recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η **2η Ταξιαρχία Αλεξιπτωτιστών** (αγγλικά: *2nd Parachute Brigade*) ήταν αερομεταφερόμενος σχηματισμός του Βρετανικού Στρατού, ο οποίος έδρασε κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Η 2η Ταξιαρχία Αλεξιπτωτιστών ήταν η δεύτερη ταξιαρχία αλεξιπτωτιστών που σχηματίστηκε από το Βρετανικό Στρατό το 1942. Αποτελούσε αρχικά τμήμα της 1ης Αερομεταφερόμενης Μεραρχίας, αλλά το 1943, μετά την εισβολή στην Ιταλία, έγινε ανεξάρτητος σχηματισμός. Ως ανεξάρτητη ταξιαρχία υπηρέτησε υπό τις διαταγές της 2ης Μεραρχίας της Νέας Ζηλανδίας, της 8ης Ινδικής Μεραρχίας Πεζικού και του 1ου Αερομεταφερόμενου Ειδικού Αποσπάσματος.

Πριν από το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στην Ευρώπη, η ταξιαρχία μετείχε σε επιχειρήσεις στην Ιταλία, τη νότια Γαλλία και την Ελλάδα. Στο τέλος του ευρωπαϊκού πολέμου η ταξιαρχία επέστρεψε στο Ηνωμένο Βασίλειο και είχε ως στόχο να ενταχθεί στην 44η Ινδική Αερομεταφερόμενη Μεραρχία στην Άπω Ανατολή, στον αγώνα έναντι της Αυτοκρατορίας της Ιαπωνίας, αλλά ο πόλεμος τελείωσε πριν αποπλεύσει. Αντ' αυτού, η ταξιαρχία ανατέθηκε στην 6η Αερομεταφερόμενη Μεραρχία, που είχε ονομαστεί Αυτοκρατορική Στρατηγική Εφεδρεία υπηρέτησε στην Εντολή της Παλαιστίνης.

Οι περικοπές δαπανών στις βρετανικές ένοπλες δυνάμεις μετά τον πόλεμο, είχαν ως αποτέλεσμα τη μείωση της σύνθεσης της ταξιαρχής. Από το 1948, η 2η Ταξιαρχία Αλεξιπτωτιστών ήταν ο τελευταίος εν ενεργεία σχηματισμός αλεξιπτωτιστών που χρονολογούνταν από το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ενώ όλες οι άλλες μεραρχίες και ταξιαρχίες αλεξιπτωτιστών είχαν διαλυθεί. Τα τελευταία τρία τάγματα του τακτικού στρατού που περιλαμβάνονταν στην ταξιαρχία, επέστρεψαν στο Ηνωμένο Βασίλειο, ενώ την ίδια χρονιά ο σχηματισμός προσχώρησε στο βρετανικό στρατό του Ρήνου και μετασχηματίστηκε σε 16η Ταξιαρχία Αλεξιπτωτιστών.

Φωτογραφίες
-----------

* Το 4ο Τάγμα Αλεξιπτωτιστών με όλμους εν δράση, Ιταλία 1944.Το 4ο Τάγμα Αλεξιπτωτιστών με όλμους εν δράση, Ιταλία 1944.
* Βρετανοί αλεξιπτωτιστές της 2ης Ανεξάρτητης Ταξιαρχίας Αλεξιπτωτιστών σε Dakota στην πορεία τους προς τα Μέγαρα στην Ελλάδα, 14 Οκτωβρίου 1944.Βρετανοί αλεξιπτωτιστές της 2ης Ανεξάρτητης Ταξιαρχίας Αλεξιπτωτιστών σε Dakota στην πορεία τους προς τα Μέγαρα στην Ελλάδα, 14 Οκτωβρίου 1944.
* Απόβαση Βρετανών αλεξιπτωτιστών του 2ης Ανεξάρτητης Ταξιαρχίας Αλεξιπτωτιστών αποβίβαση από αποβατικά σκάφη στη Θεσσαλονίκη, 8 Νοεμβρίου 1944.Απόβαση Βρετανών αλεξιπτωτιστών του 2ης Ανεξάρτητης Ταξιαρχίας Αλεξιπτωτιστών αποβίβαση από αποβατικά σκάφη στη Θεσσαλονίκη, 8 Νοεμβρίου 1944.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «2 Parachute Brigade». Para Data. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 21 Ιουλίου 2011.
2. ↑  Cole, p.65
3. ↑  Ferguson, p.34

Βιβλιογραφία
------------

* Cole, Howard N (1963). *On Wings of Healing: The Story of the Airborne Medical Services 1940–1960*. Edinburgh, United Kingdom: William Blackwood. OCLC 29847628.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα 2nd Parachute Brigade (United Kingdom)  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Ηρακλής** που φιλοξενείται στη συλλογή του Μητροπολιτικού Μουσείου Τέχνης στην Νέα Υόρκη με αριθμό ευρετηρίου 28.77 λέγεται ότι βρέθηκε στην Μαντίνεια και αγοράστηκε στις 2 Απριλίου του 1928 από κάποιον Joseph Brummer στη Νέα Υόρκη.

Περιγραφή
---------

Το μπρούτζινο αγαλμάτιο εικονίζει τον Ηρακλή ως ήρωα με εξαιρετική σωματική δύναμη, αλλά και ως υπέροχο καλλωπισμένο και εκπολιτισμένο άτομο.

Ερμηνεία και ιστορική τοποθέτηση
--------------------------------

Το αγαλματίδιο πιθανόν να ήταν ανάθημα σε κάποιο ιερό. Είναι έργο αρχαϊκής τέχνης του τελευταίου τετάρτου του 6ου αιώνα π.Χ.

Πηγές
-----

* Παρουσίαση του εκθέματος από το Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης
Ο **Θεόδωρος Αναγνωστόπουλος** του Γεωργίου (Καρδίτσα, 12 Αυγούστου 1936 - Αθήνα, 26 Νοεμβρίου 2012) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, ο οποίος διετέλεσε βουλευτής Καρδίτσας με τη Νέα Δημοκρατία.

Βιογραφία
---------

Ο πατέρας του, Γεώργιος, ήταν βουλευτής της ΕΠΕΚ και εν συνεχεία της Ένωσης Κέντρου. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών και εργάστηκε στο δικηγορικό επάγγελμα στον τραπεζικό τομέα. 

Το 1974 ο Θεόδωρος ήταν Νομάρχης Καρδίτσας (διορισμένος). Μετά τις εκλογές του 1989 εξελέγη αντιπρόεδρος του Ελληνικού Κοινοβουλίου.

Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής στις εκλογές του 1974, με την Ένωση Κέντρου-Νέες Δυνάμεις (μετέπειτα ΕΔΗΚ). Επανεξελέγη βουλευτής με τη Νέα Δημοκρατία (στην οποία προσχώρησε το 1981), το 1985, Ιούνιο 1989, Νοέμβριο 1989, Απρίλιο 1990, 1993 και το 2000.

Υπηρέτησε ως υπουργός Δημόσιας Τάξης στην κυβέρνηση της ΝΔ από τις 8 Αυγούστου 1991 έως τις 3 Δεκεμβρίου 1992  και υπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών από τις 3 Δεκεμβρίου 1992 έως τις 13 Οκτωβρίου 1993, οπότε και επαναλειτούργησε η σιδηροδρομική γραμμή Ναυπλίου.

Πέθανε το 2012 και κηδεύτηκε από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.

Ο γιος του Γεώργιος εξελέγη κι εκείνος βουλευτής το 2007.

Παραπομπές
----------

1. ↑  "Έφυγε' ο Θ. Αναγνωστόπουλος- Συλλυπητήρια δήλωση Σαμαρά, Karditsa Live, 26-11-2012.
2. ↑  Βιογραφία[*νεκρός σύνδεσμος*] στην ηλεκτρονική εγκυκλοπαίδεια "Παιδεία".
3. ↑  Κοινοβουλευτική θητεία Θεόδωρου Αναγνωστόπουλου, δικτυακός τόπος Βουλής των Ελλήνων.
4. ↑  ΓΓ της Κυβέρνησης - Η σύνθεση και οι μεταβολές στην κυβερνητική δομή
5. ↑  Απεβίωσε ο πρώην υπουργός Θεόδωρος Αναγνωστόπουλος – Τετάρτη η κηδεία[*νεκρός σύνδεσμος*], skai.gr, 27-11-2012, ανάκτηση 24-1-2014.
Ο **Ισαάκ Λα Σαπελιέ** (Isaac René Guy Le Chapelier, 12 Ιουνίου 1754 – 22 Απριλίου 1794), επίσης γνωστός και ως **Ζαν Λε Σαπελιέ**, ήταν Γάλλος δικαστικός και πολιτικός, ο οποίος έζησε την περίοδο της Γαλλικής Επανάστασης.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στη Ρενς της Βρετάννης, όπου ο πατέρας του έφερε το αξίωμα του *bâtonnier* της ένωσης των δικηγόρων, τίτλος που ισοδυναμούσε με εκείνο του προέδρου του δικηγορικού συλλόγου. Ο ίδιος ακολούθησε το δικηγορικό επάγγελμα και υπήρξε δεινός ρήτορας. 

