recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η **Λεμβοδρομία** είναι ναυτικός αγώνας ταχύτητας μεταξύ λέμβων που ανάλογα του μέσου πρόωσης αυτών χαρακτηρίζεται: κωπήλατος, ιστιοφόρος ή μηχανοκίνητος.

Το αθλητικό αυτό αγώνισμα εισήχθηκε στην Αγγλία και Γαλλία τον 18ο αιώνα, στην αρχή κωπήλατος και στη συνέχεια τον 19ο αιώνα συστηματοποιήθηκε σε μεγέθη, σχήμα και βάρος των λέμβων όπου και βελτιούμενων των τύπων διακρίθηκαν οι λέμβοι σε "εξώσκαλμοι κέλητες" με κώπες (κουπιά) μεγάλου μοχλοβραχίονα ερεσίας (κωπηλασίας) και με ολκωτό (παλινδρομούμενο) σέλμα (κάθισμα κωπηλάτη) όπου παρέχει μεγαλύτερη απόδοση από το σταθερό σέλμα του κωπηλάτη που ασκεί μυϊκή δύναμη. Εκτός των κωπήρων (κωπήλατων) λεμβοδρομικών αγώνων, γίνονται και ιστιοπλοϊκοί αγώνες από μικρά σκάφη μέχρι θαλαμηγούς και κερκούρους, καθώς και αγώνες μηχανοκινήτων, ταχυπλόων σκαφών

Στους αγώνες αυτούς δίδονται διάφορα έπαθλα, αναμνηστικά μετάλλια και διπλώματα. Χαρακτηριστικοί είναι οι αγώνες αυτοί ναυταθλητικών ομίλων στη διάρκεια εορτασμού της Ναυτικής Εβδομάδας. Μεγάλο αριθμό θεατών προσελκύουν κατ΄ έτος, τον μήνα Απρίλιο, οι μεγάλες λεμβοδρομίες (κωπηλατικοί αγώνες) που διενεργούνται στην Αγγλία μεταξύ των φοιτητών των Πανεπιστημίων Καίμπριτζ και Οξφόρδης (Boat Race).

Δείτε επίσης
------------

* Κωπηλασία
* Ιστιοπλοϊκός αγώνας
* Αγώνας ταχυπλόων σκαφών
Ο **Μάρις** ήταν επίσκοπος Χαλκηδόνος τον 4ο αιώνα και εξέχων υποστηρικτής του Αρειανισμού. 

Έγινε γνωστός στην ιστορία ως συμμετέχων στη Σύνοδο της Νίκαιας το 325  , όπου ήταν ένας από τους επισκόπους της Αρειανής παράταξης. Τελικά υπέγραψε το Σύμβολο της Πίστεως μαζί με τους άλλους υποστηρικτές του Αρείου, τον Ζώπυρο Βάρκης, τον Ευσέβιο Νικομηδείας και τον Θέογνι Νικαίας . Εξορίστηκε μαζί με τους άλλους τρεις αρειανούς επισκόπους. 

Αξιοσημείωτη είναι επίσης η στάση του έναντι του αντι-χριστιανού αυτοκράτορα Ιουλιανού του Αποστάτη το 362, αφού είχε τυφλωθεί. Απαντώντας στον αυτοκράτορα που του είπε: «Ο Θεός της Γαλιλαίας δεν θα θεραπεύσει την όρασή σου», του απάντησε: «Ευχαριστώ τον Θεό που μου στέρησε το να βλέπω το πρόσωπό σου».

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Dictionary of Christian Biography and Literature to the End of the Sixth Century A.D. with an Account of the Principal Sects and Heresies.*.
2. ↑  Gelzer, Patrum Nicaenorum nomina, 231.
3. ↑  Lequien, Oriens Christ. II, 625: Gams, Series episcop. 462.
4. ↑  Gams, Series episcop. 462.
5. ↑  Mansi, Sacrorum conciliorum nova et amplissima collectio,op. cit. vol.IV, coll. 1221 e 1367.
6. ↑  Edward Gibbons "The Decline and Fall of the Roman Empire", κεφ. 21, (1776–88)
7. ↑  Jonathan Kirsch, "God Against the Gods: The History of the War Between Monotheism and Polytheism", 2004.
8. ↑  Charles Freeman, The Closing of the Western Mind: The Rise of Faith and the Fall of Reason, 2002.
9. ↑  Socr. iii. 12; Soz. v. 4; Tillem. vii. 332
Συντεταγμένες: 38°11′46.3″N 15°33′7.1″E﻿ / ﻿38.196194°N 15.551972°E﻿ / 38.196194; 15.551972

Το **Ματεγκριφφόν** ή **Ματεγκριφόν** ήταν μεσαιωνικό κάστρο ευρισκόμενο κοντά στην Μεσσίνα της Σικελίας, αρχικά χτισμένο ως ξύλινο κάστρο από τον Ριχάρδο Α΄, Βασιλέα της Αγγλίας, και κατεστραμμένο προ της αναχώρησης του τελευταίου, το 1191, από την Μεσσίνα με σκοπό την κατάληψη της Κύπρου. Ακόμη μία αναφορά στο συγκεκριμένο κάστρο γίνεται στην διάρκεια των Σικελικών Εσπερινών, ως η τοποθεσία όπου ο Βικάριος του Καρόλου Α΄ της Νάπολης, Ερβέρτος, μαζί με την οικογένειά του, βρήκαν ασφαλές καταφύγιο κατά την διάρκεια της εξέγερσης και μέχρι την επίτευξη συμφωνίας για την ασφαλή τους αναχώρηση.

Το **Ματτεγκριφφόν** ήταν επίσης εναλλακτική ονομασία για το Κάστρο της Άκοβας στην Πελοπόννησο, το οποίο και αποτέλεσε έδρα της Βαρωνίας της Άκοβας, εντός του Πριγκιπάτου της Αχαΐας, στη διάρκεια του 13ου και 14ου αιώνα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Unknown crusader castles*, Kristian Molin p.236, Continuum International Publishing Group, 2001
2. ↑  «Two accounts of the conquest of Cyprus by Richard I (1191)». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Δεκεμβρίου 2010. Ανακτήθηκε στις 28 Απριλίου 2017.
3. ↑  Βούλα Κόντη, ΒΥΖΑΝΤΙΝΑ ΣΥΜΜΕΙΚΤΑ 6, ΣΥΜΒΟΛΗ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΓΕΩΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΑΡΚΑΔΙΑΣ (395-1209), σελ. 95

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Castello di Roccaguelfonia στο Wikimedia Commons
Μάσκαρα
Η **μάσκαρα** είναι καλλυντική ουσία για να σκουρίνει, να επιμηκύνει, να κυρτώσει, να χρωματίσει και πυκνώσει τις βλεφαρίδες. Εφαρμόζεται με βούρτσα βασισμένη σε ράβδο. Η μάσκαρα χρησιμοποιείται περιστασιακά στα φρύδια επίσης.

Ιστορία
-------

Ο αισθητικός στολισμός μπορεί να τεκμηριωθεί στην αρχαία Αίγυπτο. Ανασκαφές και αρχεία από το 4000 π.Χ. αναφέρονται σε μια ουσία που ονομάζεται kohl και που χρησιμοποιείται για να σκοτεινιάζει τις βλεφαρίδες, τα βλέφαρα και τα φρύδια. Το Kohl χρησιμοποιήθηκε για να καλύψει τα μάτια, πιστεύοντας ότι αποτρέπει τα κακά πνεύματα και προστατεύει την ψυχή, τόσο από τους άνδρες όσο και από τις γυναίκες.
Φωτογραφία μίας Λεμπίρας

| Λεμπίρα |
| --- |
| Χώρα: | Ονδούρα Ονδούρα  |
| Υποδιαίρεση: | 100 σεντάβος (centavos) |
| Κωδικός ISO 4217: | HNL |
| Συντομογρ.: | L |

Το **λεμπίρα** (*lempira*, κωδικός ISO 4217: HNL) είναι το νόμισμα της Ονδούρας και υποδιαιρείται σε 100 σεντάβος (centavos). Ονομάστηκε έτσι από το φύλαρχο (κασίκε) Λεμπίρα των ιθαγενών Λένκα ο οποίος έζησε το 16ο αιώνα και ηγήθηκε της αποτυχημένης εξέγερσης εναντίον των Ισπανών κονκισταδόρων. Είναι εθνικός ήρωας και τιμάται τόσο στο χαρτονόμισμα του 1 λεμπίρα όσο και στα κέρματα των 20 και των 50 σεντάβος.

Ιστορία
-------

Το λεμπίρα εισήχθη το 1931, αντικαθιστώντας το Πέσο της Ονδούρας, με ίση αξία. Στα τέλη της δεκαετίας του 1980, η ισοτιμία ήταν 2 λεμπίρα για 1 Δολάριο των ΗΠΑ. Το 2006 το λεμπίρα έχει την ισοτιμία 18,8932 λεμπίρα για 1 δολάριο έναντι του αμερικανικού δολαρίου.

