recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Αγαθήμερος ο Αλεξανδρεύς** ή ο **Όρθωνος** ήταν πολυμαθής αρχαίος Έλληνας συγγραφέας του 3ου αιώνα μ.Χ. από την Αλεξάνδρεια. Σε αυτόν αποδίνονται τρία περίφημα γεωγραφικά συγγράμματα, που γνώρισαν αλλεπάλληλες εκδόσεις στη νεότερη εποχή (18ος και 19ος αι.).

Το πρώτο από αυτά έχει τον τίτλο ***Γεωγραφίας υποτύπωσις*** και περιέχει συλλογή σημειώσεων για την ιστορία της ελληνικής Γεωγραφίας, με προσθήκη πινάκων των ανέμων από τον Ερατοσθένη και τον Τιμοσθένη, καθώς και με περιγράμματα νησιών της Μεσογείου. Το δεύτερο σύγγραμμα τιτλοφορείται ***Διάγνωσις εν επιτομή της εν τη σφαίρα γεωγραφίας***. Περιέχει ερμηνευτικές επεξηγήσεις και σχόλια της «πτολεμαείου χαρτογραφίας», δηλαδή του συστήματος που χρησιμοποιούσε ο γεωγράφος και αστρονόμος Κλαύδιος Πτολεμαίος για να κατασκευάζει τους χάρτες του. Το τρίτο σύγγραμμα του Αγαθημέρου φέρει τον τίτλο ***Υποτύπωσις Γεωγραφίας εν επιτομή*** και αποτελεί μια περίληψη των επιστημονικών γνώσεων της Γεωγραφίας την εποχή εκείνη.

Τα τρία αυτά γεωγραφικά συγγράμματα δείχνουν ότι η επιστημονική Γεωγραφία από την εποχή του Πτολεμαίου και του Στράβωνα (1ος αιώνας π.Χ.) μέχρι τον Αγαθήμερο είχε σημειώσει παραπέρα πρόοδο, και μάλιστα αλματώδη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Αγαθήμερος ο ΄Ορθωνος (ακμ. 3ος αι. μ.Χ.) - Εκδοτική Αθηνών Α.Ε.». *www.greekencyclopedia.com*. Ανακτήθηκε στις 25 Απριλίου 2016.
2. 1 2  Νέα Δομή (1997). «τόμος 1». *Αγαθήμερος*. Μανιατέα Ταγοπούλου. σελ. 52.

Πηγές
-----

* Ιωάννης Κακαβούλιας: *Ελληνική Γραμματολογία (αρχαία και βυζαντινή)*, εκδ. Νικόδημος, Αθήνα, σελ. 8

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 255344660
* **ΕΒΕ**: 139067
* **BiblioNet**: **39671**
* LCCN: no00081971
* ISNI: 0000 0003 7809 9939
* GND: 100413927
* SUDOC: 127342826
* BNF: cb14613249k (data)
* BNE: XX5608884

 |

 |
Η **Ανταλκίδειος ειρήνη** (ή *Βασίλειος ειρήνη* ή *Ειρήνη του Βασιλέως*) ήταν η έκβαση του Κορινθιακού πολέμου (395-387 π.Χ.), που σηματοδότησε το τέλος του. 

Οι Σπαρτιάτες εξαντλημένοι από τον πόλεμο με τους Αθηναίους, τους Θηβαίους, τους Ευβοείς και τους λοιπούς Έλληνες έστειλαν ένα ναύαρχό τους, τον Ανταλκίδα, να υπογράψει ειρήνη με τους Πέρσες του Αρταξέρξη Β΄ (386 π.Χ.). Με τη συνθήκη αυτή συμφωνήθηκε μεταξύ των Σπαρτιατών και του Πέρση βασιλιά α) να παραδοθούν σε αυτόν οι ελληνικές πόλεις της Μικράς Ασίας και η Κύπρος β) να διακηρυχθεί η αυτονομία των ελληνικών πόλεων εκτός από τις αθηναϊκές κληρουχίες της Λήμνου, της Ίμβρου και της Σκύρου και γ) να επιβλέπουν οι Σπαρτιάτες την τήρηση της ειρήνης στον ελλαδικό χώρο.

Μετά την Ανταλκίδειο ειρήνη επικράτησε για λίγα χρόνια ηρεμία στον ελληνικό κόσμο, ωστόσο άρχισαν και πάλι οι συγκρούσεις, αυτή τη φορά μεταξύ Βοιωτών και Σπαρτιατών. Ο νέος αυτός πόλεμος κατέληξε στην κατάρρευση της Σπαρτιατικής ηγεμονίας, φέρνοντας στο προσκήνιο τους Θηβαίους με τη Θηβαϊκή ηγεμονία.

Βιβλιογραφία
------------

* Karl-Wilhelm Welwei: *Das klassische Athen. Demokratie und Machtpolitik im 5. und 4. Jahrhundert*, Darmstadt 1999, S. 274ff. mit den dortigen Verweisen.
* Hermann Bengtson: *Griechische Geschichte*, 5. Aufl. München 1977, S. 269ff. ISBN 3-406-06660-7

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Έκθεση στα αγγλικά για την Ανταλκίδειο Ειρήνη και την ιδέα της Κοινής Ειρήνης (PDF-Αρχείο 55 kB)

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 4410152563109815560002

 |

 |
Η **Βούλα Παπαϊωάννου** (1898 – 1990) ήταν Ελληνίδα φωτογράφος.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στη Λαμία και ήταν κόρη του Θεοχάρη Παπαϊωάννου, αξιωματικού του στρατού, και της Αφροδίτης. Μεγάλωσε στην Αθήνα. Φοίτησε στη Σχολή Καλών Τεχνών και ασχολήθηκε με την φωτογραφία. Συνεργάστηκε με το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο για την φωτογράφιση εκθεμάτων του ενώ την περίοδο της Κατοχής συνεργάστηκε με την ελβετική επιτροπή του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού αποτυπώνοντας την καθημερινότητα των κατοίκων της ελληνικής πρωτεύουσας.

Το 1946 ανέλαβε την διεύθυνση του τμήματος φωτογραφίας της UNRA (United Nations Rehabilitation Relief, 1946 — 1950). Με την ιδιότητα αυτή ταξίδεψε σε όλη την Ελλάδα καταγράφοντας με τον φακό της πτυχές της μεταπολεμικής ζωής των κατοίκων της υπαίθρου. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Ελληνικής Φωτογραφικής Εταιρείας. Το αρχείο της, αποτελούμενο από 12.500 αρνητικά, δωρήθηκε από την ίδια στο Μουσείο Μπενάκη, όπου και φυλάσσεται. Λευκώματα με φωτογραφίες της έχουν κυκλοφορήσει στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Απεβίωσε το 1990.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Ολλανδικά) *RKDartists*. rkd.nl/explore/artists/380766. Ανακτήθηκε στις 3  Μαΐου 2018.
2. 1 2  ajuntament.barcelona.cat/lavirreina/en/exhibitions/voula-papaioannou-cabinet/412.
3. 1 2  *Έλληνες φωτογράφοι*. Η Καθημερινή. 1996. σελ. 13.
4. ↑  *Έλληνες φωτογράφοι*. Η Καθημερινή. 1996. σελ. 46.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 1757102
* **ΕΒΕ**: 37064
* **AA**: 140964
* **BiblioNet**: **45474**
* LCCN: n97078310
* ISNI: 0000 0001 2117 7022
* GND: 1013612760
* SUDOC: 035461691
* BNF: cb131909948 (data)
* NLA: 35624100
* RKD: 380766

 |

 |
O **Αγαθοκλής** υιός (απεβ. 203/202 π.Χ.) ήταν υπουργός της Αιγύπτου και μαζί με την αδελφή του Αγαθόκλεια ήταν πολύ κοντά στον Πτολεμαίο Δ΄ (βασ. 221-205 π.Χ.). Έγινε επώνυμος ιερέας της λατρείας τού Αλεξάνδρου Γ΄ τού Μεγάλου.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος τού Αγαθοκλή πατρός, ευγενούς στην Αίγυπτο και της Οινάνθης, που η καταγωγή της μας είναι άγνωστη. Αδελφή του ήταν η Αγαθόκλεια. Ο πατέρας του ήταν γιος της Θεοξένας της Νεότερης. Η τελευταία ήταν κόρη της Θεοξένας της Πρεσβύτερης, της ετεροθαλούς αδελφής τού Πτολεμαίου Β΄ της Αιγύπτου (βασ. 283-246 π.Χ.).

Αργυρό τετράδραχμο τού Πτολεμαίου Ε΄ της Αιγύπτου, 3ου εξαδέλφου τού Αγαθοκλή υιού. Ο Αγαθοκλής ανέλαβε κηδεμόνας του, όσο ο βασιλιάς ήταν ανήλικος, εκτελέστηκε όμως από το πλήθος.
Η φιλόδοξη μητέρα τους Οινάνθη εισήγαγε τα παιδιά της στον Πτολεμαίο Δ΄. Η Αγαθόκλεια έγινε ερωμένη του. Ο βασιλιάς, αν και το 220 π.Χ. νυμφεύτηκε την αδελφή του Αρσινόη Γ΄, εξακολουθούσε να έχει ευνούμενη την Αγαθόκλεια. Σύμφωνα με σωζόμενες επιγραφές τού 216/5 π.Χ. ο Αγαθοκλής υιός υπηρέτησε ως επώνυμος ιερέας της Πτολεμαϊκής λατρείας τού Αλεξάνδρου Γ΄ τού Μεγάλου. Το 205 π.Χ. απεβίωσε ο Πτολεμαίος Δ΄ και ο Αγαθοκλής και οι οπαδοί του το κράτησαν μυστικό, καθώς έτσι ίσως είχαν την ευκαιρία να αρπάξουν τον βασιλικό θησαυρό. Οι οπαδοί του έκαναν συνωμοσία με τον Σωσίβιο με σκοπό να θέσουν τον Αγαθοκλή στον θρόνο ή τουλάχιστον να τον κάνουν αντιβασιλιά, όσο ήταν ανήλικος ο Πτολεμαίος Ε΄. Με την υποστήριξη τού Σωσίβιου, σκότωσαν την Αρσινόη Γ΄ και ο Αγαθοκλής ενεργούσε ως κηδεμόνας τού νεαρού βασιλιά.

