recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Συντεταγμένες: 51°28′N 20°28′E﻿ / ﻿51.467°N 20.467°E﻿ / 51.467; 20.467

Το **Κάστρο της Ντζεβίτσα** (πολωνικά: *Zamek w Drzewicy*) είναι γοτθικό-αναγεννησιακό κάστρο που χτίστηκε μεταξύ 1527 και 1535 από τον Αρχιεπίσκοπο του Γκνιέζνο, Μάτσεϊ Ντζεβίτσκι. Ο Αρχιεπίσκοπος έχτισε το κάστρο στις περιφέρειες της πόλης, δίπλα στον ποταμό Ντζεβίτσκα και περικύκλωσε το φρούριο με τάφρους, που χωρίζονταν από ένα προπύργιο. Η κάτοψη του κτιρίου βασίζεται σε κανονικό ορθογώνιο σχήμα. Τα αμυντικά του συστήματα βασίζονται σε τέσσερις τετράγωνους πύργους που βρίσκονται σε κάθε γωνία του κάστρου. Το κτίριο κάηκε το 1814, παραμένοντας ένα καλά διατηρημένο ερείπιο. Έτσι, το κάστρο δεν υπέστη μεταγενέστερες τροποποιήσεις, παραμένοντας μια από τις καλύτερα διατηρημένες κατοικίες της Πολωνίας από το πρώτο μέρος του δέκατου έκτου αιώνα.

Δείτε επίσης
------------

* Ντζεβίτσα

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Κάστρο της Ντζεβίτσα** |

1. ↑  Filip, Miłosz. «Zamek w Drzewicy. Wirtualny Spacer. Zamek Drzewica. Zdjęcia Legendy Historia Zwiedzanie Mapa Panoramy Sferyczne». *zamekdrzewica.republika.pl*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 10 Σεπτεμβρίου 2017.
2. ↑  zerojeden, dariusz sitko. «Drzewica - Zamek w Drzewicy - OPIS - (Polskie zamki)». *www.zamki.pl*. Ανακτήθηκε στις 10 Σεπτεμβρίου 2017.
3. ↑  «Drzewica - Gotycko-renesansowy zamek arcybiskupi (Zamki Polskie)». *zamki.res.pl*. Ανακτήθηκε στις 10 Σεπτεμβρίου 2017.
**Θυλακόσμιλος** είναι το όνομα ενός γένους μαχαιρόδοντων μαρσιποφόρων θηρευτών που πρωτοεμφανίστηκε κατά την διάρκεια της Μειόκαινου. Τα απολιθώματα του έχουν βρεθεί στην Νότια Αμερική, κυρίως στην Αργεντινή. Είναι ένα από τα πολλά είδη προϊστορικών ζώων που κοινά ονομάζονται *σμιλόδοντας*. Ο Θυλακόσμιλος δεν ήταν Αιλουροειδές αλλά Μαρσιποφόρο και η ομοιότητα του με τα μαχαιρόδοντα αιλουροειδή είναι αποτέλεσμα της συγκλίνουσας εξέλιξης.

περιγραφή
---------

Ο θυλακόσμιλος είχε μεγάλους άνω κυνόδοντες σε σχήμα μαχαιριού και μικρότερους, κοφτερούς κάτω κυνόδοντες. Δεν είχε καθόλου κοπτήρες και τα άλλα δόντια ήταν υπερβολικά μικρά.. Υπολογίζεται ότι ζύγιζε 150 κιλά. Η προβούαινα, ο θυλακόσμιλος και το μαρσιποφόρο λιοντάρι ήταν τα μεγαλύτερα σαρκοφάγα μαρσιποφόρα που υπήρξαν. Αντίθετα με τα μαχαιρόδοντα αιλουροειδή τα δόντια του μεγάλωναν για όλη την διάρκεια της ζωής του. Επίσης στην κάτω γνάθο είχε δερμάτινες θήκες για να προστατεύουν τα δόντια του όταν κλείνει το στόμα του. Οι αυχενικοί σπόνδυλοι ήταν ιδιαίτερα δυνατοί, παρόμοιοι με αυτούς των αιλουροειδών. Ο θυλακόσμιλος εξαφανίστηκε την πλειόκενο περίοδο την ίδια στιγμή που εμφανίστε ο σμιλόδοντας στην Βόρεια Αμερική.Πιθανόν να εξαφανίστηκε επειδή δεν άντεξε το ανταγωνισμό με τον ανατομικά ανώτερο σμιλόδοντα.

* Κρανίο θυλακόσμιλου.Κρανίο θυλακόσμιλου.
* Αναπαράσταση ενος θυλακόσμιλου.Αναπαράσταση ενος θυλακόσμιλου.

παραπομπές
----------

1. 1 2  Benes, Josef. Prehistoric Animals and Plants. Prague, Artua, 1979. Pg. 237-8
2. ↑  Sorkin, B. (2008-04-10). «A biomechanical constraint on body mass in terrestrial mammalian predators». *Lethaia* **41** (4): 333–347. doi:10.1111/j.1502-3931.2007.00091.x.. Ανακτήθηκε στις 2011-08-02.
3. ↑  Kricher, John (1999). *A Neotropical Companion: an Introduction to the Animals, Plants, and Ecosystems of the New World Tropics*. Princeton University Press. σελίδες 114–115. Ανακτήθηκε στις 7 Οκτωβρίου 2010.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Wikispecies logoWikispecies logo | Τα Βικιείδη έχουν πληροφορίες για το θέμα:   **Θυλακόσμιλος** |

* Thylacosmilus (marsupial sabre-tooth)
* Art by Maximo Salas
* Skull of Thylacosmilus
* Comparison of Thylacosmilus (upper) and Smilodon (below)
Ο **Ηρακλής Βόλτος** ήταν Έλληνας εθνικός ευεργέτης.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην κωμόπολη Ζαγορά του Πηλίου τον Ιούνιο του 1856. Η μητέρα του ανήκε στην μεγάλη και επιφανή οικογένεια Κασσαβέτη του Πηλίου.

Πήγε στο ντόπιο σχολείο και σε ηλικία δεκαέξι χρονών αποδήμησε στην Αίγυπτο για να γίνει έμπορος. Αρχικά εργάστηκε ως υπάλληλος σε μεγάλο βαμβακεμπορικό κατάστημα του συγγενή του Σακελλαρίδη στο Birket el Sab και εξελίχτηκε γρήγορα, άνοιξε δική του επιχείρηση και προμήθευε χοντρικά τους εμπορικούς οίκους της Αλεξανδρείας. Συγκέντρωσε το απαραίτητο κεφάλαιο και ίδρυσε το 1892 στο Καφτ ελ Ζαγιάτ της Αιγύπτου μαζί με τον αδελφό του Αλέξανδρο τον γνωστότατο οίκο Αδελφών Δ. Βόλτου.

Ασχολήθηκε επίσης με την καλλιέργεια του βάμβακα και εξέλιξε δικές του ποικιλίες, την «Britannia» και την «New-Voltos», τις οποίες εκμεταλλεύτηκε με λαμπρά νηματουργικά αποτελέσματα. 

Ο Βόλτος δαπάνησε πολλά ποσά για να ευεργετήσει όχι μόνο στην Αίγυπτο, αλλά και στην Ελλάδα. Ίδρυσε υποτροφίες του Εθνικού Πανεπιστημίου για φοιτητές της μουσικής σύνθεσης, της ζωγραφικής, και της γλυπτικής.

Πηγές
-----

* Εθνικόν και Καποδιστριακόν Πανεπιστήμιον Αθηνών (1921). Δημήτριος Α. Δημητριάδης, επιμ. *Οι ευεργέται των πανεπιστημίων : Βιογραφικόν απάνθισμα μετά εικόνων*. Εν Αθήναις: Τυπογραφικά Καταστήματα Ταρουσοπούλου. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 25 Μαΐου 2010.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ηρακλής Βόλτος στον *Πανδέκτη*, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.
Η **ζέβρα του Γκρεβύ (**Eqqus grevyi) είναι είδος ζέβρας, (το μεγαλύτερο) που ζει στα χορτολίβαδα της Ανατολικής Αφρικής. 

Έχει 1,5m ύψος, και μάζα 460kg. Τα θηλυκά με τα πουλάρια ζουν και αναζητούν φυτά (που αποτελούν την διατροφή τους) στα εδαφικά όρια ενός κυρίαρχου αρσενικού.

Διάφορες με άλλα είδη ζέβρας
----------------------------

Η ζέβρα του Γκρεβύ δεν είναι τόσο κοινωνική σε σχέση με άλλες ζεβρες. Ξεχωρίζει για τα στρογγυλεμένα αυτιά της, ένα σημάδι σε σχήμα V στη μύτη της και ένα μαύρο σημάδι στην κοιλιά της.

Όνομα
-----

Ο βασιλιάς της Αιθιοπίας είχε δωρίσει κάποτε μερικές ζέβρες στον τότε Γάλλο πρόεδρο Ζ. Γκρεβύ από τον οποίο πήραν το όνομά τους.

