recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Κωνσταντίνος Καζαντζής** (1864 - 1927) ήταν Έλληνας λόγιος, δικηγόρος, καπνέμπορος και πολιτικός. Ασχολήθηκε και με τη δημοσιογραφία. Υπηρέτησε ως Γενικός Διοικητής Δυτικής Μακεδονίας και έπειτα Σάμου.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στα Ιωάννινα. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών και έπειτα στη Γερμανία, όπου αναγορεύτηκε διδάκτορας. Μετανάστευσε στις ΗΠΑ και επέστρεψε στην ιδιαίτερη πατρίδα του μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους. Κατά την παραμονή του στις ΗΠΑ στα 1914 ήταν εκπρόσωπος των Ηπειρωτών Αμερικής και από τη θέση αυτή υποστήριξε τις ελληνικές θέσεις ως προς το ζήτημα της Βορείου Ηπείρου. Ήταν αντίπαλος του Ελευθερίου Βενιζέλου και εξελέγη βουλευτής δύο φορές, στις εκλογές του Μαΐου και του Δεκεμβρίου του 1915.
Άφησε συγγραφικό έργο. Σε μερικά έργα χρησιμοποίησε το εκδοτικό ψευδώνυμο Γούσιας Παπακαζανάς. Το έργο του "Ιστορίες της Πατρίδος μου" (1910) ήταν το πρώτο ολοκληρωμένο λογοτεχνικό κείμενο που τυπώθηκε στην ελληνική γλώσσα στις ΗΠΑ.

Πέθανε στην Κέρκυρα το 1927.

Έργα
----

* "Ιστορίες της πατρίδος μου" (πρώτη δημοσίευση στον Τύπο το 1909, έκδοση σε βιβλίο το 1910), διηγήματα. Επιμέλεια: Γιώργος Καλογεράς, Τυπωθήτω 2001, σελ. 290, ISBN 9789608041776

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Εγκυκλοπαίδεια Νέα Δομή, Εκδ. Οργανισμός Τεγόπουλου-Μανιατέα, 1996, τ. 15, σελ. 219.
2. ↑  Βιογραφικό[*νεκρός σύνδεσμος*]
3. ↑  Βουλή των Ελλήνων, Μητρώον Πληρεξουσίων, Γερουσιαστών και Βουλευτών. 1822-1935, Αθήνα 1986, σελ. 220, αρ. 565 (αναφέρεται το επώνυμο *Καζατζής*). (pdf)
4. ↑  Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια, Πυρσός 1930, τ. 13, σελ. 448.
5. ↑  Ντόρα Τσιμπούκη, Το Βήμα[*νεκρός σύνδεσμος*], 10-6-2001.
Ο **Λίνκολνς Ιν** (αγγλικά: *Lincoln's Inn*‎, επίσημη ονομασία: *The Honourable Society of Lincoln's Inn*) είναι ένας από τους τέσσερις Δικηγορικούς Οίκους (*Inns of Court*) του Λονδίνου για δικηγόρους (μπάριστερ). Οι υπόλοιποι τρεις είναι οι Μιντλ Τεμπλ (*Middle Temple*), Ίνερ Τεμπλ (*Inner Temple*) και Γκρέις Ιν (*Gray's Inn*). Βρίσκεται στα σύνορα του Σίτι του Λονδίνου και της Πόλης του Ουέστμινστερ, και απέναντι από τη Σχολή Οικονομικών του Λονδίνου, τα Βασιλικά Δικαστήρια και τη βιβλιοθήκη του Βασιλικού Κολεγίου του Λονδίνου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Οι μπάριστερ (*barrister*) είναι μέλη του Δικηγορικού Συλλόγου (*Bar*) της Αγγλίας και παρίστανται ως συνήγοροι στο δικαστήριο.
2. ↑  «Διαδικτυακή πύλη της ευρωπαϊκής ηλεκτρονικής δικαιοσύνης - Κατηγορίες νομικών επαγγελμάτων». *e-justice.europa.eu*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Ιουνίου 2023. Ανακτήθηκε στις 15 Ιουνίου 2023.

Δείτε επίσης
------------

Αγγλοσαξονικό Δίκαιο

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Λίνκολνς Ιν** |

* Επίσημος ιστότοπος

Συντεταγμένες: 51°30′45″N 0°06′43″W﻿ / ﻿51.5125°N 0.112°W﻿ / 51.5125; -0.112
Η **Λεία** υπήρξε Βιβλικό πρόσωπο της Παλαιάς Διαθήκης και πρώτη ξαδέλφη και σύζυγος του Πατριάρχη Ιακώβ με τον οποίο απέκτησε επτά παιδιά.

Βιογραφία
---------

Η Λεία ήταν κόρη του Λάβαν από την Χαράν, μεγαλύτερη αδερφή της Ραχήλ, καθώς επίσης η μεγαλύτερη ανεψιά της Ρεβέκκας και εξ αυτού πρώτη ξαδέλφη του Ιακώβ. Σύμφωνα με την Γένεση είχε επίσης και δύο ετεροθαλείς αδελφές την Βαλλά και την Ζελφά. Η Λεία δεν ήταν ιδιαίτερα όμορφη γυναίκα, αντίθετα με την αδερφή της την Ραχήλ, η οποία είχε πάρα πολλά κάλλη. Ο Ιακώβ μετά την απάτη που διέπραξε σε βάρος του αδελφού του με τα πρωτοτόκια, εξαπατώντας ακόμα και τον πατέρα του, κατέφυγε με προτροπή της μητέρας του στον θείο του τον Λάβαν προκειμένου ν΄ αποφύγει εκδίκηση του αδελφού του. Εκεί ο Ιακώβ ζήτησε απ΄ τον Λάβαν την δευτερότοκη κόρη του Ραχήλ που ήταν πανέμορφη. Ο Λάβαν επειδή ήταν σύμφωνα με το νόμο υποχρεωμένος να παντρέψει πρώτα την Λεία που ήταν μεγαλύτερη, έκανε την ακόλουθη απάτη. Ενώ υποσχέθηκε την Ραχήλ στον Ιακώβ, την νύχτα του γάμου έστειλε την Λεία στην σκηνή του αντί της Ραχήλ. Έτσι ο Ιακώβ κοιμήθηκε με την Λεία και την άλλη μέρα κατάλαβε την απάτη. 

Θ. Ράλλης, *Η λεία* (περίπου 1905), ελαιογραφία σε καμβά, 133 εκ. x 100 εκ. Εθνική Πινακοθήκη – Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου
Ο Ιακώβ παραμένοντας με την Λεία, για επτά χρόνια υπηρετώντας τον θείο του (έναντι καταβολής προίκας) απέκτησε τέσσερις γιους τον Ρουβήν, τον Συμεών, τον Λευί και τον Ιούδα. Μετά η Λεία έμεινε στείρα, και έστειλε την υπηρέτριά της την Ζελφά στον Ιακώβ. Η Ζελφά γέννησε τον Γαδ και τον Ασήρ, οι οποίοι σύμφωνα με τους νόμους των Ισραηλιτών κατατάσσονται στους απογόνους της Λείας. Μετά από άλλα επτά χρόνια ο Ιακώβ εγκαταλείποντας την Λεία νυμφεύθηκε και την αδελφή της, την Ραχήλ. Αργότερα η Λεία γέννησε με τον Ιακώβ και άλλα παιδιά, τον Ισσάχαρ, τον Ζαβουλών και την Δείνα.

Όταν ο Ιακώβ επέστρεψε στην Χαναάν η Λεία τον ακολούθησε και τον συνόδευσε στην συμφιλίωσή του με τον Ησαύ. Μετά τον θάνατό της ενταφιάστηκε στον τύμβο των πατριαρχών στην Mamre, όπου αργότερα ενταφιάστηκαν και ο Ιακώβ και οι προπάτορές του.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  timeline.biblehistory.com/event/leah.
2. ↑  www.kingjamesbibleonline.org/Leah.php4.
3. ↑  books.google.fr/books?id=mufWAgAAQBAJ&pg=PA53&lpg=PA53&dq=leah+bible+occupation&source=bl&ots=b3D1LEV\_Pr&sig=ACfU3U1MY3drXZ-s9ZWq2no4tby0cnEhkQ&hl=fr&sa=X&ved=2ahUKEwiknNLouLP5AhVN0IUKHfBZAQ4Q6AF6BAgoEAM#v=onepage&q=leah%20bible%20occupation&f=false.
4. ↑  «Genesis» (Εβραϊκά της Βίβλου)
5. 1 2  «Лия» (Ρωσικά)
6. ↑  «Genesis» (Εβραϊκά της Βίβλου)
7. ↑  «Genesis» (Εβραϊκά της Βίβλου)
8. ↑  «Genesis» (Εβραϊκά της Βίβλου)
9. ↑  «Genesis» (Εβραϊκά της Βίβλου)
10. ↑  «Genesis» (Εβραϊκά της Βίβλου)
11. ↑  «Genesis» (Εβραϊκά της Βίβλου)
12. ↑  «Genesis» (Εβραϊκά της Βίβλου)
13. ↑  «Genesis» (Εβραϊκά της Βίβλου)
14. ↑  «סֵפֶר הַיָּשָׁר» (Εβραϊκά) 1552.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Leah στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 18705243
* LCCN: n86093833
* GND: 118836900

 |

 |
Συντεταγμένες: 41°39′27″N 43°53′28″E﻿ / ﻿41.65750°N 43.89111°E﻿ / 41.65750; 43.89111

