recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Μάρκος-Αντώνιος Ροδόσταμος** (1813-1901) ήταν Έλληνας στρατιωτικός.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Είχε καταγωγή από την Κέρκυρα, απόγονος του ιατροφιλόσοφου Αντώνιου Ροδόσταμου, ο οποίος ήταν σύζυγος της Μαρίας Αντ. Καποδίστρια, μικρότερης αδελφής του Κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια.

Χρημάτισε αυλάρχης του βασιλιά Γεωργίου Α᾿.

Είχε τιμηθεί από τον Τσάρο της Ρωσίας Αλέξανδρο Β' με το μεγαλόσταυρο των ιπποτών του τάγματος της Αγίας Άννας και από τον Δούκα του Saxe-Meiningen με τον μεγαλόσταυρο του τάγματος της Γερμανικής Χρηστότητας.

Πηγές
-----

Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ελευθερουδάκη, τομ. 11, σελ. 157

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Αρχείον Ιωάννη Καποδίστρια, Τόμος Γ'». *Αρχείον Ιωάννη Καποδίστρια*. σελ. 468.
2. ↑  «Ειδήσεις». *Εφημερίδα "Εφημερίς"* (Αρ.Φύλλου 68): σελ. 1. 7 Δεκεμβρίου 1873. .
Ο **Ζακ Μπάκερεελ** (φλαμανδικά: **Jacques Backereel**, γνωστός και με τα ονόματα Jackus Backel, Jackus Backerl, Jaeckes Bakereil, 1590 Αμβέρσα - 1668 Αμβέρσα) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος τοπίων της τεχνοτροπίας μπαρόκ.

Βιογραφία
---------

Σύμφωνα με τον Άρνολντ Χαουμπράκεν, ο οποίος τον αποκαλεί *Jaques Backereel*, ήταν ένας απ' αυτούς τους *Backereelen* (ενν. την οικογένεια Backereel), στους οποίους είχε αναφερθεί στον 1ο τόμο του έργου του "De groote schouburgh der Nederlantsche konstschilders en schilderessen". Τον αναφέρει στον δεύτερο τόμο ως πρώτο δάσκαλο του Άμπραχαμ Χενούλς, ο οποίος σπούδασε μαζί του από ηλικία 11 ετών ως τα 15 του. Πάντα σύμφωνα με τον Χαουμπράκεν, ο Γερμανός ιστορικός τέχνης Γιοάχιμ φον Σάντραρτ (Joachim von Sandrart, 1606-1688) αναφέρει επτά ή οκτώ μέλη της οικογένειας Μπάκερεελ, τους οποίους γνώριζε προσωπικά. Σήμερα είναι ο μόνος από τους τρεις αδελφούς Μπάκερεελ για τον οποίο υπάρχει τεκμηρίωση. Οι άλλοι δύο είναι ο Χίλλις Μπάκερεελ (Gillis Backereel) και ο Βίλλεμ Μπάκερεελ (Willem Backereel).

Σύμφωνα με το Ολλανδικό Ίδρυμα Ιστορίας της Τέχνης (RKD, Nederlands Instituut voor Kunstgeschiedenis) ήταν επίσης γνωστός ως Jackus Backel ή Backereil και υπήρξε μαθητής του Τομπίας Φερχέχτ (Tobias Verhaecht). Έγινε "Δάσκαλος" στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας το 1618.
 Διετέλεσε δάσκαλος των ζωγράφων Άμπραχαμ Χενούλς (Abraham Genoels) και Φρανσίσκους φαν ντερ Στέεν (Franciscus van der Steen).

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος Φλαμανδών ζωγράφων

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *Ολλανδικό Ίδρυμα Ιστορίας της Τέχνης*. rkd.nl/en/explore/artists/3405.
2. 1 2  (Ολλανδικά) Jacques Backereel Biography in *De groote schouburgh der Nederlantsche konstschilders en schilderessen* (1718) by Arnold Houbraken, courtesy of the Digital library for Dutch literature
3. ↑  (Ολλανδικά) Guilian en Gilis Bakkereel Biography in *De groote schouburgh der Nederlantsche konstschilders en schilderessen* (1718) by Arnold Houbraken, courtesy of the Digital library for Dutch literature
4. 1 2  Jacques Backereel[*νεκρός σύνδεσμος*] in the RKD

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ζακ Μπάκερεελ** |

* Ζακ Μπάκερεελ στον ιστότοπο Artnet

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 95820720
* **Europeana**: agent/base/45286
* BPN: 08827681
* ULAN: 500022650
* RKD: 3405

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Τέχνη
* Πύλη:Ζωγραφική
 |

 |
Η **Θεισόα η Κυνουριακή ή του Μαινάλου[1]** ήταν αρχαία Αρκαδική πολίχνη, ονομάζεται έτσι σε αντιδιαστολή με την Θεισόα ή Λυκόα που βρισκόταν στο Λύκαιο όρος[2]. Η θέση της έχει ταυτιστή με την τοποθεσία Καρκαλού κοντά στην Δημητσάνα όπου έχουν ανεβρεθεί ερείπια.[2]Κατά τον Παυσανία που την αναφέρει στα "Αρκαδικά" του, βρισκόταν στον δρόμο μετά την Τεύθις. Βρισκόταν στο όρος Μαίναλο στους πρόποδες του οποίου περνά ο Λούσιος όπου οι νύμφες έλουσαν τον νεογέννητο Δία, από την νύμφη Θεισόα πήρε και το όνομα της.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Αρκαδία - Διαδρομές Παυσανία - inArcadia.gr
2. 1 2  Ολυμπιακά Χρονικά, τόμος Γ΄, συλλογικό έργο, Έκδοσις συλλόγου Ολυμπίων, Αθήναι 1972, σελίδα 240, κεφάλαιο υπό τον Αντώνιο Θ. Παπαγεωργίου
Η **Λυσιμάχεια** ήταν μια αρχαία πόλη της Αιολίδας.

Η μοναδική αναφορά για την πόλη γίνεται από τον Πλίνιο (ΝΗ 5,122) που την τοποθετούσε στις αιολικές μικρασιατικές ακτές, μεταξύ των πόλεων της Κάνης και του Αταρνέως. Επομένως βρισκόταν απέναντι από την νήσο Λέσβο. Λογικό είναι να ιδρύθηκε από τον **Λυσίμαχο** όταν κατείχε τα μικρασιατικά εδάφη (302-281 π.Χ.), ίσως μάλιστα να την ίδρυσε προς τιμήν του ο στρατηγός του **Πρεπέλαος**. 

Ο ιστορικός Tscherikower τοποθετούσε την ελληνιστική πόλη στην χερσόννησο που σχηματίζει η Κάνη, στο σημερινό Hatiplar της Τουρκίας.

Πηγές
-----

* Getzel M. Cohen, "The Hellenistic settlements in Europe, the Islands, and Asia Minor".

Παραπομπές
----------

1. ↑  intercidere Canae, **Lysimachea**, Atarnea, Carene, Cisthene, Cilla, Cocylium, Thebe, Astyre, Chrysa, Palaescepsis, Gergitha, Neandros; nunc est Perperene civitas, Heracleotes tractus, Coryphas oppidum, amnes Grylios, Ollius, regio Aphrodisias quae antea Politice Orgas, regio Scepsis, flumen Euenum, cuius in ripis intercidere Lyrnesos, Miletos. in hoc tractu Ide mons et in ora, quae sinum cognominavit et conventum, Adramytteos, olim Pedasus dicta, flumina Astron, Cormalos, Crianos, Alabastros, Hieros ex Ida; intus mons Gargara eodemque nomine oppidum.
Ο **Κώστας Κανελλόπουλος** (1912-1949) ήταν Έλληνας αξιωματικός, αντιστασιακός του ΕΛΑΣ και αντισυνταγματάρχης στον ΔΣΕ κατά τον εμφύλιο πόλεμο.

Στον Ελληνικό στρατό
--------------------

Γεννήθηκε στην Καλλιρρόη Μεσσηνίας το 1912. Αποφοίτησε από την σχολή Ευελπίδων το 1935 όπου και προσεχώρησε στο αριστερό κίνημα. Το 1937 τιμωρήθηκε με ένα χρόνο αργία για τη δράση του. Ως υπίλαρχος πολέμησε στα οχυρά της Κούλας κατά τη διάρκεια της Γερμανικής εισβολής στην Ελλάδα.

Κατοχή και Αντίσταση
--------------------

Ίδρυσε μια από τις πρώτες ένοπλες αντιστασιακές οργανώσεις στη περιοχή του και έδρασε από τους πρώτους στον ΕΛΑΣ (πολέμησε τους Ιταλούς καραμπινιέρους στις 5 Αυγούστου το 1942). Ως διοικητής του 8ού τάγματος Λακωνίας του ΕΛΑΣ πολέμησε στη μάχη του Μελιγαλά και των Γαργαλιάνων. Μετά την Απελευθέρωση περνάει στην παρανομία και με εντολή του ΚΚΕ πηγαίνει στο Μπούλκες όπου χρημάτισε διοικητής της Σχολής Αξιωματικών.

