recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Ανδρόμαχος** (έζησε τον 3ο αι. π.Χ.) από τη Δυναστεία των Σελευκιδών ήταν ευγενής στη Μ. Ασία Ελληνικής (Μακεδονικής) καταγωγής. Αιχμαλωτίστηκε στην Αίγυπτο, αλλά τον ελευθέρωσαν οι Ρόδιοι και τον παρέδωσαν στον γιο του, που εν τω μεταξύ είχε ανεξαρτητοποιηθεί από την Αυτοκρατορία των Σελευκιδών.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος τού Αχαιού τού Πρεσβύτερου, πλούσιου ευγενή με ιδιοκτησίες στη Μ. Ασία. Η οικογένειά του είχε επιρροή εκεί και είχε ισχυρές βασιλικές διασυνδέσεις. Αδέλφια του ήταν: o Αλέξανδρος, η Αντιοχίς, η Λαοδίκη Α΄ και η Λαοδίκη Β΄ της Συρίας.

Γιος του ήταν ο Αχαιός ο Νεότερος.

Ο Αντίοχος Β΄ Θεός, εξάδελφος τού Ανδρόμαχου, σε αργυρό τετράδραχμο. Στη μία όψη ο βασιλιάς φέρει διάδημα. Στην άλλη ο Ηρακλής καθήμενος επί της λεοντής σε βράχο, κρατά ρόπαλο. Αριστερά το κύπελλο της Κύμης· τρία μονογράμματα, επιγραφή ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΑΝΤΙΟΧΟΥ.
Κατά τη διάρκεια τού πολέμων των Σελευκιδών με τους Πτολεμαίους, ο Πτολεμαίος Γ΄ Ευεργέτης αιχμαλώτισε τον Ανδρόμαχο· το 221 π.Χ. απεβίωσε ο Αιγύπτιος βασιλιάς και τον διαδέχθηκε ο γιος του Πτολεμαίος Δ΄ Φιλοπάτωρ, τού οποίου ο κύριος σύμβουλος Σωσίβιος έβλεπε τον αιχμάλωτο ως ένα πολύτιμο πιόνι στο παιχνίδι της πολιτικής. Ίσως τού είχε προτείνει την απελευθέρωσή του με αντάλλαγμα να αφήσει τον Σελευκίδη βασιλιά. Έπειτα ο Αχαιός ο Νεότερος εξεγέρθηκε, για άλλους λόγους και χωρίς να έχει συζητήσει κάτι με την Αίγυπτο· ο λόγος να παραμένει αιχμάλωτος ο Ανδρόμαχος ήταν τώρα μεγαλύτερος. Τότε παρενέβησαν οι Ρόδιοι.

Οι Ρόδιοι ήταν σε πόλεμο με το Βυζάντιο, το οποίο ήλπιζε να κερδίσει την υποστήριξη τού Αχαιού. Οι Ρόδιοι ζήτησαν την απελευθέρωση τού Ανδρόμαχου με σκοπό να ευαρεστήσουν τον Αχαιό και να έχουν την υποστήριξή του. Έστειλαν πρεσβεία στον Πτολεμαίο Δ΄, ζητώντας την παράδοσή του· ο βασιλιάς στην αρχή δεν ήθελε, αλλά έπειτα από σκέψη, για να τους ευχαριστήσει, τους τον έδωσε. Οι Ρόδιοι πήγαν τον Ανδρόμαχο στον γιο του Αχαιό. Δεν αναφέρεται έκτοτε από τις ιστορικές πηγές.

Οικογένεια
----------

Γιος του ήταν ο:

* Αχαιός ο Νεότερος απεβ. 213 π.X. στρατηγός, αυτονομήθηκε από την Αυτοκρατορία.

Πηγές
-----

* Polybius, Histories, Evelyn S. Shuckburgh (translator), London - New York, (1889)
* Smith, William; Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology, "Andromachus (4)", Boston, (1867)
Ο **Ανδρόβιος** (πιθ. 5ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ζωγράφος από τη Σικιώνα, πόλη της Παλλήνης στη Χαλκιδική.

Ο Παυσανίας αναφέρει τον Ανδρόβιο περιγράφοντας τα αναθήματα των Δελφών. Εκεί ξεχώριζε η ζωγραφιά του Σικιωναίου μυθικού ήρωα Σκύλλι ή Σκύλλου, ο οποίος είχε την ικανότητα να καταδύεται σε μεγάλα βάθη στη θάλασσα, πράγμα που δίδαξε και στην κόρη του. Αυτό το έργο ήταν του Ανδροβίου, όπως είχε διαπιστώσει και ο Πλίνιος τον 1ο αιώνα μ.Χ. (*Nat. hist.*, xxxv 139). Ο Ανδρόβιος ωστόσο είχε ζωγραφίσει τον Σκύλλι ως ιστορικό πρόσωπο, να κόβει τις άγκυρες του πλοίου του στόλου του Ξέρξη.

Πηγές
-----

* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* (Χάρη Πάτση), τόμος 5 (1968), σελ. 566

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ο Ανδρόβιος στην *Enciclopedia dell' Arte Antica* (1958) (στην ιταλική γλώσσα)
Η **μάχη του ποταμού Νεμέα** πραγματοποιήθηκε το 394 π.Χ. στα πλαίσια του Κορινθιακού πολέμου στον ποταμό Νεμέα ανάμεσα στους Λακεδαιμόνιους και τους συμμάχους τους και τους Αθηναίους και τους συμμάχους τους.

Προοίμιο
--------

Το 395 π.Χ. είχε αρχίσει ο Κορινθιακός πόλεμος και η πρώτη αναμέτρηση έγινε στην Αλίαρτο της Βοιωτίας. Εκεί αναμετρήθηκαν οι Θηβαίοι και οι Αθηναίοι εναντίον των Σπαρτιατών, νικητές βγήκαν οι πρώτοι. Ο Λύσανδρος είχε πεθάνει. Ο αντιλακωνικός συνασπισμός είχε τη βάση του στην Κόρινθο.

Εν τω μεταξύ ο σπαρτιατικός στρατός περίμενε την επιστροφή του Αγησίλαου από την εκστρατεία του στη Περσία. Τελικώς ο αντιλακωνικός συνασπισμός αποφάσισε να κινηθεί στον ποταμό Νεμέα και οι Σπαρτιάτες να πολεμήσουν και να μην περιμένουν άλλο τον Αγησίλαο, κατευθυνόμενοι προς την παραλία του Κορινθιακού Κόλπου και από εκεί στον Νεμέα.

Η μάχη
------

Αρχηγός του σπαρτιατικού στρατού είχε ορισθεί ο Αριστόδημος ο οποίος διέθετε 6.000 Σπαρτιάτες στο δεξί κέρας, 3.000 συμμάχους οπλίτες στο κέντρο, Επιδαύριους και Τροιζηναίους και 1.500 Σικυώνιους στο αριστερό κέρας. Ακόμη είχε 600 Λακεδαιμόνιους ιππείς, 400 Ήλειους ψιλούς και 300 Κρήτες τοξότες. Ο αντιλακωνικός συνασπισμός είχε πιθανό αρχηγό τον Ισμηνία ο οποίος διέθετε 6.000 Αθηναίους στο δεξί κέρας, 5.000 Βοιωτούς στο αριστερό κέρας και στο κέντρο 7.000 Αργείους, 3.000 Κορίνθιους και 3.000 Ευβοείς οπλίτες, ακόμα είχε 800 ιππείς. Η μάχη άρχισε με τους Βοιωτούς να βαθαίνουν τη φάλαγγά τους και να κινούνται στα δεξιά για να μην υπερφαλαγγιστούν. Τότε όλο το μέτωπο των αντιλακωνικών δυνάμεων ακολούθησε και δημιουργήθηκε κενό. Τότε οι Λακεδαιμόνιοι διέλυσαν τις 6 φυλές των Αθηναίων. Οι άλλες τέσσερις με τους Αργείους νίκησαν και έτρεψαν σε φυγή τους απέναντι Πελοποννήσιους. Οι Λακεδαιμόνιοι που επέστρεψαν απ' την καταδίωξη επιτέθηκαν στους Αργείους, αφού ήταν ακάλυπτοι από τα δεξιά. Ο αντιλακωνικός συνασπισμός τότε τράπηκε σε φυγή.

Μετά τη μάχη
------------

Οι απώλειες των Σπαρτιατών ήταν μόλις 8 νεκροί, αλλά οι σύμμαχοι τους είχαν βαρύτερες απώλειες (1.100 νεκρούς). Ο αντιλακωνικός συνασπισμός μέτρησε απώλειες άνω των 2.800 νεκρών. Μετά τη μάχη ο Αριστόδημος έστησε τρόπαιο, ενώ οι ηττημένοι υποχώρησαν προς την Κόρινθο. Τα νέα της νίκης τα έμαθε και ο Αγησίλαος που βρισκόταν στη Θράκη.

