recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Συντεταγμένες: 42°39′59″N 21°10′01″E﻿ / ﻿42.666527°N 21.166848°E﻿ / 42.666527; 21.166848

Η **Ακαδημία Επιστημών και Τεχνών του Κοσσυφοπεδίου** (αλβανικά: Akademia e Shkencave e Arteve e Kosovës‎, λατινικά: Academia Scientiarum et Artium Kosoviensis‎) είναι η εθνική ακαδημία του Κοσσυφοπεδίου και βρίσκεται στην Πρίστινα.

Ιστορία
-------

Η Ακαδημία Επιστημών και Τεχνών ιδρύθηκε την 20 Δεκεμβρίου του 1975 με απόφαση του Κοινοβούλιο του Κοσόβου. Πρώτος πρόεδρός της ήταν ο Εσάντ Μεκούλι, που θεωρείται ο πατέρας της σύγχρονης αλβανικής ποίησης στη Γιουγκοσλαβία.

Οργάνωση
--------

Η παλιά έδρα της Ακαδημίας
Η ακαδημία είναι οργανωμένη σε τέσσερα τμήματα: γλωσσολογίας και φιλολογίας, κοινωνικών επιστημών, φυσικών επιστημών και τεχνών.

Η ακαδημία στελεχώνεται από 24 τακτικά μέλη και 11 συνεργάτες. Επί του παρόντος πρόεδρος της ακαδημίας είναι ο Χίβζι Ισλάμι, και αντιπρόεδρος διατελεί ο Παγιάζιτ Νούσι. Ο Ισούφ Κράσνικι είναι ο γενικός γραμματέας της ακαδημίας. Στους επικεφαλής των τμημάτων περιλαμβάνονται οι Εκρέμ Μπασα, Γιουσούφ Μπαϊρακτάρι, Φεϊζούλα Κράσνικι και Λουάν Μούλικι. Ως επίτιμα μέλη έχουν αναγνωριστεί προσωπικότητες όπως ο βραβευμένος με βραβείο Νόμπελ Αλβανοαμερικανός Φερίντ Μουράντ και η Μητέρα Τερέζα.

Αναφορές
--------

1. ↑  «Kosova Academy of Sciences and Arts» (στα Albanian). Kosova Academy of Sciences and Arts. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Μαΐου 2010. Ανακτήθηκε στις 4 Μαΐου 2010. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
2. ↑  Elsie, Robert (2004). *Historical dictionary of Kosova*. Scarecrow Press. σελ. 118. ISBN 978-0-8108-5309-6. Ανακτήθηκε στις 28 Απριλίου 2011.
3. ↑  «Global Network of Science Academies». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Ιουλίου 2011. Ανακτήθηκε στις 4 Μαΐου 2010.
4. ↑  «Presidency of the Kosova Academy of Sciences and Arts» (στα Albanian). Kosova Academy of Sciences and Arts. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Απριλίου 2010. Ανακτήθηκε στις 4 Μαΐου 2010. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 139553423
* NKC: ko2009498740

 |

 |
Η **Αγία Λάουρα της Κωνσταντινούπολης**, αρχικό όνομα *Theodolinde Trasci* (απεβ. το 1453) ήταν Χριστιανή, που έζησε στην Κωνσταντινούπολη κατά τον 15ο αι. Γεννήθηκε στην Ελλάδα σε οικογένεια ευγενών: ο πατέρας της ήταν Λατίνος ιππότης ονόματι Μιχαήλ και η μητέρα της Αλβανίδα. Το αρχικό όνομά της ήταν **Θεοδολίνδη Τράσκι**. Αφού έγινε μοναχή στην Κωνσταντινούπολη, αυτό άλλαξε σε Λάουρα και τελικά έγινε ηγουμένη.  Μαρτύρησε από τους Οθωμανούς Τούρκους που κατέλαβαν την Κωνσταντινούπολη στις 29 Μαΐου 1453: την ζεμάτισαν μέχρι θανάτου μαζί με τις άλλες 52 αδελφές του μοναστηριού της.  Η εορτή της είναι στις 29 Μαΐου

Σημειώσεις
----------

1. ↑  De Renzis N. *Storia di Santa Laura da Costantinopoli nel quattrocentosettantacinquesimo anno della Sua morte*, Tip. Editrice R. Riccio Cosenza 1925
2. ↑  Calvo S. *Resumen de las prerrogativas del Orden de la Ssa Trinidad*, Josef Longas Pamplona I p. 219
3. ↑  «May 29 – Saint Laura of Constantinople». 28 Μαΐου 2018.
Η **Ακαδημία Επιστημών** της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν (περσ. فرهنگستان علوم جمهوری اسلامی ایران) ιδρύθηκε το 1988. Είναι η μία από τις 4 ακαδημίες του Ιράν, με τις άλλες τρεις να είναι η Ιρανική Ακαδημία Ιατρικών Επιστημών, η Ιρανική Ακαδημία Τεχνών και η Ακαδημία Περσικής Γλώσσας και Φιλολογίας. Η έδρα της Ακαδημίας Επιστημών του Ιράν βρίσκεται στην πρωτεύουσα της χώρας Τεχεράνη.

Δομή και διοίκηση
-----------------

Η Ακαδημία Επιστημών έχει 6 επιστημονικά τμήματα, τα ακόλουθα:

* Τμήμα Γεωργικών Επιστημών
* Τμήμα Βασικών Επιστημών
* Τμήμα Μηχανικών Επιστημών
* Τμήμα Επιστημών του ανθρώπου
* Τμήμα Ισλαμικών Σπουδών
* Τμήμα Κτηνιατρικής

Η ακαδημία έχει ως διευθυντή τιμητικά *ex officio* τον εκάστοτε Πρόεδρο της χώρας. Διοικείται ωστόσο από τον πρόεδρο της Ακαδημίας, που σήμερα είναι ο καθηγητής φιλοσοφίας Ρεζά Νταβαρί Αρντακανί, ένα επιστημονικό συμβούλιο και τον γραμματέα της Ακαδημίας.

Στόχοι
------

Στους διακηρυγμένους σκοπούς της Ακαδημία Επιστημών του Ιράν συγκαταλέγονται η επίτευξη επιστημονικής και πολιτιστικής ανεξαρτησίας της χώρας, η προαγωγή της επιστήμης και της τεχνολογίας, η ενθάρρυνση του ερευνητικού πνεύματος, η πρόσβαση στις τελευταίες επιστημονικές ανακαλύψεις και καινοτομίες, και η επιστροφή στο Ιράν, ενθάρρυνση και στήριξη εξεχόντων ερευνητών και ακαδημαϊκών. Προκειμένου να εκπληρώσει αυτούς τους στόχους, η Ακαδημία έχει διάφορες δραστηριότητες, όπως την επισκόπηση και την ανάλυση της καταστάσεως της επιστήμης, της τεχνολογίας, της εκπαιδεύσεως και της έρευνας σε εθνική κλίμακα, μελέτες των εμπειριών άλλων χωρών επί της αναπτύξεως της επιστήμης-τεχνολογίας και των εφαρμογών τους σε σχέση με τις υπάρχουσες εγκαταστάσεις και δυναμικό της χώρας. Υποστηρίζει επίσης υλικώς και διανοητικώς τους επιστήμονες στη δημιουργία επιστημονικού έργου.

Μέλη
----

Η Ακαδημία Επιστημών του Ιράν έχει τρεις κατηγορίες μελών: τους εταίρους (τακτικά μέλη), τα συνδεδεμένα και τα επίτιμα μέλη. Τα μέλη και των τριών κατηγοριών εκλέγονται με μυστική ψήφο και χρειάζονται την απόλυτη πλειοψηφία προκειμένου να εκλεγούν. Το 1990 το Ανώτατο Πολιτιστικό Επαναστατικό Συμβούλιο επέλεξε τους πρώτους 15 εταίρους της Ακαδημίας Επιστημών. Υπάρχουν συγκεκριμένα κριτήρια, τα οποία πρέπει να ικανοποιεί το μέλος της κάθε κατηγορίας, για παράδειγμα οι εταίροι πρέπει να είναι καθηγητές πρώτης βαθμίδας σε Α.Ε.Ι. με εξέχουσες δημοσιεύσεις, και να έχουν την ιρανική υπηκοότητα. Σήμερα (Νοέμβριος 2020) η Ακαδημία Επιστημών του Ιράν έχει 101 εταίρους (τακτικά μέλη), 47 συνδεδεμένα μέλη και 5 επίτιμα μέλη.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι και πηγές
------------------------------

* Επίσημος ιστότοπος
Η **Ακαδημία Επιστημών και Τεχνών της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας** (σερβικά: Академија наука и умјетности Републике Српске‎, АНУРС, βοσνιακά και κροατικά: *Akademija nauka i umjetnosti Republike Srpske*, ANURS) είναι το ανώτατο αντιπροσωπευτικό όργανο της επιστήμης και της τέχνης της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας που ιδρύθηκε το 1996. Διαθέτει τέσσερα τμήματα: Τμήμα Κοινωνικών Επιστημών, Τμήμα Λογοτεχνίας και Τεχνών, Τμήμα Φυσικών, Μαθηματικών και Τεχνικών Επιστημών και Τμήμα Ιατρικών Επιστημών. Εδρεύει στη Μπάνια Λούκα.

