recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Ιωάννης Διάκος** ήταν Έλληνας πολιτικός.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ήταν δημοσιογράφος και εκδότης της εφημερίδας υπό τον τίτλο "Εφημερίς των Ελλήνων".

Μετά την εγκαθίδρυση της δικτατορίας της 4ης Αυγούστου τοποθετήθηκε ως ιδιαίτερος γραμματέας του Ιωάννη Μεταξά ενώ παράλληλα λειτούργησε και ως ο εξ απορρήτων σύμβουλός του δίνοντας το παρόν σε όλα τα υπουργικά συμβούλια Συγκρούστηκε σφοδρά με τον Θεόδωρο Σκυλακάκη με αποτέλεσμα την παραίτησή και την εξορία του τελευταίου αλλά και του Αλέξανδρου Παπαχελά. Τον Απρίλιο του 1941 διέφυγε στην Αλεξάνδρεια.

Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα αναμείχθηκε ξανά στις πολιτικές εξελίξεις. Υπήρξε στενός σύμβουλος του Αλέξανδρου Παπάγου κατά την διακυβέρνηση του τελευταίου ενώ θεωρείται ότι διατηρούσε ισχυρά ερείσματα εντός του Ελληνικού Συναγερμού.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Η επιβολή του καθεστώτος της 4ης Αυγούστου, από την εφημερίδα Αυγή
2. ↑  Καραγεώργος Δημήτρης, *Η διαδρομή του Ελληνικού Συναγερμού από την ίδρυσή του ως την αδρανοποίησή του, 1951-1956*, διδακτορική διατριβή ΕΚΠΑ, Αθήνα 2015, σελ. 89,
732
Η **Ουόνσσν** (*Wŏnsan*), παλαιότερα γνωστή ως Ουόνσαντζν (*Wŏnsanjin,* 元山津), Πορτ Λαζάρεφ και Γκενζάν, είναι μια πόλη με λιμάνι, ναυτική βάση και πρωτεύουσα της Γκάνγουον-ντο (*Επαρχίας Γκάνγουον*) της Βόρειας Κορέας, κατά μήκος της ανατολικής πλευράς της κορεατικής χερσονήσου, στη Θάλασσα της Ιαπωνίας (Ανατολική Θάλασσα της Κορέας). Το λιμάνι κατασκευάστηκε από τις κατοχικές ιαπωνικές δυνάμεις το 1880. Πριν τον πόλεμο της Κορέας (1950-1953) η πόλη άνηκε στη δικαιοδοσία της τότε Χάμγκιονγκναμ-ντο (*επαρχίας Νότιας Χάμγκιονγκ*) και έγινε γνωστή κατά τη διάρκεια του πολέμου για τον «αποκλεισμό της Ουόνσαν». Ο πληθυσμός της πόλης υπολογίζεται σε 329.207 κατοίκους το 2013.

Το 2013 ανακοινώθηκε ότι η πόλη θα μετατραπεί σε καλοκαιρινό θέρετρο. Έχοντας περάσει τα παιδικά του χρόνια εκεί, ο Κιμ Γιονγκ Ουν εξέφρασε μεγάλο ενδιαφέρον για την περαιτέρω ανάπτυξη της περιοχής, με την κατασκευή νέων υποδομών, όπως το αεροδρόμιο Γκάλμα, διεθνές πολιτικό και στρατιωτικό αεροδρόμιο. Μια κρατική εταιρεία ανέλαβε την εκπόνηση μελετών σκοπιμότητας για μια μεγάλη γκάμα ξενοδοχείων και εμπορική και βιομηχανική ανάπτυξη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ryall, Julian (27 Ιουνίου 2013). «North Korean leader Kim Jong-un orders the creation of nation's first beach resort». *The Daily Telegraph*.. Ανακτήθηκε στις 29 Ιουνίου 2013.
2. ↑  Park, Ju-Min; Pearson, James (10 Οκτωβρίου 2017). «Special Report: In Kim Jong Un's summer palace, fun meets guns». Reuters. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Οκτωβρίου 2017.. Ανακτήθηκε στις 15 Οκτωβρίου 2017.
Στις 19 Αυγούστου 2003 πραγματοποιήθηκε **τρομοκρατική επίθεση από Παλαιστίνιο βομβιστή αυτοκτονίας σε λεωφορείο, στη συνοικία Shmuel HaNavi, στην Ιερουσαλήμ**. Από την επίθεση έχασαν τη ζωή τους 23 άνθρωποι (και ο δράστης) και 130 τραυματίστηκαν. Πολλά από τα θύματα ήταν παιδιά.

Η επίθεση
---------

Γύρω στις 9.00 το βράδυ (ώρα Ισραήλ), της 19ης Αυγούστου 2003, ο 29χρονος Παλαιστίνιος Raed Mesk, από τη Χεβρώνα, ζωσμένος με εκρηκτικά και ντυμένος ως υπερορθόδοξος Εβραίος, μπήκε στο λεωφορείο Νο 2, ενώ αυτό βρισκόταν στη συνοικία των υπερορθόδοξων Εβραίων Shmuel HaNavi, στη βόρεια κεντρική Ιερουσαλήμ, και πυροδότησε τον εκρηκτικό μηχανισμό. Η βόμβα περιείχε ρουλεμάν για να προκαλέσει όσο το δυνατόν περισσότερα θύματα μεταξύ των επιβατών. Από την έκρηξη εκτός από το δράστη σκοτώθηκαν 23 από τους επιβαίνοντες στο λεωφορείο και άλλοι 130 τραυματίστηκαν. Μεταξύ των νεκρών υπήρχαν εφτά παιδιά ενώ και μεγάλος αριθμός από τους τραυματίες ήταν παιδιά καθώς στο λεωφορείο επέβαιναν πολλά παιδιά υπερορθόδοξων Εβραίων, που επέστρεφαν από επίσκεψη στο Δυτικό Τείχος. 

Την ευθύνη για την επίθεση ανέλαβε τόσο η Χαμάς όσο και η Παλαιστινιακή Τζιχάντ. Σύμφωνα με την ισραηλινή αστυνομία η επίθεση είχε οργανωθεί από τη Χαμάς. Ο ιστορικός και δημοσιογράφος Ταρίκ Αλί, σε άρθρο του το 2008 στον Guardian, υποστήριξε ότι η επίθεση είχε πραγματοποιηθεί από έναν αυτόνομο πυρήνα της Χαμάς, στην Χεβρώνα, και η επίσημη ηγεσία της Χαμάς αποκήρυξε τη συγκεκριμένη επίθεση. Μετά την επίθεση ο Ισραηλινός στρατός συνέλαβε 17 Παλαιστίνιους ως υπόπτους για σχέσεις με τη Χαμάς και μεταξύ αυτών ήταν και αρκετοί συγγενείς του δράστη. 

Στις 21 Αυγούστου 2003 σκοτώθηκε στη Γάζα από πύραυλο Ισραηλινού ελικοπτέρου ο ηγέτης της Χαμάς Ismail Abu Shanab και οι δύο σωματοφύλακές του. Το γεγονός αυτό έβαλε τέλος στην λεγόμενη *Hudna* (ανακωχή, εκεχειρία), που είχαν κηρύξει στις 29 Ιουνίου 2003 η Χαμάς και η Παλαιστινιακή Τζιχάντ. 

Το 2004 κατασκευάστηκε μνημείο για τα θύματα της επίθεσης στη συνοικία Beit Yisrael στην Ιερουσαλήμ.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑
4. ↑
5. ↑
Το **Δατάμης**, είναι ιρανικό όνομα, και προέρχεται από το αρχαίο ιρανικό *\*Dātama-* ή *\*Dātāma-* πού θα μπορούσε να αποδοθεί *εκείνος στον οποίο δίνεται η δύναμη*. Ο γνωστότερος ιστορικά Δατάμης (απεβ. 362 π.Χ.) από τη Δυναστεία των Αριαραθιδών ήταν στρατηγός και σατράπης της Καππαδοκίας & ίσως και της Κιλικίας υπό την Αυτοκρατορία των Αχαιμενιδών. 

Ο Δατάμης σατράπης της Καππαδοκίας με ελληνικό χιτώνα και ιμάτιο. Λεπτομέρεια νομίσματός του.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στην Καρία το 407 π.Χ. και ήταν γιος τού Καμισσάρη σατράπη μέρους της Κιλικίας, το οποίο συνόρευε με την Καππαδοκία και της συζύγου του, που ήταν από τη Σκυθία ή την Παφλαγονία. 

Ο πατέρας του είχε την εύνοια τού Αρταξέρξη Β΄ της Περσίας· ο Δατάμης έγινε ένας από τους σωματοφύλακες τού βασιλιά. Με την ικανότητά του διακρίθηκε στον πόλεμο εναντίων των Καδουσίων της Μηδίας Ατροπατηνής, έτσι όταν στη μάχη απεβίωσε ο πατέρας του, ο Αρταξέρξης Β΄ τον έθεσε διάδοχο εκείνου. 