Ζέβρα του Γκρεβύ

Πηγές
-----

* Εγκυκολπαίδεια *Τα Ζώα, μια εγκυκλοπαίδεια για παιδια, εκδόσεις Πατάκη*

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* GND: 4474096-7

 |

 |
Ολική ετεροχρωμία ίριδας σε γάτα
Ολική ετεροχρωμία σε γυναίκα- ένα μπλε και ένα καφέ μάτι

  

Μερική ετεροχρωμία- μπλε μάτι με ένα καφέ τμήμα
Η **ετεροχρωμία της ίριδας** (heterochromia), γνωστή επίσης ως heterochromia iridis, ορίζεται ως η περίπτωση που εμφανίζονται 2 (ή περισσότερα) διαφορετικά χρώματα στις ίριδες ματιών ενός ανθρώπου ή ζώου.

Η κατάσταση κατά την οποία το χρώμα της ίριδας του ενός ματιού είναι διαφορετικό από το χρώμα της ίριδας του άλλου λέγεται ολική ετεροχρωμία (complete heterochromia). 

Υπάρχει επίσης και το φαινόμενο κατά το οποίο η ίρις του ενός ματιού έχει δυο χρώματα, δηλαδή το χρώμα ενός τμήματός της διαφέρει από το χρώμα της υπόλοιπης ίριδας. Αυτό αποκαλείται «μερική ετεροχρωμία» (partial heterochromia). 

Η ετεροχρωμία, είτε ολική, είτε μερική, είναι αποτέλεσμα σχετικό με την διαφορετική, πυκνότερη ή ελλιπέστερη συγκέντρωση χρωστικών ουσιών στον βυθό της ίριδας του ματιού, ή τμήματός του και οφείλεται σε γονιδιακή κληρονομικότητα, ή προκαλείται από ασθένεια ή τραυματισμό. Αυτό λοιπόν το ασυνήθιστο φαινόμενο οφείλεται σε άνισο καταμερισμό μελανίνης ή σε γενετικά αίτια όπως ο χειμερισμός, το σύνδρομο Horner ή το σύνδρομο Waardenburg.Το επηρεαζόμενο μάτι, αυτό δηλαδή με το διαφορετικό χρώμα, μπορεί να είναι υπερχρωματικό ή υποχρωματικό, δηλαδή να έχει περισσότερη συγκέντρωση μελανίνης στον βυθό της ίριδας του ματιού ή ελλιπή. Η πρώτη περίπτωση υποδεικνύει υπερπλασία των ιστών της ίριδας, ενώ η έλλειψη μελανίνης υποδεικνύει υποπλασία των ιστών.

  

H ετεροχρωμία δεν αφορά μόνο στον άνθρωπο, αλλά είναι ένα φαινόμενο που συμβαίνει και σε άλλα θηλαστικά. Ένα κοινό αίτιο είναι η αδρανοποίηση του Χ χρωμοσώματος των θηλυκών (X– inactivation) που μπορεί να προκαλέσει γενικότερα ετεροχρωματικά χαρακτηριστικά, όπως συμβαίνει στις γάτες καλίκο. 

Ο Μ. Αλέξανδρος περιγράφεται πως διέθετε ένα γαλάζιο και ένα καφέ μάτι, εμφανίζοντας το γενικά αυτό σπάνιο στους ανθρώπους φαινόμενο της ετεροχρωμίας, όπου οι ίριδες των ματιών διαφέρουν σε χρώμα μεταξύ τους.
*Για άλλα μέλη της ίδιας Χειμαρριώτικης οικογένειας, δείτε Σπυρομήλιος*.

Ο **Ζάχος Μήλιος** (1805-1860) υπήρξε οπλαρχηγός της Επανάστασης του 1821 και στρατιωτικός της οθωνικής περιόδου. Αδελφός του επίσης διακεκριμένου στρατιωτικού και πολιτικού Μιχαήλ Σπυρομήλιου. Κατάγονταν από επιφανή στρατιωτική οικογένεια της Χειμάρρας, στη σημερινή Αλβανία (Βόρεια Ήπειρος). Ο ίδιος, ανώτερο στρατιωτικό στέλεχος, υπηρέτησε με νομιμοφροσύνη την εκάστοτε πολιτική εξουσία, βρίσκονταν όμως πολλές φορές στη σκιά του ιδιαίτερα δυναμικού αδελφού του.

Κατά την Επανάσταση του 1821
----------------------------

Η οικογένεια στην οποία ο Μήλιος ανήκει είχε προσφέρει πολλά αξιόμαχα μέλη στο 'ελληνοαλβανικό' σώμα του βασιλείου της Νεάπολης Κάτω Ιταλίας (αποκαλούμενο επίσημα ως 'Μακεδονικό' από τους Ιταλούς). Το 1824 συνόδευσε τον αδελφό του, ο οποίος ήταν επικεφαλής σώματος πολυάριθμων Χειμαρριωτών, στην δυτική Ελλάδα, όπου και εξεστράτευσαν εναντίον του Ομέρ Βρυώνη, υπό τις διαταγές του Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου.

Το 1825, μαζί με τον αδελφό του, τον Νότη Μπότσαρη και τον Δήμο Ρηνιάσσα συμμετείχαν σε μάχες κατά του Κιουταχή στις περιοχές Μακρυνόρους και Καστέλι Ανατολικού. Το ίδιο έτος μαζί με το σώμα των Χειμαρριωτών, του οποίου ήταν υποδιοικητής, εισήλθαν στο Μεσολόγγι και ενίσχυσαν τους πολιορκούμενους. Ο Ζάχος Μήλιος πολέμησε ως σωματάρχης στον προμαχώνα «Μιαούλης» και έλαβε μέρος στην Έξοδο. Αργότερα πολέμησε στις μάχες του Α' Σώματος Στερεάς Ελλάδας, υπό την διοίκηση του Γεωργίου Καραϊσκάκη και το 1827 ανέλαβε αυτόνομη αρχηγία.

Μετά την επανάσταση
-------------------

Πολιτικά υποστήριζε αρχικά τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο, όμως στην συνέχεια εντάχθηκε στο «Ρωσικό κόμμα». Επί Ιωάννη Καποδίστρια (1828-1832) εντάχθηκε στα ημιτακτικά σώματα και μετά ως υποταγματάρχης στο Β' Ελαφρό Τάγμα με διοικητή τον Ιωάννη Ρούκη.

Στην οθωνική περίοδο παρέμεινε στο στράτευμα όπου και υπηρέτησε στην οροφυλακή και έφθασε στον βαθμό του διοικητή Τάγματος. Υπήρξε πιστός οθωνικός, όπως και η πλειοψηφία των ετερόχθονων (δηλ. όσων γεννήθηκαν εκτός των τότε ελληνικών συνόρων) στρατιωτικών που είχαν επενδύσει τις ελπίδες τους στην απελευθέρωση των αλύτρωτων πατρίδων τους.

Πέθανε σχετικά πρόωρα στη Θήβα(1860). Ο ίδιος έφτασε μέχρι τον βαθμό του Συνταγματάρχη φάλαγγας και λόγω της ιδιαίτερης αποφασιστικότητάς του στο πεδίο της μάχης, τραυματίστηκε τέσσερις φορές. Η πλάκα του τάφου που τον σκέπαζε υπάρχει στο πρώην νεκροταφείο του Ευαγγελιστή Λουκά στη Θήβα.

Πηγές
-----

* Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό. Εκδοτική Αθηνών. Αθήνα 1985.
Ο **Ιερός Ναός Παναγίας Φανερωμένης** είναι καθολικός ναός που βρίσκεται στον οικισμό Χρούσσα της Σύρου.

Ο ναός δεσπόζει στην κορυφή ενός λόφου στα όρια του οικισμού. Η πρώτη μικρή εκκλησία αφιερωμένη στη Φανερωμένη χτίστηκε κατά τον 17ο αιώνα και παραμένει μέχρι σήμερα στον προαύλιο χώρο του ναού, ενώ η νέα εγκαινιάστηκε το 1890 και 12 χρόνια μετά ανακηρύχθηκε Πανσυριακό Θεομητορικό Προσκυνητήριο.

Γιορτάζει στις 24 Σεπτεμβρίου και πλήθος πιστών παρακολουθεί εκείνη τη μέρα την υπαίθρια Θεία Λειτουργία.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Φανερωμένη *www.syrosisland.gr*

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Καθολική Επισκοπή Σύρου
* Δήμος Σύρου - Ερμούπολης
* Παναγία της Φανερωμένης (Χρούσσα) στο *syrostoday.gr*
Ο **Ζέιν Ουλντ Ζεϊντάν** (*Zeine Ould Zeidane*, 1966) είναι Μαυριτανός οικονομολόγος και πολιτικός, πρωθυπουργός της Μαυριτανίας από το 2007 ως το 2008.

Καριέρα
-------

Γεννήθηκε το 1966 στο Ταμτσεκέτ (Tamchekett), έκανε σπουδές στο Νουακσότ και στη συνέχεια στη Νίκαια της Γαλλίας.

Το 2000 διορίστηκε οικονομικός σύμβουλος του Μααούγια Ουλντ Σιντ Αχμέντ Τάγια, τότε προέδρου της χώρας. Το 2004 έγινε διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας της Μαυριτανίας. Ήταν υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές του 2007 και ήρθε τρίτος, με περίπου 15,3% των ψήφων. Στις 20 Απριλίου του 2007 διορίστηκε πρωθυπουργός.

Τρεις από τους υπουργούς της κυβέρνησής του ήταν μέλη του Προοδευτικού Λαϊκού Συνασπισμού.

