recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η **Μαρία Πάβλοβνα Τσέχοβα** (ρωσικά: Мари́я Па́вловна Че́хова‎) ήταν Ρωσίδα δασκάλα, καλλιτέχνιδα, ιδρυτής του μουσείου Chekhov Memorial House στη Γιάλτα, και αποδέκτρια του Τάγματος του Κόκκινου Λαβάρου της Εργασίας. Ο αδερφός της ήταν ο Αντόν Τσέχωφ.

Βιογραφία
---------

Η Μαρία Παβλόβνα Τσέχοβα γεννήθηκε στις 31 Αυγούστου 1863 στην πόλη Ταγκανρόγκ. Μπήκε στο Γυμνάσιο Θηλέων Μαριίνσκαγια το 1872. Μετά την πτώχευση της οικογένειας το 1876, μετακόμισε με την οικογένεια στη Μόσχα, όπου αποφοίτησε από το Σχολείο Γυναικών Filaretovski το 1884. Από το 1886 έως το 1904 διάβασε ιστορία και γεωγραφία στο ιδιωτικό γυμνάσιο θηλέων Rzhevskaya. Τη δεκαετία του 1890 σπούδασε τέχνη στο Stroganovka. Το 1903 ήταν η αποδέκτης χρυσού μεταλλίου στην κορδέλα του Αγίου Στανισλάου για επιμέλεια στην εκπαίδευση. 

Μετά το θάνατο του Αντόν Τσέχωφ, αφιέρωσε τη ζωή της στη συλλογή και δημοσίευση της λογοτεχνικής κληρονομιάς του αδελφού της. Το 1914 η Μαρία Τσέχωβα δωρίζει τα προσωπικά αντικείμενα του Αντον Τσέχωφ στο Μουσείο Τσέχοφ στο Ταγκανρόγκ και ήταν παρούσα στα εγκαίνια της Βιβλιοθήκης Τσέχωφ που σχεδιάστηκε από τον φίλο του Τσέχοφ, Φιόντορ Σέχτελ. 

Από το 1922 έως το 1957 ήταν διευθύντρια του Μουσείου Τσέχωφ στη Γιάλτα. 

Το 1935 η Μαρία Τσέχοβα και η Όλγα Νάιπερ επισκέφτηκαν τη γενέτειρα του Τσέχοφ, το Ταγκανρόγκ, για να συμμετάσχουν στις εκδηλώσεις στη γιορτή για την 75η επέτειο από τη γέννηση του Αντον Τσέχωφ. Το πρώην Αθλητικό Γυμνάσιο (σχολείο αρ. 2) πήρε το όνομά του από τον Τσέχωφ ( Γυμνάσιο Τσέχωφ). 

Το 1944 η σοβιετική κυβέρνηση απένειμε στη Μαρία Τσέχοβα το Τάγμα του Κόκκινου Λαβάρου Εργασίας για την πολυετή εργασία της στο Μουσείο Τσέχωφ της Γιάλτας και για τη συμβολή της στη δημοσίευση της λογοτεχνικής κληρονομιάς του Τσέχωφ.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *WeChangEd*. www.wechanged.ugent.be/wechanged-database/.
2. ↑  *NUKAT*. n2007116580.
3. ↑  (Πολωνικά) *MAK*. 9810692273205606.
4. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. 11290422x.
5. ↑  *Czech National Authority Database*. jo2017957324. Ανακτήθηκε στις 1  Μαρτίου 2022.
6. ↑  *Czech National Authority Database*. jo2017957324. Ανακτήθηκε στις 18  Δεκεμβρίου 2022.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

1. *Шапочка Е.А.* Чехова Мария Павловна // Энциклопедия Таганрога. - Таганрог: Антон, 1998. - с. 538. - (ISBN 5-88040-017-4).

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 69977776
* **Europeana**: agent/base/31049
* **ΕΒΕ**: 171990
* LCCN: n88179730
* ISNI: 0000 0000 8150 2352
* GND: 128304898
* SUDOC: 140721681
* BNF: cb11290422x (data)
* BIBSYS: 90586748
* NDL: 00464482
* NKC: jo2017957324

 |

 |
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Περίοδος (αποσαφήνιση).
Κύμα μεταβαλλόμενης συχνότητας όπου σημειώνεται η περίοδος του
Η **περίοδος** είναι μέγεθος που χαρακτηρίζει εκείνα τα φυσικά φαινόμενα, τα οποία έχουν την ιδιότητα να επαναλαμβάνονται κατά τον ίδιο τρόπο μετά την πάροδο ορισμένου χρόνου. Τέτοια φαινόμενα ονομάζονται περιοδικά. Ως περίοδος του φαινομένου ορίζεται ο ελάχιστος χρόνος που απαιτείται για να εκτελεστεί ένας πλήρης κύκλος του φαινομένου, μετά τον οποίο το φαινόμενο επαναλαμβάνεται. Η περίοδος ενός κύματος είναι ο ελάχιστος χρόνος που απαιτείται για να επανέλθει ένα σταθερό σημείο του κύματος στην ίδια φάση, π.χ. να μεταβεί από κορυφή σε κορυφή ή από κοιλάδα σε κοιλάδα (για ένα διαμήκες κύμα μπορούμε να μιλήσουμε αντίστοιχα για πυκνώματα και αραιώματα). Μετρείται σε μονάδες χρόνου, π.χ. δευτερόλεπτα (sec), λεπτά (min) κ.λ.π.

Η έννοια της περιόδου στα διάφορα φυσικά μεγέθη
-----------------------------------------------

Η περίοδος έχει ίδια χρήση με τη συχνότητα. Χρησιμοποιείται περισσότερο όμως για περιοδικές κινήσεις που εξελίσσονται πιο αργά οπότε είναι πρακτικότερο να χρησιμοποιηθεί αυτή αντί της συχνότητας. Τέτοιες περιπτώσεις είναι η περιστροφή της Γης γύρω από τον ήλιο, οι μεταβολές της παλίρροιας κλπ. Η περίοδος, όπως και η συχνότητα εκφράζει κάθε περιοδικά μεταβαλλόμενο μέγεθος, όπως ταλαντώσεις, κύματα και περιοδικά ηλεκτρικά σήματα.

### Περίοδος ταλάντωσης

Η περίοδος μίας ταλάντωσης είναι ο χρόνος στον οποίο πραγματοποιείται μία πλήρης ταλάντωση. Η έκφραση της στην περίπτωση του ελατηρίου είναι:

{\displaystyle T={2\pi }{\sqrt {\frac {m}{K}}},}  

όπου Κ η σταθερά του ελατηρίου και m η μάζα του  

Η έκφρασή της στην περίπτωση του εκκρεμούς είναι:

{\displaystyle T={2\pi }{\sqrt {\frac {l}{g}}},}  

όπου g η επιτάχυνση της βαρύτητας και l to μήκος του εκκρεμούς  

### Περίοδος ηλεκτρικού σήματος

Διάγραμμα οθόνης παλμογράφου, που δίνει τη δυνατότητα να μετρηθεί η περίοδος ενός σήματος
Η περίοδος ηλεκτρικού σήματος είναι η χρονική διάρκεια του κάθε επαναλαμβανόμενου στιγμιοτύπου. Η περίοδος ενός τέτοιου μεγέθους μπορεί να μετρηθεί με τη χρήση παλμογράφου όπου μπορεί να αποτυπωθεί το μεταβαλλόμενο μέγεθος σε οποιαδήποτε χρονική κλίμακα. Εναλλακτικά μπορεί να χρησιμοποιηθεί συχνόμετρο και στη συνέχεια να υπολογιστεί η περίοδος από τη σχέση f=1/T

### Περίοδος κύματος

Στα κύματα περίοδος είναι η διάρκεια του κάθε επαναλαμβανόμενου στιγμιοτύπου, όπως αποτυπώνεται στο διάγραμμα πλάτους σε σχέση με τον χρόνο. Το αντίστοιχο μέγεθος σε διάγραμμα πλάτους σε σχέση με την απόσταση είναι το μήκος κύματος.

