recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο ελληνικής καταγωγής **Ανατόλιος** είναι ο πρώτος καταγεγραμμένος Επίσκοπος Μεδιολάνων και έζησε στα τέλη του 2ου ή στις αρχές του 3ου αιώνα. Τιμάται ως Άγιος από την Καθολική εκκλησία στις 25 Σεπτεμβρίου. Μεταγενέστερη παράδοση τον θεωρεί και πρώτο επίσκοπο της Μπρέσια, όπου η εορτή του τελείται στις 24 Σεπτεμβρίου.

Βιογραφία
---------

Σχεδόν τίποτα δεν είναι γνωστό για τη ζωή και την επισκοπική θητεία του Ανατόλιου, εκτός από το ότι είχε ελληνικό όνομα, και ήταν επίσκοπος Μεδιολάνων στα τέλη του 2ου ή στις αρχές του 3ου αιώνα και ότι πέθανε κατά τη διάρκεια ενός ποιμαντικού ταξιδιού στη Μπρέσια, που ήταν στη δικαιοδοσία του.

Τα κείμενα του Μεσαίωνα προσθέτουν βιογραφικά στοιχεία που πρέπει να θεωρηθούν θρυλικά. Η πραγματεία *De Episcopis Mettensibus* του Παύλου του Διακόνου (8ος αιώνας) διηγείται ότι ο Ανατόλιος ήταν μαθητής του Αποστόλου Πέτρου, ο οποίος τον έστειλε ως επίσκοπο στο Μιλάνο, ενώ το *Historia Dataria* (11ος αιώνας) λέει ότι ήταν μαθητής του Αποστόλου Βαρνάβα, που ήρθε να κηρύξει στην Ιταλία και τον έκανε επίσκοπο Μιλάνου. Ένας άλλος θρύλος λέει ότι ο Aνατόλιος έχτισε μια εκκλησία στο Μιλάνο αφιερωμένη στον Σωτήρα πάνω από έναν αρχαίο ειδωλολατρικό ναό αφιερωμένο στον Ερμή, σε μια περιοχή όπου τώρα βρίσκεται η εκκλησία του Σαν Τζόρτζιο αλ Παλάτσο.

Το 1472 τα λείψανά του μεταφέρθηκαν στον Παλαιό Καθεδρικό Ναό της Μπρέσια, όπου βρίσκονται σήμερα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ruggeri, Fausto (1991). *I Vescovi di Milano*. Milano: NED. σελ. 7. ISBN 88-7023-154-2. (Ιταλικά)
2. 1 2  «Sant' Anatalo (Anatalone) di Milano Vescovo». Santi e Beati. Ανακτήθηκε στις 20 Οκτωβρίου 2011. (Ιταλικά)
3. ↑  Cazzani, Eugenio (1996). *Vescovi e arcivescovi di Milano*. Milano: Massimo. σελίδες 9–10. ISBN 88-7030-891-X. (Ιταλικά)
4. 1 2  Pasini, Cesare (1987). «Castriziano di Milano, santo (sec. IV)». *Dizionario della Chiesa Ambrosiana*. **1**. Milano: NED, σελ. 140–141. ISBN 88-7023-102-X. (Ιταλικά)

  


| τίτλοι της Καθολικής Εκκλησίας |
| --- |
| ΠροκάτοχοςΑπόστολος Βαρνάβας | **Επίσκοπος Μεδιολάνων**αρχές 3ου αιώνα | ΔιάδοχοςΓάιος |
| Προκάτοχοςκανείς | **Επίσκοπος Μπρέσια**αρχές 3ου αιώνα | ΔιάδοχοςΚλατέος |
Το ***Συναξάρι Αντρέα Κορδοπάτη*** του Θανάση Βαλτινού πρωτοδημοσιεύτηκε στο περιοδικό *Ταχυδρόμος* το 1964. Εκδόθηκε αυτελώς σε βιβλίο το 1972 από τις εκδόσεις «Κέδρος». Αφηγητής του είναι ο Αντρέας Κορδοπάτης από τη Δάρα Μαντινείας, πραγµατικό πρόσωπο και δειγµα λαϊκής προφορικής αφήγησης, και «μεταγραφεύς» ο Θανάσης Βαλτινός. Ο Κορδοπάτης διηγείται τις προσπάθειες που έκανε για να μεταναστεύσει στις ΗΠΑ, και μετά τις περιπέτειες του εκεί. Η κριτική επαίνεσε την απουσία συγκινησιακά φορτισμένων περιγραφών, την αποστασιοποίηση του συγγραφέα, τις δυνατότητές του ανάγνωσης των μαρτυριών. Ο Απόστολος Σαχίνης είχε γράψει για τον Θανάση Βαλτινό: «Η λιτότητα και η πυκνότητα στην έκφραση, η συγκέντρωση του ενδιαφέροντος του συγγραφέα στο ουσιώδες, η επιγραμματικότητα και η τηλεγραφική, θα έλεγε κανείς, διατύπωση, θυμίζουν κάπως Μακρυγιάννη καθώς και το *Νούμερο 31328* του Ηλία Βενέζη».
Ο **φανταχτερός πίθηκος αράχνης** ( *Ateles geoffroyi ornatus* ), είναι ένα υποείδος των πιθήκων αραχνών του Geoffroy, ένας τύπου πιθήκου του Νέου Κόσμου,  από την Κεντρική Αμερική, που προέρχεται από την Κόστα Ρίκα και τον Παναμά.  Άλλα κοινά ονόματα για αυτό το υποείδος περιλαμβάνουν τον **λαμπρό πίθηκο-αράχνη**, τον **κοινό πίθηκο-αράχνη**, τον **κόκκινο πίθηκο-αράχνη, τον πίθηκο-αράχνη** του **Παναμά** και τον πίθηκο-αράχνη του **Azuero .** Τα τελευταία δύο παλαιότερα θεωρούνταν ξεχωριστά υποείδη, *panamensis* και *azuerensis*, αντίστοιχα. 

 Θηλυκό νεαρής ηλικίας 22 μηνών *A. g. ornatus* στο Κέντρο Αποκατάστασης Άγριας Ζωής στη νότια Κόστα Ρίκα. Ως νεαρό άτομο, το πρόσωπό της είναι ανοιχτόχρωμο, αλλά θα γίνει σκούρο κατά τη σεξουαλική ωριμότητα.

Αναφορές
--------

1. ↑  Groves, C.P. (2005). Wilson, D.E.; Reeder, D.M. (eds.). *Mammal Species of the World: A Taxonomic and Geographic Reference* (3rd ed.). Baltimore: Johns Hopkins University Press. ISBN 0-801-88221-4. OCLC 62265494.
2. ↑  Cuarón, A.D.; Morales, A.; Shedden, A.; Rodriguez-Luna, E. & de Grammont, P.C. (2008). "*Ateles geoffroyi ssp. ornatus*". *IUCN Red List of Threatened Species*. **2008**. Retrieved 19 January 2012.CS1 maint: ref=harv (link)old-form url

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* 
* 
* Αρχειοθετήθηκε 2015-06-13 στο Wayback Machine.
*
Συντεταγμένες: 41°15′N 20°15′E﻿ / ﻿41.25°N 20.25°E﻿ / 41.25; 20.25
Το **Τσερμενίκε** ή **Τσερμενίκα** είναι υψίπεδο στα βορειοανατολικά του Ελμπασάν, στην κεντρική Αλβανία. 

Στην διάρκεια του Μεσαίωνα, υπό την ονομασία *Τζερνικόν* ή *Τζερνικός*, αποτελούσε έδρα επισκοπής του Πατριαρχείου Κωνσταντινούπολης, ως υπεξούσια επισκοπεία της Αρχιεπισκοπής Δυρραχίου.

Στα μέσα του 15ου αιώνα, η περιοχή κυβερνείτο από τον Γκέργκι Αριανίτι, έναν από τους κυριότερους ηγέτες της αλβανικής αντίστασης απέναντι στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Στην διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η περιοχή ήταν επίκεντρο της Αλβανικής Αντίστασης απέναντι στην γερμανική κατοχή.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Elmar Büttner (2007). *Erzbischof Leon von Ohrid (1037-1056): Leben und Werk (mit den Texten seiner bisher unedierten asketischen Schrift und seiner drei Briefe an den Papst)* (στα German). Büttner. σελ. 21. ISBN 9783000219719. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
2. ↑  Elsie, Robert (2012). *A Biographical Dictionary of Albanian History*. London: I.B. Tauris. σελίδες 16–17. ISBN 978-1-78076-431-3.
3. ↑  Elsie, Robert (2012). *A Biographical Dictionary of Albanian History*. London: I.B. Tauris. σελίδες 97–98, 102. ISBN 978-1-78076-431-3.
Η **Αντιπαγιούτα** (ρωσικά: Антипаюта) είναι χωριό στη Ρωσία, στην Επαρχία Ταζόφσκι του Αυτόνομου θύλακα των Γιαμάλων Νένετς. Βρίσκεται στη βόρεια όχθη του χείλους Ταζόφσκι, στις εκβολές του ποταμού Παγιούτα. Το 2016, η πόλη είχε πληθυσμό 2.657 κατοίκων. Στην απογραφή του 2010 η πόλη είχε πληθυσμό 2.545 κατοίκων.

