recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Ιωάννης A΄**, ολλανδ.: Jan I heer van Egmond (πριν το 1310 - 28 Δεκεμβρίου 1369)  από τον Οίκο του Έχμοντ ήταν κύριος του Έχμοντ, κύριος του Έισελστεϊν, βάιλος of Kέεμερλαντ (1353-1354) και κυβερνήτης (ολλανδ.: stadhouder) της Ολλανδίας.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του Βάλτερ Β΄ κυρίου του Έχμοντ και της Bεατρίκης του Ντόορτογκε. Αναφέρεται για πρώτη φορά το 1328, όταν πολεμούσε στη μάχη του Κάσσελ και συνόδευε τον Γουλιέλμο Γ¨ κόμη της Ολλανδίας στη Φλάνδρα, για να βοηθήσει τον κόμη της Φλάνδρας να καταστείλει μία εξέγερση στην Μπρυζ και τη γύρω περιοχή.

Το 1343 ήταν μέλος μίας ομάδας δικαστικών επιμελητών, που διαχειρίζοντο την Ολλανδία, ενώ ο κόμη της ταξίδευε. Το 1344 του δόθηκε το φέουδο του κάστρου Νιούβεντοορν. Συμμετείχε στην τρίτη σταυροφορία του Γουλιέλμου Δ΄ κόμη της Ολλανδίας στην Πρωσία και στην πολιορκία της Ουτρέχτης το 1345, αλλά όχι στην καταστροφική μάχη των Βαρμς αργότερα εκείνο το έτος.

Τα επόμενα χρόνια έπαιξε σημαντικό ρόλο στην πολιτική της Ολλανδίας. Το 1350 είναι ένας από τους υπογράφοντες τη συνθήκη Κοντ, που ξεκίνησε τους πολέμους του Χουκ και του Κοντ. Πολέμησε στη μάχη του Νάαρντεν το 1350 και στη μάχη του Ζβάρτεβααλ το 1351. Στη συνέχεια στάλθηκε στην Αγγλία, για να μεσολαβήσει στη διαμάχη μεταξύ της Μαργαρίτας Α΄ κόμισσας της Ολλανδίας και του γιου της Γουλιέλμου Ε΄ κόμη της Ολλανδίας, ωστόσο ήταν ανεπιτυχής.

Αφού επέστρεψε στην Ολλανδία, ξεκίνησε μία εκστρατεία εναντίον των πολιτών του Μπούνσοτεν το 1355. Τον χειμώνα του 1356 πολιόρκησε το κάστρο του Νύεβελτ, με εντολή του κόμη και το πήρε μετά από πολιορκία επτά εβδομάδων. Το 1356 ο Γουλιέλμος Ε΄ τον διόρισε κυβερνήτη της περιοχής επάνω από τον Mεύση, από κοινού με τον αδελφό του Γκέρυ. Το 1358 ο Γουιέλμος Ε΄ κηρύχθηκε τρελός από τον αδελφό του Aλβέρτο Α΄. Ο Ιωάννης Α΄ ήταν μέλος του δημοτικού συμβουλίου. Το 1359 έγινε ένας από τους ηγέτες του Κοντ που υπέγραψε συμφιλίωση με την πόλη του Ντελφτ.

Το 1363 απεβίωσε ο πεθερός του Άρνολντ κύριος του Έισελστεϊν και ο Ιωάννης Α΄ κληρονόμησε την κυριότητα αυτή.

Απεβίωσε το 1369 και τάφηκε στην εκκλησία του Έισελστεϊν.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε την Γκουίντα, κόρη του κυρίου του Έισελστεϊν και απέκτησε τα ακόλουθα παιδιά:

* Άρνολντ Α΄ (π.1337 - 1409), διάδοχός του.
* Γκέρυ.
* Άλμπερτ, μέλος του Συλλόγου του καθεδρικού στην Ουτρέχτη.
* Bεατρίκη παντρεύτηκε τον Γκίσμπερτ του Φιάνεν.
* Μπάρτε.
* Μαρία (απεβ. π.1384), παντρεύτηκε τον Φίλιππο Δ΄ του Βάσεναερ.
* Η Αικατερίνη, παντρεύτηκε τον Βαρθολομαίο του Ρέπχορστ.
* Αντωνία, ηγουμένη στο 'ς-Χέρτογκενμπος.
* Ελισάβετ.
* Γκρέτα.

Bιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* Johannes a Leydis : Opusculum de gestis regalium abbatum monasterii sancti Athalberti ordinis sancti Benedicti in Egmonda , γραμμένο μεταξύ 1477 και 1484
* Willem Procurator, *Kroniek*, μετάφραση από τους M. Gumbert-Hepp και JP Gumbert (ed. ), Uitgeverij Verloren, Hilversum, 2001

Υποσημειώσεις
-------------

1. ↑  p470.htm#i4692. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
2. 1 2 3 4 5 6  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
3. 1 2 3  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.
4. ↑  W.A.Spaen: *Geschiedenis van de heren van Amstel, IJsselstein en Muiden*
Ο **Ευάγγελος Ευαγγέλου** ήταν Έλληνας συνδικαλιστής ηγέτης, τυπογράφος, ο οποίος διετέλεσε και γερουσιαστής κατά το Μεσοπόλεμο.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ο Ευαγγέλου καταγόταν από τα Τρίκαλα. Στα νεανικά χρόνια του είχε κλίση προς το σοσιαλισμό. Συμμετείχε στην πρώτη Διοίκηση του Εργατικού Κέντρου Θεσσαλονίκης, το οποίο είχε συσταθεί το 1917 υπό την εποπτεία της Προσωρινής Κυβέρνησης του Ελ. Βενιζέλου.. Tον Οκτώβριο του 1918 έλαβε μέρος στο ιδρυτικό συνέδριο της Γενικής Συνομοσπονδίας Εργατών Ελλάδος (ΓΣΕΕ), στη Διοίκηση της οποίας και εκλέχτηκε, εκπροσωπώντας εργάτες της Θεσσαλονίκης.. Τον επόμενο μήνα, ο Ευαγγέλου συμμετείχε εκ μέρους της ΓΣΕΕ, με την ιδιότητα του παρατηρητή, στο ιδρυτικό συνέδριο του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος Ελλάδος (ΣΕΚΕ, το μετέπειτα ΚΚΕ).

Στις γερουσιαστικές εκλογές του 1929 εξελέγη γερουσιαστής του εκλογικού Συλλόγου Εργατών για τριετή θητεία, ενώ ανεδείχθη και σε γραμματέα της Γερουσίας. Διετέλεσε μέλος του Δ.Σ. του ΙΚΑ, που είχε συσταθεί τον Οκτώβριο του 1934. Επειδή η έναρξη της λειτουργίας του καθυστερούσε, οι εργατικές οργανώσεις (η ΓΣΕΕ και η κομμουνιστική Ενωτική ΓΣΕΕ) έκαναν μεγάλη κινητοποίηση στις 4 Αυγούστου 1934 και εξήγγηλαν απεργία των εργατών για την επομένη, 5 Αυγούστου. Η δράση αυτή έδωσε την πρόφαση στον Ι. Μεταξά να κηρύξει δικατορία στις 4 Αυγούστου. Ο Ευαγγέλου, που τότε ήταν αναπληρωτής γενικός γραμματέας της ΓΣΕΕ και πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Αθήνας συνελήφθη, όπως και οι άλλοι εργατικοί ηγέτες, από το νέο καθεστώς, το οποίο τον εξόρισε στον Αϊ-Στράτη..

Παραπομπές
----------

1. ↑  Μπεναρόγια, Αβραάμ (1986). *Η πρώτη σταδιοδρομία του ελληνικού προλεταριάτου*. Εισαγωγή: Georges Haupt (2η έκδοση). Αθήνα: Κομμούνα. σελ. 119.
2. 1 2 3  Παπασωτηρίου, Ιωάννης (1935). «Επαρχία Τρικκάλων». *Θεσσαλικά Xρονικά* (Αθήνα: Ιστορική και Λαογραφική Εταιρεία Θεσσαλών): σελ. 309. . [*νεκρός σύνδεσμος*]
3. ↑  Καμπαγιάννης, Θανάσης (2007). *Το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα στην Ελλάδα, 1918-1926*. Αθήνα: Μαρξιστικό Βιβλιοπωλείο. σελ. 29. ISBN 960-7967-35-0 Check `|isbn=` value: checksum (βοήθεια).
4. ↑  Λιβιεράτος, Δημήτρης (1976). *Το ελληνικό εργατικό κίνημα*. Α΄ (1918-1923). Αθήνα: Εκδόσεις Καρανάση. σελ. 26.
5. ↑  Ιστορικό Τμήμα της ΚΕ του ΚΚΕ (2012). *Δοκίμιο ιστορίας του ΚΚΕ*. Α΄ (1918-1949). Αθήνα: Σύγχρονη Εποχή. σελ. 87. ISBN 960-224-759-4 Check `|isbn=` value: checksum (βοήθεια).
6. ↑  Βουλή των Ελλήνων (1977). *Μητρώον γερουσιαστών και βουλευτών (1929-1974)* (PDF). Αθήνα: Εθνικό Τυπογραφείο. σελ. χρειάζεται σελίδα.
7. ↑  Eυαγγέλου, Ιωάννης Ε. επίτιμος διευθυντής ΙΚΑ (25 Νοεμβρίου 2010). «Μεταξάς και ασφάλιση». *Η Καθημερινή*. .

