recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Ροδόλφος**, γερμ. Rudolf (απεβ. μετά τις 24 Ιανουρίου 966) από τον Οίκο του Ρέγκιναρ ήταν κόμης του Χέσμπαϋ και του Μάασγκαου.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ρέγκιναρ Β΄ κόμη του Αινώ. Ο πάππος του Ρέγκιναρ Α΄ και ο πατέρας αυτού Γιλβέρτος ήταν επίσης κόμητες του Μάασγκαου. Ίσως και ο πατέρας του.

Μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του Ρέγκιναρ Γ΄ κόμη του Αινώ έλαβε μέρος στην εξέγερση του θείου τους Γιλβέρτου δούκα της Λωρραίνης εναντίον του Όθωνα Α΄ της Γερμανίας. Όταν ο θείος του σκοτώθηκε το 939, ο Ροδόλφος υποσχέθηκε εκδίκηση. Το 944, σύμφωνα με τον χρονογράφο Φλόντοαρντ του Ρενς, ο Ροδόλφος και ο πατέρας του συμμάχησαν με τον Λουδοβίκο Δ΄ Καρολιδών της Δυτικής Φραγκίας, αλλά ο Ούγος Ροβερτιδών δούκας των Φράγκων έστειλε τον Χέρμαν Α΄ Κορραδιδών δούκα της Σουαβίας να τους πολιορκήσει στο κάστρο τους και να καταστείλει την εξέγερση.

Το 953 ηττήθηκε από τον Λοθάριο της Δυτικής Φραγκίας (γιο του Λουδοβίκου Δ΄) και τον Μπρούνο αρχιεπίσκοπο της Κολωνίας (αδελφό του Όθωνα Α΄) και εκδιώχθηκε στη Βαυαρία. Τον διαδέχθηκε ο Βέρνερ ως κόμης του Χέσμπαϋ: ως τέτοιος αναφέρεται σε ένα καταστατικό που επικύρωσε ο Μπρούνο. Η διαδοχή έγινε πιθανώς το 953. Το 966 η περιουσία του Ροδόλφου κατασχέθηκε και αποδόθηκε στον Βέρνερ. Απεβίωσε μετά.

Οικογένεια
----------

Δεν αναφέρονται σύζυγος ή τέκνα, που ίσως είχε ο Ροδόλφος.

Πρόγονοι
--------

| Πρόγονοι του Ροδόλφου του Χέσμαπαϋ |
| --- |
| 

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|   | Γιλβέρτος του Μάασγκαου |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|   | Ρέγκιναρ Α΄ της Λωρραίνης |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|   | Ερμενγάρδη της Γερμανίας |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|   | Ρέγκιναρ Β΄ του Αινώ |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|   | Αλβεράλδη της Κλέβης |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|   | **Ροδόλφος του Χέσμπαϋ** |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|   | Αδελαΐδα της Βουργουνδίας |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|

 |

Πηγές
-----

* Bachrach, Bernard S. and Fanning, Steven (Editors), The Annals of Flodard of Reims, 919-966, University of Toronto Press, Toronto, 2004
* Medieval Lands Project, Comtes de Hesbaie


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Rudolf, Count of Hesbaye  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Ιάκωβος Ρίζος**  (Αθήνα 1849 – Παρίσι 1926) ήταν Έλληνας ζωγράφος που έζησε το μεγαλύτερο διάστημα της ζωής του στη Γαλλία.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1849 και σπούδασε ζωγραφική στο Παρίσι με καθηγητή τον φημισμένο Αλεξάντρ Καμπανέλ. Μετά την αποπεράτωση των σπουδών του παρέμεινε στη γαλλική πρωτεύουσα για βιοποριστικούς λόγους. Ανέπτυξε έντονη καλλιτεχνική δραστηριότητα συμμετέχοντας αρκετές φορές στα διάφορα Σαλόνια του Παρισιού αλλά και στις Παγκόσμιες Εκθέσεις του Παρισιού το 1878 και το 1900. Πέρα από την εκθεσιακή του δραστηριότητα στη Γαλλία, συμμετείχε και σε εκθέσεις επί ελληνικού εδάφους (π.χ. Πανελλήνιες Εκθέσεις των 1888 και 1889, Καλλιτεχνική Έκθεση Αθηνών του 1899, εκθέσεις φιλολογικού συλλόγου Παρνασσού το 1901 και 1902 κλπ). Πέθανε στο Παρίσι το 1926. Έργα του βρίσκονται στην Εθνική Πινακοθήκη της Ελλάδας αλλά και σε ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και τη Γαλλία.

Τεχνοτροπία
-----------

Το έργο του Ρίζου επηρεάστηκε βαθύτατα από τη μαθητεία του στη Γαλλία έτσι παρά το γεγονός πως είχε έρθει σε επαφή με τον ιμπρεσιονισμό, ο ίδιος παρέμεινε πιστός στην ακαδημαϊκή σχολή. Ασχολήθηκε κατά κύριο λόγο με την προσωπογραφία και σε μικρότερο βαθμό με την τοπιογραφία (σε αυτόν τον τομέα χρησιμοποίησε ιμπρεσιονιστικές και υπαιθριστικές τάσεις). Στο έργο του κυρίαρχο ρόλο παίζουν οι καλλίγραμμες και κομψές γυναικείες σιλουέτες. Το πιο γνωστό του έργο είναι ο πίνακας «Αθηναϊκή Βραδιά» («Στην ταράτσα», 1897) που απέσπασε έπαινο στην Καλλιτεχνική Έκθεση Αθηνών του 1899 και αργυρό μετάλλιο στην Παγκόσμια Έκθεση που διοργανώθηκε το 1900 στο Παρίσι.

Γκαλερί
-------

* "Αθηναϊκή Βραδιά "(1897)." Αθηναϊκή Βραδιά "(1897).
* Γυναικείο γυμνό, Ιάκωβος Ρίζος, Ελαιογραφία σε μουσαμά, 32 x 24 εκ. Ιδιωτική Συλλογή.Γυναικείο γυμνό, Ιάκωβος Ρίζος, Ελαιογραφία σε μουσαμά, 32 x 24 εκ. Ιδιωτική Συλλογή.
* "Κυρία ξαπλωμένη στον καναπέ "(1885-1890)." Κυρία ξαπλωμένη στον καναπέ "(1885-1890).
* "Κυρία στον κήπο με το σκύλο της "(1885-1890)." Κυρία στον κήπο με το σκύλο της "(1885-1890).

Αναφορές
--------

1. 1 2  (Αγγλικά) *Union List of Artist Names*. 500166587. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. 1 2  «Benezit Dictionary of Artists» (Αγγλικά) Oxford University Press. 2006. B00153572. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017. ISBN-13 978-0-19-977378-7.
3. 1 2  «Ρίζος Ιάκωβος (1849 Αθήνα - 1926 Παρίσι)». *Εθνική Πινακοθήκη*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Απριλίου 2015. Ανακτήθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου 2015.
4. 1 2  (επιμ) Λαμπράκη-Πλάκα, Μαρίνα (1999). *Εθνική Πινακοθήκη 100 χρόνια Τέσσερις αιώνες Ελληνικής Ζωγραφικής. Από τις Συλλογές της Εθνικής Πινακοθήκης και του Ιδρύματος Ευριπίδη Κουτλίδη*. Αθήνα: Εθνική Πινακοθήκη και Μουσείο Αλέξανδρου Σούτζου. σελ. 681.
5. ↑  Γιοφύλλης, Φώτος (15 Απριλίου 1956). «Θεόδωρος Ράλλης». *Νέα Εστία* (691): 520. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2016-04-10.. Ανακτήθηκε στις 2015-09-18.
Το **Γιενίκιοϊ** ή *Νεοχώρι* (τουρκικά: Yeniköy *Sile*, ελληνικά: *Νεοχώρι Χηλής*), είναι μικρό χωριό (780 κάτοικοι το 2000) στη σημερινή Τουρκία. Η έκτασή του είναι 30 τετραγωνικά χλμ. Οι σημερινοί κάτοικοί του προέρχονται από το Ναγκόρνο-Καραμπάχ (προηγουμένως είχαν εγκατασταθεί στη Νταβούλγκα).

Ελληνικό παρελθόν
-----------------

Η στήλη που ανεγέρθηκε το 2006 από το Δήμο Δίου στην Κονταριώτισσα Πιερίας και αποτίει φόρο τιμής στους κατοίκους του χωριού που ήρθαν πρόσφυγες από το Νεοχώρι Χηλής.
Το χωριό ιδρύθηκε στα τέλη του 18ου αιώνα από πρόσφυγες της κομωπόλεως Τάς-Κιοπρού (Πέτρινη Γέφυρα) της Βιθυνίας, κοντά στη Νικομήδεια που έφυγαν για να σωθούν από τους διωγμούς του έτους 1770 κατά την επανάσταση του Ορλώφ.

Μέχρι το 1922, οι κάτοικοι του χωριού ήταν αποκλειστικά Έλληνες. Το χωριό ονομάζεται στα ελληνικά Νεοχώρι Χηλής, καθώς υπάγεται στην πόλη Χηλή της Τουρκίας (54 χλμ από την Κωνσταντινούπολη, θέρετρο στη Μαύρη Θάλασσα).

