recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Αντιαεροπορικό καταφύγιο στη Λαϊκή Δημοκρατία του Ντονέτσκ, Μάρτιος του 2015
Τα **αντιαεροπορικά καταφύγια** είναι δομές για την προστασία των αμάχων καθώς και των μαχητών έναντι των εχθρικών επιθέσεων από αέρος. Είναι παρόμοια με τα οχυρά καταφύγια από πολλές απόψεις, αν και δεν έχουν σχεδιαστεί για να αμύνονται από χερσαίες επιθέσεις (αλλά πολλά έχουν χρησιμοποιηθεί ως αμυντικές κατασκευές σε τέτοιες καταστάσεις).

Πριν από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, το Ηνωμένο Βασίλειο δυσκολευόταν να επιλέξει τη θέση των αντιαεροπορικών καταφυγίων. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, πολλοί τύποι κατασκευών χρησιμοποιήθηκαν ως αντιαεροπορικά καταφύγια, όπως κελάρια, γερμανικά Hochbunker (ψηλά οχυρά καταφύγια), υπόγεια και υπόγειες διαβάσεις. Οι βομβαρδισμοί κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου οδήγησαν το Ηνωμένο Βασίλειο να κατασκευάσει 80 ειδικά προσαρμοσμένους υπόγειους σιδηροδρομικούς σταθμούς ως καταφύγια, εγκαταλείποντάς τους αργότερα ως βιώσιμες επιλογές για τους πολίτες κατά τη διάρκεια αεροπορικών επιθέσεων. Οι Λονδρέζοι αγνόησαν την κυβέρνηση και πλήθος κόσμου κατέκλυσε τους σταθμούς του μετρό κατά τη διάρκεια των βομβαρδιστικών επιθέσεων του 1940. Οι βόμβες και τα ατυχήματα προκάλεσαν θύματα αμάχων στους υπόγειους σιδηροδρομικούς σταθμούς.

Το Ηνωμένο Βασίλειο άρχισε να κατασκευάζει κοινόχρηστα καταφύγια στους δρόμους ως αντιαεροπορικά καταφύγια το 1940. Τα καταφύγια Άντερσον, που σχεδιάστηκαν το 1938 και κατασκευάστηκαν για να φιλοξενήσουν έως και έξι άτομα, χρησιμοποιούνταν επίσης ευρέως στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Τα αντιαεροπορικά καταφύγια εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται σε κάποιο βαθμό σε διάφορα έθνη όπως η Ισπανία, η Ελβετία, το Ισραήλ, η Σιγκαπούρη και η Ταϊβάν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Air Raid Shelters (Αντιαεροπορικά Καταφύγια)». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Ιουλίου 2008. Ανακτήθηκε στις 7 Μαρτίου 2022. CS1 maint: Unfit url (link)
Στην ελληνική μυθολογία **Αντηνορίδες** ονομάζονται τα παιδιά του Τρωαδίτη Αντήνορα και της Θεανώς. Ο Όμηρος απαριθμεί 11 Αντηνορίδες: πρωτότοκος ήταν ο Κόωνας και ακολουθούν οι Αρχέλοχος, Ακάμας, Πόλυβος, Αγήνορας, Ελικάονας, Ιφιδάμαντας, Δημολέων, Λεομέδοντας και Πήδαιος (ή Πηδέος). Μεταγενέστεροι συγγραφείς προσθέτουν και άλλους επτά γιους και μία κόρη, την Κρινώ.

Αρκετοί μύθοι περιγράφουν την τύχη των Αντηνοριδών, διαφορετικοί ως προς τον τόπο που κατέφυγαν μετά την άλωση της Τροίας. Ο αρχικός μύθος αναφέρει ότι πήγαν με την Ωραία Ελένη στην Κυρήνη, όπου εγκαταστάθηκαν και δέχονταν τιμές ηρώων (Πίνδαρος, *Πυθιόν.* Ε 83). Μάλιστα ένας από τους λόφους της Κυρήνης ονομαζόταν προς τιμή τους «Λόφος των Αντηνοριδών». Σύμφωνα με άλλη παράδοση, οι Αντηνορίδες πήγαν στη Θράκη ή στην Ιλλυρία και από εκεί στη Βενετία, από όπου έδιωξαν τους Ευγανέους, αρχαίο ιταλικό λαό, και ίδρυσαν λίγο παρακάτω την πόλη Πατάβιο, τη σημερινή Πάδοβα. Μερικοί Αντηνορίδες έφθασαν μέχρι την Ιβηρική Χερσόνησο, όπου ίδρυσαν την πόλη Ωκέλλα (Στράβων Γ 157).

Νεότερες παραδόσεις ωστόσο αναφέρουν ότι παρέμειναν στην Τροία και ίδρυσαν νέο κράτος, αλλά διώχθηκαν από τον Αινεία.

Γενεαλογία
----------

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  | Αισυήτης |
|
|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
|
|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  | Αντήνωρ**ΑΝΤΙΝΟΡΙΔΕΣ**∞ Θεανώ |
|
|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| Αγήνωρ |  | Αρχέλοχος |  | Γλαύκος |  | Δημολέων |  | Ελικάονας∞ Λαοδίκη |  | Ευρύμαχος |  | Ιφιδάμαντας |  | Κόωνας |  | (νόθος)Πήδαιος |  | Πόλυβος |  | Ακάμας,Ανθεύς,Θερσίλοχος,Mέδων |
|
|  |  |  |  |
|
| Έχεκλος |
|
Ο **ανδραδίτης** (αγγλ. andradite) είναι νησοπυριτικό ορυκτό του ασβεστίου και του σιδήρου. Οφείλει το όνομά του στον Βραζιλιάνο ορυκτολόγο *José Bonifácio de Andrada e Silva* (1763-1838), ο οποίος τον εντόπισε και τον περιέγραψε.

Εμφάνιση, παραγενέσεις
----------------------

Απαντάται σε ασβεστόλιθο που έχει υποστεί μεταμόρφωση επαφής, αλλά και σε ασβεστούχα πυριγενή πετρώματα, όπως συηνίτη. Τιτανιούχος παραλλαγή του (ονομάζεται **μελανίτης** και έχει μαύρο χρώμα) απαντά σε αλκαλικά πυριγενή πετρώματα. Ανευρίσκεται επίσης σε σερπεντινίτη και χλωριτούχους σχιστόλιθους.

Σχετίζεται με βεζουβιανίτη, χλωρίτη, επίδοτο, ορυκτά της ομάδας του σπινελίου, ασβεστίτη, δολομίτη, μαγνητίτη και διοψίδιο.

Συχνά εξαλλοιώνεται προς χλωρίτη, τάλκη, σερπεντίνη και λειμωνίτη. Η παραλλαγή του ανδραδίτη που περιέχει χρώμιο έχει έντονο πράσινο χρώμα, αποκαλείται **αδαμαντοειδής** και χρησιμοποιείται ως ημιπολύτιμος λίθος.

Λόγω της μεγάλης σκληρότητάς του χρησιμοποιείται, όπως τα περισσότερα ορυκτά της ομάδας, στην κατασκευή υλικών και εργαλείων λείανσης.

Απαντά σε πολλά σημεία της Γης. Αξιοσημείωτες, από πλευράς μεγέθους και σχήματος κρυστάλλων, εμφανίσεις του είναι στην Ιταλία (περιοχές Καμπανίας, Βιτέρμπο, Λομβαρδίας, Πεδεμοντίου και Λατίου), στην Αγγλία, στη Ρουμανία, την Ουκρανία (περιοχή Ζιτομίρ), τη Γερμανία, την Ελβετία, την περιοχή Arendal στη Νορβηγία, τα Ουράλια όρη στη Ρωσία, το Minas Gerais στη Βραζιλία, το Μεξικό, τις ΗΠΑ (Αριζόνα, Καλιφόρνια, Αρκάνσας, Αλάσκα, την Κίνα, το Μαρόκο, τη Γουϊνέα και την Αιθιοπία.

Στην Ελλάδα απαντά ο μελανίτης στην Πάνορμο της Τήνου ενώ κοινός ανδραδίτης βρίσκεται στη Σέριφο, το Κάτω Νευροκόπι Δράμας, το Βέρμιο στην Πέλλα, τη Λαμία (Όρθρυς), την Ερέτρια και στους μελιλιθικούς μεταμορφωμένους ασβεστόλιθους του συμπλέγματος της Μαρώνειας στο Νομό Ροδόπης.

