recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Λαμέχα Γκίρμα** (*Lamecha Girma*, γεννήθηκε στις 26 Νοεμβρίου του 2000) είναι Αιθίοπας αθλητής του στίβου, ο οποίος αγωνίζεται στον δρόμο 3000 μέτρων στιπλ. Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2019 κέρδισε τη δεύτερη θέση, χάνοντας για ένα εκατοστό του δευτερολέπτου από τον Κενυάτη Κονσέσλους Κιπρούτο, σημειώνοντας ταυτοχρόνως νέο εθνικό ρεκόρ Αιθιοπίας με χρόνο 8.01,36. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2020, σε μια πιο αργή «κούρσα», ο Γκίρμα κέρδισε επίσης το αργυρό μετάλλιο, με επίδοση 8.07,81.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Lamecha Girma Athlete Profile». *iaaf.org*. Ανακτήθηκε στις 2 Οκτωβρίου 2019.
2. ↑  «3000 Metres Steeplechase men. IAAF World Athletics Championships, DOHA 2019». *iaaf.org*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Οκτωβρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 8 Οκτωβρίου 2019.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ο Λ. Γκίρμα στο *worldathletics.org*
* Ο αθλητής στο *the-sports.org*
Ο **Μαρκ Ρόμπερτ Μπράντκε** (γεννημένος στις 27 Σεπτεμβρίου 1968) είναι Αυστραλός πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,08 μέτρα και αγωνιζόταν τόσο ως σέντερ όσο και ως πάουερ φόργουορντ.

Καριέρα
-------

Ο Μάρκ Μπράντκε υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο το 1988 στους Αδελαΐδα Σούπερ Σίξερς, ομάδα της Αυστραλίας, στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1992.

Το 1992 πραγματοποίησε ένα σύντομο πέρασμα από την Ισπανία και τη Χούβερ Μούρθια.

Το 1993 επέστρεψε στην Αυστραλία, στην οποία παρέμεινε μέχρι το 2007, με εξαίρεση τη σεζόν 1996-1997 (Φιλαδέλφεια 76ers) και τη σεζόν 2002-03 (Ολυμπιακός Πειραιώς). Συγκεκριμένα αγωνίστηκε στους Μέλμπουρν Τάιγκερς (1993-96, 1997-02, 2003-05) καθώς και στους Μπρίσμπεϊν Μπούλετς (2006-07).

Μετά το πέρας της περιόδο 2006-07, ο Μαρκ Μπράντκε αποφάσισε να αποσυρθεί από την ενεργό δράση και να βάλει τέλος στην πολυετή καριέρα του.

Διεθνείς συμμετοχές
-------------------

Ο Μαρκ Μπράντκε έχει πραγματοποιήσει αρκετές συμμετοχές με την εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης της Αυστραλίας.

Συγκεκριμένα, έχει συμμετάσχει στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1996, καθώς επίσης και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1996 αλλά και του 2000.

Τίτλοι
------

* 3 Πρωταθλήματα Αυστραλίας: (1993, 1997, 2007)

Πηγές
-----

*

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Mark Bradtke, στατιστικά στοιχεία αθλητή στον επίσημο ιστότοπο της Euroleague Basketball (Αγγλικά).




1. ↑  *RealGM*. 1526. Ανακτήθηκε στις 4  Απριλίου 2022.
Συλλογή *Tendu patta* (φύλλων) σε δάσος της Ινδίας. Τα φύλλα αυτά του είδους *Diospyros melanoxylon* συλλέγονται και αποξηραίνονται για την οικιακή παρασκευή τσιγάρων.
**Μη ξυλώδη δασικά προϊόντα** (αγγλ. *non-timber forest products*) είναι τα ποικίλα δασικά προϊόντα, πλην του ξύλου.

Είναι φυσικά προϊόντα που προέρχονται από τα δασικά οικοσυστήματα και μπορεί να αποτελούν: τρόφιμα, ουσίες, υλικά ή βασικές πρώτες ύλες που συγκομίζονται από δάση εκτός της ξυλείας. Η συγκομιδή κυμαίνεται από την ελεύθερη συλλογή έως τη συστηματική. Συνήθως περιλαμβάνουν θηράματα (βλ. κυνήγι), γουνοφόρα, κάρυα ή βαλανίδια, σπόρους, μούρα, ελαιορητίνες, μανιτάρια, χυμούς, φύλλα, φαρμακευτικά φυτά, τύρφη, ιστοί, φελλός, προσανάματα, ψάρια (βλ. ψάρεμα), έντομα, μπαχαρικά και χορτονομή.

Οι διαφορετικές έννοιες περιλαμβάνουν μη ξυλώδη δασικά προϊόντα (γνωστά ως *ΜΞΔΠ*), προϊόντα άγριας δασοκομίας, δευτερεύοντα δασικά προϊόντα, ειδικά, δευτερεύοντα, ή εναλλακτικά δασικά προϊόντα.

Αποξηραμένα λουλούδια *Mahua* - η συλλογή σε υποτροπικά δάση του είδους *Madhuca longifolia* γίνεται είτε για τροφή είτε για φαρμακευτικό σκοπό (βλ. σιρόπι).
Για τα ελληνικά δάση, τα κυριότερα μη ξυλώδη δασικά προϊόντα είναι τα *θηράματα* από την ελεγχόμενη θήρα, το *ρετσίνι* από την ρητίνευση των πεύκων, και τα μανιτάρια.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Glossary of Forestry Terms in British Columbia» (PDF). Ministry of Forests and Range (Canada). Μαρτίου 2008. Ανακτήθηκε στις 6 Απριλίου 2009.
2. ↑  «FAO – Forestry, Non-wood forest products».
3. ↑  «Minor Forest Produce (MFP)». *Arthapedia*.
4. ↑
5. ↑
Η **Λουντιάνα** είναι πόλη στην επαρχία Λουντιάνα της ινδικής πολιτείας Παντζάμπ. Η Λουντιάνα είναι η μεγαλύτερη πόλη του Παντζάμπ και η μεγαλύτερη ινδική πόλη που βρίσκεται βόρεια του Δελχί. Έχει έκταση 310 τ.χλμ. και πληθυσμό 1.618.879 σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Η πόλη βρίσκεται στη παλιά όχθη του ποταμού Ζάραδρου, 13 χιλιόμετρα νότια της σημερινής πορείας του. Σύμφωνα με το BBC η Λουντιάνα είναι το "Μάντσεστερ της Ινδίας". Η Λουντιάνα είναι μεταξύ των πόλεων που θα μετατραπούν σε έξυπνες πόλεις ως μέρος ενός προγράμματος της κυβέρνησης της Ινδίας. Σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα, η Λουντιάνα είναι η ευνοϊκότερη ινδική πόλη για να ανοίξει κάποιος επιχείρηση. 

Η Λουντιάνα βρίσκεται 107 χιλιόμετρα της πολιτειακής πρωτεύουσας Τσαντίγκαρ (το Τσαντίγκαρ είναι πόλη και ξεχωριστή διοικητική διαίρεση αποσπασμένο από το Παντζάμπ και την γειτονική πολιτεία Χαρυάνα, αλλά είναι πρωτεύουσα και των δύο προαναφερθέντων πολιτειών της Χαρυάνας και του Παντζάμπ). Βρίσκεται στην διαδρομή της εθνικής οδού 44 που συνδέει το Νέο Δελχί με το Αμριτσάρ. Βρίσκεται 315 χιλιόμετρα του Δελχί και 142 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του Αμριτσάρ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  ludhiana.nic.in/html/area\_population.html.
2. ↑  «Area and Population». *Official Website of Ludhiana*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 4 Μαρτίου 2016.
3. ↑  «India's Manchester». *BBC*. 28 Φεβρουαρίου 2006. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Αυγούστου 2014. Ανακτήθηκε στις 25 Μαΐου 2014.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Ludhiana στο Wikimedia Commons

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Ασία
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 152440003
* LCCN: n80049528
* GND: 4111407-3
* NKC: ge1031206

 |

 |
Η πρόσοψη του Δημοτικού Σταδίου Χολαργού, το οποίο φέρει την ονομασία του Γάλλου δωρητήΟ **Μαρκ Μαρσώ** (**Marc Marceau**, 1912 – Παπάγου, Αθήνα, 30 Νοεμβρίου 1990 ) ήταν Γάλλος δημοσιογράφος και συγγραφέας, ειδικός ανταποκριτής της εφημερίδας «Le Monde» στην Ελλάδα επί 30 και πλέον έτη. Διετέλεσε διευθυντής του αθλητικού τμήματος του «Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη» (τη δεκαετία του '60 αρθρογραφούσε στην εβδομαδιαία αθλητική εφημερίδα "*Ομάδα*" και άλλα έντυπα), χάρισε την ιδιοκτησία του στην τότε κοινότητα Χολαργού και πρωτοστάτησε στην ίδρυση του Ο.Φ. Χολαργού το 1947. Αναγνωρίζοντας την προσφορά του, ο Δήμος Χολαργού προχώρησε στην ονοματοδοσία του δημοτικού σταδίου της πόλης ως «Μαρκ Μαρσώ», το 2013. Ο Μαρσώ ασχολήθηκε εκτενώς με τα τεκταινόμενα στην Ελλάδα, ενώ συνέγραψε τα βιβλία «La Grece Des Colonels» και «Le Coup d’ Athenes»  που αναφέρονται στην πολιτική της κατάσταση κατά την περίοδο της δικτατορίας (1967 – 1974).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Le Monde: «Deces de Marc Marceau» Ανακτήθηκε στις 26/12/2020
2. ↑  "Στάση Χολαργός" Ανακτήθηκε στις 26/12/2020
3. ↑  "Μαρκ Μαρσώ: Το Δημοτικό Στάδιο του Χολαργού" Ανακτήθηκε στις 26/12/2020
4. ↑  "Ο νέος ύμνος του ΟΦ Χολαργού" Ανακτήθηκε στις 26/12/2020
5. ↑  «Ζωή και θάνατος μίας δικτατορίας» Ανακτήθηκε στις 26/12/2020

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 292181890
* **ΕΒΕ**: 110938
* ISNI: 0000 0003 9711 4452
* SUDOC: 161224857
* BNF: cb12623340p (data)

 |

 |
Ο **Λουντοβίκ Ζιουλί** (*Ludovic Giuly*, (Λυών, 10 Ιουλίου 1976) είναι Γάλλος ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως επιθετικός στη Μον ντ'Ορ Αζέργκ Φουτ.