Μετά την ανταλλαγή των πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, οι κάτοικοι του Νεοχωρίου ήρθαν πρόσφυγες στην Ελλάδα. Οι πρόσφυγες εγκαταστάθηκαν στα Κηπιά, στη Μεσιά και στην Ελευθερούπολη (Δήμος Παγγαίου) Καβάλας, στη Νέα Χαλκηδόνα Θεσσαλονίκηςκαι στα Κουφάλια ,στο Βορεινό και στη Φιλώτεια (Δήμος Αλμωπίας) Πέλλας και στην περιοχή του σημερινού Δήμου Δίου, καθώς επίσης και στη Νάουσα Ημαθίας.

Ένας συνοικισμός του χωριού Κονταριώτισσα Πιερίας ιδρύθηκε από πρόσφυγες του Νεοχωρίου. Μάλιστα, πρόσφατα ανεγέρθηκε και μνημείο για τους πρόσφυγες αυτούς, στην πάνω πλατεία του χωριού, κοντά στο ναό του Αγίου Θωμά.

Επίσης, υπάρχουν πρόσφυγες από την περιοχή της Χηλής(και από το Νεοχώρι) στη Νέα Χηλή, στον Ποταμό και στην Αμφιτρίτη Αλεξανδρούπολης και πολύ λίγοι στην Ιάνα..

Στις 24 Αυγούστου του 1993, βάνδαλοι επιτέθηκαν και σύλησαν το Ελληνορθόδοξο Νεκροταφείο του Νεοχωρίου. Κατέστρεψαν 14 τάφους και έσπασαν σταυρούς, σκόρπισαν οστά και σε μία περίπτωση έβγαλαν ένα λείψανο από τον τάφο του.

Τοπικός άρχοντας στο Νεοχώρι είναι από το 2006 ο Αμπντίλ Κοτς. Σήμερα το Νεοχώρι επισκέπτονται πολλοί απόγονοι των Ελλήνων προσφύγων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  ««Χηλή (Sile) & Νεοχώρι (Γιενίκιοϊ) Χηλής» Σταύρου Π. Καπλάνογλου  - giapraki.com» (στα αγγλικά). *giapraki.com*. 2018-03-09.. Ανακτήθηκε στις 2018-03-30. [*νεκρός σύνδεσμος*]
2. ↑  «Πίνακας ονομάτων Μικρασιατών που γεννήθηκαν στο Νεοχώρι» (PDF). [*νεκρός σύνδεσμος*]
3. ↑  «Ο τόπος μας (Ιστορία της Χαλκηδόνας)». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Δεκεμβρίου 2007. Ανακτήθηκε στις 2 Νοεμβρίου 2007.
4. ↑  «Υπαρχει Και Η Ελληνορθοξη Μεινοτητα Της Ιμβρου Και Τενεδου Που Κραυγαζει Για Τουσ Διωγμουσ Που Υπεστη». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 31 Μαΐου 2010. Ανακτήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 2009.
5. ↑  Πιερικοί Αντίλαλοι » 27.11.2007 - ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑΤΙΚΗ ΕΚΔΡΟΜΗ ΣΤΙΣ ΑΛΗΣΜΟΝΗΤΕΣ ΠΑΤΡΙΔΕΣ[*νεκρός σύνδεσμος*]
Η αρχική σελίδα της του *Προχείρου* ή *Εξάβιβλου* του Κωνσταντίνου Αρμενόπουλου (1320 - 1380/1385), έκδοση του 1744 στη Βενετία από τον Αλέξιο Σπανό, πρώτη γνωστή έντυπη έκδοση στα νέα ελληνικά.
Ο **Αλέξιος Σπανός** ήταν Έλληνας λόγιος με καταγωγή από τα Ιωάννινα, ο οποίος δραστηριοποιήθηκε στα τέλη του 16ου και στο πρώτο μισό του 17ου αιώνα. Σπούδασε στα Ιωάννινα και δίδαξε την ελληνική γλώσσα στην Αδριανούπολη και αλλού. 

Επιμελήθηκε ευρετήρια και πίνακες αλφαβητικής κατάταξης στις μεταφράσεις στα νέα ελληνικά την νομική πραγματεία του Κωνσταντίνου Αρμενόπουλου -λόγιος του 14ου αιώνα-, την Εξάβιβλο. Οι μεταφράσεις είχαν γίνει από τους Νικόλαο Κουνάλη του Κριτοπούλου και Θεοδόσιο Ζυγομαλά. Ο Σπανός προχώρησε μάλιστα σε εκ νέου μετάφραση του έργου, η οποία εκδόθηκε στη Βενετία το 1744 και επανεκδόθηκε σε πολλά αντίτυπα αργότερα. 

Φέρεται επίσης να έχει γράψει γραμματικές, ποιήματα και διάφορα επιγράμματα τα οποία ωστόσο δεν έχουν διασωθεί. Τρία επιγράμματά του έχουν καταχωρισθεί στο βιβλίο του Σταύρου Μουλαϊμου, *Αντιδοτάριον* *περί των ιοβόλων δηγμάτων*, στη Βενετία το 1724. Απεβίωσε το 1733.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «"Σταύρου Μουλαϊμου, Αντιδοτάριον, Βενετία 1724:Το πρώτο στα ελληνικά ιατρικό βιβλίο;", Ηπειρωτικά Χρονικά, τόμ. 37 (2003), σελ. 483-490 και σε ανάτυπο Αθήνα 2010. *- Δημήτριος Καραμπερόπουλος, Διδάκτωρ Ιατρικής Ιστορίας, Πανεπιστήμιο Αθηνών»*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Σεπτεμβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 14 Φεβρουαρίου 2015.

Πηγές
-----

* *Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια*, Τόμος εικοστός δεύτερος, Σκουζές Τηλέμαχος, σελ. 197
Το **Βέλβαρι** (τσέχικη προφορά: [ˈvɛlvarɪ] ) είναι κωμόπολη στην περιοχή Κλάντνο στην Κεντρική Βοημία της Τσεχίας. Έχει περίπου 3.000 κατοίκους. Το ιστορικό κέντρο της πόλης είναι καλά διατηρημένο και προστατεύεται από το νόμο ως ζώνη αστικού μνημείου.

Διοικητικά μέρη
---------------

Τα χωριά Γιεσίν, Μάλα Μπούτσινα και Βέλκα Μπούτσινα είναι διοικητικά τμήματα του Βέλβαρι.

Γεωγραφία
---------

Το Βέλβαρι βρίσκεται περίπου 22 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Πράγας. Βρίσκεται στο ρεύμα Μπακόφσκι σε ένα επίπεδο αγροτικό τοπίο του Κάτω Όχρε.

Ιστορία
-------

Η πρώτη γραπτή αναφορά του Βέλβαρι είναι από το 1282. Ήταν για αιώνες μια σημαντική στάση στο δρόμο από την Πράγα στη Σαξονία. Μετά το 1357, έγινε βασιλική περιουσία και προήχθη σε *městys (*κωμόπολη, "πόλη με αγορά") από τον βασιλιά Κάρολο Δ'. Το 1482 έγινε πόλη από τον βασιλιά Βλαδισλάο Β' .

Αθλητισμός
----------

Η πόλη φιλοξενεί τον ποδοσφαιρικό σύλλογο TJ Σλόβαν Βέλβαρι, ο οποίος παίζει στην Γ' κατηγορία του τσεχικού πρωταθλήματος ποδοσφαίρου.

|  |
| --- |
| Αεροφωτογραφία της κωμόπολης
Ναός της Αγίας Αικατερίνης και δημαρχείο |

Αξιοθέατα
---------

Τα σημαντικότερα αξιοθέατα της ευρύχωρης πλατείας Βασιλέως Βλαδισλάβου περιλαμβάνουν μια μπαρόκ μαριανή στήλη χτισμένη το 1716–1719, ένα μπαρόκ δημαρχείο του 1717 και τη γοτθική εκκλησία της Αγίας Αικατερίνης με τοιχογραφίες του 15ου αιώνα. Η αναγεννησιακή Πύλη της Πράγας από το 1580 είναι η τελευταία σωζόμενη από τις τρεις πύλες της πόλης. Υπάρχει επίσης η αναγεννησιακή εκκλησία του Αγίου Γεωργίου (χτίστηκε το 1613–1616) με περίβολο.

