recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η **Ιππαρέτη** (α-ε: *Ἱππαρέτη*) ήταν κόρη του Ιππόνικου Γ', ενός πλούσιου Αθηναίου. Παντρεύτηκε το 424 π.Χ. (ή νωρίτερα) με τον εξέχοντα Αθηναίο πολιτικό και στρατηγό Αλκιβιάδη.

Βιογραφία
---------

Σύμφωνα με τον Πλούταρχο, ο οποίος ωστόσο δέχεται κριτική επειδή χρησιμοποιεί «αβάσιμες και αναξιόπιστες ιστορίες» για να φτιάξει το πορτραίτο του Αλκιβιάδη, ο Αλκιβιάδης «έδωσε χαστούκι στο αυτί του Ιππόνικου, ο οποίος λόγω της καταγωγής του ήταν άτομο μεγάλης επιρροής». Αυτή η πράξη αποδοκιμάστηκε, καθώς «δεν προκλήθηκε εν θερμώ από κάποια φιλονικία μεταξύ τους». Για να δώσει τέλος στο περιστατικό, ο Αλκιβιάδης πήγε στο σπίτι του Ιππόνικου και, αφού παρουσιάστηκε γυμνός, «ζήτησε να τον μαστιγώσουν ως τιμωρία, ως ηθική ικανοποίηση». Ο Ιππόνικος όχι μόνο τον συγχώρησε, αλλά του έδωσε το χέρι της κόρης του.

Σύμφωνα με άλλη εκδοχή της ιστορίας, που επίσης προέρχεται από τον Πλούταρχο, δεν ήταν ο Ιππόνικος, αλλά ο Καλλίας Γ´, ο γιος του, που έδωσε την Ιππαρέτη στον Αλκιβιάδη, με προίκα 10 τάλαντα - «και όταν έγινε μητέρα, ο Αλκιβιάδης ζήτησε άλλα 10 τάλαντα, καθώς αυτή ήταν η συμφωνία τους, όταν γεννηθούν παιδιά. Και επειδή ο Καλλίας ήταν τόσο φοβισμένος από τις ραδιουργίες του Αλκιβιάδη που εποφθαλμιούσε να αποκτήσει τον πλούτο του, που παρέδωσε στον λαό την περιουσία και το σπίτι του σε περίπτωση που πεθάνει χωρίς απογόνους».

Σύμφωνα με τον Πλούταρχο, η Ιππαρέτη αγαπούσε τον άνδρα της, αλλά προσπάθησε να τον χωρίσει επειδή συναναστρεφόταν με εταίρες. Σύμφωνα με τον Πλούταρχο, στο δημόσιο λόγο που απηύθυνε για να αιτιολογήσει το διαζύγιο με τον Αλκιβιάδη, όπως απαιτούσε ο νόμος, είπε: «Ο Αλκιβιάδης ήρθε και την άρπαξε από την Αγορά για να την πάρει σπίτι του, και κανένας δεν τόλμησε να τον αντιμετωπίσει ή να τη σώσει». Ζούσε μαζί του μέχρι το τέλος της ζωής του, και γέννησε 2 παιδιά, μια κόρη και ένα γιό, τον Αλκιβιάδη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Alcibiades» (Ρωσικά)
2. ↑  William Smith. Entry on Hipponicus III Αρχειοθετήθηκε 2006-01-01 στο Wayback Machine.
3. ↑  Ο πατέρας της πέθανε στη μάχη του Δήλιου τον ίδιο χρόνο
4. ↑  D. Gribble, *Alcibiades and Athens*, 30
5. 1 2  Πλούταρχος, *Αλκιβιάδης*, 8
6. ↑  Το άρθρο της (αγγλικής) Βικιπαίδειας για τον Καλλία Γ' λέει: «Η οικογένεια ήταν πάμπλουτη: το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας της προέρχονταν από τη μίσθωση του μεγάλου αριθμού των δούλων στα κρατικά ορυχεία αργύρου του Λαυρίου. Σε αντάλλαγμα, οι Καλλίασες είχαν λάβει ένα μέρος των εσόδων του ορυχείου, σε ασήμι. Πιθανολογείται ότι ήταν η πλουσιότερη οικογένεια της Αθήνας και της Ελλάδας, καθώς αναφέρεται ως «η πλούσια». Ο πατέρας Ιππόνικος (πέθανε στη μάχη του Δηλίου το 424 π.Χ) παντρεύτηκε μια γυναίκα που αργότερα παντρεύτηκε τον Περικλή - ο παππούς, Καλλίας Β´ ήταν ξάδερφος του Αριστείδη. Η μητέρα της Ιππαρέτης είναι άγνωστη - είτε ήταν η μελλοντική σύζυγος του Περικλή είτε μελλοντική σύζυγος του Ιππόνικου Β'».

Πηγές
-----

* Smith, William (editor); *Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology*, "Callias III", Boston, (1867)
Ο **Λέων Παρασπόνδυλος** ήταν υψηλόβαθμος Βυζαντινός αξιωματούχος του 11ου αι. ο οποίος υπηρέτησε ως κύριος υπουργός της αυγούστας Θεοδώρας των Μακεδόνων και του Αυτοκράτορα Μιχαήλ ΣΤ΄ Στρατιωτικού.

Βιογραφία
---------

Το επώνυμο του Λέοντα είναι κατά πάσα πιθανότητα ένα παρωνύμιο. Φαίνεται ότι ανήκε στην οικογένεια των Σπονδύληδων και πιθανότατα ήταν συγγενής του στρατηγού Μιχαήλ Σπονδύλη.  Μαρτυρείται ως αξιωματούχος υπό τον Μιχαήλ Δ΄ τον Παφλαγόνα (βασ. 1034–41), και ανέλαβε τα καθήκοντά του για να γίνει πρωθυπουργός της Αυτοκρατορίας (*παραδυναστεύων*) υπό τη Θεοδώρα (βασ. 1042–56) και τον Μιχαήλ ΣΤ΄ (βασ. 1056–57), κατέχοντας τις θέσεις του *σύγκελλου* και του *πρωτοσύγκελλου*. 

Ο σύγχρονος του Λέοντα, ιστορικός και συνάδελφος δημόσιος υπάλληλος Μιχαήλ Ατταλειάτης, τον θεωρούσε εξαιρετικό διαχειριστή, αλλά ήταν η άρνηση του Παρασπόνδυλου να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις των κορυφαίων στρατηγών της Αυτοκρατορίας το 1057, που οδήγησε στην εξέγερσή τους και την ανατροπή του Μιχαήλ ΣΤ΄ και την εγκατάσταση ενός δικού τους (στρατιωτικού) στο θρόνο, του Ισαάκιου Α΄ Κομνηνού (βασ. 1057–59). Μετά τη νίκη των εξεγερμένων στην Πετρόη, ο Παρασπόνδυλος καθαιρέθηκε από το αξίωμα και εξορίστηκε από την Κωνσταντινούπολη, πιθανώς τον έκαραν μοναχό με τη βία. Αν και κατά καιρούς επικρινόταν με τους τραχείς τρόπους του, ο Μιχαήλ Ψελλός παρενέβη εκ μέρους του στον Ισαάκιο Α΄ Κομνηνό, χωρίς αποτέλεσμα. Τίποτα περαιτέρω δεν είναι γνωστό για τον Λέοντα στη συνέχεια.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. 1 2 3  Kazhdan & Brand 1991, σελ. 1586.

Πηγές
-----

* (Αγγλικά) Kazhdan, Alexander; Brand, Charles M. (1991). «Paraspondylos, Leo». Στο: Kazhdan, Alexander, επιμ. *The Oxford Dictionary of Byzantium*. Οξφόρδη και Νέα Υόρκη: Oxford University Press, σελ. 1586. ISBN 0-19-504652-8.
**Κορυνηφόροι** λέγονταν οι οπλισμένοι με κορύνη (ρόπαλο) εξ ου και ροπαλοφόροι.

Στην αρχαία Αθήνα υπήρχε αστυνομικό σώμα αποτελούμενο από κορυνηφόρους τους οποίους σύμφωνα με ψήφισμα του Αριστίωνα παρεχώρησαν οι Αθηναίοι στον Πεισίστρατο ως σωματοφύλακες για τη προστασία του από τυχόν αντιστασιαστές (561 π.Χ.).  

Στην αρχή ο Πεισίστρατος τους χρησιμοποίησε για να καταλάβει την Ακρόπολη και να γίνει «Τύραννος» των Αθηνών τους οποίους και διατήρησε στη συνέχεια ως προσωπική του φρουρά, η οποία και εξελίχθηκε στη συνέχεια ως φρουρά για τους εκάστοτε Άρχοντες της Αθήνας.

Στη Σικυώνα πολύ νωρίτερα κορυνηφόροι ονομάζονταν δούλοι αντίστοιχοι με τους «Γυμνησίους» των Αργείων και τους «Είλωτες» των Σπαρτιατών. Τους δούλους αυτούς απελευθέρωσαν στη Σικυώνα οι Ορθαγορίδες και κατέστησαν αυτούς ελεύθερους μεν αλλά υποδεέστερους των άλλων πολιτών. Αυτοί ήταν που συμμετείχαν στους πολέμους ως Ψιλοί.