Αν και οι Σπαρτιάτες ήταν νικητές, δεν μπόρεσαν να περάσουν την Κόρινθο και να εισβάλλουν στη Στερεά Ελλάδα. Έτσι επέστρεψαν στην πατρίδα τους. Ο συμμαχικός στρατός, μετά από μερικούς μήνες αδράνειας, έδωσε μεγάλη μάχη στην Κορώνεια της Βοιωτίας. Αυτές οι δύο μάχες ήταν οι μόνες πολεμικές αναμετρήσεις μεγάλης κλίμακας που σημειώθηκαν κατά τον Κορινθιακό πόλεμο, ο οποίος διήρκεσε μέχρι το 386 π.Χ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Fine, *The Ancient Greeks*, 549-50

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Οι μάχες του Κορινθιακού Πολέμου |
| --- |
|  |
| 
* Μάχη της Αλιάρτου
* Μάχη του ποταμού Νεμέα
* Ναυμαχία της Κνίδου
* Μάχη της Κορώνειας
* Μάχη του Λεχαίου
 |

 |
Ο **Αναστάσιος Σταμούλης** υπήρξε πολυμαθής ευπατρίδης και μεγάλος ιστοριοδίφης.

Βιογραφία
---------

Γεννημένος στη Σηλυβρία στις 21 Νοεμβρίου του 1843, σπούδασε στη Μεγάλη του Γένους Σχολή, απ' όπου αποφοίτησε δάσκαλος. Δίδαξε για λίγο στα Αρχιγένεια Εκπαιδευτήρια και κατόπιν ασχολήθηκε με το εμπόριο, αποκτώντας μεγάλη περιουσία. 

Ήταν ο πατέρας των Μιλτιάδη Σταμούλη, βουλευτή Καβάλας και διευθυντή του περιοδικού "Θρακικά", Σωφρονίου μητροπολίτη Ελευθερουπόλεως και της λαογράφου Ελπινίκης Σταμούλη.

Υπήρξε πολύπλευρη προσωπικότητα, και από νωρίς ασχολήθηκε με τη συλλογή ιστορικών στοιχείων αναφορικά με την Ανατολική Θράκη. Κατάφερε να δημιουργήσει τεράστια και πολύ ενδιαφέρουσα αρχαιολογική συλλογή, με αντικείμενα από τη Θράκη, η οποία όμως κλάπηκε από τα συμμαχικά στρατεύματα κατά τον πόλεμο του 1913-18. 

Μετά την Ανταλλαγή πληθυσμών κατέφυγε με τα παιδιά του στην Αθήνα, όπου συνέχισε να οργανώνει τη μεγάλη βιβλιοθήκη του με ιστορικά στοιχεία (σημειώσεις και βιβλία) αναφορικά με τη Θράκη. Τιμήθηκε με το αργυρό παράσημο της Ακαδημίας Αθηνών για το συνολικό του έργο.

Πέθανε στην Αθήνα στις 20 Νοεμβρίου 1934.

Η τεράστια βιβλιοθήκη του δωρήθηκε από την οικογένειά του στο Κράτος, και σήμερα βρίσκεται μέρος της στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος και στα Γενικά Αρχεία του Κράτους.
Οι **Θεοτόκη-Ανδρουτσέλλη** αποτελούν τον κλάδο της Βυζαντινής οικογένειας των Θεοτόκη, που αφού εγκαταστάθηκαν στην Κέρκυρα, πολέμησαν τους Τούρκους σε όλη την Ελλάδα. 

Οι Θεοτόκη αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την Κωνσταντινούπολη μετά την άλωσή της. Πρώτος προορισμός τους ήταν ο Μυστράς για να συναντηθούν και να συνδράμουν τον Θωμά Παλαιολόγο στην προσπάθειά του να ζητήσει τη βοήθεια της Δύσης για να διώξει τον κατακτητή.

Κατά την διαδρομή προς τον Μυστρά, ένα μέρος των εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, δημιουργώντας τον κλάδο των Θεοτόκη των Αθηνών. Οι υπόλοιποι Θεοτόκη έφθασαν στον Μυστρά και συμμετείχαν στην αποστολή του Θωμά Παλαιολόγου στην Δύση. Κατά το ταξείδι τους προς την Ευρώπη, οι Θεοτόκη πληροφορήθηκαν από τους πράκτορές τους ότι ούτε ο Πάπας ούτε οι λοιποί Ευρωπαίοι ηγέτες θα τους βοηθούσαν να διώξουν τον κατακτητή, διότι η νέα γεωπολιτική κατάσταση, όπως διαμορφώθηκε, ευνοούσε τις κυριαρχικές τους βλέψεις. Τότε, οι Θεοτόκη αποφάσισαν να εγκατασταθούν στην Κέρκυρα. 

Από την Κέρκυρα, μερικοί μετακόμισαν στην Ιταλία, ενώ κάποιοι άλλοι προωθήθηκαν στην Κρήτη, όπου σύμφωνα με τις τοπικές συνήθειες τροποποίησαν το όνομά τους σε Θεοτοκόπουλος.

Στην Κέρκυρα η οικογένεια αναπτύχθηκε πολύ και κατά τον 16ο αιώνα δημιουργήθηκαν οι εξής κλάδοι:

* των κομήτων της Σπηλιάς ή Καλοκαρδιάρη
* των βαρώνων Σταθάκεια ή del Santo
* των Σκλεμπούνων
* των Zammarco (Juan Marco)
* των Daviazzo (da Ottavio) και
* των κομήτων Ανδρουτσέλλη.

Εκτός Κέρκυρας υπήρχαν οι Θεοτόκη των Αθηνών και οι Θεοτοκόπουλοι της Κρήτης.
Το **μαντολίνο** είναι έγχορδο νυκτό μουσικό όργανο. Δημιουργήθηκε λίγο πριν το τέλος του 17ου αιώνα. Είναι η τελειοποίηση της "μάντολα" (Mandola ή Mantola), ενός οργάνου που χρονολογείται από τον Μεσαίωνα, μιας και το όνομά του βεβαιώνεται με μαρτυρίες από το 1210. Είναι βέβαιο ότι πολύ λίγα από τα σημερινά όργανα μουσικής μπορούν να «καυχηθούν» για μια τόσο παλαιά προέλευση. Στη βόρεια Ιταλία τον 17ο αιώνα ξεκίνησε να φτιάχνεται μια μικρότερη μάντολα με λιγότερες χορδές. Το νέο αυτό όργανο ονομαζόταν «μαντολίνο» που στην πραγματικότητα σημαίνει «μικρή μάντολα». Η λανθασμένη αυτή σκέψη αποκαταστάθηκε από τον ερευνητή της ιστορίας του οργάνου Κonrad Wölki και το Μιλανέζικο μαντολίνο ήταν αυτό που αναπτύχθηκε άμεσα από την μάντολα, ενώ το Ναπολιτάνικο μαντολίνο υιοθέτησε μόνο το όνομά του.

Λίγο αργότερα, καθώς μια οικογένεια οργάνων άρχισε να δημιουργείται με βάση το Ναπολιτάνικο μαντολίνο, και η οποία περιλάμβανε μαντολίνα μεγαλύτερων διαστάσεων και βαθύτερων τόνων, το όνομα «μαντόλα» χρησιμοποιήθηκε για μια ακόμα φορά, αλλά τώρα για ένα alto μαντολίνο. Με την έννοια αυτή έμοιαζε με μεγάλο μαντολίνο και φυσικά δεν είχε τίποτα κοινό με την προγενέστερη σημασία της λέξης «Μantola».

Διάφοροι άλλοι τύποι μαντολίνου άρχισαν να εμφανίζονται και να παίρνουν το όνομά τους, όπως συνηθιζόταν, από την πόλη όπου πρωτοκατασκευάστηκαν. Έτσι διαδοχικά, μέσα σε λίγα χρόνια εκτός από τους 3 τύπους μαντολίνων, Μιλανέζικο, Φλωρεντινό και Ναπολιτάνικο, κατασκευάστηκαν το Γενοβέζικο (5-6 χορδές), το Παντουάνικο (5 χορδές), το Ρωμαϊκό (4 χορδές), το Σιενέζικο (4-5 χορδές), το Σικελικό (1 χορδή διπλή ή 3 χορδές τριπλές).Επίσης το Επτανησιακό εχει 4 χορδές( mi la re sol).

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **μαντολίνο**  |

* Μαντολίνο musicale.gr
Ο λεγόμενος **μαγνητογράφος** είναι αυτογραφικό όργανο που καταγράφει τις μεταβολές των τριών μεγεθών που περιγράφουν το γήινο μαγνητισμό, δηλαδή της έγκλισης, της απόκλισης και της οριζόντιας συνιστώσας.

Ο μαγνητογράφος είναι ένα σύνθετο όργανο που αποτελείται από τρία βαριόμετρα που φέρουν μαγνητικές βελόνες με ειδικά κάτοπτρα, τα οποία συνδυαζόμενα με κατάλληλους φακούς στέλνουν φωτεινές δέσμες σε φωτογραφικό χάρτη που φέρεται σε κύλινδρο που κινείται αργά με τη χρήση ωρολογιακού μηχανισμού.