Παραδείγματα χαρακτηριστικών τιμών περιόδου
-------------------------------------------

| Κίνηση | Περίοδος |
| --- | --- |
| Περίοδος περιστροφής της Γης γύρω από τον άξονά της | 24 ώρες |
| Περίοδος περιστροφής της Σελήνης γύρω από τη Γη | 27,321 ημέρες |
| Περίοδος περιστροφής της Γης γύρω από τον Ήλιο | 365,256 ημέρες |
| Περίοδος περιστροφής του Άρη γύρω από τον Ήλιο | 686,96 ημέρες |

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Εγκυκλοπαίδεια Britannica, η περίοδος(Αγγλικά)
Το **μέλλον** είναι το χρονικό διάστημα που ακολουθεί το παρόν. Η άφιξη του θεωρείται αναπόφευκτη λόγω της ύπαρξης του χρόνου και των νόμων της φυσικής. Λόγω της υπαρκτής φύσης της πραγματικότητας και του αναπόφευκτου χαρακτήρα του μέλλοντος, ότι πράγμα υπάρχει σήμερα και θα συνεχίσει να υπάρχει κατατάσσεται ως μόνιμο, που σημαίνει ότι θα υπάρχει για πάντα, ενώ ότι πράγμα υπάρχει τώρα και θα τελειώσει στο μέλλον θεωρείται προσωρινό. Ο δυτικός πολιτισμός χρησιμοποιεί μια γραμμική αντίληψη για τον χρόνο, κατά την οποία το μέλλον είναι το τμήμα του χρόνου που αναμένεται να εκδηλωθεί στο μέλλον. Στην ειδική θεωρία της σχετικότητας, για το μέλλον υπάρχουν οι όροι απόλυτο μέλλον και μελλοντικός κώνος φωτός.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Encyclopædia of religion and ethics*. Edinburgh: T. & T. Clark. pp. 335–337.
2. ↑  Moore, C.-L. & Yamamoto, K. (1988). *Beyond words: movement observation and analysis*. New York: Gordon and Breach. p. 57. (cf. The representation of time as a linear, unidirectional progression is a distinctly Occidental point of view.)
3. ↑  Eddington, A. S. (1921). *Space, time and gravitation; an outline of the general relativity theory*. Cambridge: University Press. p. 107.
Το Μαγιάλ απεικονισμένο από το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Χαμπλ
Το **Μαγιάλ ΙΙ** (Mayall II), γνωστό και ως **NGC-224-G1**, **SKHB 1**, **GSC 2788:2139**, **HBK 0-1**, **M31GC J003247+393440** ή **Σμήνος της Ανδρομέδας** είναι σφαιρωτό σμήνος αστέρων, το απόλυτα λαμπρότερο της Τοπικής Ομάδας γαλαξιών, που περιφέρεται γύρω από τον M31, τον Μέγα Γαλαξία της Ανδρομέδας. Η απόστασή του από τη Γη εκτιμάται σε 2,52 εκατομμύρια έτη φωτός.

Το Μαγιάλ ΙΙ, που ταυτοποιήθηκε ως πιθανό σφαιρωτό σμήνος για πρώτη φορά από τους Νίκολας Μαγιάλ και Ο.Τζ.`Εγκεν το 1953, απέχει 130.000 έτη φωτός από το κέντρο του Μ31 και έχει φαινόμενο μέγεθος (όπως φαίνεται από τη Γη) 13,7. Η μάζα του εκτιμάται στο διπλάσιο αυτής του Ωμέγα Κενταύρου, του μεγαλύτερου σφαιρωτού σμήνους του Γαλαξία μας. Πιθανολογείται ότι το Μαγιάλ ΙΙ φιλοξενεί μία κεντρική μαύρη τρύπα ενδιάμεσης μάζας (20 χιλιάδες φορές τη μάζα του Ήλιου, M⊙).

Εξαιτίας της μεγάλης ποικιλίας μεταλλικότητας που εμφανίζουν οι διάφοροι αστέρες του σμήνους, κάτι που υποδεικνύει πολλές διαφορετικές γενεές αστέρων και μία σταδιακή δημιουργία για το σμήνος, αρκετοί επιστήμονες υποψιάζονται ότι δεν αποτελεί γνήσιο σφαιρωτό σμήνος, αλλά τον γαλαξιακό πυρήνα που απέμεινε από κάποιον νάνο γαλαξία ο οποίος ενσωματώθηκε στον Μέγα Γαλαξία της Ανδρομέδας.

Δείτε επίσης
------------

* Μεσιέ 54
* Ωμέγα Κενταύρου
* Αντικείμενο του Μαγιάλ (Arp 148)

Παραπομπές
----------

1. ↑  Meylan, G.; Sarajedini, A.; Jablonka, P.; Djorgovski, S.G.; Bridges, T.; Rich, R.M. (August 2001). «Mayall II=G1 in M31: Giant Globular Cluster or Core of a Dwarf Elliptical Galaxy?». *The Astronomical Journal* **122** (2): 830–841. doi:10.1086/321166. Bibcode: 2001AJ....122..830M. .

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* «Το σύστημα σφαιρωτών σμηνών του Μ31» *Astrophysical Journal*, τόμος 370, σσ. 495-504 (Απρίλιος 1991)
* Η δημοσίευση της ταυτοποιήσεως του Μαγιάλ ΙΙ ως σφαιρωτού σμήνους, *Publications of the Astronomical Society of the Pacific*, τόμος 65, νο. 382, σσ. 24-29 (1953)
* «Αναζήτηση σφαιρωτών σμηνών στον Μ31» *Astronomical Journal*, τόμος 82, σσ. 947-953 (Δεκέμβριος 1977)
* Πληροφορίες για ερασιτέχνες αστρονόμους στο NightSkyInfo.com
Πλοίο ναυαγεί σε καταιγίδα σε βραχώδη ακτή
Ο **Πίτερ Μυλίερ ο νεότερος** (Pieter Mulier II ή Cavalier Pietro Tempesta, 1637 – 29 Ιουνίου 1701) ήταν Ολλανδός ζωγράφος της ολλανδικής Χρυσής Εποχής που δραστηριοποιήθηκε στην Ιταλία.

Βιογραφία
---------

Ο Μυλίερ γεννήθηκε στο Χάαρλεμ. Έμαθε να ζωγραφίζει από τον πατέρα του, Πίτερ Μυλίερ τον πρεσβύτερο και ταξίδεψε στην Ιταλία, εργαζόμενος στη Ρώμη (1656–1670), τη Γένοβα (1670–1684) και τη βόρεια Ιταλία μέχρι τον θάνατό του στο Μιλάνο. Μεταξύ των μαθητών του ήταν ο Κάρλο Αντόνιο Ταβέλλα (Carlo Antonio Tavella) και ο Πιέτρο Τσινιαρόλι (Pietro Cignaroli, ενεργός το 1716 στο Μιλάνο). Είναι γνωστός για τα ιταλικά τοπία σε ύφος του Τόμας Βάικ (Thomas Wijck) .

Στην Ιταλία
-----------

 *Ιταλικό τοπίο με καταιγίδα*, Εθνικό Μουσείο, Βαρσοβία
Σύμφωνα με τον Άρνολντ Χαουμπράκεν , ο *Tempeest* , όπως τον ονομάζει, ήταν γιος του Πίτερ ντε Μολάιν και όχι του Πίτερ Μυλίερ.  Μπορούσε να ζωγραφίσει αρκετά καλά, αλλά μετανάστευσε στη Ρώμη σε νεαρή ηλικία και έγινε μέλος των Bentvueghels με το ψευδώνυμο *Tempeest*.  Θεωρήθηκε ότι ήταν 50 ετών από τον Ισαάκ ντε Μουσεερόν (Isaac de Moucheron) όταν βρισκόταν στη Ρώμη (ψευδώνυμο *Ordenantie* ) το 1697. Ειδικεύτηκε στις *wilde zwynenjagten* (σκηνές κυνηγιού), με το ύφος του Φρανς Σνάιντερς. Στη Γένοβα φυλακίστηκε για 16 χρόνια επειδή σκότωσε τη γυναίκα του. Τον επισκέφθηκε στη φυλακή ο Γιαν Φίσσερ (Jan Visser), ζωγράφος από τους Bentvueghels γνωστός ως *Slempop*. Όταν οι Γάλλοι βομβάρδισαν την πόλη το 1684, ελευθερώθηκε και διέφυγε στην Πάρμα, όπου έζησε μέχρι τα γηρατειά του, ζωγραφίζοντας με *δύο ματογυάλια, το ένα μπροστά στο άλλο*.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος Ολλανδών ζωγράφων
* Bentvueghels

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Pieter Mulier». *Biografisch Portaal*. 66811415.
2. ↑  «Pieter Mulier II». *British Museum person-institution thesaurus*. 39662.
3. 1 2  (Ολλανδικά) *RKDartists*. 58287. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
4. ↑  (Αγγλικά) *Union List of Artist Names*. 1  Δεκεμβρίου 2017. 500002412. Ανακτήθηκε στις 14  Μαΐου 2019.
5. ↑  Pieter Mulier in the RKD
6. ↑  Henry Reveley. *Notices illustrative of the drawings and sketches of some of the most distinguished masters in all the principal schools of design.* Longman, Hurst, Rees, Orme and Brown, 1820. Page 233.)
7. ↑  P. Molyn biography in *De groote schouburgh der Nederlantsche konstschilders en schilderessen* (1718) by Arnold Houbraken, courtesy of the Digital library for Dutch literature

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Πίτερ Μυλίερ ο νεότερος** |

* Pieter Mulier στο Artnet

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Τέχνη
* Πύλη:Ζωγραφική
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 89030909
* LCCN: nr97018522
* ISNI: 0000 0000 8162 7147
* GND: 118641220
* SUDOC: 192367595
* BPN: 66811415
* ULAN: 500002412
* MusicBrainz: adaeda5a-3819-4820-9763-280a5bd64172
* NLA: 35367606
* KulturNav: id
* RKD: 58287

 |

 |
Η **παλιγγενεσία** είναι έννοια της αναγέννησης ή της αναδημιουργίας, που χρησιμοποιείται σε διάφορα πλαίσια στη φιλοσοφία, τη θεολογία, την πολιτική και τη βιολογία. 