Κέρματα
-------

Το 1931 κυκλοφόρησαν κέρματα σε ονομαστική αξία των 5, 20 και 50 σεντάβος και του 1 λεμπίρα. Ακολούθησαν τα κέρματα των 1, 2 και 10 σεντάβος τα έτη 1935, 1939 και 1932 αντίστοιχα. Το 1937 σταμάτησε η παραγωγή ασημένιων κερμάτων του 1 λεμπίρα και τα υπόλοιπα ασημένια κέρματα (των 20 και των 50 σεντάβος) αντικαταστάθηκαν από χαλκονικέλινα το 1967.

Σήμερα κυκλοφορούν τα εξής κέρματα 

* 1 σεντάβο - δε συνεχίστηκε το 1985
* 2 σεντάβος - διακόπηκε το 1990
* 5 σεντάβος
* 10 σεντάβος
* 20 σεντάβος
* 50 σεντάβος

Τραπεζογραμμάτια
----------------

Η Τράπεζα της Ονδούρας και η *Banco Atlantida* τύπωσαν τα πρώτα χαρτονομίσματα λεμπίρα το 1932 σε ονομαστική αξία των 1, 2, 5, 10 και 20 λεμπίρα. Η Κεντρική Τράπεζα της χώρας ανέλαβε εν συνεχεία την έκδοση των χαρτονομισμάτων, το 1950, εισάγοντας τραπεζογραμμάτια των 50 λεμπίρα το 1951. Το 1975 προστέθηκαν τα χαρτονομίσματα των 100 λεμπίρα και στη συνέχεια αυτά των 500 λεμπίρα το 1995.

Παραπομπές
----------

1. ↑

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Λεμπίρα** |

* Χαρτονομίσματα της Ονδούρας Αρχειοθετήθηκε 2020-06-10 στο Wayback Machine.
Ο **Μίρκο Αποστόλοβιτς** (*σερβικά : Узун Мирко Апостоловић*) (Μπράιβκοβατς 1782 - Βελιγράδι 20 Νοεμβρίου 1868) ήταν στρατιωτικός διοικητής στην πρώτη και στην Δεύτερη Σερβική Εξέγερση. Έλαβε το παρατσούκλι "Uzun" λόγω του ύψους του («Uzun» στα τουρκικά σημαίνει ψηλός). 

Η οικογένειά του καταγόταν από την οικογένεια-φάρα Πιπέρα όπου μετακόμισε στα περίχωρα του Βελιγραδίου, την εποχή των Αυστρο-τουρκικών πόλεμων έμεινε στο Σρεμ. Ο πατέρας του Πέταρ και ο παππούς του Αποστόλ σκοτώθηκαν στον Αυστρο-Τουρκικό πόλεμο το 1792. Μετά την επιστροφή από το Σρεμ ο Μίρκο με τη μητέρα του έζησε στο Μίσλοντιν από όπου μετακόμισε αργότερα στο Βελιγράδι.

Συμμετείχε στην μάχη του Βελιγραδίου στις 29-30 Νοέμβριου του 1806, όταν ο ίδιος με λίγους στρατιώτες του πέρασαν απαρατήρητοι στην πόλη και άνοιξε την πύλη του Σάβα όπου εισήλθε ο Σερβικός στρατός και απελευθερώθηκε την πόλη. Τραυματίστηκε σοβαρά στη μάχη με την τουρκική φρουρά της πύλης.

Πληγώθηκε στην μάχη του Κράλιεβο το 1805 στο κεφάλι, στο Σμεντέροβο το 1805 στον ώμο, στο Βελιγράδι το 1806 από ένα μαχαίρι στο δεξί του χέρι, στο Ούζιτσε 1805 ή 1807 στο ισχίο, στο Malajnica το 1807 στο στήθος, στον Ντρίνα το 1810 από σπαθί ανάμεσα στους μηρούς, και στο Paracin το 1805. Μετά την κατάρρευση της πρώτης σερβικής εξέγερσης θεράπευσε τα τραύματα του στη Βιέννη. 

Συμμετείχε στη δεύτερη εξέγερση όπου πολέμησε με τους Τούρκους στο δάσος του Λίντεν και στο Τσανάκ. Όταν ρωτήθηκε να πιστοποιήσει ότι πολέμησε για χορήγηση σύνταξης από την κυβέρνηση το 1842 απάντησε "απόδειξη οι 7 πληγές μου!"

Ο Μίρκο αναφέρεται ότι ήταν πολύ θρήσκος, στο σπίτι του είχε δωμάτιο για να προσεύχεται, προοσευχόταν πάντα δυνατά για να τον ακούνε οι περαστικοί.

Στην πεντηκοστή επέτειο της δεύτερης Σερβικής Εξέγερσης στις 21 Μαΐου 1865τιμηθηκε με το παράσημο του σταυρού του Τακόβσκι και του απονεμήθηκε χρυσό μετάλλιο. Πέθανε το 1868 και τάφηκε στο Βελιγράδι. Ο τάφος του βρίσκεται σήμερα στο Νέο Κοιμητήριο του Βελιγραδίου.

Πηγές
-----

* Знамените личности Брајковца
* Брајковац кроз векове - Узун Мирко Апостоловић
* Информација о његовом гробу (београдска гробља)

Παραπομπές
----------

1. ↑  Податке о Узун Мирку записао на основу његових казивања М. Милићевић, Поменик знаменитих људи, Београд 1888, стр. 729 - 733.
2. ↑  К. Ненадовић, Живот и дела Карађорђа и његови војвода и јунака, Беч 1884, стр. 64.

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Узун Мирко Апостоловић  της Σερβικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Λεμάνου Πελέτι Μάουγκα** (Lemanu Palepoi Sialega "Peleti" Mauga, γεννήθηκε το 1949 ή το 1950) είναι Αμερικανός πολιτικός από την Αμερικανική Σαμόα και ο 58ος κυβερνήτης της Αμερικανικής Σαμόα από τις 3 Ιανουαρίου 2021, μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος. Ο Μάουγκα υπηρέτησε ως Γερουσιαστής στη Γερουσία της Αμερικανικής Σαμόα, όπου έγινε πρόεδρος της Επιτροπής Προϋπολογισμού και Πιστώσεων και της Επιτροπής Εσωτερικής Ασφάλειας της Γερουσίας.

Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
---------------------------

Ο Μάουγκα γεννήθηκε στο Νουούλι της Αμερικανικής Σαμόα. Αφού παρακολούθησε το Κοινοτικό Κολέγιο της Αμερικανικής Σαμόα, απέκτησε διδακτορικό τίτλο (Bachelor of Arts) από το Πανεπιστήμιο της Χαβάης στη Μανόα. Έλαβε μεταπτυχιακό στη δημόσια διοίκηση από το Κρατικό Πανεπιστήμιο του Σαν Ντιέγκο στις 30 Ιουλίου 2012, μια τελετή αποφοίτησης που πραγματοποιήθηκε στο Αμφιθέατρο του Κυβερνήτη Χ. Ρεξ Λι στην Αμερικανική Σαμόα.

Καριέρα
-------

Ο Μάουγκα υπηρέτησε στον αμερικανικό στρατό για περισσότερα από 20 χρόνια, συμπεριλαμβανομένου του πολέμου του Περσικού Κόλπου, πριν αποστρατευτεί με το βαθμό του ταγματάρχη.  Μετά την αποχώρησή του από το στράτευμα συνέχισε να συνεργάζεται με το εκπαιδευτικό πρόγραμμα για τους εφέδρους υπαξιωματικούς (Junior Reserve Officers' Training Corps, γνωστότερο με τα αρχικά JROTC) της Αμερικανικής Σαμόα. 

Έγινε επίσης ο επικεφαλής διαχειριστής ακινήτων για το γραφείο διαχείρισης ακινήτων της κυβέρνησης της Αμερικανικής Σαμόα.  Έγινε γερουσιαστής της Αμερικανικής Σαμόα το 2009. 

### Πολιτική

Τον Οκτώβριο του 2011, ο υποψήφιος κυβερνήτης Λόλο Μαλατάζι Μολίγκα επέλεξε τον Μάουγκα ως υποψήφιο για το αξίωμα του αντικυβερνήτη της Αμερικανικής Σαμόα στις εκλογές του 2012.  Ο Μάουγκα υπηρέτησε ως αντικυβερνήτης της Αμερικανικής Σαμόα από το 2012 έως το 2021.

