recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Apache HTTP** γνωστός και απλά σαν Apache είναι ένας εξυπηρετητής του παγκόσμιου ιστού (web). Όποτε ένας χρήστης επισκέπτεται ένα ιστότοπο το πρόγραμμα πλοήγησης (browser) επικοινωνεί με έναν διακομιστή (server) μέσω του πρωτοκόλλου HTTP, ο οποίος παράγει τις ιστοσελίδες και τις αποστέλλει στο πρόγραμμα πλοήγησης. Ο Apache είναι ένας από τους δημοφιλέστερους εξυπηρετητές ιστού, εν μέρει γιατί λειτουργεί σε διάφορες πλατφόρμες όπως τα Windows, το Linux, το Unix και το Mac OS X. Κυκλοφόρησε υπό την άδεια λογισμικού Apache και είναι λογισμικό ανοιχτού κώδικα. Συντηρείται από μια κοινότητα ανοικτού κώδικα με επιτήρηση από το Ίδρυμα Λογισμικού Apache (Apache Software Foundation).

Ο Apache χρησιμοποιείται και σε τοπικά δίκτυα σαν διακομιστής συνεργαζόμενος με συστήματα διαχείρισης Βάσης Δεδομένων π.χ. Oracle, MySQL.

Η πρώτη του έκδοση, γνωστή ως NCSA HTTPd, δημιουργήθηκε από τον Robert McCool και κυκλοφόρησε το 1993. Θεωρείται ότι έπαιξε σημαντικό ρόλο στην αρχική επέκταση του παγκόσμιου ιστού. Ήταν η πρώτη βιώσιμη εναλλακτική επιλογή που παρουσιάστηκε απέναντι στον εξυπηρετητή http της εταιρείας Netscape και από τότε έχει εξελιχθεί στο σημείο να ανταγωνίζεται άλλους εξυπηρετητές βασισμένους στο Unix σε λειτουργικότητα και απόδοση. Από το 1996 ήταν από τους πιο δημοφιλείς όμως από τον Μάρτιο του 2006 έχει μειωθεί το ποσοστό της εγκατάστασής του κυρίως από τον Microsoft Internet Information Services και την πλατφόρμα .NET. Τον Οκτώβριο του 2007 το μερίδιο του ήταν 47.73% από όλους τους ιστοτόπους. Τον Μάρτιο του 2017, το 49,48% του συνόλου των καταχωρισμένων Ελληνικών τομέων χρησιμοποιούσε το Apache.

Δείτε επίσης
------------

* mod ruby
* mod php
* mod perl

Αναφορές
--------

* Έρευνα παγκόσμιου ιστού Αρχειοθετήθηκε 2010-05-20 στο Wayback Machine.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.apache.org/foundation/. Ανακτήθηκε στις 23  Αυγούστου 2016.
2. ↑  «[ANNOUNCEMENT] Apache HTTP Server 2.4.58 Released». 19 Οκτώβριος 2023. Ανακτήθηκε στις 19 Οκτώβριος 2023.
3. ↑  httpd.apache.org/docs/trunk/license.html. Ανακτήθηκε στις 7  Απριλίου 2016.
4. ↑  www.apache.org/licenses/. Ανακτήθηκε στις 23  Αυγούστου 2016.
5. ↑  «Ελληνικό στατιστικά στοιχεία διαδικτύου udomo.gr». *www.udomo.gr*. Ανακτήθηκε στις 1 Μαρτίου 2017. [*νεκρός σύνδεσμος*]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Apache HTTP Server στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 23161816322027721773
* GND: 4460947-4
* SUDOC: 03565063X
* BNF: cb133270397 (data)
* NKC: ph117335

 |

 |
Η **MediaMarkt** είναι γερμανική πολυεθνική αλυσίδα καταστημάτων που πωλεί ηλεκτρονικά είδη ευρείας κατανάλωσης με πολυάριθμα υποκαταστήματα σε όλη την Ευρώπη και την Ασία. Είναι η μεγαλύτερη εταιρεία λιανικής πώλησης ηλεκτρονικών ειδών ευρείας κατανάλωσης στην Ευρώπη και η δεύτερη μεγαλύτερη στον κόσμο μετά την αμερικανική εταιρεία λιανικής πώλησης Best Buy.

Ιστορία
-------

Η Media Markt ιδρύθηκε από τους επιχειρηματίες Λέοπολντ Στίφελ, Βάλτερ Γκουντς, Έριχ Κέλερχαλς και Χέλγκα Κέλερχαλς. Το πρώτο κατάστημα άνοιξε στις 24 Νοεμβρίου 1979 στο Μόναχο. Σήμερα ανήκει στην Media-Saturn Holding, η οποία κατέχει επίσης την αλυσίδα Saturn. Η Media Markt και η Saturn δραστηριοποιούνται κυρίως στις ίδιες αγορές, αλλά με διαφορετικό τρόπο, και ως ανταγωνιστές.

Η Media-Saturn Holding με τη σειρά της ανήκει στη γερμανική εταιρεία λιανικής Ceconomy - που σχηματίστηκε με τον διαχωρισμό από την Metro AG.

Στις 4 Σεπτεμβρίου 2023 η Mediamarkt σταμάτησε τη λειτουργία της στην Ελλάδα και απορροφήθηκε από το Public Group και πλέον όλα τα καταστήματα της Mediamarkt αντικαταστάθηκαν από τα καταστήματα Public + Home.

Διαφήμιση
---------

Η Media Markt είναι γνωστή στη Γερμανία για τις χιουμοριστικές, αλλά μερικές φορές αργές, διαφημιστικές εκστρατείες της. Για παράδειγμα, το σύνθημα «Lasst euch nicht verarschen» που σημαίνει «Μην ξεγελιέστε». Στην Ελλάδα το σύνθημα ήταν ''Δεν είμαι και χθεσινός'' και YOLO.

Παραπομπές
----------

1. ↑  AG, METRO (2017-07-12). «Demerger of METRO GROUP completed - New METRO and CECONOMY commence trading at the stock exchange tomorrow» (στα αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2017-11-13.. Ανακτήθηκε στις 2018-09-01.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* www.mediamarkt.gr
* www.public.gr
Ο **Ιωάννης Καμπούρογλου** ή **Καμπούρογλους** (1851-1903) ήταν Έλληνας λογοτέχνης και δημοσιογράφος.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1851 στο Φανάρι της Κωνσταντινούπολης, ενώ ήταν συγγενής των Δημητρίου και Γρηγορίου Καμπούρογλου. Σπούδασε αρχικά στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, και στη συνέχεια σε πανεπιστήμια της Γαλλίας και της Γερμανίας για μεταπτυχιακές σπουδές. Επέστρεψε στην Αθήνα, και μαζί με τον Δημήτριο Κορομηλά εξέδωσε την *Εφημερίδα* (1873-1879), προτού αρχίσει να εκδίδει μόνος του τη *Νέα Εφημερίδα* το 1881. Από το 1896 διετέλεσε γενικός γραμματέας του Υπουργείου Εσωτερικών, ενώ ασχολούνταν και με την ποίηση.

Η πρώτη του εμφάνιση στην ποίηση έγινε το 1865 όταν συμμετείχε στον Βουτσίνειο διαγωνισμό ποίησης, ενώ το 1871 εξέδωσε την πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο *Η Ακρόπολη*, με την οποία διακρίθηκε σε ποιητικούς διαγωνισμούς. Από το 1881 και έπειτα, όταν άρχισε να εκδίδει την δική του εφημερίδα συνδέθηκε φιλικά με τον Γεώργιο Βιζυηνό και Νικόλαο Πολίτη, ενώ μετέφρασε έργα Ευρωπαίων συγγραφέων όπως οι Χάινριχ Χάινε, Βικτωριέν Σαρδού και Πέδρο Καλντερόν δε λα Μπάρκα. Ιδιαίτερα πρωτοποριακή για την εποχή του ήταν η μετάφραση που έκανε στο έργο *Νανά* του Εμίλ Ζολά το 1880, με πρόλογο που έγραψε ο Αγησίλαος Γιαννόπουλος.

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του τα πέρασε στην Τήνο, από όπου συνέχισε να ασχολείται με την ποίηση. Πέθανε στις αρχές Ιουλίου του 1903 στον Πόρο.

Εργογραφία
----------

Μεταξύ των έργων του περιλαμβάνονται τα εξής:

Ποιήματα

* *Η Ακρόπολις*, Αθήνα, 1872.
* *Φαέθων*, 1873.
* *Πατρίς – Νεότης*, Αθήνα, 1874.
* *Ύμνοι εις τον Καλδερόν*. 1884.
* *Μούσα δραπέτις*.
* *Έρωτος Ημέραι*, 1887.
* *Διά τα παιδία*, 1899.
* *Λυρική Συλλογή*, 1900.

Μεταφράσεις

* Εμίλ Ζολά, *Νανά*, 1880.

