recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Χουάν Ενρίκε Μόντες** (ισπανικά: Juan Enrique Montes, 4 Ιουνίου 1947) είναι Αργεντινός πρώην ποδοσφαιριστής. Αγωνιζόταν στη θέση του κέντρου.

Βιογραφία
---------

Ξεκίνησε την καριέρα του από την Ατλάντα της Αργεντινής και στη συνέχεια αγωνίστηκε στην Τσακαρίτα Τζούνιορς κερδίζοντας το πρωτάθλημα. Ο Εδουάρδος Κοντογιωργάκης, σαν πρώην συμπαίχτης, σε συνεννόηση με τον Γκόμεζ Ντε Φαρία του έκανε πρόταση να έρθει στον Π.Α.Σ. Γιάννινα, κάτι που έγινε το Μάιο του 1972. Με την ομάδα του Π.Α.Σ. Γιάννινα αγωνίστηκε για δέκα χρόνια σε 231 αγώνες σκοράροντας 4 γκολ και έχοντας τεράστια προσφορά. Σταμάτησε το ποδόσφαιρο στις 12/12/1982.

Σαν ποδοσφαιριστής ήταν σπουδαίος τεχνίτης που μπορούσε να αλλάξει το παιχνίδι με μεγάλη πάσα, ηγετική φυσιογνωμία ενώ δεν ήθελε να χάνει ούτε στις προπονήσεις. Στα αρνητικά του ήταν η ταχύτητα και ότι κάποιες φορές γινόταν υπέρ του δέοντος σκληρός. Επίσης ήταν νευρικός.

Ζει μόνιμα στην Αργεντινή, στο Μπουένος Άιρες. Θεωρεί τα Γιάννενα δεύτερη πατρίδα του. Το στίγμα του υπάρχει στην ομάδα και στην πόλη μέχρι και σήμερα,όπως και όλων των Αργεντίνων. Σε μια από τις επισκέψεις του στα Γιάννενα τιμήθηκε από τον δήμαρχο Ιωαννίνων,Θωμά Μπέγκα.

Ο Χουάν Μόντες είναι ένα από τα μέλη της ομάδας που οι φίλαθλοι αποκαλούσαν «Άγιαξ της Ηπείρου». Στον Τύπο της εποχής το όνομά του εκφέρονταν συνήθως ως *Μοντέζ*.

Ο Χουάν Μόντες για να αγωνιστεί στην Ελλάδα απέκτησε την ελληνική υπηκοότητα στα πλαίσια των τότε συνηθισμένων παράτυπων "ελληνοποιήσεων" στο ελληνικό ποδόσφαιρο.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  «Μοντέζ: Ήρθα στη δεύτερη πατρίδα μου». 5 Μαΐου 2009.
2. ↑  «Βραβεύτηκε ο θρυλικός Μοντέζ (video)». 20 Φεβρουαρίου 2015. [*νεκρός σύνδεσμος*]

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ποδόσφαιρο
* Πύλη:Αργεντινή
 |

 |
Στη Βιολογία, **αυτότροφος οργανισμός** χαρακτηρίζεται ο οργανισμός εκείνος που μπορεί ο ίδιος να κατασκευάσει τις οργανικές ουσίες εκείνες τις οποίες χρειάζεται για να τραφεί, χρησιμοποιώντας ανόργανα υλικά και ανεξάρτητα από τυχόν άλλες πηγές οργανικών υποστρωμάτων.
Από την διάσπαση των οργανικών ενώσεων εξασφαλίζεται η απαραίτητη ενέργεια. Όταν παράγει (δίνει) τροφή σε έναν ετερότροφο οργανισμό, αποκαλείται **παραγωγός**.

Είναι ο παραγωγός στην τροφική αλυσίδα, τα φυτά στο χώμα και τα φύκια στο νερό. Μπορεί να δεσμεύσει διοξείδιο του άνθρακα (προσθέτοντας υδρογόνο σε αυτό) για να φτιάξει οργανικές ενώσεις. Αυτότροφος μπορεί να είναι είτε φωτότροφος είτε λιθότροφος (χημειοαυτότροφος). Ο φωτότροφος χρησιμοποιεί φως ως πηγή ενέργειας, ενώ ο λιθότροφος οξειδώνει ανόργανες ενώσεις, όπως το υδρόθειο, στοιχειακό θείο, αμμωνία και μέταλλα σιδήρου.

Οργανισμοί που φωτοσυνθέτουν
----------------------------

Οργανισμοί όπως τα χερσαία και υδρόβια φυτά, καθώς και οργανισμοί του φυτοπλαγκτού – στα υδάτινα οικοσυστήματα – έχουν την δυνατότητα να φωτοσυνθέτουν, συνθέτουν δηλαδή οργανικές ενώσεις αξιοποιώντας την ηλιακή ενέργεια. Αυτοί οι οργανισμοί ονομάζονται **παραγωγοί**. Στη συνέχεια οι ίδιοι οι οργανισμοί καταναλώνουν με κυτταρική αναπνοή τις οργανικές ουσίες που παρήγαγαν για να εξασφαλίσουν ενέργεια για την κάλυψη των αναγκών του. Όσες ενώσεις δεν διασπαστούν, αποθηκεύονται για μελλοντική χρήση. Αυτά τα αποθέματα θα αξιοποιηθούν, άμεσα ή έμμεσα, από άλλους οργανισμούς του οικοσυστήματος, που χαρακτηρίζονται ως ετερότροφοι.

Χαρακτηρισμός αυτότροφου οργανισμού
-----------------------------------

Οι αυτότροφοι οργανισμοί, όπως γενικά χαρακτηρίζονται τα φυτά, μπορεί να είναι είτε φωτότροφοι ή φωτοτροφικοί, είτε χημειοτροφικοί ή «χημειοσυνθετικοί» οργανισμοί. Την ενέργεια που χρειάζονται την λαμβάνουν είτε από το φως, όπως συμβαίνει στη φωτοσύνθεση, αν υπάρχει χλωροφύλλη ή άλλη φωτοχρωστική, είτε από ανόργανη οξείδωση, όταν δεν υπάρχει αυτή, για παράδειγμα το υδρόθειο οξειδώνεται από βακτήρια του θείου.

Πηγές
-----

* Μαυρικάκη Ε. Γκούβρα Μ. Καμπούρη Α. Βιολογία Γ' Γυμνασίου, ΟΕΔΒ, 2009.

Δείτε επίσης
------------

* Ετερότροφος οργανισμός (προς σύγκριση)
Ο **Αριστοτέλης Λιάκος** (1904-1966) ήταν Έλληνας φαρμακοποιός και πολιτικός από την Καστοριά. Υπηρέτησε ως βουλευτής με την ΕΡΕ. Υπήρξε διευθυντής στα Χρωματουργεία Πειραιώς (ΧΡΩ.ΠΕΙ.). Από το 1946 έως το 1963 πολιτεύτηκε στη Φλώρινα και στην Καστοριά.

Σπουδές και επαγγελματική δραστηριότητα
---------------------------------------

Γεννήθηκε στο Άργος Ορεστικό το 1904 και πατέρας του ήταν ο Αναστάσιος Λιάκος. Σπούδασε στη Φαρμακευτική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και από το 1933 άσκησε το επάγγελμα του φαρμακοποιού στη γενέτειρά του, για 10 ολόκληρα χρόνια. Κατά την περίοδο της Κατοχής αιχμαλωτίστηκε από τους Ιταλούς και φυλακίστηκε. Το 1947 διορίστηκε προϊστάμενος στο φαρμακευτικό τμήμα του Τ.Α.Κ. της συμπρωτεύουσας. Εν συνεχεία εργάστηκε στα ΧΡΩ.ΠΕΙ. ως υπάλληλος και αργότερα έγινε διευθυντής τους.

Πολιτική σταδιοδρομία
---------------------

Κατήλθε ως υποψήφιος για πρώτη φορά με το Συνδυασμό Ηνωμένης Παρατάξεως Εθνικοφρόνων (Λαϊκό Κόμμα) στην εκλογική περιφέρεια Καστοριάς το 1946 και έλαβε 2.089 ψήφους, χωρίς να καταφέρει να εκλεγεί. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Καστοριάς με τον Ελληνικό Συναγερμό στις εκλογές του 1952. Τέσσερα χρόνια μετά προσχώρησε στη νεοσύστατη ΕΡΕ του Καραμανλή. Εξελέγη βουλευτής Καστοριάς-Φλώρινας με την ΕΡΕ το 1956 και επανεξελέγη με το ίδιο κόμμα στη Φλώρινα το 1958 και το 1961. 
Για τελευταία φορά πολιτεύτηκε με την ΕΡΕ στις εκλογές του 1963, χωρίς επιτυχία.

Ήταν παντρεμένος με την Αγνή Λιάκου και απέκτησαν μία κόρη, τη Μαρία.

Απεβίωσε σε ηλικία 62 ετών στη Θεσσαλονίκη στις 26 Μαρτίου 1966 και κηδεύτηκε την επομένη από τον ιερό ναό Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά.