Στον Δημοκρατικό στρατό
-----------------------

Τον Ιούλιο του 1947 πέρασε στον Γράμμο και στις 6 Γενάρη του 1948 πέρασε στην Πελοπόννησο με την ομάδα του Στέφανου Γκιουζέλη για να στελεχώσει τον Δ.Σ Πελοποννήσου όπου και έλαβε τον βαθμό του αντισυνταγματάρχη και διορίσθηκε επιτελάρχης του Αρχηγείου και έπειτα διοικητής της Σχολής Αξιωματικών όπου δίδαξε στρατιωτική τακτική. Το μεσημέρι της 4ής Φεβρουαρίου 1949 σκοτώθηκε από πυροβολισμό σε συγκρούσεις με τον Εθνικό στρατό. Μετά τον θάνατο του τα υπολείμματα της Σχολής αξιωματικών χωρίς τον φυσικό τους ηγέτη σκόρπισαν.

Οικογενειακή κατάσταση
----------------------

Είχε έναν μικρότερο αδερφό (Δημήτρης) που ήταν πολιτικός επίτροπος σε λόχο της Δημοκρατικής νεολαίας του ΔΣΠ και σκοτώθηκε σε συγκρούσεις το 1948.

Παραπομπές
----------

1. ↑  εφημερίδα Ριζοσπάστης Φύλλο: 9/1/1976, Σελίδα: 6
2. ↑  Ναπολέοντας Παπαγιαννόπουλος: Ένας θρύλος της Εθνικής Αντίστασης[*νεκρός σύνδεσμος*]
3. ↑  Μόνιμοι Αξιωματικοί στον ΕΛΑΣ,οικειοθελώς ή εξ'ανάγκης εκδόσεις Αλφειός,σελ 25
4. ↑  ΓΙΑΝΝΗ ΛΕΩΝ. ΛΕΦΑ Δ.Φ Ο ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ(Δημιουργία-Ανάπτυξη-Ήττα) εκδόσεις Αλφειός Αθήνα 1998 τόμος Α΄ σελ 291-292
5. ↑  ΓΙΑΝΝΗ ΛΕΩΝ. ΛΕΦΑ Δ.Φ Ο ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ(Δημιουργία-Ανάπτυξη-Ήττα) εκδόσεις Αλφειός Αθήνα 1998 τόμος Β' σελ 80-87
6. ↑  ΓΙΑΝΝΗ ΛΕΩΝ. ΛΕΦΑ Δ.Φ Ο ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ(Δημιουργία-Ανάπτυξη-Ήττα) εκδόσεις Αλφειός Αθήνα 1998 τόμος Α' σελ 253
***Μανία*** είναι ο τίτλος μιας ελληνικής ταινίας περιπέτειας του 1985 σε σκηνοθεσία Γιώργου Πανουσόπουλου.

Πλοκή
-----

Κεντρικό πρόσωπο της ταινίας είναι η κάτοικος Αθήνας η Ζωή Συροπούλου. Μια απογευματική επίσκεψη στον Εθνικό Κήπο την κάνει να μεταμορφωθεί τελείως, βγαίνοντας από το καβούκι στο οποίο ήταν χρόνια εγκλωβισμένη. Ο κήπος γίνεται μια μικρή ζούγκλα, όπου η Ζωή παραμένει κλεισμένη, χωρίς να βγαίνει προς την πόλη. Χαμένη και χωρίς ταυτότητα πλέον, η Ζωή έρχεται σε επαφή με την πρωτόγονη πλευρά του εαυτού της, με τη φύση της, φέρνοντας το χάος στο περιβάλλον της.

Διανομή
-------

* Αλεξάνδρα Βανζή ως Ζωή Συροπούλου
* Άρης Ρέτσος
* Αντώνης Θεοδωρακόπουλος
* Ανδρέας Ανδρεόπουλος ως αστυνομικός
* Άρτο Απαρτιάν
* Γιάννης Γκούμας
* Γιώργος Καλαντζής
* Ηλίας Καπετανίδης
* Ειρήνη Κουμαριανού
* Μπέτυ Λιβανού
* Μυρτώ Μακρή
* Μέη Σεβαστοπούλου
* Νίκος Σκιαδάς
* Φάνης Βελούδας
* Σταύρος Ξενίδης

Προβολές
--------

Η ταινία συμμετείχε στο 36ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου.  Το 2005, στο 46ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης η *Μανία* προβλήθηκε σε ειδικό αφιέρωμα στον Πανουσόπουλο.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  www.imdb.com/title/tt0089545/. Ανακτήθηκε στις 8  Ιουλίου 2016.
2. 1 2  Κιτροέφ, Μαίρη (2005). *46ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης*. Αθήνα: Υπουργείο Πολιτισμού. σελ. 217.
3. ↑  «Berlinale: 1986 Programme». *berlinale.de*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Σεπτεμβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 16 Ιανουαρίου 2011.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* *Μανία*   στην IMDb
Ο **Μάρκο Ρότα** (18 Σεπτεμβρίου 1942) είναι Ιταλός σχεδιαστής κόμικς της Disney.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στο Μιλάνο. Υπήρξε καλλιτεχνικός διευθυντής των ιταλικών περιοδικών κόμικς (Topolino κ.ά.) της Disney (εκδόσεις Mondadori) κατά την περίοδο 1974-1988.

Το 1971 χρησιμοποίησε για πρώτη φορά χαρακτήρα του Ντίσνεϊ και από τότε συνέχιζε να σχεδιάζει ιστορίες κόμικς με χαρακτήρες του Ντισνευ. Ο πιο διάσημος χαρακτήρας κόμικς που δημιούργησε ήταν ο Άντολντ ο Ανήμερος, πρόγονος του Ντόναλντ Ντακ.

Μεταξύ των θαυμαστών του έργου του συγκαταλέγεται και ο Καρλ Μπαρκς.

Σήμερα εργάζεται για τον εκδοτικό οίκο Egmont.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά, Ολλανδικά) *Lambiek Comiclopedia*. Lambiek. 1  Νοεμβρίου 1999. r/rota\_marco. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  (Γαλλικά) *BD Gest'*. 19855. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
3. 1 2  «Marco Rota». *Egmont Comic Collection* (στα Γερμανικά). Ανακτήθηκε στις 1 Ιουλίου 2023.
4. ↑  Ault Donald, Carl Barks: Conversations, Univetsity Press of Mississippi, σελ. 115

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Marco Rota στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 102290744
* **Europeana**: agent/base/70614
* LCCN: nb2019011362
* ISNI: 0000 0000 7890 1432
* GND: 1243448903
* SELIBR: 256037
* SUDOC: 162113234
* ICCU: RAVV060413
* BNE: XX864320

 |

 |
Ως **κοινωνικός εκφυλισμός** ονομάζεται η έννοια της διεπαφής των κοινωνικών και βιολογικών επιστημών που είχε άνθιση τον 18ο και 19ο αιώνα. Κατά τη διάρκεια του 18ου αιώνα, επιστήμονες, στοχαστές, συμπεριλαμβανομένων των Ζωρζ-Λουί Λεκλέρ ντε Μπυφόν, Johann Friedrich Blumenbach και Ιμμάνουελ Καντ, υποστήριξαν ότι ολόκληρη η ανθρωπότητα έχει κοινή καταγωγή, αλλά έχει εκφυλιστεί με την πάροδο του χρόνου λόγω διαφορών στο κλίμα. Η θεωρία παρείχε μια εξήγηση για το από πού προέρχονταν οι άνθρωποι και γιατί μερικοί άνθρωποι εμφανίζονταν διαφορετικοί από τους άλλους. Αντίθετα, οι υποστηρικτές της θεωρίας τον 19ου αιώνα φοβόντουσαν ότι ο πολιτισμός μπορεί να βρίσκεται σε παρακμή και ότι τα αίτια της παρακμής βρίσκονται στη βιολογική αλλαγή. Αυτές οι ιδέες προέρχονται από τις προ-επιστημονικές έννοιες της κληρονομικότητας. Οι έννοιες του εκφυλισμού συνδέονταν συχνά με αυταρχικές πολιτικές, συμπεριλαμβανομένου του μιλιταρισμού, του βιολογικού ρατσισμού και την ευγονική. Η θεωρία προήλθε από φυλετικές έννοιες της εθνότητας, καταγεγραμμένες στα γραπτά ιατρικών επιστημόνων όπως ο Johann Blumenbach και ο Robert Knox.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Herman, Arthur (1997) *The Idea of Decline in Western History* New York, London etc.: The Free Press. In Chapters 2 and 4, Herman provides a detailed description of the cultural context of degenerationist thought.
2. ↑  Pick, Daniel (1989) *Faces of Degeneration: A European Disorder, c.1848 – c.1918* Cambridge University Press. The definitive account of degeneration theory.
3. ↑  Dowbiggin, Ian (1985) Degeneration and hereditarianism in French mental medicine 1840-1890: psychiatric theory as ideological adaptation (in) *The Anatomy of Madness, Vol. One: People and Ideas* edited by Bynum William F. Porter, Roy and Shepherd, Michael, London and New York: Tavistock Publications, pp. 188–232. Scholarly overview of the psychiatric aspects of degeneration theory.
4. ↑  Oppenheim, Janet (1991) *"Shattered Nerves": Doctors, Patients and Depression in Victorian England* New York, Oxford: OUP, see especially Chapter 8, pp. 265–292, "Nervous Degeneration".
5. ↑  Lenoir, Timothy (1980). «Kant, Blumenbach, and Vital Materialism in German Biology». *Isis* **71** (1): 77–108. doi:10.1086/352408. ISSN 0021-1753.
6. ↑  Buffon, ... de· Hutton, W. (1821). *Buffon's natural history /*. London: Printed for the editor & sold by T. Tegg, Cheapside, & R. Griffin, Glasgow. doi:10.5962/bhl.title.120026.
7. ↑  Blumenbach, Johann Friedrich (1865). *The anthropological treatises of Johann Friedrich Blumenbach.*. doi:10.1037/13883-000. .
**Ο Ζακ Ντυπέν** (Πριβά, περιοχή Αρντές 4 Μαρτίου 1927- Παρίσι, 27 Οκτωβρίου 2012) ήταν Γάλλος ποιητής, συγγραφέας και κριτικός Τέχνης. Από το 1943 ως το θάνατό του έζησε στο Παρίσι και έγραψε ποιήματα και δοκίμια για τη Μοντέρνα Τέχνη.