Μεταφορές
---------

Στο χωριό λειτουργεί αεροδρόμιο. Τα ελικόπτερα της εταιρείας Γιαμάλ πραγματοποιούν πτήσεις προς τα χωριά Ναχόντκα και Γκίντα της επαρχίας Ταζόφσκι.. Κατά την περίοδο της ναυσιπλοΐας (από τα μέσα Ιουλίου έως το τέλος Σεπτεμβρίου) κάθε πέντε μέρες υπάρχει το πλοίο της γραμμής Σάλεχαρντ-Αντιπαγιούτα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Ρωσικά) *OKTMO*. www.gks.ru/metod/classifiers.html. Ανακτήθηκε στις 13  Μαρτίου 2015.
2. ↑  «Аэропорт Антипаюта». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Απριλίου 2011. Ανακτήθηκε στις 18 Αυγούστου 2017.
3. ↑  «Расписание вертолётов 2010». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Ιανουαρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 18 Αυγούστου 2017.
4. ↑  «Иртышское речное пароходство: расписание движения на 2011 год». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Οκτωβρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 17 Οκτωβρίου 2011.
**Αστέρια του Λουδοβίκου** (λατ. *Sidera Lodoicea*) είναι το όνομα που δόθηκε από τον αστρονόμο Τζιοβάνι Ντομένικο Κασίνι στους τέσσερις δορυφόρους του Κρόνου που ανακαλύφθηκαν από τον ίδιο κατά τα έτη 1671, 1672 και 1684 και δημοσιεύθηκαν στη δική του εφημερίδα *Découverte de deux nouvelles planètes autour de Saturne* (Ανακάλυψη των δύο πλανητών γύρω από τον Κρόνο) το 1673 και στην *Journal des sçavans* το 1686. Αυτοί οι δορυφόροι σήμερα είναι γνωστοί με τις ακόλουθες ονομασίες, που τους δόθηκαν το 1847:

* Ιαπετός ή Saturn VIII, που ανακάλυψε στις 25 Οκτωβρίου 1671.
* Ρέα ή Saturn V, που ανακάλυψε στις 23 Δεκεμβρίου 1672.
* Τηθύς ή Saturn III, που ανακάλυψε στις 21 Μαρτίου 1684.
* Διώνη ή Saturn IV, που ανακάλυψε στις 21 Μαρτίου, 1684.

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| Ιαπετός | Ρέα | Τηθύς | Διώνη |

Το όνομά τους το πήραν προς τιμή του Λουδοβίκου ΙΔ΄, καθώς αυτός έδωσε εντολή για την κατασκευή του αστεροσκοπείου του Παρισιού, όπου ο Κασσίνι ήταν διευθυντής.
Ένα από τα σημαντικά αναθήματα των ελληνικών πόλεων στους Δελφούς ήταν και αυτό των πολιτών της κατωιταλιωτικής πόλης Τάραντα.

Περιγραφή
---------

Καθώς ο επισκέπτης κινείται κατά μήκος της Ιεράς Οδού, και έχοντας στο αριστερό του χέρι την ανατολική πλευρά του πολυγωνικού τοίχου, συναντά μία σειρά από περίφημα μνημεία. Το πρώτο στη σειρά, σύμφωνα με τη μαρτυρία του Παυσανία , είναι η βάση όπου έστεκαν αφιερώματα των Ταραντίνων, και συγκεκριμένα τα χάλκινα αγάλματα ενός δελφινιού, του Λακεδαιμόνιου ήρωα Φαλάνθου και του επώνυμου ήρωα Τάραντα, και άλλων μορφών, που δεν κατονομάζονται από τον Παυσανία. Το αφιέρωμα ήταν έργο των περίφημων γλυπτών Ονάτα από την Αίγινα και Αγελάδα από το Άργος και χρονολογείται στις αρχές του 5ου αι. π.Χ. Πίσω από το μνημείο στέκει βάση με κυκλική πλίνθο, όπου είχαν ανεγείρει τρίποδα οι κάτοικοι της πόλης του Κρότωνα στην Νότια Ιταλία, και χρονολογείται πιθανόν στην ίδια περίοδο.

Βιβλιογραφία
------------

* Bommelaer, J.-F. Laroche, D. Guide de Delphes. Le site, Paris 1991

Παραπομπές
----------

1. ↑  Παυσανίας, Φωκικά
Εξώφυλλο του τεύχους Σεπτεμβρίου 2007
Ο **Αστήρ της Ανατολής** είναι το πιο παλιό περιοδικό έντυπο που εκδίδεται συνεχόμενα στην Ελλάδα. Είναι το επίσημο έντυπο της Γενικής Συνόδου της Ελληνικής Ευαγγελικής Εκκλησίας.

Ιδρύθηκε το 1858 από τον Μιχαήλ Καλαποθάκη. Η έκδοσή του ήταν συνεχής εκτός από τις περιόδους των βαλκανικών και παγκοσμίων πολέμων και την αρχή της δικτατορίας το 1967.

Ο Αστήρ της Ανατολής είναι ένα χριστιανικό περιοδικό, που έχει στόχο να ικανοποιήσει τον θεολόγο, τον ερμηνευτή του Λόγου του Θεού, τον ιστορικό, τον ερευνητή της αλήθειας της Αγίας Γραφής, εκείνον που πεινάει πνευματικά. Γι’ αυτό απευθύνεται σε όλους: στον άνδρα, τη γυναίκα, στον νέο και τον ηλικιωμένο· στον ευαγγελικό, αλλά και σ’ εκείνον που ανήκει σε άλλο δόγμα. Είναι ανοιχτό προς τις ιστορικές Εκκλησίες, όπως και προς τους Διαμαρτυρόμενους που προέρχονται από τις διάφορες αποχρώσεις της Διαμαρτύρησης. Ο Αστήρ της Ανατολής διοικείται από επιτροπή και όλοι όσοι συνεργάζονται για την έκδοση του περιοδικού προσφέρουν τις υπηρεσίες τους αφιλοκερδώς.

Υποσημειώσεις
-------------

1. ↑  Αστήρ της Ανατολής, Ελληνική Ευαγγελική Εκκλησία

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη σελίδα του περιοδικού
Κλασικό ανάκλιντρο.
**Ανάκλιντρο** (*Kline*), από την αρχαία ελληνική: ἀνακλίνω = ἀνά + κλίνω, ή ανάκλινδρο, είναι μορφή καναπέ κλασικού ρυθμού με αρχαιοελληνικές ρίζες, ο οποίος έχει μόνο ένα *μπράτσο* που είναι υπερυψωμένο στο ύψος περίπου της πλάτης. Οι αρχαίοι Έλληνες κάθονταν επάνω σε ανάκλιντρα, που συχνά είχαν και τον ρόλο κρεβατιού. Κατασκευάζονταν από ξύλινο σκελετό και καλύπτονταν από χαλιά και σκεπάσματα. Το ανάκλιντρο ήταν το κυριαρχικό στοιχεία στα συμπόσια των αρχαίων Ελλήνων.

Το ανάκλιντρο μπορεί να μην έχει καθόλου πλάτη. Συνήθως τα ανάκλιντρα ήταν κατασκευασμένα εξ’ ολοκλήρου από ξύλο (συνήθως έβενου ή άλλων σκληρών πλατύφυλλων βλ. δρυς ή οξιά), κάποιες φορές όμως διέθεταν πόδια από μπρούντζο που αναπαριστούσαν πόδια ζώου. Κάτω από το ανάκλιντρο, συνήθως τοποθετούσαν τα χαμηλά τους τραπέζια τα οποία στην πλειοψηφία τους είχαν τρία πόδια.

Οι σύγχρονοι Έλληνες, στις αρχές του 19ου αιώνα, αντέγραψαν το ανάκλιντρο από τους Γάλλους οι οποίοι το πρωτοκατασκεύασαν μετά τη Γαλλική Επανάσταση, στην εποχή του Διευθυντηρίου (Directiore, 1795-1799), πάνω σε σχέδια του ζωγράφου Ζακ-Λουί Νταβίντ ο οποίος επηρεάστηκε πολύ από τα αρχαία ελληνικά πρότυπα. Οι Γάλλοι, σήμερα, το ονομάζουν *lit de Repos*, δηλ. κρεβάτι αναπαύσεως.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑  «Αναθηματικό ανάγλυφο προς τιμήν ενός ήρωα – Αρχαιολογικό Μουσείο Αρχαίας Κορίνθου». *Αρχαιολογικό Μουσείο Αρχαίας Κορίνθου – Εφορεία Αρχαιοτήτων Κορινθίας*. Ανακτήθηκε στις 21 Νοεμβρίου 2021.
3. ↑
4. ↑  «Που έμεναν οι αρχαίοι Έλληνες;». *Elefsis.com.cy*. 7 Δεκεμβρίου 2016. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Απριλίου 2021. Ανακτήθηκε στις 21 Νοεμβρίου 2021.
5. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Ιανουαρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 5 Δεκεμβρίου 2020.
Ο **Αστέριος ο Καππαδόκης** ή **ο Σοφιστής** ήταν εκκλησιαστικός συγγραφέας, ρήτορας και λόγιος του 4ου αιώνα που μεταστράφηκε στον Χριστιανισμό. Θεωρείται άγιος από την Ορθόδοξη εκκλησία.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ο Αστέριος ο Καππαδόκης υπήρξε μαθητής του ιδρυτή της Αντιοχειανης σχολής Λουκιανού, που μαρτύρησε το 312. Κατά τους διωγμούς του Μαξιμιανού 303-304] θυσίασε στα είδωλα για να σώσει τη ζωή του, αλλά αργότερα μετανόησε και επέστρεψε στην Εκκλησία με τη βοήθεια του Λουκιανού. Ως μαθητής του Λουκιανού αναδείχτηκε σε υποστηρικτή του και της διδασκαλίας του Αρειανισμού, αλλά η έκπτωσή του από τον χριστιανισμό δεν του έδωσε τη δυνατότητα να γίνει κληρικός. Κήρυξε όμως τις αντιλήψεις του περιοδεύοντας σε πολλές επισκοπές του Πόντου και της Συρίας. Έγραψε πραγματεία υπέρ της διδασκαλίας του Άρειου, όπως και εναντίον των θεολογικών θέσεων του Μάρκελλου Αγκύρας, με τον τίτλο *Συνταγμάτιον*. Άκμασε μετά την οικουμενική Σύνοδο της Νίκαιας περίπου το έτος 330.