Στη βιολογία, η παλιγγενεσία είναι εναλλακτικός όρος για την ανακεφαλαίωση, όρος ο οποίος αναφέρεται σε μια υπόθεση που έχει σε μεγάλο βαθμό απορριφθεί και αφορά την φάση ανάπτυξης ενός οργανισμού στην οποία η μορφή και η δομή του περνούν από τις αλλαγές που σημειώθηκαν στην εξέλιξη του είδους. Στην πολιτική θεωρία, αποτελεί κεντρικό συστατικό της ανάλυσης του φασισμού από τον Ρότζερ Γκρίφιν ως θεμελιωδώς μοντερνιστική ιδεολογία. Στη θεολογία, η λέξη μπορεί να αναφέρεται στη μετενσάρκωση ή στη χριστιανική πνευματική αναγέννηση που συμβολίζεται με τη βάπτιση.

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **παλιγγενεσία**  |

1. ↑  Griffin, R. *Modernism and Fascism* (Basingstoke, 2007).
Ο **Λουδοβίκος**, γαλλ. Louis (1341/42 - 6 Φεβρουαρίου 1404) από τον Οίκο του Μπλουά ήταν μαρεσάλης και κοντόσταυλος της Γαλλίας κατά τον Εκατονταετή Πόλεμο.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Λουδοβίκου Β΄ του Σανσέρ (εγγονού του Ιωάννη Α΄, που ήταν εγγονός του Γουλιέλμου Α΄ κόμη του Σανσέρ) και της Βεατρίκης του Ρουσύ. Ο πατέρας του είχε σκοτωθεί το 1346 στη μάχη του Κρεσύ. Τότε ο Φίλιππος ΣΤ΄ της Γαλλίας όρισε ο Λουδοβίκος να εκπαιδευτεί μαζί με τα τέκνα τού Ιωάννη Β΄ (γιού τού βασιλιά). Ο Λουδοβίκος πολέμησε για πρώτη φορά στην πολιορκία του Μελύν το 1359, όπου κέρδισε την προσοχή του Μπερτράντ του Γκεκλέν κοντόσταυλου της Γαλλίας.

### Υπηρεσία υπό τον Κάρολο Ε΄

Όταν έγινε βασιλιάς ο Κάρολος Ε΄ (γιος του Ιωάννη Β΄), ο Λουδοβίκος συμμετείχε στην κατάληψη του Γκυγιέν (Γασκώνης). Το 1368 ο βασιλιάς τον έκανε μαρεσάλη με διαταγή να προσέχει το Παρίσι. Το 1369 ο Λουδοβίκος ανάγκασε τον Ιωάννη Χάστινγκς κόμη του Πέμπροουκ να εγκαταλείψει το Πυυρενόν. Συνέδραμε τον Γκεκλέν στη νίκη του στη μάχη του Πονβαλλαίν. Κατά τα επόμενα έτη πολέμησε τους Άγγλους στο Λιμουζέν, Λανγκεντόκ και Γκυγιέν.

Το 1375 κατέλαβε το Κονιάκ και το Σαιν-Σωβέρ-λε-Βικόντ. Πολέμησε εναντίον των παρανόμων Ταρ-Βενύ και εναντίον των τοπικών κυρίων του Ωβέρν, που λήστευαν. Το 1377 ο Λουδοβίκος, στην εκστρατεία του εναντίον του Γκυγιέν, έλαβε μέρος στην πολιορκία του Μπερζεράκ, όπου διακρίθηκε, αιχμαλωτίζοντας αρκετούς τοπικούς κυρίους. Όταν απεβίωσε ο Γκεκλέν, η θέση του κοντόσταυλου προσφέρθηκε στον Ανγκερράν Η΄ κύριο του Κουσύ και στον Λουδοβίκο, που αρνήθηκαν. Η ιστορικός Μπάρμπαρα Τούχμαν θεωρεί, πως έβλεπαν την αυξανόμενη διανοητική ασθένεια του βασιλιά, πως θα αναλάμβαναν αντιβασιλείς οι δούκες του Ανζού, του Μπερρύ και της Βουργουνδίας και δεν ήθελαν να έλθουν σε αντιπαράθεση με αυτούς.

Πηγές
-----

* Froissart, Jean, "The Chronicles of Froissart." (from Harvard Classics).
* Tuchman, Barbara. A Distant Mirror. New York: Alfred A. Knopf, 1978. ISBN 0-394-40026-7

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. Ανακτήθηκε στις 2  Μαρτίου 2015.
2. 1 2  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. data.bnf.fr/ark:/12148/cb135148135. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
3. ↑  *Faceted Application of Subject Terminology*. 454515. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
4. ↑  *GeneaStar*. desancerrel.
5. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. data.bnf.fr/ark:/12148/cb135148135. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 35362922
* LCCN: no00084761
* ISNI: 0000 0000 5303 5507
* GND: 123393590
* SUDOC: 050488708
* BNF: cb135148135 (data)

 |

 |
Η **Μίτρα** με χρονολογία 1715 εκτίθεται στο Μουσείο Μπενάκη

Περιγραφή
---------

Η **Μίτρα** με χρονολογία 1715 προέρχεται από την κοινότητα της Άγκυρας και φέρει πάνω στη θολωτή επιφάνεια χρυσκέντητο σταυρό εγγεγραμμένο σε κύκλο. Στον διάκοσμο χρησιμοποιούνται μικρού σχήματος μαργαριτάρια. Οι πλευρές της μίτρας χωρίζονται σε δύο επάλληλες άνισες ζώνες. Στην πάνω στενή ζώνη πάνω σε επιθήματα από μεταξωτό κόκκινο ύφασμα ολοκέντητο, υπάρχουν οι εξής παραστάσεις μέσα σε μικρούς κύκλους: Γέννηση, Ανάσταση, και Ανάληψη και μεταξύ τους οι προφήτες Βαρλαάμ, Μωυσής, Ααρών, Σολομών, Ηασΐας. Στην πλατύτερη κάτω ζώνη, στην πρόσθια όψη, η Δέηση με τον Χριστό Μεγάλο Αρχιερέα, ανάμεσα στον Πρόδρομο και την Θεοτόκο. Στην άλλη όψη ο δικέφαλος με στέμμα και η χρονολογία *ΑΨΙΕ* μεταξύ των παραστάσεων πλούσιος ανθικός διάκοσμος.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Κατερίνα Ζωγράφου-Κορρέ, Μεταβυζαντινή-νεοελληνική εκκλησιαστική χρυσοκεντητική, χ.ε Αθήνα, 1985, σελ.60

Πηγές
-----

* Κατερίνα Ζωγράφου-Κορρέ, Μεταβυζαντινή-νεοελληνική εκκλησιαστική χρυσοκεντητική, χ.ε Αθήνα, 1985
**Παλινωδία** σημαίνει η με νέα ωδή (τραγούδι) αναίρεση του περιεχομένου προηγούμενης ωδής. Χαρακτηριστική έμεινε στην ιστορία η «παλινωδία του Στησιχόρου» με την οποία ο ποιητής Στησίχορος εγκωμίασε την ωραία Ελένη όταν σε προηγούμενη ωδή του την εξύβριζε. Με την παλινωδία, κατά την παράδοση, ανέκτησε την όρασή του.

Σήμερα η λέξη επεκράτησε μεταφορικά να σημαίνει αναστροφή γνώμης ή στάσης προς συγκεκριμένο ζήτημα. Χώρος στον οποίο απαντώνται οι περισσότερες παλινωδίες είναι η πολιτική. Το ρήμα «παλινωδώ», ενώ θα έπρεπε να σημαίνει κυριολεκτικά ανασυνθέτω τραγούδι ή τραγουδώ σε νέα εκτέλεση, εντούτοις χρησιμοποιείται ως συνώνυμο του ανακαλώ, αναιρώ οτιδήποτε προηγούμενο έχει λεχθεί (από το ίδιο πρόσωπο).
Ο **Παντελής Βαϊνάς** ή **Βαηνάς** (1924-2008) ήταν Έλληνας σλαβόφωνος, αντιστασιακός και αξιωματικός στις τάξεις του Ε.Λ.Α.Σ. και του Δημοκρατικού Στρατού.

Πρώτα χρόνια
------------

Γεννήθηκε το 1924 στο χωριό Ασπρόγεια Φλώρινας. Οι ρίζες της οικογένειας του Βαϊνά ήταν από τις Κερασιές Κέδρων Αγράφων και είχε σαρακατσάνικη καταγωγή. Πατέρας του ήταν ο Μακεδονομάχος οπλαρχηγός και μετέπειτα νομάρχης Φλώρινας, Γρηγόριος Βαϊνάς. To 1943 εντάχθηκε στον Ε.Λ.Α.Σ. Δυτικής Μακεδονίας. Τέλη 1944 συμμετείχε στις επιχειρήσεις εναντίον του τάγματος Γκότσε του Σ.Ν.Ο.Φ. Μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας συνελήφθη το 1946.