Στις 6 Μαΐου του 2008 ο Ζεϊντάν υπέβαλε την παραίτηση της κυβέρνησής του, η οποία έγινε αποδεκτή από τον Ππρόεδρο Αμπνταλαχί. Νέος πρωθυπουργός διορίστηκε και ανέλαβε την ίδια ημέρα ο Γιαχία Ουλντ Αχμέτ Ελ Βαγκέφ

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.sudoc.fr/04399427X.
2. ↑  "Mauritanie: formation d'un nouveau gouvernement", AFP (Jeuneafrique.com), 28-4-2007 (στα γαλλικά).
3. ↑  "Mauritania: Ould Ahmed El Waghev becomes new Premier" Αρχειοθετήθηκε 2008-05-14 at Archive.is, African Press Agency, 6-5-2008.
Συντεταγμένες: 35°6′0.461″N 26°5′23.446″E﻿ / ﻿35.10012806°N 26.08984611°E﻿ / 35.10012806; 26.08984611

Ο **Ναός του Αφέντη Χριστού** βρίσκεται στο νομό Λασιθίου, στο χωριό Χανδράς, στην περιοχή Παντέλι.
Πιθανότατα ήταν καθολικό μονής για την οποία δεν έχουμε ιστορικές μαρτυρίες καθώς δεν συνδέεται άμεσα με κάποιον οικισμό αλλά με μικρές εγκαταστάσεις των οποίων σήμερα διατηρούνται ερείπια και χτίστηκε τον 13ο με 14ο αιώνα μ.Χ. Πρόκειται για μεγάλο σε σχέση με τα συνήθη δεδομένα της ανατολικής Κρήτης μονόχωρο καμαροσκέπαστο ναό διαστάσεων 5,75 Χ 8,50 μ.
Το εσωτερικό του είναι κατάγραφο με τοιχογραφίες από το δογματικό, εορταστικό και λειτουργικό κύκλο που σώζονται σε σχετικά καλή κατάσταση. Επίσης περιλαμβάνει σπάνια θεματολογία αγιογραφιών που αφορούν την Παλαιά Διαθήκη και συγκεκριμένα την Γένεση, όπως και θεματολογία από λεπτομέρειες των ευαγγελικών διηγήσεων. Όλο το δυτικό τοίχο καταλαμβάνει μια παράσταση της Δευτέρας Παρουσίας, που διακόπτει τη σειρά των παραστάσεων της Γένεσης ο οποίος αναπτύσσεται σε ενιαία ζώνη στον βόρειο και νότιο τοίχο, κάτω από τον εορταστικό κύκλο. Το γεγονός ότι ο κύκλος της Δημιουργίας είναι εκτεταμένος με έμφαση την έξωση από τον Παράδεισο, δηλώνει ότι η τοποθέτησή του σε επαφή με την Δευτέρα Παρουσία είναι μια συνειδητή επιλογή των εμπνευστών του εικονογραφικού προγράμματος με ιδιαίτερο θεολογικό περιεχόμενο.

Το σύνολο, τόσο λόγω του περιεχομένου του εικονογραφικού προγράμματος όσο και λόγω της καλλιτεχνικής του ποιότητας αποτελεί ένα από τα πιο αξιόλογα δείγματα της εικαστικής δημιουργίας στην Κρήτη του 14ου αιώνα. Ο Ναός σήμερα ανήκει στην Ενορία Χανδρά και πανηγυρίζει στις 6 Αυγούστου, εορτή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Μοναστήρια και ερημητήρια της Κρήτης II, σελ 573-574. Συγγραφέας: Ψιλάκης, Νίκος Εκδοτικός Οίκος: Καρμάνωρ Έτος έκδοσης:2003
2. ↑  Θέματα της εικονογραφικής παράδοσης της Κρήτης, σελ 274. Σταύρος Νικολ. Μαδεράκης. 1991.
3. ↑  Gallas K. Wessel K. & Borboudakis M. Byzantinisches Kreta, Munchen 1983 σελ.461-464.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ιστορία
* Πύλη:Αρχαιολογία
* Πύλη:Ελλάδα
 |

 |
Η **Σταύρωση** τοποθετείται χρονικά στα μέσα του 14 ου αι εκτιθεται στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο.

Περιγραφή
---------

Η απεικόνιση της Σταύρωσης ανήκει στη Σχολή Βενετίας, επειδή είναι στο πλάσιμο και στον φωτισμό πιο πολύ έργο ιταλικό παρά βυζαντινό. Στοιχεία όπως τα χρώματα. η σύνθεση με την πληθώρα των αγγέλων, η Μαγδαληνή και οι καβαλάρηδες,θυμίζουν έργα του Paolo da Venezia, του ύστερου της ιταλικής Maniera Greca.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Μανόλης Χατζηδάκης, Βυζαντινό Μουσείο Αθηνών-Εικόνες, Αθήνα, Εκδόσεις *Απόλλων*,χ.χ. σελ.24

Πηγές
-----

* Μανόλης Χατζηδάκης, Βυζαντινό Μουσείο Αθηνών-Εικόνες, Αθήνα, Εκδόσεις *Απόλλων*,χ.χ
Ο **Ιερός Ναός Παναγίας Σμύρνης** (τουρκικά: *Santa Maria Katolik Kilisesi*) βρίσκεται στην παλιά φράγκικη γειτονιά της συνοικίας *Κονάκι* της Σμύρνης στην Τουρκία. Κατασκευάστηκε από τους Φραγκισκανούς που ήταν εγκατεστημένοι στη Σμύρνη αφιερωμένη στην Παναγία με την ονομασία *Santa Maria*  και λειτούργησε το 1698.Την χρήση του ναού είχε η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία με Φραγκισκανούς ιερείς που εξυπηρετούσαν μια κοινότητα περίπου 200 ατόμων.

Παραχώρηση στην Ορθόδοξη Εκκλησία
---------------------------------

Το εσωτερικό του ναού
Στις 6 Απριλίου 2023, ο Πάπας Φραγκίσκος, ανταποκρινόμενος σε αίτημα του Οικουμενικού Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίου, παραχώρησε το ναό στην Ορθόδοξη Εκκλησία για την εξυπηρέτηση των λατρευτικών, πνευματικών και εκκλησιαστικών αναγκών της Ιεράς Μητρόπολης Σμύρνης.

Αρχιτεκτονική
-------------

Το Ιερό Βήμα του ναού
Η βόρεια, νότια και ανατολική όψη του ναού είναι αρκετά απλή στο σχεδιασμό, αλλά η κύρια πρόσοψη και ο εσωτερικός χώρος περιλαμβάνουν λεπτότερη, πιο περίτεχνη κατασκευή.  Στο εσωτερικό του ναού διακρίνονται η μίμηση της αρχαιολογικής αρχιτεκτονικής, η σιδερένια οροφή και η περίτεχνη αψίδα. Το κτήριο χτίστηκε συμμετρικά και κατά μήκος στην κατεύθυνση ανατολής-δύσης. Έχει μονόκλιτη κάτοψη βασιλικής. Έχει ενδείξεις από την εποχή της Αναγέννησης και του Μπαρόκ, που φαίνονται στα παράθυρα, τις κολώνες και το υλικό που χρησιμοποιείται. Στην εκκλησία υπάρχουν πολλές κορινθιακές κολώνες. Η εκκλησία έχει τρεις πόρτες: μία κύρια και δύο πλαϊνές. Η κύρια πόρτα ανοίγει μόνο τις τελετουργικές ημέρες.

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ιερός Ναός Παναγίας Σμύρνης (Santa Maria)** |

Δείτε επίσης
------------

* Φραγκολεβαντίνοι

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Baltazzi, Alex. «Bir Fransiskan Kilisesi: Santa Maria» (στα Turkish). *İzmir Culture and Tourism Magazine*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 August 2019.. Ανακτήθηκε στις 19 June 2020.
2. 1 2 3  «Santa Maria Katolik Kilisesi» (στα Turkish). Ministry of Culture and Tourism. Ανακτήθηκε στις 19 Ιουνίου 2020. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
3. ↑  «Παραχώρηση Ρ/Καθολικού Ναού στη Σμύρνη προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο (ΦΩΤΟ)». ΡΟΜΦΑΙΑ. 6 Απριλίου 2023.
4. ↑  «Ευχαριστήριο Ι.Μ. Σμύρνης για την παραχώρηση Ρ/Καθολικού Ναού». ΡΟΜΦΑΙΑ. 6 Απριλίου 2023.
5. 1 2 3 4  «Santa Maria Kilisesi Nerede ve Nasıl Gidilir? Santa Maria Kilisesi Tarihi, Hikayesi ve Ziyaret Saatleri (2020)». *Hürriyet* (στα Turkish). 16 Σεπτεμβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 19 Σεπτεμβρίου 2020. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link) "Santa Maria Kilisesi Nerede ve Nasıl Gidilir? Santa Maria Kilisesi Tarihi, Hikayesi ve Ziyaret Saatleri (2020)". *Hürriyet* (in Turkish). 16 September 2020. Retrieved 19 September 2020.
Συντεταγμένες: 38°19′3.03″N 23°18′55.85″E﻿ / ﻿38.3175083°N 23.3155139°E﻿ / 38.3175083; 23.3155139

Ο **Ιερός Ναός της Μεγάλης Παναγίας** και του Αγίου Δημητρίου είναι ένας ναός ο οποίος ανηκεί στην Ιερά Μητρόπολη Θηβών και Λεβαδείας και βρίσκεται στην πόλη της Θήβας, στο Νομό Βοιωτίας, στην Ελλάδα.

