recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Γιάννης Γάκης**, γεννημένος στις 30 Οκτωβρίου 1969, είναι Έλληνας πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής και προπονητής καλαθοσφαίρισης. Έχει ύψος 1,86 μ. και αγωνιζόταν στη θέση του πόιντ γκαρντ.

Καριέρα
-------

Ο Γάκης ξεκίνησε την καριέρα του από το Νέστωρα, του οποίου υπήρξε ο πρώτος σκόρερ στο πρωτάθλημα της Α2 για το 1991-92, με 432 πόντους σε 23 αγώνες. Λίγα χρόνια νωρίτερα, είχε αγωνιστεί στην ελληνική εθνική ομάδα εφήβων για δεκαεπτά παιχνίδια.

Την σεζόν 1994-95, φόρεσε την φανέλα της ΑΕΚ, ενώ το καλοκαίρι του 1995 συμφώνησε με την ομάδα του Σπόρτιγκ, όπου παρέμεινε για τρία χρόνια. Στην πρώτη του σεζόν με την ομάδα των Πατησίων, κατέλαβε την έκτη θέση του ελληνικού πρωταθλήματος, κερδίζοντας παράλληλα το δικαίωμα συμμετοχής στο κύπελλο Κόρατς της επόμενης χρονιάς. Ο Σπόρτιγκ έφθασε ως την φάση των 16, έχοντας αποκλείσει πιο πριν την Μακάμπι Ρισόν, για να αποκλειστεί τελικά από την Βίρτους Ρόμα.

Ο Γάκης υπήρξε βασικός για την ομάδα του Σπόρτιγκ και έφθασε στο απόγειο της καριέρας του όταν στις αρχές Ιανουαρίου του 1998, έδωσε τη νίκη με 71-70 στην ομάδα του στον αγώνα εναντίον του ΠΑΟΚ, όταν πέτυχε τρίποντο από το κέντρο του γηπέδου με την λήξη του παιχνιδιού.

Το καλοκαίρι του 1998, ο Ντράγκαν Σάκοτα τον επέλεξε για να αποτελέσει μέρος του ρόστερ του Ηρακλή, με τον οποίο κατέκτησε την έκτη θέση στο ελληνικό πρωτάθλημα, ενώ την επόμενη χρονιά φόρεσε την φανέλα του Άρη, παίζοντας σε είκοσι αγώνες με μέσους όρους 1,5 πόντων, 1,7 ασίστ και 1,0 ριμπάουντ.

Συνέχισε να αγωνίζεται μέχρι το 2014, αγωνιζόμενος για ομάδες της Α2 και της Β΄ Εθνικής κατηγορίας, όπως ο ΚΑΟΔ, το ICBS, η ΜΕΝΤ και ο Αίαντας Ευόσμου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  A2 Basket Retro
2. ↑  PlayerView - Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης
3. ↑  Πέμπτη 30 Μάρτη 1995, ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, Σελίδα 35, ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ, ΑΠΟΛΛΩΝΑΣ - ΑΕΚ 89-82 Αγχώδης νίκη
4. ↑  Πέμπτη 12 Δεκέμβρη 1996, ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, Σελίδα 31, ΚΟΡΑΤΣ Προκρίθηκαν όλοι Στους 16 ΠΑΟΚ, Περιστέρι και Σπόρτιγκ
5. ↑  Πέμπτη 23 Γενάρη 1997, ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, Σελίδα 35, ΚΟΡΑΤΣ Δύο μέσα, δύο έξω
6. ↑  Γάκης από... ΝΒΑ - Ομάδα - Επικαιρότητα - Τα Νέα Οnline
7. ↑  Σάββατο 20 Ιούνη 1998, ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, Σελίδα 30 ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ Ο Σάκοτα στον Ηρακλή
8. ↑  Κυριακή 5 Σεπτέμβρη 1999, ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, Σελίδα 30 ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ Το πάρε - δώσε των ομάδων
9. ↑  Giannis Gakis profile | Game center | FIBA.com[*νεκρός σύνδεσμος*]
10. ↑  Giannis Gakis Basketball Player Profile, APS Aias Evosmou

Πηγές
-----

* *Η ιστορία του Άρη* • Τόμος 2: *Μπάσκετ (1922-2000)*, Κωνσταντίνος Ίντος, Έκδοση του συνδέσμου οπαδών «SUPER-3» (εκτύπ. TYPOFFSET), Θεσσαλονίκη 2004
* *Αθλητικός Σύλλογος Άρης • 1914-2004*, συλλογικό έργο, επιστημονική τεκμηρίωση: Αν. Στεφανίδης - Ελ. Τσιομπανούδη - Δ. Κυρίτσης, Έκδοση του Κέντρου Ιστορίας Δήμου Θεσσαλονίκης, Θεσσαλονίκη 2005. ISBN 960-8734-48-7

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Γιάννης Γάκης, στατιστικά στοιχεία αθλητή στον επίσημο ιστότοπο της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Ελληνικά).
Ο **Ρόδωνας** ήταν αντιαιρετικός λαϊκός θεόλογος και συγγραφέας, ο οποίος έζησε τον 2ο αιώνα μετά Χριστόν.

Βίος
----

Καταγόταν από τη Μικρά Ασία και μετανάστευσε στη Ρώμη όπου μαθήτευσε στον Τατιανό πριν το 172. Όταν ο δάσκαλός του άρχισε να αναπτύσσει τις αιρετικές του θέσεις εκείνος τον αντέκρουσε με γραπτά του. Επικεντρώθηκε στην ανατροπή των ερμηνειών που έδινε σε δυσερμήνευτα χωρία της Αγίας Γραφής Κυρίως ανέπτυξε αντιγνωστικές θέσεις συνομιλώντας με τους επικεφαλής των γνωστικών, όπως τον Απελλή και τον Μαρκίωνα.

Συγγραφικό έργο
---------------

Ο Ευσέβιος Καισαρείας μας πληροφορεί ότι έχει γράψει ο Ρόδωνας διάφορα έργα, μεταξύ των οποίων:
α)΄΄Κατά Μαρκίωνος΄΄: απευθύνεται στον Καλλιστίωνα και του επικρίνει την αίρεση του Μαρκίωνα αναφέροντας τις έριδες μεταξύ των οπαδών του Μαρκίωνα και τις συζητήσεις που είχε ο Ρόδωνας με τον Απελλή. Απόσπάσματά του παραθέτει ο Ευσέβιος
β)΄΄Εις την Εξαήμερον υπόμνημα΄΄, χωρίς λεπτομέρειες για το περιεχόμενό του.
Ο Ιερώνυμος εσφαλμένα αποδίδει το ανώνυμο ΄΄Κατά Μοντανιστών΄΄ στον Ρόδωνα.

Πηγές
-----

* Στυλιανός Παπαδόπουλος, Πατρολογία τομ. Α' ,εκδ. Παρουσία, Αθήνα, 1997, σελ.292
* Παναγιώτης Χρήστου, Ελληνική Πατρολογία, τομ. Β. εκδ. Κυρομάνος, Θεσσαλονίκη, 2005, σελ.751-752
Ο **Θεόδωρος Πεζόπουλος** (1894 - 22 Απριλίου 1941) ήταν Έλληνας αντιπλοίαρχος του Πολεμικού Ναυτικού και ένας από τους ήρωες του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Γεννήθηκε το 1894 στην Αθήνα και σκοτώθηκε από πυρά γερμανικών αεροσκαφών. Ήταν κυβερνήτης του αντιτορπιλικού "ΥΔΡΑ" το οποίο βυθίσθηκε στις 22 Απριλίου 1941, έξω από τις Λαγούσες νήσους, κοντά στην Αίγινα.

Ως αξιωματικός του Ναυτικού υπηρέτησε διοικητής της Μοίρας Υποβρυχίων και κυβερνήτης στο υποβρύχιο "Τρίτων". 
Το Πολεμικό Ναυτικό ως ένδειξη τιμής έχει ονομάσει πυραυλάκατο με το όνομα Πεζόπουλος P 73. Η φωτογραφία του βρίσκεται στην Σχολή Ναυτικών Δοκίμων, ενώ ο Δήμος Αθηναίων τιμώντας την μνήμη του έχει ονομάσει οδό, κάθετη στην Λεωφόρο Κηφισίας, κοντά στον Ερυθρό Σταυρό.
Για άλλα πρόσωπα με το όνομα Γιάννης Γεωργιάδης, δείτε: Ιωάννης Γεωργιάδης.

Ο βιρτουόζος βιολιστής **Γιάννης Γεωργιάδης** (Jannis Georgiadis) είναι ένας Έλληνας κλασικός μουσικός. Έχει εμφανιστεί στην Ευρώπη και την Αμερική αποσπώντας θετικές κριτικές για τις ερμηνείες του..

