recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Συντεταγμένες: 35°47′47″N 7°23′34″E﻿ / ﻿35.79639°N 7.39278°E﻿ / 35.79639; 7.39278

Η **Αΐν Μπεϊντά** είναι πόλη και κοινότητα στην επαρχία Ουμ Ελ Μπουαγκί της Αλγερίας, νοτιοανατολικά της Κωνσταντίνης και βόρεια της Χέντσλα, που κατοικείται από Σαουί και Άραβες. Σύμφωνα με την απογραφή του 2008 είχε 116.064 κατοίκους, από 88.290 το 1998, σημειώνοντας ετήσια αύξηση 2,83%.

Ετυμολογία
----------

Το *Αΐν* στα αραβικά πηγή, ενώ το *Μπεϊντά* σημαίνει λευκό. Έτσι, η κυριολεκτική σημασία του ονόματος της πόλης είναι «λευκή πηγή». Η «λευκότητα» αναφέρεται στην καθαρότητα του νερού που πηγάζει από αυτήν την πηγή.

Ιστορία
-------

Το κέντρο της πόλης εξακολουθεί να διαθέτει έναν κήπο που στεγάζει ρωμαϊκά ερείπια, συμπεριλαμβανομένων των υπόγειων σηράγγων, γεγονός που δείχνει ότι η πόλη έχει μακρά και πλούσια ιστορία. Το πρώην όνομα της στη ρωμαϊκή εποχή ήταν το Μαρσιμάνι (Marcimani). Η πόλη είχε στρατηγική σημασία στη ρωμαϊκή εποχή και βρισκόταν στα σύνορα με το κράτος των Μπαγκάι. Η φυλή Χαρακτάς των Σαουί κατοίκησε στην περιοχή κοντά στο Αΐν Μπεϊντά και την υπερασπίστηκε πολλές φορές. 

Όταν η Αλγερία ήταν τμήμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, το Χαλιφάτο του Χαρακτάς ήταν ένα από τα ισχυρότερα Εμιράτα στην ανατολική Αλγερίας. Στη συνέχεια ξέσπασε πόλεμος μεταξύ του Χαλιφάτου του Χαρακτάς και του Μπεηλικίου της Κωνσταντίνης ο οποίος ολοκληρώθηκε με μια συμμαχία μεταξύ των δύο πλευρών. Το Χαλιφάτο είχε 25.000 στρατιώτες το 1827 και παρείχε βοήθεια ενώπιον του Αλγερίου πριν αυτό καταληφθεί από τα γαλλικά στρατεύματα. Επίσης βοήθησε τον Μπέη της Κωνσταντίνης πριν από την πτώση της Κωνσταντίνης το 1837.

Μετά την ανεξαρτησία, η πόλη έχει εξελιχθεί σε σημαντική εμπορική τοποθεσία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Aïn Béïda (Aïn Béïda / Fkirina, Oum El Bouaghi, Algeria) - Population Statistics, Charts, Map, Location, Weather and Web Information». Ανακτήθηκε στις 26  Δεκεμβρίου 2019.
2. ↑  «Aïn Béïda (Aïn Béïda / Fkirina, Oum El Bouaghi, Algeria) - Population Statistics, Charts, Map, Location, Weather and Web Information». *citypopulation.de*. Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2019.
3. ↑  Ageron, Charles Robert (1991). *Modern Algeria: A History from 1830 to the Present*. London: Hurst. σελ. 16. ISBN 978-1-85065-027-0.
Το πρώτο άλμπουμ του Μικρού Κθούλου.
**Ο Μικρός Κθούλου** είναι σειρά τριών άλμπουμ κόμικς του Γιώργου Τσούκη (γνωστού και ως *Trashman*).

Ο κεντρικός ήρωας είναι ένα μικρό τέρας, με πλοκάμια στο κεφάλι και φτερά δαίμονα. Αν και δανείζεται το όνομα του θεού Κθούλου, δημιουργήματος του Χ. Λάβκραφτ, οι προβληματισμοί του μικρού Κθούλου, που είναι μαθητής Δημοτικού στη Θεσσαλονίκη, είναι διαφορετικοί. Κύρια έγνοια του, και βασικό θέμα του κόμικ, είναι η απόρριψη και καταπίεση που δέχεται λόγω της αποκρουστικής μορφής του από τους συνομήλικούς του στο σχολείο, αλλά και τους θετούς γονείς του, και οι -πάντα αποτυχημένες- προσπάθειές του να γίνει αποδεκτός. Βασικό ρόλο στην ιστορία παίζει και η αγάπη του για τη metal μουσική, ενώ δεν λείπει και το κοινωνικό σχόλιο.

Το κόμικ είναι ασπρόμαυρο και αποτελείται από στριπάκια των τριών καρέ, με μερικές ενδιάμεσες ολοσέλιδες ιστορίες. Άρχισε να εκδίδεται το 1998 στο περιοδικό Metal Invader, ενώ κατόπιν εκδόθηκε σε τρία άλμπουμ από τις εκδόσεις O2H, το τελευταίο από τα οποία κυκλοφόρησε το 2002. Το 2004 ανατυπώθηκε το πρώτο, εξαντλημένο άλμπουμ.

Trivia
------

* Στην προσωπική ιστοσελίδα του δημιουργού υπήρχε ένα αδημοσίευτο στριπ του Μικρού Κθούλου στο ύφος του Αρκά.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Ο μικρός Κθούλου». *SFF.gr - Επιστημονική Φαντασία, Μυθοπλασία, Τρόμος* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 11 Δεκεμβρίου 2019.
2. ↑   *Ο Μικρός Κθούλου*, ανακτήθηκε στις 2019-12-11
3. ↑  «Ο μικρός Κθούλου Ι - Γιώργος Τσούκης - 9789608143319 | Protoporia.gr». *www.protoporia.gr*. Ανακτήθηκε στις 11 Δεκεμβρίου 2019.
4. ↑  «Παλαιοβιβλιοπωλείο Ν. Χρυσός». *www.oldbooks.gr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Οκτωβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 11 Δεκεμβρίου 2019.
Συντεταγμένες: 44°0′17″N 20°33′12″E﻿ / ﻿44.00472°N 20.55333°E﻿ / 44.00472; 20.55333

Το όρος **Γιέσεβατς** (σερβικά κυριλλικά: *Јешевац*, σερβικά λατινικά: *Ješevac*) είναι βουνό στο μέσον της Σερβίας. Κορυφή του αποτελεί το Τσρνι Βρχ, το οποίο βρίσκεται σε υψόμετρο 902 μέτρων.

Γεωγραφία
---------

Το όρος Γιέσεβατς βρίσκεται στο μέσον της Σερβίας, νοτιοανατολικά της πόλεως του Γκόρνι Μιλάνοβατς. Πέραν του Τσρνι Βρχ, σημαντικότερες κορυφές του συγκεκριμένου βουνού αποτελούν το Μπεζίμενι Βρχ (880 μέτρα), το Βέλικι Βρχ (766 μέτρα), η Τρέσκα (735 μέτρα), η Παβλόβατσα (741 μέτρα), καθώς και το Κλικ (722 μέτρα).

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος βουνών της Σερβίας

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Σερβικά) «Reljef». *www.gornjimilanovac.rs*. Δήμος του Γκόρνι Μιλάνοβατς. Ανακτήθηκε στις 9 Ιουνίου 2009. [*νεκρός σύνδεσμος*]
2. ↑  (Αγγλικά) «Jesevac, Serbia and Montenegro». *www.traveljournals.net*. Ανακτήθηκε στις 9 Ιουνίου 2009. [*νεκρός σύνδεσμος*]

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Σερβία
 |

 |
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Εθνικός.

Ο **Εθνικός** είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος της δυτικής Αχαΐας. Έδρα του είναι το χωριό Σαγέικα Αχαΐας κι αγωνίζεται σε ιδιόκτητο γήπεδο με φυσικό χλοοτάπητα.

Ιστορία
-------

Ιδρύθηκε το 1968 με χρώματα το μπλε και το άσπρο κι ανήκει στη δύναμη της ΕΠΣ Αχαΐας με αρ.μητρώου ΕΠΟ 1520. Θεωρείται φυσική συνέχεια του *Ολυμπιακού Σαγέικων* που υπήρχε από το 1931 σαν ανεξάρτητο σωματείο.

Ξεκίνησε από την Γ' κατηγορία το 1971 και σε δύο χρόνια, το 1973, έπαιζε στην Α΄κατηγορία. Στην Α' κατηγορία αγωνίστηκε με ένα μικρό διάλειμμα την περίοδο 1981-82 έως το 1985 όπου υποβιβάστηκε . Στην Α επέστρεψε το 1991 , το 1993 , κι από το 1995 έως σήμερα αγωνίζεται στην Α΄κατηγορία .

Ο Εθνικός έχει κατακτήσει τρεις φορές το πρωτάθλημα Αχαΐας. Πρώτη φορά την αγωνιστική περίοδο 1990-91, έπειτα την περίοδο 1997-98 και 2008-09. Στο κύπελλο Αχαΐας είναι δύο φορές νικητής την περίοδο 1974-75 όπου στον τελικό νίκησε τον Απόλλων Εγλυκάδος με 1-0. Και την περίοδο 1975-76 όπου νίκησε στον τελικό τον Παναιγιάλειο με 2-1. Φιναλίστ ήταν το 2009-10 όπου έχασε με 4-0 από τον Ατρόμητο Λάππα.

