recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η πριγκίπισσα **Μαρία Μιχαηλόβνα Γκολίτζυνα** (1834 - 1910) ήταν Ρωσίδα ευγενής, αυλική και φιλάνθρωπος. Υπηρέτησε ως Κυρία επί των ενδυμάτων για την αυτοκράτειρα Αλεξάνδρα Φεοντόροβνα (Άλιξ της Έσσης) από το 1894 έως το 1910.

Ζωή
---

Ήταν η κόρη του αντιστράτηγου Μιχαήλ Βασιλιγιέβιτι Πάσκοφ και της Μαρία Μπαράνοβα Τροφίμοβνα. Το 1857, παντρεύτηκε τον πρίγκιπα Βλαδίμηρο Ντμιτρίεβιτς Γκολίτσυν (1815-1888). Είχε ένα παιδί, τη Μαρία Βλαντιμίροβνα Γκολίτσινα (1860-1933), η οποία για ένα διάστημα υπηρέτησε ως δεσποινίδα των τιμών.

Η Γκολίτσυνα έγινε Κυρία του Τάγματος της Αγίας Αικατερίνης το 1879. Υπηρέτησε ως αναπληρώτρια πρόεδρος της γνωστής Πατριωτικής Εταιρείας (Ρωσία) το 1896-1910. Η Μαρία Γκολίτζυνα περιγράφεται από τους συγχρόνους της ως επιβλητικός χαρακτήρας και ως ακραία αντιδραστική συντηρητική, αντίθετη σε όλες τις μορφές φιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων της αυταρχικής μοναρχίας.  Το 1894 διορίστηκε στη θέση της ανώτερης Κυρίας των Τιμών στη νέα αυτοκράτειρα, με ευθύνη όλων των γυναικών υπαλλήλων της αυλής της αυτοκράτειρας, η οποία είχε επιλεγεί από τη χήρα αυτοκράτειρα Μαρία Φεοντόροβνα (Ντάγκμαρ της Δανίας) .

Σύμφωνα με τον στρατηγό Α.Α. Μοσόλοφ, κανείς δεν ήταν πιο κατάλληλος για να επιβλέπει τις κυρίες των τιμών: "θα ήταν δύσκολο να βρεθεί μία κυρία πιο ταιριαστή από την πριγκίπισσα Γκολίτσυνα για να προσωποποιήσει την υψηλή θέση της Κυρίας επί των Ενδυμάτων.. . Είχε μία καλά ανεπτυγμένη αίσθηση για οτιδήποτε δεν ανήκει στην εθιμοτυπία." 

Μετέφερε όλα τα παιδιά της τελευταίας αυτοκράτειρας στη βάπτιση τους.

Την διαδέχτηκε στην αυλική θέση της η Ελισαβέτα Αλεξέεβνα Ναρισκίνα (1838-1928).

Βιβλιογραφία
------------

* Е. А. Нарышкина. Мои воспоминания. Под властью трех царей. - М .: Новое литературное обозрение, 2014. - 688 с.
* А. А. Мосолов. При дворе последнего императора— СПб. 1992. С. 200.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 24  Ιουνίου 2019.
2. ↑  Е. А. Нарышкина. Мои воспоминания. Под властью трех царей. — М.: Новое литературное обозрение, 2014. — 688 с.
3. ↑  А. А. Мосолов. При дворе последнего императора.— СПб. 1992.— С. 200.
Ο **Φαντομάς** (Γαλλικά: Fantômas) είναι ένας φανταστικός χαρακτήρας που δημιουργήθηκε από τους Γάλλους συγγραφείς Μαρσέλ Αλαίν (1885–1969) και Πιέρ Σουβέστρ (1874–1914).

Ένας από τους πιο δημοφιλείς χαρακτήρες στην ιστορία της γαλλικής αστυνομικής λογοτεχνίας, ο Fantômas δημιουργήθηκε το 1911 και εμφανίστηκε σε συνολικά 32 τόμους που γράφτηκαν από τους δύο συνεργάτες και στη συνέχεια σε 11 επόμενους τόμους που γράφτηκαν μόνο από τον Αλαίν μετά τον θάνατο του Σουβέστρ. Ο χαρακτήρας ήταν επίσης η βάση διαφόρων κινηματογραφικών, τηλεοπτικών και έντυπων προσαρμογών. Στην ιστορία του αστυνομικού μυθιστορήματος, αντιπροσωπεύει μια μετάβαση από τους κακοποιούς του γοτθικού μυθιστορήματος του 19ου αιώνα στους σύγχρονους κατά συρροή δολοφόνους και υπερκακούς.

Τα βιβλία και οι ταινίες που κυκλοφόρησαν σε γρήγορη διαδοχή προβλέπουν τις τρέχουσες μεθόδους παραγωγής του Χόλιγουντ, από δύο απόψεις:  Πρώτον, οι συγγραφείς διένειμαν τη γραφή μεταξύ τους. "Η μέθοδος εργασίας τους ήταν να σχεδιάσουν τη γενική πλοκή μεταξύ τους και στη συνέχεια να ξεκινήσουν και να γράψουν εναλλακτικά κεφάλαια ανεξάρτητα το ένα από το άλλο, συναντώντας μέχρι να συνδέσουν τα δύο μισά της ιστορίας στο τελευταίο κεφάλαιο".  Αυτή η προσέγγιση επέτρεψε στους συγγραφείς να παράγουν σχεδόν ένα μυθιστόρημα το μήνα. Δεύτερον, τα κινηματογραφικά δικαιώματα των βιβλίων αφαιρέθηκαν αμέσως, διασφαλίζοντας ότι το κινηματογραφικό στούντιο θα μπορούσε να παράγει σίκουελ αξιόπιστα.

Η δημοφιλής απεικόνιση του Φαντομάς να φορά μπλε μάσκα και μαύρα γάντια και να χρησιμοποιεί τεχνολογικές συσκευές δεν προέρχεται από τα μυθιστορήματα, αλλά είναι αποτέλεσμα της δημοτικότητας της τριλογίας των ταινιών Fantômas που σκηνοθέτησε ο Αντρέ Υνμπέλ τη δεκαετία του 1960. Η τριλογία, η οποία ξεκίνησε το 1964 με το *Fantômas*, απομακρύνθηκε σημαντικά από τα μυθιστορήματα δίνοντας στην ιστορία έναν πιο κωμικό τόνο, όπως προηγήθηκαν από τις δύο πρώτες ταινίες *Ο Ροζ Πάνθηρας*, και κάνοντας τον Fantômas (που υποδύεται ο Ζάν Μαρέ ) περισσότερο εχθρό του Τζέιμς Μπόντ. ομοίως δανειζόμενος από τις δύο πρώτες ταινίες του Μποντ. Παρά αυτές τις αποκλίσεις, η εμφάνιση του Φαντομάς με τη μπλέ μάσκα είναι αναμφισβήτητα η πιο γνωστή στο ευρύ κοινό.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Getting away with murder, A region 2 partial DVD review of *Fantômas* by Slarek». *DVD Outsider*. 19 Μαρτίου 2006.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Fantômas στο Wikimedia Commons
Η **Μαρία Γρηγορίεβνα Σκουράτοβα-Μπέλσκαγια** (απεβ. 10/20 Ιουνίου 1605) από τον Οίκο των Σκουράτοβ-Μπέλσκι ήταν κόρη του αρχηγού της Οπρίτσνινα και με τον γάμο της έγινε Αυτοκράτειρα της Ρωσίας. Ανέλαβε την αντιβασιλεία της Ρωσίας κατά την ανηλικιότητα του γιου της Φέοντορ Β΄ το 1605.

Οπαδοί του ψευδο-Δημητρίου σκοτώνουν τον Φέοντορ Β΄ και τη μητέρα του Μαρία Σκουράτοβα-Μπέλσκαγια.

Βιογραφία
---------

Ήταν κόρη του Γρηγόρι Λουκιάνοβιτς του *Μαλυούτα* αρχηγού της Οπρίτσνινα επί Ιβάν Δ΄. Ο πατέρας της ήταν ευνοούμενος του Ιβάν Δ΄.

Ο γάμος της με τον Μπορίς Γκοντουνόφ έγινε, διότι ο Μπορίς ήθελε να ενδυναμώσει τη θέση του στην Αυλή με το να γίνει γαμπρός του ευνοούμενου του Αυτοκράτορα. Το 1568 ο Μπόρις έγινε Αυτοκράτορας και η Μαρία τσαρίνα. Κατά το διάστημα που ήταν Αυτοκράτειρα, η ευνοούμενή της Μαρία Φεοντόροβνα Ποζάρσκαγια ασκούσε επιρροή επάνω της. Τον Απρίλιο του 1605 απεβίωσε ο Μπορίς και ο γιος τους αναγορεύθηκε Αυτοκράτορας. Ήταν 16 ετών και η Μαρία ανέλαβε την αντιβασιλεία, όμως ενάμισι μήνα μετά οπαδοί του ψευδο-Δημήτριου στραγγάλισαν τον Φιοντόρ Β΄ και τη μητέρα του Μαρία στο διαμέρισμά του.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε το 1570 τον Μπορίς Γκοντουνόφ Αυτοκράτορα της Ρωσίας και είχε τέκνα:

* Ξένια 1582-1622, άγαμη.
* Φιοντόρ Β΄ 1589-1605, Αυτοκράτορας της Ρωσίας.