Κριτική
-------

Ο αρειονόφρονας και εκκλησιαστικός ιστορικός Φιλοστόργιος τον κατηγορεί ότι παραμόρφωνε τη θεολογία του διδασκάλου του Λουκιανού γιατί ήταν πιθανότητα, μετριοπαθής αρειανόφρονας. Ο Ιερώνυμος αναφέρει ότι έγραψε υπομνήματα στην προς τους Ρωμαίους Επιστολή, στα Ευαγγελία, στους Ψαλμούς, καθώς και άλλα συγγράμματα. Ο Ρίτσαρντ υποστήριξε την ταύτιση αποσπασμάτων από τις Σειρές στους Ψαλμούς του Αστέριου με ψευδεπίγραφες ομιλίες Ιωάννου του Χρυσόστομου.

Ο Αστέριος εκτελέστηκε με ξίφος γύρω στο 341. Αν και με τη δράση του βοήθησε στην ακτινοβολία του Αρειανισμού, η Ορθόδοξη εκκλησία εορτάζει τη μνήμη του στις 7 Αυγούστου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εκκλησιαστική Ιστορία Β' 15 εκδ.J. Bidez, σ.25
2. ↑  De viris illustribus, 94
3. ↑  Asterii Sophistae, Commentariorum in Psalmos quae supersunt, Μ. Richard (Osliae 1956)

Πηγές
-----

* Κωνσταντίνος Κόντογλου (1853). *Φιλολογική και κριτική ιστορία των από της Α' μέχρι της Η' εκατονταετηρίδος ακμασάντων αγίων της εκκλησίας πατέρων και των συγγραμμάτων αυτών, Τόμος Β' Περιέχων την Δ' Εκατονταετηρίδα*. Αθήνα: Τύποις και Αναλώμασι Σ. Κ. Βλαστού. Ανακτήθηκε στις 30 Μαΐου 2010. [*νεκρός σύνδεσμος*]
* *Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα (Εγκυκλοπαιδεια)*

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 29501495
* LCCN: nr90021909
* ISNI: 0000 0004 4918 3530
* GND: 118504770
* SUDOC: 030818850
* BNF: cb12215762p (data)
* BIBSYS: 90293746
* NLA: 36046911
* ICCU: SBLV077735
* CiNii: DA09598481

 |

 |
Ο **Αστέριος Νταής** του Αναγνώστη (Περτούλι Τρικάλων, 1894 – Αθήνα, 20 Δεκεμβρίου 1983) ήταν Έλληνας νομικός, ο οποίος διετέλεσε πρόεδρος του Ελεγκτικού Συνεδρίου από το 1961 ως το 1965 και υπουργός σε υπηρεσιακές κυβερνήσεις.

Νομική και πολιτική καριέρα
---------------------------

Σπούδασε Νομικά στο πανεπιστήμιο των Αθηνών και σε νεαρή ηλικία έγινε γραμματέας στο ταμείο του υπουργείου Οικονομικών. Σε ηλικία 25 ετών έγινε ειδικός οικονομικός επιθεωρητής και το 1923 μετήχθη στο Ελεγκτικό Συνέδριο, του οποίου έγινε διευθυντής, σύμβουλος (1941), αντιπρόεδρος (1950) και πρόεδρος από τις 23 Ιανουαρίου 1961 ως τις 2 Φεβρουαρίου 1965.
Ο Νταής υπηρέτησε για μικρό χρονικό διάστημα στην υπηρεσιακή κυβέρνηση του Στυλιανού Μαυρομιχάλη, ως υπουργός Συγκοινωνιών από τις 29 Σεπτεμβρίου 1963 ως τις 8 Νοεμβρίου 1963 και ως υπουργός Οικονομικών στην επίσης υπηρεσιακή κυβέρνηση του Ιωάννη Παρασκευόπουλου από τις 30 Δεκεμβρίου 1963 ως τις 18 Φεβρουαρίου 1964.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Διατελέσαντες πρόεδροι του Ελεγκτικού Συνεδρίου» (PDF). Ελεγκτικό Συνέδριο. σελ. 4. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (pdf) στις 4 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 3 Ιουνίου 2013.
2. ↑  «Kυβέρνησις Στυλιανού Μαυρομιχάλη (Yπηρεσιακή) Από 28.9.1963 Έως 8.11.1963». Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης. Ανακτήθηκε στις 3 Ιουνίου 2013.
3. ↑  «Kυβέρνησις Ιωάννου Παρασκευόπουλου (Υπηρεσιακή) Από 31.12.1963 εως 19.2.1964». Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 3 Ιουνίου 2013.
***Το μυστικό της Βέρα Ντρέικ*** (πρωτότυπος τίτλος: ***Vera Drake***) είναι βρετανική ταινία του 2004 σε σκηνοθεσία και σενάριο του Μάικ Λι.

Διανομή
-------

* Ιμέλντα Στόντον ως Βέρα Ντρέικ
* Φιλ Ντέιβις ως Στάνλεϊ Ντρέικ
* Ντάνιελ Μέις ως Σιντ Ντρέικ
* Έντι Μάρσαν ως Ρεγκ
* Σάλι Χόκινς ως Σούζαν Γουέλς
* Άλεξ Κέλι ως Έθελ Ντρέικ
* Σάντρα Βο ως Γκραν
* Τζιμ Μπρόντμπεντ ως δικαστής

Βραβεία/Διακρίσεις
------------------

Στο φεστιβάλ της Βενετίας κέρδισε τον Χρυσό Λέοντα και το Volpi Cup καλύτερης ηθοποιού (Ιμέλντα Στόντον).

Στα βραβεία Όσκαρ ήταν υποψήφια στις κατηγορίες: Α' Γυναικείου Ρόλου (Ιμέλντα Στόντον), σκηνοθεσίας και πρωτότυπου σεναρίου. Στις Χρυσές Σφαίρες ήταν υποψήφια στην κατηγορία Α' Γυναικείου Ρόλου σε δραματική ταινία (Ιμέλντα Στόντον).

Στα βραβεία BAFTA κέρδισε στις κατηγορίες: Α' Γυναικείου Ρόλου (Ιμέλντα Στόντον), σκηνοθεσίας και σχεδιασμού κοστουμιών, ενώ ήταν υποψήφια και στις κατηγορίες: καλύτερης ταινίας, πρωτότυπου σεναρίου, Β' Ανδρικού Ρόλου, Β' Γυναικείου Ρόλου, μοντάζ, σχεδιασμού παραγωγής και μέικ απ.

Στα Βραβεία Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου κέρδισε το βραβείο Α' Γυναικείου Ρόλου και ήταν υποψήφια για την καλύτερη ταινία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Awards triumph for Vera Drake». Ανακτήθηκε στις 13 Ιανουαρίου 2018.
2. ↑  «THE 77TH ACADEMY AWARDS». Ανακτήθηκε στις 13 Ιανουαρίου 2018.  Text "2005 "ignored (βοήθεια)
3. ↑  «Vera Drake - Golden Globes: 1 Nomination». Ανακτήθηκε στις 13 Ιανουαρίου 2018.
4. ↑  «Film in 2005». Ανακτήθηκε στις 13 Ιανουαρίου 2018.
Ως **υβρίδωμα** (hybridoma) χαρακτηρίζεται στη Μοριακή Βιολογία, και στη Βιοτεχνολογία, το κύτταρο εκείνο που δημιουργείται με την ένωση (σύντηξη) ενός Β λεμφοκυττάρου με ένα καρκινικό κύτταρο που ονομάζεται μυέλωμα. Το καρκινικό κύτταρο προσδίδει στο *υβρίδωμα* την ικανότητα της άπειρης διαίρεσης και της αθανασίας (immortality), ενώ το Β λεμφοκύτταρο του δίνει την ικανότητα της σύνθεσης ενός μόνο είδους αντισώματος. Επομένως, το υβρίδωμα μπορεί να διατηρηθεί επ΄ αόριστο σε καλλιέργεια, παράγοντας συνεχώς μεγάλο αριθμό αντισωμάτων με την ίδια πάντοτε ειδικότητα (specificity). Τα δε αντισώματα που παράγονται από ένα συγκεκριμένο υβρίδωμα ονομάζονται μονοκλωνικά αντισώματα. Τα μονοκλωνικά αντισώματα χρησιμοποιούνται κυρίως στην έρευνα και τη διάγνωση και θεραπεία ασθενειών.

