recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Το φρούριο της Σαϊζάρ σήμερα, έδρα της Στρατηγίδος
Η **Στρατηγίς ή Στρατηγάτο Σέζερ** ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας κατά τον 11ο αιώνα, περίπου από το 999 μέχρι το 1081. 

Ήταν μικρό σε έκταση Θέμα, γι΄ αυτό και Στρατηγίς, και περιλάμβανε την πόλη *Σέζερ*, η αρχαία Λάρισσα Συρίας, η σημερινή Σαϊζάρ της Συρίας, και τα περίχωρα της. Η πόλη ήταν χτισμένη δίπλα στον ποταμό Ορόντη. Η Σέζερ αναφέρεται πόλη της Κασιώτιδος χώρας, προφανώς πριν γίνει ανεξάρτητο θέμα αποτελούσε μέρος του Θέματος Κασιώτιδος.

Η Άννα Κομνηνή στην *Αλεξιάδα* την αναφέρει σαν Στρατηγίδα, και μία από τις περιοχές που δόθηκαν στον Βαλδουίνο της Βουλώνης με την Συνθήκη της Δεαβόλεως.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  [...]13.12.18,ἡ περὶ τὴν στρατηγίδα τὸ Σέζερ ἅπασα χώρα, ἥντινα Λάρισσαν Ἕλληνες ὀνομάζουσιν [...]Άννα Κομνηνή, Αλεξιάς, βιβλίο 13
2. ↑  Cristina Tonghini,Nadia (COL) Montevecchi, Shayzar I: The Fortification of the Citadel
3. ↑  Cristina Tonghini, Shayzar I: The Fortification of the Citadel [...] τῷ Σέζερ ἐπαφῆκας τὸ στράτευμα, ἥντινα πόλιν ἑλληνίζοντες εἴποιμεν Λάρισσαν· ἔστι γὰρ τῆς Κασιώτιδος χώρας τὸ κράτιστον [...]
Συντεταγμένες: 41°44′N 123°53′E﻿ / ﻿41.733°N 123.883°E﻿ / 41.733; 123.883

Άποψη του Σενγιάνγκ
Το Παλάτι του Μούκντεν
Δορυφορική εικόνα του αστικού οικισμού Σενγιάνγκ-Φουσούν (Σενγιάνγκ στα δυτικά, Φουσούν στα ανατολικά), 29 Σεπτεμβρίου 2010
Το **Σενγιάνγκ** (απλοποιημένα κινέζικα: 沈阳, παραδοσιακά κινέζικα: 瀋陽, πιν-γιν: *Shěnyáng*), προηγουμένως γνωστό ως **Μούκντεν** (μαντζουριανά: , *Mukden*) είναι πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη στην επαρχία Λιαονίνγκ, βορειοανατολική Κίνα. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, η πόλη έχει 8.106.171 κατοίκους, με 5.743.718 κατοίκους στην αστική περιοχή. Οσόν αφορά τον αστικό πληθυσμό είναι η μεγαλύτερη πόλη στη βορειοδυτική Κίνα. Βρίσκεται κτισμένη στις όχθες του Χουν Χε, παραποτάμου του Λιάο, στην ιστορική περιοχή της Μαντζουρίας.

Αρχικά, η πόλη χρησίμευε ως φυλάκιο, αλλά όταν το 1625 κατακτήθηκε από τους Μαντσού, την όρισαν ως πρωτεύουσά τους μέχρι το 1644. Οι Μαντσού έδωσαν στην πόλη το όνομα Μούκντεν, το οποίο στη γλώσσα τους σημαίνει «ανθισμένη πρωτεύουσα». Στη συνέχεια το ονόμασαν Φενγκτιέν, που σημαίνει προσφορά στον ουρανό. Ονομάστηκε ξανά Σενγιάνγκ το 1948. Η πόλη πέρασε στη σφαίρα επιρροής της Ρωσίας στα τέλη του 19ου αιώνα, γεγονός που ενίσχυσε η κατασκευή του σιδηροδρόμου της νότιας Μαντζουρίας. Κατά τον Ρωσοϊαπωνικό Πόλεμο, στο Μούκτνεν δόθηκε η Μάχη του Μούκντεν, μία από τις μεγαλύτερες μάχες πριν τον Α΄Παγκόσμιο Πόλεμο, ενώ, μετά την Ιαπωνική επικράτηση, η πόλη ελεγχόταν από την Ιαπωνία. Αυτές οι εξελίξεις ευνόησαν την οικονομική ανάπτυξη της περιοχής. Στις 18 Σεπτεμβρίου 1931 έλαβε χώρα το περιστατικό του Μούκντεν, το οποίο αποτέλεσε την αφορμή η Ιαπωνία να εισβάλει στη Μαντζουρία και να ιδρύσει το Μαντσουκούο, το 1932. Επί Ιαπωνικής κυριαρχίας η πόλη κατέστη σημαντικό βιομηχανικό κέντρο. Η πόλη προσχώρησε στην Κίνα το 1945 και το 1948 κατελήφθη από τον κομμουνιστικό στρατό της Κίνας.

Η πόλη είναι σημαντικό βιομηχανικό κέντρο με μεταλλουργίες, χαλυβουργίες και βιομηχανίες μεταποίησης, χημικών προϊόντων και μηχανών οχημάτων. Ακόμη, αποτελεί κύριο κόμβο μετακινήσεων στην βορειοδυτική Κίνα. Το Σενγιάνγκ βρίσκεται στο σημείο όπου συναντώνται οι σιδηροδρομικές γραμμές από το Πεκίνο, το Χαρμπίν, το Νταλιάν και την Πιονγιάνγκ. Η πόλη εξυπηρετείται από το διεθνές αεροδρόμιο Σενγιάνγκ Ταοσιάν. Στην πόλη βρίσκεται το Αυτοκρατορικό Παλάτι του Σενγιάνγκ, το οποίο από το 1987 συμπεριλαμβάνεται στα μνημεία παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς, ο τάφος του αυτοκράτορα Τάι-Τσουνγκ, καθώς και άλλοι τάφοι αυτοκρατόρων της Μαντζουρίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Seventh National Population Census of the People's Republic of China*. www.citypopulation.de/php/china-liaoning-admin.php.
2. 1 2  Μούκντεν ΔΟΜΗ

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 123164643
* LCCN: n81062631
* GND: 4256791-9
* NDL: 00648295

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Ασία
 |

 |
Το αντιτορπιλικό **Ιέραξ** (**Α/Τ D-36 Ιέραξ**) υπηρέτησε στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό από το 1912 έως το 1946. Το πλοίο, μαζί με τα ομότυπα **Αετός Ι**, **Λέων ΙΙ** και **Πάνθηρ Ι**, που αποτέλεσαν τα **Θηρία** του Πολεμικού Ναυτικού παραγγέλθηκαν από την Αγγλία στα ναυπηγεία 'Camell Laird, Liverpool'. Αγοράστηκαν έτοιμα για χρήση στην τιμή των 148,000 λιρών έκαστο, όταν οι Βαλκανικοί Πόλεμοι φαινόταν πιθανοί. Τα πλοία αυτά είχαν αρχικά παραγγελθεί από το ναυτικό της Αργεντινής, το δε Ιέραξ αρχικά ονομαζόταν Santa Fé. Η παραλαβή του έγινε από τον Πλοίαρχο Αθ. Μιαούλη, ΒΠΝ, στο Παλέρμο της Σικελίας όπου είχε καταπλεύσει με ξένο πλήρωμα.

Στην διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων είχαν αγοραστεί μόνο τα βασικά πυρομαχικά (3000 βλήματα). Λόγω του ότι δεν υπήρχαν διαθέσιμες τορπίλες τα πλοία αρχικά ονομάστηκαν Ανιχνευτικά αντί για Αντιτορπιλικά. Στις 21 Οκτωβρίου 1912, με κυβερνήτη τον Αντιπλοίαρχο Α. Βρατσάνο, ΒΠΝ, ήταν μέλος του στολίσκου του απελευθέρωσε τα Ψαρά. Στις 3 Δεκεμβρίου 1912, το Ιέραξ μαζί με τα υπόλοιπα τρία Θηρία, ως μέλη του Ελληνικού Στόλου με επικεφαλής την ναυαρχίδα θωρηκτό Γεώργιος Αβέρωφ και υπό την καθοδήγηση του Ναυάρχου Παύλου Κουντουριώτη έλαβε μέρος στην ναυμαχία της Έλλης και στις 5 Ιανουαρίου 1913 στην ναυμαχία της Λήμνου.

Στη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου εισήλθε καθυστερημένα στον πόλεμο στο πλευρό της Τριπλής Συμμαχίας και εξαιτίας της Ελληνικής ουδετερότητας τα τέσσερα Θηρία κατελήφθησαν από τους συμμάχους τον Οκτώβριο του 1916, παρελήφθησαν από τους Γάλλους τον Νοέμβριο και υπηρέτησαν στο Γαλλικό Ναυτικό την περίοδο 1917-18. Το 1918 επεστράφησαν στην Ελλάδα και ανέλαβαν καθήκοντα συνοδείας με ελληνικά χρώματα, κυρίως στο Αιγαίο Πέλαγος.