Πηγές
-----

* Мария Григорьевна // Славянская энциклопедия: XVII век в 2-х томах. A-M. Том 1

1. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*. p11491.htm#i114907.
2. ↑  p11491.htm#i114907. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
3. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
Ένα **τηλεοπτικό πρόγραμμα** είναι μια προγραμματισμένη σειρά τηλεοπτικών μεταδόσεων. Τα τηλεοπτικά προγράμματα που μεταδίδονται μέσω της τηλεόρασης *απευθείας* (την στιγμή που λαμβάνουν χώρα), λέγονται «ζωντανά» (ζωντανό πρόγραμμα, ζωντανή εκπομπή) ενώ όσες δεν μεταδίδονται απευθείας, αλλά γράφονται σε αποθηκευτικά μέσα για να προβληθούν κάποια άλλη στιγμή λέγονται *μαγνητοσκοπημένες*. Χαρακτηριστικά παραδείγματα ζωντανών εκπομπών είναι οι *ειδήσεις*, πολλοί *ποδοσφαιρικοί αγώνες*, *ψυχαγωγικά σόου* κλπ. ενώ μαγνητοσκοπημένες είναι οι τηλεοπτικές σειρές (ή απλούστερα *σίριαλ*), οι ταινίες κλπ.

Είδη
----

### Προκαθορισμένες εκπομπές

Με τον όρο προκαθορισμένες εκπομπές εννοούνται προγράμματα με καθορισμένα κείμενα και κριτήρια.

* Τηλεοπτικές σειρές, όπως Δραματικές τηλεοπτικές σειρές (Dramedy, σειρά δράσης, σαπουνόπερα, τηλενουβέλα) ή Τηλεοπτική κωμωδία
* Κινούμενα σχέδια
* Μίνι σειρές και τηλεταινίες
* Εκπομπές απονομής βραβείων

### Μη προκαθορισμένες εκπομπές

* Τοκ σόου
* Ριάλιτι σόου
* Ψυχαγωγικές εκπομπές
* Μαγκαζίνο

### Ενημερωτικές σειρές

* Δελτία ειδήσεων
* Ντοκιμαντέρ
* Ενημερωτικά μαγκαζίνο
* Διαφημίσεις

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος ελληνικών τηλεοπτικών σταθμών

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Television programmes στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85133602
* GND: 4016842-6
* BNF: cb119380561 (data)
* NKC: ph126513

 |

 |
Οι **Ταγκάλογκ** είναι η δεύτερη μεγαλύτερη εθνογλωσσική ομάδα στις Φιλιππίνες. Το όνομα τους προέρχεται από το όνομα *ταγκαιλόγκ* που σημαίνει *«άνθρωποι που ζουν κοντά στο ποτάμι»*. Τα τελευταία χρόνια πλέον αυτοαποκαλούνται Φιλιππινέζοι.

Πληθυσμός
---------

Οι Ταγκάλογκ είναι περίπου 15 εκατομμύρια. Ομιλούν τη γλώσσα Ταγκάλογκ και μερικές διαλέκτους της. Ως προς το θρήσκευμα οι περισσότεροι είναι χριστιανοί. Ένας σημαντικός αριθμός των ταγκάλογκ χαρακτηρίζονται ως Μεστίζο, καθώς έχουν και κινεζική ή ισπανική ή αμερικάνικη καταγωγή.

Πολιτισμός
----------

Ο πολιτισμός των Ταγκάλογκ ήταν πολύ διαφορετικός σε σχέση με σήμερα. Οι επιρροές της Κίνας, της Ισπανίας και της Αμερικής έχουν διαμορφώσει τον πολιτισμό των Ταγκάλογκ που ουσιαστικά είναι και ο φιλιππινέζικος πολιτισμός. Οι Ταγκάλογκ συμμετείχαν ενεργά στις μεγαλύτερες στιγμές της φιλιππινέζικης ιστορίας όπως η φιλιππινέζικη επανάσταση.

Ιστορία
-------

Η προφορική παράδοση των Ταγκάλογκ έχει διασωθεί σε αντίθεση με τη γραπτή. Η περιοχή Μπατάνγκας είναι το σημείο μηδέν για τους Ταγκάλογκ και η καρδιά του πολιτισμού τους.
Οι Ταγκάλογκ οργάνωσαν πολλές επαναστάσεις κατά των Ισπανών αποίκων. Μάλιστα ο εθνικός ήρωας
των Φιλιππίνων, Χοσέ Ρισάλ, ήταν Ταγκάλογκ στην καταγωγή. Κατά τη διάρκεια της φιλιππινέζικης επανάστασης το 1898, πολλοί από τους αρχηγούς της, όπως ο Εμίλιο Αγκιλνάδο, ο Απολινάριο Μαμπίνι, ο Αντρές Μπονιφάσιο και ο Εμίλιο Τζακίντο ήταν Ταγκάλογκ.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Tagalog  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Συντεταγμένες: 34°10′16.0″S 58°15′18.4″W﻿ / ﻿34.171111°S 58.255111°W﻿ / -34.171111; -58.255111

Εναέρια λήψη κοιτώντας προς τα δυτικά, του νησιού που σχηματίζουν η νήσος Τιμοτέο Ντομίνγκεζ της Ουρουγουάης (πάνω δεξιό μέρος) και η νήσος Μάρτιν Γκαρσία της Αργεντινής (κάτω αριστερό μέρος). Η φωτογραφία είναι από την πτήση της εταιρείας KLM KL0701 από το Άμστερνταμ στο Μπουένος Άιρες την Παρασκευή, 29 Νοεμβρίου 2019 στις 06:51ω (UTC-3).
Η νήσος **Τιμοτέο Ντομίνγκεζ** (ισπανικά: *Isla Timoteo Domínguez*) είναι νησί της Ουρουγουάης κοντά στις εκβολές του ποταμού Ρίο Ντε Λα Πλάτα.

Ιστορία
-------

Τα δύο νησιά Τιμοτέο Ντομίνγκεζ και Μαρτίν Γκαρσία πριν την ένωση τους από τα ποτάμια ιζήματα.
Το αργεντίνικο εξκλάβιο της νήσου Μαρτίν Γκαρσία βρίσκεται εντός των υδάτινων συνόρων της Ουρουγουάης από το έτος 1973, όταν και τα δύο κράτη υπέγραψαν την Συνθήκη του Ρίο Ντε Λα Πλάτα καθιστώντας τη **νήσο Μαρτίν Γκαρσία** ως έδαφος της Αργεντινής το οποίο θα έχει αποκλειστική χρήση φυσικού καταφυγίου. Το έτος 1961 ποτάμια ιζήματα δημιούργησαν ένα μικρό αμμώδες ανάχωμα βόρεια του νησιού Μαρτίν Γκαρσία, εντός της Ουρουγουανής επικράτειας. Καθώς το ανάχωμα αυτό μεγάλωνε δημιούργησε αρχικά ένα νησί και γύρω στο 1980 ενώθηκε με τη νήσο Μάρτιν Γκαρσία, δημιουργώντας έτσι το πρώτο χερσαίο σύνορο μεταξύ Αργεντινής και Ουρουγουάης. Πλέον τα δύο νησιά είναι ενωμένα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Michelini, Felipe (13 Αυγούστου 2019). «La última frontera: Martín García y Timoteo Domínguez».

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Ουρουγουάη
 |

 |
Ο **Αθανάσιος Ξόδιλος** (Βυτίνα Γορτυνίας, 1780 - Κισνόβιο Βεσσαραβίας, μετά το 1846) ήταν Έλληνας έμπορος, φιλικός και απομνημονευματογράφος.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ο Ξόδιλος εγκαταστάθηκε το 1814 στη Βεσσαραβία, ανέπτυξε επιτυχημένη εμπορική δραστηριότητα και υπήρξε μέλος της Εν Αθήναις Εταιρείας των φιλομούσων από το 1817.