Πηγές
-----

1. ↑  Nelson, PN; Reynolds, GM; Waldron, EE; Ward, E; Giannopoulos, K; Murray, PG (2000). «Monoclonal antibodies». *Molecular pathology : MP* **53** (3): 111–7. doi:10.1136/mp.53.3.111. PMID 10897328.
**Το κυνήγι** είναι δανέζικη ταινία του 2012 σε σκηνοθεσία του Τόμας Βίντερμπεργκ και σε σενάριο του σκηνοθέτη και του Τομπίας Λίντχολμ.

Πλοκή
-----

Ο Λούκας ζει σε μια επαρχία της Δανίας, είναι νηπιαγωγός, είναι χωρισμένος με έναν έφηβο γιο τον Μάρκους και έχει μία σύντροφο τη Νάντια. Η κόρη του καλύτερού του φίλου Τεό, η Κλάρα, πηγαίνει στον παιδικό σταθμό που δουλεύει ο Λούκας και νιώθει έλξη προς αυτόν. Μία ημέρα, τον φιλά στο στόμα και ο Λούκας της λέει πως αυτό είναι λάθος. Η Κλάρα τότε εκνευρίζεται.

Μετά από λίγες ημέρες, ο μεγαλύτερος αδερφός της Κλάρα βλέπει ένα πορνό βίντεο και της δείχνει μια σκηνή. Η Κλάρα πηγαίνει στον παιδικό σταθμό και λέει πως αυτά που είδε στο βίντεο της τα έκανε ο Λούκας. Μετά από αυτό, ο Λούκας γίνεται αντικείμενο συζήτησης σε όλη την κοινότητα και περιθωριοποιείται ως παιδόφιλος.

Η ζωή του σιγά σιγά καταστρέφεται: απολύεται από τη δουλειά του, διαλύεται η σχέση του με τη Νάντια, ο Μάρκους γίνεται στόχος και κλονίζεται η φιλία του με τον Τεό. Στη συνέχεια, η κατάσταση οξύνεται, καθώς γίνεται θύμα βιαιοτήτων. Όμως, μία μέρα η Κλάρα ζητά συγγνώμη από τον Λούκας και ο Τεό την ακούει και οι σχέσεις των δύο φίλων αποκαθίστανται. 

Μετά από ένα χρόνο, η ζωή του Λούκας έχει επανέλθει, καθώς είναι ξανά με τη Νάντια και ο Μάρκους είναι πάλι αποδεκτός από την κοινότητα. Κάποια στιγμή, ένας άγνωστος πυροβολεί προς το μέρος του Λούκας και αστοχεί. Ο Λούκας, τυφλωμένος από τον ήλιο, αδυνατεί να δει ποιος είναι. Αμέσως μετά, εκείνος που τον πυροβόλησε έχει εξαφανιστεί.

Διανομή
-------

| Ηθοποιός | Ρόλος |
| --- | --- |
| Μαντς Μίκελσεν | Λούκας |
| Ανίκα Βέντερκοπ | Κλάρα |
| Αλεξάντρα Ράπαπορτ | Νάντια |
| Τόμας Μπο Λάρσεν | Τεό |
| Σούσε Βολντ | Γκρέτε |
| Λαρς Ράντε | Μπρουν |
| Λάσε Φόγκελστορμ | Μάρκους |
|

Βραβεία/Διακρίσεις
------------------

Η ταινία ήταν υποψήφια για Χρυσό Φοίνικα, Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας, BAFTA καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας, Χρυσή Σφαίρα καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας, Βραβείο Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου καλύτερης ταινίας, Γκόγια καλύτερης ευρωπαϊκής ταινίας και Satellite καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας. Κέρδισε το βραβείο Ρόμπερτ καλύτερης ταινίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Jagten - Awards & Nominations». Ανακτήθηκε στις 30 Οκτωβρίου 2016.
Η Γκουέρνικα του Αιγαίου
Ο **Τζόφτσο** ή **Γιόβζο Σαβόφ** ( Jovcho Savov - βουλγαρική γραφή: жовчо ή йовцо савов ) είναι Βούλγαρος σκιτσογράφος. Γεννήθηκε το 1946 στη Σόφια της Βουλγαρίας. Αποφοίτησε από τη σχολή Αρχιτεκτονικής στη Σόφια, το 1973. Εργάστηκε ως διακοσμητής σε μεγάλες εφημερίδες και περιοδικά. Εκατοντάδες σκίτσα και εικονογραφίες του έχουν δημοσιευτεί σε περιοδικά, στη Βουλγαρία και σε ολόκληρο τον κόσμο.

Η ''Γκουέρνικα του Αιγαίου'' ( "Aegean Guernica" )
--------------------------------------------------

Πρόκειται για ένα σκίτσο που έκανε διάσημο τον Σαβόφ, ''ταξιδεύοντας'' σε ολόκληρο τον κόσμο. Το ονόμασε ''Γκουέρνικα (Γκερνίκα) του Αιγαίου'', θέλοντας να εκφράσει τον προσωπική του ευαισθησία στον ανθρώπινο πόνο. Μεταμόρφωσε τον εξαίσιο ομώνυμο πίνακα ζωγραφικής του Πικάσο στη δική του, μορφοποιημένη δημιουργία, απεικονίζοντας σώματα πνιγμένων προσφύγων στο Αιγαίο. Η έμπνευση του Σαβόφ χρονολογείται από το 1937, όταν ο Ισπανός ζωγράφος Πάμπλο Πικάσο εξέφρασε το μίσος του για το φασισμό και το καθεστώς του Φράνκο ζωγραφίζοντας την «Γκερνίκα» μετά τον ναζιστικό βομβαρδισμό του βασκικού χωριού Guernica στη βόρεια Ισπανία. Η Guernica του Picasso πιστεύεται ότι βοήθησε να δοθεί παγκόσμια προσοχή στον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο και στη φρίκη που προκάλεσε σε χιλιάδες ανθρώπους.

Στη ''Γκουέρνικα του Αιγαίου'', ο Σαβόφ χρησιμοποιεί τις εικόνες του Πικάσο για να αναδείξει τη δεινή κατάσταση των Σύρων προσφύγων, καθώς, στην προσπάθειά τους να ξεφεύγουν από την ταραγμένη χώρα τους μέσα σε υπερπλήρεις βάρκες, με την ελπίδα να εισέλθουν στην Ευρώπη μέσα από την Ελλάδα, περιπίπτουν σε παρόμοια ή δεινότερη κατάσταση μετατρέποντας το Αιγαίο Πέλαγος σε ομαδικό υγρό τάφο με εκατοντάδες θύματα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Jovcho SAVOV | CARTOON GALLERY». *www.cartoongallery.eu* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 26 Φεβρουαρίου 2018.
2. 1 2  McQuillen, Charles. «Picasso's Guernica: An ELA lesson plan». *charlesmcquillen.com* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 26 Φεβρουαρίου 2018.
3. 1 2  iefimerida.gr (2015-11-02). «Η Γκουέρνικα των προσφύγων στη Μεσόγειο- Ενα σκίτσο χίλιες λέξεις [εικόνα»]. *iefimerida.gr*.. Ανακτήθηκε στις 2018-02-26.
4. 1 2  «Guernica Transformed: A Bulgarian Cartoonist Transforms Picasso’s Classic to Raise Awareness of Refugee Suffering - The Pappas Post» (στα αγγλικά). *The Pappas Post*. 2016-02-02.. Ανακτήθηκε στις 2018-02-26.
5. 1 2  «Aegean Guernica» (στα αγγλικά). *Maria Strati*. 2015-11-03. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2017-02-15.. Ανακτήθηκε στις 2018-02-26.
6. ↑  «Γκερνίκα του Πικάσο Το όραμα - Παλμός». *Παλμός*. 2016-02-23.. Ανακτήθηκε στις 2018-02-26.
*Για τον συγγραφέα και σκηνοθέτη, δείτε: Απόστολος Κ. Δοξιάδης*
Ο **Απόστολος Δοξιάδης** (1873 - 1942) ήταν Έλληνας ιατρός, πολιτικός, υπουργός και γερουσιαστής.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στην Στενήμαχο και σπούδασε ιατρική στη Βιέννη με ειδικότητα παιδιάτρου. Μεταξύ 1900-1915 αγωνίστηκε για τα δικαιώματα των Ελλήνων της Ανατολικής Ρωμυλίας, λόγος για τον οποίο καταδικάστηκε επανειλημμένα σε θάνατο και κλονίστηκε η υγεία του. Υπήρξε πρόεδρος της "Επιτροπής Αλυτρώτων" μετά το 1918 με βασικό πρόγραμμα την απαλευθέρωση της Θράκης, καθώς και αρχηγός της Αποστολής περιθάλψεως και Υγιεινολογικής Οργανώσεως των απελευθερουμένων Ελληνικών χωρών. Στις κυβερνήσεις Χαραλάμπη, Κροκιδά και Γονατά κατά την περίοδο 1922 - 1924 διετέλεσε υπουργός περιθάλψεως, ενώ στην τελευταία ανέλαβε το νέο υπουργείο Πρόνοιας και Αντίληψης, το οποίο συγκέντρωνε όλες τις αρμοδιότητες των υπηρεσιών δημοσίας υγείας από τα υπόλοιπα υπουργεία. Το 1924 έλαβε μέρος στην Κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου στη θέση υπουργού Υγιεινής, Προνοίας και Αντιλήψεως.Το 1928 ανέλαβε το υφυπουργείο Υγιεινής στην κυβέρνηση Βενιζέλου και το 1932 εξελέγη αριστίνδην γερουσιαστής.
Την περίοδο 1924 - 1932 χρημάτισε πρόεδρος του ΠΙΚΠΑ. Ήταν ο εμπνευστής και οργανωτής της προστασίας της παιδικής ηλικίας και εισήγαγε τους παιδικούς σταθμούς στην Ελλάδα.