Το Ιέραξ συμμετείχε στην εκκένωση των Ελλήνων από τη Ρωσία κατά τη διάρκεια της Ρωσικής Επανάστασης το 1918 και μετείχε στον Ελληνοτουρκικό Πόλεμο (1919 – 1922) στη θάλασσα του Μαρμαρά και το Αιγαίο Πέλαγος.

Μετά τον πόλεμο το Ιέραξ ανακαινίστηκε, την περίοδο 1925-1927. Έχοντας επιζήσει την γερμανική εισβολή τον Απρίλιο του 1941 το Ιέραξ μετέβη στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, από όπου έλαβε μέρος στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, όπου παρά την ηλικία του προσέφερε πολύτιμες υπηρεσίες ως συνοδό και περιπολικό. Το πλήρωμα του Ιέραξ έλαβε επίσης μέρος στην ανταρσία που ξέσπασε την Απρίλιο του 1944 υπέρ του ΕΛ.Α.Σ.

Μετά το τέλος του Πολέμου, το Ιέραξ παροπλίστηκε το 1946.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Το Α/Τ D-36 Ιέραξ στην επίσημη ιστοσελίδα του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού
Η **Σοφία-Καρλόττα**, γερμ.: Sophie-Charlotte von Hessen-Kassel (16 Ιουλίου 1678, Κάσσελ - 30 Μαΐου 1749, Μπύτσοβ) ήταν κόρη του λάντγκραβου της Έσσης-Κάσσελ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Μεκλεμβούργου-Σβερίν.

Βιογραφία
---------

Η Σοφία-Καρλόττα ήταν κόρη του Καρόλου λαντγκράβου της Έσσης-Κάσσελ (1654 έως 1730) και της Μαρίας-Αμαλίας των Κέττλερ (1653 έως 1711), κόρης του Ιακώβου δούκα της Κουρλάνδης.

Παντρεύτηκε στις 2 Ιανουαρίου 1704 με τον Φρειδερίκο-Γουλιέλμο δούκα του Μεκλεμβούργου-Σβερίν (1675-1713). Δεν είχαν παιδιά. Ο Φρειδερίκος-Γουλιέλμος πιθανώς υπέφερε από σεξουαλικά μεταδιδόμενη ασθένεια.

Μετά το τέλος του δούκα το 1713, η Σοφία-Καρλόττα έζησε στο κάστρο του Μπύτσοβ. Ήταν μέλος της Μεταρρύθμισης και από το δεσπόζον Λουθηρανικό Μεκλεμβούργο προστάτευε τη Γαλλική Μεταρρυθμισμένη Εκκλησία. Ίδρυσε τη Γερμανική Μεταρρυθμισμένη Εκκλησία στο Μπύτσοβ.

Η Σοφία-Καρλόττα επισκέφθηκε επίσης τον αδελφό της Φρειδερίκο Α΄ της Σουηδίας. Έμεινε στη Σουηδία κατά την επίσκεψη του αδελφού της στην Έσση τον Ιούλιο-Νοέμβριο του 1731, για να υποστηρίξει τη σύζυγό του Ουλρίκα-Ελεονόρα της Σουηδίας, η οποία υπηρέτησε ως αντιβασίλισσα κατά την απουσία εκείνου.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*. p69153.htm#i691527. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. 1 2  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003. I00008898.
3. ↑  p69153.htm#i691527. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
4. ↑  Jacobson, Esther: Hedvig Taube: en bok om en svensk kunglig mätress [Hedvig Taube: a book about a royal Swedish mistress], Wahlström & Widstrand, Stockholm, 1919 (Swedish)

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* Christian Roeth: *ιστορία της Έσσης*, σελ. 322

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Froufrou.de
* Reformiert.de
* Αρχείο PDF, 43 kB Αρχειοθετήθηκε 2011-08-07 στο Wayback Machine.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 309599490
* GND: 1052709583

 |

 |
H **Σοράγια Φρεμ** (*αγγλικά : Souraya Frem)*), είναι Λιβανέζα χιονοδρόμος, πρωταθλήτρια του αλπικού σκι.

Η Φρεμ ήταν πρωταθλήτρια Λιβάνου στο σλάλομ το 2005 και στο γιγάντιο σλάλομ το 2006, στο πανεπιστημιακό πρωτάθλημα της χώρας ήταν 5η στο γιγάντιο σλάλομ και 5η στο σλάλομ το 1999. 

Έχει συμμετάσχει με τα χρώματα του Λιβάνου σε 3 Πανεπιστημιάδες, το 2001 στην Πολωνία κατέλαβε την 39η θέση στο γιγάντιο σλάλομ και την θέση 40 στο σλάλομ, σε αυτή του 2003 στην Ιταλία τερμάτισε στην θέση 43 στο γιγάντιο σλάλομ και στην θέση 55 στο σλάλομ, στην Πανεπιστημιάδα του 2005 στην Αυστρία ήταν 51η στο σλάλομ και 56η στο γιγάντιο σλάλομ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *fis-ski Souraya Frem*
2. ↑  *alpine skiing - Souraya Frem*
Το **Δημοκρατικό Κίνημα Ανανέωσης** (*σερβικά : Српски Демократски Покрет Обнове, СДПО*) ήταν φιλομοναρχικό πολιτικό κόμμα της Σερβίας. Πρόεδρος του κόμματος ήταν ο Βουκ Ντράσκοβιτς.

Το SDPO ιδρύθηκε το 2005 μετά από διάσπαση του Σερβικού Κινήματος Ανανέωσης. Η διάσπαση ήταν αποτέλεσμα σημαντικών διαφωνιών του Βουκ Ντράσκοβιτς με την ηγεσία του κόμματος και η επιρροή της συζύγου του Ντάνιτσα Ντράσκοβιτς.

Το SDPO τελευταία συμμετείχε στις βουλευτικές εκλογές του 2007 σε συνασπισμό με το Δημοκρατικό Κόμμα της Σερβίας και της Νέας Σερβίας. 

Το SDPO έπαψε να υπάρχει το 2010, σε εθνικό επίπεδο, αφού ο νέος νόμος για τα πολιτικά κόμματα που ελήφθη από το κοινοβούλιο απαιτούσε από όλα τα μέρη να εγγραφούν και πάλι υπό νέες συνθήκες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Još jedna stranka». B92. 13 Μαΐου 2005.
2. ↑  «Sabiranje SPO-a». B92. 14 Μαΐου 2005.
3. ↑  «Danica Drašković: Kriv je Ilić». B92. 21 Μαρτίου 2005.
Ο **Σεναχερείμ** 'η **Σεναχηρείμ** ήταν Βυζαντινός, πιθανότατα στρατιωτικός, τελευταίος διοικητής του Θέματος Νικοπόλεως.

Ο Σεναχερείμ ήταν διοικητής στην Νικόπολη το 1204 όταν οι Λατίνοι της Δ΄σταυροφορίας κατέλυσαν την Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Δεν είναι γνωστό το αξίωμα του πιθανότατα στρατηγός, εφόσον στρατηγοί εκείνη την εποχή διοικούσαν τα Θέματα. Αναφέρεται ότι ήταν πλούσιος πολύ και άρχοντας της περιοχής. Ζήτησε βοήθεια από τον Μιχαήλ Δούκα, συγγενή του, κατά μίας συνωμοσίας που ετοιμαζόταν εναντίον του. Ο Δούκας έφτασε στην Νικόπολη αλλά ο Σεναχερείμ είχε ήδη δολοφονηθεί, ανέλαβε διοικητής του θέματος καταστέλλοντας την συνωμοσία και παντρεύτηκε την *Μελισσηνή*, χήρα του Σεναχερείμ. Από την διοίκηση του Θέματος Νικοπόλεως ο Δούκας επέκτεινε την κυριαρχία του και ίδρυσε το Δεσποτάτο της Ηπείρου.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  Νικόλαος Αθ. Λάππας, Πολιτική ιστορία του κράτους της Ηπείρου κατά τον 13ο αιώνα, σελ. 126-127, σελ 60-61]
Ο Σοπέν, το 1849.
Ο Φρεντερίκ Σοπέν κατά τη διάρκεια της ζωή του συνέθεσε τρεις **σονάτες για πιάνο**, εκ των οποίων οι δύο κυκλοφόρησαν ενώ βρισκόταν εν ζωή και η μία μετά θάνατον. Γράφτηκαν μεταξύ το 1828 και το 1844, αντανακλώντας τις συνθετικές μεταβολές του Πολωνού συνθέτη. Ειδικότερα η δεύτερη και η τρίτη, θεωρούνται ως μερικά από τα πιο απαιτητικά κομμάτια του Σοπέν, εκφραστικά, μουσικά και τεχνικά. Και οι τρεις αποτελούνται από τέσσερα μέρη, ενώ η κάθε μία διαρκεί περίπου από 25 έως και 30 λεπτά. 

