recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο σιδηροδρομικός σταθμός στο Αμβούργο της Γερμανίας, από τους πιο πολυπληθείς σιδηροδρομικούς σταθμούς στην Ευρώπη
Ο **σιδηροδρομικός σταθμός** είναι μια εγκατάσταση ή περιοχή όπου τα τρένα σταματούν τακτικά για την φόρτωση και εκφόρτωση επιβατών και εμπορευμάτων. Αποτελείται από τουλάχιστον μία παρατρόχια πλατφόρμα και ένα κτίριο σταθμών (αποθήκη) που παρέχει βοηθητικές υπηρεσίες όπως πώληση εισιτηρίων, αίθουσες αναμονής και υπηρεσίες αποσκευών/εμπορευμάτων. Εάν ένας σταθμός περιλαμβάνει μια γραμμή μονής διέλευσης, συχνά έχει έναν βρόχο διέλευσης για να διευκολύνει την κυκλοφορία των τρένων.

Η τοποθεσία όπου οι επιβάτες επιβιβάζονται ή αποβιβάζονται από το τρένο αποτελείται από μια πλατφόρμα και ένα υπόστεγο αναμονής αλλά μερικές φορές υποδεικνύεται απλώς από μια πινακίδα, στην οποία αναγράφεται η λέξη "στάση", «στάσεις» ή «προσωρινή στάση».

Οι σιδηροδρομικοί σταθμοί ενδέχεται να βρίσκονται πάνω στην επιφάνεια του εδάφους, κάτω από το έδαφος ή σε υπερυψωμένο έδαφος. Ενδέχεται να συνδέονται με τεμνόμενες σιδηροδρομικές γραμμές ή με άλλα μέσα μεταφοράς όπως λεωφορεία, τραμ ή άλλα συστήματα ταχείας διέλευσης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «station\_1 noun - Definition, pictures, pronunciation and usage notes | Oxford Advanced Learner's Dictionary at OxfordLearnersDictionaries.com». *www.oxfordlearnersdictionaries.com*. Ανακτήθηκε στις 24 Μαΐου 2021.

Πηγές
-----

* Coleford, I. C. (October 2010). Smith, Martin, επιμ. «By GWR to Blaenau Ffestiniog (Part One)». *Railway Bylines* (Radstock: Irwell Press Limited) **15** (11).
* Reade, Lewis (1983). *Branch Line Memories Vol 1*. Redruth, Cornwall: Atlantic Transport & Historical Publishers. ISBN 978-0-90-689906-9.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ένα κατανοητή τεχνικό άρθρο για τους σταθμούς from Railway Technical Web Pages

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85111042
* GND: 4129465-8
* BNF: cb119470471 (data)
* HDS: 041756
* NKC: ph127922
* BNE: XX531757

 |

 |
Ο **Σιδηροδρομικός Σταθμός Χιλιομετρικού Σημείου 7,100 (Αιτωλικού - Κατοχής)** ήταν σταθμός των Σιδηροδρόμων Βορειοδυτικής Ελλάδος, επί της σιδηροδρομικής γραμμής Αιτωλικού - Κατοχής. Βρισκόταν στα Μάρμαρα Αιτωλοακαρνανίας και έλαβε το όνομά του από τη χιλιομετρική του θέση από το σταθμό Αιτωλικού. Εξυπηρετούσε την περιοχή του ως προαιρετική στάση και δεν διέθετε κάποια ιδιαίτερη εγκατάσταση. Εγκαινιάστηκε το 1912 και έκλεισε το 1943, μαζί με τη γραμμή Αιτωλικού - Κατοχής.

  

  


| **Προηγούμενος σταθμός** | **Σιδηροδρομικές γραμμές** | **Επόμενος σταθμός** |
| --- | --- | --- |
| Οδός Γουριάς |   | Αιτωλικό - Κατοχή
(κατηργημένη) |   | Είσοδος Νεοχωρίου |
Συντεταγμένες: 38°55′47.97″N 22°46′53.72″E﻿ / ﻿38.9299917°N 22.7815889°E﻿ / 38.9299917; 22.7815889

Η **Σπαρτιά** ή **Άνω Σπαρτιά** είναι ημιορεινό χωριό της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας σε υψόμετρο 230 μέτρα.

Γεωγραφία - Ιστορία
-------------------

Η Σπαρτιά βρίσκεται στους νότιους πρόποδες του βουνού Όθρυς σε απόσταση 23 χλμ. Α.ΒΑ. από τη Στυλίδα (έδρα του δήμου), 42 χλμ. Α.-ΒΑ. από τη Λαμία και 6 χλμ. Β. από τον Αυτοκινητόδρομος 1 (κόμβος Ραχών). Είναι ένα παραδοσιακό χωριό 187 κατοίκων (2011) το οποίο χτίστηκε το 1948 όταν οι κάτοικοι εγκατέλειψαν παλαιότερο οικισμό βορειότερα του σημερινού (παλιό χωριό) ο οποίος από την εποχή της Τουρκοκρατίας και μέχρι το 1940 ονομαζόταν *Σπαρτιάς*. Στο χωριό υπάρχει πέτρινο Δημοτικό σχολείο (σήμερα δεν λειτουργεί) και η εκκλησία της Κοιμήσεως Θεοτόκου καθώς και πολλά εξωκλήσια στην γύρω περιοχή. Στη μεγάλη κεντρική πλατεία του χωριού υπάρχει πέτρινη βρύση με τρεχούμενο κρύο νερό από πηγές της Όθρυος. Βορειότερα του χωριού και μέσω χωματένιου δρόμου προς την κορυφή του βουνού Όθρυς υπάρχουν δυο πέτρινα γεφύρια μετσοβίτικης τεχνοτροπίας καθώς και ερείπια παλαιού κάστρου (θέση Παλιόκαστρο). Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», μαζί με το χωριό Νέα Σπαρτιά συναποτελούν την Τοπική Κοινότητα Σπαρτιάς Φθιώτιδας του διευρυμένου Δήμου Στυλίδας.

#### Ιερά Μονή Αγίας Παρασκευής

Σε απόσταση 2 χλμ. βορειοδυτικά από την Σπαρτιά και στην τοποθεσία «Σκηταριά» υπάρχει η Ιερά Μονή Αγίας Παρασκευής, της οποίας το καθολικό είναι σταυροειδούς βυζαντινού ρυθμού μετά τρούλου. Η αρχική της θέση του ήταν νοτιότερα στην τοποθεσία «Μετόχι» χρονολογούμενη στον 12ο η 13ο αιώνα. Εκεί βρέθηκαν από τυχαίες ανασκαφές κιβωτιόσχημοι τάφοι των ελληνιστικών χρόνων με κτερίσματα και οστά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Εγκυκλοπαίδεια Νέα Δομή*. Αθήνα: Τεγόπουλος - Μανιατέας. 1996. σελ. 28, τομ. 32.
2. 1 2  «ΦΕΚ αποτελεσμάτων ΜΟΝΙΜΟΥ πληθυσμού», σελ. 10641 (σελ. 167 του pdf)
3. ↑  «Διοικητικές Μεταβολές Οικισμών». *ΕΕΤΑΑ*. Ανακτήθηκε στις 14 Δεκεμβρίου 2020.
4. ↑  «Ἁγίας Παρασκευῆς Σπαρτιᾶς | Ιερά Μητρόπολη Φθιώτιδος». *www.imfth.gr*. Ανακτήθηκε στις 14 Δεκεμβρίου 2020.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Από τη Σπαρτιά Φθιώτιδας, μετανάστες στην Αμερική (1912-1914) από τον ιστότοπο

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Οικισμοί του Δήμου Στυλίδας |
| --- |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Εχιναίων | 
* Αχινός
* Αχλάδι
* Δρέπανο
* Δροσιά
* Καραβόμυλος
* Κουβέλα
* Νέα Σπαρτιά
* Παλαιοκερασιά
* Πανόραμα
* Παραλία Αχινού
* Παραλία Ραχών
* Πλατανιάς
* Ράχες
* Σκασμάδα\*
* Σπαρτιά
* Φούρνοι
* Φτιλιά
 |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Πελασγίας | 
* Βαθύκοιλο
* Γλύφα
* Δρυμάρια
* Κυπαρισσώνας
* Λιασίκι
* Λιμάνι Βαθυκοίλου
* Μοναστήρι\*
* Μύλοι
* Παγώνι
* Παραλία Πελασγίας
* Πελασγία
* Φανός
 |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Στυλίδας | 
* Αγία Μαρίνα
* Άνυδρο
* Αυλάκι
* Βασιλική
* Κούτσουρο
* Λογγίτσι
* Μελίσσια
* Νεράιδα
* Πεταράδες
* Πλάκες
* Στυλίδα
 |
|  |
| 
* Έδρα: Στυλίδα
* \* (Οικισμοί με μη μόνιμο πληθυσμό)
 |

 |
Σιρμάλ του Λάκναου
Το **Σιρμάλ** (περσικά: شیرمال, Ουρντού: شیرمال "συρμάλ", Χίντι: शीरमल), είναι παραδοσιακό ψωμί που τρώγεται στο Μεγαλύτερο Ιράν και την Ινδική υποήπειρο, στην οποία ήρθε πιθανότατα από περσικές επιρροές. Είναι μια από τα πολλά σπάνια φαγητά του Λάκναου και του Χαϊντεραμπάντ στην Ινδία. Αποτελεί μέρος της Αουαντικής κουζίνας και τρώγεται στη Παλιά Μποπάλ, ειδικά με κρεατικές λιχουδιές.