Διακρίθηκε για τις στρατιωτικές του ικανότητες και τον ζήλο του στην υπηρεσία του Βασιλέως, αν και αργότερα εξεγέρθηκε εναντίον του. Υπέταξε δύο σατράπες, που είχαν αποστατήσει, τον Θύο της Παφλαγονίας και τον Ασπίδα της Καταoνίας (κεντρικής Καππαδοκίας).

Οι ικανότητές του προκάλεσαν έχθρες και αντιζηλίες στην αυλή του Αρταξέρξη Β΄, όπως και κατηγορίες ότι εξεγέρθηκε εναντίον του Βασιλέα. Τότε ο Δατάμης πραγματικά εξεγέρθηκε και εγκατέλειψε τον στρατό που είχε συγκεντρώσει υπό την αρχηγία του Μανδροκλή του Μαγνήσιου περί το το 368 π.Χ. προκειμένου να καταλάβει τμήμα της Παφλαγονίας. Επίσης, επιτέθηκε στη Σινώπη στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας, εκδίδοντας μάλιστα δικό του νόμισμα. Παρά την απουσία ιστορικών λεπτομερειών, ορισμένα ανέκδοτα από αυτή την περίοδο της ζωής του σώζονται στις αφηγήσεις του Πολύαινου.

Οικογένεια
----------

Γιος του ήταν ο:

* Αρι(αρ)άμνης Α΄, σατράπης της Καππαδοκίας (362-350).

Παραπομπές σημειώσεις
---------------------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 16  Ιανουαρίου 2022.
2. ↑  «Encyclopædia Iranica» (Αγγλικά) Πανεπιστήμιο Κολούμπια. Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. 1982. datames. Ανακτήθηκε στις 16  Ιανουαρίου 2022.
3. 1 2  «Oxford Classical Dictionary» (Αγγλικά) Oxford University Press. 2012. 2033. Ανακτήθηκε στις 16  Ιανουαρίου 2022. ISBN-13 978-0-19-173525-7.
4. 1 2 3  Walther Judeich: «Datames» (Γερμανικά) 1901. Ανακτήθηκε στις 16  Ιανουαρίου 2022.
5. 1 2  Schmitt, R.. «Datames». *Encyclopaedia Iranica*.. Ανακτήθηκε στις 16 Αυγούστου 2019.
6. 1 2 3  Sekunda, N.V. 1988, Some Notes on the Life of Datames, *Iran* 26, 35-53.
7. 1 2  Bing, J. Daniel (1998). "Datames and Mazaeus: The Iconography of Revolt and Restoration in Cilicia". *Historia: Zeitschrift für Alte Geschichte*. **47** (1): 41–76. JSTOR 4436493.
8. ↑  Στρατηγήματα 21.2.5

Πηγές
-----

* Cornelius Nepos, *Lives of Eminent Commanders*, John Selby Watson (translator), (1886)
* Rüdiger Schmidt, *Encyclopaedia Iranica*, "Datames", online version, (1994)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 31157701629944220858

 |

 |
Σχηματική αναπαράσταση του HIV
Ο **ιός της ανθρώπινης ανοσοανεπάρκειας** (αγγλικά: *human immunodeficiency virus*‎), γνωστός συντομογραφικά ως **HIV**, είναι ο ιός που προκαλεί τη νόσο AIDS (*acquired immune deficiency syndrome*, το *σύνδρομο της επίκτητης ανοσολογικής ανεπάρκειας*). Είναι ιός διπλού μονόκλωνου θετικής πληροφορίας RNA, με φωσφολιπώδη περιβάλλουσα διπλής στρώσης.

Η εξάπλωση του ιού ανθρώπινης ανοσοανεπάρκειας έχει πάρει το χαρακτήρα πανδημίας, καθώς έχουν πεθάνει από το σύνδρομο επίκτητης ανοσολογικής ανεπάρκειας περίπου 30 εκατομμύρια άτομα, ενώ άλλα 34 υπολογίζεται ότι είναι φορείς. Το μεγαλύτερο πλήγμα έχει δεχτεί η Υποσαχάρια Αφρική, όπου σε ορισμένες χώρες το προσδόκιμο ζωής έχει υποχωρήσει πολύ πιο κάτω από την προ-HIV εποχή, αν και τα τελευταία χρόνια έχει παρουσιαστεί ανάκαμψη.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ιός ανθρώπινης ανοσοανεπάρκειας** |

* HIV λοίμωξη/AIDS, επιδημιολογικά στοιχεία για την Ελλάδα, πληροφορίες, από το Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων.
* www.hivaids.gr, η Ελληνική κλινική ιστοσελίδα για το HIV/AIDS στην Ελλάδα. Έγκυρη διαδικτυακή ενημέρωση σχετικά με την επιδημία του HIV/AIDS από το 2002.
Ο **Μητροπολίτης Μιλήτου Απόστολος** (Βόλος, 14 Ιουλίου 1948) είναι Έλληνας Θεολόγος, Επίσκοπος του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως και Καθηγούμενος της Ιεράς Πατριαρχικής και Σταυροπηγιακής Μονής της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Αναστασίας της Φαρμακολυτρίας.

Βιογραφικά Στοιχεία
-------------------

Ο Μητροπολίτης Απόστολος (κατά κόσμο Βούλγαρης) γεννήθηκε στον Βόλο το 1948, ορφανός από πατέρα από τα πρώτα παιδικά χρόνια.

Σε ηλικία 13 ετών, εισέρχεται στην Εκκλησιαστική Σχολή Αγίας Αναστασίας της Φαρμακολυτρίας και εντάσσεται παράλληλα με τη φοίτησή του στη Σχολή στους δοκίμους Μοναχούς της Μονής. Με την αποφοίτησή του από την Εκκλησιαστική Σχολή, φοίτησε στο Καθολικό Πανεπιστήμιο του Λέβεν. Σπούδασε Θεολογία στη Θεολογική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Εκάρη Μοναχός στις 4 Αυγούστου 1973 και στις 5 Αυγούστου 1973 χειροτονήθηκε Διάκονος, από τον Μητροπολίτης Βεροίας και Ναούσης Παύλο. Στις 8 Σεπτεμβρίου 1974 χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος από τον Επίσκοπο Ευμενείας Απόστολο, Καθηγούμενο της Μονής. Τον Νοέμβριο του 1977 να χειροθετήθηκε Αρχιμανδρίτης του Οικουμενικού Θρόνου από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Δημήτριο. 

Στις 15 Οκτωβρίου 1985, μετά από πρόταση του Πατριάρχη Δημητρίου, η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου τον εκλέγει Τιτουλάριο Επίσκοπο Μιλήτου και καθίσταται Καθηγούμενος της Ιεράς Πατριαρχικής και Σταυροπηγιακής Μονής της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Αναστασίας της Φαρμακολυτρίας. Στις 15 Ιανουαρίου 1990, ανυψώθηκε σε εν ενεργεία Μητροπολίτη του Οικουμενικού Θρόνου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Ηγούμενος Απόστολος - Ιερα Μονη Αγιας Αναστασιας». *moniagiasanastasias.gr*. Ανακτήθηκε στις 3 Δεκεμβρίου 2023.
Ο **Σαντζίν Μπαγιάρ** ( **Sanjiin Bayar**, μογγολικά Санжийн Баяр) είναι Μογγόλος πολιτικός και Πρωθυπουργός της Μογγολίας από το 2007 ως το 2009.

Βίος
----

Ο Μπαγιάρ γεννήθηκε στο Ουλάν Μπατόρ το 1956. Ολοκλήρωσε τις σπουδές του στη Μόσχα στη Νομική και την περίοδο 1979-83 υπηρέτησε ως αξιωματικός, μέχρι το 1983. Εργάστηκε επίσης ως δημοσιογράφος και δίδαξε στην Ακαδημία Κοινωνικών Επιστημών. Στις ΗΠΑ ήταν διευθυντής του Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών του Υπουργείου Αμύνης της Μογγολίας. Από το 1997 ως το 2001 ήταν επικεφαλής του Γραφείου του Προέδρου της Δημοκρατίας της χώρας του. Το 2001 έγινε πρεσβευτής στη Μόσχα, μέχρι το 2005.

Πολιτική καριέρα
----------------

Έγινε μέλος του Επαναστατικού Κόμματος του Λαού της Μογγολίας (MPRP) το 1988. Το 2005 έγινε Γενικός Γραμματέας και τον Οκτώβριο του 2007 εξελέγη Πρόεδρος του κόμματος, επικρατώντας του Μιγίγκομπιν Ένχμπολντ. Στην ίδια ψηφοφορία στο Κογκρέσο, ο Μπαγιάρ εξελέγη νέος Πρωθυπουργός.
 Στις 22 Νοεμβρίου του 2007 η εκλογή του Μπαγιάρ στην πρωθυπουργία επιβεβαιώθηκε επίσημα με την έγκριση του Κοινοβουλίου.