### Συμμετοχές στη Δ΄ Εθνική

| **Αγων. περίοδος** | Θέση |
| --- | --- |
| **1991-92** | 12η  |
| **1993-94** | 9η  |
| **1998-99** | 12η  |
| **2009-10** | 10η  |

### Γήπεδο

Το πρώτο γήπεδο του συλλόγου ήταν οικόπεδο που είχε παραχωρήσει ιδιώτης γι' αυτό τον σκοπό, εκεί αγωνίστηκε ο Εθνικός έως το 1985. Το σημερινό γήπεδο κατασκευάστηκε με ενέργειες του διοικητικού συμβουλίου του συλλόγου κι η ομάδα αγωνίζεται από την περίοδο 1989-90. Το 2009 τοποθετήθηκε φυσικός χλοοτάπητας.

Τίτλοι - Διακρίσεις
-------------------

* Πρωτάθλημα Αχαΐας: 1991, 1998, 2009,2012,2014
* Κύπελλο Αχαΐας: 1974, 1975
* Πρωταθλητής Β΄ κατηγορίας: 1990

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6  Βασίλειος Οικονομόπουλος (εκδ.), *Πατρινό Αθλητικό Πανόραμα*, Εκδόσεις "ΠΑΝΟΡΑΜΑ", Πάτρα 1994.
2. 1 2 3 4 5 6 7 8  Τάσος Σταθόπουλος, *Αχαϊκό ποδόσφαιρο, εκατόν είκοσι χρόνια (1891-2010)*, εκδόσεις Γιάννης Πικραμένος, Πάτρα 2010. ISBN 978-968-6628-27-6.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Τάσος Σταθόπουλος, *Αχαϊκό ποδόσφαιρο, εκατόν είκοσι χρόνια (1891-2010)*, εκδόσεις Γιάννης Πικραμένος, Πάτρα 2010, ISBN 978-968-6628-27-6.
* Βασίλειος Οικονομόπουλος (εκδ.), *Πατρινό Αθλητικό Πανόραμα*, Εκδόσεις "ΠΑΝΟΡΑΜΑ", Πάτρα 1994.
* Βασιλείου Κυριαζή, "Φωστήρας 35 χρόνια πορείας", 2005.
**«Ο λύκος και τα επτά κατσικάκια»** αποτελεί ένα από τα γνωστότερα παραμύθια με ζώα των αδερφών Γκριμ.

Υπόθεση
-------

 Σχέδιο του Leutemann/ Offterdinger
Η μητέρα κατσίκα πρέπει να φύγει από το σπίτι και προτρέπει τα παιδιά της να μην ανοίξουν σε κανέναν κατά την απουσία της. Περισσότερο τους ζητά να προσέχουν τον κακό λύκο και την ικανότητά του να μεταμφιέζεται. Παρά την υπακοή των παιδιών στις συμβουλές της μητέρας, ο λύκος καταφέρνει να τα ξεγελάσει. Αρχικά, τρώει κιμωλία για να λεπτύνει την φωνή του, ενώ στη συνέχεια βρίσκει τρόπο για να ασπρίσει το μαύρο πόδι του. Τελικά, μετά την είσοδο του στο σπίτι καταπίνει τα έξι από τα επτά αδελφάκια. Το έβδομο όμως βοηθά την μητέρα κατσίκα να ελευθερώσουν τα αδέλφια του από το στομάχι του λύκου.

Παραπομπές
----------

* Η τελική έκδοση του παραμυθιού από τους αδερφούς Γκριμ στα γερμανικά
* Ελληνική μετάφραση του παραμυθιού
Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Δείκτη Πείνας, η ινδική πολιτεία Παντζάμπ έχει το χαμηλότερο επίπεδο πείνας στην Ινδία. Κάτω από το ένα τέταρτο των παιδιών της πολιτείας είναι ελλιποβαρή.

Το Παντζάμπ έχει σχετικά ανεπτυγμένη υποδομή και εκτεταμένο δίκτυο οδικών, σιδηροδρομικών, αεροπορικών και ποτάμιων συγκοινωνιών στην πολιτεία. Επίσης το ποσοστό φτώχειας στο Παντζάμπ είναι ένα από τα χαμηλότερα της χώρας, καθώς ήταν μόνο 8% το 2012. Το Παντζάμπ έχει αναπτυχθεί γρήγορα αλλά από το 2005 και έπειτα η ανάπτυξη της πολιτείας είναι κάτω του εθνικού μέσου όρου.

Το Παντζάμπ κέρδισε το βραβείο της καλύτερης πολιτειακής απόδοσης, σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία που συνέλεξε η ινδική κυβέρνηση. Το 2012, η πολιτεία ήταν ένας από τους μεγαλύτερους αποδέκτες εμβασμάτων, τα οποία έφταναν τα 66.13 δισεκατομμύρια δολάρια για το 2012, πίσω από την Κεράλα και το Ταμίλ Ναντού.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «India fares badly on global hunger index». *Times of India*. 2008-10-15. .
2. 1 2  «Punjab: Poverty, Growth & Inequality» (PDF). *World Bank*. 5 Ιουνίου 2017.
3. ↑  Best overall performance award to Punjab- Hindustan Times[*νεκρός σύνδεσμος*]
4. ↑  «NRIs beat FDI, keep the money coming». Hindustan Times. 8 Οκτωβρίου 2012. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Οκτωβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 9 Ιουλίου 2014.
Ο  **αγαπητός μαθητής** του Ιησού είναι ένα ανώνυμο πρόσωπο (για πολλούς) που αναφέρεται στο κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο. Παρουσιάζεται στο συγκεκριμένο σημείο των Αγίων Παθών. Είναι ο μόνος μαθητής που παρευρίσκεται στον σταυρό του Ιησού, χωρίς όμως να αναφέρεται το όνομά του.

Ο Αγαπητός Μαθητής, κατά τις γραφές, ειναι ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος ο οποίος έφτασε μέχρι κατω απο τον Σταύρό μαζί με την Μητέρα του Ιησού, την Παναγία και την παρέλαβε στο σπίτί του μετά τον θάνατο του Ιησού πάνω στόν Σταυρό δεν μας αναφέρει το όνομά του από ταπείνωση και όχι μόνον στο σημείο των Παθών αλλά και σε όλο το Κατα Ιωάννην Ευαγγέλιο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ- ΚΕΦΑΛΑΙΟ 19». *users.sch.gr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Σεπτεμβρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 4 Σεπτεμβρίου 2019.

Βιβλιογραφία
------------

* Martin Hengel: *Die johanneische Frage. Ein Lösungsversuch. Mit einem Beitrag zur Apokalypse von Jörg Frey*. WUNT 67. Mohr, Tübingen 1993 ISBN 3-16-145836-2
* Walter Simonis: *Markus, der Evangelist und Jünger, den Jesus liebte*. Frankfurt a.M. 2004, ISBN 3-631-52463-3
* Reinhard Nordsieck: *Johannes. Zur Frage nach Verfasser und Entstehung des vierten Evangeliums*. Neukirchen 1998 ISBN 3-7887-1670-3

Εξωτερικοί σύνδεσμοι - Αποσαφήνιση
----------------------------------

* Ποιος ήταν ο αγαπητός μαθητής; Αρχειοθετήθηκε 2008-02-26 στο Wayback Machine.
Νυχτερινή άποψη των πύργων Ζαϊτουνάι
Η **οικονομία του Λιβάνου** ταξινομείται ως αναπτυσσόμενη οικονομία ανώτερου μεσαίου εισοδήματος. Το ονομαστικό ΑΕΠ του Λιβάνου για το 2018 εκτιμάται στα 54.8 δισεκατομμύρια δολάρια, με κατά κεφαλήν ΑΕΠ ύψους 12.000 δολαρίων. Τα κυβερνητικά έξοδα για το 2018 ανέρχονται στα 15.9 δισεκατομμύρια δολάρια, αποτελώντας το 23% του ΑΕΠ.

Η λιβανέζικη οικονομία αναπτύχθηκε σημαντικά μετά τον πόλεμο του Λιβάνου το 2006, με το μέσο ποσοστό ετήσιας ανάπτυξης να φτάνει το 9.1% την τετραετία 2007 με 2010. Μετά το 2011 η οικονομία επηρεάστηκε από τον Συριακό Εμφύλιο Πόλεμο, καταγράφοντας μέσο ετήσιο ρυθμό ανάπτυξης ύψους 1.7% την περίοδο 2011-2016 και ανάπτυξη ύψους 1.5% το 2017. Το 2018 εκτιμήθηκε ότι το ύψος του ΑΕΠ της χώρας φτάνει τα 54.1 δισεκατομμύρια δολάρια. Ο Λίβανος έχει τη τρίτη μεγαλύτερη αναλογία χρέους προς ΑΕΠ στον κόσμο. Κατά συνέπεια, οι πληρωμές τόκων αποτελούν το 48% των εγχώριων κυβερνητικών εσόδων το 2016, περιορίζοντας τη δυνατότητα της κυβέρνησης να κάνει αναγκαίες επενδύσεις στις υποδομές και άλλα δημόσια αγαθά.