Παραπομπές
----------

1. 1 2   Ελληνικόν who's who, Εκδοτικός Οργανισμός Ελληνικών who's who, Αθήνα 1965, σελ. 322
2. ↑  ΕΚΛΟΓΕΣ 1946 - ΟΙ 1.538 ΠΟΛΙΤΕΥΤΕΣ, 7 Μαΐου 2012, ανακτήθηκε στις 3 Νοεμβρίου 2022.
3. ↑  Μητρώο Γερουσιαστών και Βουλευτών 1929-1974 Βουλή των Ελλήνων, Εθνικό Τυπογραφείο, 1977 (σελ. 75, αρ. 600).(pdf)
4. ↑  Λιάκος Αριστοτέλης, Βιογραφικό Λεξικό Ελλήνων Βουλευτών, ανακτήθηκε στις 3 Νοεμβρίου 2022.
5. 1 2  "Κηδείαι", Μακεδονία, φύλλο 27ης Μαρτίου 1966, σελ. 16.
Ο **Αχμέντ Αρίφ Εφέντι** (γ. Φιλιππούπολη, 1252/1836, θ. Κωνσταντινούπολη, 1327/1909) ήταν οθωμανός καλλιγράφος του 19ου αιώνα. Γεννημένος στη Φιλιππούπολη (Πλόβντιβ) της Βουλγαρίας, διδάχτηκε τις γραφές σουλούς και νεσίχ από τον Ισμαϊλ Σαμπίρ. Το 1293/1876 κατέφυγε στην Κωνσταντινούπολη, όπου αρχικά εργάστηκε ως οπωροπώλης στη συνοικία Σαράτσχανέ, γεγονός για το οποίο αναφέρεται συχνά και ως «Μπακάλ» Αρίφ Εφέντη. 

Ο καλλιγράφος Σεβκί Εφέντι ενθάρρυνε τον Αρίφ να συνεχίσει το καλλιγραφικό έργο του και τελικά έγινε δάσκαλός του. Από τον Σεβκί Εφέντι απέκτησε το δεύτερο δίπλωμά του (τουρ. *icazet*) και αφού εγκατέλειψε το οπωροπωλείο του αφοσιώθηκε στην καλλιγραφία, διδάσκοντας παράλληλα στο μεντρεσέ του τεμένους Νουροσμάνιγιε, αλλά και κατ' οίκον. Επιφανέστερος μαθητής του ήταν ο Σεΐχ Αζιζούρ Ριφάι (1288/1871—1353/1934), ο οποίος διέδωσε την τεχνοτροπία του Μεχμέντ Σεβκί Εφέντι σε περισσότερες χώρες. Μετά από ένα εγκεφαλικό επεισόδιο που υπέστη, έζησε παράλυτος κατά τα τελευταία δέκα χρόνια της ζωής του. Πέθανε κατά τη διάρκεια του ραμαζανιού του 1327/1909 και τάφηκε στο κοιμητήριο του Εντιρνέ Καπού.

Το έργο του περιλαμβάνει πληθώρα καλλιγραφικών συνθέσεων στις γραφές σουλούς και νεσίχ. Ξεχωρίζει η μπισμιλάχ που συνέθεσε σε μία από τις εισόδους του τεμένους Σεχζαντέ.

Πηγές
-----

* M. Ugur Derman, *Masterpieces of Ottoman Calligraphy*, κατάλογος έκθεσης Μουσείου Sakıp Sabancı, 2004
Κατά την ψύξη ενός υγρού εμφανίζεται στο σημείο τήξης Tm μια ασυνέχεια στην καμπύλη μεταβολής του ειδικού όγκου ως προς τη θερμοκρασία αν το υγρό κρυσταλλωθεί. Δηλαδή ο όγκος του κρυσταλλικού στερεού μειώνεται απότομα σε σχέση με την τιμή που είχε στην υγρή φάση και στη συνέχεια καθώς η θερμοκρασία συνεχίζει να ελαττώνεται ο όγκος μειώνεται ελαφρά ακολουθώντας γραμμική μεταβολή με τη θερμοκρασία. Ωστόσο, αν στο σημείο τήξης δε συμβεί κρυστάλλωση, τότε ο όγκος τον υγρού θα συνεχίζει να μειώνεται ακολουθώντας τον ίδιο ρυθμό που είχε και πάνω από το σημείο τήξης. Αυτό συνεχίζεται μέχρις ότου συμβεί μια μείωση του συντελεστή θερμικής διαστολής σε μια θερμοκρασία Τ που καλείται θερμοκρασία υαλώδους μεταπτώσεως ή θερμοκρασία μεταπτώσεως σε ύαλο (glass transition temperature). Σε αυτή τη θερμοκρασία το υλικό αρχίζει να εμφανίζεται σαν στερεή μάζα. Μεταξύ της θερμοκρασίας υαλώδους μεταπτώσεως και της θερμοκρασίας Ρ τήξης το υλικό θεωρείται ότι είναι υγρό ή τήγμα σε κατάσταση υποψύξεως (υπόψυκτο υγρό).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Υαλώδης μετάπτωση** |
Ο **Αχμέντ Μπενμπιτούρ** (αραβικά: أحمد بن بيتور‎, γεν. 20 Ιουνίου 1946) είναι Αλγερινός πολιτικός ο οποίος ήταν αρχηγός της κυβέρνησης της Αλγερίας από το 1999 έως το 2000.

Βίος και σταδιοδρομία
---------------------

Ο Μπενμπιτούρ γεννήθηκε στο Μετλιλί της επαρχίας Γκαρντάια στην αραβική φυλή Τσααμπά. Έλαβε το διδακτορικό του δίπλωμα στα οικονομικά από το Πανεπιστήμιο του Μόντρεαλ.

Επέστρεψε στην Αλγερία όπου και δίδαξε μέχρις ότου ο Σιντ Αχμέντ Γκοζαλί τον επέλεξε για τη θέση του Υπουργού Οικονομικών το 1992. Διετέλεσε επίσης Υπουργός Ενέργειας από το 1993 έως το 1994 και Υπουργός Οικονομικών από το 1994 έως το 1996. Αυτή την περίοδο, ιδιαίτερα σημαντική υπήρξε η συμβολή του στις διαπραγματεύσεις με το ΔΝΤ για το χρέος της Αλγερίας. Έπειτα, υπήρξε πρωθυπουργός από τον Δεκέμβριο του 1999 έως τον Αύγουστο του 2000, όταν παραιτήθηκε, μετά από διαμάχες με άλλους υπουργούς της κυβέρνησης αλλά και τη διαφωνία του σχετικά με τις ιδιωτικοποιήσεις κρατικών επιχειρήσεων. Έκτοτε επιχείρησε να θέσει υποψηφιότητα για την προεδρία της χώρας χωρίς όμως να σημειώσει κάποια επιτυχία.

Έργα
----

* *L 'Algérie au troisième millénaire*, Editions Marinoor (Algérie), 1998

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Algeria». *www.worldstatesmen.org*. Ανακτήθηκε στις 23 Ιουλίου 2020.
2. 1 2  Naylor, Phillip C. (2015). *Historical Dictionary of Algeria*. Lanham: Rowman & Littlefield Publishers. σελ. 117. ISBN 978-0-8108-7919-5.
3. ↑  Raddock, David M. (2001). *Navigating New Markets Abroad: Charting a Course for the International Businessperson* (2η έκδοση). Lanham: Rowman & Littlefield. σελ. 167. ISBN 978-0-7425-0206-2.
4. ↑  *The Middle East and North Africa 2004*, Routledge, 2004, (ISBN 9781857431841)

| Πολιτικά αξιώματα
 |
| --- |
| ΠροκάτοχοςΣμαΐλ Χαμντανί | **Αρχηγός της Κυβέρνησης της Αλγερίας**1999–2000 | ΔιάδοχοςΑλί Μπενφλίς |
|

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 55383641
* LCCN: n00099490
* ISNI: 0000 0000 1953 1961
* SUDOC: 097421308
* BNF: cb12460480z (data)

 |

 |
Η **Υβόν Χάτον** (*Yvonne Hutton*, πατρικό όνομα: *Yvonne Jeanne Mullins*, Weymouth, Dorset, 31 Οκτωβρίου 1941 - Μάρτιος 1992) ήταν Αγγλίδα καλλιτέχνης εικονογραφημένων εκδόσεων, περισσότερο γνωστή για τη δουλειά της στο ποδοσφαιρικό κόμικς Roy of the Rovers.

Ενώ ακόμη σπούδαζε στο '**Poole Art College'**, προσελήφθη σαν εικονογράφος στην επιχείριση του *Colin Page*.

Ξεκίνησε να σχεδιάζει τον χαρακτήρα Ρόυ Ρέης και τους υπόλοιπους παίκτες της Μέλτσεστερ Ρόβερς στο περιοδικό "Tiger", από το 1967-68.

Η συνεργασία της διήρκεσε μέχρι και το 1978, με μια μικρή διακοπή ενδιάμεσα, όταν αντικαταστάθηκε προσωρινά από τον συνάδελφό της David Sque.

Συνέχισε τη δουλειά της στο περιοδικό "*Roy of the Rovers*", με τις σειρές "*Durrell's Palace*" (1981–85), "*Wayne's Wolves*" (1985–86) "*Kevin's Chance*" (1986–87) "*City*" (1987–88) και "*Terrible Twins*" (1988–89).