Μελανίτης. Προέλευση: Μάλι
Αδαμαντοειδής. Προέλευση: Ναμίμπια

Πηγές
-----

* Τμήμα Γεωλογίας Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
* Handbook of Mineralogy
* Mindat.org
* Galleries.com
* Webmineral.com

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος ορυκτών

Βιβλιογραφία
------------

* James Dwight Dana, *Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks*, READ BOOKS, 2008 ISBN 1-4437-4224-4
* Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil, *A Field Guide to Rocks and Minerals*, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 0-395-91096-X
* Walter Schumann, R. Bradshaw, K. A. G. Mills, *Handbook of Rocks, Minerals and Gemstones*, Houghton Mifflin Harcourt, 1993 ISBN 0-395-51137-2
Ο **Ανδρέας** γαλλ. André (π. 1135 - 4 Οκτωβρίου 1189) από τον Οίκο του Μπριέν ήταν κύριος του Ραμρύ και συμμετείχε στην Γ΄ Σταυροφορία.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Γκωτιέ/Βάλτερ Β΄ κόμη του Μπριέν & κυρίου του Ραμρύ από τη δεύτερη σύζυγό του, την Ουμπελίνα χήρα του Ανσερίκ ντε Σασεναί ή την Αδελαΐδα, κόρη του Ιωάννη ντε Σουασόν. Έφθασε στους Αγ. Τόπους τον Αύγουστο του 1189 και συμμετείχε στην πολιορκία της Άκρας, διοικώντας το Γαλλικό τμήμα μαζί με τον Ιάκωβο κύριο του Αβέν, τον Ερρίκο Α΄ του Μπαρ και τον Φίλιππο επίσκοπο του Μπωβαί.

Τον Οκτώβριο ο Σαλαδίνος έκανε νέα επίθεση στους Σταυροφόρους και πολιόρκησε την πόλη. Η νίκη γρήγορα πήγαινε με το μέρος των Σταυροφόρων, που άρχισαν να διασκορπίζονται και το στρατόπεδο περιέπεσε σε αταξία. Ο Ανδρέας που διοικούσε την οπισθοφυλακή, προσπάθησε να σταματήσει τους στρατιώτες που διέφευγαν και τους έστελνε πίσω στη μάχη, αλλά έπεσε από το άλογό του. Ήταν γεμάτος τραύματα και οι απέλπιδες κραυγές του δεν συγκίνησαν τους συντρόφους του, ούτε τον αδελφό του Εράρ Β΄ του Μπριέν, που έφευγαν αφήνοντάς τον. Σκοτώθηκε στη μάχη με άλλους 7000 σταυροφόρους, μαζί με τον Ζεράρ ντε Ριντεφόρ μεγάλο Μάγιστρο των Ναϊτών ιπποτών.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε το 1167 την Αδελαΐδα των Τραινέλ, κόρη του Ανσώ του Βενιζύ και είχε τέκνα:

* Γκωτιέ, απεβ. 1219.
* Εράρ π. 1170-1245, κύριος του Ραμρύ & του Βενιζύ.
* Ελισάβετ, παντρεύτηκε τον Μιλόν κύριο του Πουζύ.
* Αγνή, παντρεύτηκε τον Μίλες Δ΄ κύριο του Νουαγιέ.
* Άντα.

Πηγές
-----

* Nobility of Champagne

Παραπομπές σε πηγές
-------------------

1. ↑  p12000.htm#i119992.
2. ↑  p12000.htm#i119992. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
3. 1 2 3 4 5  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
4. ↑  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.
Ο **Αλφόνσος-Ιορδάνης**, γαλλ. Alphonse Jourdain (1103 - 1148) από τον Οίκο της Τουλούζης ήταν κόμης τού Ρουέργκ (1109-48)· κόμης της Τουλούζης, μάργραβος της Προβηγκίας & δούκας τού Ναρμπόν (1112-48) και κόμης της Τρίπολης (1105-09).

Βιογραφία
---------

Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Ραϋμόνδου Δ΄ κόμη της Τουλούζης, μαργράβου της Προβηγκίας & δούκα τού Ναρμπόν, ιδρυτή της κομητείας της Τρίπολης στην Εγγύς Ανατολή και της Ελβίρας των Χιμένεθ, νόθης κόρης τού Αλφόνσου ΣΤ΄ της Λεόν & Καστίλης.

Γεννήθηκε στο κάστρο Μον Πελερίν στην Τρίπολη, καθώς ο πατέρας του ήταν στην Α΄ Σταυροφορία. Όταν βαπτίστηκε στον ποταμό Ιορδάνη, τού δόθηκε το όνομα *Ιορδάνης*. Το 1105 απεβίωσε ο Ραϋμόνδος Δ΄ αφήνοντας τον Αλφόνσο-Ιορδάνη δύο ετών. Τέθηκε υπό την επιτροπεία τού συγγενούς του Γουλιέλμου Β΄ Ιορδάνη κόμη της Σερντάνυα. Το 1108 μετέβη στην Ευρώπη, όπου ο μεγαλύτερος, ετεροθαλής αδελφός του Βερτράνδος κόμης της Τουλούζης τού έδωσε την κομητεία τού Ρουέργκ. Το 1112 απεβίωσε ο Βερτράνδος και τον διαδέχθηκαν ο γιος του Πονς στην Τρίπολη και ο Αλφόνσος-Ιορδάνης στην Τουλούζη και την Προβηγκία.

Το 1114 ο Γουλιέλμος Θ΄ δούκας της Ακουιτανίας διεκδίκησε την Τουλούζη στο όνομα της συζύγου του Φιλίππας, κόρης τού Γουλιέλμου Δ΄ κόμη της Τουλούζης (μεγαλύτερου αδελφού τού Ραϋμόνδου Δ΄). Εισέβαλε στη χώρα και την κατέκτησε. Το 1119 ο Αλφόνσος-Ιορδάνης ανέκτησε ένα μέρος της· τον πλήρη έλεγχό της τον απέκτησε το 1123. Τους μοναχούς τού Σαιν-Ζιλ, που βοήθησαν τους εχθρούς του, τους έδιωξε με αποτέλεσμα να τον αφορίσει ο Πάπας Κάλλιστος Β΄.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε το 1125 την Φαϊντίβα ντ' Ουζές και είχε τέκνα:

* Ραϋμόνδος Ε΄ π. 1116-1152, κόμης της Τουλούζης, μαργράβος της Προβηγκίας & δούκας τού Ναρμπόν.
* Αλφόνσος.
* Φαϊντίβα 1133-1154, παντρεύτηκε τον Ουμβέρτο Γ΄ κόμη της Σαβοΐας.

Ο Αλφόνσος-Ιορδάνης είχε από μη νόμιμη σχέση δύο φυσικά τέκνα:

* (νόθη) Αγνή απεβ. 1187,
* (νόθη) Λαυρεντία, παντρεύτηκε τον Βερνάρδο Γ΄ κόμη τού Κομμένζ.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *British Museum person-institution thesaurus*. 179967. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. 1 2  «Gran Enciclopèdia Catalana» (Καταλανικά) Grup Enciclopèdia. 0002483.
3. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*. p2025.htm#i20248. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
4. ↑  p2025.htm#i20248. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.

Πηγές
-----

* Richard, Jean (1999). The Crusades, C.1071-c.1291. Translated by Birrell, Jean. Cambridge University Press.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 3541154015352509310001
* ISNI: 0000 0004 6817 6029
* BNF: cb17780762g (data)

 |

 |
Ο **Ανδριάντας Κολοκοτρώνη** είναι έργο του Λάζαρου Σώχου και βρίσκεται δίπλα στην Παλαιά Βουλή.

Περιγραφή
---------

Είναι χάλκινος ανδριάντας ύψους τεσσάρων μέτρων. Πρόκειται για την πρώτη έφιππη μορφή της νεοελληνικής γλυπτικής. Το 1889 προκηρύχθηκε ο σχετικός διαγωνισμός στον οποίο κέρδισε ο Σώχος. Το πρόπλασμα δουλεύθηκε ανάμεσα στα 1891-1895 στο Παρίσι, στο εργαστήριο του Μερσί όπου και βραβεύθηκε. Το 1900 είχε βραβευθεί από την Ακαδημία της Ρώμης με χρυσό μετάλλιο για το Πρόπλασμα του Ανδριάντα.

Η χύτευσή του σε χαλκό έγινε στο εξωτερικό σε δύο αντίτυπα. Το ένα στήθηκε στο Ναύπλιο το 1901 και το άλλο στην Αθήνα το 1904. Η ομιλητική χειρονομία του ήρωα προσδίδουν στο έργο εκφραστικότητα, ζωντάνια και εντυπωσιακότητα. Στη βάση υπάρχουν δύο χάλκινα ανάγλυφα στα οποία στο ένα ο Κολοκοτρώνης εμψυχώνει τους πολεμιστές του και στο άλλο μάχεται κατά του Δράμαλη στα στενά των Δερβενακίων.

