recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η **Σκεπαστή Αγορά της Λιβίας**, λατιν.: Macellum Liviae, ήταν ένα εμπορικό συγκρότημα, που κτίστηκε από τον Aύγουστο στο όνομα της συζύγου του Λιβίας. Οικοδομήθηκε στον Εσκουιλίνο λόφο της Ρώμης.

Αναφορές σε κείμενα
-------------------

Πιθανόν να ταυτίζεται με *τὸ τεμένισμα τὸ Λιούιον ὠνομασμένον*, που αφιέρωσε ο Τιβέριος στις αρχές του 7 π.Χ.  Μία αποκατάσταση μεταξύ 364 και 378 από τον Βαλεντινιανό Α΄, τον Βάλη και τον Γρατιανό καταγράφεται σε μία επιγραφή,  και είτε αυτό το macellum είτε το Macellum Magnum σημειώνεται στο τμήμα 4 της κάτοψης σε μάρμαρο ης Ρώμης. 

Στο *Χρονικό* του Βενέδικτου του Σοράκτη κατά το έτος 921,  αναφέρεται ως η *εκκλησία του Σαντ'Εουσέβιο δίπλα στη μικρή αγορά* (aecclesia Sancti Eusebii iuxta macellum parvum).  Στην *Ποντιφική Βίβλο* η εκκλησία της Σάντα Μαρία Ματζόρε περιγράφεται ως *δίπλα στο μάκελλον της Λιβίας* (iuxta macellum Libiae)  και σε αυτή του Σαν Βίτο ιν Ματσέλλο.  Kαι η πομπική διαδρομή που περιγράφεται από τον Λατερανό κανόνα των Βενεδικτίνων, το *Τάγμα Βενεδίκτου* του 1143, σημειώνει *την είσοδο κάτω από την αψίδα [του Γαλλιηνού], όπου ονομάζεται μάκελλον της Λιβίας* (intrans sub arcum  ubi dicitur macellum Livianum) .

Αρχαιολογία
-----------

Ερείπια που αντιστοιχούν σε αυτές τις λογοτεχνικές ενδείξεις, έχουν βρεθεί λίγο έξω από την Πύλη Εσκουιλίνα, βόρεια του δρόμου, που μπορεί κάλλιστα να είναι αυτού του macellum. Αποτελούνται από μία ανοικτή αυλή, 80 Χ 25 μ. κτισμένη από πλίνθους με ρομβοειδή εργασία (opus reticulatum) και παράλληλα με τη γραμμή των Σερβίων Τειχών. Αυτή ήταν περιτριγυρισμένη με περιστύλιο και καταστήματα για διάφορα είδη εμπορευμάτων. Το νότιο τμήμα αυτής της περιοχής φαίνεται, ότι είχε καταπατηθεί από ιδιωτικές κατοικίες ήδη από τον 3ο αι.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Κάσσιος Δίων LV.8
2. ↑  *CIL* VI.1178
3. ↑  *Atti del Congresso storico* (1907) i.121
4. ↑  Ad anno 921, MGS iii.715
5. ↑  HCh 251
6. ↑  Possibly substituting B for V in LP xxxvii.8; xlvi.3; HCh 342
7. ↑  Arm. 811; HCh 499
8. ↑  The arch of Gallienus is intended.
9. ↑  Henri Jordan, ed.  *Ordo Benedicti* in *Topographie der Stadt Rom im Alterthum*, 1871‑1885: II.665.
10. ↑  BC 1874, 36, 212‑219; 1914, 363; Mon L. I.531; HJ 344; LS III.167

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Platner and Ashby, *A Topographical Dictionary of Ancient Rome*
Η **Μέλανι Γκαρσία Γκασπάρ** (γεννημένη 9 Ιουνίου 2007) είναι Ισπανίδα τραγουδίστρια. Εκπροσώπησε την Ισπανία στο Παιδικό Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision 2019.

Η Μέλανι άρχισε να ενδιαφέρεται για την όπερα στην ηλικία των οκτώ ετών, όταν ήταν μέλος τοπικής χορωδίας στη Βαλένθια. Η Μέλανι άρχισε να διδάσκει αυτοπεποίθηση στο τραγούδι. Σε ηλικία δέκα ετών, η Μέλανι κέρδισε την έκδοση του La Voz Kids στην Ισπανία το 2018. Στις 29 Ιουνίου 2018, η Μέλανι κυκλοφόρησε το πρώτο της σινγκλ "Vivo por ella", ένα εξώφυλλο του "Vivo per lei" του Αντρέα Μποτσέλι. Το 2019 κυκλοφόρησε ένα δεύτερο σινγκλ, μια έκδοση εξωφύλλου του "O sole mio". Η Μέλανι επίσης συμμετείχε στην εκπομπή We Love Queen, όπου ερμήνευσε το τραγούδι Φρέντι Μέρκιουρι και Μονσεράτ Καμπαγιέ "Barcelona".

Έχει καταγωγή από την Ισπανία και την Αργεντινή.

Marte
-----

**"Marte"** (μετάφραση: Άρης) είναι τραγούδι από την ισπανίδα Μέλανι Γκαρθία. Θα εκπροσωπήσει την Ισπανία στον Παιδικό Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision 2019. Το τραγούδι γράφτηκε και παράχθηκε από τον Πάμπλο Μόρα παράλληλα με τον Μανού Σωντ, μαζί με τη Μέλανι Γκαρσία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  País, El (2018-05-16). «Melani, del equipo de Melendi, ganadora de ‘La Voz Kids’ 4» (στα es). *El País*. ISSN 1134-6582.. Ανακτήθηκε στις 2019-09-25.
2. ↑  RTVE.es (24 Ιουλίου 2019). «Melani representará a España en Eurovisión Junior 2019». *RTVE.es* (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 25 Σεπτεμβρίου 2019.
3. ↑  MACÍAS @fmacias\_, FERNANDO (20 Σεπτεμβρίου 2019). «Eurovisión Junior 2019 - Melani García interpretará "Marte", un canto de esperanza y defensa del planeta». *RTVE.es* (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 25 Σεπτεμβρίου 2019.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Melani García στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* MusicBrainz: aca63c9c-8ce6-44d4-bc06-e1c7ce100ab4

 |

 |
Ο **Μάικλ Χόκινς** (γεννημένος στις 28 Οκτωβρίου 1972) είναι Αμερικανός πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 1,83 μ. και αγωνιζόταν ως πλέι μέικερ.

Κολλεγιακή καριέρα
------------------

Ο Μάικλ Χόκινς εισηχθη στο Πανεπιστήμιο "Χαβιέρ" το 1991 και αγωνίστηκε στο κολλεγιακό πρωτάθλημα με την μπασκετική ομάδα του Πανεπιστημίου, τους Χαβιέρ Μασκετίρς.

Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο "Χαβιέρ" το 1995, σε ηλικία 23 ετών.

Επαγγελματική καριέρα
---------------------

Ο Μάικλ Χόκινς συμμετείχε στα Ντραφτς του ΝΒΑ το 1995, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να διακριθεί.

Το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο το υπέγραψε με τη Ρόκφορντ Λάιτινγκ, με την οποία αγωνίστηκε στο CBA για δύο χρόνια.

Την περίοδο 1997-98 αγωνίστηκε αρχικά στους Μπόστον Σέλτικς κι έπειτα στον Ολυμπιακό Πειραιώς. Στην ελληνική ομάδα παρέμεινε για λίγο λιγότερο από ένα χρόνο χωρίς ωστόσο να καταφέρει να κατακτήσει κάποιο τίτλο.

Το 1998 επέστρεψε στην Αμερική και μέχρι το 2001 αγωνίστηκε στο CBA (Ρόκφορντ Λάιτινγκ και Σιου Φολς Σκάι Φορς), αλλά και στο ΝΒΑ (Σακραμέντο Κινγκς, Σάρλοτ Χόρνετς και Κλίβελαντ Καβαλίερς).

Το 2001 πραγματοποίησε ένα σύντομο πέρασμα από την Ισπανία και συγκεκριμένα από τη Μπαρτσελόνα.

Την περίοδο 2001-02 αγωνίστηκε αρχικά στην πολωνική Σλασκ Βρότσλαβ κι έπειτα στην ισπανική Ρεάλ Μαδρίτης.

Από το 2002 μέχρι και το 2006 αγωνίστηκε στο Βέλγιο (Τέλιντους Οστάνδης - 2002/03), στην Αμερική (Σιου Φολς Σκάι Φορς - 2003/04), στην Ισπανία (Λα Πάλμα - 2004/05) και στη Συρία (Αλ-Τζαλαα Αλέππο - 2005/06).

Μετά το πέρας της περιόδου 2005-06, ο Μάικλ Χόκινς αποφάσισε να αποσυρθεί από την ενεργό δράση και να βάλει τέλος στην καριέρα του.

Διεθνείς συμμετοχές
-------------------

Ο Μάικλ Χόκινς έχει πραγματοποιήσει αρκετές συμμετοχές με την Εθνική ομάδα των ΗΠΑ.