Στις εκλογές κυβερνήτη της Αμερικανικής Σαμόα το 2020, ο Μάουγκα και ο συνυποψήφιός του Σάλο Άλε, εξελέγησαν κυβερνήτης και αντικυβερνήτης αντίστοιχα. Ο Μάουγκα ανέλαβε καθήκοντα τον Ιανουάριο του 2021.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Sagapolutele, Fili (2011-10-19). «Lolo and Lemanu declare their candidacy for governor and lt. governor in the 2012 general election». *Samoa News*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2013-10-29.. Ανακτήθηκε στις 2012-11-06.
2. ↑  Feagaimaalii-Luamanu, Joyetter (2012-08-01). «Historic Double Cohort Yesterday Awards 51 Masters Degrees». *Samoa News*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2012-08-03.. Ανακτήθηκε στις 2012-11-06.
3. ↑  «Lemanu Sialega Mauga on track to be next American Samoa Governor». *RNZ* (στα Αγγλικά). 5 Νοεμβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 10 Νοεμβρίου 2020.
Θέση της Λεμπόβα στο χάρτη της Νότιας Αφρικής
Σημαία
Η **Λεμπόβα** ήταν μπαντουστάν («πατρίδα») που βρίσκεται στο Τρανσβάαλ, στη βορειοανατολική Νότια Αφρική. Το Σεσέγκο αρχικά λειτούργησε ως πρωτεύουσα της Λεμπόβα, ενώ το χτισμένο για σκοπό Λεμποβακγκόμο ήταν υπό κατασκευή. Χορηγήθηκε εσωτερική αυτοκυβέρνηση στις 2 οκτωβρίου 1972 και κυβερνήθηκε για μεγάλο μέρος της ύπαρξής της από τον Σέντρικ Φατούντι. Η Λεμπόβα ενσωματώθηκε στη Νότια Αφρική, το 1994. Έγινε μέρος της επαρχίας Λιμπόπο. Το έδαφος δεν ήταν συνεχές, χωριζόμενο σε δύο μεγάλες και αρκετές μικρές μερίδες.

Παρόλο που η Λεμπόβα περιλάμβανε εκτάσεις της Σεκουκούνιλαντ και θεωρήθηκε ως ένα σπίτι για φυλές που ομιλούσαν τα Βόρεια Σόθο όπως οι Πέντι, ήταν επίσης το σπίτι για τα διάφορες φυλές που δεν ομιλούσαν τα Βόρεια Σόθο, συμπεριλαμβανομένης των Βόρειων Ντεμπέλε, Μπατσουάνα και ΒαΤσόνγκα.

Ιδρύματα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης
---------------------------------

* Πανεπιστήμιο του Βορρά

Επαρχίες το 1991
----------------

Οι επαρχίες της περιοχής και ο πληθυσμός κατά την απογραφή του 1991.

* Ναμακγκάλε: 55.441
* Μπολομπέντου: 196.669
* Σεκγκοσέσε: 124.425
* Μπόχουμ: 149.869
* Μοκερόνγκ: 446.155
* Σεσέγκο: 302.676
* Θαμπαμούπο: 353.193
* Νέμπο: 324.909
* Σεχουχούνελαντ: 404.335
* Ναφούνο: 167.665
* Μαπουλανένγκ: 215.250

Η επαρχία Μούτσε καταλήφθηκε από την Λεμπόβα το 1980 και παρά τη βίαιη αντίσταση ενσωματώθηκε επίσημα στο ΚουαΝτεμπέλε.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑  Lebowa - Brittanica Online
3. ↑  Sekhukhuneland
4. ↑  «Census > 1991 > RSA > Variable Description > Person file > District code». Statistics South Africa - Nesstar WebView. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Ιουνίου 2016. Ανακτήθηκε στις 18 Αυγούστου 2013.
5. ↑
**Ματίλντα Μέι** είναι το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο της Καρίν Χάιμ (γαλλ.: Karin Xaim), (8 Φεβρουαρίου 1965, Παρίσι) και είναι Γαλλίδα ηθοποιός.

Βιογραφία
---------

Η Ματίλντα Μέι γεννήθηκε στο Παρίσι το 1965. Ο πατέρας της Βίκτωρ Χάιμ είναι θεατρικός συγγραφέας, ο οποίος είναι Ελληνο-τουρκικής και εβραϊκής καταγωγής. Η μητέρα της είναι η σουηδέζα δασκάλα μπαλέτου και χορογράφος Μαργκαρέτα Χάνσον. Σε ηλικία 16 ετών η Μέι κέρδισε το "Premier Prix du Conservatoire de Danse de Paris" (το πρώτο βραβείο του Ωδείου του Παρισιού).

Καριέρα
-------

Οι ταινίες της Μέι είναι κατά κύριο λόγο και γίνονται για την Ευρωπαϊκή αγορά. Ήταν η παραλήπτρια του Βραβείου Ρόμι Σνάιντερ (Prix Romy Schneider) το 1989. Οι εκτός Γαλλίας ταινίες που έχει εμφανιστεί περιλαμβάνουν την "Life force, Naked Tango" (1991), Η "Colette" (1991) και το "The Tit and the Moon" (1994). Στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι γνωστή για το ρόλο της ως μιας εξωγήινης βαμπίρ στην επιστημονικής φαντασίας ταινίας τρόμου "Life Force", σε σκηνοθεσία Τόμπι Χούπερ, στην οποία η Μέι είναι γυμνή για το μεγαλύτερο μέρος του ρόλου της. Εμφανίστηκε επίσης το 1996 στην διαστημική περιπέτεια "Privateer 2: The Darkening". Έπαιξε την Ισαμπέλα στο Το τσακάλι, μια ταινία δράσης του 1997 με πρωταγωνιστές τον Ρίτσαρντ Γκιρ και τον Μπρους Γουίλις.

Προσωπική ζωή
-------------

Η Μέι έχει παντρευτεί τρεις φορές: Ο πρώτος σύζυγός της ήταν ο Πωλ Πάουελ. Ο δεύτερος σύζυγός της ήταν ο Τζεράρ Ντάρμον, με τον οποίο έχει δύο παιδιά, την κόρη της Σάρα (γενν. 17 Αυγούστου 1994) και τον γιος της Ζιλ (γενν. 4 Μαρτίου,1997). Ο τρίτος σύζυγός της Μέι ήταν ο Φίλιπ Κέλι.

Φιλμογραφία
-----------

* On se retrouvera as Lieutenant Janson (2015)
* The Players as Ariane (2014)
* The Nights of Alice as Angélique (2011)
* Plus si affinites as Elle (2010)
* A Girl Cut in Two as Capucine Jamet (2007)
* New Délire as Fanny (2007)
* Soraya (2003)
* Return to Algiers as Nelly Aze (2000)
* Only Love as Silvia Rinaldi (1998)
* The Jackal as Isabella Zanconia (1997)
* The Whipping Boy as Betsy (1994)
* The Tit and the Moon as Estrellita (1994)
* Dead Tired as elle-même (1994)
* Le voleur et la menteuse (1993)
* Becoming Colette as S. G. Colette (1992)
* Toutes peines confondues as Jeanne Gardella (1992)
* Isabelle Eberhardt as Isabelle Eberhardt (1991)
* Γυμνό Τάνγκο ως Alba /Stefanie (1991)
* Three Seats for the 26th as Marion (1988)
* The Catwalk as Cora Elbaz (1988)
* The Cry of the Owl as Juliette (1987)
* Letters to an Unknown Lover as Agnès (1986)
* Lifeforce as Space Girl (1985)
* Les Rois du Gag as Alexandra (1985)
* Nemo (1984)

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 14  Ιουνίου 2019.
2. ↑  Ματίλντα Μέι στο Allmovie.com (αγγλικά) ανακτήθηκε 22 Ιουλίου 2018
3. ↑  Βιογραφία του Ματίλντα Μέι  στην IMDb

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Mathilda May στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 74040097
* LCCN: n92092023
* ISNI: 0000 0001 2281 8979
* GND: 134807804
* SUDOC: 146663004
* BNF: cb13927932b (data)
* MusicBrainz: a5f81cf0-86d3-4941-8204-eb230b2e1051
* BNE: XX1096655

 |

 |
Η **Μαρία Χοσέφα "Πέπα" Ρίμπα** (*λατινικό αλφάβητο : María "Pepa" Josefa Riba*), (20 Ιουλίου 1913 - 7 Μαρτίου 2008), ήταν Ισπανίδα πρωταθλήτρια της αντισφαίρισης. 

Ήταν νούμερο ένα στην Ισπανία στη δεκαετία του '40 και στις αρχές της δεκαετίας του '50. Από τις πρώτςς Ισπανίδες αντισφαιρίστριεςς που πήγαν στο εξωτερικό για να παίξουν. Στο ισπανικό πρωτάθλημα κέρδισε επτά πρωταθλήματα στο μονό από το 1944 έως το 1950, τέσσερα στο διπλό και έξι στο μεικτό, ήταν νικήτρια στα διεθνή τουρνουά στο Εστορίλ, τη Λισαβόνα, το Πόρτο, στο Zermatt (Ελβετία) και στο Flins (Αυστρία).

Σύμφωνα με τον τύπο της εποχής, είχε την καλύτερη απόδοση σε διεθνή τουρνουά από τις άλλες δύο ισπανίδες που συμμετείχαν, την Λίλι ντε Άλβαρεθ και την Πέπα Τσάβαρι.