Φαίνεται πως ο Αγαθοκλής, σύντομα σκότωσε τον Σωσίβιο· δεν γνωρίζουμε τις λεπτομέρειες τού συμβάντος. Το 203/2 π.Χ. οι Αιγύπτιοι και οι Έλληνες της Αλεξάνδρειας, εξαγριωμένοι από τα αίσχη τού Αγαθοκλή, εξεγέρθηκαν εναντίον του· αρχηγός τους ανέλαβε ο στρατιωτικός διοικητής Τληπτόλεμος. Περικύκλωσαν το ανάκτορο τη νύκτα και εισέβαλαν μέσα. Ο Αγαθοκλής και η σύζυγός του ικέτευαν για συγχώρηση, αλλά μάταια. Ο Αγαθοκλής σκοτώθηκε από τους φίλους του για να γλυτώσει ένα πιο απάνθρωπο τέλος. Η Αγαθόκλεια, οι δύο αδελφές της και η μητέρα τους Οινάνθη κατέφυγαν σε ναό, αλλά σύρθηκαν έξω και εκτέθηκαν απογυμνωμένες στη μανία τού όχλου, που τις έκοψε κομμάτια. Όλοι οι συγγενείς τους κι αυτοί που είχαν κάποιο μερίδιο στον φόνο της Αρσινόης Γ΄, εκτελέστηκαν όμοια. Μαζί με τον Αγαθοκλή απεβίωσε η σύζυγός του και ο γιος τους.

Οικογένεια
----------

Ήταν νυμφευμένος και είχε:

* έναν γιο.

Πηγές
-----

* Polybius, xv.25, 34
* Porphyry (philosopher)|Porphyry on the Book of Daniel: section 45
* Edwyn Bevan, *The House of Ptolemy*, Chapter 7, passim.
* Family of Agathocles
* Ptolemaic Genealogy: Agathoclea
Η **Βούλα Πάλλα** (29 Μαρτίου 1928 - 28 Αυγούστου 1980) ήταν Ελληνίδα τραγουδίστρια. Τραγούδησε έντεχνα, λαϊκά και δημοτικά τραγούδια.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1928 στο Κόρφο Κορινθίας με ονοματεπώνυμο Παρασκευή Πάλλα. Μετά τον γάμο της πήρε το επώνυμο του συζύγου της ( Πρωτόπαπα ) .Τραγούδησε έντεχνο, λαϊκό και δημοτικό τραγούδι. Τραγουδίστρια με ιδιαίτερη φωνή που ξεχώρισε από τα πρώτα της βήματα. Πολλά τραγούδια της έγιναν μεγάλες επιτυχίες και αγαπήθηκαν από το κοινό. 
Τη μεγαλύτερη επιτυχία τη γνώρισε όταν τραγούδησε με ελληνικούς στίχους ινδικά τραγούδια της Ινδικής κινηματογραφικής βιομηχανίας που άνθισε στη Βομβάη. Συνεργάστηκε με πολλές δισκογραφικές  εταιρείες και ενορχηστρωτές, όπως ο Νάκης Πετρίδης .

Ωστόσο δεν τραγούδησε στην Ελλάδα σε κέντρα. Στο εξωτερικό έκανε σποραδικά σπάνιες εμφανίσεις  και συναυλίες. Η  δισκογραφία της Περιέχει πάνω από χίλια τραγούδια  εκατοντάδες δίσκους  45 στροφών και πάνω από δέκα άλμπουμ 33 στροφών. Παράλληλα με την ερμηνευτική δραστηριότητα είχε και έντονη συνθετική και στιχουργική ενασχόληση.

Η Βούλα Πάλλα έφυγε από κοντά μας την Πέμπτη 28 Αυγούστου 1980, στην κλινική «Καλός Σαμαρείτης» στην Αθήνα και κηδεύτηκε στην γενέτειρά της, στον Κόρφο Κορινθίας. Την επόμενη μέρα, σε λίγες αράδες, οι εφημερίδες έγραψαν: «Πέθανε χθες η ερμηνεύτρια ινδικών τραγουδιών Βούλα Πάλλα» («Βραδυνή», «Πρωινή Ελευθεροτυπία» κ.ά.). Και όμως, η Βούλα Πάλλα δεν ήταν μια απλή τραγουδίστρια ινδικών τραγουδιών, αλλά μία από τις μεγαλύτερες γυναικείες φωνές της Ελλάδας που, ίσως και για δικούς της λόγους, δεν αξιοποιήθηκε όσο έπρεπε και δεν ερμήνευσε τα «μεγάλα» τραγούδια που θα μπορούσε.

Ενδεικτική Δισκογραφία
----------------------

* 1966 Η Παντρεμένη / Δεν Πειράζει
* 1967 Η Βούλα Πάλλα Στην Αστέρω
* 1968 Βούλα Πάλλα №. 2: (Συγχώραμε)
* 1969 Βούλα Πάλλα №. 3:
* 1973 Βουλα Παλλα
* 1976 14 Λαικά Κεντήματα
* 1977 Τραγούδια Της Ζωής Μου
* 1977 14 Μεγάλες Επιτυχίες ‎
* 1979 Γη Ποτισμένη Με Ιδρώτα (Mother India)

### Κυκλοφορίες μετά θάνατον

* 1995 Τα Δημοτικά Της Βούλας Πάλλα
* 2000 Βούλα Πάλλα №. 6 πορτραίτο
* 2004 Χαμένη Αγάπη
* 2006 Το Ελληνικό Τραγούδι - Βούλα Πάλλα
* 2007 Bollywood Τραγούδια της Ναργκίς

Παραπομπές
----------

1. ↑  Βούλα Πάλλα (1929-1980)
2. ↑  Ελευθεροτυπία, «Καρδιά μου καημένη, πώς βαστάς»
3. ↑  Εις μνήμην Βούλας Πάλλα Πηγή: www.lifo.gr
Η **Αταλάντα Μπεργκαμάσκα Κάλτσιο** (ιταλικά: *Atalanta Bergamasca Calcio*), περισσότερο γνωστή ως **Αταλάντα** (ιταλικά: *Atalanta*), είναι ιταλική ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Μπέργκαμο της Λομβαρδίας. Ιδρύθηκε το 1907 και το όνομά της προέρχεται από την Αταλάντη της ελληνικής μυθολογίας. Έδρα της ομάδας είναι το Στάντιο Ατλέτι Ατσούρι ντ' Ιτάλια, χωρητικότητας 26.562 θεατών. Συμμετέχει στη Σέριε Α.

Η υψηλότερη θέση του συλλόγου επιτεύχθηκε το 2019, όταν τερμάτισε στην τρίτη θέση. Το 1981 ο σύλλογος έπεσε στην Β' κατηγορία, για να επιστρέψει την επόμενη σεζόν. Υποβιβάστηκε έκτοτε ξανά το 1984, 1987, 1994, 1998, 2003, 2005 και 2010.

Το μοναδικό της τρόπαιο είναι το κύπελλο Ιταλίας, το οποίο κατέκτησε την περίοδο 1962-63, επικρατώντας στον τελικό της Τορίνο με 3-1. Η μεγαλύτερη ευρωπαϊκή πορεία της ομάδας διαγράφηκε το 1987-88 στο Κύπελλο Κυπελλούχων, όπου συμμετείχε ως φιναλίστ του κυπέλλου Ιταλίας, μια και η νικήτρια ομάδα της Νάπολι είχε κατακτήσει και το πρωτάθλημα και ως νταμπλούχος συμμετείχε στο Κύπελλο Πρωταθλητριών. Στο Κύπελλο Κυπελλούχων έφτασε ως τα ημιτελικά, όπου αποκλείστηκε από την μετέπειτα τροπαιούχο βελγική Μαλίν.

