recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η **Βερενίκη** (απεβ. π. 72/71 π.Χ.) καταγόταν από τη Χίο και έγινε βασίλισσα του Πόντου, ως η 3η σύζυγος τού Μιθριδάτη ΣΤ΄.

Βιογραφία
---------

Το 86 π.Χ. ο Μιθριδάτης ΣΤ΄ του Πόντου διέταξε έναν στρατηγό του να εκτοπίσει τους κατοίκους της πόλης της Χίου, πρωτεύουσας τού νησιού. Μοίρασε τη γη σε Πόντιους εποίκους, που εγκατάστησε εκεί.

Ο Μιθριδάτης ΣΤ΄ πήρε τη Βερενίκη ως 3η σύζυγό του. Εδώ σε αργυρό τετράδραχμο εξαίρετης τέχνης, ο βασιλιάς φέρει διάδημα. Στην άλλη όψη ο Πήγασος με τον ήλιο και τη σελήνη αριστερά· επιγραφή ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΜΙΘΡΙΔΑΤΟΥ ΕΥΠΑΤΟΡΟΣ.
Κάποια στιγμή συνάντησε τη Βερενίκη, που ήταν από την πόλη της Χίου. Την έκανε αρχικά ερωμένη του και μετά τρίτη σύζυγό του. Λίγα είναι γνωστά για τη σχέση τους. Υπάρχει η πιθανότητα ο βασιλιάς να μετονόμασε την πόλη της Χίου σε Βερενίκεια προς τιμήν της. Η πόλη έφερε το όνομα της Βερενίκης, ώσπου οι Ρωμαίοι προσάρτησαν τη νήσο το 85 π.Χ..

Περί το 72/71 π.Χ. ο Πλούταρχος αναφέρει, ότι ο Μιθριδάτης ΣΤ΄ πρόσταξε στα μέλη της οικογένειάς του να αυτοκτονήσουν για να μην αιχμαλωτιστούν από τον Ρωμαίο ύπατο Λ. Λ. Λούκουλλο, που ερχόταν κατόπιν του. Η Βερενίκη αποφάσισε να δηλητηριαστεί· η μητέρα της, που ήταν δίπλα της, ζήτησε να το μοιραστούν. Το δηλητήριο σκότωσε τη μητέρα της, που ήταν γηραιότερη, όχι όμως τη Βερενίκη, έτσι στραγγαλίστηκε από έναν φρουρό τού ανακτόρου.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε τον Μιθριδάτη ΣΤ΄ τού Πόντου ως η 3η σύζυγός του. Δεν αναφέρονται τέκνα.

Πηγές
-----

* Plutarch (1844). The civil wars of Rome: select lives. Translated by Long, George. Charles Knight & Co. p. 67.
* Mayor, A. (2009). The Poison King: the life and legend of Mithradates, Rome’s deadliest enemy. Princeton University Press.
* Getzel, Cohen M. (1995). Hellenistic settlements in Europe, the islands, and Asia Minor. University of California Press. p. 141.
Το **Ολυμπιακό Γήπεδο Χειροσφαίρισης και Ταεκβοντό Φαλήρου** το οποίο είναι μέρος του Ολυμπιακού Συγκροτήματος Φαλήρου, είναι κλειστό γυμναστήριο στο Παλαιό Φάληρο, στο παραλιακό μέτωπο της Αθήνας. Έχει το ψευδώνυμο *«Μικρό Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας»*, λόγω της ομοιότητας στον σχεδιασμό, και την εγγύτητα με το Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας. Ήταν ο χώρος στον οποίο διεξήχθησαν οι προκριματικοί αγώνες της χειροσφαίρισης, καθώς και η διοργάνωση του Τάε Κβον Ντο στους Ολυμπιακούς Αγώνες στου 2004. Η χωρητικότητα του γυμναστηρίου είναι 8.536 θέσεις, αλλά μόνον 3.836 από αυτές διατίθενταν κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων.

Ιστορικό
--------

Η κατασκευή του γηπέδου ολοκληρώθηκε στις 20 Δεκεμβρίου 2003, αλλά εγκαινιάστηκε στις 12 Αυγούστου 2004, λίγο πριν από την έναρξη των Ολυμπιακών Αγώνων. Έχει φιλοξενήσει την διεθνή έκθεση τέχνης Art Athina. Τον Ιούνιο του 2010, στο γήπεδο έλαβαν χώρα τα 7α Mad Video Music Awards, που διοργανώθηκαν από τον τηλεοπτικό σταθμό MAD, και παρουσιάστηκαν από τον Θέμη Γεωργαντά. Το συγκρότημα The Prodigy πραγματοποίησε επίσης μια συναυλία στο κατάμεστο γήπεδο. Ο Tiësto πραγματοποίησε συναυλία στο γήπεδο, κατά τη διάρκεια της παγκόσμιας περιοδείας του *"Kaleidoscope"*. Στο γήπεδο πραγματοποιείται επίσης διαχρονικά η παράσταση Holiday on Ice καθώς και η Disney on Ice. Επίσης στο χώρο έχουν φιλοξενηθεί εκδηλώσεις πολιτικών κομμάτων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Κλειστό Φαλήρου - Ολυμπιακά Ακίνητα (Tae Kwon Do)». *www.iexpo.gr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Ιουλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 16 Ιουλίου 2019.
2. ↑  «Εγκαταστάσεις των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας, 2004 - Athens Info Guide». *www.athensinfoguide.com*. Ανακτήθηκε στις 16 Ιουλίου 2019.
3. ↑  ArtFacts. «Art Athina 2010 | Exhibition». *ArtFacts* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 2 Αυγούστου 2019.
4. ↑  «Η έκθεση Art Athina 2017 έρχεται πλήρως ανανεωμένη στο γήπεδο του Tae Κwon Do στο Φάληρο». *THE BEST*. 10 Μαρτίου 2017. Ανακτήθηκε στις 2 Αυγούστου 2019.
5. ↑  «Holiday on Ice: Τα "διαμάντια" λάμπουν στην Αθήνα». *www.in2life.gr*. Ανακτήθηκε στις 2 Αυγούστου 2019.
6. ↑  «ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΕΣ & ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ». *www.disneyonice.com*. Ανακτήθηκε στις 2 Αυγούστου 2019.

Πηγές
-----

* Επίσημες αναφορές Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 2004, Τόμος 2. σσ. 349, 403.
* Ολυμπιακά Ακίνητα Α.Ε.. (Αγγλικά) & (Ελληνικά)
* Πληροφορίες σταδίου @ Stadia.gr

Συντεταγμένες: 37°56′10″N 23°41′28″E﻿ / ﻿37.9360°N 23.6910°E﻿ / 37.9360; 23.6910
Η **Μαρίνα Δίζη-Πατσουρέα** του Πέτρου (Αθήνα, 15 Μαΐου 1952) είναι Ελληνίδα πολιτικός, που υπήρξε βουλευτής με τους Οικολόγους Εναλλακτικούς από το 1989 ως το 1990. Είναι το πρώτο πρόσωπο που εξελέγη μέλος του ελληνικού κοινοβουλίου με οικολογικό κόμμα.

Γεννήθηκε στην Αθήνα. Έκανε σπουδές στη διοίκηση επιχειρήσεων και αποφοίτησε από τη Γαλλική Ακαδημία.Εξελέγη βουλευτίνα Α΄ Αθηνών στις εκλογές που διεξήχθησαν τον Νοέμβριο του 1989.
Είναι παντρεμένη με 1 κόρη.

Έγινε γνωστή από το επεισόδιο που προκάλεσε στη Βουλή με σκοπό να ευαισθητοποιήσει τους συναδέλφους της για το πρόβλημα του νέφους. Το επεισόδιο έγινε στις 3 Μαρτίου 1990, στη διάρκεια της τρίτης ψηφοφορίας για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας.
Στην πρώτη ψηφοφορία για την εκλογή προέδρου (Φεβρ. 1990) απείχε. Στις 27 Φεβρουαρίου και η δεύτερη ψηφοφορία απέβη άκαρπη. Στην τρίτη ψηφοφορία η Δίζη άνοιξε ξαφνικά ένα πανό που έγραφε "Σταματήστε το θέατρο για το συν ένα, τον πρόεδρο και το νέφος". Την ίδια στιγμή, και ενώ ο πρόεδρος της Βουλής Αθανάσιος Τσαλδάρης προσπαθούσε να την ανακαλέσει σε τάξη, δεκάδες οπαδοί της βουλευτίνας την επευφημούσαν ρίχνοντας από τα θεωρεία γαρίφαλα στο χώρο της Βουλής. Την επομένη παραιτήθηκε σε ένδειξη διαμαρτυρίας για το επεισόδιο από βουλευτίνα η Άννα Συνοδινού.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Βιογραφικό Αρχειοθετήθηκε 2015-04-28 στο Wayback Machine. (pdf)
2. ↑  Θητεία στο Κοινοβούλιο, ιστοσελίδα Βουλής των Ελλήνων, ανάκτηση 25-7-2015.
3. ↑  Αφού μοίρασε λουλούδια, άνοιξε πανό για το... νέφος!, Τα Νέα, 14-2-2012.
4. ↑  Χρονικό του 20ού αιώνα, 1990, εκδόσεις Τέσσερα Έψιλον, σελ. 30.
5. ↑  Χρονικό του 20ού αιώνα, 1990, εκδόσεις Τέσσερα Έψιλον, σελ. 33.
6. ↑  Μαρίλης Μαργωμένου, Έλληνες βουλευτές στα πρόθυρα νευρικής κρίσης, Καθημερινή, ηλεκτρονική έκδοση 12-1-2008, ανάκτηση 25-7-2015.
Ο **Ηλίας Μπρεδήμας** (Θουρία Μεσσηνίας, 8 Απριλίου 1905 - Αθήνα, 17 Νοεμβρίου 1973) του Αντωνίου, ήταν Έλληνας δημοσιογράφος και πολιτικός, ο οποίος υπηρέτησε ως βουλευτής με την Αριστερά.