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

### Σπουδές και καριέρα

Γεννημένος στην Αθήνα σε οικογένεια μουσικών, άρχισε μαθήματα βιολιού από τη μητέρα του σε ηλικία 4 ετών. Πήρε το δίπλωμα του από το Ωδείο Αθηνών υπό τον Τάτση Αποστολίδη με άριστα παμψηφεί και παρακολούθησε θερινά σεμινάρια στην ακαδημία του Σάλτσμπουργκ στην Αυστρία. Στα 17 του χρόνια αντιπροσώπευσε την Ελλάδα για 2 συνεχόμενα έτη στην Ορχήστρα Νέων της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το 1991 ύστερα από υποτροφίες του ιδρύματος «Αλέξανδρος Σ. Ωνάσης» και της Αυστριακής κυβέρνησης, ολοκλήρωσε με Ανώτατη Διάκριση τις σπουδές του στη Μουσική Ακαδημία της Βιέννης (Universität für Musik und darstellende Kunst Wien), κοντά στον διακεκριμένο παιδαγωγό Φρανς Σαμόυλ (Frαnz Samohyl). Το 2005 πήρε δίπλωμα διεύθυνσης ορχήστρας από το "*London College of Music & Media"* και από τότε έχει διευθύνει τη Φιλαρμονική Ορχήστρα Γιάνατσεκ στην Τσεχία και τη Συμφωνική Ορχήστρα του Ζεζού (Jeju) στη Νότια Κορέα. Από το 2006 είναι επίτιμος Εξάρχων της Συμφωνικής Ορχήστρας του Δήμου Αθηναίων.

Τα τελευταία χρόνια το ενδιαφέρον του Γιάννη Γεωργιάδη έχει στραφεί στο ρεπερτόριο της μουσικής δωματίου και έχει συνεργαστεί με διακεκριμένους Έλληνες και ξένους ερμηνευτές. Το 2000 ίδρυσε την ορχήστρα δωματίου "*Feminarte"* και ως καλλιτεχνικός διευθυντής της προγραμματίζει, σε συνεργασία με εκλεκτούς Έλληνες και ξένους σολίστ και αρχιμουσικούς, έναν ευρύ κύκλο δραστηριοτήτων με στόχο τόσο ελληνικά, όσο και διεθνή φεστιβάλ. Η διδασκαλία κατέχει επίσης σημαντική θέση στις δραστηριότητές του, ο οποίος έχει διδάξει σε διεθνή σεμινάρια στη Νέα Υόρκη, τη Γενεύη και την Ελλάδα.

Ο Γιάννης Γεωργιάδης έχει συμπράξει ως σολίστ με γνωστές ξένες ορχήστρες όπως τη "*Φιλαρμόνια"* του Λονδίνου, τη συμφωνική του Βερολίνου, τη Φιλαρμονική της Βουδαπέστης, Ορχήστρα της Ραδιοφωνίας της Πράγας, τη "*Simfonietta Beer Sheva* του Ισραήλ, Ορχήστρα Δωματίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, Ορχήστρα Δωματίου του Κρεμλίνου κ.ά. Στην Ελλάδα συνεργάζεται τακτικά με την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών και τη Συμφωνική Ορχήστρα Δήμου Αθηναίων..

### Ηχογραφήσεις

Οι ηχογραφήσεις του με την EMI / Warner περιλαμβάνουν έργα του Ρίχαρντ Στράους, Πάμπλο ντε Σαρασάτε, Μωρίς Ραβέλ και Καμίγ Σαιν-Σανς, καθώς και Ελλήνων συνθετών όπως ο Γιάννης Παπαϊωάννου, Δημήτρης Παπαδημητρίου, Μπάμπης Κανάς.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* (Αγγλικά) Ιστοσ. Ιδρύματος Ωνάσση, *Bonds of Music*
* Ιστοσ. Ιδρύματος Ωνάσση, *Μουσική περιήγηση, με βιολί, φωνή και πιάνο*

1. ↑  (πολλαπλές γλώσσες) *Virtual International Authority File*. OCLC. Dublin. viaf.org/viaf/1281152140020511100008/. Ανακτήθηκε στις 22  Απριλίου 2021.
2. 1 2  *Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας*. d-nb.info/gnd/1154539253. Ανακτήθηκε στις 22  Απριλίου 2021.
Ο **Γιάννης Βουρνάς** ήταν Έλληνας αντιστασιακός και πολιτικός.

Βιογραφία
---------

Εργάστηκε ως δικηγόρος. Ανέπτυξε αντιστασιακή δράση ως στέλεχος του Αγροτικού Κόμματος της Ελλάδας και ήταν γνωστός με το ψευδώνυμο "Φωτεινός".

Το 1944 εξελέγη αντιπρόσωπος (Μεσσήνης) στο Εθνικό Συμβούλιο των Κορυσχάδων στην ΠΕΕΑ. Κατηγορήθηκε μαζί με άλλους για στάση και φυλακίστηκε στη Μυτιλήνη. Πήρε μέρος στον εμφύλιο και μετά την ήττα έφυγε για τη Σοβιετική Ένωση. Στην κυβέρνηση του Παρτσαλίδη ήταν υπουργός Συγκοινωνιών από τις 31 Ιανουαρίου ως τις 29 Αυγούστου 1949. Έπειτα επαναπατρίστηκε.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Το νησί των πολιτικών εξορίστων, 17-7-2005, ανάκτηση 28-10-2015.
2. ↑  Βίνιανη. Η «Κυβέρνηση Του Βουνού» Της Ελεύθερης Ελλάδας, 31-3-2011, ανάκτηση 28-10-2015.
3. ↑  rulers.org

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ιστορία
* Πύλη:Ελλάδα
 |

 |
Μία επιγραφή ρόγκο ρόγκο
Το **ρόγκο ρόγκο** (Αγγλ:rongorongo), ή και **κο χάου ρόγκο ρόγκο** (ko hau rongorongo), είναι ένα σύστημα γραφής που ανακαλύφθηκε στο Νησί του Πάσχα. Πρόκειται για μία γραφή βουστροφηδόν που για την ώρα εξακολουθεί να μην έχει καταστεί δυνατόν να αποκρυπτογραφηθεί.

Υπάρχει η θεωρία ότι η γραφή αυτή αναπτύχθηκε από τους κατοίκους μετά την ανακάλυψη του νησιού του Πάσχα το 1770 από ισπανούς θαλασσοπόρους. Πιθανολογείται ότι οι κάτοικοι επηρεάστηκαν από τους Ευρωπαίους (Ισπανούς και Ολλανδούς) και ανέπτυξαν το δικό τους σύστημα γραφής το οποίο με την πάροδο του χρόνου δεν χρησιμοποιήθηκε και ξεχάσθηκε.

Το νησί του Πάσχα είναι το μοναδικό στην περιοχή του Νοτίου Ειρηνικού στο οποίο έχουν βρεθεί τέτοιου είδους επιγραφές. Το ρόγκο ρόγκο δεν είναι ιερογλυφικό σύστημα γραφής, σε αντίθεση με ό,τι μπορεί να φανεί. Δεν πρόκειται για απεικόνιση γλωσσικού περιεχομένου, αλλά καταγραφή διαφόρων ειδών πληροφοριών (όπως ποσότητες αποθεμάτων ή αστρονομικές παρατηρήσεις ή ονόματα και γενεαλογίες).
Αυτή η γραφή έμεινε για πολλές δεκαετίες μη αποκρυπτογραφημένη, και μόνο χάρη στις μελέτες του Γερμανού **Thomas Barthel** και στην ανακάλυψη ενός δισκίου που περιείχε ένα **σεληνιακό ημερολόγιο**, το λεγόμενο δισκίο Μαμάρι, μερικά σύμβολα αυτού του συστήματος γραφής έχουν εν μέρει αποκρυπτογραφηθεί.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Βρετανικό Μουσείο

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Rongorongo  της Ιταλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Γιώργος Λαζαρίδης** (1927 - 2012) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος, κριτικός, σκηνοθέτης και παραγωγός του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου καθώς και θεατρικός συγγραφέας.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ο Γ. Λαζαρίδης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1927. Όταν κηρύχθηκε ο Ελληνοϊταλικός πόλεμος ήταν 13 ετών και τα χρόνια της κατοχής που ακολούθησαν υπήρξαν ιδιαίτερα δύσκολα για την οικογένειά του. Παρά ταύτα το θέατρο και ο κινηματογράφος είχαν προλάβει να τον κεντρίσουν σχετικά. Έτσι μετά την απελευθέρωση άρχισε ν' ασχολείται έντονα με τη δημοσιογραφία όπου το 1948 δημοσιεύει σε εφημερίδες της Αθήνας τα πρώτα του χρονογραφήματα, δοκίμια καθώς και θεατρικές κριτικές. Τη δραστηριότητά του αυτή πολύ σύντομα την επεκτείνει και στον κινηματογραφικό χώρο, συνεργαζόμενος με εφημερίδες της Θεσσαλονίκης καθώς και της Νέας Υόρκης. Για πολλά χρόνια υπήρξε μόνιμος συντάκτης του περιοδικού *Κινηματογραφικός Αστέρας* που ήταν και το μοναδικό περιοδικό του χώρου που κυκλοφορούσε στη Αθήνα.

Παράλληλα, από το 1948 άρχισε τη συνεργασία του ως βοηθός σκηνοθέτη με τους Νίκο Τσιφόρο και Αλέκο Σακελλάριο. Λίγο αργότερα αρχίζει να γράφει σενάρια για τις εταιρείες Ανζερβός, Σπέντζος Φιλμ και Φίνος Φιλμ ενώ δεν αργεί να δημιουργήσει και δική του εταιρεία.

Ο Γ. Λαζαρίδης έγραψε ένα μεγάλο αριθμό έργων διαφόρων ειδών όπως επιθεωρήσεις, κωμωδίες, δράματα, θρίλερ κ.λπ. Την υπογραφή του ως παραγωγού, συγγραφέα, ή σκηνοθέτη φέρουν πολλές θεατρικές, κινηματογραφικές ακόμα και τηλεοπτικές παραγωγές που ξεπερνούν τις πεντακόσιες.