Τίτλοι
------

* **Κύπελλο Ιταλίας**
	+ Κυπελλούχος 1962-63
	+ *Φιναλίστ 1986-87, 1995-96, 2018-19, 2020-21*

* **Σέριε Β**
	+ Πρωταθλήτρια 1939–40, 1958–59, 1983–84, 2005–06, 2010–11
* **Σέριε Γ1**
	+ Πρωταθλήτρια Βορείου Ομίλου 1981–82

Υποσημειώσεις
-------------

1. ↑  www.atalanta.it/site/privacy.html.
2. ↑

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Αταλάντα ΜΚ** |

* (Ιταλικά) Official Atalanta BC Website

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Ομάδες της Σέριε Α 2015-2016 |
| --- |
|  |
| 
* Αταλάντα
* Γιουβέντους
* Ελλάς Βερόνα
* Έμπολι
* Ίντερ
* Κάρπι
* Κιέβο Βερόνα
* Λάτσιο
* Μίλαν
* Μπολόνια
* Νάπολι
* Ουντινέζε
* Παλέρμο
* Ρόμα
* Σαμπντόρια
* Σασσουόλο
* Τζένοα
* Τορίνο
* Φιορεντίνα
* Φροζινόνε
 |  |

 |

  

|  |  |
| --- | --- |
|  | *Αυτό το λήμμα σχετικά με το **ιταλικό** ποδόσφαιρο χρειάζεται επέκταση. Βοηθήστε τη Βικιπαίδεια επεκτείνοντάς το!*. |
Συντεταγμένες: 43°52′44″N 103°27′35″W﻿ / ﻿43.87889°N 103.45972°W﻿ / 43.87889; -103.45972

Το **Εθνικό Μνημείο του Όρους Ράσμορ** (Mount Rushmore National Memorial) βρίσκεται στην Νότια Ντακότα των Η.Π.Α. 

Πρόκειται για τις μορφές τεσσάρων προέδρων των Η.Π.Α. ύψους 18 μέτρων, τις οποίες σκάλισαν σε μια γρανιτένια πλαγιά του όρους Ράσμορ ο γλύπτης Γκάτζον Μπόργκλουμ και ο γιος του Λίνκολν. Οι τέσσερις πρόεδροι είναι, από αριστερά προς τα δεξιά: ο Τζωρτζ Ουάσινγκτον, ο Τόμας Τζέφερσον, ο Θεόδωρος Ρούζβελτ και ο Αβραάμ Λίνκολν. Η ιδέα για την κατασκευή του μνημείου αποδίδεται στον ιστορικό Ντόαν Ρόμπινσον (Doane Robinson).

Το μνημείο επισκέπτονται κάθε χρόνο δύο εκατομμύρια άνθρωποι.

Το όρος Ράσμορ
--------------

Οι Ινδιάνοι Λακότα, για τους οποίους το βουνό ήταν τόπος ιερός καθώς από εκεί είχε περάσει, κατά τη διάρκεια ενός πνευματικού ταξιδιού που κατέληξε στην κορυφή Χάρνσϊ, ο ηγέτης τους Μαύρο Ελάφι, είχαν δώσει στο όρος Ράσμορ το όνομα **Έξι Παππούδες**. Οι Η.Π.Α απέκτησαν τον έλεγχο της περιοχής μετά τις συγκρούσεις με τους Ινδιάνους τη διετία 1876-77. Οι λευκοί άποικοι στην περιοχή έδωσαν στο βουνό διάφορα άλλα ονόματα: Όρος Κούγκαρ, Όρος Σουγκαρλόουφ, Όρος Σλοτερχάουζ και Κιστόουν Κλιφ. Το 1885 το όρος Ράσμορ πήρε το σημερινό όνομα του από έναν νεοϋορκέζο δικηγόρο, τον Τσαρλς Ράσμορ, στη διάρκεια μιας αποστολής στην περιοχή. Το Συμβούλιο Γεωγραφικών Ονομάτων των Ηνωμένων Πολιτειών επισήμως δέχθηκε την ονομασία αυτή το 193

Η κατασκευή του μνημείου
------------------------

Ο Ντόαν Ρόμπινσον αρχικά είχε προτείνει την περιοχή Νιντλς για την κατασκευή του μνημείου αλλά ο γλύπτης Γκάτζον Μπόργκλουμ επέλεξε το όρος Ράσμορ για διάφορους λόγους. Πρώτον ήταν το ψηλότερο βουνό στην περιοχή (1.745 μ.). Δεύτερον ο γρανίτης στο Ράσμορ είναι πιο λείος και ανθεκτικός και διαβρώνεται μόλις μια ίντσα (25 χιλ.) κάθε 10.000 χρόνια. Τέλος επειδή το βουνό βλέπει νοτιοανατολικά οι εργάτες είχαν περισσότερο φως για να δουλέψουν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Γερμανικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά) *archINFORM*. 75172. Ανακτήθηκε στις 1  Αυγούστου 2018.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Mount Rushmore στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* GND: 4285735-1

 |

 |
Η **Βασιλική Ακαδημία Μουσικής του Λονδίνου** (αγγλικά: Royal Academy of Music‎, συντομογραφία: RAM) είναι το παλαιότερο μουσικό εκπαιδευτικό ίδρυμα του Ηνωμένου Βασιλείου, το οποίο ιδρύθηκε το 1822 από τον Τζον Φέιν και το Νίκολας Τσαρλς Μπόσκα, και συγκαταλέγεται ανάμεσα στα πιο λαμπρά μουσικά ιδρύματα παγκοσμίως. Έλαβε τη βασιλική επικύρωση το 1830 από τον Γεώργιο Δ', έχοντας την υποστήριξη του Άρθουρ Γουέλσλι. Μερικοί από τους πιο αξιόλογους αποφοίτους είναι ο Σάιμον Ρατλ, ο Χάρισον Μπιρτουίστλ, o Έλτον Τζον, η Άνι Λένοξ κ.α.

Η ακαδημία παρέχει προπτυχιακή και μεταπτυχιακή εκπαίδευση στα ακαδημαϊκά πεδία της ειδίκευσης ενός οργάνου, της σύνθεσης, της τζαζ και της όπερας και λαμβάνει φοιτητές από όλο τον κόσμο, έχοντας, έτσι, στην κατοχή της μία πλούσια, εθνοτικά, μαθητική κοινότητα που απαρτίζεται από περίπου 50 εθνικότητες.

Από την ίδρυσής της, η ακαδημία διατηρεί μία από τις σημαντικότερες συλλογές μουσικών οργάνων και αντικειμένων στον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων έγχορδων οργάνων κατασκευασμένων από τον Αντόνιο Στραντιβάρι, τον Τζουζέπε Γκουαρνέρι, τον Αντρέα και τον Νικόλα Αμάτι, χειρογράφων του Χένρι Πέρσελ, του Γκέοργκ Φρίντριχ Χαίντελ και του Ραλφ Βον Ουίλιαμς και μία συλλογή αντικειμένων που χρησιμοποιούνταν σε συναυλίες από κορυφαίους καλλιτέχνες. Σύμφωνα με την αγγλική νομοθεσία, η ακαδημία υπήχθη πλήρως στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου το 1999.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Royal Academy of Music | Conservatoires UK». *www.conservatoiresuk.ac.uk*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Απριλίου 2021. Ανακτήθηκε στις 30 Μαρτίου 2021.
2. ↑  «Univariety». *www.univariety.com* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 30 Μαρτίου 2021.
3. ↑  Bhimani, Nazlin. «A History of Selected Manuscripts in the Royal Academy of Music Library». *www.jstor.org*. Διεθνής Ένωση Μουσικών Βιβλιοθηκών, Αρχείων και Κέντρων Τεκμηρίωσης. σελ. 216.
4. ↑  «Royal Academy of Music | Art UK». *artuk.org* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 30 Μαρτίου 2021.
5. 1 2  «Royal Academy of Music». *University of London* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 30 Μαρτίου 2021.
6. ↑  «Royal Academy of Music». *Times Higher Education (THE)* (στα Αγγλικά). 20 Ιανουαρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 30 Μαρτίου 2021.
7. ↑  «Institutional Review by the Quality Assurance Agency for Higher Education» (PDF). *QAA*. Quality Assurance Agency for Higher Education. Φεβρουάριος 2013.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 124675149
* LCCN: n50043587
* ISNI: 0000 0004 0430 8475
* GND: 1215794-6

 |

 |
Με τον όρο **Ατζάιλ διαχείριση** (Agile management), ή Ατζάιλ διαδικασία διαχείρισης, ή απλά Ατζάιλ αναφερόμαστε σε μια επαναληπτική, σταδιακή μέθοδο διαχείρισης του σχεδιασμού και κατασκευής δραστηριοτήτων μηχανικής, της τεχνολογίας των πληροφοριών, και άλλων επιχειρηματικών τομέων που στοχεύει στην παροχή νέων προϊόντων ή την ανάπτυξη υπηρεσιών σε ένα εξαιρετικά ευέλικτο και διαδραστικό τρόπο.

Ένα παράδειγμα είναι η εφαρμογή της στο Σκραμ (Srum), η αρχική μορφή της Ατζάιλ ανάπτυξης λογισμικού. Απαιτεί ικανά άτομα από τη σχετική επιχείρηση, ανοιχτά στη διαρκή επαφή με τον πελάτη για την είσοδο δεδομένων, και στην ευελιξία διαχείρισης μη ιεραρχικών μορφών ηγεσίας. Το Agile μπορεί στην πραγματικότητα να θεωρηθεί ως διεύρυνση και γενίκευση των αρχών της προηγούμενης επιτυχημένης σειράς εννοιών και τεχνικών Σκραμ για περισσότερες και ποικίλες επιχειρηματικές δραστηριότητες. Ατζάιλ ιχνηλατεί την εξέλιξή της σε μία "εκδήλωση ομοφωνίας", το "Agile μανιφέστο », και έχει εννοιολογική σύνδεση με τις Λιν τεχνικές, Κάνμπαν και Έξι Σίγμα επιχειρηματικών ιδεών.

