recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Gliese 876 e** είναι ένας εξωπλανήτης που περιφέρεται γύρω από το αστέρι Gliese 876 ένα ερυθρό νάνο προς τον αστερισμό του Υδροχόου.Η απόσταση του συστήματος Gliese 876 από την Γη είναι περίπου 15 έτη φωτός.Ανακαλύφτηκε στις 24 Ιουνίου του 2010.Η μάζα του πλανήτη είναι 14.6 ± 1.7 φορές μεγαλύτερη απο την μάζα της Γης , παρόμοια με την μάζα του πλανήτη Ουρανού.Η περίοδος για να πραγματοποίησει μια πλήρη περιφορά γύρω από το αστέρι Gliese 876 είναι 124 μέρες , περίπου το ένα τρίτο του έτους της Γης. Στο σύστημα του Gliese 876 , υπάρχουν εκτός του Gliese 876 e , οι πλανήτες Gliese 876 d, Gliese 876 c όπως φαίνεται στο σχήμα παρακάτω.

Οι τροχιές των πλανητών του συστήματος Gliese 876.Ο Gliese 876 e είναι ο πιο απομακρυσμένος πλανήτης από το αστέρι.Η τροχιά του πλανήτη είναι σχεδόν κυκλική με εκκεντρότητα 0,055 ± 0,012.Η τροχιά του πλανήτη είναι 124 μέρες , ενώ του Gliese 876 d , και του Gliese 876 c είναι σε λόγο 1: 2: 4 , και είναι το δεύτερο παράδειγμα , που παρατηρήθηκε μετά από τις τροχιές των δορυφόρων του Δία ,την Ιώ, την Ευρώπη και τον Γανυμήδη.

Η τροχιακή απόσταση του πλανήτη από το άστρο του είναι περίπου 0.3343 ± 0.0013 AU αστρονομικές μονάδες.

Αυτός ο πλανήτης, όπως οι β και γ, πιθανότατα έχουν μεταναστεύσει προς τα μέσα

,ενώ εικάζεται ότι ο σχηματισμός των πλανητών έγινε σε μεγαλύτερη απόσταση από το άστρο. 

Στην παρακάτω φωτογραφία παρουσιάζεται μια καλλιτεχνική απόδοση του πλανήτη.

Καλλιτεχνική απόδοση του πλανήτη.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Rivera, Eugenio J. *και άλλοι*. (July 2010). «The Lick-Carnegie Exoplanet Survey: A Uranus-mass Fourth Planet for GJ 876 in an Extrasolar Laplace Configuration». *The Astrophysical Journal* **719** (1): 890–899. doi:10.1088/0004-637X/719/1/890. Bibcode: 2010ApJ...719..890R.
2. ↑  Gerlach, Enrico; Haghighipour, Nader (2012). «Can GJ 876 host four planets in resonance?». *Celestial Mechanics and Dynamical Astronomy* **113** (1): 35–47. doi:10.1007/s10569-012-9408-0. Bibcode: 2012CeMDA.113...35G.
Ο **Αρέχις Α΄**, *Arechis I, Arigis, Aretchis*, ιταλικά: *Arechi*‎ (άκμασε 591 - 641) ήταν ο δεύτερος δούκας του Μπενεβέντο από το 591 έως το τέλος του το 641, μία βασιλεία μισού αιώνα.

Βιογραφία
---------

Ήταν από το Φρίουλι και ήταν συγγενής των δουκών εκεί, ίσως ανιψιός του Zότο, του προκατόχου του. Διορίστηκε από τον βασιλιά Αγιλούλφο την άνοιξη του 591, μετά το τέλος του Zότo. Ήταν ουσιαστικά ανεξάρτητος, επειδή το δουκάτο του χωριζόταν από τη βόρεια Ιταλία με ένα τμήμα Βυζαντινής επικράτειας.

Κατέκτησε την Κάπουα και το Βενάφρο στην Καμπανία και τις περιοχές των Βασιλικάτων και της Καλαβρίας. Δεν κατάφερε να καταλάβει τη Νάπολη μετά από πολιορκία (ο Ζότο είχε αποτύχει επίσης), αλλά κατέλαβε το Σαλέρνο στα τέλη της δεκαετίας του 620. Πέρασε τα τελευταία χρόνια της βασιλείας του δημιουργώντας καλές σχέσεις με τους Ρωμαιοκαθολικούς τού δουκάτου του και κάνοντας διάδοχο τον γιο του. Με το τέλος του, έχοντας επιζήσει από πολλούς βασιλείς, η ανεξαρτησία του εξασφαλίστηκε και η επικράτειά του πέρασε στον γιο του Άιουλφ Α΄.
Ο όρος **αντεργκράουντ** προέρχεται από την αγγλική λέξη *underground* και σημαίνει το υπό το έδαφος, το υπόγειο (λ.χ. «υπόγειος σιδηρόδρομος»).

Στον χώρο της πολιτικής δράσεως, δηλώνει την (συνήθως ένοπλη) παρανομία ή την αντίσταση κατά του κατακτητή σε περίπτωση ξένης κατοχής (λ.χ. οι Γάλλοι «Μακί» κατά την διάρκεια του Β Παγκοσμίου Πολέμου).

Στον χώρο της κουλτούρας, το αντεργκράουντ ταυτίζεται με κάθε πολιτιστική έκφραση που κινείται συνειδητά κάτω από τον φλοιό της εκάστοτε κυρίαρχης κουλτούρας (*mainstream*), κάθε ιδιόρρυθμη και εναλλακτική έκφραση. Πολλές φορές ταυτίζεται με την λεγόμενη Αντικουλτούρα (*Counter-Culture*).

Το Αντεργκράουντ στην μουσική, την τέχνη και την έντυπη έκφραση έφτασε στην μεγαλύτερη έως σήμερα ακμή του κατά την διάρκεια των δεκαετιών του ’60 και ’70 και ειδικότερα με τα κινήματα των χίπις και του πανκ.

Βιβλιογραφία
------------

* Μάφι Μάριο, «Underground», Αθήνα,1982
* Ρασσιάς Βλάσης, «Underground Press. Η Ιστορία του υπόγειου Τύπου», β έκδοση, Αθήνα, 1988
* Ραθιονέρο Λουϊς, «Οι Φιλοσοφίες του Underground», Αθήνα, β έκδοση, 1983

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Voices from the Underground: Radical Protest and the Underground Press
* Δικτυώνοντας τον "Υπόγειο" Τύπο
* Dave Widgery on the Underground Press
* 

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* GND: 4997921-8
* NKC: ph467676

 |

 |
Το **Αρίσαρον το κοινό** (επιστ. ονομ. *Arisarum vulgare*) (κοινή ονομ. **λυχναράκι**) ανήκει στην οικογένεια Araceae (Αροειδή) και κατανέμεται σχεδόν σ’ όλη την περιοχή της Μεσογείου. Το χαρακτηριστικό της οικογένειας Araceae (ανήκει το γνωστό μας διακοσμητικό ανθούριο) είναι ότι η ταξιανθία που ονομάζεται σπάδικας αποτελείται από ένα σαρκώδη άξονα στη βάση του οποίου βρίσκονται  διατεταγμένα άρρενα και θήλεα άνθη σε χωριστές ζώνες. Tο κορυφαίο τμήμα του σπάδικα είναι άγονο ροπαλοειδές. Η ταξιανθία είναι επικαλυμμένη και περιτυλιγμένη με μεγάλο έγχρωμο φυλλοειδές βράκτιο (σπάθη) που στην περίπτωση του *A. vulgare* είναι ανοιχτό πράσινο ριγέ με πορφυρό-κόκκινο το κάτω μέρος και σκούρο πράσινο ή κόκκινο-μωβ στην κορυφή. Το *A. vulgare* που απαντά σχεδόν σ’ όλη την Ελλάδα, ανθίζει από Οκτώβριο μέχρι Μάιο και συναντάται σε πετρώδεις τοποθεσίες στη ζώνη της ελιάς, αριάς και καστανιάς, μέχρι περίπου τα 800 μ.

Εικόνες
-------

* 
* 
* 
* 
*

Πηγές
-----

* Παπιομύτογλου Β. 2006, Αγριολούλουδα της Ελλάδας. Mediterraneo Editions

* Φυτολογία, 2006, Εκδοτική Αθηνών

* Strid A. 1980, Φυτά του Ολύμπου. Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* 

* 

*

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Αρίσαρον το κοινό** |

1. ↑  «Arisarum vulgare O.Targ.Tozz. 1810». *www.greekflora.gr*. Ανακτήθηκε στις 22 Αυγούστου 2021.
Ο **αποκρισάριος** ή **αποκρισιάριος** (σε λατινοποιημένη μορφή *apokrisiarios*) ήταν υψηλόβαθμος διπλωματικός αξιωματούχος κατά την Ύστερη Αρχαιότητα και τον πρώιμο Μεσαίωνα. Ο αυθεντικός αντίστοιχος λατινικός όρος ήταν ***responsalis*** («ο απαντών» ). Ο τίτλος χρησιμοποιούνταν από Βυζαντινούς πρεσβευτές, καθώς και από εκπροσώπους επισκόπων στις κοσμικές αρχές. Το πλησιέστερο σύγχρονο αντίστοιχο αξίωμα είναι ο παπικός νούντσιος. Ο τίτλος *apocrisiarius* εξακολουθεί να χρησιμοποιείται από την Αγγλικανική Εκκλησία.

