recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Άντα της Βερνικίας**, ο τρίτος Αγγλοσάξονας βασιλιάς της Βερνικίας (560 - 568) ήταν γιος του Ίδα της Βερνικίας του ιδρυτή του βασιλείου της Βερνικίας και διάδοχος του Γκλάππα της Βερνικίας, τον διαδέχθηκε ένας από τους αδελφούς του ο Έθελρικ της Βερνικίας.
Ο Άντα ήταν πιθανότατα ο αρχηγός του στρατού της Βερνικίας στην μάχη του Κάερ Γκρέ στην οποία έπεσαν οι Βρετανοί βασιλείς Περεντάρ και Γκωργκί του Εβρώ αλλά υπάρχει μεγάλη σύγχυση ανάμεσα στις πηγές. Τα *"Χρονικά του Καμπραί"* αναφέρουν ότι η *μάχη του Κάερ Γκρέ* πραγματοποιήθηκε το 580 αλλά οι Ουαλικές Τριάδες τον εμφανίζουν σαν διάδοχο του Ίδα ο οποίος πέθανε το 559, πιθανότατα υπάρχει σύγχυση ανάμεσα στα ονόματα του Ίδα και του γιου του Άντα που μοιάζουν σε μεγάλο βαθμό. Η *"Βρετανική Ιστορία"* αναφέρει ότι ο Άντα βασίλευσε 8 χρόνια μετά τον πατέρα του, πιθανότατα ο Άντα που αναφέρουν οι πηγές σαν αρχηγός του στρατού ήταν ένας από τους διαδόχους του. Το πιθανότερο είναι ο Αέλα της Ντέιρα να ήταν ο αρχηγός του στρατού στην *μάχη του Κάερ Γκρέ*, το Εβρώ διέκοψε την παρουσία του μετά την μάχη και προσαρτήθηκε στην Ντέιρα. Η συμμαχία που ακολούθησε στην συνέχεια μεταξύ των βόρειων βασιλείων της Βρετανίας εναντίον της Βερνικίας αποδεικνύει τελικά ότι το πεδίο της μάχης ήταν ήταν η Βερνικία. Δεν υπάρχουν πολλές πληροφορίες σχετικά με την περίοδο βασιλείας του Άντα όπως σε ολόκληρο το διάστημα ανάμεσα στον πατέρα του Ίδα και στον ανιψιό του Έθελφριθ της Βερνικίας.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Άντα

|  |
| --- |
| Άντα της Βερνικίας **Οίκος της Βερνικίας** **Θάνατος:** 568 |
| Βασιλικοί τίτλοι |
| ΠροκάτοχοςΓκλάππα της Βερνικίας | **Βασιλείς της Βερνικίας**560 - 568 | ΔιάδοχοςΈθελρικ της Βερνικίας |
Η **κυνανθρωπία** είναι, στην ιατρική, η παθολογική αυταπάτη των πραγματικών ατόμων ότι είναι σκύλοι, και στην ανθρωπολογία και τη λαογραφία, η υποτιθέμενη άσκηση μαγείας της αλλαγής μορφής μεταξύ σκυλίσιας και ανθρώπινης μορφής εναλλάξιμα, ή η κατοχή συνδυασμένων κυνοειδών και ανθρώπινων ανατομικών χαρακτηριστικών, μια μορφή της θηριανθρωπίας.

Οι Έλληνες έχουν μιλήσει για την κυνανθρωπία. Ο όρος υπήρχε τουλάχιστον από το 1901, όταν είχε εφαρμοστεί στους μύθους από την Κίνα για ανθρώπους που μετατρέπονται σε σκύλους, σκύλους που μετατρέπονται σε ανθρώπους, και τις σεξουαλικές σχέσεις μεταξύ ανθρώπων και κυνοειδών (Ντε Γρόοτ [De Groot], 184). Μετά τη λυκανθρωπία, η κυνανθρωπία είναι ο πιο γνωστός όρος για μια συγκεκριμένη ποικιλία της θηριανθρωπίας.

Ο κυνάνθρωπος είναι επίσης γνωστός στο Τιμόρ. Περιγράφεται ως αλλάσσων μορφής ανθρώπου/σκύλου που είναι επίσης ικανός να μεταμορφώσει άλλους ανθρώπους σε ζώα παρά τη θέλησή τους. Σε αυτές τις μεταμορφώσεις γίνονται συνήθως θηράματα, όπως κατσίκες, έτσι ώστε ο κυνάνθρωπος να τους καταβροχθίζει χωρίς να ανακαλυφθεί το έγκλημα (Ρόουζ [Rose], 390).

Δείτε επίσης
------------

* Κυνοκεφαλία
* Κλινική λυκανθρωπία
* Μεταμόρφωση
* Θηριανθρωπία
* Λυκάνθρωπος
* Γατάνθρωπος

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Νοεμβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 17 Φεβρουαρίου 2019.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* www.enotes.com/topic/Cynanthropy
Ο **Όσρικ Τσο** (*Osric Chau* - 周逸之) είναι ηθοποιός. Γεννήθηκε στις 20 Ιουλίου 1986 στο Βανκούβερ της Βρετανικής Κολομβίας του Καναδά και το ύψος του είναι 1,73 μ. Από μικρός έδειχνε να εντυπωσιάζεται από την τέχνη του κινηματογράφου και για της πολεμικές τέχνες. Τελικά μεγαλώνοντας κατάφερε να τα συνδυάσει φέρνοντας τις ικανότητές του στις πολεμικές τέχνες στο πανί.

Ο Όσρικ Τσο έχει συμπρωταγωνιστήσει με τον Ντέιβιντ Καραντάιν και την Ντάριλ Χάνα υποδυόμενος τον *Λανγκ Χαν* στην ταινία του Φίλιπ Σπινκ με τίτλο *Kung Fu Killer* λαμβάνοντας ταυτόχρονα μέρος σε πολλές τηλεοπτικές σειρές και ταινίες. Ωστόσο αυτό που τον έκανε ευρέως γνωστό ήταν η συμμετοχή του στην ταινία του Ρόλαντ Έμεριχ, *2012*.

Πολεμικές Τέχνες
----------------

Ο Όσρικ Τσο ασχολείται από το 2000 εντατικά με της πολεμικές τέχνες και ιδιαίτερα με το Ουίνγκ τσουν στο οποίο το 2001 κέρδισε χρυσό μετάλλιο και επί πλέον έγινε εκπαιδευτής της λέσχης στην οποία μαθήτευε. Το καλοκαίρι του 2001 ο Όσρικ άρχισε να ασχολείται με μια άλλη πολεμική τέχνη, το Γουσού υπό την εποπτεία του Ζανγκ Τσι Μπινγκ, ενός δασκάλου από το Χαρμπίν της Κίνας. Αφού εκπαιδεύτηκε για τέσσερα χρόνια ο Τσο γράφτηκε στην σχολή Κινεζικών Πολεμικών Τεχνών της Δυτικής Ακτής (*West Coast Chinese Martial Arts*) του Βανκούβερ υπό τον εκπαιδευτή Μπρους Φοντέιν. Εκεί έμαθε και διέπρεψε στο Μοντέρνο Γουσού μια μορφή πιο απαιτητικού και ακροβατικού Γουσού. Ο Τσο είχε έμφυτη κλίση στα ακροβατικά και σύντομα βραβεύτηκε καθώς ήταν ο καλύτερος της λέσχης την άνοιξη του 2006 και για άλλη μια φορά του δόθηκε η τιμή να γίνει εκπαιδευτής. 
Το 2007 μετά από εντατική επτάμηνη προπόνηση στο Αθλητικό Πανεπιστήμιο του Πεκίνου (Beijin Sports University) ο Όσρικ Τσο έλαβε μία θέση στην Εθνική ομάδα Γουσού του Καναδά (Canadian National Wushu Team).

Φιλμογραφία
-----------

### Ως ηθοποιός

| Έτος | Ταινία | Ρόλος | Σημειώσεις |
| --- | --- | --- | --- |
| 2009 | *2012* | Nima |  |
| 2009 | *The Troop* | Hector | Τηλεοπτική Σειρά: ένα επισόδειο (Forest Gump) |
| 2008 | *Kung Fu Killer* | Lang Han |  |
| 2007 | *Dragon Boys* | Teen |  |
| 2002 | *Cold Squad* | Vic Dnang |

### Ως βοηθητικός ηθοποιός- κομπάρσος

| Έτος | Ταινία | Ρόλος | Σημειώσεις |
| --- | --- | --- | --- |
| 2009 | *The Tea Master* | Βοηθητικός |  |

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.adorocinema.com/personalidades/personalidade-429339/.
2. ↑  (Γερμανικά) *Deutsche Synchronkartei*. 57130. Ανακτήθηκε στις 4  Απριλίου 2022.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Όσρικ Τσο** |

* Official site of Osric Chau
* IMDb - Osric Chau
* Inspire Magazine
* Kung Fu Magazine  Αρχειοθετήθηκε 2010-01-06 στο Wayback Machine.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 305307951
* LCCN: no2013098953
* ISNI: 0000 0004 1890 0752

 |

 |
Ο **Άνθιμος Δ΄** (θάν. καλοκαίρι του 1676) υπήρξε ο διαπρεπέστερος ίσως Μητροπολίτης Αθηνών τον 17ο αιώνα. Ποίμανε την εκκλησία των Αθηνών από το 1665 μέχρι τον θάνατό του, και αναδείχθηκε ικανότατος ιεράρχης. Οι τότε ξένοι επισκέπτες των Αθηνών Βέλερ, Ράντολφ και Σπον συμφωνούν στο ότι ο Άνθιμος ήταν αξιοπρεπής και ενάρετος επίσκοπος, ο οποίος κατείχε πλούσια βιβλιοθήκη και συλλογή αρχαίων χειρογράφων. Μόνο ο Γκυγιέ κατηγορεί τον Άνθιμο, επειδή αντιδρούσε στον προσηλυτισμό που ασκούσε ο Φραγκισκανός μοναχός Σίμων.