Επίσης, ανέλαβε την παρουσίαση του '**Roy of the Rovers'** στην εφημερίδα '**Daily Star'**, αλλά δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει τη σειρά, καθώς το Δεκέμβριο του 1991 τραυματίσθηκε σοβαρά σε τροχαίο ατύχημα, με αποτέλεσμα να αποβιώσει λίγους μήνες αργότερα.

Πηγές
-----

* Lambiek Comiclopedia

Παραπομπές
----------

1. ↑  Η Υβόν Χάτον στο UK Comics
Συντεταγμένες: 23°02′N 72°35′E﻿ / ﻿23.03°N 72.58°E﻿ / 23.03; 72.58

Το **Αχμενταμπάντ** (αγγλικά: *Ahmedabad*) είναι η μεγαλύτερη πόλη και πρώην πρωτεύουσα της πολιτείας Γκουτζαράτ, Ινδία. Είναι διοικητική έδρα της περιοχής Αχμενταμπάντ και δικαστική έδρα της πολιτείας, καθώς το Ανώτατο Δικαστήριο της Γκουτζαράτ βρίσκεται στην πόλη. Στην απογραφή του 2011 είχε 5.570.585 και η μητροπολιτική περιοχή έχει περίπου 6,3 εκατομμύρια κατοίκους. Είναι η πέμπτη μεγαλύτερη πόλη στην Ινδία και έβδομη μεγαλύτερη μητροπολιτική περιοχή. Το Αχμενταμπάντ βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Σαμπαρμάτι, περίπου 30 χιλιόμετρα μακριά από την πρωτεύουσα Γκαντινάγκαρ.

Ιστορία
-------

Αν και η πόλη ενσωματώθηκε στην προεδρία της Βομβάης κατά την διάρκεια της Αγγλοκρατίας, παρέμεινε μια από τις σημαντικότερες πόλεις στο Γκουτζαράτ. Στην πόλη δημιουργήθηκε μια ακμάζουσα υφαντουργία που έδωσε στο Αχμενταμπάντ το παρατσούκλι «Μάντσεστερ της Ανατολής». Η πόλη ήταν το προπύργιο του αγώνα για την απελευθέρωση της Ινδίας κατά τον πρώτο μισό του 20ού αιώνα και κέντρο πολλών κινημάτων για ανυπακοή και προαγωγή των δικαιωμάτων των πολιτών, των εργατών και των αγροτών.

Γενικά
------

Η πόλη έχει μεγάλους πληθυσμούς Ινδουιστών, Μουσουλμάνων και Ζαϊνιστών και αυτοί οι πολιτισμοί είναι που δίνουν ζωή στη πόλη μετά τα θρησκευτικά φεστιβάλ και την κουζίνα. Το κρίκετ είναι δημοφιλές άθλημα στην πόλη, όπου βρίσκεται το γήπεδο Σαρντάρ Πάτελ, με χωρητικότητα 54.000 θεατών. Το 2012, η Times της Ινδίας επέλεξαν το Αχμενταμπάντ ως την καλύτερη πόλη για να ζεις στην Ινδία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Ahmedabad,India». Ανακτήθηκε στις 21  Φεβρουαρίου 2018.
2. ↑  www.dnaindia.com/ahmedabad/report-ahmedabad-mayor-okays-budget-city-to-get-pay-and-park-2585498.
3. ↑  «Ahmedabad Details :-». Ανακτήθηκε στις 21  Φεβρουαρίου 2018.
4. ↑  «Provisional Population Totals, Census of India 2011» (PDF). *World Gazetteer*. Census of India. Ανακτήθηκε στις 3 Σεπτεμβρίου 2010.
5. ↑  «Ahmedabad best city to live in, Pune close second – Times of India». The Times of India, timesofindia.indiatimes.com. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Δεκεμβρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 11 Δεκεμβρίου 2011.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Αχμενταμπάντ** |

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 140091243
* LCCN: n81094923
* GND: 4000813-7
* SUDOC: 050365622
* BNF: cb13511326d (data)
* NKC: ge292794

 |

 |
Το **Αρχαιολογικό Μουσείο Πάφου** είναι μουσείο στην Πάφο της δυτικής Κύπρου. Τα εκθέματα του μουσείου χρονολογούνται από τη Νεολιθική εποχή έως το 1700 μ.Χ.. Το μουσείο διαθέτει πέντε αίθουσες που παρουσιάζουν εκθέματα που χρονολογούνται από τη Νεολιθική εποχή μέχρι το Μεσαίωνα. Τα περισσότερα εκθέματα βρέθηκαν στην Παλαίπαφο (Κούκλια), τη Νέα Πάφο (Πάφος) και τη Μάριον-Αρσινόη (Πόλις), ενώ εκθέματα προέρχονται και από τις πόλεις Πέγεια, Κισσόνεργα, Λέμπα, Πάνω Αρόδες, Σαλαμιού, Ακουρδάλια, Πωμός, Κιδάσι, Γεροσκήπου και σε άλλα μέρη. Η συλλογή περιλαμβάνει σκελετικά υπολείμματα τα οποία ανακτήθηκαν από 31 τάφους στην ανατολική παραλία της αρχαίας πόλης της Νέας Πάφου το 1980-83.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Hudson, Kenneth· Nicholls, Ann (1985). *The directory of museums & living displays*. Stockton Press. σελ. 177. ISBN 978-0-943818-17-7. Ανακτήθηκε στις 3 Ιουλίου 2012.
2. ↑  «Paphos Archaeological Museum». Visitpafos.org.cy. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Μαΐου 2018. Ανακτήθηκε στις 3 Ιουλίου 2012.
3. ↑  King, Helen (19 Μαΐου 2005). *Health In Antiquity*. Routledge. σελ. 62. ISBN 978-0-415-22065-1. Ανακτήθηκε στις 3 Ιουλίου 2012.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 173788098
* LCCN: n2015019280

 |

 |
Ο **Βασίλης Δίπλας** ήταν κλέφτης επί Τουρκοκρατίας.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Λίγα είναι γνωστά για την ζωή και την δράση του. Ήταν Σαρακατσάνος στην καταγωγή. Από τους πρώτους που βγήκε στον κλεφτοπόλεμο. Έζησε στα τέλη του 18ου αιώνα και ήταν καπετάνιος στα βουνά της Ακαρνανίας, μαζί με τον Κατσαντώνη , του οποίου ήταν συγγενής και νονός, με τον οποίο συνεργαζόταν και τον εμπιστεύονταν. Ο Δίπλας βοηθούσε συχνά τον Κατσαντώνη να αντιμετωπίσουν τους Αλβανούς. Σε μια επίθεση όμως, οι Αλβανοί υπερίσχυσαν με 1500 άνδρες έναντι των 150 του Κατσαντώνη και του Δίπλα. Οι δύο οπλαρχηγοί είχαν μείνει εγκλωβισμένοι με λίγους μόνον άνδρες. Την στιγμή που οι Αλβανοί πιάσαν τον Κατσαντώνη, ο Δίπλας βγήκε μπροστά και φωνάζοντας «Εγώ είμαι ο Κατσαντώνης μωρέ!» έκανε τους Αλβανούς να αφήσουν τον Κατσαντώνη και να πιάσουν αυτόν. Ενώ ο Κατσαντώνης με αυτήν την ευκαιρία διέφυγε σίγουρη αιχμαλωσία και θάνατο, ο Δίπλας αντιστάθηκε με πείσμα σκοτώνοντας επτά από τους εχθρούς πριν πέσει. 

Το δημοτικό τραγούδι εξυμνεί τον Δίπλα και συγκεκριμένα την μάχη του Δίπλα εναντίον του Αλβανού Μουχουρδάρη, ενός από τους καλύτερους στρατηγούς του Αλή πασά.

Πηγές
-----

* *Mittheilungen aus der Geschichte und Dichtung der Neu-Griechen. Zweiter Band*. Coblenz: Jacob Hölscher. 1825. Ανακτήθηκε στις 28 Μαρτίου 2010.
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Ομόνοια.

Ο **Φιλοπροοδευτικός Σύλλογος Ομόνοια Σίνδου** είναι ελληνικός αθλητικός σύλλογος με έδρα τη Σίνδο Θεσσαλονίκης του δήμου Δέλτα. Επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου είναι το 1930, έχει χρώματα το πράσινο και το λευκό και έμβλημα την Ολυμπιακή δάδα. Διαθέτει τμήμα ποδοσφαίρου, ενώ στο παρελθόν διέθετε και άλλα αθλητικά αλλά και πολιτιστικά τμήματα. 

Ανήκει στη δύναμη της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας και έχει παρουσία στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής κατηγορίας. Αγωνίζεται στο πρωτάθλημα Α1΄ Κατηγορίας Ε.Π.Σ. Μακεδονίας και έδρα της αποτελεί το Δημοτικό γήπεδο Σίνδου, όπου και διεξάγονται οι εντός έδρας αγώνες της.

