Ο Βολοντίμιρ Βασίλιοβιτς Σερμπίτσκι[a] (17 Φεβρουαρίου 1918 – 16 Φεβρουαρίου 1990) ήταν Ουκρανός σοβιετικός πολιτικός που υπηρέτησε ως Πρώτος Γραμματέας του Ουκρανικού Κομμουνιστικού Κόμματος από το 1972 έως το 1989. Στενός σύμμαχος του σοβιετικού ηγέτη Λεονίντ Μπρέζνιεφ, αντικατέστησε τον ρεφορμιστή ηγέτη της Ουκρανικής ΣΟΣΔ Πέτρο Σελέστ. Το 1972 ως μέρος μιας καταστολής της ουκρανικής διανόησης, ο Σερμπίτσκι κυβέρνησε ως νεοσταλινικός, επιβλέποντας τη ρωσικοποίηση της ουκρανικής κοινωνίας καθώς και την ταχεία στροφή προς την πυρηνική ενέργεια, που τελικά είχε ως αποτέλεσμα την καταστροφή του Τσερνόμπιλ το 1986. Ο Σερμπίτσκι απομακρύνθηκε το 1989 εν μέσω εκτεταμένων διαμαρτυριών ενάντια στην κυριαρχία του και πέθανε μήνες αργότερα.

Πρώιμη ζωή
----------

Ο Σερμπίτσκι γεννήθηκε στο Verkhnodniprovsk στις 17 Φεβρουαρίου [Ι.Η. 4 Φεβρουαρίου]] 1918[1] από τον Βασίλι Γκριγκόριεβιτς Σερμπίτσκι (1890–1949) και την Τατιάνα Ιβάνοβνα Σερμπίτσκαγια (1898–1990), μόλις δύο εβδομάδες μετά τη σοβιετική κατάληψη της πόλης κατά τον Ουκρανοσοβιετικό πόλεμο. Κατά τη διάρκεια των σχολικών του χρόνων, εργάστηκε ως ακτιβιστής και μέλος της Κομσομόλ από το 1931. Το 1934, ενώ ήταν ακόμη στο σχολείο, έγινε εκπαιδευτής και agitator για την περιφερειακή επιτροπή της Κομσομόλ. Το 1936 εισήλθε στη Μηχανική Σχολή του Ινστιτούτου Χημικής Τεχνολογίας του Ντνιπροπετρόβσκ. Κατά τη διάρκεια της εκπαίδευσής του, εργάστηκε ως σχεδιαστής, σχεδιαστής και οδηγός συμπιεστών στα εργοστάσια στο Ντνιπροπετρόβσκ. Ο Σερμπίτσκι αποφοίτησε από το Ινστιτούτο Χημικής Τεχνολογίας του Ντνιπροπετρόβσκ το 1941 και την ίδια χρονιά έγινε μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης.[2]