Βυζαντινοί αποκρισιάριοι
------------------------

Ο αποκρισιάριος ήταν ένας κληρικός που υπηρετούσε ως εκπρόσωπος (περιγραφόμενος επίσης ως λεγάτος, λιγότερο ακριβής όρος) ενός πατριάρχη ή άλλου επισκόπου στη βυζαντινή αυτοκρατορική αυλή της Κωνσταντινούπολης. Το αξίωμα υπήρχε από τον 5ο αιώνα, αλλά θεσμοθετήθηκε με νόμο για πρώτη φορά επί αυτοκράτορα Ιουστινιανού Α' (527–565). Αρκετές από τις σημαντικότερες εκκλησιαστικές έδρες διατηρούσαν μόνιμους αποκρισάριους στην αυτοκρατορική πρωτεύουσα. Οι σημαντικότεροι από αυτούς ήταν οι παπικοί (περίπου από το 452 έως το 743). Ο τίτλος χρησιμοποιούνταν επίσης για τον αντιπρόσωπο ενός μητροπολίτη στην αυλή του «επιχώριου» πατριάρχη του είτε στην Κωνσταντινούπολη, στην Αλεξάνδρεια, στην Αντιόχεια ή στα Ιεροσόλυμα και για κοσμικούς αξιωματούχους που μετέφεραν αλληλογραφία του Βυζαντινού αυτοκράτορα.

Φράγκοι αποκρισιάριοι
---------------------

Από τη βασιλεία του Καρλομάγνου (768–814), η αυλή του Φράγκου βασιλιά/αυτοκράτορα περιλάμβανε κληρικούς ως μέλη, οι οποίοι ονομάζονταν *apocrisiarii*. Ωστόσο, ήταν απλώς βασιλικοί αρχιερείς που έφεραν τον τιμητικό τίτλο των αρχαίων παπικών απεσταλμένων, αφού δεν εκτελούσαν διπλωματικά καθήκοντα.

Αγγλικανική Εκκλησία
--------------------

Στη σύγχρονη Αγγλικανική Κοινωνία, οι εκπρόσωποι του Αρχιεπισκόπου του Καντέρμπουρυ σε διάφορες εκκλησίες ονομάζονται ***apocrisiarioi***.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Kazhdan 1991.
2. ↑  Kazhdan 1991; Parry & Hinnells 1999.
3. ↑  Parry & Hinnells 1999.
4. ↑  Diocese in Europe (20 Μαΐου 2011). «Partners - Apocrisiaroi». Diocese in Europe. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Φεβρουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 10 Δεκεμβρίου 2011.

Πηγές
-----

* Kazhdan, Alexander Petrovich, επιμ. (1991). *The Oxford Dictionary of Byzantium*. New York, New York and Oxford, United Kingdom: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-504652-6.
* Parry, Ken· Hinnells, John R. (1999). *The Blackwell Dictionary of Eastern Christianity*. Malden, Massachusetts: Blackwell Publishing. ISBN 0-631-18966-1.

Περαιτέρω ανάγνωση
------------------

* Ekonomou, Andrew J. (2007). *Byzantine Rome and the Greek Popes: Eastern Influences on Rome and the Papacy from Gregory the Great to Zacharias, A.D. 590-752*. Lanham, Maryland and Plymouth, UK: Lexington Books (Rowman & Littlefield Publishers, Inc.). ISBN 978-0-7391-1978-5.
* Larousse, Pierre· Augé, Claude (1906). *Petit Larousse Illustré: Nouveau Dictionnaire Encyclopédique*. Paris, France: Librairie Larousse.
Ο **Μαρκολίνο Ζοσέ Κάρλος Μόκο** (πορτογαλικά: Marcolino José Carlos Moco‎, Τσιτούε, Εκούνια, 19 Ιουνίου 1953) είναι πολιτικός από την Ανγκόλα. Ήταν ο 3ος πρωθυπουργός της Ανγκόλας από τις 2 Δεκεμβρίου 1992 έως τις 3 Ιουνίου 1996. Υπηρέτησε ως ο πρώτος Εκτελεστικός Γραμματέας της Κοινότητας Χωρών Πορτογαλικής Γλώσσας, γνωστής και ως Κοινοπολιτεία Lusophone.

Σταδιοδρομία
------------

Ο Μόκο απομακρύνθηκε από τη θέση του από τον Πρόεδρο Ζοζέ Εντουάρντο ντος Σάντος. Ο Σάντος απομάκρυνε ολόκληρο το υπουργικό συμβούλιο μαζί με τον διοικητή της κεντρικής τράπεζας σε μια προσπάθεια να θεωρηθεί αποφασιστικός. Ο Μόκο ήταν μέλος του Λαϊκού Κινήματος για την Απελευθέρωση της Ανγκόλας (MPLA), του κόμματος του Προέδρου, το οποίο ήταν το κυβερνών κόμμα μέχρι το 1991, λίγο πριν ο Μόκο γίνει Πρωθυπουργός (με διακοπή από μια κυβέρνηση εθνικής ενότητας, μετά από την οποία το MPLA έγινε και πάλι το κυβερνών κόμμα μέχρι σήμερα).

### CPLP

Τον Ιούλιο του 1996, ο Μόκο έγινε ο πρώτος Εκτελεστικός Γραμματέας της Κοινότητας Χωρών Πορτογαλικής Γλώσσας, ενός νέου διεθνούς οργανισμού στον οποίο προσχώρησαν η Πορτογαλία και οι περισσότερες από τις πρώην αποικίες της, συμπεριλαμβανομένης της Ανγκόλας. Η θητεία του Μόκο ως Εκτελεστικού Γραμματέα έληξε το 2000.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Do something». London: The Economist. 1996-06-08, σελ. 45.
2. ↑  Pearce, Justin (2012). «CONTROL, POLITICS AND IDENTITY IN THE ANGOLAN CIVIL WAR». *African Affairs* **111** (444): 442–465. ISSN 0001-9909. .
3. ↑  «Marcolino Moco». *www.cplp.org*. Ανακτήθηκε στις 15 Ιανουαρίου 2022.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| ΠροκάτοχοςΦερνάντο Ζοσέ ντε Φράνσα Ντίας Βαν-Ντούνεμ | **Πρωθυπουργός της Ανγκόλας**1992-1996 | ΔιάδοχοςΦερνάντο Ζοσέ ντε Φράνσα Ντίας Βαν-Ντούνεμ |
|
| ΠροκάτοχοςΔημιουργία θέσης | **Εκτελεστικός Γραμματέας της Κοινότητας Χωρών Πορτογαλικής Γλώσσας**1996–2000 | ΔιάδοχοςΝτούλτσε Μαρία Περέιρα |
|

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 60821864
* LCCN: n96900078
* ISNI: 0000 0001 1445 6568
* GND: 1217434534
* SUDOC: 060846046

 |

 |
Η **Μαρία** (γαλλ. *Marie de Poitiers*, απεβ. μετά τις 10 Δεκεμβρίου 1307) από τον Οίκο του Πουατιέ ήταν κόρη του πρίγκιπα της Αντιόχειας και διεκδίκησε το βασίλειο της Ιερουσαλήμ.

Βιογραφία
---------

Ήταν η μόνη κόρη του Βοημούνδου Δ΄ πρίγκιπα της Αντιόχειας & κόμη της Τρίπολης και της Μελισσάνθης των Λουζινιάν, κόρης του Αμωρί Β΄ της Ιερουσαλήμ.

Το 1268 ο εξάδελφός της Κορραδίνος των Χοενστάουφεν, βασιλιάς της Σικελίας & Ιερουσαλήμ, νικήθηκε και εκτελέστηκε από τον Κάρολο Α΄, ο οποίος είχε την παπική άδεια να καταλάβει το βασίλειο της Σικελίας. Ο Κορραδίνος ήταν εγγονός της Ισαβέλλας Β΄ της Ιερουσαλήμ, εγγονής της Ισαβέλλας Α΄ της Ιερουσαλήμ. Τότε η Μαρία, ως η μόνη επιζήσασα εγγονή της Ισαβέλλας Α΄ (δηλ. πλησιέστερης εξ αίματος συγγενής), διεκδίκησε το βασίλειο τη Ιερουσαλήμ. Ωστόσο η Συνέλευση των βαρόνων (Haute Cour) εξέλεξε τον Ούγο Γ΄ της Κύπρου ως τον νέο βασιλιά της Ιερουσαλήμ. Αυτός ήταν εγγονός της Αλίκης της Καμπανίας, 2ης κόρης της Ισαβέλλας Α΄, ενώ η Μελισσάνθη των Λουζινιάν ήταν 5η κόρη της.

Έτσι η Μαρία μετέβη στη Ρώμη και πρότεινε στον Κάρολο Α΄ να πωλήσει τα δικαιώματά της. Πράγματι με τη συγκατάθεση και ευλογία του πάπα, πωλήθηκαν το 1277. Ο Κάρολος Α΄ έλαβε τον τίτλο του *βασιλιά της Ιερουσαλήμ* και κατέκτησε την Άκρα, που την κράτησε ως το 1285. Από τότε η διεκδίκηση στο βασίλειο άλλαξε συχνά χέρια, περνώντας σε επόμενη γενεά με διαθήκη ή κατάκτηση, παρά με απευθείας διαδοχή.

Η Μαρία απεβίωσε άτεκνη στο Καστέλο ντε Κανόζα της Απουλίας μετά τις 10 Δεκεμβρίου 1307.

