recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
100 λίρες της Ιταλικής Ανατολικής Αφρικής.
Η **λίρα** ήταν το νόμισμα της Ιταλικής Ανατολικής Αφρικής από το 1938 έως το 1941, οπότε και αντικαταστάθηκε από το σελίνι της Ανατολικής Αφρικής [1].

Ιστορικό
--------

Στις 9 Μαΐου του 1936 μετά την λήξη του επτάμηνου πολέμου με την Αιθιοπία, η Ιταλία προβαίνει στην δημιουργία ενιαίας αποικιακής οντότητας η οποία έφερε την ονομασία Ιταλική Ανατολική Αφρική (Africa Orientale Italiana, ή AOI). Η νέα αυτή οντότητα συγκροτήθηκε από την συνένωση της Ερυθραίας η οποία ήταν ήδη αποικία της Ιταλίας από το 1890, της Ιταλικής Σομαλιλάνδης, και της Αιθιοπίας σε μια ενιαία διοικητική δομή.[2]

Με υπουργική απόφαση στις 28 Μαρτίου 1938 εξουσιοδοτείται η Τράπεζα της Ιταλίας (Banka d’Italia) να προβεί σε ειδική έκδοση χαρτονομισμάτων τα οποία θα κυκλοφορούσαν στα εδάφη της νεοσυσταθείσας αποικίας[2]. Έτσι το νέο νόμισμα αντικαθιστά τα νομίσματα τα οποία ήταν σε χρήση στα εδάφη αυτά, την λίρα της Ιταλικής Σομαλιλάνδης, το τάλιρο της Ερυθραίας, και το τάλιρο της Αιθιοπίας. Το 1941, με την εξέλιξη του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου τα εδάφη τα οποία αποτελούσαν την Ιταλική Ανατολική Αφρική έρχονται υπό τον έλεγχο της Βρετανίας η οποία αντικαθιστά την λίρα με το σελίνι της ανατολικής Αφρικής. Η αντικατάσταση της λίρας έγινε με ισοτιμία 24 λίρες = 1 σελίνι και έτσι η λίρα της ιταλικής ανατολικής Αφρικής παύει να υφίσταται.

Κέρματα
-------

Δεν εκδόθηκαν κέρματα του νομίσματος αυτού.

Χαρτονομίσματα
--------------

Το 1938 εκδίδονται από την Τράπεζα της Ιταλίας χαρτονομίσματα με ονομαστικές αξίες των 50, 100, 500 και 1.000 λιρών. Τα σχέδια των χαρτονομισμάτων αυτών ήταν ίδια με αυτά της Ιταλικής λίρας αλλά διέφεραν τα χρώματα. Επιπρόσθετα το κάθε χαρτονόμισμα έφερε την φράση «Serie Speciale Africa Italiana» (ειδική έκδοση Ιταλική Αφρική) ή την φράση «Serie Speciale Africa Orientale Italiana» (ειδική έκδοση Ιταλική Ανατολική Αφρική) και «È Vietata la Circolazione Fuori dei Territori dell’Africa Orientale Italiana» (απαγορεύεται η κυκλοφορία εκτός των εδαφών της Ιταλικής Ανατολικής Αφρικής)[3] .

Παραπομπές
----------

1. ↑  Brief history of the Somali currency Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine. Aπό την ιστοσελίδα της Τράπεζας της Σομαλίας (Ανάκτηση 10/9/2011)
2. 1 2  Italian East Africa Αρχειοθετήθηκε 2012-03-27 στο Wayback Machine. Από την ιστοσελίδα της Τράπεζας της Ιταλίας (Ανάκτηση 10/9/2011)
3. ↑   The Banknotes of Somalia by Peter Symes (Ανάκτηση 10/9/2011)
Συντεταγμένες: 33°50′N 35°54′E﻿ / ﻿33.833°N 35.900°E﻿ / 33.833; 35.900

Το **Κυβερνείο Μπεκάα** (αραβικά: *البقاع - Al-Biqā*) είναι ένα κυβερνείο του κεντρικού Λιβάνου με έδρα την Ζάχλε. Η έκτασή του είναι 4.429 χλμ2 και οριοθετείται από το Κυβερνείο Μπάαλμπεκ-Χερμέλ στα βόρεια, το Κυβερνείο της Οροσειράς του Λιβάνου στα δυτικά, το Κυβερνείο Ναμπατίγιε στα νότια και το συριακό κυβερνείο της Ριφ Ντιμάσκ στα ανατολικά.

Νομοί
-----

Από το 2014, το Κυβερνείο Μπεκάα διαθέτει τρεις νομούς:

* Δυτική Μπεκάα
* Ρασάγια
* Ζάχλε

Με ένα νόμο που ψηφίστηκε το 2003, ο Νομός Μπάαλμπεκ και ο Νομός Χερμέλ διαχωρίστηκαν από το Κυβερνείο Μπεκάα και σχημάτισαν ένα νέο Κυβερνείο, εκείνο του Μπάαλμπεκ-Χερμέλ. Ωστόσο, η ισχύς του νέου κυβερνείου ξεκίνησε το 2014, με το διορισμό του πρώτου του κυβερνήτη.

Δημογραφικά στοιχεία
--------------------




Θρησκεία στο Κυβερνείο Μπεκάα

  Χριστιανισμός (41%)  Σουνιτικό Ισλάμ (37%)  Σιιτικό Ισλάμ (15%)  Δρουζισμός (7%)

Το Τζουμπ Τζενέν στο Κυβερνείο Μπεκάα
Σύμφωνα με τα στοιχεία εγγεγραμμένων ψηφοφόρων του Υπουργείου Εσωτερικών του Λιβάνου, το Κυβερνείο αποτελείται από περίπου 40% Χριστιανούς και 60% Μουσουλμάνους (313.505 ψηφοφόροι συνολικά). Στο Νομό (καδά) του Ζάχλε, οι Χριστιανοί αποτελούν την πλειοψηφία με ποσοστό 55% (172.555 ψηφοφόροι συνολικά). Στο Νομό Δυτικής Μπεκάα και Ρασάγια (που αποτελούν μια κοινή εκλογική περιφέρεια), οι Χριστιανοί αντιπροσωπεύουν το 22,22% των ψηφοφόρων (140.950 συνολικά).

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Territorial administration of Lebanon». Localiban. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Οκτωβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 19 Φεβρουαρίου 2017.
2. ↑  «Cabinet Appoints 5 New Governors, Accepts Qaloush's Resignation». Naharnet. 2 Μαΐου 2014.. Ανακτήθηκε στις 19 Φεβρουαρίου 2017.
3. ↑

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
 Κυβερνεία του Λιβάνου |
| --- |
|  |
| 
* Ακάρ
* Μπάαλμπεκ-Χερμέλ
* Βηρυτού
* Μπεκάα
* Οροσειράς Λιβάνου
* Ναμπατίγιε
* Βορρά
* Νότου
 |

 |
Ο **Κωνσταντίνος ο Βατάτζης** ήταν βυζαντινός στρατηγός στα τέλη 11ου αρχές 12ου αιώνα, που είναι γνωστός από συναξάρια για την ζωή του εγγονού του και αυτοκράτορα Ιωάννη Γ΄ Βατάτζη.

Ο Κωνσταντίνος αναφέρεται κάτοικος Ορεστιάδος της Αδριανούπολης, όπου προέρχεται και ζούσε η οικογένεια των Βατάτζηδων. Εφόσων ήταν όντως παππούς του Ιωάννη πιθανότατα ήταν και πατέρας του Βασιλείου. Ο Κωνσταντίνος από κάποιες πηγές αναφέρεται στρατηγός του θέματος Θρακησίων, και όπως λένε τα συναξάρια, πριν το 1204 όταν η αυτοκρατορία έπεσε στους Λατίνους και διοικητής του Θέματος αναφέρεται ο αντικαταστάτης του, κάποιος Λαπαρδάς, βέβαια γνωρίζουμε ότι την περίοδο αυτή διοικητής των Θρακησίων ήταν ο Βασίλειος. Την περίοδο αυτή τα συναξάρια μιλάνε για μεγάλα κατορθώματα επί των Τούρκων και Φράγκων από τον Κωνσταντίνο. Επίσης αναφέρεται, το 1143, με το αξίωμα του στρατοπεδάρχη επί αυτοκράτορα Μανουήλ Κομνηνού.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Θρακικό κέντρο, *Θρακικά, Θρακικα, σύγγραμμα περιοδικόν*, έκτακτον τεύχος, Παράρτημα Γ΄τόμου, Αθήναι 1981, Τυπογραφείο Α.Ε.Ε. Νέα Ελληνική ΗΩΣ, σελ. 222
2. ↑  Νικόδημου του Αγιορείτου, Συναξαριστές των 12 μηνών του ενίαυτου, Αθήνησι 1868, σελ 192
Το **Ινστιτούτο Επιστημών του Γκραν Σάσσο** (**Gran Sasso Science Institute** - GSSI) είναι πανεπιστήμιο με ειδικό ερευνητικό προσανατολισμό, στην πόλη Λ'Άκουιλα της Ιταλίας

Ιδρύθηκε το 2012 ως ένα ερευνητικό ίδρυμα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και κέντρο διδακτορικών και μεταδιδακτορικών ερευνητών ως κομμάτι του Ιταλικού κέντρου πυρηνικής φυσικής INFN, ενώ έχει γίνει αυτόνομο ίδρυμα από το 2016.