Σταδιοδρομία
------------

Γεννήθηκε στη Θουρία Μεσσηνίας στις 8 Απριλίου 1905. Σπούδασε Νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και ενεγράφη στο Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών το 1930. Παρουσιάσθηκε στη δημοσιογραφία το 1924 και έκτοτε συνεργάσθηκε με διάφορες αθηναϊκές εφημερίδες ως πολιτικός συντάκτης (Εστία, Ελευθερία, Ελλάς, Ακρόπολις, Αθηναϊκή, Ανεξάρτητος Τύπος). Διετέλεσε Διευθυντής του Γραφείου του Αντιβασιλέα Στρατηγού Γεωργίου Κονδύλη (1935).

Υπηρέτησε στον  Εθνικό Δημοκρατικό Ελληνικό Σύνδεσμο  (Ε.Δ.Ε.Σ), αντιστασιακή οργάνωση της κατοχής κατά του Άξονα από 4-3-43 έως 12-2-45. Κατά τη διάρκεια της κατοχής, συνελήφθη από τους Γερμανούς για την αντιστασιακή  δράση του, καταδικάσθηκε σε θάνατο και αποφυλακίσθηκε μετά από 9 μήνες από τις φυλακές Χαϊδαρίου στα πλαίσια ανταλλαγής κρατουμένων.

Έγινε ευρύτερα γνωστός για την έντονη κοινοβουλευτική του δράση και ειδικότερα τις επερωτήσεις του που συγκλόνισαν το πανελλήνιο. Ως δημοσιογράφος έγινε πασίγνωστος για τη συνέντευξη με την αρχιδούκισσα Βικτώρια Λουίζα των Αψβούργων, μητέρα της βασίλισσας Φρειδερίκης (1962). Οι ανταποκρίσεις από τα ταξίδια του στο Ανατολικό Μπλοκ και ιδιαίτερα  στην ΕΣΣΔ (Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών) από την Πράγα μέχρι την Τασκένδη-και στην Κούβα (στις αρχές του καθεστώτος του Φιντέλ Κάστρο) αποτέλεσαν ιστορικές για την εποχή τους δημοσιογραφικές επιτυχίες.

Στις αρχές της δεκαετίας του ’60 ήταν  ο πρώτος πολιτικός που χρησιμοποίησε τον όρο «ανένδοτος αγών», τον οποίο αργότερα  ανήγαγε σε σύνθημα ο Γεώργιος Παπανδρέου στις εκλογές του 1963.

Ξένες Γλώσσες
-------------

Ο Μπρεδήμας ομιλούσε τη γαλλική και την αγγλική γλώσσα.

Οικογενειακή κατάσταση
----------------------

Παντρεύτηκε με την Αντιγόνη Τόλιου. Κόρη του είναι η Δρ.  Άννα Μπρεδήμα. Ήταν εξάδελφος του Τζων Μπρεδήμα, διαπρεπούς Ελληνοαμερικανού πολιτικού, υπαρχηγού των Δημοκρατικών στην Βουλή των Αντιπροσώπων και Προέδρου του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης(NYU).

Απεβίωσε από εγκεφαλικό επεισόδιο, την ημέρα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου στις 17 Νοεμβρίου 1973.

Έργα
----

* "Η πρώτη δημοκρατία" (Άκμων 1960), Ιστορικό έργο αναφερόμενο στις πολιτικές εξελίξεις της περιόδου 1922-1923.

Πηγές
-----

* Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ήλιος, τ. ΙΕ΄, σελ. 501.
* Ελληνικόν Who's who, 1962, σελ 365

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Η ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΧΟΡΗΓΙΑ». *rthodoxiapatridavasileia.blogspot.gr*. Ανακτήθηκε στις 9 Δεκεμβρίου 2017.
2. ↑  «ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΛΕΟΝΤΑΡΙΤΗΣ : «Θύελλα στα Ανάκτορα»». *boraeinai.blogspot.gr*. Ανακτήθηκε στις 9 Δεκεμβρίου 2017.
Με την ονομασία **Υπουργικό Συμβούλιο** (και παλαιότερα *υπουργικόν συμβούλιον*), φέρεται το συλλογικό όργανο του κράτους που συγκροτείται από τους εκάστοτε υπουργούς και του οποίου προΐσταται ο Πρωθυπουργός. Ο όρος υπό την στενή έννοιά του είναι συνώνυμος με τη λέξη Κυβέρνηση.

Ο Θεσμός του Υπουργικού Συμβουλίου έχει αγγλική καταγωγή που προήλθε περί τα τέλη του 16ου αιώνα, ως "Διαρκές" ή "Ιδιαίτερον Συμβούλιον" (Privy Council) που το συγκροτούσαν ευγενείς ή διακεκριμένα πρόσωπα έμπιστα του Στέμματος, το οποίο ήταν διάφορο από το Συμβούλιο Στέμματος.

Ο θεσμός του Υπουργικού Συμβουλίου δεν αποτελεί κυρίαρχο στοιχείο επί παντός κυβερνητικού συστήματος (πολιτεύματος) και ούτε απαντάται σε όλα τα κράτη που εφαρμόζουν κοινοβουλευτικό σύστημα. Για παράδειγμα ο θεσμός αυτός είναι άγνωστος στο προεδρικό σύστημα των ΗΠΑ όπου οι υπουργοί δεν συγκροτούν κανένα συλλογικό όργανο απασχολούμενος ο καθένας στην αρμοδιότητα του υπουργείου του, ενώ η ενότητα της εκεί κυβέρνησης εξασφαλίζεται από τον αρχηγό του κράτους, δηλαδή τον Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών.

Ελληνικό Υπουργικό Συμβούλιο
----------------------------

Στην Ελλάδα ο θεσμός αυτός καθιερώθηκε αμέσως μετά τον ερχομό του Βασιλέως Όθωνα, το 1833, δια του Β.Δ. 3/10 Απριλίου 1833 "*Περί σχηματισμού των Γραμματειών*" (σημερινών υπουργείων) όπου στο άρθρο 5 ορίζονταν "*η ολομέλεια των Γραμματέων της Επικρατείας σχηματίζει το Υπουργικόν Συμβούλιον*". Από συνταγματική όμως άποψη το Υπουργικό Συμβούλιο θεσπίστηκε ρητά από το Σύνταγμα του 1927 άρθρο 87 και επόμενα. Η σύγχρονη συγκρότησή του προβλέπεται από το άρθρο 81 του Συντάγματος (1975). Τα μέλη, η σύνθεση και η λειτουργία του Υπουργικού Συμβουλίου ορίζονται κάθε φορά δια νόμου, ενώ με διάταγμα που προωθείται από τον εκάστοτε Πρόεδρο της Κυβέρνησης διορίζονται ένας ή περισσότεροι, εκ των υπουργών, Αντιπρόεδροι του Υπουργικού Συμβουλίου και σε έκτακτη περίπτωση προσωρινός αντιπρόεδρος - αναπληρωτής.

Το άρθρο 81 του Ελληνικού Συντάγματος του 1975 είναι το αντίστοιχο άρθρο 76 του Συντάγματος του 1952.

Δείτε επίσης
------------

* Υπουργικό Συμβούλιο της Ελλάδας
Ο **Μιχαήλ Κύρκος** (1893-1967) ήταν δημοσιογράφος και πολιτικός. Γεννήθηκε στο Σαμάκοβο της Ανατολικής Θράκης. Πρωταγωνίστησε στην ίδρυση της ΕΔΑ, το 1951, από την οποία όμως αποχώρησε λίγους μήνες αργότερα (συνεργάστηκε εκ νέου με την ΕΔΑ από το 1958 μέχρι την επιβολή της δικτατορίας).

Καριέρα
-------

Εκλέχτηκε βουλευτής με το Κόμμα Φιλελευθέρων (1923, 1926 *Κόμμα Ενώσεως Φιλελευθέρων*), το Προοδευτικόν Κόμμα του Γεωργίου Καφαντάρη (1933), το Λαϊκό Κόμμα (1935) και την ΕΔΑ (1951, 1958, 1963). Ανέλαβε Υπουργός Υγιεινής, Προνοίας και Αντιλήψεως (1926-1928) στις κυβερνήσεις Αλέξανδρου Ζαΐμη και Γενικός Διοικητής Κρήτης.

Εξέδωσε πολλές εβδομαδιαίες εφημερίδες σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Εκτοπίστηκε κατά το διάστημα 1938-1940 και φυλακίστηκε για ένα διάστημα μεταξύ 1949 και 1950. Παρόλο που διαφωνούσε πλήρως με την 5η Ολομέλεια του ΚΚΕ, στην οποία διακηρύχθηκε το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού των Μακεδόνων, δεν την καταδίκασε.