Παραπομπές σε πηγές
-------------------

1. ↑   Setton, Kenneth M. (ed.) (1985). A History of the Crusades: The Impact of the Crusades on the Near East, p. 201. University of Wisconsin Press. ISBN 0-299-09144-9
2. ↑   Hindley, Geoffrey (2004). The Crusades: Islam and Christianity in the Struggle for World Supremacy, p. 269. Carroll & Graf Publishers. ISBN 0-7867-1344-5.
**Αποκριάτικα τραγούδια** ονομάζονται τα λαϊκά τραγούδια που τραγουδιούνται στις γιορτές της αποκριάς.

Μορφή
-----

Τα αποκριάτικα τραγούδια είναι έμμετρα και οι στίχοι τους είναι κυρίως ιαμβικοί και τροχαϊκοί. 

Ακολουθεί αντιπροσωπευτικό απόσπασμα ενός παραδοσιακού αποκριάτικου τραγουδιού.

> 
> Μια γρηά - τσίκι ρίκι τσικ,  
> 
> μία γρηά μια καλογρηά,  
> 
> μία γρηά μια καλογρηά  
> 
> λάχανα μαγέρευε.  
> 
> 
> 
> 

Ακολουθεί αντιπροσωπευτικό απόσπασμα ενός αποκριάτικου τραγουδιού που τραγουδούν στο βράδυ της Κυριακής της Τυρινής, στην Αρκαδία.

> 
> Αγιοζούμι, τυροζούμι,  
> 
> όποιος πιει και δε γελάσει,  
> 
> ψύλλος δε θα τον δαγκάσει.  
> 
> 
> 
>

Περιεχόμενο
-----------

Το περιεχόμενο-χαρακτήρα που μπορεί να έχουν τα αποκριάτικα τραγούδια, είναι ένα από τις εξής τέσσερις κατηγορίες:

* σκωπτικό,
* βακχικό,
* εύθυμο και
* γνωμικό.

Παραπομπές
----------

1. ↑  
Γεράσιμος Αν. Μαρκαντωνάτος (2013). «Αποκριάτικα τραγούδια». *ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟΙ ΚΑΙ ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΟΙ ΟΡΟΙ*. Αθήνα: Δημοσιογραφικός Οργανισμός Λαμπράκη Α.Ε. σελ. 58. ISBN 978-960-503-298-2.
2. ↑  
Σ. ΓΚΙΚΑΣ - Δ. ΔΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ - Ι. ΕΥΑΓΓΕΛΛΟΥ - Χ. ΡΩΜΑΣ (1998). «Αποκριάτικα τραγούδια». *ΛΕΞΙΚΟ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΩΝ ΟΡΩΝ*. Αθήνα: Εκδόσεις Σαββάλας. σελ. 51. ISBN 960-460-197-0.
Συντεταγμένες: 13°49′26″S 172°09′04″W﻿ / ﻿13.824°S 172.151°W﻿ / -13.824; -172.151

| Apolima Απολίμα |
| --- |
| Η Απολίμα βρίσκεται στα δυτικά, το Μανόνο στα κεντρικά και το Ουπόλου στα ανατολικά |
|
| Συνταγμένες: | 13.824°Ν 172.151°Δ |
|
| Χώρα: | Σαμόα |
|
| Διαμέρισμα: | Αϊγκα-ι-λε-Τάι |
|
| Πρωτεύουσα: | Απολίμα-Τάι |
|
| Έκταση: | 1,6 km |
|
| Μήκος: | 900 m |
|
| Πλάτος: | 1,4 km² |
|
| Ψηλότερο υψόμετρο: | 165 m |
|
| Πληθυσμός (2006): | 75 κάτ. |

Η **Απολίμα** (σαμόα: Apolima) είναι το μικρότερο κατοικημένο νησί των νησιών Σαμόα και το δυτικότερο του διαμερίσματος Αϊγκα-ι-λε-Τάι. Βρίσκεται ανάμεσα στα νησιά Μανόνο και το Σαβάι. Έχει πληθυσμό μόνο 75 κατοίκων, οι οποίο ζουν στο μοναδικό χωριό του νησιού, το Απολίμα-Τάι.

Βάρκα με την Απολίμα στο πίσω μέρος
Άποψη της Απολίμα από καράβι Ουπόλου-Σαβάι

Γεωγραφία
---------

Η Απολίμα βρίσκεται κεντρικά των Σαμόα, δυτικά του Ουπόλου και δυτικά της Αϊγκα-ι-λε-Τάι. Στα δυτικά της βρίσκεται το δεύτερο μεγαλύτερο νησί των Σαμόα, το Σαβάι, ενώ στα ανατολικά το ακατοίκητο νησί Νου'ουλόπα, πιο δίπλα το Μανόνο και πιο δίπλα το Ουπόλου. Ο μοναδικός οικισμός είναι η Απολίμα-Τάι.

Έχει έκταση 1,6 χιλιόμετρα, μήκος 900 μέτρα και πλάτος 1,4 χιλιόμετρα. Το ψηλότερο υψόμετρο είναι 165 μέτρα.

Τοποθεσία
---------

Η Απολίμα βρίσκεται 2,4 χλμ. βορειοδυτικά του Ουπόλου και 7 χλμ. νοτιοδυτικά του Σαβάι.

Εικόνες
-------

* Ιστορικές εικόνες της Απολίμα από τον Τόμας Άντριου (1855 - 1939)
* Είσοδος για Απολίμα, αριστερή πλευράΕίσοδος για Απολίμα, *αριστερή πλευρά*
* Το χωριό της Απολίμα το 1890 με 1910Το χωριό της Απολίμα το 1890 με 1910
* Το εσωτερικό της Απολίμα, 1904Το εσωτερικό της Απολίμα, 1904

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος νησιών των Σαμόα

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Population and Housing Census Report 2006» (PDF). *Samoa Bureau of Statistics*. Ιουλίου 2008. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 21 Ιουλίου 2011. Ανακτήθηκε στις 16 Δεκεμβρίου 2009.
2. ↑  «Samoa Territorial Constituencies Act 1963». *Pacific Islands Legal Information Institute*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Ιουνίου 2011. Ανακτήθηκε στις 16 Δεκεμβρίου 2009.

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Νησιά των Σαμόα |
| --- |
|  |
| 
* Απολίμα
* Ναμούα
* Νούουλουα
* Νούουλοπα
* Νούουσαφε'ε
* Νούουτελε
* Μανόνο
* Ουπόλου
* Σαβάι
* Φανουατάπου
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 241850118
* GND: 4433269-5

 |

 |
*Liber Graecus* από την Αυστρία, 1984
Το ***Liber Graecus*** ήταν εγχειρίδιο της αρχαίας ελληνικής γλώσσας από την Αυστρία. Το λατινικό του όνομα σημαίνει απλά *Ελληνικό βιβλίο*.

Γράφτηκε από το 1930 από τους αυστριακούς φιλολόγους Emil Gaar, Mauriz Schuster και Ferdinand Schupp, και χρησιμοποιούταν σχεδόν αποκλειστικά για δεκαετίες. Την όγδοη έκδοση την επιμελήθηκε το 1968 ο Konrad Holeschofsky. Η τελευταία έκδοση, η δέκατη, κυκλοφόρησε το 1984. 

Το βιβλίο χωρίζεται σε 42 μαθήματα που προετοιμάζουν για την επόμενη φάση της ανάγνωσης πρωτότυπων κλασικών κειμένων. Αυτό οφείλεται στις μικρές ενότητες και στήν προτίμηση (από την αρχή και όσο το δυνατόν) σε πρωτότυπες προτάσεις. Γίνεται παράλληλα και μια εισαγωγή στον πολιτισμό των Ελλήνων. Διδάσκεται μόνο η αττική διάλεκτος. Το δεύτερο μέρος παρέχει όλες τις απαραίτητες λέξεις και τα γραμματικά παραδείγματα από τη φωνολογία, τη μορφολογία και τη σύνταξη.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Λήψη του βιβλίου
**Gamera 3: Revenge of Iris** (ιαπων. **Gamera Surī Jyashin Irisu Kakusei**) είναι ταινία επιστημονικής φαντασίας του 1999 σε σκηνοθεσία και σενάριο Σουσούκε Κανέκο. Είναι η συνέχεια του Gamera 2: Attack of Legion και η ενδέκατη ταινία της σειράς Gamera. Στην ταινία ο Gamera αντιμετωπίζει τον Iris ένα ιδιαίτερα επιθετικό γιγάντιο πλάσμα.

Πλοκή
-----

Τρία χρόνια πέρασαν από τότε που ο Gamera νίκησε την βασίλισσα Legion, και ο κόσμος έχει πλέον γεμίσει με τα σαρκοβόρα πουλιά Gyaos τα οποία έχουν πλέον εξελιχθεί σε Hyper Gyaos. Σε ένα μικρό χωριό η Αγιάνα μια συναισθηματικά ταραγμένη νεαρή κοπέλα δημιουργεί ένα ψυχικό δεσμό με ένα εξαιρετικά επικίνδυνο παρασιτικό τέρας, γνωστό και ως Iris, που τρέφεται από την οργή και το μίσος της για τη γιγάντια χελώνα Gamera που κατά λάθος σκότωσε τους γονείς της στο παρελθόν. Αφού τελικά νικήσει τον Iris ο Gamera πρέπει να νικήσει ένα τεράστιο κοπάδι από Gyaos τα οποία έρχονται στην Ιαπωνία για να σκοτώσουν τον Gamera.

