recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο Πέτρος Τζαμαλούκας, είναι επαγγελματίας PSA παίκτης σκουός και προπονητής, με καλύτερη θέση στην παγκόσμια κατάταξη την 105η (Απρίλιος 2007). Είναι αθλητής του Ομίλου Αντισφαίρισης Αθηνών (ΟΑΑ).

Γεννήθηκε στις 25 Ιανουαρίου 1975 στο Θησείο της Αθήνας. Το 1988, σε ηλικία 13 ετών, ασχολήθηκε με το σκουός και έγινε πρωταθλητής Ελλάδας νέων τον Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς. Με τα χρόνια, ο Πέτρος στέφθηκε Έλληνας Πρωταθλητής Νέων έξι φορές και συμμετείχε στο Βρετανικό Όπεν Εφήβων το 1994 που πραγματοποιήθηκε στο Lambs Club του Λονδίνου, όπου τερμάτισε 17ος. Την ίδια χρονιά προκρίθηκε στην Εθνική Ελλάδας Ανδρών και παρέμεινε σταθερά μέχρι το 2021. Κατέκτησε τον πρώτο του τίτλο 

Πρωταθλητή Ελλάδας τον Δεκέμβριο του 2003 στην κατηγορία των ανδρών, νικώντας όλους τους προηγούμενους πρωταθλητές και τον Φάμπιαν Καλαϊτζή με 3/1 στον τελικό. Κατέκτησε ξανά το ίδιο πρωτάθλημα το 2016 και ήταν φιναλίστ άλλες δεκατρείς φορές. 

Πέρα από την παρουσία του στην Ελλάδα, ο Π. Τζαμαλούκας αγωνίστηκε σε τουρνουά PSA και κατατάχθηκε στο Νο. 105 της παγκόσμιας κατάταξης PSA τον Απρίλιο του 2007, την καλύτερη κατάταξη στην καριέρα του. Κέρδισε πολλά διεθνή επαγγελματικά τουρνουά, όπως το PSA Salzburg Open 2003, το PSA St. μεταξύ άλλων. Ο Τζαμαλούκας συμμετείχε επίσης στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ανδρών το 1995, όπου έχασε από τον Αυστραλό Νταν Τζένσον, που ήταν τότε Νο. 12 στον κόσμο, στη φάση των 64. Το 2007, κέρδισε το Βαλκανικό Πρωτάθλημα στο ατομική κατηγορία, και το 2010 θριάμβευσε στην ομαδική με την Εθνική Ελλάδος Ανδρών.

Η επιτυχία του συνεχίστηκε στην Ελλάδα, όπου κέρδισε όλα τα μεγάλα τουρνουά, συμπεριλαμβανομένων των All Sport Open το 1994, 1996 & 2000, Hyatt Thessaloniki Open 2004 & 2011, Vari Sports Club Open 2011, OAA Open 1997, 1998 & 2011, Aquadome Open 2011 , Holmes Place Open 2002, Aquaforum Open 2012, και το Mykonos, Corfu & Rhodes Open.

Αυτή τη στιγμή, ο Πέτρος Τζαμαλούκας είναι ο προπονητής τοιχοσφαίρισης του Ομίλου Αντισφαίρισης Αθηνών και έχει τη δική του ακαδημία. Έχει προπονήσει και προπονεί αρκετούς ανερχόμενους πρωταθλητές Ελλάδας, όπως η Θεοδώρα Παπαδοπούλου, ο Φώτης Ζαφειρίου, ο Αρμάν Ράο, η Λένια Γκιθκοπούλου, ο Χριστόφορος Φλωρόπουλος, ο Πλάτων και ο Μενέλαος Μαζαράκης, μεταξύ άλλων.

Παραπομπές
----------


1. ↑  1193. Ανακτήθηκε στις 4  Μαΐου 2022.
Το **Εθνικό Συμβούλιο της Ελβετίας** (γερμανικά: *Nationalrat*, γαλλικά: *Conseil national*, ιταλικά: *Consiglio nazionale*) είναι η Κάτω Βουλή του κοινοβουλίου της Ελβετίας και αποτελείται από 200 μέλη. Η Άνω Βουλή, γνωστή ως Συμβούλιο των Κρατών, εκπροσωπεί τα Καντόνια της Ελβετίας με 46 μέλη. Τα δύο αυτά νομοθετικά σώματα αποτελούν την Ομοσπονδιακή Συνέλευση της Ελβετίας. Η βουλευτική περίοδος του Εθνικού Συμβουλίου της Ελβετίας είναι τέσσερα χρόνια και η έδρα του βρίσκεται στο Ομοσπονδιακό Μέγαρο της Ελβετίας στη Βέρνη.

Από το 1918 οι εκλογές διεξάγονται με αναλογική εκπροσώπηση, με βάση την οποία κάθε καντόνι αποτελεί και μία εκλογική περιφέρεια. Από το 1971 οι γυναίκες ψηφίζουν στις εκλογές και μπορούν να είναι υποψήφιες για το Εθνικό Συμβούλιο. Δεν υπάρχει εκλογικό όριο για την εκλογή κάποιου στο συμβούλιο.

Εκλογικό σύστημα
----------------

Τα 200 μέλη του Εθνικού Συμβουλίου εκλέγονται με πλειοψηφία σε 5 μονοεδρικές περιφέρειες και αναλογικά σε 21 πολυεδρικές περιφέρειες, με τις 26 εκλογικές περιφέρειες να βασίζονται στα 26 καντόνια της χώρας.
Οι εκλογές έγιναν με τη χρήση ανοικτής λίστας όπου οι ψηφοφόροι μπορούν να βάλουν σταυρό σε κομματικές λίστες και να μοιράσουν την ψήφο τους μεταξύ των κομμάτων ή να φτιάξουν τη δική τους λίστα σε ένα λευκό ψηφοδέλτιο.
Η κατανομή των εδρών γίνεται με το σύστημα Χάγκενμπαχ-Μπίσοφ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «The National Council» (official site). Berne, Switzerland: The Swiss Parliament. Ανακτήθηκε στις 9 Αυγούστου 2016.
2. ↑  «Lexicon of parliamentary terms». *www.parlament.ch*. Ανακτήθηκε στις 25 Μαΐου 2019.
3. ↑  «The Parliament Building» (official site). Berne, Switzerland: The Swiss Parliament. Ανακτήθηκε στις 9 Αυγούστου 2016.
4. ↑  Electoral system IPU

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Swiss National Council στο Wikimedia Commons
* Επίσημη ιστοσελίδα
* Ελβετικό Κοινοβούλιο Αρχειοθετήθηκε 2017-08-21 στο Wayback Machine.
* The Law Collection: SR 17 Bundesbehörden/Autorités fédérales/Autorità federali

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 153014841
* LCCN: n50076823
* ISNI: 0000 0001 0860 558X
* GND: 2027580-8
* SUDOC: 031978991
* BNF: cb122705567 (data)

 |

 |
Η **αρσφαιναμίνη**, ευρέως γνωστή ως **σαλβαρσάνη** ή **σαλβαρασάνη**, είναι ένα αντιβιοτικό φάρμακο που χρησιμοποιήθηκε για την καταπολέμηση της σύφιλης και της ασθένειας του ύπνου στις αρχές του 20ού αιώνα. Είναι μια οργανική ένωση με αρσενικό. Συγκεκριμένα, είναι ένα μείγμα τριμερούς και πενταμερούς κυκλικής ένωσης (τριαμινοτριυδροξυαρσενοβενζόλιο και πεντααμινοπενταϋδροξυαρσενοβενζόλιο). Το όνομα Salvarsan (που αποτελείται από τις λατινικές λέξεις salvare - σώζω, θεραπεύω, sanus - υγιές, ολόκληρο και ένα υπόλοιπο της λέξης αρσενικό) σημαίνει θεραπεία αρσενικού ή θεραπευτικό αρσενικό, και αποτελεί εμπορικό όνομα.

Η σαλβαρσάνη ανακαλύφθηκε στο εργαστήριο του Πάουλ Έρλιχ, από τον Άλφρεντ Μπερτχάιμ το 1907. Η δράση της κατά της σύφιλης όμως ανακαλύφθηκε από τον Σαχατσίρο Χάτα το 1909, ο οποίος πραγματοποιούσε δοκιμές για την εύρεση ενός αντιμικροβιακού φαρμάκου κατά της ασθένειας, υπό την καθοδήγηση του Έρλιχ, ο οποίος του είχε υποδείξει να ερευνήσει όλα τα μέχρι τότε γνωστά συνθετικά παράγωγα του αρσενικού, για να δει αν είχαν ιδιότητες κατά της σύφιλης. Η σαλβαρσάνη ονομάστηκε αλλιώς και ένωση 606.

Είναι ανοιχτή κίτρινη, υγροσκοπική σκόνη, που οξειδώνεται εύκολα στον αέρα και μετατρέπεται σε τοξικές ενώσεις.

