recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Ιωσήφ Βεντσεσλάβος Α΄** (*Josef Wenzel Lorenz*, 9 Αυγούστου 1696 – 10 Φεβρουαρίου 1772) ήταν πρίγκιπας του Λίχτενσταϊν μεταξύ των ετών 1712 ως 1718, 1732 ως 1745, και 1748 ως 1772.

Βιογραφία
---------

Γεννημένος στην Πράγα στις 9 Αυγούστου 1696, ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Φίλιππου-Εράσμου του Λίχτενσταϊν (1664–1704) και της Χριστίνας-Θηρεσίας του Λέβενσταϊν-Βέρτχαϊμ-Ρόσφορτ (1665–1730). Ήταν, επίσης, ανιψιός του Αντωνίου-Φλωριανού πρίγκιπα του Λίχτενσταϊν.

Στις 19 Απριλίου 1718 νυμφεύτηκε την εξαδέλφη του Άννα-Μαρία (1699-1753), κόρη του Αντωνίου-Φλωριανού. Μαζί απέκτησαν 5 παιδιά, εκ των οποίων κανένα δεν επέζησε πέραν της βρεφικής του ηλικίας.

Ο Ιωσήφ ήταν ένας ικανός στρατιωτικός, συμμετέχοντας σε πολεμικές εκστρατείες. Το 1745 έγινε *Τζενεραλίσιμο* στην Ιταλία και το επόμενο έτος συμμετείχε στη νικηφόρα Μάχη της Πλακεντίας. Το 1753 έγινε διοικητής στην Ουγγαρία. Ένα από τα μέγιστα επιτεύγματα της σταδιοδρομίας του θεωρείται η αναδιοργάνωση του πυροβολικού των Αψβούργων, κάτι που έπραξε κυρίως με δικά του έξοδα.

Μεταξύ των ετών 1735 και 1736 ήταν αυτοκρατορικός απεσταλμένος στο Βερολίνο και μεταξύ του 1738 και του 1741 ήταν πρεσβευτής στο Παρίσι. Το 1760 συνόδευσε τη μελλοντική νύφη τού Ιωσήφ Β΄ των Αψβούργων στη Βιέννη.

Ο Ιωσήφ κατόρθωσε να κυβερνήσει το Λίχτενσταϊν τρεις φορές. Αρχικά το 1712 ως το 1718, την δεύτερη φορά από το 1732 ως το 1745 και την τρίτη φορά ως από το 1748 ως το 1772. Ήταν ο 698ος Ιππότης του Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρατος στην Αυστρία. Το 1771 απεβίωσε ο επόμενος αδελφός του Εμμανουήλ, έτσι όταν πέθανε ο Ιωσήφ το 1772 στη Βιέννη, το Πριγκιπάτο περιήλθε στον γιο τού Εμμανουήλ, τον Φραγκίσκο-Ιωσήφ Α΄.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε το 1718 την εξαδέλφη του Άννα-Μαρία, κόρη τού Αντωνίου-Φλωριανού πρίγκιπα του Λίχτενσταϊν και είχε τέκνα:

* Φίλιππος-Ερνέστος 1722-1723, απεβίωσε ενός έτους.
* άλλα τέσσερα τέκνα απεβίωσαν μικρότερα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Ιανουαρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 24 Ιανουαρίου 2016.
2. ↑
3. ↑
4. ↑
5. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Joseph Wenzel I, Prince of Liechtenstein  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 17582695
* LCCN: n78025600
* ISNI: 0000 0000 5526 184X
* GND: 101097409
* NKC: mzk2004252323
* BNE: XX999957
* RKD: 487371

 |

 |
Στην ελληνική μυθολογία ο **Εύδρομος** ήταν ήρωας και προστάτης των αγωνισμάτων δρόμου.

Στον Εύδρομο ήταν αφιερωμένος ο ιερός περίβολος του σταδίου των Δελφών. Στον αναλημματικό τοίχο του σταδίου αυτού υπήρχε χαραγμένη επιγραφή σε στίχους, η οποία απαγόρευε στον οποιονδήποτε να φέρει κρασί στο ιερό του Ευδρόμου. Ο παραβάτης αυτής της απαγορεύσεως θα έπρεπε να προσφέρει υποχρεωτική θυσία στον ήρωα και επιπλέον να πληρώσει πρόστιμο πέντε δραχμών. Το μισό αυτού του προστίμου το εισέπραττε δικαιωματικά ο κατήγορος του παραβάτη.

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 399
Η **Καρακαλπακική Αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία** (Καρακαλπάκ: Қарақалпақстан АССР, *Qaraqalpaqstan ASSR*, ουσμπεκικά: Қорақалпоғистон АССР‎, Qoraqalpog'iston ASSR; ρωσικά: Каракалпакская АССР‎, *Καρακαλπάκσκαγια ΑΣΣΡ*), επίσης γνωστό ως Σοβιετικό Καρακαλπακστάν ή απλώς Καρακαλπακστάν ήταν αυτόνομη δημοκρατία εντός της Σοβιετικής Ένωσης. Μέχρι τις 20 Ιουλίου 1932, ονομαζόταν αυτόνομη περιφέρεια της Καρακαλπακίας. Στις 5 Δεκεμβρίου του 1936, συγχωνεύτηκε με την Ουζμπεκική ΣΣΔ. Ήταν η μόνη ΑΣΣΔ στην Σοβιετική Κεντρική Ασία.

Η πρωτεύουσα ήταν το Νούκους (μέχρι το 1939 ήταν το Τουρτκούλ). 

Στις 14 Δεκεμβρίου του 1990, η Καρακαλπακική ΑΣΣΔ ανακήρυξε ανεξαρτησία εντός των Σοβιετικών νόμων. Το Ουζμπεκιστάν κήρυξε ανεξαρτησία μετά από τα γεγονότα του αποτυχημένου πραξικοπήματος στις 31 Αυγούστου 1991, ενώ η Καρακαλπακική ΑΣΣΔ μετονομάστηκε και επανιδρύθηκε ως Δημοκρατία του Καρακαλπακστάν στις 21 Δεκεμβρίου 1991. Η διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης έγινε στις 26 Δεκεμβρίου 1991. 

Το νέο σύνταγμα εγκρίθηκε στις 8 Δεκεμβρίου 1992, κάνοντας το Καρακαλπακστάν μια αυτόνομη δημοκρατία εντός του Ουζμπεκιστάν.

Δείτε επίσης
------------

* Πρώτος Γραμματέας του Καρακαλπακικού Κομμουνιστικού Κόμματος
Ο **Ιωάννης Θεοφανίδης** ήταν Έλληνας υποναύαρχος.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ακολούθησε σταδιοδρομία αξιωματικού του Πολεμικού Ναυτικού και αποφοίτησε από τη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων. Συμμετείχε στον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 και στους Βαλκανικούς Πολέμους, κατα τη διάρκεια των οποίων διετέλεσε υπασπιστής του Παύλου Κουντουριώτη. Αποστρατεύθηκε το 1923 με τον βαθμό του υποναυάρχου. Είχε διατελέσει καθηγητής ναυτικής ιστορίας στην Σχολή Ναυτικών Δοκίμων. Την δεκαετία του 1930 εξέδωσε το αρχείο Κολοκοτρώνη και ασχολήθηκε με τον μηχανισμό των Αντικυθήρων όντας ο πρώτος που δημιούργησε μοντέλο του μηχανισμού.

Ήταν παντρεμένος με την Αικατερίνη Ιωαννίδου, δισέγγονη του Γενναίου Κολοκοτρώνη, και είχαν αποκτήσει δύο παιδιά μεταξύ των οποίων τον Ιάσονα Θεοφανίδη, υποναύαρχο. Εγγονός του ήταν ο επίσης υποναύαρχος ε.α. και πρώην διοικητής των Ο.Υ.Κ. Ιωάννης "Ντάνυ" Θεοφανίδης (1946-2014).
**Ερρίκος Γκρην** (Δεκέμβριος 1877)  
*Nuova Rivista degli Scacchi* 

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | α | β | γ | δ | ε | ζ | η | θ |  |
| 8 | α8
β8
γ8
δ8 λευκός αξιωματικός
ε8
ζ8
η8
θ8
α7 μαύρος πύργος
β7
γ7 μαύρο πιόνι
δ7
ε7
ζ7
η7
θ7 μαύρο πιόνι
α6 λευκός πύργος
β6
γ6
δ6
ε6
ζ6
η6
θ6
α5
β5 λευκό πιόνι
γ5
δ5
ε5
ζ5 μαύρο πιόνι
η5
θ5 λευκός βασιλιάς
α4
β4
γ4
δ4 λευκός ίππος
ε4 μαύρη βασίλισσα
ζ4 μαύρος βασιλιάς
η4
θ4
α3
β3
γ3
δ3
ε3
ζ3
η3 μαύρο πιόνι
θ3
α2
β2
γ2 λευκό πιόνι
δ2 μαύρο πιόνι
ε2
ζ2
η2 λευκή βασίλισσα
θ2
α1
β1
γ1
δ1
ε1
ζ1
η1
θ1
 | 8 |
| 7 | 7 |
| 6 | 6 |
| 5 | 5 |
| 4 | 4 |
| 3 | 3 |
| 2 | 2 |
| 1 | 1 |
|  | α | β | γ | δ | ε | ζ | η | θ |  |

1.Ιε2+! Β:ε2+ 2.Β:ε2 (απειλεί για 3.Αη5#) 2...η2 3.Πα3  
2...θ6 3.Αζ6 ή 3.Πα3 ή 3.Πα4+  
1...Ρε5 2.Αζ6+ Ρδ5 3.Πγ6  
1...Ρε3 2.Αη5+ ζ4 3.Πε6

Ο **Ερρίκος Γκρην** (Πάτρα, 1832 - Πάτρα, 9 Οκτωβρίου 1896) ήταν Έλληνας, με Βρετανική καταγωγή από την πλευρά του πατέρα του, γνωστός ως σκακιστής και συνθέτης σκακιστικών προβλημάτων.