Ήταν παντρεμένος με την Ευανθία Μεζεβίρη και γιος του ήταν ο Κωνσταντίνος Δοξιάδης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  N.K. Κωνσταντόπουλος (1942) Απόστολος Δοξιάδης, νεκρολογία στο Αρχείον Θρακικού Λαογραφικού και Γλωσσικού Θησαυρού, τομ. Η', σελ. 305-307. (Ο Ν.Κ.Κ. υπήρξε βουλευτής από τη Θράκη)
2. ↑  Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου, τ. 6, σελ. 170.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Health policy in interwar Greece: the intervention by the League of Nations Health Organisation, Vassiliki Theodorou and Despina Karakatsani

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* **ΕΒΕ**: 175876
* **AA**: 106813

 |

 |
Το **Τανγκέρανγκ** (*Tangerang*) είναι πόλη στην επαρχία Μπάντεν της Ινδονησίας. Με 1.895.486 κατοίκους στην απογραφή του 2020, αποτελεί το τρίτο μεγαλύτερο σε πληθυσμό αστικό κέντρο στη μητροπολιτική περιοχή της πρωτεύουσας της χώρας Τζακάρτα, μετά την Τζακάρτα και το Μπεκάσι. Ειναι ακόμα η έκτη ή εβδομη μεγαλύτερη πόλη σε ολόκληρη τη χώρα και η μεγαλύτερη της επαρχίας Μπάντεν. Η έκτασή της φθάνει τα 164,55 τετραγωνικά χιλιόμετρα, δηλαδή η πυκνότητα πληθυσμού είναι 11.520 κάτοικοι ανά τετρ. χιλιόμετρο. Υπάρχουν βιομηχανικές περιοχές στις παρυφές της, όπως το Τζατάκε, και προάστια, όπως το προσφάτως αναπτυχθέν Αλάμ Σουτέρα, με επιχειρήσεις και καταστήματα. Πλέον υπάρχει καλύτερη και πολλαπλή οδική σύνδεση με την Τζακάρτα, καθώς και βελτιωμένες υποδομές.

Το Τανγκέρανγκ, μαζί με τη γειτονική του πόλη Νότιο Τανγκέρανγκ, έχουν γνωρίσει ανάπτυξη μεγάλης κλίμακας τις τελευταίες δύο δεκαετίες και τείνει να καταστεί οικονομικό, επιχειρηματικό, εμπορικό και εκπαιδευτικό κέντρο ολόκληρης της μητροπολιτικής περιοχής της πρωτεύουσας. Φιλοξενεί επίσης από το 1985 το Διεθνές Αεροδρόμιο Σουκάρνο-Χάτα, το οποίο εξυπηρετεί την Τζακάρτα και όλη τη μητροπολιτική περιοχή, όντας η βασική πύλη συγκοινωνίας της Ινδονησίας με τον έξω κόσμο.

Γεωγραφία
---------

Το κέντρο του Τανγκέρανγκ βρίσκεται σε γεωγραφικές συντεταγμένες 6°10΄42΄΄ Νότιο πλάτος και 106°37΄55΄΄ Ανατολικό μήκος, και σε υψόμετρο 50 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Το κέντρο του Τανγκέρανγκ απέχει 21,5 χιλιόμετρα δυτικά από το κέντρο της Τζακάρτα και 14 χιλιόμετρα από τη θάλασσα σε ευθεία γραμμή.

Η πόλη διαιρείται σε 13 διαμερίσματα (*kecamatan*), που παρατίθενται στον παρακάτω πίνακα με την έκταση, τον πληθυσμό τους και τον αριθμό των «συνοικιών» (*kelurahan*, «αστικών χωριών») της καθεμιάς.

| Ονομασία | Έκταση(km2) | Πληθυσμόςαπογρ.2020 | Αριθμός*kelurahan* | Ταχυδρ. κώδικες |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Τσιλέντουγκ | 8,77 | 164.151 | 8 | 15151-15153 |
| Λαράνγκαν | 9,40 | 165.599 | 8 | 15154-15156 |
| Καράνγκ Τενγκά | 10,47 | 117.721 | 7 | 15157-15159 |
| Τσιποντό | 17,91 | 248.212 | 10 | 15141, 15146-15148 |
| Πίνανγκ | 21,59 | 180.131 | 11 | 15142-15145 |
| Τανγκέρανγκ | 15,79 | 153.859 | 8 | 15111, 15113-15115 |
| Καραγουάτσι | 13,48 | 184.388 | 16 | 15112-15116 |
| Τζατιούγουνγκ | 14,41 | 102.053 | 6 | 15133-15137 |
| Τσιμπόντας | 9,61 | 147.279 | 6 | 15134-15139 |
| Περιούκ | 9,54 | 141.003 | 5 | 15131-15133 |
| Μπατουτσέπερ | 11,58 | 92.044 | 7 | 15121-15122 |
| Νεγκλασάρι | 16,08 | 115.700 | 7 | 15121, 15127-15129 |
| Μπέντα | 5,92 | 83.526 | 5 | 15123-15126 |
| ***Σύνολο*** | *164,55* | *1.895.486* | *104* |  |

Παραπομπές
----------

1. ↑  Badan Pusat Statistik, Jakarta 2021
2. ↑  «Properti di Kota Mandiri Bakal Laris Diburu Investor | Ekonomi». 4 Μαρτίου 2020.
3. ↑  Badan Pusat Statistik, Jakarta 2021

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος
* «Μια συνάντηση με την ιστορία στο Τανγκέρανγκ»

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 159544816
* LCCN: n87928220
* GND: 1041769776

 |

 |
Η **Αρμάνδη ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν**, γαλλ.: *Armande de La Tour d'Auvergne*, (28 Αυγούστου 1697 – 13 Απριλίου 1717) ήταν Γαλλίδα ευγενής και πριγκίπισσα τού Επινουά από τον γάμο της. Απεβίωσε χωρίς απογόνους.

Βιογραφία
---------

Ήταν το μεγαλύτερο από τα επτά παιδιά, που γεννήθηκαν από τον Εμμανουήλ-Θεοδόσιο ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν, κυρίαρχο δούκα τού Μπουγιόν, και την πρώτη σύζυγό του Mαρία-Αρμάνδη ντε Λα Τρεμουάλ. Η μητέρα της απεβίωσε το 1717 και ο πατέρας της νυμφεύτηκε άλλες τρεις φορές και απέκτησε άλλα τρία παιδιά.

Παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο τού Μελύν, δούκα τού Ζουαγιέζ και πρίγκιπα τού Επινουά στις 23 Φεβρουαρίου 1716. Οι γονείς του ήταν ο Λουδοβίκος τού Μελύν και η Ελισάβετ-Θηρεσία της Λωρραίνης. 

Η Αρμάνδη απεβίωσε το 1717, ένα μήνα μετά τη μητέρα της. Ο σύζυγός της έγινε αργότερα ο μυστικός σύζυγος της Μαρίας-Άννας των Βουρβόνων (1697–1741), κόρης τού monsieur le Duc (Λουδοβίκου Γ΄ δούκα τού Κοντέ) και της madame la Duchesse (Λουίζας-Φραγκίσκης των Βουρβόνων), κόρης της μαντάμ ντε Μοντεσπάν. Ο Λουδοβίκος τού Μελύν εξαφανίστηκε αργότερα το 1724, κάτω από μυστηριώδεις συνθήκες.

Παραπομπές και σημειώσεις
-------------------------

1. 1 2  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003. I00010752.
2. ↑  His sister was Anne Julie de Melun, mother of the Maréshal de Soubise and Madame de Marsan
Η **Τίβουλα** είναι αρχαία πόλη στη Σαρδηνία στο βορινότερο άκρο του νησιού, είναι το σημείο στο οποίο αποβιβάζονται οι ταξιδιώτες που έρχονται από την Κορσική. Τα Ημερολόγια του αυτοκράτορα Αντωνίνου μας παρέχουν τουλάχιστον τέσσερις πορείες που ακολουθούσαν οι ταξιδιώτες με σημείο εκκίνησης το Τίβουλα. Η τοποθεσία της αρχαίας πόλης είναι σημείο συζήτησης, ο Κλαύδιος Πτολεμαίος το τοποθετεί στο Καστελσάντρο που βρίσκεται στο βορινότερο άκρο του νησιού στην Επαρχία του Σάσσαρι, 30 χιλιόμετρα από το Πόρτο Τόρρες. 