Ηθοποιοί και Χαρακτήρες
-----------------------

* Σινόμπου Νακαγιάμα στο ρόλο της *Μαγιούμι Νεγκαμίν*
* Αγιάκο Φουτζιτάνι στο ρόλο της *Ασάγκι Κουσανάγκι*
* Άι Μαέντα στο ρόλο της *Αγιάνα Χιρασάκα*
* Σένρι Γιαμασάκι στο ρόλο της *Μίτο Ασακούρα*
* Σένρι Γιαμασάκι στο ρόλο του *Σίνγιο Κουράτα*
* Κέντζι Σότο στο ρόλο του *Σάτο*

Παραγωγή
--------

Ο σκηνοθέτης Σουσούκε Κανέκο σκηνοθέτησε το Gamera: Guardian of the Universe αλλά και το Gamera 2: Attack of Legion. Το Gamera 3 είναι η πρώτη ταινία που ο Κανέκο έγραψε το σενάριο μαζί με τον Καζουνόρι Ίτο, ο οποίος έγραψε το σενάριο των δύο προηγούμενων ταινιών. Ο μουσικός συνθέτης Κό Οτάνι και ο υπεύθυνος των ειδικών εφέ Σίντζι Χιγκούτσι δουλέψαν επίσης στις προηγούμενες δύο ταινίες.

Κυκλοφορία
----------

Η ταινία κυκλοφόρησε σε Blu-ray από την Mill Creek Entertainment και σε DVD από την ADV.

Βραβεύσεις
----------

Το Gamera 3: Revenge of Iris προβλήθηκε το 1999 στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο και βραβεύτηκε με το βραβείο Mainichi Film Concours για Καλύτερη Ηχοληψία στην Ιαπωνία. Η ταινία έλαβε θετικές κριτικές από τους κριτικούς και θεωρείται η καλύτερη ταινία της σειράς.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Gamera 3: Revenge of Iris στο Rotten Tomatoes
* Gamera 3: Revenge of Iris στο Popcorn
* Gamera 3: Revenge of Iris στο Wikizilla
Αντηρίδα στα ανάκτορα του Ουέστμινστερ, στο Λονδίνο
H **αντηρίδα** είναι τοιχοποιία που προεξέχει από έναν τοίχο, με στόχο να δώσει επιπλέον αντοχή στο ίδιο, και επίσης να αντιστέκεται στις δυνάμεις που ασκεί η οροφή ή ο τοίχος, ειδικά όταν συγκεντρώνεται σε οποιοδήποτε σημείο.

Στη ρωμαϊκή αρχιτεκτονική τα σχέδια του κτιρίου, όπου οι θολωτές οροφές ήταν σημαντικής έκτασης και η προς τα έξω ώθηση, επομένως, πολύ μεγάλη, ήταν διατεταγμένα έτσι ώστε να παρέχουν σταυρωτά τοιχώματα, διαιρώντας τα κλίτη, όπως στην περίπτωση της Βασιλικής του Μαξέντιου, οι υποδιαιρέσεις των λιγότερο σημαντικών αιθουσών, έτσι ώστε να μην υπήρχαν ορατές αντηρίδες. Ωστόσο, στα λουτρά του Διοκλητιανού, αυτά τα σταυρωτά τοιχώματα έφτασαν στο ύψος της μεγάλης θολωτής αίθουσας, και τα άνω μέρη τους ήταν διακοσμημένα με κόγχες και ζωγραφισμένους κίονες. Στη βυζαντινή αρχιτεκτονική δεν υπήρχαν εξωτερικά στηρίγματα και τα σχέδια ήταν διατεταγμένα ώστε να τα συμπεριλάβουν σε εγκάρσια τοιχώματα ή εσωτερικά στηρίγματα.

Οι αντηρίδες των πρώιμων ρωμανικών εκκλησιών ήταν μόνο λωρίδες από γύψο που χρησιμοποιήθηκαν για να διαχωρίσουν την επιφάνεια του τοίχου και να διακοσμήσουν το εξωτερικό. Σε μια ελαφρώς μεταγενέστερη περίοδο δόθηκε μεγαλύτερο βάθος στο κάτω μέρος των στηριγμάτων, τα οποία στη συνέχεια καλύφθηκαν με μια έντονα επικλινή κάλυψη. Η εισαγωγή των σταυροθόλιων, που επεκτάθηκε τον 12ο αιώνα, και η συγκέντρωση πιέσεων σε συγκεκριμένα σημεία της δομής, καθιστούσε τις αντηρίδες απόλυτη αναγκαιότητα, και έχει ήδη από τη ρωμανική περίοδο υπήρχε αξιοσημείωτη εξέλιξη. Οι αντηρίδες της πρώιμης αγγλικής περιόδου προβάλλουν σημαντικά με δύο ή τρία ομάδες από κεκλιμένα σε οξεία γωνία τμήματα και στέφονται από τριγωνικά κεφάλια. Οι λεπτές στήλες ("άξονες στήριξης") χρησιμοποιούνται υπό γωνία. Σε μεταγενέστερες κατασκευές, οβελοί και κόγχες χρησιμοποιούνται συνήθως για να διακοσμήσουν τις κορυφές των στηριγμάτων, και στην ακόμη μεταγενέστερη κάθετη εργασία οι κάθετες όψεις είναι πλούσια διακοσμημένες με επένδυση. Χαρακτηριστικό στοιχείο της γοτθικής αρχιτεκτονικής αποτελούν οι επίστεγες αντηρίδες.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3   Chisholm, Hugh, επιμ.. (1911) «Buttress» *Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάννικα* **4** (11η έκδοση) Cambridge University Press, σελ. 891-892
Το **αντηχείο** αποτελεί ακουστική διάταξη, η οποία συναντάται στα έγχορδα μουσικά όργανα και έχει σκοπό την ενίσχυση του ήχου μέσω του συντονισμού των τοιχωμάτων του και του εσωτερικά περικλειόμενου αέρα. Στην επιστήμη της ακουστικής είναι το λεγόμενο **αντηχείο Helmholtz**.

Μεταλλικό, σφαιρικό αντηχείο Helmholtz, με βάση την αρχική σχεδίαση του 1890-1900.
Στον ηλεκτρομαγνητισμό, αντηχεία αποκαλούνται οι κοιλότητες ηλεκτρομαγνητικού συντονισμού, οι οποίες απορροφούν την κινητική ενέργεια των ηλεκτρονίων και τη μετατρέπουν σε ηλεκτρομαγνητικές ταλαντώσεις (κύματα) συγκεκριμένης συχνότητας, αναλόγως των γεωμετρικών τους χαρακτηριστικών/διαστάσεων.
Επιστημονική σπουδή έγχρωμης αποκατάστασης σε αντίγραφο στη Γλυπτοθήκη του Μονάχου
Η **μαρμάρινη κεφαλή εφήβου** είναι τμήμα αρχαίου αττικού αγάλματος. Βρέθηκε τον Σεπτέμβριο του 1887 στην Περσική τάφρο κατά τις ανασκαφές της Ακρόπολης βορειοανατολικά του μουσείου. Φυλάσσεται στο Μουσείο της Ακρόπολης στην Αθήνα με αύξοντα αριθμό 689.

Περιγραφή
---------

Είναι κατασκευασμένη από μάρμαρο της Πάρου και έχει φυσικό μέγεθος, ύψους 24,5 εκατοστών. Παρουσιάζει το κεφάλι ενός εφήβου μέχρι το μέσο του λαιμού σε καλή κατάσταση. Το κεφάλι κλίνει λίγο προς τα εμπρός και ελαφρά στο πλάι προς τον δεξιό ώμο. Η κόμη είναι πλούσια και χτενισμένη με επιμέλεια. Τα ελαφρώς κατσαρά μαλλιά πέφτουν κυματίζοντας στο μέτωπο. Σκεπάζουν το κούτελο και καταλήγουν πίσω από τα αυτιά όπου είναι δεμένα σε δυο μεγάλες πλεξούδες που είναι τυλιγμένες γύρω από το κεφάλι και δεμένες μπροστά. Στην κορυφή της κεφαλής υπάρχει μια οπή διαμέτρου 12 χιλιοστών και βάθους 31 χιλιοστών. Τα μάτια είναι μεγάλα και περιβάλλονται από παχιά βλέφαρα. Οι βολβοί των οφθαλμών είναι μικρότεροι του κανονικού. Τα αυτιά, μάγουλα και η μύτη είναι κομψά. Η όλη έκφραση του προσώπου είναι μελαγχολική χωρίς το χαρακτηριστικό αττικό μειδίαμα. Κατά την αποκάλυψη του υπήρχαν εμφανή υπολείμματα χρώματος, ξανθοκίτρινου στα μαλλιά και κόκκινου στα χείλη, τα οποία έχουν πλέον ξεθωριάσει.

Ερμηνεία
--------

Δεν είναι γνωστό ποιόν απεικονίζει το άγαλμα αυτό. Είναι όμως ένα από τα ομορφότερα ευρήματα της Ακροπόλεως και συγκαταλέγεται στα σημαντικότερα για την ιστορία της αττικής τέχνης.

