recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Δήμος Σκοτούσσας** ήταν δήμος του νομού Σερρών που συστάθηκε το 1999 με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Ηρακλείας, υποβιβαζόμενος σε **δημοτική ενότητα Σκοτούσσας**. Βρισκόταν στο κεντρικό τμήμα του νομού. Ο δήμος περιλάμβανε 6 δημοτικά διαμερίσματα και είχε συνολικό πληθυσμό 5.389 κατοίκους. Έδρα του δήμου ήταν η Σκοτούσσα.

Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς (στις αγκύλες είναι ο πληθυσμός από την απογραφή του 2001).

 **Δ.δ. Σκοτούσσης**  -- η Σκοτούσσα [ 1.440 ]
 **Δ.δ. Αμμουδιάς**  -- η Αμμουδιά [ 1.124 ]
 **Δ.δ. Γεφυρουδίου**  -- το Γεφυρούδι [ 729 ]
 **Δ.δ. Μελενικιτσίου**  -- το Μελενικίτσι [ 759 ]
 **Δ.δ. Νέας Τυρολόης**  -- η Νέα Τυρολόη [ 614 ]
 **Δ.δ. Παλαιοκάστρου**  -- το Παλαιόκαστρο [ 723 ]

Δήμαρχοι
--------

Πρώτος Δήμαρχος εκλέχθηκε ο Κώστας Τρέντσιος. Στη συνέχεια, δήμαρχος της Δήμου Σκοτούσας ήταν ο Λάζαρος Ευαγγελίδης, εκλεγμένος το 2002 και το 2006.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος δικτυακός τόπος (σε λειτουργία τον Ιούλιο του 2011)
* Υπουργείο Εσωτερικών, δήμοι του σχεδίου Καποδίστριας Αρχειοθετήθηκε 2009-09-24 στο Wayback Machine.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Δήμος Σκοτούσσης». Δήμος Σκοτούσσης. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Ιουνίου 2011. Ανακτήθηκε στις 8 Ιουλίου 2011.

|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Σχέδιο Καποδίστριας: Διοικητική διαίρεση του νομού Σερρών |
| --- |
|  |
| Δήμοι | 
* Σερρών
* Αλιστράτης
* Αμφίπολης
* Αχινού
* Βισαλτίας
* Εμμανουήλ Παππά
* Ηρακλείας
* Μητρουσίου
* Κερκίνης
* Κορμίστας· Λευκώνα
* Νέας Ζίχνης
* Νιγρίτας
* Πετριτσίου
* Πρώτης
* Ροδολίβους
* Σιδηροκάστρου
* Σκοτούσσας
* Σκουτάρεως
* Στρυμωνικού· Στρυμώνα
* Τραγίλου
 |
|  |
| Κοινότητες | 
* Αγκίστρου
* Άνω Βροντούς
* Αχλαδοχωρίου
* Ορεινής
* Προμαχώνος
 |

 |
Ο **Δημήτριος Καθενιώτης** του Αναστασίου (1882 - 23 Φεβρουαρίου 1947) ήταν Έλληνας αντιστράτηγος, που διετέλεσε και αρχηγός ΓΕΣ (1933-1935).

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στη Χαλκίδα και το 1904 εξήλθε της Σχολής Ευελπίδων με το βαθμό του Ανθυπολοχαγού. Συμμετείχε ως μέλος του Στρατιωτικού Συνδέσμου στο Κίνημα στο Γουδί το 1909. Συμμετείχε επίσης στους Βαλκανικούς Πολέμους ως επιτελικός, και κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου υπηρέτησε στο Γενικό Στρατηγείο, αναλαμβάνοντας καθήκοντα συνδέσμου σε διάφορες αποστολές.  

Μία από εκείνες τις αποστολές, η κρισιμότερη ίσως για την πολιτική της ελληνικής κυβέρνησης του Ελευθερίου Βενιζέλου έναντι του Ποντιακού Ζητήματος και την τύχη του Ποντιακού Ελληνισμού, ήταν η τοποθέτησή του με το βαθμό του συνταγματάρχη ως στρατιωτικού εκπροσώπου στον Πόντο, ακριβώς την εποχή των διώξεων κατά του ελληνογενούς στοιχείου και της συνεχούς ανόδου του Κεμαλισμού.

Την εποχή εκείνη ο Δημήτριος Καθενιώτης υπέβαλε έκθεση με λεπτομερή στοιχεία των γεγονότων και των καταστάσεων που συνέβαιναν, καθώς και των προοπτικών που διαγράφονταν, από τα οποία εξαγόταν το συμπέρασμα ότι ήταν αδύνατη η ένωση του Πόντου με την Ελλάδα.  
 
Έτσι, με βάση τη λεγόμενη "Έκθεση Καθενιώτη" ο Ελευθέριος Βενιζέλος απέρριψε το αίτημα των Ποντίων για αυτόνομο κράτος ή για ένωση, ως καθαρή ουτοπία, προσανατολιζόμενος σε λύση της συνεργασίας του ποντιακού και αρμενικού στοιχείου σε ομοσπονδιακό κράτος με αυτονομία για τους Ποντίους εντός αυτού. Η θέση αυτή του Βενιζέλου επέφερε όπως ήταν αναμενόμενο την έντονη αποδοκιμασία του από τους Ποντίους, τον επόμενο όμως χρόνο βρέθηκε μια συμβιβαστική κατεύθυνση επίλυσης μετά από προτάσεις του Μητροπολίτη Τραπεζούντας (1913-1938) Χρύσανθου, μετέπειτα Αρχιεπισκόπου Αθηνών (1938-1940).

Αργότερα ο Καθενιώτης προήχθη σε υποστράτηγο και διετέλεσε κατά σειρά στρατιωτικός ακόλουθος στην ελληνική Πρεσβεία στο Παρίσι, διοικητής της 11ης Μεραρχίας, διοικητής της Σχολής Πολέμου (1926), και τέλος υπαρχηγός και αργότερα αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού (1933-35). Το 1942, ερωτηθείς από την κατοχική κυβέρνηση Τσολάκογλου, υπέβαλε έκθεση κριτικής αποτίμησης για τον ελληνο ιταλικό και ελληνο γερμανικό πόλεμο, 28.10.1940- 26.04.1941, δηλ. μέχρι την είσοδο των στρατευμάτων κατοχής στην Αθήνα. Η έκθεση αυτή δεν έχει ευρύτερα σχολιασθεί.

Πέθανε στις 23 Φεβρουαρίου του 1947.

Πηγές
-----

* *Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου* τ.10ος, σ.32
* "*Η γενοκτονία των Ποντίων*" Ιστορικά (Ελευθεροτυπία) 2002 σ.27
Το **Εμιράτο της Λάριδα** ή **βασίλειο ταϊφά της Λάριδα** (στα αραβικά, *طائفة لاردة*, «*ṭāʾifa Lārida*») ήταν ένα από τα «βασίλεια ταϊφά» που δημιουργήθηκαν ως αποτέλεσμα της κατάρρευσης του Χαλιφάτου της Κόρδοβας (μεταξύ 1017-1023) με επίκεντρο την σημερινή πόλη της Λιέιδα, από τον Σουλεϊμάν ιμπν Μουχάμαντ αλ-Μουσταΐν. 

Το 1039 ο Αλ-Μουσταΐν κατέλαβε όλο το βασίλειο Ταϊφά της Σαρακούστα και βασίλεψε σε όλο το βόρειο σύνορο των μουσουλμανικών κτήσεων στην Ιβηρική. Ο γιος του και διάδοχός του στην Λάριδα, Γιουσούφ ιμπν Σουλεϊμάν, εκδιώχθηκε από τον αδερφό του, ο οποίος με τη σειρά του όταν πέθανε άφησε το βασίλειο αυτό, μαζί με τα βασίλεια Τάιφα της Τορτόζα και της Ντένια στον Αλ-Μουχντίρ Ιμάντ-αντ-Ντάουλα. Ο τελευταίος συμμάχησε με τον κόμη της Βαρκελώνης, Ραϋμόνδο Βερεγγάριο Β' εναντίον του Ελ-Σιντ. Μετά τον θάνατο το διαδόχου και γιου του, το βασίλειο πέρασε στα χέρια των Αλμοραβιδών, μέχρι την παράδοσή της στους κόμητες της Βαρκελώνης, Ραϋμόνδο Βερεγγάριο Δ' και του Ουρζέλ, Ερμενγκόλ Δ' στις 24 Οκτωβρίου του 1149.

Βιβλιογραφία
------------

* MARTÍN DUQUE, Angel J.. «Aragón y Navarra según el "Kitab ar-Rawd al mi tar", traducción y comentario». Argensola: Revista de Ciencias Sociales del Instituto de Estudios Altoaragoneses, 27, 1956, pàg. 247-258.

  



|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Emirat de Làrida  της Καταλανικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Δημήτρης Καραδολάμης**, γεννημένος στο Κιλκίς στις 15 Αυγούστου 1987, είναι Έλληνας διεθνής καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,04 m και αγωνίζεται στη θέση του πάουερ φόργουορντ στην ομάδα του Ηρακλείου για τον νότιο όμιλο του πρωταθλήματος της Β' Εθνικής κατηγορίας.