To **Αβρανλό** (γεωργιανά: *ავრანლო*), επίσης γνωστό στην τοπική διάλεκτο της περιοχής ως **Αβραννή** ή **Αυριανή**, είναι ελληνικό χωριό της περιοχής Τσάλκα (Μπαρμακσίζ) του Κβέμο Κάρτλι (Μπόρτσαλι), στη Γεωργία. To Αβρανλο/Εβρενι προέρχεται απο την λεξη Evrenli(Τουρκικα)χωριο δίπλα απο την πόλη Ερζερούμ όπου ζούσαν Έλληνες.Το ονομα Αβρανλο/Εβρενλι σημαίνει Σύμπαν. Οι κάτοικοι προέρχονται από το χωριό Αβραννή της περιοχής Ερζερούμ, οι οποίοι μετανάστευσαν στη Ρώσικη Αυτοκρατορία το 1830. Σύμφωνα με μαρτυρίες στις αρχές του 20ού αιώνα οι κάτοικοι του χωριού του Ερζερούμ ήταν κρυπτοχριστιανοί. Κοντά στην Αβραννή της Ανατολίας βρισκόταν άλλο ένα χωριό, το Τζινίς, από το οποίο οι Έλληνες κάτοικοί του μετανάστευσαν μαζί με τους Αβρανλίδες και ίδρυσαν τα χωριά τους στην Τσάλκα κοντά το ένα στο άλλο. Στην Τσάλκα μαζί με τους Έλληνες μετανάστευσαν και 4 οικογένειες Αρμενίων από την Αβραννή, οι οποίες μαζί με 15 ελληνικές οικογένειες μετανάστευσα αργότερα στην Αλεξανδρούπολη (σημ. Γκιουμρί) του Κυβερνείου Ερεβάν. Τη δεκαετία του 90' στο χωριό Αβρανλό της Τσάλκας ζούσαν περίπου 1700 άτομα ελληνικής καταγωγής. Οι κάτοικοι του ήταν τουρκόφωνοι και μιλούσαν την διάλεκτο Ερζερούμ-Καρς όπως σε όλα τα τουρκόφωνα χωριά της περιοχής Τσάλκας.

Εκπαίδευση και Υγεία
--------------------

Το Αβρανλό ήταν το μοναδικό χωριό μαζί με την πρωτεύουσα την Τσάλκα στο οποίο είχαν νοσοκομείο. Το νοσοκομείο του Αβρανλό μάλιστα ήταν απ' τα καλύτερα στη Γεωργία με τους καλύτερους γιατρούς. Η εκπαίδευση από την άλλη ήταν μια απ' τις κορυφαίες σε όλη την ΕΣΣΔ. Η Τσάλκα είχε 2 σχολεία, το ένα βρισκόταν στην πρωτεύουσα και το άλλο στο Αβρανλό. Το σχολείο του Αβρανλό φιλοξενούσε μαθητές από 15 διαφορετικά χωριά της Τσάλκας. Ο αριθμός των μαθητών το χρόνο ήταν περίπου 2000-2500. Το σχολείο του Αβρανλό ήταν απ' τα καλύτερα στην ΕΣΣΔ με τους καλύτερους καθηγητές και τους καλύτερους μαθητές. Μάλιστα πριν την κατάρρευση της ΕΣΣΔ είχε προσφερθεί μεγάλο χρηματικό ποσό στην Τσάλκα ώστε να κατασκευαστεί πανεπιστήμιο με μοναδικό σκοπό οι απόφοιτοι να μην μετακινούνται σε ρωσικά πανεπιστήμια, διότι δεν υπήρχε και η οικονομική άνεση. Επίσης, το σχολείο της Τσάλκας έχει διακριθεί πολλές φορές σε μεγάλους διαγωνισμούς μαθηματικών, φυσικής, χημείας, ποίησης, έκθεσης, σε αθλήματα αλλά και σε πολλά αλλά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  "Σωκράτης Αγγελίδης, Καύκασος~Γεωργία, Πρώτο Λεύκωμα, Τσάλκα - Ήθη και έθιμα, Θεσσαλονίκη 2010"

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Γεωργία
 |

 |
Ο **Κωνσταντίνος Δ. Θανόπουλος** (1937 - 17 Ιουλίου 2017) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Υπηρέτησε ως νομάρχης, κυρίως στην Ξάνθη.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1937. Ακολούθησε νομικές σπουδές στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και εργάστηκε ως δικηγόρος παρ' Αρείω Πάγω και μετά στο Συμβούλιο της Επικρατείας. Συνταξιοδοτήθηκε ως επίτιμος δικηγόρος.

Διορίστηκε Νομάρχης Ξάνθης το 1975 και υπηρέτησε εκεί ως το 1979 και ξανά από το 1989 ως το 1990. Ήταν ο μοναδικός διορισμένος νομάρχης που επελέγη να υπηρετήσει σε δύο διαφορετικές περιόδους στο νομό Ξάνθης.  Ως νομάρχης πρωτοστάτησε στο να διατηρηθεί η παλαιά πόλη της Ξάνθης ως παραδοσιακός οικισμός παρά τις σφοδρές αντιδράσεις από την τοπική κοινωνία.

Από το 1979 ως το 1982 υπηρέτησε και ως Νομάρχης Αιτωλοακαρνανίας, περίοδος κατά την οποία εμπόδισε την κατεδάφιση του κεντρικού κτηρίου του παλαιού σιδηροδρομικού σταθμού του Αγρινίου, διασώζοντας ουσιαστικά ένα μνημείο.

Το 2005 εκδόθηκε το βιβλίο του "Πορεία Αντίθετα".

Απεβίωσε σε ηλικία 80 ετών τον Ιούλιο του 2017.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Θανάσης Μουσόπουλος, ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΘΑΝΟΠΟΥΛΟΣ: ΕΦΥΓΕ ΕΝΑΣ ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ Αρχειοθετήθηκε 2017-07-19 στο Wayback Machine. Xanthi Times, 19-7-2017.
2. 1 2 3  Έφυγε" ο σωτήρας της Παλιάς Πόλης Κ. Θανόπουλος – Δεν τιμήθηκε ποτέ από την Ξάνθη, 19-7-2017.
3. ↑  Η Παλιά Πόλη ζει και τιμά αυτούς που την διατήρησαν στη ζωή[*νεκρός σύνδεσμος*], εφ. Εμπρός, 16-11-2009, ανάκτηση 20-7-2017.
4. ↑  Η «Βίβλος» των Νομαρχών Ξάνθης μέχρι 31-12-2010, xanthipress.gr, 2-1-2011, ανάκτηση 20-7-2017.
5. ↑   Αρχειοθετήθηκε 2015-03-21 στο Wayback Machine. agriniovoice.gr, Ο παλαιός Σιδηροδρομικός Σταθμός του Αγρινίου, 27-9-2012, ανάκτηση 20-7-2017.
Ο **Έγκιλμαρ Α** (γερμ. *Egilmar*) ή **Άιλμαρ** (γερμ. *Eilmar*, περ. 1040 - προ του 1112, πιθ. 1108) ήταν ο πρώτος Κόμης του Όλντενμπουργκ και άσκησε εξουσία από το 1101 ως το 1108.

Βιογραφία
---------

Το όνομά του βρίσκεται σε έναν καταστατικό χάρτη του 1108. Ως γονείς του αναφέρονται ο θρυλικός "Ηλίας, Ιππότης του Κύκνου" (*Helyas der Schwanenritter von Potenburg*) και η Ρίχιτσα του Όλντενμπουργκ. Νυμφεύτηκε τη Ρίχεντσα (Ρίκισα, Ρίξα), που σύμφωνα με τα χρονικά του Στάντε ήταν κόρη της Ίντα του Έλσντορφ και μάλλον του Ντέντο του Γκόσεκ (ή του Άνταλγκερ ή του Έτελερ του Στάντε, κόμη του Ντίτμαρσεν). Η σύζυγός του ισχυριζόταν ότι ήταν απόγονος του Βίντουκιντ, διάσημου αμύντορα των Σαξόνων και κύριο αντίπαλο του Καρόλου Α΄ των Φράγκων, κατά τους Σαξονικούς Πολέμους των ετών 777-785.

Ο Έγκιλμαρ Α΄ είναι ο γενάρχης του Οίκου του Όλντενμπουργκ, του οποίου μέλη ήταν δούκες του Όλντενμπουρκ, του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν, του Λάουενμπουργκ, βασιλείς της Δανίας (από το 1448), της Νορβηγίας, της Σουηδίας, της Ελλάδας και αυτοκράτορες της Ρωσίας. Αν και ο κύριος κλάδος και ο κλάδος του Σόντερμπουργκ έχουν εκλείψει, υπάρχουν στις ημέρες μας απόγονοι όπως ο Χριστόφορος, τιτουλάριος δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν (του κλάδου του Γκλύξμπουργκ), η Μαργαρίτα Β΄ της Δανίας (του κλάδου Γκλύξμπουργκ-Δανίας), ο Χάραλντ Ε΄ της Νορβηγίας (του κλάδου Γκλύξμπουργκ-Νορβηγίας), ο Κωνσταντίνος Β΄ της Ελλάδας (του κλάδου Γκλύξμπουργκ-Ελλάδας), ο Κάρολος, πρίγκιπας της Ουαλίας (του κλάδου Γκλύξμπουργκ-Ελλάδας-Βρετανίας) και η Μαρία Βλαδιμήροβνα, τιτουλάρια αυτοκράτειρα της Ρωσίας (του κλάδου Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ).