Ιστορική τοποθέτηση
-------------------

Τα χαρακτηριστικά της κόμης τα συναντούμε επίσης στο άγαλμα του Απόλλωνα του Ομφαλού, στην κόρη του Ευθυδίκου και σε απεικονίσεις σε αγγεία του Ευφρόνιου. Επίσης και σε ένα άλλο έκθεμα του μουσείου με αύξοντα αριθμό 308. Ο καλλιτεχνικός τύπος είναι νέος, έχει επιρροές της Πελοποννησιακής σχολής και είναι ακριβώς αντίθετος του γνωστού αρχαϊκού τύπου. Η χρονολόγηση του έργου προσεγγίζει το 490-480 π.Χ.. Είναι ένα από τα νεώτερα ευρήματα της Περσικής τάφρου, και χρονολογείται λίγο πριν την εισβολή των Περσών και την καταστροφή της πόλης. Το έργο πιθανόν φιλοτέχνησε ένας από τους δασκάλους του Φειδία, ο Ηγησίας των Αθηνών ή ο Αγελάδας του Άργους.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Αρχαιολογία | Πύλη Αρχαιολογία |

* Εν Αθήναις Αρχαιολογική Εταιρεία (1906). *Μνημεία της Ελλάδος*. Αθήνα: Τυπογραφείο Π. Δ. Σακελλαρίου. Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2010.
* Γκάι Ντίκινς (1881 - 1916) (1912). *Catalogue Of The Acropolis Museum Volume I Archaic Sculpture* (στα Αγγλικά). Cambridge: University Press. Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2010.
* Max Sauerlandt (1880-1934) (1911). *Griechische Bildwerke: Mit 140, darunter etwa 50 ganzseitigen, Abbildungen* (στα Γερμανικά). Düsseldorf, Leipzig: K.R. Langewiesche. σελίδες 33 και 134-135. Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2010.
* Ισμήνη Τριάντη (1998). *Το Μουσείο Ακροπόλεως*. Αθήνα: ΟΛΚΟΣ, ISBN 960-7169-84-0. σελίδες 234-235. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Ιουνίου 2012. Ανακτήθηκε στις 23 Νοεμβρίου 2011.
Η **Μαρία νταλλε Κάρτσερι** (Maria dalle Carceri) (; - 1323) ήταν από τον πατέρα της εκτημόρια της Εύβοιας ως κυρία του ημίσεος της Καρύστου. Ως κληρονόμος του συζύγου της Αλβέρτου Παλαβιτσίνι ήταν μαρκησία του ημίσεως της Βοδονίτσας από το 1311 ως το 1323. Για να αποφύγει την κατάκτηση του μαρκιζάτου από τους Καταλανούς, αναγκάστηκε να τους πληρώνει ετήσιο φόρο. 

Η οικογένεια της Μαρίας καταγόταν από τη Βερόνα της Λομβαρδίας και είχε έρθει στην Ελλάδα κατά τη Δ΄ Σταυροφορία. Ήταν κόρη του Γκαετάνο νταλε Κάρτσερι από τον οποίο κληρονόμησε το ήμισυ της Καρύστου (το 1/6 της Εύβοιας). Μητέρα της ήταν η Αγνή ή Ανιέζα Ναβιγαγιόζο (Agnesie Navigajoso) κόρη του διοικητή της Λήμνου και *μεγάλου δούκα* (ναυάρχου) της Λατινικής αυτοκρατορίας της Κωνσταντινούπολης. Παντρεύτηκε τον Αλβέρτο Παλαβιτσίνι, μαρκήσιο της Βοδονίτσας και όταν εκείνος απεβίωσε το 1311, το μαρκηζάτο μοιράστηκε στη Μαρία και την κόρη τους Γουλιέλμα. 

Λαμβάνοντας υπόψη την πρόσφατη νίκη της Καταλανικής Εταιρείας κατά των ενωμένων δυνάμεων του Δουκάτου των Αθηνών στην Μάχη του Αλμυρού, η Μαρία επιθυμούσε να παντρευτεί και πάλι γρήγορα με έναν άνθρωπο ο οποίος θα προστατεύσει τη μαρκιωνία της Βοδονίτσας. Έτσι παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο τον Αντρέα Κορνάρο. Μετά τον θάνατό της η κόρη της Γουλιέλμα κληρονόμησε και το υπόλοιπο της μαρκιωνίας, καθώς και το ήμισυ της Καρύστου.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε πρώτα τον Αλβέρτο Παλαβιτσίνι μαρκήσιο της Βοδονίτσας και κόρη της ήταν η:

* Γουλιέλμα Παλαβιτσίνι μαρκησία της Βοδονίτσας και εκτημόρια της Εύβοιας ως κυρία του ημίσεως της Καρύστου. Παντρεύτηκε τον Βαρθολομαίο Ζαχαρία.

Όταν χήρεψε παντρεύτηκε τον Αντρέα Κορνάρο βαρόνο της Καρπάθου (Scarpanto), υποτελή του βασιλείου της Κρήτης.

Πηγές
-----

* Setton, Kenneth M. (general editor) *A History of the Crusades: Volume III — The Fourteenth and Fifteenth Centuries*. Harry W. Hazard, editor. University of Wisconsin Press: Madison, 1975.
* Miller, W. "The Marquisate of Boudonitza (1204-1414)." *Journal of Hellenic Studies*, Vol. 28, 1908, pp 234–249.
* Latin Lordships of Greece: Boudonitza. ανακτήθηκε 24 Μαρτίου 2013
Η **Μαρλίν Ίαν** (Αγγ.:Marline Yan, 9 Ιανουαρίου 1993) είναι Καναδή ηθοποιός και τραγουδίστρια. Έγινε γνωστή από τη συμμετοχή της στη τηλεοπτική σειρά Ίντι, ως Άμπιγλαλ Φλόρες.

Σταδιοδρομία
------------

Η Ίαν ξεκίνησε την ηθοποιία και το τραγούδι όταν ήταν 10 χρονών σε τοπικά θέατρα. Εξ' αιτίας του Φιλιππο-Καναδικού ρόλου της στην τηλεοπτική σειρά Ίντι, ως Άμπιγλαλ Φλόρες, συχνά πιστεύεται ότι κατάγεται από τις Φιλιππίνες. Η Ίαν ξεκαθάρισε, στον λογαριασμό στο Twitter, ότι δεν έχει καταγωγή από της Φιλιππίνες. Στην πραγματικότητα, η Ίαν έχει καταγωγή από διάφορες χώρες τις Ασίας, όπως από την Καμπότζη, την Κίνα, το Βιετνάμ, την Ινδία και την Ταϊλάνδη.

Κατά το πρώτο έτος της στο Καθολικό γυμνάσιο *Ιωάννης Παύλος ΙΙ* στο Λονδίνο του Ονταρίου έπαιξε στον πρωταγωνιστικό ρόλο στο έργο Ρωμαίος και Ιουλιέτα. Στην ηλικία των δεκατεσσάρων υπέγραψε συμβόλαιο με έναν οργανισμό και έπειτα από ένα χρόνο επιλέχθηκε για τον ρόλο της Άμπιγκαλ, ένα Φιλιππό-Καναδό κορίτσι, κολλητή της Ίντι στην τηλεοπτική σειρά Ίντι. Την ίδια χρονιά εμφανίστηκε ως Σοφία στην τηλεοπτική σειρά *Connor Undercover* του Family Channel.

Το 2010, η Ίαν εμφανίστηκε σε δύο επεισόδια της σειράς *Wingin' It*, μία εφηβική σειρά, στην οποία πρωταγωνιστούσε ο συμπρωταγωνιστής της στην σειρά Ίντι, Ντίλαν Έβερετ.

Φιλμογραφία
-----------

| Year | Τίτλος | Ρόλος | Σημειώσεις |
| --- | --- | --- | --- |
| **2009-2011** | Ίντι | Άμπιγλαλ Φλόρες | Κύριος ρόλος |
| **2009** | Connor Undercover | Σοφία | 5 Επεισόδια |
| **2010** | Wingin' It | Λίντα Πιτστρι | 2 επεισόδια |
| **2010** | Made... The Movie  | Κίτι | Τηλεοπτική ταινία |
| **2010** | Trigger  | Μουσικός | Ταινία |
|

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Marline Yan». *twitter.com*.. Ανακτήθηκε στις 12 Ιουλίου 2016.
2. ↑  «Βιογραφικό». *imdb.com*.. Ανακτήθηκε στις 12 Ιουλίου 2016.
3. ↑  «How To Be Indie». YTV. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Απριλίου 2010. Ανακτήθηκε στις 12 Ιουλίου 2016.
4. ↑  «Connor Undercover». Tv Eh. Ανακτήθηκε στις 12 Ιουλίου 2016.
5. ↑  «Wingin' It». IMDB. Ανακτήθηκε στις 12 Ιουλίου 2016.
6. ↑  «Made The Movie». IMDB. Ανακτήθηκε στις 12 Ιουλίου 2016.
7. ↑  «Trigger». IMDB. Ανακτήθηκε στις 12 Ιουλίου 2016.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η Μαρλίν Ίαν στο Internet Movie Database
Ο **Μητροπολίτης Δράμας Δωρόθεος** (κατά κόσμον Βασίλειος Πάπαρης) είναι Έλληνας Επίσκοπος και Μητροπολίτης Δράμας.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1957 στην Καβάλα. Σπούδασε Φιλολογία καὶ Θεολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Για επτά έτη υπηρέτησε ως φιλόλογος στη Γενική και την Εκκλησιαστική Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση, καθώς και ως υποδιευθυντής στον Ραδιοφωνικό Σταθμό της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Το 1990 χειροτονήθηκε Διάκονος και το 1991 Πρεσβύτερος, λαμβάνοντας και το οφφίκιο του Αρχιμανδρίτη. Έκτοτε και μέχρι την εκλογή του σε Επίσκοπο υπηρέτησε στην Ιερά Μητρόπολη Γουμενίσσης, Αξιουπόλεως και Πολυκάστρου ως Πρωτοσύγκελλος, υπεύθυνος νεότητας και Κατηχήσεως και Εφημερεύων Ιεροκήρυκας. Παραλλήλως οργάνωσε Κοινωνικά Φροντιστήρια και Κατασκηνώσεις Νέων.