Το 1789 εξελέγη αντιπρόσωπος στη Συνέλευση των Τάξεων για λογαριασμό της Τρίτης Τάξης στο διαμέρισμα
(*sénéchaussée*) της Ρεν. Υιοθέτησε ριζοσπαστικές απόψεις και υπήρξε ένας από τους ιδρυτές της Λέσχης των Ιακωβίνων ή *Λέσχη της Μπρετόν*, με έντονη την επιρροή του στην Συμβατική Εθνοσυνέλευση. Στις 3 Αυγούστου 1789 εξελέγη πρόεδρος της συνέλευσης για βραχύβια θητεία 2 εβδομάδων. 

Προτού εγκαθιδρυθεί η συνταγματική μοναρχία στη Γαλλία το Σεπτέμβριο του 1791 ο Λε Σαπελιέ κατέθεσε προς ψήφιση στην εθνοσυνέλευση μία πρόταση που μεταξύ άλλων προέβλεπε την απαγόρευση των συνδικάτων και του δικαιώματος στην απεργία. Ο Λε Σαπελιέ και οι Ιακωβίνοι είχαν ερμηνεύσει τις απαιτήσεις των εργατών στο Παρίσι για υψηλότερες αμοιβές ως αντίθετες με τις αρχές της Επανάστασης. Τα νέα μέτρα τέθηκαν σε ισχύ στις 14 Ιουνίου 1791 και αργότερα έγινε λόγος για τον *Νόμο Λε Σαπελιέ*. Αποτέλεσμα του νόμου ήταν να απαγορευτούν οι εργατικές ενώσεις και τα συνδικάτα ως το 1864.

Κατά την περίοδο της Τρομοκρατίας, ο Λε Σαπελιέ θεωρήθηκε ύποπτος για διασυνδέσεις με τους βασιλόφρονες Φεγιάν. Έτσι, μετανάστευσε προσωρινά στην Βρετανία μαζί με άλλους βασιλόφρονες. Επέστρεψε το 1794 σε μία απέλπιδη προσπάθεια να αποτρέψει την δήμευση της περιουσίας του. Συνελήφθη, κλείστηκε στη φυλακή και αποκεφαλίστηκε στην γκιλοτίνα την ίδια ημέρα με τον Γκιγιόμ-Κρετιέν ντε Λαμουανόν ντε Μαλζέρμπ (Guillaume-Chrétien de Lamoignon de Malesherbes).

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. Ανακτήθηκε στις 6  Μαΐου 2014.
2. 1 2 3  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. data.bnf.fr/ark:/12148/cb12531040d. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
3. 1 2  (Γαλλικά) *Sycomore*. www.assemblee-nationale.fr/sycomore/index.asp. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.

Αναφορές
--------

* Lucien Jaume, "Le citoyen sans les corps intermédiaires: discours de Le Chapelier", in *Cahiers du Cevipof*, Nr. 39, April 2005, pp. 30–40

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 12417062
* LCCN: n90683423
* ISNI: 0000 0000 8091 7281
* GND: 133569810
* SUDOC: 067053068
* BNF: cb12531040d (data)
* ULAN: 500354258

 |

 |
Ο **θορίτης** (αγγλ. thorite) είναι πυριτικό ορυκτό του θορίου και του ουρανίου. Οφείλει το όνομά του στο περιεχόμενο θόριο..

Εμφάνιση, παραγενέσεις
----------------------

Ο θορίτης αποτελεί συνοδό ορυκτό όξινων πυριγενών πετρωμάτων και των ανάλογων πηγματιτών. Ενίοτε απαντάται και παρενεσπαρμένος σε ιζηματογενείς αποθέσεις.

Ορυκτά με τα οποία σχετίζεται είναι ο μοναζίτης, ο γαδολινίτης, ο ουρανινίτης, ο υττριαλίτης και το πυρόχλωρο.

Απαντάται σε αρκετές περιοχές, όχι όμως σε αξιόλογες ποσότητες σε όλες. Σημαντικές εμφανίσεις του είναι στο Lomo της Νορβηγίας (όπου αποτελεί και χαρακτηριστικό ορυκτό, type locality, TL) και άλλες περιοχές της χώρας, τη Γερμανία (περιοχή Άιφελ), σε αρκετά ορυχεία της Μαδαγασκάρης, στον Καναδά (περιοχή Οντάριο με μεγάλους αδρούς κρυστάλλους), στις ΗΠΑ (Πολιτείες Τέξας, Αλάσκα και Κολοράντο), τη Βραζιλία, την Κίνα, την Ιταλία, τη Ναμίμπια και τη Νότια Αφρική. Δεν έχει αναφερθεί εμφάνισή του στην Ελλάδα.

Χρησιμοποιείται ως μετάλλευμα ουρανίου και θορίου, όπου οι ποσότητές του το επιτρέπουν. Αν και ορισμένοι κρύσταλλοι είναι εξαιρετικά καλοσχηματισμένοι και ημιδιαφανείς, δεν είναι αντικείμενο συλλογής από συλλέκτες, καθώς είναι ραδιενεργός και χρειάζεται ειδικά προφυλακτικά μέτρα για τη φύλαξή του.

Πηγές
-----

* Handbook of Mineralogy
* Mindat.org
* Webmineral.com

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος ορυκτών

Βιβλιογραφία
------------

* James Dwight Dana, *Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks*, READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244
* Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil, *A Field Guide to Rocks and Minerals*, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 039591096X

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Το όνομα έχει αποδοθεί προ του 1959 (pre-IMA, grandfathered)
Ο **2 Σαύρας** (*2 Lacertae*, συντομογραφικά *2 Lac*) είναι αστέρας (στην πραγματικότητα διπλό σύστημα αστέρων) στον βόρειο αστερισμό Σαύρα. Με φαινόμενο μέγεθος 4,54 είναι αμυδρός, αλλά σαφώς ορατός με γυμνό μάτι σε σκοτεινό ουρανό. Η ηλιοκεντρική του παράλλαξη, όπως μετρήθηκε από τη διαστημική αποστολή HIPPARCOS, είναι 5,88 χιλιοστά του δευτερολέπτου της μοίρας, που αντιστοιχεί σε απόσταση από τη Γη περί τα 170 παρσέκ ή 550 έτη φωτός. Φαίνεται να βρίσκεται στην ομάδα OB «Σαύρα OB1», συγκεκριμένα βορειοανατολικά της κύριας συγκεντρώσεως αστέρων της, αλλά πιθανότατα προβάλλεται απλώς μπροστά της όπως φαίνεται από τη Γη και δεν ανήκει σε αυτή.
Ο 2 Lac είναι φασματοσκοπικώς διπλός αστέρας με διπλές φασματικές γραμμές. Είναι δηλαδή στην πραγματικότητα δύο αστέρες, αλλά βρίσκονται τόσο κοντά ο ένας στον άλλο, ώστε δεν είναι δυνατό να διακριθούν ως δύο αστέρες ακόμα και με την ισχυρότερη δυνατή μεγέθυνση, ωστόσο αντίθετες μετατοπίσεις Doppler στο κοινό φάσμα τους αποκαλύπτουν ότι είναι δύο σώματα που περιφέρονται περί το κοινό κέντρο μάζας τους. Σε αυτή την περίπτωση αμφότεροι οι αστέρες είναι φασματικού τύπου B και περιφέρονται περί το κέντρο μάζας μία φορά κάθε 2,62 γήινες ημέρες, με εκκεντρότητα τροχιάς περίπου 0,04. Ο κύριος αστέρας εκτιμάται ότι είναι περίπου κατά 1 μέγεθος (2,5 φορές) λαμπρότερος του συνοδού αστέρα, και έχει αρκετά εξελιχθεί, όντας κοντά χρονικά στην εποχή που θα εγκαταλείψει την κύρια ακολουθία έχοντας εξαντλήσει το υδρογόνο του πυρήνα του. (Πιθανώς το ίδιο συμβαίνει και με τον συνοδό.)

Παραπομπές
----------

1. ↑  Kaltcheva, Nadia (2009). «Lacerta OB1 Revisited». *Publications of the Astronomical Society of the Pacific* **121** (884): 1045-1053. doi:10.1086/606037. Bibcode: 2009PASP..121.1045K.
2. ↑  Hilditch, R.W. (1974). «The binary systems 14 Cephei and 2 Lacertae». *Monthly Notices of the Royal Astronomical Society* **169** (2): 323-329. doi:10.1093/mnras/169.2.323. Bibcode: 1974MNRAS.169..323H. .
Η **ζαβογαρίδα** (επιστημονική ονομασία: ***Squilla mantis***) είναι είδος γαρίδας μάντης που απαντάται σε ρηχές παράκτιες περιοχές της Μεσογείου και του Ανατολικού Ατλαντικού Ωκεανού. Η αφθονία της έχει οδηγήσει στο να είναι η μόνη εμπορικά αλιευόμενη γαρίδα μάντης στη Μεσόγειο.

Περιγραφή
---------

Τα άτομα φτάνουν σε μήκος μέχρι και τα 200 χιλιοστά. Έχει γενικά θαμπό καφέ χρώμα, αλλά έχει δύο καφέ κηλίδες στα μάτια, κυκλωμένες σε λευκό χρώμα, στη βάση του τέλσου.