Η λιβανέζικη οικονομία είναι προσανατολισμένη προς τον τομέα των υπηρεσιών. Ο Λίβανος έχει μια ισχυρή παράδοση στο λεσέ φερ, με το σύνταγμα της χώρας να τονίζει ότι "το οικονομικό σύστημα είναι ελεύθερο και εγγυάται την ιδιωτική πρωτοβουλία και το δικαίωμα της ιδιωτικής ιδιοκτησίας". Οι κύριοι οικονομικοί τομείς συμπεριλαμβάνουν την βιομηχανία μετάλλων, τον τραπεζικό τομέα, την γεωργία, την παραγωγή χημικών και την παραγωγή εξοπλισμού μεταφορών. Οι κύριοι αναπτυσσόμενοι τομείς της οικονομίας μεταξύ άλλων είναι ο τραπεζικός τομέας και ο τουρισμός. Δεν υπάρχουν περιορισμοί στο ξένο συνάλλαγμα ή στη μεταφορά κεφαλαίων.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Middle East :: Lebanon – The World Factbook». Central Intelligence Agency. Ανακτήθηκε στις 6 Φεβρουαρίου 2019.
2. ↑  «Lebanon's cabinet agrees 2018 budget with lower deficit». *Reuters*.. Ανακτήθηκε στις 17 February 2019.
3. 1 2  «GDP growth(annual %)». Worldbank.. Ανακτήθηκε στις 29 January 2019.
4. ↑  Barrington, Lisa (30 August 2017). «Lebanon embarks on long-delayed reforms but debt problems mount». Reuters.. Ανακτήθηκε στις 14 October 2017.
Το **Ξενοδοχείο «Παλμύρα»** (Palmyra Hotel) είναι ένα από τα πιο ιστορικά ξενοδοχεία της Μέσης Ανατολής. Βρίσκεται στην πόλη Μπάαλμπεκ (Baalbek) του Λιβάνου, γνωστής κατά τους ελληνικούς χρόνους με το όνομα «Ηλιούπολις» (Heliopolis). Είναι απέναντι ακριβώς και με εξαιρετική θέα προς τα αναγνωρισμένα από την UNESCO μνημεία παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς του Μπάαλμπεκ.

Το ξενοδοχείο «Παλμύρα» έχει ζωή πάνω από 140 χρόνια και συνδυάζει ιστορικότητα, χαρακτήρα και ανατολίτικη γοητεία. Στεγάζεται σε ένα χαρακτηριστικό δείγμα αρχιτεκτονικής των αποικιακών χρόνων του Λιβάνου, η πρόσοψη του οποίου αντανακλά το μεγαλείο της εντυπωσιακής ιστορίας του. 

To 1986, το ξενοδοχείο αγοράστηκε από τον Ali Husseini για 700,000 δολάρια Αμερικής, ο οποίος το ανακαίνισε, έτσι ώστε να ανακτήσει το «ξεθωριασμένο» μεγαλείο του, ενώ ένα γειτονικό κτήριο το 1890 αποτέλεσε σύγχρονο και πολυτελές παράρτημα (annex) του ξενοδοχείου.

Το μεγάλο σαλόνι του ξενοδοχείου, με περίτεχνο μπαλκόνι που βλέπει τα αρχαία ερείπια με τους ρωμαϊκούς ναούς, διατηρεί την παλαιά διακόσμηση με καναπέδες και καθίσματα τεχνοτροπίας της Μπελ – Επόκ (La Belle Epoque).

Στο φουαγιέ του ξενοδοχείου είναι αναρτημένες φωτογραφίες των διάσημων επισκεπτών του και σχεδιάσματα του Γάλλου σουρρεαλιστη συγγραφέα και ζωγράφου Ζαν Κοκτώ (Jean Cocteau, 1889 – 1963), ο οποίος είχε πάρει μέρος στα 1960 στο διεθνές φεστιβάλ του Μπάαλμπεκ. 

Κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, το ξενοδοχείο «Παλμύρα» είχε καταληφθεί από τα γερμανικά στρατεύματα, ενώ κατά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν στρατηγείο του γαλλοβρετανικού στρατού. Ο στρατηγός Σαρλ ντε Γκωλ είχε διανυκτερεύσει στο δωμάτιο με αριθμό 30 του ξενοδοχείου, καθώς και ο Άγγλος στρατηγός Έντμουντ Άλλενμπυ.

Ανάμεσα σ’ άλλους διάσημους επισκέπτες του ξενοδοχείου «Παλμύρα» περιλαμβάνονται, εκτός από τον Ζαν Κοκτώ και τον στρατηγό Ντε Γκωλ, η Αυτοκράτειρα της Αβησυνίας και ο βασιλιάς Αλφόνσο της Ισπανίας.

Πηγές
-----

* Blair Kuntz: "Lebanon: An Insider’s Guide", page 248: "A Hotel with a Past", Praha Publishers, Beirut, Lebanon, 2000.
* Ann Jousiffe: "Lebanon", Lonely Planet Publications, 1st edition, February 1998.
Ο **Όουεν Γκυν Σμιθ** (*Owen Guinn Smith*, 2 Μαΐου 1920 – 20 Ιανουαρίου 2004) ήταν Αμερικανός αθλητής του στίβου, που κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο άλμα επί κοντώ στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1948.

Ο Γκυν Σμιθ γεννήθηκε στην πόλη Μακκίνυ του Τέξας, αλλά από την παιδική του ηλικία και σε όλη την υπόλοιπη ζωή του έζησε εγκατεστημένος στην Καλιφόρνια. Αρχικώς ασχολήθηκε με το άλμα εις ύψος, αλλά το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας (Μπέρκλεϋ), όπου ήθελε να φοιτήσει, είχε ήδη πολύ ισχυρή ομάδα στο άλμα εις ύψος, και έτσι ο Σμιθ στράφηκε στο άλμα επί κοντώ. Κέρδισε το Κολεγιακό Πρωτάθλημα (Ανοικτού) Στίβου των ΗΠΑ το 1941, ένα έτος προτού αποφοιτήσει με πτυχίο ιστορίας. Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο υπηρέτησε ως πιλότος της Αμερικανικής Πολεμικής Αεροπορίας στην Ασία.

Ως εθνικός πρωταθλητής στο επί κοντώ το 1947, ο Γκυν Σμίθ στάλθηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1948 στο Λονδίνο. Εκεί, σε έναν αγώνα που διεξάχθηκε με βροχερό καιρό, ήλθε πρώτος χάρη στην τρίτη και τελευταία προσπάθειά του στα 4,30 μέτρα, αφήνοντας δεύτερο τον Φινλανδό Έρκι Κάταγια.

Ο Σμιθ πέθανε σε ηλικία 83 ετών στο Σαν Φρανσίσκο από εμφύσημα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 4  Μαρτίου 2021.
2. ↑  Yollin, Patricia (2004-01-24). «Owen Guinn Smith -- WWII pilot, gold medalist in 1948». *San Francisco Chronicle*.. Ανακτήθηκε στις 2010-07-11.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η σελίδα του αθλητή στο sports-reference.com


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Guinn Smith  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
***Ο διαβολάκος*** (πρωτότυπος ιταλικός τίτλος: *Il piccolo diavolo*) είναι μια ιταλική ταινία του 1988 σε σκηνοθεσία του Ρομπέρτο Μπενίνι, με πρωταγωνιστές τον ίδιο και τους Γουόλτερ Ματάου, Στεφανία Σαντρέλι, Νικολέτα Μπράσκι και Τζον Λιούρι.  Σε ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες και στην Αυστραλία, προβλήθηκε και κυκλοφόρησε σε VHS μια αγγλόφωνη έκδοση της ταινίας. Στην αγγλόφωνη έκδοση, οι φωνές των πρωταγωνιστών μεταγλωττίζονται από τους ίδιους. Ορισμένες σκηνές ενδέχεται να έχουν γυριστεί και στις δύο γλώσσες.

Πλοκή
-----

Στο Βορειοαμερικανικό Παπικό Κολέγιο, στη Ρώμη, ο πατήρ Μορίς (Γουόλτερ Ματάου) βρίσκεται σε βαθιά αναταραχή εξαιτίας της Παρτρίτσια (Στεφανία Σαντρέλι), μιας γυναίκας που τον αγαπά και περιμένει από αυτόν να να ξεκαθαρίσει τη θέση του απέναντί της. Ενώ εκείνος προσπαθεί να το κάνει, καλείται από έναν μαθητευόμενο ιερέα για μια έκτακτη ανάγκη. Η κατάσταση έκτακτης ανάγκης αποδεικνύεται ότι είναι μια ευτραφής γυναίκα που έχει κυριευτεί από έναν δαίμονα. Ο πατήρ Μορίς εκτελεί την ιεροτελεστία του εξορκισμού και διώχνει τον δαίμονα από τη γυναίκα. Ο δαίμονας (Ρομπέρτο Μπενίνι), ένας μικρός δραπέτης διάβολος με το όνομα Τζουντίτα, που δεν έχει πού αλλού να πάει, αρχίζει να ακολουθεί τον πατέρα Μορίς παντού και συχνά επιδίδεται σε αταξίες βάζοντας τον Μορίς σε μπελάδες. Σε μια περίπτωση, η Τζουντίτα αντικαθιστά τον άρρωστο πατέρα Μορίς στη λειτουργία, μετατρέποντας την επίσημη τελετή σε καλλιστεία ομορφιάς. Ο Μορίς προσπαθεί να ξεφορτωθεί την Τζουντίτα αλλά όλες του οι προσπάθειες αποτυγχάνουν. Εξαιτίας της εξάντλησης που δείχνει, οι συνομήλικοί του τον συμβουλεύουν να κάνει διακοπές. Τελικά ένας άλλος πράκτορας "από όπου ήρθε η Τζουντίτα" εμφανίζεται ως Νίνα (Νικολέτα Μπράσκι) και καταφέρνει να προσελκύσει την Τζουντίτα, που τελικά αφήνει τον Μορίς και την ακολουθεί "αλλού".