Η αρσφαιναμίνη είναι τοξική έναντι του βακτηρίου Treponema pallidum, το οποίο είναι υπεύθυνο για την εμφάνιση της σύφιλης.
Ο **καπελάνος** (λατινικά: *capellanus* "κληρικός διορισμένος σε ένα παρεκκλήσι της αυλής") είναι εφημέριος στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία και την Αγγλικανική Εκκλησία. Στα μεσαιωνικά λατινικά, ο capellanus είναι βοηθός ιερέα.

Σύμφωνα με το 564–572 CIC σημαίνει ιερέας με εξωεδαφικό χώρο ποιμαντικής φροντίδας για μια συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων, όπως σε νοσοκομεία, φυλακές ή στρατιωτικές εγκαταστάσεις. Στις περισσότερες γερμανικές επισκοπές, ωστόσο, συνηθίζεται να δίνεται σε αυτούς τους πάστορες ο ιδιαίτερος τίτλος του (π.χ. ιερέας νοσοκομείου, ιερέας φυλακής ή στρατιωτικός ιερέας ), χωρίς να προκύπτουν ποιμαντικά δικαιώματα από αυτόν τον τίτλο.

Στον γερμανόφωνο χώρο, ο όρος ιερέας χρησιμοποιείται επίσης για έναν εφημέριο της ενορίας που υπάγεται σε πάστορα τα πρώτα χρόνια μετά τη χειροτονία του και δεν φέρει ακόμη την αποκλειστική ευθύνη για μια ενορία. Υποτίθεται ότι θα συγκεντρώσει την απαραίτητη εμπειρία σε αυτό το διάστημα και ως εκ τούτου αναλαμβάνει ορισμένα από τα καθήκοντα του ποιμένα. Μέχρι το δεύτερο μισό του 20ου Μέχρι το τέλος του 19ου αιώνα, οι περισσότερες ενορίες είχαν έναν ιερέα και οι μεγάλες ενορίες είχαν πολλούς. Σήμερα, λόγω του μειωμένου αριθμού νέων ιερέων, συναντώνται σπάνια.

Ανάλογα με τα τοπικά έθιμα, ο ιερέας που εργάζεται για έναν πάστορα ονομάζεται εφημέριος σε ορισμένες επισκοπές – μια ονομασία που ο Codex Iuris Canonici 1983 προβλέπει για αυτή τη λειτουργία: vicarius paroecialis. Στη βαυαρική γλωσσική περιοχή και στην Επισκοπή του Τρίερ συνήθως χρησιμοποιείται ο όρος Kooperator (υπάλληλος του ποιμένα). Στην Αρχιεπισκοπή της Βιέννης, οι έφοροι στις ενορίες ονομάζονταν συνεργάτες ή συνεργάτες μέχρι το 1938. Με απόφαση της Αυστριακής Επισκοπικής Διάσκεψης της 28. Στις 19 Σεπτεμβρίου 1938 υιοθετήθηκε το γερμανικό όνομα Kaplan. Οι όροι adjunct και supernumerarius έχουν γίνει αρκετά ασυνήθιστοι. Σε εκκλησίες με αρκετούς βοηθούς ιερείς, ο νεότερος στην υπηρεσία αναφέρονταν ως «επικουρικός», ένας άλλος ως «εφημέριος» και ο πιο πρεσβύτερος ως ιερέας.

Οι ιερείς των επισκόπων της επισκοπής είναι όλοι ταυτόχρονα μυστικοί γραμματείς, γιατί εργάζονται για λογαριασμό του επισκόπου και υπό αυτή την έννοια υπόκεινται σε μυστικότητα. Σε αντίθεση με τις ενορίες, ωστόσο, δεν πρόκειται συνήθως για νέους ιερείς που αναλαμβάνουν αυτό το αξίωμα για εκπαιδευτικούς σκοπούς, αλλά για έμπειρους κληρικούς.

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **καπελάνος**  |
Στα δίκτυα υπολογιστών το είδος εκπομπής **broadcast** αναφέρεται στη αποστολή ενός μηνύματος - πακέτου σε όλους τους δέκτες που ανήκουν στο υποδίκτυο.

Η εκπομπή μηνυμάτων broadcast γίνεται με την αποστολή μηνύματος στη διεύθυνση broadcast του κάθε δικτύου. 

Γενικά σε όλα τα δίκτυα υπάρχει μία διεύθυνση για εκπομπή μηνυμάτων broadcast. Όταν κάποιο μήνυμα απευθύνεται σε αυτήν τη διεύθυνση θεωρείται ότι αφορά όλους τους κόμβους του αντίστοιχου δικτύου. Με αυτόν τον τρόπο δεν είναι απαραίτητη η δημιουργία ξεχωριστού μηνύματος για κάθε κόμβο.

Τι χρησιμεύει
-------------

Η εκπομπή μηνυμάτων broadcast είναι χρήσιμη όταν κάποιος κόμβος του δικτύου θέλει να πάρει πληροφορίες από τους υπόλοιπους χωρίς να γνωρίζει ποιοι είναι. Όταν κάποιος κόμβος θέλει να πάρει πληροφορίες από έναν ή περισσότερους κόμβους του ίδιου δικτύου θα πρέπει να έχει έναν κατάλογο με τους γειτονικούς κόμβους ή να αρχίσει να στέλνει μηνύματα σε ένα-ένα από τα μέλη του δικτύου για να δει αν θα του απαντήσουν. Αυτή η διαδικασία είναι αρκετά χρονοβόρα και προκαλεί και άλλα προβλήματα.

Το καλύτερο είναι να αποστείλει ένα μήνυμα σε μία διεύθυνση που όποιος το παραλαμβάνει να γνωρίζει ότι πρόκειται για τέτοιου είδους μήνυμα. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι όταν κάποιος κόμβος παραλαμβάνει ένα πακέτο που έχει ως διεύθυνση παραλήπτη τη διεύθυνση broadcast θεωρεί ότι είναι και ο ίδιος παραλήπτης. Στις υπόλοιπες περιπτώσεις απλά απορρίπτει το πακέτο (με κάποιες εξαιρέσεις).

Ethernet
--------

Στα δίκτυα Ethernet η διεύθυνση broadcast είναι η "FF:FF:FF:FF:FF:FF".

IPv4
----

Στο IPv4 κάθε υπολογιστής για να μπορέσει να επικοινωνήσει με τους υπόλοιπους με το πρωτόκολλο IP θα πρέπει να έχει ορίσει 2 αριθμούς:

* τη διεύθυνση IP του και
* τη μάσκα υποδικτύου (subnet mask)

Αυτά τα δύο καθορίζουν ένα υποδίκτυο (subnet) στο οποίο η πρώτη διεύθυνση είναι το ίδιο το υποδίκτυο και η τελευταία είναι η διεύθυνση εκπομπής broadcast μηνυμάτων.

Για παράδειγμα ένας κόμβος (π.χ. υπολογιστής) με τα στοιχεία:

* IP: 192.168.0.15 και
* μάσκα υποδικτύου: 255.255.255.0

ανήκει στο υποδίκτυο "192.168.0.0". Θεωρητικά αυτό το δίκτυο περιέχει 256 διευθύνσεις από "192.168.0.0" μέχρι και "192.168.0.255". Στην πράξη όμως η διεύθυνση 192.168.0.0 αποτελεί το "όνομα" του δικτύου και δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί ενώ η διεύθυνση 192.168.0.255 χρησιμοποιείται για την εκπομπή μηνυμάτων broadcast οπότε ούτε και αυτή μπορεί να χρησιμοποιηθεί.

IPX
---

Στα δίκτυα που χρησιμοποιούν το πρωτόκολλο IPX της Novell η διεύθυνση FFFFFFFF είναι διεύθυνση για εκπομπή μηνυμάτων broadcast προς όλα τα διαθέσιμα δίκτυα ενώ η εκπομπή μηνυμάτων προς τη διεύθυνση FFFFFFFFFFFF δείχνει ότι το μήνυμα αφορά όλους τους κόμβους του δικτύου.

Παραπομπές
----------

Δείτε επίσης
------------

* Προώθηση (υπολογιστές)

1. ↑  Broadcasting Internet Datagrams RFC 919 *(Αγγλικά)*
2. ↑   Αρχειοθετήθηκε 2017-11-03 στο Wayback Machine. *(Αγγλικά)*
3. ↑  Υπολογιστής υποδικτύων *(Αγγλικά)*
Λιθογραφία της Virginie Ancelot από τη Μαρί-Αλεξάντρ Αλώφ
**Η Μαργκερίτ-Λουίζ Βιρζινί Σαρντόν Ανσελότ** (1792-1875) ήταν Γαλλίδα ζωγράφος, συγγραφέας και θεατρική συγγραφέας.  Η Ανσελότ γεννήθηκε σε μια κοινοβουλευτική οικογένεια στη Ντιζόν και ήταν παντρεμένη με τον θεατρικό συγγραφέα Ζακ-Φρανσουά Ανσελότ (Jacques-François Ancelot). Από το 1824 έως το 1866 η Ανσελότ φιλοξένησε ένα λογοτεχνικό σαλόνι στη rue de Seine του Παρισιού.