Στρατιωτική καριέρα
-------------------

Μετά τη γερμανική εισβολή στη Σοβιετική Ένωση τον Ιούνιο του 1941, ο Σερμπίτσκι κινητοποιήθηκε στις τάξεις του Κόκκινου Στρατού. Επειδή ήταν πτυχιούχος με ειδίκευση στον χημικό εξοπλισμό και μηχανήματα, στάλθηκε για να παρακολουθήσει βραχυπρόθεσμα μαθήματα στη Στρατιωτική Ακαδημία Χημικής Προστασίας που πήρε το όνομα του Βοροσίλοφ, η οποία εκκενώθηκε από τη Μόσχα στη Σαμαρκάνδη της Ουζμπεκικής ΣΟΣΔ. Μετά την αποφοίτησή του, ο Σερμπίτσκι διορίστηκε επικεφαλής της μονάδας χημικών εντός του 34ου Συντάγματος Πεζικού της 473ης Μεραρχίας Πεζικού στο Υπερκαυκάσιο Μέτωπο. Τον Νοέμβριο του 1941, η μεραρχία σχηματίστηκε στις πόλεις Μπακού και Σουμγκάιτ της ΣΟΣΔ του Αζερμπαϊτζάν. Στις 8 Ιανουαρίου 1942, η μεραρχία μετονομάστηκε σε 75th Rifle Division και τον Απρίλιο του ίδιου έτους, ο Σερμπίτσκι και η μεραρχία συμμετείχαν στην αγγλοσοβιετική εισβολή στο Ιράν. Την ίδια χρονιά, υπηρέτησε σε ταξιαρχία αρμάτων μάχης.[3][4] Τον Μάρτιο του 1943, ο Σερμπίτσκι μεταφέρθηκε στο χημικό τμήμα στα κεντρικά γραφεία του Υπερκαυκάσιου Μετώπου, όπου υπηρέτησε μέχρι το τέλος του πολέμου. Τον Αύγουστο του 1945, το Υπερκαυκάσιο Μέτωπο αναδιοργανώθηκε σε Στρατιωτική Περιφέρεια Τιφλίδας και η τελευταία στρατιωτική αποστολή του Σερμπίτσκι ήταν ως βοηθός αρχηγός του τμήματος χημείας του αρχηγείου της περιοχής για μαχητική εκπαίδευση. Τον Δεκέμβριο του 1945, άφησε τη στρατιωτική του θητεία με τον βαθμό του λοχαγού.[3][4]

Πολιτική καριέρα
----------------

Ο Σερμπίτσκι σε συνάντηση με την Πρωθυπουργό της Ινδίας Ίντιρα Γκάντι στο Κίεβο το 1982.
Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, εργάστηκε ως μηχανικός στο Ντνιπροντζερζίνσκ (τώρα Kamianske).[2] Από το 1948 ο Σερμπίτσκι ήταν κομματικός λειτουργός στο Κομμουνιστικό Κόμμα της Σοβιετικής Ένωσης.[2] Το 1948 διορίστηκε δεύτερος γραμματέας της επιτροπής του κομμουνιστικού κόμματος της πόλης Ντνίπροντζερζίνσκ, αμέσως μετά την ανάληψη του πρώτου γραμματέα της περιφερειακής κομματικής επιτροπής του Λεονίντ Μπρέζνιεφ. Διαδέχθηκε τον Μπρέζνιεφ ως αφεντικό του περιφερειακού κόμματος τον Νοέμβριο του 1955. Τον Δεκέμβριο του 1957 διορίστηκε Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος Ουκρανίας. Τον Φεβρουάριο του 1961 διορίστηκε πρόεδρος του Συμβουλίου Υπουργών της Ουκρανίας, της δεύτερης υψηλότερης θέσης στη δημοκρατία, αλλά τον Ιούνιο του 1963, αμέσως μετά τον διορισμό του Πέτρο Σέλεστ Πρώτος Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ουκρανίας, ο Σερμπίτσκι μετατέθηκε στο κατώτερο θέση Πρώτου Γραμματέα της περιφερειακής κομματικής επιτροπής του Ντνιπροπετρόβσκ.[5] Στις 16 Οκτωβρίου 1965, αφού ο Μπρέζνιεφ είχε ανέλθει στην ανώτατη θέση ως Γενικός Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης, ο Σερμπίτσκι αποκαταστάθηκε στην προηγούμενη θέση του επικεφαλής της ουκρανικής κυβέρνησης.

Πρώτος Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ουκρανίας
-----------------------------------------------------------

