recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Τα **Γαλεώδη** (Solifugae, Galeodes) είναι γένος αραχνίδιων αρθροπόδων. Περιλαμβάνει περίπου 175 είδη. Απαντώνται στη Μέση Ανατολή και τη Μογγολία, βορειοανατολικά της Κίνας και της Ινδίας, καθώς και στην Αφρική, βόρεια του Ισημερινού. Επίσης, είναι γνωστά στη Βαλκανική χερσόνησο. Είναι νυχτόβια σαρκοφάγα και τρέφονται με άλλα έντομα, και αν επιτρέπει το μέγεθός τους ακόμη και με μικρά τρωκτικά. Στην Ελλάδα το πιο κοινό είδος είναι το *Galeodes graecus*, η γνωστή **μαρμάγκα**. Παρά την τρομακτική τους εμφάνιση και τους λαϊκούς μύθους, τα γαλεώδη θεωρούνται ακίνδυνα για τον άνθρωπο, απουσία αδένων δηλητηρίου, αν και το δάγκωμα τους θεωρείται εξαιρετικά δυνατό. Η κοινή ονομασία τους, ανάλογα με την περιοχή, είναι *μαρμάγκα*, *μαρμάγκαλος* η *μυρμηγκάνα.*

Παραπομπές-σημειώσεις
---------------------

1. ↑  «Γαλεώδη». ΔΟΜΗ. Ανακτήθηκε στις 2 Ιουλίου 2014.
Ένας τρόπος με τον οποίο ένα άτομο μπορεί να υποφέρει από διπλωπία
Η **διπλωπία**, κοινώς γνωστή ως **διπλή όραση**, είναι η ταυτόχρονη αντίληψη δύο εικόνων ενός αντικειμένου που μπορεί να μετακινούνται οριζόντια, κάθετα, διαγώνια (δηλαδή, τόσο κάθετα όσο και οριζόντια), ή περιστροφικά σε σχέση με κάθε άλλη. Είναι συνηθισμένο αποτέλεσμα διαταραχής λειτουργίας των εξοφθάλμιων μυών, όπου και τα δύο μάτια εξακολουθούν να είναι λειτουργικά, αλλά δεν μπορούν να στραφούν ορθά προς το επιθυμητό αντικείμενο. Τα προβλήματα των εξοφθάλμιων μυών μπορεί να οφείλονται σε μηχανικά προβλήματα, διαταραχές των κρανιακών νεύρων (Κοινό κινητικό νεύρο, τροχιλιακό νεύρο και απαγωγό νεύρο), την τόνωση των μυών και άλλες αιτίες.

Η διπλωπία μπορεί να είναι ένα από τα πρώτα σημάδια μιας συστηματικής νόσου, ιδιαίτερα σε μια μυϊκή ή νευρολογική διαδικασία, και μπορεί να διατάραξε την ισορροπία, την κίνηση, ή/και την δυνατότητα ανάγνωσης ενός ατόμου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Cassin, B. & Solomon, S. (1990) *Dictionary of Eye Terminology*. Gainesville, Florida: Triad Publishing Company
2. 1 2  O'Sullivan, S.B & Schmitz, T.J. (2007). Physical Rehabilitation. Philadelphia, PA: Davis. (ISBN 978-0-8036-1247-1)
3. ↑  Blumenfeld, Hal (2010). Neuroanatomy through Clinical Cases. Sunderland MA: Sinauer. (ISBN 978-0-87893-058-6).
4. ↑  Rucker, JC. (2007). «Oculomotor disorders». *Semin Neurol.* **27** (3): 244–56. doi:10.1055/s-2007-979682. PMID 17577866.
5. ↑  Kernich, C.A. (2006). «Diplopia». *The Neurologist* **12** (4): 229–230. doi:10.1097/01.nrl.0000231927.93645.34. PMID 16832242.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **διπλωπία**  |
Χάρτης της Δημοκρατίας του Ταμράς.
Η **Δημοκρατία του Ταμράς** (Βουλγ.: Тъмръшка република, *Ταμράσκα Ρεπούμπλικα*) ήταν μια βραχύβια αυτοδιοικούμενη πολιτεία των Πομάκων που ζούσαν στην περιοχή της Ροδόπης και υπήρξε από το 1878 έως το 1886.

Γεωγραφία
---------

Η περιοχή βρίσκεται μεταξύ των ποταμών Βάχα και Χεπελάρη. Η επαναστατημένη περιοχή αρχικά αποτελούνταν από 17 χωριά τα οποία αυξήθησαν σε 21 εως το 1880. Κάποια από τα χωριά ήταν το Τρίγκραντ, η Μούγλα, το Μπέντεν, το Μιχάλκοβο, το Σκόμπλεβο, το Χουρούκοβο και το Ντεβίν

Ιστορία
-------

Η αυτόνομη περιοχή εμφανίστηκε καθώς οι Πομάκοι του Ταμράς προσπαθούσαν να αποφύγουν την επιρροή των Βουλγάρων και των Ρώσσων μετά τους Ρωσσοτουρικούς πολέμους.

Ο Πρόεδρος της αυτονομίας ήταν ο Αχμέντ Αγά Ταμρασλυάτα. Είχε πάρει μέρος στην επανάσταση του Απριλίου, υποστηριζόμενος από τους ντόπιους παίρνοντας το μέρος των Οθωμανών. Έτσι όταν, δύο χρόνια αργότερα οι Ρωσσοβουλγαρικές δυνάμεις κέρδιζαν έδαφος, αυτός με τις δυνάμεις του συμπτύχθηκε νοτιότερα για να αποφύγει τα αντίποινα.

Αφότου οι Ρώσσοι αποχώρησαν από την περιοχή της Ροδόπης, ο Αγάς και οι δυνάμεις του επέστρεψαν και ίδρυσαν την αυτονομία τους.

Ο Αχμέντ Αγα Ταμρασλυάτα έβαλε τρεις φορές χαμηλότερους φόρους από την Οθωμανική αυτοκρατορία και γι'αυτό αυξήθικε ο αριθμός των χωριών που διοικούσε από 17 σε 21. Αυτήν την περίοδο η δημοκρατία του Ταμράς έστειλε απεσταλμένους στη Φιλιππούπολη και εξέδωσε βίζα. Τον ίδιο χειμώνα οι αντιπρόσωποι της Δημοκρατίας του Ταμράς και των Οθωμανών αποφάσισαν την επιστροφή των τεσσάρων τελευταίων χωριών στην Ανατολική Ρωμυλία.

Ηγέτες
------

* Αρχηγός της περιοχής: Αχμέντ Αγά Ταμρασλυάτα
* Διοικητής: Χασάν Αγά από το Τρίγκραντ
* Υποδιοικητής: Χατζή Μεχμέντ από το Μπέντεν
* Υποδιοικητής: Μουλλά Εγίμπ από την Μούγλα
* Διοικητής της Εθνικής φρουράς: Μεχμέντ Αγά (αδελφός του Αχμέντ Αγά)

Η φρουρά αποτελούταν από 20 άνδρες. Οι αρχηγοί των χωριών είχαν μεγάλη εξουσία και η πρωτεύουσα μετακινούταν συνέχεια. Αρχικά ήταν στο Τρίγκραντ, μετέπειτα στο Ναστάν, αργότερα στο Μιχάλκοβο και ούτω καθεξής.

Χρονοδιάγραμμα
--------------

* 1878 - Ίδρυση της αυτοδιοικούμενης περιοχής.
* 1880 - Οι αρχηγοί της περιοχής συμφωνούν να ενωθούν με την Ανατολική Ρωμυλία, αλλά δεν το κάνουν λόγω φόβων των ατάκτων.
* 1880 - Τέσσερα Πομάκικα χωριά ενώνονται με την αυτοδιοικούμενη περιοχή.
* 1880 - Μετά από διαπραγματεύσεις τα τέσσερα χωριά ενώνονται με την Ανατολική Ρωμυλία.
* 1882 - Η Ανατολική Ρωμυλία παραιτείται από την προσπάθεια της να ελέγξει την αυτονομία.
* 1886 - Ο Βουλγάρικος στρατός καταλαμβάνει την περιοχή.
* 1886 - Η Οθωμανική Αυτοκρατορία αναγνωρίζει την ένωση Βουλγαρίας και Ανατολικής Ρωμυλίας και ως αντάλλαγμα λαμβάνει την περιοχή του Ταμράς.

Βιβλιογραφία
------------

* Мехмед, Хюсеин (2007). *Помаците и торбешите в Мизия, Тракия и Македония*. София. σελ. 167. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Οκτωβρίου 2009. Ανακτήθηκε στις 21 Μαΐου 2013. (Βουλγάρικα)


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Republic of Tamrash  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
*Χωρικοί και κατσίκες σε ορεινό τοπίο*. Λάδι σε πάνελ, 15,6 x 20,7 ίντσες / 39,6 x 52,6 εκ. Αχρονολόγητος
**Ο Γιάκομπους Μανκάνταν** (Jacobus Sibrandi Mancadan, περίπου 1602 στο Μίννερτσχα – 4 Οκτωβρίου 1680 στο Τγιέρχααστ)  ήταν Ολλανδός ζωγράφος της Χρυσής ολλανδικής Εποχής κυρίως γνωστός για τα ποιμενικά του τοπία .