Τα έργα της συγκεντρώθηκαν σε τέσσερις τόμους και εκδόθηκαν ως *Theâtre complet* το 1848. Δημοσίευσε δύο αυτοβιογραφικά έργα: *Les Salons de Paris, foyers éteints* (1858) και *Un salon de Paris 1824-64* (1866). Τα πιο σημαντικά μυθιστορήματά της περιλαμβάνουν *τα Georgine* (1855), *Une route sans issue* (1857) και *Un nœud de ruban* (1858).

 *Henri IV et Catherine de Médicis* (Σαλόνι του 1819)

Εκθέσεις
--------

* *La Veuve du Roi Ban* και πολλά πορτρέτα, Salon 1814
* *Louis XIV*, au lit de mort de Jacques II, lui promettant de reconnaître son fils Édouard pour roi d’Angleterre, Salon de 1817

Συλλογές
--------

* Musée Carnavalet, Παρίσι: *François Ancelot (1794-1854), auteur dramatique*, 1819, λάδι σε καμβά

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. 1 2 3 4  Finch, Alison (2000). *Women's Writing in Nineteenth-Century France*. Cambridge University Press. σελίδες 249. ISBN 9780521631860.
2. 1 2 3  Kale, Steven (2005). *French Salons: High Society and Political Sociability from the Old Regime to the Revolution of 1848*. JHU Press. σελ. 231. ISBN 9780801883866.
3. ↑  «Explication des ouvrages de peinture et dessins, sculpture, architecture et gravure des artistes vivans...». *Gallica* (στα Αγγλικά). 1814.
4. ↑  «Explication des ouvrages de peinture et dessins, sculpture, architecture et gravure des artistes vivans...». *Gallica* (στα Αγγλικά). 1817.
5. ↑  «François Ancelot (1794-1854), auteur dramatique. | Paris Musées». *www.parismuseescollections.paris.fr*.

Βιβλιογραφία
------------

* Henry Gardiner Adams, εκδ. (1857). «Ancelot, Virginie». A Cyclopaedia of Female Biography: 40–41. Wikidata Q115670001.
Ο **Γκαρνιέ ντε Ναπλούζ** (*Garnier de Naplouse*, ... - Αύγουστος 1192), επίσης γνωστός ως *Γκαρνιέ της Συρίας*, ήταν ο 10ος ηγούμενος του Τάγματος των Οσπιταλιέρων του Αγίου Ιωάννη της Ιερουσαλήμ.

Αρχικά *profès* του Τάγματος των Οσπιταλιέρων στη Ναπλούζ, την πατρίδα του, είδε να του ανατίθεται, το 1177, το αξίωμα του θησαυροφύλακα ή διοικητού του Νοσοκομείου της Ιερουσαλήμ από τον Ροζέ ντε Μουλέν, τότε Μέγα Μάγιστρο των Οσπιταλιέρων.
Αν και δέχτηκε πολλά τραύματα στη διάρκεια της Μάχης του Χαττίν το 1187, η οποία έπαιξε καθοριστικό ρόλο για την μοίρα της Ιερουσαλήμ, ωστόσο ο Γκαρνιέ ντε Ναπλούζ κατόρθωσε να διαφύγει στην πόλη Ασκαλόν, όπου και θεραπεύτηκε των τραυμάτων του.  

Τρία χρόνια αργότερα, το 1190, προβιβάστηκε με την σειρά του στο αξίωμα του Μεγάλου Μάγιστρου, μετά τον θάνατο του προκατόχου του, Ερμανγκάρ ντ'Ασπ.  

Ο Γκαρνιέ ντε Ναπλούζ μετείχε στην Μάχη του Αρσούφ, ενώ απεβίωσε έναν χρόνο αργότερα προς τα τέλη του 1192, δίχως να έχει σταματήσει τον αγώνα για την υπεράσπιση των Αγίων Τόπων.

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ιστορία | Πύλη Ιστορία |

1. ↑  www.british-history.ac.uk/vch/middx/vol1/pp193-204.
2. ↑  B. Galimard Flavigny (2006) p. 317-319

Πηγή
----

* (Γαλλικά) Bertrand Galimard Flavigny (2006) *Histoire de l'ordre de Malte*, Perrin, Paris

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| ΠροκάτοχοςΕρμανγκάρ ντ'Ασπ | **Ηγούμενος του Τάγματος του Αγίου-Ιωάννη της ΙερουσαλήμΘυρεός του Τάγματος του Αγίου-Ιωάννη της Ιερουσαλήμ**1190 - 1192 | ΔιάδοχοςΖοφρουά ντε Ντονζόν |
|
Ο **Πιέρο ντε Πόντε** (26 Αυγούστου 1462 - 17 Νοεμβρίου 1535) ήταν ο 45ος Μέγας Μάγιστρος των Ιωαννιτών Ιπποτών (1534 - 1535). Με προέλευση από το Άστι στη βόρεια Ιταλία καταγόταν από παλιά ευγενή Λομβαρδική οικογένεια. Εισήλθε στο Τάγμα των Ιωαννιτών ενώ βρισκόταν στη νήσο Κως (1523), την εποχή που η Ρόδος είχε μόλις πέσει στην Οθωμανική αυτοκρατορία. Όταν πέθανε ο Φιλίπ ντε Βιλιέ ντε λ' Ιλ-Αντάμ εξελέγη ο επόμενος Μέγας Μάγιστρος (1534), βρισκόταν ακόμα στην Κω, αφού μετέβη στην Καλαβρία όπου έζησε δύο μήνες έφτασε στη Μάλτα (10 Νοεμβρίου 1534). Τα πρώτα νομίσματα των Ιπποτών της Μάλτα κόπηκαν την εποχή της ηγεμονίας του Πιέρο ντε Πόντε. Τον Ιούνιο του 1535 ο Μέγας Μάγιστρος έστειλε το πολεμικό ναυτικό και πολέμησε επιτυχώς τους Μουσουλμάνους στην Τυνησία.
Ο Πιέρο ντε Πόντε πέθανε 15 μήνες μετά την εκλογή του (18 Νοεμβρίου 1535), τάφηκε στο παρεκκλήσι της Αγίας Άννας του Καθεδρικού ναού τον Σαιντ Άντζελο στο Μπίργκου. Τα οστά του μεταφέρθηκαν στην κρύπτη του Καθεδρικού ναού του Αγίου Ιωάννη στη Βαλέτα.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑  Mallia-Milanes, Victor (2008). The Military Orders: History and heritage. Aldershot: Ashgate Publishing Limited. σ. 62

Πηγές
-----

* Mallia-Milanes, Victor (2008). The Military Orders: History and heritage. Aldershot: Ashgate Publishing Limited.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 88673017
* **Europeana**: agent/base/7803

 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| ΠροκάτοχοςΦιλίπ ντε Βιλιέ ντε λ' Ιλ-Αντάμ | **Μέγας Μάγιστρος του Κυρίαρχου Στρατιωτικού Τάγματος της ΜάλταςΘυρεός του Τάγματος του Αγίου-Ιωάννη της Ιερουσαλήμ**1534 - 1535 | ΔιάδοχοςΝτιντιέ ντε Σαιν-Ζάιγ |
|
Το "The Scientist" είναι ένα τραγούδι του βρετανικού ροκ συγκροτήματος Coldplay. Το τραγούδι γράφτηκε συνεργατικά από όλα τα μέλη της μπάντας για το δεύτερο 

άλμπουμ τους, A Rush of Blood to the Head. Οι στίχοι αφηγούνται την ιστορία για την επιθυμία του ανθρώπου να εκτιμήσει και μια συγνώμη. Το τραγούδι κυκλοφόρησε στο Ηνωμένο Βασίλειο στις 4 Νοεμβρίου 2002 ως το δεύτερο single από το A Rush of Blood to the Head και έφτασε στο νούμερο 10 στα βρετανικά chart. Κυκλοφόρησε στις Ηνωμένες Πολιτείες στις 15 Απριλίου του 2003 ως το τρίτο single και έφτασε στον αριθμό 18 των US *Modern Rock Tracks* και 34 στο *Adult Top 40* chart.

Οι κριτικοί ήταν πολύ θετικοί απέναντι στο "The Scientist" και επαίνεσαν την μπαλάντα και το φαλσέτο του τραγουδιού. Υπάρχουν πολλά remixes του κομματιού και το riff του έχει γίνει ευρέως δειγματοληπτικό. Το μουσικό βίντεο του single κέρδισε τρία MTV Music Video Awards, για τη χρήση της αντίστροφης αφήγησης του βίντεο. Το τραγούδι εμφανίστηκε επίσης στο ζωντανό άλμπουμ της μπάντας το Live 2003 και αποτελεί μόνιμο προσάρτημα στις ζωντανές λίστες της μπάντας από το 2002.
Η **Επίθεση των Νεκρών** είναι μια μάχη του Α Παγκοσμίου Πολέμου μεταξύ των Γερμανών και των Ρώσων που έγινε στις 6 Αυγούστου του 1915, στο οχυρό Οσοβιέτς, που βρίσκεται στη σημερινή Πολωνία. Το περιστατικό αναφέρεται στους Ρώσους στρατιώτες,οι οποίοι έχοντας δεχθεί δηλητηριώδη χημικά αέρια κι όντας ετοιμοθάνατοι, αποφάσισαν να αντεπιτεθούν στους πολιορκητές Γερμανούς, μέχρι τέλους.

