recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Ιωάννης Άγγελος** (μέσα 13ου αι.) ήταν ανώτερος αξιωματικός της Αυτοκρατορίας της Νίκαιας.

Βιογραφία
---------

Ταπεινής καταγωγής, ήταν ένας από τους ευνοούμενους τού Θεοδώρου Β΄ Βατάτζη (1254-58). 

Ο Ιωάννης ήταν μέγας πριμικήριος και ο Θεόδωρος Β΄ τον προήγαγε το 1255 στο βαθμό του πρωτοστράτορος. Μετά τον θάνατο του Θεοδώρου Β΄, αυτοκτόνησε ο Ιωάννης Άγγελος, μάλλον λόγω της επικράτησης των ευγενών.. Ο Θεόδωρος Β΄ είχε προωθήσει αρκετά άτομα ταπεινής καταγωγής για να του είναι έμπιστοι, όπως τον Γεώργιο Μουζάλωνα, αλλά αυτό δυσαρέστησε τους ευγενείς, που συσπειρώθηκαν γύρω από τον Μιχαήλ Η΄ και κατέλαβαν την εξουσία όταν απεβίωσε ο Θεόδωρος Β΄.

Αναφορές
--------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 26  Νοεμβρίου 2018.
2. ↑  Guilland 1967, σελ. 483.
3. ↑  Macrides 2007, σελίδες 290 (note 4), 298, 346–347, 349 (note 8).

Πηγές
-----

* Guilland, Rodolphe (1967). "Le Protostrator". Recherches sur les institutions byzantines, Tome I (in French). Berlin: Akademie-Verlag. pp. 478–497.
* Macrides, Ruth (2007). George Akropolites: The History – Introduction, Translation and Commentary. Oxford: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-921067-1.
Ο **Θεόδωρος Φιλής** (μέσα 13ου αι.) από τον Οίκο των Φιλήδων ήταν ευγενής και κυβερνήτης της Θεσσαλονίκης στα μέσα του 13ου αι.

Βιογραφία
---------

Είναι το πρώτο αξιοσημείωτο μέλος του οίκου του. Ορίστηκε κυβερνήτης της Θεσσαλονίκης από τον Ιωάννη Γ΄ Βατάτζη κάποια στιγμή μεταξύ των ετών 1248-52, στη θέση του αποβιώσαντος Ανδρονίκου Παλαιολόγου (πατέρα του Μιχαήλ Η΄). Η θέση αυτή, που είχε τον τίτλο του *πραίτωρος* είχε ευρεία αρμοδιότητα: περιελάμβανε στρατιωτική, φορολογική και δικαστική εξουσία επί των εδαφών και των πόλεων της Μακεδονίας, που ήταν στα χέρια της Αυτοκρατορίας της Νίκαιας.

Κατά τη διακυβέρνησή του υπονόμευσε τον διάδοχο Θεόδωρο Β΄, ο οποίος έγινε φανερά εχθρός του. Το 1254 ο διάδοχος ανέλαβε την εξουσία και διέταξε τη φυλάκιση του Θεοδώρου Φιλή και ενός άλλου εξέχοντα ευγενή, του Αλεξίου Στρατηγοπούλου (που θα ανακτήσει την Κωνσταντινούπολη το 1261) με την κατηγορία της προσβολής κατά του Αυτοκράτορα. Στη Θεσσαλονίκη νέος πραίτορας ορίστηκε ο Γεώργιος Ακροπολίτης (ο ιστορικός).

Αυτό είχε ως αποτέλεσμα ο Θεόδωρος και η οικογένειά του να γίνουν υποστηρικτές της αντίπαλης ομάδας, των αριστοκρατών περί τον Μιχαήλ Παλαιολόγο. Το 1258 απεβίωσε ο Θεόδωρος Β΄ Βατάτζης και ο Φιλής υποστήριξε τον Μιχαήλ στην προσπάθειά του να αποκτήσει τον έλεγχο της Αυτοκρατορίας εναντίον του Γεωργίου Μουζάλωνος. Το 1259 ο Μιχαήλ, τώρα Αυτοκράτορας Μιχαήλ Η΄, τον έστειλε σε διπλωματική αποστολή στην αυλή του δεσπότη της Ηπείρου Μιχαήλ Β΄, αλλά αναφέρεται ότι δεν είχε επιτυχία λόγω της αλαζονίας του δεσπότη.

Οικογένεια
----------

Είχε ένα τέκνο:

* Αλέξιος Φιλής β΄ ήμισυ 13ου αι. μέγας Δομέστικος.

Αναφορές
--------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 25  Απριλίου 2021.
2. 1 2 3 4  Trapp (1991), p. 1650
3. ↑  Macrides (2007), pp. 27–28, 242, 244 (note 7)
4. ↑  Macrides (2007), pp. 321, 339ff.
5. ↑  Macrides (2007), pp. 27–28, 321
6. 1 2 3  PLP 29812
7. ↑  Macrides (2007), pp. 354ff.

Πηγές
-----

* Geanakoplos, Deno John (1959). Emperor Michael Palaeologus and the West, 1258–1282 - A Study in Byzantine-Latin Relations. Cambridge, Massachusetts: Harvard University Press.
* Guilland, Rodolphe (1967). Recherches sur les Institutions Byzantines, Tome I (στα γαλλικά). Βερολίνο: Akademie-Verlag.
* (Αγγλικά) Trapp, Erich (1991). «Philes». Στο: Kazhdan, Alexander, επιμ. *The Oxford Dictionary of Byzantium*. Οξφόρδη και Νέα Υόρκη: Oxford University Press, σσ. 1650–1651. ISBN 0-19-504652-8.
Ο **Νικηφόρος** (π. 1062 – μετά το 1136) από τη Δυναστεία των Κομνηνών ήταν αριστοκράτης και ανώτερος αξιωματούχος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Ήταν ο νεότερος αδελφός του Αλεξίου Α΄ Κομνηνού και διορίστηκε μέγας δρουγγάριος του στόλου.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο πέμπτος γιος του Ιωάννη και της Άννας Δαλασσηνής. Μεγαλύτερα αδέλφια του ήταν ο Μανουήλ, ο Ισαάκιος, ο Αλέξιος Α΄ και ο Αδριανός.

Σύμφωνα με τον ιστορικό Νικηφόρο Βρυέννιο τον νεότερο, όταν ο Αλέξιος Α΄ και οι δύο μεγαλύτεροι αδελφοί του εισήλθαν στο στρατό, οι δύο μικρότεροι έλαβαν ενδελεχή, εγκύκλια παιδεία, μένοντας με τη μητέρα τους.

Όταν ο Αλέξιος ανήλθε στον θρόνο, τίμησε τους συγγενείς του με τίτλους, που δημιούργησε ο ίδιος: ο Νικηφόρος έγινε σεβαστός και μέγας δρουγγάριος (υποναύαρχος) του στόλου της Ρωμανίας. Δεν έχει καταγραφεί να ανήλθε στο βαθμό του μεγάλου δουκός (ναυάρχου), ούτε το αν ανέλαβε ενεργό δράση με τον στόλο. Στην πραγματικότητα τον στόλο διοικούσε ο Ευστάθιος Κυμινειανός από το 1087 περίπου, ο οποίος προήχθη περί το 1101/02 σε μέγα δρουγγάριο. Ο Νικηφόρος, είτε έχασε το αξίωμά του, είτε για ένα διάστημα συνυπήρχαν περισσότεροι του ενός μεγάλοι δρουγγάριοι ταυτόχρονα. Φαίνεται πως το αξίωμά του ήταν καθαρά τιμητικό.

Η πληροφορίες για τη ζωή του είναι ασαφείς και ο ιστορικός Βασίλειος Σκουλάτος τον αναφέρει ως "το λιγότερο γνωστό μέλος του Οίκου των Κομνηνών". Αναφέρεται μόνο μία φορά στην Αλεξιάδα και δεν πρέπει να έπαιξε κάποιο ρόλο κατά τη βασιλεία του Αλεξίου ή του διαδόχου του Ιωάννη Β΄. Ο "μέγας δρουγγάριος Νικηφόρος" αναφέρεται μόνο ως ένας από τους μάρτυρες στο Τυπικόν της Μονής Παντοκράτορος, που συντάχθηκε το 1136. Δεν γνωρίζουμε γιατί σιωπούν οι πηγές· ο ιστορικός Κωνσταντίνος Βαρζός προτείνει το να έπεσε ο Νικηφόρος σε δυσμένεια ως μία πιθανή εξήγηση. Αλλά και στο Τυπικόν δεν αναφέρεται το επώνυμό του· ίσως να μην είναι ο Κομνηνός, αλλά κάποιος συνονόματος μέγας δρουγγάριος της βίγλας.

Βιογραφία
---------

Νυμφεύτηκε μία αγνώστου ονόματος γυναίκα και είχε τουλάχιστον δύο τέκνα:

* Άννα (;), παντρεύτηκε τον Γρηγόριο Πακουριανό τον νεότερο, διοικητή του θέματος Δυρραχίου.
* Αλέξιος, σεβαστός.

Αναφορές
--------

1. ↑  Βαρζός 1984, σελίδες 52, 118.
2. 1 2 3 4 5  Skoulatos 1980, σελ. 233.
3. 1 2  Βαρζός 1984, σελ. 118.
4. 1 2 3  Guilland 1967, σελ. 540.
5. ↑  Skoulatos 1980, σελίδες 85–87.
6. ↑  Βαρζός 1984, σελ. 119 (note 7).
7. ↑  Βαρζός 1984, σελ. 119.
8. ↑  Βαρζός 1984, σελίδες 119–120.
9. ↑  Βαρζός 1984, σελ. 120.
10. ↑  Βαρζός 1984, σελίδες 268–272.
11. ↑  Βαρζός 1984, σελ. 272.

