (стр. 125-137)
* Андрија Веселиновић Радош Љушић, Српске династије , Нови Сад 2001. ISBN 86-83639-01-0 (стр. 82-85)


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Никола Радоња  της Σερβικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο Ηλίας Γρηγοριάδης ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στη θέση του τερματοφύλακα. 
Γεννήθηκε στον Πόντο και ως πρόσφυγας βρέθηκε στην Ελλάδα το 1914 και ενεγράφη στον Παναθηναϊκό για να αντικαταστήσει τον επιτυχημένο τερματοφύλακα Λεωνίδα Καλογερόπουλο. Υπήρξε ένας από τους κορυφαίους τερματοφύλακες των προπολεμικών ετών και έγινε αρχηγός του Παναθηναϊκού. 
Κατέκτησε Πρωτάθλημα Αθηνών το 1925, 1926, 1927.

Στις 19 Ιουνίου του 1927 συμμετείχε στον κρίσιμο αγώνα για το Πρωτάθλημα, στον οποίο ο Παναθηναϊκός επικράτησε με 1-0 επί της ΑΕΚ με τον ίδιο να διακρίνεται και ο Παναθηναϊκός κατέκτησε τον τίτλο. Σε εκείνο τον αγώνα δέχθηκε χτύπημα που αργότερα του στοίχησε τη ζωή του. Ένα πολύ δυνατό σουτ τον χτύπησε στο στήθος με συνέπεια να του προκαλέσει σοβαρά χρόνια προβλήματα υγείας από τα οποία δεν κατάφερε να αναρρώσει. Αναγκάστηκε να σταματήσει άμεσα το ποδόσφαιρο και το Μάιο του 1931 απεβίωσε μετά από συνεχείς αιμοπτύσεις. Για να τιμήσει την προσφορά του ο Παναθηναϊκός ανέλαβε τη δαπάνη της κηδείας του. Με τον ίδιο τρόπο έχασε τη ζωή του και ο τερματοφύλακας του Παναθηναϊκού Νίκος Μιχαηλίδης το 1928 καθώς στον αγώνα για το κύπελλο Πάσχα στις 16 Απριλίου 1928 κόντρα στον Ολυμπιακό, δέχθηκε χτύπημα στο στήθος και ένα μήνα μετά απεβίωσε από αιματοπτυσία.

Τίτλοι
------

**3 Πρωταθλήματα Αθηνών**: 1925, 1926, 1927

Παραπομπές
----------

1. ↑  Λεωφόρος - Η Ακρόπολη του Ελληνικού αθλητισμού και η πραγματική Ιστορία της, Ανδρέας Οικονόμου, Εκδόσεις Belle Epoque, Αθήνα 2022, ISBN 978-618-85203-8-7, σελ. 90
2. ↑  Λεωφόρος - Η Ακρόπολη του Ελληνικού αθλητισμού και η πραγματική Ιστορία της, Ανδρέας Οικονόμου, Εκδόσεις Belle Epoque, Αθήνα 2022, ISBN 978-618-85203-8-7, σελ. 90
3. ↑   Αρχειοθετήθηκε 2023-05-28 στο Wayback Machine. Επίσημη σελίδα Παναθηναϊκού Αθλητικού Ομίλου - Παναθηναϊκά Βραβεία.

Εξωτερικές συνδέσεις
--------------------

* Επίσημη σελίδα Παναθηναϊκού Αθλητικού Ομίλου - Αθλητικά Βραβεία Αρχειοθετήθηκε 2023-05-28 στο Wayback Machine.
Συντεταγμένες: 37°4′33.82″N 22°22′2.71″E﻿ / ﻿37.0760611°N 22.3674194°E﻿ / 37.0760611; 22.3674194

Η **Εκκλησία Αγίων Θεοδώρων** είναι βυζαντινή εκκλησία στο Μυστρά της Ελλάδας. Αποτελεί τμήμα του ευρύτερου αρχαιολογικού τόπου του Μυστρά, ο οποίος είναι χαρακτηρισμένος ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO.

Εσωτερική άποψη του τρούλου της εκκλησίας των Αγίων Θεοδώρων.
Άποψη καταλοίπων τοιχογραφιών της εκκλησίας.
Η συγκεκριμένη εκκλησία ανεγέρθηκε κατά την περίοδο μεταξύ 1290-1295, γεγονός το οποίο την καθιστά ως εκ των παλαιότερων εκκλησιών της καστροπολιτείας του Μυστρά. Αρχικώς, επρόκειτο για καθολικό ομώνυμου μοναστηριού, χτισμένο από τους μοναχούς Δανιήλ και Παχώμιο. Η εκκλησία, καθώς και το μοναστήρι, ήσαν αφιερωμένα στους Αγίους Θεοδώρους. Αργότερα, η εκκλησία χρησιμοποιήθηκε ως κοιμητηριακός ναός.

Η εκκλησία είναι οκταγωνικού σχήματος και διαθέτει, συνολικά, τέσσερα παρεκκλήσια τα οποία προστέθηκαν σε ύστερη ημερομηνία περιμετρικά των άκρων της. Η αρχιτεκτονική της συγκεκριμένης εκκλησίας διαφέρει από εκείνη των υπολοίπων εκκλησιών του Μυστρά, καθώς παρουσιάζει κυρίως ομοιότητες, μεταξύ άλλων, με το καθολικό της Μονής Οσίου Λουκά στη Βοιωτία. Εντός του εσωτερικού της, η εκκλησία ήταν διακοσμημένη με τοιχογραφίες, τμήματα μόνον εκ των οποίων, ωστόσο, έχουν διατηρηθεί έως σήμερα. Χρονολογούμενες από τον 13ο αιώνα, ως θεματολογία, αποτελούν, μεταξύ άλλων, αναπαραστάσεις των Παθών του Ιησού Χριστού, της Παναγίας, των Αποστόλων, καθώς και του βίου του Ιωάννης του Βαπτιστή και του βίου του αυτοκράτορα Μανουήλ Παλαιολόγου. Εντός του εσωτερικού της, η εκκλησία περιλαμβάνει, επίσης, τον τάφο του Δεσπότη του Μορέως, Θεοδώρου Α΄ Παλαιολόγου.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  5η Εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων. «Άγιοι Θεόδωροι Μυστρά». *odysseus.culture.gr*. Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Νοεμβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 28 Νοεμβρίου 2016.
2. 1 2  5η Εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων. «Αρχαιολογικός Χώρος του Μυστρά: Περιγραφή». *odysseus.culture.gr*. Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Αυγούστου 2016. Ανακτήθηκε στις 28 Νοεμβρίου 2016.
3. 1 2  (Αγγλικά) «Church of Agioi Theodoroi». *Greeka.com*. Ανακτήθηκε στις 28 Νοεμβρίου 2016.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Agioi Theodoroi church (Mystras) στο Wikimedia Commons