Ο Αγώνας
--------

Η μάχη μεταξύ των γερμανικών και των ρωσικών δυνάμεων συνεχίζονταν με αμείωτους ρυθμούς στα πλαίσια του Α Παγκοσμίου Πολέμου. Ένα από τα μέρη που οι Γερμανοί συνάντησαν την μεγαλύτερη αντίσταση ήταν το οχυρό Οσοβιέτς(υπό ρωσική διοίκηση τότε), που σήμερα βρίσκεται επί πολωνικού εδάφους κοντά στη πόλη Μπιάλιστοκ, στα βορειοανατολικά της χώρας. Καθώς άλλου είδους επιθέσεις δεν είχαν αποτέλεσμα αποφασίστηκε η λύση της ρίψης ενός μείγματος δηλητηριωδών αερίων. Οι Γερμανοί συνειδητοποίησαν ότι το αέριο θα ήταν αρκετά αποτελεσματικό γιατί οι εχθροί δεν είχαν προστατευτικές μάσκες. Στις 6 Αυγούστου 1915, οι Γερμανοί απελευθέρωσαν το αέριο σε Ρώσους και Πολωνούς στρατιώτες, καταστρέφοντας αποτελεσματικά τους πνεύμονες και τους λαιμούς των εχθρών τους. Πολλοί στρατιώτες πέθαναν από τις καταστροφικές συνέπειες των αερίων. Παρά το ότι σκοτώθηκαν περίπου 2.000 στρατιώτες, οι Γερμανοί σοκαρίστηκαν όταν δέχθηκαν πυρά από ένα μικρό αριθμό όπλων που είχαν επιβιώσει από το βομβαρδισμό του πυροβολικού και επανδρώθηκαν από τους τελευταίους επιζώντες της φρουράς, πολλοί εκ των οποίων φορούσαν στολές γεμάτες με αίμα που προερχόταν από τους τραυματισμένους πνεύμονες. Αυτή η αντίσταση έμεινε γνωστή κι ως η Επίθεση των Νεκρών, η οποία είχε ως αποτέλεσμα οι Γερμανοί να τραπούν σε φυγή και το κάστρο να αντέξει για 2 βδομάδες ακόμα. Στις 18 Αυγούστου το οχυρό εκκενώθηκε γιατί κινδύνευε με περικύκλωση και οι απώλειες για τους Ρώσους θα ήταν ακόμα μεγαλύτερες.

Μαρτυρίες
---------

Ένας από τους επιζώντες της επίθεσης, ο Σεργκέι Χμέλκοφ,περιέγραψε αργότερα πως όσοι βρίσκονται έξω, σε εκτεθειμένες θέσεις,πέθαναν δηλητηριασμένοι. «Το γρασίδι μαύρισε, υπήρχαν πέταλα λουλουδιών πεσμένα παντού...το κρέας, το βούτυρο,το λαρδί, τα λαχανικά δηλητηριάστηκαν και ήταν ακατάλληλα για κατανάλωση.»

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Η «Επίθεση των Νεκρών» που συγκλόνισε τον πλανήτη». *Newsbeast.gr*. 8 Φεβρουαρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 25 Απριλίου 2020.
2. 1 2  «'The Attack Of The Dead Men' Is One Of The Most Horrifying Battles You've Never Heard Of». *Ranker* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 25 Απριλίου 2020.
3. 1 2  Buttar, Prit (20 Αυγούστου 2015). *Germany Ascendant: The Eastern Front 1915*. Bloomsbury Publishing. ISBN 978-1-4728-1354-1.
4. ↑  «H Επίθεση των Νεκρών: Η έφοδος Ρώσων «ζωντανών νεκρών» στρατιωτών που σταμάτησε μια γερμανική επίθεση». *HuffPost Greece*. 12 Οκτωβρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 25 Απριλίου 2020.
Συντεταγμένες: 40°18′50″N 23°03′48″E﻿ / ﻿40.31389°N 23.06333°E﻿ / 40.31389; 23.06333

Επιτύμβια στήλη κόρης που κρατά περιστέρι (440 π.Χ.) Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης
Η **Νέα Καλλικράτεια** είναι κουτσοχώρι της Χαλκιδικής, που δημιουργήθηκε μετά την Ανταλλαγή πληθυσμών το 1922, με πρόσφυγες προερχόμενους από την κωμόπολη Καλλικράτεια Ανατολικής Θράκης. Σήμερα είναι δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου Νέας Προποντίδας (Ν. 3852/2010, Πρόγραμμα "Καλλικράτης"). Εκκλησιαστικά υπάγεται στην μητρόπολη Κασσανδρείας και Πολιούχος της είναι η Οσία Παρασκευή η Επιβατινή (η Νέα). Κατά την απογραφή του 2021 αριθμούσε 6.128 μονίμους κατοίκους.

Διαθέτει 3 νηπιαγωγεία, 2 Δημοτικά σχολεία, 1 Γυμνάσιο, 1 Λύκειο, Κέντρο Υγείας Αστικού Τύπου ΟΤΕ, ΚΕΠ και άλλες υπηρεσίες. Κύριες ασχολίες των κατοίκων είναι ο τουρισμός, η αλιεία και η γεωργία.

Στη Νέα Καλλικράτεια εδρεύει αθλητικός σύλλογος, με τμήματα στην καλαθοσφαίριση, πετοσφαίριση (Α.Σ. Κένταυρος Ν. Καλλικράτειας), χειροσφαίριση (Α.Σ. Καλλικράτης), ποδόσφαιρο (ΠΟ Νέας Καλλικράτειας) και άλλα αθλήματα.

Ιστορικά στοιχεία
-----------------

Φαίνεται ότι η περιοχή κατοικούνταν ήδη από τη νεολιθική εποχή, ενώ αρχαιολογικές έρευνες έφεραν στο φως και επιτύμβια στήλη κόρης που κρατάει περιστέρι στο αριστερό της χέρι (χρονολογείται στο 440 π.Χ.), που φυλάσσεται σήμερα στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης.

Ο σύγχρονος οικισμός ιδρύθηκε μετά το 1922, με την Ανταλλαγή πληθυσμών από πρόσφυγες προερχόμενους από την Καλλικράτεια Ανατολικής Θράκης που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή, η οποία ήταν Μετόχι της Μονής Ξενοφώντος του Αγίου Όρους και ονομαζόταν *Στόμιον*.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

Πληροφορίες για το Δήμο Καλλικράτειας από το ΤΕΔΚ Χαλκιδικής
Ιστοσελίδα Δήμου Προποντίδας που υπάγεται η κωμόπολη

Παραπομπές
----------

1. ↑  ΕΡΤ3[*νεκρός σύνδεσμος*], *Τη νέα πτέρυγα του Νοσοκομείου Χαλκιδικής και το Κέντρο Υγείας Αστικού Τύπου Ν.Καλλικράτειας θεμελίωσε ο υπουργός Υγείας*, 25 Φεβρουαρίου 2008
2. ↑  «Ιστότοπος Δήμου Καλλικράτειας». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Μαΐου 2009. Ανακτήθηκε στις 3 Μαρτίου 2008.
3. ↑  «ΑΟ Νέας Καλλικράτειας». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Δεκεμβρίου 2010. Ανακτήθηκε στις 3 Μαρτίου 2008.

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Οικισμοί του Δήμου Νέας Προποντίδας |
| --- |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Καλλικράτειας | 
* Άγιος Παύλος
* Νεοχωράκι
* Νέα Γωνιά
* Νέα Ηράκλεια
* Νέα Καλλικράτεια
* Νέα Σίλατα
* Λάκκωμα
* Ροδόκηπος
* Σωζόπολη
 |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Μουδανιών | 
* Άγιος Μάμας
* Άγιος Παντελεήμων
* Διονυσίου
* Ζωγράφου
* Μουριές
* Νέα Μουδανιά
* Νέα Ποτείδαια
* Παπά Αλώνι
* Παραλία Διονυσίου
* Παραλία Πορταριάς
* Πορταριά
* Πόρτες
* Σήμαντρα
* Φλογητά
 |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Τρίγλιας | 
* Ελαιοχώρια
* Κρήνη
* Μετόχι
* Νέα Πλάγια
* Νέα Τένεδος
* Νέα Τρίγλια
* Παραλία Νέας Τριγλίας
* Πετράλωνα
 |
|  |
| 
* Έδρα: Νέα Μουδανιά
* \* (Οικισμοί με μη μόνιμο πληθυσμό)
 |

 |

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Δήμου Καλλικράτειας |
| --- |
|  |
| 
* Νέα Καλλικράτεια
* Άγιος Παύλος
* Λάκκωμα
* Νέα Γωνιά
* Νέα Σίλατα
 |

 |
Ο **Βασίλειος Κουκουβίνος** (27 Νοεμβρίου 1938, Βασιλικά Βοιωτίας - 12 Ιουλίου 2017, Ίλιον) ήταν Έλληνας φαρμακοποιός. Διετέλεσε Δήμαρχος Ιλίου Αττικής επί έξι συνεχόμενες θητείες, την περίοδο 1982 με 2006.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στα Βασιλικά Βοιωτίας από αγρότες γονείς, τελείωσε το γυμνάσιο της Αμφικλείας και στη συνέχεια σπούδασε φαρμακευτική στο Πανεπιστήμιο Ίνσμπρουκ της Αυστρίας όπου ανέπτυξε συνδικαλιστική και πολιτική δράση, ως γραμματέας του συλλόγου Ελλήνων εκεί φοιτητών.