Έγινε ανώτερος αξιωματικός του Δημοκρατικού Στρατού, και συμμετείχε σε πολλές μάχες όπου και τραυματίστηκε το 1947. Εντάχθηκε στο Ν.Ο.Φ. σε μια προσπάθεια ελέγχου του Ν.Ο.Φ. από το Κ.Κ.Ε. ενάντια στις επιδιώξεις προσεταιρισμού από τον Τίτο και το ΚΚΓ. Έφτασε στην ανώτερη βαθμίδα στον Δ.Σ.Ε. ενώ θεωρούταν από τους αυτονομιστές σλαβομακεδόνες ως *Γραικομάνος* (ελληνόφιλος) και πιστός στο Κ.Κ.Ε..

Τον Οκτώβρη του 1948 διατύπωσε την θέση περί «ισονομίας και ισοπολιτείας των Σλαβομακεδόνων στο πλαίσιο της ελληνικής επικράτειας» στο περιοδικό Δημοκρατικός Στρατός κάτι που συνάντησε αντιδράση, ενώ η θέση αναθεωρήθηκε από τον Ζαχαριάδη αργότερα.

Ύστερα χρόνια
-------------

Μετά την ήττα του Δ.Σ.Ε. στον εμφύλιο κατέφυγε στην Τασκένδη και αργότερα εγκαταστάθηκε μόνιμα στη Βουλγαρία, ενώ στην Ε.Σ.Σ.Δ. φοίτησε σε στρατιωτικές σχολές και κομματικών στελεχών, ενώ διετέλεσε και μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του Κ.Κ.Ε. Παράλληλα έγινε πρόεδρος της οργάνωσης σλαβομακεδόνων Ήλιντεν. Το 1956 υποστήριξε την καθαίρεση του Ζαχαριάδη από γενικό γραμματέα του Κ.Κ.Ε. Απέκτησε την Βουλγαρική υπηκοότητα και τον βαθμό του αντιστράτηγου στον Βουλγαρικό στρατό. Πέθανε το 2008 στη Σόφια.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Παντελής Βαηνάς: τραγική μορφή ή επαναστάτης διεθνιστής; Ιστοσελίδα Ενθέματα, ανακτήθηκε στις 24/5/2016
2. ↑  Ιωάννης Κολιόπουλος, Λεηλασία Φρονημάτων, τόμ. Β΄, σελ 221-2, εκδ. Βάνιας, 1995
3. ↑  «ПАВЛЕ РАКОВСКИ – ΠΑΒΛΕ ΡΑΚΟΒΣΚΙ (1913 – 1990) ιστοσελίδα http://novazora.gr/, ανακτήθηκε στις 25/5/2016». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Οκτωβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 25 Μαΐου 2016.  Εξωτερικός σύνδεσμος στο `|title=` (βοήθεια)
4. ↑  Ιωάννης Κολιόπουλος, Λεηλασία Φρονημάτων, τόμ. Β΄, σελ 224, εκδ. Βάνιας, 1995
5. ↑  εφημερίδα ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ, Οκτώβρης 1948 του σ. Παντελή Βαηνά αντισυνταγματάρχη Πεζικού, ανακτήθηκε στις 25/5/2016[*νεκρός σύνδεσμος*]
6. ↑  εφημερίδα ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ, Δεκέμβρης 1948 Μερικές παρατηρήσεις πάνω στο άρθρο του σ. Παντελή Βαηνά, ανακτήθηκε στις 25/5/2016[*νεκρός σύνδεσμος*]
7. ↑  Τρίτη 26 Μάη 2009, εφημερίδα Ριζοσπάστης, ανακτήθηκε στις 25/5/2016
8. ↑  Κυριακή 15 Ιούνη 2008 εφημερίδα ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ Σελίδα 29, ηλεκτρονική έκδοση. Ανακτήθηκε στις 25/5/2016
Ο **Μίτσο-Ασέν** (βουλγαρικά: Мицо Асен) ήταν τσάρος της Βουλγαρίας (1256 - 1257)

Ο χρόνος γέννησής του είναι άγνωστος. 
Κατά μερικούς ταυτίζεται χωρίς αποδείξεις με τον Μιχαήλ, γιο του Ρώσου πρίγκηπα του Κιέβου Ρόστισλαβ Μιχαήλοβιτς. Όπως και ο διάδοχός του Κωνσταντίνος Α΄ Τιχ, ο Μίτσο πρόσθεσε το όνομα Ασέν στο όνομά του, μετά την άνοδό του στον Βουλγαρικό θρόνο. 

Τσάρος έγινε αφού δολοφόνησε τον ξάδελφο της συζύγου του Καλιμάν Β΄ των Ασέν, το 1256. Αν και είχε μερική υποστήριξη στο Τάρνοβο και στην Πρεσλάβα, βρέθηκε αντιμέτωπος με την εχθρότητα όλης της επαρχιακής αριστοκρατίας. Μετά μάλιστα από την αποτυχημένη εκστρατεία του κατά του Θεόδωρου Β΄ Βατάτζη της Νίκαιας, βρέθηκε αντιμέτωπος με την εχθρότητα ολόκληρης της αριστοκρατίας.

Όταν η αριστοκρατία ανακήρυξε βασιλιά των Βουλγάρων τον Κωνσταντίνο Α΄ Τιχ, ο Μίτσο-Ασέν αναγκάστηκε να εγκαταλείψει με την οικογένεια του την πρωτεύουσα το 1257, προσπαθώντας να προβάλει αντίσταση από την Πρεσλάβα και στη συνέχεια από τη Μεσημβρία (σημ. Νέσεμπαρ). Με αντάλλαγμα άσυλο και γη παρέδωσε τη Μεσημβρία και τη γύρω περιοχή της στον Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγο και κατέφυγε στη Νίκαια. Ο Μιχαήλ του έδωσε εκτάσεις γης κοντά στην αρχαία Τροία, όπου εγκαταστάθηκε μόνιμα με την οικογένειά του.

Εικάζεται ότι πέθανε πριν το 1278, όταν ο Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγος Αυτοκράτορα των Ρωμαίων προώθησε τον γιο εκείνου, Ιβάν Γ΄, στον βουλγαρικό θρόνο.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε τη Μαρία, κόρη του Ιβάν Β΄ των Ασέν της Βουλγαρίας. Μαζί της απέκτησε τα εξής τέκνα: 

* Ιβάν-Ασέν Γ΄ μετέπειτα τσάρο και την
* Κίρα Μαρία, παντρεύτηκε τον Γεώργιο Α΄ Τέρτερ βασιλιά της Βουλγαρίας.

Ήταν γαμπρός του αφού είχε παντρευτεί την κόρη του, Μαρία (από τον 3ο γάμο του με την Ειρήνη Αγγελίνα της Ηπείρου-Θεσσαλονίκης).

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Βούλγαροι μονάρχες |
| --- |
|  |
| Μεγάλη Βουλγαρία 632–681 | 
* Χουβράτης
* Βαϊανός
 |
|  |
| Πρώτη Αυτοκρατορία(681–1018) | 
* Ασπαρούχ
* Τερβέλης
* Κορμέσιι
* Σεβάρ
* Κορμισός
* Βίνεχ
* Τέλετς
* Σαμπίν
* Ούμορ
* Τόκτου
* Πάγκαν
* Τέλεριγκ
* Κάρνταμ
* Κρούμος
* Ομουρτάγ
* Μαλαμίρ
* Πρέσιαν Α΄
* Βόρις Α΄
* Βλαδίμηρος
* Συμεών Α΄
* Πέτρος Α΄
* Βόρις Β΄
* Ρωμανός
* Σαμουήλ
* Γαβριήλ Ρωμανός
* Ιβάν Βλαντισλάβ
* Πέτρος Δελεάνος (Πέτρος Β΄) διεκδικητής
* Κωνσταντίνος Μπόντιν (Πέτρος Γ΄) διεκδικητής
 |
|  |
| Δεύτερη Αυτοκρατορία(1186–1396) | 
* Πέτρος Δ΄ Ασέν (1η φορά)
* Ιβάν Α΄ Ασέν
* Πέτρος Δ΄ Ασέν (2η φορά)
* Καλογιάν Ασέν
* Μπόριλ
* Ιβάν Β΄ Ασέν
* Καλιμάν Α΄ Ασέν
* Μιχαήλ Α΄ Ασέν
* Καλιμάν Β΄ Ασέν
* Μίτσο
* Κωνσταντίνος Α΄ Τιχ
* Μιχαήλ Β΄ Τιχ
* Ιβάιλο
* Ιβάν Γ΄ Μίτσο
* Γεώργιος Α΄ Τέρτερ
* Σμίλετς
* Ιβάν Σμίλετς
* Τσάκα
* Θεόδωρος-Σβετοσλάβος Τέρτερ
* Γεώργιος Β΄ Τέρτερ
* Μιχαήλ Γ΄ Σισμάν
* Ιβάν-Στέφαν Σισμάν
* Ιβάν-Αλεξάνταρ Σρατσιμίρ
* Ιβάν-Σισμάν Σρατσιμίρ
* Ιβάν Σρατσιμίρ
* Κωνσταντίνος Β΄ Σρατσιμίρ
 |
|  |
| Πριγκιπάτο (1878) καιΒασίλειο (1908–1946) | 
* Αλέξανδρος
* Φερδινάνδος
* Βόρις Γ΄
* Συμεών Β΄
 |

 |
Οι τοπικοί ορισμοί ποικίλουν από πηγή σε πηγή. Οι πολιτείες που φαίνονται με σκούρο κόκκινο περιλαμβάνονται συνήθως, αν και τα σύγχρονα όρια διαφέρουν από τα όρια των Δεκατριών Αποικιών.
Γεωγραφικά, ο **Παλαιός Νότος** είναι μια υποπεριοχή του Αμερικανικού Νότου, διαφοροποιημένος από τον «Βαθύ Νότο». Περιέχει τις Νότιες Πολιτείες που περιλαμβάνονται στις αρχικές δεκατρείς Αμερικανικές αποικίες-πολιτείες. Επίσης, ο όρος υποδηλώνει τον πρώην τρόπο ζωής στις Νότιες ΗΠΑ. Πολιτισμικά, ο όρος μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να περιγράψει την προπολεμική περίοδο.