Στα περίπου 60 θεατρικά έργα που έγραψε, ο Γ. Λαζαρίδης, εκτός των πολλών επιθεωρήσεων, ξεχώρισαν ιδιαίτερα «Ο τρελός του Λούνα Παρκ», «Οδός ευκαιρίας», «Δώδεκα μήνες Καλοκαίρι» κ.ά. Στον κινηματογραφικό χώρο υπήρξε σκηνοθέτης και σεναριογράφος σε περισσότερες από 200 ταινίες, μεταξύ των οποίων «Η Χιονάτη και τα εφτά γεροντοπαλλήκαρα», «Το κοροϊδάκι της Δεσποινίδος», «Ποιός Θανάσης!», «Λαός και Κολωνάκι» κ.ά. Πολλά επίσης σενάρια έγραψε και για την τηλεόραση, συμμετέχοντας σε πολλές εκπομπές θεατρικού κυρίως αντικειμένου.

Ο Γ. Λαζαρίδης πέθανε στην Αθήνα στις 9 Αυγούστου του 2012, σε ηλικία 85 ετών και κηδεύτηκε στο κοιμητήριο του Δήμου Χαλανδρίου.

Συγγραφικό έργο
---------------

Στο συγγραφικό του έργο περιλαμβάνονται τα:

* «Άννα, Μαρία Καλουτά από το θρίλερ στο θρύλο»,
* «Ελήφθη Όβερ»,
* «Το Χόλλυγουντ της πλατείας Κάνιγγος»,
* «Φλας-Μπακ μια ζωή σινεμά» κ.ά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) *Internet Movie Database*. Ανακτήθηκε στις 21  Οκτωβρίου 2019.
2. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. 169996576.

Πηγές
-----

* Γ. Σολδάτος «Ιστορία του Ελληνικού Κινηματογράφου» 4ος τόμος, Εκδ. Αιγόκερως - Αθήνα 2004
* Εφημερίδα ΕΞΠΡΕΣ φ.11-8-2012, σελ.29 «Έπεσε η αυλαία για τον Γιώργο Λαζαρίδη».

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 93221363
* **BiblioNet**: **18601**
* ISNI: 0000 0004 5305 6593
* BNF: cb169996576 (data)
* NLA: 35726829

 |

 |
Η **Σερτανένσε Φουτεμπόλ Κλούμπε** (πορτογαλικά: *Sertanense Futebol Clube*) είναι πορτογαλικός ποδοσφαιρικός σύλλογο με έδρα τη Σερτάν. Ιδρύθηκε το 1934 και την περίοδο 2018-19 συμμετείχε στην Campeonato de Portugal. Παίζει τους εντός έδρας αγώνες της στο *Campo de Jogos Dr. Marques dos Santos*.

Ιστορία
-------

Η Σερτανένσε είναι ο μεγαλύτερος αθλητικός σύλλογος της Σερτάν και η οποία ιδρύθηκε από τον Casimiro Farinha στις 17 Φεβρουαρίου 1934, τελικά καταφεύγοντας αποκλειστικά στο ποδόσφαιρο, αφού είχε αφιερώσει το μεγαλύτερο μέρος της στο αθλητικό ψάρεμα, συλλέγοντας μερικά εθνικά τρόπαια.

Δις πρωταθλητές περιφέρειας, το 1998 και το 2000, έφτασε για πρώτη φορά στην Τρίτη Κατηγορία Πορτογαλίας το 2009. Εκείνο το καλοκαίρι, ο πρώην τερματοφύλακας της Εθνικής Πορτογαλίας U21 José Bizarro - νικητής του Παγκόσμιου Κυπύλλου U20 το 1989 - ανέλαβε την ομάδα. Στο Κύπελλο εκείνης και της προηγούμενης σεζόν, ο σύλλογος αντιμετώπισε την Πόρτο της Πριμέιρα Λίγα, από την οποία έχασε με 0-4 και στις δύο περιπτώσεις (μία εντός έδρας). 

 Κασκόλ για τον αγώνα μεταξύ Πόρτο και Σερτανένσε για το πορτογαλικό Κύπελλο το 2008, στο Dr. Marques dos Santos.

Συμμετοχές
----------

* Βαθμίδα 3, Segunda Divisão: 3 (υψηλότερη κατάταξη: 5η)
* Βαθμίδα 4, Terceira Divisão: 18 (1 τίτλος)
* Taça de Portugal: 21

Περίοδο σε περίοδο
------------------

| **Σεζόν** | **Επίπεδο** | **Κατηγορία** | **Ενότητα** | **Θέση** | **Κινήσεις** |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2000-01 | Βαθμίδα 4 | **Terceira Divisão** |  | **11η** |  |
| 2001-02 | Βαθμίδα 4 | **Terceira Divisão** |  | **2η** | Άνοδος |
| 2002-03 | Βαθμίδα 3 | **Segunda Divisão** |  | **17η** | Υποβιβασμός |
| 2003-04 | Βαθμίδα 4 | **Terceira Divisão** |  | **14η** |  |
| 2004-05 | Βαθμίδα 4 | **Terceira Divisão** |  | **12η** |  |
| 2005-06 | Βαθμίδα 4 | **Terceira Divisão** |  | **10η** |  |
| 2006-07 | Βαθμίδα 4 | **Terceira Divisão** |  | **4η** |  |
| 2007-08 | Βαθμίδα 4 | **Terceira Divisão** |  | **3η** | Άνοδος |
| 2008-09 |  | **Terceira Divisão** |  | **1η** | Άνοδος |
| 2010-11 | Βαθμίδα 3 | **Segunda Divisão** | Série Sul |  |  |
|

Διακρίσεις
----------

* Περιφερειακό Πρωτάθλημα Castelo Branco : 1987-88, 1999-2000
* Γ΄ Κατηγορία Πορτογαλίας : 2008-09

Παραπομπές
----------

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος (Πορτογαλικά)
* Προφίλ ομάδας ZeroZero
* Προφίλ ομάδας ForeDeJogo Αρχειοθετήθηκε 2022-01-16 στο Wayback Machine. (Πορτογαλικά)
* Ιστολόγιο Sertanense

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |
Ο **Γιάννης Βαλαβανίδης** (1939-2017) ήταν Έλληνας ζωγράφος και χαράκτης.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1939 στην Αθήνα. Την περίοδο από το 1957 μέχρι το 1963 σπούδασε στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας, με ειδικότητα στη ζωγραφική, τη χαρακτική και τα ψηφιδωτά. Καθηγητές του ήταν οι Γιάννης Μόραλης, Κώστας Γραμματόπουλος και Ε. Βοϊλά. Συμμετείχε ενεργά στο φοιτητικό κίνημα της δεκαετίας του 1960 ως μέλος φοιτητικών ενώσεων αριστερού προσανατολισμού. Εξάλλου, οι πολιτικές του απόψεις συμβάδιζαν με τις καλλιτεχνικές του επιλογές. Πριν από τη Χούντα των Συνταγματαρχών το 1967 συνεργάστηκε με την *Επιθεώρηση Τέχνης* ενώ ανήκε στην *Ομάδα Τέχνης Α* (1965-1967).

Με την εγκαθίδρυση της Δικτατορίας στην Ελλάδα, μετακόμισε στο Παρίσι το 1968 όπου εργάστηκε για έναν χρόνο. Επιστρέφοντας, ίδρυσε το 1970 μαζί με τους Κλεοπάτρα Δίγγα, Κυριάκο Κατζουράκη, Χρόνη Μπότσογλου και Γιάννη Ψυχοπαίδη την ομάδα «Νέοι Έλληνες Ρεαλιστές», μέσω της οποίας παρουσιαζόταν έργα παραστατικής ζωγραφικής, με κριτικό περιεχόμενο που είχαν και αντι-δικτατορική δράση. Το 1970, επίσης, πραγματοποίησε την πρώτη του ατομική έκθεση στον χώρο *Άστορ*. Στα έργα που παρουσίασε έδειχνε την τάση του για έρευνα σε βάθος σε καθημερινά αντικείμενα. Παρόμοια ήταν τα έργα που δημιούργησε και τα επόμενα χρόνια, ενώ από τη δεκαετία του 1980 και έκτοτε οι τέσσερις ενότητες της ζωγραφικής του (βουνά, εργαλεία, πρόσωπα, χώροι) εξελίσσονταν παράλληλα. Στην πορεία του αυτή έγινε μέλος της καλλιτεχνικής ομάδας *Για την Επικοινωνία και την Εκπαίδευση στην Τέχνη* (1979-1986) και του *Συνδέσμου Σύγχρονης Τέχνης* (1979-1984).

Αρχικά, και για οκτώ χρόνια (1972-1980) δίδαξε στη Σχολή Βακαλό, ενώ από το 1981 έως το 2005 στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών. Από το 2001 έως το 2004 διετέλεσε αντιπρύτανης της Σχολής, ενώ από το 2007 ήταν ομότιμος καθηγητής της. Πέρα από τα διδακτικά του καθήκοντα, εικονογράφησε βιβλία και σχεδίασε εξώφυλλα. Ακόμη, είχε δημοσιεύσει πληθώρα κειμένων σχετικά με την τέχνη σε εφημερίδες και περιοδικά.