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Wikisource logoWikisource logo | Στη Βικιθήκη υπάρχει υλικό που έχει σχέση με το θέμα:  **Συγγραφέας:Ιωάννης Καμπούρογλου** |

1. ↑  «Καμπούρογλους, Ιωάννης». *www.ygeiaonline.gr*. Εγκυκλοπαίδεια Δομή. Ανακτήθηκε στις 22 Αυγούστου 2017.
2. 1 2 3  «Αρχείο Ελλήνων Λογοτεχνών-Καμπούρογλου Ιωάννης». *www.ekebi.gr*. Εθνικό Κέντρο Βιβλίου. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Νοεμβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 22 Αυγούστου 2017.
3. ↑  «Ιωάννης Καμπούρογλους». *Εμπρός*. 8 Ιουλίου 1903.. Ανακτήθηκε στις 22 Αυγούστου 2017.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ιωάννης Καμπούρογλου στον *Πανδέκτη*, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 205136492
* **ΕΒΕ**: 105609
* **AA**: 57428
* ISNI: 0000 0003 5812 6805
* SUDOC: 144576910

 |

 |
Πυρωμένος ξυλόφουρνος
Το εσωτερικό ενός θαλάμου ξυλόφουρνου, τη στιγμή που γίνεται «λευκό» κατά το στάδιο της πύρωσης
Ο **ξυλόφουρνος** στο παρελθόν ήταν από τα σημαντικότερα στοιχεία ενός σπιτιού. Εκεί έψηναν το ψωμί και τα παξιμάδια, εκεί ξέραιναν τα φρούτα και τους καρπούς. Στην Κρήτη χρησιμοποιούνται έντονα μέχρι και σήμερα. Κυρίως θερμαίνονται με το ξύλο της ελιάς, μιας και υπάρχει άφθονο εξαιτίας των ετήσιων κλαδεμάτων των ελαιόδεντρων.

Πλεονεκτήματα
-------------

Ένας ξυλόφουρνος λειτουργεί με μικρή κατανάλωση ξύλου, διατηρεί τη θερμοκρασία του και αναπτύσσει μεγάλες θερμοκρασίες.

Στάδια ψησίματος φαγητού
------------------------

Η παραδοσιακή διαδικασία κατά σειρά ψησίματος είναι η εξής: (ότι απαιτεί μεγαλύτερη θερμοκρασία ψήνεται πρώτο).

* πρώτα έψηναν το ψωμί
* ακολουθούσε το φαγητό
* κι αμέσως μετά έβαζαν τα παξιμάδια
* Τα φρούτα και οι καρποί που προορίζονταν για αποξήρανση έμπαιναν τελευταία

Στις μέρες μας, οι σύγχρονοι – παραδοσιακοί ξυλόφουρνοι χρησιμοποιούνται κυρίως για το ψήσιμο φαγητού. Οι μεγάλοι ξυλόφουρνοι είναι πιο αποδοτικοί από πλευράς κατανάλωσης ξύλου. Σε αρκετά παλιά σπίτια διασώζονται μεγάλοι ξυλόφουρνοι. Η χρήση τους ήταν κυρίως για ψήσιμο μεγάλων ποσοτήτων ψωμιού, για παξιμάδια ή για το άφθονο φαγητό που απαιτούσαν οι εορταστικές περιστάσεις.

Οι κρητικοί ξυλόφουρνοι χαρακτηρίζονται ως οι μεγαλύτεροι σε μέγεθος σε σχέση με τους υπόλοιπους της Ελληνικής επικράτειας. Ένας μεγάλος κρητικός ξυλόφουρνος με την πόρτα του να βρίσκεται στο χώρο της κουζίνας, πάνω από ένα διπλό πυρομάχι, χρησίμευε τόσο για θέρμανση όσο και για μαγείρεμα ή ψήσιμο. Μικρότεροι ξυλόφουρνοι εξυπηρετούσαν τις καθημερινές ανάγκες.

Κατά το παρελθόν, όταν δεν υπήρχαν ιδιωτικοί ξυλόφουρνοι, οι νοικοκυρές έψηναν το ψωμί τους σε μεγάλους κοινοτικούς ξυλόφουρνους, τους οποίους χαρακτήριζε ο κοινοτικός τους ρόλος ως σημείο συνάντησης των νοικοκυρών. Σήμερα αν και οι κοινοτικοί αυτοί ξυλόφουρνοι τείνουν να εκλείψουν, κάποιοι επαγγελματίες στην ενδοχώρα της Κρήτης διατηρούν την σχέση τους με την παράδοση και προσφέρουν γνήσια, αγνά, παραδοσιακά προϊόντα ξυλόφουρνου.

Φωτογραφίες
-----------

* 
* 
* 
* 
*

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Κατασκευή ξυλόφουρνου

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Παραδοσιακός ξυλόφουρνος». *www.exploring-greece.gr*. Ανακτήθηκε στις 28 Φεβρουαρίου 2019.
2. ↑  
Καγιούλη Βασιλική, Αναγνωστόπουλος Κων/νος. «Επιλεγμένες σχολικές εργασίες διατροφή και παράδοση-Αρκαδικές γεύσειςτου χθες και του σήμερα Ζυμωτό ψωμί σε ξυλόφουρνο». Ανακτήθηκε στις 15 Απριλίου 2016.
3. ↑  
«Φτιάχνω παραδοσιακό ξυλόφουρνο». 25 Φεβρουαρίου 2009. Ανακτήθηκε στις 15 Απριλίου 2016.
Ο **Γιάννης Καραμήτσος** (1923 – 18 Ιουνίου 2013) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος, ποιητής και συγγραφέας, από τους πρώτους που ασχολήθηκαν στην Ελλάδα με το ναυτιλιακό ρεπορτάζ.

Ο Γιάννης Καραμήτσος γεννήθηκε στην Ύδρα, αλλά μεγάλωσε και έζησε στον Πειραιά. Μετά τις γυμνασιακές σπουδές του επιδόθηκε στη δημοσιογραφία. Με την ειδίκευσή του στα ελληνικά ναυτιλιακά θέματα, διετέλεσε κατά καιρούς στέλεχος πολλών ημερήσιων εφημερίδων, αλλά και περιοδικών. Μέλος της Ενώσεως Συντακτών, εκτός των άλλων ασχολιών του ήταν επί σειρά ετών αρχισυντάκτης στο μηνιαίο ναυτιλιακό και τουριστικό περιοδικό *Μέντωρ*.

Από την άλλη πλευρά, από τα νεανικά του χρόνια ο Καραμήτσος ασχολήθηκε με την ποίηση και την κριτική της. Δημοσίευσε στίχους και κριτικά σημειώματα σε περιοδικά και εφημερίδες. Το 1945 εξέδωσε και διεύθυνε ο ίδιος ένα βραχύβιο περιοδικό γραμμάτων και τεχνών, τη «Λογοτεχνία», με υψηλούς πνευματικούς στόχους. Ολιγογράφος ως ποιητής, ο Καραμήτσος ήταν προσηλωμένος στην ακρίβεια του λόγου του και παρουσίασε κατά διαστήματα, σε διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά, μια σειρά ποιημάτων, που προκάλεσαν εντύπωση για τον προσωπικό τους τόνο και για την εκφραστική πρωτοτυπία τους.

Πηγές
-----

* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 15, σσ. 47-48

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 644158790749538852843
* **ΕΒΕ**: 40663
* **AA**: 85299
* **BiblioNet**: **79931**

 |

 |
Ο **Γιώργος Θ. Καρανικολός** (1892-1950) ήταν Έλληνας ποιητής και μεταφραστής.

Ο Γιώργος Καρανικολός γεννήθηκε στον Πύργο Ηλείας και, αφού τελείωσε το εξατάξιο γυμνάσιο, έφυγε για τη Γερμανία. Εκεί παρέμεινε επί 15 χρόνια, σπουδάζοντας νομικά και πολιτικές επιστήμες, αλλά και μελετώντας μόνος του τη δυτικοευρωπαϊκή και ιδίως τη γερμανική λογοτεχνία. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα το 1924, ο Καρανικολός εγκαταστάθηκε τελικώς στην Αθήνα, όπου συνεργάσθηκε στο *Εγκυκλοπαιδικό Λεξικό* του Ελευθερουδάκη, έγινε διευθυντής της εφημερίδας *Ελληνική Φωνή* και τελικώς σχολιαστής στην εφημερίδα *Το Βήμα*.

Ο Γιώργος Καρανικολός συνέθεσε πολλά ποιήματα και συνέγραψε φιλολογικές μελέτες. Σημαντικότερο ωστόσο είναι το μεταφραστικό του έργο, και ιδίως η αριστοτεχνική μετάφραση των απάντων του Γερμανού ποιητή Ράινερ Μαρία Ρίλκε, η οποία εκδόθηκε μετά τον πρόωρο θάνατο του Καρανικολού σε ηλικία 58 ετών. Μετέφρασε επίσης το θεατρικό έργο του Γκέοργκ Μπύχνερ *Ο θάνατος του Δαντών*, που ανέβηκε σε αυτή τη μετάφραση από το Εθνικό Θέατρο το 1974.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ο θάνατος του Δαντών (1974)

Πηγές
-----

* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 15, σελ. 51
Ο **θάνατος της Κλεοπάτρας** είναι αρχαία ελληνική ζωγραφική μεγάλων διαστάσεων που βρέθηκε στην Ιταλία.