Πηγές
-----

* Βαρζός, Κωνσταντίνος (1984). *Η Γενεαλογία των Κομνηνών* (PDF). **A**. Θεσσαλονίκη: Κέντρο Βυζαντινών Ερευνών. OCLC 834784634.
* Guilland, Rodolphe (1967). «Le Drongaire de la flotte, le Grand drongaire de la flotte, le Duc de la flotte, le Mégaduc». *Recherches sur les institutions byzantines, Tome I* (στα Γαλλικά). Berlin: Akademie-Verlag. σελίδες 535–562.
* Skoulatos, Basile (1980). *Les personnages byzantins de l'Alexiade: Analyse prosopographique et synthèse* (στα Γαλλικά). Louvain-la-Neuve: Nauwelaerts.
Ο **Μιχαήλ Στυπιώτης** (αρχές 12ου αι.) ήταν ευγενής και στρατιωτικός διοικητής της Ρωμανίας στις αρχές του 12ου αι.

Βιογραφία
---------

Η Άννα Κομνηνή στην *Αλεξιάδα* της αναφέρει ότι ο Μιχαήλ ήταν μέλος της ανώτερης αριστοκρατίας στη Ρωμανία και διάσημος ως ανδρείος στρατιωτικός. Ωστόσο ο Στυπιώτης εμφανίζεται στην ιστορία της μόνο κατά την εκστρατεία του πατέρα της Αλεξίου Α΄ Κομνηνού εναντίον των Σελτζούκων Τούρκων το 1116. Κατά την επιχείρηση ο Μιχαήλ και κάποιος Στραβοβάσιλος επιτέθηκαν και κατάστρεψαν μία Τουρκική δύναμη. Αργότερα ο Αυτοκράτορας διέταξε τον Στυπιώτη να εκστρατεύσει στην περιοχή του Αμορίου. Σύντομα ο Μιχαήλ κατάφερε να ανακαταλάβει το φρούριο του Ποιμανηνού.

Δεν γνωρίζουμε τη σταδιοδρομία του μετά το 1118, όταν ανέλαβε ο Ιωάννης Β΄ Κομνηνός. Όμως τον ταυτίζουμε με τον Στυπιώτη, που αναφέρεται στο *Τυπικόν* της μονή Παντοκράτορος. Επειδή η μονή συνδέεται στενά με τον Οίκο των Κομνηνών, συμπεραίνουμε ότι ο Μιχαήλ απολάμβανε μία διακεκριμένη θέση υπό τον Ιωάννη Β΄. Απεβίωσε λίγο μετά το 1136, έτος που συντάχθηκε το *Τυπικόν*.

Αναφορές
--------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 27  Νοεμβρίου 2018.
2. 1 2 3  Skoulatos 1980, σελίδες 210–211.
Η **πρακτική φιλοσοφία** αφορά κυρίως θέματα που έχουν εφαρμογές στη ζωή, όπως η μελέτη των αξιών, των κανόνων, της πολιτικής, της τέχνης. Η σύγχρονη διαίρεση της φιλοσοφίας σε θεωρητική φιλοσοφία και πρακτική φιλοσοφία έχει την αρχή της στη φιλοσοφία της φύσης και στην ηθική φιλοσοφία του Αριστοτέλη. Η μία έχει αντικείμενο τη θεωρία και η άλλο την πράξη.

Θέματα πρακτικής φιλοσοφίας
---------------------------

Παραδείγματα θεμάτων πρακτικής φιλοσοφίας είναι τα εξής:

* Ηθική
* Αισθητική
* Πολιτική φιλοσοφία

Φιλοσοφική συμβουλευτική
------------------------

Πρακτική φιλοσοφία είναι επίσης η χρήση της φιλοσοφίας και των φιλοσοφικών τεχνικών στην καθημερινή ζωή. Αυτή η χρήση μπορεί να λάβει διάφορες μορφές, όπως στοχαστική πρακτική, προσωπική φιλοσοφική σκέψη και φιλοσοφική συμβουλευτική.

Παραδείγματα θεμάτων φιλοσοφικής συμβουλευτικής είναι τα εξής:

* Φιλοσοφία της εκπαίδευσης
* Φιλοσοφία του δικαίου
* Φιλοσοφία της θρησκείας
* Φιλοσοφία της ιστορίας

Πανεπιστημιακή εκπαίδευση
-------------------------

Στη Σουηδία και τη Φινλανδία, τα μαθήματα θεωρητικής και πρακτικής φιλοσοφίας διδάσκονται χωριστά και αποτελούν ξεχωριστά πτυχία. Άλλες χώρες μπορεί να χρησιμοποιούν παρόμοια σχήματα - ορισμένα πανεπιστήμια τγης Σκωτίας, για παράδειγμα, χωρίζουν τη φιλοσοφία σε λογική, μεταφυσική και ηθική - αλλά στα περισσότερα πανεπιστήμια σε όλον τον κόσμο η φιλοσοφία διδάσκεται ως ένα ενιαίο μάθημα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Practical Philosophy». *Department of Philosophy. Lund University*. 19 Νοεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 21 Φεβρουαρίου 2024.
2. 1 2  Immanuel Kant, *Lectures on Ethics*, Cambridge University Press, 2001, p. 41 ("On Universal Practical Philosophy"). Original text: Immanuel Kant, *Kant’s Gesammelte Schriften*, Band XXVII – Moralphilosophie, 1. Hälfte, 1974, p. 243.
3. ↑  Albert Schwegler, *A History of Philosophy in Epitome*, D. Appleton, 1877, p. 312.
4. ↑  Aristotle, *Metaphysics*, Book 1.
5. ↑  «Department of Philosophy». *www.su.se* (στα Αγγλικά). 14 Φεβρουαρίου 2024. Ανακτήθηκε στις 28 Φεβρουαρίου 2024.
Ο **Βυτάουτας** ο Μέγας, λιθουανικά Vytautas (περ. 1350 – 27 Οκτωβρίου 1430) από τον Οίκο των Γκεντιμινιδών ήταν δούκας τού Τρακάι (1392-1413), της Ρουθηνίας (1398-1430), μεγάλος δούκας της Λιθουανίας (1392-1430), πρίγκιπας της Χρόντνα, του Λουτσκ και υποτιθέμενος βασιλιάς των Χουσιτών. Με την αναβίωση της Λιθουανίας τον 19ο αιώνα έγινε ο εθνικός ήρωας της χώρας. Ένα Πανεπιστήμιο ονομάστηκε από αυτόν και σε πολλές πόλεις μνημεία ανεγέρθηκαν στο όνομά του το διάστημα 1918-39.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος τού Κεστούτις δούκα τού Τρακάι & μεγάλου δούκα της Λιθουανίας και της Μπιρουτέ.

Ο πατέρας του και ο θείος του Αλγκίρντας είχαν μοιράσει τη Λιθουανία από το 1377: ο Κεστούτις έλαβε το δυτικό μέρος και αγωνιζόταν εναντίον τού Τευτονικού Τάγματος. Τον Αλγκίρντα διαδέχθηκε το 1377 ο γιος του Γιογκάιλα και άρχισε ανταγωνισμός μεταξύ τους. Ο Γιογκάιλα συμμάχησε με τους Τεύτονες το 1380· όταν το έμαθε ο Κεστούτις, κατέλαβε το Βίλνιους, αιχμαλώτισε τον ανιψιό του Γιογκάιλα και έγινε μόνος του μεγάλος δούκας της Λιθουανίας. Τότε ο Γιογκάιλα δραπέτευσε, συγκέντρωσε στρατό και αιχμαλώτισε τον θείο του και τον Βυτάουτας στο κάστρο Κρέβα. Μία εβδομάδα μετά ο Κεστούτις απεβίωσε, δεν γνωρίζουμε πώς.

Το 1382 ο Βυτάουτας δραπέτευσε από το κάστρο και κατέφυγε στο Τευτονικό Τάγμα, όπου βαπτίστηκε Καθολικός με το όνομα Βίγκαντ. Συμμετείχε σε επιδρομές εναντίον τού Γιογκάιλα. Ωστόσο το 1384 ο Βυτάουτας χάλασε τις συμφωνίες του με τους Τεύτονες και συμφιλιώθηκε με τον Γιογκάιλα. Μάλιστα έκαψε τρία σημαντικά Τευτονικά κάστρα και ανέκτησε τις γαίες τού πατέρα του, εκτός από το Τράκαι.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε ίσως τη Μαρία Λουκόμσκα, αλλά αυτό αναφέρεται μόνο από το Χρονικό Μπυχόβιεκ και δεν επιβεβαιώνεται από άλλες πηγές.

Έκανε γάμο με την Άννα και είχε τέκνο:

* Σοφία 1371-1453, παντρεύτηκε τον Βασίλειο Α΄ μεγάλο πρίγκιπα της Μόσχας. Απέκτησαν πολλά τέκνα, μεταξύ αυτών τα εξής:
	+ Άννα 1393-1417, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Η΄ Παλαιολόγο Αυτοκράτορα των Ρωμαίων.
	+ Βασίλειο Β΄ 1415-1462, μεγάλος πρίγκιπας της Μόσχας.