Κατανομή και οικολογία
----------------------

 Μπροστινό μισό της ζαβογαρίδας, που δείχνει τις (υπόλευκες) αρπακτικές δαγκάνες
Η ζαβογαρίδα σκάβει λαγούμια σε λασπώδεις και αμμώδεις πυθμένες κοντά στις ακτές της Μεσογείου και σε γειτονικά θερμά μέρη του ανατολικού Ατλαντικού Ωκεανού. Παραμένει στο λαγούμι της τη μέρα και βγαίνει τη νύχτα για να κυνηγήσει και το χειμώνα για να ζευγαρώσει.

Βρίσκεται σε ολόκληρη την ακτογραμμή της Μεσογείου και στον Ατλαντικό Ωκεανό νότια από τον Κόλπο του Κάδιθ έως την Αγκόλα, καθώς και γύρω από τα Κανάρια Νησιά και τη Μαδέρα. Έχει καταγραφεί ιστορικά από τον Βισκαϊκό Κόλπο και τα Βρετανικά Νησιά, αλλά δεν είναι γνωστό να απαντάται πλέον εκεί. Είναι ιδιαίτερα άφθονο όπου υπάρχει σημαντική απορροή από ποτάμια και όπου το υπόστρωμα είναι κατάλληλο για σκάψιμο. Στη Μεσόγειο, οι εκροές από τον Νείλο, τον Πάδο, τον Έβρο και τον Ροδανό παρέχουν αυτές τις συνθήκες.

Αλιεία
------

 *Ζαβογαρίδες* προς πώληση σε καταλανική αγορά
Η ζαβογαρίδα είναι το μόνο αυτόχθονο στοματόποδο που ψαρεύεται σε εμπορική κλίμακα στη Μεσόγειο. Πάνω από 7.000 τόνοι αλιεύεται ετησίως, το 85% του οποίου αλιεύεται στις ιταλικές ακτές της Αδριατικής Θάλασσας, με περαιτέρω παραγωγή στο Ιόνιο Πέλαγος, στα ανοιχτά της Σαρδηνίας, στις ακτές της Καταλονίας και στα ανοιχτά των Βαλεαρίδων Νήσων. Εκτός Μεσογείου, καταναλώνεται στην Ανδαλουσία στον Κόλπο του Κάντιθ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Squilla mantis». *fish-commercial-names.ec.europa.eu*. Ανακτήθηκε στις 27 Μαΐου 2022.
2. 1 2  Cédric d'Udekem d'Acoz (2003). «*Squilla mantis*». *Crustikon – Crustacean photographic website*. Tromsø Museum – University of Tromsø. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Οκτωβρίου 2008. Ανακτήθηκε στις 26 Αυγούστου 2007.
3. ↑  Wolfgang Schneider (1990). «Stomatopods». *Field Guide to the Commercial Marine Resources of the Gulf of Guinea*. FAO Regional Office for Africa. σελ. 191. ISBN 92-5-103048-0.
4. 1 2 3  F. Maynou, P. Abelló & P. Sartor (2004). «A review of the fisheries biology of the mantis shrimp, *Squilla mantis* (L. 1758) (Stomatopoda, Squillidae) in the Mediterranean». *Crustaceana* **77** (9): 1081–1099. doi:10.1163/1568540042900295.
5. ↑  «Global Production Statistics 1950-2005». Food and Agriculture Organization. Ανακτήθηκε στις 26 Αυγούστου 2007.
Ο **Θεοβάλδος Πισκατορύ**, πλήρες όνομα **Θεοβάλδος-Αιμίλιος-Αρκαμπάλ Πισκατορύ**, **Théobald Piscatory** (Τεομπάλντ Πισκατορύ) (Théobald Émile Arcambal-Piscatory, 6 Απριλίου 1800 - 18 Νοεμβρίου 1870) ήταν Γάλλος πολιτικός, διπλωμάτης και ένθερμος φιλέλληνας.

Ο Θ. Πισκατορύ γεννήθηκε στο Παρίσι στις 6 Απριλίου του 1800 και αναδείχθηκε συντηρητικός πολιτικός της λεγόμενης Ιουλιανής Μοναρχίας, αλλά και της Δεύτερης Γαλλικής Δημοκρατίας. Έδωσε ιδιαίτερο αγώνα για την αναγνώριση της ελληνικής ανεξαρτησίας και της δημιουργίας Ελληνικού Βασιλείου, ιδιαίτερα κατά την εποχή της παλινόρθωσης του Οίκου των Βουρβόνων στη Γαλλία. Από το 1840 μέχρι το 1847 διετέλεσε πρέσβης της Γαλλίας στην Ελλάδα (Αθήνα) παρακολουθώντας την ελληνική πολιτική κατάσταση αλλά και παρακολουθώντας τις διάφορες ζυμώσεις που επιχειρούσαν την εποχή εκείνη παρασκηνιακά οι Άγγλοι στην Ελλάδα. 

Παρά ταύτα έλαβε ενεργό μέρος στη προπαρασκευή του στρατιωτικού κινήματος της 3ης Σεπτεμβρίου 1843 (15 Σεπτεμβρίου κατά το ν. ημερ.), προκειμένου να διασφαλισθούν τα γαλλικά οικονομικά συμφέροντα δανείου με τη δέσμευση των διαδόχων κυβερνήσεων στην Ελλάδα. Ανταμοιβή των υπηρεσιών του αυτών ήταν η Γαλλία να τον αναβιβάσει τον επόμενο χρόνο, 1844, παράλληλα των καθηκόντων, στο βαθμό του πληρεξούσιου υπουργού και έκτακτου απεσταλμένου στην Ελλάδα.

Στο υπόλοιπο διάστημα παραμονής του στην Ελλάδα αναμίχθηκε έντονα στη πολιτική ζωή του τόπου και ειδικότερα στη προβολή του λεγόμενου τότε γαλλικού κόμματος του Ι. Κωλέττη μέχρι και στην ανάδειξη του τελευταίου σε πρόεδρο του υπουργικού συμβουλίου, στις τότε εργασίες της Εθνοσυνέλευσης του 1844 και στη στάση του Θ. Γρίβα. Παράλληλα προκειμένου να υποσκελίσει την τότε αγγλική επιρροή στην Ελλάδα κατάφερε με ένθερμη εισήγηση προς τον Βασιλέα Όθωνα να πετύχει την έγκριση της ίδρυσης Γαλλικής Σχολής Αθηνών με σκοπό τις διενέργειες αρχαιολογικών ερευνών αλλά και κατ΄ επέκταση ως όργανο της προπαγάνδας του γαλλικού πολιτισμού στην Ελλάδα.

Τέλος ο Πισκατορύ αφού έλαβε τον τίτλο του "Ομότιμου της Γαλλίας" και του διοικητή της Λεγεώνας της Τιμής, διορίστηκε το 1847 πρέσβης της Γαλλίας στη Μαδρίτη. Λίγο αργότερα, μετά από επανάσταση στην Ισπανία επέστρεψε στη Γαλλία όπου και συνέχισε την πολιτική του δράση. Το 1867 στάθηκε υπέρ του Βασιλέως Γεωργίου Α΄ των Ελλήνων και την απελευθέρωση της Κρήτης κατά την επανάσταση του έτους εκείνου. Πέθανε στο Παρίσι ιδιωτεύων στις 18 Νοεμβρίου του 1870.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. data.bnf.fr/ark:/12148/cb13211765w. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
2. 1 2  (Γαλλικά) *Sycomore*. www.assemblee-nationale.fr/sycomore/index.asp. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
3. 1 2  (Αγγλικά) *SNAC*. w6bm1mhp. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.

Πηγές
-----

* "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ.15ος, σελ.922
* "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ. 49ος, σελ.249.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 300108217
* ISNI: 0000 0004 0328 3982
* SUDOC: 157222098
* BNF: cb13211765w (data)
* The Léonore id LH//2792/129 is not valid.

 |

 |
Ο **Ιβάν Ιβάνοβιτς Μεζλάουκ** (ρωσικά: Иван Иванович Межлаук, λετονικά: Jānis Mežlauks, 30 Σεπτεμβρίου 1891 – 25 Απριλίου 1938) υπηρέτησε ως ο πρώτος Γενικός Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Τουρκμενικής ΣΣΔ, καθώς και ως ο πρώτος της πρόεδρος.  

Ο Ιβάν Μεζλάουκ γεννήθηκε στο Χάρκοβο, στο Κυβερνείο Χαρκόβου της Ρωσικής Αυτοκρατορίας στις 30 Σεπτεμβρίου 1891. Ήταν λετονικής εθνότητας. Εντάχθηκε στο Κόμμα των Μπολσεβίκων το 1918 και υπηρέτησε στον Κόκκινο Στρατό κατά τη διάρκεια του Ρωσικού Εμφυλίου Πολέμου. Διετέλεσε πρόεδρος από τις 19 Νοεμβρίου του 1924 μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1925, όταν αντικαταστάθηκε με τον Χαλμουράντ Σαχατμουράντοφ. Η θητεία του ως Γενικός Γραμματέας κράτησε περισσότερο. Ο Μεζλάουκ υπηρέτησε από το 1924 έως το 1926.

