recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Σηστέρτιος του Νέρωνα 54-68 μ.Χ. (Æ, 36 χλστ. 26,67 γραμ.). Νομισματοκοπείο του Λούγδουνου (Λυών). Κόπηκε γύρω στο 65 μ.Χ.
Η **Αψίδα του Νέρωνα** λατιν.: *Arcus Neronis* είναι μία χαμένη πλέον αψίδα θριάμβου, αφιερωμένη στον Ρωμαίο Αυτοκράτορα Νέρωνα, και βρισκόταν στη Ρώμη της Ιταλίας. 

Η Αψίδα ανεγέρθηκε το διάστημα 58 μ.Χ. και 62 μ.Χ. και σχεδιάστηκε για να τιμήσει τις νίκες, που κέρδισε ο Γναίος Δομίτιος Κόρβουλο στην Παρθία (Tacitus *Annales* 13.41;  15.18). Βρίσκεται στην πλαγιά του Καπιτωλίνου λόφου σε μία τοποθεσία, που αναφέρεται ως "inter duos lucos" (ανάμεσα σε δύο άλση). Η αψίδα είναι γνωστή από παραστάσεις νομισμάτων, στις οποίες εμφανίζεται με ένα τόξο και ένα τέθριππο επάνω της. 

Η αψίδα πιθανότατα καταστράφηκε αμέσως μετά το τέλος του Νέρωνα το 68 μ.Χ.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος ρωμαϊκών αψίδων θριάμβου
* Κατάλογος αρχαίων μνημείων στη Ρώμη

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Fred S. Kleiner (1985). *The arch of Nero in Rome: a study of the Roman honorary arch before and under Nero*. G. Bretschneider. ISBN 978-88-7689-094-9.
2. ↑  «Cornelius Tacitus, Historiae 1.1.1».
3. ↑  BM Nero 183-190; 329-334
4. ↑  Samuel Ball Platner· Thomas Ashby (2002). *A topographical dictionary of ancient Rome*. Oxbow. ISBN 978-0-19-925649-5.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh86001018

 |

 |
Ο **Αργανθώνιος** ήταν βασιλιάς στην πόλη Ταρτησσό της αρχαίας Ιβηρίας (Ισπανία), στην Ανδαλουσία, κατά τα τέλη του 7ου και τις αρχές του 6ου αιώνα π.Χ.. Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο (Α΄ 163), οι Φωκαείς, ανησυχώντας για την αύξηση της στρατιωτικής ισχύος των Περσών επί Κύρου του Πρεσβυτέρου, απέστειλαν περί το 600 π.Χ. αντιπροσωπεία τους στην Ταρτησσό και ζήτησαν ενισχύσεις από τον Αργανθώνιο. Εκείνος δέχθηκε πρόθυμα και τους πρότεινε είτε να μεταναστεύσουν ομαδικά στο κράτος του, είτε να τους βοηθήσει οικονομικά για να περιτειχίσουν την πόλη τους. Οι Φωκαείς προτίμησαν το δεύτερο, και με την ηγεμονική βοήθεια του Αργανθωνίου κατασκεύασαν περίφημα τείχη, από πελεκητούς λίθους, οχυρότατα και σε μεγάλο μήκος γύρω από την πόλη τους.

Κατά την παράδοση ο Αργανθώνιος κυβέρνησε την Ταρτησσό επί 80 ολόκληρα χρόνια και φημιζόταν για τη μακροβιότητά του: Μνημονεύεται ότι έζησε 120 ή 150 χρόνια και σε αυτό οφείλεται η παροιμιώδης φράση των αρχαίων ***«Αργανθωνίου μακροβιώτερος»***.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ηροδότου Α΄ 163, Πλινίου *Φυσ.Ιστορία* VII 156, Ανακρ. απόσπ. 8Β2, Στράβων Γ΄ 151, Λουκιανού *Μακρ.* 22, Θεμιστίου Λόγ.2, 38α)

Πηγή
----

* *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 6 (1973), σελ. 461

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  στο Wikimedia Commons

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 57843062
* LCCN: n00029971
* ISNI: 0000 0000 1958 9936
* GND: 124257054
* SUDOC: 084139145

 |

 |
Αψίδα κεντρικού κλίτους ρομανικού ρυθμού της εκκλησίας του Σαιν-Λεονάρ-ντε-Νομπλά.
Κάτοψη εκκλησίας με χοροστάσιο με ευθεία διαστήλια, το οποίο επιμηκύνεται από τον κόμβο και την πλαισιωμένη αψίδα κεντρικού κλίτους.
Στη θρησκευτική αρχιτεκτονική, η **αψίδα κεντρικού κλίτους** (στα λατινικά *capitium*, λέξη η οποία όριζε το άνω άνοιγμα του χιτώνα για την κεφαλή, λέξη η οποία οριζόταν στα λατινικά ως *caput*, αποτελώντας έμμεση αναφορά στην παρουσία της κεντρικής Αγίας Τράπεζας εντός του χοροστασίου) ορίζει, γενικώς, το άκρο του χοροστασίου μίας εκκλησίας όπισθεν της κεντρικής Αγίας Τράπεζας και του ιερού της εκκλησίας, όπου, εντός εκκλησιών σε σχήμα λατινικού σταυρού, η αψίδα κεντρικού κλίτους αντιστοιχεί στο τμήμα του σταυρού επί του οποίου ο Χριστός, όντας σταυρωμένος, ακούμπησε την κεφαλή του.

Αποτελεί το άκρο της εκκλησίας, όπως φαίνεται από το ύψος του διαμήκη άξονα, από την πλευρά της κεντρικής Αγίας Τράπεζας. Περιλαμβάνει το σύνολο των τοίχων, παραθύρων και οροφής του χοροστασίου, του περιμετρικού διαδρόμου χοροστασίου εφόσον υφίσταται τέτοιος και, τέλος, του ή των παρεκκλησίων, ακτινωτών, αψιδωτών, ή κλιμακωτών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Γαλλικά) Dom Melchior de Vogüé, Dom Jean Neufville, *Glossaire des termes techniques à l'usage des lecteurs de "la nuit des temps"*, Éditions Zodiaque (σειρά "Introductions à la nuit des temps", n°1), La Pierre-Qui-Vire, 1983
2. ↑  (Γαλλικά) Jean-Marie Pérouse de Montclos, *Principes d'analyse scientifique "Architecture" - Méthode et vocabulaire*, Chapitre IX - Couvrement (2 Τόμοι), Υπουργείο Πολιτισμικών Υποθέσεων, Inventaire général des monuments et richesses artistiques de la France, Imprimerie Nationale, Παρίσι, 1972

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Χριστιανική αρχιτεκτονική
 |

 |
Συντεταγμένες: 43°35′2″N 21°50′41″E﻿ / ﻿43.58389°N 21.84472°E﻿ / 43.58389; 21.84472

Το όρος **Όζρεν** (σερβικά κυριλλικά: *Озрен*, σερβικά λατινικά: *Ozren*) είναι βουνό στα ανατολικά της Σερβίας. Κορυφή του αποτελεί το Λέσκοβικ, το οποίο βρίσκεται σε υψόμετρο 1.174 μέτρων, και το οποίο βρίσκεται εντός του νοτιότερου τμήματος των Σερβικών Καρπαθίων.

Γεωγραφία
---------

Άποψη του καταρράκτη της Ριπάλικα.
Το όρος Όζρεν βρίσκεται βορειοανατολικά του Αλέκσινατς και νοτιοδυτικά της Σόκομπανια. Περιτριγυρίζεται, καθώς και γειτνιάζει, από τα όρη Ρόζανι στα βορειοδυτικά και Ρτάνι στα βόρεια, από το όρος Ντέβιτσα, με το οποίο αποτελεί από κοινού ορεινό όγκο, στα ανατολικά, καθώς και τους ποταμούς Μοράβιτσα στα δυτικά και Νότιο Μοράβα στα νοτιοδυτικά. Ο καταρράκτης της Ριπάλικα (σερβικά κυριλλικά: *Рипаљка водопад*), επί της κοίτης του ποταμού της Γκραντάσνιτσα και ύψους 17,5 μέτρων, βρίσκεται εντός του βουνού.

Τουρισμός
---------

Το όρος Όζρεν φιλοξενεί το Μοναστήρι του Γιέρμεντσιτς, η ανέγερση του οποίου χρονολογείται στον 14ο αιώνα.

Δείτε επίσης
------------

* Σερβικά Καρπάθια
* Κατάλογος βουνών της Σερβίας

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Σερβικά) (Αγγλικά) *Serbia and Montenegro road map*. ISBN 963-00-8053-2.
2. ↑  (Σερβικά) «Vodopad Ripaljka». *www.sokobanja.org.yu*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Σεπτεμβρίου 2008. Ανακτήθηκε στις 13 Οκτωβρίου 2009.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Σερβία
 |

 |
Σπάνια θέαση του μικρόωτου ατελοκύνα
Ο **ατελοκύνας ο μικρόωτος** (*Atelocynus microtis*) είναι ένα μοναδικό και ασύλληπτο είδος κυνίδη ενδημικό της λεκάνης του Αμαζονίου. Είναι το μοναδικό είδος που αποδίδεται στο γένος ***Ατελοκύνας*** (*Atelocynus*).