Καριέρα
-------

### Αρχή της καριέρας

Αφού ξεκίνησε την καριέρα του στην Ολυμπίκ Λυών το 1994, ο Ζιουλί υπέγραψε στην ΑΣ Μονακό τον Ιανουάριο του 1998.

Ήταν αρχηγός της ομάδας του στην εκπληκτική σεζόν 2003-04, όπου η Μονακό έφτασε ως τον τελικό όπου ηττήθηκε από την Πόρτο.

### Μπαρτσελόνα

Η Μπαρτσελόνα πλήρωσε 7 εκατομμύρια ευρώ για να τον αποκτήσει από την Μονακό στις 28 Ιουνίου 2004, με συμβόλαιο ως τον Ιούνιο του 2008.

Συνέβαλε στην κατάκτηση του ισπανικού Πρωταθλήματος τη σεζόν 2004-05. Ήταν 2ος σκόρερ της ομάδας του με 11 γκολ. 

Τη σεζόν 2005-06 η Μπαρτσελόνα κέρδισε και πάλι το πρωτάθλημα Ισπανίας αλλά και το Champions League και ο Ζιουλί ήταν και πάλι από τους πρωταγωνιστές, πετυχαίνοντας μάλιστα το μοναδικό γκολ της Μπαρτσελόνα στον ημιτελικό απέναντι στην ΑΚ Μίλαν.

### Ρόμα

Στις 17 Ιουλίου 2007 υπέγραψε στη ΑΣ Ρόμα αντί του πόσου των 1,8 εκατομμυρίων ευρώ ετησίως, ενώ η ομάδα της Καταλωνίας εισέπραξε 4,5 εκατομμύρια ευρώ.

### Διεθνής καριέρα

Υπήρξε μέλος της εθνικής ομάδας της Γαλλίας, αλλά λόγω ενός τραυματισμού στο πόδι δεν μπόρεσε να συμμετάσχει στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα του 2004.

Ο Ζιουλί δεν επιλέχθηκε ούτε και για το Παγκόσμιο κύπελλο ποδοσφαίρου 2006 και αντ'αυτού επιλέχθηκε ο Φρανκ Ριμπερί της Μαρσέιγ.
Ωστόσο, με τον Ζιμπλίρ Σισέ να έχει σπάσει το πόδι του σε αγώνα προετοιμασίας με την Κίνα, ο Ζιουλί θα μπορούσε να είχε κληθεί, όμως κάτι τέτοιο δεν συνέβη από τον προπονητή της εθνικής Γαλλίας Ραιμόντ Ντομενέκ, ο οποίος κάλεσε τον Σίντνει Γκοβού. Ο Ντομενέκ μάλιστα δήλωσε μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο ότι "δεν υπάρχει λόγος να παίζει ο Ζιουλί στην Εθνική Γαλλίας όταν υπάρχουν νέοτεροι και καλύτεροι ποδοσφαιρίστες από αυτόν". Η δήλωση αυτή απογοήτευσε τους φιλάθλους της Εθνικής Γαλλίας αλλά και της Μπαρτσελόνα, αλλά ο Ζιουλί ζήτησε από τους θαυμαστές του να σεβαστούν την απόφαση του τεχνικού της Γαλλίας. Πρόσθεσε, όμως, ότι αν του δίνοταν μια ευκαίρια να παίξει για την πατρίδα του, θα την αξιοποιούσε αμέσως.

Διακρίσεις
----------

* Γαλλικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου: 2000 (ΑΣ Μονακό)
* Ισπανικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου: 2005, 2006 (Μπαρτσελόνα)
* Κύπελλο Γαλλίας: 2003 (ΑΣ Μονακό)
* Ισπανικό Σούπερ Καπ: 2006 (Μπαρτσελόνα)
* Ιταλικό Σούπερ Καπ: 2007 (ΑΣ Ρόμα)
* Champions League: 2006 (Μπαρτσελόνα)
* Κύπελλο Συνομοσπονδιών: 2003 (Γαλλία)

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.footballdatabase.com
2. ↑  «Acquisizione del diritto alle prestazioni sportive del calciatore Ludovic Giuly» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 27 Σεπτεμβρίου 2007. Ανακτήθηκε στις 29 Ιανουαρίου 2008.
3. ↑  Giuly out of Euro 2004 BBC 28 May, 2004
4. ↑  Left-out Giuly hits at out at France coach Αρχειοθετήθηκε 2009-02-02 στο Wayback Machine. Soccernet May 21, 2006

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Official Website
* FootballDatabase :: Ludovic Giuly
* www.ludo-giuly.tk
* Ludovic Giuly Football Boots
Η ***Μητριαρχία*** είναι μια ελληνική ταινία του 2014 σε σκηνοθεσία του Νίκου Κορνήλιου και σε σενάριο του ίδιου και της Ευγενίας Παπαγεωργίου.

Η πλοκή περιστρέφεται γύρω από 60 γυναίκες με διαφορετική ηλικία, εθνική προέλευση, κοινωνικό υπόβαθρο, σεξουαλικό προσανατολισμό και πολιτική ιδεολογία, οι οποίες μέσα σε πέντε μέρες συζητούν τα βιώματά τους αναφορικά με την πατριαρχία και την έμφυλη καταπίεση.

Στην ταινία συμμετέχουν ηθοποιοί, αλλά και ακτιβίστριες, μετανάστριες, πρόσφυγες, ποιήτριες και λογοτέχνες. Μεταξύ αυτών, είναι η Βασιλική Τρουφάκου, η Ειρήνη Ιγγλέση, η Όλγα Τουρνάκη, η Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ, η Κωνσταντίνα Τάκαλου και η Εύα Στυλάντερ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Μια ταινία που συγκεντρώνει 60 γυναίκες για να συζητήσουν τη θέση τους στον κόσμο σήμερα». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 31 Δεκεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 3 Μαρτίου 2017.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα
* Η ταινία στην IMDb
Πορτρέτο του βασιλιά Καρόλου Γ' της Ισπανίας.
  

  

Με τον όρο **Μεταρρυθμίσεις των Βουρβόνων** ή **Βουρβονικές Μεταρρυθμίσεις** ονομάζεται η σειρά των μέτρων που πάρθηκαν κατά τον 18ο αιώνα στην Ισπανία, μετά την άνοδο του Οίκου των Βουρβόνων στο βασιλικό της θρόνο και αποσκοπούσαν στην ανόρθωση της ισπανικής ισχύος.

Μετά τον τερματισμό του πολέμου της Ισπανικής Διαδοχής και τη συνθήκη της Ουτρέχτης η Ισπανία είχε αναγκαστεί να παραδόσει το σύνολο των ευρωπαϊκών της κτήσεων και να παραχωρήσει εμπορικά προνόμια στη Μεγάλη Βρετανία. Έχοντας υποστεί και στο εσωτερικό της πολλές καταστροφές από τις παρατεταμένες συγκρούσεις μεταξύ των οπαδών των Βουρβόνων και των Αψβούργων, η κατάσταση της ήταν οικτρή. Σε μια προσπάθεια της νέας κυβέρνησης, του βασιλιά Φιλίππου Ε' να ανορθώσει την ισπανική ισχύ, εισήχθησαν διάφορες μεταρρυθμίσεις. Έτσι αρχικά ενισχύθηκε ο συγκεντρωτισμός της διοίκησης με την κατάργηση των παλαιών προνομίων που απελάμβαναν διάφορες περιοχές του ισπανικού στέμματος, αφαιρέθηκαν αρμοδιότητες από τα Κορτέζ, την Εκκλησία και τις διάφορες συντεχνίες. Όλες αυτές οι μεταρρυθμίσεις προέρχονταν από τη Γαλλία και επιδίωκαν την εισαγωγή των γαλλικών προτύπων διοίκησης στην Ισπανία. Αργότερα εισήχθησαν και νεές μεταρρυθμίσεις, όπως η ενίσχυση των ενόπλων δυνάμεων, η ενίσχυση και η προστασία της τοπικής οικονομίας από τον ξένο ανταγωνισμό. Οι μεταρρυθμίσεις αυτές αφορούσαν μόνο την Ισπανία και όχι τις αποικίες, οι οποίες θεωρούντο απλώς πηγές πολυτίμων μετάλλων.