Παραπομπές
----------

1. ↑  dbe.rah.es/biografias/71827/maria-josefa-de-riba-de-salas.
2. ↑  dbe.rah.es/biografias/71827/maria-josefa-de-riba-de-salas.
3. ↑  www.elmundo.es/elmundodeporte/2008/03/10/tenis/1205173924.html.
4. ↑  [ (Ισπανικά)
5. ↑  La ex tenista Pepa Riba fallece a los 94 años (Ισπανικά)
6. ↑  ABC (Madrid) - 12/10/1969, p. 154 - ABC (Ισπανικά)
Να μη συγχέεται με Παλαιά Μεγάλη Βουλγαρία.
H **Μεγάλη Βουλγαρία** είναι η ανεπίσημη ονομασία η οποία δόθηκε στα βουλγαρικά εδάφη, όπως αυτά ορίστηκαν βάση της Συνθήκης του Αγίου Στεφάνου του 1878, η οποία, έπειτα από τον Ρωσοτουρκικό Πόλεμο του 1877-1878, στόχευε στην, εν μέρει, επανασύσταση των μεσαιωνικών βουλγαρικών βασιλείων, προ της τουρκική κατάληψης. Η ημέρα της υπογραφής της συνθήκης αποτελεί την εθνική εορτή της Βουλγαρίας.

Σύνορα της Βουλγαρίας, όπως αυτά ορίστηκαν βάση της συνθήκης του Αγίου Στεφάνου.
Οι αλυτρωτικές ιδέες εντός των Βαλκανίων το 1912, μεταξύ των οποίων και η «Μεγάλη Βουλγαρία».
Ωστόσο, η Βρετανική Αυτοκρατορία και η Αυστροουγγαρία αντιτάχθηκαν στη συγκεκριμένη συνθήκη, η οποία, σύμφωνα με τις τελευταίες, ενθάρρυνε τον πανσλαβισμό. Συγκεκριμένα, φοβόντουσαν πως μια ισχυρή Βουλγαρία θα καθίστατο ως ένας δορυφόρος της Ρωσίας και μια απειλή για την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Στις 13 Ιουλίου 1878, έπειτα από το Συνέδριο του Βερολίνου, η Συνθήκη του Βερολίνου ακύρωσε εκείνη του Αγίου Στεφάνου, ιδρύοντας ένα μικρού μεγέθους πριγκιπάτο στη Βουλγαρία, το οποίο εκτεινόταν γεωγραφικά από τον Δούναβη έως τον Αίμο, υποτελές του Σουλτάνο, καθώς και την οθωμανική αυτόνομη επαρχία της Ανατολικής Ρωμυλίας, ενώ η Μακεδονία παρέμεινε υπό τουρκικό έλεγχο. Η νέα αυτή συνθήκη άφησε μόνιμη δυσαρέσκεια στη Βουλγαρία, της οποίας οι δύο οντότητες πέτυχαν να ενωθούν παρά μόνον το 1885, ενώ η ανεξαρτησία της αναγνωρίστηκε παρά μόνον το 1908. Οι συγκεκριμένες επιπτώσεις διήρκεσαν έως τα μέσα του 20ού αιώνα, με τη Βουλγαρία να προσπαθεί, μάταια, να επανέλθει στα σύνορά της, όπως αυτά είχαν οριοθετηθεί στο πλαίσιο της Συνθήκης του Αγίου Στεφάνου, κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων, συμμαχώντας, παράλληλα, κατά τη διάρκεια των δύο παγκοσμίων πολέμων με τη Γερμανία.

Σήμερα, μια μειοψηφία εθνικιστικών κινημάτων υπερασπίζεται μια εθνοτική ιδέα, σύμφωνα με την οποία οι Βούλγαροι και οι Σλαβομακεδόνες αποτελούν έναν και μοναδικό λαό, καθώς και μια εδαφική αλυτρωτική ιδέα, βάση της οποίας διεκδικούν εδάφη τα οποία είχαν τα οποία είχαν προσδιοριστεί ως βουλγαρικά, στο πλαίσιο της Συνθήκης του Αγίου Στεφάνου (μεταξύ άλλων, η Βόρεια Μακεδονία), καθώς και άλλα εδάφη, ελληνικά (Ανατολική Μακεδονία και Θράκη), σερβικά (Πιρίν), ρουμανικά (Δοβρουτσά) και ουκρανικά (Μπουντζάκ), τα οποία ανήκαν κατά το παρελθόν σε κάποιο εκ των ιστορικών βουλγαρικών κρατών, ή τα οποία φιλοξενούν βουλγαρικούς πληθυσμούς.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Γαλλικά) Pierre Albin (1912). «Le Traité de San-Stefano (19 février 1878/3 mars 1878)». *Les Grands Traités politiques. Recueil des principaux textes diplomatique depuis 1815 jusqu'à nos jours*. Paris.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Μεγάλη Βουλγαρία** |

* Γοιυγκοσλαβικές - Βουλγαρικές Σχέσεις από το 1955 έως το 1980
Η ταινία **Μεγάλε μου Έρωτα** (αγγλ. **An Affair To Remember**) είναι ρομαντικό δράμα παραγωγής 1957 σκηνοθεσίας Λίο ΜακΚάρεϊ με πρωταγωνιστές τους Κάρι Γκραντ και Ντέμπορα Κερ. Η ταινία χαρακτηρίστηκε από το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου ως μια από τις πιο ρομαντικές όλων των εποχών.

Υπόθεση
-------

Ένας πλέιμποϊ, ο Νικ Φεράντε (Κάρι Γκραντ), και μια τραγουδίστρια σε νάιτ κλαμπ, η Τέρι Μακ Κέι (Ντέμπορα Κερ) γνωρίζονται σε πλοίο με προορισμό την Αμερική κι ερωτεύονται, παρόλο που και οι δυο τους είναι ήδη αρραβωνιασμένοι. Πριν φτάσουν στις Η.Π.Α. ο Νικ κι η Τέρι υπόσχονται ο ένας στον άλλο να συναντηθούν ξανά μετά από έξι μήνες στην οροφή του "Empire State Building". Οι μήνες περνούν κι η μέρα της συνάντησης φτάνει, αλλά ένα ατύχημα που έχει η Τέρι στο δρόμο εμποδίζει τη συνάντησή τους.

Πληροφορίες
-----------

Η ταινία αποτελεί επανεκτέλεση της ταινίας του 1939 *Ο Πόνος της Αγάπης (Love Affair)* με τον Σαρλ Μπουαγιέ και την Άιριν Νταν σκηνοθετημενο επίσης από τον Λίο ΜακΚάρεϊ. Η ταινία είχε ακριβώς το ίδιο σενάριο με την αυθεντική εκτέλεση, αυτό δεν την εμπόδισε στο να κάνει τεράστια επιτυχία, κυρίως λόγω της χημείας μεταξύ των πρωταγωνιστών και λόγω του τραγουδιού *An Affair to Remember (Our Love Affair)* που τραγουδάει στους τίτλους έναρξης ο Βικ Νταμόουν. Το τραγούδι τραγουδήθηκε επίσης από την Κερ σε κάποια σκηνή της ταινίας, την οποία ντουμπλάρισε η Μάρνι Νίξον. Άλλη επανεκτέλεση της ταινίας αποτελεί το *Ένας Μεγάλος Έρωτας (Love Affair)* του 1994 του Γκλεν Γκόρντον Καρόν με τους Γουόρεν Μπίτι, Ανέτ Μπένινγκ και Κάθριν Χέπμπορν.

Το ενδιαφέρον του κοινού για την ταινία ανανεώθηκε μετά την προβολή της ταινίας της Νόρα Έφρον *Άγρυπνος στο Σιάτλ (Sleepless In Seattle, 1993)* η έμπνευση της οποίας βασίστηκε στην εν λόγω ταινία, για την οποία γίνονται συνεχείς αναφορές, με αποκορύφωμα την τελική συνάντηση των δύο πρωταγωνιστών Μεγκ Ράιαν και Τομ Χανκς στην οροφή του Empire State Building.

Υποψηφιότητες για Όσκαρ
-----------------------

Η ταινία προτάθηκε για 4 Όσκαρ στην τελετή του 1958, χωρίς όμως να κερδίσει κανένα βραβείο.

Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ)

**Υποψηφιότητα:**

* Φωτογραφίας, (Έγχρωμη Ταινία) - Μίλτον Κράσνερ
* Κοστουμιών - Τσαρλς ΛαΜερ
* Μουσικής Επιμέλειας - Χιούγκο Φρίντχοφερ
* Πρωτότυπου Τραγουδιού - Χάρι Γουόρεν, Χάρολντ Άνταμσον και Λίο ΜακΚάρεϊ

Παραπομπές
----------

1. ↑  «AFI's 100 Years…100 Passions». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Ιουνίου 2005. Ανακτήθηκε στις 14 Φεβρουαρίου 2012.
2. ↑  Jaynes, Barbara Grant; Trachtenberg, Robert. *Cary Grant: A Class Apart*. Burbank, California: Turner Classic Movies (TCM) and Turner Entertainment. 2004. Grant himself believed that *Love Affair* was superior.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

* Η ταινία στο imdb
* Η ταινία στο cine.gr Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine.
Ο **Μακεδονικός χτενοτρίτωνας**, *Triturus macedonicus* (Karaman, 1922) είναι ένα είδος τρίτωνα που ανήκει στο σύμπλεγμα ειδών χτενοτριτώνων του γένους *Triturus*. Πρόκειται για μεγάλου μεγέθους τρίτωνα όπου το ολικό μήκος σώματος στα θηλυκά μπορεί να φτάσει μέχρι και τα 18cm, ενώ στα αρσενικά δεν ξεπερνά τα 15cm.