Απεβίωσε στις 18 Φεβρουαρίου 2017 στην Αθήνα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9  dp.iset.gr/en/artist/view.html?id=682. Ανακτήθηκε στις 23  Απριλίου 2020.
2. 1 2 3  Βαλαούρα, Κωνσταντίνα (2017-02-18). ««Έφυγε» ο ζωγράφος-χαράκτης Γιάννης Βαλαβανίδης». *ΕΡΤ*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2017-03-11.. Ανακτήθηκε στις 2017-02-18.
3. 1 2 3  «Έφυγε από τη ζωή ο εικαστικός Γιάννης Βαλαβανίδης». *Zougla.gr*. 2017-02-18.. Ανακτήθηκε στις 2017-02-18.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 163148812702445211442
* **ΕΒΕ**: 120785
* **BiblioNet**: **27377**
* GND: 1125895055
* SUDOC: 183305248
* BNF: cb17799881d (data)

 |

 |
Οι Ι**αματικές πηγές Πολιχνίτου** βρίσκονται στο νησί της Λέσβου και συγκεκριμένα στο νότιο δυτικό της τμήμα ,σε απόσταση 45 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα Μυτιλήνη και 1,5 χιλιόμετρα από τον οικισμό Πολιχνίτο. Κατατάσσονται ως οι θερμότερες πηγές της Ευρώπης Η θερμοκρασία του νερού φτάνει τους 92 βαθμούς Κελσίου. Τα νερά αναβλύζουν από 16 πηγές μέσα από ηφαιστειογενή και πορώδη πετρώματα. Η λειτουργία τους χρονολογείται από τη Τουρκοκρατία και μετά την απελευθέρωση του νησιού η κυριότητα μεταφέρθηκε στον Δήμο. Το 1953 κατασκευάστηκε και δεύτερη δεξαμενή για τις γυναίκες. Μέσα στο καταπράσινο δάσος και τα κοκκινωπά πετρώματα που περιβάλλουν τις πηγές, διακρίνονται διατηρητέα χτίσματα, που χρονολογούνται από το 1892 όπως το γεφύρι του Αλμυροπόταμου. Η κατασκευή τους οφείλεται σε ιδιώτη γιατρό χριστιανό. Τα νερά των πηγών είναι χλώριονατριούχα, που σημαίνει ότι εκτός  τις χαλαρωτικές τους ιδιότητες έχουν και θεραπευτικές που συνιστώνται για αρθροπάθειες, ρευματοειδείς και δερματολογικές  παθήσεις, κυκλοφοριακή ανεπάρκεια, χρόνιες γυναικολογικές παθήσεις, κακώσεις σκελετικού συστήματος. Ήθη και παλιές ιστορίες αναφέρουν ότι πολλοί γιατρεύτηκαν με την χρήση των ιαματικών πηγών. 

Από το 2018 έως και σήμερα οι ιαματικές πηγές  Πολιχνίτου είναι κλειστές. Μετά από αρκετά χρόνια λειτουργίας τους ,η καθυστέρηση αναγνώρισής τους ως φυσικού πόρου σύμφωνα με την υπάρχουσα ευρωπαϊκή νομοθεσία και τον επιμερισμό ευθυνών από τις δημόσιες αρχές, κατέστη ένα πολύτιμο αγαθό αναξιοποίητο και παραμελημένο.

Παραπομπές.
-----------

1. ↑  «Ιαματικά Λουτρά Πολιχνίτου». *wikimapia.org*. Ανακτήθηκε στις 11 Δεκεμβρίου 2021.
2. ↑  «Θερμά λουτρά Πολιχνίτου». *Η Εφημερίδα των Συντακτών*. Ανακτήθηκε στις 11 Δεκεμβρίου 2021.
3. ↑  «Τίτλοι τέλους για τα Ιαματικά Λουτρά Πολιχνίτου | Lesvosnews.net». *www.lesvosnews.net*. Ανακτήθηκε στις 11 Δεκεμβρίου 2021.
| Σελλίνι |
| --- |
| Χώρα: |  Σομαλιλάνδη |
| Υποδιαίρεση: | 100 σεντς (cents) |
| Κωδικός ISO 4217: | Δεν υπάρχει |
| Συντομογρ.: | So. Sh. |

Το **Σελλίνι** (**Somaliland shilling**, σομαλικά *Soomaaliland shilin*) είναι το επίσημο νόμισμα στην αυτοανακηρυχθείσα δημοκρατία της Σομαλιλάνδης, η οποία είναι *εκ των πραγμάτων* ανεξάρτητο κράτος από το 1991. Εισήχθη γύρω στον Οκτώβριο του 1994.

Κέρματα
-------

Κατ' όνομα 1 σελλίνι της Σομαλιλάνδης υποδιαιρείται σε 100 σεντς (cents), όμως κέρματα που είναι σε αξία των cents ποτέ δεν έχουν κυκλοφορήσει, λόγω της χαμηλής αξίας που έχει το 1 σελλίνι. Το κέρμα με τη χαμηλότερη αξία είναι αυτό του 1 σελλινιού, του 1994 που κόπηκε σε αγγλικό νομισματοκοπείο. Το 2002 κυκλοφόρησαν κέρματα των 2 και 5 σελλινιών, που έφεραν απεικονίσεις του Ρίτσαρντ Φράνσις Μπάρτον και ενός πετεινού, αντίστοιχα. Κάποια άλλα κέρματα που κυκλοφόρησαν στη Σομαλιλάνδη είναι το κέρμα των 10 σελλινιών, που απεικονίζει έναν πίθηκο, αυτό των 20 σελινιών με έναν σκύλο και αυτό των 1.000 σελλινιών με τον Μπάρτον. Η πίσω όψη του κέρματος των 1.000 σελλινιών έχει το εξής λάθος: αντί να απεικονίζει το εθνόσημο της Σομαλιλάνδης, έχει επάνω το εθνόσημο της Σομαλίας.

Τραπεζογραμμάτια
----------------

σημειώσεις σελίνια της Σομαλιλάνδης.
Τυπώθηκαν χαρτονομίσματα σε αξίες των 5, 10, 20, 50, 100 και 500 σελλινιών. Η πιο πρόσφατη ονομαστική αξία που τυπώθηκε είναι τα 500 σελλίνια το 2005. Άλλες ημερομηνίες της σειράς είναι και τα έτη 1994, 1996, 1999 και 2002.

Συνάλλαγμα
----------

Με βάση τα στοιχεία του Νοεμβρίου του 2000 η ισοτιμία του σελλινιού έναντι του αμερικανικού δολαρίου είναι 4.550 σελλίνια προς 1 Δολάριο των ΗΠΑ. Η ανεπίσημη ισοτιμία της περιόδου εκείνης κυμαινόταν από 4.000 ως 5.000 σελλίνια ανά 1 δολάριο.

Η επίσημη ισοτιμία της Κεντρικής Τράπεζας της Σομαλιλάνδης είναι τα 6.000 σελλίνια προς 1 αμερικανικό δολάριο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Nachthund (7 Ιανουαρίου 2007). «Ενημέρωση - Σομαλιλάνδη». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Σεπτεμβρίου 2007. Ανακτήθηκε στις 19 Ιανουαρίου 2007.
Ο **Θεόδωρος Ντεγιάννης** (1926-2006) ήταν ναύαρχος εν αποστρατεία που ηγήθηκε των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων ως αρχηγός ΓΕΕΘΑ και στη συνέχεια διετέλεσε υπουργός Εθνικής Άμυνας στην υπηρεσιακή κυβέρνηση του Ιωάννη Γρίβα και στην οικουμενική κυβέρνηση του Ξενοφώντα Ζολώτα από τις 12 Οκτωβρίου 1989 ως τις 11 Απριλίου 1990.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1926 στην Χαλκίδα, ο μικρότερος σε μια οικογένεια με 5 αδέρφια. Ο μεγαλύτερος αδερφός του ήταν ο Ηλίας Ντεγιάννης, ήρωας του πολεμικού ναυτικού. 

Επίσης πρώτος ξάδερφός του ήταν ο Ιωάννης Ντεγιάννης.

Το 1948 αποφοίτησε από τη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων και στη συνέχεια συμπλήρωσε τις σπουδές του σε διάφορες Σχολές της Ελλάδας και του εξωτερικού, μεταξύ των οποίων και το Senior Officers' War Course της Βρετανικής Ναυτικής Σχολής Πολέμου (Royal Naval College, Greenwich). Ήταν αντίπαλος της δικτατορίας, όπως και η συντριπτική πλειονότητα των αξιωματικών του Ναυτικού. Το 1977 προήχθη σε αντιναύαρχο.

Επελέγη ως αρχηγός ΓΕΕΘΑ τον Ιανουάριο του 1982 και παρέμεινε σε αυτή τη θέση για σχεδόν τρία χρόνια, μέχρι τον Δεκέμβριο του 1984, οπότε και ανέλαβε ο πτέραρχος Νικόλαος Κουρής. Από όλους τους ανώτατους αξιωματικούς των Ενόπλων Δυνάμεων ήταν αυτός που ενέπνεε την μεγαλύτερη εμπιστοσύνη για τα δημοκρατικά του φρονήματα στην νεοεκλεγείσα κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου.

Το 1988 ήταν συνιδρυτής του ερευνητικού ινστιτούτου ΕΛΙΑΜΕΠ και ο πρώτος πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου του.  Στο Ελληνικό Ίδρυμα Αμυντικής και Εξωτερικής Πολιτικής παρέμεινε πρόεδρος ως το 1992.

Το 1989 ανέλαβε καθήκοντα υπουργού Εθνικής Άμυνας στην υπηρεσιακή κυβέρνηση του Γρίβα και παρέμεινε σε αυτή τη θέση και στην οικουμενική κυβέρνηση Ζολώτα ως τις 11 Απριλίου 1990.