Κατά τους τελευταίους χρόνους της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας τα εκτελεστικά όργανα των καλουμένων Ειρηνάρχων στην Ανατολή λέγονταν επίσης «Κορυνηφόροι» και ήταν ανάλογα οπλισμένοι.

Ειδικά και κατά τη Βυζαντινή περίοδο συνέχισαν να υπάρχουν αυτοί ως Βασιλικοί σωματοφύλακες. Κατά δε, τον 12ο αιώνα, ο οπλισμός των κορυνηφόρων (η κορύνη) απετέλεσε το κύριο όπλο των «απελατών. Ιστορική και εθιμική εξέλιξη των βασιλικών αυτών σωματοφυλάκων είναι οι σημερινές Βασιλικές ή Προεδρικές φρουρές καθώς και εκείνη του Βατικανού.

Δείτε επίσης
------------

* Κορύνη (οπλισμός)
Ο **Κρυπτοτσικνιάς** (*Ardeola ralloides*) είναι υδρόβιο καλοβατικό πτηνό της οικογένειας των Ερωδιιδών.

Περιγραφή
---------

Είναι ένας μικρόσωμος ερωδιός με μήκος 44-47 εκ. άνοιγμα φτερών 80-92 εκ. και βάρος 250-370 γρ. Δεν υπάρχει διμορφισμός μεταξύ των δύο φύλων ούτε όσον αφορά το μέγεθος ούτε και τα υπόλοιπα χαρακτηριστικά. Έχει κοντό λαιμό και πόδια σε σύγκριση με τους υπόλοιπους ερωδιούς. Ο χρωματισμός των ενήλικων είναι εντυπωσιακός, το κεφάλι, ο λαιμός και το πάνω μέρος της πλάτης είναι ανοιχτό κιτρινοκόκκινο καφέ, το ίδιο χρώμα έχουν και τα καλυπτήρια των φτερών. Το κάτω μέρος της πλάτης, η κοιλιά, τα φτερά και η ουρά είναι λευκά. Το ράμφος είναι κίτρινο με την άκρη μαύρη ενώ και τα πόδια είναι κίτρινα. Κατά την περίοδο της αναπαραγωγής αποκτά ένα έντονο ξανθοκόκκινο χρώμα ενώ τα λευκά μέρη του δεν αλλάζουν χρώμα, το ράμφος γίνεται γαλάζιο, με την άκρη πάντα μαύρη, και τα πόδια παίρνουν ροζ απόχρωση. Το κεφάλι του στολίζεται με μακριά φτερά κοκκινωπού και μαύρου χρώματος που φτάνουν μέχρι τους ώμους του. Τα νεαρά μοιάζουν με τα ενήλικα κατά την μη αναπαραγωγική περίοδο

Βιολογία
--------

Ο **Κρυπτοτσικνιάς** (*Ardeola ralloides*) είναι ένας μοναχικός ερωδιός αν και δεν είναι σπάνιο να τον δούμε σε μικρές ομάδες και είναι συνηθισμένο να βρίσκεται παρέα με άλλα είδη της οικογένειας. Δεν είναι θορυβώδες πουλί και η φωνή του ακούγεται μόνο κατά την περίοδο της αναπαραγωγής. Κατά τη διάρκεια της ημέρας παραμένει στην βλάστηση και βγαίνει αργά το απόγευμα τις ώρες κοντά στη δύση για να κυνηγήσει. Τρέφεται με βατράχια, που είναι και η αγαπημένη του τροφή, έντομα και μικρά ψάρια, όλα μικρού μεγέθους. Κατά την περίοδο της αναπαραγωγής, που στην Ελλάδα είναι μεταξύ Μαΐου και Ιουλίου, δημιουργούνται τα ζεύγη που χτίζουν την φωλιά τους σε θάμνους και δέντρα συνήθως μαζί με άλλα είδη ερωδιών. Εκεί το θηλυκό γεννά 4-6 γαλαζοπράσινα αυγά, στην Αφρική περιορίζονται σε 2-3, όπου και τα κλωσσάει μαζί με το αρσενικό για 22-24 μέρες, στη Μαδαγασκάρη μόνο για 18. Όταν βγουν τα μικρά τα αναθρέφουν και οι δύο γονείς. Τα μικρά πετούν ύστερα από 40 ημέρες ενώ γίνονται ανεξάρτητα μετά από 7 εβδομάδες περίπου.

Βιότοπος
--------

Του αρέσουν οι περιοχές που έχουν γλυκά νερά με μικρό βάθος και πλούσια βλάστηση στις όχθες. Μπορούμε να το συναντήσουμε στις όχθες λιμνών, ποταμών, έλη, κανάλια, στα δέλτα των ποταμών, σε ρυζοχώραφα και υγρά λιβάδια

Γεωγραφική εξάπλωση
-------------------

Είναι ένα είδος που το βρίσκουμε στην νότια Ευρώπη, τη βόρειο Αφρική και στην κεντρική Ασία κατά τους θερινούς μήνες, εξαίρεση αποτελεί το Δέλτα του Νείλου που τον βρίσκουμε όλο το χρόνο όπως και στην Αφρική νότια της Σαχάρας και στη νότια Ασία. Στην Ελλάδα έρχεται τον Μάρτιο και αναπαράγεται στη λίμνη της Καστοριάς, Στις Πρέσπες, στον Αμβρακικό κόλπο, στην Λίμνη Κερκίνη, στο δέλτα Αξιού και στη λίμνη Μητρικού. Κατά την μετανάστευση μπορούμε να τον συναντήσουμε σε όλη τη χώρα

Υποείδη
-------

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Φωτογραφίες
* Φωτογραφίες
* Φωτογραφίες
Ο **Ιωάννης Χατζόπουλος** (Πάτρα 1862 - Γκέρλιτς 1918) ήταν Έλληνας συνταγματάρχης, διοικητής του Δ΄ Σώματος Στρατού, ο οποίος το 1916 φυλακίστηκε μαζί με τους άντρες του στο Γκέρλιτς της Γερμανίας.

Βιογραφία
---------

Ο Χατζόπουλος γεννήθηκε στην Πάτρα το 1862. Υπηρέτησε ως αξιωματικός πυροβολικού, πολέμησε στον ελληνοτουρκικό Πόλεμο του 1897 και τους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912-13. Το 1916, ήταν ο διοικητής του Δ΄ Σώματος Στρατού στην ανατολική Μακεδονία, με έδρα την Καβάλα. Το σώμα είχε αποστρατευτεί από τη βασιλική ελληνική κυβέρνηση στην Αθήνα και πλέον στο στράτευμα είχε απομείνει μόνο ένα μέρος της αρχικής δύναμής του. 

Η κηδεία του I. Χατζόπουλου στο Γκέρλιτς το 1918
Όταν ο βουλγαρικός Στρατός, με την στήριξη γερμανικών δυνάμεων, εισέβαλε στην Ανατολική Μακεδονία τον Αύγουστο του 1916, η Ελληνική κυβέρνηση δεν επέτρεψε στον Χατζόπουλο να προσφέρει βοήθεια στην Ελλάδα υπερασπίζοντας την επαρχία. Ως αποτέλεσμα, αυτός και το μεγαλύτερο μέρος των ανδρών του—464 αξιωματικοί και 6.373 στρατιώτες παραδόθηκαν στους Γερμανούς και φυλακίστηκαν για το υπόλοιπο του πολέμου στο Γκέρλιτς. Τα γεγονότα αυτά προκάλεσαν την άμεση αντίδραση των Ελλήνων αξιωματικών. Αμέσως ξέσπασε στρατιωτική εξέγερση με την υποστήριξη της Γαλλίας στη Θεσσαλονίκη, ενώ στην Θεσσαλονίκη συστάθηκε Κυβέρνηση Εθνικής Αμύνης, οδηγώντας στην επίσημη ένταξη της Ελλάδας στο Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στο πλευρό της Αντάντ.

Ο Χατζόπουλος πέθανε στο Γκέρλιτς στις 15 Απριλίου του 1918. Ο τάφος του συνταγματάρχη Χατζόπουλου βρίσκεται στο κοιμητήριο της πόλης, μαζί με τους τάφους έξι ακόμα Ελλήνων αξιωματικών· το 2006, η Ελληνική Πρεσβεία στη Γερμανία μερίμνησε για τη συντήρηση των μνημάτων τους.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  *Μεγάλη Στρατιωτική και Ναυτική Εγκυκλοπαιδεία*. **6**. Αθήνα. 1929. σελ. 613.
2. ↑   (Γερμανικά) «Als die Griechen nach Görlitz kamen». *DeichSPIEGEL - Das Online-Magazin aus Bremerhaven*. 26 Αυγούστου 2012. Ανακτήθηκε στις 13 Ιουνίου 2020.
Ο **Ιωάννης-Χριστιανός** (23 Ιανουαρίου 1700 – 20 Ιουλίου 1733) από τον Οίκο των Βίττελσμπαχ, ήταν κόμης του Παλατινάτου-Ζούλτσμπαχ (Sulzbach) το διάστημα 1732-1733.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Θεόδωρου-Ευστάθιου κόμη του Ζούλτσμπαχ και της Μαρίας-Ελεονώρας, κόρης του Γουλιέλμου λαντγκράβου της Έσσης-Ρότενμπουργκ.