Μετά τη μεταπολίτευση διετέλεσε πρόεδρος του Φαρμακευτικού Συλλόγου Αττικής στη συνέχεια διετέλεσε πρόεδρος του Πανελλήνιου Φαρμακευτικού Συλλόγου (Π.Φ.Σ)  ως το 1983, αφήνοντας πλούσιο έργο για τον κλάδο των φαρμακοποιών.

Εξελέγη Δήμαρχος Ιλίου για πρώτη φορά το 1982 και πέντε ακόμη φορές (1986, 1990, 1994, 1998 και το 2002) παραμένοντας στο δημαρχιακό θώκο μέχρι τα τέλη του 2006.

Άλλαξε την εικόνα της πόλης με έργα υποδομής και πρωτοβουλίες σε όλους τους τομείς του δημοτικού έργου.

Επί των ημερών του δρομολογήθηκε από το Υ.ΠΕ.ΧΩ.ΔΕ και τον οργανισμό της Αθήνας η δημιουργία του Μητροπολιτικού Πάρκου «Αντώνης Τρίτσης».

Η μετονομασία του Δήμου από Νέα Λιόσια σε Ίλιον υπήρξε αποτέλεσμα δικών του πρωτοβουλιών.

Το 2007 βραβεύθηκε από την ΤΕΔΚΝΑ (τωρινή ΠΕΔΑ) για την προσφορά του στην τοπική αυτοδιοίκηση. Το 2015 του απονεμήθηκε τιμητική διάκριση από την ένωση δημάρχων Αττικής σηματοδοτώντας την καθολική αναγνώριση του από τους συναδέλφους του στην αυτοδιοίκηση. 

Σε ένδειξη αναγνώρισης της προσφοράς του με ομόφωνη απόφαση του δημοτικού συμβουλίου Ιλίου το δημαρχιακό μέγαρο φέρει το όνομα του.

Πηγές
-----

1. ↑  «Διατελέσαντες Δήμαρχοι». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Σεπτεμβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 8 Φεβρουαρίου 2018.
2. ↑
Συντεταγμένες: 43°42′14″N 18°15′25″E﻿ / ﻿43.70389°N 18.25694°E﻿ / 43.70389; 18.25694

Το Μπιελάσνιτσα
Το **Μπιελάσνιτσα** (*βοσνιακά :Bjelašnica, σερβικά : Бјелашница*) είναι βουνό στην κεντρική Βοσνία και Ερζεγοβίνη και ανήκει στις Δειναρικές Άλπεις. Αντιπροσωπεύει ένα τεράστιο καρστικό οροπέδιο, το οποίο έχει μήκους 15 χλμ κι εκτείνεται από βόρεια προς δυτικά. Το βόρειο τμήμα του οροπεδίου έχει μέσο υψόμετρο 1.900 μέτρα. Υψηλότερες κορυφές η Μπιελασνίτσα με 2067 μέτρα, η Κραβάβατς με 2.062 μέτρα και η Βλαχίνια με 2.057 μέτρα. Το νότιο τμήμα του οροπεδίου είναι ελαφρώς χαμηλότερο, κατά μέσο όρο 1.200 μέτρα υψόμετρο.

Το μεγαλύτερο μέρος της Μπιελάσνιτσα δημιουργήθηκε από τα μεσαία και ανώτερα στρώματα τριαδικού ασβεστόλιθου και δολομίτες. Κατά τη διάρκεια των κατακλυσμιαίων παγετώνων το όρος ήταν όλο παγετώνες. Σήμερα, υπάρχουν ίχνη της δραστηριότητας των παγετώνων.

Στο πάνω μέρος στα 2.067 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας χτίστηκε το 1894 μετεωρολογικός σταθμός, ο οποίος είναι το υψηλότερο σημείο κατοικείται μόνιμα στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη. Η μέση ετήσια θερμοκρασία είναι μόνο 0,7 ° C, λόγω των εξαιρετικά χαμηλών θερμοκρασιών του χειμώνα. Η μέγιστη θερμοκρασία φτάνει τους 24 ° C, και η χαμηλότερη -41 ° C. Το καλοκαίρι είναι καλυμμένο με πράσινο γρασίδι και το χειμώνα έως και 3 μέτρα χιόνι. Η μόνιμη χιονοκάλυψη διαρκεί από τον Νοέμβριο έως τον Ιούνιο. 

Σε ύψος 1.900 μέτρα υπάρχουν δάση και λιβάδια, και πάνω από αυτά είναι μια καταπράσινη περιοχή με περιοδικές εκτάσεις κωνοφόρων (αρκεύθου). Οι υψηλότερες κορυφογραμμές είναι άγονες. Στο βουνό ζουν λύκοι, αρκούδες, αγριογούρουνα, ζαρκάδια, αλεπούδες και άλλα σπάνια ζώα.

Στο πλαίσιο των 14ων Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων του Σεράγεβο το 1984, δημιουργήθηκαν πολλές αθλητικές και τουριστικές εγκαταστάσεις, που χρησιμοποιούνται ακόμη και σήμερα.

Αναφορές
--------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Μπιελάσνιτσα** |

* *Мала енциклопедија Просвета*, Треће издање (1985); Београд: „Просвета"; ISBN 86-07-00001-2
* Јован Ђ. Марковић (1990): *Енциклопедијски географски лексикон Југославије* Сарајево: „Свјетлост"; ISBN 86-01-02651-6


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Бјелашница  της Σερβικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
5 Μάρκα. Εκδόθηκε από τις αρχές της Αυστραλίας
Το **μάρκο** ήταν νόμισμα της Γερμανικής Νέας Γουινέας, αποικίας της Γερμανικής Αυτοκρατορίας. Ήταν σε χρήση από το 1884 έως και το 1911, υποδιαιρείτο σε 100 πφένιγκ, και η ισοτιμία του με το γερμανικό μάρκο, το οποίο και αυτό ήταν νόμιμο χρήμα στην αποικία, ήταν 1/1.

Ιστορικό
--------

Αρχικά το νόμισμα που ήταν σε χρήση στην αποικία ήταν το γερμανικό μάρκο. Από το 1884 όμως κόπηκαν κέρματα για να χρησιμοποιηθούν συμπληρωματικά του γερμανικού μάρκου στα όρια της αποικίας. Τα κέρματα αυτά αποσύρθηκαν στις 15 Απριλίου 1911 και το γερμανικό μάρκο αποτέλεσε μέχρι και το 1915 το μόνο νόμιμο χρήμα της στην γερμανική Νέα Γουινέα.

Το 1914 κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, η Γερμανική Νέα Γουινέα έρχεται υπό τον έλεγχο της Αυστραλίας. Το ίδιο έτος οι αρχές της Αυστραλίας εξέδωσαν χαρτονομίσματα (Treasury Note) εκφρασμένα σε μάρκα. Το 1915, το μάρκο αποσύρεται οριστικά και αντικαθίσταται από την λίρα της Αυστραλίας.

Κέρματα
-------

Το 1894, η εταιρεία της Νέας Γουινέας (γερμ:Neuguinea-Kompagnie) εκδίδει χάλκινα κέρματα με ονομαστικές αξίες του 1, 2 και 10 πφένιγκ και ασημένια του ½ 1, 2 και 5 μάρκων και το 1885 χρυσά κέρματα με αξίες των 10 και 20 μάρκων.

Χαρτονομίσματα
--------------

Μεταξύ 1914 και 1915 η οι αρχές της Αυστραλίας τυπώνουν χαρτονομίσματα (Treasury Note) με ονομαστικές αξίες των 5, 10, 20, 50 και 100 μάρκων τα οποία σήμερα είναι εξαιρετικά σπάνια.