Δραστηριότητες
--------------

### Εκπαιδευτικά μαθήματα

Το GSSI διοργανώνει σειρά διαλέξεων για τους υποψήφιους διδάκτορες που είναι εγγεγραμμένοι στα τμήματα του με την συνεργασία άλλων Ιταλικών ακαδημαϊκών κέντρων ( του Πανεπιστήμιου της Λ'Ακουιλα Università degli Studi dell'aquila, των διεθνών ερευνητικών κέντρων της Lucca και της Τεργέστης και του πανεπιστημιού Scuola Superiore sant'anna της Πίζας).

Οι ερευνητικές περιοχές του GSSI είναι:

* Φυσική
* Μαθηματικά
* Επιστήμη των υπολογιστών
* Κοινωνικές επιστήμες

Τα διδακτορικά προγράμματα περιλαμβάνουν:

* Αστρο-σωματιδιακή φυσική
* Επιστήμη των υπολογιστών
* Τα μαθηματικά, στις Φυσικές Επιστήμες, Κοινωνικές και Ζωή
* Urban studies

Η επίσημη γλώσσα του ινστιτούτου είναι τα αγγλικά.

### Βραβεία

Το GSSI διοργανώνει από το 2016, τον επιστημονικό διαγωνισμό "Premio Asimov": πρόκειται για διαγωνισμό που επιβραβεύει τον συγγραφέα βιβλίου που βοηθά στην επιστημονική εκλαΐκευση, και δημοσιεύθηκε στην ιταλική το προηγούμενο έτος.

Οι νικητές για το έτος:

* Peter Atkins, *ποια είναι η χημική ουσία. Ένα ταξίδι στην καρδιά του θέματος* - το βραβευμένο 28 Μαΐου του 2016.

Θέσεις
------

Η έδρα του GSSI βρίσκεται στη L'aquila της Ιταλίας, οδό Viale Francesco Crispi n. 7.

Πρυτάνεις
---------

* Eugenio Coccia (2016-)

Παραπομπές
----------

1. ↑  grid.466750.6.
2. ↑  Oscar Buonamano (23 Ιουνίου 2016). «La rinascita dell'Aquila passa dalla ricerca di alto livello». l'Espresso.
3. ↑  Gran Sasso Science Institute, *Physics*
4. ↑  Gran Sasso Science Institute, *Maths*
5. ↑  Gran Sasso Science Institute, *Computer Science*
6. ↑  Gran Sasso Science Institute, *Social Sciences*
7. ↑  Gran Sasso Science Institute, *Astroparticle Physics*
8. ↑  Gran Sasso Science Institute, *Computer Science*
9. ↑  Gran Sasso Science Institute, *Mathematics of Natural, Social and Life Sciences*
10. ↑  Gran Sasso Science Institute, *Urban Studies*
11. ↑  Gran Sasso Science Institute, *Premio Asimov*
12. ↑  Gran Sasso Science Institute, *A Peter Atkins il Premio Asimov 2016*
13. ↑  Gran Sasso Science Institute, *Contact us*

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Gran Sasso Science Institute στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 5345149662187707020004
* ISNI: 0000 0004 6005 2566
* NKC: ko2017951622

 |

 |
Ο **Κωνσταντίνος Αριανίτης** (αποβιώσας το 1050) ήταν Βυζαντινός στρατηγός ο οποίος έδρασε στην περιοχή των Βαλκανίων εναντίον των Πετσενέγων.
Πιθανώς πρόκειται για υιό ή συγγενή του Δαβίδ Αριανίτη, εγνωσμένης αξίας στρατηγού κατά την διάρκεια της περιόδου βασιλείας του Βασιλείου Β΄ (βασίλευσε μεταξύ 976-1025). Πρώτη αναφορά στο όνομά του γίνεται το 1047, όταν οι Πετσενέγοι διέβησαν τον Δούναβη και εισέβαλαν στα βυζαντινά εδάφη. Εκείνη την περίοδο, σύμφωνα με τον Ιωάννη Σκυλίτζη, κατείχε τον βαθμό του μάγιστρου και το αξίωμα του δούκα της Αδριανούπολης. Ως απάντηση στην επίθεση των Πετσενέγων, διετάχθη να ενώσει τις στρατιωτικές δυνάμεις του με εκείνες του στρατιωτικού διοικητή της Βουλγαρίας, Βασιλείου Μοναχού, καθώς και των στρατηγών Μιχαήλ και Κιγίνη (βαπτισμένος Πετσενέγος ο οποίος είχε εισέλθει στην υπηρεσία των Βυζαντινών). Οι Βυζαντινοί πέτυχαν να νικήσουν και να συλλάβουν ως αιχμαλώτους τους Πετσενέγους, ωστόσο, αντί της εξόντωσής τους, επελέγη η εγκατάστασή τους ως εποίκων στην ερημωμένη πεδιάδα της Μοισίας.

Όταν οι Πετσενέγοι εξεγέρθηκαν ολίγα έτη αργότερα, ο Αριανίτης ήταν ανώτερος αξιωματικός στο στράτευμα που εστάλη υπό τον εταιρειάρχη Κωνσταντίνο προκειμένου να τους αντιμετωπίσει. Λόγω απερίσκεπτης επίθεσης τμήματος του βυζαντινού στρατού, το οποίο εγκατέλειψε το οχυρωμένο στρατόπεδό του προκειμένου να εφορμήσουν εναντίον των Πετσενέγων σε ανοιχτό πεδίο, οι Βυζαντινοί υπέστησαν σημαντική ήττα στη Βασιλική Λιβάδα, πλησίον της Αδριανούπολης: ο Αριανίτης υπέστη σοβαρό τραύμα από χτύπημα ακοντίου στα έντερα και απεβίωσε δύο ημέρες μετά τη μάχη, ενώ έτερος ανώτερος αξιωματικός, ο Μιχαήλ Δοκειανός, συνελήφθη ως αιχμάλωτος και σκοτώθηκε από τους Πετσενέγους. Σύμφωνα με τον Ροντόλφ Γκιγιάν, εκείνη την περίοδο πιθανώς κατείχε το αξίωμα του Δομέστικου των Σχολών της Δύσης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Wortley 2010, σελ. 429 (σημείωση 155).
2. ↑  Wortley 2010, σελίδες 429–430.
3. ↑  Wortley 2010, σελίδες 438–439.
4. ↑  Kaldellis & Krallis 2012, σελίδες 59, 61.
5. ↑  Guilland 1967, σελ. 451.

Πηγές
-----

* (Γαλλικά) Guilland, Rodolphe (1967). «Le Domestique des Scholes». *Recherches sur les institutions byzantines, Tome I*. Βερολίνο: Akademie-Verlag. σελίδες 426–468.
* (Αγγλικά) Kaldellis, Anthony· Krallis, Dimitris, επιμ. (2012). *The History - Michael Attaleiates*. Κέιμπριτζ, Μασαχουσέτη: Harvard University Press. ISBN 978-0-674-05799-9.
* (Αγγλικά) Wortley, John, επιμ. (2010). *John Skylitzes: A Synopsis of Byzantine History, 811-1057*. Κέιμπριτζ: Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-76705-7.
Ο **Θρασύδαιος** (πέθανε το 472 π.Χ.), Τύραννος του Αγκριτζέντο (473 π.Χ. ή 472 π.Χ.) ήταν γιος και διάδοχος του Θήρωνος. Την περίοδο που κυβέρνησε ο πατέρας του, διορίστηκε κυβερνήτης στην Ιμέρα αλλά η βιαιότητα και ο αυταρχισμός του έφεραν το μίσος των κατοίκων που ετοιμάστηκαν να εξεγερθούν. Οι κάτοικοι κάλεσαν σε βοήθεια τον Ιέρωνα Α΄ των Συρακουσών, ο Θρασύδαιος το ανέφερε στον πατέρα του που κατέστειλε την εξέγερση και θανάτωσε τους αρχηγούς της.

Ο Θρασύδαιος συνέχισε να είναι κυβερνήτης στην Ιμέρα και όταν πέθανε ο Θήρων (472 π.Χ.) τον διαδέχθηκε και στις δύο πόλεις. Ο βίαιος και τυραννικός χαρακτήρας του εκδηλώθηκαν αμέσως με τον ίδιο τρόπο με τον οποίο κυβέρνησε την Ιμέρα. Η πρώτη του πράξη ήταν να κηρύξει τον πόλεμο στον παλιό του εχθρό Ιέρωνα των Συρακουσών. Συγκέντρωσε έναν μεγάλο στρατό μισθοφόρων από την Ιμέρα και βάδισε προς τις Συρακούσες όπου γνώρισε την συντριβή από τον στρατό του Ιέρωνος Α΄ και οι κάτοικοι του Ακράγαντα τον ανέτρεψαν. Ο Θρασύδαιος δραπέτευσε στην Ελλάδα αλλά συνελήφθη στα Μέγαρα και εκτελέστηκε δημόσια.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Διόδωρος Σικελιώτης, Ιστορική Βιβλιοθήκη/ΙΑ, 48
2. ↑  Πίνδαρος, *"Ολυμπιόνικοι"*, B΄, 29
3. ↑  Διόδωρος Σικελιώτης, Ιστορική Βιβλιοθήκη/ΙΑ, 53

