recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
|  |
| --- |
|  |
|  **Μαγκάμπ *Mˁg3b* σε ιερογλυφικά** |

Η **Μαγκάμπ** ήταν αρχαία πόλη της Αιγύπτου στην 10η νομή της αρχαίας Αιγύπτου. Η ακριβής θέση της πόλης είναι άγνωστη και η ίδια μαρτυρείται σε επιγραφές από το Μέσο Βασίλειο.

Σε μια επιγραφή αναφέρεται ότι η θεά Μουτ λατρευόταν στη Μαγκάμπ[1]. Έχει βρεθεί αρχαίος αιγυπτιακός ναός στη Αμπουτίγκ που ίσως ταυτίζεται με την Μαγκάμπ[2].

Βιβλιογραφία
------------

* Farouk Gomaa: *Kom el-Idris*, In: *Lexikon der Ägyptologie*. Band III, Wiesbaden 1980, Sp. 674.

Παραπομπές
----------

1. ↑  R. Krauspe: *Eine heute verlorene Stele der leipziger Sammlung (Ägyptisches Museum der Karl-Marx-Universität Leipzig 5128).* In: *Festschrift zum 150jährigen Bestehen des Berliner Ägyptischen Museums.* Berlin 1974, S. 159-161.
2. ↑  F. Gomaa: *Die Besiedlung Ägyptens während des Mittleren Reiches.* S. 243.
Ο **Μαγιότο (Ματθαίος) ντε Κοκαρέλη** ή Μάιο ντε Κοκερέλ (*ισπανικά: Mahiot de Coquerel*) ήταν Ισπανός τυχοδιώκτης, που χρημάτισε βάιλος στο Πριγκιπάτο της Αχαΐας.

Ήταν ένας από τους αρχηγούς των Ναβαρραίων, μισθοφορικού στρατού, που μισθώθηκε από τον Ιάκωβο των Μπω για να διεκδικήσει τα δικαιώματα του στο Πριγκιπάτο. Το 1381 η Ναβαρρική εταιρεία πέρασε από την Αττική στην Πελοπόννησο, κατέλαβαν την Βοστίτσα στην συνέχεια πήγαν στον Ζόγκλο όπου κατέλαβαν και το Ναυαρίνο. Κερδίζοντας την υποστήριξη πολλών βαρώνων και ιπποτών του Πριγκιπάτου αναγνωρίστηκε ο Ιάκωβος των Μπω πρίγκιπας του.

Ο Ιάκωβος των Μπω τον διόρισε βάιλο του Πριγκιπάτου από το 1381 έως το 1386 που πέθανε και τον αντικατέστησε ο άλλος αρχηγός της Ναβαρρικής εταιρίας Πέτρος Μπόρντο του Σαν Σουπεράνο. Όταν έγινε βάιλος μοίρασε τα τιμάρια όσων ιπποτών ή βαρώνων δεν τους υποστήριξαν.

Πηγές
-----

* *Ιστορία της πόλεως Πατρών από αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι το 1821*, Στέφανος Θωμόπουλος, επιμέλεια Βασίλη Κ. Λάζαρη, Αχαϊκές εκδόσεις, ISBN 9607960084
Η περιοχή της Μακρανίας (MAKRAN REGION)
Η **Μακρανία** (Βαλούχι: مکران, [mæk'rɑːn]) είναι η ημιέρημος παράκτια λωρίδα στα νότια της Σινδικής και του Μπαλουχιστάν, στο Πακιστάν και το Ιράν, κατά μήκος της ακτής της Αραβικής Θάλασσας και του Κόλπου του Ομάν. Το όνομα Μακρανία προέρχεται από τη Μάκα, μια παλαιότερη και μεγαλύτερη σε έκταση σατραπεία της περσικής αυτοκρατορίας των Αχαιμενιδών.

Η Μάκα ήταν σημαντική ανατολική σατραπεία του Κύρου Β΄, ιδρυτή της Αυτοκρατορίας των Αχαιμενιδών. Τα εδάφη της περιελάμβαναν το σημερινό Μπαχρέιν, Κατάρ, και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, συν το βόρειο μισό του Ομάν καθώς και το Βαλουχιστάν και την επαρχία Σινδική του Πακιστάν. Ο Κύρος Β΄ ένωσε αρκετές αρχαίες ιρανικές φυλές για να σχηματίσει την αυτοκρατορία του.

Η λέξη Μάκα αργότερα έγινε Μακρανία καθώς είναι κοινό στις στενά σχετιζόμενες μεταξύ τους γλώσσες "Αβεστάν" και "Αρχαία Περσική" να χρησιμοποιούν το "αν" (-an) και "ραν" (-ran) στην κατάληξη του πληθυντικού αριθμού. Οι Βαβυλώνιοι επίσης είχαν κάνει ταξίδια χρησιμοποιώντας τη Μάκα για να επικοινωνούν με την Ινδία. Μετά το θάνατο του Κύρου Β΄, ο Δαρείος Α΄ τον διαδέχθηκε στο θρόνο. Σύμφωνα με τον Έλληνα ιστορικό Ηρόδοτο, ο Δαρείος ήθελε να ξέρει περισσότερα για την Ασία. Επιθυμούσε δε σφόδρα να μάθει πού εκβάλλει ο Ινδός στη θάλασσα. Αφού οδήγησε προσωπικά τις επίλεκτες δυνάμεις του, των οποίων οι τάξεις περιορίζοντο σε Πέρσες, Μήδους και Ελαμίτες, για να πολεμήσει τους εισβαλόντες Σκύθες, οδήγησε άλλη μία κατακτητική εκστρατεία προς τη Νότια Ασία, όπου και κατέκτησε τη Σινδική το 519 π.Χ. και την ενσωμάτωσε ως 20η σατραπεία, κάνοντας χρήση του ωκεανού εκεί.

Μετά την πτώση της δυναστείας των Αχαιμενιδών, ο Μέγας Αλέξανδρος χρησιμοποίησε επίσης τη Μάκα κατά τη διάρκεια της κατάκτησης της Ασίας και προήλασε μέσα από μια άνυδρη έρημο στη Μακρανία όπου απώλεσε σημαντικό αριθμό των στρατιωτών του, αλλά δε συνάντησε καμία δύναμη των Βαλούχων εκτός από κάποιους κατοίκους στην παράκτια ζώνη. Η τραχύς έρημος στην περιοχή συχνά θεωρείται λανθασμένα ως ολόκληρη η περιοχή της Μακρανίας. Ο Ηρόδοτος σε αρκετές περιπτώσεις σημειώνει τη συνεισφορά των "Μυκιανών" (κατοίκων της Μακρανίας) που κατοικούν στο ανατολικό τμήμα της αυτοκρατορίας των Αχαιμενιδών. Αναφέρονται ως "άντρες από τη Μάκα" στις διάσημες επιγραφές daiva των Αχαιμενιδών.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Makran στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 241886332

 |

 |
Συντεταγμένες: 49°43′N 19°10′E﻿ / ﻿49.717°N 19.167°E﻿ / 49.717; 19.167

Το **Παλιό Κάστρο του Ζίβιετς** (πολωνικά: *Stary zamek w Żywcu*) είναι κάστρο που βρίσκεται στο Ζίβιετς, στο Βοεβοδάτο Σιλεσίας στην Πολωνία.

Ιστορία
-------

Ένα κάστρο (*cum castro*) στο Ζίβιετς αναφέρθηκε για πρώτη φορά το 1467, καθώς καταστράφηκε από στρατό, υπό τη διοίκηση του Καζίμιρ Δ΄ της Πολωνίας εναντίον του Οίκου των Κομορόφσκι, με το οικόσημο Κόρτσακ, που καταγράφηκε από τον Γιαν Ντουούγκος. Ωστόσο, δεν είναι σίγουρο αν σήμαινε το κάστρο στην πόλη ή μια οχύρωση σε έναν κοντινό λόφο, Γρούγιετς. Ο αρχαιολογικός έλεγχος χρονολογεί την προέλευση του κάστρου στο πρώτο μισό του 15ου αιώνα. Μια μεταγενέστερη επέκταση κατασκευάστηκε το 1567 από τον Οίκο των Κομορόφσκι. Υπό την ιδιοκτησία και τη θέληση του Γιαν Σπίτεκ Κομορόφσκι, κατά τη διάρκεια της επέκτασης του κάστρου χτίστηκε μια αυλή σε αναγεννησιακό στυλ, η οποία είναι ακόμα ανέγγιχτη στη σημερινή της μορφή.

Από το 2005, το Παλιό Κάστρο στο Ζίβιετς φιλοξενεί το Μουσείο Πόλης του Ζίβιετς (Muzeum Miejskie w Żywcu). Η μόνιμη έκθεση του Παλιού Κάστρου περιλαμβάνει μια εθνογραφική έκθεση - η οποία ολοκληρώνει το Μονοπάτι Ξύλινης Αρχιτεκτονικής στο Βοεβοδάτο Σιλεσίας στην Πολωνία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *register of objects of cultural heritage in Poland*. www.nid.pl/pl/Informacje\_ogolne/Zabytki\_w\_Polsce/rejestr-zabytkow/zestawienia-zabytkow-nieruchomych/. Ανακτήθηκε στις 22  Νοεμβρίου 2022.
2. ↑  Przewodnik po zamku... 2002, σελ. 3
3. ↑  «Zamek w Żywcu». *Polskie Szlaki*. Ανακτήθηκε στις 3 Μαΐου 2015.
4. ↑  «Main Page». *Μουσείο του Ζίβιετς*. Ανακτήθηκε στις 3 Μαΐου 2015.
5. ↑  «History of the Old Castle». *Μουσείο του Ζίβιετς*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Σεπτεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 3 Μαΐου 2015.

