recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
| Πέσο |
| --- |
| Χώρα: | Μεξικό Μεξικό  |
| Υποδιαίρεση: | 100 σεντάβος (centavos) |
| Κωδικός ISO 4217: | MXN |
| Συντομογρ.: | $, Mex$ |

Το **πέσο** (peso oro) είναι το νόμισμα του Μεξικού. Συμβολίζεται με το σύμβολο του δολαρίου "$", με το "$" να χρησιμοποιείται για διάκριση από άλλα πέσο ή άλλα δολάρια. Ο κωδικός του ISO 4217 είναι "MXN". Πριν την ανατίμηση του 1993 ήταν σε χρήση ο κωδικός *MXP*. Κάθε πέσο υποδιαιρείται σε 100 *centavos*, για τα οποία χρησιμοποιείται το σύμβολο ¢.

Τα σύγχρονα πέσο και δολάρια έχουν κοινή προέλευση από το ισπανικό δολάριο που χρησιμοποιείτο τον 15ο-19ο αιώνα. Πρόκειται για το 10ο πιο χρησιμοποιημένο νόμισμα σε συναλλαγές διεθνώς, το τρίτο στην Αμερική (μετά το δολάριο ΗΠΑ) και το Δολάριο Καναδά) και το νόμισμα από την Λατινική Αμερική με την μεγαλύτερη χρήση.

Ιστορία
-------

Η ονομασία του νομίσματος προέρχεται από τα χρυσά βάρη (pesos oros ή pesos platas). Άλλες χώρες στις οποίες χρησιμοποιείται το πέσο είναι: Αργεντινή, Δομινικανή Δημοκρατία, Κολομβία, Κούβα, Ουρουγουάη, Φιλιππίνες και Χιλή.
Τα πρώτα χαρτονομίσματα πέσο εκδόθηκαν από το Μεξικάνικο κράτος το 1823 και παρήχθησαν από τον αυτοκράτορα Αγουστίν ντε Ιτούρμπιδε σε ονομαστικές αξίες των 1, 2 και 10 πέσος.
Τα πρώτα κέρματα πέσο κόπηκαν το 1863 από τους Ισπανούς στο Μεξικό. Με την πάροδο των δεκαετιών κατέστη ένα από τα πιο σταθερά νομίσματα της Λατινικής Αμερικής. Το 1993 εισήχθη από την Τράπεζα του Μεξικού ένα νέο πέσο (*nuevo peso* ή MXN).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Corporation, Bonnier (1 Φεβρουαρίου 1930). «Popular Science». Bonnier Corporation. Ανακτήθηκε στις 16 Οκτωβρίου 2017 – μέσω Google Books.
2. ↑  «Triennial Central Bank Survey Foreign exchange turnover in April 2013 : preliminary global results : Monetary and Economic Department» (PDF). *Bis.org*. Σεπτέμβριος 2013. Ανακτήθηκε στις 16 Οκτωβρίου 2017.
3. ↑  «Moneda: peso» [Currency: peso]. *Banderas de Estado del mundo* (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 18 Ιουλίου 2019.
4. ↑  Darling, Juanita (1 Ιανουαρίου 1993). *Los Angeles Times*.. Ανακτήθηκε στις 25 Αυγούστου 2018.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Μεξικάνικο πέσο** |

* [www.cmm.gob.mx Ιστοσελίδα Τράπεζας του Μεξικού]
* Mexican Paper Money, description of the Mexican banknotes of the Bank of Mexico issued from 1925 until now.
* «Banknotes and coins». Banco de México (Mexico's Central Bank. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Σεπτεμβρίου 2015.
* *Historia de la moneda y del billete en México*, Ιστορία του νομίσματος στην ιστοσελίδα της Τράπεζας του Μεξικού (Banco de México)
* Εικόνες παλαιών και σύγχρονων κερμάτων
* Παλαιά χαρτονομίσματα του Μεξικού (Αγγλικά) (Γερμανικά)
Η **Μαρία Ντάνου** (γεννηθείσα στις 3 Μαρτίου του 1990 στη Βέροια) είναι Ελληνίδα αθλήτρια του σκι αντοχής και αθλήτρια των Ολυμπιακών αγώνων.

Σταδιοδρομία
------------

Η Ντάνου τερμάτισε 72η στα 10 χιλιόμετρα στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς αγώνες 2010 στο Βανκούβερ. Το 2018, τερμάτισε 76η στα 10 χιλιόμετρα στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς αγώνες 2018 στο Πιόνγκτσανγκ.

Στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα Νορδικού σκι 2009 στο Λίμπερετς της Τσεχίας, τελείωσε 82η στο ατομικό σπριντ 15 χλιομέτρων. Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νορδικού Σκι 2017 στο Λάχτι, τερμάτισε 8η στον προκριματικό αγώνα 5 χιλιομέτρων. Έχει διακρίσεις σε βαλκανικό και εθνικό επίπεδο.

Προσωπική ζωή
-------------

Η Ντάνου γεννήθηκε στη Βέροια, πόλη με μεγάλη παράδοση στα χειμερινά αθλήματα. Σπούδασε Οικονομική Επιστήμη στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και αποφοίτησε το 2012.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Sports-Reference
Ο **Καισάριος** (Caesarius, ιταλικά : Cesario il Valoroso) ήταν Ναπολιτάνος αριστοκράτης, ναύαρχος του στόλου του Δουκάτου της Νάπολης κατά τη διάρκεια των θητειών (840 - 870 μ.Χ.) του πατέρα του, Σεργίου Α΄ και του αδελφού του Γρηγορίου Γ΄.

Το 846 οδήγησε τους Ναπολιτάνους σε ναυμαχία και νίκη επί των Σαρακηνών στη Γκαέτα. Το 849 διέταξε τους Ναπολιτάνους στη Μάχη της Όστια.

Τον Μάιο του 859, μια μαζική κοινή αποστολή του Σαλέρνο, της Νάπολης, του Αμάλφι και της Σουέσολα βάδισε προς την Κάπουα. Ο Λομβαρδός ηγέτης Λάντο Α΄ δεν ήταν σε θέση να διοικήσει και ο γιος του Λάντο Β΄ πήρε τα όπλα για να υπερασπιστεί την πόλη. Νίκησε τις δυνάμεις που έστειλαν εναντίον τους, με επικεφαλής τον Καισάριο και τον Γρηγόριο, στη γέφυρα του Τεοτομόντο , εκεί ο Καισάριος συνελήφθη με 800 στρατιώτες και οδηγήθηκε πίσω στην Κάπουα αλυσοδεμένος. Ο Έρχεμπερτ υπολογίζει την διεξαγωγή της μάχης στις 8 Μαΐου, την ημέρα του Μιχαήλ του Αρχαγγέλου, του οποίου η λατρεία ήταν δημοφιλής στους Λομβαρδούς. Είναι επομένως σημαντικό για τον Έρχεμπερτ (Λομβαρδός) ότι ο Λομβρδός Λάντο πρέπει να νικήσει έναν μεγάλο ελληνικό στρατό σε μια τόσο σημαντική μέρα.

Το 870 ο Καίσαρας φυλακίστηκε από τον ανιψιό του, Σέργιο Β΄, έχοντας αντιταχθεί στην συμμαχία του με τους Άραβες της Σικελίας και πέθανε στη φυλακή.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 26  Νοεμβρίου 2018.
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 27  Νοεμβρίου 2018.
3. ↑  Kreutz, p. 28
4. ↑  Kreutz, p. 73

Πηγές
-----

* Kreutz, Barbara M. (1996). *Before the Normans: Southern Italy in the Ninth and Tenth Centuries*. University of Pennsylvania Press. ISBN 978-0-8122-1587-8.
* Llewellyn, Peter. *Rome in the Dark Ages*. London: Faber and Faber, 1970.
Η **Μενόρα Μιβταχίμ Αρένα** (εβραϊκά: היכל מנורה מבטחים) είναι μεγάλος αθλητικός χώρος πολλαπλών χρήσεων στο νότιο Τελ Αβίβ του Ισραήλ. Είναι μία από τις σημαντικότερες αθλητικές εγκαταστάσεις στην ευρύτερη περιοχή του Τελ Αβίβ. Η χωρητικότητα του γηπέδου είναι 10.383 θεατές σε αγώνες καλαθοσφαίρισης και 8.000 θεατές σε συναυλίες.

Αποτελεί έδρα της ομάδας καλαθοσφαίρισης Μακάμπι Τελ Αβίβ, η οποία είναι τμήμα του αθλητικού συλλόγου Μακάμπι Τελ Αβίβ. Έχει φιλοξενήσει το final four του ισραηλινού πρωταθλήματος, το final four του ισραηλινού κυπέλλου, όπως και τα περισσότερα παιχνίδια της εθνικής ομάδας καλαθοσφαίρισης του Ισραήλ. Επίσης, έχει φιλοξενήσει το final four του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης το 1994, όπως και το final four της Ευρωλίγκας το 2004. Σε άλλα αθλήματα, έχει φιλοξενήσει αγώνες Παγκόσμιου Ομίλου Ντέιβις Καπ ανάμεσα στο Ισραήλ και τη Γαλλία το 1989, και τα προημιτελικά του Ντέιβις Καπ μεταξύ του Ισραήλ και της Ρωσίας τον Ιούλιο 2009.