Κάθε μεταβολή των μαγνητικών στοιχείων προκαλεί και μετακίνηση του αντίστοιχου φωτεινού στίγματος στο φωτογραφικό χάρτη, σχηματίζοντας έτσι κυματοειδείς καμπύλες που δείχνουν τις μεταβολές που συνέβησαν στον χρόνο παρακολούθησης.
Συντεταγμένες: 39°05′19.87″N 44°19′37.19″E﻿ / ﻿39.0888528°N 44.3269972°E﻿ / 39.0888528; 44.3269972

Το σημείο που έγινε η μάχη
Η **μάχη του Τσαλντιράν** (περσικά: چالدران , τουρκικά: Çaldiran) έγινε στις 23 Αυγούστου του 1514 και έληξε με νίκη των Οθωμανικών στρατευμάτων ενάντια στην περσική Αυτοκρατορία των Σαφαβιδών. Η νίκη αυτή είχε ως αποτέλεσμα οι Οθωμανοί να αποκτήσουν τον έλεγχο του βορείου Ιράκ και της ανατολικής Ανατολίας. 
Η μάχη, όμως, ήταν μόνο η αρχή 41 χρόνων καταστροφικού πόλεμου μεταξύ των δύο αυτοκρατοριών που έληξε μόλις το 1555 με τη Συνθήκη της Αμάσειας. Ενώ οι Οθωμανοί είχαν συχνά το πάνω χέρι, οι Πέρσες για το μεγαλύτερο μέρος του διατηρούσαν τα εδάφη τους. Όλες οι απώλειες των Σαφαβιδών στις κυρίως σιιτικές μητροπολιτικές περιοχές της Περσίας, όπως το Αζερμπαϊτζάν, το Λουριστάν και το Κιρμανσαχάν, αποδείχθηκαν προσωρινές, αφού ανακτήθηκαν από τους Οθωμανούς αμέσως μετά από κάθε μάχη. Ωστόσο, η απώλεια του Ιράκ, καθώς και ανατολικής Ανατολίας, έγινε μόνιμη.

Στο Τσαλντιράν, οι Οθωμανοί είχαν μεγαλύτερο, καλύτερα εξοπλισμένο στρατό με δύναμη μεταξύ 60.000 και 200.000, ενώ οι Κιζιλμπασί Τουρκομάνοι αριθμούσαν περίπου 40.000 έως 80.000. ο Σάχης Ισμαήλ Α΄, ο οποίος τραυματίστηκε και παραλίγο να αιχμαλωτιστεί στη μάχη, αποσύρθηκε στο παλάτι του και αποχώρησε από την κυβέρνηση αφού οι σύζυγοί του συνελήφθησαν από Σελίμ Α΄, και τουλάχιστον μία δόθηκε για να παντρευτεί έναν από τους κυβερνητικούς του Σελίμ. Η μάχη έχει σημαντική ιστορικά ιδιαίτερη σημασία, γιατί όχι μόνο καταργούσε την ιδέα ότι ο Μουρσίντ (δάσκαλος) των Σιιτών Κιζλιμπασί ήταν αλάνθαστος,, αλλά, επίσης, όρισε πλήρως τα Οθωμανικά-Σαφαβιδικά σύνορα και οδήγησε τους Κούρδους αρχηγούς να διεκδικήσουν την εξουσία τους και να στρέψουν την υποταγή τους από την Σαφαβίδες στους Οθωμανούς.

Υποσημειώσεις
-------------

1. ↑  Moojan Momen, *An Introduction to Shiʻi Islam: The History and Doctrines of Twelver Shiʻism*, (Yale University Press, 1985), 107.
2. ↑  *The Cambridge History of Iran*, ed. William Bayne Fisher, Peter Jackson, Laurence Lockhart, 224
3. ↑  Leslie P. Peirce, *The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire*, (Oxford University Press, 1993), 37.
4. ↑  *The Cambridge History of Iran*, ed. William Bayne Fisher, Peter Jackson, Laurence Lockhart, 359.
5. ↑  Martin Sicker, *The Islamic World in Ascendancy: From the Arab conquests to the Siege of Vienna*, (Praeger Publishers, 2000), 197.
Οι **Μαντσού** (γλώσσα Μαντσού: ᠮᠠᠨᠵᡠ, μεταγραφή του Μέλεντορφ: manju, απλά Κινεζικά: 满族, παραδοσιακά Κινεζικά: 滿族, πινγίν: Mǎnzú, Ουέιντ-Τζάιλς: Man3-tsu2) είναι εθνική μειονότητα της Κίνας, που με τους Κινέζους Χαν και άλλες εθνότητες συναποτελούν το σύγχρονο κινεζικό έθνος, ενώ αποτελούν την εθνότητα από την οποία η περιοχή Μαντζουρία πήρε το όνομά της. 

Οι Μαντσού αποτελούν το μεγαλύτερο παρακλάδι των Τουνγκούζιων και είναι διασκορπισμένοι μέσα στην Κίνα, σχηματίζοντας την τέταρτη μεγαλύτερη εθνική ομάδα στη χώρα. Απαντώνται σε 31 κινεζικές επαρχίες. Σχηματίζουν επιπλέον τη μεγαλύτερη μειονότητα στην Κίνα χωρίς δική τους Αυτόνομη Περιοχή. Η επαρχία Λιαονίνγκ έχει το μεγαλύτερο πληθυσμό και ακουλουθούν οι περιοχές Χεμπέι, Χεϊλονγκτσιάνγκ, Τζιλίν, Εσωτερική Μογγολία και Μπεϊτζίνγκ με πάνω από 100.000 Μαντσού. Περίπου ο μισός πληθυσμός ζει στην επαρχία Λιαονίνγκ και το ένα πέμπτο στην επαρχία Χεμπέι. Υπάρχει σημαντικός αριθμός αυτόνομων επαρχιών των Μαντσού στην Κίνα και πάνω από 300 πόλεις τους.

Οι Μαντσού κατάγονται από τους Τζούρτσεν (Jurchen) που είχαν ιδρύσει τη δυναστεία Τζιν (1115-1235) στην Κίνα, ενώ νωρίτερα στα κινεζικά ημιμυθολογικά χρονικά των "Τριών Βασιλείων και Πέντε Αυτοκρατόρων" αναφέρεται ένας λαός τουνγκουζικής καταγωγής από τη Μαντζουρία, οι Σουσέν (Sushen), που απέδιδε ως εισφορά τόξα και βέλη στους Σανγκ (Shang) και αργότερα στους Τσόου (Zhou). Οι Σουσέν χρησιμοποιούσαν ξύλινα βέλη, όντας γεωργοί, κυνηγοί και αλιείς και ζούσαν σε σπηλιές και δέντρα. Οι Σουσέν θεωρούνται ως πρόγονοι των Μοχέ, από τους οποίους προήλθαν οι Τζούρτσεν, Μαντσού, Ναχάι και πολλές άλλες τουνγκουζικές εθνότητες.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85080404
* BNF: cb11970773f (data)
* NKC: ph416452

 |

 |
Η **μαγνητική χολαγγειογραφία** ή, όπως είναι γνωστή με το αγγλικό της όνομα MRCP (magnetic resonance cholangiopancreatography), είναι ιατρική απεικονιστική μέθοδος η οποία χρησιμοποιεί την μαγνητική τομογραφία για να απεικονίσει τα χοληφόρα και τα παγκρεατικά αγγεία με έναν μη-επεμβατικό τρόπο. Αυτή η διαδικασία μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να αποφασιστεί, εάν οι πέτρες των χοληφόρων βρίσκονται στα αγγεία γύρω από την χοληδόχο κύστη.

Η μέθοδος χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά το 1991.

Σε σχέση με άλλες τεχνικές
--------------------------

Σε περίπτωση διάγνωσης παγκρεατικών διαταραχών, η μαγνητική χολαγγειογραφία είναι πολύ λιγότερο επεμβατική σε σχέση με την ενδοσκοπική παλίνδρομη χολοπαγκρεατογραφία (ERCP- endoscopic retrograde cholangiopancreatography). Παρά το ότι και οι δύο τεχνικές απεικονίζουν το χοληφόρο σύστημα με μεγάλη λεπτομέρεια, το πρώτο μπορεί να απεικονίσει και το παρέγχυμα των οργάνων. Σε μια πρόσφατη μελέτη 269 ασθενών οι οποίοι υπέστησαν και τις δυο μεθόδους, η μαγνητική χολαγγειογραφία θεωρήθηκε προτιμητέα ως λιγότερο επεμβατική. Εδώ θα πρέπει να αναφέρουμε ότι στην ενδοσκοπική παλίνδρομη χολαγγειογραφία διατηρούμε το πλεονέκτημα της βιοψίας αν χρειαστεί.

Βιβλιογραφία
------------

* Prasad, SR; D. Sahani, S. Saini (November 2001). "Clinical applications of magnetic resonance cholangiopancreatography.". Journal of Clinical Gastroenterology 33 (5): 362–6. PMID 11606850.
* Albert L. Baert (13 February 2008). Encyclopedia of Diagnostic Imaging. Springer. pp. 123–. ISBN 978-3-540-35278-5. Retrieved 3 July 2011.
* Hekimoglu K, Ustundag Y, Dusak A, et al. (August 2008). "MRCP vs. ERCP in the evaluation of biliary pathologies: review of current literature". J Dig Dis 9 (3): 162–9. PMID 189565951
Το **A Κενταύρου** είναι ένα αστέρι στον νότιο αστερισμό του Κενταύρου. Έχει μπλε-λευκό χρώμα και είναι ελαφρώς ορατό με γυμνό μάτι με φαινόμενο μέγεθος +4,62. Το αστέρι βρίσκεται σε απόσταση περίπου 430 ετών φωτός από τον Ήλιο με βάση την αστρική παράλλαξη. Φαίνεται να απομακρύνεται περισσότερο με ακτινική ταχύτητα περίπου +6 χλμ ανά δευτερόλεπτο. 