Γνώριζε αγγλικά, γαλλικά και ιταλικά. 

Πέθανε στις 6 Νοεμβρίου 2006.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης: Κυβέρνηση Ιωάννη Γρίβα (υπηρεσιακή) από 12.10.1989 έως 23.11.1989
2. ↑  Στη μνήμη του Ναυάρχου Θεόδωρου Ντεγιάννη, Τα Νέα, ηλεκτρονική έκδοση, 27 Νοεμβρίου 2006, ανακτήθηκε στις 12 Απριλίου 2019.
3. ↑  Ορόσημα:ΕΛΙΑΜΕΠ
4. ↑  ΓΓ της Κυβέρνησης - Οικουμενική κυβέρνηση Ξενοφώντα Ζολώτα 1989. Η σύνθεση και οι μεταβολές στην κυβερνητική δομή.
5. ↑  Δήλωση του υπουργού Εθνικής Άμυνας για τον θάνατο του πρώην υπουργού, Ναυάρχου Θ. Ντεγιάννη, naftemporiki.gr, 6 Νοεμβρίου 2006, ανακτήθηκε στις 12 Απριλίου 2019.
Ο **Θεόδωρος Μιχαήλ Μαυρογορδάτος** , (αγγλ:Theodore Michel Mavrogordato) (Λονδίνο 31 Ιουλίου 1883 - Λίμπσφιελντ 29 Αυγούστου 1941), ήταν Βρετανός με ελληνική καταγωγή πρωταθλητής της αντισφαίρισης. 

Ήταν γιος του Έλληνα Μιχαήλ Μαυρογορδάτου εμπόρου γεννημένου στο Λιβόρνο και γόνου της παλαιάς χιώτικης οικογένειας των Μαυρογορδάτων, ήταν από οικογένεια με μεγάλη οικονομική επιφάνεια, ο πατέρας του ήταν μέλος του ΟΑΑ. Υπήρξε στέλεχος σε εμπορικές επιχειρήσεις του Χιώτικου δικτύου. 

Ο Μαυρογορδάτος ήταν στα ημιτελικά του Γουίμπλετον το 1909 όπου αποκλείστηκε από τον Ρίτσι. Το 1911 ήταν νικητής του Γουίμπλετον στο διπλό μεικτό με συμπαίκτρια την Μάμπελ Πάρτον (Mabel Parton), με την Πάρτον έφτασαν στα προημιτελικά το 1912 και 1913. Στο απλό αντρών έφτασε δύο φορές στα ημιτελικά το 1914 και το 1920 και στα προημιτελικά το 1922, στο διπλό αντρών επίσης στα ημιτελικά έφτασε το 1914 με συμπαίκτη τον Doust, και το 1920 με τον Ντάβσον. Τελευταία του συμμετοχή στο Γουίμπλεντον ήταν το 1928.

Πήρε μέρος με την Μεγάλη Βρετανία στους ολυμπιακούς αγώνες του 1912 , στο απλό αντρών αποκλείστηκε στον α' γύρο από τον επίσης Βρετανό Τσαρλς Ντίξον. Στο διπλό μεικτό με παρτενέρ την Μάμπελ Πάρτον αποκλείστηκε στον β' γύρο και στο διπλό αντρών με συμπαίκτη τον Γ. Καρυδιά αποκλείστηκαν στον α' γύρο. Με τα χρώματα της Αγγλίας συμμετείχε στο Κύπελλο Ντέιβις όπου το 1914 αγωνίστηκε στον τελικό του διπλού των αντρών χάνοντας όμως από την ομάδα της Αυστραλίας. 

Απεβίωσε στην Αγγλία το 1941. Ήταν παντρεμένος και δεν είχε αποκτήσει παιδιά.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *Roglo*. p=theodore;n=mavrogordato;oc=4.
2. 1 2  Στατιστικά αθλητών των ολυμπιακών αγώνων Θεόδωρος Μαυρογορδάτος Αρχειοθετήθηκε 2012-12-15 στο Wayback Machine.
3. 1 2 3 4  Ελευθέριου Σκιαδά, *100 χρόνια Όμιλος Αντισφαίρισης Αθηνών 1895-1995*, Μικρός Ρωμηός Ε.Π.Ε. ISBN 960-85466-2-1
Η **Ζουλού Βικιπαίδεια** είναι μια έκδοση της Βικιπαίδειας, της ελεύθερης εγκυκλοπαίδειας στα Ζουλού και ιδρύθηκε τον Νοέμβριο του 2003. Στις 13 Μαΐου του 2009 ο αριθμός των λημμάτων ανέβηκε στα 186, και στα 766 στις 25 Απριλίου του 2016, κάνοντάς την 247η μεγαλύτερη Βικιπαίδεια. Από τον Ιανουάριο του 2017 έχει 887 λήμματα και 24 χρήστες.

Ιστορικό
--------

Παρόλο που ήταν η τρίτη Αφρικάνικη Βικιπαίδεια που έφτασε τα 100 λήμματα, η διαδικασία ήταν αργή, και πολλαπλές άλλες Αφρικάνικες Βικιπαίδειες την είχαν ξεπεράσει.

Καθώς η Ζουλού είναι πιο πολύ αμοιβαία κατανοητή με τα Κόσα, καθώς και οι δύο είναι γλώσσες Νγκούνι, είναι δυνατόν να μεταφραστούν λήμματα στα Κόσα από Ζουλού με ευκολία.

Τον Ιανουάριο του 2012, η Ζουλού Βικιπαίδεια είχε προταθεί για κλείσιμο, με την πρόταση να είχε απορριφθεί τον Μάρτιο του 2012.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Κατάλογος Βικιπαιδειών
2. ↑  «IOL SciTech». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Νοεμβρίου 2007. Ανακτήθηκε στις 14 Ιανουαρίου 2017.
3. ↑  Proposals for closing projects/Closure of Zulu Wikipedia

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ζουλού Βικιπαίδεια
* Ζουλού Βικιπαίδεια για κινητά (δεν υποστηρίζεται πλήρως)
Φωτογραφία της κηδείας του Θεόδωρου Μόδη.
Ο **Θεόδωρος Μόδης** ήταν Έλληνας έμπορος ξυλείας και λόγιος από το Μοναστήρι (σημερινή Μπίτολα, στη Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας).

Ήταν μεταξύ εκείνων που βοήθησαν τους ιδρυτές της Επαναστατικής Εσωτερικής Οργάνωσης στη συγκρότησή της, προκειμένου να υπερασπιστούν τα ελληνικά συμφέροντα στη Μακεδονία (Οθωμανική Αυτοκρατορία τότε). Δολοφονήθηκε στο μαγαζί του από Βούλγαρους κομιτατζήδες στις 4 Σεπτεμβρίου 1904. Η δολοφονία του, όπως και η δολοφονία του Παύλου Μελά ένα μήνα αργότερα, συγκαταλέγεται στα βίαια γεγονότα που σημάδεψαν την έναρξη του Μακεδονικού Αγώνα.

Είναι παππούς του Θεόδωρου Μόδη (φυσικός), προπάππος του Γιώργου Μόδη και θείος του Γεωργίου Μόδη .

Παραπομπές
----------

1. ↑  Theodore Modis, *Fortune Favors the Bold: A Woman’s Odyssey through a Turbulent Century*, Stuttgart: ibidem Press, 2018, pp. 11-16,41-49.
2. ↑  Γεώργιος Χ. Μόδης, *Αναμνήσεις*, Thessaloniki: University of Macedonia Press, 2004 (published posthumously), pp. 65-66, 79-80.
3. ↑  Vakalopoulos, Konstantinos (1981). «Η εθνική δράση του Γεωργίου και Ιωάννου Ξανθού (Γευγελή) και του Αλεξ. Ζουμετίκου (Μοναστήρι) κατά το Μακεδονικό Αγώνα». *Makedonika* **21**: 400. doi:10.12681/makedonika.442. .
4. ↑  Σταμάτης Ράπτης, *Ιστορία του Mακεδονικού Αγώνος*, Athens: Αναγνωστόπουλος & Πετράκος, 1925, pp. 6, 20-24.
Ο **Θεόδωρος Πάλλας** (Θεσσαλονίκη, 30 Νοεμβρίου 1949) είναι Έλληνας διεθνής παλαίμαχος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν στη θέση του αριστερού αμυντικού.

Σταδιοδρομία
------------

### Σε συλλογικό επίπεδο

Η ποδοσφαιρική του καριέρα ξεκίνησε το 1962, στα τμήματα υποδομής του Άρη Θεσσαλονίκης, όπου το ταλέντο του έγινε ορατό από νωρίς και σταδιακά έφτασε στην καθιέρωσή του στη βασική ομάδα του Άρη. Οξυδερκής, ψύχραιμος, με τέλεια αντίληψη των φάσεων, ταχύτατος με και χωρίς την κατοχή της μπάλας, πραγματικά απροσπέλαστος για κάθε αντίπαλο, έφτασε να υπογράψει το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο την περίοδο 1968-69. 

Δικαίως χαρακτηρίζεται ως παίκτης - σημαία της ομάδας καθώς υπηρέτησε τον Άρη Θεσσαλονίκης επί 18 συναπτά έτη έχοντας 368 επίσημες συμμετοχές, γεγονός που τον καθιστά δεύτερο σε συμμετοχές παίκτη του Άρη όλων των εποχών, πίσω από τον παλιό του συμπαίκτη Ντίνο Κούη (473 συμμετοχές), με τον οποίο συνυπήρξαν στον Άρη το διάστημα 1975-1980.