Ανήκει εξ ολοκλήρου στο δήμο του Τελ Αβίβ και το διαχειρίζεται η εταιρεία Sport Palaces Ltd (η οποία διαχειρίζεται επίσης το Στάδιο Μπλούμφιλντ). Στο παρελθόν ονομαζόταν **Γιαντ Ελιάου Αρένα** και **Nokia Arena**, ενώ την 1η Ιανουαρίου του 2015, μετονομάστηκε σε Μενόρα Μιβταχίμ Αρένα (היכל מנורה מבטחים).

Εικόνες
-------

* Εξωτερική όψη της «Μενόρα Μιβταχίμ Αρένα»Εξωτερική όψη της «Μενόρα Μιβταχίμ Αρένα»
* Άποψη της «Μενόρα Μιβταχίμ Αρένα»Άποψη της «Μενόρα Μιβταχίμ Αρένα»

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) *GeoNames*. 2005. Ανακτήθηκε στις 6  Απριλίου 2015.
2. ↑  Έχασε ξανά η Μακάμπι, χάνει και ο Γκούντες τη θέση του... sdna.gr
3. ↑  Όλη η Euroleague, στην οθόνη σας Αρχειοθετήθηκε 2015-11-27 στο Wayback Machine. euroleague.sport24.gr
4. ↑  Maccabi FOX Tel Aviv (2015-16) basket.co.il
5. ↑  Η "Νokia Arena" του χθες και του σήμερα Αρχειοθετήθηκε 2018-10-14 στο Wayback Machine. euroleague.sport24.gr

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος
Με τον όρο **μνημόνιο**, επίσης **υπόμνημα**, και *μνημόνειον* κατά τον Θ. Βοσταντζόγλου είναι έκθεση με ειδική αναφορά σε συγκεκριμένη υπόθεση. Δεδομένου ότι συσχετίζεται εννοιολογικά με τη μνήμη, ως μνημόνιο εννοείται οποιοδήποτε έγγραφο ή άλλο μέσο βοηθά τη μνήμη μέσω της καταγραφής γεγονότων ή συγκεκριμένων παρατηρήσεων πάνω σε ένα δεδομένο θέμα. Σε ό,τι αφορά στη διπλωματική γλώσσα, το μνημόνιο είναι επίσημο διπλωματικό έγγραφο, μέσω του οποίου είτε ανταλλάσσονται απόψεις ή εντοπίζονται θέματα για διμερείς ή πολυμερείς συμβάσεις διεθνούς δικαίου.

Σε ό,τι αφορά στην τυπική δομή του το μνημόνιο περιλαμβάνει πληροφορίες για την τρέχουσα κατάσταση, συνοπτική περιγραφή της προτεινόμενης πολιτικής συζήτηση επί των κεντρικών σημείων-κλειδιών, ανάμεσα στα οποία περιλαμβάνονται θέματα υλοποίησης, γενικά οικονομικά και ειδικά χρηματιστηριακά ζητήματα, όπως επίσης και απροσδόκητες αλλαγές. Περιέχει επίσης περίληψη των υπέρ και κατά επιχειρημάτων και προτεινόμενη απόφαση. Θεωρείται σημαντικό γιατί καθορίζει τις ευθύνες των περιλαμβανόμενων μερών εν είδει συμφωνίας, και παρέχει το γενικό πλαίσιο
και το κύρος της συμφωνίας, ξεκαθαρίζοντας ταυτόχρονα όρους και ζητήματα συμμόρφωσης σε γενικά προγράμματα.

Όντας κοινό μέσο επικοινωνίας σε μία εταιρία το υπόμνημα αντιπροσωπεύει συνήθως ένα σύντομο σημείωμα για τη μετακίνηση πληροφοριών από τον ένα τομέα της εταιρείας στον άλλον. Σε αυτού του είδους τα υπομνήματα περιλαμβάνονται λίγα βασικά στοιχεία όπως αποστολέας και παραλήπτης ή παραλήπτες, ημερομηνία το γενικό θέμα και τις απαραίτητες πληροφορίες.

Είδη μνημονίου
--------------

* Δικαστικό μνημόνιο, επίσης υπόμνημα.
* Μνημόνιο συμφωνίας
* Εταιρικό μνημόνιο
* Μνημόνιο συνεργασίας, επίσης μνημόνιο συνεννόησης και μνημόνιο συμφωνίας.
* Προεδρικό μνημόνιο

Παραπομπές σημειώσεις
---------------------

1. ↑  Θ. Βοσταντζόγλου 1986, *Αντιλεξικόν*, Αθήνα, 962.
2. ↑  Γ. Μπαμπινιώτης, *Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας*, β' έκδοση - γ' ανατύπωση, Αθήνα, 1110.
3. ↑  Writing Guide for a Memorandum of Understanding (MOU).
4. ↑  What is a Memorandum?.

Διαδίκτυο
---------

* RPI.edu, The Writing Center: Rensselaer Polytechnic Institute. (αγγλ.)
* Washington.edu, Συγγραφή Μνημονίου, Patrick, Richard F. Elmore, Laurie Werner. (αγγλ.)
* Συζήτηση ορολογίας στο Translatum

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **μνημόνιο**  |
Η **Ιωάννα Κοντογεωργακοπούλου** είναι η πρώτη πρωταθλήτρια Ελλάδος στην κατηγορία των γυναικών του καλλιτεχνικού πατινάζ.

Βιογραφικό
----------

Γεννήθηκε στην Αθήνα την 1 Απριλίου του 1970 και άρχισε να ασχολείται με το καλλιτεχνικό πατινάζ από μικρή ηλικία. Ο σύλλογος που την ανέλαβε ήταν ο Τάρανδος με τον οποίο κατέκτησε και 3 πανελλήνια πρωταθλήματα (1989, 1990, 1991). 

Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών της στο Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και το Μεταπτυχιακό στη Σόφια της Βουλγαρίας εργάζεται ως προπονήτρια στον Ελληνικό χώρο των παγοδρομιών.

Παραπομπές
----------

Ελληνικός Αθλητισμός -Υφυπουργείο Αθλητισμού / Γενική Γραμματεία Αθλητισμού Σελ.211

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

Επίσημη Ιστοσελίδα
Η **Καρολίνα** (γερμ. *Caroline, Princess of Anhalt-Zerbst*, 10 Μαΐου 1732 - 22 Μαΐου 1759) από τον Οίκο της Έσσης ήταν κόρη του Πρίγκιπα της Έσσης-Κάσσελ και αρχιστράτηγου της Γερμανικής αυτοκρατορίας. Με τον γάμο της έγινε Πριγκίπισσα του Άνχαλτ-Τσερμπστ.

Βιογραφία
---------

Η *Καρολίνα Βιλελμίνη Σοφία* ήταν η τέταρτη κόρη του Μαξιμιλιανού της Έσσης-Κάσσελ, αρχιστράτηγου της αυτοκρατορίας της Γερμανίας, και της Φρειδερίκης Καρλόττας της Έσσης-Ντάρμστατ, κόρης του Ερνέστου Λουδοβίκου της Έσσης-Ντάρμστατ. 

Οι γονείς τού πατέρα της ήταν ο Κάρολος της Έσσης-Κάσσελ και η Mαρία Αμαλία της Κουρλάνδης. Οι γονείς τής μητέρας της ήταν ο Ερνέστος Λουδοβίκος της Έσσης-Ντάρμσταντ και η Δωροθέα Καρλόττα του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ.

Απεβίωσε στις 22 Μαΐου 1759, σε ηλικία 27 ετών.

Οικογένεια
----------

Στις 17 Νοεμβρίου 1753 παντρεύτηκε τον 4ο εξάδελφο τού πατέρα της Φρειδερίκο Αύγουστο του Άνχαλτ-Τσερμπστ στο Τσερμπστ και έτσι έγινε πριγκιπική σύζυγος τού Άνχαλτ-Τσερμπστ. Ο σύζυγός της ήταν αδελφός της Αικατερίνης Β΄ της Ρωσίας. Ο γάμος έμεινε άτεκνος.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*. p4127.htm#i41268.
2. ↑  p4127.htm#i41268. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
3. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
4. ↑  Hans Philippi, *Die Landgrafschaft Hessen-Kassel 1648–1806* = Veröffentlichungen der Historischen Kommission für Hessen 46 = Kleine Schriften 8, Marburg 2007, S. 45f. (ISBN 978-3-7708-1303-2)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 254013915
* GND: 1025052048

 |

 |
Το μνημείο του αγνώστου στρατιώτη στην πλατεία Συντάγματος στην Αθήνα.
Καθ' όλη τη διάρκεια της ιστορίας, πολλοί στρατιώτες έχουν πεθάνει στους πολυάριθμους πολέμους χωρίς υπολείμματα. Πολλά κράτη έχουν αναπτύξει την πρακτική ενός συμβολικού **μνημείου του άγνωστου στρατιώτη** που αντιπροσωπεύει τον πολεμικό τάφο εκείνων των μη αναγνωρισμένων στρατιωτών. Περιέχουν συνήθως τα υπολείμματα ενός νεκρού στρατιώτη που είναι μη αναγνωρισμένος.