Το 1729 απεβίωσε ο μεγαλύτερος αδελφός του Ιωσήφ-Κάρολος, έτσι ο Ιωάννης-Χριστιανός έγινε διάδοχος. Τρία έτη μετά απεβίωσε και ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε. Ο δεύτερος εξάδελφός του Κάρολος Γ΄ Φίλιππος εκλέκτορας του Παλατινάτου, τελευταίος του κλάδου του Οίκου, ήταν άτεκνος και ο Ιωάννης-Χριστιανός ήταν ο επόμενος στη διαδοχή.

Απεβίωσε στο Ζούλτσμπαχ το 1733. Τον διαδέχθηκε ο μόνος γιος του Κάρολος Δ΄ Θεόδωρος, που το 1742 κληρονόμησε τον Κάρολο Γ΄ Φίλιππο εκλέκτορα του Παλατινάτου, δούκα του Γύλιχ-Μπεργκ και κόμη του Νόιμπουργκ. Επίσης το 1777 κληρονόμησε τον Μαξιμιλιανό Γ΄ Ιωσήφ εκλέκτορα της Βαυαρίας.

Οικογένεια
----------

Το 1722 νυμφεύτηκε τη Μαρία Ερριέτα ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν, κόρη του Φραγκίσκου-Έγκον ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν και είχε τέκνο:

* Κάρολος Δ΄ Θεόδωρος 1724-1799, εκλέκτορας της Βαυαρίας και του Παλατινάτου, δούκας του Γούλιχ-Μπεργκ, κόμης του Ζούλτσμπαχ και του Νόιμπουργκ.
* Μαρία-Άννα 1728, απεβ. νήπιο.

Το 1728 απεβίωσε η σύζυγός του και τρία έτη μετά ο Ιωάννης-Χριστιανός έκανε τον δεύτερο γάμο του με την Ελεονώρα, κόρη του Ερνέστου-Λεοπόλδου λαντγκράβου της Έσσης-Ρότενμπουργκ. Δεν απέκτησαν τέκνα.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα John Christian, Count Palatine of Sulzbach  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 70098197
* GND: 132711761

 |

 |
Η **Ιάιτζαν** (Ἰάϊτζαν) ήταν Βυζαντινή πόλη και ισχυρό φρούριο αταύτιστη σήμερα που είναι γνωστή από τον Κριτόβουλο τον Ίμβριο[1]. Βρισκόταν στη χώρα των Δαλματών και των Βόστρων στις σημερινές Κροατία και Σλοβενία[1].

Η πόλη αναφέρεται κατά τον 15ο αιώνα όταν την πολιόρκησε αποτυχημένα δύο φορές ο Οθωμανός Σουλτάνος[1]. Θεωρούνταν από τα ισχυρότερα Βυζαντινά φρούρια των Βαλκανίων[1]. Είχε ισχυρή οχύρωση, κανόνια, καταπέλτες και βαριά οπλισμένους στρατιώτες για την υπεράσπιση της[1].

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  [Παυλακούδης Δημήτριος Χρήστου, *Σύντομες εκφράσεις πόλεων στα κείμενα των ιστορικών της Άλωσης ( 15ος αιώ. μ.Χ. )*, σελ. 75] που διανέμεται με άδεια χρήσης: (CC BY-SA 3.0 GR), Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Φιλοσοφική Σχολή, Τμήμα Φιλολογίας, 2012, ανακτήθηκε 20 Δεκεμβρίου 2018
Ο **Θώραξ της Λάρισας** μέλος της ισχυρότατης Θεσσαλικής οικογένειας των Αλευάδων από την Λάρισα ήταν γιος του Ταγού Αλευά Β΄ που καταγράφεται σαν φίλος του ποιητή Σιμωνίδη του Κείου. Ο Θώραξ και οι αδελφοί του Ευρύπυλος και Θρασίδαιος με την ελπίδα να ενδυναμώσουν την εξουσία τους στον Ελληνικό χώρο κάλεσαν τον Πέρση βασιλιά Ξέρξη να επιτεθεί στην Ελλάδα και τον υποστήριξαν σε όλες τις επιχειρήσεις του. Μετά την ήττα και οπισθοχώρηση του Ξέρξη στην Ναυμαχία της Σαλαμίνας ο Θώραξ συνέχισε να υποστηρίζει με φανατισμό τους εισβολείς, ήταν μαζί με τον Μαρδόνιο στην Μάχη των Πλαταιών (479 π.χ.). Όταν τελείωσαν οι Περσικοί Πόλεμοι ο Λεωτυχίδας ο Λακεδαιμόνιος έκανε εκστρατεία να τιμωρήσει τους Θεσσαλούς για την προδοσία, είχε όλα τα μέσα να την κατακτήσει αλλά οι Αλευάδες τον δωροδόκησαν και δεν το έκανε.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ουίλλιαμ Σμιθ, Λεξικό της ελληνικής και ρωμαϊκής βιογραφίας και μυθολογίας (1867), *"Θώραξ"*
2. ↑  Ηρόδοτος, Ηροδότου Ιστορίαι, Βιβλίο Ζ΄ (Πολύμνια), 72
3. ↑  Παυσανίας, Ελλάδος περιήγησις/Λακωνικά, Βιβλίο Γ΄.7,8

Πηγές
-----

* Ηρόδοτος, Ηροδότου Ιστορίαι, Βιβλίο Ζ΄ (Πολύμνια)
* Ουίλλιαμ Σμιθ, Λεξικό της ελληνικής και ρωμαϊκής βιογραφίας και μυθολογίας (1867)
* Παυσανίας, Ελλάδος περιήγησις/Λακωνικά
Ο **Ιωάννης Κομνηνός Μόλυβδος** (μέσα Δεκεμβρίου 1657 - 1717) ήταν Έλληνας μητροπολίτης και ο τελευταίος γόνος του γένους των Κομνηνών.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στην Πέρινθο της Ηρακλείας. Με βάση την ημερομηνία βάπτισής του (26 Ιανουαρίου 1658), θεωρείται ότι γεννήθηκε περί τα μέσα Δεκεμβρίου του 1657. Πατέρας του ήταν ο Αλέξιος Κομνηνός, ο οποίος είχε το ιδιαίτερο επίθετο «Μόλυβδος». Εκπαιδεύτηκε στην Κωνσταντινούπολη, και αργότερα στην Ιταλία, όπου σπούδασε ιατρική και φιλοσοφία. Από την Ιταλία πήγε στο Βουκουρέστι όπου εργάστηκε ως ιατρός και δίδαξε την ιατρική στο «Αυθεντικόν Φροντιστήριον». Διορίστηκε στην υπηρεσία του ηγεμόνα Ουγγροβλαχίας Ιωάννη Κωνσταντίνου Βασαράβα. Είχε εκ φύσεως ροπή προς τα θρησκευτικά και γι' αυτό έφυγε προσκυνητής στα Ιεροσόλυμα, και μετά στο όρος Σινά και στο Άγιο Όρος, το οποίο και περιέγραψε στο «Προσκυνητάριό» του. 

Έγινε κληρικός και ανακηρύχθηκε μητροπολίτης Σίδης και μετέπειτα Δρύστρας, όπου και μετονομάστηκε Ιερόθεος και έμεινε γνωστός ως **Ιερόθεος Δρύστρας**. Πέθανε στο Βουκουρέστι περί το 1717.

Έργα του
--------

* Ιωάννης Κομνηνός (1745). *Προσκυνητάριον του Αγίου Όρους του Άθωνος*. Ενετίησι: Παρά Νικολάω Γλυκεί τω εξ Ιωαννίνων. Ανακτήθηκε στις 16 Οκτωβρίου 2011.

Πηγές
-----

* Ηλίας Βουτιερίδης: Ιστορία της νεοελληνικής λογοτεχνίας, σσ. 379-380, Εκδοτικός οίκος Μιχ. Σ. Ζηκάκη, Αθήνα, 1924
Με την επίσημη ονομασία **κωνσταντινάτο**, ή κοινώς **κωσταντινάτο**, φέρεται χρυσό νόμισμα βυζαντινό, ενετικό και κυπριακό, κατά τον Φ. Χάσλουκ, των οποίων ο τύπος μοιάζει με αγιογραφία των Αυτοκρατόρων Αγίου Κωνσταντίνου και Αγίας Ελένης που ανάμεσά τους φέρεται ο χριστιανικός σταυρός.

Λαογραφία
---------

Περί των νομισμάτων αυτών υφίστανται πολλές λαϊκές παραδόσεις που αναπτύχθηκαν κυρίως κατά τη βυζαντινή περίοδο. Σύμφωνα μ΄ αυτές, οι έγκυες γυναίκες έφεραν κωσταντινάτα τόσο για την προφύλαξη των εμβρύων όσο και για την ευκολία του τοκετού. Επίσης κωσταντινάτα έφεραν και παιδιά ως φυλαχτά κατά της βασκανίας. Ακόμα πιστεύονταν πως τα κωσταντινάτα επιτάχυναν τη ζύμωση του φυράματος του αλεύρου και του γιαουρτιού.

Γενικά οι δοξασίες περί των κωσταντινάτων ανάγονται κυρίως στα αγιοποιημένα πρόσωπα που απεικόνιζαν σε συνδυασμό της ανεύρεσης του Τιμίου Σταυρού από την Αγία Ελένη. Συνέπεια αυτών ήταν να θεωρείται το κωσταντινάτο σε ορισμένες των περιπτώσεων ακόμα και ίσης αξίας με το τίμιο ξύλο.  
 
