recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η **Ελισάβετ-Μαγδαληνή** (14 Ιουνίου 1580 - 23 Φεβρουαρίου 1649) από τον Οίκο των Γκρίφφινς, ήταν κόρη του δούκα της Πομερανίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Κουρλάνδης.

Βιογραφία
---------

Ήταν η δεύτερη κόρη του Eρνέστου-Λουδοβίκου δούκα της Πομερανίας και της Σοφίας-Χέντβιχ των Γουέλφων, κόρης του Ιουλίου δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ-Βόλφενμπυτελ. Παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο δούκα της Κουρλάνδης στις 14 Μαρτίου 1600.

Συμμετείχε στην πολιτική τού δουκάτου ως σύμβουλος τού συζύγου της, στις δύσκολες στιγμές που η Κουρλάδη ήταν σε πόλεμο με τη Σουηδία και την Πολωνία, και όταν υπήρχε αναταραχή μεταξύ των ευγενών στην Κουρλάνδη ενάντια στη δουκική εξουσία. Το 1616 ο συγκυβερνήτης Γουλιέλμος, μικρότερος αδελφός του συζύγου της, εκδιώχθηκε από τους τοπικούς ευγενείς και ο σύζυγός της εξελέγη ως μόνος κυβερνήτης της Κουρλάνδης το επόμενο έτος. Η Ελισάβετ-Μαγδαληνή συμμετείχε ενεργά σε αυτή την υπόθεση. Διαπραγματεύθηκε με τους Γερμανούς συγγενείς της για την αποκατάσταση του Γουλιέλμου και το 1619 επισκέφθηκε τη Συνέλευση (Sejm) στη Βαρσοβία. Κατά τη διάρκεια του πολέμου με τη Σουηδία, έγινε γνωστή για τη φιλανθρωπία της και προστάτευσε σχολεία και νοσοκομεία

Ήταν άτεκνη και υιοθέτησε τον γιο τού Γουλιέλμου, τον Ιάκωβο Κέττλερ. Εργάστηκε ενεργά για να διοριστεί ο Ιάκωβος διάδοχος και κληρονόμος του δουκάτου, μία προσπάθεια που αποδείχθηκε επιτυχής, όταν αυτός διαδέχθηκε τον σύζυγό της το 1642. Όταν χήρευσε η Ελισάβετ-Μαγδαληνή, εγκαταστάθηκε στο κάστρο Ντόμπελε, όπου απεβίωσε.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε το 1600 τον Φρειδερίκο Κέττλερ δούκα της Κουρλάνδης. Δεν απέκτησαν απογόνους.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Polski Słownik Biograficzny» (Πολωνικά) Πολωνική Ακαδημία Επιστημών. 1935.
2. ↑  (Πολωνικά) *Internetowy Polski Słownik Biograficzny*. elzbieta-magdalena.
3. ↑  (Πολωνικά) *Internetowy Polski Słownik Biograficzny*. magdalena-elzbieta.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* Biogram został opublikowany w 1948 r. w VI tomie Polskiego Słownika Biograficznego.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 305093390
* ISNI: 0000 0004 1703 5269
* GND: 1068878894

 |

 |
Στη ρωμαϊκή μυθολογία η **Ερσίλια**, ή **Ερσιλία** *(Hersilia)* ήταν μία από τις Σαβίνες παρθένες που είχαν απαχθεί, σύζυγος κατόπιν του Ρωμύλου, η οποία μετά τον θάνατο της θεοποιήθηκε.

Μεσολάβησε με επιτυχία στον πόλεμο ανάμεσα στους Ρωμαίους και Σαβίνους συμφιλιώνοντας τους. Πέθανε όταν την κτύπησε κεραυνός του Δία, τότε έγινε αθάνατη και λατρευόταν σαν η θεά του θάρρους με το όνομα *Hora*.
Κατ΄ άλλη παράδοση η Ερσίλια ήταν σύζυγος του, συμμάχου του Ρωμύλου, Όστου Οστυλίου, ενώ πολλοί ήταν εκείνοι που την θεωρούσαν αρχαιότατη θεότητα του έρωτα και της συζυγικής ζωής.

  

* Ο αστεροειδής **206 Ερσιλία**, που ανακαλύφθηκε το 1879, πήρε το όνομά του από τη μυθική αυτή μορφή.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ovid, Metamorphoses, Bk XIV:829-851:

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Bryn Mawr

Βιβλιογραφία
------------

* Macrobio: *Saturnalia* I,6
* Πλούταρχος: *Vite Parallele*, *Romolo* XIV,18 ss
* Publio Ovidio Nasone: *Le Metamorfosi* XIV,772-851
Το **Ευαγγέλιο του Κονικόβου** είναι βιβλίο που γράφτηκε από τον Ιερομάναχο Πάβελ και τυπώθηκε στην Θεσσαλονίκη 1852 για τις Κυριακάτικες λειτουργίες των ορθοδόξων του Κονικόβου (σημ. Δυτικό Πέλλας) κατά τη διάρκεια της Οθωμανικής αυτοκρατορίας (1852) που ανακαλύφθηκε από Φινλανδούς ερευνητές το 2003 στην Μονή Αγίας Αικατερίνης όρους Σινά.

Αυτό που καθιστά το χειρόγραφο (1852) μοναδικό είναι η διγλωσσία του και το γεγονός ότι και τα ελληνικά και τα σλαβικά κείμενα αντιπροσωπεύουν την ιδιωματική και όχι τη γλώσσα της Εκκλησίας. Το σλαβικό μέρος είναι το παλαιότερο γνωστό κείμενο με την μεγαλύτερη έκταση, που απεικονίζει άμεσα τις σλαβικές διαλέκτους της Μακεδονίας.

Η ακριβής απόδοση όσων γράφει το Ευαγγέλιο είναι η εξής :

"Ευαγγέλιο του Κυρίου και θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού, τώρα νέο εκτυπωμένο στην Βουλγαρική γλώσσα [με ελληνικούς βέβαια και όχι κυριλλικούς χαρακτήρες]. Για κάθε Κυριακή από χρόνο σε χρόνο στη σειρά. Αντιγραμμένο, διορθωμένο και τυπωμένο απόσπασμα μένα τον Ιερομοναχό Παύλο, Αγιοταφίτη πρωτοσύγγελο, γεννημένο στην επαρχία Βοδενών (Έδεσας) από το χωριό Κονίκοβο (Δυτικό). 
Θεσσαλονίκη, τυπογραφείο Κυριάκου Νταρζίντεν, 1852"

Παραπομπές
----------

1. ↑  Το Ευαγγέλιο Konikovo Bibl. Πατρ. Alex. 268. Eds. Lindstedt.

Πηγές
-----

* Bibl.Patr.Alex. 268 Αρχειοθετήθηκε 2013-07-13 στο Wayback Machine..

Δείτε επίσης
------------

* Ευαγγέλιο της Κουλακιάς
Ο **Γρηγόριος Μάνος** (1851 - 1928) ήταν Έλληνας διπλωμάτης, συλλέκτης έργων τέχνης και ιδρυτής του Μουσείου Ασιατικής Τέχνης Κέρκυρας.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του αξιωματικού του ελληνικού στρατού Νικολάου Μάνου και της Σαπφούς Δεσσύλα. Από την πλευρά του πατέρα του καταγόταν από τη Φαναριώτικη οικογένεια Μάνου και ήταν εγγονός του Μιχαήλ Μάνου, διερμηνέα του Οθωμανικού στόλου. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας, του οποίου αναγορεύθηκε διδάκτωρ, και ακολούθησε σταδιοδρομία στο διπλωματικό σώμα. Αρχικά υπηρέτησε ως ακόλουθος στη Βιέννη και εν συνεχεία ως γραμματέας στην Κωνσταντινούπολη, τη Φιλιππούπολη, τη Βιέννη, πάλι στην Κωνσταντινούπολη, το Βερολίνο για να καταλήξει, τελικώς, το 1892, για τρίτη φορά στη Βιέννη. Οκτώ χρόνια αργότερα, το 1900, ανέλαβε τη διεύθυνση της πρεσβείας στη Βιέννη υπηρετώντας ως πρέσβης μέχρι και το 1910, οπότε και συνταξιοδοτήθηκε.

Μετά την αποχώρησή του από το διπλωματικό σώμα εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, όπου και αφοσιώθηκε στη συλλογή του με αντικείμενα ιαπωνικής τέχνης. Το 1919 επέστρεψε στην Ελλάδα και λίγα χρόνια αργότερα διορίστηκε πρώτος διευθυντής του Μουσείου Σινοϊαπωνικής Τέχνης στην Κέρκυρα.

Απεβίωσε το 1928 στην Κέρκυρα και ενταφιάστηκε στο νεκροταφείο της Γαρίτσας. Δεν είχε αποκτήσει απογόνους. Σήμερα στην πόλη της Κέρκυρας ένας δρόμος φέρει το όνομά του.

Συλλογή έργων τέχνης της Ιαπωνίας
---------------------------------

Κατά τη διάρκεια της διαμονής του στη Βιέννη ήρθε σε επαφή με τη σχετικά άγνωστη μέχρι τότε ιαπωνική κουλτούρα. Μανιώδης συλλέκτης ο ίδιος, κατόρθωσε να συγκεντρώσει χιλιάδες αντικείμενα και έργα τέχνης σχετιζόμενα με την ιαπωνική κουλτούρα. Χαρακτηριστικά αναφέρεται ότι η συλλογή απαρτιζόταν από 530 λιθοκέραμα, 9 θήκες γραφής, 157 στρατιωτικές στολές, 14 μουσικά όργανα, 9 προϊστορικά κεραμικά, 238 αντικείμενα πορσελάνης και πάνω από 1.500 χαρακτικά (ειδικά από ukiyo-e), έργα ζωγραφικής κ.α.

Το 1919, με την επιστροφή του στην Ελλάδα, ξεκίνησε τις συζητήσεις με την ελληνική κυβέρνηση για μια ενδεχόμενη παραχώρηση της συλλογής του. Εν τέλει συμφωνήθηκε να παραχωρήσει τη συλλογή του στο ελληνικό κράτος σε αντάλλαγμα με την παραχώρηση μιας μηνιαίας αποζημίωσης και με την ίδρυση Μουσείου Σινοϊαπωνικής τέχνης, στο οποίο θα αναλάμβανε χρέη διευθυντή. Το 1925 πραγματοποιήθηεκ η επίσημη δωρεά και ξεκίνησε την οργάνωση του μουσείου ενώ παράλληλα διέμενε στο ίδιο κτήριο. Στις 5 Φεβρουαρίου 1928 εγκαινιάστηκε το Μουσείο Σινοϊαπωνικής Tέχνης στα ανάκτορα των Αρχάγγελου Μιχαήλ και Αγίου Γεωργίου στην Κέρκυρα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Ζερνιώτη Δέσποινα, *Ιαπωνικός πολιτισμός και ασιατικές τέχνες*, Μουσείο Ασιατικής Τέχνης Κέρκυρας, 2014, σελ.10, 12, 16
2. 1 2 3 4  Βιογραφικό Γρηγόριο Μάνου Αρχειοθετήθηκε 2019-04-20 στο Wayback Machine. από την ιστοσελίδα του Μουσείου Ασιατικής Τέχνης Κέρκυρας
3. 1 2  Βιογραφικό Γρηγόριο Μάνου, από την ιστοσελίδα corfuhistory.eu
Ο **ερεμούρος** (επιστημονική-λατινική ονομασία *Eremurus*) είναι γένος φυλλοβόλων πολυετών μονοκοτυλήδονων φυτών, που ανήκει στην οικογένεια της αλόης, τα ασφοδελοειδή. Τα είδη του ερεμούρου είναι ιθαγενή στην ανατολική ΅Ευρώπη (στη Ρωσία και την Ουκρανία) και σε όλη την εύκρατη Ασία, από την Τουρκία μέχρι την Κίνα.

Η ταξιανθία αποτελείται από μακρόστενο και ψηλό βότρυ, του οποίου τα άνθη εκτείνουν τους ανθήρες τους γύρω από τον άξονα του στελέχους, όπως στο γένος καλλιστήμων. Αναλόγως με το είδος, ο βότρυς αποτελείται από πολλά, πυκνώς διατεταγμένα μικρά άνθη, με χρώμα που ποικίλλει στις αποχρώσεις του πορτοκαλί, του κίτρινου, του λευκού, του λευκορόδινου ή και του κοκκινο-πορτοκαλί. Τα γκριζοπράσινα μακριά φύλλα εκφύονται από τον σαρκώδη στέφανο της ρίζας. Ο ερεμούρος είναι γνωστός για τις χονδρές ρίζες του, που μοιάζουν με δάκτυλα και αναπτύσσονται από ένα κεντρικό σημείο. Ο βότρυς έχει μήκος/ύψος από ένα μέχρι και τρία μέτρα πάνω από το φύλλωμα, ανάλογα με το είδος. Τα περισσότερα είδη είναι ιθαγενή στην κεντρική και δυτική Ασία, αν και το *Eremurus thiodanthus* είναι ενδημικό της Κριμαίας.

Καλλιέργεια
-----------

Ο ερεμούρος είναι είδος ανθεκτικό στο κρύο. Από τις δεκάδες είδη του, τα παρακάτω τρία είναι συνήθως εμπορικώς διαθέσιμα για καλλιέργεια:

* *E. himalaicus*, με ύψος έως περίπου 1,2 μέτρο και ολόλευκα άνθη
* *E. robustus*, με ύψος 2,4 μέχρι 3 μέτρα και ροζ ή λευκά άνθη
* *E. stenophyllus*, ένα κοντό είδος, που φθάνει σε ύψος τα 60 έως 90 εκατοστά και έχει κίτρινα άνθη.

Επιπλέον, το υβρίδιο των *E. olgae* και *E. stenophyllus*, γνωστό ως *Eremurus × isabellinus*, είναι διαθέσιμο σε αρκετές ποικιλίες, με εμπορικές ονομασίες όπως «Cleopatra» και «Πινόκιο».

Οι παρόμοιες με πλοκάμια χονδρές ρίζες του ερεμούρου τραυματίζονται εύκολα. Συνιστάται η φύτευση σε κώνο χώματος, με τις ρίζες να κρέμονται ελεύθερες από κάτω.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Kew World Checklist of Selected Plant Families
2. ↑  *Flora of China*, τόμ. 24, σελ. 159: 独尾草属. «Eremurus» του Marschall von Bieberstein, *Fl. Taur.-Caucas.*, τόμ. 3, σελ. 269 (έτος 1819)
3. ↑  «Botany.com: *Eremurus*». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Ιουλίου 2008. Ανακτήθηκε στις 8 Ιουλίου 2008.
4. ↑  CBG 2017.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Eremurus στο Wikimedia Commons
* Commons  Ερεμούρος, σχετικές πληροφορίες στα Βικιείδη.

* «Eremurus». *Συμβουλές από τη*. Βασιλική Εταρεία Κηπουρικής του Λονδίνου. 2017. Ανακτήθηκε στις 9 Οκτωβρίου 2017.
* Eremurus: Πληροφορίες από τον Βοτανικό Κήπο του Σικάγου
* Το γένος στην *Pacific Bulb Society*
Ο **Ερημοσφυριχτής** είναι ένα μεσαίου μεγέθους παρυδάτιο πουλί της οικογένειας των Χαραδριίδων.
Φωλιάζει σε στεππικές και ημιστεππικές εκτάσεις, από τα υψίπεδα της ανατολικής Τουρκίας μέχρι την κεντρική Ασία. Φτιάχνει τη φωλιά του πάνω στο έδαφος. Είναι έντονα μεταναστευτικό είδος και διαχειμάζει στις ακτές τις ανατολικής Αφρικής και της νότιας Ασίας. Σπάνια επισκέπτεται την Ευρώπη, έχει παρατηρηθεί στην Ελλάδα, τη Γαλλία και τη Μεγάλη Βρετανία. Έχει εντοπιστεί δύο φορές στο δυτικό ημισφαίριο, με την πιο πρόσφατη το 2009 στη Φλόριντα των ΗΠΑ. Αναγνωρίζονται 2 υποείδη: το C.l.columbinus (από κεντρική Μικρά Ασία, Συρία, Καυκάσια και Ιράν ως το δυτικό Αφγανιστάν) και το C.l.crassirostris (από τη λίμνη Κασπία ως τη λίμνη Ζαϊσάν).

Ο ερημοσφυριχτής έχει μακριά λεπτά πόδια και χοντρό ράμφος. Τα αρσενικά έχουν καφέ πλάτη και λευκή κοιλιά. Στο στήθος, στο μέτωπο και τον αυχένα είναι καστανού χρώματος. Τα θηλυκά είναι του ίδιου χρώματος αλλά πιο θαμπά. Τα νεογνά είναι εντελώς λευκά εκτός από ένα μικρό τμήμα στο κεφάλι. 

Έχει πολλές ομοιότητες με ένα άλλο είδος, τον Μικρό Ερημοσφυριχτή (Charadrius mongolus), άλλο ένα ασιατικό είδος πού είναι μικρότερου μεγέθους.

Τρέφεται με έντομα, καρκινοειδή και σκουλήκια που βρίσκει στην άμμο ή στη λάσπη. Συνήθως τρέφονται σε κοπάδια.

Πήρε το όνομα του από τον ήχο που κάνει ο οποίος μοιάζει με σφύριγμα.

παραπομπές
----------

1. ↑  «From Asia by air, rare bird visits Huguenot». *Times-Union, Florida*. Jacksonville.com. 15 Μαΐου 2009. Ανακτήθηκε στις 17 Μαΐου 2009.
2. ↑  Carlos, C. J. S. Roselaar, & J-F. Voisin (2012). *A replacement name for Charadrius leschenaultii crassirostris (Severtzov, 1873), a subspecies of Greater Sand Plover.* Bulletin of the British Ornithologists' Club 132(1): 63–65.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* 

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ερημοσφυριχτής** |


|  |  |
| --- | --- |
| Wikispecies logoWikispecies logo | Τα Βικιείδη έχουν πληροφορίες για το θέμα:   **Ερημοσφυριχτής** |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Greater Sand Plover  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Γρηγόριος** (*Gregorio de Elvira*, ... - 392) ήταν χριστιανός επίσκοπος Ελβίρας, στην επαρχία Βαιτική στην Ισπανία.

Βίος
----

Δεν γνωρίζουμε πολλές λεπτομέρεις για τη ζωή του. Επίσκοπος στην πόλη Ελβίρα της Ισπανίας πρέπει να έγινε πριν το 356. Συνέδεσε το όνομά του με τον αντιαρειανικό αγώνα στη Δύση. Δεν θα συμμετάσχει στη σύνοδο του Ρίμινι το 359, που είχε συγκαλέσει ο φιλοαρειανός Κωνστάντιος και εκεί εξανάγκασε μερίδα των δυτικών επισκόπων, να αποδεχθούν το αρειανικό σύμβολό της. Θα επικρίνει τη στάση όσων δυτικών συνεπισκόπων του, ανάμεσα σε αυτούς και τον Όσιο Κορδούης που υποχώρησαν στις αρειανικές πιέσεις. Όταν το 362 ο Μέγας Αθανάσιος συγκάλεσε σύνοδο στην Αλεξάνδρεια προκειμένου να βρει φόρμουλα προσέγγισης με τους ήπιους ομοιουσιανούς, τους ημιαρειανούς, δεν συναίνεσε.. Θα ακολουθήσει τον Λουκίφερ του Κάλιαρι, που δημιούργησε δική του σχισματική εκκλησία, επικεφαλής της οποίας θα τεθεί ο Γρηγόριος, μετά το θάνατο του Λουκίφερ, έχοντας τη βοήθεια κληρικών της Ανδαλουσίας. Πέθανε περίπου το 392.

Παραπομπή
---------

1. ↑  Στυλιανός Παπαδόπουλος, Πατρολογία τομ. Β, Αθήνα, 1990,σελ.222, 258

Πηγή
----

* Στυλιανός Παπαδόπουλος, Πατρολογία τομ. Β, Αθήνα, 1990,σελ.716-720

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Francis J. Buckley,Christ and the Church according to Gregory of Elvira, Gregorian University Press, 1964 (GoogleBooks)

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 79399429
* LCCN: nr91002094
* ISNI: 0000 0004 5312 5659
* GND: 118718711
* SUDOC: 028259017
* BNF: cb120131688 (data)
* BIBSYS: 95002978
* NLA: 35781405
* NKC: jcu2010569969
* ICCU: SBLV254788
* BNE: XX887341

 |

 |
Ο θυρεός των Βίττελσμπαχ (ρόμβοι) του Παλατινάτου (χρυσός λέων) - Φέλντεντς (κυανός λέων, επάνω από όλα).
H **Ελισάβετ-Ιωάννα**, γερμ. Elisabeth-Johanna von Pfalz-Veldenz von Wittelsbach (22 Φεβρουαρίου 1653 - 5 Φεβρουαρίου 1718) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του δούκα του Παλατινάτου-Φέλντεντς και με τον γάμο της έγινε βιλντ- και ρινεγκραβίνα του Ζαλμ-Κύρμπουργκ.

Βιογραφία
---------

Ήταν η δεύτερη κόρη του Λεοπόλδου-Λουδοβίκου δούκα του Παλατινάτου-Φέλντεντς και της Αγάθης-Χριστίνας, κόρης του Φιλίππου-Βόλφγκανγκ κόμη του Χάναου-Λίχτενμπεργκ.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε το 1669 τον Ιωάννη ΙΑ΄ βιλντ- και ρινεγκράβου του Ζαλμ-Κύρμπουργκ (1635-1688). Δεν απέκτησε απογόνους.

Πηγές
-----

* Winfried Dotzauer: Geschichte des Nahe-Hunsrück-Raumes von den Anfängen bis zur Französischen Revolution, Franz Steiner Verlag, Stuttgart, 2001, ISBN 3-515-07878-9, p. 364

Παραπομπές
----------
Ο **Γιάννης Μανιατάκος** (1935-2017) υπήρξε Έλληνας ζωγράφος και γλύπτης.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ο Γιάννης Μανιατάκος γεννήθηκε στις 24 Δεκεμβρίου 1935 στο Φλωμοχώρι Μάνης και απεβίωσε στις 15 Φεβρουαρίου 2017 στην Αθήνα. Είχε σπουδάσει με υποτροφία γλυπτική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών με δάσκαλο τον Γιάννη Παππά, από την οποία αποφοίτησε το 1965. Το 1971 διορίστηκε Διευθυντής του Προπαρασκευαστικού Επαγγελματικού Σχολείου Καλών Τεχνών Πανόρμου Τήνου, στον Πύργο, θέση στην οποία παρέμεινε ως τη συνταξιοδότησή του το 2001.

Τεχνοτροπία
-----------

Ιδιαίτερο γνώρισμα της ζωγραφικής του Γιάννη Μανιατάκου υπήρξε η απεικόνιση του βυθού και της θάλασσας. Από το 1967 άρχισε να καταδύεται σε βάθος 2 έως 10 μέτρων συνήθως και να ζωγραφίζει ολόκληρους τους πίνακές του στον βυθό. Την τεχνική της υποθαλάσσιας ζωγραφικής εξάσκησε έως το 2015 και δημιούργησε πίνακες στον βυθό διαφόρων περιοχών, όπως στην Τήνο, Άνδρο, Ύδρα, Μάνη, Αλόννησο κ.α. 

Η γλυπτική του υπήρξε ανθρωποκεντρική και ασχολήθηκε με το γυμνό ανθρώπινο σώμα σε φυσικό ή άλλο μέγεθος. Ανάμεσα σε αλλά, φιλοτέχνησε και το γλυπτό  του Δημητρίου Φαληρέα, που βρίσκεται στη Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας.

Εκθέσεις
--------

Το 2016 οργανώθηκε μία αναδρομική έκθεση αφιερωμένη στο ζωγραφικό και γλυπτικό έργο του με τίτλο «Από τα Βάθη της Θάλασσας στην Ομορφιά της Γυναίκας», στο Μουσείο της Πόλεως των Αθηνών – Ίδρυμα Βούρου-Ευταξία, η οποία περιελάμβανε 40 πίνακες ζωγραφισμένους στο βυθό και 30 γλυπτά σε μπρούτζο και γύψο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «tovima.gr - Πέθανε ο ζωγράφος του βυθού Γιάννης Μανιατάκος». *TO BHMA*. Ανακτήθηκε στις 17 Φεβρουαρίου 2017.
2. ↑  «Έφυγε ο καλλιτέχνης Γιάννης Μανιατάκος - ERT Open».. Ανακτήθηκε στις 2017-02-17. [*νεκρός σύνδεσμος*]
3. 1 2  Μητρόπουλος, Γιώργος (12 Απριλίου 2016). «Γιάννης Μανιατάκος: 50 δημιουργικά χρόνια σε μια έκθεση». *euronews*. Ανακτήθηκε στις 17 Φεβρουαρίου 2017.
4. 1 2  «Ο Γιάννης Μανιατάκος ζωγραφίζει στον βυθό της θάλασσας εδώ και 50 χρόνια».. Ανακτήθηκε στις 2017-02-17.
5. ↑  «Γιάννης Μανιατάκος – Mουσείο της πόλεως των Αθηνών». *themonster.gr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Μαρτίου 2017. Ανακτήθηκε στις 17 Φεβρουαρίου 2017.

Βιβλιογραφικές πηγές
--------------------

* Παρτίδα, Έλενα (2016). *Γιάννης Μανιατάκος / Yannis Maniatakos "Από τα βάθη της θάλασσας στην ομορφιά της γυναίκας" (Έκθεση στο Μουσείο της Πόλεως των Αθηνών, 7-4-2016)*. Μουσείο της Πόλεως Αθηνών.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Γιάννης Μανιατάκος, Ζωγραφική στο βυθό (βίντεο)
Το **εμβόλιο κατά της διφθερίτιδας** είναι ένα εμβόλιο που χρησιμοποιείται κατά του βακτηριδίου *Corynebacterium diphtheriae*, του μολυσματικού παράγοντα που προκαλεί τη διφθερίτιδα. Η χρήση του είχε ως αποτέλεσμα τη μείωση του αριθμού των κρουσμάτων σε ποσοστό μεγαλύτερο του 90% σε παγκόσμιο επίπεδο, μεταξύ του 1980 και του 2000. Συνιστώνται τρεις αρχικές δόσεις και κατόπιν αυτού το εμβόλιο καθίσταται αποτελεσματικό κατά περίπου 95%. Η δράση του διαρκεί περίπου 10 χρόνια, οπότε και χρειάζεται μια αναμνηστική δόση. Η ανοσοποίηση μπορεί να ξεκινήσει στην ηλικίας των έξι εβδομάδων, με τις επόμενες δόσεις να χορηγούνται κάθε τέσσερις εβδομάδες.

Το εμβόλιο κατά της διφθερίτιδας είναι πολύ ασφαλές. Σπάνια εκδηλώνονται σημαντικές παρενέργειες. Στην περιοχή της έγχυσης ενδέχεται να εκδηλωθεί πόνος. Στο σημείο της έγχυσης μπορεί να σχηματιστεί ένα εξόγκωμα που διαρκεί μερικές εβδομάδες. Το εμβόλιο είναι ασφαλές τόσο κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, όσο και για άτομα με κακή λειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος.

Για την πρόληψη της διφθερίτιδας χρησιμοποιούνται πολλά συνδυασμένα εμβόλια. Σε αυτά περιλαμβάνονται το τοξοειδές του τετάνου (γνωστό ως εμβόλιο dT ή DT), καθώς και το εμβόλιο κατά του τέτανου και του κοκκύτη που είναι γνωστό ως εμβόλιο DPT. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας έχει συστήσει τη χρήση του από το 1974. Σχεδόν το 84% του παγκόσμιου πληθυσμού έχει εμβολιαστεί. Χορηγείται με ενδομυική ένεση. Το εμβόλιο πρέπει να φυλάσσεται σε ψυγείο, αλλά να μην καταψύχεται.

Το εμβόλιο κατά της διφθερίτιδας δημιουργήθηκε το 1923. Περιλαμβάνεται στον Πρότυπο Κατάλογο Βασικών Φαρμάκων του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, έναν κατάλογο με τα πιο σημαντικά φάρμακα που είναι απαραίτητα σε ένα σύστημα υγείας. Το 2014 η χονδρική τιμή της έκδοσης που περιέχει το τοξοειδές του τετάνου κυμαινόταν μεταξύ 0,12 και 0,99 δολαρίων. Στις ΗΠΑ κοστίζει λιγότερο από 25 δολάρια.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «MedlinePlus Medical Encyclopedia: Diphtheria immunization (vaccine)». Ανακτήθηκε στις 7 Μαρτίου 2009.
2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10  «Diphtheria vaccine». *Wkly Epidemiol Rec* **81** (3): 24–32. Jan 20, 2006. PMID 16671240. .
3. 1 2 3  Atkinson, William (Μαΐου 2012). *Diphtheria Epidemiology and Prevention of Vaccine-Preventable Diseases* (12 έκδοση). Public Health Foundation. σελίδες 215–230. ISBN 9780983263135.
4. ↑  Centre for Disease Control and Prevention. «Diphtheria Vaccination». Department of Health and Human Services. Ανακτήθηκε στις 8 Νοεμβρίου 2011.
5. ↑  «Diphtheria». *who.int*. 3 Σεπτεμβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 27 Μαρτίου 2015.
6. ↑  Macera, Caroline (2012). *Introduction to Epidemiology: Distribution and Determinants of Disease*. Nelson Education. σελ. 251. ISBN 9781285687148.
7. ↑  «WHO Model List of EssentialMedicines» (PDF). *World Health Organization*. Οκτωβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 22 Απριλίου 2014.
8. ↑  «Vaccine, Diphtheria-Tetanus». *International Drug Price Indicator Guide*. Ανακτήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 2015.
9. ↑  Hamilton, Richart (2015). *Tarascon Pocket Pharmacopoeia 2015 Deluxe Lab-Coat Edition*. Jones & Bartlett Learning. σελ. 313. ISBN 9781284057560.
Ο **Ευστάθιος Μπάλλιολ** ή **Ευστάθιος Ελικούρ** (*Eustace de Balliol*) λόρδος του Μπάλλιολ, πέθανε περί το 1209) ήταν ξάδελφος και διάδοχος του Βερνάρδου Β΄ Μπάλλιολ λόρδου του Μπάλλιολ και του κάστρου του Μπάρναρντ. Μετά τον θάνατο του άτεκνου ξαδέλφου του κληρονόμησε τα εδάφη του πήρε το επώνυμο *Μπάλλιολ* και ξαναπαντρεύτηκε. Την διετία 1189 - 1195 σαν διάδοχος του Βερνάρδου του ζητήθηκαν 60 μάρκα για την απαλλαγή του από τα οποία είχε πληρώσει τα 10, έδωσε επιπλέον £120 για την δεύτερη και την τρίτη απαλλαγή η οποία αναβλήθηκε από τον Ιωάννη τον Ακτήμονα. Μερικές φορές την περίοδο 1199 - 1205 αναγκάστηκε να επιβεβαιώσει στους σύμβουλους των εκκλησιών του Γκαίνφορντ και του Σταιντον στο Γιορκσάιρ τους τίτλους που του είχε παραχωρήσει παλιότερα ο Γκυ Β΄ Μπάλλιολ.

Την περίοδο 1199 - 1205 κατοχύρωσε στην εκκλησία της Αγίας Μαρίας της Γιορκ τους συμβούλους των εκκλησιών του Γκαίνφορντ, του Σταιντον, του Ντάραμ και του Στόκσλει στο Γιορκσάιρ και τους τίτλους που τους είχε παραχωρήσει ο Γκυ Β΄ Μπάλλιολ. Το 1200 ο ίδιος και ο γιος του Ούγος ζήτησαν την παραίτηση του Ροβέρτου, ηγουμένου της Γιορκ και συμβούλου των εκκλησιών του Γκαίνφορντ, του Ντάραμ, του κάστρου του Μπάρναρντ, του Μίντλετον και του Ντέντον.
Με την πρώτη σύζυγο του που δεν είναι γνωστό το όνομα της απέκτησε τέσσερις γιους τους : Ούγο, Ένγκερραντ, Μπέρναρντ και Ερρίκο. Ο μεγαλύτερος γιος του Ούγος Μπάλλιολ τον διαδέχθηκε (1209), οι μικρότεροι γιοι του απέκτησαν την υποστήριξη των Σκωτσέζων βασιλέων και έγιναν ιδρυτές βασιλικών κλάδων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
2. ↑  Stell, "Balliol, Bernard de (d. c.1190)".
3. ↑  Stell, "Balliol, Bernard de (d. c.1190)".

Πηγές
-----

* Stell, G. P. "Balliol, Bernard de (d. c.1190)", Oxford Dictionary of National Biography, Oxford University Press, 2004
Ο **Γιάννης Λάππας** (γεννημένος στις 6 Ιουνίου 1976) είναι Έλληνας επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,00 μέτρα και αγωνίζεται στη θέση του σμολ φόργουορντ.

Καριέρα
-------

Ο Γιάννης Λάππας έκανε τα πρώτα του μπασκετικά βήματα στον Γυμναστικό Σύλλογο Λάρισας στις ακαδημίες του οποίου βρέθηκε από πολύ μικρός. Στην ομάδα της Λάρισας παρέμεινε μέχρι το 1999, αγωνιζόμενος σε 66 παιχνίδια της Α1 και 25 παιχνίδια της Α2 εθνικής κατηγορίας.

Το καλοκαίρι του 1999, ο Λάππας μεταγράφηκε στον Ολυμπιακό Πειραιώς, στον οποίο παρέμεινε για ένα χρόνο δίχως ωστόσο να καταφέρει να κατακτήσει κάποιο τίτλο.

Από το 2000, μέχρι και το 2004, αγωνίστηκε με τη φανέλα του Άρη Θεσσαλονίκης, με τον οποίο μάλιστα κατέκτησε και το FIBA Champions Cup, του 2003. Την επόμενη χρονιά, οι "κίτρινοι" κατέκτησαν το κύπελλο Ελλάδας, κερδίζοντας στον τελικό τον Ολυμπιακό με 73-70.

Την διετία 2004-06 αγωνίστηκε στην Ολύμπια Λάρισας, όπου έπαιξε σε 52 παιχνίδια σκοράροντας συνολικά 331 πόντους.

Από το 2006 μέχρι και το 2011, ο Λάππας αγωνίστηκε στην Ολυμπιάδα Πατρών, στην Α.Ε. Λάρισας και στον Ηρακλή Θεσσαλονίκης.

Το καλοκαίρι του 2011, ο Γιάννης Λάππας υπέγραψε στον Αστέρα Λάρισας, στον οποίο παρέμεινε για δύο χρόνια.

Το 2013, ο Γιάννης Λάππας υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με τον Προμηθέα Πάτρας και έναν χρόνο αργότερα συμφώνησε με τον Κεραυνό Αγίου Παύλου.

Τίτλοι
------

* 1 FIBA Champions Cup: 2003
* 1 Κύπελλο Ελλάδας: 2004

Παραπομπές
----------

1. ↑  Prokom Trefl - Aris BSA | FIBA Europe Champions Cup for Men
2. ↑  Ο Αρης το τρόπαιο, 73-70 τον Ολυμπιακό στον τελικό της... ταλαιπωρίας
3. ↑  Στο περίμενε Πέτροβιτς και Λάππας - Ηρακλής - SPORT 24
4. ↑  «Βόμβα» μεγατόνων με Λάππα από τον Κεραυνό Αγίου Παύλου

Πηγές
-----

* Giannis Lappas Basketball Player Profile
* Παίκτης: Γιάννης Λάππας | Καριέρα παίκτη[*νεκρός σύνδεσμος*]
* Giannis Lappas Europe Stats | Basketball-Reference.com

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
**Άρης - Κυπελλούχος EuroCup Challenge 2002-03** |
| --- |
|  |
|  | 
**4** Σόλομον  · **5** Ορφανός  · **7** Λάππας  · **8** Π.Νικολαΐδης  · **9** Χαριτόπουλος  · **10** Γκαγκαλούδης  · **11** Αγγέλοφ  · **12** Κακαρούδης  · **13** Λικχολίτοφ  · **14** Στακ  · **15** Γκργκατ  · **16** Ραΐσεβιτς  · Μεραχτσάκης  · **C** Αλεξανδρής |

 |
Ο **Ευστάθιος Βουλισμάς** (1819–1895) ήταν Έλληνας λόγιος ο οποίος διετέλεσε Αρχιεπίσκοπος Κέρκυρας την περίοδο 1884–1895.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1819 στην Ιθάκη και σπούδασε θεολογία και μαθηματικά στην Ιόνιο Ακαδημία της Κέρκυρας. Το 1858 διορίστηκε καθηγητής πρακτικής θεολογίας στην Ακαδημία, και ένα χρόνο αργότερα ήταν μεταξύ των ιδρυτών της Ιονίου Εταιρείας με επικεφαλής τον Ανδρέα Μουστοξύδη. Το 1863 μετακόμισε στην Κωνσταντινούπολη και κατά την διάρκεια της παραμονής του εκεί χειροτονήθηκε ιερέας ενώ ανέλαβε καθήκοντα γραμματέα στο Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης και διευθυντή στην Εμπορική Σχολή της Χάλκης. Μετατέθηκε στην Οδησσό όπου ανέλαβε την εποπτεία των εκεί ορθοδόξων εκκλησιών.

Το 1884 εξελέγη Αρχιεπίσκοπος Κέρκυρας μεταξύ δύο υποψηφίων. Χειροτονήθηκε στις 27 Αυγούστου 1884 στην Αθήνα, ενώ έδειξε μεγάλη αγάπη προς την Κέρκυρα. Έμεινε στην θέση του Αρχιεπισκόπου έως το 1894, όταν μετά από μεγάλης διάρκειας ασθένεια απεβίωσε σε ηλικία 76 ετών, στις 14 Μαΐου 1895. Η κηδεία του έγινε στο Μητροπολιτικό Ναό της Κέρκυρας, ενώ τάφηκε στο νεκροταφείο της Γαρίτσας.

### Συγγραφικό έργο

Συνέγραψε διάφορες μελέτες ιστορικού και θεολογικού περιεχομένου, πολλά εκ των οποίων συνέβαλαν στην επίλυση διαφορών εκκλησιαστικών ζητημάτων. Τα σημαντικότερα έργα του ήταν τα εξής:

* *Περί χειρογράφων ευρεθέντων εν Κασσιώπη*
* *Περί των εν Βενετία τυπωθέντων εκκλησιαστικών βιβλίων*
* Ανέκδοτη επιστολή του Ιωσήφ Βρυέννιου με θέμα τις τελευταίες μέρες του στο Ελληνικό Βυζαντινό Κράτος.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Ευστάθιος». *www.ygeiaonline.gr*. Εγκυκλοπαίδεια Δομή. Ανακτήθηκε στις 30 Νοεμβρίου 2017.
2. 1 2 3  «Ευστάθιος Βουλισμάς». *www.imcorfu.gr*. Ιερά Μητρόπολη Κέρκυρας. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Νοεμβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 30 Νοεμβρίου 2017.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ευστάθιος Βουλισμάς στον *Πανδέκτη*, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Εντρεμίτ.
Η **Εντρεμίτ** (κουρδικά: Artemêt ***Αρτεμέτ***‎) είναι διαμέρισμα και μικρή πόλη στην Επαρχία Βαν στην Τουρκία. Βρίσκεται κοντά στην Λίμνη Βαν, σε απόσταση 18 χιλιομέτρων από την πόλη Βαν.

Ετυμολογία
----------

Η σημερινή ονομασία της Εντρεμίτ προέρχεται από την αρμενική ονομασία **Αρταμέτ**, (Արտամետ) η οποία κυριολεκτικά σημαίνει «Κοντά στα Χωράφια» στα αρμενικά, καθώς βρίσκεται κοντά σε χωράφια με σταφύλια και μηλιές στην ακτογραμμή της Θεσπίτιδος, της σημερινής λίμνης Βαν. Η ελληνική ονομασία για το Εντρεμίτ είναι **Αδραμύττιο**, ενώ η αρχαία είναι **Άδραμύττιον**. Οι Έλληνες συνδέουν αυτήν την ονομασία με την αρχαία ελληνίδα θεά ονόματι Άρτεμις. Στην προχριστιανική εποχή υπήρχε ναός στην περιοχή αφιερωμένος στη αρμένισσα θεά Αναχίτ, η οποία μερικές φορές ταυτιζόταν με την Αρτέμιδα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Hakobyan, Tadevos Kh.· Melik-Bakhshyan, Stepan T.· Barseghyan, Hovhannes Kh. (2001). *Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան [Dictionary of toponymy of Armenia and adjacent territories]* (στα Αρμενικά). vol.1. Yerevan: Yerevan State University Publishing House. σελ. 490.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Τουρκία
 |

 |
Ο **Γιάννης Λιβαθηνός** (γεννημένος στις 19 Απριλίου 1977) είναι Έλληνας διεθνής πετοσφαιριστής. Έχει ύψος 183 εκ. και αγωνίζεται στη θέση του πασαδόρου.

Καριέρα
-------

Γεννημένος στην Πάτρα, ο Γιάννης Λιβαθηνός υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο στην τοπική Ολυμπιάδα Πατρών.

Επόμενος σταθμός στην καριέρα του ήταν ο Παναθηναϊκός, στον οποίο παρέμεινε μέχρι το 2005. Στη συνέχεια, πέρασε από τον Γ.Σ. Λαμίας αλλά και την Ε.Α. Πατρών, μέχρι που το 2011 μεταγράφηκε στον Ολυμπιακό Πειραιώς.

Στην ομάδα του Πειραιά παρέμεινε για μία μόλις σεζόν, καθώς το μετά το τέλος της αγωνιστικής περιόδου 2011-12, ο Λιβαθηνός αποφάσισε να επιστρέψει στον Παναθηναϊκό, για δεύτερη φορά στην καριέρα του.

Το 2013 αποφάσισε να επιστρέψει στη γενέτειρά του Πάτρα, προκειμένου να συνεχίσει την καριέρα του στην τοπική Παναχαϊκή.
Από το 2018 αγωνίζεται στον Α.Ο. Αιγιαλέων, στο Αίγιο.

Διεθνείς συμμετοχές
-------------------

Ο Γιάννης Λιβαθηνός έχει πραγματοποιήσει επίσημες συμμετοχές με όλες τις βαθμίδες της εθνικής ομάδας πετοσφαίρισης νέων, ενώ με την ανδρική ομάδα έχει πραγματοποιήσει περισσότερες από 15 συμμετοχές.

Πηγές
-----

* Στον Ολυμπιακό ο Λιβαθηνός
* Επιστρέφει στον Παναθηναϊκό ο Λιβαθηνός
* Ανανέωσε με Παναχαϊκή ο Λιβαθηνός
Το **Εντς** (ουγγρικά: Encs) είναι μικρή πόλη στην κομητεία Μπορσόντ-Αμπαούζ-Ζεμπλέν στη Βόρεια Ουγγαρία. Απέχει 30 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα της κομητείας, το Μίσκολτς. Το 2001 η πόλη είχε πληθυσμό 7.052 κατοίκων.

Ιστορία
-------

Η περιοχή της πόλης κατοικείται για τουλάχιστον 6.000 χρόνια. Αφού οι Ούγγροι κατέλαβαν την περιοχή, η πόλη ενσωματώθηκε στην κομητεία Ούιβαρ (αργότερα ενσωματώθηκε στη κομητεία Αμπαούζ). Η πρώτη καταγεγραμμένη αναφορά για το χωριό ήταν στο 1219.

Ο πρώτος σιδηρόδρομος στο χωριό έφτασε το 1860. Το 1880 το Εντς είχε περίπου 1.000 κατοίκους. Μετά τη συνθήκη του Τριανόν το Εντς ήταν το πιο σημαντικό χωριό από τα χωριά της επαρχίας Αμπαούζ-Τόρνα που παρέμειναν στην Ουγγαρία. Οι επόμενες δεκαετίες ήταν περίοδος ευημερίας για την πόλη. Το 1962 έγινε κέντρο των ενοποιημένων επαρχιών Εντς, Αμπαουζσαντό και Σικσό, αποκτώντας καθεστής πόλης το 1984.

Διεθνείς σχέσεις
----------------

### Αδελφοποιημένες πόλεις

Το Εντς είναι αδελφοποιημένο με:

* Μπαντ Ντύρενμπεργκ, Γερμανία
* Μολντάβα ναντ Μπόντβου, Σλοβακία
* Κέπνο, Πολωνία

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Helyi önkormányzati választások 2019 - Encs (Borsod-Abaúj-Zemplén megye)».
2. ↑  «Magyarország közigazgatási helynévkönyve, 2021. január 1.». (Ουγγρικά, Αγγλικά) Κεντρικό Γραφείο Στατιστικής της Ουγγαρίας.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Encs στο Wikimedia Commons
* Επίσημος ιστότοπος στα ουγγρικά

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 137225603
* LCCN: n82040696

 |

 |
Με το όνομα **Εθνική Οδός 111** μπορεί να αναφέρονται:

α) Η Εσωτερική Περιφερειακή Οδός Θεσσαλονίκης  

β) Η Εθνική Οδός 33 (Πατρών-Λεβιδίου) στην Πελοπόννησο, που απεκαλείτο προπολεμικά ως «111» (Πατρών-Τριπόλεως), ενώ αυτή η παλιά ονομασία είναι ακόμα σε χρήση από τους κατοίκους των περιοχών που διέσχιζε.

  


|  |  |
| --- | --- |
| Εικονίδιο αποσαφήνισηςΑποσαφήνιση | Αυτή είναι μια σελίδα **αποσαφήνισης,** δηλαδή μια σελίδα που δείχνει άλλες που θα είχαν το ίδιο όνομα με αυτήν.Εάν ακολουθήσατε μια σύνδεση εδώ, μπορεί να θελήσετε να επιστρέψετε και να διορθώσετε τον σύνδεσμο για να συνδέει προς την κατάλληλη συγκεκριμένη σελίδα. |
Ο **Γιάννης Μανωλακάκης** (1914-1976, Καλαμάτα, Ελλάδα) ήταν Έλληνας ζωγράφος. Ανέπτυξε ένα ιδιαίτερα προσωπικό ύφος στη ζωγραφική ενώ υπήρξε ένας από τους ελάχιστους Έλληνες καλλιτέχνες που κατάφεραν να αποδώσουν το ελληνικό τοπίο σε ιμπρεσιονιστική παλέτα. Πειραματίστηκε τόσο με τον εξπρεσιονισμό όσο και με τον νατουραλισμό αλλά η εξαιρετική προσφορά του στην εικαστική τέχνη συνίσταται στο ότι κατάφερε να υπερνικήσει τις έντονες φωτοσκιάσεις που προκαλεί το δυνατό ελληνικό φως και να αναδείξει το ελληνικό τοπίο σε ιμπρεσιονιστικές χρωματικές τονικότητες. Παρουσίασε 22 ατομικές εκθέσεις στην Ελλάδα και συμμετείχε σε περισσότερες από 10 διεθνείς εκθέσεις στη Γαλλία και την Ιταλία από όπου απέσπασε βραβεία και διακρίσεις (Α΄ Βραβείο στη διεθνή Έκθεση της Λυών 1973, Μέγα Βραβείο Αιωνίας Πόλεως Ρώμη 1972, Β΄ Βραβείο στη διεθνή Έκθεση της Ντωβίλ 1972, Τιμητική διάκριση στο Μπιάριτζ 1973, Συμμετοχή στο Σαλόνι Γάλλων Καλλιτεχνών Παρίσι 1974, Συμμετοχή στη διεθνή Έκθεση στις Κάννες 1974). Υπήρξε μέλος, μεταξύ άλλων, των *Académie Européenne des Arts, Centre de Liaison des Artistes Peintres, Φιλολογικός Σύλλογος «Παρνασσός».* Με το έργο του καλλιτέχνη έχουν ασχοληθεί τηλεοπτικά μέσα της Ελλάδας και του Παρισιού, καθώς και το BBC.

Πηγές
-----

* Γιάννης Μανωλακάκης
Στην ελληνική μυθολογία ο **Εργίνος** αυτός ήταν ήρωας, γιος του Ποσειδώνα, που έλαβε μέρος στην Αργοναυτική Εκστρατεία. Αναφέρεται ότι, όταν ο πηδαλιούχος Τίφυς πέθανε στη χώρα των Μαριανδυνών (λίγο πριν φθάσουν στην Κολχίδα), τον αντικατέστησε αυτός στη διακυβέρνηση της «Αργούς». Ο Εργίνος είχε άσπρα μαλλιά από μικρή σχετικώς ηλικία και γι' αυτό τον πείραζαν οι γυναίκες όταν έλαβε μέρος στους αγώνες ταχύτητας στη Λήμνο, την εποχή που πέρασαν από εκεί οι Αργοναύτες. Στους αγώνες αυτούς νίκησε και είπε: *«τέτοιος είμαι εγώ στα πόδια και έχω το ίδιο γερή καρδιά και χέρια»*.

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969
Ο **Εμέρ Φαρούκ Ακούν** (τουρκικά: *Ömer Faruk Akün*, Κωνσταντινούπολη, 5 Απριλίου 1926 - Κωνσταντινούπολη, 2 Μαΐου 2016) ήταν Τούρκος φιλόλογος και ιστορικός της λογοτεχνίας, με ειδίκευση στην οθωμανική λογοτεχνία.

Πανεπιστημιακή σταδιοδρομία
---------------------------

Έπειτα από σπουδές στο γυμνάσιο αρρένων της συνοικίας Καμπατάς της Κωνσταντινούπολης, ο Ακούν σπούδασε στο Τμήμα Τουρκικής Γλώσσας και Λογοτεχνίας του Πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης, από το οποίο και αποφοίτησε το 1947 με διατριβή με αντικείμενο τα διηγήματα του Ντεντέ Κορκούτ, ενώ το 1951, μετά το πέρας της στρατιωτικής θητείας του, εργάστηκε ως λέκτορας. Κατά τη διάρκεια της συγκεκριμένης χρονικής περιόδου, το τμήμα βρισκόταν υπό τη διεύθυνση του Αχμέτ Χαμντί Τανπινάρ. Το 1953, έλαβε διδακτορικό τίτλο σπουδών με τη διατριβή με αντικείμενο την φύση στην τουρκική λαϊκή ποίηση, ενώ κατά τη διάρκεια της περιόδου μεταξύ 1954 και 1956 έρευνα και σπουδές στο Παρίσι, πιο συγκεκριμένα στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας και στη Σορβόννη. Το 1959, με διατριβή με αντικείμενο το ποιητικό έργο του Αμπντουλχάκ Χαμίντ Ταρχάν, έλαβε τον τίτλο σπουδών του ντοτσέντ, ο οποίος στο τουρκικό εκπαιδευτικό σύστημα βρίσκεται μεταξύ του διδάκτορα και του καθηγητή, ενώ, τελικώς, το 1971, έγινε καθηγητής με διατριβή με αντικείμενο την επιστολικού χαρακτήρα αλληλογραφία του Ναμίκ Κεμάλ. Το 1984, κατέστη επικεφαλής του Τμήματος Σύγχρονης Τουρκικής Λογοτεχνίας, ενώ το 1990 κατέστη διευθυντής του Τμήματος Τουρκικής Γλώσσας και Λογοτεχνίας του Πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης. Με σημείο εκκίνησης το 1993, υπήρξε ομότιμος καθηγητής, συνεχίζοντας, ωστόσο, παράλληλα να εργάζεται για αριθμό τουρκικών εκπαιδευτικών ιδρυμάτων. 

Το 2005, βραβεύθηκε από το κράτος για την προσφορά του στον τουρκικό πολιτισμό (τουρκικά: *Türk Kültürüne Hizmet Vakfı*). Στις 2 Μαΐου 2016, έπειτα από μακρά ασθένεια, απεβίωσε στην Κωνσταντινούπολη και ετάφη στο Κοιμητήριο του Καρατζά-Αχμέτ, στη συνοικία του Ουσκουντάρ.

Εργογραφία
----------

Πέραν των συνεισφορών του σε επιστημονικές επιθεωρήσεις και εγκυκλοπαίδειες, συμπεριλαμβανομένων, μεταξύ άλλων, των *İslâm Ansiklopedisi* και *Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi*, ο Εμέρ Φαρούκ Ακούν είναι, επίσης, συγγραφέας των παρακάτω μονογραφιών:

* (Τουρκικά) *Nâmık Kemal’in Mektupları*. Κωνσταντινούπολη. 1972.
* (Τουρκικά) *Türk Dili Karşısında Türk Münevveri*. Κωνσταντινούπολη. 1982.
* (Τουρκικά) *Divan Edebiyatı*. Κωνσταντινούπολη. 2013.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Uçman & Kenan 2016, σελ. 497.
2. ↑  Uçman & Kenan 2016, σελ. 498.

Πηγές
-----

* (Τουρκικά) Uçman, Abdullah; Kenan, Seyfi (2016). «Osmanlı Edebiyatı Tarihçisi Akün Hoca’nın Ardından». *Osmanlı Araştırmaları – The Journal of Ottoman Studies* **48**: 497–500.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

* (Τουρκικά) «Ömer Faruk Akün». *Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi TDVİA*.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Τουρκία
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 54016056
* LCCN: nr92041688
* ISNI: 0000 0000 8235 5606
* BNF: cb17115294f (data)

 |

 |
Ο **Εργίνος**, γιος του Κλυμένου, ήταν βασιλιάς των Μινυών του Ορχομενού. Μητέρα του ήταν η Βουζύγη.

Ο Εργίνος πολέμησε με τους Μινύες εναντίον των Θηβαίων. Αιτία της εκστρατείας του αυτής ήταν ο θάνατος του πατέρα του: Τον είχε σκοτώσει ένας Θηβαίος κατά τη διάρκεια μιας εορτής στην Ογχηστό. Ο Εργίνος σκότωσε τότε πολλούς Θηβαίους και συνομολόγησε μετά συνθήκη με τον βασιλιά τους, τον Μενοικέα τον πρεσβύτερο. Σύμφωνα με τους όρους της συνθήκης, οι Θηβαίοι έπρεπε να πληρώνουν ετήσιο φόρο εκατό βοδιών επί 20 χρόνια. Μια μέρα όμως ο Ηρακλής συνάντησε στον δρόμο του τον κήρυκα που πήγαινε να εισπράξει τον φόρο, τον έπιασε, του έκοψε τα αυτιά και τη μύτη, του έδεσε τα χέρια και τον έστειλε πίσω στην πατρίδα του. Αυτό προκάλεσε νέο πόλεμο μεταξύ των Μινυών και των Θηβαίων: αγανακτημένος, ο Εργίνος εξεστράτευσε κατά των Θηβών. Ο Θηβαίος βασιλιάς, που τώρα ήταν ο Κρέων, ήταν αποφασισμένος να υποκύψει, όταν εμφανίσθηκε και πάλι ο Ηρακλής και κάλεσε δίπλα του τη θηβαϊκή νεολαία. Φόρεσε την πανοπλία που του έδωσε η θεά Αθηνά, έθεσε υπό τις διαταγές του τον στρατό και αντιμετώπισε τον Εργίνο. Μάλιστα, για να εμποδίσει το ιππικό του Εργίνου να αναπτυχθεί, πλημμύρισε την πεδιάδα των Θηβών. Η νίκη του Ηρακλή ήταν θριαμβευτική, αλλά κατά τη διάρκειά της σκοτώθηκε ο Αμφιτρύων, ο πατριός του Ηρακλή. Ο ίδιος ο Ηρακλής σκότωσε τον Εργίνο. Ο Κρέων τότε για να τον ανταμείψει του έδωσε ως σύζυγο την κόρη του Μεγάρα.

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 203335386
* SUDOC: 130277916

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ελληνική μυθολογία
 |

 |

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 24  Σεπτεμβρίου 2016.
Συντεταγμένες: 21°17′S 165°21′E﻿ / ﻿21.283°S 165.350°E﻿ / -21.283; 165.350

Το **Γκραντ Τερ** (γαλλικά: *Grande Terre*) είναι το μεγαλύτερο και κύριο νησί της Νέας Καληδονίας, μιας υπερπόντιας κτήσης της Γαλλίας στον Ειρηνικό ωκεανό. Ο Βρετανός εξερευνητής Τζέιμς Κουκ είδε το Γκραντ Τερ το 1774 και το ονόμασε «Νέα Καληδονία», Καληδονία ήταν η λατινική ονομασία της βόρειας Σκωτίας. Τελικά, το όνομα «Νέα Καληδονία» επικράτησε για το Γκραντ Τερ και τα γύρω νησιά. Ο μεγαλύτερος οικισμός στο Γκραντ Τερ είναι η Νουμέα, πρωτεύουσα της Νέας Καληδονίας. Οι ντόπιοι αναφέρονται στο Γκραντ Τερ ως "Le Caillou", δηλαδή ο βράχος. Το Γκραντ Τερ έχει προσανατολισμό από βορειοδυτικά προς νοτιοανατολικά. Η έκτασή του είναι 16.664 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Έχει σχεδόν 400 χιλιόμετρα μήκος και 50-70 χιλιόμετρα πλάτος στα περισσότερα μέρη. Μια οροσειρά εκτείνεται κατά μήκος του νησιού, με πέντε αιχμές πάνω από 1.500 μέτρα. Το υψηλότερο σημείο είναι το Mont Panié με υψόμετρο 1.628 μ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *South Pacific handbook - David Stanley*, σ. 549, στα Google Books

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Grande Terre (New Caledonia) στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 8343148947833454950009

 |

 |
Συντεταγμένες: 35°14′21.012″N 25°12′5.630″E﻿ / ﻿35.23917000°N 25.20156389°E﻿ / 35.23917000; 25.20156389

Η **Ελτυνία** ήταν αρχαία πόλη, καθώς και πόλη-κράτος, στο νησί της Κρήτης, στην Ελλάδα. Βρισκόταν εντός του σημερινού Δήμου Αρχανών-Αστερουσίων και πιο συγκεκριμένα πλησίον του σημερινού χωριού των Κουνάβων.

Σχετικά λίγα πράγματα είναι γνωστά για την ιστορία της Ελτυνίας. Είναι γνωστή η ύπαρξή της ως πόλης-κράτους κατά τη διάρκεια του μεγαλύτερου μέρους της κλασικής περιόδου, καθώς και, τουλάχιστον, έως και τις απαρχές της ελληνιστικής περιόδου και πιο συγκεκριμένα, περίπου, ως το 323 π.Χ. Οι κάτοικοι της πόλης ήσαν γνωστοί υπό τα εθνωνύμια «*Ελτυνιεύς*», «*Ελτυναιεύς*», καθώς και «*Ελτύνιος*».

Η περιοχή υπό τον έλεγχο της πόλης-κράτους της Ελτυνίας εκτιμάται πως εκτεινόταν επί έκτασης της τάξεως μεταξύ 25 και 100 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Ορισμένα διάσπαρτα αρχαιολογικά ευρήματα έχουν ανευρεθεί εντός της συγκεκριμένης τοποθεσίας, όπως, μεταξύ άλλων, τμήματα πιθανολογούμενου αρχαϊκού ναού δωρικού ρυθμού.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «An Inventory of Archaic and Classical Poleis». (Αγγλικά) *Inventory of Archaic and Classical Poleis*. 2004.
2. 1 2 3  (Αγγλικά) Hansen, Mogens Herman· Nielsen, Thomas Heine (2004). «Eltynia». *An Inventory of Archaic and Classical Poleis*. An Investigation Conducted by The Copenhagen Polis Centre for the Danish National Research Foundation. Οξφόρδη: Oxford University Press. σελ. 958. ISBN 0-19-814099-1.
3. ↑  (Αγγλικά) «Eltynia». *Pleiades*. Ανακτήθηκε στις 1 Φεβρουαρίου 2018.
**Κεντρική δέσμη ευθειών** ονομάζουμε το σύνολο των ευθειών του επιπέδου που διέρχονται από το ένα σημείο (κέντρο δέσμης) ή είναι παράλληλες μεταξύ τους. Η εξίσωση της δέσμης ευθειών είναι η

{\displaystyle \kappa \left({{\alpha }\_{1}}x+{{\beta }\_{1}}y+{{\gamma }\_{1}}\right)+\lambda \left({{\alpha }\_{2}}x+{{\beta }\_{2}}y+{{\gamma }\_{2}}\right)=0} {\displaystyle :(1)}

Οι συντεταγμένες του **κέντρου** βρίσκονται από την επίλυση του συστήματος

{\displaystyle \left(\Sigma \right):\left\{{\begin{matrix}{{\alpha }\_{1}}x+{{\beta }\_{1}}y+{{\gamma }\_{1}}=0\\{{\alpha }\_{2}}x+{{\beta }\_{2}}y+{{\gamma }\_{2}}=0\\\end{matrix}}\right.}

Αν {\displaystyle \kappa =1} τότε έχουμε {\displaystyle \left({{\alpha }\_{1}}x+{{\beta }\_{1}}y+{{\gamma }\_{1}}\right)+\lambda \left({{\alpha }\_{2}}x+{{\beta }\_{2}}y+{{\gamma }\_{2}}\right)=0} {\displaystyle :(2)} μια μονοπαραμετρική οικογένεια ευθειών. Η μονοπαραμετρική οικογένεια ευθειών {\displaystyle (2)} μαζί με την ευθεία {\displaystyle {{\alpha }\_{2}}x+{{\beta }\_{2}}y+{{\gamma }\_{2}}=0} αποτελούν την δέσμη ευθειών {\displaystyle (1)}. Η ίδια δέσμη ορίζεται και για {\displaystyle \lambda =1} μαζί με την ευθεία {\displaystyle {{\alpha }\_{1}}x+{{\beta }\_{1}}y+{{\gamma }\_{1}}=0}

Αν {\displaystyle \mathrm {P} \left({{x}\_{0}},{{y}\_{0}}\right)} το κέντρο της δέσμης {\displaystyle \left(1\right)}, τότε είναι και το κέντρο της μονοπαραμετρικής οικογένειας ευθειών {\displaystyle \left(2\right)}. Η δέσμη ευθειών που διέρχονται από το {\displaystyle \mathrm {P} \left({{x}\_{0}},{{y}\_{0}}\right)} καλύπτει όλο το επίπεδο, δηλαδή η δέσμη ευθειών με κέντρο το {\displaystyle \mathrm {P} \left({{x}\_{0}},{{y}\_{0}}\right)} **περιέχει όλες τις ευθείες του επιπέδου που διέρχονται από αυτό ενώ δεν ισχύει το ίδιο για την μονοπαραμετρική οικογένεια ευθειών**. 
Για παράδειγμα το σύνολο των ευθειών της δέσμης {\displaystyle \kappa \left(x+2y+1\right)+\lambda \left(x+y\right)=0,\left|\kappa \right|+\left|\lambda \right|\neq 0} είναι το σύνολο των ευθειών της μονοπαραμετρικής οικογένειας ευθειών {\displaystyle \left(x+2y+1\right)+\lambda \left(x+y\right)=0} μαζί με την ευθεία {\displaystyle x+y=0}.
Στο παραπάνω παράδειγμα η δέσμη ευθειών {\displaystyle \kappa \left(x+2y+1\right)+\lambda \left(x+y\right)=0} έχει κέντρο το {\displaystyle \mathrm {P} \left(1,-1\right)}. Παρατηρούμε ότι η ευθεία με εξίσωση {\displaystyle x+y=0} διέρχεται από το {\displaystyle \mathrm {P} \left(1,-1\right)} και ανήκει στην δέσμη ευθειών αφού παράγεται από αυτήν για {\displaystyle \kappa =0} και {\displaystyle \lambda =1} ενώ η μονοπαραμετρική οικογένεια ευθειών {\displaystyle \left(x+2y+1\right)+\lambda \left(x+y\right)=0} δεν μπορεί να την παράγει αφού δεν υπάρχει τιμή του πραγματικού αριθμού {\displaystyle \lambda } ώστε {\displaystyle {\frac {1+\lambda }{2+\lambda }}=1} και {\displaystyle {\frac {1}{2+\lambda }}=0}.

Αν είναι γνωστό το κέντρο {\displaystyle \mathrm {P} \left({{x}\_{0}},{{y}\_{0}}\right)} της δέσμης ευθειών τότε οι εξισώσεις των ευθειών της είναι η οικογένεια {\displaystyle y-{{y}\_{0}}=\lambda \left(x-{{x}\_{0}}\right)} μαζί με την ευθεία {\displaystyle x={{x}\_{0}}}
Ο **Εμέρς Φαέ**, γεννημένος στις 24 Ιανουαρίου 1984 στη Ναντ, είναι πρώην διεθνής Ιβοριανός ποδοσφαιριστής. Αγωνίστηκε στην θέση του ανασταλτικού μέσου το χρονικό διάστημα από τις αρχές της δεκαετίας του 2000 έως τις αρχές της δεκαετίας του 2010.

Προερχόμενος από τα τμήματα υποδομής της ΦΚ Ναντ, αγωνίστηκε στη συνέχεια στις Ρέντινγκ ΦΚ και ΟΖΚ Νις. Υποχρεώθηκε να θέσει ένα τέλος στην επαγγελματική του καριέρα την 1η Φεβρουαρίου 2012 έπειτα από αλλεπάλληλες φλεβίτιδες.

Αγωνιζόμενος με τα χρώματα της Εθνικής Γαλλίας U17, κατέκτησε το 2001 το Παγκόσμιο Κύπελλο U17, ενώ στη συνέχεια αγωνίστηκε έξι φορές με την Εθνική Γαλλίας U21. Στη συνέχεια επέλεξε να αγωνιστεί με τα χρώματα της χώρας καταγωγής του, Ακτής Ελεφαντοστού, με την εθνική ομάδα της οποίας μέτρησε συνολικά σαράντα τέσσερις διεθνείς συμμετοχές, έχοντας πετύχει ένα τέρμα. Αναδείχτηκε φιναλίστ του Κυπέλλου Εθνών Αφρικής του 2006.

Βιογραφία
---------

Ο Εμέρς Φαέ ξεκίνσηε την ενασχόληση με το ποδόσφαιρο από την ΦΚ Τουτ Αιντ, τοπική ομάδα συνοικίας της Ναντ. Το 1995, εντάχθηκε στα τμήματα υποδομής της ΦΚ Ναντ. Κληθείς στην Εθνική Γαλλίας U21, τελικά επέλεξε να αγωνιστεί με τα χρώματα της Εθνικής Ακτής Ελεφαντοστού, όπου συνάντησε εκ νέου τον πρώην συμπαίκτη του στην ΦΚΝΑ, Ζιλ Γιαπί-Γιαπό.

Τον Ιούνιο του 2007, έπειτα από τον υποβιβασμό της ΦΚ Ναντ στην Λιγκ 2, ο Εμέρς Φαέ επέλεξε να αποχωρήσει από την ομάδα η οποία τον ανέδειξε ποδοσφαιρικά. Μεταγράφηκε στην αγγλική Ρέντινγκ ΦΚ, η οποία είχε ήδη επιχειρήσει να τον αποκτήσει έναν χρόνο νωρίτερα.

Τον Ιούνιο του 2008, ο σύλλογος της Ρέντινγκ παραχώρησε τον Εμέρς Φαέ υπό την μορφή δανεικού στην ΟΖΚ Νις, με συμπερίληψη στην συμφωνία μεταξύ των δύο συλλόγων και μιας οψιόν αγοράς του παίκτη. Κλήθηκε να αντικαταστήσει στην Κυανή Ακτή το κενό του, προσφάτως αποχωρήσαντα, Φλοράν Μπαλμόν, ο οποίος είχε αποχωρήσει με προορισμό την Λιλ ΟΣΚ, όπου ο Κλοντ Πυέλ και έπειτα ο Ρουντί Γκαρσιά είχαν καταστήσει την απόκτησή του ως προτεραιότητα. Στις 29 Ιανουαρίου 2009, η ομάδα της Νις έκανε χρήση της οψιόν αγοράς του παίκτη, προσφέροντας συμβόλαιο συνεργασίας έως το 2011 στον Εμέρς Φαέ.

Τον Δεκέμβριο του 2010, εισήλθε στην ιστορία της *Gym*, σημειώνοντας ένα τέρμα στην τελευταία φάση του ντέρμπι απέναντι στην ΟΜ (1-0).

Έβαλε τέλος στην επαγγελματική του καριέρα την 1η Φεβρουαρίου 2012, έπειτα από αλλεπάλληλες φλεβίτιδες.

Διακρίσεις
----------

* Φιναλίστ του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος U16 το 2001 με την Εθνική Γαλλίας U16
* Πρωταθλητής Κόσμου U17 το 2001 με την Εθνική Γαλλίας U17
* Νικητής του Κυπέλλου Γκαμπαρντελά το 2002 με την ΦΚ Ναντ
* Φιναλίστ του Λιγκ Καπ Γαλλίας το 2004 με την ΦΚ Ναντ
* Νικητής του Τουρνουά της Τουλόν το 2004 με την Εθνική Γαλλίας U21
* Φιναλίστ του Κυπέλλου Εθνών Αφρικής το 2006 με την Ακτή Ελεφαντοστού

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Petite histoire du Football CLub Toutes aides» (PDF). www.fcta.fr. Ανακτήθηκε στις 4 Φεβρουαρίου 2012.
2. ↑  *Lequipe.fr* (29 Ιανουαρίου 2009). «Faé définitivement Niçois». www.lequipe.fr. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Ιουλίου 2009. Ανακτήθηκε στις 4 Φεβρουαρίου 2012.
3. ↑  *Lequipe.fr* (1 Φεβρουαρίου 2012). «Emerse Faé arrête là». www.lequipe.fr. Ανακτήθηκε στις 1 Φεβρουαρίου 2012.
Συντεταγμένες: 12°01′N 61°45′W﻿ / ﻿12.017°N 61.750°W﻿ / 12.017; -61.750

Αυτό το λήμμα αφορά τη Γκραντ Ανζ στη Γρενάδα.  Για Άλλες χρήσεις, δείτε: Γκραντ Ανζ (αποσαφήνιση).  
Η **Γκραντ Ανζ** (Grand Anse) είναι ένα χωριό της Γρενάδας. Βρίσκεται στην ενορία του Αγίου Γεωργίου.

Παραλία της Γκραντ Ανζ
----------------------

Η Παραλία της Γκραντ Ανζ θεωρείται μια από τις πέντε ωραιότερες παραλίες της Γρενάδα - οι άλλες είναι η Λεβέρα, το Μάγκαζιν, το Πινκ Γκριν και ο Παράδεισος. Υπάρχουν δύο μίλια λευκής άμμου. Θεωρείται ότι έχει το καλύτερο κλίμα από τις άλλες παραλίες της Γρενάδα, επειδή εκεί τις περισσότερες φορές δεν φυσάει και δεν έχει κύμα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Γκραντ Ανζ». Falling Rain. [*νεκρός σύνδεσμος*]

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος πόλεων της Γρενάδας
Λιμενεργάτης στο Ρότερνταμ περνάει κάβο σε μια δέστρα
**Δέστρα** ονομάζεται μόνιμη μεταλλική κατασκευή που φέρουν οι αποβάθρες, προβλήτες κλπ. η οποία και χρησιμεύει για την πρόσδεση σ΄ αυτήν των πλοίων με σχοινιά (κάβους) ή συρματόσχοινα ή αλυσίδες (καδένες). Πρόκειται για σχετικά μεγάλη κατασκευή με επάλληλες εξογκώσεις που εμφυτεύεται κατά τα 2/3, κατά την κατασκευή του προβλήτα.

Όταν στην δέστρα πρόκειται να προσδεθεί δεύτερο ή και τρίτο πλοίο τότε οι θηλιές των επόμενων σχοινιών θα πρέπει να περνούν πρώτα από μέσα από τη θηλιά του υφιστάμενου και στη συνέχεια στη δέστρα. Τούτο έχει ως συνέπεια την απελευθέρωση του όποιου κάβου χωρίς να χρειάζεται το λύσιμο των τελευταίων.