Ο Σώχος βασίστηκε σε έργα όπως το Μνημείο του Κάρλου Αλμπέρτου στο Τουρίνο του γλύπτη Κάρλο Μαροκέτι, ενώ άλλοι ερευνητές το συνδέουν με τον Έφιππο Ανδριάντα του Κούρφουστερν Μαρξ στο Μόναχο. Για τον Χρύσανθο Χρήστου δεν φαίνεται να επηρεάστηκε άμεσα από κανένα αφού τέτοιοι τύποι ήταν κοινοί και ευρέως διαδεδομένοι, τους οποίους χρησιμοποίησε ελεύθερα. Τα ρούχα του αποδίδονται ρεαλιστικά και με γραφικές λεπτομέρειες. Δεν παρουσιάζεται παθητικώς και αδιάφορος όπως σαν άλλοι έφιπποι ανδριάντες. Με το δεξί χέρι δείχνει τον δρόμο μακρυά και το κεφάλι είναι γυρισμένο προς τα πίσω. Αυτή η αντιθετική κίνηση δίνει δυναμισμό.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Χρύσανθος Χρήστου-Μυρτώ Κουμβακάλη-Αναστασιάδη, Νεοελληνική Γλυπτική 1800-1940,εκδ. Εμπορική Τράπεζας της Ελλάδας, Αθήνα, 1982, σελ.66, 67
2. ↑  Ηλίας Μυκονιάτης, Νεοελληνική γλυπική, Εκδοτική Αθηνών, Αθήνα, 1996, σελ.192
3. ↑  Χρύσανθος Χρήστου-Μυρτώ Κουμβακάλη-Αναστασιάδη, Νεοελληνική Γλυπτική 1800-1940,εκδ. Εμπορική Τράπεζας της Ελλάδας, Αθήνα, 1982, σελ.67,υποσ. 4
4. ↑  Χρύσανθος Χρήστου-Μυρτώ Κουμβακάλη-Αναστασιάδη, Νεοελληνική Γλυπτική 1800-1940,εκδ. Εμπορική Τράπεζας της Ελλάδας, Αθήνα, 1982, σελ.67

Πηγές
-----

* Ηλίας Μυκονιάτης, Νεοελληνική γλυπική, Εκδοτική Αθηνών, Αθήνα, 1996
* Χρύσανθος Χρήστου-Μυρτώ Κουμβακάλη-Αναστασιάδη, Νεοελληνική Γλυπτική 1800-1940,εκδ. Εμπορική Τράπεζας της Ελλάδας, Αθήνα, 1982.
Η **Bielenda** (προφέρεται: *Μπιελέντα*), ή **BIELENDA Kosmetyki Naturalne**, είναι πολωνική οικογενειακή εταιρεία καλλυντικών, που ιδρύθηκε το 1990 από την Μπαρμπάρα Μπιελέντα. Η εταιρεία πωλεί προϊόντα για επαγγελματική και καταναλωτική χρήση, για περιποίηση προσώπου, σώματος και μαλλιών. Αυτά τα προϊόντα περιλαμβάνουν κρέμες, μάσκες, scrub, βάλσαμα, καλλυντικά αδυνατίσματος, προϊόντα περιποίησης για τον ήλιο, προϊόντα προσωπικής φροντίδας, σκευάσματα περιποίησης μαλλιών και χτενίσματος, καθώς και έλαια λουτρών αρωματοθεραπείας. Η εταιρεία εργάζεται για τη δημιουργία ενός δικτύου καλλυντικών και αισθητικών κέντρων, προσφέροντας θεραπείες ομορφιάς και αισθητικές θεραπείες. Όλα τα προϊόντα Bielenda αναπτύσσονται και παράγονται στην Πολωνία.

Η εταιρεία πωλεί τα προϊόντα της στη Γαλλία, στη Γερμανία, στο Ηνωμένο Βασίλειο, στη Λετονία, στο Μαυροβούνιο, στη Σλοβενία, στη Σλοβακία, στην Τσεχία, στην Ουγγαρία, στην Αυστρία, στη Λιθουανία, στην Εσθονία, στη Σουηδία, στη Φινλανδία, στις ΗΠΑ, στον Καναδά, στην Ελλάδα, στην Ουκρανία και στο Καζακστάν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Company» (στα αγγλικά). *Bielenda - Kosmetyki naturalne*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2018-01-22.. Ανακτήθηκε στις 2018-01-22.
2. ↑  «About Firm | Bielenda Professional». *bielendaprofessional.pl* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 22 Ιανουαρίου 2018.
Μαγνητικό πεδίο
Ο **Δίας** έχει ισχυρότατο μαγνητικό δίπολο, 1.600 φορές ισχυρότερο από εκείνο της Γης. Η μαγνητόσφαιρά του, δηλαδή το μαγνητισμένο περιβάλλον του, σχηματίζεται γύρω του καθώς το μαγνητικό του πεδίο αλληλεπιδρά με τον ηλιακό άνεμο, αυτό το ταχύτατο, μαγνητισμένο και ιονισμένο αέριο που εκπέμπει συνεχώς ο Ήλιος στο διαπλανητικό χώρο με τεράστια ταχύτητα.

Διπολικά πεδία και μαγνητόσφαιρες έχουν η Γη, ο Κρόνος και οι άλλοι γίγαντες πλανήτες. Η μαγνητόσφαιρα του Δία μοιάζει με γιγάντια σφαιρική σταγόνα προς τον Ήλιο με ακτίνα 100 έως 150 ακτίνες του Δία, και ατρακτοειδής προς τη σκοτεινή πλευρά που εκτείνεται ίσως και πέρα από μία αστρονομική μονάδα. Ο Δίας έχει έντονες ζώνες ακτινοβολίας (Ζώνες Βαν Άλεν) και εμφανίζεται πολικό σέλας όπως στη Γη. Η έκταση της μαγνητόσφαιρας αυξομειώνεται, καθώς μεταβάλλεται η πίεση του ηλιακού ανέμου και κάποια σωμάτια (ενεργητικά ηλεκτρόνια) που επιταχύνονται από τη μαγνητόσφαιρα φθάνουν έως τη Γη, όπου τα παρατηρούν τα διαστημόπλοια όταν υπάρχει μαγνητική σύνδεση με τον Δία μέσω του διαπλανητικού μαγνητικού πεδίου κάθε δεκατρείς μήνες.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Μαγνητόσφαιρα του Δία** |

* Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ηλιακό Σύστημα
 |

 |
Το **Αμμούδι** είναι ένα από τα λιμανάκια της Οίας. Χρησιμοποιόταν παλιότερα ως λιμάνι για ιστιοφόρα εμπορικά πλοία που μετέφεραν προϊόντα όλου του νησιού. Τα κτίσματά του ήταν κυρίως αποθήκες αυτών των εμπορευμάτων.

Ιστορία
-------

Με το σεισμό του 1956 καταστράφηκαν αρκετά κτίσματα και το λιμάνι.

Στο διάστημα 1978 - 1980 ο ΕΟΤ αναστήλωσε 6 κτήρια, ενώ παράλληλα έγιναν και διάφορα έργα υποδομής.

Γενικά
------

Η πρόσβαση από ξηράς γίνεται είτε από τα 214 σκαλιά που ξεκινούν κάτω από το Κάστρο της Οίας είτε μέσω του ασφαλτόδρομου.

Το Αμμούδι λειτουργεί ως μικρό λιμάνι για πλοιάρια που κάνουν εκδρομές στη Νέα Καμένη, στη Θηρασιά και στο νησάκι του Αγίου Νικολάου. Επίσης η περιοχή είναι μία από της περιοχές της Σαντορίνης που προσφέρεται για καταδύσεις.

Από τον οικισμό υπάρχει πρόσβαση και προς το εκκλησάκι του Αϊ Νικόλα του Περαματάρη.

Στην περιοχή υπάρχουν αρκετές ταβέρνες.

Στη θαλάσσια περιοχή γύρω από το Αμμούδι γυρίστηκαν σκηνές από το Lara Croft Tomb Raider: The Cradle of Life.

Παραπομπές
----------

Αμμούδι στην Οία της Σαντορίνης. Oia village Santorini
Φωτογραφίες από το Αμμούδι

1. ↑  «Αμμούδι». www.santorini.gr. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Ιουλίου 2017. Ανακτήθηκε στις 30 Ιουλίου 2017.
2. ↑  «About Ammoudi Santorini». www.whichgreekisland.co.uk. Ανακτήθηκε στις 30 Ιουλίου 2017.
3. ↑  «Καταδύσεις». www.santorini.gr. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Ιουλίου 2017. Ανακτήθηκε στις 30 Ιουλίου 2017.
Μαγνητικό φάσμα ρινισμάτων σιδήρου επί χάρτου υπό του οποίου φέρεται ραβδόμορφος μαγνήτης.
**Μαγνητικό φάσμα** ονομάζεται η εικόνα που εμφανίζεται όταν ρινίσματα σιδήρου που διασκορπίζονται σε φύλλο χάρτου, εντός μαγνητικού πεδίου, μαγνητιστούν και διαταχθούν γραμμικά λαμβάνοντας έτσι την πορεία των μαγνητικών δυναμικών γραμμών που ασκούνται σ΄ αυτό.

Τούτο συμβαίνει διότι μόλις τα ρινίσματα σιδήρου βρεθούν μέσα σε μαγνητικό πεδίο αυτά μαγνητίζονται και αποτελούν επιμέρους μαγνήτες που έχουν διεύθυνση εφαπτόμενη των δυναμικών γραμμών, με συνέπεια τα ίδια τα ρινίσματα διατασσόμενα ν΄ αποκαλύπτουν σχεδόν τις μαγνητικές δυναμικές γραμμές του πεδίου.
Ο **Μαμφρέδος Α΄**, ιταλ. Manfredo I (απεβ. 1175) από τον Οίκο των Αλεράμιτσι-ντελ Βάστο ήταν ο πρώτος μαρκήσιος τού Σαλούτσο (1125-75).

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος τού Βονιφάτιου μάργραβου της Δ. Λιγουρίας και της Αγνής των Καπετιδών, κόρης τού Ούγου κόμη τού Βερμαντουά.