Βιογραφία
---------

Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους Φριζιανούς τοπιογράφους της Ολλανδικής Χρυσής Εποχής.  Τα τοπία του είτε εξιδανικεύτηκαν με τον ιταλικό τρόπο είτε πιο νατουραλιστικά και απεικόνιζαν αναγνωρίσιμα χαρακτηριστικά της γενέτειράς του περιοχής της Φρισλαντ.  Τα ιταλικά τοπία φαίνεται να είναι επηρεασμένα από το έργο του Σαλβατόρ Ρόζα,  αλλά και από ζωγράφους του Χάαρλεμ όπως ο Γιαν φαν Χόγιεν και Σάλομον φαν Ράουσντελ.

Ο Μανκάνταν υπηρέτησε επίσης ως κυβερνητικός αξιωματούχος και προφανώς δεν άρχισε να ζωγραφίζει μέχρι τα μέσα της ζωής του.  Σύμφωνα με το RKD έζησε στο Φράνεκερ από το 1634 έως το 1644, όπου διετέλεσε και Δήμαρχος.  Το 1658 ασχολήθηκε με την τύρφη στα νοτιοανατολικά της Φρίσλαντ και ήταν ένας από τους εμπνευστές του καναλιού, που διανοίχθηκε στο Μπάκεφεϊν. Εγκαταστάθηκε στο Σίχερσβαουντε. Όταν πέθανε η γυναίκα του, μετακόμισε στο Μπέιτστερζβααχ, όπου ζούσε η κόρη του. Πέθανε στο Τγιέρχααστ, όπου ο γιος του, που είχε κακή φήμη, ήταν ιερέας.

Δείτε επίσης
------------

* Ζωγραφική της ολλανδικής Χρυσής Εποχής
* Κατάλογος Ολλανδών ζωγράφων

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Ολλανδικά) *RKDartists*. rkd.nl/explore/artists/52236. Ανακτήθηκε στις 23  Αυγούστου 2017.
2. 1 2  «Jacob Sibrandi Mancadan». *Biografisch Portaal*. 37563268.
3. ↑  «Jacobus Sibrandi Mancadan». *British Museum person-institution thesaurus*. 37002.
4. ↑  «Mancadan, Jacobus Sibrandi» 13  Δεκεμβρίου 2017.
5. ↑  (Αγγλικά) *Union List of Artist Names*. 2  Νοεμβρίου 2017. 500000294. Ανακτήθηκε στις 14  Μαΐου 2019.
6. 1 2 3 4  Boschma, C. «Mancadan, Jacobus Sibrandi». *Grove Art Online*. Oxford Art Online. Ανακτήθηκε στις 27 Σεπτεμβρίου 2009.  (subscription only)
7. 1 2  «Jacobus Sibrandi Mancadan». *CODART*.
8. ↑  «Home Jacob Sibrandi Mancadan». *rkd.nl*.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Καταχώριση στη Λίστα Ονομάτων Καλλιτεχνών της Ένωσης
* Jacob Sibrandi Mancadan στο Artnet

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 67398457
* **Europeana**: agent/base/31657
* ISNI: 0000 0004 4887 9069
* GND: 124409547
* SUDOC: 260788880
* BPN: 37563268
* ULAN: 500000294
* RKD: 52236

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Τέχνη
* Πύλη:Ζωγραφική
 |

 |
Ο **Εμμανουήλ Βαζαίος** γεννήθηκε στη Σαντορίνη το 1899 και ήταν αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού και στα χρόνια της γερμανικής κατοχής στρατιωτικός διοικητής του 6ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ Πελοποννήσου με το προσωνύμιο «Καπετάν Βαζαίος».

Στρατιωτική σταδιοδρομία
------------------------

Φοίτησε στην Ελληνογαλλική Εμπορική Σχολή Σαντορίνης και κατόπιν δούλεψε ως διερμηνέας στη γαλλική ναυτική αποστολή και έπειτα στο εμπορικό γραφείο της γαλλικής πρεσβείας. Το 1919 κατετάγη στο στρατό όπου και παρέμεινε έως και τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο. Έλαβε μέρος στη Μικρασιατική Εκστρατεία. Το 1932 παρακολούθησε τη Σχολή Τοπογραφίας της Γεωγραφικής Υπηρεσίας Στρατού. Παντρεύτηκε στη Θήρα το 1936 την Μαρουσώ Σιγάλα και εγκαταστάθηκαν στην Κόρινθο. Το 1937 στάλθηκε στη Γαλλία για μετεκπαίδευση. Έλαβε μέρος και στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940 ως Ταγματάρχης του 40ου συντάγματος Ευζώνων και διακρίθηκε για τις διοικητικές ικανότητες και την αυτοθυσία του κερδίζοντας το σεβασμό και την εκτίμηση των στρατιωτών του. Κατά τη διάρκεια του πολέμου τιμήθηκε με το με αριστείο ανδρείας το 1941.

Αντιστασιακή δράση
------------------

Συνδέθηκε με την οργάνωση Ε.Σ. («Εθνικός Στρατός») και συγκρότησε ανεξάρτητη ομάδα στα όρια Κορινθίας και Αργολίδας η οποία αργότερα αυτοδιαλύθηκε, κατόπιν απαίτησης του ΕΛΑΣ σύμφωνα με το Σύμφωνο του Δυρραχίου. Ο Βαζαίος με λίγους αξιωματικούς και οπλίτες του Ε.Σ προσχωρούν στον ΕΛΑΣ, όπου διετέλεσε στρατιωτικός διοικητής του 6ου Συντάγματος της III Μεραρχίας του ΕΛΑΣ Πελοποννήσου. Πήρε μέρος σε πολλές μάχες με τον ΕΛΑΣ, όπως η Μάχη της Στυμφαλίας, ενώ στην απελευθέρωση του Αχλαδόκαμπου έδωσε μάχη με τα τάγματα ασφαλείας αφού προηγουμένως τα κάλεσε ανεπιτυχώς να παραδοθούν. Πολέμησε και στα Δεκεμβριανά ως διοικητής του 6ου Συντάγματος (έφθασε στην Αθήνα στις 6/12/44).

Μεταπολεμικά
------------

Φυλακίστηκε 10 μήνες στην Κόρινθο λίγο μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας, ενώ από το 1946 εξορίστηκε στη Σέριφο, την Ικαρία, τη Θήρα και τη Μακρόνησο. Το 1947 παραπέμφθηκε σε δίκη με το αίτημα της απόταξης και την κατηγορία ότι συμμετείχε στο ΕΑΜ -ΕΛΑΣ. Η απόφαση ήταν καταδικαστική και ξαναεξορίστηκε στη Μακρόνησο ως το 1951. Λόγω της συμμετοχής του στο ΕΑΜ, υπέστη έκπτωση του βαθμού του και στέρηση της στρατιωτικής του σύνταξης. Το 1952 αποκαταστάθηκε στον ΕΣ ως αντ/χης ε.α, αφού έκανε δήλωση εγγράφως ότι παρασύρθηκε και κακώς έπραξε παραμένοντας στον ΕΛΑΣ. Τις εμπειρίες του από τον αγώνα κατά των κατακτητών τις συμπεριέλαβε στο βιβλίο του *Τα άγνωστα παρασκήνια της Εθνικής Αντιστάσεως εις την Πελοπόννησον* (σελ.137), που εκδόθηκε στην Κόρινθο το 1961 από την *Εφημερίδαν της Κορίνθου*.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Πελοπόννησος 1940-45. Η περιπέτεια της επιβίωσης, του διχασμού και της απελευθέρωσης*, εκδόσεις Βιβλιόραμα, Μουτούλας Παντελής σσ. 583-84

Πηγές
-----

* Εμ. Βαζαίος: *Τα άγνωστα παρασκήνια της Εθνικής Αντιστάσεως εις την Πελοπόννησον*, Κόρινθος 1961
* *Θηραϊκά νέα*, τεύχος Οκτωβρίου 1997
* Ηλία Παπαστεργιόπουλου: *Ο Μωρηάς στα όπλα (Εθνική Αντίσταση 1941-1944)*, Έρευνα και Κριτική της Νεοελληνικής ιστορίας, εξάτομο, Αθήνα 1965-1980
Η **Γαλεομυομαχία**, σύνθετη ελληνική λέξη καθαρεύουσας εκ των "*γαλή*" (= γάτα) + "*μυς*" (= ποντικός) + "*μάχη*", γνωστή επίσης και ως «**κατομυομαχία**», (εκ της ιταλικής catta – gatta), αποτελεί μια ποιητική δραματική παρωδία του 12ου αιώνα, στην οποία παρουσιάζεται σε 384 στίχους ο αγώνας ποντικών εναντίον γάτας. Συγγραφέας - ποιητής του έργου αυτού είναι ο Θεόδωρος Πρόδρομος ή Πτωχοπρόδρομος.