Ήταν γιος του Ριχάρδου Γκρην, εμπόρου σταφίδας στην Πάτρα, και της Αβροκόμης Καλαμογδάρτη κόρη του Ανδρέα Καλαμογδάρτη αδελφή της Καλλιόπης Παπαλεξοπούλου και ανιψιά του Παλαιών Πατρών Γερμανού. Ήταν παντρεμένος από το 1875 με την Καλλιόπη Κρεμύδη.

Ο Ερρίκος πέρασε τα παιδικά του χρόνια στην Αίγυπτο όπου μετακόμισε η οικογένεια του. Εκεί ο πατέρας του ανέλαβε γενικός διευθυντής στους σιδηρόδρομους και εκεί αργότερα δούλεψε για πρώτη φορά και ο Ερρίκος. Μετά από κάποια χρόνια η οικογένεια Γκρην επέστρεψε στην Πάτρα όπου και εγκαταστάθηκε μόνιμα. Ο ίδιος ο Ερρίκος ασχολήθηκε με το εμπόριο ενώ αργότερα έγινε τραπεζικός υπάλληλος, διευθυντής της Ιονικής Τράπεζας. Στην Ιονική Τράπεζα έμεινε έως το 1892, έκτοτε ιδιώτευσε.

Είναι ο πρώτος που επιχείρησε να ιδρύσει φιλαρμονική στην πόλη της Πάτρας, μετέφρασε στα ελληνικά το έργο *Μανφέρδος* του Λόρδου Μπάιρον. Ο Ερρίκος Γκρην δώρισε στο αρχαιολογικό μουσείο της Πάτρας την μεγάλη συλλογή αρχαίων που κληρονόμησε από τον πατέρα και τους θείους του, προς τιμή του ο δήμος Πατρέων έδωσε το όνομα του σε οδό της πόλης. Το 1889 τιμήθηκε από την Ελληνική κυβέρνηση με τον "Αργυρό σταυρό του Σωτήρος" για τις υπηρεσίες του στην Ελλάδα.

Ο Γκρην ήταν σκακιστής και συνθέτης σκακιστικών προβλημάτων μέλος του Κύκλου των σκακιστών της Πάτρας. Δημοσίευσε σκακιστικά προβλήματα στο *Nuova Rivista degli scacchi* κατά τα έτη 1877–1878. Θεωρείται από τους πρώτους και πρωτοπόρους σκακιστές στον ελληνικό χώρο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Παναγής Σκλαβούνος (2010), σελ. 146.
2. 1 2 3 4 5  Νεολόγος φύλο 10 Οκτωβρίου 1896, από το Μουσείο τύπου των Πατρών.
3. ↑  Φορολογούμενος, φύλο 19 Σεπτεμβρίου 1875, από το Μουσείο τύπου των Πατρών.
4. ↑  Επι τα πρόσω, φύλο 18 Μαΐου 1889, από το ψηφιακό αρχείο της Βουλής των Ελλήνων.

Πηγές
-----

* Παναγή Α. Σκλαβούνου,  *Έλληνες σκακιστές του 19ου αιώνα*, Αθήνα 2010, ISBN 978-960-93-2346-8
* Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, *Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών*, Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, 3η έκδοση.
Ο **Ερρίκος Δ΄ του Λίμπουργκ** (1195 - 25 Φεβρουαρίου 1247) από τον Οίκο του Λίμπουργκ υπήρξε δούκας του Λίμπουργκ και του Μπεργκ από το 1226 μέχρι και το 1247. Γιος του Βάλεραν Γ΄ δούκα του Λίμπουργκ και κόμης του Λουξεμβούργου, και της Κουνιγούνδης, κόρης του Φρειδερίκου Α΄ δούκα της Λωρραίνης.

Αρχικά άρχοντας του Μονζουά, παντρεύτηκε την διάδοχο της Κομητείας του Μπεργκ, κόρη του κόμη Αδόλφου Γ΄, ο οποίος πέθανε στη Νταμιέτα το 1218. Δεν μπόρεσαν να κληρονομήσουν άμεσα τη κομητεία, καθώς αυτή ανήκε και στον Ενγκελβέρτο, αρχιεπίσκοπο της Κολωνίας. Καθώς ο Ενγκελβέρτος που ήταν ο βασικός σύμβουλος του Φρειδερίκου Β΄, ικανοποίησε με την προσφορά του[*ασαφές*], και του παραχωρήθηκε η κομητεία του Μπεργκ για το υπόλοιπο της ζωής του, με αντάλλαγμα ένα ετήσιο "ενοίκιο" προς τον Ερρίκο και την Ερμενγάρδη.

Ο Ενγκελβέρτος δολοφονήθηκε στις 7 Νοεμβρίου του 1226 και ο Ερρίκος παρέλαβε την κομητεία του Μπεργκ, λίγο αφότου είχε κληρονομήσει το Λίμπουργκ. Παρέδωσε τότε το Μονζουά στον αδερφό του Βαλεράνο που διατηρούσε ήδη το Φωκαιμόν. Στην συνέχεια πολέμησε εναντίον του κόμη Φρειδερίκου του Ίσενμπεργκ, του ξαδέρφου του, που ήταν ο βασικός ύποπτος της δολοφονίας του Ενγκελβέρτου. Ο Φρειδερίκος του Ίσενμπεργκ συνελήφθη, βασανίστηκε και εκτελέστηκε. Ο Ντίτριχ, ο γιος του Φρειδερίκου του Ίσενμπεργκ, δημιούργησε μετά από αυτό το γεγονός την δυναστεία των κόμητων του Λίμπουργκ.

Το 1228, συστρατεύτηκε με τον Φρειδερίκο Β΄ στην ΣΤ΄ Σταυροφορία και τον ακολούθησε στους Άγιους Τόπους. Με την επιστροφή του στη Γερμανία, πολέμησε εναντίον του αρχιεπισκόπου της Κολωνίας, την περίοδο 1238-1241, και υπήρξε μέλος των οπαδών των Χοενστάουφεν.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε το 1218 την Ίρμγκαρτ (απεβ. 1248) κόμισσα του Μπεργκ, κόρη του Αδόλφου ΣΤ΄ κόμη του Μπεκ και της Μπέρτας του Ζάυν και απέκτησε μαζί της:

* Βάλεραν Δ΄ απεβ. 1279, δούκας του Λίμπουργκ.
* Αδόλφος Ζ΄ 1220-1259, κόμης του Μπεργκ.

Πηγές
-----

* Alphonse Wauters, « Henri IV », Académie royale de Belgique, Biographie nationale, vol. 9, p. 154-156
* Γενεολογία του οίκου των Λίμπουργκ

Παραπομπές σε πηγές
-------------------

1. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*. p60449.htm#i604486.
2. ↑  p60449.htm#i604486. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
3. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 80311586
* GND: 135867908
* BPN: 25226978

 |

 |
Το μικρό κάστρο του Αυλαίμονα
Το κάστρο του Αυλαίμονα από κοντά
Το μικρό **φρούριο του Αυλαίμονα** ή **κάστρο του Αυλαίμονα** στην δυτική πλευρά των Κυθήρων, χτίστηκε κατά την Ενετική εποχή, μετά το 1725, όταν ο Αυλαίμονας, χρησιμοποιείτο ως λιμάνι. Είχε μόνιμη φρουρά, κανόνια και πυροβόλα όπλα.

Η απόφαση για το χτίσιμό του λήφθηκε το 1725 και είχε σχεδιαστεί για να έχει φρουρά 5 ατόμων και 8 τηλεβόλων, με σκοπό την προστασία του λιμανιού και όσων πλοίων κατέφευγαν σε αυτό, ενάντια σε πειρατές. Δεν είχε τη δυνατότητα να αντέξει σε σημαντικότερες προσβολές. Πράγματι, το 1798 καταλήφθηκε γρήγορα από την επίθεση των Ρωσσοτούρκων και το 1809 από τους Άγγλους.

Σήμερα σύμφωνα με τον Ιόνιο Αστικό Κώδικα του 1841 ανήκει στην αποκλειστική δικαιοδοσία και διαχείριση της Επιτροπής Εγχωρίου Περιουσίας.