Βιογραφία
---------

Ο Ντυπέν πέρασε τα παιδικά του χρόνια μέσα σε ένα ψυχιατρικό άσυλο, όπου ο πατέρας του Πιερ ήταν διευθυντής. Η μητέρα του Λεονί, ήταν μαία. Τα χρόνια που πέρασε παίζοντας ανάμεσα στους τρόφιμους του ψυχιατρείου χαράχτηκαν ανεξίτηλα μέσα του και σημάδεψαν την ποίησή του. Με το τέλος των εγκύκλιων σπουδών του τον Ιανουάριο του 1944, πήγε στο Παρίσι, όπου σπούδασε Δίκαιο, Πολιτικές Επιστήμες και Ιστορία της Τέχνης.

Άρχισε την στενότερη επαφή του με την Τέχνη επισκεπτόμενος μουσεία, όπως το μουσείο του Λούβρου, το Εθνικό Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης και πολλές γκαλερί Τέχνης. Ήρθε έτσι σε επαφή με τον Υπερρεαλισμό και τον Υπαρξισμό και σπουδαίους λογοτέχνες όπως τον κορυφαίο μοντερνιστή Φραντς Κάφκα, τον Μωρίς Μπλανσό και τον Ουίλιαμ Φώκνερ. Γνώρισε επίσης τον Γάλλο ποιητή Ρενέ Σαρ, ο οποίος έγραψε έναν πρόλογο για το πρώτο δημοσιευμένο έργο του Ντυπέν, *Cendrier du voyage* (Το Σταχτοδοχείο του Ταξιδιού), τον Ιανουάριο του '50. 

Η ποίησή του προκάλεσε σταδιακά το θαυμασμό των λογοτεχνών και των κριτικών Τέχνης. Ο Πωλ Ώστερ μάλιστα μετέφρασε τα ποιήματά του στα αγγλικά. Στα επόμενα χρόνια ο Ντυπέν εργάστηκε στη Γκαλερί Λελόν και το Ίδρυμα Μαέ και σε άλλες γκαλερί, όπου και ήρθε σε επαφή με πολλούς μοντερνιστές καλλιτέχνες, με πιο σημαντικούς τους Αλμπέρτο Τζιακομέτι και Χουάν Μιρό. Αποκορύφωμα και αναγνώριση της πολυσχιδούς καλλιτεχνικής του διαδρομής υπήρξε η απονομή στο πρόσωπό του του γαλλικού Κρατικού Βραβείου Ποίησης το 1988.

Πηγές
-----

* Χριστόφορου Λιοντάκη, *Ανθολογία Γαλλικής Ποίησης*, εκδόσεις Καστανιώτη
* Νίκου Μαυράκη, *Η Οδύσσεια της Ποίησης, από το Έπος στο Μεταμοντερνισμό*, εκδόσεις Σόκολη (Βραβείο Ολοκληρωμένης Μελέτης 2006-2007)
* AUSTER, Paul, *Εισαγωγή στο The Random House Book of Twentieth-Century French Poetry*, Νέα Υόρκη: Vintage Books.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ζακ Ντυπέν** |


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 110662314
* LCCN: n50029752
* ISNI: 0000 0001 2147 6989
* GND: 119089688
* SUDOC: 026843986
* BNF: cb119011789 (data)
* NDL: 00764763
* NKC: xx0158125
* BNE: XX911570

 |

 |
***Η μενεξεδένια πολιτεία*** είναι μυθιστόρημα του συγγραφέα Άγγελου Τερζάκη. Πρωτοεκδόθηκε το 1937 από τις εκδόσεις του βιβλιοπωλείου της «Εστίας».

Η ιστορία περιγράφει τη ζωή μιας αστικής οικογένειας και του στενού περιβάλλοντός της. Η υπόθεση εκτυλίσσεται στην Αθήνα (Πλάκα) και έχει σαν επίκεντρο την οικογένεια Μαλβή, που αποτελείται από τον άβουλο και ασήμαντο πατέρα και την όμορφη και φιλόδοξη μητέρα που τελικά εγκαταλείπει την οικογένεια, καθώς και τα παιδιά που καλούνται να προσαρμοστούν σ' αυτά τα δεδομένα. 

Πρόκειται για αντιπροσωπευτικό δείγμα τόσο του συγγραφέα, όσο και του λογοτεχνικού ρεύματος που κυριάρχησε τη δεκαετία του 1930. Η *μενεξεδένια πολιτεία* δεν είναι άλλη από την Αθήνα, αν και ο τίτλος είναι παραπλανητικός, καθώς πρόκειται για μια πόλη που αρχίζει να χάνει την ειδυλλιακή της όψη, ενώ η ζωή των ηρώων που περιγράφει ο συγγραφέας είναι άχαρη.

Το μυθιστόρημα μεταφέρθηκε το 1975 στη μικρή οθόνη ως σίριαλ που προβλήθηκε στο ΕΙΡΤ σε σκηνοθεσία Κώστα Φέρρη και τηλεοπτική διασκευή από το Γιάννη Κανδήλα ενώ νωρίτερα, το 1954, μία παραλλαγή του μυθιστορήματος είχε γυριστεί ως κινηματογραφική ταινία με τον τίτλο «Νυχτερινή περιπέτεια», σε σενάριο και σκηνοθεσία του ίδιου του Άγγελου Τερζάκη.

Πηγές
-----

* «Η μενεξεδένια πολιτεία», Εκδόσεις Βιβλιοπωλείου της «Εστίας», 16η έκδοση, Αθήνα 1995, ISBN 960-05-0073-8
* RetroDB: «Μενεξεδένια πολιτεία»
* *Σαν σήμερα*: Άγγελος Τερζάκης
Το **Ινστιτούτο Διαστημικής Έρευνας και Τεχνολογίας** (*Институт за космически изследвания и технологии*) της Βουλγαρικής Ακαδημίας Επιστημών είναι ένας από τους πρωταρχικούς ερευνητικούς οργανισμούς στον τομέα της διαστημικής επιστήμης στη Βουλγαρία. Η αποστολή του Ινστιτούτου είναι η διεξαγωγή βασικών και εφαρμοσμένων μελετών στον τομέα της Διαστημικής Φυσικής, της Τηλεπισκόπησης της Γης και των Πλανητών και των Αεροδιαστημικών Συστημάτων και Τεχνολογιών.

Πεδίο εφαρμογής
---------------

Το πεδίο δραστηριότητας του Ινστιτούτου Διαστημικής Έρευνας και Τεχνολογίας καλύπτει τις θεμελιώδεις και εφαρμοσμένες έρευνες στη διαστημική φυσική, την αστροφυσική, την επεξεργασία εικόνων, την τηλεπισκόπηση, τις βιοεπιστήμες, τον επιστημονικό εξοπλισμό, την προετοιμασία και την εφαρμογή πειραμάτων στον τομέα της εξερεύνησης και αξιοποίησης του διαστήματος από αυτόματα και επανδρωμένα διαστημικά οχημάτα, την έρευνα σχετικά με συστήματα ελέγχου, τα αεροσκάφη, διαστημόπλοια και τον εξοπλισμό για αυτά, τη δραστηριότητα για τη δημιουργία κοσμικών υλικών και τεχνολογιών και τη μεταφορά τους στην εθνική οικονομία, την εκπαίδευση φοιτητών σε μεταπτυχιακά ή μάστερ προγράμματα.