Το 1418 απεβίωσε η Άννα και ο Βυτάουτας έκανε άλλο γάμο με την ανιψιά της Ουλιάνα, κόρη τού Ιβάν Ολσχάνσκυ.

Πηγές
-----

* Inga Deidulė, Vytauto Didžiojo įvaizdžio genezės mįslė, - "ieškokite moterų", Vartiklis.
* Andrius Mingėla, Vytautas Lietuvos didysis kunigaikštis, Juventa high school. Accessed May 20, 2006.
* Oscar Halecki, Borderlands of Western Civilization: A History of East Central Europe, 2nd edition, Chapter 8, Simon Publications, July 2001, ISBN 0-9665734-8-X

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Andrey Ekzemplyarsky: «Витовт» (Ρωσικά) 1892.
2. ↑  *Τσεχική Εθνική Βάση Δεδομένων Καθιερωμένων Όρων*. mub2016936674. Ανακτήθηκε στις 1  Μαρτίου 2022.
3. ↑  www.elibrary.ru/item.asp?id=43982548.
4. ↑  «Витовт» (Ρωσικά)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 263234896
* LCCN: n84158374
* ISNI: 0000 0001 2138 3221
* GND: 11876957X
* SELIBR: 283612
* SUDOC: 061500208
* BNF: cb15116746x (data)
* BIBSYS: 7019238
* NKC: mub2016936674

 |

 |
Ο **Ιωάννης** (π. 1067 - ) από τον Οίκο των Ταρωνιτών ήταν αριστοκράτης της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, που υπηρέτησε ως κυβερνήτης επαρχίας στα Βαλκάνια υπό τον θείο του αυτοκράτορα Αλέξιο Α΄ Κομνηνό.

Βιογραφία
---------

Ο πατέρας του Μιχαήλ Ταρωνίτης πανυπερσέβαστος, ανήκε σε αριστοκρατικό Οίκο με πριγκιπική καταγωγή από το Ταρόν της Αρμενίας, που περί το 1061-63 νυμφεύτηκε τη Μαρία Κομνηνή, μεγαλύτερη κόρη του Ιωάννη Κομνηνού και αδελφή του Αλεξίου Α΄. Ο Ιωάννης ήταν ο πρωτότοκος γιος τους και γεννήθηκε περί το 1067.

Σε άγνωστο έτος, ίσως π. το 1092/93 ο Ιωάννης ήταν δούκας (στρατιωτικός διοικητής) των Σκοπίων, όπως δείχνει η αλληλογραφία του με τον Θεοφύλακτο επίσκοπο Οχρίδος. Το θέρος του 1094 ο πατέρας του απολύθηκε και τιμωρήθηκε για την εμπλοκή του στη συνωμοσία του Νικηφόρου Διογένη εναντίον του Αλεξίου Α΄, αλλά το γεγονός δεν φαίνεται να επηρέασε τη θέση και τη σταδιοδρομία του Ιωάννη. Το φθινόπωρο του ίδιου έτους ο Αλέξιος Α΄ εκστράτευσε κατά των Κυμάνων στη Θράκη και του εμπιστεύθηκε την άμυνα της Βερόης και της γύρω περιοχής μαζί με τον Νικηφόρο Μελισσηνό και τον Γεώργιο Παλαιολόγο. Το 1094/95 συμμετείχε σε Σύνοδο στο ανάκτορο των Βλαχερνών, όπου ο Λέων ο Χαλκηδόνος καταδικάστηκε. Εμφανίζεται στον κατάλογο των συμμετεχόντων με τον τίτλο του σεβαστού (5ου στην ιεραρχία).

Ο Ιωάννης εμφανίζεται σε έγγραφο του 1102 να κατέχει τη θέση του πραίτορος (πολιτικού διοικητή) και του αναγραφέως (οικονομικού επικεφαλής) των ηνωμένων θεμάτων Θράκης, Μακεδονίας, Βολερού, Στρυμώνος και Θεσσαλονίκης.

Αναφορές σε πηγές
-----------------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 23  Νοεμβρίου 2018.

Πηγές
-----

* Kazhdan, Alexander, ed. (1991). The Oxford Dictionary of Byzantium. Oxford and New York: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-504652-6.
* Skoulatos, Basile (1980). Les personnages byzantins de l'Alexiade: Analyse prosopographique et synthèse [The Byzantine Personalities of the Alexiad: Prosopographical Analysis and Synthesis] (in French). Louvain-la-Neuve: Nauwelaerts.
* Varzos, Konstantinos (1984). Η Γενεαλογία των Κομνηνών [The Genealogy of the Komnenoi] (PDF) (in Greek). A. Thessaloniki: Centre for Byzantine Studies, University of Thessaloniki.
Στις 09:40 π.μ. τοπική ώρα το Σάββατο 1η Νοεμβρίου 1755, η Λισαβόνα **επλήγη από καταστροφικό σεισμό**, που είχε επίκεντρο στον Ατλαντικό Ωκεανό, 200 χιλιόμετρα από το Ακρωτήριο του Αγίου Βικεντίου, που αποτελεί το νοτιότερο σημείο της Πορτογαλίας και 290 νοτιοδυτικά της Λισαβόνας. Οι σεισμολόγοι σήμερα εκτιμούν ότι το μέγεθος του σεισμού του 1755 ήταν 7,7 βαθμών στην Κλίμακα Ρίχτερ, σε αντίθεση με παλαιότερες εκτιμήσεις που έκαναν λόγο ακόμα και για 8,5 με 9 βαθμούς ή και για ακόμα μεγαλύτερα νούμερα. Το μέγιστο επίπεδο αντιληπτής έντασης του σεισμού, έχει σήμερα εκτιμηθεί ότι έφτασε στο επίπεδο έντασης XI (11) της κλίμακας Μερκάλι, δηλαδή «ασύλληπτα καταστροφικός» [με μέγιστο επίπεδο στην κλίμακα Μερκάλι το XII (12), δηλαδή «ολική καταστροφή»].

Επρόκειτο για έναν από τους πιο θανατηφόρους και καταστροφικούς σεισμούς στην παγκόσμια ιστορία, καθώς μαζί με το τσουνάμι που ακολούθησε και τις πυρκαγιές που προκλήθηκαν, υπολογίζεται ότι προκάλεσε από 12.000 έως 50.000 θανάτους. Χρονολογικά, ήταν ο τρίτος μεγάλου μεγέθους σεισμός που έπληξε τη Λισαβόνα, μετά το 1321 και το 1531.

Ο σεισμός του 1755 με τον εξαιρετικά μεγάλο αριθμό νεκρών και τις τεράστιες καταστροφές που προκάλεσε, είχε ως αποτέλεσμα την όξυνση των πολιτικών εντάσεων στο Βασίλειο της Πορτογαλίας και έβαλε τέλος στις αποικιακές φιλοδοξίες της χώρας. Παράλληλα, οδήγησε στη γένεση της σύγχρονης σεισμολογίας και της σεισμικής μηχανικής (earthquake engineering), καθώς ήταν η πρώτη φορά που μελετήθηκαν με επιστημονικούς όρους οι συνέπειες ενός σεισμού σε μεγάλη έκταση.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος μεγαλύτερων σεισμών

Αναφορές
--------

1. ↑  Between History and Periodicity: Printed and Hand-Written News in 18th-Century Portugal
2. ↑  Fonseca, Joao F. B. D. (2020). «A Reassessment of the Magnitude of the 1755 Lisbon Earthquake». *Bulletin of the Seismological Society of America* (GeoScienceWorld) **110** (1): 1–17. doi:10.1785/0120190198. Bibcode: 2020BuSSA.110....1F.
3. ↑  «Magnitude of Great Lisbon Earthquake may have been lower than previous estimates». *ScienceDaily* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 1 Νοεμβρίου 2021.
4. ↑  «The Lisbon Earthquake». *VolcanoCafe* (στα Αγγλικά). 6 Μαΐου 2016. Ανακτήθηκε στις 23 Μαΐου 2020.
Ο **Ζαφείρης Κάκκαρης** (γεν. 1951) είναι πρώην διεθνής Έλληνας τερματοφύλακας που αγωνιζόταν στον Πανιώνιο.

Βιογραφικό
----------

Ο Ζαφείρης Κάκκαρης ξεκίνησε την αγωνιστική του σταδιοδρομία από τον Αργοναύτη Χατζηκυριάκειου. Ως τερματοφύλακας διακρινόταν για την αλτικότητά του και τις εκτινάξεις του. Έπαιξε στην ομάδα του Πανιώνιου από τη σεζόν 1971-72 μέχρι το 1981 - 82. Την τελευταία αυτή περίοδο τραυματίσθηκε σοβαρότατα και χρειάσθηκε να μεταβεί στο εξωτερικό για θεραπεία. Στη συνέχεια αγωνίστηκε στη Β΄ Εθνική κατηγορία με τον Αιολικό Μυτιλήνης (2 σεζόν) και το Λεβαδειακό (1 χρονιά), εκτός από το 1983-84 που επανήλθε στον Πανιώνιο, τη χρονιά του δεύτερου μπαράζ. Τερμάτισε την αγωνιστική του καριέρα στο Φωστήρα Ταύρου και τη Δ΄ Εθνική, το 1988.

Ήταν μέλος της ομάδας του Πανιωνίου που κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδος το 1979, για πρώτη φορά στην ιστορία του. Αφού απέκλεισε τον Άρη με 2-5, 5-1 και τον Ολυμπιακό με 2-1, 2-3 (με το εκτός έδρας γκολ), νίκησε στον τελικό την ΑΕΚ με 3-1.