Ως Γενικός Γραμματέας τον διαδέχθηκε ο Σαϋμαρντάν Ιμπραγκίμοφ.

Από το 1930 έως το 1933 Ο Μεζλάουκ εργάστηκε στις υπηρεσίες του Σοβιετική οικονομικού προγραμματισμού συσκευές, υπηρετώντας για ένα χρόνο ως Γραμματέας του Συμβουλίου Εργασίας και Άμυνας.

Ο Ιβάν Μεζλάουκ ήταν ο αδερφός του Σοβιετικού οικονομικού σχεδιαστή Βαλέρι Μεζλάουκ, επικεφαλής της Γκοσπλάν από το 1934 έως το 1937. Τα δύο αδέρφια συνελήφθησαν κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Εκκαθάρισης του 1937-1938 και ήταν μεταξύ εκείνων που εκτελέστηκαν. Ο Ιβάν Μεζλάουκ συνελήφθη στις 3 Δεκεμβρίου 1937, καταδικάστηκε σε θάνατο στις 25 Απριλίου 1938 και εκτελέστηκε την ίδια μέρα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 14  Ιουνίου 2019.
2. ↑  «Жертвы политического террора в СССР». Lists.memo.ru. Ανακτήθηκε στις 12 Ιουνίου 2013.
3. ↑  R.W. Davies, "Ivan Ivanovich Mezhlauk," in Archie Brown (ed.), *The Soviet Union: A Biographical Dictionary.* New York: Macmillan, 1990; pp. 248-249.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολιτικοί του Κόσμου
* Ηγέτες των Δημοκρατιών της Σοβιετικής Ένωσης
Ο **Θεοδέμουνδ**, λατιν.: *Theodemund*, (άκμασε 469-550) ήταν βασιλιάς των Σουηβών της Γαλισίας μεταξύ των ετών 469 και 550.

Βιογραφία
---------

Αυτή η περίοδος είναι πολύ σκοτεινή, και λίγα είναι γνωστά για τους ηγεμόνες αυτή την εποχή, εκτός από το ότι ήταν Αρειανοί. Η υπόθεση της ύπαρξής του βασίζεται σε ένα έγγραφο του 12ου αι. που αναφέρει έναν *Θεοδέμουνδο,* ο οποίος κυβερνούσε τους Σουηβούς μεταξύ των βασιλέων Ρεμίσμουνδ και του Θεοδόμιρ. Επειδή αυτή η αναφορά εμφανίζεται σε έναν κατάλογο εκκλησιαστικών τμημάτων του 7ου αι. την εποχή του Βάμπα, και ο ερευνητής Βίλχελμ Ράινχαρτ πιστεύει ότι βασίζεται σε μία προηγούμενη πηγή.

Πηγές
-----

* Arias, Jorge C. "Identity and Interactions: The Suevi and the Hispano-Romans." University of Virginia: Spring 2007.
Ο **Ιβάν Βαχούστοβιτς Μπαγκρατιόν** (ρωσικά: Иван Вахуштович Багратион‎, γεωργιανά: ივანე ვახუშტისძე ბაგრატიონი, *Ιβάνε Βαχουστίστζε Μπαγκρατιόνι*, 1725 – 25 Δεκεμβρίου 1781) ήταν Ρώσος στρατηγός γεωργιανής βασιλικής καταγωγής, γεννημένος στην εξόριστη βασιλική οικογένεια του Κάρτλι.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του πρίγκιπα Βαχούστι του Κάρτλι, ενός αξιόλογου λόγιου, από τη σύζυγο του, πριγκίπισσα Mαριάμ Αμπασίτζε. Ήταν, λοιπόν, εγγονός δύο μοναρχών: του Βαχτάνγκ ΣΤ΄ του Κάρτλι από την πλευρά του πατέρα του και του Γεωργίου ΣΤ΄ του Ιμερέτι από την πλευρά της μητέρας του. Ο πρίγκιπας Μπαγκρατιόν ανατέθηκε ως αξιωματικός του ρωσικού στρατού το 1749. Πήρε μέρος στον Επταετή Πόλεμο και στον Ρωσοτουρκικό Πόλεμο τού 1768–74 και στη συνέχεια διοικούσε σώμα στη Σιβηρία. Προήχθη σε υποστράτηγο το 1777 και αντιστράτηγο (poruchik) το 1778 και παρασημοφορήθηκε με τη διάκριση του Τάγματος τού Αγ. Γεωργίου 4ης Τάξης, το 1778. Ο Μπαγκρατιόν απεβίωσε το 1781. Κηδεύτηκε στο μοναστήρι του Ευαγγελισμού στο Νίζιν της Ουκρανίας.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Zozuliya, S. Y.. «[Necropolis of the Annunciation Monastery in Nizhyn]» (στα Ukrainian). *Pratsi Tsentru Pamyatkoznavstva* (Kiyv) **20**: 272–273. ISSN 2078-0133. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2013-10-21.. Ανακτήθηκε στις 2013-10-21.
Το **23ο Συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης** (Μόσχα, 29 Μαρτίου - 8 Απριλίου 1966), έγινε με 6.000 αντιπροσώπους και είχε ως στόχο τη «[β]ελτίωση στη λειτουργία των σοβιέτ [που] πρέπει να γίνεται στη βάση του παραπέρα [εκ]δημοκρατισμού τους. Πρέπει να ανέβει πιο υψηλά η σημασία των συνόδων των σοβιέτ των βουλευτών των εργαζομένων, να παρασχεθεί στα τοπικά σοβιέτ μεγαλύτερη αυτοτέλεια στη λύση των οικονομικών, των δημοσιονομικών ζητημάτων και των ζητημάτων γης, στην καθοδήγηση των επιχειρήσεων της τοπικής βιομηχανίας, της βιοτικής και της κοινωνικής - πολιτιστικής εξυπηρέτησης του πληθυσμού …».

Οι εργασίες έγιναν χωρίς την παρουσία του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας, και της Αλβανίας με τα οποία υπήρξε ρήξη. Το Κομμουνιστικό Κόμμα της Κίνας δεν αποδέχθηκε την πρόκληση και έστειλε επιστολή αναφέροντας ότι «η χώρα που γέννησε τον λενινισμό είναι σήμερα το κέντρο του παγκόσμιου ρεβιζιονισμού».

Μίλησε ο Λεονίντ Μπρέζνιεφ, για τον οποίο θεωρήθηκε ότι ενίσχυσε τη θέση του και τον συγκεντρωτισμό στο Κομμουνιστικό Κόμμα της Σοβιετικής Ένωσης και το κράτος. Επανέφερε τη θέση του Γενικού Γραμματέα (αντικατέστησε το λιγότερο ισχυρό αξίωμα του Πρώτου Γραμματέα) και το Πολιτικού Γραφείου (αντικατέστησε το Προεδρείο της Κεντρικής Επιτροπής). 

Στο Πολίτμπιρο επανεκλέχθηκαν τα στελέχη της προηγούμενης ηγεσίας (όπως οι Νικολάι Ποντγκόρνι, Αλεξέι Κοσίγκιν, Μιχαήλ Σουσλόφ και ο Λεονίντ Μπρέζνιεφ), με εξαίρεση τον Αναστάς Μικογιάν («για λόγους υγείας»)

Παραπομπές
----------

1. ↑  Από την «Έκθεση δράσης της ΚΕ του ΚΚΣΕ στο 23ο Συνέδριο του Κόμματος» του Λ. Μπρέζνιεφ, όπως παρατίθεται στο: Κύριλλος Παπασταύρος. «Μερικά ζητήματα για το σοσιαλιστικό εποικοδόμημα στην εμπειρία της ΕΣΣΔ». *Κομμουνιστική Επιθεώρηση* (6/2007). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2014-03-12.. Ανακτήθηκε στις 2018-12-29.
2. ↑  «Ο Μπρέζνιεφ ενισχύει τη θέση του», *Ιστορικό Λεύκωμα 1966*, Αθήνα: Η Καθημερινή, 1997, σελ. 116.
Το **2Pacalypse Now** είναι το πρώτο στούντιο άλμπουμ του Αμερικανού ράπερ Τούπακ Σακούρ. Κυκλοφόρησε στις 12 Νοεμβρίου του 1991 από τις Interscope Records και τις Jive Records. Το άλμπουμ είναι κοινωνικού περιεχομένου και πραγματεύεται διάφορες μάστιγες της Αμερικανικής κοινωνίας, όπως τον ρατσισμό, την φτώχεια, την εφηβική εγκυμοσύνη, την αυξανόμενη εγκληματικότητα και την αστυνομική βία εις βάρος των εθνικών μειονοτήτων. Το άλμπουμ περιέχει τα χιτ *Brenda's Got a Baby*, *Trapped* και *If My Homie Calls*. 

Το άλμπουμ απέσπασε εξαιρετικές κριτικές από τους κριτικούς, αλλά υπήρξε αρχικά αμφιλεγόμενο με το κοινό.