Συγκεκριμένα υπήρχε η παράδοση ότι η Αγία Ελένη όταν βρήκε τον Σταυρό τον έκοψε στα δύο και το ένα τμήμα του το άφησε στα Ιεροσόλυμα, το δε άλλο μετέφερε στη Κωνσταντινούπολη. Τα δε πριονίδια από τον τεμαχισμό αυτό τέθηκαν σε χωνευτήρι με άλλα πολύτιμα μέταλλα από το κράμα των οποίων κόπηκαν τα κωσταντινάτα.  
 
Όμοια παράδοση απαντάται και μεταξύ των Ελληνοβλάχων στη Μακεδονία καθώς και στη Βουλγαρία όσο και στη Ρωσία, που ίσως να προήλθαν από βυζαντινό συναξάρι.

Μεταξύ δε άλλων παραδόσεων που αναπτύχθηκαν στα νησιά του Αιγαίου και στη Πελοπόννησο στα κωσταντινάτα αποδίδονταν και αιμοστατικές ιδιότητες κατά την γέννα, θεωρώντας ότι η κατοχή τους θεραπεύει το "γύρισμα (λύσιμο) του αφαλού". Στην Ελληνική Επανάσταση του 1821, η κατοχή κωσταντινάτου από τους Έλληνες επαναστάτες θεωρούνταν φυλαχτό για το "κακό βόλι". Επίσης ότι θεράπευε τον πυρετό, την επιληψία και τον ίκτερο. Στη Μάνη μέχρι σήμερα τα κωσταντινάτα θεωρούνται πολύτιμα οικογενειακά κειμήλια και μάλιστα όταν θεωρηθούν ότι ίσως να είναι και θαυματουργά τα τοποθετούν στα εικονίσματα, ενώ σε πολλά μέρη οι κάτοχοί τους κάθε Μεγάλη Πέμπτη τα προσκομίζουν στις εκκλησίες και τα λειτουργούν.

Συνέχεια των παραπάνω παραδόσεων είναι να προσφέρονται ακόμα και σήμερα σε νήπια χρυσά νομίσματα, (σε γεννήσεις και βαπτίσεις) ή συνηθέστερα ο χρυσός σταυρός που καθιερώθηκε μεταγενέστερα αντικαθιστώντας το κωσταντινάτο.
Το **Κόνβερνς** είναι κομητεία της πολιτείας Ουαϊόμινγκ στις ΗΠΑ. Σύμφωνα με την απογραφή πληθυσμού του 2020 είχε πληθυσμό 13.751 κατοίκων. Πρωτεύουσά της είναι η πόλη Ντάγκλας.

Ιστορία
-------

Ιδρύθηκε το 1888 με εκτάσεις από τις κομητείες Άλμπανι και Λάραμι. Η κομητεία διευρύνθηκε ελαφρώς έπειτα από ειδική ψηφοφορία κερδίζοντας εδάφη από την κομητεία Άλμπανι. Το όνομά της προήλθε από τον ΑΡ Κόνβερνς (AR Converse), έναν κτηνοτρόφο - τραπεζίτη ο οποίος καταγόταν από την πρωτεύουσα της Πολιτείας, Τσεγιέν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Απογραφές των Ηνωμένων Πολιτειών 2020*. data.census.gov/cedsci/table?t=Populations+and+People&g=0100000US%2C%241600000&y=2020. Ανακτήθηκε στις 1  Ιανουαρίου 2022.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Converse County, Wyoming στο Wikimedia Commons

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Ηνωμένες Πολιτείες
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 154791984
* ISNI: 0000 0004 0410 8940

 |

 |
Ο **Ιωάννης Καφετζής** (ρωσικά: *Иван Иванович Кафеджи*‎, *Ιβάν Ιβάνοβιτς Καφεντζί*) ήταν Έλληνας έμπορος της Οδησσού και ο τέταρτος δήμαρχος της πόλης την περίοδο 1800 - 1803 όταν η πόλη ανήκε στην Ρωσική Αυτοκρατορία και την επαρχία της Νοβορωσίας.

Έμενε στην Οδησσό και ήταν έμπορος, ήταν νυμφευμένος με την Ελπίδα (Ναντέζντα), με την οποία απέκτησαν τρείς κόρες, την Πίστη (Βέρα), την Ελπίδα (Ναντέζντα) και την Αγάπη (Λιουμπόφ), και δυο γιούς τον Λεωνίδα (Λεονίντ) και τον Ιωάννη (Ιβάν).

Το 1810 καταγράφεται ως υπήκοος της Αυστρίας ενώ είναι άγνωστο πόσα χρόνια έζησε στην Οδησσό, όπου είχε στην κατοχή του δύο σπίτια κι ένα εργοστάσιο βότκας τα οποία πουλήθηκαν το 1828. Επίσης αναφέρεται ότι το 1828 ήδη δεν ήταν στην ζωή.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Πώς ο "Έλληνας πειρατής" έγινε ο δήμαρχος της Οδησσού
2. ↑  «Греки Одессы: бургомистры и городские головы к.XVIII–XIX в». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Ιανουαρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 15 Μαρτίου 2022.
3. ↑  Вот те, кто был у истоков избрания первыми городскими ..
4. ↑  Иван Кафеджи (Кафаджи) (1798-1801 гг.) - Misto.odessa.ua
5. 1 2 3  Первые городские головы: забытые и заброшенные[*νεκρός σύνδεσμος*]
Η κοινότητα **Ινδών στην Κύπρο** περιλαμβάνει τους Ινδούς ομογενείς στην Κύπρο, καθώς και τους Κύπριους πολίτες ινδικής προέλευσης ή καταγωγής. Στην Κύπρο ζουν πάνω από 2.000 Ινδοί που εργάζονται κυρίως στον τομέα των ΤΠΕ (Τεχνολογία, Πληροφορική, Επικοινωνίες) και τη ναυτιλιακή βιομηχανία, μια πολύ μικρότερη κοινότητα σε σύγκριση με άλλες δυτικές χώρες. Ένας μεγάλος αριθμός Ινδών απασχολούνται σε πολυεθνικές εταιρείες. Η πολυεθνική Amdocs διατηρεί γραφείο στη Λεμεσό το οποίο απασχολεί σήμερα περισσότερους από 400 Ινδούς προγραμματιστές λογισμικού.

Η κοινότητα περιλαμβάνει και μεγάλο αριθμό φοιτητών που έχουν έρθει στην Κύπρο για να παρακολουθήσουν ανώτερες σπουδές. Ο πληθυσμός έχει σχεδόν δεκαπλασιαστεί από το 1997, όταν υπήρχαν μόλις 300-400 Ινδοί μακροχρόνιοι κάτοικοι.

Αξιοσημείωτοι άνθρωποι
----------------------

* Κοντεντέρα Σουμπάγια Θιμάγια - Αρχηγός Στρατιωτικού Επιτελείου (Ινδία)

Δείτε επίσης
------------

* Ινδοί στην Ελλάδα
* Ινδουισμός στην Κύπρο

Παραπομπές
----------

1. ↑  1 Αρχειοθετήθηκε 2011-07-14 στο Wayback Machine.
2. 1 2   Ο Πρόεδρος Pratibha Patil φεύγει για το Λονδίνο, Κύπρος: DNA Ινδία
3. ↑   Σανσκριτι Κύπρος
Η "Πολύχρωμη Παραλία", ένα διάσημο γραφικό σημείο του Ποταμού Ιρτίς στην Κομητεία Μπουρτσίν
Η **Κομητεία Μπουρτσίν** (Κινεζικά: 布尔津县, πινγίν: Bù'ěrjīn Xiàn, Ουιγουρικά: بۇرچىن ناھىيىسى, Бурчин Наһийиси, Καζακικά: بۋىرشىن اۋدانى, Буыршын Ауданы), είναι κομητεία στο Σιντσιάνγκ της Κίνας και είναι κάτω από την διοίκηση της Καζακικής αυτόνομης περιοχής του Νομού Αλτάι. Η κομητεία έχει έκταση 10.362 τ.χλμ. και πληθυσμό 70.000 κατοίκων. Ο ταχυδρομικός κώδικας είναι ο 836600.

Γεωγραφία
---------

Η κομητεία Μπουρτσίν βρίσκεται στο βόρειο τμήμα του Σιντσιάνγκ. Η έδρα της κομητείας, η οποία ονομάζεται Πόλη Μπουρτσίν (布尔津镇), βρίσκεται στη συμβολή του ποταμού Ιρτίς και του δεξιού παραποτάμου του Μπουρτσίν. Το μεγαλύτερο μέρος του νομού είναι εντός της λεκάνης απορροής του ποταμού Μπουρτσίν, η οποία φτάνει στα Όρη Αλτάι στο Σιντζιάνγκ, στα σύνορα με τη Μογγολία και τη Ρωσία. Η κύρια οροσειρά στα σύνορα της κομητείας με τις δύο χώρες είναι η Ταβάν Μπογκντ. 

Η Λίμνη Κανάς βρίσκεται στο βόρειο τμήμα του νομού, στα σύνορα με την Κομητεία Χαμπαχέ. 