Στην Εθνική
-----------

Ο Ζαφείρης Κάκκαρης ήταν έξι φορές διεθνής με την εθνική ομάδα. Η πρώτη φορά ήταν στις 26/10/1977 στον ισόπαλο 0-0 εκτός έδρας αγώνα με τη Βουλγαρία για το Βαλκανικό Κύπελλο. Αγωνίστηκε σε ένα ακόμα ματς για την ίδια διοργάνωση και οι άλλες τέσσερις συμμετοχές του ήταν σε φιλικά της εθνικής ομάδας το 1978.

Η τελευταία συμμετοχή του ήταν στις 5/4/1978 στον εκτός έδρας φιλικό αγώνα με την Πολωνία (ήττα 2-5).

Επίσης, υπήρξε διεθνής με την Εθνική νέων το 1969 και με την Εθνική ελπίδων το 1972 σε αγώνα με την Κύπρο στις 22 Μαρτίου.

Καριέρα
-------

| Χρονιές | Σύλλογος | Συμμετοχές | Γκολ |
| --- | --- | --- | --- |
| 1971-72 | Πανιώνιος | 15 | 0 |
| 1972-73 | Πανιώνιος | 10 | 0 |
| 1973-74 | Πανιώνιος | 12 | 0 |
| 1974-75 | Πανιώνιος | 19 | 0 |
| 1975-76 | Πανιώνιος | 7 | 0 |
| 1976-77 | Πανιώνιος | 32 | 0 |
| 1977-78 | Πανιώνιος | 29 | 0 |
| 1978-79 | Πανιώνιος | 18 | 0 |
| 1979-80 | Πανιώνιος | 14 | 0 |
| 1980-81 | Πανιώνιος | 15 | 0 |
| 1981-82 | Πανιώνιος - Ήταν σοβαρά τραυματίας |  |  |
| 1982-83 | Αιολικός Μυτιλήνης | 24 | 0 |
| 1983-84 | Πανιώνιος | 18 | 0 |
| 1984-85 | Λεβαδειακός | 28 | 0 |
| 1985-86 | Αιολικός Μυτιλήνης | 37 | 0 |
| 1986-87 | Αιολικός Μυτιλήνης | Γ΄ Εθνική |  |
| 1987-88 | Φωστήρας Ταύρου | Δ΄ Εθνική |  |
| Χρονιές | Εθνικές ομάδες | Συμμετοχές | Γκολ |
| 1969 | Ελλάδα Ελλάδα (νέων) | 1 | 0 |
| 1972 | Ελλάδα Ελλάδα (ελπίδων) | 1 | 0 |
| 1977-1978 | Ελλάδα Ελλάδα (ανδρών) | 6 | 0 |

* **Σημείωση** : τα στοιχεία προέρχονται από:
	+ 
	+

Τίτλοι
------

* Κύπελλο Ελλάδος (1): 1979.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.transfermarkt.fr/zafiris-kakkaris/leistungsdatenverein/spieler/228335.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* "Όλα για το ποδόσφαιρο '91. Τρίτομο ΑΛΜΑΝΑΚ", περ. *ΕΙΚΟΝΕΣ*, 1991.
* Ψηφιακό αρχείο της εφ. "Αθλητική Ηχώ".
Ως **δεύτερη μάχη της Τσατάλτζας** - *(τουρκ. İkinci Çatalca Muharebesi, βουλγ. Битка при Чаталджа)* ονομάστηκε το διάστημα των εχθροπραξιών μεταξύ του Βασιλείου της Βουλγαρίας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, που ξεκίνησε μετά το τέλος της ανακωχής (3 Φεβρουαρίου 1913) που ακολούθησε την πρώτη μάχη της Τσατάλτζας και τελείωσε με τη λήξη του Α΄ Βαλκανικού πολέμου, τον Απρίλιο του 1913.

Μετά την πρώτη μάχη της Τσατάλτζας, που δίνεται στην ομώνυμη αμυντική γραμμή λίγο έξω από την Κωνσταντινούπολη και αφού οι Οθωμανοί αντιμετωπίζουν μια σειρά από ήττες σε όλα τα μέτωπα του πολέμου και από όλους τους αντιπάλους τους, δέχονται να αρχίσουν διαπραγματεύσεις προκειμένου να επιτευχθεί ειρήνη. Για αυτόν το λόγο, στις 20 Νοεμβρίου 1912 διακόπτονται οι εχθροπραξίες στην γραμμή της Τσατάλτζας, και ενώ όλα τα κράτη συμφωνούν για μια προσωρινή κατάπαυση πυρός, στο Λονδίνου και στις 13 Δεκεμβρίου αρχίζουν οι συνομιλίες για την εύρεση μιας κοινώς αποδεκτής λύσης. Το πραξικόπημα εναντίον της οθωμανικής κυβέρνησης, που ξέσπασε στις 23 Ιανουαρίου του 1913, - και που ουσιαστικά ήθελε να αποτρέψει την παραχώρηση της Ανδριανούπολης στους Βουλγάρους - διέκοψε τις συνομιλίες και οι μάχες ξαναρχίζουν, με πρώτη αυτήν στο Μπολαγίρ στις 26 Ιανουαρίου 1913.

Στην αμυντική γραμμή της Τσατάλτζας οι μάχες θα ξαναρχίσουν στις 5 Φεβρουαρίου του 1913 με μια επίθεση του βουλγάρικου στρατού. Τις επόμενες μέρες, οι Οθωμανοί θα μπορέσουν να προβάλλουν αντίσταση στις επιθέσεις των Βουλγάρων μέχρι και τις 16 Μαρτίου, όταν θα οργανώσουν και θα επιχειρήσουν γενικευμένη αντεπίθεση, με σκοπό την απώθηση των Βουλγάρων. Ωστόσο, δεν θα τα καταφέρουν και έτσι οι ελπίδες του Οθωμανικού στρατού να μπορέσει να βοηθήσει στην πολιορκία της Ανδριανούπολης, ματαιώνονται.  

Στις 24 Μαρτίου, οι Βούλγαροι θα επιχειρήσουν ακόμα μια επίθεση, η οποία όμως θα εμποδιστεί και πάλι από τους Οθωμανούς. Από την 1η Απριλίου και αφού η διάσκεψη του Λονδίνου είχε ξεκινήσει, στην Τσατάλτζα θα γίνεται πλέον μόνο πόλεμος φθοράς ενώ με την υπογραφή της ειρήνης οι Βούλγαροι εγκαταλείπουν την περιοχή και εγκαθίστανται στην νέα συνοριακή γραμμή Ενέζ - Μήδειας.

Βούλγαροι στρατιωτικοί στην Μάχη της Τσατάλτζας

Πηγές
-----

* Erickson, Edward J. (2003). *Defeat in Detail: The Ottoman Army in the Balkans, 1912–1913*. Greenwood Publishing Group. ISBN 0-275-97888-5.
Ο **Λεωνίδας Κεστεκίδης** (1876 - 1954) ήταν Έλληνας σοκολατοβιομήχανος, ο ιδρυτής της σοκολατοποιίας *Λεωνίδας* στο Βέλγιο.

Βιογραφικό
----------

Ο Λεωνίδας Κεστεκίδης γεννήθηκε στη Νίγδη, στην Καππαδοκία, το 1876. Tα πρώτα χρόνια της ζωής του φέρεται ότι έζησε ορισμένο διάστημα στην Κωνσταντινούπολη, στη συνέχεια βρέθηκε στην Ελλάδα και τελικά πήγε στην Ιταλία όπου ασχολήθηκε με το εμπόριο κρασιού. Από το 1893 μέχρι το 1898 έζησε στη Νέα Υόρκη όπου δούλεψε ως ζαχαροπλάστης. Το 1898 εγκαταστάθηκε στο Παρίσι όπου έζησε μια δεκαετία. Συμμετείχε στη Παγκόσμια Έκθεση, στις Βρυξέλλες, το 1910, όπου η σοκολατοποιία του βραβεύτηκε με το χάλκινο μετάλλιο, και τρία χρόνια αργότερα στη Παγκόσμια Έκθεση, στη Γάνδη. Το 1913 ίδρυσε τη σοκολατοποιία Λεωνίδας, στις Βρυξέλλες.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

*
Τα **Συστήματα Διαχείρισης Περιεχομένου** (**ΣΔΠ**, **Content Management Systems**, **CMS**) είναι διαδικτυακές εφαρμογές που επιτρέπουν την online τροποποίηση του περιεχομένου ενός δικτυακού τόπου.

Οι διαχειριστές μέσω του διαδικτύου ενημερώνουν το περιεχόμενο στο ΣΔΠ, το οποίο είναι εγκατεστημένο σ' ένα διακομιστή. Οι αλλαγές αυτές γίνονται αυτόματα διαθέσιμες πάλι μέσω του διαδικτύου, σε όλους τους επισκέπτες και χρήστες του δικτυακού τόπου.

Επιχειρησιακά συστήματα διαχείρισης περιεχομένου
------------------------------------------------

Ένα επιχειρησιακό σύστημα διαχείρισης περιεχομένου (CMS - Enterprise Content Management System), ασχολείται με το περιεχόμενο, τα έγγραφα, τα στοιχεία και τα παραστατικά που σχετίζονται με τις οργανωτικές διαδικασίες μιας επιχείρησης. Ο σκοπός και το αποτέλεσμα είναι να διαχειρίζεται το περιεχόμενο και τις αδόμητες πληροφορίες του οργανισμού, με όλες τους τις ποικιλίες μορφής και τοποθεσίας.