Ιστορικό
--------

Ο **Φιλοπροοδευτικός Σύλλογος Σίνδου «η Ομόνοια»** ιδρύθηκε επίσημα το 1930, όποτε και αναγνωρίστηκε από το Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Η ονομασία «Ομόνοια» δόθηκε στο σύλλογο από τους ιδρυτές του, ως έκφραση του διακαούς πόθου τους να σταματήσουν οι διαπληκτισμοί και οι έριδες που υπήρχαν μεταξύ των γηγενών κατοίκων της Σίνδου και των Μικρασιατών προσφύγων που εγκαταστάθηκαν εκεί. 

Αρχικά διέθετε τμήματα πολιτιστικής δραστηριότητας, δημιουργώντας πλήθος θεατρικών παραστάσεων όπως την κωμωδία *Αγαθόπουλος ο Ξηροχωρίτης* του Μολιέρου και ακολούθησαν διάφορες άλλες όπως *Γκόλφω*, *Εσμέ* και *Βαβυλωνία*. Οι παραστάσεις αρχικά δίνονταν στο χώρο μιας αποθήκης, αλλά μετά συνεχίσθηκαν στο νεόδμητο εντευκτήριο του συλλόγου, που κατασκευάσθηκε το 1934. Το εντευκτήριο αυτό, που έγινε γνωστό με την προσωνυμία ΄΄Λέσχη΄΄, δημιουργήθηκε δίπλα στο κτίριο του σιδηροδρομικού σταθμού, με την προσωπική εργασία των μελών και των φίλων του συλλόγου.

Αργότερα δημιούργησε και αθλητικά τμήματα, μεταξύ των οποίων και το τμήμα ποδοσφαίρου που το διατηρεί μέχρι σήμερα. Το 1959 η Ομόνοια Σίνδου αναγνωρίστηκε επίσημα από την Ε.Π.Ο. με Αριθμό Μητρώου 735και εντάχθηκε στη δύναμη τη Ε.Π.Σ. Μακεδονίας, ξεκινώντας την επίσημη αγωνιστική της πορεία τη σεζόν 1959-1960 από το Περιφερειακό πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας. Τη σεζόν 1975-76 αγωνίστηκε για πρώτη φορά στην Α΄ Κατηγορία της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας και τα επόμενα χρόνια ξεχώρισε η κατάκτηση του κυπέλλου Ε.Π.Σ. Μακεδονίας το 1983 νικώντας στον τελικό με 3-1 του Π.Α.Ο. Κουφαλίων αλλά και η παρουσία της στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής κατηγορίας, όπου αγωνίστηκε αρχικά τις χρονιές 1992-93, 1993-94 και 1994-95 και εκ νέου τις χρονιές 2004-05, 2005-06 και 2006-07.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Καταγραφή αθλητικών σωματείων, επίσημος ιστότοπος Φυσικής Αγωγής ΥΠΕΠΘ
2. ↑  «Πρωτάθλημα Α1΄ Κατηγορίας Ε.Π.Σ. Μακεδονίας epsm.gr». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Οκτωβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 2021.
3. ↑  «ΑΜ ΕΠΟ συλλόγων των τριών αρχαιότερων Ενώσεων». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Οκτωβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 19 Σεπτεμβρίου 2020.
4. ↑  «ΕΠΣΜ: Η «βίβλος» του κυπέλλου epsm24.gr». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Ιανουαρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 6 Ιουλίου 2019.
5. ↑  Greece - List of Fourth Level Final Tables rsssf.com
Συντεταγμένες: 40°17′19″N 23°21′13″E﻿ / ﻿40.28861°N 23.35361°E﻿ / 40.28861; 23.35361

Το **Αρχαιολογικό Μουσείο Ολύνθου** είναι μουσείο στον αρχαιολογικό χώρο της αρχαίας Ολύνθου, 5 χλμ από τα Νέα Μουδανιά του Νομού Χαλκιδικής, στην Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας της Ελλάδας. Το μουσείο άνοιξε τον Ιούλιο του 1998.

Τα ανασκαφικά ευρήματα βρίσκονται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Πολυγύρου. Το Μουσείο Ολύνθου διαθέτει μόνο οπτικοακουστικό υλικό, σκοπός του οποίου είναι να δώσει στους επισκέπτες μια εικόνα του αρχαιολογικού χώρου της Ολύνθου, ξεκινώντας από την ιστορία της πόλης και προχωρώντας στην περιγραφή της ανασκαφής και της αποκατάστασης.

Οι επισκέπτες μαθαίνουν ότι η πόλη χτίστηκε σε ιπποδάμειο σχέδιο (δύο φαρδιές λεωφόρους με νησάκια που περιέχουν δέκα (τετράγωνα) σπίτια και έναν σωλήνα αποχέτευσης κάθε πέντε σπίτια). Ένα τυπικό ολυνθιακό σπίτι ήταν μια τετράγωνη διώροφη κατοικία με δωμάτια και μια σκεπαστή εσωτερική αυλή και χτιζόταν από ποταμίσιες πέτρες και πηλό, με την ανωδομή από άψητα τούβλα ενισχυμένα με ξύλινο πλαίσιο. Στα περισσότερα σπίτια, το δάπεδο ήταν από συμπαγές χώμα, αλλά τέσσερα έχουν ψηφιδωτά δάπεδα φτιαγμένα με βότσαλα ποταμού και κονίαμα.

Φωτογραφίες και κείμενα περιγράφουν την οικιακή οργάνωση (προετοιμασία φαγητού, αποθήκευση ειδών διατροφής, υφαντική) και την οικονομική ζωή της πόλης (λιθοδομή, κοροπλαστικά, αγροτικές δραστηριότητες, αναψυχή, συμπόσια).

Οι επισκέπτες μαθαίνουν επίσης για την πορεία των ανασκαφών, από το έργο του Ρόμπινσον το 1928 έως τις ανασκαφές του 1990 και του 1992.

Εικόνες
-------

* Εξωτερική άποψηΕξωτερική άποψη
* Εσωτερική άποψηΕσωτερική άποψη
* Εσωτερική άποψηΕσωτερική άποψη

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Αρχαιολογικό μουσείο Ολύνθου». *mytraveler.gr*.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Αρχαιολογικό Μουσείο Ολύνθου** |

* Πληροφορίες στο gtp.gr
Ο **Βασίλης Ζαρκάδης** υπήρξε ποδοσφαιριστής του Αθηναϊκού και του Ολυμπιακού και αγωνίστηκε από τη δεκαετία του ’30 ως τη δεκαετία του ’50.

Βιογραφικές πληροφορίες
-----------------------

Ο Βασίλης Ζαρκάδης πρωτοέπαιξε μπάλα στην Πράσινη Θύελλα Κουκακίου στα τέλη της δεκαετίας του '30 αλλά πολύ μικρός πήγε Αθηναϊκό. Με τους "λόρδους" αγωνίστηκε ως το 1944. Τότε έγιναν προσπάθειες να πάει στον Πανιώνιο, όπου αγωνίζονταν τα δυο μικρότερα αδέρφια του. Τελικά, ο σύλλογος της "Νέας Ελβετίας" τον παραχώρησε στον Ολυμπιακό, η διοίκηση του οποίου του βρήκε δουλειά σε δημόσια υπηρεσία. Έπαιξε στον Ολυμπιακό ως τις αρχές της δεκαετίας του ’50 γνωρίζοντας σημαντικές διακρίσεις. Αγωνιζόταν ως μεσοεπιθετικός.

Τρία αδέρφια ποδοσφαιριστές
---------------------------

Η οικογένεια του Βασίλη Ζαρκάδη ανέδειξε δυο ακόμα επιφανείς ποδοσφαιριστές, τους δύο μικρότερους αδερφούς του: το Νίκο (γεν. 1925) και τον Ιάκωβο (1927-2007) που αγωνίστηκαν στον Πανιώνιο και βρέθηκαν πολλές φορές αντίπαλοι. Μάλιστα, με το Νίκο συνέβη ένα χαρακτηριστικό περιστατικό. Το 1944 σε αγώνα Αθηναϊκού-Πανιωνίου, ο Βασίλης προσπαθώντας να ανακόψει τον αδερφό του, τον χτύπησε στη μύτη, με αποτέλεσμα να γεμίσει το πρόσωπό του αίματα. Το έμαθε η μητέρα τους από κάποιο φίλαθλο και άκουσε γερή κατσάδα, μέχρι να συνειδητοποιήσει κι αυτή ότι το χτύπημα δεν ήταν σοβαρό.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Αλέξ. Παπαδόπουλου, "Νίκος Ζαρκάδης, μια ζωή στον Πανιώνιο", εφ. *Πανιώνιος Κόσμος* 9 (21/2/2009), σ. 14.
Ο**Βασίλι Μαξίμοβιτς Μαξίμοφ** (ρωσικά: Васи́лий Максимо́вич Макси́мов, [ Ι.η. 17 Ιανουαρίου ] 29 Ιανουαρίου 1844 – [ Ι.η. 18 Νοεμβρίου ] 1 Δεκεμβρίου 1911) ήταν Ρώσος ζωγράφος και μέλος της ομάδας «Πιριντβίζνικι».