Καριέρα
-------

Ο Καραδολάμης ξεκίνησε την καριέρα του από την ομάδα του Α.Ο.Κ. Γουμένισσας και στα δεκαεπτά του χρόνια μεταγράφηκε στην ομάδα του Άρη, με τον οποίο αγωνίστηκε μόνο στην πρώτη αγωνιστική του πρωταθλήματος της Α1 του 2005-06 εναντίον του Μακεδονικού, όπου οι "κίτρινοι" επικράτησαν εντός έδρας με 84-66.

Την επόμενη χρονιά δόθηκε δανεικός στην ομάδα του Μακεδονικού και επέστρεψε στον Άρη το 2007-08, για να πραγματοποιήσει πέντε ακόμη συμμετοχές.

Το 2008-09, φόρεσε την φανέλα της Α.Ε. Λάρισας και το καλοκαίρι του 2010 υπέγραψε στην ομάδα του ΟΦΗ. Παρέμεινε στην ομάδα του Ηρακλείου για τρεις σεζόν, βοηθώντας την να επιστρέψει στην Α2 εθνική κατηγορία.

Από το 2013 μέχρι το καλοκαίρι του 2015 φόρεσε την φανέλα της Δόξας Λευκάδας και την σεζόν 2015-16 αγωνίστηκε με την ομάδα του Ηρακλείου.

Από το 2002 ως το 2009, ο Καραδολάμης αγωνίστηκε με τις ελληνικές εθνικές ομάδες παίδων, εφήβων, νέων και ανδρών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Οι πρεμιέρες του Άρη από το μιλένιουμ και μετά, η πέμπτη φορά με τον Παναθηναϊκό[*νεκρός σύνδεσμος*]
2. ↑  Α1: Δανεικός και ο Καραδολάμης - Sport-fm.gr
3. ↑  Καραδολάμης: «Ο ΟΦΗ παίζει για να κερδίζει»
4. ↑  «Και επίσημα ο Δημήτρης Καραδολάμης για 3η συνεχομένη χρονιά στον ΟΦΗ». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Αυγούστου 2012. Ανακτήθηκε στις 21 Νοεμβρίου 2015.
5. ↑  Στη Δόξα Λευκάδας ο Καραδολάμης - Gazzetta.gr
6. ↑  Έρχεται την Τετάρτη στο Ηράκλειο ο Καραδολάμης

Πηγές
-----

* Δημήτρης Καραδολάμης, στατιστικά στοιχεία αθλητή στον επίσημο ιστότοπο της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Ελληνικά).
* Dimitrios Karadolamis, στατιστικά στοιχεία αθλητή στον επίσημο ιστότοπο της Euroleague Basketball (Αγγλικά).
* άσωτοι του Παλέ - eBasket.gr
* Παίκτης: Καραδολάμης Δημήτρης | Καριέρα παίκτη μπάσκετ[*νεκρός σύνδεσμος*]
Το Εμιράτο του Χακκάρι και άλλα κουρδικά κράτη το 1835.
Το **Εμιράτο του Χακκάρι** (κουρδικά: *Hekarî*) ήταν Κουρδικό Σουνιτικό εμιράτο στη σημερινή νοτιοανατολική Τουρκία. Το επίκεντρο του εμιράτου ήταν η πόλη Χακάρι, δυτικά της λίμνης Ούρμια στο Ιράν. Αν και το εμιράτο ήταν μικρό, στα σύνορα του περιλάμβανε διάφορες εθνικές ομάδες.

Στο απόγειο της δύναμής του, το εμιράτο έλεγχε τμήματα των τουρκικών επαρχιών Χακάρι και Βαν, μαζί με ορισμένες περιοχές στο βόρειο Ιράκ. Ο πληθυσμός ήταν ετερογενής: στο εμιράτο ζούσαν Κουρδικές φυλές, Ασσύριοι χριστιανοί και Αρμένιοι αγρότες και γεωργοί.

Το εμιράτο ιδρύθηκε τον 14ο αιώνα και υπήρξε μέχρι το 1845, όταν οι εσωτερικές διαφωνίες οδήγησαν στην βραχύβια προστασία του εμιράτου από το κουρδικό εμιράτο του Μποτάν του Μοχάμεντ Μπεντίρ Χαν. Το εμιράτο του Χακκάρι και το εμιράτο του Μποτάν απορροφήθηκαν από την Οθωμανική Αυτοκρατορία μετά τις μεταρρυθμίσεις Τανζιμάτ που αναδιοργάνωσαν και συγκεντροποίησαν την λειτουργία του Οθωμανικού κράτους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Bengio, Ofra (15 Νοεμβρίου 2014). *Kurdish Awakening: Nation Building in a Fragmented Homeland* (στα Αγγλικά). University of Texas Press. ISBN 9780292758131.
2. 1 2  Eppel, Michael (13 Σεπτεμβρίου 2016). *A People Without a State: The Kurds from the Rise of Islam to the Dawn of Nationalism* (στα Αγγλικά). University of Texas Press. ISBN 9781477311073.
Ο **Δήμος Ιαρδάνου** ήταν δήμος του νομού Ηλείας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Πύργου. Βρισκόταν στο κεντρικό τμήμα του νομού. Ο δήμος είχε (πραγματικό) πληθυσμό 4.297 κατοίκους και καταλάμβανε έκταση 62.723 στρεμμάτων. Έδρα του ήταν το Βούναργο, στο οποίο στεγάζεται και το δημαρχείο. Ο δήμος πήρε την ονομασία του από τον ποταμό Ιάρδανο.

Οι κάτοικοι της περιοχής που καταλάμβανε ο δήμος ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία. Παράγουν εσπεριδοειδή, ελιές, σταφίδες και κηπευτικά (υπαίθρια και θερμοκηπίου). Η παραγωγή διαφοροποιείται ανάλογα με το δημοτικό διαμέρισμα. Υπάρχει επίσης ενασχόληση και με την κτηνοτροφία κυρίως στο δημοτικό διαμέρισμα Κορυφής.

Διαίρεση
--------

Στο δήμο περιλαμβάνονταν τα εξής 9 δημοτικά διαμερίσματα:

 **Δ.δ. Βουνάργου**  -- το Βούναργο
 **Δ.δ. Αγίων Αποστόλων**  -- οι Άγιοι Απόστολοι
 **Δ.δ. Αλποχωρίου** 
* το Αλποχώρι
* το Καπανδρίτι
* τα Χανάκια

 **Δ.δ. Βροχίτσης**  -- η Βροχίτσα
 **Δ.δ. Κατσαρού**  -- ο Κατσαρός
 **Δ.δ. Κορυφής** 
* η Κορυφή
* η Μονή Φραγκοπηδήματος

 **Δ.δ. Ξυλοκέρας**  -- η Ξυλοκέρα
 **Δ.δ. Πρασίνου** 
* το Πράσινο
* το Γλυκόριζο
* η Κεραμιδιά

 **Δ.δ. Φοναϊτίκων**  -- τα Φοναΐτικα

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Στοιχεία για το δήμο Ιαρδάνου από το Υπουργείο Εσωτερικών Αρχειοθετήθηκε 2008-06-11 στο Wayback Machine.
* Η επίσημη ιστοσελίδα του δήμου

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Σχέδιο Καποδίστριας: Διοικητική διαίρεση του νομού Ηλείας |
| --- |
|  |
| 
Αλιφείρας · Αμαλιάδας · Ανδραβίδας · Ανδρίτσαινας · Αρχαίας Ολυμπίας · Βαρθολομιού · Βουπρασίας · Βώλακος · Γαστούνης · Ζαχάρως · Ιαρδάνου · Κάστρου-Κυλλήνης · Λάμπειας · Λασιώνος · Λεχαινών · Πηνείας · Πύργου · Σκιλλούντος · Τραγανού · Φιγαλείας · Φολόης · Ωλένης |

 |
Η **Διάσκεψη του Μονάχου για την Ασφάλεια (MSC)** (γερμ. Münchner Sicherheitskonferenz), (αγγλ. **M**unich **S**ecurity **C**onference) - αποκαλείται και **το Νταβός για την Άμυνα** είναι η σημαντικότερη και μεγαλύτερη διάσκεψη παγκοσμίως για θέματα που αφορούν την άμυνα, την ασφάλεια, αλλά και τις εξωτερικές σχέσεις μεταξύ των κρατών. Διοργανώνεται από το 1963, ετησίως τον μήνα Φεβρουάριο, στο Μόναχο της Γερμανίας, στο ξενοδοχείο Bayerischer Hof.