Διανομή
-------

* Ρομπέρτο Μπενίνι ως Τζουντίτα, ο διαβολάκος
* Γουόλτερ Ματάου ως πατήρ Μορίς
* Νικολέτα Μπράσκι ως Νίνα
* Στεφανία Σαντρέλι ως Πατρίτσια
* Τζον Λιούρι ως Κουζατέλι
* Πάολο Μπαρόνι ως Σαβέριο
* Φράνκι Φαμπρίτσι ως Πρέτε
* Αναμπέλα Σιαβόνε ως Τζουντίτα, η γυναίκα

Βραβεία
-------

Ο Ρομπέρτο Μπενίνι κέρδισε Βραβείο Νταβίντ ντι Ντονατέλο Α' Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνεία του στην ταινία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.imdb.com/title/tt0095869/. Ανακτήθηκε στις 18  Απριλίου 2016.
2. 1 2  (Τσεχικά) *Česko-Slovenská filmová databáze*. 2001.
3. ↑  (Γερμανικά) *Λεξικό παγκόσμιων κινηματογραφικών ταινιών*. Zweitausendeins.
4. ↑  «Ο Διαβολάκος | Il Piccolo Diavolo». *DANAOS CINEMA*. Ανακτήθηκε στις 22 Ιανουαρίου 2022.
5. ↑  «Ο διαβολάκος (1988) | Περιοδικό MOVE IT». *www.moveitmag.gr*. Ανακτήθηκε στις 22 Ιανουαρίου 2022.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* *The Little Devil*   στην IMDb
* *Ο διαβολάκος* στο Rotten Tomatoes
* *The Little Devil* στο AllMovie
Συντεταγμένες: 11°34′34.58″N 104°55′5.69″E﻿ / ﻿11.5762722°N 104.9182472°E﻿ / 11.5762722; 104.9182472

Το **ξενοδοχείο** **Raffles Le Royal** βρίσκεται στη διεύθυνση 92 Rukhak Vithei Daun Penh, στο Σανγκάτ Βατ Φομ, στην περιοχή Ντάουν Πεν της Καμπότζης. Λειτούργησε για πρώτη φορά το 1929. Σήμερα, η διαχείρισή του γίνεται από την εταιρεία Raffles Hotels & Resorts.

Ιστορία
-------

Στα τέλη του 1923 και στις αρχές του 1924, προτάθηκε η κατασκευή ενός ξενοδοχείου 55 δωματίων στην Πνομ Πεν, με αρχιτέκτονα τον Ερνέστ Χεμπάρντ. Όντας ένας οραματιστής σχεδιαστής, ο Χεμπάρντ έπαιξε δεν καθόλου μικρό ρόλο στη μετατροπή ενός καμποτζιανού-γαλλοαποικιακού φυλάκιου σε μια πολυσύχναστη και δυναμική μητρόπολη.

Η πρόταση της Πνομ Πεν περιέγραφε επίσης την κατασκευή ξενοδοχείων μεγέθους 40 δωματίων στη Σιέμ Ρεάπ και στη Χουέ (Βιετνάμ). Το τουριστικό δυναμικό των ερειπίων του Άνγκορ δεν είχε περάσει απαρατήρητο. Στην αρχική πρόταση περιλαμβάνονταν προκαταρκτικές εκτιμήσεις για κτήρια και έπιπλα σε πέντε τοποθεσίες. Το κόστος υπολογίστηκε σε πιάστρα, το νόμισμα της Ινδοκίνας εκείνη την εποχή ή σε δολάρια Ινδοκίνας. Είναι προφανές ότι η μεγαλύτερη προτεραιότητα δόθηκε στο μελλοντικό ξενοδοχείο της Πνομ Πεν.

Ένα αναπόσπαστο μέρος του σχεδίου του Χεμπάρντ ήταν να γεμίσει εν μέρει ένα κανάλι που περιέκλειε την ευρωπαϊκή συνοικία της Πνομ Πεν, να φυτέψει μεγάλους κήπους, να επεκτείνει την πόλη στην άλλη πλευρά του ποταμού Τονλ Σαπ, να δημιουργήσει μια νέα κεντρική αγορά και να κατασκευάσει ένα νέο ξενοδοχείο, που θα το διαχειριζόταν η Society for Grand Hotels of Indochina.

Τα επίσημα εγκαίνια, στα οποία συμμετείχαν ο τότε βασιλιάς Σισοουάθ Μονιβόνγκ (βασίλευσε μεταξύ 1927-1941) και μια πλειάδα ομογενών προσκεκλημένων έγιναν το βράδυ της 20ής Νοεμβρίου 1929. Το πάρτι περιλάμβανε πλούσιο μπουφέ, χορούς και παραστάσεις από μια ορχήστρα που είχε έρθει ειδικά για την περίσταση από την τότε Σαϊγκόν.

Σήμερα, η λεωφόρος που περνά ακριβώς δίπλα στο ξενοδοχείο φέρει το όνομα του βασιλιά Πρέα Μονιβόνγκ. Το αρχικό όνομα του δρόμου μπροστά από το ξενοδοχείο έχει αλλάξει αρκετές φορές κατά την πάροδο των ετών.

Διάσημοι επισκέπτες
-------------------

Ανάμεσα στους διάσημους επισκέπτες του ξενοδοχείου είναι η πρώην πρώτη κυρία των ΗΠΑ, Τζάκι Κένεντι.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Historic Hotels Worldwide*.
2. 1 2  «Raffles Hotel Le Royal Luxury Hotel in Phnom Penh Cambodia». *Raffles Hotel Le Royal Phnom Penh* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 7 Νοεμβρίου 2021.
3. ↑  «Raffles Hotel Le Royal» (στα αγγλικά). *The Telegraph*. 2017-03-13. ISSN 0307-1235.. Ανακτήθηκε στις 2021-11-07.

Πηγές
-----

* William Warren, Jill Gocher (2007). *Asia's legendary hotels: the romance of travel*. Σιγκαπούρη: Periplus Editions. ISBN 978-0-7946-0174-4.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος Raffles Hotel Le Royal
Συντεταγμένες: 10°37′13″N 103°29′50″E﻿ / ﻿10.62028°N 103.49722°E﻿ / 10.62028; 103.49722

Το **Ξενοδοχείο** **Independence** είναι ιστορικό ξενοδοχείο που βρίσκεται 5 χλμ έξω από τη Σίχανουκβιλ της Καμπότζης. Το αρχικό ξενοδοχείο, που αποπερατώθηκε το 1964, σχεδιάστηκε από τους Γάλλους αρχιτέκτονες Λερουά και Μοντέ ως ένα ορόσημο που είχε ως στόχο να καταδείξει συνειδητά την αισιοδοξία της χώρας μετά την κήρυξη της ανεξαρτησίας της από τη Γαλλία. Το κτήριο του ξενοδοχείου είναι ένα μεγάλο λευκό οικοδόμημα που βρίσκεται σκαρφαλωμένο πάνω από τη θάλασσα και ήταν γνωστό στην γύρω περιοχή ως *bprahm-bpel jawn* (που σημαίνει "επτά όροφοι"), καθώς ήταν το ψηλότερο στη χώρα με διαφορά.

Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ανάμεσα στους διάσημους επισκέπτες του ξενοδοχείου ήταν η ηθοποιός Κατρίν Ντενέβ και η πρώην πρώτη κυρία των ΗΠΑ Τζάκι Κένεντι. Παράλληλα, το ξενοδοχείο Independence χρησιμοποιήθηκε και ως "αξιοθέατο" από τη βασιλική οικογένεια, καθώς ο τότε βασιλιάς Νοροντόμ Σαχανούκ είχε αναλάβει αρχικά την ευθύνη για την εσωτερική διακόσμηση του ξενοδοχείου.

Το ξενοδοχείο Independence σταμάτησε να χρησιμοποιείται ως ξενοδοχείο υπό τους Ερυθρούς Χμερ, οι οποίοι το χρησιμοποίησαν τόσο ως χώρο για εξάσκηση στην σκοποβολή όσο και ως βάση για την επίβλεψη του λιμένα της πόλης Σίχανουκβιλ, κατασκηνώνοντας στους άδειους διαδρόμους του. Όπως έχει αναφερθεί, κάποιοι αντιφρονούντες εκείνου του καθεστώτος φυλακίστηκαν επίσης στην πισίνα η οποία είχε σχήμα τριφυλλιού και ήταν σκεπασμένη με μπαμπού για να σχηματιτίζεται μια υποτυπώδης φυλακή.

Μετά την πτώση του Πολ Ποτ, το ξενοδοχείο άνοιξε και πάλι το 1992, για να στεγάσει δυνάμεις της UNTAC οι οποίες προσπαθούσαν να βοηθήσουν στην ανοικοδόμηση της χώρας. Παρ' όλα αυτά, λέγεται ότι μόνο τα μισά δωμάτια ήταν κατοικήσιμα εκείνη την περίοδο. Αργότερα, το ξενοδοχείο έπεσε και πάλι σε αχρηστία και χρησιμοποιήθηκε ως κρησφύγετο από εγκληματίες και λαθρεμπόρους.

Το ξενοδοχείο Independence ανακαινίστηκε τελικά και στη συνέχεια άνοιξε εκ νέου ως πολυτελές ξενοδοχείο τριών αστέρων το 2007, μετά από επένδυση της τράπεζας Canadia Bank. Η εφημερίδα *Cambodia Daily* γράφει, πριν από την τελετή των εγκαινίων: «ανανεωμένο, ανακαινισμένο, με τις φρικτές αναμνήσεις του θαμμένες κάτω από μια νέα στρώση χρώματος, το ιστορικό κτίριο θα συμβολίζει και πάλι την αισιοδοξία ενός έθνους».