Έχει συμμετάσχει μεταξύ άλλων στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης του 1998.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *College Basketball at Sports-Reference.com*. Ανακτήθηκε στις 28  Ιουλίου 2020.
2. ↑  *RealGM*. 1247. Ανακτήθηκε στις 4  Απριλίου 2022.

Πηγές
-----

*
Αναπαράσταση του Μάγκιαρ Μπάλας (Μνημείο Ματθαίου Κορβίνου).
Ο **Μάγκιαρ Μπάλας** (ουγγρικά: Magyar Balázs‎), επίσης γνωστός ως Μπλαζ ο Μαγυάρος, ήταν στρατιωτικός διοικητής και εξέχων κρατικός αξιωματούχος του Βασιλείου της Ουγγαρίας στην διάρκεια του 15ου αιώνα. Η στρατιωτική του καριέρα ξεκίνησε με τον ίδιο να ευρίσκεται υπό τις διαταγές του Ιωάννη Ουνιάδη. Κατά την διάρκεια της περιόδου βασιλείας του υιού του Ουνιάδη, Ματθαίου Κορβίνου, ήταν Μπάνος της Κροατίας από το 1470 έως το 1472 και το 1483, Μπάνος της Σλαβονίας από το 1470 έως το 1471 και το 1483, Μπάνος της Βοσνίας από το 1470 έως το 1471, και Βοϊβόδας της Τρανσυλβανίας από το 1472 έως το 1475. Απεβίωσε στην Κάσσα (σημερινό Κόζιτσε της Σλοβακίας) το 1490.

Παραπομπές
----------

1. ↑  mek.oszk.hu/00300/00355/html/ABC09732/09801.htm.
2. ↑  Fine 1994, σελ. 591.
3. ↑  Kubinyi 2008, σελ. 70.
4. 1 2  Markó 2006, σελ. 289.

Πηγές
-----

* Fine, John V. A (1994). *The Late Medieval Balkans: A Critical Survey from the Late Twelfth Century to the Ottoman Conquest*. The University of Michigan Press. ISBN 0-472-08260-4.
* Markó, László (2006). *A magyar állam főméltóságai Szent Istvántól napjainkig: Életrajzi Lexikon [Great Officers of State in Hungary from King Saint Stephen to Our Days: A Biographical Encyclopedia]* (στα Ουγγρικά). Helikon Kiadó. ISBN 963-547-085-1.
* Kubinyi, András (2008). *Matthias Rex*. Balassi Kiadó. ISBN 978-963-506-767-1.
Συντεταγμένες: 48°58′2″N 6°36′41″E﻿ / ﻿48.96722°N 6.61139°E﻿ / 48.96722; 6.61139

Το **Λαντρόφ** (  ; γερμανικά: Λάντορφ‎ ) είναι μία κοινότητα στο νομό Μοζέλ της διοικητικής περιφέρειας Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.

Ιστορική Σημασία
----------------

Το Λαντρόφ ήταν ο τόπος μίας οξείας αλλά σύντομης μάχης κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου στις 14-15 Νοεμβρίου 1944 μεταξύ μονάδων της 6ης τεθωρακισμένης μεραρχίας των ΗΠΑ και της γερμανικής 36ης μεραρχίας Πεζικού υπό την ηγεσία του 87ου Συντάγματος Γρεναδιέρων.  Μονάδες του 68ου Τάγματος Αρμάτων των ΗΠΑ απελευθέρωσαν την πόλη στις 14 Νοεμβρίου. Ξεκινώντας εκείνο το βράδυ στις 18:00, το 68ο απέκρουσε την πρώτη από τις τέσσερις ολοένα και πιο βίαιες και αποφασιστικές γερμανικές αντεπιθέσεις. Ακολούθησαν οι άλλες στις 21:00, 23:00 και τελικά στις 01:30 στις 15 Νοεμβρίου. Ο 2ος Λόχος, του 44ου Τάγματος Τεθωρακισμένων Πεζικού ενίσχυσε το 68ο μετά τη δεύτερη αντεπίθεση. Κατά τη διάρκεια της τελικής αντεπίθεσης, οι γερμανικές δυνάμεις έκοψαν το δρόμο προς τα δυτικά της πόλης και, μέσα στο σκοτάδι, διείσδυσαν στο ίδιο το Λαντρόφ, όπου η μάχη εξελίχθηκε σε σώμα σώμα με σώμα που κράτησε μέχρι την αυγή. 

Για τη συμβολή του στην οργάνωση της άμυνας της πόλης, ο S-3 (Αξιωματικός Επιχειρήσεων) του 68ου Τάγματος Αρμάτων, Λοχαγός Ντάνιελ Ε. Σμιθ, τιμήθηκε με τον Σταυρό Διακεκριμένων Υπηρεσιών.   Στον τεχνικό λοχία Χέρμπερτ Σ. Λάτιμερ του 2ου Λόχου, του 44ου Τάγματος Τεθωρακισμένων Πεζικού απονεμήθηκε επίσης ο Σταυρός Διακεκριμένων Υπηρεσιών για ηρωισμό και γενναιότητα στη δράση, επειδή ηγήθηκε της διμοιρίας του όταν όλοι οι ανώτεροι αξιωματικοί και λοχίες της διμοιρίας είτε σκοτώθηκαν είτε τραυματίστηκαν.  

Ο 1ος Λόχος του 68ου Τάγματος Αρμάτων βραβεύτηκε με την Αναφορά Προεδρικής Μονάδας για τις ενέργειές του στην υπεράσπιση της πόλης.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος κοινοτήτων του Νομού Μοζέλ

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  «Base officielle des codes postaux» La Poste. 1  Οκτωβρίου 2018.
2. ↑  (Γαλλικά) *Code INSEE*.
3. ↑  «Populations légales 2020» Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής και Οικονομικών Μελετών. 29  Δεκεμβρίου 2022.
4. ↑  *répertoire géographique des communes*. Institut national de l'information géographique et forestière. Ανακτήθηκε στις 26  Οκτωβρίου 2015.
5. ↑  Cole, Hugh M. (1950). *The Lorraine Campaign*. Washington, DC: The Historical Division, The U.S. Army. σελίδες 369–379. [*νεκρός σύνδεσμος*]
6. 1 2  «The November–December Offensive». Super Sixth: The Story of Patton's 6th Armored Division in WW II.  Εξωτερικός σύνδεσμος στο `|publisher=` (βοήθεια)
7. ↑  «World War II Recipients of the Distinguished Service Cross». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Ιουνίου 2018. Ανακτήθηκε στις 27 Φεβρουαρίου 2022.
8. ↑  «World War II Recipients of the Distinguished Service Cross». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Ιουνίου 2018. Ανακτήθηκε στις 27 Φεβρουαρίου 2022.
9. ↑  Cole, Hugh M. (1950). *The Lorraine Campaign*. Washington, DC: The Historical Division, The U.S. Army. σελίδες Ch. 7 end notes. [*νεκρός σύνδεσμος*]
10. ↑  Sawicki, James A. (1983). *Tank Battalions of the U.S. Army*. Dumfries, VA: Wyvern Press. ISBN 0-9602404-5-4.
Στην Αρχαία ελληνική μυθολογία ο **Μάγνης** ήταν πρίγκιπας από την Θεσσαλία που έγινε ο επώνυμος πρώτος βασιλιάς της Μαγνησίας. Ο Μάγνης ήταν γιος του Διός και της Θυίας της κόρης του Δευκαλίωνα, αδελφός του Μακεδόνα. Στην Βιβλιοθήκη Απολλόδωρου ο Μάγνης τοποθετείται στο μετέπειτα γενεαλογικό δέντρο του Δευκαλίωνα, γιος του Αιόλου και της Εναρέτης. Τα αδέλφια του ήταν ο Κρηθέας, ο Σίσυφος, ο Αθάμας, ο Σαλμωνέας, ο Δηιονεύς, ο Περιήρης, η Κανάκη, η Αλκυόνη, η Πεισιδίκη, η Καλύκη και η Περιμήδη. Ο Μάγνης παντρεύτηκε μια από τις Ναϊάδες, τα παιδιά τους ήταν ο Δίκτυς και ο Πολυδέκτης. Η σύζυγος και τα παιδιά του μετανάστευσαν στην Σέριφο, ο Πολυδέκτης έγινε βασιλιάς του νησιού και ο αδελφός του Δίκτυς ως ψαράς υποδέχτηκε αργότερα την Δανάη, μητέρα του Περσέα, αργότερα έγινε και εκείνος βασιλιάς. O Ευριπίδης καταγράφει το όνομα της συζύγου του Μάγνη ως Φιλοδίκη και τους γιους τους αντίστοιχα Ευρύνομος και Ηιονέας. Ο Ευστάθιος Θεσσαλονίκης καταγράφει την σύζυγο του Μελίβοια και έναν γιο τους τον Αλέκτωρ, ζούσε στο σημερινό Κάστρο Βελίκας στους πρόποδες του Πηλίου και έδωσε το όνομα του στην μετέπειτα Μαγνησία. Ο Πιέρος, πατέρας του Υάκινθου με την Μούσα Κλειώ θεωρείται επίσης γιος του Μάγνη. Ο Ιωάννης Τζέτζης έγραψε επιπλέον ότι ο Μάγνης απέκτησε με την Κλειώ τον Λίνο.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Aeolus» (Ρωσικά)
2. ↑  Ησίοδος, Κατάλογος Γυναικών fr. 3; Constantinus Porphyrogenitus, De Thematibus 2 σ. 48B
3. ↑  Gantz, Timothy (1993). Early Greek Myth: A Guide to Literary and Ancient Sources. London: Johns Hopkins University Press. σ. 167
4. ↑  Βιβλιοθήκη Απολλόδωρου, 1.7.3
5. ↑  Ησίοδος, Κατάλογος Γυναικών fr. 3; Constantinus Porphyrogenitus, De Thematibus 2 σ. 48B
6. ↑  Βιβλιοθήκη Απολλόδωρου, 1.9.6
7. ↑  Βιβλιοθήκη Απολλόδωρου, 2.4.1
8. ↑  Παυσανίας, 6.21.11
9. ↑  Ευστάθιος Θεσσαλονίκης σε Όμηρο, σ. 338
10. ↑  Βιβλιοθήκη Απολλόδωρου, 1.3.3
11. ↑  Ιωάννης Τζέτζης σε Λυκόφρων, 831