Το Φράγμα Μπουρτσίν Σανκόου βρίσκεται στον ποταμό Μπουρτσίν, με γεωγραφικές συντεταγμένες 47°54′13″N 87°12′15″E﻿ / ﻿47.90361°N 87.20417°E﻿ / 47.90361; 87.20417. Ο υδροηλεκτρικός σταθμός του φράγματος θα παράγει ηλεκτρικό ρεύμα 220 Μεγκαβάτ. Οι κατασκευαστικές εργασίες άρχισαν τον Ιούλιο του 2009, ενώ η αναμενόμενη ημερομηνία ολοκλήρωσης ήταν ο Ιούνιος του 2013.

Το Φράγμα Μπουρτσίν Τσονγκχούερ λειτουργεί στον δήμο Τσουνκούρ (冲乎尔镇), στις γεωγραφικές συντεταγμένες 48°11′00″N 87°09′08″E﻿ / ﻿48.18333°N 87.15222°E﻿ / 48.18333; 87.15222
.

Μεταφορές
---------

* Κινεζική Εθνική Οδός 217

Δείτε επίσης
------------

* Χάρτης Μακάν

Παραπομπές
----------

1. ↑  中国水电中标新疆布尔津山口水利枢纽大坝工程 Αρχειοθετήθηκε 2013-10-29 στο Wayback Machine. (China Hydro bids on the construction project of the Burqin Shankou Dam Complex in Xinjiang), 2009-07-31
2. ↑  Burqin River Chonghuer Hydropower Project in Xinjiang Uygur Autonomous Region
H **Λάουρα Φερνάντες ντε Αρτεάγα ι Μαντεκόν-Παντσέκο**  (*Laura Fernández de Arteaga y Mantecón-Pacheco*, 1845 - 14 Δεκεμβρίου 1900) ήταν η δεύτερη σύζυγος του στρατηγού και Προέδρου του Μεξικού Μανουέλ Γκονσάλες.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1845 στην Οαχάκα ντε Χουάρες της Οαχάκα, και ήταν κόρη του Χοσέ Μανουέλ Σιμεόν Φερνάντες ντε Αρτεάγα ι Γκονσάλες και της Χοσέφα Μαριάνα Μαντεκόν-Παντσέκο ι Σαντιμπάνιες.

Το 1860 παντρεύτηκε τον χήρο Μανουέλ Γκονσάλες και μαζί απέκτησαν δύο παιδιά; τον Μανουέλ και τον Φερνάντο. Ο Μανουέλ περνούσε μέρος της ζωής του στα πορνεία και από την αρχή του γάμου τους, κακοποιήθηκε σωματικά, ψυχικά και οικονομικά. Είχε επίσης πολλές περιπέτειες με νεαρές γυναίκες και παιδιά εκτός γάμου, τα οποία και αναγνώρισε. 

Το 1885, η Λάουρα παρουσίαστηκε ενώπιον του 2ου τμήματος του αστικού δικαστηρίου και θα ήταν η πρώτη δίκη διαζυγίου στο Μεξικό. Παρόλο που έγραψε τα αποδεικτικά στοιχεία που παρουσιάστηκαν πριν από την εν λόγω υπόθεση, εκπροσωπήθηκε από τον δικηγόρο της Χουάν Κορδέρο. Ο Μανουέλ άλλαξε τον αστικό κώδικα για να την βλάψει στο δικαστήριο και επίσης χρησιμοποίησε τις επαφές του ως πολιτικός και ανώτερος αξιωματούχος για να εξαγοράσει την δικαιοσύνη και να ευνοήσει τους δικαστές της υπόθεσης. 

Έχτισε ένα σχολείο, έναν ξενώνα, σπούδασε ομοιοπαθητική στο εξωτερικό, έγινε μοδίστρα και άνοιξε κατάστημα γυναικείων ενδυμάτων. Ωστόσο, ο πρώην σύζυγός της έβλαψε και επαγγελματικά, ούτε η οικογένεια της, ούτε οι φίλοι τς ήθελαν να τη βοηθήσουν. 

Πέθανε φτωχή και εγκαταλειμμένη από τα παιδιά της, στις 14 Δεκεμβρίου 1900 στη Πόλη του Μεξικού σε ηλικία 55 ετών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  CANSECO González, Morelos; *De la epopeya un gajo*. México, Editorial Diana, 1993
2. ↑
3. ↑  CAMP, Roderic; *Mexican political biographies, 1884-1935*. Texas, University of Texas Press, 1991.

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Λάουρα Μαντεκόν Αρτεάγα** |


| Επίτιμοι τίτλοι
 |
| --- |
| ΠροκάτοχοςΝτελφίνα Ορτέγα Ντίαζ ντε Ντίαζ | **Πρώτη Κυρία του Μεξικού**1880-1884 | ΔιάδοχοςΚάρμεν Ρομέρο Ρούμπιο ντε Ντίαζ |
| Προκάτοχος | **Πρώτη Κυρία του Γκουαναχουάτο**1895-1893 | Διάδοχος |
| Προκάτοχος | **Πρώτη Κυρία του Μιτσοακάν ντε Οκάμπο**1877-1877 | Διάδοχος |
Ο **Κωνσταντίνος Χατζηκυριάκου** από τη Λήμνο υπήρξε Έλληνας αγωνιστής στην Ελληνική Επανάσταση του 1821 και μετέπειτα στρατιωτικός. Στο Αρχείο Αγωνιστών του 21 αναφέρεται ως υπαξιωματικός Α΄ τάξεως με Α.Μ. 37. Τιμήθηκε με αργυρούν αριστείο ανδρείας. Μεταπολεμικά εγκαταστάθηκε στην Αθήνα.

Η δράση του
-----------

Ο Κωνσταντίνος Χατζηκυριάκου γεννήθηκε στη Λήμνο στις αρχές του 19ου αιώνα και συμμετείχε στην Επανάσταση από το ξεκίνημά της. Αρχικά υπηρέτησε ως απλός στρατιώτης στο σώμα του συμπατριώτη του Τριαντάφυλλου Τζουρά σε διάφορες επιχειρήσεις (Άθως, Ερεσός, Όλυμπος). Τον Ιανουάριο του 1822 βρίσκεται στη Νάξο υπό τις διαταγές του Κασομούλη, προσπαθώντας να εξασαφαλίσει βοήθεια για να σταλεί στον επαναστατημένο Όλυμπο. Συμβάλλοντας στην προσπάθεια δάνεισε χίλια γρόσια στον υπασπιστή του Υψηλάντη Γρ. Σάλα, τα οποία τρία χρόνια αργότερα δεν του είχαν επιστραφεί.

Το 1824 βρίσκεται στην Πελοπόννησο και συμμετέχει στην εκστρατεία στην Αρκαδιά ως στρατιώτης στο σώμα του Δημ. Κριεζή. Είναι τα χρόνια του εμφύλιου. Επίσης, ως επικεφαλής μικρής ομάδας έλαβε μέρος σε επιχειρήσεις κατά του Ιμπραήμ, στο Νιόκαστρο, στη μάχη Κρεμμυδίου κ.ά. υπό τις γενικότερες διαταγές του Κριεζή και του Μαυροβουνιώτη. Παρέμεινε στην υπηρεσία του Βάσου Μαυροβουνιώτη έως τις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις του 1828-1829 στην Ανατολική Στερεά.

Μετά τη διάλυση των ατάκτων κατατάχτηκε στο Α΄ ελαφρό τάγμα Ακροβολιστών υπό τον Τρ. Τζουρά και επί Όθωνα παρέμεινε στην Αθήνα. Το 1836 τιμήθηκε με "χάλκινο αριστείο ανδρείας μετά ταινίας" αλλά ως το 1840 δεν είχε λάβει ακόμα το σχετικό δίπλωμα. Όμως, το 1844 τιμήθηκε με αργυρούν αριστείον ανδρείας "ως εκπληρώσας καθήκοντα αξιωματικού". Την περίοδο αυτή υπηρετούσε στο Ναύπλιο

### Τιμητικές διακρίσεις

* Χαλκούν αριστείο ανδρείας: 1836.
* Αργυρούν αριστείο ανδρείας: 1844.

Πηγές
-----

* Τάσος Καψιδέλης, "Η Λήμνος στην επανάσταση του 1821", Αθήνα 1986.
Ο **κάλαθος του Βρύγου με τον Αλκαίο και την Σαπφώ** είναι εξαίρετο δείγμα αρχαίας ελληνικής αγγειογραφικής τέχνης. Βρέθηκε στον Ακράγαντα και εκτίθεται στην Κρατική αρχαιολογική συλλογή του Μονάχου.

Περιγραφή
---------

Το αγγείο είναι υψηλό στενόμακρο χωρίς κοιλιά, ενώ η διάμετρός του διευρύνεται προς τα επάνω. Έχει δύο λαβές στην κορυφή και μια εκροή στην βάση του.