Το 1820 μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία από τον Δημήτριο Καλαματιανό, έφθασε στον ανώτερο βαθμό του ιερέα και αναδείχθηκε σ' ένα από τα σημαντικότερα στελέχη της. Έκτοτε, συμμετείχε ενεργά στην Επανάσταση του '21, στηρίζοντας οικονομικά τον Αλέξανδρο Υψηλάντη και στρατολογόντας άνδρες για την επανάσταση στις Παραδουνάβιες ηγεμονίες. Πολύ λίγα είναι γνωστά για τη ζωή του μετά το 1821, εκτός του βιβλίου του "Πρόοδος της Εταιρείας των Φιλικών εν τη επαναστάσει", το οποίο αναφέρεται στα γεγονότα της Βεσσαραβίας και της Μολδαβίας κατά την έναρξη της Επανάστασης του '21 και περιέχει σημαντικό υλικό για το κίνημα του Υψηλάντη και τη Φιλική Εταιρεία. Υπάρχει ακόμα, μέρος της της αλληλογραφίας του, κυρίως με τον Εμμανουήλ Ξάνθο, ο οποίος τον αναφέρει:

>  *... ήτον εις των μεγαλεμπόρων Ελλήνων εις Βεσσαραβίαν, Πελλοπονήσιος, εν υπολείψει και ευνοία παρά τη ρωσσική εκεί διοικήσει, εις των ενθερμοτέρων αδελφών της Εταιρείας, πολλά δαπανήσας και ενεργήσας εν τη επαναστάσει προς ενθάρρυνσιν των εν Γαλατζίω και Σκουλενίω Ελλήνων στρατιωτών...*
> 
> 
>

Παραπομπές
----------

1. ↑  Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό, τομ 7, Εκδοτική Αθηνών
2. 1 2  *Εγκυκλοπαίδεια Δομή*, τομ.12, σελ.30, Αθήνα
3. ↑  Ε.Κ.Τ. (Εθνικό Κέντρο Βιβλίου) από το biblionet.gr

Βιβλιογραφία
------------

*’Αθανασίου Ξοδίλου: Ή Εταιρεία τών Φιλικών καί τά πρώτα συμβάντα τοϋ 1821*, ’Ανέκδοτα άπομνημονεύματα, προκηρύξεις, γράμματα κ.ά. κείμενα. Έκδοση Λ. I. Βρανούση καί Ν. Καμαριανοϋ, Άθήναι 1964.

Δείτε επίσης
------------

* Η Ακαδημία Αθηνών για το βιβλίο του Αθανασίου Ξόδιλου[*νεκρός σύνδεσμος*]
* Ξένη βιβλιογραφική αναφορά[*νεκρός σύνδεσμος*]
Ο **Ντμίτρο Ντέντκο**, ουκραν. Дмитро Дедько (απεβ. 1349) από τον Οίκο των Ρουρικιδών ήταν κύριος της Γαλικίας-Βολινίας (1340-49) και ο αρχηγέτης του Οίκου των Οστρόζκι.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του Γιούρι Α΄ της Γαλικίας-Βολινίας και της Βαρβάρας. Ετεροθαλείς αδελφοί του ήταν οι Αντρέι Β΄ και Λέων Β΄ βασιλείς από κοινού της Γαλικίας και η Μαρία.

Έγραψε την ιστορία της Ρουθηνίας και σε αυτόν αναφέρονται πολλοί μεταγενέστεροι ιστορικοί της Ουκρανίας. Σώζεται επιστολή του προς τους κατοίκους τού Τόρουν της Πολωνίας, που τους καλεί να αναβιώσουν τις οικονομικές σχέσεις τους με τη Γαλικία. Μερικοί ιστορικοί θεωρούν ότι ήταν γηγενής βογιάρος της Γαλικίας, άλλοι ότι ήταν γιος τού Γιούρι Α΄ των Ρουρικιδών, Ρώσων (Ρουθηνών) κυβερνητών της χώρας. Ο Ουκρανός συγγραφέας Βολοντιμίρ Μπιλίνσκι εκτιμά, ότι δεν ανέλαβε τη διακυβέρνηση το 1340, αλλά το 1323, όταν απεβίωσαν οι δύο αδελφοί του, που βασίλευαν από κοινού. Πιστεύει ότι η δυαρχία τους συνεχίστηκε με τον Ντμίτρο και τον Μπολέσλαβ των Πιαστ, γιο της Μαρίας, που κυβέρνησε με το όνομα Γιούρι Β΄ το διάστημα 1323-40.

Το 1340-92 οι Πολωνοί και οι Λιθουανοί επιτέθηκαν στη Γαλικία και ο Ντμίτρο κατάφερε να αμυνθεί με επιτυχία, με τη συνδρομή του Λιουμπάρτας, συζύγου της Ευφημίας, κόρης τού Αντρέι Β΄. Όταν απεβίωσε, ο Καζιμίρ Γ΄ της Πολωνίας, με τη συγκατάθεση τού Τζανιμπέγκ χαν της Χρυσής Ορδής, κατέλαβε τη Γαλικία το 1349 και υποσχέθηκε εισφορές στους Τατάρους.

Οικογένεια
----------

Ο Ουκρανός συγγραφέας Βολοντιμίρ Μπιλίνσκι θεωρεί ότι γιος τού Ντμίτρο ήταν ο:

* Ντανίλο απεβ. μετά το 1366, πρίγκιπας τού Όστρο. Είναι ο ιδρυτής του Οίκου των Οστρόζκι.

Πηγές
-----

* Presnyakov, A. Lithuanian-Russian State in 13th-16th centuries. ISBN 9789852002240


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Dmytro Dedko  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Midlum Φάση 1 2000-2006
Το **Renault Midlum** είναι ένα φορτηγό διανομής μεσαίου τύπου που κατασκευάστηκε από τη Renault Trucks, το οποίο ήταν διαθέσιμο ως φορτηγό πλατφόρμα και ως πλαίσιο, δηλαδή χωρίς έτοιμη καρότσα. Η Renault Trucks παρήγαγε το μοντέλο στο εργοστάσιο Μπλαινβίλ-συρ-Ορν από το 2000 και στο εργοστάσιο της Nordex SA κοντά στο Μοντεβιδέο από το 2002. Στην Ωκεανία πουλήθηκε από την αδελφή εταιρεία Mack Trucks ως **Mack Midlum**. Η σειρά αντικαταστάθηκε από το Renault Trucks D.

Το Midlum ήταν διαθέσιμο με 18 διαφορετικά μεταξόνια και διαφορετικές εκδόσεις καμπίνας, συμπεριλαμβανομένης μιας έκδοσης με διπλή καμπίνα. Το μέγιστο ωφέλιμο φορτίο ήταν 14 τόνοι.

Το 2006 το Midlum αναθεωρήθηκε (Φάση 2) και τώρα είχε κινητήρες ντίζελ με απόδοση 118 έως 227 kW. Εκτός από τα οχήματα με τους τύπους κίνησης 4×2 και 4×4, κατασκευάστηκε επίσης μια παραλλαγή 6×2 κατόπιν ειδικής παραγγελίας, η οποία έχει συνολικό βάρος 26 τόνους κατέστη δυνατή.

Renault Midlum Electric
-----------------------

 Renault Midlum Electric
Από το 2011 υπήρχε και ένα αμιγώς ηλεκτροκίνητο Midlum. Αυτό χρησιμοποιήθηκε και δοκιμάστηκε από πολλές εταιρείες στην περιοχή της Λυών. Το Electrique Midlum είχε 16 τόνους συνολικού βάρους και ωφέλιμο φορτίο 5,5 Μετρικούς τόνους. Ο ηλεκτροκινητήρας παρέδωσε 103 kW, το όχημα είχε εμβέλεια 100 Χιλιόμετρο. Ο χρόνος φόρτωσης ήταν οκτώ ωρες. Το μοντέλο ήταν το πρώτο φορτηγό αυτού του μεγέθους στον κόσμο που κινούνταν με ηλεκτροκινητήρα.

Παραπομπές
----------

1. ↑

διαδικτυακοί σύνδεσμοι
----------------------

* Ιστοσελίδα κατασκευαστή Γερμανία
* Ηλεκτρικό φορτηγό Renault Midlum (Γαλλικά)
Οι **Ορθογραφικοί Kανόνες της Καταλανικής γλώσσας** είναι ένα σύνολο 24 κανόνων που δημιούργησε το Ινστιτούτο Καταλανικών Μελετών στις 24 Ιανουαρίου του 1913, με τους οποίους έγινε προσπάθεια να ρυθμιστεί το ορθογραφικό σύστημα των Καταλανικών. Δημιουργήθηκαν λόγω της ανάγκης να εκσυγχρονιστούν, να καθαριστούν και να κανονικοποιηθούν η λογοτεχνική και η γραπτή γλώσσα. Αυτοί οι κανόνες σηματοδότησαν την γραφή των μοντέρνων Καταλανικών, που ισοδυναμούσαν με άλλες ευρωπαϊκές γλώσσες και που έγιναν πιο κατάλληλοι για την καλλιέργεια όλων των λογοτεχνικών ειδών και για όλους τους τομείς επικοινωνίας: τον τύπο, την επιστήμη, την εκπαίδευση, την νομοθεσία και τις επιχειρήσεις.