Πηγές
-----

* Apollodorus, The Library with an English Translation by Sir James George Frazer, F.B.A. F.R.S. in 2 Volumes, Cambridge, MA, Harvard University Press; London, William Heinemann Ltd. 1921.
* Gaius Julius Hyginus, Astronomica from The Myths of Hyginus translated and edited by Mary Grant. University of Kansas Publications in Humanistic Studies. Online version at the Topos Text Project.
* Hesiod, Catalogue of Women from Homeric Hymns, Epic Cycle, Homerica translated by Evelyn-White, H G. Loeb Classical Library Volume 57. London: William Heinemann, 1914.
* Pausanias, Description of Greece with an English Translation by W.H.S. Jones, Litt.D. and H.A. Ormerod, M.A. in 4 Volumes.
* Pausanias, Graeciae Descriptio. 3 vols. Leipzig, Teubner. 1903. Greek text available at the Perseus Digital Library.
* William Smith. A Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology. London (1873).
Συντεταγμένες: 37°36′40.86″N 26°17′26.77″E﻿ / ﻿37.6113500°N 26.2907694°E﻿ / 37.6113500; 26.2907694

Το **Λαογραφικό Μουσείο Αγίου Κηρύκου Ικαρίας** είναι λαογραφικό και ιστορικό μουσείο στον Άγιο Κήρυκο Ικαρίας, πρωτεύουσα και μεγαλύτερο λιμένα του ομώνυμου νησιού της Ελλάδας.

Ιστορία και περιγραφή
---------------------

Η ίδρυση του μουσείου χρονολογείται στον Απρίλιο του 1966, κατόπιν σχετικής πρωτοβουλίας του ιστορικού και αρχαιολόγου, Θεμιστοκλή Κατσαρού, ο οποίος στη συνέχεια, πιο συγκεκριμένα το 1998, μεταβίβασε την κυριότητά του στην τοπική δημοτική αρχή, η οποία και παραμένει, έως σήμερα, ιδιοκτήτης του. 

Από το 1990 και έως σήμερα, το μουσείο συστεγάζεται εντός του κτιρίου της Φιλαρμονικής Ορχήστρας Αγίου Κηρύκου, φιλοξενούμενο εντός του ισογείου χώρου του.

Μέσω των εκθεμάτων του, τα οποία αποτελούν αποτέλεσμα οργανωμένης και συντονισμένης προσπάθειας αξιολόγησης και συλλογής ειδών και αντικειμένων προερχόμενων από τις διάφορες περιοχές του νησιού, παρουσιάζει χαρακτηριστικά της παράδοσης του νησιού ανά τους χρόνους, όπως ιστορικά διαχρονικά επαγγέλματα, όπως, μεταξύ άλλων, εκείνα του αγρότη, του κτηνοτρόφου, ή, ακόμη, του τσαγκάρη.

Παράλληλα, μεταξύ των εκθεμάτων του, περιλαμβάνει και πολεμικής θεματολογίας εκθέματα χρονολογούμενα κατά τη διάρκεια της περιόδου μεταξύ 1821 και 1945, καθώς και εκκλησιαστικής θεματολογίας εκθέματα, επίσης σχετιζόμενα με την τοπική ιστορία του νησιού.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  «Λαογραφικό Μουσείο Αγίου Κηρύκου Ικαρίας». *Δήμος Ικαρίας*. Ανακτήθηκε στις 17 Δεκεμβρίου 2021.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ιστορία
* Πύλη:Ελλάδα
 |

 |
Το Μαγκλίτς
Το **Μαγκλίτς** (*σερβικά: Маглић*) είναι βουνό μεταξύ της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης (Σερβική Δημοκρατία) και το Μαυροβούνιο. Αποτελεί τμήμα των Δειναρικών Άλπεων. Βρίσκεται στα σύνορα της Βοσνίας, Ερζεγοβίνης και Παλιάς Ερζεγοβίνης. Μαγκλίτς επίσης το όνομα της ψηλότερης κορυφής της Σερβικής Δημοκρατίας, και της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης. 

Η ψηλότερη κορυφή του όρους είναι η μεγάλη Βίτα με 2.396 μέτρα, που βρίσκεται στο Μαυροβούνιο, ενώ η κορυφή Μαγκλίτς έχει ύψος 2.386 μέτρακαι βρίσκεται στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη. Η Μαγκλίτς βρίσκεται περίπου 20 χλμ νοτιοδυτικά από τη Φότσα στα σύνορα της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης και του Μαυροβουνίου. Οριοθετείται από τον ποταμό Σουτιέσκα στα δυτικά, το βουνό Βολιάκ προς τα νοτιοδυτικά, τα ποτάμια Δρίνος και Πίβα στα βορειοανατολικά, και τα βουνά Μπίοτς στα νοτιοανατολικά.

Στο όρος υπάρχουν ορατά ίχνη παγετώνων και είναι καλυμμένο με οξιές και κωνοφόρα δάση. Το όριο του δάσους βρίσκεται σε περίπου 1.600 μέτρα και κάνω υπάρχει οροπέδιο με βοσκοτόπια και πολλές κορυφές.

Παραπομπές
----------

1. ↑  peakbagger.com/peak.aspx?pid=10327.

Αναφορές
--------

* *Мала енциклопедија Просвета*, Треће издање (1985); Београд: „Просвета"; ISBN 86-07-00001-2
* Јован Ђ. Марковић (1990): *Енциклопедијски географски лексикон Југославије* Сарајево: „Свјетлост"; ISBN 86-01-02651-6

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Maglić στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 239059782

 |

 |
Στην οικονομία και την κοινωνιολογία, **μέσα παραγωγής** εννοούνται οι φυσικές και μη χρηματοοικονομικές εισροές που χρησιμοποιούνται στην παραγωγή αγαθών και υπηρεσιών με οικονομική αξία. Αυτές περιλαμβάνουν πρώτες ύλες, εγκαταστάσεις, μηχανήματα και εργαλεία που χρησιμοποιούνται στην παραγωγή αγαθών και υπηρεσιών. 

Τα μέσα παραγωγής αποτελούνται από δύο μεγάλες κατηγορίες αντικειμένων: μέσα εργασίας (εργαλεία, εργοστάσια, υποδομές κ.λπ.), φυσικοί πόροι και πρώτες ύλες. Σε μια αγροτική κοινωνία το κύριο μέσο παραγωγής είναι το χώμα και το φτυάρι. Σε μια βιομηχανική κοινωνία τα μέσα παραγωγής περιλαμβάνουν εργοστάσια και ορυχεία.

Μαρξισμός
---------

Στα έργα του Μαρξ, η διαδικασία της κοινωνικοοικονομικής εξέλιξης βασίζεται στην προϋπόθεση των τεχνολογικών βελτιώσεων στα μέσα παραγωγής. Συναρτήσει με τις τεχνολογικές βελτιώσεις στα μέσα παραγωγής, οι νέες τεχνολογίες και οι επιστημονικές ανακαλύψεις μπορούν να αναδιατάξουν τη δομή της αγοράς, να δημιουργήσουν μαζικό οικονομικό αντίκτυπο και να διαταράξουν το σύνολο κερδών στην οικονομία. Ο περαιτέρω αντίκτυπος μπορεί να οδηγήσει σε ορισμένες μορφές εργατικής δύναμης οικονομικά περιττές και μη ανταγωνιστικές, ακόμη και σε αύξηση της εισοδηματικής ανισότητας.