Πρόκειται για ένα ταχέως περιστρεφόμενο αστέρι Be, που δείχνει ένα φάσμα πάνω από το φυσιολογικό φάσμα απορρόφησης του αστεριού, λόγω ενός περιστασιακού δίσκου εξερχόμενης ύλης. Δεν εμφανίζει γραμμές απορρόφησης από το δίσκο. Είναι αστέρι τύπου Β με αστρική ταξινόμηση του B9V.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* εικόνα HD 100673 (A Centauri)
Ο **Αναστάσιος Πρεδικάτωρ** ήταν ιατροφιλόσοφος καταγόμενος από την Κέρκυρα που έζησε στη Βενετία στις αρχές του 18ου αιώνα. Ο Ζαβίρας  τον αναφέρει ως Αναστάσιο Κερκυραίο.

Βιογραφία
---------

Ο Αναστάσιος, ο οποίος στη Βενετία ήταν και ιεροκήρυκας (predicatore), ονομάσθηκε Πρεδικάτωρ για την ευφράδεια του λόγου του. Ως εκ τούτου και όλοι οι απόγονοί του πήραν αυτό το επίθετο και αποκαλούνταν Πρεδικάροι. Ο Αναστάσιος απέκτησε δύο γιούς, τον Μιχαήλ  και τον Λεονάρδο, και μία κόρη, τη Χρυσούλα. Και οι δύο γιοί του Πρεδικάτωρος σπούδασαν στο πανεπιστήμιο της Πάντοβα και αφού έλαβαν τον τίτλο του ιατροφιλοσόφου μετέβησαν στην Κωνσταντινούπολη, όπου βρισκόταν ο θείος τους, αδελφός του Αναστάσιου, ο επίσης ιατροφιλόσοφος Λικίνιος Κερκυραίος. Αργότερα ο Λικίνιος με τον Μιχαήλ εγκαταστάθηκαν στη Μονεμβασία, όπου ο Λικίνιος έλαβε από τους Βενετούς τον τίτλο του Κόμητος.

Παραπομπές
----------

1. ↑   Ζαβίρας, Γεωργ.Ι.: Νέα Ελλάς ή Ελληνικόν Θέατρον, εκδ. Γ. Π. Κρέμου, Αθήνα, 1872. Ανατύπωσις Α΄ Εκδόσεως υπό Τ. Γριτσόπουλου, Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών, Αθήνα, 1972, σελ. 202.
2. ↑  Σάθας Κων. Ν.: Βιογραφίαι των εν τοις γράμμασι διαλαμψάντων Ελλήνων, από της καταλύσεως της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας μέχρι της Ελληνικής Εθνεγερσίας (1453-1821). Τυπογρ. Ανδρέου Κορομηλά, εν Αθήναις, 1868, σελ.444.
3. ↑   Ζαβίρας, Γεωργ.Ι. : Νέα Ελλάς ή Ελληνικόν Θέατρον, εκδ. Γ. Π. Κρέμου, Αθήνα, 1872. Ανατύπωσις Α΄ Εκδόσεως υπό Τ. Γριτσόπουλου, Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών, Αθήνα, 1972, σελ. 414.
**A Touch of Evil: Live** είναι ο τίτλος του ζωντανά ηχογραφημένου δίσκου του χέβι μέταλ συγκροτήματος Judas Priest, ο οποίος κυκλοφόρησε τoν Ιούλιο του 2009 μέσω της "Sony".  

Η ηχογράφηση του άλμπουμ έγινε κατά τις περιοδείες για την προώθηση των δίσκων "*Angel of Retribution*" και "*Nostradamus*", το 2005 και το 2008 αντίστοιχα.  

Η εκτέλεση του "*Dissident Aggressor*" έλαβε υποψηφιότητα για βραβείο "Grammy" στην κατηγορία "Best Metal Performance".  

Το άλμπουμ μπήκε στο Hot-100 του Billboard, φτάνοντας στο # 87 των αμερικάνικων τσαρτ.

Τραγούδια
---------

1. **Judas Rising** *(Halford, Tipton, Downing)* - 4:23  

2. **Hellrider** *(Halford, Tipton, Downing)* - 5:38  

3. **Between the Hammer and the Anvil** *(Halford, Tipton, Downing)* - 4:35  

4. **Riding on the Wind** *(Halford, Tipton, Downing)* - 3:29  

5. **Death** *(Halford, Tipton, Downing)* - 7:52  

6. **Beyond the Realms of Death** *(Halford, Binks)* - 6:52  

7. **Dissident Aggressor** *(Halford, Tipton, Downing)* - 3:04  

8. **A Touch of Evil** *(Halford, Tipton, Downing, Tsangarides)* - 6:11  

9. **Eat Me Alive** *(Halford, Tipton, Downing)* - 4:36  

10. **Prophecy** *(Halford, Tipton, Downing)* - 6:07  

11. **Painkiller** *(Halford, Tipton, Downing)* - 7:12

Θέσεις τσαρτ
------------

***A Touch of Evil: Live*** *(άλμπουμ)*

***Επίσημη κυκλοφορία: 14 Ιουλίου 2009***

| **Χώρα** | **Θέση** |
| --- | --- |
| **Ηνωμένες Πολιτείες** | **87** |

Μέλη των Judas Priest
---------------------

Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά την ηχογράφηση του "***A Touch of Evil: Live***" είχε την εξής μορφή:  

**Ρομπ Χάλφορντ** - *φωνητικά*  

**Γκλεν Τίπτον** - *κιθάρα*  

**Κ.Κ. Ντάουνινγκ** - *κιθάρα*  

**Ίαν Χιλ** - *μπάσο*  

**Σκοτ Τράβις** - *τύμπανα*

Πηγές
-----

* Allmusic review
* Encyclopaedia Metallum review
* Sputnik Music review
* Αμερικάνικα τσαρτ

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Judas Priest |
| --- |
|  |
| 
* **Ρομπ Χάλφορντ**
* **Γκλεν Τίπτον**
* **Ρίτσι Φόλκνερ**
* **Ίαν Χιλ**
* **Σκοτ Τράβις**

* Κ.Κ. Ντάουνινγκ
* Ντέιβ Χόλαντ
* Τιμ Όουενς
* Αλ Άτκινς
* Λες Μπινκς
* Άλαν Μουρ
* Σάιμον Φίλιπς
* Τζον Χιντς
* Κρις Κάμπελ
* Τζον Πάτριτζ
* Τζον Έλις
 |
|  |
| Ηχογραφήσεις σε στούντιο | 
* *Rocka Rolla* (1974)
* *Sad Wings of Destiny* (1976)
* *Sin After Sin* (1977)
* *Stained Class* (1978)
* *Killing Machine* (1978)
* *British Steel* (1980)
* *Point of Entry* (1981)
* *Screaming for Vengeance* (1982)
* *Defenders of the Faith* (1984)
* *Turbo* (1986)
* *Ram it Down* (1988)
* *Painkiller* (1990)
* *Jugulator* (1997)
* *Demolition* (2001)
* *Angel of Retribution* (2005)
* *Nostradamus* (2008)
* *Redeemer of Souls* (2014)
 |
|  |
| Ζωντανές ηχογραφήσεις | 
* *Unleashed in the East* (1979)
* *Priest...Live!* (1987)
* *'98 Live Meltdown* (1998)
* *Live in London* (2003)
* *A Touch of Evil: Live* (2009)
* *British Steel - 30th Anniversary - Live* (2010)
* *Battle Cry* (2016)
 |
|  |
| Συλλογές | 
* *Metal Works '73–'93* (1993)
* *The Best of Judas Priest: Living After Midnight* (1997)
* *Metalogy* (2004)
* *The Complete Albums Collection*  (2012)
 |

 |
O **Αλφόνσος Γ΄**, ιταλ. *Alfonso III*, (2 Οκτωβρίου 1591 - 26 Μαΐου 1644) από τον Οίκο των Έστε, ήταν δούκας της Μόντενας και του Ρέτζο (1628-1629).

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στη Φερράρα και ήταν γιος του Τσέζαρε δούκα της Μόντενα και του Ρέτζο από τη Βιργινία των Μεδίκων, κόρη του Κόζιμο Α΄ μεγάλου δούκα της Τοσκάνης.

Το 1613 πήρε μέρος στον πόλεμο εναντίον της Λούκα και είχε πρωτεύοντα ρόλο στη δολοφονία, το 1617 στη Φερράρα, του κόμη Έρκολε Πέπολι, που διαπληκτιζόταν με τον Τσέζαρε για την περιοχή της Γκαρφανιάνα, που βρίσκεται στην Λούκα της Τοσκάνης.

Ήταν βαθιά ερωτευμένος με τη σύζυγό του Ισαβέλλα και, όταν αυτή απεβίωσε το 1626, σκέφτηκε να γίνει μοναχός. Το 1628 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ως δούκας της Μόντενα και του Ρέτζο. Το 1629 διακήρυξε την παραίτησή του· τον διαδέχθηκε ο γιος του Φραντσέσκο Α΄. Δύο μήνες μετά την παραίτηση έγινε Καπουτσίνος μοναχός στο Μεράνο (νότιο Τιρόλο) με το όνομα αδελφός Τζαμπατίστα ντα Μόντενα.