άποψη του ξενοδοχείου *Bayerischer Hof*, έδρα της Διάσκεψης
Κατά τη διάρκεια των τεσσάρων δεκαετιών που πραγματοποιείται έχει αναχθεί στην επιδραστικότερη ανεξάρτητη (δεν υποστηρίζεται από κανέναν κυβερνητικό ή διακυβερνητικό οργανισμό) διάσκεψη, αφού συμμετέχουν σε αυτή, περίπου 350 προσωπικότητες διεθνούς κύρους από περίπου 70 χώρες. Στις συζητήσεις λαμβάνουν μέρος αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων, επικεφαλής διεθνών οργανισμών, πολιτικοί, διπλωμάτες, επιστήμονες, υψηλόβαθμα στρατιωτικά στελέχη, καθώς και αντιπρόσωποι κορυφαίων ραδιοτηλεοπτικών μέσων και επιχειρήσεων. 

Από το 2008, Πρόεδρος της Διάσκεψης είναι ο Γερμανός πρώην διπλωμάτης Βόλφγκανγκ Ίσινγκερ (Wolfgang Ischinger), ο οποίος μετά τη λήξη της 56ης διάσκεψης (2022), αποχώρησε από τη θέση. Νέος Πρόεδρος θα είναι από το 2023, ο Κρίστοφ Χόισγκεν, πρώην πολιτικός σύμβουλος της Άνγκελα Μέρκελ.

Εμπνευστής και ιδρυτής της πρωτοβουλίας αυτής ήταν ο Ewald-Henrich von Kleist-Schmenzin, αντι-ναζιστής αξιωματικός της Βέρμαχτ  και κατοπινός σημαντικός εκδότης, ενώ χρηματοδότες είναι τόσο κρατικοί όσο και ιδιωτικοί φορείες και εταιρείες.

διάσκεψη 2022
-------------

Η 56η διάσκεψη έλαβε χώρα 18, 19 και 20 Φεβρουαρίου 2022. Τις συνεδριάσεις παρακολούθησαν 30 αρχηγοί κρατών, 100 Πρωθυπουργοί και αντιπροσωπείες των Ηνωμένων Εθνών, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟμ ενώ η Ρωσία δεν συμμετείχε. Τα θέματα που συζητήθηκαν ήταν πολλών θεματικών περιοχών, όπως, τα κρυπτονομίσματα, η ασφάλεια στον εφοδιασμό τροφίμων, ο έλεγχος των όπλων, η αυτοάμυνα της Ε.Ε. και φυσικά, ο ρωσο-ουκρανικός πόλεμος.

διάσκεψη 2021
-------------

Η 55η διάσκεψη πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά μέσω Διαδικτύου, λόγω των μέτρων αντιμετώπισης της πανδημίας Covid 19. Στη διάσκεψη συμμετείχαν μεταξύ άλλων, ο Πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου, Μπόρις Τζόνσον, η πρώην Γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ, ο Γάλλος Πρόεδρος Εμμανουέλ Μακρόν, και ο Αμερικανός Πρόεδρος Τζό Μπάιντεν, που δήλωσε χαρακτηριστικά ότι *η Αμερική επέστρεψε*.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑
4. ↑
5. ↑

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Munich Security Conference στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 242822570
* LCCN: n2014034724
* GND: 7851735-7

 |

 |
Το **Εμιράτο της Σικελίας** (Αγγλικά: Emirate of Sicily, Αραβικά: إِمَارَةُ صِقِلِّيَة) ήταν μουσουλμανικό εμιράτο στο νησί της Σικελίας, που υπήρξε από το 831 έως το 1091 μ.Χ. Πρωτεύουσά του ήταν το Παλέρμο (αραβικά: Μπαλάρμε). Οι μουσουλμάνοι που εισέβαλαν για πρώτη φορά το 652, απέκτησαν σταδιακά τον έλεγχο ενός ολόκληρου νησιού από το Θέμα της Σικελίας της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, σε μια παρατεταμένη σειρά συγκρούσεων από το 827 έως το 902. Ως επακόλουθο, αναπτύχθηκε μια αραβοβυζαντινή κουλτούρα, παράγοντας ένα πολυσυλλεκτικό και πολυγλωσσικό κράτος. Το εμιράτο κατακτήθηκε από τους χριστιανούς Νορμανδούς μισθοφόρους υπό τον Ρογήρο Α΄ της Σικελίας, που ίδρυσε την Κομητεία της Σικελίας το 1071. Η τελευταία μουσουλμανική πόλη στο νησί, η πόλη Νότο (στη σημερινή επαρχία των Συρακουσών), κατακτήθηκε το 1091.

Οι Σικελοί μουσουλμάνοι παρέμειναν πολίτες της πολυεθνικής κομητείας και του επακόλουθου Βασιλείου της Σικελίας, μέχρι που εκείνοι που δεν είχαν ακόμη προσηλυτιστεί στο Χριστιανισμό απελάθηκαν το 1240. Μέχρι τα τέλη του 12ου αιώνα, και πιθανόν έως τη δεκαετία του 1220, οι μουσουλμάνοι αποτελούσαν ένα σημαντικό τμήμα του πληθυσμού της νήσου. Η επίδρασή τους παραμένει σε κάποια στοιχεία της Σικελικής γλώσσας, καθώς και σε ονομασίες επιθέτων και τοποθεσιών.

Το αραβικό αυτό κρατίδιο της Σικελίας υπήρξε διαδοχικά επαρχία του Εμιράτου των Αγλαβιδών στην Ιφρικίγια (831-909) και του Χαλιφάτου των Φατιμιδών (909-948), μετά το 948 αυτόνομο εμιράτο υπό την επικυριαρχία των Καλβιδών (μουσουλμανική αραβική δυναστεία της Σικελίας, 948-1053), και μετά το 1044, λόγω δυναστικών ερίδων, χωρίστηκε σε διάφορα μικρά εμιράτα που πολεμούσαν μεταξύ τους και με τους Νορμανδούς που είχαν εισβάλει στο νησί, μέχρι την κατάκτηση από τους δεύτερους και της τελευταίας μουσουλμανικής πόλης στη Σικελία, το 1091.
... (ἴνα) ἡ σφραγὶς τοῦ δήμου Θεραπνῶν, φέρη ὡς ἔμβλημα ἐν τῷ μέσω μὲν «ρεῖθρον ποταμοῦ πλησίον λόφου, ἐφ' οὐ ὑψοῦται ἀνάκτορον» γύρωθεν δὲ τὰς λέξεις «δῆμος Θεραπνῶν»...

Ο **Δήμος Θεραπνών** ήταν δήμος του νομού Λακωνίας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Σπάρτης. Βρισκόταν στην βόρεια και ανατολική μεριά του νομού. Ο δήμος αποτελούταν από 8 δημοτικά διαμερίσματα, καταλάμβανε έκταση 261,7 τ.χλμ. και είχε συνολικό πληθυσμό 3.062 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001
Μέσα στα όρια του πρώην Δήμου βρίσκεται η αρχαία Θεράπνη, το Παλάτι κατά πολλούς του Μενελάου και της Ελένης.

Διαίρεση
--------

Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς

 **Δ.δ. Γκοριτσάς**  [ 737 ] 
* η Γκοριτσά [ 686 ]
* το Πολύδροσο [ 51 ]

 **Δ.δ. Αγίων Αναργύρων**  -- οι Άγιοι Ανάργυροι [ 468 ]
 **Δ.δ. Αγριάνων**  -- οι Αγριάνοι [ 164 ]
 **Δ.δ. Καλλονής**  -- η Καλλονή [ 93 ]
 **Δ.δ. Κεφαλά**  -- ο Κεφαλάς [ 346 ]
 **Δ.δ. Πλατάνας**  [ 286 ] 
* η Πλατάνα [ 220 ]
* το Ζαγάνο [ 66 ]

 **Δ.δ. Σκούρας**  -- η Σκούρα [ 511 ]
 **Δ.δ. Χρυσάφων**  [ 457 ] 
* τα Χρύσαφα [ 445 ]
* η Μονή Αγίων Τεσσαράκοντα [ 12 ]

Οικονομία
---------

Πλατεία της Γκοριτσάς
Η Οικονομία της περιοχής που καταλάμβανε ο πρώην Δήμος στηρίζεται στην γεωργία, κτηνοτροφία και μελισσοκομία.
Σημαντικό πόρο αποτελεί ο τουρισμός, καθώς και η υλοτομία.
Το χωριό του Κεφαλά είναι πρώτο στην Λακωνία σε αριθμό Βιοκαλλιεργητών, ενώ η Γκοριτσά μαζί με την Ζούπενα συγκεντρώνουν την μεγαλύτερη παραγωγή Ελιών Καλαμών στην Λακωνία.
Το μέλι που βγαίνει είναι επίσης μοναδικό, ειδικά αυτό που συλλέγεται από έλατο και πεύκο το καλοκαίρι.
Ο μελισσοκόμος που το διαθέτει επί τόπου (μέσα στο δάσος) είναι ο Σαράντος Πανάγος.

Δήμαρχοι Θεραπνών
-----------------

Ο Δήμος ανασυστάθηκε το 1998, με πρώτο Δήμαρχο τον Σπύρο Φλώρο, που εξελέγη επίσης και την δεύτερη τετραετία.