Η 1η σονάτα σε Ντο ελάσσονα, Op. 4, γράφτηκε το 1828, κι ενώ ο Σοπέν ήταν ακόμα μαθητής του Γιόζεφ Έλσνερ, την οποία του την αφιέρωσε κιόλας. Η 2η σονάτα για πιάνο σε Σι ύφεση ελάσσονα, Op. 35, γράφτηκε μεταξύ το 1837 και το 1839, και ειδικότερα το τρίτο της μέρος (*Marche funèbre*), θεωρείται ένα από τα δημοφιλέστερα έργα του μουσικού. Η 3η σονάτα για πιάνο σε Σι ελάσσονα, Op. 58, γράφτηκε το 1844 και δημοσιεύθηκε μετά θάνατον. Και οι τρεις έχουν με το πέρας των δεκαετιών έχουν εκτελεστεί, ηχογραφηθεί και χρησιμοποιηθεί από άλλες μορφές τέχνης δεκάδες φορές.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 15 Ιανουαρίου 2019.
2. ↑  According to the Chopin chronicle site Αρχειοθετήθηκε 2017-11-08 στο Wayback Machine..
3. ↑  «Piano Sonata No. 2 in B flat… | Details | AllMusic». AllMusic. Ανακτήθηκε στις 15 Αυγούστου 2018.
4. ↑  Gramophone (1 Ιανουαρίου 2015). «Percy Grainger - a tribute». *Gramophone*. Ανακτήθηκε στις 6 Ιουλίου 2018.
5. ↑  Sergei Rachmaninoff, piano (1930), *CHOPIN: Sonata in B-flat Minor*, ανακτήθηκε στις 2018-07-08
6. ↑  Jeremy Nichols, *Gramophone*, reprinted in *Limelight*, June 2011, p. 68

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Σονάτα για πιάνο No. 1 σε Ντο ελάσσονα στο IMSLP.org
* Σονάτα για πιάνο No. 2 σε Σι ύφεση ελάσσονα, Op. 35 στο IMSLP.org
* Σονάτα για πιάνο No. 3 σε Σι ελάσσονα, Op. 58 στο IMSLP.org

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Σονάτες για πιάνο του Φρεντερίκ Σοπέν |
| --- |
|  |
| 
* No. 1 σε Ντο ελάσσονα, Op. 4
* No. 2 σε Σι ύφεση ελάσσονα, Op. 35 (*Funeral March*)
* No. 3 σε Σι ελάσσονα, Op. 58
 |

 |
Το **Φιλελεύθερο κόμμα** (*σερβικά : Либерална странка*) είναι ένα από τα τρία πολιτικά κόμματα που εμπλέκονται σημαντικά στην πολιτική ζωή της Σερβίας τον 19ο αιώνα. Ιδρύθηκε επίσημα το 1881 στο Πριγκιπάτο της Σερβίας. 

Οι ιδρυτές των Φιλελευθέρων εμφανίζονται στην πολιτική ζωή της Σερβίας και τη δεκαετία του 1840. Εμφανίζονται πρώτη φορά κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Αλεξάνδρου Καραγιώργεβιτς με την ονομασία Υπερασπιστές του συντάγματος, Φιλελεύθεροι που είναι στην αντιπολίτευση, ανάμεσά τους ήταν εξέχοντα πρόσωπα της εποχής, ο Βλαντιμίρ Γιοβάνοβιτς, ο Γεβρέμ Γκρούιτς, ο Μίλοβαν Γιάνκοβιτς, ο Στόγιαν Μπόσκοβιτς, ο Αλίμπιε Βασιλίεβιτς και ο Γιόβαν Ίλιτς. Η πρώτη μορφή της πολιτικής τους οργάνωσης είναι ο Οργανισμός Σερβικής νεολαίας που ιδρύθηκε το 1847 και η δράση του απαγορεύτηκε το 1851. 

Οι Φιλελεύθεροι συμμετείχαν στην εθνοσυνέλευση του Μαΐου στο Σρέμσκι Καρλόβσκι και στην Εθνοσυνέλευση Πετροβσκόι. Το 1858 έπαιξε σημαντικό ρόλο στη μείωση του καθεστώτος του Αλέξανδρου Καραγιώργεβιτς. Φιλελεύθεροι αργότερα ίδρυσαν τη Ηνωμένη Νεολαία της Σερβίας. Με τις ιδέες του κόμματος ήταν κοντά ο Γιόβαν Ρίστιτς ο οποίος αργότερα θα γίνει πρόεδρος του Φιλελεύθερου Κόμματος.

Οι Φιλελεύθεροι ήταν Ρωσόφιλοι και υποστηριχτές της δυναστείας Ομπρένοβιτς, συνδέονταν στενά με την ορθόδοξη εκκλησία στη Σερβία. Όσο αφορά τις εθνικές πολιτικές παρέμεναν συνεπείς με το στόχο της ενοποίησης όλων των Σέρβων. Ήταν ένα πολιτικό ρεύμα που βρισκόταν μεταξύ των συντηρητικών και Ριζοσπαστών.

Το Φιλελεύθερο κόμμα, μετά την άνοδο στο θρόνο του Πέτρου Καραγιώργεβιτς χωρίζεται σε δύο μέρη, το ένα ονομάστηκε σε Εθνικό κόμμα υπό την ηγεσία του Στόγιαν Ρίμπαρατς, και το άλλη πήρε το όνομά Φιλελεύθερο Δημοκρατικό κόμμα υπό την ηγεσία του Βόισλαβ Βελίκοβιτς. Και τα δύο μέρη το 1904 συνεργάστηκαν με το όνομα Εθνικό κόμμα.

Πηγές
-----

* Драгослав Јанковић: *Рађање парламентарне демократије*, Београд 1997.
* Миодраг Јовичић: *Лексикон српске уставности 1804-1918*, Београд 1999.
Ο Γκουό Γι παίζει σενγκ στις όχθες του ποταμού Τάμεση στο Λονδίνο
Το κινέζικο μουσικό όργανο **σενγκ** (sheng, 笙 στα κινεζικά) είναι ένα πνευστό όργανο που αποτελείται από κάθετους σωλήνες από καλάμι.

Ιστορία
-------

Το 1740 ο Γιόχαν Βίλντε ταξίδεψε στην Κίνα, είδε το όργανο και το έκανε γνωστό στον υπόλοιπο κόσμο, αν και ορισμένοι πιστεύουν ότι το όργανο ήταν γνωστό στην Ευρώπη αιώνες νωρίτερα.

Στις αρχές του 1800 το όργανο αυτό υπήρξε πηγή έμπνευσης για τη δημιουργία της φυσαρμόνικας, του ακορντεόν και του αρμονίου.

Χρήση
-----

Παραδοσιακά, το σενγκ χρησιμοποιείται σαν συνοδευτικό όργανο των επίσης κινεζικών οργάνων σουονά ή του ντιτσί, στο κουντσού και σε άλλες μορφές της Κινέζικης Όπερας καθώς και σε μικρότερα μουσικά σύνολα. Στη σύγχρονη Συμφωνική Κινέζικη Ορχήστρα χρησιμοποιείται τόσο ως σόλο όργανο όσο και ως συνοδευτικό.

Ο ζεστός και μεστός του ήχος αποδίδει ωραία τις λυρικές μελωδίες ενώ η ικανότητά του να συνοδεύει με συγχορδίες το κάνει ένα εξαιρετικό όργανο συνοδείας.

Το σενγκ έχει χρησιμοποιηθεί και από ορισμένους μη Κινέζους καλλιτέχνες στα έργα τους, όπως από τους Λου Χάρισον, Τιμ Ρίσερ, Μπραντ Κάτλερ και Κρίστοφερ Άντλερ.

Είδη
----

Τα σενγκ κατατάσσονται σε δύο κατηγορίες: Τα παραδοσιακά (ασυγκέραστα) σενγκ (传统笙, chuántǒng shēng) και τα μοντέρνα σενγκ (键笙, jiàn shēng).

### Παραδοσιακό σενγκ

Τα παραδοσιακά σενγκ είναι ο αυθεντικός τύπος του οργάνου με 17, 21, 24 ή 30 καλαμένιους σωλήνες. Στο Δυτικό κόσμο χρησιμοποιούμε το κλειδί του Σολ, όταν θέλουμε να γράψουμε τις νότες στο πεντάγραμμο, οι Κινέζοι όμως χρησιμοποιούν τη μουσική αριθμητική σημειογραφία jianpu.

Ο Ύμνος "Amazing Grace" γραμμένος σε αριθμητική μουσική σημειογραφία τσιάνπου
### Μοντέρνο σενγκ

Σήμερα υπάρχουν τέσσερις βασικοί τύποι μοντέρνου σενγκ : σοπράνο, άλτο, τενόρο και μπάσο. Ακολουθούν τη χρωματική κλίμακα σε όλο το εύρος της:

1. Γκαογίν σενγκ (高音笙, Gāoyīn Shēng)
2. Τσονγκίν σενγκ (中音笙, Zhōngyīn Shēng)
3. Τσιτσονγκίν σενγκ (次中音笙, Cìzhōngyīn Shēng)
4. Τιγίν σενγκ (低音笙, Dīyīn Shēng)

Η διαφορά ανάμεσα σ’ ένα παραδοσιακό κι ένα μοντέρνο σενγκ βρίσκεται στο μηχανισμό του. Στο παραδοσιακό σενγκ οι τρύπες των σωλήνων πιέζονται κατευθείαν από τα δάχτυλα του μουσικού, ενώ στο μοντέρνο σενγκ αυτό γίνεται με τη βοήθεια πλήκτρων ή μοχλών. Χωρίς πλήκτρα ο μεγάλος αριθμός των σωλήνων και η απόσταση από τις υψηλές στις χαμηλές νότες καθιστά αδύνατη τη λειτουργία με τα δάχτυλα μόνο των χεριών.