Η Γαλεομυομαχία, σύμφωνα με χειρόγραφη παράδοση είναι ένα από τα δύο βυζαντινά καθαρά λογοτεχνικά έργα που τυπώθηκε στην ελληνική γλώσσα μέχρι τα τέλη του 1500. Συγκεκριμένα τυπώθηκε στη Βενετία υπό την επιμέλεια του Αρσένιου Αποστόλη.

Η έκδοση εκείνη παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον από το γεγονός ότι παρότι τυπώθηκε με ελληνικά τυπογραφικά στοιχεία του τυπογραφείου του φιλέλληνα και ελληνιστή Άλδου Μανούτιου περί το 1494, αυτή είναι αχρονολόγητη και δεν αναφέρει το όνομά του.

Λαογραφία
---------

Επί του θέματος χαρακτηριστικό είναι το τραγούδι "*η συνέλευση των ποντικών*" των Χάρη και Πάνου Κατσιμίχα που αναφέρεται στο προβληματισμό ποντικών στην αντιμετώπιση γάτας όπου αφού αποφάσισαν να κρεμάσουν ένα κουδούνι στην ουρά της κανένα δεν αναλάμβανε να το εκτελέσει.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 49151897196324071380
* LCCN: no2020082676
* GND: 1088021034
* SUDOC: 19489794X
* BNF: cb170460937 (data)

 |

 |
Άγιος Ιωάννης ο Βαπτιστής
Ο **Γιάκοπο ντελ Καζεντίνο** (Jacopo del Casentino, περ. 1297 – 1358) ήταν Ιταλός ζωγράφος, που δραστηριοποιήθηκε κυρίως στην Τοσκάνη το πρώτο ήμισυ του 14ου αιώνα.

Βιογραφία
---------

Πολύ λίγα είναι γνωστά για αυτόν τον καλλιτέχνη εκτός από το ότι πιθανότατα καταγόταν από το Καζεντίνο (Casentino). Ο Τζόρτζο Βαζάρι τον ανέφερε εσφαλμένα ως μέλος της οικογένειας Λαντίνι και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο στο παρελθόν αναφέρθηκε ως Jacopo Landino. Ο Βαζάρι επίσης ανέφερε εσφαλμένα την καταγωγή του από το Αρέτσο.

Είναι πιθανό ότι έλαβε την εκπαίδευσή του στη Φλωρεντία, στο περιβάλλον του Δασκάλου της Αγίας Καικιλίας. Η σταδιοδρομία του φαίνεται να περιορίζεται στο πρώτο μισό του 14ου αιώνα. Ήταν ένας από τους ιδρυτές της *Compagnia di S Luca* (Εταιρεία του Αγίου Λουκά), η οποία ήταν υπό την αιγίδα της Παναγίας και των Αγίων Ιωάννη του Βαπτιστή, Αγίου Ζηνοβίου, Αγίου Ρεπαράτα και Αγίου Λουκά και εκλέχτηκε το 1339 ως ο πρώτος της *σύμβουλος* .

Έργο
----

 Η Υπέρτατη κρίση και η Σταύρωση
Ο Καζεντίνο ειδικεύτηκε σε μικρούς λατρευτικούς πίνακες βωμών, που προορίζονταν για ιδιωτική λατρεία. Ο Καζεντίνο διέδωσε αυτούς τους πίνακες σε όλη την Ιταλία μαζί με καλλιτέχνες όπως ο Μπερνάρντο Ντάντι (1280 - 1348). Η εργασία του δείχνει την επιρροή του Τζόττο (1267 - 1337), με τον οποίο μαθήτευσε ο Ντάντι. Ο Καζεντίνο μπορεί να είχε περάσει χρόνο στο εργαστήριο του Τζόττο και ήταν μαθητής ενός άλλου οπαδού του Τζόττο, του Ταντέο Γκάντι (1300 - 1366).

Ο Καζεντίνο εμφάνισε, επίσης, επιρροές από τη Σχολή ζωγραφικής της Σιένα. Το μεταγενέστερο γοτθικό ύφος του Καζεντίνο, το οποίο χρησιμοποίησε, επηρεάστηκε επίσης από τους ζωγράφους της Σιένα Πιέτρο Λορεντσέττι (1280 - 1348) και τον αδελφό του Αμπρότζο Λορεντσέττι (1290 - 1348).

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος Ιταλών ζωγράφων

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. 118885715. Ανακτήθηκε στις 16  Οκτωβρίου 2015.
2. 1 2  (Αγγλικά) *Union List of Artist Names*. 500003559.
3. ↑  (Ολλανδικά) *RKDartists*. 41435. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
4. 1 2  (Αγγλικά) *Web Gallery of Art*. del CASENTINO JACOPO del CASENTINO.
5. 1 2  (Ολλανδικά) *RKDartists*. rkd.nl/explore/artists/41435. Ανακτήθηκε στις 29  Σεπτεμβρίου 2017.
6. ↑  *Faceted Application of Subject Terminology*. 1826698.
7. ↑  Ανακτήθηκε στις 8  Μαΐου 2018.
8. ↑  Andrew Ladis. "Jacopo del Casentino." Grove Art Online. Oxford Art Online. Oxford University Press. Web. 15 June 2016
9. ↑  Jacopo del Casentino at the Uffizi Museum

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Jacopo del Casentino στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 43144814252149780072
* **Europeana**: agent/base/96497
* LCCN: nr93000175
* ISNI: 0000 0004 4764 1171
* GND: 118885715
* SUDOC: 184591201
* BNF: cb169385203 (data)
* ULAN: 500003559
* RKD: 41435

 |

 |
Ο **Δείνων** ή **Δίνων** ήταν ιστορικός του 4ου π.Χ. αιώνα από την Κολοφώνα της Μικράς Ασίας, πατέρας του επίσης ιστορικού Κλειτάρχου. Έγραψε μια ιστορία της Περσίας με τίτλο *Τα Περσικά* από την οποία δασώθηκαν ελάχιστα αποσπάσματα.

Η αφήγησή του άρχιζε από την εποχή της θρυλικής βασίλισσας Σεμιράμιδος και τελείωνε με την επανάκτηση της Αιγύπτου από τους Πέρσες. Εκτός από τα ιστορικά γεγονότα, περιέγραφε τα ήθη και έθιμα των Περσών καθώς και την πολυτέλεια, τα προνόμια και την ιεραρχία της αυλής του *Μεγάλου Βασιλέως*. Δεν έλειπαν επίσης αναφορές σε μύθους, φανταστικές ιστορίες και ερωτικές λεπτομέρειες.
Το έργο του Δείνωνος συμπλήρωνε και επέκτεινε την αντίστοιχη και ομότιτλη ιστορία του κατά μισό αιώνα πρεσβυτέρου του Κτησία και χωριζόταν, όπως και αυτή, σε τρία μέρη (Ασσυριακά, Μηδικά και Περσικά).

Ο Δείνων θεωρήθηκε κατά την αρχαιότητα αξιόλογος συγγραφέας, αξιόπιστη πηγή για την περσική ιστορία σύμφωνα με τον Ρωμαίο βιογράφο Κορνήλιο Νέπω. Ο Πλούταρχος τον χρησιμοποίησε ως κύρια πηγή πληροφοριών για την σύνταξη του "Βίου του Αρταξέρξη", ενώ τον μνημονεύει επίσης και στον "Βίο του Θεμιστοκλή".

Αναφέρεται ακόμη από τον Αθήναιο και τον Πλίνιο τον Πρεσβύτερο, ενώ εικάζεται ότι και ο Κλείταρχος άντλησε πολλές πληροφορίες από το ιστορικό έργο του πατέρα του όταν έγραφε την δική του ιστορία του Μ. Αλεξάνδρου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (πολλαπλές γλώσσες) *Virtual International Authority File*. OCLC. Dublin. 5317828. Ανακτήθηκε στις 25  Μαΐου 2018.
2. ↑  Dominique Lenfant, *Les Histoires perses de Dinon et d'Héraclide (fragments édités, traduits et commentés)*, éditions de Boccard, Paris, 2009. Th. Müller, *Fragmenta Hstoricorum Graecorum (Αποσπάσματα Ελλήνων Ιστορικών)*, τόμος 2, Dino, σελ. 88-95.
3. ↑   Πλούταρχος, *Βίοι Παράλληλοι, Αρταξέρξης*, *Θεμιστοκλής, 27*.
4. ↑   Encyclopaedia Iranica online, *Dinon*.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 90750685
* LCCN: n2001039882
* ISNI: 0000 0000 6548 0923
* GND: 102390592
* SUDOC: 137829825
* BNF: cb16080169w (data)
* ICCU: TSAV566993

 |

 |
Ο **Εμμανουήλ Καντιώτης** (1868 - Μάρτιος 1944) ήταν Έλληνας ηθοποιός με καταγωγή από την Πάρο.

Βιογραφία
---------

Ξεκίνησε ως ψάλτης της μητροπόλεως Παροναξίας, και αργότερα μεταπήδησε στο θέατρο (1891). Διαδραμάτισε πολλούς ρόλους, κυρίως κωμικούς.