Μέλη
----

* Εμίρ Κουστούριτσα
* Μίλαν Βάζιτς
* Σβετοζάρ Κόλιεβιτς

Κατάλογος προέδρων
------------------

| Όνομα | Περίοδος |
| --- | --- |
| Πέταρ Μάντιτς | 1996–1999 |
| Σλάβκο Λέοβατς | 2000 |
| Βέσελιν Πέριτς | 2000–2003 |
| Μίλαν Βάσιτς | 2003 |
| Ράικο Κουζμάνοβιτς | 2004–παρών |

Δείτε επίσης
------------

* Ακαδημία Επιστημών και Τεχνών της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης
* Σερβική Ακαδημία Επιστημών και Τεχνών
* Ακαδημία Επιστημών και Τεχνών της Βοϊβοντίνας

Παραπομπές
----------

1. ↑

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ακαδημία Επιστημών και Τεχνών της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας** |

* Η επίσημη ιστοσελίδα της Ακαδημίας Επιστημών της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 139298140
* LCCN: n2002096442

 |

 |
Η **Λέιλα "Λίλα" Ρόου** (*λατινικό αλφάβητο: Leila "Leela" Row*), (Βομβάη 9 Δεκεμβρίου 1911 - ?) ήταν Ινδή πρωταθλήτρια της αντισφαίρισης. Ήταν Νο1 στην Ινδία για αρκετά χρόνια, μητέρα της ήταν η Παντίτα Χάμα Ρόου επίσης πρωταθλήτρια της αντισφαίρισης. Παντρεύτηκε τον Harishwar Dayal Ινδό διπλωμάτη και πρέσβη.

Ήταν η πρώτη Ινδή γηγενής γυναίκα που σημείωσε νίκη στο τουρνουά Γουίμπλετον και προκρίθηκε στον δεύτερο γύρο το 1934, είχε νικήσει τη Βρετανή G.M. Southwell. Στο πρωτάθλημα Ινδίας ήταν νικήτρια στο απλό το 1931, 1936, 1937, 1938, 1940, 1941 και το 1943, επτά φορές ήταν νικήτρια στο πρωτάθλημα της Βομβάης, νίκες είχε και στο πρωτάθλημα δυτικής Ινδίας, κι είχε συμμετάσχει σε αρκετά τουρνουά στη Γαλλία και την Αγγλία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Chandralekha Mehta, Freedom's Child: Growing Up During Satyagraha, (Αγγλικά)
2. ↑  Publications Division, Women of India, (Αγγλικά)
3. ↑  Boria Majumdar,J A Mangan, Sport in South Asian Society: Past and Present, (Αγγλικά)
4. ↑  BBC-Indian women make history in Rio, (Αγγλικά)
Συντεταγμένες: 01°36′00″S 174°57′00″W﻿ / ﻿1.60000°S 174.95000°W﻿ / -1.60000; -174.95000

|  |
| --- |
| **Ύφαλος Γουΐνσλοου** |
|  |
| **Θέση** | Ειρηνικός ΩκεανόςΝησιά Φοίνικα |
| **Συντεταγμένες** | 01°36′S 174°57′W﻿ / ﻿1.600°S 174.950°W﻿ / -1.600; -174.950 |
| **Χώρα** | Κιριμπάτι |
|  **Βάθος κορυφής (μέτρα)** | 11 |
| **Ανακάλυψη** | 1851 |

Ο **Ύφαλος Γουΐνσλοου** είναι ένα υποθαλάσσιο χαρακτηριστικό στα Νησιά Φοίνικα, της Δημοκρατίας του Κιριμπάτι, και βρίσκεται 200 χμ βόρεια - βορειοδυτικά της Νήσου ΜακΚήν. Είναι το βορειότερο και δυτικότερο χαρακτηριστικό των Νήσων Φοίνικα, χωρίς να υπολογίζουμε τα εξωτερικά νησιά Μπαίηκερ και Χάουλαντ. Έχει ελάχιστο βάθος 11 μέτρα. Ο Ύφαλος έχει μήκος περίπου 1,6 χμ από ανατολή προς δύση, και περίπου 0,5 χμ πλάτος. Ο πυθμένας αποτελείται από ροζ κοράλλια και κόκκινη άμμο. Ο Ύφαλος Γουΐνσλοου αναφέρθηκε από τον Ρόμπερτ Λούις Στίβενσον, που έπλεε πάνω από μια περιοχή που πίστευε ότι ήταν ο Ύφαλος Γουΐνσλοου στα τέλη του 1889, αλλά δεν τον βρήκε. 

Ο ύφαλος ανακαλύφθηκε από το φαλαινοθηρικό Φοίνιξ το 1851, και το όνομα του δόθηκε σε ολόκληρη την συστάδα των νησιών. Ο Πέρρυ Γουΐνσλοου ήταν ο Καπετάνιος του Φοίνικα σ' αυτό το ταξίδι του.

Δεν θα πρέπει να συγχέεται με τον Ύφαλο Γουΐνσλοου που βρίσκεται στα Νησιά Κουκ.

Παραπομπές
----------


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Ατόλες και Νησιά του Κιριμπάτι |
| --- |
|  |
| Νησιά Γκίλμπερτ | 
* Μακίν
* Μπουταριτάρι
* Μαρακέι
* Αμπαϊάνγκ
* Ταράουα
* Μαϊάνα
* Αμπεμάμα
* Κουρία
* Αρανούκα
* Νονούτι
* Ταμπιτεουέα
* Μπέρου
* Νικουνάου
* Ονοτόα
* Ταμάνα
* Αροράε
 |
|  |
| Δυτικά των Γκίλμπερτ | 
Μπανάμπα |
|  |
| Νησιά Φοίνικα | 
* Αμπαριρίνγκα
* Εντέρμπουρυ
* Μπίρνι
* ΜακΚήν
* Ραουάκι
* Μάνρα
* Ορόνα
* Νικουμαρόρο
 |
|  |
| Νησιά Γραμμής Ισημερινού | 
* Τεράινα
* Ταμπουαεράν
* Κιριτιμάτι
* Μάλντεν
* Στάρμπακ
* Βοστόκ
* Καρολίνα
* Φλιντ
 |
|  |
| Ύφαλοι | 
* Γουίνσλοου
* Καροντελέτ
* Φίλιππο
 |

 |
Η **Αργεντινή (Argentina)** είναι ένας πολύ μεγάλος αλλά σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,62. Ανακαλύφθηκε το 1901 από τον Ιταλοαυστριακό αστρονόμο Λουίτζι Καρνέρα, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από τη γνωστή μεγάλη χώρα της Νότιας Αμερικής.

Φυσικά χαρακτηριστικά
---------------------

Οι διαστάσεις της Αργεντινής εκτιμώνται σε 125,6 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 2,07 τετράκις εκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι **X**, ενώ το άλβεδό της είναι 0,040 (από δεδομένα του IRAS). Η Αργεντινή περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της με αβέβαιη περίοδο: μία φορά κάθε 3 ώρες ή κάθε 12 ώρες και 18 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 114 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *JPL Small-Body Database*. 2000469.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

  


Αστεροειδείς| 468 Λίνα | 469 Αργεντινή | 470 Κίλια |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ηλιακό Σύστημα
* Πύλη:Αστρονομία
 |

 |
Η **μάχη της Ντεβίνα** έγινε στις 17 Ιουλίου 1279 κοντά στο μικρό φρούριο Ντέβινα, κοντά στη σύγχρονη πόλη Κοτέλ, επαρχία Μπουργκάς, στη νοτιοανατολική Βουλγαρία. Ο Ιβάιλο της Βουλγαρίας επιτέθηκε στον Βυζαντινό στρατό, που στάλθηκε για να βοηθήσει τον αντίπαλό του για το στέμμα Ιβάν Ασέν Γ΄.

Προέλευση της σύγκρουσης
------------------------

Το 1277 σε μια λαϊκή εξέγερση με επικεφαλής τον Ιβάιλο ξέσπασε στη βορειοανατολική Βουλγαρία ενάντια στην ανικανότητα του βασιλιά Κωνσταντίνου Τιχ να αντιμετωπίσει τις συνεχείς επιδρομές των Μογγόλων, που κατέστρεφαν τη χώρα για χρόνια. Ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγος αποφάσισε να εκμεταλλευτεί την αστάθεια στη Βουλγαρία. Έστειλε στρατό για να επιβάλει στο θρόνο τον σύμμαχό του Ιβάν Ασέν Γ΄. Ο Iβάν Ασέν Γ΄I απέκτησε τον έλεγχο της περιοχής μεταξύ Βίντιν και Σέρβεν. Ο Ιβάιλο πολιορκήθηκε από τους Μογγόλους στο Ντραστάρ (Σίλιστρα) και οι ευγενείς στην πρωτεύουσα Τάρνοβο δέχτηκαν τον Ιβάν Άσεν Γ΄ για βασιλιά.