### Προβλήματα υγείας και παραίτηση

Τον Οκτώβριο του 2009 εισήχθη σε νοσοκομείο του Ουλάν Μπατόρ. Εξαιτίας των προβλημάτων υγείας που αντιμετώπισε, ανακοίνωσε με επιστολή του την παραίτησή του από την πρωθυπουργία, στις 26 Οκτωβρίου 2009. Έπειτα από δύο ημέρες επιβεβαιώθηκε ότι το κοινοβούλιο αποδέχθηκε την παραίτησή του. Ο Μπαγιάρ ζήτησε συγγνώμη από εκείνους που τον είχαν ψηφίσει και προσωρινός αντικαταστάτης του έγινε ο πρώτος αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, Ν. Αλτανχουγιάγκ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Olloo». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Ιουλίου 2011. Ανακτήθηκε στις 30 Οκτωβρίου 2007.
2. ↑  
«Aktuelle Nachrichten aus der Mongolei/ 22. bis 28. Oktober 2007». *mongoleionline.de*. 28 Οκτωβρίου 2007. Ανακτήθηκε στις 30 Οκτωβρίου 2007.
3. ↑  «Unen.mn-Санжаагийн Баяр». *Ünen*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Μαΐου 2008. Ανακτήθηκε στις 23 Νοεμβρίου 2007.
4. ↑  «Search - Global Edition - The New York Times». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Μαΐου 2008. Ανακτήθηκε στις 20 Μαΐου 2008.
5. 1 2 3 4  «Mongolian parliament accepts PM's resignation». Xinhua News Agency. 28 Οκτωβρίου 2009. Ανακτήθηκε στις 30 Οκτωβρίου 2009.
Το **Pilatus P-3** ήταν μονοκινητήριο ελικοφόρο εκπαιδευτικό αεροσκάφος που ανέπτυξε η ελβετική εταιρεία Pilatus Aircraft τη δεκαετία του 1950.

Σχεδιασμός και ανάπτυξη
-----------------------

Το P-3 δημιουργήθηκε με σκοπό να καλύψει ρόλους βασικής αλλά και προκεχωρημένης εκπαίδευσης, συμπεριλαμβανομένων πτήσεων κατά τη διάρκεια της νύχτας, πτήσεων μόνο με βάση τα όργανα και ακροβατικών. Η στρατιωτική έκδοση του τύπου ονομάζονταν P-3-03. Επρόκειτο για ένα αεροσκάφος ολομεταλλικής κατασκευής με ανασυρόμενο σύστημα προσγείωσης. Κάτω από τις πτέρυγες μπορούσαν να μεταφερθούν ρουκέτες, βόμβες ή ένα πολυβόλο σε ατρακτίδιο για χρήση στα πλαίσια της εκπαίδευσης.

Επιχειρησιακή ιστορία
---------------------

Το αρχικό πρωτότυπο κατασκευάστηκε το 1953 και πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση στις 3 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους. Η Ελβετική ΠΑ παρέλαβε 72 μονάδες ενώ έξι ακόμα εξήχθησαν στη Βραζιλία. Τα P-3 παρέμειναν ενεργά ως εκαπιδευτικά με την Ελβετική ΠΑ μέχρι το 1983, ενώ για μια δεκαετία ακόμα παρέμειναν στις τάξεις της ως αεροσκάφη συνδέσμου. Στα 1993–1995 65 από τα ελβετικά αεροσκάφη πωλήθηκαν σε ιδιώτες.

Χρήστες
-------

Βραζιλία
* Πολεμικό Ναυτικό της Βραζιλίας

Ελβετία
* Ελβετική Πολεμική Αεροπορία
* P-3 Flyers (ανεξάρτητο ακροβατικό σμήνος που αξιοποιεί αεροσκάφη που ανήκαν στην Ελβετική ΠΑ).

Δείτε επίσης
------------

### Αεροσκάφη που σχετίζονται με την ανάπτυξη του P-3

* Pilatus PC-7
* Pilatus PC-9

### Παρόμοια αεροσκάφη

* Beechcraft T-34 Mentor
* PZL TS-8 Bies

Παραπομπές
----------

1. ↑  Bridgman 1956, p. 223.
2. ↑  "History: Pilatus P-3." *Pilatus P-3* Retrieved: 9 November 2012.
3. ↑  The P-3 is a all-metal aircraft with tricycle landing gear Αρχειοθετήθηκε 2016-02-01 στο Wayback Machine. pilatus-enthusiasts.com.au (retrieved 25 January 2015)
4. ↑  Dai Pilatus P3 Trainers ai Pilatus P3 Flyers Αρχειοθετήθηκε 2016-02-03 στο Wayback Machine. (pdf) (From Pilatus P3 trainers to Pilatus P3 flyers), retro.seals.ch (retrieved 25 January 2015)
5. ↑  Vola con il Pilatus dei P3 Flyers - Acrobazia aerea Αρχειοθετήθηκε 2017-05-10 στο Wayback Machine. (Fly with the Pilatus P3 Flyers - Aerobatics), volarein.com (retrieved 25 January 2015)
6. ↑  P3 Flyers, Aeroclub Parma (retrieved 25 January 2015)

Πηγές
-----

* Bridgman, Leonard. *Jane's All the World's Aircraft 1956-57.* London: Jane's Ltd, 1956.
* "History." *Pilatus P-3 Owners Group.*

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Pilatus P-3 στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Αεροσκάφη Pilatus |
| --- |
|  |
| 
* SB-2
* P-1
* P-2
* P-3
* P-4
* P-5
* PC-6
* PC-7
* PC-8
* PC-9
* PC-10
* PC-11
* PC-12
* PC-21
* PC-24
 |

 |
Ο **Ναράμ-Σιν της Ασσυρίας** ήταν σύμφωνα με τον Κατάλογο Ασσυρίων Βασιλέων ο 37ος βασιλιάς της Αρχαίας Ασσυριακής δυναστείας (1873 π.Χ. - 1829/1819 π.Χ.), διαδέχθηκε τον πατέρα του Πουζούρ-Ασσούρ Β΄ μετά από την σύντομη βασιλεία του. Το όνομα του το πήρε από τον ομώνυμο πανίσχυρο βασιλιά Ναράμ-Σιν των Ακκάδων, με τον τρόπο αυτό μοιράστηκε την θεία προέλευση του ονόματος, το ίδιο έκανε αντίστοιχα και ο παππούς του Σαργών Α΄ με τον Σαργών των Ακκάδων. Ο Ναράμ-Σιν της Ασσυρίας δεν πρέπει να συγχέεται με τον ομώνυμο του Ναράμ-Σιν της Εσνούννα που κυβέρνησε 12 χρόνια την Εσνούννα αφού διαδέχθηκε τον πατέρα του Εμπίκ-Αντάντ Β΄. Το πιο πιθανό ο Ναράμ-Σιν της Ασσυρίας να ήταν σύγχρονος με τον Εμπίκ-Αντάντ Β΄ ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια της βασιλείας του. Το μήκος της βασιλείας του είναι αμφισβητούμενο, το βέβαιο είναι ότι ο ίδιος και ο γιος και διάδοχος του Ερισούμ Β΄ κυβέρνησαν μαζί 64 χρόνια.

Ο Κατάλογος Ασσυρίων βασιλέων αναφέρει ότι ο μετέπειτα μεγάλος βασιλιάς Σαμσί-Αντάντ Α΄ *"εξορίστηκε από το βασίλειο του Εκαλλατούμ στην Βαβυλώνα από τον Ναράμ-Σιμ της Εσνούννα, την εποχή του Ναράμ-Σιν"*. Ο Σαμσί-Αντάντ Α΄ ανακατέλαβε το Εκαλλατούμ μετά τον θάνατο του Ναράμ-Σιν της Εσνούννα, προετοιμάστηκε στρατιωτικά τρία χρόνια και στην συνέχεια επιτέθηκε στην Ασσούρ και ανέτρεψε από τον θρόνο τον Ερισούμ Β΄ που είχε διαδεχτεί τον πατέρα του. Ο Ερισούμ Β΄ βασίλευσε πολύ λίγα χρόνια, είναι προφανές ότι η μεγάλη πλειοψηφία των 64 ετών ανήκουν στον Ναράμ-Σιν, τα συμπεράσματα που προκύπτουν σύμφωνα με τις επιγραφές είναι ότι κυβέρνησε 44 ή 54 χρόνια. Παρά το μεγάλο διάστημα της βασιλείας του δεν υπάρχουν επιγραφές σε μνημεία που να καταγράφουν τις δραστηριότητες του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Stephanie Dalley, A. T. Reyes (1998). "Mesopotamian Contact and Influence in the Greek World". In Stephanie Dalley (ed.). The Legacy of Mesopotamia. Oxford University Press. σ. 87
2. ↑  Klaas R. Veenhof (2003). The Old Assyrian List of Year Eponyns from Karum Kanish and its Chronological Implications. Turkish History Society
3. ↑  Klaas R Veenhof (2008). Mesopotamia: The Old Assyrian Period. Vandenhoeck & Ruprecht
4. ↑  I. J. Gelb (1954). "Two Assyrian King Lists". Journal of Near Eastern Studies. 13 (4): 212–213
5. ↑  Klaas R. Veenhof (2003). The Old Assyrian List of Year Eponyns from Karum Kanish and its Chronological Implications. Turkish History Society
6. ↑  A. K. Grayson (1972). Assyrian Royal Inscriptions, Volume I. Otto Harrassowitz. σ. 18