Ο ατελοκύνας ο μικρόωτος θεωρείται επί του παρόντος προ απειλούμενο από την IUCN. Δεν έχει διεξαχθεί ολοκληρωμένη οικολογική και γενετική έρευνα για το είδος.

Άλλες ονομασίες
---------------

Έχει πολλές ονομασίες στις τοπικές γλώσσες όπου είναι ενδημικό, όπως: cachorro-do-mato-de-orelha-curta στα πορτογαλικά, zorro de oreja corta στα ισπανικά, nomensarixi στη γλώσσα τσικιτάνο, και uálaca στα γιουκούνα. Στα αγγλικά short-eared dog ή small-eared dog. Άλλες ονομασίες στα ισπανικά είναι zorro ojizarco, zorro sabanero, zorro negro.

Διατροφή
--------

Το άγριο αυτό σκυλί είναι κυρίως σαρκοφάγο, με τα ψάρια, τα έντομα και τα μικρά θηλαστικά να αποτελούν το μεγαλύτερο μέρος της διατροφής του. Μια έρευνα που διεξήχθη στον Βιολογικό Σταθμό Κότσα Κάσου στο Περού στα ποσοστά των διαφόρων ειδών φαγητού στη διατροφή αυτού του ζώου παρήγαγε τα ακόλουθα αποτελέσματα: ψάρια 28%, έντομα 17%, μικρά θηλαστικά 13%, διάφορα φρούτα 10%, πουλιά 10%, καβούρια 10%, βατράχια 4%, ερπετά 3%.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Lioncrusher's Domain - Small Eared Zorro (Atelocynus microtis) facts and pictures Αρχειοθετήθηκε 2007-09-27 στο Wayback Machine.
Ένας **αχυρώνας** ή μία **αχυρώνα** είναι ένα γεωργικό κτίριο συνήθως σε αγροκτήματα και χρησιμοποιείται για διάφορους σκοπούς. 

Συνήθως, ένας αχυρώνας χρησιμοποιείται ως δομή που φιλοξενεί ζώα, συμπεριλαμβανομένων των βοοειδών και των αλόγων, καθώς και για αποθήκευση ζωοτροφών, είδη γεωργίας όπως λιπάσματα, σπόρους. Επίσης χρησιμοποιείται και ως αποθήκη διαφόρων ειδών. 

Στα Βρετανικά Νησιά, ο όρος αχυρώνας περιορίζεται κυρίως σε δομές αποθήκευσης για σιτηρά και ζωοτροφές που δεν έχουν κοπεί, οι όροι ή τα σκεύη εφαρμόζονται στα καταφύγια των αγελάδων, ενώ τα άλογα φυλάσσονται σε κτίρια γνωστά ως στάβλοι. Επιπλέον, οι αχυρώνες μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την αποθήκευση εξοπλισμού, ως καλυμμένο χώρο εργασίας και για δραστηριότητες όπως το αλώνισμα.

Ιστορία
-------

Ο σύγχρονος αχυρώνας αναπτύχθηκε σε μεγάλο βαθμό από τρία είδη μεσαιωνικών αχυρώνων, γνωστοί ως αχυρώνα ή μοναστήρι. Αυτό, με τη σειρά του, προήλθε από την παράδοση του κτιρίου του 12ου αιώνα, που εφαρμόζεται και σε αίθουσες και εκκλησιαστικά κτίρια. 

Τον 15ο αιώνα, αρκετές χιλιάδες από αυτούς τους τεράστιους αχυρώνες βρισκόταν στη Δυτική Ευρώπη. Με την πάροδο του χρόνου, η μέθοδος κατασκευής της υιοθετήθηκε από κανονικές εκμεταλλεύσεις και σταδιακά επεκτάθηκε σε απλούστερα κτίρια. Κατά κανόνα, ο ανοιχτός αχυρώνας είχε μεγάλες πόρτες εισόδου και διάδρομο διέλευσης για φορτωμένα βαγόνια. Τα δάπεδα αποθήκευσης μεταξύ των κεντρικών στύλων ή των διαδρόμων ήταν γνωστά ως κόλποι ή κούρνια.

Οι κύριοι τύποι ήταν μεγάλοι αχυρώνες με διόδους, συμπαγείς αχυρώνες με κεντρική είσοδο και μικρότερες αχυρώσεις με εγκάρσιο πέρασμα. Κάθε φορά που εφαρμόζονταν πέτρινοι τοίχοι, ο σκελετός από ξύλο συχνά έδινε τη θέση του σε μονόχωρα κτίρια. Ένας ειδικός τύπος ήταν διαμερίσματα. Όλοι όμως δεν εξελίχθηκαν από τον μεσαιωνικό αχυρώνα. Άλλοι τύποι προέρχονταν από τις προϊστορικές εκκλησίες ή άλλες οικοδομικές παραδόσεις. 

Μια από τις τελευταίες ήταν η χαμηλή γερμανική (αίθουσα) κατοικία, στην οποία η συγκομιδή φυλασσόταν στη σοφίτα. Σε πολλές περιπτώσεις, ο αποικιακός αχυρώνας του Νέου Κόσμου εξελίχθηκε από το στυλ σπιτιού της Κάτω Γερμανίας, το οποίο μετατράπηκε σε πραγματικό αχυρώνα από αποικίες πρώτης γενιάς από την Ολλανδία και τη Γερμανία.
Η Αψίδα της Δολαβέλλα, το 2007.
Η **Αψίδα του Δολαβέλλα και του Σιλανού**, λατιν.: Arcus Dolabellae et Silani, είναι μία αρχαία ρωμαϊκή αψίδα. Κτίστηκε με συγκλητικό διάταγμα το 10 μ.Χ. από τους υπάτους Π. Κορνήλιο Δολαβέλλα και Γ. Ιούνιο Σιλανό. 

Η αψίδα βρίσκεται στον Καίλιο λόφο, στη βόρεια γωνία της τοποθεσίας Κάστρα Περεγκρίνα.  Εκτείνεται στη σύγχρονη *Βία ντι Σ. Πάολο ντελα Κρότσε*, κατά μήκος της γραμμής του αρχαίου *Clivus Scauri*. Η θέση της δείχνει ότι επρόκειτο για αναδόμηση μίας από τις πύλες των Σερβίων Τειχών, αν και ποιας, είναι ασαφές: πιθανώς της Πύλης των Δρυάδων ή τηςΠύλης Καιλιμοντάνα. Αν και το τελευταίο θεωρείται το πιθανότερο αληθές, δεν υπάρχει καμία ένδειξη, ότι κάποιος σημαντικός δρόμος έβγαινε έξω από την πόλη μέσω της Καιλιμοντάνα. 

Η επέκταση του Άκουα Κλαύντια, που έγινε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Νέρωνα, χρησιμοποίησε την Αψίδα του Δολαβέλλα για το τελευταίο τμήμα της.  Ο αρχικός σκοπός ήταν πιθανώς να υποστηρίξει έναν κλάδο του Άκουα Μάρσια. 

Κοντινή άποψη της Αψίδας του Δολαβέλλα.
Το τόξο από τραβερτίνη λίθο δεν ήταν διακοσμημένο με ανάγλυφα.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος αρχαίων μνημείων στη Ρώμη

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Lawrence Richardson, *A New Topographical Dictionary of Ancient Rome* (Johns Hopkins University Press, 1992) p. 25.
2. ↑  Samuel Ball Platner, *A Topographical Dictionary of Ancient Rome*, as completed and revised by Thomas Ashby (Oxford University Press, 1929), p. 38.
3. ↑  Richardson, *New Topographical Dictionary*, p. 25.
4. ↑  Richardson, *New Topographical Dictionary*, p. 25.
5. ↑  Platner, *Topographical Dictionary*, p. 38.
6. ↑  Richardson, *New Topographical Dictionary*, p. 25.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Φωτογραφία του Bill Thayer στο LacusCurtius
Τεχνίτης εκτελεί εργασία αμμοβολής σε πέτρινο τοίχο.
**Αμμοβολή** (αγγλ. *abrasive blasting, sandblasting*) είναι η εκτόξευση άμμου με πολύ μεγάλη πίεση που πετυχαίνεται με μηχανικό τρόπο. Πρόκειται για μία τεχνική καθαρισμού των τραχειών επιφανειών.

Η αμμοβολή έχει πολλές εφαρμογές στην τέχνη αλλά και στην καλλιτεχνία. Στις τεχνικές κατασκευές έχει εφαρμογή στο καθάρισμα των σιδηροκατασκευών από παλιά χρώματα, ή από σκουριές, προσδίδοντας στο σίδερο μία ομοιόμορφη κοκκώδη επιφάνεια. Στην καλλιτεχνία έχει πολλές εφαρμογές, όπως λ.χ. στη λάξευση ανάγλυφων παραστάσεων πάνω σε μάρμαρο ή σε πωρόλιθο, σε κρύσταλλο ή άλλα υλικά. Η αμμοβολή επίσης χρησιμοποιείται, ακόμα και σήμερα, στην παλαίωση σιδηροκατασκευών.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑
O **Όστρυς** ήταν βυζαντινός, Γοτθικής καταγωγής, στρατιωτικός του 5ου αιώνα κατά την βασιλεία του Λέοντα Α΄ (457–474). 