Η μάχη
------

Την ίδια χρονιά ωστόσο ο Iβάιλο κατάφερε να κάνει ένα σημαντικό ρήγμα στο Ντράσταρ και κατευθύνθηκε προς την πρωτεύουσα. Για να βοηθήσει τον σύμμαχό του, ο Μιχαήλ Η΄ έστειλε στρατό 10.000 ανδρών προς τη Βουλγαρία υπό τον Μούριν. Όταν ο Ιβάιλο έμαθε για εκείνη την εκστρατεία, εγκατέλειψε την πορεία του στο Τάρνοβο. Παρόλο που τα στρατεύματά του ήταν λιγότερα, ο Βούλγαρος ηγέτης επιτέθηκε στον Μουρίν στο πέρασμα του Κοτέλ στις 17 Ιουλίου 1279 και οι Ρωμαίοι καταστράφηκαν εντελώς. Πολλοί από αυτούς χάθηκαν στη μάχη, ενώ οι υπόλοιποι αιχμαλωτίστηκαν και αργότερα σκοτώθηκαν με εντολή του Ιβάιλο.

Συνέπεια
--------

Μετά την ήττα ο Μιχαήλ Η΄ έστειλε έναν άλλο στρατό 5.000 ανδρών υπό τον Απρίν, αλλά επίσης ηττήθηκε από τον Ιβάιλο πριν φτάσει στα Βαλκανικά Όρη. Χωρίς υποστήριξη, ο Ιβάν Ασέν Γ΄ αναγκάστηκε να διαφύγει στην Κωνσταντινούπολη. Η εσωτερική σύγκρουση στη Βουλγαρία συνεχίστηκε έως το 1280, όταν ο Ιβάιλο έπρεπε με τη σειρά του να διαφύγει στους Μογγόλους και ο Γεώργιος Α΄ Τέρτερ ανέβηκε στον θρόνο.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  «В. Златарски - История на българската държава през средните векове, Том III - 3.3». Ανακτήθηκε στις 6 Απριλίου 2014.

Πηγές
-----

* Angelov, D. Cholpanov, B. *Βουλγαρική στρατιωτική ιστορία στον Μεσαίωνα (X-XV αιώνα), Έκδοση BAN, Σόφια 1994, σελ. 167-168*
* Zlatarski, Vasil (1971) [1927]. *История на българската държава през средните векове. Том I. История на Първото българско царство, Част II. От славянизацията на държавата до падането на Първото царство (852—1018)*. Sofia: Nauka i izkustvo. , σελ. 568-572
Η **Αμπουσίρ** (*αραβικά : مرسى مطروح*) είναι πόλη της Αιγύπτου ανάμεσα στην ακτή της Μεσογείου θάλασσας και της Λίμνης Μαρεώτιδος στο Δέλτα του Νείλου. Απέχει 48 χλμ από την Αλεξάνδρεια. Με το ίδιο όνομα, Αμπουσίρ, είναι σήμερα γνωστός ο αρχαιολογικός χώρος της Βουσίριδος.

Πλησίον της πόλης βρίσκονται τα ερείπια της ελληνιστικής πόλης Ταπόσιρις η μεγάλη. Από το 2009 υπάρχει η υποψία ότι εκεί βρίσκεται ο τάφος της Κλεοπάτρας και του Αντώνιου. Στην πόλη διασώζονται ερείπια αρχαίου ναού κι ένας τάφος που στολίζεται με αντίγραφο του Φάρου της Αλεξάνδρειας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.geonames.org/9781955.
2. ↑  «Cleopatra dalk na slangpik hier begrawe, sê argeoloë». *Beeld*. SAPA-AFP. 2009-04-21.
3. ↑  «Researchers may have found Cleopatra's final resting place». CNN. 2009-04-17.. Ανακτήθηκε στις 2009-06-01.
4. ↑  «Dig 'may reveal' Cleopatra's tomb». BBC News. 2009-04-15.. Ανακτήθηκε στις 2009-04-24.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Taposiris Magna στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 246310944

 |

 |
Η **Ανύψωση Ναβιδάδ** (ισπανικά: *Ανύψωση Χριστουγέννων*) είναι μια περιοχή στον Ατλαντικό Ωκεανό βόρεια της Δομινικανής Δημοκρατίας και νοτιοδυτικά του Εδάφους Τερκς και Κέικος. Χωρίζεται από την Ασημένια Ανύψωση από το πλατύ Πέρασμα της Ανύψωσης Ναβιδάδ. Είναι μια ρηχή υποθαλάσσια περιοχή που αποτελείται από κοράλλια και άμμο που σχεδόν φτάνει την επιφάνεια του ωκεανού, αλλά είναι εντελώς βυθισμένη. Στην χαμηλή παλίρροια, μερικές μικρές τοποθεσίες φαίνονται να πλυμμηρίζουν στην επιφάνεια του νερού. Τα γενικά βάθη είναι λιγότερο από 36,6 μέτρα. Υπάρχει τουλάχιστον ένα γνωστό βάθος των 12,8 μέτρων που βρίσκεται στην ανατολική πλευρά του βόρειου άκρου της ανύψωσης. Δεν είναι κατάλληλη για κανενός είδους ναυσιπλοΐα, εκτός από μικρά σκάφη, που οι χειριστές τους πρέπει να είναι πολύ προσεκτικοί. Από τα πρώτα αποικιακά χρόνια, η Ανύψωση Ναβιδάδ έχει υπάρξει το θέατρο πολλών ναυαγίων. 

Αυτή η περιοχή θεωρείται τμήμα της Δομινικανής Δημοκρατίας. Μια απόφαση της κυβέρνησης της στις 5 Ιουλίου 1996, συμπεριέλαβε την περιοχή ως τμήμα του Καταφυγίου Θαλάσσιων Θηλαστικών της Δομινικανής Δημοκρατίας. 

Η Ανύψωση Ναβιδάδ έχει πλούτο κοραλλιών και είναι ασφαλές καταφύγιο για τα θαλάσσια θηλαστικά, συμπεριλαμβανομένης της καμπούρας φάλαινας. Οι καμπούρες φάλαινες χρησιμοποιούν για πολύ καιρό την ανύψωση ως τόπο αναπαραγωγής και θηλασμού.

Για το λόγο αυτό, οι τουρίστες την επισκέπτονται για να δουν τις φάλαινες και άλλα θαλάσσια είδη. Την Ανύψωση επισκέπτονται και δύτες.

Μόλις στα βορειοδυτικά της είναι η Ασημένια Ανύψωση, επίσης υπό την δικαιοδοσία της Δομινικανής Δημοκρατίας.

Η Ανύψωση Ναβιδάδ, η Ασημένια Ανύψωση, καθώς και η Ανύψωση Μουτσουάρ μακρύτερα στα βορειοδυτικά, θεωρούνται γεωγραφικά ως συνέχεια του Αρχιπελάγους των Μπαχάμας (ή Λουκάγιαν κατά το αυθεντικότερο).

Αναφορές
--------

* Aquatic Adventures
* WhaleRoute.com
* Provincetown Center for Coastal Studies
* Sailing Directions, Caribbean Sea Vol. I)
* Áreas protegidas de la República Dominicana - Santuario de los Bancos de la Plata y de la Navidad
Η πολύπλοκη χημική δομή της λιμονίνης
Η **λιμονίνη** είναι μια πικρή, λευκού χρώματος, κρυσταλλική ουσία -που χαρακτηρίζεται στην οργανική χημεία ως λιμονοειδές- και απαντάται στα εσπεριδοειδή και σε άλλα φυτά. Είναι επίσης γνωστή ως *λιμονοϊκό οξύ (δι-δέλτα-λακτόνη)*. Χημικά, είναι μέλος της κατηγορίας των ενώσεων που είναι γνωστές ως φουρανολακτόνες.

Η λιμονίνη ανευρίσκεται συχνά σε εσπεριδοειδή και απαντάται σε υψηλότερες συγκεντρώσεις σε σπόρους, για παράδειγμα, σε σπόρους πορτοκαλιού και λεμονιού.

Η λιμονίνη και άλλες λιμονοειδείς ενώσεις συμβάλλουν στην πικρή γεύση ορισμένων προϊόντων διατροφής εσπεριδοειδών. Οι ερευνητές έχουν προτείνει την απομάκρυνση των λιμονοειδών από τον χυμό πορτοκαλιού και άλλα προϊόντα (γνωστά ως «αποπικραντικά») μέσω της χρήσης πολυμερικών μεμβρανών.