Ο Οίκος του κυβερνούσε την περιοχή από τη Σαβόνα ως τη Βεντιμίλια για γενεές. Ο Βονιφάτιος έλαβε την κομητεία τού Σαλούτσο ως φέουδο, κατευθείαν από τον επικυρίαρχό του Ούλριχ Μάνφρεντ Β΄ μαρκησίου της Σούσα & κόμη τού Τορίνο. Η κομητεία περιελάμβανε το έδαφος μεταξύ των Άλπεων, τού ποταμού Πάδου (ιταλ. Πο) και της Στούρα. Κληροδότησε την κομητεία στον γιο του Μαμφρέδο Β΄, έτσι ιδρύθηκε ο κλάδος τού Σαλούτσο, που κράτησε ως την Αναγέννηση.

Η σύζυγός του μάλλον ήταν η κόρη τού κριτή της Αρμπορέα, καθώς η Πίζα είχε διασυνδέσεις με την πόλη αυτή της Σαδηνίας.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε την Ελεονόρα, μάλλον κόρη τού Γκονάριο Β΄ κριτή (giudice) της Αρμπορέα Σαρδηνίας και είχε τέκνα:

* Μαμφρέδος Β΄ 1140-1215, μαρκήσιος τού Σαλούτσο.

Πηγές
-----

* C.W. Previté-Orton, The Early History of the House of Savoy (1000–1233) (Cambridge, 1912), accessible online at: archive.org
* Malaterra, De rebus gestis Rogerii Calabriæ et Siciliæ comitis et Roberti Guiscardi ducis fratris eius, ed. E. Pontiari, Rerum Italicarum Scriptores, nuova ed. v. 5.1 (Bolgna, 1927–1928).
Ο **Ανδριάντας του Ιωάννη Βαρβάκη** είναι έργο του Λεωνίδα Δρόση και βρίσκεται στο κήπο του Ζαππείου.

Η κατασκευή και η θέση του
--------------------------

Βρίσκεται στη δυτική πλευρά της παρόδου, που οδηγεί από τη λεωφόρο Αμαλίας στο χώρο του Ζαππείου. Φιλοτεχνήθηκε από τον κλασικιστή γλύπτη και καθηγητή του Πολυτεχνείου Λεωνίδα Δρόση ύστερα από διαγωνισμό που είχε προκηρύξει η ελληνική κυβέρνηση, αντί του ποσού των 85.000 δραχμών το 1870. Το έργο ολοκληρώθηκε το 1886.Άργησε να ολοκληρωθεί λόγω φόρτου παραγγελιών που είχε ο δημιουργός του. Στη θέση όπου βρίσκεται σήμερα μεταφέρθηκε το 1889,αλλά τα επίσημα αποκαλυπτήρια πραγματοποιήθηκαν με την ευκαιρία της μετακομιδής των οστών του Βαρβάκη από τη Ζάκυνθο το 1890.

Περιγραφή
---------

Ο Βαρβάκης απεικονίζεται όρθιος πάνω σε υψηλό βάθρο Στο δεξί χέρι κρατάει τη διαθήκη του και έχει το αριστερό στη μέση. Η αντιθετική κίνηση του κορμού και η φορά των πτυχών του μανδύα πάνω από το σύγχρονο κουστούμι δημιουργούν μια σειρά από άξονες που συντελούν στην ισορροπία του συνόλου. Στη βάση υπάρχουν τέσσερις αλληγορικές μορφές : Ιστορία, Ελεύθερη Ελλάδα, Σκέψη, Ναυτιλία-αναφέρονται στην προσφορά του Βαρβάκη στον Αγώνα του 21 και στη δράση του ευεργέτη. Το βάθρο είναι στατικό και στηρίζει τον ανδριάντα Είναι οπτικός ο ρόλος του βαθρου θέτωντας τον ανδριαντα σην κατάλληλη θέση για να φαίνεται και συμβολικός ταυτόχρονα ως προς τη σχέση του με τον κόσμο.Οι αλληγορικές μορφές έχουν τυπικά κλασικιστικά χαρακτηριστικά και μπαρόκ στοιχεία άλλοτε με έμφαση στις σχεδιαστικές λεπτομέρειες και άλλοτε στις καθαρά πλαστικές αξίες,πότε στην κίνηση και πότε στην στάση επισημαίνει ο Χρήσανθος Χρήστου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ηλίας Μυκονιάτης, Νεοελληνική γλυπική, Εκδοτική Αθηνών, Αθήνα, 1996, σελ.186
2. ↑  Ηλίας Μυκονιάτης, Νεοελληνική γλυπική, Εκδοτική Αθηνών, Αθήνα, 1996, σελ.186
3. ↑  Χρύσανθος Χρήστου-Μυρτώ Κουμβακάλη-Αναστασιάδη, Νεοελληνική Γλυπτική 1800-1940,εκδ. Εμπορική Τράπεζας της Ελλάδας, Αθήνα, 1982, σελ.46

Πηγές
-----

* Ηλίας Μυκονιάτης, Νεοελληνική γλυπική, Εκδοτική Αθηνών, Αθήνα, 1996
* Χρύσανθος Χρήστου-Μυρτώ Κουμβακάλη-Αναστασιάδη, Νεοελληνική Γλυπτική 1800-1940,εκδ. Εμπορική Τράπεζας της Ελλάδας, Αθήνα, 1982.
Η **Broadcast Film Critics Association** (**BFCA**) είναι η μεγαλύτερη ένωση κριτικών ταινιών στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής και στον Καναδά, αποτελούμενη από περίπου 250 τηλεοπτικούς, ραδιοφωνικούς και διαδικτυακούς κριτικούς.

Η *Broadcast Film Critics Association* ιδρύθηκε το 1995, και διοργανώνει κάθε χρόνο τα βραβεία Critics' Choice Movie για να τιμήσει επιτεύγματα στο χώρο του κινηματογράφου. Ένα μέρος των εσόδων της τελετής απονομής των βραβείων στο ξενοδοχείο "Μπέβερλι Χιλς" δωρίζεται στο ίδρυμα *Starlight Children's Fund*.

Η BFCA είναι επίσης χορηγός της ιστοσελίδας συνεντεύξεων Critics Choice, η οποία λειτουργεί και ως διαδικτυακή κοινότητα. Η ιστοσελίδα περιέχει έργα επαγγελματιών κριτικών ταινιών και δημοσιογράφων, ενώ δίνει τη δυνατότητα στους θαυμαστές των ταινιών να δώσουν τις δικές τους κριτικές.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «BFCA Info». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Φεβρουαρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 21 Ιανουαρίου 2012.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα της BFCA
* Critics Choice

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου Βόρειας Αμερικής |
| --- |
|  |
| ΗνωμένεςΠολιτείες | 

|  |  |
| --- | --- |
| Εθνικά | 
* Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου
* Εθνικό Συμβούλιο Αναθεώρησης
* Εθνική Κοινότητα Κριτικών Κινηματογράφου
* Ένωση Αφρο-Αμερικανών
 |
|  |
| Βορειο-ανατολικά | 
* Βοστώνη
* Βοστώνη (διαδίκτυο)
* Νέα Υόρκη
* Νέα Υόρκη (διαδίκτυο)
* Ουάσινγκτον Π.Κ.
* Φιλαδέλφεια
 |
|  |
| Μεσοδυτικά | 
* Αϊόβα
* Γιούτα
* Ντένβερ
* Ντιτρόιτ
* Σεντ Λούις
* Σικάγο
 |
|  |
| Νότια | 
* Ντάλας-Φορτ Γουόρθ
* Οκλαχόμα
* Τζόρτζια
* Φλόριντα
* Φοίνιξ
* Χιούστον
* Ώστιν
 |
|  |
| Δυτικά | 
* Λος Άντζελες
* Σαν Ντιέγκο
* Σαν Φρανσίσκο
* Σιάτλ
* Χόλιγουντ
 |

 |
|  |
| Καναδάς | 
* Βανκούβερ
* Τορόντο
 |

 |
Ο **Μαμφρέδος Δ΄ του Σαλούτσο**, (Ιταλική γλώσσα : *Manferdο IV*, 1262 - 16 Σεπτεμβρίου 1330) από τον Οίκο των Αλεράμιτσι-ντελ Βάστο ήταν 5ος μαρκήσιος τού Σαλούτσο (1296 - 1330).

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος τού Θωμά Α΄ μαρκησίου τού Σαλούτσο και της Λουίζας τού Τσέβα.

Ο Μαμφρέδος Δ΄ πίεσε την πόλη τού Σαλούτσο (η οποία είχε γίνει ελεύθερη φόρων από τον πατέρα του) να υπογράψει ένα σύμφωνο, που καθόριζε τις σχέσεις της πόλης και τού διοικητή της (podestà) με τον μαρκήσιο. Επίσης συνέχισε την επέκταση των ορίων της μαρκιωνίας, που είχε αρχίσει ο πατέρας του, με τον προσάρτηση γαιών και κάστρων. Ο Μαμφρέδος ορκίστηκε πίστη στον Αμεδαίο Ε΄ της Σαβοΐας για την μαρκιωνία του Σαλούτσο (27 Αυγούστου 1305). Το 1322 σε αντάλλαγμα της διευθέτησης των χρεών τού κλάδου ντελ Καρρέττο, απέκτησε τα κάστρα Κάιρο Μοντενόττε, Ροτσέττα και Κορτεμίλια.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε πρώτα τη Βεατρίκη των Χοενστάουφεν, κόρη τού Μαμφρέδου της Σικελίας και της Ελένης Αγγελίνας της Ηπείρου και είχε τέκνα:

* Φρειδερίκος Α΄ 1287-1336, μαρκήσιος τού Σαλούτσο.
* Αικατερίνη, παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Ενγκάννα κύριο τού Μπάργκε.