Η αγγειογραφία του εικονίζει έναν ψηλό ευθυτενή ιστάμενο άνδρα. Φοράει ποδήρη χιτώνα χωρίς μανίκια από λεπτό ύφασμα που αφήνει να διακρίνονται τα χαρακτηριστικά του σώματός του. Πάνω από τον χιτώνα φοράει κοντό μανδύα από χοντρότερο ύφασμα. Η κόμη του είναι μπουκλωτή μακρυά, που συνδυάζεται από μακρά περιποιημένη γενειάδα. Κρατάει επτάχορδη λύρα στο αριστερό χέρι και φαίνεται να αγγίζει τις χορδές με τα δάκτυλα. Στο δεξί κρατάει το πλέκτρον. Το κεφάλι είναι σκυμμένο, ενώ από το στόμα του αναδύονται ήχοι. Μπροστά του, δεξιά στέκει μια γυναίκα, επίσης υψηλής κορμοστασιάς, ντυμένη με χιτώνα και μανδύα, όπως και ο άνδρας. Η κεφαλή είναι στεφανωμένη με ταινία, τα μαλιά καταλήγουν σε μακριές μπούκλες και είναι στολισμένα με φύλλα. Η γυναίκα κρατάει και αυτή μια οκτάχορδη λύρα στο αριστερό της χέρι, και το πλέκτρον στο δεξί.

Ερμηνεία
--------

Η αγγειογραφία φέρει επίσης τις επιγραφές «ΑΛΚΑΙΟΣ» και «ΣΑΦΟ» που εκδηλώνει την ερμηνεία των εικονιζόμενων προσώπων. Η Σαπφώ είναι σκυμμένη προς τα δεξιά και έτοιμη να εγκαταλείψει την σκηνή, ίσως κάποιον διαγωνισμό τραγουδιού.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Αρχαιολογία | Πύλη Αρχαιολογία |

* Όττο Γιαν (1813 - 1869) (1861). *Über Darstellungen griechischer Dichter auf Vasenbildern*. Leipzig. σελίδες 706 και πίνακας 4. Ανακτήθηκε στις 14 Μαΐου 2011.
**Λάουρα** ονομάζεται σειρά έξι βιβλίων του Γερμανού συγγραφέα Πέτερ Φρόιντ (Peter Freund). Διηγείται τις περιπέτειες της Λάουρας Λεάντερ, που πολεμά τις σκοτεινές δυνάμεις του Κακού. Στα δέκατα τρίτα γενέθλιά της μαθαίνει από το διευθυντή του σχολείου της, στο Ράβενσταϊν, Αουρέλιους Μόργκενστερν ότι γεννήθηκε στον Αστερισμό της Δέκατης Τρίτης Σελήνης. Αυτό προϋποθέτει ξεχωριστές δυνάμεις, ονειροτάξιδα, μετακίνηση αντικειμένων με το μυαλό και διάβασμα σκέψεων. Η Λάουρα ταξιδεύει στο παρελθόν και στην Αβεντέρα, και μπλέκει σε περιπέτειες.

Η ιστορία των βιβλίων λαμβάνει χώρα στη Γη και στη μυθική χώρα Αβεντέρα. Και τα έξι βιβλία υπερπηδούν το χωροχρόνο και μας μεταφέρουν μία στη Γη και μία στην Αβεντέρα. Στη Γη βρισκόμαστε στο τώρα, ενώ στην Αβεντέρα ζούμε με ιππότες, μονόκερους, δαίμονες, άρπυιες, και μερικά άλλα πλάσματα, δημιουργημένα απ' το συγγραφέα.

Τα βιβλία
---------

1. Η Λάουρα και το Μυστικό της Αβεντέρας.
2. Η Λάουρα και η Σφραγίδα των Επτά Φεγγαριών.
3. Η Λάουρα και το Αίνιγμα της Ασημένιας Σφίγγας.
4. Η Λάουρα και η Κατάρα των Δράκων.
5. Η Λάουρα και το Δαχτυλίδι του Πύρινου Φιδιού.
6. Η Λάουρα και ο Λαβύρινθος του Φωτός.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

* (Γερμανικά) Ιστοσελίδα του συγγραφέα Αρχειοθετήθηκε 2013-07-26 στο Wayback Machine.
* (Γερμανικά) Ιστοσελίδα της σειράς βιβλίων
Ο **Λάπας** (πέθανε το 1785) ήταν κλεφταρματολός του Ολύμπου, πρωτοπαλίκαρο του Πάνου Ζήδρου. Η καταγωγή του ήταν από το Λιτόχωρο. Οργάνωσε δικό του σώμα κλεφτών μαζί με τον Τρίψα. Στη διάρκεια των Ορλωφικών κατέφυγε στον Ασπροπόταμο, από όπου κατάφερε πλήγματα στους Τούρκους σε βαθμό τέτοιο, που ο Σουλτάνος με διάταγμα ζήτησε επειγόντως να φέρουν το Λάπα στην Κωνσταντινούπολη.

Αρχικά ο Λάπας κρύφτηκε στο σπίτι κάποιου Αλβανού στη Θεσσαλία, προδόθηκε όμως και παραδόθηκε στον Πασά στα Ιωάννινα. Ενώ οδηγούνταν μαζί με τον Τρίψα στα Γιάννενα, απελευθερώθηκε σε επιχείρηση Σουλιωτών, με επικεφαλής το Γιώργο Μπότσαρη. Ο Λάπας, όντας καταζητούμενος από την Πύλη, συνέχισε τους αγώνες του. Σκοτώθηκε το 1785 κοντά στα Γρεβενά, στα βουνά της Πίνδου.

Βιβλιογραφία
------------

* Ράπτης Γ. Όλυμπος, Πιέρια Βέρμιο και Άθως στη ζωή των Μακεδόνων, εκδ. Όλυμπος, 1996.
Ο **κάκτος** (αγγ.: *cactus*) είναι φυτό που ανήκει στην οικογένεια των Κακτοειδών (Cactaceae). Το όνομα «κάκτος» προέρχεται από την ομώνυμη αρχαία ελληνική λέξη. Οι κάκτοι ευδοκιμούν κυρίως στην Αμερική, από τα νότια σύνορα του Καναδά μέχρι την Παταγονία, ενώ κάποια είδη ευδοκιμούν στην Αφρική.

Οι περισσότεροι κάκτοι ζουν σε μέρη θερμά και ξηρά. Έτσι αναγκάζονται να εξοικονομήσουν νερό. Ως αποτέλεσμα αυτής της εξοικονόμησης, οι κάκτοι δεν έχουν φύλλα, αλλά αγκάθια που εμποδίζουν τα φυτοφάγα ζώα να φάνε τον κάκτο. Με αυτόν τον τρόπο δεν ανοίγει το εξωτερικό περίβλημα του κάκτου και δεν χάνεται νερό. Επειδή, όμως, οι κάκτοι δεν έχουν φύλλα, η φωτοσύνθεση γίνεται από τον βλαστό τους. Επίσης μπορούν να αποθηκεύσουν νερό στο βλαστό τους.

Μορφολογία
----------

Υπάρχουν 1.500 με 1.800 είδη κάκτων πάνω στη Γη. Οι περισσότεροι κάκτοι έχουν παχύ βλαστό, καθόλου φύλλα, πολλά αγκάθια, ενώ ανθίζουν από τον Μάρτιο μέχρι τον Αύγουστο. Η ρίζα του κάκτου είναι πολύ ρηχή, δηλαδή το βάθος είναι μικρό .

Περιβάλλον
----------

 Περιοχές που ζουν οι κάκτοι. Μπλε χρώμα: Κάκτος *Rhipsalis baccifera*, πράσινο χρώμα: Όλοι οι άλλοι κάκτοι
Κάκτος στην Αθήνα
Οι κάκτοι προτιμούν θερμές και άνυδρες περιοχές. Ζουν σε όλη τη Νότια Αμερική (στη Βραζιλία όμως ζει στα νότια, μακριά από τον Αμαζόνιο), στην Κεντρική Αμερική, στις ΗΠΑ και στον νότιο Καναδά. Το είδος *Rhipsalis baccifera* ευδοκιμεί στην Κεντρική και νότια Αφρική και στη Μαδαγασκάρη.

Πολλά είδη κάκτων εισήχθησαν σε άλλες χώρες. Τον 19ο αιώνα η Φραγκοσυκιά, ένα είδος κάκτου, εισήχθη στην Αυστραλία που σήμερα τα τρώει ο σκόρος. 

Οι κάκτοι μπορούν εύκολα να προσαρμοστούν στο εύκρατο κλίμα της Ευρώπης. Σήμερα, όλο και περισσότερα σπίτια έχουν στο μπαλκόνι τους κάκτους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Kaktos.gr». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Οκτωβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 6 Ιουνίου 2013.
2. ↑  «Η βιολογία των κάκτων». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Φεβρουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 6 Ιουνίου 2013.
3. ↑  «Ο σκόρος που τρώει τους κάκτους της Αυστραλίας». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαΐου 2012. Ανακτήθηκε στις 6 Ιουνίου 2013.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **κάκτος**  |

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Κάκτος** |


|  |  |
| --- | --- |
| Wikispecies logoWikispecies logo | Τα Βικιείδη έχουν πληροφορίες για το θέμα:   **Cactaceae** |

* cactus.thelo.gr Αρχειοθετήθηκε 2013-05-28 στο Wayback Machine.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85018606
* GND: 4073157-1
* NDL: 00569930
* NKC: ph114856

 |

 |
Ο **Ιωάννης Θέμελης** ήταν Έλληνας αγωνιστής του 1821.

Βιογραφία
---------

Ο Ιωάννης Θέμελης ήταν γιος του σπουδαίου Φιλικού και αγωνιστή του 1821, Δημητρίου Θέμελη. Γεννήθηκε στο Γαλάτσι της Μολδαβίας που σήμερα ανήκει στη Ρουμανία.