Εκτεταμένη βασική έρευνα εκπονείται για τη λιμονίνη για την αξιολόγηση των πιθανών βιολογικών της ιδιοτήτων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Limonin». PubChem, US National Library of Medicine. 17 Δεκεμβρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 21 Δεκεμβρίου 2022.
2. ↑  Fayoux, S. P. C.; Hernandez, R. J.; Holland, R. V. (2007). «The Debittering of Navel Orange Juice Using Polymeric Films». *Journal of Food Science* **72** (4): E143–E154. doi:10.1111/j.1750-3841.2007.00283.x. PMID 17995766.
3. ↑  «Limonin». PubChem, US National Library of Medicine. 17 Δεκεμβρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 21 Δεκεμβρίου 2022. "Limonin". PubChem, US National Library of Medicine. 17 December 2022. Retrieved 21 December 2022.
Ο **Αδαμάντιος Κασαπίδης** (1909-1958) ήταν Έλληνας ιεράρχης του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Διετέλεσε μητροπολίτης Περγάμου από το 1943 μέχρι και το θάνατό του.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1909 στη συνοικία Ξηροκρήνη (Κουρούτσεσμε) της Κωνσταντινούπολης. Γονείς του ήταν ο γιαννιώτικης καταγωγής Μιλτιάδης Κασάπογλου και η Θεοδώρα Δημίδη από τη Χίο. Φοίτησε αρχικά στη Σχολή του Μεσαχώρου και έπειτα στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης από την οποία αποφοίτησε το 1930 με άριστα. Το ίδιο έτος χειροτονήθηκε διάκονος και εισήλθε στις υπηρεσίες του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, ενώ τρία χρόνια αργότερα έλαβε το βαθμό του πρεσβυτέρου. Αρχικά διετέλεσε κωδικογράφος, βοηθός γραμματέα και στη συνέχεια αρχιγραμματέας της Ιεράς Συνόδου. Υπό αυτή την ιδιότητα εκφώνησε στις 2 Ιανουαρίου του 1936 τον επικήδειο κατά τη διάρκεια της κηδείας του Πατριάρχη Φωτίου Β΄. Το 1937 αναδείχτηκε Μέγας Πρωτοσύγγελος και στις 9 Οκτωβρίου του 1943 χειροτονήθηκε μητροπολίτης Περγάμου, θέση που διατήρησε ως το θάνατό του. 

Παράλληλα συμμετείχε σε πολλές αποστολές του Πατριαρχείου όπως στο Άγιο Όρος και την Κύπρο το 1947. Μάλιστα κατά την παραμονή του στην Κύπρο μερίμνησε για την οργάνωση της Εκκλησίας και την εκλογή νέων επισκόπων (ένας εκ των οποίων ήταν και ο επίσκοπος Κιτίου και μετέπειτα αρχιεπίσκοπος αλλά και πρόεδρος της Κύπρου, Μακάριος). Για τη δράση του στην Κύπρο τιμήθηκε από το ελληνικό κράτος με την απονομή παράσημου. Παράλληλα αγωνίστηκε για την κατοχύρωση των προνομίων του Πατριαρχείου και της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης, ανέπτυξε πλούσια φιλανθρωπική δράση στην Κωνσταντινούπολη και το 1956 εξέδωσε στην Αθήνα βιβλίο με συλλογή από κηρύγματα και ομιλίες του, με τίτλο *Φως και Ζωή*.

Απεβίωσε στις 25 Νοεμβρίου του 1958 στην Κωνσταντινούπολη λόγω καρδιακής προσβολής. Η κηδεία του πραγματοποιήθηκε την επόμενη μέρα στο Φανάρι και η σορός του ετάφη στο νεκροταφείο Σισλή.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6  *Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια*, τόμος 1ος, Αθήναι 1962, σ. 377-378.
2. 1 2  Μάρκου, Μάρκος. «Κοιμηθέντες Αρχιερείς κατά το 1958». *users.sch.gr/markmarkou*. Ανακτήθηκε στις 21 Ιανουαρίου 2016.
3. ↑  Σταυρίδης, Βασίλειος. «Φώτιος Β´». Οικουμενικόν Πατριαρχείον. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Ιουνίου 2010.
4. ↑  Μακεδονία, 29 Νοεμβρίου 1958, σ. 3.
Ο **Αμπού Νασρ Σαμς αλ-Μουλούκ Ντουκάκ** (... - 8 Ιουνίου 1104) ήταν ο Σελτζούκος εμίρης της Δαμασκού από το 1095 έως το 1104.

Ο Ντουκάκ ήταν γιος του Τουτούς Α΄, Σελτζούκου κυβερνήτη της Συρίας, και της Χατούν Σαφουάτ αλ-Μουλκ. Ήταν αδελφός του Ραντβάν, εμίρη του Χαλεπιού. Όταν ο πατέρας του πέθανε το 1095, ο Ραντβάν, ούτε είκοσι ετών ακόμα, διεκδίκησε τη Συρία για λογαριασμό του, μη διστάζοντας να στραγγαλίσει τους δύο νεότερους αδελφούς του, ώστε να μη διεκδικήσουν κάποτε την εξουσία. Ένας τρίτος νεότερος αδελφός, ο Ντουκάκ, ο οποίος αρχικώς είχε κληρονομήσει φέουδο στη Τζεζίρα (Μεσοποταμία), σώθηκε σκάζοντάς το κυριολεκτικώς την ύστατη στιγμή από το φρούριο στο Χαλέπι όπου κατοικούσε μαζί με τον Ραντβάν, και από τότε το μίσος μεταξύ των δύο αδελφών παρέμενε άσβεστο.

Ο Ντουκάκ επαναστάτησε και πήρε τον έλεγχο της Δαμασκού, με αποτέλεσμα την περιδίνηση της Συρίας στο χάος και την αναρχία, ως πεδίο ξεκαθαρίσματος λογαριασμών των δύο αδελφών. Ο Ντουκάκ είχε την υποστήριξη του εμίρη της Αντιόχειας, Γιαγκί Σιγιάν, ο οποίος αν και δεν είχε έρθει σε προστριβή με τον ίδιο τον Ραντβάν, αντιπαθούσε τον αταμπέκο του Χαλεπιού, Τζανάχ αντ-Ντάουλα. Μαζί τους συμμάχησε και ο Ιλγαζί, εμίρης της Ιερουσαλήμ την περίοδο πριν αυτή περάσει στα χέρια των Φατιμιδών της Αιγύπτου. Ο Ραντβάν σε απάντηση, συμμάχησε με τον αδελφό του Ιλγαζί, Σοκμάν, εμίρη της Άμιδας.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Charles Cawley: «Medieval Lands». (Αγγλικά) *Charles Cawley, "Medieval Lands", 2006-2020*.
Τα **Ύψαλα** (τουρκικά: *İpsala*) είναι μια πόλη και περιοχή της επαρχίας της Αδριανούπολης στην ανατολική Θράκη. Είναι η θέση ενός από τους κύριους συνοριακούς σταθμούς ελέγχου μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Ο πληθυσμός της πόλης είναι 8.332 (η πόλη) και 30.112 (η περιοχή). Ο επαρχιακός δρόμος D-110 (ευρωπαϊκή διαδρομή) συνδέει το συνοριακό σημείο ελέγχου Υψάλων με την Ραιδεστό στην ακτή της θάλασσας του Μαρμαρά.

Ιστορία
-------

Στη ρωμαϊκή και βυζαντινή εποχή, η πόλη ήταν γνωστή ως Κύψελα, η οποία ανήκε στη ρωμαϊκή Επαρχία Ροδόπης, της οποίας πρωτεύουσα και μητροπολιτική ήταν η Τραϊανούπολη. Από τον 7ο αιώνα και έπειτα, η Επισκοπή της Κυψέλης, αρχικά μια υποταγμένη της Τραϊανούπολης, εμφανίζεται στην Νοτιστική Επισκοπή ως αυτοκέφαλη Αρχιεπισκοπή. Οι επίσκοποί του, Γεωργίος και Θεοφύλακτος ήταν παρόντες αντίστοιχα στο Δεύτερη Οικουμενική Σύνοδο της Κωνσταντινούπολης (553) και στη Δεύτερη Σύνοδο της Νίκαιας (787). Ο Στέφανος ήταν τόσο στη Τέταρτη Σύνοδο της Κωνσταντινούπολης (869) όσο και στο Συμβούλιο της Κωνσταντινούπολης (879).  Όχι πλέον μια οικιστική επισκοπή, τα Ύψαλα είναι σήμερα εισηγμένη από την Καθολική Εκκλησία ως κάτοχος τίτλου.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *GEOnet Names Server*. 11  Ιουνίου 2018. 11849590.
2. ↑  Michel Lequien, *Oriens christianus in quatuor Patriarchatus digestus*, Paris 1740, Vol. I, coll. 1203-1204
3. ↑  Raymond Janin, v. *Cypsela*, in *Dictionnaire d'Histoire et de Géographie ecclésiastiques*, vol. XIII, Paris 1956, coll. 1161-1162
4. ↑  *Annuario Pontificio 2013* (Libreria Editrice Vaticana 2013 (ISBN 978-88-209-9070-1)), p. 870