Υπήρξε ηγετικό στέλεχος του ΕΑΜ και ανέλαβε διευθυντής σύνταξης της εφημερίδας *Ελεύθερη Ελλάδα*, του επίσημου οργάνου του ΕΑΜ.

Ο Κύρκος και ο Λ. Καραμαούνας ήταν οι δύο βουλευτές που καταψήφισαν την πρόταση μομφής στις 22 Αυγούστου 1952 κατά του ασθενούντος πρωθυπουργού Νικολάου Πλαστήρα, παρόλο που είχαν εκλεγεί με την ΕΔΑ (βέβαια είχαν αποχωρήσει απ' αυτήν), αποτρέποντας έτσι την πτώση της κυβέρνησης και προκαλώντας την οργή του τότε Αμερικανού πρέσβη στην Αθήνα Τζον Πιουριφόυ. Χαρακτηριστική είναι η δήλωση του τελευταίου: "Διά τους Αμερικανούς οι δύο αυτοί βουλευταί εξακολουθούν να είναι κομμουνισταί. Η λεοπάρδαλις όσο κι αν παρέλθει ο χρόνος, ουδέποτε αποβάλλει τα στίγματά της", μια δήλωση που ευθυγραμμιζόταν πλήρως με το επιχείρημα της αντιπολίτευσης περί "εθνικόφρονος" πλειοψηφίας.

Επίσης, ο Κύρκος ψήφισε κατά της ένταξης της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ, όπως άλλωστε και οι υπόλοιποι βουλευτές της ΕΔΑ.

Είχε τρεις γιους, τον δικηγόρο Τάκη, τον δημοσιογράφο και επί χρόνια διευθυντή σύνταξης του πολιτικού περιοδικού *Πολιτικά Θέματα*, τον Κώστα και τον ιστορικό ηγέτη της Αριστεράς Λεωνίδα Κύρκο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Διαδικτυακές Πύλες, Δήμος Νέου Σιδηροχωρίου Ροδόπης». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Αυγούστου 2011. Ανακτήθηκε στις 14 Ιουλίου 2011.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Μιχαήλ Κύρκος στον *Πανδέκτη*, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών
Ο **Γιάννης Αμανατίδης** (γεν. Κιλκίς, 2 Ιουνίου 1961) είναι Έλληνας εκπαιδευτικός και πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής Α΄ Θεσσαλονίκης του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. την περίοδο 2012-2023. Από τις 23 Σεπτεμβρίου 2015 ως τις 29 Αυγούστου 2018 ήταν Υφυπουργός Εξωτερικών.

Βιογραφικά Στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1961 στο Κιλκίς, από γονείς εκπαιδευτικούς, καταγόμενους από τον Εύξεινο Πόντο, και μέχρι το 1978 έζησε στην Τερπνή Σερρών. Το 1978 μετακόμισε με την οικογένειά του στην Θεσσαλονίκη, όπου ζει μέχρι και σήμερα. Το 1981 ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο τμήμα Χημικών Πετρελαίου Καβάλας και το 1985 αποφοίτησε από την Παιδαγωγική Ακαδημία Θεσσαλονίκης. Από το 1985 μέχρι το 2012 εργαζόταν ως δάσκαλος σε σχολεία της Καλαμαριάς. Είναι παντρεμένος με τη Σταματία Μουστάκα, δασκάλα, και πατέρας δύο παιδιών.

Συνδικαλιστική και πολιτική δράση
---------------------------------

Μέλος από το 1996 του Διοικητικού Συμβουλίου, γραμματέας του Α΄ συλλόγου Εκπαιδευτικών Π.Ε. Θεσσαλονίκης, μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Ε.Δ.Ο.Θ./Ν.Τ. ΑΔΕΔΥ και αντιπρόσωπος σε Γενικές Συνελεύσεις της Δ.Ο.Ε. της Ε.Δ.Ο.Θ. και της Α.Δ.Ε.Δ.Υ. και μέλος της Π.Κ. εκπαιδευτικών Π.Ε. του Συνασπισμού. 

Στις εκλογές του Μαΐου του 2012 εξελέγη βουλευτής με τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. δεύτερος σε σταυρούς προτίμησης στην Α΄ περιφέρεια Θεσσαλονίκης και επανεξελέγη τον Ιούνιο της ίδιας χρονιάς. Είναι μέλος της ΕΚΚΕ Παιδείας του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και έχει ορισθεί υπεύθυνος για τα Θρησκεύματα από την Κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματός του. Στις εκλογές του Ιανουαρίου 2015 επανεξελέγη πρώτος σε σταυρούς βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ Α΄ Θεσσαλονίκης, με μεγάλη διαφορά από τους υπόλοιπους συνυποψηφίους του. 

Στις 10 Ιουνίου 2013 ήταν επικεφαλής αντιπροσωπείας του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. που επισκέφθηκε για πρώτη φορά το Άγιον Όρος. Ήταν υποψήφιος και στις εκλογές του Ιουνίου 2023 αλλά δεν εξελέγη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  EgnatiaPost[*νεκρός σύνδεσμος*] Η έκπληξη ήρθε από τον Τσίπρα
2. ↑  Εφ. Αγγελιοφόρος, Τα "θρίλερ" της σταυροδοσίας και η μάχη της λίστας, σελ. 9, 17 Μαΐου 2012
3. ↑  THEPAPER Συνάντηση Τσίπρα με τον Πατριάρχη Αλεξανδρείας
4. ↑  Εφ. Έθνος, Άνοιγμα ΣΥΡΙΖΑ στην Εκκλησία Αρχειοθετήθηκε 2013-06-22 στο Wayback Machine. [Ηλ. έκδοση], 17/06/2013
5. ↑  Εκλογές 2023: Ποιοι βουλευτές έχασαν την έδρα τους μεταξύ Μαΐου και Ιουνίου, Ναυτεμπορική
**Κουρσάρος** ονομαζόταν κατά τον Μεσαίωνα και τους πρώτους αιώνες της σύγχρονης εποχής, ο ιδιώτης που σε περίοδο πολέμου λάμβανε από τις νόμιμες αρχές ενός κράτους το δικαίωμα να λαφυραγωγεί εμπορικά πλοία που έφεραν εχθρική σημαία. Η πράξη της λαφυραγώγησης υπ' αυτές τις συνθήκες ονομαζόταν **κούρσα**, όπως και τα λάφυρα.

Η λέξη προέρχεται από το γαλλικό *corsaire* που σε ελεύθερη μετάφραση σήμαινε «αυτός που διαθέτει άδεια καταδρομής» (lettre de course) - στα αγγλικά οι αντίστοιχοι όροι ήταν *privateer* και *letter of marque*. Η άδεια δινόταν μόνο από επίσημο κρατικό φορέα και συνήθως όριζε συγκεκριμένη χρονική διάρκεια ισχύος της, τις περιοχές όπου επιτρεπόταν η δράση, την εθνικότητα των πλοίων που μπορούσαν να «κουρσευθούν» και - το σημαντικότερο - το ποσοστό της λείας που θα έπρεπε να αποδοθεί από τον κουρσάρο στο κράτος, τον βασιλιά ή το φορέα που την εξέδωσε.

Με τη σημερινή ματιά ο κουρσάρος ήταν πειρατής με κρατική υποστήριξη, όμως κατά το παρελθόν η κούρσα αποτέλεσε μια πολύ διαδεδομένη και νόμιμη πρακτική. Αξιοποιώντας την, ένα κράτος μπορούσε να προκαλεί προβλήματα στο εμπόριο και τον ανεφοδιασμό του εχθρού χωρίς να απασχολεί το πολεμικό ναυτικό του, καθώς και να αποκομίζει λάφυρα (πλοία, πολύτιμα μέταλλα, εμπορεύματα) ως ποσοστό. Εάν πάλι κάποια προσπάθεια αποτύγχανε, το οικονομικό και ανθρώπινο κόστος δεν θα το επωμιζόταν ο στρατός, αλλά ο ιδιώτης που τη χρηματοδότησε.

Ιδιαίτερα στον ανταγωνισμό των μεγάλων ευρωπαϊκών δυνάμεων για την Καραϊβική μεταξύ 16ου-18ου αιώνα, η κούρσα αποτέλεσε σημαντικό ρυθμιστικό παράγοντα των ισορροπιών. Δεδομένου ότι ισχυρό στόλο διέθετε μόνο η Ισπανία, οι υπόλοιποι στράφηκαν σε ιδιώτες για να ανακόψουν την κυριαρχία της - έτσι έχουν μείνει στην ιστορία διαβόητοι κουρσάροι όπως οι Άγγλοι Σερ Φράνσις Ντρέικ, Τζων και Ρίτσαρντ Χώκινς, ο Ουαλός Χένρι Μόργκαν, ο Γάλλος Ζαν Μπαρτ ή ο Φεροέζος Μάγκνους Χάινασον. Επίσης κατά την Αμερικανική Επανάσταση (1775 έως 1783), πολλές εξεγερμένες πολιτείες επέτρεψαν σε ιδιώτες να κουρσεύουν πλοία των Βρετανών ή άλλων πολιτειών που υποστήριζαν τη βρετανική εξουσία - ο αριθμός τους υπολογίζεται κοντά στους 55.000 άνδρες.