Παρ' όλες τις προσπάθειες η Ισπανία ηττήθηκε από τους Άγγλους κατά τη διάρκεια του Επταετούς πολέμου. Η τότε βασιλική κυβέρνηση αποφάσισε ότι έπρεπε να ενισχύσει την εξουσία της στις αποικίες, προκειμένου να αντιμετωπίσει τον ανταγωνισμό των άλλων ευρωπαϊκών κρατών. Έτσι οι μεταρρυθμίσεις, που είχαν εισαχθεί στην Ισπανία κατά τις αρχές του 18ου αιώνα, άρχισαν να εισάγονται και στις αποικίες, με κύρια επιδίωξη την ενίσχυση της κεντρικής εξουσίας και την καλύτερη εκμετάλευση του πλούτου των αποικιών. Επί Καρόλου Γ' άρχισε μια μεθοδική καταγραφή του πλούτου των αποικιών, εξερεύνηση της ενδοχώρας και μελέτη για την ανακάλυξη πρώτων πηγών, ίδρυση εμπορικών λιμένων για απευθείας εμπόριο με την Ισπανία, εισαγωγή πολλών κρατικών μονοπωλίων και αύξηση των φόρων. Σε επίπεδο πολιτικής διοίκησης, οι υποθέσεις των αποικιών μεταφέρθηκαν στο υπουργείο αποικιών. Η τοπική αριστοκρατία (*criollos*=Κρεολλών) αντικαταστάθηκε από ισπανούς αξιωματούχους, διορισμένους απ' ευθείας από το στέμμα και η διοίκηση αναδιοργανώθηκε σε τρεις μεγάλες περιφέρειες. Παράλληλα απελάθηκαν όλοι οι Ιησουΐτες από τις αποστολές τους. Παρά τις μεταρρυθμίσεις αυτές, με το ξέσπασμα της γαλλικής επανάστασης άρχισε η αντίστροφη μέτρηση για τη διάλυση της ισπανικής αποικιακής αυτοκρατορίας.

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Μεταρρυθμίσεις των Βουρβόνων** |
Συντεταγμένες: 41°41′17″N 44°48′17″E﻿ / ﻿41.68806°N 44.80472°E﻿ / 41.68806; 44.80472

Η **Μητέρα της Γεωργίας** ή **Μητέρα των Γεωργιανών** (**Kartlis Deda** ή **Kartvlis Deda**) είναι ένα μνημειακό γλυπτό (άγαλμα γυναικείας μορφής) από αλουμίνιο ύψους 25 μέτρων, τοποθετημένο επί της κορυφής του λόφου *Sololaki*, λίγα χιλιόμετρα έξω από την πρωτεύουσα της χώρας, Τιφλίδα. Αποτελεί εθνικό σύμβολο της Γεωργίας, κατασκευάσθηκε το 1958 με την ευκαιρία του εορτασμού της 1.500ης επετείου από την ίδρυση της και είναι έργο του γλύπτη Elguja Amashukeli. Συμβολίζει τον τρόπο με τον οποίο η Γεωργία (εμφανίζεται ενδεδυμένη παραδοσιακής φορεσιάς) φέρεται στους φίλους της (το άγαλμα κρατάει στο αριστερό χέρι μία κούπα κρασί, για καλωσόρισμα) αλλά και στους εχθρούς της (με ένα ξίφος στο δεξί χέρι)

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Γεωργιανή Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια*, Τόμος 1, σελ. 350, Τιφλίδα, 1975
2. ↑  David J Constable, «Kartlis Deda: The Importance of Georgia's Most Famous Woman», huffingtonpost.co.uk, Ανακτήθηκε στις 21/08/2012
Ένα μπουκάλι Μαχγιάουα
Η **Μαχγιάουα** ή **μεχγιάουα** (περσικά: مهیاوه‎) είναι Ιρανική πικάντικη σάλτσα από ψάρια που έχουν υποστεί ζύμωση.

Ιστορία
-------

Η Μαχγιάουα προέρχεται από τις νότιες παράκτιες περιοχές του Ιράν, αλλά έχει γίνει δημοφιλές τρόφιμο στις χώρες του Περσικού Κόλπου, που εισήχθη από την μετανάστευση των κοινοτήτων Χουουάλα και Ατζάμ. Συνήθως σερβίρεται πάνω σε ένα λεπτό τραγανό ψωμί που ονομάζεται ρεγκάγκ ή τουμούσι και φαλάζι. Παρασκευάζεται από παστές αντζούγιες και τα συστατικά περιλαμβάνουν σπόρους μάραθου, σπόρους κύμινου, σπόρους κολίανδρου και σπόρους μουστάρδας.

Το μαχγιάουα συχνά πωλείται σε αρτοποιεία και από τους πλανόδιους πωλητές στο νότιο τμήμα του Ιράν, ειδικά στις επαρχίες Χορμοζγκάν, Μπουσέχρ και τα νότια μέρη της επαρχίας Φαρς. Σε καθαρά μπουκάλια, δείχνει τη καφέ σάλτσα.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος σαλτσών από ψάρι
O **μηρός**, κοινώς **μπούτι**, είναι η περιοχή μεταξύ του ισχίου (λεκάνης) και του γόνατος. Ανατομικά, είναι μέρος του κάτω άκρου. 

Το μοναδικό οστό στο μηρό ονομάζεται μηριαίο. Αυτό το οστό είναι παχύ και ισχυρό (λόγω του μεγάλου ποσοστού οστικού ιστού) και σχηματίζει μια σφαίρα και άρθρωση στο ισχίο και μια άρθρωση στο γόνατο. Το κεφάλι του μηριαίου οστού αρθρώνεται με την κοτύλη στα ανώνυμα οστά σχηματίζοντας την άρθρωση του ισχίου, ενώ το περιφερικό τμήμα του μηριαίου οστού με την κνήμη και την επιγονατίδα να σχηματίζουν το γόνατο. Το μηριαίο οστό είναι το ισχυρότερο και μακρύτερο οστό στο σώμα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Facts About Bones in Your Skeleton». Hospital for Special Surgery.
Η **Λεόνα Παραμίνσκι** (κροατικά: *Leona Paraminski*, 22 Αυγούστου 1979) είναι Κροάτισσα ηθοποιός του θεάτρου, της τηλεόρασης και του κινηματογράφου. Γεννήθηκε στο Βρμπόβετς, κοντά στο Ζάγκρεμπ, μέρος της Γιουγκοσλαβίας. Λόγω οικογενείας, κατά την παιδική της ηλικία ταξίδευε πολύ στη Γερμανία. Ήδη από μικρή ηλικία άρχισε να της αρέσουν οι τέχνες και τα αθλήματα. Μόλις τελείωσε την πρωτοβάθμια εκπαίδευση εντάχθηκε σε θεατρικό σχήμα. Ο πρώτος της ρόλος εκεί, ήταν της Σταχτοπούτας. Σε αυτήν την περίοδο της ζωή της, παράλληλα, τραγούδαγε και σε μία χορωδία, ενώ ασχολιόταν και με τον χορό, συνδυάζοντας μοντέρνο και κλασικό τραγούδι. Επίσης λόγω της αγάπης της για τα αθλήματα ασχολιόταν και με το καράτε και το τένις. 

Όταν πια έφτασε στην ηλικία των 18, γράφτηκε στην Δραματική Ακαδημία, του Πανεπιστημίου του Ζάγκρεμπ. Ενόσω σπούδασε ακόμα εκεί, κέρδισε το βραβείο F.R.K.A. Καλύτερης Γυναίκες Ηθοποιού, για τον ρόλο της στην ταινία *Vinko na krovu*. Το 1999 έκανε και την πρώτη της εμφάνιση σε μεγάλου μήκους ταινία, την *Bogorodica*, την οποία σκηνοθέτησε ο Νίβεν Χίτρετς. Αποφοίτησε από το πανεπιστήμιο το 2001. Το 2002 έλαβε το σημαντικότερο κροατικό βραβείο, το Golden Arena Καλύτερης Γυναίκας Ηθοποίου, στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Πούλα, για τον ρόλο της στην ταινία *Prezimiti u Riu*, η οποία σκηνοθετήθηκε από τον Ντάβορ Ζμέγκατς. Άλλες δημοφιλείς ταινίες που έχει πρωταγωνιστήσει είναι το *Četverored* (1999), το *Nebo, sateliti* (2001), το *Polagana predaja* (2001), το *Družba Isusova* (2004), το *Sex, Drink and Bloodshed* (2004) και το *Pravo čudo* (2007).