Η παρουσία του Ανθίμου ζητήθηκε αρκετές φορές από Οικουμενικούς Πατριάρχες για την επίλυση σοβαρών εκκλησιαστικών θεμάτων: Το 1670 υπέγραψε πατριαρχικό σιγίλλιο, με το οποίο ανακηρυσσόταν ως σταυροπηγιακή η Μονή των Αγίων Αποστόλων Τζαταζουΐας. Επίσης συνυπέγραψε μαζί με άλλους ιεράρχες τον Ιανουάριο του 1672 την απάντηση του Πατριάρχη Διονυσίου Δ΄ προς τους Καλβινιστές θεολόγους («Προς τους Καλβινιστάς περί των δογμάτων της Ορθοδόξου Εκκλησίας»), που έχει μείνει ιστορική για την ακρίβεια της διατυπώσεώς της. Με πρόσκληση και πάλι του Πατριαρχείου βρέθηκε το 1675 στην Κωνσταντινούπολη και υπέγραψε την ομολογία πίστεως που είχε συντάξει ο Πατριάρχης Παρθένιος Δ΄.

Πηγές
-----

* Το αντίστοιχο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 5, σελ. 653
Ο **Άνταμ Γιανκόφσκι** (Adam Jankowski, (γενν. 1948 στο Γκντανσκ της Πολωνίας) είναι Αυστριακός ζωγράφος και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Τέχνης και Σχεδίου του Όφφενμπαχ (HfG Offenbach). Το στούντιο του βρίσκεται στο Σανκτ Πάουλι στο Αμβούργο της Γερμανίας.

Βιογραφία
---------

Ο Γιανκόφσκι μεγάλωσε στο Γκντανσκ της Πολωνίας, αλλά μετακόμισε το 1955 στη Βαρσοβία και το 1961 με τους γονείς του στη Βιέννη. Από το 1966-1968 σπούδασε μηχανολογία στο Πανεπιστήμιο Τεχνολογίας της Βιέννης, και 1968-1970 σπούδασε ζωγραφική στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Βιέννης μετέπειτα και σπούδασε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Αμβούργου. Επιπλέον, σπούδασε Ιστορία της Τέχνης στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου.

Το έργο του
-----------

Το πρώιμο έργο του Γιανκόφσκι είναι στενά συνδεδεμένο με το κίνημα του '68, το πολιτικό υποκείμενο στη ζωγραφική θεωρήθηκε ως πρόκληση εκείνη τη εποχή. Ένας κύκλος της εργασίας του ήταν αφιερωμένος στον αγώνα εναντίον της Χούντας στην Ελλάδα. Σε ένα έργο τέχνης παριστάνει μια συμφοιτήτριά του Ελληνίδα δακρυσμένη μετά από ένα γράμμα από την Ελλάδα.

### Καλλιτεχνική σταδιοδρομία

Η καλλιτεχνική σταδιοδρομία του Γιανκόφσκι ανέκαθεν χαρακτηρίζεται από την ανταλλαγή με άλλους καλλιτέχνες όπως τον Uwe Schneede και τον Robert Lettner. Το νεότερο έργο του Jankowski είναι αφιερωμένο στο ζήτημα της τοπιογραφίας στην εποχή των ψηφιακών τεχνολογιών απεικόνισης. Ο Γιανκόφσκι ίδρυσε το 1986, μαζί με τον KP Brehmer, την Anna Oppermann, Dagmar Fedderke, Constatin Hahm, Herbert Hossmann και την Gesine Petersen τον καλλιτεχνικό συνεταιρισμό "Galerie Vorsetzen" που ήταν ένα στέκι της πρωτοπορίας της τέχνης στη Δυτική Γερμανία της δεκαετίας του '80.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. 118711741. Ανακτήθηκε στις 14  Αυγούστου 2015.
2. ↑  (Αγγλικά) *SNAC*. w6qv4cqf. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
3. ↑  (Ολλανδικά) *RKDartists*. 293721. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
4. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. Ανακτήθηκε στις 14  Δεκεμβρίου 2014.
5. ↑  *The Fine Art Archive*. cs.isabart.org/person/112827. Ανακτήθηκε στις 1  Απριλίου 2021.
6. ↑   Αρχειοθετήθηκε 2013-02-06 at Archive.is Ο Άνταμ Γιανκόφσκι στον ιστότοπο της HfG Offenbach
7. ↑   Ιστοσελίδα του καλλιτέχνη, 24.06. 2013

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* O Άνταμ Γιανκόφσκι στον ιστότοπο της HfG Offenbach
* Οι απόφοιτοι και φοιτητές του Άνταμ Γιανκόφσκι

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 54943169
* **Europeana**: agent/base/140254
* LCCN: n83211253
* ISNI: 0000 0001 1444 5359
* GND: 118711741
* SUDOC: 157484793
* RKD: 293721

 |

 |
Στην ελληνική μυθολογία ο **Έσπερος** ήταν η προσωποποίηση του φωτεινού αστέρα που βγαίνει τα βράδια («εσπέρες»), του Αποσπερίτη. Τον θεωρούσαν γιο ή και αδελφό του Άτλαντα.

Ο Έσπερος ανέβηκε πρώτος στο όρος Άτλας, για να παρατηρήσει τα άστρα. Εκεί όμως τον άρπαξε μια θύελλα και ο Έσπερος εξαφανίστηκε χωρίς να αφήσει ίχνη. Οι άνθρωποι, που τον αγαπούσαν εξαιτίας της καλοσύνης του, φαντάσθηκαν ότι μεταμορφώθηκε σε αστέρι. Σύμφωνα με τους ευημεριστές, κόρη του Εσπέρου ήταν η Εσπερίδα, η μητέρα των Εσπερίδων.

Στην *Ιλιάδα* (Χ 318) ο Έσπερος χαρακτηρίζεται με το επίθετο *κάλλιστος*, δηλαδή ο ωραιότερος από όλους τους αστέρες του ουρανού, ενώ στην *Οδύσσεια* με το επίθετο *φαάντατος*, δηλαδή ο φωτεινότερος. Ο Ησίοδος θεωρεί τον Έσπερο γιο της Ηούς και του Κεφάλου, όπως γράφει και ο Παυσανίας (Α΄ 3, 1). Ο ίδιος ωστόσο ποιητής τον παρουσιάζει και ως γιο της Ηριγενείας και του Αστραίου, οπότε τον ονομάζει Εωσφόρο, προάγγελο της αυγής. Διαφαίνεται έτσι ότι ήδη από τη μυθική εποχή υπήρχε η υπόνοια ότι ο Αυγερινός (Εωσφόρος) και ο Αποσπερίτης ήταν το ίδιο άστρο, όπως και είναι στην πραγματικότητα (είναι ο πλανήτης Αφροδίτη).

Λατρεία του Εσπέρου μνημονεύεται στην περιοχή της Οίτης. Στον Παρνασσό, ο Έσπερος λατρευόταν ως πατέρας της Στίλβης ή της Τηλαύγης και παππούς του Αυτολύκου, ενώ σε άλλα μέρη τον θεωρούσαν πατέρα του Εωσφόρου. Ο Έσπερος αναφέρεται και από τον Διόδωρο.

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin, *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. Χάρη Πάτση, Αθήνα 1969

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Έσπερος (μυθολογία)** |


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 100517470
* GND: 139224807

 |

 |
Ο **Άνσελμος** (περ. 732 - περ. 805) ήταν ο Λομβαρδός Δούκας του Φρίουλι την περίοδο 749–751 και ιδρυτής της Μονής της Νονάντολα, στην οποία έγινε ηγούμενος.