Οι κουρσάροι τέθηκαν εκτός νόμου κατά το Διεθνές Δίκαιο με τη Διακήρυξη των Παρισίων (1856), με την οποία οι Μεγάλες Δυνάμεις της εποχής θέσπισαν νέους κανόνες στη Ναυσιπλοΐα και στο μεταξύ τους ανταγωνισμό. Εκεί συμφωνήθηκε η αμοιβαία κατάργηση της κούρσας ως θεσμού απόσπασης λείας στο διηνεκές.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **κουρσάρος**  |
ΣΚΟΡΙΑ

  

**Η Σκορία** είναι ένας ηφαιστειακός βράχος με υψηλή φυσαλιδώδη μορφή , σκουρόχρωμου χρώματος που μπορεί να περιέχει κρυστάλλους ( φαινοκρύστες ) ή όχι. Είναι τυπικά σκούρο χρώματος (γενικά σκούρο καφέ, μαύρο ή μωβ-κόκκινο). Η σκορία είναι σχετικά χαμηλή σε πυκνότητα ως αποτέλεσμα των πολυάριθμων μακροσκοπικών ελλειψοειδών κυστιδίων της, αλλά σε αντίθεση με την ελαφρόπετρα , όλες οι σκορίες έχουν ειδικό βάρος μεγαλύτερο από 1 και βυθίζονται στο νερό. Οι οπές ή τα κυστίδια σχηματίζονται όταν αέρια που διαλύθηκαν στο μάγμα βγαίνει από το διάλυμα καθώς εκρήγνυται, δημιουργώντας φυσαλίδες στο λιωμένο βράχο, μερικές από τις οποίες παγώνουν στη θέση τους καθώς ο βράχος κρυώνει και στερεοποιείται. Η Σκορία μπορεί να σχηματιστεί ως μέρος μιας ροής λάβας, συνήθως κοντά στην επιφάνειά της, ή ως αποσπασματική εκτίναξη ( λάπιλες , μπλοκ και βόμβες), για παράδειγμα στις εκρήξεις του Στρομπόλ που σχηματίζουν κώνους σκορίας με απότομες πλευρές. Η χημική ανάλυση της σκορίας που βρέθηκε στην Υεμένη έδειξε ότι αποτελούνταν κυρίως από ηφαιστειακό γυαλί με λίγους ζεόλιθους (π.χ. κλινοπτιλόλιθος ). Τα περισσότερα scoria αποτελούνται από υαλώδη θραύσματα και μπορεί να περιέχουν φαινοκρυστάλλους. Η λέξη *scoria* προέρχεται από την ελληνικήσκωρία, *skōria* , rust. Ένας συνηθισμένος όρος για τη σκορία είναι το cinder .

Το Scoria διαφέρει από την ελαφρόπετρα , ένα άλλο φυσαλιδώδες ηφαιστειακό πέτρωμα, στο ότι έχει μεγαλύτερα κυστίδια και παχύτερα τοιχώματα κυστιδίων, και ως εκ τούτου είναι πιο πυκνό. Η διαφορά είναι πιθανότατα το αποτέλεσμα του χαμηλότερου ιξώδους του μάγματος, που επιτρέπει την ταχεία διάχυση των πτητικών, την ανάπτυξη φυσαλίδων, τη συνένωση και τη διάρρηξη.

Καθώς το αυξανόμενο μάγμα συναντά χαμηλότερες πιέσεις, τα διαλυμένα αέρια μπορούν να διαλυθούν και να σχηματίσουν κυστίδια. Μερικά παγιδεύονται όταν το μάγμα ψύχεται και στερεοποιείται. Τα κυστίδια είναι συνήθως μικρά, σφαιροειδή και δεν προσκρούουν το ένα πάνω στο άλλο. Αντίθετα ανοίγουν το ένα μέσα στο άλλο με μικρή παραμόρφωση.

Οι ηφαιστειογενείς κώνοι της σκορίας μπορούν να μείνουν πίσω μετά από εκρήξεις, σχηματίζοντας συνήθως βουνά με κρατήρα στην κορυφή. Ένα παράδειγμα είναι το Maungarei στο Auckland της Νέας Ζηλανδίας , το οποίο όπως και το Te Tatua-a-Riukiuta στα νότια της ίδιας πόλης έχει εξορυχθεί εκτενώς. Το Quincan, μια μοναδική μορφή Scoria, εξορύσσεται στο όρος Quincan στο Άπω Βόρειο Κουίνσλαντ της Αυστραλίας .

Το Scoria έχει πολλά χρήσιμα χαρακτηριστικά που επηρεάζουν τον τρόπο χρήσης του. Είναι κάπως πορώδες, έχει μεγάλη επιφάνεια και αντοχή για το βάρος του και συχνά έχει εντυπωσιακά χρώματα. Κατά συνέπεια, χρησιμοποιείται συχνά σε εργασίες εξωραϊσμού και αποχέτευσης. Χρησιμοποιείται επίσης συνήθως σε ψησταριές μπάρμπεκιου αερίου.

Το Scoria μπορεί να χρησιμοποιηθεί για μόνωση υψηλής θερμοκρασίας. Χρησιμοποιείται επίσης σε πετρελαιοπηγές για τον περιορισμό των προβλημάτων λάσπης που προκύπτουν από την κυκλοφορία βαρέων φορτηγών.

  

  

  

  

  

  

  

  

  

  

  

  

  

  

  

  

  

  

  

  

  

  

Βασισμενο  ΠΡΟΣΟΧΗ εχει πολλες διαφημησεις που ειναι ψευτικες. Για αυτο γραφτηκε και εδω λογο περιεργων των διαφημισεων
Η Σαλώμη θεωρείται φαμ φατάλ χαρακτήρας βιβλικής προέλευσηςΗ **φαμ φατάλ** (γαλλικά: femme fatale), μερικές φορές ονομάζεται **μοιραία γυναίκα**  ή **δαιμόνισσα**, είναι αναγνωρίσιμος χαρακτήρας μυστηριώδους, όμορφης και σαγηνευτικής γυναίκας της οποίας οι γοητείες της παγιδεύουν εραστές, οδηγώντας τους συχνά σε θανατηφόρες παγίδες. Η ικανότητά της να μαγεύει, να δελεάζει και να υπνωτίζει το θύμα της σαν ξόρκι πολλές φορές θεωρείται υπερφυσική και γι' αυτό σήμερα εξακολουθεί να περιγράφεται συχνά ως μάγισσα, γόησσα, σειρήνα, που έχει εξουσία στους άνδρες.

Στις αμερικανικές ταινίες του 20ού αιώνα, οι φαμ φατάλ αναφέρονται ως **δαιμόνισσες** λόγο της Theda Bara, η οποία έπαιξε την σαγηνευτική γυναίκα που αναφέρεται ως "βαμπίρ "στην ταινία του 1915 "A Fool There Was".  Πολλές γυναίκες μαφιόζες (ειδικά μέλη της ιταλο-αμερικανικής μαφίας ή της ρωσικής μαφίας ) θεωρούνται ως φαμ φατάλ σε πολλές ταινίες, όπως και σε ταινίες του Τζέιμς Μποντ. 

Η ονομασία είναι γαλλική και μεταφράζεται ως "μοιραία γυναίκα". Μια φαμ φατάλ προσπαθεί να επιτύχει τον κρυμμένο σκοπό της χρησιμοποιώντας γυναικεία τεχνάσματα όπως η ομορφιά, γοητεία και η σεξουαλικότητα. Σε πολλές περιπτώσεις, η στάση της απέναντι στη σεξουαλικότητα είναι ελκυστική, ενδιαφέρουσα ή επιπόλαια. Σε ορισμένες περιπτώσεις, χρησιμοποιεί ψέματα ή εξαναγκασμούς και όχι γοητεία. Μπορεί επίσης να κάνει χρήση κάποιου φονικού όπλου.

Ιστορία
-------

Η φαμ φατάλ υπάρχει στην ιστορία, τη λαογραφία και τους μύθους πολλών πολιτισμών.  Αρχαία μυθικά παραδείγματα περιλαμβάνουν την Λίλιθ, Κίρκη, Μήδεια, Κλυταιμνήστρα. Τα ιστορικά παραδείγματα περιλαμβάνουν την Κλεοπάτρα και τη Μεσσαλίνα, καθώς και τις Βιβλικές φιγούρες Ιεζάβελ και Σαλώμη .

Παραπομπές
----------

1. ↑  Cope, Rebecca (11 Μαρτίου 2014). «Best Film Femme Fatales». Harper's Bazaar.
2. ↑  Adinolfi, Francesco (2008). *Mondo Exotica: Sounds, Visions, Obsessions of the Cocktail Generation*. Durham: Duke University Press. σελ. 24. ISBN 9780822341321.
3. ↑  Mario Praz, *The Romantic Agony*, ch. IV, p. 199: La Belle Dame sans Merci (The Beautiful Lady without Mercy). London/New York, 1933–1951–1970 (Oxford University Press).
4. ↑  Mario Praz (1970) *The Romantic Agony*. Oxford University Press: 199, 213–216, 222, 250, 258, 259, 272, 277, 282, 377
Ο **Θοδωρής Δραβίλλας** ήταν ο Διοικητής της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (Ε.Υ.Π.) από τις 19 Ιουλίου 2012 έως τις 30 Ιανουαρίου 2015, όταν και αντικαταστάθηκε από τον Γιάννη Ρουμπάτη.

Βιογραφικό
----------

Ο Θοδωρής Δραβίλλας γεννήθηκε το 1968 στην Αθήνα και κατάγεται από τον Παλαιόπυργο Αρκαδίας.