Βιογραφία
---------

Ο Μάξιμοφ γεννήθηκε στο χωριό Λόπινο κοντά στην πόλη Νόβαγια Λάντογκα. Έμεινε ορφανός σε νεαρή ηλικία και αναγκάστηκε να δουλέψει σε ένα κατάστημα με Αγιογραφίες, όπου και έμαθε να ζωγραφίζει. Το 1863 πήγε στην Αυτοκρατορική Σχολή Καλών Τεχνών  και το 1864 έγινε μέλος της ομάδας «Άρτελ των Καλλιτεχνών» (ρωσικά: Арте́ль худо́жников) που δημιουργήθηκε από τον Π.Ν. Κρεστονόβτσεφ έχοντας ως παράδειγμα τον Ιβάν Κραμσκόι. Η ύπαρξη της ομάδας διήρκεσε μόνο ένα έτος. Εκείνη την περίοδο ο Μαξιμόφ ζωγράφισε τον πίνακα «Το άρρωστο παιδί» (1864), για τον οποίο και του απονεμήθηκε ένα χρυσό μετάλλιο από την Ακαδημία. 

Αποφοίτησε από την Ακαδημία μετά από τρία χρόνια.το 1865 εκείνος και ακόμα 14 ζωγράφοι με αρχηγό τον Ιβάν Κραμσκόι αρνήθηκαν να πάρουν μέρος στο διαγωνισμό της Ακαδημίας που είχε ως έπαθλο ένα χρυσό μετάλλιο. Ο Μαξιμόφ υπεστήριξε ότι δεν του ήταν απαραίτητο να κάνει μαθήματα στο εξωτερικό (που ήταν και μέρος του διαγωνισμού), και ότι προτιμούσε να το κάνει σε κάποιο χωριό της Ρωσίας. Μετά την αποφοίτησή του από την Ακαδημία μετακόμισε στο χωριό Σούμπινο του Κυβερνείου του Τβέρ, όπου και ζωγράφιζε πολλά έργα λαογραφικού ύφους και δίδαξε τούς πρίγκιπες Γκολενίσεφ-Κουτούζωφ (απόγονοι του Μιχαήλ Κουτούζοφ)

Το 1867 ζωγράφισε τον πίνακα «Ιστορίες τις γιαγιάς», που παρουσιάστηκε σε έκθεση των «Πιριντβίζνικι», όπου κέρδισε ένα βραβείο και ο πίνακας αγοράστηκε από τον Πάβελ Τρετιακόφ. Το 1872 έγινε μέλος των «Πιριντβίζνικι», και σύντομα έγινε ένα από τα πιο γνωστά μέλη της. Ο Μαξιμόφ ζωγράφισε πολλά έργα με θέμα την ζωή των αγροτών.

Στα τελευταία 20 χρόνια της ζωής του οι «Πιριντβίζνικι» είχαν χάσει το γόητρο τους, αλλά συνέχισε να ζωγραφίζει σχεδόν αποκλειστικά σκηνές της καθημερινής ζωής, έχοντας όμως σχεδόν καθόλου πελάτες για να τους πουλήσει. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ήταν γεμάτα φτώχεια, ασθένειες και δυστυχία. Πέθανε στις 1 Δεκεμβρίου 1911 στην Αγία Πετρούπολη.

Επιλεγμένα έργα
---------------

* Αγόρι-μηχανικός (1871)*Αγόρι-μηχανικός* (1871)
* Μάγος πηγαίνει σε γάμο αγροτών (1875)*Μάγος πηγαίνει σε γάμο αγροτών* (1875)
* Sick husband (1881)*Sick husband* (1881)
* Όλα είναι στο παρελθόν (1889)*Όλα είναι στο παρελθόν* (1889)

Παραπομπές
----------

1. ↑  *The Fine Art Archive*. cs.isabart.org/person/34447. Ανακτήθηκε στις 1  Απριλίου 2021.

* 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 32776987
* **Europeana**: agent/base/2733
* LCCN: no91021236
* ISNI: 0000 0000 1371 7917
* GND: 117557730
* SUDOC: 198723806
* ULAN: 500072251
* NKC: js2017958081
* RKD: 54166

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Τέχνη
* Πύλη:Ζωγραφική
 |

 |
Η υψομετρική καμπύλη της Γης έχοντας δύο κορυφές την ηπειρωτική και την ωκεάνια
Η **υψομετρική καμπύλη**, ή **υψογραφική καμπύλη** είναι μια γραφική παράσταση συχνότητας υψών που παρατηρούνται σε μια επιφάνεια, που μπορεί να αφορά μια περιορισμένη περιοχή (π.χ. μια Χώρα, ή ένα νησιωτικό σύμπλεγμα κ.λπ), ή ήπειρο (π.χ. Αφρική), ή όλη την επιφάνεια του φλοιού της Γης, ή ακόμα και επιφάνεια άλλου πλανήτη (π.χ. Αφροδίτη). Ουσιαστικά η εν λόγω γραφική παράσταση αποτιμά το ποσοστό του στερεού φλοιού που βρίσκεται σε διάφορα υψόμετρα αρχής γενομένης από τα βάθη των ωκεανών, ή από λεκάνη απορροής ηπειρωτικής περιοχής, και η οποία φέρεται ως συνεχής συνάρτηση σε γράφημα δύο αξόνων: στον άξονα υψομέτρου (κατακόρυφο) και αρνητικό βάθους, από 0 μέχρι 10, και τον άξονα άκτασης (οριζόντιο) από 0 μέχρι 100 (άξονα χ και άξονα ψ αντίστοιχα)

Όταν μια τέτοια καμπύλη καλύπτει όλη την επιφάνεια της Γης παρατηρούνται δύο βασικές συχνότητες, η μία στα 4.700 μ. βάθος και η άλλη στα 100 μ. ύψος οι οποίες και αντιστοιχούν στο μέσο βάθος των ωκεανών και στο μέσο ύψος των ηπειρωτικών. Η ανάλυση της υψομετρικής καμπύλης δεν αποκαλύπτει μόνο την αθροιστική κατανομή των υψομέτρων αλλά και την υφή του φλοιού της Γης κάτω από τους ωκεανούς και τις ηπειρωτικές περιοχές.

Η υψομετρική καμπύλη εξετάζεται ιδιαίτερα σε γεωμορφολογικές και υδρολογικές μελέτες.

Πηγές
-----

* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica τ.59ος, σ.103-104
Ο όρος **βασιλικοί άνθρωποι** εμφανίζεται σε βυζαντινά έγγραφα του 9ου–10ου αιώνα και είχε δύο διαφορετικές σημασίες:

* ως γενικός όρος, χρησιμοποιείτο από τα εγχειρίδια επί των αυλικών τελετών, όπως το «Κλητορολόγιον» του 899, για τον ορισμό των υψηλότερων ως προς το αξίωμα αυτοκρατορικών αξιωματούχων
* ως ένας περισσότερο τεχνικός όρος, αναφερόταν σε σχετικά χαμηλότερης τάξεως αυτοκρατορικούς υπηρέτες οι οποίοι πιθανώς να αποτελούσαν ειδικό στρατιωτικό σώμα.

Η δεύτερη ομάδα περιελάμβανε κατόχους ελάσσονος σημασίας τίτλων όπως οι στράτορες και οι σπαθαροκανδιδάτοι και βρισκόταν υπό τον «πρωτοσπαθάριο των βασιλικών ανθρώπων», ο οποίος αργότερα (στο *De Ceremoniis* και το Τακτικόν του Εσκοριάλ) αναφέρεται και ως «κατεπάνω των βασιλικών». Είχε την βοήθεια ενός δομέστικου, ενώ το επιτελείο του περιελάμβανε και «κανδιδάτους επί του Ιπποδρόμου», «βασιλικούς μανδάτορες» και «σπαθάριους», οι τελευταίοι εκ των οποίων φαίνεται να συμμετείχαν σε στρατιωτικές επιχειρήσεις, γεγονός το οποίο και οδήγησε τον Νικόλαο Οικονομίδη να εκφέρει την άποψη ότι οι «βασιλικοί άνθρωποι» πιθανώς να αποτελούσαν ξεχωριστό στρατιωτικό σώμα. Αρκετοί εκ των κατόχων των χαμηλότερων αξιωμάτων εκείνου του σώματος φαίνεται να ήσαν ξένοι, μεταξύ άλλων Χαζάροι, Άραβες, Φράγκοι κτλ.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Kazhdan 1991, σελ. 266.

Πηγές
-----

* Kazhdan, Alexander (1991). «Basilikoi anthropoi». Στο: Kazhdan, Alexander, επιμ. *The Oxford Dictionary of Byzantium*. Oxford University Press, σελ. 266. ISBN 978-0-19-504652-6.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Basilikoi anthropoi  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Το **φαράγγι του Ολντουβάι** βρίσκεται στη βόρεια Τανζανία. Στη γλώσσα των Μασσάι, ονομάζεται **Ολντουπάι**, από το φυτό «ολ τουπάι» (*Sansevieria ehrenbergii*) που φυτρώνει εκεί. Θεωρείται - μαζί με το τρίγωνο του Αφάρ στην Αιθιοπία και τοποθεσίες στην επαρχία Gauteng της Νότιας Αφρικής - ως «λίκνο της ανθρωπότητας». Το φαράγγι έγινε διεθνώς γνωστό μέσω της ανακάλυψης πολλών απολιθωμάτων Πλειστόκαινου από πρώιμους συγγενείς ανατομικά σύγχρονων ανθρώπων. Το φαράγγι έδωσε επίσης το όνομά του στον πολιτισμό Όρντοβαν, από τον οποίο προέρχονται τα παλαιότερα γνωστά εργαλεία της εποχής του λίθου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) *GeoNames*. 2005. Ανακτήθηκε στις 6  Απριλίου 2015.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 315129573
* LCCN: sh88002447
* GND: 4116755-7
* BNF: cb12296356j (data)

 |

 |
Ο **Αντρέι Γ΄ Αλεξαντρόβιτς**, ρωσ. Андрей III Александрович (π. 1255 - 27 Ιουλίου 1304) από τον Οίκο των Ρουρικιδών ήταν πρίγκιπας τού Γκόροντετς επί τού Βόλγα και τού Βλαντίμιρ-Σούζνταλ (1293-1304).