Κατάλογος τραγουδιών
--------------------

* **Young Black Male**
* **Trapped**
* **Soulja's Story**
* **I Don't Give a Fuck**
* **Violent**
* **Words of Wisdom**
* **Something Wicked**
* **Crooked Ass Nigga** (με τον Strech)
* **If my Homie Calls**
* **Brenda's Got a Baby**
* **Tha' Lunatic** (με τον Strech)
* **Rebel of the Underground**
* **Part Time Mutha** (με τον Poppi)

Παραπομπές
----------

1. ↑  Broder, John (23 Σεπτεμβρίου 1992). «Quayle Calls for Pulling Rap Album Tied to Murder Case». *Los Angeles Times*. Ανακτήθηκε στις 27 Νοεμβρίου 2016.
Για τον αρχαίο Έλληνα ολυμπιονίκη του 4ου αιώνα π.Χ. δείτε: Ηρόδωρος ο Μεγαρεύς.  
Ο **Ηρόδωρος ο Ηρακλειώτης** (6ος αιώνας π.Χ.) ή **Ηρόδωρος ο Ποντικός**, ήταν αρχαίος Έλληνας ιστορικός από την Ηράκλεια του Πόντου, ο οποίος εμφανίζεται να έζησε κατά την ίδια εποχή με τους ιστορικούς Εκαταίο τον Μιλήσιο και Φερεκύδη τον Σύρο, στο δεύτερο μισό του 6ου αιώνα π.Χ. ενώ ο γιος του, ο Βρύσων, έζησε πριν την εποχή του Πλάτωνα.

Ο Ηρόδωρος έγραψε ένα έργο σχετικά με την μυθολογία και λατρεία του Ηρακλή, το οποίο επίσης περιείχε και ένα αριθμό από ιστορικές και γεωγραφικές πληροφορίες, και θεωρείται πως ήταν ένα αρκετά εκτεταμένο έργο μια και ο λόγιος του 2ου αιώνα μ.Χ. Αθήναιος αναφέρει πως χρησιμοποιεί υλικό από το 17ο βιβλίο του έργου αυτού. Αναφέρεται επίσης συχνά στον σχολιασμό που συνοδεύει τα έργα του Πίνδαρου και του Απολλώνιου του Ρόδιου, καθώς και από τον Αριστοτέλη, Πλούταρχο, και άλλους. Ο σχολιασμός στο έργο του Απολλώνιου αναφέρεται επίσης στην ύπαρξη ενός έργου του Ηροδώρου σχετικά με τους Μάκρωνες οι οποίοι ήταν ένα έθνος στις ακτές του Εύξεινου Πόντου, καθώς και σε μια πραγματεία για την πόλη της Ηράκλειας, και επίσης ένα έργο σχετικά με τον μύθο των Αργοναυτών.

Αναφορές υπάρχουν επίσης για την ύπαρξη έργων με τίτλο *Οιδίπους*, *Πελοπεία*, και *Ὀλυμπία* από τον Ηρόδωρο. Δεν είναι ξεκάθαρο όμως το αν όλα αυτά ήταν ξεχωριστά έργα ή απλώς ξεχωριστές ενότητες του έργου σχετικά με τον Ηρακλή. Ωστόσο τα *Ἀργοναυτικά*, στο οποίο γίνονται συχνά αναφορές θεωρείται πως είναι ξεχωριστό σύγγραμμα, καθώς και ξεχωριστό ήταν και το έργο σχετικά με την πόλη της Ηράκλειας, εκτός και αν το κείμενο όπου γίνεται η αναφορά, πρέπει να διαβαστεί ως *Περὶ Ἡρακλέους*, αντί για *Περὶ Ἡρακλέας*. Ένα παλαιότερο σφάλμα που είχε γίνει στον σχολιασμό του Απολλώνιου απέδιδε στον Ηρόδωρο δύο εξάμετρα από έναν από τους Ομηρικούς Ύμνους οδήγησε στην υπόθεση πως τα Αργοναυτικά του Ηρόδωρου ήταν ποίημα. Ωστόσο ο χαρακτήρας των αναφορών φαίνεται δεν φαίνεται να είναι συμβατός με μια τέτοια υπόθεση.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Gran Enciclopèdia Catalana» (Καταλανικά) Grup Enciclopèdia.
2. ↑  (Αγγλικά) Herodo'rus, A Dictionary of Greek and Roman biography and mythology - perseus.tufts.edu
3. ↑  Αριστοτέλης, Τῶν περὶ τὰ ζῷα ἱστοριῶν 6.6, 9.12.
4. ↑  (Λατινικά) Scholia ad Apollonius. 1.1024, 1.71, 773, &c.
5. ↑  (Λατινικά) Scholia ad Apollonius. 2.815
6. ↑  Ap.2.1211
7. ↑  Ομηρικοί Ύμνοι, Εἲς Ἡρακλέα Λεοντόθυμον - perseus.tufts.edu
8. ↑  (Λατινικά) Isaac Vossius, De Hist. Gr. p. 451, ed. Westermann.

Κύρια πηγή
----------

* (Αγγλικά) Herodo'rus, A Dictionary of Greek and Roman biography and mythology - perseus.tufts.edu

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 47152910
* ISNI: 0000 0000 1404 6983
* GND: 102395411

 |

 |
Ο **Άγιος Ηλιόδωρος** ήταν ο πρώτος επίσκοπος του Αλτίνου και έζησε κατά τον 3ο-4ο αιώνα. Γεννήθηκε στην Δαλματία. Όπως και ο Άγιος Χρωμάτιος, υπήρξε μαθητής του Βαλεριανού, αρχιεπισκόπου της Ακυληίας.

Συνόδευσε τον Άγιο Ιερώνυμο στο ταξίδι του στους Αγίους Τόπους καθώς μνημονεύεται στις επιστολές του. Μετά το θάνατο της μητέρας του, ο Ηλιόδωρος μετέβη στην Ιταλία και έγινε επίσκοπος του Αλτίνου. Προσπάθησε να αντιμετωπίσει τον Αρειανισμό στην επισκοπή του και παρευρέθηκε στην σύνοδο κατά του Αρειανισμού που διεξήχθη στην Ακυληία το 381. Ο Άγιος Ηλιόδωρος χειροτόνησε τον Άγιο Νεποτιανό, ανιψιό του, αφού πρώτα αποστρατεύθηκε από την αυτοκρατορική σωματοφυλακή.

Ένας θρύλος, που συντέθηκε γύρω στον 10ο αιώνα και ενσωματώνει στοιχεία από αγιολογίες διαφόρων αγίων, αναφέρει ότι ο Λιβεράλος του Αλτίνου μυήθηκε στη χριστιανική πίστη από τον Ηλιόδωρο. Ο μύθος συνεχίζει λέγοντας ότι, αντιμέτωπος με την πολεμική τόσο από τον Αρειανισμό όσο και από τον Παγανισμό στην επισκοπή, ο Ηλιόδωρος αποσύρθηκε από τα καθήκοντά του και έζησε ως ερημίτης σε ένα νησί κοντά στο Αλτίνο, αναθέτοντας την διοίκηση της επισκοπής σε έναν άνδρα που ονομαζόταν Αμβρόσιος. Ανησυχώντας για την ικανότητα του Αμβρόσιου να χειριστεί την δημοφιλία του Αρειανισμού, ο Λιβεράλος αποφάσισε να βρει τον Ηλιόδωρο και να τον πείσει να επιστρέψει στην έδρα του, αλλά πέθανε καθ΄ οδόν.

Τα λείψανα του Ηλιόδωρου μεταφέρθηκαν στο Αλτίνο κατά τις επιδρομές των Βαρβάρων και μετέπειτα στο Τορτσέλλο, όπου βρίσκονται σε μία κρύπτη στην Βασιλική Κοιμήσεως της Θεοτόκου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Santi Beati
2. 1 2 3 4  «Lives of the Saints, July 3, Saint Leo II, pope, Saint Heliodorus». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Μαΐου 2008. Ανακτήθηκε στις 30 Μαΐου 2008.
3. 1 2 3  Sant' Eliodoro
4. ↑  «St. Jerome». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Ιουνίου 2019. Ανακτήθηκε στις 10 Μαρτίου 2022.
5. ↑  Latin Saints of the Orthodox Patriarchate of Rome
6. 1 2  San Liberale
Ο **Ηρώδης Ε΄** (απεβ. 48-49 μ.Χ.) ήταν κυβερνήτης ("βασιλιάς") της Χαλκίδας στη Συρία, υποτελής βασιλιάς στη Ρώμη.

Νόμισμα του Ηρώδη της Χαλκίδας, όπου μαζί με τον αδελφό του Ηρώδη Αγρίππα Α΄ της Ιουδαίας στεφανώνουν τον Αυτοκράτορα Κλαύδιο, που στέκεται στη μέση. Επιγραφές: ΒΑΣΙΛ. ΗΡΩΔΗΣ ΒΑΣΙΛ. ΑΓΡΙΠΠΑΣ - ΚΛΑΥΔΙΟΣ ΚΑΙΣΑΡ ΣΕΒΑΣΤΟΣ.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του Αριστοβούλου διαδόχου της Ιουδαίας (γιου τού Ηρώδη Α΄ του Μεγάλου) και της Βερενίκης. Μητέρα της Βερενίκης ήταν η Σαλώμη Α΄, αδελφή του Ηρώδη Α΄, δηλ. οι γονείς του ήταν εξαδέλφια. Αδέλφια του Ηρώδη ήταν ο Ηρώδης Αγρίππας Α΄ βασιλιάς της Ιουδαίας και η Ηρωδιάς.