Αναφέρεται για πρώτη φορά στη δεκαετία του 460, όταν το 466/467 διέταξε, μαζί με τον Άπσαρ και Βασιλίσκο, Αναγάστη και Ανθέμιο, τα αυτοκρατορικά στρατεύματα στη Θράκη εναντίον στους Ούννους και Γότθους που είχαν εισβάλει στην Θράκη. Η ακρίβή θέση του στο στράτευμα , ή ο στρατιωτικός του βαθμός, είναι άγνωστη. Ο όστρυς εξαφανίζεται από τις πηγές για τα επόμενα χρόνια, επανεμφανιζόμενος το 471, ως Κόμης της εώας (της Ανατολής).

Εκείνη την εποχή ήταν ένας από τους οπαδούς του Άσπαρ στην πρωτεύουσα. Όταν ο Άσπαρ δολοφονήθηκε τον ίδιο χρόνο υπό τις διαταγές του Λέοντα Ά, ο Όστρυς προσπάθησε να εκδικηθεί συμμαχώντας με τον Θεοδώριχο Στράβων, έναν άλλο υποστηρικτή του Άσπαρ και συγγενή του, αλλά ηττήθηκαν από τους Βασίλειο και Ζήνων. Έφυγαν στη Θράκη όπου λεηλάτησαν την ύπαιθρο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Martindale 1980, p. 814.
2. ↑  Martindale 1980, p. 1073.
3. ↑   Jones 2014, p. 90-91.
4. ↑   Martindale 1980, p. 815.

Πηγές
-----

* Jones, A. H. M. (2014). The Decline of the Ancient World. Londres: Routledge. ISBN 131787305X
* Martindale, J. R.; Jones, Arnold Hugh Martin; Morris, John (1980). The prosopography of the later Roman Empire - Volume 2. A. D. 395 - 527. Cambridge e Nova Iorque: Cambridge University Press
Οι **Αμμοδυτίδες** (*Ammodytidae*) αποτελούν ιδιαίτερη οικογένεια ψαριών (βυθόψαρα), που ζουν σε αμμώδεις ακτές των ψυχρών και εύκρατων περιοχών. Περισσότερο γνωστά είναι στις ακτές της Β. Ευρώπης, του Ατλαντικού και της Μεσογείου.

Πρόκειται για μικρά βυθόψαρα, των οποίων το μήκος φθάνει τα 20 εκατοστά. Έχουν σώμα κυλινδρικό και λεπτό. Το δέρμα τους σε μερικά είδη φέρει μικρά λέπια, ενώ σε άλλα είναι γυμνό (γυμναμμοδύτες). Η κάτω σιαγόνα τους είναι μακρύτερη της άνω για να ανασκάπτουν τον βυθό. Τα ψάρια αυτά γενικά δεν έχουν δόντια, αλλά και ούτε κοιλιακά πτερύγια, αντίθετα έχουν ένα συνεχές ραχιαίο που αρχίζει μετά το κεφάλι και καταλήγει στην ουρά. Το ρύγχος τους είναι οξύτατο, με συνέπεια να χώνονται πολύ γρήγορα με το κεφάλι μέσα στην άμμο, ειδικότερα όταν αποσύρονται τα νερά κατά την αμπώτιδα, εξ ου και η ονομασία τους.

Πρώτος που ονομάτισε τα ψάρια αυτά με το ελληνογενές όνομα (εκ του *άμμος* + *δύτης*) ήταν ο φυσιοδίφης Κυβιέ. Στην Αμερική είναι περισσότερο γνωστή η οικογένεια αυτή ως «θαλάσσια λόγχη», και εξ αυτού και το όνομα δύο υποβρύχιων των ΗΠΑ.

Η οικογένεια των Αμμοδυτιδών περιλαμβάνει σχετικά λίγα γένη όπως τους καθαρά αμμοδύτες, τους γυμναμμοδίτες, τους υπερόπλους κ.ά. Σημαντικότερα είδη αυτών είναι ο «Αμμοδύτης» (*Ammodytes*), ο «Υπόπτυχος» (*Hypoptychus*), ο «Αμμοδύτης ο τωβιανός» (*Ammodytes tobianus*), και ο «Αμμοδύτης ο λογχοειδής» (*Ammodytes lanceolatus*), που φθάνει τα 30 εκατοστά και θεωρείται το μεγαλύτερο είδος της οικογένειας.

Όλα τα ψάρια της οικογένειας αυτής είναι εδώδιμα, ιδιαίτερα περιζήτητα για τηγάνισμα αλλά και για δόλωμα πολλών αλιευτικών εργαλείων.

Ταξινόμηση
----------

Η Οικογένεια των αμμοδυτιδών ανήκει στην υπόταξη των Αμμοδυτοειδών.

Σημείωση
--------

1. ↑  Named for Dutch ichthyologist Pieter Bleeker
2. ↑  «Gymnammodytes semisquamatus. Gymnammodytes. Etymology from from the Greek gymnos = naked, ammos = sand and dytes = diver». *Fishbase* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 13 Σεπτεμβρίου 2012.
3. ↑  «Protammodytes brachistos. Protammodytes. Etymology: fromGreek, pro = first, in front, ammos = sand and dytes = diver». *Discover Life* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 13 Σεπτεμβρίου 2012.
4. ↑  Παλαιότερα η οικογένεια αυτή των ψαριών αποτελούσε ιδιαίτερο γένος της οικογένειας των Γαδιδών, στην οποία ανήκουν οι βακαλάοι (κοινώς μπακαλιάροι). Σήμερα αποτελούν ιδία οικογένεια.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Αμμοδυτίδες** |


|  |  |
| --- | --- |
| Wikispecies logoWikispecies logo | Τα Βικιείδη έχουν πληροφορίες για το θέμα:   **Ammodytidae** |

* «Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου», τόμ. 2ος, σελ. 524
* «Ο Κόσμος των Φυτών και των Ζώων», τόμ. 2ος, σελ. 252
**Ασθένειες της φτώχειας** (επίσης γνωστές ως **ασθένειες που σχετίζονται με τη φτώχεια**) είναι ασθένειες που επικρατούν σε πληθυσμούς χαμηλού εισοδήματος. Περιλαμβάνουν μολυσματικές ασθένειες, καθώς και ασθένειες που συνδέονται με τον υποσιτισμό και τις κακές συμπεριφορές υγείας. Η φτώχεια είναι ένας από τους σημαντικότερους κοινωνικούς καθοριστικούς παράγοντες της υγείας. Η Παγκόσμια Έκθεση για την Υγεία του 2002 αναφέρει ότι οι ασθένειες της φτώχειας αντιπροσωπεύουν το 45% της επιβάρυνσης από τις ασθένειες στις χώρες με υψηλό ποσοστό φτώχειας που μπορούν να προληφθούν ή να αντιμετωπιστούν με τις υπάρχουσες παρεμβάσεις. Οι ασθένειες της φτώχειας είναι συχνά συννοσηρές και πανταχού παρούσες με τον υποσιτισμό.

Παραπομπές
----------

1. ↑  World Health organization(WHO). «World Health Report, 2002». Ανακτήθηκε στις 15 Νοεμβρίου 2018.
2. ↑  Singh, A. R. & Singh, S. A. (2008). Diseases of Poverty and Lifestyle, Well-Being and Human Development. Mens Sana Monographs, 6(1), 187-225.
Η **Αψίδα του Οκτάβιου**, λατιν.: Arcus Octavii, ήταν μία θριαμβική αψίδα στον Παλατίνο λόφο της Ρώμης. Αποτελούσε μέρος του ιερού του Απόλλωνα δίπλα στην κατοικία του Αυγούστου. Αποτελούσε μία από τις εισόδους της *περιοχής του Απόλλωνα* (Area Apollonis) στη νότια πλευρά, και στρεφόταν προς την κοιλάδα της Μούρσια. Κτίστηκε ταυτόχρονα με το υπόλοιπο ιερό, γύρω στο 28 π.Χ.

Σύμφωνα με τον Πλίνιο τον Πρεσβύτερο, ο Αύγουστος κατασκεύασε αυτή την αψίδα προς τιμήν του πατέρα του Γάιου Οκτάβιου. Διακοσμήθηκε με αγάλματα του Απόλλωνα και της Άρτεμης από τον Έλληνα γλύπτη Λυσία. Υποστήριζε ένα *ιερό* (aedicule) διακοσμημένο με κίονες, που έφερε άγαλμα αφιερωμένο στον Γάιο Οκτάβιο. Αυτή η διαμόρφωση φαίνεται να ήταν μοναδική στη Ρώμη.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος ρωμαϊκών αψίδων θριάμβου
* Κατάλογος αρχαίων μνημείων στη Ρώμη
* Γένος των Οκταβίων

Βιβλιογραφία
------------

* Samuel Ball Platner and Thomas Ashby, *A topographical dictionary of Ancient Rome*, Oxford University Press, 1929
* Luc Duret and Jean-Paul Néraudeau, *Urbanisme et métamorphose de la Rome antique*, Les Belles Lettres, συλ. "Realia", 2001

Αναφορές σε πηγές
-----------------
Ο Ασημάκης Αλεξίου είναι Έλληνας παλαίμαχος, αθλητής της πετοσφαίρισης. Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 1 Ιανουαρίου 1967. Ξεκίνησε την καριέρα του από τον Παναθηναϊκό Αθλητικό Σύλλογο το 1980, όπου και αγωνίστηκε έως το 1990. Κατέκτησε τρία Πανελλήνια Πρωταθλήματα Ελλάδος Ανδρών την τριετία 1984-85-86, δύο Κύπελλα Ελλάδος το 1984-85 και ένα Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Εφήβων το 1982 στα Τρίκαλα. Επίσης κατέκτησε την τρίτη θέση με τον Παναθηναϊκό Αθλητικό Σύλλογο στο Φάϊναλ Φορ του Κυπέλλου Κυπελλούχων Ευρώπης την περίοδο 1988-89 στο Varkaus της Φιλανδίας.