Αναφορές
--------

1. 1 2  Εμμανουήλ Π. Καλλίγερος, Συνοπτική Ιστορία των Κυθήρων, Εδώ γεννήθηκε η Αφροδίτη, 4η έκδοση, Αθήνα, 2008, Εκδόσεις Κυθηραϊκά, σελ. 209
2. ↑  Τα κάστρα των Κυθήρων, Εγχώριος Περιουσία Κυθήρων και Αντικυθήρων, ανακτήθηκε στις 10 Αυγ. 2014 «Ιόνιος Αστικός Κώδικας του 1841, άρθρα 423,424 και 425, απόφαση 50/1976 Μονομελούς Πρωτοδικείου Ζακύνθου»
Ο **Ερρίκος Γ΄**, γερμ. Heinrich III (1263 - 1323) από τον Οίκο της Γκορίτσια ήταν κόμης της Γκορίτσια (1304-1323).

Βιογραφία
---------

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Αλβέρτου Α΄ κόμη της Γκορίτσια και της Ευφημίας των Πιαστ, κόρης του Κορράδου Α΄ δούκα του Γκουόγκοφ.

Το 1295-99 συνόδευσε τον πατέρα του στην εισβολή, που έκανε στην Ίστρια εναντίον του πατριαρχείου της Ακουιλέια και κατέκτησαν τις κωμοπόλεις Πλομίν, Λαμπίν, Μπουζέτ και Τολμίν. Μετά ένας μεγάλος στρατός από την Ακουιλέια τους ανάγκασε να υποχωρήσουν. Το 1304 διαδέχθηκε τον πατέρα του, λαμβάνοντας τα φέουδα Φρίουλι, Ίστρια, Καρνιόλη και Καρινθία, ενώ ο νεότερος αδελφός του Αλβέρτος Β΄ έλαβε μόνο την κοιλάδα του Πούστερ.

Κατά τους φεουδαλικούς πολέμους των πρώτων ετών του Οττομπουόνο ντι Ράτσι πατριάρχη της Ακουιλέια, ο Ερρίκος Γ΄ αρχικά συμμάχησε με τον Ριχάρδο Δ΄ ντα Κάμινο κύριο του Τρεβίζο. Οι δύο τους κατέκτησαν αρκετά κάστρα και φρούρια, όπως το Σπιλιμμπέργκο. Όμως το 1310 ο Ερρίκος Γ΄ άλλαξε συμμαχία, έλαβε τη θέση τού γενικού κατεπάνω τού πατριαρχείου και έδιωξε πίσω το στρατό του Τρεβίζο από το Φρίουλι. Επίσης ονομάστηκε κυβερνήτης (podestà) της Τεργέστης το 1311.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε το 1297 τη Βεατρίκη, κόρη του Γκέραρτ ντεϊ Καμερίνο και είχε τέκνο:

* Μάινχαρτ Ε΄ απεβ. μετά το 1318, κόμης της Γκορίτσια, μάλλον μαζί με τον πατέρα του.

Το 1322 ο Ερρίκος Γ΄ έκανε τρίτο γάμο με τη Βεατρίκη των Βίττελσμπαχ, κόρη του Στεφάνου Α΄ δούκα της Κάτω Βαυαρίας και είχε τέκνο:

* Ιωάννης Ερρίκος Δ΄ 1322-1338, κόμης της Γκορίτσια.

Εξωτερικές Πηγές
----------------

* Genealogy of the Middle Ages

1. 1 2 3  Ανακτήθηκε στις 30  Ιουνίου 2019.
2. 1 2 3  Ανακτήθηκε στις 30  Ιουνίου 2019.
3. 1 2  Ανακτήθηκε στις 30  Ιουνίου 2019.
4. ↑  29918.
5. 1 2  Ανακτήθηκε στις 30  Ιουνίου 2019.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Henry III, Count of Gorizia  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Το **Κάστρο Αστυπάλαιας** είναι οχύρωση η οποία βρίσκεται στην Αστυπάλαια. Το κάστρο κτίστηκε στη θέση της αρχαίας ακρόπολης από τον Τζοβάνι Κουερίνι και κατοικούταν συνεχόμενα μέχρι το 1943.

Το Κάστρο βρίσκεται πάνω σε ακρωτήριο, σε ύψος 130 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας. Έχει οβάλ σχήμα με οξεία γωνία, διαστάσεων 112 μέτρων επί 40 μέτρων, με τον μεγάλο άξονα σε κατεύθυνση βορειοδυτική προς νοτιοανατολική. Το εμβαδόν του κάστρου είναι 3.700 τετραγωνικά μέτρα. Τα τείχη έχουν ύψος 9 μέτρα, ενώ από κάτω βρίσκονται κατά τόπους απότομοι βράχοι, με ύψος 10 μέτρων. Η είσοδος στο κάστρο γίνεται με μια πύλη πλάτους 2 μέτρων η οποία έχει τη μορφή απλής αψίδας. Το πέρασμα έχει μήκος 13 μέτρα και πλάτος 3,5 και υποστηρίζονται από τρία σταυροθόλια. Πάνω από την είσοδο βρίσκεται διώροφη κατοικία. Από την πόλη υπάρχουν κίονες που υποστηρίζουν ένα τυφλό διπλό αψίδωμα και από πάνω βρίσκεται αέτωμα.

Ανατολικά από την είσοδο του κάστρου βρίσκεται ο ναός της Παναγίας. Το κάστρο εσωτερικά έχει δύο κύριους δρόμους, έναν περιμετρικό και ένα δρόμο που διατρέχει το κάστρο κατά μήκος. Τα σπίτια αναπτύσσονται περιμετρικά και στο εσωτερικό βλέπουν στον έσω περιμετρικό δρόμο, πλάτους 2 μέτρων. Τα σπίτια ήταν αρχικά τριώροφα με ύψος 6 μέτρα. Η πρόσβαση στους πάνω ορόφους γινόταν από εξωτερική σκάλα. Τα δωμάτια είναι μακρόστενα, χωρίς να χωρίζονται. Συνήθως σε κάθε δωμάτιο ζούσε κάθε οικογένεια. Ξεχωρίζουν τέσσερα από τα κτίρια λόγω του μεγέθους τους. Απέναντι από το ναό του Αγίου Γεωργίου βρίσκονται το αρχοντικό του Ιατρού και το αρχοντικό του Αγά, ενώ τα άλλα δύο κτίρια βρίσκονται δυτικά της πύλης και στο δυτικό άκρο του κάστρου. Η κύρια κατοικία φαίνεται ότι ήταν ο πύργος στην ανατολική πλευρά του κάστρου.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Sanders, G.D.R. (1996). «Two kastra on Melos and their relations in the Archipelago». *The Archeaology of Medieval Greece*. Οξφόρδη. σελ. 157.
Ο **Ερρίκος Γ΄**, γαλλ.: Henri III (1259 - Νάπολη, Σεπτέμβριος 1302) από τον Οίκο του Μονμπελιάρ ήταν κόμης του Μπαρ από το 1291 έως το 1302.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του Θεοβάλδου Β΄ κόμη του Μπαρ και της Ιωάννας του Τουσύ, κόρης του Ιωάννη κυρίου του Τουσύ, Σαιν-Φαργκώ και Πυιζάγ. 

Ο Ερρίκος Γ΄ εισήλθε στη στρατιωτική ζωή, όταν έγινε ιππότης, σε μία σύγκρουση μεταξύ του πατέρα του και του επισκόπου του Μετς. Στη συνέχεια υπηρέτησε τον Φρειδερίκο Γ΄ δούκα της Λωρραίνης. Ετοιμαζόταν να πάει σε Σταυροφορία, όταν απεβίωσε ο πατέρας του.

Το 1284 η Ιωάννα Α΄ κόμισσα της Καμπανίας παντρεύτηκε τον μέλλοντα Φίλιππο Δ΄ της Γαλλίας. Η αντίδραση του Ερρίκου Γ΄ ήταν ένας γάμος με την Ελεονώρα, κόρη του Εδουάρδου Α΄ της Αγγλίας.  Όταν σύντομα ξεκίνησε πόλεμος μεταξύ Γαλλίας και Αγγλίας, ο Ερρίκος ενεπλάκη. Οι μάχες έπαψαν μετά τη συνθήκη της Μπρυζ το 1301. Σύμφωνα με τους όρους της, ο Ερρίκος Γ΄ εγκατέλειψε μερικά φρούρια και απέότισε φόρο τιμής στον Φίλιππο Δ΄ για ένα μέρος των εδαφών του, το οποίο στη συνέχεια κάλεσε το κινούμενο Μπαρ. Ανέλαβε επίσης να πολεμήσει στην Κύπρο ενάντια στις μουσουλμανικές επιθέσεις.

Έτσι ο Ερρίκος Γ΄ πήγε στο βασίλειο της Νάπολης. Καθώς βοηθούσε τον Κάρολο Β΄ της Νάπολης ενάντια στις δυνάμεις εισβολής του Φρειδερίκου Β΄ της Σικελίας, τραυματίστηκε σε μάχη και απεβίωσε λίγο αργότερα.