Πηγές
-----

* Stephanie Dalley, A. T. Reyes (1998). "Mesopotamian Contact and Influence in the Greek World". In Stephanie Dalley (ed.). The Legacy of Mesopotamia. Oxford University Press.
* Klaas R. Veenhof (2003). The Old Assyrian List of Year Eponyns from Karum Kanish and its Chronological Implications. Turkish History Society.
* Klaas R Veenhof (2008). Mesopotamia: The Old Assyrian Period. Vandenhoeck & Ruprecht
* I. J. Gelb (1954). "Two Assyrian King Lists". Journal of Near Eastern Studies.
* A. K. Grayson (1972). Assyrian Royal Inscriptions, Volume I. Otto Harrassowitz.
Ο **Ιλού-Σουμά** γιος του Σαλίμ-αχούμ ήταν βασιλιάς της Ασσυρίας τον 20o αιώνα π.Χ.
Το μέγεθος της βασιλείας του αμφισβητείται καθώς ο Κατάλογος Ασσυρίων βασιλέων τον καταγράφει *"σαν ένας από τους βασιλείς που έχουν βρεθεί σε επιγραφές χωρίς όνομα αλλά είναι γνωστό το επώνυμο του"*. Ο γιος του Ερισούμ Α΄ τον διαδέχθηκε και βασίλευσε 40 χρόνια ή 30 σύμφωνα με τη μία έκδοση, τον ακολούθησε ο επόμενος γιος του Ικουνούμ. Ο Ερισούμ Α΄ καταγράφεται ως *"αντιβασιλεύς του Ασσούρ, πιστός στον θεό Ασσούρ και στη θεά Ινάννα"*. Ο Κατάλογος Ασσυριακών βασιλέων καταγράφει *"82 βασιλείς από τον Ερισούμ Α΄ γιο του Ιλού-Σουμά μέχρι τον Ασσουρμπανιπάλ γιο του Εσαρχαδδών με τον οποίο η Ασσυριακή αυτοκρατορία έφτασε στο μέγιστο της δύναμης της. Τα* "Χρονικά των Πρώτων Ασσυρίων βασιλέων" *τον σχετίζουν με τον σύγχρονο του Σού Αμπού που ταυτίζεται με τον Σουμού Αμπούμ (περί το 1830 π.Χ.) τον ιδρυτή της Α΄ Δυναστείας της Βαβυλώνας. Τα Χρονικά χρησιμοποιούν τον όρο* "μάχη"*, πιθανότατα περιγράφουν τους πολέμους του με τον Σουμού Αμπού που διεκδικούσε τα νότια σύνορα του βασιλείου του, μια λίθινη επιγραφή περιγράφει τις επιχειρήσεις του Ιλού-Σουμά στον νότο :*

*"Η ελευθερία των Ακκάδων και των παιδιών τους στον νότο αποκαταστάθηκε, ελευθέρωσα τα εδάφη στα σύνορα των ελών, την Ουρ, τη Νιππούρ, την Αουάλ στο όνομα του θεού Ασσούρ και της θεάς Ινάννας"*.

  

Ο ιστορικός Μόγκενς Τρόλε Λάρσεν (γεν. 1937) διαβεβαιώνει ότι οι προσπάθειες του Ιλού-Σουμά να ιδρύσει σταθμούς στον νότο είχαν σχέση περισσότερο με το εμπόριο του χαλκού στον κόλπο παρά με τις πολεμικές επιχειρήσεις. Οι σταθμοί ήταν στα κύρια σημεία στα οποία διασταυρώνονταν οι τρεις μεγάλοι δρόμοι με τα βασιλικά καραβάνια. Οι βασικές προτεραιότητες του Ιλού-Σουμά ήταν η οικοδόμηση του ναού της Ιστάρ, τα τείχη της πόλης και να διευθετήσει τα νερά των μεγαλύτερων πηγών στις δύο μεγάλες πύλες. Ο μετέπειτα βασιλιάς Τικουλτί Νινουρτά Α΄ τον απομνημονεύει για την οικοδόμηση του ναού τις Ιστάρ, αναφέρει ότι έζησε 720 χρόνια πριν από αυτόν όταν βασίλευαν οι *"βασιλείς που τα ονόματα τους δεν ήταν γνωστά"* και καταγράφει για πρώτη φορά τη διάρκεια της βασιλείας του στα 21 χρόνια"*.*

Παραπομπές
----------

1. ↑  A. K. Grayson (1972). Assyrian Royal Inscriptions, Τόμ. 1. Otto Harrassowitz
2. ↑  Jean-Jacques Glassner (2005). Mesopotamian Chronicles. SBL. σσ. 137, 7, 271
3. ↑  A. K. Grayson (1972). Assyrian Royal Inscriptions, Τόμ. 1. Otto Harrassowitz
4. ↑  M. Trolle Larsen (1976). The Old Assyrian City-State and its Colonies. Akademisk Forlag. σ. 87
5. ↑  Emélie Kuhrt (1998). "The Old Assyrian merchants". In Helen Parkins, Christopher Smith (ed.). Trade, traders, and the ancient city. Routledge. σ. 20
6. ↑  Cambridge Ancient History: Assyria 2060-1816 BC, 1966, σ. 22

Πηγές
-----

* A. K. Grayson (1972). Assyrian Royal Inscriptions, Τόμ. 1. Otto Harrassowitz
* Jean-Jacques Glassner (2005). Mesopotamian Chronicles.
* M. Trolle Larsen (1976). The Old Assyrian City-State and its Colonies. Akademisk Forlag.
* Emélie Kuhrt (1998). "The Old Assyrian merchants". In Helen Parkins, Christopher Smith (ed.). Trade, traders, and the ancient city. Routledge.
* Cambridge Ancient History: Assyria 2060-1816 BC, 1966.
Ο **Άγιος και ο Μάρτυρας Αγάπιος της Γαλάτιστας** γεννήθηκε στη Χαλκιδική γύρω στο 1710. Εκείνη την εποχή, η Γαλάτιστα ήταν έδρα Επισκοπής και είχε πολλά σχολεία που παρείχαν βασική εκπαίδευση. Η ίδια πόλη ήταν γενέτειρα των αγιογράφων Γαλατσάνων, οι οποίοι ζωγράφισαν πολλές εικόνες και τοιχογραφίες στη Μονή Βατοπεδίου.

Ο Αγάπιος, όταν ήταν ακόμη νέος, ταξίδεψε στην Ιερουσαλήμ, όπου έγινε αρχικά μοναχός και αργότερα χειροτονήθηκε ιερέας από τον Πατριάρχη Παρθένιο (1737–1766). Επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη, όπου υπηρέτησε ως ιερέας. Το 1743 στάλθηκε στη Μόσχα για να συγκεντρώσει φιλανθρωπίες και οικονομική βοήθεια υπέρ του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων και παρέμεινε εκεί μέχρι το 1747.

Όταν επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη δίδαξε στην Αστική Σχολή και αργότερα στην Αθωνιάδα Ακαδημία του Αγίου Όρους. Στις 18 Αυγούστου 1752, ο Αγάπιος βασανίστηκε και δολοφονήθηκε από γενίτσαρους καθώς μετέβαινε από τη Γαλάτιστα στη Θεσσαλονίκη. Δεν είναι γνωστό πού ενταφιάστηκε. Αναγνωρίστηκε ως Άγιος το 1997 και έκτοτε η μνήμη του τιμάται στις 18 Αυγούστου.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6  «Άγιος Αγάπιος ο εκ Γαλατίστης o Ιερομάρτυς*»*.
2. ↑
3. ↑
4. ↑
5. ↑
Η **Έλυρος** ήταν αρχαία πόλη στη νοτιοδυτική Κρήτη στον λόφο Κεφάλα, κοντά στο σημερινό χωριό Ροδοβάνι. Η Έλυρος γνώρισε περίοδο ακμής τουλάχιστον μέχρι την Ελληνική κλασσική περίοδο, από το 500 έως το 350 π.Χ. Κατά τη διάρκεια της περιόδου αυτή, η Έλυρος αποτέλεσε ένα από τα σημαντικότερα αστικά κέντρα της νοτιοδυτικής Κρήτης, έχοντας πληθυσμό περίπου 16.000 κατοίκων. Αποτέλεσε κέντρο βιοτεχνίας και εμπορίου με μεγάλη παραγωγή όπλων. Επίνειά της ήταν η Συία και η Λισσός. Στην Έλυρο λατρεύονταν ο Απόλλωνας, οι γιοί του Φυλακίδης και Φίλανδρος και η νύμφη Ακακαλλίδα. 