Ο τελευταίος δήμαρχος ήταν ο Γιάννης Ράλλης, αφού νίκησε με μεγάλη διαφορά τον προηγούμενο, λόγω της αναστάτωσης που προκλήθηκε στην Γκοριτσά και την Ζούπενα από αποφάσεις του Δημοτικού Συμβουλίου σχετικά με την χρήση του νερού των Τσιντζίνων.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η ιστοσελίδα του Δήμου

* Θεραπνιακή Κίνηση Πολιτών

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Σχέδιο Καποδίστριας: Διοικητική διαίρεση του νομού Λακωνίας |
| --- |
|  |
| Δήμοι | 
* Σπάρτης
* Ανατολικής Μάνης
* Ασωπού
* Βοιών
* Γερονθρών
* Γυθείου
* Έλους
* Ζάρακα
* Θεραπνών
* Κροκέων· Μολάων
* Μονεμβασίας
* Μυστρά
* Νιάτων
* Οινούντος
* Οιτύλου
* Πελλάνας· Σκάλας
* Σμύνους
* Φαρίδος
 |
|  |
| Κοινότητες | 
* Ελαφονήσου
* Καρυών
 |

 |
Ο **Δήμος Θορικίων** ήταν δήμος της επαρχίας Αττικής που λειτούργησε την περίοδο 1890-1912. Βρισκόταν στην νότια Αττική, στην περιοχή της Λαυρεωτικής και συνόρευε με τους δήμους Λαυρεωτικής (ονομαζόταν δήμος Σουνιέων για μικρό διάστημα) και Κρωπίας. Έδρα του δήμου ήταν η Κερατέα.

Ιστορικά στοιχεία
-----------------

Ο Δήμος συστάθηκε με το Βασιλικό Διάταγμα της 4ης Ιουλίου 1890 (ΦΕΚ 162) «Περί μετασχηματισμού του Δήμου Λαυρίου εις δύο δήμους» και προήλθε από την διάσπαση του παλαιότερου δήμου Λαυρίου, σε δύο δήμους, τον δήμο Σουνιέων (ο οποίος ένα χρόνο μετά μετονομάστηκε σε δήμο Λαυρεωτικής) και τον δήμο Θορικίων. Σύμφωνα με την απογραφή του 1896 ο δήμος είχε πληθυσμό 7.109 κατοίκους και περιλάμβανε τους παρακάτω οικισμούς (σε παρένθεση ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 1896):

* Κερατέα (2.507)
* Θορικός (400)
* Καλύβια (1.307)
* Κουβαράς (537)
* Όλυμπος (131)
* Ανάβυσσος (26).

Κατά τη διάρκεια της λειτουργίας του δήμου προσαρτήθηκαν σ'αυτόν οι οικισμοί Βρωμοπούσι (Καλοπήγαδο), Δασκαλειό, Λεγρενά, Πλάκα, Άρη (Αρί), Αυλάκι, Βίλλια, Δάρδεζα, Δημολιάκι, Διψέλιζα, Συντερίνα, Κάτω Δασκαλείον, Μερκάτι, Σπηλιαζέζα, Τογάνι, Φωφόλα, Βρυσάκι και Μετόχιον Αναβύσσου.

Ο Δήμος καταργήθηκε με την διοικητική μεταρρύθμιση του 1912 και στην θέση του συστάθηκαν οι κοινότητες Κερατέας, Καλυβίων και Κουβαρά.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Πέτρος Φιλίππου-Αγγέλου, Σχηματισμός – σύσταση και εξέλιξη των δήμων και των κοινοτήτων των Μεσογείων και της Λαυρεωτικής
2. ↑  «Δήμος Κερατέας, ιστορική εξέλιξη του δήμου». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Ιουνίου 2011. Ανακτήθηκε στις 19 Ιουνίου 2011.
3. ↑  Διοικητικές Μεταβολές των ΟΤΑ, Δήμος Θορικίων Αττικής
*Το παρόν λήμμα αφορά τον πρώην καποδιστριακό δήμο Νέας Αλικαρνασσού.*

*Για τον σημερινό δήμο βλέπε: Δήμος Ηρακλείου.*Συντεταγμένες: 35°19′N 25°11′E﻿ / ﻿35.317°N 25.183°E﻿ / 35.317; 25.183

  

Ο **Δήμος Νέας Αλικαρνασσού** ήταν δήμος του νομού Ηρακλείου που λειτούργησε την περίοδο 1989 -2010. Συστάθηκε το 1989 όταν αναγνωρίστηκε η μέχρι τότε κοινότητα Νέας Αλικαρνασσού σε δήμο. Με την εφαρμογή του προγράμματος Καποδίστριας, το 1999 ο δήμος διευρύνθηκε με τη συνένωση σ' αυτόν της κοινότητας Καλλιθέας που αποτέλεσε το δεύτερο δημοτικό διαμέρισμα του δήμου. Ο δήμος καταργήθηκε το 2011 με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Ηρακλείου. Βρισκόταν στα βόρεια του νομού Ηρακλείου και είχε σαν έδρα του την ομώνυμη πόλη Νέα Αλικαρνασσό. Πρόκειται για παραθαλάσσιο δήμο ο οποίος, σύμφωνα με την απογραφή του 2001, έχει συνολικά 12.542 κατοίκους και έκταση 16.098 στρέμματα.

Διαίρεση
--------

Ο δήμος περιλάμβανε 2 δημοτικά διαμερίσματα:

 **Δ.δ. Νέας Αλικαρνασσού** 
* η Νέα Αλικαρνασσός
* ο Άγιος Ιωάννης

 **Δ.δ. Καλλιθέας** 
* η Καλλιθέα
* ο Καρτερός
* ο Πρασσάς

Παραπομπές
----------

1. ↑  Διοικητικές μεταβολές ΟΤΑ, Δήμος Νέας Αλικαρνασσού[*νεκρός σύνδεσμος*]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα
* Στοιχεία για τον δήμο Νέας Αλικαρνασσού από το Υπουργείο Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Σχέδιο Καποδίστριας: Διοικητική διαίρεση του νομού Ηρακλείου |
| --- |
|  |
| 
Αγίας Βαρβάρας · Αρκαλοχωρίου · Αρχανών · Αστερουσίων · Βιάννου · Γαζίου · Γοργολαΐνη · Γόρτυνας · Γουβών · Επισκοπής · Ζαρού · Θραψανού · Ηρακλείου · Καστελλίου · Κόφινα · Κρουσώνα · Μαλίων · Μοιρών · Νέας Αλικαρνασσού · Νίκου Καζαντζάκη · Παλιανής · Ρούβα · Τεμένους · Τυλίσου · Τυμπακίου · Χερσονήσου |

 |
Ο **Δημήτριος Παπαμαστοράκης**, του Ιωάννη, (1866 - 1924) ήταν Κρητικός γιατρός και πολιτικός.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στη Βιάννο.

Καταγόταν από οικογένεια αγωνιστών και πολιτικών. Ο πατέρας του, Ιωάννης Παπαμαστοράκης , ήταν αγωνιστής και σκοτώθηκε στην Ιεράπετρα σε μάχη του 1878. Ο αδερφός του ήταν ο πρωθυπουργός επί Κρητικής Πολιτείας, Γεώργιος Ι. Παπαμαστοράκης. Σύζυγός του ήταν η Μαρία Χατζάκη.

Απέκτησε 6 παιδιά: τον μετέπειτα βουλευτή, Ιωάννη, γιατρό και φαρμακοποιό, τον Νικόλαο, τη Χρυσάνθη, τον Γιώργο, τον Μανώλη και την Αθηνά.

Ο Δημήτριος Ι. Παπαμαστοράκης εξελέγη επανειλημμένα βουλευτής στο κοινοβούλιο της Κρητικής Πολιτείας τα έτη 1901, 1902, 1910 και 1911.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Βασίλειος Ψιλάκης, Ιστορία της Κρήτης, τ. 4ος σελ. 460-461.
2. 1 2  Μανώλης Γ. Παπαμαστοράκης, "Γεώργιος Ι. Παπαμαστοράκης, Ο Πρωθυπουργός και αρχιτέκτονας της Ένωσης της Κρήτης με την Ελλάδα (24-9-1908), Κρήτη (1878-1913) Επίμετρο, Σμυρνιωτάκης 2010 ISBN 978-960-299-998-1
Ο **δήμος θεόδωρου Ζιάκα** ήταν δήμος του νομού Γρεβενών. Με την εφαρμογή το σχεδίου Καλλικράτης εντάχθηκε στον νέο δήμο Γρεβενών. Βρισκόταν στο δυτικό τμήμα του νομού και συνόρευε με τους δήμους Γρεβενών, Γόργιανης, Κοσμά του Αιτωλού και με τις κοινότητες Μεσολουρίου, Περιβολίου, Φιλιπαίων και Σμίξης. Ο δήμος αποτελούνταν από 12 δημοτικά διαμερίσματα, καταλάμβανε έκταση 210 τ.χλμ. και είχε (πραγματικό) πληθυσμό 2.855 κατοίκους. Έδρα του ήταν η κοινότητα 
Μαυραναίοι. 