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ευάγγελος Ευαγγέλου στον *Πανδέκτη*, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών
Ο **Ιωάννης Δυοβουνιώτης** ή **Γιάννης Ξήκης** (1763-1831) ήταν αρματολός και αγωνιστής του 1821 από το χωριό Δύο Βουνά της Φθιώτιδας, στο οποίο οφείλει το όνομά του. Ήταν πρωτοπαλίκαρο του Γεωργίου Ανδρούτσου κατά τα πρώτα χρόνια, αργότερα, μετά τα Ορλωφικά (1771) σχημάτισε δικό του σώμα και υποχρέωσε τους Τούρκους να του παραχωρήσουν το αρματολίκι του Ζητουνίου, Βοδονίτσας και Τουρκοχωρίου.

Την εποχή του κατατρεγμού των κλεφτών (1806) κατέφυγε στα Επτάνησα, απ' όπου επέστρεψε πάλι στη Ρούμελη το 1812. Ήταν μεταξύ των πρώτων στη Φιλική Εταιρεία, στις αρχές του 1820 από τον Ιωάννη Φιλοίμωνα και μαζί με τους Διάκο, Πανουργιά ήταν ένας από τους πρωταγωνιστές της Επανάστασης στην Ανατολική Στερεά. Στις 8 Απριλίου 1821, αν και ο γιος του ήταν όμηρος του Αλή Πασά, πολιόρκησε και κατέλαβε το κάστρο της Βουδουνίτσας. Στη συνέχεια, μετά από συνάντηση με Διάκο και Πανουργιά στους Κομποτάδες οργάνωσαν τον τρόπο αντιμετώπισης των στρατευμάτων του Ομέρ Βρυώνη και του Κιοσέ Μεχμέτ που κατέβαιναν στην Πελοπόννησο. Έτσι έλαβε μέρος στη μάχη της Αλαμάνας και της Γραβιάς. Στη Μάχη των Βασιλικών, αυτός υπέδειξε να καταλάβουν τη θέση των Βασιλικών και να εμποδίσουν εκεί την προέλαση των Τούρκων. Στη συνέχεια, στις 26 Αυγούστου 1821, μαζί με τον Πανουργιά, τον Γκούρα και τον Βασίλη Μπούσγο συμμετείχε στην αντεπίθεση και την τελική νίκη κατά των τουρκικών στρατευμάτων. Τα τελευταία χρόνια της Επανάστασης δεν είχε ενεργή συμμετοχή στον αγώνα. Γέρος πια είχε αποσυρθεί στο χωριό του, όπου πέθανε.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ιωάννης Δυοβουνιώτης στον *Πανδέκτη*, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  *Εγκυκλοπαίδεια Νέα Δομή*. Αθήνα: Τεγόπουλος - Μανιατέας. 1996. σελ. 277, τομ. 10.
2. ↑  «Oι «πρωτόγονοι» της Eξέγερσης» (PDF). 7 Ημέρες - H Kαθημερινή, Kυριακή 21 Mαρτίου 1999.
3. 1 2  Ντοτσια, Παυλίνα (12 Μαΐου 2017). «Δεν υπέκυψε ακόμη και όταν ο Αλή πασάς αιχμαλώτισε το γιο του! Ο αρματολός της Ρούμελης και ψυχογιός του Ανδρίτσου, Γιάννης Δυοβουνιώτης». *ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ*. Ανακτήθηκε στις 4 Δεκεμβρίου 2020.
4. ↑  «:: pezoporia.gr :: Πεζοπορικές Διαδρομές». *www.pezoporia.gr*. Ανακτήθηκε στις 30 Νοεμβρίου 2020.
5. ↑  Τρικούπης Σπυρίδων, Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως, τ. Β', κεφ.ΚΔ. σελ.68-70.
Η **θερμοπληξία** είναι η κλινική κατάσταση που χαρακτηρίζεται από επιμένουσα υπερθερμία, με σταθερή αύξηση της θερμοκρασίας σώματος πάνω από 41 βαθμούς Celsius (Κελσίου) oC. Μία ειδική μορφή θερμοπληξίας είναι και η ηλίαση.

Περιγραφή
---------

Είναι βαριά κλινική κατάσταση που εμφανίζεται συνήθως κατά επιδημικό τρόπο, σε περιόδους κάυσωνα και προσβάλλει συνήθως ηλικιωμένα και εξασθενημένα άτομα. Προκαλείται όταν οι ομοιοστατικοί μηχανισμοί του οργανισμού αδυνατούν να αποτρέψουν εκσεσημασμένες αυξήσεις της κεντρικής θερμοκρασίας σώματος.

Συμπτώματα
----------

* Κράμπες στους μυς της κοιλιάς και των ποδιών
* Θερμοκρασία σώματος από 39oC ή 40oC και πάνω
* Δέρμα κόκκινο και ζεστό
* Έλλειψη ιδρώτα
* παραζάλη ή λιποθυμία
* Σπασμοί

Επιπλοκές
---------

Η θερμοπληξία είναι βαριά και επείγουσα κατάσταση που μπορεί να οδηγήσει σε σοκ. Η άμεση θερμική βλάβη του μυοκαρδίου συνεπάγεται ελαττωμένη καρδιακή παροχή και αρρυθμίες, ενώ συνήθεις είναι οι εκδηλώσεις από τον εγκέφαλο. Πόνοι στους μυς, αγγειακά επεισόδια και φλεγμονώδεις εξεργασίες συνοδεύουν τις κλινικές εκδηλώσεις.

Πρώτες βοήθειες
---------------

Η αντιμετώπιση της θερμοπληξίας απαιτεί γρήγορο δρόσισμα του σώματος για να χαμηλώσει η επικίνδυνα υψηλή θερμοκρασία του. Ο πάσχων πρέπει να μεταφερθεί σε δροσερό μέρος και να του ριχθεί άφθονο νερό ή να δροσιστεί με ένα πανί βουτηγμένο σε κρύο νερό. Η θερμοκρασία του πρέπει να μετράται ανά 10 λεπτά και να μην επιτρεπεί η άνοδός της άνω των 42oC.

Βιβλιογραφία
------------

* Μουντοκαλάκη Θ. "Διαφορική διάγνωση", επιστημονικές εκδόσεις Παρισιάνου Α.Ε. τρίτη έκδοση, Αθήνα 2002.
* "*Πρώτες Βοήθειες: Οδηγίες και τεχνικές που σώζουν ζωές*", Δημοτικό δίκτυο υγείας ΟΤΑ, Αθήνα 2006.
Εικονοστάσιο στην άκρη του δρόμου
Στην Ελλάδα, υπάρχουν **εικονοστάσια στην άκρη των δρόμων** ή **προσκυνητάρια**, κατασκευασμένα από συγγενείς ανθρώπων που είχαν ατυχήματα (ή από τους ίδιους αν επέζησαν). Τα εικονοστάσια αυτά είναι ανεξάρτητες, μικρές κατασκευές είτε χτιστές είτε μεταλλικές και περιέχουν συνήθως ένα εικόνισμα, μια εικόνα. Ο σκοπός της κατασκευής τους είναι είτε η ανάμνηση των θυμάτων αυτοκινητιστικών ατυχημάτων είτε ως ευχαριστήριο εάν επέζησαν.

Σε σχέση με αυτοκινητιστικά ατυχήματα, σε άλλες χώρες συνηθίζεται να αφήνουν οι συγγενείς ανθοδέσμες με λουλούδια, στα σημεία (στην άκρη του δρόμου) που πέθαναν οι δικοί τους σε αυτοκινητιστικό ατύχημα, αλλά όχι μόνιμες κατασκευές.

Σε άλλες χώρες (όπως για παράδειγμα σε χώρες της Ευρώπης) υπάρχουν εικονοστάσια στην άκρη του δρόμου για λατρευτικούς σκοπούς.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Φωτογραφίες
* Φωτογραφίες από εικονοστάσια στην άκρη του δρόμου:
* Proskinitaria in Griechenland (Γερμανικά)
Πιόνγαν
Η **Επαρχία Πιόνγαν** (χάνγκουλ: 평안도, χάντσα: 平安道, προφέρεται: [pʰjʌŋ.an.do], *Phyŏng'an-do*) ήταν μία από τις οχτώ ιστορικές επαρχίες της Κορέας κατά την διάρκεια της Δυναστείας Τζόσον. Η Πιόνγαν βρισκόταν στα βορειοδυτικά της Κορέας. Η επαρχιακή πρωτεύουσα ήταν η Πιονγιάνγκ.

Ιστορία
-------

Η Επαρχία Πιόνγαν ιδρύθηκε το 1413. Το όνομά της προερχόταν από τα ονόματα δύο πόλεων από τις κύριες πόλεις, της Πιονγιάνγκ (κορεατικά: 평양, 平壤) και του Άντζου (κορεατικά: 안주, 安州).