Η συνήθεια αυτή προέρχεται από την αρχαιότητα, που πίστευαν ότι βασανίζονταν οι ψυχές όσων δεν είχαν ταφεί τα σώματα. Η ταφή αυτών που είχαν χαθεί τα πτώματα, γινόταν συμβολικά είτε με την κατασκευή ειδώλου, είτε με κενοτάφιο.

Δείτε επίσης
------------

* Οστεοφυλάκιο Ντουομόν
* Μνημείο του άγνωστου στρατιώτη (Ελλάδα)
Το **Μνημείο της εξοντωτικής πορείας των Εβραίων** είναι έργο τέχνης του Γερμανού σύγχρονου γλύπτη Χουμπέρτους φον Πίλγκριμ. Απαρτίζεται από αλυσίδα 21 αντίγραφων που είναι τοποθετημένα στη Γερμανία και ένα αντίγραφο στο Γιαντ Βασσέμ στο Ισραήλ.

Περιγραφή
---------

Αποτελείται από 22 αντίγραφα. Το κάθε αντίγραφο εικονίζει Εβραίους που είναι εξουθενωμένοι από τις κακουχίες και τον αφανισμό. Περπατούν αναγκαστικά ενώ τους εγκαταλείπουν οι τελευταίες τους δυνάμεις. Κρατάει ο ένας τον άλλο, ενώ υποθέτουμε το μάτι του αδίστακτου δεσμοφύλακα που καραδοκεί. 

Τα γλυπτά που είναι τοποθετημένα στη Γερμανία φέρουν την επιγραφή «*HIER FÜHRTE IN DEN LETZTEN KRIEGSJAHREN IM APRIL 1945 DER LEIDENSWEG DER HÄFTLINGE DES KONZENTRATIONSLAGER DACHAU VORBEI INS UNGEWISSE.*», ενώ το αντίγραφο στο Ισραήλ φέρει ως επιγραφή έναν ψαλμό από το βιβλίο του Προφήτη Ιερεμία.

Ένα από τα αντίγραφα είναι τοποθετημένο στο μνημείο του Ολοκαυτώματος Γιαντ Βασσέμ στο Ισραήλ, ενώ τα υπόλοιπα 21 είναι τοποθετημένα στη Γερμανία κατά μήκος της οδού από το Νταχάου στο Βαακίρχεν και σε δύο άλλους δρόμους, σημαδεύοντας την εξοντωτική διαδρομή που αναγκάστηκαν να διανύσουν θύματα του Ολοκαυτώματος στο τέλος του πολέμου.

Ιστορία
-------

Το έργο είναι φόρος τιμής σε πραγματικά γεγονότα αναγκαστικής πορείας Εβραίων που έγιναν στο τέλος του πολέμου στη Γερμανία. Το έργο τέχνης κατασκευάστηκε το 1989 και η ανάρτηση στα σημαδιακά σημεία της πορείας αποπερατώθηκε το 2005.

Πηγές
-----

* 26 Mahnmale am Todesweg ins Ungewisse
**Τα κάτω Σορβικά**(*dolnoserbšćina*) είναι μία γλώσσα της Δυτικής Σλαβικής οικογένειας. Ομιλείται από μειονοτικούς πληθυσμούς στην Ανατολική Γερμανία και συγκεκριμένα στην περιοχή της Νότιας Λουσατίας, που βρίσκεται σήμερα στο κρατίδιο του Βρανδεμβούργου. Τα κλασσικα κάτω Σορβικά είναι μία από τις δύο εκδοχές της Σορβικής γλώσσας, η άλλη είναι τα Άνω Σορβικά. 

Δίγλωσση πινακίδα στο Κότμπους.
Η κλασσική Κάτω Σορβική αναπτύχθηκε τον 18ο αιώνα και τότε αποσαφηνίστικαν οι γραμματικοί και συντακτικοί της κανόνες, οι οποίοι είναι συσχετισμένοι με την διάλεκτο του Κότμπους. Η κύρια διάλεκτος έχει επηρεασθεί από τα Άνω Σορβικά. 

Η Κάτω Σορβική ομιλείται στην ευρύτερη περιοχή του Κότμπους στο Βραδεμβούργο. Οι πινακίδες στην περιοχή είναι σε δύο γλώσσες, και μάλιστα η πόλη του Κότμπους έχει ένα γυμνάσιο στο οποίο διδάσκονται τα Κάτω Σορβικά. Είναι μία γλώσσα που βρίσκεται σε μεγάλο κίνδυνο εξαφάνισης, καθώς οι περισσότεροι φυσικοί ομιλητές της γλώσσας είναι μεγάλης ηλικίας.

Οι ομιλητές της γλώσσας είναι περίπου 7 χιλιάδες.

Ορθογραφία
----------

Η Σορβική αλφάβητος γράφεται με το λατινικό αλφάβητο, αλλά χρησιμοποιεί κάποια ιδαίτερα διακριτικά για να περιγράψει όλους τους ιδιαίτερους ήχους της γλώσσας.

Παράδειγμα
----------

Το πρώτο άρθρο της Οικουμενικής Διακήρυξης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα στα Κάτω Σορβικά:
*Wšykne luźe su lichotne roźone a jadnake po dostojnosći a pšawach. Woni maju rozym a wědobnosć a maju ze sobu w duchu bratšojstwa wobchadaś.* ('Ολοι οι άνθρωποι γεννιούνται ελεύθεροι και ίσοι στην αξιοπρέπεια και τα δικαιώματα. Είναι προικισμένοι με λογική και συνείδηση, και οφείλουν να συμπεριφέρονται μεταξύ τους με πνεύμα αδελφοσύνης.)

Παραπομπές
----------

1. ↑  Rothstein, Björn· Thieroff, Rolf (2010). *Mood in the Languages of Europe*. Ευρώπη: John Benjamins Publishing. σελ. 376-377.
2. ↑  «UNESCO Atlas of the World's Languages in danger». *www.unesco.org*. Ανακτήθηκε στις 18 Απριλίου 2020.
3. ↑  «Upper and Lower Sorbian language, alphabet and pronunciation». *www.omniglot.com*. Ανακτήθηκε στις 18 Απριλίου 2020.
Η **Μαργαρίτα Τζέπα** (αλβ. **Margarita Xhepa**) (γεν. 2 Απριλίου 1932) είναι μια από της σημαντικότερες Αλβανίδες ηθοποιούς του κινηματογράφου κ του θεάτρου.

Βιογραφία
---------

Η Μαργαρίτα Τζέπα γεννήθηκε στην Λούσνια, στη κεντρική Αλβανία και είναι βλάχικης καταγωγής. Σπούδασε στο Καλλιτεχνικό Λύκειο (Liceu Artistik), στα Τίρανα.

Ξεκίνησε την καριέρα της στο Εθνικό Θέατρο της Αλβανίας (Teatri Kombëtar) τη δεκαετία του 1950. Έπαιξε σε δεκάδες έργα μεταξύ των οποίων και σε έργα του Τσέχοφ, του Σίλερ και του Γκογκόλ. Επίσης συμμετείχε σε περισσότερες από 30 ταινίες από το 1965 μέχρι το 2021. Το 1962, την πρώτη φορά που διοργανώθηκε το Φεστιβάλ Τραγουδιού στην Αλβανία (Festivali i Këngës), ήταν η παρουσιάστρια της διοργάνωσης.

Το 1997 της απονεμήθηκε τιμητικό βραβείο στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου στη Θεσσαλονίκη, για την ερμηνεία της στην ταινία Μιρουπάφσιμ, του Χρήστου Βούπουρα. Την επόμενη χρονιά συνεργάστηκε με το Εθνικό Θέατρο της Ελλάδας στην Ηλέκτρα του Σοφοκλή, σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Μαυρικίου.

Το 2021 της απονεμήθηκε το βραβείο «Ηθοποιός της Ευρώπης», στο πλαίσιο του 19ου Διεθνούς Φεστιβάλ Θεάτρου, για το ρόλο της στο θεατρικό έργο Ποιος έφερε την Ντορουντίν, σε σκηνοθεσία του Λαέρτη Βασιλείου.

Η κομμουνιστική κυβέρνηση της Αλβανίας είχε απονείμει στην Μαργαρίτα Τζέπα τον τίτλο του Καλλιτέχνη του Λαού.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) *Internet Movie Database*. nm0944437. Ανακτήθηκε στις 13  Αυγούστου 2015.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 232792275
* **Europeana**: agent/base/36911
* LCCN: n2012011554
* ISNI: 0000 0003 6600 1658
* GND: 1021087564

 |

 |
Η **Μαργαρίτα-Κυριακή Μυτιληναίου** (7 Ιουλίου 1968) είναι Ελληνίδα ραδιοφωνική παραγωγός. 