Πηγές
-----

* Ζόφια Ρόντσκα (2002). *Przewodnik po zamku i parku żywieckim*. Ζίβιετς: Towarszystwo Miłośników Ziemi Żywieckiej. ISBN 83-914141-6-7.
Η **Μαριάννα Μαντία** (ιταλικά: Maria Anna "Marianna" Madia, γεννημένη στις 5 Σεπτεμβρίου 1980) είναι Ιταλίδα πολιτικός η οποία ανήκει στο Δημοκρατικό Κόμμα και είναι μέλος της ιταλικής Βουλής των Αντιπροσώπων από το 2008. Ήταν υπουργός δημόσιας διοίκησης από τις 22 Φεβρουαρίου 2014 έως την 1η Ιουνίου 2018.

Βιογραφία
---------

Η Μαντία γεννήθηκε στη Ρώμη το 1980. Η οικογένειά της ζούσε στην Καλαβρία προτού μετακομίσει στη Ρώμη. Ο προπάππους της, Τίτα Μαντία, ήταν δικηγόρος, δημοσιογράφος και βουλευτής τη δεκαετία του 1950. Ο πατέρας της ήταν ο πολιτικός, δημοσιογράφος και ηθοποιός Στέφανο Μαντία.

Σπούδασε στο γαλλικό λύκειο Σατωβριάνδου στη Ρώμη και συνέχισε τις σπουδές της στο IMT Institute for Advanced Studies Lucca, με ειδίκευση τις πολιτικές επιστήμες.

Τον Ιούνιο 2013 παντρεύτηκε τον Μάριο Τζιανάνι, παραγωγό της τηλεόρασης και του κινηματογράφου. Έχουν δίδυμα, τον Φραντσέσκο και την Μαργαρίτα, που γεννήθηκαν στις 8 Απριλίου 2014.

Η ίδια υποστηρίζει τον Καθολικισμό.

Καριέρα
-------

Η Μαντία ξεκίνησε την καριέρα της τον Φεβρουάριο 2008 όταν επιλέχθηκε από τον γραμματέα του Δημοκρατικού Κόμματος, Βάλτερ Βελτρόνι, ο οποίος την πρότεινε ως την υποψήφια του κόμματος για τη Βουλή των Αντιπροσώπων. Τον Απρίλιο 2008 εξελέγη για πρώτη φορά ενώ επανεξελέγη το 2013 και το 2018.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Ιταλικά) *storia.camera.it*. maria-anna-madia-19800905. Ανακτήθηκε στις 2  Απριλίου 2022.
2. ↑  302789. Ανακτήθηκε στις 29  Ιανουαρίου 2022.
3. ↑  www.camera.it/leg17/29?shadow\_deputato=302789&idLegislatura=17.
4. ↑  www.camera.it/leg18/29?tipoAttivita=&tipoVisAtt=&tipoPersona=&shadow\_deputato=302789&idLegislatura=18.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 180511618
* LCCN: n2009071415
* ISNI: 0000 0003 8542 1543
* ICCU: MODV571250

 |

 |
Η **Μαριάμνη Γ΄** (1ος αι. π.Χ. – 1ος αι. μ.Χ.) από την Ηρωδιανή Δυναστεία ήταν πριγκίπισσα της Ιουδαίας.

Η Μαριάμνη Α΄, γιαγιά της Μαριάμνης Γ΄.

Βιογραφία
---------

Ήταν κόρη του Αριστόβουλου Δ΄ της Ιουδαίας και της Βερενίκης. Ο Αριστόβουλος Δ΄ ήταν τρίτος γιος του Ηρώδη Α΄ του Μεγάλου και της Μαριάμνης Α΄ των Ασμοναίων/Μακκαβαίων. 

Αδέλφια της Μαριάμνης Γ΄ ήταν ο Ηρώδης της Χαλκίδας, ο Ηρώδης Αγρίππας Α΄, ο Αριστόβουλος ο Νεότερος και η Ηρωδιάς. Κάποια στιγμή μετά το τέλος του πατέρα της το 7 π.Χ. η Μαριάμνη Γ΄ μνηστεύθηκε με τον θείο της Αντίπατρο, πρωτότοκο γιο του Ηρώδη Α΄. Έπειτα από την εκτέλεση του Αντιπάτρου το 4 π.Χ. μία Μαριάμνη αναφέρεται από τον Ιώσηπο ως σύζυγος του Ηρώδη Αρχελάου, εθνάρχη της Ιουδαίας, έκτου γιού τού Ηρώδη Α΄· ίσως είναι η Μαριάμνη Γ΄, αλλά δεν υπάρχει κάτι που να μας επιτρέπει να την ταυτίσουμε.

Πηγές
-----

* Φλάβιου Ιώσηπου *Περί των Ιουδαϊκών Πολέμων*, βιβλίο Β΄, κεφάλαιο 7:4
Ο **Δήμος του Μάιντανπεκ** βρίσκεται στη Διοικητική Περιφέρεια του Μπορ, στην ανατολική Σερβία. Διοικητική πρωτεύουσα είναι η πόλη του Μάιντανπεκ. Την εν λόγω Διοικητική Περιφέρεια συναπαρτίζουν οι Δήμοι του Μπορ, του Κλάντοβο και του Νέγκοτιν. Η ύπαρξη ορυχείου εξόρυξης χαλκού και χρυσού, αποτελεί ίσως τον κύριο λόγο δημιουργίας του αρχικού οικισμού. Ετυμολογικά, το όνομα της περιοχής προέρχεται από την περσική/αραβική λέξη "μάινταν" (ορυχείο) και τη λέξη "Πεκ" που πιθανότατα αποτελεί την ονομασία ποταμού.

Αρχαιολογικά ευρήματα στην ευρύτερη περιοχή παραπέμπουν στην ύπαρξη ορυχείων χαλκού ήδη 4500 χρόνια πριν. Η πρώτη γεωλογική μελέτη ωστόσο πραγματοποιήθηκε το 1897 από τον Γερμανό γεωλόγο Φέλιξ Χόφμαν, με τη χρηματοδότηση του βιομηχάνου Τζόρτζε Βάιφερτ. Από το 1904 και σε συνεργασία με γαλλικά κεφάλαια ξεκίνησε η λειτουργία του ορυχείου στο Μάιντανπεκ. Η πρώτη αυτή φάση ολοκληρώθηκε πέντε χρόνια μετά το πέρας του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, το 1951, όταν το ορυχείο πέρασε στα χέρια της Σοσιαλιστικης Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας. Η 4η Αυγούστου του 1961 είναι η ημερομηνία ορόσημο για τη λειτουργία του ορυχείου, αφού συνενώνεται με το ορυχείο του Μπορ και μετονομάζεται σε Βάση Μεταλλορυχείων και Χυτηρίων Μπόρ. Τότε ξεκινάει και η ακμή του Μάιντανπεκ, αφού καταφθάνουν εργάτες από διάφορες πόλεις της Γιουγκοσλαβίας προς εύρεση εργασίας.

Ο πληθυσμός του Δήμου λίγο πριν τη διάσπαση της Γιουγκοσλαβίας ήταν περίπου 12.000 κάτοικοι, ενώ σήμερα (2014) πρέπει να έχει μειωθεί κατά 3 με 4 χιλιάδες κατοίκους λόγω μετανάστευσης και χαμηλού δείκτη γεννήσεων. Οι κάτοικοι είναι ως επί το πλείστον Σέρβοι, με δεύτερη εθνοτική ομάδα τους Βλαχόφωνους. Μεγάλο μέρος του Βλαχόφωνου πληθυσμού έχει μεταναστεύσει και κατοικεί στη Βόρεια Ιταλία, στην περιοχή της Βιτσέντσα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Αυγούστου 2017. Ανακτήθηκε στις 24 Αυγούστου 2014.
Το **περγαμόντο** είναι ο καρπός του δέντρου **περγαμοντιά** η οποία ανήκει στα εσπεριδοειδή. Το επιστημονικό όνομα της περγαμοντιάς είναι *Κίτρος η περγάμιος* (*Citrus bergamia*) του γένους Κίτρος (*Citrus*) της οικογένειας των Ρυτοειδών (Rutaceae). Είναι δέντρο αειθαλές, σχετικά μικρό σε μέγεθος και με φύλλωμα που ποικίλλει σε σχήμα. Οι βλαστοί του είναι χρώματος ανοικτού πράσινου. Τα φύλλα του είναι μεγάλα, λογχοειδή και μυτερά. Τα άνθη είναι λευκά, ενώ οι καρποί του είναι σχετικά μεγάλοι είτε πεπλατυσμένοι είτε στρογγυλοί και έχουν χρώμα κίτρινο προς πορτοκαλί. Οι καρποί έχουν προεξέχουσες βάσεις και κορυφές με ανθεκτικούς ποδίσκους.