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Αρχαία Ελληνικά και Προϊστορικά Μνημεία στη Θράκη |
| --- |
|  |
| Αρχαίες Ελληνικές Πόλεις | 
* Άβδηρα
* Αίνος
* Αλεξανδρόπολις
* Απάμεια
* Μαρώνεια
* Βεργέπολις
* Βιζύη
* Βυζάντιο
* Δικαιόπολις
* Δύμη
* Ίσμαρος
* Καρδία
* Κύψελα
* Λυσιμάχεια
* Μάδυτος
* Μεσημβρία Ευξείνου Πόντου
* Μεσημβρία - Ζώνη
* Πάνιον
* Σάλη
* Σευθόπολις
* Σηλυβρία
* Σηστός
* Στρύμη
* Τόπειρος
* Τύλις
 | Ερείπια του Ναού του Απόλλωνα στον αρχαιολογικό χώρο της Μεσημβρίας |
|  |
| Ιερά | 
* Ιερό Δήμητρος Ζώνης
* Ιερό Διονύσου Μαρωνείας
* Ιερό των Μεγάλων Θεών
* Ιερό Αγνώστου Θεότητος Αβδήρων
* Ναός Πρωτοκκλησίου
* Ναός Απόλλωνος Ζώνης
 |
|  |
| Σπήλαια | 
* Σπήλαιο της Μαρώνειας
* Σπηλιά του Κύκλωπα
 |
|  |
| Διάφορα | 
* Αρχαίο θέατρο Μαρώνειας
* Προϊστορικός οικισμός Διομήδειας
* Φρούριο Καλύβας
* Μακεδονικός τάφος Συμβόλων
 |

 |



|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Τουρκία
 |

 |
Ο **Αγκόπ Τερζάν** (*Agop Terzan*, 31 Οκτωβρίου 1927 – 4 Απριλίου 2020), γεννημένος ως **Αγκόπ Τερζιγιάν** (*Agop Terziyan*), ήταν Τουρκοαρμένιος αστρονόμος. Γεννημένος στην Κωνσταντινούπολη, τελείωσε τη μέση εκπαίδευση στο εκεί Αρμενικό Γυμνάσιο Γκετροναγκάν. Κατόπιν πήρε πτυχίο στη «Μαθηματική και Αστρονομική Επιστήμη» το 1945 και μεταπτυχιακό δίπλωμα ειδικεύσεως στην Αστρονομία το 1949 από το Πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης. Στη συνέχεια δίδαξε μαθηματικά στο Κεντρικό Λύκειο της Πόλης. Το 1965 πήρε και διδακτορικό στις μαθηματικές επιστήμες από το Πανεπιστήμιο της Λυών στη Γαλλία, όπου έγινε καθηγητής το 1980.

Ο Τερζάν ασχολήθηκε με την παρατηρησιακή αστρονομία και ανεκάλυψε 710 μεταβλητούς αστέρες τη δεκαετία του 1960 και 11 σφαιρωτά σμήνη, μεταξύ των οποίων τα Terzan 5 και Terzan 7, τα οποία ανεκάλυψε το 1968. Μετά το 1970 ανεκάλυψε και άλλους 4.430 μεταβλητούς αστέρες. Επίσης ο Τερζάν ανεκάλυψε 158 διάχυτα νεφελώματα, 124 γαλαξίες και 1.428 αστέρες με υψηλή ιδία κίνηση.

Ο Αγκόπ Τερζάν ήταν μέλος της Γαλλικής Εθνικής Αστρονομικής Επιτροπής. Τιμήθηκε με το Βραβείο «Henry Rey» της Αστρονομικής Εταιρείας της Γαλλίας (1977), βραβεία του γαλλικού Υπουργείου Παιδείας (1979) και το Βραβείο «Corona» της Γαλλικής Ακαδημίας Επιστημών το 1988.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  www.aztagdaily.com/archives/470260.
2. 1 2 3 4  «Fichier des personnes décédées». *Fichier des personnes décédées*. Ανακτήθηκε στις 11  Σεπτεμβρίου 2021.
3. 1 2  www.armenews.com/spip.php?page=article&id\_article=24275.
4. 1 2 3 4  «Famous Astronomers, "Agop Terzan"». Armenian Astronomical Society. 2009. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Ιανουαρίου 2010. Ανακτήθηκε στις 9 Δεκεμβρίου 2009.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 56807754
* ISNI: 0000 0000 0111 7172
* SUDOC: 16481891X
* BNF: cb140101993 (data)

 |

 |
Ο **Κώστας Μελάς** διδάσκει διεθνή χρηματοοικονομική και τραπεζική στο Πάντειο Πανεπιστήμιο όπου υπηρετεί ως καθηγητής. Την περίοδο 1996-2008 δίδαξε νομισματική θεωρία και πολιτική στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς. Έλαβε το πτυχίο του από τη Σχολή Οικονομίας και Εμπορίου του Πανεπιστημίου της Φλωρεντίας και αναγορεύτηκε διδάκτωρ στο Τμήμα Αστικής και Περιφερειακής Ανάπτυξης του Παντείου με ειδίκευση στα Διεθνή Νομισματικά. Έχει εργαστεί ως σύμβουλος διοικήσεως της Εμπορικής Τραπέζης (1985-2010) και διευθυντής του Επιμορφωτικού Τραπεζικού Ινστιτούτου της (1996-2005).

Εξέδωσε μεταξύ άλλων: *Παγκοσμιοποίηση* (1999), *Νεοσυντηρητικοί* (2007), *Η σαστισμένη Ευρώπη* (2009), *Οι σύγχρονες κρίσεις του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος* (2011), *Μικρά μαθήματα για την ελληνική οικονομία* (2013), *Μετά τον Ερντογάν τι;* (από κοινού με τον Σ. Λυγερό, 2013), *Η ατελέσφορη επιστήμη* (2013). Είναι πρόεδρος του Ομίλου Πολιτικού και Οικονομικού Προβληματισμού.

Εργογραφία
----------

Δημοσιεύσεις του Κώστα Μελά στη βάση δεδομένων της Βιβλιονέτ.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 45531733
* **ΕΒΕ**: 80234
* **BiblioNet**: **6832**
* LCCN: n00030882
* ISNI: 0000 0000 2313 132X
* GND: 1037446739
* NLA: 49287081

 |

 |
Ο **Αγκσαρτάν Β΄**, Agsartan ΙΙ, γεωργιανά: აღსართან II (άκμασε 1102 - 1105) από τον Οίκο των Βαγρατιδών της Αρμενίας (Μπαγκρατούνι), ήταν ο τελευταίος βασιλιάς τού μεσαιωνικού Kαχέτι και Χερέτι στην ανατολική Γεωργία από το 1102 έως το 1105.

Βιογραφία
---------

Διαδέχτηκε τον πατέρα του Γεώργιο Δ΄ μετά το τέλος εκείνου. Οι μεσαιωνικοί γεωργιανοί χρονικογράφοι τον χαρακτηρίζουν ως έναν επιπόλαιο άνθρωπο, τού οποίου η αδαής διακυβέρνηση προσέλκυσε πολλούς μεγάλους ευγενείς σε αντιπολίτευση. Το 1105 ο Αγκσαρτάν Β΄ συνελήφθη από τους υποτελείς του, τους πρίγκιπες Aρισιάνι τού Χερέτι,  και παραδόθηκε στον βασιλιά Δαβίδ Δ΄ της Γεωργίας, ο οποίος τελικά προσάρτησε το βασίλειο τού Καχέτι στο ενοποιημένο Γεωργιανό βασίλειο.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  QAUXČʻIŠVILI, S. VIVIAN, K. & BRYER, A. (1991). The Georgian chronicle: the period of Giorgi Lasha. Amsterdam, A.M. Hakkert.
Ο **Κώστας Μεσολογγίτης** (γενν. Παλαιά Κοκκινιά 1938 - 2013) ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως μεσοεπιθετικός. Διακρινόταν για την πολύ καλή τεχνική κατάρτιση του και επίσης ήταν δυνατός στο ψηλό παιχνίδι. Με το τέλος της ποδοσφαιρικής καριέρας του ασχολήθηκε ως προπονητής.

Καριέρα
-------

### Ποδοσφαιρική καριέρα

Η αγάπη του για το ποδόσφαιρο φαινόταν από μικρή ηλικία. Ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο στις αλάνες του Πειραιά και το 1952 πήρε μεταγραφή στην Προοδευτική, όπου και έκανε το ντεμπούτο του σε ηλικία μόλις 14 ετών. Αγωνιζόμενος με τη φανέλα της Προοδευτικής διακρίθηκε και το καλοκαίρι του 1956 έκανε το μεγάλο βήμα στην καριέρα του και πήρε μεταγραφή στον Ολυμπιακό. Το καλοκαίρι του 1957 οι «ερυθρόλευκοι» αντιμετώπιζαν σε αγώνα κατάταξης του πρωταθλήματος τον Παναθηναϊκό και έπειτα από ισοπαλία στις δύο πρώτες αναμετρήσεις, οδηγήθηκαν σε τρίτη αναμέτρηση στην οποία με μοναδικό γκολ του Κώστα Μεσολογγίτη ο Ολυμπιακός πήρε τη νίκη, κατακτώντας και το πρωτάθλημα.

Στον Ολυμπιακό έμεινε μέχρι το 1959, όταν επέστρεψε ξανά στην Προοδευτική. Με τη φανέλα των «βυσσινί» αγωνίστηκε μέχρι και το 1964, όπου σταμάτησε την ποδοσφαιρική του καριέρα.

### Προπονητική καριέρα

Με το τέλος της ποδοσφαιρικής του καριέρας ασχολήθηκε ως προπονητής και πέρασε από τους πάγκους αρκετών ομάδων, διατελώντας επίσης προπονητής της Μικτής Ε.Π.Σ. Πειραιά. Μεταξύ άλλων εργάστηκε στους Ηρακλή Νικαίας, Ιωνικό Νικαίας, Σαρωνικού Αίγινας, Α.Ο. Κέρκυρας, της Α.Ε. Ορχομενού, του Α.Ο. Θήβα, της Καλαμάτας, του Ηρακλή Ψάχνων, της Κορίνθου, του Αργοναύτη, της Ζακύνθου, της Δόξας Πειραιά, του Π.Α.Σ. Πρέβεζα, του Πανασπροπυργιακού και πολλών άλλων ομάδων. Επίσης υπήρξε και γενικός αρχηγός της Προοδευτικής κατά τη δεκαετία του '80.