Πηγές
-----

* Διόδωρος Σικελιώτης, Ιστορική Βιβλιοθήκη/ΙΑ
* Πίνδαρος, *"Ολυμπιόνικοι"*
Στο φρούτο της φράουλας: οι "σπόροι" είναι αχαίνια, ο καθένας προέρχεται από έναν ύπερο του άνθους.
Ένα **ψευδοκάρπιο** (μερικές φορές ονομάζεται **ψευδής καρπός**, **ψευδοφρούτο**, **ψευτοφρούτο** ή **συμπλήρωμα φρούτου**) είναι ένα φρούτο, μέρος της σάρκας του οποίου δεν προέρχεται από την ωοθήκη, αλλά από κάποιο παρακείμενο εξωτερικό ιστό στο καρπόφυλλο. Παραδείγματα βοηθητικών ιστών είναι οι υποδοχείς της φράουλας, του ανανά, της συκιάς, ή της μουριάς και του κάλυκα του φυτού Γωλθερία η επικλινής *(Gaultheria procumbens)* ή του φυτού Συζύγιον το ιάμβος (*Syzygium jambos)*. Μηλοειδείς καρποί όπως τα μήλα και τα αχλάδια, είναι επίσης ψευδοκαρποί, με ένα μεγάλο μέρος της σάρκας του καρπού να προέρχεται από ένα υπάνθιο. Άλλο παράδειγμα θα μπορούσαν να είναι οι ανθόκαρποι (ή ανθοκάρπια), συγκεκριμένα στην οικογένεια των Νυκταγινοειδών (*Nyctaginaceae)*, όπου το μεγαλύτερο μέρος των φρούτων προέρχεται από το περιάνθιο (ανθο-σπείρες).

Καρποί με σαρκώδη σπέρματα, όπως τα ρόδια ή οι καρποί του είδους Μελίκοκκος ο δίζυγος (*Melicoccus bijugatus*) γνωστού με την ονομασία *mamoncillo*, δεν θεωρούνται ψευδοκαρποί.

Οι όροι ψευδής καρπός, ψευδοφρούτο και ψευτοφρούτο είναι παλαιότεροι όροι για το ψευδοκάρπιο, έχουν επικριθεί ως "ακατάλληλοι" και δεν χρησιμοποιούνται από τους βοτανολόγους σήμερα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Esau, K. 1977. *Anatomy of seed plants*. John Wiley and Sons, New York.
2. ↑  Merriam Webster Collegiate Dictionary entries for *syconium*, *accessory fruit*, *core*, and *strawberry*, Merriam-Webster, Inc. 2006

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Accessory fruit στο Wikimedia Commons

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Τύποι καρπών |
| --- |
|  |
| Τύποι καρπών | 
* Αχαίνιο
* Δρύπη
* Θυλάκιο
* Κάρυο
* Καρύοψη
* Κάψα
* Κέρας
* Μεριστόκαρπος
* Πόμη
* Ράγα (Εσπερίδιο **·** Πέπων)
* Σαμάρα
* Συκώνιο
* Σχιζοκάρπιο
* Χέδρωπας
 |
|  |
| Κατηγορίες καρπών | 
* Απλός καρπός
* Διαρρηκτός καρπός
* Κοινοκάρπιο
* Συγκάρπιο
* Σύνθετος καρπός
* Ψευδοκάρπιο
 |
|  |
| Λειτουργίες καρπών | 
* Διασπορά
* Drift fruit
 |

 |
Ο **Θρασύβουλος** ήταν τύραννος της Μιλήτου κατά τον 7ο αιώνα π.Χ. Υπό την εξουσία του, η Μίλητος διεξήγαγε μακροχρόνιο πόλεμο κατά της Λυδίας και προώθησε την δημιουργία αποικιών στην Μάυρη θάλασσα. Ο πόλεμος τερματίστηκε χωρίς αποφασιστική νίκη κάποιας παράταξης, αποτέλεσμα το οποίο ο Ηρόδοτος αποδίδει στο γεγονός ότι ο Θρασύβουλος ξεγέλασε τον Αλυάττη Β' ώστε να υπογραφεί ειρήνη. Μετά τον πόλεμο Μίλητος και Λυδία σύναψαν συμμαχία.

Ο Θρασύβουλος ήταν σύμμαχος με τον Περίανδρο, τύραννο της Κορίνθου. Στις *«Ιστορίες»* του, ο Ηρόδοτος αφηγείται ένα διάσημο ανέκδοτο, στο οποίο ο Περίανδρος έστειλε στο Θρασύβουλο έναν απεσταλμένο αναζητώντας συμβουλές για τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να κυβερνήσει. Ο Θρασύβουλος, αντί να δώσει κάποια απάντηση, πήρε μαζί του τον απεσταλμένο και τον οδήγησε σε ένα χωράφι με στάχυα. Εκεί, μπροστά στα απορημένα μάτια του άνδρα αυτού, άρχισε να κόβει τα ψηλότερα κοτσάνια με ένα ραβδί. Το μήνυμα, το οποίο ορθώς ερμήνευσε ο Περίανδρος, ήταν πως ο φρόνιμος ηγέτης φροντίζει να προλαμβάνει τους κινδύνους που απειλούν την εξουσία του, απομακρύνοντας νωρίς από τα πράγματα εκείνους που ήταν αρκετά δυνατοί να διεκδικήσουν την εξουσία του.

Αναφορές
--------

* Ηρόδοτος, *«Ιστορίες»*
* Fine, John V.A. *«The Ancient Greeks: A critical history»*, Harvard University Press, 1983, ISBN 0-674-03314-0

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Το ιστορικό ανέκδοτο Αρχειοθετήθηκε 2009-06-27 στο Wayback Machine. από τον Ηρόδοτο.
* Η αφήγηση του Ηροδότου σχετικά με τον πόλεμο ανάμεσα στη Μίλητο και τη Λυδία.
Οι **Ινουγουίτ**, ιστορικά **Αρκτικοί Ορεσίβιοι**, είναι γροιλανδοί Ινουίτ. Παλαιότερα γνωστοί ως «Πολικοί Εσκιμώοι», είναι η βορειότερη ομάδα των Ινουίτ και ο βορειότερος λαός του κόσμου, οι οποίοι ζουν στη Γροιλανδία. Οι Ινουγουίτ αποτελούν περίπου το 1% του πληθυσμού της Γροιλανδίας.

Γλώσσα
------

Οι Ινουγουίτ μιλούν τα Ινουκτούν, επίσης γνωστά ως Βορειογροιλανδικά, Θούλε Ινουίτ ή Πολικά Εσκιμώικα. Πρόκειται για διάλεκτο των Ινουκτιτούτ, μια Εσκιμολεουτική γλώσσα που σχετίζεται με τη γροιλανδική γλώσσα που ομιλείται αλλού στη Γροιλανδία. Στα Καλααλλισούτ, την επίσημη διάλεκτο της Γροιλανδίας, τα Ινουκτούν ονομάζονται *Αβανερσουαρμιουτούτ*.

Πληθυσμός
---------

Πριν το 1880, ο πληθυσμός τους εκτιμάται ότι ήταν μεταξύ 100 και 200 ατόμων. Από το 1880 έως το 1930, εκτιμάται ότι ανέρχονταν σε 250. Το 1980 ο εκτιμώμενος πληθυσμός τους ήταν 700 και αυξήθηκε σε 800 το 2010.

Ευρωπαϊκή επαφή
---------------

Οι Ινουγουίτ ήρθαν σε επαφή αρχικά με τους Ευρωπαίους το 1818, όταν ο Τζον Ρος έκανε αποστολή στην επικράτειά τους. Ο Ρος τους κατονόμασε «Αρκτικούς Ορεσίβιους». Πιστεύεται ότι προηγουμένως ζούσαν σε απόλυτη απομόνωση, σε σημείο να μην γνωρίζουν για άλλους ανθρώπους και αναφέρονται ως μία από τις μόνες μη γεωργικές κοινωνίες που ζουν χωρίς ένοπλες διαμάχες ή πόλεμο, κατάσταση που συνεχίστηκε μετά από επαφή.

Το 1908 και το 1909, οι Ινουγουίτ έπαιξαν ουσιαστικό ρόλο στη βοήθεια τόσο του Φρέντερικ Κουκ όσο και του Ρόμπερτ Πίρι στις διεκδικούμενες κατακτήσεις του Βόρειου Πόλου.

Ο Έρικ Χόλτβεντ, ένας Δανός, ήταν ο πρώτος πανεπιστημιακά εκπαιδευμένος εθνολόγος που ασχολήθηκε με τη μελέτη των Ινουγουίτ.

Οικισμοί
--------

Οι Ινουγουίτ που ζουν βόρεια του Αρκτικού Κύκλου στη δυτική ακτή της Γροιλανδίας, μεταξύ 75°-80° Β και 58°-74° Δ. Ο βορειότερος οικισμός βρίσκεται στο χωριό Ήτα (στις 78° 19' Β), αλλά εγκαταλείφθηκε λόγω των εξαιρετικά σκληρών συνθηκών εκεί. Ο βορειότερος σταθερός οικισμός είναι τώρα το Χιουραπαλούκ.