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Αρχαιολογία
* Πύλη:Ιστορία
* Πύλη:Ελλάδα
 |

 |
Ο **Σκιρωνίδης** (Αρχαία Ελληνικά : Σκιρωνίδης ; γενν. μέσα 5ου αι.π.Χ.- θ. μετά το 411 π.Χ.) ήταν Αθηναίος ναύαρχος.

Βιογραφία
---------

Το 412 π.Χ. ο Σκιρωνίδης διορίστηκε αρχηγός του στόλου των Αθηναίων και των Αργείων μαζί με τον Φρύνικο και τον Ονομακλή, και στάλθηκε αμέσως στη Μικρά Ασία. Μετά από μια νικηφόρα σύγκρουση με τους κατοίκους της Μιλήτου, που βοήθησαν τον Πέρση σατράπη Τισσαφέρνη και τον Σπαρτιάτη Χαλκιδέα, οι τρεις τους ξεκίνησαν να πολιορκήσουν την πόλη, αλλά όταν ο Πελοποννησιακός και Σικελικός στόλος ήρθε να σώσει τους Μιλήσιους, επέστρεψαν στη Σάμο μετά από σύσταση του Φρύνικου. Εκείνη τη χρονιά ο Σκιρωνίδης έμεινε στη Σάμο. Οι άλλοι στρατηγοί που ήταν διαθέσιμοι για να μείνουν στη Σάμο ήταν ο Κάρμινος και πιθανώς ο Θρασίκλης, ενώ ο Στρομβιχίδης, ο Ονομακλής και ο Ευκτήμων απέπλευσαν εναντίον της Χίου με 30 πλοία και μέρος από τους χίλιους οπλίτες που είχαν πολεμήσει στη Μίλητο.

Το 411 π..Χ. ο Πείσανδρος κατηγόρησε τον Φρύνικο ενώπιον του λαού, ο οποίος τον απάλλαξε από τη θέση του όπως και τον Σκιρωνίδη και έστειλε τον Διομέδων και τον Λέων ως επικεφαλείς ναυάρχους του στόλου στη Σάμο.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Θουκυδίδης, *Ιστορία του Πελλοποννησιακού πολέμου*, VIII, 25-27, 30.
2. ↑  Θουκυδίδης, *Ιστορία του Πελλοποννησιακού πολέμου*, VIII, 54.

Βιβλιογραφία
------------

* Smith, William (1870). «Scironides». *[[Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology]]* (στα Αγγλικά).  URL–wikilink conflict (βοήθεια)
**Ο Γεράρδος Α΄** *Τρανκαλεόν*, *Gerald I Trancaleon*, επίσης γράφεται *Guiraut* ή, στα γαλλικά, *Géraud Trancaléon* ή *Tranche-Lion,* (απεβ. το 1020) ήταν κόμης του Aρμανιάκ από το 995 μέχρι το τέλος του. Ήταν γιος και διάδοχος του Βερνάρδου Α'.

Οικογένεια
----------

Ο Γεράρδος Α΄ παντρεύτηκε την Aδαλαΐδα, κόρη του Γουλιέλμου Σάντσεθ της Γασκώνης και της Ουρράκας Γκαρθές.  Είχαν:

* Γκαρδίς, η οποία κληρονόμησε την επαρχία του Κορνεϊλάς και παντρεύτηκε τον Aντεμάρ του Πολεστρόν.
* Bερνάρδος Β΄, ο οποίος τον διαδέχθηκε στο Aρμανιάκ.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Leroy & Barraqué 2002, σελ. 32.

Πηγές
-----

* Leroy, Béatrice· Barraqué, Jean Pierre (2002). *De l'Aquitaine à l'Ebre les liens franco-espagnols à l'époque médiévale* (στα French). Atlantica. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
**"Nkulunkulu Mnikati wetibusiso temaSwati"** είναι ο εθνικός ύμνος του Εσουατίνι. Περιλαμβάνει μίγμα αφρικανικών και δυτικών στοιχείων και καθιερώθηκε το 1968, όταν η χώρα έγινε ανεξάρτητη.

Στίχοι στη siSwati
------------------

Nkulunkulu mnikati wetibusiso temaswati, siyatibonga tonkhe tinhlanhla, sibonga ingwenyama yetfu, live netintsaba nemifula, busisa tiphatsi mandla takangwane, nguwe wedvwa somandla wetfu sinike kuhlakanipha lokungenabucili simise usicicnise
Simakadze

Αγγλικοί στίχοι
---------------

Ο Lord our God, bestower of the blessings of the Swazi;
We give Thee thanks for all our good fortune;
We offer thanks and praise for our King
And for our fair land, its hills and rivers.
Thy blessings be on all rulers of our Country;
Thine alone is our Lord;
We pray Thee to grant us wisdom without deceit or malice.
Establish and fortify us, Lord Eternal.