Η Έλυρος αναφέρεται ως πιθανός τόπος καταγωγής του Θαλήτα, δημιουργού του πυρρίχιου χορού.Τον τρίτο π.Χ. αιώνα ή Έλυρος βρισκόταν σε πόλεμο με την Κυδωνία, σημαντικό κέντρο της Κρήτης εκείνης της περιόδου. Οι κάτοικοι της Ελύρου έστειλαν πρεσβεία στο Μαντείο των Δελφών και μαζί ένα χάλκινο τάμα το οποίο αναπαριστούσε μία γίδα να ταΐζει τους γιους του Απόλλωνα όταν ήταν βρέφη. Η Έλυρος ήταν επίσης μία από τις τριάντα πόλεις που υπέγραψαν τη συμμαχία με τον Ευμενή το δεύτερο το 183 π.Χ.

Αποτέλεσε σημαντικό κέντρο και κατά τη διάρκεια της Ρωμαϊκής περιόδου. Το άγαλμα του Φιλοσόφου της Ελύρου, της Ρωμαϊκής περιόδου, βρίσκεται σήμερα στο Αρχαιολογικό Μουσείο Χανίων. 

Ο Ρόμπερτ Πάσλεϊ (*Robert Pashley*) ήταν ο πρώτος που αναγνώρισε τη θέση της πόλης, κοντά στο χωριό Ροδοβάνι. Ο επιγραφολόγος Thenon μελέτησε εκτενέστερα τα ερείπια της πόλης και ανακάλυψε μία επιγραφή του έγραφε «*έδοξε τη πόλει των Ελυρίων*».

Το 2008 η ναυτιλιακή εταιρία ANEK Lines ονόμασε το νεώτερο πλοίο της «Έλυρος» από την αρχαία πόλη.

Σημειώσεις
----------

Βιβλιογραφία
* *The History of Crete: Chronological order of the history of Crete*  Αρχειοθετήθηκε 2008-02-25 στο Wayback Machine.
* C. Michael Hogan, *Cydonia*, The Modern Antiquarian, Jan. 23, 2008

Παραπομπές
1. ↑  «The History of Crete». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Φεβρουαρίου 2008. Ανακτήθηκε στις 26 Απριλίου 2008.
2. ↑  C.M.Hogan, *Cydonia*
3. ↑  Συζήτηση περί ένταξης επιγραφής στο Corpus Inscriptionum Judaicarum πρωτοδημοσιευμένη από Thenon το 1866, στο Stylianos V. Spyridakis 1989, «Inscriptiones Creticae II, xiii, 8» The Harvard Theological Review, Vol. 82, No. 2 (Apr.), 231-232.
4. ↑  «*φαινόταν στην πόλη των Ελυρίων*»
5. ↑  kathimerini.gr | Το νέο επιβατηγό πλοίο «ΕΛΥΡΟΣ» εγκαινίασε η ΑΝΕΚ[*νεκρός σύνδεσμος*]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η Έλυρος στην επίσημη ιστοσελίδα του Υπουργείου Πολιτισμού[*νεκρός σύνδεσμος*]
* Η περιοχή[*νεκρός σύνδεσμος*]
Η **Χρυσταλλένη Τρικωμίτη** (30 Νοεμβρίου 1993) είναι Κύπρια πρωταθλήτρια της ρυθμικής γυμναστικής.

Καριέρα
-------

Η Τρικωμίτη έκανε την πρώτη της εμφάνιση στους Αγώνες Κοινοπολιτείας 2010 στο Δελχί της Ινδίας όπου κέρδισε δυο χρυσά μετάλλια, ένα ασημένιο μετάλλιο και δυο χάλκινα μετάλλια. Η τελευταία εμφάνισή της, στην οποία πάλευε για το δεύτερο χρυσό μετάλλιο, είχε γενικό δείκτη δυσκολίας 8.85, δυσκολία καλλιτεχνικών ικανοτήτων 8.5 και δυσκολία στην εκτέλεση 8.5. Έλαβε ένα συνολικό σκορ 25.8 και επευφημίες από το κοινό. Έχασε για λίγο το χρυσό μετάλλιο επειδή της έπεσε η μπάλα. Εκείνη την στιγμή είχε ισοβαθμίσει με την αυστραλέζα Νάζμι Τζόνστον με 75.425 πόντους, ωστόσο η πτώση της μπάλας της κόστισε το χρυσό μετάλλιο και τελικά έλαβε το ασημένιο.

Στις 14 Οκτωβρίου 2010, στην τελετή λήξης των Αγώνων της Κοινοπολιτείας 2010, η Χρυσταλλένη ανέλαβε να κουβαλήσει την σημαία της Κύπρου μπροστά σε 60,000 θεατές. Κατέλαβε την 19η θέση στους προκριματικούς γύρους στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012.

Μετάλλια στους Αγώνες Κοινοπολιτείας 2010
-----------------------------------------

| Μετάλλιο | Άθλημα | Εκδήλωση | Ημερομηνία |
| --- | --- | --- | --- |
| 03 ! Χάλκινο | ρυθμική γυμναστική | Αγώνες Κοινοπολιτείας 2010 | Οκτωβρίου 14 |
| 03 ! Χάλκινο | ρυθμική γυμναστική | Αγώνες Κοινοπολιτείας 2010 | Οκτωβρίου 14 |
| 02 ! Αργυρό | ρυθμική γυμναστική | Αγώνες Κοινοπολιτείας 2010 | Οκτωβρίου 13 |
| 01 ! Χρυσό | ρυθμική γυμναστική | Αγώνες Κοινοπολιτείας 2010 | Οκτωβρίου 14 |
| 01 ! Χρυσό | ρυθμική γυμναστική | Αγώνες Κοινοπολιτείας 2010 | Οκτωβρίου 14 |

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Athlete Profile
* Medal Tally for Cyprus in 2010 Commonwealth Games
Η **Ρένα Παπασπύρου** (1938) είναι Ελληνίδα εικαστικός και ομότιμη καθηγήτρια στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας.

Το 1992 έγινε η πρώτη γυναίκα που εξελέγη διευθύντρια εργαστηρίου της Σχολής (Γ΄ Εργαστήριο Ζωγραφικής).

Καριέρα
-------

Η Ρένα Παπασπύρου γεννήθηκε το 1938 στην Αθήνα όπου ζει και δραστηριοποιείται. Σπούδασε ζωγραφική και μωσαϊκό στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας (1958-61) και συνέχισε τις σπουδές της στο Παρίσι (1961-67) στην Εθνική Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών (Ecole des Beaux-Arts) ως υπότροφος της γαλλικής κυβέρνησης και του Εθνικού Οργανισμού Ελληνικής Χειροτεχνίας. 

Γνωστή για την επιλογή αντισυμβατικών επιφανειών όπως σανίδες, λαμαρίνες και τοίχοι, ξεκίνησε στα πρώτα της χρόνια με κύρια ύλη τα τούβλα. Τη δεκαετία του '70 την απασχόλησαν οι επιδράσεις του φωτός και της σκιάς. Από τη δεκαετία του ’90 δημιουργεί πολλές εγκαταστάσεις και περιβάλλοντα μεγάλων διαστάσεων.

Από το 1966 μέχρι σήμερα έχει πραγματοποιήσει πολλές ατομικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Το 2009 πραγματοποιήθηκε μεγάλη αναδρομική έκθεση με τίτλο *Flashback* στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, η οποία σνοδεύτηκε από την ομώνυμη μονογραφία. Καθηγήτρια στην ΑΣΚΤ από το 1978, το 1992 έγινε η πρώτη γυναίκα διευθύντρια εργαστηρίου στη σχολή. Δίδαξε μέχρι το 2005.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Ιστορικό». *www.asfa.gr*. Ανακτήθηκε στις 13 Οκτωβρίου 2023.
2. 1 2  «Βιογραφικό». *RENA PAPASPYROU*.
3. 1 2 3  «Ψηφιακή Πλατφόρμα ΙΣΕΤ : Καλλιτέχνες - Παπασπύρου Ρένα». *dp.iset.gr*. Ανακτήθηκε στις 11 Δεκεμβρίου 2021.
4. ↑  *www.onassis.org*. Ανακτήθηκε στις 11 Δεκεμβρίου 2021.  Missing or empty `|title=` (βοήθεια)
5. 1 2  Λεξικό Ελλήνων Καλλιτεχνών 1999. τ. 3. σσ. 453-5,
6. ↑  Papaspyrou, Rena· Paparunēs, Michalēs. (2009). *Rena Papaspyrou - flashback*. Thessaloniki: Futura. ISBN 978-960-6654-86-2. 699024269.
7. ↑  «Η ανασύσταση του τοίχου μίας κατεδαφισμένης κατοικίας στο Παγκράτι: Η Ρένα Παπασπύρου στη Στέγη». *HuffPost Greece*. 20 Δεκεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 13 Οκτωβρίου 2023.

Βιβλιογραφία
------------

* *Λεξικό Ελλήνων Καλλιτεχνών τ. 3*. Αθήνα: Εκδόσεις Μέλισσα. 1999.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* RENA PAPASPYROU
* Ψηφιακή Πλατφόρμα ΙΣΕΤ: Παπασπύρου Ρένα (1938)
To **MOMus-Μουσείο Άλεξ Μυλωνά** (*Τμήμα Σύγχρονης Γλυπτικής του MOMus-Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης-Συλλογές Μακεδονικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης και Κρατικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης*)  είναι μουσείο τέχνης που βρίσκεται στην Αθήνα, στην περιοχή του Θησείου. Οργανικά υπάγεται στον Μητροπολιτικό Οργανισμό Μουσείων Εικαστικών Τεχνών Θεσσαλονίκης.