Το 1895, η επαρχία αντικαταστάθηκε από την Επαρχία Κάνγκιε (*Kanggye-bu,* κορεατικά*:*강계부, 江界府) στα βορειοανατολικά, από την Επαρχία Ούιτζου (*Ŭiju-bu,*κορεατικά: 의주부, 義州府) στα βορειοδυτικά, και από την Επαρχία Πιονγιάνγκ (P'yŏngyang-bu*,*κορεατικά: 평양부, 平壤府) στα νότια.

Το 1896, οι Επαρχίες Κάνγκιε και Ούιτζου αναδιοργανώθηκαν στην Επαρχία Βόρειου Πιόνγκαν, ενώ η Επαρχία Πιονγιάνγκ αναδιοργανώθηκε στην Επαρχία Νότιου Πιόνγαν. Οι Επαρχίες Βόρειου και Νότιου Πιόνγαν αποτελούν μέρος της Βόρειας Κορέας.

Γεωγραφία
---------

Η Πιόνγαν οριοθετούνταν στα ανατολικά από το Χάμγκιονγκ, στα νότια από το Χουάνγκχε, στα δυτικά από την Κίτρινη Θάλασσα και στα βόρεια με την Κίνα.

Το περιφερειακό όνομα για την επαρχία ήταν το Γκουάνσο.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ιστορικό άρθρο της Πόλης της Σεούλ για την Χανσόνγκ και 22 άλλες επαρχίες στα τέλη του 19ου αιώνα (στα κορεατικά)
Η **Εκκλησία του Αγίου Νικολάου** (κροατικά: *Crkva svetog Nikole*‎) ή **Εκλλησία Στέψης** (εκεί στέφθηκαν επτά βασιλείς της Κροατίας (εξ ου και η ανεπίσημη ονομασία) είναι μια Ρωμαιοκαθολική εκκλησία των τελών του 11ου ή των αρχών του 12ου αιώνα που βρίσκεται στο πεδίο Πραχούλτζε, τοποθετημένη σχεδόν 1,5 χλμ από το Ζάνταρ, μεταξύ Ζάτον και Νιν στην Κροατία. Χτίστηκε πάνω στην πήλινη πυραμίδα στην κορυφή του Λιβυρνικού προϊστορικού τάφου.

Η εκκλησία είναι το μοναδικό σωζόμενο δείγμα της πρώιμης ρωμαϊκής αρχιτεκτονικής σε όλη τη Δαλματία. Είναι αφιερωμένη στον Άγιο Νικόλαο.

Περιγραφή
---------

Η εκκλησία του Αγίου Νικολάου χτίστηκε σε μορφή φρουρίου. Έχει ένα σχέδιο τριφυλλιού με τέσσερα κλαδιά διατεταγμένα γύρω από έναν κεντρικό κυκλικό πυρήνα, τρία από τα οποία σχηματίζουν την αψίδα και το τέταρτο το κλαδί εισόδου. Ο θόλος του ναού ενισχύεται με καμάρες με κυκλικές ραβδώσεις πάνω από τις οποίες 8 μικροί πύργοι με επάλξεις ως επιφυλακή χτίστηκαν τον 16ο ή 17ο αιώνα κατά τη διάρκεια του Κροατικού-Οθωμανικού Πολέμου των 100 χρόνων. Εφάπτονται στους πυλώνες μεταξύ των αψίδων και τοποθετούνται κάτω από τον τρούλο. Το "κλαδί εισόδου" είναι ορθογώνιο και στεγάζεται με ημιώροφο, ενώ τρία άλλα κλαδιά ημικυκλικού κοχύλου καταλήγουν σε ημιυπόστεγο. Ο ναός ήταν χτισμένος από μικρές πέτρες και έχει μια λεία εξωτερική επιφάνεια. Οι διαστάσεις του είναι: μήκος: 5,90 μέτρα, πλάτος: 5,70 μέτρα, ύψος = 6 μέτρα.

Επίσκεψη του Πριούλ το 1603
---------------------------

Το 1603, επισκέφθηκε την Εκκλησία του Αγίου Νικολάου ο Πριούλ, ο οποίος βρήκε τακτοποιημένα Γλαγολιτικά μητρώα βαπτίσεων και γάμων, καθώς και δύο Γλαγολιτικά βραβεία. Κατά την επίσκεψή του, η *Αδελφότητα του Αγίου Πνεύματος* με 28 μέλη ήταν ενεργή στην ενορία. Ο Πριούλ διέταξε την αδελφότητα να γράψει τους κανόνες που έπρεπε να εγκριθούν από τον τοπικό επίσκοπο.

Χρήση
-----

Από τότε που κατασκευάστηκε η Εκκλησία, η Θεία Λειτουργία τελέστηκε σε αυτήν κατά τη γιορτή του Αγίου Νικολάου στις 6 Δεκεμβρίου. Τα τελευταία χρόνια, η Θεία Λειτουργία τελείτε την ημέρα του Αγίου Μάρκου στις 25 Απριλίου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Church of St Nicholas | Nin, Croatia Attractions». *Lonely Planet* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 30 Μαρτίου 2021.
2. ↑  «The Church of St Nicholas - Tourist board Nin Croatia». *www.nin.hr*. Ανακτήθηκε στις 30 Μαρτίου 2021.
3. ↑  Crkveno graditeljstvo u sjeverozapadnom dijelu zadarskog zaleđa, Građevinar 61 (2009) 7, σελ. 681
4. ↑  Amos R. Filipi, Radovi JAZU Zadar,13-14/1968. σελ. 231-235.
5. ↑  «6 December Nikolinje: Celebration of St Nicholas Day in Croatia». *www.total-croatia-news.com* (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Μαΐου 2021. Ανακτήθηκε στις 30 Μαρτίου 2021.

Δείτε επίσης
------------

* Εκκλησία Αγίου Δονάτου (Ζάνταρ)
**Θερμική μόνωση**, ή επικρατέστερα **θερμομόνωση** χαρακτηρίζεται γενικά οποιοδήποτε μέτρο που λαμβάνεται για τη μείωση της μεταφοράς θερμότητας (η θερμικής ενέργειας) μεταξύ αντικειμένων σε θερμική επαφή (αγώγιμη), ή από θερμική ακτινοβολία. 
Η Θερμική μόνωση μπορεί να αφορά αντικείμενα π.χ. ενδύματα, αγωγούς, φούρνους, λέβητες κ.λπ. ή (κυρίως) χώρους π.χ. κτίρια, βιομηχανικοί χώροι, μεγάλοι ψυκτικοί θάλαμοι κ.λπ. Αυτή επιτυγχάνεται με διάφορες μεθόδους ή διαδικασίες, καθώς και με προσθήκη (επένδυση, στρώση κ.λπ.) κατάλληλων αντικειμένων και υλικών καλούμενα θερμομονωτικά υλικά.

Σημαντικότεροι λόγοι που επιβάλουν θερμομόνωση είναι τόσο η εξοικονόμηση ενέργειας (ηλεκτρικού, καυσίμων κ.λπ) όσο και η προστασία των εργαζομένων ή διακινουμένων πλησίον θερμικών πηγών από κίνδυνο ατυχημάτων, εγκαυμάτων κ.λπ. μέχρι και της άνετης συνεχούς παραμονής τους, όπως π.χ. σε κτίρια, μέσα μεταφοράς κ.λπ.

Στην Ελλάδα με τον όρο θερμομόνωση εννοούμε συχνά και την εξωτερική θερμομόνωση - θερμοπρόσοψη των κτιρίων.

Δείτε επίσης
------------

* Μεταφορά θερμότητας
* Θερμική αγωγιμότητα
* Θερμική ακτινοβολία
* Εξωτερική θερμομόνωση

Θερμομονωτικά υλικά
-------------------

Τα συστήματα εξωτερικής & εσωτερικής μόνωσης εφαρμόζονται τόσο σε υφιστάμενα όσο και σε νεόδμητα κτίρια. Είναι η κύρια μεθοδολογία μόνωσης κτιρίων στο εξωτερικό που πλέον έχει αρχίσει να εφαρμόζεται και στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. Με την σωστή επιλογή και χρήση τους εξασφαλίζεται εξοικονόμηση ενέργειας έως και 50% για θέρμανση και ψύξη του κτιρίου. Θερμομονωτικά υλικά θεωρούνται όλα τα μονωτικά υλικά που καταφέρνουν να εγκλωβίσουν ακίνητο αέρα στην μάζα τους όπως η εξηλασμένη και διογκωμένη πολυστερίνη, οι πετροβάμβακες και οι ορυκτοβάμβακες. Επίσης τα πιστοποιημένα μονωτικά υλικά μας, επιτυγχάνουν την απορρόφηση των εξωτερικών θορύβων ενώ προσφέρουν και πυροπροστασία.