Έχει κατασκευαστεί μια νέα πισίνα, αν και η παλιά βρίσκεται αχρησιμοποίητη στον κήπο.

Παραπομπές
----------

Πηγές
-----

* Άρθρο από την εφημερίδα Cambodia Daily (Σαββατοκύριακο), 24-25 Μαΐου 2003
* Πληροφορίες από τον πρόχειρο οδηγό για την Καμπότζη[*νεκρός σύνδεσμος*]
* Χαρακτηριστικό για την ανακατασκευή του Sihanouvkille, από το World 66

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος ξενοδοχείου Αρχειοθετήθηκε 2017-03-13 στο Wayback Machine.
* Ξενοδοχείο Independence στο SihanoukVille
Ο Γιώργος Θαλάσσης (δεξιά) στο εξώφυλλο του πρώτου τεύχους του *Μικρού Ήρωος*
Ο **Γιώργος Θαλάσσης**, ή "παιδί-φάντασμα", είναι χαρακτήρας του ελληνικού κόμικ Μικρός Ήρως, τον οποίο εμπνεύστηκε το 1953 ο εκδότης και συγγραφέας Στέλιος Ανεμοδουράς και μετέφερε στο χαρτί το πενάκι του εικονογράφου Βύρωνα Απτόσογλου.

Πρόκειται για ένα έφηβο παιδί, ορφανό κι απ' τους δυο γονείς και άριστο γνώστη πολεμικών τεχνών, το οποίο αποφασίζει να δώσει τον υπέρ πάντων αγώνα για την απελευθέρωση της Ελλάδας από το ζυγό των κατακτητών, κατά τη διάρκεια της τριπλής κατοχής της χώρας από Γερμανούς, Ιταλούς και Βούλγαρους. Πιστοί σύντροφοι στις προσπάθειές του στέκονται η αγαπημένη του Κατερίνα, με την οποία τον συνδέει πλατωνική ερωτική σχέση και το "αιώνια πεινασμένο παιδί", ο ευτραφής, καλοκάγαθος "Σπίθας".

Βιογραφία
---------

Σύμφωνα με στοιχεία που παραθέτει ο ίδιος ο Στέλιος Ανεμοδουράς στο πρώτο τεύχος του αναγνώσματός του με τίτλο "Ελεύθερος Σκλάβος" (σελ. 18-20) ο Γιώργος Θαλάσσης φέρεται να έχει γεννηθεί το έτος 1930 στον Πειραιά και είναι το μοναδικό παιδί μιας αστικής, εύπορης οικογένειας. Οι δυο γονείς του, ωστόσο, σκοτώνονται κατά την ανατίναξη του σπιτιού τους σε βομβαρδισμό του λιμανιού του Πειραιά από τη γερμανική αεροπορία, ένα πραγματικό γεγονός που συνέβη στις 6 Απριλίου του 1941 και ο μικρός Γιώργος μένει ορφανός. Παρά το ότι η κατοικία του έχει καταστραφεί ολοσχερώς, ο ίδιος διασώθηκε καθώς τη στιγμή της καταστροφής έπαιζε έξω απ' το σπίτι με άλλα παιδιά. Εν συνεχεία ο Γιώργος Θαλάσσης αγωνίζεται να επιβιώσει πουλώντας χαρούπια και εν-τέλει νοικιάζει ένα μικρό δωματιάκι, όπου καταφέρνει να στεγαστεί. Η δράση του εντοπίζεται από την άνοιξη του 1943 έως περίπου το καλοκαίρι του 1944.

Διασκευή
--------

Το 1976 το Ελεύθερο Θέατρο ανέβασε το έργο «Το τραμ το τελευταίο», όπου τον ρόλο του Γιώργου Θαλάσση ερμήνευσε ο Ντίνος Λύρας. Στην εκδήλωση εκείνη ακούστηκε για πρώτη φορά η σύνθεση του Λουκιανού Κηλαηδόνη, «Ο Μικρός Ήρωας» (με τους γνωστούς στίχους «πού είσαι τώρα και σ' έχω χάσει / Μικρέ μου Ήρωα Γιώργο Θαλάσση»). Τον ρόλο του Γιώργου Θαλάσση στο θέατρο έχουν υποδυθεί επίσης οι Διαμαντής Αδαμαντίδης και Πέτρος Αλατζάς.. Τη "φωνή" του Γιώργου Θαλάσση στο γνωστό τραγούδι του Λουκιανού Κελαηδόνη, ερμήνευσε ο ραδιο-σχολιαστής Αντώνης Πυλιαρός.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Γιώργος Κοροπούλης, "Για να γιορτάσουμε μια παιδική ηλικία", αφιέρωμα περιοδικού "Αντί", τεύχος 577 (5-5-1995), σελ. 53
2. ↑  "Το παιδί-φάντασμα των πτήσεων"
3. ↑  Ο «Μικρός Ήρωας», Γιώργος Θαλάσσης που πολεμούσε τον κατακτητή με τις υπερδυνάμεις του. Το κόμικ που έδινε κουράγιο στο λαό. Ιστοσελίδα Μηχανή του Χρόνου. Ανακτήθηκε 26/4/2017
4. ↑  Γιάννης Ζουμπουλάκης: "Πώς γεννήθηκε ο Γιώργος Θαλάσσης"
5. ↑  Πολιτισμός Μουσική Δεν θέλω να συνδεθεί το τραγούδι του «Μικρού Ήρωα» μ' αυτή την εφημερίδα, εφημερίδα Αυγή ανακτήθηκε στις 26/4/2017
6. ↑  περιοδικό, Αντί-τεύχος 577 σελ 8, Λουκιανός Κηλαηδόνης "Γιώργος Θαλάσσης"
7. ↑  ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, 16 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2012 «Μικρός Ήρως» στο θεατρικό σανίδι, ανακτήθηκε στις 26/4/2017
8. ↑  Ο «Μικρός Ηρωας»... ζωντανεύει, εφημερίδα Ριζοσπάστης, Πέμπτη 14 Ιούνη 2001, ανακτήθηκε στις 26/4/2017
9. ↑  "Moshohori News: Ο Μικρός Ήρως"
Ο **Γιώργος Θεοδωρίδης** (Φρανκφούρτη, 3 Ιουλίου 1980) είναι Έλληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν στη θέση του μέσου.

Καριέρα
-------

### Σε συλλογικό επίπεδο

Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο στη Γερμανία σε ηλικία 5 ετών στον ερασιτεχνικό σύλλογο FV Biebrich, αλλά στα 17 του χρόνια βρέθηκε στην Ελλάδα στην ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης όταν αγωνιζόταν στη Β' Εθνική (1997-98), ενώ από εκεί για ένα διάστημα παραχωρήθηκε ως δανεικός στον Αθηναϊκό (δεύτερο μισό της περιόδου 1998-99). Η πρώτη του συμμετοχή στην Α' εθνική έγινε στις 5 Οκτωβρίου 1998, στον εντός έδρας αγώνα εναντίον του Παναθηναϊκού (0-1).

Το 2002 έμεινε ελεύθερος από τον Άρη και από τον Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς συνέχισε για τα επόμενα δυόμισι χρόνια στον ΠΑΟΚ, για να ακολουθήσει μία διετία (2005-07) στον Παναθηναϊκό, όπου όμως δεν πήρε πολλές ευκαιρίες.

Την περίοδο 2007-08 αγωνίστηκε στον Εργοτέλη, ενώ την επόμενη χρονιά επέστρεψε έπειτα από δέκα χρόνια στη Γερμανία και τη γενέτειρά του Φρανκφούρτη, αγωνιζόμενος στη Β΄ κατηγορία με την ΦΣΦ Φραγκφούρτης. Το 2009 γύρισε στην Ελλάδα για λογαριασμό του Παναιτωλικού, όπου αγωνίστηκε επί τρία χρόνια. Ακολούθησε ένα πέρασμα από το κυπριακό πρωτάθλημα, την περίοδο 2012-13 όταν για έναν χρόνο αγωνίστηκε στον Απόλλωνα Λεμεσού, όμως το 2013 επέστρεψε ξανά στην Ελλάδα για να αγωνιστεί και πάλι με τα χρώματα του Παναιτωλικού.

Τον Ιούλιο του 2015 συμφώνησε αρχικά με τον Αγροτικό Αστέρα, δύο μήνες αργότερα όμως αποφάσισε να εγκαταλείψει την ενεργό δράση, πραγματοποιώντας μόλις δύο συμμετοχές στις αρχές Σεπτεμβρίου στους αγώνες εναντίον της Καλλιθέας για την πρώτη φάση του κυπέλλου Ελλάδας.