Η θέση αυτή δεν συμφωνεί με τις διαδρομές στα Ημερολόγια και είναι πιθανότατα εσφαλμένη. Ο Κλαύδιος Πτολεμαίος καταγράφει έναν λαό τους Τιβουλάτιους που ζούσαν στο βορινότερο άκρο του νησιού, τους σχετίζει με την πόλη Τίβουλα. Η θέση που έγραψε ο Λα Μαρμόρα και υιοθέτησε ο λεξικογράφος Ουίλλιαμ Σμιθ είναι το μικρό λιμάνι Πόρτο ντι Λούνγκο Σάρντο στο βορινότερο άκρο του νησιού. Οι Συντάκτες του Άτλαντα του Μπάρινγκτον τοποθετούν την Τίβουλα στον Δήμο Σάντα Τερέζα Γκαλλούρα της Επαρχίας της Όλμπια-Τέμπιο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  The Itinerary of the Emperor Antoninus, σσ. 78 - 83
2. ↑  Κλαύδιος Πτολεμαίος, Γεωγραφική Υφήγησις, Τόμος 3, Βιβλίο 3, Παρ.6

Πηγές
-----

* Κλαύδιος Πτολεμαίος, Γεωγραφική Υφήγησις, Τόμος 3
* Richard Talbert, Barrington Atlas of the Greek and Roman World, Χάρτης 48
* The Itinerary of the Emperor Antoninus
Για άλλα άτομα με το ίδιο όνομα, δείτε: Ανδρέας Γεωργιάδης (αποσαφήνιση).  

Ο **Ανδρέας Β. Γεωργιάδης**, γνωστός και ως ο **Κρης** (Νοέμβριος 1892 - 11 Αυγούστου 1981) ήταν Έλληνας ζωγράφος και ομότιμος καθηγητής της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών, όπου δίδαξε από το 1947 έως το 1961.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στα Χανιά και το 1912 πήγε στην Αθήνα, όπου σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών. Όταν ξέσπασαν οι Βαλκανικοί Πόλεμοι κατατάχθηκε και πολέμησε στη Μακεδονία και στην Ήπειρο όπου τραυματίστηκε με αποτέλεσμα να χάσει το ένα του μάτι. Για τη δράση του στο μέτωπο των μαχών τιμήθηκε με μετάλλιο. Το 1916 επέστρεψε στην πρωτεύουσα, συνεχίζοντας τις σπουδές του στο πλευρό μεγάλων δασκάλων, όπως ο Γεώργιος Ροϊλός και ο Γεώργιος Ιακωβίδης.

Με υποτροφία σπούδασε και στη Γαλλία και μετά στην Ισπανία, στο Βέλγιο και στη Γερμανία. Έλαβε μέρος σε ατομικές εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.Τιμήθηκε με το πρώτο βραβείο του πανελλήνιου διαγωνισμού ζωγραφικής για το έργο του "Έξοδος Μεσολογγίου" (1922), με το Αβερώφειο βραβείο του ΕΜΠ (1924), το Βόλτειο Α΄Βραβείο του Πανεπιστημίου Αθηνών (1928) και με το βραβείο της Πανελλήνιας Έκθεσης Ζωγραφικής (1937). Το 1937 συμμετείχε μαζί με καλλιτέχνες όπως ο Απόστολος Γεραλής, ο Γεώργιος Προκοπίου και ο Σπυρίδων Βικάτος στην κίνηση των *Ακαδημαϊκών ζωγράφων* και μεταπολεμικά υπήρξε ένα από πιο δραστήρια στελέχη του Καλλιτεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδος.

Το 1947 εξελέγη καθηγητής στην ΑΣΚΤ. Μεταξύ των μαθητών του συγκαταλέγονται καλλιτέχνες όπως ο Σπύρος Βασιλείου, ο Ράλλης Κοψίδης, ο Δημήτρης Περδικίδης, ο Πάρις Πρέκας, ο Κωνσταντίνος Κοντογιάννης και η Χρύσα Ρωμανού. Συνήθιζε να υπογράφει τα έργα του με το όνομα "Κρης". Πέθανε στην Αθήνα το 1981.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  www.nationalgallery.gr/el/zographikh-monimi-ekthesi/painter/georgiadis-andreas.html. Ανακτήθηκε στις 13  Δεκεμβρίου 2020.
2. ↑  Πανδέκτης
3. ↑  Ιστορία της ΑΣΚΤ Αρχειοθετήθηκε 2014-06-25 στο Wayback Machine. δικτυακός τόπος Ανωτάτξς Σχολής Καλών Τεχνών, ανάκτηση 1-6-2015.
4. ↑  «"Ανδρέας Γεωργιάδης ο Κρης - Το πολύπτυχο της μνήμης. "- Municipal Art Gallery of Chania». *www.pinakothiki-chania.gr*. Ανακτήθηκε στις 9 Φεβρουαρίου 2017. [*νεκρός σύνδεσμος*]
5. ↑  Έργα του
6. ↑  *Εθνική Πινακοθήκη /100 χρόνια, Τέσσερις αιώνες Ελληνικής Ζωγραφικής, Από τις Συλλογές της Εθνικής Πινακοθήκης και του Ιδρύματος Ευριπίδη Κουτλίδη*. Αθήνα: Εθνική Πινακοθήκη και Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου. 1999. σελίδες 162, 164.
7. ↑  Βιογραφία, ιστολόγιο για τον Ανδρέα Γεωργιάδη.
8. ↑  *Εθνική Πινακοθήκη /100 χρόνια*. 1999, σελ. 652,667,678,679,681.
9. ↑  Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό, τομ. 3, σελ. 21, Εκδοτική Αθηνών, Αθήνα 1983-1988.

Εξωτερίκοι σύνδεσμοι
--------------------

* Ανδρέας Γεωργιάδης στον *Πανδέκτη*, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 7094158792793439040000
* **ΕΒΕ**: 16551
* **BiblioNet**: **74607**
* LCCN: n00037574

 |

 |
Συντεταγμένες: 17°08′35″N 62°37′37″W﻿ / ﻿17.14306°N 62.62694°W﻿ / 17.14306; -62.62694

| Charlestown Τσάρλσταουν |
| --- |
| Ο κύριος δρόμος στην Τσάρλσταουν  |
|
| Συνταγμένες: | 17°08′35″N 62°37′37″W |
|
| Χώρα: | Άγιος Χριστόφορος και Νέβις |
| Ενορία: | Σαιντ Πολ Τσάρλσταουν |
| Πληθυσμός: | 1.820 |

Η **Τσάρλσταουν** (αγγλικά:Charlestown) είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη του Άγιου Χριστόφορου και Νέβις μετά την πρωτεύουσα Μπαστέρ.

Τοποθεσία
---------

Η Τσάρλσταουν είναι η πρωτεύουσα του νησιού Νέβις. Βρίσκεται στα νησιά Λήγουορντ. Βρίσκεται νότια της παραλίας Πίννεϊς Μπιτς (Pinney's Beach).

Ιστορία
-------

Η πόλη προστατευόταν στα βόρεια από το Φορτ Τσαρλς και στα νότια από το Φορτ Μπλακ Ροκς.

Σημαντικότερα πρίσωπα
---------------------

Το σπίτι που γεννήθηκε και μεγάλωσε ο Αλεξάντερ Χάμιλτον
Στην Τσάρλσταουν γεννήθηκε και μεγάλωσε ο Αλεξάντερ Χάμιλτον.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Charlestown, Nevis στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 131545805
* LCCN: n2002163227

 |

 |
Συντεταγμένες: 40°46′47.21″N 24°42′42.80″E﻿ / ﻿40.7797806°N 24.7118889°E﻿ / 40.7797806; 24.7118889

Το **Αρχαιολογικό Μουσείο Θάσου** είναι μουσείο που βρίσκεται στο Λιμένα της Θάσου, στην Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας της Ελλάδας. Καταλαμβάνει ένα σπίτι που χτίστηκε το 1934 και το οποίο επεκτάθηκε. Οι αποθήκες και τα εργαστήρια έχουν ήδη οργανωθεί και σήμερα λειτουργεί πλήρως: το κατάστημα, η αίθουσα επισήμων λειτουργιών, η παλιά πτέρυγα, η προϊστορική συλλογή και το νέο τμήμα.

Τα εκθέματα αποτελούνται από συλλογές γλυπτικής, κεραμικής και αρχιτεκτονικών καταλοίπων από τη Νεολιθική έως τη Ρωμαϊκή περίοδο στη Θάσο. Τα σημαντικότερα εκθέματα της πρώιμης περιόδου είναι ένας πήλινος αμφορέας από τον νεολιθικό οικισμό και μια κυκλαδική πλάκα διακοσμημένη με παράσταση του ήρωα Βελλεροφόντη στον φτερωτό Πήγασο που καρφώνει την τρικέφαλη Χίμαιρα (7ος αι. π.Χ.).

Δύο από τα γλυπτά της αρχαϊκής περιόδου είναι εξαιρετικά: ένας εντυπωσιακός κούρος τριάμισι μέτρων, άγαλμα ενός νεαρού γυμνού άνδρα που κουβαλάει μια κατσίκα (600 π.Χ.), που βρέθηκε στο Πύθιο και μια προτομή του Πήγασου (500 π.Χ.). Από τα εκθέματα της κλασικής περιόδου, ιδιαίτερα αξιοσημείωτο είναι ένα κεφάλι του Διονύσου του 4ου αιώνα π.Χ. το οποίο ανήκε στο μεγαλύτερο από το φυσικό μέγεθος άγαλμα του θεού που κοσμούσε τη μεγάλη εξέδρα ενός από τα δύο χορικά μνημεία του Ναός Διονύσου και ένα άγαλμα Κωμωδίας.