Γεννήθηκε στο Λονδίνο και είναι κόρη των ηθοποιών Στέφανου Ληναίου και Έλλης Φωτίου.

Έχει σπουδάσει αγγλική φιλολογία, ωστόσο από πριν ακόμα ολοκληρώσει τις σπουδές της, την "κέρδισε" το ραδιόφωνο. Έχει εργαστεί για πολλά χρόνια ως ραδιοφωνική παραγωγός στα ραδιόφωνα του ANT1 FM και του "Σκάι FM". Ιδιαίτερα δημοφιλής έγινε μέσα από τη συχνότητα του "Μελωδία FM". Διατέλεσε υπεύθυνη προγράμματος στον ραδιοφωνικό σταθμό "Δίεση FM", καθώς σύμβουλος προγράμματος και στο "Σκάι FM". Από το 2001 ως το 2010 υπήρξε Διευθύντρια Προγράμματος του Δεύτερου Προγράμματος της Ραδιοφωνίας της ΕΡΤ. Επιμελήθηκε το Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης στον ημιτελικό του οποίου το 2005 υπήρξε συμπαρουσιάστρια, ενώ υπήρξε εκ των σχολιαστών της ΝΕΤ στην τελετή έναρξης των Ολυμπιακών αγώνων του Πεκίνου. Το 2013 επέστρεψε στο ραδιόφωνο συγκεκριμένα στο Μέντα fm από όπου και αποχώρησε το 2015. Από τον Οκτώβρη του 2015 βρισκόταν στον αέρα του Βήμα fm καθημερινά 17:00-18:00. Από το Φεβρουάριο του 2017 επιλέγει μουσικές στο διαδικτυακό ραδιόφωνο του www.joinradio.gr  από Δευτέρα ως Πέμπτη 12:00 - 14:00

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Join Radio | Join Radio». *Join Radio* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 9 Μαρτίου 2017.
2. ↑  «Join Radio | Join Radio». *Join Radio* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 9 Μαρτίου 2017.
Στη ρωμαϊκή μυθολογία με το συλλογικό όνομα **Καμέναι** (*Camenae*) ήταν γνωστές τέσσερις Νύμφες των πηγών, των πηγαδιών και γενικώς των υδάτων: η Καρμέντα, η Ηγερία, η Αντεβόρτα και η Ποστβόρτα. Οι Καμέναι ήταν σοφές και κάποτε προέλεγαν τα μέλλοντα. Κυριότερη ανάμεσά τους ήταν η Καρμέντα ή Καρμεντίς ή Καρμεντία: η εορτή Καρμεντάλια, στις 11 και 15 Ιανουαρίου, ήταν αφιερωμένη σε αυτή. 

Το ιερό των Καμενών βρισκόταν μέσα σε ένα ιερό άλσος, το Porta Capena, κοντά στο ιερό της Ηγερίας. Από νωρίς μετά την κατάκτηση της Ελλάδας από τους Ρωμαίους, αυτές οι Νύμφες ταυτίσθηκαν με τις Μούσες της ελληνικής μυθολογίας.

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Βιβλιογραφία
------------

* Anna Ferrari. *Camene*, in *Dizionario di mitologia greca e latina*. Torino, UTET, 1999. ISBN 88-7750-754-3
* Herbert Jennings Rose: *Camene*, στο έργο των Nicholas Hammond & Howard Scullard *Dizionario di antichità classiche*, Edizioni San Paolo, Milano 1995, ISBN 88-215-3024-8
Ο **Μιχαήλ Παλαιολόγος** ήταν βυζαντινός ευγενής στα τέλη του 13ου αρχές του 14ου αιώνα.

Ήταν γιος του καίσαρα και σεβαστοκράτορα Κωνσταντίνου Παλαιολόγου αδελφού του αυτοκράτορα Μιχαήλ Η΄ και της Ειρήνης Βράναινας. 

Στο τυπικό της μονής Βεβαίας Ελπίδος, που διασώζεται, αναφέρεται με το όνομα *Μιχαήλ Βρανάς Παλαιολόγος*, χρησιμοποιώντας και το Βρανάς πού ήταν το όνομα της μητέρας του. Στο ίδιο τυπικό αναφέρεται δωρητής μίας εικόνας του αρχάγγελου Μιχαήλ διακοσμημένη με χρυσό. Άγνωστο εάν έκανε κοικογένεια, το μόνο γνωστό είναι ότι εκάρη μοναχός με το όνομα *Μακάριος*. 

>  **Τυπικόν της μονής Βεβαίας Ελπίδος :** [...] (ὁ Μιχαήλ Βρανᾶς Παλαιολόγος) προσήνεγκε τῇ μονῇ ὑπὲρ τῶν μνημοσύνων αὐτοῦ εἰκόνα κεκοσμημένην τοῦ ἀρχιστρατήγου Μιχαήλ, σαροὺτ χρυσοὺν,   
> πηγή : Τυπικόν της μονής Βεβαίας Ελπίδος 
> 
>

Παραπομπές
----------

1. 1 2  BYZANTINE NOBILITY-Δυναστεία Παλαιολόγων, ανακτήθηκε 26 Ιανουαρίου 2019
2. 1 2 3  Τυπικόν της μονής Βεβαίας Ελπίδος, Πανεπιστήμιο του Φράιμπουργκ - (N°3782), ανακτήθηκε 26 Ιανουαρίου 2019
*Καπουτσίνος*.
Ο ***Καπουτσίνος*** είναι ζωγραφικό έργο του Νικόλαου Γύζη. Πρόκειται για ελαιογραφία σε μουσαμά διαστάσεων 0,37 x 0,31 μ. Φυλάσσεται στην Εθνική Πινακοθήκη.

Περιγραφή
---------

Οι πινελιές είναι αδρές και αποφασιστηκές. Τα χαρακτηριστικά είναι γωνιώδη, ενώ με ελάχιστους τόνους δίδονται οι εντάσεις της έκφρασης. Η απόκοσμη λάμψη της ψυχής αποδίδεται με τις αστραπές του φωτός στις κόχες των ματιών, στα εξογκωμένα μήλα και στο κάτω χείλος. Το σκούρο κάλυμμα του κεφαλιού τονίζει το φωτισμένο πρόσωπο. Για τον Γιάννη Παπαϊωάννου είναι «*μια ανατομία ψυχής παρά μια απεικόνιση προσώπου. Είναι ίσως ο αντιπροσωπευτικότερος πίνακας του ζωγράφου σε κιαροσκούρο.*» Και συνεχίζει ο ίδιος μελετητής, «*Ο καπουτσίνος εκφράζει κάτι από τον ίδιο το Γύζη: τη μοναξιά του αναχωρητή, του δοσμένου στα εσωτερικά οράματα.*»

Παραπομπές
----------

1. ↑  Μισιρλή 1996, σελ. 368
2. ↑  Παπαϊωάννου, σελ. 152

Πηγές
-----

* Μισιρλή, Νέλλη (1996). *Γύζης*. Αθήνα: Εκδόσεις Αδάμ.
* Παπαϊωάννου, Γιάννης. «Νικόλαος Γύζης». *Οι Έλληνες ζωγράφοι από τον 19ο αιώνα στον 20ο*. Αθήνα: Εκδόσεις Μέλισσα. σελ. 139-188.
Αυτό το λήμμα αφορά τον πρίγκηπα.  Για τον αρχιερέα, δείτε: Καναφέρ (αρχιερέας του Φθα).  

Ο **Καναφέρ** ήταν πρίγκιπας της 4ης Δυναστείας της αρχαίας Αιγύπτου. Το όνομά του σημαίνει «Η ψυχή (του) είναι όμορφη» (*κα* = ψυχή, *νεφέρ* = όμορφος).

Ήταν μάλλον γιος του Φαραώ Σνεφρού. Δεν είναι ξεκάθαρο ποιοι ήταν οι γονείς του και το πότε ακριβώς έζησε ο Καναφέρ. Είναι επίσης πιθανό να ήταν βασιλικός απόγονος της 5ης Δυναστείας.

Ο Καναφέρ κατείχε το αξίωμα του βεζίρη. Αν όντως έζησε κατά την 4η Δυναστεία και ήταν γιος του Σνεφρού, είναι πιθανό να διαδέχτηκε σ' αυτό το αξίωμα τον αδελφό του Νεφερμαάτ, και να υπηρέτησε κατά την τελευταία περίοδο βασιλείας του Σνεφρού. Κατόπιν θα τον είχε διαδεχτεί ο γιος του Νεφερμαά Χεμιούνου, ο οποίος κατείχε το αξίωμα κατά την αρχή της βασιλείας του Χέοπα.