Τα τέκνα του, Ολυμπία Καντιώτη - Ριτσιάρδη και Μίμης Καντιώτης, ανήλθαν στη θεατρική σκηνή από παιδική ηλικία και έμειναν γνωστά ως τα "Καντιωτάκια" που αργότερα αποτέλεσαν πολύτιμα στελέχη της ελληνικής λυρικής σκηνής όπου και διάπρεψαν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Προτάσεις για ονοµατοδοσίες σε πλατείες και δρόµους της Παροικιάς Πάρου - ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΚΑΝΤΙΩΤΗΣ (1868-1944) ηθοποιός - parosnews.gr».
2. 1 2  «Καντιώτης, Εμμανουήλ - cine.gr».
3. ↑  «Εμμανουήλ Καντιώτης - retrodb.com».
4. ↑  «Τα Καντιωτάκια - http://pleias.lis.upatras.gr».  Εξωτερικός σύνδεσμος στο `|title=` (βοήθεια)
Συντεταγμένες: 37°58′25″N 23°43′8″E﻿ / ﻿37.97361°N 23.71889°E﻿ / 37.97361; 23.71889

Η **Εκκλησία Αγίας Μαρίνας** είναι χριστιανικός ναός στην Αθήνα, στην Περιφέρεια Αττικής, στην Ελλάδα.

Τοποθεσία
---------

Η συγκεκριμένη κατασκευή βρίσκεται εντός της συνοικίας του Θησείου, στο κέντρο της Αθήνας, σε κοντινή απόσταση ομώνυμης εκκλησίας, ύστερης χρονολογίας.

Ιστορία και περιγραφή
---------------------

Ανεγερθείσα κατά τις αρχές του 13ου αιώνα, η συγκεκριμένη υπόγεια εκκλησία, αφιερωμένη στην Αγία Μαρίνα, βρίσκεται εντός σπηλαίου σκαμμένου στον Λόφου των Νυμφών και αποτελεί μέρος, σήμερα, ομώνυμης εκκλησίας, ύστερης χρονολογίας. Ευρισκόμενη εντός του νότιου τμήματος του σημερινού κτίσματος, λειτουργεί, πλέον, ως βαπτιστήριο. Έπειτα από περίοδο αναστηλωτικών εργασιών, αριθμός τοιχογραφιών αποκαλύφθηκαν και, πλέον, είναι ορατές, η πλειοψηφία εκ των οποίων χρονολογούνται από την υστεροβυζαντινή περίοδο, ενώ άλλες, μικρότερες ως προς τον αριθμό, χρονολογούνται στον 13ο αιώνα. Από το εξωτερικό του σπηλαίου, ο θόλος της εκκλησίας είναι ορατός.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.arxaiologikoktimatologio.gov.gr/el/monuments\_info?id=147888&type=Monument.
2. 1 2 3 4  Ξυγγόπουλος 1929, σελ. 105.
3. 1 2 3 4  «Αγία Μαρίνα, Θησείο». *Βυζαντινά Μνημεία Αττικής*. Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών / Ινστιτούτο Βυζαντινών Ερευνών (ΙΒΕ/ΕΙΕ). Ανακτήθηκε στις 24 Δεκεμβρίου 2020.

Πηγές
-----

* Ξυγγόπουλος, Ανδρέας (1929). *Α΄. Ευρετήριον των μεσαιωνικών μνημείων των Αθηνών. 1. Αθηνών. Τα Βυζαντινά και Τουρκικά Μνημεία των Αθηνών*. Αθήνα: Αρχαιολογικό Τμήμα του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων.


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Αρχαιολογία
* Πύλη:Ελλάδα
* Πύλη:Ορθοδοξία
 |

 |
Οι **Αδερφοί Γράκχοι** ήταν δύο σημαντικοί πολιτικοί της Αρχαίας Ρώμης, που ευνόησαν με τους νόμους τους τον απλό λαό σε βάρος των πατρικίων και έχουν θεωρηθεί οι "πατέρες" του σοσιαλισμού. Μετά από κάποια επιτυχία στο μεταρρυθμιστικό τους έργο και οι δύο δολοφονήθηκαν για τα έργα τους. Για περισσότερες πληροφορίες δείτε: 

* Τιβέριος Σεμπρόνιος Γράκχος
* Γάιος Σεμπρόνιος Γράκχος

Πρόσωπα της ίδιας οικογενείας ήταν:

* Κορνηλία, μητέρα των αδερφών Γράκχων.
* Πούμπλιος Κορνήλιος Σκιπίων, πατέρας της Κορνηλίας.
* Τιβέριος Σεμπρόνιος Γράκχος, πατέρας των αδερφών Γράκχων.

Με τους αδερφούς Γράκχους συνδέεται η λατινική έκφραση: *Quis tulerit Gracchos de seditione querentes*.

  


|  |  |
| --- | --- |
| Εικονίδιο αποσαφήνισηςΑποσαφήνιση | Αυτή είναι μια σελίδα **αποσαφήνισης,** δηλαδή μια σελίδα που δείχνει άλλες που θα είχαν το ίδιο όνομα με αυτήν.Εάν ακολουθήσατε μια σύνδεση εδώ, μπορεί να θελήσετε να επιστρέψετε και να διορθώσετε τον σύνδεσμο για να συνδέει προς την κατάλληλη συγκεκριμένη σελίδα. |

Επιπλέον βιβλιογραφία
---------------------

**∙** Τάκης Παπανικολάου, Μορφές της Ιστορίας σε ποιητική Μετάπλαση, από τον Αλκιβιάδη και τους Γράκχους ως τον Τόμας Μπέκετ και τον Παύλο Μελά, εκδόσεις Αντωνίου Ν. Σάκκουλα Ε.Ε, 2021
Η **Δάμαρις** όπως αναφέρεται στις Πράξεις των Αποστόλων, ήταν η πρώτη Αθηναία γυναίκα που πίστεψε στο κήρυγμα του αποστόλου Παύλου στον Άρειο Πάγο .

Θεωρείται ότι έζησε στον 1ο αιώνα και ασπάσθηκε τον Χριστιανισμό αφού άκουσε τον λόγο του Απόστολου Παύλου στον Άρειο Πάγο.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη της στις 3 Οκτωβρίου. Προς τιμή της ονομάστηκε οδός στην Αθήνα.

Ακολουθία της συνέγραψε ο υμνογράφος πατήρ Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης.

Υμνογραφία
----------

**Ἀπολυτίκιον**

Ήχος δ'. Ταχύ προκατάλαβε.

Του Παύλου ως ήκουσας, δημηγορούντος σοφώς, έδέξω το κήρυγμα, της ευσεβείας θερμώς, Κυρίω πιστεύσασα .Όθεν ή εν Αθήναις, Εκκλησία τιμά σε, Δάμαρις μακαρία, ως θεράπαιναν θείαν, Χριστώ οικειουμένην, τούς σε μακαρίζοντας.

**Κοντάκιον**

Ήχος δ. Έπεφάνης σήμερον.

Το Του του Παύλου ρήμασι καταυγασθείσα, των Χριστώ προσέδραμες, και την χρηστότητα αυτού, βίω άμέμπτω έδόξασας, εν ταις Αθήναις θεόσοφε Δάμαρις.

**Μεγαλυνάριον**

Πίστιν δεξαμένη την του Χριστού, Δάμαρις Αγία, έλαμπρύνθης θείω φωτί, και τού θείου Παύλου συνόμιλος φανείσα, συν τούτω των άφθαρτων, γερών ηξίωσαι.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Πράξεις των Αποστόλων, ιζ΄ 34». *el.wikisource.org*. Ανακτήθηκε στις 7 Απριλίου 2023.
2. ↑  «H ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ : Συναξαριστής». *www.ecclesia.gr*. Ανακτήθηκε στις 7 Απριλίου 2023.
3. ↑  Αλεξάνδρα Δεσποτοπούλου, Μαρία Φουντουλάκη (Φεβρουάριος 2004). *Οδωνυμικά της Νέας Σμύρνης: οι ονομασίες των οδών Αρχειοθετήθηκε 2014-11-09 στο Wayback Machine.*. Πτυχιακή Εργασία στο Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο. σελ. 83-84 Αρχειοθετήθηκε 2011-12-16 στο Wayback Machine.. Ανακτήθηκε στις 16 Μαρτίου 2012
4. 1 2  orthodoxia.online (3 Οκτωβρίου 2020). «Εορτολόγιο 2020 | 3 Οκτωβρίου: Σήμερα γιορτάζει η Αγία Δάμαρις η Αθηναία | orthodoxia.online | ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ - Ορθοδοξία». Ανακτήθηκε στις 7 Απριλίου 2023.
Η **επικύρωση** είναι η διαδικασία η οποία δίνει νομική ισχύ σε ένα έγγραφο (π.χ. συμφωνία) με την έγκριση του αρμοδίου οργάνου του καθενός από των υπογράφοντων μερών. Πριν από την επικύρωση, ένα έγγραφο κατά κανόνα δεν έχει νομική ισχύ και ένα υπογράφων μέρος δεν έχει την υποχρέωση να τηρήσει τα συμφωνηθέντα του εγγράφου.