Συστήματα διαχείρισης περιεχομένου ιστού
----------------------------------------

Η διαχείριση περιεχομένου ιστοσελίδων (WCM) είναι ένα σύστημα CMS σχεδιασμένο για να απλοποιήσει τη δημοσίευση του δικτυακού περιεχομένου των web sites και των κινητών συσκευών, μεταξύ άλλων, επιτρέπει στους δημιουργούς περιεχομένου να υποβάλουν περιεχόμενο χωρίς να απαιτεί τεχνική γνώση HTML ή μεταφόρτωση των αρχείων.

Πολλά web-based συστήματα διαχείρισης περιεχομένου υφίστανται, τόσο Ανοιχτού Κώδικα όσο και με εμπορικά κατoχυρωμένα πνευματικά δικαιώματα. Ωστόσο, αυτός είναι ένας τομέας στον οποίο το OSS (Open Source Software) έχει αποκτήσει δεσπόζουσα θέση έναντι των ιδιοκτησιακής μορφής ομολόγων του.

Σύστημα διαχείρισης περιεχομένου εξαρτημάτων λογισμικού (Component)
-------------------------------------------------------------------

Χρησιμοποιώντας ένα στοιχείο του συστήματος διαχείρισης περιεχομένου, το περιεχόμενο αποθηκεύεται και αποτελεί αντικείμενο διαχείρισης σε επίπεδο Υποεγγράφου (ή εξαρτήματος), για μεγαλύτερη επαναχρησιμοποίηση του περιεχομένου)

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος Συστημάτων Διαχείρισης Περιεχομένου
Αφιερώσεις και λουλούδια στα θύματα
Στις 14 Δεκεμβρίου 2012 ένοπλος εισέβαλε στο δημοτικό σχολείο Σάντι Χουκ, στο Νιουτάουν της πολιτείας Κονέκτικατ των ΗΠΑ, σκότωσε 20 μαθητές και 6 μέλη του διδακτικού προσωπικού και στη συνέχεια αυτοκτόνησε. Το περιστατικό προκάλεσε διεθνές ενδιαφέρον και αναζωπύρωσε στις ΗΠΑ τη συζήτηση για το νομικό καθεστώς της οπλοκατοχής.

Το πρωί της 14ης Δεκεμβρίου ο εικοσάχρονος Άνταμ Λάντζα σκότωσε τη μητέρα του Νάνσι και στη συνέχεια κατευθύνθηκε με αυτοκίνητο στο δημοτικό σχολείο. Λίγο μετά τις 9:35 π.μ. εφοδιασμένος με τρία ημιαυτόματα όπλα, τα οποία είχε νόμιμα στην κατοχή της η μητέρα του, παρέκαμψε την κλειδωμένη πόρτα του σχολείου πυροβολώντας έναν υαλοπίνακα και στη συνέχεια άνοιξε πυρ αδιακρίτως σε όποιον έβρισκε μπροστά του. Τα περισσότερα από τα θύματά του είχαν πυροβοληθεί πολλές φορές. Ο τελευταίος πυροβολισμός ακούστηκε στις 9:40 π.μ. όταν ο Λάντζα αυτοκτόνησε.

Μόλις πληροφορήθηκε το συμβάν, ο πρόεδρος των ΗΠΑ, ο Μπάρακ Ομπάμα, εξέφρασε τη θλίψη του και έδωσε εντολή για τετραήμερο πένθος σ΄ όλη τη χώρα με μεσίστιες σημαίες σ΄ όλα τα δημόσια κτίρια, υπογραμμίζοντας *«Τα περασμένα χρόνια περάσαμε πολλές ανάλογες τραγωδίες, είτε στο δημοτικό σχολείο του Nιουτάουν, στον εμπορικό κέντρο στο Όρεγκον, σε ναό στο Ουισκόνσιν, σε κινηματογράφο στο Κολοράντο ή στη γωνία του δρόμου στο Σικάγο. Αυτές οι γειτονιές είναι γειτονιές μας κι αυτά τα παιδιά δικά μας παιδιά. Θα πρέπει λοιπόν να συσπειρωθούμε και να προχωρήσουμε σε ενέργειες για να προλάβουμε περισσότερες τραγωδίες ανεξαρτήτως πολιτικής»*, εκφράζοντας παράλληλα και τη μεγάλη του συμπάθεια στις οικογένειες των θυμάτων.

Ο δήμος του Νιουτάουν αποφάσισε την κατεδάφιση του σχολείου και την κατασκευή νέου στον ίδιο χώρο, επειδή πολλοί γονείς αρνήθηκαν να στείλουν τα παιδιά τους εκεί.

Πηγές
-----

* Το χρονικό του μακελειού - ΣΚΑΪ.gr Αρχειοθετήθηκε 2016-03-06 στο Wayback Machine.
Συντεταγμένες: 53°7′50″N 23°9′26″E﻿ / ﻿53.13056°N 23.15722°E﻿ / 53.13056; 23.15722

Το μνημείο
Η **Μεγάλη Συναγωγή του Μπιάλιστοκ** (πολωνικά: *Wielka Synagoga w Białymstoku*) πυρπολήθηκε στις 27 Ιουνίου 1941 από τα μέλη του 309ου Τάγματος της Ordnungspolizei, αφού προηγουμένως είχαν βγάλει δια της βίας Εβραίους κατοίκους του Μπιάλιστοκ από τα σπίτια τους και τους είχαν κλειδώσει στη συναγωγή. Ανάμεσα στις βαιότητες και πριν ακόμα τον εμπρησμό της συναγωγής εκτελέστηκαν πολλοί Εβραίοι κάτοικοι της πόλης. Συνολικά 2.000 άνδρες, γυναίκες και παιδιά έχασαν τη ζωή τους από τη φωτιά. 

Η συναγωγή είχε αρχίσει να κατασκευάζεται το 1909, σε σχέδια του Szlojme (Shlomo) Jakow Rabinowicz και ολοκληρώθηκε το 1913. Είχε τρεις τρούλους βυζαντινού ρυθμού, έναν μεγάλο και δύο μικρότερους. Το 1995 στο σημείο όπου βρισκόταν η συναγωγή τοποθετήθηκε μνημείο και αναμνηστική πλάκα. Το μνημείο αναπαριστά ένα τρούλο ενώ στην αναμνηστική πλάκα γράφει: *«Ο υπέροχος ναός μας έπεσε θύμα της φωτιάς στις 27 Ιουνίου 1941. 2.000 Εβραίοι κάηκαν ζωντανοί από τους Γερμανούς ναζί δολοφόνους»*.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Μεγάλη Συναγωγή του Μπιαουίστοκ** |

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Σχετική ιστοσελίδα Αρχειοθετήθηκε 2013-04-25 στο Wayback Machine.
Ο **ουακιτίτης** (*uakitite*) είναι ορυκτό που ανακαλύφθηκε σε έναν μετεωρίτη, ο οποίος βρέθηκε στη Γη, στην ομώνυμη περιοχή (Uakit) της Ασιατικής Ρωσίας (στη Δημοκρατία της Μπουργιατίας), το 2016. Μέχρι στιγμής το ορυκτό αυτό δεν έχει ανιχνευθεί πουθενά αλλού.

Ουακιτίτης
Από χημικής απόψεως ο ουακιτίτης αποτελείται από νιτρίδιο του βαναδίου με χημικό τύπο **VN**. Η κύρια μάζα των σιδηρομετεωριτών, όπως ο μετεωρίτης του Ουακίτ, αποτελείται από κράμα σιδήρου και νικελίου, ωστόσο σε μερικούς ανευρίσκονται και ορυκτά που δεν έχουν ανακαλυφθεί ποτέ στη Γη, όπως ο ουακιτίτης. Το ορυκτό αυτό, όπως και άλλα μονονιτρίδια, εκτιμάται ότι είναι πολύ σκληρό, αλλά ο προσδιορισμός των φυσικών του ιδιοτήτων είναι πολύ δύσκολος, καθώς η ποσότητά του είναι πολύ μικρή, με κόκκους μεγέθους 5 μικρομέτρων (μικρότερους από ένα υγιές ερυθρό αιμοσφαίριο). Σύμφωνα με ενδεικτικές μετρήσεις, η σκληρότητα του ουακιτίτη στην Κλίμακα Μος είναι 9 με 10, δηλαδή είναι σχεδόν τόσο σκληρό όσο και το διαμάντι, το σκληροτερο υλικό (φυσικό ή τεχνητό) που υπάρχει στη Γη. Σχηματίζει ισομετρικούς κυβικούς κρυστάλλους, που εμπεριέχονται (στον μετεωρίτη) μέσα σε ντωμπρελίτη-τρωιλίτη (CuCrS2)

Η ονομασία του ορυκτού δόθηκε το 2018 στην Ετήσια Συνέλευση της Μετεωριτικής Εταιρείας και δεν έχει ακόμη εγκριθεί από τη Διεθνή Ορυκτολογική Ένωση.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Uakitite: Uakitite mineral information and data». *www.mindat.org*.
2. ↑  Kimberly Hickok (6 Αυγούστου 2018). «Mineral never seen on Earth found inside Russian meteorite». Fox News. Ανακτήθηκε στις 6 Αυγούστου 2018.
3. ↑  «81st Annual Meeting of The Meteoritical Society 2018 (LPI Contrib. No. 2067)» (PDF).
Το **Cydia** (ΔΦΑ: [sɪˈdi.ə]) είναι εφαρμογή διαχείρισης πακέτων εφαρμογών για iOS που επιτρέπει σε έναν χρήστη να εντοπίζει και να εγκαθιστά λογισμικό που δεν είναι εξουσιοδοτημένο από την Apple σε iPhones, iPads και συσκευές iPod touch που έχουν υποστεί jailbreak. Αναφέρεται επίσης στην πλατφόρμα ψηφιακής διανομής λογισμικού σε iOS, μέσω του λογισμικού Cydia. Πολλά από τα πακέτα λογισμικού που διατίθενται μέσω του Cydia είναι δωρεάν, αν και ορισμένα απαιτούν αγορά.