Προετοιμασία
------------

Το σιρμάλ είναι ήπια γλυκιά πίτα από μάιντα, προζύμι με μαγιά, ψημένη σε ταντούρ ή στο φούρνο. Το Σιρμάλ παρασκευαζόταν παραδοσιακά σαν το ρότι. Σήμερα, το σιρμάλ παρασκευάζεται όπως το νάαν. Το ζεστό νερό στη συνταγή για το νάαν με ρότι αντικαταστάθηκε με ζεστό γάλα γλυκισμένο με ζάχαρη και αρωματισμένο με σαφράν και το κάρδαμο. Το τελικό προϊόν μοιάζει με τη ζαχαροπλαστική της Δανίας.

Στο Ιράν, υπάρχουν μικρές παραλλαγές στην παρασκευή του σιρμάλ. Μάλιστα το σιρμάλ χρησιμοποιείται μερικές φορές ως ενθύμιο όταν κάποιος ταξιδεύει μεταξύ των περιφερειών.

Το Σιρμάλ σερβίρεται είναι μερικές φορές με κεμπάμπ του Λάκναου ή παράλληλα με νιχάρι.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος Ινδικών ψωμιών

Παραπομπές
----------

1. ↑  «The Hindu : A nawabi affair». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Οκτωβρίου 2010. Ανακτήθηκε στις 5 Οκτωβρίου 2014.
2. ↑  «A slice of the Awadh exotica». *The Hindu*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Νοεμβρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 5 Οκτωβρίου 2014.
Τα ξηραντήρια βιομάζας είναι κατάλληλα για κάθε τύπο υδαρούς υλικού. Χρησιμοποιούνται από ελαιοτριβεία (κατσίγαρος, πυρηνόξυλο, διφασικά και τριφασικά απόβλητα, φύλλα κλπ), πυρηνελαιουργεία, μονάδες κατασκευής μπρικέττας (Πυρηνόξυλο, πριονίδι, πέλετ κλπ, λάσπες βιολογικών σταθμών και πλήθος άλλων εφαρμογών. 

Επίσης υπάρχουν και ξηραντήρια τροφίμων που εξασφαλίζουν την ξήρανση των τροφίμων ή ζωοτροφών (δημητριακά, λιπαρά, φρούτα, όσπρια κλπ). 
Η σύγχρονη τεχνολογία εξέλιξε τα ξηραντήρια υδαρών υλικών, έτσι ώστε να παρέχουν την άριστη ξήρανση σε φυσικές συνθήκες ώστε να επεξεργάζονται κάθε είδους υδαρές υλικό.
Η οικογένεια **Σφρατζή** ή και **Φραντζή** ήταν βυζαντινή αριστοκρατική οικογένεια της Κωνσταντινούπολης, των τελευταίων χρόνων της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.

Σημαντικότερος εκπρόσωπος της ήταν ο Γεώργιος Φραντζής συγγραφέας, φίλος και έμπιστος του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου κι είχε το αξίωμα του πρωτοσβεστάριου. Ο πατέρας του ήταν αξιωματούχος, παρακοιμώμενος, του αυτοκράτορα Μανουήλ και ο παππούς του παιδαγωγός κάποιου γιου του αυτοκράτορα.

Η μητέρα του Γεωργίου, Θωμαΐδα, ήταν Μικρασιάτισα που είχε μείνει ορφανή από μικρή και την πήραν ψυχοκόρη η οικογένεια Καβάσιλα στη Θεσσαλονίκη. Μετά την πτώση της Θεσσαλονίκης βρέθηκε στη Λήμνο όπου γνώρισε τον πατέρα του, από αυτό το γεγονός υπάρχει και η πιθανότατα η οικογένεια να προέρχεται από τη Λήμνο. Ο πατέρας του δεν είναι γνωστό το όνομα του, ο Γεώργιος είχε και μία αδελφή που ήταν παντρεμένη με ένα παιδί και πέθαναν όλοι στην οικογένεια της σε επιδημία το 1416.

Ο Γεώργιος είχε παντρευτεί την Ελένη Παλαιολογίνα Τζαμπλάκωνα και απέκτησαν πέντε παιδιά, τον Ιωάννη, τον Αλέξιο, τη Θάμαρ και δύο γιους που πέθαναν βρέφη. Όλα του τα παιδιά πέθαναν πριν από αυτόν και πιθανότατα ήταν ο τελευταίος της οικογένειας. Ενώ ο ίδιος απεβίωσε στην Κέρκυρα, λαϊκές παραδόσεις τον αναφέρουν οικιστή, αυτόν και τα παιδιά του, διαφόρων χωριών όπως στον Μικρό Ποντιά.

Η παράδοση του χωριού αναφέρει ότι μετά την πτώση της πόλης και όταν η γυναίκα του πέθανε πήρε τους δυο γιους του και ήρθε να εγκατασταθεί στην περιοχή. Η ίδια παράδοση αναφέρει την καταγωγή της οικογένειας από τον Πόντο.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6  «Περί του χρονικού της Αλώσεως [...]». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Φεβρουαρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 25 Ιουλίου 2014.
2. 1 2  G. Schlumbekrger, *Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, πολιορκία και άλωσις της Κωνσταντινουπόλεως*, Τόμος Α΄, Εκδόσεις Βεργίνα, Αθήνα 1997.
3. ↑  Χρήστος Θ. Κανελλάκης, *Το Μοίραλι από το 1461 έως σήμερα. Ετυμολογικό λεξικό των πρώην Δήμων Μεσάτιδος, Φαρρών, Τριταίας, Λασιώνος Ηλείας*, Εκδόσεις Περί Τεχνών, Πάτρα 2010. ISBN 978-960-6684-64-7. (σελ. 475)
Οι **Κυπριο-Καναδικές σχέσεις** είναι οι εξωτερικές σχέσεις μεταξύ Κύπρου και Καναδά. Οι καναδικές διμερείς πολιτικές σχέσεις με την Κύπρο προήλθαν αρχικά από την ένταξη της Κυπριακής Κοινοπολιτείας στην ανεξαρτησία το 1960 (που ακολούθησε ένας αντάρτικος αγώνας με τη Βρετανία). Αυτές οι σχέσεις επεκτάθηκαν γρήγορα το 1964 όταν ο Καναδάς έγινε σημαντικός συνεργάτης στρατευμάτων στην Ειρηνευτική Δύναμη των Ηνωμένων Εθνών στην Κύπρο. Η συμμετοχή διήρκεσε για τα επόμενα 29 χρόνια, κατά τη διάρκεια των οποίων 50.000 Καναδοί στρατιώτες υπηρέτησαν και 28 σκοτώθηκαν. Σε μεγάλο βαθμό οι καναδικές σχέσεις με την Κύπρο συνεχίζουν να περιστρέφονται γύρω από την υποστήριξη των συνεχιζόμενων προσπαθειών των Ηνωμένων Εθνών, του G8 και άλλων για την επίλυση της διχασμένης κατάστασης του νησιού. Επαφές με την Κύπρο για άλλα θέματα πραγματοποιούνται επίσης σε διεθνείς οργανισμούς όπως ο ΟΗΕ, ο Οργανισμός για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη και την Κοινοπολιτεία των Εθνών.

Και οι δύο χώρες είναι πλήρη μέλη της Κοινοπολιτείας των Εθνών.

Οι διμερείς εμπορικές σχέσεις με την Κύπρο παραμένουν σχετικά μέτριες. Το 2005, ο Καναδάς εξήγαγε στην Κύπρο αγαθά και υπηρεσίες αξίας άνω των 10 εκατομμυρίων δολαρίων. Οι εξαγωγές του Καναδά ήταν κυρίως μηχανήματα, προϊόντα ξύλου και λαχανικά. Οι καναδικές εισαγωγές από την Κύπρο αυξήθηκαν το 2005 και ανήλθαν σε 17,8 εκατομμύρια δολάρια. Ήταν κυρίως πλοία και βάρκες, μηχανήματα και βρώσιμα φρούτα και ξηροί καρποί. Η καναδική επένδυση στην Κύπρο ανήλθε σε 98 εκατομμύρια δολάρια το 2006.

Ο Καναδάς είναι διαπιστευμένος στην Κύπρο από την πρεσβεία του στην Αθήνα, Ελλάδα και έχει επίτιμο προξενείο στη Λευκωσία. Η Κύπρος έχει υψηλή επιτροπή στον Καναδά και ένα επίτιμο προξενείο στο Βανκούβερ. Ξόδεψαν 300 εκατομμύρια για να διατηρήσουν τις δυνάμεις που έστειλαν στην Κύπρο.