Η επικύρωση επισημοποιείται με ειδικό έγγραφο, το μέσο επικύρωσης. Τα συμβαλλόμενα μέρη είτε ανταλλάσσουν έγγραφα επικύρωσης είτε, αν ο αριθμός των συμβαλλομένων μερών είναι μεγάλος, διαβιβάζουν τη συνθήκη σε θεματοφύλακα, ο οποίος μπορεί είτε να είναι συμβαλλόμενο μέρος ή τρίτο μέρος.

Στις περισσότερες των περιπτώσεων, η επικύρωση χρησιμοποιείται για να δώσει νομική ισχύ στις διεθνείς συνθήκες, καθώς και στα συντάγματα των ομοσπονδιών και των συνομοσπονδιών ή στις τροποποιήσεις τους. Στην τελευταία περίπτωση, η επικύρωση γίνεται ξεχωριστά από κάθε μέλος της ομοσπονδίας ή της συνομοσπονδίας.

Όσον αφορά τις διεθνείς συνθήκες, η επικύρωση είναι τρόπος που εκφράζει τη συναίνεση του κράτους να δεσμευθεί από τη συνθήκη, μαζί με την υπογραφή, την έγκριση και την αποδοχή της συνθήκης.

Βιβλιογραφία
------------

* *E. Meier.* Über den Abschluss von Staatsvertragen. — Λειψία, 1874.
* *Seligmann.* Abschluss und Wirksamkeit der Staatsvertrage. — Φράιμπουργκ, 1890.
* *Wegmann.* Die Ratification der Staatsvertrage. — Βερολίνο, 1892.
* *Prestele.* Die Lehre vom Abschluss volkerrechtlicher Vertrage. — Μόναχο, 1892.
Η **Εκκλησία της Αγίας Άννης** είναι μία εκ των παλαιότερων εκκλησιών στην Τραπεζούντα της Τουρκίας.

Αρχιτεκτονική
-------------

Το κτίριο είναι βυζαντινής αρχιτεκτονικής, με ένα καμαρωτό θολωτό κλίτος και πλαϊνά κλίτη, καθώς και ένα ιερό το οποίο πλαισιώνεται από δευτερεύοντα θάλαμο, ενώ η οροφή του αποτελείται από τρεις καμπυλωτές αψίδες. αρχιτεκτονικά θραύσματα έχουν χρησιμοποιηθεί για την ανέγερση του κτιρίου, με αρχαία σαρκοφάγο να έχει χρησιμοποιηθεί ως τύμπανο επί της θύρας της κύριας εισόδου, στην οποία αναπαριστάται όρθιος ένας πολεμιστής και μία φτερωτή Νίκη.

Θεωρείται πιθανό η εκκλησία να ανεγέρθηκε περίπου τον 6ο ή 7ο αιώνα. Επί πλάκας η οποία ευρίσκεται επάνω από τη νότια θύρα υφίσταται επιγραφή η οποία αναφέρει πως η Αγία Άννα ανακαινίστηκε κατά την διάρκεια της περιόδου της συμβασιλείας των Βασιλείου Α΄, Λέοντα ΣΤ΄ του Σοφού και Αλεξάνδρου, το 884/85.

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Εκκλησία Αγίας Άννης (Τραπεζούντα)** |

1. ↑  (Αγγλικά) Richard Krautheimer et al, *Early Christian and Byzantine Architecture* (Νιου Χέιβεν: Yale University Press, 1992) σ. 395
2. ↑  (Αγγλικά) A. G. Sagona, *The Heritage of Eastern Turkey: From Earliest Settlements to Islam* (Λονδίνο: Macmillan, 2005) σ. 170
3. ↑  (Αγγλικά) Antony Eastmond, *Art and Identity in Thirteenth-Century Byzantium* (Λονδίνο: Ashgate, 2004) σ. 20
4. ↑  (Αγγλικά) Anthony Bryer and David Winfield (1985). *The Byzantine Monuments and Topography of the Pontos*. σελ. 218. ISBN 0-884-0212-2-X.

Συντεταγμένες: 41°00′22″N 39°43′24″E﻿ / ﻿41.00611°N 39.72333°E﻿ / 41.00611; 39.72333
Ο **Επιλήνιος** είναι ένας Αρχαίος Ελληνικός χορός που τραγουδιόταν κατά τη διάρκεια της εργασίας του τρύγου.

Ο χορός προήλθε από τη μίμηση των κινήσεων των ανθρώπων που πατούσαν με τα πόδια τα σταφύλια κατά τη διαδικασία συγκομιδής για να τα συνθλίψουν. Ληνός ήταν η σκάφη ή αλλιώς πατητήρι, όπου πιέζονταν τα σταφύλια με τα πόδια για να βγει ο μούστος.
Επιλήνια λέγονταν τα τραγούδια που τα τραγουδούσαν την συκεκριμένη χρονική στιγμή που πατούσαν τα σταφύλια. Έτσι λεγόταν και η γιορτή (το φεστιβάλ) του τρυγητού.
Ο χορός σήμερα χορεύεται σε φεστιβάλ όπως του Ολύμπου και πολλά δημοτικά πανηγύρια.

Πηγές
-----

* Πάνθεον - Αρχαιογνωστικός Οδηγός, Επιλήνιος
Ο **Δημήτρης Πανταζής** (Καστόρειο Λακωνίας, 13 Οκτωβρίου 1934 - Αθήνα, 12 Δεκεμβρίου 2022) ήταν Έλληνας δικηγόρος, νομάρχης Σάμου και Αχαΐας, καθώς και γενικός γραμματέας του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης.

Γεννήθηκε το 1934 στο Καστόρειο Λακωνίας και ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές του σπουδές στη Σπάρτη. Σπούδασε στην Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και άσκησε μαχόμενη δικηγορία. Επίσης, ήταν ιδρυτικό στέλεχος της Ένωσης Δημοκρατικών Δικηγόρων.

Υπήρξε πολιτικό στέλεχος της Ενώσεως Κέντρου και μεταπολιτευτικά του ΠΑΣΟΚ, με το οποίο και ήταν υποψήφιος βουλευτής Λακωνίας. Από τον Απρίλιο του 1982 μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1985 διατέλεσε νομάρχης Σάμου, και στην συνέχεια, από τον Σεπτέμβριο του 1985 έως τον Ιούλιο του 1988, νομάρχης Αχαΐας.

Τον Ιούλιο του 1988 τοποθετήθηκε γενικός γραμματέας του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης, θέση στην οποία παρέμεινε έως τον Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς, οπότε αντικαταστάθηκε από τον Γιάννη Πανούτσο.

Απεβίωσε στις 12 Δεκεμβρίου 2022 σε ηλικία 88 ετών.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Οι Νομάρχες της Αλλαγής, Τα Νέα, φύλλο 5ης Μαΐου 1982, σελ. 10.
2. 1 2  Αστυνομική Επιθεώρηση, Αύγουστος 1988[*νεκρός σύνδεσμος*]
3. ↑  Notospress (13 Δεκεμβρίου 2022). «Απεβίωσε ο Δημήτριος Πανταζής, δικηγόρος και πολιτικός». *Notospress.gr*. Ανακτήθηκε στις 13 Δεκεμβρίου 2022.
Η **επικουρική προστασία** είναι μια διεθνής προστασία για άτομα που ζητούν άσυλο, αλλά δεν χαρακτηρίζονται ως πρόσφυγες. Στο ευρωπαϊκό δίκαιο, η Οδηγία 2004/83/ΕΚ ορίζει τις ελάχιστες απαιτήσεις για το δικαίωμα στην επικουρική προστασία. Στην Οδηγία αργότερα προστέθηκε η Οδηγία 2011/95/ΕΕ, η οποία αναφέρει ενιαία σχετικά με τα πρόσωπα που δικαιούνται επικουρική προστασία και για το περιεχόμενο της παρεχόμενης προστασίας.

Στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ένα πρόσωπο που είναι επιλέξιμο για το καθεστώς της επικουρικής προστασίας, σημαίνει υπήκοος τρίτης χώρας ή ανιθαγενής ο οποίος θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη εάν αυτός επιστρέψει στη χώρα καταγωγής του. Η σοβαρή βλάβη ορίζεται ως ο κίνδυνος για: «(α) θανατική ποινή ή εκτέλεση, ή (β) βασανιστήρια ή απάνθρωπη ή εξευτελιστική μεταχείριση ή τιμωρία του αιτούντος στη χώρα καταγωγής του, ή (γ) σοβαρή και προσωπική απειλή κατά της ζωής πολίτη ή προσώπου από λόγους αδιάκριτης βίας σε καταστάσεις διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης.»