Το Cydia αναπτύχθηκε από τον Τζέι Φρίμαν (αγγλ.: Jay Freeman, επίσης αποκαλούμενος «saurik») και την εταιρεία του, SaurikIT.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Jack Loftus (11 Σεπτεμβρίου 2010). «Largest iOS Jailbreak App Stores Become One After Cydia Acquires Rock». Gizmodo. Ανακτήθηκε στις 2 Αυγούστου 2011.
2. ↑  «Saurik's Homepage». Ανακτήθηκε στις 4 Αυγούστου 2010.
Το **εκτάριο** (διεθνές σύμβολο **ha**) είναι μονάδα μέτρησης επιφανείας. Ένα εκτάριο ισούται με 100 άρια ή 10.000 τετραγωνικά μέτρα, δηλαδή 10 στρέμματα. Στην Κύπρο το εκτάριο αντιστοιχεί σε 10 δεκάρια. Το εκτάριο αντιστοιχεί με τετράγωνο του οποίου κάθε πλευρά έχει μήκος 100 μέτρα.

Ετυμολογία
----------

Η λέξη εκτάριο προέρχεται από την γαλλική λέξη *hectare (εκτάρ)*, η οποία προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη *ἑκατόν* και την γαλλική(;) λέξη *are*, (προφέρεται "αρ"), η οποία είναι επιφάνεια μεγέθους εκατό τετραγωνικών μέτρων. Δηλαδή, εάν ένα Άριο είναι 10μ × 10μ = 100 τ.μ. , τότε ένα εκτάριο είναι 100μ × 100μ = 10.000 τ.μ.

Δείτε επίσης
------------

* Σκάλα (μονάδα εμβαδού)
* Στρέμμα
* Άριο
* Έικρ
Οι **διατροφικές διαταραχές** (ή **διαταραχές πρόσληψης τροφής** όπως επίσης ονομάζονται) είναι η νευρική ανορεξία ή απλά ανορεξία (anorexia nervosa), η βουλιμία (bulimia nervosa) , Υπερφαγία. Πρόκειται για ψυχογενείς διαταραχές που πλήττουν ένα πλέον μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού. Αφορούν τις γυναίκες σε μεγαλύτερο ποσοστό αλλά και άντρες.
Δύο ακόμη τύποι των διαταραχών αυτών είναι η Ορθορέξια – Ορθοτροφία και το Νυχτερινό σύνδρομο

### Ορθορέξια – Ορθοτροφία

Είναι ένα είδος διατροφικής διαταραχής, που το άτομο παρουσιάζει υπερβολική ενασχόληση με την ποιότητα π.χ.βιολογικές, υπερτροφές και το είδος τροφής (υγιεινή) που καταναλώνει. Όταν τεθούν εκτός ελέγχου μπορεί να οδηγηθούν σε υπερφαγικά επεισόδια και στην αποβολή της τροφής. Κάτι ανάμεσα σε ανορεξία και βουλιμία δηλαδή.

Είναι πολύ δύσκολο να ξεχωρίσει κάνεις αυτή τη διαταραχή γιατί το άτομο ακολουθώντας έναν υγιεινό τρόπο ζωής δεν κινεί υποψίες. Άρα μιλάμε και εδώ για μια εμμονή καθώς ακολουθείται επίσης ένα αυστηρό πρόγραμμα διατροφής , γυμναστικής και μια συνεχώς αρνητική εικόνα του σώματος 

Το πρόβλημα της νευρικής αρθορεξίας επηρεάζει εξίσου άντρες και γυναίκες. Συγκεκριμένα και σύμφωνα με τελευταίες έρευνες, τονίζεται ότι το σύνδρομο πλήττει το 1-2% του γενικού πληθυσμού. Ο έλεγχος είναι το κλειδί της ασθένειας. Έλεγχος για τη ζωή, έλεγχος και για το φαγητό. Δεν είναι τυχαίο ότι μετά τον διαχωρισμό και την κατανάλωση του ποιοτικού τροφίμου , ο ασθενής ανησυχεί και βασανίζεται για το αν τελικά έκανε τη σωστή επιλογή

#### Χαρακτηριστικά γνωρίσματα του ορθορεξικού

1. Τον περισσότερο χρόνο μέσα στην ημέρα σκέφτεται τη διατροφή του
2. Υπάρχει έτοιμο πρόγραμμα των γευμάτων μετά από μελέτη πολλών ημερών πριν
3. Δεν υπάρχει ευχαρίστηση από την κατανάλωση της τροφής όσο από την κατανάλωση της σωστής τροφής και του χρόνου που αφιερώθηκε για την επιλογή της
4. Απομόνωση από φόβο πιθανού λάθους ή κατανάλωσης μη σωστού τροφίμου
5. Αυστηρότητα , έλεγχος και τύψεις σε περίπτωση μη σωστού προγράμματος υγιεινών τροφών
6. Ευχαρίστηση όταν αυτό τηρείται

### Το νυχτερινό σύνδρομο

Δεν είναι μόνο μία διατροφική διαταραχή ,αλλά και μία διαταραχή ύπνου και διάθεσης. Κύριο χαρακτηριστικό της είναι η ανορεξία, η μερική ή πλήρης αφαγία κατά τη διάρκεια της μέρας με αποτέλεσμα η υπερκατανάλωση τροφής κατά τη διάρκεια της νύχτας. Υπάρχει και εδώ ένα είδος εθισμού και η πεποίθηση ότι αν δεν καταναλωθεί τροφή το βράδυ, το άτομο θα αδυνατεί να κοιμηθεί. 
Το σύνδρομο εμφανίζεται στο 1,5% του γενικού πληθυσμού, κυρίως στις γυναίκες, σε παχύσαρκα άτομα και στους ηλικιωμένους, αλλά και σε περιόδους έντονου στρες.

Οι λόγοι εμφάνισης της διαταραχής μπορεί να είναι γενετικοί, βιολογικοί, κληρονομικοί ή ψυχολογικοί. Σε αυτούς προστίθενται οι διαπροσωπικές σχέσεις, τα συναισθήματα (έκφραση ή λανθασμένη εξωτερίκευση) και η διαστρεβλωμένη εικόνα για το σώμα.

Πηγές
-----
Το **Facebook Container** είναι πρόσθετο περιηγητή το οποίο διαχωρίζει την δραστηριότητα ενός χρήστη σε διάφορες ιστοσελίδες, διαγράφοντας τα cookies τρίτων, από το Facebook ώστε να μην σχετίζεται με τον λογαριασμό του χρήστη. Το πρόσθετο αναπτύχθηκε από το Ίδρυμα Mozilla και κυκλοφόρησε στις 27 Μαρτίου του 2018. Λειτουργεί και μπορεί να εγκατασταθεί μόνο στον φυλλομετρητή Mozilla Firefox.

Το πρόσθετο έχει σχεδόν δύο εκατομμύρια κατεβάσματα.

Λειτουργία
----------

Αφού θα γίνει η εγκατάσταση του πρόσθετου, θα κλείσουν οι καρτέλες στο Facebook, θα διαγραφούν τα cookies του Facebook και θα πραγματοποιηθεί έξοδος από τον λογαριασμό. Την επόμενη φορά που θα πραγματοποιηθεί σύνδεση στο Facebook, ο ιστότοπος θα φορτώσει σε νέα καρτέλα. Η καρτέλα θα έχει μπλε χρώμα, υποδεικνύοντας ότι βρίσκεται στο «κοντέινερ». Ο χρήστης μπορεί να πραγματοποιήσει είσοδο και να χρησιμοποιήσει το Facebook ως συνήθως όταν βρίσκεται στο Facebook Container. Εάν ο χρήστης κάνει κλικ σε σύνδεσμο που δεν ανήκει στο Facebook ή περιηγηθεί σε ιστότοπο που δεν ανήκει στο Facebook στη γραμμή URL, αυτές οι σελίδες θα φορτώνουν εκτός του «κοντέινερ».

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Facebook Container για το Firefox | Εμποδίστε το Facebook από το να βλέπει ποιες ιστοσελίδες επισκέπτεστε». *Mozilla*. Ανακτήθηκε στις 3 Μαΐου 2021.
2. ↑  «Facebook Container Extension: Take control of how you're being tracked». *The Firefox Frontier* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 3 Μαΐου 2021.
3. ↑  «Facebook Container – Λήψη επέκτασης για το 🦊 Firefox (el)». *addons.mozilla.org*. Ανακτήθηκε στις 3 Μαΐου 2021.
Ο **Ενιαίος Φορέας Αυτόνομων Ενωτικών Φοιτητικών Παρατάξεων (Ε.Φ.Α.Ε.Φ.Π.)**, αποτελεί ένα δίκτυο αυτόνομων φοιτητικών παρατάξεων Κυπρίων σπουδαστών, με εθνικιστικό προσανατολισμό, που υποστηρίζουν την Ένωσι. Οι παρατάξεις που συμμετέχουν σε αυτόν, δεν διασυνδέονται με πολιτικά κόμματα και νεολαίες και διεκδικούν μεγαλύτερη αυτονομία στους φοιτητικούς συλλόγους. Ιδρύθηκε τον Ιούλιο του 1987, με ιδρυτικές παρατάξεις τις ΔΡΑΣΙΣ-ΚΕΣ στην Αθήνα, Π.Ε.Ο.Φ. στην Θεσσαλονίκη και Δ.Ε.Π. Αμερικής. Στην συνέχεια προσχώρησαν και άλλες παρατάξεις, με κυριότερη σήμερα (εκτός από τις ΔΡΑΣΙΣ και ΠΕΟΦ) να αποτελεί η Ανεξάρτητη Φοιτητική ΈΠΑΛξη, που δρα στο Πανεπιστήμιο Κύπρου.