Ελληνικοί στίχοι
----------------

Ω Κύριε Θεέ μας, που προσφέρεις τις ευλογίες των Σουάζι
Σου απευθύνουμε τις ευχαριστίες για όλη την καλή μας τύχη
Προσφέρουμε ευχαριστίες και έπαινο για τον Βασιλιά μας
Και για την ωραία μας χώρα, τους λόφους και τα ποτάμια της.
Ας είναι ευλογημένοι όλοι οι άρχοντες της Χώρας μας
Τα υμέτερα είναι μόνο ο Κύριός μας
Προσευχόμαστε σε Αυτόν να μας δώσει σοφία χωρίς δόλο ή κακία.
Θεμελίωσε και περιφρούρησέ μας, Αιώνιε Κύριε.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Στίχοι και αγγλική μετάφραση.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Πληροφορίες για τον εθνικό ύμνο στο nationalanthems.info

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Εθνικοί ύμνοι της Αφρικής |
| --- |
|  |
| 
Κατάλογος εθνικών ύμνων χωρών μελών του ΟΗΕ |
|  |
| 
* Αγκόλα
* Αίγυπτος
* Αιθιοπία
* Ακτή Ελεφαντοστού
* Αλγερία
* Γκάμπια
* Γκαμπόν
* Γκάνα
* Γουινέα
* Γουινέα-Μπισσάου
* Ερυθραία
* Εσουατίνι
* Ζάμπια
* Ζιμπάμπουε
* Ισημερινή Γουινέα
* Καμερούν
* Κεντροαφρικανική Δημοκρατία
* Κένυα
* Κομόρες
* Δημοκρατία του Κονγκό
* Λαϊκή Δημοκρατία του Κογκό
* Λεσότο
* Λιβερία
* Λιβύη
* Μαδαγασκάρη
* Μαλάουι
* Μάλι
* Μαρόκο
* Μαυρίκιος
* Μαυριτανία
* Μοζαμβίκη
* Μπενίν
* Μποτσουάνα
* Μπουρκίνα Φάσο
* Μπουρούντι
* Ναμίμπια
* Νίγηρας
* Νιγηρία
* Νότια Αφρική
* Νότιο Σουδάν
* Ουγκάντα
* Πράσινο Ακρωτήριο
* Ρουάντα
* Σάο Τομέ και Πρίνσιπε
* Σενεγάλη
* Σεϋχέλλες
* Σιέρρα Λεόνε
* Σομαλία
* Σουδάν
* Τανζανία
* Τζιμπουτί
* Τόγκο
* Τσαντ
* Τυνησία
 |

 |
Ο **Μιχαήλ Κόρακας** ( Πόμπια Ηρακλείου, 1797 - 7 Σεπτεμβρίου 1882 ) γεννήθηκε στην Πόμπια της Μεσσαράς το 1797 ως *Μιχάλης Καρούζος*. Σε ηλικία 18 ετών σκότωσε τον Αγά Αλήκο και κατόπιν αγωνίστηκε στην Κρητική Επανάσταση του 1821. 

Το 1827 με πειρατικό πλοίο και ορμητήριο την Κάρπαθο, πολέμησε τον οθωμανικό και αιγυπτιακό στόλο. Το 1828, συνέχισε τον αγώνα στην Πελοπόννησο και τιμήθηκε με τον βαθμό του λοχαγού και το χάλκινο σταυρό του Φοίνικα. Επέστρεψε με τιμές στην Κρήτη το 1834 και πήρε μέρος στην Κρητική Επανάσταση του 1841, στην Κρητική Επανάσταση του 1858 και στην Κρητική Επανάσταση του 1866, πολεμώντας ενάντια σε πολυάριθμες οθωμανικές δυνάμεις. Κήρυξε την επανάσταση του 1878 και κατόπιν τιμήθηκε από τον βασιλιά Γεώργιο στην Αθήνα και τον πατριάρχη Αλεξάνδρειας. 

Πέθανε στην Πόμπια τον Σεπτέμβριο του 1882. Άγαλμα του είναι τοποθετημένο στη Χανιώπορτα έξω από τα τείχη του Χάνδακα. Προς τιμήν του διοργανώνονται κάθε τέσσερα χρόνια τα Κοράκεια που προσομοιάζουν στα αθλήματα και στο αγωνιστικό ήθος της εποχής του Μιχάλη Κόρακα. Τα αγωνίσματα που θα συμπεριλαμβάνονται είναι η ξιφασκία, ο αγώνας δρόμου, καθώς και το κρητικό βόλι.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* ΜΙΧΑΗΛ ΚΟΡΑΚΑΣ: ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ…, Αφιέρωμα στο e-mesara.gr, 11-9-2014, ανάκτηση 4-10-2015.
* ΑΘΛΗΜΑΤΑ: Κοράκεια 2022

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εφημερίδα "Πατρίς", Φθινόπωρο του 1882: Ο θάνατος του Μ. Κόρακα και ο λόγος του Α. Μιχελιδάκη, 4-10-2010. ανάκτηση 14-4-2013.
2. ↑  Kapetan Michalēs Korakas, Giōrgēs Michaēl Paterakēs, Ekdoseis Knōsos, 1984
3. ↑  Παπαδάκης, Νίκος (1 Σεπτεμβρίου 2022). «Αθλητικές διοργανώσεις με τη στήριξη της Περιφέρεια Κρήτης». *Politica.gr*. Ανακτήθηκε στις 9 Φεβρουαρίου 2023.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 62992714
* **ΕΒΕ**: 46237
* LCCN: n85229970

 |

 |
Η **μάχη του Μπόσγουορθ** ήταν μια σημαντική μάχη στον Πόλεμο των Ρόδων, τον εμφύλιο μεταξύ του Οίκου του Λάνκαστερ και του Οίκου της Υόρκης στην Αγγλία του τελευταίου μισού του 15ου αιώνα. 

Έλαβε χώρα στις 22 Αυγούστου 1485 μεταξύ του βασιλιά Ριχάρδου Γ' της Υόρκης, του τελευταίου της δυναστείας των Πλανταγενετών, και του μετέπειτα Ερρίκου Ζ', Ερρίκου Τυδώρ, 2ου κόμη του Ρίτσμοντ, που εκπροσωπούσε το στρατόπεδο των Λάνκαστερ. 