  

Στο δήμο περιλαμβάνονταν τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμοί:

 **Δ.δ. Μαυραναίων**  [ 442 ] 
* οι Μαυραναίοι [ 229 ]
* το Μαυρονόρος [ 136 ]
* ο Σταυρός [ 77 ]

 **Δ.δ. Αλατόπετρας**  -- η Αλατόπετρα [ 140 ]
 **Δ.δ. Αναβρυτών**  -- τα Αναβρυτά [ 43 ]
 **Δ.δ. Ζάκα**  [ 371 ] 
* ο Ζάκας [ 341 ]
* η Κρύα Βρύση [ 0 ]
* το Περιβολάκι [ 30 ]

 **Δ.δ. Κοσματίου**  -- το Κοσμάτι [ 330 ]
 **Δ.δ. Λάβδα**  -- ο Λάβδας [ 132 ]
 **Δ.δ. Μοναχιτίου**  -- το Μοναχίτι [ 183 ]
 **Δ.δ. Πανοράματος**  -- το Πανόραμα [ 126 ]
 **Δ.δ. Πολυνερίου**  -- το Πολυνέρι [ 221 ]
 **Δ.δ. Προσβόρρου**  -- το Πρόσβορρο [ 186 ]
 **Δ.δ. Σπηλαίου**  -- το Σπήλαιο [ 447 ]
 **Δ.δ. Τρικώμου**  [ 234 ] 
* το Τρίκωμο [ 201 ]
* το Παρόρειο [ 33 ]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η επίσημη ιστοσελίδα του δήμου

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Σχέδιο Καποδίστριας: Διοικητική διαίρεση του νομού Γρεβενών |
| --- |
|  |
| Δήμοι | 
Γρεβενών · Βεντζίου · Γόργιανης · Δεσκάτης · Ηρακλεωτών · Θεόδωρου Ζιάκα · Κοσμά του Αιτωλού · Χασίων |
|  |
| Κοινότητες | 
Δοτσικού · Μεσολουρίου · Περιβολίου · Σαμαρίνας · Σμίξης · Φιλιππαίων |

 |
Ο **Δημήτρης (Μάκης) Κόκκορης** είναι Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίστηκε με τις ομάδες της Δόξας Δράμας, του Άρη Θεσσαλονίκης, Πανσερραϊκού και του Π.Α.Σ. Γιάννινα.

Καριέρα
-------

Ο Κόκκορης ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα από την Α.Ε. Κυργίων Δράμας και μεταπήδησε στη Δόξα Δράμας, με την οποία αγωνίστηκε στη δεύτερη κατηγορία του ελληνικού πρωταθλήματος.

Το καλοκαίρι του 1970 μεταγράφηκε στον Άρη, στις τάξεις του οποίου παρέμεινε για τρία χρόνια. Με τους "κίτρινους" αγωνίστηκε στην αριστερή πλευρά της επίθεσης και καθιερώθηκε στο βασικό σχήμα με προπονητή τον Μιχάλη Μπαλτατζή, αγωνιζόμενος σε 25 αγώνες και σκοράροντας τρία γκολ.

Την επόμενη σεζόν ο Άρης κατέλαβε την τέταρτη θέση και ο Κόκκορης πέτυχε επτά γκολ σε 22 ματς, αφού είχε και έναν τραυματισμό στα τέλη του 1971. Στον δεύτερο γύρο πέτυχε γκολ στο 1-2 απέναντι στον Απόλλων Αθηνών, στο 1-0 με τον Ολυμπιακό Βόλου, στο 2-1 με την Καβάλα και δύο φορές στο 0-5 κόντρα στη Βέροια.

Το 1972-73 πέτυχε οκτώ τέρματα, με χαρακτηριστικότερο το χατ-τρικ απέναντι στην Ομόνοια Λευκωσίας στη νίκη των "κίτρινων" με 5-0. Ολοκλήρωσε τη χρονιά όντας εκτός βασικής ενδεκάδας, αφού η απόδοση του έπεσε στον δεύτερο γύρο του πρωταθλήματος.

Το 1973-74 φόρεσε τα χρώματα του Πανσερραϊκού, αγωνιζόμενος σε 31 αγώνες και πετυχαίνοντας οκτώ τέρματα. Έκλεισε την καριέρα του στον Π.Α.Σ. Γιάννινα την επόμενη χρονιά.

Στις 12 Φεβρουαρίου 1977, έγινε γνωστή μία υπόθεση δωροδοκίας πριν το ντέρμπι Ηρακλής-Άρης στο γήπεδο της Κατερίνης, όπου ο Κόκκορης κατηγορήθηκε για απόπειρα δωροδοκίας στον πρώην συμπαίκτη του, Θόδωρο Πάλλα. Η διοίκηση του Άρη υπέβαλε μήνυση εναντίον του, αλλά δεν εντοπίστηκε για να δώσει κατάθεση και αποκλείστηκε το ενδεχόμενο σύλληψης, καθώς είχε περάσει το χρονικό όριο.

Στατιστικά με τον Άρη
---------------------

| Διοργάνωση | Αγώνες | Γκολ |
| --- | --- | --- |
| Α' Εθνική | 70 | 18 |
| Κύπελλο Ελλάδας | 4 | 0 |
| Βαλκανικό Κύπελλο | 1 | 1 |
| **Σύνολο** | **75** | **19** |

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Ιστορία | FC ΑΕΚ Κυργίων». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Απριλίου 2021. Ανακτήθηκε στις 3 Μαρτίου 2021.
2. ↑  Greece - List of Second Level Final Tables - RSSSF
3. ↑  Greece 1970/71 - RSSSF
4. ↑  Greece 1971/72 - RSSSF
5. ↑  Εφημερίδα Μακεδονία, 18/4/1972, Σελίδα: 8
6. ↑  Εφημερίδα Μακεδονία, 25/4/1972, Σελίδα: 4
7. ↑  Εφημερίδα Μακεδονία, 2/5/1972, Σελίδα: 8
8. ↑  Εφημερίδα Μακεδονία, 27/6/1972, Σελίδα: 8
9. ↑  Εφημερίδα Μακεδονία, 3/1/1973, Σελίδα: 4
10. ↑  Greece 1972/73 - RSSSF
11. ↑  Greece 1973/74 - RSSSF
12. ↑  Greece 1974/75 - RSSSF
13. ↑  Μία περίεργη ιστορία δωροδοκίας πριν από ντέρμπι Ηρακλής-Άρης - Sport Retro

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Βασίλης [άγνωστο επίθετο], *Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ...Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό*, αυτοέκδοση, 2014. ISBN 978-960-93-5927-6
Ο **Γοδεφρείδος**, γαλλ. Geoffrey (άκμασε το 1119) από τον Οίκο του Σαιντ-Ομέρ ήταν Φλαμανδός ιππότης και ένας από τα ιδρυτικά μέλη του Τάγματος των Ναΐτών.

Βιογραφία
---------

Τα μέλη του Οίκου του ήταν κύριοι του Σαιντ-Ομέρ, που τώρα βρίσκεται στη Γαλλία. Ήταν μάλλον γιος του Γουλιέλμου Α΄ κυρίου του Σαιντ-Ομέρ και της Μελισέντ ντε Πικινύ.

Η σχέση του με τον Ούγο Α΄ κύριο του Φωκεμπέργκ δεν είναι σαφής. Ο Γοδεφρείδος μάλλον είναι αδελφός του Ούγου Α΄ (ή γιος του).

Μαζί με τον Γουλιέλμο Α΄ και τον Ούγο Α΄ ήλθε στην Παλαιστίνη και κάποιος Γκωτιέ (Gauhier). Επειδή ο Γκωτιέ, εγγονός του Γουλιέλμου Α΄ δεν είχε ακόμη γεννηθεί, το Gauthier μάλλον είναι εσφαλμένη απόδοση του Gaufred, οπότε ο Γοδεφρείδος μάλλον συνόδευσε τον πατέρα του και τον αδελφό του στην Ιερουσαλήμ το 1099, κατά την Α΄ Σταυροφορία.

Ο Ούγος του Παγιάν, πρώτος μεγάλος Μάγιστρος του Τάγματος των Ναϊτών, αναφέρει ότι ο Γοδεφρείδος ήταν σε τέτοια πενία, που οι δύο τους είχαν ένα μόνο άλογο, έτσι η σφραγίδα των Ναϊτών παριστά δύο άνδρες να ιππεύουν ένα άλογο.

Πηγές
-----

* Barber, Malcolm (1994). The New Knighthood: A History of the Order of the Temple. Cambridge University Press. ISBN 0-521-42041-5.
* Martin, Sean (2005). The Knights Templar: The History & Myths of the Legendary Military Order. ISBN 1-56025-645-1.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Godfrey de Saint-Omer στο Wikimedia Commons
Ο **Δημήτρης Κούκουρας**(1892-1947) ήταν Έλληνας στρατιωτικός και αντιστασιακός. Πήρε μέρος στους Βαλκανικούς πολέμους, στην Εκστρατεία της Κριμαίας, στη Μικρασιατική εκστρατεία και στον ΕΛΑΣ. Εκτελέστηκε στην προσπάθεια του να ενταχθεί στον ΔΣΕ.