Από την ελληνιστική και ρωμαϊκή περίοδο υπάρχει ένα άγαλμα μιας Μούσας με πέπλο, επίσης από το ναό του Διονύσου (3ος αιώνας π.Χ.), ένα μικρό άγαλμα της Αφροδίτης με ένα δελφίνι και έναν έρωτα (3ος αιώνας π.Χ.), ένα κεφάλι του Αλέξανδρου του Μέγα, και ένα άγαλμα του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Αδριανού, οπλισμένου για μάχη. Το τελευταίο βρέθηκε στην αρχαία αγορά της Θάσου. Υπάρχουν επίσης προτομές με προσωπογραφίες του Κλαύδιου, του Ιουλίου Καίσαρα και του Λεύκιου Καίσαρα, καθώς και πήλινα ειδώλια που χρονολογούνται από την Αρχαϊκή έως την Ελληνιστική περίοδο.

Εικόνες
-------

* Κούρος Αρχαϊκής περιόδου από το Πίθιο ΘάσουΚούρος Αρχαϊκής περιόδου από το Πίθιο Θάσου
* Ανακατασκευή αρχαίου νεκροταφείουΑνακατασκευή αρχαίου νεκροταφείου
* Δείγματα βραχογραφιώνΔείγματα βραχογραφιών

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Αρχαιολογικό Μουσείο Θάσου». *dreamingreece.com*.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Αρχαιολογικό Μουσείο Θάσου** |

* Πληροφορίες Αρχειοθετήθηκε 2017-10-20 στο Wayback Machine. στο odysseus.culture.gr
* Πληροφορίες στο kavalagreece.gr
Συντεταγμένες: 36°9′4″N 22°59′7″E﻿ / ﻿36.15111°N 22.98528°E﻿ / 36.15111; 22.98528

Το **Αρχαιολογικό Μουσείο Κυθήρων** βρίσκεται σε κτήριο, το οποίο έχει εμβαδόν 191,93 τ.μ. και είναι χωροθετημένο σε έκταση με εμβαδόν 989,955 τ.μ. στα Κύθηρα και συγκεκριμένα στην χώρα των Κυθήρων. Το μουσείο από το 2016 είναι πλήρως ανακαινισμένο και σύγχρονο, οι επισκέπτες μπορούν ελεύθερα να συνδεθούν στο διαδίκτυο, καθώς επίσης υπάρχει και εύκολη πρόσβαση στα άτομα με ειδικές ανάγκες**.** Πιο συγκεκριμένα το μουσείο διαθέτει για τα άτομα με μειωμένη όραση ή αδυναμία στην όραση ακριβή αντίγραφα των ευρημάτων για την οπτική επαφή. Επιπλέον παρέχει δωρεάν έντυπο οδηγό ευρημάτων, ο οποίος είναι γραμμένος με κώδικα Μπράιγ.

Αίθουσες
--------

Στο μουσείο υπάρχουν δύο αίθουσες. Στην πρώτη αίθουσα υπάρχουν ευρήματα και αντικείμενα από τα προϊστορικά και κλασσικά χρόνια ενώ η δεύτερη αίθουσα περιέχει πιο πρόσφατα ευρήματα. Επειδή το μουσείο των Κυθήρων έχει περιορισμένο χώρο και δεν μπορεί να στεγάσει τον ποικίλο αριθμό ευρημάτων από τις ανασκαφές, όπου πολλά από αυτά βρίσκονται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Πειραιώς.

Ιστορικό
--------

Το κτήριο όπου στεγάζεται το μουσείο έχει παραχωρηθεί από τον ΚυθηραΪκό Σύνδεσμο το 1911. Το 1975 το μουσείο άρχισε να ανήκει στο Υπουργείο Πολιτισμού. Το 1981 το μουσείο ανακαινίσθηκε προκειμένου να εγκατασταθούν αρχαιολογικά ευρήματα που βρέθηκαν ύστερα από ανασκαφές. Το 2006 έγινε στα Κύθηρα ένας μεγάλος σεισμός με αποτέλεσμα να προκληθούν πολλές ζημιές στο μουσείο. Έτσι το το 2013 το κτήριο όπου στεγάζεται αναγκάστηκε να εκκενωθεί με σκοπό να αρχίσουν επισκευές έτσι ώστε να επιδιορθωθούν οι βλάβες του μουσείου. Οι επισκευές τελειοποιήθηκαν το 2015 και το μουσείο έγινε ξανά επισκέψιμο στις 8 Μαΐου 2016.

Εκθέματα
--------

Στο αρχαιολογικό μουσείο των Κυθήρων υπάρχουν συνολικά 665 αρχαιολογικά ευρήματα. Μερικά από τα σημαντικότερα εκθέματα που στεγάζονται στο μουσείο είναι:

* **Λίθινα εργαλεία** που βρέθηκαν στην Παλαιόπολη που ήταν Μινωική Αποικία
* **Αγγεία**
* **Το μαρμάρινο λιοντάρι των Κυθήρων** του 6ου αιώνα π.Χ.
* Διάφορα Αντικείμενα που είχαν δοθεί ως **αφιερώματα στον ιερό ναό της Αθηνάς** στο Παλαιόκαστρο
* **Αναθήματα από το ιερό κορυφής Αγίου Γεωργίου**
* **Νομίσματα από τον ιερό ναό του Ποσειδώνα** στην Αντιδραγονέρα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  odysseus.culture.gr/h/1/eh152.jsp?obj\_id=3518.
2. 1 2 3 4  «Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού | Αρχαιολογικό Μουσείο Κυθήρων». *odysseus.culture.gr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Ιουνίου 2021. Ανακτήθηκε στις 3 Ιουνίου 2021.
3. ↑  Φεσσά, Αλεξία. «Αρχαιολογικό Μουσείο Κυθήρων». *www.gnoristetinellada.gr*. Ανακτήθηκε στις 3 Ιουνίου 2021.
4. 1 2 3  «Αρχαιολογικό Μουσείο». [*νεκρός σύνδεσμος*]
5. 1 2 3 4  «Αρχαιολογικό Μουσείο Κυθήρων | Μουσεία | KYTHERA.GR». *www.kythera.gr*. Ανακτήθηκε στις 3 Ιουνίου 2021.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επισκεφτείτε τα Κύθηρα
* Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού
***Το Όραμα του Σταυρού*** είναι μία νωπογραφία, που έγινε από το 1520 έως το 1524 από τους βοηθούς του Ιταλού αναγεννησιακού καλλιτέχνη Ραφαήλ. Μετά το τέλος του δασκάλου τους το 1520, οι Τζιανφραντσέσκο Πέννι, Τζούλιο Ρομάνο και Ραφαελίνο ντελ Κόλλε, μαθητές του εργαστηρίου του Ραφαήλ, συνέχισαν για να ολοκληρώσουν τη διακόσμηση με τοιχογραφίες των δωματίων, που τώρα είναι γνωστά ως Αίθουσες του Ραφαήλ, στο Αποστολικό Παλάτι του Βατικανού. Η ανάθεση είχε γίνει από τον πάπα Λέοντα Ι΄ των Μεδίκων.

*Το Όραμα του Σταυρού* βρίσκεται στην *Αίθουσα του Κωνσταντίνου* ("Sala di Constantino"). Στη νωπογραφία, ο Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Α΄ ο Μέγας εμφανίζεται λίγο πριν από τη Μάχη της Μιλβίας Γέφυρας, που έγινε στις 28 Οκτωβρίου 312. Σύμφωνα με την παράδοση, ένας σταυρός εμφανίστηκε στον Κωνσταντίνο Α΄ στον ουρανό. Μετά από αυτό, όπως φαίνεται στην τοιχογραφία και σύμφωνα με το έργο *Βίος του Κωνσταντίνου* του Ευσεβείου Καισαρείας, ο Αυτοκράτορας υιοθέτησε το σύνθημα *Εν τούτω νίκα (Με αυτό, νίκησε)*, μία ρήση που έχει αποδοθεί στα Λατινικά ως *In hoc signo vinces*. 

Αυτός ο Μανιεριστικός πίνακας εμφανίζει ένα συγκεχυμένο πλήθος σε μάχη και είναι ένα σύμφυρμα από εικόνες που περιλαμβάνουν έναν δράκο, έναν νάνο, δύο πάπες και διάφορα σύμβολα. Οι αναλογίες μεταξύ των στρατιωτών φαίνονται μπερδεμένες, με κάποιους να επισκιάζονται από πιο μακρινές φιγούρες. 

 *Το Όραμα του Σταυρού* (λεπτομέρεια) με την *Πυραμίδα του Ρωμύλου* και το Μαυσωλείο του Αδριανού στο βάθος.