Είναι Διπλωματούχος Ηλεκτρολόγος Μηχανικός, με ειδίκευση στις Τηλεπικοινωνίες, απόφοιτος του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου.

Επίσης, είναι κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου (Master) στις Ψηφιακές Επικοινωνίες από το Πανεπιστήμιο του Λονδίνου καθώς και μεταπτυχιακού τίτλου στη Διοίκηση Επιχειρήσεων (ΜΒΑ) με ειδίκευση στη Διαχείριση Έργων, από το ίδιο Πανεπιστήμιο. Είναι γνώστης της Αγγλικής και Γερμανικής γλώσσας.

Ως εισηγητής ή σύνεδρος έχει συμμετάσχει σε πλήθος σεμιναρίων και ημερίδων πάνω σε θέματα Διοίκησης, Ανθρωπίνων Πόρων και Νέων Τεχνολογιών, ενώ συνεντεύξεις και άρθρα του έχουν δημοσιευθεί στον κλαδικό τύπο.

Καριέρα
-------

Μετά από την εκπλήρωση των στρατιωτικών του υποχρεώσεων, εργάστηκε επί μία δωδεκαετία στο χώρο της πληροφορικής και των τηλεπικοινωνιών, καταλαμβάνοντας θέσεις ευθύνης τόσο στον ιδιωτικό όσο και στο δημόσιο τομέα.

Έχει συμμετάσχει στην εκπόνηση σημαντικών μελετών και στην υλοποίηση σύνθετων έργων υψηλής τεχνολογίας, συνεργαζόμενος με διεθνείς οίκους. Παράλληλα, διαθέτει σημαντική εμπειρία στη διοίκηση ανθρώπινων πόρων, το σχεδιασμό και την αναδιοργάνωση διοικητικών δομών καθώς και στη διαχείριση κρίσεων.

Έχει διατελέσει αιρετό μέλος του Δ.Σ του Πανελληνίου Συλλόγου Διπλωματούχων Μηχανολόγων - Ηλεκτρολόγων, της Επιστημονικής Επιτροπής Ειδικότητας Ηλεκτρολόγων Μηχανικών καθώς και της Αντιπροσωπείας του ΤΕΕ

Προηγούμενες δημόσιες θέσεις που κατείχε ήταν αυτή του Αντιπροέδρου της Εθνικής Επιτροπής Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων (που αποτελεί Ανεξάρτητη Ρυθμιστική Αρχή), καθώς και εκείνη του Γενικού Γραμματέα του υπουργείου πολιτισμού.

Παραπομπές
----------

* iefimerida
**Ο** **Γκόμπαλντ** **ή Γκουντόμπαλντ**  (απεβ. μετά το 998) ήταν αρχιεπίσκοπος του Μπορντώ από το 989 έως το τέλος του. Ήταν ο episcopus *Gasconum*, επίσκοπος των Γασκώνων, από το 978, κρατώντας τo επισκοπικ;o aj;ivma σε όλες τις έδρες της Γασκώνhς.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο 3ος γιος του Σάντσο Δ΄ της Γασκώνης και έτσι αδελφός του Σάντσο Ε΄ και του Γουλιέλμου Β΄, διαδοχικών δούκων της Γασκώνης.

Το 977 ίδρυσε ξανά το μοναστήρι του Λα Ρεόλ. Αυτός και ο αδελφός του Γουλιέλμος Β΄ είχαν από κοινού τον πλήρη έλεγχο της εκκλησιαστικής και κοσμικής διοίκησης της Γασκώνης, κάτι που επέτρεψε στο δουκάτο να ευημερήσει, και να επανέλθει στην ιστορία -μετά από μια περίοδο αφάνειας- κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησής τους. Ο Γκ[ουντ]όμπαλντ ανυψώθηκε τελικά στο αρχιεπισκοπικό αξίωμα του Μπορντώ. Αφιέρωσε το μοναστήρι στο Μαϊλλέζαϊς.

Τον Ιούνιο του 989 ηγήθηκε της συνόδου του Σαρού (Charroux), στην οποία ανακηρύχθηκε για πρώτη φορά η ειρήνη (εκεχειρία) του Θεού. Απήγγειλε αφορισμό σε όλους εκείνους που λεηλάτησαν εκκλησίες, επιτέθηκαν στους κληρικούς, ή λήστεψαν τους φτωχούς χωριάτες.

Πηγές
-----

* Higounet, Charles. *Μπορντό μενταγιόν le haut moyen ηλικίας*. Μπορντό, 1963.
* Τζόρνταν, Γουίλιαμ Τσέστερ. *Η Ευρώπη στον Μεσαίωνα*. Λονδίνο: Viking, 2003.

Σημειώσεις
----------

1. ↑  French: *Gombaud*, Latin: *Gunbaldus* and *Gomboldus*.
2. ↑  Jordan, 26.
Ο **Σεγκουέν Β΄**, γαλλ.: *Seguin II*  (απεβ. το 846), που ονομαζόταν **Mostelanicus**, ήταν ο κόμης του Μπορντώ και του Σαίντε από το 840, και δούκας της Γασκώνης από το 845. Ήταν εγιος (ή εγγονός) του Σεγκουέν Α΄, του δούκα που διορίστηκε από τον Καρλομάγνο.

Βιογραφία
---------

Όταν ο Λουδοβίκος Α΄ ο *Ευσεβής* υπέταξε την Ακουιτανία και την πήρε από τον επαναστάτη εγγονό του Πεπίνο Β' το 839, άρχισε να τη χωρίζει σε κομητείες για όσους του ήταν πιστοί. Ο Σεγκουέν Β΄ ήταν ένας από τους νέους κόμητες. Ήταν πιθανώς η πρόθεση του βασιλιά των Φράγκων να εγκαταστήσει έναν δούκα με τοπικές διασυνδέσεις, για να αντισταθμίσει τη δύναμη του Σάντσο Β΄ Σάντσεθ, του τοπικού ηγέτη της φατρίας που αντιτάχθηκε τόσο στον Πεπίνο Β΄, όσο και στη συνέχεια στον Λουδοβίκο Α΄.

Ο Σεγκουέν Β΄ συνέχισε να υποστηρίζει τον Λουδοβίκο Α΄ μέχρι το τέλος του και στη συνέχεια τον διάδοχό του στη Δύση, τον Κάρολο Β΄ τον *Φαλακρό*, αλλά η πίστη του στον τελευταίο αμφιταλαντεύτηκε και πήγε στο πλευρό του Πεπίνου Β΄. Βραβεύτηκε με τον τίτλο του *dux Wasconum* —δούκα της Γασκώνης— που πιθανώς αναφερόταν στη μαρκιωνία των Φράγκων κατά των Γασκώνων του Σάντσo. Το φθινόπωρο του 845 ο Σεγκουέν βάδισε ενάντια στους Βίκινγκς που επιτέθηκαν στο Μπορντώ και στο Σαίντε, αλλά συνελήφθη και θανατώθηκε.

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Seguin is but one of several possible variations on this duke's name. Seguin (also Siguin or Sigwin) is a Gascon name. It is of Germanic origin (*sig-*, that is, "victory", cf. modern German *sieg*, and *-win*, that is, "friend", related to modern English "win"). Semen is a Basque name. It is either the Basque version of the biblical name Simon or a native Basque name based on the word *seme* (meaning "son"). It is also spelled Semen, Semeno, Xemen, or Ximen and gave rise to the Castilian Ximeno and Jimeno. Both Semen and Seguin, unrelated names, are found in sources.

Βιβλιογραφία
------------

* Monlezun, Jean Justin. *Histoire de la Gascogne*. 1846.
* Higounet, Charles. *Μπορντό μενταγιόν le haut moyen ηλικίας*. Μπορντό, 1963.
Το **Holden Ute** ήταν επαγγελματικό pick-up ημιφορτηγό που κατασκευάστηκε από τη Holden, θυγατρική της General Motors στην Αυστραλία, ξεκινώντας την παραγωγή του από το 2000, σε 2 γενιές. Πριν από αυτό, η Holden είχε εμπορευτεί τα ημιφορτηγά που βασίζονταν στο Commodore χρησιμοποιώντας τα ονόματα Holden Utility (VG) και Holden Commodore (VP, VR, VS ) αν και ο όρος «Holden Ute» χρησιμοποιήθηκε επίσης στην ορολογία μάρκετινγκ της εταιρείας. Το όνομα Holden Ute χρησιμοποιείται συχνά για παλαιότερα μοντέλα Holden Utility (τα οποία παρήχθησαν από το 1951 έως το 1984), καθώς η λέξη «ute» είναι συνηθισμένος όρος που χρησιμοποιείται συνήθως στην Αυστραλία για τα ημιφορτηγά.

Άλλες εκδοχές
-------------

Το τμήμα επιδόσεων της Holden, μια ανεξάρτητη εταιρεία που ονομάζεται HSV, προωθεί μια έκδοση υψηλής απόδοσης που ονομάζεται **Maloo**. Μεταξύ του 2003 και του 2007, η Holden δημιούργησε μια μεγαλύτερου μήκους έκδοση καμπίνας πληρώματος του Ute, με τέσσερις πόρτες και καθίσματα για πέντε, που ονομάζεται **Holden Crewman** και μεταξύ του 2003 και του 2005 μια έκδοση αμαξώματος γνωστή ως **Holden One Tonner**.