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1988-89 | Μαξίκονο Πάρμα | Λέφσκι−Σπάρτακ Σόφιας | Παναθηναϊκός | Ζινέλα Μπολόνια |

Έπαιξε στην Εθνική Ομάδα των Ελπίδων, αλλά και Νέων ως βασικό στέλεχος όπου συμμετείχε σε τρία Βαλκανικά Πρωταθλήματα και ένα Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, με 86 διεθνείς συμμετοχές. Μεταγράφηκε στον ΑΟΝΣ Μίλωνας όπου βοήθησε σημαντικά ως βασικό στέλεχος για την άνοδό του στην Α1 Εθνική Κατηγορία. Έπαιξε εννέα έτη σ' αυτόν, και κατέκτησε ένα Πρωτάθλημα τής Α2 Εθνικής Κατηγορίας και ένα της Β Εθνικής Κατηγορίας. Αποσύρθηκε από την ενεργό δράση το 1998 από την ομάδα του Ιωνικού Νέας Φιλαδελφείας. Είναι απόφοιτος τού Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (Τ.Ε.ΦΑ.Α).
Αυτό το λήμμα αφορά στο βυζαντινό τίτλο.  Για το ομώνυμο χωριό στο νομό Ηρακλείου, δείτε: Αμιράς Ηρακλείου.  
Κατά τους τελευταίους αιώνες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας οι Βυζαντινοί χρησιμοποιούσαν τη λέξη "**Αμιράς**" αντί στρατηγού και τοπάρχου. Εξ αυτής της λέξης προέρχεται και ο τίτλος Αμιράλιος. Επίσης μ΄ αυτόν τον τίτλο επονόμαζαν και τους διοικητές - τοποτηρητές και άραβες ηγεμόνες. Η λέξη ετυμολογείται εκ της αραβικής "*αμίρ*" ή τουρκοπερσικής "*εμίρ*" που σημαίνει στρατηγός και κατ΄ επέκταση αρχηγός. Εξ ου και ο σύγχρονος τίτλος Εμίρης.

Επίσης ο τίτλος Αμιράς στην ελληνική λαογραφία και ποίηση φέρεται να χρησιμοποιείται ως θωπευτικό επίθετο άρχοντα ή αυθέντη όπως καταφαίνεται τόσο σε στίχους του Ερωτόκριτου όσο και της Ερωφίλης

"*Ρήγα κι Αμιρά, και δυνατέ στρατιώτη*,
*ακόμη ετσ΄ άνδρα σαν εσέ, δεν ήκαμεν η νιότη*"
(Ερωτόκριτος στίχ. 2045-2046)

Πηγές
-----

* *Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου* τ.3ος, σ.517
Ο **Αμμάτας** (*Ammatas*, θάν. 533 μ.Χ.), αναφερόμενος και ως **Αμμάτος** (*Ammatus*), ήταν αδελφός του τελευταίου ηγεμόνα των Βανδάλων, του Γελίμερου, και πολιτικοστρατιωτική ηγετική φυσιογνωμία ο ίδιος.

Κατόπιν εντολής του αδελφού του, ο Αμμάτας εκτέλεσε τον προηγούμενο βασιλιά των Βανδάλων Χιλδέριχο. Κατά τον Βανδαλικό Πόλεμο, ο στρατηγός του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Ιουστινιανού Βελισάριος αποβιβάσθηκε στη Βόρεια Αφρική και προέλασε προς την Καρχηδόνα. Ο Γελίμερος, που έτυχε να βρίσκεται τότε μακριά από την έδρα του, διέταξε τον Αμμάτα να λάβει όλα τα μέτρα για την άμυνα της πόλεως και παραλλήλως να προσπαθησει να παρασύρει τον Βελισάριο σε ένέδρα στο προάστιο Δέκιμο, όπου θα κατέφθανε πάνω στην ώρα της μάχης και ο ίδιος ο Γελίμερος με ισχυρές δυνάμεις. Το σχέδιο όμως αυτό απέτυχε, οπότε τα στρατεύματα των δύο αδελφών νικήθηκαν και διασκορπίσθηκαν, ενώ ο Αμμάτας έπεσε νεκρός στο πεδίο της μάχης. Ο Βελισάριος προχώρησε και κατέλαβε την Καρχηδόνα, καταλύοντας το βασίλειο των Βανδάλων.

Δείτε επίσης
------------

* Μάχη του Δέκιμον

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  Hughes, Ian (Historian) (2009). *Belisarius : the last Roman general*Απαιτείται δωρεάν εγγραφή. Yardley, Pa.: Westholme. ISBN 9781594160851. OCLC 294885267.
2. 1 2 3 4  Heather, Peter J. *Rome resurgent: war and empire in the age of Justinian*. Νέα Υόρκη. ISBN 9780199362745. OCLC 1007044617.
3. 1 2  Brogna, Anthony. *The generalship of belisarius*. Hauraki Publishing.

Πηγές
-----

* Το αντίστοιχο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 5, σελίδα 25
Ο **Ότο Μπλομ** (*Λατινικό αλφάβητο : Otte Pierre Nicolas "Otto" Blom*), (19 Μαρτίου 1887 - 22 Ιουλίου 1972), ήταν Ολλανδός πρωταθλητής της αντισφαίρισης. 

Το 1909, 1910 και 1911 κέρδισε τον τίτλο του απλού στο Ολλανδικό πρωτάθλημα αντισφαίρισης. Στο ίδιο τουρνουά κέρδισε το διπλό των ανδρών το 1909 και το 1912 και το μικτό διπλό το 1906 και το 1911.

Στο Γουίμπλεντον συμμετείχε το 1909 και το 1910. Το 1909 είναι αποκλείστηκε στον πρώτο γύρο του απλού και το 1910 στον τέταρτο γύρο και στο διπλό την ίδια χρονιά έφτασε στον δεύτερο γύρο .

Το 1912 συμμετείχε στους Ολυμπιακούς αγώνες της Στοκχόλμης στην αντισφαίριση όπου στο απλό αποκλείστηκε από τον πρώτο γύρο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Stadsarchief Amsterdam*.
2. ↑  *Biografisch Portaal*. 85813160.
3. ↑  «Otto Blom». Tennismuseum.nl. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Δεκεμβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 9 Νοεμβρίου 2017.
4. ↑  «Wimbledon players archive – Otto Blom». AELTC. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Ιουλίου 2013. Ανακτήθηκε στις 9 Νοεμβρίου 2017.
5. ↑  *Olympics at Sports-Reference.com Αρχειοθετήθηκε 2012-12-13 στο Wayback Machine.*
Η **Ίσαμπελ Γιακόλεβνα Κρέμερ** (ρωσικά: *Изабелла Яковлевна Кремер*, αγγλικά: *Isabelle Yakovlevna Kremer*, 21 Οκτωβρίου 1887 - 7 Ιουλίου 1956) ήταν Εβραία Ρωσίδα σοπράνο, η οποία είχε επίσης και την αμερικανική και την αργεντίνικη υπηκοότητα. Γεννήθηκε στο Μπάλτσι, ο πατέρας της ήταν ο Γιάκομπ και η μητέρα της η Άννα, η οποία ήταν λάτρης της μουσικής, και όπως φαίνεται αυτή της μετέδωσε αυτήν την αγάπη. Οικογένεια της υψηλής κοινωνίας, η Ίσα, κατάφερε να αποφοιτήσει από ιδιωτικό σχολείο. Όταν ήταν 12 ετών, μετακόμισαν στην Οδησσό. Πρώτη φορά που τράβηξε τη δημοσιότητα επάνω της, ήταν όταν κυκλοφόρησε ποιήματα στην εφημερίδα *Odessa*. Κατά τη δεκαετία του 1910, ξεκίνησε και την επαγγελματικής της καριέρας ως τραγουδίστρια της όπερας.

Το 1924 μετακόμισε στις Ηνωμένες Πολιτείες, περίοδο που είχε αφήσει την όπερα και τραγούδαγε ως σολίστ. Την ίδια χρονιά απέκτησε και την αμερικανική υπηκοότητα. Εκεί ξεκίνησε ξανά να δίνει παραστάσεις στην όπερα, παραμένοντας στις ΗΠΑ, για περίπου δύο δεκαετίες. Στις 3 Δεκεμβρίου του 1950, έδωσε εκεί την τελευταία της παράσταση. Παρόλα αυτά στις ΗΠΑ ήταν περισσότερο γνωστή ως μία τραγουδίστρια της παραδοσιακής μουσικής. Πίσω στο 1927, είχε δώσει και την πρώτη της παράσταση βοντβίλ. Κατά τη διάρκεια της παραμονής της στις ΗΠΑ, δεν σταμάτησε ποτέ να περιοδεύει σε όλο τον κόσμο. Αρκετές φορές ήταν που βίωσε τον αντισημιτισμό, αλλά εκείνη συνέχιζε τις περιοδείες της. 