Εξωτερικού σύνδεσμοι
--------------------

* Canadian Ministry of Foreign Affairs and International Trade about the relations with Cyprus
* Cypriot Ministry of Foreign Affairs: list of bilateral treaties with Canada

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Διεθνείς σχέσεις της Κύπρου |
| --- |
|  |
| Αφρική | 
* Αλγερία
* Αίγυπτος
 | Εθνόσημο της Κύπρου |
|  |
| Αμερική | 
* Καναδάς
* Ηνωμένες Πολιτείες
 |
|  |
| Ασία | 
* Αρμενία
* Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα
* Ισραήλ
* Κουβέιτ
* Κατάρ
* Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας
* Μπανγκλαντές
* Σαουδική Αραβία
 |
|  |
| Ευρώπη | 
* Βουλγαρία
* Δανία
* Γεωργία
* Γερμανία
* Ελλάδα
* Ηνωμένο Βασίλειο
* Ιρλανδία
* Μάλτα
* Μαυροβούνιο
* Νορβηγία
* Πολωνία
* Ρωσία
* Σερβία
* Σουηδία
* Τσεχία
 |
|  |
| Διαφορές | 
Κυπριακό |
|  |
| Αποστολές | 
Διπλωματικές αποστολές από / προς την Κύπρο |
|  |
| 
Υπουργείο Εξωτερικών |

 |
Ο **σπανγκολίτης** (αγγλ. spangolite) είναι ένυδρο θειικό και χλωριούχο ορυκτό του αργιλίου και του χαλκού. Οφείλει το όνομά του στον Αμερικανό συλλέκτη ορυκτών της περιοχής Νόρμαν Σπανγκ (Norman Spang, 1842-1922), ο οποίος συνέβαλε στη μελέτη του ορυκτού. Το ορυκτό περιγράφηκε για πρώτη φορά από δείγμα που εντοπίστηκε στο Bisbee της Αριζόνα, αλλά είναι υπό αίρεση αν είναι χαρακτηριστικό ορυκτό για την περιοχή (type locality) καθώς δεν είναι γνωστή η ακριβής προέλευση του δείγματος (περιοχές Tombstone ή Bisbee), καθώς ο Σπανγκ συνέλεγε ορυκτά σε ακτίνα 200 χλμ. από την πόλη του, το Tombstone. Λίγα χρόνια αργότερα ανακαλύφθηκε και στην Κορνουάλλη.

Εμφάνιση, παραγενέσεις
----------------------

Είναι σχετικά σπάνιο ορυκτό, σχηματιζόμενο στις ζώνες οξείδωσης υδροθερμικών αποθέσεων χαλκού. Χαρακτηριστική είναι η διδυμία που εμφανίζει: Τα οξύληκτα άκρα του διδύμου διατάσσονται αντιπαράλληλα, δίνοντας κρυστάλλους σχήματος κλεψύδρας. Εμφανίζει, επίσης, πυροηλεκτρικές ιδιότητες.

Ορυκτά με τα οποία συνδέεται είναι ο κυπρίτης, ο βροσαντίτης, ο χαλκοφυλλίτης, ο κυανοτριχίτης, ο λιναρίτης, ο καληδονίτης, ο αζουρίτης, ο μαλαχίτης, ο αουριχαλκίτης και η χρυσόκολλα.

Απαντάται σε πολλές περιοχές του πλανήτη, αλλά σε πολύ μικρές ποσότητες. Αξιοσημείωτες είναι οι εμφανίσεις του στο Bisbee της Αριζόνα.

Απαντάται επίσης σε αρκετές περιοχές στο Νέο Μεξικό, τη Γιούτα και τη Νεβάδα (ΗΠΑ). Επίσης στην Κορνουάλλη (Αγγλία), την Κορσική, τη Σαρδηνία, το Τιρόλο στην Αυστρία και τη Γερμανία.

Στην Ελλάδα ανευρίσκεται στη νήσο Σέριφο (όρος «Αγριομέλισσα», σε μεταλλευτικά απορρίμματα) και στα εξής από τα μεταλλεία Λαυρίου: Καμάριζα (ορυχεία «Χριστιάνα», Ιλάριον Νο. 50, Ζαν-Μπατίστ και Σερπιέρη, Λαύριο (ορυχείο «Εσπεράντσα»), Μεγάλα Πεύκα (ορυχείο Νο 28), Σούνιο (ορυχείο Νο. 19).

Πηγές
-----

* Handbook of Mineralogy
* Mindat.org
* Galleries.com
* Webmineral.com

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος ορυκτών
* Κατάλογος ορυκτών των μεταλλείων Λαυρίου

Βιβλιογραφία
------------

* James Dwight Dana, *Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks*, READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Ο ιστοχώρος Mindat αναφέρει τριγωνικό.
2. ↑  Το όνομα αποδόθηκε το 1890, εγκρίθηκε από την ΙΜΑ (pre-IMA, "grandfathered").
Το οικόσημο των Σίνα
Η **οικογένεια Σίνα**, υπήρξε ονομαστή οικογένεια εμπόρων και τραπεζιτών στα πλαίσια της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας.

Με απώτατη καταγωγή τις βλάχικες φυλές της Ηπείρου, τον 17ο αιώνα είναι εγκατεστημένοι στην Μοσχόπολη, σημαντικός εμπορικός κόμβος της ευρύτερης περιοχής της σημερινής νότιο- ανατολικής Αλβανίας (Βόρεια Ήπειρος). Ασχολούνται με το χερσαίο εμπόριο μεταξύ Οθωμανικής και Αυστροουγγρικής αυτοκρατορίας, από το οποίο και αποκτούν τα πρώτα κέρδη.

Αργότερα, και όταν γίνονται υπήκοοι της Αυστροουγγαρίας πλέον, απολαμβάνοντας τα προνόμια του Αυστριακού μεγαλέμπορου επεκτείνουν τις επιχειρήσεις τους, για να περιλάβουν την ίδρυση εργοστασίων υφαντουργίας, την γαιοκτησία, το απευθείας εμπόριο βαμβακιού με την Ινδία, την συμμετοχή σε εταιρείες σιδηροδρόμων, και ναυτιλιακές εταιρείες (με πιο σημαντική την έντονη παρουσία τους στην ναυσιπλοΐα του Δούναβη) καθώς και την ίδρυση τραπεζών.

Γνωστότερα μέλη της οικογένειας είναι Γεώργιος Σίνας (1783 - 1856) και ο γιός του, Σίμωνας Σίνας (1810 - 1876), οι οποίοι υπήρξαν εθνικοί ευεργέτες της Ελλάδας.

Η έλλειψη αρσενικών διαδόχων, οδήγησε το επίθετο στην αφάνεια, ενώ και ο εμπορικός και τραπεζικός οίκος διαλύθηκε το 1881.

Τα μέλη της οικογένειας
-----------------------

* Σίνας Γεώργιος (Μοσχόπολη, 1715 - ; ), σύζυγος Ελένη Τύρκα

* Σίνας Συμεών (Σίμων), (Μοσχόπολη, 1753 - Βιέννη, 22 Αυγούστου 1822), σύζυγος σε πρώτο γάμο, Ειρήνη Τσίππη (1767 - 1793) και Αικατερίνη Γύρα σε δεύτερο γάμο

* Σίνας Γεώργιος, (Νις, (*Georg Simon Sina, Freiherr von Hodos und Kisdia*) ( 20 Νοεμβρίου 1783, - Βιέννη, 18 Μάη 1856 ), παιδί από τον πρώτο του γάμο. Σύζυγος Αικατερίνη Δέρρα (Catharina Dera de Moroda) (1792 - 1852)
* Σίνας Ιωάννης, ( 1804 - ; ), παιδί από τον δεύτερο γάμο. Σύζυγος Μαρίας Νικαρούση, άτεκνοι

* Σίνας Σίμωνας, του Γεωργίου (*Simon Georg Sina Freiherr von Hodos und Kisdia* ) (Βιέννη, 15 Αυγούστου 1810 - Βιέννη, 15 Απριλίου 1876) Σύζυγος Ιφιγένεια Γκίκα (1815 - 1884)

Σίνα (Σίμωνος) Αναστασία (1838 - 1889), σύζυγος Βίκτορ Αιγκίντιους φον Βίμπφεν
Σίνα (Σίμωνος) Ειρήνη, (1840 - 1881), σύζυγος Γεώργιος Μαυροκορδάτος
Σίνα (Σίμωνος) Ελένη, (1845 - 1893), σύζυγος Γρηγόριος Υψηλάντης
Σίνα (Σίμωνος) Ιφιγένεια (1846 - 1914), πρώτος σύζυγος Εντμόν ντε Λα Κρουά, δεύτερος σύζυγος Εμμανυέλ ντε Αρκούρ
Από τις κόρες του Σίνα, η μόνη η οποία απέκτησε διαδόχους ήταν η Ελένη Σίνα. Τα παιδιά της ήταν:

* Υψηλάντη Χαρίκλεια
* Υψηλάντη Ιφιγένεια
* Υψηλάντης Εμμανουήλ
* Υψηλάντης Θεόδωρος

Παραπομπές
----------

1. ↑  Eszter B. Kerényi: «Ο βαρώνος Σίμων Σίνας», 2007. Ελληνική έκδοση: μτφ. Tamás Glaser, 2010. ISBN 978-963-287-036-6
2. ↑
3. ↑  Πηγή της ενότητας:
Η **Σουσάννα Γκεόργκιεβνα Μαρ** (ρωσικά: *Сусанна Георгиевна Мар*‎, πραγματικό επώνυμο *Τσαλχουσιάν*, ρωσικά: *Чалхушьян*‎, 26 Φεβρουαρίου 1900, Ναχιτσεβάν επί του Ντον - 27 Οκτωβρίου 1965, Μόσχα) ήταν Ρωσίδα ποιήτρια και μεταφράστρια.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1900 στο Ναχιτσεβάν επί του Ντον, στην οικογένεια του αρμενικής καταγωγής διάσημου ναχιτσεβανού δικηγόρου Γκριγκόρι Χριστοφόροβιτς Τσαλχουσιάν, και της γυναίκας του, Σοφία Αντρέιεβνα. Το 1920 εντάχθηκε στη λογοτεχνική ομάδα των Νιτσεβόκων. Συγγραφέας της ποιητικής συλλογής "*Αμπέμ*" (Μόσχα, 1922), αφιερωμένης στον Ρώσο ποιητή-ιμαζινιστή Α. Μ. Μαριενγκόφ.