Πηγές
-----

* Krause, Chester L. and Clifford Mishler (1991). Standard Catalog of World Coins: 1801–1991 (18th ed. ed.). Krause Publications. ISBN 0873411501.
* Pick, Albert (1994). Standard Catalog of World Paper Money: General Issues. Colin R. Bruce II and Neil Shafer (editors) (7th ed.). Krause Publications. ISBN 0-87341-207-9.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) First World War, 1914-18  Αρχειοθετήθηκε 2011-12-29 στο Wayback Machine.Australian War Memorial. Ανάκτηση 30 Δεκεμβρίου 2011.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Χαρτονομίσματα (Treasury Note) του μάρκου που εξέδωσε η Αυστραλία
* Τα κέρματα του μάρκου
Συντεταγμένες: 40°30′54.58″N 21°16′2.03″E﻿ / ﻿40.5151611°N 21.2672306°E﻿ / 40.5151611; 21.2672306

Η **Εκκλησία Αγίου Αθανασίου του Μουζάκη** (αλβανικά: *Shën Thanasi i Muzakave*‎‎) είναι ελληνορθόδοξη εκκλησία στην Καστοριά της Ελλάδας. Ανεγέρθηκε μεταξύ του 1383-84 από τους αδερφούς Θεόδωρο Β΄ και Στόγια καταγόμενους από τον οίκο των Μουζάκα, αλβανική οικογένεια ευγενών η οποία και κατείχε υπό τον έλεγχό της την πόλη κατά τη διάρκεια της συγκεκριμένης περιόδου, ενώ είναι αφιερωμένη στον Άγιο Αθανάσιο Θεωρείται ως εκ των σημαντικότερων μνημείων της Καστοριάς του 14ου αιώνα, ενώ, παράλληλα, αποτελεί την ύστατη χρονικά εκκλησία η οποία ανεγέρθηκε προ της προσάρτησης της πόλης από την Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Διάκοσμος
---------

Αναπαράσταση του Αγίου Κλήμεντα της Αχρίδας.
Αναπαράσταση του Χριστού και της Παναγίας με αυτοκρατορική ενδυμασία.
Η εκκλησία είναι διακοσμημένη με αναπαραστάσεις αγίων φερόντων βυζαντινές ενδυμασίες, το οποίο και αποτελεί κοινό χαρακτηριστικό της εικονογραφίας της βυζαντινής περιόδου. Οι τοιχογραφίες ξεχωρίζουν για την αναπαράσταση, για πρώτη χρονικά φορά στην ιστορία της βυζαντινής εικονογραφίας, του Ιησού Χριστού και της Παναγίας με αυτοκρατορική ενδυμασία. Η αναπαράσταση της Παναγίας ως βασίλισσας αποτελεί σχετικά σπάνιο χαρακτηριστικό στη βυζαντινή εικονογραφία. Ακόμη ένα σχετικά σπάνιο χαρακτηριστικό της εκκλησίας αποτελεί το γεγονός πως, παρά το γεγονός πως ο Άγιος Αλέξανδρος συνήθως δεν συμπεριλαμβάνεται μεταξύ των στρατιωτικών αγίων, ωστόσο, εντός της εκκλησίας του Αγίου Αθανασίου του Μουζάκη βρίσκεται αναπαράσταση του Αγίου Αλεξάνδρου και του Αγίου Μερκουρίου φέροντα στρατιωτική ενδυμασία.

Κληρονομιά
----------

Η εκκλησία επηρέασε σε σημαντική βαθμό την καλλιτεχνική δημιουργία στην πόλη της Καστοριάς, καθώς και, ευρύτερα, στην περιοχή της Μακεδονίας, μεταξύ των τελών του 14ου και των αρχών του 15ου αιώνα.

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Εκκλησία Αγίου Αθανασίου του Μουζάκη** |

1. ↑  www.arxaiologikoktimatologio.gov.gr/el/monuments\_info?id=149970&type=Monument.
2. 1 2  (Αγγλικά) Facaros, Dana· Theodorou, Linda (2003). *Greece*. New Holland Publishers. σελ. 563. ISBN 1-86011-898-4. [*νεκρός σύνδεσμος*]
3. 1 2 3  «Άγιος Αθανάσιος του Μουζάκη». Kastoria City. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Φεβρουαρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 12 Ιουλίου 2010.
4. ↑  (Αγγλικά) Herrin, Judith (2013). *Unrivalled Influence: Women and Empire in Byzantium*. Princeton University Press. σελ. 172. ISBN 9780691153216. The first time Christ and the Virgin appear in imperial costume occurs only outside the empire in Kastoria and on the eve of the Ottoman conquest in 1384-85.
5. ↑  (Αγγλικά) Vassilaki, Maria (2000). *Mother of God: representations of the Virgin in Byzantine art*. Skira. σελ. 129. ISBN 88-8118-738-8.
6. ↑  Walter, Christopher (2003). *The warrior saints in Byzantine art and tradition*. Ashgate Publishing, Ltd. σελ. 245. ISBN 1-84014-694-X.
7. ↑  (Αγγλικά) Myrtalē Acheimastou-Potamianou, επιμ. (1988). *Holy image, holy space: icons and frescoes from Greece*. Υπουργείο Πολιτισμού. σελ. 194.
Ο **Λεωνίδας Μπαλάφας** (Αθήνα, 12 Μαΐου 1981) είναι Έλληνας μουσικός, τραγουδιστής και συνθέτης.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στην Αθήνα, ενώ κατάγεται από την Καρδίτσα. Ξεκίνησε τις ζωντανές εμφανίσεις στην μπουάτ Απανεμία στην Πλάκα το 2003, στην συνέχεια ακολούθησαν εμφανίσεις σε διάφορες μουσικές σκηνές της Αθήνας. Το 2006 συμμετείχε στο Fame Story 4 από το οποίο βγήκε και νικητής. Στην ελληνική δισκογραφία έκανε το ντεμπούτο του με το CD single με τίτλο "Ο Λεωνίδας και οι Πότες το 2007". Στην συνέχεια ακολουθούν τα CD "Ταξίδι για να σε βρω" 2009, "Ανοιξιάτικη μέρα" το 2010. Το 2012 κυκλοφορεί από την Antart μια ανεξάρτητη δισκογραφική εταιρία το διπλό CD του με τίτλο "Ας ρίχνει και χαλάζι" ενώ το 2013 επανέρχεται με το επίσης διπλό CD με τίτλο "Απηλιώτης", που αποτελείται από τραγούδια σε στίχους και μουσική του Λεωνίδα Μπαλάφα, με ύφος σμυρναίικου ρεμπέτικου σε μια προσπάθεια να παντρέψει το ύφος και τον ήχο του 1930 με το σήμερα. Το 2014 κυκλοφορεί πάλι από την AntArt το CD με τίτλο "Ανηφοριά". Κάθε μία από τις δισκογραφικές του δουλειές έχει και διαφορετικό ύφος, ενώ οι live εμφανίσεις του έχουν έντονο το στοιχείο του αυτοσχεδιασμού.

Δισκογραφία
-----------

* *Ο Λεωνίδας και οι πότες* (cd single) (2007)
* *Ταξίδι για να σε βρω* (2009)
* *Ανοιξιάτικη μέρα* (2010)
* *Ας ρίχνει και χαλάζι* (2012)
* *Απηλιώτης* (2013)
* *Ανηφοριά* (2014)
* *Λίκνο* (2016)
* *Άνθρωπος Μονάχος* (2018)
* Ένα Αλλιώτικο πρωί (2021)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* 
* 
*

Παραπομπές
----------

1. ↑  ^ Λεωνίδας Μπαλάφας "*Δείτε, ακούστε, χορέψτε!*" ΤΟ ΒΗΜΑ
2. ↑  ^ Λεωνίδας Μπαλάφας Mygreek.fm Αρχειοθετήθηκε 2012-12-03 στο Wayback Machine.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* MusicBrainz: e111b648-85ca-45f3-a4a2-b109d5debff3

 |

 |
Το **Κόμμα Νεαρών Φιλελευθέρων** (βουλγαρικά: *Младолиберална партия*‎‎) ήταν πολιτικό κόμμα στη Βουλγαρία στις αρχές της δεκαετίας του 1900.

Ιστορία
-------

Το κόμμα ιδρύθηκε το 1904 από τον Ντιμιτάρ Τόντσεφ όταν το Φιλελεύθερο κόμμα (Ραντοσλαβίστς) εκδιώχθηκαν μέλη του μετά από μια αποτυχημένη προσπάθεια να αφαιρέσουν την αρχηγία του κόμματος από τον Βασίλ Ραντοσλάβοφ. Στις πρώτες εκλογές που συμμετείχε αυτές του 1908 το κόμμα δεν κατάφερε να κερδίσει μια έδρα. Απέτυχε και πάλι να κερδίσει μια έδρα στις εκλογές για τη Συνταγματική Συνέλευση του 1911, αλλά κερδίσε μια έδρα στις κοινοβουλευτικές εκλογές αργότερα εντός του έτους, στις οποίες σχημάτισε τοπικές συμμαχίες με το Φιλελεύθερο κόμμα (Ραντοσλαβίστς) και το Λαϊκό Φιλελεύθερο κόμμα.

Τα τρία κόμματα συμμετείχαν σε συμμαχία, τον Συνασπισμός Φιλελεύθερων για στις εκλογές του 1913 όπου αναδεικνύεται ως η μεγαλύτερη παράταξη στην Εθνοσυνέλευση. Στις εκλογές το επόμενο έτος η συμμαχία κέρδισε την πλειοψηφία των εδρών, αλλά το κόμμα ανέστειλε όλες τις πολιτικές του δραστηριότητες κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Δεν συμμετείχε στις εκλογές του 1919, αλλά επέστρεψε για να συμμετάσχει στις εκλογές του 1920 σε συμμαχία με το Φιλελεύθερο κόμμα (Ραντοσλαβίστς) και το Λαϊκό Φιλελεύθερο κόμμα-Πέτκοφ. Αργότερα το ίδιο έτος τα τρία κόμματα συγχωνεύονται για να σχηματίσουν το Εθνικό Φιλελεύθερο κόμμα.