Από τότε η Παραμίνσκι έχει πρωταγωνιστήσει σε πάνω από 30 κινηματογραφικές και τηλεοπτικές παραγωγές. Πολλές φορές πλέον εμφανίζεται και στο θέατρο ερμηνεύοντας συνήθως δυναμικές γυναίκες. Η Παραμίνσκι έχει επίσης βραβευθεί με τρία διεθνή βραβεία, Καλύτερης Ηθοποιού, μέσω ενός compilation μικρών ταινιών του σκηνοθέτη Ντάλιμπορ Μάτανιτς. Κατά καιρούς έχει υπάρξει και οικοδέσποινα τηλεοπτικών εκπομπών και διαφόρων καλλιτεχνικών φεστιβάλ. Ασχολείται επίσης με τη φιλανθρωπία. Η Παραμίνσκι, είναι μέλος του Κροατικού Εθνικού Θεάτρου. Το 2012, παντρεύτηκε τον Τιμ Κομλιένοβιτς.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Leona Paraminski - Awards». *Internet Movie Database*. Ανακτήθηκε στις 26 Μαΐου 2010.
2. ↑  «Leona Paraminski married Tin Komljenović». *Story.hr*.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Λεόνα Παραμίνσκι στην IMDb

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 95099477
* LCCN: no2012018440
* ISNI: 0000 0003 7185 2334

 |

 |
Οι **Μαχλ** αναφέρονται στους εθνοτικούς Μαλδιβιανούς της Ινδίας (δηλαδή οι ντόπιοι του Μινικόι και κοινότητες μεταναστών από το Μινικόι). Είναι μία από τις τρεις υποομάδες των Μαλδιβιανών και ομιλούν την διάλεκτο Μαχλ της Ντιβέχι η οποία είναι μέλος της νότιας ομάδας των Ινδοάριων γλωσσών. Όλοι οι Μαχλ είναι εγγενείς στο νησί Μαχλ στην ενωσιακή επικράτεια Λακσαντγουίπ της Ινδίας η οποία ήταν στο παρελθόν μέρος των νήσων Μαλδίβων. Σήμερα, στο Λακσαντγουίπ οι Μαχλ αριθμούν 10.259 άτομα.

Ιστορία
-------

Η τοπική προφορική παράδοση λέει ότι οι Καμποράνι και Κοχορατουκαμάνα, δύο πριγκίπισσες από τις Μαλδίβες, ήρθαν στο Μινικόι. Όταν έφτασαν, ο Τιβάρου, που ζούσε προηγουμένως εκεί, έφυγε για τη Σρι Λάνκα. Οι απόγονοι της Καμποράνι είναι οι μποντούν (ιδιοκτήτες γης και καραβιών) και οι απόγονοι της Κοχορατουκαμάνα είναι οι νιάμιν (καπετάνιοι). Εκτός από τέτοιες παραδόσεις, υπάρχουν γλωσσικές συγγένειες με τη διάλεκτο Μαχλ της Ντιβέχι που ομιλείται στο Μινικόι και τη πρότυπη Μαλδιβική διάλεκτο. Επίσης οι νότιες μαλδιβικές διάλεκτοι περιέχουν περισσότερα αρχαϊκά χαρακτηριστικά, δείχνοντας ότι στο Μινικόι μετανάστευσαν άποικοι από το Μαλέ ή τις βόρειες Μαλδίβες.

Δημογραφικά στοιχεία και γεωγραφική κατανομή
--------------------------------------------

Οι περισσότεροι Μαχλ ζουν στο Μινικόι (Μαλίκου) στην ενωσιακή επικράτεια του Λακσαντγουίπ της Ινδίας. Στο Λακσαντγουίπ οι Μαχλ προέκυψαν ως ξεχωριστή εθνοτική ομάδα και αποτελούν το 15.67% του συνολικού πληθυσμού του Λακσαντγουίπ. 

Υπάρχουν κοινότητες Μαχλ που ζουν σε άλλα μέρη της Ινδίας. Η προέλευση όλων των κοινοτήτων Μαχλ στην Ινδία και αλλού βρίσκεται στο νησί του Μινικόι. Ένας αριθμός Μαχλ έχουν εγκατασταθεί στις περιοχές του Κοζικόντε, Μαλαπουράμ, Ερνακουλάμ και Θιρουβανανθαπουράμ (Τριβαντρούμ) στην πολιτεία Κεράλα, η οποία βρίσκεται ανατολικά του Λακσαντγουίπ. Μερικοί Μαχλ της Κεράλας ζουν σε αυτή από τον 17ο αιώνα, όταν τα νησιά Λακσαντγουίπ ανήκαν στη κυριαρχία του Αλί Ραγιά/Αλακκάλ Μπίβι της Κανούρ.

Κοινωνικές ομάδες
-----------------

### Θάκρου

Σύμφωνα με την εθνοϊστορία του Θάκρου, ένα άτομο με το όνομα Θάκρου ήρθε στο Μινικόι από την ατόλλη Αντού στις Μαλδίβες. Παντρεύτηκε τρεις φορές και σύμφωνα με την ιστορία οι τρέχοντες κάτοικοι του νησιού είναι οι απόγονοί του.

Δείτε επίσης
------------

* Μαλδιβιανοί στην Ινδία, πολίτες των Μαλδίβων στην Ινδία

Παραπομπές
----------

1. ↑  Cain, B.D. (2000). *Dhivehi (Maldivian): A Synchronic and Diachronic Study (Ph.D. dissertation)*. Cornell University.
2. ↑
3. ↑  Singh, K.S. (1993). *People of India: Lakshadweep*. Anthropological Survey of India. ISBN 81-85336-98-9.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Εθνογραφία των Ντιβέχι
* Φρούριο των Μαχλ Αρχειοθετήθηκε 2011-02-07 στο Wayback Machine.
Ο **Λεόντιος Λυμπέρης** (5 Οκτωβρίου 1914 - 2006), του Ευστρατίου, ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, που διετέλεσε βουλευτής.

Πολιτική σταδιοδρομία
---------------------

Γεννήθηκε στο Μυριόφυτο της Ανατολικής Θράκης το 1914 και σπούδασε Νομικά, Οικονομικές Επιστήμες και Φιλοσοφία στη Θεσσαλονίκη. Άσκησε τη δικηγορία από τις αρχές της δεκαετίας του '40.

Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Καβάλας με την ΕΠΕΚ το 1951 και επανεξελέγη με το ίδιο κόμμα (Δημοκρατική Ένωση) στις εκλογές του 1956 και με την Ένωση Κέντρου το 1964.. 

Μεταπολιτευτικά ήταν υποψήφιος βουλευτής Καβάλας με την Ένωση Κέντρου-Νέες Δυνάμεις, λαμβάνοντας 3.828 ψήφους, χωρίς να εκλεγεί.

Ήταν παντρεμένος με την Αθηνά Ε. Τεγκοπούλου και απέκτησαν μία κόρη.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Ελληνικόν Who's Who, Εκδοτικός Οργανισμός Ελληνικών Who's Who, 1965, σελ. 334
2. ↑  Μητρώο Γερουσιαστών και Βουλευτών 1929-1974 Βουλή των Ελλήνων, Εθνικό Τυπογραφείο, 1977 (σελ. 76, αρ. 616).(pdf)
3. ↑  Πολιτευτές στις εκλογές του 1974 Αρχειοθετήθηκε 2017-08-18 στο Wayback Machine. ανάκτηση 14-7-2017.
Ο **Μαχμούτ Νεντίμ Πασάς** (1233/1817-18 - 1300/1833) υπήρξε Μέγας Βεζίρης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1818, ήταν γιος του Μεχμέτ Νετζίμπ Πασά (θ. 1267/1850-51), Βαλή της Συρίας και της Βαγδάτης και από νεαρής ηλικίας εισήλθε στις υπηρεσίες της Υψηλής Πύλης καταλαμβάνοντας διάφορες ανώτερες θέσεις. Υπήρξε Βαλής Σμύρνης, Συρίας και Τρίπολης καθώς και υπουργός Εμπορίου, της Δικαιοσύνης και στη συνέχεια των Ναυτικών, ενώ το 1855 ανακηρύχθηκε βεζίρης. Ανέλαβε Μέγας Βεζίρης το 1871, επί σουλτάνου Αμπντούλ Αζίζ, διαδεχόμενος τον διάσημο τότε Ααλή Πασά για ένα χρόνο παραδίδοντας στη συνέχεια στον Μιτχάτ Πασά.

Ακολούθησε έντονη φιλορωσική πολιτική σε υπέρμετρο βαθμό επηρεαζόμενος από τον τότε ισχυρό Ρώσο πρέσβη στη Κωνσταντινούπολη τον Νικολάι Ιγνάτιεφ, μέχρι σημείου που οι άλλοι αξιωματούχοι και υπουργοί να τον αποκαλούν ειρωνικά «Μαχμούτωφ» και «Νεντίμωφ». Γενικά η πολιτική του δεν θεωρήθηκε και τόσο επιτυχής ειδικά στα οικονομικά. Η διοίκησή του, κατά τους έντεκα μήνες που ανέλαβε Μέγας Βεζίρης το 1871, χαρακτηρίστηκε από έλλειψη οργάνωσης και διαρκείς μετακινήσεις αξιωματούχων. Περιέκοψε μισθούς προβάλοντας την ανάγκη εξοικονόμησης χρημάτων, τοποθέτησε αντιπάλους του σε απομακρυσμένες επαρχίες και δημιούργησε νέους εχθρούς. Ο Αμπντούλ Αζίζ τον αποκάλεσε αργότερα δόλιο και διεφθαρμένο. Μετά την αντικατάστασή του από τον Μιτχάτ Πασά, διερευνήθηκαν οι οικονομικές ατασθαλίες του και καταδικάστηκε, ωστόσο του δόθηκε τελικά χάρη από τον σουλτάνο. Το 1873 τοποθετήθηκε ως βαλής στα Άδανα και επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη το 1875.