Νεανικά χρόνια
--------------

Γεννήθηκε το 1892 στη Δύμη στην Κάτω Αχαΐα. Το 1911 τελείωσε τις γυμνασιακές του σπουδές και κατατάχθηκε εθελοντής στο Ελληνικό Στρατό. Πήρε μέρος στους Βαλκανικούς πολέμους όπου τιμήθηκε δύο φορές με παράσημο ανδρείας. Συμμετείχε στην εκστρατεία εναντίον της Σοβιετικής Ρωσίας το 1919 όπου παρακολούθησε και την εξέγερση των Γαλλικών ναυτικών πληρωμάτων. Στη Μικρασιατική εκστρατεία τραυματίστηκε σοβαρά. Το 1918 ορκίστηκε ανθυπολογαχός του Πεζικού ενώ συμπλήρωσε τις σπουδές του σε σχολές στρατιωτικών (Ευελπίδων, Πολέμου κ.α). Την περίοδο 1934-1935 ήταν καθηγητής στη Στρατιωτική σχολή Τοπογραφίας. Το 1935 προήχθη σε ταγματάρχη.

Ύστερα Χρόνια
-------------

Αποτάχθηκε από τον στρατό από την δικτατορία Μεταξά με τον βαθμό του αντισυνταγματάρχη. Εντάχθηκε στο Αντιδικτατορικό Μέτωπο Στρατού και για τη δράση του εξορίστηκε στην Αμοργό. Έκανε αίτηση να πολεμήσει στο Ελληνοϊταλικό πόλεμο που δεν έγινε δεκτή. Στην Κατοχή εντάχθηκε στον ΕΛΑΣ ως διοικητής της 7ης Ταξιαρχίας. Στην Απελευθέρωση γράφτηκε στον πίνακα Β' (εκεί εγγράφονταν οι αξιωματικοί που υπηρέτησαν στον ΕΛΑΣ) και εξορίστηκε στη Νάξο όπου απέδρασε τον Απρίλιο του 1947 μαζί με άλλους 11 εκτοπισμένους αξιωματικούς του ΕΛΑΣ.

Μετά την απόδραση του, κατέφυγε στις δυνάμεις του Δημοκρατικού στρατού της ανατολικής Στερεάς, γρήγορα όμως αιχμαλωτίστηκε τραυματισμένος και παραπέμφθηκε στο στρατοδικείο Λαμίας το οποίο τον καταδίκασε σε θάνατο παρότι ο εισαγγελέας πρότεινε την αναγνώριση ελαφρυντικών λόγω πρότερης ένδοξης δράσης και γήρατος. Τελικά εκτελέστηκε στις 13 Ιουνίου 1947. Στη δίκη και την εκτέλεση του παρότι άρρωστος κράτησε θαρραλέα στάση. Ήταν παντρεμένος και είχε μια κόρη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Γιάννης Πριόβολος, Μόνιμοι αξιωματικοί στον Ε.Λ.Α.Σ. - Οικειοθελώς ή εξ ανάγκης, Νότια και Κεντρική Ελλάδα, Εκδόσεις Αλφειός, 2009, σελ 449.
2. ↑  Πριόβολος, ό.π. σελ 613
3. ↑  Πριόβολος, ό.π. σελ 614.

Πηγές
-----

* Λάμπρος Μάλαμας Έξι χρονικά της Εθνικής Αντίστασης 5. Μήτσος Κούκουρας - ένας γενναίος της αυτοθυσίας.
* Η απόδραση των 12 KOKKINOΣ ΦΑΚΕΛΟΣ.
* εφημερίδα Ριζοσπάστης Φύλλο: 12/6/1975, Σελίδα: 5
* Έλληνες εξόριστοι Αξιωματικοί στη Νάξο και η απόδραση των δώδεκα του Μιχάλη Βαρδάνη Αντιστρατήγου ε.α. τ. Προέδρου ΣΦΕΑ 1967 – 1974
* Μόνιμοι αξιωματικοί του Πυροβολικού που εντάχθηκαν στον "Δημοκρατικό Στρατό" υπό Υποστρατήγου ε.α Χρήστου Βήττου. Πυροβολητής Αρ Φύλλου 19, έτος 2006
**Ερμαίοι Λόφοι** αποκαλούνται στον Ελλαδικό χώρο από αρχαιοτάτων χρόνων οι σωροί λίθων σε μορφή τύμβων, μικρού σχετικά μεγέθους, που άφηναν οι διαβάτες στους δρόμους, προκειμένου να χρησιμεύουν ως σημεία (σημάδια) για να οδηγούν τους οδοιπόρους και τους ταξιδιώτες. Πολλές φορές συναντάμε και μία επιμήκη πέτρα ή στήλη στη μέση του σωρού, η οποία συμβόλιζε τον θεό Ερμή. Οι ερμαίοι λόφοι εξελίχθηκαν αργότερα στις Ερμές, ορθογώνιες στήλες που κάποτε είχαν πάνω τους προτομή.

Γενικά
------

Η λατρεία αυτή σχετίζεται με τον Ελληνικό θεό Ερμή, μιας κι απ' τις παλαιότερες ιδιότητες που φέρεται να είχε είναι αυτή του προστάτη και σωτήρα των οδοιπόρων και των ταξιδιωτών. Πολλά δε αγάλματα του θεού ήταν ανεγειρόμενα παρά τις οδούς, και συμβόλιζαν αυτήν του την ιδιότητα. Αργότερα, η σχέση των λίθων αυτών με αρχέγονα προγονικά μνημεία, τα οποία οριοθετούν περιοχές διαφορετικών φρατριών, οδήγησε στην ανάδυση ενός πρώιμου οδικού δικτύου, το οποίο ουσιαστικά ταυτιζόταν με τις οριογραμμές των εκτάσεων των φρατριών και κάτι τέτοιο εξηγεί την μεταγενέστερη αντίληψη που θεωρεί τον Ερμή ως τον προστάτη των οδών, αλλά και την τοποθέτηση ειδικών δεικτών, υπό την αιγίδα του, σε διάφορα σημεία στις πλευρές των οδών. Η παράδοση αυτή διατηρείται και κατά την Ελληνορωμαϊκή περίοδο, κατά την διάρκεια της οποίας οι οδοδείκτες αποκαλούνται «Ερμαίοι λόφοι». 

Στα σημεία αυτά επίσης, κάποιες φορές τοποθετούσαν οι άνθρωποι προσφορές για τους ταξιδιώτες, κυρίως ξηρά σύκα, που αποτελούσαν κι αυτά θυσία προς τον Ερμή τα οποία ορίζονταν ως «έρμαια». Η λέξη «έρμαιον» στην αρχαία Ελληνική αποδίδεται ως ένα ανέλπιστο κέρδος ή εύρημα που βρίσκει κάποιος, πράγμα που επιβεβαιώνει και την σημερινή χρήση της λέξεως αυτής. Πολλές φορές το συναντάμε και ως όρο που προσδιορίζει ένα αντικείμενο που αφήνεται για τον Ερμή.

Αναφορά απ' τον Όμηρο
---------------------

Ο Έλληνας επικός ποιητής, Όμηρος, στο έπος «Οδύσσεια» στη Ραψωδία Π/ στ.471, προσδιορίζει συγκεκριμένο χώρο με τον όρο «Έρμαιος Λόφος» κι αναφέρει χαρακτηριστικά: «Τὸ γὰρ ἴδον ὀφθαλμοίσιν· ἤδη ὑπὲρ πόλιος ὄθι θ’ Ἕρμαιος λόφος ἔστιν».
Συντεταγμένες: 64°0′56″N 16°58′18″W﻿ / ﻿64.01556°N 16.97167°W﻿ / 64.01556; -16.97167

Το **Εθνικό Πάρκο Σκάφταφελλ** (*Skaftafell*) βρίσκεται μεταξύ του Κίρκγιουμπεγιαρκλαουστουρ (*Kirkjubæjarklaustur*) και του Χιοφν (*Höfn*) στα νότια της Ισλανδίας.

Ιδρύθηκε στις 15 Σεπτεμβρίου 1967 και μεγεθύνθηκε δύο φορές από τότε. Σήμερα το πάρκο έχει έκταση περίπου 1700 τετραγωνικά χλμ. γεγονός που το καθιστά το δεύτερο μεγαλύτερο εθνικό πάρκο της Ισλανδίας. Εδώ βρίσκονται η κοιλάδα *Mörsárdalur*, το βουνό *Κρίστιναρτινταρ και ο παγετώνας* Skaftafellsjökull*.* 

Το τοπίο είναι παρόμοιο με αντίστοιχα των Άλπεων, αλλά έχει μορφοποιηθεί μέσω χιλιάδων χρόνων από διαφορετικές επιδράσεις φωτιάς (ηφαιστειακές εκρήξεις του Ούραεφαγιουκουλλ (Öraefajökull) ή του Χβάννανταλσνγιουκουρ (Hvannadalshnjúkur)) και νερού (οι παγετώνες Σκέιδαραγιοκουλ και Σκάφταφελλσγιοκουλλ) καθώς και οι ποταμοί Σκέιδαρα, Μόρσα και Σκάφταφελσα. Ηφαιστειακές εκρήξεις υπό την παγοσκεπή κορυφή μπορούν να οδηγήσουν σε εκροές του παγετώνα (Ισλανδικά: *jökulhlaup*) που διογκώνουν μαζικά τον ποταμό Skeiðará. Η αμμώδης άγονη γη μεταξύ του παγετώνα και της θάλασσας προκαλούμενη από jökulhlaup αποκαλείται Σάντουρ (Sandur). Η τελευταία γιόκουλχλαουπ σημειώθηκε το 1996. 