Φωτογραφική συλλογή
-------------------

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Register of territorial identification, addresses and real estates*. Ανακτήθηκε στις 3  Νοεμβρίου 2022.
2. ↑  *Register of territorial identification, addresses and real estates*. Ανακτήθηκε στις 28  Φεβρουαρίου 2023.
3. 1 2  «Historie města» (στα Τσεχικά). Město Velvary. Ανακτήθηκε στις 23 Ιουνίου 2021.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Βέλβαρι** |

* Επίσημος ιστότοπος

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 246986043
* NKC: ge131271

 |

 |
Ο Μουφτής Διδυμότειχου στο χωριό Σιδηρώ.
Ο **Μεχμέτ Σερίφ Δαμάδογλου** (Τουρκικά: Mehmet Şerif Damadoğlu, 1952-) ήταν ο Μουφτής του Διδυμότειχου από το 1986 έως το 2018.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στο χωριό Άνω Βυρσίνη του νομού Ροδόπης και τελείωσε το δημοτικό σχολείο Σιδηρούς. Σπούδασε στο Μουσουλμανικό Ιεροσπουδαστήριο Κομοτηνής και στην Ειδική Παιδαγωγική Ακαδημία της Θεσσαλονίκης όπου αποφοίτησε το 1979. Το διάστημα 1980-1986 εργάστηκε ως εκπαιδευτικός και το 1986 

Νεκροταφείο μεταναστών χωρίς χαρτιά λίγο έξω από το χωριό Σιδηρώ.
Κύριο λήμμα: Μεταναστευτικό ζήτημα στην Ελλάδα#Νεκροταφείο μεταναστών χωρίς χαρτιά
Την ταφή των νεκρών μεταναστών (αγνώστων στοιχείων) αναλαμβάνει εδώ και 10 χρόνια ο Σερίφ Δαμάδογλου σε ένα ύψωμα λίγο έξω από το χωριό Σιδηρώ Έβρου.

Η δημοσίευση φωτογραφιών από αυτό το νεκροταφείο μεταναστών (τον Αύγουστο-Σεπτέμβριο 2010) χωρίς χαρτιά έχει λάβει αρνητική κριτική από διεθνή και τοπικά μέσα ενημέρωσης. Το νεκροταφείο αυτό χαρακτηρίστηκε ως "νεκτροταφείο-χωματερή" και αναφέρθηκαν στην ύπαρξη ομαδικών τάφων.

Βίντεο-ρεοπορτάζ
----------------

* 14-Οκτ-2010 - Άρθρο στο tvxs.gr: "Η μάχη για την πλατεία Αττικής".[*νεκρός σύνδεσμος*] Ντοκυμαντέρ 20 λεπτών της Νορβηγικής τηλεόρασης για τις μεταναστευτικές ροές στην Ελλάδα, γυρισμένο το Φθινόπωρο 2010. Το Ντοκυμαντέρ ξεκινά με πλάνα με τον Μουφτή και το νεκροταφείο μεταναστών χωρίς χαρτιά.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Danckaers Tine (2010-11-22). «Sidiro, een dorp met twee begraafplaatsen ‘Maakt het een verschil als die mensen een grafsteen hebben?’ (Μετάφραση: Σιδηρώ, ένα χωριό με 2 νεκροταφεία: "Έχει διαφορά αν οι νεκροί έχουν μια επιτύμβια στήλη;")». ΜΟ (Mondiaal Nieuws) - Βελγικό Περιοδικό. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2010-12-08.. Ανακτήθηκε στις 2011-01-14.
2. ↑  Βραδέλης Στέλιος (2010-08-12). «Νεκροταφείο - χωματερή... Σε ένα χωράφι θάβονται όσοι πεθαίνουν προσπαθώντας να περάσουν τον Εβρο». Εφημερίδα Τα Νέα. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2010-08-15.. Ανακτήθηκε στις 2011-01-14.
3. ↑  «Mass grave of refugees in Evros uncovered». Antiracist network Welcome to Europe. 9 Αυγούστου 2010. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Οκτωβρίου 2010. Ανακτήθηκε στις 14 Ιανουαρίου 2011.
4. ↑  «Νεκροταφείο-χωματερή με ομαδικούς τάφους μεταναστών στον Έβρο». *tvxs.gr*. 12/08/2010.. Ανακτήθηκε στις 2010-10-13. [*νεκρός σύνδεσμος*]
**Ο Τυχοδιώκτης του Παρισιού** (γαλλικός τίτλος: L'Empereur de Paris) είναι γαλλική ταινία εποχής σε σκηνοθεσία Ζαν-Φρανσουά Ρισέ, που κυκλοφόρησε το 2018.

Η ιστορία χρονολογεί τη ζωή και τις περιπέτειες του εγκληματία Φρανσουά Βιντόκ και το πέρασμά του από την παρανομία στην πάταξη της εγκληματικότητας, στο Παρίσι την εποχή της Πρώτης Αυτοκρατορίας.

Υπόθεση
-------

Το 1805, ο Φρανσουά Βιντόκ, ένας θρύλος του παρισινού υποκόσμου για τις πολλαπλές του αποδράσεις από φυλακές υψίστης ασφαλείας, συνελήφθη και φυλακίστηκε για άλλη μια φορά. Αποδρά και πάλι και εξαφανίζεται για χρόνια, θεωρούμενος νεκρός από τις αρχές, πριν επανεμφανιστεί στο Παρίσι ως έμπορος υφασμάτων με πλαστή ταυτότητα. Το παρελθόν του όμως τον κυνηγά και σύντομα αναγνωρίζεται από παλιούς συγκρατούμενούς του, που τον κατηγορούν ψευδώς για ένα έγκλημα που δεν διέπραξε. Συλλαμβάνεται από την αστυνομία και αρχίζει έναν μακρύ αγώνα για να αποδείξει την αθωότητά του και να σώσει τη ζωή του.  Συνάπτει συμφωνία με την αστυνομία να συλλάβει όλους τους κακοποιούς με αντάλλαγμα να του απονεμηθεί χάρη για την παλιά του απόδραση. Προσφέρει στην αστυνομία, «Ταξιαρχία Ασφαλείας» του Παρισιού, τις διασυνδέσεις του με τον υπόκοσμο και για να πετύχει τον σκοπό του, συνεργάζεται με μια μικρή ομάδα παράνομων και περιθωριοποιημένων ανθρώπων που ο ρόλος τους ήταν να διεισδύσουν στο οργανωμένο έγκλημα, να συλλάβουν τους κακοποιούς και να εξαλείψουν την εκτεταμένη ανομία. Λόγω των εξαιρετικών αποτελεσμάτων του, προκάλεσε την οργή των κλασικών αστυνομικών, μερικοί από τους οποίους σχετίζονταν με το έγκλημα, καθώς και του υπόκοσμου που τον επικήρυξε. Οι υπηρεσίες του αναγνωρίσθηκαν, και από παλαιός κρατούμενος, ο Βιντόκ έγινε αρχηγός της αστυνομίας του Παρισιού.

Η ταινία συνδυάζει την αστυνομική περιπέτεια με το ιστορικό πλαίσιο του μετα-επαναστατικού Παρισιού των αρχών του 19ου αιώνα, παρουσιάζοντας μια πιστή αναπαράσταση της εποχής. Με φόντο το ξεκαθάρισμα των εγκληματικών στοιχείων, οι ήρωες κινούνται στους πολυσύχναστους δρόμους και τις αγορές του Παρισιού, στα φτηνά πανδοχεία αλλά και στα πλούσια σαλόνια της πόλης. Οι ίντριγκες και το πολιτικό παρασκήνιο αναφέρονται στη διατάραξη των θεσμών που προκάλεσε η Γαλλική επανάσταση και στις δυσκολίες της σταθεροποίησης της Αυτοκρατορίας του Ναπολέοντα.

Διανομή ρόλων
-------------

* Βενσάν Κασέλ ως Φρανσουά Βιντόκ
* Πατρίκ Ντεσναί ως κύριος Ανρί
* Φρέγια Μαβόρ ως Ανέτ,
* Ντενί Μενοσέ ως Ντυμπιγιάρ
* Όλγκα Κιριλένκο ως βαρόνη Ροξάν ντε Ζιβερνί
* Ογκίστ Ντιλ, Ναταναέλ ντε Βαν
* Φαμπρίς Λουκινί ως υπουργός της Αστυνομίας Ζοζέφ Φουσέ
* Τζαίημς Τιερέ ως δούκας του Νεφσατώ

Παραπομπές
----------

1. ↑ . «imdb.com/title/tt7025976/L'Empereur de Paris».
2. ↑ . «allocine.fr/film/fichefilm/L'Empereur de Paris».
3. ↑ . «gaumont.fr/fr/film/L-empereur-de-Paris». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Φεβρουαρίου 2021.
4. ↑ . «cineramen.gr/Κριτική για την ταινία O Τυχοδιώκτης του Παρισιού».
5. ↑ . «pascalide.fr/critique/lempereur-de-paris/».
Η **ρουπία** (*rupee*) είναι το νόμισμα στις Σεϋχέλλες και υποδιαιρείται σε 100 λεπτά (*cents*). Στην τοπική γλώσσα των Κρεολών ] (*Seselwa*) λέεγται *roupi*. Ο διεθνής νομισματικός κωδικός είναι SCR. Μερικές φορές χρησιμοποιούνται και οι βραχυγραφίες **SR** 
και **SRe** .

Ιστορία
-------

Η ρουπία εισήχθη στο νησί του Ινδικού το 1914. Η αρχική της μορφή ήταν σε χαρτονόμισμα και μάλιστα κυκλοφορούσε παράλληλα και ήταν ίσης αξίας με τη Ρουπία του Μαυρίκιου. Η τελευταία κυκλοφορούσε στις Σεϋχέλλες από το 1877. Η ρουπία του Μαυρίκιου είχε αντικαταστήσει τη στερλίνα, η οποία ήταν σε κυκλοφορία από το 1810. Μόλις το 1939 εισήχθησαν κέρματα για ιδιαίτερη χρήση από τις Σεϋχέλλες.