Τον Μάιο του 1972, ο Σελέστ ανακλήθηκε από τη θέση του ως αρχηγός της ουκρανικής κυβέρνησης, ως μέρος μιας ευρύτερης επίθεσης στην εθνικά νοούμενη ουκρανική διανόηση από την κεντρική σοβιετική κυβέρνηση που είχε ξεκινήσει τον Ιανουάριο. Αντίθετα, μετατέθηκε στη Μόσχα και εξελέγη Αντιπρόεδρος του Συμβουλίου Υπουργών της Σοβιετικής Ένωσης.[6] Ως αποτέλεσμα αυτής της εξέλιξης, η Κεντρική Επιτροπή του Ουκρανικού Κομμουνιστικού Κόμματος εξέλεξε τον Σερμπίτσκι ως νέο πρώτο γραμματέα. αυτό ήταν το ανώτατο πολιτικό αξίωμα στην Ουκρανική ΣΟΣΔ. Ενώ ο Σέλεστ είχε πιέσει για αυξημένη αυτονομία της Ουκρανίας από τη Μόσχα και ήταν υποστηρικτής της αυξημένης ουκρανικής πολιτιστικής ταύτισης, ο Σερμπίτσκι ήταν αδιάλειπτα πιστός στον Μπρέζνιεφ και ακολουθούσε την πολιτική ανάλογα. Ο διορισμός του Σερμπίτσκι ήταν ταυτόχρονα μια νίκη για τη σοβιετική κυβέρνηση και μια προσωπική νίκη για τον Μπρέζνιεφ. Ο Σερμπίτσκι ήταν μέλος της πολιτικής φατρίας του Μπρέζνιεφ, της Μαφίας του Ντνιπροπετρόφσκ, η οποία ήταν αντίθετη στη Φατρία του Χάρκοβο του Σελέστ.[7] Στην κυβέρνηση, ο Σερμπίτσκι βασιζόταν σε μια ομάδα στελεχών του κόμματος τόσο από τη Μαφία του Ντνιπροπετρόφσκ όσο και από την αναδυόμενη Φατρία του Ντονέτσκ, που και οι δύο υποστήριζαν περισσότερο τη ρωσικοποίηση από άλλες πολιτικές φατρίες στην Ουκρανία. Η φατρία του Χάρκοβο εκδιώχθηκε από την κυβέρνηση και περιθωριοποιήθηκε.[8] Ιδεολογικά, ο Σερμπίτσκι ήταν ένας νεοσταλινικός και σκληροπυρηνικός συντηρητικός.[2]

Το πρώτο έτος της διακυβέρνησής του σημαδεύτηκε από μια ευρεία εκκαθάριση του ΚΚ της Ουκρανικής ΣΟΣΔ και της ουκρανικής κοινωνίας των πολιτών. Ως αποτέλεσμα της εκκαθάρισης, η οποία συνδιοργανώθηκε από τον Βαλεντίν Μαλαντσούκ, το 5% των μελών του ΚΚ της Ουκρανικής ΣΟΣΔ απομακρύνθηκαν[9] και αρκετοί κορυφαίοι Ουκρανοί διανοούμενοι, ανάμεσά τους οι αντικομμουνιστές ηγέτες Βιατσεσλάβ Τσορνοβίλ, Ivan Svitlychnyi και Yevhen Sverstiuk, συνελήφθησαν. Περιγραφόμενος από τον Peter Reddaway ως «η πιο βαριά επίθεση της KGB», η διανόηση ερμήνευσε την εκκαθάριση ως μια προσπάθεια να αναιρεθεί η κυριαρχία του Σελέστ και να αποκατασταθεί ο ρωσικός έλεγχος στην Ουκρανία. Το βιβλίο του Ivan Dziuba Internationalism or Russification?, το οποίο ήταν επικριτικό για τον ρόλο που έπαιζε η ρωσική γλώσσα στη Σοβιετική Ένωση, επικρίθηκε σκληρά και καταπιέστηκε από την ουκρανική κυβέρνηση.[10] Ο ίδιος ο Dziuba συνελήφθη αργότερα και καταδικάστηκε σε πέντε χρόνια καταναγκαστικής εργασίας.[11] Οι συλληφθέντες αντιφρονούντες συνδέονταν με την Οργάνωση Ουκρανών Εθνικιστών, που τότε δρούσε στο εξωτερικό. Η εκκαθάριση οδήγησε σε αυξημένο ριζοσπαστισμό μεταξύ του αντιφρονούντος κινήματος, ωθώντας πολλούς από το κίνημα των αντιφρονούντων να εξετάσουν τον απόλυτο διαχωρισμό της Ουκρανίας από τη Σοβιετική Ένωση και όχι απλώς την αύξηση της αυτονομίας.[10] Περαιτέρω εκκαθαρίσεις συνεχίστηκαν κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970, συμπεριλαμβανομένης της ουκρανικής ακαδημαϊκής κοινότητας[9] και της κινηματογραφικής κοινότητας.[12] Μέσω των Συμφωνιών του Ελσίνκι το κίνημα των αντιφρονούντων επανεμφανίστηκε και ενίσχυσε τη θέση του παρά τις συνεχείς επιθέσεις από την κυβέρνηση του Σερμπίτσκι.[13] Ο Σερμπίτσκι ήταν επίσης μια προσωπικότητα με επιρροή στη μεγαλύτερη κυβέρνηση της Σοβιετικής Ένωσης. Τον Απρίλιο του 1971, προήχθη ως μέλος του Πολιτικού Γραφείου, στο οποίο παρέμεινε στενός σύμμαχος του Μπρέζνιεφ.[14][2] Η Karen Dawisha και ο Bruce Parrott έχουν υποστηρίξει ότι η διακυβέρνηση του Σερμπίτσκι ήταν από τις πιο διεφθαρμένες και συντηρητικές μεταξύ των σοβιετικών δημοκρατιών.[15]