Είναι κτήτορας των Ιερών Ναών Παναγίας «Άξιον Εστί» Αξιουπόλεως και Αγίας Τριάδος Πολυκάστρου. Από τον Μάρτιο του 2019 υπηρέτησε ως Β΄ και ακολούθως ως Α΄ Γραμματέας-Πρακτικογράφος στην Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Μητροπολίτης Δράμας εξελέγη στις 7 Οκτωβρίου 2022. Η χειροτονία του τελέστηκε στον Καθεδρικό Ναό των Αθηνών. Ενθρονίστηκε την 20η Νοεμβρίου 2022 στον Μητροπολιτικό Ναό Εισοδίων της Θεοτόκου Δράμας, παρουσία του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερωνύμου και πολλών άλλων Αρχιερέων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Η χειροτονία του Μητροπολίτη Δράμας Δωροθέου». *ADOLOGALA.GR*. .
2. ↑  «Εκλέχθηκαν οι Μητροπολίτες Δράμας και Ηλείας – Η ανακοίνωση». *ADOLOGALA.GR*. .
3. ↑  «Η χειροτονία του Μητροπολίτη Δράμας Δωροθέου». *ADOLOGALA.GR*. .

Πηγές
-----

* Τέταρτη Συνεδρίαση της Ιεραρχίας - Εκλογές νέων Μητροπολιτών
* Νέος Μητροπολίτης Δράμας ὁ Ἀρχιμανδρίτης Δωρόθεος (Πάπαρης)
* Η χειροτονία του Μητροπολίτη Δράμας Δωροθέου
Ο θυρεός του δούκα του Αβέιρο.
Η δόνα **Μαρία ντε Γκουανταλούπε**, πορτογαλ. dona Maria de Guadalupe de Lencastre y Cárdenas Manrique (1630 - 1715) από τον Οίκο των Αβίς-Λενκάστρε ήταν Πορτογαλίδα ευγενής, κληρονόμος αξιοσημείωτης περιουσίας: έγινε η 6η δούκισσα του Αβέιρο.

Βιογραφία
---------

Ήταν η πρώτη κόρη του Γεωργίου δούκα (και μαρκησίου) του Τόρρες Νόβας και της Άννας-Μαρίας ντε Καδένας υ Μανρίκε ντε Λάρα, κόρης του 3ου δούκα της Μακέδα.

Ο αδελφός της Ραϊμούντο 4ος δούκας του Αλβέιρο υποστήριξε τους Αψβούργους της Ισπανίας και έτσι εξορίστηκε με τη Μαρία ντε Γκουανταλούπε στην Ισπανία. Εκεί η Μαρία παντρεύτηκε και ο αδελφός της απεβίωσε το 1666. Τότε ο Ιωάννης Δ΄ της Πορτογαλίας έδωσε το δουκάτο στον θείο της Πέτρο, που έγινε 5ος δούκας του Αβέιρο. Υπογράφτηκε ειρήνη μεταξύ Πορτογαλίας και Ισπανίας. Το 1673 απεβίωσε ο Πέτρος και η Μαρία διεκδίκησε και έγινε η 6η δούκισσα του Αβέιρο. Όμως έπρεπε να επιστρέψει στην Πορτογαλία και όταν ο άνδρας της αντιτέθηκε, τον διαζεύχθηκε και επέστρεψε στη χώρα της, όπου ανέλαβε τις ιδιοκτησίες του Οίκου της. Απεβίωσε 85 ετών.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε τον ισπανό Μανουέλ Πόνσε ντε Λεόν, 6ο δούκα του Λος Άρκος και είχε τέκνα:

* Ζοακίν Πόνσε υ Λενκάστρε απεβ. 1729, 7ος δούκας του Λος Άρκος.
* Γκαμπριέλ 1667-1745, 7ος δούκας του Λενκάστρε.
* Ιζαμπέλ-Ζακαρίας Πόνσε ντε Λεόν υ Λενκάστρε, παντρεύτηκε πρώτα τον Αντόνιο Αλβάρεθ ντε Τολάδεο, 9ο δούκα της Άλμπα και μετά τον Φραντσέσκο Γκοντζάγκα, 1ο δούκα του Σολφερίνο.

Πηγές
-----

* "Nobreza de Portugal e do Brasil" – Vol. II, page 345. Published by Zairol Lda. Lisbon 1989.


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 70176268
* LCCN: n50082648

 |

 |
Ο **Μητροπολίτης Γαλλίας Μελέτιος Καραμπίνης** (1914 - 19 Απριλίου 1993) ήταν Έλληνας θεολόγος, διετέλεσε Μητροπολίτης Γαλλίας από τις 22 Οκτωβρίου 1963 ως τις 9 Ιουνίου 1988.

Βιογραφία
---------

Ο κατά κόσμον Ιωάννης Καραμπίνης γεννήθηκε στην Καλαμάτα το 1914. Το 1937 αποφοίτησε από το Τμήμα της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Χειροτονήθηκε Διάκονος το 1938 και Πρεσβύτερος το 1940. Υπηρέτησε ως Εφημέριος της Μητροπόλεως Ξάνθης και Περιθωρίου (1938-1940), ως στρατιωτικός Ιερέας (1940-1941), ως Ιεροκήρυκας των Μητροπόλεων Μονεμβασίας και Σπάρτης και Μάνης (1941-1944), επανέρχεται ως στρατιωτικός ιερέας (1944-1946). Κατά τη διάρκεια της Κατοχής ο Μητροπολίτης Γυθείου Χρυσόστομος Δασκαλάκης, μαζί με τον Μελέτιο Καραμπίνη - τότε αρχιμανδρίτη και ιεροκήρυκα της Ιεράς Μητροπόλεως Γυθείου και Οιτύλου - συμμετείχαν στην Εθνική Αντίσταση με το ΕΑΜ.
Το 1946 μεταβαίνει στην Γαλλιας και διακονεί ως Εφημέριος του Ιερού Μητροπολιτικού Ναού Αγίου Στεφάνου Παρισίων (1946-1953). Στις 28 Ιουνίου 1953 εξελέγη παμψηφεί από την Αγία και Ιερά Σύνοδο του Οικουμενικού Πατριαρχείου τιτουλάριος Επίσκοπος Ρηγίου, Βοηθός Επίσκοπος της Αρχιεπισκοπής Θυατείρων και Μεγάλης Βρετανίας με έδρα το Παρίσι. Τη χειροτονία τέλεσε ο Αρχιεπίσκοπος Θυατείρων και Μεγάλης Βρετανίας Αθηναγόρας, συμπαραστατούμενος από τους Μητροπολίτες Ειρηνουπόλεως Κωνσταντίνο, Αττικής Ιάκωβο, Μεσσηνίας Χρυσόστομο και Χαλδίας Κύριλλο. Στις 22 Οκτωβρίου 1963 εξελέγη παμψηφεί από την Αγία και Ιερά Συνόδο του Οικουμενικού Πατριαρχείου πρώτος Μητροπολίτης της νεοσύστατης Μητροπόλεως Γαλλίας. Παραιτήθηκε για λόγους υγείας στις 9 Ιουνίου 1988.Έκτοτε εφησυχαζε στην Αθηνα, στις 19 Απριλίου 1993 απεβίωσε σε νοσοκομείο των Αθηνών, από καρκίνο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Ο Μητροπολίτης Γαλλίας Μελέτιος Καραμπίνης (1914- 1993)». *Ο Άρχων*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2018-04-29.. Ανακτήθηκε στις 2018-04-26.
2. ↑  «Ο Μητροπολίτης Γαλλίας Μελέτιος Καραμπίνης (1914- 1993)». *Ο Άρχων*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2018-04-29.. Ανακτήθηκε στις 2018-04-26.
3. ↑  Κοιμηθέντες αρχιρείς το 1993 Αρχειοθετήθηκε 2013-03-18 στο Wayback Machine. δικτυακός τόπος Μάρκου Μάρκου.
Η **Μονή Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Δρυοβούνου** βρίσκεται έξω από το χωριό Δρυόβουνο, στο δήμο Βοΐου, στη Δυτική Μακεδονία.

Ίδρυση της Μονής
----------------

Στο εσωτερικό υπέρθυρο του κυρίως ναού, στο καθολικό της Μονής, υπάρχει επιγραφή σύμφωνα με την οποία ο ναός «*εθεμελιώθη εκ βάθρου*» το 1592 και «*ανηγέρθη και ανεστορήθη*» το 1652. Με βάση την επιγραφή αυτή πιθανόν είναι η θεμελίωση να έγινε το 1592 αλλά οι εργασίες κατασκευής σταμάτησαν για κάποιο λόγο και τελικά ολοκληρώθηκαν το 1652 με την αγιογράφηση του κυρίως ναού.  Επρόκειτο εξ αρχής για μοναστήρι καθώς στην επιγραφή γίνεται αναφορά σε κτήτορες ιερομόναχους. 