Ο πρώτος της γάμος έγινε με τον Ριούρικ Ροκ (1898-1962), Ρώσο ποιητή και αρχηγό των Νιτσεβόκων. Ο δεύτερος της σύζυγος ήταν ο Ιβάν Αξιόνοφ (1884-1935), Ρώσος ποιητής, κριτικός λογοτεχνίας και τέχνης, μεταφραστής.

Μεταξύ των μεταφράσεων της Σ. Γ. Μαρ είναι ποιήματα του Μιτσκέβιτς, ιδιαιτέρως το ποίημά του "*Παν Ταντέους*" (ξεχωριστή έκδοση - 1956), αλλά και μεταφράσεις από την σύγχρονη αγγλική ποίηση (ως μέρος της "*Ανθολογίας της νέας αγγλικής ποίησης*", 1938).

Πέθανε στις 27 Οκτωβρίου 1965 στη Μόσχα. Η τεφροδόχος με τις στάχτες της Σ. Γ. Μαρ θάφτηκε στον τάφο της μητέρας της, στο αρμενικό νεκροταφείο του Ροστόφ επί του Ντον.

Βιβλιογραφία
------------

* Αρμενία του Ντον. Τεύχος 1. - Ροστόφ-επί-του-Ντον, 2007. - ISBN 5-901377-18-4 .

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Radio Liberty.[*νεκρός σύνδεσμος*] Ivan Aksenov και τα περίχωρα[*νεκρός σύνδεσμος*]

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 70944183
* LCCN: no88005603

 |

 |
Συντεταγμένες: 37°58′16″N 23°43′34″E﻿ / ﻿37.97111°N 23.72611°E﻿ / 37.97111; 23.72611

Το **Πάνθεον** ήταν αρχαίος ελληνικός ναός αφιερωμένος προς όλους τους θεούς, στη ρωμαϊκή αγορά της Αθήνας, στην Ελλάδα. Ανεγέρθηκε κατά τη διάρκεια της περιόδου βασιλείας του αυτοκράτορα Αδριανού, πιο συγκεκριμένα προς το 130 μ.Χ.

Ο συγκεκριμένος ναός είναι γνωστός από την αναφορά του εντός πηγών της συγκεκριμένης περιόδου, όπως του Παυσανία. Η ακριβής τοποθεσία του παραμένει άγνωστη, ωστόσο, πιθανολογείται πως βρισκόταν ανατολικά της ρωμαϊκής αγοράς και της Βιβλιοθήκης του Αδριανού, σε τοποθεσία εντός της οποίας ανευρέθηκαν τα κατάλοιπα μεγάλου μεγέθους τρίκλιτης βασιλικής. Ο συγκεκριμένος αρχαιολογικός τόπος βρίσκεται επί της Οδού Αδριανού, σε απόσταση περίπου 50 μέτρων ανατολικά της ρωμαϊκής αγοράς. Ωστόσο κατά μία διαφορετική άποψη, το ανευρεθέν κτίριο εκτιμάται πως είναι το Πανελλήνιον, το οποίο, επίσης, ανεγέρθηκε από τον Αδριανό.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Αγγλικά) «Roman Forum – Library of Hadrian». *Ancient Athens 3D*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Μαΐου 2017. Ανακτήθηκε στις 4 Απριλίου 2016.
2. ↑  (Αγγλικά) Boatwright, Mary T. «Further Thoughts on Hadrianic Athens» (PDF). *The American School of Classical Studies at Athens*. Αρχειοθετήθηκε (PDF) από το πρωτότυπο στις 11 Οκτωβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 4 Απριλίου 2016.
3. 1 2  (Αγγλικά) «Exploring Hadrian's Athens». *Following Hadrian*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Απριλίου 2016. Ανακτήθηκε στις 4 Απριλίου 2016.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Pantheon of Hadrian in Athens στο Wikimedia Commons
Ο **Οίκος του Μόρεϊ** απεικονίζει την διαδοχή των τοπικών βασιλέων του Μόρεϊ που πολλές φορές κυβερνούσαν κάποιο μεγαλύτερο βασίλειο με το Μόρεϊ στα όρια του. Ο Οίκος του Μόρεϊ ήταν οικογένεια Κελτών με πολλούς αντίπαλους κλάδους την περίοδο της μεσαιωνικής Σκωτίας, είχαν συγγενικές σχέσεις με τον Οίκο των Αλπινιδών και διεκδικούσαν την καταγωγή τους από τον Λόαρν Μακ Έρκ. Μερικά μέλη της δυναστείας ανέβηκαν στον θρόνο των Πίκτων ενώ αργότερα την περίοδο που κυβερνούσε την Σκωτία ο Οίκος του Ντάνκελντ άλλα δυο μέλη της ανέβηκαν στον θρόνο του βασιλείου. Η διαδοχή στον θρόνο δεν ακολουθούσε την πρωτογένεια και κυβερνούσαν πολλοί διαφορετικοί κλάδοι της ίδιας οικογένειας γεγονός συνηθισμένο στα πρώτα Κέλτικα βασίλεια του μεσαίωνα όπως παράδειγμα ο Μάκβεθ δεν προερχόταν από τον ίδιο κλάδο με τον θετό γιο του Λουλάκ.

Βασιλείς της Σκωτίας από τον Οίκο του Μόρεϊ :

* Μάκβεθ της Σκωτίας
* Λούλαχ της Σκωτίας

Παραπομπές
----------

1. ↑

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ψυχοαναλυτική ηλεκτρονική έκδοση


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα House of Moray  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η **Οικογένεια Σουλτάνων Παλαιολόγων** ήταν Βυζαντινή οικογένεια της Βέροιας που άκμασε κατά τους τελευταίους αιώνες της αυτοκρατορίας.

Η Δημιουργία της οικογένειας ξεκινά το 1259 όταν ο σουλτάνος του Ικονίου Ιζζεδίν Καϊκαούς Β΄ έχασε την εξουσία του και κατέφυγε στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία και στον Μιχαήλ Η΄ με όλη του την οικογένεια, υπηρετικό προσωπικό και στρατιώτες, όπου εκχριστιανίστηκαν. Οι δύο νεότεροι γιοί του Καϊκαούς, δεν γνωρίζουμε τα ονόματα τους, μαζί με τη γιαγιά τους αδελφή του αυτοκράτορα από τη Δυναστεία των Παλαιολόγων εγκαταστάθηκαν στη Βέροια σε πρόνοια που τους παραχωρήθηκε από τον αυτοκράτορα Μιχαήλ Η΄. Ο ένας γιος αργότερα μετοίκησε στην Κωνσταντινούπολη και αυτός που έμεινε στη Βέροια είναι ο γενάρχης της οικογένειας Σουλτάνων Παλαιολόγων.

Σχετικά με τη γιαγιά των δύο γιων του Καϊκαούς αναφέρεται αδελφή του αυτοκράτορα Μιχαήλ αλλά δεν μπορεί να ταυτιστεί με καμία από τις αδελφές του, όλες είναι γνωστοί οι γάμοι που έκαναν, ούτε άλλη γνωστή Παλαιολογίνα της εποχής, λόγω του ότι το όνομα της δεν αναφέρεται ίσως ήταν κάποια μακρινή συγγενείς του αυτοκράτορα. Από την Παλαιολογίνα αυτή είχαν το επώνυμο Παλαιολόγος και από τον πατέρας τους και την καταγωγή τους το Σουλτάνος.

Γνωστά μέλη της οικογένειας ήταν ο *Αθανάσιος Σουλτάνος* και η κόρη του *Ευδοκία Κομνηνή Αγγελίνα Δούκαινα* σύζυγος του Θεόδωρου Σαραντηνού, για τον Αθανάσιο υπάρχει η άποψη ότι ίσως ήταν γιος του Καικούς, ταιριάζουν χρονολογικά, που εκχριστιανίστηκε και ήταν ο γενάρχης της οικογένειας, ο προνοιάριος *Αλέξιος Σουλτάνος Παλαιολόγος*, ίσως γιος του Αθανασίου και ανηψιός του Θεόδωρου Σαραντηνού, και η γυναίκα του *Ξένη Σουλτανίνα Παλαιολογίνα*. Ο *Δημήτριος Σουλτάνος Παλαιολόγος*, ίσως γιος του προηγούμενου, και η κόρη του *Θεοδώρα Σουλτανίνα Μονομαχίνα* σύζυγος του Μανουήλ Μονομάχου. Ο *Δημήτριος Σουλτάνος Παλαιολόγος* που πέθανε όταν ήταν 18 ετών και ο Μανουήλ Φιλής του αφιέρωσε ποίημα στο οποίο τον αναφέρει ανηψιό του Δημητρίου Παλαιολόγου, άγνωστο μέλος των Παλαιολόγων, ο Δημήτριος στο ποίημα του Φιλή αναφέρεται μικρότερος γιος Σουλτάνου και Κομνηνής Παλαιολογίνας χωρίς να ονομάζονται ίσως αδελφή του προηγούμενου Δημητρίου Παλαιολόγου και αδελφός του ήταν ο προηγούμενος Αλέξιος.