Καλλιέργεια
-----------

Καθώς είναι ευαίσθητη στο ψύχος, η περγαμοντιά καλλιεργείται κυρίως σε θερμά κλίματα, όπως στην Καλαβρία, στην Ακτή Ελεφαντοστού και στην Ελλάδα, στην Κορινθία, στην Αργολίδα, στην Ηλεία, στην Κέρκυρα, στην Κεφαλλονιά, στην Άνδρο και στην Κρήτη.

Ιστορία
-------

Το περγαμόντο δεν έχει σαφή καταγωγή και οι περισσότεροι ειδικοί εκτιμούν ότι πρόκειται για μετάλλαξη άλλων εσπεριδοειδών. Βάσει γενετικών αναλύσεων πιθανολογείται ότι είναι υβρίδιο δύο ειδών Κίτρου των *Citrus limetta* και *Citrus aurantium*. Όσο για τη χώρα προέλευσής του υπάρχουν διάφορες θεωρίες, επικρατέστερες των οποίων είναι οι ακόλουθες: Κίνα, Ελλάδα, Ισπανία, Κανάριοι Νήσοι, Μπαρμπάντος. Όσον αφορά στην ονοματολογία, λέγεται ότι το περγαμόντο προέρχεται από την τουρκική λέξη "μπεγκ - άρμοντι" (το αχλάδι του κυρίου).

Χρήσεις ως τρόφιμο
------------------

Το εσωτερικό του καρπού του περγαμόντου δεν τρώγεται ωμό, όμως γίνεται γλυκό του κουταλιού και μαρμελάδα. Το ξύσμα του φλοιού χρησιμοποιείται ευρύτατα στη ζαχαροπλαστική. Το άρωμα του περγαμόντου είναι ξεχωριστό και έντονο και χρησιμοποιείται σε τεράστια ποικιλία τσαγιών, με διασημότερο το τσάι *Earl Grey*, καθώς και στα λουκούμια. Επίσης το περγαμόντο χρησιμοποιείται ως συστατικό σε κουλουράκια, σε σοκολάτες, στον χαλβά, σε φρουί γλασέ, σε αρωματισμένο γάλα (Χιώτικο γάλα), καθώς και σε σοκολάτα κουβερτούρα. Τέλος, το περγαμόντο χρησιμοποιείται περιορισμένα ως συστατικό και στη μαγειρική, κυρίως ως συνοδευτικό κρέατος. Στην Άνδρο παρασκευάζεται και έχει ιδιαίτερη αξία το πράσινο, ολόκληρο περγαμόντο, όπως και το καρουλάκι φλοιού περγαμόντο στο τέλος του χειμώνα.

Άλλες χρήσεις
-------------

Μία από τις σημαντικότερες εφαρμογές του είναι στην καλλυντική βιομηχανία, στην οποία χρησιμοποιείται εδώ και περίπου τρεις αιώνες, σε σαπούνια, αρώματα, λοσιόν, αποσμητικά κ.ά.. Η χρήση του τοποθετείται χρονικά στην εποχή που εμφανίστηκε και η κολόνια (νερό της Κολωνίας). Οι θεραπευτικές του ιδιότητες είναι πολλές: αναλγητικές, αντικαταθλιπτικές, αντισηπτικές, αποχρεμπτικές και κατευναστικές. Το αιθέριο έλαιο του περγαμόντου είναι περιζήτητο και χρησιμοποιείται στην αρωματοθεραπεία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανάλυση της προέλευσης του *Citrus bergamia*
2. ↑  Εφημ. Ελευθεροτυπία[*νεκρός σύνδεσμος*]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Περγαμόντο** |
Μερκουριάλις η μονοετής (*Mercurialis annua*), αρσενικά άνθη, Επταπύργιο, Θεσσαλονίκη, 02-04-2022
Η Μερκουριάλις η μονοετής (επιστ. ονομ. *Mercurialis annua*), με κοινό όνομα σκαρόχορτο ή σκαρολάχανο ανήκει στην οικογένεια των Ευφορβιοειδών (Euphorbiaceae). Είναι μονοετές ζιζάνιο που κατανέμεται στην Ευρώπη, Βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή, ενώ έχει επίσης εισαχθεί και σε άλλες ηπείρους. Κοινό επίσης σ΄όλη την Ελλάδα σε καλλιέργειες, χέρσες τοποθεσίες, κήπους, πιο σπάνια σε μπάζα, σχισμές βράχων, ρωγμές τοίχων, από το ύψος της θάλασσας μέχρι τα 1300 μ. περίπου. Είναι φυτό με κιτρινοπράσινο χρώμα, ύψους 20 έως 50, συνήθως περίπου 30 εκατοστά με φύλλα λογχοειδή οδοντωτά από τη βάση του βλαστού. Τα αρσενικά και θηλυκά άνθη βρίσκονται σε διαφορετικό άτομο (δίοικο). Τα αρσενικά άνθη είναι συνήθως διατεταγμένα σε στάχυ, ενώ τα θηλυκά είναι μονήρη και επιφυή. Ανθίζει σχεδόν όλο το έτος, κυρίως από Μάιο μέχρι Δεκέμβριο. Είναι φυτό δηλητηριώδες με άσχημη οσμή και πολύ πικρή και δυσάρεστη γεύση.

Πηγές
-----

* Καββαδάς Σ. 1956, Εικονογραφημένον Βοτανικόν - Φυτολογικόν Λεξικόν: Τόμος ΣΤ΄, Εκδόσεις Πελεκάνος
* Pignatti S. 1982, Flora d’ Italia (Vol. II).
* https://www.greekflora.gr/el/flowers/2657/Mercurialis-annua
* https://portal.cybertaxonomy.org/flora-greece/cdm\_dataportal/taxon/b009e3a4-304d-400e-948c-101c0f28874c
* https://euromed.luomus.fi/euromed\_map.php?taxon=491774&size=medium
* http://phytologio.blogspot.com/2016/03/mercurialis-annua-l.html

Παραπομπές
----------
Συντεταγμένες: 33°15′0″S 58°2′0″W﻿ / ﻿33.25000°S 58.03333°W﻿ / -33.25000; -58.03333

Η **Μερσέδες** (ισπανικά: *Mercedes*, ισπανική  προφορά ΔΦΑ: [merˈseðes]) είναι η πρωτεύουσα και η μεγαλύτερη πόλη του διαμερίσματος Σοριάνο στην Ουρουγουάη. Από την απογραφή του 2011, είναι η δέκατη πιο πυκνοκατοικημένη πόλη της χώρας.

Η Μερσέδες είναι ένα σημαντικό κέντρο του εμπορίου και ένα εμπορικό λιμάνι. Οι κυριότερες βιομηχανίες της στηρίζεται στη γεωργία, γαλακτοκομικά προϊόντα, παραγωγή χαρτιού και βιομηχανικές δραστηριότητες.

Η πόλη βρίσκεται στη νότια όχθη του Ρίο Νέγρο.

Η Μερσέδες ιδρύθηκε το 1788 από τον ιερέα Μανουέλ Αντόνιο δε Κάστρο ι Καρεάγα.

Το 2011, είχε έναν πληθυσμό περίπου 41.974 κατοίκους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Censos 2011 Cuadros Soriano» (στα Ισπανικά). INE. 2012. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Οκτωβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 7 Σεπτεμβρίου 2014.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Ciudad de Mercedes στο Wikimedia Commons
* Soriano Turismo (Τουρισμός του διαμερίσματος του Σοριάνο) (Ισπανικά)
* turismoenuruguay (Τουρισμός στην Ουρουγουάη: Μερσέδες) Αρχειοθετήθηκε 2021-06-17 στο Wayback Machine. (Ισπανικά)
* ΔΟΜΗ: Μερσέδες (Ελληνικά)

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 157137515
* LCCN: n82251280

 |

 |
Ο **Πανλευκάδιος Αθλητικός Σύλλογος-Καλαμίτσι** είναι ελληνικός αθλητικός σύλλογος με έδρα τη Λευκάδα. Επίσημο έτος ίδρυσης είναι το 1986. Διαθέτει τμήματα ποδοσφαίρου ανδρών και γυναικών.

Τμήμα ποδοσφαίρου ανδρών
------------------------

### Ιστορία

Το τμήμα ποδοσφαίρου ανδρών ιδρύθηκε το 1986 με την ονομασία ΑΟ Καλαμιτσίου. Από την ίδρυση του μέχρι και το 2017 συμμετείχε στα τοπικά πρωταθλήματα της ΕΠΣ Πρέβεζας Λευκάδας.

### Μετονομασία

Στις 20 Ιουλίου 2013 μετά από Γενική Συνέλευση αποφασίστηκε με τροποποίηση του καταστατικού η μετονομασία της ομάδας από ΑΟ Καλαμιτσίου σε Πανλευκάδιος ΑΣ Καλαμίτσι. Η λέξη Καλαμίτσι και η χρονολογία ίδρυσης παρέμειναν τιμητικά για όσους πέρασαν από τον ΑΟ Καλαμιτσίου και προσπάθησαν να μην χαθεί η ιστορία του.

### Πρωτάθλημα και άνοδος

Με την κατάκτηση του πρωταθλήματος της ΕΠΣ Πρέβεζας Λευκάδας 2016-17 ανέβηκε για πρώτη φορά στην ιστορία του στην Γ εθνική.