Η Ατζάιλ τεχνική Χ επίσης ονομάζεται και "ακραία διαχείριση της διαδικασίας" (extreme process management). Πρόκειται για μια παραλλαγή του επαναληπτικού κύκλου ζωή (iterative life cycle) όπου τα παραδοτέα υποβάλλονται σε στάδια (φάσεις). Η κύρια διαφορά μεταξύ της Ατζάιλ και της επαναληπτικής ανάπτυξη είναι ότι η Ατζάιλ μέθοδος αναπτύσσει μικρά τμήματα των παραδοτέων σε κάθε κύκλο παράδοσης (επανάληψη) [3], ενώ επαναληπτικές μεθόδους αναπτύσσουν το σύνολο των παραδοτέων με την πάροδο του χρόνου, ολοκληρώνοντας τους κοντά στο τέλος του έργου. Τόσο η Ατζάιλ όσο και ευκίνητη μέθοδοι αναπτύχθηκαν ως αντίδραση σε διάφορα εμπόδια που εμφανίζονταν στις περισσότερες διαδοχικές μορφές οργάνωσης έργου. Για παράδειγμα, καθώς τα τεχνολογικά έργα μεγαλώνουν σε πολυπλοκότητα, οι τελικοί χρήστες τείνουν να έχουν δυσκολία καθορισμού των μακροπρόθεσμων απαιτήσεων, χωρίς να είναι σε θέση να δουν τα προοδευτικά πρωτότυπα.  Τα έργα που αναπτύσσονται σε επαναλήψεις μπορεί να συγκεντρώνουν συνεχώς ανατροφοδοτήσεις για να βελτιώσουν τις εν λόγω απαιτήσεις. Σύμφωνα με τον Ζαν Λουπ Ρισέ (Jean-Loup Richet) (του Research Fellow στο ESSEC Ινστιτούτο Στρατηγικών Καινοτομίας & Υπηρεσίες) "αυτή η προσέγγιση μπορεί να λειτουργήσει ως μοχλός αποτελεσματικά για τα προϊόντα μη λογισμικού και για τη διαχείριση του έργου σε γενικές γραμμές, ιδίως στους τομείς της καινοτομίας και της αβεβαιότητας.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Moran A (2015). *Managing Agile: Strategy, Implementation, Organisation and People*. Springer Verlag. ISBN 978-3-319-16262-1.
2. ↑  «Which Life Cycle Is Best for Your Project? - PM Hut». *www.pmhut.com*. Ανακτήθηκε στις 29 Ιανουαρίου 2016.
Το Όρος Φαίργουεδερ (αριστερά) και το Όρος Κουίνσι Άνταμς (δεξιά) από τον Ειρηνικό Ωκεανό, το 2001.
Το **Όρος Φαίργουεδερ** (αγγλικά: Fairweather Mountain ή Mount Fairweather), είναι το υψηλότερο βουνό στην καναδική επαρχία της Βρετανικής Κολομβίας, με υψόμετρο 4.671 μέτρων. Βρίσκεται 20 χλμ. ανατολικά του Ειρηνικού Ωκεανού στα σύνορα της Αλάσκας των Ηνωμένων Πολιτειών και της δυτικής Βρετανικής Κολομβίας του Καναδά. Το μεγαλύτερο μέρος του βουνού βρίσκεται στον Εθνικό Δρυμό και Καταφύγιο Γκλέισιερ Μπέι στην πόλη Γιάκουτατ της Αλάσκας (ΗΠΑ), αν και η κορυφή συνορεύει με το επαρχιακό πάρκο Τατσένσινι-Άλσεκ της Βρετανικής Κολομβίας του Καναδά.

Η πρώτη ανάβαση στο Φαίργουεδερ πραγματοποιήθηκε το 1931 από τον Άλλεν Καρπέ και τον Τέρρις Μουρ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  
«Mount Fairweather, Alaska-British Columbia». Peakbagger.com.
2. ↑  «Mount Fairweather-Northeast Peak, British Columbia». Peakbagger.com.
3. ↑  
Scott, Chic (2000). *Pushing the Limits, The Story of Canadian Mountaineering*Απαιτείται δωρεάν εγγραφή. Calgary, AB, Canada: Rocky Mountain Books. σελίδες 130–131. ISBN 0-921102-59-3.
4. ↑  «Mount Fairweather». *Σύστημα Πληροφοριών Γεωγραφικών Ονομάτων*. Γεωλογική Έρευνα των Ηνωμένων Πολιτειών. Ανακτήθηκε στις 9 Ιουλίου 2004.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Mount Fairweather στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 240534623
* GND: 4539322-9

 |

 |
Ο **Ατενόλφος Β΄**, *Atenulf II*, *Atenolf*, *Atenolfo*, *Atinolfo*, *Adenolfo*, *Atenulfo*, ή *Adenulfo*, (απεβ. το 940) από τον Οίκο της Κάπουα ήταν ο νεότερος αδελφός του Λανδούλφος Α΄ πρίγκιπα του Μπενεβέντo, ο οποίος τον έκανε συγκυβερνήτη τον Ιούνιο του 910 ή 911 (όπως ο πατέρας τους Ατενόλφος Α΄ είχε κάνει συγκυβερνήτη τον Λανδούλφος Α΄ μία δεκαετία νωρίτερα).

βιογραφία
---------

Το 909 ο Λανδούλφος Α΄ πήγε στην Κωνσταντινούπολη για να λάβει τους τίτλους του *ανθυπάτου* και του *πατρίκιου* και ο Ατενόλφος Β΄ έμεινε πίσω, αλλά έλαβε όμιους τίτλους. Ο Ατενόλφος Β΄ πήρε μέρος στη μάχη του Γκαριλιάνο το 915 και στην εκστρατεία κατά των Βυζαντινών το 921 στην Απουλία, φτάνοντας μέχρι το Άσκολι. Συνέχισε τον πόλεμο με το Βυζάντιο, καλώντας ακόμη και Μαγυάρους ως μισθοφόρους υπό έναν αρχηγό ονόματι Σλόβαρντ (Szovard, ιταλοποιημένα ως *Salardo*). Το 929, με τον Λανδούλφος Α΄, τον Γουαϊμάρος Β΄ πρίγκιπα του Σαλέρνo και τον Θεοβάλδο Α΄ του Σπολέτo, εισέβαλε ξανά στην Απουλία και την Καλαβρία. Αυτή τη φορά, όλα ήταν ανεπιτυχή και η παλαιά συμμαχία διαλύθηκε.

Απεβίωσε το 940. Ήταν νυμφευμένος, αν και το όνομα τής συζύγου του δεν είναι γνωστό, και είχαν δύο γιους: τον Λανδούλφος, ο οποίος κατέλαβε το Σαλέρνο το 973, και τον Ατενόλφος, διοικητή (gastald) του Ακίνο.

Πηγές
-----

* Caravale, Mario (επιμ.). *Dizionario Biografico degli Italiani: IV Arconati – Bacaredda*. Ρώμη, 1962.
Το **Όρος Μερόν** (εβραϊκά: הַר מֵירוֹן‎, *Har Meron*; αραβικά: جبل الجرمق‎, *Jabal al-Jarmaq*) είναι βουνό στην περιοχή του Ισραήλ. Είναι μεγάλη η σύνδεσή του με την παράδοση της Εβραϊκής θρησκείας και κάποια σημεία του έχουν ανακηρυχθεί προστατευόμενοι βιότοποι.

Όρος Μερόν προστατευόμενος βιότοπος
-----------------------------------

Το 1967, περιοχή 84000 Τουρκικών στρεμμάτων ανακηρύχθηκε προστατευόμενος βιότοπος. Επιπλέον 1199 τουρκικά στρέμματα προστέθηκαν ως προστατευόμενος βιότοπος το 2005. Αποτελεί τον υψηλότερο αποκλειστικό τομέα του Ισραήλ, καθώς βρίσκεται σε υψόμετρο 1208 μέτρων πάνω από την θάλασσα, και το νοτιότερο σημείο της χώρας.

Θρησκευτική σημασία
-------------------

North Israel
Το χωριό Μερόν και ο τάφος του Rabbi Shimon bar Yochai βρίσκονται στο όρος Μερόν. Στην επέτειο από το θάνατό του, εκατοντάδες άνθρωποι συγκεντρώνονται στον τάφο και πραγματοποιούνται διάφορες εκδηλώσεις, με κεντρική την Lag BaOmer.

Περιστατικά
-----------

### Στις 17 Μαΐου 1911

υπήρξαν 40 τραυματίες και 7 θάνατοι όταν κατέρρευσε μία στέγη ύψους οχτώ μέτρων. Το τοπικό νοσοκομείο ήταν κλειστό, με τους ανθρώπους των γύρω περιοχών να δωρίζουν σεντόνια και λοιπό εξοπλισμό για να βοηθήσουν τους τραυματίες.

### Στις 30 Απριλίου 2021

εκατοντάδες άνθρωποι ποδοπατήθηκαν φεύγοντας από το βουνό, μετά την παρακολούθηση των εορτασμών της Lag BaOmer, κατά την οποία εκτιμάται πως συμμετείχαν περίπου 100000 άνθρωποι. Τουλάχιστον 45 πέθαναν και εκατοντάδες τραυματίστηκαν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Mount Meron | mountain peak, Israel». *Encyclopedia Britannica* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 1 Ιουνίου 2021.
2. ↑  «Wayback Machine» (PDF). *web.archive.org*. 7 Οκτωβρίου 2009. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Οκτωβρίου 2009. Ανακτήθηκε στις 1 Ιουνίου 2021. CS1 maint: Unfit url (link)
3. ↑  «שמורת הר מירון -רשות הטבע והגנים». *web.archive.org*. 28 Σεπτεμβρίου 2011. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Σεπτεμβρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 1 Ιουνίου 2021. CS1 maint: Unfit url (link)
4. ↑  «לג בעומר, מירון 1911: הילולה שהפכה ליללה». *www.news1.co.il*. Ανακτήθηκε στις 1 Ιουνίου 2021.
5. ↑  staff, T. O. I. «45 crushed to death, over 150 hurt at mass Lag B'Omer event in Meron». *www.timesofisrael.com* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 1 Ιουνίου 2021.
6. ↑  «TO BHMA».