Εκδοτική δραστηριότητα
----------------------

Από το 2004 το Ινστιτούτο διοργανώνει ένα ετήσιο συνέδριο με τίτλο «Διάστημα, Οικολογία, Ασφάλεια»". Μερικά άλλα εργαστήρια και συνέδρια διεξήχθησαν πριν το 2010 από την εταιρεία Ηλιακές-Χερσαίες Επιρροές - Βουλγαρικής Ακαδημίας Επιστημών. Οι εργασίες τους βρίσκονται, επίσης, στο τμήμα «εκδοτική δραστηριότητα» της ιστοσελίδας τους.

Το περιοδικό «Αεροδιαστημική Έρευνα στη Βουλγαρία» ιδρύθηκε το 1978 με την επωνυμία «Διαστημική Έρευνα στη Βουλγαρία». Ο ιδρυτής και πρώτος συντάκτης του ήταν ο ακαδημαϊκός Κιρίλ Σεραφίμοβ (1978–1990). Με την πάροδο των ετών, εκδότες του έγιναν ο καθηγητής Μπόρις Μπόνεβ (1991–1996), ο καθηγητής Νίκολα Γκεοργκίεβ (1996–2006) και ο καθηγητής Γκάρο Μαρντιρόσιαν (2006–σήμερα). Το περιοδικό έχει αλλάξει το όνομά του δύο φορές. Αρχικά, κυκλοφορούσε με την επωνυμία «Διαστημική Έρευνα στη Βουλγαρία» (ISSN 0204-9104, τεύχη 1–8), ενώ τα στα τεύχη 9-15 το όνομα ήταν «Αεροδιαστημικές Μελέτες στη Βουλγαρία» (ISSN 0861-1432), συνεχίζονταν την πολιτική εκδόσεως σε όλα τα τεύχη στα βουλγαρικά, τα ρωσικά και τα αγγλικά. Από το 2001 το όνομα του περιοδικού είναι *«Αεροδιαστημική Έρευνα στη Βουλγαρία»* (τεύχη 16-, ISSN 1313-0927 και ISSN 2367-9522) και το περιεχόμενό του είναι κυρίως στα αγγλικά, με περιλήψεις στα βουλγαρικά ή τα ρωσικά.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «About SRTI». *SRTI-BAS*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Φεβρουαρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 22 Φεβρουαρίου 2017.
2. ↑  «Publishing activity». *SRTI-BAS*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Φεβρουαρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 22 Φεβρουαρίου 2017.
3. ↑  «History». *Aerospace Research in Bulgaria*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Φεβρουαρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 22 Φεβρουαρίου 2017.
Ζακ Μούσχαλ: "Σημάδι Φωτός". Βρυξέλλες, Πορτ ντε Ναμύρ.
Ο **Ζακ Μούσχαλ** (*Jacques Moeschal*, Ουκλ 31 Ιουλίου 1913 – Ιξέλ 24 Δεκεμβρίου 2004) ήταν Βέλγος γλύπτης, καθηγητής της Ακαδημίας Καλών Τεχνών των Βρυξελλών από το 1946 ως το 1978. Σπούδασε αρχιτεκτονική και γλυπτική στην Ακαδημία των Βρυξελλών (1929 – 1941). Επηρεάστηκε από το χαρακτήρα της αρχαίας τέχνης της κλασικής Ελλάδας και της φαραωνικής Αιγύπτου. Τα έργα του, αποφεύγοντας κλασικιστικές απομιμήσεις, είναι αφηρημένες μνημειακές συνθέσεις, απόλυτα προσαρμοσμένες στο φυσικό περιβάλλον τους. Η τέχνη του χαρακτηρίζεται συχνά ως «αρχιτεκτονική γλυπτική» (sculpture architectonique).

Ανάμεσα στις πιο γνωστές υπαίθριες δημιουργίες του Ζακ Μούσχαλ, που έχουν τοποθετηθεί σε περίοπτους χώρους των Βρυξελλών, είναι: «Το Σινιάλο του Ζέλικ» (Le Signal de Zellik, 1963), μια γιγαντιαία κατασκευή από μπετόν, ύψους 23 μέτρων, στον κόμβο ενός αυτοκινητόδρομου προς την Οστάνδη; «Οι Εννέα Επαρχίες» (Les Neuf Provinces, 1969), ένα ανάγλυφο από ανοξείδωτο ατσάλι στον τοίχο επάνω της Credit Communal (σήμερα Dexia), ορατό σε όλους τους διερχόμενους από τη λεωφόρο Βοτανικού Κήπου (Blvd du Jardin botanique); το «Σημάδι φωτός» (Signe de lumiere, 1999), το πιο ποιητικό έργο του, που αποτελείται από τρεις υπερμοντέρνες στήλες ύψους 10 μέτρων, τοποθετημένο σε εμφανές σημείο στον πολυσύχναστο οδικό κόμβο Πορτ ντε Ναμύρ (Porte de Namur) των Βρυξελλών; «Οδός των αιθέρων» (Voie des airs, 2002) στο διεθνές αεροδρόμιο Ζάβεντεμ των Βρυξελλών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Ολλανδικά) *RKDartists*. rkd.nl/explore/artists/56528. Ανακτήθηκε στις 23  Αυγούστου 2017.
2. ↑  (Γαλλικά) *Biographie Nationale de Belgique*. Βρυξέλλες. 1868. jacques-moeschal-19072. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
3. 1 2 3  *The Fine Art Archive*. cs.isabart.org/person/156168. Ανακτήθηκε στις 1  Απριλίου 2021.
4. ↑  «Jacques Moeschal». 56528. Ανακτήθηκε στις 15  Ιουλίου 2022.
5. ↑  (Ολλανδικά) *Inventory of Immovable Heritage*. 9530. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
6. ↑  (Ολλανδικά) *RKDartists*. rkd.nl/explore/artists/56528. Ανακτήθηκε στις 2  Ιουνίου 2020.

Πηγές
-----

* Gwennaelle Gribaumont: "Bruxelles: 200 sculptures se racontent", pp. 166 - 167, Editions Aparte, Bruxelles, 2008.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Jacques Moeschal στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 163569586
* **Europeana**: agent/base/47523
* LCCN: n2008067208
* ISNI: 0000 0001 1483 1479
* GND: 1089709064
* SUDOC: 126581096
* ULAN: 500084502
* RKD: 56528

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Τέχνη
* Πύλη:Γλυπτική
 |

 |
**Η Ωραία του Κυρίου** (πρωτότυπος τίτλος: Belle du seigneur) είναι μυθιστόρημα γραμμένο το 1968 από τον Ελβετό συγγραφέα Αλμπέρ Κοέν. Η ιστορία διαδραματίζεται στη Γενεύη του 1930. Είναι μία ρομαντική και συνάμα δραματική ιστορία για το πώς ερωτεύονται ο δυναμικός Σολάλ και η όμορφη και παντρεμένη Αριάν, με φόντο την μη σύμφωνη γνώμη της κοινωνίας και τις αντισημιτικές διαθέσεις που φαίνεται να υπάρχουν εναντίον του Εβραίου Σολάλ. Ο συγγραφές μας ταξιδεύει μέσα στα μυαλά των δύο εραστών με μοναδικό τρόπο και μας περιγράφει τα στάδια του έρωτα, με τελευταίο στάδιο την απόφαση του Σολάλ και της Αριάν να μείνουν ερωτευμένοι για πάντα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  archive.org/details/belleduseigneur00cohe. Ανακτήθηκε στις 5  Μαρτίου 2019.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 202969584
* GND: 4519200-5
* BNF: cb121050166 (data)

 |

 |
Ο **Μένανδρος ο Ρήτορας** ήταν Έλληνας ρήτορας και σχολιαστής.

Δύο ανολοκλήρωτες πραγματείες σε επιδεικτικούς λόγους έχουν διασωθεί με το όνομά του, αλλά κατά γενική ομολογία δεν ανήκουν στον ίδιο συγγραφέα. Ο Conrad Bursian αποδίδει τον πρώτο στο Μένανδρο, τον οποίο χρονολογεί στον 4ο αι. μ.Χ. και το δεύτερο σε ανώνυμο ρήτορα της Αλεξάνδρειας Τρωάδος, ο οποίος πιθανολογείται ότι έζησε στην εποχή του Διοκλητιανού. Άλλοι, λόγω επιγραφής σε χειρόγραφο των Παρισίων, αποδίδουν το πρώτο στο Γενέθλιο της Πέτρας στην Παλαιστίνη.