Νυμφεύτηκε την εξαδέλφη του, Μαριάμνη, και απέκτησε γιο τον Αριστόβουλο, που επίσης έγινε κυβερνήτης της Χαλκίδας. Όταν η Μαριάμνη απεβίωσε, ο Ηρώδης νυμφεύτηκε την ανιψιά του Βερενίκη, κόρη του αδελφού του Ηρώδη Αγρίππα Α΄.

Περί το 41 μ.Χ. έπειτα από αίτημα του Ηρώδη Αγρίππα Α΄, ο Αυτοκράτορας Κλαύδιος του χορήγησε τον τίτλο του κυβερνήτη της Χαλκίδας, μίας περιοχής βόρεια της Ιουδαίας, με τον τίτλο του βασιλιά. Τρία έτη μετά, έπειτα από το τέλος τού αδελφού του αυτού, τού δόθηκε η αρμοδιότητα του ναού της Ιερουσαλήμ και ορίστηκε αρχιερέας του ναού. Κατά τα επόμενα 4 έτη που ασκούσε το δικαίωμά του, όρισε δύο αρχιερείς, τον Ιωσήφ γιο του Καμύδους (44-46) και τον Ανανία, γιο του Νεδεβέου (π. 47-52).

Απεβίωσε το 48 μ.Χ. και η Χαλκίδα δόθηκε στον ανιψιό του Ηρώδη Αγρίππα Β΄ βασιλιά της Ιουδαίας.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε πρώτα τη Μαριάμνη Ε΄, κόρη του Ιωσήφ Β΄ (γιου του Ιωσήφ Α΄, αδελφού του Ηρώδη Α΄) και της Ολυμπιάδας (κόρης του Ηρώδη Α΄) και είχε τέκνο:

* Αριστόβουλος, κυβερνήτης της Χαλκίδας (στη Συρία).

Έπειτα έκανε 2ο γάμο με την ανιψιά του, Βερενίκη, κόρη του αδελφού του Ηρώδη Αγρίππα Α΄ και είχε τέκνα:

* Βερενικιανός.
* Υρκανός.

Πηγές
-----

* "HEROD II. - JewishEncyclopedia.com". jewishencyclopedia.com.
* History of Jewish Coinage, and of Money in the Old and New Testament– Google Knihy. Books.google.cz. January 1, 1864. Retrieved 2016-09-24.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 23  Νοεμβρίου 2018.
2. ↑  Antiquites XVIII 5:4.
3. ↑  Madden, Frederic W. (1864). *History of Jewish Coinage and of Money in the Old and New Testament*. Quaritch.
4. 1 2  «HEROD II. - JewishEncyclopedia.com». *jewishencyclopedia.com*. Ανακτήθηκε στις 21 Οκτωβρίου 2022.
Γαλλο-γερμανικό νεκροταφείο του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου στο Cerny, Chemin des Dames
**Ημέρα Ανακωχής** ή **Ημέρα Εκεχειρίας** ονομάζεται η επέτειος της λήξης του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου η οποία γιορτάζεται στις 11 Νοεμβρίου στη Γαλλία και το Βέλγιο με το όνομα «L'Armistice» (όπου είναι και επίσημη αργία).

Στη Μεγάλη Βρετανία και αρκετές χώρες της Κοινοπολιτείας φέρεται με το όνομα "Ημέρα Ανάμνησης" («Remembrance Day» ή «Jour du Souvenir» στον Καναδά), στην Πολωνία με το όνομα «Ημέρα Πολωνικής Ανεξαρτησίας» και στην Αμερική με το όνομα «Veterans Day» (= Ημέρα Παλαιμάχων). 

Στις 11:00 π.μ. 11 Νοεμβρίου 1918, «την ενδέκατη ώρα, της ενδέκατης μέρας, του ενδέκατου μήνα» όπως αναφέρεται αρκετές φορές από τον τύπο η χρονική στιγμή έναρξης της συνθήκης ανακωχής των συμμάχων με τη Γερμανία της Κομπιέν (Compiègne), έληξε και επίσημα ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος.

Η επέτειος εορτάζεται με κατάθεση στεφάνου στο μνημείο Αγνώστου Στρατιώτη από ανώτατους εκπροσώπους των αρχών (π.χ. στο Παρίσι ο Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας καταθέτει στεφάνι στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη κάτω από την Αψίδα του Θριάμβου) και κατά παράδοση με δύο λεπτών σιγή που αρχίζει στις 11:00 π.μ. της 11ης Νοεμβρίου, για να δοθεί φόρος τιμής στα 20 εκατομμύρια νεκρούς του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου.

Αναφορές
--------

1. ↑  Η Ημέρα Ανακωχής εορτάστηκε στη Γαλλία ... Φωνή της Αμερικής, 11-11-2005
2. ↑  11η Νοεμβρίου, 90ή επέτειος του τερματισμού του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου Αρχειοθετήθηκε 2009-11-08 στο Wayback Machine. Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. 11-11-2008
3. ↑  Προς εκτόνωση η κατάσταση στη Γαλλία μετά τα δρακόντεια μέτρα της κυβέρνησης[*νεκρός σύνδεσμος*], in.gr > Ειδήσεις > Αφιερώματα > Ανασκόπηση 2005, ανακτήθηκε 15/11/2009
4. ↑  11 Νοεμβρίου : Ημέρα Εκεχειρίας (επίσημη αργία)[*νεκρός σύνδεσμος*] Πρεσβεία της Γαλλίας στην Ελλάδα, ανακτήθηκε στις 14 Νοεμβρίου 2009
5. ↑  Jour du Souvenir Αρχειοθετήθηκε 2009-12-13 στο Wayback Machine. στην L'Encyclopédie canadienne > Jours fériés, ανακτήθηκε στις 15 Νοεμβρίου 2009
Η **Ιβόνκα Σουρβίλα** (λευκορωσικά: *Івонка Сурвілла*, γεννημένη ως **Ιβόνκα Σίμανιετς** [*Івонка Шыманец*], πολωνικά: *Iwonka Szymaniec*, 11 Απριλίου 1936) είναι η Πρόεδρος της Ράντα Λευκορωσικής Δημοκρατίας, της εξόριστης λευκορωσικής κυβέρνησης. Γεννήθηκε στο Στόπτσι της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας, γονείς της ήταν ο μηχανικός Ουλατζίμιερ Σίμανιετς και η Εβελίνα Σίμανιετς. Το 1940, όταν η Σοβιετική Ένωση προσάρτησε τη Λευκορωσία, ο πατέρας της φυλακίστηκε σε πενταετή κάθειρξη, στο Γκουλάγκ, που όμως απέδρασε κατά τη διάρκεια των ναζιστικών επιθέσεων στην ΕΣΣΔ. Το 1944, μαζί με άλλους πρόσφυγες, βρήκανε καταφύγιο στη Δανία, κατά τη διάρκεια της μετακίνησης τους, η αδελφή της απεβίωσε.

Το 1948, η οικογένεια μετακόμισε στη Παρίσι, η οποία συμμετείχε στα κοινά της τοπικής λευκορωσικής κοινότητας. Εκεί η Σουρβίλα σπούδασε στην Εθνική Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών, ενώ μετά πήρε και πτυχίο στις ανθρωπιστικές επιστήμες από το Πανεπιστήμιο της Σορβόννης. Το 1959, η Ιβόνκα παντρεύτηκε τον Γιάνκα Σουρβίλα, έναν Λευκορώσο οικονομολόγο, ακτιβιστή και ραδιοφωνικό ομιλητή. Αργότερα, μετακόμισαν στη Μαδρίτη, όπου ξεκίνησαν να λειτουργούν έναν ραδιοφωνικό σταθμό στα λευκορωσικά, χορηγούμενοι από την ισπανική φρανκική κυβέρνηση. Το 1965, ο σταθμός έκλεισε, και το 1969, μετακόμισαν στον Καναδά, όπου η Σουρβίλα ξεκίνησε να εργάζεται ως μεταφράστρια στην κυβέρνηση. Αργότερα, έγιναν επικεφαλής των μεταφραστικών υπηρεσιών του Υπουργείο Υγείας. Στον Καναδά, έγινε ενεργό μέλος των λευκορωσικών οργανώσεων. 