Ιστορικό
--------

Το μουσείο βρίσκεται στα όρια μεταξύ Θησείου και Ψυρρή. Στεγάζεται σε ένα ανακαινισμένο νεοκλασικό κτίριο με στοιχεία art nouveau του 1920, του αρχιτέκτονα Βασίλειου Τσαγρή που αποκτήθηκε το 1992 από τη γλύπτρια Άλεξ Μυλωνά. Ιδρύθηκε το 2004 ως *Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Άλεξ Μυλωνά* με σκοπό να παρουσιάσει το έργο και τη ζωή της γλύπτριας Άλεξ Μυλωνά (1923 - 2016) και να δώσει χώρο σε νέους καλλιτέχνες. Τα εκθέματα του μουσείου περιλαμβάνουν έργα από την μακρά καλλιτεχνική δημιουργία της Μυλωνά όπως γλυπτά, αλλά και σχέδια, έργα ζωγραφικής, κολάζ, ταπισερί και τυπώματα. Επιπλέον στους χώρους του διοργανώνονται περιοδικές εκθέσεις, ημερίδες και άλλες εκδηλώσεις.

Το 2007 το μουσείο πέρασε οργανικά στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης της Θεσσαλονίκης. Από το 2018 αποτελεί ένα από τα πέντε μουσεία/χώρους πολιτισμού του Μητροπολιτικού Οργανισμού Μουσείων Εικαστικών Τεχνών Θεσσαλονίκης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «MOMus». *www.momus.gr*. Ανακτήθηκε στις 4 Δεκεμβρίου 2023.
2. 1 2 3  «Αλεξ Μυλωνά: Πολύτιμο άρωμα Μουσείου σε μικρό μπουκάλι και η πιο υπέροχη ταράτσα της πόλης». *HuffPost Greece*. 18 Ιουλίου 2023. Ανακτήθηκε στις 4 Δεκεμβρίου 2023.
3. ↑  «Ψηφιακή Πλατφόρμα ΙΣΕΤ : Καλλιτέχνες - Μυλωνά Άλεξ». *dp.iset.gr*. Ανακτήθηκε στις 4 Δεκεμβρίου 2023.
4. ↑  «Άλεξ Μυλωνά, Ένας Κόσμος διαφορετικός». *Lifo*.
5. 1 2  «Μόνιμη Έκθεση Μουσείου Άλεξ Μυλωνά». *www.momus.gr*. Ανακτήθηκε στις 4 Δεκεμβρίου 2023.
6. ↑  «Μουσείου Άλεξ Μυλωνά». *Athens Attica*. Ανακτήθηκε στις 4 Δεκεμβρίου 2023.
Η προσωνυμία **Κουροτρόφος** δινόταν κατά την ελληνική αρχαιότητα σε θεούς ή θεές για τους οποίους υπήρχε η πεποίθηση πως προστάτευαν τα νεογέννητα βρέφη καθώς και τα νεαρά άτομα. Μεταξύ των θεοτήτων που καλούνταν με αυτό το προσωνύμιο συμπεριλαμβάνονταν η Εκάτη, η Ήρα, η Αθηνά, ο Απόλλων, ο Ερμής, η Αφροδίτη, η Άρτεμις ( στην οποία οι μέλλουσες μητέρες αφιέρωναν τα ενδύματά τους αν ο τοκετός ήταν επιτυχημένος ), κλπ και συνήθως αναπαριστάνονταν μαζί με ένα μωρό στην αγκαλιά τους.

Με την ονομασία **Κουροτρόφος** ήταν γνωστή και μια δευτερεύουσας σημασίας θεότητα της πόλης των Αθηνών, η οποία παρουσιαζόταν ως προστάτιδα των παιδιών και των νέων. Για τις λατρευτικές ανάγκες των πιστών της, είχε ανεγερθεί και ναός, το επονομαζόμενο Κουροτρόφιον. Μάλιστα, έχει διασωθεί αρχαία επιγραφή του 5ου π.Χ. αιώνα, στην οποία αναφέρεται το όνομά της, μεταξύ των θεοτήτων προς τιμήν των οποίων είχαν πραγματοποιηθεί θυσίες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εγκυκλοπαίδεια Μείζονος Ελληνισμού - Μ. Ασία: Εκάτη.
2. ↑  Θεογονία: ΉΡΑ.
3. ↑  «Οδυσσέας - Υπουργείο Πολιτισμού της Ελλάδας: Απόλλων». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Δεκεμβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 2 Απριλίου 2015.
4. ↑  Ο θεός Ερμής.
5. ↑  «Ναός Βραυρωνίας Αρτέμιδος». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 2 Απριλίου 2015.
6. ↑  Γιάννης Λάμψας, Λεξικό του Αρχαίου Κόσμου, τ. Γ’, Αθήνα, εκδόσεις Δομή, 1984, 247.
7. ↑  «Στο Επιγραφικό Μουσείο «Το ημερολόγιο των θυσιών του Θορικού»». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Ιουνίου 2014. Ανακτήθηκε στις 2 Απριλίου 2015.
Ο **Μιθριδάτης** (άκμασε το 83 π.Χ.) από τη Δυναστεία των Μιθριδατιδών ήταν πρίγκιπας τού Πόντου, που ο πατέρας του τον έκανε ηγεμόνα της Κολχίδος.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Μιθριδάτη ΣΤ΄ τού Πόντου και της αδελφής του Λαοδίκης, η οποία εκτελέστηκε για απιστία από αυτόν.

Ο Μιθριδάτης ο νεότερος υπηρέτησε πιστά τον πατέρα του κατά τον Α΄ Μιθριδατικό Πόλεμο εναντίον της Ρώμης και ηττήθηκε από τον Ρωμαίο Γ. Φ. Φιμβρία στον Ρύνδακο της Μ. Ασίας το 85 π.Χ.. Διέφυγε στην Πέργαμο, όπου συνάντησε τον πατέρα του. Και εκεί τους καταδίωξε ο Φιμβρίας, οπότε έφυγαν μέσω της θάλασσας.

Ο Μιθριδάτης ΣΤ΄ του Πόντου, πατέρας τού Μιθριδάτη της Κολχίδας, σε αργυρό τετράδραχμο με την επιγραφή ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΜΙΘΡΙΔΑΤΟΥ ΕΥΠΑΤΟΡΟΣ.
Έπειτα από τον πόλεμο ο Μιθριδάτης ΣΤ΄ έπρεπε να ασχοληθεί με τις αναστατώσεις των μακρινών υποτελών του, όπως αυτών της Κολχίδας στα ανατολικά τού Εύξεινου Πόντου. Για το βασίλειο η Κολχίδα κατείχε θέση κλειδί και παρείχε άνδρες και πρώτες ύλες. Οι Κόλχιοι, δυσαρεστημένοι με την πρότερη διοίκηση, ζήτησαν από τον βασιλιά να τους στείλει τον πρωτότοκο γιο του ως ηγεμόνα. Όταν ο Μιθριδάτης ΣΤ΄ συγκατένευσε, οι Κόλχιοι επέστρεψαν στη συμμαχία τους. Η τοποθέτηση τού Μιθριδάτη τού νεότερου μάλλον έγινε ταυτόχρονα με τον διορισμό τού Μαχάρη, άλλου γιού τού βασιλιά, ως αντιβασιλιά στον Κιμμέριο Βόσπορο. Τα 119 μπρούτζινα νομίσματα που βρέθηκαν σε θησαυρό στο Βάνι της Γεωργίας, ίσως τα έκοψε ο Μιθριδάτης της Κολχίδας.

Η βασιλεία του στην Κολίδα έγινε με τόση επίδειξη εύνοιας από τους υπηκόους του, που ο πατέρας του ζήλεψε. Σύμφωνα με τον ιστορικό Αππιανό τον Αλεξανδρέα ο Μιθριδάτης ΣΤ΄ υποπτεύθηκε, ότι η ανάπτυξη της Κολχίδας θα έκανε φιλόδοξο τον γιο του, ώστε να επιδιώξει τη βασιλεία. Έτσι τον κάλεσε, τον έθεσε σε περιορισμό με χρυσά δεσμά και αργότερα τον εκτέλεσε. Ο βασιλιάς έστειλε έπειτα έναν έμπιστό του από την Αμάσεια, τον Μοαφέρνη, μεγάλο θείο τού Στράβωνα, να διοικήσει την Κολχίδα.

Πηγές
-----

* Magie, David (2015). Roman Rule in Asia Minor, Volume 1. Princeton University Press. p. 227. ISBN 1400849799.
* Braund, David (1994). Georgia in Antiquity: A History of Colchis and Transcaucasian Iberia, 550 BC–AD 562. Oxford: Oxford University Press. pp. 4, 157–159. ISBN 0-19-814473-3.
Ο **Αριστομένης Θανόπουλος** είναι Έλληνας ορειβάτης και αθλητής της αγωνιστικής αναρρίχησης .