### Διακρίσεις

Πρωτάθλημα ΕΠΣ Πρέβεζας Λευκάδας:1 (2016-17)

Φιναλίστ κυπέλλου ΕΠΣ Πρέβεζας Λευκάδας:3 (2014-15,2016-17,2018-19)

Σούπερ καπ ΕΠΣ Πρέβεζας Λευκάδας:1 (2017)

### Πορεία σε εθνικές κατηγορίες

| Χρονιά | Κατηγορία | Θέση | Σχόλια |
| --- | --- | --- | --- |
| 2017-18 | Γ εθνική | 11η | Υποβιβασμός |

Τμήμα ποδοσφαίρου γυναικών
--------------------------

Ο Πανλευκάδιος τον Σεπτέμβριο του 2016 δημιούργησε τμήμα ποδοσφαίρου γυναικών.Από την σεζόν 2017-18 συμμετέχει στην Γ εθνική γυναικών,στον τρίτο όμιλο.Τερμάτισε στην 4η θέση με 3 βαθμούς και πέρασε στην δεύτερη φάση.Εκεί αντιμετώπισε την Κέρκυρα 1996 εκτός έδρας,την οποία κέρδισε με 2-0 και προκρίθηκε στον τελικό.Στο τελικό αντιμετώπισε τις Σειρήνες Γρεβενών εκτός έδρας.Γνώρισε την ήττα με 2-1 στην παράταση (1-1 κ.α.) και έχασε την άνοδο στην Β εθνική.Την σεζόν 2018-19 συμμετείχε στον δεύτερο όμιλο της Γ εθνική γυναικών.Τερμάτισε στην 6η θέση του ομίλου με 7 βαθμούς.Το 2019-20 συμμετείχε στην Γ εθνική γυναικών.Το πρωτάθλημα διακόπηκε εξαιτίας της πανδημίας του COVID-19.Ο Πανλευκάδιος τερμάτισε στην 5η θέση με 7 βαθμούς.

Πορεία σε εθνικές κατηγορίες (γυναίκες)
---------------------------------------

| Χρονιά | Κατηγορία | Θέση | Αγ | Ν-Ι-Η | ΤΥ-ΤΚ | Β | Σχόλιο |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2017-18 | Γ εθνική 3ος όμιλος | 4η | 6 | 1-0-5 | 6-19 | 3 |  |
| 2018-19 | Γ εθνική 2ος όμιλος | 6η | 7 | 2-1-9 | 16-44 | 7 |  |
| 2019-20 | Γ εθνική 2ος όμιλος | 5η | 8 | 2-1-5 | 10-15 | 7 |  |

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Νέα εποχή για την ομάδα του Καλαμιτσίου». 25 Ιουλίου 2013.
2. ↑  «Πανλευκάδιος: Δημιουργεί γυναικείο τμήμα ποδοσφαίρου». 17 Σεπτεμβρίου 2016.
3. ↑  «ΠΑΝΛΕΥΚΑΔΙΟΣ : ΤΟ ΓΥΝΑΙΚΕΙΟ ΤΜΗΜΑ ΕΙΑΝΙ ΓΕΓΟΝΟΣ,ΣΤΗΝ Γ ΕΘΝΙΚΗ».
4. ↑  «Τα αποτελέσματα της 7ης αγωνιστικής(1ος,2ος,4ος,5ος,6ος) και κατάταξης(3ος,8ος,9ος)». 2 Μαρτίου 2018. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Μαρτίου 2018.
5. ↑  «Έγραψαν ιστορία - Οι Σειρήνες στη Β΄εθνική!! (VIDEO)». 19 Μαρτίου 2018. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Μαρτίου 2018.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Επίσημος ιστότοπος
Ο Πανταζής Βασσάνης (Βατσάνης) (Πορταριά Πηλίου 1830-Αίγυπτος 1891) ήταν επιφανής Έλληνας ευεργέτης του 19ου αιώνα, καταγόμενος από φτωχή οικογένεια. Μετά από πολλές περιπλανήσεις εγκαταστάθηκε οριστικά στην Τάντα της Αιγύπτου, όπου ασχολήθηκε με το εμπόριο και απέκτησε μεγάλη περιουσία. Με τη διαθήκη του κληροδότησε στο Ελληνικό κράτος το 60% της περιουσίας του, 48.000 λίρες Αγγλίας, από τις οποίες 500.000 χρυσά φράγκα για την ανέγερση Ναυτικής Σχολής.

Η μετεγκατάσταση της Σχολής Ναυτικών Δοκίμων, από τα πλοία στην ξηρά, κατέστη δυνατή το 1891, χάρις στο κληροδότημα που κατέλειπε ο Πανταζής Βασσάνης. Με αυτήν την πολύτιμη επικουρία εξευρέθη ο κατάλληλος χώρος για την ανέγερση των τριών κτιρίων της Σχολής: του κεντρικού, που εξυπηρετούσε τους Ναυτικούς Δοκίμους, του οικήματος Διοικητού / Υποδιοικητού και του θεραπευτηρίου. Τα τρία αυτά κτίρια, με τις αναγκαίες μετατροπές που επήλθαν με την πάροδο του χρόνου, διατηρούν την αρχική τους μορφή ακόμα και σήμερα. Προς τιμήν του εθνικού ευεργέτη, η Σχολή απεκαλείτο τότε και «Βασσάνειον Ίδρυμα».

Ο θεμέλιος λίθος της Σχολής Ναυτικών Δοκίμων ετέθη με κάθε επισημότητα στις 10 Μαρτίου 1901. Προσφωνών τον Βασιλέα ο Υπουργός των Ναυτικών είπε: "Μεταξύ των εθνικών ευεργετών ο αείμνηστος Βασσάνης κατέχει προδήλως θέσιν περιφανή ως εκπροσωπών υψηλήν και μεγάλην εθνικήν ιδέαν [...] Εις την επιτακτικήν φωνήν του φιλοπάτριδος ευεργέτου, ανταποκρινόμενοι ευγνωμόνως, ανεγείρομεν ήδη την Ναυτική Σχολήν[...] παρά τους τάφους του Μιαούλη και του Θεμιστοκλέους, κατέναντι του ενδόξου στενού της Σαλαμίνος..."
Η ανέγερση του κτηρίου ολοκληρώθηκε το 1904 και στις 3 Οκτωβρίου 1905 άρχισε η λειτουργία της. Η Σχολή αποτελείτο από τρία κτήρια: το κεντρικό κτήριο της Σχολής, το οίκημα του Διοικητού και Υποδιοικητού και το θεραπευτήριο. Από τότε έγιναν πολλές επεκτάσεις με πρώτη αυτή του 1913 όταν κατασκευάστηκε το Διδακτήριο.

Τα οστά του Πανταζή Βασσάνη εντοπίσθηκαν μετά από επίμονες προσπάθειες του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού στην Αίγυπτο και μεταφέρθηκαν στην Ελλάδα το 1971. Έχουν τοποθετηθεί σε οστεοφυλάκιο στο κεντρικό κτήριο της Σχολής, κάτω από το άγαλμά του.
Κατά την Ελληνική Μυθολογία η **Μεροπίδα** ήταν κόρη του Ευμήλου του Κώου, αδελφή του Άγρωνος και της Βύσσας, και εγγονή του Μέροπα, μυθικού Βασιλέα της Κω.

Η Μεροπίδα ζούσε με τα αδέλφια της στη νήσο Κω. Σύμφωνα με την αφήγηση του Αντωνίνου Λιβεράλις κατά την *«Ορνιθογονία»* του Βοίου, (ή της Βοιούς) και τα τρία αδέλφια λάτρευαν από όλες τις θεότητες μόνο τη Γαία (Γη), προς την οποία *«επιμελώς αυτήν ειργάζοντο»*, περιφρονώντας έτσι τις άλλες θεότητες, φθάνοντας μάλιστα στο σημείο να χλευάζουν τους άλλους θεούς όπως τον Ερμή ως κλέφτη, την Αθηνά ως κουκουβάγια, και την Άρτεμη ως υπνοβάτη.  

Για την ασέβειά τους αυτή οι Ολύμπιοι θεοί μεταμόρφωσαν και τα τρία αδέλφια μαζί με τον πατέρα τους σε πουλιά. Ειδικότερα, η Άρτεμις και η Αθηνά μεταμόρφωσαν τη μεν Μεροπίδα σε κουκουβάγια, τον δε Άγρωνα σε χαραδριό, τη Βύσσα σε «λευκοθέα όρνιθα» (κοινώς κουρούνα), και τον Εύμηλο σε «νικτικόρακα κακάγγελον», δηλαδή σε νυχτοκόρακα κακών ειδήσεων.

Πηγές
-----

* *Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica*, τόμ.2ος, σελ.201.
* Αντωνίνος Λιβεράλις, *Μεταμορφώσεων συναγωγή*, 15 (Μεροπίς), εκδ. Κάκτος.
Το **Πηνειός ΙΙ** ήταν Ναρκαλιευτικό που παραχωρήθηκε από το Βρετανικό Ναυτικό στην Ελλάδα το 1943. Ήταν τύπου «160» και ονομαζόταν πριν «SNOWDRIFT».