Λαμβανομένης της γενικής παράδοσης κατά την αρχαιότητα υπόψη, ότι και οι δύο πραγματείες ήταν έργο του Μενάνδρου, είναι πιθανόν ο συγγραφέας της δεύτερης να μην ταυτιζόταν με το Μένανδρο που αναφέρεται στο λεξικό της *Σούδας*, εφόσον μάλιστα το όνομα αυτό απαντάται συχνά στη μεταγενέστερη ελληνική λογοτεχνία. Η πρώτη πραγματεία, με τον τίτλο χψω, αναφέρεται σε διαφόρων ειδών επιδεικτικούς λόγους· η δεύτερη, αβγ, έχει ειδικούς τίτλους για κάθε κεφάλαιο.

Text in L Spengel's *Rhetores graeci*, iii. 329-446, and in C Bursian's "Der Rhetor Menandros und seine Schriften" in *Abhandl. der bayer. Akad. der Wissenschaften*, xvi. (1882); see also Wilhelm Nitsche, *Der Rhetor M. und die Scholien zu Demosthenes*; JE Sandys, *Hist. of Classical Scholarship* (1906), i. 338; Wilhelm von Christ, *Gesch. der griechischen Litteratur* (1898), 550.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. 105319936. Ανακτήθηκε στις 22  Φεβρουαρίου 2022.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 250731842
* **ΕΒΕ**: 50493
* **AA**: 11816
* LCCN: nr92021476
* ISNI: 0000 0003 7121 9491
* GND: 118580663
* SELIBR: 258809
* SUDOC: 081536194
* BNF: cb105319936 (data)
* BIBSYS: 95003458
* ICCU: VEAV057330
* BNE: XX1093119

 |

 |
Η **Λίμνη (του) Ανσί** (γαλλικά: *Lac d'Annecy*) είναι μια *περιαλπική* λίμνη με έκταση 27,59 τ.χλμ. που βρίσκεται στον νομό Άνω Σαβοΐας της ανατολικής Γαλλίας.:958

Περιγραφή
---------

Η Λίμνη Ανσί είναι η τρίτη μεγαλύτερη λίμνη της Γαλλίας, μετά τη Λίμνη Μπουρζέ και τη Λίμνη του Γκραν-Λιε, αν εξαιρέσουμε το γαλλικό τμήμα της Λίμνης της Γενεύης (η οποία μοιράζεται μεταξύ της Ελβετίας και της Γαλλίας). Η λίμνη πήρε το όνομά της από την πόλη Ανσί, που είναι κτισμένη στο βόρειο άκρο της.

Η λίμνη σχηματίσθηκε πριν από περίπου 18.000 χρόνια, με την τήξη των τεράστιων τότε αλπικών παγετώνων. Σήμερα τροφοδοτείται με νερά από πολλά μικρά ποτάμια (Ιρ, Ω Μορτ, Λωντόν, Μπορνέτ και Μπιολόν είναι τα σημαντικότερα) από τα γύρω βουνά, αλλά και από μία ισχυρή υποβρύχια πηγή, την Μπουμπιόζ (Boubioz), που βρίσκεται στο βαθύτερο σημείο της λίμνης, 82 μέτρα κάτω από την επιφάνειά της. Εκροή υπάρχει μόνο από το βόρειο άκρο, με το μικρό ποτάμι Τιου, που διαρρέει την πόλη του Ανσί και μετά από λίγα χιλιόμετρα χύνεται στον ποταμό Φιερ, παραπόταμο του μεγάλου ποταμού Ροδανού (Ρον).

Σήμερα η Λίμνη Ανσί έχει χαρακτηρισθεί ως «η καθαρότερη λίμνη της Ευρώπης», χάρη στα αυστηρά περιβαλλοντικά μέτρα που επιβλήθηκαν κατά τη δεκαετία 1960-1970. Αποτελεί δημοφιλή τουριστικό προορισμό, γνωστό για τα σπορ του νερού που προσφέρει.

Πόλεις και χωριά γύρω από τη λίμνη
----------------------------------

* Ανσί
* Ανσί-λε-Βιε (Annecy-le-vieux)
* Βεϋριέ-ντυ-Λακ
* Μεντόν-Σαιν-Μπερνάρ (Menthon-Saint-Bernard)
* Ταλουάρ
* Ντουσάρ
* Ντυέν (Duingt)
* Σαιν Ζοριό
* Σεβριέ (Sévrier)

* Η λίμνη από το ΤαλουάρΗ λίμνη από το Ταλουάρ
* «Η Λίμνη Αννεσύ», ελαιογραφία του Πωλ Σεζάν (1896)«Η Λίμνη Αννεσύ», ελαιογραφία του Πωλ Σεζάν (1896)
* Η λίμνη με τα βουνά Νταν ντε Λανφόν, Λανφονέτ και Λα Τουρνέτ στο βάθοςΗ λίμνη με τα βουνά Νταν ντε Λανφόν, Λανφονέτ και Λα Τουρνέτ στο βάθος

Παραπομπές
----------

1. ↑  Jean-Daniel Stanley και Thomas F. Jorstad: «Direct Sediment Dispersal from Mountain to Shore, with Bypassing via Three Human-Modified Channel Systems to Lake Annecy, SE France» (2004), *Journal of Coastal Research*, τόμ. 20 (4), σσ. 958-969 JStor.

Πηγές
-----

* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 5

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Λίμνη Αννεσύ** |

* «Επίσημος ιστότοπος» της λίμνης Ανσί (κέντρο τουριστικών πληροφοριών)
* Οι καλύτερες αναβάσεις με ποδήλατο από τη λίμνη

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 242562937
* GND: 4098893-4

 |

 |
Η **Λίπαξος** ήταν αρχαία ελληνική πόλις (πόλη-κράτος) στην Χαλκιδική, στην αρχαία Μακεδονία. Αναφέρεται από τον Ηρόδοτο ως μία από τις πόλεις —μαζί με τις Κώμβρεια, Λίσαια, Γίγωνο, Κάμψα, Σμίλα, Αίνεια— που βρίσκονταν στην περιοχή του Θερμαϊκού Κόλπου, εντός περιοχής γνωστής ως Κρουσίδα, κοντά στην χερσόνησο της Παλλήνης, όπου ο Ξέρξης συγκέντρωσε στρατεύματα κατά την εκστρατεία του έτους 480 π.Χ.

Η ακριβής τοποθεσία της δεν έχει ακόμη ταυτοποιηθεί.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ηρόδοτος. «Ιστορίαι». *Ιστορίαι*. **7.123**.
2. ↑  (Αγγλικά) Talbert, Richard, επιμ. (2000). *Barrington Atlas of the Greek and Roman World*. Princeton University Press. σελ. 50, καθώς και συνοδευτικές σημειώσεις καταλόγου.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Αρχαιολογία
* Πύλη:Ιστορία
* Πύλη:Ελλάδα
 |

 |
Ο **Ηρακλής** (γαλλικά: *Hercule*) ήταν ο Λόρδος του Μονακό από τις 17 Μαΐου 1589 μέχρι τις 29 Νοεμβρίου 1604.

Ήταν ο μικρότερος από τους τέσσερις γιους του Ονώριου Α΄ (1522-1581) και της Ισαβέλλας Γκριμάλντι. Ο μεγαλύτερος αδελφός του Κάρολος Β΄ έγινε Λόρδος με το θάνατο του πατέρα του το 1581. Οι δύο μεγαλύτεροι αδελφοί του Ηρακλή, Φραγκίσκο (1557-1586) και Οράτιος (1558-1559), πέθαναν στην παιδική τους ηλικία.

Είχε σπουδάσει στο πανεπιστήμιο της Παβίας και αρχικός του στόχος ήταν να γίνει ιερέας. Όμως, με το θάνατο του αδελφού του, Καρόλου Β΄, το 1589, ο 27χρονος τότε Ηρακλής έγινε Λόρδος του Μονακό.

Κύριος στόχος του κατά τη διακυβέρνησή του ήταν να εξοφλήσει τα χρέη του Μονακό, τα οποία είχαν συσσωρευθεί την περίοδο που ήταν Λόρδος ο αδελφός του, και να αυξήσει τα ταμειακά διαθέσιμα. Εξαιτίας της κακής οικονομικής κατάστασης φαίνεται να υπήρχε το φαινόμενο της πείνας.

Στις 15 Δεκεμβρίου 1595 παντρεύτηκε την Μαρία Λάντι, με την οποία απέκτησε τρία παιδιά:

* Ιωάννα Μαρία (29 Σεπτεμβρίου 1596 – Δεκέμβριος 1620)
* Ονώριος Β΄ (24 Δεκεμβρίου 1597 – 10 Ιανουαρίου 1662)
* Μαρία Κλαυδία (1 Ιανουαρίου 1599 – 1668).