Γνωστοί οργανοπαίκτες σενγκ
---------------------------

* Φενγκ Χάι Γιουν
* Χου Τιαντσουάν (胡天泉)
* Γκουό Γι
* Φρανσουά Πικάρ
* Ροδρίγο Ροδρίγκες
* Ουάνγκ Χονγκ
* Ουάνγκ Τσένγκτινγκ (王正亭)
* Ουένγκ Τσενφά (翁鎮發)
* Ου Τονγκ (吴彤)
* Ου Ουέι (吴巍)
* Σου Τσαομίνγκ
Η **Σοράγια Σάενθ ντε Σανταμαρία** (*Soraya Sáenz de Santamaría*, πλήρες όνομα: *María Soraya Sáenz de Santamaría Antón*, γενν. Βαγιαδολίδ, 10 Ιουνίου 1971) είναι Ισπανίδα πολιτικός και νομικός, μέλος του Λαϊκού Κόμματος. Από τις 4 Νοεμβρίου 2016 μέχρι τον Ιούνιο του 2018 ήταν αντιπρόεδρος της κυβέρνησης του Μαριάνο Ραχόι, υπουργός της Προεδρίας και των Περιφερειακών Διοικήσεων. Στην προηγούμενη κυβέρνηση του Μαριάνο Ραχόι μεταξύ 2011 και 2015 κατείχε τη θέση της αντιπροέδρου, υπουργού Προεδρίας και εκπροσώπου τύπου. 

Ανετράφη στα πλαίσια μιας ιδεολογικά δεξιάς οικογένειας· ασχολείται με την πολιτική από το 2000, όταν ενσωματώθηκε στις τάξεις του Λαϊκού Κόμματος ως νομικός σύμβουλος. Εκλέχθηκε βουλευτής στο Κοινοβούλιο της Ισπανίας για πρώτη φορά το 2004, επαναλαμβάνοντας το 2008. Από το 2011, όταν τέθηκε στη δεύτερη θέση της εκλογικής λίστας του κόμματος, θεωρείται μία εκ των πολιτικών με το μεγαλύτερο βάρος στο εσωτερικό του Λαϊκού Κόμματος, μαζί με τη Μαρία Ντολόρες δε Κοσπεδάλ, και μία εκ των γυναικών με τη μεγαλύτερη πολιτική εξουσία στην Ισπανία και την Ευρώπη.

Με την παραίτηση του Μαριάνο Ραχόι από την προεδρία του κόμματος τον Ιούνιο του 2018 τέθηκε υποψήφια για την προεδρία, χάνοντας στις ενδοκομματικές εκλογές από τον Πάμπλο Κασάδο. Τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους ανακοίνωσε την παραίτησή της από την ενεργή πολιτική.

Παραπομπές
----------

1. ↑  País, Ediciones El (2016-11-03). «Soraya Sáenz de Santamaría, la colaboradora más poderosa y multitareas» (στα es). *EL PAÍS*.. Ανακτήθηκε στις 2016-11-04.
2. ↑  Junquera, Natalia (2018-07-22). «Por qué ganó Pablo Casado y por qué perdió Soraya Sáenz Santamaría» (στα es). *El País*. ISSN 1134-6582.. Ανακτήθηκε στις 2018-07-22.
3. ↑  Junquera, Natalia (2018-09-10). «Soraya Sáenz de Santamaría deja la política» (στα es). *El País*. ISSN 1134-6582.. Ανακτήθηκε στις 2018-09-10.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Soraya Sáenz de Santamaría στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 37150030711010962633
* LCCN: no2017087023
* ISNI: 0000 0004 9840 8564
* GND: 1160111715
* SUDOC: 204755018

 |

 |
65

Νεαρός γερβίλος που κάθεται δίπλα στο μπολ για να φάει.
Μία μητέρα γερβίλος που κάθεται με τέσσερις νεαρούς γερβίλους.
Οι **γερβιλίνες** (*Gerbillinae*) είναι υποοικογένεια μικρών θηλαστικών της τάξεως τρωκτικά. Γνωστοί και ως **αρουραίοι της ερήμου**, η υποοικογένεια περιλαμβάνει περίπου 110 είδη αφρικάνικων, ινδικών και ασιατικών τρωκτικών, συμπεριλαμβανομένων των αρουραίους της άμμου και των jirds, τα οποία προσαρμόζονται σε άγονους οικοτόπους. Οι περισσότεροι είναι κατά κύριο λόγο ενεργοί κατά τη διάρκεια της ημέρας, κάτι που τους καθιστά ημερόβιους (αλλά ορισμένα είδη, συμπεριλαμβανομένου του κοινού κατοικίδιου ζώου, είναι πιο δραστήρια κατά τη διάρκεια της αυγής ή του σούρουπου), και σχεδόν όλα είναι παμφάγα.
Ο **Γερβάσιος**, γαλλ. Gervais, αγγλ. Gervase (απεβ. μετά το 1157) από τον Οίκο του Μπλουά ήταν ηγούμενος του αββαείου του Γουεστμίνστερ (1138-π. 1157).

Βιογραφία
---------

Ήταν νόθος γιος του Στεφάνου της Αγγλίας και της ερωμένης του Νταμέττ. Ο πατέρας του τον τοποθέτησε ηγούμενο στο αββαείο του Γουεστμίνστερ το 1138, με την υπόσχεση το αββαείο να λάβει επιπρόσθετη χορηγία. Ο Γερβάσιος ήταν πολύ νέος για αυτή τη θέση. Συμμετείχε το επόμενο έτος στην Β΄ Σύνοδο του Λατερανού. Μαζί με τον Όσμπερτ του Κλάρε βοηθό ηγούμενο του Γουεστμίνστερ, προσπάθησαν να αγιοποιήσουν τον Εδουάρδο τον *ομολογητή*, βασιλιά της Αγγλίας, αλλά δεν το επέτυχαν. Υπήρχε το λείψανό του στο αββαείο και οι προσκυνητές θα ήταν πολύτιμοι στο Γουεστμίνστερ.

Ο πάπας Ιννοκέντιος Β΄ διέταξε τον Γερβάσιο να αναμορφώσει τη διοίκηση των ακινήτων του αββαείου, αλλά οι ιστορικοί διαφωνούν για το αν η κακοδιαχείριση έγινε από τους προκατόχους του ή επί των ημερών του. Πάντως ο πάπας Ευγένιος Γ΄ τον θεωρούσε λογικό και χορήγησε προνόμια στο αββαείο τη δεκαετία του 1140. Ο Γερβάσιος είχε καλή σχέση με τους ανώτερους κληρικούς του.

Το 1154 ο Στέφανος απεβίωσε και ο αντίπαλός του Ερρίκος Β΄ έγινε βασιλιάς. Ο Ερρίκος Β΄ κατηγόρησε τον Γερβάσιο για κακοδιοίκηση της περιουσίας του αββαείου και χωρίς δίκη τον απομάκρυνε το 1157. Ο Γερβάσιος απεβίωσε λίγο μετά. Τον διαδέχθηκε ο Λώρενς από το Ντάρμα, υποστηρικτής του νέου βασιλιά.

Πηγές
-----

* Barlow, Frank. (1970) Edward the Confessor. Berkeley: University of California Press. ISBN 978-0-520-01671-2
* Mason, Emma. (1996) Westminster Abbey and its people, c.1050-c.1216. Woodbridge, UK: Boydell Press. ISBN 978-0-85115-396-4

1. ↑  p10488.htm#i104872.
2. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Gervase of Blois  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Σοπντού** (επίσης Septu ή Sopedu) ήταν θεός του ουρανού και των ανατολικών συνόρων των περιοχών στην αρχαία αιγυπτιακή θρησκεία. Ήταν ο σύζυγος της Κχενσίτ.

Ως θεός του ουρανού, ο Σοπντού συνδέθηκε με τον θεό Σαχ, την προσωποποίηση του αστερισμού Ωρίωνα και τη θεά Σοπντέτ, που απεικονίζει τον Σείριο. Σύμφωνα με τα κείμενα των πυραμίδων, ο Ώρος-Σοπντού, ένας συνδυασμός του Σοπντού και του μεγαλύτερου θεού Ώρου, είναι ο απόγονος του Όσιρι-Σαχ και της Ίσιδος-Σοπντέτ.

Ως θεός της ανατολής, λέγεται ότι ο Σοπντού προστατεύει τα αιγυπτιακά φυλάκια κατά μήκος των συνόρων και βοηθά τον φαραώ να ελέγχει τους ξένους κατοίκους αυτών των περιοχών. Αναφέρθηκε ως Κύριος της Ανατολής και είχε το μεγαλύτερο κέντρο λατρείας του στο ανατολικότερο νομό της Κάτω Αιγύπτου, ο οποίος ονομάστηκε Περ-Σοπντού, που σημαίνει τόπος του Σοπντού. Είχε επίσης ιερά σε αιγυπτιακούς οικισμούς στη χερσόνησο του Σινά, όπως τα ορυχεία του Σεραμπίτ ελ Καντίμ.