Απεβίωσε προ του 1112, πιθανώς το 1108 και τον διαδέχθηκε ο ομώνυμος γιος του Έγκιλμαρ Β΄.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε τη Ρίχεντσα του Ντίτμαρσεν και είχε τέκνο τον:

* Έγκιλμαρ Β΄ απεβ. 1143, κόμης του Όλντενμπουργκ

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (πολλαπλές γλώσσες) *geni.com*. 6000000004533774249.
2. ↑  (πολλαπλές γλώσσες) *geni.com*. 6000000004533774264.
3. ↑  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.
4. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
5. 1 2 3  Γενεαλογία του Έγκιλμαρ Α΄
6. ↑  Donald C. Jackman, *Canes palatini: Dynastic Transplantation and the Cult of St Simeon*, p. 8
7. ↑  *The Athenæum* (1894), p. 494
8. ↑  Michel Huberty, *L'Allemagne dynastique*, Volume 7, Giraud, 1994, (ISBN 2-901138-07-1), (ISBN 978-2-901138-07-5)
9. ↑  Michel Huberty, *L'Allemagne dynastique*, Volume 7, Giraud, 1994, ISBN 2-901138-07-1, ISBN 978-2-901138-07-5

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 6587157162106178980006
* GND: 103472133X

 |

 |
Η **Ίνγκα και Ανούς Αρσακιάν** (αρμενικά: *Ինգա և Անուշ Արշակյաններ/Inga yev Anush Arshakyan*) είναι Αρμένισες αδελφές και ντουέτο folk.

Η **Ανούς** γεννήθηκε στις 24 Δεκεμβρίου 1980 στο Γερεβάν. Αποφοίτησε από τη μουσική σχολή S. Aslamazyan και το μουσικό κολέγιο A. Babajanyan. Το 1999, έκανε το ντεμπούτο της ως σολίστ μαζί με τη Φιλαρμονική Ορχήστρα της Αρμενίας και τη Χορωδία. Από το 2001 έως το 2005, σπούδασε στο Κρατικό Ωδείο του Γερεβάν και αποφοίτησε στη τζαζ-φωνητική.

Η αδελφή της **Ίνγκα** γεννήθηκε στις 18 Μαρτίου 1982 στο Γερεβάν. Αποφοίτησε επίσης από τη μουσική σχολή S. Aslamazyan και το μουσικό κολέγιο A. Babajanyan. Το 1998, η Ίνγκα μαζί με την αδερφή της, περιόδευσαν στις αρμενικές επαρχίες. Το 2002 αποφοίτησε με πτυχίο στα έγχορδα και ακολούθησε την αδερφή της στο Yerevan State Conservatory, αποφοιτώντας το 2005.

Εκπροσώπησαν τη Αρμενία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision του 2009 στη Μόσχα, με το τραγούδι "Jan Jan", τερματίζοντας στην 10η θέση στον τελικό.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Klier, Marcus (14 Φεβρουαρίου 2009). «Armenia: Eurovision entrant chosen». ESCToday. Ανακτήθηκε στις 14 Φεβρουαρίου 2009.
2. ↑  Brey, Marco (14 Φεβρουαρίου 2009). «Armenia decided - Inga & Anush to Moscow». EBU. Ανακτήθηκε στις 14 Φεβρουαρίου 2009.
3. ↑  Wells, Simon (14 Φεβρουαρίου 2009). «Arshakyan sisters to represent Armenia». Oikotimes. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Φεβρουαρίου 2009. Ανακτήθηκε στις 14 Φεβρουαρίου 2009.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| ΠροκάτοχοςΣιρούσο**Qele, Qele** | **Συμμετοχή της Αρμενίας στη Eurovision**2009 | ΔιάδοχοςΓέβα Ρίβας**Apricot Stone** |
Ο **Αινείας Σίλβιος** (λέγεται ότι βασίλευσε 1110-1079 π.Χ.)  είναι γιος του Σίλβιου, σε ορισμένες εκδοχές εγγονός του Ασκανίου και δισεγγονός, εγγονός ή γιος του Αινεία. Είναι ο 3ος στον κατάλογο των μυθικών βασιλέων της Άλμπα Λόνγκα στο Λάτιο και το γένος των Σιλβίων τον θεωρούσαν ως τον ιδρυτή του οίκου τους.  Ο Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς  του αποδίδει βασιλεία 31 ετών.  Ο Οβίδιος δεν τον αναφέρει μεταξύ των Αλβανών βασιλέων.  Σύμφωνα με τον Λίβιο και τον Διονύσιο, ο κληρονόμος του Αινεία Σίλβιου ονομαζόταν Λατίνος Σίλβιος.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* Smith, William, ed. (1870). "Aeneas Silvius". Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς *Ρωμαϊκές Αρχαιότητες* 1.71
2. ↑  Livy, i. 3.
3. ↑  Dionysius of Halicarnassus, i. 71.
4. ↑  Virgil, *Aeneid*, vi. 769.
5. ↑  Ovid, *Metamorphoses*, xiv. 610, etc.
Στην κυρτή γεωμετρία, ο **κυρτός συνδυασμός** n σημείων {\displaystyle x\_{1},\ldots ,x\_{n}} σε έναν πραγματικό διανυσματικό χώρο είναι ένας γραμμικός συνδυασμός αυτών των σημείων με συντελεστές {\displaystyle \lambda \_{1},\ldots ,\lambda \_{n}\geq 0} που έχουν άθροισμα 1. Δηλαδή,

{\displaystyle \lambda \_{1}x\_{1}+\lambda \_{2}x\_{2}+\ldots +\lambda \_{n}x\_{n}},
όπου {\textstyle \sum \_{i=1}^{n}\lambda \_{i}=1}.

Εξ'ορισμού ένα κυρτό σύνολο περιέχει όλους τους κυρτούς συνδυασμών των σημείων του.

Παραδείγματα
------------

* Στον Ευκλείδειο χώρο, όλοι οι κυρτοί συνδυασμοί δύο σημείων A και B είναι στο ευθύγραμμο τμήμα μεταξύ των δύο σημείων.
* Στον Ευκλείδειο χώρο, όλοι οι κυρτοί συνδυασμοί τριών σημείων A, B και C είναι στο τρίγωνο που ορίζεται από τα τρία σημεία.
* Στο Ευκλείδειο επίπεδο, όλοι οι κυρτοί συνδυασμοί n σημείων {\displaystyle x\_{1},\ldots ,x\_{n}} είναι στο κυρτό περίβλημα τους.

Παραδείγματα κυρτών συνδυασμών για 2 σημεία, 3 σημεία και 7 σημεία. το σημείο που αναπαριστά τον κυρτό συνδυασμό επισημαίνεται με x, ενώ ο γεωμετρικός τόπος των σημείων που είναι κυρτός συνδυασμός δίνεται με μπλε χρώμα.

Δείτε επίσης
------------

* Γραμμικός συνδυασμός
* Αφινικός συνδυασμός

Παραπομπές
----------

1. ↑  Papadimitriou, Christos H.· Steiglitz, Kenneth. *Combinatorial optimization: algorithms and complexity* (Corr. unabridged republ. of the work orig. publ. in 1982 by Prentice-Hall έκδοση). Mineola, NY: Dover Publ. ISBN 9780486402581.
2. ↑  Boyd, Stephe· Vandenberghe, Lieven. «Convex optimisation: Convex Sets» (PDF). Stanford University. Ανακτήθηκε στις 12 Ιουλίου 2023.
Η **Κυριακή Ναύτη / Ναύτου** ήταν αγωνίστρια της επανάστασης του 1821. Υπήρξε η πρώτη γυναίκα μέλος της Φιλικής Εταιρείας.

Πρώτα χρόνια
------------

Καταγόταν από τη Σμύρνη. Ήταν κόρη φυγάδων της επανάστασης του Δασκαλογιάννη στα Σφακιά Κρήτης, στα πλαίσια των Ορλωφικών. Πατέρας της ήταν ο Γεώργιος Μιτάκης, που στη Σμύρνη μετονομάστηκε Μαϊντιρλής, και μητέρα της η Πελοποννήσια Ζαφείρω.

Προσωπική ζωή
-------------

Παντρεύτηκε στη Σμύρνη τον γιατρό και Φιλικό Μιχαήλ Ναύτη. Παραδίδεται ότι στο σπίτι του Μιχαήλ Ναύτη πραγματοποιούνταν συχνά συναντήσεις των φιλικών που κίνησαν τις υποψίες της Κυριακής Ναύτη. Η Κυριακή Ναύτη είδε την αλληλογραφία των Φιλικών και, όταν πίεσε τον σύζυγό της για να μάθει την αλήθεια, αποφασίστηκε από τους υπόλοιπους εταίρους να μυηθεί, παρόλο που ήταν γυναίκα. Τελικά, η Κυριακή Ναύτη έδωσε τον όρκο των Φιλικών και έμεινε στην ιστορία ως η πρώτη γυναίκα μέλος της Φιλικής Εταιρείας. Πρόσφερε, μάλιστα, 3.000 γρόσια για την οργάνωση του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα.

Πριν την κήρυξη της επανάστασης το ζευγάρι φοβούμενο αντίποινα των Τούρκων μετακόμισε στη Σύρο. Και εκεί ανέπτυξαν έντονη δραστηριότητα. Ο Μιχαήλ Ναύτης ίδρυσε νοσοκομείο στο νησί το 1833.