Το 1980 μεταγράφηκε στον Ολυμπιακό, στον οποίο αγωνίστηκε για δύο χρόνια πριν αποσυρθεί οριστικά από την ενεργό δράση το 1982.

### Στις εθνικές ομάδες

Πέρασε από τις τάξεις όλων των εθνικών ομάδων (Νέων, Ελπίδων, Ενόπλων και Ανδρών). Με την Ανδρών αγωνίστηκε για πρώτη φορά στις 17 Νοεμβρίου 1971 στον εκτός έδρας φιλικό αγώνα με τη Βουλγαρία (2-2). Με τη γαλανόλευκη φανέλα συμμετείχε συνολικά σε 31 αγώνες, την περίοδο 1971-1978. Υπήρξε επίσης μέλος της εθνικής Ελπίδων, η οποία το 1971 κατέκτησε το 4ο Βαλκανικό Κύπελλο.

Τίτλοι
------

Με τον Άρη κατέκτησε το Κύπελλο του 1970 και επανέλαβε αυτή την επιτυχία με τα χρώματα του Ολυμπιακού το 1981. Επίσης στέφθηκε πρωταθλητής με την ομάδα του Πειραιά το 1981 και 1982.

Προσωπική ζωή
-------------

Είναι παντρεμένος και έχει ένα γιο και μία κόρη. Αποφοίτησε από το τμήμα Γεωπονίας-Δασολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και διαμένει μόνιμα στην Αθήνα όπου εργάζεται στη Διεύθυνση Δασών του Υπουργείου Γεωργίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Το ντεμπούτο του Θεόδωρου Πάλλα στην Εθνική Ελλάδας[*νεκρός σύνδεσμος*]

Πηγές
-----

* Το προφίλ του Θεόδωρου Πάλλα, transfermarkt.com
* Που είναι τώρα ο Θεόδωρος Πάλλας, balleto.gr
Ο **Γιάννης Γαρύφαλλος** (15 Σεπτεμβρίου 1957, Αθήνα) ήταν Έλληνας πρώην υδατοσφαιριστής. Αγωνίστηκε στον Εθνικό Πειραιώς. Είναι μοναχογιός του "Πατριάρχη της Ελληνικής υδατοσφαίρισης" Ανδρέα Γαρύφαλλου. Αγωνίστηκε με την Εθνική Ελλάδος στην Ολυμπιάδα του 1980. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο με την πρώτη ομάδα των «κυανόλευκων» το 1969. Κατέκτησε με τον Εθνικό 16 πρωταθλήματα Ελλάδος, 2 κύπελλα ενώ ήταν μέλος της ομάδας που έφτασε στο φάιναλ φορ του Κυπέλλου Πρωταθλητριών το 1981.

Τίτλοι
------

**Πρωτάθλημα Ελλάδος** (16): 1969, 1970, 1972, 1973, 1974, 1975, 1976, 1977, 1978, 1979, 1980, 1981, 1982, 1983, 1984, 1985

**Κύπελλο Ελλάδος** (2): 1984, 1985

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) *Sports-Reference.com*. www.sports-reference.com/olympics/athletes/ga/ioannis-garyfallos-1.html. Ανακτήθηκε στις 20  Ιανουαρίου 2016.
2. ↑  «INTERVIEW Giannis Garyfallos». *Alexandros Moundreas* (στα Ολλανδικά). Ανακτήθηκε στις 10 Φεβρουαρίου 2022.
Συντεταγμένες: 45°21′2.9″N 36°36′17.3″E﻿ / ﻿45.350806°N 36.604806°E﻿ / 45.350806; 36.604806

Το **Γενί Καλέ** (ουκρανικά: Єні-Кале, ρωσικά: Еникале, τουρκικά: *Yenikale*, κριμαϊκά ταταρικά: Yeñi Qale, αγγλικά: *Yeni Kale*, επίσης γράφεται και ως *Yenikale*, *Eni-Kale, Yeni-Kaleh* ή *Yéni-Kaleb*) είναι ένα φρούριο στην ακτή του Πορθμού Κερτς στην πόλη Κερτς της Κριμαίας.

Ιστορία
-------

Το Γενί Καλέ χτίστηκε από τους Οθωμανούς Τούρκους την περίοδο 1699-1706 στη Χερσόνησο Κερτς, η οποία ανήκε στο Χανάτο της Κριμαίας. Το όνομα *Yenikale* σημαίνει *Νέο Φρούριο* στα τουρκικά (*yeni* «νέο» και *kale* «φρούριο»). Το φρούριο χτίστηκε υπό τις οδηγίες του Γκολόπο, ο οποίος ήταν ένας Ιταλός που είχε προσηλυτιστεί στο Ισλάμ. Αρκετοί Γάλλοι μηχανικοί συμμετείχαν επίσης στην κατασκευή.

Ο Γενί Καλέ ήταν οπλισμένο με ισχυρά κανόνια και ήταν σε μία σημαντική στρατηγική θέση στην ακτή του Πορθμού Κερτς. Το φρούριο καταλάμβανε έκταση 25.000 τετραγωνικών μέτρων και είχε δύο αποθήκες μαύρης πυρίτιδας, ένα οπλοστάσιο, μια δεξαμενή νερού, σπίτια, ένα δημόσιο λουτρό και ένα τζαμί. Περίπου 800 Τούρκοι και 300 Τάταροι της Κριμαίας φυλακίστηκαν στο Γενί Καλέ. Το αδύναμο σημείο του φρουρίου ήταν η έλλειψη πόσιμου νερού στην περιοχή, οπότε κατασκευάστηκε ένας υπόγειος σωλήνας ύδρευσης για να φέρει νερό από μια πηγή που βρίσκεται αρκετά χιλιόμετρα μακριά από το φρούριο. Το Γενί Καλέ χρησίμευσε επίσης ως κατοικία του πασά.

Κατά τη διάρκεια του Ρωσοτουρκικού Πολέμου της περιόδου 1768-1774, ο ρωσικός στρατός εισέβαλε στην Κριμαία το καλοκαίρι του 1771. Αν και νωρίτερα είχαν φτάσει ενισχύσεις από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, οι Τούρκοι αποφάσισαν να εγκαταλείψουν το Γενί Καλέ. Ρωσικές μονάδες υπό τη διοίκηση του στρατηγού Νικολάι Βλαντίμιροβιτς Μπορζόφ εισήλθαν στο φρούριο στις 21 Ιουνίου 1771. Ο Αμπαζά Μοχάμεντ Πασάς, ο οποίος ήταν διοικητής του Γενί Καλέ, τράπηκε σε φυγή στη Σινώπη και ο σουλτάνος καταδίκασε σε θάνατο για τον συνολικό αριθμό των στρατιωτικών αποτυχιών.

Μετά τη Συνθήκη του Κιουτσούκ-Καϊναρτζή το 1774, το Κερτς και το φρούριο του Γενί Καλέ παραχωρήθηκαν στη Ρωσία. Το φρούριο έγινε μέρος του δήμου Κερτς-Γενίκαλε του Κυβερνείου της Ταυρικής.

Τον 19ο αιώνα, το φρούριο χρησιμοποιήθηκε από τους Ρώσους ως στρατιωτικό νοσοκομείο. Από το 1880 το Γενί Καλέ ερημώθηκε εντελώς.

Σήμερα τα ερείπια του Γενί Καλέ είναι επισκέψιμα για τους τουρίστες. Η γειτονική συνοικία του Κερτς ονομάζεται επίσης Γενί Καλέ.

Εικόνες
-------

* Το φρούριο Γενί Καλέ στο Κερτς της Κριμαίας στην Ουκρανία.Το φρούριο Γενί Καλέ στο Κερτς της Κριμαίας στην Ουκρανία.
* Νότια πύλη του Γενί Καλέ.Νότια πύλη του Γενί Καλέ.
* Το βόρειο τείχος του Γενί Καλέ.Το βόρειο τείχος του Γενί Καλέ.
* Γενί Καλέ, παράκτια πλευρά.Γενί Καλέ, παράκτια πλευρά.
* Τουρκικό φρούριο.Τουρκικό φρούριο.
* Ανατολική πύλη.Ανατολική πύλη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  "Крепость Еникале", Тематический сайт Крым[*νεκρός σύνδεσμος*]
2. ↑  "Крепость Ени-Кале", www.kerch.com.ua

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Γενί Καλέ** |

* Φρούριο Γενί Καλέ, κάστρα στην Ουκρανία
Ο **Γιάννης Βούλτεψης** 15 Οκτωβρίου 1923 - 2 Ιανουαρίου 2010 ήταν Έλληνας διακεκριμένος δημοσιογράφος, συγγραφέας και αντιστασιακός στις τάξεις του ΕΛΑΣ.

Γεννήθηκε στο Αργοστόλι στις 15 Οκτωβρίου του 1923. Έλαβε μέρος στον πόλεμο του 1940 και στη συνέχεια κατατάχθηκε στις δυνάμεις του ΕΛΑΣ με το ψευδώνυμο "Ακέλας", πήρε μέρος ως αξιωματικός του ΕΛΑΣ σε αρκετές μάχες μεταξύ αυτών την Μάχη της Αμφιλοχίας. Συμμετείχε στα Δεκεμβριανά στην Ήπειρο και συνελήφθη από τους Άγγλους και παρέμεινε κρατούμενος μέχρι το 1945. Το 1946 μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας συνελήφθη και πάλι για παράβαση περί του τύπου και καταδικάστηκε σε φυλάκιση πέντε ετών με τριετή εκτοπισμό στη Μακρόνησο.  
 