Αυτές οι αντιφάσεις εκδηλώνονται με τη μορφή ταξικών συγκρούσεων, οι οποίες αναπτύσσονται σε ένα σημείο όπου ο υπάρχων τρόπος παραγωγής καθίσταται μη βιώσιμος, είτε καταρρέοντας είτε οδηγώντας σε μια κοινωνική επανάσταση. Οι αντιφάσεις επιλύονται με την εμφάνιση ενός νέου τρόπου παραγωγής που βασίζεται σε ένα διαφορετικό σύνολο κοινωνικών σχέσεων που περιλαμβάνει, κυρίως, διαφορετικά πρότυπα ιδιοκτησίας για τα μέσα παραγωγής. Η μαρξιστική άποψη είναι ανήκουν σε αυτούς που τα χρησιμοποιούν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  James M. Henslin (2002). *Essentials of Sociology*. Taylor & Francis US. σελ. 159. ISBN 9780205337132.
2. ↑  Oxford Dictionaries. «means of production». Oxford Dictionaries. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Δεκεμβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 7 Δεκεμβρίου 2017. the facilities and resources for producing goods.
3. ↑  James, Manyika (2013). «Disruptive technologies: Advances that will transform life, business, and the global economy» (PDF). *www.mckinsey.com*. Ανακτήθηκε στις 25 Απριλίου 2021.
4. ↑  Mode of Production. Marxism.org
Η **Λάρα Φλιν Μπόιλ** (**Lara Flynn Boyle,** 24 Μαρτίου 1970) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός και παραγωγός. Είναι περισσότερο γνωστή για τον ρόλο της ως Donna Hayward στην τηλεοπτική σειρά του ABC *Twin Peaks* (1990-1991). Μετά την ενσάρκωση της Stacy στην κωμωδία *Wayne's World* (1992), η Boyle είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία νουάρ του John Dahl *Red Rock West* (1993) και ακολούθησαν ρόλοι στις ταινίες *Threesome* (1994), *Cafe Society* (1995) και *Happiness* (1998). Από το 1997 έως το 2003, η Boyle ενσάρκωσε την δικηγόρο Helen Gamble στην τηλεοπτική σειρά του ABC *The Practice* για την οποία ήταν υποψήφια για Βραβείο Έμμυ Καλύτερου Β' Ρόλου σε Δραματική Σειρά.

Η Boyle γεννήθηκε στο Ντάβενπορτ της Αϊόβα και είναι η κόρη της Sally Flynn, υπαλλήλου γραφείου και γραμματέως, και του Michael L. Boyle. Ο πατρικός παππούς της ήταν ο πρέσβης των ΗΠΑ Charles A. Boyle. Έχει ιρλανδική, γερμανική και ιταλική καταγωγή. Πήρε το όνομά της από έναν χαρακτήρα στο μυθιστόρημα του Μπόρις Παστερνάκ *Δόκτωρ Ζιβάγκο.* Ο πατέρας της εξαφανίστηκε όταν ήταν έξι ετών, αναγκάζοντας την ίδια και την μητέρα της να μετακομίσουν σε μικρότερα σπίτια. Περίπου την ίδια περίοδο, διαγνώστηκε με δυσλεξία. Μεγάλωσε στο Σικάγο, στο Ιλλινόις και στο Ουισκόνσιν και αποφοίτησε από την Ακαδημία Τεχνών του Πανεπιστημίου του Σικάγο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Lara Flynn Boyle Biography (1970-)». *www.filmreference.com*. Ανακτήθηκε στις 4 Απριλίου 2021.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Lara Flynn Boyle στο Wikimedia Commons
* Λάρα Φλιν Μπόιλ στην IMDb

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 22343100
* LCCN: no96016317
* ISNI: 0000 0001 1562 1182
* GND: 141692863
* SUDOC: 091289157
* BNF: cb14041274w (data)
* MusicBrainz: e9b1396e-d251-4c44-b93c-bd49cab6fc55
* NKC: xx0067327
* BNE: XX1081948

 |

 |
Συντεταγμένες: 28°39′00″N 17°49′00″W﻿ / ﻿28.65000°N 17.81667°W﻿ / 28.65000; -17.81667

Δορυφορική εικόνα της Λα Πάλμα.
Η νήσος **Λα Πάλμα** (ισπανικά: *La Palma*) είναι το πέμπτο μεγαλύτερο νησί των Καναρίων Νήσων στον Ατλαντικό ωκεανό ανοιχτά των ακτών του Μαρόκου. Η Λα Πάλμα βρίσκεται στο βορειοδυτικό άκρο του αρχιπελάγους, η έκταση της είναι περί τα 708,3 τ. χλμ. και έχει συνολικό πληθυσμό 83.690 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Πρωτεύουσα της νήσου είναι η Σάντα Κρουθ Ντε Λα Πάλμα με 16.330 κατοίκους (2013).

Γεωγραφία
---------

"Καλδέρα Δε Ταμπουριέντε""
Είναι ηφαιστειογενές νησί, όπως και όλο το αρχιπέλαγος. Στο νησί βρίσκεται ο γνωστός κρατήρας της "Καλδέρα Δε Ταμπουριέντε", ο οποίος είναι ο μεγαλύτερος εκρηξιγενής κρατήρας στον κόσμο, με εύρος 9 χλμ. και βάθος 1.500 μ. και ο οποίος περιβάλλεται από υψηλές βουνοκορφές από 1600 μ. και άνω. Από αυτές δεσπόζει η κορυφή «Ρόκε Ντε Λος Μουτσάτσος» με 2.423 μ. υψόμετρο. Από πλευράς βλάστησης το ανατολικό και το νότιο τμήμα της νήσου αυτής είναι άγονο ενώ αντίθετα το δυτικό καλύπτεται από δάση Καναρίου πεύκης.

Ηφαιστειακές εκρήξεις
---------------------

Έχουν καταγραφεί 14 συνολικά ηφαιστειακές εκρήξεις στο νησί κατά τη διάρκεια της γεωλογικής περιόδου του Ολόκαινου. Η πιο πρόσφατη έκρηξη έλαβε χώρα μεταξύ Σεπτεμβρίου και Δεκεμβρίου του 2021, και είχαν προηγηθεί εκρήξεις κατά τα έτη 1971, 1949, 1712, 1677-1678, 1646 και 1585.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Erupción La Palma, última hora en directo | 5.000 evacuados, ocho casas afectadas por la lava y temor por el avance hacia la costa». *ELMUNDO* (στα Ισπανικά). 19 Σεπτεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 20 Σεπτεμβρίου 2021.
2. ↑  «Global Volcanism Program | La Palma». *Smithsonian Institution | Global Volcanism Program* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 20 Σεπτεμβρίου 2021.

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Κανάριες Νήσοι |
| --- |
|  |
| 
* Γκραν Κανάρια
* Ελ Ιέρρο
* Λα Γκομέρα
* Λα Πάλμα
* Λανθαρότε
* Τενερίφη
* Φουερτεβεντούρα
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 150360003
* LCCN: nb2009016276
* GND: 4044423-5
* NKC: xx0121242

 |

 |
Η **Λάρισσα** ήταν αρχαία πόλη της βορειοανατολικής Καππαδοκίας. 

Η πόλη αναφέρεται συχνά στα βυζαντινά κείμενα ως τούρμα του Θέματος της Καππαδοκίας, αν και το 890 ο αυτοκράτορας Λέων ΣΤ' ο Σοφός την πέρασε στη δικαιοδοσία του Θέματος Σεβαστείας. Το 1021 ο Βασίλειος Β΄ Βουλγαροκτόνος εγκατέστησε στη Λάρισσα μερικούς από τους Αρμένιους άρχοντες της Βασπρακανίας (Βασπουρακάν). Στην *Ιστορία* του Μιχαήλ Ατταλειάτη, αναφέρεται ως σημείο από όπου πέρασε ο αυτοκράτορας Ρωμανός Διογένης το 1067, ερχόμενος από την Καισάρεια με κατεύθυνση προς Μελιτηνή (σημ. Εσκί Μαλάτεια).