Έργο
----

Η οικονομική συνεισφορά της Κυριακής Ναύτη είναι αξιοσημείωτη: εκτός του ποσού που έδωσε στην Φιλική Εταιρεία, πρόσφερε σχεδόν όλη την περιουσία της στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα. Επίσης ανέπτυξε κοινωνική δράση. Το όνομα της Κυριακής συνδέεται με εράνους και δράσεις, κυρίως για την εκπαίδευση των κοριτσιών στη Σύρο.

Πηγές
-----

Ξηραδάκη Κούλα, *ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΟΥ ΄21, Προσφορές, ηρωισμοί και θυσίες*, ΔΩΔΩΝΗ, Αθήνα 1995, σ. 318 -325.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ξηραδάκη, Κούλα (1995). *ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΟΥ '21, Προσφορές, ηρωισμοί και θυσίες*. Αθήνα: ΔΩΔΩΝΗ. σελ. 318.
2. ↑  Ξηραδάκη, Κούλα (1995). *ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΟΥ '21, Προσφορές, ηρωισμοί και θυσίες*. Αθήνα: ΔΩΔΩΝΗ. σελ. 318.
3. ↑  Μικρασιατικά Χρονικά, Τόμοι 1-2, 1938, σελ. 117
4. 1 2 3  Φιλολογικός Σύλλλογος Παρνασός, Παρνασσός, 1969, σελ. 202
5. ↑  Ξηραδάκη, Κούλα (1995). *ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΟΥ '21, Προσφορές, ηρωισμοί και θυσίες*. Αθήνα: ΔΩΔΩΝΗ. σελ. 319.
**Το Ίνγκλτον** είναι χωριό και αστική κοινότητα στην κομητεία Ντέραμ της Αγγλίας. Ο πληθυσμός της κοινότητας (η οποία περιλαμβάνει τα Χέντλαμ και Λάνγκτον ) όπως λήφθηκε κατά την απογραφή του 2011 ήταν 420.  Βρίσκεται περίπου οκτώ μίλια στα δυτικά του Ντάρλινγκτον και σε μικρή απόσταση από τα χωριά Λάνγκτον, Χίλτον και Κίλερμπυ. Η εκκλησία του Αγίου Ιωάννη του Ευαγγελιστή στο Ίνγκλτον χτίστηκε το 1843 από τους Ιγνάτιο Μπoνόμι και Τζ.Α. Κόρυ και θεωρείται ως διατηρητέο κτήριο.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  «Parish population 2011». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Ιουλίου 2015. Ανακτήθηκε στις 6 Ιουλίου 2015.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Ingleton, County Durham στο Wikimedia Commons
Ο **Ίνγκβαρ Γιαροσλάβιτς**, ρωσ. Ингварь Ярославич (απεβ. 1220) από τον Οίκο των Ρουρικιδών ήταν πρίγκιπας τού Ντορογκόμπουζ, Λουτσκ, Βολοντιμίρ-Βολίνσκι (1207) και μεγάλος πρίγκιπας τού Κιέβου (1202, 14).

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος τού Γιαρολσάβ Β΄ πρίγκιπα του Λουτσκ και μεγάλου πρίγκιπα τού Κιέβου και της Ριτσέζας των Πρεμυσλιδών, κόρης τού Βλαντίσλαβ Β΄ δούκα της Βοημίας.

Το 1180 ο Ίνγκβαρ ακολούθησε τον εξάδελφό του Ρούρικ Ροστισλάβιτς μεγάλο πρίγκιπα τού Κιέβου στον αγώνα του εναντίον της πόλης Τσέρνιγοβ (νυν Τσέρνιχιβ Ουκρανίας). Σύμφωνα με τη *Διήγηση της εκστρατείας του Ιγκόρ*, ο Ίνγκβαρ ήταν γενναίος, αλλά δεν ήθελε να ερεθίζει τους ισχυρούς γείτονές του. Έτσι το 1183 αρνήθηκε να δεχθεί τον 5ο εξάδελφό του Βλαντίμιρ Β΄ στο Ντορογκόμπουζ, ο οποίος είχε εκδιωχθεί τιμωρητικά από τη Γαλικία. Φαίνεται πως ο Ίνγκβαρ έλβε υπόψη τον Γιαροσλάβ Οσμομίσλ, πατέρα τού Βλαντίμιρ Β΄.

Μετά από αυτό ο Ίνγκβαρ ορίστηκε πρίγκιπας τού Λουτσκ στη θέση του αδελφού του Βσέβολοντ και τού Κιέβου στη θέση τού εκτοπισθέντος Ρούρικ Ροστισλάβιτς το 1202. Ωστόσο ο Ρούρικ ανέκτησε τη θέση του το ίδιο έτος με τη βοήθεια των πριγκίπων τού Τσέρνιγοβ και των Κουμάνων (Πολοβτσιανών). Το 1204, μαζί με τον Αλεξάντρ πρίγκιπα τού Μπελζ, κατέλαβε το Βολοντιμίρ-Βολίνσκι και ορίστηκε πρίγκιπας της πόλης. Όμως οι βογιάροι δυσαρεστήθηκαν και τον αντικατέστησαν με τον Αλεξάντρ.

Το 1208-11 έστειλε τον γιο του να συνδράμει τον Ντανίλο της Γαλικίας στον αγώνα του εναντίον των γιων τού Ιγκόρ Σβιατοσλάβιτς πρίγκιπα τού Τσέρνιγοβ. Το 1212 ο Ίνγκβαρ και ο 2ος εξάδελφός του Μστισλάβ Ρομανόβιτς επιτέθηκαν στον Βσέβολοντ Δ΄ πρίγκιπα του Τσέρνιγοβ και κατέλαβαν το Κίεβο. Έπειτα από μία μάχη κοντά στο Μπέλγκοροντ, ο Ίνγκβαρ παρέδωσε εκούσια το Κίεβο στον Μστισλάβ Ρομανόβιτς και επέστρεψε στο Λουτσκ.

Οικογένεια
----------

Είχε τέκνα:

* Ιζιασλάβ, πρίγκιπας τού Ντοροχόμπουζ.
* Σβιατοσλάβ, πρίγκιπας τού Σουμσκ.
* Γιαροσλάβ, πρίγκιπας τού Περεμίσλ.
* Γκρζιμισλάβα π. 1190-1258, παντρεύτηκε τον Λεσέκ των Πιαστ υψηλό πρίγκιπα της Πολωνίας.

Πηγές
-----

* Martin, Janet L.B. Medieval Russia, 980-1584, 1995 (Cambridge Medieval Textbooks)

1. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Ingvar of Kiev  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Στην ελληνική μυθολογία ο **Έρυξ** (Έρυκας) ήταν γιος του Αργοναύτη Βούτη. Ο Βούτης αρπάχθηκε από τη θεά Αφροδίτη τη στιγμή που ήταν έτοιμος να υποκύψει στο κάλεσμα των Σειρήνων. Τον πήγε στη Σικελία, όπου έγινε βασιλιάς και έδωσε το όνομα του γιου του Έρυκα στο βουνό το γνωστό στην αρχαιότητα για το ιερό της Αφροδίτης που βρισκόταν στην κορυφή του. Σε άλλη παράδοση, ο Έρυξ ήταν γιος της ίδιας της Αφροδίτης και του Ποσειδώνα, ενώ υπάρχει και η παράδοση ότι ο Βούτης δεν ήταν Αργοναύτης, αλλά ντόπιος βασιλιάς που ίδρυσε τον ναό της «Ερυκίνης Αφροδίτης».

Επιστρέφοντας ο Ηρακλής από τον άθλο με τα Βόδια του Γηρυόνη συνάντησε τον Έρυκα, που είχε πια διαδεχθεί τον πατέρα του στον θρόνο των Ελυμιών. Ο Έρυξ, ως εξαιρετικά καλός παλαιστής, τον προκάλεσε σε πάλη για να του τα πάρει. Ο Ηρακλής δέχθηκε και, νικώντας τον στην πάλη, τον σκότωσε. Αντί να κρατήσει όμως το βασίλειο του αντιπάλου του, το άφησε στους ντόπιους Σικελούς, λέγοντάς τους ότι κάποια μέρα ένας από τους απογόνους του θα ερχόταν να πάρει την εξουσία. Αυτό και έγινε όταν ο Δωριέας ήρθε και ίδρυσε αποικία στο μέρος αυτό.

Μία εναλλακτική εκδοχή για τον θάνατο του Έρυκα είναι ότι τον απολίθωσε ο Περσέας με την κεφαλή της Μέδουσας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Psophis» (Ρωσικά)

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969
Ο **Κορνέλιους Ντρέμπελ** (*Cornelius Jacobszoon Drebbel*, 1572 - 7 Νοεμβρίου 1633) ήταν Ολλανδός φυσικός και χημικός, εφευρέτης, το 1620, του πρώτου υποβρυχίου. Εργάστηκε ως χαράκτης στην Ολλανδία και το 1604 πήγε στην Αγγλία με την ιδιότητα του επιστήμονα. Κατασκεύασε τα σκάφη του ενώ εργαζόταν για λογαριασμό του Πολεμικού Ναυτικού της Βρετανίας. 