Το όνομα της συζύγου του Καναφέρ δεν μας είναι γνωστό, αλλά γνωρίζουμε ότι ήταν ιέρεια της Αθώρ, και ότι του έδωσε πολλούς απογόνους, τον Kawab, τον Καναφέρ Β', τον Meresankh κ.ά..

Ο Καναφέρ τάφηκε κοντά στη Ρομβοειδή Πυραμίδα στο Νταχσούρ.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Dodson, Aidan and Hilton, Dyan. The Complete Royal Families of Ancient Egypt. Thames & Hudson. 2004. ISBN 0-500-05128-3
2. 1 2  Edwards, et.al. The Cambridge Ancient History: Early History of the Middle East, Cambridge University Press, 1971, Retrieved via Google Books
3. ↑  Reisner.
4. ↑  Joyce, Filer, Pyramids, Oxford University Press US, 2006 Retrieved through google books

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Kanafer  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Μιχαήλ Αρνιωτάκης** (1841-1910) ήταν Έλληνας ηθοποιός.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1841 στην Αθήνα. Σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, και εργάστηκε ως υπογραμματέας στο Ειρηνοδικείο Αθηνών μέχρι το 1865, ενώ παράλληλα εμφανιζόταν και σε ερασιτεχνικούς θεατρικούς θιάσους. Μετά από παρακίνηση του Παντελή Σούτσα, εγκατέλειψε την θέση του στο δικαστικό σώμα, για να εργαστεί ως τακτικός ηθοποιός στον θίασο του Σούτσα. Η πρώτη του εμφάνιση στο θεάτρο έγινε στις 12 Μαρτίου 1866, όταν υποδύθηκε τον Αίπυτο στο έργο *Μερόπη* του Δημητρίου Βερναρδάκη. Στη συνέχεια περιόδευσε σε πόλεις της Ελλάδας, της Τουρκίας, της Ρουμανίας και της Ρωσίας είτε με τους δικούς του θίασους είτε με τους θίασους των Σούτσα, Ταβουλάρη και Αλεξιάδη.

Οι σημαντικότερες ερμηνείες του ήταν αυτές του Ιάγου στον *Οθέλο* του Σαίξπηρ, και του *Ταρτούφου* του Μολιέρου. Αποχώρησε από το θέατρο το 1907 λόγω ημιπληγίας, την περίοδο όπου υποδυόταν τον Αλή πασά στο έργο *Κυρά Βασιλική* του Γεράσιμου Βώκου. Δίδαξε στην δραματική σχολή του Εθνικού Δραματικού Συλλόγου, ενώ συνέγραψε και δύο θεατρικά έργα: τα *Κοινωνικαί πληγαί* (1887) και *Προνομιούχοι* (1902). Επίσης έγραψε θεατρικές μελέτες.

Πέθανε στις 26 Απριλίου 1910 στην Αθήνα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  thesis.ekt.gr/thesisBookReader/id/28138#page/484/mode/2up.
2. ↑  thesis.ekt.gr/thesisBookReader/id/28138#page/486/mode/2up. Ανακτήθηκε στις 25  Νοεμβρίου 2018.
3. 1 2  www.ekebi.gr/magazines/ShowImage.asp?file=124175&code=3834.
4. ↑  helates.cut.ac.cy/index.php/iwb00.
5. 1 2  «Αρνιωτάκης, Μιχαήλ (Αθήνα, 1841 - 1910)». *Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό - Τόμος: 2*. Εκδοτική Αθηνών. Ανακτήθηκε στις 2 Ιουλίου 2017.
6. 1 2  «Αρνιωτάκης, Μιχαήλ». *www.ygeiaonline.gr*. Εγκυκλοπαίδεια Δομή. Ανακτήθηκε στις 2 Ιουλίου 2017.
7. ↑  Δημητρακόπουλος, Πολ. Τ. (28 Απριλίου 1910). «Μιχαήλ Αρνιωτάκης». *Σκριπ*.. Ανακτήθηκε στις 2 Ιουλίου 2017.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Μιχαήλ Αρνιωτάκης στον *Πανδέκτη*, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.
Συντεταγμένες: 28°21′17″N 16°22′16″W﻿ / ﻿28.35472°N 16.37111°W﻿ / 28.35472; -16.37111

τοποθεσία
Κανδελάρια
Η **Κανδελάρια** (*Candelaria*) είναι παράλια πόλη της Τενερίφης των Καναρίων Νήσων, της Ισπανίας, ιδιαίτερα γνωστή από την θαυματουργή εικόνα της ομώνυμης Παναγίας. Ο πληθυσμός της ανέρχεται στους 25.957 κατοίκους.

Γενικά
------

Η Κανδελάρια αποτελεί για τους Καθολικούς κατοίκους των Καναρίων νήσων σημαντικό τόπο λατρείας και προσκυνήματος της ιερής εικόνας της Παναγίας της Κανδελάριας που προσελκύει περισσότερους από 2,5 εκατομμύρια επισκέπτες ετησίως.

Χιλιάδες πιστοί από την Ισπανία, αλλά και την Λατινική Αμερική έρχονται για να αποδώσουν φόρο τιμής στην Παναγία της Κανδελάριας, που είναι και η πολιούχος των Καναρίων Νήσων. Η εικόνα της Παναγίας είναι ξυλόγλυπτη και εμφανίζει Μαύρη την Παναγία φέροντας πλούσια ένδυση να βαστάζει στο ένα χέρι το μωρό Ιησού και στο άλλο χέρι ένα κερί.

Αξιοθέατα
---------

Το πιο σημαντικό αξιοθέατο στη πόλη είναι η Βασιλική της Κανδελάριας με το χαρακτηριστικό κωδωνοστάσιο, που χτίστηκε το 1959, πάνω στα ερείπια παλαιότερης εκκλησίας που καταστράφηκε από πυρκαγιά. Δίπλα από τη βασιλική είναι ένα μοναστήρι που ανήκει στο Τάγμα Δομινικανών, μοναστική κοινότητα που είναι υπεύθυνη του ιερού. Δίπλα στην πλατεία της βασιλικής είναι τα χάλκινα αγάλματα των αρχαίων κατοίκων του νησιού, των καλουμένων "Γκουάχες", (*Guanches*). Και τούτο συμβαίνει επειδή κατά την παράδοση η εικόνα της Παναγίας βρέθηκε από αυτούς το 1390.

Η Παναγία της Κανδελάριας τιμάται δύο φορές τον χρόνο: στις 2 Φεβρουαρίου και στις 15 Αυγούστου, όπου αυτές τις ημέρες συρρέουν στην πόλη χιλιάδες προσκυνητές από διάφορα μέρη του αρχιπελάγους και της υπόλοιπης Ισπανίας.

Φωτογραφίες
-----------

* Βασιλική της ΚανδελάριαςΒασιλική της Κανδελάριας
* Βωμός στο εσωτερικό της εκκλησίαςΒωμός στο εσωτερικό της εκκλησίας
* Παναγία της Κανδελάριας (Μαύρης Παναγιάς)Παναγία της Κανδελάριας (Μαύρης Παναγιάς)
* Αγάλματα των αρχαίων κατοίκων του νησιού, ΓκουάχεςΑγάλματα των αρχαίων κατοίκων του νησιού, Γκουάχες

Παραπομπές
----------

1. ↑  Remodelación de la Plaza de la Patrona de Canarias
2. 1 2  Fiestas de Candelaria[*νεκρός σύνδεσμος*]
3. 1 2  Pregón de las Fiestas de la Virgen de Candelaria, Patrona de Canarias

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **Κανδελάρια**  |

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Κανδελάρια** |

* Επίσημη ιστοσελίδα της πόλης

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 316733850
* GND: 2172803-3

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Ευρώπη
* Πύλη:Ισπανία
 |

 |
Ο **Σαΐντ Ματζίντ μπιν Σαΐντ Αλ-Μπουσαΐντ** (1834 - 7 Οκτωβρίου 1870) ήταν ο πρώτος Σουλτάνος της Ζανζιβάρης. Κυβέρνησε την Ζανζιβάρη από τις 19 Οκτωβρίου 1856 μέχρι τις 7 Οκτωβρίου 1870.

Ο Ματζίντ έγινε Σουλτάνος της Ζανζιβάρης με τον θάνατο του πατέρα του, Σαΐντ μπιν Σουλτάν, αλλά η διαδοχή του αμφισβητήθηκε. Μετά τον αγώνα για την διαδοχή στην θέση του Σουλτάνου του Ομάν, η Ζανζιβάρη και το Ομάν χωρίστηκαν σε δύο ξεχωριστά πριγκιπάτα, και ο Ματχίντ κυβέρνησε την Ζανζιβάρη ενώ ο Θουγουαΐνι μπιν Σαΐντ κυβέρνησε το Ομάν.

Από τον γάμο του απέκτησε μόνο μία κόρη, Σαΐντα Χανφόρα μπιν Ματζίντ (η οποία παντρεύτηκε τον ξάδερφό της Χαμούντ μπιν Μουχάμεντ). Συνεπώς τον Ματζίντ διαδέχτηκε ο αδερφός του Μπαργκάς μπιν Σαΐντ.