Περί το 1938, η Κρέμερ, μετακόμισε στην Αργεντινή. Εκεί γνώρισε τον ψυχίατρο Γκρεγκόριο Μπερμαν, ο οποίος ήταν άκρως επιτυχημένος στο Μπουένος Άιρες. Το ζευγάρι έμεινε στην Αργεντινή έως και το τέλος της.Η ζωή της στην Αργεντινή ήταν δυσκολότερη, γιατί ο σύζυγός της ήταν σοσιαλιστής και κοντά στο κομμουνιστικό κόμμα, που επί Χουάν Περόν, βρίσκονταν στη μαύρη λίστα. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα, μεταξύ το 1940 και το 1950, να βιώσουν αρκετές οικονομικές δυσκολίες. Αρκετές συναυλίες που η Ίσα έδωσε εκεί γίνονταν για να βοηθηθούν θύματα του ναζισμού ή και εξεγερμένοι εργάτες. Πέθανε στην Κόρδοβα, σε ηλικία 69 ετών, από καρκίνο στο στομάχι. Η κόρη της Τούσια, είχε παραμείνει και κάνει οικογένεια στις ΗΠΑ. Μετά τον θάνατό της, το αρχείο της δωρήθηκε στο ινστιτούτο YIVO, του Μπουένος Άιρες.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Αγγλικά) *SNAC*. w6ps56xf. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. data.bnf.fr/ark:/12148/cb141948060. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
3. ↑  Lois Barr. «Isa Kremer». *Jewish Women's Archive*.
4. 1 2 3  «Isa Kremer, Singer of Folk Songs, 69». *The New York Times*. 9 Ιουλίου 1956.
5. ↑  Adrián Celentano. «El humanismo de Gregorio Bermann».

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ίσα Κρέμερ** |

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 7175474
* **Europeana**: agent/base/38074
* LCCN: no2007093376
* ISNI: 0000 0000 6701 5179
* BNF: cb141948060 (data)
* MusicBrainz: 41d67374-ce80-4aa6-98a3-e47fe5001456

 |

 |
Συντεταγμένες: 44°43′N 21°07′E﻿ / ﻿44.71°N 21.12°E﻿ / 44.71; 21.12

Το Όστρβο στον χάρτη
Το **Όστρβο** (*σερβικά : Острво*) ήταν νησί της Σερβίας στον ποταμό Δούναβη. Ήταν το μεγαλύτερο ποτάμιο νησί της Σερβίας με έκταση 60 τετραγωνικά χιλιόμετρα, 20 χιλιόμετρα μήκος και 3 πλάτος. 

Το νησί βρίσκεται ανατολικά της πρωτεύουσας του Βελιγραδίου, κοντά στο Κόστολατς, είναι δασώδες και αραιοκατοικημένο. Έδωσε το όνομά του στην κοινότητα του Κόστολακ που ονομάζεται Όστροβο. Το όνομα του σημαίνει "νησί". Πλέον είναι χερσόνησος.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Ostrvo  της Ισπανικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η **Αρμενική εθνική επιτροπή της Αμερικής** (ANCA) αποτελεί την μεγαλύτερη και πλέον σημαίνουσα Αρμενική αμερικανική οργάνωση προάσπισης των αρμενικών συμφερόντων στις ΗΠΑ. Εργάζεται σε συντονισμό με το δίκτυο γραφείων, παραρτημάτων και υποστηρικτές της σε ολόκληρη τη χώρα και συνδεδεμένες οργανώσεις σε όλον τον κόσμο.

Πέρα από τα Κεντρικά, γραφεία της ANCA βρίσκονται στην Ουάσιγκτον, Βοστώνη και το Λος Άντζελες. Η ANCA έχει περισσότερες από πενήντα τοπικές επιτροπές και χιλιάδες ακτιβιστές που συνεργάζονται με ένα μεγάλο δίκτυο περιφερειακών αρμενικών Εθνικών Επιτροπών (ή γραφειων *Hay Tad*) στην Αρμενία, τη Ρωσία, τη Γαλλία, τον Καναδά και την Αυστραλία.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Armenian National Committee of America website (en.)
Ο **Βαγγέλης Σεβδίνογλου** ήταν Έλληνας καλαθοσφαιριστής και προπονητής καλαθοσφαίρισης. Γεννήθηκε στη Νίκαια στις 14 Ιανουαρίου 1933 και πέθανε στις 12 Μαΐου 2009 μετά από σοβαρό τραυματισμό στο κεφάλι.

Ξεκίνησε την καριέρα του στο μπάσκετ το 1951 όταν αγωνίστηκε στον Πειραϊκό. Το 1954 ο Μίσσας Πανταζόπουλος προπονητής της ΑΕΚ εισηγήθηκε την απόκτησή του. Στα επτά χρόνια που αγωνίστηκε ο Σεβδίνογλου στην ΑΕΚ ευτύχησε να κατακτήσει το πρώτο πρωτάθλημα της ΑΕΚ στην καλαθοσφαίριση το 1958.

Το 1961 όταν αποσύρθηκε από την αθλητική του σταδιοδρομία ασχολήθηκε με την προπονητική αναλαμβάνοντας τις ομάδες των Πειραϊκού (ανδρικής και γυναικείας ομάδας), Φοίνικα Πειραιά, Πορφύρα και Ιωνικού Νικαίας. Επέστρεψε στην ΑΕΚ το 1967 για να εργασθεί έως το 1970 στα τμήματα υποδομής του συλλόγου. Στη συνέχεια μεταπήδησε στον Ολυμπιακό για να αναλάβει τα τμήματα υποδομής του, ενώ παράλληλα υπήρξε βοηθός των Νίκου Μήλα και Φαίδωνα Ματθαίου που ήταν διαδοχικά οι προπονητές της ανδρικής ομάδας του Ολυμπιακού. Το 1973 ανέλαβε ο ίδιος την τεχνική ηγεσία των ερυθρολεύκων. Υπήρξε ένα από τα ιδρυτικά μέλη του Συνδέσμου Ελλήνων Προπονητών Καλαθοσφαίρισης (ΣΕΠΚ).

Παραπομπές
----------

1. ↑  kathimerini.gr[*νεκρός σύνδεσμος*]
2. ↑  «ΣΕΠΚ». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Μαΐου 2009. Ανακτήθηκε στις 6 Νοεμβρίου 2009.
Συντεταγμένες: 52°31′36″N 17°22′40″E﻿ / ﻿52.52667°N 17.37780°E﻿ / 52.52667; 17.37780

 Το καραβάκι προς το Όστρουφ Λεντνίτσκι.
 Μινιατούρα ανακατασκευής του μεσαιωνικού γκορντ.
Το **Όστρουφ Λεντνίτσκι** (πολωνικά: *Ostrów Lednicki*) είναι νησί στο νότιο τμήμα της λίμνης Λεντνίτσα στην Πολωνία, το οποίο βρίσκεται μεταξύ των πόλεων Γκνιέζνο και Πόζναν. Η λέξη «ostrów» σημαίνει «νησί της λίμνης ή του ποταμού».

Ένα γκορντ (ένας μεσαιωνικός σλαβικός οχυρωμένος οικισμός) χτίστηκε εδώ τον Μεσαίωνα. Τα υπάρχοντα ερείπια ενός παρεκκλησιού, μιας εκκλησίας και ενός παλατιού, που θεωρείται ότι είναι το σπίτι των πρώτων Βασιλέων της δυναστείας των Πιάστ, έχουν στεγαστεί για συντήρηση. Σήμερα τα ερείπια είναι αρχαιολογικής σημασίας και ο χώρος του Μουσείου της Δυναστείας των Πιάστ άνοιξε το 1969. Είναι το μεγαλύτερο υπαίθριο μουσείο της Πολωνίας.

Η τοποθεσία είναι ένα από τα επίσημα εθνικά ιστορικά μνημεία της Πολωνίας (*Pomnik historii*), ως ένα από τα πρώτα τέτοια μνημεία που ορίστηκαν στις 16 Σεπτεμβρίου 1994. Ο κατάλογος των εθνικών μνημείων διατηρείται από το Συμβούλιο Εθνικής Κληρονομιάς της Πολωνίας.

Σημασία
-------

Το νησί είναι σημαντικό στην εθνική ιστορία της Πολωνίας. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του πρώτων κυβερνήτων του πολωνικού κράτους, του Μιέσκο Α΄ και του Μπολέσλαφ Α΄ του Γενναίου, στάθηκε ως ένα από τα κύρια αμυντικά και διοικητικά κέντρα του βασιλείου. Το ερειπωμένο κάστρο και άλλα κτίρια κατασκευάστηκαν κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Μιέσκο Α΄, λίγο πριν από το έτος 966.