Για να εγκατασταθούν αυτοί οι Ορθογραφικοί Κανόνες, το Ινστιτούτο ίδρυσε μια επιτροπή αποτελούμενη από μέλη από όλα τα τμήματα του: Αντόνι Μαρία Αλκοβέρ, Τζοζέπ Καρνέρ ι Ριμπάλτα, Φρεντερίκ Κλασκάρ, Πομπέου Φάμπρα, Λουίς Σεγκαλά ι Εσταλέγια, Τζάουμε Μασσό ι Τορρέντς, Μικέλ ντελς Σάντς Ολιβέρ, Αντόνι Ρουμπιό ι Γιούκ, Πέρε Κορομίνες ι Μοντάνια και από τον Εουζένι δ'Ορς. Ο Πομπέου Φάμπρα ανέλαβε να ετοιμάσει ένα ερωτηματολόγιο το οποίο μελετήθηκε, συζητήθηκε και για το οποίο ψήφισαν όλα τα μέλη της επιτροπής. Το Ινστιτούτο, με αυτούς τους κανόνες, παρέδωσε όλα τα βασικά και σημαντικά εφόδια για την Καταλανική γλώσσα για να μπορεί το Ινστιτούτο να αναλάβει όλες τις εργασιες που θα ακολουθούσαν, οι οποίες αφορούσαν την κωδικοποίηση της γραμματικής (1918) και το Γενικό Λεξιλόγιο της Καταλανικής Γλώσσας (1932).

Οι κανόνες εφαρμόστηκαν αμέσως από τον ημερήσιο Τύπο, διάφορα περιοδικά και από την πλειοψηφεία των συγγραφέων. Η Κανονικοποίηση διευκόλυνε την διδασκαλία των Καταλανικών στα σχολεία και τα πανεπιστήμια. Ο Ενρίκ Πρατ ντε λα Ρίμπα, όσο αφορά αυτό το θέμα, κάλεσε τους Καταλανούς να είναι ενωμένοι και πειθαρχημένοι και σαν αποτέλεσμα οι τοπικές εταιρείες υιοθέτησαν την καινούργια ορθογραφία. Ο ρόλος του πολιτισμικού και πολιτικού κόσμου ήταν καθοριστικός για την επιτυχία των Κανόνων, της ενότητας της γλώσσας και, σίγουρα, για να επαναφερθεί η Καταλανική γλώσσα.

Παρά την λαϊκή και επίσημη αποδοχή, οι κανόνες είχαν αρχικά καταπολεμηθεί από ένα συγκεκριμένο αριθμό προσωπικοτήτων. Αξίζει να αναφερθούν μερικοί από αυτούς, κάποιοι εγγράμματοι και φιλόλογοι, όπως οι: Φρανσέσκ Καρρέρας ι Κάντι, Τζάουμε Κολέλ ι Μπανσέλς, Τζοζέπ Φρανκέζα ι Γκόμις, Φρανσέσκ Ματέου ι Φορνέλς, Απέλες Μέστρες, Ραμόν Μικέλ ι Πλάνας, Ερνέστ Μολινέ ι Μπραζές, κ.τ.λ. Αυτοί δημιούργησαν το 1915 την Ακαδημία της Καταλανικής Γλώσσας, η οποία εφάρμοσε μερικούς Κανόνες ορθογραφίας που δημοσιέυθηκαν το 1916, οι οποίοι δεν εφαρμόστηκαν με επιτυχία.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Normes de Castelló

Παραπομπές
----------

1. ↑ . .
2. ↑  Generalitat de Catalunya (επιμ.). .  Missing or empty `|title=` (βοήθεια)Missing or empty `|title=` (βοήθεια)
Η **Ξένια Ιβάνοβνα**, ρωσ. Ксения Ивановна Шестова (1560 - 1631) από τον Οίκο των Σεστόβα ήταν εγγονή γαιοκτήμονα στο Ούγκλιτς και με τον γάμο της έγινε σύζυγος Βογιάρου, μετέπειτα Πατριάρχη Μόσχας.

Βιογραφία
---------

Η καταγωγή της ήταν συζητήσιμη για αιώνες. Τώρα είναι αποδεκτό το επώνυμό της *Σεστόβα* (και όχι Σαστουνόβα, όπως εθεωρείτο παλαιότερα) και πως πάππος της ήταν ο Τιμοφέι Γκρυαζνόι, πλούσιος γαιοκτήμονας από το Ούγκλιτς.

Κατά τη δίωξη των Ρομάνοφ από τον Μπόρις Γκοντουνόφ αναγκάστηκε να ενδυθεί το μοναχικό ένδυμα με το όνομα Μάρφα. Έπειτα από αρκετά έτη εξορίας στον ξενώνα Τολβουίσκι, εγκαταστάθηκε με τον γιο της στην Κόστρομα. Εκεί έφθασαν οι απεσταλμένοι το 1613 για να πληροφορήσουν τον γιο της Μιχαήλ, ότι εκλέχθηκε στον Ρωσικό θρόνο. Επειδή οι προηγούμενοι τσάροι είχαν σκοτωθεί ή είχαν πέσει σε δυσμένεια, η Μάρφα στην αρχή αρνήθηκε να ευλογήσει τον γιο της και να τον αφήσει να πάει στη Μόσχα.

Ο σύζυγός της Φεοντόρ είχε επίσης αναγκαστεί να γίνει μοναχός με το όνομα Φιλάρετος και ανελίχθηκε στη θέση του Πατριάρχη Μόσχας, αλλά όταν οι Πολωνοί εισέβαλαν στη Ρωσία, τον πήραν μαζί τους στη Βαρσοβία.

Κατά τα πρώτα έτη της βασιλείας του Μιχαήλ, η μητέρα του, η *μεγάλη μοναχή* όπως έγινε γνωστή, άσκησε μεγάλη επιρροή στον γιο της, που υπέφερε από ασθένεια των ποδιών και ήταν αμελής στην εξουσία. Τοποθέτησε τους συγγενείς της, τους Σαλτύκοβ στις σημαντικές θέσεις της κυβέρνησης, πράγμα όμως που οδήγησε σε ευρεία διαφθορά. Η επιστροφή του άνδρα της από την Πολωνία το 1619, έθεσε τέλος στην επιρροή τη δική της και των συγγενών της. Απεβίωσε 71 ετών και τάφηκε στη μονή Νοβοσπάσκυ.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε τον Φεοντόρ Νικήτιτς Ρομάνοφ, βογιάρο, μετέπειτα μητροπολίτη Μόσχας και είχε τέκνα:

* Μιχαήλ Α΄ 1596-1645, Αυτοκράτορας της Ρωσίας.
* άλλα πέντε τέκνα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*. p10330.htm#i103300. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  (Γερμανικά) *Κατάλογος της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γερμανίας*. 1021376000. Ανακτήθηκε στις 30  Μαΐου 2020.
3. ↑  *Τσεχική Εθνική Βάση Δεδομένων Καθιερωμένων Όρων*. js2017943996. Ανακτήθηκε στις 1  Μαρτίου 2022.
4. ↑  (Γερμανικά) *Κατάλογος της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γερμανίας*. 1021376000. Ανακτήθηκε στις 10  Ιουνίου 2020.
5. ↑  p10330.htm#i103300. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.

Πηγές
-----

* "Martha the Nun (1560–1631)". Women in World History, Volume 10: Maa-Mei. Waterford, CT: Yorkin Publications. 2001. pp. 463–464. ISBN 0-7876-4069-7.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 243274805
* GND: 1021376000
* NKC: js2017943996

 |

 |
Ο **Φάνης Αθανασιάδης** ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίστηκε ως πλάγιος οπισθοφύλακας για την ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης κατά τα πρώτα χρόνια της Α' εθνικής κατηγορίας.

Βιογραφία
---------

Ο Αθανασιάδης γεννήθηκε στον Άγιο Πέτρο του Κιλκίς τον Ιανουάριο του 1944 και αγωνίστηκε για πρώτη φορά στις ακαδημίες του Άρη Κουφαλίων. Σε ηλικία δεκαπέντε ετών μεταγράφηκε στις ακαδημίες του Άρη Θεσσαλονίκης και αγωνίστηκε στην πρώτη ομάδα την σεζόν 1962-63, όπου συμμετείχε στους αγώνες μπαράζ για την σωτηρία της ομάδας, σκοράροντας στον αγώνα εναντίον της Προοδευτικής.

Την επόμενη σεζόν ξεκίνησε ως βασικός, αλλά ένας τραυματισμός τον παραγκώνισε στον πάγκο της ομάδας. Επέστρεψε στο τέλος της χρονιάς, αλλά ένας νέος τραυματισμός σε φιλικό αγώνα της ομάδας νέων, τον άφησε εκτός αγωνιστικής δράσης στο μεγαλύτερο μέρος της σεζόν 1964-65.

Στις 26 Οκτωβρίου 1965, αγωνίστηκε στον ευρωπαϊκό αγώνα εναντίον της Κολωνίας και παρ' ότι τραυματίστηκε στο πρώτο ημίχρονο, συνέχισε να αγωνίζεται χωλαίνοντας μέχρι το 85ο λεπτό, όταν και αποβλήθηκε. Την θέση του στην ομάδα πήρε ο Ναλμπάντης και τη σεζόν 1966-67 ήταν αναπληρωματικός.