Έπειτα έκανε δεύτερο γάμο με την Ισαβέλλα Ντόρια, κόρη τού Βερναμπό Ντόρια, πατρικίου της Γένουας και της Ελεονόρας Φιέσκι και είχε τέκνα:

* Μαμφρέδος Ε΄, μαρκήσιος τού Σαλούτσο (1330-32).
* Βονιφάτιος.
* Θεόδωρος.
* Ελεονόρα, παντρεύτηκε τον Οντόνε Α΄ μαρκήσιο τού Τσέβα.

Από μία μη νόμιμη σχέση είχε ένα φυσικό τέκνο:

* (νόθη) Ελίνντα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.
2. ↑  Chaubet 1984, σ. 125
3. ↑  Cox 1967, σ. 373
4. ↑  Chaubet 1984, σ. 125
5. ↑  Chaubet 1984, σ. 125
6. ↑  Chaubet 1984, σ. 125
7. ↑  Chaubet 1984, σ. 125

Πηγές
-----

* Marek, Miroslav. «A listing of descendants of Manfred I of Saluzzo». Genealogy.EU.
* Chaubet, Daniel (1984). "Une enquête historique en Savoie au XVe siècle". Journal des savants (in French). n°1-2: 93-125.
* Cox, Eugene L. (1967). The Green Count of Savoy: Amedeus VI and the Transalpine Savoy in the Fourteenth-Century. Princeton University Press.
O **Μαμφρέδος Ε΄**, ιταλ. Manfredο V (άκμασε 1330-1332) από τον Οίκο των Αλεράμιτσι-ντελ Βάστο ήταν 6ος μαρκήσιος τού Σαλούτσο (1330-1332).

Ο θυρεός τού μαρκήσιου τού Σαλούτσο.

Βιογραφία
---------

Ήταν δευτερότοκος γιος τού Μαμφρέδου Δ΄ μαρκησίου τού Σαλούτσο και της 2ης συζύγου του Ισαβέλλας Ντόρια, κόρης τού Μπερναμπό Ντόρια. Ο πατέρας του από τον 1ο του γάμο είχε γιο τον Φρειδερίκο Α΄.

Η επιρροή της μητέρας του στην Αυλή έκανε τον πατέρα του να τον ορίσει διάδοχο. Το 1330 απεβίωσε ο Μαμφρέδος Δ΄, αλλά ο Φρειδερίκος Α΄ διεκδίκησε τον θρόνο και έτσι προκλήθηκε εμφύλιος πόλεμος. Με την παρέμβαση τού εξαδέλφου τού τελευταίου, τού Αμεδαίου ΣΤ΄ κόμη της Σαβοΐας, ο Μαμφρέδος Ε΄ εξαναγκάστηκε -όταν πιάστηκε σε ερωτικό σκάνδαλο με τη μητέρα του- να παραχωρήσει τον θρόνο στον μεγαλύτερο αδελφό του το 1334.

Το 1334 απεβίωσε ο Φρειδερίκος Α΄ και ο Μαμφρέδος Ε΄ κήρυξε πόλεμο στον γιο εκείνου Θωμά Β΄. Ο στρατός του αποτελείτο κυρίως από μισθοφόρους από την Ανδεγαυία (Ανζού)· έπειτα από μακρά πολιορκία, το 1341 το Σαλούτσο παραδόθηκε και ο στρατός του λεηλάτησε την πόλη και κατέστρεψε το κάστρο. Ο Θωμάς Β΄ φυλακίστηκε.

Ο προστάτης του ήταν ο Ροβέρτος των Καπετιδών-Ανζού της Νάπολης· όταν αυτός ηττήθηκε στη μάχη τού Γκαμενάριο, ο Μαμφρέδος Ε΄ υποχρεώθηκε από τους Βισκόντι το 1342 να εγκαταλείψει το Σαλούτσο.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.

Πηγές
-----

* Geoffery, Mayhew (1879). Scandals of the Day. NY,NY: Westbook Publishing House. pp. 34–38.
Η **Μάχη του ποταμού Τάρα** ήταν μία μάχη που έγινε το 1150 στον ποταμό Τάρα στα εδάφη του Μεγάλου Πριγκιπάτου της Ράσκας ανάμεσα στο πριγκιπάτο τους συμμάχους του Ούγγρους και την Βυζαντινή Αυτοκρατορία. 

Αρχηγοί του στρατού του πριγκιπάτου ήταν οι Γκρντέσκα και Βούτσινα όπου ήταν οι στρατιωτικοί διοικητές του στρατού του Ούρος Β΄. Οι Βυζαντινοί κέρδισαν την μάχη και τον Σερβο-ουγγρικό στρατό, όπου πιάστηκαν και αιχμάλωτοι οι δύο στρατιωτικοί διοικητές τους. Οι κρατούμενοι αναφέρεται ότι μεταφέρθηκαν στην Σερδική.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Joannes Cinnamus, Deeds of John and Manuel Comnenus, Columbia University Press
2. ↑  Vizantološki institut SANU, „Vizantijski izvori za istoriju naroda Jugoslavije IV" (fototipsko izdanje originala iz 1971), Beograd, 2007. ISBN 978-86-83883-10-3

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Battle of Tara (1150)  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Τμήμα της ουαλικής έκδοσης του Brut y Tywysogion το οποίο βρέθηκε στο Ερυθρό Βιβλίο του Χέργκεστ
Το ***Brut y Tywysogion*** (ελληνικά: *Χρονικό των Πριγκίπων*) αποτελεί μια από τις σημαντικότερες πρωτογενείς πηγές για την ουαλική ιστορία. Αποτελεί μία ανθολογία χρονικών που χρησιμεύει ως συνέχεια του έργου του Τζέφρεϊ του Μονμάουθ, *Historia Regum Britanniae*. Το *Brut y Tywysogion* επέζησε μέσω μεγάλου αριθμού ουαλικών μεταφράσεων της αρχικής λατινικής έκδοσης, η οποία, όμως, δεν διασώθηκε. Οι σημαντικότερες εκδόσεις είναι αυτή στο *Peniarth MS. 20* και η, λιγότερη ολοκληρωμένη, του Ερυθρού Βιβλίου του Χέργκεστ. Η έκδοση γνωστή υπό τον τίτλο *Brenhinoedd y Saeson* (*Βασιλείς των Άγγλων*) συνδυάζει υλικό από ουαλικά χρονικά με υλικό από αγγλική πηγή.

Η έκδοση του *Peniarth MS. 20* ξεκινά το 682 με την καταγραφή του θανάτου του Κάντουλαντρ και τελειώνει το 1332. Οι καταγραφές για τα πρώτα χρόνια είναι σύντομες, συχνά καταγραφές θανάτων και γεγονότων όπως εκλείψεις, επιδημίες ή σεισμοί, αλλά αργότερα οι καταγραφές δίνουν περισσότερες λεπτομέρειες. Κύρια εστίαση του ενδιαφέροντος είναι οι ηγεμόνες των Βασιλείων του Γκουίνεθ, του Πόουις και του Ντέχιουμπαρθ, αλλά γίνεται αναφορά και σε εκκλησιαστικά γεγονότα, όπως η συμμόρφωση της ημερομηνίας εορτής του Πάσχα από την Ουαλική Εκκλησία με αυτή της Ρώμης από τον "Ελβόθιο" (Έλφοθ), Επίσκοπο του Μπάνγκορ, το 768. Γεγονότα στην Αγγλία, την Ιρλανδία, τη Σκωτία και ορισμένες φορές τη Γαλλία επίσης αναφέρονται συντόμως.

Τα αρχικά μοναχιστικά χρονικά εικάζεται πως συγγράφηκαν στο Αββαείο του Στράτα Φλόριντα, αλλά εικάζεται πως φυλάσσονταν στο παλιό αββαείο του Λάνμπανταρν Φάουρ κατά τον 11ο αιώνα. Χρονικά από άλλα, προερχόμενα από άλλα αββαεία, επίσης χρησιμοποιήθηκαν κατά τη συγγραφή. Επίσης, το λιγότερο μία εκ των ουαλικών μεταφράσεων του έργου εικάζεται πως συνεγράφη στο Στράτα Φλόριντα.