Τα υποβρύχιά του δε χρησιμοποιήθηκαν ποτέ, αλλά μόνο δοκιμάστηκαν την περίοδο 1620-24. Κατασκεύασε τρία σκάφη, τα οποία στην ουσία ήταν μικρά πλοία σκεπασμένα αεροστεγώς με αδιάβροχο δέρμα και προωθούνταν με κουπιά που χειρίζονταν οι περίπου είκοσι άντρες του πληρώματος. Ο αέρας για το πλήρωμα εξασφαλιζόταν με ένα σωλήνα, το άκρο του οποίου επέπλεε στην επιφάνεια, αν και λέγεται ότι ο Ντρέμπελ είχε παρασκευάσει και μια χημική ένωση που καθάριζε τον αέρα και επέτρεπε στο πλοίο να μένει κάτω απ' το νερό πιο πολλή ώρα. Τα υποβρύχια δοκιμάστηκαν στη Μάγχη και τον Τάμεση και κατάφεραν να μείνουν σε βάθος τεσσάρων - πέντε μέτρων για περίπου τρεις ώρες, ποτέ όμως δεν χρησιμοποιήθηκαν συστηματικά.

Άλλες εφευρέσεις του Ντρέμπελ ήταν ένα αστρονομικό ρολόι που κουρδιζόταν με τις αλλαγές στην ατμοσφαιρική πίεση, το πρώτο μικροσκόπιο με δυο φακούς, μια ψυκτική μηχανή, ένα εκκολαπτήριο και ο θερμοστάτης υδραργύρου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. data.bnf.fr/ark:/12148/cb12382467g. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
2. 1 2 3 4 5  PE00011225.
3. ↑  «Encyclopædia Britannica» (Αγγλικά) biography/Cornelis-Jacobszoon-Drebbel. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
4. ↑  2588.
5. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. data.bnf.fr/ark:/12148/cb12382467g. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
6. ↑  Ανακτήθηκε στις 20  Ιουνίου 2019.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Cornelius Drebbel στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 47116869
* LCCN: n84804066
* ISNI: 0000 0001 1569 5157
* GND: 100816207
* SUDOC: 032880766
* BNF: cb12382467g (data)
* BPN: 25833565
* BIBSYS: 6061901
* ULAN: 500020036
* NKC: nlk20000084699
* ICCU: SBLV201656
* BNE: XX1614128
* RKD: 24154

 |

 |
Ο **Κορκονδίλλης** (ή Κορκόνδειλος) ήταν βυζαντινός άρχοντας του 13ου αιώνα στο Πριγκιπάτο της Αχαΐας, άρχων της Μεγάλης Αράχωβας. Είναι το παλιότερο γνωστό μέλος της οικογένειας Κλαδά. 

Ο Κορκοδίλλης ήταν έμπορος μεταξιού και σε μία εμποροπανήγυρη στα Βέρβενα εκεί προσβλήθηκε από κάποιον Φράγκο ευγενή και ξεσήκωσε τους κατοίκους των Σκορτών κατά των Φράγκων το 1296. Με την βοήθεια του γαμβρού του Άνινου που ήταν αποθηκάριος στο κάστρο του Αγίου Γεωργίου των Σκορτών, και του συγγενή του Λέων Μαυροπαπά που διοικούσε σώμα 100 Οθωμανών μισθοφόρων κατέλαβαν το κάστρο εκ μέρους του Βυζαντινού αυτοκράτορα. Ο Άνινος άνοιξε βράδυ μία πύλη όπου μπήκαν οι μισθοφόροι του Μαυροπαπά, έτσι κατέλαβαν το κάστρο και το έδωσαν στους Βυζαντινούς.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Παπακοσμά, Κωνσταντίνα (2010, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών (ΕΚΠΑ)), Η αγροτική ζωή στην Πελοπόννησο κατά την ύστερη βυζαντινή εποχή (κοινωνικο-οικονομικά στοιχεία για τους 13ο-15ο αι.), σελ. 200-201
Η **Μάχη της Λοζνίτσα** (*σερβικά : Бој на Лозници*) που έλαβε χώρα στις 5 και 6 Οκτωβρίου του 1810 ήταν μία από τις σύγκρουσής της πρώτης Σερβικής επανάστασης.
Περίπου 30.000 Τούρκοι κάτω από την εντολή του Αλή Πασά Βίνταζιτς ανέβηκαν τον Ντράβα φτάνοντας στην οχυρωμένη Λοζνίτσα. Τα τείχη της πόλης υπερασπίζονταν 1.200 Σέρβοι υπό τον Κνεζ Αντόνιγιε "Άντα" Μπογκίσεβιτς. Εκτιμώντας ότι αδυνατούν να αντισταθούν στις επιθέσεις των Τούρκων, ο Άντα ζήτησε την βοήθεια του Λούκα Λαζάρεβιτς. 

Μαθαίνοντας την πολιορκία της πόλης ο Καραγιώργης Πέτροβιτς απέστειλε επιστολή στον Πέταρ Ντόμπρνιακ να στείλει όσο γρηγορότερα μπορεί ενισχύσεις. Οι ενισχύσεις έφτασαν εγκαίρως, 10.000 στρατιώτες υπό τους Λούκα Λαζάρεβιτς και Γιάκοβ Νενάντοβιτς. Η μάχη άρχισε το πρωί στις 6 Οκτωβρίου 1810, η μάχη σώμα με σώμα, με τις σπάθες, διήρκεσε περίπου δύο ώρες. Τελικά νίκησαν οι Σέρβοι επαναστάτες, οι απώλειες ήταν 121 σέρβοι, 178 από αυτούς τραυματίστηκαν, ενώ στα ιστορικά συγγράμματα αναφέρονται τρεις φορές περισσότεροι νεκροί και τραυματίες Τούρκοι.

Μετά την απελευθέρωση της Λοζνίτσα από τους Τούρκους την άνοιξη του 1807 χτίστηκε ένα οχυρό με ακανόνιστη τάφρο σε ορθογώνιο σχήμα. Σήμερα στον ίδιο χώρο είναι παλιά εκκλησία, ο τάφος του Αντόνιγιε Μπογκίσεβιτς και το δημοτικό σχολείο που φέρει το όνομά του.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Вести онлине - Два века од боја на Лозници Αρχειοθετήθηκε 2014-11-29 στο Wayback Machine.
Λοιπές ταχυδρομικές υπηρεσίες, σύμφωνα με τον Νόμο Υπ' αριθ. 2668/98 (ΦΕΚ 282/18-12-98) είναι: Οι υπηρεσίες που δεν ανήκουν στις Βασικές Ταχυδρομικές υπηρεσίες και έχουν σχέση κυρίως, με ειδικής επείγουσας διαβίβασης αντικείμενα, παρακολουθούμενα από ειδικό σύστημα παρακολούθησης και εντοπισμού ΕΣΠΕΤΑ, με διαφημιστικά αντικείμενα χωρίς διεύθυνση, με την προετοιμασία των ταχυδρομικών αντικειμένων και ανταλλαγή εγγράφων.
Αναφέρεται δηλαδή ο νομοθέτης κατά κύριο λόγο στις Ταχυμεταφορές και άλλες ειδικές περιπτώσεις, όπως διανομή διαφημιστικών κλπ.
Ορισμένες διατάξεις έχουν εφαρμογή μόνον στις Βασικές Ταχυδρομικές υπηρεσίες, ενώ κάποιες άλλες διατάξεις εφαρμόζονται μόνον στις Λοιπές ταχυδρομικές υπηρεσίες.
Το **αγιόφιδο**, *Telescopus fallax* (Fleischmann, 1831) αποτελεί ένα φίδι της οικογένειας Colubridae. Πρόκειται για ιοβόλο είδος φιδιού (με ασθενές δηλητήριο), αλλά οπισθόγλυφο (δηλαδή τα δόντια που εκχέουν το δηλητήριο βρίσκονται στο εσωτερικό της στοματικής κοιλότητας), καθίστωντας εντελώς ακίνδυνο για τον άνθρωπο.

Περιγραφή
---------

Πρόκειται για ένα νυκτόβιο φίδι, που μπορεί να φτάσει τα 100cm σε μήκος (σπάνια 130cm).

Γεωγραφική κατανομή
-------------------

Απαντάται στην Ευρώπη (Ιταλία, Ελλάδα, Αλβανία, Σλοβενία, Κροατία, Βοσνία-Ερζεγοβίνη, Μαυροβούνιο, Βόρεια Μακεδονία, Βουλγαρία, Ρωσία, Κύπρος και Μάλτα) και την Ασία ( Τουρκία, Ιράν, Ιράκ, Λίβανος, Συρία, Ισραήλ, Αζερμπαϊτζάν, Αρμενία, Γεωργία).

Στην Ελλάδα εντοπίζεται στον ηπειρωτικό κορμό (και Πελοπόννησο) και σε πολυάριθμα νησιά (Εύβοια, Κρήτη, Λέσβος, Χίος, Ρόδος, Σύμη, Σάμος, Ικαρία, Κως, Κάρπαθος, Κύθηρα, Αντικύθηρα, Μήλος, Πολύαιγος, Άνδρος, Σύρος, Τήνος, Μύκονος, Κέα, Σαντορίνη, Χριστιανή, Δήλος, Σέριφος, Κίμωλος, Πάρος, Αντίπαρος, Αμοργός, Κάσος, Κάλυμνος, Κουφονήσι, Κέρκυρα, Κεφαλονιά, Ζάκυνθος, Στροφάδες, Αίγινα, Αγκίστρι, Σπέτσες).