Το Πιτουφφίκ, γνωστό και ως «Ντούντας» ή «Θούλε» για τους Ευρωπαίους, ήταν ο κύριος οικισμός των Ινουγουίτ μέχρι το 1953, όταν εκτοπίστηκε από την αμερικανική Αεροπορική Βάση Θούλε, με τους κατοίκους του να μεταφέρονται στο Κααναάκ. Το Κααναάκ Ιδρύθηκε το 1953 και είναι ο μεγαλύτερος οικισμός των Ινουγουίτ.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  "Inughuit: Orientation." *Countries and Their Cultures.* Retrieved 25 Feb 2012.
2. ↑  "Inuktitut, Greenlandic." *Ethnologue.* Retrieved 25 Feb 2012.
3. ↑  Keely, Lawrence (Φεβρουαρίου 1996). *War Before Civilization*. Oxford University Press. σελ. 30. ISBN 978-0-19-976153-1. ; (book article)
4. ↑  Malaurie, Jean (2003). *Ultima Thulé: Explorers and Natives of the Polar North*. Norton. ISBN 978-0-393-05150-6. , pages=323–5

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η φυλή των Ινουγουίτ της Βόρειας Γροιλανδίας, BBC
* Αναγνωρίζοντας τους Ινουγουίτ ως ξεχωριστό αυτόχθονα πληθυσμό της Γροιλανδίας και το δικαίωμά τους να επιστρέψουν στα παραδοσιακά τους εδάφη, Inuit Circumpolar Conference Executive Council Resolution 03-02
Ο Μάρκους Όλσον (Marcur Olson) στο έργο του **Η λογική της συλλογικής δράσης**, το οποίο δημοσιεύθηκε το 1965, ανέπτυξε μία πολιτική και οικονομική θεωρία, αναφορικά με τη δυσκολία να πεισθούν να άτομα να υπηρετήσουν και να επιδιώξουν το συλλογικό συμφέρον, έναντι της ατομικής τους ευημερίας (Όστρομ, 2002).

Σε αντιδιαστολή, η θεωρία των ομάδων υποστηρίζει ότι οι ομάδες έχουν την έμφυτη τάση να λειτουργούν προς όφελος του συμφέροντος ολόκληρης της ομάδας, υπό την προϋπόθεση ότι τα μέλη της, έχουν ένα κοινό συμφέρον ή κάποιον αντικειμενικό σκοπό και εφόσον σκέφτονται ορθολογικά και ενεργούν με βάση το ατομικό συμφέρον, παράλληλα θα ενεργήσουν και προς την επίτευξη του αντικειμενικού σκοπού ή του κοινού συμφέροντος, από τη στιγμή που ταυτίζεται με το ατομικό.

Αυτή την υπόθεση αμφισβητεί στο έργο του ο Olson, με το επιχείρημα ότι εάν δεν είναι μικρός ο αριθμός των μελών της ομάδας ή εάν δεν υπάρχει κάποιος μηχανισμός εξαναγκασμού ή άλλος μηχανισμός που θα οδηγεί τα άτομα να λειτουργούν προς το ομαδικό συμφέρον, τότε εφόσον ο σκοπός επιτυγχάνεται από την ομάδα, κάποιος που δεν είναι δυνατόν να αποκλειστεί από την κάρπωση αυτού του οφέλους, τότε δεν έχει κίνητρο να συμμετέχει εθελοντικά στη διαδικασία παραγωγής του. Αυτός ο «λαθρεπιβάτης», όπως απαντάται ο όρος, θα επιχειρήσει τελικά να επωφεληθεί από τις προσπάθειες και τις ενέργειες των υπόλοιπων μελών της ομάδας, ώστε να συμμετέχει και ο ίδιος στο όφελος, χωρίς όμως να έχει συνεισφέρει στην επίτευξη του κοινού συμφέροντος ή του αντικειμενικού σκοπού, από τη στιγμή που δεν είναι δυνατό να εξαιρεθεί από την απόλαυση και τη χρήση αυτού.

Επομένως, το ερώτημα που θέτει είναι εάν τελικά οι μεσαίου και μεγάλου μεγέθους ομάδες μπορούν να ικανοποιήσουν ένα συλλογικό σκοπό, με το μέγεθος της ομάδας να αξιολογείται όχι υπό το πρίσμα του αριθμού των μελών, αλλά του βαθμού σημαντικότητας των πράξεων του κάθε ατόμου εντός της ομάδας.

Η λογική της συλλογικής δράσης η τραγωδία των κοινών πόρων και το δίλημμα του φυλακισμένου είναι έννοιες, οι οποίες συνδέονται στενά με τα μοντέλα που χρησιμοποιούνται για τον καθορισμό του αποδεκτού τρόπου με τον οποίο εξετάζονται πολλά από τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα άτομα όταν επιχειρούν να ικανοποιήσουν κοινά συμφέροντα. Εστιάζουν στο πρόβλημα της παραβατικής συμπεριφοράς, όταν δηλαδή τα άτομα επιλέγουν να εκμεταλλευτούν τις προσπάθειες των υπολοίπων, χωρίς να συμμετέχουν τα ίδια στην κοινή προσπάθεια, τη στιγμή που γνωρίζουν ότι δεν μπορούν να αποκλειστούν από την απόλαυση του οφέλους, με αποτέλεσμα όμως όταν αυτή η συμπεριφορά γίνει η κυρίαρχη, το κοινό όφελος τελικά να μην παραχθεί (Όστρομ, 2002).

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Όστρομ, Έλινορ (2002). *H διαχείριση των κοινών πόρων*. Αθήνα. σελίδες 19–47.
Συντεταγμένες: 31°N 32°E﻿ / ﻿31°N 32°E﻿ / 31; 32

To **Κυβερνείο του Πορτ Σάιντ** (*αραβικά : محافظة بورسعيد Muḥāfaẓat Borsa'īd* ) είναι διοικητική διαίρεση (Κυβερνείο) της Αιγύπτου
με πρωτεύουσα την πόλη Πορτ Σάιντ. Βρίσκεται στο βόρειο-ανατολικό τμήμα της Αιγύπτου, ακριβώς πάνω στην βόρεια είσοδο της διώρυγας του Σουέζ στην Μεσόγειο Θάλασσα. Έχει πληθυσμό πάνω από 653.000 κατοίκους και έκταση 1.345 τ.χλμ..

Διοικητικά το κυβερνείο διαιρείται σε έξι αστικές περιοχές στο Πορτ Σάιντ, και την πόλη Πορτ Φουάντ.

Ιστορία
-------

Από τα παλιότερα κυβερνεία της Αιγύπτου που περιελάμβανε μόνο την πόλη του Πορτ Σάιντ από το 1860 και από το 2010 και την Πορτ Φουάντ. Το 1913 είχε 49.884 κατοίκους κι έκταση 4 τργ χλμ, για να αποτελέσει έπειτα τμήμα στο νέο Κυβερνείο Καναλίου. Επαναδημιουργήθηκε το 1950 και διατηρείται έως σήμερα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.citypopulation.de/Egypt-Cities.html.
2. ↑  www.citypopulation.de/Egypt-Cities.html.
3. ↑
4. ↑  بورسعيد
5. 1 2  Egypt Governorates

|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Κυβερνεία της Αιγύπτου |
| --- |
|  |
| 
* Ανατολικό
* Αλεξάνδρειας
* Ασουάν
* Ασιούτ
* Βορείου Σινά
* Γκίζας
* Δαμιέτης
* Δυτικό
* Ερυθράς Θάλασσας
* Ισμαηλίας
* Καΐρου
* Καλγιούμπια
* Καφρ ελ Σεΐχ
* Κένα
* Λούξορ
* Ματρούχ
* Μίνια
* Μενούφια
* Μπένι Σουέφ
* Μπεχέιρα
* Ντακάχλια
* Νέας Κοιλάδας
* Νοτίου Σινά
* Πορτ Σάιντ
* Σοχάγκ
* Σουέζ
* Φαγιούμ
 |  |
|  |
| Καταργηθέντα Κυβερνεία | 
* Αρίς
* 6ης Οκτωβρίου
* Συνοριακού ενδιαφέροντος
* Δυτικής ερήμου
* Καναλίου
* Νότιας Ερήμου
* Ρασίντ
* Σινά
* Στρατιωτικής Ερήμου
* Ταχρίρ
* Χελουάν
 |

 |
Συντεταγμένες: 42°37′00″N 25°24′00″E﻿ / ﻿42.61667°N 25.40000°E﻿ / 42.61667; 25.40000


Ο **Θρακικός Τύμβος του Καζανλάκ** είναι μια αψιδωτή πλινθόκτιστη κατασκευή, για την ακρίβεια καμαροειδής ή θολωτός τάφος κοντά στην πόλη Καζανλάκ στην κεντρική Βουλγαρία. Ανακαλύφθηκε το 1944 και προκάλεσε αρκετό προβληματισμό στους ερευνητές, καθώς για τη στέγαση των θαλάμων του τάφου κατασκευάστηκε μια χτιστή καμάρα και όχι η συνήθης απλή ξύλινη οροφή. Η κατασκευή αψίδων και θόλων παρατηρείται εν γένει στους μυκηναϊκούς χρόνους, ωστόσο η χρήση αψιδωτών κατασκευών στην αρχαία Ελλάδα γενικεύθηκε κατά τους ελληνιστικούς χρόνους. Καθώς μάλιστα η αψίδα ως αρχιτεκτονικό στοιχείο δεν απαντά συχνά στον ελληνικό χώρο πριν τον 3ο Π.Κ.Ε. αι. αρκετοί θεώρησαν αρχικά ότι ο συγκεκριμένος ταφικός τύπος θα έπρεπε να τοποθετηθεί χρονικά μετά την εκστρατεία του Αλεξάνδρου. Η χρήση, ωστόσο, αψίδων επιβεβαιώθηκε με την ανακάλυψη ανάλογου τύπου ταφικών μνημείων στον αρχαιολογικό χώρο της Βεργίνας

Το ταφικό μνημείο είναι τμήμα μιας θρακικής νεκρόπολης. Συντίθεται από υπαίθριο *πρόδρομο*, στενό διάδρομο (*δρόμο*) και κυκλικό ταφικό θάλαμο. Το μνημείο είναι διακοσμημένα με τοιχογραφίες που απεικονίζουν ένα θρακικό ζεύγος σε επικήδειο τελετουργικό (*νεκρόδειπνος*). Το μνημείο χρονολογείται από το τέλος του 4ου Π.Κ.Ε./π.Χ. αι. και είναι προστατευόμενο από την UNESCO ήδη από το 1979. Οι τοιχογραφίες διακρίνονται για τα άλογα και τη χειρονομία του αποχαιρετισμού, στην οποία το καθισμένο ζεύγος απεικονίζεται σε αποχαιρετισμό με αμοιβαίο άδραγμα των καρπών σε μια στιγμή τρυφερότητας και ισότητας. Ο συγκεκριμένος τοιχογραφικός διάκοσμος αντιπροσωπεύει τα καλύτερα διατηρημένα αριστουργήματα της Βουλγαρίας από την Ελληνιστική περίοδο.

