Αυτό το λήμμα αφορά την ιταλική-αμερικανική εγκληματική οργάνωση στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά..  Για την εγκληματική οργάνωση στη Σικελία που έγινε γνωστή για πρώτη φορά ως μαφία,, δείτε: Σικελική μαφία.  
Η ***Αμερικανική Μαφία*** (αγγλικά:American Mafia),  που αναφέρεται συνήθως στη Βόρεια Αμερική ως η  **μαφία** ή μερικές φορές «ο **όχλος** ή η **Ιταλο-Αμερικανική μαφία**, είναι μια πολύ οργανωμένη Ιταλική-αμερικανική εγκληματική κοινωνία και εγκληματική οργάνωση που αναφέρεται συχνά από τα μέλη της ως **Κόζα Νόστρα**, (που σημαίνει «το πράγμα μας») και από την Αμερικανική κυβέρνηση ως **Λα Κόζα Νόστρα** (La Cosa Nostra). Το όνομα της οργάνωσης προέρχεται από την αρχική μαφία ή την Κόζα Νόστρα, την Σικελική μαφία, με την «Αμερικανική » αρχικά να αναφέρεται απλώς σε ομάδες της μαφίας από τη Σικελία που λειτουργούσαν στην Αμερική, καθώς η οργάνωση εμφανίστηκε αρχικά ως παρακλάδι της μαφίας της Σικελίας. Ωστόσο, η οργάνωση εξελίχθηκε σταδιακά σε μια ξεχωριστή οντότητα εν μέρει ανεξάρτητη από την αρχική μαφία, και τελικά περιλάμβανε ή απορρόφησε άλλους ιταλοαμερικανούς γκάνγκστερ και ιταλικές ομάδες εγκλήματος (όπως η Αμερικανική Καμόρα) που ζουν στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά με καταγωγή από τη Σικελία. Συχνά αναφέρεται ως Ιταλική Μαφία ή Ιταλική Κόζα Νόστρα, αν και αυτοί οι όροι μπορεί επίσης να ισχύουν για τις ξεχωριστές αλλά συναφείς εγκληματικής οργάνωσης της Σικελίας ή άλλες ομάδες οργανωμένου εγκλήματος στην Ιταλία. 

Η μαφία στις Ηνωμένες Πολιτείες εμφανίστηκε σε φτωχές γειτονιές ιταλών μεταναστών ή γκέτο στο ανατολικό Χάρλεμ της Νέας Υόρκης (ή στο ιταλικό Χάρλεμ), στην Κάτω Ανατολική Πλευρά και στο Μπρούκλιν. Εμφανίστηκε επίσης σε άλλες περιοχές της Ανατολικής Ακτής των Ηνωμένων Πολιτειών και σε πολλές άλλες μεγάλες μητροπολιτικές περιοχές (όπως η Νέα Ορλεάνη και το Σικάγο) κατά τα τέλη του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ού αιώνα, μετά από τα κύματα της ιταλικής μετανάστευσης, ιδίως από τη Σικελία και άλλες περιοχές της Νότιας Ιταλίας. Έχει τις ρίζες της στη μαφία της Σικελίας αλλά είναι ένας ξεχωριστός οργανισμός στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ναπολιτάνοι, Καλαβριανοί και άλλες ιταλικές εγκληματικές ομάδες στις ΗΠΑ, καθώς και ανεξάρτητοι ιταλικοί-αμερικανοί εγκληματίες, τελικά συγχωνεύτηκαν με τη Σικελική μαφία για να δημιουργήσουν τη σύγχρονη παν-ιταλική μαφία στη Βόρεια Αμερική. Σήμερα, η αμερικανική μαφία συνεργάζεται σε διάφορες εγκληματικές δραστηριότητες με ιταλικές ομάδες οργανωμένου εγκλήματος, όπως η μαφία της Σικελίας, η Καμόρα της Νάπολης και η Ντραγκέτα της Καλαβρίας. Η πιο σημαντική μονάδα της αμερικανικής μαφίας είναι αυτή της «οικογένειας», όπως είναι γνωστές οι διάφορες εγκληματικές οργανώσεις που απαρτίζουν τη μαφία. Παρά το όνομα «οικογένεια» για να περιγράψει τις διάφορες μονάδες, δεν είναι οικογενειακές ομάδες.