Το 1989, αυτή και ο σύζυγός της, φτιάξανε, μαζί με φίλους, οργάνωση για τους Λευκορώσους θύματα του Τσερνόμπιλ. Το 1997, η Σουρβίλα εκλέχτηκε Πρόεδρος της Ράντα Λευκορωσικής Δημοκρατίας. Έτσι έγινε η πρώτη γυναίκα που λαμβάνει αυτό το πόστο, καθώς επίσης και ο πρώτος πρόεδρος που εκλέχτηκε μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και τη δημιουργία της ανεξάρτητης Δημοκρατίας της Λευκορωσίας. Είναι επίσης ιδρυτικό μέλος της Διακήρυξης της Πράγας για τα Εγκλήματα του Κομμουνισμού στην Ευρώπη. Η Ιβόνκα, απέκτησε δύο κόρες, με τον Γιάνκα, ο οποίος απεβίωσε το 1997. Μία από τις κόρες της, η Δρ Μαρία Πάουλα Σουρβίλα, είναι καθηγήτρια της εθνομουσικολογίας σε κολέγιο της Άιοβα. Επίσης, η Σούρβιλα έχει συμμετάσχει σε πάνω από 30 εκθέσεις ζωγραφικής, ως ζωγράφος.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  The Road from Stoupcy to Copenhagen to Paris to Madrid to Ottawa to Miensk — The Memoirs of Ivonka Survilla (in Belarusian)
2. 1 2 3  Нашчадкі мастака Ўладзімера Шыманца працягваюць беларускія традыцыі і прадстаўляюць беларускую культуру ў заходніх унівэрсытэтах.
3. ↑  «Prague Declaration - Declaration Text». 3 Ιουνίου 2008. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Σεπτεμβρίου 2008. Ανακτήθηκε στις 28 Ιανουαρίου 2010.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Official page on Rada of the Belarusian Democratic Republic website
* Ivonka Survilla answers questions (Λευκορωσικά)

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 173471332
* GND: 1169219454
* NKC: js2011651442

 |

 |
Ο **Ιερεμίας Καββαδίας** (Λευκάδα, 1693 ή 1703 - Κέρκυρα, 1781) ήταν Έλληνας ιερέας και λόγιος του 18ου αιώνα.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στη Λευκάδα το 1693 ή το 1703 και ήταν γιος ιερέα. Σύμφωνα με μια άποψη το κοσμικό του όνομα ήταν Ιωάννης Βαπτιστής και φέρεται να σπούδασε στην Πάδοβα. Κατά τη δεκαετία του 1720 εγκαταστάθηκε στην Κέρκυρα όπου έζησε το υπόλοιπο της ζωής του διδάσκοντας επί σειρά ετών φιλοσοφία και ελληνική φιλολογία πρώτα ως οικοδιδάσκαλος και αργότερα ως καθηγητής στο δημόσιο *Κοινό Φροντιστήριο* της Κέρκυρας. Ανάμεσα στους μαθητές του συμπεριλαμβάνονταν οι Ευγένιος Βούλγαρης και Νικηφόρος Θεοτόκης. Μάλιστα με τον δεύτερο συνεργάστηκε αργότερα (1758 - 1766) στη λειτουργία του *Κοινού Φροντιστηρίου*. Το ίδιο έτος (1766) εξέδωσε στη Λειψία ανθολογία ποιημάτων των μαθητών του υπό τον τίτλο *Άνθη Νεοθαλή*.

Παράλληλα ως ιερέας, ο Καββαδίας υπήρξε από το 1741 μέχρι το θάνατό του εφημέριος του ναού της Υπεραγίας Θεοτόκου των Στερεωτών. Απεβίωσε την 16η Νοεμβρίου του 1781 και θάφτηκε στο ναό της Παναγίας Κρεμαστής.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Μερλιέ, Οκτάβιος (1957). *Έκθεση Σολωμού*. Αθήναι: Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών. σελ. 71.
2. ↑  Τζιβάρα, Παναγιώτα (2001). «Ένα ακόμη μαθητικό τετράδιο του Ελευθέριου (Ευγένιου) Βούλγαρη». *Ερανιστής* (23): 41 - 42. .
3. 1 2 3 4  Τζιβάρα, Παναγιώτα (2001). σελ. 42.
4. ↑  Τζιβάρα, Παναγιώτα (2001). σελ. 45.
5. ↑  «Θεοτόκης Νικηφόρος (1731, Κέρκυρα – 1800, Μόσχα)». *lib.uoa.gr/katoptron*. Κάτοπτρον ελληνικής επιστήμης και φιλοσοφίας. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Ιανουαρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 4 Οκτωβρίου 2016.
6. 1 2  «Η εκπαίδευση στην Κέρκυρα από την Βενετοκρατία μέχρι το 1864». *corfuhistory.eu*. Corfu History. Ανακτήθηκε στις 4 Οκτωβρίου 2016.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 172559948
* **ΕΒΕ**: 170193
* **AA**: 47484
* ISNI: 0000 0001 2267 9454
* GND: 1132230101
* SUDOC: 148091385

 |

 |
Ο **Ισκάν** (στα αρμένικα: *իշխան*) ήταν φεουδαρχικός τίτλος, ο οποίος χρησιμοποιείτο στην Μεσαιωνική Αρμενία, ενώ σήμαινε κατά γράμμα *πρίγκιπας*. Η λέξη προήλθε από το αρμένικο ρήμα *ishkhel* (իշխել), το οποίο σημαίνει *κυβερνώ* ή *βασιλεύω*. Ο τίτλος του ισκάν χρησιμοποιείτο τόσο ταυτόχρονα όσο και ως αντικατάσταση άλλων αρμένικων φεουδαρχικών τίτλων, όπως του ναχαράρ, του παρόν, του δούκα, του τερ, ή του μελίκ.

Το *Ισκάν* αποτελεί, επίσης, αρμένικο όνομα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Anne Elizabeth Redgate. The Armenians (The Peoples of Europe), 2000, p. 98
2. ↑  Vahan M. Kurkjian. A History of Armenia. 2003, p.147

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ιστορία
* Πύλη:Αρμενία
* Πύλη:Μεσαίωνας
 |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Ichkhan (titre)  της Γαλλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
**Θοργαμά**, πρόσωπο της Βίβλου τρίτος γιος του Γαμέρ και εγγονός του Ιάφεθ του βιβλικού γενάρχη των Ευρωπαίων αδελφός του του Ασχανάζ και του Ριφάθ, ο γενάρχης των Ινδοευρωπαίων του Καυκάσου : των Γεωργιανών, των Αρμενίων και των Τούρκων. Ο Ιουδαίος ιστορικός του 1ου αιώνα Φλάβιος Ιώσηπος τον αναφέρει σαν γενάρχη των Φρυγών, ο Άγιος Ιππόλυτος και ο Ευσέβιος ο Καισαρείας τον αναφέρουν σαν γενάρχη των Αρμενίων. Σύμφωνα με τις Ιουδαϊκές παραδόσεις θεωρείται γενάρχης των Τουρκικών φυλών μέσω των γιων του, την καταγωγή των Τούρκων από τον Θοργαμά καταγράφει αναλυτικά ο Ιουδαίος βασιλιάς της Τουρκικής φυλής των Χαζάρων Ιωσήφ μπεν Ααρών.

Thogarma(Armenians)

Πηγές
-----

* Jon Ruthven. The Prophecy That Is Shaping History: New Research on Ezekiel's Vision of the End. Fairfax, VA: Xulon Press, 2003.[1]
* A major study on the historical geography of Togarmah, Rosh, Meshech, Tubal and the other northern nations listed in Ezekiel 38-39 and elsewhere.

1. ↑  «בְּרֵאשִׁית» (Εβραϊκά της Βίβλου)
Ο ποταμός **Ισικάρι** (*Ishikari-gawa*, 石狩川) είναι ο τρίτος σε μήκος (268 χιλιόμετρα) ποταμός της Ιαπωνίας, και ο μεγαλύτερος στη Νήσο Χοκκάιντο. Επίσης, έχει τη δεύτερη σε έκταση λεκάνη απορροής στη χώρα (μετά τον Σινάνο), 14.330 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Η παροχή του ανέρχεται σε περίπου 468 κυβικά μέτρα ανά δευτερόλεπτο.

Ο ποταμός πηγάζει από το ομώνυμο βουνό των ορέων Νταϊσέτσου και διασχίζει τις δύο μεγαλύτερες πόλεις του Χοκκάιντο, την Ασαχικάβα και το Σαππόρο. Οι μεγαλύτεροι παραπόταμοι του Ισικάρι είναι οι Τσουμπέτσου, Ουρίου, Σοράτσι και Τογιοχίρα. Μέχρι πριν από 40.000 χρόνια, ο Ισικάρι χυνόταν στον Ειρηνικό Ωκεανό κοντά στο Τομακομάι. Τότε λάβα από το ηφαίστειο Σικότσου έφραξε τον ρου του ποταμού και τον άλλαξε, κάνοντάς τον να εκβάλλει στη Θάλασσα της Ιαπωνίας, συγκεκριμένα στον κόλπο Οτάρου, κοντά στην πόλη Ισικάρι.

Το όνομα του ποταμού προέρχεται από τη γλώσσα Αϊνού και σημαίνει «στριφογυριστός», καθώς κάποτε ο ποταμός σχημάτιζε πολλούς μαιάνδρους στην πεδιάδα του. Τότε είχε μήκος σχεδόν όσο και ο Σινάνο, ο μακρύτερος ποταμός της Ιαπωνίας. Μεγάλα έργα μείωσαν το συνολικό μήκος του Ισικάρι κατά 95 χιλιόμετρα περίπου, αφήνοντας πολλές λιμνούλες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  [*νεκρός σύνδεσμος*] Υπουργείο Γαιών, Υποδομών, Μεταφορών και Τουρισμού - Γραφείο Περιφερειακής Αναπτύξεως Χοκκάιντο (στην ιαπωνική). Ανάκτηση: 2009-05-04

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Το λήμμα για τον Ισικάρι στην *Encyclopedia Britannica*


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Ishikari River  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 206145542487796640607
* NDL: 00638940

 |

 |
Ο **Ιβάν Πάουνιτς** (Βελιγράδι, 27 Ιανουαρίου 1987), είναι Σέρβος καλαθοσφαιριστής. Με ύψος 1,95 μέτρα αγωνίζεται στην θέση του σούτινγκ γκαρντ στην Λοκομοτίβ Κουμπάν.