Όταν ξέσπασε η Ελληνική Επανάσταση του 1821, συμμετείχε στον Αγώνα ως στρατιωτικός. Τον Ιούνιο του 1821 κατήλθε στην Πελοπόννησο μαζί με τον Δημήτριο Υψηλάντη, όταν αυτός ανέλαβε να αντιπροσωπεύσει τον αδελφό του, Αλέξανδρο Υψηλάντη, ως πληρεξούσιος του Γενικού Επιτρόπου της Αρχής.  Διακρίθηκε στις επιχειρήσεις της πολιορκίας της Τριπολιτσάς και συμμετείχε στις επιχειρήσεις κατά του Δράμαλη. Αργότερα κατά τον εμφύλιο τάχθηκε με τις δυνάμεις των Κυβερνητικών και χρησιμοποιήθηκε από την Προσωρινή Διοίκηση, διατηρώντας όμως μια μετριοπαθή στάση, όπως και ο πατέρας του. 

Στη συνέχεια συμμετείχε στην πολιορκία της Μεσολογγίου, και πολέμησε με την φρουρά καθ’ όλη τη διάρκεια της πολιορκίας. Τραυματίσθηκε κατά την ηρωική έξοδο, όμως τελικά διέφυγε αφού σώθηκε από κάποιον Σουλιώτη που επί ώρες τον μετέφερε στη ράχη του, μακρυά από τον χώρο της μάχης. Συνέχισε τον αγώνα πολεμώντας στις συγκρούσεις της Ανατολικής Στερεάς. Συμμετείχε στην εκστρατεία της Αττικής και διακρίθηκε στη μάχη της Αράχωβας (18-24 Νοεμβρίου 1826). 

Μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας και τη δημιουργία του Ελληνικού Κράτους, η Επιτροπή Εκδουλεύσεων του Αγώνα τον κατέταξε στην τάξη των αξιωματικών. Επί βασιλείας Όθωνα παρέμεινε στο στράτευμα και υπηρέτησε σε διάφορες διοικητικές θέσεις. Πέθανε το 1860.

Πηγές
-----

* «Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια» τομ. ΙΒ΄, σελ. 491.
Ο **Ιωάννης Ζ. Θειακάκης** (απαντάται και η γραφή Θιακάκης, 18?? – 1954) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, ο οποίος υπηρέτησε ως νομάρχης.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Η καταγωγή του ήταν από το Ηράκλειο Κρήτης και σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Παρίσι. Ήταν επίσης πρωτεργάτης του Δημοκρατικού αγώνα.

Νομαρχιακό έργο
---------------

Από το 1924 έως το 1927 υπηρέτησε ως Νομάρχης Λέσβου. Έφτασε στη Λέσβο στις 4 Ιουλίου 1924 με το ατμόπλοιο "Ερμούπολις". Ως νομάρχης ασχολήθηκε με την οδοποιία της Λέσβου και ίδρυσε την κατασκήνωση της Νεάπολης, για να παραθερίζουν τα ορφανά παιδιά. Το καλοκαίρι του 1925 τον αναπλήρωσε στη νομαρχία ο διευθυντής Νομαρχίας, Διδάχος. Έπειτα από τη βραχύβια θητεία του Σολομωνίδη στη Νομαρχία Λέσβου, ο Θειακάκης επέστρεψε ως νομάρχης στο νησί αυτό τον Σεπτέμβριο του 1925 και εγκαινίασε το δρόμο Ερεσού-Τελωνείων-Γαβαθά. Επίσης, μερίμνησε για την κατασκευή υδραγωγείων, την προικοδότηση των αδερφών και θυγατέρων από τους στρατιώτες που είχαν εξαφανισθεί στο μέτωπο της Μικράς Ασίας και τη χορήγηση επιδομάτων για τον προσφυγικό κόσμο. Στον αγροτικό τομέα, το σημαντικότερο επίτευμά του ήταν η εξαγωγή λαδιού και εκτός Ελλάδας.Ο αθλητισμός στη Μυτιλήνη γνώρισε ανάπτυξη κατά τη νομαρχία του Θειακάκη και οργανώθηκαν αγώνες αντισφαίρισης.  Τον Σεπτέμβριο του 1927 η θητεία του τερματίστηκε, παρά τις διαμαρτυρίες των κατοίκων της Λέσβου υπέρ της παραμονής του.

Τον Φεβρουάριο του 1933 διορίστηκε Νομάρχης Κερκύρας, θέση στην οποία έμεινε για ελάχιστες εβδομάδες, καθώς αντικαταστάθηκε τον Μάρτιο του 1933 από τον Μελά. 

Απεβίωσε και κηδεύτηκε στις 30 Ιουνίου 1954 στην Αθήνα, έχοντας αποκτήσει παιδιά και έναν εγγονό.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Παρασκευαΐδης, 2006, σελ. 31.
2. ↑  Παρασκευαΐδης, 2006, σελ. 33.
3. ↑  Το Βήμα, Πένθη, 1-7-1954.

Βιβλιογραφία
------------

* Παναγιώτη Παρασκευαΐδη, Οι Νομάρχες του Νομού Λέσβου 1912-2006, Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Λέσβου 2006.
Συντεταγμένες: 48°11′4″N 5°53′44″E﻿ / ﻿48.18444°N 5.89556°E﻿ / 48.18444; 5.89556

Το **Κοντρεξεβίλ** (γαλλικά: Contrexéville) είναι κοινότητα της βορειοανατολικής Γαλλίας, στο διαμέρισμα Βοζ. 

Η φήμη του Κοντρεξεβίλ ως κέντρου υγείας χρονολογείται από το 1864, όταν η ανάπτυξη ξεκίνησε από μια εταιρεία, την Société des Eaux de Contrexéville. Επίσης ενδιαφέρον μέρος για να επισκεφτεί κανείς είναι το Δενδροκομείο του Κοντρεξεβίλ.

Γεωγραφία
---------

Το Κοντρεξεβίλ είναι μια μικρή πόλη που βρίσκεται στα βορειοανατολικά της Γαλλίας δυτικά του διαμερίσματος Βοζ. Το Κοντρεξεβίλ βρίσκεται κοντά στο Βιτέλ, το οποίο είναι επίσης γνωστό σπα. Από το 1984/85, το Κοντρεξεβίλ έχει πρόσβαση στον αυτοκινητόδρομο Α31 του οποίου η διασταύρωση n ° 9 βρίσκεται 7 χλμ στην πόλη Μπουλνεβίλ.

Η παράκαμψη της πόλης εγκαινιάστηκε στις 25 Ιουνίου 2005 και βρίσκεται ανάμεσα στον αυτοκινητόδρομο Α31 και την Επινάλ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Base officielle des codes postaux» La Poste. 1  Οκτωβρίου 2018.
2. ↑  (Γαλλικά) *Code INSEE*.
3. ↑  «Populations légales 2020» Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής και Οικονομικών Μελετών. 29  Δεκεμβρίου 2022.
4. ↑  *répertoire géographique des communes*. Institut national de l'information géographique et forestière. Ανακτήθηκε στις 26  Οκτωβρίου 2015.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 133679140
* LCCN: n89139603
* BNF: cb15279042r (data)

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Ευρώπη
* Πύλη:Γαλλία
 |

 |
Ο **Κάμιλλος**, γαλλ. *Camille*, (18 Δεκεμβρίου 1725 - 12 Απριλίου 1780) από τον Οίκο της Λωρραίνης ήταν κόμης του Μαρσάν (1755-80).

Βιογραφία
---------

Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Καρόλου-Λουδοβίκου κόμη του Μαρσάν και της Ελισάβετ ντε Ροκελώρ, κόρης του Αντωνίου-Γκαστόν στρατάρχη της Γαλλίας.

Ως απόγονος του Κλαύδιου (Κλωντ) δούκα του Γκιζ ήταν πρίγκιπας και τον προσφωνούσαν *ο Υψηλότατος*. Στην Αυλή ήταν *ξένος πρίγκιπας* και στην ιεραρχία ήταν μετά τους *πρίγκιπες εξ αίματος*. Ήταν τελευταίος απόγονος του κλάδου Γκιζ-Μαρσάν. Εϊχε τον τίτλο του πρίγκιπα του Πουγκιλέμ (Puyguilhem). Τον αποκαλούσαν*πρίγκιπας του Μαρσάν*.

Η αδελφή του Λουίζα είχε παντρευτεί τον Γκοντφρουά ντε Λα Τουρ πρίγκιπα του Ωβέρν, δούκα του Μπουιγιόν και έμεναν στο Οτέλ ντε Μπουγιόν, κατοικία του δούκα στο Παρίσι. Ο αδελφός του Γκαστόν είχε νυμφευτεί την Μαρία-Λουίζ ντε Ροάν· το 1743 απεβίωσε 22 ετών από ευλογιά. Η Μαρία-Λουίζα έγινε εκπαιδευτής των παιδιών του Λουδοβίκου δελφίνου του Γαλλίας, δηλ. του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄, του Λουδοβίκου ΙΗ΄ και του Καρόλου Ι΄. Το 1755 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ως κόμης του Μαρσάν. Το επόμενο έτος έγινε, όπως είχε γίνει και ο πατέρας του, ιππότης του Τάγματος του Αγ. Πνεύματος, της υψηλότερης διάκρισης της εποχής. 

