recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η **Βαλερί Καπρίσκι** (γαλλικά: Valérie Kaprisky),
(19 Αυγούστου 1962) είναι Γαλλίδα ηθοποιός.

Πρώτα χρόνια
------------

Γεννημένη το 1962, η Βαλερί Σερς, πήρε το επίθετο Καπρισκί που είναι της μητέρας της με καταγωγή από την Πολωνία, ενώ από την πλευρά του πατέρας της έχει Τουρκική και Αργεντινική καταγωγή.

Όταν ήταν οκτώ ετών, μετακόμισε στις Κάννες, όπου παρακολούθησε το Φεστιβάλ των Καννών και αποφάσισε να γίνει ηθοποιός.

Σε ηλικία 17 ετών, μετακόμισε στο Παρίσι, παρακολουθώντας το γυμνάσιο κατά τη διάρκεια της ημέρας και το σχολείο της Cours Florent το βράδυ.

Καριέρα
-------

Το κινηματογραφικό ντεμπούτο της ήταν με την ερωτική ταινία Αφροδίτη το 1982 σε σκηνοθεσία του Ρομπέρ Φουέστ.

Το 1983 έκανε το αμερικανικό ντεμπούτο της με την ταινία Χωρίς Ανάσα (A Bout de Souffle), με συπρωταγωνιστή τον Ρίτσαρντ Γκιρ.

Το 1985 ήταν υποψήφια για το Βραβείο Σεζάρ Καλύτερης Ηθοποιού για την ερμηνεία της στην ταινία "La femme publique" σε σκηνοθεσία Andrzej łuławski.

Στα τέλη της δεκαετίας του '80, αποφάσισε να μην δεχτεί πλέον έναν "γυμνό" ρόλο. Αργότερα είχε πει: 

"Είναι αλήθεια ότι ξαφνικά είχα πρόβλημα με το γυμνό. Το είχα δεχτεί γιατί οι περισσότεροι από τους ρόλους μου το απαιτούσαν στη δεκαετία του 80. Αλλά έχω την αίσθηση ότι με ήθελαν μόνο γι'αυτό. Σε ένα σημείο, το να δω τον εαυτό μου γυμνή σε μια σκηνή μου φάνηκε ανυπόφορο!».
Με την δική της άρνηση να δεχθεί έναν γυμνό ρόλο στον κινηματογράφο, συνέβαλε στην αραίωση των προτεινόμενων ρόλων που της έχουν ζητηθεί.
Επίσης, επηρεάστηκε από την εμπορική αποτυχία της ταινίας Μιλένα.

Ενδεικτική φιλμογραφία
----------------------

* 1982 : *Αφροδίτη* : *Πολίν*
* 1982 : *Légitime violence* : *Nαντίν*
* 1983 : *Χωρίς Ανάσα* : *Μόνικα*
* 1984 : *La femme publique* : *Έθελ*
* 1984 : *L'Année des méduses* : *Κρις*
* 1986 : *La Gitane* : *Mόνα*
* 1988 : *Mon ami le traître* : *Λουίζ*
* 1989 : *Stradivari* : *Φρανσέσκα*
* 1991 : *Μιλένα* : *Μιλένα*
* 1993 : *La Fine è nota* : *Μαρία*
* 1994 : *Desire in Motion* : *Κατρίν*

Παραπομπές
----------

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η Βαλερί Καπρίσκι στην IMDb (Αγγλικά)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 75997029
* LCCN: no2003005414
* ISNI: 0000 0001 1475 2746
* GND: 172674883
* SUDOC: 130928925
* BNF: cb14655651j (data)
* NKC: xx0144842

 |

 |
Ο **Γεώργιος Μπελκάκης**, επίσης γνωστός με το ψευδώνυμο «**Πυθαγόρας**», ήταν Έλληνας αντιστασιακός και στρατιωτικός, αξιωματικός του Δ.Σ.Ε. κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου.

Βιογραφία
---------

Ο Μπελκάκης γεννήθηκε στην Αιδηψό από φτωχή οικογένεια βιοπαλαιστών. Εντάχθηκε και συμμετείχε στην Εθνική Αντίσταση μέσα από τις τάξεις του Ε.Λ.Α.Σ. με το βαθμό του ανθυπασπιστή. Πολέμησε εναντίον των Γερμανών κυρίως στη Στερεά Ελλάδα σε ανταρτικά σώματα υπό την ηγεσία των «Άρη Βελουχιώτη» και «Καπετάν Διαμαντή». Μέλος του ΚΚΕ από το 1946, πήρε μέρος και στον εμφύλιο πόλεμο από τις γραμμές των κομμουνιστών ανταρτών. Διακρίθηκε σε αρκετές περιπτώσεις κι έτσι, τιμητικά, του απονεμήθηκε ο βαθμός του ταξιάρχου και του ανατέθηκε η διοίκηση της 144ης Ταξιαρχίας του Δ.Σ.Ε. (ως τμήμα της 2ης Μεραρχίας). Πήρε μέρος στην κατάληψη του Καρπενησίου και του Λιδωρικίου (1949) κατά την οποία συνέλαβε αιχμάλωτο τον ταξίαρχο του κυβερνητικού στρατού, Δημήτριο Μαρκόπουλο. Κατά την τελευταία φάση του πολέμου αιχμαλωτίστηκε από τον κυβερνητικό στρατό και παραπέμφθηκε στο στρατοδικείο της Λάρισας, όπου και καταδικάστηκε σε θάνατο. Εκτελέστηκε στις 10 Ιουλίου του 1949.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Ο Πυθαγόρας (Γεώργιος Μπελκάκης)» Ανακτήθηκε στις 4/5/2020[*νεκρός σύνδεσμος*]
2. ↑  Γιώργος Καραγιάννης: «Από τα Δεκεμβριανά στον Εμφύλιο» Ανακτήθηκε στις 4/5/2020[*νεκρός σύνδεσμος*]

Πηγές
-----

* «Ο ηρωϊκός Πυθαγόρας» Ανακτήθηκε στις 4/5/2020
Ο **Γκουαλγκάνο Ριντέλ** (γαλλικά: *Gualganus Ridelle*), ήταν ο τρίτος και τελευταίος κόμης του του Ποντεκόρβο, και δούκας της Γκαέτα από, περίπου, το 1091 έως περίπου το 1103. Ήταν γιος και διάδοχος του Ρενώ Ριντέλ.

Μετά το θάνατο του πρίγκιπα Ζοτρντέν Α΄ της Κάπουα, ο Γκουαλγκάνο, οι Καπουάνοι και οι Γκαέτες εξεγέρθηκαν και ο νέος πρίγκιπας, ο Ριχάρδος Β΄, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την Κάπουα για το οικογενειακό προπύργιο της Αβέρσα, ενώ ο Δούκας Ρενώ της Γκαέτα έπρεπε να εγκαταλείψει την Γκαέτα για το αγροτικό προπύργιο της οικογένειάς του στο Ποντεκόρβο.

Το 1092 ή το 1093, ένας άντρας σκοτεινού υποβάθρου, ο Λανδόλφος, εγκαταστάθηκε ως δούκας στη Γκαέτα. Μετά τον θάνατο του Ρενώ, ο Γκουαλγκάνο συνέχισε να διεκδικεί την Γκαέτα από το κάστρο του Ποντεκόρβο μέχρι το θάνατό του, περίπου το 1103 ή λίγο μετά. Ίσως να έχει ανακτήσει τον έλεγχο σε κάποιο σημείο.

Λίγο πριν από το 1100, ο Γκουαλγκάνο παντρεύτηκε τη Καρότα, κόρη του Κόμη Ράνουλφ Α΄ του Καϊάτζο και της συζύγου του Σίμπιλας. Δεν είχαν παιδιά και με το θάνατο του Γκουαλγκάνο ο Ιταλικός κλάδος της οικογένειας Ριντέλ εξαφανίστηκε. Η Γκαέτα βρίσκεται στη συνέχεια στα χέρια ενός άλλου Νορμανδού, του Γκιγιώμ ντε Μπλοσεβίλ, ο οποίος ίσως και να είχει εκδιώξει τον Γκουαλγκάνο αντί να περιμένει τον θάνατό του. Το Ποντεκόρβο πέρασε στη χήρα του, την αδερφή του Κόμη Ροβέρτου του Καΐζαζο και τον ξάδελφό του Πρίγκιπα Ριχάρδου Β΄. Υποτίθεται ότι συνωμότησε με τους εχθρούς του Ριχάρδου και έτσι έχασε τον Ποντεκόρβο και το έδωσε στον αδερφό της, ο οποίος στη συνέχεια εν μέρει στο Αβαείο του Μόντε Κασσίνο στις 13 Ιανουαρίου 1105.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 27  Νοεμβρίου 2018.
2. ↑  Bloch 1986, σελ. 872.
3. 1 2  Skinner 1995, σελ. 158.
4. 1 2 3  Falkenhausen 1989.
5. 1 2  Loud 1981, σελίδες 21–22.
6. 1 2 3  Bloch 1986, σελ. 396.
7. 1 2  Gambella 2007, σελ. 80.
8. ↑  Gambella 2007, σελ. 88.
9. ↑  Loud 2000, σελ. 205.

Πηγές
-----

* Bloch, Herbert (1986). *Monte Cassino in the Middle Ages*. Volume I (Parts I–II). Cambridge, MA: Harvard University Press.
* Falkenhausen, Vera von (1989). «Dell'Aquila, Riccardo». *Dizionario Biografico degli Italiani*. **37**. Rome: Istituto dell'Enciclopedia Italian. .
* Gambella, Angelo (2007). *Medioevo Alifano: Potere e popolo nello stato normanno di Alife*. Rome: Drengo.
* Loud, Graham A. (1981). «How ‘Norman’ was the Norman Conquest of Southern Italy?». *Nottingham Medieval Studies* **25** (13): 13–34.
* Loud, Graham A. (1985). *Church and Society in the Norman Principality of Capua, 1058–1197*. Oxford: Clarendon Press.
* Loud, Graham A. (2000). «The Norman Counts of Caiazzo and the Abbey of Montecassino». *Montecassino and Benevento in the Middle Ages: Essays in South Italian Church History*. Aldershot: Ashgate. σελίδες 199–217.
* Skinner, Patricia (1995). *Family Power in Southern Italy: The Duchy of Gaeta and its Neighbours, 850–1139*. Cambridge: Cambridge University Press.
Ο **Βαλεντινιανός Γαλάτης** (18 Ιανουαρίου 366 - π. 370) ήταν ύπατος μαζί με τον Φλάβιο Βίκτωρα.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο μόνος γιος τού Ουάλη Αυτοκράτορα των Ρωμαίων (βασ. 364-375) και της Αλβίας Δομινίκης. Μάλλον γεννήθηκε στη Γαλατία· είχε δύο αδελφές. Σε ηλικία τριών ετών ορίστηκε consul prior μαζί με τον Φλάβιο Βίκτωρα για το επερχόμενο έτος 369. Όταν ξεκίνησε το έτος, ήταν μαζί με τον πατέρα του στη Μαρκιανούπολη, καθώς ο Ουάλης περνούσε τον χειμώνα εκεί κατά τη διάρκεια της εκστρατείας του εναντίον των Γότθων.

Ο Ουάλης, πατέρας του Βαλεντινιανού Γαλάτη.
Περί το 370 ο Βαλεντινιανός Γαλάτης ασθένησε. Σύμφωνα με τον Σωκράτη της Κωνσταντινούπολης η Αλβία Δομινίκη είπε στον σύζυγό της, ότι η ασθένεια τού γιού τους ήταν θεία τιμωρία για την κακή μεταχείριση τού Βασιλείου επισκόπου Καισαρείας (μετέπειτα αγίου, που κλήθηκε Μέγας). Ο Βασίλειος είχε αντιτεθεί στον Αρειανισμό του Ουάλη. Ζητήθηκε από τον επίσκοπο να προσευχηθεί για τον νεαρό γιο του αυτοκράτορα, όμως ο Βασίλειος ζήτησε την ομολογία του Ουάλη, ότι είναι Ορθόδοξος, ως προϋπόθεση για να επιζήσει το αγόρι. Ο Ουάλης αρνήθηκε να συμμορφωθεί και βάπτισε τον γιο του Αρειανό. Ο Βασίλειος απάντησε λέγοντας, ότι θα γίνει το θέλημα του Θεού, έτσι σύντομα ο νέος απεβίωσε στην Καισάρεια της Καππαδοκίας, σε ηλικία 4 ετών.

Ο φιλόσοφος και ρήτορας Θεμίστιος είχε εκφωνήσει έναν πανηγυρικό λόγο επί τη αναλήψει της υπατείας εκείνου το 369, πράγμα που υποθέτει ότι είχε οριστεί παιδαγωγός του Βαλεντινιανού Γαλάτη.

Πηγές
-----

* Martindale, J. R.; Jones, A. H. M, The Prosopography of the Later Roman Empire, Vol. I AD 260-395, Cambridge University Press (1971)
* Vanderspoel, John, Themistius and the Imperial Court: Oratory, Civic Duty, and Paideia from Constantius to Theodosius (1995)
Ο **Γουλιέλμος**, ολλανδ.: William Nassau van Zuylestein, αγγλ.: 2nd earl of Rochford (1682 - 27 Ιουλίου 1710) από τον Οίκο του Νάσσαου, με τον τίτλο *υποκόμης του Τάνμπορτζ*, αγγλ.: viscount Tunbridge από το 1695 έως το 1709, ήταν αξιωματικός του Βρετανικού Στρατού και πολιτικός των Ουίγων, μέλος στην Ιρλανδική Βουλή των Κοινοτήτων από το 1705 και στη Βρετανική Βουλή των Κοινοτήτων από το 1708 έως το 1709. Όταν εισήλθε στους ευγενείς, έγινε μέλος στη Βουλή των Λόρδων. Σκοτώθηκε σε μάχη.

Βιογραφία
---------

Ο Γουλιέλμος Νάσσαου του Ζύλεσταϊν βαπτίστηκε στις 9 Ιουλίου 1682, ως ο μεγαλύτερος γιος του Γουλιέλμου-Ερρίκου του Ζύλεσταϊν 1ου κόμη του Ρόχφορντ και της Τζέιν Ροθ, κόρης του σερ Χένρυ Ροθ των Ντούραντς, Ένφηλντ, Μίντλεσεξ. 

Ο Tάνμπριτζ ήταν βοηθός του Ιωάννη Τσώρτσιλ 1ου δούκα του Mάρλομπορω στη Φλάνδρα το 1704, και ανέλαβε υπολοχαγός στο 32ο Σύνταγμα Πεζικού τον Ιανουάριο του 1706. Στις 12 Απριλίου ανέλαβε συνταγματάρχης του νέου Συντάγματος Πεζικού, μέρους του Ιρλανδικού στρατού και την 1η Φεβρουαρίου 1707 διορίστηκε συνταγματάρχης του 3ου Συντάγματος Δραγόνων (διαδεχόμενος τον λόρδο Κατς), το οποίο ξεκίνησε για την Ισπανία το 1708. 

Ο Tάνμπριτζ επέστρεψε στο κόμμα των Ουίγων ως ιρλανδός βουλευτής της πόλης Kίλκενυ το 1705. Επέστρεψε ως βουλευτής του Στένινγκ στις γενικές εκλογές του 1708 στη Βρετανία.  Τον Ιανουάριο του 1709 διαδέχθηκε τον πατέρα του ως κόμης του Ρόχγορντ και άφησε τη θέση του στη Βουλή των Κοινοτήτων για να εισέλθει στη Βουλή των Λόρδων. Ανέλαβε στρατηγός Ταξιαρχίας τον Ιανουάριο του 1710. 

Ο Ρόχφορντ σκοτώθηκε στις 27 Ιουλίου 1710 στη Μάχη του Άλμεναρ, ενώ ηγείτο τού Συντάγματος του, σε ηλικία 28 ετών. Τον διαδέχθηκε ο αδελφός του Φρειδερίκος Νάσσαου του Ζύλεσταϊν, ως 3ος κόμης του Ρόχφορντ.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* *Λεξικό Εθνικής Βιογραφίας*, σε άρθρο για τον πατέρα του.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*. p30449.htm#i304483.
2. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
3. 1 2 3  Doyle, James William Edmund (1886). *The Official Baronage of England, v. 3*. London: Longmans, Green. σελ. 163.
4. ↑  «NASSAU DE ZUYLESTEIN, William, Visct. Tunbridge (1682-1710)». History of Parliament Online. Ανακτήθηκε στις 12 Αυγούστου 2019.
Ο **Γεώργιος Αλεξανδρής** (Κύμη, 1900 - Αθήνα, 1987) του Αποστόλου, ήταν Έλληνας αξιωματικός της Πολεμικής Αεροπορίας και υπουργός.

Σταδιοδρομία
------------

Γεννημένος στην Κύμη της Εύβοιας, έκανε σπουδές στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων και μετά στις σχολές της Βασιλικής Πολεμικής Αεροπορίας (ΡΑΦ) στο Ηνωμένο Βασίλειο. Πολέμησε στους πολέμους στη Μικρά Ασία και στη Μέση Ανατολή. Στο Ναυτικό έφτασε μέχρι το βαθμό του Πλωτάρχη και μετατάχθηκε στην Πολεμική Αεροπορία το 1929. Εκεί έφτασε μέχρι το βαθμό του Υποπτεράρχου.

Υπηρέτησε ως αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Αεροπορίας (ΓΕΑ) από τις 14 Ιουνίου ως τις 20 Οκτωβρίου 1945 και από 25 Νοεμβρίου 1945 έως 7 Απριλίου 1946.

Στην κυβέρνηση του Πέτρου Βούλγαρη χρημάτισε πρώτα υφυπουργός Αεροπορίας, από τις 11 Απριλίου ως τις 19 Οκτωβρίου 1945 και έπειτα υπουργός Αεροπορίας στην κυβέρνηση του Αρχιεπισκόπου Δαμασκηνού, από 19 Οκτωβρίου ως την 1η Νοεμβρίου 1945. Έπειτα από την αποστρατεία του, ανέλαβε γενικός διευθυντής στα Ναυπηγεία Βασιλειάδη.

  

Απεβίωσε το 1987 και κηδεύτηκε στις 7 Ιανουαρίου από τον ιερό ναό Αγίων Θεοδώρων του Πρώτου Νεκροταφείου Αθηνών. Κατέλιπε παιδιά και εγγόνια.

Παραπομπές
----------

1. ↑   Ελληνικόν Who is Who, Εκδοτικός Οργανισμός Ελληνικών Who is Who, 1962, σελ. 23.
2. ↑  Βιογραφικό στον ιστότοπο του Γενικού Επιτελείου Αεροπορίας, ανάκτηση 26 Σεπτεμβρίου 2015.
3. ↑  Σπυρίδων Μαρκεζίνης (1994). *Σύγχρονη Πολιτική Ιστορία της Ελλάδος (1936-1975), τόμος Δεύτερος (1944-1951)*. Εκδοτικός Οργανισμός Πάπυρος. σελίδες 177–178.
4. ↑  Τα Νέα, Κηδείες, 7 Ιανουαρίου 1987, σελ. 36.
O **Γκουίντο-Ασκάνιο**, ιταλ. Guido Ascanio (26 Νοεμβρίου 1518 - 6 Οκτωβρίου 1564) από τον Οίκο των Σφόρτσα ήταν καρδινάλιος, επικαλούμενος *της Σάντα Φιόρα*.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στη Ρώμη και ήταν γιος τού Μπόζιο Β΄ κόμη της Σάντα Φιόρα και της Κοστάντσα Φαρνέζε, νόθης κόρης τού πάπα Παύλου Γ΄. Καρδινάλιοι έγιναν επίσης ο αδελφός του Αλέξανδρος, ο ανιψιός του Φραγκίσκος και ο μικρανιψιός του Φεντερίκο.

Έγινε παπικός απεσταλμένος (legatus) και διοικητής διαφόρων πόλεων και επισκοπικών εδρών. Η Εκκλησιαστική του σταδιοδρομία ξεκίνησε νωρίς με την εκλογή του ως επισκόπου τού Μοντεφιασκόνε ε Κορνέτο (νυν επισκοπή των Βιτέρμπο, Ακουαπενντέντε, Μπανονέτζιο, Μοντεφιασκόνε, Τουσκάνια ε Σαν Μαρτίνο αλ Μόντε Κιμίνο) το 1528, όταν ήταν ακόμη 10 ετών. Παραιτήθηκε το 1548. Έγινε καρδινάλιος-διάκονος στο Εκκλησιαστικό συμβούλιο (Consistorium) το 1534 από τον παππού του Παύλο Γ΄ με τη διακονία των ναών Σάντι Βίτο και Μοντέστο ε Κρεσέντσια. Έπειτα έγινε θαλαμηπόλος (camerlengo) της Ιεράς Ρωμαϊκής Εκκλησίας το 1537, μία θέση που κράτησε ως το τέλος του. Επέλεξε τη διακονία της Σάντα Μαρία ιν Κοσμεντίν το 1540, του Σάντ'Εουστάκιο το 1540 και τέλος της Σάντα Μαρία ιν Βία Λάτα το 1552. Συμμετείχε στους δύο Συλλόγους των καρδιναλίων (Conclavium) του 1555, όπου ο πρώτος εξέλεξε πάπα τον Μάρκελο Β΄ και ο δεύτερος τον Παύλο Δ΄ και στον Σύλλογο τού 1559, πού εξέλεξε τον Πίο Δ΄, ο οποίος συγκάλεσε τη Σύνοδο τού Τρέντο.

Απεβίωσε το 1564 σε ηλικία 46 ετών από πυρετό, στη Μάντουα. Η σορός του μεταφέρθηκε στη Ρώμη και τάφηκε στο παρεκκλήσιο τού Οίκου του στην πατριαρχική βασιλική Σάντα Μαρία Ματζόρε, που είχε κτίσει ο πάπας Λιβέριος.

Πηγές
-----

* Tha Cardinals of the Holy Roman Church - Biographical dictionary
* Cheney, David M. "Guido Ascanio Cardinal Sforza di Santa Fiora". Catholic-Hierarchy.org. Retrieved June 16, 2018

Αναφορές
--------

1. ↑  «Catholic-Hierarchy.org» (Αγγλικά) Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. sforza. Ανακτήθηκε στις 15  Οκτωβρίου 2020.
2. ↑  «Catholic-Hierarchy.org» (Αγγλικά) Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. sforza. Ανακτήθηκε στις 4  Φεβρουαρίου 2021.
3. ↑  «Catholic-Hierarchy.org» (Αγγλικά) Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. sforza. Ανακτήθηκε στις 3  Φεβρουαρίου 2021.
4. ↑  sforza.
5. ↑  m563.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 33156187
* ISNI: 0000 0000 6136 3658
* GND: 132322366
* BNE: XX5149571

 |

 |
Ο **δ (δέλτα) Ιππαρίου** (*Delta Equulei, δ Equ*) είναι ο δεύτερος φωτεινότερος (όπως φαίνεται από τη Γη) αστέρας του αστερισμού Ιππαρίου. Ο δ Ιππαρίου είναι φασματοσκοπικώς διπλό αστρικό σύστημα, δηλαδή δύο αστέρες που περιφέρονται γύρω από το κοινό κέντρο μάζας τους, οι οποίοι στη συγκεκριμένη περίπτωση εκτελούν την περιφορά αυτή μέσα σε 2,08 γήινες ημέρες και έχουν φασματικούς τύπους G0 και F7. Το απόλυτο μέγεθος του όλου είναι 3,142. Υπάρχει διχογνωμία ως προς τις μάζες των δύο αστέρων: μία μελέτη τις δίνει ως 1,22 (του μεγαλύτερου) και 1,17 ηλιακή μάζα, ενώ μία άλλη ως 1,66 and 1,59, αντιστοίχως. Η απόλυτη (πραγματική) λαμπρότητα του μεγαλύτερου αστέρα είναι 2,23 φορές μεγαλύτερη της ηλιακής, ενώ του μικρότερου 2,17. Η ηλικία του ζεύγους εκτιμάται στα 3,0 δισεκατομμύρια έτη. Το ζεύγος πλησιάζει τη Γη και γενικότερα το Ηλιακό Σύστημα με ταχύτητα 16,2 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο (58.300 χιλιόμετρα την ώρα).

Ιστορικά στοιχεία
-----------------

Ο Ουίλιαμ Χέρσελ είχε ταξινομήσει τον δ Ιππαρίου ως διπλό αστέρα μεγάλου διαχωρισμού. Ο Φρίντριχ Γκέοργκ Βίλχελμ φον Στρούβε έδειξε αργότερα ότι δεν επρόκειτο για σύστημα. Αλλά ο γιος του τελευταίου, ο Ότο Βίλχελμ φον Στρούβε, εκτελώντας παρατηρήσεις το 1852, ανεκάλυψε ότι, ενώ ο διαχωρισμός των δύο συνέχιζε να αυξάνεται, ο ίδιος ο κυρίως δ Ιππαρίου (δ Ιππαρίου Α) εμφανιζόταν πεπλατυσμένος. Συμπέρανε ότι επρόκειτο για ένα διπλό σύστημα με τα δύο μέλη του πολύ κοντά το ένα στο άλλο. Αυτό είναι το προαναφερθέν διπλό αστρικό σύστημα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Muterspaugh, Matthew W.; Lane, Benjamin F.; Konacki, Maciej; Burke, Bernard F.; Colavita, M.M.; Kulkarni, S. R.; Shao, M. (2005). «PHASES High-Precision Differential Astrometry of δ Equulei». *The Astronomical Journal* **130** (6): 2866–2875. doi:10.1086/497035. Bibcode: 2005AJ....130.2866M. .
2. 1 2 3  «Delta Equulei». University of Illinois Astronomy department. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Δεκεμβρίου 2006.
3. ↑  Casagrande, L.; Schönrich, R.; Asplund, M.; Cassisi, S.; Ramírez, I.; Meléndez, J.; Bensby, T.; Feltzing, S. (2011), «New constraints on the chemical evolution of the solar neighbourhood and Galactic disc(s). Improved astrophysical parameters for the Geneva-Copenhagen Survey», *Astronomy & Astrophysics* **530** (A138): 21, doi:10.1051/0004-6361/201016276
4. ↑  Struve, Otto Wilhelm (1859). «On some lately discovered Double Stars». *Monthly Notices of the Royal Astronomical Society* **20**: 8. doi:10.1093/mnras/20.1.8. Bibcode: 1859MNRAS..20....8S. .

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Kaler, James B. *Delta Equulei*, University of Illinois, ανακτήθηκε στις 2017-02-18
* Delta Equulei
Ο **Γεώργιος Αντωνακόπουλος** είναι Έλληνας απόστρατος στρατηγός του Πυροβολικού, που διετέλεσε αρχηγός ΓΕΣ (2001 - 2002) και αρχηγός ΓΕΕΘΑ (2002 - 2005). Η περίοδος αρχηγίας του συνέπεσε με τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004, που διεξήχθησαν με επιτυχία και χωρίς απρόοπτα, με καλή συνεργασία ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων και Σωμάτων Ασφαλείας, αλλά και με αυξημένη την ελληνική συμμετοχή σε διάφορες ειρηνευτικές αποστολές (Αφγανιστάν, Βαλκάνια κτλ).

Βιογραφικό
----------

Γεννήθηκε το 1943 στα Κριθαράκια Αχαΐας. Αποφοίτησε από τη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων ως ανθυπολοχαγός του Πυροβολικού, και συμπλήρωσε τις σπουδές του σε διάφορα σχολεία επιμόρφωσης του Στρατού των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, στην Ανωτάτη Σχολή Πολέμου και την Σχολή Εθνικής Άμυνας, και στη Νομική Σχολή του ΑΠΘ.

Πριν τοποθετηθεί αρχηγός ΓΕΣ, υπηρέτησε ως αξιωματικός σε διάφορες Μονάδες Πυροβολικού και σε Σχηματισμούς, στο Στρατηγείο της Νότιας Πτέρυγας του ΝΑΤΟ και ως διοικητής του Δ΄ Σώματος Στρατού.

Παραπομπές
----------

1. 1 2
Ο **Δάρδανος** ο επικαλούμενος Ασκληπιάδης ήταν αρχαίος Έλληνας ιατρός, ο οποίος φέρεται στην αρχαία ελληνική γραμματεία των γενεαλογιών ως πρόγονος του Ιπποκράτη και γιος του Σώστρατου του πρώτου και πατέρας του Κρισάμεως. Σύμφωνα με τον Βυζαντινό λόγιο Ιωάννη Τζέτζη, όπως αναφέρει στο έργο του "Χιλιάδες" (ή "Βιβλίο των Ιστοριών") (12ος αι. μ.Χ.), το γενεαλογικό δένδρο των αρχαίων Ελλήνων ιατρών ήταν το εξής.

* Ιπποκράτης II. "Πατέρας της Ιατρικής"
* Ηρακλείδης
* Ιπποκράτης I.
* Γνωσίδικος
* Νέβρος
* Σώστρατος III.
* Θεόδωρος II.
* Σώστρατος, II.
* Θεόδωρος
* Κλεομυττάδης
* Κρίσαμις
* **Δάρδανος**
* Σώστρατος
* Ιππόλοχος
* Ποδαλείριος
* Ασκληπιός

Πηγές
-----

* "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" τομ. Η', σελ.885

Παραπομπές
----------

1. ↑  Adams, Francis (1891), The Genuine Works of Hippocrates, New York: William Wood and Company
O **Αρχάγαθος** πατήρ (απεβ. 307 π.Χ.) από τη δυναστεία των Αγαθοκλιδών, ήταν πρίγκιπας των Συρακουσών και στρατιωτικός.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος τού Αγαθοκλή τυράννου των Συρακουσών από τον πρώτο του γάμο με μία ανώνυμη σε εμάς γυναίκα. Αμφιθαλής αδελφός του ήταν ο Ηρακλείδης και ετεροθαλή αδέλφια του η Λάνασα, ο Αρχάγαθος ο Λίβιος και η Θεοξένα η Νεότερη.

Ο Αγαθοκλής, πατέρας τού Αρχάγαθου. Σχέδιο από προτομή των Μουσείων τού Βατικανού.
Ο πατέρας του αργότερα έγινε βασιλιάς της Σικελίας. Η μητέρα του ήταν χήρα τού Δάμαντα, προστάτη τού Αγαθοκλή. Ακολούθησε τον Αγαθοκλή στην εκστρατεία εκείνου στην Καρχηδόνα το 310 π.Χ.. Ο πατέρας του έκανε δεύτερο γάμο με την Αλκεία και απέκτησε τη Λάνασσα. Κάποιος Λυκίσκος κατηγόρησε τον Αρχάγαθο για σχέση με τη μητριά του Αλκεία και ο Αρχάγαθος τον σκότωσε. Τότε ένα πλήθος στρατιωτών θα τον εκτελούσε, αλλά αυτός μετά βίας μόλις που ξέφυγε. Όταν η Καρχηδόνα κάλεσε τον πατέρα του να επιστρέψει στις πολιτικές υποθέσεις στη Σικελία, ο Αγαθοκλής άφησε τον Αρχάγαθο στη διοίκηση τού στρατού τους.

Χάρτης με τις στρατιωτικές επιχειρήσεις τού Αγαθοκλή στην Τυνησία.
Αρχικά ο Αρχάγαθος είχε αρκετές στρατιωτικές νίκες. Αργότερα όμως ηττήθηκε με τον στρατό του τρεις φορές και αναγκάστηκε να καταφύγει στην Τύνιδα. Ο πατέρας του επέστρεψε για να τον βοηθήσει, αλλά οι στρατιώτες εξεγάρθηκαν και ο Αγαθοκλής αναγκάστηκε να αφήσει την Καρχηδόνα. Ο Αρχάγαθος σκοτώθηκε από στρατιώτες στη Σικελία, που ήθελαν εκδίκηση.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε μία αγνώστου ονόματος γυναίκα και είχε τέκνο:

* Αρχάγαθος υιός 4ος αι. π.Χ. στρατιωτικός.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 27  Νοεμβρίου 2018.

Πηγές
-----

* Ancient Library article: Archagathus, No. 1 & 2
* Ptolemaic Genealogy: Theoxena
* Ptolemaic Dynasty - Affiliated Lines: Agathocles
Ο **Βαλμπόνα** (αλβανικά: Valbonë‎) είναι ποταμός στη βόρεια Αλβανία. Είναι ακόμη σχετικά ανέπαφος από ανθρώπινη εκμετάλλευση. Η πηγή του βρίσκεται στην οροσειρά Προκλέτιγιε, κοντά στα σύνορα με το Μαυροβούνιο. 

O Βαλμπόνα ρέει γενικά ανατολικά μέσω του δήμου Μαργκεγκάι (ορεινοί οικισμοί Βαλμπόνα, Ντραγκόμπι και Σοσάν), στη συνέχεια στρέφεται νότια κατά μήκος του Μπαϊράμ Τσούρι και συνεχίζει νοτιοδυτικά μέχρι την εκβολή του στον ποταμό Δρίνο, κοντά στη Φιέρζα. Είναι ένας από τους καθαρότερους ποταμούς της χώρας. Ο ποταμός αρχίζει και διέρχεται από την ομώνυμη κοιλάδα.

Φωτογραφίες
-----------

* 
* 
* 
*

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος ποταμών της Αλβανίας

Παραπομπές
----------

1. ↑  Gloyer, Gillian (2018). *Albania*. UK: Bradt Travel Guides. σελ. 171. ISBN 9781784770785.
Ο **Αρτσίλ Ταλακβάτζε** (γεωργιανά: არჩილ თალაკვაძე  ; γεννημένος στις 16 Ιανουαρίου 1983) είναι Γεωργιανός πολιτικός. Είναι Πρόεδρος του Κοινοβουλίου της Γεωργίας από τις 25 Ιουνίου 2019. Ήταν ο ηγέτης της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας του Γεωργιανού Ονείρου από το 2016 έως το 2019.

Νεανικά χρόνια
--------------

Σπούδασε στο πρώτο σχολείο του Οζουργκέτι. Το 2006 αποφοίτησε από το Κρατικό Ιατρικό Πανεπιστήμιο της Τιφλίδας, με εξειδίκευση στη δημόσια υγεία και διαχείριση, και στη συνέχεια συνέχισε τις σπουδές του στο Γεωργιανό Ινστιτούτο Δημοσίων Υποθέσεων. Το 2015 έδωσε εξετάσεις στο London School of Economics με το Executive Management Program.

Καριέρα
-------

Ο Αρτσίλ Ταλακβάτζε, σε διάφορες χρονικές περιόδους κατέλαβε τις ακόλουθες θέσεις: 2006 – 2007 ήταν συντονιστής έργου της USAID, 2007 – 2008 Υπεύθυνος Έργου του Γραφείου Δημοσίου Υπασπιστή, Σύμβουλος του Γραφείου του Δημοσίου Συνήγορος το 2008 – 2009. Το 2010 ήταν ο Σύμβουλος του Γραφείου του Δημοσίου Συνηγόρου σε θέματα διαχείρισης. Τα έτη 2011 – 2012 G3, USAID ήταν Αναπληρωτής Διευθυντής. Ήταν Υφυπουργός Σωφρονιστικών Καταστημάτων κατά τα έτη 2012 – 2014. Κάτα τα έτη 2014 – 2016 υπήρξε Αναπληρωτής Υπουργός Εσωτερικών της Γεωργίας.

Το 2016, το μέλος του κόμματος «Γεωργιανό Όνειρο» Αρτσίλ Ταλακβάτζε εξελέγη με την πλειοψηφία στο κοινοβούλιο του Οζουργκέτι. Κατά τις εκλογές του 2012 και του 2016, ο Ταλακβάτζε ανέλαβε δύο διαφορετικές θέσεις στην κυβέρνηση – Αναπληρωτής Υπουργός Σωφρονιστικών Καταστημάτων και Αναπληρωτής Υπουργός Εσωτερικών της Γεωργίας.

Η πρόεδρος του κοινοβουλίου της Γεωργίας Μανάνα Κομπαχίτζε εργάστηκε για τη συνταγματική μεταρρύθμιση και τις τροποποιήσεις (2018) με στόχο την αλλαγή του μοντέλου διακυβέρνησης και την ενίσχυση της θεσμικής δημοκρατίας. Ο Ταλακβάτζε ήταν ο εμπνευστής της νέας νομοθεσίας για την οδική ασφάλεια, με αποτέλεσμα τη μείωση κατά 14% των τροχαίων ατυχημάτων και των θυμάτων μέσα σε ένα χρόνο.  Ο Ταλακβάτζε ηγήθηκε των πρωτοβουλιών της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας για τη μείωση της φτώχειας, τη φορολογική μεταρρύθμιση, την προστασία του περιβάλλοντος και τον έλεγχο των εκπομπών καυσαερίων.

Ο Αρτσίλ Ταλακβάτζε υπηρέτησε ως διευθυντής προεκλογικής εκστρατείας για τον Κάχα Καλάτζε στην εκλογή δημάρχου Τιφλίδας το 2017.

Προσωπική ζωή
-------------

Έχει μια σύζυγο την Κετεβάν Μπουμπουτεϊσβίλι και δύο παιδιά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 15  Δεκεμβρίου 2021.
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 30  Δεκεμβρίου 2021.
3. ↑  Ανακτήθηκε στις 8  Αυγούστου 2022.
4. ↑  «Archil Talakvadze Elected as Chaiperson of Parliament». *Georgia Today on the Web*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Ιουνίου 2019. Ανακτήθηκε στις 27 Ιουνίου 2019.
5. ↑  «Archil Talakvadze appointed chair of Georgian Parliament». *news.am*. Ανακτήθηκε στις 27 Ιουνίου 2019.
6. ↑  «New Parliament Speaker Elected». *Civil.ge*. 25 Ιουνίου 2019. Ανακτήθηκε στις 27 Ιουνίου 2019.

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Βιογραφίες | Πύλη Βιογραφίες |
Συντεταγμένες: 40°45′41″N 22°51′10″E﻿ / ﻿40.76139°N 22.85278°E﻿ / 40.76139; 22.85278

Ο **Δήμος Καλλιθέας** ήταν δήμος του νομού Θεσσαλονίκης που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Ωραιοκάστρου. Βρισκόταν στο βορειοδυτικό τμήμα του νομού και συνόρευε με τους δήμους Αγίου Αθανασίου, Μυγδονίας, Ωραιοκάστρου και Εχεδώρου καθώς και με τους δήμους Πικρολίμνης και Γαλλικού του νομού Κιλκίς. Καταλάμβανε έκταση 97.494 στρεμμάτων και είχε (πραγματικό) πληθυσμό 6.096 κατοίκους. Έδρα του ήταν ο Πεντάλοφος.

Διαίρεση
--------

Στο δήμο περιλαμβάνονταν τα εξής 4 δημοτικά διαμερίσματα:

 **Δ.δ. Πενταλόφου**  -- ο Πεντάλοφος
 **Δ.δ. Μεσαίου** 
* το Μεσαίο
* το Μονόλοφο
* το Πετρωτό

 **Δ.δ. Νέας Φιλαδελφείας**  -- η Νέα Φιλαδέλφεια
 **Δ.δ. Νεοχωρούδας**  -- η Νεοχωρούδα

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η επίσημη ιστοσελίδα του δήμου
* Στοιχεία για το δήμο Καλλιθέας από το Υπουργείο Εσωτερικών Αρχειοθετήθηκε 2008-02-10 στο Wayback Machine.
Παραδοσιακή ενδυμασία των Σίνγκφο
Η **Σίνγκφο** είναι μια διάλεκτος της γλώσσας Τζίνγκφο που ομιλείται από τους Σίνγκφο του Αρουνάτσαλ Πραντές και Άσαμ. Ομιλείται από τουλάχιστον 3.000 άτομα. Το Σίνγκφο είναι η τοπική προφορά του Τζίνγκφο.

Η Σίνγκφο ομιλείται στο ανατολικό άκρο της βορειοανατολικής Ινδίας, όπως ο Κύκλος Μπορντούσα, η επαρχία Τιράπ στο Αρουνάτσαλ Πραντές και επίσης σε κοντινά μέρη της επαρχίας Λοχίτ (Ντασγκούπτα 1979).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Hammarström, Harald· Forkel, Robert· Haspelmath, Martin· Bank, Sebastian, επιμ. (2016). «Singpho». *Glottolog 2.7*. Jena: Max Planck Institute for the Science of Human History.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Λεξικό (Βιβλιοθήκη SEAlang)
Συντεταγμένες: 36°19′50″N 28°8′39″E﻿ / ﻿36.33056°N 28.14417°E﻿ / 36.33056; 28.14417

Ο **Δήμος Καλλιθέας** ήταν ένας από τους δέκα δήμους στους οποίους διαιρούνταν διοικητικά η Ρόδος, την περίοδο που ίσχυσε το πρόγραμμα Καποδίστριας. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Ρόδου. Βρισκόταν στο βορειοανατολικό τμήμα του νησιού της Ρόδου. Η περιοχή αυτή κατά την αρχαιότητα αποτελούσε έκταση της πόλης κράτους Ιαλυσού. Καταλάμβανε έκταση 109.750 στρεμμάτων και είχε (πραγματικό) πληθυσμό 10.251 κατοίκους. Έδρα του δήμου ήταν το Φαληράκι.

Διαίρεση
--------

Στο δήμο περιλαμβάνονταν τα εξής 3 δημοτικά διαμερίσματα:

 **Δημοτικό διαμέρισμα Καλυθιών** 
* το Φαληράκι
* οι Καλυθιές

 **Δημοτικό διαμέρισμα Κοσκινού** 
* τα Κοσκινού
* οι Αμμούδες
* τα Βρυσιά
* το Τσαΐρι

 **Δημοτικό διαμέρισμα Ψίνθου**  -- η Ψίνθος

Δήμαρχος
--------

Ο Ιωάννης Ιατρίδης διατέλεσε δήμαρχος από το 1999 ως το 2010, έχοντας εκλεγεί για πρώτη φορά το 1998 με ποσοστό 55%. Επανεξελέγη το 2002 με ποσοστό 60% και το 2006 με ποσοστό 54%.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

Καλλιθέας
* Η επίσημη ιστοσελίδα του δήμου Αρχειοθετήθηκε 2021-01-22 στο Wayback Machine.
* Στοιχεία για το δήμο Καλλιθέας από το Υπουργείο Εσωτερικών Αρχειοθετήθηκε 2003-08-31 στο Wayback Machine.
* Ιστότοπος για το Δημαρχείο του Δήμου Καλλιθέας

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Δημοτικές εκλογές- ΕΕΤΑΑ, αποτελέσματα εκλογών». *www.eetaa.gr*. Ανακτήθηκε στις 28 Δεκεμβρίου 2020.
**Πιραχά** (γράφεται και *Pirahá, Pirahán*), ή **Múra-Pirahã**, είναι η ιθαγενής γλώσσα της απομονωμένης φυλής Πιραχά της πολιτείας Αμαζόνας, Βραζιλία. Οι Πιραχά ζουν κατά μήκος του ποταμού Μαΐκι, που είναι ένας παραπόταμος του Αμαζόνιου.

Η Πιραχά είναι η μόνη επιζώσα διάλεκτος της Γλώσσα Μούρα, αφού οι υπόλοιπες εξαφανίστηκαν τους προηγούμενους αιώνες, με τις περισσότερες ομάδες των Μούρα να χρησιμοποιούν τα πορτογαλικά. Υποτιθέμενες συγγενείς γλώσσες όπως η γλώσσα Ματανάγουι είναι επίσης εξαφανισμένες, με αποτέλεσμα η Πιραχά να είναι μια απομονωμένη γλώσσα. Έχει περίπου 250 με 380 ομιλητές. Δεν είναι σε άμεσο κίνδυνο εξαφάνισης, λόγω του ότι η χρήση της είναι έντονη και η κοινότητα των Πιραχά είναι κατά πλειοψηφία μονόγλωσσοι. 

Η γλώσσα Πιραχά είναι ένα αξιοσημείωτο παράδειγμα πολλών αμφισβητούμενων αξιώσεων, για παράδειγμα παρέχει στοιχεία που αναιρεί την γλωσσική σχετικότητα. Η διαμάχη αυτή επιδεινώνεται από την τεράστια δυσκολία της εκμάθησης της γλώσσας. Ο αριθμός των γλωσσολόγων με πρακτική εμπειρία στη γλώσσα Πιραχά είναι πολύ μικρή.
Ο **Γιουτζίν Λόρενς** (*Eugene Lawrence*, γενν. 22 Ιουνίου 1986) είναι Αμερικανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως πόιντ γκαρντ για τον Ιωνικό Νίκαιας.

Σταδιοδρομία στο κολέγιο
------------------------

Μετά από μια επιτυχημένη σταδιοδρομία στο λύκειο, ο Λόρενς στη συνέχεια έπαιξε στο Πανεπιστήμιο του Σαιντ Τζον της Νέας Υόρκης. Επί του παρόντος, ο Λόρενς κατατάσσεται στην τρίτη θέση στις συνολικές ασίστ στην ιστορία του Πανεπιστημίου του Σαιντ Τζον.

Επαγγελματική σταδιοδρομία
--------------------------

Ο Λόρενς ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του από τη Σλοβακία με τη Νίτρα από το 2008 έως το 2009, όπου ονομάστηκε Παίκτης της Χρονιάς και κέρδισε τους τελικούς του πρωταθλήματος με την ομάδα του. Στη συνέχεια, μετακόμισε για τρεις σεζόν στην Τσεχία. Παίζοντας με την Προστέγιοβ από το 2009 έως το 2011, ο Λόρενς ήταν φιναλίστ του πρωταθλήματος Τσεχίας για δύο σεζόν. Στη δεύτερη σεζόν του, ονομάστηκε Πολυτιμότερος Παίκτης του All-Star Game. Η ομάδα του έφτασε στο γύρο των 16 του EuroChallenge τη σεζόν 2010-11. Τη σεζόν 2011-12, μετακινήθηκε στη Νίμπουργκ, όπου κέρδισε το πρωτάθλημα Τσεχίας. Ονομάστηκε στην βασική ομάδα του All-Star Game για δεύτερη συνεχόμενη σεζόν. 

 Ο Λόρενς με την Τέλεκομ Μπάσκετς Μπον. 
Από το 2012 έως το 2014, ο Λόρενς έπαιξε στην Ουκρανία για τη Γκοβέρλα. Κατά τη διάρκεια της δεύτερης σεζόν του, έφυγε από την ομάδα λόγω των πολιτικών κακουχιών και του εμφυλίου πολέμου εντός της χώρας. Στη συνέχεια, μετακόμισε στη Γερμανία για να παίξει στην Τέλεκομ Μπάσκετς Μπον. 

Το Σεπτέμβριο του 2016, ο Λόρενς επέστρεψε στη Νίμπουργκ, με την οποία κέρδισε τρεις τίτλους πρωταθλήματος και τρεις τίτλους κυπέλλου σε τρία χρόνια. 

Για τη σεζόν 2019-20, ο Λόρενς υπέγραψε με τον Ιωνικό Νίκαιας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *College Basketball at Sports-Reference.com*. Ανακτήθηκε στις 28  Ιουλίου 2020.
2. ↑  *RealGM*. 6486. Ανακτήθηκε στις 4  Απριλίου 2022.
3. ↑  «Telekom Baskets Bonn – Team 2013/2014» (στα Γερμανικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Οκτωβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 5 Απριλίου 2014.
4. ↑  Slovakia Basketball League 2008-2009
5. ↑
6. ↑  «Eugene Lawrence joins Ionikos BC». Ανακτήθηκε στις 18 Αυγούστου 2019.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Προφίλ στην Ευρωλίγκα
* Προφίλ στο Πρωτάθλημα Γερμανίας
* Προφίλ στο Eurobasket.com
* Βιογραφικό στο Σαιντ Τζον
Ο **Γιάννης Παπαδογιαννάκης** (1938) είναι Έλληνας δικηγόρος, πολιτικός και παράγοντας της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής (ΕΟΕ).

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1938 στην Αθήνα, με καταγωγή από την Κρήτη. Σπούδασε πολιτικές επιστήμες στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και οργάνωση και διοίκηση επιχειρήσεων στην τότε ΑΣΟΕΕ (σήμερα Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών). Ως δικηγόρος, χρημάτισε για πολλά χρόνια γενικός γραμματέας της Ελληνικής Εταιρείας Ποινικού Δικαίου (με πρόεδρο τον καθηγητή και ακαδημαϊκό Νικόλαο Ανδρουλάκη). Υπήρξε συνήγορος υπεράσπισης σε διάφορες πολύκροτες ποινικές δίκες, με πιο διάσημες αυτές στις οποίες υπερασπίστηκε με επιτυχία την αποκαλούμενη «Αγία Αθανασία του Αιγάλεω», ενώ υπερασπίστηκε επίσης με επιτυχία την εταιρεία Ιντραλότ του επιχειρηματία Σωκράτη Κόκκαλη.

Διατέλεσε γενικός γραμματέας του Υπουργείου Δικαιοσύνης από τον Οκτώβριο του 1993 μέχρι τον Δεκέμβριο του 1994, στην τελευταία κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου, και γενικός γραμματέας του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης από τον Οκτώβριο του 1996 έως τον Οκτώβριο του 1998, στην κυβέρνηση του Κώστα Σημίτη.

Με την είσοδό του το 1985 στην Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή (η οποία τότε ονομαζόταν Επιτροπή Ολυμπιακών Αγώνων, ΕΟΑ), του ανατέθηκαν τα καθήκοντα του Α΄ αντιπροέδρου, με πρόεδρο τον Λάμπη Νικολάου. Τη θέση αυτή διατήρησε για οχτώ χρόνια, μέχρι τον Φεβρουάριο του 1993. Ήταν αρχηγός των Ολυμπιακών Αποστολών της Ελλάδας 4 φορές, στους αγώνες του 1988 στη Σεούλ, του 1992 στη Βαρκελώνη, του 2000 στο Σίδνεϋ και, τέλος, σε αυτούς της Αθήνας το 2004, όπου ηγήθηκε της πολυπληθέστερης μέχρι σήμερα ελληνικής αποστολής, με 432 αθλητές.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΠΑΔΟΓΙΑΝΝΑΚΗΣ 4 ΦΟΡΕΣ ΑΡΧΗΓΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ
2. ↑  Η Καθημερινή, 21 Οκτωβρίου 2000, «Οι Πρωταγωνιστές: Γ. Παπαδογιαννάκκης»
Ο **Δήμος Διδύμων** ήταν διευρυμένος δήμος που δημιουργήθηκε με τη διοικητική διαίρεση του 1833. Αποτελούσε έναν από τους τέσσερεις αρχικούς δήμους στους οποίους διαιρέθηκε η επαρχία Ερμιονίδας. Ο δήμος καταλάμβανε το βόρειο τμήμα της επαρχίας και απλωνόταν γύρω από τον ορεινό όγκο του όρους Δίδυμο. Συνόρευε στα νότια με τους άλλους δήμους της Επαρχίας Ερμιονίδας (Μάσητος και Ερμιόνης) στα ανατολικά με τον δήμο Δρυόπης της επαρχίας Τροιζηνίας και στα βόρεια με τον δήμο Ασίνης της επαρχίας Ναυπλίας. Δυτικά βρεχόταν από τον Αργολικό κόλπο.

Διοικητικές μεταβολές
---------------------

Ο δήμος σχηματίστηκε με τη διοικητική διαίρεση του 1833 αλλά με βασιλικό διάταγμα του 1841 καταργήθηκε και συγχωνεύτηκε στους δήμους Ερμιόνης και Μάσητα (Κρανιδίου). Επανασυστάθηκε το 1866 (με Β.Δ. της 29ης Ιουλίου 1866) και διατηρήθηκε μέχρι την κατάργηση των διευρυμένων δήμων, το 1912. Στην θέση του δημιουργήθηκαν οι κοινότητες Διδύμων, Φούρνων και Ηλιοκάστρου.

Διαίρεση
--------

Ο δήμος περιλάμβανε έξι οικισμούς και μία μονή. Κατά την απογραφή του 1834 ο δήμος Διδύμων είχε συνολικό πληθυσμό 911 κατοίκους. Αναλυτικά οι οικισμοί που αποτέλεσαν τον δήμο και ο πληθυσμός τους σύμφωνα με την απογραφή του 1834 

* Δίδυμον [710]
* Φούρνοι [198]
* Μονή του Προδρόμου [3]
* Σταίλια [0]
* Καρακάση (Ηλιόκαστρο) [0]
* Λουκαίτη [0]
* Τσουκαλιά [0]
* Καψοσπίτι [0]

Δήμαρχοι
--------

Την δεύτερη περίοδο δημιουργίας του δήμου (περίοδος 1866 - 1912) διετέλεσαν δήμαρχοι οι:

* Ευθύμιος Οικονομόπουλος (1866-1879)
* Αντώνης Παπαδήμας (1879-1884)
* Δημήτριος Πιπινόπουλος (1884-1888)
* Ασπασιάδης Αντωνόπουλος (1888-1892)
* Δημήτριος Γιάννου (1892-1900)
* Δημήτριος Παπασωτηρίου (1900-1904)
* Ιωάννης Μπροδήμας (1904-1908)
* Ιωάννης Πέτρου (1908-1912)

Πηγές
-----

* Ιωάννης Ησαΐας, επιμ. (1996). *Οδοιπορικό στην ιστορία και χωρογραφία του δήμου Ερμιόνης*. Έκδοση δήμου Ερμιόνης. ISBN 960-859-10-0-7.
* Απογραφή του 1834 , ΕΣΥΕ
Ο **Γρηγόριος Δαφνής** (1909 - 1977) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος και συγγραφέας.

Η ζωή του
---------

Γεννήθηκε το 1909 στην Κέρκυρα και σπούδασε στη Νομική Σχολή Αθηνών. Εργάστηκε ως δημοσιογράφος και αναλυτής σε διάφορες εφημερίδες. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής φυλακίστηκε για αντιστασιακή δράση, για να δραπετεύσει τελικά και να καταφύγει στην Αίγυπτο μαζί με την εξόριστη ελληνική κυβέρνηση. Υπήρξε συνεργάτης του πρωθυπουργού Γεωργίου Παπανδρέου και του υπουργείου Πληροφοριών αμέσως μετά την απελευθέρωση το 1944.

Διετέλεσε γενικός διευθυντής του Αθηναϊκού Πρακτορείου Ειδήσεων από το 1963 έως το 1965, στις κυβερνήσεις της Ενώσεως Κέντρου υπό τον Γεώργιο Παπανδρέου. Το 1965 συντάχθηκε με τους Αποστάτες, και διορίστηκε γενικός διευθυντής του τότε Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας (ΕΙΡ), παραμένοντας μέχρι την επιβολή της χούντας το 1967.

Ο Δαφνής έγραψε πολλά βιβλία ιστορίας και πολιτικής, από τα οποία ξεχωρίζουν το *«Σοφοκλής Ελευθερίου Βενιζέλος»* (βιογραφία του Σοφοκλή Βενιζέλου) και το *«Η Ελλάς μεταξύ δύο πολέμων, 1923-1940»*, που θεωρείται κλασικό για την περίοδο αυτή.

Πέθανε στην Αθήνα το 1977.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 171204062
* **ΕΒΕ**: 17480
* **AA**: 26685
* **BiblioNet**: **21980**
* LCCN: n99025395
* ISNI: 0000 0001 2237 743X
* SELIBR: 343908
* SUDOC: 139893016
* BNF: cb16724205v (data)

 |

 |
Στη Βιοχημεία με τον όρο **γλυκογονικά αμινοξέα** ή *γλυκογενετικά αμινοξέα*, (glucogenic aminoacids), χαρακτηρίζονται τα αμινοξέα εκείνα, (πρόκειται για ένζυμα), όπου κατά τη διάρκεια του μεταβολισμού παράγουν είτε πυροσταφυλικό οξύ, είτε κάποιο ενδιάμεσο προϊόν του λεγόμενου κύκλου του τρι-καρβοξυλικού οξέος καθιστάμενα έτσι πρόδρομοι της γλυκόζης, εξ ου και η ονομασία τους.

Στη κατηγορία αυτών των αμινοξέων, περιλαμβάνονται 18 τον αριθμό, όπου κατά ελληνική αλφαβητική σειρά είναι: η αλανίνη, η αργινίνη, η ασπαραγίνη, η βαλίνη, η ισολευκίνη, η γλουταμίνη, η γλυκίνη, η θρεονίνη, η ιστιδίνη, η κυστεΐνη, η μεθειονίνη, η προλίνη, η τυροσίνη, η φαινυλαλανίνη, η σερίνη, η τρυπτοφάνη, το γλουταμινικό οξύ, και το ασπαραγινικό οξύ.
Ο **Γιάννης Παπαντωνίου** ήταν Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής (9 Μαρτίου 1928 -8 Ιανουαρίου 2015) ο οποίος αγωνιζόταν ως μέσος. Ο αδερφός του Αντώνης υπήρξε επίσης διεθνής ποδοσφαιριστής.

Καριέρα
-------

### Σε συλλογικό επίπεδο

Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από το ανεξάρτητο σωματείο Νίκη Αμπελοκήπων στην ηλικία των 15 ετών και ύστερα από 2 χρόνια, το 1945, αποκτήθηκε από τον Παναθηναϊκό. Με τη φανέλα του Παναθηναϊκού αγωνίστηκε μέχρι και το 1958, κατακτώντας δύο φορές το Πρωτάθλημα Ελλάδας (1948-49, 1952-53) και επτά φορές αυτόν του Πρωταθλητή Αθηνών (1948-1949, 1951-1957). Συμπαίκτες του την εποχή εκείνη υπήρξαν, μεταξύ άλλων, οι Κώστας Λινοξυλάκης, Βαγγέλης Πανάκης και Λάκης Πετρόπουλος.

### Στην Εθνική Ελλάδας

Με την Ελλάδα αγωνίστηκε συνολικά 15 φορές, την περίοδο μεταξύ 1948-1956. Το ντεμπούτο του πραγματοποιήθηκε στις 23 Απριλίου 1948, στον εντός έδρας φιλικό αγώνα εναντίον της Τουρκίας, υπό τις οδηγίες του Κώστα Νεγρεπόντη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  περιοδικό ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ, φύλλο 19/2/1955, σελ. 9 (ψ.σ. 15)

Πηγές
-----

* epo.gr
* "Γκολ 2000 - Ένας αιώνας ποδόσφαιρο" (Ανδρέας Μπόμης 2000)
* "Αυτή είναι η ιστορία της Εθνικής Ελλάδας" (Ανδρέας Μπόμης 2009)
Ο **Γρηγόριος Γ΄** (απεβ. π. το 1108) από τον Οίκο του Τούσκουλου ήταν γιος του Γρηγορίου Β΄. Ήταν κόμης του Tούσκουλου (comes Tusculanensis) από το 1058, όταν απεβίωσε ο πατέρας του. Συνήθως θεωρείται ότι βρίσκεται στις απαρχές της οικογένειας των Κολόννα.

Σε αντίθεση με τον πατέρα του, δεν έφερε τον τίτλο του δούκα και του συγκλητικού, ούτε κανέναν τίτλο στη Ρώμη, αλλά απλώς ήταν *πατρίκιος, ύπατος, λαμπρός ανήρ* (patricius et consul, illustris vir). Τον Γρηγόριο Γ΄ διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Πτολεμαίος Α΄.

Οικογένεια
----------

Είχε γιους που ονομάζονταν:

* Πτολεμαίος Α΄ 1099–1129, ύπατος, κόμης του Τούσκουλου.
* Γρηγόριος Δ' 1109–1128, δικαστής του Τούσκουλου (iudex Tusculanensis).
* Πέτρος της Κολούμνα 1099–1151, γενάρχης του Οίκου των Κολόννα.
* Εγίδιος 1128–1137.
* Ιαντάρα (κόρη).

Πηγές
-----
Ο **δήμος Δομοκού** του προγράμματος Καποδίστριας ήταν δήμος που λειτούργησε την περίοδο 1999-2010. Συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Το 2010 καταργήθηκε και εντάχθηκε στον νέο διευρυμένο δήμο Δομοκού. Βρισκόταν στα βόρεια του νομού και συνόρευε με τους δήμους Θεσσαλιώτιδας, Ξυνιάδας, και Λαμιέων καθώς και με τους νομούς Μαγνησίας και Καρδίτσας. Ο δήμος αποτελούταν από δεκαέξι δημοτικά διαμερίσματα και είχε συνολικό πληθυσμό 5.692 κατοίκους. Έδρα του δήμου ήταν ο Δομοκός.

Διαίρεση
--------

Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς (σε αγκύλες ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2001):

 **Δ.δ. Δομοκού**  -- ο Δομοκός [ 1.556 ]
 **Δ.δ. Αχλαδέας**  -- η Αχλαδιά [ 92 ]
 **Δ.δ. Βουζίου**  -- το Βούζι [ 163 ]
 **Δ.δ. Γερακλίου**  -- το Γερακλί [ 81 ]
 **Δ.δ. Καρυών**  -- οι Καρυές [ 318 ]
 **Δ.δ. Λεύκας**  -- η Λεύκα [ 325 ]
 **Δ.δ. Μακρολιβάδου**  -- το Μακρολίβαδο [ 205 ]
 **Δ.δ. Μαντασιάς**  -- η Μαντασιά [ 336 ]
 **Δ.δ. Μελιταίας**  -- η Μελιταία [ 304 ]
 **Δ.δ. Νέας Μακρίσης**  -- η Νέα Μάκριση [ 144 ]
 **Δ.δ. Νεοχωρίου**  -- το Νεοχώρι [ 193 ]
 **Δ.δ. Παλαμά**  [ 359 ]
* ο Παλαμάς [ 177 ]
* ο Νέος Παλαμάς [ 182 ]

 **Δ.δ. Πετρωτού**  -- το Πετρωτό [ 480 ]
 **Δ.δ. Πολυδενδρίου**  -- το Πολυδένδρι [ 100 ]
 **Δ.δ. Πουρναρίου**  [ 522 ]
* το Πουρνάρι [ 518 ]
* ο Σταθμός Δομοκού [ 4 ]

 **Δ.δ. Φυλιαδώνος**  -- η Φυλιαδών [ 514 ]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Δήμος Δομοκού

|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Σχέδιο Καποδίστριας: Διοικητική διαίρεση του νομού Φθιώτιδας |
| --- |
|  |
| Δήμοι | 
Δήμος Λαμιέων · Δήμος Αγίου Γεωργίου Τυμφρηστού · Δήμος Αγίου Κωνσταντίνου · Δήμος Αμφίκλειας · Δήμος Αταλάντης · Δήμος Γοργοπόταμου · Δήμος Δαφνουσίων · Δήμος Δομοκού · Δήμος Ελάτειας · Δήμος Εχιναίων · Δήμος Θεσσαλιώτιδας · Δήμος Καμένων Βούρλων · Δήμος Λειανοκλαδίου · Δήμος Μακρακώμης · Δήμος Μαλεσίνας · Δήμος Μώλου · Δήμος Ξυνιάδας · Δήμος Οπουντίων · Δήμος Πελασγίας · Δήμος Σπερχειάδας · Δήμος Στυλίδας · Δήμος Τιθορέας · Δήμος Υπάτης |
|  |
| Κοινότητες | 
Κοινότητα Παύλιανης · Κοινότητα Τυμφρηστού |

 |
Ο **Βασίλειος Τσιατούρας** είναι Έλληνας αξιωματικός της Ελληνικής Αστυνομίας, της οποίας διετέλεσε Αρχηγός το διάστημα 2008-2009. Η θητεία του συνέπεσε με τα γεγονότα του Δεκεμβρίου 2008 και το θάνατο του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, και ο Τσιατούρας έγινε στόχος δριμείας κριτικής.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στα Σιτσαινα Ιωαννίνων και κατατάχθηκε στο σώμα της Χωροφυλακής το 1971. Το 1976 εισήχθη στη Σχολή Αξιωματικών, απ´όπου αποφοίτησε το 1979. Την περίοδο 1985 - 1999 υπηρέτησε στο τμήμα δίωξης Ληστειών και Εγκλημάτων κατά της ζωής στη διεύθυνση Αττικής, του οποίου υπήρξε και προϊστάμενος. Το 1999 τοποθετήθηκε διευθυντής της νεοσύστατης υπηρεσίας Εσωτερικών Υποθέσεων, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 2002, οπότε και ορίστηκε διευθυντής της Διεύθυνσης Ασφάλειας Αττικής. Το 2004 προήχθη σε υποστράτηγο και τοποθετήθηκε Γενικός Αστυνομικός Διευθυντής Αττικής. Το 2006 προήχθη σε αντιστράτηγο και ανέλαβε Γενικός Επιθεωρητής Αστυνομίας Νοτίου Ελλάδος. Τον επόμενο χρόνο τοποθετήθηκε προϊστάμενος του Επιτελείου του Αρχηγείου της Ελληνικής Αστυνομίας.

Την 1η Μαρτίου 2008 επελέγη για την αρχηγία της Αστυνομίας. Στις 22 Οκτωβρίου 2009 ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, ζήτησε από τον Τσιατούρα να υποβάλει την παραίτησή του, το οποίο και έπραξε. Αφορμή στάθηκαν τα επεισόδια στα Εξάρχεια, που είχαν συμβεί τις προηγούμενες ημέρες, και στα οποία είχαν προσαχθεί άτομα από πολιτικούς χώρους. Υπήρξε τακτικός καθηγητής στη Σχολή Αξιωματικών της ΕΛ.ΑΣ και έχει βραβευθεί με το μετάλλιο του "Αστυνομικού Σταυρού".

Είναι νυμφευμένος και έχει δύο παιδιά.

Πορεία στην Αστυνομία
---------------------

Ως αξιωματικός κατάφερε να διαλευκάνει αρκετά εγκλήματα μεταξύ των οποίων η δολοφονία των πέντε κυνηγών στο Αγρίνιο, η δολοφονία Βακρινού, η σατανιστική τριάδα Κατσούλας - Δημητροκάλλης - Μαριέττη κ.α. Στην υπόθεση Σορίν Ματέι συμμετείχε ενεργά εισβάλλοντας μάλιστα μαζί και με τον τότε αρχηγό της αστυνομίας, Αθανάσιο Βασιλόπουλο, στο διαμέρισμα όπου ο Σορίν Ματέι κρατούσε τους ομήρους. Από τα θραύσματα της χειροβομβίδας τραυματίστηκε, όπως και ο Υπαρχηγός Γεωργακόπουλος.

Όμως ως αρχηγός επικρίθηκε για την έλλειψη αστυνόμευσης, για την έκρηξη της εγκληματικότητας καθώς και για τις ενέργειες της αστυνομίας κατά την περίοδο των επεισοδίων του Δεκέμβρη του 2008.

Πηγές
-----

1. ↑  Το Βήμα, Βασίλης Λαμπρόπουλος, 14 Δεκεμβρίου 2008
2. 1 2 3 4 5 6 7  Βιογραφικό Τσιατούρα, από την επίσημη ιστοσελίδα της Ελληνικής Αστυνομίας
3. 1 2 3 4 5 6 7 8  Η προδιαγεγραμμένη αποπομπή του αρχηγού της ΕΛ.ΑΣ.[*νεκρός σύνδεσμος*], από την εφημερίδα "Η Καθημερινή"
Ο **Βαρσαουμά** *(Barsaumā)* ήταν βυζαντινός αξιωματούχος, δούξ (διοικητής) της Εδέσσης. Ήταν πιθανώς γηγενής της περιοχής, Ασσυριακής ή αρμενικής καταγωγής.

Έγινε δουξ Εδέσσης το 1086 όταν δολοφόνησε το προηγούμενο, αγνώστου ονόματος, δούκα την ώρα που προσευχόταν στα λείψανα του Αγίου Θεοδώρου που βρίσκονταν στην πόλη. Το 1087 ο τουρκομάνος Μπουζάν πολιόρκησε επί τρείς μήνες την Έδεσσα και την κατέλαβε συλλαμβάνοντας και σκοτώνοντας τον Βαρσαουμά ή αυτοκτόνησε. Ο Βαρσαουμά αναφέρεται ότι ήταν αξιωματικός του Φιλάρετου Βραχάμιου και κατά μία εκδοχή γιος του Φιλάρετου Βαρσάν.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  J. B. Segal, Edessa: The Blessed City[*νεκρός σύνδεσμος*], από τα Google Books
2. ↑  Γεώργιος Α. Λεβενιώτης, *Η πολιτική κατάρρευση του Βυζαντίου στην ανατολή*, Θεσσαλονίκη 2007 σελ 296
Ο **Γεώργιος Λεοναρδόπουλος** (1867 - 1936) ήταν Έλληνας αξιωματικός του στρατού.

Γεννήθηκε στην Κόρινθο το 1867 και αποφοίτησε ως ανθυπολοχαγός του Μηχανικού από τη Σχολή Ευελπίδων το 1889. Πήρε μέρος στον Ελληνοτουρκικό Πόλεμο του 1897 και στον Α΄ Βαλκανικό ως διοικητής λόχου γεφυροποιών όπου και τραυματίσθηκε στη μάχη του Κόμανου. Στον Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο μετείχε ως επιτελής αξιωματικός της 3ης Μεραρχίας και ως μέλος της επιτροπής χάραξης των ελληνοσερβικών συνόρων. Προσχώρησε από τους πρώτους στο κίνημα της Εθνικής Άμυνας όπου και ανέλαβε αρχικά επιτελάρχης Σώματος και στη συνέχεια διορίστηκε προσωπάρχης του υπουργείου Στρατιωτικών της προσωρινής κυβέρνησης Θεσσαλονίκης (1916).  
 
Την περίοδο 1918-1920 είχε τον βαθμό του υποστράτηγου και ήταν επικεφαλής της 4ης Μεραρχίας, στις επιχειρήσεις της Θράκης. Στη συνέχεια συμμετείχε στη Μικρασιατική εκστρατεία αναλαμβάνοντας διοικητής της 10ης Μεραρχίας, παρά την αλλαγή του καθεστώτος, στις επιχειρήσεις του Σαγγάριου (1921).  
 
Μετά την κατάρρευση του μετώπου και την καταστροφή που υπέστησαν οι Έλληνες Μικρασιάτες εισχώρησε στην επανάσταση του 1922 όπου και διορίστηκε απ΄ αυτή διοικητής του Β΄ Σώματος Στρατού για την αναδιοργάνωση της στρατιάς του Έβρου. 

Οργάνωσε το αποτυχόν Επαναστατικό Kίνημα της 22ης Οκτωβρίου 1923 μαζί με τον Π. Γαργαλίδη και άλλους αξιωματικούς όπου τελικά συνελήφθη κοντά στον Κιθαιρώνα. Στις 15 Νοεμβρίου το συσταθέν «Στρατοδικείο Εκστρατείας» στην Ελευσίνα, τον καταδίκασε σε θάνατο, δια τεσσάρων ψήφων υπέρ και μιας κατά, ενώ οι άλλοι συγκατηγορούμενοι του στην ίδια πρώτη δίκη, Γαργαλίδης και αντισυνταγματάρχες Αβράμπος και Μ. Νικολαρέας παμψηφεί και σε στρατιωτική καθαίρεση, ενώ άλλοι 58 σε μικρότερες ποινές. Με την εμπλοκή και του Πάπα της Ρώμης Πίου ΙΑ΄ για χορήγηση αμνηστίας η κυβέρνηση δεν προχώρησε σε εκτελέσεις και τελικά του δόθηκε αμνηστία και απομακρύνθηκε από τον στρατό.

Αποκαταστάθηκε το 1935 αναδρομικά. Απεβίωσε τον επόμενο χρόνο, το 1936.

Πηγές
-----

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10  Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου, τομ.12ος, σελ.216
2. 1 2 3  Κίνημα Λεοναρδόπουλου - Γαργαλίδη, από την ιστοσελίδα sansimera.gr
3. 1 2 3  Δήμος Βρατσάνος "Ιστορία των Επαναστάσεων" σελ.213