Η μαφία είναι σήμερα πιο ενεργή στις βορειοανατολικές Ηνωμένες Πολιτείες, με τη μεγαλύτερη δραστηριότητα παραδοσιακά όπως στη Νέα Υόρκη, τη Φιλαδέλφεια, το Νιου Τζέρσεϊ, το Μπάφαλο και τη Νέα Αγγλία, σε περιοχές όπως η Βοστώνη, το Πρόβιντενς και το Χάρτφορντ. Είναι επίσης πολύ δραστήρια στο Σικάγο και σε άλλες μεγάλες βιομηχανικές πόλεις της Μεσοδυτικών Πολιτειών, όπως το Κάνσας Σίτι, το Ντιτρόιτ, το Πίτσμπουργκ, το Μιλγουόκι, το Κλίβελαντ και το Σεντ Λούις, με μικρότερη αλλά σημαντική παρουσία σε μέρη όπως η Νέα Ορλεάνη, η Φλόριντα, το Ντένβερ, το Λας Βέγκας και το Λος Άντζελες και με μικρότερες οικογένειες, συνεργάτες και απλά μέλη σε άλλα μέρη της χώρας. Στο αποκορύφωμα της Μαφίας, υπήρχαν τουλάχιστον 26 πόλεις γύρω από τις Ηνωμένες Πολιτείες με οικογένειες της Κοζα Νόστρα, με πολλούς περισσότερους παραλήπτες και συνεργάτες σε άλλες πόλεις. Υπάρχουν πέντε κύριες οικογένειες μαφίας της Νέας Υόρκης, γνωστές ως οι πέντε οικογένειες: οι Γκαμπίνο, Λουτσέζε, Τζενοβέζε, Μπονάννο και η Κολόμπο. Η Ιταλική-Αμερικανική μαφία κυριαρχεί εδώ και πολύ καιρό στο οργανωμένο έγκλημα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Κάθε οικογένεια εγκλήματος έχει τη δική της επικράτεια και λειτουργεί ανεξάρτητα, ενώ ο εθνικός συντονισμός εποπτεύεται από τη διαβόητη Επιτροπή, η οποία αποτελείται από τα αφεντικά κάθε μιας από τις ισχυρότερες οικογένειες. Αν και η πλειονότητα των δραστηριοτήτων της μαφίας περιορίζεται στις βορειοανατολικές Ηνωμένες Πολιτείες και το Σικάγο, συνεχίζουν να κυριαρχούν στο οργανωμένο έγκλημα, παρά τον αυξανόμενο αριθμό άλλων ομάδων εγκλήματος. Το Εθνικό Μουσείο Οργανωμένου Εγκλήματος και Επιβολής του Νόμου θεωρείται ευρέως το πληρέστερο μουσείο για τη Μαφία στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Ιστορία
-------

### Προέλευση: Το μαύρο χέρι

Κύριο λήμμα: Μαύρο χέρι (εκβιασμός)
Ο Πάολο Αντόνιο Βακαρέλι (επίσης γνωστός ως Πολ Κέλι), ιδρυτής της συμμορίας «Πέντε Σημεία».
Ο πρώτος δημοσιευμένος απολογισμός για το πότε εμφανίστηκε η μαφία στις Ηνωμένες Πολιτείες χρονολογείται από την άνοιξη του 1869. Οι The New Orleans Times ανέφεραν ότι η Δεύτερη Περιοχή της πόλης είχε καταληφθεί από «γνωστούς και διαβόητους δολοφόνους, παραχαράκτες και διαρρήκτες της Σικελίας, οι οποίοι, τον τελευταίο μήνα, έχουν δημιουργήσει ένα είδος γενικής εταιρικής σχέσης ή μετοχικής εταιρείας για τη λεηλασία και την αναστάτωση της πόλης». Η μετανάστευση από τη νότια Ιταλία στην Αμερική ήταν κυρίως στη Βραζιλία και την Αργεντινή, και η Νέα Ορλεάνη είχε μεγάλο όγκο λιμενικής κίνησης από και προς τις δύο περιοχές.

Οι ομάδες της μαφίας στις Ηνωμένες Πολιτείες πρωτοεμφανίστηκαν στην περιοχή της Νέας Υόρκης, σταδιακά προχωρούσαν από επιχειρήσεις μικρών γειτονιών και φτωχά ιταλικά γκέτο σε εθνικές και τελικά πανεθνικές οργανώσεις. Το μαύρο χέρι ήταν ένα όνομα που δόθηκε σε μια μέθοδο εκβιασμού που χρησιμοποιείται σε ιταλικές γειτονιές στα τέλη του 20ου αιώνα. Το Μαύρο Χέρι ήταν μια εγκληματική κοινωνία, αλλά υπήρχαν πολλές τέτοιες παρόμοιες μικρές συμμορίες. Ο εκβιασμός του Μαύρου Χεριού θεωρήθηκε συχνά (λανθασμένα) ως δραστηριότητα ενός μόνο οργανισμού, επειδή οι εγκληματίες του Μαύρου Χεριού στις ιταλικές κοινότητες σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες χρησιμοποίησαν τις ίδιες μεθόδους εκβιασμού.

Ο Τζουζέπε Μορέλο ήταν το πρώτο γνωστό μέλος της Μαφίας που μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αυτός και έξι άλλοι Σικελοί κατέφυγαν στη Νέα Υόρκη αφού δολοφόνησαν έντεκα πλούσιους γαιοκτήμονες, και τον σύμβουλο και έναν αντιδήμαρχο μιας επαρχίας της Σικελίας. Συνελήφθη στη Νέα Ορλεάνη το 1881 και εκδόθηκε στην Ιταλία.

Η Νέα Ορλεάνη ήταν επίσης ο τόπος του πρώτου πιθανού περιστατικού της μαφίας στις Ηνωμένες Πολιτείες που έλαβε τόσο εθνική όσο και διεθνή προσοχή. Στις 15 Οκτωβρίου 1890, ο επιθεωρητής της Νέας Ορλεάνης Ντέιβιντ Χέννεσυ δολοφονήθηκε. Δεν είναι ακόμη σαφές εάν οι Ιταλοί μετανάστες τον σκότωσαν πραγματικά, ή εάν ήταν στο πλαίσιο από τους ντόπιους εναντίον των επαναστατημένων μεταναστών. Εκατοντάδες Σικελοί συνελήφθησαν με κυρίως αβάσιμες κατηγορίες και τελικά δεκαεννέα κατηγορήθηκαν για τη δολοφονία. Ακολούθησαν απαλλαγές, με φήμες για δωροδοκίες και εκφοβισμένους μάρτυρες. Στις 14 Μαρτίου 1891, οι εξοργισμένοι πολίτες της Νέας Ορλεάνης οργάνωσαν μια μαζική διαμαρτυρία μετά την αθώωση, και προχώρησαν στη δολοφονία έντεκα από τους δεκαεννέα κατηγορούμενους. Δύο απαγχονίστηκαν, εννέα πυροβολήθηκαν και οι υπόλοιποι οκτώ κατάφεραν και διέφυγαν.