Παραπομπές
----------

1. ↑  ΕΦΥΓΕ ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ Ο ΠΡΟΠΟΝΗΤΗΣ ΤΗΣ ΑΝΟΔΟΥ ΤΟΥ ΑΟ Η ΘΗΒΑ ΣΤΗ Β ' ΕΘΝΙΚΗ ΤΗΝ ΑΝΟΙΞΗ ΤΟΥ 1982 ΚΩΣΤΑΣ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΤΗΣ !!!
2. ↑   Μεσολογγίτης Κώστας (φωτογραφία)
3. ↑  εφ. Αθλητική Ηχώ, 1/3/1968, σελ. 5
4. ↑  εφ. Αθλητική Ηχώ, 19/3/1970, σελ. 2
5. ↑  "Ο Μεσολογγίτης στην Πρέβεζα", εφ. Αθλητική Ηχώ, 25/7/1986, σελ. 4
6. ↑  "Ο Μεσολογγίτης ανέλαβε την Πρέβεζα", εφ. Αθλητική Ηχώ, 26/7/1986, σελ. 2
Ο **Κωνσταντίνος Μπότσαρης** του Κίτσου ήταν Έλληνας αγωνιστής του 1821.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στο Σούλι το 1792. Πατέρας του ήταν ο Κίτσος Μπότσαρης. Αδερφοί του ήταν ο Μάρκος Μπότσαρης κι ο Νικόλας Μπότσαρης. 

Ακολούθησε τον πατέρα του στο Βουλγαρέλι και μετά τη δολοφονία του, τον πήρε στα Ιωάννινα ο Αλή Πασάς. Μετά την πολιορκία των Ιωαννίνων από τα σουλτανικά στρατεύματα, ο πασάς σε αντιπερισπασμό παραχώρησε το Σούλι στους Σουλιώτες, κρατώντας τον Κώστα ως όμηρο. Όταν ο πασάς σκοτώθηκε από τους ανθρώπους του Χουρσίτ Πασά, κατόρθωσε να διαφύγει και να ενωθεί με τον αδερφό του Μάρκο και τους άλλους συμπατριώτες του. Πήρε μέρος στη μάχη του Κεφαλόβρυσου στις 9 Αυγούστου 1823, και μετά το θάνατο του Μάρκου ορίστηκε αντικαταστάτης του. Πολιτικά επηρεαζόταν από τον Μαυροκορδάτο, δεν διέκοψε όμως τις σχέσεις του και με τους αντικυβερνητικούς. 

Το Μάρτιο του 1824 στάλθηκε στην Ηλεία για να αποκρούσει τις επιδρομές των Οθωμανών. Πήρε μέρος στη μάχη στο Κρεμμύδι κατά των Αιγυπτίων του Ιμπραήμ Πασά (7 Απριλίου 1825), όπου κινδύνευσε να αιχμαλωτιστεί. Στη συνέχεια, έφυγε για την ανατολική Στερεά Ελλάδα και πολέμησε υπό τον Γεώργιο Καραϊσκάκη. Αργότερα, πήγε στην Αιτωλοακαρνανία και διορίστηκε από την κυβέρνηση του Γεωργίου Κουντουριώτη αρχηγός των σωμάτων που στρατοπέδευαν έξω από το Μεσολόγγι (Οκτώβριος 1825). Μετά την Έξοδο, ακολούθησε τη φρουρά της πόλης στα Σάλωνα και κατόπιν στο Ναύπλιο. 

Όταν ο Γεώργιος Καραϊσκάκης διορίστηκε αρχιστράτηγος της Ρούμελης, ο Κώστας, ως επικεφαλής των Σουλιωτών, πήγε μαζί του και πήρε μέρος στη μάχη του Διστόμου και τη μάχη της Αράχωβας. Μετά το θάνατο του Γεωργίου Καραϊσκάκη υποστήριξε τα σχέδια των Τσωρτς και Κόχραν, που οδήγησαν στη μεγάλη ήττα των Ελλήνων στη μάχη του Αναλάτου (24.4.1827). 

Επί Καποδίστρια πήρε μέρος στις επιχειρήσεις για την απελευθέρωση της δυτικής Στερεάς Ελλάδας υπό τον Τσωρτς. Μετά τη δολοφονία του Κυβερνήτη, εντάχθηκε στην παράταξη του Ιωάννη Κωλέττη, και μάλιστα έγινε μέλος της τριμελούς αντιπροσωπείας που εστάλη στο Μόναχο για να προσκαλέσει επίσημα τον Όθωνα στον ελληνικό θρόνο. 

Στα χρόνια του Όθωνα έγινε υποστράτηγος της Φάλαγγας και την περίοδο 1844-1847 ήταν γερουσιαστής. 

Απεβίωσε το 1853.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) *Lord Byron and his Times*. KoBozza1853. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.

Πηγές
-----

* *Μεγάλη Στρατιωτικὴ καὶ Ναυτικὴ Ἐγκυκλοπαιδεία. Tόμος Τέταρτος: Καβάδης–Μωριάς*. Ἀθήναι: Ἔκδοσις Μεγάλης Στρατιωτικῆς καὶ Ναυτικῆς Ἐγκυκλοπαιδείας. 1929. OCLC 31255024.
* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, τόμος 44, σελ. 26.
Η **Ακραία** (αρχαία: *Ἀκριαί*) ή **Ακριές** ή **Άκριον**, ήταν αρχαία πόλη στις νότιες ακτές της Πελοποννήσου στη Λακωνία. Ο περιηγητής του 2ου αιώνα μ.Χ. Παυσανίας, ανέφερε πως στην πόλη υπήρχε ναός και μαρμάρινη απεικόνιση της Μητέρας Θεάς (θεότητα των Κάβειρων), με τους κατοίκους της πόλης να ισχυρίζονται πως ήταν ο παλαιότερος αφιερωμένος στη θεά που υπήρχε στην Πελοπόννησο. Συμπληρωματικά ο Παυσανίας αναφέρει πως γνώριζε ότι οι Μαγνήσιοι του Μαιάνδρου στα βόρεια του όρους Σϊπυλου στην Ιωνία, κατείχαν ακόμα παλαιότερη απεικόνιση την οποία είχε φτιάξει ο μυθικός Βροτέας, γιος του Ταντάλου. Σε πολύ κοντινή περιοχή βρίσκεται σήμερα η Κοκκινιά Λακωνίας στον δήμο Ευρώτα.

Η πόλη φέρεται να ονομάστηκε από τον ιδρυτή της ο οποίος ονομαζόταν Ακρίας, ο οποίος είχε έρθει από την Σπάρτη, ενώ κάτω από τη θάλασσα διασώζονται ερείπια της αρχαίας πόλης.

Από την Ακραία καταγόταν ο Νικοκλής, πολυολυμπιονίκης των αρχαίων ολυμπιακών αγώνων στα αγωνίσματα δρόμου, ο οποίος υπήρξε 5 φορές νικητής κατά τη διάρκεια 2 ολυμπιακών αγώνων, στα αγωνίσματα του οπλίτη δρόμου, δίαυλου, και δόλιχου στην 170η διοργάνωση του 100 π.Χ. και στο στάδιο και ένα άγνωστο αγώνισμα δρόμου στην 171η του 96 π.Χ.. Έχει ανακαλυφθεί ο ανδριάντας του, και από το 1986 διοργανώνεται ετησίως στην περιοχή η εορτή των *Νικόκλειων* με πολιτιστικές και αθλητικές εκδηλώσεις και αγώνα δρόμου από την Κοκκινιά έως την Γλυκόβρυση.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Παυσανίας. «Ἐλλάδος περιήγησης». perseus.tufts.edu. σελ. 3.22.4.
2. ↑  «Αρχαία Ακραία- Δήμος Ευρώτα». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Ιουλίου 2016. Ανακτήθηκε στις 13 Ιουλίου 2016.
3. ↑  Νικοκλής, ο ολυμπιονίκης από την Ακραία- Δήμος Ευρώτα
4. ↑  (Αγγλικά) Golden, Mark (2003). *Sport in the ancient world from A to Z*. London: Routledge. σελ. 110. ISBN 0-203-49732-5.
Ο **Κώστας Μουρατίδης** (Δράμα, 1 Μαρτίου 1964) είναι Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως επιθετικός στα άκρα της επίθεσης. Είχε τις ικανότητες να αγωνίζεται τόσο ως αμυντικός όσο και επιθετικός στα άκρα της ομάδας. Καθαρός ακραίος εξτρέμ που έπαιζε όλη την πλευρά, βραχύσωμος, ταχύς και διεμβολιστής με έκρηξη στο παιχνίδι του, άρτια τεχνική κατάρτιση με ιδιαίτερη έφεση στις ασίστ.