Σύμφωνα με την Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, ο καθένας έχει το δικαίωμα να ζητήσει άσυλο από διώξεις. Το χορηγούμενο καθεστώς του πρόσφυγα, ωστόσο, ορίζεται από τη Σύμβαση και το Πρωτόκολλο για το Καθεστώς των Προσφύγων που τον ορίζει ως πρόσωπο που κινδυνεύει να διωχθεί για λόγους φυλής, θρησκείας, εθνικότητας, συμμετοχής σε ιδιαίτερη κοινωνική ομάδα, ή πολιτικών πεποιθήσεων στη χώρα καταγωγής του.

Εξαιρέσεις από το καθεστώς επικουρικής προστασίας
-------------------------------------------------

Ένα άτομο αποκλείεται από επικουρική προστασία, εάν το ευρωπαϊκό κράτος μέλος πιστεύει ότι αυτό έχει διαπράξει σοβαρό αδίκημα, είναι ένοχος πράξεων που αντιβαίνουν στα άρθρα 1 και 2 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, ή αν αυτό είναι κίνδυνος για την κοινωνία, ή αν αυτό έχει διαπράξει εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας

Επιπλέον, το καθεστώς της επικουρικής προστασίας μπορεί να αφαιρεθεί από πρόσωπα, όταν οι συνθήκες που τα οδήγησαν στο καθεστώς προστασίας έχουν εκλείψει ή έχουν μεταβληθεί έτσι ώστε το άτομο να μην αντιμετωπίζει πλέον κίνδυνο σοβαρής βλάβης.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Ευρωπαϊκή Οδηγία 2004/83/ΕΚ». *Άρθρο 2(ε)*. 2004. Ανακτήθηκε στις 28 Νοεμβρίου 2015.
2. ↑  «Ευρωπαϊκή Οδηγία 2004/83/ΕΚ». 2004. Ανακτήθηκε στις 28 Νοεμβρίου 2015.
3. ↑  «Ευρωπαϊκή Οδηγία 2011/95/ΕΕ». 2011. Ανακτήθηκε στις 28 Νοεμβρίου 2015.
4. 1 2  «Ευρωπαϊκή Οδηγία 2004/83/ΕΚ». *Άρθρο 15*. 2004. Ανακτήθηκε στις 4 Νοεμβρίου 2015.
5. ↑  «Universal Declaration of Human Rights». *Article 14*. 1948. Ανακτήθηκε στις 28 Νοεμβρίου 2015.
6. ↑  «Σύμβασις και Πρωτόκολλον Περί Του Καθεστώτος Των Προσφύγων» (PDF). *Άρθρο 1*. 1951. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 26 Αυγούστου 2013. Ανακτήθηκε στις 28 Νοεμβρίου 2015.
7. ↑  «Charter of the United Nations». 1948. Ανακτήθηκε στις 4 Νοεμβρίου 2015.
8. ↑  «European Directive 2004/83/EC». *Article 17*. 2004. Ανακτήθηκε στις 4 Νοεμβρίου 2015.
Ο **Δάνδαμης** ήταν Βραχμάνος φιλόσοφος και γυμνοσοφιστής, τον οποίο ο Μέγας Αλέξανδρος συνάντησε στη δασική περιοχή των Τάξιλων στην Ινδία. Η Ινδική ονομασία του ήταν *Ντάντι* (Dandi) ή *Νταντι-Σουάμι* (Dandi-Swami). Επίσης αναφέρεται και ως *Μάνδανης*. Η γνωριμία του με τον Αλέξανδρο έγινε μέσω του Βραχμάνου ασκητή Καλανού, ο οποίος ακολουθούσε το στράτευμα του Αλεξάνδρου. 

Κατά τον Αρριανό, ο Δάνδαμης ήταν ο πιο ηλικιωμένος απ’ τους Βραχμάνες και δάσκαλος όλων των άλλων, και ο ίδιος δεν πήγε να υποβάλει τα σέβη του στον κατακτητή (326 π.Χ.), ούτε άφησε τους άλλους να πάνε. Σε κάποιον (πιθανώς στον Ονησίκριτο) που πήγε να τους επιδώσει πρόσκληση του Αλεξάνδρου, απάντησε ότι κι εκείνος ήταν γιος του Δία, όπως κι ο Αλέξανδρος, και ότι δεν χρειαζόταν τίποτα από όσα μπορούσε να του προσφέρει. Ήταν απόλυτα ευτυχισμένος με όσα του πρόσφερε η ινδική γη και, όταν θα πέθαινε, θα απαλλασσόταν από τον ενοχλητικό σύντροφό του, το σώμα του. Είπε ακόμη να μεταφέρουν στον Αλέξανδρο ότι κανένας δεν κατέχει μεγαλύτερο κομμάτι γης απ’ όσο πατάει, ότι ο Αλέξανδρος μόνο στην πολυπραγμοσύνη και την έπαρση διέφερε απ’ όλους τους άλλους ανθρώπους και ότι κατέκτησε μεγάλη έκταση μακριά από την πατρίδα του, αλλά τη μοίρασε σε άλλους για να τη διοικούν και όταν θα πεθάνει θα κατέχει τόση γη, όση θα καλύπτει το σώμα του. 

Κατά τον Πλούταρχο (που βασίζεται στον Ονησίκριτο), ο Αλέξανδρος έστειλε στους πιο διάσημους Βραχμάνες πρόσκληση με τον Ονησίκριτο, σύμφωνα με τα λεγόμενα του οποίου, ο Σφίνης τον δέχθηκε πολύ προσβλητικά. Τον διέταξε να βγάλει το χιτώνα του και να σταθεί μπροστά του γυμνός, «κι ας τον είχε στείλει ο ίδιος ο Δίας». Ο Δάνδαμις ήταν πιο ήρεμος και, αφού άκουσε τον Ονησίκριτο, τον αρκετά αργότερα μαθητή του κυνικού φιλόσοφου Διογένη, να του εξηγεί τις θεωρίες των Σωκράτη, Πυθαγόρα και Διογένη, ρώτησε «Για ποιον λόγο έκανε τόσο δρόμο ως εδώ ο Αλέξανδρος;».

Παραπομπές
----------

1. ↑  Prabudhha Bharata by Vivekannda Swami, page 30 & 386
2. ↑  *Ancient Indian History and Civilization By Sailendra Nath Sen*. 1999. σελ. 128.
3. ↑  *The Sháhnáma of Firdausí By Arthur George Warner, Edmond Warner*. 2001. σελίδες 61–62, 422, 430.
4. ↑  *Philo on Jewish identity and culture By Maren Niehoff*. 2001. σελ. 154.
5. ↑  Μαυράκης, Νίκος. *Ανατολικές επιρροές στην ελληνική σκέψη και τον δυτικό πολιτισμό*. Αθήνα: Σοκόλης (2016), σελ. 395-397. ISBN 978-618-5139-32-2.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 309694980
* GND: 1055497153

 |

 |
The various levels of the scientific classification system.The various levels of the scientific classification system.

---

Η ιεραρχία των οκτώ κύριων ταξινομικών βαθμίδων στην Συστηματική ταξινόμηση. Η ζωή διαιρείται σε επικράτειες, οι οποίες υποδιαιρούνται περαιτέρω σε μικρότερες ομάδες. Οι ενδιάμεσες βαθμίδες δεν συμπεριλαμβάνονται στο σχεδιάγραμμα .
Στην συστηματική ταξινόμηση **επικράτεια**, **υπερβασίλειο** ή **αυτοκρατορία** ονομάζεται η υψηλότερη κατηγορία οργανισμών, η οποία είναι υψηλότερη ακόμη και από το βασίλειο.

Σύστημα των τριών επικρατειών
-----------------------------

Σύμφωνα με το **σύστημα των τριών επικρατειών**, του Καρλ Βέζε, που προτάθηκε το 1990, το εξελικτικό δέντρο όλων των των ζώντων οργανισμών περιλαμβάνει τρεις επικράτειες: τα Αρχαία, τα Βακτήρια, και τα Ευκαρυωτικά. Ο διαχωρισμός αυτών των τάξεων αντανακλά θεμελιώδεις διαφορές στα γονιδιώματά τους.

Το φυλογενετικό δένδρο όλων των ζώντων οργανισμών, βασισμένο στα δεδομένα των rRNA γονιδίων, που δείχνει τον διαχωρισμό των τριών επικρατειών των βακτηρίων, των αρχαίων και των ευκαρυωτών, όπως περιγράφηκαν αρχικά από τον Καρλ Βέζε (Carl Woese).

Άλλα προτεινόμενα συστήματα
---------------------------

Αν και το σύστημα των τριών επικρατειών θεωρείται ως επικρατέστερο στον επιστημονικό κύκλο, άλλες εναλλακτικές θεωρίες έχουν κάνει την εμφάνισή τους, οι οποίες διαφέρουν κυρίως στην τοποθέτηση των πρώιμων ομάδων με διαφορετικό τρόπο, εξαιτίας της αιφνίδιας πιθανώς εξέλιξης του rRNA. Μεταξύ άλλων αυτά είναι:

* Το **σύστημα των δύο επικρατειών**, με κύριες ομάδες τους Προκαρυώτες, τους Ευκαρυώτες και τα Αρχαία.
* Το **σύστημα των έξι βασιλείων**, με κύριες ομάδες τα Ευβακτήρια, τα Αρχαιοβακτήρια, τα Πρώτιστα, τους Μύκητες, τα Φυτά και τα Ζώα.
* Το εναλλακτικό **σύστημα των τριών επικρατειών** (Ευβακτήρια, Αρχαία, Ευκαρυώτες) με 5 **Υπερομάδες** στους Ευκαρυώτες.