Παραπομπές
----------

Πηγές
-----

* "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ.28ος, σελ.53-54.
* Ίδρυμα Ευγενίδου, Βιβλιοθήκη Μηχανικού: Κινητήριες μηχανές Αθήνα σελ.50.
Το **Ελληνοσερβικό πρωτόκολλο του 1928** ήταν μία συνθήκη μεταξύ Ελλάδας και της Σερβίας που υπογράφηκε στο Βελιγράδι στις 11 Οκτωβρίου 1928 και ήταν επακόλουθο του Ελληνοβουλγαρικού Πρωτοκόλλου Πολίτη-Καλφώφ και του Ελληνοϊταλικού συμφώνου φιλίας, συνδιαλλαγής και δικαστικού διακανονισμού του 1928. Το πρωτόκολλο ρύθμιζε την ελεύθερη ζώνη της Θεσσαλονίκης που είχε παραχωρηθεί στη Σερβία για να έχει πρόσβαση στη θάλασσα με την Ελληνοσερβική συμφωνία του 1913.

Βάση του πρωτοκόλλου η Σερβία θα είχε δικούς της τελωνειακούς στην ελεύθερη ζώνη του λιμένα. Θα είχε τον έλεγχο της σιδηροδρομικής γραμμής από Γευγελή προς Θεσσαλονίκη χωρίς να εγύρει αξιώσεις κυριαρχίας προς την Ελλάδα. Αν παρουσιάζονταν περαιτέρω διαφωνίες με τη σιδηροδρομική γραμμή οι δύο χώρες θα προσέφευγαν σε διεθνή διαιτησία. Ένας όρος που έθεσε η Ελληνική πλευρά ήταν ότι δεν θα επιτρεπόταν η μεταφορά πολεμικού υλικού αν η Γιουγκοσλαβία ήταν η επιτιθέμενη χώρα.

Αναφορές
--------

* Σπυρίδων Σφέτας, Βαλκανικά Σύμφωνα Φιλίας 1913-2001
Η **Ελλισών** *(Ἑλισσών)* ήταν κώμη της αρχαίας Αρκαδίας.

Ιδρυτής και οικιστής της ήταν ο Ελλισών ένας από τους 50 γιους του Λυκάονα και εγγονός του Πελασγού. Από την κώμη περνούσε ποταμός με το ίδιο όνομα, Ελλισών, και βρισκόταν στην Λυκαία χώρα. Κοντά στην Ελλισών υπήρχε ναός του Ποσειδώνα Επόπτου με άγαλμα του θεού που όταν πέρασε από εκεί ο Παυσανίας ήταν ακέφαλο.  Η πόλη καταλήφθηκε από τους Λακεδαιμόνιους σε έναν από τους πολέμους τους με τους Αρκάδες, το 352 π.Χ. αλλά οι περισσότεροι από τους κατοίκους της είχαν μεταφερθεί προηγουμένως στη Μεγαλόπολη κατά την ίδρυση της τελευταίας το 371 π.Χ.

Η θέση της αρχαίας κώμης δεν έχει βρεθεί αλλά πιστεύεται ότι είναι κοντά στην Αλωνίσταινα , όπου έχουν βρεθεί αρχαίοι τάφοι , λείψανα κτιρίων, και περνά ο ποταμός Ελλισών όπως λέγεται ακόμα σήμερα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  ποταμὸς δὲ ὁ Ἀμίνιος ῥέων παρὰ τὸν λόφον ἐς τὸν Ἑλισσόντα ἐκδίδωσι, καὶ οὐ πολὺ ἄπωθεν ἐς τὸν Ἀλφειὸν ὁ Ἑλισσών. XXX. ὁ δὲ Ἑλισσὼν οὗτος ἀρχόμενος ἐκ κώμης ὁμωνύμου --καὶ γὰρ τῇ κώμῃ τὸ ὄνομα Ἑλισσών ἐστι--τήν τε Διπαιέων καὶ τὴν Λυκαιᾶτιν χώραν, τρίτα δὲ αὐτὴν διεξελθὼν Μεγάλην πόλιν, σταδίοις ἀπωτέρω Μεγαλοπολιτῶν τοῦ ἄστεως κάτεισιν ἐς τὸν Ἀλφειόν. πλησίον δὲ ἤδη τῆς πόλεως Ποσειδῶνός ἐστιν Ἐπόπτου ναός: ἐλείπετο δὲ τοῦ ἀγάλματος ἡ κεφαλή. Παυσανία Αρκαδικά
2. ↑  Smith, William (1854). *Dictionary of Greek and Roman geography*. Boston, Little, Brown & Co. σελ. 1038.
Λίλαντ-Boker Εξουσιοδοτημένη Έκδοση από την Διακήρυξη Χειραφέτησης, τυπωμένη τον Ιούνιο 1864 με προεδρική υπογραφή
Οι Πρόεδροι των ΗΠΑ εκδίδουν **εκτελεστικά διατάγματα** για να βοηθήσουν τους αξιωματούχους και τους φορείς της εκτελεστικής εξουσίας να διαχειριστούν τις δραστηριότητες της ομοσπονδιακής κυβέρνησης. Τα εκτελεστικά διατάγματα έχουν ισχύ νόμου, τα οποία εφαρμόζουν την νομοθετική εξουσία τους απευθείας στο Εκτελεστικό τμήμα της εξουσίας μέσω του Συντάγματος, ή γίνεται σύμφωνα με τις Πράξεις του Κογκρέσου που ρητά αναθέτουν στον Πρόεδρο κάποιο βαθμό διακριτικής ευχέρειας (κατ ' εξουσιοδότηση νομοθεσίας).

Όπως και τα νομοθετικά διατάγματα και οι κανονισμοί που εκδίδονται από κυβερνητικές υπηρεσίες, τα εκτελεστικά διατάγματα υπόκεινται σε δικαστικό έλεγχο, και μπορεί να ακυρωθούν, αν κριθεί από τα δικαστήρια ότι δεν υποστηρίζονται από το νόμο ή το Σύνταγμα. Σημαντικές πρωτοβουλίες πολιτικής, απαιτούν την έγκριση της νομοθετικής εξουσίας, αλλά τα εκτελεστικά διατάγματα έχουν σημαντική επιρροή στις εσωτερικές υποθέσεις της κυβέρνησης, για να αποφασιστεί για το πώς και σε ποιο βαθμό η νομοθεσία θα εφαρμοστεί, την αντιμετώπιση καταστάσεων έκτακτης ανάγκης, την διεξαγωγή πολέμων, και τη ρύθμιση επιλογών πολιτικής στην υλοποίηση νόμων με μεγάλο εύρος.

Αναφορές
--------

1. ↑  John Contrubis, *Executive Orders and Proclamations*, CRS Report for Congress #95-722A, March 9, 1999, Pp. 1-2
Η **Εκκλησία της Παναγίας** (στα ρουμανικά: **Biserica Sfânta Precista**) στο Γκαλάτσι είναι ρουμανική ορθόδοξη εκκλησία που είναι αφιερωμένη στη Κοίμηση της Θεοτόκου. Αποτελεί το παλαιότερο ιστορικό μνημείο στο Γκαλάτσι και έχει ενταχθεί στη λίστα με τα ιστορικά μνημεία του Υπουργείου Πολιτισμού και Θρησκευμάτων της Ρουμανίας.

Ιστορία της εκκλησίας
---------------------

Η Εκκλησία της Παναγίας στο Γκαλάτσι αρχικά αποτελούσε εκκλησία μοναστηριού.  Xτίστηκε μεταξύ του 1643 και 1647 από δύο εμπόρους από τη Μπράιλα, τον Dia και τον Serbu, και τον Κονσταντίν Τεοντόρ από το Γκαλάτσι και έχει αρχιτεκτονικά στοιχεία από τη Μολδαβία, τη Βλαχία και τη Τρανσυλβανία.  Αναφορά στο μοναστήρι έκανε ο Σύριος ορθόδοξος κληρικός και χρονικογράφος, από το Χαλέπι Paul Zaim (είναι γνωστός ως Παύλος από το Χαλέπι), που το επισκέφτηκε το 1653. 

Το 18ο και το 19ο αιώνα η εκκλησία λεηλατήθηκε και καταστράφηκε επανειλημμένως. Ειδικότερα λεηλατήθηκε και κάηκε το 1711 από τους Τούρκους και τους Τατάρους ενώ καταστράφηκε και στη διάρκεια των πολέμων μεταξύ της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, της Αυστροουγγαρίας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας τις περιόδους 1735 -1739 και 1769 -1774. Καταστράφηκε εκ νέου το 1821 από τους Τούρκους.  Σύμφωνα με τον επίσκοπο Melchisedec Ștefănescu (1823 -1892) η μονή είχε επανειλημμένα καεί και λεηλατηθεί από τους Τούρκους, που την είχαν μετατρέψει σε τελωνείο και συγκέντρωναν εκεί τα προϊόντα από ολόκληρη τη χώρα πριν τα μεταφέρουν στην Κωνσταντινούπολη. 

Από το 1954 μέχρι το 1957 έγιναν στην εκκλησία εργασίες σταθεροποίησης και ανακαίνισης. Το 1971 μετατράπηκε από το κομμουνιστικό καθεστώς σε μουσείο ιστορίας και τέχνης και έγινε ξανά εκκλησία μετά τη πτώση του κομμουνιστικού καθεστώτος στη Ρουμανία το 1990.