Γεωγραφική χρήση
----------------

Οι Νότιες Αποικίες ήταν η Βιρτζίνια, το Μέριλαντ, η Βόρεια Καρολίνα, το Ντέλαγουερ, η Νότια Καρολίνα, και η Τζόρτζια. Παρά την πρώιμη συσχέτιση του Μέριλαντ ως μια Νότια αποικία και αργότερα ως πολιτεία, βασισμένη στα έθιμα, την οικονομία, και την ιδιοκτησία δούλων, η αποτυχία του να αποσχισθεί κατά τον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο κατέληξε σε μια σύγχρονη απόκλιση από την περιοχή γνωστή ως ο «Παλαιός Νότος», μια απόκλιση που δηλώνεται ακόμη περισσότερο στην παρόμοια περίπτωση του Ντέλαγουερ.

Ο «Παλαιός Νότος» συχνά ορίζεται σε αντίθεση με τον Βαθύ Νότο που περιλαμβάνει
την Αλαμπάμα, την Λουιζιάνα, την Τζόρτζια και το Μισισίπι, και είναι επίσης περισσότερο διαφοροποιημένος από τις εσωτερικές συνοριακές πολιτείες όπως το Κεντάκι και τη Δυτική Βιρτζίνια, καθώς και τις περιφερειακές νότιες πολιτείες της Φλόριντα και του Τέξας.

Ο «Παλαιός Νότος» επίσης αναφέρεται στην παράδοση των Νότιων να ψηφίζουν το ψηφοδέλτιο των Δημοκρατικών. Κατά τη διάρκεια της περιόδου της Ανοικοδόμησης μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο, πολλοί Δημοκρατικοί έχασαν το δικαίωμα ψήφου. Αυτό οδήγησε σε ένα Ρεπουμπλικανικό Νότο μέχρι το 1877, οπότε οι νότιοι Δημοκρατικοί επέστρεψαν στην εξουσία. Πρόσφατα αυτή η Δημοκρατική κυριαρχία έχει διαβρωθεί, και όμως ακόμη ο νότος διατηρεί τη συντηρητική του στάση. Η πλειοψηφία του νότιου πληθυσμού ταυτίζεται με το Ρεπουμπλικανικό κόμμα.

Πολιτισμική χρήση
-----------------

Μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο, πολλοί νότιοι λευκοί χρησιμοποίησαν τον όρο με νοσταλγία για να ονομάσουν τις αναμνήσεις μιας εποχής ευημερίας, κοινωνικής θέσης, και ευχάριστης διαβίωσης. Μια πλειονότητα μαύρων το είδε ως αναφορά σε παρελθοντικές εποχές της δουλείας και της φυτείας.
Είναι το αντίθετο του «Νέου Νότου».

Όταν κάποτε αυτά με τις προσωπικές αναμνήσεις του προπολεμικού Νότου πέθαναν, ο όρος συνέχισε να χρησιμοποιείται. Χρησιμοποιήθηκε ακόμη και ως ένας διαφημιστικός όρος, όπου προϊόντα διαφημίζονταν να έχουν την «αυθεντική μαγεία του Παλαιού Νότου» και τη γεύση.

Συγκεκριμένες ομάδες τώρα προσπαθούν να διασώσουν τον όρο από ρατσιστικές προεκτάσεις δηλώνοντας ότι αρέσκονται να γιορτάζουν μόνο τα πράγματα σχετικά με τον Παλαιό Νότο τα οποία μπορούν να θεωρηθούν καλά, όπως ο ιπποτισμός των Νοτίων.

Βλέπε επίσης
------------

* Προπολεμικός
* Νέος Νότος
* Βαθύς Νότος
* Συνοριακές Πολιτείες
* Συμπαγής Νότος
* Όμορφη Αγγλία

Παραπομπές
----------

1. ↑  «United States :: Old South to New South - Britannica Student Encyclopaedia». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Ιουνίου 2009. Ανακτήθηκε στις 30 Μαΐου 2009.
Ο **Λιρόι Καρ** (*Leroy Carr*, 27 Μαρτίου 1905 – 29 Απριλίου 1935) ήταν Αμερικανός μπλουζ τραγουδιστής, πιανίστας και συνθέτης. Διακρίθηκε κυρίως μέσα από τη συνεργασία του με τον μπλουζ κιθαρίστα Σκράπερ Μπλάκγουελ, κατά τις αρχές της δεκαετίας του 1920. 

Γεννημένος στο Νάσβιλ, μετακόμισε και πέρασε τα παιδικά του χρόνια στην Ινδιανάπολη. Σε εφηβική ηλικία υπήρξε αυτοδίδακτος στο πιάνο και εγκατέλειψε το σχολείο. Τα επόμενα χρόνια εργάστηκε ως μουσικός σε περιοχές της δυτικής και νότιας Αμερικής, ακολουθώντας παράλληλα και πλήθος άλλων επαγγελμάτων, μεταξύ άλλων ως υπάλληλος σε τσίρκο και υπηρετώντας στο στρατό.

Το 1928 ξεκίνησε η συνεργασία του με τον Σκράπερ Μπλάκγουελ, και ως μουσικό δίδυμο άρχισαν να πραγματοποιούν εμφανίσεις που οδήγησαν στην ηχογράφηση του *How Long, How Long Blues* στα τέλη του ίδιου έτους, τραγούδι που σημείωσε σημαντική εμπορική επιτυχία. Ο Καρ αναλάμβανε κυρίως τα φωνητικά των τραγουδιών, παίζοντας παράλληλα πιάνο, σε ύφος επηρεασμένο από το *boogie-woogie*. Οι στίχοι τους, ποιητικού χαρακτήρα, ήταν προϊόν συνεργασίας των δύο μουσικών καθώς και της αδελφής του Μπλάκγουελ, Μέι Μαλόουν.

Κατά τη δεκαετία του 1930, ο Καρ αναγνωρίζεται ως ένας από τους διασημότερους μπλουζ μουσικούς της Αμερικής. Μαζί με τον Μπλάκγουελ, κληροδότησε κλασικές συνθέσεις όπως τα *Prison Bound* (1928), *Midnight Hour Blues* (1932) και *Hurry down sunshine* (1934). Μετά το θάνατό του, ο οποίος υπήρξε απόρροια του αλκοολισμού του, αρκετές συνθέσεις αφιερώθηκαν σε εκείνον, ενώ ο Μπλάκγουελ σχεδόν εγκατέλειψε την κιθάρα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. data.bnf.fr/ark:/12148/cb13944231r. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
2. 1 2  (Αγγλικά) *SNAC*. w62q0dhc. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
3. ↑  (Αγγλικά) *Find A Grave*. 2363. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
4. ↑  (Αγγλικά) *Library of Congress Authorities*. Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου. n91063224. Ανακτήθηκε στις 15  Δεκεμβρίου 2019.
5. ↑  plus.si.cobiss.net/opac7/conor/19979363.

Βιβλιογραφία
------------

* Vladimir Bogdanov, Chris Woodstra, Stephen Thomas Erlewine, *All Music Guide to the Blues: The Definitive Guide to the Blues*, Backbeat Books, 2003
* Paul Oliver: 'Carr Leroy', *Grove Music Online* ed. L. Macy

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Δισκογραφία

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 27257096
* **Europeana**: agent/base/78711
* LCCN: n91063224
* ISNI: 0000 0000 7142 598X
* GND: 134776771
* SUDOC: 14567035X
* BNF: cb13944231r (data)
* MusicBrainz: a988fdd4-0499-477c-8ddc-355514e47d32
* CiNii: DA18524340

 |

 |
Ο κόσμος σύμφωνα με τον Ηρόδοτο. Οι Μασσαγέτες κατοικούσαν σε μια τεράστια πεδιάδα στα ανατολικά της Κασπίας Θάλασσας, βόρεια του Αράξη.
Οι **Μασσαγέτες** ήταν ομοσπονδία αρχαίων νομαδικών Ιρανικών λαών. Κύρια πηγή για τα έθιμα και την ιστορία τους είναι το έργο του Ηροδότου. Το όνομά τους είναι συγγενικό με αυτό των Γετών και των Θυσσαγετών. Πολύ πιθανόν να ήταν μίξη θρακικών και ιρανικών ή και μογγολικών λαών. 