Ο Ηρακλής δολοφονήθηκε το 1604 και ο εξάχρονος τότε γιος του Ονώριος τον διαδέχτηκε, υπό την κηδεμονία του αδελφού του Ηρακλή, του Φρειδερίκου Λάντι. Ο Ονώριος ήταν ο πρώτος Λόρδος του Μονακό που ονομάστηκε Πρίγκιπας.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5
2. 1 2 3 4 5 6
3. 1 2
4. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Μαΐου 2015. Ανακτήθηκε στις 8 Μαΐου 2015.
Συντεταγμένες: 77°30′S 106°00′E﻿ / ﻿77.500°S 106.000°E﻿ / -77.500; 106.000

Η **λίμνη Βοστόκ** είναι μάζα γλυκού νερού, που βρίσκεται εγκλωβισμένη σε βάθος 3.700 με 4.100 μέτρων, κάτω από τους πάγους της Ανταρκτικής. Είναι μια από 150 περίπου γνωστές υποπάγιες λίμνες γλυκού νερού και η μεγαλύτερη από όλες τις άλλες. 

Ο τόπος που βρίσκεται είναι ένα από τα ανεξερεύνητα μέρη του πλανήτη. Το 1950 ένας Ρώσος επιστήμονας εξέφρασε την εικασία ύπαρξης μιας τέτοιας λίμνης στο σημείο αυτό αλλά πέρασαν πολλά χρόνια μέχρι το 1974 και το 1996 που αποδείχθηκε η ύπαρξή της. Υφίσταται ο ισχυρισμός ότι είναι απομονωμένη από τον πλανήτη τουλάχιστον επί 15 εκατομμύρια χρόνια.

Εξερεύνηση
----------

Ρώσοι εξερευνητές προσπάθησαν να την εξερευνήσουν αλλά το μεγάλο βάθος που βρίσκεται η λίμνη (τέσσερα χιλιόμετρα κάτω από τον πάγο) και ο επερχόμενος χειμώνας τους ανάγκασε να διακόψουν τις αμφιλεγόμενες ερευνητικές γεωτρήσεις ενώ κατάφεραν να φθάσουν μόλις πέντε μέτρα πάνω από την επιφάνεια της λίμνης. Η ρώσικη ομάδα διέκοψε την προσπάθεια προσωρινά και γέμισε το φρεάτιο με κηροζίνη και αντιψυκτικό υγρό, ώστε να μείνει ανοιχτό μέχρι την επόμενη άνοιξη όποτε και θα συνεχιστούν οι εργασίες. Η ρώσικη ομάδα ολοκλήρωσε με επιτυχία την εξερεύνηση της και κατάφερε να φτάσει έως την επιφάνειά της. Έφτασαν τη γεώτρηση σε βάθος 3.768 μέτρων. Οι απόψεις των επιστημόνων για τη γεώτρηση αυτή συγκρούονταν, καθώς πολλοί ισχυρίζονται πως η ενέργεια, που πραγματοποίησε η ομάδα προκάλεσε μόλυνση στα νερά. Οι Ρώσοι τοποθέτησαν έναν αισθητήρα στην άκρη του θερμαντικού στοιχείου για την ενημέρωση του υγρού νερού. Στο σημείο αυτό οι ειδικοί απάντλησαν την κηροζίνη με αποτέλεσμα να ρυθμίσουν την πίεση του νερού της λίμνης, για να αρχίσει να ανεβαίνει στο φρεάτιο της γεώτρησης. 

Η λίμνη Βοστόκ, όπως ισχυρίζονται οι επιστήμονες, αποτελεί μέρος ενός τεράστιου δικτύου 200 υποθαλάσσιων λιμνών, μερικές από τις οποίες υπήρχαν από τότε που η Ανταρκτική ήταν ενωμένη με την Αυστραλία και είχε ηπιότερο και καταλληλότερο κλίμα.

Λίμνη Βοστόκ

Πηγές
-----

1. ↑  εφ. *Το Βήμα* online
2. ↑  Εφημ. "Τα Νέα", *Οι Ρώσοι «ολοκλήρωσαν γεώτρηση σε μυστηριώδη υπόγεια λίμνη της Ανταρκτικής»*. 06-02-2012. Ανακτήθηκε στις 12 Φεβ. 2012
3. ↑

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 246306788
* LCCN: sh2006006783
* GND: 4790210-3

 |

 |
Στην Αρχαία ελληνική μυθολογία ο **Λίπαρος** ήταν βασιλιάς των Αυσόνων και ιδρυτής της πόλης Λίπαρι στο ομώνυμο νησί Λίπαρι. Ο Διόδωρος Σικελιώτης έγραψε ότι ήταν ένας από τους γιους του βασιλέως των Αυσόνων Αύσωνος. Όταν τον εκδίωξαν οι αδελφοί του δραπέτευσε σε ένα από τα επτά νησιά στις μετέπειτα Αιολίδες νήσους βόρεια από την Σικελία, ίδρυσε πόλη που πήρε το όνομα του. Ο Αίολος γιος του Ιππότη εγκαταστάθηκε στο νησί του Λίπαρου και παντρεύτηκε την κόρη του Κυανή. Σε μεγάλη ηλικία ο Λίπαρος επιθυμούσε να επιστρέψει στην πατρίδα του, ο Αίολος βοήθησε τον πεθερό του να κατακτήσει το Σορρέντο στο οποίο εγκαταστάθηκε σαν βασιλιάς και λατρεύτηκε αργότερα ως ήρωας. Ο ίδιος ο Αίολος διαδέχθηκε τον Λίπαρο στο νησί και την πόλη που ίδρυσε, έδωσε το όνομα του και στις επτά Αιολίδες νήσους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Διόδωρος Σικελιώτης, *"Ιστορική Βιβλιοθήκη"* Βιβλίο Ε΄
2. ↑

Πηγές
-----

* Pierre Grimal, Mitologia, Garzanti, 2005.
* Michele Giacomantonio, Navigando nella storia delle Eolie, Pungitopo, 2010
Συντεταγμένες: 38°38′N 42°49′E﻿ / ﻿38.633°N 42.817°E﻿ / 38.633; 42.817

Η λίμνη Βαν
Η **λίμνη Βαν** (τουρκικά: *Van Gölü*, αρμενικά: Վանա, κουρδικά: *Gola Wanê*, ελληνικά: *Θωσπῖτις λίμνη*) είναι η μεγαλύτερη λίμνη στην Τουρκία. Βρίσκεται στο ανατολικό άκρο της χώρας, στην επαρχία Βαν. Είναι αλμυρή, αλκαλική λίμνη, στην οποία εκρέουν πολυάριθμα μικρά ρέματα που κατεβαίνουν τα βουνά που την περιτριγυρίζουν. Η λίμνη Βαν είναι μια από τις μεγαλύτερες ενδορεϊκές λίμνες στο κόσμο. Το σημείο στο οποίο εξέρεαν τα νερά της έφραξε από μια ηφαιστειακή έκρηξη του Νεμρούτ στο Πλειστόκαινο. Αν και η λίμνη Βαν βρίσκεται σε υψόμετρο 1.640 μέτρων με δριμείς χειμώνες, δεν παγώνει εξαιτίας της πολύ μεγάλης περιεκτικότητας σε αλάτι, με εξαίρεση το βόρειο ρηχό τμήμα.

Η λίμνη Βαν έχει μήκος 119 χιλιόμετρα και εμβαδόν 3.755 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Το μέγιστο βάθος που έχει καταγραφεί είναι 451 μέτρα, ενώ το μέσο βάθος της είναι 171 μέτρα. Η επιφάνεια της λίμνης βρίσκεται σε υψόμετρο 1.640 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Οι ακτογραμμές έχουν μήκος 430 χιλιόμετρα. Το δυτικό τμήμα της λίμνης είναι βαθύτερο, μια μεγάλη λεκάνη με βάθος μεγαλύτερο από 400 μέτρα που βρίσκεται ανάμεσα στο Τατβάν και το Αχλάτ. Οι ανατολικοί βραχίονες της λίμνης είναι πιο ρηχοί. Ο νοτιοανατολικός βαθαίνει σταδιακά και έχει μέγιστο βάθος 250 μέτρα στο σημείο που ενώνεται με την υπόλοιπη λίμνη, ενώ ο βορειοανατολικός (Ερτσίς) είναι πιο ρηχός, με μέσο βάθος 50 μέτρα.