Οικογένεια
----------

Ο Ερρίκος Γ΄ νυμφεύτηκε την Eλεονώρα των Ανζού, κόρη του Eδουάρδου Α΄ της Αγγλίας στο Μπρίστολ στις 20 Σεπτεμβρίου 1293.  Τα παιδιά τους ήταν:

* Eδουάρδος Α΄ , κόμης του Μπαρ.
* Ιωάννα, κόμισσα του Σάρεϋ.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13  Charles Cawley: «Medieval Lands». (Αγγλικά) *Charles Cawley, "Medieval Lands", 2006-2020*. Ανακτήθηκε στις 9  Φεβρουαρίου 2016.
2. ↑  p10457.htm#i104561. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
3. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
4. ↑  Bubenicek 2002, σελ. 86.
5. ↑  *Florentii Wigornensis Monachi Chronicon, Continuatio*, p. 268
6. ↑  Prestwich 1997, σελ. 398.
7. ↑  Vale 2001, σελ. 211.
8. ↑  Ward 2013, σελ. 23.

Πηγές
-----

* Bubenicek, Michelle (2002). *Quand les femmes gouvernent: droit et politique au XIVe siècle* (στα French). Ecole de Chartes. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
* Prestwich, Michael (1997). *Edward I*. Yale University Press.
* Vale, Malcolm (2001). *The Princely Court: Medieval Courts and Culture in North-West Europe, 1270–1380*. Oxford University Press.
* Ward, Jennifer (2013). *English Noblewomen in the Later Middle Ages*. Routledge.
Ο **Ερρίκος Γ΄** (1416 - 20 Δεκεμβρίου 1464) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν πρίγκιπας του Γκρουμπενχάγκεν (1427-64), περιοχής του δουκάτου του Μπράουνσβαϊχ.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο πρώτος γιος του Έρικ πρίγκιπα του Γκρουμπενχάγκεν και της Ελισάβετ των Γουέλφων, κόρης του Όθωνα Α΄ πρίγκιπα του Γκέτινγκεν. Το 1427 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκαν οι τρεις γιοί του Ερρίκος Γ΄, Ερνέστος Β΄ και Αλβέρτος Β΄. Ήταν ανήλικοι και ο θείος τους Όθων κόμης του Οστερόντε ανέλαβε την κηδεμονία τους ως το 1437.

To 1447 περιήλθε σε διαμάχη με τον Λουδοβίκο Α΄ μαρκήσιο (landrave) της Έσσης. Ο Λουδοβίκος Α΄ ήρθε με τους συμμάχους του, τον αρχιεπίσκοπο του Μάιντς και τους δούκες του Γκέκινγκεν και πολιόρκησαν το κάστρο Γκρουμπενχάγκεν με δύο κανόνια, αλλά υποχώρησε. Επιτέθηκε στο Ζάλτσντερχελντεν, αλλά και εκεί απέτυχε.

Ο Ερρίκος Γ΄ απεβίωσε το 1464 και ετάφη στο Άινμπεκ· τον διαδέχθηκε ο ομώνυμος γιος του Ερρίκος Δ΄.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε τη Μαργαρίτα των Πιαστ, κόρη του Ιωάννη Α΄ δούκα του Ζάγκαν και είχε τέκνα:

* Ερρίκος Δ΄ 1460-1526, πρίγκιπας του Γκρουμπενχάγκεν.

Πηγές
-----

* Ludwig Ferdinand Spehr (1880), "Heinrich III. Herzog von Braunschweig-Grubenhagen", Allgemeine Deutsche Biographie (ADB) (in German), 11, Leipzig: Duncker & Humblot, pp. 488–489

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 80587152
* GND: 136201474

 |

 |
Το **Κάστρο Μασγιάφ** (αραβικά : قلعة مصياف ) είναι κάστρο στη Συρία. βρίσκεται στην πόλη της Μασγιάφ στο κυβερνείο της Χάμα, που βρίσκεται στην κοιλάδα του Ορόντη, περίπου 40 χιλιόμετρα δυτικά της Χάμα. Χτίστηκε για την προστασία των εμπορικών δρόμων σε πόλεις της ενδοχώρας. Το ίδιο το κάστρο βρίσκεται σε ένα πλάτωμα περίπου 20 μέτρα πάνω από τη γύρω πεδιάδα. Η ακρόπολη έγινε διάσημη ως το φρούριο από το οποίο Ρασίντ αντ-Ντιν Σιμάν, γνωστός και ως ο γέρος του Βουνού έμενε εκεί. Ήταν ηγέτης της συριακής πτέρυγας της αίρεσης των Ασασίνων κατά την περίοδο των Σταυροφοριών .

Ιστορία του κάστρου
-------------------

Τα στοιχεία δείχνουν ότι τα χαμηλότερα στρώματα και τα θεμέλια του κάστρου είναι βυζαντινής προέλευσης. Αργότερα προστέθηκαν νέα τείχη ή ανακατασκευάστηκε από τους Νιζαρίτες Ισμαηλίτες, Μαμελούκους και Οθωμανούς. Το κάστρο κατελήφθη από τους Ασασίνους και αργότερα επανοχυρώθηκε από τον Ρασίντ αντ-Ντιν Σιμάν. Το Μασγιάφ και τη γύρω πόλη λειτουργούσε ως πρωτεύουσα του εμιράτου των Νιζαριτών από τα μέσα του 12ου αιώνα μέχρι και το τέλος του 13ου αιώνα. Ο Σαλαντίν το πολιόρκησε τον Μάιο του 1176, αλλά η πολιορκία δεν κράτησε πολύ και συνήψε ανακωχή.

Το 1260 το κάστρο παραδόθηκε στους Μογγόλους. Αργότερα το ίδιος έτος, τον Σεπτέμβριο, οι Νιζαρίτες συμμάχησαν με τους Μαμελούκους, έδιωξαν τους Μογγόλους έξω από τη Συρία και κατέλαβαν εκ νέου το κάστρο. Οι Μαμελούκοι με τον Μπαϊμπάρ κατέλαβαν το κάστρο το Φεβρουάριο του 1270. Το 1830, Αιγυπτιακός στρατός με επικεφαλής τον Ιμπραήμ πασά πολιόρκησε το κάστρο και του προξένησε μεγάλες ζημιές. 

Σήμερα πραγματοποιείται αποκατάσταση που χρηματοδοτείται από το Πρόγραμμα Υποστήριξης Ιστορικών Πόλεων. Η αποκατάσταση ξεκίνησε το 2000.

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Κάστρο Μασγιάφ** |

1. ↑  «Castle of Masyaf». *Institute of Ismaili Studies*. 10 Οκτωβρίου 2005. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Οκτωβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 14 Αυγούστου 2012.
2. ↑  «Secrets of Assassins' fort unearthed in Syria». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Αυγούστου 2011. Ανακτήθηκε στις 13 Ιουλίου 2007.
3. ↑  «A Brief Account of Project Activities in Syria - Aga Khan Trust for Culture Historic Cities Support Programme, October 2001» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 23 Αυγούστου 2006. Ανακτήθηκε στις 1 Δεκεμβρίου 2006.

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Masyaf Castle  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Οι **Καζάχοι** είναι λαός που κατοικεί κυρίως στο Καζαχστάν και στα γειτονικά τμήματα της αυτόνομης περιφέρειας Σινκιάνγκ Ουιγκούρ της Κίνας. Ανήκουν στον μογγολοειδή φυσικό τύπο, αλλά μιλούν μια τούρκικη γλώσσα. Στις αρχές της δεκαετίας του 1980 υπήρχαν περίπου 6.556.000 Καζάχοι του πρώην ΕΣΣΔ και 800.000 περίπου στην Κίνα.

Ο παραδοσιακός τρόπος ζωής των Καζάχων ήταν νομαδικός. Κατοικούσαν σε θολωτές φορητές σκηνές (γιούρτες ή γκερ) και μετακινόυνταν εποχικά σε αναζήτηση βοσκοτόπων. Εξέθρεψαν άλογα, πρόβατα, κατσίκες, βοοειδή και λίγες καμήλες.

Οι Καζάχοι διαιρούνταν σε τρεις κύριες ομάδες, τη Μεγάλη, τη Μεσαία και τη Μικρή ορδή, που καταλάμβαναν το ανατολικό, το κεντρικό και το δυτικό τμήμα του Καζαχστάν αντίστοιχα. Κάθε ορδή υποδιαιρούνταν σε μικρότερες ομάδες. Βασική μονάδα της κοινωνικής οργάνωσης ήταν η εκτεταμένη οικογένεια, που περιλάμβανε τους γονείς, τα ανύπαντρα παιδιά και τους παντρεμένους γιους με τις οικογένειες τους. 