Η πρώτη αναφορά του Ηροδότου στους Μασσαγέτες, γίνεται μετά την περιγραφή της καθυπόταξης των Βαβυλωνίων στον Κύρο στο απόσπασμα των Ιστοριών του, [Κλειώ, 201]: *Αφού υπέταξε και αυτό το λαό ο Κύρος, θέλησε να υποτάξει και τους Μασσαγέτες. Λένε λοιπόν ότι αυτός ο λαός είναι μεγάλος και πολεμοχαρής και κατοικεί προς το μέρος της αυγής, εκεί που ανατέλλει ο ήλιος, πέρα από τον ποταμό Αράξη και έχει απέναντί του τους Ισσηδόνες. Υπάρχουν μερικοί που λένε πως αυτός ο λαός (μπορεί να) κατάγεται από τους Σκύθες*.

Ο Κύρος εκστράτευσε εναντίον τους και σκοτώθηκε σε μάχη με τον στρατό των Μασσαγετών, του οποίου ηγούνταν η Τόμυρις.

Ζωή και έθιμα των Μασσαγετών
----------------------------

Ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι οι Μασσαγέτες ντύνονταν όπως οι Σκύθες και ζούσαν κατά τον ίδιο τρόπο. Πολεμούσαν έφιπποι και πεζή καθώς ήταν έμπειροι και στα δύο είδη μάχης. Εκτός από τόξα και ακόντια στη μάχη είχαν και τις "σαγάρεις", δίστομα τσεκούρια σκυθικού τύπου. Χρησιμοποιούσαν χαλκό για τις αιχμές των ακοντίων και των βελών καθώς και για τις σαγάρεις, και χρυσό για τα κράνη και τις ζώνες τους. Οι θώρακες των αλόγων ήταν φτιαγμένοι από χαλκό αλλά τα χαλινάρια, τα στόμια και τα στολίδια από χρυσό. Τα δύο αυτά μέταλλα ήταν αύθονα στην περιοχή τους, σε αντίθεση με το σίδηρο και τον άργυρο.

Κάθε άνδρας παντρευόταν μία μόνο γυναίκα, ίσχυε όμως "κοινοκτημοσύνη" των γυναικών. Όταν δηλαδή ένας άνδρας ήθελε μια γυναίκα, κρέμαγε τη φαρέτρα του στην άμαξά της και συνουσιαζόταν μαζί της χωρίς φόβο. Οι Μασσαγέτες δεν είχαν συγκεκριμένο όριο ηλικίας. Οι υπερβολικά γέροι θυσιαζόταν από τους συγγενείς τους, οι οποίοι αφού πρόσθεταν κι άλλα σφαχτά στη θυσία, έβραζαν τα κρέατα και τα έτρωγαν. Αυτός μάλιστα θεωρούνταν ένας ευτυχής θάνατος, σε αντίθεση με το "δυστυχή" θάνατο από κάποια νόσο. Αν κάποιος δηλαδή πέθαινε από μια αρρώστια, δεν τρωγόταν, αλλά θαβόταν. Κύρια τροφή των Μασσαγετών ήταν το κρέας από ζώα και ψάρια, καθώς δεν καλλιεργούσαν τη γη, ενώ προσφιλές τους ήταν και το γάλα. Λάτρευαν μόνο έναν θεό, τον Ήλιο, στον οποίο συνήθιζαν να θυσιάζουν άλογα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ηροδότου , Ἱστοριῶν πρώτη ἐπιγραφόμενη Κλειώ, Ι, 215
2. ↑  Κλειώ, Ι, 216
Σύμφωνα με το Ποινικό Δίκαιο **παρασιώπηση εγκλήματος** χαρακτηρίζεται η παράλειψη έγκαιρης αναγγελίας στην αρμόδια Αρχή (ή πλησιέστερη Αρχή) σχεδιαζόμενου ή πραγματοποιούμενου κακουργήματος. Στη νομική επιστήμη θεωρείται ως ιδιώνυμο πλημμέλημα γνήσιας παράλειψης που τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι τριών ετών. Η δε παρασιώπηση θεωρείται έγκλημα κατά της απονομής της δικαιοσύνης και αφορά μόνο σε "μελετώμενα" ή "εκτελούμενα" και όχι σε ήδη "τελεσθέντα".

Η αναγγελία μπορεί να γίνει με κάθε εφικτό τρόπο και μέσο φθάνει να γίνει έγκαιρα, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει και υποχρέωση του αναγγέλλοντος στη παρεμπόδιση, του υπ΄ όψη εγκλήματος.

Το σχετικό άρθρο του Ποινικού Κώδικα (232, παρ. 2) εξαιρεί της ποινής στους "οικείους" των δραστών που σχεδιάζουν ή επιχειρούν το έγκλημα. Επίσης ο νόμος δεν εξαιρεί της υποχρέωσης της αναγγελίας από πρόσωπα υπόχρεα επαγγελματικού απορρήτου π.χ. γιατρούς, δικηγόρους κ.λπ. ακόμη και κληρικούς.

Τέλος η παρασιώπηση κρίνεται τιμωρητέα εφόσον έγινε εκ δόλου. Η "εξ αμελείας" παρασιώπηση δεν τιμωρείται.
Η **Μάχη στους Εκατό βουνούς ή Μάχη του Διάκενε** έγινε το 1050 ανάμεσα στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία και τους Πετσενέγους στην Θράκη και στην, άγνωστη σήμερα, τοποθεσία *Εκατό Βουνοί* (*εκατό λόφοι*) κάπου μετά τον Αίμο στην σημερινή Βουλγαρία. Ο Σκυλίτσης αναφέρει ότι οι εκατό βουνοί βρίσκονταν μεταξύ του Ίστρου και του Αίμου σε πεδιάδα με πολλά νερά, πηγές, και άλση.

Μετά την ήττα στην Μάχη της Διάμπολης το 1049 ο βυζαντινός αυτοκράτορας ανακάλεσε από τα ανατολικά σύνορα στρατεύματα για την επιτυχή αντιμετώπιση των Πετσενέγων. Διορίσθηκε αρχηγός της εκστρατείας ο ευνούχος και πρώην μοναχός, Νικηφόρος, και είχε υπό την διοίκηση του στρατεύματα υπό τους Ερβρέ Φραγκόπουλο, διοικητή των φράγκων μισθοφόρων, τον Κωνσταντίνο Αριανίτη, τον Κατακαλών Κεκαυμένο και ο Πετσενέγος Τυράχ.

Ο Βυζαντινός στρατός ξεκίνησε περνώντας τον Αίμο από τις *Σιδηρές πύλες* και έστησε στρατόπεδο στην τοποθεσία εκατό βουνοί, κοντά στους Πετσενέγους που είχαν στρατοπεδεύσει στο Διάκενε. Ο Τυράχ ο οποίος προπορευόταν αρχικά μίλησε στους συμπατριώτες του και προσπάθησε να τους πείσει να εγκαταλείψουν τις επιδρομές και να επιστρέψουν στα εδάφη τους αλλά μόλις έφτασαν οι βυζαντινοί ενώθηκε μαζί τους αλλάζοντας στρατόπεδο. 

Ο Νικηφόρος προφανώς άπειρος από στρατηγική ήθελε να επιτεθεί άμεσα στους Πετσενέγους ενώ οι στρατηγοί δεν ήθελαν να επιτεθούν στον εχθρό σε παράταξη κι ενώ ήταν διασκορπισμένος. Ο Νικηφόρος μην ακούγοντας τους στρατηγούς του την επόμενη ημέρα παρέταξε τον στρατό για μάχη, στα δεξιά της παράταξης τοποθέτησε τον Κεκαυμένο στα αριστερά τον Φραγκόπουλο με τους μισθοφόρους και στο κέντρο ο ίδιος. Όταν η μάχη φάνηκε να γέρνει προς τους Πετσενέγους ο Νικηφόρος αναφέρεται ότι πρώτος από όλους τους Βυζαντινούς το έβαλε στα πόδια, βλέποντας τον οι υπόλοιποι στρατιώτες τράπηκαν και αυτοί σε φυγή. Ο Κεκαυμένος έπεσε βαριά τραυματισμένος κατά την φυγή αυτή πολεμώντας με λίγους πιστούς που είχαν μείνει δίπλα του και θεραπεύτηκε από έναν Πετσενέγο που τον πίρε στη σκηνή του και τον περιποιήθηκε. 