Το κόμμα δημοσίευσε την εφημερίδα Svobodno Slovo (μτφ: Ελεύθερη Φωνή) μεταξύ 1904 και 1913.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Plamen Georgiev (2007) *The Bulgarian Political Culture*, V&R unipress GmbH, σελ. 66
2. 1 2 3  RJ Crampton (2007) *Bulgaria*, Oxford University Press, σελ. 454
3. ↑  Nohlen & Stöver 2010, σελ. 385.
4. ↑  Nohlen & Stöver 2010, σελ. 378.

Πηγές
-----

* (Αγγλικά) Nohlen, Dieter· Stöver, Philip (2010). *Elections in Europe: A Data Handbook*. Nomos Verlagsgesellschaft. ISBN 978-3-8329-5609-7.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ιστορία
* Πύλη:Πολιτική
* Πύλη:Βουλγαρία
 |

 |
Συντεταγμένες: 60°47′40″N 11°4′4″E﻿ / ﻿60.79444°N 11.06778°E﻿ / 60.79444; 11.06778

Το **Χαμάρ** (νορβηγικά: *Hamar*, προφορά: [ˈhɑ̂ːmɑr]) είναι πόλη στην κομητεία Ίνλαντετ. Είναι μέρος της παραδοσιακής περιοχής του Χέντμαρκ. Το διοικητικό κέντρο του δήμου είναι η πόλη Χαμάρ. Ο δήμος Χαμάρ διαχωρίστηκε από το Βανγκ ως πόλη κα δήμος το 1849. Το Βανγκ επανεντάχθηκε στο Χαμάρ την 1η Ιανουαρίου 1992.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *GEOnet Names Server*. 11  Ιουνίου 2018. -261559.
2. 1 2 3 4 5  «Tettsteders befolkning og areal». Statistics Norway.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Νορβηγία
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 146618963
* LCCN: n83141090

 |

 |
Ο **Πατριάρχης Βουλγαρίας** είναι προκαθήμενος της Βουλγαρικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Ο Πατριάρχης, επισήμως, προσφωνείται ως *Πατριάρχης Βουλγαρίας και Μητροπολίτης Σόφιας*.

Μετά τον θάνατο του Πατριάρχη Νεοφύτου, στις 13 Μαρτίου 2024, ο θρόνος διατελεί σε χηρεία. Τοποτηρητής, έκτοτε, είναι o Μητροπολίτης Βράτζης Γρηγόριος.

Ιστορία
-------

### Μεσαιωνική περίοδος

Έπειτα από δύο καθοριστικής σημασίας νίκες εναντίον των Βυζαντινών στον Αχελώο (πλησίον της σημερινής πόλεως του Μπουργκάς) και τους Κατασύρτες (πλησίον της Κωνσταντινούπολης), η αυτόνομη Βουλγαρική Αρχιεπισκοπή διακηρύχθηκε αυτοκέφαλη και αναβαθμίστηκε στον βαθμό του Πατριαρχείου στην διάρκεια εκκλησιαστικής και εθνικής συνόδου η οποία έλαβε χώρα το 918 ή το 919. Ως συνέπεια της Συνθήκης του 927, η οποία επικύρωνε τη νίκη των Βουλγάρων στον Βυζαντινό-Βουλγαρικό Πόλεμο του 913-927, το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως αναγνώρισε την αυτοκεφαλία της Βουλγαρικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, καθώς και το πατριαρχικό της αξίωμα. Ως αποτέλεσμα, το Βουλγαρικό Πατριαρχείο κατέστη η πέμπτη αυτοκέφαλη Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία μετά τα πατριαρχεία Κωνσταντινουπόλεως, Αλεξανδρείας, Αντιοχείας και Ιεροσολύμων. Έδρα του Πατριαρχείου ήταν η νέα βουλγαρική πρωτεύουσα, Πρέσλαβ, αν και θεωρείται πιθανό, ο Πατριάρχης να διέμενε στην πόλη Ντράσταρ (Σιλίστρα), παλαιοχριστιανικό κέντρο ιδιαιτέρως γνωστό για τους μάρτυρες και την χριστιανική του ιστορία.

### Οθωμανική κατάκτηση

Μετά την άλωση της πρωτεύουσας της Β΄ Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας, Τάρνοβο, από τους Οθωμανούς το 1393 και τον εξορισμό του Πατριάρχη Ευθυμίου, η αυτοκέφαλη Βουλγαρική Εκκλησία διαλύθηκε. Η Βουλγαρική εκκλησιαστική ιεραρχία βρέθηκε εκ νέου υπό τον έλεγχο του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως.

### Νεότερη περίοδος

Οι προϋποθέσεις για την παλινόρθωση του Βουλγαρικού Πατριαρχείου δημιουργήθηκαν μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν το 1945 το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως αναγνώρισε την αυτοκεφαλία της Βουλγαρικής Εκκλησίας. Το 1950, η Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου υιοθέτησε νέο Καταστατικό Χάρτη, με τον οποίο άνοιξε ο δρόμος για την παλινόρθωση του Πατριαρχείου Βουλγαρίας και το 1953 εξέλεξε τον Μητροπολίτη Φιλιππουπόλεως, Κύριλλο, ως Πατριάρχη.

Μετά τον θάνατο του Πατριάρχη Κυρίλλου το 1971, η Εκκλησία εξέλεξε στην θέση του τον Μητροπολίτη Λόβετς, Μάξιμο, ο οποίος και διατήρησε το αξίωμα έως τον θάνατό του το 2012. 

Στις 24 Φεβρουαρίου 2013, ο Νεόφυτος Βουλγαρίας εξελέγη ως νέος προκαθήμενος, ο οποίος διετέλεσε Πατριάρχης ως τον θάνατο του το 2024.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος Πατριαρχών της Βουλγαρικής Ορθόδοξης Εκκλησίας

Παραπομπές
----------

1. ↑   *Kiminas, D. (2009). The Ecumenical Patriarchate. Wildside Press LLC.*
p. 15
2. ↑   *GENOV, R. & KALKANDJIEVA, D. (2007). Religion and Irreligion in Bulgaria: How Religious Are the Bulgarians? Religion and power in Europe: conflict and convergence, 257.*
3. ↑  Daniela Kalkandjieva, 26. Balgarskata pravoslavna tsarkva i darzhavata, 1944-1953 [The Bulgarian Orthodox Church and the State], (Sofia: Albatros, 1997).
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Ομόνοια.

Η **Ομόνοια Ορμήδειας** είναι κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα από το χωριό Ορμήδεια της επαρχίας Λάρνακας. Η ομάδα έχει δύο συμμετοχές στη Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου της Κύπρου.

Ιστορία
-------

Η **Ομόνοια Ορμήδειας** Ιδρύθηκε το 1956. Αρχικά αγωνιζόταν στα πρωταθλήματα της Επαρχιακής Ποδοσφαιρικής Ένωσης Λάρνακας (ΕΠΕΛ), της οποίας υπήρξε ιδρυτικό μέλος. Το 1989 εντάχθηκε στη Δ΄ κατηγορίας και στις τάξεις της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) μέσω του πρωταθλήματος ένταξης.

Την εποχή εκείνη η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε ομίλους. Η Ομόνοια συμμετείχε στον όμιλο Λάρνακας-Αμμοχώστου. Στην πρώτη της συμμετοχή, την περίοδο 1989-90, τερμάτισε στη 12η θέση και παρέμεινε στην κατηγορία. Την επόμενη περίοδο τερμάτισε στην τελευταία θέση του ομίλου της και υποβιβάστηκε στα αγροτικά (τοπικά) πρωταθλήματα. Συμμετέχει στις διοργανώσεις της ΕΠΕΛ.


Η πορεία της Ομόνοιας Ορμήδειας στις διοργανώσεις της ΚΟΠ.| Περίοδος | Πρωτάθλημα | Κύπελλο |
| --- | --- | --- |
| Κατηγορία | Θέση | Ομάδες | Αγώνες | Νίκες | Ισοπαλίες | Ήττες | Τέρματα | Βαθμοί | Διοργάνωση | Φάση |
| Υπέρ | Κατά |
| 1989-90 | Δ΄1 | **12** | 14 | 26 |  |  |  | 25 | 50 | **18** | Κύπελλο Κύπρου | Δεν είχε δικαίωμα συμμετοχής |
| 1990-91 | Δ΄1 | **15** | 15 | 28 |  |  |  | 31 | 54 | **19** | Κύπελλο Κύπρου | Δεν είχε δικαίωμα συμμετοχής |
| Βαθμολογία: Νίκη=2 βαθμοί, Ισοπαλία=1 βαθμός, Ήττα=0 βαθμοί |
|

1Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τρεις ομίλους. Η Ομόνοια συμμετείχε στον όμιλο Λάρνακας-Αμμοχώστου.