Διακρίθηκε ως ιεροκήρυκας και βοήθησε τους ανθρώπους που απέθνησκαν κατά τον λοιμό που ενέσκηψε στο δουκάτο το 1630-31. Το επόμενο έτος επέστρεψε στη Μόντενα, αλλά οι ομιλίες του εναντίον των ενδυμάτων της Αυλής τον έκαναν ανεπιθύμητο. Αποσύρθηκε σε μονή στο Καστελνουόβο της Γκαρφανιάνα, που είχε κτίσει ο γιος του Φραντσέσκο Α΄, όπου και απεβίωσε.

Οικογένεια
----------

Το 1608 νυμφεύτηκε την Ισαβέλλα, κόρη του Καρόλου-Εμμανουήλ Α΄ δούκα της Σαβοΐας και είχε τέκνα:

* Φραγκίσκος Α΄ δούκας της Μόντενας και του Ρέτζο.
* Ομπίτσο 1611-1644, επίσκοπος της Μόντενα.
* Κατερίνα 1613-1628, μοναχή.
* Τσέζαρε 1614-1677, δεν νυμφεύτηκε.
* Κάρλο-Αλεσάντρο 1616-1679, δεν νυμφεύτηκε.
* Ρινάλντο 1618-1672, καρδινάλιος.
* Μαργκερίτα 1619-169, παντρεύτηκε τον Φερράντε Γ΄ Γκοντζάγκα δούκα της Γκουαστάλα.
* Φιλιμπέρτο 1623-1645.
* Άννα-Μπεατρίτσε 1626-1690, παντρεύτηκε τον Αλεσάντρο Β΄ Πίκο δούκα της Μιράντολα.
* Τσέζαρε 1609-1613, Αλεσάντρο 1615, Μπεατρίτσε 1620. Μπεατρίτσε 1622-1623, Μπονιφάτσιο 1624, απεβίωσαν μικρά.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Biographie, Deutsche. «Alfonso III. Modena, Herzog - Deutsche Biographie». *www.deutsche-biographie.de* (στα Γερμανικά). Ανακτήθηκε στις 30 Μαΐου 2023.
2. 1 2 3 4 5 6 7  «ALFONSO III d'Este, duca di Modena in "Dizionario Biografico"». *www.treccani.it* (στα Ιταλικά). Ανακτήθηκε στις 30 Μαΐου 2023.
3. ↑  «Digitaler Portraitindex: Alfons III. d'Este, Herzog von Modena». *www.portraitindex.de*. Ανακτήθηκε στις 30 Μαΐου 2023.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 32801856
* LCCN: n80109733
* ISNI: 0000 0000 5122 331X
* GND: 119228106
* SELIBR: 212450
* SUDOC: 114635773
* BNF: cb12668489b (data)
* ICCU: RMLV067650
* RKD: 448395

 |

 |
Το **Μεγάλο βιβλίο του Λεκάν** ή απλά **Βιβλίο του Λεκάν** (Ιρλανδικά: **Leabhar (MOR) Leacain** - RIA **MS 23 P 2**) είναι ένα μεσαιωνικό ιρλανδικό χειρόγραφο, γραμμένο μεταξύ 1397 και 1418. Το χειρόγραφο βρίσκεται σήμερα στην κατοχή της Βασιλικής Ιρλανδικής Ακαδημίας.

Το χειρόγραφο είναι γραμμένο στην Μέση ιρλανδική. Γραφέας του είναι ο Ádhamh Ó Cuirnín για λογαριασμό του ιστορικού Τζιόλα Ιόσα Μορ Μακ Φίρμπχισιγκ (Giolla Íosa Mór Mac Fir Bhisigh). Το περιεχόμενο του αποτελεί μεταγραφή από το Βιβλίο του Λέιντσερ, τα τελευταία αντίγραφα του Βιβλίου των Εισβολών, του Dindsenchas, του Βanshenchas και του Lebor na gCeart (Βιβλίο των Δικαιωμάτων).

Το χειρόγραφο βρισκόταν παλαιότερα στην κατοχή του Τζέιμς Ούσερ (James Ussher). Ο Ιάκωβος Β΄ της Αγγλίας το κατέθεσε στη συνέχεια στο Ιρλανδικό Κολέγιο του Παρισιού. Το 1787 επιστράφηκε στην Ιρλανδία όπου κάποια στιγμή βρέθηκε στην κατοχή του στρατηγού Charles Vallancey ο οποίος το δώρισε στην Βασιλική Ιρλανδική Ακαδημία.

Υπήρχαν αρχικά 30 folios, αλλά τα πρώτα εννέα χάθηκαν το 1724. Τα συγκεκριμένα περιείχαν ένα μεγάλο τμήμα αφιερωμένο στη γενεαλογία και την ιστορία των Νορβηγικών και Νορβηγογαελικών οικογενειών της Ιρλανδίας, οι οποίες πουθενά αλλού δεν διατηρούνται.

Οι σελίδες είναι καλυμμένες με μια λιπαρή ουσία που τις καθιστά διαφανείς και μειώνει την αναγνωσιμότητα τους.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Great Book of Lecan  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η **4η Μηχανοκίνητη Ταξιαρχία Πεζικού** (τουρκικά: *4. Mekanize Piyade Tugayı*) είναι σχηματισμός του τουρκικού στρατού. Η διοίκηση της 4ης Μηχανοκίνητης Ταξιαρχίας Πεζικού (4'üncü Mekanize Piyade Tugayı Komutanlığı) εδρεύει στην Κεσσάνη της Αδριανούπολης και υπάγεται στο 2ο Σώμα Στρατού.

Ιστορία
-------

Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η 4η Ταξιαρχία Πεζικού έδρευε στην Καλλίπολη. Από το 1994, μετασχηματίστηκε σε σύγχρονο στρατιωτικό σχηματισμό μηχανοποιημένης ταξιαρχίας, σε συνδιασμό με τη μετεγκατάστασή της στην Κεσσάνη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Σάββας Καλεντερίδης, Η αναδιοργάνωση των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων, Ινφογνώμων Πολιτικά
2. ↑  Peygamber ocağında domuz eti internethaber.com
3. ↑  ek10 tbmm.gov.tr, σελ. 6

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα 4. Mekanize Piyade Tugayı  της Τουρκικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η **Μάχη του Σατσίλε** έγινε στις 16 Απριλίου 1809 μεταξύ 40.000 Αυστριακών υπό τον Αρχιδούκα Ιωάννη και 36.000 Γάλλων και Ιταλών υπό τον Ευγένιο (*Eugène de Beauharnais*), Αντιβασιλέα της Ιταλίας. 

Στις 9 Απριλίου 1809 η Αυστρία κήρυξε τον πόλεμο στη Γαλλία. Ο Αρχιδούκας Ιωάννης πέρασε με τον στρατό του τα ιταλικά σύνορα, αναγκάζοντας τους Γάλλους να υποχωρήσουν και να ανασυνταχθούν. Ωστόσο, πριν από τις απειλητικές κινήσεις των Αυστριακών, ο Πρίγκηπας Ευγένιος, τοποθέτησε το στράτευμά του στα όρια μεταξύ Φρίουλι και Βενετίας και ειδικότερα στην πόλη του Σατσίλε, όπου και οργάνωσε την άμυνά του για επερχόμενη επίθεση. 

Οι Αυστριακοί έφτασαν στο Σατσίλε στις 16 Απριλίου, ύστερα από διαδοχικές μικρής κλίμακας επιχειρήσεις στο Πορντενόνε και το Οσπενταλέττο. Το μεγαλύτερο μέρος των μαχών διεξήχθη γύρω από τις γέφυρες που υπήρχαν στον κοντινό ποταμό. Οι μάχες κράτησαν ως το πρωί, οπότε μια πλευρική επίθεση των Αυστριακών ανάγκασε τους Γάλλους σε υποχώρηση ως τον ποταμό Πιάβε, όπου οι δύο πλευρές θα συναντιούνταν ξανά.
Τα **Μαλάγινα**, γνωστά κατά τους ύστερους χρόνους ως **Μελάγγεια**, ήταν βυζαντινή διοικητική περιοχή στην κοιλάδα του ποταμού Σαγγάριου, στη Βόρεια Βιθυνία, η οποία χρησίμευε ως σημαντική τοποθεσία στρατοπέδευσης και οχυρωμένο στρατόπεδο (*άπληκτον*) του βυζαντινού στρατού.

Τα Μαλάγινα ήσαν το πλησιέστερο *άπληκτον* στην αυτοκρατορική πρωτεύουσα, Κωνσταντινούπολη, και συνεπώς ήταν μείζονος σημασίας κατά την διάρκεια αυτοκρατορικών εκστρατειών με κατεύθυνση την Ανατολή: εκεί ήταν όπου οι στρατοί των ισχυρών θεμάτων των *Ανατολικών*, του *Οψικίου* και των *Θρακησίων* συναντούσαν τον αυτοκράτορα. Η περιοχή αποτελούσε, επίσης, την τοποθεσία των σημαντικότερων ιπποφορβείων (*μιτάτα*) στη Μικρά Ασία. 

Πρώτη αναφορά προς αυτό στις ιστορικές πηγές γίνεται το 798, όταν η Αυτοκράτειρα Ειρήνη συγκέντρωσε στρατό στη συγκεκριμένη τοποθεσία. Τα Μαλάγινα δέχθηκαν επίθεση από τους Άραβες το 798, το 860 και προς το 875. Κατά την διάρκεια του 12ου αιώνα, ο Αυτοκράτορας Μανουήλ Α΄ Κομνηνός επιδιόρθωσε τις οχυρώσεις του κύριου φρουρίου της περιοχής, στη Μεταβολή, το οποίο και χρησιμοποίησε ως στρατόπεδο για τις εκστρατείες του εναντίον του Σελτζουκικού Σουλτανάτου του Ικονίου.