### Ρωσικοποίηση

Η διακυβέρνησή του στην Ουκρανική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία χαρακτηρίστηκε από τις διευρυμένες πολιτικές επανασυγκέντρωσης και καταστολής των Σοβιετικών αντιφρονούντων, που συνοδεύτηκε από μια ευρεία επίθεση στον ουκρανικό πολιτισμό και την εντατικοποίηση της ρωσικοποίησης.[16][9] Κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης του Σερμπίτσκι πραγματοποιήθηκαν μαζικές συλλήψεις που φυλάκισαν οποιοδήποτε μέλος της διανόησης που τολμούσε να διαφωνήσει με τις επίσημες κρατικές πολιτικές.[17] Οι λήξεις των ποινών των πολιτικών κρατουμένων ακολουθούνταν ολοένα και περισσότερο από επανασύλληψη και νέες ποινές με κατηγορίες για εγκληματική δραστηριότητα.[9] Ο εγκλεισμός σε ψυχιατρικά ιδρύματα έγινε μια νέα μέθοδος πολιτικής καταστολής.[9] Ο ουκρανικός τύπος, οι ακαδημαϊκοί και πολιτιστικοί οργανισμοί που είχαν ακμάσει υπό τον προκάτοχο του Σερμπίτσκι Σελέστ καταπιέστηκαν από τον Σερμπίτσκι.[16] Ο Σερμπίτσκι σημείωσε επίσης ότι μιλούσε ρωσικά στις επίσημες εκδηλώσεις ενώ ο Shelest μιλούσε ουκρανικά σε δημόσιες εκδηλώσεις.[14] Σε μια ομιλία του τον Οκτώβριο του 1973 σε συναδέλφους του, ο Σερμπίτσκι δήλωσε ότι ως «διεθνιστές» οι Ουκρανοί είχαν σκοπό να «εκφράσουν αισθήματα φιλίας και αδελφοσύνης σε όλους τους ανθρώπους της χώρας μας, αλλά πρώτα απ' όλα ενάντια στον μεγάλο ρωσικό λαό, τον πολιτισμό του, τη γλώσσα του - η γλώσσα της Επανάστασης, του Λένιν, η γλώσσα της διεθνούς συναναστροφής και της ενότητας».[18] Ο Σερμπίτσκι ισχυρίστηκε επίσης ότι «ο χειρότερος εχθρός του ουκρανικού λαού» είναι ο «ουκρανικός αστικός εθνικισμός και επίσης ο διεθνής σιωνισμός».[18] Κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης του Σερμπίτσκι, η εκπαίδευση στην ουκρανική γλώσσα μειώθηκε σημαντικά.[18] Ο Σερμπίτσκι στόχευσε επίσης στη χρήση της ουκρανικής. Υπό την ηγεσία του, όλες οι συνεδριάσεις του ΚΚ της Ουκρανικής ΣΟΣΔ διεξήχθησαν στα ρωσικά και η ουκρανική εκπαίδευση ρωσικοποιήθηκε περαιτέρω. Μέχρι τον θάνατο του Μπρέζνιεφ, λιγότερα βιβλία είχαν εκδοθεί στα ουκρανικά κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησής του από ό,τι κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης του Στάλιν, μια διαδικασία που εν μέρει οφείλονταν στον Σερμπίτσκι.[8]