Οι συνεχείς τραυματισμοί τον οδήγησαν να σταματήσει το ποδόσφαιρο το 1967, μόλις σε ηλικία 23 ετών. Τα επόμενα χρόνια παρέμεινε στον Άρη σε προπονητικές θέσεις στις ακαδημίες του συλλόγου.
Τη σεζόν 1985-86 ξεκίνησε προπονητής του Ποσειδώνα Μηχανιώνας (Γ Εθνική) ενώ τη σεζόν 1989-1990 διετέλεσε προπονητής του Αιγινιακού. 

Απεβίωσε στις 25 Φεβρουαρίου 2014 από καρκίνο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  aris.re - ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΤΟ 1944 ΕΙΧΕ ΓΕΝΝΗΘΕΙ Ο ΦΑΝΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΗΣ - Facebook
2. ↑  Εφημερίδα Μακεδονία, 18/6/1963, Σελίδα: 4
3. ↑  Εφημερίδα Μακεδονία, 27/10/1965, Σελίδα: 7
4. ↑  «Έφυγε» από τη ζωή ο Φ. Αθανασιάδης - PRESSARIS

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Βασίλης [άγνωστο επίθετο], *Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ...Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό*, αυτοέκδοση, 2014. ISBN 978-960-93-5927-6
Ο **Ροστισλάβ Γιούριεβτς**, ρωσ. Ростислав Юрьевич (πριν το 1120 - απεβ. 6 Απριλίου 1151) από τον Οίκο των Ρουρικιδών ήταν πρίγκιπας τού Νόβγκοροντ και τού Περεγιασλάβ.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Γιούρι Α΄ τού *μακρόχειρα* (dolgoruki) πρίγκιπα τού Σούζνταλ & μεγάλου πρίγκιπα τού Κιέβου και της Αγιόροβνας, κόρης του Αγιόρα χαν των Κουμάνων (γιου τού Όσεν).

Το όνομά του αναφέρεται για πρώτη φορά σε ένα *Χρονικό* τού 1138, όταν οι Νοβγκοροντιανοί τον κάλεσαν ως πρίγκιπά τους με τον όρο να έχει καλές σχέσεις με τον πατέρα του, τότε πρίγκιπα τού Σούζνταλ. ένα έτος μετά ο Γιούρι Α΄ στον αγώνα του εναντίον τού 2ου εξαδέλφου του Βσέβολοντ Β΄ ζήτησε τη βοήθεια των πολιτών τού Νόβγκοροντ, αλλά αυτοί αρνήθηκαν και ο Ροστισλάβ τους εγκατέλειψε. Το 1141 οι Νοβγοροντιανοί ζήτησαν από τον Γιούρι Α΄ να τους κυβερνήσει, όμως αυτός έστειλε τον Ροστισλάβ. Έπειτα από μερικούς μήνες, ο Βσέβολοντ Β΄ έστειλε τον Σβιατοπόλκ Μστισλάβιτς να τους κυβερνήσει και οι πολίτες τού Νόβγκοροντ έστειλαν τον Ροστισλάβ πίσω.

Το 1148 ο Γιούρι Α΄ έστειλε τον Ροστισλάβ με τον αδελφό του Αντρέι να συνδράμουν τον Σβιατοσλάβ πρίγκιπα τού Τσέρνιγοβ (αδελφό τού Βσέβολοντ Β΄) στον αγώνα του εναντίον τού Ιζιασλάβ Β΄ μεγάλου πρίγκιπα τού Κιέβου (εξαδέλφου του Ροστισλάβ). Οι δύο αδελφοί νίκησαν τον στρατό τού Ροστισλάβ Γιαροσλάβιτς πρίγκιπα τού Ριαζάν, συμμάχου τού Ιζιασλάβ Β΄και τον έκαννα να διαφύγει στους Πολότσκ. Το 1148 ο Γιούρι Α΄ δεν μπορούσε να δώσει μία περιοχή ως εισόδημα (appanage) στον Σβιατοσλάβ και έστειλε στις νότιες περιοχές των Ρως πάλι τον Ροστισλάβ προς βοήθεια αυτού. Τότε ο Ροστισλάβ ζήτησε από τον μεγάλο πρίγκιπα τού Κιέβου μία περιοχή για τον Σβιατοσλάβ και ο πρίγκιπας έδωσε έξι πόλεις.

Οικογένεια
----------

Γιος του ήταν ο:

* Γιαροπόλκ Γ΄, προσπάθησε να καταλάβει το Βλαντίμιρ.

Πηγές
-----

* The Russian Primary Chronicle, Laurentian Text (PDF). Translated by Hazzard Cross, Samuel; Sherbowitz-Wetzor, Olgerd P. Cambridge, MA: The Mediaeval Academy of America. 1953. p. 204. LCCN 53-10264.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Rostislav Yuryevich  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Ευρωπαϊκός Χάρτης Τοπικής Αυτονομίας** υιοθετήθηκε στο πλαίσιο του Συμβουλίου της Ευρώπης και η διαδικασία της επικύρωσης του από τα κράτη μέλη του Συμβουλίου της Ευρώπης ξεκίνησε στις 15 Οκτωβρίου 1985. Σχεδόν όλα τα κράτη μέλη του Συμβουλίου είναι και μέρη του Χάρτη - με εξαίρεση τα τρία μικρά κράτη του Μονακό, της Ανδόρρας και του Σαν Μαρίνο. Τα νέα κράτη μέλη στο Συμβούλιο της Ευρώπης αναμένεται να επικυρώσουν τον Χάρτη το συντομότερο δυνατόν. 

Ο Χάρτης δεσμεύει τα κράτη μέρη που έχουν επικυρώσει την συνθήκη να εγγυώνται την πολιτική, διοικητική και οικονομική αυτονομία των τοπικών αρχών. Προνοεί ότι η *αρχή της τοπικής αυτοδιοίκησης* οφείλει να αναγνωρίζεται στην εσωτερική νομοθεσία και , εάν αυτό είναι δυνατό, στο Σύνταγμα. Οι τοπικές αρχές οφείλουν να εκλέγονται με καθολική ψηφοφορία, και είναι το πιο πρώιμο νομικό όργανο για την καθιέρωση της αρχής της επικουρικότητας.

Οι τοπικές αρχές, ενεργώντας εντός των ορίων του νόμου, θα πρέπει να είναι σε θέση να ρυθμίζουν και να διαχειρίζονται ένα σημαντικό μέρος των δημοσίων υποθέσεων με δική τους αποκλειστική ευθύνη και προς το συμφέρον του τοπικού πληθυσμού. Ο Χάρτης θεωρεί ότι οι δημόσιες υποθέσεις θα πρέπει να ασκούνται κατά προτίμηση από αρχές που είναι εγγύτερα προς τους πολίτες, ενώ ένα υψηλότερο επίπεδο διοίκησης θεωρείται κατάλληλο μόνο όταν ο συντονισμός ή η παραχώρηση των αρμοδιοτήτων είναι αδύνατη ή λιγότερο αποτελεσματική στο αμέσως κατώτερο διοικητικό επίπεδο. Για το σκοπό αυτό, ο Χάρτης θέτει τις προϋποθέσεις που αφορούν την προστασία των ορίων των τοπικών αρχών, την ύπαρξη των κατάλληλων διοικητικών δομών και πόρων για την εκπλήρωση της αποστολής τους, τους όρους υπό τους οποίους οι αρμοδιότητες αυτές θα ασκούνται, τους οικονομικούς πόρους των τοπικών αρχών και την νομική προστασία της τοπικής αυτοδιοίκησης. Τα όρια της διοικητικής εποπτείας των τοπικών αρχών εκτείνονται μέχρι τον έλεγχο νομιμότητας της δράσης τους.

Δείτε επίσης
------------

* Συμβούλιο της Ευρώπης

Παραπομπές
----------

* Το πλήρες κείμενο του Ευρωπαϊκού Χάρτη Τοπικής Αυτονομίας
* Πίνακας με υπογραφές και επικυρώσεις του Χάρτη
* Explanatory Report
* Επίσημη ιστοσελίδα του Κογκρέσου για το Συμβούλιο της Ευρώπης
Αρματωμένα γύρω μας, κάθε λογής φουσάτα   

και δέκα μόνο εμείς παιδιά, σε χάνι, νέο, Γραβιάς  

Με ανεμισμένα φλάμπουρα, τα ατίμητά μας νιάτα  

σύραμε το λεβέντικο χορό της λευτεριάς  

Κι αφού τριγύρω στρώσαμε τη γη, με οχτρών κουφάρια  

μ’ ένα τραγούδι αφήσαμε την ύστερη πνοή.  