Εγκατέλειψε την πολιτική του καριέρα και έχτισε ένα μοναστήρι το 750 στο Φανάνο, σε ένα οικόπεδο που του παραχώρησε ο Αϊστούλφος, Βασιλιάς των Λομβαρδών. Ο τελευταίος είχε παντρευτεί την αδελφή του Ανσέλμου, την Γκισαλτρούδα. Το Μοναστήρι της Νονάντολα χτίστηκε μέσα σε δύο έτη, σε μικρή απόσταση από τη Μοδένα, και προικίστηκε από τον Αϊστούλφο. Ο Άνσελμος μετέβη στη Ρώμη, όπου ο Πάπας Στέφανος Γ΄ του παραχώρησε μία ποιμαντορική ράβδο, του έδωσε λείψανα του Αγίου Σιλβέστρου και τον διόρισε Ηγούμενο της Νονάντολα. Ο Άνσελμος ίδρυσε πολλούς ξενώνες όπου οι φτωχοί και οι άρρωστοι ήταν προστατευμένοι και φροντίζονταν από μοναχούς.

Σύμφωνα με τον έναν κατάλογο ηγουμένων της Νονάντολα του 12ου αιώνα, ο Δεζιδέριος ο οποίος διαδέχθηκε τον Αϊστούλφο στο Βασίλειο των Λομβαρδών, το 756, εξόρισε τον Άνσελμο από τη Νονάντολα υπέρ του δικού του προστατευόμενου. Ο Άνσελμος πέρασε τα επτά χρόνια της εξορίας του στο Μοναστήρι των Βενεδικτίνων στο Μόντε Κασίνο, αλλά επέστρεψε στη Νονάντολα μετά την αιχμαλωσία του Δεσιδέριου από τον Καρλομάγνο στον πόλεμο του 774. Αυτή η εξορία δεν αναφέρεται στον Βίο του Άνσελμου (*Vita Anselmi*), μια βιογραφία του Άνσελμου που γράφτηκε εκατό ή διακόσια χρόνια μετά το θάνατό του. Μέχρι το 1083, η Νονάντολα ήταν ένα αυτοκρατορικό μοναστήρι, και μετά από την εποχή Άνσελμου υπέφερε συχνά από αυτοκρατορικές παρεμβάσεις στην εκλογή των ηγουμένων του.

Όντας ηγούμενος για πενήντα χρόνια, ο Άνσελμος πέθανε στη Νονάντολα το 805, ενώ η τοπική κοινότητα εξακολουθεί να τον τιμά ως προστάτη της. Ημέρα εορτασμού του είναι η 3η Μαρτίου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *BeWeB*. 2674.
2. ↑
3. ↑
4. ↑  Nicholas Everett, *Literacy and Lombard Italy, c. 568–774* (Cambridge: 2003), 294 n. 70.
5. ↑

Πηγές
-----

* Παύλος ο Διάκονος. *Historia Langobardorum*.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 61366933
* LCCN: no2008140594
* ISNI: 0000 0000 4712 6824
* GND: 133597636
* SUDOC: 125927118

 |

 |
Στην Αρχαία ελληνική μυθολογία ο **Άμβρακας** (***Άμβραξ***) ήταν γιος του Θεσπρωτού, γενάρχη των Θεσπρωτών. Ο Άμβρακας έδωσε το όνομά του στην Αρχαία Αμβρακία, η οποία με τη σειρά της έδωσε το όνομά της στον Αμβρακικό Κόλπο. Στην αρχαιότητα θεωρούσαν τον Άμβρακα ιδρυτή ενός ναού της θεάς Αφροδίτης, καθώς και σε ένα Ηρώον αφιερωμένου στον Αινεία, που υπήρχαν στην πόλη αυτή. Ο γιος του Θεσπρωτού ήταν ο Έφυρος που έδωσε το όνομα του στην Εφύρα Θεσπρωτίας την αρχαιότερη προϊστορική Μυκηναϊκή πόλη της Ηπείρου και στην ίδια την Ήπειρο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Στέφανος ο Βυζάντιος, *"Εθνικά"*, *"Αμβρακία"*
2. ↑  Στέφανος ο Βυζάντιος, *"Εθνικά"*, *"Εφύρα"*

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969
Ο **Άνθιμος** (πέθανε το 818) ήταν Βυζαντινός δουξ της Νάπολης από το 801 έως περίπου το 818. Ο Άνθιμος εκμεταλλευόμενος την αποδυνάμωση του Βυζαντίου, όπου ήταν επαρχία του το δουκάτο, συμπεριφέρθηκε ως ανεξάρτητος κυβερνήτης, αλλά έχασε τον έλεγχο στις δικές του πόλεις, Γκαέτα και Αμάλφι.

Στις αρχές της θητείας του, ο βυζαντινός πατρίκιος της Σικελίας Γρηγόριος, ζήτησε τη βοήθειά του για την απομάκρυνση των Σαρακηνών πειρατών που λεηλατούσαν τις ακτές της Σικελίας. Ο Άνθιμος διατήρησε την ουδετερότητα του και αρνήθηκε. Το 812, ο Έλληνας ναύαρχος που στάλθηκε για την καταπολέμηση αυτών των κουρσάρων ζήτησε βοήθεια από όλους τους κατοίκους της ακτής του Τυρρηνικού, συμπεριλαμβανομένων εκείνων των Γκαέτα και Αμάλφι, οι οποίοι δέχτηκαν, ενώ η Νάπολη αρνήθηκε. Έτσι, οι υπήκοοι της Νάπολης είχαν δηλώσει την ανεξαρτησία τους από αυτήν, ακόμη και όταν η Νάπολη αποσπάστηκε από τη βυζαντινή κυριαρχία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Viator, Τόμος 39,Τεύχος 2, Brepols, 2008*

Πηγές
-----

* Gay, Jules. *L'Italie méridionale et l'empire Byzantin: Livre I*. Burt Franklin: New York, 1904.
Άγαλμα της Ουζούμε 
Η **Άμε Νο Ουζούμε νο μικότο** ((Ιαπωνικά) 天宇受売命, 天鈿女命) είναι η θεά της αυγής, της αγάπης και της διασκέδασης στον ιαπωνικό σιντοϊσμό και σύζυγος του θεού Οκάμι. 

Σχετίζεται με την ιστορία της εκλιπούσας θεάς του ήλιου, Αματεράσου. Είναι επίσης γνωστή ως Ομιγιανόμε-νο-οκάμι, ένα *ινάρι κάμι* πιθανώς λόγω της σχέσης της με τον σύζυγό της. 

Ο αδελφός της Αματεράσου, ο θεός της καταιγίδας Σουσάνο, είχε καταστρέψει τους ορυζώνες και τον αργαλειό της και δολοφόνησε μια από τις ακόλουθές της λόγω μιας διαμάχης μεταξύ τους. Με τη σειρά της, η Αματεράσου εξοργίστηκε, αποσύρθηκε σε ένα σπήλαιο και έκλεισε την είσοδό του με ένα τεράστιο βράχο. Η εξαφάνισή της όμως είχε σαν συνέπεια να βυθιστεί ο κόσμος στο σκοτάδι και στην απουσία ζωής. Οι υπόλοιποι θεοί έκαναν τα πάντα για να τη δελεάσουν να βγει έξω, απέτυχαν όμως όλοι εκτός από την Ουζούμε. 

Η έξυπνη Ουζούμε κοντά στην είσοδο του σπηλαίου άρχισε να χορεύει σκίζοντας τα ρούχα της μπροστά στις άλλες θεότητες, που το θεώρησαν τόσο κωμικό που άρχισαν να γελάνε. 

Το γέλιο των θεών για τις γκριμάτσες της προκάλεσε την περιέργεια της Αματεράσου, η οποία μόλις ξεπρόβαλε για λίγο από το σπήλαιο άφησε να φανεί και μια λαμπρή ακτίδα φωτός, το φως της αυγής. Η θεά είδε την ίδια της την αντανάκλαση σε ένα καθρέφτη, που είχε κρεμάσει η Ουζούμε σε ένα δέντρο, κι όταν πλησίασε περισσότερο, οι θεοί την τράβηξαν έξω από το σπήλαιο κι έτσι ξαναγύρισε πίσω στον ουρανό, φωτίζοντας και πάλι τον κόσμο. 