Πτώση
-----

Μετά το θάνατο του Μπρέζνιεφ, αντικαταστάθηκε ως Γενικός Γραμματέας αρχικά από τον Γιούρι Αντρόπωφ και τον Κονσταντίν Τσερνιένκο πριν από την ανάληψη του Μιχαήλ Γκορμπατσώφ. Η φιλελεύθερη διακυβέρνηση του Γκορμπατσώφ έρχεται σε μεγάλη αντίθεση με τις σκληροπυρηνικές αρχές του Σερμπίτσκι και οι εναπομείναντες πιστοί του Μπρέζνιεφ είτε αποσύρθηκαν από τις θέσεις τους είτε απομακρύνθηκαν από τον Γκορμπατσώφ. Η απομάκρυνση του Σερμπίτσκι σχεδιάστηκε αρχικά από τον Γκορμπατσώφ, λόγω της σκληροπυρηνικής κυριαρχίας του πρώτου. Ωστόσο, αποφάσισε να του επιτρέψει να παραμείνει στη θέση του για αρκετά ακόμη χρόνια προκειμένου να κρατήσει υποτονικό το ουκρανικό εθνικιστικό κίνημα.[19] Ο Σερμπίτσκι ήταν επίσης ισχυρός αντίπαλος του Γκορμπατσώφ, λέγοντας σε μια περίπτωση: Ποιος ανόητος (durak) επινόησε αυτή τη λέξη περεστρόικα; Γιατί να ξαναχτίσεις το σπίτι; Υπάρχει κάτι λάθος στη Σοβιετική Ένωση; Είμαστε καλά! Τι υπάρχει για ανοικοδόμηση; Είναι απαραίτητο να βελτιωθεί, να αναδιοργανωθεί, αλλά γιατί, αν το σπίτι δεν καταρρέει, γιατί χρειάζεται να ξαναχτιστεί;[20][21] Υπέρμαχος της αυξημένης πυρηνικής ενέργειας, η θέση του Σερμπίτσκι επηρεάστηκε σημαντικά από την καταστροφή του Τσερνόμπιλ το 1986.[9] Μετά την καταστροφή, ο Σερμπίτσκι έλαβε εντολή από τον Γκορμπατσώφ να συνεχίσει την ετήσια παρέλαση της Παγκόσμιας Ημέρας Εργαζομένων στο Khreshchatyk το Κιέβου, σε μια προσπάθεια να δείξει στους ανθρώπους ότι δεν υπήρχε λόγος πανικού. Προχώρησε σε αυτό το σχέδιο, γνωρίζοντας ότι υπήρχε κίνδυνος εξάπλωσης της ασθένειας της ακτινοβολίας και ακόμη και να πάρει τον εγγονό του Βολόντια στους εορτασμούς.[22] Αλλά έφτασε αργά, και παραπονέθηκε στους βοηθούς: «Μου είπε: «Θα βάλεις την κάρτα του κόμματός σου στο τραπέζι, αν τσακίσεις την παρέλαση»».[23] Η συνεχώς επιδεινούμενη κατάσταση της ουκρανικής οικονομίας, ιδιαίτερα στη βιομηχανική Η περιοχή Ντονμπάς της ανατολικής Ουκρανίας, υπονόμευσε επίσης τη δημοτικότητά του.[9]