Ιστορικό του ευρήματος
----------------------

Πιστεύεται ότι ο πίνακας αυτός είναι εκείνος που είχε κατασκευασθεί από τον Τιμόμαχο για τον Ρωμαίο αυτοκράτορα Αύγουστο και ήταν τοποθετημένος ως ανάθημα στον ναό του Σατούρνου στην Ρώμη. Ανακαλύφθηκε από τον έμπορο αρχαιοτήτων Μικέλι (Micheli) το 1818 κάτω από τον σηκό του ναού του Σέραπι στο ανάκτορο του Αδριανού στην Ρώμη, όπου προφανώς το είχε μεταφέρει ο Αδριανός μαζί με πολλά άλλα εξοχότατα καλλιτεχνήματα για να διακοσμήσει την πολυτελή του βίλλα. Φυλάσσεται στην έπαυλη του Βαρόνου ντε Μπεννεβάλ στο Πιάνο ντι Σορρέντο. Εξετάστηκε στην Φλορεντία από τον Τζιοβάννι Μπαττίστα Ταννούτσι της Βασιλικής Ακαδημίας της Πίζας. Το 1822 έγινε χημική εξέταση της σύστασης των χρωμάτων του. Ο Ταννούτσι το ταυτοποίησε με μια περιγραφή που δίνουν ο Πλίνιος και ο Πλούταρχος.

Μετά το θάνατο του Μικέλι ο πίνακας αγοράστηκε από κάποιον γνωστό του Βαρόνου, ο οποίος τον μεταπώλησε το 1860 τελικά στον Βαρόνο ντε Μπεννεβάλ. Από τότε φιλοξενήθηκε σε πολλές εκθέσεις στο Λονδίνο, Παρίσι, Μόναχο και Ρώμη. Το 1869 ο Ναπολέων Γ΄ ενδιαφέρθηκε να το αγοράσει, και ο πίνακας μεταφέρθηκε στο Παρίσι, αλλά με την έκρηξη του γαλλογερμανικού πολέμου η αγορά ματαιώθηκε. Κατά την διάρκεια της γερμανικής πολιορκίας του Παρισιού και της Παρισινής Κομμούνας που ακολούθησε, ο πίνακας τέθηκε υπό την προστασία του Πρίγκηπα Τσαρτορύσκι, και μετά την απελευθέρωση του Παρισιού επεστράφη στο Σορρέντιο, όπου βρίσκεται μέχρι σήμερα. Μελέτες και παρουσιάσεις του πίνακα δημοσιεύτηκαν στα «Antologia», «Nouveau Temps», «Revista Settimanale», «Revue des Deux Mondes» και στην «Allgemeine Zeitung».

Περιγραφή
---------

Είναι σπασμένο σε δεκαέξι τμήματα, αλλά συγκολλήθηκε με μεγάλη επιτυχία και ενισχύθηκε με τσιμέντο. Η εικόνα θεωρείται ακέραια και πλήρης, εκτός από ένα μικρό κομμάτι στη γωνία που αντικαταστάθηκε, και τοπική απόξεση για τη χημική εξέταση που τού έγινε. Εικονίζει γυναίκα σε φυσικό μέγεθος. Ερμηνεύεται ως Κλεοπάτρα τη στιγμή του θανάτου της. Κρατάει φίδι στο αριστερό της χέρι, ενώ φέρει δάγκωμα στον αριστερό μαστό. Φοράει το αυτοκρατορικό στέμμα των Πτολεμαίων στο κεφάλι, ενώ πολύτιμα διαδήματα, όμοια με αυτά που βρήκε ο Σλήμαν στις Μυκήνες, και σκουλαρίκια την κοσμούν. Στην έκφραση του προσώπου αντικατοπτρίζεται ο πόνος και η λύπη της τελευταίας στιγμής της ζωής της, ενώ το βλέμμα είναι στραμμένο προς τον ουρανό.

Πηγές
-----

* John Sartain (1808-1897), marchese Cosimo Ridolfi (1794-1865), Reinhold Schoener (1849-) (1885). *On the antique painting in encaustic of Cleopatra, discovered in 1818*. Philadelphia: G. Gebbie & co. σελίδες 7-17 και πίνακας. Ανακτήθηκε στις 1 Νοεμβρίου 2012. CS1 maint: Πολλαπλές ονομασίες: authors list (link)
* The New York Times (1881). *A PORTRAIT OF CLEOPATRA*. σελίδες Art Notes. Ανακτήθηκε στις 1 Νοεμβρίου 2012.
Η σημαία των Μαυροβούνιων
Μαυροβούνιοι στρατιώτες
Ο **Πόλεμος Μαυροβούνιου και Οθωμανικής Αυτοκρατορίας του 1876-1878** (*σερβικά: Црногорско-турски рат* ) ήταν μια πολεμική σύγκρουση μεταξύ του Πριγκιπάτου του Μαυροβουνίου και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας η οποία πραγματοποιήθηκε μεταξύ 1876 και 1878. Ο πόλεμος έληξε με τη νίκη του Μαυροβουνίου. 

Αιτία ήταν η εξέγερση στην Ερζεγοβίνη προκάλεσε πολλές εξεγέρσεις κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στα Βαλκάνια. Το Μαυροβούνιο και η Σερβία κήρυξαν τον πόλεμο στην Τουρκία στις 28 Ιουνίου του 1876. Οι Μαυροβούνιοι σε συμμαχία με τους Σέρβους αντάρτες της Ερζεγοβίνης άρχισαν να κερδίζουν αρκετές μάχες. Κρίσιμης σημασίας ήταν η μάχη του Βούτσεγκ, το 1877 οι Μαυροβούνιοι κερδίζουν σκληρές μάχες στα σύνορα με την Ερζεγοβίνη και την Αλβανία. Ο πρίγκιπας Νικόλαος Α΄ πήρε την πρωτοβουλία και επιτέθηκαν στα τουρκικά στρατεύματα που ήρθαν από τα βόρεια νότια και δυτικά. Νίκησε τους Οθωμανούς και κατέλαβε την Νίκσιτς (24 Σεπτέμβρη 1877), την Μπαρ (10 Ιανουαρίου του 1878), την Ουλτζίνι (20 Ιανουαρίου 1878), την Γκροζχούρ (26 Ιανουαρίου 1878), Βράνινα και Λέσεντρο (30 Ιανουαρίου 1878).

Ο πόλεμος τελείωσε όταν η Οθωμανική Αυτοκρατορία υπόγραψε ανακωχή με το Μαυροβούνιο στην Αδριανούπολη στις 13 Ιανουαρίου 1878. Οι επιτυχίες της Ρωσικής Αυτοκρατορίας κατά τη διάρκεια του Ρωσο-τουρκικού πολέμου (1877-1878) ήταν η αιτία που η Οθωμανική Αυτοκρατορία αναγκάστηκε να υπογράψει συνθήκη ειρήνης , με την οποία το Μαυροβούνιο η Σερβία και η Ρουμανία κέρδιζαν την ανεξαρτησία τους και το έδαφος του Μαυροβουνίου αυξήθηκε από 4.405 τετραγωνικά χιλιόμετρα σε 9475. Το Μαυροβούνιο έλαβε επίσης την πόλη Νίκσιτς , Κολασίν, Ποντγκόριτσα, Ζάμπλιακ, Μπαρ και πρόσβαση στην Αδριατική Θάλασσα.

Αναφορές
--------

* Σοβιετική ιστορική εγκυκλοπαίδεια, СЕРБО-ЧЕРНОГОРСКО-ТУРЕЦКИЕ ВОЙНЫ 1876-1878
* Глава X. Освободительная борьба Балканских народов. Русско-турецкая война 1877-1878 годов и образование национальных государств на Балканах

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Montenegrin–Ottoman War (1876–78) στο Wikimedia Commons

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Πόλεμος
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85138760

 |

 |
Συντεταγμένες: 59°31′N 24°40′E﻿ / ﻿59.517°N 24.667°E﻿ / 59.517; 24.667

Ο Κόλπος του Ταλίν
Ο **Κόλπος του Ταλίν** (στα εσθονικά: **Tallinna laht**) βρίσκεται στο νότιο μέρος του Κόλπου της Φινλανδίας, στις βόρειες ακτές της Εσθονίας. Πήρε το όνομά του από τη πρωτεύουσα της Εσθονίας Ταλίν, που είναι χτισμένη εκεί.

Οριοθετείται βόρεια από τα νησιά Ναϊσσάαρ και Έγκνα και ανατολικά από τη Χερσόνησο Βιίμσι. Είναι ένας από τους πιο βαθείς κόλπους της Εσθονίας καθώς το μέγιστο βάθος του ξεπερνά τα 100μ. Στο Κόλπο του Ταλλίν υπάρχουν τέσσερις μικρότεροι κόλποι: ο Μικρός κόλπος του Ταλίν (Tallinna reid), ο Κόλπος Κόπλι, ο Κόλπος Κακουμέε και ο Κόλπος Παλιασάαρε. Στις ακτές του Κόλπου υπάρχουν τέσσερις παραλίες, οι Πιρίτα, Στρόομι, Κακουμέε και Πικακάρι. Εκτός από το λιμάνι του Ταλίν στον ομώνυμο κόλπο βρίσκονται και δύο εμπορικά λιμάνια: το λιμάνι Παλιασάαρε και το λιμάνι Μπέκερ.