Ο Ριχάρδος, έχοντας μεγαλύτερο στρατό από τον Ερρίκο, χώρισε τον στρατό του σε τρεις μεγάλες ομάδες, εκ των οποίων μια ανέλαβε ο Τζον Χάουαρντ, 1ος δούκας του Νόρφοκ και μια ο Χένρι Πέρσι, 4ος κόμης του Νορθάμπερλαντ. Ο Ερρίκος κράτησε ενωμένο το μεγαλύτερο μέρος του στρατού του υπό την αρχηγία του έμπειρου Κόμη της Οξφόρδης Τζον ντε Βερ. Η εμπροσθοφυλακή του Ριχάρδου υπό τις διαταγές του Νόρφοκ επιτέθηκε στους άνδρες του κόμη της Οξφόρδης, αλλά συνάντησε αντίσταση και κάποιοι εγκατέλειψαν τη μάχη. Ο Χένρι Πέρσι δεν προχώρησε σε καμιά ενέργεια όταν του δόθηκε σήμα να βοηθήσει τον βασιλιά του, οπότε ο Ριχάρδος αποφάσισε να ρισκάρει και να βασιστεί ολοκληρωτικά σε μια εφόρμηση από το ένα άκρο του πεδίου μάχης στο άλλο με στόχο τη δολοφονία του Ερρίκου και τη λήξη της μάχης. Η οικογένεια Στάνλεϊ παρενέβη σε εκείνο το σημείο υπέρ του Ερρίκου, βλέποντας ότι οι ιππότες του βασιλιά είχαν αποσπαστεί από το κύριο τμήμα του στρατού: ο σερ Ουίλιαμ Στάνλεϊ προσέτρεξε με τους άνδρες του, περικύκλωσε και σκότωσε τον Ριχάρδο. 

Με την ήττα και τον θάνατο του Ριχάρδου στη μάχη, σηματοδοτείται η αρχή της δυναστείας Τυδώρ και το τέλος των Πλανταγενετών. Ιστορικά, η μάχη θεωρείται πως έβαλε τέλος στον Πόλεμο των Ρόδων, αν και ακολούθησαν και άλλες μικρότερες τα χρόνια που ακολούθησαν, καθώς οι Υορκιστές προσπάθησαν ανεπιτυχώς να ανακαταλάβουν τον θρόνο. Συνεπώς, θεωρείται μια κρίσιμη και αποφασιστική μάχη της αγγλικής ιστορίας. 

Ο Ερρίκος αναγνωρίστηκε ως βασιλιάς Ερρίκος Ζ' της Αγγλίας. Ισχυροποίησε τη θέση του, νυμφευόμενος την Ελισάβετ της Υόρκης, κόρη του Εδουάρδου Δ' και διάδοχο του Οίκου της Υόρκης. Έτσι, ένωσε τους δυο αντιμαχόμενους βασιλικούς οίκους, ενώνοντας και τα σύμβολά τους στο έμβλημα του κόκκινου και λευκού ρόδου των Τυδώρ.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Ross, Charles (1981). *Richard III*. Connecticut; London: New Haven, Connecticut; Yale University Press. σελ. 215. ISBN 0-30007-979-6.
2. 1 2  Mackie, John (1952). *The Earlier Tudors, 1485–1558*. Oxford: Oxford University Press. ISBN 0-19821-706-4. Ανακτήθηκε στις 17 Σεπτεμβρίου 2010.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Wars of the Roses: Bosworth Battle
Ο **Εντρέ Ιβάνκα** (1902-1974) ήταν Ούγγρος φιλόλογος και βυζαντινολόγος.

Βιογραφία
---------

Ο Ιβάνκα γεννήθηκε στις 24 Σεπτεμβρίου 1902 στη Βουδαπέστη. Προερχόταν από αρχοντική οικογένεια και ο πατέρας του, Εμμανούλ Ιβάνκα, είχε διατελέσει μέλος της Ουγγρικής βουλής και πρωθυπουργός. Καθώς γονείς του διαζεύχθηκαν, τον πήρε η μητέρα του και πήγαν στην Βιέννη το 1917. Φοίτησε αρχικά στο κολλέγιο των εκεί Βενεδικτίνων μοναχών. Η μητέρα του πέθανε όμως αιφνιδιαστικά το 1915. Εκεί ασχολήθηκε και με τη μελέτη της θεολογίας και θέλησε αρχικά να χειροτονηθεί ιερέας. Όμως τελικά δεν το πραγματοποίησε αλλά ασπάσθηκε τον Καθολικισμό εγκαταλείποντας τον Προτεσταντισμό το 1920.
Αφού εγκατέλειψε το κολλέγιο γράφτηκε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου της Βιέννης, σπουδάζοντας κλασσική φιλολογία και φιλοσοφία, ιδιαίτερα πλατωνική. Το 1926 έλαβε το πτυχίο του και το επόμενο έτος παντρεύτηκε.
Το 1933 ανακηρύχθηκε υφηγητής στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου της Βουδαπέστης.
Το 1940 κλήθηκε να διδάξει στο νεοϊδρυθέν Πανεπιστήμιο του Κλάεσενμπουργκ, στην Τρανσυλβανία, ενώ την ίδια χρονιά εξελέγη μέλος της Ακαδημίας Επιστημών της Βουδαπέστης.
Μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου επέστρεψε στην Βιέννη και διορίσθηκε έκτακτος εντεταλμένος καθηγητής της κλασικής φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο της πόλης.
Από το 1947 δίδασκε έκτακτος καθηγητής κλασικής φιλολογίας στο πανεπιστήμιο του Γκράατζ. Το 1961 ονομάστηκε τακτικός καθηγητής Βυζαντινής φιλολογίας και των πνευματικών επιστημών (Φιλοσοφίας και Μυστικής Θεολογίας του Βυζαντίου). Το 1969 αποχώρησε λόγω ορίου ηλικίας. Πέθανε στις 6 Δεκεμβρίου 1974. Πρωτοστάτησε στην ίδρυση Εταιρεία Βυζαντινών Σπουδών στην Αυστρία, της οποίας χρημάτισε και πρώτος πρόεδρος.

Συγγραφικό έργο
---------------

* *Ελληνικά και χριστιανικά στοιχεία στην πρώτη Βυζαντινή πνευματική ζωή*, Βιέννη 1947
* *Plato christianus*, 1965

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. data.bnf.fr/ark:/12148/cb12183227k. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
2. 1 2  *AlKindi*. 97203.
3. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. data.bnf.fr/ark:/12148/cb12183227k. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.