Διαβάτη, δωσ’ το μήνυμα: Σα γνήσια παλικάρια  

Για την πατρίδα πέσαμε κι οι δέκα, εδώ, νεκροί
Σοφία Μαυροειδή Παπαδάκη

Η **Μάχη της Οδού Μπιζανίου** στην Καλλιθέα Αττικής, ήταν η μάχη που συνέβη στις 24 Ιουλίου 1944 μεταξύ ομάδας δέκα Επονιτών, των Γερμανών και των Ελλήνων συνεργατών τους. Έμεινε με το όνομα «Το ολοκαύτωμα της οδού Μπιζανίου» στην ιστορία της Εθνικής Αντίστασης.

Η μάχη
------

Από τις αρχές του 1944 τα τμήματα πόλης του  ΕΛΑΣ έλεγχαν ουσιαστικά τα προάστια της Αθήνας. Οι κατοχικές δυνάμεις επέδραμαν στα προάστια συνήθως στη διάρκεια της ημέρας και μετά αποσύρονταν στα στρατόπεδά τους.

Στις 23 Ιουλίου του 1944 μηχανοκίνητο τμήμα του συνταγματάρχη αστυνομίας Μπουραντά, συνεργάτη των Ες-Ες και της Γκεστάπο:808, και τμήματα ταγματασφαλιτών έκαναν μια επιδρομή στην Καλλιθέα Αττικής. 
Η επιδρομή αποκρούστηκε από τα τμήματα πόλης του  ΕΛΑΣ. 
Στις 24 Ιουλίου Γερμανοί και ταγματασφαλίτες επανέλαβαν την επιδρομή. 
Σε ένα κτήριο της Οδού Μπιζανίου δέκα  Επονίτες έδωσαν μάχη μέχρις εσχάτων επι 5 ώρες

Τα ονόματα των πεσόντων της ΕΠΟΝ: 

* Γιάννης Ιωακειμίδης - 17 χρόνων
* Σπύρος Χατζηπουλημένος - 17 χρόνων
* Δημήτρης Γαλάτσης - 19 χρόνων
* Δ. Βασιλειάδης - 19 χρόνων
* Ιορδάνης Παπαδόπουλος - 20 χρόνων
* Γιώργος Γυμνόπουλος - 21 χρόνων
* Στέλιος Βιτζέντζος - 20 χρόνων
* Γαβριήλ Μυριδινός - 25 χρόνων
* Θανάσης Αλεξίου
* Παυλος Λιγνόπουλος

Μνήμη
-----

Η Σοφία Μαυροειδή-Παπαδάκη, η οποία έγραψε και τον ύμνο του ΕΛΑΣ, έγραψε ένα επίγραμμα–επιτάφιο στους Δέκα της Καλλιθέας.

Το ιστορικό κτήριο σήμερα
-------------------------

Το ιστορικό κτήριο πλέον ανακαινίστηκε και θα αποτελεί ένα σύμβολο της Εθνικής Αντίστασης για την Καλλιθέα και έναν χώρο πολιτισμού. Την Τρίτη 12 Οκτωβρίου 2021 πραγματοποιήθηκαν τα εγκαίνια και τελέστηκε τρισάγιο στη μνήμη των πεσόντων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Δήμος Καλλιθέα,  Αρχειοθετήθηκε 2014-12-02 στο Wayback Machine..
2. ↑
3. ↑  Τριαντάφυλος Α. Γεροζήσης, Το Σώμα των αξιωματικών και η θέση του στη σύγχρονη Ελληνική κοινωνία (1821-1975), εκδ. Δωδώνη, ISBN 960-248-794-1
4. ↑  Στο βωμό της ελευθερίας[*νεκρός σύνδεσμος*]
5. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Νοεμβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 22 Νοεμβρίου 2014.
6. ↑
7. ↑
Η **Κλημεντία**, γερμ. Clemence 1262 - Φεβρουάριος 1293 ή 1295) από τον Οίκο των Αψβούργων γεννήθηκε ως κόρη του δούκα της Αυστρίας & βασιλιά της Γερμανίας και με τον γάμο της έγινε τιτουλάρια βασίλισσα της Ουγγαρίας.

Βιογραφία
---------

Ήταν η πέμπτη κόρη του Ροδόλφου Α΄ δούκα της Αυστρίας & βασιλιά της Γερμανίας και της Γερτρούδης, κόρης του Μπούρκχαρτ Ε κόμη του Χόενμπεργκ.

Ο Πάπας Νικόλαος Δ΄ και η εκκλησιαστική μερίδα έθεσαν τον Κάρολο-Μαρτέλο βασιλιά της Ουγγαρίας (1290-1295), ως διάδοχο του άτεκνου θείου εκείνου Λαδισλάου Δ΄ της Ουγγαρίας, εναντίον του οποίου ο πάπας είχε ήδη πριν ανακοινώσει Σταυροφορία. Ωστόσο οι ευγενείς της χώρας δεν τον δέχθηκαν και ο Κάρολος-Μαρτέλος δεν κατάφερε να κυβερνήσει την Ουγγαρία· εκεί βασίλευσε ο Ανδρέας Γ΄ των Άρπαντ (εξάδελφος τού πατέρα τού Λαδισλάου Δ΄). Επέτυχε όμως να βεβαιώσει τη διεκδίκησή του σε μέρος της Κροατίας, που ήταν σε προσωπική ένωση με την Ουγγαρία. Ο Κάρολος-Μαρτέλος απεβίωσε 24 ετών στη Νάπολη. Ο γιος τους Κάρολος Α΄ θα βασιλεύσει τελικά στην Ουγγαρία.

Θεωρείται ότι η Κλημεντία απεβίωσε κατά τη γέννηση της δεύτερης, ομώνυμης κόρης της, αλλά άλλοι υποστηρίζουν ότι απεβίωσε μερικούς μήνες μετά τον Κάρολο-Μαρτέλο, το 1295. Τάφηκε στη Νάπολη.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε το 1281 τον Κάρολο-Μαρτέλο των Καπετιδών-Ανζού διεκδικητή βασιλιά της Ουγγαρίας και είχε τέκνα:

* Κάρολος Α΄ 1288-1342, βασιλιάς της Ουγγαρίας.
* Βεατρίκη 1290-1343, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Β΄ δελφίνο του Βιενουά.
* Κλημεντία 1293-1328, παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Ι΄ των Καπετιδών βασιλιά της Γαλλίας.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6 7  «Kindred Britain»
2. ↑  p11383.htm#i113828. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.

Πηγές
-----

* Constantin Wurzbach, Biographisches Lexikon des Kaisertums Österreich, Vienna, 1860, Vol. VI, p. 159 (online version)
*Η Αρκαδική ή Ποιμαντική Πολιτεία*, Τόμας Κόουλ, 1834
Η **Αρκαδία** αναφέρεται σε ένα όραμα ποιμενισμού και αρμονίας με τη φύση. Ο όρος προέρχεται από την ελληνική περιοχή με το ίδιο όνομα που υπάρχει από την αρχαιότητα. Η ορεινή τοπογραφία της επαρχίας και ο αραιός αγροτικός πληθυσμός προκάλεσαν τη λέξη *Αρκαδία* να εξελιχθεί σε ποιητική έννοια όπου εκφράζει ένα ειδυλλιακό όραμα της υπαίθρου. Η Αρκαδία είναι ένας ποιητικός χώρος που συνδέεται με πλούσιο φυσικό μεγαλείο και αρμονία καικατοικείται συχνά από βοσκούς. Η ιδέα εμφανίζεται επίσης στη μυθολογία της Αναγέννησης. Αν και συνήθως θεωρείται ότι ευθυγραμμίζεται με τα ουτοπικά ιδανικά, η Αρκαδία διαφέρει από αυτήν την παράδοση, δεδομένου ότι θεωρείται πιο συχνά ως ανέφικτη. Επιπλέον, θεωρείται ως μια χαμένη, Εδεμική μορφή ζωής, σε αντίθεση με την προοδευτική φύση των ουτοπικών επιθυμιών.

Στην αρχαιότητα
---------------

Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, η Αρκαδία της Πελοποννήσου ήταν ο τομέας του Παν και θεωρήθηκε ως χώρα του θεού γεμάτη δρυάδες, νύμφες και άλλα πνεύματα της φύσης. Ήταν μια εκδοχή του παράδεισου, αν και μόνο με την έννοια ότι είναι η κατοικία υπερφυσικών οντοτήτων και όχι μια μεταθανάτια ζωή για τους νεκρούς θνητούς.

Τον 3ο αιώνα π.Χ. ο Έλληνας ποιητής Θεοκρίτης έγραψε εξιδανικευμένες απόψεις για τη ζωή των αγροτών στην Αρκαδία για τους συναδέλφους του από την υπεραστική πόλη της Αλεξάνδρειας.

Η ελληνική μυθολογία ενέπνευσε τον Ρωμαίο ποιητή Βιργίλιο να γράψει τα Βουκολικά, μια σειρά ποιημάτων για την Αρκαδία.