Φωτογραφίες
-----------

* Το Ταλίν και ο κόλπος του από τη ΜααργιαμέεΤο Ταλίν και ο κόλπος του από τη Μααργιαμέε
* Ο Κόλπος του Ταλίν το χειμώναΟ Κόλπος του Ταλίν το χειμώνα
* Το επιβατικό λιμάνι του ΤαλίνΤο επιβατικό λιμάνι του Ταλίν
* Ο Κόλπος ΚόπλιΟ Κόλπος Κόπλι
* Η παραλία ΠιρίταΗ παραλία Πιρίτα
* Η παραλία Παλιασάαρε.Η παραλία Παλιασάαρε.
* Η παραλία Στρόομι.Η παραλία Στρόομι.
* Ο Κόλπος του Ταλίν –έργο του Ιβάν Αϊβαζόφσκι (1845).Ο Κόλπος του Ταλίν –έργο του Ιβάν Αϊβαζόφσκι (1845).

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑
4. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Κόλπος του Τάλιν** |
Πινακίδα των Ζαπατίστας
Η **σύγκρουση στην Τσιάπας** (ισπανικά: *Conflicto de Chiapas*) αφορά την **εξέγερση των Ζαπατίστας το 1994** και τις συνέπειές της, καθώς και τις γενικότερες εντάσεις μεταξύ των ιθαγενών και των αγροτών στην μεξικανική πολιτεία Τσιάπας, που έχει τις ρίζες της στις δεκαετίες του 1970 και 1980.

Η εξέγερση των Ζαπατίστας ξεκίνησε τον Ιανουάριο του 1994 και διήρκησε για λιγότερο από δύο εβδομάδες, πριν να κατασταλεί από την κυβέρνηση. Οι διαπραγματεύσεις μεταξύ της κυβέρνησης και των Ζαπατίστας οδήγησαν σε συμφωνίες που θα υπογράφονταν στο πλαίσιο των ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων, αλλά οι συμφωνίες αυτές δεν τηρήθηκαν τα επόμενα χρόνια και η ειρηνευτική διαδικασία παρέμεινε στάσιμη. Αυτό οδήγησε σε μια αυξανόμενη διαίρεση μεταξύ των ανθρώπων και των κοινοτήτων με δεσμούς με την κυβέρνηση και τις κοινότητες που συμπαραστέκονταν στους Ζαπατίστας.

Οι κοινωνικές εντάσεις, οι ένοπλες συγκρούσεις και τα επεισόδια από παραστρατιωτικούς αυξήθηκαν, με αποκορύφωμα τη δολοφονία 45 ανθρώπων στο χωριό Ακτεάλ το 1997 από παραστρατιωτικούς. Η δραστηριότητα των ανταρτών, ωστόσο, συνεχίστηκε σε χαμηλό επίπεδο, παρ' ότι τα βίαια επισόδια ήταν συχνά, μεταξύ των υποστηρικτών των Ζαπατίστας, των αντι-Ζαπατίστας πολιτοφυλάκων και της κυβέρνηση. Το τελευταίο σχετικό περιστατικό συνέβη το 2014, με ένα δάσκαλο προσκείμενο στους Ζαπατίστας νεκρό και 15 τραυματίες στην Τσιάπας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Το χρονικό διάστημα κατά το οποίο διήρκησε η εξέγερση.
2. ↑  «sipaz.org/crono/proceng.htm». Sipaz.org. 1 Ιανουαρίου 1994. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Ιανουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 29 Οκτωβρίου 2013.
3. ↑  «schoolsforchiapas.org». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Δεκεμβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 8 Ιανουαρίου 2015.

Δείτε επίσης
------------

* Στρατός των Ζαπατίστα για την Εθνική Απελευθέρωση
* Σαπατιστικοί Συνεταιρισμοί Καφέ

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Πόλεμος
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh94005637

 |

 |
Ως **Μπαρόκ εκκλησίες των Φιλιππίνων** είναι γνωστές τέσσερις εκκλησίες μπαρόκ αρχιτεκτονικής, της εποχής της Ισπανικής Αποικιοκρατίας, που βρίσκονται στις βόρειες και κεντρικές Φιλιππίνες. Πρόκειται για: τον Ναό του Αγίου Αυγουστίνου στην Μανίλα, τον Ναό της Παναγίας, στη Σάντα Μαρία, στην επαρχία Ilocos Sur, τον Ναό του Paoay και τον Ναό του Miagao.

Το 1993 οι τέσσερις εκκλησίες εντάχθηκαν στο Κατάλογο Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ ενώ έχουν ενταχθεί και στον κατάλογο με τους εθνικούς πολιτιστικούς θησαυρούς των Φιλιππίνων.

Φωτογραφίες
-----------

* Ο Ναός του Αγίου Αυγουστίνου (Μανίλα)Ο Ναός του Αγίου Αυγουστίνου (Μανίλα)
* Ο Ναός της Παναγίας, στη Σάντα Μαρία, στην επαρχία Ilocos SurΟ Ναός της Παναγίας, στη Σάντα Μαρία, στην επαρχία Ilocos Sur
* Ο Ναός του PaoayΟ Ναός του Paoay
* Ο Ναός του MiagaoΟ Ναός του Miagao

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  whc.unesco.org/en/list/677. Ανακτήθηκε στις 24  Απριλίου 2017.
2. ↑
3. ↑
Το Μυστήριο Κάστρο
Το **Μυστήριο Κάστρο** (αγγλικά: **Mystery Castle**) βρίσκεται στην πόλη του Φοίνιξ, στην Αριζόνα, στους πρόποδες του South Mountain Park. Χτίστηκε τη δεκαετία του 1930 από τον Μπόις Λούθερ Γκούλεϊ για την κόρη του Μάρι Λου Γκούλεϊ. Αφού έμαθε ότι είχε φυματίωση, ο Γκούλεϊ μετακόμισε από το Σιάτλ στην περιοχή του Φοίνιξ και άρχισε να χτίζει το σπίτι από ανακτημένα και φθηνά υλικά. Ο Μπόις Γκούλεϊ πέθανε το 1945 και η Μάρι Λου και η μητέρα της ειδοποιήθηκαν μέσω δικηγόρου ότι είχαν κληρονομήσει την περιουσία. Λίγο αργότερα, η μητέρα και η κόρη μετακόμισαν.

Η ιστορία του τράβηξε την προσοχή, δίνοντας στο σπίτι κάποια φήμη καθώς και το εξωτικό του όνομα: *A Life Magazine story* (26 Ιανουαρίου 1948) χρησιμοποίησε τον τίτλο *"Life Visits a Mystery Castle: A Young Girl Rules Over the Strange Secrets of a Fairy Tale Dream Housein the Arizona Desert."* Η φωτογραφία παρουσίαζε τη Μάρη Λου να ποζάρει πάνω από την σκάλα που οδηγεί στην ταράτσα του σπιτιού. Την ίδια χρονιά, η Μάρι Λου και η μητέρα της άρχισαν να προσφέρουν ξεναγήσεις στο σπίτι.

Κατασκευή
---------

Λέγεται ότι συγκρατείται από ένα συνδυασμό κονιάματος, τσιμέντου, ασβεστίου και κατσικίσιου γάλακτος, το εκτεταμένο κάστρο των 18 δωματίων και των τριών ορόφων είναι χτισμένο από μεγάλη γκάμα υλικών – πέτρα, πλίθα, ανταλλακτικά αυτοκινήτων, σιδηροδρομικές γραμμές που έχουν ανακτηθεί από ορυχείο, τηλεφωνικοί στύλοι κ.λπ. Διαθέτει παρεκκλήσι, καντίνα και μπουντρούμι. Τμήματα του κάστρου παραμένουν ημιτελή και η ηλεκτρική ενέργεια και τα υδραυλικά δεν προστέθηκαν παρά το 1992. Καθώς η άνθηση των κατοικιών προχωρούσε στο Φοίνιξ, νέα ανάπτυξη υπήρξε κοντά στο κάστρο και τα εδάφη του, καθιστώντας το πολύ λιγότερο απομονωμένο.

Η Μάρι Λου Γκούλεϊ πέθανε στις 3 Νοεμβρίου 2010. Το ακίνητο διατηρείται τώρα από το Mystery Castle Foundation, έναν μη κερδοσκοπικό οργανισμό 501c3.

Το Μυστήριο Κάστρο έχει οριστεί ως Σημείο Υπερηφάνειας του Φοίνικα.

Το Μυστήριο Κάστρο βανδαλίστηκε εκτενώς στις 6 Μαρτίου 2022 και υπέστη ζημιά ύψους 100.000 δολαρίων όπως υπολογίστηκε. Δεν έχουν γίνει συλλήψεις. Το Κάστρο ήταν κλειστό για περιηγήσεις, αλλά άνοιξε ξανά στις 18 Μαρτίου 2022.