Κατά την διάρκεια της περιόδου βασιλείας των Αγγέλων, κατέστη ξεχωριστή επαρχία, της οποίας ο κυβερνήτης έφερε τον τίτλο του *δούκα* και του *στρατοπεδάρχη*. Κατά την διάρκεια της ίδιας περιόδου, αναφέρεται ως αρχιεπισκοπή, προτού αναβαθμιστεί σε μητρόπολη κατά την διάρκεια της περιόδου βασιλείας των Λασκαριδών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Haldon (1999), σσ. 56–59
2. ↑  Haldon (1999), σσ. 141–142, 150–151
3. 1 2 3  Kazhdan (1991), σ. 1274

Πηγές
-----

* (Αγγλικά) Haldon, John F. (1999), *Warfare, state and society in the Byzantine world, 565-1204*, Routledge, ISBN 1-85728-494-1
* (Αγγλικά) Kazhdan, Alexander, επιμ.. (1991), *Oxford Dictionary of Byzantium*, Oxford University Press, ISBN 978-0-19-504652-6
Ο Νικηφόρος Ουρανός αντιμετωπίζει τους Βούλγαρους στον Σπερχειό
Η **μάχη του Σπερχειού** (βουλ: *битка при Сперхей (μπίτκα πρι Σπερχέι*) διεξήχθη το 997 μ.Χ, μεταξύ του Τσάρου της Βουλγαρίας, Σαμουήλ, και του Νικηφόρου Ουρανού, στρατηγού του Βασιλείου Β' και έληξε με τη σφαγή των Βουλγάρων. Θεωρείται από τις πιο σημαντικές μάχες μεταξύ Βουλγάρων και Βυζαντινών.

Υπόβαθρο
--------

Ο Βασίλειος Β' διέκοψε τις επιθέσεις κατά των Βουλγάρων και κινήθηκε στη Συρία για να αντιμετωπίσει προβλήματα που υπήρχαν στα ανατολικά σύνορα της Αυτοκρατορίας. Ο Σαμουήλ εκμεταλλεύτηκε την απουσία του Βασιλείου και επιτέθηκε στην Θεσσαλονίκη. Κατά τη διάρκεια της επίθεσης, ο Κυβερνήτης της Θεσσαλονίκης, Γρηγόριος Ταρωνίτης σκοτώθηκε και ο γιος του, Ασώτιος, πιάστηκε αιχμάλωτος. Μετά την επίθεση αυτή, ο Σαμουήλ κινείται νότια και λεηλατεί την Πελοπόννησο. Ο Βασίλειος Β' έστειλε τον Νικηφόρο Ουρανό κατά του Σαμουήλ. Και οι δύο στρατοί στρατοπέδευσαν στον Σπερχειό.

Μάχη
----

Ο Σαμουήλ στρατοπέδευσε απέναντι από τον Ουρανό και θεώρησε ότι οι Βυζαντινοί δεν ήταν εις θέσιν να περάσουν τον πλημμυρισμένο ποταμό. Παρ' ολ' αυτά, ο Νικηφόρος Ουρανός κατάφερε να βρει ένα διαβατό σημείο και κατά τη διάρκεια της νύχτας επιτέθηκε και έσφαξε τους Βούλγαρους.

Μετά τη μάχη
------------

Ο Σαμουήλ και ο γιος του, Γαβριήλ Ρωμανός, κατάφεραν να επιζήσουν - αυτή η μάχη περιγράφεται και στο βιβλίο «*Για την πατρίδα*» της Πηνελόπης Δέλτα. Ο Τσάρος της Βουλγαρίας επέστρεψε στην πρωτεύουσα του, Αχρίδα. Αφού συγκέντρωσε και πάλι στρατό, τον επόμενο χρόνο συνέχισε τις επιθέσεις κατά των Βυζαντινών.

Πηγές
-----

* Πηνελόπη Δέλτα, Για την Πατρίδα, Α'
Η **Γλαύκη (Glauke)** είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών. Ανακαλύφθηκε το 1890 από τον Ρόμπερτ Λούτερ, που παρατηρούσε από το Ντίσελντορφ της Γερμανίας, και πήρε το όνομα της κόρης του Κρέοντα της Κορίνθου στην ελληνική μυθολογία. `Ηταν ο τελευταία από τις 24 ανακαλύψεις αστεροειδών του συγκεκριμένου αστρονόμου. Η Γλαύκη έχει απόλυτο μέγεθος (όπως αυτό ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,84.

Φυσικά χαρακτηριστικά
---------------------

Η μέση διάμετρος της Γλαύκης υπολογίσθηκε σε 32,2 χλμ. ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 35 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός της τύπος είναι **SK** και το άλβεδό της 0,1973. Η Γλαύκη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της εξαιρετικά αργά για αστεροειδή, με περίοδο 50 ημέρες: Πρόκειται για τον βραδύτερα περιστρεφόμενο αστεροειδή στο Ηλιακό Σύστημα από όσους είναι γνωστή η περίοδος περιστροφής τους (ακόμα και από τους πλανήτες, μόνο ο Ερμής και η Αφροδίτη περιστρέφονται βραδύτερα), αλλά ο άξονας περιστροφής της πιστεύεται ότι μεταβάλλεται διαρκώς, όπως και στην περίπτωση του 4179 Τουτάτη. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνεια της Γλαύκης εκτιμάται σε 155 ως 160 βαθμούς C υπό το μηδέν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *JPL Small-Body Database*. 2000288.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

  


Αστεροειδείς| 287 Νέφθυς | 288 Γλαύκη | 289 Νενέττα |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ηλιακό Σύστημα
* Πύλη:Αστρονομία
 |

 |
Η **Μάχη του Ρεθύμνου**, ήταν μάχη κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στην Κρήτη. Ξεκίνησε το πρωί της 20ης Μαΐου 1941, όταν η ναζιστική Γερμανία ξεκίνησε αεροπορική εισβολή στην Κρήτη με την κωδική ονομασία Unternehmen Merkur ("Επιχείρηση Ερμής"). Αυστραλιανές και ελληνικές δυνάμεις υπερασπίστηκαν το αεροδρόμιο του Ρεθύμνου.

Οι βρετανικές δυνάμεις και οι δυνάμεις της Κοινοπολιτείας είχαν αναγκαστεί να φύγουν από την Ελλάδα και είχαν υποχωρήσει στην Κρήτη. Ενώ υπήρχαν 27.000-28.000 στρατεύματα στην Κρήτη για να την υπερασπιστούν, οι περισσότεροι ήταν ελαφρώς οπλισμένοι επειδή ο βαρύτερος εξοπλισμός είχε μείνει στην Ελλάδα. Αν και οι Γερμανοί ήταν σε θέση να κυριαρχήσουν στον ουρανό, το Βρετανικό Βασιλικό Ναυτικό είχε τον έλεγχο της θαλάσσης. Το γερμανικό σχέδιο ήταν να χρησιμοποιήσουν αλεξιπτωτιστές και ανεμόπτερα για να στείλουν δυνάμεις από αέρος. Τα Αυστραλιανά 2/1 και 2/11 Τάγματα, υποστηριζόμενα από οπλίτες, ιατρούς, και μηχανικούς, καθώς και το 4ο και 5ο Συντάγμα, κατέλαβαν θέσεις στους λόφους νότια του αεροδρομίου. Την ημέρα πριν από τη μάχη, ένα γερμανικό αεροπλάνο πετά πάνω από το Ρέθυμνο σε μια αποστολή αναγνώρισης. Το αεροπλάνο καταρρίφθηκε.

Παράδοση
--------

Με τις ελληνικές δυνάμεις να έχουν φύγει, με έλλειψη τροφίμων και φθίνουσες προμήθειες, καθώς και λόγω της έλλειψης επικοινωνίας με τις υπόλοιπες συμμαχικές δυνάμεις στην Κρήτη (οι οποίες υποχωρούσαν ή παραδίδονταν), και λόγω της εμφάνισης πρόσθετων γερμανικών στρατευμάτων, Ο στρατηγός Ίαν Κάμπελ αποφάσισε να διατάξει την ομάδα του Ρεθύμνου να παραδοθεί στους Γερμανούς, αλλά ο αντιστράτηγος Σαντοβερ του 2/11 Τάγματος, είπε στους άνδρες του ότι μπορούσαν να παραδοθούν ή να αποφύγουν τη σύλληψη. Πολλοί επέλεξαν το δεύτερο βρίσκοντας καταφύγιο στους λόφους, ενώ άλλοι προστατεύθηκαν από ντόπιους Κρητικούς με απειλή εκτέλεσης. Από το 2/11 Τάγμα, 13 αξιωματικοί και 39 άλλα μέλη διέφυγαν στην Αίγυπτο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Battle for Retimo (Crete)». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Οκτωβρίου 2010. Ανακτήθηκε στις 2010-10-21.  Battle of Retimo
2. ↑  Bell, ATJ, The Battle for Crete - The Tragic Truth, Australian Defence Force Journal 1991 no.88, May–June p.17
Συντεταγμένες: 9°03′0″N 79°50′0″E﻿ / ﻿9.05000°N 79.83333°E﻿ / 9.05000; 79.83333

To **Μανάρ** (ταμίλ: மன்னார் தீவு, Maṉṉār tīvu, σιναλέζικα: මන්නාරම් දූපත, Mannāram dūpata) είναι νησί που βρίσκεται στα βορειοδυτικά παράλια της Σρι Λάνκα και είναι τμήμα της επαρχίας Μανάρ. Συνδέεται με το κύριο νησί της Σρι Λάνκα με έναν υπερυψωμένο δρόμο και με τη γέφυρα Μανάρ. Έχει έκταση 126,46 τετραγωνικά χιλιόμετρα και καλυπτεται κυρίως από βλάστηση και άμμο.