Ήταν ομοίου τύπου με τα Αχελώος ΙΙ, Αλφειός, Ευρώτας ΙΙ, **Πηνειός ΙΙ** και Σπερχειός. Αλιευτικό – Φαλαινοθηρικό Νορβηγικού τύπου.

Κατασκευάστηκε στα ναυπηγεία ‘Norway – Olso’. Καθελκύστηκε το 1931. Στις 18 Ιουλίου 1943 παραχωρήθηκε στην Ελλάδα από το Βρετανικό Ναυτικό. Συμμετείχε στις επιχειρήσεις του εμφυλίου. Στις 24 Οκτωβρίου 1945 κατά τις επιχειρήσεις ναρκαλιείας για την εκκαθάριση του ναρκοπεδίου της Πρέβεζας προσάραξε σε νάρκη και βυθίστήκε. 24 άνδρες απωλέσθησαν.
Ο **Μακσίμ Νεντασεκάου** (γεν. 21 Ιανουαρίου 1998) είναι Λευκορώσος αθλητής του στίβου στο άλμα εις ύψος.

Κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Εφήβων 2017 στο Γκροσέτο της Ιταλίας, με άλμα στα 2,33 μέτρα (νέο ατομικό ρεκόρ).

Κατέκτησε και το ασημένιο μετάλλιο στο αγώνισμα στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018, με ισοφάριση του ατομικού του ρεκόρ, πίσω από τον Γερμανό Ματέους Πρζιμπίλκο.

Τα ατομικά ρεκόρ του είναι 2,33 μέτρα στον ανοιχτό στίβο (Γκροσέτο 2017, Βερολίνο 2018) και 2,31 στον κλειστό (Μογκίλιοφ 2018).

Μετάλλια
--------

| Έτος | Διοργάνωση | Τόπος | Θέση | Αγώνισμα | Επίδοση |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2018 | Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα | Βερολίνο, Γερμανία | 2ος | Άλμα εις ύψος | 2.33 μ |

Παραπομπές
----------

1. ↑  Μακσίμ Νεντασεκάου στην World Athletics
Ο **Πανταλέων** ήταν ελληνικής καταγωγής καθολικός μοναχός, γνωστός από την κατασκευή μωσαϊκών σε ναό στην Υδρούντα της Ιταλίας.

Τα προσωπικά στοιχεία του Πανταλέων δεν είναι γνωστά, αλλά πιθανολογείτε ότι ήταν κληρικός. Στην πραγματικότητα, στο Μωσαϊκό του Οτράντο, βρίσκουμε μια επιγραφή στην οποία ο ίδιος υπογράφει, σαν *Πανταλεών πρεσβύτερος*. Υποτίθεται ότι ο Πανταλέων ήταν βασιλικός μοναχός, από την ελληνόφωνη κοινότητα του Σαλέντο, από το μοναστήρι Ιδρούντος του Σαν Νικόλα ντι Κασόλε (Αγίου Νικολάου των Κασούλων).

Το πιο γνωστό έργο του, το μωσαϊκό δαπέδου του καθεδρικού ναού του Οτράντο που έγινε μεταξύ 1163 και 1165, παρουσιάζει έναν καλλιτέχνη της τεχνικής του μωσαϊκού, αλλά πάνω απ' όλα με πολύπλευρη θεολογική γνώση.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 13  Φεβρουαρίου 2021.
2. 1 2 3  treccani-Pantaleone
Η **Πηνελόπη Σχιζοδήμου** (1957) είναι Έλληνίδα ζωγράφος από τα Μεγάλα Καλύβια.

Βιογραφικό
----------

### Σπουδές και διδακτική καριέρα

Γεννήθηκε το 1957 στα Μεγάλα Καλύβια. Από το 1978 έως το 1982 έκανε καλλιτεχνικές σπουδές ζωγραφικής στο Καλλιτεχνικό Εντευκτήριο Βόλου με την Ντόρα Λιβανού. Από το 1981 έως το 1985 δίδαξε ζωγραφική στην Α’ βάθμια και Β΄ βάθμια εκπαίδευση. Από το 1998 έως το 2008 ζωγράφιζε με τον Θεόδωρο Πάντο. Το 2008 επέστρεψε στα Τρίκαλα όπου ζει και εργάζεται. Ανήκει στην καλλιτεχνική ομάδα Καρδίτσας "Τεχνοθύρα".

### Εκθέσεις

Το 1978 έκανε την πρώτη της έκθεση την οποία ακολούθησαν άλλες δέκα εκθέσεις στο εσωτερικό. Έχει συμμετάσχει και σε πλήθος ομαδικών εκθέσεων. Το 2000έκανε έκθεση στη Βοστώνη και το 2002 στις Βρυξέλλες. Από το 2002 συμμετέχει τακτικά στις εκθέσεις που γίνονται στη Μότολα της Ιταλίας. Είναι μέλος στην Γκαλερί ΣΥΝ στην Αθήνα.

### Έργο

Ασχολείται με τη ζωγραφική, τα ψηφιδωτά και τα βιτρό. Στη ζωγραφική ασχολείται με την τοπιογραφία, την προσωπογραφία, την ηθογραφία και με συμβολικά θέματα μέσα στα πλαίσια των παραστατικών τάσεων. Τα υλικά που χρησιμοποιεί είναι ακριλικά, λάδια, ακουαρέλες, σινική μελάνη, τέμπερες και κάρβουνο. Έχει βραβευτεί κατά καιρούς σε Πανελλήνιες εκθέσεις και από Πολιτιστικούς Συλλόγους.

Αναφορές
--------

* Αρχειοθετήθηκε 2020-08-05 στο Wayback Machine..
* Αρχειοθετήθηκε 2020-08-05 στο Wayback Machine.
*
Ο Παντελής Καλπακτσόγλου.
Ο **Παντελής Καλπακτσόγλου** του Θεοδώρου (1899 - 15 Ιουλίου 1951) ήταν Έλληνας επιχειρηματίας και πολιτικός, ο οποίος υπηρέτησε ως βουλευτής και ως πρόεδρος του ΠΑΟΚ.

Βιογραφία
---------

Επί πολλά έτη εκλεγόταν πρόεδρος των χρηματιστών Θεσσαλονίκης, όπου ανέπτυξε επιχειρηματική δραστηριότητα. Ασχολήθηκε από πολύ νωρίς με τον αθλητισμό και διετέλεσε πρώτος αντιπρόεδρος (1926) και μετά πρόεδρος του ΠΑΟΚ. 

Εξελέγη βουλευτής Θεσσαλονίκης το 1950 με την ΕΠΕΚ.

Πέθανε αιφνίδια από καρδιακή προσβολή στην Αθήνα στις 15 Ιουλίου 1951 και κηδεύτηκε την επομένη από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών με τον επικήδειο να εκφωνεί ο Νικόλαος Πλαστήρας.

Τον αντικατέστησε στην έδρα του ο Ηλίας Νόβας, δικηγόρος Βεροίας. Ήταν παντρεμένος με την Ελένη και είχαν 2 παιδιά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Συμπλήρωσε 90 χρόνια ζωής ο ΠΑΟΚ[*νεκρός σύνδεσμος*], SoccerPlus, 20-4-2016.
2. 1 2  Μητρώο Γερουσιαστών και Βουλευτών 1929-1974 Βουλή των Ελλήνων, Εθνικό Τυπογραφείο, 1977 (σελ. 68, αρ. 412).(pdf)
3. 1 2  Απεβίωσεν εις τας Αθήνας ο βουλευτής και πρόεδρος του ΠΑΟΚ Παντελής Καλπακτσόγλου, εφ. Μακεδονία, φύλλο 17-7-1951, σελ. 2 (μέσω Ψηφιακού Αρχείου της Βιβλιοθήκης της Βουλής των Ελλήνων).
Ο **Μητροπολίτης Μονεμβασίας και Σπάρτης Γερμανός Τρωϊάνος** ήταν σημαντική εκκλησιαστική προσωπικότητα της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Σπούδασε στη Γερμανία και διορίστηκε γραμματέας της Ιερά Συνόδου. Το 1907 εξελέγη Μητροπολίτης Μονεμβασίας και Σπάρτης, στον θώκο της οποίας παρέμεινε μέχρι τον θάνατό του. Κατά τη διάρκεια της θητείας του ανέπτυξε σημαντικό οργανωτικό και φιλανθρωπικό έργο, ιδρύοντας συλλόγους και ιδρύματα. Διετέλεσε δύο φορές μέλος της Ιεράς Συνόδου (1911 - 1912, 1927 - 1928).

Το 1921 μετέβη ως απεσταλμένος της Εκκλησίας της Ελλάδος στις ΗΠΑ προκειμένου να μεσολαβήσει στην πολιτική διαμάχη που είχε δημιουργηθεί στην εκεί ορθόδοξη κοινότητα. Ακραιφνής οπαδός της βασιλείας, ο Μητροπολίτης Γερμανός συγκρούστηκε με τον Αρχιεπίσκοπο Αλέξανδρο του Οικουμενικού Πατριαρχείου, με αποτέλεσμα τον περαιτέρω διχασμό της εκεί κοινότητας σε βενιζελικούς και βασιλικούς. Παρά την διαταγή της Ιεράς Συνόδου να επιστρέψει, ο ίδιος αρνούμενος να υπακούσει παρέμεινε εκεί μέχρι το 1923.