Πάντως το 1632 υπήρχε μοναστήρι γεγονός που αποδεικνύεται από ένα αργυρό θυμιατήρι, που φυλάσσεται στη Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου Μικροκάστρου, και στο οποίο υπάρχει επιγραφή ότι είναι «*του Σωτήρος Χριστού*», δηλαδή προέρχεται από το μοναστήρι της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος στο Δρυόβουνο. 

Έχει διατυπωθεί και η άποψη ότι το μοναστήρι είναι πολύ παλαιότερο και ειδικότερα ότι είχε ιδρυθεί το 1101, με βάση μαρτυρίες σύμφωνα με τις οποίες η εν λόγω χρονολογία ήταν γραμμένη παλαιότερα στον τρούλο του ναού και σβήστηκε με τον καιρό  Η ενδεχόμενη όμως ύπαρξη παλαιότερου ναού, στη θέση του οποίου χτίστηκε ο ναός που σώζεται σήμερα, δεν αποδεικνύεται από γραπτές πηγές. Το 12ο αιώνα η περιοχή υπαγόταν στην επισκοπή Καστοριάς αλλά στα αρχεία της μητρόπολης Καστοριάς δε γίνεται αναφορά σε μοναστήρι στην περιοχή του Δρυόβουνου.

Παραπομπές
----------

1. ↑   Τα μοναστήρια της Μητροπόλεως Σισανίου και Σιατίστης, Αναστασίου Δάρδα, Μακεδονική Βιβλιοθήκη –Δημοσιεύματα της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, Θεσσαλονίκη 1993, σελ. 67
2. ↑   Τα μοναστήρια της Μητροπόλεως Σισανίου και Σιατίστης, Αναστασίου Δάρδα, Μακεδονική Βιβλιοθήκη –Δημοσιεύματα της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, Θεσσαλονίκη 1993, σελ. 66
3. ↑   Τα μοναστήρια της Μητροπόλεως Σισανίου και Σιατίστης, Αναστασίου Δάρδα, Μακεδονική Βιβλιοθήκη –Δημοσιεύματα της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, Θεσσαλονίκη 1993, σελ. 68
4. ↑  Τα μοναστήρια της Μητροπόλεως Σισανίου και Σιατίστης, Αναστασίου Δάρδα, Μακεδονική Βιβλιοθήκη –Δημοσιεύματα της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, Θεσσαλονίκη 1993, σελ. 68
5. ↑  Τα μοναστήρια της Μητροπόλεως Σισανίου και Σιατίστης, Αναστασίου Δάρδα, Μακεδονική Βιβλιοθήκη –Δημοσιεύματα της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, Θεσσαλονίκη 1993, σελ. 67

Πηγές
-----

* Τα μοναστήρια της Μητροπόλεως Σισανίου και Σιατίστης, Αναστασίου Δάρδα, Μακεδονική Βιβλιοθήκη –Δημοσιεύματα της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, Θεσσαλονίκη 1993.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

* Ιερά Μονή Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, Δρυόβουνο Κοζάνης, Άρθρο Νικολάου Τσαντίρη,
H **Μαρία ντε λα Γκράσια Φελίπα Πάλαφοξ Γκαρίμπι** (*María de la Gracia Felipa Palafox Garibi*, 1 Μαΐου 1815 - 31 Δεκεμβρίου 1889) ήταν η σύζυγος του Προέδρου του Μεξικού Φέλιξ Σουλοάγα.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε την 1η Μαΐου 1815 στο Ζαποτλάν ελ Γκράντε του Χαλίσκο, και ήταν κόρη του Χοσέ Γουαδαλούπε Πάλαφοξ Χιλ και της Μαρία Γουαδαλούπε Χοσέφα Γκαρίμπι Λόπεζ ντε Λάρα. 

Στις αρχές της δεκαετίας του 1840, γνώρισε τον τότε λοχαγό Φέλιξ Σουλοάγα στην Πόλη του Μεξικού, όπου κατοικούσαν τότε οι Πάλαφοξ. Μετά το σύντομο αρραβώνα τους, ο οποίος έγινε υπό την επίβλεψη των γονιών της, παντρεύτηκαν στην πρωτεύουσα το 1842 και μαζί απέκτησαν τρία παιδιά; την Μανουέλ την Ελένα και τον Ιγνάσιο.

Από παιδί υπέφερε κάτω από την αυστηρή πειθαρχία του πατέρα της, καθώς ήταν στρατιωτικός και το ίδιο συνέβη και με τον Φέλιξ. Ζούσε μόνη της για μεγάλα χρονικά διαστήματα, ενώ ο Φέλιξ εκπλήρωνε τα στρατιωτικά του καθήκοντα. 

Μετά την άνοδο του Φέλιξ στην Προεδρία της χώρας, η οικογένεια ζούσε στο Εθνικό Παλάτι, όπου η Γκράσια φρόντιζε το σπίτι της και τα παιδιά της. Ως Πρώτη Κυρία, συνόδευε τον σύζυγό της, σε ορισμένα συμπόσια με τους υπουργούς του και τις συζύγους τους. Δεν θεωρούσε τον εαυτό της αριστοκράτισσα. Ήταν απλή, ηθική, μερικές φορές κομψή και τα μαλλιά της της άρεσαν να είναι χτενισμένα με μπούκλες.

Πέθανε μετά από ασθένεια, παραμονή πρωτοχρονιάς στις 31 Δεκεμβρίου 1889 στη Πόλη του Μεξικού σε ηλικία 74 ετών. Αρχικά θάφτηκε στο Γαλλικό Πάνθεον και αργότερα μεταφέρθηκε στην Εκκλησία της Σάντα Βερακρούς.

Παραπομπές
----------

1. ↑  MESTRE Ghigliazza, Manuel; *Efemérides biográficas (nacimientos-defunciones)* México, Antigua Librería Robredo, J. Porrúa e hijos, 1945.
2. ↑   SEFCHOVICH, Sara, *" La Suerte de la Consorte*". México, Océano, 2001.

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Μαρία ντε λα Γκράσια Πάλαφοξ** |


| Επίτιμοι τίτλοι
 |
| --- |
| ΠροκάτοχοςΜαργαρίτα Μάσα ντε Χουάρες | **Πρώτη Κυρία του Μεξικού**1858-1858 | ΔιάδοχοςΧοσέφα Καρδένα ντε Σάλας |
Το **Μαρμάρινο θωράκιο με ανάγλυφη διακόσμηση**  εκτίθεται στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο.

Περιγραφή
---------

Το **Μαρμάρινο θωράκιο με ανάγλυφη διακόσμηση** προέρχεται από το Ασκληπιείο της Αθήνας και χρονολογείται στα τέλη του 10ου με αρχές 11ου αι.Είναι διαστάσεων 90,5 εκ. ύψους, 69,5 πλάτους και 11,5 εκ πάχους.Στο κέντρο κυριαρχεί φυλλωτός σταυρός πλαισιωμένος από δύο πτηνά και σχηματοποιημένα φυτικά κοσμήματα. Η υπόλοιπη επιφάνεια του θωρακίου από πυκνά εγχάρακτα τετράφυλλα σε συμμετρική επανάληψη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ο κόσμος του Βυζαντινού Μουσείου, εκδ. Υπουργείο Πολιτισμού-Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο, Αθήνα, 2004, σελ.57

Πηγές
-----

* Ο κόσμος του Βυζαντινού Μουσείου, εκδ. Υπουργείο Πολιτισμού-Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο, Αθήνα, 2004.
Το **BirdLife International** είναι η μεγαλύτερη παγκόσμια οργάνωση που ασχολείται με την προστασία των πουλιών και των βιότοπων τους.

Ιδρύθηκε το 1922 από τους Αμερικανούς ορνιθολόγους T. Gilbert Pearson and Jean Theodore Delacour ως το Παγκόσμιο Συμβούλιο για τη Διατήρηση των Πουλιών (*International Council for Bird Preservation*). Στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο όμως και μετά κατέστει ανενεργό και επαναδραστηριοποιήθηκε το 1983 με αλλαγή του ονόματός του σε Birdlife International.

Οι στόχοι του Birdlife International είναι η προστασία όλων των ειδών των πουλιών της γης και του φυσικού περιβάλλοντός τους καθώς και η διατήρηση της βιοποικιλότητας και η αειφόρος χρήση των φυσικών πόρων από τον άνθρωπο.

Εταίροι του BirdLife International γίνονται παγκοσμίως όλοι οι μη κερδοσκοπικοί οργανισμοί που υπογράφουν μία συμφωνία συνεργασίας (*Partnership Agreement*), η οποία θέτει κοινούς στόχους για την προστασία του περιβάλλοντος και στρατηγική που μπορεί να εφαρμοστεί ανάλογα με τις ιδιαιτερότητες της κάθε χώρας. Ο μεγαλύτερος εθνικός εταίρος είναι η Βασιλική Εταιρεία για την Προστασία των Πτηνών (Royal Society for the Protection of Birds) στη Μεγάλη Βρετανία με πάνω από 1.000.000 μέλη. Το BirdLife International έχει 42 εταίρους σε ολόκληρο τον κόσμο και συνεργάζεται με αντιπροσώπους σε πάνω από 100 χώρες.