Με τον φορέα, φέρεται να σχετίζονται και άλλες αυτόνομες παρατάξεις που δεν συμμετέχουν σε αυτόν, όπως το Μέτωπο Κυπρίων Φοιτητών στο Ηνωμένο Βασίλειο αλλά και το ΑΦΚ-Νίκη του Τεχνολογικού Πανεπιστημίου Κύπρου.

Ιστορικό
--------

Η ίδρυση του φορέα πραγματοποιήθηκε το διήμερο 29-30 Ιουλίου 1987 στη Λευκωσία με την συμμετοχή των ολομελειών των τριών αυτόνομων φοιτητικών παρατάξεων Ε.Κ.Φ. ΔΡΑΣΙΣ ΚΕΣ Αθήνας, Π.Ε.Ο.Φ. Θεσσαλονίκης και Δ.Ε.Π. Αμερικής.Με την πάροδο του χρόνου, στον Ε.Φ.Α.Ε.Φ.Π. προσχωρούν οι φοιτητικές παρατάξεις, Ο.Π.Ε.Κ. Α.Τ.Ι. και Α.Φ.ΈΠΑΛξη Πανεπιστημίου Κύπρου. Αργότερα προσχώρησε ο Α.Φ.Σ.Κ. Φλόγα Πάτρας, ενώ στο συνέδριο του 2011 προσχώρησαν οι παρατάξεις Α.Φ.Κ. Τόλμη Ιωαννίνων και Α.Φ.Κ. Ασπίς Ηρακλείου.

Από την ίδρυσή του, ο Ε.Φ.Α.Ε.Φ.Π. τηρεί αποστασιοποίηση από κόμματα και οργανωμένους πολιτικούς φορείς, και καθίσταται ο ίδιος όργανο έκφρασης μιας μερίδας φοιτητών που τον υποστηρίζουν. Σύμφωνα με τον φορέα, αυτός δίνει αγώνα "*ενάντια στους κήρυκες του ενδοτισμού και των υποχωρήσεων*" και τάσσεται κατά της ομοσπονδίας. Ο Ε.Φ.Α.Ε.Φ.Π. συμμετέχει κυρίως σε πορείες και διενέργειες ενημερώσεων ως  προς την επίλυση του κυπριακού, που αποτελεί το κύριο χαρακτηριστικό της δράσης του φορέα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Αρχική». *Ε.Φ.Α.Ε.Φ.Π*. Ανακτήθηκε στις 17 Φεβρουαρίου 2024.
2. ↑  «Ε.Φ.Α.Ε.Φ.Π.». *Ε.Φ.Α.Ε.Φ.Π*. Ανακτήθηκε στις 17 Φεβρουαρίου 2024.
3. ↑  «Ε.Φ.Α.Ε.Φ.Π.». *Ε.Φ.Α.Ε.Φ.Π*. Ανακτήθηκε στις 17 Φεβρουαρίου 2024.
Ο **Λέων Χαμαρέτος** ήταν βυζαντινός άρχοντας του 13ου αιώνα στην περιοχή της Λακωνίας που αντιστάθηκε στην λατινική κατάκτηση της Πελοποννήσου. 

Ο Λέων διοικούσε από την Λακεδαιμονία μια μεγάλη περιοχή σαν αυτόνομος ηγεμόνας από τον αυτοκράτορα, σε πηγές αναφέρεται *τύραννος των Λακώνων*. Κατά την λατινική κατάκτηση της Πελοποννήσου προέβαλε αντίσταση κατά των Λατίνων μαζί με τους συγγενείς του Ιωάννη και Μιχαήλ. Το 1210 μετά από λιγοήμερη πολιορκία παρέδωσε την πόλη στον Γοδεφρείδο Βιλλεαρδουίνο.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Παπακοσμά 2010, σελ. 190.

Πηγές
-----

* Παπακοσμά, Κωνσταντίνα (2010). *Η αγροτική ζωή στην Πελοπόννησο κατά την ύστερη βυζαντινή εποχή (κοινωνικο-οικονομικά στοιχεία για τους 13ο-15ο αι.)*. Αθήνα: Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. doi:10.12681/eadd/18648.


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Ιστορία
* Πύλη:Ελλάδα
 |

 |
Ο **Ναχώρ** (εβραϊκά: נָחֹור) είναι ο γιος του Σερούχ, που αναφέρεται στο Βιβλίο της Γενέσεως 11:22 Αρχειοθετήθηκε 2016-03-31 στο Wayback Machine.. Σύμφωνα με κάποιες ερμηνείες, γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Σουμεριακή πόλη της Ουρ στον Ποταμό ευφράτη, στην Κάτω Μεσοποταμία, περίπου 2 χιλιετίες προ Χριστού. Σύμφωνα με τη Μετάφραση των Εβδομήκοντα αναφέρεται ότι ήταν 79 χρονών όταν και απέκτησε το γιο του Θάρα, ενώ έζησε συνολικά 304 χρόνια (σύμφωνα με το Μασοριτικό κείμενο, ήταν 29 όταν απέκτησε τον Θάρα, και έζησε άλλα 119 χρόνια, σύνολο 148. Ήταν επίσης ο παππούς του Αβραάμ, του Ναχώρ και του Αρράν, όλοι απόγονοι του Σημ (11:25-27 Αρχειοθετήθηκε 2016-03-31 στο Wayback Machine.).

Το όνομά του περιλαμβάνεται στη γενεαλογία του Ιησού που αναφέρεται στην Καινή Διαθήκη. Η Ορθόδοξη Εκκλησία τον τιμά ως άγιο και εορτάζει τη μνήμη του την Κυριακή προ της Χριστού Γενέσεως, ή Κυριακή των Προπατόρων. 

Γένους ὑπάρχειν τῶν ἄνω λελεγμένων,
Καὶ τὸν Ναχὼρ γνοὺς οὐ διϊστῶ τοῦ γένους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Mattis Kantor: (Αγγλικά) *Εγκυκλοπαίδεια του Εβραϊκού Χρονοδιαγράμματος, Νέα Ανανεωμένη Έκδοση*. 2004. σελ. 10. ISBN-13 978-0-87668-229-6. ISBN-10 0-87668-229-8.
2. ↑  Mattis Kantor: (Αγγλικά) *Εγκυκλοπαίδεια του Εβραϊκού Χρονοδιαγράμματος, Νέα Ανανεωμένη Έκδοση*. 2004. σελ. 15. ISBN-13 978-0-87668-229-6. ISBN-10 0-87668-229-8.
3. ↑  «Genesis» (Βιβλικά Εβραίκά)
4. ↑  «Genesis» (Βιβλικά Εβραίκά)
5. ↑  Dorothy Weitz Drummond. *Holy Land, Whose Land?: Modern Dilemma, Ancient Roots*, 2004. p.75
6. ↑  Γένεσις 11:24-25 (Μεσοριτικό κείμενο, Εβραϊκό πρωτότυπο με Αγγλική μετάφραση)
Ο **Χατζή Ιωάννης Φάχρη** (Χαλέπι, 10 Μαρτίου 1765 – Κωνσταντινούπολη, 18 Απριλίου 1849) υπήρξε Ελληνοσύριος τραπεζίτης και εθνικός ευεργέτης.

Βιογραφία
---------

Καταγόταν από πλούσια ελληνορθόδοξη οικογένεια της Συρίας και οι επιτυχημένες εμπορικές του συναλλαγές τον έκαναν γρήγορα έναν από τους σημαντικότερους οικονομικούς παράγοντες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, καθώς κατείχε απέραντες βαμβακοφυτείες στην Αίγυπτο και έλεγχε ένα σημαντικό μέρος του εμπορίου της Μέσης Ανατολής. 

Δάνειζε στον Σουλτάνο αμύθητα ποσά, ζητώντας σε αντάλλαγμα προνόμια για τον Ελληνισμό. Μάλιστα, κατά το 1816 ο Σουλτάνος Μαχμούτ Β' τον τίμησε με τον τίτλο του Τζελεμπή και τον προμήθευσε με ειδικό διαβατήριο (βεράτιο) ώστε να μπορεί να κυκλοφορεί ανενόχλητος εντός της Αυτοκρατορίας. 

Στον Φάχρη οφείλεται και η διάνοιξη του πρώτου μεγάλου δρόμου από το κέντρο της Κωνσταντινούπολης προς το Μπαλουκλί, όπου βρισκόταν τότε το Ελληνικό (Γραικικό) Νοσοκομείο, το δικαίωμα των χριστιανών να φέρουν τον σταυρό τους σε εμφανές σημείο και η ελάφρυνση της φορολογίας των χριστιανών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Ευεργέτησε με γενναία ποσά πολλές εκκλησίες και σχολεία της Κωνσταντινούπολης και της Μικράς Ασίας. Πέθανε στην Κωνσταντινούπολη και ενταφιάστηκε στα Κοιμητήρια της Ζωοδόχου Πηγής του Μπαλουκλή, όπου το όνομα του βρίσκεται πρώτο στην πλάκα με τον κατάλογο των Εθνικών Ευεργετών του Γένους. 