Η βασιλεία του έγινε γνωστή από το γεγονός ότι εδραίωσε την εξουσία του με το δουλεμπόριο στην Ανατολική Αφρική. Ο Μπαργκάς μπιν Σαΐντ ισχυρίστηκε ότι σταμάτησε το δουλεμπόριο αλλά το συνέχισε μέχρι το Ηνωμένο Βασίλειο να κάνει την Ζανζιβάρη προτεκτοράτο του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ingrams 1967, σελίδες 162–163
2. ↑  Keane 1907, σελ. 483

Πηγές
-----

* Ingrams, William H. (1967), *Zanzibar: Its History and Its People*, Abingdon: Routledge, ISBN 0-7146-1102-6, OCLC 186237036 .
* Keane, Augustus H. (1907), *Africa*, **1** (2nd έκδοση), London: Edward Stanford, OCLC 6646364,  .

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 2720150203817703250007
* LCCN: n2017200925
* SUDOC: 265068487

 |

 |
Η **Καρατάς** (τουρκικά: Karataş) είναι μικρή πόλη και διαμέρισμα στην επαρχία Αδάνων, στη μεσογειακή ακτή της Τουρκίας, 47 χλμ. από την πόλη των Αδάνων, ανάμεσα στον ποταμό Σάρο και τον Πύραμο, ο οποίος είναι γνωστός και ως Λευκόσυρος. Η πόλη έχει πληθυσμό 8.483 κατοίκους (το 2010), με άλλους 13.000 να ζουν στα γύρω χωριά.

Στην πόλη δεσπόζουν τα ερείπια εκκλησιών, καραβανσεράι και ενός αμφιθεάτρου. Ωστόσο, τα αρχαία μνημεία απομένει να χρονολογηθούν ελλείψει κατάλληλης έρευνας ή συντήρησης.

Ιστορία
-------

Η περιοχή κατοικήθηκε τουλάχιστον από την εποχή των Χετταίων και πιθανώς παλαιότερα. Αργότερα ήταν μέρος της ασσυριακής επαρχίας Κούε. Την εποχή των Ελλήνων, που γνώριζαν την πόλη με τα ονόματα Μέγαρσος, Μάγαρσος ή Μάγαρσα, υπήρχε ένα λιμάνι στις εκβολές του πλωτού Πυράμου, αποτελώντας σημαντική στρατιωτική και εμπορική οδό στην πεδιάδα της Κιλικίας και παρείχε επίσης πρόσβαση στη θάλασσα για τις παραποτάμιες πόλεις, όπως η Μαλλός. Το 333 π.Χ. λίγο πριν τη Μάχη της Ισσού, ο Μέγας Αλέξανδρος έκανε θυσία εδώ σε έναν ναό που, κατά *interpretatio graeca*, θεώρησε ότι ήταν της Αθηνάς. Η «Αθηνά της Μαγάρσου» η οποία εμφανίζεται στα ελληνιστικά νομίσματα φέρεται, από την πόζα της και τις ιδιότητες που την περιβάλλουν, να έχει μεσοποταμιακούς δεσμούς. Ο Ρόμπιν Λέιν Φοξ αναγνωρίζει την προέλευση του τόπου λατρείας στις νίκες του Σενναχειρείμ, ο οποίος ίδρυσε το ιερό το 696 π.Χ. μετά από μια θαλάσσια μάχη με Έλληνες στις εκβολές του ποταμού· το αφιέρωσε στην πολεμική του θεά, την Ανάθ, ή την Ινάννα.

Οι Ρωμαίοι απέδωσαν την ονομασία Μέγαρσος ως *Megarsus*. Το λιμάνι αργότερα κατακτήθηκε από τους αραβικούς στρατούς κατά την επέκταση του Ισλάμ και στη συνέχεια από τους Οθωμανούς το 1517.

Η Μέγαρσος καταλήφθηκε από γαλλικά στρατεύματα κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  postakodu.ptt.gov.tr.
2. ↑  Arthur Houghton, "The Seleucid mint of Mallus and the cult figure of Athena Magarsia", inA, Houghton, S. Hester *et al.* (eds.) *Festschrift für /Studies in Honour of Leo Miildenburg*1984 :99-110. 1984:99-110, noted by Fox 2008.
3. ↑  Fox, *Travelling Heroes in the Epic Age of Homer*, 2008:82f.
4. ↑  Το μνημείο της νίκης του στην ξηρά, παρατηρεί ο Ρόμπιν Λέιν Φοξ, ήταν στην Αγχιάλη.
Συντεταγμένες: 50°4′12.274″N 19°55′25.478″E﻿ / ﻿50.07007611°N 19.92374389°E﻿ / 50.07007611; 19.92374389

Το λογότυπο του μουσείου.Το λογότυπο του μουσείου.
Το **Μουσείο Ιστορίας της Φωτογραφίας** **«Βαλέρι Ζεβούσκι»** (πολωνικά: Muzeum Historii Fotografii w Krakowie) είναι κρατικό μουσείο φωτογραφίας στην Κρακοβία της Πολωνίας, το οποίο ιδρύθηκε ως το μοναδικό του είδους του μόλις 3 χρόνια πριν την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης. Ο χώρος επέζησε από τη μετάβαση χάρη σε νέα προγράμματα. Το κτίριο του μουσείου βρίσκεται στην οδό Γιουζεφίτουφ (Józefitów) 16, στην περιοχή Κροβόντζα (Krowodrza).

Το 2018 άνοιξε το δεύτερο τμήμα του μουσείου σε ένα ιστορικό κτίριο του σκοπευτηρίου στην οδό Βασίλισσας Γιαντίβγκα (Królowej Jadwigi). Ονομάζεται MuFo Strzelnica.

Το 2021, το τρίτο μουσειακό τμήμα άνοιξε σε ένα παλιό κτίριο του αυστριακού στρατώνα στην οδό Ρακοβίτσκα (Rakowicka). Ονομάζεται MuFo Rakowicka.

Αποστολή του Μουσείου είναι η συλλογή και η εκλαΐκευση ιστορικών φωτογραφιών, καθώς και η έρευνα και πιο πρόσφατα η ψηφιοποίηση εικόνων για το διαδικτυακό μουσείο. Εκτός από τα εκθέματα και τα διεθνή συμπόσια, το μουσείο διαθέτει συλλογή πρώιμου φωτογραφικού εξοπλισμού και τη δική του τεράστια βιβλιοθήκη με άλμπουμ, αρχεία, καταλόγους, βιβλία και εγχειρίδια, καθώς και αίθουσα τύπου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Zbiory Muzeum Historii Fotografii w Krakowie w cyfrowej rzeczywistości | Portal o sztuce w Polsce | Wystawy | Recenzje | Filmy | Fotorelacje | Kalendarium wernisaży i wydarzeń | Prezentacje artystów». *web.archive.org*. 2 Οκτωβρίου 2012. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Οκτωβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 22 Μαΐου 2023.
2. ↑  «Kontakt - Muzeum Fotografii w Krakowie». *mufo.krakow.pl*. Ανακτήθηκε στις 22 Μαΐου 2023.
3. ↑  «Strona główna - Muzeum Fotografii w Krakowie». *mufo.krakow.pl*. Ανακτήθηκε στις 22 Μαΐου 2023.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα
Συντεταγμένες: 48°12′13.687″N 16°21′42.433″E﻿ / ﻿48.20380194°N 16.36178694°E﻿ / 48.20380194; 16.36178694

Μουσείο Ιστορίας της Τέχνης: πρόσοψη
εσωτερικό
Αντόνιο Κανόβα : *Θησέας και Μινώταυρος*, κλιμακοστάσιο εισόδου
Το **Μουσείο Ιστορίας της Τέχνης** (**Kunsthistorisches Museum**) της Βιέννης είναι το μεγαλύτερο μουσείο της Αυστρίας και περιέχει ανεκτίμητους καλλιτεχνικούς θησαυρούς. 

Βρίσκεται επί της Ringstrasse και άνοιξε τις πύλες του για το κοινό το 1891, επί Φραγκίσκου Ιωσήφ, ο οποίος θέλησε να στεγάσει εκεί τις συλλογές των Αψβούργων. Αρχιτέκτονες ήταν ο Γκότφρηντ Ζέμπερ και ο Καρλ φον Χασενάουερ. 

Τα τμήματα που απαρτίζουν το μουσείο είναι η Πινακοθήκη, οι συλλογές της Αιγύπτου και της Εγγύς Ανατολής, η συλλογή ελληνικών και ρωμαϊκών αρχαιοτήτων, η συλλογή γλυπτικής και διακοσμητικών τεχνών, η νομισματική συλλογή και η βιβλιοθήκη. Άλλες συλλογές που υπάγονται στον οργανισμό του μουσείου, στεγάζονται στο ανάκτορο του Χόφμπουργκ και σε άλλα σημεία της Βιέννης και της Αυστρίας.