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 65145424508086831323
* LCCN: sh88007157

 |

 |
Η **Βερενίκη** ή επίσης γνωστή ως **Μπαράνις**, είναι αρχαίο λιμάνι της Αιγύπτου, στη δυτική ακτή της Ερυθράς Θάλασσας. Βρίσκεται περίπου 825 χλμ. νότια του Σουέζ και 260 χλμ. ανατολικά του Ασουάν στην Άνω Αίγυπτο.

Ιδρύθηκε το 275 π. Χ. από τον Πτολεμαίο Β΄ Φιλάδελφο (285-246 π.Χ.), που έδωσε στην πόλη το όνομα της μητέρας του, Βερενίκη Α΄της Αιγύπτου. Το επίθετο "τρωγλοδυτική" αναφερόταν στους γηγενείς κατοίκους της περιοχής, τους *Τρωγλοδύτες* ή "ανθρώπους των σπηλαίων". 

Οικοδομημένη στην κεφαλή του κόλπου Φαούλ, ήταν προστατευμένη στα βόρεια από την Ρας Μπανάς (Λεπτή Άκρη). Μια οροσειρά εκτείνεται κατά μήκος της αφρικανικής ακτής που χωρίζει τη Βερενίκη από την Κοιλάδα του Νείλου. Το ορυχεία σμαραγδιών της Ζαμπάρα και της Σακέτ είναι πολύ κοντά. Η Βερενίκη οικοδομήθηκε πάνω σε μια στενή λωρίδας ακτής ανάμεσα στους λόφους και την Ερυθρά Θάλασσα. Το λιμάνι της ήταν προστατευμένο από τους βορειοανατολικούς ανέμους χάρη στην Οφιώδη νήσο (Οφιώδης νήσος, Στράβων xvi. σ.  770 και Διόδωρος. iii. 39), η οποία ήταν πλούσια σε τοπάζια.

Ιστορία
-------

Η Βερενίκη ήταν αρκετά γνωστή και γνώρισε εξαιρετική άνθιση κατά την αρχαιότητα. Η πόλη έχει επισημανθεί από τους περισσότερους αρχαίους γεωγράφους, συμπεριλαμβανομένων του Στράβωνος, του Πλίνιου του Πρεσβύτερου (vi. 23, 26, 29, 33), και του Στεφάνου του Βυζαντίου (*s. v.*). Η ευημερία μετά τον τρίτο αιώνα οφείλεται σε μεγάλο βαθμό σε τρεις αιτίες: στην εύνοια των μακεδόνων βασιλέων, στην ασφαλή αγκυροβόληση, και στο ότι ήταν το τέρμα του μεγάλου δρόμου από τον Κόπτο (τώρα Κιφτ) στο Νείλο, που καθιστούσε την Βερενίκη και τον Μυός Όρμο τα δύο κύρια κέντρα εμπορίου μεταξύ Αιθιοπίας και Αιγύπτου, αφενός, και της Συρίας του Ταμιλάκκαμ από την άλλη. Ο δρόμος μέσω της ερήμου από τον Κόπτο ήταν 258 ρωμαϊκά μίλια ή αλλιώς ταξίδι έντεκα ημερών και ήταν εξοπλισμένος με υδροσταθμούς (υδρεύματα). 

Από τον 1ο αιώνα π.Χ. μέχρι τον 2ο αιώνα μ.Χ. η Βερενίκη υπήρξε σταθμός εμπορικής ναυτιλίας μεταξύ Ινδίας, Αραβίας, και Άνω Αιγύπτου. Η πόλη συνδέθηκε με την Αντινοόπολη του Νείλου της Κάτω Αιγύπτου μέσω της Αδριανής οδού το 137 μ.Χ.. Το εμπόριο από τη Βερενίκη κατά μήκος των ακτών της Ερυθράς Θάλασσας περιγράφεται στο οδοιπορικό του 1ου αιώνα μ.Χ*, Περίπλους τῆς Ἐρυθράς Θαλάσσης*, γραμμένο από έναν Έλληνα έμπορο της Αλεξάνδρειας. Ο *Περίπλους* επισημαίνει ότι "στη δεξιά ακτή κάτω από τη Βερενίκη βρίσκεται η χώρα των Βερβέρων", τοποθετόντας έτσι την πόλη βόρεια της αρχαίας Βαρβαρίας. Τον 4ο αιώνα η Βερενίκη γίνεται και πάλι ένα ενεργό λιμάνι, αλλά μετά τον 6ο αιώνα εγκαταλείπεται εξολοκλήρου. Υπό την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, η Βερενίκη μετασχηματίζεται σαν επαρχία με ξεχωριστό έπαρχο, ο οποίος έφερε τον τίτλο *Praefectus Berenicidis*, ή *P. montis Berenicidis*. (Ορέλλι (Orelli), *Inscr. Γ. πλάτ.*  όχι. 3880, στ.)

Πρόσφατα αρχαιολογικά ευρήματα
------------------------------

Τα ερείπια του Ναού - Wellsted, 1838

Αναφορές
--------

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Fordham.edu: *Περίπλους της Ερυθράς Θάλασσας* — *μετάφραση Schoff στην αγγλική γλώσσα*.
Το **Αρχαίο Θέατρο Τεγέας** βρίσκεται στη θέση Επισκοπή στο νομό Αρκαδίας. Εκεί υπήρχε και η αρχαία βασιλική του Νικλίου.

Ο Τίτος Λίβιος αναφέρει πως το θέατρο επιχορηγήθηκε για την κατασκευή του από τον βασιλιά της Συρίας Αντίοχο τον 4ο τον Επιφανή. Σίγουρα όμως υπήρχε αρχαιότερη κατασκευή, πριν από τον 2ο π.Χ αιώνα, δεδομένης της μεγάλης παράδοσης της Τεγέας στην ποίηση και στον τραγικό λόγο. Το θέατρο δέσποζε στην καρδιά της πόλης και δεν ήταν εξόριστο σε κάποιον από τους κοντινούς λόφους, έτσι έπαιζε συμπληρωματικό, της αγοράς, ρόλο και σαφώς κατείχε σημαντική θέση στη ζωή της πόλης.

Την ύπαρξη του θεάτρου, λόγω των εδαφικών κυρτώσεων, αντελήφθη πρώτος ο γερμανοεβραίος ελληνιστής Ροτ. Στη συνέχεια, η γαλλική αρχαιολογική σχολή ανέσκαψε το χώρο φέρνοντας στο φως τμήματα του αναλλήματος και δύο θρόνους από τα καθίσματα των επισήμων που σήμερα φυλάσσονται στο αρχαιολογικό μουσείο Τεγέας.

Πηγές
-----

Ιστοσελίδα traveltripolis, Δήμου Τρίπολης Αρχειοθετήθηκε 2015-05-31 στο Wayback Machine.
Η **Βαλντράντα της Τοσκάνης** (πέθανε το 997) ήταν Δόγισσα της Βενετίας μέσω του γάμου της με τον Πιέτρο Δ΄ Καντιάνο ως δεύτερη σύζυγος.

Δόγισσα της Βενετίας
--------------------

Ο πατέρας της ήταν ο Ουμβέρτος του Σπολέτο μέλος του Οίκου των Μποζονιδών, ο γάμος της με τον Πιέτρο τακτοποιήθηκε από τον προστάτη του Όθων Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας όταν χώρισε την πρώτη σύζυγο του Γιοβανίτσια Καντιάνο. Η Βαλντράντα έφερε στον σύζυγο της μια μεγάλη προίκα από κάστρα και συνοδείες από δούλων. Η Βαλντράντα και ο σύζυγος της δημιούργησαν το έθιμο του Μούντιο που ο δόγης παραχωρούσε στην σύζυγο του τα μισά από τα εισοδήματα του, έγινε μισητή στην Βενετία λόγω της αλαζονείας της αλλά είχε καλές σχέσεις με τον σύζυγο της. Υποστήριξε τον Πιέτρο Δ΄ σε όλα τα σχέδια και τις φιλοδοξίες του και ήταν η πρώτη δόγισσα που τήρησε κατά γράμμα το βασιλικό πρωτόκολλο. Εισήγαγε στην Δημοκρατία της Βενετίας τις Ταυρομαχίες που έγινε σύντομα το δημοφιλέστερο άθλημα με την ίδια να προεδρεύει στις εκδηλώσεις. Η δουλεία ήταν αμφιλεγόμενο ζήτημα στην Βενετία αλλά όταν ο σύζυγος της ζήτησε να τους απελευθερώσει η Βαλντράντα του απάντησε ότι ήταν θέμα του αυτοκράτορα όχι του δόγη.