Δείτε επίσης
------------

* Ταξινομία
* Φυλογενετικό δέντρο
* Εξέλιξη

Παραπομπές
----------

1. ↑  Woese C, Kandler O, Wheelis M (1990). «Towards a natural system of organisms: proposal for the domains Archaea, Bacteria, and Eucarya.». *Proc Natl Acad Sci USA* **87** (12): 4576–9. doi:10.1073/pnas.87.12.4576. PMID 2112744. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2008-06-27.. Ανακτήθηκε στις 11 February 2010.
2. ↑  «Holt, Jack R. and Carlos A. Iudica, 2010, Taxa of Life». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Ιουλίου 2011. Ανακτήθηκε στις 3 Νοεμβρίου 2010.

  


| π • σ • εΤαξινομικές βαθμίδες |
| --- |
|  |  |  |  | Μεγατάξη |  |  |  |  |
| **Επικράτεια/Υπερβασίλειο** | Υπερσυνομοταξία | Υπερομοταξία |  | Υπερτάξη | Υπεροικογένεια |  |  | Υπερείδος |
| **Βασίλειο** | **Συνομοταξία** | **Ομοταξία** | Λεγεώνα | **Τάξη** | **Οικογένεια** | Φύλο | **Γένος** | **Είδος** |
| Υποβασίλειο | Υποσυνομοταξία | Υφομοταξία | Κοόρτις  | Υποτάξη | Υποοικογένεια | Υποφύλο | Υπογένος | Υποείδος |
| Ανθυποβασίλειο | Ανθυποσυνομοταξία | Ανθυφομοταξία |  | Ανθυποτάξη |  |  | Τμήμα (βοτ.) | Ανθυποείδος |
|  | Μικροσυνομοταξία | Μικρομοταξία |  | Μικροτάξη |  |  |  |  |
Η **Διακοίνωση των Τεσσάρων Χριστιανικών Κρατών**, παρά την ονομασία που έφερε ως διακοίνωση, στη πραγματικότητα ήταν ένα είδος τελεσίγραφου που αποφάσισαν να επιδώσουν συλλογικά οι σύμμαχες χριστιανικές βαλκανικές χώρες Σερβία, Βουλγαρία, Ελλάδα και Μαυροβούνιο προς την Οθωμανική Αυτοκρατορία τον Οκτώβριο του 1912.

Όροι
----

Η Διακοίνωση αυτή επιδόθηκε τελικά στη Πύλη, στη Κωνσταντινούπολη, από τους πρεσβευτές των παραπάνω Κρατών στις 5 Οκτωβρίου του 1912 στην οποία και τάσσονταν προθεσμία απάντησης τριών ημερών. Το κείμενο περιελάμβανε τρία ουσιαστικά σημεία(¹) του σχεδίου που είχε προπαρασκευάσει η Σερβική κυβέρνηση τα οποία είχαν ως ακολούθως:

1. Την αυτονόμηση των ευρωπαϊκών επαρχιών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, κατά τις μεταρρυθμίσεις που προβλέπονταν στο άρθρο 23 της Συνθήκης του Βερολίνου, με γενικούς διοικητές Βέλγους ή Ελβετούς, οικονομική αυτονομία, τοπική χωροφυλακή, εθνοφυλακή κ.λπ.
2. Οι εισαγόμενες μεταρρυθμίσεις στις επαρχίες αυτές να τεθούν υπό τον έλεγχο των πρεσβευτών των Μεγάλων Δυνάμεων και των τεσσάρων χριστιανικών Κρατών.
3. Δήλωση της Οθωμανικής κυβέρνησης ότι αποδέχεται τα παραπάνω σημεία και αναλαμβάνει να εφαρμόσει τις διατάξεις αυτές μέχρι τον Μάρτιο του 1913 και ακόμη προς πιστοποίηση της συναίνεσής της θ΄ ανακαλέσει αμέσως το διάταγμα της επιστράτευσης (στρατού της) που είχε ήδη εκδώσει.

(¹) Στα σημεία αυτά του σερβικού σχεδίου είχαν συμφωνήσει εξ αρχής οι κυβερνήσεις της Βουλγαρίας και του Μαυροβουνίου και παρά τις παραστάσεις των Ελλήνων πρεσβευτών.
Η Οθωμανική κυβέρνηση λαμβάνοντας τη Διακοίνωση αυτή τη χαρακτήρισε: "*θρασεία προσπάθεια επέμβασης στις εσωτερικές υποθέσεις της Αυτοκρατορίας*" και αμέσως ανακάλεσε τους πρεσβευτές της από την Αθήνα, Σόφια και Βελιγράδι.

Παρεμβάσεις
-----------

Την τελευταία ημέρα της εκπνοής του τελεσιγράφου (8 Οκτωβρίου) η Ρωσία και η Αυστροουγγαρία ως εντολοδόχοι χώρες της Ευρώπης, δια των πρεσβευτών τους, θέτουν υπόψη σ΄ όλα τα Βαλκανικά κράτη ότι σε καμία περίπτωση δεν θα επιτρέψουν την αλλαγή της υφιστάμενης κατάστασης, του "στάτους κβο", όπως φέρονταν μέχρι τότε στα Βαλκάνια, ανεξάρτητα από τα όποια αποτελέσματα αυτού του πολέμου. Στην επίσημη αυτή προειδοποίηση αλλά και την αντίθετη στάση της τότε Ευρώπης, οι Βαλκανικοί σύμμαχοι ουδεμία σημασία έδωσαν, φερόμενοι αποφασισμένοι να πολεμήσουν και την επόμενη ημέρα ξεκίνησε ο Α΄ Βαλκανικός Πόλεμος.

Σημειώσεις
----------

Η Συμμαχία των παραπάνω τεσσάρων χριστιανικών Βασιλείων προήλθε από τη Συμφωνία των Χριστιανικών Κρατών χερσονήσου Αίμου που συνομολογήθηκε στις 18 Αυγούστου του 1912.

Δείτε επίσης
------------

Πηγές
-----

* *Ν. Βλάχου "Ιστορία των κρατών της χερσονήσου του Αίμου"*
* *Χ. Νικολάου "Διεθνείς συνθήκες"*
Ο **Χρύσης Δημητριάδης** ήταν Ελληνοκύπριος δικηγόρος και πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής εκλεγμένος στην Εκλογική Περιφέρεια Πάφου με το ΑΚΕΛ.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ο Χρύσης Δημητριάδης γεννήθηκε στη Λεμεσό το 1924. Ομιλούσε, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα. Απέκτησε πτυχίο νομικής από το Μίτολ Τεμπλ και εργαζόταν ως δικηγόρος.

Το 1948 άνοιξε το δικό του δικηγορικό γραφείο το οποίο ασχολείτο με την τοπική και διεθνή ναυτιλιακή βιομηχανία. Διετέλεσε πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Λεμεσού συμβάλλοντας καθοριστικά στην ανάπτυξη της νομικής πρακτικής στην Κύπρο, κυρίως σε θέματα εταιρικού δικαίου, ναυτιλίας, φορολογίας και τραπεζικού τομέα.

Ήταν νυμφευμένος με την Φάνη Μαρμαρά και είχε ένα υιό.

Απεβίωσε το 1992.

Πολιτική διαδρομή
-----------------

Την περίοδο 1959-1966 διετέλεσε πρόεδρος της Ενιαίας Δημοκρατικής Οργάνωσης Νεολαίας (ΕΔΟΝ). Επιπλέον, διετέλεσε διευθυντής της εφημερίδας Χαραυγή.

Εξελέγη βουλευτής στις πρώτες βουλευτικές εκλογές της Κύπρου (Βουλευτικές εκλογές 1960) στην Εκλογική Περιφέρεια Πάφου με το ΑΚΕΛ για την Α΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.

Την περίοδο 1988-1990 ήταν πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου του Ραδιοφωνικού Ιδρύματος Κύπρου.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8  «50 χρόνια κυπριακού κοινοβουλίου» (PDF). Βουλή των Αντιπροσώπων (Κύπρος). σελ. 69. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 4 Ιουλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 4 Ιουλίου 2019.
2. 1 2 3 4  «Lifetime Achievement Award στο Χρύση Δημητριάδη». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Αυγούστου 2019. Ανακτήθηκε στις 6 Αυγούστου 2019.
3. ↑  «Εκλογές 31ης Ιουλίου 1960». *www.parliament.cy*. Βουλή των Αντιπροσώπων (Κύπρος). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Ιουλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 26 Ιουλίου 2019.