### Στις εθνικές ομάδες

Με την εθνική ομάδα έχει πραγματοποιήσει δύο συνολικά συμμετοχές, άξιο αναφοράς είναι όμως το γεγονός ότι αυτές πραγματοποιήθηκαν σε διάστημα δέκα ολόκληρων ετών, η πρώτη το 2001 υπό την τεχνική καθοδήγηση του Βασίλη Δανιήλ στην εντός έδρας φιλική αναμέτρηση εναντίον της Ρωσίας (3-3) και η δεύτερη με προπονητή τον Φερνάντο Σάντος το 2011 εναντίον της Ρουμανίας. Την περίοδο 2000-01 είχε υπάρξει διεθνής και με την εθνική Ελπίδων, καταγράφοντας 3 συμμετοχές.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Συνεχίζει στην Κύπρο ο Θεοδωρίδης, www.inewsgr.com[*νεκρός σύνδεσμος*]
2. ↑  Επέστρεψε ο Θεοδωρίδης στον Παναιτωλικό, www.sport24.gr
3. ↑  «Στον Αγροτικό Αστέρα ο Θεοδωρίδης, www.arenafm.gr». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Σεπτεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 6 Αυγούστου 2015.
4. ↑  Κρέμασε τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια ο Θεοδωρίδης, www.sport-fm.gr

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Ο Γιώργος Θεοδωρίδης στο soccerway
* Η καριέρα του Γιώργου Θεοδωρίδη στο national football teams
* Δημήτρης Τσακίρης, «Who is Who 2004», Εκδόσεις Αθλότυπο, Αθήνα 2003, σελίδα 162, ISBN 960-7378-47-4
* Το προφίλ του Γιώργου Θεοδωρίδη στο transfermarkt
***Ο ερωτευμένος διάβολος*** (γαλλικός τίτλος: *Le Diable amoureux*) με υπότιτλο *Ισπανική νουβέλα*, είναι μυθιστόρημα του Ζακ Καζότ που εκδόθηκε το 1772.

Το έργο θεωρείται προπομπός της φανταστικής αφήγησης, ένα λογοτεχνικό είδος, όπου παράξενα γεγονότα εισβάλλουν στην πραγματικότητα και ο αναγνώστης αφήνεται να μαντέψει εάν τα γεγονότα συνέβησαν στην πραγματικότητα ή ήταν απλώς προϊόν της φαντασίας του ήρωα.

O νεαρός ήρωας του έργου αντιμετωπίζει τον διάβολο που τον ερωτεύτηκε και πήρε την όψη γυναίκας για να τον παρασύρει.

Η αρχική έκδοση συνοδεύεται από έξι χαρακτικά που αποδίδονται στον Ζαν-Μισέλ Μορώ.

Το θέμα επηρέασε την ψυχαναλυτική θεωρία της επιθυμίας του Ζακ Λακάν.

Υπόθεση
-------

Η περιπέτεια διαδραματίζεται στη μέση του καρναβαλιού της Βενετίας. Ο νεαρός Αλβάρο καθώς βρίσκεται παρέα με φίλους του κομπάζει ότι μπορεί να καλέσει τον διάβολο. Ο διάβολος του εμφανίζεται πρώτα με το προσωπείο μιας καμήλας, μετά ως σκύλος και τέλος τον ερωτεύεται και εμφανίζεται με τα χαριτωμένα χαρακτηριστικά της νεαρής Μπιοντέτα, η οποία προσπαθεί να τον αποπλανήσει. Ο νεαρός απορρίπτει τις προτάσεις και τα πειράγματά της καθώς θεωρεί ότι θα ατιμασθεί αν κοιμηθεί με μια γυναίκα πριν παντρευτούν, ένωση για την οποία θα χρειαστεί πρώτα την έγκριση της μητέρας του.

Από εικονογράφηση του 1845
Τελικά αποφασίζει να συστήσει την κοπέλα στη μητέρα του για να την παντρευτεί. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού προς το πατρικό του σπίτι, η Μπιοντέτα τον ακολουθεί μεταμφιεσμένη σε νεαρό ακόλουθο. Όταν η φίλη του ήρωα, η Ολυμπία, ανακαλύπτει ότι ο «αρσενικός» ακόλουθος είναι στην πραγματικότητα γυναίκα, έρχεται αντιμέτωπη με τον Αλβάρο, ο οποίος αρνείται τις κατηγορίες και υποστηρίζει τον ακόλουθό του. 

Κατά την πορεία, σταματούν για να συμμετάσχουν σε ένα γάμο και καθώς τους έχουν πάρει για συζύγους, βρίσκονται στο ίδιο δωμάτιο. Παρά την επιμονή της Μπιοντέτα, ο Αλβάρο δεν υποκύπτει. Την τελευταία στιγμή, η γυναίκα πετάει τη μάσκα και του αποκαλύπτει ότι είναι ο Βελζεβούλ. Ο Αλβάρο επιστρέφει στην οικογένειά του, όπου η μητέρα του τον παρηγορεί ότι όλα ήταν ένα κακό όνειρο και ότι αν την υπακούει, δεν θα πέσει ποτέ ξανά θύμα του διαβόλου.

Διασκευές
---------

Το έργο έχει διασκευασθεί για το μπαλέτο, την όπερα και το θέατρο.

Μετάφραση στα ελληνικά
----------------------

* *Ο ερωτευμένος διάβολος*, μετάφραση: Γιώργος Καραβασίλης, εκδόσεις Αιγόκερως, 1983
* *Ο ερωτευμένος διάβολος*, μετάφραση: Γιώργος Ράικος, εκδόσεις Κριτική, 1997

Παραπομπές
----------

1. ↑ . «babelio.com/livres/Cazotte-Le-diable-amoureux/».
2. ↑ . «neptun.unamur.be/s/neptun/Le diable amoureux : roman fantastique». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Ιουνίου 2021. Ανακτήθηκε στις 16 Αυγούστου 2022.
3. ↑ . «maremurex.net/Le Diable amoureux, Jacques Cazotte, 1772».
4. ↑ . «editionsdelondres.com/Le-diable-amoureux».
5. ↑ . «en-academic.com/Le Diable amoureux».
6. ↑ . «politeianet.gr/books/-cazotte-jaques-aigokeros-o-eroteumenos-diabolos».
7. ↑ . «kritiki.gr/product/o-erotevmenos-diavolos/».

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 177265696
* GND: 4139183-4
* SUDOC: 029039681
* BNF: cb12074918d (data)
* BNE: XX2156712

 |

 |
***Ο θείος Πέτρος και η Εικασία του Γκόλντμπαχ*** είναι μυθιστόρημα του Έλληνα συγγραφέα Απόστολου Κ. Δοξιάδη που εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1992.

Πλοκή
-----

Το βιβλίο ασχολείται με την σχέση ενός νεαρού με τον αποτραβηγμένο από τον κόσμο μαθηματικό θείο του, τον παράξενο θείο Πέτρο, ο οποίος αφιέρωσε την ζωή του προσπαθώντας να αποδείξει ότι κάθε άρτιος θετικός ακέραιος μεγαλύτερος του δύο μπορεί να γραφεί ως άθροισμα δύο πρώτων αριθμών, ένα διάσημο άλυτο πρόβλημα των μαθηματικών γνωστό ως η Εικασία του Γκόλντμπαχ.

Εκδοτική πορεία
---------------

Η πρώτη έκδοση του μυθιστορήματος βγήκε σε τρεις ανατυπώσεις, αλλά δεν γνώρισε μεγάλη εμπορική επιτυχία. Οι έλληνες κριτικοί το υποδέχτηκαν με αμφίσημα ή και αρνητικά σχόλια. Το 2000 κυκλοφόρησε στα αγγλικά σε μετάφραση του ίδιου του συγγραφέα, και στα γαλλικά. Η αγγλική μετάφραση έγινε δεκτή με πολύ ευνοϊκά σχόλια από τον διεθνή και τον ελληνικό Τύπο. Το βιβλίο κυκλοφόρησε ξανά στα ελληνικά το 2001 σε αναθεωρημένη έκδοση με πολύ μεγάλη επιτυχία. Ακολούθησαν και άλλες μεταφράσεις σε είκοσι πέντε περίπου γλώσσες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Δ. Κούρτοβικ, «Ώσπου η μπόρα σάρωσε τη σκακιέρα...». Εφημ. *Τα Νέα*, 12 Φεβρουαρίου 1993.
2. ↑  Μ. Θεοδοσοπούλου, «Περιπέτειες στη χωρα των Μαθηματικών». Εφημ. *Η Εποχή*, 28 Φεβρουαρίου 1993.
3. ↑  Β. Χατζηβασιλείου, «Τα μαθηματικά και ο παράδεισος». Εφημ. *Ελευθεροτυπία*, 17 Μαρτίου 1993.
4. ↑  Γ. Ναθαναήλ, «Ικεσία στην εικασία». Εφημ. *Το Βήμα*, 14 Μαΐου 2000. (Ανακτήθηκε στις 30 Ιαν. 2015.)
5. ↑  *Uncle Petros and Goldbach’s Conjecture*. www.apostolosdoxiadis.com. (Ανακτήθηκε στις 30 Ιαν. 2015.)
Η μαϊμού με προβοσκίδα χρησιμοποιείται συχνά στα διαδικτυακά μιμίδια ως η εικόνα ενός στερεοτυπικού Γιάνους. Το κείμενο γράφει: «Χαλίνα! Μας συκοφαντούν στη Βικιπαίδεια!».
**Γιάνους** (πολωνικά: Janusz) είναι υποτιμητικός όρος για ένα άτομο που εμφανίζει αρνητικά στερεότυπα χαρακτηριστικά των Πολωνών. Συνήθως απεικονίζεται ως ένας μεσήλικας μουστακοφόρος, που φοράει τις περισσότερες φορές ένα λευκό αμάνικο φανελάκι, λευκές κάλτσες και πέδιλα, με μεγάλη κοιλιά, κρατώντας συχνά μια πλαστική σακούλα εκπτωτικού καταστήματος. Οι αγαπημένες ασχολίες του Γιάνους είναι να πίνει μπύρα, να βλέπει τηλεόραση και να ακούει ντίσκο πόλο. Ένας τυπικός Γιάνους απεικονίζεται συχνά με το κεφάλι ενός πιθήκου (μαϊμού με προβοσκίδα).