Από το 1890 έως το 1920 στη Νέα Υόρκη, η συμμορία «Πέντε Σημεία» (Five Points), που ιδρύθηκε από τον Πολ Κέλι, ήταν πολύ ισχυρή στη Μικρή Ιταλία της Κάτω Ανατολικής Πλευράς. Ο Κέλι στρατολόγησε μερικούς κακοποιούς του δρόμου που αργότερα έγιναν μερικοί από τα πιο διάσημα αφεντικά εγκλήματος του αιώνα, όπως ο Τζόνι Τόριο, ο Αλ Καπόνε, ο Λάκι Λουτσιάνο και ο Φράνκι Γιέλ. Συχνά ήταν σε σύγκρουση με τους Εβραίους της ίδιας περιοχής. Υπήρχε επίσης μια επιρροή της μαφίας στο Ανατολικό Χάρλεμ. Η Ναπολιτάνικη Καμόρα ήταν επίσης πολύ δραστήρια στο Μπρούκλιν. Στο Σικάγο, ο 19ος τομέας ήταν μια ιταλική γειτονιά που έγινε γνωστός ως «αιματηρή δέκατη ένατη» λόγω της συχνής βίας στον τομέα αυτό, κυρίως ως αποτέλεσμα δραστηριότητας της μαφίας, των διαμαχών και των βεντετών.

### Εποχή Ποτοαπαγόρευσης

Στις 16 Ιανουαρίου 1919, η ποτοαπαγόρευση ξεκίνησε στις Ηνωμένες Πολιτείες με την 18η τροπολογία του συντάγματος των Ηνωμένων Πολιτειών που καθιστούσε παράνομη την παραγωγή, μεταφορά ή πώληση αλκοόλ. Παρά τις απαγορεύσεις αυτές, υπήρχε ακόμη πολύ υψηλή ζήτηση από το κοινό. Αυτό δημιούργησε μια ατμόσφαιρα που ανέχονταν το έγκλημα ως μέσο παροχής αλκοόλ στο κοινό, ακόμη και μεταξύ των πολιτικών της αστυνομίας και της πόλης. Δεν σχετίζεται ρητά με την εμπλοκή της Μαφίας, το ποσοστό δολοφονιών κατά τη διάρκεια της Εποχής της Ποτοαπαγόρευσης αυξήθηκε από 6,8 ανά 100.000 άτομα σε 9,7 και εντός των πρώτων τριών μηνών που προχώρησαν στη δέκατη όγδοη τροπολογία, και κλεμμένο μισό εκατομμύριο δολάρια σε αυθεντικό ουίσκι από κυβερνητικές αποθήκες. Τα κέρδη που θα μπορούσαν να έχουν από την πώληση και τη διανομή αλκοόλ άξιζαν τον κίνδυνο ποινικής δίωξης από την κυβέρνηση, η οποία είχε μια δύσκολη στιγμή να επιβάλει την απαγόρευση. Υπήρχαν πάνω από 900.000 περιπτώσεις διακίνησης ποτών που στάλθηκαν στα σύνορα των πόλεων των ΗΠΑ. Οι εγκληματικές συμμορίες και πολιτικοί είδαν την ευκαιρία να κάνουν περιουσίες και άρχισαν να στέλνουν μεγαλύτερες ποσότητες αλκοόλ σε πόλεις των ΗΠΑ. Η πλειοψηφία του αλκοόλ εισήχθη από τον Καναδά, την Καραϊβική και τις αμερικανικές μεσοδυτικές πολιτείες, όπου αποστακτήρια παρασκεύαζαν παράνομο αλκοόλ.

O Αλ Καπόνε «χάρη στην βίαιη άνοδο του στην εξουσία στο Σικάγο έγινε μια ιστορική εγκληματική φυσιογνωμία της εποχής της ποτοαπαγόρευσης».
Στις αρχές της δεκαετίας του 1920, ο Μπενίτο Μουσολίνι πήρε τον έλεγχο της Ιταλίας και κύματα Ιταλών μεταναστών κατέφυγαν στις Ηνωμένες Πολιτείες. Τα μέλη της Σικελικής μαφίας κατέφυγαν επίσης στις Ηνωμένες Πολιτείες, καθώς ο Μουσολίνι κατέστρεψε τις δραστηριότητες της Μαφίας στην Ιταλία. Οι περισσότεροι Ιταλοί μετανάστες κατοικούσαν σε πολυκατοικίες. Ως τρόπος να ξεφύγουν από τον κακό τρόπο ζωής, ορισμένοι Ιταλοί μετανάστες επέλεξαν να ενταχθούν στην Αμερικανική μαφία.