Ο ναός
------

H εικόνα της Μεγάλης Παναγίας
Ο ναός του Αγίου Δημητρίου που ονομάζεται και Μεγάλη Παναγία χτίστηκε το 1867 και σ'αυτόν μεταφέρθηκε η θαυματουργή εικόνα της Μεγάλης Παναγίας απο την παλιά εκκλησία της Μεγάλης Παναγίας η οποία καταργήθηκε. Ο ναός θεωρείτε ο μεγαλύτερος και μεγαλοπρεπέστατος απ' όλους τους άλλους ναούς της πόλης. Έχει κατασκευαστεί εξ ολοκλήρου από αρχαίους λίθους και ενεπύγραφες πλάκες και είναι έργο του αρχιτέκτονα Ιωάννη Φιλοππότη. Ο ρυθμός της είναι σταυροειδής με τρούλο.

Ονομασία
--------

Ο ναός πήρε το όνομα *Μεγάλη Παναγία*, γιατί εκεί βρίσκεται η μεγάλη εικόνα της Παναγίας που αποδίδεται στον Ευαγγελιστή Λουκά και είναι αρχαιότατη. Αυτό το αντιλαμβάνεται κανείς από το γεγονός ότι η Παναγία κρατάει τον Ιησού στη δεξιά της αγκαλιά, ενώ οι νεότερες τον κρατούν στην αριστερή. Στο ναό αυτό σώζονται εικόνες της Κοιμήσεως της Θεοτόκου που χρονολογείται από το 1622, του Ιησού Χριστού, του Ιωάννη του Προδρόμου και η Σύναξις των αγίων Ασωμάτων με χρονολογία 1784, όπως επίσης και η επιγραφή *Αθανάσιος αρχιερεύς Θηβών ΑΨΠΔ*.

Εορτασμός
---------

Ο ναός γιορτάζει δύο φορές, η πρώτη γιορτή είναι στις 15 Αυγούστου όπου γιορτάζεται η Κοίμηση της Θεοτόκου και την παραμονή γίνεται περιφορά της εικόνας και η δεύτερη στις 26 Οκτωβρίου όπου γιορτάζεται ο Άγιος Δημήτριος.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.arxaiologikoktimatologio.gov.gr/el/monuments\_info?id=148365&type=Monument.

Βιβλιογραφία
------------

* Γιάννης Μ.Αλεξανδρόπουλος *Η Θήβα Μέσα Απο Τους Δρόμους Της-Ιστορικές Αναδρομές Και Μνήμες*, Θήβα 1998,σελ. 146
* Γεωργίου Δ.Τσεβά *Ιστορία της Θήβας και της Βοιωτίας από τα αρχαιότατα χρόνια μέχρι σήμερα*, σελ. 612-613
Η Ήπειρος στην αρχαιότητα 
Ο **Εύριπος** ήταν πόλη στην αρχαία Ακαρνανία. Είναι γνωστή κυρίως μέσω επιγραφικών αποδεικτικών στοιχείων. Μεταξύ αυτών, περί το έτος 356-5 π.Χ. αναφέρεται ότι ο θεωροδόκος της περιοχής θα φιλοξενήσει τους θεωρούς της Επιδαύρου, και επίσης σε μια άλλη αναφορά της περιόδου 330-313 π.Χ. προκειμένου να δεχτούν τους θεωρούς της Νεμέας. Ήταν μέλος της Ακαρνανικής Συμπολιτείας τον 3ο αιώνα π.Χ. Αναφέρεται επίσης στον Περίπλου του Ψευδοσκύλακα. 

Η τοποθεσία της προσδιορίζεται κοντά στη σημερινή Ρούγα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  An Inventory of Archaic and Classical Poleis: An Investigation Conducted by The Copenhagen Polis Centre for the Danish National Research Foundation by Mogens Herman Hansen, 2005, σελ. 359
2. ↑  IG IV²,1 95,15.
3. ↑  SEG 36:331 A 28-30.
4. ↑  Αρχαιολογικόν Δελτίον 22 B.2.
5. ↑  Richard Talbert, επιμ. (2000). *Barrington Atlas of the Greek and Roman World*. Princeton University Press. σελ. 54, και σημειώσεις που ακολουθούν.
6. ↑  (Αγγλικά) Lund University. «Digital Atlas of the Roman Empire». *Digital Atlas of the Roman Empire*. .
To ***Η Σοφία του Ιησού Χριστού*** είναι ένα από τα πολλά γνωστικά κείμενα από τους κώδικες της Ναγκ Χαμαντί, που ανακαλύφθηκαν στην Αίγυπτο το 1945. Το ίδιο το κοπτικό χειρόγραφο χρονολογείται στον 4ο αιώνα. Ωστόσο, συμπληρώνεται από μερικά κομμάτια στα ελληνικά που χρονολογούνται από τον 3ο αιώνα, υποδηλώνοντας μια παλαιότερη ημερομηνία. Το κείμενο έχει έντονες ομοιότητες με την Επιστολή του Ευγνώστου (αγγλικά: *Epistle of Eugnostos*‎), η οποία βρίσκεται επίσης στους κώδικες της Ναγκ Χαμαντί, αλλά με προσθήκη χριστιανικής διαμόρφωσης και επέκτασης.

Ιστορικό
--------

Η συζήτηση σχετικά με τη χρονολόγηση είναι κρίσιμη, καθώς ορισμένοι υποστηρίζουν ότι αντικατοπτρίζει τα «αληθινά, καταγεγραμμένα, λόγια» του Ιησού, κάτι που είναι δυνατό αν επρόκειτο το κείμενο να χρονολογηθεί από τον 1ο αιώνα. Άλλοι υποστηρίζουν ότι είναι, στην πραγματικότητα, πολύ αργότερα, και αποτελεί μια αναξιόπιστη δευτερεύουσα πηγή (στην καλύτερη περίπτωση εκ των υστέρων πηγή).

Οι περισσότεροι μελετητές υποστηρίζουν ότι το κείμενο είναι Γνωστικής προέλευσης, με βάση τις ομοιότητες μεταξύ των μυστικιστικών διδασκαλιών που βρίσκονται στο ίδιο το κείμενο και των τυπικών Γνωστικών θεμάτων. Ιδιαίτερα μυστικιστικό, το περιεχόμενο αυτού του κειμένου αφορά τη δημιουργία θεών, αγγέλων και του σύμπαντος με έμφαση στην άπειρη και μεταφυσική αλήθεια.

> Ο τέλειος σωτήρας είπε: «Ελάτε (εσείς) από σημεία που δεν φαίνονται μέχρι το τέλος εκείνων που φαίνονται, και η ίδια η εκπομπή της σκέψης θα σας αποκαλύψει πώς η πίστη σε αυτά που είναι αόρατα βρέθηκε σε αυτά που φαίνονται, αυτά που ανήκουν στον Ξεχασμένο Πατέρα. Όποιος έχει τα αυτιά να ακούσει, ας ακούσει!».  
> — Η Σοφία του Ιησού Χριστού  
> 
> 
> 

Το κείμενο αποτελείται από 13 ερωτήσεις των μαθητών και ακολουθούν σύντομες ομιλίες από τον Ιησού ως απάντηση:

* Το πρώτο ερώτημα αφορά τη ματαιοδοξία και τη ματαιότητα της αναζήτησης για τον Θεό
* Το δεύτερο αφορά τον τρόπο εύρεσης της αλήθειας, αλλά εξηγώντας μόνο τί δεν είναι αλήθεια
* Το τρίτο αφορά το πώς αποκαλύφθηκε η αλήθεια στους Γνωστικούς στην αρχή του χρόνου
* Το τέταρτο αφορά πώς πρέπει κανείς να ξυπνήσει για να δει την αλήθεια
* Το πέμπτο αφορά το πώς ξεκίνησαν τα πράγματα
* Το έκτο αφορά τον τρόπο με τον οποίο η ανθρωπότητα έφτασε στη γνώση
* Το έβδομο αφορά τη θέση του Ιησού σε όλα αυτά
* Το όγδοο αφορά την ταυτότητα του Ιησού
* Το ένατο αφορά πώς συνδέεται το πνεύμα με την ύλη
* Το δέκατο αφορά τον αριθμό των πνευμάτων
* Το ενδέκατο αφορά τους αθάνατους
* Το δωδέκατο αφορά εκείνους που δεν είναι υλικοί
* Το τελευταίο ερώτημα αφορά την προέλευση της ανθρωπότητας και τον σκοπό που πρέπει να έχει

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* The Gnosis Archive

Δείτε επίσης
------------

* Οι Ζωές των Προφητών
* Ελληνικό Ευαγγέλιο των Αιγυπτίων
* Ιερό Βιβλίο του Μεγάλου Αόρατου Πνεύματος
* Απόκρυφο του Ιωάννη

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Sophia of Jesus Christ». *www.earlychristianwritings.com*. Ανακτήθηκε στις 9 Ιουλίου 2020.
2. 1 2  «The Sophia of Jesus Christ». *The Spiritual Life* (στα Αγγλικά). 30 Ιανουαρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 9 Ιουλίου 2020.
3. ↑  «The Sophia of Jesus Christ -- The Nag Hammadi Library». *gnosis.org*. Ανακτήθηκε στις 9 Ιουλίου 2020.
Ο **Κιουτσούκ Μουσταφά** (τούρκικα: *Küçük Mustafa*, 1409 - 1422) ήταν Οθωμανός πρίγκιπας, που πολέμησε για να κερδίσει τον θρόνο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας το 1422. Το επίθετο *Κιουτσούκ* σημαίνει μικρός, νέος και χρησιμοποιήθηκε από τους Οθωμανούς χρονογράφους, για να τον ξεχωρίσουν από τον θείο του, Μουσταφά Τσελεμπή, ο οποίος επίσης αγωνίστηκε για τον θρόνο.