Κινητήρες
---------

Το Ute κυκλοφόρησε με έναν τοπικά κατασκευασμένο κινητήρα Ecotec V6 3.8 λίτρων, σχεδιασμού από την αμερικανική Buick, επίσης θυγατρική της General Motors. Διαθέσιμος ήταν και ο κινητήρας Generation III V8 5.7 λίτρων, αλλά αυτός αντικαταστάθηκε από τη Generation 4 των 6.0 λίτρων το 2006 και αναβαθμίστηκε στις προδιαγραφές L98 αργότερα μέσα στο ίδιο το έτος. Το 2004, η Holden αντικατέστησε τον προηγούμενο V6 με τον καινούριο Alloytec 3.6 λίτρων. Όλα αυτά τα μηχανικά σύνολα ήταν βενζίνης.

Εξαγωγές
--------

Το αυστραλιανό Ute επρόκειτο να πωληθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες ως **Pontiac G8 ST**, ξεκινώντας το 2009 παράλληλα με το 4-πορτο σεντάν G8 με βάση το Commodore. Ωστόσο, λόγω της αναθεώρησης των μοντέλων της General Motors σε ολόκληρη την παλέτα της, ως αποτέλεσμα της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης του 2008, αυτά τα σχέδια ακυρώθηκαν επίσημα στις 6 Ιανουαρίου 2009. Οι εξαγωγές του sedan G8 παρέμειναν ανεπηρέαστες έως την οριστική διακοπή της εταιρείας Pontiac στα τέλη του 2009 προς αρχές του 2010. Οι πωλήσεις του Ute στη Νότια Αφρική ως **Chevrolet Lumina SS** ξεκίνησαν το 2006 / 2007 και στη Μέση Ανατολή το 2009 / 2010.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Holden Ute** |

* http://news.drive.com.au/drive/ Revealed: Holden Commodore VE Ute, by Toby Hagon, August 22, 2007.
Ο **Υπαστυνόμος Α΄** είναι βαθμός αξιωματικού στην ιεραρχία της Ελληνικής Αστυνομίας. Ανήκει στην κατηγορία των Κατωτέρων Αξιωματικών από κοινού με τον Υπαστυνόμο Β΄ και τον Αστυνόμο Β΄. Αποτελεί βαθμό μεγαλύτερο του Υπαστυνόμου Β΄ και μικρότερο του Αστυνόμου Β΄. Αντίστοιχοι βαθμοί στον Στρατό Ξηράς είναι ο Υπολοχαγός, στο Πολεμικό Ναυτικό και στο Λιμενικό ο Ανθυποπλοίαρχος, στην Πολεμική Αεροπορία ο Υποσμηναγός και στην Πυροσβεστική ο Υποπυραγός. 

Ο Υπαστυνόμος Α΄ καταλαμβάνει οργανική θέση Υπαστυνόμου από κοινού με τον Υπαστυνόμο Β΄. Ο ελάχιστος χρόνος παραμονής στον βαθμό είναι 5 έτη.

Διακριτικό
----------

Τα διακριτικά βαθμού του Υπαστυνόμου Α΄ αποτελούνται από δύο μεταλλικούς αστέρες χρώματος ασημί τα οποία τοποθετούνται στον διαμήκη άξονα των επωμίδων, κατά σειρά από τη βάση προς την κορυφή, ή στο αριστερό πέτο της στολής εκστρατείας κεντητά σε μικρογραφίες.

Το διακριτικό του Υπομοιράρχου της Ελληνικής Χωροφυλακής
Το διακριτικό του Υπαστυνόμου Α' της Αστυνομίας Πόλεων
Το διακριτικό του Υπαστυνόμου της ΕΛ.ΑΣ (1985-1986)
Το διακριτικό του Υπαστυνόμου Α' της ΕΛ.ΑΣ (1986-2006)
Το διακριτικό του Υπαστυνόμου Α' της ΕΛ.ΑΣ (2006-σήμερα

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Νόμος 1481/1984 - ΦΕΚ Α-152/8-10-1984».
2. ↑  «Π.Δ.24 / 1997 (ΦΕΚ Α-29/28-2-1997)».
3. ↑  «Προεδρικό Διάταγμα 81/2016 - ΦΕΚ 150/Α/10-8-2016». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Ιουλίου 2017.
4. ↑  «Απόφαση 7012/6/103 - ΦΕΚ 1426/Β/16-7-2009».

1. ↑  Το 1986, ο βαθμός διαιρέθηκε σε Υπαστυνόμο Α και Β
Ο **Μάριος Ιορδάνου** είναι Έλληνας ηθοποιός.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στην Αθήνα όπου και μεγάλωσε. Πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο στην παράσταση "Σαλόνικα" δίπλα στον Αλέκο Αλεξανδράκη (Εθνικό Θέατρο). Στην πορεία συνεργάστηκε με ονόματα όπως ο Μίνωας Βολανάκης, ο Θανάσης Βέγγος, ο Κώστας Αρζόγλου, ο Γιώργος Φούντας, ο Χάρης Ρώμας κ.ά. ενώ συνέθεσε μουσική για την παράσταση "Νίτσε" (Μέγαρο Μουσικής).

Έχει σκηνοθετήσει δύο μικρού μήκους ταινίες, το "Gone with the sea" (επίσημη συμμετοχή στο Hollywood International Cinerockom Film Festival, London Greek Film Festival) και "Το μυστικό του Θησέα", που προλογίζεται και επιλογίζεται με λόγια της Ασκητικής του Νίκου Καζαντζάκη και που κέρδισε το Α' Βραβείο Φωτογραφίας στο London Greek Film Festival.

Στην τηλεόραση έχει εμφανιστεί σε γνωστές παραγωγές όπως "Μεγάλος Θυμός" (Κ. Κουτσομύτης), "Ο Τελευταίος Άρχοντας των Βαλκανίων" (Μισέλ Φαβάρ), "Για την Καρδιά ενός Αγγέλου", "Εξαφάνιση", "Χωρίς όρια" (Στράτος Μαρκίδης) κ.ά.

Τα τελευταία χρόνια μαζί με τη σύζυγό του, Σοφία Καζαντζιάν (ηθοποιός, σεναριογράφος, χορογράφος) υπογράφουν τις δικές τους θεατρικές παραγωγές. Το 2013, ο Μάριος Ιορδάνου σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί στην παράσταση "Δε φοβάμαι. Δεν ελπίζω. Είμαι..." για τη ζωή και το έργο του μεγάλου Έλληνα συγγραφέα Νίκου Καζαντζάκη. Η παράσταση, της οποίας υπογράφει και τη διασκευή των κειμένων, έχει ανέβει σε Διεθνή Φεστιβάλ της Ελλάδας, ενώ παρουσιάστηκε και σε μεγάλες πόλεις της Ευρώπης, όπως το Βερολίνο και η Ζυρίχη και εκπροσώπησε την Ελλάδα στο Έτος Ελληνορωσικής Φιλίας στη Μόσχα το 2016.

Ακολούθησε η θεατρική παράσταση "Ο Κρητικός" βασισμένη στο ομώνυμο έργο του Διονύσιου Σολωμού, η οποία έκανε παγκόσμια πρεμιέρα στον Καθεδρικό Ναό της Ζυρίχης, στην Ελβετία και στη συνέχεια ανέβηκε στο Great Hall στο Λονδίνο και στην Αίθουσα Καλλιτεχνών στο Μόναχο, αποσπώντας διθυραμβικές κριτικές.

Άλλη θεατρική του δουλειά είναι "Η Σονάτα του Σεληνόφωτος (Venceremos)", εμπνευσμένη από το ομώνυμο ποίημα του Γιάννη Ρίτσου και διανθισμένη με έργα και στίχους του Φ. Γκ. Λόρκα, Τσε Γκεβάρα, Ν. Χικμέτ και Π. Νερούδα. Η παράσταση έκανε παγκόσμια πρεμιέρα σε ένα από τα σημαντικότερα Πανεπιστήμια της Ευρώπης, το Trinity College, με απόφοιτους όπως ο Σάμιουελ Μπέκετε και ο Όσκαρ Ουάιλντ. 

Το 2020 ανέβασε τη μαύρη κωμωδία "Στο μυαλό του Φραντς Κάφκα" υποδυόμενος τον Τσέχο συγγραφέα.

Το 2021 θα βγει στους κινηματογράφους η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του, της οποίας υπογράφει το σενάριο μαζί με τη Σοφία Καζαντζιάν. Πρόκειται για το The Bachelor 4, την τέταρτη κατά σειρά ταινία της επιτυχημένης σειράς ταινιών "The Bachelor". Το σενάριο είναι μαύρη κωμωδία (comedy thriller/ dark comedy).

Προσωπική ζωή
-------------

Εκτός από θέατρο, έχει σπουδάσει μουσική (πιάνο) και ιατρική στο Πανεπιστήμιο του Μάιντς στη Γερμανία, όπου έζησε για αρκετά χρόνια. Τον Ιούλιο του 2014 παντρεύτηκε για πρώτη φορά με πολιτικό γάμο με τη συνάδελφό του Σοφία Καζαντζιάν, με την οποία είναι μαζί από το 2008, σε μια λιτή τελετή μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Αγαπάει πολύ τα ζώα και έχει έντονη ζωοφιλική δράση. Είναι χορτοφάγος και έχει λατρεία στον σκύλο του, Brando.
Ο **Παναγιώτης Τούντας** (1886 - 23 Μαΐου 1942) ήταν Έλληνας συνθέτης. Είναι ο διασημότερος συνθέτης της Σμυρναϊκής Σχολής και ανήκει στην ομάδα των Μικρασιατών μουσικών που μετά την καταστροφή του 1922, διαμόρφωσαν το ρεμπέτικο τραγούδι στην Ελλάδα. Ο Παναγιώτης Τούντας γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1886 απο ευκατάστατους γονείς, που του έδωσαν τη δυνατότητα να ασχοληθεί απο μικρός με τη μουσική.