Πηγές
-----

* «50 χρόνια κυπριακού κοινοβουλίου» (PDF). Βουλή των Αντιπροσώπων (Κύπρος). σελ. 69. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 4 Ιουλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 4 Ιουλίου 2019.
Γενικά **διακήρυξη** ονομάζεται η οποιαδήποτε αναγγελία που γίνεται από κήρυκα (παλαιότερα τελάλη), για ευρεία ενημέρωση μιας απόφασης ή ενός γεγονότος. Κατά τον Μεσαίωνα οι αναγγελίες αυτές γίνονταν από ειδικούς βασιλικούς κήρυκες που περιέτρεχαν τις πόλεις και γνωστοποιούσαν στους κατοίκους περισπούδαστες διαταγές.

Σήμερα ο όρος αυτός χρησιμοποιείται και όταν η γνωστοποίηση αυτή γίνεται και δια του τύπου ή οποιουδήποτε άλλου μέσου δημοσιότητας. Επίσης ο όρος αυτός χρησιμοποιείται και στο Διεθνές Δίκαιο όταν περιέχει βαρυσήμαντες εθνικές ή διεθνείς αποφάσεις γενικότερου ενδιαφέροντος π.χ. Διακήρυξη Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Πολλές επίσης διακρατικές συνθήκες έχουν συνομολογηθεί με τον όρο αυτό.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **διακήρυξη**  |
Στη λατινική γραμματική, **γερουνδιακό** ονομάζεται ρηματικό επίθετο με παθητική σημασία. Σχηματίζεται με το θέμα του ενεστώτα -ndus (πχ amandus), -nda, -ndum. Στα Ελληνικά μπορεί να αποδοθεί με την κατάληξη των ρηματικών επιθέτων σε -τεος, λχ πληρωτέο ποσόν, επιστρεπτέα προκαταβολή.

Στα κλασσική λατινική, το γερουνδιακό διακρίνεται ως προς τη μορφή και τη λειτουργία από το γερούνδιο και τον ενεστώτα ενεργητικής μετοχής. Στην ύστερη λατινική, οι διαφορές εξαλείφθηκαν σε μεγάλο βαθμό, με αποτέλεσμα η μορφή που προέρχεται από το γερούνδιο ή το γερουνδιακό να λειτουργεί περισσότερο σαν μετοχή.

Παραπομπές
----------

1. ↑  . Ανακτήθηκε στις 18 Μαρτίου 2022.  Missing or empty `|title=` (βοήθεια)
Αυτό το λήμμα αφορά σκάφος.  Για άλλες χρήσεις, δείτε: Γόνδολα (αποσαφήνιση).
Γόνδολα
Η **γόνδολα** (*gondola*) αποτελεί σήμερα ιδιαίτερο τύπο ελαφρού σκάφους, λέμβου, γενικού μήκους περίπου 10 μέτρων γνωστό από τους χρόνους της Ενετικής Δημοκρατίας και που διατηρείται ως πορθμείο γενικής χρήσης στη Βενετία. Το όνομά προέρχεται από τη μεσαιωνική ελληνική λέξη «κονδοῦρα», που αφορούσε έναν τύπο βάρκας που χρησιμοποιείτο στις ανατολικές ακτές της Αδριατικής.

Ιδιότυπη χαρακτηρίζεται η πλώρη της γόνδολας που υψώνεται κάθετα ως ακροστύλιο σχήματος *S* και που θυμίζει αμυδρά τον «χηνίσκο» των αρχαίων τριήρεων έχοντας το άνω άκρο στραμμένο προς τα έξω του σκάφους. Επίσης ιδιότυπος είναι και ο θαλαμίσκος στο κέντρο, που ονομάζεται «καπονέρα» (*caponera*) ή «φέλτζα» (*felza*), επενδυμένος με σκουρόχρωμο ύφασμα έχοντας εγκάρσια φαρδύ κάθισμα σχήματος ανάκλιντρου, καθώς και πτυσσόμενα καθίσματα στο πλάι.

Η Γόνδολα κινείται από έναν ή (σπανιότερα) δύο γονδολιέρηδες που δεν κωπηλατούν ούτε ουραδίζουν αλλά χρησιμοποιώντας το κουπί σαν σκούπα, το βυθίζουν στο νερό και σπρώχνουν προς τα πίσω, ή αβαράροντας στο βυθό. Με τον τρόπο αυτό οι γόνδολες κινούνται με κάποια ασφαλή ταχύτητα ανάλογη του υφιστάμενου χώρου. Αξιοσημείωτο επίσης είναι ότι η γόνδολα είναι το μοναδικό σκάφος στη ναυπηγική που δεν ακολουθεί ταυτόσημη κατά πλευρά ομοιομορφία, ακριβώς επειδή στη μια πρυμναία πλευρά στέκεται ο γονδολιέρης και χειρίζεται το κουπί.
Συντεταγμένες: 43°33′20″N 5°36′13″E﻿ / ﻿43.5556°N 5.6036°E﻿ / 43.5556; 5.6036

Το **Βωβενάργκ** (γαλλικά: Vauvenargues), είναι κοινότητα - χωριό της Γαλλίας και βρίσκεται κτισμένο στους πρόποδες του όρους Μον Σεντ Βικτουάρ στον νομό των *εκβολών του Ροδανού* (Bouches-du-Rhône) της περιφέρειας της Προβηγκίας.

Το Βωβενάργκ βρίσκεται ανατολικά της Αιξ-αν-Προβάνς από την οποία απέχει 14 χιλιόμετρα. Κοντά στο χωριό βρίσκεται και η τεχνική λίμνη Μπίμοντ. Το χωριό είναι περισσότερο γνωστό επειδή εκεί ενταφιάστηκε το 1973 ο Πάμπλο Πικάσο. Στο χωριό διατηρούνται εκκλησάκια κατασκευασμένα τον μεσαίωνα αλλά και πολλοί πύργοι της ίδιας περιόδου.

Ιστορία
-------

Η ονομασία του χωριού προέρχεται από το *Κάστρο των Βωβενάργκ* από την οικογένεια Βωβενάργκ που ήταν οι πρώτοι οικιστές του. Το κάστρο από τις 15 Ιανουαρίου 1929 περιλαμβάνεται στον κατάλογο των ιστορικών μνημείων της Γαλλίας, το μνημείο περιλαμβάνει και περίφραξη του μεσαίωνα. 

Αρχικά αναφέρεται ότι στην θέση του κάστρου είχε κτιστή ρωμαϊκό οχυρό που αργότερα εξελίχτηκε σε μεσαιωνικό φρούριο που από την εξουσία των Κομήτων της Προβηγκίας αγοράστηκε το 1257 από τους αρχιεπισκόπους της Αιξ. Έπειτα πέρασε στην οικογένεια Βωβενάργκ όπου το κράτησαν για 250 χρόνια. 

Μετά την Γαλλική Επανάσταση πουλήθηκε από τους Βωβενάργκ στον Λουσιέν Βοναπάρτη. Από το 1790 και μέχρι το 1943 το κάστρο ανήκε στην οικογένεια Isoard όταν κι αγοράστηκε το 1958 από τον Πικάσο, στον κήπου του οποίου αργότερα τάφηκε, το 1973, δίπλα στην γυναίκα του Ζακλίν (Jacqueline Picasso). Σήμερα ανήκει στους απογόνους του ζωγράφου.

Δημογραφία
----------

| Έτος | Κάτοικοι | Έτος | Κάτοικοι |
| --- | --- | --- | --- |
| 1793 | 515 | 1891 | 275 |
| 1800 | 448 | 1896 | 252 |
| 1806 | 502 | 1901 | 230 |
| 1821 | 525 | 1906 | 223 |
| 1831 | 512 | 1911 | 186 |
| 1836 | 574 | 1921 | 204 |
| 1841 | 546 | 1931 | 164 |
| 1846 | 518 | 1936 | 142 |
| 1851 | 514 | 1946 | 161 |
| 1856 | 426 | 1954 | 139 |
| 1861 | 429 | 1962 | 177 |
| 1866 | 425 | 1968 | 271 |
| 1872 | 415 | 1975 | 412 |
| 1876 | 386 | 1990 | 674 |
| 1881 | 351 | 1999 | 729 |
| 1886 | 326 | 2006 | 896 |
|

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Base officielle des codes postaux» La Poste. 1  Οκτωβρίου 2018.
2. ↑  (Γαλλικά) *Code INSEE*.
3. ↑  «Populations légales 2020» Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής και Οικονομικών Μελετών. 29  Δεκεμβρίου 2022.
4. ↑  *répertoire géographique des communes*. Institut national de l'information géographique et forestière. Ανακτήθηκε στις 26  Οκτωβρίου 2015.
5. ↑  «Pablo Picasso's Last Days and Final Journey». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Οκτωβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου 2011.
6. ↑

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Βωβενάργκ** |

* επίσημη ιστοσελίδα Αρχειοθετήθηκε 2009-03-14 στο Wayback Machine.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 248770787
* BNF: cb15247393c (data)
* NKC: ge572553

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Ευρώπη
* Πύλη:Γαλλία
 |

 |