Εγγόνια του ήταν οι Εθνικές Ευεργέτριες Ελένη Αρχιγένους, Ευανθία Θεοφιλίδου και ο Αρχίατρος των Ανακτόρων Παυλάκης Φενερλής πασάς.

Βιβλιογραφία
------------

* Καρυστινού, Μ. "Η ενορία της Αγιάς Κωνσταντινουπόλεως-Τζιμπαλί", Ίδρ. Μείζονος Ελληνισμού, 1998.
* Ζαρίφης, Γ. "Οι αναμνήσεις μου", (επιμέλεια Τζούλια Τσιακίρη). Εκδ. Τροχαλία, 2002.
* Σοφιανού, Μ. "Ο παππούς μου ο Φάχρη", εκδ. Μίλητος, 2012.
Ο **Αλέξιος Άγγελος Φιλανθρωπηνός** (απεβ. π. 1389) ήταν ευγενής στη Ρωμανία, όπου κυβέρνησε τη Θεσσαλία από το 1373 ως π. το 1390 (από το 1382 π. ως υποτελής των Ρωμαίων) με τον τίτλο του *Καίσαρα*.

Βιογραφία
---------

Οι Άγγελοι-Φιλανθρωπινοί της Θεσσαλίας ανήλθαν στο να γίνουν εξέχοντες κατά τη βασιλεία του Συμεών-Ούρεσης των Νεμάνιτς δεσπότη της Ηπείρου και της Θεσσαλίας, ένεκα της συζύγου του Θωμαΐδος Ορσίνι (η οποία καταγόταν από τους Αγγέλους δεσπότες της Ηπείρου). Το 1370 απεβίωσε ο Συμεών-Ούρεσης και τον διαδέχθηκε ο γιος του Ιωάννης-Ούρεσης, ο οποίος όμως ενδιαφερόταν περισσότερο για θρησκευτικά θέματα παρά για τη διακυβέρνηση της Ηπείρου. Αυτή την εμπιστεύθηκε στον Αλέξιο, που κατείχε τον υψηλό Ρωμαϊκό τίτλο του *Καίσαρος*. Τελικά -μάλλον το 1372/73- ο Ιωάννης αποσύρθηκε σε μονή και άφησε τον Αλέξιο κυβερνήτη της Θεσσαλίας και την Ήπειρο στην αδελφή του Μαρία Νεμάνιτς και τον πρώτο σύζυγό της Θωμά Β΄ Πρελιούμποβιτς.

Νυμφεύτηκε τη Μαρία Αγγελίνα Ραδοσλάβα, κόρη της Ειρήνης Ασανίνας (κόρης του Στεφάνου-Ούρου Δ΄ *Δουσάν* της Σερβίας) και υποστηρίχθηκε από τους τοπικούς μεγιστάνες. Περί το 1382 ο Αλέξιος ζήτησε την προστασία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, αναγνωρίζοντας ως επικυρίαρχο τον Μανουήλ Παλαιολόγο δεσπότη της Θεσσαλονίκης (τον μέλλοντα Μανουήλ Β΄). Η τελευταία αναφορά στον Αλέξιο είναι το 1388 και πρέπει να είχε αποβιώσει ως το 1390, όταν ήταν κυβερνήτης της Θεσσαλίας ο γιος (ή αδελφός) του Μανουήλ, επίσης *Καίσαρας*.

Το 1389 ο καίσαρας της Θεσσαλίας έστειλε στρατό στον Ησαύ Μπουοντελμόντι δεσπότη της Ηπείρου (2ο σύζυγο της Μαρίας Νεμάνια) εναντίον των Αλβανών της Ηπείρου και οι ενωμένες δυνάμεις τους επέτυχαν μεγάλη νίκη, αλλά δεν ξέρουμε αν ζούσε ακόμη ο Αλέξιος ή τον είχε ήδη διαδεχθεί ο Μανουήλ.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε τη Μαρία Αγγελίνα Ραδοσλάβα, κόρη του Ράντοσλαβ Χλάπεν βοεβόδα της Δυτικής Μακεδονίας. Γιος (ή αδελφός) του ήταν ο:

* Μανουήλ, καίσαρας, άρχοντας της Θεσσαλίας ως το 1393.

Ο Άγγελος ή πιο εύλογα ο Μανουήλ είναι πάππος του Μιχαήλ Ανγκελόβιτς άκμασε 1451-73, μεγιστάνας της Σερβίας και του αδελφού αυτού Μαχμούντ πασά Ανγκέλοβιτς 1420-1474, μεγάλου βεζύρη των Οθωμανών.

Αναφορές
--------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 27  Νοεμβρίου 2018.
2. 1 2  Kazhdan 1991, σελίδες 1649, 2074.
3. ↑  Fine 1994, σελίδες 352–353.
4. ↑  Fine 1994, σελ. 353; Stavrides 2001, σελίδες 76–77.
5. ↑  Fine 1994, σελ. 355.
6. ↑  Stavrides 2001, σελίδες 75–78.

Πηγές
-----

* Ferjančić, Božidar (1974). Тесалија у XIII и XIV веку [Thessaly in the 13th and 14th Centuries] (in Serbian). Belgrade: Византолошког институт САНУ.
* Fine, John Van Antwerp (1994). The Late Medieval Balkans: A Critical Survey from the Late Twelfth Century to the Ottoman Conquest. Ann Arbor: University of Michigan Press. ISBN 978-0-472-08260-5.
* Kazhdan, Alexander, ed. (1991). The Oxford Dictionary of Byzantium. Oxford and New York: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-504652-6.
* Stavrides, Théoharis (2001). The Sultan of Vezirs: The Life and Times of the Ottoman Grand Vezir Mahmud Pasha Angelović (1453–1474). Leiden, The Netherlands: Brill. ISBN 978-90-04-12106-5.
Ο **Ερρίκος ΣΤ΄**, γερμ. Heinrich VI (1376 - 1454) από τον Οίκο της Γκορίτσια ήταν κόμης της Γκορίτσια (1385-1454), παλατινός κόμης της Καρινθίας, κυβερνήτης του Μπελλούνο-Φέλτρε και διοικητής (Landeshauptmann) της Καρνιόλης.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Μάινχαρτ ΣΤ΄ κόμη της Γκορίτσια και της Ούτεχιλτ, κόρης του Ούλριχ Δ΄ επιτρόπου (vogt) του Μετς (Mätsch).

Το 1385 διαδέχθηκε τον πατέρα του ως κόμης της Γκορίτσια, αλλά ήταν αθεράπευτα πότης και χαρτοπαίκτης με αποτέλεσμα οι κτήσεις του να παρακμάζουν γοργά. Από τότε που η 2η εξαδέλφη του πατέρα του Μαργαρίτα κόμισσα του Τυρόλου κληροδότησε το Τυρόλο στον γιο του εξαδέλφου της Ροδόλφο Δ΄ των Αψβούργων δούκα της Αυστρίας, οι κόμητες της Γκορίτσια επέστρεψαν στην περοχή της Γκορίτσια και του Ληντς (στο εκεί κάστρο Μπρυκ). Ο Ερρίκος σκέφτηκε να παραχωρήσει τη Γκορίτσια στους Αψβούργους, μάλιστα αρραβωνιάστηκε την Ελισάβετ των Αψβούργων, κόρη του Λεοπόλδου Γ΄ δούκα της Αυστρίας (αδελφού του Ροδόλφου Δ΄). Στην παραχώρηση αντέδρασαν ο δούκας της Βαυαρίας και η Βενετία. Αργότερα ο αρραβώνας λύθηκε.

Το 1430 απεβίωσε ο νεότερος αδελφός του Ιωάννης Μάινχαρτ Ζ΄ κόμης του Κίρχμπερκ στη Σουαβία και τον κληρονόμησε στο Κίρχμπερκ της μητέρας τους.

Ο Ερρίκος ΣΤ΄ είχε δεύτερη σύζυγο την Αικατερίνη, για την οποία περιγράφεται ως "σκληρός αντίπαλος". Η Αικατερίνη ήταν με το μέρος των Αψβούργων.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε πρώτα το 1400 την Ελισάβετ, κόρη του Χέρμαν Β΄ κόμη του Τσέλιε και είχε τέκνα:

* Άννα, παντρεύτηκε τον Μπρούνο ντελλα Σκάλα.
* Μαργαρίτα απεβ. 1450, παντρεύτηκε τον Ιωάννη κόμη του Έττινγκεν-Βάλλενσταϊν.

Το 1426 απεβίωσε η Ελισάβετ και ο Ερρίκος ΣΤ¨ έκανε δεύτερο γάμο με την Αικατερίνη, κόρη του Νικολάου Β΄ παλατινού κόμη της Ουγγαρίας και είχε τέκνα:

* Ιωάννης Β΄ π. 1433-1462, κόμης της Γκορίτσια.
* Λεονάρδος 1440-1500, κόμης της Γκορίτσια.

Πηγές
-----

* Genealogy of the Middle Ages

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. 136976972. Ανακτήθηκε στις 13  Οκτωβρίου 2015.
2. 1 2 3  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 81232441
* GND: 136976972

 |

 |