Η στερεότυπη σύντροφος του Γιάνους είναι η Γκραζίνα (Grażyna), η οποία δεν είναι έξυπνη, έχει σγουρά μαλλιά, της αρέσει να ψωνίζει και ενδιαφέρεται για κουτσομπολιά. Τόσο ο Γιάνους όσο και η Γκραζίνα σχολιάζουν θέματα για τα οποία δεν έχουν ιδέα και δεν γνωρίζουν τους κανόνες του πολιτισμού. Τα παιδιά των Γιάνους και Γκραζίνα, ενσωματώνουν στερεότυπα για τους νεότερους Πολωνούς, όπως, για παράδειγμα, απροθυμία για εργασία και διαβίωση με επιδόματα. Η αποστροφή προς τον Γιάνους ορίζεται ως η αποστροφή προς οτιδήποτε αντιπροσωπεύεται από τη λεγόμενη επαρχιακή Πολωνία. Ο Γιάνους αντιμετωπίζεται με περιφρόνηση από την πλευρά της μεσαίας τάξης και των hipsters.

Ο όρος μπορεί επίσης να σημαίνει αδαής με την ευρύτερη έννοια. Αυτή η έννοια μπορεί να φανεί στη φράση «επιχειρηματίας Γιάνους», η οποία περιγράφει ένα άτομο που προσπαθεί να μεγιστοποιήσει τα βραχυπρόθεσμα οφέλη και αντιπροσωπεύει αρνητικά στερεότυπα των Πολωνών επιχειρηματιών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Kim jest Janusz?» [Ποιός είναι ο Γιάνους;]. 11 Μαρτίου 2019.
2. 1 2  «Janusz/janusz» (στα Πολωνικά). sjp.pwn.pl. Ανακτήθηκε στις 23 Νοεμβρίου 2017.
3. 1 2 3  Szczerek, Ziemowit (10 Σεπτεμβρίου 2016). «Traktat o Januszach» (στα Πολωνικά). wyborcza.pl. Ανακτήθηκε στις 23 Νοεμβρίου 2017.
4. ↑  Godziński, Bartosz (21 Ιουνίου 2017). «Nosacz a sprawa polska. Dlaczego małpy stały się tłem do popularnych memów o Polakach?» (στα Πολωνικά). natemat.pl. Ανακτήθηκε στις 25 Ιουλίου 2018.
5. ↑  Bartkiewicz, Artur (14 Οκτωβρίου 2017). «Janusz i Grażyna, czyli kpiny z rodaków w internecie» (στα Πολωνικά). rp.pl. Ανακτήθηκε στις 15 Αυγούστου 2019.
6. ↑  Kalinowska, Dorota (4 Ιουνίου 2016). «Janusz biznesu, cwaniak, złodziej i wyzyskiwacz? Portret polskiego przedsiębiorcy (ROZMOWA)» (στα Πολωνικά). wiadomosci.dziennik.pl. Ανακτήθηκε στις 23 Νοεμβρίου 2017.
*Γιάντες*
***Γιάντες*** είναι ο τίτλος ζωγραφικού έργου του Νικόλαου Γύζη που δημιουργήθηκε το 1878. Πρόκειται για ελαιογραφία σε μουσαμά διαστάσεων 0,46 × 0,37 μέτρο. Φυλάσσεται στην Εθνική Πινακοθήκη στην Αθήνα. Είναι κληροδότημα του Απόστολου Χατζηαργύρη. Στη Συλλογή του Ιδρύματος Ε. Κουτλίδη υπάρχει ένα ακόμα έργο *Γιάντες*, ελαιογραφία σε μουσαμά διαστάσεων 0,47 × 0,37.Επίσης υπάρχει ένα ακόμα έργο *Γιάντες ελαιογραφία σε μουσαμά διαστάσεων 0,47 × 0,37 όπως και τα άλλα δύο στην κατοχή του ιδιώτη Mιχάλη Mατθαίου ως κληρονόμου του προπάππου του που το αγόρασε από τον ίδιο τον ζωγράφο.*

Περιγραφή
---------

Στο έργο απεικονίζεται ένα κεφάλι κοριτσιού. Ο φόντος έχει βαφτεί με ένα ανακάτεμα κόκκινου και πορτοκαλί. Το φόρεμα έχει ένα λαμπρό κόκκινο, που δεν αφήνει να αναπτυχθεί καμία λεπτομέρεια. Ένας μαύρος κεφαλόδεσμος περιορίζει τα μακριά μαλλιά της κοπέλας κι έτσι το θέμα επικεντρώνεται στο οβάλ σχήμα του προσώπου. Τα μάτια είναι υγρά και χαρούμενα, η μύτη λεπτή και χαριτωμένη, ενώ το μισάνοικτο στόμα ολόθερμο. Η επιδερμίδα αναδεικνύει μια σφύζουσα εφηβική φρεσκάδα. Το κάτω μέρος του λαιμού προβάλλει κάτω από το δέσιμο της μαντίλας. Οι άκρες των μαλλιών τονίζονται και πέφτουν ελεύθερα προς τα κάτω. Η διεύθυνση των μαλλιών τονίζει τη χαριτωμένη κλίση του κεφαλιού προς τα αριστερά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Μισιρλή 1996, σελ. 370
2. ↑  Παπαϊωάννου, σελ. 152

Πηγές
-----

* Μισιρλή, Νέλλη (1996). *Γύζης*. Αθήνα: Εκδόσεις Αδάμ.
* Παπαϊωάννου, Γιάννης. «Νικόλαος Γύζης». *Οι Έλληνες ζωγράφοι από τον 19ο αιώνα στον 20ό*. Αθήνα: Εκδόσεις Μέλισσα. σελ. 139-188.
***Ο θρύλος του Αγίου Πότη*** (γερμ. *Die Legende vom heiligen Trinker*) είναι νουβέλα του **Γιόζεφ Ροτ**. Είναι το τελευταίο έργο του που γράφτηκε το **1939** και κυκλοφόρησε λίγους μήνες μετά τον θάνατο του Ροτ, από τον εκδοτικό οίκο του Άμστερνταμ "Allert de Lange Verlag".

Στη νουβέλα εξιστορείται η ζωή του Αντρέας Κάρτακ, ενός αλκοολικού στο τελευταίο στάδιο που, λίγο πριν πεθάνει άστεγος και πάμπτωχος, θα βρεθεί αντιμέτωπος με μια σειρά αναπάντεχων γεγονότων που αδύναμος να εκμεταλλευτεί, τα αφήνει να προσπεράσουν. Η νουβέλα διαδραματίζεται στο Παρίσι, μέρος που θα τελειώσει και η ζωή του συγγραφέα και μάλιστα από τον ίδιο λόγο (αλκοολισμός).

Το έργο μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο το 1998 σε σκηνοθεσία του Ερμάνο Όλμι (Ermanno Olmi) και παρουσιάστηκε στο «Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας» όπου κέρδισε τον «Χρυσό Λέοντα» εκείνης της χρονιάς (en:The Legend of the Holy Drinker (film))

Στην Ελλάδα εκτός από τις δυο μεταφράσεις του στα ελληνικά, έχει διασκευασθεί σε θεατρικό έργο με τίτλο «Ο θρύλος του αγίου Κάρτακ και το μικρό λουλούδι».

Περίληψη
--------

Την Άνοιξη του 1934, ο Αντρέας Καρτάκ, πρώην ανθρακωρύχος στη Σιλεσία, περιφέρεται άστεγος και μεθυσμένος στο Παρίσι.   

Ο Καρτάκ δούλευε χρόνια σαν ανθρακωρύχος και στη Γαλλία, μέχρι που μια παράνομη περιπέτεια με μια παντρεμένη γυναίκα, και η συμπλοκή που επακολούθησε με τον άντρα της (η οποία κατέληξε σε φόνο από τον αμυνόμενο Καρτάκ), τον έστειλε στη φυλακή. Ύστερα από την αποφυλάκισή του, και αφού είχε χάσει πια τα πάντα, κυριευμένος από το πάθος του για το ποτό, γύριζε άστεγος και αλήτης στο Παρίσι.  

Ώσπου, μια νύχτα η εκκεντρική συμπεριφορά ενός Άγγλου –που του χαρίζει από το πουθενά, 200 φράγκα–, έχει τη δύναμη να αλλάξει τη ζωή του. Ο Καρτάκ θέλει να χαρίσει με τη σειρά του και αυτός τα χρήματα στην εκκλησία της Αγίας Θηρεσίας του Λιζιέ, αλλά κατασπαταλά τα χρήματα στα Παρισινά μπαρ. Μετανιωμένος, δουλεύει εντατικά για κάποιον καιρό, ξανακερδίζει τα χρήματα, αλλά και αυτήν τη φορά, δεν πραγματοποιεί την υπόσχεσή του, αφού και αυτά τα ξοδεύει στο αλκοόλ. Τα *θαύματα* (οι δυνατότητες για μια αλλαγή πορείας) συνεχίζονται, αλλά όλες σκοντάφτουν πάνω στην αλκοολική μανία του Καρτάκ. Το τέλος είναι αναπόφευκτο, ο Καρτάκ δεν τα κατάφερε.  