Η νομαδική ζωή άρχισε βαθμιαία να περιορίζεται. Γύρω στο 1934 μόνο μια νομαδική ομάδα υπήρχε στην τότε ΕΣΣΔ, ενώ στο Σινκιάνγκ υπήρχαν πολλές ομάδες νομάδων, μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1970. Τους παραχωρήθηκε μια ξεχωριστή ανεξάρτητη πολιτικά περιοχή, η αυτόνομη περιοχή Ιλί Καζαχ, καθώς και δυο αυτόνομες περιφέρειες στο ανατολικό Σινκιάνγκ.
Ο **Ερρίκος Γ΄**, γερμ. Erich III. (π. 1335 - 1401) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν δούκας της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ (1370-1401).

Βιογραφία
---------

Ήταν ο τρίτος γιος του Αλβέρτου Δ΄, δούκα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ-Μπέργκεντορφ-Μελν και της Μπεάτας του Χάγκεν, κόρης του Γκούντσελιν ΣΤ΄, κόμη του Σβερίν.

Αρχικά προοριζόταν για εκκλησιαστική σταδιοδρομία, όταν όμως απεβίωσαν οι δύο μεγαλύτεροι αδελφοί του Ιωάννης Γ΄ και Αλβέρτος Ε΄, την εγκατέλειψε. Το 1359 συναίνεσε στην υποθήκευση της κυριότητας του Μελν στην πόλη της Λυβέκης από τον Αλβέρτο Ε΄. Ο αδελφός του είχε έλλειψη χρημάτων και η υποθήκη έγινε αντί 9737,50 μάρκων, με τον όρο ότι μπορούσε να αγοραστεί πίσω από αυτόν ή τους απογόνους του.

Το 1370 διαδέχθηκε τον Αλβέρτο Ε΄, αλλά η περιοχή του ήταν υπερχρεωμένη. Αναγκάστηκε να υποθηκεύσει την εναπομείνασα κυριότητα του Μπέργκεντορφ αντί 16.262,50 μάρκων Λυβέκης. Έτσι το σύνολο έγινε 26.000 μάρκα και ο Ερρίκος Γ΄ θα μπορούσε να λάβει πίσω το Μελν και το Μπέργκεντορφ αν επέστρεφε το ποσό αυτό. Ο εξάδελφός του Όθων ΣΤ΄ του Χάγκεν, κόμης του Τέκλενμπουργκ του έδωσε την άδεια να διεκδικήσει την προίκα της αποβιώσασας θείας τους Ριχάρντις, την οποία κατακρατούσε ο σύζυγός της Βάλντεμαρ Γ΄ των Έστριντσεν της Δανίας.

Το 1401 απεβίωσε σε ηλικία περίπου 66 ετών και τάφηκε στον καθεδρικό ναό του Ράτσεμπουργκ. Ήταν άγαμος και ο τελευταίος του κλάδου του, οπότε το Λάουενμπουργκ-Μπέργκεντορφ-Μελν περιήλθε στον δεύτερο εξάδελφό του Ερρίκο Δ΄ του νεότερου κλάδου Λάουενμπουργκ-Ράτσεμπουργκ.

Πηγές
-----

* Elisabeth Raiser, Städtische Territorialpolitik im Mittelalter: eine vergleichende Untersuchung ihrer verschiedenen Formen am Beispiel Lübecks und Zürichs, Lübeck and Hamburg: Matthiesen, 1969, (Historische Studien; 406), p. 88, simultaneously: Hamburg, Univ. Diss. 1969.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Eric III, Duke of Saxe-Lauenburg  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Το **ιδιόμελο** είναι ένα τροπάριο που έχει δικό του, ιδιαίτερο μέλος και είναι μεμονωμένο στην ακολουθία. Δεν έχει μουσικό και ποιητικό πρότυπο και δεν λαμβάνεται ποτέ ως πρότυπο για άλλα τροπάρια. Συνήθως ιδιόμελα είναι τα δοξαστικά ή άλλα τροπάρια της Λιτής. Το πιο γνωστό ιδιόμελο είναι το "Κύριε, η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή..." της Κασσιανής, που ψάλλεται το απόγευμα της Μ. Τρίτης.

Ομοιάζει το ιδιόμελο με το αυτόμελο και με τον ειρμό, που έχουν δικό τους μέλος, με τη διαφορά ότι αυτά ανήκουν σε ένα σύνολο τροπαρίων, ενώ το ιδιόμελο είναι μόνο του.

Τα ιδιόμελα δεν δεσμεύονται από μετρικούς ή τονικούς κανόνες με συνέπεια να έχουν αναπτυχθεί ως ανεξάρτητα μουσικά άσματα, με ωραίες μελωδικές φράσεις. Είναι λυρικότατα και καθώς δεν περιορίζονται από στιχουργικούς κανόνες μπορούν να θεωρηθούν πρόδρομοι τού ελεύθερου στίχου. Ο Κωνσταντίνος Οικονόμος ο εξ Οικονόμων αναφέρει: "Καθ' όλου δε των ιερών της Εκκλησίας ασμάτων, τα ιδιόμελα, ίδιον έχοντα μέλος, ποικίλην αλλάσσουν μελωδίαν, εις ην αι λέξεις καθυποτάσσονται πολλάκις εις το μέλος". (Περί της γνησίας προφοράς της Ελληνικής γλώσσης", σελ. 699.)

Τα ωραιότερα και καλύτερα των ιδιομέλων είναι εκείνα, που ψάλλονται τα απογεύματα των Κυριακών της Μεγάλης Σαρακοστής, λεγόμενα και Απόστιχα Εσπερινού, τα οποία παρουσιάζουν κατανυκτικό ύφος σε αρχαία μελωδική γραμμή. Αυτά τα συγκεκριμένα αποτελούν συνθέσεις του Ιακώβου του Πρωτοψάλτου.

Συλλογή από ιδιόμελα των στιχηρών με τον μουσικό τρόπο εκφοράς τους (μέλος) περιέχονται στο *Στιχηράριον*, αρχικά χειρόγραφο εκκλησιαστικό μουσικό κώδικα και μετέπειτα έντυπο βιβλίο· το έργο είναι χρήσιμο στον ψάλτη.

Πηγές
-----

* Θεοχάρης Δετοράκης, *Βυζαντινή Υμνογραφία* (Πανεπιστημιακές παραδόσεις), Ηράκλειο 21997.

Δείτε επίσης
------------

* Βυζαντινή μουσική
Ο **Εξιλάρατος** (Exhilaratus), ήταν βυζαντινός στρατηγός, κυβερνήτης του Δουκάτου της Ρώμης από το 726 ή 727 έως το 728. Σε διάφορες πηγές λανθασμένα αναφέρεται δουξ Νάπολης ή Καμπανίας.

Ο Εξιλάρατος, πιθανότατα γηγενής της Ρώμης, είχε έναν γιο , τον Ανδριανό ο οποίος είχε καταδικαστεί το 721 από την ρωμαϊκή ιερά σύνοδο επειδή είχε παντρευτεί μία καλόγρια. 

Ο Εξιλάρατος μαζί με τον Ανδριανό προσπάθησαν να κάνουν εξέγερση κατά του πάπα, που τότε ήταν ο Γρηγόριος Β΄ κι είχε αναθεματίσει τον αυτοκράτορα Λέων Γ΄. Η εξέγερση όμως απέτυχε και σκοτώθηκαν. Διάδοχος του ήταν ο Πέτρος που επέστρεψε σαν δουξ της Ρώμης.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4   e duché byzantin de Rome. Origine, durée et extension géographique, Bernard Bavant, Mélanges de l'école française de Rome, Année 1979, 91-1, pp. 41-88, σελ. 72
2. ↑  Ross Balzaretti, ‎Julia Barrow, ‎Patricia Skinner , Italy and Early Medieval Europe: Papers for Chris Wickham - Σελ. 327, 2018
3. ↑  An Essay on the Revelation of Saint John: So Far as Concerns ... William Whiston · 1706
Η **ιδιοσυγκρασία** είναι το σύνολο των ειδικών βιολογικών και ψυχολογικών στοιχείων που χαρακτηρίζουν ένα άτομο, καθορίζουν την προσωπικότητα, τις αντιδράσεις και τη συμπεριφορά του και το κάνουν διαφορετικό από άλλα άτομα. Τα στοιχεία αυτά έχουν διαμορφωθεί από την επίδραση της κληρονομικότητας, του κοινωνικού και οικογενειακού περιβάλλοντος, της διαδρομής και του τρόπου ζωής κάθε ατόμου.

Συχνά με τον όρο *ιδιοσυγκρασία* εννοούνται οι αλλεργικές αντιδράσεις που εμφανίζουν κάποια άτομα όταν λάβουν ορισμένες ουσίες από το στόμα ή έρθουν σε επαφή με αυτές. Άλλοτε ο όρος αναφέρεται κυρίως στην προσωπικότητα και στον ψυχισμό του ατόμου ή στην ανθεκτικότητα του.