Βιογραφία
---------

Άρχισε από παιδί να παίζει μαντολίνο και στις αρχές του 20ού αιώνα συμμετείχε στην Σμυρνέικη Εστουδιαντίνα του Σιδέρη, που έμεινε γνωστή με το όνομα "τα Πολιτάκια". Συμμετείχε σε διάφορα μουσικά σχήματα που έκαναν περιοδείες εκτός Σμύρνης, για την ψυχαγωγία των Ελλήνων της διασποράς και ταξίδεψε στην Αίγυπτο, την Αβυσσηνία, την Ελλάδα και σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες με ελληνική παροικία. 
Τα πρώτα χρόνια μετά τη μικρασιατική καταστροφή, έπαιζε σε διάφορα κέντρα σαν μαντολινίστας. Το 1924 αναλαμβάνει τη διεύθυνση του ελληνικού παραρτήματος της γερμανικής "ODEON" στην Αθήνα. Μέχρι να κατασκευαστεί το εργοστάσιο δίσκων στην Ελλάδα, συνεργάζεται σχεδόν με όλες τις δισκογραφικές εταιρείες και διηύθυνε τις περισσότερες ηχογραφήσεις που γίνονταν στην Ελλάδα. Τον ίδιο χρόνο ηχογραφεί τη "Σμυρνιά" με την αθηναϊκή εστουδιαντίνα του Τάσου Μαρίνου και γίνεται ο πρώτος Έλληνας λαϊκός συνθέτης που το όνομά του αναγράφεται σε ετικέτα δίσκου. 

Το 1931 αναλαμβάνει καλλιτεχνικός διευθυντής της ελληνικής "ODEON" και της "HIS MASTER’S VOICE" και παραμένει στη θέση αυτή μέχρι το 1940. Τα τραγούδια που πέρασε στη δισκογραφία είναι γύρω στα 350 και έχουν ερμηνευτεί από όλους τους προπολεμικούς τραγουδιστές της εποχής, όπως ο Κώστας Ρούκουνας, Στελλάκης Περπινιάδης, Μαρίκα η Πολίτισσα (Μαρίκα Φραντζεσκοπούλου), Κώστας Καρύπης (όταν έκανε καριέρα ερμηνευτή, και πριν πλασαριστεί ως δημιουργός), Κώστας Νούρος, Ρόζα Εσκενάζυ, Ρίτα Αμπατζή, Αντώνης Νταλγκάς, Ευάγγελος Σωφρονίου, Ζαχαρίας Κασιμάτης, Γιώργος Βιδάλης, Στράτος Παγιουμτζής, Δημήτρης Περδικόπουλος, Ισμήνη Διατσέντε, Νταίζη Σταυροπούλου, Νότα Καλλέλη, Κάκια Μένδρη Ιωάννα Γεωργακοπούλου. Στα μέσα της δεκαετίας του 1970 η Χαρούλα Αλεξίου, και ο Θέμης Ανδρεάδης επαναφέρουν τα τραγούδια του στο προσκήνιο και μέχρι τις σήμερα ο Γιώργος Νταλάρας, η Ελευθερία Αρβανιτάκη, η Ελένη Τσαλιγοπούλου, ο Αγάθωνας Ιακωβίδης, ο Μπάμπης Τσέρτος, ο Μπάμπης Γκολές και πολλοί άλλοι εξακολουθούν να τα ερμηνεύουν.

Πέθανε στις 23 Μαΐου του 1942, στην Κατοχή από ρευματισμούς.

|  |  |
| --- | --- |
| Wikisource logoWikisource logo | Στη Βικιθήκη υπάρχει υλικό που έχει σχέση με το θέμα:  **Συγγραφέας:Παναγιώτης Τούντας** |

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 9745649
* **Europeana**: agent/base/46021
* **ΕΒΕ**: 233127
* LCCN: nr96031230
* ISNI: 0000 0000 8426 3043
* MusicBrainz: 5a35c343-bc0a-4696-9154-fe1cd250b7ad

 |

 |
Στην ελληνική μυθολογία ο **Τυδέας** (***Τυδεύς***) ήταν γιος του Οινέως, βασιλιά της Καλυδώνας.

Ο μύθος
-------

Ο Τυδέας είναι γιος από δεύτερο γάμο του βασιλιά Οινέα της Αιτωλικής Καλυδώνας.
Εκδιώχθηκε από τον θείο του Άγριο όταν αυτός σφετερίσθηκε το θρόνο από τον Οινέα και κατέφυγε στον βασιλιά του Άργους Άδραστο, γιατί κατά μία εκδοχή σκότωσε άθελά του στο κυνήγι τον θείο του Αλκάθοο ή, σύμφωνα με άλλη παράδοση, τους γιους του Μέλανα. Στο Άργος ο Άδραστος άκουσε φασαρία στον προθάλαμο του ανακτόρου του και βγήκε ανήσυχος να δει τι συνέβαινε. Βρέθηκε μπροστά σε δύο άνδρες που μάλωναν για το ποιος θα ζητήσει πρώτος τη φιλοξενία του. Ο ένας ήταν ο Πολυνείκης και ο άλλος ο Τυδέας, διωγμένος κι αυτός από τη δική του πατρίδα, την Καλυδώνα, για κάποιο φόνο που είχε διαπράξει κατά λάθος. Ο Άδραστος τους χώρισε και δέχθηκε να φιλοξενήσει και τους δύο στο παλάτι του. Ο Πολυνείκης είχε μια ασπίδα με παράσταση λιονταριού, ενώ ο Τυδέας ασπίδα με παράσταση αγριόχοιρου. Τότε ο Άδραστος θυμήθηκε πως κάποτε του είχε δοθεί ένας περίεργος χρησμός: να παντρέψει τις κόρες του με ένα λιοντάρι και με ένα αγριόχοιρο. Αμέσως κατάλαβε ότι αυτούς θα εννοούσε ο χρησμός. Πάντρεψε λοιπόν τις δύο κόρες του, τη Διηπύλη με τον Τυδέα και την Αργεία με τον Πολυνείκη, και έτσι ο Τυδέας έγινε πατέρας του Διομήδη.

Κατά την εκστρατεία του Αδράστου εναντίον των Θηβών, ο Τυδέας διακρίθηκε για το θάρρος του ως ένας από τους «Επτά επί Θήβας», αλλά τελικά σε κάποια μάχη τραυματίσθηκε θανάσιμα από τον Θηβαίο Μελάνιππο. Σύμφωνα με μία εκδοχή, η θεά Αθηνά θέλησε να καταστήσει τον Τυδέα αθάνατο, και το ζήτησε ως χάρη από τον Δία.

Δείτε επίσης
------------

* Ο αστεροειδής 20952 Τυδεύς (20952 Tydeus), που ανακαλύφθηκε το 1973, πήρε το όνομά του από το μυθικό αυτό πρόσωπο.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Tydeus στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 185157340553309920640
* LCCN: n2021013353
* SUDOC: 240571169

 |

 |
Σουβλί πάνω σε πιάνο
Το **σουβλί** είναι ξυλουργικό εργαλείο σχεδιασμού και δημιουργίας σημειακών σημαδιών. Χρησιμοποιείται για να χαράξει γραμμές που ακολουθούν πριόνια και σκαρπέλα για ενώσεις αρμών και άλλες ξυλουργικές διεργασίες.

Κατασκευή
---------

Το σουβλί είναι πρακτικά ένα ατσάλινο μεγάλο καρφί που η μια του άκρη έχει ακονιστεί ως ένα πολύ αιχμηρό σημείο ενώ η άλλη του άκρη είναι λαβή για χειρισμό από το ανθρώπινο χέρι.

Χρήση
-----

Η άκρη του σουβλιού με την ακίδα μπορεί να σέρνεται και να χαράζει το ξύλο αφήνοντας ένα ρηχό αυλάκι. Ακόμη χρησιμοποιείται για τη σημειακή στίξη του ξύλου, με την πίεση της ακίδας σε αυτό. Γενικότερα γίνεται χρήση του στη διαστασιολόγηση και το σημάδεμα κατά ακολουθία των νερών του ξύλου (ίσια). Μπορεί να χρησιμοποιηθεί και αντίθετα στα νερά του ξύλου (σόκορα), όμως στη διεργασία αυτή προτιμάται το κοπίδι.

Το σουβλί χρησιμοποιείται παραδοσιακά και στη δερματοποιία για τη δημιουργία ίχνους πάνω στο δέρμα. Χρησιμοποποιείται επίσης στο εμπόριο οχημάτων ή λαμαρίνας για τη διάτρηση οπών και τη χάραξη χραμμών σε μεταλλικά φύλλα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Toplin, σελ. 50
2. ↑  Beranek & Schuelke, σελ. 52
3. ↑  West, σελ. 38
4. ↑  Butler

Βιβλιογραφικές πηγές
--------------------

* Tolpin, Jim (2007). *Measure Twice, Cut Once: Simple Steps to Measure, Scale, Draw and Make the Perfect Cut-Every Time*. F+W Media. ISBN 978-1-4403-1760-6. [*νεκρός σύνδεσμος*]
* Bob Beranek, Ann Schuelke (2011). *The Complete Guide to Auto Glass Installation*. AuthorHouse. ISBN 978-1-4634-4148-7.
* West, Geoffrey (2011). *τίτλος*. Crowood Press, Limited. ISBN 978-1-84797-348-1.
* Butler, John C. (1944). *Sheet Metal: Theory and Practice*. Wiley.
Να μην συγχέεται με Γόρδιον.