Η λίμνη είναι έντονα αλκαλική (με πεχά 9,7–9,8) και πλούσια σε ανθρακικό νάτριο και άλλα άλατα, τα οποία εξάγονται μέσω εξάτμισης και χρησιμοποιούνται ως απορρυπαντικά. Το μόνο είδος ψαριού που μπορεί να ζει στα νερά της λίμνης είναι το είδος Alburnus tarichi.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Coskun, M.; Musaoğlu, N. (2004), «Investigation of Rainfall-Runoff Modelling of the Van Lake Catchment by Using Remote Sensing and GIS Integration», *Proceedings of the 20th Congress of the International Society for Photogrammetry and Remote Sensing*, ανακτήθηκε στις 2013-11-09
2. 1 2 3  Degens, E.T.; Wong, H.K.; Kempe, S.; Kurtman, F. (June 1984), «A geological study of Lake Van, eastern Turkey», *International Journal of Earth Sciences* (Springer) **73** (2): 701–734, doi:10.1007/BF01824978, ανακτήθηκε στις 2013-11-09
3. ↑  Wong, H.K.; Degens, E.T. (1978), «The bathymetry of Lake Van, eastern Turkey», *Geology of Lake Van*, Ankara: General Directorate of Mineral Research and Exploration, σελ. 6–10
4. ↑  Tomonaga, Yama; Brennwald, Matthias S.; Kipfer, Rolf (2007), *Spatial variability in the release of terrigenic He from the sediments of Lake Van (Turkey)*, 4th Mini Conference on Noble Gases in the Hydrosphere and in Natural Gas Reservoirs, doi:10.2312/GFZ.mga.045,
5. ↑  Sari, Mustafa (2008), «Threatened fishes of the world: Chalcalburnus tarichi (Pallas 1811) (Cyprinidae) living in the highly alkaline Lake Van, Turkey», *Environmental Biology of Fishes* (Springer Netherlands) **81** (1): 21–23, doi:10.1007/s10641-006-9154-9

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 237712718
* GND: 4078735-7
* BNF: cb122366475 (data)

 |

 |
Ο **Άγιος Ηρακλείδης**, γεννήθηκε στην Κύπρο στο χωριό Λαμπαδού ή Λαμπαδιστό και ήταν γιός του Ιεροκλέα, ο οποίος ήταν ειδωλολάτρης ιερέας. Αν και αρχικά υπήρξε ειδωλολάτρης, μετά τη φιλοξενία του Απόστολου Παύλου, Μάρκου και Βαρνάβα όταν αυτοί περιόδευαν στην περιοχή του, πίστευσε και διέδοσε μαζί με τον Μύρωνα τον Χριστιανισμό στην Κύπρο. Ήταν τόσο μεγάλος ο ζήλος και το έργο που επέδειξε, ώστε ο Απόστολος Παύλος τον διόρισε επίσκοπο Ταμασίων της Κύπρου. Ταυτόχρονα όμως προκάλεσαν την έχθρα των των απίστων, οι οποίοι αφού τους συνέλαβαν τους θανάτωσαν ρίχνοντάς τους στη φωτιά. Ένα μέρος από τα Ιερά Λείψανα του Αγίου βρίσκονται στην Μονή Αγίου Ηρακλειδίου στο Πολιτικό Λευκωσίας. Η μνήμη του συνεορτάζεται μαζί με τον Άγιο Μύρωνα στις 17 Σεπτεμβρίου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Άγιοι Ηρακλείδης και Μύρων επίσκοποι Ταμάσου της Κύπρου». *churchofagianapa.blogspot.gr*. Ανακτήθηκε στις 18 Απριλίου 2017.
2. ↑  *"Πυρᾷ τεθέντες Ἡρακλείδης καὶ Μύρων,*
*Χριστῷ προσηνέχθησαν ὡς ὀσμὴ μύρου."*
3. ↑  ix8ys. «Ορθόδοξος Συναξαριστής :: Άγιοι Ηρακλείδης και Μύρων επίσκοποι Ταμάσου της Κύπρου». *www.saint.gr*. Ανακτήθηκε στις 18 Απριλίου 2017.
Ζακ Μαρέν: "Φιλανθρωπία, μητέρα με παιδιά". Βρυξέλλες, Παρκ Ρουαγιάλ
Ο **Ζακ Μαρέν** (Jacques Marin, Βρυξέλλες 1877 – Νιβέλ 1950) ήταν Βέλγος γλύπτης. Σπούδασε, με αρκετές διακοπές των σπουδών του, από το 1889 ως το 1906 στη Βασιλική Ακαδημία των Βρυξελλών, ενώ έπαιρνε παράλληλα μέρος σε πολλούς επίσημους διαγωνισμούς. Κέρδισε το βραβείο της Βασιλικής Ακαδημίας των Βρυξελλών το 1895 και το 1901, καθώς και το τρίτο (1897, 1906) και το δεύτερο (1903) Βραβείο της Ρώμης (Prix de Rome).

Το ταλέντο του Ζακ Μαρέν σύντομα αναγνωρίστηκε, ενώ το ύφος των έργων του θυμίζει αυτό του Βέλγου γλύπτη Ζεφ Λαμπώ (Jef Lambeaux, 1852 - 1908). Ιδιαίτερη προτίμηση είχε σε γλυπτές απεικονίσεις γυναικών, παιδιών ή εφήβων. Παράλληλα με την καλλιτεχνική του δημιουργία, ο Ζακ Μαρέν είχε πλούσια ακαδημαϊκή καριέρα: διευθυντής της Ακαδημίας της βελγικής πόλης Τιρλεμόν (Tirlemont) από το 1912 ως το 1935, καθηγητής της Ακαδημίας των Βρυξελλών από το 1919 ως το 1947, καθώς και διευθυντής της Ακαδημίας από το 1941 ως το 1944.

Τα πιο αξιόλογα έργα του
------------------------

Στα πιο αξιόλογα έργα του, που βρίσκονται σε δημόσιους χώρους των Βρυξελλών, ανήκει το γλυπτό «Φιλανθρωπία, μητέρα με παιδιά» (Βασιλικό Πάρκο, Βρυξέλλες), σε λευκό μάρμαρο, όπου παριστάνεται μια μάνα να αγκαλιάζει στοργικά τα τρία παιδιά της. Ένα δεύτερο έργο του είναι η «Κρήνη του Βαρόνου Ορτά», που φιλοτεχνήθηκε από τον Ζακ Μαρέν το 1923 προς τιμήν του διάσημου Βέλγου αρχιτέκτονα Βικτόρ Ορτά (Victor Horta, 1861 - 1947). Αποτελείται από ένα ανάγλυφο σε γκρίζο μάρμαρο, με σαφείς αναφορές στο βελγικό στυλ της αρ-νουβώ, όπου απεικονίζονται δυο ναϊάδες να αδειάζουν ένα δοχείο με νερό, ενώ οι δυο πλευρές της βάσης του κοσμούνται με δυο μπρούντζινα παιδάκια (putti) πάνω σε γιγάντιες χελώνες.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  rkd.nl/explore/artists/52633. Ανακτήθηκε στις 1  Οκτωβρίου 2016.
2. 1 2  «Jacques Marin». (Ολλανδικά) *RKDartists*. 52633.
3. ↑  «Artists of the World Online» (Γερμανικά, Αγγλικά) K. G. Saur Verlag, Walter de Gruyter. Βερολίνο. 2009. 00093248.
4. ↑  rkd.nl/explore/artists/52633. Ανακτήθηκε στις 15  Οκτωβρίου 2016.
5. 1 2  www.fine-arts-museum.be/nl/de-collectie/jacques-marin-de-lente. Ανακτήθηκε στις 4  Φεβρουαρίου 2021.

Πηγές
-----

* Gwennaelle Gribaumont: "Bruxelles: 200 sculptures se racontent", pp. 58 & 93, Editions Aparte, Bruxelles, 2008.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Jacques Marin (sculptor) στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 188330222
* ULAN: 500194671
* RKD: 52633

 |

 |
Η **Φιλοξενία του Αβραάμ** είναι βυζαντινή εικόνα που εκτίθεται στο Μουσείο Μπενάκη.

Περιγραφή
---------

Στις τρεις πλευρές επιμήκους τραπέζης εικονόζονται καθισμένοι τρεις Άγγελοι. Η στολή τους είναι ομοιόχρωμη, χιτώνα δηλαδή ερυθρού χρώματος. Απικλίνει προς το κιννάβαρι. Στο πάνω μέρος του βραχίονα χρυσό σημείο και ιμάτιο ρόδινου χρώματος. Και οι τρεις κρατούν στο αριστερό χέρι μακρύ και λεπτό σκήπτρο, το οποίο απολήγει σε κρινάνθεμο στο πάνω μέρος. Οι έδρες πάνω στις οποίες κάθονται οι δύο ακριανοί άγγελοι έχουν στην πάνω αυτών επιφάνεια μεγάλα προσκέφαλα χρώματος κόκκινου ομοίου με τους χιτώνες των αγγέλων και κοσμούνται με χρυσό.Με λευκό τραπεζομάντηλο διακοσμείται το τραπέζι πάνω στο οποίο υπάρχουν μικρά λευκά και κυανά στενόστομα δοχεία, κοχλιάρια κόκκινα και χρυσά, μαχαίρια και διαχαλωτές περώνες. Μεταξύ των Τριών Αγγέλων εικονίζονται Αριστερά ο Αβραάμ, ΄γέροντας με μαύρο ένδυμα, ο οποιος προσφέρει μεγάλο δοχείο χρώματος βαθύ καστανού διακοσμημένο με κυανά,ερυθρά και λευκά άνθη. Δεξιά παρίσταται η Σάρρα με μαύρο ένδυμα και καλύπτρα,κρατώντας στα χέρια της που είναι σκεπασμένα με το ίδιο ένδυμα δοχείο χρυσό.Το βάθος της σύνθεσης κοσμούν οικοδομήματα και στα δύο άκρα , τα οποία συνδέει μικρός τοίχος. Το έδαφος είναι χρώματος πράσινου..