Παρεμφερής είναι και ο όρος *ιδιοσυστασία*. Οι διαφορές των δύο όρων δεν είναι πάντα σαφείς. Μπορούμε, ωστόσο, να πούμε ότι με τον όρο *ιδιοσυστασία* εννοούμε κυρίως το σύνολο των μορφολογικών και λειτουργικών στοιχείων ενός ατόμου που απορρέουν από τα γονιδιακά του χαρακτηριστικά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *National Geographic - Η μεγάλη μαθητική εγκυκλοπαίδεια, τόμος 11*. Αθήνα: Τέσσερα Πι. 2010–2011. σελίδες 122–123.
Η Καθιστή Γυναίκα του Τσαταλχογιούκ
Η **Καθιστή Γυναίκα του Τσαταλχογιούκ** είναι ένα πήλινο αγαλματίδιο γυναίκας, που ανακαλύφθηκε το 1961, στο νεολιθικό οικισμό του Τσαταλχογιούκ, κοντά στο Ικόνιο, στη νότια Τουρκία και χρονολογείται από το 6.000 π.Χ. 

Πρόκειται για γυμνή και παχύσαρκη γυναικεία μορφή, που πιστεύεται ότι απεικονίζει τη Μεγάλη Μητέρα κατά τη διάρκεια της γέννας ενώ κάθεται στο θρόνο της και ακουμπά τα χέρια της σε κεφάλια αιλουροειδούς (λεοπάρδαλης ή πάνθηρα).

Κατά την ανασκαφή που έφερε στο φως το αγαλματίδιο, το κεφάλι της θεάς και το σημείο όπου ακουμπά το ένα χέρι δε βρέθηκαν και αναπληρώθηκαν. Σήμερα εκτίθεται στο Μουσείο Ανατολικών Πολιτισμών στην Άγκυρα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  A typical assessment: "A terracotta statuette of a seated (mother) goddess giving birth with each hand on the head of a leopard or panther from Çatalhöyük (dated around 6000 B.C.E.)" (Sarolta A. Takács, "Cybele and Catullus' Attis", in Eugene N. Lane, Cybele, Attis and related cults: essays in memory of M.J. Vermaseren 1996:376.
2. ↑   The Oxford Companion to World Mythology, 2005: s.v. "Hittite-Hurrian mythology": "...the goddess of Çatalhöyük, her Anatolian descendants were the great Phrygian goddess Cybele, the mother of the sacrificed Attis, and the many-breasted Artemis of Ephesus."
3. ↑   Hugh Honour and John Fleming, A World History of Art, 2005: illustration, fig. 1.16;

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Αρχειοθετήθηκε 2009-10-01 στο Wayback Machine.
Ο **Ιωάννης Δ΄**, γερμ. Johann IV. (απεβ. 1414) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν δούκας της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ (1401-1412).

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του Ερρίκου Δ΄, δούκα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ και της Σοφίας των Γουέφλων, κόρης του Μάγκνους Β΄, δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ.

Ο Ερρίκος Δ΄ ήταν δούκας ενός μέρους του Λάουενμπουργκ, του Ράτσεμπουργκ. Το άλλο μέρος, το Μπέργκεντορφ-Μελν κατείχε ο δεύτερος εξάδελφός του Ερρίκος Γ΄, ο οποίος είχε υποθηκεύσει την περιοχή του στην πόλη της Λυβέκης αντί 26.000 μάρκων. Το 1401 απεβίωσε ο Ερρίκος Γ΄ και ο Ερρίκος Δ΄ κατέλαβε το Μπέργκεντορφ-Μελν, χωρίς να αποζημιώσει τη Λυβέκη. Αποκατέστησε την ενότητα του Λάουενμπουργκ και έγινε δούκας του.

Το 1411/12 διαδέχθηκε τον πατέρα του. Κυβερνούσε μαζί με τον αδελφό του Ερρίκο Ε΄. Ο Ιωάννης Δ΄ χρωστούσε σε αστούς του Αμβούργου, όπως τον Χάιν Μπραντ. Όταν επισκέφθηκε την πόλη, ο πιστωτής του ζήτησε την καθυστερημένη οφειλή με τρόπο που ο Ιωάννης Δ΄ έκρινε προσβλητικό. Ο Ιωάννης Δ΄ διαμαρτυρήθηκε στη Σύγκλητο του Αμβούργου, η οποία συνέλαβε τον Μπραντ. Τότε οι πολίτες αντέδρασαν, εκλέγοντας 12 άτομα από καθεμιά από τις 4 ενορίες, τα οποία επεσήμαναν στη Σύγκλητο, ότι η πράξη του 1410 όριζε πως η Σύγκλητος δεν συλλαμβάνει χωρίς πρώτα δικαστική ακρόαση. Οι 48 απετέλεσαν Συμβούλιο και το 1687 έγιναν 60· ο θεσμός εξελίχθηκε στο Κοινοβούλιο του Αμβούργου.

Στην ιδιοκτησία του ήταν η περιοχή Μπεντερκέζα, από το 1350 που οι ιππότες ιδιοκτήτες της απεβίωσαν από πανώλη. Ο Ιωάννης Δ΄ υποθήκευσε την περιοχή στη Σύγκλητο της Βρέμης. Το 1414 ο Ιωάννης Δ΄ απεβίωσε και ο Ερρίκος Ε΄ έμεινε μόνος δούκας της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ.

Πηγές
-----

* Elisabeth Raiser, Städtische Territorialpolitik im Mittelalter: eine vergleichende Untersuchung ihrer verschiedenen Formen am Beispiel Lübecks und Zürichs, Lübeck and Hamburg: Matthiesen, 1969, (Historische Studien; 406), p. 90, simultaneously: Hamburg, Univ. Diss. 1969

Παραπομπές
----------


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα John IV, Duke of Saxe-Lauenburg  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Το **Κάτω Μοίραλι** ήταν, εγκαταλελειμμένος σήμερα, οικισμός της Αχαΐας.

Το χωριό βρισκόταν κοντά στο σημερινό Μίραλι, που τότε αποτελούσε το Άνω Μοίραλι, και στην σημερινή τοποθεσία *Βίλλες*, σε απόσταση 550 μέτρα από το σημερινό χωριό και σε υψόμετρο 440 μέτρα. 

Άγνωστο πότε δημιουργήθηκε ο οικισμός. Έχουν βρεθεί κεραμικά Βυζαντινής περιόδου και τάφοι. Πιθανότατα εγκαταλείφθηκε πριν την Επανάσταση του 1821 και κατά τα Ορλωφικά. Είχε λίγους κατοίκους, 3 με 4 οικίες, και από μαρτυρίες γερόντων εκεί έμεναν οι πιο πλούσιοι του Άνω Μοιραλίου.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Χρήστος Θ. Κανελλάκης, *Το Μοίραλι από το 1461 έως σήμερα. Ετυμολογικό λεξικό των πρώην Δήμων Μεσσάτιδος, Φαρρών, Τριταίας, Λασιώνος Ηλείας*, Εκδόσεις Περί Τεχνών, Πάτρα 2010. ISBN 978-960-6684-64-7, σελ. 19.
Συντεταγμένες: 47°51′N 35°07′E﻿ / ﻿47.85°N 35.12°E﻿ / 47.85; 35.12



|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **Ζαπορίζια**  |

Η **Ζαπορίζια** ή **Ζαπορόζιε** (Ουκρaνικά: Запорі́жжя, Ρωσικά: Запоро́жье) είναι πόλη της νοτιοανατολικής Ουκρανίας, χτισμένη στις όχθες του ποταμού Δνείπερου. Είναι το διοικητικό και οικονομικό κέντρο της ομώνυμης περιφέρειας και είναι η έκτη μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη της Ουκρανίας με 772.627 κατοίκους σύμφωνα με επίσημες εκτιμήσεις του *2012*.

Ιστορία
-------

Αρχαιολογικά ευρήματα που βρέθηκαν στην περιοχή δείχνουν ότι Σκύθες νομάδες ζούσαν εκεί πριν από 2 έως 3 χιλιάδες χρόνια. Οι Σκύθες αντικατασταθούν σταδιακά από Χαζάρους, Πετσενέγους, Κουμάνους, Τάταρους και τέλος από ανατολικούς Σλάβους. Η εμπορική οδός μεταξύ των Βαράγγων και των Ελλήνων περνούσε από το νησί *Χορτύτσια* που χωρίζει τον Δνείπερο σε δύο κλάδους στο σημείο που βρίσκεται σήμερα η Ζαπορίζια.

Το *1552* ανεγέρθησαν οι πρώτες οχυρώσεις του νησιού. Αυτές οι οχυρώσεις ήταν προπύργιο των Κοζάκων που ζούσαν νότια του ορμητικού Δνείπερου στα σύνορα της Πολωνο-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας και του Μεγάλου Δουκάτου της Μόσχας.

Η πόλη ξεκίνησε ως ένα μικρό φρούριο, χτισμένο στη στέπα το *1775* κατά τη διάρκεια της βασιλείας της Μεγάλης Αικατερίνης, προκειμένου να προστατεύσει τα νότια εδάφη της Ρωσικής Αυτοκρατορίας από τουρκικές απειλές. Το **Αλεξαντρόφσκ**, όπως ονομάστηκε, ιδρύθηκε το *1770*· ήταν μόνο ένας κρίκος στην λεγόμενη «Γραμμή Οχυρώσεων Δνείπερου». Το φρούριο χτίστηκε στην αριστερή όχθη του ποταμού Δνείπερου απέναντι από το νησί *Χορτύτσια*. Το *1921* η πόλη μετονομάστηκε Ζαπορόζιε που μεταφράζεται ως «πέρα από τα ορμητικά νερά».