Κέρματα
-------

Το 1939 εισήχθησαν κέρματα ονομαστικής αξίας των 10 και 25 λεπτών (*cents*), ½ και 1 ρουπίας. Τα 10 λεπτά ήταν νέα ονομαστική αξία και ήταν φτιαγμένο το κέρμα αυτό από χαλκονικέλιο, σε αντίθεση με τα άλλα τρία κέρματα άλλης ονομαστικής αξίας που όμως ήταν ισομεγέθη. Εκείνα κόπηκαν με λιγότερο καθαρό ασήμι (.500). Το 1948 κυκλοφόρησαν ορειχάλκινα κέρματα του 1 καθώς επίσης και των 2 και 5 λεπτών. Τα κέρματα ήταν ίδια σε μέγεθος με τα κέρματα στο Μαυρίκιο και παρόμοια στο σχέδιο.

Το 1951 τα ασημένια νομίσματα των 25 λεπτών αντικαταστάθηκαν από άλλα χαλκονικέλινα. Επιπλέον αλλαγές έγιναν τα έτη 1953 και 1954. Το 1972 κυκλοφόρησαν λεπτά του 1 και των 5 από αλουμίνιο. Το 1968 κυκλοφόρησαν τα τελευταία κέρματα των 2 λεπτών και το κέρμα του ενός λεπτού βγήκε από το νομισματοκοπείο για τελευταία φορά το 1992.

Χαρτονομίσματα
--------------

Μία ρουπία του 1943
Το 1914 η κυβέρνηση τύπωσε επειγόντως χαρτονομόσματα των 50 λεπτών καθώς επίσης της 1 και των 5 και 10 ρουπιών. Το 1918 τυπώθηκαν πιο πολλά χαρτονομίσματα των 50 λεπτών και της 1 ρουπίας και αυτά ακολουθήθηκαν από τα τραπεζογραμμάτια των 5, 10 και 50 ρουπιών το 1928. Τα χαρτονομίσματα των 50 λεπτών και τξς 1 ρουπίας σταμάτησαν να τυπώνονται το 1951. Το 1968 κυκλοφόρησαν οι ρουπίες των 20 και των 100, ενώ τα χαρτονομίσματα των 5 ρουπιών αντικαταστάθηκαν από κέρματα το 1972.

Το 1979 την έκδοση χαρτονομισμάτων ανέλαβε η Νομισματική Αρχή των Σεϋχελλών (Seychelles Monetary Authority) τυπώνοντας τραπεζογραμμάτια των 10, 25, 50 και 100 ρουπιών. Οι ίδιες ονομαστικές αξίες είναι και στα χαρτονομίσματα που εξέδωσε η Κεντρική Τράπεζα των νησιών, η οποία ανέλαβε αρμοδιότητα το 1983. Το 2005 κυκλοφόρησαν τραπεζογραμμάτια των 500 ρουπιών.

Οι «ανεπίσημες» αξίες των χαρτονομισμάτων διαφέρουν από τις επίσημες, εξαιτίας της «μαύρης αγοράς». Ενδεικτικά, τον Απρίλιο του 2007 η επίσημη ισοτιμία της ρουπίας με το αμερικανικό δολάριο ήταν 6,1 ρουπίες ανά 1 δολάριο, ενώ στη «μαύρη αγορά» η αντίστοιχη ισοτιμία ήταν 13 ρουπίες για ένα δολάριο.

Υποτίμηση 2008
--------------

Το Νοέμβριο του 2008 η χώρα ήρε τον έλεγχο στο νόμισμά της. Η ρουπία υποτιμήθηκε κατά 78% έναντι του αμερικανικού δολαρίου στις 3 Νοεμβρίου 2008.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Bloomberg.com
Η **Ευγενία Ζωγράφου** (1878–1963) ήταν Ελληνίδα δημοσιογράφος, θεατρική συγγραφέας και πεζογράφος.

Η Ευγενία Ζωγραφου.Η Ευγενία Ζωγραφου.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1878 στο Ναύπλιο και πατέρας της ήταν ο Λυκούργος Ζωγράφος. Από νεαρή ηλικία μετακόμισε μαζί με την οικογένειά της στην Αθήνα όπου σπούδασε στο Παρθεναγωγείο της πόλης, δημοσιεύοντας παράλληλα το πρώτο της ποίημα με τίτλο *Η Μπίλιω*, μετά από παρακίνηση του Αριστομένη Προβελέγγιου. Στη συνέχεια δημοσίευσε διηγήματα, μελέτες, άρθρα και μελέτες, δοκίμια αλλά και μυθιστορήματα. Ήταν διευθύντρια του περιοδικού *Ελληνική Επιθεώρησις* και συνεργάστηκε και με τις εφημερίδες *Σκριπ*, *Ακρόπολις*, *Άστυ*, *Εμπρός* και *Ατλαντίς* μεταξύ άλλων. Στην εφημερίδα *Ακρόπολις* πραγματοποίησε το πρώτο εργατικό ρεπορτάζ στην Ελλάδα. Στον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο υπηρέτησε ως εθελόντρια νοσοκόμα, ενώ από το 1921 έως το 1922, μετά από εντολή του Υπουργείου Εξωτερικών της Ελλάδας υπήρξε διευθύντρια του στρατιωτικού περιοδικού *Νίκη*. Το όνομα της στο περιοδικό *Ελληνική Επιθεώρησις* εμφανίζεται για τελευταία φορά το 1946. Πέθανε το 1963.

Εργογραφία
----------

Μερικά από τα σημαντικότερα έργα της ήταν τα εξής:

Πεζογραφία
* *Διηγήματα*, 1896, 1898, 1900
* *Η Γκούραινα*, χ.χ.

Θέατρο
* *Η Μοναχή*, 1894
* *Ο εξιλασμός*, 1895
* *Η κλεφτοπούλα*, 1899
* *Όταν λείπει το χρήμα*, 1908
* *Η Τζένυ με το γέλιο της*
* *Το στοίχημα*
* *Η Άνοιξη*

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Αρχείο Ελλήνων Λογοτεχνών-Ζωγράφου Ευγενία». *www.ekebi.gr*. ΕΚΕΒΙ. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Απριλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 22 Απριλίου 2019.
2. ↑  «Ζωγράφου Ευγενία (1878 – 1963)». *argolikivivliothiki.gr*. Αργολική Βιβλιοθήκη Ιστορίας και Πολιτισμού. Ανακτήθηκε στις 22 Απριλίου 2019.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 78692304
* **ΕΒΕ**: 18797
* **AA**: 142523
* **BiblioNet**: **28168**
* LCCN: nr98022030
* ISNI: 0000 0000 5024 0660

 |

 |
Συντεταγμένες: 05°31′08″N 87°04′18″W﻿ / ﻿5.51889°N 87.07167°W﻿ / 5.51889; -87.07167

Για τα αυστραλιανά νησιά, δείτε: Κόκος Νήσοι.  
Ορθογραφική προβολή με επίκεντρο πάνω από την Νήσο Κόκος
Χάρτης Νήσου Κόκος
Η **Νήσος Κόκος** (στα Ισπανικά: Isla del Coco) είναι ένα νησί που βρίσκεται έξω από τις ακτές της Κόστα Ρίκα. Αποτελεί την 11η διαίρεση (μία από τις 13 διαιρέσεις) του Καντονιού Πουνταρένας της Επαρχίας Πουνταρένας. Δεν πρέπει να συγχέεται με τις Κόκος (Κήλινγκ) Νήσους. Είναι ένα από τα Εθνικά Πάρκα της Κόστα Ρίκα. Οι τουρίστες επιτρέπεται να επισκεπτούν το νησί μόνον με την άδεια των χωροφυλάκων του νησιού, και δεν επιτρέπεται να κατασκηνώσουν ή να κοιμηθούν στο νησί. Βρίσκεται στον Ειρηνικό Ωκεανό, 550 χμ από την Ειρηνική ακτή της Κόστα Ρίκα, στις γεωγραφικές συντεταγμένες 05°31′08″Β, 087°04′18″Δ.

Η έκταση του είναι 23,85 χμ², περίπου 8Χ3 χμ σε διαστάσεις, σε ένα κατά προσέγγιση ορθογώνιο σχήμα. Ο Σταθμός Ουάφερ (Estación Wafer) βρίσκεται στον Κόλπο Ουάφερ (Bahía Wafer) στην βόρεια ακτή. Το Σέρρο Ιγκλέσιας (Cerro Iglesias), η κορυφή, έχει 671 μ ύψος και υψώνεται στην νοτιοδυτική πλευρά του νησιού. Η περίμετρος είναι περίπου 21 χμ. Η Νήσος Κόκος και οι περιβάλλουσες βραχονησίδες του είναι τα μόνα αναδυόμενα νησιά της Πλάκας Κόκος, μιας από τις μικρές τεκτονικές πλάκες. Καθώς περιβάλλεται από βαθιά νερά με αντίθετα ρεύματα, το θαυμάζουν οι αυτοδύτες για τους πληθυσμούς Σφυροκέφαλων Καρχαριών, Σαλαχιών και Δελφινιών. 