Ταξινόμηση
----------

Αρχικά περιγράφηκε στο είδος *Triturus karelinii*, ενώ αργότερα θεωρήθηκε υποείδος του *Triturus carnifex.* Τέλος, ανάχθηκε σε επίπεδο είδους το 2007 μετά από μοριακή φυλογενετική ανάλυση.

Γεωγραφική κατανομή
-------------------

Εντοπίζεται στη Δ. Βαλκανική χερσόνησο (Βοσνία-Ερζεγοβίνη, Αλβανία, Βόρεια Μακεδονία, Β.Δ. Ελλάδα και Ν.Δ. Βουλγαρία).

Βιολογία
--------

Κυρίως νυκτόβιο είδος. Παραμένει στο νερό περίπου το 1/3 του χρόνου κατά την περίοδο της άνοιξης, όπου και αναπαράγεται. Μέχρι το πέρας της αναπαραγωγικής περιόδου, τα θηλυκά γεννούν έως και 250 αυγά από τα οποία, λόγω μιας χρωμοσωμικής ανωμαλίας, μόνο τα μισά αναπτύσσονται τελικά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Arntzen, J. W. Themudo, G. E. & Wielstra, B. (2007). The phylogeny of crested newts (Triturus cristatus superspecies) nuclear and mitochondrial genetic characters suggest a hard polytomy, in line with the paleogeography of the centre of origin. *Contributions to Zoology*, *76*(4).
2. ↑  «Naumov, Borislav; Tzankov, Nikolay (2008). First record of Triturus macedonicus (Karaman, 1922) (Amphibia: Salamandridae) in Bulgaria (PDF). Archived from the original (PDF) on 2014-07-14» (PDF). 14 Ιουλίου 2014. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 14 Ιουλίου 2014. Ανακτήθηκε στις 22 Ιανουαρίου 2018.
3. 1 2  «.:| herpetofauna.gr |:. ..Ελληνική Ερπετοπανίδα». *www.herpetofauna.gr* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 22 Ιανουαρίου 2018.
Λάμπα νέον General electric NE-34, κατασκευασμένη περίπου το 1930.
Ο **λαμπτήρας νέον** (ή λαμπτήρες αίγλης) είναι μία μικρογραφία λάμπας εκκένωσης αερίων που τυπικά περιέχει αέριο νέον σε μία γυάλινη κάψουλα. Στους λαμπτήρες νέον η περιοχή φωτοβολίας είναι μικρή και δίπλα στα ηλεκτρόδια, κάτι που τους διαχωρίζει από τους πολύ μακρύτερους και φωτεινότερους σωλήνες νέον που χρησιμοποιούνται στις επιγραφές. Ο όρος λαμπτήρας νέον γενικότερα αναφέρεται σε λάμπες με παρόμοια σχεδίαση που λειτουργούν με διαφορετικά αέρια.
Οι λαμπτήρες νέον ήταν πολύ συνηθισμένοι σε οθόνες ηλεκτρονικών οργάνων την δεκαετία του 1970. Η βασική σχεδίαση των λαμπτήρων νέον έχει ενσωματωθεί στις σύγχρονες οθόνες πλάσμα.

* Οι λαμπτήρες αυτοί ανήκουν στη κατηγορία των ψυχρών φωτεινών πηγών.
Η **Λαμίγια Χατζί Μπασάρ** είχε πέσει θύμα σεξουαλικής εκμετάλλευσης από το Ισλαμικό Κράτος μαζί με τις έξι αδελφές της και άλλες γυναίκες (ανάμεσα στις οποίες και η Νάντια Μουράντ) από το χωριό Κότσο του Ιράκ. Επέζησε και έγινε εκπρόσωπος των γυναικών που έχουν υποστεί σεξουαλική βία από το Ισλαμικό Κράτος. Είναι δημόσια υποστηρικτής της κοινότητας των Γεζίντι του Ιράκ, μιας θρησκευτικής μειονότητας κατά της οποίας οι μαχητές του Ισλαμικού Κράτους έχουν εξαπολύσει εκστρατεία γενοκτονίας και της έχει απονεμηθεί το Βραβείο Ζαχάρωφ το 2016.

Στις 3 Αυγούστου 2014 το Ισλαμικό Κράτος δολοφόνησε όλους τους άρρενες του χωριού Κότσο (Kocho), στην περιοχή Σιντζάρ (Sinjar) του Ιράκ, τόπο καταγωγής της Μπασάρ και της Νάντια Μουράντ. Μετά τη σφαγή αυτή, το Ισλαμικό Κράτος προχώρησε στην υποδούλωση γυναικών και παιδιών. Όλες οι γυναίκες, μεταξύ αυτών η Μπασάρ, η Μουράντ και οι αδελφές τους, απήχθησαν, αγοράστηκαν και πουλήθηκαν επανειλημμένα και χρησιμοποιήθηκαν ως σκλάβες του σεξ.

Η Μπασάρ πουλήθηκε πέντε φορές σε μαχητές και αναγκάστηκε να κατασκευάσει βόμβες και γιλέκα αυτοκτονίας στη Μοσούλη μετά την εκτέλεση των αδερφών και του πατέρα της από μαχητές του IS.

Η Χατζί Μπασάρ έκανε πολλές αποτυχημένες προσπάθειες να δραπετεύσει προτού τελικά το κατορθώσει τον Απρίλιο με τη βοήθεια της οικογένειάς της, που πλήρωσε διακινητές της περιοχής για τον σκοπό αυτό. Καθώς περνούσε τα κουρδικά σύνορα, κινούμενη όσο το δυνατόν πιο γρήγορα προς τα εδάφη που βρίσκονταν υπό τον έλεγχο της κυβέρνησης του Ιράκ, και με τους μαχητές του Ισλαμικού Κράτους να την ακολουθούν κατά πόδας, εξερράγη νάρκη που είχε ως αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους δύο γνωστοί της και η ίδια να τραυματιστεί και σχεδόν να τυφλωθεί. Κατάφερε να δραπετεύσει και εστάλη τελικά στη Γερμανία για ιατρική περίθαλψη, όπου βρήκε ξανά τα αδέλφια της που είχαν επιζήσει. Μετά την αποκατάσταση της υγείας της, η Χατζί Μπασάρ δραστηριοποιείται για την ευαισθητοποίηση του κοινού όσον αφορά τη δεινή κατάσταση της κοινότητας των Γεζίντι, ενώ συνεχίζει να βοηθά γυναίκες και παιδιά που έπεσαν θύματα δουλείας και θηριωδιών από το Ισλαμικό Κράτος.

Αναφορές
--------

1. ↑  www.europarl.europa.eu/sakharovprize/en/laureates.html.
2. 1 2 3 4  «Το βιβλίο των βραβευθέντων με το βραβείο Ζαχάρωφ 2016», Λουξεμβούργο: Υπηρεσία Εκδόσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, 2016, ISBN 978-92-823-9592-9, σελ. 12  Σημείωση πνευματικών δικαιωμάτων: «Επιτρέπεται η αναπαραγωγή με αναφορά της πηγής». Επιτρέπεται ελεύθερα η επαναχρησιμοποίηση με αναφορά της πηγής, με βάση την απόφαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής 2011/833/EU

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 38153893681702292001
* GND: 1168502756

 |

 |
Η **Μεγάλη Γέφυρα Τανγιάνγκ-Κουνσάν** (κινεζ. 丹昆特大桥. Dān-Kūn tèdà qiáo) είναι σιδηροδρομική γέφυρα μήκους 164,8 χιλιομέτρων στη σιδηροδρομική γραμμή υψηλής ταχύτητας Πεκίνου-Σαγκάης. Είναι η μεγαλύτερου μήκους γέφυρα στον κόσμο.

Η γέφυρα βρίσκεται στο τμήμα της γραμμής μεταξύ Σαγκάης και Ναντσίνγκ, στην επαρχία Τσιανγκσού. Διασχίζει το Δέλτα του Γιανγκτσέ, μια έκταση που χαρακτηρίζεται από ορυζώνες, κανάλια, ποταμάκια και λίμνες. Η γέφυρα είναι χονδρικά παράλληλη προς τον ποταμό Γιανγκτσέ, περίπου 8 έως 80 χιλιόμετρα νοτίως του ποταμού. Διέρχεται από τα βόρεια άκρα μεγάλων πληθυσμιακών κέντρων, αρχίζοντας από τα δυτικά με το Τανγιάνγκ και το Τσανγκτσού, συνεχίζοντας με τις πόλεις Γουχσί και Σουτσόου και καταλήγοντας ανατολικά στο Κουνσάν. Υπάρχει ένα τμήμα της μήκους 9 χιλιομέτρων πάνω από συνεχή υδάτινη επιφάνεια, αυτή της λίμνης Γιανγκτσένγκ στο Σουτσόου.