Ιστορία
-------

Ο Κιουτσούκ Μουσταφά γεννήθηκε το 1408 ή το 1409. Ήταν ο δεύτερος γιος του οθωμανού σουλτάνου Μεχμέτ Α΄. Στα πρώτα χρόνια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, όλοι οι πρίγκιπες είχαν την υποχρέωση να εργαστούν ως διοικητές σε επαρχίες (σαντζάκια). Οι νεαροί πρίγκιπες συνοδεύονταν από έμπειρους πολιτικούς. Το σαντζάκι του Μουσταφά ήταν το Χαμιδελί (κοντά στη σημερινή Ισπάρτα της Τουρκίας). Μετά τον θάνατο του πατέρα του, το 1421, φοβούμενος για τη ζωή του, δραπέτευσε στα μπεϊλίκια του Καραμάν. Στο Καραμάν, ενθαρρύνθηκε από τον οθωμανό πασά Σαραπτάρ Ιλίας, να επαναστατήσει εναντίον του αδερφού του και νέου σουλτάνου, Μουράτ Β΄.

Εξέγερση
--------

Αμέσως μετά τη στέψη του, ο Μουράτ Β΄, ασχολήθηκε με τις εξεγέρσεις του θείου του, Μουσταφά Τσελεμπή. Μετά την ήττα και τον θάνατο του Μουσταφά, ο Μουράτ πολιόρκησε την Κωνσταντινούπολης, για να τιμωρήσει τον βυζαντινό αυτοκράτορα, Μανουήλ Β΄ Παλαιολόγο, που υποστήριξε τον Μουσταφά Τσελεμπή. Ο Κιουτσούκ Μουσταφά βρήκε την ευκαιρία να επαναστατήσει. Με την υποστήριξη των στρατευμάτων του Καραμάν, άρχισε να καταλαμβάνει την Ανατολία. Ο Βυζαντινός αυτοκράτορας, βλέποντας την εξέγερση ως ανακούφιση από την πολιορκία, υποστήριξε την επανάσταση. Αν και ηττήθηκε στην Προύσα, τη συμπρωτεύουσα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ο Κιουτσούκ Μουσταφά κατέλαβε τη Νίκαια, μια άλλη σημαντική πόλη της Ανατολίας.

Τέλος της εξέγερσης
-------------------

Όταν έμαθε για την εξέγερση, ο Μουράτ άφησε την πολιορκία της Κωνσταντινούπολης και επέστρεψε στην Ανατολία. Εκεί συμμάχησε με τον Σαραπτάρ και ο Σαραπτάρ πρόδωσε τον Κιουτσούκ Μουσταφά, αλλάζοντας στρατόπεδο. Σύντομα οι δυνάμεις του Μουράτ κατέλαβαν τη Νίκαια. Παρά το γεγονός ότι ο Μουσταφά προσπάθησε να φύγει, σύντομα συνελήφθη και εκτελέστηκε.

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Οθωμανική Αυτοκρατορία Διεκδικητές του Οθωμανικού θρόνου |
| --- |
|  |
| Εναντίον Μουράτ Α΄ (1373) | 
* Σαβσί Μπέη
 |
|  |
| Οθωμανική Μεσοβασιλεία (1402–1413) | 
* Μεχμέτ Τσελεμπή
* Σουλεϊμάν Τσελεμπή
* Ίσα Τσελεμπή
* Μουσά Τσελεμπή
 |
|  |
| Εναντίον Μεχμέτ Α΄ (1419) | 
* Μουσταφά Τσελεμπή
 |
|  |
| Εναντίον Μουράτ Β΄ (1421–1423) | 
* Μουσταφά Τσελεμπή
* Κιουτσούκ Μουσταφά
 |
|  |
| Εναντίον Βαγιαζήτ Β΄ (1481-1482) | 
* Τζεμ Σουλτάν
 |
|  |
| Εναντίον Βαγιαζήτ Β΄ (1511–1512) | 
* Σελίμ
* Αχμέτ
 |
|  |
| Εναντίον Σελίμ Α΄ (1512–1513) | 
* Αχμέτ
* Κορκούτ
 |
|  |
| Εναντίον Σουλεϊμάν Α΄ (1553–1561) | 
* Μουσταφά
* Βαγιαζήτ
 |
|  |
| Εναντίον Αχμέτ Α΄ (1603-1617) | 
* Γιαχιά
 |

 |
Η **Ζαν Καλμάν** (*Jeanne Louise Calment*, Αρλ, 21 Φεβρουαρίου 1875 – Αρλ, 4 Αυγούστου 1997) ήταν Γαλλίδα υπεραιωνόβια, το μακροβιότερο επιβεβαιωμένα πρόσωπο στην ιστορία. Έζησε 122 χρόνια και 164 ημέρες.

Παντρεύτηκε τον δεύτερό της εξάδελφο Φερνάν Καλμάν (*Fernand Calment*) το 1896, και το μοναδικό της παιδί, η Ιβόν, επέζησε και πέθανε το 1934. Το εγγόνι της σκοτώθηκε σε δυστύχημα με μοτοσικλέτα το 1963. Το 1965, μην έχοντας απογόνους, η Καλμάν παραχώρησε σαν ενοίκιο το διαμέρισμά της σε κάποιο δικηγόρο, τον *Φρανσουά Ραφρέ* και συμφώνησε να της δίνει ενοίκιο ενός μήνα μέχρι το θάνατό της. Ο Ραφρέ όμως πέθανε πριν από εκείνην, το 1995 και η σύζυγός του συνέχισε να πληρώνει το ενοίκιο. 

Το 1985, η Καλμάν πήγε σε οίκο ευγηρίας, καθώς έζησε μόνη της ως την ηλικία των 110. Το 1988, έγινε για πρώτη φορά διάσημη και αποκάλυψε στους δημοσιογράφους ότι στα νιάτα της είχε γνωρίσει το μεγάλο Ολλανδό ζωγράφο Βίνσεντ βαν Γκογκ.
Σε ηλικία 113 ετών, πρωτομπήκε στο βιβλίο των ρεκόρ Γκίνες το 1989, χρονιά όμως που της στερήθηκε ο τίτλος του μακροβιότερου ανθρώπου στον κόσμο, ο οποίος δόθηκε στην Κάρι Γουάιτ (1874 ή 1888 - 14 Φεβρουαρίου 1991). 
Το 1991 επανέκτησε τον τίτλο η Καλμάν και στις 17 Οκτωβρίου 1995 έφτασε τα 120 χρόνια και 238 ημέρες και έγινε το μεγαλύτερο σε ηλικία πρόσωπο στην ιστορία. Ξεπέρασε τον Σιγκετσίγιο Ιζούμι από την Ιαπωνία, που φέρεται να έζησε 120 έτη και 237 ημέρες. Σε ηλικία 114 ετών, εμφανίστηκε για λίγο στο ρόλο της ίδιας στο φιλμ *Vincent and Me...*

Το 1995 κυκλοφόρησε το γαλλικό ντοκιμαντέρ *Beyond 120 Years with Jeanne Calment*, και το 1996, ο οίκος ευγηρίας που ζούσε κυκλοφόρησε το CD *Time's Mistress*. Πέθανε στην Αρλ, στις 4 Αυγούστου 1997.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  www.demogr.mpg.de/books/odense/6/09.htm.
2. ↑  www.landrucimetieres.fr/spip/spip.php?article101.
3. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. data.bnf.fr/ark:/12148/cb12467507v. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.

Βιβλιογραφία
------------

* Allard, Michel· Lebre, Victor· Robine, Jean-Marie· Calment, Jeanne (1998). *Jeanne Calment: From Van Gogh's Time to Ours : 122 Extraordinary Years*Απαιτείται δωρεάν εγγραφή. New York: W.H. Freeman. ISBN 0-7167-3251-3.
* Robine, Jean-Marie· Allard, Michel (1999). Jeune, Bernard· Vaupel, James W. επιμ. *Jeanne Calment: Validation of the Duration of Her Life*. Validation of Exceptional Longevity. Odense University Press. ISBN 87-7838-466-4.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 77460224
* LCCN: n95088531
* ISNI: 0000 0000 9328 4583
* GND: 131908057
* SUDOC: 033860904
* BNF: cb12467507v (data)
* MusicBrainz: 45a7096e-f5b9-4327-a81f-79305aef6263

 |

 |
Η **Ιουλία Ουρανία**, λατιν. Julia Urania (έζησε τον 1ο αι. μ.Χ.) ήταν βασίλισσα της Μαυριτανίας ως σύζυγος τού Πτολεμαίου της Μαυριτανίας.

Βιογραφία
---------

Δεν είναι γνωστή η καταγωγή της. Ο σύζυγός της βασίλευσε το διάστημα 20 - 40 και ήταν γιος τού Ιόβα Β΄ της Νουμιδίας & μετά της Μαυριτανίας και της Κλεοπάτρας Σελήνης Β΄ των Πτολεμαίων. Με τον Πτολεμαίο απέκτησε τέκνο τη Δρουσίλλα τη Νεότερη.