Επανάσταση και δολοφονία του συζύγου της
----------------------------------------

Μετά τον θάνατο του Όθων Α΄ οι Βενετσιάνοι επαναστάτησαν και έβαλαν φωτιά στα ανάκτορα (976), η οικογένεια προσπάθησε να δραπετεύσει, ο Πέτρος πήρε αγκαλιά τον μικρό του γιο με την Βαλντράντα Πιέτρο και η ίδια η Βαλντράντα την θετή της κόρη Μαρίνα. Οι επαναστάτες κατακρεούργησαν τον Πιέτρο Δ΄ Καντιάνο και τον μικρό του γιο Πιέτρο αλλά στην Βαλντράντα και την Μαρίνα επέτρεψαν να δραπετεύσουν επειδή φοβήθηκαν την οργή του αυτοκράτορα.

Τελευταία χρόνια
----------------

Η Βαλντράντα δραπέτευσε στην αυτοκράτειρα Αδελαΐδα της Ιταλίας στην Βερόνα, ζήτησε πίσω την προίκα της και την καταστροφή της Βενετίας σαν εκδίκηση για την εξέγερση και τον θάνατο της οικογένειας της, μετά από διαπραγματεύσεις ακολούθησε συμβιβασμός. Αρνήθηκε να αποσυρθεί σε μοναστήρι όπως όριζε τότε το έθιμο για τις χήρες των δόγηδων, εγκαταστάθηκε στην αυλή του αδελφού της στην Τοσκάνη που έζησε μέχρι τον θάνατο της. Η θετή της κόρη Μαρίνα παντρεύτηκε τον μετέπειτα δόγη Τριμπούνο Μέμμο αλλά μετά την εκθρόνιση του έγινε μοναχή (990).

Παραπομπές
----------

1. ↑

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Οι δόγισσες της Βενετίας
Το **αρχαίο θέατρο του Γυθείου** βρίσκεται στο βόρειο τμήμα της ομώνυμης σύγχρονης πόλης και πιο συγκεκριμένα στους πρόποδες της ακρόπολης.

Χρονολόγηση και περιγραφή του μνημείου
--------------------------------------

Το θέατρο οικοδομήθηκε κατά τους πρώιμους ρωμαϊκούς χρόνους. Το κοίλο του θεάτρου αποτελείται από 15 σειρές εδωλίων, από τις οποίες σώζονται σε καλή κατάσταση οι πρώτες 8 σειρές. Το κοίλο διαθέτει σήμερα τέσσερις κερκίδες. Η πρώτη σειρά εδράνων που προορίζεται για τους επίσημους, γνωστή ως προεδρία, διαθέτει καθίσματα με ερεισίνωτα (ειδικό στήριγμα για την πλάτη). Οι υπόλοιπες σειρές αποτελούνται από απλά ημικυκλικά έδρανα με αύλακα. Το θέατρο δεν έχει περιμετρικό διάδρομο και άνω διάζωμα. Στο βόρειο και στο νότιο τμήμα του κοίλου υπήρχαν πώρινοι αναλημματικοί τοίχοι, διαμέτρου 75 περίπου μ. οι οποίοι είναι πώρινοι. Το υπόλοιπο θέατρο ήταν κατασκευασμένο από εγχώριο υπόλευκο μάρμαρο.

Η σκηνή έχει μήκος 12 μ. και πλάτος 5 μ. Στο πίσω μέρος της σκηνής υπάρχει στοά, η οποία χρησιμοποιούνταν για τις ανάγκες των ηθοποιών. 

Στην ορχήστρα, τις εισόδους και στη βάση της σκηνής υπάρχουν γλυπτά και αγάλματα θεών και ηρώων.

Χρήση μνημείου
--------------

Από την αρχή της ίδρυσής του στο θέατρο πραγματοποιούνταν θεατρικές παραστάσεις διαφόρων ειδών. Επίσης, στο χώρο του θεάτρου τιμούσαν με πολυήμερη γιορτή την αυτοκρατορική οικογένεια, κάνοντας αγώνες άσματος και προσφορές μπροστά στα αγάλματα των τιμώμενων προσώπων. Σε μεταγενέστερους χρόνους στο χώρο της ορχήστρας κατασκευάστηκε δεξαμενή.

Ανασκαφικές εργασίες
--------------------

Το θέατρο ανασκάφηκε για πρώτη φορά το 1891 από τον Ανδρέα Σκιά και αποκαλύφθηκε σχεδόν ολόκληρο, εκτός από το πίσω μέρος της σκηνής.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Οι έξι πρώτες σειρές είναι πλήρως σωζόμενες.
2. ↑  Βρισκόταν πίσω από κάθε σειρά εδωλίων.
3. ↑  Σύμφωνα με τον Παυσανία, στην Αγορά υπήρχαν αγάλματα του Απόλλωνα και του Ηρακλή, καθώς και των οικιστών της πόλης.
4. ↑  *ΑΡΧΑΙΑ ΘΕΑΤΡΑ*, σελ. 152.
5. ↑  *Πρακτικά της εν Αθήναις Αρχαιολογικής Εταιρείας*, τόμος 46, 1891, Αθήνα 1893, σελ. 71 - 90.

Βιβλιογραφία
------------

* *ΑΡΧΑΙΑ ΘΕΑΤΡΑ*, σελ. 150, εκδ. ITANOS.
* *Μάνη, Ιστορία-Αρχαιότητες-Κάστρα-Πειρατεία-Χάρτης-Πολιτισμικός Οδηγός-Σχεδιάγραμμα Διρού*, εκδ. ΜΕΝΤΗ, 2004.
* Γιαννακόπουλος Π. *Το Γύθειον*, Αθήναι 1966.
* *Περί του εν Γυθείω θεάτρου και του παρ’ αυτώ αρχαίου κτιρίου,* ΠΑΕ 1891.
* Βερσάκης Φ. *Η σκηνή του εν Γυθείω ρωμαϊκού θεάτρου*, ΑΕ 1912.
* Ροζάκης Δ. Εφημερίδα *«Εν Γυθείω»*, Απρίλιος 2007.
Η **ασενοκουμαρόλη**, γνωστή με την εμπορική ονομασία *Sintrom* μεταξύ άλλων, είναι φάρμακο που χρησιμοποιείται ως αντιπηκτικό. Χρησιμοποιείται για τη θεραπεία και την πρόληψη της εν τω βάθει φλεβοθρόμβωσης (DVT), της πνευμονικής εμβολής (PE) και λοιπών θρομβώσεων, καθώς και σε άτομα με μεταλλική προσθετική βαλβίδα. Χρησιμοποιείται επίσης σε άτομα με οξύ στεφανιαίο σύνδρομο (ACS) και έμφραγμα του μυοκαρδίου. Χορηγείται από το στόμα.

Οι αιμορραγίες είναι η κύρια παρενέργεια της ασενοκουμαρόλης, με συχνότερες εκδηλώσεις την αιμορραγία του δέρματος, την αιματουρία, τα αιματώματα, αιμορραγίες γαστρεντερικού, επίσταξη και αιμορραγίες της μήτρας. Επιπλέον παρατηρούνται ναυτία, εμέτοι, διάρροιες και κοιλιακό πόνο. H χορήγησή της κατά την εγκυμοσύνη μπορεί να προκαλέσει βλάβες στο έμβρυο ή και αποβολή. Ανήκει στα κουμαρινικά αντιπηκτικά, τα οποία δρουν ως ανταγωνιστές της βιταμίνης Κ. Η χημική δομή της μοιάζει με αυτή της βαρφαρίνης, αλλά στη φαινυλομάδα της θέσης 4 αντί για υδρογόνο έχει νιτροομάδα. Αν και έχει μικρότερο χρόνο ημιζωής από τη βαρφαρίνη, έχει βρεθεί ότι έχει πιο σταθερή αντιπηκτική δράση. Η δράση της στον οργανισμό παρακολουθείται με μέτρηση αιματοκρίτη, INR και ηπατικών εξετάσεων.

Η ασενοκουμαρόλη αναπτύχθηκε το 1953 και κυκλοφόρησε για ιατρική χρήση στην Ευρώπη το 1955 και στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1956. Η ανάπτυξή της ήταν αποτέλεσμα της χρησιμοποίησης της δικουμαρόλης, που χρησιμοποιούταν ως τρωκτικοκτόνο, για ιατρικούς σκοπούς τη δεκαετία του 1940.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  «Acenocoumarol». *go.drugbank.com*. Ανακτήθηκε στις 7 Απριλίου 2021.
2. ↑  Schaefer, Christof; Hannemann, Doreen; Meister, Reinhard; Eléfant, Elisabeth; Paulus, Wolfgang; Vial, Thierry; Reuvers, Minke; Robert-Gnansia, Elisabeth *και άλλοι*. (2006). «Vitamin K antagonists and pregnancy outcome» (στα αγγλικά). *Thrombosis and Haemostasis* **95** (06): 949–957. doi:10.1160/TH06-02-0108. ISSN 0340-6245. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2018-06-03.. Ανακτήθηκε στις 2021-12-27.
3. ↑  Salazar, E.; Izaguirre, R. (2001). «[Heart disease, anticoagulants and pregnancy»]. *Revista Espanola De Cardiologia* **54 Suppl 1**: 8–16. ISSN 0300-8932. PMID 11535183. .
4. ↑  «NCI Thesaurus: Acenocoumarol (Code C75152)». *ncit.nci.nih.gov*. Ανακτήθηκε στις 7 Απριλίου 2021.
5. ↑  «acenocoumarol (CHEBI:53766)». *www.ebi.ac.uk*. Ανακτήθηκε στις 7 Απριλίου 2021.
6. ↑  Lengyel, Mária; SPORTIF-III Altanulmány Vizsgálói (2004-12-26). «Warfarin or acenocoumarol is better in the anticoagulant treatment of chronic atrial fibrillation?». *Orvosi Hetilap* **145** (52): 2619–2621. ISSN 0030-6002. PMID 15724697. .
7. ↑  Trailokya, Abhijit (2015). «Acenocoumarol in Thromoembolic Disorders». *Cardiovascular Pharmacology: Open Access* **04** (04). doi:10.4172/2329-6607.1000157. .
Το **Αρχαίο θέατρο Δωδώνης** χτίστηκε τον 3ο αιώνα π.Χ. επί βασιλείας Πύρρου και ακολουθεί το σχέδιο που έχουν όλα τα ελληνικά θεατρα. Χωρούσε 18.000 θεατές και ήταν το μεγαλύτερο της εποχής του. Κατά την τέλεση των Ναϊών προς τιμήν του Νάιου Δία, εκτός από τους αγώνες στο στάδιο γίνονταν και θεατρικοί αγώνες.