Η ακριβής θέση της παραμένει άγνωστη αλλά εικάζεται ότι βρισκόταν επί του ποταμού Καρμάλα (τουρκικά: Zamanti Su), κοντά στην αρχαία πολίχνη Ήρπα, η οποία πιθανολογείται ότι βρισκόταν ανατολικά της πόλης Αράζαξα (σημ. Akmescit), ανατολικά της Καισάρειας στον δρόμο προς τη Μελιτηνή της σημερινής ανατολικής Τουρκίας. Άλλη πιθανή θέση της Λάρισσας είναι το Karasekdüzü, 12 μίλια δυτικά-νοτιοδυτικά του Κανγκάλ (Kangal), στα νοτιοδυτικά της Σεβάστειας (σημ. Sivas) του Πόντου.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Ramsay, W. M. (1890) *The Historical Geography of Asia Minor*, Cambridge University Press, 2010, σ.272. ISBN 1-108-01453-4.
2. ↑  Talbert, Richard (επιμ.). *Barrington Atlas of the Greek and Roman World*, Princeton University Press, 2000, χάρτης 64 και Map-by-map Directory, σελ. 993. ISBN 0-691-03169-X.
Το ***Λιμάνι του Λάμου*** είναι θέμα μεγάλης ρωμαϊκής τοιχογραφίας εμπνευσμένη από το έπος της Οδύσσειας και την περιγραφή της περιπέτειας του Οδυσσέα στην χώρα των Λαιστρυγόνων. Βρέθηκε το 1849 στη Ρώμη σε μία έπαυλη στον λόφο Εσκυλίν. Την περιέγραψε αναλυτικά ο Έμιλ Μπράουν το ίδιο έτος, ενώ έγχρωμο αντίγραφό της στάλθηκε στο Βερολίνο. Αργότερα η τοιχογραφία ξεκρεμάστηκε από τον τοίχο και μεταφέρθηκε στη συλλογή έργων τέχνης του Πάπα Πίου Θ΄.

Περιγραφή
---------

Η τοιχογραφία αποδίδει το ηφαιστειογενές τοπίο του Λάμου ή πιο σωστά της Τηλεπύλου, της πόλης ή χώρας των μυθικών Λαιστρυγόνων. Στο λιμάνι δεξιά ο Οδυσσέας με τους συντρόφους του έχει αγκυροβολήσει, και επειδή ο τόπος αυτός τους είναι άγνωστος, έστειλε τον ήρωα Αντίλοχο μαζί με μια συνοδεία για να τον εξερευνήσει. Ο Αντίλοχος στον δρόμο του συνάντησε την κόρη του βασιλιά των Λαιστρυγόνων, που ως γνωστό ήταν γίγαντες ανθρωποφάγοι. Η γιγάντια κόρη κατεβαίνει από το ορεινό μονοπάτι ντυμένη με μαντίλι στα μαλλιά και κρατάει στο χέρι ένα βάζο για νερό, κάνιστρο για να πάρει νερό από την πηγή Αρτακία, στην σπηλιά στον πρόποδα του βράχου. Ένας από τους συντρόφους του Οδυσσέα παίρνει το θάρρος να της μιλήσει. Αυτός είναι μάλλον ο Αντίλοχος, αν και η ράβδος που κρατάει στο χέρι δεν διαφέρει και πολύ από το δόρυ του συντρόφου του. Ένας άλλος Λαιστρυγόνας βοσκός ή κάποια θεότητα του βουνού είναι καθιστή μπροστά στον άλλο βράχο. Στο βάθος δεξιά ένα μικρό κοπάδι κατσίκες και βόδια βοσκούν. Στον ουρανό τέσσερις αέρινοι θεοί φυσούν.

Ερμηνεία
--------

Η τοιχογραφία αποδίδει την πρώτη σκηνή από την περιπέτεια του Οδυσσέα στην χώρα των Λαιστρυγόνων. Στο λιμάνι του Λάμου γίνεται φανερό το πως αντιλαμβάνονταν οι άνθρωποι της Ρωμαϊκής εποχής τους Ομηρικούς στίχους, και πως τους απέδιδαν οι καλλιτέχνες της εποχής εκείνης.

Δείτε επίσης
------------

* Κάστρο του Λάμου

Πηγές
-----

* Deutsches Archäologisches Institut, επιμ. (1852). *Denkmäler und Forschungen. Archäologische Zeitung*. Berlin: G. Reimer. σελίδες 497-502 και πίνακας XLV. Ανακτήθηκε στις 12 Απριλίου 2012.

  


|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Αρχαιολογία | Πύλη Αρχαιολογία |
Άποψη του λιμανιού του Τάλιν.Το **Λιμάνι του Τάλιν** (εσθονικά: *Tallinna Sadam*) είναι η μεγαλύτερη λιμενική εγκατάσταση στην Εσθονία. Λαμβάνοντας υπόψη τόσο τη διακίνηση φορτίου όσο και την επιβατική κίνηση, αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα λιμάνια της Βαλτικής Θάλασσας.

Ο Οργανισμός Λιμένος του Τάλιν είναι μια κρατική επιχείριση που κατέχει τη διαχείριση πέντε υπομέρους λιμενικών εγκαταστάσεων (δύο από αυτές βρίσκονται στο Τάλιν):

* Επιβατικό Λιμάνι του Τάλιν / Λιμάνι της Παλιάς Πόλης (*Vanasadam*) – Το μεγαλύτερο λιμάνι επιβατών στην Εσθονία. Βρίσκεται στο κέντρο του Τάλιν και αποτελεί ένα από τα πιο πολυσύχναστα λιμάνια επιβατών της Βαλτικής Θάλασσας
* Λιμάνι Μούγκα – Το μεγαλύτερο λιμάνι φορτοεκφόρτωσης εμπορευμάτων στην Εσθονία Βρίσκεται στο Μάαρντου, 13 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του κέντρου του Τάλιν
* Νότιο Λιμάνι Παλντίσκι – Ένα λιμάνι φορτοεκφόρτωσης εμπορευμάτων στο Παλντίσκι, 40 χιλιόμετρα δυτικά του Τάλιν
* Λιμάνι Παλτζασάρε – Ένα μικρό λιμάνι εμπορευμάτων, που βρίσκεται λίγα χιλιόμετρα βορειοδυτικά του κέντρου του Τάλιν στο Παλτζασάρε
* Λιμάνι Σάαρεμαα – Ένα λιμάνι μεταφοράς επιβατών στο χωριό Νίνασε του νησιού Σάαρεμαα

Τον Οκτώβριο του 2016, η θυγατρική εταιρεία του Οργανισμού Λιμένος του Τάλιν, η TS Laevad, ανέλαβε την εκμετάλλευση των ακτοπλοϊκών δρομολογίων μεταξύ της εσθονικής ηπειρωτικής χώρας και των νησιών Σάαρεμαα και Χιουμά. Παράλληλα η θυγατρική του οργανισμού, OÜ TS Shipping, έχει την ιδιοκτησία και διαχείριση του παγοθραυστικού MSV Botnica.

Στις 29 Σεπτεμβρίου 2017, στην Ψηφιακή Σύνοδο κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο Ταλίν, ανακοινώθηκε η συνεργασία των εταιρειών Ericsson, Intel και Telia Estonia προκειμένου να ενεργοποιηθεί το πρώτο δημόσιο δίκτυο 5G στην Ευρώπη στο επιβατικό λιμάνι του Τάλιν και τη χρήση του από τους επιβάτες των κρουαζιεροπλοίων της ναυτιλιακής εταιρείας Tallink.

Το 2018, ο Οργανισμός Λιμένος του Τάλιν εισήχθη στο ομώνυμο Χρηματιστήριο της πόλης. Ήταν η πρώτη φορά, μετά από σχεδόν 20 χρόνια, που μια κρατική επιχείρηση στην Εσθονία εισερχόταν στην αγορά αξιών. Γινόταν επίσης η 2η μεγαλύτερη IPO σε αριθμό ιδιωτών επενδυτών που συμμετείχαν. Η Δημοκρατία της Εσθονίας παραμένει ως σήμερα ο μεγαλύτερος μέτοχος του Οργανισμού Λιμένος του Τάλιν, καθώς κατέχει το 67% της εταιρείας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Tallinna Sadama aasta kasumiks kujunes rekordiline 44,4 miljonit eurot» (στα Εσθονικά). Tallinna Sadam.
2. ↑
3. ↑
4. ↑
5. ↑
6. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Απριλίου 2020. Ανακτήθηκε στις 4 Απριλίου 2020.
7. ↑
8. ↑
9. ↑
10. ↑
11. ↑  «5G goes live in the Port of Tallinn». Ericsson. 29 Σεπτεμβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 1 Νοεμβρίου 2017.
12. ↑
13. ↑  "Port of Tallinn surges nearly 20% minutes after trading begins" ERR, 13 Ιουνίου 2018.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Λιμάνι του Τάλιν** |

* Επίσημος ιστότοπος
Η **Λάρισα** ήταν αρχαία μικρασιατική πόλη στην περιοχή της Τροίας, η οποία άκμασε κατά την αρχαϊκή, κλασική και ελληνιστική περίοδο. Βρισκόταν στη σημερινή θέση Limantepe, κοντά στο χωριό Kösedere, της επαρχίας Τσανάκκαλε, στην Τουρκία.

Μυθολογία
---------

Αναφέρεται από τον Όμηρο στις πόλεις συμμάχους των Τρώων κατά τον Τρωικό πόλεμο υπό την αρχηγία των Ιππόθοου και του Πύλαιου οι οποίοι ήσαν γιοί του Λήθου και εγγονοί του Τεύταμου , Πελασγικής καταγωγής.