Εικόνες
-------

* 
* 
* 
* 
* 
*

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  *Wiki Loves Monuments monuments database*. 7  Νοεμβρίου 2017. tools.wmflabs.org/heritage/api/api.php?action=search&format=json&srcountry=ro&srlang=ro&srid=GL-II-a-A-03066.
2. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Φεβρουαρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 5 Δεκεμβρίου 2020.
3. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 15 Δεκεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 5 Δεκεμβρίου 2020.
4. ↑
5. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Φεβρουαρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 5 Δεκεμβρίου 2020.
6. ↑  , σελ. 8
7. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Φεβρουαρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 5 Δεκεμβρίου 2020.
8. ↑  , σελ. 8, 9
9. ↑  , σελ. 9

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Εκκλησία της Παναγίας (Γκαλάτσι)** |
Η ***Θεσπρωτίς*** ήταν ένα από τα χαμένα έπη του επικού κύκλου. Εκτός από τον τίτλο του, που αναφέρεται μία και μοναδική φορά από τον Παυσανία, δεν γνωρίζουμε με βεβαιότητα τίποτε άλλο γι' αυτό. Εικάζουμε μόνον ότι πραγματευόταν τις περιπέτειες του Οδυσσέα στην Θεσπρωτία και ότι ήταν η πηγή της μεταγενέστερης Τηλεγονείας.

Παλαιότερα ωστόσο, ορισμένοι μελετητές υπέθεσαν ότι η *Θεσπρωτίς* ήταν απλά μια άλλη ονομασία της *Τηλεγονείας* ή ίσως κάποιο από τα βιβλία της.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Παυσανίας, *Ελλάδος περιήγησις*, Αρκαδικά, 12.5.
2. ↑  Lesky, *Ιστορία της Αρχαίας ελληνικής λογοτεχνίας*, σελ. 138, εκδ. Κυριακίδη, 2011.  

-- P. Kroh, *Λεξικό αρχαίων συγγραφέων*, λήμμα *Θεσπρωτίς*, εκδ.USP, 1996.
Ο **Ιωάννης Παπαμαστοράκης**, του Δημητρίου, (1909 - 1961) ήταν Έλληνας γιατρός, ανάπηρος του Πολέμου του 1940 και πολιτικός.

Βιογραφία
---------

Καταγόταν από οικογένεια αγωνιστών και πολιτικών. Ο πατέρας του, Δημήτριος Παπαμαστοράκης , ήταν γιατρός, βουλευτής και μαχητής στην Κρητική Επανάσταση του 1897. Ο θείος του ήταν ο πρωθυπουργός επί Κρητικής Πολιτείας, Γεώργιος Ι. Παπαμαστοράκης. Ο Ιωάννης εκτός από γιατρός εργάστηκε και ως φαρμακοποιός. Μητέρα του ήταν η Μαρία Χατζάκη.

Υπηρέτησε ως ανθυπίατρος στον Πόλεμο του 1940 στο αλβανικό μέτωπο και εκεί έχασε το αριστερό του χέρι και το μισό του δεξιού του.

Στις εκλογές του 1951 και του 1952 εξελέγη βουλευτής Ηρακλείου με την ΕΠΕΚ. Προσχώρησε στο Κόμμα Φιλελευθέρων στις 16 Ιουνίου 1954 και στη Φιλελεύθερη Δημοκρατική Ένωση τον Απρίλιο του 1955.
Απεβίωσε το 1961.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Μανώλης Γ. Παπαμαστοράκης, "Γεώργιος Ι. Παπαμαστοράκης, Ο Πρωθυπουργός και αρχιτέκτονας της Ένωσης της Κρήτης με την Ελλάδα (24-9-1908), Κρήτη (1878-1913) Επίμετρο, Σμυρνιωτάκης 2010 ISBN 978-960-299-998-1
2. ↑  Μητρώο Γερουσιαστών και Βουλευτών 1929-1974 Βουλή των Ελλήνων, Εθνικό Τυπογραφείο, 1977 (σελ. 87, αρ. 901).(pdf)
Μια έμμεση εκλογή για τη θέση του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας πραγματοποιήθηκε από το Ελληνικό Κοινοβούλιο το 1995.
Στο κοινοβούλιο που προέκυψε από τις εκλογές του 1993, το ΠΑΣΟΚ κατείχε την πλειοψηφία με 170 έδρες, ακολουθούμενη από τη Νέα Δημοκρατία με 111 έδρες και την Πολιτική Άνοιξη (που ιδρύθηκε από τον αποσχισθέντα ΝΔ πολιτικό Αντώνη Σαμαρά) με 10 έδρες.
Ο Συντηρητικός πολιτικός Κωνσταντίνος Στεφανόπουλος προτάθηκε από την Πολιτική Άνοιξη ως διάδοχος του Κωνσταντίνου Καραμανλή, ο οποίος τελείωσε τη δεύτερη (μη διαδοχική) θητεία του και υποστηρίχθηκε και από το κυβερνών ΠΑΣΟΚ. Η Νέα Δημοκρατία πρότεινε ως υποψήφιο τον βετεράνο πολιτικό Αθανάσιο Τσαλδάρη.
Ο Στεφανόπουλος θα επανεκλεγεί το 2000 ως κοινός υποψήφιος της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, η πρώτη φορά στην ιστορία της Τρίτης Ελληνικής Δημοκρατίας, ότι το κυβερνών κόμμα και το κύριο κόμμα της αντιπολίτευσης υποστήριξαν τον ίδιο υποψήφιο, καθώς και την πρώτη φορά που επανεξελέγη ένας υφιστάμενος Πρόεδρος.

Αποτελέσματα
------------

181 ψήφοι για τον Στεφανόπουλο   
 109 ψήφοι για τον Τσαλδάρη

Το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ελλάδας και ένας βουλευτής της ΝΔ ψήφισαν «παρών».

|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
 Ελληνικές προεδρικές εκλογές |
| --- |
|  |
| Δεύτερη Ελληνική Δημοκρατία | 
* 1924
* 1926
* 1929
* 1933
 |
|  |
| Τρίτη Ελληνική Δημοκρατία | 
* 1974
* 1975
* 1980
* 1985
* 1990
* 1995
* 2000
* 2005
* 2010
* 2014–15
* 2020
 |

 |
Μια έμμεση εκλογή για τη θέση του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας πραγματοποιήθηκε από το Ελληνικό Κοινοβούλιο στις 19 Ιουνίου 1975.

Μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας στην Ελλάδα, ο διακεκριμένος νομικός Μιχαήλ Στασινόπουλος εκλέχτηκε ως ο πρώτος, αλλά προσωρινός, Πρόεδρος της Τρίτης Ελληνικής Δημοκρατίας στις 18 Δεκεμβρίου 1974. Με την έναρξη ισχύος ενός νέου συντάγματος το 1975 και την οριστικοποίηση του νέου πολιτικού πλαισίου διεξήχθησαν εκλογές για τον πρώτο τακτικό Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Η κυβερνών συντηρητική Νέα Δημοκρατία, η οποία είχε 215 βουλευτές, υποστήριξε τον συντηρητικό πολιτικό Κωνσταντίνο Τσάτσο, ενώ το δεύτερο μεγαλύτερο κόμμα, Ένωσις Κέντρου - Νέες Δυνάμεις, πρότεινε έναν άλλο συντηρητικό πολιτικό και πρώην πρωθυπουργό της Ελλάδας, τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο. Στην ψηφοφορία που διεξήχθη στις 19 Ιουνίου, ο Τσάτσος εξελέγη άνετα με 210 ψήφους από τους 295 βουλευτές παρόντες, με τον Κανελλόπουλο να λαμβάνει 65 ψήφους και 20 βουλευτές του ΠΑΣΟΚ και της Ενωμένης Αριστεράς.

|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
 Ελληνικές προεδρικές εκλογές |
| --- |
|  |
| Δεύτερη Ελληνική Δημοκρατία | 
* 1924
* 1926
* 1929
* 1933
 |
|  |
| Τρίτη Ελληνική Δημοκρατία | 
* 1974
* 1975
* 1980
* 1985
* 1990
* 1995
* 2000
* 2005
* 2010
* 2014–15
* 2020
 |

 |
Η **Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και του Πολίτη** (ΕΕΔΑΠ) είναι η παλαιότερη μη κυβερνητική οργάνωση που δραστηριοποιείται στην Ελλάδα για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ιδρύθηκε το 1936 με πρώτο πρόεδρό της τον Αλέξανδρο Σβώλο αλλά διαλύθηκε από τη δικτατορία του Μεταξά. Ιδρύθηκε εκ νέου το 1953. Είναι τακτικό μέλος της Διεθνούς Ομοσπονδίας των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Σημερινός της πρόεδρος είναι ο Κωνσταντίνος Τσιτσελίκης.