Το όνομα του Σοπντού αποτελείται από το ιερογλυφικό για αιχμηρό, ένα αιχμηρό τρίγωνο και την 3ου προσώπου πληθυντικού κατάληξη (δειλιάζω). Έτσι μια κυριολεκτική μετάφραση του ονόματός του είναι απότομη. Στα κείμενα της Πυραμίδας απεικονίζεται να προστατεύει τα δόντια του αποθανόντος φαραώ.

Ο Σοπντού απεικονίστηκε ως γεράκι, συχνά με κορώνα με δύο φτερά στο κεφάλι του και με ράβδο πάνω από τον ώμο του. Στον ρόλο του, φρουρός των συνόρων, απεικονίστηκε ως πολεμιστής της Εγγύς Ανατολής, με μια κορσέτα και ένα τσεκούρι ή δόρυ.

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Αιγυπτιακή μυθολογία |
| --- |
|  |
| Εννεάδα της Ηλιούπολης | 
* Ατούμ
* Σου
* Τεφνούτ
* Γκεμπ
* Νουτ
* Όσιρις
* Ίσις
* Σετ
* Νέφθυς
 |
|  |
| Ογδοάδα της Ερμούπολης | 
* Νουν / Νουνέτ
* Άμων / Αμουνέτ
* Κουκ / Κοκέτ
* Χε / Χεκέτ
 |
|  |
| Τριάδα της Ελεφαντίνης | 
* Κνουμ
* Σατέτ
* Ανουκέτ
 |
|  |
| Τριάδα των Θηβών | 
* Άμων
* Μουτ
* Χονσού
 |
|  |
| Τριάδα της Μέμφιδας | 
* Πτα
* Σεκχμέτ
* Νεφερτέμ
 |
|  |
| Άλλες Θεότητες | 
* Άθωρ
* Ακέρ
* Αμμούτ
* Απέπ
* Άπις
* Άνουβις
* Ατόν
* Βησά
* Θωθ
* Ιάχ
* Ιμχοτέπ
* Ίχυ
* Ιμσέτ
* Κεμπεχσενούφ
* Κεπερά
* Κετές
* Μά'ατ
* Μεσκνέτ
* Μιν
* Μάαχες
* Μοντού
* Μπαστέτ
* Μπατ
* Μερετσεγκέρ
* Ουατζέτ
* Νηίθ
* Νεκχεμπέτ
* Νεχεμπκαού
* Ντουαμουτέφ
* Όνουρις
* Ουπουαούτ
* Ρα
* Ρενενουτέτ
* Σελκέτ
* Σέραπις
* Σεσχάτ
* Σία
* Σεκέρ
* Σομπέκ
* Σοπντέτ
* Σοπντού
* Ταουρέτ
* Χαπί
* Χαπύ
* Χέκα
* Χου
* Ώρος
 |
|  |
| Κείμενα | 
* Κείμενα των Πυραμίδων
* Κείμενα των Σαρκοφάγων
* Αιγυπτιακή Βίβλος των Νεκρών
 |
|  |
| 
**Αρχαία αιγυπτιακή θρησκεία** |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 47558873
* GND: 118835211
* SUDOC: 078600243
* BNF: cb121048254 (data)

 |

 |
Ο **Γιόχαν Ντάνιελ Τίτιους** (Johann Daniel Titius) ήταν Γερμανός αστρονόμος, καθηγητής στη Βιττεμβέργη.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στις 2 Ιανουαρίου του 1729 στο Konitz (σημερινό Chojnice) της Πρωσίας. Είναι περισσότερο γνωστός για τη διατύπωση του **Νόμου Μπόντε-Τίτιους** και για τη χρήση αυτού του εμπειρικού κανόνα στην πρόβλεψη της υπάρξεως ενός ουράνιου σώματος σε μέση απόσταση 2,8 AU από τον Ήλιο. Ο Τίτιους πέθανε στις 11 Δεκεμβρίου του 1796 στη Βιττεμβέργη.

Νόμος Μπόντε-Τίτιους
--------------------

Ο Γερμανός αστρονόμος εισήγαγε την ανακάλυψή του πάνω στις πλανητικές αποστάσεις το 1766 σε μία γερμανική μετάφραση του βιβλίου του Charles Bonnet *Contemplation de la Nature*. Η άποψή του ότι το σώμα αυτό θα ήταν αναγκαστικά μικρό επισκιάσθηκε αργότερα από το Γιόχαν Μπόντε, που υπεστήριξε ότι μπορεί και να είχε το μέγεθος πλανήτη. Αυτό το σώμα θα ανακαλυπτόταν 4 μόλις χρόνια μετά το θάνατο του Τίτιους: ήταν ο πρώτος αστεροειδής, η Δήμητρα. Ο Τίτιους ήταν αυτός που ανακάλυψε τον «Νόμο Μπόντε-Τίτιους»: ο Μπόντε απλώς τον έκανε ευρύτερα γνωστό.

Κατά ένα μέρος εξαιτίας του Νόμου Μπόντε-Τίτιους, οι πρώτοι 4 αστεροειδείς που ανακαλύφθηκαν χαρακτηρίζονταν κανονικοί πλανήτες. Μετά την ανακάλυψη και αρκετών άλλων τέτοιων σωμάτων, αυτή η κατηγορία ονομάσθηκε «μικροί πλανήτες» ή «αστεροειδείς». Με βάση την απόφαση της IAU το 2006, οι αστεροειδείς με σφαιρικό σχήμα (όπως αυτοί οι 4 μεγάλοι) επαναταξινομήθηκαν ως νάνοι πλανήτες, ενώ οι υπόλοιποι ως «μικρά σώματα του Ηλιακού Συστήματος».

Ονομάσθηκαν προς τιμήν του
--------------------------

Ο αστεροειδής **1998 Τίτιους** (1998 Titius) και ο κρατήρας **Τίτιους** στο νότιο ημισφαίριο της Σελήνης ονομάστηκαν έτσι προς τιμή του Γιόχαν Ντάνιελ Τίτιους.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Αγγλικά) *SNAC*. w6mp70tq. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. 1 2  (Γερμανικά) *Εγκυκλοπαίδεια Μπρόκχαους*. titius-johann-daniel.

Αναφορές
--------

* Nieto, Michael: *The Titius-Bode Law of Planetary Distances*, Pergamon Press, 1972
* Cunningham, Clifford J.: *Introduction to Asteroids*, Willmann-Bell Inc. Richmond, Virginia, 1988

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Johann Daniel Titius στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 72127845
* LCCN: no91011514
* ISNI: 0000 0001 2139 0974
* GND: 115648429
* SUDOC: 149528388
* BIBSYS: 90849915
* MGP: 201076
* NKC: pna2007370874
* Botanist: Titius

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Αστρονομία
 |

 |
Η **Ιαήλ** ήταν πρόσωπο της Παλαιάς Διαθήκης, σύζυγος του Χαβέρ.

Ιαήλ και Σισάρα
---------------

Η Δεββώρα, η οποία ήταν προφήτισσα, είπε στον Βαράκ ότι τον αντίπαλό του Σισάρα θα τον σκοτώσει χέρι γυναίκας. Καταδιωγμένος από τον Βαράκ, ο Σισάρα κατέφυγε τρέχοντας στη σκηνή της Ιαήλ, της γυναίκας του Χαβέρ του Κιναίου, ενός Ισραηλίτη που εκείνο τον καιρό είχε φιλικές σχέσεις με τον Ιαβίν, βασιλιά της Ασώρ. Η Ιαήλ έκρυψε το Σισάρα στη σκηνή της κάτω από ένα σκέπασμα. Ο Σισάρα αφού έφαγε και ξεδίψασε, αποκαμωμένος καθώς ήταν κοιμήθηκε βαθιά. Τότε η Ιαήλ πήρε έναν πάσσαλο από τη σκηνή κι ένα σφυρί, πλησίασε αθόρυβα κι έμπηξε το παλούκι στο μηνίγγι του, έτσι που καρφώθηκε στη γη και ο Σισάρα πέθανε. Τότε έφτασε και ο Βαράκ που καταδίωκε το Σισάρα. Η Ιαήλ τον καλοδέχτηκε και του έδειξε το Σισάρα που ήταν νεκρός μέσα στη σκηνή της (Κριταί 4,17-22. 5,24-27). Η πράξη της Ιαήλ μακαρίζεται στον ύμνο της Δεββώρας και του Βαράκ (Κριταί 5,24).

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Judges 4*.
2. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Σεπτεμβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 11 Μαρτίου 2017.
3. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Σεπτεμβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 11 Μαρτίου 2017.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Jael and Sisera στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 103199668
* LCCN: n86019801
* ISNI: 0000 0004 5878 8830
* GND: 105871158X
* SELIBR: 330244

 |

 |
Ο **Γιώργος Γονιός** είναι Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στις θέσεις της άμυνας. Αγωνίστηκε το πλείστον της καριέρας του με τη φανέλα του Παναθηναϊκού, με τα χρώματα του οποίου και διακρίθηκε.

Βιογραφικό
----------

Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 22 Δεκεμβρίου του 1946 και ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από τον Α.Ο. Αγ. Ιεροθέου Περιστερίου και το καλοκαίρι του 1968 πήγε στον Παναθηναϊκό, ενώ παράλληλα τον διεκδικούσε και ο Ολυμπιακός.