Παραπομπές
----------

* John Edward Lloyd, *The Welsh Chronicles* (London: H. Milford, 1929)
* Ian R. Jack, *Medieval Wales* (Ithaca: Cornell University Press, 1972)
* Thomas Jones, ed. *Brut y Tywysogyon: Red Book of Hergest Version* (Cardiff: University of Wales Press, 1973)
* Thomas Jones, ed. *Brut y Tywysogyon: Peniarth MS. 20 Version* (Cardiff: University of Wales Press, 1952)

Εξωτερικός Σύνδεσμος
--------------------

* Brut y Tywysogion
Η ***L'Indépendant*** είναι καθημερινή γαλλική τοπική εφημερίδα, η έδρα της οποίας βρίσκεται στο Περπινιάν. Κυκλοφορεί κυρίως στους νομούς της Ωντ και των Ανατολικών Πυρηναίων.

Ιστορία
-------

Το πρώτο φύλλο της L'Indépendant, το οποίο χρονολογείται στην 1η Ιανουαρίου 1846.
Ιδρυμένη στο Περπινιάν την 1η Ιανουαρίου 1846, από υποστηρικτές του Φρανσουά Αραγκό, υπό τον τίτλο *L'Indépendant des Pyrénées-Orientales*, ήταν προσκείμενη στον ρεπουμπλικανισμό σε αυτή την περίοδο κατά την οποία οι ρεπουμπλικάνοι είχαν υιοθετήσει μια επιθετική πολιτική απέναντι στην Μοναρχία του Ιουλίου με ρεπουμπλικανικές συγκεντρώσεις να λαμβάνουν χώρα. Απαγορεύτηκε κατά την Απελευθέρωση καθώς εξακολούθησε να κυκλοφορεί και υπό το καθεστώς το Βισύ, και στη συνέχεια κατά τη γερμανική κατοχή. Τελικώς η δίκη της εφημερίδας δεν έλαβε χώρα, με την τελευταία να βγαίνει, έτσι, κερδισμένη.

Επανακυκλοφόρησε στις 18 Απριλίου 1950 υπό τον τίτλο *L'Indépendant du matin*, και στη συνέχεια *L'Indépendant catalan*, ενώ τελικά έλαβε τον τίτλο *L'Indépendant*. Ένα από τα τρία σημαντικότερα περιουσιακά στοιχεία του ομίλου *Midi Libre*, υπήρξε ιδιοκτησίας του ομίλου La Vie-Le Monde το διάστημα μεταξύ 2000 και τέλη 2007.

Αποτελεί, από τον Ιανουάριο του 2008, μέσω των Journaux du Midi, ιδιοκτησία του ομίλου Sud Ouest.

Η κυκλοφορία του για το 2009 ήταν της τάξεως των 63.585 αντιτύπων.

Δείτε επίσης
------------

### Βιβλιογραφία

* Gérard Bonet, *L'Indépendant des Pyrénées-Orientales. Un siècle d'histoire d'un quotidien, 1846-1950*, éd. Publications de l'Olivier, Perpignan, 2005, ISBN 2908866218

### Σχετικά Λήμματα

* Les Journaux du Midi

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Qui sommes-nous ?». le site du quotidien 'Indépendant. Ανακτήθηκε στις 4 Απριλίου 2013.
2. ↑  «Statistiques de l'OJD pour 2009». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Απριλίου 2010. Ανακτήθηκε στις 21 Μαρτίου 2014.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **L'Indépendant (Ανατολικά Πυρηναία)** |

* Ιστοσελίδα της εφημερίδας

Η εφημερίδα συμπληρώνει την ενημέρωση του αναγνωστικού κοινού της μέσω blogs τα οποία και ανήκουν σε συντάκτες της:

* Plan-séquence : νέα από τον χώρο του κινηματογράφου από τον Ρισάρ Πεβνί
* lelitoulalu : λογοτεχνικές κριτικές από τον Μισέλ Λιτού

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 190485912
* SUDOC: 029338972
* BNF: cb32789764v (data)

 |

 |
Το ***L' Illustration*** (μετάφραση: Η εικονογράφηση) ήταν εβδομαδιαίο εικονογραφημένο περιοδικό, στη γαλλική γλώσσα, που εκδιδόταν στο Παρίσι από το 1843 μέχρι το 1944. Η έκδοση ιδρύθηκε από τον Εντουάρ Σαρτόν και το πρώτο τεύχος κυκλοφόρησε στις 4 Μαρτίου 1843.

Ιστορία
-------

Το τεύχος 2951 του περιοδικού *L'Illustration* (16 Σεπτεμβρίου 1899) με εξώφυλλο για την περίφημη υπόθεση Ντρέιφους
Το *L' Illustration* έγινε το 1891 το πρώτο γαλλικό περιοδικό που δημοσίευσε φωτογραφία. Πολλές από τις φωτογραφίες που δημοσίευε το περιοδικό ήταν από πρακτορεία συνεργαζόμενων φωτογράφων, όπως το Σαρλ Σουσό-Φλαβιάν. Απασχολούσε, όμως, και δικούς του φωτογράφους, όπως ο Λεόν Ζιμπέλ και άλλους.

Το 1907, έγινε το πρώτο περιοδικό παγκοσμίως που δημοσίευσε έγχρωμη φωτογραφία.

Δημοσίευσε επίσης πεζογραφήματα σε συνέχειες, όπως τη νουβέλα *Le mystère de la chambre jaune* (*Το μυστήριο του κίτρινου δωματίου*) του Γκαστόν Λερού.

Στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου διευθυνόταν από τον Ζαν ντε Λεσντέν και έγινε βήμα για τον συνεργαζόμενο με τους Γερμανούς στρατάρχη και πρόεδρο της κατεχόμενης Γαλλίας Φιλίπ Πεταίν. Ως αποτέλεσμα, η έκδοση σταμάτησε το 1944, μετά την απελευθέρωση της Γαλλίας.

Το 1945, επανεκδόθηκε σε άλλη μορφή, με τον τίτλο *France-Illustration*, η οποία πτώχευσε το 1957.

Υποσημειώσεις
-------------

1. 1 2  «The ISSN portal» (Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Simplified Chinese, Αραβικά) ISSN International Centre. Παρίσι. 0246-9251.
2. ↑  Γαλλικά περιοδικά κατά τη διάρκεια του πολέμου: *L'Illustration.*
3. ↑  Lackerstein, Debbie (Μαρτίου 2012). *National Regeneration in Vichy France: Ideas and Policies, 1930-1944*. Ashgate. σελ. 210. ISBN 978-0754667216.
4. ↑  Grenier, Jean (1997). *Sous l'Occupation (Collection "Pour mémoire")* (στα Γαλλικά). Publisher: C. Paulhan. ISBN 978-2912222008.

Βιβλιογραφία
------------

* Marchandiau Jean-Noël. (1987). *L'Illustration : vie et mort d'un journal, 1843-1944.*[*νεκρός σύνδεσμος*] Toulouse : Éditions Privat. 10-ISBN 2-7089-5335-4; 13-ISBN 978-2-7089-5335-2; OCLC 17695376

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστοχώρος του L'Illustration, εταιρείας που εξέδωσε το *Λ' Ιλλουστρασιόν*
* Hathi Trust. L'Illustration, ψηφιοποιημένα τεύχη
Καλλιτεχνική σύλληψη του 4U 0142+61
Το **4U 0142+61** είναι ένα μάγναστρο σε απόσταση περίπου 13000 από τη Γη, που βρίσκεται στον αστερισμό της Κασσιόπης .

Σε ένα άρθρο που δημοσιεύτηκε στο *Nature* στις 6 Απριλίου 2006, οι Deepto Chakrabarty *et al.* του MIT αποκάλυψε ότι ανακαλύφθηκε ένας περιαστρικός δίσκος γύρω από το πάλσαρ. Αυτό μπορεί να αποδείξει ότι οι πλανήτες πάλσαρ είναι κοινοί γύρω από αστέρια νετρονίων. Ο δίσκος των συντριμμιών είναι πιθανό να αποτελείται κυρίως από βαρύτερα μέταλλα. Το αστέρι είχε υποστεί ένα γεγονός σουπερνόβα πριν από περίπου 100.000 χρόνια. Ο δίσκος βρίσκεται σε τροχιά περίπου 1,6 εκατομμύρια χιλιόμετρα μακριά από το πάλσαρ και πιθανώς περιέχει περίπου 10 γήινες μάζες υλικού.  Αυτό σηματοδοτεί επίσης την πρώτη φορά που ανακαλύφθηκε πάλσαρ με δίσκο συντριμμιών σε τροχιά γύρω από αυτό. 