Υποσημειώσεις
-------------

1. ↑  Α. Ψ. (12-01-2014). «Το Εθνικό Σχέδιο Δράσης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα». *Η Εφημερίδα των Συντακτών*.. Ανακτήθηκε στις 2015-08-09.
2. ↑  «Ταυτότητα - Ιστορικό». hlhr.gr. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Ιουλίου 2015. Ανακτήθηκε στις 9 Αυγούστου 2015.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

«Η ιστοσελίδα της Ένωσης».
Το **Ιωβηλαίο έτος** είναι μία επέτειος ενός γεγονότος, συνήθως το 40ό, 50ό, 60ό ή 70ό της ανάμνησής του. Ο όρος έχει βιβλική καταγωγή και τώρα χρησιμοποιείται για να δηλώσει τους εορτασμούς, που σχετίζονται με τη βασιλεία ενός μονάρχη, έπειτα από ένα ορόσημο αριθμού ετών που πέρασαν. 

Η *Ιερή πύλη*, η βόρεια πόρτα του νάρθηκα του Αγ. Πέτρου στη Ρώμη, ανοίγει σε κάθε ιωβηλαίο. Από την πίσω μεριά είναι κτισμένη με τούβλα.

Θρησκευτική χρήση
-----------------

Το Ιωβηλαίο (εβραϊκά: יובל‎ yovel) έτος (κάθε 50 έτη) και το Σαββατικό έτος (κάθε 7 έτη) είναι βιβλικές εντολές που αφορούν την ιδιοκτησία γαιών και σκλάβων. Οι νόμοι που αφορούν το Σαββατικό έτος τηρούνται ακόμη σε πολλούς θρησκευόμενους εβραίους του κράτους του Ισραήλ, αν και το Ιωβηλαίο δεν εφαρμόστηκε για αιώνες. Σύμφωνα με την εβραϊκή Βίβλο, κάθε 7ο έτος οι αγρότες του Ισραήλ άφηναν τη γη τους ακαλλιέργητη. Η εορτή του Ιωβηλαίου ήταν το 50ό έτος, δηλ. έπειτα από επτά Σαββατικά έτη. Στη Ρωμαιο-Καθολική παράδοση, είναι ένα έτος άφεσης αμαρτιών και των τιμωριών λόγω των αμαρτιών, αρχικά κάθε 50 έτη, μετά κάθε 25 έτη. Τότε ανοίγει η βόρεια πύλη (Porta Santa) του νάρθηκα του ναού του Αγίου Πέτρου στη Ρώμη· αυτό έγινε το 1950, το 1975 και το 2000.

Άλλες χρήσεις
-------------

Για τους Βρετανούς μονάρχες υπάρχουν οι εορτασμοί:

* Αργυρό ιωβηλαίο, κάθε 25 έτη.
* Ρουμπινένιο ιωβηλαίο, κάθε 40 έτη.
* Χρυσό ιωβηλαίο, κάθε 50 έτη.
* Αδαμάντινο ιωβηλαίο, κάθε 60 έτη.
* Ζαφειρένιο ιωβηλαίο, κάθε 65 έτη.
* Πλατινένιο ιωβηλαίο, κάθε 70 έτη.

Πηγές
-----

* "Pope Francis announces new global jubilee, the Holy Year of Mercy". National Catholic Reporter.[*νεκρός σύνδεσμος*]
* Α history of Jubilees

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* GND: 4129003-3

 |

 |
Ο **Ερρίκος Β΄**, γερμ. Heinrich II (π. 1175 - 18 Ιουλίου 1228) από τον Οίκο του Άντεχς ήταν ευγενής, μάργραβος της Ίστρια & Καρνιόλα το διάστημα 1204-1228. Κληρονόμησε την κομητεία του Στάιν (το Κάμνικ στην Άνω Καρνιόλα) και επέκτεινε την επικρατειά του στη μακριωνία του Βίντικ με επιγαμία. Απεβίωσε άτεκνος και οι αχανείς ιδιοκτησίες του τελικά κληρονομήθηκαν από την ανιψιά του Αγνή της Μερανίας.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Μπέρτολντ δούκα της Μερανίας και κόμη της Ίστρια και Καρνιόλα και της Αγνής των Βίττελσμπαχ, κόρης τού Ντέντο Γ΄ μαργράβου της Λουσατίας.

Έπειτα από το τέλος τού πατέρα του το 1204, ο Ερρίκος ανέλαβε το αξίωμα τού μαργράβου της Ίστρια-Καρνιόλα (γερμ.: Κράιν) και τις κτήσεις που βρίσκονταν νότια του Δούναβη. Στην ίδια την Ίστρια, η Δημοκρατία της Βενετίας έκανε τη ζωή τόσο δύσκολη, που στην πράξη κυβερνούσε τη χερσόνησο αυτή. Η πολιτικές τού δόγη της Ερρίκου Δανδόλου είχαν αφήσει ένα δυνατό σημάδι επάνω στην περιοχή. Και καθώς το εμπόριο και η επιρροή απλώθηκε προς τη Βενετία, η Ίστρια γινόταν ασθενέστερη.

Οικογένεια
----------

Πριν το 1207, ο Ερρίκος Β΄ νυμφεύτηκε τη Σοφία, κόρη και κληρονόμο τού Αλβέρτου κόμη τού Βάιχσελμπουργκ (Απεβ. 1209) στη σημερινή Σλοβενία, στην οποία οι Άντεχς δαπάνησαν τεράστιο πλούτο στη μαρκιωνία του Βίντικ. Ο γάμος θα έμενε άτεκνος.

Αναφορές σε πηγές
-----------------

1. ↑  www.deutsche-biographie.de/sfz70071.html. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  (Γερμανικά) *Catalog of the German National Library*. 138743983. Ανακτήθηκε στις 17  Ιουλίου 2021.

Πηγές
-----

* Lyon, Jonathan R. (2013). Princely Brothers and Sisters: The Sibling Bond in German Politics, 1100–1250. Ithaca and London: Cornell University Press. ISBN 978-0801451300.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 90999509
* GND: 138743983

 |

 |
Ο **Ζαν Μπατίστ Ωγκύστ (Χούους) Κέσλερ** ο νεότερος (*Jean Baptiste August "Guus" Kessler*) (Χάγη, 16 Ιουνίου 1888 - Χάγη, 5 Νοεμβρίου 1972) ήταν διευθυντής της Koninklijke Nederlandse Petroleum Maatschappij (Βασιλική Ολλανδική Εταιρεία Πετρελαίου) και αθλητής της αντισφαίρισης.

Ήταν γιος του Ζαν Μπατίστ Ωγκύστ Κέσλερ του πρεσβύτερου, πρώτου διευθυντή της Βασιλικής Ολλανδικής Εταιρείας Πετρελαίου, που αργότερα μετεξελίχθηκε σε Royal Dutch Shell, η οποία είχε ως αντικείμενο την εκμετάλλευση του πετρελαίου στις Ολλανδικές Ανατολικές Ινδίες. Αδελφοί του ήταν οι ποδοσφαιριστές Μπούλι Κέσλερ (Boelie Kessler) και Ντολφ Κέσλερ. Είχε, επίσης, μία αδελφή και δύο ακόμα αδελφούς. Μετά το γυμνάσιο σπούδασε ηλεκτρολόγος μηχανικός στο Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο του Ντελφτ. Εργάστηκε στη Ρουμανία και στη Σοβιετική Ένωση. Το 1923 έγινε διευθυντής της Royal Dutch.

Ήταν αθλητής αντισφαίρισης, μέλος του συλλόγου της Χάγης *Λόουν τένις Κλαμπ Λεϊμόνιανς*. Το 1906 έλαβε μέρος στους Ολυμπιακούς αγώνες της Αθήνας στην αντισφαίριση.] Στο μονό ανδρών αποκλείστηκε στον πρώτο αγώνα από τον μετέπειτα Γάλλο χρυσό Ολυμπιονίκη Μαξ Ντεκουζί.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. 16669156b.
2. 1 2 3 4  *Olympics at Sports-Reference.com Αρχειοθετήθηκε 2012-11-04 στο Wayback Machine.*

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Joh. de Vries, «Kessler (jr.), Jean Baptiste August (1888-1972)». *Biografisch Woordenboek van Nederland: 1880-2000*. Ανακτήθηκε στις 5.03.2017. Από το *Biografisch Woordenboek van Nederland*, τόμ. 1 (Χάγη 1979).
Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα στη Φραγκφούρτη
Το **Ευρωσύστημα** είναι η νομισματική αρχή της Ευρωζώνη, μιας ομάδας από Μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης τα οποία έχουν υιοθετήσει το ευρώ ως το μοναδικό επίσημο νόμισμα τους. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ), σύμφωνα με το άρθρο 16 του καταστατικού της, έχει το αποκλειστικό δικαίωμα έγκρισης της έκδοσης τραπεζογραμματίων ευρών. Τα κράτη μέλη μπορούν να εκδώσουν Κέρματα ευρώ, αλλά το ποσό πρέπει να εγκριθεί από την ΕΚΤ εκ των προτέρων.