Τελευταία μέλη της οικογένειας αναφέρονται μετά την κατάκτηση της πόλης από τους Οθωμανούς, οι Μίχος και Δημήτριος Σουλτάν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ζαχαριάδου, σελ. 62
2. 1 2 3  Ζαχαριάδου, σελ. 63
3. ↑  Ζαχαριάδου, σελ. 64
4. ↑  Ζαχαριάδου, σελ. 71
5. 1 2 3 4  Ζαχαριάδου, σελ. 67
6. ↑  Ζαχαριάδου, σελ. 70
7. ↑  Ζαχαριάδου, σελ. 69

Πηγές
-----

* Ε.Α. Ζαχαριάδου, *Οι Χριστιανοί απόγονοι του Ιζζεδίν Καϊκαούς Β΄στη Βέροια*, ανακτήθηκε 6 Φεβρουαρίου 2019
|  |
| --- |
| *srḫ**πρόσοψη (παλατιού)* |
| **Σερέκχ σε ιερογλυφικά** |

Σερέκχ του Ντζετ με το γεράκι Ώρο από πάνω.
Το **σερέκχ** (ή και **σερέχ**) ήταν ένα σημαντικό εραλδικό σύμβολο της αρχαίας Αιγύπτου.

Εμφάνιση
--------

Το σερέκχ ήταν ένα διακοσμητικό μοτίβο που συνδύαζε την πρόσοψη ενός παλατιού και το σχέδιο (όψη από ψηλά) μιας βασιλικής αυλής. Η λέξη "σερέκχ" προέρχεται από την αιγυπτιακή λέξη για την "πρόσοψη". Υπάρχουν πάρα πολλές παραλλαγές για την διακόσμηση της πρόσοψης ενός σερέκχ. Η πολυπλοκότητα και η λεπτομέρεια της πρόσοψης αλλάζει σε μεγάλο βαθμό σε κάθε αντικείμενο που υπήρχε. Φαίνεται ότι δεν υπήρχαν αυστηροί στιλιστικοί κανόνες για το σχεδιασμό του σερέκχ.

Χρήση
-----

Κανονικά ένα σερέκχ χρησιμοποιούταν ως βασιλικός θυρεός, δίνοντας έμφαση και τιμώντας το όνομα του Φαραώ. Η χρήση του μπορεί να χρονολογηθεί ήδη από την περίοδο Νακάντα ΙΙ (περίπου 3400 π.Χ.). Ονομάζοντας το Φαραώ, τα ιερογλυφικά που σχημάτιζαν το όνομά του, τοποθετούνταν σε ένα παραλληλόγραμμη επέκταση πάνω από το σερέκχ, που αντιπροσώπευε την βασιλική αυλή. Επίσης, το γεράκι του θεού Ώρου ή χίμαιρα του Σεθ ήταν στο πάνω μέρος του σερέκχ, υποδηλώνοντας τους ουράνιους προστάτες του ονομαζόμενου βασιλιά. 

Αν η λέξη "σερέκχ" γραφόταν με όλα τα γράμματα (όπως φαίνεται στο κουτί με τα ιερογλυφικά παραπάνω), των οποίων κάποιες φορές προηγούταν η μινιατούρα ενός σερέκχ, μπορούσε να χρησιμοποιηθεί και με την κυριολεκτική έννοια. Πολλοί πάπυροι για την κατασκευή κτηρίων χρησιμοποιούν τη λέξη "σερέκχ" για να περιγράψουν την πρόσοψη κτηρίου, όπως σπιτιού, ναού ή βασιλικού παλατιού.

Ιστορία
-------

Όπως αναφέρθηκε, το σερέκχ σαν διακοσμητική μινιατούρα εμφανίστηκε πρώτη φορά κατά την ύστερη φάση της περιόδου της Νακάντα ΙΙ, όπου χρησιμοποιούταν μόνο ως βασιλικό εραλδικό σύμβολο. Από το Αρχαίο Βασίλειο και μετά εμφανίζονται και οι πρώτες χρήσεις σαν λέξη με όλα τα γράμματα σε αρχαίους παπύρους.

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Σερέχ** |

1. 1 2 3 4  Jürgen von Beckerath: *Handbuch der ägyptischen Königsnamen*. Münchner Ägyptologische Studien. Bd. 49. Philipp von Zabern, Mainz 1999, ISBN 3-8053-2591-6, p. 7-9.
2. 1 2 3 4  Rolf Gundlach: *Horus in the Palace: The centre of State and Culture in pharaonic Egypt*. In: Rolf Gundlach, John H. Taylor: *Egyptian royal Residences: 4. Symposium zur Ägyptischen Königsideologie (4th edition, London 2004)*. Harrassowitz, Wiesbaden 2009, ISBN 978-3-447-05888-9, p. 45–68.
3. 1 2 3 4  Toby A. H. Wilkinson: *Early Dynastic Egypt: Strategy, Society and Security.* Routledge, London 1999, ISBN 0-415-18633-1, p. 56-57, 201-202.
*Σούπερ Σεραφίνο* #85
Ο ***Σεραφίνο*** (ιταλικά: ***Serafino***) είναι ιταλικό περιοδικό κόμικς, δημιούργημα του σχεδιαστή Egidio Gherlizza, που κυκλοφόρησε στην Ιταλία το 1948 και γνώρισε μεγάλη επιτυχία. Η πορεία του διακόπηκε μετά το θάνατο του δημιουργού του. Στην Ελλάδα κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Καμπανά το 1969 και σταμάτησε να εκδίδεται το 1992.

Ο Σεραφίνο είναι ένας άστεγος καλόκαρδος αλητάκος, που είχε την εμφάνιση ανθρωπόμορφου καγκουρό αρχικά, και σκύλου μετά το 1952.

Η απήχησή του ήταν πολύ μεγάλη και έφτασε τη δεκαετία του 1970 να πουλά δεκάδες χιλιάδες αντίτυπα κάθε εβδομάδα. Στα τεύχη του *Σεραφίνο* εκδίδονταν και οι ιστορίες του Ινδιάνου Καριμπού, του δημοσιογράφου Τέντυ και πολλών άλλων ηρώων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Παλιά comics: Όσα διαβάζαμε όταν ήμασταν μικροί». *www.in2life.gr*. Ανακτήθηκε στις 23 Ιουλίου 2018.
2. ↑  «Serafino Comics - Comic Vine». *Comic Vine* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 23 Ιουλίου 2018.
3. ↑  Κίνηση. «Σεραφίνο : Ο ήρωας των φτωχών | Κίνηση «Απελάστε το Ρατσισμό»». *www.kar.org.gr*. Ανακτήθηκε στις 23 Ιουλίου 2018.
Οισοφάγος του ΜπάρετΟ **οισοφάγος του Μπάρετ** είναι επικίνδυνη παθολογική κατάσταση προ-καρκινικού χαρακτήρα, που αναπτύσσεται στον βλεννογόνο του οργάνου, ως επιπλοκή της παλινδρόμησης των τροφών και του γαστρικού υγρού, κατόπιν οισοφαγίτιδας. Ουσιαστικά πρόκειται για μεταπλασία του κατώτερου τμήματος του επιθηλίου του οισοφάγου, καθώς τα κύτταρά του σταδιακά αλλάζουν μορφή (από πλακώδη) και μετατρέπονται σε κυλινδρικά (εντερική μετάπλαση) που ομοιάζουν με εκείνα του στομάχου. Το αίτιο της παλινδρόμησης είναι, συνήθως, η ελαττωμένη ικανότητα του οισοφαγικού σφιγκτήρα να μην επιτρέπει την επιστροφή των τροφών και του υγρού του στομάχου προς τον οισοφάγο. Νεώτερες απόψεις, ωστόσο, ενοχοποιούν μία ομάδα πρωτεϊνών (κυτοκίνες) η αντιδραστική παραγωγή των οποίων από τα κύτταρα του πάσχοντα οισοφάγου, προκαλεί την εμφάνιση του Barrett. Ο οισοφάγος κινδυνεύει να εμφανίσει, μεταγενέστερα, αλλοιώσεις δυσπλαστικού χαρακτήρα (χαμηλόβαθμη ή/και υψηλόβαθμη δυσπλασία) οι οποίες (αν αφεθούν δίχως παρακολούθηση) είναι δυνατόν να εξελιχθούν σε καρκίνο. Η διάγνωση του οισοφάγου του Μπάρετ επιβεβαιώνεται μετά από γαστροσκόπηση και βιοψία. Η πρόληψη είναι δυνατή με βελτίωση των διατροφικών συνηθειών ενώ η θεραπεία επιτυγχάνεται, κυρίως, με χειρουργική αφαίρεση της βλάβης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ειρήνη Βότση:«Οισοφάγος Barrett & Διατροφή, όλα όσα χρειάζεται να γνωρίζετε» Ανακτήθηκε στις 20/8/2019
2. ↑  «Οισοφάγος Barrett: Διαβάστε τα νέα δεδομένα για την πάθηση» Ανακτήθηκε στις 20/8/2019
3. ↑  «οισοφαγίτιδα- οισοφάγος Barrett» Ανακτήθηκε στις 20/8/2019