Το ταφικό μνημείο βρίσκεται κοντά στην αρχαία θρακική πρωτεύουσα της Σευθόπολης, που είχε λάβει την ονομασία της από τον βασιλιά Σεύθη Γ' των Οδρυσών.

Φωτοθήκη
--------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Θρακικός Τύμβος του Καζανλάκ** |

* Σκηνή απεικόνισης χαιρετισμού του νυμφίου και της νύφηςΣκηνή απεικόνισης χαιρετισμού του νυμφίου και της νύφης
* Θράκες: βασιλέας και βασίλισσαΘράκες: βασιλέας και βασίλισσα
* ΑρματοδρομίεςΑρματοδρομίες
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*

Δικτυακοί τόποι
---------------

* *Ο Θρακικός Τύμβος στο Καζανλάκ*, Dafina Vasileva

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO στη Βουλγαρία |
| --- |
|  |
| 
* Θρακικός Τύμβος του Καζανλάκ
* Μονολιθικές εκκλησίες του Ιβάνοβο
* Ιππέας της Μάνταρα
* Μεσαιωνική Εκκλησία της Μπογιάνα
* Φυσικό καταφύγιο Σρεμπάρνα
* Αρχαία Πόλη Νεσέμπαρ
* Εθνικό Πάρκο Πιρίν
* Μοναστήρι της Ρίλα
* Θρακικός Τύμβος του Σβεστάρι
* Αρχέγονα Δάση Οξιάς των Καρπαθίων και της υπόλοιπης Ευρώπης
 |
|  |
| 
Κατάλογος Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς |

 |
Το **Ινστιτούτο Μεσογειακών Σπουδών** (ΙΜΣ) με έδρα το Ρέθυμνο της Κρήτης ιδρύθηκε το 1985 και ανήκει στο Ίδρυμα Τεχνολογίας και Έρευνας, ένα από τα μεγαλύτερα ερευνητικά κέντρα της Ελλάδας. Το ΙΜΣ είναι το μόνο Ερευνητικό Ινστιτούτο του ΙΤΕ που εστιάζει στο πεδίο των ανθρωπιστικών και κοινωνικών επιστημών. Τα άλλα Ερευνητικά Ινστιτούτα του ΙΤΕ που εδρεύουν στο Ηράκλειο, την Πάτρα και τα Ιωάννινα καλύπτουν τις θετικές επιστήμες, την πληροφορική και τη βιοϊατρική.

Στόχος του ΙΜΣ είναι να προωθήσει την έρευνα στις ανθρωπιστικές και κοινωνικές επιστήμες καθώς και την εφαρμογή σε αυτές προηγμένων μεθόδων των θετικών επιστημών και της πληροφορικής. Το ΙΜΣ διαθέτει πλήρως εξοπλισμένο εργαστήριο γεωφυσικών ερευνών και γεωπληροφορικής (δορυφορικής τηλεπισκόπησης και GIS) που ειδικεύεται στις αρχαιολογικές έρευνες. Η βιβλιοθήκη του Ινστιτούτου έχει ως κέντρο βάρους την ιστορία της τέχνης και τις τουρκολογικές σπουδές. Στη βιβλιοθήκη φυλάσσεται επίσης αρχειακό υλικό καθώς και συλλογές ελληνικών και ξένων εφημερίδων σε μικροφίλμ και ψηφιακή μορφή.

Τα ερευνητικά προγράμματα του ΙΜΣ έχουν ως αντικείμενο το γεωγραφικό χώρο, την ιστορία και τον πολιτισμό της Ελλάδας και των άλλων μεσογειακών χωρών σε διάφορες ιστορικές περιόδους από την προϊστορία μέχρι και τη σύγχρονη εποχή. Η ερευνητική δραστηριότητα του Ινστιτούτου είναι οργανωμένη στους εξής τομείς:

* Τουρκολογικές Σπουδές
* Ιστορικές Σπουδές
* Ιστορία της Τέχνης
* Ιστορία Θεάτρου - Εθνομουσικολογία
* Εργαστήριο Γεωφυσικής - Δορυφορικής Τηλεπισκόπησης & Αρχαιοπεριβάλλοντος.

Το Εργαστήριο δραστηριοποιείται στο χώρο των γεωφυσικών ερευνών, της δορυφορικής τηλεπισκόπησης, των Γεωγραφικών Συστημάτων Πληροφοριών και του Αρχαιοπεριβάλλοντος με έμφαση στον ευρύτερο χώρο της Μεσογείου. Το Εργαστήριο είναι μέλος του EPOCH, EARSel. & AGILE και συμμετέχει σε πλήθος διεπιστημονικών προγραμμάτων στην Ελλάδα και το εξωτερικό (e-Content, INTERREG, ARCHIMED, ETPA, ΠΕΝΕΔ, ΕΠΕΑΕΚ, INSTAP, LIFE, Region of Crete).

Τα ερευνητικά προγράμματα του Ινστιτούτου εκτελούνται από το μόνιμο ερευνητικό προσωπικό του ιδρύματος και από συνεργαζόμενα μέλη ΔΕΠ. Στο πλαίσιο των ερευνητικών προγραμμάτων του ΙΜΣ εκπονούνται διδακτορικές διατριβές και διπλωματικές εργασίες που υποστηρίζονται στα   ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα με τα οποία συνεργάζεται, κυρίως με το Πανεπιστήμιο Κρήτης, το Πολυτεχνείο Κρήτης καθώς και το ΤΕΙ Κρήτης. Το ΙΜΣ χορηγεί σημαντικό αριθμό μεταπτυχιακών και μεταδιδακτορικών υποτροφιών συμβάλλοντας και με αυτόν τον τρόπο στην προσέλκυση νέου ερευνητικού δυναμικού και στην ανάπτυξη της έρευνας στην περιφέρεια της Κρήτης.

Το ΙΜΣ διατηρεί συνεργασία με πολλά ερευνητικά ιδρύματα στο εξωτερικό (Κύπρο, Τουρκία, Βουλγαρία, Ιταλία, Γαλλία, Ισπανία, Αγγλία, Βέλγιο, Τύνιδα, Αίγυπτο, Κίνα, ΗΠΑ, κ.α.).

Το ΙΜΣ διευθύνεται από διευθυντή επικουρούμενο από πενταμελές επιστημονικό συμβούλιο (Ε.Σ.). Στεγάζεται σε διατηρητέο κτήριο στην παλιά πόλη του Ρεθύμνου. Ο πυρήνας του οικοδομήματος χρονολογείται στην βενετική περίοδο  (13ος - 17ος αιώνας).

Παραπομπές
----------

1. ↑
Το **Ινστιτούτο Τέχνης και Αρχαιολογίας** (γαλλικά **Institut d'art et d'archéologie**), γνωστό και ως **Κέντρο Μισελέ** (γαλλικά Centre Michelet) είναι κτήριο του 6ου διαμερίσματος του Παρισιου. Φιλοξενεί σήμερα τις σχολές ιστορίας της τέχνης του πανεπιστημίου Παντεόν-Σορμπόν. Σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Πωλ Μπιγκό (Paul Bigot) μεταξύ 1925 και 1928. Στις 9 Σεπτεμβρίου 1996 χαρακτηρίστηκε ιστορικό μνημείο  .

Ιστορία
-------

Το ινστιτούτο δημιουργήθηκε για να στεγάσει τη δωρεά της Βιβλιοθήκης Τέχνης και Αρχαιολογίας του σχεδιαστή μόδας και συλλέκτη Ζακ Ντουσέ (Jacques Doucet) το 1917 , μια βιβλιοθήκη που δύσκολα θα μπορούσε να τοποθετηθεί στη Σορβόνη. Η κατασκευή του κτηρίου έγινε δυνατή χάρη στη δωρεά της Μαρκησίας Αρκονάτι-Βισκόντι (Marquise Arconati-Visconti) που προσέφερε τρία εκατομμύρια χρυσά φράγκα. Για το σχεδιασμό προκηρύχθηκε διαγωνισμός το 1920, τον οποίο κέρδισε ο αρχιτέκτονας Paul Bigot. 