Η Ουζούμε εξακολουθεί να λατρεύεται σήμερα ως κάμι στον σιντοϊσμό. Είναι επίσης γνωστή ως Άμε νο Ουζούμε νο Μικότο. Είναι απεικονίζεται στο κιόγκεν ως Οκάμε, μια γυναίκα που γλεντά με τον αισθησιασμό της.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Treasures of the Morikami». Morikami Museum and Japanese Gardens. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Ιουλίου 2016. Ανακτήθηκε στις 23 Αυγούστου 2012.
2. ↑  «Iwato». Hamada City. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Ιανουαρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 23 Αυγούστου 2012.
3. ↑  Frédéric, Louis (2002). *Japan Encyclopedia*. Harvard University Press. σελίδες 27–28. ISBN 0-674-00770-0.
4. ↑  «Tsubaki Sukeikai» (PDF). Tsubaki Grand Shrine of America. Ανακτήθηκε στις 23 Αυγούστου 2012. [*νεκρός σύνδεσμος*]
5. ↑  Herbert, Jean (2011). *Shinto: At the Fountainhead of Japan*. Taylor & Francis. σελ. 264. ISBN 0-203-84216-2.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Αματεράσου και Ουζούμε, Θεές της Ιαπωνίας - Goddess Gift
* «Uzume». *web.archive.org*. 14 Σεπτεμβρίου 2007. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Σεπτεμβρίου 2007. Ανακτήθηκε στις 18 Νοεμβρίου 2019. CS1 maint: Unfit url (link)

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Ιαπωνική μυθολογία και παραδόσεις |
| --- |
|  |
| Θεότητες | 
* Ιζανάμι
* Ιζανάγκι
* Αματεράσου
* Σουσάνοο
* Τσουκουγιόμι
* Άμε Νο Ουζούμε
* Ινάρι
* Κάμι
 |  |
|  |
| Μυθολογικά πλάσματα | 
* Όνι
* Κάππα
* Τένγκου
* Τανούκι
* Κιτσούνε
* Γιοκάι
* Σότζο
 |
|  |
| Μυθικές περιοχές | 
* Όρος Χιέι
* Όρος Φούτζι
* Ιζούμο
* Ριούγκου Τζο
* Τακαμαγκαχάρα
* Γιόμι
 |

 |
Γενικά ως **άνθρωποι των βουνών** χαρακτηρίζονται οι άνθρωποι που διαμένουν μόνιμα ή κατά το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους σε βουνά, καλούμενοι και **ορεσίβιοι**, σε αντιδιαστολή εκείνων που διαμένουν σε πεδιάδες, ή παρόχθια λιμνών ή ποταμών, ή σε παράκτιες περιοχές.

Ειδικότερα όμως στη σύγχρονη ελληνική ιστορία, στην περίοδο της Εθνικής Αντίστασης με τον όρο αυτό οι Άγγλοι προσδιόριζαν τις ανταρτικές δυνάμεις της ΕΑΜικής παράταξης. Θα μπορούσε βέβαια ο όρος να συμπεριελάμβανε και όλες τις τότε ανταρτικές δυνάμεις αφού όλες είχαν κύριο χώρο καταφυγής και δράσης τα βουνά της ελληνικής υπαίθρου, όπως ο ΕΔΕΣ, ή ΕΚΚΑ κ.ά. Αντ΄ αυτού καθιερώθηκε η λέξη "βουνά" να υπονοεί μόνο την εαμική εξουσία στη κατεχόμενη Ελλάδα στην οποία φέρονταν να συγχωνεύονταν το ΚΚΕ, η ΠΕΕΑ, το ΕΑΜ και ο ΕΛΑΣ.

Έτσι η χρήση του όρου αυτού με την παραπάνω ερμηνεία που πρωτοχρησιμοποιήθηκε στο Συνέδριο του Λιβάνου για την επταμελή αντιπροσωπία των εαμικών οργανώσεων στη συνέχεια γενικεύθηκε μέχρι και στον μετέπειτα εμφύλιο πόλεμο, ενώ υιοθετήθηκε ακόμα και από νεότερους δημοσιογράφους και ιστορικούς στις αναφορές τους στην περίοδο εκείνη.

Πηγές
-----

* Σόλων Γρηγοριάδης "Δεκέμβριος 1944 - το ανεξήγητο λάθος" (σειράς Φοβερά Ντοκουμέντα), εκδ. Τύπος, σελ.97.
Ο τίτλος **Άνθρωπος της Ειρήνης** δημιουργήθηκε το 1999 από την ετήσια Παγκόσμια Σύνοδο των βραβευθέντων με Νόμπελ Ειρήνης στη Ρώμη. Σκοπός του βραβείου είναι να αναγνωρίσει «προσωπικότητες από τον κόσμο του πολιτισμού και της ψυχαγωγίας που όρθωσαν το ανάστημά τους για τα δικαιώματα του ανθρώπου και για τη διάδοση των αρχών της ειρήνης και της αλληλεγγύης στον κόσμο, έκαναν μια εξαιρετική συμβολή στη διεθνή κοινωνική δικαιοσύνη και την ειρήνη».

Μια πρωτοβουλία από τον πρώην ηγέτη της Σοβιετικής Ένωσης Μιχαήλ Γκορμπατσώφ, ο ίδιος βραβευμένος με Νόμπελ Ειρήνης, το βραβείο απονέμεται στο Καπιτώλιο της Ρώμης από τον ο Πρόεδρο Γκορμπατσόφ, τον Βάλτερ Βελτρόνι, Δήμαρχο της Ρώμης, και τους βραβευθέντες με Νόμπελ Ειρήνης που παρακολουθούν την ετήσια σύνοδο.

Στα πρώτα χρόνια του, το βραβείο αναφερόταν ως «Άνθρωπος για την Ειρήνη» στην Ευρώπη και «Άνθρωπος της Ειρήνης» στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το 2006 ο τίτλος του άλλαξε επίσημα σε «Άνθρωπος της Ειρήνης», και επίσης «Βραβείο Συνόδου Ειρήνης».

Οι παραλήπτες του βραβείου είναι:

* 2002: Ρομπέρτο ​​Μπενίνι
* 2003: Ομάδα Ποδοσφαίρου Ιταλών Εθνικών Τραγουδιστών
* 2004: Κατ Στίβενς
* 2005: Μπομπ Γκέλντοφ και το Ίδρυμα PeaceJam
* 2006: Πίτερ Γκάμπριελ
* 2007: Ντον Τσιντλ και Τζορτζ Κλούνεϊ
* 2008: Μπόνο
* 2009: Άνι Λένοξ
* 2010: Ρομπέρτο ​​Μπάτζιο
* 2012: Σον Πεν
* 2013: Σάρον Στόουν
* 2014: Μπερνάρντο Μπερτολούτσι
* 2015: Μπρους Λαντ

Επιπλέον, η σύνοδος απένειμε επίσης το «Βραβείο Συνόδου Ειρήνης για τον Κοινωνικό Ακτιβισμό» σε «ενώσεις που έχουν διακριθεί για την εξαιρετική συμβολή τους στη διεθνή ειρήνη και την κοινωνική δικαιοσύνη».

* 2005: PeaceJam
* 2010: Nihonhidankyo (Ιαπωνική Συνομοσπονδία Οργανισμού Πασχόντων από Ατομική και Υδρογονική Βόμβα)

Παραπομπές
----------

1. ↑  «World Summits of Nobel Peace Laureates  » Peace Summit Award». *www.nobelforpeace-summits.org*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Ιανουαρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 22 Νοεμβρίου 2015.
2. ↑  «Peace Summit Award for Social Activism». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Ιουλίου 2012. Ανακτήθηκε στις 22 Νοεμβρίου 2015.
Το **Έστεργκομ** (ουγγρικά: Esztergom· ελληνικά: **Στριγόνιον**· γερμανικά: Gran· σλοβακικά: Ostrihom) είναι πόλη στη βόρεια Ουγγαρία, 46 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της πρωτεύουσας Βουδαπέστης. Βρίσκεται στην κομητεία Κομάρομ-Έστεργκομ, στη δεξιά όχθη του ποταμού Δούναβη, ο οποίος σχηματίζει τα σύνορα με τη Σλοβακία εκεί.

Το Έστεργκομ ήταν η πρωτεύουσα της Ουγγαρίας από τον 10ο έως τα μέσα του 13ου αιώνα, όταν ο βασιλιάς Μπέλα Δ΄ της Ουγγαρίας μετέφερε τη βασιλική έδρα στη Βούδα.

Το Έστεργκομ είναι η έδρα του αρχιεπισκόπου της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας στην Ουγγαρία και η πρώην έδρα του Συνταγματικού Δικαστηρίου της Ουγγαρίας. Η πόλη διαθέτει ένα Χριστιανικό Μουσείο με τη μεγαλύτερη εκκλησιαστική συλλογή στη χώρα. Ο καθεδρικός ναός του, η Βασιλική του Έστεργκομ, είναι η μεγαλύτερη εκκλησία στην Ουγγαρία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Γερμανικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά) *archINFORM*. 9149. Ανακτήθηκε στις 6  Αυγούστου 2018.
2. ↑  Κεντρικό Γραφείο Στατιστικής της Ουγγαρίας. 25131. Ανακτήθηκε στις 14  Δεκεμβρίου 2021.
3. ↑  «Magyarország közigazgatási helynévkönyve, 2021. január 1.». (Ουγγρικά, Αγγλικά) Κεντρικό Γραφείο Στατιστικής της Ουγγαρίας.
4. ↑  *Ἱστορίαι των ἀνθρωπίνων πράξεων*.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Esztergom στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 159418357
* LCCN: n50065361
* GND: 4071988-1
* BNF: cb119405738 (data)
* NKC: ge114409

 |

 |
Το **Άνθος Χαρίτων** (ιτ. *Fiore di virtù*) είναι ηθοπλαστικό έργο της ιταλικής λογοτεχνίας. Δεν πρέπει να συγχέεται με το «Άνθος» του Ιωαννίκιου Καρτάνου.