Το BirdLife International είναι η επίσημη αρχή της Διεθνούς Ένωσης για τη Διατήρηση της Φύσης (IUCN), για τη σύσταση και ανανέωση της Κόκκινης Λίστας των Πουλιών.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **BirdLife International** |

* Η επίσημη ιστοσελίδα της οργάνωσης Αρχειοθετήθηκε 2013-10-14 στο Wayback Machine.
* Το Birdlife International στην ιστοσελίδα της Ελληνικής Ορνιθολογικής Εταιρίας

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 157058069
* LCCN: no94026384
* ISNI: 0000 0004 0383 6292
* GND: 2141076-8
* NKC: uk2009348471

 |

 |
Ο **Αριστείδης Παππάς** ή "Πωπ" (Θεσσαλία, ;, Κωνσταντινούπολη, 1821) ήταν Έλληνας φιλόλογος, μέλος της Φιλικής Εταιρίας. Συνελήφθη καθώς είχε μαζί του επιστολές του Αλέξανδρου Υψηλάντη προς τους Σέρβους και εκτελέστηκε στην Κωνσταντινούπολη λίγο μετά την έναρξη της Επανάστασης το 1821.

Βιογραφικό
----------

Προέρχονταν από την Θεσσαλία και έγινε μέλος της Φιλικής Εταιρίας το 1818 ενώ βρισκόταν στην Ιταλία. Στη συνέχεια μετέβη στην Κέρκυρα και ξεκίνησε να στρατολογεί διάφορους Έλληνες στην Εταιρία, μεταξύ των οποίων και τον αδελφό του Ιωάννη Καποδίστρια, Βιάρο. Με τον μετέπειτα κυβερνήτη ο Αριστείδης Παππάς συναντήθηκε πρώτη φορά την άνοιξη του 1819 στην Κέρκυρα και έλαβε μια συστατική επιστολή του για τον απεσταλμένο της Ρωσίας στην Πόλη, Γ.Α. Στρόγκανοφ, προκειμένου να του επιτραπεί να μεταβεί στην |Οδησσό και στη Μόσχα για να συγκεντρώσει χρήματα από Έλληνες που ζούσαν εκεί. Το φθινόπωρο της ίδιας χρονιάς ο Παππάς έφτασε στην Κωνσταντινούπολη και συνάντησε το Ρώσο απεσταλμένο αφού προηγουμένως είχε περάσει από τη Ζάκυνθο, την Πάτρα, τη Χίο τη Σάμο και τη Σμύρνη και είχε στρατολογήσει νέα μέλη στη Φιλική Εταιρία. Πιθανόν προς το τέλος Μαρτίου του 1820, και αφού είχε λάβει όλα τα απαραίτητα έγγραφα, ο Παππάς έφυγε από την Κωνσταντινούπολη και τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς έφτασε στο Κισινάου. Εκεί, σύμφωνα με την αναφορά του διοικητή της Βεσσαραβίας,Ι.Ν.Ινζόφ προς τον Υπουργό των Εσωτερικών Β.Π.Κοτσούμπεη, ο Παππάς ζήτησε διαβατήριο προκειμένου να μεταβεί στο Κίεβο. Την ίδια περίοδο στο Κισινάου βρισκόταν ο Χριστόφορος Περραιβός, ο οποίος ήθελε να συναντηθεί με τον Καποδίστρια για να τον ενημερώσει για την αποστολή του στην Μάνη. Όμως ο Καποδίστριας είχε φύγει από την Πετρούπολη μαζί με τον τσάρο Αλέξανδρο τον Α' για το Τροπάου, και επειδή ο Περραιβός φοβήθηκε ότι αν τον ακολουθούσε θα κινούσε υποψίες, την αποστολή ανέλαβε ο Παππάς που συνάντησε τον Καποδίστρια στη Βαρσοβία στις 13(25) Αυγούστου του 1820. Προς το τέλος της ίδιας χρονιάς επέστρεψε στο Κισινάου.

Στα μέσα του Ιανουαρίου του 1821 ο Αριστείδης Παππάς έφυγε από την πόλη της Μολδαβίας προκειμένου όπως έγραφε το διαβατήριο του *να μεταβεί στην πατρίδα του μέσω Αυστρίας*. Στην πραγματικότητα κατευθύνθηκε στη Σερβία, μέσω της Βλαχίας, έχοντας μαζί του το *σχέδιο επιθετικής και αμυντικής συνεργασίας* Ελλήνων και Σέρβων του Αλέξανδρου Υψηλάντη καθώς και επιστολή του τελευταίου προς τον Μίλος Ομπρένοβιτς. Συνελήφθη όμως καθώς διέσχιζε το Δούναβη, στάλθηκε στην Κωνσταντινούπολη και εκτελέστηκε δύο μήνες αργότερα. Πάντως έχουν διατυπωθεί και άλλες δύο εκδοχές για το θάνατό του: η πρώτη είναι ότι αυτοκτόνησε αμέσως μετά τη σύλληψη του και η δεύτερη ότι απαγχονίστηκε με διαταγή του πασά του Βιντίν.

Πηγές
-----

* Περιοδικό Ε-Ιστορικά-Ένθετο εφημερίδας Ελευθεροτυπία, *Φιλική Εταιρεία: Άγνωστες πτυχές της μυστικής οργάνωσης*, 14 Σεπτεμβρίου 2000.
Ο **Αντωνίνος** (ιταλικά : Antonino) (... - 661) ήταν αρχιεπίσκοπος Μεδιολάνων από το 660 έως το 661 και τιμάται ως άγιος από την Καθολική Εκκλησία.

Βιογραφία
---------

Δεν υπάρχουν σημαντικές πληροφορίες για τον βίο του Αγίου Αντωνίου. Σύμφωνα με μια παράδοση που κράτησε τουλάχιστον μέχρι τον δέκατο ένατο αιώνα, παρουσιάστηκε ως μέλος της Μιλανέζικης αριστοκρατικής οικογένειας των Φοντάνα.

Γνωρίζουμε ότι έπεισε τον βασιλιά Αριπέρτο Α΄, εγγονό της Θεοδελίνδης, να προσηλυτιστεί στην Καθολική πίστη.

Όταν πέθανε τάφηκε στον ναό του Αγίου Σιμπλικιανού.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| ΠροκάτοχοςΙωάννης ο καλός | **Αρχιεπίσκοπος Μιλάνου** | ΔιάδοχοςΜαυρήλιος |

Παραπομπές
----------

1. ↑  Nicola Raponi, ANTONIO, santo, in Dizionario biografico degli italiani, vol. 3, Istituto dell'Enciclopedia Italiana, 1961. Modifica su Wikidata
2. ↑  Antonino di Milano, su Santi, beati e testimoni, santiebeati.it.

Βιβλιογραφία
------------

* Dizionario di erudizione storico-ecclesiastica *di Gaetano Moroni, 1879, Venezia, Tip. Emiliana*
* *Dizionario Biografico degli Italiani* di Alberto Maria Ghisalberti, Massimiliano Pavan, Istituto della Enciclopedia italiana - 1960, Milano
Ο θυρεός των Πουατιέ, πριγκίπων της Αντιόχειας.
Η **Μαρία**, γαλλ. Marie de Poitiers (1215 - 1257) από τον Οίκο του Πουατιέ ήταν κόρη του πρίγκιπα της Αντιόχειας και με τον γάμο της έγινε κυρία της Τύρου.

Βιογραφία
---------

Ήταν το μόνο τέκνο του Ραϋμόνδου-Ρουπέν πρίγκιπα της Αντιόχειας & διεκδικητή της Αρμενίας και της Ελβίς των Λουζινιάν, κόρης του Αμωρί Β΄ της Ιερουσαλήμ.

Η μητέρα του Ραϋμόνδου-Ρουπέν, η Αλίκη των Ρουπενιδών ήταν κυρία του Τορόν, το οποίο είχε καταληφθεί από τους Μουσουλμάνους. Το 1227 ο Φρειδερίκος Β΄ της Γερμανίας, στο τέλος της ΣΤ΄ Σταυροφορίας, διαπραγματεύθηκε την επιστροφή των εδαφών που είχε καταλάβει ο Σαλαδίνος και το έλαβε. Η Αλίκη το ζήτησε και τη διαδέχθηκε η Μαρία ως κυρία του Τορόν. 

Η Αλίκη ήταν κόρη του Ρουπέν Γ΄ της Αρμενίας. Έπρεπε να τον διαδεχθεί, αλλά την εξουσία σφετερίστηκε ο αδελφός του Λέων Β΄ της Αρμενίας και η κόρη του τελευταίου Ισαβέλλα της Αρμενίας. Η Αλίκη και ο γιος της Ραϋμόνδος-Ρουπέν διεκδίκησαν τον θρόνο. Το ίδιο και η Μαρία, χωρίς όμως επιτυχία.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε το 1240 τον Φίλιππο των Μονφώρ κύριο της Τύρου, πιο πριν κύριο του Καστρ στο Λανγκεντόκ, και είχε τέκνα:

* Ιωάννης απεβ. 1283, κύριος της Τύρου και του Τορόν.
* Ονφρουά/Χάμφρεϋ απεβ. 1284, κύριος της Τύρου. Νυμφεύτηκε την κυρία της Βηρυτού.
* Αλίκη, Ελβίς, ζούσαν το 1282 και το 1295.

Πηγές
-----

* Cawley, Charles, JERUSALEM NOBILITY, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy.
* 

1. ↑  www.genealogics.org/getperson.php?personID=I00139294&tree=LEO.