Στην αρχή αγωνιζόταν σαν επιθετικός και τη σεζόν 1968-69 ήταν πρώτος σκόρερ του Παναθηναϊκού στο πρωτάθλημα με σύνολο 18 τερμάτων και κατόπιν μεταπήδησε στα μετόπισθεν και τις αμυντικές θέσεις. Με τη φανέλα του Παναθηναϊκού αγωνίστηκε μέχρι και το πρώτο επαγγελματικό πρωτάθλημα της Α' Εθνικής την περίοδο 1979-80, κατακτώντας συνολικά 4 πρωταθλήματα και 2 κύπελλα. Ήταν πρωταγωνιστής του νταμπλ το 1969 ενώ ήταν μέλος και της χρυσής ομάδας του 1971 που έφτασε στον τελικό του Γουέμπλεϊ.  Κατέκτησε το Βαλκανικό Κύπελλο ως αρχηγός της ομάδας του Παναθηναϊκού. 

Κατόπιν, το 1980 συνέχισε στον Α.Ο. Βουλιαγμένης όπου και έκλεισε την καριέρα του σε ηλικία 42 ετών το 1988, κατακτώντας μάλιστα το Πρωτάθλημα το 1985 και το Κύπελλο Ε.Π.Σ. Αθηνών το 1988.

Διακρίσεις
----------

* 4 Πρωταθλήματα: 1969, 1970, 1972, 1977
* 2 Κύπελλα: 1969, 1977
* 1 Βαλκανικό Κύπελλο: 1977
* Τελικός Πρωταθλητριών: 1971
* Τελικός Διηπειρωτικού: 1971

Παραπομπές
----------

1. ↑  Μου ξανάρχονται ένα-ένα χρόνια δοξασμένα... gazzetta.gr
2. ↑  Αφιέρωμα στον Γιώργο Γονιό, Επίσημη ιστοσελίδα Συλλόγου Παλαιμάχων Αθλητών Παναθηναϊκού Α.Ο.
3. ↑  Επίσημη ιστοσελίδα Α.Ο. Βουλιαγμένης

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Παναθηναϊκός Α.Ο. - Τελικός Κυπέλλου Πρωταθλητριών 1971 |
| --- |
|  |
| 
1 Τάκης Οικονομόπουλος  · 2 Γιάννης Τομαράς  · 3 Γιώργος Βλάχος  · 4 Κώστας Ελευθεράκης  · 5 Αριστείδης Καμάρας  · 6 Φραγκίσκος Σούρπης  · 7 Χάρης Γραμμός  · 8 Τότης Φυλακούρης  · 9 Αντώνης Αντωνιάδης  · 10 Μίμης Δομάζος  · 11 Άνθιμος Καψής  · 12 Βασίλης Κωνσταντίνου  · 13 Μήτσος Δημητρίου  · 14 Βίκτωρ Μητρόπουλος  · C Φέρεντς Πούσκας |

 |
Η **Ιαβαϊκή γλώσσα** ανήκει στην αυστρονησιακή ομάδα γλωσσών και ομιλείται στα κεντρικά και ανατολικά σημεία του νησιού Ιάβα στην Ινδονησία. Είναι μητρική γλώσσα σε 98.417.022 άτομα (περισσότερο από το 42% του πληθυσμού της Ινδονησίας). Δεν έχει κατοχυρωθεί ως επίσημη γλώσσα της Ινδονησίας κι έτσι θεωρείται ως η μεγαλύτερη μειονοτική γλώσσα του κόσμου. Οι περισσότεροι ομιλητές της γλώσσας μιλάνε και Ινδονησιακά (μια τυποποιημένη μορφή της γλώσσας Μαλάϊ) για επίσημους και εμπορικούς σκοπούς, αλλά και ως μέσο επικοινωνίας με ομιλητές άλλων γλωσσών. Υπάρχουν ομιλητές της Ιαβαϊκής στη Μαλαισία (συγκεντρωμένοι στις πολιτείες Σελάνγκορ και Τζοχόρ). Μερικοί ομιλητές που μετανάστευσαν στο Σουρινάμ μιλάνε μια κρεόλ γλώσσα με βάση την Ιαβαϊκή.

Η ιαβαϊκή γλώσσα γράφεται με το λατινικό αλφάβητο, την ιαβαϊκή γραφή και την αραβική γραφή. Στις μέρες μας, το λατινικό αλφάβητο κυριαρχεί, αν και η ιαβαϊκή γραφή ακόμη διδάσκεται ως μέρος υποχρεωτικού μαθήματος της ιαβαϊκής γλώσσας στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση στην κεντρική και ανατολική Ιάβα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ιαβαϊκή γλώσσα** |

WikipediaWikipedia
**Έκδοση της Βικιπαίδειας στην Ιαβαϊκή γλώσσα**

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* GND: 4120210-7
* NDL: 00574986
* NKC: ph508969

 |

 |
Ο **Γιώργος Γάσπαρης** (Σμύρνη, 1913 - Αθήνα, 1978) ήταν Έλληνας Μικρασιάτης διεθνής ποδοσφαιριστής και μετέπειτα προπονητής, ο οποίος αγωνιζόταν ως αμυντικός.

Ποδοσφαιρική καριέρα
--------------------

### Σε συλλογικό επίπεδο

Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο το 1927 από τον Εθνικό Καισαριανής και το 1930 βρέθηκε στον Απόλλωνα Αθηνών. Το 1935 τον ζήτησε η ΑΕΚ, αλλά επειδή δεν τον παραχωρούσε ο Απόλλων πήγε μια χρονιά στην ΑΕΚ Πειραιώς και το 1936 εντάχθηκε στην ΑΕΚ, παραμένοντας μέχρι το 1950, όταν αποσύρθηκε από την ενεργό δράση σε ηλικία 37 ετών.

### Στην εθνική Ελλάδας

Υπήρξε πέντε φορές διεθνής με την εθνική Ελλάδας, τόσο με τον Απόλλωνα όσο και με την ΑΕΚ. Το ντεμπούτο του πραγματοποιήθηκε στους αγώνες για το 5ο Βαλκανικό Κύπελλο στη Σόφια τον Ιούνιο του 1935 με αντίπαλο τη Βουλγαρία (2-5) και τη Ρουμανία (2-2). Επίσης, αγωνίστηκε σε φιλικό επί της Αιγύπτου στο Κάιρο τον Ιούνιο 1936 και στους δύο αγώνες για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1938 με την Παλαιστίνη στο Τελ Αβίβ (3-1) και στην Αθήνα (1-0).

Προπονητική καριέρα
-------------------

Ολοκληρώνοντας την ποδοσφαιρική καριέρα του έγινε προπονητής και βρέθηκε στον πάγκο αρκετών συλλόγων, ενώ το 1973 εργάστηκε ως βοηθός προπονητή της εθνική Ελλάδας, δίπλα στον Μπίλι Μπίνγκαμ.

Τίτλοι
------

* Πρωταθλήματα Ελλάδας: 1939 και 1940.
* Κύπελλα Ελλάδας: 1939, 1949 και 1950.
* Πρωταθλήματα Αθήνας: 1940, 1946, 1947 και 1950.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* *Η Ιστορία της ΑΕΚ* , Έκδοση *Γ.Χ. Αλεξανδρής* , Αθήνα 1996
* *Εθνική Ελλάδος πορεία μέσα στο χρόνο* , *Εκδόσεις Παπαζήση* Αθήνα 2001
* Το επίσημο site της ερασιτεχνικής ΑΕΚ
* *Εθνική Ελλάδος ποδοσφαίρου* Χρ. Αρβανίτης
* Αρχείο ΕΠΟ
Οι **Σονόρα Ματανσέρα** (ισπ. *Sonora Matancera*) είναι κουβανέζικο μουσικό συγκρότημα. Στο Βιβλίο Γκίνες κατέχουν το ρεκόρ της μακροβιότερης μπάντας. Ιδρύθηκαν το 1932 και η προέλευσή τους ήταν από μια προηγούμενη μπάντα που έφερε το όνομα *Septeto Soprano*, υπό την διεύθυνση του Βαλεντίν Κανέ (Valentín Cané).

Ιδρυτικά μέλη ήταν ο Κανέ, ο μπασίστας Πάμπλο "Bubú" Βάσκεθ Γκομπίν (Vásquez Gobín), ο τραγουδιστής Εουγένιο Πέρεθ (Eugenio Pérez), ο ντράμερ Μανουέλ Σάντσεθ (Manuel "Jimagua" Sánchez), ο τρομπετίστας Ισμαέλ Γκομπέρνα (Ismael Goberna), και οι κιθαρίστες Ντομίνγκο Μεντίνα (Domingo Medina), Χοσέ Μανουέλ Βαλέρα, ο Χούλιο Γκομπίν και ο Χουάν Μπατίστα Γιόπιθ (Juan Bautista Llópiz). 