Η γέφυρα ολοκληρώθηκε το 2010 και το έργο εγκαινιάσθηκε το 2011. Η κατασκευή της χρειάσθηκε τέσσερα χρόνια και έδωσε εργασία σε δέκα χιλιάδες ανθρώπους, ενώ κόστισε περίπου 7,6 δισεκατομμύρια ευρώ. Η Μεγάλη Γέφυρα Τανγιάνγκ-Κουνσάν κατέχει σήμερα τον τίτλο, σύμφωνα και με το *Βιβλίο Γκίνες*, της μεγαλύτερου μήκους γέφυρας (οποιουδήποτε είδους) στον κόσμο.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος των μακρύτερων γεφυρών του κόσμου

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Handbook of International Bridge Engineering» (Αγγλικά) CRC Press. 2014. σελ. 1308. ISBN-13 978-1-4398-1029-3. ISBN-10 1-4398-1029-X.
2. ↑  
Chris Buckley (2017-06-10). «China’s New Bridges: Rising High, but Buried in Debt China has built hundreds of dazzling new bridges, including the longest and highest, but many have fostered debt and corruption». Hunan: New York Times, σελ. A6. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2017-06-10.. *«China also has the world’s longest bridge, the 102-mile Danyang-Kunshan Grand Bridge, a high-speed rail viaduct running parallel to the Yangtze River, and is nearing completion of the world’s longest sea bridge, a 14-mile cable-stay bridge skimming across the Pearl River Delta, part of a 22-mile bridge and tunnel crossing that connects Hong Kong and Macau with mainland China.»*
3. 1 2  Longest bridge, Guinness World Records. Ανακτήθηκε τον Ιούλιο του 2011.
4. 1 2  Muhammad Farooq (12 Σεπτεμβρίου 2011). «Danyang Kunshan Grand Bridge, the Longest Bridge». *expertscolumn.com*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Φεβρουαρίου 2012.
5. ↑  Danyang–Kunshan Grand Bridge on OSM
Συντεταγμένες: 31°11′N 32°2′E﻿ / ﻿31.183°N 32.033°E﻿ / 31.183; 32.033

Η **Ματαρίγια** ή **Ελ Ματαρίγια** (*αραβικά : المطرية*) είναι βιομηχανική πόλη της Αιγύπτου στο Κυβερνείο Ντακάχλια κοντά στη Λίμνη Μανζάλα και στο Δέλτα του Νείλου. Έχει 103.004 κατοίκους, είναι πρωτεύουσα της Μαρκάζ Ματαρέγια που έχει περίπου 300.000 κατοίκους.

Η πόλη ιδρύθηκε το 1903, όταν δύο γειτονικά χωριά, με κυβερνητική απόφαση, ενώθηκαν σε πόλη. Το όνομα της το απέκτησε από το λατινικό "mater" που σημαίνει μητέρα από το Δέντρο της Παναγίας που βρίσκεται στην περιοχή.

Από τα αξιοθέατα της πόλης είναι ένας Φαραωνικός οβελίσκος που λέγεται ότι βρίσκεται σε αυτή τη θέση από την αρχαιότητα. Πλησίον της πόλης, 5 χιλιόμετρα βρίσκεται η αρχαία Ηλιούπολις.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *GEOnet Names Server*. 11  Ιουνίου 2018. -290606.
2. 1 2 3 4  City of El-Matareya

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Matariya στο Wikimedia Commons
* Η ιστορία της πόλης στα Αραβικά

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 240515363

 |

 |
Μαρίνος Σατσιάς
Ο **Μαρίνος Σατσιάς** είναι Κύπριος προπονητής ποδοσφαίρου. 

Από τον Μάιο του 2017 είναι προπονητής της Ομόνοιας Αραδίππου. 

Κατά την ποδοσφαιρική του καριέρα υπήρξε αρχηγός του Α.Π.Ο.Ε.Λ. και αγωνιζόταν στην θέση του μεσοαμυντικού. Στα 20 χρόνια της καριέρας του από το 1995 μέχρι το 2014 έπαιξε μόνο στον Α.Π.Ο.Ε.Λ..

Ποδοσφαιρική Καριέρα
--------------------

Ο Μαρίνος Σατσιάς ήταν δεξιός μέσος και αμυντικογενής. Έκανε το ντεμπούτο του στον Α.Π.Ο.Ε.Λ. το 1995, σε ηλικία 17 ετών. Στο γήπεδο ήταν γνωστός για την πειθαρχία του και για το πάθος του στο παιχνίδι. 

Κατά την διάρκεια της καριέρας του στον Α.Π.Ο.Ε.Λ. κατάφερε να κατακτήσει 6 πρωταθλήματα, 6 Κύπελλα και 5 Ασπίδες της ΚΟΠ ( Super Cup), και εμφανίστηκε σε 3 παιχνίδια του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ την περίοδο 2009-2010, και επίσης ένα παιχνίδι του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ την περίοδο 2011-2012 (εκτός εναντίον της Ρεάλ Μαδρίτης στο Σαντιάγο Μπερναμπέου) στην εκπληκτική πορεία της ομάδας στα προημιτελικά του θεσμού.

Προπονητική Καριέρα
-------------------

Ξεκίνησε το 2016 την προπονητική του καριέρα από τον Εθνικό Λατσιών. Το 2017 ανέλαβε την τεχνική ηγεσία της Ομόνοιας Αραδίππου και το 2018 ανανέωσε το συμβόλαιο του με την διοίκηση των «περιστεριών» για ακόμη ένα χρόνο.
Ο **Λεοπόλδος Δ΄** (γερμ.: *Leopold IV. von Habsburg*, 1371 - 3 Ιουνίου 1411) από τον Οίκο των Αψβούργων, ήταν Αυστριακός, δούκας της Πέραν Αυστρίας.

Βιογραφία
---------

Ήταν δευτερότοκος γιος του Λεοπόλδου Γ΄ δούκα της Αυστρίας και της Βιρίντις Βισκόντι, κόρης του Μπερναμπό κυβερνήτη του Μιλάνου. 

Το 1386 απεβίωσε ο πατέρας του και τον κληρονόμησε ο πρωτότοκος Γουλιέλμος, που έκανε τον Λεοπόλδο Δ΄ συγκυβερνήτη. Ο Γουλιέλμος κράτησε την Έσω Αυστρία (Στυρία, Καρινθία, Καρνιόλη), ενώ τον Λεοπόλδο Δ΄ τον έκανε υπεύθυνο της Πέραν Αυστρίας (των παλαιών Αψβουργικών κτήσεων). Ο Λεοπόλδος Δ΄ είχε να αντιμετωπίσει την Ελβετική αντίθεση. Από το 1391 ήταν ο πραγματικός κυβερνήτης της περιοχής του. Έγινε κυβερνήτης του Τυρόλου (1396-1406).

Επειδή ήταν άτεκνος, έδωσε στους νεότερους αδελφούς του Ερνέστο και Φρειδερίκο Δ΄ θέσεις στο δουκάτο. Το 1406 απεβίωσε ο επίσης άτεκνος Γουλιέλμος. Τον διαδέχθηκε ο Ερνέστος στην Έσω Αυστρία και ο νεαρός Φρειδερίκος Δ΄ στο Τυρόλο. Το 1404 απεβίωσε ο εξάδελφός του Αλβέρτος Δ΄ αφήνοντας έναν γιο 7ετή, τον Αλβέρτο Ε΄ του οποίου ο Λεοπόλδος Δ΄ έγινε κηδεμόνας. Από αυτό προκλήθηκε διαφωνία με τον Ερνέστο. 

Απεβίωσε στη Βιέννη το 1411 και τάφηκε στην κρύπτη των δουκών στον καθεδρικό της πόλης. Τον Πέραν Αυστρία κληρονόμησε ο Φρειδερίκος Δ΄.

Οικογένεια
----------

Το 1393 νυμφεύτηκε την Αικατερίνη των Βαλουά, κόρη του Φιλίππου Β΄ δούκα της Βουργουνδίας· δεν απέκτησαν τέκνα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Anne J. Duggan, *Queens and Queenship in Medieval Europe: Proceedings of a Conference Held at King's College London, April 1995*, σελ. 103, Boydell Press (2008) ISBN 9780851158815
2. ↑  Martina Pippal, *A Short History of Art in Vienna*, σελ. 117, C.H.Beck (2001) ISBN 9783406467899

|  |
| --- |
| Λεοπόλδος Δ΄ της Αυστρίας **Οίκος των Αψβούργων****Γέννηση:** 1371 **Θάνατος:** 3 Ιουνίου 1411 |
| ΠροκάτοχοςΛεοπόλδος Γ΄ | **δούκας της Πέραν Αυστρίας**1386–1411μαζί με τον Γουλιέλμο ως το 1406 | ΔιάδοχοςΦρειδερίκος Δ΄ |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 80957258
* ISNI: 0000 0000 6130 0497
* GND: 136648320
* BNF: cb16297344b (data)
* HDS: 041506

 |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Leopold IV, Duke of Austria  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η **Ματασούνθα** ήταν Βασίλισσα των Γότθων της Ιταλίας, που παντρεύτηκε τον Γερμανό, εξάδελφο του Αυτοκράτορα Ιουστινιανού Α΄.