Είναι επίσης ένα υποψήφιο μέρος ως τον ιστορικό χώρο του προσωπικού βαπτίσματος του Μιέσκο Α΄, της συζύγου του, Ντουμπράβκα της Βοημίας και ολόκληρης της αυλής του, που πραγματοποιήθηκε το Μεγάλο Σάββατο της 14ης Απριλίου 966. Αυτή η ημερομηνία είναι το Βάπτισμα της Πολωνίας, η ιστορική εισαγωγή του Χριστιανισμού στην Πολωνία. Η εκδήλωση σηματοδοτεί επίσης την αρχή του πολωνικού κράτους.

Το νησί είναι επίσης η σκηνή του ιστορικού μυθιστορήματος του 1876 του Γιούζεφ Ιγκνάτσι Κρασέφσκι, *Μια Αρχαία Ιστορία*.

Παραπομπές
----------

1. ↑   (πολωνικά)
2. ↑
3. ↑  Ζενεβιέβ Ζουμπζίτσκι (15 Σεπτεμβρίου 2006). *The Crosses of Auschwitz: Nationalism And Religion in Post-communist Poland*. Πανεπιστήμιο του Σικάγου. σελ. 64. ISBN 978-0-226-99304-1. Ανακτήθηκε στις 5 Απριλίου 2012.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 241844827
* LCCN: sh99003757
* NKC: ge810454

 |

 |
Συντεταγμένες: 37°53′40.49″N 24°0′50.58″E﻿ / ﻿37.8945806°N 24.0140500°E﻿ / 37.8945806; 24.0140500

Η **Βασιλική του Πόρτο Ράφτη** είναι πρώην χριστιανικός ναός στο Πόρτο Ράφτη, στην Περιφέρεια Αττικής, στην Ελλάδα.

Τοποθεσία
---------

Η συγκεκριμένη κατασκευή βρίσκεται στο βόρειο τμήμα των ακτών του κόλπου του Πόρτο Ράφτη, σε κοντινή απόσταση της παραλίας.

Ιστορία και περιγραφή
---------------------

Ανεγερθείσα μεταξύ του 5ου και του 6ου αιώνα και αφιερωμένη στην Αγία Κυριακή, η συγκεκριμένη παλαιοχριστιανική βασιλική αποτελείτο από τρία κλίτη. Λειτούργησε ως εκκλησία γειτονικού κοιμητηρίου, όπου αριθμός νεκρικών κτερισμάτων χρονολογούμενων από την περίοδο μεταξύ του 4ου και του 6ου αιώνα ανακαλύφθηκαν κατά τη διάρκεια αρχαιολογικών ανασκαφών οι οποίες πραγματοποιήθηκαν στη συγκεκριμένη τοποθεσία. Βάσει του σημαντικού αριθμού αρχαιολογικών ευρημάτων τα οποία ανευρέθηκαν στα περίχωρα της συγκεκριμένης τοποθεσίας, μεταξύ των οποίων θέρμες, κατοικίες ή νομισματικά ευρήματα, φαίνεται πως η συγκεκριμένη κατασκευή αποτελούσε μέρος ακμάζοντος οικισμού χρονολογούμενου από την παλαιοχριστιανική περίοδο.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Βασιλική Αγίας Κυριακής, Πόρτο-Ράφτη». *Βυζαντινά Μνημεία Αττικής*. Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών / Ινστιτούτο Βυζαντινών Ερευνών (ΙΒΕ/ΕΙΕ). Ανακτήθηκε στις 20 Δεκεμβρίου 2020.
2. 1 2 3  Γκιολές & Πάλλης 2014, σελ. 193.

Πηγές
-----

* Γκιολές, Νικόλαος· Πάλλης, Γεώργιος (2014). *Άτλας των χριστιανικών μνημείων του Αιγαίου: από τους πρώτους χριστιανικούς χρόνους μέχρι την Άλωση*. Αθήνα: Γενική Γραμματεία Αιγαίου και Νησιωτικής Πολιτικής. ISBN 978-618-80577-4-6.


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Αρχαιολογία
* Πύλη:Ελλάδα
* Πύλη:Χριστιανισμός
 |

 |
Η **Ανναλίζα Μπόσι** (*ιταλικά : Annalisa Bossi - Annelies Ullstein Bossi Bellani*) (Δρέσδη 3 Νοεμβρίου 1915 - Μιλάνο 21 Φεβρουαρίου 2015) ήταν Γερμανίδα, πολιτογραφημένη Ιταλίδα, πρωταθλήτρια της αντισφαίρισης.

Γεννήθηκε σαν Αννελί Ούλσταϊν (Annelies Ullstein) και ήταν παντρεμένη δύο φορές, αρχικά με τον Ρενάτο Μπόσι αθλητή της αντισφαίρισης ο οποίος σκοτώθηκε σε αεροπορικό δυστύχημα το 1947, και αργότερα με τον σχολιαστή Τζόρτζιο Μπελάνι, ο οποίος πέθανε τον Νοέμβριο του 1969.

Πριν από την Φραντσέσκα Σκιαβόνε και το 2010 ήταν ένας από τους μόλις τρεις Ιταλούς αντισφαιριστές που είχαν παίξει σε ημιτελικό σε ένα τουρνουά Γκράντ Σλαν πετυχαίνοντας την δεύτερη παρουσία το 1949 στο Ρολάν Γκαρός.

Επίσης όταν το 2011, όταν ο Φάμπιο Φονίνι και πάλι η Φραντσέσκα Σκιαβόνε έπαιξαν στους προημιτελικούς του μεικτού διπλού ενός τουρνουά Γκραντ Σλαμ, επανέλαβαν το κατόρθωμα της Μπόσι και του Τζιοβάνι Κουτσέλι επίσης στο Παρίσι το 1949. Κατά τη διάρκεια της καριέρας της ήταν δύο φορές στην πρώτη δεκάδα των γυναικών στην Ιταλία, ήταν νούμερο 8 το 1949 και νούμερο 9 το 1950.

Πρωταθλήτρια Ιταλίας στο απλό το 1941, 194,1946, 1947 και το 1948, και στο διπλό μεικτό το 1946 με συμπαίκτη τον σύζυγο της Ρενάτο Μπόσι. Στο Πρωτάθλημα αντισφαίρισης Ανατολικής Μεσογείου το 1949 ήταν πρώτη στο απλό.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Se ne va Annelies Ullstein Bellani Bossi Αρχειοθετήθηκε 2015-05-20 στο Wayback Machine. Tenniscircus.com
2. 1 2  «I migliori risultati delle azzurre nei tornei dello Slam». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Δεκεμβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 30 Απριλίου 2017.
3. ↑  Magia Pennetta, è a una partita dalla storia[*νεκρός σύνδεσμος*]
4. ↑  «Francesca Schiavone è diventata la quarta italiana ad arrivare così in fondo nel tabellone di un grande torneo». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 30 Απριλίου 2017.
5. 1 2  «Doppia impresa al Roland Garros Schiavone e Fognini sono ai quarti». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Ιουλίου 2011. Ανακτήθηκε στις 30 Απριλίου 2017.
6. ↑  Albo d'oro dei *campionati assoluti di tennis Αρχειοθετήθηκε 2010-07-22 στο Wayback Machine.* dal sito della Federazione Italiana Tennis
7. ↑  *Εμπρός, Φύλλο: 17/9/1949, Σελίδα: 2*
Ο **Βίκτωρ Μήτρου** (γενν. 24 Ιουνίου 1973) είναι Έλληνας, αλβανικής καταγωγής, πρώην αρσιβαρίστας. Αρχικά, εκπροσώπησε την Αλβανία, αλλά έγινε διεθνώς διακεκριμένος με την Ελλάδα. Ο Μήτρου κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο για την Ελλάδα στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2000.

Βιογραφία
---------

Γεννημένος ως **Βίκτορ Μίτρο** (*Viktor Mitro*) στην Αυλώνα της Αλβανίας, αρχικά εκπροσώπησε την Αλβανία διεθνώς μέχρι το 1993 και στη συνέχεια την Ελλάδα για τρεις διαδοχικές Ολυμπιάδες (1996, 2000 και 2004). Ειδικά, έγινε Ολυμπιονίκης για την Ελλάδα κατά τους θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2000, όταν κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στην κατηγορία 77 κιλών ανδρών. Σε αυτή τη διοργάνωση, ο Μήτρου έχασε την πρώτη θέση από τον Κινέζο Ζαν Χουγκάνγκ, μόνο λόγω του μεγαλύτερου σωματικού βάρους του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  A9E2A11799BD457DB6E424E609B7C67D. Ανακτήθηκε στις 26  Απριλίου 2022.
2. ↑  AP (22 Σεπτεμβρίου 2000). «China's Ding, Zhan win weightlifting gold». AP.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Προφίλ στο sports-reference.com
**Αριθμοί των ταξί** στα μαθηματικά, είναι οι αριθμοί που συμβολίζονται, Ta(n) ή Taxicab(n), και ορίζονται ως εξής: ο μικρότερος αριθμός ο οποίος μπορεί να εκφραστεί ως το άθροισμα δύο θετικών αλγεβρικών κύβων, με n διαφορετικούς τρόπους. Το όνομα προήλθε από ένα περιστατικό που συνέβη στους μαθηματικούς Γκόντφρεϊ Χάρολντ Χάρντι και Σρινιβάσα Ραμανούτζαν. Ο Χάρντι γράφει:

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| « | Θυμάμαι μια φορά που πήγαινα να τον επισκεφτώ στο Putney επειδή ήταν άρρωστος. Είχα πάρει ένα ταξί με το νούμερο 1729 και σχολίασα πως ο αριθμός αυτός μου φαινόταν αρκετά βαρετός και πως ήλπιζα αυτό να μην αποτελούσε κάποιον άσχημο οιωνό. "Όχι", μου απάντησε "είναι ένας πολύ ενδιαφέρων αριθμός, είναι ο μικρότερος αριθμός που μπορεί να εκφραστεί ως το άθροισμα δύο κύβων με δύο διαφορετικούς τρόπους." |  » |

Γνωστοί Αριθμοί των Ταξί
------------------------

Μέχρι σήμερα, οι έξι παρακάτω αριθμοί είναι γνωστοί:

{\displaystyle {\begin{matrix}\operatorname {Ta} (1)&=&2&=&1^{3}+1^{3}\end{matrix}}}
{\displaystyle {\begin{matrix}\operatorname {Ta} (2)&=&1729&=&1^{3}&+&12^{3}\\&&&=&9^{3}&+&10^{3}\end{matrix}}}
{\displaystyle {\begin{matrix}\operatorname {Ta} (3)&=&87539319&=&167^{3}&+&436^{3}\\&&&=&228^{3}&+&423^{3}\\&&&=&255^{3}&+&414^{3}\end{matrix}}}
{\displaystyle {\begin{matrix}\operatorname {Ta} (4)&=&6963472309248&=&2421^{3}&+&19083^{3}\\&&&=&5436^{3}&+&18948^{3}\\&&&=&10200^{3}&+&18072^{3}\\&&&=&13322^{3}&+&16630^{3}\end{matrix}}}
{\displaystyle {\begin{matrix}\operatorname {Ta} (5)&=&48988659276962496&=&38787^{3}&+&365757^{3}\\&&&=&107839^{3}&+&362753^{3}\\&&&=&205292^{3}&+&342952^{3}\\&&&=&221424^{3}&+&336588^{3}\\&&&=&231518^{3}&+&331954^{3}\end{matrix}}}
{\displaystyle {\begin{matrix}\operatorname {Ta} (6)&=&24153319581254312065344&=&582162^{3}&+&28906206^{3}\\&&&=&3064173^{3}&+&28894803^{3}\\&&&=&8519281^{3}&+&28657487^{3}\\&&&=&16218068^{3}&+&27093208^{3}\\&&&=&17492496^{3}&+&26590452^{3}\\&&&=&18289922^{3}&+&26224366^{3}\end{matrix}}}

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Quotations by Hardy». Gap.dcs.st-and.ac.uk. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Ιουλίου 2012. Ανακτήθηκε στις 20 Νοεμβρίου 2012.
Ο **Αθλητικός Όμιλος Απόλλων Ερέτριας** είναι Ελληνικός αθλητικός σύλλογος με έδρα την Ερέτρια της Εύβοιας. Επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου είναι το 1958 και έχει έμβλημα την κεφαλή του θεού Απόλλωνα της Ελληνικής μυθολογίας και χρώματα το μπλε και το λευκό. Διαθέτει τμήμα ποδοσφαίρου ανδρών και πλήρη τμήματα υποδομών. Στο παρελθόν έχει αγωνιστεί στο πρωτάθλημα της Γ’ και Δ' Εθνικής κατηγορίας. Από τη σεζόν 2019-20 θα αγωνίζεται στην πρώτη κατηγορία της ΕΠΣΕ.

Ιστορία
-------

Ο «**Αθλητικός Όμιλος Απόλλων Ερέτριας**» ιδρύθηκε το 1958. Αρχικά αγωνιζόταν στην Ε.Π.Σ. Ευβοίας-Βοιωτίας και κατόπιν εντάχθηκε στην Ε.Π.Σ. Ευβοίας, με την ίδρυσή της το 1974. Το 1979 κατέκτησε το πρωτάθλημα για πρώτη φορά στην ιστορία του και τη σεζόν 1979-80 αγωνίστηκε στο Εθνικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα, που αποτελούσε την τρίτη τη τάξει κατηγορία του ελληνικού ποδοσφαίρου. Τα επόμενα χρόνια είχε συνεχή παρουσία στα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Ευβοίας και της Δ' Εθνικής κατηγορίας. Στην Δ' Εθνική αγωνίστηκε τις χρονιές 1987-88, 1995-96 και 1997-98. Την αγωνιστική περίοδο 2017-18 κατέκτησε το πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Ευβοίας μετά από 21 χρόνια και κέρδισε την άνοδο στην Γ' Εθνική κατηγορία, για πρώτη φορά στην ιστορία του.

Συνολικά έχει κατακτήσει 5 φορές το πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Ευβοίας, τις χρονιές 1978-79, 1986-87, 1994-95, 1996-97 και 2017-18. Επίσης, έχει κατακτήσει 2 φορές το κύπελλο Ε.Π.Σ. Ευβοίας τις χρονιές 1986-87 και 1990-91, ενώ το 2016 και το 2019 υπήρξε φιναλίστ με αντίπαλους τον Α.Ο. Χαλκίδα και τον Α.Ο. Νέας Αρτάκης αντίστοιχα.

Την αγωνιστική περίοδο 2018-19, αγωνιζόταν για πρώτη φορά στην Γ' Εθνική και μετείχε στον 7ο όμιλο. Πρώτος αγώνας της ιστορίας του στην Γ' Εθνική ήταν εντός έδρας με αντίπαλο τον Ηλυσιακό στις 30 Σεπτεμβρίου 2018 στην πρεμιέρα του πρωταθλήματος.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Αναφορά Δ.Σ. του Συλλόγου psaxna.gr
2. ↑  Greece - List of Fourth Level Final Tables, 1987/88 Group 4 rsssf.com
3. ↑  Greece - List of Fourth Level Final Tables, 1995/96 Group 2 rsssf.com
4. ↑  Greece - List of Fourth Level Final Tables, 1997/98 Group 2 rsssf.com
5. ↑  Ο Απόλλων Ερέτριας πρωταθλητής 2017-2018 starsports.gr[*νεκρός σύνδεσμος*]
6. ↑  epo.gr

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη σελίδα Φιλάθλων Απόλλων Ερέτριας στο facebook
**Ανοικτή διακυβέρνηση** (αγγλικά: open government) είναι η πολιτική που υποστηρίζει ότι οι πολίτες έχουν το δικαίωμα πρόσβασης στα έγγραφα και τις διαδικασίες της κυβέρνησης για να επιτρέψουν την αποτελεσματική δημόσια εποπτεία. Οι πρωτοβουλίες και στρατηγικές για την ανοικτή διακυβέρνηση βασίζονται στις αρχές της διαφάνειας, της ακεραιότητας, της υπευθυνότητας και της συμμετοχής όλων των εμπλεκόμενων. Οι πολιτικές ανοικτής διακυβέρνησης μπορούν να συμβάλουν στην αύξηση της εμπιστοσύνης των πολιτών στο κράτος. Για το λόγο αυτό οι πρωτοβουλίες για την ανοικτή διακυβέρνηση κερδίζουν την προσοχή σε ολοένα και περισσότερες χώρες.

Το 2011 ξεκίνησε η Πρωτοβουλία για την Ανοικτή Διακυβέρνηση (Open Government Partnership, OGP) στην οποία συμμετέχουν 78 χώρες και 76 τοπικές κυβερνήσεις. Στα πλαίσια της συμμετοχής της στην παραπάνω πρωτοβουλία η Ελλάδα έχει εκπονήσει το 4ο Εθνικό Σχέδιο Δράσης για την Ανοικτή Διακυβέρνησης 2019 – 2021.

Δείτε επίσης
------------

* Ανοικτά δεδομένα
* Συμμετοχική διακυβέρνηση

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Υπουργείο Ψηφιακής Διακυβέρνησης, *Βίβλος Ψηφιακού Μετασχηματισμού 2020-2025,* , Ανακτήθηκε στις 7 Ιουλίου 2021

Παραπομπές
----------

1. ↑  Daniel Lathrop (2010). *Open government*. O'Reilly. ISBN 978-0-596-80435-0.
2. ↑  «Open government - OECD». *www.oecd.org*. Ανακτήθηκε στις 7 Ιουλίου 2021.
3. ↑  «Trust in Government - Openness - OECD». *www.oecd.org*. Ανακτήθηκε στις 7 Ιουλίου 2021.
4. ↑  «About». *Open Government Partnership* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 7 Ιουλίου 2021.
5. ↑  *4o Εθνικό Σχέδιο Δράσης για την Ανοικτή Διακυβέρνηση 2019 -2021*. Υπουργείο Διοικητικής Ανασυγκρότησης. 2019.
Ο **Βίκτωρ Νέτας** (1938-2017) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος και συγγραφέας.