Ιστορία
-------

Πιθανολογείται ότι πρόκειται για εκείνη την πόλη Λάρισα η οποία, κατά την ελληνιστική περίοδο, μετονομάστηκε σε *Πτολεμαΐδα*, από τη δυναστεία των Πτολεμαίων.

Πηγές
-----

1. 1 2  Talbert, Richard (επιμ.). *Barrington Atlas of the Greek and Roman World*, Princeton University Press, 2000, ISBN 0-691-03169-X, χάρτης 56 C2 και Map-by-map Directory, σελ. 848.
2. ↑  Ἱππόθοος δ' ἄγε φῦλα Πελασγῶν ἐγχεσιμώρων
τῶν οἳ Λάρισαν ἐριβώλακα ναιετάασκον·
τῶν ἦρχ' Ἱππόθοός τε Πύλαιός τ' ὄζος Ἄρηος,
υἷε δύω Λήθοιο Πελασγοῦ Τευταμίδαο. 
Ομήρου Ιλιάς Β΄, 840
Ο **Μαρσέλ Σεβαλιέ** (*Marcel Charles Chevalier*, 28 Φεβρουαρίου 1921 - 8 Οκτωβρίου 2008) ήταν ο τελευταίος δήμιος της Γαλλίας από το 1976 ως το 1981. Έφερε τον επίσημο τίτλο *Δήμιος της Γαλλικής Δημοκρατίας* και *Κύριος των Παρισίων* (Monsieur de Paris). Τα τελευταία χρόνια της ζωής του εργάστηκε ως τυπογράφος.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στο Μονρούζ του Οτ-ντε-Σέιν (Montrouge,Hauts-de-Seine) και διαδέχθηκε τον Αντρέ Ομπρέχτ, το 1976 στην υπηρεσία του εκτελεστή. Εργάστηκε ως τις 9 Οκτωβρίου 1981, οπότε και η θανατική ποινή καταργήθηκε στη Γαλλία, με διάταγμα του Φρανσουά Μιτεράν. Η μέθοδος εκτέλεσης στη Γαλλία για τα πολιτικά αδικήματα ήταν ο αποκεφαλισμός με γκιλοτίνα την περίοδο 1791-1981 και για τα στρατιωτικά ο τουφεκισμός από εκτελεστικό απόσπασμα. 

Ο Σεβαλιέ είχε ξεκινήσει να εργάζεται ως δήμιος το 1958 και μέχρι τον επίσημο διορισμό του, την 1η Οκτωβρίου 1976, είχε ήδη εκτελέσει 40 άτομα. Ως επίσημος δήμιος του Γαλλικού Κράτους εκτέλεσε μόνο 2 άτομα και εκείνες ήταν οι τελευταίες εκτελέσεις θανατοποινιτών στη Γαλλία:

* Ο Ζερόμ Καρέιν (Jérôme Carrein) καταδικάστηκε σε θάνατο για δολοφονία και βιασμό ενός επτάχρονου κοριτσιού. Εκτελέστηκε στη λαιμητόμο στις 23 Ιουνίου 1977 στο Ντουάι (Douai).
* Ο Αμιντά Τζαντουμπί (Hamida Djandoubi) βασάνισε και στραγγάλισε την πρώην φιλενάδα του. Η καρατόμησή του, στη Μασσαλία, στις 10 Σεπτεμβρίου 1977 ήταν η τελευταία εκτέλεση στη Γαλλία.

Ο Σεβαλιέ μετά την κατάργηση της θανατικής ποινής εργάστηκε σε τυπογραφείο. Παντρεύτηκε τη Μαρσέλ Ομπρέχτ, ανεψιά του προτελευταίου δήμιου της Γαλλίας, Αντρέ Ομπρέχτ. Απέκτησαν 2 παιδιά, εκ των οποίων το ένα, ο Ερίκ, παρέστη στις εκτελέσεις του Καρέιν και του Τζαντουμπί, με σκοπό να τον προετοιμάσει για διαδοχή, όταν ο Μαρσέλ θα συνταξιοδοτούνταν. 

Ο πρώην δήμιος είχε δώσει συνεντεύξεις στα ΜΜΕ αλλά λίγο πριν το θάνατό του απέφυγε να μιλήσει για τις εμπειρίες του από την γκιλοτίνα, εξαιτίας της δυσανασχέτησής του με τους συναισθηματισμούς του Τύπου. Ο Σεβαλιέ πέθανε στη Βαντόμ το 2008, μία ημέρα πριν συμπληρωθούν 27 χρόνια από την κατάργηση της εσχάτης των ποινών στη χώρα του.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *Roglo*. p=marcel;n=chevalier.
2. 1 2  www.landrucimetieres.fr/spip/spip.php?article4452.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Βιογραφία του Μαρσέλ Σεβαλιέ (*στα γαλλικά*)
Η **μέθοδος Κιέλνταλ** (αγγλ. Kjeldahl method) είναι διεθνώς αναγνωρισμένη εργαστηριακή τεχνική ανάλυσης μιγμάτων για τον υπολογισμό της περιεκτικότητας αζώτου και πρωτεϊνών σε ποικιλία οργανικών ενώσεων, που περιλαμβάνει μεταξύ άλλων τρόφιμα, ζωοτροφές, λιπάσματα, λύματα και ορυκτά καύσιμα, και ανόργανων ενώσεων. Η μέθοδος παρουσιάστηκε το 1883 από τον Δανό χημικό Γιόχαν Κιέλνταλ στη Δανική Κοινότητα Χημικών και από τότε εξελίχτηκε, αλλά κράτησε τιμητικά το όνομά του, και χρησιμοποιείται μέχρι σήμερα.

Μέθοδος
-------

Η μέθοδος συνίσταται στη θέρμανση ενός δείγματος μίγματος σε θερμοκρασία 360-410 °C με πυκνό θειικό οξύ (H2SO4) το οποίο αποικοδομεί πλήρως το οργανικό δείγμα με οξείδωση για να απελευθερώσει το αναχθέν άζωτο ως θειικό αμμώνιο, (ΝΗ4)2SO4. Καταλύτες όπως π.χ. σελήνιο, Hg2SO4 ή συχνότερα CuSO4, προστίθενται συχνά για να επιταχύνουν την πέψη. Προστίθεται επίσης Na2SO4 για να αυξηθεί το σημείο ζέσεως του H2SO4. Η πέψη ολοκληρώνεται όταν το υγρό διαυγάζεται με την απελευθέρωση των καπνών. Ενδεικτικό σύστημα απόσταξης που συνήθως εφαρμόζεται απεικονίζεται παρακάτω.

Το άκρο του συμπυκνωτή βυθίζεται σε γνωστό όγκο πρότυπου οξέος. Ένα ασθενές οξύ όπως το βορικό οξύ (H3BO3) χρησιμοποιείται συχνά. Το διάλυμα του δείγματος στη συνέχεια αποστάζεται με μικρή ποσότητα υδροξειδίου του νατρίου (NaOH). Το ΝaΟΗ αντιδρά με το αμμώνιο (ΝΗ4+) σε αμμωνία (NH3). Η συγκέντρωση ιόντων αμμωνίου στο όξινο διάλυμα, και συνεπώς η ποσότητα του αζώτου στο δείγμα, μετράται με τιτλοδότηση.Η τιτλοδότηση γίνεται με ισχυρό οξύ γνωστής συγκέντρωσης. Δεν είναι απαραίτητο να γνωρίζουμε την ακριβή ποσότητα ασθενούς οξέος (π.χ. βορικό οξύ), επειδή δεν παρεμβαίνει στην τιτλοδότηση. Συνεπώς, απαιτείται ένα πρότυπο διάλυμα (π.χ. HCl) στην τιτλοδότηση. Ένας από τους κατάλληλους δείκτες για αυτές τις αντιδράσεις τιτλοδότησης είναι ο δείκτης του Τασίρο.

Στην πράξη, η ανάλυση αυτή είναι σε μεγάλο βαθμό αυτοματοποιημένη. Ειδικοί καταλύτες επιταχύνουν την αποσύνθεση. Αρχικά, ο καταλύτης επιλογής ήταν το οξείδιο του υδραργύρου, ώστόσο, ενώ ήταν πολύ αποτελεσματικό, οι ανησυχίες για την υγεία οδήγησαν στην αντικατάστασή του από θειικό χαλκό. Ο θειικός χαλκός δεν ήταν τόσο αποτελεσματικός όσο το οξείδιο του υδραργύρου και απέδωνε χαμηλότερα αποτελέσματα πρωτεΐνης. Σύντομα συμπληρώθηκε με διοξείδιο του τιτανίου, το οποίο είναι σήμερα ο εγκεκριμένος καταλύτης σε όλες τις μεθόδους ανάλυσης πρωτεϊνών στις επίσημες μεθόδους.