Το Σκάφταφελλ είναι αρκετά γνωστό για το ευχάριστο κλίμα του και τις ηλιόλουστες καλοκαιρινές μέρες, οι οποίες δεν είναι τόσο διαδεδομένες στον Ισλανδικό νότο. Στην περιοχή βρίσκεται μεγάλο δάσος από σημύδες (*Bæjarstaðarskógur*). Από τη στιγμή που η είσοδος στα πρόβατα είναι απαγορευμένη στην περιοχή, η βλάστηση ευδοκιμεί. Στο πάρκο μπορούν να θεαθούν και πολλά διαφορετικά πτηνά καθώς και αλεπούδες. 

Κοντά στο κέντρο επισκεπτών βρίσκεται και ο καταρράκτης Σβάρτιφος (Svartifoss, Μαύροι Καταρράκτες) που χύνεται από ύψος 12 περίπου μέτρων. Το όνομά του προέρχεται από τις στήλες μαύρου βασάλτη πίσω του. 

Στο Μεσαίωνα υπήρχαν μερικές μεγάλες φάρμες στην περιοχή, οι οποίες όμως εγκαταλείφθηκαν λόγω ηφαιστειακών εκρήξεων και τις επακόλουθες εκροές παγετώνα. Οι δύο επιζώσες φάρμες συντηρούνται σήμερα βασικά από τον τουρισμό. Το πάρκο διαθέτει επίσης πληροφοριακό κέντρο και σημεία για κατασκήνωση. Πολλά μονοπάτια αναρριχήσεων διασχίζουν την περιοχή.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Skaftafell National Park στο Wikimedia Commons
* Svartifoss - Φωτογραφίες από το www.islandsmyndir.is
* Επίσημος δικτυακός τόπος του πάρκου[*νεκρός σύνδεσμος*]
* Φωτογραφίες,Γαλλικό κείμενο

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 132694273
* LCCN: n96068682
* GND: 7619111-4

 |

 |
Για τον ιατρό Διοκλή από την Κάρυστο που έζησε τον 4ο αιώνα π.Χ. δείτε: Διοκλής ο Καρύστιος.  
Για τον μαθηματικό Διοκλή από την Κάρυστο που έζησε τον 3ο αιώνα π.Χ. δείτε: Διοκλής ο Καρύστιος (μαθηματικός).  

Ο **Διοκλής ο Καρύστιος** (1ος αιώνας μ.Χ.) ή **Ιούλιος Διοκλής** ή **Διοκλής Ρήτωρ**, ήταν αρχαίος Έλληνας ποιητής από τον οποίο διασώζονται τέσσερα επιγράμματα στην Ελληνική Ανθολογία. Το όνομα του δείχνει πως είχε ελληνική καταγωγή και είχε αποκτήσει τη Ρωμαϊκή υπηκοότητα. Θεωρείται πιθανό να πρόκειται για τον Διόδη τον Καρύστιο, ο οποίος αναφέρεται συχνά από τον Σενέκα, ενώ κατά το παρελθόν θεωρούνταν πως πιθανώς να ήταν ο -κατά πολύ αρχαιότερος- ιατρός με το ίδιο όνομα. Το όνομα του ποιητή αναφέρεται με διάφορους τρόπους στα επιγράμματα του. Επιγράμματα του Διοκλή του Καρυστίου περιλαμβανόταν στον Στέφανο του Φιλίππου του Θεσσαλονικέως.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) Di'ocles, Julius - A Dictionary of Greek and Roman biography and mythology - perseus.tufts.edu
2. ↑  (Αγγλικά) Diocles Rhetor 1. Jh. n. Chr - The Perseus Catalog
3. ↑  «Διοκλής ο Καρύστιος - biblionet.gr».

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 281547051
* **BiblioNet**: **56441**
* GND: 10239069X

 |

 |
Η **Ερμή του Ηρακλή** βρίσκεται στο Μουσείο της Σπάρτης.

Περιγραφή
---------

Έχει διαστάσεις 1,85 μ. ύψος, 85 εκ. πλάτος και 85 εκ. βάθος. Είναι κατασκευασμένη από γαλάζιο μάρμαρο. Βρέθηκε στην Αράπισσα, χωριό της Μαγούλας. Είναι σπασμένο σε οκτώ τμήματα, αλλά σχεδόν πλήρες. Στέκε σε βάση απλή. Η εμπρόσθια όψη είναι κατεργασμένη ανάγλυφη. Το άνω ήμισυ είναι ευρύτερο του αντίστοιχου κάτω. Παριστάνει τον Ηρακλή γενειοφόρο. Η κόμη είναι καλά κατεργασμένη, ενώ διακρίνονται τα μαλλιά της κεφαλής σε ζωηρές αδρές μπούκλες. Το κούτελο είναι φαρδύ και ψηλό, με βαθιές ρυτίδες, και αδρά φρύδια. Η γενειάδα είναι επίσης κατσαρή. Στους ώμους έχει ριγμένο το τομάρι του λιονταριού. Στο χέρι κρατάει το κεφάλι την λιονταροκεφαλή. Η επιφάνεια του ανάγλυφου φέρει κατάλοιπα ερυθρής μπογιάς.

Ιστορική τοποθέτηση
-------------------

Το έργο είναι της εποχής του Αντωνίνου. Συγκρίνεται με την Ερμή του Ιλίου, περ. 2ος αι. π.Χ..

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Αρχαιολογία | Πύλη Αρχαιολογία |

* Marcus Niebuhr Tod· Alan John Bayard Wace (1906). *A catalogue of the Sparta Museum*. Oxford: Clarendon Press. σελίδες 177. Ανακτήθηκε στις 4 Φεβρουαρίου 2010.
Χαρακτική του Ερμαθήνη (1816)
**Ερμαθήνη** ή **Ερμαθηνά** ονομάζεται ένα σύνθετο άγαλμα που μπορεί να αποτελείται από κορμό Ερμών, με την κεφαλή της Αθηνάς. Ενίοτε είναι ιανόμορφο διπρόσωπο γλυπτό με κεφαλή του Ερμή στη μία όψη και της Αθηνάς στην άλλη ή ερμαφρόδιτο άγαλμα των δύο θεοτήτων. Δε θεωρείται βέβαιο ότι τέτοιου τύπου σύνθετη μορφή ανήκει στο ίδιο πλαίσιο με ανάλογες μορφές όπως οι *Ερμάνουβις, Ερμηρακλῆς, Ερμόπαν, Ερμέρως*, καθώς το έργο ανήκει σε μεταγενέστερη περίοδο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Κικέρων πρὸς *Επιστολές στον Αττικό* 1. 1 καὶ 4.
2. ↑  πρβλ. Müller Archäol der Kunst § 128. 345.
3. ↑  Liddell-Scott, *A Greek-English Lexicon*, Part 1 (1852)

Διαδικτυακοί τόποι
------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ερμαθήνη** |

* Ερμαθήνη - Λεξικό τής Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας[*νεκρός σύνδεσμος*]
* The Online Liddell-Scott-Jones Greek-English Lexicon
Ο **Γοδιλάς** (Γοδιλᾶς) ήταν βυζαντινός στρατηγός κατά τους αυτοκράτορες Ιουστίνο Α΄ (518-527) και Ιουστινιανού Α΄ (527-565).

Ο Γοδιλάς αναφέρεται για πρώτη φορά το 518 ως ένας από τους αξιωματικούς που εμπλέκονται στην ανακήρυξη του Ιουστίνου Α΄ ως αυτοκράτορα. Η τελετή καταγράφεται στο βιβλίο *Περί βασιλείου τάξεως*, που γράφηκε από τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Ζ΄ Πορφυρογέννητο (913-959) τον 10ο αιώνα, και αναφέρει τον Γοδιλά με το στρατιωτικό αξίωμα του καμπιδούκτωρ των λαγκιαρίων.

Το 528 ο Γοδιλάς μαζί με τον Βαδουάριο οδήγησαν μια στρατιωτική εκστρατεία από τον Οδησσό (σύγχρονη Βάρνα) ενάντια των Ούνων που λεηλατούσαν τις βυζαντινές περιοχές στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας. Αργότερα το ίδιο έτος, ο Γοδιλάς μαζί με τους Ακούμ και Κωνσταντίολο αντιμετώπισαν μια νέα εισβολή των Ούνων στη Θράκη. Στη μάχη που ακολούθησε πιάστηκαν αιχμάλωτοι ο Κωνσταντιόλλος και ο Ασκουμ και μόνο ο Γοδιλάς κατάφερε να ξεφύγει.