Η Νήσος Κόκος βρίσκεται σχεδόν στην ακριβώς αντίθετη θέση της υδρογείου με τις Νήσους Κόκος (Κήλινγκ) νότια της Σουμάτρας.

Το νησί έγινε επίσημα τμήμα της Κόστα Ρίκα με τη δημοσίευση νόμου του Συντάγματος της Κόστα Ρίκα στις 7 Νοεμβρίου 1949. Στις 12 Μαΐου 1970 η νησιωτική περιοχή της Νήσου Κόκος ενσωματώθηκε διοικητικά στο Κεντρικό Καντόνι της Επαρχίας Πουνταρένας με την Εκτελεστική Απόφαση 27, κάνοντας την την 11η Διαίρεση του Κεντρικού Καντονιού. Το νησί ανακηρύχθηκε Εθνικό Πάρκο με Εκτελεστική Απόφαση το 1978.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Σελίδα του WWF για τα δάση της Κόκος.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 241241121
* LCCN: sh85027635
* GND: 4844673-7

 |

 |
| Άκιε*(Akie)* |
| --- |
| Οι φυλές Άκιε (αρχικά) στην Τανζανία. |
| Οι φυλές Άκιε (τώρα) στην Τανζανία. |
| Πληθυσμός | 5.268 (εκτίμ. 2000) |
| Τοποθεσία | 150 μίλιανοτιοδυτικά του *Olduvai Gorge* |
| Άνθρωποι | Άκιε *(Akie)*εναλλακτικάΜοσίρο *(Mosiro)*και υποτιμητικάΝτορόμπο *(Dorobo)* ήΟυαντορόμπο *(Wandorobo)* |
| Γλώσσα | Άκιε *(Akie)* |
| Συγγενική φυλή | Ογκίεγκ *(Ogiek)* |
|

Οι **Άκιε** (*Akie people* ορισμένες φορές ονομάζονται **Μοσίρο** [*Mosiro*], η οποία είναι μια ονομασία της φυλής), είναι ένας εθνοτικός και γλωσσικός λαός της Τανζανίας, που ζει στην δυτική Περιφέρεια της Αρούσα. 

Το 2000, ο πληθυσμός των Άκιε αριθμούσε 5.268 άτομα.

Οι Άκιε, όπως και άλλοι λαοί κυνηγών-τροφοσυλλεκτών στην Κένυα και την Τανζανία, μερικές φορές ονομάζονται με τον υποτιμητικό και παραπλανητικό όρο «Ντορόμπο» *(«Dorobo»)* ή «Ουαντορόμπο» *(«Wandorobo»)*.

Οι Άκιε, παρουσιάστηκαν από τον Μπρους Πάρυ, στη σειρά "Φυλή" (10ο επεισόδιο, 2007) του *BBC*.

Τρόπος ζωής
-----------

Οι Άκιε, είναι από τους τελευταίους πραγματικούς κυνηγούς-τροφοσυλλέκτες οι οποίοι έχουν απομείνει στην Αφρικανική σαβάνα. Εκτός από το κυνήγι, συλλέγουν μέλι, το οποίο περιλαμβάνει το διώξιμο των μελισσών "δια του ατμού", που δίνει την δυνατότητα στην ομάδα να φτάσει στην κυψέλη και να αρπάξει το μέλι. Τους αρέσει η μπύρα, την οποία παρασκευάζουν από το μέλι. Λόγω του ανταγωνισμού για γη, με τους Μασσάι, πρόσφατα έχουν γίνει περισσότερο εξαρτώμενοι από τον αραβόσιτο, αν και αυτός σπάνια παράγει αρκετή ποσότητα τροφής ώστε να διαρκέσει ολόκληρο το έτος.

Οι πιο κοντινοί εθνοτικοί και γλωσσικοί συγγενείς των Άκιε *(Akie)*, πιθανόν να είναι οι Ογκίεγκ *(Ogiek)* οι οποίοι ζουν βορειότερα, στην Τανζανία και κυρίως στην Κένυα. Μπορεί να ήσαν αγρότες, αλλά αναγκάστηκαν να μεταναστεύουν νότια και να συνεχίσουν μετά από κάποιες δυσκολίες, τον τρόπο ζωής του κυνηγού-τροφοσυλλέκτη.

Οι Άκιε, παλαιότερα κάλυπταν την Στέπα των Μαασάι *(Maasai Steppe)*, αλλά τώρα η γεωργία, η λαθροθηρία και οι άλλοι κυνηγοί, έχουν μειώσει τους φυσικούς πόρους, αναγκάζοντάς τους σε μια σχέση αντιπαλότητας με τους Μαασάι, αναφορικά με το έδαφος και τα δικαιώματα νερού.

Γλώσσα
------

Οι Άκιε έχουν τη δική τους γλώσσα, που επίσης ονομάζεται «Άκιε». Η Άκιε είναι μια ετοιμοθάνατη και υπό εξαφάνιση γλώσσα, με μόνο λιγοστούς γέροντες να την ομιλούν.

Οι Άκιε έχουν υιοθετήσει την γλώσσα των Μασάι και τα Σουαχίλι και ενώ δεν υπάρχουν επίσημα στοιχεία για τον αριθμό των ομιλούντων την Άκιε, αναφέρεται ότι οι νεότερες γενιές έχουν όλο και λιγότερη επαφή με την γλώσσα.

Σημειώσεις
----------

1. ↑
2. 1 2
3. ↑  BBC - Φυλή - ' Κι
4. ↑  «UNESCO Επικοινωνία και Πληροφορίες: Asie». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 25 Σεπτεμβρίου 2019.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Άκιε (φυλή)** |

* (Αγγλικά) Ogiek.org Αρχειοθετήθηκε 2021-07-24 στο Wayback Machine.
Ο **Μπολέσλαφ Δ΄**, πολων. Bolesław IV legnicki (π. 1349 - 3/4 Μαρτίου 1394) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν δούκας του Λεγκνίτσα (από το 1364 ονομαστικά, μαζί με τους αδελφούς του) και διοικητής των επισκοπών Κρακοβίας και Βρότσλαφ.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο τρίτος γιος του Βεντσεσλάου Α΄ δούκα της Λεγκνίτσα και της Άννας των Πιαστ-Σιλεσίας-Οπόλε, κόρης του Καζιμίρ Α΄ δούκα του Τσέσυν, Σέβιες, Μπύτομ.

Το 1364 απεβίωσε ο πατέρας του και ο θείος του Λουδοβίκος Α΄ δούκας του Μπζεγκ ανέλαβε επίτροπος. Για να μη διαιρεθεί το δουκάτο, είχε αποφασιστεί να δοθεί μόνο στον πρωτότοκο Ροβέρτο Α΄ και οι τρεις μικρότεροι αδελφοί να ακολουθήσουν εκκλησιαστική σταδιοδρομία. Πράγματι, το 1372 οι τέσσερις αδελφοί υπέγραψαν συμφωνία μη κατάτμησης της Λεγκνίτσα για τα επόμενα 10 έτη και αυτό επεκτάθηκε στα επόμενα έτη. Ονομαστικά όλοι ήταν συγκυρίαρχοι στο δουκάτο, αλλά δεν αποφάσιζε παρά μόνο ο Ροβέρτος Α΄.

Το 1365 ο Κάρολος Δ΄ της Γερμανίας, μετά από αίτημα του πάπα Ουρβανού Ε΄, χορήγησε στον Μπολέσλαφ Δ΄ την πλούσια διοίκηση (prebendary) των επισκοπών Κρακοβίας και Βρότσλαφ. Ωστόσο το 1373 ο Μπολέσλαφ Δ΄ αποφάσισε να αφήσει την εκκλησιαστική σταδιοδρομία και να παραιτηθεί από τη συμμετοχή του στη διακυβέρνηση της Λεγκνίτσα. Το 1376 συμμετείχε στη στέψη του Βεντσεσλάβου Δ΄ της Βοημίας, ως βασιλιά της Γερμανίας, στο Άαχεν. Το 1383 οι τρεις μικρότεροι αδελφοί παραιτήθηκαν επίσημα από τη διακυβέρνηση της Λεγκνίτσα υπέρ του Ροβέρτου Α΄, κατά την ανανέωση της υποτέλειας στον Βεγκέσλαο Δ΄.

Σε μία κονταρομαχία το 1394 τραυματίστηκε μοιραία και απεβίωσε 45 ετών, άτεκνος.

Πηγές
-----

* Cawley, Charles, SILESIA, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy.
* Marek, Miroslav. "Complete Genealogy of the House of Piast: Silesia". genealogy.euweb.cz Genealogy.EU.
Καπνιστά λουκάνικα Βιέννης σε μπολ. 
Βορειοαμερικάνικο λουκάνικο Βιέννης με σως τομάτας 
Το **λουκάνικο Βιέννης** (γνωστό και με τις ονομασίες Φρανκφούρτερ και Φρανκ - με τη δεύτερη να είναι η ανεπίσημη ονομασία -, γερμανικά: Wiener Würstchen, Wiener‎, αυστριακά γερμανικά: *Frankfurter Wurstel* ή *Würstl*; ελβετικά γερμανικά *Wienerli,* γερμανική διάλεκτος Σουαβίας: *Wienerle* ή *Saitenwurst*) είναι λεπτό βραστό λουκάνικο. Παράγεται παραδοσιακά από χοιρινό και βοδινό κρέας, με την προσθήκη περιβλήματος από το έντερο του προβάτου. Έπειτα το λουκάνικο Βιέννης βράζεται σε χαμηλή θερμοκρασία. Στα γερμανικά, η λέξη Βίνερ σημαίνει *Βιεννέζικο*. Στην Αυστρία, η ονομασία "λουκάνικο Βιέννης" δεν χρησιμοποιείται συχνά. Αντ'αυτού, στην Αυστρία το λουκάνικο Βιέννης συνήθως ονομάζεται λουκάνικο Φρανκφούρτης.