Από τον Μάρτιο του 1953 υπήρξε συντάκτης της εφημερίδας "Αυγής". Το 1965 μαζί με δύο άλλους δημοσιογράφους, τους Γιώργο Ρωμαίο και Γιώργο Μπέρτσο, ξεσκέπασε την «Υπόθεση Λαμπράκη» για την οποία έρευνά του έλαβε αργότερα τιμητικό βραβείο από το ίδρυμα Μπότση.

Στη διάρκεια της δικτατορίας κατέφυγε στη Ρώμη από την οποία και επέστρεψε με την μεταπολίτευση. Στη συνέχεια ανέλαβε συντάκτης στις εφημερίδες Έθνος, Απογευματινή, Ελεύθερος Τύπος και Μεσημβρινή ενώ αρθρογραφούσε στα περιοδικά «Επίκαιρα», «Αντί» και «Πολιτικά Θέματα». Από το 1984 και μέχρι το 1993 υπήρξε Διευθυντής του Γραφείου Τύπου της «Νέας Δημοκρατίας» διατηρώντας πολύ φιλικές σχέσεις με τον Κ. Μητσοτάκη.

Ο Γιάννης Βούλτεψης υπήρξε μέλος της ΕΣΗΕΑ της οποίας είχε διατελέσει για μακρό χρόνο πρόεδρος του Πειθαρχικού Συμβουλίου. Για την αντιστασιακή του δράση είχε τιμηθεί με το μετάλλιο εθνικής αντίστασης. Πέθανε στις 2 Ιανουαρίου του 2010 σε ηλικία 87 ετών στο Φάληρο Αττικής όπου κατοικούσε. Η κηδεία του τελέστηκε στις 4 Ιανουαρίου στο νεκροταφείο του Π. Φαλήρου. 
Ήταν πατέρας της εκλεγμένης βουλευτού της Ν.Δ. Σοφίας Βούλτεψη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Μνήμη Γιάννη Βούλτεψη 15/01/2011 Ημερήσια ηλεκτρονική εφημερίδα, Αρ. φύλλου 1489 ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΖΩΝΗ

Πηγές
-----

* Απεβίωσε ο Γιάννης Βούλτεψης, skai.gr
* Απεβίωσε ο παλαίμαχος δημοσιογράφος Γιάννης Βούλτεψης, kathimerini.gr[*νεκρός σύνδεσμος*]
* Κηδεύτηκε ο Γιάννης Βούλτεψης, naftemporiki.gr Αρχειοθετήθηκε 2010-01-11 στο Wayback Machine.
* Στην τελευταία του κατοικία οδηγήθηκε ο Γιάννης Βούλτεψης, news.ert.gr[*νεκρός σύνδεσμος*]
* Γιάννης Βούλτεψης: Έφυγε ένας θρύλος της ερευνητικής δημοσιογραφίας, avgi.gr[*νεκρός σύνδεσμος*]

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 195154868
* **ΕΒΕ**: 16111
* **AA**: 83980
* **BiblioNet**: **8141**
* ISNI: 0000 0001 3941 3935
* GND: 1032895470
* SUDOC: 137130805

 |

 |
Ο **Γελάσιος Καισαρείας** (θάν. 395) ήταν χριστιανός επίσκοπος Καισαρείας από το 367 έως το 373 και από το 379 έως το θάνατό του. Ήταν επίσης συγγραφέας, αν και κανένα από τα έργα του δεν σώζεται. 

Ο Γελάσιος συμμετείχε στην Πρώτη Σύνοδο της Κωνσταντινούπολης το 381. Υποχρεώθηκε να αφήσει τον τίτλο του επισκόπου σε κάποιο ημι-Αρειανιστή ονόματι Ευζώιου μεταξύ των ετών 373 και 379 διότι σε ζητήματα Χριστολογίας ήταν φανατικός υπέρμαχος των αποφάσεων της Συνόδου της Νίκαιας. 

Κατά τον Ιερώνυμο, το γράψιμό του ήταν προσεχτικό και στιλπνό, αλλά ποτέ δεν δημοσίευσε όσα έγραψε.

Παρ’όλα αυτά, τον 5ο αιώνα, ο Σωκράτης Σχολαστικός μνημόνευσε κάποια από τα έργα του και φαίνεται πως ο Γελάσιος είχε συνθέσει μια ακολουθία της «Εκκλησιαστικής Ιστορίας» του Ευσέβιου Καισαρείας. Το κείμενο περιελήφθη στα πρώτα 15 κεφάλαια του δέκατου βιβλίου του Ρουφίνου που προσέθεσε στην ιστορία του Ευσέβιου και που περιλαμβάνει το θρύλο της ανακάλυψης του Τίμιου Σταυρού από την Αγία Ελένη.

Ο Γελάσιος ήταν ανιψιός του  Κύριλλου Α΄ Ιεροσολύμων  και έγραψε το έργο του μετά από παράκληση του τελευταίου λίγο πριν από το θάνατό του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. 118690302. Ανακτήθηκε στις 13  Αυγούστου 2015.
2. 1 2  Tixeront, Joseph. *A Handbook of Patrology* 1923, p. 210.
3. ↑  Tixeront, Joseph. *A Handbook of Patrology* 1923, p. 211.
4. ↑  Noted by Paul Stephenson, *Constantine, Roman Emperor, Christian Victor*, 2010:254f.
5. ↑  Stephenson 2010:255.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 22935896
* **ΕΒΕ**: 112797
* LCCN: no2017163975
* ISNI: 0000 0000 1355 2542
* GND: 118690302
* SUDOC: 223858862
* BNF: cb177948142 (data)
* ICCU: FOGV113176

 |

 |
Σχεδιάγραμμα του συγκροτήματος του Κεραμεικού περί το 300 π.Χ. με το Δίπυλον, την Ιερά Πύλη, και το Πομπείον
Η **Ιερά Πύλη** ήταν η αφετηρία της Αρχαίας Ιεράς Οδού, θεωρείται ότι κατασκευάστηκε στα χρόνια του Θεμιστοκλή και ανακαινίστηκε τον καιρό του Κόνωνα. Βρισκόταν 60 μέτρα νότια του Διπύλου, της κύριας εισόδου των Αθηνών, στα όρια του αρχαιολογικού χώρου του Κεραμεικού.

Από αυτό το σημείο ξεκινούσε η μεγάλη πομπή που μετέφερε τα ιερά της Δήμητρας στο ιερό της Ελευσίνας μέσω της Αρχαίας Ιεράς Οδού και προφανώς η ονομασία της προέκυψε από τον συσχετισμό αυτό. Πλήθος πιστών συγκεντρώνονταν στον χώρο ανάμεσα στο Δίπυλο και την Ιερά Πύλη, στο Πομπείο, με επικεφαλής το άγαλμα του θεού Ίακχου, ιερό του οποίου αναφέρει ο Παυσανίας  στα ανατολικά της Ιερής Πύλης. Περνώντας τις πύλες, συγκεντρώνονταν έξω από τα τείχη, στον χώρο όπου βρίσκεται σήμερα η συμβολή της οδού Πειραιώς με την Ιερά Οδό και συνέχιζαν την πορεία προς την Ελευσίνα. 

Η Ιερά Πύλη δεν αναφέρεται καθόλου από τον Παυσανία κατά την περιήγησή του, καθώς ως σημείο εκκίνησής του αναφέρει το Δίπυλον. Προφανώς ο λόγος είναι ότι οι υπόλοιπες πύλες, πέραν του Διπύλου που είχε διατηρηθεί, είχαν καταργηθεί ή αντικατασταθεί από τον αυτοκράτορα Αδριανό γύρω στο 125 μ.Χ. όταν και κατασκεύασε νέο πιο εκτεταμένο τείχος.

Βιβλιογραφία
------------

* *Χαϊδάρι, συνάντηση με την Ιστορία* Αναστασία Λερίου, Έκδοση του Δήμου Χαϊδαρίου (2006)
* Ιστοσελίδα Δήμου Χαϊδαρίου

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *Ελλάδος Περιήγησις/Αττικά* Παυσανία
Ο **Σβάρν(ο) Ντανιιλόβιτς**, ουκραν. Шварно Данилович (π. 1230 - π. 1269) από τον Οίκο των Ρουρικιδών ήταν πρίγκιπας των δυτικών μερών της Γαλικίας (1264-π. 1269) και μεγάλος δούκας της Λιθουανίας (1267-π. 1269)· κατείχε επίσης την πόλη Κολμ (νυν Τσελμ Πολωνίας). Ήταν άνδρας με επιρροή και ενεπλάκη στις εσωτερικές έριδες για την εξουσία στο γειτονικό μεγάλο δουκάτο της Λιθουανίας.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος τού Ντανίλο βασιλιά της Γαλικίας-Βολινίας ("Ρουθηνίας") και της Άννας των Ρουρικιδών, κόρης τού Μστισλάβ τού *τολμηρού* πρίγκιπα τού Νόβγκοροντ, Γαλικίας, Τορτσέσκ.