Στην Αναγέννηση
---------------

*Αρκαδία*, Τόμας Ίκινς
Η Αρκαδία παρέμεινε ένα δημοφιλές καλλιτεχνικό θέμα, τόσο στις εικαστικές τέχνες όσο και στη λογοτεχνία. Eικόνες των όμορφων νυμφών σε καταπράσινα δάση αποτέλεσαν συχνή πηγή έμπνευσης για ζωγράφους και γλύπτες. Λόγω της επιρροής του Βιργίλιου στη μεσαιωνική ευρωπαϊκή λογοτεχνία, π.χ. στη *Θεία Κωμωδία*, η *Αρκαδία* έγινε σύμβολο της βουκολικής απλότητας. Οι Ευρωπαίοι αναγεννησιακοί συγγραφείς επανέλαβαν συχνά το θέμα και το όνομα Αρκαδία άρχισε να χρησιμοποιείται για οποιαδήποτε ειδυλλιακή τοποθεσία ή παράδεισο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Puech, Pierre-François. *Dead Poets in the bay of Rosas (Spain) –la Gargouille de la Platja de Canyelles Petites.*.. Ανακτήθηκε στις 23 March 2018.
2. ↑  JSTOR daily, Cottagecore debuted 2300 years ago
Οι **Gnarls Barkley** (Γκνάρλς Μπάρκλεϊ) είναι αμερικάνικο μουσικό συγκρότημα της σόουλ και της Χιπ χοπ. Αποτελούνται από τον ράπερ-τραγουδιστή Σι-Λο Γκριν (Γεννημένος ως Τόμας Κάλλαουέι) και τον παραγωγό Ντέιντζερ Μάους (Γεννημένος ως Μπράιαν Μπέρτον). Σημείωσαν μεγάλη επιτυχία με το τραγούδι Crazy που σημείωσε τεράστια εμπορική επιτυχία.

Βιογραφία
---------

Ο τραγουδιστής Σι-Λο Γκριν ξεκίνησε τη μουσική του καριέρα από τη μουσική σκηνή της Ατλάντα. Ήταν μέλος του ραπ συγκροτήματος Goodie Mob. Επίσης συμμετείχε στο άλμπουμ του συγκροτήματος του Κάρλος Σαντάνα Supernatural. Ο Σι-Λο Γκριν είχε βγάλει δύο άλμπουμ πριν γίνει μέλος των Gnarls Barkley. Από την άλλη πλευρά, ο Ντέιντζερ Μάους εργάστηκε ως παραγωγός με πολλά χιπ χοπ συγκροτήματα, ενώ ήταν παραγωγός και του πολύ επιτυχημένου δίσκου Demon Days των Gorillaz. Το 2003 οι δύο μουσικοί συναντήθηκαν για πρώτη φορά και δημιούργησαν το συγκρότημα. Το όνομά τους προέκυψε ως παρωδία των ονομάτων του Πρίγκηπα Καρόλου και του Μπομπ Μάρλεϊ. Το 2006 το συγκρότημα βγάζει τον δίσκο St. Elsewhere (Στις 24 Απριλίου ο δίσκος βγαίνει στη Μεγάλη Βρετανία ενώ στις 9 Μαΐου στις ΗΠΑ). Ο δίσκος σημείωσε πολύ μεγάλη επιτυχία παγκοσμίως, ενώ έλαβε και πολύ καλές κριτικές. Το τραγούδι Crazy είναι το διασημότερο τραγούδι του συγκροτήματος, ενώ έφτασε στο #1 σε 9 τσαρτς. Ο δίσκος πούλησε παγκοσμίως περίπου 1 εκατ. δίσκων. Το 2007, οι Gnarls Barkley περιόδευσαν με τους Red Hot Chili Peppers. Το 2008, το συγκρότημα βγάζει τον δεύτερό του δίσκο με το όνομα The Odd Couple, όπου σημείωσε καλή επιτυχία. Ο δίσκος αυτός διέρρευσε στο ίντερνετ πριν την κυκλοφορία του στις αρχές του Μαρτίου 2008, οπότε το συγκρότημα αναγκάστηκε να κυκλοφορήσει τον δίσκο νωρίτερα. Ο δίσκος ήταν διαθέσιμος για download στο iTunes και στο Amazon στις 18 Μαρτίου, ενώ κυκλοφόρησε σε δίσκο στις 25 Μαρτίου 2008.

Δισκογραφία
-----------

1. St. Elsewhere (2006)
2. The Odd Couple (2008)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Gnarls Barkley** |

* Επίσημος ιστότοπος (Αγγλικά)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 125869584
* LCCN: no2006057909
* ISNI: 0000 0001 2243 0907
* GND: 3064831-2
* SUDOC: 158365453
* BNF: cb15070113x (data)
* BIBSYS: 8030237
* MusicBrainz: a47c3aa2-7d87-475c-a2c7-1e2047dafb09
* NKC: xx0061336

 |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Gnarls Barkley  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η **Foxconn** (ιιν: 鴻海科技集團) είναι όμιλος όπου κατασκευάζει και συσκευάζει διάφορα ηλεκτρονικά είδη και εδρεύει στο νησί της Ταϊβάν από το 1974. Ο υπεύθυνος και ιδρυτής του ομίλου είναι ο επιχειρηματίας Τέρι Γκουο από την πρώτη μέρα. 

Η Foxconn είναι ο μεγαλύτερος εξαγωγέας προϊόντων της Κίνας, και αυτό το πέτυχε χάρη στην συνεργασία πολλών εταιρειών από την Αμερική, την Ιαπωνία και την Ευρώπη. Συγκεκριμένα, το κόστος παραγωγής προϊόντων είναι πολύ χαμηλό και έτσι εταιρείες όπως η Apple, η Nokia, η Sony, η Dell, η Sharp, η Microsoft έχουν κάνει συμβόλαιο μαζί για τους παραπάνω λόγους. Ο Γκούο είχε ένα δάνειο της μητέρας του που άγγιζε τα 7.500 δολάρια και αγόρασε εξοπλισμό για την κατασκευή ηλεκτρονικών ειδών. Είχε κεντρίσει το ενδιαφέρον διάφορων εταιρειών ανάμεσα τους και η Philips και η εταιρεία παιχνιδοκονσόλων Atari.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Hon Hai/Foxconn Group profile». Hon Hai. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Δεκεμβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 3 Δεκεμβρίου 2017.
2. ↑  «The Man Who Makes Your iPhone». Bloomberg. 10 Σεπτεμβρίου 2010. Ανακτήθηκε στις 3 Δεκεμβρίου 2017.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

Ιστοσελίδα Foxconn
Ο **Τιμούρ Μαρσέλεβιτς Σάφιν** (ρωσικά: Тимур Марселевич Сафин‎‎
, γεννήθηκε στις 4 Αυγούστου του 1992) είναι ρώσος ξιφομάχος, ο οποίος κέρδισε χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2014 και τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016.

Καριέρα
-------

Ο Σάφιν ξεκίνησε να ασχολείται με την ξιφομαχία όταν ήταν εννέα ετών, αφότου ήρθε ένας προπονητής για να κάνει μια παρουσίαση στο σχολείο του. Ειδικεύτηκε στο άθλημα στην Ουφά. Γρήγορα έδειξε το ταλέντο του και εντάχθηκε στην ρωσική ομάδα νέων το 2009. Κέρδισε ένα ατομικό χάλκινο μετάλλιο και ένα ομαδικό αργυρό μετάλλιο το 2011 στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ23 στο Καζάν. Κέρδισε ένα ομαδικό ασημένιο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Νέων 2012 και στέφθηκε Παγκόσμιος Πρωταθλητής Νέων το ίδιο έτος στη Μόσχα. Τελείωσε την σεζόν 2011-12 στην 4η θέση της παγκόσμιας κατάταξης νέων. Το 2013 κέρδισε ένα διπλό χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ23 στο Τορούν.

Στην ανώτερη κατηγορία, έκανε την είσοδό του στη σεζόν 2013-14. Κέρδισε την Πρόκληση Ρεβένου μετά την ήττα στον τελικό του Ολυμπιακού πρωταθλητή Αντρέα Μπαλντίνι. Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2014 στο Στρασβούργο, είχε ηττηθεί στον πίνακα τον 16 από χρυσό νικητή Τζέιμς Άντριου Ντέιβις, αλλά σε ομαδικό επίπεδο βοήθησε τη Ρωσία να κατακτήσει ένα χάλκινο μετάλλιο. Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2014 στο Καζάν πήρε το δρόμο προς τα ημιτελικά, νικώντας τον Γερμανό Πέτερ Γιόπιχ. Έχασε από τον Μα Τζιανφέι από την Κίνα και κέρδισε χάλκινο μετάλλιο. Γι΄αυτή την επίδοση ονομάστηκε ως ο ρηξικέλευθος της χρονιάς από την Ρωσική Ομοσπονδία Ξιφασκίας.