Δείτε επίσης
------------

* List of historic properties in Phoenix, Arizona
* Phoenix Historic Property Register
* Tovrea Castle
* El Cid Castle

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Life Magazine*. 26 Ιανουαρίου 1948. Ανακτήθηκε στις 5 Φεβρουαρίου 2011.
2. ↑
3. ↑  «Phoenix Points of Pride». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Οκτωβρίου 2006. Ανακτήθηκε στις 18 Οκτωβρίου 2006.
4. ↑
5. ↑

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Mystery Castle – επίσημος ιστότοπος
* Άρθρο και φωτογραφίες με στοιχεία επικοινωνίας για το Mystery Castle Αρχειοθετήθηκε 2017-01-21 στο Wayback Machine.
* Άρθρο και φωτογραφίες
* Φωτογραφίες που τραβήχτηκαν στις 8 Ιανουαρίου 2011 Αρχειοθετήθηκε 2021-09-01 στο Wayback Machine.
* U.S. Geological Survey Geographic Names Information System: Mystery Castle –  33°21′30″N 112°03′48″W﻿ / ﻿33.3583792°N 112.0632024°W﻿ / 33.3583792; -112.0632024Συντεταγμένες: 33°21′30″N 112°03′48″W﻿ / ﻿33.3583792°N 112.0632024°W﻿ / 33.3583792; -112.0632024
Η **Ρωμαιοκαθολική Αρχιεπισκοπή του Άνκορεϊτζ** (λατινικά: Archidioecesis Ancoragiensis‎‎, αγγλικά: Archdiocese of Anchorage‎‎) είναι μια εκκλησιαστική περιοχή ή διοίκηση της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας στις βορειοδυτικές Ηνωμένες Πολιτείες, η οποία αποτελείται από διάφορα διαμερίσματα και επαρχίες της πολιτείας της Αλάσκας. Η Αρχιεπισκοπή διοικείται από έναν ιεράρχη Αρχιεπίσκοπο, πάστορα της μητέρας εκκλησίας στον Καθεδρικό Ναό της Αγίας Οικογένειας του Άνκορεϊτζ.

Ιστορικά στοιχεία
-----------------

Η Αρχιεπισκοπή του Άνκορεϊτζ σχηματίστηκε στις 22 Ιανουαρίου 1966 από τον Πάπα Παύλο ΣΤ΄. Οι περιοχές που περιλήφθηκαν στα εδάφη της Αρχιεπισκοπής προήλθαν από την Μητρόπολη του Τζούνο. Ο αυξανόμενος πληθυσμός του Άνκορεϊτζ και η συνεχής ανάπτυξη της κοινότητας δικαιολογούσαν τη δημιουργία μιας νέας Αρχιεπισκοπής στην πόλη σε αντίθεση με την μετατροπή της ήδη υπάρχουσας Μητρόπολης του Τζούνο σε αυτή τη θέση.

Η Αρχιεπισκοπή έχει δεχτεί αρκετές επισκέψεις από τον Πάπα Ιωάννη Παύλο Β΄, με πιο χαρακτηριστική εκείνη του 1981, όταν λειτούργησε στο κεντρικό πάρκο του Άνκορεϊτζ ενώπιον 100.000 ατόμων.

Κατάλογος Αρχιεπισκόπων
-----------------------

Οι παρακάτω έχουν αποτελέσει Αρχιεπίσκοποι του Άνκορεϊτζ από την ίδρυση της Αρχιεπισκοπής το 1966:

1. Ιωσήφ Ράιαν (1966–1975)
2. Φραγκίσκος Θωμάς Χάρλεϊ (1976–2001)
3. Ρογήρος Λαυρέντιος Σβιτς (2001–2016)
4. Παύλος Ετιέν (2016–2019)

Σχολεία
-------

* Ιερή Ακαδημία Ρόδων, Άνκορεϊτζ
* Σχολείο Λούμεν Κρίστι, Άνκορεϊτζ

Εκδόσεις
--------

Η Αρχιεπισκοπή του Άνκορεϊτζ εκδίδει μια μηνιαία εφημερίδα την «Καθολική Άγκυρα», η οποία έχει περίπου 11.000 συνδρομητές. Η εφημερίδα εκδίδεται από τον Απρίλιο του 1999.

Μητροπόλεις
-----------

Η εκκλησιαστική επαρχία του Άνκορεϊτζ περιλαμβάνει το σύνολο της πολιτείας της Αλάσκας καθώς και τις παρακάτω διοικήσεις:

* Μητρόπολη του Φέρμπανκς
* Μητρόπολη του Τζούνο

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑  «Archdiocese of Anchorage». Catholic-Hierarchy. Ανακτήθηκε στις 6 Ιουνίου 2013.
4. ↑  «Metropolitan Archdiocese of Anchorage». Giga Catholic. Ανακτήθηκε στις 6 Ιουνίου 2013.
5. ↑
6. ↑  Holy See Press Office. «Rinunce e nomine». *press.vatican.va*. Ανακτήθηκε στις 4 Οκτωβρίου 2016.
7. ↑
8. ↑  «The Catholic Anchor». Archdiocese of Anchorage. Ανακτήθηκε στις 5 Ιανουαρίου 2015.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Roman Catholic Archdiocese of Anchorage Official Site Αρχειοθετήθηκε 2006-12-05 στο Wayback Machine.
* Catholic Social Services Alaska

Ο Καθεδρικός Ναός της Αγίας Οικογένειας στο Άνκορεϊτζ.
Η **CVC Capital Partners** είναι Λουξεμβουργιανή εταιρεία συμμετοχών και επενδύσεων που έχει στη διαχείρισή της πάνω από 155 δις ευρώ ενεργητικού  και περίπου 157 δισεκατομμύρια ευρώ σε εξασφαλισμένες δεσμεύσεις από την ίδρυσή της σε αμερικανικά, ευρωπαϊκά και ασιατικά ιδιωτικά κεφάλαια, δευτερεύοντα και πιστωτικά κεφάλαια. Από τις 31 Δεκεμβρίου 2021, τα κεφάλαια που διαχειρίζεται ή συμβουλεύει η CVC επενδύονται σε περισσότερες από 100 εταιρείες παγκοσμίως, που απασχολούν πάνω από 450.000 άτομα σε πολλές χώρες. Η CVC ιδρύθηκε το 1981, και από τις 31 Μαρτίου 2022, έχει πάνω από 650 υπαλλήλους που εργάζονται στο δίκτυο των 25 γραφείων της σε όλη την ΕΜΕΑ, την Ασία και την Αμερική.

Στην Ελλάδα η παρουσία του φαντ διευρύνθηκε με την εξαγορά του 10% της ΔΕΗ αλλά και του 90% της Vivartia το 2021. Τον Απρίλιο του 2022 ολοκληρώθηκε η πώληση του 90.01% των μετοχών της Εθνικής Ασφαλιστικής από την Εθνική Τράπεζα της Ελλάδας στον όμιλο CVC Capital Partners. Συμμετέχει επίσης στον χώρο της υγείας με τη διαχείριση χαρτοφυλακίων διαφόρων ιδιωτικών κλινικών και διαγνωστικών κέντρων.

Δικαστικές υποθέσεις
--------------------

Τον Ιανουάριο του 2015, η CVC Capital Partners και η Bencis Capital Partners καταδικάστηκαν σε πρόστιμα από την Ολλανδική Αρχή για τους Καταναλωτές και τις Αγορές, για παραβίαση των κανόνων ανταγωνισμού μέσω καθορισμού τιμών.< Η Ολλανδική ρυθμιστική αρχή έκρινε ότι οι δύο εταιρείες πρέπει να πληρώσουν μεταξύ 450.000 και 1,5 εκατομμυρίων ευρώ αφού η Meneba Beheer, στην οποία επιβλήθηκε πρόστιμο 9 εκατομμυρίων ευρώ από την αρχή, συμμετείχε σε συλλογική σύμβαση με ανταγωνιστές για να διατηρήσει τις τιμές σταθερές μεταξύ 2001 και 2007.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Louch, Will (2023-07-20). «CVC raises €26bn for largest buyout fund in history». *Financial Times*.. Ανακτήθηκε στις 2023-07-24.
2. ↑  Wiggins, Kaye; Massoudi, Arash (12 October 2022). «CVC's biggest bet yet: the fiercely private buyout firm set to go public». *Financial Times*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 October 2022. .
3. ↑  W. T. N. (13 Ιουλίου 2022). «Unilever Completes Sale of Its Tea Business, ekaterra, to CVC Capital Partners Fund VIII». *World Tea News* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 27 Νοεμβρίου 2022.
4. ↑  «NBG completes the sale of Ethniki Insurance». *NBG* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 6 Μαρτίου 2024.
5. ↑  Capital.gr. «Η ΕΤΕ ολοκλήρωσε την πώληση της Εθνικής Ασφαλιστικής». *Capital.gr*. Ανακτήθηκε στις 6 Μαρτίου 2024.
6. 1 2  «ACM fines investment companies for cartel activities of portfolio company». *www.elexica.com*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Ιανουαρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 2016.
Ο **Μπέντζαμιν Ντέιβιντ Γκόλντμπεργκ** (αγγλικά: Benjamin David Goldberg) γεννημένος στις 24 Σεπτεμβρίου 1998, γνωστός με το καλλιτεχνικό του όνομα ως **Τόκεν**, είναι Αμερικανός ράπερ και στιχουργός.