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος τού αγίου Αλεξάντρ *του Νέβα* (Nievsky) πρίγκιπα τού Νόβγκοροντ, Βλαντίμιρ, Κιέβου και της Παρασκευής (Αλεξάνδρας) κόρης τού Βριατσεσλάβ Βασιλκόβιτς πρίγκιπα τού Πολότσκ & Βιτέμπσκ.

Το 1281 ο Αντρέι με μία ορδή Μογγόλων εκτόπισε τον μεγαλύτερο αδελφό του Ντμίτρι πρίγκιπα τού Βλαντίμιρ και κατέλαβε τον θρόνο. Έπειτα από μερικές εορτές με τους Μογγόλους στο Βλαντίμιρ, ο Αντρέι μετέβη στο Νόβγκοροντ, όπου ο λαός τον υποδέχθηκε εγκάρδια. Εν τω μεταξύ ο Ντμίτρι συμμάχησε με τον Νογκάι Χαν, που επανεγκατάστησε τον Ντμίτρι ως μεγάλο πρίγκιπα τού Βλαντίμιρ το 1283.

Κατά την επόμενη δεκαετία, ο Αντρέι έφερε τρεις φορές τους Μογγόλους στους Ρως με σκοπό να αποσπάσει το Βλαντίμιρ από τον αδελφό του. Στην εκστρατεία τού 1293 λαφυραγώγησαν 14 Ρωσικές πόλεις και τελικά ο Ντμίτρι αναγκάστηκε να παραιτηθεί. Αν και ανήλθε στον θρόνο τού μεγάλου πριγκιπάτου τού Βλαντίμιρ, ο Αντρέι συνέχιζε να ζει στο Γκόροντετς. Κατά την τελευταία δεκαετία της εξουσίας του αγωνίστηκε ενάντια στην ομάδα, που συγκρότησε ο Δανιήλ της Μόσχας, ο Μιχαήλ του Τβερ και ο Ιβάν τού Περεσλάβλ. Το 1301 απώθησε τους Σουηδούς από τη Λανντσκρόνα, κοντά στη σημερινή Αγ. Πετρούπολη.

Πηγές
-----

* "Andrew Alexandrovich". The Biographical Dictionary of the Society for the Diffusion of Useful Knowledge. 2. London: Longman, Brown, Green, and Longmans. 1843. p. 656. Retrieved 2017-02-23.

1. ↑  p11480.htm#i114798. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Andrey of Gorodets  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Το **Βαλκανικό Κύπελλο Συλλόγων 1972** ήταν το 10ο Βαλκανικό Κύπελλο συλλόγων ποδοσφαίρου, μια ποδοσφαιρική διοργάνωση στην οποία μετείχαν έξι σύλλογοι βαλκανικών κρατών. Διεξήχθη σε δύο ομίλους με βαθμολογία και οι νικητές αγωνίστηκαν σε διπλό τελικό. Το Κύπελλο κατέκτησε η Τράκια Πλόβντιφ από τη Βουλγαρία για πρώτη φορά στην ιστορία της. Στον τελικό αντιμετώπισε τη Βαρντάρ Σκοπίων από την τότε ενιαία Γιουγκοσλαβία. Η διοργάνωση διάρκεσε από το Μάρτιο ως τον Οκτώβριο του 1972.

Α΄ Όμιλος
---------

### Βαθμολογία

| Ομάδα | Αγώνες | Νίκες | Ισοπαλίες | Ήττες | Επίθεση | Άμυνα | Διαφορά τερμάτων | Βαθμοί |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  **Βαρντάρ Σκοπίων** | 4 | 1 | 2 | 1 | 6 | 4 | +2 | **4** |
|  Α.Ο. Καβάλα | 4 | 2 | 0 | 2 | 5 | 6 | -1 | **4** |
|  Σκεντίγια Τιράνων | 4 | 1 | 2 | 1 | 4 | 5 | -1 | **4** |

**Σχόλια**: Ο όμιλος τελείωσε με απόλυτη ισοβαθμία των τριών ομάδων, με αποτέλεσμα η πρώτη θέση να κριθεί στη διαφορά τερμάτων. Μέχρι τον τελευταίο αγώνα το πάνω χέρι είχε η Καβάλα, η οποία ήταν πρωτοπόρος με 4 β. και 4-2 γκολ. Απέμενε μόνο ο αγώνας με τη Βαρντάρ στα Σκόπια, στον οποίο η Καβάλα για να διατηρήσει την πρώτη θέση ήθελε νίκη ή ισοπαλία ή ήττα με ένα γκολ διαφορά, ενώ η Βαρντάρ για να πάρει την πρώτη θέση ήθελε νίκη με δυο γκολ διαφορά. Τελικά, η σκοπιανή ομάδα επικράτησε με 4-1 (ημίχρονο 2-1) καλύπτοντας τη βαθμολογική διαφορά και τερμάτισε πρώτη με καλύτερη διαφορά τερμάτων.

Β΄ Όμιλος
---------

### Βαθμολογία

| Ομάδα | Αγώνες | Νίκες | Ισοπαλίες | Ήττες | Επίθεση | Άμυνα | Διαφορά τερμάτων | Βαθμοί |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  **Τράκια Πλόβντιφ** | 4 | 2 | 2 | 0 | 7 | 3 | +4 | **6** |
|  Γκιόζτεπε Σμύρνης | 4 | 2 | 1 | 1 | 6 | 4 | +2 | **5** |
|  Στεαγκούλ Μπρασόβ | 4 | 0 | 1 | 3 | 4 | 10 | -6 | **1** |

Τελικός
-------

* **ΤΕΛΙΚΟΣ (α΄ αγώνας)**: Φιλιππούπολη, Οκτώβριος 1972:

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| **Τράκια Πλόβντιφ** | **5–0** | Βαρντάρ Σκοπίων |

* **ΤΕΛΙΚΟΣ (β΄ αγώνας)**: Σκόπια, Οκτώβριος 1972:

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| Βαρντάρ Σκοπίων | **4–0** | **Τράκια Πλόβντιφ** |

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Αρχείο Βαλκανικού Κυπέλλου

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Βαλκανικό Κύπελλο συλλόγων ποδοσφαίρου |
| --- |
|  |
|  | 
* 1960–61
* 1961–63
* 1963–64
* 1964–66
* 1966–67
* 1967–68
* 1969
* 1970
* 1971
* 1972
* 1973
* 1974
* 1975
* 1976
* 1977
* 1978
* 1979–80
* 1980–81
* 1981–83
* 1983–84
* 1984–85
* 1986
* 1987–88
* 1988–89
* 1990–91
* 1991–92
* 1992–93
* 1993–94
 |

 |
Το ***φικχ*** (αραβικά: فقه‎, προφέρεται: [fɪqh]) είναι η ισλαμική νομολογία. Ενώ η *σαρία* πιστεύεται από τους μουσουλμάνους ότι αντιπροσωπεύει το θεϊκό νόμο όπως αποκαλύπτεται στο Κοράνι και τη Σουνά (οι διδασκαλίες και οι πρακτικές του προφήτη Μωάμεθ), το *φικχ* είναι η ανθρώπινη κατανόηση της *σαρία* - η σαρία επεκτάθηκε και αναπτύχθηκε από την ερμηνεία (*ιτζτιχάντ*) του Κορανίου και της Σούνας από ισλαμικούς νομικούς (*ουλεμάδες*) και εφαρμόστηκε από τις γνωμοδοτήσεις (*φετφάδες*) των νομικών για τα ζητήματα που τους παρουσιάζονταν. Έτσι εννοιολογικά, ενώ η σαρία θεωρείται αμετάβλητη και αλάνθαστη, το *φικχ* θεωρείται λανθασμένο και μεταβλητό. Το *φικχ* ασχολείται με την παρατήρηση των τελετουργικών, της ηθικής και της κοινωνικής νομοθεσίας στο Ισλάμ. Στη σύγχρονη εποχή, υπάρχουν τέσσερις προεξέχουσες σχολές (*μαδάμπ*) του *φικχ* μέσα στη σουνική πρακτική, συν δύο (ή τρεις) μέσα στη σιιτική πρακτική. Ένα άτομο εκπαιδευμένο σε *φικχ* είναι γνωστό ως *φακίχ*.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ισλαμισμός και Ισλαμοφοβία[*νεκρός σύνδεσμος*] eclass.uth.gr
2. 1 2  Vogel, Frank E. (2000). *Islamic Law and the Legal System of Saudí: Studies of Saudi Arabia*. Brill. σελίδες 4–5. ISBN 9004110623.
3. ↑  Glasse, Cyril, *The New Encyclopedia of Islam*, Altamira, 2001, p.141
Το **Βαλκανικό Κύπελλο Συλλόγων 1973** ήταν το 11ο Βαλκανικό Κύπελλο συλλόγων ποδοσφαίρου, μια ποδοσφαιρική διοργάνωση στην οποία μετείχαν έξι σύλλογοι βαλκανικών κρατών. Διεξήχθη σε δύο ομίλους με βαθμολογία και οι νικητές αγωνίστηκαν σε διπλό τελικό. Το Κύπελλο κατέκτησε **αήττητη** η **Λοκομοτίβ Σόφιας** από τη Βουλγαρία για πρώτη φορά στην ιστορία της. Στον τελικό αντιμετώπισε την Τίργκου Μούρες από τη Ρουμανία. Η διοργάνωση διάρκεσε από το Μάρτιο ως τον Οκτώβριο του 1973.