*«Είθε να μας χαρίσει ο Θεός σ` όλους εμάς τους πότες, έναν τέτοιον όμορφο και ανάλαφρο θάνατο.»* Αυτά είναι τα τελευταία λόγια –ένα είδος μοναχικής προσευχής– που έγραψε ο Γιόζεφ Ρoτ αποχαιρετώντας τον ήρωα του και τον κόσμο ολόκληρο.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ολόκληρο το έργο στα γερμανικά:
* Ο λογοτέχνης Γιώργος Πολ. Παπαδάκης γράφει για το βιβλίο

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑  booksinfo.gr/bookinfo/weread/2007/thrilos/index.html

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* GND: 4301499-9

 |

 |
Η **Αθηνά Δηλαβέρη** (γεννήθηκε στις 25 Αυγούστου 1982 στην Αθήνα) είναι Ελληνίδα επαγγελματίας αθλήτρια πετοσφαίρισης που αγωνίζεται με τη φανέλα της 'Αρτεμις Κορυδαλλού τόσο ως λίμπερο όσο και ως ακραία. Έχει αγωνιστεί μεταξύ άλλων με τη φανέλα της ΑΕΚ, του Παναθηναϊκού αλλά και του Ολυμπιακού. Επίσης, η Αθηνά Δηλαβέρη είναι αθλήτρια του μπιτς βόλεϊ, ένα άθλημα στο οποίο έχει λάβει αρκετές διακρίσεις.

Καριέρα
-------

Η Αθηνά Δηλαβέρη έκανε τα πρώτα της βήματα στο χώρο της πετοσφαίρισης στις ακαδημίες του Ο.ΠΕ. Ρεθύμνου, στις οποίες βρέθηκε το 1996, σε ηλικία 14 ετών. Στην ομάδα από το Ρέθυμνο παρέμεινε μέχρι το 2002, όταν και μεταπήδησε στην Αρτέμιδα Κορυδαλλού. Στην ομάδα του Κορυδαλλού παρέμεινε για ένα χρόνο.

Την περίοδο 2003-04, η Αθηνά Δηλαβέρη αγωνίστηκε με τη φανέλα του Α.Ο. Αιγάλεω, με το οποίο πραγματοποίησε πολύ καλές εμφανίσεις που προκάλεσαν το ενδιαφέρον αρκετών ελληνικών ομάδων. Τελικώς, η ομάδα η οποία την απέκτησε ήταν η ΑΕΚ. Στην ομάδα της ΑΕΚ παρέμεινε για τρία χρόνια, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να κατακτήσει κάποιο τίτλο. 

Το 2007 μεταπήδησε στον Κτησιφώντα Παιανίας, στον οποίο παρέμεινε για δύο χρόνια. Επόμενος σταθμός της καριέρας της ήταν ο Πανελλήνιος, με τη φανέλα του οποίου αγωνίστηκε τη σεζόν 2009-10.

Το 2010, η Αθηνά Δηλαβέρη μετεγγράφη στον Παναθηναϊκό. Στην Αθηναϊκή ομάδα παρέμεινε για ένα χρόνο, έχοντας καταφέρει να κατακτήσει το Πρωτάθλημα Ελλάδας του 2011. 

Επόμενος σταθμός της καριέρας της Δηλαβέρη ήταν ο Ολυμπιακός Πειραιώς, ο οποίος ανακοίνωσε επίσημα την απόκτησή της τον Αύγουστο του 2011. Στην ομάδα του Πειραιά παρέμεινε επίσης για ένα χρόνο, έχοντας καταφέρει να κατακτήσει το Κύπελλο Ελλάδος του 2012, νικώντας μάλιστα στον τελικό την πρώην ομάδα της, τον Παναθηναικό, έπειτα από ένα συγκλονιστικό ματς που διεξήχθη στις 7 Απριλίου του 2012 στο Κλειστό της Πρέβεζας (3-2 σετ).

Μετά το τέλος της αγωνιστικής περιόδου 2011-12, η Αθηνά Δηλαβέρη έμεινε ελεύθερη από τον Ολυμπιακό και μετεγγράφη στον ΟΠΕ Ρεθύμνου, ομάδα από την οποία ξεκίνησε την καριέρα της, ενώ την περίοδο 2013-14, αγωνίστηκε με τη φανέλα της Νίκης Αμαρουσίου.

Διεθνείς συμμετοχές
-------------------

Η Αθηνά Δηλαβέρη έχει πραγματοποιήσει αρκετές συμμετοχές με την Εθνική ομάδα πετοσφαίρισης της Ελλάδας.

Τίτλοι
------

* 1 Πρωτάθλημα Ελλάδας: 2011
* 1 Κύπελλο Ελλάδας: 2012

Πηγές
-----

* Greekvolley.gr - ΔΗΛΑΒΕΡΗ ΑΘΗΝΑ[*νεκρός σύνδεσμος*]
* Αθηνά Δηλαβέρη, ένα ξεχωριστό κορίτσι
* Το βιογραφικό της Αθηνάς Δηλαβέρη[*νεκρός σύνδεσμος*]
* Υπέγραψε στον Ολυμπιακό η Δηλαβέρη
* Στο Ρέθυμνο η διεθνής λίμπερο, Αθηνά Δηλαβέρη
* Ρόστερ ΟΠΕ Ρεθύμνου για την περίοδο 2012-13
* Ρόστερ Νίκης Αμαρουσίου για την περίοδο 2013-14
Ο  **Ντουέιν Αλεξάντερ Σουάνσον** (αγγλικά: *Duane Swanson*‎, 23 Αυγούστου 1913 - 13 Σεπτεμβρίου 2000) ήταν Αμερικανός καλαθοσφαιριστής που αγωνίστηκε στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1936, κερδίζοντας ένα χρυσό μετάλλιο. Επίσης έπαιξε επαγγελματικά σε ένδεκα αγώνες στην Εθνική Λίγκα Μπάσκετ (NBL) κατά την διάρκεια της περιόδου 1939-40, είχε κατά μέσο όρο 1,2 πόντους ανά αγώνα με τους Σεμπόυγκαν Ρεντ Σκινς.  Το όνομα του Ντουέιν Σουάνσον συχνά αποδίδεται λανθασμένα ως "Τζορτζ".

Βιογραφία
---------

Ο Σουάνσον μεγάλωσε στο Ουότερμαν του Ιλινόις και παρακολούθησε μαθήματα στο πανεπιστήμιο του Ουέσλεϋαν του Ιλινόις για λίγο πριν μεταφερθεί στο Πανεπιστήμιο της Αϊόβα.  Αγωνίστηκε με την ομάδα καλαθοσφαίρισης της Αϊόβα όταν αυτός αποφάσισε μαζί με έναν φίλο του να εγκαταλείψει το πανεπιστήμιο και να κάνει ωτοστόπ στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνιας για να εγγραφεί στο Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνιας (USC). Ο επικεφαλής της Αϊόβα Ρόλι Ουίλιαμς κατηγόρησε τον επικεφαλής της USC Σαμ Μπάρυ για την προσέλκυση των δύο παικτών στην Καλιφόρνια, το οποίο ο Μπάρυ αρνήθηκε.  Κατά συνέπεια, ο Μπάρυ απέρριψε τον Σουάνσον και τον φίλο του για την ένταξή τους στην USC. Αντ 'αυτού, υπέγραψαν συμβόλαιο για να παίξουν με την ομάδα των Κολούμπια Στούντιος, η οποία οδήγησε στις πρώτες συνδέσεις τους με τη βιομηχανία του Χόλιγουντ. Το 1934, ο Σουάνσον υπέγραψε με την ομάδα Όλ-Σταρς του Τζόε Έβανς Μπράουν, στην οποία αγωνίστηκε την περίοδο 1934-35. Την άνοιξη του 1935, έπαιξε σε μια ομάδα Ολ-Σταρ της Ερασιτεχνικής Αθλητικής Ένωσης (AAU) που περιόδευσε στην Ιαπωνία, παίζοντας σε 15 παιχνίδια. 

Το 1935-36, ο Σουάνσον έπαιξε στην ομάδα μπάσκετ των Ουνιβέρσαλ Στούντιος.  Αυτή η ομάδα τελείωσε δεύτερη στο εθνικό τουρνουά AAU και πρώτη στις Ολυμπιακές δοκιμές, αποκτώντας το δικαίωμα να εκπροσωπήσει τις Ηνωμένες Πολιτείες στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του Βερολίνου.  Κατέληξε να παίζει σε τρία παιχνίδια κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων και να αποκτά ένα χρυσό μετάλλιο. 

Μετά την επιστροφή του στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο Σουάνσον παρέμεινε στο Λος Άντζελες για μερικά ακόμη χρόνια ανταγωνιζόμενος με ομάδες από στούντιο πριν επιστρέψει στις Μεσοδυτικές πολιτείες το 1940.  Υπέγραψε με τους Σεμπόυγκαν Ρεντ Σκινς της NBL για να ολοκληρώσει την χρονιά, συμμετέχοντας σε ένδεκα αγώνες.  Αυτός η θητεία θα ήταν η τελευταία του ως επαγγελματίας παίκτης μπάσκετ. Ο Σουάνσον επέστρεψε στη Νότια Καλιφόρνια και πέρασε τα επόμενα 25 χρόνια εργαζόμενος στη βιομηχανία ψυχαγωγίας.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «George (Duane) Swanson NBL stats». *basketball-reference.com*. Sports Reference LLC. Ανακτήθηκε στις 6 Ιουνίου 2019.
2. 1 2 3  «Duane Swanson». *Peach Basket Society*. 13 Νοεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 6 Ιουνίου 2019.
3. 1 2 3 4  «Duane Swanson». *Pro Basketball Encyclopedia*. Ανακτήθηκε στις 6 Ιουνίου 2019.