Τα συστατικά, ο χρόνος προετοιμασίας, το μέγεθος και η γεύση ποικίλουν σημαντικά, ανάλογα με τον κατασκευαστή και τις συνθήκες της περιοχής στην οποία παράγεται.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Discounter: Der Kampf um das billigste Wiener Würstchen». *Die Welt* (στα Γερμανικά). 15 Οκτωβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 17 Σεπτεμβρίου 2016.
2. ↑  «Wiener Würstchen». *Bund für Lebensmittelrecht und Lebensmittelkunde* (στα Γερμανικά). 24 Αυγούστου 2016. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Απριλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 17 Σεπτεμβρίου 2016.
3. ↑  «Wiener {1} translation English - German dictionary - Reverso». *reverso.net*.
4. ↑  «Warenkunde - Frankfurter oder Wiener - gibt es einen Unterschied?». *Bundesverband der Deutschen Fleischwarenindustrie* (στα Γερμανικά). 6 Ιουνίου 2011. Ανακτήθηκε στις 17 Σεπτεμβρίου 2016.
Για άλλα άτομα με το ίδιο όνομα, δείτε: Άγνων (αποσαφήνιση).  
Ο **Άγνων** ήταν Αθηναίος, γιος του Νικία, πατέρας του Θηραμένη, στρατηγός κατά τη διάρκεια του Πελοποννησιακού Πολέμου που ανοικοδόμησε την Αμφίπολη. Συνεξεστράτευσε μαζί με τον Κλεόπομπο κατά της Ποτείδαιας και των Χαλκιδέων στην Θράκη, αλλά χάνοντας τους μισούς περίπου των στρατιωτών από λοιμόα[›] αναγκάσθηκε να επιστρέψει στην Αθήνα.

> 
> «Τοῦ δ' αὐτοῦ θέρους ῞Αγνων ὁ Νικίου καὶ Κλεόπομπος ὁ Κλεινίου, ξυστράτηγοι ὄντες Περικλέους, λαβόντες τὴν στρατιὰν ᾗπερ ἐκεῖνος ἐχρήσατο ἐστράτευσαν εὐθὺς ἐπὶ Ξαλκιδέας τοὺς ἐπὶ Θρᾴκης καὶ Ποτείδαιαν ἔτι πολιορκουμένην, ἀφικόμενοι δὲ μηχανάς τε τῇ Ποτειδαίᾳ προσέφερον καὶ παντὶ τρόπῳ ἐπειρῶντο ἑλεῖν. προυχώρει δὲ αὐτοῖς οὔτε ἡ αἵρεσις τῆς πόλεως οὔτε τἆλλα τῆς παρασκευῆς ἀξίως· ἐπιγενομένη γὰρ ἡ νόσος ἐνταῦθα δὴ πάνυ ἐπίεσε τοὺς ᾿Αθηναίους, φθείρουσα τὴν στρατιάν, ὥστε καὶ τοὺς προτέρους στρατιώτας νοσῆσαι τῶν ᾿Αθηναίων ἀπὸ τῆς ξὺν ῞Αγνωνι στρατιᾶς, ἐν τῷ πρὸ τοῦ χρόνῳ ὑγιαίνοντας. Φορμίων δὲ καὶ οἱ ἑξακόσιοι καὶ χίλιοι οὐκέτι ἦσαν περὶ Ξαλκιδέας. ὁ μὲν οὖν ῞Αγνων ἀνεχώρησε ταῖς ναυσὶν ἐς τὰς ᾿Αθήνας, ἀπὸ τετρακισχιλίων ὁπλιτῶν χιλίους καὶ πεντήκοντα τῇ νόσῳ ἀπολέσας ἐν τεσσαράκοντα μάλιστα ἡμέραις· οἱ δὲ πρότεροι στρατιῶται κατὰ χώραν μένοντες ἐπολιόρκουν τὴν Ποτείδαιαν».
> 
> 

>   *Το ίδιο καλοκαίρι ο Άγνων του Νικία και ο Κλεόπομπος του Κλεινία, στρατηγοί και οι δυο μαζί με τον Περικλή, πήραν την στρατιά που είχε χρησιμοποιήσει εκείνος και ξεκίνησαν αμέσως εκστρατεία εναντίον των Χαλκιδέων στη Θράκη και της Ποτείδαιας που εξακολουθούσε να πολιορκείται· φθάνοντας στην Ποτείδαια έστησαν πολιορκητικές μηχανές και προσπαθούσαν με κάθε τρόπο να την κυριεύσουν. Ούτε όμως η πολιορκία της πόλης ούτε οι άλλες επιχειρήσεις σημείωναν πρόοδο ανάλογη με την ετοιμασία...Ο Άγνων λοιπόν έφυγε με τα πλοία για την Αθήνα, έχοντας χάσει από τους τέσσερις χιλιάδες τους χίλιους πενήντα οπλίτες από την αρρώστια μέσα σε περίπου σαράντα ημέρες. Οι στρατιώτες της αρχικής δύναμης έμειναν στις θέσεις τους και πολιορκούσαν την Ποτείδαια.*
> -Απόδοση στη νεοελληνική

Σημειώσεις
----------

**^** **α:** Λοιμός, συγγενικό με λιμός (πείνα, σιτοδεία, έλλειψη τροφής) σημαίνει θανατηφόρο νόσο, πανώλη, πανούκλα, μολυσματική αρρώστια.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Johannes Kirchner: «Prosopographia Attica». (λατινική γλώσσα) *Prosopographia Attica*. Βερολίνο. 1901.
2. ↑  Λεξικό της ελληνικής αρχαιολογίας «Παράρτημα» σ. 1551
3. ↑  Θουκυδίδης, Ιστορία του Πελοποννησιακού Πολέμου Β΄58

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Αμφίπολη (Ενότητες) |
| --- |
|  |
| Κυρίως θέματα | 
* Εννέα οδοί
* Αμφίπολη
* Λέων Αμφιπόλεως
* Τύμβος Καστά
* Ηιών
* Αρχαιολογικό μουσείο Αμφίπολης
 |
|  |
| Μνημονευόμενα πρόσωπα | 
* Άγνων
* Αετίων
* Αριστόνους
* Βρασίδας
* Δαμασίας της Αμφίπολης
* Ερμαγόρας της Αμφίπολης
* Ζωίλος
* Λαομέδων
* Νέαρχος
* Νικίας
* Πάμφιλος
 |
|  |
| Γεγονότα | 
* Μάχη της Αμφίπολης
* Νικίειος Ειρήνη
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 296711261
* GND: 1031746234

 |

 |
Δάσκαλος των Αγίων Παθών του Ντάρμστατ
Οι μελετητές συγκεντρώνουν υπό το συμβατικό όνομα **Δάσκαλος των Αγίων Παθών του Ντάρμστατ** (γερμανικά: *Meister der Darmstädter Passion*) μια σειρά από έργα διεθνούς γοτθικού ρυθμού που φιλοτεχνήθηκαν στην περιοχή της Άνω Σουαβίας (Oberschwaben) και της Ρηνανίας μεταξύ των ετών 1425 και 1460 περίπου. Ο καλλιτέχνης αυτός, εφόσον πρόκειται για το ίδιο πρόσωπο, οφείλει το όνομά του στα δύο πλευρικά τμήματα ενός ρετάμπλ μεγάλων διαστάσεων που απεικονίζει τα *«Πάθη του Ιησού Χριστού»*, το οποίο εκτίθεται σήμερα στο Κρατικό Μουσείο της Έσσης (Hessisches Landesmuseum) του Ντάρμστατ.

Εργογραφία
----------

*«Η Προσκύνηση των Μάγων»* (περίπου 1455), Gemaldegalerie, Βερολίνο.
Όπως ο Στέφαν Λόχνερ στην Κολωνία, ήταν ένας από τους πρώτους καλλιτέχνες στη Νότια Γερμανία που επηρεάστηκαν από την τεχνοτροπία των Φλαμανδών ζωγράφων. Ωστόσο ανέπτυξε μια προσωπική εικαστική γλώσσα με χαρακτηριστικούς χρωματισμούς και κινούμενες ομάδες προσώπων.