Καριέρα
-------

*Ο Μουρατίδης στον Άρη*
Ξεκίνησε τo ποδόσφαιρο στους Μαυραετούς Μεγαλοκάμπου και το 1981 μεταγράφηκε στον Πανδραμαικο, όπου μετά τις πολύ καλές εμφανίσεις τράβηξε πάνω του τα μάτια των ανθρώπων του Άρη και σε ηλικία είκοσι περίπου χρόνων, έγινε η ακριβότερη μεταγραφή ποδοσφαιριστή από το ερασιτεχνικό στο επαγγελματικό ελληνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου, όπου και ξεκίνησε την επαγγελματική του ποδοσφαιρική σταδιοδρομία και ανδρώθηκε σαν επαγγελματίας ποδοσφαιριστής.

Την σεζόν 1985-86 έκανε ντεμπούτο στην Α΄ Εθνική με τη φανέλα του Άρη. Συνέχισε να φοράει τη φανέλα του Θεού του πολέμου για εννιά συναπτά έτη, προσφέροντας τις υπηρεσίες του σε πολλές θέσεις μέσα στο γήπεδο. Τον Δεκέμβριο του 1993, μετά από 184 εμφανίσεις και 13 τέρματα αποχώρησε για τον επόμενο σταθμό της καριέρας του.

Τον Ιανουάριο του 1994 «μετακόμισε» στην Λάρισα όπου και συνέχισε τις πολύ καλές εμφανίσεις για τα επόμενα τρία χρόνια, πετυχαίνοντας δεκαπέντε τέρματα μετά από 99 συμμετοχές σε πρωτάθλημα και κύπελλο, αυτή τη φορά όμως από τη θέση του δεξιού μπακ.

Αποχώρησε από τους "βυσσινί" το καλοκαίρι του 1997, συνεχίζοντας την καριέρα του στην ομάδα του Εδεσσαϊκού για ένα χρόνο, όπου μετά από 21 συμμετοχές, επέστρεψε στην ιδιαίτερη πατρίδα του τη Δράμα, για τα ασπρόμαυρα της Δόξας Δράμας, όπου και έκλεισε την καριέρα του μετά από δύο σεζόν, σε ηλικία 36 ετών.

Στατιστικά με τον Άρη
---------------------

| Διοργάνωση | Αγώνες | Γκολ |
| --- | --- | --- |
| Α' Εθνική | 149 | 10 |
| Κύπελλο Ελλάδας | 33 | 3 |
| Λιγκ Καπ | 2 | 0 |
| **Σύνολο** | **184** | **13** |

Παραπομπές
----------

1. ↑  Konstantinos Mouratidis - Player profile | Transfermarkt
2. ↑  ΑΡΗΣ 1985-86 – Οι Άσσοι του Άρεως
3. ↑  Κώστας Μουρατίδης(1985-1993), ο ταχύς Δραμινός εξτρέμ - Οι άσσοι του ΑΡΕΩΣ
4. ↑  Οι κοινοί παίκτες ΑΕΛ και Άρη - ΑΕΛ - Aelole

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Βασίλης [άγνωστο επίθετο], *Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ...Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό*, αυτοέκδοση, 2014. ISBN 978-960-93-5927-6
Ο **Αλέκος Καγιάντας** είναι έλληνας στιχουργός με καταγωγή από τη Χίο. Γεννήθηκε το 1944 στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Σε ηλικία έξι χρόνων βρέθηκε στην Αθήνα. Τελείωσε το γυμνάσιο και στα 18 του έφυγε μετανάστης στο Μόναχο της Γερμανίας όπου δούλευε ως εργάτης και παράλληλα έγραφε κείμενα για τη Βαυαρική Ραδιοφωνία. Το 1970 άρχισε η συνεργασία του με τον Γιώργο Ζαμπέτα με το τραγούδι "Αυτοί που φεύγουν κι αυτοί που μένουν "Από το 1970 ως το 1978 γράφουν μαζί 52 τραγούδια "Αλητη" ,"Το γραμμα κι η φωτογραφία" "Το αδιέξοδο" "Δεν συμφωνήσαμε" "Όταν χαθείς στο δειλινό" "Σ αυτές τις στράτες" "Μη λυπηθείς" "Μάλιστα κύριε" και πολλά άλλα με ερμηνευτές τη Βίκυ Μοσχολιού, Δούκισσα, Μπέμπα Μπλανς, Μαρινέλλα, Τόλη Βοσκόπουλο, Σταμάτη Κοκκοτα, Γιάννη Πουλοπουλο, Ελένη Ροδά, Ρένα Κουμιώτη Αλεξάνδρα κα

Δεύτερος σταθμός στη στιχουργική του καριέρα ή συνεργασία του με τον Μπάμπη Πραματευτακη και καρπό αυτής της συνεργασίας το ολοκληρωμένο έργο "Ρωμηοι" (1973) και πολλά άλλα με ερμηνευτές τη Γεωργία Λογγου, Περικλή Περάκη Τζων Τίκη και άλλους.

Το 1972 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και το 1991 στη Θεσσαλονίκη όπου και απεβίωσε στις 9/10/2009
Ο **Αλέκος Κασσαβέτης** ήταν Ελληνικής καταγωγής, Αιγυπτιώτης πρωταθλητής της αντισφαίρισης, με νίκες στα πρωταθλήματα Ελλάδας, Αιγύπτου και Αυστραλίας. Ήταν αθλητής της Αθλητικής Ένωσις Ελλήνων Αλεξανδρείας.

Στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης ήταν φιναλίστ το 1950 όταν κι έχασε από τον Γρηγόρη Λεβέντη με (3-0) 21-14, 21-9, 21-9. Πρωταθλητής Αλεξάνδρειας το 1948 και μετέπειτα πολλές φορές της Νέας Νότιας Ουαλίας όταν και εγκαταστάθηκε αργότερα μόνιμα στο Σίδνεϊ. 

Το 1939 συμμετείχε με την εθνική ομάδα της Ελλάδας στο Παγκόσμιο κύπελλο του Καΐρου.

Στην Αλεξάνδρεια διοργανωνόταν προς τιμήν του το κύπελλο Κασσαβέτη

Παραπομπές
----------

1. ↑  Αρχείο τύπου, Αθλητική Ηχώ φύλλο 09-01-1950 σελ. 7[*νεκρός σύνδεσμος*], ανακτήθηκε στις 22 Ιανουαρίου 2018
2. ↑  Αρχείο τύπου, Αθλητική Ηχώ φύλλο 08-03-1948 σελ. 7[*νεκρός σύνδεσμος*], ανακτήθηκε στις 22 Ιανουαρίου 2018
3. ↑  Ταχυδρόμος της Αλεξάνδρειας, Φύλλο: 13/8/1962, Σελίδα: 3, ανακτήθηκε στις 22 Ιανουαρίου 2018
4. ↑  Σχολή προπονητών Γ΄κατηγορίας, παρουσίαση του αθλήματος, σελ. 4, ανακτήθηκε στις 22 Ιανουαρίου 2018
5. ↑  Φύλλο: 11/7/1960, Σελίδα: 3, ανακτήθηκε στις 22 Ιανουαρίου 2018
Στην συλλογή του Μητροπολιτικού Μουσείου Τέχνης στην Νέα Υόρκη εκτίθενται με αριθμό ευρετηρίου 74.51.5576 χάλκινο αγαλματάκι που βρέθηκε στην Κύπρο.

Περιγραφή
---------

Το χάλκινο αγαλματάκι έχει ύψος 7 εκατοστά. Παρουσιάζει μια ανδρική ανθρώπινη μορφή με λεπτό ψηλό σώμα και μακρά σκέλη. Τα άνω άκρα είναι τεταμένα μπροστά και χαμηλά, και μακρυά από το σώμα. Τα κάτω σκέλη είναι ανοιχτά και στηρίζουν το βάρος του σώματος. Δεν γνωρίζουμε αν πατάει στο έδαφος. Κάτω από τις πατούσες καταλήγει σε αιχμές με τις οποίες προφανώς στηριζόταν σε βάση.

Ερμηνεία και ιστορική τοποθέτηση
--------------------------------

Η πρώιμη απλοϊκή τεχνική έχει ομοιότητες με άλλα ευρήματα στην Ολυμπία και αλλού.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Αρχαιολογία | Πύλη Αρχαιολογία |

* Στοιχεία από τη βάση δεδομένων του Μητροπολιτικού Μουσείου Τέχνης
* Richter, Gisela Marie Augusta, 1882-1972; Metropolitan Museum of Art (New York, N.Y.) (1915). *Greek, Etruscan and Roman bronzes*. New York: The Gilliss Press. σελ. 6. Ανακτήθηκε στις 29 Απριλίου 2011. CS1 maint: Πολλαπλές ονομασίες: authors list (link)
Η **λαγηναρία** ή **αδενόπους** (λατινική και επιστημονική ονομασία *Lagenaria*) είναι γένος φυτών της οικογένειας της κολοκυθιάς (τα κολοκυνθοειδή). Περιλαμβάνει 6 είδη, όλα ιθαγενή της τροπικής Αφρικής. Το μακράν γνωστότερο από αυτά τα είδη, και το μόνο που καλλιεργείται από τον άνθρωπο, είναι το *L. siceraria* (κοινώς φλασκιά ή «καλαμπάς»), που για τον λόγο αυτόν εξαπλώθηκε και πέρα από την Αφρική, καθώς παράγει τη γνωστή νεροκολοκύθα ή νεροκολόκυθο. Και τα άλλα είδη παράγουν κολοκύθες που αν κοπούν πρώιμα μπορούν να φαγωθούν ως λαχανικό. Συχνότερα πάντως κόβονται ώριμες, αποξηραίνονται και χρησιμεύουν στην κατασκευή δοχείων για υγρά, αλλά και παραδοσιακών μουσικών οργάνων. Νεροκολοκύθες χρησιμοποιούνται για την αποθήκευση νερού και άλλων υγρών από την αρχαιότητα. Η ίδια η λατινική ονομασία του γένους προέρχεται από τη λατινική λέξη *lagena*, που σημαίνει φλασκί ή λαγήνι (ίδια ρίζα, από την αρχαία ελληνική λέξη *λάγηνος*.