Το όνομά της μας είναι γνωστό από μία επιτύμβια επιγραφή μίας απελεύθερης δούλης της, τής Ιουλίας Βοδίνας, που βρέθηκε στο Τσέρτσελ της Αλγερίας. Το Τσέρτσελ λεγόταν τότε Καισάρεια και ήταν η πρωτεύουσα τού Βερβερικού βασιλείου της Μαυριτανίας, υποτελούς των Ρωμαίων. Εκεί η Βοδίνα αναφέρει την πρώην ιδιοκτήτριά της, τη βασίλισσα Ιουλία Ουρανία. Ίσως όμως το βασίλισσα να είναι τοπική έκφραση ευγένειας ή μεταθανάτια τιμή στη μνήμη προηγούμενης μονάρχη.

Ο Πτολεμαίος της Μαυριτανίας, σύζυγος της Ιουλίας Ουρανίας.
Οι σύγχρονοι ιστορικοί έχουν δημιουργήσει δύο θεωρίες για για την καταγωγή της: η Ι. Ουρανία ίσως ήταν ερωμένη από κατώτερη τάξη. Το *Ουρανία* ήταν επίθετο, που της δόθηκε ως η ευνοούμενη μεταξύ των παλλακίδων· αυτό ελήφθη από μία από τις Μούσες. Ίσως να ήταν μέλος της Αυλής της Μαυριτανίας. Η άλλη θεωρία είναι, ότι η Ουρανία θα μπορούσε να ήταν πριγκίπισσα της Συρίας, από την βασιλική οικογένεια της Έμεσας (νυν Χομς). Ο ιερέας-βασιλιάς εκεί ήταν ηγεμόνας ενός από τα ηγετικά τότε βασίλεια της Ανατολής, υποτελούς των Ρωμαίων.

### Το όνομα

Είναι ελληνικής προέλευσης. Η σύζυγος τού Φραάτη Δ΄ της Παρθίας λεγόταν Θεά Ουρανία (Αστάρτη) (βασ. 2 π.Χ.-4 μ.Χ.). Η κόρη τής Ι. Ουρανίας παντρεύτηκε τον ιερέα-βασιλιά της Έμεσας. Το *Ουράνιος* έγινε το όνομα δύο μετέπειτα ιερέων-βασιλέων της Έμεσας: τού Ουράνιου Αντωνίνου (βασ. 210-235) και τού διαδόχου του Λεύκιου Ιούλιου Αουρέλιου Σουλπίκιου Σεβήρου Ουράνιου Αντωνίνου (βασ. 235-254).

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε τον Πτολεμαίο της Μαυριτανίας και είχε τέκνο:

* Δρουσίλλα της Μαυριτανίας η Νεότερη 38 μ.Χ.-79, παντρεύτηκε πρώτα τον Μάρκο Αντώνιο Φήλικα κυβερνήτη της Ιουδαίας και μετά τον Σόαιμο ιερέα-βασιλιά της Έμεσας (βασ. 54-70).

Πηγές
-----

* Royal Egyptian Genealogy, Ptolemaic Dynasty: Cleopatra Selene
* Cleopatra’s Children and Descendants at Ancient History by Suite101
* E. Groag, A. Stein, L. Petersen - e.a. (edd.), Prosopographia Imperii Romani saeculi I, II et III, Berlin, 1933 -. PIR2 I 710
Εύρος
-----

Τα μέτρα απόκλισης δημιουργήθηκαν παράλληλα με τα μέτρα θέσης γιατί δεν επαρκούσαν για να πεγιγράψουν την κατανομή. Το εύρος αποτελεί μέτρο διασποράς. Επηρεάζεται επίσης απο τις ακραίες τιμές.

Εύρος είναι η διαφορά μεταξύ της μεγαλύτερης και της μικρότερης τιμής των δεδομένων.Και εκφράζεται με τον τύπο:

```
  **Τύπος**:R = Xmax − Xmin
```

  

Όταν έχουμε κάποιες τιμές στα δεδομένα που είναι πολύ χαμηλές ή πολύ υψηλές - δηλαδή ακραίες - σε σχέση με τις υπόλοιπες τιμές, τότε το εύρος δεν είναι αντιπροσωπευτική παράμετρος απόκλισης.

Πλεονεκτήματα:

-Είναι πολύ εύκολο στον υπολογισμό του.

-Περιλαμβάνει και τις ακραίες τιμές της κατανομής.

Μειονεκτήματα:

-Αλλοιώνεται από τις ακραίες τιμές με αποτέλεσμα, σε πολλές περιπτώσεις, να μην παρουσιάζει μια αντιπροσωπευτική εικόνα της διασποράς της κατανομής.

-Δεν παρέχει καμιά πληροφορία σχετικά με τη διασπορά των τιμών μεταξύ των άκρων της κατανομής. Για παράδειγμα, δεν μας λέει τίποτα για τη διασπορά των τιμών της κατανομής γύρω από το μέσο όρο.

Πηγή: [1]

Παράδειγμα

Έχουμε τις εξής παρατηρησεις: 13, 17, 30, 40 μιας μεταβολής Χ και τις παρατηρησεις 7, 12, 19, 62 μιας μεταβλητής Ψ. Τότε Δχ= Εύρος της χ= 40-13=27

Δψ= Εύρος της ψ= 62-7=55

ενώ οι αριθμητικοί μέσοι είναι ίσοι:

\bar X = \bar \Psi = 25

Παρόλο που υπολογίζεται εύκολα το εύρος είναι περιορισμένης χρησιμότητας αφού μας πληροφορεί για τη διασπορά μόνο των ακραίων και όχι όλων των υπόλοιπων παρατηρήσεων.

**Παράδειγμα**

```
  Έχουμε μια ομάδα 5 ατόμων με τις αντίστοιχες ηλικίες.22, 31, 32, 45, 49.
```

Το εύρος είναι:R = Xmax − Xmin = 49 - 22 = 27

```
Λύση σε R:
```

Αποθηκεύουμε όλες τις ηλικίες στο πίνακα "ilikies"

ilikies=c(22, 31, 32, 45, 49)

Και ύστερα εκτελούμε την εντολή > max(ilikies) - min(ilikies)

Και βρίσκουμε: [1] 27

ΑΠΛΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ

ΕΣΤΩ 11, 3, 6, 9, 14, 21, 7

ΒΡΕΙΤΕ ΤΟ ΕΥΡΟΣ

ΛΥΣΗ

21-3=18

Ωστόσο, όταν υπάρχουν ακραίες τιμές το εύρος δεν μπορεί να περιγράψει καλά τη διασπορά.

ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ 2 ΕΥΡΕΣΗ ΕΥΡΟΥΣ ΗΛΙΚΙΩΝ(ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΡΙΘΜΗΤΙΚΟΥ ΜΕΣΟΥ)

  

Για να βρω το εύρος των ηλικιών των εργαζομένων, δεν έχω παρά να βρω την μέγιστη τιμή και την μικρότερη από το δείγμα μου. Στο R,καλώ την εντολή max και min και ταυτόχρονα αφαιρώ από τη μέγιστη, τη μικρότερη τιμή.

  

> max(x)-min(x)

[1] 20

ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΕΥΡΕΣΗΣ ΕΥΡΟΥΣ

'Εστω ότι έχουμε τις ηλικίες ενός γκρουπ ν ταξιδιωτώπου ταξιδεύει στην Ευρώπη. Οι ηλικίες τους είναι 19,34,57,70,67,69,60,58,59,55,61,62,62,60,53,52,54,51,58,22.

Το εύρος των παραπάνω ηλικιών είναι max-min , δηλαδή 69-19=50. Ωστόσο , έχουμε ακραίες τιμές όπως παρατηρούμε καθώς οι περισσότερες ηλικίες είναι συγκεντρωμένες γύρω από την ηλικία του διαστήματος 60-70. Επομένως καταλήγουμε στο συμπέρασμα πως λόγω των ακραίων τιμών , το εύρος δεν μπορεί να περιγράψει καλά τη διασπορά.
H **Ζαν Κερτιέ** (*αγγλικά : Jean Rinkel-Quertier*), γεννημένη στις 12 Νοεμβρίου 1925, είναι Βρετανίδα πρώην αθλήτρια της αντισφαίρισης. Αγωνίστηκε στην αντισφαίριση από τα τέλη της δεκαετίας του 1940 έως και την δεκαετία του 1950. Ήταν Νο6 στον κόσμο το 1951.

Η Κερτιέ σημείωσε την μεγαλύτερη της επιτυχία όταν ήταν νικήτρια στο μικτό στο γαλλικό πρωτάθλημα του 1949 με συμπαίκτη τον Τζέρι Όκλι. Έφτασε στον ημιτελικό του διπλού στο Γουίμπλεντον το 1952 και το 1953, στον προημιτελικό του γαλλικού πρωταθλήματος το 1949, και 1953, του Γουίμπλετον το 1948 και 1952 και των ΗΠΑ 1951 και το 1953.

Το 1949 και το 1950 έπαιξε στον τελικό του Βρετανικού παγκοσμίου πρωταθλήματος σε κλειστό γήπεδο και νίκησε το 1950. Η Κερτιέ κέρδισε το ξεχωριστό γεγονός του Γαλλικού πρωταθλήματος σε κλειστό γήπεδο το 1951 και το 1952. Με τον Jean Walker-Smith κέρδισε το διπλό στο διεθνές ιταλικό πρωτάθλημα στη Ρώμη το 1950. Στο Πρωτάθλημα αντισφαίρισης Ανατολικής Μεσογείου το 1948, ήταν πρώτη στο απλό νικώντας την Βέρα Ματάρ στον τελικό, δεύτερη στο διπλό με συμπαίκτη την Ρέιλι, και πρώτη στο μεικτό με συμπαίκτη τον Ντον Μπάτλερ.