Η Ματασούνθα ήταν κόρη του Ευθάριχου βασιλιά των Οστρογότθων και της Αμαλασούνθας, κόρης του Αλάριχου Α΄ των Οστρογότθων· αδελφός της ήταν ο Αταλάριχος των Οστργότθων. Ήταν ο δεύτερος γάμος της Ματασούνθας· ο πρώτος ήταν με τον Ουίτιγι των Γότθων. Ο Γάμος με τον Γερμανό έγινε το 550, σε μία εποχή που οι Βησιγότθοι της Ιταλίας ήταν σε πόλεμο με τους Βυζαντινούς και ο Γερμανός ετοιμαζόταν να κάνει εκστρατεία εναντίον τους. 

Ο Γερμανός απεβίωσε το 550 και η Ματασούνθα δεν ξαναπαντρεύτηκε.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Амалазунта» (Ρωσικά)
2. 1 2 3  *Παναγοπούλου, Αγγελική (2001, Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων), Τα διπλωματικά γαμικά συναλλάγια στο Βυζάντιο (6ος - 12ος αιώνας). σελ. 72 και 73, ανακτήθηκε 23 Δεκεμβρίου 2018‎*

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 69843666
* GND: 123757703

 |

 |
Η **Μάχη του Μπολιμόβ** διεξήχθη στις 31 Ιανουαρίου 1915 μεταξύ γερμανικών και ρωσικών δυνάμεων και είχε ασαφές αποτέλεσμα. Η μάχη θεωρείται προϋπόθεση για τη δεύτερη μάχη των ποταμών Μαζούρ.

Μάχη
----

Η 9η Γερμανική Στρατιά υπό τις διαταγές του Άουγκουστ φον Μάκενσεν επιτέθηκε στη 2η Ρωσική Στρατιά, υπό τις διαταγές του Στρατηγού Σμιρνόφ, κοντά στο πολωνικό χωριό Μπολιμόβ, το οποίο βρισκόταν επί του σιδηρόδρομου που ένωνε το Λοντζ με τη Βαρσοβία.

Η μάχη του Μπολιμόβ ήταν η πρώτη προσπάθεια των Γερμανών να προχωρήσουν σε ευρεία χρήση δηλητηριώδους αερίου - τα 18.000 κελύφη αερίου δεν είχαν επιτυχία όταν το βρωμιούχο ξυλόλιο - μορφή δακρυγόνου - ανατινάχθηκε πίσω στις δικές τους γραμμές. Το άεριο οδήγησε σε λίγες απώλειες, ωστόσο, ο κρύος καιρός το έκανε να παγώσει και να φανεί αναποτελεσματικό.

Η αποτυχία του βρωμιούχου ξυλολίου ανάγκασε τους Γερμανούς να σταματήσουν την επίθεση τους. Ως απάντηση, οι Ρώσοι έστειλαν 11 μεραρχίες υπό τις διαταγές του Βασίλι Γκούρκο να περάσουν στην αντεπίθεση - ωστόσο, η ρωσική αντεπίθεση αναχαιτίστηκε από το γερμανικό πυροβολικό και οι Ρώσοι έχασαν 40.000 στρατιώτες.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  The Battle of Bolimov, 1915

Βιβλιογραφία
------------

* Duffy, Michael (22 Δεκεμβρίου 2005). «The Battle of Bolimov, 1915». *First World War.com*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Σεπτεμβρίου 2006. Ανακτήθηκε στις 15 Αυγούστου 2006.
* Smith, Gordon (Δεκεμβρίου 2000). «Military Campaigns of World War 1—Russia». *Naval-History.net*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Αυγούστου 2006. Ανακτήθηκε στις 15 Αυγούστου 2006.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Battle of Bolimów  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ερείπια στο Μόντε Κασίνο
Η **μάχη του Μόντε Κασσίνο** (επίσης γνωστή ως η **Μάχη για τη Ρώμη** και η **Μάχη για το Κασσίνο**) αποτέλεσε μία από τις μεγαλύτερες και πιο αιματηρές μάχες σε Ιταλικό έδαφος στη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Ήταν μία σειρά στρατιωτικών επιθέσεων των Συμμάχων εναντίον των Γερμανικών δυνάμεων που ξεκίνησε στις 17 Ιανουαρίου και τελείωσε στις 18 Μαΐου του 1944. Υπήρξαν πληροφορίες πως οι γερμανικές μονάδες χρησιμοποιούσαν το Αββαείο για στρατηγικούς λόγους καθώς ήταν γνωστό ότι το Κασσίνο ήταν βασικό σημείο της αμυντικής γραμμής Garigliano-Sangro εμποδίζοντας τους συμμάχους προς τη Ρώμη. Ακολούθησαν 4 σφοδρές μάχες που είχαν ως αποτέλεσμα 55000 απώλειες για τους Συμμάχους και 20000 για τους Γερμανούς. Συνολικά 2.026 πολίτες, το ένα δέκατο του συνολικού πληθυσμού των 20.000 κατοίκων της πόλης του Κασσίνο, σκοτώθηκαν από τον βομβαρδισμό και τις μάχες πριν και κατά τη διάρκεια των μαχών του Κασσίνο.

Η Πρώτη Μάχη του Κασσίνο ξεκίνησε στις 17 Ιανουαρίου και συνεχίστηκε μέχρι τα μέσα Φεβρουαρίου. Στις 15 Φεβρουαρίου οι σύμμαχοι βομβάρδισαν το μοναστήρι ρίχνοντας 1400 τόνους βομβών, πιστεύοντας πως είχε οχυρωθεί από τους Γερμανούς, ένα γεγονός που ωφέλησε τους Γερμανούς αλεξιπτωτιστές που εγκαταστάθηκαν γρήγορα στα ερείπια και εγκατέστησαν αμυντικές θέσεις που θα κόστιζαν πολλές συμμαχικές ζωές προτού τελικά απομακρυνθούν από τα ερείπια. Βρετανικά και Ινδικά στρατεύματα επιτέθηκαν στα υψώματα, ενώ οι Νεοζηλανδοί μπήκαν στο δρόμο για το ίδιο το Κασσίνο. Ενώ υπήρχαν κάποια κέρδη, η γερμανική άμυνα δεν κλονίστηκε. Η τρίτη μάχη ξεκίνησε στις 15 Μαρτίου, με ακόμη περισσότερους βομβαρδισμούς, οι οποίοι ισοπέδωσαν την πόλη. Παρά το τεράστιο θάρρος των στρατευμάτων της Βρετανίας, της Ινδίας και της Νέας Ζηλανδίας, οι Γερμανοί αλεξιπτωτιστές που κρατούσαν την πόλη και το βουνό εξακολουθούσαν να αντιστέκονται. Τελικά το Μάιο οι Σύμμαχοι κατάφεραν να κερδίσουν τον πλήρη έλεγχο τους στο Κασσίνο. Μία σχεδιασμένη επίθεση ξεκίνησε το βράδυ της 11-12ης Μαΐου και κατάφερε να διασπάσει τη γερμανική άμυνα μεταξύ του Κασσίνο. Το Μόντε Κασσίνο έπεσε τελικά σε ένα Πολωνικό τμήμα του 8ου σώματος στρατού στις 18 Μαΐου. Στα τέλη Μαΐου οι Σύμμαχοι έσπασαν τις γερμανικές γραμμές άμυνας Gustav και ενώθηκαν λίγες μέρες αργότερα με δυνάμεις που εισήλθαν από το Άντσιο.
Αργότερα οι Σύμμαχοι εισήλθαν στη Ρώμη στις 4 Ιουνίου 1944, μόλις δύο ημέρες πριν από την συμμαχική απόβαση της Νορμανδίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Monte Cassino ruiner
2. ↑  «Battle of Monte Cassino | World War II». *Encyclopedia Britannica* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 6 Σεπτεμβρίου 2020.
3. ↑
4. ↑  «BBC - History - World Wars: World War Two: The Battle of Monte Cassino». *www.bbc.co.uk* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 6 Σεπτεμβρίου 2020.
Χάρτης της Μεγάλης Αρμενικής Αυτοκρατορίας του Τιγράνη του Μέγα και των γύρω κρατών
Χάρτης του Εμιράτου της Αρμενίας (9ος αιώνας μ.Χ.)
Η **Μεγάλη Αρμενία** (αρμενικά: Մեծ Հայք‎, *Μετς Χάικ'*) είναι ο ιστορικός όρος για το κράτος της Αρμενίας κατά την αρχαιότητα, το οποίο βρισκόταν στα Αρμενικά Υψίπεδα και άρχισε να ισχυροποιείται υπό τον Αρταξία Α΄ στα τέλη του 2ου αιώνα π.Χ.. Ο όρος "Μεγάλη Αρμενία" χρησιμοποιείται ως ιστορικός όρος για αρμενικά βασίλεια της κλασικής αρχαιότητας, την ύστερης αρχαιότητας και του μεσαίωνα. Ο όρος χρησιμοποιείται από Αρμένιους και μη Αρμένιους συγγραφείς. 