Tα υπόλοιπα είδη του γένους είναι τα παρακάτω:

* *Lagenaria abyssinica* (λαγηναρία η αβυσσηνιακή)
* *Lagenaria breviflora*
* *Lagenaria guineensis* (λαγηναρία της Γουινέας)
* *Lagenaria rufa*
* *Lagenaria sphaerica* (λαγηναρία η σφαιρική)

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Pollinators and biological diversity: the case of the bottle gourd (*Lagenaria siceraria*) in Kenya», by Morimoto Y. Gikungu M. and Maundu P. έτος 2004. Επίσης, «Notes on *Lagenaria* and *Cucurbita* (*Cucurbitaceae*)» Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine. του Herwig Teppner, έτος 2004, σελ. 252.
2. ↑  *Lagenaria* στο *The Names of Plants*, του David Gledhill, 2008
Η *λεπτή κόκκινη γραμμή* των Σκωτσέζων Highlander που φορούν τις χαρακτηριστικές κόκκινες στολές, σε πίνακα του Ρόμπερτ Γκιμπ (1881)
Η φράση **Λεπτή κόκκινη γραμμή** χρησιμοποιείται για να υποδηλώσει το έσχατο όριο μιας υποχώρησης.

Η φράση χρησιμοποιήθηκε για να περιγράψει τον ηρωισμό των ανδρών του βρετανικού 93ου Συντάγματος Πεζικού κατά τη Μάχη της Μπαλακλάβας, στις 25 Οκτωβρίου του 1854, κατά τη διάρκεια του Κριμαϊκού Πολέμου. Εκείνη τη μέρα το 93ο Σύνταγμα και μια δύναμη Βασιλικών Πεζοναυτών και Οθωμανών στρατιωτών, υπό τη διοίκηση του σερ Κόλιν Κάμπελ, αντιμετώπισαν επίθεση 400[1] ουσάρων της 6ης Ταξιαρχίας Ουσάρων του ρωσικού ιππικού. Το 93ο Σύνταγμα ήταν η μοναδική οργανωμένη δύναμη που μπορούσε να αντιμετωπίσει τους Ρώσους ουσάρους που είχαν ως στόχο το στρατόπεδο της Μπαλακλάβας, όπου βρισκόταν αποδιοργανωμένοι περί τους 20.000 άνδρες (Βρετανοί, Γάλλοι και Οθωμανοί). Ο Κάμπελ διέταξε τους άνδρες του να παραταχθούν σε βάθος δύο ανδρών, αντί του συνηθισμένου τεσσάρων, επειδή έπρεπε να καλυφθεί όσο το δυνατόν μεγαλύτερο μέτωπο. Το σκωτσέζικο απόσπασμα περίμενε να πλησιάσουν οι Ρώσοι ιππείς και στη συνέχεια άνοιξε ομαδικό πυρ, προκαλώντας σοβαρές απώλειες. Ο Ρώσος διοικητής, πιστεύοντας πως η παρουσία του εχθρικού αποσπάσματος αποτελεί αντιπερισπασμό, σήμανε υποχώρηση[2].

Ο ανταποκριτής των "Times" Ουίλιαμ Ράσελ, έγραψε αργότερα ότι δε μπορούσε να δει τίποτα άλλο μεταξύ των Ρώσων που επέλαυναν και του στρατοπέδου, παρά μόνο μια *λεπτή κόκκινη γραμμή από ατσάλι*[3].

Παραπομπές
----------

1. ↑  Crimea: The Great Crimean War, 1854-56, by Trevor Royle, σελίδες 266 - 268
2. ↑  B. Perrett, "At All Costs!" Cassel Military Paperback, 1994
3. ↑  Στρατιωτική Ιστορία, Τεύχος 141, Μάιος 2008, σελ.7
Η **μαλκόλμια** είναι μονοετές ή εποχιακό ανθοφόρο φυτό, κυρίως των παράκτιων τοποθεσιών της Μεσογείου. Είναι διαδεδομένο με τα είδη *Μαλκόλμια η ευκαμπτη* (*Malcolmia flexuosa*), *Μαλκόλμια η παράκτια* (*Malcolmia littorea*) και *Μαλκόλμια η θαλάσσια* (*Malcolmia maritima*) από την Τουρκία μέχρι την Πορτογαλία και συναντάται σε τόσο μεγάλο πληθυσμό, ούτως ώστε να μη τίθεται θέμα προστασίας απειλούμενου με εξαφάνιση φυτού.
Στην Ελλάδα φύεται κυρίως στις νησιωτικές παράκτιες περιοχές και λιγότερο σε ηπειρωτικές, κυρίως στη νότια Ελλάδα, και προτιμά τις παράκτιες βραχώδεις περιοχές που δέχονται συχνά τα υδροσταγoνίδια της θάλασσας.

Είναι φυτό με ιδιότητες κάλυψης και σταθεροποίησης του εδάφους, το οποίο ανθίζει στα μέσα Φεβρουαρίου καθώς είναι ανθοφόρα φυτά, προάγγελοι της άνοιξης, και αν το επιτρέπουν κάποιες μεμονωμένες τοπικές συνθήκες (σχετική υγρασία και ίσκιος) έχει παρατηρηθεί να ανθοφορεί μέχρι και αρχές Ιουνίου. Τα άνθη του είναι μικροσκοπικά και πυκνά ως προς τη σύσταση ανθοφορίας, τα οποία φύονται πάνω σε ένα σχετικά μακρύ μίσχο ανά δυάδες ή τριάδες και αποτελούνται από 4 πέταλα χρώματος μοβ προς μπορντό με ελαφρώς λευκό χρώμα στο μέσο, που καταλήγει σε κίτρινο στην καρδιά του άνθους.
Όσον αφορά το φύλλωμά του, το θεωρούμενο ως υγιές φύλλωμα πρέπει να είναι συνήθως σκούρου πράσινου χρώματος.

Πηγές
-----

* Η μαλκόλμια στην τράπεζα δεδομένων «Φιλότης»
* Η *Malcolmia flexuosa* στη Σάμο
Συντεταγμένες: 41°53′59.35″N 12°28′39.88″E﻿ / ﻿41.8998194°N 12.4777444°E﻿ / 41.8998194; 12.4777444

Το **Αμφιθέατρο του Καλιγούλα** (Λατινικά : Amphitheatrum Caligulae) ήταν ένα ρωμαϊκό αμφιθέατρο, που κτίστηκε επί Αυτοκράτορα Καλιγούλα και κατεδαφίστηκε λίγα μόνο χρόνια μετά την κατασκευή του. Βρισκόταν στο Άρεως Πεδίον (Campus Martius) στη Ρώμη, πιθανότατα κοντά στο Saepta Julia (κτήριο ψηφοφορίας, του Ιουλίου Καίσαρα), καθώς η επιγραφή που το αναφέρει, βρισκόταν ακριβώς στα βόρεια της Saepta. 

Οι εργασίες για το αμφιθέατρο ξεκίνησαν μεταξύ 37 και 41 από τον Καλιγούλα, ο οποίος ήθελε να δώσει στη Ρώμη ένα δεύτερο -λίθινο αυτή τη φορά- αμφιθέατρο δίπλα στο ξύλινο του Στατίλιου Ταύρου.  Ημιτελές ακόμη μετά το τέλος εκείνου, εγκαταλείφθηκε και κατεδαφίστηκε από τον Κλαύδιο. Γύρω στο 46, ο Κλαύδιος επισκεύασε το υδραγωγείο Aqua Virgo, που είχε καταστραφεί από την κατασκευή του αμφιθεάτρου. Η αποκατάστασή του χαρακτηρίστηκε από μία επιγραφή στην Αψίδα του Κλαυδίου, η οποία αποτελούσε μέρος του υδραγωγείου και εκτείνονταν στη Βία Λάτα (Via Lata). Αυτή περιλαμβάνει τη φράση "[…] AQUAE VIRGINIS DISTVRBATOS PER C(AIVM) CAESAREM" που μεταφράζεται ως "του Aqua Virgo, κατεστραμμένου από τον Γάιο Καίσαρα" (δηλ. τον Καλιγούλα).

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος ρωμαϊκών αμφιθεάτρων
* Κατάλογος αρχαίων μνημείων στη Ρώμη

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Samuel Ball Platner and Thomas Ashby, *A topographical dictionary of Ancient Rome*, Oxford University Press, 1929, p 5
2. ↑  Suetonius, *The Twelve Caesars*, Caligula XX
3. ↑  CIL 6, 1252