Οι νικητές λεηλάτησαν το βυζαντινό στρατόπεδο αποκομίζοντας πολλά λάφυρα και συνέχισαν για πέντε χρόνια να λεηλατούν τα εδάφη των Θεμάτων Μακεδονίας, Θράκης και Βουλγαρίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Murat Ocak, The Turks: Early ages, Yeni Türkiye, 2002
2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10  Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος, Ιστορία του ελληνικού έθνους - Τόμος δ΄
3. ↑  Σύνοψις Ιστοριών, Ιωάννης Σκυλίτζης, [Const9.21]
Λούστρος
**Λούστρος** ή **λουστραδόρος** ονομάζεται ο πλανόδιος που το επάγγελμά του είναι να βερνικώνει και να γυαλίζει παπούτσια περαστικών. Στη δουλειά του λούστρου χρησιμοποιείται κασελάκι που μέσα έχει τα βερνίκια και βούρτσες για το γυάλισμα των παπουτσιών. Σε αρκετές περιπτώσεις, ιδιαίτερα παλαιότερα, οι περισσότεροι λούστροι ήταν παιδιά ή έφηβοι. Η αμοιβή τους ήταν ελάχιστη καθώς ένας πελάτης τους έδινε περίπου δύο δεκάρες.

Διαδεδομένη σε πολλά μέρη του κόσμου, η δουλειά του λούστρου εξαφανίζεται σταδιακά στην Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική, και σήμερα το λουστράρισμα σχεδόν πάντα θεωρείται περισσότερο μια τέχνη, παρά μια πραγματική δουλειά. Στις περισσότερες χώρες, συμπεριλαμβανόμενης και της Ελλάδας, το επάγγελμα αυτό δεν ασκείται από πολλούς σήμερα.

Πηγές
-----

*

Παραπομπές
----------


|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Λούστρος** |
Ο **Λούσιο Φιλομένο** είναι Αργεντινός ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως επιθετικός στον ΠΑΟΚ. Γεννήθηκε στις 8 Μαΐου 1980 στο Μπουένος Άιρες.

Καριέρα
-------

Ο Φιλομένο ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα του από την Νουέβα Σικάγο. Γρήγορα το ταλέντο του ξεχώρισε και έφτασε μέχρι την Εθνική ομάδα της Αργεντινής κάτω των 16 ετών. Το 1998 σε ηλικία 18 ετών μετακόμισε στην Ιταλία για λογαριασμό της Ουντινέζε πρώτα, και μετά της Ίντερ. Στην Ιταλία δεν κατάφερε να καθιερωθεί και επέστρεψε στην πατρίδα του και την Σαν Λορένσο. Μετά από δύο σεζόν που αγωνιζόταν περισσότερο ως αλλαγή, μετακόμισε στο Μεξικό για λογαριασμό της νεόσυστατης Τσιάπας στην οποία πέτυχε και το πρώτο γκολ στην ιστορία της ομάδας. Το 2005 αγωνίστηκε για λίγους μήνες στην Μπουσάν της Νότιας Κορέας και στην συνέχεια μετακόμισε στην αμερικανική Ντι Σι Γιουνάιτεντ. Τον Ιούνιο του 2006 επέστρεψε στην Αργεντινή και στον σύλλογο που τον ανέδειξε, την Νουέβα Σικάγο. Το 2007 ήρθε στην Ελλάδα και στον Αστέρα Τρίπολης όπου μετά από δύο καλές σεζόν και την λήξη του συμβολαίου του υπέγραψε συμβόλαιο διετούς συνεργασίας με τον ΠΑΟΚ Θεσσαλονίκης.Μετά το τέλος του συμβολαίου του επέστρεψε στην πατρίδα του για να αγωνιστεί με την νεοφώτιστη στην μεγάλη κατηγορία της Αργεντινής Αθλέτικο ντε Ραφαέλα.

Πηγές-Συνδέσεις
---------------

* Το προφίλ του Λούσιο Φιλομένο στην επίσημη ιστοσελίδα του ΠΑΟΚ
* Τα στατιστικά του Λούσιο Φιλομένο
Ο **Μάνσο**, ήταν Λομβαρδός Αντίδούκας του Αμάλφι που κυβέρνησε το δουκάτο κατά την περίοδο της βασιλείας του Ρογήρου Μπότσα, του Νορμανδού Δούκα της Απουλίας. Είναι γνωστός μόνο από τα νομίσματά του: μεγάλο χάλκινο θυλάκιο που φέρει την επιγραφή *MANSO VICEDUX* στην πίσω πλευρά, τα νομίσματα αυτά αποδόθηκαν αρχικά στο Μάνσο του Σαλέρνο δούκας του Αμάλφι το 981-83.

Ο όρος *vicedux* (αντιδούκας) είναι πιθανώς ένας τίτλος που σχηματίζεται από το λατινικό *dux* (δούκας), τον παραδοσιακό τίτλο των ηγεμόνων της Αμάλφι από τα μέσα του δέκατου αιώνα, και το πρόθεμα αντί που δείχνει έναν αναπληρωτή.. Μπορεί, ωστόσο, να είναι συντομογραφία, είτε για το *vicerosissimus dux* είτε για το *vicarius et dux* (*vicar* και *duke*). Κάθε νόμισμα που αποδίδεται στον Μάνσο φέρει το όνομα και τον τίτλο του, μερικές φορές περιβάλλει έναν σταυρό. Μεταξύ των εμπρόσθιων εικόνων - πολλές ανεξήγητες - που βρέθηκαν σε νομίσματα που φέρουν αυτήν την επιγραφή είναι: μια προτομή (μερικές φορές ανάμεσα σε δύο αστέρια ή σε ένα πεδίο σβόλων), ένα εστεμμένο κεφάλι, ένα ανοιχτό χέρι (το χέρι του Θεού), ένας ταύρος κάτω από τα γράμματα VIC ή IMA, ένα άλογο, ένα κάστρο και δύο πύργους (ή ίσως έναν πύργο και το γράμμα Ζ).

Δεν γίνεται αναφορά σε κανένα Μάνσο αντιδούκα σε σύγχρονα έγγραφα, αλλά είναι γνωστό ότι ότι ο Μάνσο Β΄, είχε έναν γιο με το όνομα Μάνσο, ο οποίος με τη σειρά του είχε έναν γιο Μάνσο. Αυτός ο τελευταίος Μάνσο παντρεύτηκε την Γκαϊτελγκίμα και ήταν ο πατέρας του Ιωάννη. Και οι δύο Μάνσο εμφανίζονται σε έγγραφα των 1080 και 1098 που φέρουν τον τίτλο *dominus*. Μάλλον ένας από αυτούς διορίστηκε από τον Ροβέρτο Γυισκάρδο ή τον γιο και διάδοχό του, Ρογήρο, για να κυβερνήσει το Αμάλφι για λογαριασμό του. Δεδομένου ότι ο Ρογήρος προτιμούσε να χρησιμοποιήσει τον τίτλο πρίγκιπας (πρίγκιπας) μετά την κατάκτησή του Πριγκιπάτου του Σαλέρνο (1078). Ο Ρογήρος είχε επίσης τη φήμη, μεταξύ των Νορμανδών οπαδών του, ότι ευνοούσε τους Λομβαρδούς στην υπηρεσία του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Philip Grierson established their later date in 1956.
2. ↑  The analogous titles *vicecomes* (viscount) and *vicedominus* (vidame) were current at the time
3. ↑  For a fuller description of Manso's coinage, see *Medieval European Coinage*, III, pp. 95–97.
4. ↑  Cf. the family tree of the Amalfitan ducal family, fig. 2.6 in Skinner, p. 53. See also the Medieval Lands Project, Southern Italy: Chapter 5. Amalfi.

Πηγές
-----

* Philip Grierson, Mark A. S. Blackburn, and Lucia Travaini, edd. *Medieval European Coinage: Italy*, III (South Italy, Sicily, Sardinia). Cambridge: Cambridge University Press, 1998.
* Patricia Skinner, *Family Power in Southern Italy: The Duchy of Gaeta and its Neighbours, 850-1139*. Cambridge: Cambridge University Press: 1995.
Η **Μαίρη Ριντ** (1695 – 28 Απριλίου 1721), ήταν Αγγλίδα πειρατίνα. Αυτή και η Ανν Μπόνι είναι δυο από τις πιο διαβόητες πειρατίνες όλων των εποχών, και από τις λίγες γυναίκες που στράφηκαν στην πειρατεία τον 18ο αιώνα. 

Γεννήθηκε στο Βασίλειο της Αγγλίας το 1685. Η μητέρα της παντρεύτηκε ένα ναύτη και είχε ένα γιο.