Σταδιοδρομία
------------

Ο Πάουνιτς ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα σε ηλικία δεκαεπτά ετών από την Παρτιζάν Βελιγραδίου, την σεζόν 2004-05. Την επόμενη χρονιά, δόθηκε δανεικός, αρχικά στην Μέγκα Ισράνα και στην συνέχεια στην Μορνάρ, ενώ το 2006 μεταγράφηκε στην Βοϊβοντίνα, όπου παρέμεινε για δύο σεζόν, μέχρι το καλοκαίρι του 2008.

Την σεζόν 2008-09, αγωνίστηκε με την φανέλα της Οστάνδης και τον Δεκέμβριο του 2009, μεταγράφηκε στον Άρη, με τον οποίο αγωνίστηκε σε δεκαέξι παιχνίδια πρωταθλήματος με 3,3 πόντους ανά αγώνα.

Το καλοκαίρι του 2010, συμφώνησε με την ρωσική Νίζνι Νόβγκοροντ, στην οποία παρέμεινε μέχρι τον Απρίλιο του 2012, ολοκληρώνοντας την σεζόν στην Ιταλία και την Βίρτους Μπολόνια.Ο επόμενος σταθμός της καριέρας του ήταν η Αζοβμάς, από την οποία αποχώρησε στα τέλη του 2012, για να υπογράψει στην Σαν Σεμπαστιάν Γκιπούθκοα από την Ισπανία.

Το 2013-14, έπαιξε στην Μπαλοντσέστο Φουενλαμπράδα, ενώ την επόμενη σεζόν ξεκίνησε στην Αστάνα από το Καζακστάν και τον Δεκέμβριο του 2014 μεταγράφηκε στην Μπουντούσνοστ από το Μαυροβούνιο. Το 2015-16, επέστρεψε στην Μπαλοντσέστο Φουενλαμπράδα. Τη σεζόν 2016-17, είχε 10,3 πόντους, 2,4 ριμπάουντ και 1,2 ασίστ κατά μέσο όρο στο Πρωτάθλημα Ισπανίας.

Στις 25 Σεπτεμβρίου 2017, υπέγραψε συμβόλαιο δύο μηνών με την Τόφας.

Στις 5 Απριλίου 2019, μετά από δύο χρόνια εκτός αγωνιστικής δράσης, υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με την ομάδα του Ιράν Χέμιντορ Τεχράν.

Στις 13 Φεβρουαρίου 2020, ανακοινώθηκε από την Μέγκα Μπέμαξ και είχε 3,5 πόντους, 3,5 ριμπάουντ και 2 ασίστ ανά παιχνίδι στην Αδριατική Λίγκα.

Τον Οκτώβριο του 2020, συμφώνησε με την ρώσικη Λοκομοτίβ Κουμπάν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ivan Paunic | EuroCup (2007) | FIBA Europe
2. ↑  Paunic stays in Oostende
3. ↑  «Ανακοίνωσε την απόκτηση του Πάουνιτς». *www.sport24.gr*. Ανακτήθηκε στις 19 Οκτωβρίου 2021.
4. ↑  Aris releases Dixon, signs Ivan Paunic
5. ↑  Ivan Paunic extends with BC Nizhny Novgorod
6. ↑  newsroom, sport-fm. «Επίσημα Πάουνιτς». *sport-fm.gr*. Ανακτήθηκε στις 19 Οκτωβρίου 2021.
7. ↑  Serbia - Ivan Paunic left Azovmash - MLB Basket News[*νεκρός σύνδεσμος*]
8. ↑  Ivan Paunic, el nuevo escolta del Lagun Aro GBC - Eitb
9. ↑  Llega Ivan Paunic y cierra la plantilla del Fuenlabrada
10. ↑  Astana Bolster Backcourt With Paunic | FIBA Europe
11. ↑  Ražnatović: Paunić novi igrač Budućnosti
12. ↑  Ivan Paunic retorna a un Fuenlabrada con sabor balcánico
13. ↑  newsroom, sport-fm. «Στην Τόφας ο Πάουνιτς». *sport-fm.gr*. Ανακτήθηκε στις 19 Οκτωβρίου 2021.
14. ↑  «KK Mega Bemax sign Ivan Paunic» (στα αγγλικά). *Sportando*.. Ανακτήθηκε στις 2021-10-19.
15. ↑  ««Για τράι-άουτ στην Λοκομοτίβ Κουμπάν ο Πάουνιτς»». *SDNA*. 29 Σεπτεμβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 19 Οκτωβρίου 2021.

Πηγές
-----

* Ivan Paunic - Eurobasket
* Ivan Paunic Europe Stats | Basketball-Reference.com
Ο **Ιβάν Κόλιεβιτς** (γεννημένος στις 30 Ιουνίου 1984) είναι Σέρβος επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 187εκ και αγωνίζεται ως πλέι μέικερ στη Ζαρίν Κεσμ, ομάδα του Ιράν.

Καριέρα
-------

Ο Ιβάν Κόλιεβιτς υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο το 2000 σε ηλικία 16 ετών με την Λόβτσεν Τσετίνιε. Με την ομάδα του Μοντενέγκρο αγωνίστηκε για δύο χρόνια.

Το 2002, μεταπήδησε στη Μπούντουνκοστ, επίσης ομάδα του Μοντενέγκρο. Στη Μπούντουνκοστ παρέμεινε μέχρι και το τέλος της αγωνιστικής περιόδου 2004-05.

Το καλοκαίρι του 2005 μετεγγράφη στην ισπανική Μπιλμπάο Μπάσκετ, στην οποία ωστόσο παρέμεινε για λίγους μόνο μήνες.

Το Φεβρουάριο του 2006, ο Κόλιεβιτς άφησε την Ισπανία και ταξίδεψε στην Ελλάδα για λογαριασμό του Ολυμπιακού Πειραιώς μετά από θερμή εισήγηση του τότε προπονητή του Ολυμπιακού, Γιόνας Καζλάουσκας. Ωστόσο, δεν κατάφερε ποτέ να προσαρμοστεί στα δεδομένα των ερυθρόλευκων, με αποτέλεσμα να μείνει ελεύθερος από την ομάδα του Πειραιά το καλοκαίρι του ίδιου έτους.

Μετά το αποτυχημένο πέρασμά του από την Ελλάδα και τον Ολυμπιακό, ο Κόλιεβιτς επέστρεψε στην Ισπανία και τη Μπιλμπάο Μπάσκετ, ωστόσο στα μέσα της σεζόν 2006-2007 μεταπήδησε στη Λιθουανία για λογαριασμό τη Λιέτουβος Ρίτας, με την οποία μάλιστα κατάφερε να κατακτήσει ένα Βαλτικό Πρωτάθλημα Μπάσκετ (2007).

Το καλοκαίρι του 2007 μεταπήδησε στην Ουράλ Γκρέιτ, ομάδα της Ρωσίας, ενώ μετά από ένα χρόνο πήρε μεταγραφή στην Ουκρανική Τσερκάσι Μάβπι.

Τη διετία 2009-11, ο Κόλιεβιτς πέρασε από αρκετές ομάδες της Ευρώπης. Συγκεκριμένα, πέρασε από τη Μπόρνοβα Μπελεντιγιέσι (Τουρκία), τη Σιμίκ Ζούζνι (Ουκρανία), τα Τρίκαλα (Ελλάδα), αλλά και από τις πολωνικές Τυρόβ Ζγκροτζέλτς και Στάρογκαρντ Γκντάνσκι.

Στις αρχές του 2012, ο Κόλιεβιτς επέστρεψε στην ουκρανική Τσερκάσι Μάβπι, ενώ λίγους μήνες αργότερα υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με την επίσης ουκρανική Μπάσκετμπολ Οντέσσα. Στις αρχές του Ιανουαρίου του 2014, ο Κόλιεβιτς αποφάσισε να ταξιδέψει στο Ιράν προκειμένου να συνεχίσει την καριέρα του στη Ζαρίν Κεσμ. Στην ομάδα του Ιράν παραμένει μέχρι και σήμερα.

Διεθνείς συμμετοχές
-------------------

Ο Κόλιεβιτς ήταν μέλος στην Εθνική ομάδα νέων της Γιουγκοσλαβίας το 2002, ενώ ήταν και μέλος της καλύτερης πεντάδας του Μοντενέγκρο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Νέων το 2004 στην Τσεχία μαζί με τους Λίνας Κλέιζα, Κώστα Βασιλειάδη, Γιοτάμ Χαλπερίν και Έραζεμ Λόρμπεκ.

Τίτλοι
------

* 1 Βαλτική Λίγκα: 2007

Πηγές
-----

* Το προφίλ του Κόλιεβιτς στο euroleague.net
* Ανακοίνωσε Κόλιεβιτς ο Ολυμπιακός
* Κόλιεβιτς και με τη βούλα[*νεκρός σύνδεσμος*]