Καριέρα
-------

Ο Τόκεν μεγάλωσε στο Μάρμπλχεντ της Μασαχουσέτης. Άρχισε να ασχολείται με την ραπ σε νεαρή ηλικία και συγκέντρωσε μεγάλο αριθμό θαυμαστών μέσω μουσικών βίντεο στο YouTube. Ήταν 10 ετών όταν έγραψε το πρώτο του τραγούδι. Άρχισε να αποκτάει θαυμαστές όταν έφτασε στα 14 του όταν δημιούργησε το κανάλι του στο YouTube στις 26 Αυγούστου 2012. Το κανάλι έχει συγκεντρώσει περισσότερες από 180 εκατομμύρια προβολές συνολικά.

Στις αρχές του 2019 ο Τόκεν συνεργάστηκε με τον Tech N9ne για την δημιουργία ενός μουσικού βίντεο κλιπ πάνω στο ραπ τραγούδι τους *"*YouTube Rappers". Στα μέσα του 2019, ο Τόκεν ήταν καλεσμένος στον μουσικό Χιπ Χοπ σταθμό του Έμινεμ Shade 45 στην εκπομπή *Sway in the morning* ενώ έκανε freestyle πάνω σε ραπ μουσική του 50 Cent. Ο λόγος που κάλεσαν τον Τόκεν στον Shade 45 ήταν επειδή εντυπωσιάστηκαν από το τραγούδι του *"*No Sucka MCs*".*

Μετά από δύο mixtapes, δεκάδες μουσικά βίντεο ραπ και διαγωνισμού στο YouTube και δύο άλμπουμ, ίδρυσε τη δική του δισκογραφική εταιρεία *Never Too Different* το 2020. Αυτό έγινε επίσημο με την κυκλοφορία του τραγουδιού του "30 People" τον Αύγουστο του ίδιου έτους. Το τρίτο στούντιο άλμπουμ του *"Can't Only Be Me"* έχει προγραμματιστεί να κυκλοφορήσει το τελευταίο μισό του 2021. Νωρίτερα τον ίδιο χρόνο, υπέγραψε μια συμφωνία συνεργασίας για την δισκογραφική του εταιρεία με την Atlantic Records.

Δισκογραφία
-----------

Άλμπουμ 
* 2016: *Eraser Shavings*
* 2018: *Between Somewhere*

Mixtapes
* 2014: *The Mindstate*

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.famousbirthdays.com/people/token.html.
2. ↑  Walters, Zachary (16 Μαΐου 2019). «Token: Successful Rapper, YouTube Star…with no Wikipedia page?». *Medium* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 28 Δεκεμβρίου 2020.
3. ↑  «tokenhiphop - YouTube». *www.youtube.com*. Ανακτήθηκε στις 7 Ιουνίου 2021.
4. ↑  «Token & Tech N9ne call out "YouTube Rappers" in video». *HipHopCanada* (στα Αγγλικά). 3 Φεβρουαρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 12 Ιουνίου 2021.
5. ↑   *Token Raps on Sway in the Morning over 50 Cent Beats*, ανακτήθηκε στις 2021-06-12
6. ↑  «Full Bio | Token». *tokenhiphop.com* (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Ιουνίου 2021. Ανακτήθηκε στις 12 Ιουνίου 2021.
7. ↑  Morrell, Dan. «You've never heard of the rapper Token? You will. - The Boston Globe». *BostonGlobe.com* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 28 Δεκεμβρίου 2020.
8. ↑  «Token | Biography & History». *AllMusic* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 28 Δεκεμβρίου 2020.
9. ↑  «Token (6)». *Discogs* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 12 Ιουνίου 2021.
O **Φραγκίσκος-Μαρία**, ιταλ. *Francesco-Maria de'Medici*, (12 Νοεμβρίου 1660 - 3 Φεβρουαρίου 1711) από τον Οίκο των Μεδίκων ήταν κυβερνήτης της Σιένα, καρδινάλιος και δούκας του Ρόβερε και του Μοντεφέλτρο.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Φερδινάνδου Β΄ μεγάλου δούκα της Τοσκάνης και της Βικτώριας ντελλα Ρόβερε δούκισσας του Ρόβερε & Μοντεφέλτρο, κόρης του Φεντερίκο-Ουμπάλντο δούκα του Ουρμπίνο.

Μετά τη γέννηση του αδελφού του Κόζιμο Γ΄ η Βιτόρια έπιασε τον Φερδινάνδο Β΄ στο κρεβάτι με τον κόμη Μπρούτο ντελλα Μολέρα και αποξενώθηκαν. Συμφιλιώθηκαν και έκαναν τον Φραγκίσκο-Μαρία. Το 1683 τοποθετήθηκε ισόβιος κυβερνήτης της Σιένα. Τρία έτη μετά έγινε καρδινάλιος από τον πάπα Ιννοκέντιο ΙΑ΄. Έλαβε μέρος στο Κονκλάβιο καρδιναλίων (Conclave) για την εκλογή νέου πάπα και είχε επιρροή. Έμενε στη βίλα Λαπέτζι έξω από τη Φλωρεντία, την οποία ανακαίνισε και έκανε εκεί την Αυλή του. Οργάνωνε εκεί εορτές και διασκεδάσεις.

Το 1694 απεβίωσε η μητέρα του και του κληροδότησε το δουκάτο του Ρόβερε και του Μοντεφέλτρο. Καθοδήγησε τον ανιψιό του Φερδινάνδο, διάδοχο του μεγάλου δουκάτου της Τοσκάνης, στις Τέχνες. Ο Φερδινάνδος δεν απέκτησε άρρενες απογόνους και το ίδιο ο νεότερος αδελφός του Τζαν-Γκαστόνε, έτσι η διαδοχή έμενε μετέωρη. Το 1709 η υγεία του επιδεινώθηκε και ζήτησε απαλλαγή από καρδινάλιος, πράγμα που ενέκρινε ο πάπας. Νυμφεύτηκε την Ελεονόρα-Λουίζα των Γκοντζάγκα, 26 έτη μικρότερή του. Είχε ωραία χαρακτηριστικά: δέρμα, μέση, μάτια και στόμα. Η σύζυγός του όμως φοβόταν ότι θα κολλήσει αφροδίσια νοσήματα από την ερωτική πράξη και απέφευγε να συνευρεθεί μαζί του. Κάλεσαν τον εξομολόγο της από την Γκουαστάλα. Αργότερα η σύζυγός του πείσθηκε και ο γάμος ολοκληρώθηκε· ωστόσο δεν απέκτησαν απογόνους, διαδόχους του μεγάλου δουκάτου της Τοσκάνης, όπως επιθυμούσε ο Φραγκίσκος-Μαρία.. 

Αποσύρθηκε στα Λουτρά στο Ρίπολι και απεβίωσε από υδρωπικία το 1711. Άφησε υπέρογκα χρέη. Το 1723 απεβίωσε ο αδελφός του Κόζιμο Γ΄ και το 1737 ο Τζαν Γκαστόνε, τελευταίος των Μεδίκων-Τοσκάνης. Οι Μεγάλες Δυνάμεις της Ευρώπης έδωσαν το μεγάλο δουκάτο της Τοσκάνης στον Φραγκίσκο Α΄ δούκα της Λωρραίνης και σύζυγο της Μαρίας Θηρεσίας των Αψβούργων. Η Ελεονόρα-Λουίζα που είχε τρελαθεί, απεβίωσε το 1742.

Οικογένεια
----------

Το 1709 νυμφεύτηκε την Ελεονόρα-Λουίζα Γκοντζάγκα, κόρη του Βικέντιου δούκα της Γκουαστάλα· δεν απέκτησαν απογόνους.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  van de Pas, Leo. «Francesco Maria de' Medici». *Genealogics.org*. Ανακτήθηκε στις 12 Νοεμβρίου 2010.
2. ↑  Acton, p 46
3. ↑  Acton, p 30
4. ↑  Moroni, p 93
5. ↑  Acton, p 246
6. ↑  Acton, p 250
7. ↑  Acton, p 251

Βιβλιογραφία
------------

* Acton, Harold: *The Last Medici*, Macmillan, London, 1980, ISBN 0-333-29315-0
* Moroni, Gaetano: *Dizionario di Erudizione Storico Ecclesiastica da San Pietro*, Tipografia Emiliana, 1847

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 42922983
* **AA**: 154463
* ISNI: 0000 0000 1650 9777
* GND: 129630403

 |

 |
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Άνδρος (αποσαφήνιση).

Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, ο **Άνδρος** ήταν ο μυθικός επώνυμος ήρωας και οικιστής της νήσου Άνδρου από του οποίου και έλαβε το όνομα. Ο Άνδρος φέρονταν ως γιος του Ανίου, εγγονός του Απόλλωνα και της Ροιούς.

Μετά την γρήγορη ανάπτυξη της πόλης που δημιούργησε ακολούθησε επανάσταση με συνέπεια ο Άνδρος να εγκαταλείψει την Άνδρο και να μεταναστεύσει στην Τρωάδα, όπου στο όρος Ίδη βρίσκοντας τοποθεσία που του θύμιζε την αγαπημένη του πατρίδα έκτισε νέα πόλη που την ονόμασε Άντανδρο (= αντί της Άνδρου).