Πηγές
-----

* Κωνσταντίνος Μπόνης: «Μνήμη Endre von Ivanka», *Θεολογία*, τόμ. 48 (1977), σελ. 185-198

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 116855950
* **ΕΒΕ**: 97843
* LCCN: n85117183
* ISNI: 0000 0001 1700 4751
* GND: 118711016
* SUDOC: 030414083
* BNF: cb12183227k (data)
* BIBSYS: 90544580
* NLA: 35786590
* NKC: xx0015065
* ICCU: CFIV118726

 |

 |
Ο **Ανδρέας Ζάκκας** (Πειραιάς, 2 Νοεμβρίου 1892 - Ιούλιος 1971) του Λάζαρου, ήταν Έλληνας κοινωνιολόγος και δικηγόρος, ο οποίος υπηρέτησε ως βουλευτής με την Αριστερά. Ήταν επίσης πρόεδρος της Ελληνικής Επιτροπής για τη Διεθνή Ύφεση και την Ειρήνη (ΕΕΔΥΕ).

Σταδιοδρομία
------------

Γεννήθηκε το 1892 στον Πειραιά και σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Αρχικά εισήλθε στην υπηρεσία του Υπουργείου Γεωργίας. Το 1923 ανέλαβε διευθυντής Εργασίας και Κοινωνικής Προνοίας. Απολύθηκε το 1935 για τα πολιτικά του φρονήματα και επανήλθε στην υπηρεσία τον Απρίλιο του 1945, οπότε διορίστηκε διευθυντής στο Υπουργείο Εργασίας. Από τις 11 Απριλίου έως την 1η Νοεμβρίου 1945 ήταν υπουργός Εργασίας στην πρώτη και στην δεύτερη κυβέρνηση του Πέτρου Βούλγαρη και μετά στην κυβέρνηση του Αρχιεπισκόπου Δαμασκηνού. Στην ντε φάκτο κυβέρνηση του Θεμιστοκλή Σοφούλη ανέλαβε υφυπουργός Εργασίας από τις 10 Δεκεμβρίου 1945 ως τις 4 Απριλίου 1946.
Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Αθηνών το 1950 με την ΕΠΕΚ (Κόμμα Προοδευτικών Φιλελευθέρων) και επανεξελέγη το 1956 με τη Δημοκρατική Ένωση (ΔΚΕΛ). Στις εκλογές του 1958 εξελέγη βουλευτής Α΄ Αθηνών ως ανεξάρτητος με την υποστήριξη της ΕΔΑ. Στα επόμενα χρόνια ανέπτυξε φιλειρηνική δράση και το 1962 επανεξελέγη πρόεδρος της Ελληνικής Επιτροπής για τη Διεθνή Ύφεση και την Ειρήνη.
Απεβίωσε το 1971. Ήταν παντρεμένος με την Πολυξένη Ριμενά, η οποία απεβίωσε τον Φεβρουάριο του 1985.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Ελληνικόν who's who, Εκδοτικός Οργανισμός Ελληνικών who's who 1962, σελ. 156
2. ↑  ΦΕΚ A 91/1945
3. ↑  Σπυρίδων Μαρκεζίνης (1994). *Σύγχρονη Πολιτική Ιστορία της Ελλάδος (1936-1975), τόμος Δεύτερος (1944-1951)*. Εκδοτικός Οργανισμός Πάπυρος. σελίδες 177–178.
4. ↑  ««Κυβέρνησις Θεμιστοκλή Σοφούλη (De Facto) Από 22.11.1945 έως 4.4.1946»». Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης. Ανακτήθηκε στις 15 Αυγούστου 2015.
5. ↑  Μητρώο Γερουσιαστών και Βουλευτών 1929-1974 Βουλή των Ελλήνων, Εθνικό Τυπογραφείο, 1977 (σελ. 64, αρ. 319).(pdf)
6. ↑  "EΔΑ 1951-1967 το νέο πρόσωπο της Αριστεράς" τόμοι 2 , εκδόσεις "ΘΕΜΕΛΙΟ".
7. ↑  Καθημερινή, Κοινωνικά, 5-4-1985, σελ. 2.
Η **Συλβάνα Ράπτη** είναι Ελληνιδα οικονομολόγος, δημοσιογράφος, πρώην βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, πρώην ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ (S&D) και ιδρυτικό μέλος της ΕΛΙΑΣ - Δημοκρατικής Παράταξης.

Βιογραφικά Στοιχεία
-------------------

Η Συλβάνα Ράπτη γεννήθηκε στην Κέρκυρα στις 10 Νοεμβρίου 1958. Στην Κέρκυρα τέλειωσε τις εγκύκλιες σπουδές της. Σπούδασε Οικονομικά στο Τμήμα Οικονομικών Σπουδών του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.

Εργάτηκε για αρκετά χρόνια ως δημοσιογράφος σε διάφορες εφημερίδες, ως αρχισυντάκτρια ένθετου περιοδικού εφημερίδας και παρουσιάστρια ειδήσεων της Ελληνικής Τηλεόρασης 2. Μάλιστα το 1998 έλαβε βραβείο Μπότση από το Ίδρυμα Προαγωγής Δημοσιογραφίας Αθανασίου Βασιλείου Μπότση για την προσφορά της στα θέματα παιδείας και έρευνας.

Το 2004 εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Α' Αθηνών. Κατά την περίοδο 2004 έως 2006 διετέλεσε συντονίστρια του Κοινοβουλευτικού Τομέα Παιδείας, Υπεύθυνη Υγείας του Κοινοβουλευτικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ, υπεύθυνη του Τομέα Γυναικών του Κινήματος και υπεύθυνη της Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Από το 2004 έως και σήμερα είναι μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του "Ινστιτούτου Πολιτικής Επιμόρφωσης". Το 2007 επανεξελέγη βουλευτής στην Α' Περιφέρεια της Αθήνας. Το 2009 παραιτείται από την έδρα της για να συμμετέχει στη 2η θέση του ψηφοδελτίου του ΠΑΣΟΚ για τις Ευρωεκλογές του 2009.

Το 2009 εξελέγη για πρώτη φορά ευρωβουλευτής. Από τότε μετέχει στην Επιτροπή Απασχόλησης και Κοινωνικών Υποθέσεων, ενώ είναι αναπληρωματικό μέλος της Επιτροπής Εσωτερικής Αγοράς και Προστασίας των Καταναλωτών καθώς και της Επιτροπής Αναφορών.