Το θέατρο καταστράφηκε και επισκευάστηκε δυο φορές. Την πρώτη φορά το κατέστρεψαν οι Αιτολοί με τον βασιλιά Δωρίμαχο το 219 π.Χ, αλλά την επόμενη χρονιά ο βασιλιάς Φίλιππος Ε της Μακεδονίας άρχισε τις επισκευές. Το 167 π.Χ. ο Ρωμαίος στρατηγός Αιμίλιος Παύλος το κατέστρεψε ξανά ώσπου το 31 π.Χ.. το επισκεύασε πάλι ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Οκταβιανός Αύγουστος για να χρησιμοποιηθεί ως αρένα για θηριομαχίες από τους Ρωμαίους. Ο τοίχος που υπάρχει μπροστά από τα πρώτα καθίσματα χτίστηκε αυτή την εποχή για την προστασία των θεατών από τα θηρία.


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 10145424471386830375
* GND: 1081648813

 |

 |
Ο **Βασίλειος Τσούμπας** (1914 - 21 Απριλίου 1993) ήταν Έλληνας στρατιωτικός (1914- Απρίλιος 1993) και υπουργός των χουντικών κυβερνήσεων Μαρκεζίνη και Ανδρουτσόπουλου.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στις Λίμνες Αργολίδας το 1914. Φοίτησε στην Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων και ονομάστηκε ανθυπολοχαγός Πυροβολικού στις 10 Αυγούστου 1935. Το 1938 προήχθη σε υπολοχαγό, το 1943 σε λοχαγό, το 1946 σε ταγματάρχη, το 1950 σε αντισυνταγματάρχη, το 1958 σε συνταγματάρχη, το 1963 σε ταξίαρχο, το 1965 σε υποστράτηγο, το 1967 σε αντιστράτηγο και το 1972 σε στρατηγό. Ως αξιωματικός συμπλήρωσε τη στρατιωτική του εκπαίδευση στη Σχολή Πυροβολικού, στο Κέντρο Χημικού Πολέμου και στη Στρατιωτική Σχολή Ξένων Γλωσσών. Αποφοίτησε επίσης από τη Σχολή Επιτελών, τη Σχολή Εθνικής Άμυνας και τη Σχολή Άμυνας του NATO. Γνώριζε αγγλικά και γαλλικά. Συμμετείχε στον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο 1940- 41, ως Διοικητής Πυροβολαρχίας Ορειβατικού Πυροβολικού. Το 1944 διέφυγε στη Μέση Ανατολή και εντάχθηκε στον εκεί Ελληνικό Στρατό. Στην περίοδο του Εμφυλίου 1946-49 συμμετείχε στις επιχειρήσεις αρχικά ως Διοικητής Πυροβολαρχίας και στη συνέχεια ως Διοικητής Μοίρας Πεδινού Πυροβολικού. Από το 1950 και μετά υπηρέτησε σε διάφορες επιτελικές θέσεις, σε μονάδες Πυροβολικού (Διοικητής Μοίρας και Συντάγματος Πυροβολικού) και στη Σχολή Πυροβολικού, για μεγάλο χρονικό διάστημα. Διατέλεσε επίσης Υποδιευθυντής και Διευθυντής του 3ου ΕΓ/ΓΕΣ, Διευθυντής του 4ου ΕΓ/ΓΕΣ, Υποδιοικητής της Ελληνικής Δύναμης στο Στρατηγείο του NATO στη Σμύρνη, Επιτελάρχης του Γ' Σώματος Στρατού, Διοικητής της XI Μεραρχίας, Διοικητής της Ελληνικής Δύναμης Κύπρου (ΕΛΔΥΚ/Μ), Α' Βοηθός του Αρχηγού Γενικού Επιτελείου Στρατού, Διοικητής της ΑΣΔΕΝ και Διοικητής του Γ' Σώματος Στρατού. Στις 19 Δεκεμβρίου 1968, επί του καθεστώτος της Χούντας τοποθετήθηκε Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού, απ' όπου και αποστρατεύθηκε στις 3 Ιουνίου 1972 με το βαθμό του στρατηγού και τον τίτλο του Επίτιμου Αρχηγού Στρατού. Στις 24 Νοεμβρίου 1973 ορκίστηκε Υπουργός Δημοσίας Τάξεως, αλλά την επόμενη ημέρα (25 Νοεμβρίου) ο ταξίαρχος Ιωαννίδης έκανε πραξικόπημα και ο Τσούμπας εξαναγκάστηκε σε παραίτηση. Στις 3 Δεκεμβρίου 1973 ορκίστηκε υπουργός Εσωτερικών στη νέα κυβέρνηση υπό τον Αδαμάντιο Ανδρουτσόπουλο.

Τιμήθηκε με το Χρυσό Αριστείο Ανδρείας και πολλά άλλα ελληνικά και ξένα παράσημα και μετάλλια, αντίστοιχα του βαθμού του και των θέσεων που κατείχε. Ήταν έγγαμος και πατέρας ενός παιδιού. Πέθανε το 1993, σε ηλικία εβδομήντα εννέα ετών και κηδεύτηκε στις 22 Απριλίου 1993. Ήταν παντρεμένος με τη Ρίτα Τσούμπα και είχαν 1 κόρη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Rulers.org
2. ↑  Τα Νέα, Κοινωνικά, 21-4-1993, σελ. 56.
Άποψη του αρχαίου θεάτρου.
Το **αρχαίο θέατρο του Αρκαδικού Ορχομενού ή Ορχομενού Αρκαδίας** βρίσκεται στην ανατολική πλαγιά του λόφου της της αρχαίας πόλης και αποτελεί ένα σημαντικό μνημείο της. Με χωρητικότητα περίπου 3.000 θεατών το θέατρο φιλοξενούσε αγώνες προς τιμήν του Διονύσου.

Χρονολόγηση και περιγραφή
-------------------------

Το μνημείο ανήκει εξολοκλήρου σε μια κατασκευαστική φάση που χρονολογείται στον 3ο αιώνα π. Χ και. Το κοίλο αποτελείται από έξι κερκίδες ενώ διατηρούνται έως και 11 σειρές εδωλίων. Το κοίλο του θεάτρου εδράζεται στο φυσικό λόφο με την κατάλληλη διαμόρφωση του εδάφους, ακολουθώντας όλους τους κανόνες που απαιτούνταν για την κατασκευή ενός αρχαίου ελληνικού θεάτρου. Η βόρεια πλευρά του θεάτρου, είναι διαμορφωμένη κυρίως πάνω στο φυσικό βράχο, αντίθετα με την νότια που εν μέρει εδράζονταν σε θεμέλιο.

Σε ακτίνα 30 περίπου μέτρων, ίχνη ισχυρού αναλημματικού τοίχους μαρτυρούν το άνω όριο του κοίλου. Στο σημείο αυτό διαμορφώνεται και το διάζωμα του θεάτρου. Η προεδρία (πρώτη σειρά εδωλίων) είναι φτιαγμένη από λευκό μάρμαρο και διαθέτει  στηρίγματα για την πλάτη (ερεισίνωτα) και για τα χέρια (ερεισίχειρα) στα άκρα. Η διάμετρος της ορχήστρας είναι 20,60 μ. και στο χώρο αυτό βρέθηκαν δύο μαρμάρινοι θρόνοι διακοσμημένοι με ανάγλυφα πάνω σε ορθογώνια πλίνθο. Πιθανώς να χρησιμοποιούνταν σε θρησκευτικές λειτουργίες.

Το προσκήνιο του θεάτρου ήταν λίθινο και είχε ορθογώνιο σχήμα. Είχε τη μορφή μιας στοάς με μήκος 13.35 μ. και πλάτος 3 μ. Από το προσκήνιο ορατός είναι μόνο ο στυλοβάτης, ο οποίος αποτελείται από ασβεστολιθικές πλάκες.  Η σκηνή είναι κατασκευασμένη όμοια με το προσκήνιο από ασβεστόλιθο. Αποτελείται από δύο παράλληλους μεταξύ τους ορθογώνιους χώρους. Λόγω της απότομης κλίσης της πλαγιάς φαίνεται ότι ίσως το συγκρότημα της σκηνής λειτουργούσε και ως ανάλημμα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  culture.gov.gr/DocLib/brochure\_Orchomenos.pdf. Ανακτήθηκε στις 5  Απριλίου 2021.
2. ↑  Μποσνάκης Δ. Γκάγκτζης Δ. *ΑΡΧΑΙΑ ΘΕΑΤΡΑ. θέατρα θέας άξια*, εκδ. ITANOS. σελ. 144.
3. ↑  Σύμφωνα με τους ερευνητές υπήρχαν έντεκα μαρμάρινες βάσεις κιόνων, αρχικά τοποθετημένες επί του στυλοβάτη σε απόσταση 1.17 μ. η μία από την άλλη (Μποσνάκης Δ. Γκάγκτζης Δ. σελ.144).