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Οισοφάγος του Μπάρετ** |

* Barrett's esophagus στο Εθνικό Ινστιτούτο Διαβήτη και Πεπτικών και Νεφροπαθειών (NIDDK)
* Barrett's esophagus Video Overview Αρχειοθετήθηκε 2012-05-10 στο Wayback Machine. Barrett's esophagus Health Information στο Mayo Clinic
Συντεταγμένες: 18°57′43″S 22°29′04″E﻿ / ﻿18.96194°S 22.48444°E﻿ / -18.96194; 22.48444

Η λεκάνη απορροής του Οκαβάνγκο
Ο **Οκαβάνγκο** είναι ένας ποταμός στη νοτιοδυτική Αφρική. Είναι το τέταρτο μεγαλύτερο ποτάμιο σύστημα στη νότια Αφρική, και εκτείνεται νοτιοανατολικά για 1.600 χλμ. Ξεκινάει από την Ανγκόλα, όπου είναι γνωστό με την πορτογαλική ονομασία Ρίο Κουμπάνγκο. Συνεχίζει νότια, αποτελεί μέρος των συνόρων μεταξύ της Ανγκόλας και της Ναμίμπιας, και στη συνέχεια ρέει στη Μποτσουάνα, καταλήγοντας στο Καταφύγιο Θηραμάτων Μορέμι. Προτού εισέλθει στη Μποτσουάνα, ο ποταμός με μια σειρά από μικρούς καταρράκτες γνωστοί ως καταρράκτες Πόπα, πέφτει γύρω στα 4 μ. Οι μικροί αυτοί καταρράκτες είναι ορατοί μόνο όταν ο ποταμός είναι χαμηλός, όπως κατά τη διάρκεια της ξηράς περιόδου. Ο Οκαβάνγκο δεν καταλήγει στη θάλασσα αλλά εκβάλλει σε μια κλειστή λεκάνη απορροής. Εκβάλλει σε ένα βάλτο στην έρημο Καλαχάρι, γνωστό ως το Δέλτα του Οκαβάνγκο. Επίσης μέρος της ροής του ποταμού γεμίζει τη λίμνη Νγκάμι. Ο Οκαβάνγκο είναι γνωστός για την άγρια ​​ζωή του, το Καταφύγιο Θηραμάτων Μορέμι της Μποτσουάνα βρίσκεται στην περιοχή του Οκαβάνγκο.

Κατά τη διάρκεια ψυχρότερων περιόδων στην ιστορία της Γης, ένα μέρος της ερήμου Καλαχάρι ήταν μια τεράστια λίμνη, γνωστή ως λίμνη Μακγκαντικγκάντι. Σε αυτό το διάστημα, ο Οκαβάνγκο θα ήταν ένας από τους μεγαλύτερους ποταμούς της.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Siyabona Africa Travel (Pty) Ltd, "Popa Falls | Okavango River | Botswana" webpage: TravelZA-PopaFalls[*νεκρός σύνδεσμος*]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Okavango River στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 244536573
* GND: 4713749-6
* NKC: ge343732

 |

 |
Ως **οιωνός** προσδιοριζόταν κατά την αρχαιότητα το σαρκοφάγο όρνεο, και ειδικότερα το μαντικό πουλί. Μέσα από την προσεκτική παρατήρηση των κραυγών και του τρόπου ή της κατεύθυνσης του πετάγματός του, οι οιωνοσκόποι επιχειρούσαν να προβλέψουν το μέλλον.

Περιγραφή
---------

Ως οιωνούς προερχόμενους μάλιστα από το Δία, θεωρούσαν επίσης τον κεραυνό ή τη βροντή, δίνοντας ιδιαίτερη σημασία στην κατεύθυνση στην οποία τα έβλεπαν ή τα άκουγαν. Οι οιωνοί αντιπροσώπευαν το θείο θέλημα και τις αποφάσεις των θεών και τη θέση τους απέναντι στα ανθρώπινα εγχειρήματα και ήταν ο δίαυλος επικοινωνίας μεταξύ του κόσμου τους και αυτού των ανθρώπων, μεταφερόμενοι και ερμηνευόμενοι από τους μάντεις ή τους οιωνοσκόπους, οι οποίοι θεωρούνταν άτομα που έφεραν το θείο χάρισμα να γίνονται ενδιάμεσοι.

Από τα ομηρικά χρόνια οι Έλληνες έδειχναν ιδιαίτερη προσοχή σε αυτές τις ενδείξεις: όταν έβλεπαν γύπες από τα αριστερά, ένα ακόμη σύμβολο του Δία, το θεωρούσαν κακό οιωνό. Η κραυγή ενός ερωδιού ή η αστραπή στα δεξιά αντίθετα, χαρακτηριζόταν θετικός κι ελπιδοφόρος οιωνός. Στον ελληνικό χώρο, οι μάντεις έκριναν ακόμη τους καλούς και κακούς οιωνούς από την απροθυμία ή την προθυμία του θύματος να προσεγγίσει το βωμό και από την κατάσταση των εντοσθίων του όταν το έσφαζαν.

Οι Ρωμαίοι εκτός του ότι αντλούσαν οιωνούς από τα πουλιά, το είδος και το πέταγμά τους, τους κεραυνούς και τα θυσιαζόμενα ζώα, έδιναν ιδιαίτερη σημασία σε μια αξιοσημείωτη λέξη ή φράση που λεγόταν υποτίθεται τυχαία, είχε όμως ένα συμβολικό φορτίο και ένα προφητικό κατ’ ουσίαν περιεχόμενο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της πεποίθησης είναι το περιστατικό κατά το οποίο ο Αιμίλιος Παύλος, ακούγοντας την μικρή του κόρη να λέει ότι το σκυλί τους η Πέρσα πέθανε, θεώρησε αυτήν την φράση ως έναν καλό οιωνό αναφορικά με την εκστρατεία του εναντίον του βασιλιά της Μακεδονίας, Περσέα, λόγω της ηχητικής ομοιότητας των δύο ονομάτων, της χρονικής συγκυρίας που ειπώθηκε η φράση και συνέβη ο θάνατος του σκύλου.

Οι Ρωμαίοι, αντίθετα από τους Έλληνες, θεωρούσαν τις ενδείξεις από τα αριστερά συνήθως ευνοϊκές και θετικές, ενώ από τα δεξιά δυσμενείς και αρνητικές. Ωστόσο, υπό την ελληνική επιρροή το τυπικό αυτό άρχισε να μεταβάλλεται και να μην έχει καθολική ισχύ, έτσι ώστε πρέπει να εξετάζεται κάθε περίπτωση οιωνού ξεχωριστά.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  Γιάννης Λάμψας, Λεξικό του Αρχαίου Κόσμου, τ. Δ’, Αθήνα, εκδόσεις Δομή, 1984, σελ. 43-44.
2. ↑  Robert H. Allen, *The Classical Origins of Modern Homophobia*, 2006, p. 87.

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **οιωνός**  |
Ο **Τζέρι ΜακΝαμάρα** (Σκράντον, 28 Αυγούστου 1983) είναι Αμερικανός πρώην καλαθοσφαιριστής και νυν προπονητής. Έχει ύψος 1, 86 μ. και αγωνιζόταν τόσο ως πλέι μέικερ όσο και ως σούτινγκ γκαρντ. Από το 2011 είναι στο τεχνικό επιτελείο του κολλεγίου Σύρακους.

Κολλεγιακή σταδιοδρομία
-----------------------

Ο Τζέρι ΜακΝαμάρα εισήχθη το 2002 σε ηλικία 19 ετών στο αμερικανικό πανεπιστήμιο των Συρακουσών, με τη μπασκετική ομάδα του οποίου, τους Συρακούς Όραντζ, αγωνίστηκε στο κολλεγιακό πρωτάθλημα. Μάλιστα κατάφερε με του Συρακούς Όραντζ να κατακτήσει το πρωτάθλημα NCAA το 2003.

Από το πανεπιστήμιο των Συρακουσών αποφοίτησε το 2006, σε ηλικία 23 ετών.

Επαγγελματική σταδιοδρομία
--------------------------

Μέσα στο 2006 δοκιμάστηκε από τους Νόρθιστ Πενσυλβάνια Μπρέικερς και τους Ορλάντο Μάτζικ, ωστόσο δεν υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με καμία από τις δύο.

Στις 4 Σεπτεμβρίου του 2006, ο ΜακΝαμάρα ταξίδεψε στην Ελλάδα για λογαριασμό του Ολυμπιακού Πειραιώς, με τον οποίο υπέγραψε συμβόλαιο μονοετούς διαρκείας με ειδικό όρο στο συμβόλαιο να αγωνίζεται μόνο στα παιχνίδια της Ευρωλίγκας. Τελικά αγωνίστηκε με τους ερυθρόλευκους μόνο σε ένα παιχνίδι, με αποτέλεσμα να αποχωρήσει μόλις λίγους μήνες μετά, μιας και δεν υπολογιζόταν από τον τότε προπονητή του Ολυμπιακού, Πίνι Γκέρσον.