Η μπάντα έπαιξε πάνω από επτά δεκαετίες, με πολλές αλλαγές στο προσωπικό. Ως τραγουδιστές πέρασαν ο Ραούλ Πλάνας, ο Ντάνιελ Σάντος, ο Μπιενβενίδο Γκράντα, ο Νέλσον Πινέδο, ο Αλμπέρτο Μπλετράν, ο Μπόμπι Καπό, ο Κάρλος Αρχεντίνο και η Σέλια Κρουζ. Εγκατέλειψαν την Κούβα λίγο πριν την Κουβανική Επανάσταση στη δεκαετία του 1950 και εγκαταστάθηκαν τη δεκαετία του 1960 στη Νέα Υόρκη.

Δισκογραφία
-----------

* *Baile Con La Sonora Matancera* (1989)
* *La Sonora Matancera* (1991)
* *Conjuntos Cubanos* (1992)
* *La Sonora Matancera Con Justo Betancourt* (1993)
* *Tres Grandes de La Sonora* (1994)
* *La Sonora Matancera & Ismael Miranda* (1994)
* *Grande La Sonora* (1994)
* *Las Buenas de la Sonora Matancera* (1994)
* *Cubana* (1994)
* *Navidades Con La Sonora* (1994)
* *Este chachachá* (1994)
* *Tradición* (1995)
* *En Grande* (1996)
* *Los Reyes del Ritmo* (1997)
* *La Sonora Matancera con Nelson Pinedo* (1999)
* *Clásicos de la Música Cubana* (1999)
* *Sonora Matancera con Vicentico Valdés* (1999)
* *Guantanamera* (2000)
* *El Alacrán* (2000)
* *Cuban Classics: La Sonora Matancera* (2000)
* *100% Cuban* (2000)
* *Duelo Tropical* (2002)

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 138568797
* LCCN: n92110622
* ISNI: 0000 0001 2336 7647
* GND: 10297846-3
* BNF: cb13986308t (data)
* MusicBrainz: 4cdf47ff-256c-40c7-b722-03809b5a23ba
* BNE: XX4574851

 |

 |
O **Σομπιέσλαφ Β΄**, τσεχ. Soběslav II (π. 1128 - 29 Ιανουαρίου 1180) από τον Οίκο των Πρεμυσλιδών ήταν δούκας της Βοημίας (1173-78). Δεν υποστηρίχθηκε από τους ευγενείς ή τον βασιλιά της Γερμανίας, αλλά μόνο από τις κατώτερες τάξεις.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Σομπιέσλαφ Α΄ δούκα της Βοημίας και της Αδελαΐδας των Άρπαντ, κόρης τού Άλμος πρίγκιπα της Ουγγαρίας.

Το 1172 παραιτήθηκε ο εξάδελφός του Βλαδίσλαος Β΄ της Βοημίας και τον διαδέχθηκε ο γιος εκείνου Φρειδερίκος της Βοημίας. Το 1173 ο Φρειδερίκος Α΄ των Χοενστάουφεν βασιλιάς της Γερμανίας συγκάλεσε Συνέλευση (λατιν. Dieta) στο Χέρμσντορφφ, όπου εκθρόνισε τον Φρειδερίκο και τοποθέτησε τον Όλντριχ, νεότερο γιο τού Σομπιέσλαφ Α΄. Ο Όλντριχ αμέσως παραιτήθηκε υπέρ τού μεγαλύτερου αδελφού του Σομπιέσλαφ Β΄, ο οποίος ήταν φυλακισμένος από το 1161.

Ο νέος δούκας της Βοημίας χορήγησε καταστατικό χάρτη στην πόλη της Πράγας. Ήλθε σε διαμάχη με τον Ερρίκο Β΄ των Μπάμπενμπερκ δούκα της Αυστρίας το 1175. Το επόμενο έτος στρατός υπό την ηγεσία τού Κορράδου, γιού τού Κορράδου Β΄ πρίγκιπα τού Ζνόιμο (εξαδέλφου τού Σομπιέσλαφ Β΄) λεηλάτησε την περιοχή βόρεια τού Δούναβη. Επιτέθηκε σε ναούς και μονές με αποτέλεσμα ο πάπας Αλέξανδρος Γ΄ να τον αφορίσει. Ο Φρειδερίκος Α΄ παρενέβη το 1177 και αναγνώρισε τον Φρειδερίκο ως δούκα. Ο Σομπιέλσαφ Β΄ απομακρύνθηκε και απεβίωσε "σε ξένη χώρα" το 1180, άτεκνος.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε την Ελισάβετ των Πιαστ, κόρη τού Μιέσκο Γ΄ υψηλού δούκα της Πολωνίας· δεν επέκτησαν απογόνους.

Πηγές
-----

* K. Pieradzka, Elżbieta, [in:] Polski Słownik Biograficzny, vol. VI, 1948, p. 259.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Encyklopedie dějin města Brna» (Τσεχικά) 654. Ανακτήθηκε στις 16  Ιανουαρίου 2023.
2. ↑  *Czech National Authority Database*. xx0133559. Ανακτήθηκε στις 23  Νοεμβρίου 2019.
3. ↑  p11461.htm#i114601. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
4. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 169252184
* ISNI: 0000 0001 1823 3214
* GND: 1026188083
* NKC: xx0133559

 |

 |
Εκτύπωση σουρινόμο από τον Katsushika Hokusai
Το **σουριμόνο** (摺物) είναι ένα υποείδος ξυλογραφίας της Ιαπωνίας. Χρησιμοποιήθηκε για ειδικές περιστάσεις όπως είναι το Νέο Έτος. Κυριολεκτικά η λέξη *σουριμόνο* σημαίνει «τυπωμένο». Παραγόμενο σε μικρές ποσότητες για ένα ως επί το πλείστον μορφωμένο ακροατήριο, ήταν πειραματικό ως προς τα υλικά και τη μεθοδολογία της εκτύπωσης. Επίσης ήταν δημοφιλέστερο από το 1790 έως τη δεκαετία του 1830, καθώς *σουριμόνο* παρήγαγαν και πολλοί κορυφαίοι καλλιτέχνες

Το συγκεκριμένο υποείδος περιελάμβανε μείγμα ποίησης και εικόνας καθώς σε πολλές περιπτώσεις φτιάχνονταν από ποιητές και κυκλοφορούσαν σε ποιητικούς κύκλους. Ανάμεσα στα πολλά διαφορετικά εικονογραφικά πρότυπα, τα κοινότερα περιελάμβαναν ιστορικά θέματα, σκηνές από τη φύση και το θέατρο Καμπούκι.

Το *σουριμόνο* τυπωνόταν σε χαρτί υψηλής ποιότητας, το *χόσο-γκάμι*, με τις καλύτερες τεχνικές της εποχής που αναδείκνυαν την ποιότητα και την απορροφητικότητα του χαρτιού, ώστε οι εικόνες να φαίνονται απαλότερες στην εμφάνιση.

Παραπομπές σημειώσεις
---------------------

1. ↑  «surimono». Japanese Architecture and Art Net Users System. Ανακτήθηκε στις 30 Δεκεμβρίου 2009.
2. ↑  Bull, David (2003). «History of Surimono». Ανακτήθηκε στις 23 Ιουνίου 2016.
3. ↑  Fiorillo, John (2001). «Poetry on Prints (Surimono and Deluxe Prints)». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Απριλίου 2017. Ανακτήθηκε στις 23 Ιουνίου 2016.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Σουριμόνο** |

* Surimono στον διαδικτυακό τόπο του *Art, Design & Architecture Museum*

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 128897116
* LCCN: no2006053742
* GND: 4245946-1
* NDL: 00571741

 |

 |
Το **Γερβαντασάτ** ή **Ερουαντασάτ** (αρμενικά: Երվանդաշատ), ήταν αρμενική πόλη και μία από τις 13 ιστορικές πρωτεύουσες της Αρμενίας, η οποία χρησίμευε ως πρωτεύουσα μεταξύ 210 και 176 π.Χ. κατά τη διάρκεια της κυριαρχίας των Οροντιδών στην Αρμενία και της αρχής των διαδόχων τους· τη δυναστεία των Αρταξιαδών.

Ετυμολογία
----------

«Ερουαντασάτ», που μεταφράζεται ως «Χαρά του Ερβάντ (δηλαδή του Ορόντη)» είναι η αρμενική μορφή του τοπωνυμίου και προέρχεται από τη Μέση Περσική λέξη *\*Arwandašād* (συγκριτικά με την Παλαιά Περσική λέξη *\*Aruvanta-šiyāti-*).

Ιστορία
-------

Το Γερβαντασάτ χτίστηκε γύρω στο 210 π.Χ. από τον τελευταίο βασιλέα των Οροντιδών, Ορόντη Δ' της Αρμενίας. Βρισκόταν σε ύψος στη δεξιά όχθη του ποταμού Αράξη, στο καντόνι **Αρσαρουνίκ** της επαρχίας Αϊραράτ της Μεγάλης Αρμενίας. Η τοποθεσία του βρίσκεται 1 χλμ ανατολικά του σύγχρονου αρμενικού χωριού Ερβαντασάτ, στη σημερινή τουρκική επαρχία Ιγκντίρ.

Σύμφωνα με τον Μωυσή τον Χωρηνό, ο Ορόντης ίδρυσε το Γερβαντασάτ για να αντικαταστήσει το Αρμαβίρ ως πρωτεύουσά του, αφού το Αρμαβίρ είχε καταντήσει άνυδρο λόγω μετατόπισης του ποταμού Αράξη.