Το καλοκαίρι του ίδιου έτους ανέλαβε για δεύτερη φορά Μέγας Βεζίρης, θέση που διατήρησε όμως μόνο 8 μήνες μέχρι τον Απρίλιο του επόμενου έτους. Η δεύτερη θητεία του στο αξίωμα ήταν λιγότερο πετυχημένη. Το 1878 ανέλαβε υπουργός Εσωτερικών θέση που κατείχε μέχρι τον θάνατό του.

Ο Μαχμούτ Νεντίμ πασάς πέθανε στη Κωνσταντινούπολη το 1883 σε ηλικία 65 ετών.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος Μεγάλων Βεζίρηδων

Πηγές
-----

* "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ.13ος, σελ.138.
* "Mahmud Nedim Pasha", *The Encyclopedia of Islam*, Vol. VI, E.J. Brill, Leiden: 1997, σελ. 68-69

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 73777282
* LCCN: nr99027849

 |

 |
Ο **Μαχαραγιάς** (ή Μαχαρατζάς) αποτελεί ηγεμονικό τίτλο που σημαίνει «Μέγας Βασιλεύς». Είναι ινδική σύνθετη λέξη που προέρχεται από τη λέξη «μαχά» (= Μέγας) και τη λέξη «ραντζά» (= Ηγεμών, Βασιλεύς, Κυρίαρχος μη εξαρτώμενος από άλλον).

Αρχικά τον τίτλο αυτόν έφεραν Ινδοί ηγεμόνες που είχαν υπό την εξουσία τους ή προστασία τους μικρότερες ηγεμονίες. Επί αγγλικής κατοχής των Ινδιών, η «Κυβέρνηση της Αυτοκρατορίας» απένεμε τον τίτλο του Μαχαραγιά σε πολλούς επιφανείς Ινδούς απλώς ως «τίτλο τιμής», παραχωρώντας ενίοτε στον τιμώμενο και το δικαίωμα (κληρονομικό) της διατήρησης του τίτλου και από τους απογόνους του.

Η σύζυγος του Μαχαραγιά ονομάζεται **Μαχαρανή**.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **μαχαραγιάς**  |
Ο **Λατσάρο Μπαστιάνι** (ιταλικά: *Lazzaro Bastiani*, 1429 – 5 Απριλίου 1512) ήταν Ιταλός ζωγράφος της πρώιμης Αναγεννήσεως, που δημιούργησε κυρίως στη Βενετία.

Ο Μπαστιάνι γεννήθηκε στην Παδούη. Αναφέρεται για πρώτη φορά ως ζωγράφος σε εργαστήριο στη Βενετία το 1449 και κατόπιν το 1460, σε μια σωζόμενη απόδειξη πληρωμής για τη φιλοτέχνηση μιας κόγχης του Αγίου Σαμουήλ, για λογαριασμό των επιτρόπων του Αγίου Μάρκου. Το 1462 πληρωνόταν εξίσου πλουσιοπάροχα με τον Τζοβάνι Μπελλίνι, ενώ το 1470 αναφέρεται ως μέλος της Σχολής του Σαν Τζιρόλαμο (το σημερινό Ατενέο Βένετο) στη Βενετία. Κατά τη δεκαετία 1480-1490 εργάσθηκε μαζί με τον Τζεντίλε Μπελλίνι στη Μεγάλη Σχολή του Αγίου Μάρκου. Ζωγράφισε μια «Στέψη της Παρθένου» (που σήμερα βρίσκεται στην Πινακοθήκη της Ακαδημίας της Βενετίας), μια Γέννηση του Χριστού το 1477 και τον πίνακα «Ο Άγιος Αντώνιος πάνω στην καρυδιά».

Το 1508 κλήθηκε, μαζί με τον μαθητή του Βιττόρε Καρπάτσο, να εκτιμήσει ζωγραφιές του Τζορτζόνε για τη Φοντάκο ντέι Τεντέσκι.

Πηγές
-----

* Το λήμμα για τον Μπαστιάνι στην *Grove Encyclopedia of Art*
* Βιογραφικό σημείωμα στο Μουσείο Getty
* Karl Karoly & Frank Tryon Charles: *A Guide to the Paintings of Venice*, εκδ. George bell & Sons, Λονδίνο 1895, σελ. 229
* Bryan, Michael (1886). Robert Edmund Graves, επιμ. *Dictionary of Painters and Engravers, Biographical and Critical* (Volume I: A-K). Λονδίνο: George Bell and Sons. σελ. 92.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 315944566
* **Europeana**: agent/base/11854
* LCCN: nr91030131
* ISNI: 0000 0004 4881 1232
* SUDOC: 231470347
* ULAN: 500002908
* NKC: xx0251741
* RKD: 4952

 |

 |
***Μάιος 1940: Η μεγάλη φυγή*** (πρωτότυπος τίτλος: *En mai, fais ce qu'il te plaît)* είναι γαλλική πολεμική δραματική ταινία του 2015 σε σκηνοθεσία Κριστιάν Καριόν. Πρωταγωνιστούν οι Άουγκουστ Ντιλ και Ολιβιέ Γκουρμέ. Η μουσική επένδυση είναι του Ένιο Μορικόνε.

Η ταινία βασίζεται στην Έξοδο του 1940 στη Γαλλία, στην αρχή της μάχης της Γαλλίας, όταν οκτώ εκατομμύρια άμαχοι έφυγαν από τα σπίτια τους από το Βέλγιο, την Ολλανδία και τον βορρά της Γαλλίας για να εγκατασταθούν σε ασφαλέστερες περιοχές, μπροστά στον κίνδυνο από την εισβολή των γερμανικών στρατευμάτων.

Υπόθεση
-------

Στις 10 Μαΐου 1940, τα γερμανικά στρατεύματα εισβάλλουν στο Βέλγιο και τη Γαλλία μέσω των Αρδεννών. Φοβισμένοι από την προέλαση του εχθρού, οι κάτοικοι του μικρού χωριού Λεμπυκιέρ στο Πα-ντε-Καλαί αποφασίζουν, έπειτα από συστάσεις της νομαρχίας, να εγκαταλείψουν τα πάντα και να φύγουν προς τα ανατολικά, στη Διέππη.

Ανάμεσά τους είναι ο Πωλ, ο δήμαρχος του χωριού. Ηγείται της ομάδας, επιδιώκοντας να διατηρήσει κάποια τάξη στην πορεία τους. Η Μαντώ, η σύζυγός του, προσπαθεί να τους ενθαρρύνει οργανώνοντας ακόμη και μια μικρή υπαίθρια γιορτή με μουσική, πριν η πορεία πάρει δραματική τροπή μετά από βομβαρδισμό γερμανικών αεροπλάνων.

Η Σουζάν, η νεαρή δασκάλα του χωριού, έχει πάρει υπό την προστασία της τον Μαξ, ένα 8χρονο αγόρι, που είχε εγκατασταθεί στο χωριό λίγο καιρό πριν με τον πατέρα του Χανς, αντιφρονούντα αυτοεξόριστο Γερμανό. Το παιδί είναι μόνο του επειδή ο Χανς, δηλώνοντας ψεύτικη ταυτότητα, είχε συλληφθεί ως πράκτορας μετά την κήρυξη του πολέμου και βρισκόταν στη φυλακή στο Αράς.

Καθώς οι Γερμανοί πλησιάζουν, οι έγκλειστοι απελευθερώνονται από τη φυλακή και εγκαταλείπονται στην έρημη πόλη. Ο Χανς καταφέρνει να φύγει από την πόλη, μαζί με έναν Σκωτσέζο αξιωματικό, τον Πέρσι, του οποίου ολόκληρη η μονάδα σκοτώθηκε από γερμανικά πυρά. Αυτοί τα δύο θα ταξιδέψουν μαζί. Ο Χανς προσπαθεί να βρει τον γιο του που έφυγε από το χωριό, και ο Πέρσι προσπαθεί να φτάσει στη θάλασσα για να βρει μια βάρκα και να επιστρέψει στην Αγγλία.

Μέσα από μηνύματα που σημειώνει ο μικρός Μαξ στον πίνακα του σχολείου, αρχικά του χωριού τους και στη συνέχεια των μικρών χωριών που διαβαίνουν, ο Χανς ακολουθεί την ομάδα και καταφέρνει τελικά να βρει τον γιο του.