Θρησκεία
--------

Στο Μαρκόπουλο Κεφαλονιάς χρησιμοποιείται σε θρησκευτικές παραδόσεις με αρχαίες ρίζες, όπου φίδια μεταφέρονται στην εκκλησία της Παναγίας της Λαγκουβάρδας (6-15 Αυγούστου) και διατίθενται στο να τα αγγίζουν οι επισκέπτες πιστεύοντας πως πρόκειται για θαύμα, εξού και η κοινή του ονομασία *Αγιόφιδο*.

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **αγιόφιδο**  |

Παραπομπές
----------

1. ↑  «The IUCN Red List of Threatened Species». *IUCN Red List of Threatened Species*. Ανακτήθηκε στις 13 Φεβρουαρίου 2020.
2. 1 2  «herpetofauna.gr - Ελληνική Ερπετοπανίδα». *www.herpetofauna.gr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Ιανουαρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 13 Φεβρουαρίου 2020.
Ο **Κουάντρε Μάικλ Λόλις** (γεννήθηκε στο Γκάρι, στην Ιντιάνα, στις 12 Απριλίου 1973) είναι ένας πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής.

Σταδιοδρομία
------------

Ήταν απόφοιτους του Πολιτειακού Πανεπιστημίου της Μοντάνας και μετά από ένα πέρασμα στο πρωτάθλημα CBA έπαιξε στο τουρκικό πρωτάθλημα με την Ογιάκ Ρενώ Μπούρσα. Μετά από ένα χρόνο στο Βέλγιο επέστρεψε στην Τουρκία όπου πήγε πρώτα στη Γαλατασαράι και μετά στην Ουλκερ, με την οποία την περίοδο 2000-01 κέρδισε και το πρωτάθλημα και το κύπελλο, ενώ έκλεισε με το καλύτερο ποσοστό ευστοχίας ολόκληρου του πρωταθλήματος της χρονιάς 2001-02 (66, 5%) τη χρονιά της πρώτης συμμετοχής του στην Ευρωλίγκα, την κορυφαία ευρωπαϊκή διοργάνωση.

Η κατάκτηση του Πρωταθλήματος Γερμανίας επαναλήφθηκε την περίοδο 2002-03, αυτή τη φορά με τα χρώματα της ΑΛΜΠΑ Βερολίνου, παίζοντας επίσης στην Ευρωλίγκα με 15,3 πόντους και 9,5 ριμπάουντ κατά μέσο όρο. Ακολούθησε ένα διετές πέρασμα στην ΑΕΚ όπου αγωνίστηκε ξανά και στην Ευρωλίγκα και τις δύο χρονιές, πριν επιστρέψει στην Άλμπα Βερολίνου όπου χρησιμοποιήθηκε και πάλι τόσο στο πρωτάθλημα όσο και στα ευρωπαϊκά κύπελλα, εν προκειμένω στο ULEB Cup .

Το 2006 ήρθε στην Ιταλία στην Βανόλι Σορεζίνα όπου παρέμεινε για τρία χρόνια, έγινε αρχηγός και ήταν μεταξύ των αρχιτεκτόνων της ιστορικής ανόδου στην 1η Κατηγορία Ιταλίας το 2009. Στη συνέχεια, είχε μία νέα εμπειρία στο Γερμανικό Πρωτάθλημα με την EnBW Λούντβιγκσμπουργκ και το επόμενο καλοκαίρι πήγε στην Κραμπς Ρίμινι στην 2η Κατηγορία Ιταλίας με την οποία σημείωσε 12,1 πόντους και 7,8 ριμπάουντ ανά αγώνα. Τον Δεκέμβριο του 2011 ο 38χρονος Λόλις επέστρεψε στη Γερμανία, αυτή τη φορά με τους Τζάιαντς Ντίσελντορφ του Τούρκου προπονητή Μουράτ Ντιντίν, πρώην προπονητή του στην Ούλκερ.

Τίτλοι
------

* Τουρκικό Πρωτάθλημα

Ούλκερσπορ: 2000-01
* Γερμανικό Πρωτάθλημα

Άλμπα Βερολίνου: 2002-03
* Κύπελλο Γερμανίας

Άλμπα Βερολίνου: 2006

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Quadre Michael Lollis International Stats | Basketball-Reference.com
* Quadre Lollis Player Profile, Duesseldorf Baskets, News, Stats - Eurobasket
* Quadre Lollis College Stats | College Basketball at Sports-Reference.com
* Quadre Lollis Player Profile, Montana State, NCAA Stats, International Stats, Game Logs, Awards - RealGM
* Quadre Lollis - Turkish Basketball Super League Player - TBLStat.net
* 
* = Legadue Basket = (archive.org)
Η **Λοκρική διάλεκτος** είναι διάλεκτος της αρχαίας ελληνικής γλώσσας, η οποία ομιλούνταν από τους Λοκρούς στη Λοκρίδα της κεντρική Ελλάδας. Ανήκει στις βορειοδυτικές διαλέκτους της δωρικής και μπορεί να διαιρεθεί σε δύο κλάδους με βάση τις δύο λοκρικές φυλές που τη μιλούσαν, τους Οζολούς και τους Οπούντιους Λοκρούς.

Οζολοί
------

Στη δοτική πληθυντικού του τρίτου προσώπου η κλίση στο -οις αντί -σι , είναι ένα χαρακτηριστικό, π.χ. πάντοις — πᾶσι, μειόνοις — μείοσι.

Το επίθετο διπλειός αντί διπλοῦς διπλούς
Η αφομοίωση του κ στην πρόθεση ἐκ με το πρώτο σύμφωνο της επόμενης λέξης, π.χ. ἐλ λιμένος e (ιβ) ΛΙΜΕΝΟΣ — ἐκ λιμένος ΛΙΜΕΝΟΣ.

Η πρόθεση κατά + γενική αντί αιτιατική, π.χ. καθ'ὧν — καθ'ἅ.

Οπουντίοι
---------

Η Δοτική πληθυντικού του τρίτου κλίση στο -εσσι αντί -οις , είναι ένα Αιολικό χαρακτηριστικό που βρέθηκε στη φωκική διάλεκτο, π.χ. Κεφαλλάνεσσι, χρημάτεσσι.
Με το όνομα **Αγιομαυρίτης** έμεινε γνωστος στη νεοελληνική γραμματεία ο ανώνυμος και άγνωστος λόγιος που μετέφρασε τις επαναστατικές προκηρύξεις των Γάλλων προς τον επτανησιακό λαό, όταν η Γαλλία πήρε στην κατοχή της τα Επτάνησα το 1797. Οι μεταφράσεις αυτές του Αγιομαυρίτη είναι θαυμάσιες, με μεγάλη ζωντάνια και δύναμη, και είναι γραμμένες όλες σε καθαρή δημοτική γλώσσα. Ο Αγιομαυρίτης μετέφρασε και άλλες προκηρύξεις, καθώς και αρκετά έγγραφα και νόμους εκείνης της περιόδου από τη γαλλική γλώσσα.

Το προσωνύμιο «Αγιομαυρίτης» παραπέμπει άμεσα στην παλαιά ονομασία ολόκληρης της νήσου Λευκάδας ως «Αγία Μαύρα» (από τον ομώνυμο ναό και το Κάστρο της Αγίας Μαύρας που εμπεριέχει τον ναό), ωστόσο δεν είναι βέβαιο ότι ο μεταφραστής καταγόταν από εκεί.

Πηγές
-----

* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 1, σελ. 421
κουκουνάρι
Κουκουνάρι
Σπόροι κουκουναριάς. Οι σπόροι έχουν ξεπλυθεί με νερό για να αφαιρεθεί η μαύρη επίστρωση.
Ως **κουκουνάρι** είναι γνωστός ο κώνος και ο βρώσιμος σπόρος των πευκοειδών και άλλων κωνοφόρων. Η οικογένεια των πευκοειδών περιλαμβάνει 90 περίπου είδη όμως περίπου 20 από αυτά παράγουν κατάλληλους για συγκομιδή σπόρους. Ο σπόρος αφαιρείται σπάζοντας το σκληρό κέλυφος. Όταν προέρχεται από τη γνωστή κουκουναριά (*Pinus pinea*) είναι ανοικτόχρωμος και θυμίζει σε σχήμα τον κόκκο ρυζιού, αλλά είναι μεγαλύτερος σε μέγεθος. Ο σπόρος από τα κουκουνάρια είναι γνωστός στην Κύπρο ως **πινόλι**.

Χρήσεις του κουκουναριού
------------------------

Χρησιμοποιείται από τα αρχαία χρόνια ως εδώδιμος σπόρος και αφροδισιακό, ενώ συχνά προστίθεται σε σαλάτες και σε συνταγές της Μεσογειακής κουζίνας. Χαρακτηριστική είναι η χρήση του κουκουναριού ως βασικό συστατικό της ιταλικής σάλτσας πέστο. Πολλές φορές καβουρδίζεται πριν προστεθεί στη συνταγή, όπως για παράδειγμα όταν χρησιμοποιείται ως ξηρός καρπός στον χαλβά σιμιγδαλιού. Αν και απαντάται αρκετά συχνά και στην ελληνική κουζίνα, οι ποσότητες που χρησιμοποιούνται συνήθως εισάγονται από την Τουρκία και την Ισπανία επειδή η καλλιέργεια της κουκουναριάς δεν έχει διαδοθεί στην Ελλάδα.