Το υπόλοιπο της περιόδου 2006-07 πέρασε από τους Άλμπανι Πατρούνς, ομάδα της Νέας Υόρκης και τη Μπέικερσφιλντ Τζαμ, ομάδα της Καλιφόρνια.

Στις 29 Ιουνίου του 2007, ο Μακναμάρα δοκιμάστηκε από τους Φιλαδέλφεια 76ers. Ωστόσο, δεν κατάφερε να εξασφαλίσει κάποιο συμβόλαιο από την Αμερικανική ομάδα με αποτέλεσμα να επιστρέψει στην Ελλάδα για δεύτερη φορά, αυτήν τη φορά για λογαριασμό του Πανιωνίου, ομάδα της Νέας Σμύρνης.

Στις 15 Φεβρουαρίου του 2008, ο ΜακΝαμάρα μετεγγράφη στη Βέντσπιλς, ομάδα της Λετονίας, στην οποία παρέμεινε μέχρι το καλοκαίρι του ίδιου έτους.

Το 2008, ο Τζέρι ΜακΝαμάρα έκανε το όνειρό του πραγματικότητα και υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο συνεργασίας με ομάδα του ΝΒΑ. Συγκεκριμένα, από τα μέσα Σεπτεμβρίου μέχρι και τα τέλη Οκτωβρίου, είχε ένα πολύ σύντομο πέρασμα από τους Γιούτα Τζαζ.

Τον Ιανουάριο του 2009, ο ΜακΝαμάρα μετεγγράφη στους Ρένο Μπίγκχορνς, ωστόσο αποχώρησε από την ομάδα το Μάρτιο του 2009 επικαλούμενος προσωπικούς λόγους.

Οι Ρένο Μπίγκχορνς ήταν και η τελευταία ομάδα στην οποία αγωνίστηκε επαγγελματικά ο ΜακΝαμάρα.

Διεθνείς συμμετοχές
-------------------

Ο Τζέρι ΜακΝαμάρα συμμετείχε στην εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης της Αμερικής που συμμετείχε στην Πανεπιστημιάδα του 2005, όπου η Αμερική μάλιστα κατάφερε να κατακτήσει το χρυσό μετάλλιο.

Προπονητική σταδιοδρομία
------------------------

Από το Νοέμβριο του 2011, ο ΜακΝαμάρα εργάζεται ως βοηθός προπονητή στους Συρακούς Όραντζ, ομάδα στην οποία αγωνιζόταν όταν ακόμα πραγματοποιούσε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο των Συρακουσών.

Ο ΜακΝαμάρα ειδικεύεται στην προπόνηση των αθλητών εκείνων που προορίζονται για τα γκαρντ.

Τίτλοι
------

* Πρωτάθλημα NCAA: 2003
* Πανεπιστημιάδα: 2005

Πηγές
-----

* Το προφίλ του ΜακΝαμάρα στο ulebcup.com
* Τέλος ο ΜακΝαμάρα από τον Ολυμπιακό
Ο **Τζίμι Τζάμπ** (πραγματικό όνομα, **Ζάουμε Μαρκέτ Κοτ**) είναι γνωστός εισβολέας γηπέδων. Γεννήθηκε στις 16 Μαρτίου του 1976 στο Σαβαδέλ της Καταλονίας.

Περιστατικά
-----------

### Ποδόσφαιρο

Στα τελευταία λεπτά του τελικού του Euro 2004 ο Τζίμι Τζαμπ εισέβαλε στο γήπεδο και πέταξε στον αρχηγό της Πορτογαλίας, Λουίς Φίγκο μια σημαία της Μπαρτσελόνα γιατί ο Πορτογάλος είχε αφήσει την καταλανική ομάδα για να πάει στην σφοδρή αντίπαλό της Ρεάλ Μαδρίτης.

Δύο χρόνια αργότερα ο διαβόητος Καταλανός εισέβαλε στο γήπεδο λίγο πριν αρχίσει το 2ο ημίχρονο του ημιτελικού του Champions League ανάμεσα στην Βιγιαρεάλ και την Άρσεναλ και πέταξε μια φανέλα με το νούμερο 14 στον Τιερί Ανρί.

Ένα χρόνο μετά ο Τζίμι ξαναχτύπησε. Συγκεκριμένα εισέβαλε στον τελικό του Champions League στην Αθήνα ανάμεσα στη Λίβερπουλ και την Μίλαν κρατώντας μια ελληνική σημαία.

Άλλη μια από τις «επιδρομές» του ήταν στον αγώνα Τουρκία-Γερμανία για το Euro 2008. Τότε μπήκε στο γήπεδο φορώντας μια σημαία του Θιβέτ και μια μπλούζα που έγραφε: «Το Θιβέτ δεν είναι Κίνα».

Δύο χρόνια αργότερα ο Τζίμι εισέβαλε στο γήπεδο κατά τη διάρκεια του τελικού του Μουντιάλ και προσπάθησε να φορέσει έναν σκούφο στο τρόπαιο.

### Διαγωνισμός τραγουδιού Γιουροβίζιον

Στον διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision 2010 μπήκε στην σκηνή και τραγούδησε μαζί με τους Ισπανούς. Επίσης στον διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision 2018 μπήκε στην σκηνή, άρπαξε το μικρόφωνο της Βρετανίδας εκπροσώπου και ουρλιάξε.
Ο **Τζίμι Ρούνεϊ** (*James "Jimmy" Rooney* ) είναι παλαίμαχος Αυστραλός ποδοσφαιριστής. Αγωνιζόταν ως αριστερό χαφ και ήταν μέλος της Εθνικής Αυστραλίας στο Μουντιάλ του 1974 στη Δυτική Γερμανία.

Βιογραφικό
----------

Γεννήθηκε στις 10 Δεκεμβρίου του 1945 στο Ντάντι της Σκωτίας και αγωνίστηκε αρχικά σε ομάδες μικρών κατηγοριών της Σκωτίας και της Αγγλίας πρoτού μεταναστεύσει στην Αυστραλία κατά τα τέλη της δεκαετίας του 1960. Στην Αυστραλία αγωνίστηκε αρχικά το 1968-69 στους Μέλμπουρν Λάιονς και το 1970-71 στην *Πράγα*, ομάδα Τσέχοσλοβάκων μεταναστών του Σίδνεϊ. Αργότερα αγωνίστηκε στις APIA Leichhardt (1972-76), Μαρκόνι(1976-78) και ολοκλήρωσε την καριέρα του το 1979 στη Φριτζόι Αλεξάντερ (ομάδα των Ελλήνων της Μελβούρνης,τώρα ονομάζεται Χέιντελμπεργκ Γιουνάιτεντ).

Με την Εθνική Αυστραλίας έκανε ντεμπούτο το 1971 σε φιλικό με την Αγγλία και αγωνίστηκε συνολικά 57 φορές απο το 1971 μέχρι το 1980 πετυχαίνοντας 4 τέρματα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (πολλαπλές γλώσσες) *FBref.com*. 672438f4.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* 
*
Η **ΤΣΦ Χάφελσε** (γερμανικά: *TSV Havelse)* είναι γερμανικός ποδοσφαιρικός σύλλογο με έδρα το Γκάρμπσεν στην Κάτω Σαξονία, κοντά στο Αννόβερο.

Ιστορία
-------

Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1912 ως *FC Pelikan-Havelse,* από μία ομάδα δεκατριών νέων ανδρών από το μικρό χωριό Χάφελσε. Πήρε το όνομά του από το εμπορικό σήμα της πρώτης μπάλας ποδοσφαίρου που αγόρασε ο σύλλογος, για το μεγάλο ποσό των 7,50 Reichsmark. Ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν μεγάλο πλήγμα για το σύλλογο, ο οποίος ήταν αδρανής για κάποιο χρονικό διάστημα. Το 1929 δημιουργήθηκε ένας τοπικός σύλλογος γυμναστικής, ο *Turnverein Havelse* και τέσσερα χρόνια αργότερα οι *«Πελεκάνοι*» ενεργοποιήθηκαν ξανά ως το ποδοσφαιρικό τμήμα του συλλόγου. Κάποια στιγμή στη δεκαετία του '30 -τα αρχεία του συλλόγου δεν είναι σαφή- ο σύλλογος πήρε το σημερινό του όνομα. 

Η καλύτερη στιγμή της ομάδας ήταν μία σεζόν που αγωνίστηκε στη 2. Μπούντεσλιγκα το 1990-91. Από το 1986 έως το 1990, προπονητής του συλλόγου ήταν ο Φόλκερ Φίνκε, ο οποίος αγωνίστηκε στην ομάδα από το 1969 έως το 1974 και στη συνέχεια έγινε ο μακροχρόνιος προπονητής της Φράιμπουργκ. Τα μεγαλύτερα επιτεύγματά της στο Κύπελλο Γερμανίας ήρθαν δύο φορές κατά της ίδιας ομάδας: το 1991 και το 2012, ο σύλλογος απέκλεισε τη Νυρεμβέργη για να προκριθεί στον τρίτο και δεύτερο γύρο αντίστοιχα της διοργάνωσης. 

Από το 2010, ο σύλλογος έχει παίξει στην 4η κατηγορία Regionalliga Nord, με τη δεύτερη θέση του 2013 ως το καλύτερο αποτέλεσμα.