Πινακοθήκη
----------

Η πινακοθήκη συγκροτήθηκε με βάση τα έργα που είχε συλλέξει ο αρχιδούκας Λεοπόλδος Γουλιέλμος (1614-62). Ως κυβερνήτης των Κάτω Χωρών (1647-56) απέκτησε περίπου 1.400 έργα, εστιάζοντας κυρίως σε πίνακες σπουδαίων Ιταλών δασκάλων του 15ου και 16ου αιώνα και έργα φλαμανδικής ζωγραφικής του 15ου-17ου αιώνα. Τα έργα των Μπρίγκελ και Ντύρερ, οι ινφάντες του Ντιέγο Βελάθκεθ, οι 36 πίνακες του Ρούμπενς και οι 27 του Άντονι βαν Ντάικ, καθώς και η αξιόλογη συλλογή έργων της βενετικής σχολής του 16ου αιώνα, αποτελούν τα σημαντικότερα εκθέματα της πινακοθήκης.

* βλ. λήμμα Κατάλογος έργων του Μουσείου Ιστορίας της Τέχνης

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  (Γερμανικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά) *archINFORM*. 13074. Ανακτήθηκε στις 31  Ιουλίου 2018.
2. ↑  www.khm.at/en.
3. 1 2 3 4  *Wiki Loves Monuments monuments database*. 18  Αυγούστου 2017. tools.wmflabs.org/heritage/api/api.php?action=search&format=json&srcountry=at&srlanguage=de&srid=13763.
4. 1 2  www.wien.info/en/sightseeing/museums-exhibitions/top/kunsthistorisches-museum-350470. Ανακτήθηκε στις 17  Μαΐου 2022.
5. ↑  www.khm.at/en/visit/exhibitions/2017/the-museum-completed/. Ανακτήθηκε στις 15  Μαΐου 2022.
6. ↑  www.hisour.com/kunsthistorisches-museum-wien-austria-23605/. Ανακτήθηκε στις 15  Μαΐου 2022.
7. ↑  mgs.webdesignwien.co.at/museen/wien/khm-kunsthistorisches-museum-wien/. Ανακτήθηκε στις 12  Μαΐου 2021.
8. ↑  Wied, Alexander. "Vienna, Kunsthistorisches Museum." *The Oxford Companion to Western Art*. Ed. Hugh Brigstocke. *Oxford Art Online*. Oxford University Press. Web. 1 Jun. 2016.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Μουσείο Ιστορίας της Τέχνης (Βιέννη)** |

* Ιστοσελίδα του μουσείου

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 126584224
* LCCN: n50056014
* ISNI: 0000 0001 2115 9908
* GND: 2016751-9
* SUDOC: 169274659
* NKC: kn20020322352

 |

 |
Ο **Κανατμπέκ Κουμπάτοβιτς Μπεγκαλίεφ** (κιργ. και ρωσ. Канатбек Кубатович Бегалиев, γεννημένος στις 14 Φεβρουαρίου 1984) είναι παλαιστής από την Κιργισία, ο ένας από τους μόλις δύο αθλητές ή αθλήτριες της ανεξάρτητης Κιργισίας, σε οποιοδήποτε άθλημα, που έχουν κερδίσει μέχρι σήμερα μετάλλιο σε Ολυμπιακούς Αγώνες.

Ο Κανατμπέκ Μπεγκαλίεφ γεννήθηκε στην πόλη Ταλάς της τότε Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Κιργισίας. Τον Ιούνιο του 2003 κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στο Ασιατικό Πρωτάθλημα Πάλης, που διεξάχθηκε στο Νέο Δελχί, αγωνιζόμενος στην κατηγορία των 66 κιλών της ελληνορωμαϊκής πάλης

Μετά και από τη συμμετοχή του στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας το 2004, όπου κατέλαβε την 11η θέση, ο Μπεγκαλίεφ έλαβε μια πρόσκληση από την εθνική ομάδα πάλης του Καζακστάν, την οποία αποδέχθηκε και έγινε επίσης πολίτης του Καζακστάν. Στη συνέχεια εκπαιδεύτηκε και έκανε την προπόνησή του στο Καζακστάν, εντός της Εθνικής του ομάδας πάλης, μέχρι που αποδείχθηκε στα προκριματικά των Ολυμπιακών Αγώνων ότι δεν ήταν ακόμη δυνατό να εκπροσωπήσει το Καζακστάν σε Ολυμπιακούς Αγώνες. Τότε ο Κανάτ απεφάσισε και επέστρεψε στην Κιργισία, παίρνοντας και πάλι την κιργισιανή υπηκοότητα. Με αυτή προκρίθηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου το 2008, όπου κέρδισε το αργυρό (ασημένιο) μετάλλιο στην κατηγορία των 66 κιλών της ελληνορωμαϊκής πάλης. Πιο συγκεκριμένα, κέρδισε διαδοχικά τον Αμερικανό Τζέικ Ντάιτσλερ, τον αρμενικής καταγωγής Ουκρανό Αρμέν Βαρντανιάν και τέλος στον α΄ ημιτελικό τον Βούλγαρο Νικολάι Γκέργκοφ. Προκρίθηκε έτσι στον μεγάλο τελικό, όπου ηττήθηκε με διαφορά από τον Γάλλο Στεέβ Γκενό. Οι αγώνες διεξάχθηκαν όλοι στις 13 Αυγούστου.

Συνακόλουθα, ο Μπεγκαλίεφ προέβη στην ακόλουθη δήλωση: *«Σίγουρα, είμαι πάντα ευγνώμων στο Καζακστάν, σε όλους τους προπονητές και αθλητές του Καζακστάν που πίστεψαν σε μένα και μοιράστηκαν μαζί μου τις γνώσεις τους και τις δεξιότητές τους. Εκπαιδεύθηκα εκεί και έπαιξα μαζί τους ποδόσφαιρο. Μέρος αυτού του μεταλλίου ανήκει έτσι στο Καζακστάν.»* Ο Μπεγκαλίεφ είχε προηγουμένως κατακτήσει το αργυρό μετάλλιο και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πάλης του 2006, που επίσης είχε διεξαχθεί στην Κίνα (αν και σε άλλη πόλη, την Γκουανγκτζόου). Αλλά και στα ενδιάμεσα των δύο Ολυμπιακών Αγώνων Ασιατικά Πρωταθλήματα Πάλης είχε πάει καλύτερα από ό,τι στο Νέο Δελχί, κατακτώντας το αργυρό μετάλλιο τον Μάρτιο του 2008 στο Τσετζού της Νότιας Κορέας, και το χρυσό μετάλλιο τον Μάιο του 2007 στο Μπισκέκ της Κιργισίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Kanat Begaliyev at Sports Reference
2. ↑  *nurenbekalmaty.kz*
Δείγμα καναρικής γραφής
Η **Κάναντα** ή *καναντική* ή *καναρική* είναι μία από τις αρχαίες κλασικές γλώσσες που ομιλείται μέχρι και σήμερα στην Ινδία και κυρίως στην πολιτεία της Καρνάτακα, έχοντας χαρακτηριστεί από το ισχύον σύνταγμα ως μία από τις επίσημες γλώσσες της Ινδίας.

Την καναρική γλώσσα ομιλούν ως μητρική περίπου 70 εκατομμύρια άνθρωποι και θεωρείται μια από τις σαράντα περισσότερο ομιλούμενες γλώσσες στον κόσμο. Η καναρική διαμορφώθηκε κατά τον 5ο αιώνα μ.Χ. και άκμασε τον 6ο αιώνα όποτε και εμφανίζονται τα πρώτα γραπτά ευρήματα, επιγραφές κ.λ.π. Έκτοτε η λογοτεχνία στη γλώσσα αυτή συνεχίζεται αδιάκοπα. Γλωσσολογικά η Κάναντα ανήκει στην ομάδα των νοτίων δραβιδικών γλωσσών. Η ιστορική της εξέλιξη διακρίνεται σε τέσσερις περιόδους: 

α) την πρώιμη καναρική, λεγόμενη Πούρβα Χαλεγκάναντα (Purva Halegannada) ή Επιγραφική Κάναντα, της περιόδου 5ου - 9ου αιώνα.
β) την αρχαία καναρική, λεγόμενη Χαλεγκάναντα, (Halegannada) της περιόδου 10ου - 14ου αιώνα.
γ) τη μεσαιωνική ή μέση καναρική, λεγόμενη Ναντουγκάναντα (Nadugannada) της περιόδου 15ου - 18ου αιώνα, και
δ) τη σύγχρονη καναρική, λεγόμενη Χοσαγκάναντα (Hosagannada) από το 1800 μέχρι σήμερα.
Έργα της καναρικής λογοτεχνίας έχουν λάβει πλείστα βραβεία ενώ από τον Ιούλιο του 2011 συστάθηκε ειδικό κέντρο μελέτης της κλασικής Κάναντα, που τελεί υπό την αιγίδα του Κεντρικού Ινστιτούτου Ινδικών Γλωσσών (CIIL) στη Μυσόρη, προκειμένου να διευκολύνει έρευνες που σχετίζονται με τη γλώσσα.