Η εκστρατεία του Γκορμπατσώφ για το Γκλάσνοστ, η οποία απαιτούσε αυξημένο άνοιγμα σε ό,τι αφορά τα πολιτικά ζητήματα, οδήγησε στην αρχή των εκτεταμένων εκφράσεων δυσαρέσκειας για την κατάσταση της ουκρανικής οικονομίας που ξεκίνησε το 1986. Οι πολιτικές ομάδες σε αντίθεση με την κυριαρχία του Σερμπίτσκι άρχισαν να σχηματίζονται το 1987 και το επόμενο έτος, άρχισαν διαδηλώσεις κατά της κυβέρνησής του στη δυτική ουκρανική πόλη Λβιβ.[24] Τον Ιούλιο του 1989, ξεκίνησε μια σειρά απεργιών από ανθρακωρύχους στην ανατολική περιοχή Ντονμπάς της Ουκρανίας, που υποκινήθηκαν από απεργίες στη Σιβηρία. Η κυβέρνηση του Σερμπίτσκι απάντησε δυσφημίζοντας τις απεργίες στα κρατικά μέσα ενημέρωσης και υποβαθμίζοντας τη σημασία τους.[25] Καθώς οι απεργίες αυξάνονταν σε ένταση, το ίδιο αυξάνονταν και τα αιτήματά τους, καθώς αυξανόμενες ποσότητες ανθρακωρύχων απαιτούσαν την ανεξαρτησία της Ουκρανίας από τη Σοβιετική Ένωση και την παραίτηση του Σερμπίτσκι, καθώς και του Προέδρου της Verkhovna Rada Valentyna Shevchenko.[26] Το Λαϊκό Κίνημα της Ουκρανίας, ένα ουκρανικό εθνικιστικό πολιτικό κίνημα εμπνευσμένο από τους Λιθουανούς Sąjūdis, ιδρύθηκε επίσης τον Σεπτέμβριο του 1989 από τον ηγέτη των αντιφρονούντων Τσορνοβίλ, και συγκέντρωσε μεγάλη υποστήριξη από τις πρώτες μέρες του.[27] Μπροστά στις απεργίες και τη συνεχιζόμενη πίεση να παραιτηθεί από τη Μόσχα, ο Σερμπίτσκι απομακρύνθηκε γρήγορα από όλα τα γραφεία του. Στις 20 Σεπτεμβρίου 1989, ο Σερμπίτσκι έχασε τη συμμετοχή του στο Πολιτικό Γραφείο του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης σε μια εκκαθάριση των συντηρητικών μελών που προωθήθηκε από τον Γκορμπατσώφ.[28] Οκτώ ημέρες αργότερα, μετά από προσωπική παρέμβαση του Γκορμπατσώφ,[29] απομακρύνθηκε από τη θέση του Πρώτου Γραμματέα του Ουκρανικού ΚΚ και αντικαταστάθηκε από τον Βλαντίμιρ Ιβάσκο, ο οποίος ακολούθησε μια πιο συμφιλιωτική γραμμή απέναντι στις αυξανόμενες διαμαρτυρίες. Η απομάκρυνσή του, ωστόσο, δεν ήταν αρκετή για να ανακόψει την ταχέως αυξανόμενη δυσαρέσκεια με το σοβιετικό σύστημα στην Ουκρανία, η οποία συνέχισε να αυξάνεται έως την Κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης δύο χρόνια αργότερα.