Αναφορές
--------

1. 1 2  (Αγγλικά) *Sports-Reference.com*. www.sports-reference.com/olympics/athletes/sa/timur-safin-1.html. Ανακτήθηκε στις 26  Ιουλίου 2019.
2. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο» Победитель Первенства мира по фехтованию-2012 Тимур Сафин. *Olimpik.ru* (στα Russian). 10 Απριλίου 2012. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Σεπτεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 17 Μαΐου 2018. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
3. ↑  «La Russie triomphe» (στα French). *Le Parisien*. 14 April 2014. .
4. ↑  «Escrime - Mondiaux: le Russe Cheremisinov sacré en fleuret» (στα French). Sputnik News. 20 Ιουλίου 2014. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Φεβρουαρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 17 Μαΐου 2018. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
5. ↑  Уфимский рапирист Тимур Сафин завоевал приз во всероссийской номинации «Прорыв года». *BashInform.ru* (στα Russian). 20 Νοεμβρίου 2014. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Ιουνίου 2018. Ανακτήθηκε στις 17 Μαΐου 2018. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Προφίλ στην ιστοσελίδα της Ευρωπαϊκής Συνομοσπονδίας Ξιφασκίας
* Προφίλ στην ιστοσελίδα της Ρωσικής Ομοσπονδίας Ξιφασκίας
Ο **Πoλ Ντέιβις Ράιαν** (αγγλ. *Paul Davis Ryan,* 29 Ιανουαρίου 1970), είναι Αμερικανός πολιτικός, που υπηρέτησε ως 54ος Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ από το 2015 έως το 2019. Επίσης, υπηρέτησε ως Μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ για την 1η εκλογική περιφέρεια του Ουισκόνσιν από το 1999 έως το 2019. Είναι μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος. 

Στις προεδρικές εκλογές του 2012, ήταν συνυποψήφιος του Μιτ Ρόμνεϊ για την θέση του Αντιπροέδρου των ΗΠΑ.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ο Ράιαν γεννήθηκε το 1970 και μεγάλωσε στο Τζέινβιλ, μια μικρή πόλη του Ουισκόνσιν, όπου και εξακολουθεί και σήμερα να ζει με την σύζυγο του και τα τρία παιδιά τους. 

Αφού αποφοίτησε από το Λύκειο "Joseph A. Craig High School" του Τζέινβιλ, σπούδασε Οικονομικά και Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Μαϊάμι στο Οχάιο.

Πολιτική σταδιοδρομία
---------------------

Στην πολιτική του καριέρα ο Ράιαν είναι γνωστός για την πρόταση του το 2010 για την εξάλειψη του ομοσπονδιακού δημοσιονομικού ελλείμματος, το όποιο αποκάλεσε «Χάρτη για τον Μέλλον τη Αμερικής». Η πρόταση αυτή κέρδισε το θαυμασμό και την υποστήριξη των συντηρητικών σε θέματα δημοσιονομική πολιτικής. «Ο Χάρτης για τον Μέλλον της Αμερικής» προβλέπει βαθιές περικοπές σε δημοφιλή κυβερνητικά προγράμματα.

### Βουλή των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ

Στις εκλογές του 1998, εξελέγη Μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ, θέση στην οποία επανεκλέχθηκε 10 φορές, έως το 2019 όπου και παραιτήθηκε. 

### Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων

Στις 29 Οκτωβρίου 2015, εξελέγη Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων, διαδεχόμενος τον Τζον Μπένερ. Στις 3 Ιανουαρίου 2017 επανεξελέγη πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων, με 239 ψήφους έναντι 189 για την υποψήφια του Δημοκρατικού Κόμματος, Νάνσι Πελόζι, θέση στην οποία παρέμεινε έως το 2019.

Προσωπική ζωή
-------------

O Πολ Ράιαν, είναι παντρεμένος από το 2000 με την Τζάννα Λιτλ, με την οποία έχουν αποκτήσει τρία παιδιά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Paul Ryan» (στα αγγλικά). *Wikipedia*. 2020-12-14. .
2. ↑  ΗΠΑ: Ο Πολ Ράιαν επανεξελέγη πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων Αρχειοθετήθηκε 2017-01-04 στο Wayback Machine. skaigr, 4-1-2017.
3. ↑  Ryan, Paul D. «Paul D. Ryan». *www.congress.gov*. Ανακτήθηκε στις 1 Ιανουαρίου 2021.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 422149106270468492205
* LCCN: no2010164774
* ISNI: 0000 0000 9096 6896
* GND: 1031881727
* SUDOC: 158009959
* BIBSYS: 90663050
* MusicBrainz: 438f97a7-46f3-47e1-9d02-610544d95704
* NKC: xx0270417
* US Congress: R000570
* CiNii: DA1828575X

 |

 |
Για άλλες χρήσεις, δείτε: DIA (αποσαφήνιση).

Το αρχηγείο της DIA από τον Ποτόμακ στην Ουάσινγκτον, ΠΚ
Η **Στρατιωτική Υπηρεσία Πληροφοριών** (αγγλικά: *Defense Intelligence Agency*, **DIA**) είναι ομοσπονδιακή υπηρεσία πληροφοριών των ΗΠΑ στο πλαίσιο του Υπουργείου Άμυνας των Ηνωμένων Πολιτειών, και λειτουργεί ως κύρια οργάνωση στρατιωτικής κατασκοπείας της χώρας στο εξωτερικό. 

Ως ένα από τα βασικά μέλη της Κοινότητας Υπηρεσιών Πληροφοριών των ΗΠΑ (IC), η υπηρεσία ενημερώνει τους πολιτικούς άμυνας και στρατιωτικούς σχετικά με τις στρατιωτικές προθέσεις και τις δυνατότητες ξένων κυβερνήσεων και μη κρατικών φορέων, ενώ παρέχει επίσης υπηρεσίες βοήθειας και συντονισμού σε μεμονωμένες στρατιωτικές μονάδες πληροφοριών και σε στρατιώτες. Ο ρόλος του οργανισμού περιλαμβάνει τη συλλογή και την ανάλυση ξένων πληροφοριών σχετικών με την άμυνα. Στο πλαίσιο των εθνικών αρμοδιοτήτων της IC, η DIA παρέχει τακτικά πληροφορίες για την καθημερινή σύντομη ενημέρωση του Προέδρου Των ΗΠΑ.

Παρόλο που η DIA έχει οριστεί από το Υπουργείο Άμυνας ως υπηρεσία υποστήριξης μάχης, τα δύο τρίτα των 17.000 εργαζομένων της είναι απλοί πολίτες και οι δραστηριότητες των μυστικών υπηρεσιών της για την υποστήριξη του εθνικού στρατηγικού σχεδιασμού των ΗΠΑ εκτείνονται πολύ πέρα από τις εμπόλεμες ζώνες - σε εκατοντάδες θέσεις σε περίπου 140 χώρες. Ειδικεύεται κυρίως στη συλλογή και ανάλυση πληροφοριών που προέρχονται από ανθρώπινες πηγές (HUMINT) και έχει δική της Μυστική Υπηρεσία. Έχει επίσης οριστεί ως εθνικός διαχειριστής για την συλλογή και μέτρηση πληροφοριών MASINT.

Ιδρύθηκε το 1961 κατά την Προεδρία του Τζον Κένεντι από τον υπουργό Άμυνας Ρόμπερτ ΜακΝαμάρα, και ήταν στην πρώτη γραμμή των προσπαθειών των μυστικών υπηρεσιών των ΗΠΑ στον Ψυχρό Πόλεμο και γρήγορα επεκτάθηκε, τόσο ως προς το μέγεθος και το πεδίο δράσης, μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου. Λόγω της ευαίσθητης φύσης των εργασιών της, η οργάνωση κατασκόπων έχει εμπλακεί σε πολλές διαμάχες που σχετίζονται με τις δραστηριότητες της για την συλλογή πληροφοριών, το ρόλο της σε υποτιθέμενα βασανιστήρια και την κακομεταχείριση των πιθανών πηγών πληροφοριών, καθώς και τις προσπάθειες για την επέκταση των δραστηριοτήτων της στο έδαφος των ΗΠΑ.

Δείτε επίσης
------------

* CIA
* NSA

Παραπομπές
----------

1. ↑  The Defense Clandestine Service. Defense Intelligence Agency Αρχειοθετήθηκε 2013-05-05 στο Wayback Machine. Retrieved: May 5th, 2013
2. ↑  Defense Intel Alumni Association Log. November 2009, page 5.
3. ↑  Knight, Judson. "Defense Intelligence Agency" *Encyclopedia of Espionage, Intelligence and Security*, Cengage Learning (Gale publishing), 2003

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Defense Intelligence Agency στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 144419524
* LCCN: n79151208
* ISNI: 0000 0004 0377 7608
* GND: 1082898-9
* SUDOC: 227589580
* BIBSYS: 13029487
* NLA: 35566206

 |

 |