Χρονολογείται στον 14ο αιώνα και καταχωρείται στα έργα κάποιου καλόγερου ονόματι *Αδελφός Τομμάσο* (ιτ. *frate Tommaso*), ο οποίος έζησε στα τέλη του 13ου και στις αρχές του 14ου αιώνα. Έχουν γίνει διάφορες εικασίες για την πατρότητα του κειμένου, σύμφωνα με τις οποίες, γράφτηκε από τον Τομμάσο Γκοτζαντίνι (ιτ. *Tommaso Gozzadini*, 1260 - 1329), συμβολαιογράφο στην Μπολόνια.

Το βιβλίο έγινε πολύ δημοφιλές το 14ο αιώνα ενώ επανειλημμένα επανεκδόθηκε και μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες, στα Γαλλικά, Γερμανικά, Ισπανικά, Καταλανικά, Ρουμανικά, Ελληνικά, Ρωσικά, Κροατικά και Αρμενικά.

Είναι διαχωρισμένο σε 70 κεφάλαια, τα οποία εναλλάξ περιγράφουνε αρετές και ελαττώματα. Είναι γραμμένο σε ύφος πεζού διαλόγου. Πρώτη γνωστή έκδοση της μετάφρασης στα ελληνικά είναι αυτή του Ανδρέα Κουνάδου το 1546 στη Βενετία, της οποίας αντίτυπο φυλάγεται στη Βασιλική βιβλιοθήκη του Μονάχου, ενώ μια άλλη, χειρόγραφη έκδοση του έργου στα ελληνικά φυλάγεται στην Μονή Καυσοκαλύβα στο Άγιο Όρος.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Άνθος χαρίτων αυξημένον με διδασκαλίας και παραδείγματα αρμοδία εις τας αρετάς και κακίας. Βιβλίον ωφελιμώτατον εις όποιον επιποθεί να γυμνάζεται εις την Ιταλικήν και Γραικικήν Γλώσσαν. Δίγλωσση ελληνο-ιταλική έκδοση του 1830.
Το **Άμβασσον** ή **Αββασσός** (αρχαία ελληνικά: Ἄμβασον, λατινικά: Abbassus.) ήταν αρχαία πόλη της Φρυγίας στη Μικρά Ασία, στα όρια της περιοχής του κελτικού φύλου των Τολιστοβογίων, στη Γαλατίας. Είναι πιθανώς η ίδια πόλη με την *Αλαμμασό* που αναφέρει ο Ιεροκλής, και η *Αμαδάσση*, της οποίας οι επίσκοποι συμμετείχαν στις πρώτες Οικουμενικές Συνόδους. Οι συντάκτες του *Barrington Atlas of the Greek and Roman World* έχουν σημειώσει ότι η πιθανή τοποθεσία της Αββασσού βρισκόταν κοντά στα Σύνναδα, ωστόσο η ακριβής θέση της είναι άγνωστη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Στέφανος ο Βυζάντιος *s. v.*
2. ↑  Τίτος Λίβιος xxxviii. 15.
3. ↑  Τίτος Λίβιος xxxviii. 15.
4. ↑  Ιεροκλής, σ. 678
5. ↑  Richard Talbert, *Barrington Atlas of the Greek and Roman World*, (ISBN 0-691-03169-X), Χάρτης 62 & σ. 966.
Η **Άντα Μπάκερ** (*λατινικό αλφάβητο : Ada Bakker*), γεννημένη στις 8 Απριλίου 1948, ήταν Ολλανδή πρωταθλήτρια της αντισφαίρισης. 

Κατά τη διάρκεια της καριέρας της έπαιξε σε τρία από τα τέσσερα τουρνουά γκραντ σλαμ, συγκεκριμένα το Αυστραλιανό όπεν, το Γουίμπλεντον και το Αμερικανικό όπεν. Η πιο επιτυχημένη παρουσία της ήταν το Γουίμπλεντον όπου έφτασε στον τρίτο γύρο του απλού το 1968, 1970 και 1971. Το καλύτερο αποτέλεσμα στα διπλά ήταν στον προημιτελικό του Αυστραλιανού όπεν το 1968.

Αγωνίστηκε στην Πανεπιστημιάδα του 1967 στο Τόκιο και κέρδισε στο διπλό το χρυσό μετάλλιο με συμπαίκτρια την Astrid Suurbeek. Έφτασε επίσης στον τελικό του απλούt που έχασε από την Νιλ Τρούμαν. Το 1970 στο Τοτίνο κέρδισε πάλι το χρυσό στο διπλό με συμπαίκτρια την Tine Zwaan .

Το 1969 και το 1974 η Μπάκερ συμμετείχε με την Ολλανδία στο Φεντ καπ και έφτασε στα ημιτελικά και στις δύο περιπτώσεις. Συνολικά έπαιξε επτά αγώνες όλοι στο διπλό, από τους οποίους κέρδισε πέντε.

Παραπομπές
----------

1. ↑  800174649. Ανακτήθηκε στις 27  Απριλίου 2022.
2. ↑  «Wimbledon players archive – Ada Bakker». AELTC.
3. ↑  «Australian Open – Results archive – Ada Bakker». Tennis Australia.
4. ↑  «Fed Cup – Player profile – Ada Bakker». ITF. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 12 Νοεμβρίου 2017.
Ο **Κόνων της Σάμου** (περ. 280 π.Χ. − περ. 220 π.Χ.) ήταν Έλληνας αστρονόμος και μαθηματικός, γνωστός κυρίως για την ονομασία που έδωσε στον αστερισμό της Κόμης της Βερενίκης.

Ζωή και έργο
------------

Ο Κόνων γεννήθηκε στη Σάμο και ενδεχομένως πέθανε στην Αλεξάνδρεια της πτολεμαϊκής Αιγύπτου, όπου ήταν αστρονόμος του Πτολεμαίου Γ' του Ευεργέτη. Ονόμασε τον αστερισμό Κόμη Βερενίκης προς τιμή της συζύγου του Πτολεμαίου Βερενίκης. Η Βερενίκη είχε θυσιάσει τα μαλλιά της σε αντάλλαγμα για την ασφαλή επιστροφή του συζύγου της από τον Γ' Συριακό Πόλεμο, ο οποίος ξεκίνησε το 246 π.Χ.. Όταν τα μαλλιά της, που είχε κόψει και θέσει σε βωμό ως αφιέρωμα, κλάπηκαν από εκεί, ο Κόνων εξήγησε ότι η θεά είχε δείξει την εύνοια της τοποθετώντας τα μαλλιά (κόμη) στον ουρανό. Δεν αποδέχθηκαν όλοι οι Έλληνες αστρονόμοι την ονομασία του αστερισμού. Στην πτολεμαϊκή *Αλμαγέστη*, η Κόμη της Βερενίκης δεν αναφέρεται ως ξεχωριστός αστερισμός. Ωστόσο, ο Πτολεμαίος έδινε διάφορες εποχικές ενδείξεις στον Κόνωνα. Ο Κόνων ήταν φίλος του μαθηματικού Αρχιμήδη, τον οποίο συνάντησε κατά πάσα πιθανότητα στην Αλεξάνδρεια.

Ο μαθηματικός Πάππος αναφέρει ότι η Σπείρα του Αρχιμήδη ανακαλύφθηκε από τον Κόνωνα. Αναφέρεται επίσης ότι ο Κόνων είχε επινοήσει μια καμπύλη με την ονομασία «ισταμένη», για την οποία όμως δεν γνωρίζουμε κάτι. Ο ποιητής Απολλώνιος ανέφερε ότι ο Κόνων εργάστηκε στις κωνικές τομές, και το έργο του έγινε η βάση για το τέταρτο βιβλίο του Απολλώνιου, τα *Κωνικά*. Ο Απολλώνιος αναφέρει στις εκθέσεις ότι o Κόνων έστειλε μερικά από τα έργα του στον τύραννο του Ακράγαντα Θρασύδαιο, αλλά αυτό φαίνεται ανακριβές. Δεδομένου ότι αυτό το έργο του δεν έχει διασωθεί, είναι αδύνατο να εκτιμηθεί η ακρίβεια του σχολίου του Απολλώνιου.