Α΄ Όμιλος
---------

### Βαθμολογία

| Ομάδα | Αγώνες | Νίκες | Ισοπαλίες | Ήττες | Επίθεση | Άμυνα | Διαφορά τερμάτων | Βαθμοί |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  **Τίργκου Μούρες** | 4 | 2 | 0 | 2 | 8 | 4 | +4 | **4** |
|  Λαμπινότι Ελμπασάν | 4 | 2 | 0 | 2 | 4 | 6 | -2 | **4** |
|  Σουτγιέσκα Νίκσιτς | 4 | 2 | 0 | 2 | 2 | 4 | -2 | **4** |

**Σχόλια**: Ο όμιλος τελείωσε με απόλυτη ισοβαθμία των τριών ομάδων, με αποτέλεσμα η πρώτη θέση να κριθεί στη διαφορά τερμάτων, στην οποία επικράτησε η Τίργκου Μούρες που εκμεταλλεύτηκε καλύτερα την έδρα της κάνοντας εντυπωσιακές νίκες με 5-1 και 3-0 επί των αντιπάλων της.

Β΄ Όμιλος
---------

### Βαθμολογία

| Ομάδα | Αγώνες | Νίκες | Ισοπαλίες | Ήττες | Επίθεση | Άμυνα | Διαφορά τερμάτων | Βαθμοί |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  **Λοκομοτίβ Σόφιας** | 4 | 3 | 1 | 0 | 8 | 1 | +7 | **7** |
|  Μπεσίκτας | 4 | 1 | 1 | 2 | 5 | 11 | -6 | **3** |
|  Άρης Θεσσαλονίκης | 4 | 1 | 0 | 3 | 5 | 6 | -1 | **2** |

**Σχόλια**: Ο Άρης ξεκίνησε εντυπωσιακά συντρίβοντας με 4-2 την Μπεσίκτας στο γήπεδο Χαριλάου. Αλλά στη συνέχεια έκανε δυο ήττες εκτός έδρας, οπότε έχασε κάθε ελπίδα για πρόκριση.

Τελικός
-------

* **ΤΕΛΙΚΟΣ (α΄ αγώνας)**: Τίργκου Μούρες, 19 Σεπτεμβρίου 1973:

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| Τίργκου Μούρες | **1–1** | **Λοκομοτίβ Σόφιας** |

* **ΤΕΛΙΚΟΣ (β΄ αγώνας)**: Σόφια, 3 Οκτωβρίου 1973:

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| **Λοκομοτίβ Σόφιας** | **2–0** | Τίργκου Μούρες |

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Αρχείο Βαλκανικού Κυπέλλου

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Βαλκανικό Κύπελλο συλλόγων ποδοσφαίρου |
| --- |
|  |
|  | 
* 1960–61
* 1961–63
* 1963–64
* 1964–66
* 1966–67
* 1967–68
* 1969
* 1970
* 1971
* 1972
* 1973
* 1974
* 1975
* 1976
* 1977
* 1978
* 1979–80
* 1980–81
* 1981–83
* 1983–84
* 1984–85
* 1986
* 1987–88
* 1988–89
* 1990–91
* 1991–92
* 1992–93
* 1993–94
 |

 |
Ο **Φερδινάνδος** (δανικά: *Ferdinand*, 22 Νοεμβρίου 1792 - 29 Ιουνίου 1863) από τον Οίκο του Ολδεμβούργου ήταν διάδοχος της Δανίας.

Βιογραφία
---------

Ο *Φρειδερίκος Φερδινάνδος* ήταν ο δευτερότοκος γιος του Φρειδερίκου, Διαδόχου της Δανίας, και της Σοφίας-Φρειδερίκης, κόρης του Λουδοβίκου δούκα του Μεκλεμβούργου-Σβερίν.

Γεννήθηκε στο ανάκτορο Κρίστιανσμπορκ της Κοπεγχάγης. Ο θείος του Χριστιανός Ζ΄ της Δανίας ήταν διανοητικά ασταθής και ο πατέρας του Φερδινάνδου ανέλαβε αντιβασιλέας, μετά την πτώση του Γιόχαν-Φρήντριχ Στρούνζε το 1772. Το 1784 ο γιος του Χριστιανού Ζ΄, ο Φρειδερίκος ΣΤ΄ της Δανίας έκανε πραξικόπημα και ανέλαβε την εξουσία. Ο πατέρας του Φερδινάνδου δεν είχε πια επιρροή στην Αυλή. Ο Φρειδερίκος ΣΤ΄ ήταν άτεκνος και έτσι ο πατέρας του Φερδινάνδου παρέμενε διάδοχος. Το 1794 το ανάκτορο Κρίστιανσμπορκ καταστράφηκε από πυρκαγιά και η οικογένειά του μετακόμισαν στο ανάκτορο Αμάλιενμποργκ, όπου μεγάλωσε, ενώ τα καλοκαίρια πήγαινε στο ανάκτορο Σόργκενφρι.

Ο πατέρας του Φρειδερίκος απεβίωσε το 1805 και ο Φρειδερίκος ΣΤ΄ απεβίωσε το 1839 άτεκνος. Τον διαδέχθηκε ο Χριστιανός Η΄ της Δανίας, μεγαλύτερος αδελφός του Φερδινάνδου και αυτόν το 1848 ο γιος του Χριστιανού Η΄, ο Φρειδερίκος Ζ΄ της Δανίας, που ήταν άτεκνος. Τότε ο Φερδινάνδος έγινε διάδοχος, αλλά απεβίωσε στις 29 Ιουνίου 1863. Ο Φρειδερίκος Ζ΄ απεβίωσε 15 Νοεμβρίου 1863. Ήταν οι τελευταίοι άρρενες απόγονοι του κύριου κλάδου του Οίκου τους.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε το 1829 την Καρολίνα των Όλντενμπουργκ, κόρη του εξαδέλφου του Φρειδερίκου ΣΤ΄ της Δανίας. Δεν απέκτησαν παιδιά και η Καρολίνα, λόγω του Σαλικού νόμου, δεν είχε δικαίωμα διαδοχής.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* The Danish Monarchy Αρχειοθετήθηκε 2009-02-18 στο Wayback Machine.
*

Αναφορές
--------

1. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*. p10229.htm#i102288.
2. 1 2  «Dansk Biografisk Lexikon». (Δανικά) *Dansk Biografisk Leksikon*. Ferdinand.
3. 1 2  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003. I00007367.
4. ↑  p10229.htm#i102288. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
5. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 74590220
* GND: 115821368

 |

 |
Χίλτον is located in ΑθήναΧίλτον**Χίλτον**Η θέση της συνοικίας **Χίλτον** στο χάρτη
Το **Χίλτον** είναι γειτονιά της Αθήνας στη συνοικία των Ιλισίων. Οφείλει το όνομά της στο μεγάλο ξενοδοχείο Χίλτον, πίσω από το οποίο αναπτύχθηκε, μεταξύ των λεωφόρων Βασιλίσσης Σοφίας και Μιχαλακοπούλου. Πολύ συχνά ως περιοχή Χίλτον αναφέρεται και η γειτονιά Πινακοθήκη του Παγκρατίου έμπροσθεν της Εθνικής Πινακοθήκης. Η γειτονιά συνορεύει βόρεια με το Κολωνάκι, νότια με το Παγκράτι και ανατολικά με το Άλσος Συγγρού (*Ιλισίων* και παλιότερα *Κουπονίων*). Εξυπηρετείται από τους σταθμούς Μέγαρο Μουσικής και Ευαγγελισμός της γραμμής 3 του μετρό και από πολλές γραμμές λεωφορείων και τρόλεϊ.
Ο **Αντώνιος Βώκος** ήταν αγωνιστής του 1821.