Τον Μάιο του 2022 η πρώτη μελέτη του IXPE υπαινίχθηκε την πιθανότητα διπλής διάθλασης υπό κενό στο 4U 0142+61

Παραπομπές
----------

1. ↑  Wang, Zhongxiang; Chakrabarty, Deepto; Kaplan, David L. (April 2006). «A debris disk around an isolated young neutron star» (στα αγγλικά). *Nature* **440** (7085): 772–775. doi:10.1038/nature04669. ISSN 0028-0836. PMID 16598251. Bibcode: 2006Natur.440..772W.
2. ↑  Ertan, Ü; Erkut, M. H.; Ekşi, K. Y.; Alpar, M. A. (March 2007). «The Anomalous X-Ray Pulsar 4U 0142+61: A Neutron Star with a Gaseous Fallback Disk». *The Astrophysical Journal* **657** (1): 441–447. doi:10.1086/510303. Bibcode: 2007ApJ...657..441E.
3. ↑  A bot will complete this citation soon. Click here to jump the queue **MISSING LINK.**. 2022-05-18.
4. ↑  «X-ray polarisation probes extreme physics». *CERN Courier* (στα Αγγλικά). 30 Ιουνίου 2022. Ανακτήθηκε στις 15 Αυγούστου 2022.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Οι επιστήμονες διασκορπίζουν το μυστήριο του σχηματισμού πλανητών (5 Απριλίου 2006) CNN
* Ο Spitzer βλέπει τον νέο δίσκο του πλανήτη γύρω από το νεκρό αστέρι (7 Απριλίου 2006) SpaceDaily
* Γέννηση του «Phoenix» Planets;
* 4U0142+61
* 1RXS J014621.5+614509
Οι **Bucks Fizz** είναι ένα βρετανικό ποπ συγκρότημα που σημείωσε επιτυχίες τη δεκαετία του 1980, κυρίως με τη νίκη του στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision του 1981 με το τραγούδι "Making Your Mind Up". Το γκρουπ συστάθηκε τον Ιανουάριο του 1981 ειδικά για το διαγωνισμό και περιλαμβάνει τέσσερις τραγουδιστές: τον Bobby G, την Σέριλ Μπέικερ, τον Μάικ Νόλαν και την Τζέι Άστον. Πέτυχαν την άμεση προσοχή με το χορό που συνόδευε το τραγούδι, που περιελάμβανε χορό συνοδευόμενο από σκίσιμο φούστας. Το συγκρότημα είχε επιτυχημένη καριέρα σε όλο τον κόσμο (εκτός από τις Ηνωμένες Πολιτείες), ενώ στο Ηνωμένο Βασίλειο πούλησαν τους περισσότερους δίσκους και πέτυχαν τρία No. 1 singles με το "Making Your Mind Up" (1981), "The Land of Make believe" (1981) και "My Camera Never Lies" (1982) και έγινε ένα από τα πιο εμπορικά συγκροτήματα της δεκαετίας του 1980. Τα ρεκόρ πωλήσεων σε όλο τον κόσμο έχουν ξεπεράσει τα 15 εκατ.ευρώ.

Το σχήμα του συγκροτήματος έχει μεταβληθεί αρκετές φορές τα τελευταία χρόνια, με πιο γνωστή αλαλγή την αντικατάσταση της Τζέι Άστον το 1985 από την Σέλι Πρέστον. Σήμερα, δύο σχήματα υφίστανται: το ένα που είναι επίσημο και συμπεριλαμβάνει το αρχικό μέλος Bobby G, και ένα άλλο που περιλαμβάνει τα άλλα τρία αρχικά μέλη ονόματι Σέριλ Μπέικερ, Μάικ Νόλαν και Τζέι Άστον, πρώην Bucks Fizz με τον Μπόμπι Μακβέι.

Τα μέλη χρονολογικά
-------------------

Υπάρχουν 16 μέλη του γκρουπ από την ίδρυσή του το 1981. Οι Bucks Fizz λειτούργησαν ως ένα τρίο μεταξύ του 1990 και του 1993.

* Bobby G 1981–σήμερα
* Μάικ Νόλαν 1981-1996
* Σέριλ Μπέικερ 1981-1993
* Τζέι Άστον 1981-1985
* Σέλι Πρέστον 1985-1990
* Χάιντι Μάντον 1994–σήμερα
* Αμάντα Σβαρτς 1994-1996
* Ντέιβιντ Βαν Ντέι 1996-1997
* Κάρεν Λόγκαν 1996
* Λουίζ Χαρτ 1996-2002
* Γκράχαμ Κρισπ 1997-2002
* Νίκι Γουίντερ 2003
* Γουέιν Τσίνερι 2003-2006
* Τάμι Τσοτ 2004–σήμερα
* Πολ Φόρνταμ 2006-2012
* Πολ Γέιτς 2012–σήμερα

(Επίσης η Τζένι Φίλιπς – 2006 που αναπλήρωνε την Χάιντι Μάντον που ήταν σε άδεια μητρότητας)

### Αρχικό σχήμα των Bucks Fizz/Fizz

* Μάικ Νόλαν 2004–σήμερα
* Σέριλ Μπέικερ 2004–σήμερα
* Σέλι Πρέστον 2004-2009
* Τζέι Άστον 2009–σήμερα
* Στίβεν Φοξ 2014
* Μπόμπι Μακβέι 2015-σήμερα

Δισκογραφία
-----------

| Ημερομηνία κυκλοφορίας | Τίτλος |
| --- | --- |
| 1981 | *Bucks Fizz* |
| 1982 | *Are You Ready* |
| 1983 | *Hand Cut* |
| 1984 | *I Hear Talk* |
| 1986 | *Writing on the Wall* |

Παραπομπές
----------

1. ↑  BBC — TOTP2. «Cheryl Baker interview». Ανακτήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 2008.
2. ↑  *Trouble at the Top*, BBC Television, 14 Φεβρουαρίου 2002
3. ↑  Allmusic. «Bucks Fizz Biography». Ανακτήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 2008.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Bucks Fizz στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 148533711
* LCCN: n96007353
* ISNI: 0000 0001 0725 9689
* SUDOC: 161776671
* BNF: cb13902165g (data)
* MusicBrainz: 81b9c72d-8d46-446b-a420-ba618d89636e

 |

 |
Το **5/42 Σύνταγμα Ευζώνων** (5/42 ΣΕ, 42ο Σύνταγμα) αποτελούσε ειδικό σύνταγμα Ευζώνων του Ελληνικού Στρατού, από Φθιώτιδα και Στερεά Ελλάδα με εδρα τη Λαμία. Η μονάδα σχηματίστηκε μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους, το 1913 και υπάγονταν στη 13η Μεραρχία, ενώ μετείχε υπό την Αντάντ στο ρωσικό εμφύλιο πόλεμο, στη μικρασιατική εκστρατεία και στον ελληνοϊταλικό πόλεμο κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Στα Νοεμβριανά, κατόπιν πίεσης της Αντάντ, λόγω των «Βασιλόφρονων» στελεχών της, έγινε αλλαγή έδρας της μονάδας η οποία μεταστάθμευσε στη Χαλκίδα. Έπειτα τέθηκε υπό τις δυνάμεις της Αντάντ ενώ στις 3 Οκτωβρίου τα στρατεύματά του συντάγματος εισήλθαν ως απελευθερωτές στην Καβάλα.

Κατά τη διάρκεια της Μικρασιατικής εκστρατείας, λόγω των ικανοτήτων του αρχηγού και του σώματος, οι Τούρκοι αποκαλούσαν το διοικητή της μονάδας, συνταγματάρχη Νικόλαο Πλαστήρα, ως *Kara Şeytan* (Μαύρο Σατανά), ενώ το 5/42 Σύνταγμα Ευζώνων έγινε γνωστό ως *Şeytan asker* (στρατός του Σατανά).

Η μονάδα διαλύθηκε μετά την κατάληψη της Ελλάδας από τους Γερμανούς το 1941. Κατά τη διάρκεια της κατοχής της χώρας από τις δυνάμεις του Άξονα, η αντιστασιακή οργάνωση ΕΚΚΑ δημιούργησε ομώνυμο στρατιωτικό σκέλος.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Το Απόσπασμα Πλαστήρα (5/42 Σ.Ε) Αρχειοθετήθηκε 2016-11-09 στο Wayback Machine. geetha.mil.gr
2. 1 2 3 4  Σύντομη ιστορία του 5/42 Συντάγματος Ευζώνων της Λαμίας lamiakos-typos.gr
H ***Brookesia nana*** γνωστή και ως ***νανοχαμαιλέων*** είναι ένα είδος χαμαιλέοντα ενδημικό στα τροπικά δάση της βόρειας Μαδαγασκάρης. Ανακαλύφθηκε το 2012 από τον Γερμανό ερπετολόγο Φρανκ Γκλαβ στο τροπικό δάσος Σοράτα Μασσίφ της βόρειας Μαδαγασκάρης. Περιγράφηκε για πρώτη φορά το 2021 και ίσως αποτελεί το μικρότερο ερπετό.

Η *Boorkesia nana* δεν είναι δενδρόβια και ζει στο έδαφος του δάσους. Πιστεύεται πως απειλείται από την αποψίλωση των δασών. Σε αντίθεση με τους περισσότερους χαμαιλέοντες δεν μπορεί να αλλάξει χρώμα.

Έχει καφέ χρώμα. Τα ενήλικα αρσενικά έχουν μήκος μόλις 2,2 cm και τα θηλυκά 2,9 cm. Όπως και άλλα είδη του γένους *Brookesia, στην Brookesia nana* το θηλυκό είναι λίγο μεγαλύτερο από το αρσενικό.

Πηγές
-----
Η **Μάχη των Βουκολιών** που διεξήχθη στις 6 Φεβρουαρίου του 1897 (π.η.) θεωρείται ίσως η απαρχή των πολεμικών επιχειρήσεων του Ελληνοτουρκικού πολέμου του 1897.