Το 2014, τοποθετήθηκε στο ευρωψηφοδέλτιο της Ελιάς - Δημοκρατικής Παράταξης, στην οποία εντάχηκε μαζί με το ΠΑΣΟΚ, χωρίς να καταφέρει να εκλεγεί ευρωβουλευτής λαμβάνοντας 100.241 σταυρούς προτίμησης.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα Σ. Ράπτη

  


|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Ευρωβουλευτές Ελλάδας (2009-2014) |
| --- |
|  |
|  | 
* Χαράλαμπος Αγγουράκης
* Κρίτων Αρσένης
* Νίκος Χουντής
* Μιχάλης Τρεμόπουλος (τον αντικατέστησε ο Νίκος Χρυσόγελος)
* Γιώργος Παπακωνσταντίνου (τον αντικατέστησε ο Σπύρος Δανέλλης)
* Σταύρος Λαμπρινίδης (τον αντικατέστησε ο Δημήτρης Δρούτσας)
* Μαριέττα Γιαννάκου
* Μαριλένα Κοππά
* Γιώργος Κουμουτσάκος
* Ρόδη Κράτσα - Τσαγκαροπούλου
* Χρυσούλα Παλιαδέλη
* Γιώργος Παπανικολάου
* Γιώργος Παπαστάμκος
* Άννυ Ποδηματά
* Κώστας Πουπάκης
* Συλβάνα Ράπτη
* Αθανάσιος Πλεύρης (τον αντικατέστησε ο Νικόλαος Σαλαβράκος)
* Θεόδωρος Σκυλακάκης
* Γιώργος Σταυρακάκης
* Γιώργος Τούσσας
* Ιωάννης Α. Τσουκαλάς
* Νίκη Τζαβέλλα
 |  |

 |
Συντεταγμένες: 38°18′41.04″N 21°46′52.32″E﻿ / ﻿38.3114000°N 21.7812000°E﻿ / 38.3114000; 21.7812000

Οθωμανικό θαλάσσιο τείχος.
**Το κάστρο του Ρίου** (ή και *Καστέλι της Πάτρας* ή *Καστέλι του Μωριά*) βρίσκεται σε παραθαλάσσια θέση στην Αχαΐα στο Ρίο. Σήμερα δίπλα στο κάστρο βρίσκεται η Γέφυρα Ρίου-Αντιρίου, δεξιά και αριστερά του η ανατολική και δυτική προβλήτα των φέρυ μποτ. Χρησιμοποιείται για πολιτιστικές εκδηλώσεις και είναι τουριστικά επισκέψιμο.

Περιγραφή
---------

Το κάστρο περιβάλλεται στην μια πλευρά από πλατιά τάφρο η οποία περιέχει θαλασσινό νερό αφού ενώνεται με την θάλασσα η οποία βρέχει το υπόλοιπο κάστρο. Στην τάφρο υπάρχουν δύο εξωτερικοί προμαχώνες που ενώνονται με το κυρίως κάστρο με πέτρινες γέφυρες. Έχει δύο πύλες τη θαλάσσια και την κεντρική.

Ιστορία
-------

Κατασκευάστηκε από τον Σουλτάνο Βαγιαζήτ Β΄ το 1499 πάνω στα ερείπια του αρχαίου ναού του Ποσειδώνα, μέσα σε τρεις μόλις μήνες. 

Μαζί με το απέναντι κάστρο του Αντιρρίου και με την δύναμη πυρός που είχαν έλεγχαν το θαλάσσιο πέρασμα, αποτελούσαν για τους Οθωμανούς τα «Μικρά Δαρδανέλια», σε μια τοποθεσία που οι Ρωμαίοι αποκαλούσαν «σιαγόνες του Κορινθιακού». 

Το 1533 το καταλαμβάνουν οι Γενοβέζοι με τον Αντρέα Ντόρια αλλά την ίδια χρονιά το ξανά παίρνουν οι Οθωμανοί. 

Το 1687 ο Φραγκίσκος Μοροζίνι πολιορκεί το κάστρο του Ρίου και το καταλαμβάνει, αλλά αναγκάζεται να το ανακατασκευάσει αφού η πολιορκία προξένησε μεγάλες καταστροφές στα τείχη. Τότε προστέθηκαν νέοι πύργοι και το κάστρο πήρε την μορφή που έχει σήμερα. Την ίδια εποχή κατασκευάστηκε και ο σημερινός ναός της Ζωοδόχου πηγής. 

Το κάστρο ξαναπέρασε στην κατοχή των Οθωμανών το 1715, την ίδια περίοδο χρησιμοποιήθηκε και σαν φυλακή. Το 1828 παραδόθηκε στους Γάλλους της εκστρατείας του Μωριά υπό τον Μαιζών, από το 1831 και έως το 1912 μετατράπηκε σε στρατιωτική και πολιτική φυλακή. Μάλιστα ο Δήμος Πατρέων χρησιμοποιούσε τους κρατούμενους για την καθαριότητα του Ρίου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.arxaiologikoktimatologio.gov.gr/el/monuments\_info?id=148350&type=Monument.

Πηγές
-----

* Δήμος Ρίου
* Το Βήμα[*νεκρός σύνδεσμος*]
* Υπουργείο πολιτισμού Αρχειοθετήθηκε 2008-02-20 στο Wayback Machine.
* nafpaktia.gr