Θάνατος και κληρονομιά
----------------------

Ο τάφος του Βολοντίμιρ Σερμπίτσκι
Ο Σερμπίτσκι πέθανε στις 16 Φεβρουαρίου 1990[31] - μια μέρα πριν από τα 72α γενέθλιά του, τα οποία επίσης όταν έπρεπε να καταθέσει στο Ανώτατο Σοβιέτ της Ουκρανικής ΣΟΣΔ για τα γεγονότα που σχετίζονται με την καταστροφή του Τσερνόμπιλ. Αν και η επίσημη εκδοχή υποστηρίζει ότι η αιτία θανάτου ήταν η πνευμονία, φέρεται να αυτοκτόνησε αυτοπυροβολώντας τον εαυτό του με την καραμπίνα του, «ανίκανος να αντιμετωπίσει όχι μόνο το τέλος της καριέρας του αλλά και το τέλος της πολιτικής και κοινωνική τάξη που είχε υπηρετήσει όλη του τη ζωή» και είχε αφήσει ένα σημείωμα αυτοκτονίας που εξηγούσε στη σύζυγό του πώς να χειριστεί τα χρήματα στο λογαριασμό ταμιευτηρίου του.[32][33] Κηδεύτηκε στο νεκροταφείο Baikove στο Κίεβο. Το 1994 ο πρώτος Πρόεδρος της ανεξάρτητης Ουκρανίας Λεονίντ Κραβτσούκ σε συνεντεύξεις δήλωσε τις απόψεις του σχετικά με τη θετική κληρονομιά του Σερμπίτσκι.[34] Τον Ιανουάριο του 2003, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης της Ουκρανίας για την ανθρωπιστική πολιτική, Dmytro Tabachnyk, υπέγραψε ένα ψήφισμα (πρώτη κυβέρνηση Γιανουκόβιτς) για τον εορτασμό της 85ης επετείου του Σερμπίτσκι με την ανέγερση ενός μνημείου στο Κίεβο.[34] Ένας δρόμος που πήρε το όνομά του από τον Σερμπίτσκι στο Kamianske μετονομάστηκε σε Viacheslav Chornovil το 2016 λόγω των ουκρανικών νόμων αποκομμουνιστοποίησης.[35] Την ίδια χρονιά, μια οδός που πήρε το όνομά του στο Ντνίπρο (πρώην Ντνιπροπετρόβσκ) μετονομάστηκε σε οδό Olena Blavatsky.[36] Στη γενέτειρα του Σερμπίτσκι, Verkhnodniprovsk, μια προτομή που τον απεικόνιζε αποσυναρμολογήθηκε στις 18 Ιανουαρίου 2024.

Προσωπική ζωή
-------------

Ο Σερμπίτσκι παντρεύτηκε την Αριάδνα Γαβρίλοβνα Σερμπίτσκαγια, το γένος Ζερόμσκαγια (1923–2015) στις 13 Νοεμβρίου 1945. Το ζευγάρι είχε δύο παιδιά. Ο γιος Βαλέρι (1946–1991), ο οποίος πέθανε λόγω εθισμού στο αλκοόλ και τα ναρκωτικά μόλις ένα χρόνο μετά τον θάνατο του Σερμπίτσκι, και μια κόρη Όλγκα (1953–2014), που πέθανε σε νοσοκομείο στο Κίεβο μετά από σοβαρή και παρατεταμένη ασθένεια. Είχε επίσης πολλά εγγόνια και δισέγγονα. Η Όλγα ήταν παντρεμένη με τον Βούλγαρο επιχειρηματία Borislav Dionisiev, ο οποίος ήταν τότε στρατιώτης του Βουλγαρικού Λαϊκού Στρατού και Γενικός Πρόξενος της Βουλγαρίας στην Οδησσό, πριν χωρίσει σε άγνωστη ημερομηνία.[37][38][39][40]

Βραβεύσεις
----------

Ο Βολοντίμιρ Σερμπίτσκι τιμήθηκε δύο φορές με τον Ήρωα της Σοσιαλιστικής Εργασίας — το 1974 και το 1977. Κατά τη διάρκεια της δημόσιας υπηρεσίας του έλαβε επίσης πολλά άλλα πολιτικά και κρατικά βραβεία και αναγνωρίσεις, συμπεριλαμβανομένου του Τάγματος του Λένιν (το 1958, 1968, 1971, 1973, 19831, και 1988), το Τάγμα της Οκτωβριανής Επανάστασης (το 1978 και το 1982), το Τάγμα του Πατριωτικού Πολέμου, Ι τάξη (το 1985), το Μετάλλιο «Για την άμυνα του Καυκάσου» (το 1944) και διάφορα μετάλλια. Του απονεμήθηκε επίσης το παράσημο του νικηφόρου Φεβρουαρίου από την κυβέρνηση της Τσεχοσλοβακίας (το 1978).[41]

1. ↑  *Τσεχική Εθνική Βάση Δεδομένων Καθιερωμένων Όρων*. js20191029849. Ανακτήθηκε στις 1  Μαρτίου 2022.