Το νησί βρίσκεται στο ανατολικό άκρο της Γέφυρας του Αδάμ, μια αλυσίδα από ασβεστολιθικούς αμμώδεις υφάλους μεταξύ του νησιού Πάμπαν (επίσης γνωστό και ως νησί Ράμεσβαραμ), στα νοτιοανατολικά παράλια του Ταμίλ Ναντού, της Ινδίας και του νησιού Μανάρ. Γεωλογικές μελέτες έχουν δείξει πως η ζώνη αυτή στο παρελθόν αποτελούσε μια ενιαία λωρίδα γης που ένωνε την Ινδία με τη Σρι Λάνκα.

Η αλιεία είναι σημαντικό μέρος της τοπικής οικονομίας.

Περιβάλλον
----------

Το νησί φιλοξενεί δέντρα μπάομπαμπ, που προέρχονται από την Αφρική και τα οποία έφεραν Άραβες έμποροι πριν από αιώνες. Το Καταφύγιο Πουλών Βανκάλαϊ βρίσκεται ακριβώς νότια του νησιού στην ηπειρωτική χώρα. Προστατεύεται από την κυβέρνηση της Σρι Λάνκα και αναγνωρίζεται βάσει της σύμβασης Ραμσάρ για τους υγρότοπους διεθνούς σημασίας, ιδίως ως οικότοπος υδρόβιων πτηνών ως σημαντική περιοχή τόσο για τα τοπικά όσο και για τα αποδημητικά πτηνά.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Επίσημη εκτίμηση». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Σεπτεμβρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 12 Φεβρουαρίου 2021.
2. 1 2  Murray, Lorraine. «Mannar Island». *Encyclopedia Britannica*. Ανακτήθηκε στις 30 Δεκεμβρίου 2020.
3. ↑  Kilvert, Nick (22 Δεκεμβρίου 2020). «Mannar Island is a bird paradise that survived Sri Lanka's civil war. Now an Australian mining company wants its sand». *ABC News*. Australian Broadcasting Corporation. Ανακτήθηκε στις 30 Δεκεμβρίου 2020.
Η **Μαλάικα Αρόρα Χαν** (αγγλ. *Malaika Arora Khan*) είναι μια Ινδή ηθοποιός, VJ (παρουσιάστρια μουσικών βίντεο στην τηλεόραση) και μοντέλο.

Βιογραφία-Σταδιοδρομία
----------------------

Γεννήθηκε στις 23 Οκτωβρίου του 1973 και έχει μια μικρότερη αδερφή (Αμρίτα Αρόρα) που είναι επίσης ηθοποιός. Η μητέρα της είναι από τη φυλή Μαλαγιάλι και ο πατέρας της από το έθνος Παντζάμπ. Μεγάλωσε στο προάστιο Τσεμπούρ της Βομβάης όπου και τέλειωσε το σχολείο. 

Το 1996 ξεκινάει στην Ινδία το MTV India και η Μαλάικα γίνεται μια από τις πρώτες VJ του σταθμού. Πολύ σύντομα δείχνει το ταλέντο της σαν δημοσιογράφος και γίνεται έτσι μια από τις πιο αναγνωρίσιμες μορφές των Ινδικών ΜΜΕ, χωρίς να είναι ακόμα ηθοποιός ή μοντέλο. Το κανάλι αναγνωρίζοντας την επιτυχία της τής αναθέτει ρόλους παρουσιάστριας εκπομπών και εκδηλώσεων δίπλα σε καταξιωμένους συναδέλφους της. Το επόμενο της βήμα είναι το μόντελινγκ όπου τα καταφέρνει εξίσου καλά.

Εμφανίζεται σε πολλές διαφημίσεις και κάνει τα πρώτα της βήματα στο Μπόλιγουντ συμμετέχοντας στα χορευτικά νούμερα γνωστών ταινιών. Οι εμφανίσεις της στα χορευτικά *Chaiyya Chaiyya* (*Dil Se*) και *Maahi Ve* (*Kaante*) την κάνουν sex symbol. Παρότι έχει επικεντρωθεί στην τηλεοπτική της καριέρα συμμετέχει σποραδικά και σε αλλά μουσικοχορευτικά νούμερα.

Είναι παντρεμένη με τον ηθοποιό Αρμπάζ Χαν και έχει ένα γιο.

Φιλμογραφία
-----------

* *Aaja Meri Jaan* (1993)
* *Dil Se* (1998) (χορευτικό *Chaiyya Chaiyya*)
* *Bichhoo* (2000)
* *IndianIndian* (2001)
* *Kaante* (2002) (χορεευτικό *Maahi Ve*)
* *Maa Tujhhe Salaam* (2002)
* *Kaal* (2005) - (χορευτικό *Kaal Dhamaal*)
* *Hey Baby* (2007)
* *Athidhi* (2007)
* *Om Shanti Om* (2007) (χορευτικό *Deewangi Deewangi*)
* *Welcome* (2007)
* *EMI* (2008)

Παραπομπές
----------

1. ↑  *συνέντευξη*. Ανακτήθηκε στις 5  Νοεμβρίου 2019.
2. ↑  www.ndtv.com/entertainment/malaika-arora-shares-arbaaz-khans-throwback-pic-to-prove-son-arhaan-is-xerox-copy-2080542. Ανακτήθηκε στις 6  Αυγούστου 2019.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Μαλάικα Αρόρα στην IMDb

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 244342161
* LCCN: no2012057017

 |

 |
**Μάχη του Περδίκκα** είναι πολεμικό επεισόδιο της σύγκρουσης των Ελλήνων ανταρτών με τις δυνάμεις των Γερμανών κατακτητών, που έλαβε χώρα στην περιοχή των στρατιωτικών μνημείων της κοινότητας Περδίκκα της τότε επαρχίας Εορδαίας, στις 11 Οκτωβρίου του 1944, λίγες μέρες πριν την οριστική απελευθέρωση της Δυτικής Μακεδονίας.

Η εξέλιξη της μάχης
-------------------

Το πρωί της ημέρας εκείνης, μια επίλεκτη γερμανική διμοιρία αναχώρησε από τη στρατιωτική της βάση στην Πτολεμαΐδα με κατεύθυνση προς το Αμύνταιο. Οι Γερμανοί ήταν εφοδιασμένοι με ιδιαίτερα βαρύ οπλισμό, κάτι που ενίσχυε τις φήμες των κατοίκων ότι θα δρούσαν σε βάρος του τοπικού πληθυσμού, σαν αντίποινα για τη δραστηριοποίηση ομάδων του Ε.Λ.Α.Σ. στην ευρύτερη περιφέρεια.

Για το σκοπό αυτό, μια μικρή δύναμη μόλις επτά ανδρών του Ε.Λ.Α.Σ. με επικεφαλής τον 28χρονο Ηλία Ακριτίδη, είχε διαταχθεί να εποπτεύει το σημείο και να αντισταθεί σε περίπτωση γερμανικής παρουσίας. Ωστόσο, παρά το ότι δεν ήταν ακάλυπτοι, οι επτά ελασίτες δεν κατάφεραν να αντιμετωπίσουν τα μυδραλιοβόλα των γερμανών, με αποτέλεσμα να φονευθούν και οι επτά. Οι έξι από αυτούς (Ακριτίδης, Δημήτριος Μαυρίδης, ετών 19, Μιχαήλ Παραστατίδης, ετών 50, Γεώργιος Τσοπανίδης, ετών 38, Γεώργιος Τριανταφυλλίδης, ετών 23 και Ιωάννης Αμαραντίδης, ετών 27) ήταν κάτοικοι του γειτονικού Μεσόβουνου, ενώ ο έβδομος ήταν ένας Ιταλός αντιφασίστας μαχητής, που είχε προσχωρήσει στον Ε.Λ.Α.Σ. ονόματι Marlo.

Οι πεσόντες τάφηκαν σε παρακείμενο χώρο του σημερινού κοιμητήριου του δ.δ. Περδίκκα, ενώ στη μνήμη τους διοργανώνονται κάθε χρόνο εκδηλώσεις τιμής, από το Δήμο Εορδαίας, το προεδρείο του τοπικού συμβουλίου Περδίκκα και σε συνεργασία με τις αντιστασιακές οργανώσεις της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Αγωνιστών Εθνικής Αντίστασης (Π.Ο.Α.Ε.Α.) Δυτικής Μακεδονίας. Οι θρησκευτικές, πολιτικές και στρατιωτικές τιμές αποδίδονται προ του υπάρχοντος μνημείου της Εθνικής Αντίστασης.