Εφαρμογή
--------

### Περιεκτικότητα σε άζωτο (%)

{\displaystyle \%N={(V\_{f}-V\_{0})\times F\times c\times f\times 14.007 \over m\times 1000}\times 100\%}

Όπου Vf ισοδύναμος όγκος, V0 ισοδύναμος όγκος τυφλού, F μοριακός παράγοντας αντίδρασης (1 = {\displaystyle {\ce {HCl}}}, 2 = {\displaystyle {\ce {H2}}}{\displaystyle {\ce {SO4}}}), c μοριακότητα τιτλοδότη, f παράγοντας τιτλοδότη και m μάζα δείγματος σε g.

### Περιεκτικότητα σε πρωτεΐνη (%)

{\displaystyle \%P=\%N\times 6.25}
Οι **λαμπτήρες αίγλης** μοιάζουν σε μορφή με τους κοινούς λαμπτήρες πυράκτωσης. Ονομάζονται και **ενδεικτικές λυχνίες** επειδή συνήθως χρησιμοποιούνται ακριβώς ως ενδεικτικές λειτουργίας συσκευών ή σε πίνακες διανομής ηλεκτρικού ρεύματος. Πρόκειται για λαμπτήρες των οποίων τα ηλεκτρόδια έχουν σχήμα σταυρού ή άλλα σχήματα.  

Οι λαμπτήρες αυτοί περιέχουν μίγματα ευγενών αερίων σε χαμηλή πίεση και δύο ηλεκτρόδια σε μικρή απόσταση μεταξύ τους. Το αέριο που βρίσκεται μεταξύ των ηλεκτροδίων ιονίζεται από το ηλεκτρικό πεδίο που αναπτύσσεται και επιτρέπει έτσι τη διέλευση μέσω αυτού του ηλεκτρικού ρεύματος, ενώ στη συνέχεια διατηρεί τον ιονισμό σε χαμηλότερη τάση.  

Όταν όμως ξεκινά η εκκένωση αυτή, η αντίσταση του αερίου μεταξύ των ηλεκτροδίων είναι πολύ μικρή. Έτσι, απαιτείται μια ωμική αντίσταση, η οποία να περιορίζει την ένταση του ρεύματος. Η αντίσταση αυτή βρίσκεται συνήθως μέσα στη φύσιγγα του λαμπτήρα. Η ισχύς των λαμπτήρων αυτών είναι μικρή, περιοριζόμενη στο 1 Watt περίπου.

* Οι λαμπτήρες αυτοί ανήκουν στη κατηγορία των ψυχρών φωτεινών πηγών.
Ο **Μέγκιος** ήταν Κινέζος φιλόσοφος που έζησε την περίοδο 372-288 π.Χ.

Γεννήθηκε το 372 π.Χ και ήταν μέλος αριστοκρατικής οικογένειας, έχοντας διδαχθεί τον Κομφουκιανισμό από τον εγγονό του φιλοσόφου. Το 332 π.Χ, σ' ηλικία 40 ετών, διορίστηκε υπουργός στο κρατίδιο Τσι και συμμετείχε στον δημόσιο βίο μέχρι την ηλικία των 60 ετών. Κατά τη διάρκεια της εικοσαετούς θητείας του, μαζί με τους μαθητές του, ταξίδεψε σε διάφορες περιοχές της Κίνας, όπου συζητούσε ηθικά θέματα με τους φεουδάρχες των περιοχών.

Δεν υπάρχουν πολλές λεπτομέρειες για τη ζωή του Μέγκιου, αλλά αυτές που υπάρχουν προέρχονται κυρίως από το ομώνυμο φιλοσοφικό έργο, το οποίο αποτελεί ένα από τα Τέσσερα Κλασικά Βιβλία. Συνέβαλε στην καθιέρωση του Κομφουκιανισμού στην Κίνα, αν και ο ίδιος θεωρούσε (εν αντιθέσει μ' άλλους υποστηρικτές του του Κομφούκιου) πως η ανθρώπινη φύση είναι αγαθή, αλλά διαφθείρεται από την κοινωνία και την επιδίωξη του κέρδους. Για τον Μέγκιο, η ανθρώπινη φύση συνδέεται με τέσσερις βασικές αρετές: την αγάπη προς τον πλησίον, τη δικαιοσύνη, τον διαχωρισμό καλού και κακού και τη θρησκευτικότητα. Ο φιλόσοφος έχει γράψει επτά βιβλία και η γλώσσα των έργων του θεωρείται απλή και διαυγής, αποτελώντας τα αριστουργήματα της υστεροαρχαϊκής κινέζικης λογοτεχνίας.

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του, ο φιλόσοφος βρισκόταν απομονωμένος από τον υπόλοιπο κόσμο και αναγνωρίστηκε μετά θάνατον ως ο δεύτερος τη τάξει Κινέζος φιλόσοφος, μετά τον Κομφούκιο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: «BnF catalogue général» (Γαλλικά) Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας. Παρίσι. Ανακτήθηκε στις 23  Οκτωβρίου 2016.
2. ↑  Immanuel C.Y. Hsü: «The Rise of Modern China» (Αγγλικά) Oxford University Press. Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. 2000. σελ. 222. ISBN-13 978-0-19-512504-7. ISBN-10 0-19-512504-5.
3. ↑  «Library of the World's Best Literature». *Library of the World's Best Literature*. 1897.
4. ↑  (Αγγλικά, Κινεζικά) *China Biographical Database*.
5. ↑  Το πραγματικό όνομα του φιλόσοφου ήταν Μενγκ Κ ή Μενγκ Τσι (κινέζικα: 孟子, Mèngzǐ). Ο εκλατινισμένος τύπος του ονόματος (ο οποίος δόθηκε από τους πρώτους Ιησουίτες ιεραποστόλους στην Κίνα) είναι «Mencius» και ο εξελληνισμένος όρος είναι «Μέγκιος» ή «Μένκιος».

Πηγές
-----

* Λήμμα «Μέγκιος», Academic Dictionaries and Encyclopedias, Dictionary of Greek, 2013.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Mencius στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 22145766
* **Europeana**: agent/base/145489
* LCCN: n81060110
* ISNI: 0000 0001 2123 5720
* GND: 118933558
* SELIBR: 76495
* SUDOC: 027023044
* BNF: cb11915581g (data)
* BIBSYS: 90556641
* NLA: 35346470
* NDL: 00626576
* NKC: jn20011211139
* BNE: XX1028738
* CiNii: DA01020524

 |

 |
Η **Μάρια Μαγκνταλένα Αντρέιτσικ** (πολωνικά: *Maria Magdalena Andrejczyk*, γεννήθηκε 9 Μαρτίου 1996) είναι Πολωνή αθλήτρια του ακοντισμού. Κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο στους  Ολυμπιακούς Αγώνες του 2021 και το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Νέων του 2015. Το προσωπικό της ρεκόρ με 71, 40 μ, που πραγματοποίησε το 2021, είναι πολωνικό ρεκόρ, καθώς και η τρίτη καλύτερη επίδοση στην ιστορία του ακοντισμού γυναικών.

Καριέρα
-------

Η Αντρέιτσικ αγωνίστηκε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2015 στο Πεκίνο, χωρίς να προκριθεί στον τελικό. Κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Νέων του 2015.

Εκπροσώπησε την Πολωνία στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016 του 2016 στο Ρίο ντε Τζανέιρο. Στις 16 Αυγούστου 2016, πέτυχε την καλύτερη επίδοσή της και ένα νέο εθνικό ρεκόρ Πολωνίας - 67,11 μέτρα - ενώ αγωνιζόταν στον προκριματικό γύρο. Στη συνέχεια τερμάτισε τέταρτη στον τελικό.

Λίγο μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες υποβλήθηκε σε επέμβαση στον τραυματισμένο ώμο και έχασε ολόκληρη τη σεζόν 2017. Επέστρεψε στους αγώνες τον Ιούνιο του 2018, αλλά δεν μπόρεσε να δημιουργήσει μια αρκετά καλή αγωνιστική φόρμα για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2018 στο Βερολίνο. Την επόμενη σεζόν σημείωσε βελτίωση, καθώς τερμάτισε δεύτερη στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ομαδικών Πρωταθλημάτων 2019 που διεξήχθη στο Μπίντγκοστς και προκρίθηκε για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2019 στη Ντόχα, όπου, ωστόσο, αποκλείστηκε στον προκριματικό γύρο.

Στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2020 που διεξήχθησαν στο Τόκιο, η Αντρέιτσικ κέρδισε το αργυρό μετάλλιο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *World Athletics Database*. 282408.
2. ↑  (Αγγλικά) *All-Athletics.com*. 593081. Ανακτήθηκε στις 6  Απριλίου 2022.
3. ↑  Ανακτήθηκε στις 7  Ιανουαρίου 2022.
4. ↑  Μάρια Αντρέιτσικ στην World Athletics
5. ↑  «Niesamowity rzut Marii Andrejczyk. Rekord Polski» (στα Πολωνικά). Ανακτήθηκε στις 10 Μαΐου 2021.
6. ↑  «Athletics - Final Results». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Αυγούστου 2021. Ανακτήθηκε στις 25 Αυγούστου 2021.
Ο **Άκκιος Λαμπρίδιος** ή **Αίλιος Λαμπρίδιος** ήταν ένας εκ των έξι φανταστικών συγγραφέων της συλλογής βιογραφιών γνωστής υπό τον τίτλο *Historia Augusta*. Φέρεται να είναι ο συγγραφέας των βιογραφιών του Κόμμοδου, του Διαδουμενιανού, γιου του Μακρίνου, του Ηλιογάβαλου και του Αλέξανδρου Σεβήρου.