Οι καμβάδες του είναι αξιοπρόσεκτοι για την αλληλεπίδραση του φωτός με το χρώμα και χαρακτηρίζονται από απαλά χρώματα σε λεπτές αποχρώσεις. Παρόλο που ο ικανότατος αυτός ζωγράφος επιδεικνύει μεγάλη ευαισθησία και οξεία αντίληψη του λεπτομερούς ρεαλισμού στα έργα του, δεν δείχνει να προβληματίζεται καθόλου με ζητήματα ούτε ψυχολογίας ούτε φυσιογνωμίας. Οι μορφές του ακτινοβολούν νηφαλιότητα και μοιάζουν παράξενα αποκομμένες από την πραγματικότητα.

Στον καλλιτέχνη αποδίδονται τα παρακάτω έργα: 

* *«Ο Χριστός αίρων τον Σταυρόν»* και *«Η Σταύρωση»* (περίπου 1435, Hessisches Landesmuseum, Ντάρμστατ).
* *«Ο Χριστός Θεραπεύει τον Τυφλό»* (περίπου 1435, Staatsgalerie, Στουτγάρδη).
* *«Η Προσκύνηση των Μάγων»* και *«Η Προσκύνηση του Τιμίου Σταυρού από τον Άγιο Κωνσταντίνο»* (περίπου 1455, Gemäldegalerie, Βερολίνο).

Δείτε επίσης
------------

* Γοτθική τέχνη
* Διεθνής γοτθικός ρυθμός

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Stukenbrock, Christiane & Töpper, Barbara (2011), σσ. 609-610.
2. ↑  K. Crüwell: *Rendezvous der frühen Meister - Städel-Museum: "Niederlande und Deutschland: Ein Dialog im 15. Jahrhundert"*. Frankfurter Allgemeine Zeitung / Sonntagszeitung vom 29. Οκτώβριος 2007, Σελίδα B2.

Βιβλιογραφία
------------

* (Γαλλικά) Stukenbrock, Christiane & Töpper, Barbara (2011). *«1000 Chefs-d'oeuvre de la Peinture»*, Πότσδαμ: h.f.ullmann, ISBN 9783833161124.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Δάσκαλος των Αγίων Παθών του Ντάρμστατ** |

* Master of the Darmstadt Passion, βιογραφία του καλλιτέχνη στον ιστότοπο της Staatsgalerie στη Στουτγάρδη.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 41769126
* LCCN: nr2001024744
* ISNI: 0000 0000 8570 033X
* GND: 118910299
* ULAN: 500022527
* RKD: 375121

 |

 |
Ο Οράτιος Κόκλης σε ξυλογραφία του Τζον Ράινχαρντ Γουεγκουλέν (*John Reinhard Weguelin*, 1879)
Στη ρωμαϊκή μυθολογία με το όνομα **Οράτιος Κόκλης** (λατινικά: PUBLIUS HORATIUS · COCLES) είναι γνωστός ένας θρυλικός ήρωας της «Ορατίας Γενεάς».

Ο Οράτιος Κόκλης ήταν Ρωμαίος ήρωας του 6ου αιώνα π.Χ. που υπεράσπισε μόνος του την πρόσβαση προς τη Σουμπλικεία Γέφυρα στον Τίβερη εναντίον του Πορσήννα (Ετρούσκος βασιλιάς της πόλης Κιούζι), μέχρι που οι δικοί του κατέστρεψαν οριστικά τη γέφυρα. (Σύμφωνα με τον Λίβιο αρχικά έμειναν δύο ακόμα άνδρες μαζί του όταν οι άλλοι πανικοβλήθηκαν και έφυγαν, ο Τίτος Ερμίνιος και ο Σπούριος Λάρτιος, αλλά τελικά έφυγαν και αυτοί μετά από παράκληση του Ορατίου.)

Χέντρικ Χόλτσιους: *Οράτιος Κόκλης*, από τη σειρά «Οι Ρωμαίοι Ήρωες» (The Roman Heroes), 1586, Ολλανδία, Ρέικσμουζεουμ (Εθνικό Μουσείο)
Κατά τη μάχη αυτή ο Οράτιος έχασε το ένα του μάτι, γεγονός στο οποίο οφείλει και την επωνυμία «Κόκλης» (Cocles), που σημαίνει «μονόφθαλμος». Μετά την ολοκλήρωση της καταστροφής της γέφυρας, είτε ο Οράτιος κατάφερε να κολυμπήσει στο ποτάμι μέχρι την ασφαλή άλλη όχθη (όπως γράφει ο Λίβιος), είτε δεν το κατόρθωσε και πνίγηκε στον Τίβερη (σύμφωνα με τον Πολύβιο).

Προς τιμή του Ορατίου Κόκλη στήθηκε άγαλμα στον ναό του θεού Βουλκάν-Ηφαίστου στη Ρώμη, ενώ ο ίδιος ανταμείφθηκε με όση γη μπορούσε να περικλείσει οργώνοντας με το άροτρό του σε μία ημέρα.

Με τον μύθο αυτό οι Ρωμαίοι προσπαθούσαν να «γλυκάνουν» τις ήττες που υπέστησαν από την Ετρουσκική Ομοσπονδία, αλλά η διήγηση φέρει επιδράσεις από τους μονόφθαλμους Κύκλωπες της ελληνικής μυθολογίας, από όπου και η σύνδεση με τον Ήφαιστο—Βουλκάν. Η ίδια η λατινική λέξη *Cocles* ετυμολογείται από την ελληνική «κύκλωψ». Ο Κόκλης είναι ουσιαστικά ένας «ανθρωποποιημένος» Κύκλωπας, βοηθός του σιδηρουργού θεού.

Πηγές
-----

* Το αντίστοιχο λήμμα της αγγλόγλωσσης Wikipedia
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Horatius Cocles στο Wikimedia Commons
* Ο Οράτιος Κόκλης στο Livius.orgΑρχειοθετήθηκε 2008-08-08 στο Wayback Machine.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 1025159234643603372312
* GND: 1207494720
* BNE: XX1257250

 |

 |
«Ο Απόστολος Πέτρος» (1743)
Ο **Τζουζέππε Νογκάρι** (*Giuseppe Nogari*, 1699 – 3 Δεκεμβρίου 1766) ήταν Ιταλός ζωγράφος της εποχής του ροκοκό. Ζωγράφισε κυρίως πορτρέτα πραγματικών, ιστορικών και θρησκευτικών μορφών. Τα έργα του ξεχωρίζουν για το συναισθηματικό τους περιεχόμενο, την υποταγή των διακοσμητικών στοιχείων στο θέμα και τον χρωματισμό τους. Συχνά απεικονίζουν ηλικιωμένα πρόσωπα με κάπως ταπεινή ενδυμασία και με σκοτεινό φόντο.

Ο Νογκάρι γεννήθηκε στη Βενετία. Λέγεται ότι μαθήτευσε κοντά στον Αντόνιο Μπαλέστρα ή, το πιθανότερο, κοντά στον Τζοβάννι Μπαττίστα Πιατσέττα. Ακολούθησε το ύφος του δεύτερου, ενώ το έργο του εμφανίζει επιρροές και από τη Ροζάλμπα Καρριέρα, τον Τζάκοπο Αμιγκόνι και τον Ρέμπραντ. Τον υπεστήριξαν δύο Γερμανοί μαικήνες που ζούσαν στη Βενετία, οι Ζίγκισμουντ Στράιτ και Ματίας φον ντερ Σούλενμπουργκ.

Από το 1739 μέχρι το 1742 ο Νογκάρι βρισκόταν στην υπηρεσία του Οίκου της Σαβοΐας στο Τορίνο, ζωγραφίζοντας πίνακες και διακοσμώντας το Βασιλικό Ανάκτορο του Τορίνο και το Κυνηγετικό μέγαρο του Στουπινίτζι. Το 1756 έγινε μέλος της Ενετικής Ακαδημίας Ζωγραφικής και Γλυπτικής. Ο Τζουζέππε Νογκάρι απεβίωσε στη Βενετία σε ηλικία 67 ετών. Μεταξύ των μαθητών του αναφέρεται ο Αλεσσάντρο Λόνγκι.

Το 1997 ένας πίνακας του Νογκάρι κλάπηκε και φυγαδεύθηκε εκτός Ιταλίας από υπαλλήλους και έναν ειδικό του λονδρέζικου οίκου δημοπρασιών Sotheby's.

Πηγές
-----

* Βιογραφικά στοιχεία στη «Web Gallery of Art»

Παραπομπές
----------

1. ↑  rkd.nl/explore/artists/59793. Ανακτήθηκε στις 22  Αυγούστου 2017.
2. ↑  «Giuseppe Nogari». (Ολλανδικά) *RKDartists*. 59793.
3. ↑  «Nogari, Giuseppe» 13  Δεκεμβρίου 2017.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 51962132
* **Europeana**: agent/base/6394
* ISNI: 0000 0000 6628 9717
* GND: 122384865
* BNF: cb149687084 (data)
* ULAN: 500005902
* KulturNav: id
* RKD: 59793

 |

 |
Ο **Αντώνιος Σταυρόπουλος** (Λάρισα, 1906 - Αθήνα, 25 Νοεμβρίου 1985) αφού έφασε στόν βαθμό του Διευθυντή Υπουργείου, στην συνέχεια επελέγη και θήτευσε ως νομάρχης.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στη Λάρισα το 1906, γιος του Κωνσταντίνου Σταυρόπουλου και της Ελένης Ντινούλη. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στην Πάντειο. Από το 1927 ως το 1956 σταδιοδρόμησε στο Υπουργείο Κοινωνικής Πρόνοιας. Στη συνέχεια σταδιοδρόμησε ως νομάρχης. Διορίστηκε αρχικά Νομάρχης Κιλκίς στις 10 Φεβρουαρίου 1956 και υπηρέτησε στο νομό ως τις 22 Ιανουαρίου 1958. Έπειτα μετατέθηκε στα Τρίκαλα από το 1958 ως το 1961 και τέλος στη Βοιωτία από το 1961 ως το 1965. Τον Φεβρουάριο του 1965 υπέβαλε παραίτηση από την υπηρεσία, κάνοντας χρήση του νόμου περί εθελουσίας εξόδου.