Η μαφία εκμεταλλεύτηκε την ποτοαπαγόρευση και άρχισε να πωλεί παράνομο αλκοόλ. Τα κέρδη αυτά ξεπέρασαν κατά πολύ τα παραδοσιακά εγκλήματα της προστασίας, του εκβιασμού, του τζόγου και της πορνείας. Η ποτοαπαγόρευση επέτρεψε στις οικογένειες της μαφίας να κάνουν μεγάλες περιουσίες.

Καθώς η απαγόρευση συνεχίστηκε, οι ισχυρές συμμορίες κυριαρχούσαν στο οργανωμένο έγκλημα στις αντίστοιχες πόλεις τους, δημιουργώντας την οικογενειακή δομή κάθε πόλης. Η βιομηχανία της παράνομης εμφιάλωσης αλκοολούχων ποτών οργάνωσε τα μέλη αυτών των συμμοριών προτού διακριθούν ως τις γνωστές οικογένειες σήμερα. Η νέα βιομηχανία απαίτησε από όλα τα μέλη της σε όλα τα διαφορετικά επίπεδα απασχόλησης, όπως αφεντικά, δικηγόροι, φορτηγά, ακόμη και απλά μέλη να εξαλείψουν τους ανταγωνιστές τους μέσω απειλών και βίας. Οι συμμορίες έκλεβαν τις αποστολές αλκοόλ του άλλου, αναγκάζοντας τους αντιπάλους να τους πληρώνουν για «προστασία» για να αφήσουν τις επιχειρήσεις τους μόνες, και οι ένοπλοι φρουροί σχεδόν πάντοτε συνόδευαν τα φορτηγά που παρέδιδαν τα ποτά.

Στη δεκαετία του 1920, οι οικογένειες της Ιταλικής Μαφίας άρχισαν να διεξάγουν πολέμους για τον απόλυτο έλεγχο των προσοδοφόρων εκβιασμών. Καθώς ξέσπασε η βία, οι Ιταλοί πολέμησαν με τις ιρλανδικές και εβραϊκές εθνοτικές συμμορίες για τον έλεγχο της παραβίασης στις αντίστοιχες περιοχές τους. Στη Νέα Υόρκη, ο Φράνκι Γιέλ διεξήγαγε πόλεμο με την ιρλανδική αμερικανική συμμορία των λευκών χεριών. Στο Σικάγο, ο Αλ Καπόνε και η οικογένειά του σκότωσαν τη συμμορία της Βόρειας Πλευράς του Μπαγκς Μοράν. Στη Νέα Υόρκη, στα τέλη της δεκαετίας του 1920, δύο ομάδες του οργανωμένου εγκλήματος εμφανίστηκαν για να πολεμήσουν για τον έλεγχο του εγκληματικού υπόκοσμου, η μία με επικεφαλής τον Τζο Μασερία και η άλλη από τον Σαλβατόρε Μαραντζάνο. Αυτό προκάλεσε τον πόλεμο του Καστελαμαρέζε, ο οποίος οδήγησε στη δολοφονία του Μασερία το 1931. Ο Μαραντζάνο στη συνέχεια διαίρεσε τη Νέα Υόρκη στις περίφημες πέντε οικογένειες.  Ο Μαραντζάνο, ο πρώτος ηγέτης της αμερικανικής μαφίας, καθόρισε τον κώδικα συμπεριφοράς για την οργάνωση, δημιούργησε τα «οικογενειακά» τμήματα και δομή και καθιέρωσε διαδικασίες για την επίλυση των διαφορών. Σε μια πρωτοφανή κίνηση, ο Μαραντζάνο ανακήρυξε τον εαυτό του ως «capo di tutti capi» (αφεντικό όλων των αφεντικών) και ζήτησε από όλες τις οικογένειες να τον αποτίσουν φόρο τιμής. Αυτός ο νέος ρόλος ελήφθη αρνητικά και ο Μαραντζάνο δολοφονήθηκε εντός έξι μηνών κατόπιν εντολής του Λάκι Λουτσιάνο. Ο Λουτσιάνο ήταν πρώην υπαρχηγός του Μασερία που είχε στραφεί στον Μαραντζάνο και ενορχήστρωσε τη δολοφονία του Μασερία.

### Η Επιτροπή

Κύριο λήμμα: Η Επιτροπή (Μαφία)
Ως εναλλακτική λύση στην προηγούμενη δεσποτική πρακτική της Μαφίας να ονομάσει ένα μόνο αφεντικό της Μαφίας ως «capo di tutti capi», (αφεντικό όλων των αφεντικών), ο Λουτσιάνο δημιούργησε την Επιτροπή το 1931, όπου τα αφεντικά των πιο ισχυρών οικογενειών θα είχαν ίση συμμετοχή και ψήφο για σημαντικά θέματα και επίλυση διαφορών μεταξύ των οικογενειών. Αυτή η ομάδα δημιούργησε το Εθνικό Συνδικάτο Εγκλήματος και έφερε μια εποχή ειρήνης και ευημερίας για την Αμερικανική μαφία.