Άρχισε να ντύνεται αγόρι σε νεαρή ηλικία, πρώτα για να κερδίσει χρήματα και ύστερα για να μπει στο βρετανικό στρατό. Αργότερα παντρεύτηκε και μετά τον θάνατο του συζύγου της μετακόμισε στις Δυτικές Ινδίες γύρω στο 1715. Το 1720 γνώρισε τον Τζακ Ράκχαμ και μπήκε στο πλήρωμα του, όπου ντυνόταν άνδρας. Εκτός από αυτή υπήρχε και μια άλλη γυναίκα στο πλήρωμα, η Αν Μπόνι. Η καριέρα της ως πειρατίνα ήταν επιτυχημένη αλλά βραχύβια. Τον Νοέμβριο του 1720 η Ριντ, η Μπόνι και ο Ράκχαμ συνελήφθησαν. Παρόλο που ο Ράκχαμ εκτελέστηκε με συνοπτικές διαδικασίες, η Ριντ και η Μπόνι ισχυρίστηκαν ότι είναι έγκυες και η εκτέλεση των ποινών τους αναβλήθηκε αρκετές φορές. Η Ρηντ πέθανε από πυρετό τον Απρίλιο του 1721, μάλλον λόγω των επιπλοκών κατά τη γέννα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Andrew Bell: «Encyclopædia Britannica» (Βρετανικά αγγλικά) Encyclopædia Britannica Inc.. 1768.
2. ↑  Cordingly, David (2007). *Seafaring women : adventures of pirate queens, female stowaways, and sailors' wives* (2007 Random House Trade paperback έκδοση). New York: Random House Trade Paperbacks. ISBN 9780375758720. OCLC 140617965.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 50101648
* LCCN: n94023847
* ISNI: 0000 0000 1218 2981
* GND: 122168690
* SUDOC: 235525197

 |

 |
Ο **Μάνσο**, γνωστός σαν *Μάνσο ο Τυφλός*, ήταν Δούκας του Αμάλφι σε τρεις περιπτώσεις: από το 1028 έως το 1029, από το 1034 έως το 1038 και από το 1043 έως το 1052.

Ήταν ο δεύτερος γιος του Σέργιου Γ΄ και της Μαρίας της Κάπουα, αδελφή του Πανδόλφου της Κάπουα. Η ζωή του είναι αφιερωμένη αποκλειστικά στην αντιπαλότητα με τον αδελφό του Ιωάννη Β΄, για να καταλάβει το δουκικό θρόνο. Το Χρονικό του Αμάλφι *Chronicon Amalfitanum* (γύρω στο 1300) είναι η κύρια πηγή για την θητεία του.

Το 1028, με τη βοήθεια της μητέρας του, κατέλαβε το δουκάτο, πιθανώς μετά από υποκίνηση του θείου του Πανδόλφου, ενώ ο πατέρας του Σέργιος Β 'και ο Ιωάννης Β' κατέφυγαν στην Κωνσταντινούπολη. Το 1029, ο Ιωάννης Β΄ επέστρεψε μόνος του από την εξορία και αποκατέστησε την εξουσία του διώχνοντας τον Μάνσον και τη Μαρία. Τον Απρίλιο ή τον Μάιο του 1034, ο Ιωάννης χάνει την εξουσία ξανά από τον Μάνσο και η Μαρία οι οποίοι ενεργούσαν με την υποστήριξη του Πανδόλφου. Στη συνέχεια, η Μαρία παίρνει τους τίτλους της Δούκισσας και της Πατρικίας, σε αντίθεση με τον Μάνσο που δεν έχει κάοιο τίτλο από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία της οποίας το δουκάτο ήταν υποτελές. Στη συνέχεια ευθυγραμμίζουν σαφώς την πολιτική τους με τους Λομβαρδούς και όχι με τους Έλληνες.

Το 1038, ο αυτοκράτορας Κορράδος Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας καταλαμβάνει τη Κάπουα και διώχνει τον Πάανδόλφο και ο Ιωάννης κατάφερε να επιστρέψει στο Αμάλφι. Τυφλώνει και εξορίζει τον αδερφό του στα Νησιά των Σηρεινών και στην Νήσο Κόκορα, με την υποστήριξη της Μαρίας, την οποία αποδέχεται ως συνκυβερνήτη. Η σκληρότητα αυτής της πράξης έθεσε τους κατοίκους ενάντια στον δούκα και τη δούκισσα τους και τον Απρίλιο του 1039, εκδίωξαν τον Ιωάννη και τη Μαρία και έθεσαν το δουκάτο υπό την κυριαρχία του Γκουαμάρ Δ΄του Σαλέρνο. Ο Γκουαμάρ διορίζει τον Μάνσο ως Δούκα 1040 ή 1043, υπό την αιγίδα του πριγκιπάτου του Σαλέρνο. Ο Μάνσο δίνει το όνομα του Γκουαμάρ στον γιο του και τον ορίζει ως συνκυβερνήτη το 1047. Το 1052 οι κάτοικοι του Αμάλφι ξεσηκώνονται ενάντια του Μάνσο στο βάρος των φόρων που επιβάλλονται από το πριγκιπάτο του Σαλέρνο και ο Ιωάννης παίρνει την ευκαιρία να ανακτήσει το δουκάτο.

Ο Μάνσο παντρεύτηκε την Άννα κόρη του Μάουρο, η οποία του έδωσε έναν γιο τον Γκουαϊμάρ του Αμάλφι δούκας το 1047-1052.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Venance Grume, *Traité d'études byzantines La Chronologie I « Préfets et ducs d'Amalfi »*, Presses universitaires de France, Lieu=Paris, 1958, σ. 422
2. ↑  Ferdinand Chalandon, *Histoire de la domination normande en Italie et en Sicilie*, Paris, 1907 Volume I σ. 89
3. ↑  Ferdinand Chalandon, *Op.cit* σ. 132
4. ↑  Medieval Lands Project, Southern Italy: Chapter 5. Amalfi.

Πηγές
-----

* Ferdinand Chalandon, *Histoire de la domination normande en Italie et en Sicilie*, Paris, 1907 Volume I.
* Venance Grumel, *Traité d'études byzantines La Chronologie I « Préfets et ducs d'Amalfi »*, Presses universitaires de France, Paris, 1958
* (Αγγλικά) Medieval Lands Project: Italie du Sud Préfets (840-958) & Ducs d'Amalfi (958-1073.
Ο **Λουκ Λουίνξ** (γεννηθείς 11 Απριλίου 1958) είναι ο σχεδιαστής της κοινής πλευράς των κερμάτων ευρώ.

Ο Λουκ Λουίνξ είναι μηχανικός υπολογιστών. Γεννήθηκε στο Άαλστ και τώρα ζει στο Ντεντερμόντε. Ο Λουίνξ εργαζόταν στο Βασιλικό Βελγικό Νομισματοκοπείο. Σχεδίασε τα κέρματα ευρώ το 1996. Η υπογραφή του σε όλα τα κέρματα ευρώ είναι ορατή με δύο γράμματα L ενωμένα (LL). Στο νόμισμα των 2 ευρώ, αυτό είναι ορατό κάτω από το O της λέξης EURO στην κοινή όψη.

Δείτε ακόμη
-----------

* Ευρώ

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Artists of the World Online» (Γερμανικά, Αγγλικά) K. G. Saur Verlag, Walter de Gruyter. Βερολίνο. 2009. d99c793d-4253-4714-9fc4-5f0bdd683887.
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 24  Ιουνίου 2019.
3. ↑  Euro coins - European Commission
4. ↑  Euro Designer Luc Luycx
5. ↑  Photo of Luc Luycx
6. ↑  The designer of the euro coins Luc Luycx

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Embassy of Belgium in London - About the Euro Coins
Ο **Παναγιώτης Ζωΐδης** (Αθήνα 1934 - Βύρωνας, Αθήνα 21 Ιανουαρίου 2012), ήταν Έλληνας πρωταθλητής της επιτραπέζιας αντισφαίρισης. Ήταν αθλητής του Α.Ο. Παγκρατίου.

Ξεκίνησε την επιτραπέζια αντισφαίριση το 1959 και αγωνιζόταν έως το 1974. Στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης στο απλό ήταν φιναλίστ το 1967 και το 1968 χάνοντας και τους δύο τελικούς από τον Χρήστο Χριστοδουλάτο, ήταν τρίτος το 1964, το 1969. Στο διπλό ήταν νικητής το 1968 με συμπαίκτη τον Σπήλιο Γιαννακόπουλο, ήταν τρίτος το 1962 και το 1963. Στο μεικτό ήταν τρίτος το 1963, και το 1966 με συμπαίκτρια την Αιμιλία Σκριβάνου και στις δύο περιπτώσεις. Πρωταθλητής Ελλάδος στο Διασυλλογικό πρωτάθλημα Ελλάδας με τον Α.Ο. Παγκρατίου το 1963.

Νικητής στο Κύπελο Μαντζάρογλου το 1965 και το 1967, νικητής στο τουρνουά της Θεσσαλονίκης το 1966 στο διπλό.

Έχει συμμετάσχει με την εθνική Ελλάδος σε Παγκόσμια και Ευρωπαϊκά πρωταθλήματα για μία δεκαετία περίπου.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Βύρωνας gr, Έφυγε από τη ζωή ο Παναγιώτης Ζωΐδης, ανακτήθηκε 22 Ιανουαρίου 2018
2. 1 2  Οι νικητές στο απλό αντρών από την ΓΓΑ, ανακτήθηκε 22 Ιανουαρίου 2018
3. 1 2  Οι νικητές στο διπλό αντρών από την ΓΓΑ, ανακτήθηκε 22 Ιανουαρίου 2018
4. ↑  Οι νικητές στο μεικτό από την ΓΓΑ, ανακτήθηκε 22 Ιανουαρίου 2018