 Το κτήριο όπως φαίνεται από τον κήπο των Μεγάλων εξερευνητών
Το κτήριο φιλοξένησε το πρωτότυπο αντίγραφο της μακέτας της Ρώμης την εποχή του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου τον τέταρτο αιώνα, κατασκευασμένη από τον Paul Bigot, γνωστή ως Σχέδιο της Ρώμης. Βρισκόταν στον τελευταίο όροφο του κτιρίου και χρησίμευε ως εκπαιδευτικό εργαλείο για τη διδασκαλία της τοπογραφίας της αρχαίας Ρώμης. Η μακέτα έπαθε ζημιές κατά τη διάρκεια του Β Παγκοσμίου Πολέμου  και τελικά πετάχτηκε από τα παράθυρα κατά τα γεγονότα του Μαΐου 1968 .

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  «base Mérimée» (Γαλλικά) Υπουργείο Πολιτισμού της Γαλλίας.
2. ↑  «Notice no PA00132986». Base Mérimée, ministère français de la Culture.
3. ↑  Christian Hottin, σ. 121.
4. ↑   Christian Hottin, σ. 122.
5. ↑  Royo 1992

Βιβλιογραφία
------------

* Simon Texier (εκδ.), *L'institut d'Art et d'Archéologie, Paris 1932*, Παρίσι: Picard, 2005, 143 σελ. (ISBN 2-7084-0733-3).
* Christian Hottin, « L’Institut d’Art et d’archéologie », στο Christian Hottin (εκδ.), *Universités et grandes écoles στο Παρίσι:* *les palais de la science*, Paris: Action artistique de la ville de Paris, 1999 (ISBN 2-913246-03-6) , σ. 121-124 .
* Royo, Manuel (1992). «Le temps de l'éternité, Paul Bigot et la représentation de Rome antique». *Mélanges de l’École française de Rome. Antiquité* **104** (2): 585-610.. Ανακτήθηκε στις 3 mars 2018.
Η **λίρα** ήταν το νόμισμα της Νιγηρίας από το 1959 έως το 1973 οπότε και εφάρμοσε το δεκαδικό σύστημα στο νόμισμά της. Υποδιαιρούταν σε 20 σελίνια και κάθε σελίνι σε 12 πένες (1 λίρα = 240 πένες). Το νόμισμα αυτό δεν είναι πλέον σε χρήση.

Ιστορία
-------

Μέχρι το 1958 το νόμισμα της Νιγηρίας ως αποικία της Βρετανικής Αυτοκρατορίας ήταν η λίρα της Βρετανικής Δυτικής Αφρικής. Το 1959 όμως υιοθέτησε την λίρα της Νιγηρίας με ισοτιμία 1/1 σε σχέση με τη λίρα της Βρετανικής Δυτικής Αφρικής. Το 1973 με την εφαρμογή του δεκαδικού συστήματος στο νόμισμα της, η λίρα της Νιγηρίας αντικαθίσταται με το νάιρα με ισοτιμία 1 λίρα = 2 νάιρα και παύει να υφίσταται πλέον ως νόμισμα. Η Νιγηρία είναι η τελευταία χώρα η οποία εγκατέλειψε το νομισματικό σύστημα της λίρας.

Κέρματα
-------

Κέρματα κυκλοφόρησαν το 1959 με τις εξής ονομαστικές αξίες:

* ½ πένα (ορειχάλκινο με οπή)
* 1 πένα (ορειχάλκινο με οπή)
* 3 πένες (ορείχαλκος-νικέλιο)
* 6 πένες (χαλκονικέλινο)
* 1 σελίνι (χαλκονικέλινο)
* 2 σελίνια (χαλκονικέλινο)

Τραπεζογραμμάτια
----------------

Το 1959 η Κεντρική Τράπεζα της Νιγηρίας (Central Bank of Nigeria) εισήγαγε χαρτονομίσματα με τις εξής ονομαστικές αξίες:

* 5 σελίνια
* 10 σελίνια
* 1 λίρα
* 5λίρες

Τα παραπάνω χαρτονομίσματα τυπώθηκαν εκ νέου το 1967 και το 1968 με διαφορετικές όμως παραστάσεις.

Πηγές
-----

* Krause, Chester L. and Clifford Mishler (1991). Standard Catalog of World Coins: 1801–1991 (18th ed. ed.). Krause Publications. ISBN 0-87341-150-1.
* Pick, Albert (1994). Standard Catalog of World Paper Money: General Issues. Colin R. Bruce II and Neil Shafer (editors) (7th ed.). Krause Publications. ISBN 0-87341-207-9.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Κεντρική Τράπεζα της Νιγηρίας Αρχειοθετήθηκε 2015-03-15 στο Wayback Machine. Ανάκτηση 30/03/2011.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Κέρματα της Λίρας της Νιγηρίας
* Χαρτονομίσματα της λίρας της Νιγηρίας
Έφιππος ανδριάντας του Καρλομάγνου. Έργο του Ζεότ, Λιέγη
Ο **Λουί Ζεότ** (*Louis Jehotte*, 1804 – 1884) ήταν επιφανής Βέλγος γλύπτης, γεννημένος στη Λιέγη στις 7 Νοεμβρίου 1804. Ήταν γιος του διάσημου χαράκτη μεταλλίων Λεονάρ Ζεότ (Leonard Jehotte, 1772 – 1851). Πέθανε στις Βρυξέλλες στις 3 Φεβρουαρίου του 1884, σε ηλικία 80 ετών.

Βιογραφία
---------

Ο Λουί Ζεότ σπούδασε αρχικά στην Ακαδημία Σχεδίου της Λιέγης με καθηγητή το Βέλγο γλύπτη από τη Λιέγη Francois – Joseph Dewandre (1758 – 1835), ενώ συνέχισε την καλλιτεχνική του εκπαίδευση στη Ρώμη με δασκάλους το διάσημο Δανό γλύπτη Μπέρτελ Τόρβαλντσεν (*Bertel Thorvaldsen*, 1768 - 1844) και τον Ολλανδό γλύπτη Ματίας Κέσελς (Matthias Kessels, 1784 – 1836). 

Μετά από μια σύντομη παραμονή του στο Παρίσι, εγκαταστάθηκε το 1831 στο Βέλγιο. Από το 1836 ως το 1863 δίδασκε γλυπτική στη Βασιλική Ακαδημία Καλών Τεχνών των Βρυξελλών.

Στην πρώτη φάση της καλλιτεχνικής του δημιουργίας εμπνέεται από τον κλασικισμό της Αρχαιότητας, ενώ αργότερα φιλοτεχνεί προτομές, θρησκευτικά έργα και γλυπτά με φανερές επιρροές από την ιταλική Αναγέννηση, όπως και κάποια έργα μνημειακού χαρακτήρα.

Το πιο αξιόλογο έργο
--------------------

Το πιο αξιόλογο μνημειακό γλυπτό του Λουί Ζεότ είναι ο μπρούντζινος έφιππος ανδριάντας του Καρλομάγνου στο βουλεβάρτο d’ Anroy της Λιέγης, το 1867. Ένα δεύτερο γλυπτό του είναι «Ο Καταραμένος Κάιν», φιλοτεχνημένο σε χαλκό, που έχει στηθεί μπροστά στο Μέγαρο των Ακαδημιών (Palais des Academies) στις Βρυξέλλες.

Στην Πλατεία του Μουσείου (Place du Musee) των Βρυξελλών βρίσκεται το μπρούντζινο άγαλμα του πρίγκιπα Καρόλου της Λοραίνης (Charles de Lorraine), κυβερνήτη των Βρυξελλών στα μέσα του 18ου αιώνα (1749 – 1780), που το φιλοτέχνησε ο Ζεότ το 1848.

Ο Κάρολος της Λοραίνης ήταν ένθερμος προστάτης των τεχνών και είχε συγκεντρώσει στην Αυλή του καλλιτέχνες και διανοούμενους. Ήταν επηρεασμένος από τον ευρωπαϊκό Διαφωτισμό και την αρχιτεκτονική της Βιέννης και με τις ανανεωτικές ιδέες και τις αρχιτεκτονικές παρεμβάσεις του έκανε τις Βρυξέλλες γνωστή σε όλη την Ευρώπη.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. Ανακτήθηκε στις 4  Μαΐου 2014.
2. 1 2  «Benezit Dictionary of Artists» (Αγγλικά) Oxford University Press. 2006. B00094609. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017. ISBN-13 978-0-19-977378-7.
3. 1 2  (Γαλλικά) *Biographie Nationale de Belgique*. Βρυξέλλες. 1868. louis-jehotte. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
4. ↑  (Ολλανδικά) *RKDartists*. 42143. Ανακτήθηκε στις 13  Μαΐου 2020.
5. ↑  (Αγγλικά) *Union List of Artist Names*. 1  Νοεμβρίου 2017. 500074693. Ανακτήθηκε στις 14  Μαΐου 2019.

Πηγές
-----

* Gwennaelle Gribaumont: "Bruxelles: 200 sculptures se racontent", pp. 26 – 27, Editions Aparte, Bruxelles, 2008.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Louis Jéhotte στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 251103526
* **Europeana**: agent/base/7732
* ISNI: 0000 0003 7144 8518
* GND: 1019489030
* ULAN: 500074693
* RKD: 42143

 |

 |
Η **λίρα** ήταν το νόμισμα της Ζάμπιας από τότε που απέκτησε την ανεξαρτησία της το 1964 μέχρι τις 16 Ιανουαρίου του 1968 οπότε και υιοθέτησε το δεκαδικό σύστημα. Η λίρα υποδιαιρούταν σε 20 σελίνια, και κάθε σελίνι σε 12 πένες (1λίρα= 240 πένες).