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Rio castle στο Wikimedia Commons
Το Μπουτάν ρύθμισε το πρόγραμμα για κωφούς σε σχολείο ακούοντων στο Τιμπού γύρω στο 2000, και το πρώτο ειδικό σχολείο στο Πάρο εγκρίθηκε το 2013. Μέρος της κρατικής χρηματοδότησης για την εκπαίδευση των κωφών περιλαμβάνει την υπό ανάπτυξη **νοηματική γλώσσα του Μπουτάν** ως γλώσσα διδασκαλίας. Η ανάπτυξη περιλαμβάνει, τουλάχιστον, τη δημιουργία λεξιλογίου για τεχνικά θέματα, και να αποφασιστεί ποια περιφερειακά νοήματα θα χρησιμοποιηθούν όπου διαφέρουν. Δεν είναι σαφές αν υπάρχουν πολλαπλές νοηματικές γλώσσες στο Μπουτάν, ή απλώς τοπικές διαφορές στο λεξιλόγιο. Είναι άγνωστο εάν η Μπουτανική Νοηματική Γλώσσα σχετίζεται με την Ινδική ή Νεπαλική νοηματική γλώσσα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Hammarström, Harald· Forkel, Robert· Haspelmath, Martin· Bank, Sebastian, επιμ. (2016). «Bhutanese Sign Language». *Glottolog 2.7*. Jena: Max Planck Institute for the Science of Human History.
2. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Φεβρουαρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 6 Ιουλίου 2018.
3. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Απριλίου 2015. Ανακτήθηκε στις 6 Ιουλίου 2018.
4. ↑
5. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 19 Φεβρουαρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 6 Ιουλίου 2018.
Το **Imperium** (ελλ. **Η Αυτοκρατορία**) είναι αμερικάνικο αστυνομικό θρίλερ που γυρίστηκε το 2016 από τον Ντάνιελ Ράγκουσσις, βασισμένος σε μια ιστορία του Μάικελ Τζέρμαν. Στο φιλμ εμφανίζονται οι Ντάνιελ Ράντκλιφφ, Τόνι Κολλέττ, Τρέισυ Λεττς, Νέστορ Κάρμπονελλ, και Σαμ Τράμμελλ. Το φιλμ δημοσιεύτηκε σε περιορισμένη έκδοση από τη Lionsgate Premiere.

Πλοκή
-----

Ο Νέιτ Φόστερ (Nate Foster) είναι νεαρό μέλος του FBI που εργάζεται για τη διαλεύκανση μεγάλων μυστικών τρομοκρατικών ενεργειών. Μετά τη τη κλοπή ποσότητας καίσιου-137 που εισήχθηκε παράνομα στις ΗΠΑ, ο Νέιτ επιστρατεύεται από την Άντζελα Ζάμπαρο (Angela Zamparo), συναδέλφου του στο FBI, η οποία υποψιάζεται ότι πίσω από την κλοπή κρύβονται νεοναζιστικές οργανώσεις. 

Ο Νέιτ αποφασίζει να ξυρίσει το κεφάλι του και να νοικιάσει σπίτι με σκοπό να διεισδύσει σε μια νεοναζιστική οργάνωση, γνωστή στα μέλη της ως *Imperium*. Γίνεται μέλος της συμμορίας με σκοπό να βρει πληροφορίες σχετικά με την κλοπή του καίσιου, υποστηρίζοντας ότι έχει υπηρετήσει σε ομάδα μαζικών καταστροφών στον Πόλεμο του Ιράκ. Μόλις άκουσαν ότι ήταν βετεράνος με το στρατό των ΗΠΑ, οι νεοναζί τον δέχονται με ευχαρίστηση στην οργάνωση.

Η ταινία εξελίσσεται με διάφορα γεγονότα μέχρις ότου τα άλλα μέλη της οργάνωσης μαθαίνουν ότι ο Νέιτ δεν υπηρέτησε ποτέ στο Ιράκ. Ο Νέιτ είχε προηγουμένως δημιουργήσει υποψίες ότι δεν πιστεύει πραγματικά στις αρχές των νεοναζί.

Σε μία φάση, ο Νέιτ αναγκάζεται να μείνει ύπο την επίβλεψη του Τζέρρυ Κόνγουεϋ (Gerry Conway), επίσης μέλος της οργάνωσης που ακόμα εμπιστεύεται τον Νέιτ, και ο οποίος του αποκαλύπτει ότι κατέχει ένα τρομοκρατικό εργαστήριο. Στο εργαστήριο αυτό φυλασσόταν καίσιο, όπως υποψιαζόταν το FBI, πράγμα που μαθαίνει ο Νέιτ και καλεί μυστικά την αντιτρομοκρατική για να παρέμβει. Σε ένα σημείο ο Νέιτ απελευθερώνει το καίσιο μέσα στο χώρο του εργαστηρίου, και καθώς οι νεοναζί ήταν έτοιμοι να τον αιχμαλωτίσουν, έφτασε η αστυνομία. Η ταινία τελειώνει με τον Νέιτ να επιστρέφει στη δουλειά του και τους νεοναζί της οργάνωσης να πηγαίνουν φυλακή.

Κριτική
-------

Το φιλμ γενικά δέχτηκε θετικές κριτικές. Ο ιστότοπος Rotten Tomatoes έδωσε ένα 8.5 στα 10 με βάση 73 ψήφους. Το Metacritic έδωσε ένα rating 6.5 στα 10 με βάση 17 ψήφους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «*Imperium* (15)». British Board of Film Classification. 4 Ιουλίου 2016. Ανακτήθηκε στις 18 Νοεμβρίου 2016.
2. ↑  «Imperium (2016) - Financial Information». The-numbers.com. Ανακτήθηκε στις 8 Μαΐου 2017.
3. ↑  Collis, Clark (28 Ιουνίου 2016). «Imperium: Daniel Radcliffe is an undercover FBI agent in exclusive poster». *Entertainment Weekly*. Ανακτήθηκε στις 29 Ιουνίου 2016.
4. ↑  «Imperium (2016)». Rotten Tomatoes. Ανακτήθηκε στις 3 Ιανουαρίου 2021.
5. ↑  «Imperium reviews». Metacritic. Ανακτήθηκε στις 29 Ιανουαρίου 2017.
O **Όθων Α΄**, γαλλ. Otto I (απεβ. 987) από τον Οίκο των Καρολιδών ήταν ο πρώτος κόμης του Σινύ (Chiny).

Βιογραφία
---------

Ο Όθων ή Εύδης (Eudes) ήταν ο δευτερότοκος γιος του Αδαλβέρτου Α΄ κόμη του Βερμαντουά και της Γκέρμπεργκα των Ρέγκιναρ, κόρης του Γιλβέρτου δούκα της Λωρραίνης. 

Ένας Όθων αναφέρεται σε χάρτα προνομίων του 958 ως γιος του κόμη του Βερμαντουά. Το όνομά του, όπως και αυτό του αδελφού του Λιούντολφ είναι Γερμανικής προέλευσης· πράγματι η μητέρα τους Γκέρμπεργκα ήταν ανιψιά τού Ερρίκου Α΄ δούκα της Σαξονίας, που έγινε βασιλιάς της Ανατολικής Φραγκίας. Καταγράφεται ως εριστικός και φιλόνικος, που απείλησε το Αινώ και την περιοχή γύρω από το Καμπραί. 