Η πρώτη γέφυρα στον Δνείπερο χτίστηκε μεταξύ *1900-1904* και το μήκος της έφτανε τα 336 μέτρα, οδηγώντας στην βιομηχανική ανάπτυξη της πόλης πριν από την Οκτωβριανή Επανάσταση.

Δείτε επίσης
------------

* Πυρηνικός σταθμός Ζαπορίζια
* Κρίση στον πυρηνικό σταθμό της Ζαπορίζια

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Про уточнення дати заснування м.Запоріжжя».
2. ↑
3. ↑

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 316603361
* LCCN: n81062996
* GND: 4288530-9
* SUDOC: 18591201X
* BNF: cb15381882n (data)
* NKC: ge537384

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ουκρανία
 |

 |
Ο **Ιωάννης Δεληγιαννάκης** (1890-1983), του Χρήστου, ήταν Έλληνας γιατρός, που χρημάτισε βουλευτής Θεσσαλονίκης το 1956 - 1958.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στην Περίσταση Θράκης και έμαθε τα πρώτα του γράμματα στη Μεγάλη του Γένους Σχολή στην Κωνσταντινούπολη. Εν συνεχεία ακολούθησε σπουδές Ιατρικής στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας και στο Πανεπιστήμιο των Παρισίων. Ειδικεύτηκε στη γυναικολογία. Από το 1920 και για 2 χρόνια ήταν γιατρός στην Πόλη και αργότερα άνοιξε δική του κλινική στη Θεσσαλονίκη. Εργάστηκε στο Δημοτικό Νοσοκομείο της συμπρωτεύουσας. Ήταν πρόεδρος του εθνικού Ιδρύματος "Αριστοτέλης" και από το 1946 και για μία δεκαετία πρόεδρος του Δ.Σ. του ΠΙΚΠΑ.

Το 1946 έγινε μέλος της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών.

Πολιτεύτηκε εκεί με την ΕΡΕ και στις εκλογές του 1956 εξελέγη βουλευτής Θεσσαλονίκης με 4.714 ψήφους. 

Απεβίωσε σε ηλικία 93 ετών στις 27 Σεπτεμβρίου 1983 και κηδεύτηκε από τον ιερό ναό Αγίου Γεωργίου Σταυρού Ημαθίας. Ήταν παντρεμένος με τη Νίτσα Δεληγιαννάκη και είχαν δύο κόρες.

Πηγές
-----

* Βιογραφία στο δικτυακό τόπο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  εφ. "Ελευθερία", φ. 21-2-1956, σελ. 5.
2. 1 2  Τα Νέα, 27-9-1983, σελ. 4.
Ο **Καθεδρικός Ναός του Μύνστερ** ή **Καθεδρικός του Αποστόλου Παύλου** (στα γερμανικά: **St.-Paulus-Dom**) είναι η έδρα της Καθολικής Επισκοπής του Μύνστερ, στη Βόρεια Ρηνανία Βεστφαλία, στη Γερμανία. 

Ο ναός, που χτίστηκε το 13ο αιώνα, έχει στοιχεία τόσο του γοτθικού όσο και του ρομανικού ρυθμού καθώς ενσωματώθηκαν σ' αυτόν τμήματα του προηγούμενου καθεδρικού της πόλης, που ήταν χτισμένος στο ίδιο σημείο. 

Στο ναό βρίσκεται ο τάφος του επισκόπου του Μύνστερ, Clemens August Graf von Galen, ο οποίος στη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου είχε επικρίνει έντονα το ναζιστικό καθεστώς και είχε καταδικάσει τη δολοφονία χιλιάδων ανθρώπων με το Πρόγραμμα Ευθανασίας T-4 και το 2005 ανακηρύχθηκε όσιος από τον Πάπα Βενέδικτο ΙΣΤ'.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Γερμανικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά) *archINFORM*. 13776. Ανακτήθηκε στις 31  Ιουλίου 2018.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  St. Paul's Cathedral (Münster) στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 124359086
* LCCN: n82105237
* GND: 4195387-3
* SUDOC: 113315368

 |

 |
Ο **ζωολογικός κήπος Βερολίνου** (γερμανικά: Zoologischer Garten Berlin) είναι ζωολογικός κήπος που βρίσκεται στην γερμανική πρωτεύουσα. Είναι ο μεγαλύτερος ζωολογικός κήπος της Ευρώπης και από τους παλαιότερους. Διευθυντής του είναι ο Andreas Knieriem. Ο ζωολογικός κήπος φιλοξενεί 20.219 είδη ζώων.

Καθώς το Βερολίνο είναι χωρισμένο σε ανατολικό και δυτικό, υπάρχουν δυο ζωολογικά πάρκα στην γερμανική πρωτεύουσα.

Ιστορία
-------

Ο ζωολογικός κήπος του Βερολίνου άνοιξε το 1884. Αυτό που τον κάνει ιδιαίτερα σημαντικό όμως είναι το γεγονός ότι άντεξε κατά τον Β´ Παγκόσμιο Πόλεμο με πολλές απώλειες. Μάλιστα κάποτε (κατά τη διάρκεια του πολέμου) είχε βομβαρδιστεί.

Η είσοδος του κήπου το 1900

Τα ζώα του κήπου
----------------

Ο ζωολογικός κήπος του Βερολίνου έχει εκτός των άλλων σπάνια είδη ζώων και είδη που απειλούνται με αφανισμό (όπως ουρακοτάγκους, πολικές αρκούδες , ασιατικούς ελέφαντες, ινδικους ρινόκερους, γορίλες, αμερικάνικους βίσωνες). Πολύ δημοφιλές έγινε το πολικό αρκουδάκι Knut (που δυστυχώς απεβίωσε αργότερα ), και τα δύο πάντα, τα οποία ήρθαν με εμπορική πτήση από το Πεκίνο.

  

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 168546367
* LCCN: n50041257
* ISNI: 0000 0004 0505 0330
* GND: 2118393-4

 |

 |

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 29  Δεκεμβρίου 2022.
2. ↑  «OpenStreetMap» (πολλαπλές γλώσσες)
3. ↑  www.berlin.de/sen/finanzen/vermoegen/downloads/bb\_2020\_gesamt\_2020-10-20.pdf. Ανακτήθηκε στις 21  Μαΐου 2021. σελ. 240.
Η γέφυρα μετά την κατάρρευση
Μνημείο για τα θύματα της καταστροφής στη γέφυρα Χίντζε Ριμπέιρο
Στις 4 Μαρτίου 2001 η **κατάρρευση της γέφυρας Χίντζε Ριμπέιρο**, στη βόρεια Πορτογαλία, προκάλεσε το θάνατο 59 ανθρώπων. 

Η γέφυρα Χίντζε Ριμπέιρο ήταν φτιαγμένη από ατσάλι και τσιμέντο και ένωνε τις όχθες του ποταμού Δούρου, συνδέοντας το Castelo de Paiva με το Entre os Rios. Είχε εγκαινιαστεί το 1887 και έφερε το όνομα του Πορτογάλου πρωθυπουργού, Χίντζε Ριμπέιρο.

Από τη κατάρρευση της γέφυρας, που συνέβη το βράδυ της 4ης Μαρτίου, παρασύρθηκαν τρία αυτοκίνητα και ένα λεωφορείο. Λόγω της καταιγίδας που επικρατούσε εκείνη τη στιγμή στην περιοχή δεν ήταν εφικτή η άμεση αντίδραση των αρχών. Τα δυνατά ρεύματα του ποταμού παρέσυραν τα θύματα για πολλά χιλιόμετρα με αποτέλεσμα ορισμένοι από τους νεκρούς να βρεθούν στον Ατλαντικό δηλαδή 30 χιλ. μακριά από τη γέφυρα. Λόγω των έντονων θαλάσσιων ρευμάτων κάποιοι από τους νεκρούς παρασύρθηκαν πολύ μακρύτερα, στη βόρεια ακτή της Ισπανίας, ενώ ένας βρέθηκε στις ακτές της Γαλλίας. Μερικές ώρες μετά την καταστροφή παραιτήθηκε ο τότε υπουργός Μεταφορών Jorge Coelho. Την επόμενη εβδομάδα έκλεισαν δεκάδες γέφυρες σε όλη την Πορτογαλία προκειμένου να γίνουν άμεσα εργασίες για την επισκευή τους. Μετά την κατάρρευση της γέφυρας οι κάτοικοι του Castelo de Paiva έπρεπε να ταξιδεύουν επιπλέον 70 χιλ. για να φτάσουν στο Πόρτο.

Σύμφωνα με τις αρχές της χώρας η γέφυρα Χίντζε Ριμπέιρο κατέρρευσε επειδή για δυο δεκαετίες γινόταν ανεξέλεγκτη αμμοληψία στην περιοχή γεγονός που επηρέασε τη σταθερότητα των πυλώνων της γέφυρας. Επιπλέον οι προειδοποιήσεις δυτών και τεχνικών για την κατάσταση στην οποία βρισκόταν η γέφυρα δεν ελήφθησαν υπόψη.Διώξεις ασκήθηκαν εις βάρος αυτών που έκαναν τις αμμοληψίες.