Θεωρείται ως ένας από τους σημαντικότερους ιεράρχες της εποχής του. Απεβίωσε το 1935.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Ιερά Μητρόπολη Σπάρτης Αρχειοθετήθηκε 2015-03-26 στο Wayback Machine. από την ιστοσελίδα της Μητρόπολης
2. 1 2  Γεώργιος-Σπυρίδων Μάμαλος, Το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως στο επίκεντρο διεθνών ανακατατάξεων (1918-1972), σελ. 139-140
Η **Πεσσινούς** (ή **Πισσινούς**) ήταν αρχαία πόλη και αρχιεπισκοπή στη Μικρά Ασία, μια γεωγραφική περιοχή που κάλυπτε κατά προσέγγιση τη σύγχρονη Ανατολία (Ασιατική Τουρκία). Η τοποθεσία της πόλης είναι το σύγχρονο τουρκικό χωριό Μπαλλιχισάρ (Ballıhisar), σε μια παραποτάμια κοιλάδα του Σαγγάριου ποταμού στο ψηλό οροπέδιο της Ανατολίας, περίπου 950 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, 13 χιλιόμετρα απόσταση από την κωμόπολη Σιβριχισάρ. Η Πεσσινούς παραμένει καθολική (πρώην διπλή) τιμητική έδρα.

Ιστορία
-------

Η Πεσσινούς ήταν μεγάλη πόλη της Δυτικής Γαλατίας, στα σύνορα Φρυγίας-Γαλατίας. Ο Ιεροκλής την αναφέρει ως μια από τις 9 σημαντικές πόλεις και πρωτεύουσα της Γαλατίας. Αποτελούσε κέντρο λατρείας της Κυβέλης Πεσσινουντίδας, την οποία λάτρευαν με το όνομα Άγδιστις. Εκεί και επί του Δίνδυμου όρους υπήρχε ιερός βράχος ονόματι Άγδος. Στον ναό υπήρχε ξόανο της θεάς ή, κατά τον Λίβιο, λίθινο άγαλμα που είχε «εκπέσει από τον ουρανό». Στο ίδιο όρος υπήρχε και το ιερό «άντρο» της θεάς, το αρχαιότερο όλων, όπου βρισκόταν αντί ομοιώματός της λατρευτικός λίθος ακατέργαστος (πιθανώς αερόλιθος).

Ιστορία ανασκαφών
-----------------

Η περιοχή του ναού στην Πεσσινούντα ανακαλύφθηκε εκ νέου το 1834 από τον Γάλλο αρχιτέκτονα και αρχαιολόγο Σαρλ Τεξιέ στα νότια του χωριού κατά μήκος του Γάλλου ποταμού, και ανασκάφηκε υπό την αιγίδα του Πανεπιστημίου της Γάνδης το 1967-1973 υπό τη διεύθυνση του Πιέτερ Λάμπρεχτς και το 1987-2008 υπό τη διεύθυνση του Τζον Ντεβρέκερ. Η διδακτορική διατριβή του Άντζελο Βερλίντε του 2012, που δημοσιεύτηκε το 2015, είναι επί του ναού.

Μέχρι στιγμής, η περιοχή του ναού (τομέας Β) είναι η μόνη ενδελεχώς ερευνημένη περιοχή της πόλης, με εξαίρεση τη λεγόμενη Ακρόπολη (τομέας Ι) κοντά στη βόρεια είσοδο της κοιλάδας Μπαλλιχισάρ. Από το 2009, η πόλη ερευνάται από μια ομάδα του Πανεπιστημίου της Μελβούρνης, με επικεφαλής τον Γκότσα Τσετσχλάντζε.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Lamsens, Frederic. «Pessinous Excavations Project - About the project». *www.archaeology.ugent.be*.
2. ↑  Verlinde, A. 2015, The Roman sanctuary site at Pessinus: from Phrygian to Byzantine times (Leuven, Peeters: 2015).
3. ↑  Devreker, J. Thoen, H. and Vermeulen, F. 2003, Excavations in Pessinus: the so-called acropolis. From Hellenistic and Roman cemetery to Byzantine castle, Ghent.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Pessinus στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 240034346

 |

 |
Ο **Πατρίκ Μιλέρ** (γεννημένος στις 17 Δεκεμβρίου 1976 στη Γενεύη) είναι ένας Ελβετός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που αυτό τον καιρό είανι ελεύθερος καθώς το συμβόλαιό του με τη Μονακό, που ήταν και η τελευταία του ομάδα, έχει ολοκληρωθεί.

Συλλογική Καριέρα
-----------------

Ο Μιλέρ ξεκίνησε την καριέρα του στην ΦΚ Μεϋρίν πριν πάρει μεταγγραφή για τη Σερβέτ Γενεύης. Αγωνίστηκε επίσης στην Ελβετία με τη φανέλα της Γκρασχόπερς στη Ζυρίχη. Το ταλέντο του δεν πέρασε απαρατήρητο από τη γαλλική Ολιμπίκ Λυών, που τον έκανε δικό της. Έχει επίσης αγωνσιτεί στην Ισπανία με τη Ρεάλ Μαγιόρκα αλλά και με την ΦΚ Βασιλεία στην Ελβετία. Στις 31 Αυγούστου του 2008 υπέγραψε συμβόλαιο 2 ετών με τη Μονακό.

Διεθνής Καριέρα
---------------

Ο Πατρίκ Μιλέρ, φορώντας το νούμερο 20, ως μέλος της αρχικής ενδεκάδας της Ελβετίας σε έναν αγώνα με αντίπαλο την Κίνα
Ο Μιλέρ αγωνιζόταν αρκετά συχνά με την Εθνική Ελβετίας και ήταν μέλος της αποστολής της που συμμετείχε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006. Είναι αντιπαθής για τα πολλά φάουλ που έκανε στο Μουντιάλ του 2006 μπλοκάρωντας με τα χέρια την μπάλα.

Προσωπική ζωή
-------------

Η σύζυγος του Μιλέρ λέγεται Κάτια και έχει δύο παιδιά, μια κόρη που λέγεται Νόρα (γεννημένη στις 30 Απριλίου 2004) και έναν γιο που λέγεται Νταν (γεννημένος στις 5 Μαρτίου 2006). Έχει διπλή εθνικότητα, Ελβετική και Αυστριακή.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Playerhistory Profile
2. ↑  (Γαλλικά) {{{όνομα}}} {{{επίθετο}}} : Στατιστικά γαλλικού πρωταθλήματος στο LFP.fr
3. ↑  Patrick Müller sucht einen neuen Klub
4. ↑  Patrick Müller – Schweiz – Verteidiger – EM-08.info
5. ↑  «Doppelpass ins rot-weiß-rote Abseits». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Ιουνίου 2009. Ανακτήθηκε στις 3 Φεβρουαρίου 2012.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Ο Πατρίκ Μιλέρ στο Fussballdaten

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
**Εθνική Ελβετίας – Μουντιάλ 2006** |
| --- |
|  |
|  | 
* 1 Τσουμπερμπύλερ
* 2 Τζουρού
* 3 Μανιέν
* 4 Σεντέρος
* 5 Μαργκαϊράζ
* 6 Φόγκελ (c)
* 7 Καμπάνας
* 8 Βικί
* 9 Φράι
* 10 Γκιγκάξ
* 11 Στρέλερ
* 12 Μπενάλιο
* 13 Γκριχτίνγκ

* 14 Ν. Ντεγκέν
* 15 Τζεμαϊλί
* 16 Μπαρνέτα
* 17 Σπίχερ
* 18 Λουστρινέλι
* 19 Μπεχράμι
* 20 Μιλέρ
* 21 Κολτόρτι
* 22 Γιακίν
* 23 Φ. Ντεγκέν
* Προπονητής: Κουν
 |

 |
Η **Ποδοσφαιρική Ένωση Κροατικής Δημοκρατίας της Ερζέγ-Βοσνίας** (κροατικά: *Nogometni savez Hrvatske Republike Herceg-Bosne*) ήταν αρμόδια για το άθλημα στην Κροατική Δημοκρατία της Ερζέγ-Βοσνίας κατά τη διάρκεια και μετά το τέλος του πολέμου της Βοσνίας.

Ιστορία
-------

Ο οργανισμός συστάθηκε το 1993. Την περίοδο 1997/1998, οι κορυφαίες ομάδες του Πρωταθλήματος Βοσνίας αντιμετώπιζαν τις αντίστοιχες του Κροατικού Πρωταθλήματος, με σκοπό τη συμμετοχή τους σε ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Την περίοδο 2000/2001, το Κροατικό Πρωτάθλημα ενοποιήθηκε με το Πρωτάθλημα Βοσνίας δημιουργώντας το Πρωτάθλημα Βοσνίας και Ερζεγοβίνης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Bosnia-Hercegovina 1997/98 rsssf.com
Με τον όρο **πεσσός** εννοούμε τα πιόνια (π.χ. στο σκάκι) ή τα πούλια (π.χ. στο τάβλι).
Στον διπλανό πίνακα φαίνονται οι πεσσοί στο σκάκι.
Στην Αρχαία Ελλάδα υπάρχουν μαρτυρίες, όπως αυτό το αγγείο που απεικονίζει τον Αχιλλέα και τον Αίαντα να παίζουν ένα παιχνίδι που λεγόταν **πεσσοί**. Το παιχνίδι ονομαζόταν "Πεντάγραμμον" και παιζόταν με πεσσούς (πούλια-πιόνια, που τα μετακινούσαν μέσα σε 5 γραμμές) και κύβους (ζάρια).