Μέχρι τα μέσα του αιώνα, υπήρχαν 26 επίσημες οικογένειες εγκλημάτος της μαφίας που είχαν εγκριθεί από την Επιτροπή, καθεμία από αυτές είχε έδρα σε διαφορετική πόλη (εκτός από τις πέντε οικογένειες που είχαν όλες έδρα στη Νέα Υόρκη). Κάθε οικογένεια λειτουργούσε ανεξάρτητα από τις άλλες και γενικά είχε τον αποκλειστικό έλεγχο στην επικράτεια της. Σε αντίθεση με την παλαιότερη γενιά του «Μουστάς Πιτ», όπως ο Μαραντζάνο και ο Μασερία, οι οποίοι συνήθως δούλευαν μόνο με Ιταλούς συναδέλφους, οι «Νεοτούρκοι» με επικεφαλής τον Λουτσιάνο ήταν πιο ανοιχτοί στη συνεργασία με άλλες ομάδες, κυρίως τις Εβραίο- Αμερικανικές εγκληματικές συμμορίες για την επίτευξη μεγαλύτερων κερδών. Η μαφία αναπτύχθηκε ακολουθώντας ένα αυστηρό σύνολο κανόνων που προέρχονταν από τη Σικελία που απαιτούσαν μια οργανωμένη ιεραρχική δομή και έναν κώδικα σιωπής (ομερτά) που απαγόρευε στα μέλη της να συνεργάζονται με την αστυνομία. Η μη τήρηση οποιουδήποτε από αυτούς τους κανόνες τιμωρούνταν με θάνατο.

Η άνοδος της εξουσίας που απέκτησε η Μαφία κατά τη διάρκεια της ποτοαπαγόρευσης θα συνεχιζόταν πολύ αφότου το αλκοόλ έγινε νόμιμο ξανά. Οι εγκληματικές αυτοκρατορίες που είχαν επεκταθεί με τα λεηλατημένα χρήματα θα έβρισκαν άλλους δρόμους για να συνεχίσουν να κερδίζουν μεγάλα χρηματικά ποσά. Όταν το αλκοόλ έπαψε να απαγορεύεται το 1933, η μαφία διαφοροποίησε τις εγκληματικές δραστηριότητές της για δημιουργία κερδών για να συμπεριλάβει (τόσο παλιές όσο και νέες): παράνομες δραστηριότητες τυχερών παιχνιδιών, τοκογλυφία, εκβιασμούς, προστασία, διακίνηση ναρκωτικών και εκβιασμό εργασίας μέσω του ελέγχου σε εργατικά συνδικάτα. Στα μέσα του 20ού αιώνα, η μαφία φήμη ότι είχε διεισδύσει σε πολλές συνδικαλιστικές οργανώσεις στις Ηνωμένες Πολιτείες, κυρίως στην Ένωση Οδηγών Φορτηγών (Teamsters) και τη Διεθνή Ένωση Λιμενεργατών (International Longshoremen's Association). Αυτό επέτρεψε στις οικογένειες εγκλήματος να εισχωρήσουν σε πολύ επικερδείς νόμιμες επιχειρήσεις, όπως τις κατασκευές, τις κατεδαφίσεις, τη διαχείριση απορριμμάτων, τις μεταφορές και τα λιμάνια όπως επίσης και στη βιομηχανία ενδυμάτων. Επιπλέον, θα μπορούσαν να ελέγχουν τα ταμεία πρόνοιας και συντάξεων των συνδικάτων, να εκβιάζουν τις επιχειρήσεις με απειλές για απεργίες των εργαζομένων και να συμμετάσχουν σε υποθέσεις δημοπρασιών. Στη Νέα Υόρκη, τα περισσότερα κατασκευαστικά έργα δεν μπορούσαν να εκτελεστούν χωρίς την έγκριση των πέντε οικογενειών. Στις προβλήτες και στις βάσεις φόρτωσης των βιομηχανιών, η μαφία δωροδοκούσε τα μέλη της ένωσης για να τους δώσει πληροφορίες για πολύτιμα αντικείμενα που υπήρχαν. Στη συνέχεια, οι μαφιόζοι θα έκλεβαν αυτά τα προϊόντα και θα τα πωλούσαν.

Ο Τσαρλς *Λάκι* Λουτσιάνο το 1948.
Ο Μέγερ Λάνσκι εισήλθε στη βιομηχανία του τζόγου στην Κούβα κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1930, ενώ η μαφία είχε ήδη ασχοληθεί με την εξαγωγή κουβανικής ζάχαρης και ρούμι. Όταν ο φίλος του Φουλχένσιο Μπατίστα έγινε πρόεδρος της Κούβας το 1952, αρκετά αφεντικά της Μαφίας κατάφεραν να κάνουν νόμιμες επενδύσεις σε νόμιμα καζίνο. Μια εκτίμηση του αριθμού των καζίνο που κατείχαν οι μαφιόζοι δεν ήταν λιγότερο από 19.  Ωστόσο, όταν ο Μπατίστα ανατράπηκε μετά την κουβανική επανάσταση, ο διάδοχός του Φιντέλ Κάστρο απαγόρευσε τις αμερικανικές επενδύσεις στη χώρα, τερματίζοντας την παρουσία της μαφίας στην Κούβα. Το Λας Βέγκας θεωρήθηκε ως «ανοιχτή πόλη» όπου κάθε οικογένεια μπορεί να δραστηριοποιηθεί. Μόλις η Νεβάδα νομιμοποίησε τον τζόγο, οι μαφιόζοι γρήγορα επωφελήθηκαν και η βιομηχανία των καζίνο έγινε πολύ δημοφιλής στο Λας Βέγκας. Από τη δεκαετία του 1940, οι οικογένειες της μαφίας από τη Νέα Υόρκη, το Κλίβελαντ, το Κάνσας Σίτι, το Μιλγουόκι και το Σικάγο είχαν συμφέροντα στα καζίνο του Λας Βέγκας. Πήραν δάνεια από το συνταξιοδοτικό ταμείο των Teamsters, μια ένωση που ήλεγχαν αποτελεσματικά και χρησιμοποίησαν νόμιμους επιχειρηματίες ως βιτρίνα για την κατασκευή νέων καζίνο. Όταν τα χρήματα έμπαιναν στην αίθουσα καταμέτρησης, οι μαφιόζοι υπεξαιρούσαν τα μετρητά πριν καταγραφούν και έπειτα τα έδιναν στα αντίστοιχα αφεντικά τους. Αυτά τα χρήματα δεν καταγράφηκαν ποτέ, αλλά το ποσό εκτιμάται σε εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια.