Διανομή
-------

* Άουγκουστ Ντιλ : Χανς
* Ολιβιέ Γκουρμέ : Πωλ
* Ματίλντ Σενιέ : Μαντώ
* Αλίς Ισαάζ : Σουζάν
* Μάθιου Ρις : Πέρσι
* Joshio Marlon : Max
* Λωράν Ζερά : Αλμπέρ
* Ζακ Μποναφέ : Ροζέ

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.allocine.fr/film/fichefilm\_gen\_cfilm=204159.html. Ανακτήθηκε στις 14  Απριλίου 2016.
2. ↑  tt2296747. Ανακτήθηκε στις 16  Σεπτεμβρίου 2016.
3. ↑ . «allocine.fr/film/fichefilm\_En mai, fais ce qu'il te plaît».
4. ↑ . «imdb.com/title/En mai, fais ce qu'il te plaît».
5. ↑ . «histoire-image.org/fr/etudes/exode». [*νεκρός σύνδεσμος*]
6. ↑ . «dvdtrailers.gr/tainia/maios\_1940\_i\_megali\_fygi\_2015/».
7. ↑ . «pathefilms.com/film/enmaifaiscequilteplait».
Ο **Μαρκ Πέτγουεϊ** ήταν Αμερικανός καλαθοσφαιριστής που αγωνιζόταν στη θέση του φόργουορντ (ύψος 2,03 μ.). Ήρθε στην Ελλάδα προς τα τέλη της δεκαετίας του 1980, για λογαριασμό του ΠΑΟΚ ως δεύτερος ξένος παίκτης για τους ευρωπαϊκούς αγώνες της περιόδου 1987-88. Προηγουμένως αγωνιζόταν στη Γαλλική Τουλούζ. Στη συνέχεια μεταγράφηκε στον Απόλλωνα Πατρών με τον οποίο πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στο ελληνικό πρωτάθλημα της Α1 Ανδρών. Το καλοκαίρι του 1989 επέστρεψε στη χώρα του. Με μέσο όρο επίτευξης πόντων ανά αγώνα 27,3 πόντους  ήταν ένας από τους κορυφαίους ξένους μπασκετμπολίστες που εμφανίσθηκαν ποτέ στην Ελλάδα. Λίγες μέρες μετά την αναχώρησή του από την Ελλάδα (1989) δολοφονήθηκε από ληστή την ώρα που ο τελευταίος επιχειρούσε να του κλέψει το αυτοκίνητο. Σαν χαρακτήρας ήταν νευρικός κι ευέξαπτος, ενώ διέθετε πλούσια αθλητικά προσόντα όπως η εκρηκτικότητα, η ευστοχία και η αλτικότητα. Τα καρφώματά του κατά τη διάρκεια αγώνων είχαν κάνει ιδιαίτερη αίσθηση

Πηγές
-----

* "100 χρόνια μπάσκετ" (Έκδοση περιοδικού "Τρίποντο", 1991)
* Αφιέρωμα στον Μαρκ Πέτγουεϊ από τα Χρόνια και Ζαμάνια

Παραπομπές
----------

1. ↑  Φύλλο εφημερίδας "Αθλητική Ηχώ" της 29 Ιουλίου του 1987, σελ. 1: "Ο Πέντγουεϊ ήρθε για ΠΑΟΚ"[*νεκρός σύνδεσμος*]
2. ↑  «Καλυτεροι Αμερικανοι σκορερ που εχουν περασει απο το Ελληνικο πρωταθλημα». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 2014.
3. ↑  RIP (Dead basketball players thread)
4. ↑  ΜΑΡΚ ΠΕΤΓΟΥΕΙ "ΚΑΡΦΩΜΑ "( ΕΤ 1 - 1988 )
5. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Ιουνίου 2015. Ανακτήθηκε στις 8 Ιουνίου 2015.
Συντεταγμένες: 39°56′30.29″N 32°51′17.07″E﻿ / ﻿39.9417472°N 32.8547417°E﻿ / 39.9417472; 32.8547417

Άποψη του Μνημείου της Νίκης.
Το **Μνημείο της Νίκης** (τουρκικά: *Zafer Anıtı*, επίσης γνωστό ως *Ulus Atatürk Anıtı*) είναι μνημείο στην Άγκυρα της Τουρκίας.

Τοποθεσία
---------

Το μνημείο βρίσκεται επί της Πλατείας του Έθνους, η οποία αποτελούσε την κύρια πλατεία της Άγκυρας, κατά τη διάρκεια της περιόδου προ της δεκαετίας του 1950. Βρίσκεται στα ανατολικά της Λεωφόρου Ατατούρκ.

Ιστορία
-------

Η ανέγερση του μνημείου ήταν αποτέλεσμα σε εθνικό επίπεδο εράνου, ο οποίος διοργανώθηκε από τον δημοσιογράφο Γιουνούς Ναντί. Έπειτα από διεθνή διαγωνισμό, το σχέδιο του, καταγόμενου από την Αυστρία, Χάινριχ Κρίππελ ήταν αυτό το οποίο βραβεύτηκε και, ταυτόχρονα, επελέγη. Τα εγκαίνια του μνημείου έλαβαν χώρα στις 24 Νοεμβρίου 1927. Εργασίες αποκατάστασής του πραγματοποιήθηκαν το 2002.

Τεχνικές λεπτομέρειες
---------------------

Το μνημείο αποτελείται από ένα σύνολο ορειχάλκινων αγαλμάτων. Πέραν ενός έφιππου αγάλματος του Ατατούρκ στο μέσον, περιλαμβάνονται τρία ακόμη αγάλματα: δύο στρατιωτών και μίας γυναίκας. Ο ένας στρατιώτης εμφανίζεται να καλεί τον σύντροφό του στη μάχη, ενώ ο άλλος εμφανίζεται ως παρατηρητής του μετώπου. Η γυναίκα εμφανίζεται να μεταφέρει μία οβίδα, ως αναφορά στη συνεισφορά των Τουρκάλων κατά τη διάρκεια του Τουρκικού Πολέμου της Ανεξαρτησίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Τουρκικά) «Ankara Detaylı Uydu Görüntüsü Haritası». *www.e-sehir.com*. e-sehir.com.
2. ↑  (Τουρκικά) «Ankara Ulus Atatürk Anıtı». *www.kulturvarliklari.gov.tr*. Τουρκικό Υπουργείο Πολιτισμού. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Ιανουαρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 7 Μαΐου 2019. CS1 maint: Unfit url (link)

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Τουρκία
* Πύλη:Γλυπτική
 |

 |
Το **Μνημείο της Πυθιονίκης** ήταν ένα από τα πιο εντυπωσιακά μνημεία της Αρχαίας Ιεράς Οδού, στο Λόφο Προφήτη Ηλία, στο Χαϊδαρί. Κατασκευάστηκε από τον Μακεδόνα Άρπαλο προς τιμήν της συζύγου του, Πυθιονίκης. Βρισκόταν περίπου 1.200 μ. βορειοδυτικά των ταφικών μνημείων που εντοπίστηκαν στην περιοχή του Δρομοκαΐτειου. 

Ο Δημήτριος Καμπούρογλου μας δίνει αρκετές πληροφορίες για τον Άρπαλο. Ήταν φίλος του Μεγάλου Αλεξάνδρου και μετά το θάνατο της Πυθιονίκης στη Βαβυλώνα την αντικατέστησε, χωρίς να τη λησμονήσει. Ανέγειρε μνημείο στην Ιερά Οδό για το οποίο δαπάνησε πάνω από δυόμιση εκατομμύρια. 
Κατά τον Δικαίαρχο, φιλόσοφο του 4ου αιώνα π.Χ, το μνημείο βρισκόταν κοντά στην Ιερά Οδό, σε ύψωμα από όπου ο ερχόμενος από την Ελευσίνα έχει για πρώτη φορά θέα της αθηναϊκής ακρόπολης αλλά και ολόκληρης της πόλης των Αθηνών. Το ύψωμα αυτό αδιαμφισβήτητα θεωρείται ο Λόφος Προφήτη Ηλία στο Χαίδάρι. Αναφέρει μάλιστα ότι όποιος το έβλεπε, χωρίς να γνωρίζει σε ποιον ανήκε, πίστευε πως ήταν δημόσιο κτίσμα προς τιμήν κάποιου επιφανούς Αθηναίου του επιπέδου του Κίμωνα, του Μιλτιάδη ή του Περικλή. Όλες οι αναφορές που υπάρχουν από τους περιηγητές για το μνημείο είναι εντυπωσιακές και εφάμιλλες της εξέχουσας ομορφιάς της Πυθιονίκης. 
Σύμφωνα με τον Πλούταρχο, ο Άρπαλος είχε πληρώσει τριάντα τάλαντα για την ανέγερση του μνημείου της Πυθιονίκης και πολλά περισσότερα για τον επιβλητικό της τάφο στη Βαβυλώνα. Πληροφορίες αναφέρουν ότι είχε κατασκευάσει, εκτός από το μνημείο και βωμό ώστε να τιμάται ως Αφροδίτη Πυθιονίκη. Η επιβλητικότητα του μνημείου και τα χρήματα που δαπανήθηκαν είχαν προκαλέσει θόρυβο αντιδράσεων από τους Αθηναίους.