Πηγές
-----

* Peter J. Leithart. *Υπεράσπιση του Κωνσταντίνου: Το Λυκόφως μιας Αυτοκρατορίας και η Αυγή του Χριστιανισμού.* InterVarsity Press, 24 Σεπτεμβρίου 2010. σελ. 71
Ο Αντρέι Μπογκολιούμπσκι
Ο **Αντρέι Α΄ Μπογκολιούμπσκι** (*Андрей Боголюбский*, 1111 – 29 Ιουνίου 1174) ήταν μέγας πρίγκιπας του Βλαντίμιρ-Σούζνταλ από το 1157 μέχρι τον θάνατό του. Ήταν γιος του Γιούρι Ντολγκορούκι, ο οποίος ανακήρυξε το γιο του πρίγκιπα στο Βίσγκοροντ (κοντά στο Κίεβο).

Βιογραφία
---------

Άφησε το Βίσγκοροντ το 1155 για το Βλαντίμιρ και μετά το θάνατο του πατέρα του (1157) έγινε πρίγκιπας του Βλαντίμιρ, Ροστόβ και Σούζνταλ.

Ο Αντρέι Μπογκολιούμπσκι προσπάθησε να ενώσει υπό την κυριαρχία του όλα τα εδάφη του Κράτους των Ρως, που βρισκόταν σε διαδικασία αποσύνθεσης. Από το 1159 αγωνίστηκε με επιμονή να υποτάξει το Νόβγκοροντ και διεξήγαγε ένα σύνθετο διπλωματικό και στρατιωτικό παιχνίδι με τους Ρως του νότου. Το 1169 τα στρατεύματά του κατέλαβαν το Κίεβο, επέστρεψε όμως μετά τη νίκη του στα βορειονατολικά, πράγμα που υπογραμμίζει την παρακμή της παλιάς πρωτεύουσας. Απέκτησε επίσης το δικαίωμα να εισπράττει φόρο από τον πληθυσμό της Ντβίνσκαγια. Όταν έγινε κυρίαρχος όλης της γης του Σούζνταλ, μετέφερε την πρωτεύουσά του στο Βλαντίμιρ, το ενδυνάμωσε και έχτισε τον μεγαλοπρεπή Καθεδρικό της Κοιμήσεως και άλλους ναούς και μοναστήρια. Κάτω από την ηγεσία του το Βλαντίμιρ επεκτάθηκε και χτίστηκαν οχυρώσεις γύρω από την πόλη. 

Την ίδια εποχή χτίστηκε κοντά στο Βλαντίμιρ το φρούριο Μπογκολιούμποβο και έγινε ο αγαπημένος τόπος διαμονής του, εξ ου και το παρωνύμιο «Μπογκολιούμπσκι». 

Επειδή προσπάθησε να ενισχύσει την κεντρική εξουσία και συγκρούστηκε με εξέχοντες Βογιάρους, καταστρώθηκε εναντίον του ένα σχέδιο, που είχε ως αποτέλεσμα τη δολοφονία του τη νύχτα της 28ης προς 29 Ιουνίου 1174. Το πολεμικό τσεκούρι του, διακοσμημένο με ενθέματα από ασήμι, βρίσκεται στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο της Μόσχας.

Οικογένεια
----------

Ο γιος του:

* Γιούρι (Γεώργιος) ήταν ο πρώτος σύζυγος της βασίλισσας Ταμάρ της Γεωργίας.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Αντρέι Μπογκολιούμπσκι** |


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 10658030
* LCCN: nr95012161
* ISNI: 0000 0001 2020 8448
* GND: 119523213
* SELIBR: 384560
* SUDOC: 098417754
* NKC: js2011633947
* ΡΚΒ: 000078887

 |

 |
Ο **Αντίπατρος Επίγονος** ή Αντίπατρος (άκμασε το 240-160) από τη Δυναστεία των Λυσιμαχιδών ήταν Έλληνας πρίγκιπας από τη Μ. Ασία με Μακεδονική καταγωγή.

Χάρτης της Λυκίας. Η Τελμησσός είναι δυτικά.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος τού Επιγόνου της Τελμησσού και μίας ανώνυμης συζύγου. Ο Επίγονος ήταν γιος τού Πτολεμαίου Επιγόνου συμβασιλιά τού θείου του Πτολεμαίου Β΄ της Αιγύπτου και μετά πρώτου ηγεμόνα της Τελμησσού.

Λίγα είναι γνωστά για τη ζωή του. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Τελμησσό κατά τη βασιλεία τού θείου του Λυσιμάχου δεύτερου ηγεμόνα του μικρού βασιλείου (240-206). Αυτόν διαδέχθηκε ο Πτολεμαίος τρίτος ηγεμόνας (206-181 ή μετά). Το όνομα Αντίπατρος ίσως προέρχεται από τον Πτολεμαίο Επίγονο, εγγονό της Βερενίκης Α΄, η οποία ήταν μικρανιψιά του Αντιπάτρου διαδόχου του Μ. Αλεξάνδρου Γ΄ του Μεγάλου. Το όνομα Επίγονος είναι επίθετο και σημαίνει απόγονος, κληρονόμος.

Όταν το 222 ανέλαβε φαραώ ο Πτολεμαίος Δ΄, η εξουσία της Αιγύπτου άρχισε να μειώνεται δραματικά στο εξωτερικό. Το ημιαυτόνομο βασίλειο της Τελμησσού είχε την ευκαιρία να αυξήσει την ανεξαρτησία του. Από επιστολή, που ο Αντίοχος Γ΄ ο Μέγας διορίζει την κόρη του Πτολεμαίου της Τελμησσού ως πρωθιέρια, βλέπουμε πως ο ηγεμόνας και οι οικείοι του είχαν εξαίρετες, καρδιακές σχέσεις με τον Σελευκίδη βασιλιά, εχθρό των Πτολεμαίων, ο οποίος επέκτεινε τις κτήσεις του στη Μ. Ασία εις βάρος της Αιγύπτου. Το 197 όλη η Λυκία ήταν υπό τον έλεγχό του και η Τελμησσός υποτελής του.

Το 188 ο Ευμένης Γ΄ της Περγάμου με τη συνθήκη της Απάμειας ανάγκασε τον Αντίοχο Γ΄ να του παραχωρήσει τη Λυκία. Η συμφωνία ειρήνης εξασφάλιζε τη θέση του Πτολεμαίου της Τελμησσού. Για να εκφράσει την ευγνωμοσύνη του προς τον θεό, ο ηγεμόνας της έκανε προσφορές στη νήσο Δήλο και υπάρχουν επιγραφές γι' αυτές. Μία έγινε μαζί με τον εξάδελφό του Αντίπατρο. Ο Πτολεμαίος της Τελμησσού ήταν υποτελής της Περγάμου από το 188 ως το 181 ή και μετά. Δεν υπάρχουν αναφορές σε αυτόν ή τους συγγενείς του μετά το 181.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε μία αγνώστου ονόματος γυναίκα και είχε τέκνο:

* Επίγονος (;).

Πηγές
-----

* R.S. Bagnall, The administration of the Ptolemaic possessions outside Egypt, Brill Archive, 1976
* R.A. Billows, Kings and colonists: aspects of Macedonian imperialism, BRILL, 1995
* M.G. Cohen, The Hellenistic settlements in Europe, the Islands, and Asia Minor, University of California Press, 1995
* J.D. Grainger, A Seleukid prosopography and gazetteer, BRILL, 1997
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Φίλιππος.

Ο **Φίλιππος ο Σιδίτης** (380 – μετά το 431) ήταν ιστορικός της πρώιμης χριστιανικής εκκλησίας, ο οποίος γεννήθηκε στη Σίδη της Παμφυλίας, εξ ου το προσωνύμιο. Έγραψε μία χριστιανική ιστορία, από την οποία σώζονται αποσπάσματα. Για κάποιες λεπτομέρειες βασίστηκε στη γνωστή *Εκκλησιαστικὴ Ιστορία* του Ευσέβιου της Καισαρείας.

Χειροτονήθηκε Διάκονος στη Κωνσταντινούπολη από τον Χρυσόστομο και λίγο αργότερα έγινε Πρεσβύτερος. Περί το 430 έγραψε εκτενέστατη «Χριστιανική Ιστορία» από της δημιουργίας του κόσμου μέχρι το 426. 

Η Ιστορία αυτή λόγω των πολλών, χάριν επιδείξεως σοφίας, παρεκβάσεων, επαναλήψεων, ανακριβειών, εσφαλμένων χρονολογιών και εν γένει λόγω έλλειψης κριτικής χαρακτηρίστηκε από τον εκκλησιαστικό ιστορικό Σωκράτη ως «αχρεία (=άχρηστα ως αισχρά) ιδιώταις και ευπαιδεύτοις». Αλλά και ο Φώτιος επίσης εκφράσθηκε δυσμενώς περί αυτής κυρίως για την έλλειψη λογοτεχνικής αξίας. Της Ιστορίας αυτής διασώθηκαν ελάχιστες περικοπές (εις Texte und Undersuchungen 5, 2, 1888 σ. 165-181). 

Επίσης ο Φίλιππος έγραψε και απολογητικό έργο, που έχει κι αυτό επίσης απολεσθεί σε αντίκρουση του κατά Γαλιλαίων (δηλαδή Χριστιανών) έργου του Αυτοκράτορα Ιουλιανού. (Σωκράτους: Εκκλησιαστική ιστορία 7, 27 – Φωτίου Μυριόβιβλος, 3).

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 311358489
* LCCN: n85356045
* ISNI: 0000 0000 6700 8243
* GND: 100233740
* BNF: cb16258128z (data)
* ICCU: PALV055375

 |

 |