Είναι επιβεβαιωμένο, κατόπιν των ερευνών του Χέρμαν Ντεσσάου, τα αποτελέσματα των οποίων δημοσιεύτηκαν το 1889, πως ουδέποτε υπήρξε ο συγκεκριμένος συγγραφέας, καθώς και οι πέντε υπόλοιποι *scriptores* της *Historia Augusta*. Τα ονόματα αυτά δεν αποτελούν παρά τα ψευδώνυμα του πραγματικού συγγραφέα της συλλογής αυτής βιογραφιών του οποίου η ακριβής ταυτότητα παραμένει άγνωστη, ενώ πιστεύεται, αναμφίβολα, πως έζησε μεταξύ των τελών του 4ου αιώνα μ.Χ. και των αρχών του 5ου αιώνα μ.Χ. Μετά τις έρευνες του Χέρμαν Ντεσσάου, η συλλογή της *Histoiria Augusta* σειρά επιστημονικών ερευνών έλαβαν χώρα, μεταξύ των οποίων στη Γαλλία εκείνες του Αντρέ Σαστανιόλ, ο οποίος, το 1994, εξέδωσε μια πλουσίως σχολιασμένη μετάφραση του έργου αυτού.

Σχετικά Λήμματα
---------------

Οι πέντε υπόλοιποι φανταστικοί συγγραφείς της *Historia Augusta*:

* Αίλιος Σπαρτιανός,
* Ιούλιος Καπιτωλίνος,
* Βουλκάκιος Γαλλικανός,
* Τρεβέλλιος Πολλίων,
* Φλάβιος Βοπίσκος.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. 125593052. Ανακτήθηκε στις 21  Μαρτίου 2021.
2. ↑  *Czech National Authority Database*. jn20011024159. Ανακτήθηκε στις 8  Ιουνίου 2022.
3. ↑  (Γαλλικά) Paul, Albert (1871). *Histoire de la littérature latine*. **5**.
4. ↑  (Γαλλικά) Chastagnol, André, επιμ. (1994). *Historia Augusta*. Bouquins. Éditions Robert Laffont. ISBN 2-221-05734-1.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Αρχαία Ρώμη
* Πύλη:Ιστοριογραφία
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 30344893
* LCCN: nr93006584
* ISNI: 0000 0000 6648 9540
* GND: 119353083
* SELIBR: 281968
* SUDOC: 034888314
* BNF: cb125593052 (data)
* NKC: jn20011024159
* BNE: XX5330209

 |

 |
Ο **λανγκίτης** (αγγλ. langite) είναι ένυδρο θειικό άλας του χαλκού. Ονομάστηκε προς τιμή του Αυστριακού φυσικού και κρυσταλλογράφου *Victor von Lang* (1838-1921), καθηγητή στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης.

Είναι σχετικά ασύνηθες ορυκτό, αν και ευρέως διαδεδομένο στη Γη. Σχηματίζεται στις ζώνες οξείδωσης χαλκοθειούχων αποθέσεων ενώ ανευρίσκεται ως προϊόν σε σκωρίες και σε τοιχώματα ορυχείων των οποίων έχει εγκαταλειφθεί η εκμετάλλευση. Σχηματίζει πολύ όμορφους κρυστάλλους, ιδιαίτερα λόγω της επαναλαμβανόμενης διδυμίας, με αποτέλεσμα τη δημιουργία συμπλεγμάτων με σχήματα αστεροειδή ή χιονονιφάδων. Είναι, κατά συνέπεια, περιζήτητο αντικείμενο συλλογής από συλλέκτες ορυκτών.

Ορυκτά με τα οποία σχετίζεται είναι ο σερπιερίτης, ο δεβιλλίνης, ο χαλκοφυλλίτης, ο κονελλίτης, ο βροσαντίτης, ο μαλαχίτης, η γύψος και οι δίμορφοί του βροβουλφεΐτης (Wroewolfeite) και ποσνιακίτης (posnjakite). Εξαλλοιώνεται προς βροσαντίτη.

Όπως προαναφέρθηκε, ανευρίσκεται σε πολλές περιοχές του πλανήτη. Πολύ όμορφα δείγματά του ανευρίσκονται στην Κορνουάλλη, την Κάμπρια και το Ντέβον στην Αγγλία, στην Ουαλία, την Ιρλανδία, τη Γαλλία (περιοχές Aveyron και Alpes Maritimes), τη Σλοβακία, το Μέλανα Δρυμό και άλλες περιοχές στη Γερμανία, την Αυστρία, την Άνω Αδίγη στην Ιταλία, το Tsumeb στη Ναμίμπια, τη Χιλή, τη Βολιβία και τις ΗΠΑ (Πολιτείες Αριζόνα και Νεβάδα).

Στην Ελλάδα απαντά στα Μεταλλεία Λαυρίου (Καμάριζα, μεταλλείο Ζαν Μπατίστ και Πλάκα (μεταλλείο Βίλλια)).

Πηγές
-----

* Handbook of Mineralogy
* Mindat.org
* Webmineral.com

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος ορυκτών
* Κατάλογος ορυκτών των μεταλλείων Λαυρίου

Βιβλιογραφία
------------

* James Dwight Dana, *Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks*, READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244
Η **Μαρία Πέτρου** (17 Μαΐου 1953 – 15 Οκτωβρίου 2012) ήταν ελληνικής καταγωγής Βρετανή επιστήμονας που ειδικευόταν στους τομείς της τεχνητής νοημοσύνης και της μηχανικής όρασης. Ανέπτυξε μια σειρά καινοτόμων τεχνικών για αναγνώριση εικόνας, οι οποίες διδάσκονται στο Πανεπιστήμιο του Surrey και το Imperial College του Λονδίνου, και ήταν μία πολύ παραγωγικός συγγραφέας επιστημονικών άρθρων.

Βίος και έργο
-------------

Η Πέτρου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1953 και εμφάνισε δεξιότητες σχετικές με την επιστήμη από μικρή ηλικία. Ξεκίνησε να διδάσκει Μαθηματικά και Επιστήμες σε παιδιά, στην ηλικία των 15. Σπούδασε φυσική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης, προτού μετακινηθεί στο Ηνωμένο Βασίλειο για να σπουδάσει μαθηματικά και αστρονομία στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ. Το 1983 η Πέτρου ξεκίνησε να εργάζεται ως μεταδιδακτορική ερευνήτρια στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, στο τμήμα της Θεωρητικής Φυσικής.

Στη δεκαετία του 1980, η Πέτρου ξεκίνησε να μελετάει μηχανική όραση και άλλες πτυχές της ρομποτικής νοημοσύνης. Το 1988 ξεκίνησε να εργάζεται στο Τμήμα Ηλεκτρονικών και Ηλεκτρολόγων Μηχανικών του Πανεπιστημίου του Surrey και το 1998 έγινε η καθηγήτρια του μαθήματος Ανάλυση Εικόνας του ιδρύματος. Αργότερα δίδαξε στην έδρα της επεξεργασίας σήματος στο Imperial College του Λονδίνου, και έγινε διευθύντρια στο Ινστιτούτο Πληροφορικής και Τηλεματικής του Κέντρου Έρευνας και Τεχνολογίας, από το 2009 μέχρι το θάνατό της. Η Πέτρου ήταν επίσης μέλος της Βασιλικής Ακαδημίας των Επιστημών, έχει συγγράψει αρκετά βιβλία και είχε σημαντική συνεισφορά σε επιστημονικά περιοδικά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Professor Maria Petrou». Ανακτήθηκε στις 12  Νοεμβρίου 2012.
2. ↑  «Identifiants et Référentiels». (Γαλλικά) *IdRef*. Agence bibliographique de l'enseignement supérieur. Ανακτήθηκε στις 6  Μαΐου 2020.
3. 1 2 3 4 5  «Professor Maria Petrou». *The Daily Telegraph*. 11 Νοεμβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 12 Νοεμβρίου 2012.
4. 1 2 3  "Maria Petrou, FREng" Αρχειοθετήθηκε 2015-12-26 στο Wayback Machine..
5. ↑  «In Memoriam – Dr. Maria Petrou». IAPR. 16 Οκτωβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 12 Νοεμβρίου 2012.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 46093846
* LCCN: n99035533
* ISNI: 0000 0001 0895 0607
* GND: 1048298361
* SUDOC: 079018351
* BNF: cb12443919k (data)
* BIBSYS: 99060126
* NKC: utb2013756512

 |

 |