Βιογραφία
---------

Ο Αντώνιος Βώκος ήταν γιός του Θεόφιλου Βώκου, γεννήθηκε το 1803 στην Ύδρα και ήταν εμποροπλοίαρχος. Το 1825 κοντά στη Σούδα της Κρήτης με απαράμιλλη τόλμη και γενναιότητα κατόρθωσε να προσκολλήσει το πυρπολικό του μαζί με τα άλλα του Θεόδωρου Βώκου και Ανδρέα Πιπίνου σε μεγάλο εχθρικό πλοίο. Τον Μάρτιο του 1825 στο Κρητικό πέλαγος κατάκαψε εχθρική κορβέτα. Πήρε μέρος στην εκδρομή του ελληνικού στόλου στην Αλεξάνδρεια. Αφού εφοδιάστηκε στην Ύδρα μαζί με τον Κωνσταντίνο Κανάρη, Τομπάζη και Κριεζή κατόρθωσε να περάσει απαρατήρητος μέσα από την φρουρά του λιμανιού της Αλεξάνδρειας και να μπουν στον τελευταίο μυχό. Πρώτος ο Κανάρης έδωσε το πυρ προσκολούμενος στα αγκυροβολημένα πλοία, αλλά αντικρούστηκε και κινδύνεψε πολύ. Κατέφυγε στο πλοίο του Βώκου, και με αυτό ξεφύγανε και οι δυο από την καταδίωξη, αν και οι εχθροί είχαν πολλά ευκίνητα και ταχύπλοα σκάφη.

Πηγές
-----

* Γεώργιος Φωτόπουλος (1871). *Ιστορία των κατά θάλασσαν αγωνιστών του Ιερού Ελληνικού Αγώνος του 1821*. Αθήνησι: Τυπογραφείο "Ο Κάδμος" Γ. Μελισταγούς Μακεδόνος. Ανακτήθηκε στις 23 Ιουλίου 2010.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *Εγκυκλοπαίδεια "Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα"*. Αθήνα. 1990. σελ. 409, τομ. 15.
Ο **Φάνης Μούλιος** είναι δικηγόρος και λογοτέχνης. Γεννήθηκε στη Λίστα Θεσπρωτίας το 1937.

Είναι πτυχιούχος της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Εμφανίσθηκε στα ελληνικά γράμματα το 1953, στο περιοδικό «Πειραϊκή Έρευνα». Είναι μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών (Ε.Ε.Λ.) και της Εταιρείας Γραμμάτων και Τεχνών Πειραιά. Έχει τιμηθεί με το βραβείο της Ε.Ε.Λ. (*Οι Ευδαίμονες,* το 1982), με το Α΄ βραβείο μυθιστορήματος του Δήμου Αθηναίων (*Η φαμίλια των Λιστινών,* το 1986) και με το κρατικό βραβείο μυθιστορήματος (*Οι Κληρονόμοι*, το 1989).

Έργα
----

*Τραγούδια γι΄ αγάπη*, διηγήματα, (Δωδώνη,1970).

*Μορφές*, διηγήματα (Δωδώνη, 1972).

*Ενδοσκόπηση*, διηγήματα (Πύλη, 1976).

*Μπούμεραγκ*, διηγήματα (Δωδώνη, 1978).

*Το πορτραίτο του κ. Αντουάν*, νουβέλα (Πύλη, 1979).

*Οι Ευδαίμονες*, διηγήματα (Γνώση, 1982).

*Η φαμίλια των Λιστινών*, μυθιστόρημα (Επικαιρότητα, 1984, Γκοβόστης, 1986², Λωτός 1997 4η , Έναστρον 2010).

*Οι Κληρονόμο*ι, μυθιστόρημα (Επικαιρότητα, 1988 και Γκοβόστης, 1990³).

*Υγρασία στη ζάχαρη*, νουβέλα (Γκοβόστης,1990).

*Ο Κυματοθραύστης*, διηγήματα (Γκοβόστης,1991).

*Μηχανορραφείον «Τα μάτια σου»*, διηγήματα (Γκοβόστης, 1994)

*Ο Ορφέας δεν είναι πια εδώ*, μυθιστόρημα (Γκοβόστης, 1997 και Λωτός 1998²).

*Λίγο πριν τη στροφή*, διηγήματα, (Ελληνικά Γράμματα, 2003).

*Μικρές εικόνες*, ποιήματα (Ζαχαρόπουλος, 2006).

*Οι σχοινοβάτες*, ποιήματα (Ζαχαρόπουλος, 2009).

*Πράσινο-γκρίζο*, διήγημα (Ζαχαρόπουλος, 2009).

Πηγές
-----

* Μουργκάνα: Γράμματα και Τέχνες Αρχειοθετήθηκε 2012-01-26 στο Wayback Machine.
* BiblioNet, Μούλιος

Παραπομπές
----------

1. ↑  biblionet.gr/%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CF%89%CF%80%CE%BF/?personid=3903.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 39258266
* **ΕΒΕ**: 24600
* **AA**: 18480
* **BiblioNet**: **3903**
* LCCN: nr94013856
* ISNI: 0000 0000 6429 4387
* SUDOC: 255170068
* NLA: 35691491

 |

 |
Ο **Αντίοχος ο Συρακούσιος**, γιος του Ξενοφάνη, (αναφέρεται και ως **Ἀντίοχος ὁ Ξενοφάνους**) ήταν ιστορικός του τέλους του 5ου π.Χ. αιώνα, σύγχρονος του Θουκυδίδη.

Για τη ζωή του δεν γνωρίζουμε τίποτε άλλο. Το έργο του πάντως εκτιμήθηκε κατά την αρχαιότητα για τη σαφήνειά του και αποτέλεσε αναφορά και πηγή πληροφοριών για μεταγενέστερους ιστορικούς,

όπως ο Στράβων και ο Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς.

Αν και Δωριεύς ο ίδιος, έγραψε σε ιωνική διάλεκτο την ιστορία της Σικελίας (*Σικελικών ιστορία*) και της Ιταλίας (*Περί Ιταλίας* ή *Ιταλίας οικισμός*), έργα που έχουν χαθεί πλην μερικών αποσπασμάτων. Στις "Σικελικές ιστορίες" εξιστορούσε τα γεγονότα που συνέβηκαν στη Σικελία από την εποχή του μυθικού βασιλιά Κώκαλου μέχρι το 424 π.Χ. (συνέδριο της Γέλας), όπως μας πληροφορεί ο Διόδωρος ο Σικελιώτης,

και στο "Περί Ιταλίας" διηγείτο την ίδρυση των ελληνικών αποικιών και παρέθετε πολλές εθνογραφικές και γεωγραφικές πληροφορίες.

Το έργο του μνημονεύεται επίσης από τον Παυσανία, τον Κλήμη τον Αλεξανδρέα, τον Στέφανο τον Βυζάντιο και τον Ησύχιο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  W. Smith, *Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology* (1880), Τόμος I, σελ. 195, **Antiochus of Syracuse**.
2. ↑  Διόδωρος Σικελιώτης, *Ιστορική Βιβλιοθήκη*, Βιβλίο XII, 71.
3. ↑  C. Müller, *Fragmenta historicorum Grecorum* (1841), Τόμος I, σελ. 181, **Antiochus**.   

F. Jacoby, *Die Fragmente der Griechischen Historiker Part I-III*, **Antiochos von Syrakus**.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 113151897235224072809
* LCCN: n2002037070
* ISNI: 0000 0000 3797 7561
* GND: 10237998X
* SUDOC: 081200307
* BNF: cb15751726z (data)
* ICCU: TO0V501535

 |

 |
Ο **Φάνης Ντονάς** (1937 - 3 Απριλίου 1986) ήταν Έλληνας εκπαιδευτικός και νομάρχης, με καταγωγή από την Ηλέκτρα Μεσσηνίας.

Βιογραφία
---------

Σπούδασε Μαθηματικά και αργότερα εργάστηκε ως καθηγητής Μαθηματικών. Από τα φοιτητικά του χρόνια ανέπτυξε αγωνιστική δράση και ήταν εκπρόσωπος της γενιάς του "114". Ήταν επίσης ένα από τα ιδρυτικά μέλη του ΠΑΣΟΚ, το 1974 και γραμματέας της Ν.Ε. της Πιερίας.

Διορίστηκε Νομάρχης Ξάνθης το 1982 και υπηρέτησε ως το 1985.
Το 1983 ως νομάρχης διέταξε τη διάλυση της "Τουρκικής Ένωσης Ξάνθης" (ΤΕΞ) ενός συλλόγου.

Απεβίωσε σε ηλικία 49 ετών στις 3 Απριλίου 1986, έπειτα από ασθένεια 15 μηνών στη Θεσσαλονίκη, στο νοσοκομείο Παπανικολάου. Η κηδεία του έγινε στις 4 Απριλίου, από τον ιερό ναό της Θείας Ανάληψης στην Κατερίνη.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  "Πέθανε χθες ο Φάνης Ντονάς", Ολύμπιο Βήμα, 4-4-1986, σελ. 1.
2. ↑  Η "Βίβλος" των Νομαρχών Ξάνθης μέχρι 31-12-2010, xanthipress.gr, 2-1-2011, ανάκτηση 24-8-2015.
3. ↑  Μαριάννα Ξανθοπούλου, Απορρίφθηκε η αίτηση της ΤΕΞ, εφημερίδα Εμπρός, ηλεκτρονική έκδοση 16-11-2009, ανάκτηση 24-8-2015.