Το αξίωμα του κατά τη διάρκεια αυτών των μαχών είναι αβέβαιο. Τόσο ο Ασκούμ όσο και ο Κωνσταντίολος κατέχουν το βαθμό του στρατηλάτη. Καθώς ο Γοδιλάς υπηρετούσε παράλληλα με αυτούς, αντί να ενεργεί ως υποτελής τους, είναι πιθανό ότι κατείχε ισοδύναμο αξίωμα, είτε ως στρατηλάτης της Θράκης είτε ως magister militum vacans

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Martindale 1980, σελ. 516.
2. ↑  Martindale 1992, σελ. 539.
3. ↑  Martindale 1992, σελίδες 163–164, 540.
4. ↑  Martindale 1992, σελίδες 352–353, 540.
5. ↑  Martindale 1992, σελ. 540.

Πηγές
-----

* Martindale, John R. ed. (1980). The Prosopography of the Later Roman Empire: Volume II, AD 395–527. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 0-521-20159-4.
* Martindale, John R. ed. (1992). The Prosopography of the Later Roman Empire: Volume III, AD 527–641. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 0-521-20160-8.
Το Ναύπλιο από το Παλαμήδι
Ο **Δήμος Ναυπλίου** του προγράμματος Καποδίστριας ήταν δήμος που λειτούργησε την περίοδο 1999-2010. Συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση του προϋπάρχοντος δήμου Ναυπλίου και προϋπαρχόντων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Το 2010 καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο διευρυμένο δήμο Ναυπλιέων. Βρισκόταν στα βορειοδυτικά του νομού στις βόρειες ακτές του Αργολικού κόλπου. Συνόρευε με τους δήμους Νέας Τίρυνθας, Ασίνης και Ασκληπιείου. Περιλάμβανε τέσσερα δημοτικά διαμερίσματα και είχε πληθυσμό 16.885 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Έδρα του δήμου ήταν το Ναύπλιο

Ο δήμος Ναυπλίου περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:

Δημοτικά διαμερίσματα
---------------------

 **Δ.δ. Ναυπλιέων**  [ 13.822 ]
* το Ναύπλιο [ 13.822 ]
* το Μπούρτζι (νησίδα) [ 0 ]

 **Δ.δ. Αρίας**  -- η Άρια [ 1.981 ]
 **Δ.δ. Λευκακίων**  -- τα Λευκάκια [ 731 ]
 **Δ.δ. Πυργιωτίκων**  [ 351 ]
* τα Πυργιώτικα [ 278 ]
* η Ασπρόβρυση [ 50 ]
* η Παληοχώρα [ 23 ]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Δήμος Ναυπλίου


|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Σχέδιο Καποδίστριας: Διοικητική διαίρεση του νομού Αργολίδας |
| --- |
|  |
| Δήμοι | 
* Ναυπλίου
* Άργους
* Ασίνης
* Ασκληπιείου
* Επιδαύρου
* Ερμιόνης
* Κουτσοποδίου
* Κρανιδίου
* Λέρνας
* Λυρκείας
* Μιδέας
* Μυκηναίων
* Νέας Κίου
* Νέας Τίρυνθας
 |
|  |
| Κοινότητες | 
* Αλέας
* Αχλαδοκάμπου
 |

 |
Συντεταγμένες: 14°2′S 34°53′E﻿ / ﻿14.033°S 34.883°E﻿ / -14.033; 34.883

Το **Εθνικό Πάρκο Λίμνης Μαλάουι** (αγγλικά: *Lake Malawi National Park*) είναι εθνικό πάρκο του Μαλάουι, στην νότια πλεύρα της λίμνης Μαλάουι. Έχει έκταση 88 τ.χλμ. και καλύπτει τμήμα της λίμνης, τη χερσόνησο Κχούμπα και δώδεκα μικρότερα νησιά.

Το 1934 η δημιουργήθηκε στην περιοχή ζώνη δασικής προστασίας και καταφύγιο πτηνών. Η προστασία αυτή επεκτάθηκε το 1972 και στους κοντινούς λόφους του ακρωτηρίου Μακλίαρ, του Μουένια και του Νκούντζι. Το 1980 η περιοχή χαρακτηρίστηκε εθνικό πάρκο.

Η λίμνη Μαλάουι έχει την μεγαλύτερη ποικιλότητα ψαριών στον κόσμο. Πιστεύεται ότι εντός των ορίων του πάρκου υπάρχουν περίπου 1000 διαφορετικά είδη, από τα οποία το 90% είναι ενδημικά είδη της λίμνης, γεγονός που αποτελεί αποτέλεσμα εξελικτικής προσαρμογής, συγκρίσιμης μόνο με την αντίστοιχη που εμφανίζεται στα Νησιά Γκαλαπάγκος.

Από το 1984 αποτελούν Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO

Πάρκο Ορίων

Δείτε επίσης
------------

* Ο κατάλογος με τα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO

Φωτογραφίες
-----------

* Άποψη της λίμνης ΜαλάουιΆποψη της λίμνης Μαλάουι
* Άποψη της λίμνης ΜαλάουιΆποψη της λίμνης Μαλάουι
* Άποψη της λίμνης Μαλάουι στο ακρωτηρίο ΜακλίαρΆποψη της λίμνης Μαλάουι στο ακρωτηρίο Μακλίαρ

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Εθνικό Πάρκο Λίμνης Μαλάουι** |

* Το Εθνικό Πάρκο της Λίμνης Μαλάουι - UNESCO World Heritage Centre
* Το Εθνικό Πάρκο της Λίμνης Μαλάουι

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 315527740

 |

 |
Ο **Γοδεφρείδος ΦιτςΚλάρενς**, αγγλ. Godffrey FitzClarens (17 Φεβρουαρίου 1906 - 26 Αυγούστου 1975) από τον Οίκο του Αννοβέρου ήταν 5ος κόμης του Μάνστερ (Munster). Έγινε πολιτικός των Συντηρητικών.

Βιογραφία
---------

Ο Γοδεφρείδος-Γουλιέλμος-Ριχάρδος-Ούγος ήταν γιος του Χάρολντ-Εδουάρδου ΦιτςΚλάρενς ταγματάρχη και της Φράνσις-Ίζαμπελ-Ελέανορ Κέππελ.

Το 1928 διαδέχθηκε τον θείο του Ώμπρεϋ 4ο κόμη του Μάνστερ στον τίτλο του κόμη και στα έδρανα των Συντηρητικών στο Κοινοβούλιο. Το 1934 διορίστηκε στο ανάκτορο ως αντιπρόσωπος της Κυβέρνησης από την Εθνική Κυβέρνηση του Ράμσεϋ ΜακΝτόναλντ και έμεινε ως το 1938, οπότε τοποθετήθηκε στο Γενικό Ταμείο. Ένα έτος μετά έγινε υφυπουργός Πολέμου για οκτώ μήνες. 

Επέστρεψε στο Κοινοβούλιο το 1943, όταν ο Ουίνστον Τσώρτσιλ τον όρισε Κοινοβουλευτικό Γραμματέα για την Ινδία & Βιρμανία. Το 1944 υπηρέτησε ως υφυπουργός Εσωτερικών ως το επόμενο έτος, που εκλέχθηκαν οι Εργατικοί. Ο Τσώρτσιλ εκλέχθηκε πάλι το 1951 και ο Γοδεφρείδος έγινε υπουργός Άνευ Χαρτοφυλακίου (1954-57). Από το 1954 συμμετείχε στο Ιδιαίτερο Συμβούλιο. Εκτός από την πολιτική ήταν υποδιοικητής τού Σάρρεϋ (1957-73). Το 1957 έγινε ιππότης τού Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας.

Το 1975 απεβίωσε σε ηλικία 69 ετών και τον διαδέχθηκε ο 2ος εξάδελφός του Εδουάρδος-Κάρολος ΦιτςΚλάρενς ως 6ος κόμης του Μάνστερ.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε το 1928 την Χίλαρυ Γουίλσον. Η σύζυγός του ήταν επιτυχημένη μουσικός και το 1958 ίδρυσε το "Ίδρυμα της κόμισσας του Μάνστερ" και απεβίωσε το 1979.

Υποσημειώσεις
-------------

1. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*. p5425.htm#i54249. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003. I00215395.
3. ↑  (Γερμανικά) *Munzinger Personen*. 00000004459. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
4. ↑  (Αγγλικά) *Hansard 1803–2005*. mr-geoffrey-fitz-clarence. Ανακτήθηκε στις 22  Απριλίου 2022.
5. ↑  p5425.htm#i54249. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
6. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
7. ↑  Frances Isabel Eleanor Keppel *thepeerage.com*
8. ↑  «History of the Trust». Countess of Munster Musical Trust. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Αυγούστου 2013.

Πηγές
-----

* Kidd, Charles, Williamson, David (editors). Debrett's Peerage and Baronetage (1990 edition). New York: St Martin's Press, 1990

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Hansard 1803–2005: contributions in Parliament by the Earl of Munster