Στα πρόσωπα και τα γυμνά μέρη του σώματος οι σκιές είναι ελαφρές και αποδίδονται με χρώμα όμπρας, τα φωτεινά σημεία με μακρά λευκοκίτρινα επίπεδα και ελάχιστες φωτεινές γραμμές Στα ενδύματα με βαθύτερο τόνο χρώματικό διαγράφονται οι πτυχές που καθίστανται πιο έντονες με λευκές γραμμές ή μικρά φωτεινά επίπεδα.

Χρονολογία κατασκευης
---------------------

Κατά πάσα πιθανότητα εκτελέσθηκε στα μέσα του 14ου αι. και είναι αναμφίβολα πρϊόν της τέχνης της Πρωτεύουσας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανδρέας Ξυγγόπουλος, Κατάλογος Εικόνων Μουσείου Μπενάκη, Εν Αθήναις 1936, σελ.4
2. ↑  Ανδρέας Ξυγγόπουλος, Κατάλογος Εικόνων Μουσείου Μπενάκη, Εν Αθήναις 1936, σελ.5
3. ↑  Ανδρέας Ξυγγόπουλος, Κατάλογος Εικόνων Μουσείου Μπενάκη, Εν Αθήναις 1936, σελ.6

Πηγές
-----

* Ανδρέας Ξυγγόπουλος, Κατάλογος Εικόνων Μουσείου Μπενάκη, Εν Αθήναις 1936
Ο **Ηρακλής Γ. Μπάτζιος** (1900 - 1968) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Υπήρξε βουλευτής Θεσσαλονίκης.

Βιογραφία
---------

### Σπουδές και οικογένεια

Γεννήθηκε το 1900, γιος του Γεωργίου Μπάτζιου. Σπούδασε νομικά και άσκησε τη δικηγορία στη Θεσσαλονίκη. Με την σύζυγό του, Ανδρομάχη, απέκτησαν μία κόρη, την Έλλη.

### Πολιτική σταδιοδρομία

Εξελέγη και υπηρέτησε ως δημοτικός σύμβουλος Θεσσαλονίκης. 
Επίσης, εκλέχθηκε βουλευτής Θεσσαλονίκης το 1946 με τον Συνδυασμό Ηνωμένης Παρατάξεως Εθνικοφρόνων (Πατριωτική Ένωση) και έλαβε 9.156 ψήφους. Στις επόμενες εκλογές, το 1950 ήταν ξανά υποψήφιος, με το Κόμμα Γεωργίου Παπανδρέου, χωρίς να καταφέρει να εκλεγεί βουλευτής. 

### Συγγραφικό έργο

Ο Μπάτζιος ανέπτυξε και συγγραφικό έργο. Μερικά έργα του είναι: "Η συγκέντρωσις του σίτου πολιτική ευθύνη. Άρθρα - Αγορεύσεις κ.λ.π.", Θεσσαλονίκη, 1948 και "Εθνικαί ραδιοφωνικαί ομιλίαι" (Νοέμβριος 1948).
Ήταν μέλος της Ηπειρωτικής Εστίας.

### Θάνατος και κηδεία

Απεβίωσε σε ηλικία 68 ετών στις 4 Οκτωβρίου 1968 και κηδεύτηκε την επομένη από το ναό της του Θεού Σοφίας στη συμπρωτεύουσα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Κοινωνικά, Μακεδονία, φύλλο 5-10-1960, σελ. 3 (μέσω ψηφιακού αρχείου της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδος
2. ↑  ΕΚΛΟΓΕΣ 1946 - ΟΙ 1.538 ΠΟΛΙΤΕΥΤΕΣ , 7-5-2012, ανάκτηση 3-2-2018.
3. ↑  Μια ιστορία που δεν πρέπει να επαναληφθεί![*νεκρός σύνδεσμος*], Newpost.gr, ανάκτηση 3-2-2018.
4. ↑  «Κατάλογος βιβλίων». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Αυγούστου 2020. Ανακτήθηκε στις 3 Φεβρουαρίου 2018.
5. ↑  Ανέμη, Εργογραφία, ανάκτηση 3-2-2018.
Η **λίμνη Ίναρη** (φινλανδικά: Inarijärvi/Inarinjärvi, βόρεια σάμι: Anárjávri, ίναρι σάμι: Aanaarjävri, σκολτ σάμι: Aanarjäuʹrr, σουηδικά: Enare träsk, νορβηγικά: Enaresjøen) είναι η μεγαλύτερη λίμνη της Λαπωνίας και η τρίτη μεγαλύτερη λίμνη της Φινλανδίας. Βρίσκεται στο βόρειο τμήμα της Λαπωνίας, βόρεια του Αρκτικού Κύκλου. Η λίμνη βρίσκεται 117-119 μέτρα πάνω από τη στάθμη της θάλασσας και ρυθμίζεται στο εργοστάσιο παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας Καϊτακόσκι στη Ρωσία. Η περίοδος παγώματος κανονικά εκτείνεται από τον Νοέμβριο έως τις αρχές Ιουνίου.

Τα πιο γνωστά νησιά της λίμνης είναι το Χάουτουουμαασααρι («Νησί Νεκροταφείο»), το οποίο χρησίμευε ως νεκροταφείο για τους αρχαίους Λάπωνες κατοίκους και το Ούκονκιβι («Πέτρα Ούκκο»), ιστορικό κέντρο θυσιών των αρχαίων κατοίκων της περιοχής. Συνολικά υπάρχουν πάνω από 3.000 νησιά. Πέστροφα, σολομός λίμνης, αρκτοσαλβελίνος, κορέγονος, θύμαλλος, πέρκα και λούτσος βρίσκονται στη λίμνη Ίναρη.

Η λίμνη καλύπτει 1.040 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Αδειάζει προς το βορρά μέσω του Πάατσιοκι στο στόμιο του Βαράνγκερφιορδ, που είναι ένας κόλπος της θάλασσας του Μπάρεντς.

Ο Φίλιπ Πούλμαν, συγγραφέας της σειράς βιβλίων *Η Τριλογία του Κόσμου*, επέλεξε αυτή τη λίμνη να είναι το σπίτι της μάγισσας Σεραφίνας Πέκκαλα.

Το κοίλωμα της λίμνης είναι ένας τεκτονικός λάκκος οριοθετούμενος από ρήγματα ενεργά στον Καινοζωικό.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Inarijärvi. Järviwiki Web Service. Finnish Environment Institute. Retrieved 2014-03-07. (Αγγλικά)
2. ↑  Lindberg, Johan (2 Φεβρουαρίου 2011). «Lappland». *Uppslagsverket Finland* (στα Σουηδικά). Ανακτήθηκε στις 30 Νοεμβρίου 2017.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 233695589
* GND: 4072756-7

 |

 |
H **Λίσαια** ή **Λίσαι** ήταν αρχαία ελληνική πόλη (πόλη-κράτος) στην Χαλκιδική, αρχαία Μακεδονία. Αναφέρεται από τον Ηρόδοτο ως μία από τις πόλεις —μαζί με τις Λίπαξο, Κώμβρεια, Γίγωνο, Κάμψα, Σμίλα, Αίνεια— που βρίσκονταν στην περιοχή του Θερμαϊκού Κόλπου, εντός περιοχής γνωστής ως Κρουσίδα κοντά στην χερσόνησο της Παλλήνης, όπου ο Ξέρξης συγκέντρωσε στρατεύματα κατά την εκστρατεία του έτους 480 π.Χ.

Δεδομένου ότι η πόλη δεν αναφέρεται σε καμία άλλη πηγή, έχει υποστηριχθεί ότι το τοπωνύμιο ίσως ήταν γραμματικό λάθος που αναφέρεται στην πόλη Αίσα (*Αἶσα*), η οποία ήταν μέλος της Συμμαχίας της Δήλου και εμφανίζεται στο μητρώο καταβολών προς την Αθήνα για το 434/3 π.Χ. Αυτή η εκδοχή έγινε δεκτή από τους εκδότες του Barrington Atlas of the Greek and Roman World.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ηρόδοτος. «Ιστορίαι». *Ιστορίαι*. **7.123**.
2. ↑  Mogens Herman Hansen & Thomas Heine Nielsen (2004). «Thrace from Axios to Strymon». *An inventory of archaic and classical poleis*. New York: Oxford University Press. σελίδες 828-829. ISBN 0-19-814099-1.