### Τίτλοι

* Πρωτάθλημα ΕΠΕΛ
	+ Πρωταθλήτρια (4): 1971, 1972, 1973, 1988
* Κύπελλο ΕΠΕΛ
	+ Κυπελλούχος (3): 1972, 1973, 2014

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Επαρχιακή Ποδοσφαιρική Ένωση Λάρνακας: Ιστορία». ΕΠΕΛ. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Απριλίου 2017. Ανακτήθηκε στις 28 Απριλίου 2017.
2. 1 2  «Δ΄ κατηγορία». *Ο Φιλελεύθερος*: σελ. 14. 1990-05-21.
3. 1 2  «ΑΕΚ Κακοπετριάς ΚΝΜ ανέβηκαν στη Γ΄». *Ο Φιλελεύθερος*: σελ. 10. 1991-04-29.

Δείτε επίσης
------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Ποδόσφαιρο στην Κύπρο

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος
Το **φράγκο** ήταν το νόμισμα το οποίο χρησιμοποιήθηκε στο Τόγκο από το 1924 έως και το 1956. Χρησιμοποιήθηκε παράλληλα και συμπληρωματικά με άλλα νομίσματα τα οποία ήταν σε χρήση στην αφρικανική αυτή χώρα. Υποδιαιρείτο σε 100 σαντίμ και η ισοτιμία του με το γαλλικό φράγκο ήταν 1/1. Δεν εκδόθηκαν ποτέ χαρτονομίσματα του νομίσματος αυτού.

Ιστορικό
--------

Από το 1884 έως και το 1914 στο Τόγκο ήταν τμήμα του Γερμανικού προτεκτοράτου Τόγκολαντ  και το νόμισμα που ήταν σε χρήση ήταν το γερμανικό μάρκο. Το 1914 ως αποτέλεσμα του πρώτου παγκοσμίου πολέμου το Τόγκολαντ έρχεται υπό τον έλεγχο των βρετανικών και γαλλικών δυνάμεων και το 1922, σύμφωνα με τους όρους που όριζε η εντολή της Κοινωνίας των Εθνών, η χώρα διαμελίζεται. Το δυτικό Τόγκολαντ έρχεται υπό τον έλεγχο της Βρετανίας, υιοθετεί την λίρα της Βρετανικής Δυτικής Αφρικής και τελικά ενσωματώνεται με την Γκάνα. Το ανατολικό Τόγκολαντ, το οποίο αργότερα μετονομάζεται σε Τόγκο, έρχεται υπό τον έλεγχο της Γαλλίας και υιοθετεί το γαλλικό φράγκο ως νόμισμα. Το 1924 όμως και συμπληρωματικά του γαλλικού φράγκου εκδίδονται κέρματα τα οποία προορίζονταν για χρήση μόνο μέσα στα όρια του υπό γαλλικού έλεγχου Τόγκο. Τα κέρματα αυτά έφεραν την ονομασία φράγκο του Τόγκο. Μέχρι και το 1956 γίνονταν επανεκδόσεις των κερμάτων αυτών και από το 1945 κυκλοφορούσαν παράλληλα και με το Φράγκο CFA Δυτικής Αφρικής

Κέρματα
-------

Από το 1924 έως και το 1956 κόπηκαν κέρματα με τις εξής ονομαστικές αξίες:

* 50 σαντίμ (χαλκοαλουμίνιο)
* 1 φράγκο (χαλκοαλουμίνιο)
* 2 φράγκα (χαλκοαλουμίνιο)
* 1 φράγκο (αλουμίνιο)
* 2 φράγκα (αλουμίνιο)
* 5 φράγκα (χαλκοαλουμίνιο)

Πηγές
-----

* Krause, Chester L. and Clifford Mishler (1991). Standard Catalog of World Coins: 1801–1991 (18th ed. ed.). Krause Publications. ISBN 0873411501.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

worldcoingallery.com. Εικόνες με τα κέρματα του φράγκου. Ανάκτηση 24 Ιανουαρίου 2012.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «German colony:1884-1914». *HISTORY OF TOGO*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Φεβρουαρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 24 Ιανουαρίου 2012.
2. 1 2  «Togo Profile». *BBC News*. Ανακτήθηκε στις 24 Ιανουαρίου 2012.
Χαρτονόμισμα των 20 δολαρίων της Χαβάης
Το **δολάριο** ή **Ντάλα** ήταν το νόμισμα της Χαβάης από το 1847 έως και το 1898. Η ισοτιμία του με το δολάριο ΗΠΑ ήταν 1/1 και είχε ως υποδιαίρεση το σεντ) ή keneta. (1 δολάριο=100 σεντ) 

Μόνο σποραδικές εκδόσεις του νομίσματος αυτού έγιναν αφού κυκλοφορούσε παράλληλα με το δολάριο των ΗΠΑ.

Ιστορικό
--------

Τα πρώτα κέρματα της Χαβάης ήταν χάλκινα σεντ που εκδόθηκαν το 1847 και έφεραν το πορτρέτο του βασιλιά Καμεχαμέχα Γ΄. 

Το 1883 κόπηκαν αργυρά νομίσματα με ονομαστικές αξίες του 1/10 του δολαρίου 1/4 , μισού και ενός δολαρίου.

Η συντριπτική πλειοψηφία αυτών των νομισμάτων κόπηκαν από το νομισματοκοπείο του Σαν Φρανσίσκο με τις ίδιες προδιαγραφές που είχαν τα αντίστοιχα νομίσματα των ΗΠΑ. Μια μικρή ποσότητα (26 από κάθε ονομαστική αξία) κόπηκαν από το νομισματοκοπείο της Φιλαδέλφειας για λόγους παρουσίασης. Το δολάριο της Χαβάης συνέχισε να κυκλοφορεί για αρκετά χρόνια μετά την προσάρτηση της χώρας από τις Ηνωμένες Πολιτείες το 1898. Τελικά το 1903 με απόφαση του Κογκρέσου έπαψε να είναι νόμιμο χρήμα και τα περισσότερα νομίσματα αποσύρθηκαν για να τηχθούν.

Χαρτονομίσματα
--------------

Το 1899, το Υπουργείο Οικονομικών της Χαβάης εξέδωσε την πρώτη σειρά χαρτονομισμάτων του δολαρίου της Χαβάης αξίας 10, 20, 50 και 100 δολαρίων. Ωστόσο, αυτά τα χαρτονομίσματα εκδόθηκαν σε μικρές ποσότητες και ουσιαστικά τα χαρτονομίσματα των ΗΠΑ ήταν αυτά που ήταν σε ευρεία χρήση. Από το 1884, μόνο τα χρυσά νομίσματα ΗΠΑ ήταν νόμιμο νόμισμα για ποσά άνω των $ 10. 

Το 1895, η νεοσυσταθείσα Δημοκρατία της Χαβάης εξέδωσε πιστοποιητικά καταθέσεων χρυσών και αργυρών νομισμάτων αξίας 5, 10, 20, 50 και 100 δολαρίων. Αυτά ήταν τα τελευταία χαρτονομίσματα της Χαβάης και όλα είναι εξαιρετικά σπάνια σήμερα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* numismondo.com Εικόνες με χαρτονομίσματα του δολαρίου της Χαβάης.

Πηγές
-----

* Krause, Chester L. and Clifford Mishler (1991). Standard Catalog of World Coins: 1801–1991 (18th ed.). Krause Publications. ISBN 0873411501.
* Pick, Albert (1994). Standard Catalog of World Paper Money: General Issues. Colin R. Bruce II and Neil Shafer (editors) (7th ed.). Krause Publications. ISBN 0-87341-207-9.

Παραπομπές
----------

1. ↑  The Morgan Report, p. 758
2. ↑  The Morgan Report, p. 416

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Χρήμα της Χαβάης** |
Η ***Αγωνία*** είναι μια ελληνική ταινία δράσης του 1969 με σκηνοθέτη τον Οδύσσέα Κωστέλετο.

Ο Αλέξης (Τόλης Βοσκόπουλος) και η Άννα (Ελένη Ανουσάκη), δυο πάμπτωχοι νέοι που μεγαλώνουν μαζί, ζουν σε δύο χαμόσπιτα με κοινή αυλή και αγαπιούνται αληθινά, σκέφτονται μάλιστα να παντρευτούν. Ο Αλέξης, που έχει πολύ καλή φωνή και ταλέντο στο λαϊκό τραγούδι, στέλνει κάποια μέρα μια κασέτα σε γνωστή δισκογραφική εταιρεία. Ξαφνικά όλα αλλάζουν. Απ’ τη μια μέρα στην άλλη γίνεται διάσημος.

Διανομή
-------

* Τόλης Βοσκόπουλος ως Αλέξης Καρνέζης
* Ελένη Ανουσάκη ως Άννα Αντωνίου
* Δέσποινα Νικολαΐδου ως Κάιτη Ανδρέου
* Λαυρέντης Διανέλλος ως Πέτρος Καρνέζης
* Θόδωρος Έξαρχος ως Χριστίδης
* Νάσος Κεδράκας ως φίλος της Καίτης
* Βίλμα Κύρου ως Χριστίνα
* Γιώργος Νέζος ως Μαράτος
* Δημήτρης Κουκής ως Ρένος
* Ελπίδα Μπραουδάκη ως Μαρία
* Γιώργος Μάζης ως Γιώργος

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* *Αγωνία*   στην IMDb

1. ↑  «Αγωνία (1969) \* Filmy.gr». *Filmy.gr*. Ανακτήθηκε στις 19 Μαρτίου 2024.