Λειτουργώντας στο παρασκήνιο η μαφία αντιμετώπισε μικρή ενόχληση από την επιβολή του νόμου. Οι τοπικές υπηρεσίες επιβολής του νόμου δεν είχαν τους πόρους ή τις γνώσεις για την αποτελεσματική καταπολέμηση του οργανωμένου εγκλήματος που διαπράχθηκε από μια μυστική κοινωνία που δεν γνώριζαν ότι υπήρχε. Πολλοί άνθρωποι εντός των αστυνομικών δυνάμεων και των δικαστηρίων απλώς δωροδοκήθηκαν, ενώ ο εκφοβισμός των μαρτύρων ήταν επίσης συχνός. Το 1951, μια επιτροπή της Γερουσίας των ΗΠΑ η Επιτροπή Κεφόβερ αποφάσισε ότι μια «απαίσια εγκληματική οργάνωση», γνωστή ως *Κόζα Νόστρα*, λειτουργούσε στο έθνος. Πολλοί ύποπτοι μαφιόζοι κλήθηκαν για ανάκριση, αλλά πολύ λίγοι κατέθεσαν και κανένας από αυτούς δεν έδωσε σημαντικές πληροφορίες. Το 1957, η αστυνομία της Νέας Υόρκης αποκάλυψε μια συνάντηση και συνέλαβε σημαντικές προσωπικότητες από όλη τη χώρα στο Απαλάχιαν της Νέας Υόρκης. Η εκδήλωση (που ονομάστηκε *Σύσκεψη των Απαλάχιων*) ανάγκασε το FBI να αναγνωρίσει το οργανωμένο έγκλημα ως ένα σοβαρό πρόβλημα στις Ηνωμένες Πολιτείες και άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο η επιβολή του νόμου το διερευνούσε. Το 1963, ο Τζο Βαλάτσι έγινε το πρώτο μέλος της μαφίας που αναγνώρισε τα αποδεικτικά στοιχεία του κράτους και παρείχε λεπτομερείς πληροφορίες για τις εσωτερικές λειτουργίες και τα μυστικά της Κόζα Νόστρα. Το πιο σημαντικό, είναι ότι αποκάλυψε την ύπαρξη της μαφίας στον νόμο, ο οποίος επέτρεψε το Ομοσπονδιακό Γραφείο Ερευνών να ξεκινήσει μια επιθετική επιχείρηση κατά του Εθνικού Συνδικάτου Εγκλήματος της μαφίας. Μετά την κατάθεση του Βαλάτσι, η μαφία δεν μπορούσε πλέον να λειτουργεί πλήρως στο παρασκήνιο. Το FBI κατέβαλε πολύ περισσότερη προσπάθεια και πόρους για την έρευνα σε οργανωμένα εγκληματικά συνδικάτα σε εθνικό επίπεδο και δημιούργησε τοπικά γραφεία σε διάφορες πόλεις. Ωστόσο, ενώ όλα αυτά δημιούργησαν μεγαλύτερη πίεση στην μαφία, δεν έκανε τίποτα για να περιορίσει τις εγκληματικές τις δραστηριότητες με χαρισματικούς γκάνγκστερ, όπως ο Τζον Γκότι, ο Μάικλ Φραντσίζ και ο Σάμι Γκράβανο να βρίσκονται στο προσκήνιο. Όμως αυξήθηκαν σημαντικά οι πληροφοριοδότες (ο Γκράβανο κατέθεσε εναντίον του Γκότι και ο Φραντσίζ άφησε πίσω του το οργανωμένο έγκλημα). Η ουσιαστική επιτυχία έγινε στις αρχές της δεκαετίας του 1980, όταν το FBI μπόρεσε να απαλλάξει τα καζίνο του Λας Βέγκας από τον έλεγχο της Μαφίας και έκανε μια αποφασιστική προσπάθεια για να χαλαρώσει την ισχυρή πίεση της μαφίας στα εργατικά συνδικάτα.