Το Ευρωσύστημα αποτελείται από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και τις εθνικές κεντρικές τράπεζες των 19 κρατών μελών που είναι μέλη της ευρωζώνης. Οι εθνικές κεντρικές τράπεζες εφαρμόζουν τη νομισματική πολιτική της ΕΚΤ. Ο πρωταρχικός στόχος του Ευρωσυστήματος είναι η σταθερότητα των τιμών. Οι δευτερεύοντες στόχοι είναι η χρηματοπιστωτική σταθερότητα και η οικονομική ολοκλήρωση. The mission statement of the Eurosystem says that the ECB and the national central banks jointly contribute to achieving the objectives.

Το Ευρωσύστημα είναι ανεξάρτητο. Όταν εκτελούν καθήκοντα που σχετίζονται με το Ευρωσύστημα, ούτε η ΕΚΤ, ούτε μια Εθνική Κεντρική Τράπεζα, ούτε κάποιο μέλος των οργάνων λήψης αποφάσεων μπορούν να ζητούν ή να λαμβάνουν οδηγίες από οποιοδήποτε εξωτερικό φορέα. Τα όργανα και οι οργανισμοί της Κοινότητας και οι κυβερνήσεις των κρατών μελών δεν μπορούν να επιδιώκουν να επηρεάσουν τα μέλη των οργάνων λήψης αποφάσεων της ΕΚΤ ή των Εθνικών Κεντρικών Τραπεζών κατά την εκτέλεση των καθηκόντων τους.

Το Ευρωσύστημα είναι διαφορετικό από το Ευρωπαϊκό Σύστημα Κεντρικών Τραπεζών (ESCB), που περιλαμβάνει την ΕΚΤ και τις κεντρικές τράπεζες όλων των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που δεν ανήκουν στην ευρωζώνη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Καταστατικό της ΕΚΤ» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 31 Μαΐου 2013. Ανακτήθηκε στις 1 Φεβρουαρίου 2020.
2. ↑  «European Central Bank/Eurosystem, Organisation». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Σεπτεμβρίου 2008. Ανακτήθηκε στις 30 Ιουλίου 2008.
3. ↑  "Price stability: Year-on-year increase in the Harmonized Index of Consumer Prices for the euro area of below 2%." Source: FACTS presentation: Monetary policy Αρχειοθετήθηκε 2017-05-20 στο Wayback Machine.
4. ↑  «The mission of the Eurosystem». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Ιουλίου 2013. Ανακτήθηκε στις 30 Ιουλίου 2008.
5. ↑  «FACTS presentation: Organisation». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Μαΐου 2017. Ανακτήθηκε στις 30 Ιουλίου 2008.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* ECB – Eurosystem – Governing Council
* ECB – Eurosystem – Executive Board
* List of Eurosystem central banks' websites
* The Payment System
Τα μέλη του Χάρτη 1961 με ανοιχτό πράσινο. Τα μέλη του αναθεωρημένου Χάρτη με σκούρο πράσινο. Μη κράτη - μέλη του Συμβουλίου της Ευρώπης με γκρι χρώμα
Με την ονομασία **Ευρωπαϊκός Κοινωνικός Χάρτης**, φέρεται διεθνής συνθήκη που συνομολογήθηκε από κράτη μέλη του Συμβουλίου της Ευρώπης και υπογράφηκε στο Τορίνο το 1961 και που αναθεωρήθηκε το 1996.

Η συνθήκη αυτή παρείχε εξ αρχής τη δυνατότητα ακόμα και της μερικής επικύρωσης από τα κράτη μέλη. Πρώτα ευρωπαϊκά κράτη που επικύρωσαν την εν λόγω συνθήκη ήταν η Αυστρία, Γαλλία, Δανία, Δυτική Γερμανία, Ελλάδα, Μεγάλη Βρετανία, Ιρλανδία, Ισλανδία, Ισπανία, Ιταλία, Κύπρος, Ολλανδία και Σουηδία.  
 
Η Ελλάδα επικύρωσε τη συνθήκη το 1984 με τον Νόμο **1426/1984** (το ίδιο έτους).

Κατ΄ εφαρμογή της παραπάνω συνθήκης ιδρύθηκε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή Κοινωνικών Δικαιωμάτων που παρακολουθεί τις ετήσιες αναφορές - εκθέσεις των κρατών μελών στην ευρύτερη εφαρμογή της, εξετάζοντας παράλληλα σχετικές καταγγελίες.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ευρωπαϊκός Κοινωνικός Χάρτης επίσημη ιστοσελίδα
* Ευρωπαϊκός Κοινωνικός Χάρτης 1961
* Αναθεωρημένος Ευρωπαϊκός Κοινωνικός Χάρτης
* 1995 Πρόσθετο Πρωτόκολλο προβλέπει ένα σύστημα συλλογικών παραπόνων
* Συνοπτική επισκόπηση του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Χάρτη

Πηγές
-----

* "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ.25ος, σελ.160.
Ο **Ευρωπαϊκός Οργανισμός Ασφάλειας της Αεροπορίας** (European Aviation Safety Agency, EASA) είναι οργανισμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ιδρύθηκε με σκοπό την διατήρηση και βελτίωση της ασφάλειας των πτήσεων. Στις αρμοδιότητες του ανήκουν :

* Παροχή τεχνικής συμβούλεσης στην Ε.Ε. σχετικά με νέες νομοθεσίες
* Εφαρμογή και παρακολούθηση της εφαρμογής πολιτικών ασφάλειας, όπως και διεξαγωγή ελέγχων στα κράτη μέλη
* Διεξαγωγή της πιστοποίησης αεροσκαφών και εξοπλισμού
* Έκδοση αδειών σε οργανισμούς, που παρέχουν τον σχεδιασμό, την κατασκευή και συντήρηση αεροναυτικών προϊόντων
* Αδειοδότηση φορέων από τρίτες χώρες (εκτός Ε.Ε.)
* Ερευνητική και αναλυτική εργασία επάνω σε θέματα ασφάλειας

Με έδρα την Κολωνία της Γερμανίας, ο οργανισμός δημιουργήθηκε στις 15 Ιουλίου 2002 και άρχισε να λειτουργεί πλήρως το 2008, αναλαμβάνοντας αρμοδιότητες των Μικτών Αρχών Πολιτικής Αεροπορίας. Οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ζώνης Ελευθέρων Συναλλαγών έχουν λάβει συμμετοχή στον οργανισμό.

Οι αρμοδιότητες του οργανισμού περιλαμβάνουν την ανάλυση και την έρευνα παραμέτρων ασφαλείας, την εξουσιοδότηση ξένων φορέων εκμετάλλευσης και την παροχή συμβουλών στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή σχετικά με τη σύνταξη της νομοθεσίας της ΕΕ. Επίσης, εφαρμόζει και παρακολουθεί τους κανόνες ασφαλείας (συμπεριλαμβανομένων των επιθεωρήσεων στα κράτη μέλη), χορηγεί πιστοποίηση τύπου για αεροσκάφη και εξαρτήματα και εγκρίνει οργανισμούς που εμπλέκονται στο σχεδιασμό, την κατασκευή και τη συντήρηση αεροναυτικών προϊόντων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Jurrien. Boer,· Company. Aircraft Technical Book (2014). *Aviation maintenance technician certification series. Module 10, Aviation legislation*. Tabernash: Aircraft Technical Book Company. ISBN 9781941144381. 1014052117.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 268555462
* LCCN: no2013026088
* ISNI: 0000 0004 5937 5157
* GND: 10125476-3
* SUDOC: 10694892X

 |

 |
Ο **Εγβέρτος Α΄ της Νορθουμβρίας** (*Ecgberht I*, πέθανε το 873) ήταν βασιλιάς της Νορθουμβρίας στα μέσα του 9ου αιώνα, η περίοδος της βασιλείας του στην Νορθουμβρία παρέχει ελάχιστες πηγές και λίγα είναι γνωστά για τον ίδιο. Η πρώτη εμφάνιση του παρουσιάζεται μετά την πτώση σε μάχη των βασιλέων Αέλα της Νορθουμβρίας και Όσμπερτ της Νορθουμβρίας στην Γιορκ εναντίον των Βίκινγκ στις 21 Μαρτίου 867. Οι Νορθούμβριοι συνετρίβησαν και οι δυο βασιλείς έπεσαν, όσοι επέζησαν αναγκάστηκαν να κλείσουν ειρήνη με τους παγανιστές οι οποίοι τοποθέτησαν σαν υποτελή βασιλιά τον Εγβέρτο. Οι ιστορικοί αναφέρουν ότι ο Εγβέρτος ανήκε στις μεγάλες οικογένειες ευγενών της Νορθουμβρίας και ο βασικός του ρόλος ήταν η συλλογή των φόρων από τους Νορθούμβριους για λογαριασμό των Δανών.
Η επόμενη αναφορά για τον Εγβέρτο το έτος 872 αναφέρει : *"Εκείνη την χρονιά οι Νορθούμβριοι έστειλαν στην εξορία τον βασιλιά τους Εγβέρτο και τον αρχιεπίσκοπο Γούλφχερ"*, ο θάνατος του καταγράφεται το 873 και διάδοχος του ήταν ο Ρίκζιγκ της Νορθουμβρίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
2. 1 2 3  «Anglo-Saxon Aristocracy: Tracing Lineages». *Anglo-Saxon Aristocracy: Tracing Lineages*. Ιουλίου 2005. σελ. 411.
3. ↑  Symeon of Durham, p. 489
4. ↑  Kirby, pp. 212–213; Higham, p.179.
5. ↑  Symeon of Durham, p. 492.