Ιστορία
-------

Έως το 1964 η Ζάμπια (Βόρεια Ροδεσία τότε) ως μέλος της Κεντροαφρικανικής Ομοσπονδία της Ροδεσίας και της Νυασαλάνδης είχε ως νόμισμα την Λίρα της Ροδεσίας και Νυασαλάνδης. Μετά την ανεξαρτησία της και την μετονομασία της χώρας με το νεο όνομα, αντικατέστησε την λίρα της Ροδεσίας-Νυασαλάνδης με την λίρα της Ζάμπιας με αναλογία 1/1. Παράλληλα το νέο νόμισμα ήταν συνδεδεμένο με την Βρετανική λίρα με αναλογία 1/1.
Το 1968 η λίρα αντικαταστάθηκε από τον  κουάτσα σε αναλογια 2 κουάτσα = 1£ ή 1 κουάτσα = 10 σελίνια.

Κέρματα
-------

Το 1964, εκδόθηκαν κέρματα των 6 πενών,1 και 2 σελινίων από χαλκονικέλιο, και το 1966, εκδόθηκαν χάλκινα νομίσματα με οπή της 1 πένας .

Τραπεζογραμμάτια
----------------

Το 1964, η Τράπεζα της Ζάμπιας εξέδωσε χαρτονομίσματα με ονομαστικές αξίες των 10 σελινίων, και της 1 και 5 λιρών.

Πηγές
-----

* Krause, Chester L. and Clifford Mishler (1991). Standard Catalog of World Coins: 1801–1991 (18th ed. ed.). Krause Publications. ISBN 0873411501.
* Pick, Albert (1994). Standard Catalog of World Paper Money: General Issues. Colin R. Bruce II and Neil Shafer (editors) (7th ed.). Krause Publications. ISBN 0-87341-207-9.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

Τράπεζα της Ζάμπιας Αρχειοθετήθηκε 2010-06-21 στο Wayback Machine.
Ο **Λάμπα Ντ'Όρια** (γνωστός επίσης ως **Ντόρια**) (1245–1323) ήταν Ιταλός ναύαρχος της Δημοκρατίας της Γένοβας.

Αδερφός του *capitano del popolo* Ομπέρτο Ντόρια, ήταν ένας από τους καλύτερους Γενουάτες ναυάρχους, μαζί με τον απόγονό του, Αντρέα Ντόρια. Νίκησε τους Ενετούς στην μάχη της Κουρτζόλα το 1298, όπου συνέλαβε ως αιχμάλωτο τον ναύαρχο Αντρέα Ντάντολο (ο οποίος στην συνέχεια αυτοκτόνησε) και, σύμφωνα με τον μύθο, τον Μάρκο Πόλο.

Έπειτα από την θριαμβευτική του επιστροφή στην Γένοβα, η δημοτική αρχή της πόλης του παραχώρησε παλάτι επί της Πλατείας Σαν Ματτέο, καθώς και άλλες κτήσεις στην Σαβόνα, όπου μέχρι σήμερα υπάρχει το Παλάτζο Ντ'Όρια Λάμπα (καθώς και άλλα ομώνυμα στην Γένοβα και το Πεδεμόντιο). Ανακηρύχτηκε *capitano del popolo*. Ο Αυτοκράτορας Ερρίκος Ζ΄ του ανέθεσε την ηγεσία στόλου 40 γαλέων.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *BeWeB*. 2622.
2. ↑  Polo, Marco; Latham, Ronald (translator) (1958). *The Travels of Marco Polo*, p. 16. New York: Penguin Books. ISBN 0-14-044057-7.
Πολλές ναυτιλιακές Χώρες στον κόσμο έχουν ιδρύσει ειδικά επιστημονικά ινστιτούτα θαλασσίων ερευνών καθώς και εσωτερικών υδάτων μεταξύ των οποίων είναι και η Ελλάδα.

Το **Ινστιτούτο Ωκεανογραφικών και Αλιευτικών Ερευνών** Ελλάδας (Ι.ΩΚ.Α.Ε) ιδρύθηκε το 1965 (δια του Ν.4482/1965) με σκοπό την επιστημονική έρευνα των ελληνικών θαλασσών καθώς και εκείνων των εσωτερικών υδάτων της Χώρας επί των οργανισμών που ζουν μέσα σ΄ αυτά, καθώς και των συνθηκών που βεβαίως αναπτύσσονται αυτοί, χωρίς και να παραλείπεται η παρακολούθηση της οικονομικής εκμετάλλευσής τους (των ψαριών).

Στη πραγματικότητα το Ι.ΩΚ.Α.Ε. διαδέχθηκε το από το 1945 ιδρυθέν "Ελληνικό Υδροβιολογικό Ινστιτούτο" της Ακαδημίας Αθηνών. Η Έδρα του εν λόγω Ινστιτούτου βρίσκεται στη παραλία του Αγίου Κοσμά (έναντι του παλαιού αεροδρομίου του Ελληνικού) με ιδιόκτητες λιμενικές εγκαταστάσεις. Εποπτεύεται από το Υπουργείο Βιομηχανίας και διατηρεί περιφερειακές υπηρεσίες στη Ρόδο στο Λαύριο καθώς και στην Έδεσσα. Συνεργάζεται με πολλές Υπηρεσίες και Φορείς παράλληλου αντικειμένου όπως, με το Λιμενικό Σώμα, την Υδρογραφική Υπηρεσία κ.ά.

Εξέλιξη
-------

Το 1983 μετονομάσθηκε σε "Εθνικό Κέντρο Θαλασσίων Ερευνών" (ΕΚΘΕ) και τελευταία με το Κυβερνητικό Διάταγμα 3 Ιουνίου 2003 έλαβε τον σημερινό τίτλο Ελληνικό Κέντρο Θαλασσίων Ερευνών (ΕΛΚΕΘΕ) σε ενιαία δομή διοίκησης, υπό την εποπτεία της Γενικής Γραμματείας Έρευνας και Τεχνολογίας του Υπουργείου Ανάπτυξης και Επενδύσεων όπου και ενσωματώθηκαν οι ερευνητικές προσπάθειες του πρώην ΕΚΘΕ και ΙΘΑΒΙΚ (αντίστοιχου ερευνητικού κέντρου Πανεπιστημίου Κρήτης).
Στις δημώδεις ελληνικές εκφράσεις ο χαρακτηρισμός **λεχρίτης**, λεχρίτισσα έχει έννοια υβριστική, πρόσωπο τιποτένιο, ανήθικο (παλιάνθρωπος) ή και βρομιάρης.

Με το όνομα αυτό φέρεται και ο επονομαζόμενος "Σύλλογος Λεχριτών Θεσσαλονίκης" που χρονολογείται από το 1925 και συνεστήθη από βετεράνους του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου, από πρόσφυγες της Μικράς Ασίας καθώς και από Κωνσταντινοπολίτες στη Θεσσαλονίκη. Αρχικά είχε το όνομα «Μποέμ» που στα γαλλικά σημαίνει γλεντζές (μποέμηδες, γλεντζέδες) αλλά επειδή, στη συνέχεια, δεν τους ταίριαζε ο ξενόφερτος τίτλος, αποφάσισαν να τον αλλάξουν σε Λεχρίτη από το ένζυμο που προκαλεί τη βράση της ρετσίνας ακόμη και από το κουνουπάκι που ζει και πεθαίνει γύρω από την κάνουλα του βαρελιού. Έτσι, προς άρση της παρεξηγημένης ερμηνείας, όπως αναφέρεται σε σχετικό έγγραφο του Συλλόγου, «ο Λεχρίτης είναι ένα άτομο που μπορεί να προέρχεται από όλα τα κοινωνικά στρώματα, να έχει σχέση με την εκλεκτή ρετσίνα, να είναι πότης, όχι μέθυσος και να έχει χιούμορ».
Λάμιο το περίβλαστο (*Lamium amplexicaule*), Επταπύργιο, Θεσσαλονίκη, 02-04-2022
To Λάμιο το περίβλαστο (επιστ. ονομ. *Lamium amplexicaule*), με κοινή ονομασία πετειναράκι ή δωδεκάνθι, ανήκει στην οικογένεια των Χειλανθών (Labiatae), που χαρακτηρίζεται από τα δίχειλα άνθη, καθώς και από το γεγονός ότι τα περισσότερα είδη είναι πλούσια σε αιθέρια έλαια και για αυτό χρησιμοποιούνται ως φαρμακευτικά, αρωματικά, αρτυματικά κλπ. Αναφορικά με τo Λάμιο το περίβλαστο, οφείλει το όνομα του είδους «amplexicaule» από τα λατινικά amplector= αγκαλιάζω και caulis=στέλεχος, εξαιτίας της παρουσίας στοιχείων (συνήθως φύλλων) που αγκαλιάζουν το στέλεχος. Είναι ευρασιατικό είδος, κοινό σ΄όλη την Ελλάδα, σε κήπους, αμπελώνες, παρυφές δρόμων, καλλιεργημένους αγρούς, από την επιφάνεια της θάλασσας μέχρι 1500m. Μονοετής πόα με βλαστό όρθιο και φύλλα νεφροειδή, οδοντωτά Τα κατώτερα φύλλα έμμισχα, ενώ τα ανώτερα άμισχα, τριχωτά και περίβλαστα. Άνθη λευκορόδινα με ευθύ, μακρύ, στενό,πορφυρό και τριχωτό σωλήνα και κάλυκα χνουδωτό μήκους 1/3 ή 1/4 της στεφάνης. Κάτω χείλος δίλοβο με έντονες μωβ κηλίδες. Περίοδος ανθοφορίας από Δεκέμβριο μέχρι Μάιο. Είναι μελισσοτροφικό φυτό, ιδίως το χειμώνα που δεν υπάρχουν πολλά άνθη.