Κατάλογος εγκληματικών οικογενειών της Αμερικανικής Μαφίας
----------------------------------------------------------

Ακολουθεί ένας κατάλογος εγκληματικών οικογενειών της Αμερικανικής Μαφίας και οι κύριες περιοχές τους :

* Οικογένεια Μπουφαλινο ( Νέα Υόρκη και Βόρειο Ανατολική Πενσυλβάνια
* Μαφία του Σικάγου (Σικάγο)
* Οικογένεια του Ντάλας (Ντάλας)
* Οικογένεια ΝτεΚαβαλκαντε (Νιου Τζέρσεϊ)
* Οικογένεια του Ντένβερ (Ντένβερ)
* Συνεταιρισμός του Ντιτρόιτ (Ντιτρόιτ)
* Πέντε οικογένειες (Νέα Υόρκη)
	+ Οικογένεια Μπονάνο
	+ Οικογένεια Κολόμπο
	+ Οικογένεια Γκαμπίνο
	+ Οικογένεια Τζενοβέζε
	+ Οικογένεια Λουκέσι
* Οικογένεια του  Κάνσας Σίτι (Κάνσας Σίτι)
* Συνδικάτο Μασέο (Γκάλβεστον)
* Οικογένεια του Λος Άντζελες (Λος Άντζελες)
* Οικογένεια Μαγκαντίνο (Μπάφαλο)
* Οικογένεια του Μιλγουόκι (Μιλγουόκι)
* Οικογένεια της Νέας Ορλεάνης (Νέα Ορλεάνη)
* Οικογένεια Πατριαρκα (Νέα Αγγλία)
* Οικογένεια της Φιλαδέλφειας (Φιλαδέλφεια, Ατλάντικ Σίτι)
* Οικογένεια του  Ρότσεστερ (Ρότσεστερ)
* Οικογένεια του Σαν Φραντσίσκο (Σαν Φραντσίσκο)
* Οικογένεια του Σαν Χοσέ
* Οικογένεια της Ουάσιγκτον (Σιάτλ, Ουάσινγκτον)