Βιογραφικό
----------

Γεννήθηκε τον Ιούνιο του 1938 στη Νεάπολη Βοϊου Κοζάνης. Σπούδασε πολιτικές και οικονομικές επιστήμες στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ). Κατά τη διάρκεια των σπουδών του είχε έντονη πολιτική και συνδικαλιστική δράση και εκλέχθηκε αντιπρόεδρος της Φοιτητικής Ένωσης του ΑΠΘ (1959-60).

Εργάστηκε ως δημοσιογράφος και πολιτικός συντάκτης αρχικά σε εφημερίδες της Θεσσαλονίκης (Ελληνικό Βορρά) και έπειτα σε αθηναϊκές εφημερίδες πανελλαδικής κυκλοφορίας (Τα Νέα, Το Βήμα, Ελευθεροτυπία Εφημερίδα των Συντακτών κτλ). Κατά τη διάρκεια της χουντικής επταετίας εκτοπίστηκε για τρία χρόνια (1968-70) ως *«επικίνδυνος διά την δημοσίαν τάξιν και την εθνικήν ασφάλειαν»*.

Στην τρίτη και τελευταία κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου, από το Φεβρουάριο του 1964 ως τον Ιούλιο του 1965, υπήρξε ειδικός συνεργάτης του υπουργείου Προεδρίας της Κυβερνήσεως, ενώ στις δύο πρώτες κυβερνήσεις του Ανδρέα Παπανδρέου, από τον Οκτώβριο του 1981 ως τον Ιούλιο του 1989, διετέλεσε προϊστάμενος του Τμήματος Ενημερωτικών Εκπομπών της ΕΡΤ.

Την περίοδο 1981-89, ο Βίκτωρ Νέτας ήταν υπεύθυνος για την ανάδειξη ενός εντυπωσιακά μεγάλου αριθμού δημοσιογράφων μέσω της ΕΡΤ, πολλοί από τους οποίους πρωταγωνίστησαν στη δημόσια ζωή της Ελλάδας, όπως η Έλλη Στάη, ο Γιώργος Λιάνης, ο Κώστας Χαρδαβέλλας, ο Γιώργος Παπαδάκης, η Σεμίνα Διγενή, ο Νάσος Αθανασίου, ο Γιάννης Δημαράς, η Μαρία Χούκλη, ο Σπύρος Χατζάρας κ.α.

Και ο ίδιος ο Νέτας παρουσίαζε πολιτικές και ενημερωτικές εκπομπές στην ΕΡΤ, με πιο γνωστή την εκπομπή *«Μ' ανοιχτά χαρτιά»* (1982-89).

Συγγραφικό έργο
---------------

* Γεώργιος Παπανδρέου: οι τελευταίες 561 μέρες του (σε συνεργασία με τους Ερρίκο Μπαρτζινόπουλο και Γιάννη Φάτση)
* Επιγραμματικά και αμίμητα του Γεωργίου Παπανδρέου (σε συνεργασία με τον Γιάννη Φάτση)
* Εκλογές 1989
* Αν τρελαθεί ο αυτοκράτορας και άλλα παραμύθια από τον Γαλαξία
* Ο νοσταλγός της Πόλης: Παύλος Παλαιολόγος

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  «.:BiblioNet : Νέτας, Βίκτωρ». *www.biblionet.gr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Απριλίου 2017. Ανακτήθηκε στις 28 Δεκεμβρίου 2017.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 93778663
* **ΕΒΕ**: 203321
* **BiblioNet**: **56627**
* LCCN: no2010063362
* ISNI: 0000 0000 7783 811X

 |

 |
Ο Βίλγκοτ Τέοφιλ Όντνερ
Το **Αριθμόμετρο του Όντνερ** ήταν μία πολύ επιτυχημένη αριθμητική μηχανή που εφευρεθεί στη Ρωσία το 1873 από τον Β. Τ. Όντνερ, έναν Σουηδό μετανάστη. Η βιομηχανική παραγωγή του ξεκίνησε το 1880 στο εργαστήριο του Όντνερ στην Αγία Πετρούπολη. Αν και η μηχανή ήταν πολύ γνωστή, η παραγωγή της κράτησε μόνο τριάντα χρόνια μέχρι το εργοστάσιο να κρατικοποιηθεί και να κλείσει κατά τη Ρώσικη επανάσταση το 1917.

Ένα αριθμόμετρο του Όντνερ κατασκευασμένο πριν το 1900
Από το 1892 έως τα μέσα του 20ού αιώνα, δημιουργήθηκαν ανεξάρτητες εταιρίες σε ολόκληρο τον κόσμο για την κατασκευή αντιγράφων του αριθμόμετρου του Όντνερ και μέχρι το 1960, έχοντας πουλήσει εκατομμύρια τεμάχια. Λόγω της μεγάλης εμπορικότητας του, το αριθμόμετρο του Όντνερ έγινε μια από τις πιο επιτυχημένες αριθμομηχανές που σχεδιάστηκαν ποτέ.

Ιστορία
-------

Brusvigna
Ο Όντνερ σκέφτηκε την αριθμομηχανή του το 1871 καθώς επισκεύαζε ένα αριθμόμετρο του Τόμας (ο οποίος ήταν το μοναδικό αριθμόμετρο που κυκλοφορούσε την εποχή εκείνη) και αποφάσισε να αλλάξει τον βαρύ και ογκώδη κύλινδρο του Λάιμπνιτς από έναν ελαφρύτερο και μικρότερο τροχό. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο οι δύο αυτές μηχανές λέγονται αριθμόμετρα αλλά δείχνουν τελείως διαφορετικά.

Ο Όντνερ έφτιαξε την πρώτη έκδοση του αριθμόμετρού του το 1873. Το 1876, συμφώνησε να κατασκευάσει 14 τεμάχια για τον Λούντβιχ Νόμπελ τα οποία και παρέδωσε το 1877. Από το 1878 έως το 1879 κατάφερε να πατεντάρει το μηχάνημά του σε πολλές χώρες καθώς και μία βελτιωμένη έκδοση το 1890. Η μαζική παραγωγή δε ξεκίνησε το 1890 με αυτό το βελτιωμένο σχέδιο. 

Το 1891 ο Όντνερ άνοιξε ένα υποκατάστημα του εργοστασίου του στη Γερμανία. Δυστυχώς έπρεπε να το πουλήσει στην Grimme,Natalis & Co, το 1892, λόγο της δυσκολίας να έχουν δύο μονάδες παραγωγής σε τόσο μεγάλη απόσταση. Η εταιρία αυτή, ξεκίνησε τη δική της παραγωγή στην πόλη Μπράουνσβαϊχ και πούλησε τα δικά της μηχανήματα με το όνομα Brunsviga, που στα λατινικά είναι η πόλη Μπράουνσβαϊχ, πράγμα το οποίο τους έκανε πολύ διάσημους.

Μετά το θάνατο του Όντνερ το 1905, οι γιοί του Αλέξανδρος και Γεώργιος και ο γαμπρός του Καρλ Ζίβερτ συνέχισαν την παραγωγή και περίπου 23,000 αριθμομηχανές κατασκευάστηκαν μέχρι το εργοστάσιο να κρατικοποιηθεί στη διάρκεια της Ρώσικης επανάστασης και να κλείσει κατ' αναγκαστικά το 1918.

Πηγές
-----

1. 1 2 3  1959-, Trogemann, Georg,· 1951-, Nitussov, Alexander Y. (Alexander Yuryevich), (2001). *Computing in Russia : the history of computer devices and information technology revealed* (1st ed έκδοση). Braunschweig [Germany]: Vieweg. ISBN 3528057572. 49322216. CS1 maint: Extra text (link)
Ο **Ίσεν** είναι μικρός ποταμός στην ΝΑ Βαυαρία της Γερμανίας. Πηγάζει κοντά στο Λάκεν (στην κοινότητα Μύλντορφ) και διαρρέει την κοιλάδα Ίσεν στην συνέχεια. Έπειτα διασχίζει τα χωριά Ίσεν, Λένγκντορφ και Μάιτενμπετ στον δήμο Έρντινγκ. Μετά επιστρέφει στον δήμο Μύλντορφ και διασχίζει τις πόλεις Σβίντεγκ, Άμπφινγκ, Μέτενχαϊμ, Μύλντορφ και Ερχάρτινγκ. Τελικά εκβάλλει στον Ινν στον δήμο Βίνχερινγκ έχοντας διανύσει απόσταση 76 χλμ.

Η κοιλάδα Ίσεν, με τους ποταμούς της,είναι μια ειδική περιοχή διατήρησης (Fauna-Flora-Habitat-Richtlinie or FFH) και απειλείται από την κατασκευή του αυτοκινητόδρομου Α 94.

Το νερό του ποταμού είναι εξαιρετικά μολυσμένο. Οι παραπόταμοι του είναι οι Λάπαχ, Ορνάουμπαχ, Κάγκνμπαχ και Γκόλνταχ.

Ντοκιμαντέρ
-----------

* Die Isen. Τηλεοπτική σειρά τοπογραφίας (Topographie) από τον Ντίτερ Βίλαντ. Bayerischer Rundfunk 1981.
* Mein Isental. Ντοκιμαντέρ για τη φύση από τον Γιαν Χαφτ. Bayerisches Fernsehen 2007. 45 λεπτά.