Στην αστρονομία, ο Κόνων έγραψε σε επτά βιβλία το έργου του *Περί αστρολογίας*, συμπεριλαμβανομένων των παρατηρήσεων για ηλιακές εκλείψεις. Ο Πτολεμαίος αποδίδει περαιτέρω δεκαεπτά «Σημάδια των Εποχών» στον Κόνωνα, αν και αυτό δεν μπορεί να αποδοθεί στο *Περί αστρολογίας*. Ο Σενέκας γράφει ότι o Κόνων ήταν προσεκτικός παρατηρητής και ότι «κατέγραφε ηλιακές εκλείψεις που παρατηρήθηκαν από τους Αιγυπτίους», αν και η ακρίβεια αυτής της δήλωσης του έχει αμφισβητηθεί μερικώς. Ο Ρωμαίος Κάτουλλος γράφει ότι o Κόνων *«διέκρινε όλα τα φώτα στο αχανές σύμπαν και αποκάλυψε τις εξεγέρσεις και τις ρυθμίσεις των άστρων και το πώς η πύρινη λάμψη του ήλιου αρχίζει να σκοτεινιάζει και το πώς τα αστέρια "φεύγουν" σε σταθερές ώρες.»*

* Ο κρατήρας Κόνων στη Σελήνη πήρε την ονομασία του από τον Κόνωνα τον Σάμιο.

Πηγές
-----

* Μαρκόπουλος, Προκόπιος Τ.: «Η προσφορά των αρχαίων Ελλήνων μαθηματικών στη μαθηματική επιστήμη» (μέρος Β΄), περιοδ. *Ακτίνες*, τεύχος 583 (Ιούlιος 1997), σελ. 214

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 2043159234113103370622
* SUDOC: 243199643

 |

 |
Ο **Κόνραντ** (ή **Κούνο**) **φον Πφούλινγκεν** (γερμανικά: Kuno (Konrad) von Pfullingen‎, αποβιώσας το 1066) ήταν Αρχιεπίσκοπος της Τριρ (ορισμένες φορές απαντώμενος και ως **Κούνο Α΄**) για σύντομο διάστημα το 1066. Προ της ανόδου του στην ηγεσία της Αρχιεπισκοπής, είχε διατελέσει εφημέριος του Καθεδρικού Ναού της Κολωνίας. Ο θείος του, Αρχιεπίσκοπος Άννο της Κολωνίας, με στόχο την εδραίωση της κυριαρχίας της εκκλησίας του επί εκείνης της Τριρ, όρισε τον Κόνραντ ως αρχιεπίσκοπο στην αυτοκρατορική αυλή τον Μάιο του 1066, χωρίς την προηγούμενη αποδοχή του από τον λαό ή τον κλήρο της Τριρ. (ο Άννο ήταν αντιβασιλέας για λογαριασμό του νεαρού Ερρίκου Δ΄ εκείνη την περίοδο.) Καθ'οδόν για την Τριρ, ο Κόνραντ συνελήφθη από τον Κόμη Θεοδώριχο, συνήγορο της Τριρ, και φονεύθηκε από τέσσερις εκ των βασσάλων του Θεοδώριχου. Ουδείς τιμωρήθηκε για το συγκεκριμένο έγκλημα, ενώ οι κάτοικοι της Τριρ εξέλεξαν τον Ούντο φον Νέλενμπουργκ ως αρχιεπίσκοπο στην θέση του Κόνραντ. Το 1073, ο Θεοδώριχος πραγματοποίησε ξυπόλυτο προσκύνημα ως την Ιερουσαλήμ, προκειμένου να εξιλεωθεί για το αμάρτημά του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. 13411714X. Ανακτήθηκε στις 15  Οκτωβρίου 2015.
2. ↑  «Catholic-Hierarchy.org» (Αγγλικά) Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. pfull. Ανακτήθηκε στις 17  Οκτωβρίου 2020.
3. ↑  pfull.
4. ↑  trie.
5. ↑  WIAG-Pers-EPISCGatz-05074-001.
6. 1 2 3  Robinson 2000, σελίδες 116–17.
7. ↑  Tellenbach 1993, σελ. 179.
8. ↑  Hamilton 2001, σελ. 173.

Πηγές
-----

* Hamilton, Sarah (2001). *The Practice of Penance, 900–1050*. Woodbridge: Boydell Press.
* Robinson, Ian S. (2000). *Henry IV of Germany*. New York: Cambridge University Press.
* Tellenbach, Gerd (1993). *The Church in Western Europe from the Tenth to the Early Twelfth Century*. Cambridge: Cambridge University Press.


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 77523334
* GND: 13411714X

 |

 |
**Κριλ**. Το είδος *Ευφαύσια η υπερήφανος (Euphausia superba)*
Το **κριλ** (αγγλ. krill) είναι γενική κοινή ονομασία που αναφέρεται σε κάθε μέλος του ζωοπλαγκτονικού πληθυσμού της τάξης Ευφαυσεώδη (Euphausiacea) ή του γένους Ευφαύσια (*Euphausia*) (μαλακόστρακα, Καρκινοειδή). Η ονομασία αυτή χρησιμοποιείται μερικές φορές μόνο για το είδος *Ε. η υπερήφανος (E. superba)*. Η τάξη περιλαμβάνει θαλάσσιους οργανισμούς που μοιάζουν με γαρίδες και έχουν πελαγικές συνήθειες. Ποικίλλουν σε μέγεθος από 8 ως 60 χιλιοστόμετρα. Έχουν ήδη περιγραφεί 82 είδη κριλ. Τα περισσότερα διαθέτουν βιοφωσφορίζοντα όργανα (φωτοφόρα) στην κάτω πλευρά του σώματος, που τα καθιστούν ορατά την νύκτα. Έχουν μεγάλη οικολογική σημασία σε ορισμένες θαλάσσιες περιοχές ως τροφή ορισμένων ψαριών, πουλιών και Κητωδών, κυρίως της μπλε φάλαινας. Τα κρύα νερά κοντά στην Ανταρκτική είναι πλουσιότατα σε θρεπτικά συστατικά, γεγονός που ευνοεί μία άφθονη παραγωγή Διατόμων του φυτοπλαγκτού· με αυτά ακριβώς τρέφεται το κριλ. Το κριλ εμφανίζεται σε τεράστια σμήνη, που μπορεί να συσσωρευθούν κοντά στην επιφάνεια του ωκεανού ή και σε μεγάλα βάθη κάτω των 2000 μέτρων. Η πυκνότητα του πληθυσμού του κριλ μπορεί να φτάσει τα 20.000 άτομα ανά κυβικό μέτρο νερού. Ζουν κυρίως σε ψυχρά νερά, από -1,8° ως + 1,8°C.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* NDL: 00568803

 |

 |
Το **Εθνόσημο της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας του Καζακστάν** υιοθετήθηκε στις 26 Μαρτίου 1937, από την κυβέρνηση τηςΣοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας του Καζακστάν. Το έμβλημα βασίζεται στο έμβλημα της Σοβιετικής Ένωσης.

Εμφανίζει σύμβολα της γεωργίας, που είναι δύο δεμάτια του σιταριού. Ο ήλιος που ανατέλλει αντιπροσωπεύει το μέλλον του έθνους του Καζακστάν, ενώ το κόκκινο αστέρι  και το σφυροδρέπανο αντιπροσωπεύει τη νίκη του Κομμουνισμού και την "παγκόσμια Σοσιαλιστική κοινότητα των κρατών".

Το λάβαρο φέρει το κρατικό σύνθημα της Σοβιετικής Ένωσης ("Προλετάριοι όλου του κόσμου, ενωθείτε!") στα στα ρωσικά και τα καζακικά. Στα καζακικά, η επιγραφή είναι η **Барлық елдеpдің пролетарлары, бірігіңдер!** (μεταγραφή: "*Barlıq elderdiñ proletarları, birigiñder!*").

Το ακρωνύμιο της δημοκρατίας εμφανίζεται στα ρωσικά ("КССР" *KSSR*) και στα καζακικά ("ҚССР" *QSSR*).

Από το 1978, το δρεπάνι τοποθετήθηκε πάνω από το σφυρί.

Ένα νέο εθνόσημο του Καζακστάν υιοθετήθηκε μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης στις 26 Δεκεμβρίου του 1991, το οποίο διατηρεί αρκετά μέρη από το παλιό Σοβιετικό έμβλημα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Compare, e.g. Herzog H.-U. Wolf F. Flaggen und Wappen.
Το έμβλημα της Θουριγγίας.
Το **έμβλημα της Θουριγγίας** καθιερώθηκε με νόμο που υπερψήφισε το τοπικό Κοινοβούλιο στις 10 Ιανουαρίου του 1991. Το κύριο στοιχείο του είναι ένα λιοντάρι που φορά στέμμα στο κεφάλι του. Τα σύμβολα του εμβλήματος σχετίζονται με την ιστορία του κρατιδίου. Το λιοντάρι ανάγεται στην εποχή των Κομήτων της Θουριγγίας. Το έμβλημα μοιάζει αρκετά με το έμβλημα της Έσσης και αποτελεί στοιχείο της κρατικής σημαίας της Θουριγγίας.

Περιγραφή
---------

Ο θυρεός είναι μπλε και καταλαμβάνεται σχεδόν στο σύνολό του από ένα λιοντάρι, στο κεφάλι του οποίου υπάρχει χρυσή κορόνα, ίδια στο χρώμα με τα νύχια του. Το ζώο κοιτά προς τα αριστερά και η γλώσσα του είναι βγαλμένη προς τα έξω. Γύρω του υπάρχουν οκτώ λευκά εξάκτινα αστέρια. Το λιοντάρι διαιρείται σε οκτώ οριζόντιες λωρίδες, κόκκινες και λευκές εναλλάξ.