  


| Πεσσοί |
| --- |
| Σύμβολο: Στέμμα βασιλιά | Βασιλιάς |
| Σύμβολο: Στέμμα βασίλισσας | Βασίλισσα |
| Σύμβολο: Πύργος | Πύργος |
| Σύμβολο: Μήτρα επισκόπου | Αξιωματικός |
| Σύμβολο: Κεφάλι αλόγου | Ίππος |
| Σύμβολο: Στέμμα όρθιος πεσσός | Πιόνι |

Πεσσοί ή πιόνια σκακιού
Πεσσοί ή πούλια για τάβλι
Ο Αχιλλέας και ο Αίαντας παίζοντας τους πεσσούς
Η **Παλαιολογίνα** ή Δούκαινα Κομνηνή Παλαιολογίνα, της οποίας είναι άγνωστο το μικρό της όνομα, ήταν Βυζαντινή ευγενής του 13ου αιώνα, που λόγω του γάμου της με το Ζαχαρία έγινε ηγεμόνας της Χίου και της Παλαιάς και Νέας Φώκαιας.

Βιογραφία
---------

Από τον Στρούτζα αναφέρεται ως αδελφή του Αυτοκράτορα Μιχαήλ Η΄, που την πάντρεψε με τον Γενουάτη Βενέδικτο Α΄ Ζαχαρία ηγεμόνα της Χίου και της Παλαιάς και Νέας Φώκαιας. Από σύγχρονους ερευνητές φαίνεται αδύνατο να ήταν αδελφή του Μιχαήλ Η΄, αφού δεν ταιριάζουν χρονολογικά· πιθανολογείται ότι ήταν νόθα κόρη του Ανδρόνικου Παλαιολόγου (πατέρα του Μιχαήλ Η΄) ή μακρινή συγγενής του από την οικογένεια των Παλαιολόγων. Ο γάμος έγινε το 1275

Με τον Βενέδικτο απέκτησαν τον Παλαιολόγο Ζαχαρία, του οποίου επίσης δεν διασώζεται το μικρό του όνομα. Η παράδοση λέει ότι ο γιος της γεννήθηκε στη Γένουα και ίσως η Παλαιολογίνα έζησε και πέθανε εκεί.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  BYZANTINE NOBILITY-Οικογένεια Ζακκαρία, ανακτήθηκε 26 Ιανουαρίου 2019
2. ↑  *Επετηρίς, Εταιρεία Βυζαντινών Σπουδών, 1949, σελ. 196, ανακτήθηκε 26 Ιανουαρίου 2019*
3. ↑  *Θεοχαρίδης Γ.-Οι Τζαμπλάκωνες: συμβολή εις την Βυζαντινήν Μακεδονικήν προσωπογραφίαν του ΙΔ' αιώνος, Μακεδονικά, τόμος 5 , 1963, σελ. 167[*νεκρός σύνδεσμος*], ανακτήθηκε 28 Ιανουαρίου 2019*
Η **Μαργαρίτα των Λουζινιάν** (1276 - 1296) ήταν Βασίλισσα του Αρμενικού βασιλείου της Κιλικίας (1293 - 1296) σαν σύζυγος του Θόρου Γ΄ της Αρμενίας. Η Μαργαρίτα των Λουζινιάν ήταν δεύτερη κόρη και όγδοο παιδί του Ούγου Γ΄ της Κύπρου και της Ισαβέλλας του Ιμπελέν. 
Η πατρική της οικογένεια βασίλευσε στο Σταυροφορικό Βασίλειο της Κύπρου και στο Βασίλειο της Ιερουσαλήμ από τα τέλη του 12ου αιώνα. Η Μαργαρίτα είχε άλλα 10 αδέλφια, μεγαλύτεροι αδελφοί της ήταν : ο Ιωάννης Α΄ της Κύπρου, ο Ερρίκος Β΄ της Κύπρου, ο Αμαλρίκ, κύριος της Τύρου και ο Γκυ, κοντόσταυλος της Κύπρου.

Βιογραφία
---------

Η Μαργαρίτα παντρεύτηκε τον Θόρο/Θεόδωρο, δευτερότοκο γιο του Λέων Γ΄ της Αρμενίας (9 Ιανουαρίου 1288). Ο πάπας Πάπας Ονώριος Δ΄ ζήτησε με επιστολή από τον επίσκοπο της Ταρσού να δώσει στο ζεύγος την απαιτούμενη γαμήλια απαλλαγή· αυτή εκδόθηκε στις 23 Μαΐου 1286. Ο σύζυγός της έγινε εστεμμένος πρίγκιπας στο Αρμενικό Βασίλειο της Κιλικίας (1289) και διαδέχθηκε στον θρόνο τον μεγαλύτερο αδελφό του Χετούμ Β΄ της Αρμενίας μετά την παραίτηση εκείνου (1293). Η Μαργαρίτα γέννησε σε ηλικία 14 ετών (7 Νοεμβρίου 1290) τον μεγαλύτερο γιο της Λέων Δ΄ της Αρμενίας, που έγινε βασιλιάς (1303) και παρέμεινε μέχρι την δολοφονία του (7 Νοεμβρίου 1370) μαζί με τον θείο του Χετούμ Β΄ από τον Ισλαμιστή Μογγόλο στρατηγό Μπιλαργκού. Στην συνέχεια γέννησε άλλον έναν γιο με το όνομα Βοημούνδος, αλλά η τύχη του είναι άγνωστη. Η Μαργαρίτα των Λουζινιάν πέθανε πρόωρα σε ηλικία 20 ετών (1296). Ο σύζυγός της νυμφεύτηκε σε δεύτερο γάμο μία Μογγόλα πριγκίπισσα, που το όνομα της δεν καταγράφτηκε.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε τον Θόρο Γ΄ των Χετουμιδών της Αρμενίας και είχε τέκνα:

* Λέων Δ΄ 1289-1307, βασιλιάς της Αρμενίας.
* Βοημούνδος.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Charles Cawley, Medieval Lands, Armenia
2. ↑  Charles Cawley, Medieval Lands, Armenia

Πηγές
-----

* Charles Cawley, Medieval Lands, Armenia
Οι **Μαζούρκες, Op. posth** είναι τουλάχιστον οχτώ μαζούρκες του Φρεντερίκ Σοπέν, χωρίς opus αρίθμηση, ωστόσο, τέσσερις από αυτές δημοσιεύθηκαν ενώ βρισκόταν εν ζωή. Με χρονολογική σειρά, πρώτα είναι οι μαζούρκες, B. 17 σε Σι μείζονα και Σολ μείζονα, οι οποίες γράφτηκαν και δημοσιεύθηκαν το 1826. Όμως, μία αναθεωρημένη έκδοσή τους, δημοσιεύθηκε το 1875. Κατόπιν, γράφτηκε η μαζούρκα σε Ρε μείζονα, Β.31, όμως κι αυτή αναθεωρήθηκε και δημοσιεύθηκε ξανά (Β 71) το 1832. 

Η χρονολογικά επόμενη είναι η μαζούρκα σε Σι ύφεση μείζονα, B. 73, η οποία αφιερώθηκε στην Αλεξαντρίνα Βολόβσκα και δημοσιεύθηκε το 1832. Η τέταρτη γράφτηκε σε Ντο μείζονα, B. 82, (1833). Η πέμπτη γράφτηκε σε Λα ύφεση μείζονα B. 85 (1834). Κατόπιν, κυκλοφόρησε η έβδομη στη σειρά, γραμμένη σε Λα ελάσσονα και γνωστή ως *Notre Temps*, Β. 134 αυτή είχε κυκλοφορήσει μαζί με άλλα έργα άλλων συνθετών στο περιοδικό *Notre Temps*. Τέλος, η όγδοη γράφτηκε σε Λα ελάσσονα, Β. 140γνωστή και ως *À Émile Gaillard*. Οι δύο τελευταίες δημοσιεύθηκαν το 1841, ενώ η τελευταία αφιερώθηκε στην Εμίλ Γκαγιάρ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Institute, The Fryderyk Chopin. «Fryderyk Chopin - Information Centre - Mazurka in A minor (Notre temps) - Compositions». *en.chopin.nifc.pl*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Ιανουαρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 7 Ιανουαρίου 2017.
2. ↑  «Mazurka for piano in A minor… | Details | AllMusic». *AllMusic*. Ανακτήθηκε στις 7 Ιανουαρίου 2017.
3. ↑  «Mazurka for piano in A minor ("à… | Details | AllMusic». *AllMusic*. Ανακτήθηκε στις 7 Ιανουαρίου 2017.

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Μαζούρκες του Φρεντερίκ Σοπέν |
| --- |
|  |
| 
* 4 Μαζούρκες, Op. 6
* 5 Μαζούρκες, Op. 7
* 4 Μαζούρκες, Op. 17
* 4 Μαζούρκες, Op. 24
* 4 Μαζούρκες, Op. 30
* 4 Μαζούρκες, Op. 33
* 4 Μαζούρκες, Op. 41
* 3 Μαζούρκες, Op. 50
* 3 Μαζούρκες, Op. 56
* 3 Μαζούρκες, Op. 59
* 3 Μαζούρκες, Op. 63
* 4 Μαζούρκες, Op. 67
* 4 Μαζούρκες, Op. 68
* Μαζούρκες χωρίς opus αριθμό
 |

 |
Η Μαργιανή, περί το 300 π.Χ.
Η **Μαργιανή** είναι ιστορική περιοχή με κέντρο την όαση της Αντιόχειας της Μαργιανής και ήταν μικρή σατραπεία εντός της Αχαιμενιδικής σατραπείας της Βακτρίας, και επαρχία εντός των διαδόχων της, των αυτοκρατοριών των Σελευκιδών, των Αρσακιδών και των Σασσανιδών.

Βρισκόταν στην κοιλάδα του ποταμού Μάργου ο οποίος έχει τις πηγές του στα όρη του Αφγανιστάν, και περνά από την περιφέρεια Μουργάμπ στο σύγχρονο Αφγανιστάν και στη συνέχεια φτάνει στην όαση της Αντιόχειας της Μαργιανής στο σύγχρονο Τουρκμενιστάν. Η Μαργιανή συνόρευε με την Παρθία στα νοτιοδυτικά, την Αρία στα νότια, τη Βακτρία στα ανατολικά και τη Σογδιανή στα βόρεια.

Ιστορία
-------

Σύμφωνα με τον Πλίνιο, το 52 π.Χ. ένα χρόνο μετά τη ρωμαϊκή ήττα στη μάχη των Καρρών (σημερινό Χαρράν, Τουρκία), 10.000 Ρωμαίοι αιχμάλωτοι εκτοπίστηκαν από τους Πάρθους στη Μαργιανή για να βοηθήσουν τη φρουρά η οποία φύλαγε τα ανατολικά σύνορα της Αυτοκρατορίας. Ο στρατός της κινεζικής δυναστείας των Χαν κατέκτησε αργότερα αυτήν την περιοχή και αιχμαλώτισε μερικούς Ρωμαίους που, κατά πάσα πιθανότητα, ήταν οι πρώτοι δυτικοί που συνάντησαν τους Κινέζους.

Οικονομία
---------

Στην περιοχή αυτήν, η οποία φημίζεται για το ήπιο κλίμα της, καλλιεργούνταν αμπέλια, περίκλειστα από βουνά για 1.500 στάδια.

Δείτε επίσης
------------

* Αρχαιολογικό Σύμπλεγμα Βακτρίας-Μαργιανής
* Μερβ

Παραπομπές
----------

1. ↑  Πλίνιος ο Πρεσβύτερος, *Φυσική Ιστορία*, στ’, 46.
Το **Πανελλήνιο Πρωτάθλημα κανοέ καγιάκ σλάλομ 2009** διοργανώθηκε από την Ε.Ο.Κ.Κ..Ο Ναυτικός Όμιλος Χαλκίδας κατέκτησε την πρώτη θέση.Στη δεύτερη θέση πλασαρίστηκε το Αθλητικό, Πολιτιστικό, Οικολογικό σωματείο "Τύμφη" Κόνιτσας με 3 μετάλλια (2 χρυσά, 1 αργυρό) και στην τρίτη ο Αθλητικός Σύλλογος Αναλήψεως "Εύηνος" με 3 μετάλλια (2 χρυσά,1 χάλκινο).

Αποτελέσματα
------------

Στο πανελλήνιο πρωτάθλημα συμμετείχαν 80 αθλητές και αθλήτριες. Τα μετάλλια κατέκτησαν οι εξής ανά κατηγορία και αγώνισμα:

Άνδρες: Κ1: Πεσιέ (Εύηνος), 2. Γιαννόπουλος (ΝΟΑ), 3. Καλτσής Γ. (Εύηνος), C1: 1. Τσακμάκης (Μέθανα), 2. Μαντάς (Χαλκίδα), 3. Παπαδόπουλος (Χαλκίδα), C2: 1. Νικολάου Χρ. Νικολάου Αντ. (Χαλκίδα), 2. Μοίρας Εμμ. Μοίρας Β. (Χαλκίδα). Γυναίκες: Κ1: 1. Φερεκίδη (Οδυσσέας Γαλατσίου), 2. Δημητριάδη (Αθηναϊκή Λέσχη), Έφηβοι: Κ1: 1. Αγόρου (Τύμφη), 2. Πάτρωνας (Χαλκίδα), 3. Κάμφωνας (Χαλκίδα), C1: 1. Κυρίτσης (Χαλκίδα) Παίδες: Κ1: 1. Λάκκας (Τύμφη), C1: 1. Παπαθανάσης (Χαλκίδα), Κορασίδες: Κ1: 1. Ντάμπου (Χαλκίδα), 2. Νικολάου (Χαλκίδα)

Ομαδικά

Άνδρες: 3ΧΚ1: 1. Εύηνος (Καλτσής Γ. Πεσιέ, Καλτσής Μ.), 2. Τύμφη (Κωστούλας Καρακατσάνης, Αγόρου, Μουρεχίδης), 3ΧC2: 1. Χαλκίδα (Νικολάου Χρ. Νικολάου Αντ. Μοίρας Β. Μοίρας Εμμ. Γαλιανός Νταντάκος).

Έφηβοι: 3ΧΚ1: 1. Χαλκίδα (Κάμφωνας, Γρύλλος, Πάτρωνας), 3ΧC1: 1. Χαλκίδα (Παπαθανάσης, Πάτσο, Κυρίτσης)

Πηγές
-----
H **Μαρία Μαγδαληνή** (γερμ. *Maria Magdalena*, 26 Μαρτίου 1689 - 1 Μαΐου 1743) από τον Οίκο των Αψβούργων ήταν κόρη του Αρχιδούκα της Αυστρίας και Βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας και Γερμανίας.

Βιογραφία
---------

Η *Μαρία Μαγδαληνή Ιωσηφίνα* ήταν η τέταρτη κόρη (3η από τον 3ο γάμο) του Λεοπόλδου Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και της τρίτης συζύγου του Ελεονώρας Μαγδαληνής, κόρης του Φιλίππου Γουλιέλμου του Παλατινάτου-Νόιμπουργκ.

Γεννήθηκε στο Ανάκτορο Χόφμπουργκ στη Βιέννη. Λίγο πριν τον Πόλεμο της Ισπανικής Διαδοχής (1701-14) υπήρχε το ερώτημα ο Φίλιππος Ε΄, νέος βασιλιάς της Ισπανίας, να νυμφευόταν τη Μαρία Μαγδαληνή, αλλά για πολιτικούς λόγους αντιτέθηκε σε αυτό ο πάππος του Λουδοβίκος ΙΔ΄, με τη δικαιολογία ότι καμιά από τις κόρες του Λεοπόλδου Α΄ δεν άρεσε στον εγγονό του. Το 1708 η αδελφή της Μαρία Άννα, τρίτη κόρη (2η από τον 3ο γάμο) του Λεοπόλδου Α΄, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Ε΄ της Πορτογαλίας και η Μαρία Μαγδαληνή προτάθηκε για νύφη του αδελφού του Φραγκίσκου, Δούκα της Μπέζα. Οι διαπραγματεύσεις δεν τελεσφόρησαν από την αρχή και οι δύο υποψήφιοι έμειναν άγαμοι. Έπειτα από τον Πόλεμο, τo 1714 απεβίωσε η Μαρία Λουίζα της Σαβοΐας, πρώτη σύζυγος του Φιλίππου Ε΄ της Ισπανίας και το ερώτημα τού να παντρευτεί η Μαρία Μαγδαληνή τον Βασιλιά, επανήλθε. Δεν ευοδώθηκε όμως το συνοικέσιο και ο Φίλιππος Ε΄ νυμφεύτηκε την Ελισάβετ Φαρνέζε της Πάρμας.

Έπειτα από τις ατυχείς προτάσεις, η Μαρία Μαγδαληνή έζησε μοναχικά και έμεινε άγαμη. Είχε στενή σχέση με την ανιψιά της Μαρία Θηρεσία, κόρη του αδελφού της Καρόλου ΣΤ΄, η οποία θα τον διαδεχόταν. Επίσης είχε επαφή με την αδελφή της Μαρία Άννα. Ήταν 54 ετών, όταν έπαθε πνευμονία και απεβίωσε. Τάφηκε στην Αυτοκρατορική Κρύπτη της Βιέννης.

Πηγές
-----

* Genealogie ascendante jusqu'au quatrieme degre inclusivement de tous les Rois et Princes de maisons souveraines de l'Europe actuellement vivans [Genealogy up to the fourth degree inclusive of all the Kings and Princes of sovereign houses of Europe currently living] (in French). Bourdeaux: Frederic Guillaume Birnstiel. 1768. p. 100.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. Ανακτήθηκε στις 28  Απριλίου 2014.
2. 1 2  «Habsburg, Maria Magdalena» (Γερμανικά) σελ. 58.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 44251451
* LCCN: nr2004028339
* ISNI: 0000 0000 4918 1931
* GND: 1019759852
* BNF: cb16297354n (data)
* BNE: XX1161738

 |

 |