Για άλλες χρήσεις, δείτε: Γόρδιος δεσμός.
Ο **Γόρδιος** ήταν ένας φτωχός Φρύγας, που είχε λίγη καλλιεργήσιμη γη και δύο ζευγάρια βόδια. Με το ένα όργωνε, με το άλλο έσερνε την άμαξά του. 

Κάποτε, εκεί που όργωνε, ένας αετός κάθισε στον ζυγό της άμαξας και έμεινε εκεί μέχρι την ώρα που έπρεπε να λυθούν τα βόδια. Τόσο εντυπωσιάστηκε από το θέαμα ώστε πήγε να αναφέρει το θεϊκό σημάδι στους Τελμησσείς μάντεις, διότι οι Τελμησσείς είχαν τη σοφία να εξηγούν θεϊκά σημάδια και η μαντική τέχνη μεταδιδόταν σ' αυτούς από γενιά σε γενιά, ακόμη και στις γυναίκες και στα παιδιά. 

Καθώς πλησίασε σε κάποιο χωριό τους, συνάντησε μια κοπέλα που έπαιρνε νερό και της διηγήθηκε την ιστορία με τον αετό. Αυτή, που καταγόταν επίσης από μαντική γενιά, του είπε να γυρίσει στον ίδιο τόπο και να θυσιάσει στον Δία. Ο Γόρδιος παντρεύτηκε το κορίτσι και γέννησαν ένα γιο, τον Μίδα. Ο Μίδας ήταν ήδη ένα όμορφο και άξιο παλικάρι.

Όταν ξέσπασε εμφύλιος πόλεμος ανάμεσα στους Φρύγες, οι εμπόλεμοι πήραν χρησμό ότι μια άμαξα θα τους φέρει τον βασιλιά. Ενώ τα συζητούσαν αυτά, έφτασε ο Μίδας με τον πατέρα του και τη μητέρα του και σταμάτησε την άμαξα για να δει τη σύναξη. Οι Φρύγες ρώτησαν το μαντείο και πήραν την απάντηση ότι αυτός είναι ο άνθρωπός που τους είπε ο θεός ότι θα φέρει την άμαξα. Έκαναν λοιπόν τον Μίδα βασιλιά τους και αυτός σταμάτησε την εξέγερση και αφιέρωσε την άμαξα του πατέρα του στον Δία τον βασιλιά, για να τον ευχαριστήσει που έστειλε τον αετό.

Πηγή
----

* Αλεξάνδρου Ανάβασις Β:3
Ο **Δρίμακος** ήταν μυθικό πρόσωπο, επικεφαλής μιας ομάδας πρώην δούλων.

Ο μύθος
-------

Σύμφωνα με μία παράδοση που εντάσσεται στα πλαίσια της ελληνικής μυθολογίας, οι κάτοικοι της Χίου ήταν οι πρώτοι στον ελλαδικό χώρο που αγόρασαν δούλους, γεγονός που κίνησε την οργή των θεών. Τότε ένας σημαντικός αριθμός δούλων αποσκίρτησε και κατέφυγε στα βουνά, όπου και εγκαταστάθηκαν. Αρχηγός αυτών των πρώην δούλων ήταν ο Δρίμακος. Από εκεί, έκαναν επιδρομές εναντίον της χώρας και λεηλατούσαν τα κτήματα των πρώην κυρίων τους. Μετά από πολλές μάχες, οι κάτοικοι συμφώνησαν να κάνουν ανακωχή με τον Δρίμακο: Θα πλήρωναν ένα ποσό κάθε χρόνο και ο Δρίμακος δεν θα τους ξαναενοχλούσε. Παρά τη συμφωνία όμως, οι κάτοικοι της Χίου επικήρυξαν την κεφαλή του Δρίμακου. Μετά από καιρό, ο αρχηγός των πρώην δούλων, μη μπορώντας πλέον να υποφέρει τη ζωή του κάτω από τη συνεχή καταδίωξη, έπεισε ένα πρόσωπο που αγαπούσε πολύ να του κόψει το κεφάλι και να το πάει να εισπράξει το ποσό της επικήρυξης, όπως και έγινε. Οι πρώην δούλοι όμως, μετά τον θάνατο του αρχηγού τους ξανάρχισαν τις λεηλασίες. Μετανοώντας, οι Χιώτες ίδρυσαν ιερό και καθιέρωσαν τη λατρεία του Δρίμακου. Από τότε, όταν κάποιος κινδύνευε από τους δούλους του, ο Δρίμακος παρουσιαζόταν στον ύπνο του και τον προειδοποιούσε.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Langerwerf, Lydia (2009). «ARISTOMENES AND DRIMAKOS: THE MESSENIAN REVOLT IN PAUSANIAS’ PERIEGESIS IN COMPARATIVE PERSPECTIVE». *Sparta: Comparative Approaches*: 331-360. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2023-06-16.. Ανακτήθηκε στις 2023-06-16.
To **Ηραίο** ή αλλιώς (**Αβδίμπεη**) είναι χωριό του νομού Αργολίδας του Δήμου Ναυπλιέων. Απέχει 6 περίπου χιλιόμετρα από το Άργος, και 9 χιλιόμετρα από το Ναύπλιο. Ο οικισμός αποτελεί το φυσικό σύνορο με το Δήμο Άργους-Μυκηνών και συνορεύει με τα χωριά Λάλουκας και Κουρτάκι.

Το **Ηραίο** (είναι διαφορετικός οικισμός από το Νέο Ηραίο του Δήμου Άργους-Μυκηνών), βρίσκεται στο κέντρο του Αργολικού κάμπου και είναι κατάφυτο από πορτοκαλιές.

Πολλοί στην Αργολίδα το αποκαλούν Αβδήμπεϊ, αφού σύμφωνα με την παράδοση, εδώ ζούσε ο Τούρκος διοικητής Αβδήμπεης.

Το χωριό του Ηραίου έχει πλούσια ιστορία, καθώς από εδώ ήταν και ο αγωνιστής του 1821 Δημήτριος Σουρήλος ή Αναγνώστης, υπασπιστής του Καραϊσκάκη ο οποίος έλαβε μέρος στην άλωση του Παλαμηδιού.

Το 1824 επίσης έφτασε στο χωριό ο Σπυρίδων Τρικούπης που αγόρασε μεγάλες εκτάσεις της περιοχής.

Στο **Ηραίο**, ο επισκέπτης θα βρει 3 εκκλησίες, τον Άγιο Νικόλαο στο κέντρο του χωριού, ο οποίος είναι και ο πολιούχος και ανήμερα της γιορτής του πραγματοποιείται παραδοσιακό πανηγύρι, τους ναούς του Αγίου Νικολάου και Αγίου Γεωργίου, με τον τελευταίο να αποτελεί και το κοιμητήριο της περιοχής.

Οι  130 περίπου κάτοικοι του χωριού ασχολούνται με τη γεωργία και κυρίως την καλλιέργεια πορτοκαλιών.

Στην περιοχή δραστηριοποιείται ο Σύλλογος Γυναικών Ηραίου, που προσπαθεί να διατηρήσει την τοπική ταυτότητα και τα έθιμα του χωριού.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Ελληνικά) *Βάση δεδομένων της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής*.

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Οικισμοί του Δήμου Ναυπλιέων |
| --- |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Ασίνης | 
* Αγία Παρασκευή
* Άγιος Αντώνιος
* Άνω Καρνεζαίικα
* Ασίνη
* Βιβάρι
* Δασκαλειό (νησίδα)\*
* Δρέπανο
* Ίρια
* Καλλιθέα
* Καναπίτσα
* Κάντια
* Καρνεζαίικα
* Κορωνήσι (νησίδα)\*
* Κατσιγιανναίικα
* Μαραθέα
* Νέα Μαραθέα
* Παραλία Ασίνης
* Πλατειά (νησίδα)\*
* Σταυροπόδι
* Τολό
* Ψηλή (νησίδα)\*
 |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Μιδέας | 
* Αγία Τριάδα
* Αραχναίο
* Αργολικό
* Αμαριανός
* Αμυγδαλίτσα
* Ανυφί
* Ηραίο
* Μάνεσης
* Μετόχι
* Μιδέα
* Μονή Αγίου Θεοδοσίου του Νέου
* Παναρίτης
* Πουλλακίδα
 |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Ναυπλιέων | 
* Άρια
* Ασπρόβρυση
* Λευκάκια
* Μπούρτζι (νησίδα)\*
* Ναύπλιο
* Πυργιώτικα
* Παληοχώρα
 |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Νέας Τίρυνθας | 
* Άγιος Αδριανός
* Καποδίστριας
* Μονή Καρακαλά
* Νέα Τίρυνθα
* Νέο Ροεινό
* Παναγία
* Προφήτης Ηλίας
* Τίρυνθα
 |
|  |
| 
* Έδρα: Ναύπλιο
* \* (Οικισμοί με μη μόνιμο πληθυσμό)
 |

 |