Ιστορικά στοιχεία
-----------------

Το λιοντάρι στο έμβλημα μοιάζει με το έμβλημα της Έσσης, ωστόσο είναι παλαιότερο και διαφέρει στο ότι στο έμβλημα της Θουριγγίας τα χρώματα στο λιοντάρι είναι κόκκινο-λευκό, ενώ στην Έσση το λιοντάρι είναι λευκό-κόκκινο. Ο πρώτος Κόμης της Έσσης, Ερρίκος Α΄, πήρε το λιοντάρι από το έμβλημα της Θουριγγίας και το ενσωμάτωσε στο έμβλημα της Έσσης, με τη διαφορά που προειπώθηκε.

Στο έμβλημα του 1921-1933 τα αστέρια ήταν επτά και σε αυτό του 1933-1945 δεν υπήρχαν καθόλου αστέρια. Όπως και σήμερα, οκτώ αστέρια υπήρχαν στο έμβλημα της περίοδου 1945-1952, που συμβολίζουν τα εξής εδάφη: Σαξονία-Βαϊμάρη-Άιζεναχ, Σαξονία-Μάινινγκεν, Σαξονία-Άλτενμπουργκ , Σαξονία-Γκόθα, Σβάρτσμπουργκ-Ρούντολστατ, Σβάρτσμπουργκ-Ζοντερσχάουζεν, Ρόις και τα πρώην εδάφη της Πρωσσίας (Regierungsbezirk Erfurt και μέρη της Regierungsbezirk Merseburg στην επαρχία της Σαξονίας και το Kreis Schmalkaden στην Έση-Νασσάου).

Δείτε επίσης
------------

* Έμβλημα της Έσσης
* Σημαία της Θουριγγίας

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πληροφορίες για το έμβλημα της Θουριγγίας
* Επίσημος ιστότοπος του κρατιδίου
Ο **Κώστας Γεωργάκης** (23 Αυγούστου 1948 - 19 Σεπτεμβρίου 1970) ήταν Έλληνας φοιτητής που αυτοπυρπολήθηκε σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την δικτατορία στην Ελλάδα.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στην Κέρκυρα και ήταν μέλος της νεολαίας της Ένωσης Κέντρου. Σπούδαζε γεωλογία στην Ιταλία, όταν το 1970 ανώνυμα σε συνέντευξή του αποκάλυψε ότι η χούντα είχε διεισδύσει στις ελληνικές οργανώσεις της Ιταλίας. Φοβούμενος ότι η χούντα αργά ή γρήγορα θα ανακάλυπτε την ταυτότητά του, αποφάσισε να προβεί σε μια πράξη διαμαρτυρίας κατά της Χούντας η οποία δεν θα έδινε τη δυνατότητα στο καθεστώς να προβεί σε αντίποινα προς την οικογένειά του, που ήταν στην Ελλάδα.

Αναμνηστική πλάκα στην πλατεία Ματτεότι της Γένοβας
Στις 19 Σεπτεμβρίου 1970, τα ξημερώματα, στην πλατεία Ματεότι της Γένοβας, μπροστά από το δικαστικό μέγαρο, περιέλουσε τον εαυτό του με βενζίνη και αυτοπυρπολήθηκε, φωνάζοντας *Το έκανα για χάρη της Ελλάδας, ζήτω η δημοκρατία, όλοι οι Ιταλοί ας αναφωνήσουν : Ζήτω η ελεύθερη Ελλάδα*. Στη συνέχεια μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο όπου και πέθανε μετά από λίγες ώρες.

Η κηδεία του έγινε στη Γένοβα στις 23 Σεπτεμβρίου. Το περιστατικό αποσιωπήθηκε από τη δικτατορία, προκάλεσε όμως έντονη αίσθηση στη διεθνή κοινότητα. Η σορός του μεταφέρθηκε στην Κέρκυρα με καθυστέρηση τεσσάρων μηνών, λόγω εσκεμμένων κωλυσιεργιών της Χούντας, και ενταφιάστηκε στο Α΄ Νεκροταφείο.

Σήμερα στο σημείο που αυτοπυρπολήθηκε υπάρχει αναμνηστική πλάκα με την επιγραφή στα ιταλικά:

> Al giovane Greco Constantino Georgakis che à sacrificato i suoi 22 anni per la Libertà e la Democrazia del suo paese. Tutti gli Uomini Liberi rabbrividiscono davanti al suo Eroico Gesto. La Grecia Libera lo ricorderà per sempre
> 
> 

που μεταφράζεται:

> Στον νεαρό Έλληνα Κωνσταντίνο Γεωργάκη που θυσίασε τα 22 χρόνια του για την Ελευθερία και τη Δημοκρατία της πατρίδας του. Όλοι οι ελεύθεροι άνθρωποι σκιρτούν μπροστά στην ηρωική του χειρονομία. Η Ελεύθερη Ελλάδα θα τον θυμάται για πάντα
> 
> 

Στη γενέτειρά του Κέρκυρα υπάρχει πλατεία με το όνομά του και με τον ανδριάντα του. Στη Θεσσαλονίκη οδός φέρει το όνομά του, στην συνοικία της Ανάληψης. Ο Νικηφόρος Βρεττάκος αναφέρεται στη θυσία του σε ένα από τα ποιήματά του.

Με την αποκατάσταση της Δημοκρατίας το 1974 και την ανασύσταση της Ελληνικής Δημοκρατικής Νεολαίας (Ε.ΔΗ.Ν.), από τον Αλέκο Παναγούλη, διοργανώθηκε το 1975 εκδήλωση τιμής για τον Κώστα Γεωργάκη και ευγνωμοσύνης προς την οικογένειά του.

Το 1996 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Κωνσταντίνος το βιβλίο του Κωνσταντίνου Παπούτση «Το μεγάλο ΝΑΙ – Υπόθεση Κώστα Γεωργάκη».

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Δήμος Κέρκυρας - Ενσωμάτωση της Κέρκυρας στην Ελλάδα». *www.corfu.gr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Ιουλίου 2011. Ανακτήθηκε στις 15 Νοεμβρίου 2015.
2. ↑  Το Ποντίκι, *Κώστας Γεωργάκης: Η τραγική θυσία που κλόνισε τη χούντα*. Αναδημοσίευση στο www.inout.gr Αρχειοθετήθηκε 2011-07-21 στο Wayback Machine.
3. ↑  «Επαναστάσεις τού ενός». *Ελευθεροτυπία*. Ανακτήθηκε στις 15 Νοεμβρίου 2015.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Αναφορά σε ντοκιμαντέρ για τον Γεωργάκη του Στέλιου Κούλογλου.
* Αναφορά σε βιβλίο για την υπόθεση Γεωργάκη - του Κωνσταντίνου Γ. Παπούτση, εκδ. Κωνσταντίνος.
* 
*
Χάρτης της Αρμενίας το 150 π.Χ.
Η **Άνω Αρμενία** (αρμενικά: Բարձր Հայք *Μπαρντζρ Άικ*) ήταν η πρώτη επαρχία του αρχαίου βασιλείου της Αρμενίας, η οποία βρισκόταν στη σημερινή Τουρκία, που αντιστοιχεί περίπου στη σύγχρονη επαρχία Ερζιντζάν, στα δυτικά του ποταμού Κύρου. Εντός των συνόρων του βασιλείου, συνόρευε με τις επαρχίες Σωφηνή, Τουρουμπεράν, Τάικ και Αϊραράτ. Ονομαζόταν Άνω Αρμενία, καθώς βρισκόταν σε ψηλότερο υψόμετρο από τις άλλες επαρχίες. Διατηρούσε μεγάλο αρμενικό πληθυσμό μέχρι τη γενοκτονία των Αρμενίων το 1915.

Η συνολική έκταση της Άνω Αρμενίας ήταν 23.860 τετραγωνικά χλμ.

Αποτελούνταν από 9 καντόνια:

* Νταραναγί
* Αγιούν
* Μζουρ
* Γεκεγιάτς
* Μαναναγί
* Ντερτζάν
* Σπερ
* Σαγαγκόμ
* Καρίν

Παραπομπές
----------

1. ↑  Armenian Soviet Encyclopedia, 2nd volume, page 321-322
Στην ελληνική μυθολογία ο **Κόλαινος** ήταν βασιλιάς των αρχαίων Αθηνών-Αττικής, ο οποίος βασίλευσε πριν από τον Κέκροπα. Ο Κόλαινος ίδρυσε στον Δήμο Μυρρινουσίων ναό της **«Αρτέμιδος Κολαινίδος»** (Παυσανίας, Α΄ 31, 5). Πιστευόταν ότι ο Κόλαινος ήταν απόγονος του θεού Ερμή, και ότι μετά από χρησμό ίδρυσε τις **Κολωνίδες**, μία κωμόπολη κοντά στην Κορώνη (Παυσ. Δ΄ 34, 8: *«Με την πόλη των Κορωναίων συνορεύουν αι Κολωνίδες. Οι κάτοικοι της πόλεως αυτής λέγουν ότι δεν είναι Μεσσήνιοι, αλλά τους έφερε εκεί ο Κόλαινος από την Αττική, και αυτόν τον οδήγησε στην αποικία, κατόπιν χρησμού, το πτηνό που ονομάζεται κόρυδος.»*).