Διακρίσεις
----------

* **Όμπερλιγκα Νορντ** (ΙΙΙ)
	+ Πρωταθλητές: 1989
	+ Δευτεραθλητές: 1990
* **Όμπερλιγκα Νιντερζάξεν-Βεστ**
	+ Πρωταθλητές: 2010
* **Κύπελλο Κάτω Σαξονίας**
	+ Νικητές: 2012

Παραπομπές
----------

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος (γερμανικά)
* Η Χάφελσε στον ιστότοπο Abseits-soccer
Η **ΤΣΣΚΑ Σόφιας** (βουλγαρικά: Централен спортен клуб на армията, αγγλικά: *Central Sports Club of the Army*) είναι βουλγαρική αθλητική κοινωνία από τη Σόφια της Βουλγαρίας, η οποία ιδρύθηκε στις 5 Μαΐου του 1948 ως *Σεπτέμβρι πρι ΣΔΒ* (Септември при ЦДВ), μετά την ενοποίηση των δύο αθλητικών συλλόγων της πόλης, Χαβντάρ (Чавдар) και Σεπτέμβρι (Септември). Από τότε, ο σύλλογος άλλαξε το όνομά του αρκετές φορές πριν την καθιέρωση του ονόματος «ΤΣΣΚΑ» το 1989.

Ο σύλλογος είναι ιστορικά γνωστός ως βουλγαρικό αθλητικό σωματείο Στρατού (спортен клуб на армията). Επί του παρόντος οι υπηρεσίες του αθλητικού συλλόγου είναι αυτόνομες από το 1992. Έκτοτε, η μόνη σύνδεση των τμημάτων με το στρατό είναι οι ιστορικές παραδόσεις και το Στάδιο «Μπαλγκάρσκα Άρμια». Παρ' όλ' αυτά, πλέων όλες οι ομάδες που έχουν σχέση με τον αθλητικό σύλλογο, είναι ενσωματωμένες σε μία κοινή αθλητική κοινωνία που ονομάζεται **Ομπεντινένι Σπόρτνι Κλουμπόβε ΤΣΣΚΑ - 1948** (Обединени спортни клубове ЦСКA - 1948, που σημαίνει *Ηνωμένοι Αθλητικοί Σύλλογοι*), η οποία είναι επί του παρόντος ο διάδοχος της προηγούμενης οργάνωσης.

Τα τμήματα που ανήκουν πλέων στην ΤΣΣΚΑ Σόφιας είναι το ποδόσφαιρο, καλαθοσφαίριση, πετοσφαίριση, αντισφαίριση, πάλη, στίβος, χόκεϊ επί πάγου, σκάκι, γυμναστική, χειροσφαίριση, τάε κβο ντο, πυγμαχία, ποδηλασία, άρση βαρών και τζούντο.

Τμήματα
-------

Τα πιο δημοφιλή τμήματα του αθλητικού σωματείου είναι:

* ΠΦΚ ΤΣΣΚΑ Σόφιας, ομάδα ποδοσφαίρου
* ΠΜΚ ΤΣΣΚΑ Σόφιας, ομάδα καλαθοσφαίρισης
* ΒΚ ΤΣΣΚΑ Σόφιας, ομάδα πετοσφαίρισης
* ΠΧΚ ΤΣΣΚΑ Σόφιας, ομάδα χόκεϊ επί πάγου

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα (τμήμα χόκεϊ επί πάγου)
* Επίσημη ιστοσελίδα (τμήμα πετοσφαίρισης)[*νεκρός σύνδεσμος*]
* Επίσημη ιστοσελίδα (τμήμα σκακιού)


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα CSKA Sofia (sports club)  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Τζέισον Χαλντέιν** (αγγλ.: Jason Haldane, γεννημένος στις 23 Ιουλίου 1971), είναι Άγγλος με καναδέζικη υπηκοότητα παλαίμαχος διεθνής πετοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως ακραίος.

Καριέρα
-------

Ο Τζέισον Χαλντέιν ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα στη Ζονχόβεν, ομάδα του Βελγίου.

Την εξαετία 1996-2002 αγωνίστηκε στη Γαλλία και συγκεκριμένα στις Μονπελιέ (1996-98), Κάννες (1998-00), και Βόλλευ Παρί (2000-01).

Το τέλος της σεζόν 2001-02 τον βρήκε να αγωνίζεται στην ιταλική Ταράντε.

Το 2002 ταξίδεψε στην Ελλάδα για λογαριασμό του Ολυμπιακού Πειραιώς, στον οποίο παρέμεινε για μία σεζόν κατακτώντας μάλιστα το ελληνικό Πρωτάθλημα του 2003.

Το 2003 επέστρεψε στη Γαλλία αγωνιζόμενος αρχικά στις Κάννες (2003-05) κι έπειτα στην Τουρ Βόλειμπολ (2005-06).

Την περίοδο 2006-07 αγωνίστηκε στην Ιζίμρουντ Αικατερίνμπουργκ. Η ρωσική ομάδα αποτέλεσε και τον τελευταίο σταθμό στην καριέρα του Χαλντέιν.

Διεθνείς συμμετοχές
-------------------

Ο Τζέισον Χαντέιν ήταν διεθνής με την εθνική ομάδα πετοσφαίρισης της Μεγάλης Βρετανίας, η οποία συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012.

Τίτλοι
------

* 2 Πρωταθλήματα Γαλλίας: 2001, 2005
* 2 Κύπελλα Γαλλίας: 2001, 2006
* 1 Σούπερκαπ Γαλλίας: 2005
* 1 Πρωτάθλημα Ελλάδας: 2003

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.legavolley.it/player/HAL-JAS-71.
2. ↑  (Ιταλικά) *www.legavolley.it*. HAL-JAS-71. Ανακτήθηκε στις 7  Μαΐου 2022.

Πηγές
-----

*
Μία μορφή από τη *Μαστίγωση του Χριστού* του Πιέρο ντελλα Φραντσέσκα, που συχνά πιστεύεται ότι αντιπροσωπεύει τον Ονταντόνιο.
**Ο Ονταντόνιο, ιταλ.: Oddantonio da Montefeltro** (1428 – 22 Ιουλίου 1444) από τον Οίκο του Μοντεφέλτρο ήταν ο πρώτος δούκας του Ουρμπίνο στην Ιταλία.

Βιογραφία
---------

Ο Ονταντόνιο διαδέχθηκε τον πατέρα του Γκουινταντόνιο ως κόμης του Ουρμπίνο. Ήταν ετεροθαλής αδερφός του Φεντερίκο Γ΄. Η διαθήκη διαίρεσης της κομητείας μεταξύ Oνταντόνιο και Φεντερίκο Γ΄ δεν είναι γνωστή. ούτε η σχέση μεταξύ των δύο. Ωστόσο, έχει προταθεί ότι ο Φεντερίκο Γ΄ παρείχε τουλάχιστον κάποια οικονομική υποστήριξη στον αδελφό του μέσω της δραστηριότητάς του ως κοντοτιέρου.

Στις 25 Απριλίου 1443, σε ηλικία 16 ετών, σε μία τελετή στη Σιένα ο πάπας Ευγένιος Δ΄ τον έκανε δούκα του Ουρμπίνο ως ανταμοιβή για την υποστήριξή του στον πόλεμο εναντίον των Σφόρτσα στο Μάρκε. 

Ο Oνταντόνιo εξάντλησε το θησαυροφυλάκιο του μικρού κράτους με τον υπερβολικό τρόπο ζωής του (αναφέρεται ότι έκανε εξωφρενικές δεξιώσεις, μερικές διάρκειας άνω των 15 ημερών), και κατά συνέπεια έπρεπε να βάλει βαρείς φόρους στο δουκάτο. Ζήτησε επίσης την υποστήριξη των αρχαίων εχθρών του Οίκου του, των Μαλατέστα, φθάνοντας φαινομενικά σε πλήρη ανεξαρτησία από αυτούς.

Τη νύχτα μεταξύ 21 και 22 Ιουλίου 1444 σκοτώθηκε από συνωμότες στο Δουκικό Ανάκτορο, μαζί με τους συμβούλους του Mανφρέντο ντεϊ Πίο ντα Κάπρι και Tομάζο ντι Γκουίντο ντελλ' Άντζελο.

Ο Φεντερίκο Γ΄ τον διαδέχθηκε ως δούκας του Ουρμπίνο. Ερωτήματα έχουν τεθεί σχετικά με την πιθανότητα εμπλοκής του στη δολοφονία του Oνταντόνιο, αν και δεν υπάρχουν οριστικές αποδείξεις για οποιαδήποτε ανάμειξη.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  «Identifiants et Référentiels». (Γαλλικά) *IdRef*. Agence bibliographique de l'enseignement supérieur. Ανακτήθηκε στις 12  Μαΐου 2020.
2. ↑  Grossi, Carlo (1819). Degli Uomini Illustri di Urbino Commentario. Urbino: Vicenzo Guerrini Stampatore. σελ. 6.

Δείτε επίσης
------------

* Μαστίγωση του Χριστού (Πιέρο ντελλα Φραντσέσκα)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 268065193
* LCCN: nr90024337
* ISNI: 0000 0003 8302 3920
* GND: 118907794
* SUDOC: 133630366
* BNF: cb12161022d (data)

 |

 |