Η τραγωδία προκάλεσε μεγάλο σοκ σε όλη τη χώρα. Τα τηλεοπτικά δίκτυα μετέδιδαν διαρκώς ενημερωτικά δελτία ενώ έγιναν και πολλές καμπάνιες αλληλεγγύης για την υποστήριξη των συγγενών των θυμάτων.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑
| Ιράμπα *(Iramba)*Νιλάμπα *(Nilamba)*Νυϊλάμπα *(Nyilamba)* |
| --- |
| Πληθυσμός | 400.000 (εκτίμ. 1987) |
| Ονομασίες |
| Άνθρωποι | Ιράμπα *(Iramba)*Νιλάμπα *(Nilamba)*Νυϊλάμπα *(Nyilamba)* |
| Γλώσσα | Νιλάμπα *(Nilamba)*,Κινιράμπα *(Kiniramba)* |
| Συγγενική φυλή | Ιζάνζου *(Izanzu)* |
|

Οι **Ιράμπα** *(Iramba)* ή **Νιλάμπα** *(Nilamba)*, άλλως **Νυϊλάμπα** *(Nyilamba)*, είναι μια εθνοτική και γλωσσική ομάδα που έχει τη βάση της στην Περιφέρεια Σινυάνγκα *(Shinyanga Region)* στη βόρεια Τανζανία.

Το 1987, ο πληθυσμός των Νιλάμπα *(Nilamba)* εκτιμάτο σε 400.000 άτομα, με άλλα 50.000 επιπλέον άτομα να ομιλούν την γλώσσα Νιλάμπα.

Ασχολίες
--------

Οι περισσότεροι από τους Ιράμπα *(Iramba)*, συνήθως ασχολούνται με την παραδοσιακή γεωργία, καλλιεργώντας κεχρί *(millet)*, αραβόσιτο, σόργο (ζαχαρόχορτο *(sorghum)*) και ρύζι· εκτρέφουν επίσης, βοοειδή, αιγοπρόβατα και πουλερικά. Επίσης, λιγοστοί Ιράμπα *(Iramba)*, καλλιεργούν φιστίκια όπως και φυτά καστορέλαιου, για πρόσθετο εισόδημα.

Δείτε επίσης
------------

* Μασσάι
* Λουγκούρου
* Μακόντε (φυλή)
* Τούρου (φυλή)

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  (Αγγλικά) James Stuart Olson, « Iramba », in *The Peoples of Africa: An Ethnohistorical Dictionary*, Greenwood Publishing Group, 1996, p. 241 ISBN 9780313279188
2. ↑  «Languages of Tanzania». Ethnologue. Ανακτήθηκε στις 5 Απριλίου 2010.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* (Αγγλικά)  τελευταία επίσκεψη: 27 Σεπτεμβρίου 2016


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Iramba people (έκδοση 541284849) της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η **Ζωή Ελμαλιώτη** (γεν. το 1968) είναι Ελληνίδα νικήτρια καλλιστείων και φωτομοντέλο κατά τις δεκαετίες του 1980 και του 1990. 

To 1984, σε ηλικία μόλις 16 ετών κέρδισε τον τίτλο Miss Young Ελλάς στα καλλιστεία. Εξελέγη αναπληρωματική Σταρ Ελλάς τον επόμενο χρόνο 1985 και παράλληλα εκπροσώπησε την Ελλάδα στον ευρωπαϊκό διαγωνισμό, όπου κατέλαβε τη θέση της 4ης Μις Ευρώπη. Ασχολήθηκε με το μόντελινγκ, καθώς για αρκετά χρόνια έλαβε μέρος σε πολλές επιδείξεις και φωτογραφήθηκε για περιοδικά μόδας. 

Σήμερα είναι έγγαμη και τα τελευταία χρόνια ζει μόνιμα με την οικογένειά της στη γενέτειρά της, την Ιτέα Φωκίδας, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.

Παραπομπές
----------
Εσκούδα του 19ου αι.
Το **εσκούδο** ήταν ένα από τα δύο διαφορετικά ισπανικά νομίσματα.

Χρυσό εσκούδο
-------------

Οκτώ ισπανικά εσκούδα (1687).
Το πρώτο εσκούδο ήταν ένα χρυσό νόμισμα, που εισήχθη το 1535/1537, με νομίσματα εκφρασμένα σε εσκούδο που εκδόθηκαν μέχρι το 1833. Αρχικά άξιζε 16 *ρεάλ*. Όταν εισήχθησαν διαφορετικά ρεάλ, το εσκούδο έγινε αξίας 16 *ρεάλες ντε πλάτα* το 1642, μετά 16 *ρεάλες ντε πλάτα φουέρτε* ή 40 *ρεάλες ντε Βε* από το 1737.

### Νομίσματα

Τα χρυσά νομίσματα εκδόθηκαν σε ονομαστικές αξίες του 1⁄2, 1, 2, 4 και 8 εσκούδων, με το νόμισμα των 2 εσκούδων γνωστό ως δουβλόνι (διπλό, doblón). Μεταξύ 1809 και 1849 εκδόθηκαν νομίσματα 80, 160 και 320 ρεάλες *από κράμα* (ντε βεγιόν, de vellon), ισοδύναμα, σε περιεκτικότητα και αξία χρυσού, με τα νομίσματα των 2, 4 και 8 εσκούδων. Τα περισσότερα κόπηκαν στη Μαδρίτη, σημειωμένα με το M ή στη Σεβίλλη, που φέρει ένα S κάτω και αριστερά από το Βασιλικό θυρεό. Τα αρχικά του νομισματοκοπείου εμφανίζοντο στην απέναντι πλευρά.

Αργυρό εσκούδο
--------------

Το δεύτερο εσκούδο ήταν το νόμισμα της Ισπανίας μεταξύ 1864 και 1869. Υποδιαιρείτο σε 100 *λεπτά του εσκούδου* (centimos de escudo). Το εσκούδο αντικατέστησε το *ρεάλ* με ισοτιμία 10 ρεάλες = 1 εσκούδο. Το ίδιο αντικαταστάθηκε από την *πεσέτα* (peseta), με ισοτιμία 21⁄2 πεσέτες = 1 εσκούδο, όταν η Ισπανία εντάχθηκε στη Λατινική Νομισματική Ένωση. Το μεταγενέστερο αργυρό εσκούδο άξιζε το ένα τέταρτο του προηγούμενου, χρυσού εσκούδου.

### Νομίσματα

Χάλκινα νομίσματα εκδόθηκαν σε ονομαστικές αξίες του 1⁄2, 1,21⁄2 και 5 λεπτών (θεντίμος, céntimos), τα αργυρά νομίσματα σε αξίες των 10, 20 και 40 θεντίμος, 1 και 2 εσκούδων. και χρυσά νομίσματα των 2, 4 και 10 εσκούδων. Το 1 εσκούδο εισήχθη το 1864, ακολουθούμενο από τα άλλα αργυρά και χρυσά νομίσματα το 1865 και τα χάλκινα νομίσματα το 1866. Όλα τα νομίσματα κοβόταν μέχρι το 1868, ενώ 10 εσκούδα κόπηκαν επίσης το 1873 κατά την Πρώτη Δημοκρατία.

Δείτε επίσης
------------

* Πορτογαλικό εσκούδο

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* The Colonial Coinage of Spanish America: *Μια εισαγωγή από τον Daniel Frank Sedwick*
Η **Ευημερία** (*αρχαία ελληνικά : Εὐημερία*) ήταν αρχαία ελληνιστική κώμη, μικρό χωριό, της Αιγύπτου στη Κάτω Αίγυπτο και στη Όαση Φαγιούμ. Ανήκε στον Αρσινοΐτη νομό και στα νοτιοανατολικά συνόρευε με τη Θεαδέλφεια, ενώ στα δυτικά της βρισκόταν η Φιλωτερίς. Ο αρχαιολογικός χώρος σήμερα ονομάζεται Κασρ ελ Μπανάτ, η πόλη δεν έχει ανασκαφεί, έχει εντοπιστεί η θέση της κάτω από καλλιεργούμενη σήμερα έκταση.

Η κώμη είχε δύο ναούς αφιερωμένους στον Άμμων και στον Φέρφερο τον θεό με τη μορφή κροκόδειλου που λατρευόταν και στη Θεαδέλφεια. Η κώμη είχε δημιουργηθεί από τον Πτολεμαίο Β΄ Φαραώ όταν και ίδρυσε πολλές πόλεις και χωριά με Έλληνες παλαίμαχους στρατιωτικούς.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Trismegistos, Euhemeria
2. 1 2  Kent J. Rigsby, Asylia: Territorial Inviolability in the Hellenistic World
3. ↑  The Global Egyptian Museum
4. ↑  Philoteris in the Themistou Meris. Report on the Archaeological Survey Carried out as Part of the Fayum Survey Project