Πηγές
-----

* *Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου*
Το **Antergos** (πρότερα γνωστό ως **Cinnarch**) είναι διανομή Linux με προέλευση από τη Γαλικία βασισμένη στο λειτουργικό σύστημα Arch Linux. Χρησιμοποιεί περιβάλλον GNOME 3 αλλά μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί το περιβάλλον εργασίας Cinnamon, Razor-qt και Xfce. Κυκλοφόρησε τον Ιούλιο του 2012 ως Cinnarch και τον Μάιο του 2013 κατατάχθηκε ανάμεσα στις πρώτες 30 δημοφιλέστερες διανομές στο Distrowatch. Η Γαλικιανή λέξη *Antergos* (σημαίνει: *πρόγονοι*) επιλέχθηκε «για να συνδέσει το παρελθόν με το παρόν».

Ιστορία και ανάπτυξη
--------------------

Αρχικά το εγχείρημα ξεκίνησε ως *Cinnarch* και το γραφικό περιβάλλον που χρησιμοποιήθηκε σε εκείνη τη διανομή ήταν το *Cinnamon*, διακλάδωση του GNOME Shell που αναπτύχθηκε από την ομάδα Linux Mint. Τον Απρίλιο του 2013 η ομάδα άλλαξε το προεπιλεγμένο περιβάλλον από Cinnamon σε GNOME έκδοση 3.6, δεδομένης της δυσκολίας να κρατηθεί το Cinnamon (το οποίο έπαψε να έχει ως προτεραιότητα τη συμβατότητά του με τις τελευταίες βιβλιοθήκες GTK) στα αποθετήρια μιας κυλιόμενης έκδοσης όπως το Arch Linux. Η διανομή μετονομάστηκε σε *Antergos* και εκδόθηκε με το τελευταίο της όνομα τον Μάιο του 2013.

Άλλες αλλαγές στις προεπιλογές του συστήματος είναι: ο Nautilus που αντικαθιστά τον Nemo διαχειριστή αρχείων, το GDM που αντικαθιστά τον MDM (Mint Display Manager) ως διαχειριστής περιβάλλοντος εργασίας και το Empathy που αντικαθιστά το Pidgin ως διαχειριστής αλληλογραφίας.

Εγκατάσταση
-----------

Το Antergos υποστηρίζει τον εγκαταστάτη με γραφικά *Cnchi* μαζί με εγκαταστάτη κειμένου. Ο εγκαταστάτης κάνει εκκίνηση σε περιβάλλον GNOME, αλλά κατά τη διάρκεια της εγκατάστασης παρέχει την ευκαιρία επιλογής μεταξύ Gnome 3, Cinnamon, KDE, Xfce, Openbox και Razor-qt. Χρειάζεται κανείς σύνδεση στο διαδίκτυο, για να ξεκινήσει η εγκατάσταση.

Παραπομπές σημειώσεις
---------------------

1. ↑  «Antergos' team». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 31 Αυγούστου 2014. Ανακτήθηκε στις 15 Ιουνίου 2014.
2. ↑  Antergos, Distrowatch
3. ↑  {{cite web |url= |title=Antergos 2013.05.12 – We’re back] |publisher=Antergos News |date=Μάιος 2013
4. ↑  PCWorld.com on Cinnarch
5. ↑  «h-online.com on Cinnarch». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Δεκεμβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 7 Δεκεμβρίου 2013.
6. ↑  en:Cinnamon (user interface)#Controversy over use of outdated libraries
7. ↑  Cinnarch GNOME 2013.04.11 – Last release under the Cinnarch name Αρχειοθετήθηκε 2014-07-09 στο Wayback Machine. Antergos, Απρίλιος 2013
8. ↑  «linuxinsider.com review of the first Antergos release». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Δεκεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 15 Ιουνίου 2014.
9. 1 2  PCWorld.com review of the first Antergos release
10. ↑  linuxbsdos.com review

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Linux
 |

 |
Η εταιρεία **Καυκάς** είναι ελληνική αλυσίδα ηλεκτρικών ειδών με έδρα την Παιανία. Ιδρύθηκε το 1975 από τον Βασίλη Καυκά. Την ίδια χρονιά έγινε το άνοιγμα του πρώτου εμπορικού καταστήματος στο Μαρκόπουλο.

Ιστορία
-------

Η Β. Καυκάς Α.Ε. ξεκίνησε τις δραστηριότητές της το 1975 με το πρώτο εμπορικό κατάστημα στο Μαρκόπουλο. Το 1985 μετατρέπεται σε Ανώνυμη Εταιρεία. Από το 2004 γίνεται μια από τις κύριες εταιρείες ηλεκτρολογικού υλικού στην Ελλάδα, καθώς εμφανίζει τον υψηλότερο κύκλο εργασιών στον κλάδο. Το 2006 εξαγόρασε την εταιρεία Καστρήσιος Τεχνική Α.Ε. και εισήλθε στον τομέα της συναρμολόγησης και κατασκευής ηλεκτρονικών πινάκων. Από το 2012 λειτουργεί ινστιτούτο of Training and Development Kafkas, το οποίο αποτελεί σημείο συνάντησης ηλεκτρολόγων. Το 2013 εντάσσεται στον πανευρωπαϊκό όμιλο Fegime και μεταφέρει την έδρα σε νέες εγκαταστάσεις. Το 2014 ίδρυσε νέο εργοστάσιο κατασκευής ηλεκτρικών πινάκων στην Θεσσαλονίκη. Το 2016 δημιούργησε νέες εγκαταστάσεις Logistics στην Αττική ενώ δύο χρόνια μετά εγκαινιάζει 2 καταστήματα στην Κύπρο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «https://www.economistas.gr/epiheiriseis/10598\_ena-foteino-success-story-sta-hronia-tis-krisis».  Εξωτερικός σύνδεσμος στο `|title=` (βοήθεια)
2. ↑  «https://www.newmoney.gr/roh/palmos-oikonomias/business-stories/nikos-kaikas-i-aisiodoksi-pleira-tou-epixeirein/».  Εξωτερικός σύνδεσμος στο `|title=` (βοήθεια)
3. ↑  «https://energyin.gr/2019/11/19/με-μεγάλη-επιτυχία-η-παρουσίαση-εφαρμ/».  Εξωτερικός σύνδεσμος στο `|title=` (βοήθεια)
4. ↑  «https://www.businessnews.gr/el/epixeiriseis/texnologia/i-kaykas-ypodehtike-14o-synedrio-tis-fegime.html».  Εξωτερικός σύνδεσμος στο `|title=` (βοήθεια)[*νεκρός σύνδεσμος*]
5. ↑  «https://www.sofokleousin.gr/stin-agora-tis-kyprou-epekteinetai-i-etaireia-kaykas».  Εξωτερικός σύνδεσμος στο `|title=` (βοήθεια)

Πηγές
-----
Ο **Αλέξανδρος Εμπειρίκος - Κουμουνδούρος** (1898 - Λονδίνο, 9 Μαΐου 1980) ήταν Έλληνας ποιητής και πολιτικός.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν δευτερότοκος γιος του Επαμεινώνδα Εμπειρίκου, γόνου μεγάλης εφοπλιστικής οικογένειας της Άνδρου, και της Όλγας Κουμουνδούρου, κόρης του Αλέξανδρου Κουμουνδούρου. Ασχολήθηκε από μικρός με την ποίηση, συνδέθηκε φιλικά με τον Κωνσταντίνο Τσάτσο και σπούδασε νομικά στο πανεπιστήμιο Αθηνών, απ' όπου αποφοίτησε το 1918. Στη συνέχεια εντάχθηκε στο διπλωματικό σώμα, στο οποίο υπηρέτησε για τρία χρόνια πριν παραιτηθεί.

Λόγω της έλλειψης αρρένων απογόνων από τους δύο γιους του Κουμουνδούρου, υιοθετήθηκε από τον βουλευτή, Σπύρο Κουμουνδούρο, αδερφό της μάνας του, και πρόσθεσε το επώνυμο "Κουμουνδούρος" δίπλα στο "Εμπειρίκος". Το 1928 πούλησε το κτήμα Κουμουνδούρου που είχε κληρονομήσει στην Τροιζήνα. Ανέλαβε παράλληλα το κόμμα του θείου του στη Μεσσηνία εκλεγόμενος το 1926, 1932, το 1933 και το 1935 βουλευτής. Στην κυβέρνηση Τσαλδάρη μάλιστα διετέλεσε Γενικός διοικητής Ηπείρου (13 Μαρτίου 1933 - 21 Μαρτίου 1934). Στη συνέχεια όμως έφυγε από την Ελλάδα και εγκαταστάθηκε στην Ελβετία, όπου διέμεινε μέχρι το τέλος της ζωής του. Στη Βέρνη διορίστηκε σύμβουλος τύπου στην ελληνική πρεσβεία.

Παράλληλα ασχολήθηκε με τη λογοτεχνία και την ποίηση εκδίδοντας πολλές κριτικές και ποιητικές συλλογές. Συγκεκριμένα εξέδωσε δύο τόμους για την κρητική λογοτεχνία και την κρητική ζωγραφική κατά την Αναγέννηση, μια κριτική για τη μελέτη του Λεκόντ ντε Λιλ που βραβεύθηκε από τη Γαλλική ακαδημία, "Ιωάννης ο Χρυσόστομος" κ.α.