Περαιτέρω ανάγνωση
------------------

* Gambetta, Diego (1996). *The Sicilian Mafia : The Business of Private Protection* (1st έκδοση). Cambridge, Mass.: Harvard University Press. ISBN 9780674807426. OCLC 34911262.
* Varese, Federico (2001). *The Russian Mafia : Private Protection in a New Market Economy*. Oxford, England: Oxford University Press. ISBN 9780198297369. OCLC 45715859.
* Wang, Peng (2017). *The Chinese Mafia: Organized Crime, Corruption, and Extra-Legal Protection* (First έκδοση). Oxford, United Kingdom. ISBN 9780198758402. OCLC 969637061.
* Hill, Peter B. (2003). *The Japanese mafia : Yakuza, law, and the state*. Oxford: Oxford University Press. ISBN 9780199291618. OCLC 52486010.
* Chu, Yiu Kong (2002). *The Triads in Business*. London. ISBN 9780415757249. OCLC 890163346.
* Capeci, Jerry (2002). *The Complete Idiot's Guide to the Mafia*. Indianapolis, IN: Alpha. ISBN 978-0028642253. OCLC 48978297.
* Dainotto, Roberto M. (2015). *The Mafia: A Cultural History*. Princeton University Press. σελ. 239. ISBN 9781780234434. ASIN 1780234430.
* Reuter, Peter. "The decline of the American Mafia." (Archive, Info page, Archive) *National Affairs*. Issue No. 120, Summer (Northern Hemisphere) 1995, pp. 89–99.
* United States. Congress. Senate. Select Committee on Improper Activities in the Labor or Management Field Publication. 1959. *Investigation of Improper Activities in the Labor Or Management Field*. *Select Committee On Improper Activities In The Labor Or Management Field*. U.S. Government Printing Office. 1957. Ανακτήθηκε στις 26 Ιανουαρίου 2011. Frank Zito Illinois.
* United States. Congress. Senate. Commerce. 1972. *Effects of organized criminal activity on interstate and foreign commerce*. 1972. Ανακτήθηκε στις 26 Ιανουαρίου 2011.
* United States. Congress. Senate. Committee on Governmental Affairs. Permanent Subcommittee on Investigations. 1980. *Organized Crime and Use of Violence: hearings before the Permanent Subcommittee on Investigations*. 1980. Ανακτήθηκε στις 26 Ιανουαρίου 2011.
* United States. Congress. Senate. Committee on Governmental Affairs. *Organized crime: 25 years after Valachi : hearings before the Permanent Subcommittee on Investigations of the Committee on Governmental Affairs*. *Permanent Subcommittee On Investigations*. 1988. Ανακτήθηκε στις 26 Ιανουαρίου 2011.  For sale by the Supt. of Docs. Congressional Sales Office, U.S. G.P.O. 1988.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Organized Crime». *Federal Bureau of Investigation*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Μαρτίου 2019. Ανακτήθηκε στις 8 Νοεμβρίου 2017.
2. 1 2  Albanese, Jay S. (2014). Letizia Paoli, επιμ. *The Italian-American Mafia*. Oxford University. doi:10.1093/oxfordhb/9780199730445.001.0001. ISBN 9780199730445.
3. 1 2  Finckenauer, James O. «LA COSA NOSTRA IN THE UNITED STATES» (PDF). *ncjrs.gov*. United Nations Archives. Αρχειοθετήθηκε (PDF) από το πρωτότυπο στις 29 Δεκεμβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 5 Αυγούστου 2016.
4. 1 2  Dickie, John (2015). *Cosa Nostra: A History of the Sicilian Mafia*. Macmillan. σελ. 5. ISBN 9781466893054. Ανακτήθηκε στις 5 Αυγούστου 2016.
5. ↑  Mike Dash (2009). *First Family*Απαιτείται δωρεάν εγγραφή.
6. ↑  Dainotto, Roberto (2015). *The Mafia: A Cultural History* (στα Αγγλικά). σελίδες 7–44. ISBN 9781780234434.
7. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14  «Italian Organized Crime». *Organized Crime*. Federal Bureau of Investigation. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Οκτωβρίου 2010. Ανακτήθηκε στις 7 Αυγούστου 2011.
8. ↑  Barrett, Devlin; Gardiner, Sean (2011-01-22). «Structure Keeps Mafia Atop Crime Heap». *The Wall Street Journal*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2017-02-16.. Ανακτήθηκε στις 2017-03-05.
9. ↑  Gardiner, Sean; Shallwani, Parvaiz (2014-02-24). «Mafia Is Down—but Not Out». *Wall Street Journal*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2017-03-14.. Ανακτήθηκε στις 2017-03-05.
10. ↑  «Sagepub.com» (PDF). Αρχειοθετήθηκε (PDF) από το πρωτότυπο στις 6 Οκτωβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 21 Νοεμβρίου 2013.
11. ↑  Pontchartrain, Blake. «New Orleans Know-It-All». Bestofneworleans.com. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Σεπτεμβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 26 Ιανουαρίου 2011.
12. ↑  «Under Attack». American Memory, Library of Congress. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Ιουνίου 2011. Ανακτήθηκε στις 26 Φεβρουαρίου 2010.
13. ↑  «1891 New Orleans prejudice and discrimination results in lynching of 11 Italians, the largest mass lynching in United States history». *Milestones of the Italian American Experience*. National Italian American Foundation. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Φεβρουαρίου 2010. Ανακτήθηκε στις 26 Φεβρουαρίου 2010.
14. ↑  Abadinsky, Howard. Organized Crime. 7th ed. Belmont, California: Wadsworth/Thomson Learning, 2003. pg. 67
15. ↑  Gervais, C.H, The Rum runners A Prohibition Scrapbook. 1980. Thornhill: Firefly Books. Pg 9
16. ↑  Phillip. Rum running and The Roaring Twenties. 1995. Detroit: Wayne State University Press. Pg 16
17. ↑  Butts, Edward, Outlaws of The Lakes – Bootlegging and Smuggling from Colonial Times To Prohibition. 2004.Toronto: Linx Images Inc. Pg 110.
18. ↑  Burrough, Bryan (2005-09-11). «'Five Families': Made Men in America». *The New York Times*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2015-03-23.. Ανακτήθηκε στις 2017-02-05.
19. ↑  Butts, Edward, Outlaws of The Lakes – Bootlegging and Smuggling from Colonial Times To Prohibition. 2004.Toronto: Linx Images Inc. Pg 109
20. 1 2  «Organized Crime – American Mafia – York, Families, Mob, Family, Bosses, and Prison». Law.jrank.org. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Ιουνίου 2017. Ανακτήθηκε στις 26 Ιανουαρίου 2011.
21. ↑  Hallowell, Prohibition In Ontario, 1919-1923.1972. Ottawa: Love Printing Service. Pg ix
22. ↑  Mason, Phillip. Rum running and The Roaring Twenties. 1995. Detroit: Wayne State University Press. Pg 42
23. ↑  Butts, Edward, Outlaws of The Lakes – Bootlegging and Smuggling from Colonial Times To Prohibition. 2004.Toronto: Linx Images Inc. Pg 230
24. ↑  Gervais, C.H, The Rum runners A Prohibition Scrapbook. 1980. Thornhill: Firefly Books. Pg10
25. ↑  Cohen, Rich (1999). *Tough Jews*Απαιτείται δωρεάν εγγραφή (1η έκδοση). New York: Vintage Books. σελίδες 65–66. ISBN 0-375-70547-3. Genovese maranzano.
26. ↑  DeStefano, Anthony M (2008). King of the Godfathers: Big Joey Massino and the Fall of the Bonanno Crime Family" *(στα Αγγλικά). Kensington Publishing Corp.*
27. ↑  «Rick Porrello's AmericanMafia.com – 26 Mafia Families and Their Cities». Americanmafia.com. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Δεκεμβρίου 2010. Ανακτήθηκε στις 26 Ιανουαρίου 2011.
28. ↑  Dubro, James (1996). Mob Rule – Inside the Canadian Mafia" *(στα Αγγλικά). Toronto: Macmillan of Canada. σελ. 277.*
29. 1 2 3  Jacobs, James B· Panarella, Christopher· Worthington, Jay (1996). Busting the Mob: United States v. Cosa Nostra" (στα Αγγλικά). New York: NY University Press. σελίδες 3-5. ISBN 978-0-8147-4230-3.
30. 1 2 3  Salinger, Lawrence M. (2005). *Encyclopedia of white-collar & corporate crime: A – I, Volume 1*. SAGE Publications. σελ. 234. ISBN 978-0-7619-3004-4. Ανακτήθηκε στις 10 Αυγούστου 2011.
31. 1 2  Mannion, James (2003). *The Everything Mafia Book: True-Life Accounts of Legendary Figures, Infamous Crime Families, and Chilling Events*. Everything series (Εικονογραφημένη έκδοση). Everything Books. σελ. 94. ISBN 978-1-58062-864-8. Ανακτήθηκε στις 1 Αυγούστου 2011.
32. ↑  «The Dying of the Light: The Joseph Valachi Story — Prologue — Crime Library on». Trutv.com. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Ιανουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 26 Ιανουαρίου 2011.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Gangrule, American Mafia history
* Italian Mafia Terms Defined
* The 26 Original American Mafia Families – AmericanMafia.com
* Mafia Today daily updated mafia news site and Mafia resource Αρχειοθετήθηκε 2019-04-24 στο Wayback Machine.