Το αρχαίο Γερβαντασάτ καταστράφηκε από τον στρατό του Πέρση βασιλέως Σαπώρη Β΄ τη δεκαετία του 360 μ.Χ.

Ο αρχαιολογικός χώρος δεν έχει αποτελέσει αντικείμενο μεγάλης έρευνας, αλλά ως τώρα έχουν αποκαλυφθεί οι οχυρώσεις και ορισμένα ερείπια ανακτόρων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Cyrille Toumanoff. Studies in Christian Caucasian history. — Georgetown University Press, 1963. — С. 75.:"The capitals of Armenia were successively: Armavira or Armawir of the Orontids (Manandyan, O torgovle 37) until the transfer by Orones IV of his residence to Eruandasat (\*Orontasata)"
2. ↑  Canepa, Matthew P. (2018). *The Iranian Expanse: Transforming Royal Identity through Architecture, Landscape, and the Built Environment, 550 BCE–642 CE*. University of California Press. σελ. 99. ISBN 978-0520964365.
3. ↑  Hewsen, Robert H. (1998). «ERUANDAŠAT». *Encyclopaedia Iranica, Vol. VIII, Fasc. 6*, σελ. 562. .
4. ↑  Yervandashat
Το **Σομεντυ** (γαλλικά: Chomedey) είναι περιοχή στα νοτιοδυτικά της καναδικής πόλης Λαβάλ στο Κεμπέκ και αποτελούσε ξεχωριστό δήμο μέχρι τις δημοτικές συγχωνεύσεις. Τρέχων πρόεδρος του Σομενταί (1999-2020) ο Γεώργιος Χρυσάνθου. Τιμητικό μέλος του δημοτικού συμβουλίου. Αυτη η περιοχη εχει το παρατσουκλη Σομεντοπουλος (Chomedopoulos) λογο του μεγαλου αποσοστου του Ελληνικου πλυθισμου και η εντονο Ελληνικο στιχιο.

Δημογραφικά στοιχεία
--------------------

Από τη δεκαετία του 1960, το Σομενταί είναι η πιο πολυπολιτισμική γειτονιά του Λαβάλ. Περιλαμβάνει μεγάλο αριθμό Χριστιανών, Μουσουλμάνων, Εβραίων, Πορτογάλων, Λιβανέζων, Αλγερινών, Μαροκινών, Συρίων, Αιγυπτίων, Αϊτινών, Ιταλών, Αρμενίων και τη μεγαλύτερη Ελληνική κοινότητα του Κεμπέκ. Αντικατοπτρίζοντας τις γεωγραφικές γλωσσικές διαιρέσεις στο Μόντρεαλ, υπάρχουν περισσότεροι αγγλόφωνοι στα δυτικά του Ιλ Ζεζού από ό, τι στα ανατολικά, και το Σομενταί φιλοξενεί τις αγγλόφωνες και αλλόφωνες μειονότητες της πόλης, ιδίως τη μεγάλη κοινότητα Ελλήνων.

|
|  |
Μητρική Γλώσσα (2006)| Γλώσσα | Πληθυσμός | Ποσοστό (%) |
| --- | --- | --- |
| Γαλλικά | 45.085 | 50,04% |
| Αγγλικά | 17.510 | 19,43% |
| Και Αγγλικά και Γαλλικά | 840 | 0,93% |
| Αγγλικά και μια μη-επίσημη γλώσσα | 1.460 | 1,62% |
| Γαλλικά και μια μη-επίσημη γλώσσα | 2.070 | 2,29% |
| Αγγλικά, Γαλλικά και μια μη-επίσημη γλώσσα | 615 | 0,68% |
| Άλλες γλώσσες | 22.500 | 24,97% |

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑  «2006 Census: Data Products». Statistics Canada. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Μαΐου 2019. Ανακτήθηκε στις 24 Ιανουαρίου 2021.
Το **σουραύλι** (γνωστό κι ως θιαμπόλι) είναι ένα ελληνικό λαϊκό μουσικό όργανο. Είναι παραδοσιακό πνευστό όργανο, είδος λεπτής φλογέρας, αλλά με κομμένο στόμιο, μικρός ποιμενικός αυλός.

Ένα διπλό φλάουτο ονομάζεται **δισαύλι. Το δισαύλι** έχει ένα φλάουτο χωρίς τρύπες και ένα άλλο που έχει τρύπες για την εκτέλεση της μελωδίας.

Στις Κυκλάδες, το σουραύλι είναι πολύ διαδεδομένο, ιδιαίτερα στη Νάξο.

Δείτε επίσης
------------

* Ελληνικά μουσικά όργανα
* Κρητική λύρα
* Νάξος

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Παραδοσιακά ελληνικά όργανα
* Musipedia: Σουραύλι Αρχειοθετήθηκε 2019-09-21 στο Wayback Machine.
* Musipedia: Θιαμπόλι Αρχειοθετήθηκε 2016-04-20 στο Wayback Machine.
*Ρινάλντο και Αρμίντα*, από το ποίημα του Τορκουάτο Τάσσο *La Gerusalemme liberata* (Η απελευθέρωση της Ιερουσαλήμ)
Ο **Γιαν Σουνς** (ολλανδικά: **Jan Soens**, περ. 1547 - περ. 1611, γνωστός επίσης και ως **Giovanni Sons**) ήταν Ολλανδός ζωγράφος από το Ντεν Μπος.

Βιογραφία
---------

Σύμφωνα με τον Κάρελ φαν Μάντερ μετοίκησε για να ζήσει στην Αμβέρσα μαζί με διευθυντή σχολείου, ονόματι Γιάκομπ Μπόον (Jacob Boon), όπου έμαθε μόνος του τα βασικά στοιχεία της ζωγραφικής. Αφού έγινε ειδήμων, μετοίκησε διαμένοντας με τον ζωγράφο Χίλλις Μόστερτ και τον βοήθησε να δημιουργήσει τις τοπιογραφίες του, παρόμοιες με του αδελφού του, Φρανς Μόστερτ. Μερικές από αυτές τις πρώιμες τοπιογραφίες μπορούσε κανείς να δει στην οικία του Χέντρικ Λάουβερς Σπίγκελ (Hendrick Louwersz Spieghel) την εποχή που ο Μάντερ συνέγραφε το βιβλίο του (1604). Ο Σουνς και ο Μάντερ συναντήθηκαν κατά το ταξίδι του Μάντερ στην Ιταλία, όπου ο Σουνς δημιουργούσε μικρούς πίνακες για τον Πάπα ης Ρώμης.

Σύμφωνα με το Ολλανδικό Ίδρυμα Ιστορίας της Τέχνης βρισκόταν στη Ρώμη από το 1573 και στην Πάρμα το 1575. Ήταν ιδιαίτερα δραστήριος από το 1575 με τον Οίκο των Φαρνέζε στη Ρώμη, και στην Πιατσέντσα και στην Πάρμα στις αρχές του 17ου αιώνα. Ζωγράφισε πίνακες με ιστορικό περιεχόμενο, όπως ο μανιεριστικής τεχνοτροπίας πίνακας *Δίας και Αντιόπη*, καθώς και πίνακες με θρησκευτικά θέματα, τα οποία ανακλούσαν τα διατάγματα της Συνόδου του Τρέντο επί της τέχνης και τα ιδεώδη της Αντιμεταρρύθμισης σχετικά με την ευσέβεια.

Απεβίωσε στην Πάρμα μεταξύ 1611 και 1614.

Δείτε επίσης
------------

* Ολλανδική και φλαμανδική Αναγεννησιακή ζωγραφική
* Μανιερισμός
* Κατάλογος Ολλανδών ζωγράφων

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Jan Soens στο Wikimedia Commons

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Ολλανδικά) *RKDartists*. 73747. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  *Artnet*. giovanni-soens. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
3. ↑  (Ολλανδικά) *RKDartists*. 73747. Ανακτήθηκε στις 2  Ιουλίου 2020.
4. 1 2 3 4  (Ολλανδικά) Jan Soens στο *Schilder-boeck* του Κάρελ φαν Μάντερ, 1604, επιμέλεια από την Ψηφιακή Βιβλιοθήκη της Ολλανδικής Λογοτεχνίας
5. ↑  Jan Soens[*νεκρός σύνδεσμος*] στο Ολλανδικό Ίδρυμα Ιστορίας της Τέχνης
6. ↑  Béguin (1990): 275; 278.
7. ↑  «Museo di Capodimonte (Italian)». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Σεπτεμβρίου 2007. Ανακτήθηκε στις 14 Φεβρουαρίου 2017.
8. ↑  Béguin (1990): 278.

Πηγές
-----

* Béguin, Sylvie. "An Unpublished Drawing by Jan Soens at Windsor Castle." *Master Drawings*, vol. 28, no. 3. (Autumn, 1990), pp. 275–279.
* Museo di Capodimonte, Jan Sons, *Jupiter and Antiope* (Ιταλικά)
* Jan Soens στο Artnet

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 38010134
* **Europeana**: agent/base/11370
* LCCN: no2018031090
* ISNI: 0000 0003 7117 1168
* GND: 129873136
* BPN: 31193551
* ULAN: 500001542
* RKD: 73747

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Τέχνη
* Πύλη:Ζωγραφική
 |

 |