Απεβίωσε στο Λονδίνο το 1980 και κηδεύτηκε στη Γενεύη στις 14 Μαΐου. Από τον πρώτο γάμο του απέκτησε τρία παιδιά μεταξύ των οποίων τον Φίλιππο Εμπειρίκο, εφοπλιστή, και τη Μαρία Εμπειρίκου, σύζυγο επίσης Εμπειρίκου.

Πηγές
-----

1. ↑  εφ. Το Βήμα, 15/5/1980, σελ. 10.
2. ↑  «Leadership in world Shipping Greek Family Firms in International Business». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Μαΐου 2010. Ανακτήθηκε στις 2 Οκτωβρίου 2010.
3. 1 2  Κωνσταντίνος Τσάτσος, *Λογοδοσία μιας ζωής*, Εκδόσεις των Φίλων, Αθήνα 2000, τόμος Α΄
4. ↑  Κωνσταντίνος Τσάτσος, Λογοδοσία μιας ζωής τομ. 1ος, εκδ.Οι εκδόσεις των φίλων, Αθήνα, 2000 σελ.140-141
5. ↑  Μητρώο Γερουσιαστών και Βουλευτών 1929-1974 Βουλή των Ελλήνων, Εθνικό Τυπογραφείο, 1977 (σελ. 106, αρ. 420).(pdf)
6. ↑  Κυβέρνηση Τσαλδάρη[*νεκρός σύνδεσμος*], από τη Γενική Γραμματεία Κυβερνήσεως]
7. ↑  Κωνσταντίνος Τσάτσος, Λογοδοσία μιας ζωής τομ. 1ος, εκδ. Οι εκδόσεις των φίλων, Αθήνα, 2000 σελ.142
8. ↑  Κωνσταντίνος Τσάτσος, Λογοδοσία μιας ζωής τομ. 1ος, εκδ.Οι εκδόσεις των φίλων, Αθήνα, 2000 σελ.141

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 31995955
* **ΕΒΕ**: 124082
* **AA**: 48512
* LCCN: nr91018205
* ISNI: 0000 0000 6299 147X
* GND: 1047167093
* SUDOC: 026850591
* BNF: cb119017121 (data)

 |

 |
{{WikidataCoord}} – missing coordinate data

Το Δημαρχείο του Δήμου Μεθώνης, στο Μακρύγιαλο
Ο **Δήμος Μεθώνης** ήταν ένας από τους 13 συνολικά Δήμους της Πιερίας και είχε (πραγματικό) πληθυσμό 3.946 κατοίκους. Με την εφαρμογή του σχεδίου Καλλικράτης εντάχθηκε στον νέο Δήμο Πύδνας - Κολινδρού. Είχε έδρα το Μακρύγιαλο και πληθυσμό 3.946 κατοίκους. Περιλάμβανε 4 Δημοτικά Διαμερίσματα και είχε 6 οικισμούς.

Δημοτικά Διαμερίσματα
---------------------

Στο δήμο περιλαμβάνονταν τα:

 **Δ.δ. Μακρυγιάλου**  [ 1.872 ] 
* ο Μακρύγιαλος [ 1.851 ]
* η Αρχαία Πύδνα [ 21 ]

 **Δ.δ. Μεθώνης**  [ 1.022 ] 
* η Μεθώνη [ 996 ]
* ο Αγιάννης [ 26 ]

 **Δ.δ. Νέας Αγαθουπόλεως**  -- η Νέα Αγαθούπολη [ 421 ]
 **Δ.δ. Παλαιού Ελευθεροχωρίου**  -- το Παλαιό Ελευθεροχώρι [ 631 ]

Δήμαρχοι
--------

Ο Δήμος συστάθηκε το 1998 με το Νόμο Καποδίστρια. Δήμαρχοι διετέλεσαν οι:

| Από | Έως | Δήμαρχος (γέννηση-θάνατος) |
| --- | --- | --- |
| 1 Ιανουαρίου 1999 | 31 Δεκεμβρίου 2006 | Χαράλαμπος Πετρίδης (19??-2024) |
| 1 Ιανουαρίου 2007 | 31 Δεκεμβρίου 2010 | Κωνσταντίνος Αβραμίδης |

Ιστορία
-------

Η Κοινότητα Μεθώνης είχε συσταθεί με το ΦΕΚ 152Α στις 09/07/1918, με έδρα τον οικισμό Μακρύγιαλο. Μέχρι το 1949 ανήκε στο Νομό Θεσσαλονίκης. Μετά το 1949 ανήκει στο Νομό Πιερίας. Στις 04/12/1997 καταργήθηκε η Κοινότητα Μεθώνης και συνενώθηκε στο Δήμο Μεθώνης.

Αναφορές
--------

1. ↑  «Έφυγε από τη ζωή ο πρώην Δήμαρχος Μεθώνης Χαράλαμπος Πετρίδης». *odigos-pierias.gr*. 1 Μαρτίου 2024. Ανακτήθηκε στις 2 Μαρτίου 2024.
2. ↑  Κοινότητα Μεθώνης, Διοικητικές μεταβολές / ΟΤΑ[*νεκρός σύνδεσμος*], Ελληνική Εταιρία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης, ανακτήθηκε στις 17/1/2010

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Δήμος Μεθώνης Πιερίας** |

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Σχέδιο Καποδίστριας: Διοικητική διαίρεση του νομού Πιερίας |
| --- |
|  |
| 
Κατερίνης · Αιγινίου · Ανατολικού Ολύμπου · Δίου · Ελαφίνας · Κολινδρού · Κορινού · Λιτοχώρου · Μεθώνης · Παραλίας · Πέτρας · Πιερίων · Πύδνας |

 |
O **Λορέντσο** ο *Πεσβύτερος*, ιταλ. *Lorenzo il vecchio*, (1395 - 23 Σεπτεμβρίου 1440) από τον Οίκο των Μεδίκων, ήταν τραπεζίτης, αδελφός του Κόζιμου του Πρεσβύτερου και ιδρυτής του κλάδου των Ποπολάνι ή Τοσκάνης.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο τριτότοκος γιος του Τζοβάνι ντι Μπίτσι ιδρυτή της Τράπεζας των Μεδίκων και της Πικάρντα Μπουέρι. Ο αδελφός του Κόζιμο ο Πρεσβύτερος ήταν τραπεζίτης και ο πρώτος Μέδικος κυβερνήτης της Φλωρεντίας.

Εκπαιδεύτηκε από τον Κάρλο Μαρσουπίνι. Όταν νυμφεύτηκε την Τζινέβρα Καβαλκάντι, ο ανθρωπιστής Φραντσέσκο Μπάρμπαρο έγραψε για την περίσταση το έργο *Περί προκαταλήψεως (De re uxoria)*, μία πραγματεία για το γάμο που θα εκδιδόταν συνέχεια τους επόμενους αιώνες.

Ακολούθησε τον αδελφό του Κόζιμο στις μετακινήσεις του στη Φερράρα, τη Βερόνα και τη Βιτσέντσα. Το 1433 ο αδελφός του συνελήφθη με την κατηγορία της τυραννίας· ο Λορέντσο προσπάθησε να μαζέψει στρατό για να τον απελευθερώσει. Συναντήθηκαν στη Βενετία και επέστρεψε θριαμβευτικά μαζί του στη Φλωρεντία, όταν αποκαταστάθηκε ο Κόζιμο. Αν και ήταν αφιερωμένος στην τραπεζική του δραστηριότητα, είχε διάφορα καθήκοντα στη Δημοκρατία: εστάλη ως πρεσβευτής στον πάπα Ευγένιο Δ΄ και στη Βενετία. Το 1435 μετακινήθηκε στη Ρώμη για να επιβλέπει τις υποθέσεις της Τράπεζάς του στην Αυλή του πάπα.

Τρισεγγονός του ήταν ο Κόζιμο Α΄ μεγάλος δούκας της Τοσκάνης, τον οποίο διαδέχθηκαν οι απόγονοί του· μάλιστα η εγγονή αυτού Μαρία παντρεύτηκε τον Ερρίκο Δ΄ πρώτο Βουρβόνο βασιλιά της Γαλλίας και οι απόγονοί του ηγεμόνευσαν στη Γαλλία και στην Ισπανία.

Απεβίωσε στην έπαυλή του στο Καρέτζι το 1440 και τάφηκε στη βασιλική του Σαν Λορέντσο.

Οικογένεια
----------

Το 1416 νυμφεύτηκε τη Τζινέβρα Καβαλκάντι και είχε τέκνα:

* Φραντσέσκο, απεβίωσε άτεκνος.
* Πιερφραντσέσκο ο Πρεσβύτερος 1430-1476, τραπεζίτης.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Tomas 2003, σελ. 7.
2. 1 2  Tomas 2003, σελ. 14.
3. ↑  Rose 1857, σελ. 135.
4. ↑  Pernis & Adams 2006, σελ. 17.

Πηγές
-----

* Pernis, Maria Grazia· Adams, Laurie (2006). *Lucrezia Tornabuoni de' Medici and the Medici family in the fifteenth century*. New York: Peter Lang Publishing, Inc. ISBN 0820476455.
* Rose, Hugh James· Rose, Henry John· Wright, Thomas (1857). *A new general biographical dictionary*. T. Fellowes.
* Tomas, Natalie R. (2003). *The Medici Women: Gender and Power in Renaissance Florence*. Aldershot: Ashgate. ISBN 0754607771.