Ήταν μέλος της Βρετανικής εθνικής ομάδας στο κύπελλο Γουίγκαν το 1947 και από το 1949 ως το 1953.

Παντρεύτηκε τον ολλανδό αντισφαιριστή Ίβο Ρίνκελ στις 28 Φεβρουαρίου 1952 και απέκτησαν δύο κόρες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Pat Hughes, επιμ. (1954). *Dunlop Lawn Tennis Annual and Almanack 1954*. London: Ed. J. Burrow & Co. Ltd. σελ. 309.
2. ↑  Collins, Bud (2010). *The Bud Collins History of Tennis* (2nd έκδοση). New York: New Chapter Press. σελ. 722. ISBN 978-0942257700.
3. ↑  «Wimbledon players archive – Jean Rinkel-Quertier». *www.wimbledon.com*. AELTC.
4. ↑  *Εμπρός, Φύλλο: 21/9/1948, Σελίδα: 2, Ανακτήθηκε στις 23 Οκτωβρίου 2017*
5. ↑  *Αθλητική Ηχώ, φύλο 29-8-1955[*νεκρός σύνδεσμος*], Ανακτήθηκε στις 23 Οκτωβρίου 2017*
6. ↑  *Αθλητική Ηχώ, φύλο 25-8-1958[*νεκρός σύνδεσμος*], Ανακτήθηκε στις 23 Οκτωβρίου 2017*
7. ↑  «Ivo Rinkel zoekt een huis» (στα Ολλανδικά). *De Telegraaf*: σελ. 5. 20 September 1951. .
8. ↑  «Jean Quertier en Ivo Rinkel te London getrouwd» (στα Oλλανδικά). *De Telegraaf*: σελ. 2. 29 February 1952. .
Το **Καταμπάν** ( αραβικά: مملكة قتبان‎  ? Qatabanian : 𐩤𐩩𐩨𐩬, QTBN ) ήταν αρχαίο βασίλειο της Υεμένης. Η καρδιά του βρισκόταν στην κοιλάδα Baihan. Όπως και κάποια άλλα βασίλεια της Νότιας Αραβίας, απέκτησε μεγάλο πλούτο από το εμπόριο λιβανιού και μύρου, θυμιάματα που καίγονταν σε βωμούς. Η πρωτεύουσα του Καταμπάν ονομάστηκε Τίμα και βρισκόταν στην εμπορική οδό που περνούσε από τα άλλα βασίλεια του Χάντραμουτ, των Σαβαίων και των Μηναίων.

Πηγές
-----

* Alessandro de Maigret. *Arabia Felix*, translated Rebecca Thompson. London: Stacey International, 2002. (ISBN 1-900988-07-0)
* Andrey Korotayev. *Ancient Yemen*. Oxford: Oxford University Press, 1995. (ISBN 0-19-922237-1).
* Andrey Korotayev. *Pre-Islamic Yemen*. Wiesbaden: Harrassowitz Verlag, 1996. (ISBN 3-447-03679-6).
* Andrey Korotayev. Socio-Political Conflict in the Qatabanian Kingdom? (A re-interpretation of the Qatabanic inscription R 3566) // Proceedings of the Seminar for Arabian Studies 27 (1997): 141–158.
Ένα ευρωπαϊκό τσακάλι
Το **ευρωπαϊκό τσακάλι**, ή ο **ευρωπαϊκός θως** (*Canis aureus moreoticus - Κύων ο χρυσός ο μωραΐτικος*), είναι υποείδος του χρυσού τσακαλιού που υπάρχει στην Μικρά Ασία, τον Καύκασο και τη Νοτιοανατολική Ευρώπη. Περιγράφηκε για πρώτη φορά από τον Γάλλο φυσιοδίφη Ιζιντόρ Ζοφφρουά Σαντ-Ιλαίρ κατά τη διάρκεια της Εκστρατείας του Μοριά. Υπήρχαν περίπου 70.000 τσακάλια στην Ευρώπη σύμφωνα με μια πηγή· άλλη πηγή δίνει μια εκτίμηση από 97.000 έως 117.000. Αν και βρίσκεται κυρίως στη νοτιοανατολική Ευρώπη, η εμβέλειά του έχει αυξηθεί ώστε να περιλαμβάνει τμήματα της Βαλτικής στη βορειοανατολική Ευρώπη, την Ιταλία, με πιο πρόσφατες θεάσεις στη Δυτική Ευρώπη (Γαλλία, Γερμανία, Πολωνία και πολλές άλλες χώρες στην περιοχή αναφέρουν τα ευρωπαϊκά τσακάλια ως περιπλανώμενα.). Μια θεωρία, η οποία έχει διατυπωθεί για να εξηγήσει την ταχεία εξάπλωση του είδους από τη δεκαετία του 1970 για να αποικίσει ευρωπαϊκές περιοχές στις οποίες πιθανότατα δεν ήταν ποτέ ιστορικά αυτόχθον, είναι ότι οι πληθυσμοί γκρίζων λύκων είναι λιγότερο άφθονοι από ό,τι στο ιστορικό παρελθόν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Heptner, V. & Naumov, N. P. (1988), *Mammals of the Soviet Union* Vol.II Part 1a, Sirenia and Carnivora (Sea cows; Wolves and Bears), Science Publishers, Inc. USA. pp. 129-164, (ISBN 1-886106-81-9)
2. ↑  Wozencraft, W. C. (2005). «Order Carnivora». Στο: Wilson, D. E.· Reeder, D. M. *Mammal Species of the World* (3rd έκδοση). Johns Hopkins University Press. σελ. 574. ISBN 978-0-8018-8221-0. OCLC 62265494.
3. ↑  Geoffroy Saint-Hilaire, I. & Geoffroy Saint-Hilaire, É. (1836), *Expédition scientifique de Morée*, tome III, 1er partie, Levrault, pp. 19-27
4. 1 2  Krofel, M.; Giannatos, G.; Ćirovič, D.; Stoyanov, S.; Newsome, T. M. (2017). «Golden jackal expansion in Europe: a case of mesopredator release triggered by continent-wide wolf persecution?». *The Italian Journal of Mammalogy* (Hystrix) **28** (1). doi:10.4404/hystrix-28.1-11819.
5. 1 2  «Golden jackal - *Canis aureus*». *Large carnivores - species factsheets*. Large Carnivore Initiative for Europe. 2019. Ανακτήθηκε στις 3 Οκτωβρίου 2020.
6. ↑  (in εσθονική) Peep Männil: Läänemaal elab veel vähemalt kaks šaakalit, tõenäoliselt rohkem Αρχειοθετήθηκε 2013-05-02 στο Wayback Machine. *Eestielu.ee* (3 April 2013)
7. ↑  Krofel, Miha; Hubert Potočnik (2008). «First record of a golden jackal (*Canis aureus*) in the Savinja Valley (Northern Slovenia)». *Natura Sloveniae: Journal of Field Biology* **10** (1): σελ. 57–62. ISSN 1580-0814. .
8. ↑  Clementi, Maria. *Scoperto in Val Tagliamento lo sciacallo dorato* (in ιταλική)
9. ↑
Ο **Ζάβιντα** (*σερβικά : Завида*), αποκαλούνταν και "λευκός πρίγκιπας" (Μπέλι Ούρος), έζησε τον 12ο αιώνα και ήταν μέλος του Οίκου των Βουκάνοβιτς. Είχε τον τίτλο του ζουπάνου του Ζαχουμίου και αργότερα κράτησε τον τίτλο του "άρχοντα της Ρίμπνιτσα ".

Βιογραφία
---------

Υπήρξε στενός συγγενής ή ακόμη και γιος του Ούρος Α΄ Βουκάνοβιτς, αν και αυτό δεν έχει διευκρινιστεί τελείως. Οι απόγονοι της οικογένειας χρησιμοποιούσαν το όνομα Βούκαν και Ούρος σε πολλές γενιές..

Κατέκτησε την επαρχία της Δαλματίας από τον Φώτιο, πριν έρθει σε σύγκρουση με τα αδέλφια του, με αποτέλεσμα να βρεθεί εξόριστος (προ 1113) από την περιοχή Διόκλειας όπου θα κρατήσει τον τίτλο του άρχοντα της Ρίμπνιτσα (μέρος της σημερινής Ποντγκόριτσα). 

Ο πρωτότοκος γιος του Τίχομιρ επιλέχθηκε για μεγάλος ζουπάνος του πριγκιπάτου της Ράσκας από τους Βυζαντινούς, που είχαν επεμβεί στη διαμάχη των αδελφών.

Οικογένεια
----------

Παιδιά του ήταν:

* Τίχομιρ.
* Στράτσιμιρ.
* Μίροσλαβ.
* Στέφανος Α΄ Νεμάνια.
* μία κόρη, που δεν έχει διασωθεί το όνομα της.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3
2. ↑

Πηγές
-----

* Андрија Веселиновић, Р. Љушић, *Српске династије*, Нови Сад - Београд 2001, 35-36. ISBN 86-83639-01-0
* Тибор Живковић, *Портрети српских владара (IX - XII век)*, Београд 2006, 119-124.
* Živković, T. 2006, "Zavida's sons", Zbornik Matice srpske za istoriju, no. 73, pp. 7-25.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Zavida  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Ζώσιμος της Τουμάνσκα** (*σερβικά: Зосим Тумански* ) είναι Άγιος της Σερβικής ορθόδοξης εκκλησίας. Έζησε τον 14ο αιώνα, αρχικά ήταν μοναχός στο όρος Σινά κι ήρθε στη Σερβία κατά τη βασιλεία του Λάζαρου Χρεμπελιάνοβιτς.