Πηγές
-----

* Ημερήσια εφημερίδα "*ΓΡΑΜΜΗ*" Κοζάνης, φύλλο Παρασκευής 16 Νοεμβρίου 2012, σελ. 4, "*Δεν τους ξεχνούν*"
Ο **Ελ Τζεζάιρ** (*El Djezaïr*) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,072. Ανακαλύφθηκε το 1916 από τον Γάλλο αστρονόμο Φρεντερίκ Συ, που παρατηρούσε από το Αλγέρι, και πήρε το όνομά του από την αραβική ονομασία της πόλεως και ολόκληρης της Αλγερίας. Υπήρξε ο πρώτος από τους συνολικά 2 αστεροειδείς που ανεκάλυψε ο συγκεκριμένος αστρονόμος.

Ο Ελ Τζεζάιρ είναι ένα από τα τρία μεγαλύτερα μέλη της Οικογένειας αστεροειδών της Λητούς, μαζί με τη Λητώ και την Ονωρία.

Φυσικά χαρακτηριστικά
---------------------

Η μέση διάμετρος του Ελ Τζεζάιρ εκτιμάται σε 23,51 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι **S** (λιθώδης), ενώ το άλβεδό του είναι 0,3197. Ο Ελ Τζεζάιρ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 22 ώρες και 19 λεπτά, μία αργή περιστροφή για αστεροειδή.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *JPL Small-Body Database*. 2000858.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

Αστεροειδείς| 857 Γκλαζενάπια | 858 Ελ Τζεζάιρ | 859 Μπουζαρέα |
Ο **Ανδρές Χιμένεθ Φερνάνδεθ** (ισπανικά: *Andrés Jiménez Fernández*, γεννήθηκε 6 Ιουνίου 1962) είναι Ισπανός πρώην καλαθοσφαιριστής. Με ύψος 2,05 μέτρων, έπαιζε στη θέση του πάουερ φόργουορντ και ήταν ένας από τους καλύτερους στη θέση του στη δεκαετία του 1980 στην Ευρώπη.

Καριέρα
-------

Ο Χιμένεθ αγωνίστηκε με τη Ζοβεντούτ Μπανταλόνα και την Μπαρτσελόνα της 1ης Κατηγορίας της Ισπανίας. Ενώ έπαιζε με την Μπαρτσελόνα, κέρδισε τον τίτλο του Κυπέλλου Κόρατς της FIBA της περιόδου 1986–87. Η φανέλα του με τον αριθμό 4 αποσύρθηκε από την Μπαρτσελόνα.

Έπαιξε επίσης για την εθνική ανδρών της Ισπανίας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1984, όπου κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο, στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1988 και στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1992.

Αγωνίστηκε επίσης με την Ισπανία σε 4 Παγκόσμια Πρωταθλήματα της FIBA: (1982, 1986, 1990 και 1994). Συνολικά σε 33 παιχνίδια σημείωσε 345 πόντους (10,5 μέσο όρο) σε αυτούς τους αγώνες.

Ο Χιμένεθ συμμετείχε επίσης σε 4 Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα: 1983, όπου κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο, 1985 και 1987 όπου πήρε την 4η θέση και συμπεριλήφθηκε στην καλύτερη ομάδα της διοργάνωσης (έχοντας μέσο όρο 18,2 πόντους ανά αγώνα ) και 1989 όπου πήρε την 5η. Συνολικά έπαιξε σε 27 παιχνίδια και σημείωσε 377 πόντους (14,0 μέσο όρο) σε αυτές τις συναντήσεις.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Andrés Jiménez sports-reference.com
2. ↑  «Games results 1982». *linguasport.com*.
3. ↑  «Games results 1986». *linguasport.com*.
4. ↑  «Games results 1990». *linguasport.com*.
5. ↑  «Games results 1994». *linguasport.com*.
6. ↑  «FIBA : Andres JIMENEZ». Ανακτήθηκε στις 2 Δεκεμβρίου 2021.
7. ↑  «Euro basket 1983». *linguasport.com*.
8. ↑  «Euro basket 1985». *linguasport.com*.
9. ↑  «Euro basket 1987». *linguasport.com*.
10. ↑  «Euro basket 1989». *linguasport.com*.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Προφίλ FIBA
* Προφίλ FIBA Ευρώπης
* Προφίλ Ισπανικού Πρωταθλήματος (στα Ισπανικά)
Η **Μαρίνα Χρυσοβελώνη** είναι Ελληνίδα δικηγόρος και πολιτικός. 

Γεννήθηκε στο Βόλο της Μαγνησίας το 1962. Είναι απόφοιτη της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Από το 1986 είναι δικηγόρος και το γραφείο της στεγάζεται στο Βόλο. Είναι παντρεμένη με δύο παιδιά. Ομιλεί αγγλικά, γαλλικά και γερμανικά.

Πολιτική σταδιοδρομία
---------------------

Στις εθνικές εκλογές του Μαΐου 2012 όπως και στις εκλογές του Ιουνίου 2012 εκλέχτηκε βουλευτής Μαγνησίας με το κόμμα των Ανεξαρτήτων Ελλήνων. Στις εκλογές του Ιανουαρίου 2015 και του Σεπτεμβρίου του 2015 δεν κατάφερε να επανεκλεγεί βουλευτής. Ήταν εκπρόσωπος τύπου των Ανεξαρτήτων Ελλήνων μέχρι τις 18 Ιανουαρίου 2016. 

Στις 24 Φεβρουαρίου του 2016 ορίστηκε υφυπουργός Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων αρμόδια για θέματα Μεταφορών μετά την παραίτηση του Παναγιώτη Σγουρίδη. Στον πρώτο ανασχηματισμό της Κυβέρνησης Τσίπρα Σεπτεμβρίου 2015 στις 5 Νοεμβρίου 2016, υπέβαλε την παραίτησή της και τέθηκε εκτός κυβερνητικού σχήματος. Στον δεύτερο ανασχηματισμό της Κυβέρνησης Τσίπρα Σεπτεμβρίου 2015, ανέλαβε υφυπουργός Εσωτερικών.

Είναι αντιπρόεδρος του Νομαρχιακού Συμβουλίου του Βόλου, είχε διατελέσει Νομαρχιακός Σύμβουλος την περίοδο 2002-2005, επίσης έχει διατελέσει Πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου του Βόλου. Επίσης έχει διατελέσει Πρόεδρος της Εταιρείας Προστασίας των Ανηλίκων. Κατά τη την πενταετία 2003-2008 έχει διατελέσει Πρόεδρος του Συλλόγου Αντιμετώπισης του Αλτσχάιμερ και άλλων συναφών Νοσημάτων που εδρεύει στο Βόλο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Κοινοβουλευτική θητεία». Ανακτήθηκε στις 8 Νοεμβρίου 2016.
2. ↑  «Κυβέρνησις ΑΛΕΞΙΟΥ Π. ΤΣΙΠΡΑ». Ανακτήθηκε στις 11 Νοεμβρίου 2016.
Το **Έκθεμα του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου με αριθμό 1500** είναι αναθηματικό ανάγλυφο. Είναι απλό , χωρίς αρχιτεκτονική διαμόρφωση -πλαίσιο. Είναι αφιερωμένο στον Διόνυσο και παρουσιάζει μια ομάδα ηθοποιών (ίσως μετά από μια παράσταση των "Βακχών" του Ευριπίδη κατά την Σέμνη Καρούζου). Ο θεός, σε κλίνη - ανάκλιντρο συμποσίου - ξαπλωμένος, με κέρας -ρυτό στο ένα χέρι και φιάλη (ρηχό αγγείο) στο άλλο, υποδέχεται τρεις ηθοποιούς. Μια μορφή -πιθανώς Μούσα - κάθεται ήρεμη στην άκρη της κλίνης. Από τους ηθοποιούς ο πρώτος Χωρίς το πάλαι ποτέ προσηλωμένο - ίσως εκ των υστέρων) κρατάει ένα τύμπανο με το αριστερό χέρι, ο δεύτερος σε "συνομιλία" με τον πρώτο κρατάει με το δεξί μάσκα θεάτρου και με το άλλο τύμπανο, ο δε τρίτος εικονίζεται σε σεβίζουσα στάση με το δεξί, ενώ κρατάει μάσκα θεάτρου με το άλλο. Και οι τρεις είναι ντυμένοι με χειριδωτούς (με μανίκια) ποδήρεις (μακρούς) χιτώνες, χαρακτηριστικό ένδυμα του αρχαίου ελληνικού θεάτρου. Σώζονται δυσδιάκριτα ίχνη επιγραφής λόγω προφανώς δεύτερης χρήσης του υλικού. Βρέθηκε στον Πειραιά και εκτίθεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Αθήνας.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Αρχαιολογία | Πύλη Αρχαιολογία |

* Νικόλαος Καλτσάς (2007). *Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο*. Αθήνα: ΟΛΚΟΣ, ISBN 978-960-89339-1-0. σελίδες 325. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Δεκεμβρίου 2010. Ανακτήθηκε στις 21 Νοεμβρίου 2011.
* Καρούζου Σέμνη, 1967, Εθνικόν Αρχαιολογικόν Μουσείον, Συλλογή Γλυπτών, ΥΠΠΕ -Γενική Δνση Αρχαιοτήτων και Αναστηλώσεως, Αθήνα, σ. 55
* Καρούζου, Σέμνη (1967). *Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, Συλλογή Γλυπτών*. Αθήνα: Γενική Δνση Αρχαιοτήτων και Αναστηλώσεως, ΥΠΠΕ. σελίδες 190 & 69 πίνακες.