Τα σύνορα της ιστορικής Μεγάλης Αρμενίας μεταβάλλονταν συνεχώς. Προσεγγιστικά, το δυτικό άκρο της Μεγάλης Αρμενίας ήταν ο ποταμός Ευφράτης, το ανατολικό άκρο της Μεγάλης Αρμενίας ήταν το Αρτσάχ και μια περιοχή του Ιρανικού Αζερμπαϊτζάν γύρω από τη λίμνη Ούρμια, ενώ το βόρειο άκρο της ήταν οι νότιες επαρχίες της σημερινής Γεωργίας. Τέλος, το νότιο όριο της Μεγάλης Αρμενίας ήταν το βόρειο άκρο της Μεσοποταμίας.

Στους Ρωμαίους η Μεγάλη Αρμενία ήταν γνωστή ως Armenia Maior. Στους ελληνόφωνους λαούς η περιοχή ήταν γνωστή ως Ἀρμενία Μεγάλη, διαχωρίζοντας την από την Υπήνεμη Αρμενία (*Ποκ'ρ Χάικ'*, λατινικά: Armenia Minor, αγγλικά: Lesser Armenia). Η Μικρότερη Αρμενία είναι ιστορικός όρος ο οποίος αναφέρεται στις περιοχές δυτικά και βορειοδυτικά της Μεγάλης Αρμενίας όπου ζούσαν Αρμένιοι. Μεταγενέστερα, ο όρος Υπήνεμη Αρμενία χρησιμοποιήθηκε για την αποφυγή σύγχυσης με το αρμενικό μεσαιωνικό βασίλειο της Κιλικίας, η οποία μερικές φορές ήταν γνωστή ως Μικρά Αρμενία (αγγλικά: Little Armenia).

Επίσης, ο όρος Μεγάλη Αρμενία σχετίζεται με την Ενωμένη Αρμενία και τον αρμενικό αλυτρωτισμό.

Παραπομπές
----------

Περαιτέρω ανάγνωση
------------------

* Adontz, Nicholas (1970). *Armenia in the Period of Justinian: The Political Conditions Based on the Naxarar System*, trans. Nina Garsoïan. Lisbon: Calouste Gulbenkian Foundation.
* Hewsen, Robert H. (2001). *Armenia: A Historical Atlas*. Chicago: Chicago University Press.
Ο **Λεόντιος Ευστράτιος** ήταν Κύπριος λόγιος του 16ου αιώνα.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στο Κοιλάνι της Κύπρου και χρημάτισε μαθητής του Μαξίμου του Μαργουνίου. Διακόνησε για μικρό χρονικό διάστημα στην Κωνσταντινούπολη, και αργότερα ακολούθησε τον μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Ματθαίο. 

Επισκέφτηκε την Κέρκυρα και τη Ζάκυνθο, όπου ίσως δίδαξε. Από εκεί έγραψε επιστολή προς τον Μαργούνιο. Ενώ ήταν ιεροδιάκονος, επέστρεψε στην πατρίδα του, και δίδαξε για λίγο τα ελληνικά. Απεβίωσε όντας ηγούμενος της μονής του Αγίου Ιωάννη του Πίπη στη Λευκωσία σε ηλικία τριάντα πέντε χρονών.

Συγγράμματα
-----------

Ο Λεόντιος Ευστράτιος έγραψε επιστολές, οι οποίες τυπώθηκαν.

Πηγές
-----

* Κωνσταντίνος Σάθας (1868). *Νεοελληνική Φιλολογία: Βιογραφία των εν τοις γράμμασι διαλαμψάντων Ελλήνων, από της καταλύσεως της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας μέχρι της Ελληνικής εθνεγερσίας (1453-1821)*. Αθήνα: Τυπογραφείο των τέκνων Ανδρέου Κορομηλά. Ανακτήθηκε στις 15 Οκτωβρίου 2009.
**Η Μαρία Καντεμίρ** (ρωσικά: Мария Дмитриевна Кантемир‎, 1700–1754) ήταν ρουμάνα ευγενής, πριγκίπισσα της Μολδαβίας, κυρία επί των τιμών, οικοδέσποινα λογοτεχνικού σαλονιού και ερωμένη του Μεγάλου Πέτρου, του αυτοκράτορα της Ρωσίας.

Η Μαρία Καντεμίρ, γεννημένη στο Ιάσιο ως κόρη του Μολδαβού πρίγκιπα Ντιμίτριε Καντεμίρ, έλαβε εξαιρετική εκπαίδευση. Από το 1711 έζησε στην εξορία στη Ρωσία και το 1720 ξεκίνησε μία σχέση με τον Τσάρο Πέτρο. Η Μαρία ακολούθησε τον Πέτρο στο Αστραχάν το 1722, όπου γέννησε έναν γιο από αυτόν. Το παιδί πέθανε το 1723, πιθανώς δηλητηριασμένο από τον ιατρό της αυτοκράτειρας Αικατερίνης.  (Η Αικατερίνη θεωρούσε τη Μαρία ως απειλή και φοβόταν ότι η Μαρία θα μπορούσε να την αντικαταστήσει ως αυτοκράτειρα). Η σχέση της με τον Πέτρο συνεχίστηκε μέχρι το θάνατό του τον Ιανουάριο του 1725, όταν η Αικατερίνη έγινε αυτοκράτειρα και η Μαρία αναγκάστηκε να φύγει από το παλάτι. Ήταν κυρία επί των τιμών για την πριγκίπισσα Ναταλία το 1727–28 και την αυτοκράτειρα Άννα Ιβάνοβνα το 1730–31. Αργότερα φιλοξένησε ένα λογοτεχνικό σαλόνι στην Αγία Πετρούπολη .

Η Σουηδή σκλάβα Λοβίσα φον Μπουργκχάουζεν αναφέρει τη Μαρία στην αυτοβιογραφία της. Η Μπούργκχάουζεν, ως φυλακισμένη του Ντιμίτρι Καντεμίρ το 1713-1714, αναγνώρισε στη Μαρία και την αδερφή της Σμαράγδα ότι την έσωσαν από το να παγώσει μέχρι θανάτου κατά τη διάρκεια μίας τιμωρίας, επιτρέποντάς της να κοιμηθεί στην κρεβατοκάμαρά τους αντί σε ένα μη θερμαινόμενο πέτρινο δωμάτιο στα μέσα του χειμώνα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Women in Shakespeare*. Bloomsbury Publishing Plc. 2014. ISBN 978-1-62356-092-8.
2. ↑  Östlund, Joachim (2015-11-05). «MARIA NYMAN, Resandets gränser: svenska resenärers skildringar av Ryssland under 1700-talet (Huddinge: Södertörns högskola, 2013). 251 pp.». *1700-tal: Nordic Journal for Eighteenth-Century Studies* **12**: 242–245. doi:10.7557/4.3539. ISSN 2001-9866. .

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 48659622
* LCCN: no2006035389
* ISNI: 0000 0000 4296 4650
* GND: 13199073X
* BNF: cb17793122h (data)
* NKC: jo20181016648

 |

 |
Τηγανητό Ρόχου σερβιρισμένο στην Ντάκα του Μπανγκλαντές
Στη Δυτική Βεγγάλη, τη Τρίπουρα, την Οντίσα, το Άσαμ και το Μπαγκλαντές (μεγαλύτερη Βεγγάλη), τηγανητό ψάρι ή **Ματσχ μπατζά** είναι μια κοινή λιχουδιά που τρώγεται ως σνακ μαζί με το γεύμα. Παραποτάμια είδη ψαριών, όπως τα μπέτκι, τοπσέι, άαρχ και παμπντά (Ομπόκ παμπντά), και ανάδρομα ψάρι όπως το ιλίς  τηγανίζονται συχνά στην Βεγγαλική κουζίνα, την κουζίνα των Ορίγια και του Άσαμ. Το λάδι χρησιμοποιείται για το τηγάνισμα των ψαριών μπορεί συχνά να χρησιμοποιηθεί ως ντιπ. Τηγανητά αυγά ψαριών (π.χ. του χίλσα) επίσης τρώγονται συχνά με αυτόν τον τρόπο. Τα ψάρια είναι συχνά τηγανιτά, καθώς τα οστά ψαριών γίνονται τραγανά και εδώδιμα, όπως γίνεται με μικρά ψάρια, όπως το Μαουράλα (Opio cephalus).

Το τηγανητό ψάρι Καριμίν είναι επίσης δημοφιλής στην Κεράλα της Ινδία.