  

Παρόλο που η περιοχή του λόφου έχει ερευνηθεί, τα κατάλοιπα του μνημείου δεν έχουν εντοπιστεί, καθώς δεν υπάρχουν στοιχεία για τη μορφή του. Ο Δημήτριος Καμπούρογλου πιθανολογεί ότι το μνημείο αυτό, όπως και πολλά άλλα αρχαία και βυζαντινά, μετατράπηκαν σε ασβέστη. Στην εκδοχή αυτή κατέληξε λόγω της ασβεστοκαμίνου που ανακάλυψε, με πολλά κομμάτια γλυπτών τριγύρω, η οποία χρονολογείται στα χρόνια της Τουρκοκρατίας. Πιθανόν ο ασβέστης χρησιμοποιήθηκε στη Μονή Δαφνίου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Ιστορίες από την παλιά Αθήνα, Μνημεία της ιστορίας των Αθηναίων* Δημήτριος Καμπούρογλου (3 τόμοι, 1893),

Βιβλιογραφία
------------

* *Χαϊδάρι, συνάντηση με την Ιστορία* Αναστασία Λερίου, Έκδοση του Δήμου Χαϊδαρίου (2006)
* *Ιστορίες από την παλιά Αθήνα, Μνημεία της ιστορίας των Αθηναίων* Δημήτριος Καμπούρογλου (3 τόμοι, 1893)
* Ιστοσελίδα Δήμου Χαϊδαρίου
Συντεταγμένες: 36°21′49″N 25°28′45″E﻿ / ﻿36.36361°N 25.47917°E﻿ / 36.36361; 25.47917

Το **Μέσα Βουνό** είναι βουνό της Σαντορίνης με μέγιστο υψόμετρο 366 μέτρα, το οποίο βρίσκεται στην νοτιοανατολική άκρη του νησιού. Στην κορυφή του βουνού χτίστηκε τον 9ο αιώνα π.Χ. από τους Δωριείς η Αρχαία Θήρα, η οποία ήταν κατοικημένη μέχρι και τους πρώιμους Βυζαντινούς χρόνους. Σήμερα, στους πρόποδες της βόρειας πλευράς του βουνού βρίσκεται το χωριό Καμάρι, ενώ στους πρόποδες της νότιας πλευράς βρίσκεται το χωριό της Περίσσας.

Ονομασία
--------

Τα παλαιότερα χρόνια το Μέσα Βουνό είχε την ονομασία **βουνό του Αγίου Στεφάνου** λόγω του παλαιοχριστιανικού ναού του Αγίου Στεφάνου που υπάρχει σε αυτό, ενώ *Μέσα Βουνό* ονομαζόταν ο "αυχένας" που ένωνε το Βουνό του Αγίου Στεφάνου με το βουνό του Προφήτη Ηλία, ο οποίος αυχένας σήμερα ονομάζεται **Σελλάδα**.

1. ↑  *GEOnet Names Server*. 11  Ιουνίου 2018. 11290199.
Συντεταγμένες: 38°36′29.89832″N 23°12′31.41781″E﻿ / ﻿38.6083050889°N 23.2087271694°E﻿ / 38.6083050889; 23.2087271694

Για άλλες χρήσεις, δείτε: Μάζι.

Το **Μάζι** είναι ημιορεινός οικισμός του νομού Φθιώτιδας και ανήκει στον Δήμο Λοκρών. Βρίσκεται στο νοτιοανατολικό άκρο του νομού, στο εσωτερικό του κόλπου της Αταλάντης (Οπούντιος κόλπος), 93 χλμ. ΝΑ της Λαμίας, στην πρώην επαρχία Λοκρίδος.

Ιστορία
-------

Το Μάζι ιδρύθηκε μεταξύ 1521 και 1540. Το όνομά του οφείλεται πιθανότατα στον αρχηγό του αρχικού οικισμού (Μάζης). Το 1540 υπήρχαν στο Μάζι 23 νοικοκυριά, το 1570 30, το 1616 32, το 1642 35, το 1688 33 και το 1810 μόλις 10. Το 1836 το χωριό ανήκε στην Επαρχία Λοκρίδας, με έδρα την Αταλάντη, και αποτελούσε μέρος του τότε Δήμου Άνω Λάρυμνας.

Ο οικισμός καταστράφηκε ολοσχερώς, περί τα 60 σπίτια, από τους σεισμούς του 1894 στην περιοχή, ενώ έχασαν τη ζωή τους 6 κάτοικοι και τραυματίστηκαν άλλοι 2. Με διάταγμα του 1894, χτίστηκε νέος οικισμός στη θέση «Παλιοχώρι» του Μαζίου.

Με νέο διάταγμα της 11-9-1928 ο οικισμός μετονομάστηκε σε «Πευκοχώρι», μια ονομασία όμως που έμελλε να μη μακροημερεύσει, με αποτέλεσμα να επανέλθει η αρχική του.

Το 1998, με το «Σχέδιο Καποδίστριας» το Μάζι εντάχθηκε στον Δήμο Μαλεσίνας και το 2011, με τον νέο νόμο για την Τοπική Αυτοδιοίκηση (σχέδιο Καλλικράτης), εντάχθηκε στον διευρυμένο Δήμο Λοκρών.

Παραπομπές
----------

1. ↑   (ΦΕΚ 32/8-12-1845) παρέμεινε στο Δήμο Λάρυμνας.

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Οικισμοί του Δήμου Λοκρών |
| --- |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Αταλάντης | 
* Άγιος Βλάσιος\*
* Αταλάντη
* Έξαρχος
* Ευκάλυπτος
* Καλαπόδι
* Κυπαρίσσι
* Κυρτώνη
* Μεγαπλάτανος
* Μικρόβιβος
* Μονή Αγίων Αναργύρων
* Παλίρροια
* Σκάλα
* Τραγάνα
 |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Δαφνουσίων | 
* Αγία Αικατερίνη
* Άγιος Νικόλαος
* Αρκίτσα
* Γουλέμι
* Καλυψώ
* Λιβανάτες
* Μελιδόνι
* Πουρνάρα
 |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Μαλεσίνης | 
* Θεολόγος
* Λεκούνα
* Μάζι
* Μαλεσίνα
* Μονή Αγίου Γεωργίου
* Προσκυνάς
 |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Οπουντίων | 
* Λαγονήσι
* Λάρυμνα
* Μαρτίνο
* Μεταλλεία
* Μεταλλείο Τσούκκας
 |
|  |
| 
* Έδρα: Αταλάντη
* \* (Οικισμοί με μη μόνιμο πληθυσμό)
 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Ελλάδα
 |

 |
Η **Μαύρα Γιεγκόροβνα Σουβάλοβα**, το γένος Σεπέλεβα, (23 Απριλίου / 4 Μαΐου 1708 - 9/20 Ιουνίου 1759), ήταν Ρωσίδα κυρία επί των τιμών, κοσμική, ευγενής και έμπιστη της αυτοκράτειρας Ελισάβετ της Ρωσίας. Το 1742 παντρέυτηκε με τον Κόμη Πέτρο Ιβάνοβιτς Σούβαλοφ. Έπαιξε σημαντικό ρόλο στη Ρωσία κατά τη διάρκεια της βασιλείας της Ελισάβετ.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε σε μια ευγενή οικογένεια Βογιάρων και το 1719 διορίστηκε δεσποινίδα επί των τιμών στην πριγκίπισσα Άννα Πετρόβνα. Με χαρούμενη διάθεση και τόλμη, έγινε η αγαπημένη στην αυλή και φίλη της πριγκίπισσας Ελισάβετ. Ακολούθησε την Άννα στο Χολστάιν το 1727, αλλά αλληλογραφούσε με την Ελισάβετ.

Με την άνοδο στο θρόνο της Ελισάβετ (1741), κανονίστηκε να παντρευτεί τον Σούβαλοφ (1742), που ήταν ένας ευεργετικός γάμος και πιστεύεται ότι είχε διευθετηθεί από την επιρροή της στην Ελισάβετ. Ο γάμος δεν ήταν ιδιαίτερα ευτυχισμένος: οι αναφορές ξένων διπλωματών από τη Ρωσία ανέφεραν ιστορίες για τις αμέτρητες προδοσίες του Σούβαλοφ. Ωστόσο, όσον αφορά την απόκτηση και τη διατήρηση της εξουσίας, του προνομίου, του πλούτου, οι σύζυγοι κατανόησαν ο ένας τον άλλον και ενήργησαν μαζί, ως μία ενωμένη και ενεργητική ομάδα.

Η Ελίζαμπεθ, παρόλο που υπήρχαν στιγμές ψυχρότητας, διατήρησε την αγάπη για τη φίλη της για όλη της τη ζωή. Συγκεκριμένα, αγαπούσε και εκτίμησε το καθαρό και σαρκαστικό της πνεύμα και τον χαρούμενο χαρακτήρα, γιατί είχε πάντα ένα αστείο να πει.

Οι σύγχρονοι, ωστόσο, διατήρησαν τη μνήμη μίας άλλης Σουβάλοβα: ώντας πάντα χαρούμενη, πνευματώδης και αναζητούσε την ισχύ, η Σουβάλοβα ήταν αλαζονική και αγενής σε εκείνους που δεν είχαν δύναμη. Βοηθούσε πρόθυμα έναν προστατευόμενο, αλλά την ίδια στιγμή, εκδικούνταν ανθρώπους που την είχαν δυσαρεστήσει. Ήταν γνωστό ότι συγκέντρωνε τα μυστικά των ανθρώπων και ακόμη και ο Κίριλ Ραζουμόφσκι αναγκάστηκε μερικές φορές να σκύψει μπροστά της. Περιγράφηκε ως αφοσιωμένη και στοργική σύζυγος και μητέερα, αγαπούσε το καλό φαγητό και το ποτό και τα τυχερά παιχνίδια. Παρά το γεγονός ότι δεν είχε ποτέ επίσημη θέση στο υπουργικό συμβούλιο, άσκησε μεγάλη επιρροή στην πολιτική.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* Шувалова, Мавра Егоровна // Русский биографический словарь : в 25 томах. - СПб—М. 1896—1918.
Πρόσοψη μαχομέτρου με ένδειξη αριθμό Μαχ 0,83
Το **μαχόμετρο** είναι όργανο πτήσης, συνηθέστερα των υπερηχητικών αεροσκαφών, που απεικονίζει με ωρολογιακή βαθμονόμηση την αναλογία της ταχύτητας του αεροσκάφους ως προς την ταχύτητα του ήχου, που αποτελεί αδιάστατη ποσότητα και καλείται αριθμός Μαχ. Όταν ένα αεροσκάφος κινείται με την ταχύτητα του ήχου, ο ωρολογιακός δείκτης του μαχομέτρου δείχνει τον αριθμό Μαχ 1. Μικρότερες ή μεγαλύτερες (υπερηχητικές) ταχύτητες εμφανίζονται με δεκαδική κλίμακα.