Βιβλιογραφία
------------

* Παπαχατζής, Ν. 2002. *Παυσανίου Ελλάδος Περιήγησις, Αχαϊκά και Αρκαδικά*, Εκδ. Αθηνών.
* Σταϊνχάουερ Γ. 1973-74. Αρκαδία. Ανασκαφαί. *Αρχαιολογικόν Δελτίον* 29 Β2.
* Μποσνάκης Δ. Γκάγκτζης Δ. *ΑΡΧΑΙΑ ΘΕΑΤΡΑ. θέατρα θέας άξια*, εκδ. ITANOS.
* Dilke O.A.W. 1948. The Greek Theatre Cavea. *The Annual of the British School at Athens*, Vol. 43 (1948), pp. 125-192.
Ο **Βασίλειος Βλ. Σφυρόερας** (1921 – 26 Μαΐου 2015) ήταν Έλληνας ιστορικός, καθηγητής της νεότερης ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Γεννήθηκε στην Απείρανθο της Νάξου και, μετά τις γυμνασιακές σπουδές του στην ιδιαίτερη πατρίδα του, φοίτησε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Το 1946 πήρε το πτυχίο του από το Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας. Υπηρέτησε ως καθηγητής στη μέση εκπαίδευση από το 1950 (αρχικά στη Μονή Βελλάς) και το 1956 διορίσθηκε στο Κέντρο Ερεύνης Μεσαιωνικού και Νέου Ελληνισμού της Ακαδημίας Αθηνών.

Το 1968 ο Β. Σφυρόερας αναγορεύθηκε παμψηφεί εντεταλμένος υφηγητής της έδρας της ιστορίας της νεότερης Ελλάδας στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Τίτλος της επί υφηγεσία διατριβής του ήταν *Τα Ελληνικά Πληρώματα του Τουρκικού Στόλου* (Αθήνα 1968). Κατ' εντολή της Ακαδημίας Αθηνών πραγματοποίησε επιστημονικές αποστολές στο Άγιο Όρος, στα Μετέωρα και στις Κυκλάδες, και έλαβε μέρος σε διεθνή συνέδρια.

Διετέλεσε σύμβουλος της «Εταιρείας Ιστορικών Σπουδών επί του Νεωτέρου Ελληνισμού» και του «Ομίλου μελέτης Ελληνικού Διαφωτισμού». Επίσης, μέλος της Γλωσσικής Εταιρείας, της Λαογραφικής Εταιρείας, της Εταιρείας Κυκλαδικών Μελετών, ιδρυτικό μέλος της Ελληνικής Βιβλιογραφικής Εταιρείας και άλλων επιστημονικών ενώσεων.

Δημοσίευσε λογοτεχνικά κείμενα με τα ψευδώνυμα **Δρόσος Καραβάς** και **Βασίλειος Κρηνιώτης** στα περιοδικά *Νεοελληνικά Γράμματα*, *Πνευματική Ζωή*, *Ηπειρωτική Εστία*, *Κυκλαδικά* και άλλα. Οι πολλές ιστορικές μελέτες και ερευνητικές εργασίες του αναφέρονται κυρίως στην περίοδο της Τουρκοκρατίας. Βασικό του έργο, που επί έτη διδασκόταν στο Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του ΕΚΠΑ ήταν το *Οι Έλληνες επί Τουρκοκρατίας*, το οποίο εκδόθηκε στην Αθήνα το 1971.

Τους τελευταίους μήνες της ζωής του αντιμετώπιζε προβλήματα υγείας και νοσηλευόταν σε νοσοκομείο των Αθηνών.

Ο Β. Σφυρόερας ήταν μικρότερος αδελφός του λογοτέχνη και λαογράφου Νίκου Σφυρόερα.

Πηγές
-----

* Το αντίστοιχο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* (Χάρη Πάτση), τόμος 21, σελ. 281
* Το αντίστοιχο λήμμα στη *Βιογραφική Εγκυκλοπαίδεια του Νεώτερου Ελληνισμού, 1830-2016*, τόμ. Δ΄ (Αθήνα: Historia, 2016), σ. 233.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 94224406
* **BiblioNet**: **8351**
* LCCN: n86091509
* ISNI: 0000 0000 8345 8754
* GND: 128394889
* SELIBR: 198377
* SUDOC: 069703981
* BNF: cb134971692 (data)

 |

 |
Ο **Αθανάσιος Φροντιστής** (Σκιάθος, 1900 - Αθήνα, Ιανουάριος 1979) ήταν Έλληνας στρατιωτικός και πολιτικός, που υπηρέτησε ως αρχηγός ΓΕΕΘΑ και ως υπουργός Συγκοινωνιών.

Στρατιωτική καριέρα
-------------------

Ήταν γιος του Ιωάννη Φροντιστή και εισήλθε στη Σχολή Ευελπίδων σε ηλικία 19 ετών. Αποφοίτησε έπειτα από 3 χρόνια με το βαθμό του Ανθυπολοχαγού. Πολέμησε κατά την Μικρασιατική Εκστρατεία και αργότερα κατά τον Πόλεμο του 1940. Ανέπτυξε αντιστασιακή δράση, ως μέλος της οργάνωσης ΠΑΟ. Πολέμησε σε επιχειρήσεις στο Γράμμο και στο Βίτσι κατά τον εμφύλιο πόλεμο. Το 1949 έγινε Διοικητής της 31ης Ταξιαρχίας. Στα 1956 ήταν διοικητής του Γ΄ Σώματος Στρατού.

Ο Αντιστράτηγος Αθανάσιος Φροντιστής υπηρέτησε ως αρχηγός ΓΕΕΘΑ από το 1959 ως το 1962, οπότε και αποστρατεύτηκε.

Πολιτική σταδιοδρομία
---------------------

Ο Αθανάσιος Φροντιστής κατήλθε στην πολιτική μετά την αποχώρησή του από το στράτευμα, το 1962. Στις εκλογές του 1963 εξελέγη βουλευτής του νομού Μαγνησίας με την ΕΡΕ και επανεξελέγη στις εκλογές του 1964. Στις 3 Απριλίου 1967 ανέλαβε υπουργός Συγκοινωνιών στη βραχύβια κυβέρνηση του Παναγιώτη Κανελλόπουλου. Υπηρέτησε στο αξίωμα αυτό ως το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου του 1967.

Κηδεύτηκε από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών στις 10 Ιανουαρίου 1979

Έργα
----

* Φροντιστής, Αθανάσιος, *Πανελλήνιος Απελευθερωτική Οργάνωσις*. Θεσσαλονίκη, 1977.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ιωάννης Ν. Φραγκούλας, *Σκιαθίτικα*, εκδόσεις Ιωλκός, 1978, σελ. 122.
2. ↑  Rulers
3. ↑  εφ. Μακεδονία, 11/1/1979, σελ. 6.
Με την ονομασία **Αδαρούπολις** ή **Αδάρου πόλις** αναφέρεται κάποια αρχαία πόλη της Αραβίας (με τη γεωγραφική έννοια, δηλαδή της Αραβικής χερσονήσου), η οποία βρισκόταν στη δυτική ακτή του Περσικού κόλπου. Ο μεν Κλαύδιος Πτολεμαίος αναφέρει την Αδαρούπολι ως πόλη των Αράβων, ενώ ο Στέφανος ο Βυζάντιος την αναφέρει ως πόλη των Περσών. Εξάλλου, η τοποθέτησή της στον Περσικό Κόλπο αντιφάσκει με τη μνεία ότι βρισκόταν στη λεγόμενη «Ευδαίμονα Αραβία», η οποία καλύπτει τη νότια-νοτιοδυτική Αραβία. Σε κάθε περίπτωση, δεν είναι γνωστή η ακριβής θέση της Αδαρουπόλεως στην ακτή.

Πηγές
-----

* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 2 (1968), σελίδα 44
Ο **Βαρυλίτης** είναι σύνθετο ορυκτό αποτελούμενο από πυρίτιο, οξυγόνο, βάριο και βηρύλλιο, ουσιαστικά πυριτικό οξείδιο του Βαρίου και Βηρυλλίου.

Ο βαρυλίτης φέρεται να κρυσταλλώνεται στο ορθορομβικό - πυραμιδικό σύστημα. Ο δε χημικός τύπος αυτού είναι **BaBe2(Si2O7)**

Η ονομασία του προέρχεται εκ του ελληνικού όρου *βαρύς*, λόγω του μεγάλου ειδικού βάρους του. Πρόκειται για αλκαλικό ορυκτό, λευκό ημιδιαφανές άχρωμο μέχρι ανοικτό μπλε και εύθραυστο, (σκληρότητα 7), με υαλοειδή λάμψη που εντοπίζεται συνήθως σε πηγματικές κοιλότητες μεταμορφωσιγενών πετρωμάτων του βορείου ημισφαιρίου, όπως π.χ. στη Σουηδία, Νορβηγία, Ρωσία (Ουράλια Όρη) και Καζακστάν καθώς και Καναδά και ΗΠΑ.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος ορυκτών

Πηγές
-----