Πηγές
-----

* Αξιώτης Μ. & Αξιώτης Β. 2012, Τα φυτά της Ελλάδας, Η έρευνα στη Λέσβο, Εντελέχεια
* Παπιομύτογλου Β. 2006, Αγριολούλουδα της Ελλάδας, Mediterraneo Editions
* Φυτολογία 2006, Εκδοτική Αθηνών.
* Lafranchis T. & Sfikas G. 2001, Flowers of Greece, Diatheo
* Pignatti S. 1982, Flora d’ Italia (Vol. I-III), Edagricole, Bologna.
* Tutin et al. 2005, Flora Europaea Vol (2- 5), Cambridge University Press

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* https://www.greekflora.gr/el/flowers/0324/Lamium-amplexicaule
* https://euromed.luomus.fi/euromed\_map.php?taxon=491673&size=medium
* https://portal.cybertaxonomy.org/flora-greece/cdm\_dataportal/taxon/35ffad6b-f7d7-49ee-88ce-68b5b324d83e

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Scheda IPFI, Acta Plantarum Lamium\_amplexicaule». *www.actaplantarum.org*. Ανακτήθηκε στις 15 Μαρτίου 2023.
Ηλιογράφος Campbell-Stokes
Ο **Ηλιογράφος** ανήκει στα επίγεια Μετεωρολογικά όργανα και πρόκειται για αυτόνομο όργανο που μετρά την ημερήσια ηλιοφάνεια, δηλαδή πόσες ώρες οι ακτίνες του ηλιακού φωτός δεν εμποδίζονταν από σύννεφα στη διάρκεια μιας ημέρας.

Περισσότερο διαδεδομένοι σε χρήση ηλιογράφοι είναι του Campell Stokes και του Marvin τα ονόματα των οποίων και φέρουν.

Ηλιογράφος Cambell
------------------

Ο ηλιογράφος Cambell ή Cambell-Stokes αποτελείται από μια γυάλινη σφαίρα που φέρεται επί μεταλλικού στελέχους σε μεταλλική βάση. Η σφαίρα αυτή από το πίσω μέρος και σε μικρή απόσταση σχεδόν περιβάλλεται από μια ομόκεντρη σφαιρική ζώνη σε μορφή ζωδιακού που μπροστά όμως παραμένει ανοικτή. Στο εσωτερικό αυτής της σφαιρικής ζώνης τοποθετείται ειδική χάρτινη ταινία συνήθως χρώματος ανοικτού γαλάζιου.

Κατά την διάρκεια της ημέρας όταν οι ακτίνες του ήλιου δεν εμποδίζονται από σύννεφα η θερμική ενέργεια του Ήλιου που συγκεντρώνεται στην κυρία εστία της σφαίρας που αντανακλά στη χάρτινη ταινία καίει αυτή σχηματίζοντας έτσι μια συνεχή γραμμή ή τόξο (σύνολο ίχνους καμένων σημείων). Αν αντίθετα κατά την διάρκεια της ημέρας εμποδίζεται περιοδικά τότε περιοδικά καμένα τμήματα θα παρουσιάζει και η ταινία. Όταν τύχει ημέρα νεφοσκεπής τότε η χάρτινη ταινία δεν θα περιέχει ούτε ένα ίχνος καμένου σημείου.

* Η ταινία του ηλιογράφου φέρει 8 κάθετες διαγραμμίσεις που αντιστοιχούν σε 9 ώρες με ενδιάμεσες της ημίσειας ώρας ενώ τα οριζόντια καμένα τμήματα λαμβάνουν λατινικά γράμματα π.χ. Α, Β, C, κ.λπ. Εύλογο θεωρείται ότι η ταινία αυτή αντικαθίσταται καθημερινά μετά την δύση του Ηλίου.
* Ο ηλιογράφος τοποθετείται με τέτοιο προσανατολισμό ώστε οι ηλιακές ακτίνες καθ΄ όλη την ημέρα προσπίπτοντας στη σφαίρα ν΄ αντανακλώνται στη ταινία. Επειδή τα μεσημβρινά ύψη του Ηλίου και τα ημερήσια τόξα του δεν είναι τα ίδια για κάθε ημέρα στο εσωτερικό της σφαιρικής ζώνης υπάρχουν τρεις αυλακώσεις για την τοποθέτηση της κατάλληλης ταινίας κατά εποχή.

Ηλιογράφος Marvin
-----------------

Ο Ηλιογράφος Marvin μοιάζει με μικρή διαφανή ευθύγραμμη λάμπα φθορισμού. Στηρίζεται σε κάθετο στέλεχος στο οποίο και στερεώνεται το μέσον του οργάνου, σχεδόν σε οριζόντια θέση. Η καταγραφή της ηλιοφάνειας στο όργανο αυτό γίνεται με ηλεκτρική μέθοδο.

Παρατηρήσεις
------------

Η Ηλιοφάνεια είναι σπουδαίος κλιματικός παράγοντας. Όσο μεγαλύτερη η διάρκειά της σ΄ ένα τόπο τόσο και μεγαλύτερα τα ποσά της ηλιακής ακτινοβολίας που προσλαμβάνει αυτός. Τα ποσά αυτά είναι εκείνα που ρυθμίζουν τη θερμική κατάσταση της Γης και των στρωμάτων της ατμόσφαιρας.
Η μέτρηση της ηλιοφάνειας χρησιμεύει ακόμη και στον υπολογισμό της ηλιακής ενέργειας όταν κάποιοι Μετεωρολογικοί Σταθμοί μπορεί να μη διαθέτουν ανάλογα όργανα μέτρησής της.

Αγγλική ορολογία: Προσοχή
-------------------------

Η λέξη "Heliograph" στα αγγλικά χρησιμοποιείται και για σύστημα επικοινωνίας με καθρέφτες, ενώ ο ηλιογράφος που περιγράφουμε εδώ ονομάζεται "Sunshine recorder" (καταγραφέας ηλιοφάνειας).

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ηλιογράφος** |
Το θέμα της **ηθικής των κυρίων - δούλων**, αποτελεί κεντρικό σημείο στα έργα του Φρίντριχ Νίτσε, συγκεκριμένα στο έργο **"Η Γενεαλογία της Ηθικής"**. Ο Νίτσε ισχυρίζεται ότι υπήρξαν δύο θεμελιώδεις τύποι ηθικής. Η **ηθική των κυρίων** και η **ηθική των δούλων**. Η ηθική των κυρίων ζυγίζει τις πράξεις με βάση τις καλές ή κακές συνέπειες. Αντίθετα η ηθική των δούλων εστιάζεται σε καλές και κακές προθέσεις μιας πράξης. Ενώ η ηθική των κυρίων δίνει αξία σε έννοιες όπως υπερηφάνεια, δύναμη και ευγένεια-αρχοντιά, η ηθική των δούλων δίνει αξία σε έννοιες όπως ευγένεια, ταπεινότητα και συμπάθεια. Σύμφωνα με τον Νίτσε η μελέτη των δύο αυτών τύπων ηθικής, αποτελεί τη βάση για την εξήγηση του δυτικού τρόπου σκέψης.

Βιβλιογραφία
------------

* Νίτσε, Φρειδερίκος (2006). "Γενεαλογία της ηθικής," εκδόσεις Πανοπτικόν.
Το τελευταίο τεύχος του περιοδικού *Ηγησώ*, Φεβρ. 1908.
Το μηνιαίο λογοτεχνικό περιοδικό ***Ηγησώ*** ιδρύθηκε και άρχισε να κυκλοφορεί στην Αθήνα το 1907, δημοσιεύοντας αποκλειστικά ποίηση. Το περιοδικό αυτό εξέδιδε ομάδα νέων λογοτεχνών της εποχής. Το πρώτο φύλλο εκδόθηκε το Μάιο του έτους εκείνου, το δε τελευταίο τον Φεβρουάριο του 1908.

Ιδρυτές του περιοδικού ήταν οι Φώτος Πολίτης, Γ. Ν. Πολίτης, Κώστας Βάρναλης, Λέανδρος Παλαμάς, Δ. Ευαγγελίδης (Μήτσης Καλαμάς), Ν. Καρβούνης, Λ. Κουμαριανός, Ναπολέων Λαπαθιώτης, Ρώμος Φιλύρας, και Ν. Χατζάρας. Επίσης συνεργάτες στο περιοδικό ήταν και οι Ιωάννης Γρυπάρης, Γιάννης Βλαχογιάννης, Λάμπρος Πορφύρας, Παύλος Νιρβάνας, Ρήγας Γκόλφης, Άριστος Καμπάνης κ.ά.

Το περιοδικό αυτό δημοσίευε αποκλειστικά ποιήματα, η δε έκδοσή του είχε προκαλέσει ευμενή κριτική όχι μόνο Ελλήνων αλλά και ξένων λογοτεχνών.