Σημειώνεται ότι η ταχύτητα μετάδοσης του ήχου σε ένα ρευστό μέσον δεν είναι σταθερά, αλλά εξαρτάται από τις συνθήκες που επικρατούν κατά τον χρόνο της κίνησης και οι οποίες εν προκειμένω είναι το ύψος της πτήσης, η θερμοκρασία και η πίεση του ρευστού, δηλαδή του αέρα στο επίπεδο της πτήσης.
Το μηχανοστάσιο του MV "Pollux".
**Μηχανοστάσιο πλοίου** (engine room) ή απλά **μηχανοστάσιο** σε ένα πλοίο χαρακτηρίζεται ο χώρος αυτού στον οποίο και είναι εγκατεστημένη η κύρια κινητήρια μηχανή (ή μηχανές) του πλοίου. 

Το μηχνοστάσιο καταλαμβάνει τμήμα του κύτους του πλοίου που βρίσκεται συνήθως κάτω από την υπερκατασκευή της Γέφυρας του πλοίου και ασφαλώς κάτω από το κύριο κατάστρωμα αυτού. Σε πολλούς τύπους εμπορικών πλοίων το Μηχανοστάσιο βρίσκεται στο επίστεγο όπως στα σύγχρονα Δεξαμενόπλοια, Μπαλκ κάριερς, Οχηματαγωγά ανοικτού τύπου, αλλά και στα Αρματαγωγά, Υποβρύχια και σχεδόν σ΄ όλα τα μικρότερα μηχανοκίνητα σκάφη. 

Σε πολλές επίσης περιπτώσεις ο χώρος του Μηχανοστασίου πλοίου χωρίζεται επιπρόσθετα με φρακτές σε Λεβητοστάσιο και σε Αντλιοστάσιο που βρίσκονται πρώραθεν του κυρίως Μηχανοστασίου και που συνδέονται με ανθρωποθυρίδες (Μηχανοστάσιο με Λεβητοστάσιο).

* Όταν το Λεβητοστάσιο αποτελεί ενιαίο χώρο με το Μηχανοστάσιο τότε λέγεται "Μηχανολεβητοστάσιο".

Για την επάνδρωση των θέσεων του Μηχανοστασίου χρησιμοποιείται το προσωπικό μηχανής (engine staff), δηλαδή Μηχανικοί, θερμαστές, λιπαντές κ.ά.

Δείτε επίσης
------------

* Ναυτικές μηχανές
Συντεταγμένες: 52°19′35″N 17°33′54″E﻿ / ﻿52.32639°N 17.56500°E﻿ / 52.32639; 17.56500

Το **Μνημείο της Μάρια Κονοπνίτσκα στη Βζέσνια** (πολωνικά: *Pomnik Marii Konopnickiej we Wrześni*) είναι χάλκινο άγαλμα, που βρίσκεται στην πόλη Βζέσνια, στο Βοεβοδάτο Μείζονος Πολωνίας της Πολωνίας, αφιερωμένο στη Μάρια Κονοπνίτσκα (1842–1910), μια Πολωνή ποιήτρια, συγγραφέα παιδική λογοτεχνίας και ακτιβίστρια για τα δικαιώματα των γυναικών και για την ανεξαρτησία της Πολωνίας.

Ιστορία
-------

Το μνημείο σχεδιάστηκε από τον γλύπτη Μιστσίσουαφ Βέλτερ (Mieczysław Welter) και αποκαλύφθηκε επίσημα το 1979. Το χάλκινο εκμαγείο του αγάλματος κατασκευάστηκε στο Εργαστήριο Μεταλλουργίας Πόμετ στο Πόζναν (*Zakłady Metalurgiczne "Pomet" w Poznaniu*). Η τοποθεσία του μνημείου επιλέχθηκε για να αποτίσει φόρο τιμής στην ποιήτρια για την υποστήριξή της και την υπεράσπιση των μαθητών που συμμετείχαν στη σχολική απεργία της Βζέσνια ενάντια στην πολιτική της γερμανοποίησης κατά τα έτη 1901–1904. Το μνημείο ανεγέρθηκε με πρωτοβουλία και χρηματοδότηση των κατοίκων της Βζέσνια. Αυτή τη στιγμή βρίσκεται στο Πάρκο «Παιδιά της Βζέσνια». Κοντά στο μνημείο, έχουν τοποθετηθεί 8 χάλκινα γλυπτά βιβλίων, σχεδιασμένα από τον γεννημένο στο Πόζναν γλύπτη, Γιούζεφ Στασίνσκι.

Εικόνες
-------

* Μάρια ΚονοπνίτσκαΜάρια Κονοπνίτσκα
* Το μνημείοΤο μνημείο
* Μία από τις αναμνηστικές πλακέτες αφιερωμένη στη Μάρια ΚονοπνίτσκαΜία από τις αναμνηστικές πλακέτες αφιερωμένη στη Μάρια Κονοπνίτσκα
* Πάρκο «Παιδιά της Βζέσνια», όπου βρίσκεται το μνημείοΠάρκο «Παιδιά της Βζέσνια», όπου βρίσκεται το μνημείο

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Wernisaż wystawy pt. Mieczysław Welter. Rzeźba».. Ανακτήθηκε στις 1 Απριλίου 2020.
2. ↑  «Park im. Dzieci Wrzesińskich we Wrześni».. Ανακτήθηκε στις 1 Απριλίου 2020. [*νεκρός σύνδεσμος*]
3. ↑  «Wielkopolska wybitnych Polaków».. Ανακτήθηκε στις 1 Απριλίου 2020.
Η **Μι μείζονα** (ή **Μι ματζόρε,** στα αγγλικά: E major) είναι μείζονα κλίμακα που αρχίζει από μι και έχει τις νότες μι, φα δίεση, σολ δίεση, λα, σι, ντο δίεση και ρε δίεση. Έχει οπλισμό τέσσερις διέσεις. Η σχετική της είναι η Ντο δίεση ελάσσονα και η ομώνυμή της είναι η Μι ελάσσονα. Η Μι μείζονα είναι η μόνη κλίμακα όπου η ναπολιτάνικη συγχορδία με έκτη στη 2η (δηλαδή την επιτονική), η οποία έχει ύφεση, απαιτεί και ύφεση και αναίρεση.

Η Μι μείζονα είναι η εξής κλίμακα:

 {
\override Score.TimeSignature #'stencil = ##f
\relative c' {
 \clef treble \key e \major \time 7/4 e4 fis gis a b cis dis e dis cis b a gis fis e2
 \clef bass \key e \major
} }
Audio playback is not supported in your browser. You can download the audio file.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  μι μείζονα στο Wikimedia Commons
Λόφος Βριλησσίων
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Λόφος (αποσαφήνιση).
Ο **Λόφος Βριλησσίων** αναπτύσσεται στο βόρειο τμήμα του Δήμου Βριλησσίων, στις παρυφές του Πεντελικού. 

Ολόκληρη η πεντελική έκταση Κρασσά εκτείνεται σε 133,30 στρέμματα. Η κατοικημένη έκταση της ζώνης αυτής συνολικά αντιστοιχεί σε περίπου 45 στρέμματα, εκ των οποίων τα 10 είναι κατοικημένα. Οι τελευταίες προτάσεις που κατατέθησαν στο δημοτικό συμβούλιο προβλέπουν παραχώρηση 500μ2 ανά κατεχόμενη έκταση σε όσους πληρούν τα κριτήρια του νόμου (δηλαδή διαθέτουν τίτλους αγοράς της έκτασης στην οποία κατοικούν). Ο δήμος σύμφωνα με την ίδια πρόταση διεκδικεί τις λοιπές αδιάθετες εκτάσεις στην περιοχή των 30 στρεμμάτων συν εκείνες που σε συνεργασία με τη δασική υπηρεσία Πεντέλης θα κηρυχθούν δασικές. Ως αποτέλεσμα των ανωτέρω προβλέπεται να περιέλθουν στην ιδιοκτησία του δήμου 40 στρέμματα δασικής γης και να αξιοποιηθούν ως κοινόχρηστοι και κοινωφελείς χώροι.

Μετά από συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου των Βριλησσίων, αποφασίσθηκε ο χαρακτηρισμός της περιοχής ως δασικής.

Παραπομπές
----------

1. ↑  "Βριλήσσια η Πόλη μας", Εαρινό Τεύχος 2007
2. ↑  Βριλησσιακή: Εφαρμογή του παρεμβατικού σεναρίου, 2008-12-22, Κωδικός: ΑΒ11, ανάκτηση 24/12/2008

Δείτε επίσης
------------

* Πάτημα
* Δάσος Άνω Βριλησσίων