Σημειώσεις
----------

1. 1 2  «Agronews: Κουκουνάρι, ο καρπός της καλοτυχίας». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Ιανουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 20 Νοεμβρίου 2011.
2. ↑
3. ↑  Perierga.gr: Κουκουναριά, ένας καρπός κέρδους

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **κουκουνάρι**  |

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Κουκουνάρι** |
Το **Θ/Κ Λήμνος (BB-24)** ήταν θωρηκτό του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού κλάσης **Mississippi**. Έλαβε το όνομα Λήμνος σε ανάμνηση της νικηφόρας ναυμαχίας της Λήμνου της 5ης Ιανουαρίου 1913, αποτέλεσμα της οποίας ήταν να κριθεί οριστικά η ελληνική κυριαρχία στο Αιγαίο πέλαγος.

Κατασκευή - αγορά
-----------------

Η ναυπήγησή του ξεκίνησε το 1904 στις ΗΠΑ για λογαριασμό του Αμερικανικού Ναυτικού, στο οποίο υπηρέτησε ως **USS Idaho (BB-24)** από το 1908 μέχρι το 1914, οπότε και αμφότερα τα πλοία κλάσης Mississippi (το δεύτερο ήταν το **Θ/Κ Κιλκίς (BB-23)** - πρώην USS Mississippi) αγοράστηκαν από την Ελλάδα.

Παραλήφθηκε από το Newport News της Virginia τον Ιούλιο του 1914, με βεβιασμένες ενέργειες της Ελληνικής Κυβερνήσεως, σε μια προσπάθεια αντισταθμίσεως των τουρκικών ναυτικών εξοπλισμών, χωρίς να είναι και τα απολύτως κατάλληλα. Κύριο μειονέκτημα τους ήταν η μικρή ταχύτητα και το ότι ήταν χαμηλά για ωκεανοπλοΐα. Νεωτερισμός στα πλοία αυτά αποτέλεσε η ευρεία χρήση ηλεκτροκινήτων μηχανημάτων.

Επιχειρησιακή δράση
-------------------

Τα δύο πλοία καταλήφθηκαν από τους Γάλλους μαζί με τον υπόλοιπο Ελληνικό Στόλο το 1916, εξαιτίας της Ελληνικής ουδετερότητας στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Όταν τον Ιούνιο του 1917 ο Ελευθέριος Βενιζέλος ανέλαβε και πάλι την διακυβέρνηση της χώρας και η Ελλάδα εισήλθε στον πόλεμο με τους συμμάχους της Αντάντ (Τριπλής Συμμαχίας), η Γαλλία επέστρεψε τα πλοία στο Βασιλικό Πολεμικό Ναυτικό.

Έλαβε μέρος στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, στις επιχειρήσεις της Κριμαίας το 1919 υπό τον Υποναύαρχο Γ. Κακουλίδη,ΒΠΝ, με τα Κιλκίς, Λέων και Πάνθηρ. Στη Μικρασιατική Εκστρατεία ήταν η αρχηγίδα του Β' Στόλου υπό τον Υποναύαρχο Γ. Καλαμίδα,ΒΠΝ, που είχε έδρα τη Σμύρνη και αποστολή την επιτήρηση των παραλίων του Βοσπόρου, της Προποντίδος και της Μ. Ασίας.

Από το 1926 έως και το 1928 έκανε γενική επισκευή στους λέβητες του .

Παρέμεινε σε υπηρεσία μέχρι το 1932, οπότε και παροπλίστηκε. Ο οπλισμός του χρησιμοποιήθηκε στα πυροβολεία του οχυρού της Αιγίνης.

* 
* 
* 
*

Χαρακτηριστικά
--------------

* Ισχύς: 10,000 horsepower

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Γενικό Επιτελείο Ναυτικού Θωρηκτό Λήμνος ΒΒ-24 (1914-1932)

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Θωρηκτά του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού |
| --- |
|  |
| 
* *Κιλκίς*
* *Λήμνος*
* *Σαλαμίς*
* *Βασιλεύς Κωνσταντίνος*
 |

 |
Οι **Κουλουγλίδες**[1] (από το τουρκικό *kuloğlu* «παιδιά των υπηρετών» ή «παιδιά των δούλων», από το *kul* «υπηρέτης/δούλος» και το *oğlu* «παιδί του») ήταν όρος που χρησιμοποιήθηκε κατά την οθωμανική περίοδο για να διακρίνει τους μικτούς απογόνους των Γενίτσαρων, μερικές φορές τους Τούρκους άνδρες και τις ντόπιες γυναίκες (Άραβες, Βέρβεροι) στην ακτή της Μπαρμπαριάς, μια περιοχή που βρίσκεται στις δυτικές και κεντρικές παραθαλάσσιες περιοχές της Βόρειας Αφρικής.[2][3][4] Η φράση προέρχεται από το γεγονός ότι οι ηγεμόνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κατέκτησαν μεγάλο μέρος του αραβικού κόσμου και έστειλαν Τούρκους έποικους στους κατακτημένους τόπους. Ενώ η ορολογία χρησιμοποιούνταν συνήθως στα εγιαλέτια του Αλγερίου, της Τριπολίτιδας και της Τύνιδας, δεν χρησιμοποιήθηκε για τους Τούρκους του εγιαλετίου της Αιγύτπου. Σε αντίθεση με τους Φράγκοαλγερινούς και τους βορειοαφρικανούς Εβραίους, οι απόγονοι των Κουλουγλίδων ενσωματώθηκαν σε μεγάλο βαθμό στις τοπικές τους κοινωνίες μετά την ανεξαρτησία τους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ελληνικός Τηλέγραφος, 1 Ιανουαρίου 1836, σελ. 43, Google Books
2. ↑  Daumas 1943, 54.
3. ↑  Ruedy 2005, 39.
4. ↑  Lorcin 1999, 2.
Ο **Κωνσταντίνος Δ. Τουσιάδης** (1915-1956) ήταν Έλληνας δικηγόρος και νομάρχης. Ήταν νομάρχης σε διάφορους νομούς με τελευταίο εκείνον της Λάρισας, όπου απεβίωσε εν ενεργεία σε τροχαίο δυστύχημα. Λίγα χρόνια αργότερα, στην ίδια περιοχή σκοτώθηκε ένας άλλος Νομάρχης, ο Ηλίας Παυλάκος.

Σταδιοδρομία
------------

Γεννήθηκε στη Νάουσα της Ημαθίας. και σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Στην Αθήνα άσκησε το δικηγορικό λειτούργημα.

Το 1949 ήταν αναπληρωτής Γενικός Διοικητής Μακεδονίας. Υπηρέτησε ως Νομάρχης Φλώρινας (1946-49), Νομάρχης Καστοριάς (1949), Νομάρχης Κορινθίας (1949-50), ξανά Νομάρχης Φλώρινας το 1953-55 και έπειτα Νομάρχης Λάρισας από το 1955 έως το θάνατό του.

Θάνατος
-------

Ο Κώστας Τουσιάδης σκοτώθηκε σε τροχαίο δυστύχημα που συνέβη στις 18 Ιανουαρίου 1956. Το αυτοκίνητο που οδηγούσε ο νομάρχης συγκρούστηκε με φορτηγό κοντά στη Νίκαια Λάρισας ενώ είχε πυκνή ομίχλη. Ο νομάρχης τραυματίστηκε σοβαρά, όπως ο χωροφύλακας που τον συνόδευε και ένα ακόμα άτομο. Καθ' οδόν για το νοσοκομείο Λάρισας, όπου μεταφέρθηκε με ασθενοφόρο, ο Τουσιάδης εξέπνευσε. 
Έπειτα από παράκληση των συγγενών του, η σορός του Τουσιάδη διακομίστηκε με στρατιωτικό αεροσκάφος στην Αθήνα, όπου έγινε και η κηδεία του με δημόσια δαπάνη στον ιερό ναό του Αγίου Διονυσίου Αρεοπαγίτου.

Οικογένεια
----------

Κατέλιπε τη σύζυγό του, κόρη του Ναουσαίου βιομηχάνου Λαναρά, την οποία είχε νυμφευτεί το 1955, λίγο πριν μετατεθεί στη Λάρισα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  "Εφονεύθη ο Νομάρχης Καρδίτσης Παυλάκος συνεπεία σφοδροτάτης συγκρούσεως της κούρσας του με φορτηγόν αυτοκίνητον", Μακεδονία, φύλλο 6ης Απριλίου 1963, σελ. 7
2. 1 2 3  "Θύμα του καθήκοντος Ο εκ Ναούσης καταγόμενος Νομάρχης Λαρίσης Τουσιάδης εύρε χθες τραγικόν θάνατον", Το Φως, φύλλο 19ης Ιανουαρίου 1956, σελ. 1, 4.
3. ↑  Εμπρός, φύλλο 25ης Ιανουαρίου 1949, σελ. 5.
4. ↑  Εμπρός, φύλλο 19ης Αυγούστου 1953, σελ. 4.
5. ↑  Ελευθερία, φύλλο 19ης Ιανουαρίου 1956, σελ. 1.
6. ↑  Το Βήμα, "Εφονεύθη ο Νομάρχης Λαρίσης εις σύγκρουσιν αυτοκινήτων εξ αιτίας της πυκνής ομίχλης", 19ης Ιανουαρίου 1956, σελ. 6.
Με την ονομασία **αγιοζούμι**, αγιόζωμο ή αγιοζώμιν, (ἁγιοζούμιν), ήταν γνωστό φαγητό της Βυζαντινής κουζίνας, είδος κρεμμυδόσουπας.

Στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία θεωρούνταν το γεύμα των φτωχών και ήταν ο ζωμός που προερχόταν από το βράσιμο κρεμμυδιών με θρομβόξυλα, για αρωματικό, και με λίγο λάδι, τον ζωμό αυτόν τον έτρωγαν ανακατεύοντας τον με ψωμί μπαγιάτικο. Η σούπα αυτή ήταν δημοφιλής και μεταξύ των μοναχών σε περιόδους νηστείας αλλά και κάθε Τετάρτη και Παρασκευή.

Η συνταγή όπως παραδίδεται από τον Πτωχοπρόδρομο :

>  **Πτωχοπρόδρομος  :** [...] Στάσει γαρ τρις ο μάγειρας το έλαιον απέσω και βάλλει και θρυπτόξυλα τινά, δια μυρωδίαν, και το ζουμίν εκχέει το επάνω των ψιχίων, και δίδουν μας και τρώγομεν και λέγουν το αγιοζούμιν, κάλει λοιπόν, Ηγούμενε, τούτο θερμαλατείαν. [...]
> 
> 

Με το ίδιο όνομα είναι γνωστές κι άλλες συνταγές με αλεύρι και λάδι, ή δημητριακά και όσπρια ή λάχανα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Σοφιάδου, Ελευθερία Χ. Η διατροφή των βυζαντινών μέσα από τα κείμενα και την τέχνη Αρχειοθετήθηκε 2019-08-28 στο Wayback Machine. σε. 17, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας. Σχολή Ανθρωπιστικών και Κοινωνικών Επιστημών. Τμήμα Ιστορίας Αρχαιολογίας και Κοινωνικής Ανθρωπολογίας, 2013
2. ↑  Πρόχειρα μαγειρέματα
Το Τέμενος Σουλεϊμανιέ (σχέδιο 1570) - αρχιτεκτονική τύπου *κουλιγιέ*.
Το Τέμενος Σελιμιγιέ - χαρακτηριστικός τύπος *κουλιγιέ*.
Ο όρος **Κουλιγιέ** (Τουρκικά: Külliye) είναι ορολογία της αρχιτεκτονικής και αναφέρεται στα οθωμανικά συγκροτήματα κτηρίων (κοινωφελούς χαρακτήρα) που περιτριγυρίζουν ένα ισλαμικό τέμενος και αποτελούν μια ενιαία σύνθεση.

Ιστορία
-------

Η ανάπτυξη συγκροτημάτων ήταν μια νέα αρχιτεκτονική φόρμα, στην οποία μαζί με το συνηθισμένο τέμενος χτίζονταν μαυσωλεία, μεντρεσέδες και τεκέδες (κτήρια φιλοξενίας δερβίσηδων). Η αρχιτεκτονική αυτή ξεκίνησε από τους σελτζούκους το 14ο και 15ο αιώνα σε διάφορες περιοχές της Μικράς Ασίας όπως στη Μανίσα, στη Ιζνίκ, στη Προύσα και στη Σελτσούκ.

Η οθωμανική αρχιτεκτονική έχει να επιδείξει συγκροτήματα *κουλιγιέ* στην Κωνσταντινούπολη όπως το Τέμενος Φατίχ (1463-70), το Τέμενος Βαγιαζίτ (μετά το 1491), το Τέμενος Σελιμ (1522), το Τέμενος Σεχζάδε (1548), το Τέμενος Σουλεϊμανιέ (μετά το 1550). Στην Αδριανούπολη χαρακτηριστικό παράδειγμα *κουλιγιέ* είναι το Τέμενος Σελιμιγιέ (1569-75). Η ιδέα του *κυλιγιέ* είναι ότι το κάθε κτήριο συσχετίζεται με το γειτονικό του και το σύνολο των κτηρίων σχηματίζει μια ενιαία σύνθεση.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Kiuiper (2009). *Islamic Art, Literature, and Culture*. Rosen Education Service. σελίδες 200-205. ISBN 978-1615300198.  Unknown parameter `|First=` ignored (`|first=` suggested) (βοήθεια)
2. ↑  «Selimiye Mosque and its Social Complex». Ιστοσελίδα UNESCO. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Ιουνίου 2016. Ανακτήθηκε στις 17 Σεπτεμβρίου 2011.
Η **Λίγα ντε Εξπανσιόν ΜΧ** (ισπανικά: *Liga de Expansión MX*) είναι μεξικάνικο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου που δημιουργήθηκε το 2020 ως μέρος του «Σταθεροποιητικού Έργου» της Μεξικανικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου, το οποίο έχει πρωταρχικό στόχο τη διάσωση των οικονομικά προβληματικών συλλόγων της Ασένσο ΜΧ και να αποτρέψει την κατάργηση του πρωταθλήματος της δεύτερης κατηγορίας στο Μεξικό, για το οποίο δεν θα υπάρξει άνοδος και υποβιβασμός για έξι χρόνια. Το έργο επιχειρεί επίσης να εδραιώσει ένα σταθερό σχέδιο με ισχυρή διοίκηση, οικονομικά και υποδομές, για τις ομάδες της Λίγα ΜΧ και της πρώην Ασένσο ΜΧ.

Ιστορία
-------

Στις 20 Φεβρουαρίου του 2020, οι πρόεδροι των συλλόγων της Λίγα ΜΧ, των συλλόγων της Ασένσο ΜΧ και στελέχη της Μεξικανικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου είχαν συνάντηση, στην οποία συζητήθηκαν διάφορα θέματα με σκοπό την ενίσχυση των δύο βασικών πρωταθλημάτων στη χώρα.

Στις 26 Ιουνίου 2020, παρουσιάστηκε επίσημα το πρωτάθλημα, με τη συμμετοχή 16 ομάδων: Αλεμπρίχες ντε Οαχάκα, Ατλάντε, Ατλέτικο Μορέλια, Κανκούν, Σελάγια, Σιμαρόνες ντε Σονόρα, Κορεκαμίνος ΟΑΤ, Ντοράδος ντε Σιναλόα, Λεόνες Νέγρος ΟυδεΓκάδε, Μινασέρο, Ταμπίκο Μαδέρο και Βενάδος. Οι Πούμας Ταμπάσκο και Ταπατίο μπήκαν στο πρωτάθλημα ως εκπρόσωποι της Λίγα ΜΧ. Τελικά, στις 17 Ιουλίου του 2020, οι Τεπατιτλάν και Τλαξκάλα προσκλήθηκαν ως ομάδες επέκτασης της Λίγα Πρέμιερ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  περιλαμβάνει το Claro Sports
2. ↑  περιλαμβάνει τα ESPN 2 και ESPN 3
3. ↑  περιλαμβάνει το Fox Sports 2
4. ↑  περιλαμβάνει το Canal 6
5. ↑  περιλαμβάνει το TUDN
6. ↑  περιλαμβάνει το TVC Deportes 2
7. ↑  Enrique Martínez Villar (24 Απριλίου 2020). «¡Se confirma! No habrá ascenso ni descenso en 6 años; aprueban Liga de Desarrollo». Mediotiempo. Ανακτήθηκε στις 25 Απριλίου 2020.
8. ↑  «Comunicado de la LIGA MX / ASCENSO MX y la FMF». LIGA MX. 20 Απριλίου 2020. Ανακτήθηκε στις 25 Απριλίου 2020.
9. ↑  «Asamblea Ordinaria de Clubes del 26 de Junio del 2020». *Liga BBVA MX* (στα Ισπανικά). 26 Ιουνίου 2020. Ανακτήθηκε στις 22 Ιουλίου 2020.
10. ↑  «Comunicado de la LIGA MX sobre la LIGA de Expansión». *Liga BBVA MX* (στα Ισπανικά). 17 Ιουλίου 2020. Ανακτήθηκε στις 17 Ιουλίου 2020.

Eξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος
Ο **Έιβον** (*Avon*) είναι ποταμός της κεντρικής Αγγλίας, ένας από τους αρκετούς της χώρας που φέρουν αυτή την ονομασία, η οποία προέρχεται από την κελτική λέξη *abona*, που σημαίνει απλώς «ποτάμι» και σώζεται ως *afon* στην ουαλική γλώσσα και *avon* στη βρετονική γλώσσα. Ο συγκεκριμένος διαρρέει τις κομητείες Νορθάμπτονσιαρ, Λέστερσιαρ, Ουόρικσιρ, Γούστερσιρ και Γκλώστερσιρ, έχοντας συνολικό μήκος 137 χιλιόμετρα. Είναι γνωστός και ως **Έιβον του Σαίξπηρ** (*Shakespeare's Avon*), επειδή στις όχθες του είναι κτισμένη η γενέτειρα του Σαίξπηρ, το Στράτφορντ-απόν-Έιβον (όπως υποδηλώνει και η ονομασία της πόλεως). Αποκαλείται επίσης, ιδίως παλαιότερα, και «Άνω Έιβον» (*Upper Avon*). Τελικώς τα νερά του χύνονται στον ποταμό Σέβερν, του οποίου αποτελεί έναν από τους μείζονες αριστερούς παραπόταμους. Η λεκάνη απορροής του έχει έκταση 2.670 Τετραγωνικά χιλιόμετρα.

Πηγές
-----

* Το λήμμα «Αίηβον» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 2, σελ. 674
* Davies, Jamie: *Shakespeare's Avon: the history of a navigation*, Oakwood Press, Headington 1996

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  River Avon, Warwickshire στο Wikimedia Commons

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 315530211
* LCCN: sh85010557

 |

 |