Η σύζυγός του Ελένη ήταν χήρα του Λουί-Μαρί Φουκέ, εγγονού του Νικολά Φουκέ Επιστάτη των Οικονομικών του Λουδοβίκου ΙΔ΄. Ο Κάμιλλος απεβίωσε το 1780 στο Οτέλ ντε Μπουγιόν στο Παρίσι. Επτά μήνες μετά απεβίωσε και η Ελένη.

Οικογένεια
----------

Το 1759 νυμφεύτηκε την Ελένη Μαντσίνι-Μαζαρίνι, κόρη του Λουί-Ζουλ δούκα του Νεβέρ, άνδρα των γραμμάτων και της Ελένης Φελυπώ, κόρης του πολιτικού Ζερώμ κόμη του Πονσατραίν. Δεν απέκτησαν τέκνα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6  van de Pas, Leo. «Camille de Lorraine». *Genealogics .org*. Ανακτήθηκε στις 29 Μαρτίου 2010.

Πηγές
-----

* Georges Poull, La maison ducale de Lorraine, 1991.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 6795149719117911130007
* SUDOC: 200075063

 |

 |
Ο **Κωστής Αντωνιάδης** είναι Έλληνας φωτογράφος, Ομότιμος Καθηγητής του Τ.Ε.Ι. Αθήνας. 

Official website:

Βιογραφία
---------

Κωστής Αντωνιάδης: από τη σειρά "Χρησιμοποιημένες Εικόνες Ι", 1985-86
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1949. Σπούδασε Φυσική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και φωτογραφία στο *Institut Français de la Photographie* στο Παρίσι. Από το 1977 διδάσκει φωτογραφία αρχικά στην A.Σ.Γ.Δ.T. των KATEE Αθήνας στα τμήματα Γραφιστικής, Διακόσμησης και Γραφικών Τεχνών. Το 1984 ανέλαβε την οργάνωση του Τμήματος Φωτογραφίας, το οποίο εντάχθηκε στη Σχολή Γραφικών και Καλλιτεχνικών Σπουδών του ΤΕΙ Αθήνας. Διετέλεσε προϊστάμενος του τμήματος Φωτογραφίας τις περιόδους 1985 έως το 1992 και 2000 έως το 2003. Από το 1977 έως το 1985 εργάσθηκε ως φωτογράφος στο χώρο της διαφημιστικής φωτογραφίας. 

Έχει πραγματοποιήσει πολυάριθμες εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό και παράλληλα ως ιδρυτικό μέλος του Φωτογραφικού Κέντρου Αθηνών από το 1979 έχει διοργανώσει εκθέσεις φωτογραφίας Ελλήνων και ξένων φωτογράφων.

Από το 2002 έως το 2005 διετέλεσε διευθυντής του Μουσείου Φωτογραφίας στη Θεσσαλονίκη.

Βιβλιογραφία
------------

* Λανθάνουσα εικόνα: δοκίμιο για την φωτογραφία, Μωρεσόπουλος / Φωτογραφία, 1995
* Αποθήκες του χρόνου. Repositories of time, Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης, 2005
* Μια ξεχωριστή μέρα. Παιδικά πορτραίτα από τη συλλογή του Νίκου Πολίτη, Tetarto, 2007

Κείμενα σε καταλόγους
---------------------

* Φωτογραφίες 1975-1995 - Γιώργος Δεπόλας, University Studio Press, 1996
* Στην παραλία, Fotorama, 2002
* Η δημιουργική φωτογραφία στην αρχαιολογία: Από τους ταξιδιώτες φωτογράφους του 19ου αιώνα στη δημιουργική φωτογραφία του 20ού, Μουσείο Μπενάκη, 2008
* Φωτογραφικόν Πρακτορείον Δ.Α. Χαρισιάδης, Μουσείο Μπενάκη, 2009

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

* Κωστής Αντωνιάδης
* Τμήμα Φωτογραφίας & Οπτικοακουστικών Τεχνών, ΤΕΙ Αθήνας Αρχειοθετήθηκε 2011-12-13 στο Wayback Machine.
Ο **Ιωάννης Τσάτσος** ήταν Έλληνας έμπορος του 19ου αιώνα.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Πατέρας του ήταν ο Κωνσταντίνος. Μαθήτευσε στην Άνδρο κοντά στον φιλόσοφο Καΐρη, και αργότερα στο Γυμνάσιο της Αίγινας επί Καποδίστρια. Διαδέχτηκε τον πατέρα του που πέθανε ξαφνικά, και ανέπτυξε με μεγάλη επιτυχία τις εμπορικές εργασίες του Καταστήματος Τσάτσου. Ήταν ο πρώτος που άνοιξε κατευθείαν εισαγωγές δυτικών προϊόντων από τη Γαλλία και την Αγγλία στο Ναύπλιο το 1839. Παρέκαμψε έτσι τους μεσάζοντες έμπορους στο Λιβόρνο, την Αγκώνα και την Τεργέστη. 

Τα βιβλία του καταστήματός του έχουν ιστορική σημασία, αφού κατά την τότε συνήθεια οι πελάτες αγόραζαν συνέχεια και πλήρωναν μια φορά στο τέλος του χρόνου. Πελάτες δε του καταστήματος ήταν η Αυλή του Όθωνα, οι ξένες Πρεσβείες, και όλες οι οικογένειες Καποδίστρια, Κολοκοτρώνη, Πλαπούτα, Γρίβα, Κουντουριώτη και άλλες.

Κατά το 1850 ο Ιωάννης Τσάτσος προβλέποντας το λαμπρό μέλλον της πόλης της Αθήνας, που τότε ήταν πολύ μικρή και ασήμαντη, ίδρυσε το κεντρικό κατάστημά του στην Αθήνα και άφησε το μαγαζί στο Ναύπλιο ως υποκατάστημα. 

Παντρεύτηκε στο Λονδίνο Αθηνά Ρωσσέτη, εγγονή του Κωνσταντίνου Ιωνίδη και έπιασε εμπόριο με πολλά εργοστάσια της Ευρώπης. Γιος του ήταν ο Δημήτριος Ι. Τσάτσος και εγγονός του ο Κωνσταντίνος Τσάτσος.

Πηγές
-----

* *Πανελλήνιον Λεύκωμα Εθνικής Εκατονταετηρίδος 1821-1921 : Η χρυσή βίβλος του ελληνισμού. Τόμος Β' Έλληνες Βιομήχανοι και Έμποροι*. Αθήνα: Ν. Σηφάκης και Ι. Χατζηιωάννου. 1921. Ανακτήθηκε στις 24 Μαΐου 2010.
Ο **Κουταλμίς** (*Kutalmich*, *Kutalmysh*, *Qutulmush*) θεωρείται ο μυθικός γενάρχης της Οθωμανικής δυναστείας που έζησε τον 12ο αιώνα. Ο Κουταλμίς ήταν γιος του Βυζαντινού πρίγκιπα Ιωάννη Τζελέπη Κομνηνού και της Καμερώς από το Σουλτανάτο του Ρουμ. Ο πατέρας του είχε αποστατήσει από τον Βυζαντινό στρατό του θείου του Ιωάννη Β΄ Κομνηνού και ασπάστηκε το Ισλάμ. Γιος του ήταν ο Σουλεϊμάν Σαχ, εγγονός του ο Ερτογρούλ και δισεγγονός του ο Οσμάν Α΄, ο ιδρυτής της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Ο Κουταλμίς ταυτίζεται με τον Καγιά Αλπ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Norwich, John Julius, Byzantium: The Decline and Fall, New York : Alfred A. Knopf, 1996 σσ. 81–82

Πηγές
-----

* Norwich, John Julius (1996). Byzantium: The Decline and Fall. New York: Alfred A. Knopf (1996)
Η **Λιζίνσκι ή Λίζνια** (*σερβικά: Лисинско ή Лисина*) είναι τεχνητή λίμνη της νότιας Σερβίας κοντά στα σύνορα με τη Βουλγαρία. Βρίσκεται στην κοίτη του ποταμού Λιζίνσκα κοντά στο Μποζίλαγκραντ, χτίστηκε ως δευτερεύουσα δεξαμενή της λίμνης Βλασίσκο όπου τη συμπληρώνει με νερό μέσο καναλιού. Χτίστηκε το 1978 ως μονάδα αντλιοταμίευσης.

Από τη λίμνη ξεκινούν δύο αντλίες με χωρητικότητα 15 κυβικά μέτρα νερού ανά δευτερόλεπτο όπου εκτινάσσουν το νερό σε ύψος 340 μ. στη λίμνη Βλασίσκο μέσο των αποστραγγιστικών καναλιών που οδηγούν σε ένα κεντρικό κανάλι. Το κανάλι έχει δύο σήραγγες συνολικού μήκους έξι χιλιομέτρων. Λεκάνη απορροής της καλύπτει 64 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Από τη Λιζίνσκι μεταφέρονται στη Βλασίσκο ανά έτος 74.700.000 κυβικά μέτρα νερού.

Αναφορές
--------

* *Мала енциклопедија Просвета*, Треће издање (1985); Београд: „Просвета"; ISBN 86-07-00001-2, στα σερβικά
* Јован Ђ. Марковић (1990): *Енциклопедијски географски лексикон Југославије* Сарајево: „Свјетлост"; ISBN 86-01-02651-6, στα σερβικά


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Лисина (Босилеград)  της Σερβικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |