recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Το κάστρο του Πρίζρεν
Το **Κάστρο του Πρίζρεν** (*Αλβανική γλώσσα : Kalaja e Prizrenit*, *σερβικά : Призренски*) είναι ένα μεσαιωνικό φρούριο στο Πρίζρεν, στο Κοσσυφοπέδιο, που κάποτε ήταν η πρωτεύουσα της Σερβικής Αυτοκρατορίας. Ε'ιναι χτισμένο σε ένα λόφο όπου γύρω του αναπτύχθηκε η σύγχρονη πόλη. Το πρώτο φρούριο, που χτίστηκε στην ίδια θέση από τους Βυζαντινούς, επεκτάθηκε περαιτέρω από τον αυτοκράτορα ο Στέφανο Δουσάν. Το φρούριο στη συνέχεια τέθηκε υπό τον έλεγχο των Οθωμανών για τέσσερις αιώνες, δίνοντας του τη σύγχρονη μορφή του.

Ανακηρύχθηκε Μνημείο του πολιτισμού εξαιρετικής σημασίας της Σερβίας το 1948.
Αναφέρεται για πρώτη φορά το 1019 κατά τη στιγμή της βασιλείας του αυτοκράτορα Βασιλείου Β (976-1025). Το 1072 ο Σέρβος πρίγκιπας Κωνσταντίνος Μποντίν (1081-1101) ανακηρύχθηκε εδώ «αυτοκράτορας των Βουλγάρων» κατά τη διάρκεια της μεγάλης σλαβική εξέγερση εναντίον της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας που είχε ξεσπάσει.

Από την εποχή του Στέφανου του Πρωτόστεπτου (1196-1223) και μετά, η σημασία του Πρίζρεν αυξήθηκε, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια της βασιλείας του βασιλιά Στέφανου Μιλούτιν (1282-1321) και των αυτοκρατόρων Στέφαν Ντούσαν (1331-1355) και Ούρος Ε΄ (1355-1371 ). Η Πρίζρεν έλεγχε την εμπορική διαδρομή που διέρχεται μέσω της κοιλάδας του Δρίνου και συνέδεε την Αδριατική με το εσωτερικό της Βαλκανικής Χερσονήσου. Ο Δουσάν επέκτεινε την οχύρωση και είχε κληροδότημα του, το Μοναστήρι των Αγίων Ταξιαρχών, χτισμένο στην περιοχή του φρουρίου του Βίσεγκραντ. Η Πρίζρεν υπηρέτησε ως αυτοκρατορική πρωτεύουσα της Σερβίας όπου καλούνται η σερβική Κωνσταντινούπολη.

Κατά τη διάρκεια της πτώσης της Σερβικής Αυτοκρατορίας μέχρι τα τέλη του 14ου αιώνα, η πόλη ήταν στην κατοχή αρκετών σερβικών οικογενειών ευγενών, όπως η οικογένεια Μιριαβσέβιτς, η οικογένεια Μπάλσιτς, και η οικογένεια του Μπράνκοβιτς. Με την επέκταση των Οθωμανών αρχίσε να χάνει την εμπορική του σημασία έτσι ώστε το 1433 να αναφέρεται ως έρημη πολιτεία. Το Πρίζρεν έπεσε στα χέρια των Οθωμανών στις 21 Ιουνίου 1455, αν και κάποιες πηγές που τοποθετούν το 1459. Οι Οθωμανοί επέκτειναν το φρούριο και το κράτησαν μέχρι την απελευθέρωση της Πρίζρεν κατά τη διάρκεια του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου το 1912.

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Κάστρο του Πρίζρεν** |

1. 1 2 3 4  *Wiki Loves Monuments monuments database*. 10  Νοεμβρίου 2017. tools.wmflabs.org/heritage/api/api.php?action=search&format=json&srcountry=xk&srlang=sq&srid=1967.
2. ↑  Monuments of Culture in Serbia: ПРИЗРЕНСКА ТВРЂАВА, ДУШАНОВ ГРАД-КАЉАЈА (SANU)

Πηγές
-----

* Aleksandar Deroko, *Medieval towns in Serbia, Montenegro and Macedonia*, Belgrade, 1950.
* Ivan Zdravković, *Medieval towns and castles in Kosovo*, Belgrade, 1975.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Prizren Fortress  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |

Συντεταγμένες: 42°11′48″N 20°44′34″E﻿ / ﻿42.19667°N 20.74278°E﻿ / 42.19667; 20.74278
Ο **Ιωάννης Φωκιανός** (Αθήνα, 1845 – Αθήνα, 1896) υπήρξε ένας από τους πρώτους Έλληνες γυμναστές, συγγραφέας αθλητικών βιβλίων και σημαντικός παράγοντας του ελληνικού αθλητισμού από τη δεκαετία του 1870 και έως το τέλος του 19ου αιώνα.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1845, με καταγωγή από τη Μικρά Ασία και τη δεκαετία του 1860 σπούδασε στη Φυσικομαθηματική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Ταυτόχρονα, υπήρξε μαθητής των Γεωργίου Θ.Παγώντα. και Iουλίου Ένιγκ στο Δημόσιο Γυμναστήριο, στη συνέχεια έγινε βοηθός τους και μετά το 1868, τους διαδέχτηκε στη διεύθυνση του γυμναστηρίου. Το 1875 παραιτήθηκε από τη θέση του και έφυγε στη Θεσσαλονίκη, όπου τοποθετήθηκε γυμναστής στα σχολεία της ελληνικής κοινότητας της πόλης, που είχαν ιδρυθεί με τη βοήθεια του Συλλόγου προς Διάδοσιν των Ελληνικών Γραμμάτων.

Το 1878 ο Φωκιανός βρέθηκε και πάλι στην Αθήνα, παράλληλα την ίδια περίοδο ολοκληρώθηκε η κατασκευή του Κεντρικού Γυμναστηρίου, σήμερα Εθνικό Γυμναστήριο Αθηνών «Ιωάννης Φωκιανός» και την επόμενη χρονιά, ο Φωκιανός τοποθετήθηκε διευθυντής. Το 1879 έγινε στην Αθήνα το πρώτο συνέδριο εκπαιδευτικών συλλόγων που δραστηριοποιούνταν εντός και εκτός των συνόρων του ελληνικού κράτους, στο οποίο συζητήθηκε και το ζήτημα της εισαγωγής της γυμναστικής στην εκπαίδευση. Πραγματικά, το 1880 η γυμναστική έγινε μάθημα υποχρεωτικής διδασκαλίας στη δημόσια εκπαίδευση, ενώ από το 1882 λειτούργησε η πρώτη Κρατική Σχολή Γυμναστών. Την ίδια εποχή, αρχές της δεκαετίας του 1880, ο Φωκιανός διορίστηκε επόπτης των κρατικών γυμναστηρίων και το 1883 δημοσίευσε το *Εγχειρίδιον Γυμναστικής*, ένα από τα πρώτα βιβλία για τη γυμναστική που γράφτηκαν στην Ελλάδα.

Στο πλαίσιο των παραπάνω εξελίξεων, δημιουργήθηκε ένας μικρός πυρήνας αθλητών γύρω από τον Φωκιανό, δηλαδή θαμώνων του Κεντρικού Γυμναστηρίου. Στο Κεντρικό Γυμναστήριο, ο Φωκιανός δημιούργησε την αθλητική «μαγιά» για τη διοργάνωση της τέταρτης Ζάππειας Ολυμπιάδας το 1889, των αθλητικών αγώνων του 1890 και την ίδρυση του Πανελλήνιου Γυμναστικού Συλλόγου, του οποίου υπήρξε ο πρώτος πρόεδρος (1891-1896). Ο Φωκιανός, λίγες μόνο εβδομάδες μετά τη λήξη των πρώτων σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων, τραυματίστηκε θανάσιμα, λόγω πτώσης από το δίζυγο, στο οποίο γυμνάζονταν υπό την εποπτεία του Γ.Θ.Παγώντα. Στο δημοσίευμα της εφημ. Αλήθεια (2/10/1866) φωτογραφίζεται η άσχημη κατάσταση που βρισκόταν τότε το Δημόσιο Γυμναστήριο.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  www.fhw.gr/olympics/modern/en/greek/g401.html.
2. ↑  ΟΛΥΜΠΙΑΚΕΣ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ. Iωάννης Φωκιανός, ο κορυφαίος Έλληνας γυμναστής του 19ου αιώνα
3. ↑   Αρχειοθετήθηκε 2016-02-17 στο Wayback Machine.Ιστορικά στοιχεία

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* **ΕΒΕ**: 112426
* **AA**: 152029

 |

 |
Ο **Ιωάννης-Γαβριήλ**, ιταλ. Gian (Giovanni) Gabriele (1501 - 1548) από τον Οίκο των Αλεράμιτσι-ντελ Βάστο ήταν ο τελευταίος μαρκήσιος τού Σαλούτσο (1537-48). Το 1548 εκτοπίστηκε και η μαρκιωνία προσαρτήθηκε στη Γαλλία το επόμενο έτος.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο τέταρτος γιος τού Λουδοβίκου Β΄ μαρκησίου τού Σαλούτσο και της Μαργαρίτας των Φουά, κόρης τού Ιωάννη κόμη τού Κανντάλ. Ο Λουδοβίκος Β΄ ήταν γιος της Ισαβέλλας Παλαιολογίνας, κόρης τού Ιωάννη-Ιακώβου μαρκησίου τού Μομφερράτου.

Γεννήθηκε στο Σαλούτσο. Επειδή ως τέταρτο παιδί δεν προοριζόταν να κυβερνήσει το Σαλούτσο, ξεκίνησε για εκκλησιαστική καριέρα. Τελικά έγινε ηγούμενος στο αββαείο τού Σταφφάρντα. Όμως ο πρώτος αδελφός του απεβίωσε το 1528 και ο δεύτερος Ιωάννης-Λουδοβίκος είχε εκτοπιστεί ως σύμμαχος τού Καρόλου Ε΄ των Αψβούργων της Γερμανίας και εξοριστεί. Έτσι όταν το 1537 απεβίωσε ο τρίτος αδελφός Φραγκίσκος μαρκήσιος τού Σαλούτσο, ο Ιωάννης-Γαβριήλ κλήθηκε να κυβερνήσει τη μαρκιωνία.

Δεν θα μπορούσε να ήταν η χειρότερη στιγμή. Κατά τη διάρκεια των Ιταλικών Πολέμων η μαρκιωνία ήταν πεδίο μαχών. Επιπλέον ο Ιωάννης-Λουδοβίκος είχε έλθει σε διαμάχη με τον Φραγκίσκο, ο οποίος είχε τη συμμαχία των Γάλλων. Με τις διενέξεις αυτές η μαρκιωνία είχε εντελώς καταστραφεί και έγινε πλήρως εξαρτημένη από τη Γαλλία.

Ο Ιωάννης-Γαβριήλ δεν μπόρεσε να αναστρέψει την πλημμυρίδα. Στις 23 Φεβρουαρίου 1548 μία εξέγερση τον εκτόπισε. Αντιπρόσωποι από τις κοινότητες τού Σαλούτσο συγκεντρώθηκαν για να συζητήσουν το μέλλον της μαρκιωνίας και αποφάσισαν να ζητήσουν την προσάρτηση στη Γαλλία. Το 1549 Ερρίκος Β΄ της Γαλλίας ενσωμάτωσε επίσημα το Σαλούτσο στη χώρα του· ο Ιωάννης-Γαβριήλ είχε εν τω μεταξύ αποβιώσει.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Catholic-Hierarchy.org» (Αγγλικά) Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. saluti. Ανακτήθηκε στις 15  Οκτωβρίου 2020.
2. 1 2  saluti.
3. ↑  aire.

Πηγές
-----

* Obras completas, Volume 12. Juan Ginés de Sepúlveda, Elena Rodríguez Peregrina.
* Dizionario delle donne celebri piemontesi che nacquero, vissero, morirono od. Carlo Novellis.
* Le guerre e la dominazione dei francesi in Piemonte dall'anno 1536 al 1559 ... Giovanni Battista Adriani.
* Studi saluzzesi. Domenico Carutti (barone di Cantogno).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Gabriele I di Saluzzo στο Wikimedia Commons
Συντεταγμένες: 47°32′13″N 1°23′1″E﻿ / ﻿47.53694°N 1.38361°E﻿ / 47.53694; 1.38361

Το **Κάστρο του Μπωρεγκάρ** (γαλλικά: *Château de Beauregard*) είναι αναγεννησιακό κάστρο στην Κοιλάδα του Λίγηρα (γαλλ. Λουάρ) στη Γαλλία. Βρίσκεται στην επικράτεια της πόλης Σελέτ, λίγο πιο νότια από την πόλη Μπλουά και λίγα μίλια από άλλα διάσημα κάστρα του Λίγηρα, όπως το Κάστρο του Σεβερνύ. Αν και είναι ακόμη ακατοίκητο, μπορεί να το επισκεφθούν τουρίστες. Το κάστρο είναι περίφημο για την Πινακοθήκη του, που διακοσμήθηκε τον 17ο αι. με 327 προσωπογραφίες διασήμων προσώπων.

Περιγραφή
---------

Το κύριο κτήριο έχει δύο ορόφους: το ισόγειο έχει στην πρόσοψη μία στοά καλυμμένη με επτά τόξα και ο πρώτος όροφος έχει εσωτερικά μία στοά. Τον 16ο αι. οι στοές είχαν σχεδιαστεί για να ενώνουν τα δύο ακραία κτήρια. Το νότιο κτήριο εξέχει προς τα εμπρός και στη στέγη του υπάρχει μία καπνοδόχος λεπτή και υψηλή. Έτσι προεξείχε και το άλλο, βόρειο κτήριο και μάλλον αυτό ήταν το αρχικό κτήριο του 15ου αι. Αυτό φαίνεται σε σχέδια του Αντρουέ ντυ Σερσώ και καταστράφηκε τον 17ο αι. για να κτιστεί πιο σύγχρονο, που και αυτό αφαιρέθηκε τον 19ο αι. Στο εμπρός μέρος σχηματίζεται η αυλή. Η πίσω όψη του κάστρου έχει θέα στο πάρκο και άλλαξε τον 19ο αι. Εδώ υπάρχει ένα γήπεδο του τένις.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  «base Mérimée» (Γαλλικά) Υπουργείο Πολιτισμού της Γαλλίας.

Πηγές
-----

* Châteaux of the Loire Valley, Polidori & de Montclos (Könemann). ISBN 3-89508-598-7

Δείτε επίσης
------------

* Κάστρα του Λίγηρα

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 234796221
* GND: 4753527-1

 |

 |
Αναπαράσταση του από μηχανής θεού με χρήση εκκυκλήματος, Τεχνολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης
Η **μηχανή** ήταν ένας γερανός που χρησιμοποιήθηκε στο αρχαίο ελληνικό θέατρο, ιδιαίτερα τον 5ο και 4ο αιώνα π.Χ. Κατασκευασμένη από ξύλινα δοκάρια και συστήματα τροχαλιών, η συσκευή χρησιμοποιήθηκε για να ανυψώνει έναν ηθοποιό στον αέρα, συνήθως για να υποδηλώσει πτήση. Αυτή η σκηνική μηχανή χρησιμοποιήθηκε ιδιαίτερα για να φέρνει θεούς στη σκηνή από ψηλά, εξού και ο λατινικός όρος deus ex machina (από μηχανής θεός). Η χρήση της μηχανής από τον Ευριπίδη στη *Μήδεια* (431 π.Χ.) είναι αξιοσημείωτη, επειδή έγινε για έναν μη θεϊκό χαρακτήρα. Συχνά τη χρησιμοποιούσε και ο Αισχύλος, για να επιτρέπει στους ηθοποιούς που ενσάρκωναν θεούς να πετούν στον αέρα.

Χρήση στην αρχαία Ρώμη
----------------------

Οι σκηνικές μηχανές χρησιμοποιήθηκαν και στην αρχαία Ρώμη, π.χ. κατά τις εξαιρετικά δραματικές παραστάσεις σε κηδείες. Για την κηδεία του Ιουλίου Καίσαρα, ο Αππιανός αναφέρει έναν μηχανισμό που χρησιμοποιήθηκε για να παρουσιάσει στο πλήθος της κηδείας ένα αιματοβαμμένο κέρινο ομοίωμα του νεκρού δικτάτορα. Ο μηχανισμός χρησιμοποιήθηκε για να περιστρέφει το σώμα προς όλες τις κατευθύνσεις. Ο Τζέφρι Σούμι θεωρεί ότι η χρήση του μηχανισμού «υποδήλωνε τη θεϊκή φύση του Καίσαρα». Αυτό είναι πολύ απίθανο, επειδή ο Αππιανός δεν περιγράφει τον μηχανισμό ως γνήσια συσκευή "από μηχανής θεού". Επιπλέον, η αποθέωση του Καίσαρα δεν είχε καθιερωθεί μέχρι το 42 π.Χ. και ο Καίσαρας λατρευόταν ανεπίσημα ως θεός (divus) μόνο κατά τη διάρκεια της ζωής του. Πρώτος και καλύτερος, ο Μάρκος Αντώνιος προσπάθησε να ξεσηκώσει τις μάζες με στόχο να ενισχύσει την εκτίμηση του Καίσαρα καθώς και τη δική του πολιτική εξουσία.

Θρησκευτική σημασία
-------------------

Στη χριστιανική λειτουργία ο μηχανισμός έχει ταυτιστεί και με τον σταυρό. Ο Ιγνάτιος Αντιοχείας αποκαλεί τον σταυρό «σκηνική μηχανή» του Ιησού Χριστού.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Plato, *Crat.* 425d; *Clit*. 407a
2. ↑  App. *B.C.* 2.147. *τὸ μὲν γὰρ σῶμα, ὡς ὕπτιον ἐπὶ λέχους, οὐχ ἑωρᾶτο. τὸ δὲ ἀνδρείκελον ἐκ μηχανῆς ἐπεστρέφετο πάντῃ*. Suetonius only reports a *tropaeum* to which the effigy (*simulacrum*) was affixed. (*Jul.* 84)
3. ↑  Geoffrey S. Sumi: *Ceremony and Power — Performing Politics in Rome between Republic and Empire* (Ann Arbor 2005. 107–109, chapter *Caesar ex machina*). (ISBN 978-0-472-11517-4)
4. ↑  Ignatius of Antioch: *Letter to the Ephesians* IX, I. *ἀναφερόμενοι εἰς τὰ ὕψη διὰ τῆς μηχανῆς Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὅς ἐστιν σταυρός*.
Η **Μαρί-Λόρενς Γιουνγκφλάις** (γενν. 7 Οκτωβρίου 1990) είναι Γερμανίδα αθλήτρια του άλματος εις ύψους. Κατέκτησε την 4η θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2017, ενώ κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018, το πρώτο της μετάλλιο σε μεγάλο πρωτάθλημα.

Ο πατέρας της είναι από τη Μαρτινίκα, ενώ η μητέρα της Γερμανίδα. Όταν η Γιουνγκφλάις ήταν 6 ετών, μετακόμισε στο Φράιμπουργκ.

Έχει ατομικά ρεκόρ 2,00 μέτρα στον ανοικτό στίβο (2016) και 1,97 μέτρα στον κλειστό στίβο (2014).

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Marie-Laurence JUNGFLEISCH | Profile | iaaf.org». *www.iaaf.org*. Ανακτήθηκε στις 19 Δεκεμβρίου 2018.
2. ↑  «Jungfleisch knackt die Zwei-Meter-Marke». *kicker* (στα Γερμανικά). Ανακτήθηκε στις 19 Δεκεμβρίου 2018.
Η **Μίδεια** σύμφωνα με την μυθολογία ήταν νύμφη της Βοιωτίας. Δεν πρέπει να συγχέεται με την Μήδεια. Απέκτησε με τον Ποσειδώνα έναν γιο, τον Ασπληδόνα, οικιστή της ομώνυμης πόλης των Μινύων, βόρεια του Ορχομενού. Η βοιωτική πόλη Λεβάδεια, που βρισκόταν στην θέση της σημερινής Λιβαδειάς έφερε στο παρελθόν το όνομα της νύμφης. Μετονομάστηκε σε Λεβάδεια με την άφιξη και την εγκατάσταση νέων κατοίκων στην πόλη με αρχηγό τον Λέβαδο[1]

Παραπομπές
----------

1. ↑  Παυσανία Ελλάδος περιήγησις/Βοιωτικά τὰ μὲν δὴ πρὸς τῶν ὀρῶν Φωκεῖς ὑπεροικοῦσιν Ὀρχομενίων, ἐν δὲ τῷ πεδίῳ Λεβάδειά ἐστιν αὐτοῖς ὅμορος. αὕτη τὸ μὲν ἐξ ἀρχῆς ᾠκεῖτο ἐπὶ μετεώρου καὶ ὠνομάζετο Μίδεια ἀπὸ τῆς Ἀσπληδόνος μητρός: Λεβάδου δὲ ἐξ Ἀθηνῶν ἐς αὐτὴν ἀφικομένου κατέβησάν τε ἐς τὸ χθαμαλὸν οἱ ἄνθρωποι καὶ ἐκλήθη Λεβάδεια ἡ πόλις ἀπ' αὐτοῦ
Συντεταγμένες: 44°13′6″N 1°58′24″E﻿ / ﻿44.21833°N 1.97333°E﻿ / 44.21833; 1.97333

Το **Κάστρο του Ναζάκ** (Γαλλικά: Château de Najac) βρίσκεται στο Ναζάκ, στο νομό Αβερόν, στην Οξιτανία, στη νότια Γαλλία.

Το κάστρο κατασκευάστηκε το 1253 από τους χωρικούς με εντολή του Αλφόνσου του Πουατιέ, αδελφού του Αγίου Λουδοβίκου, στη θέση ενός παλαιότερου κάστρου που χτίστηκε το 1100 από τον Βερτράνδο της Τουλούζης, γιο του Ραϋμόνδου Δ΄ της Τουλούζης.

Αρχιτεκτονική
-------------

Το κάστρο του Ναζάκ
Το κάστρο είναι χτισμένο στην κορυφή ενός λόφου που σχηματίζεται σε μία καμπή του ποταμού Αβερόν.

Το εσωτερικό περίβλημα του κάστρου σχηματίζει ορθογώνιο σχήμα, με τη μεγαλύτερη πλευρά περίπου 40 μέτρα μήκος. Πύργοι υψώνονται στα νότια και βόρεια τείχη και σε κάθε γωνία του κάστρου, συμπεριλαμβανομένου ενός παλαιότερου τετράγωνου πύργου και ενός μεγάλου στρογγυλού κεντρικού πύργου, από όπου μπορούσε να συντονιστεί η άμυνα του κάστρου. Η πύλη προστατεύεται από πολεμίστρες και παρατηρητήριο.

Το κάστρο έχει παγκόσμιο ρεκόρ με τις ύψους 6,80 μέτρων πολεμίστρες του, στενά ανοίγματα για ρίψη τόξων, που είχαν σχεδιαστεί ώστε να επιτρέπουν τη χρήση σε τρεις τοξότες ταυτόχρονα. Ένας μυστικός διάδρομος, κρυμμένος μέσα στα τείχη, συνδέει τους προμαχώνες με το παρεκκλήσι του κεντρικού πύργου.

Η κατοχή αυτού του κάστρου, χτισμένο 200 μέτρα πάνω από τον ποταμό Αβερόν, εξασφάλιζε τον έλεγχο του ποταμού και της περιοχής.

Ιστορία
-------

Εσωτερικός χώρος του κάστρου
Το Ναζάκ συμμετείχε σε μεγάλα γεγονότα της γαλλικής ιστορίας: η πρώτη αγγλική κατοχή, η Σταυροφορία των Αλβιγηνών, ο Εκατονταετής Πόλεμος, η φυλάκιση στο κάστρο το 1307 μετά τη σύλληψή τους των Ναϊτών Ιπποτών, οι εξεγέρσεις των αγροτών και η Γαλλική Επανάσταση.

Αφού χρησιμοποιήθηκε ως λατομείο πέτρας κατά τον 19ο αιώνα, το κάστρο σώθηκε από την οικογένεια Σιμπιέλ, η οποία το κατέχει και το άνοιξε στους επισκέπτες. 

Το κάστρο βρίσκεται στο Ναζάκ, ένα μεσαιωνικό χωριό της παλιάς περιοχής Ρουέργκ που συγκαταλέγεται στα 140 «Πιο όμορφα χωριά της Γαλλίας», και είναι ένα από το σύνολο 23 κάστρων στο νομό Αβερόν που περιλαμβάνονται στο τουριστικό δρομολόγιο ως Δρόμος των Κυρίων της Ρουέργκ.

Το κάστρο έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό μνημείο από το γαλλικό Υπουργείο Πολιτισμού από το 1925.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Το κάστρο του Ναζάκ στην ιστοσελίδα του Γραφείου Τουρισμού του νομού Αβερόν (αγγλικά)

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  «base Mérimée» (Γαλλικά) Υπουργείο Πολιτισμού της Γαλλίας.
2. ↑ . «purefrance.com/magazine/577/chateau-de-najac-the-royal-fortress-of-najac». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Σεπτεμβρίου 2020.
3. ↑ . «francethisway.com/places/chateau-de-najac».
4. ↑ . «carneycastle.com/Najac/».
5. ↑ . «tourisme-villefranche-najac.com/en/villefranche-najac/najac/najac». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Ιουνίου 2021.
6. ↑ . «seigneurs-du-rouergue.fr/».
7. ↑ . «pop.culture.gouv.fr/notice/merimee/PA00094081».
Οι **Μηχανές ακραίας μάθησης** (συντομογρ. **ΜΑΜ**· αγγλικά: *Extreme learning machines* [ELMs]‎) είναι εμπροσθοτροφοδοτούμενα νευρωνικά δίκτυα που χρησιμοποιούνται για ταξινόμηση, παλινδρόμηση, κατηγοριοποίηση, σποραδική προσέγγιση, συμπίεση και μάθηση χαρακτηριστικών με ένα απλό ή πολλαπλά στρώματα κρυφών κόμβων, όπου οι παράμετροι των κρυφών κόμβων (όχι απλώς τα βάρη που συνδέουν τις εισόδους σε κρυφούς κόμβους) δεν χρειάζεται να ρυθμιστούν. Αυτοί οι κόμβοι μπορούν να εκχωρηθούν τυχαία και να μην ενημερωθούν ποτέ (δηλ. είναι τυχαίες προβολές αλλά με μη γραμμικούς μετασχηματισμούς) ή μπορούν να κληρονομηθούν από τους προγόνους τους χωρίς να αλλάξουν. Στις περισσότερες περιπτώσεις τα βάρη εξόδου των κρυφών κόμβων μαθαίνονται σε ένα απλό βήμα, το οποίο ουσιαστικά γίνεται στη μάθηση ενός γραμμικού μοντέλου. Το όνομα "ακραίες μηχανές μάθησης" δώθηκε σε αυτά τα μοντέλα από τον κύριο εφευρέτη τους Guang-Bin Huang.

Σύμφωνα με τους δημιουργούς τους, αυτά τα μοντέλα είναι ικανά να παράγουν καλές επιδόσεις γενίκευσης και μαθαίνουν χιλιάδες φορές γρηγορότερα από δίκτυα που εκπαιδεύονται με την χρήση του αλγορίθμου οπισθοδιάδοσης. Στην βιβλιογραφία, επίσης φαίνεται ότι τέτοιου είδους μοντέλα μπορούν να ξεπεράσουν τις επιδόσεις των Μηχανών Υποστήριξης Διανυσμάτων (ΜΥΔ) και ότι οι ΜΥΔ παρέχουν μη βέλτιστες λύσεις σε εφαρμογές ταξινόμησης και παλινδρόμησης.
Ο **Δημήτριος Κυριακόπουλος**, γνωστός με το καλλιτεχνικό **«Μητσάρας»** (1897 ή 1900 - 1983) ήταν Έλληνας αυτοδίδακτος ηθοποιός.

Διακρίθηκε στο βαριετέ σε ρόλους του μάγκα της Αθήνας κατά την κατοχική και μεταπολεμική περίοδο. Το 1940 έγινε μέλος του ΣΕΗ. Πέρα από το βαριετέ έπαιξε και σε επιθεωρήσεις και συνεργάστηκε με τον Ορέστη Λάσκο, τη Φωφώ Γεωργιάδου και τον Ν. Συρράκο, μεταξύ άλλων.

Τραγούδησε πλήθος τραγουδιών, που είχαν συχνά σκωπτικό και αστείο περιεχόμενο, όπως "Εγώ θέλω πριγκηπέσσα" (1936), "Ο πενθερόπληκτος" (1947), "Λενιώ" (1948) και άλλα.

Τον είχαν αποκαλέσει και "Βεάκη του βαριετέ", με την τελευταία του εμφάνιση να λαμβάνει χώρα στο θέατρο "Μινώα", το 1976.

Πέθανε στην οικία της τυφλής αδελφής του στον Ταύρο, από ανακοπή της καρδιάς, στις 2 Φεβρουαρίου 1983 και κηδεύθηκε την επομένη στον ιερό ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου στον Ταύρο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Πρόσωπα Ελαφρού Μουσικού Θεάτρου, Musipedia, ανάκτηση 3-2-2018.
2. 1 2  "Έφυγε και ο Μητσάρας", εφ. Τα Νέα, 4-2-1983, σελ. 2.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η φωνή του Μητσάρα και το τραγούδι του «Ο Πενθερόπληκτος»[*νεκρός σύνδεσμος*] (1947).
Η έκφραση όπως χρησιμοποιήθηκε σε διαφημιστική καταχώρηση αμερικανικής εφημερίδας το 1913
Η έκφραση **Μία εικόνα, χίλιες λέξεις** χρησιμοποιείται για να διατυπώσει την υπεροχή της εικόνας στην απεικόνιση σύνθετων έννοιων ή συναισθημάτων σε σχέση με την λεκτική περιγραφή.

Η έκφραση χρησιμοποιήθηκε στον τομέα της διαφήμισης και του μάρκετινγκ ήδη από τη δεκαετία του 1910. Ωστόσο η ακριβής σημερινή φράση - *One Look Is Worth a Thousand Words* - αποδίδεται στον Φρεντ Μπάρναρντ, ο οποίο την χρησιμοποίησε στο διαφημιστικό περιοδικό "Printers' Ink", του 1911 ως σλόγκαν με σκοπό την προώθηση της διαφημίσεων στα τραμ. 

Στο βιβλίο "The Home Book of Proverbs, Maxims, and Familiar Phrases" του 1949 αναφέρεται ότι ο Μπάρναρντ βεβαίωσε ότι επρόκειτο για κινέζικη παροιμία, προκειμένου να της προσδώσει αίγλη και εγκυρότητα. 

Στην κινεζική υπάρχει η αντίστοιχη έκφραση : «Το να ακούσεις κάτι 100 φορές δεν είναι καλύτερο από το να το δεις μια» (百闻不如一见, p bǎi wén bù rú yī jiàn)

Παραπομπές
----------

1. ↑  «The history of a picture's worth». Ανακτήθηκε στις 12 Ιουλίου 2008.
2. ↑  Stevenson, Burton (1949). *Stevenson's book of proverbs, maxims and familiar phrases*. London: Routledge and Kegan Paul. σελ. 2611.
Ο **Ιωάσαφ Β' Αχριδών** (1660-1745) ήταν Έλληνας Ορθόδοξος επίσκοπος και Αρχιεπίσκοπος Αχριδών.

Βίος
----

Γεννήθηκε το 1660 στη Μοσχόπολη της Βορείου Ηπείρου. Καταγόταν από πλούσια οικογένεια, του Γκόντου Οικονόμου. Φοίτησε σε εκπαιδευτήρια της πατρίδας του, σπουδάζοντας φιλολογία, ρητορική και θεολογία. Σε νεαρή ηλικία ακολούθησε τον ιερατικό βίο. Το 1706 εκλέχθηκε επίσκοπος Πρεσπών, το 1709 εκλέχθηκε μητροπολίτης Κορυτσάς, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι τον θάνατό του το 1745. Το 1718 στις 18 Ιουνίου, εκλέγεται Αρχιεπίσκοπος Αχριδών, στο Μαύροβο, προάστιο της πόλης της Καστοριάς, διαδεχόμενος τον καθαιρεθέντα Φιλόθεο τον από Ναούσης. Η ενθρόνισή του πραγματοποιήθηκε τον Φεβρουάριο του 1719 στην Αγία Σοφία Αχρίδος.
Πέθανε στις 22 Οκτωβρίου 1745 και τάφηκε στην Αχρίδα.

Η αρχιεπισκοπεία του Ιωάσαφ
---------------------------

Η κατάσταση της αρχιεπισκοπής με την άνοδο του στον αρχιεπισκοπικό θρόνο είναι δυσχερής. Τεράστια οικονομικά προβλήματα λόγω των μεγάλων οφειλών των κληρικών, της κακοδιαχείρισης της εκκλησιαστικής περιουσίας και ο συνεχής δανεισμός με σκοπό την κάλυψή τους,επίσης έριδες ανάμεσα στους ιεράρχες της Αρχιεπισκοπής. Στην πεντηκονταετία 1650-1700 είχαν ανέλθει στον θρόνο 19 αρχιερείς.
Τα επιτεύγματά του πολλαπλά και σε αρκετά επίπεδα. Έτσι, τερμάτισε τις συχνές αλλαγές αρχιεπισκόπων, οι αρχιεπίσκοποι που θα εκλέγονταν θα ήταν αυτόχθονες, ενίσχυσε την προβολή των τοπικών αγίων Ναούμ, Κλήμεντος και Βλαδίμηρου. Πέτυχε την έκδοση φιρμανίων που επέτρεπαν την ανέγερση ναών στην περιοχή ευθύνης της Αρχιεπισκοπής, ενώ ανακαινίσθηκαν άλλοι. Ανεγέρθηκαν σχολεία και βιβλιοθήκες, εξώφλησε τα οφειλόμενα χρέη στο κράτος, ενώ χορήγησε υποτροφίες σε νεόυς για σπουδές σε σημαντικά εκπαιδευτικά κέντρα της εποχής.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Θεόφραστος Γεωργιάδης, Μοσχόπολις, Έκδοσις Συλλόγου προς Διάδοσιν των Ελληνικών Γραμμάτων, Αθήναι, 1975, σελ.61

Πηγές
-----

* Μιχαήλ Τρίτος, «Στοιχεία για την προσωπικότητα του Αχριδών Ιωάσαφ», Αθανάσιος Αγγελόπουλος (επίμ.), Χριστιανική Μακεδονία: Πελαγονία-Μιά άλλη Ελλάδα-Θεσσαλονίκη-Αχρίδα, εκδ.University Studio Press, Θεσ/νίκη, 2004, σελ.422-456
* Θεόφραστος Γεωργιάδης, Μοσχόπολις, Έκδοσις Συλλόγου προς Διάδοσιν των Ελληνικών Γραμμάτων, Αθήναι, 1975, σελ.61-62

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Βόρεια Μακεδονία | Πύλη Βόρεια Μακεδονία |
Το **Μίζερι** (αγγλικά: *Misery*) είναι ένα από τα πιο γνωστά μυθιστορήματα του Αμερικανού συγγραφέα τρόμου Στίβεν Κινγκ. Κυκλοφόρησε πρώτη φορά στην Αμερική το 1987 και στην Ελλάδα δημοσιεύθηκε το 1994 από τον εκδοτικό οίκο Bell.

Το 1990, ο Ρομπ Ράινερ σκηνοθέτησε την κινηματογραφική εκδοχή του βιβλίου, με τον ίδιο τίτλο. Πρωταγωνιστούσαν οι Κάθι Μπέιτς και Τζέιμς Κάαν στους κύριους ρόλους, με τους Ρίτσαρντ Φάρνσγουορθ και Λορίν Μπακόλ στους υποστηρικτικούς ρόλους. Η Μπέιτς κέρδισε βραβείο Όσκαρ και Χρυσή Σφαίρα για την ερμηνεία της.

Πλοκή
-----

Ο Πολ Σέλντον είναι ένας μεσήλικος συγγραφέας επιτυχημένων ρομαντικών μυθιστορημάτων με πρωταγωνίστρια την, αγαπημένη στο κοινό ηρωίδα, Μίζερι Τσαστέιν. Έχοντας αφιερώσει χωρίς να το θέλει ολόκληρη την καριέρα του σαν συγγραφέας στα βιβλία της Μίζερι, αποφασίζει να της βάλει τέλος στο ένατο βιβλίο της σειράς, όπου η Μίζερι πεθαίνει μετά την γέννα του παιδιού της. Τώρα, ο Σέλντον είναι ελεύθερος να γράψει ότι εκείνος επιθυμεί μετά το "θάνατο" της Μίζερι.

Έχοντας τελειοποιήσει το χειρόγραφο για ένα άλλο του βιβλίο, με τον τίτλο *Fast Cars*, αναχωρεί από το χειμερινό πανδοχείο σε εξοχική περιοχή όπου είχε μείνει για να τελειώσει το βιβλίο, αλλά στο δρόμο της επιστροφής, καταλήγει τραυματισμένος στο κρεβάτι της νοσοκόμας Άννι Γουίλκς μετά από αυτοκινητιστικό δυστύχημα λόγω θύελλας. Η Άννι, έχοντας σώσει και μεταφέρει τον Σέλντον στην εξοχική και απομακρυσμένη κατοικία της, ισχυρίζεται πως είναι η Νο1 θαυμάστριά του. Ο Σέλντον το αντιλαμβάνεται αμέσως από την αγάπη που τρέφει η Άννι για τα βιβλία της Μίζερι. Όταν όμως η Άννι αγοράζει το τελευταίο μυθιστόρημα με την Μίζερι και διαβάζει το θάνατό της, καταλαμβάνεται από οργή.

Ο Σέλντον αντιλαμβάνεται πως η Άννι πάσχει από σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα, και έχοντας οργιστεί από το θάνατο της ηρωίδας της, θα κάνει τη διαμονή του ανάπηρου και φυλακισμένου Σέλντον στο σπίτι της μια διαμονή που δε θα ξεχάσει εκείνος ποτέ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  archive.org/details/misery000king. Ανακτήθηκε στις 1  Φεβρουαρίου 2019.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Misery (novel) στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 193687978
* GND: 4573435-5

 |

 |
Συντεταγμένες: 51°15′5,5″N 6°45′28″E﻿ / ﻿51.25000°N 6.75778°E﻿ / 51.25000; 6.75778

Το **μνημείο του στρατιώτη** στο Ντύσσελντορφ βρίσκεται μεταξύ της οδού Ρόττερντναμερ Στράσε και πλατείας Ρέεσε Πλατς στην συνοικεία Γκόλτζχαϊμ.

Ιστορία
-------

Αρχικά εδώ υπήρχε ένα άγαλμα που φιλοτέχνησε ο Γιούπ Ρίμπζαμ, το οποίο όμως δέχτηκε σφοδρή κριτική λόγω του εξπρεσιονιστικού του ρυθμού. Γιατυτό έγινε καινούργιος διαγωνισμός και το νέο μνημείο αποπερατώθηκε και εγκαινιάστηκε τον ιούλιο του 1939, λίγο πριν τον Δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο.

Πηγές
-----

* 
* Denkmäler auf FKoester.de
* Bild auf www.bilderbuch-duesseldorf.de
* Bild auf www.dazzledorf.net
* Das Nazi-Denkmal am Reeser Platz (PDF; 11,3 MB)
Ο **Μανώλης Πατλάκας** (1935–2022) ήταν Έλληνας διεθνής υδατοσφαιριστής, προπονητής και διαιτητής. Σε επίπεδο συλλόγων αγωνίστηκε για τον Εθνικό Πειραιώς. Υπήρξε από τις εμβληματικές προσωπικότητες της ελληνικής υδατοσφαίρισης και με διάφορους ρόλους.

Κατέκτησε με τον Εθνικό 14 συνεχόμενα πρωταθλήματα από το 1955 έως και το 1968 ενώ πραγματοποίησε και 28 συμμετοχές με την Εθνική Ομάδα. Έπειτα υπήρξε πρωταθλητής του Α.Ο. Παλαιού Φαλήρου και του Ν.Ο. Καλαμακίου.

Το 1983 ανέλαβε προπονητής της Εθνικής Ομάδας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της Ρώμης αλλά και στους Μεσογειακούς της ίδιας χρονιάς στην Καζαμπλάνκα (23 παιχνίδια, 11 νίκες, 2  ισοπαλίες, 10 ήττες συνολικά). Το 1993 υπήρξε προπονητής της Εθνικής Εφήβων στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα του Βένεντααλ (4η θέση).

Υπήρξε διεθνής διαιτητής υδατοσφαίρισης ενώ διετέλεσε Πρόεδρος της Κεντρικής Επιτροπής Διαιτησίας και Παρατηρητής, ενώ υπήρξε και Αντιπρόεδρος του Συνδέσμου Ελλήνων Διαιτητών Υδατοσφαίρισης (ΣΕΔΥ).

Παραπομπές
----------

1. ↑  ««Έφυγε» ο Μανώλης Πατλάκας για το αιώνιο ταξίδι». *koe.org.gr*. Ανακτήθηκε στις 21 Δεκεμβρίου 2022.
2. ↑  team, Onsports (20 Δεκεμβρίου 2022). «Θρήνος στο πόλο - Έφυγε από τη ζωή μεγάλη δόξα του Εθνικού». *Onsports.gr*. Ανακτήθηκε στις 21 Δεκεμβρίου 2022.
3. ↑  Aquafeed 24 (21 Δεκεμβρίου 2022). «Θλίψη στην ελληνική υδατοσφαίριση - «Έφυγε» ο Μανώλης Πατλάκας!». *Aquafeed24*. Ανακτήθηκε στις 21 Δεκεμβρίου 2022.
Μνημειακό Κρηναίο οικοδόμημα οδού Εγνατία 
Η μνημειακή κρήνη που βρίσκεται στη Θεσσαλονίκη στην οδό Εγνατία στη διασταύρωση με την Μητροπολίτου Γενναδίου, αποτελούνταν από τέσσερις πεσσούς με ανάγλυφη φυτική διακόσμηση που υψώνονταν πάνω σε ημιεξαγωνική βάση (πόδιο). Στην αριστερή πλευρά της βάσης σώζεται αποσπασματικά η επιγραφή:  «Και τούτο το έργον ο ενδοξότατος …» που αναφέρεται στον χορηγό του μνημείου. Η κρήνη που οικοδομήθηκε με αρχιτεκτονικά μέλη αρχαιότερων ρωμαϊκών κτηρίων πιθανότατα κατά τον 4ο αιώνα μ.Χ. στο μεταίχμιο του ρωμαϊκού με τον βυζαντινό κόσμο βρίσκεται στη βόρεια πλευρά της κεντρικής οδού της πόλης (decumanus maximus). Ο ίδιος δρόμος, στη συνέχεια η «Λεωφόρος» των Βυζαντινών, βρέθηκε στοις ανασκαφές του Μετρό (2007-2012) κάτω από τη σημερινή Εγνατία, η οποία διατηρεί πάντα την ίδια χάραξη.

Πηγές
-----

Ενημερωτική πινακίδα Εφορείας Αρχαιοτήτων Πόλης Θεσσαλονίκης
Οι περιοχές Ιτουραία (ITUREA), Γαυλανίτιδα, Τραχωνίτιδα, Βαταναία και Αυρανίτιδα
Η **Ιτουραία** ήταν περιοχή της Μέσης Ανατολής, βόρεια της Γαλιλαίας, κατά τη διάρκεια της ύστερης Ελληνιστικής εποχής. Επεκτεινόταν από το όρος Λίβανος και τις πεδιάδες της Μασσύας μέχρι την οροσειρά του Αντιλιβάνου στη Συρία, με το κέντρο της στην πόλη Χαλκίς.

Οι κάτοικοί της, Ιτουραίοι, με ημινομαδικό τρόπο ζωής, δεν έχει διευκρινιστεί απόλυτα αν ήταν αραβική ή αραμαϊκή φυλή. Η πρώτη μη βιβλική πηγή που τους αναφέρει, είναι ο Ευπόλεμος, που τους αναγνωρίζει ως μια από τις φυλές, μαζί με τους Ναβαταίους, Μωαβίτες, και Αμμωνίτες, ενάντια στους οποίους ο Δαβίδ κήρυξε τον πόλεμο ανατολικά του Ιορδάνη ποταμού. Μιλούσαν αραβικά ή αραμαϊκά και ισχυροποιήθηκαν στα χρόνια της παρακμής της σελευκιδικής εξουσίας τον 2ο αιώνα π.Χ. όταν από τη βάση τους γύρω από το όρος Λίβανος και την Κοιλάδα Μπεκάα, κατέληξαν να κυριαρχήσουν σε μεγάλα τμήματα της συριακής επικράτειας διεισδύοντας στη βόρεια Παλαιστίνη μέχρι τη Γαλιλαία, ιδρύοντας το κράτος τους στα ενδιάμεσα εδάφη.
Ο **Κάρολος-Θωμάς**, γαλλ. *Charles Thomas*, (7 Μαρτίου 1670 - 12 Μαΐου 1704) από τον Οίκο της Λωρραίνης, ήταν πρίγκιπας του Βωντεμόν (Vaudémont).

Βιογραφία
---------

Ήταν το μόνο τέκνο του Καρόλου-Ερρίκου πρίγκιπα του Βωντεμόν και της Άννας-Ελισάβετ της Λωρραίνης-Γκιζ, κόρης του Καρόλου Γ΄ δούκα του Ελμπέφ. Ο πατέρας του ήταν γιος του Καρόλου Δ΄ δούκα της Λωρραίνης.

ο τίτλος του πατέρα του δεν αντιστοιχούσε σε περιοχή (γαίες), ώσπου το 1708 ο Λεοπόλδος δούκας της Λωρραίνης του παραχώρησε την ελεύθερη (φεουδαρχικά) περιοχή του Κομερσύ. Ο πατέρας του εκεί σε τελετή πήρε τον τίτλο του πρίγκιπα του Καμερσύ και ο Κάρολος-Θωμάς τον τίτλο του πρίγκιπα του Βωντεμόν.

Όπως και οι πρόγονοί του υπηρέτησε στο στρατό των Αψβούργων, εναντίον των Γάλλων. Έπειτα από μία λαμπρή σταδιοδρομία, έγινε το 1700 ιππότης του Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρατος. Κατά τον Πόλεμο της Ισπανικής Διαδοχής (1702-15) πολέμησε στην Ιταλία υπό τον Ευγένιο πρίγκιπα της Σαβοΐας. Διακρίθηκε στη μάχη της Κρεμόνα και στη μάχη της Λουτζάρα και, μαζί με τον Γκουίντο Στάρεμπεργκ, έγινε αρχιστράτηγος το 1704.

Έπειτα από τρεις μήνες, σε μία μικρή μάχη τραυματίστηκε θανάσιμα, κοντά στην Οστίλια της Μάντουας και απεβίωσε 4 ημέρες μετά σε ηλικία 34 ετών. Το 1714 απεβίωσε η μητέρα του Άννα-Ελισάβετ 65 ετών και το 1723 ο πατέρας του 73 ετών. Δεν νυμφεύτηκε και δεν είχε τέκνα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Pange, Jean de (1966). *L’Auguste Maison de Lorraine, Lyon,*. éditions Dugast Rouillé. σελ. 225.

Πηγές
-----

* Georges Poull, La maison ducale de Lorraine, 1991.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 50122059
* GND: 122945808

 |

 |
Η **Ισταντεβάτα** είναι η θεότητα, που κατά το Βουδισμό, ιδιαίτερα τον ταντρικό, επιλέγει κάθε πιστός για την προσωπική προστασία του. Η επιλογή αποφασίζεται σε ειδική τελετή μύησης του νεοφώτιστου.

Είναι ιδιαίτερα σημαντικός στις σχολές Σμάρτα και Μπάκτι όπου οι ασκούμενοι επιλέγουν να λατρεύουν τη μορφή του Θεού που τους εμπνέει. Στο Σμαρτισμό, επιλέγεται μία από τις πέντε κύριες θεότητες. Ακόμη και στις ονομασίες που επικεντρώνονται σε μια μοναδική αντίληψη του Θεού, όπως ο Βαϊσναβισμός, υπάρχει η έννοια Ισταντέβα. Για παράδειγμα, στο Βαϊσναβισμό δίδεται ιδιαίτερη έμφαση σε μια συγκεκριμένη μορφή του Κυρίου Βισνού ή ενός από τα Άβαταρ του (π.χ. ο Κρίσνα ή ο Ράμα) και παρομοίως στον Σακτισμό δίδεται έμφαση σε μια συγκεκριμένη μορφή της Θεάς όπως η Παρβάτι ή η Λάξμι. Η αίρεση Σουαμιναραγιάν του Βαϊσναβισμού έχει μια παρόμοια αντίληψη, αλλά υποστηρίζει ότι ο Βισνού και ο Σίβα είναι διαφορετικές όψεις του ίδιου Θεού.

Παραπομπές
----------

1. ↑  . Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Μαρτίου 2012. Ανακτήθηκε στις 25 Σεπτεμβρίου 2011.  Missing or empty `|title=` (βοήθεια)
Χάρτης της περιοχής του Καστελλόριζου και τα γύρω νησάκια, με το όριο που ορίζεται στη Σύμβαση.
Η **Ιταλοτουρκική σύμβαση του 1932** υπεγράφη στην Άγκυρα στις 4 Ιανουαρίου 1932 από τον ιταλό πληρεξούσιο πρέσβη Πομπέο Αλόιζι και τον τούρκο υπουργό εξωτερικών Τεβφίκ Ρουστού Αράς, διευθετώντας ένα κενό της Συνθήκης της Λωζάνης του 1923 που αφορούσε την κυριαρχία σε ένα αριθμό νησίδων και βραχονησίδων των Δωδεκανήσων και οριοθετώντας τα χωρικά ύδατα μεταξύ των ακτών της Ανατολίας και του Καστελλόριζου, που ήταν ιταλική επικράτεια από το 1921.

Μέσω της σύμβασης αυτής, τα νησάκια που βρίσκονταν μέσα στον κόλπο του λιμανιού του Καστελλόριζου, μαζί με τα νησιά Ρω και Στρογγύλη πιο μακριά, παρέμειναν μέρος των Ιταλικών Δωδεκανήσων, ενώ όλα τα άλλα νησάκια στη γύρω περιοχή δόθηκαν στην Τουρκία.

Επιπλέον, η ιταλική Κυβέρνηση αναγνώρισε την κυριαρχία της Τουρκίας στο νησάκι Αρκός, που βρίσκεται μπροστά από την πόλη της Αλικαρνασσού.

Σε ένα **Προσάρτημα** που υπεγράφη τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους, οι δύο χώρες συμφώνησαν να επεκτείνουν τη σύμβαση ώστε να οριοθετηθούν τα θαλάσσια σύνορα μεταξύ των ακτών της Ανατολίας και των υπόλοιπων ιταλικών Δωδεκανήσων. Αυτό έγινε με τον καθορισμό τριάντα πέντε σημείων που ισαπείχαν μεταξύ της ιταλικής και τουρκικής επικράτειας.

Το προσάρτημα αυτό επανήλθε στο προσκήνιο πολλά χρόνια αργότερα στο πλαίσιο της κρίσης στο Αιγαίο το 1996, μετά την κρίση των Ιμίων. Η τουρκική κυβέρνηση το απέρριψε ως νομικά άκυρο, με την αιτιολογία ότι δεν είχε κατατεθεί στην Κοινωνία των Εθνών στη Γενεύη. Αυτό, σύμφωνα με την τουρκική θέση, σημαίνει ότι η κυριαρχία σε έναν άγνωστο αριθμό μικρών νησίδων και βραχονησίδων στα Δωδεκάνησα παραμένει απροσδιόριστη και πρέπει να καθοριστεί με κάποια καινούργια σύμβαση. Αντίθετα, η ελληνική θέση υποστηρίζει την εγκυρότητα του προσαρτήματος αυτού. Πάντως το κύρος της ίδιας της σύμβασης, όσον αφορά την περιοχή του Αρκού και Καστελόριζου, δεν είναι υπό αμφισβήτηση.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Το κείμενο της σύμβασης
Ο **Ισσάχαρ** είναι βιβλικό πρόσωπο που αναφέρεται στη Παλαιά Διαθήκη.

Ήταν ο ένατος γιος του Ιακώβ και ο πέμπτος της Λείας. Το όνομά του όπως και εκείνα των αδελφών του συνδέεται μ΄ ένα περίεργο συμβάν. Όταν τον γέννησε η μητέρα του είπε: "*Δέδωκέ μοι ο θεός τον μισθό μου, ανθ΄ ου έδωκα την παιδίσκην μου τω ανδρί μου*". Και έτσι ονόμασε το γιο της: "*Ισσάχαρ, ο εστί μισθός*". Η δε αναφερόμενη ως παιδίσκη ήταν η δούλη της Ζελφάν.

Πριν τη γέννηση του Ισσάχαρ, είχε προηγηθεί το ακόλουθο γεγονός. Η Λεία βλέποντας πως μετά τη γέννηση του τέταρτου παιδιού της είχε πάψει πλέον να τεκνοποιεί "ζήτησε" από τον σύζυγό της να συνευρεθεί με τη δούλη της Ζελφάν. Ο Ιακώβ άλλο που δεν ήθελε όπως αποδείχθηκε.

Έτσι η Λεία για την αυταπάρνησή της αυτή και τις προσευχές της προς τον θεό αξιώθηκε σε κάποια επόμενη συνεύρεση με τον άνδρα της Ιακώβ να τεκνοποιήσει και να γεννήσει τον Ισσάχαρ, θεωρούμενος από την ίδια ως μισθός του Γιαχβέ για την πράξη της.

Όταν μεγάλωσε ο Ισσάχαρ ανέλαβε αρχηγός της ομώνυμης εβραϊκής φυλής, μίας από τις Δώδεκα φυλές του Ισραήλ. Φέρεται επίσης να είχε νυμφευτεί την Αριδά από την οποία απέκτησε τέσσερις γιους. Πέθανε σε πολύ μεγάλη ηλικία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Genesis» (Εβραϊκά της Βίβλου)

Πηγές
-----

* Γένεση λ΄:9 - 18
* "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια Δρανδάκη" τομ.ΙΓ΄, σελ.266

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Issachar στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: no2012123547

 |

 |
**Ιτώνια** ονομάζονταν γιορτές στην αρχαία Ελλάδα, στη σημερινή Φθιώτιδα (μέρος της αρχαίας Θεσσαλίας) προς τιμήν της Ιτωνίας Αθηνάς, η οποία γινόταν στην πόλη Ίτωνα, αλλά και στην Θεσσαλία γενικότερα. Στον Πολύαινο αναφέρεται ότι ο Δεινίας κατά τη διάρκεια των Ιτωνίων, και ενώ οι Κρανώννιοι ήταν μεθυσμένοι, έφερε στρατό, σκότωσε πάνω από χίλιους πολίτες και έγινε τύραννός τους. Θεωρείται ότι η γιορτή αυτή λάμβανε χώρα το καλοκαίρι κατά το θεσσαλικό μήνα Ιτώνιο. Η γιορτή αναφέρεται και από τον Καλλίμαχο στον 5ο ύμνο του.

Αναφορές
--------

1. ↑  4.1: Athena Itonia at Philia, Ινστιτούτο Έρευνας και Τεχνολογίας Θεσσαλίας (ΙΕΤΕΘ)
2. ↑  Πολύαινος, 2.34 «ἐορτῆς οὔσης τῶν καλουμένων Ἱτωνίων, ἐν ᾗ πάντες Κραννώνιοι παίζουσιν, ἀναμίξας τοῖς ἐν τᾗ πόλει φύλαξι τούς από τῆς πόλεως τελώνας καί νήφοντας ἐπιστήσας οἰνωμένοις πλείους χιλίων πολίτας ἀποκτείνας, τύραννος Κραννωνίων ἐγένετο»
3. ↑  Sehepunkte 12 (2012), Nr. 7/8, Denver Graninger: Cult and Koinon in Hellenistic Thessaly
4. ↑  Καλλίμαχος, ύμνοι V (Εις Δήμητρα): «ήνθον 'Ιτωνιάδος νιν Αθαναίας επ' άεθλα Ορμενίδαι καλέοντες»
Η **Ιστάνμπουλσπορ** (τουρκικά: *İstanbulspor*) είναι τουρκικό ποδοσφαιρικό σωματείο, που ιδρύθηκε στην Κωνσταντινούπολη από μαθητές Γυμνασίου και Λυκείου το 1926. Είχε μια αποτυχημένη περίοδο (2004-2005) και υποβιβάστηκε από την Σούπερ Λιγκ (Süper Lig) στην Πρώτη κατηγορία (1. Lig). Είναι ο τέταρτος πιο γνωστός και καλά ανεπτυγμένος επαγγελματικός ποδοσφαιρικός σύλλογος της πόλης μετά την Μπεσίκτας, τη Γαλατασαράι, τη Ουμρανίγεσπορ και την Φενέρμπαχτσε.

Χρώματα και έμβλημα
-------------------

Τα χρώματα του συλλόγου είναι το κίτρινο και το μαύρο, που είναι τα χρώματα του Λυκείου της Κωνσταντινούπολης. Επίσης το λευκό γίνεται αποδεκτό ως τρίτο χρώμα της ομάδας, αν κι αυτό δεν είναι επίσημο. Έχοντας εκπροσωπήσει την Τουρκία σε διεθνή διαγωνισμό, η ομάδα έλαβε το προνόμιο να χρησιμοποιεί την τουρκική σημαία στο έμβλημά της, στην επάνω αριστερή γωνία. Το έμβλημα του Λυκείου της Κωνσταντινούπολης βρίσκεται στη μέση του εμβλήματος.

Συμμετοχές σε πρωταθλήματα
--------------------------

* Σούπερ Λιγκ: 1958-67, 1968–72, 1995-2005
* Πρώτη κατηγορία: 1967-68, 1972–75, 1981–84, 1992–95, 2005–08
* Δεύτερη κατηγορία: 1975-79, 1984–92, 2008–10
* Τρίτη κατηγορία: 2010-
* Ερασιτεχνική κατηγορία: 1979-81

Επιτυχίες
---------

### Εγχώριες

Ισταμπούλσπορ 1931-32. Πρωταθλήτρια της Κων/πολης.
* **Σούπερ Λιγκ**

Δεύτερη θέση (1): 1957-58
* **Τουρκικό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου**

Πρωταθλήτρια (1): 1931-32
* **Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου της Κων/πολης**

Πρωταθλήτρια (1): 1931-32
* **Ασπίδα της Κων/πολης**

Πρωταθλήτρια (1): 1931-32
* **Δεύτερη κατηγορία**

Πρωταθλήτρια (1): 1967-68
Δεύτερη θέση (1): 1994-95
* **Τρίτη κατηγορία:**

Πρωταθλήτρια (1): 1991-92
### Διεθνείς

* **Κύπελλο Ιντερτότο**

Hμιτελικά (1): 1997

Παραπομπές
----------

1. ↑  ΛΕΒΑΔΕΙΑΚΟΣ: Υπέγραψε ο Μπούσι sport-fm.gr

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα
Ο **Ματ Χάουαρντ** (γεννημένος στις 23 Ιανουαρίου 1989) είναι Αμερικανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,03 μ. και αγωνίζεται κυρίως ως πάουερ φόργουορντ.

Κολλεγιακή καριέρα
------------------

Ο Ματ Χάουαρντ εισήχθη το 2007 στο Πανεπιστήμιο "Μπάτλερ" με τη μπασκετική ομάδα του οποίου (Μπάτλερ Μπούλντογκς) αγωνίστηκε στο Κολλεγιακό Πρωτάθλημα.

Από το Πανεπιστήμιο "Μπάτλερ" αποφοίτησε το 2011, σε ηλικία 22 ετών.

Επαγγελματική καριέρα
---------------------

Ο Ματ Χάουαρντ συμμετείχε στα Ντραφτς του ΝΒΑ του 2011, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να διακριθεί.

Στις 28 Ιουλίου του 2011, ο Χαουαρντ ταξίδεψε στην Ελλάδα για λογαριασμό του Ολυμπιακού Πειραιώς, με τον οποίο υπέγραψε το πρώτο επαγγελματικό συμβόλαιο της καριέρας του. Στον Ολυμπιακό ωστόσο δεν κατάφερε να διακριθεί, με αποτέλεσμα να μείνει ελεύθερος από την ομάδα λίγους μήνες μετά.

Το Φεβρουάριο του 2012 υπέγραψε ολιγόμηνο συμβόλαιο συνεργασίας με τη γερμανική Λούντβιγκσμπουργκ.

Την περίοδο 2012-13 αγωνίστηκε στη γαλλική Ροάν Μπασκέτ.

Το καλοκαίρι του 2013, ο Ματ Χάουαρντ επέστρεψε στη Γερμανία, αυτή τη φορά για λογαριασμό της Ρατιοφάρμ Ουλμ, στην οποία αγωνίζεται μέχρι και σήμερα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 4  Μαρτίου 2021.
2. ↑  *College Basketball at Sports-Reference.com*. Ανακτήθηκε στις 28  Ιουλίου 2020.
3. ↑  *RealGM*. 15393. Ανακτήθηκε στις 4  Απριλίου 2022.

Πηγές
-----

*
H **Μαρία Αυγούστα** (γερμ. *Maria Augusta von Sachsen von Wettin*, 21 Ιουνίου 1782 - 14 Μαρτίου 1863) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν κόρη του Εκλέκτορα, μετά Βασιλιά, της Σαξονίας.

Βιογραφία
---------

Η *Μαρία Αυγούστα Νεπομυκήνη Αντωνία Φραγκίσκη Ιαβερία Αλοϋσία* ήταν το μόνο (επιζών) τέκνο του Φρειδερίκου Αυγούστου της Σαξονίας και της Αμαλίας, κόρης του Φρειδερίκου Μιχαήλ του Παλατινάτου-Τσβάιμπρυκεν.

Γεννήθηκε στη Δρέσδη. Ο προπάππος της ήταν βασιλιάς της Πολωνίας και το Σύνταγμα του 1791 την όριζε ως δυνητική διάδοχο του θρόνου, αν δεν υπήρχε άρρεν μέλος από τον Οίκο των Βέττιν. Σχεδιαζόταν ο γάμος της με τον Στανίσλαφ Πονιατόφκυ, ανιψιό του Στανίσουαφ Αυγούστου της Πολωνίας-Λιθουανίας (διάδοχο του προπάππου της). Όμως ο δισταγμός του πατέρα της και ο Διαμελισμός της Πολωνίας το 1795 απέτρεψαν τον γάμο. Δημιουργήθηκε το Δουκάτο της Βαρσοβίας και δόθηκε στον πατέρα της. Τη θεωρούσαν εκεί διάδοχό του, αν και ίσχυε το Σαλικό Δίκαιο.

Σχέδια επιγαμίας με Οίκο που θα ισχυροποιούσε το δικαίωμα διαδοχής στην Πολωνία απέτυχαν, καθώς κανείς δεν ήθελε να ενδυναμώσει τη Σαξονία ή να αποκαταστήσει το βασίλειο της Πολωνίας. Ένας δυνητικός υποψήφιος ήταν ο Ιωσήφ Πονιατόφσκυ, άλλος ανιψιός του Στανίσουαφ Αυγούστου και εξάδελφος του προηγουμένου υποψηφίου συζύγου της.

Πηγές
-----

* Zamoyski, Adam. The last king of Poland.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*. p666.htm#i6657. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. 1 2  dw.8535.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 89898803
* GND: 138344361

 |

 |
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Κάμπελ (αποσαφήνιση).
ή Κάμπελ
Η γραμματοσειρά (font) **Κάμπελ** (*Kabel*, ΔΦΑ: [[ˈkɑbəl]]) είναι μια γεωμετρική γραμματοσειρά *sans-serif* που σχεδιάστηκε από τον Ρούντολφ Κοχ το 1927 για την Klingspor. 

Ενώ ο Κοχ σχεδίασε περισσότερο παραδοσιακά, οι απαιτήσεις τις Klingspor να προσφέρει όλου του είδους γραμματοσειρές τον ανάγκασαν να σχεδίασει μια νέα γραμματοσειρά στο πνεύμα τις εποχής. Παρότι η Κάμπελ είναι γεωμετρική όπως η *Futura*, *Erbar*, *NeuzeitGrotesk* και άλλες, φέρει εμφανή δείγματα του εξπρεσιονισμού. Οι κεφαλαίοι χαρακτήρες είναι ευρείς και παρουσιάζουν ρωμαϊκή επιρροή. Οι μικροί χαρακτήρες a, e και g δείχνουν επιρροή από χειρόγραφα των Καρολίγγων. Διεθνή επιτυχία είχε η γραμματοσειρά μετά το 1975, όταν η *ITC* αγόρασε τα δικαιώματα από την *Stempel AG*.

Εξελληνισμός της γραμματοσειράς έγινε το 1997 και πωλείται ως *Kabel ITC Hellenic*. Μια γνωστη χρήση της είναι στην εταιρική ταυτότητα της Blue Star Ferries, που την χρησιμοποίησε και στο λογότυπό της.

Παραπομπές
----------
Το Μείζον Μπιλμπάο στα πλαίσια της επαρχίας της Βισκαΐας
{{Ως **Μείζον Μπιλμπάο** (βασκικά: Bilbo Handia) ορίζεται το σύνολο των δήμων που εντοπίζονται στις δύο όχθες της ρίας του ποταμού Νερβιόν και που έχουν κέντρο αναφορά τους την ομώνυμη πρωτεύουσα της επαρχίας της Βισκαΐας, Μπιλμπάο. Σαν σύνολο συνήθως θεωρείται μία από τις έξι κομάρκες της επαρχίας, παρότι επίσημα χωρίζεται σε τρεις: την πόλη του Μπιλμπάο, τη δεξιά και την αριστερή όχθη του Νερβιόν. Το 2017 είχε πληθυσμό 857.016 κατοίκους.

Ιστορία και δήμοι
-----------------

Ήδη από το 1960 το σύνολο των δήμων που εντοπίζονται στις δύο όχθες της ρίας του Νερβιόν λαμβάνει το όνομα Μείζον Μπιλμπάο. Παρότι η κατασκευή του μετρό του Μπιλμπάο ενίσχυσε τη σχέση της μητρόπολης με τους λοιπούς δήμου, ενισχύοντας το αίσθημα των πολιτών του ανήκειν σε μια ευρύτερη περιοχή, τα σταδιακά βήματα από την δεκαετία του 1980 και τα διάφορα σχέδια υπέρ μιας βαθύτερης σύγκλισης μεταξύ των διαφόρων δήμων, μέχρι σήμερα δεν έχουν τεθεί εν ισχύ ουσιαστικά μέτρα υπέρ της θεσμοποίησης του Μείζονος Μπιλμπάο όπως σε έτερες περιπτώσεις ανά την Ευρώπη.

Αεροφωτογραφία του αστικού συγκροτήματος
Οι μεγαλύτεροι δήμοι είναι:

* Η πόλη του Μπιλμπάο
* Αριστερή όχθη του ποταμού: Μπαρακάλντο, Σεστάο, Πορτουγαλέτε, Σαντούρτσι, Αλονσότεγι.
* Δεξιά όχθη του ποταμού:Εράντιο, Εϊόρα, Γκέτσο και Μπεράνγκο

Οι έτερες τρεις ζώνες είναι η Περιοχή των Ορυχείων, η κοιλάδα του Ανσούα και ο Άνω Νερβιόν που δεν διαθέτουν σημαντικά κέντρα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Bizkaia.Eus: Temas - Igualdad de Mujeres y Hombres - GIS Berdintasuna - EqualX para Comarcas - Mapa». *www.bizkaia.eus* (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 21 Ιουλίου 2018.
2. ↑  Eustat. «Población de la C.A. de Euskadi por ámbitos territoriales, según lugar de nacimiento. 01/01/2017». *www.eustat.eus*. Ανακτήθηκε στις 21 Ιουλίου 2018.
3. ↑  Cenicacelaya, J. (2004) «Bilbao y la urgencia de un urbanismo sostenible» στο Borja και Muxí (eds.) *Urbanismo en el siglo XXI. Bilbao, Madrid, Valencia, Barcelona*. Βαρκελώνη, Edicions UPC. σελ. 20.
4. ↑  Cenicacelaya, J. (2004) «Bilbao y la urgencia de un urbanismo sostenible» στο Borja και Muxí (eds.) Urbanismo en el siglo XXI. Bilbao, Madrid, Valencia, Barcelona. Βαρκελώνη, Edicions UPC. σελ. 23.
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Κάμπη** (που σημαίνει «καμπυλωμένη») είναι γνωστό ένα τέρας ή δράκοντας του οποίου το μισό σώμα ήταν ανθρώπινο, ενώ το άλλο μισό ήταν σώμα φιδιού, με ουρά παρόμοια με την ουρά του σκορπιού. Επιπλέον, είχε και πενήντα κεφάλια. Ο Νόννος στα *Διονυσιακά* (18, 23-264) δίνει τη λεπτομερέστερη περιγραφή της Κάμπης. Ωστόσο, ως θηλυκό τέρας, έφερε και τον χαρακτηρισμό της Νύμφης: Ονομαζόταν **Ταρταρίη Νύμφη**, επειδή στάλθηκε από τον Τιτάνα Κρόνο να φύλαγει στον Τάρταρο τους Κύκλωπες και τους Εκατόγχειρες. Η Κάμπη σκοτώθηκε από τον θεό Δία, όταν εκείνος ελευθέρωσε τους Κύκλωπες για να τον βοηθήσουν στην Τιτανομαχία (*Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου*, Α΄ 2, 1).

Ο Fontenrose (1974) πιθανολογεί ότι για τον Νόννο η Κάμπη είναι ένα ανάλογο της βαβυλωνιακής θεάς της θάλασσας Τιαμάτ ή η Έχιδνα με άλλο όνομα, αφού την αποκαλεί ***«Εχιδναία Ενυώ»*** και θηλυκό αντίστοιχο του Τυφώνος. Ο Ησύχιος ο Αλεξανδρεύς στο «Λεξικό» του (Κ 614) σημειώνει ότι ο Επίχαρμος είχε αποκαλέσει την Κάμπη «κήτος», δηλαδή θαλάσσιο τέρας.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η Κάμπη στο «Theoi.com»

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969
* Το αντίστοιχο άρθρο της αγγλόγλωσσης Wikipedia
***Με το χαλινάρι στο λαιμό*** (Γαλλικά: ***La Bride sur le cou***) είναι μια Γαλλική κωμωδία του 1961 σε σκηνοθεσία Ροζέ Βαντίμ. Πρωταγωνιστεί η Μπριζίτ Μπαρντό.

Περίληψη
--------

Η Σοφί είναι μια όμορφη νεαρή κοπέλα που εργάζεται σαν μοντέλο στο πρακτορείο του αγαπημένου της Φιλίπ. Όταν ανακαλύπτει ότι εκείνος έχει κάνει σχέση με μια πλούσια αμερικανίδα κληρονόμο και ετοιμάζεται να την παρατήσει τον ταπεινώνει δημόσια σε ένα καφέ. Το αστείο περιστατικό θα γίνει αφορμή για τη γνωριμία της με δυο ανέμελους γιατρούς, τον Αλέν και τον Κλωντ, που αρχίζουν να την πολιορκούν ερωτικά. Η Σοφί θα περάσει τη νύχτα με τον Αλέν αποκρούοντας όμως τις ερωτικές του ορέξεις. Το επόμενο πρωινό αποφασισμένη να εκδικηθεί τον Φιλίπ κλέβει ένα τουφέκι και ετοιμάζεται να τον σκοτώσει. Ο Αλέν όντας ερωτευμένος μαζί της θα γλυτώσει το Φιλίπ και θα την πείσει να τον ακολουθήσουν στις Άλπεις, όπου πάει για διακοπές με την αμερικανίδα, προκειμένου να τον κερδίσει πίσω ενώ στην πραγματικότητα θα προσπαθήσει να κερδίσει την αγάπη της. Το ζευγάρι μπλέκει σε πολλά ευτράπελα περιστατικά και σταδιακά ανακαλύπτουν τη φυσική μεταξύ τους έλξη…

Άλλες πληροφορίες
-----------------

Η πιο χαρακτηριστική ίσως σκηνή της ταινίας είναι μια ονειρική σεκάνς όπου η Μπριζίτ Μπαρντό χορεύει ολόγυμνη, οι λεπτομέρειες βέβαια δεν είναι ευδιάκριτες χάρη στην τεχνική του soft focus με την οποία γυρίστηκε η συγκεκριμένη σκηνή. Η ταινία που γυρίστηκε στο Παρίσι και σε περιοχές της Άνω Σαβοϊας στις Γαλλικές Άλπεις έκοψε στην πρώτη της προβολή στη Γαλλία 2.815.000 εισιτήρια. Είναι γυρισμένη σε Σινεμασκόπ με ασπρόμαυρο 35άρι φιλμ και μονοφωνικό ήχο.

Soundtrack
----------

Το soundtrack της ταινίας που κυκλοφόρησε από την Barclay 72 471 τον Ιούνιο του 1961 περιλαμβάνει τα παρακάτω κομμάτια : 

1. La B.B. Bamba (*Aymara*)
2. Al Bondy cha cha (*Aymara*)
3. La bride sur le cou (*Arvanitas Quintet*)
4. Brigitte strip blues (*Arvanitas Quintet*)

Διανομή
-------

* Μπριζίτ Μπαρντό : Σοφί
* Τζοζεφίν Τζέιμς : Μπάρμπαρα Γουίλμπουρι
* Μιρέιγ Νταρκ : Μαρί-Ζαν
* Εντίθ Ζετλίν : Ζοζέτ
* Μισέλ Σουμπόρ : Αλέν Βερνιέ
* Ζακ Ριμπερόλ : Φιλίπ Μπελμά

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πληροφορίες στο SoundtrackCollector.com
* DVDToile


1. 1 2 3 4  (Τσεχικά) *ČSFD*. 2001.