Ανήκει στον ΕΟΣ Πάτρας , πολλάκις πρωταθλητής, κυπελλούχος Ελλάδας και βαλκανιονίκης στην αγωνιστική αναρρίχηση. Έχει συμμετάσχει σε πολλές ορειβατικές και αναρριχητικές αποστολές. Έχει βοηθήσει στην διάδοση τους αθλήματος και έχει ανακαλύψει πολλά αναρριχητικά πεδία στην Αχαΐα. 

To 2010 βραβεύτηκε από την Ελληνική Ομοσπονδία Ορειβασίας-Αναρρίχησης για την αναρρίχηση (το καλοκαίρι του 2009, μαζί με τον Κώστα Ρούσσο) της διαδρομής AKUT, 8a, 500m, στην Βόρεια Ορθοπλαγιά της κορυφής Cima Ovest (2973m) στις Tre Cime di Lavaredo στις Δολομιτικές Άλπεις, στην Ιταλία, ως "η πιο δύσκολη ελεύθερη ανάβαση από Έλληνες σε βουνά του εξωτερικού".

Τίτλοι
------

* **Πανελλήνιο πρωτάθλημα** :

Χρυσό: 1995, 1996, 1997, 1998, 2000, 2001, 2003, 2005
Χάλκινο: 2007
* **Κύπελλο Ελλάδας** :

Χρυσό: 1996, 1998, 1999, 2001
* **Κύπελλο Ελλάδας** (bouldering) :

Χρυσό: 1999, 2000
* **Εύαθλο** :

1η θέση : 1999, 2001
* **Βαλκανικό κύπελλο** :

3η θέση : 1999, 2001

πηγές
-----

* ΕΟΣ Πατρών
* Ελληνική Ομοσπονδία Ορειβασίας-Αναρρίχησης
* ΕΟΟΑ Αρχειοθετήθηκε 2009-10-09 στο Wayback Machine.
* ΓΓΑ
* Αποτελέσματα πρωταθλήματος 2005
* Αποτελέσματα πρωταθλήματος 2007

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Φωτογραφία του Αριστομένη Θανόπουλου στην διαδρομή "Fabio's", Grampians, Αυστραλία[*νεκρός σύνδεσμος*]
Ο ιερομόναχος **Ιωακείμ Λομπάρδος** ήταν Έλληνας τοιχογράφος του 17ου αιώνα.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην Κρήτη. Εργάστηκε το 1602 στον Ναό του Αγίου Ιωάννη Λογοθετών πριν ακόμα από τους Μόσχους.

Καλλιτεχνικό έργο
-----------------

Ακολούθησε την καθαρή βυζαντινή τέχνη και ασχολήθηκε στο ξηρογραφικό είδος. Εφάρμοσε την τέχνη της διπλογραμμίας και βελτίωσε την τεχνική των παλαιότερων ζωγράφων. Οι παραστάσεις των εικόνων του είναι άριστα επεξεργασμένοι, και τα πρόσωπα λεπτογραφικά. Οι χρωματισμοί ζωηρότατοι, το όλο σχήμα των αγίων ωραιότατο. Η διακοσμητική χρυσοκονδυλιά του είναι αμίμητη. Εικόνες του σώζονται στην πινακοθήκη του Ασκητόπουλου και στην Αθήνα.

Πηγές
-----

* Ιωάννης Χατζηιωάννου, επιμ. (1927). *Πανελλήνιον Λεύκωμα Εθνικής Εκατονταετηρίδος 1821-1921 : Η χρυσή βίβλος του ελληνισμού. Τόμος Δ' Καλλιτεχνία*. Εν Αθήναις: Τυποις Ανώνυμου Εταιρείας Εκδόσεων. Ανακτήθηκε στις 24 Μαΐου 2010.
O **Αρκαθίας** ήταν πρίγκιπας του Πόντου, Περσικής και Ελληνικής (Μακεδονικής) καταγωγής, που έλαβε μέρος στους Μιθριδατικούς Πολέμους.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του Μιθριδάτη ΣΤ΄ τού Πόντου και της αδελφής του Λαοδίκης.

Ο Μιθριδάτης ΣΤ΄, πατέρας τού Αρκαθία, σε νόμισμα. Επιγραφή: ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΜΙΘΡΑΔΑΤΟΥ ΕΥΠΑΤΟΡΟΣ.
Το 88 π.Χ. ο Αρκαθίας ακολούθησε τους αδελφούς Νεοπτόλεμο και Αρχέλαο, στρατηγούς τού πατέρα του με 1000 άλογα, που τα έφερε από τη Μικρή Αρμενία, κατά την έναρξη του πολέμου με τους Ρωμαίους. Ο Αρκαθίας έλαβε ενεργό μέρος στη μάχη πλησίον του ποταμού Αμνείου στην Παφλαγονία, στον οποίο ο Νικομήδης Δ΄ της Βιθυνίας νικήθηκε. Δύο έτη μετά, το 87 εισέβαλε στη Μακεδονία με έναν ξεχωριστό στρατό, στο πλευρό του στρατηγού Τάξιλα. Εκεί εξολόθρευσαν τις λεγεώνες του Σέντιου ή διαδοχικά τον εξέβαλαν από τη Μακεδονία. Ως το 86 είχε ολοκληρωτικά κυριεύσει τη χώρα. Έπειτα βάδισε εναντίον του Σύλα, αλλά απεβίωσε στη διαδρομή, στο Τιδίον (ή Ποτίδαια ή όρος Τισαίον).

Ο διοικητής του στρατού που εστάλη στη Μακεδονία καλείται Αριαράθης από τον Πλούταρχο, αλλά είναι γενικά αποδεκτό, ότι είναι ο ίδιος ο Αρκαθίας.

Πηγές
-----

* Strabo, Geographica xii. p.562
* Sherwin-White, Adrian Nicholas (1984). Roman foreign policy in the East, 168 B.C. to A.D. 1. Duckworth. p. 134. ISBN 9780715616826. Retrieved 2017-03-18.
* Appian, App. Mith. 17, 18, 35, 41
Το **τοπάζιο** είναι πυριτικό / φθοριούχο ορυκτό του αργιλίου. Αποτελεί πολύτιμο λίθο, γνωστό από την αρχαιότητα. Η ονομασία αποδόθηκε από τους αρχαίους Έλληνες, εικάζεται, όμως, ότι προέρχεται από την αραβική λέξη توباز, ελλ. «τόπαζος», που σήμαινε το αντικείμενο της αναζήτησης (*αναζητούμενο και ευρεθέν*). Κατά άλλη εκδοχή, η ονομασία προέρχεται από τη σανσκριτική λέξη तपस्, «tapas» = *πυρ*, λόγω του κιτρινοκόκκινου χρώματος και της έντονης λάμψης του.

Οι κρύσταλλοί του είναι μακροπρισματικοί (στο εγχειρίδιο της "Mineralogical Society of America" αναφέρονται κρύσταλλοι μήκους 1,2 μ. και βάρους εκατοντάδων κιλών). Οι πλευρές του πρίσματος φέρουν έντονο ανάγλυφο, ενώ η απόληξή τους είναι πυραμιδοειδής, εν είδει οροφής. Η κρυσταλλική δομή του τοπαζίου συνίσταται από μια αλυσίδα συνδεδεμένων μη κανονικών οκταέδρων, στο κέντρο των οποίων βρίσκεται το άτομο του αργιλίου, περικλεισμένο από τέσσερα άτομα οξυγόνου. Κάτω ή επάνω από τα άτομα του αργιλίου βρίσκονται τα άτομα του φθορίου ή τα συμπλέγματα του υδροξυλίου. Οι αλυσίδες αυτές των οκταέδρων συνδέονται μεταξύ τους με τετράεδρα ατόμων πυριτίου. Η δομή αυτή καθιστά το τοπάζιο το σκληρότερο από όλα τα πυριτικά ορυκτά και ένα από τα σκληρότερα υλικά στη Φύση.

Ανευρίσκεται σε γρανιτικούς πηγματίτες, σε κοιλότητες και φλέβες εντός γρανίτη, ρυολίθου και γρανιτικού πηγματίτη (όξινα πετρώματα). Ανευρίσκεται, επίσης, σε γνευσίους, σχηματιζόμενος από υδροθερμικά μίγματα πλούσια σε πτητικά συστατικά. Είναι, επίσης, προϊόν ισχυρής μεταμόρφωσης ιζηματογενών πετρωμάτων πλούσιων σε αργίλιο και διοξείδιο του πυριτίου που περιέχουν ενώσεις φθορίου. Συνδέεται με τουρμαλίνη,κασσιτερίτη, φθορίτη, απατίτη, βήρυλλο, βολφραμίτη, μολυβδαινίτη και ορυκτά της ομάδας των μαρμαρυγιών.