Το 971 ένας Όθων ανήγειρε ένα φρούριο στο Βαρκ των Αρδενών και επιτέθηκε στους γείτονές του, όπως στον Αντάλμπερο αρχιεπίσκοπο του Ρεμς· είχε προγόνους βασιλείς των Φράγκων. Ο ιστορικός Λέων Βάντερκινντερε θεωρεί ότι ο προηγούμενος Όθων και αυτός εδώ, ταυτίζονται.

Τον διαδέχθηκε ο γιος του Λουδοβίκος Α΄ ως κόμης του Σινύ (Chiny).

Οικογένεια
----------

Δεν γνωρίζουμε το όνομα της συζύγου του· ίσως ήταν από τον Οίκο των Αρντέν, συγγενής τού Βιγκέρικ παλατινού κόμη της Λοθαριγγίας και της συζύγου του Κουνιγκούντας, εγγονής του Λουδοβίκου Β΄ της Δυτικής Φραγκίας. Αυτό εξηγεί το όνομα του γιου της Λουδοβίκου και το ότι του δόθηκε η κομητεία του Βερντέν:

* Λουδοβίκος Α΄ π. 893-μετά το 923, κόμης του Σινύ & Βερντέν.

Αναφορές στις Πηγές
-------------------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 27  Νοεμβρίου 2018.
2. 1 2 3  (πολλαπλές γλώσσες) *Rodovid*. en.rodovid.org/wk/Person:138996. Ανακτήθηκε στις 14  Ιουνίου 2019.
3. ↑  (Αγγλικά, Γερμανικά) *WikiTree*. www.wikitree.com/wiki/Vermandois-290. Ανακτήθηκε στις 14  Ιουνίου 2019.
4. 1 2  Vanderkindere 1902, σελ. 344.
5. ↑  Η Γκέρμπεργκα των Ρέγκιναρ ήταν κόρη της Γκέρμπεργκα των Οθωνιδών, αδελφής του Ερρίκου Α΄
6. ↑  Vanderkindere 1902, σελ. 345.

Πηγές
-----

* Vanderkindere, Léon (1902). La Formation territoriale des principautés belges au Moyen Âge. Vol. 2. H. Lamertin, Libraire-Editeur.

Περαιτέρω ανάγνωση
------------------

* Arlette Laret-Kayser, Entre Bar et Luxembourg : Le Comté de Chiny des Origines à 1300, Bruxelles (éditions du Crédit Communal, Collection Histoire, série in-8°, n° 72), 1986
* Medieval Lands Project, Comtes d’Ivois et Chiny
* Vanderkindere, Léon, La Formation territoriale des principautés belges au Moyen Âge, Bruxelles, H. Lamertin, 1902
* Settipani, Christian, La Préhistoire des Capétiens (Nouvelle histoire généalogique de l'auguste maison de France, Villeneuve d'Ascq, éd. Patrick van Kerrebrouck, 1993
Επίσημη μορφή της γραπτής γλώσσας ανά δήμο στη Νορβηγία. Μπλε: Νεονορβηγικά, Κόκκινο: Μποκμάλ, Γκρι: Ουδέτερος δήμος. 
Τα **νεονορβηγικά** (**νινόρσκ**) είναι ένα από τα δύο γραπτά πρότυπα της νορβηγικής γλώσσας, μαζί με τη Μποκμάλ. Τα νεονορβηγικά επισημοποιήθηκαν το 1929 ως μια από τις δύο επίσημες διαιρέσεις της προφορικής νορβηγικής γλώσσας (Λάντσμαλ) με τη δανονορβηγική γραπτή γλώσσα (Ρίκσμαλ ή Μποκμάλ) του Ίβαρ Άασεν. Τα Νινόρσκ είναι ποικιλία που συγγενεύει περισσότερο με το Λάντσμαλ ενώ η Μποκμάλ συγγενεύει περισσότερο με τη Ρίκσμαλ.

Στις τοπικές κοινότητες, το ένα τέταρτο των δήμων της χώρας έχουν δηλώσει τα νεονορβηγικά ως επίσημη μορφή της γλώσσας και σε αυτούς κατοικεί το 12% του πληθυσμού της χώρας. Τα νεονορβηγικά διδάσκονται σε όλα τα σχολεία της χώρας, ανεξαρτήτως ορθογραφικού προτύπου (δηλαδή διδάσκεται και στα σχολεία των δήμων που έχουν υιοθετήσει τη μορφή Μποκμάλ ή παραμένουν γλωσσικά ουδέτερα). Μεταξύ των δήμων που δεν έχουν υιοθετήσει τα νεονορβηγικά, οι μισοί παραμένουν γλωσσικά ουδέτεροι και οι μισοί έχουν υιοθετήσει τη Μποκμάλ.

Τέσσερις κομητείες της Νορβηγίας (Ρόγκαλαντ, Χόρνταλαντ, Σογκν ογκ Φιορντάνε και Μέρε ογκ Ρόμσνταλ) έχουν καθιερώσει τα νεονορβηγικά ως την επίσημη γλωσσική μορφή των νορβηγικών. Αυτές οι κομητείες αποτελούν μέρος της γεωγραφικής περιοχής της Δυτικής Νορβηγίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Vikør, Lars S. (2015). «Norwegian: Bokmål vs. Nynorsk». *Språkrådet*. Språkrådet. Ανακτήθηκε στις 7 Ιανουαρίου 2017. ... two distinct written varieties: Bokmål (‘Book Language’) and Nynorsk (‘New Norwegian’).
2. ↑  «Læreplan i norsk (NOR1-05)». *www.udir.no* (στα Νορβηγικά Μποκμάλ). Ανακτήθηκε στις 14 Ιουλίου 2018.
3. ↑  «Ivar Aasen-tunet» (στα Norwegian Nynorsk). Nynorsk kultursentrum. 2015. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Ιουλίου 2018. Ανακτήθηκε στις 13 Νοεμβρίου 2015. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
4. ↑  «Språkstatistikk – nokre nøkkeltal for norsk». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Νοεμβρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 12 Σεπτεμβρίου 2007.