Τιμήθηκε με το παράσημο του Ανώτερου Ταξιάρχη του Φοίνικα. Συνέγραψε τις μελέτες: "Περί αποκεντρώσεως" και "Περί κοινωνικής αναπτύξεως".

Ήταν παντρεμένος με την Μαρίνα Στράγγα, δισεγγονή εκ μητρός του πυρπολητή Καραβόγιαννου (ιωάννη Θεοφιλόπουλου) και απέκτησαν 2 γιους, τον Κωστή,δικηγόρο και τον Γιάννη καταξιωμένο μουσικό. Από τον Κωστή απέκτησε τον εγγονό του Αντώνη, σήμερα καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Leeds Beckett, ο οποίος έχει τρία τέκνα, τον Θησέα, την Νέδα.και τον Ωρίωνα.

Πέθανε σε ηλικία 79 ετών στην Αθήνα και κηδεύτηκε από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών στις 26 Νοεμβρίου 1985.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Ελληνικόν Who is Who 1965, σελ. 566.
2. ↑  Ήταν κάποτε η Νομαρχία Κιλκίς[*νεκρός σύνδεσμος*] eidiseis.gr, 6-1-2011, ανάκτηση 3-5-2017.
3. ↑  Εννέα νομάρχαι υπέβαλον παραιτήσεις βάσει του νόμου περί εθελουσίας εξόδου, Ελευθερία, φύλλο 17-2-1965, σελ. 3.
4. 1 2  Τα Νέα, Κοινωνικά, 26-11-1985, σελ. 40.
Ο **Ιωάννης Δημακόπουλος** ( 1833 ή 1835 - 1866 ) ήταν Έλληνας αξιωματικός του ελληνικού στρατού από την Αρκαδία. Συμμετείχε ως εθελοντής στην Κρητική Επανάσταση του 1866 και σκοτώθηκε κατά το ολοκαύτωμα της Μονής Αρκαδίου.

Βιογραφία
---------

Ο Δημακόπουλος γεννήθηκε στη Βυτίνα του νομού Αρκαδίας στις 10 Ιανουαρίου 1833 ή σύμφωνα με άλλη εκδοχή στις 20 Μαρτίου 1835. Πατέρας του ήταν ο αγωνιστής της επανάστασης του 1821 (συμμετείχε στη μάχη των Δερβενακίων) και μετέπειτα αξιωματικός Κωνσταντίνος Δημακόπουλος ενώ η μητέρα του ονομαζόταν Ελένη.

Μετά την ολοκλήρωση των γυμνασιακών του σπουδών πολέμησε ως εθελοντής το 1854 στην επανάσταση της Θεσσαλίας. Στις 16 Ιανουαρίου του 1856 κατατάχτηκε ως εθελοντής στο στράτευμα και στις 18 Ιανουαρίου του 1863 προήχθη στο βαθμό του ανθυπολοχαγού. Λίγο πριν το ξέσπασμα της κρητικής επανάστασης του 1866 υπηρετούσε ως υπασπιστής του Γενναίου Κολοκοτρώνη.

Το 1866 μετέβη στην Κρήτη ακολουθώντας, μαζί με άλλους βαθμοφόρους, τον συνταγματάρχη Πάνο Κορωναίο και αποβιβάστηκε στις 24 Σεπτεμβρίου στο Μπαλί Ρεθύμνης.
Λίγες ημέρες αργότερα, διορίστηκε από τον Κορωναίο φρούραρχος της Μονής Αρκαδίου και του ανατέθηκε η ηγεσία σαράντα εκ των ανδρών που ήρθαν στην Κρήτη ως εθελοντές. Στις 6 Νοεμβρίου, η μονή κυκλώθηκε από ισχυρά οθωμανικά στρατεύματα, τη στιγμή που οι υπερασπιστές της δεν ξεπερνούσαν τα 250 άτομα. Δύο μέρες μετά ξεκίνησαν οι εχθροπραξίες που οδήγησαν στην άλωση της μονής στις 9 Νοεμβρίου.

Από επιζώντες υποστηρίχτηκε πως ο Δημακόπουλος συνέχισε να μάχεται με μερικούς άνδρες του μετά την έκρηξη της πυριτιδαποθήκης που οδήγησε στο ολοκαύτωμα του Αρκαδίου καθώς βρισκόταν σε σημείο που δεν επηρεάστηκε από αυτή, πιάστηκε όμως την ίδια ημέρα αιχμάλωτος με συνέπεια να εκτελεστεί δια λογχισμού. Κατά άλλη εκδοχή, ο θάνατός του προήλθε από τη φονική έκρηξη.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Μωραΐτης Κάρολος Ε. Ιωάννης Δημακόπουλος: ( 1833-1866 ) Ο ηρωικός φρούραρχος της Ιεράς Μονής Αρκαδίου, εκδόσεις Πελασγός, 2007, σ. 17.
2. 1 2  Εθνικόν Ημερολόγιον Βρετού, 1867, σ. 357.
3. ↑  Μακράκης Μανώλης Ιστορία της Κρήτης Περιφέρεια Κρήτης Ενότητα Δ'
4. ↑  Μωραΐτης Κάρολος Ε. 2007, σ. 16 - 17.
5. ↑  Μωραΐτης Κάρολος Ε. 2007, σ. 18.
6. ↑  Ψύχας Νικόλαος Σ. Επαναστατική εικών των Δυτικών της Κρήτης διαμερισμάτων, ή ανασκευή χωρίων τινών της περιγραφουσης τον Εθνικόν Αγώνα της Κρήτης κατά των Τούρκων. πραγματείας του καθηγητού Μενδελσώνος Βαρθόλδου, Αθήνησι 1870, σ. 29 Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine..
7. ↑  Μωραΐτης Κάρολος Ε. 2007, σ. 7 - 9.
8. ↑  Μωραΐτης Κάρολος Ε. 2007, σ.15 - 20.
9. ↑  Σαν Σήμερα:Το ολοκαύτωμα της Μονής Αρκαδίου
10. ↑  Μωραΐτης Κάρολος Ε. 2007, σ. 44 - 50.
11. ↑  «Περιοδικό *Νέα Εστία*, 1 Νοεμβρίου 1966, τ. 944, σελ. 1494». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Μαΐου 2015. Ανακτήθηκε στις 8 Φεβρουαρίου 2015.
12. ↑  Μωραΐτης Κάρολος Ε. 2007, σ. 54 - 55.

Πηγές
-----

* Ανδρέας Παπαδόπουλος Βρετός. *Βιογραφικαί σημειώσεις περί των εικονογραφηθέντων προσώπων εν τω παρόντι ημερολογίω*. Ανακτήθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου 2009.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* **ΕΒΕ**: 289061

 |

 |
Το **Αρντιγκλάι** (Ardingly) είναι χωριό της κομητείας του Δυτικού Σάσσεξ.

Ιστορία
-------

Πριν τη Ρωμαϊκή κατάκτηση της Βρετανίας, η ευρύτερη περιοχή του Αρντιγκλάι καλυπτόταν από δάσος. Αργότερα, οι Ρωμαίοι κατασκεύασαν στρατιωτικό δρόμο, ο οποίος διέσχιζε την περιοχή του σημερινού Αρντιγκλάι. Ένας δεύτερος δρόμος, ο σημερινός κεντρικός δρόμος, κατασκευάστηκε για να διευκολύνει την κάθοδο από τα Σάουθ Ντάουνς προς θερινά κτήματα στην περιοχή του Δυτικού Σάσεξ. 

Ο ναός του χωριού χτίστηκε μεταξύ του 1325 και 1340.

Αξιοθέατα
---------

Η έπαυλη του Γουέικχερστ Πλέις (Wakehurst Place) χτίστηκε γύρω στο 1200 και επισκευάστηκε το 1590· σήμερα την έπαυλη επισκέπτονται περισσότερα από 400.000 άτομα κάθε χρόνο. Βόρεια του χωριού, η Αγροτική Έκθεση της Νότιας Αγγλίας ελκύει γύρω στους 200.000 επισκέπτες ετησίως. Το χωριό έδωσε το όνομά του στο παραπλήσιο ιδιωτικό σχολείο Αρντιγκλάι Κόλετζ (Ardingly College), που ιδρύθηκε το 19ο αιώνα από τον Αγγλικανό ιερέα Ναθάνιελ Γούνταρντ. Ο, ανενεργός σήμερα, σιδηροδρομικός σταθμός του χωριού λειτούργησε από το 1883 ως το 1963.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------