Η Κανάντα έχει αρκετές δανεισμένες (τατσάμα) λέξεις όπως η *dina* (ημέρα), *kopa* (θυμός), *surya* (ήλιος), *mukha* (πρόσωπο), *nimiṣa* (λεπτό) και *anna* (ρύζι)

Πηγές
-----

* "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica", τομ.28ος, σελ.298.
* Robert Zydenbos (2020): *A Manual of Modern Kannada.* Heidelberg: XAsia Books (Open Access, PDF format)

Δείτε επίσης
------------

* Αραναντάν γλώσσα

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Κανάντα γλώσσα** |

WikipediaWikipedia
**Έκδοση της Βικιπαίδειας στην Κανάντα γλώσσα**

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85071484
* BNF: cb11963433w (data)
* NDL: 00564843
* NKC: ph585326

 |

 |
Η **Κεράλα Σαχίτγια Ακαντεμί** ή **Ακαδημία για τη Μαλαγιαλαμική λογοτεχνία** είναι αυτόνομος οργανισμός που ιδρύθηκε για την προώθηση της γλώσσας Μαλαγιαλάμ και λογοτεχνίας. Βρίσκεται στο Θρισούρ της Κεράλας στην Ινδία.

Ιστορία
-------

Η ακαδημία εγκαινιάστηκε στις 15 Οκτωβρίου 1956 από τον Τσιθίρα Θιρούναλ Μπαλαράμα Βάρμα (1913-1991), πρώην βασιλιάς του Τραβανκόρ στο Θιρουβανανθαπούραμ. Μεταφέρθηκε στο Θρισούρ τον Σεπτέμβριο του 1957. Αν και η κυβέρνηση της Κεράλα παρέχει χρηματοδότηση και υποστήριξη για την ακαδημία, η διοίκηση της ακαδημίας είναι αυτόνομη, σύμφωνα με το σύνταγμα. Η ακαδημία αναγνωρίζει τα ανώτερα λογοτεχνικά έργα μέσα από ετήσια λογοτεχνικά βραβεία για την Ποίηση, το Μυθιστόρημα, την Ιστορία, το Θέατρο, τη Λογοτεχνική κριτική, τη Βιογραφία - αυτοβιογραφία, το Οδοιπορικό, το Χιούμορ, τη Μετάφραση, τη Παιδική λογοτεχνία και άλλα. Το 2016 επικεφαλής ήταν ο διηγηματογράφος στα Μαλαγιαλάμ Βαϊσαχάν στην θέση του Προέδρου, η Χαντίτζα Μούμταζ ως Αντιπρόεδρος και ο Κ. Π. Μοχάναν ως Γραμματέας.

Δραστηριότητες
--------------

Η ακαδημία έχει μια από τις καλύτερες βιβλιοθήκες στη Κεράλα. Είναι εγκεκριμένο διδακτορικό κέντρο ερευνών για τα πανεπιστήμια στην Κεράλα. Η Ακαντεμί επίσης, κατέχει την περιοδική βιβλίο του φεστιβάλ για την προώθηση της ανάγνωσης μεταξύ των μαζών. Η Ακαντεμί δημοσιεύει τακτικά τα περιοδικά *Sahithyalokam*, *Sahithya Chakravalam* και το*Μαλαγιαλάμ Literature Research* (στα αγγλικά). Η ακαδημία βραβεύει επίσης το επιφανές Εζουθάτσαν Πουρασκάραμ, το οποίο πήρε το όνομά του από τον Θουντσάθθου Εζουθάτσαν, πατέρα της Μαλαγιαλαμικής λογοτεχνίας. Το βραβείο δίνεται σε ετήσια βάση σε εξέχοντες λογοτέχνες.

Δείτε επίσης
------------

* Σαχίτγια Ακαντεμί

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Sahitya Akademi». Government of Kerala. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Ιουλίου 2010. Ανακτήθηκε στις 11 Απριλίου 2010.
2. ↑  «LITERARY AND CULTURAL SOCIETIES». Government of Kerala. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Φεβρουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 12 Μαΐου 2010.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Kerala Sahitya Academy
* Kerala Sahitya Academy: Governing Body
* Sahitya Akademy : India's National Academy of Letters
Ο **Μαρουθάς** (;-420) ήταν Σύρος χριστιανός επίσκοπος στη Μαρτυρόπολη.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ο Μαρουθάς ήταν συριακής καταγωγής και είχε γεννηθεί στην Άμιδα, το σημερινό Ντιάρμπακιρ της Τουρκίας. Ήταν γιος του διοικητή (prefectus) της Σοφηνής, επαρχίας της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Έλαβε επιμελημένη παιδεία και διακρίθηκε ως ιατρός και διπλωμάτης. Θεράπευσε την κόρη του Σασανίδη βασιλιά της Περσίας Ισδεγέρδη Α' (399–420) και κέρδισε έτσι την εμπιστοσύνη του. Μεσολάβησε στη σύναψη ειρήνης μεταξύ Ρωμαίων (Βυζαντινών) και Περσών. Στη συνέχεια αναδείχθηκε επίσκοπος Maiperqat και Καθολικός το 411, με έδρα τη Σελεύκεια – Κτησιφώντα. Συνέβαλε στην οργάνωση της Εκκλησίας και έπεισε τον Πέρση ηγεμόνα να του παραχωρήσει τα λείψανα των μαρτυρησάντων (344–346 ή 376–377) επί Σαπώρ Β' και μετέφερε αυτά στη Maiperqat, η οποία μετονομάστηκε σε Μαρτυρόπολη.
Η μνήμη του τιμάται στις 16 Φεβρουαρίου.

Συγγραφικό έργο
---------------

Συνέταξε *Πραγματείαν περί αιρέσεων*, *Εξήγησιν λέξεων-ονομάτων* (κανονικών και λειτουργικών όρων) και *Ομιλίαν εις την καινήν Κυριακήν*.Τα έργα *Επιστολή προς Καθολικόν Ισαάκ*, *Διήγησις περί του Κωνσταντίνου και Ελένης*, *Κανόνες 21 της Συνόδου (412) Κτησιφώντος*, *Εξήγησις εις το Σύμβολον Κωνσταντινουπόλως*, *Ομιλίαι* αμφισβητείται αν του ανήκουν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Identifiants et Référentiels». (Γαλλικά) *IdRef*. Agence bibliographique de l'enseignement supérieur. Ανακτήθηκε στις 23  Μαΐου 2020.
2. ↑  Στυλιανός Παπαδόπουλος, Πατρολογία Γ', εκδ.Γρηγόρης, Αθήνα, 2010, σελ.252
3. ↑  Χωρίς συντάκτη, «Μαρουθάς», Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια, τομ.8 (1966),στ.777
4. ↑  Στυλιανός Παπαδόπουλος, Πατρολογία Γ', εκδ.Γρηγόρης, Αθήνα, 2010, σελ.252
5. ↑  Χωρίς συντάκτη, «Μαρουθάς», Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια, τομ.8 (1966),στ.777
6. ↑  Στυλιανός Παπαδόπουλος, Πατρολογία Γ', εκδ.Γρηγόρης, Αθήνα, 2010, σελ.252
7. ↑  Στυλιανός Παπαδόπουλος, Πατρολογία Γ', εκδ.Γρηγόρης, Αθήνα, 2010, σελ.253

Πηγές
-----

* Στυλιανός Παπαδόπουλος, Πατρολογία Γ', εκδ.Γρηγόρης, Αθήνα, 2010, σελ252-253
* Χωρίς συντάκτη, «Μαρουθάς», Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια, τομ.8 (1966),στ.777
Η μονή της Παναγίας στα νότια της Κεράς
Η **Κερά** ή τα **Κεραδιανά** είναι παλαιός οικισμός στη νότιοανατολική πλευρά της Θηρασίας και απέχει 2 χιλιόμετρα από τον Μανωλά, την πρωτεύουσα του νησιού.

Ο οικισμός ήταν κατοικημένος μέχρι πριν μερικές δεκαετίες. Είναι χτισμένος σε βράχο μεγάλου ύψους, με εκπληκτική θέα στα ηφαιστειογενή νησιά της Παλαιάς και της Νέας Καμένης, αλλά και στη Θήρα. Διοικητικά, η Κερά ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Οίας, η οποία υπάγεται στον Δήμο Θήρας. 

Σε κοντινή απόσταση και σε υψόμετρο 270 μέτρων, έχει ανεγερθεί το ξωκλήσι του Προφήτη Ηλία. Στα νότια της Κεράς και σε απόσταση ενός χιλιομέτρου βρίσκεται η μονή της Παναγίας της Τρυπητής.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Thirasia.gr Αρχειοθετήθηκε 2014-01-03 στο Wayback Machine.
* Τουριστική πύλη Δήμου Θήρας