Τα χειρίγραφα της εποχής του τον αναφέρουν με διάφορα ονόματα: για παράδειγμα το *Λιθουανικά Χρονικά* τον αναφέρουν ως Σκβάρνο, αλλά οι επόμενες εκδόσεις τους χρησιμοποιούν τα ονόματα Σκίρμο(υ)ντ, πιθανόν η απόδοση τού Λιθουανικού Σκιρμάντας στα Ρωσικά. Σύγχρονες πηγές αναφέρουν το χριστιανικό όνομά του Ιωάνν. Στην εποχή μας ο ηγεμόνας αυτός είναι γνωστός με μία ποικιλία από ονόματα μεταξύ των ιστοριογραφιών, όπως του Λιθουανικού Σβάρνας, του Ουκρανικού Σβάρνο, τού Ρωσικού και Λευκορωσικού Σβαρν και τού Πολωνικού Σβάρνο. Όλα είναι παραλλαγές τού Σβαρν, που ίσως είναι υποκοριστικό τού Σλαβικού Σβαρομίρ.

Πηγές
-----

* Jerzy Krzysztof Horwat (2005). Książęta górnośląscy z dynastii Piastów: uwagi i uzupełnienia genealogiczne (in Polish). Ruda Śląska: Drukarnia Archidiecezjalna. pp. 34–35. ISBN 83-922482-3-6.

1. 1 2 3 4 5  Ανακτήθηκε στις 30  Ιουνίου 2019.
2. 1 2 3 4 5 6  Ανακτήθηκε στις 30  Ιουνίου 2019.
3. ↑  Ανακτήθηκε στις 30  Ιουνίου 2019.
4. 1 2  Ανακτήθηκε στις 30  Ιουνίου 2019.
5. ↑  Ανακτήθηκε στις 30  Ιουνίου 2019.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Shvarn  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Γελισαβέτα Νάτσιτς: Εκκλησία Αλεξάντερ Νέφσκι, Βελιγράδι (1929)
Η **Γελισαβέτα Νάτσιτς** (31 Δεκεμβρίου 1878, Βελιγράδι - 6 Ιουνίου 1955, Ντουμπρόβνικ ) ήταν μία σημαντική Σέρβα αρχιτέκτονας. Είναι γνωστή ως η πρωτοπόρος που ενέπνευσε τις γυναίκες να εισέλθουν σε επαγγέλματα που ήταν προηγουμένως αποκλειστικά για άνδρες. Δεν ήταν μόνο η πρώτη γυναίκα πτυχιούχος αρχιτεκτονικής στο Βελιγράδι, αλλά και η πρώτη γυναίκα αρχιτέκτονας στη Σερβία.

Βιογραφία
---------

Γεννημένη στο Βελιγράδι, η Νάτσιτς αποφοίτησε από το σχολείο με εξαιρετικά αποτελέσματα το 1896. Συνέχισε να σπουδάζει αρχιτεκτονική στη Σχολή Αρχιτεκτονικής του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου σε μία εποχή που θεωρείτο ότι οι γυναίκες δεν έπρεπε να μπουν στο επάγγελμα. Σε ηλικία 22 ετών, ήταν η πρώτη γυναίκα που αποφοίτησε από τη Σχολή Μηχανικών. Αναζήτησε απασχόληση στο Υπουργείο Κατασκευών, αλλά δεν μπόρεσε να γίνει αξιωματούχος, καθώς υπήρχε απαίτηση για στρατιωτική θητεία. Ωστόσο, κατάφερε να αποκτήσει θέση ως αρχιτέκτονας στο Δήμο του Βελιγραδίου, όπου έγινε η πρώτη προϊσταμένη αρχιτέκτονας της πόλης. Το 1903, σχεδίασε τη Μικρή Σκάλα στο Πάρκο Καλεμεγκντάν του Βελιγραδίου. Το πιο αξιοσημείωτο έργο της είναι το με ιδανικές αναλογίες σχολικό κτίριο που ολοκλήρωσε το 1906, τώρα γνωστό ως δημοτικό σχολείο Kralj Petar I (Βασιλιάς Πέτρος Α'). Σχεδίασε επίσης εκκλησίες, συμπεριλαμβανομένης της Μοραβιανού στυλ Εκκλησίας Αλεξάντερ Νέφσκι (1929) στο Βελιγράδι  και μία μικρότερη εκκλησία στο Κοσσυφοπέδιο. Το νοσοκομείο που σχεδίασε καταστράφηκε κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά πολλά από τα κτίρια κατοικιών της, από διαμερίσματα έως διακριτές ιδιωτικές κατοικίες, μερικά με αρτ νουβό ή νεοαναγεννησιακά στοιχεία, εξακολουθούν να υφίστανται σήμερα. Το πρώτο κτίριο συλλογικής στέγασης για τους εργαζόμενους στα Βαλκάνια σχεδιάστηκε από τη Γελισαβέτα Νάτσιτς.

Κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, στάλθηκε σε στρατόπεδο στην Ουγγαρία, τερματίζοντας την καλλιτεχνική της καριέρα. Δεν είχε διαρκέσει περισσότερο από 16 χρόνια. Μετά τον πόλεμο, η Νάτσιτς μετακόμισε στο Ντουμπρόβνικ με τον σύζυγό της Λούκα Λούκαϊ, τον οποίο είχε γνωρίσει στο στρατόπεδο. Της απονεμήθηκε κρατική σύνταξη για τα επιτεύγματα της ζωής της. Πέθανε στο Ντουμπρόβνικ το 1955.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  *Czech National Authority Database*. js20201095254. Ανακτήθηκε στις 8  Ιουνίου 2022.
2. ↑  "Alexander Nevsky Church in Belgrade", Nothing Against Serbia. Retrieved 20 March 2012.
3. ↑  Ibrajter Gazibara, B. (2014). «Talentovana graditeljka Beograda Jelisaveta Načić». *Women in architecture: contemporary architecture in Serbia since 1900.*.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Jelisaveta Načić στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 152160789864202682296
* SUDOC: 250674505
* NKC: js20201095254

 |

 |
Ο **Γαβίνειος Νόμος** (λατινικά: Lex Gabinia) είναι ένα νομοθέτημα της ύστερης περιόδου της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας (67 π.Χ.), του οποίου εισηγητής ήταν ο δήμαρχος (τριβούνος) Γαβίνιος (εξ ου και το όνομά του). Προέβλεπε την παραχώρηση έκτακτων εξουσιών στον απερχόμενο ύπατο Γνάιο Πομπήιο, ώστε αυτός να προχωρήσει στην καταστολή της πειρατείας.

Αρχικά ο Γαβίνιος παρουσίασε προς ψήφιση ένα σχέδιο, σύμφωνα με το οποίο για τα τρία επόμενα έτη ο Πομπήιος θα οριζόταν ανθύπατος και θα του παραχωρούνταν (α) απόλυτη δικαιοδοσία σε όλες τις θάλασσες μέχρι τις Ηράκλειες στήλες (δηλ. ολόκληρη τη Μεσόγειο), καθώς και στην ξηρά μέχρι την απόσταση των 400 σταδίων από την ακτή, (β) δικαίωμα να χρησιμοποιήσει το δημόσιο ταμείο και τις περιουσίες των γαιοκτημόνων κατά βούληση, (γ) 15 συγκλητικοί ως βοηθοί του και 200 πλοία, τα οποία μπορούσε να επανδρώσει με υποχρεωτική στρατολόγηση οποιουδήποτε έκρινε ικανό.

Η πρόταση προκάλεσε μεγάλη αναταραχή στους πατρικίους (ο Πλούταρχος αναφέρει ότι ο μόνος που την στήριξε δημοσίως ήταν ο Ιούλιος Καίσαρας), αφού ήταν η πρώτη φορά στην ιστορία της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας που ένας μόνο άνδρας θα συγκέντρωνε τόση εξουσία. Επιπλέον ήταν νωπές οι αναμνήσεις από το φιάσκο του Μάρκου Αντώνιου Κρητικού, ο οποίος είχε σταλεί με αντίστοιχες δικαιοδοσίες κατά των πειρατών λίγα χρόνια νωρίτερα, για να καταλήξει στο τέλος σχεδόν όμοιος με αυτούς που καταδίωκε.

Ο Γαβίνιος εισήγαγε την πρότασή του προς ψήφιση και έγινε αυτή αποδεκτή λόγω της έντονης λαϊκής πίεσης και της συνηγορίας του Καίσαρα. στο κατώτερο νομοθετικό σώμα, το Συμβούλιο των Πληβείων. Ψηφίστηκε μάλιστα υπερδιπλασιασμός των διαθέσιμων δυνάμεων: 500 πλοία, 120.000 πεζικάριοι, 5.000 ιππείς. Επίσης 24 συγκλητικοί και 2 κυέστορες (θησαυροφύλακες) θα έμπαιναν υποχρεωτικά υπό τις διαταγές του.

Κατ΄εφαρμογήν του νόμου, ο Πομπήιος κατάφερε να εξαφανίσει την πειρατεία από τη Μεσόγειο σε κάτι παραπάνω από τρεις μήνες, δηλ. σχεδόν στο 1/10 του προβλεπόμενου χρόνου.

Σχετικά άρθρα
-------------

* Ρωμαϊκή Δημοκρατία
* Πειρατεία στον αρχαίο μεσογειακό κόσμο

Πηγές
-----

* Πλουτάρχου Πομπήιος, κεφ. 25-26.
* Angus Konstam, A Complete History of Piracy[*νεκρός σύνδεσμος*], σελ. 20-22. Εκδότης Osprey Publishing, 2008, ISBN 9781846032400.