Πηγές
-----

* Kirby, D.P. The Earliest English Kings. London: Unwin, 1991.
* Higham, N.J. The Kingdom of Northumbria AD 350-1100. Stroud: Sutton, 1993.
* Symeon of Durham (1855). "The Historical Works of Simeon of Durham". Church Historians of England, volume III, part II. J. Stevenson, translator. Seeley's. Retrieved 2007-01-27.

|  |
| --- |
| Εγβέρτος Α΄ της Νορθουμβρίας  **Θάνατος:** 873 |
| Βασιλικοί τίτλοι |
| ΠροκάτοχοςΑέλα της Νορθουμβρίας | **Βασιλιάς της Νορθουμβρίας**867 - 872 | ΔιάδοχοςΡίκζιγκ της Νορθουμβρίας |



|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Ecgberht I of Northumbria  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η Μέση Ανατολή.
  Η Ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής (περιοχές κοινού θρησκευτικού φρονήματος).
  Περιοχές που συνδέονται μερικές φορές με τη Μέση Ανατολή (Κοινές κονωνικοπολιτιστικές συνδέσεις).
Η **Ευρύτερη Μέση Ανατολή** είναι όρος που χρησιμοποιείται τα τελευταία χρόνια και εισηχθεί στις αρχές της δεκαετίας του 2000 και όπως μαρτυρά η ονομασία του αναφέρεται σε μια ευρύτερη προσέγγιση της γεωγραφικής περιοχής της Μέσης Ανατολής, κυρίως από πολιτική σκοπιά και χωρίς να έχει σαφή στενά γεωγραφικά όρια.

Περιλαμβάνει πέραν από τις χώρες της Μέση Ανατολής (Αίγυπτος, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Ιορδανία, Ιράκ, Ιράν, Κατάρ, Κουβέιτ, Λίβανος, Μπαχρέιν, Παλαιστινιακά Εδάφη, Σαουδική Αραβία, Συρία, Ομάν και Υεμένη, Ισραήλ, Τουρκία και Κύπρος), και άλλες κυρίως μουσουλμανικές χώρες της ευρύτερης περιοχής, κυρίως της βόρειας και βορειοδυτικής Αφρικής (Αλγερία, Λιβύη, Μαρόκο, Τυνησία, Δυτική Σαχάρα, Μαυριτανία, δηλαδή οι χώρες του Μάγκρεμπ) και άλλα αφρικανικά κράτη όπως το Σουδάν, η Σομαλία κ.ά. αλλά και κάποιες φορές πιο ανατολικές ασιατικές χώρες όπως το Αφγανιστάν και το Πακιστάν, αλλά και όλη η Κεντρική Ασία. 

Η Τουρκία, παρόλο που γεωγραφικά ανήκει σχεδόν εξ ολοκλήρου στην Ασία, ένεκα τμήματος ευρωπαϊκού εδάφους κατατάσσεται άλλοτε στη Μέση Ανατολή, και άλλοτε στην Ευρώπη, ομοίως το Ισραήλ για πολιτικούς και κοινωνικοοικονομικούς λόγους όμως. Η Κύπρος που είναι μια νησιωτική χώρα που βρίσκεται στην ανατολική Μεσόγειο και παρότι γεωγραφικά θεωρείται πως συμπεριλαμβάνεται στην Ασία και τη Μέση Ανατολή, θεωρείτο αδιαμφισβήτητα ευρωπαϊκό κράτος με στενούς ιστορικούς, πολιτικούς, γλωσσικούς, πολιτισμικούς και θρησκευτικούς δεσμούς με την Ελλάδα και τη γηραιά ήπειρο ανήκοντας ουσιαστικά στον Δυτικό κόσμο, όντας και μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Δείτε επίσης
------------

* Μέση Ανατολή
* Εγγύς Ανατολή
* Λεβάντες
Το **Εξαρχικό Μοναστήρι της Παναγίας Θεοτόκου της Κρυπτοφέρρης** (Monastero Esarchico di Santa Maria di Grottaferrata) είναι Μονή της Ιταλοβυζαντινής Εκκλησίας και βρίσκεται 20 χιλιόμετρα νότια της Ρώμης στην πόλη Γκροταφερράτα.

Το Εξαρχικό Μοναστήρι της Παναγίας Θεοτόκου της Κρυπτοφέρρης, που ονομάζεται επίσης Ιερά Μονή του Οσίου Νείλου, ιδρύθηκε το 1004, πενήντα χρόνια πριν από το χωρισμό των Εκκλησιών του Βυζαντίου και της Ρώμης, από μια ομάδα Ιταλοβυζαντινών μοναχών, προερχομένων από τη βυζαντινή Καλαβρία και καθοδηγούμενων από τον Όσιο Νείλο του Ροσσάνο, χαρισματικό Ηγούμενο και εξέχουσας προσωπικότητας, στην εποχή του. Η μοναστική κοινότητα έμεινε σύντομα ορφανή από τον πνευματικό της πατέρα, τον Όσιο Νείλο, και έπειτα καθοδηγήθηκε από τον μαθητή του, τον Όσιο Βαρθολομαίο το Νέο, συνιδρυτή του Μοναστηριού. Οι μοναχοί είναι καθολικοί Ουνίτες της Ίταλο-βυζαντινής Εκκλησίας οι οποίοι τηρούν τους κανόνες του Αγίου Βασιλείου του Μεγάλου. Ο Βασίλειος Βησσαρίων ήταν Ηγούμενος αυτής της Μονής.

Σήμερα η Μονή της Κρυπτοφέρρης είναι το τελευταίο που έμεινε από τα πολυάριθμα βυζαντινά μοναστήρια, τα οποία κατά τον μεσαίωνα ήταν διαδεδομένα στην Κάτω Ιταλία και στην ίδια τη Ρώμη. Η μονή της Κρυπτοφέρρης αποτελεί επίσης «κάτι το μοναδικό», εφόσον ιδρύθηκε πενήντα χρόνια πριν από το Σχίσμα μεταξύ των Εκκλησιών της Ρώμης και της Κωνσταντινουπόλεως, και πάντοτε έμεινε σε κοινωνία με τον Επίσκοπο Ρώμης, διατηρώντας το βυζαντινό τυπικό και την ανατολική μοναστική παράδοση.

Τάγμα των Βασιλειανών Μοναχών
-----------------------------

Τάγμα των Βασιλειανών Μοναχών (δηλ. Μοναχοί του Αγίου Βασιλείου του Μεγάλου), είναι ένα μοναστικό ίδρυμα της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, το οποίο δημιουργήθηκε το 1579 με την Αποστολική Διάταξη «*BENEDICTUS DOMINUS*» του Πάπα Γρηγορίου ΙΓ΄ για να ενώνει, όλα μαζί, τα βυζαντινόρρυθμα μοναστήρια της Ιταλίας.

Συλλογή Φωτογραφιών
-------------------

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  *Atlante castellano d'Italia*.
2. 1 2 3 4  «Indagine sui musei e le istituzioni similari». *d:Q112132470*. 2022.
3. ↑  atlasf.eu/poi/9465. Ανακτήθηκε στις 5  Σεπτεμβρίου 2019.
4. ↑  *Wiki Loves Monuments Italia*.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Εξαρχικό Μοναστήρι της Παναγίας Θεοτόκου της Κρυπτοφέρρης** |

* www.abbaziagreca.it Αρχειοθετήθηκε 2019-02-03 στο Wayback Machine.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 244733204
* GND: 4550338-2

 |

 |
Ο **Εβόρικ** ή **Εύρικ**, λατιν.: *Eboric, Euric*, (άκμασε το 583-584) ήταν ο τελευταίος νόμιμος Σουηβός βασιλιάς της Γαλικίας.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο έφηβος γιος του Mίρo και της Σισεγου(ν)τίας και διαδέχθηκε τον πατέρα του το 583, κυβερνώντας για έναν χρόνο, πριν τον καθαιρέσει ο δεύτερος σύζυγος της μητέρας του, ο Αυδέκα, ο οποίος τον έριξε σε ένα μοναστήρι. 

  

Η εκτόπισή του έδωσε στον βασιλιά των Βησιγότθων Λιουβιγγέλδ αφορμή πολέμου (*casus belli*), ώστε να εισβάλει στη Γαλικία και να απομακρύνει τον Aυδέκα από την εξουσία.

Πηγές
-----

* Arias, Jorge C. "Identity and Interactions: The Suevi and the Hispano-Romans." University of Virginia: Spring 2007.

1. ↑  Γρηγόριος Τουρώνης: «Historiarum libri decem». (λατινική γλώσσα) *Historia Francorum*.