Απαντά σε πολλά μέρη του κόσμου. Τα μεγαλύτερα και ωραιότερα δείγματά του έχουν βρεθεί στο Μίνας Ζεράις της Βραζιλίας. Επίσης στο Πακιστάν, το Μεξικό, στα Ουράλια όρη στη Ρωσία και στις Πολιτείες Κολοράντο, Γιούτα και Καλιφόρνια των ΗΠΑ.

Χρησιμοποιείται κυρίως στην κοσμηματοποιία και την κατασκευή ημιπολύτιμων διακοσμητικών σκευών, αποτελώντας έναν από τους σημαντικότερους πολύτιμους λίθους.

Πηγές
-----

* Τμήμα Γεωλογίας Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
* Mindat.org
* Handbook of Mineralogy
* Galleries.com
*

Βιβλιογραφία
------------

* James Dwight Dana, Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244
* Walter Schumann, R. Bradshaw, K. A. G. Mills, *Handbook of Rocks, Minerals and Gemstones*, Houghton Mifflin Harcourt, 1993 ISBN 0395511372


1. ↑  «Τοπάζιο» (Τμήμα Γεωλογίας Α.Π.Θ.)
**Το Κυνήγι των Μαγισσών** (αγγλικά: *Season of the Witch*) είναι αμερικανική περιπέτεια φαντασίας, παραγωγής 2011, σε σκηνοθεσία Ντομινίκ Σένα, στην δεύτερη συνεργασία του με τον βραβευμένο με Όσκαρ Νίκολας Κέιτζ, μετά το *Σε 60 Δευτερόλεπτα* (Gone in 60 Seconds).

Τα γυρίσματα της ταινίας πραγματοποιήθηκαν στην Αυστρία, την Ουγγαρία και την Κροατία.

Πλοκή
-----

Ο Νίκολας Κέιτζ και ο Ρον Πέρλμαν υποδύονται δύο ιππότες που επιστρέφουν από τις Σταυροφορίες και βρίσκουν την πατρίδα τους κατεστραμμένη από την Μαύρη πανώλη. Οι άνθρωποι της εκκλησίας κατηγορούν ένα κορίτσι (Κλερ Φόι) ότι είναι μάγισσα και υπεύθυνη για την καταστροφή, και διατάζουν τους ιππότες να την μεταφέρουν σε ένα μοναστήρι, προκειμένου να διαπιστωθεί αν ειναι αθώα ή ένοχη, ώστε να απαλλαγούν από την κατάρα.

Ηθοποιοί και Χαρακτήρες
-----------------------

* Νίκολας Κέιτζ στο ρόλο του *Μπίμαν του Μπλέιμπρακ*
* Ρον Πέρλμαν στο ρόλο του *Φέλσον*
* Κλερ Φόι στο ρόλο της *Άννα*
* Στίβεν Κάμπελ Μουρ στο ρόλο του *Ντέμπελζακ*
* Ρόμπερτ Σίχαν στο ρόλο του *Κέι βον Γουόλενμπαρθ*
* Ούλριχ Τόμσεν στο ρόλο του *Γιόχαν Έκαρντ*
* Στίβεν Γκρέιχαμ στο ρόλο του *Χάγκαμαρ*
* Κρίστοφερ Λι στο ρόλο του *Καρδινάλιου Ντ' Αμπρουάζ*

Box Office
----------

Με προϋπολογισμό 40.000.000 δολάρια, η ταινία άνοιξε στην τρίτη θέση με 10.612.375 δολάρια το πρώτο του σαββατοκύριακο. Οι συνολικές εισπράξεις στην Αμερική έφτασαν τα 24.827.228 δολάρια, ενώ στον υπόλοιπο κόσμο απέφερε 66.800.000 δολάρια, συγκεντρώνοντας 91.627.228 δολάρια παγκοσμίως.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  «Το Κυνήγι των Μαγισσών στο Box Office Mojo». *Box Office Mojo*. Ανακτήθηκε στις 11 Ιουλίου 2011.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα
* Το Κυνήγι των Μαγισσών στο IMDB

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Τέχνη
* Πύλη:Κινηματογράφος
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 230337600

 |

 |
Η Εξέγερση στο Πριγκιπάτο της Αχαΐας το 1263 ήταν κυρίως ένα τοπικό γεγονός, εξεγέρθηκαν οι άρχοντες της περιοχής των Σκορτών, της σημερινής Αρκαδίας και Μάνης. 

Τα αίτια της εξέγερσης ήταν η κατακτητική τακτική των Φράγκων και η αντίδραση των τοπικών , πρώην Βυζαντινών αρχόντων, να διατηρήσουν την περιουσία τους και τα δικαιώματα τους. Η εξέγερση κράτηση πολύ λίγο και μετά την ήττα των εξεγερμένων και των Βυζαντινών όπου συνεργάζονταν στην Μάχη του Μακρυπλαγίου το 1264, οι εξεγερμένοι άρχοντες δήλωσαν μεταμέλεια κι έγιναν ξανά υποτελής των Φράγκων.

Μετά από λίγο καιρό εξεγέρθηκαν πάλι και πολιόρκησαν το Κάστρο του Αράκλοβου και το Κάστρο της Καρύταινας, η εξέγερση και πάλι δεν κράτησε πολύ αφού όταν ήρθαν αντιμέτωποι με τα μισθοφορικά Οθωμανικά στρατεύματα τα οποία έκαψαν τα χωριά τους αναγκάστηκαν να καταφύγουν στα βουνά.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Παπακοσμά, Κωνσταντίνα (2010, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών (ΕΚΠΑ)), Η αγροτική ζωή στην Πελοπόννησο κατά την ύστερη βυζαντινή εποχή (κοινωνικο-οικονομικά στοιχεία για τους 13ο-15ο αι.), σελ. 197
Διπλό πλάγιο ενωτικό σε μια Fraktur γραμματοσειρά
Το **διπλό ενωτικό** (⹀) είναι ένα σημείο στίξης που αποτελείται από δύο παράλληλα ενωτικά. Ήταν μια εξέλιξη του προγενέστερου **διπλού πλάγιου ενωτικού** (⸗), το οποίο αναπτύχθηκε από την Κεντρική Ευρωπαϊκή παραλλαγή από την κάθετο, αρχικά μια μορφή από το κόμμα. Προκειμένου να αποφευχθεί η σύγχυση του διπλού ενωτικού με το ίσον (=), το διπλό ενωτικό συχνά δίνεται ως διπλό πλάγιο ενωτικό στη σύγχρονη τυπογραφία. Το διπλό ενωτικό επίσης δεν πρέπει να συγχέεται με δύο διαδοχικά ενωτικά (- -), τα οποία συχνά χρησιμοποιούνται για να αντιπροσωπεύουν μια διπλή παύλα (—) ή μια παύλα (–)· η πρακτική αυτή προέκυψε λόγω των περιορισμών των συνόλων χαρακτήρων γραφομηχανής που δεν έχουν τόσο ενωτικό και παύλα.

Χρήση
-----

Το διπλό ενωτικό χρησιμοποιείται για αρκετούς διαφορετικούς σκοπούς σε ολόκληρο τον κόσμο:  

* Ορισμένες γραμματοσειρές, όπως σειρές Fraktur, χρησιμοποιούν το διπλό ενωτικό ως παραλλαγή γλύφου του μονού ενωτικού. (Με σειρές Fraktur αντιμετωπίζει, ένα τέτοιο διπλό ενωτικό συνήθως είναι λοξό.)
Η **Ανέληψη** είναι περιοχή δυτικά του οικισμού Λεύκες Πάρου.

Τοποθεσία
---------

Βρίσκεται νότια της περιοχής Απάτι, ενώ στα βόρεια βρίσκεται η περιοχή Λειβάδα. 

Ο ορεινός όγκος των Αγίων Πάντων (όρος Μάρπησσα) υψώνεται στα δυτικά, ενώ ανατολικά έχει άνοιγμα με θέα στην Νάξο και στο Αιγαίο πέλαγος. 

Η απόσταση από το χωριό Λεύκες είναι περίπου 1 χιλιόμετρο.

Ονομασία
--------

Η ονομασία προέρχεται από παράφραση στην τοπική διάλεκτο των Λευκών, του όρου Ανάληψη. 

Την ονομασία η περιοχή την οφείλει στο ξωκλήσι της Ανάληψης στην κορυφή του λόφου.

Ιστορία
-------

Είναι περιοχή με μακραίωνη ιστορία, που έφθασε στις μέρες μας από τις διηγήσεις των παλαιότερων κατοίκων των Λευκών. Σαν σημαντική, αναφέρεται η ύπαρξη μονής αφιερωμένης στην Ανάληψη του Χριστού, η οποία καταστράφηκε και κάηκε στα μέσα του 16ου αιώνα κατά την διάρκεια των επιδρομών του Μπαρμπαρόσα. Ερείπια θεμελίων όπως και βοηθητικών κατασκευών σώζονται πέριξ του ιερού ναού. 

Ο ερειπωμένος ναός αναστηλώθηκε την δεκαετία του '90. 

Η περιοχή είναι κατάφυτη από ελαιόδενδρα, ρίγανη, θυμάρι και πολλά βοσκοτόπια.

Χάρτηςπαρος. λεύκες

Παραπομπές
----------