Πηγή
----

* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969
Η ***Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου του Ντιτρόιτ*** (**αγγλικά Detroit Film Critics Society**) (DFCS) είναι μια οργάνωση κριτικών κινηματογράφου που εδρεύει στο Ντιτρόιτ του Μίτσιγκαν στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ιδρύθηκε την άνοιξη του 2007 από τότε την εκτελεστική διευθύντρια / διαχειρίστρια Ρουθ Ντανιελς, τον Τέρι Λόσον (τότε κριτικός κινηματογράφου του Detroit Free Press) και τον Τομ Λογκ (κριτικός κινηματογράφου του Detroit News). Ο Τερι Λοσον αποσύρθηκε από την εργασία του ως κριτικός και δεν συμμετέχει πλέον στην Ένωση, ενώ ο Τομ Λογκ αποχώρησε από το The Detroit News το 2013, αλλά συνέχισε να γράφει και ήταν ενεργό μέλος στην Ένωση Κριτικών μέχρι το Δεκέμβριο του 2018. 
Σήμερα, η Ρουθ Ντανιελς παραμένει μια ενεργή κριτικός του κινηματογράφου στην περιοχή του Michigan και συνεχίζει στο ρόλο της ως Εκτελεστική διευθύντρια της Ένωσης. Η Ένωση αποτελείται σήμερα από μια ομάδα δεκαεννέα κριτικών κινηματογράφου που γράφουν ή μεταδίδουν στην περιοχή του Ντιτρόιτ, καθώς και άλλες μεγάλες πόλεις σε ακτίνα 150 μιλίων της πόλης, συμπεριλαμβανομένων των Ann Arbor, Grand Rapids, Kalamazoo,
Lansing και Flint, του Michigan.

Για να γίνει μέλος στην Ένωση Κριτικών, ένας επαγγελματίας κριτικός πρέπει να έχει αναθεωρήσει τουλάχιστον δώδεκα ταινίες κατά τη διάρκεια του προηγούμενου έτους σε μια καθιερωμένη δημοσίευση (έντυπα, ραδιόφωνο, τηλεόραση ή το διαδίκτυο). Δεν γίνονται δεκτοί περισσότεροι από δύο κριτικοί ανά μέσο δημοσίευσης. Τέλος, κάθε κριτής που συμμετέχει έχει την υποχρέωση να δημοσιοποιήσει στην Ένωση
και να ανακοινώσει τα βραβεία στο τέλος του έτους μέσω του μέσου στο οποίο εργάζεται. Κάθε χρόνο, η Ένωση παρουσιάζει τα δικά της ετήσια βραβεία στο τέλος του έτους, για τις καλύτερες ταινίες του προηγούμενου έτους.

Κατηγορίες Βραβείων
-------------------

* Καλύτερη Ταινία
* Καλύτερη Σκηνοθεσία
* Α' Ανδρικός Ρόλος
* Α' Γυναικείος Ρόλος
* Β' Ανδρικός Ρόλος
* Β' Γυναικείος Ρόλος
* Καλύτερο Σενάριο

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Σχετικα με την Ενωση Κριτικων του Ντιτρόιτ» (στα Αγγλικά). detroitfilmcritics.com. Ανακτήθηκε στις 20 Μαρτίου 2020.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ο Επίσημος ιστότοπος

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου Βόρειας Αμερικής |
| --- |
|  |
| ΗνωμένεςΠολιτείες | 

|  |  |
| --- | --- |
| Εθνικά | 
* Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου
* Εθνικό Συμβούλιο Αναθεώρησης
* Εθνική Κοινότητα Κριτικών Κινηματογράφου
* Ένωση Αφρο-Αμερικανών
 |
|  |
| Βορειο-ανατολικά | 
* Βοστώνη
* Βοστώνη (διαδίκτυο)
* Νέα Υόρκη
* Νέα Υόρκη (διαδίκτυο)
* Ουάσινγκτον Π.Κ.
* Φιλαδέλφεια
 |
|  |
| Μεσοδυτικά | 
* Αϊόβα
* Γιούτα
* Ντένβερ
* Ντιτρόιτ
* Σεντ Λούις
* Σικάγο
 |
|  |
| Νότια | 
* Ντάλας-Φορτ Γουόρθ
* Οκλαχόμα
* Τζόρτζια
* Φλόριντα
* Φοίνιξ
* Χιούστον
* Ώστιν
 |
|  |
| Δυτικά | 
* Λος Άντζελες
* Σαν Ντιέγκο
* Σαν Φρανσίσκο
* Σιάτλ
* Χόλιγουντ
 |

 |
|  |
| Καναδάς | 
* Βανκούβερ
* Τορόντο
 |

 |
Ο **Κώστας Γκότσης** ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής της προπολεμικής και πρώιμης μεταπολεμικής εποχής, ο οποίος αγωνιζόταν ως τερματοφύλακας για την ομάδα του Άρη στα τέλη της δεκαετίας του '30 και υπήρξε αναπληρωματικός του Κώστα Βελλιάδη μέχρι το 1948.

Καριέρα
-------

Ο Γκότσης ξεκίνησε την καριέρα του στους "κίτρινους" το 1937, όπου μοιραζόταν την θέση κάτω από τα δοκάρια με τον Βενιζέλο Φλεμετάκη, κατά την κατάκτηση του πρωταθλήματος Θεσσαλονίκης του 1938. Στην τελική φάση του πανελλήνιου πρωταθλήματος, οι "κίτρινοι" κατέλαβαν την τρίτη θέση πίσω από τον Ολυμπιακό και τον Απόλλωνα Αθηνών.

Την επόμενη χρονιά, υπήρξε βασικός στην ομάδα που έχασε το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης για ένα μόλις βαθμό από τον Ηρακλή, ενώ κατέλαβε την δεύτερη θέση και στο πρωτάθλημα βορείου ομίλου. Στα τέλη Ιουλίου του 1939, ο Άρης συμμετείχε στο κύπελλο της εφημερίδας Βραδυνή, όπου μετά από συγκλονιστικό αγώνα κέρδισε τον Παναθηναϊκό με 0-2 στην παράταση, μέσα στην έδρα του, με δύο τέρματα του Κλεάνθη Βικελίδη, πριν ηττηθεί την επομένη από τον Ολυμπιακό.

Την σεζόν 1939-40, ο Άρης διακρίθηκε στον θεσμό του κυπέλλου, αποκλείοντας τον ΠΑΟΚ με γκολ του Βικελίδη στις 7 Απριλίου και την ΑΕΚ με 3-0 μετά από δύο ισοπαλίες, στις 26 Απριλίου 1940. Ο Γκότσης έπαιξε στον μοναδικό τελικό της καριέρας του με αντίπαλο τον Παναθηναϊκό, όπου ηττήθηκε με 3-1 στις 2 Ιουνίου 1940.

Ο Γκότσης έπαιξε στα τρία παιχνίδια της ομάδας του για το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης του 1940-41, το οποίο διακόπηκε λόγω του ελληνοϊταλικού πολέμου. Κατά την διάρκεια της κατοχής, έκανε την εμφάνιση του κάτω από τα δοκάρια ο μετέπειτα διεθνής Κώστας Βελλιάδης, ο οποίος παραγκώνισε με την εντυπωσιακή παρουσία του τον Γκότση, ο οποίος αγωνίστηκε σε ελάχιστες περιπτώσεις μετά το τέλος του πολέμου, μέχρι και το 1948, όταν αποσύρθηκε από την ενεργό δράση.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Greece - Final Tables 1906-1959
2. ↑  Άγγελος Καριπίδης, *Άρης 1914-2002. Οι μεγάλες στιγμές της ιστορικής ομάδος*, σελ. 70, University Studio Press, Θεσσαλονίκη 2003. ISBN 960-12-1189-6, ISBN-13 978-960-12-1189-3
3. ↑  «Ίσως η πιο εκπληκτική φωτογραφία σχετικά με τον Άρη». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Απριλίου 2015. Ανακτήθηκε στις 25 Μαΐου 2015.
4. ↑  «Οι οκτώ τελικοί Κυπέλλου του Άρη - Άρης - SPORT 24». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Αυγούστου 2015. Ανακτήθηκε στις 25 Μαΐου 2015.
5. ↑  Greek championship 1940-41

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Βασίλης [άγνωστο επίθετο], *Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ...Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό*, αυτοέκδοση, 2014. ISBN 978-960-93-5927-6
* Γκότσης Κώστας | aris.re