Γύρω από τον θάνατο του υπάρχει στη Σερβία λαϊκή παράδοση. Σύμφωνα με αυτήν ζούσε ερημίτης σε ένα σπήλαιο, μία ημέρα στην περιοχή κυνηγούσε ο Μίλος Όμπιλιτς και κατά λάθος πλήγωσε με το όπλο του τον ερημίτη. Ο Μίλος τον μετέφερε στο σπίτι του αλλά ο άγιος κατάλαβε ότι ήρθε το τέλος του, ο Μίλος στο σημείο όπου τον έθαψε έχτισε έναν ναό και ένα μοναστήρι, τη σημερινή Μονή Τουμάν. Τα λείψανα του άγιου εντοπίστηκαν στη μονή στις 8 Αυγούστου 1936.

Αναφορές
--------

* Србски свети, Манастир Рукумија, 2000.
*
O **Ερρίκος Α΄** ο *δυνατός*, γερμ. Heinrich der Starke (απεβ. 23 Ιουνίου 1018) από τον Οίκο των Μπάμπενμπεργκ ήταν μαργράβος της Αυστρίας (994-1018).

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του Λεοπόλδου Α΄, πρώτου μαργράβου της Αυστρίας και της Ριχάρντις, κόρης του Ερνέστου Δ΄ κόμη του Σβάλαφελντ ή του Έρενφριντ Β΄ των Ετσονιδών, κόμη του Κέλνταχ, Τσύλπιχ, Βόννης κ.ά.

Το 996 που περιβλήθηκε με το αξίωμά του, η περιοχή μεταξύ της πόλης Μπίζαμπεργκ και του ποταμού Μοράβα δεν είχε ακόμη κατοικηθεί από Γερμανούς. Το 1002 ο Ερρίκος Β΄ της Γερμανίας του χορήγησε δύο περιοχές, τη μία στα ουγγρικά σύνορα και την άλλη στα πολωνικά. Το 999 απεβίωσε ο Μπολέσλαος Β΄ των Πρεμυσλιδών, δούκας της Βοημίας, αλλά ο γιος του Μπολέσλαος Γ΄ που τον διαδέχθηκε ήταν σκληρός και έτσι το βόρειο σύνορο του Ερρίκου Α΄ έγινε ασταθές. Τελικά ο Μπολέσλαφ Α΄ της Πολωνίας κατέλαβε τη Βοημία και έγινε δούκας της, καθώς και τη Μοραβία και τη Σλοβακία.

Ο Μπολέσλαφ Α΄ κατέλαβε τις μαρκιωνίες της Λουσατίας και του Μάισσεν και τις πόλεις Μπάουτσεν και Μάισσεν το 1002, αρνήθηκε όμως να πληρώσει την εισφορά στον βασιλιά της Γερμανίας για τις κατακτηθείσες περιοχές. Τότε ο Ερρίκος Β΄ συμμάχησε με τους Λουτίσιους Σλάβους και επιτέθηκε το 1003, ενώ το επόμενο έτος εκτόπισε τον Μπολέσλαφ Α΄ από τη Βοημία. Αυτός πάντως κράτησε τη Μοραβία και τη Σλοβακία ως το 1018 και συνέχισε να απειλεί τα ανατολικά εδάφη ως τότε. Μάλιστα το 1015 και 1017 επιτέθηκε στην ανατολική μαρκιωνία, αλλά ηττήθηκε και τις δύο φορές από τον Ερρίκο Α΄ και τον στρατό του. Λίγο μετά ο μαργράβος της Αυστρίας απεβίωσε το 1018 "μέσα στην πανοπλία του", κατά τον χρονικογράφο. Τον διαδέχθηκε ο νεότερος αδελφός του Αδελβέρτος.

### Το έγγραφο Όσταριχι

Κατά την διακυβέρνηση του Ερρίκου Α΄, ο Όθων Γ΄ της Γερμανίας εξέδωσε ένα έγγραφο το 996 στο Μπρούχσαλ προς τον Γκότσαλκ του Χάγκεναου, επίσκοπο του Φράιζινκ. Σε αυτό εμφανίζεται για πρώτη φορά η λατινική λέξη *Ostarrîchi* (γλωσσικός πρόγονος της σημερινής ονομασίας *Österreich* της Αυστρίας). Περιγράφει μία μικρή περιοχή. Το έγγραφο αναφέρεται σε δωρεά "της γης, που είναι γνωστή στη δημώδη γλώσσα ως Ostarrichi" και είναι μέρος της περιοχής Νόιχοφεν αν ντερ Ιμπς. Ο βασιλιάς δώρησε τη γη στο αββείο του Φράιζινκ ως φέουδο. Τις γαίες και μερικές κώμες της γύρω περιοχής που απέκτησε αργότερα το αββαείο, τις κράτησε ως το 1803, οπότε ενσωματώθηκαν στην Αυστρία. Το έγγραφο φυλάσσεται στα Κρατικά Αρχεία της Βαυαρίας στο Μόναχο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  p15069.htm#i150684.
2. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
3. ↑  40844.

Πηγές
-----

* Beller, Steven (2007). A Concise History of Austria. New York: Cambridge University Press. ISBN 978-0521478861.
* Brooke, Z. N. (1938). A History of Europe: From 911 to 1198. London: Methuen & Company Ltd. ISBN 978-1443740708.
* Lechner, Karl (1976). Die Babenberger: Markgrafen und Herzoge von Österreich 976–1246. Vienna: Böhlau. ISBN 978-3205085089.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 81521163
* GND: 137313438

 |

 |
Ο **Ιουλιανός, ο γιος το Σαμπάρ** ή του Σαχίρ, ελληνοποιημένα *Σαβαρίδης*, ήταν ένας μεσσιανικός ηγέτης των Σαμαρειτών, που ηγήθηκε μίας εξέγερσης εναντίον της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας κατά τις αρχές του 6ου αι. η οποία όμως απέτυχε.

Ο Ιουστινιανός Α΄ κατέστειλε την εξέγερση του Ιουλιανού γιου του Σαμπάρ.

Βιογραφία
---------

Το 529 ο Ιουλιανός ηγήθηκε μίας εξέγερσης εναντίον της Ρωμανίας, που είχε τότε Αυτοκράτορα τον Ιουστινιανό Α΄, διότι η νομοθεσία του απαγόρευε τη θρησκεία των Σαμαριτών, σύμφωνα με τον Προκόπιο. Ωστόσο ο Κύριλλος ο Σκυθοπολίτης ισχυρίζεται ότι η αιτία ήταν η ένταση με τους Χριστιανούς.

Ο Ιουλιανός ανακήρυξε τον εαυτό του βασιλιά του Ισραήλ, παίρνοντας ως πρότυπό του τον Ιεροβοάμ και οδήγησε έναν στρατό Σαμαρειτών να λεηλατήσει τις πόλεις Σκυθόπολη, Καισάρεια Μαριτίμα, Νεάπολη, Βηθλεέμ και Εμμαούς. Ως το 530 είχε επιτύχει στο να καταλάβει όλη τη Σαμάρια. Η εξέγερση σημαδεύτηκε από μεγάλης κλίμακας σφαγές των Χριστιανών και καταστροφές εκκλησιών. 

Ο Ιουστινιανός Α΄ ζήτησε τη συνδρομή των Γασσανιδών και ως το 531 είχε κατασταλεί η εξέγερση. Ο Ιουλιανός αποκεφαλίστηκε σύμφωνα με τον Θεοφάνη τον Ομολογητή. Δεκάδες χιλιάδες Σαμαρειτών σκοτώθηκαν και σκλαβώθηκαν και πολλοί πωλήθηκαν ως δούλοι σε όλη τη Μέση Ανατολή. Άλλοι πωλήθηκαν τόσο μακριά όσο η Περσία των Σασσανιδών, όπου οι απόγονοί τους θα περιλαμβανόταν στην Περσική εισβολή στην Παλαιστίνη 85 έτη μετά.

Η εξέγερση του Ιουλιανού έχει συγκριθεί με την εξέγερση του Μπαρ Κοκμπά, που είχε γίνει 400 έτη πριν. Και οι δύο εξεγέρσεις ήταν ενάντια στην ξένη αυτοκρατορική κατοχή, οδηγήθηκαν από αυτο-ανακηρυχθέντες Μεσσίες και ήταν στην αρχή επιτυχείς, ενώ μετά κατεστάλησαν βάναυσα. Ωστόσο ανόμοια με τους Εβραίους, η Σαμαρειτική κοινότητα δεν ανέκαμψε ποτέ από την εθνική της κάθαρση και από τότε είναι μία μειοψηφία στη Σαμάρια.

Πηγές
-----

* Irfan Shahîd Byzantium and the Arabs in the Sixth Century, Volume 2, Part 2 Harvard University Press (2010) p8
* Alan David Crown The Samaritans Coronet Books (1989) pp74-75
* Timothy E. Gregory "A History of Byzantium", Volume 2, Blackwell Publishing (2005) p135