Στις βόρειες προσβάσεις των Λευκών ορέων στη Κρήτη υφίσταται το χωριό Βουκολιές και παρ΄ αυτό ονομαστό οχυρό που κατείχετο από τουρκικό τακτικό στρατό (τάγμα). Απ΄ αυτό υπάρχει δρόμος που συναντά το δρόμο Κολυμπάρι - Πλατανιά περίπου 7 χλμ. από το σημείο που τότε στρατοπέδευε το μικτό απόσπασμα του Τ. Βάσσου. Συνεπώς οι επιδρομές των τουρκικών δυνάμεων με βάση το οχυρό όχι μόνο απειλούσαν το μικτό απόσπασμα που είχε ως βάση του το παραθαλάσσιο Κολυμπάρι αλλά και παρεμπόδιζαν την επικείμενη διείσδυσή του στην ενδοχώρα. Έτσι αποφασίστηκε η επίθεση κατά του οχυρού με ένα τάγμα πεζικού και ένα ουλαμό πυροβολικού. Το δε ελληνικό τάγμα ακολούθησαν και σώματα Κρητών. Η μάχη άρχισε το πρωί της 6ης Φεβρουαρίου ενώ το πυροβολικό πλησιάζοντας συνεχώς και εγγύτερα άρχισε να δημιουργεί ρήγματα στο οχυρό. Έτσι το απόγευμα όλος ο χώρος είχε σχεδόν περικυκλωθεί. Η μάχη όμως συνεχίσθηκε μέχρι τη νύκτα όπου μέρος της φρουράς του οχυρού αποτελούμενη από 250 άνδρες υπό τον φρούραρχο **Φουάτ - Μπέη** προσπαθώντας να διαφύγει έπεσε σε ενέδρα εθελοντικών κρητικών ομάδων δίνοντας δεύτερη μάχη σώμα με σώμα όπου ο Φουάτ και πολλοί οπλίτες του φονεύθηκαν. Στη συνέχεια η υπόλοιπη δύναμη του Φρουρίου παραδόθηκε. Οι τουρκικές απώλειες ήταν 240 περίπου νεκροί και τραυματίες ενώ του ελληνικού αποσπάσματος και των εθελοντικών τμημάτων 25 οπλίτες.

* Την επομένη ακολούθησε η περίφημη μάχη των Λειβαδιών.
Ο **Μαρίνος Νεαπολίτης** ήταν Ναπολιτάνος ο οποίος ευρισκόταν στην υπηρεσία του Βυζαντινού Αυτοκράτορα Αλέξιου Α΄ Κομνηνού.

Βιογραφία
---------

Νεότερος υιός της οικογένειας των Δουκών της Νεάπολης, ο Μαρίνος έλαβε την παιδεία του στην Κωνσταντινούπολη, όπου και εισήλθε στην υπηρεσία του Αλεξίου Α΄. Η πίστη του προς αυτόν, σύμφωνα με την Άννα Κομνηνή, ήταν αμφίβολη, ενώ φαίνεται να πρόδωσε τον Αυτοκράτορα. Ωστόσο, έλαβε συγχώρεση για τις πράξεις του λίγο πριν την Σύνοδο των Βλαχερνών, ενώ, ταυτόχρονα, δήλωσε πίστη προς το πρόσωπό του (προς το 1093/1094). Κατείχε, εκείνη την περίοδο, το αξίωμα του Σεβαστού. Εξελίχθηκε σε έναν από τους στενότερους συνεργάτες του Αλέξιου Α΄, του οποίου η περίοδος βασιλείας συνδέθηκε με μία έντονη δυτικοποίηση της αυτοκρατορικής αυλής, ενώ ενεπλάκη (προς το 1108) στην συνωμοσία την οποία μηχανεύτηκε ο Αλέξιος, προκειμένου να αποσπάσει από τον Βοϊμόνδο του Τάραντα, ορισμένους εκ των κόμητών του. Συγκεκριμένα, ο Αλέξιος απέστειλε ψευδείς επιστολές σε ορισμένους αξιωματούχους του Βοϊμόνδου, μέσω των οποίων τους έδινε την εντύπωση για προδοσία των πρώτων, την στιγμή κατά την οποία ο ισχυρός Νορμανδός ηγεμόνας ετοιμαζόταν, εκ νέου, να εισβάλει στην Αυτοκρατορία.

Συμμετείχε, στην συνέχεια, στις διαπραγματεύσεις για την υπογραφή της Συνθήκης της Δεαβόλεως (Σεπτέμβριος 1108), της οποίας και ήταν ένας από τους υπογράφοντες μαζί με τον Ρογήρο τον Φράγκο και τον Πιέρ ντ'Αλιφά.

Πηγή
----

* Élisabeth Malamut, *Alexis Ier Comnène*, éditions Ellipses, 2007.
Ο **Ανδρέας Λαγωνικάκης** (γενν. 1972) είναι παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής, που αγωνίστηκε με επιτυχία στον Πανιώνιο, στον ΠΑΟ και στη Ραπίντ Βιέννης. Ήταν μεσοεπιθετικός αλλά είχε την ικανότητα να αγωνίζεται µε επιτυχία σε πολλές θέσεις αποτελώντας ένα χρήσιμο εργαλείο στα χέρια του εκάστοτε προπονητή του καθώς µπορούσε να προσφέρει πολλές λύσεις.

Βιογραφικό
----------

Ο Ανδρέας Λαγωνικάκης γεννήθηκε στις 4 Ιουνίου 1972 στην Αθήνα. Ξεκίνησε την καριέρα του στον Κεραυνό Κερατέας, με τον οποίο αγωνίστηκε στη Δ΄ Εθνική τη σεζόν 1989-90. Πήγε στον Πανιώνιο την περίοδο 1990-91 και έµεινε στη Νέα Σμύρνη µέχρι το 1994. Στην πρώτη σεζόν είχε μόνο 5 συµµετοχές αλλά την επόµενη καθιερώθηκε στην πρώτη οµάδα και έπαιξε σε 29 αγώνες (5 γκολ). Στην τρίτη σεζόν είχε 22 συµµετοχές και 5 γκολ ενώ την τελευταία χρονιά στον Ιστορικό (1993-94) είχε 30 συµµετοχές και 7 γκολ. Ως παίκτης του Πανιωνίου κλήθηκε και αγωνίστηκε στην Εθνική Ελπίδων και στην Ολυμπιακή ομάδα. 

Τις περιόδους 1994-95 ως 1998-99 αγωνίστηκε στον Παναθηναϊκό. Ήταν βασικός και είχε 111 συµµετοχές και 6 γκολ. Ακολούθως συνέχισε την καριέρα του στο εξωτερικό και έγινε ο πρώτος Έλληνας παίκτης που αγωνίστηκε στην Αυστρία, στη Ραπίντ Βιέννης. Εκεί έµεινε για τρία χρόνια: 1999-2000 ως 2001-02. Στο διάστηµα αυτό είχε 80 συµµετοχές και πέτυχε 8 γκολ. Υπήρξε βασικό στέλεχος της οµάδας της Βιέννης και η απόδοση του κυµαινόταν σε υψηλά επίπεδα.

Το 2002 επέστρεψε στη Νέα Σμύρνη, στον Πανιώνιο, στον οποίο διατέλεσε αρχηγός. Έκλεισε την επαγγελµατική του καριέρα στους κυανερύθρους τη σεζόν 2004-05. Τη νέα περίοδο της παρουσίας του στον Πανιώνιο είχε 23 συµµετοχές και 2 γκολ την πρώτη σεζόν, 12 ματς και 2 γκολ τη δεύτερη και την τελευταία 11 συµµετοχές. 

Ο επίλογος της ποδοσφαιρικής του καριέρας γράφτηκε στον Κεραυνό Κερατέας, όπου αγωνίστηκε ως το 2007-08.

Εργάστηκε στο τμήμα scouting του Πανιωνίου την περίοδο 2010-11, ενώ υπήρξε για μια πενταετία (2013-18) στέλεχος των Ακαδημιών του Παναθηναϊκού, αλλά και μέλος του τμήματος scouting της πρώτης ομάδας.

Τώρα εργάζεται ως ανιχνευτής ταλέντων (σκάουτερ) στην ΑΕΚ.

Σύλλογοι
--------

| Έτη | Σύλλογος | Συμμετοχές | Γκολ |
| --- | --- | --- | --- |
| 1989-90 |  Κεραυνός Κερατέας | 31 | 10 |
| 1990 ως 1994 |  Πανιώνιος | 86 | 17 |
| 1994 ως 1999 |  Παναθηναϊκός | 111 | 6 |
| 1999 ως 2002 |  Ραπίντ Βιέννης | 80 | 8 |
| 2002 ως 2005 |  Πανιώνιος | 46 | 4 |
| 2005 ως 2008 |  Κεραυνός Κερατέας |  |  |
| Χρονιές | Εθνικές ομάδες | Συμμετοχές | Γκολ |
| 1990-93 | Ελλάδα Ελλάδα Ελπίδων |  |  |
| 1990-91 | Ελλάδα Ελλάδα Ολυμπιακή ομάδα |  |  |

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Βασίλης Κιντής, "Ανδρέας Λαγωνικάκης", Πανιώνιος Κόσμος, φ. 14 (28/3/2009), σελ. 4.
* «Όλα για το ποδόσφαιρο ’91», περιοδικό Εικόνες.