recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Χαράλαμπος (Μπάμπης) Γεωργακάκης** (1941 - 27 Δεκεμβρίου 2002) ήταν Έλληνας αντιστασιακός, ο οποίος θήτευσε ως βουλευτής από το 1981 ως το 1985.

Γεννήθηκε στην Κοξαρέ το 1941. Ανέπτυξε αντιδικτατορική δράση και για τον λόγο αυτό διώχθηκε και φυλακίστηκε από τη χούντα. Ήταν από τους ιδρυτές της οργάνωσης Απελευθερωτικό Κίνημα Κρήτης, τα μέλη της οποίας συνελήφθησαν το 1968. Ο ίδιος φυλακίστηκε στις φυλακές της Κέρκυρας και αποφυλακίστηκε έπειτα από πέντε χρόνια.

Ο Γεωργακάκης ήταν αντιπρόεδρος της επιτροπής για την απομάκρυνση των ξένων βάσεων και ανέπτυξε συνδικαλιστική δράση σε ερευνητικά ιδρύματα (όπως το ΚΕΠΕ).

Μεταπολιτευτικά, υπήρξε ιδρυτικό μέλος του ΠΑΣΟΚ και πολιτεύτηκε με το κόμμα. Εξελέγη βουλευτής Ρεθύμνου το 1981 λαμβάνοντας 6.002 ψήφους. Στη συνέχεια ανέλαβε γενικός γραμματέας του Υπουργείου Αιγαίου.

Λίγο πριν πεθάνει, παρουσίασε το βιβλίο του, με τίτλο "Ταραγμένα χωρικά ύδατα".

Απεβίωσε από καρκίνο σε ηλικία 61 ετών στην Αθήνα στις 27 Δεκεμβρίου 2002 και κηδεύτηκε τη μεθεπομένη στην Κοξαρέ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Μανούσος Κλάδος, Οι Βουλευτές Ρεθύμνου από τη μεταπολίτευση έως σήμερα rethemnosnews.gr, 22-9-2015, ανάκτηση 17-7-2017.
2. 1 2  Πέθανε ο π. βουλευτής του ΠΑΣΟΚ στο Ρέθυμνο Χαρ. Γεωργακάκης, εφημερίδα Πατρίς, αρχείο ηλεκτρονικής έκδοσης, από την ιστοσελίδα patris.gr
3. ↑  Εκδήλωση στη μνήμη του Μπάμπη Γεωργακάκη, Στυξ, 8-4-2005, ανάκτηση 17-7-2017.
4. ↑  Βιογραφικό στη Biblionet.
5. ↑  Λευτέρη Κρυοβρυσανάκη, Οι 65 Ρεθεμνιώτες πολιτικοί στα 100 χρόνια 1915-2015, μέρος Β΄, 30-1-2016.
Ο **Χρυσόστομος** (κατά κόσμον *Εμμανουήλ Ταβλαδωράκης*) ήταν επίσκοπος της Εκκλησίας της Ελλάδος, ο οποίος διετέλεσε μητροπολίτης Αργολίδος και κατόπιν Πειραιώς.

Γεννήθηκε το 1909 στον Πειραιά. Αποφοίτησε από την Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών το 1935 και υπηρέτησε ως Εφημέριος, Ιεροκήρυκας της Ιεράς Μητροπόλεως Φιλίππων, Προϊστάμενος του Ιερού Ναού Αγίου Κωνσταντίνου Ομονοίας Αθηνών και Γραμματέας των δικαστηρίων της Αρχιεπισκοπής Αθηνών.

Στις 21 Οκτωβρίου 1945 εξελέγη Μητροπολίτης Αργολίδος και στις 16 Νοεμβρίου 1965 μετατέθηκε στην νεοσύστατη Μητρόπολη Πειραιώς χωρίς την προηγουμένη έγκριση του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί έντονο πολιτικό πρόβλημα με δικαστικές προεκτάσεις, το τέλος του οποίου έδωσε η υποχώρηση του Υπουργείου.

Διετέλεσε κατ’ επανάληψιν μέλος της Ιεράς Συνόδου. Πήρε μέρος σε επίσημες αποστολές της Εκκλησίας της Ελλάδος στο Οικουμενικό Πατριαρχείο και στο Πατριαρχείο Μόσχας. Συνέγραψε και εξέδωσε διάφορες μελέτες σε πνευματικά και επίκαιρα θέματα. Απεβίωσε στις 6 Αυγούστου 1977.

Πηγές
-----

* «Χρυσόστομος (Ταβλαδωράκης)». Ανακτήθηκε στις 15 Σεπτεμβρίου 2022.
Η Χορασμία σε εικόνα από δορυφόρο το 2009
Η **Χορασμία** ή **Χωρεσμία** είναι μια μεγάλη περιοχή-όαση στο δέλτα του ποταμού Αμού Ντάρια στη δυτική Κεντρική Ασία, συνορεύοντας στα βόρεια με τη λίμνη Αράλη, στα ανατολικά με την έρημο Κιζίλ Κουμ, στα νότια με την έρημο Καρακούμ και στα δυτικά με το Υψίπεδο Ουστγιούρτ. Υπήρξε κέντρο του ιθαγενούς χωρεσμιακού πολιτισμού και μιας σειράς βασιλείων. Η σημερινή Χορασμία ανήκει μερικώς στο Ουζμπεκιστάν, Καζακστάν και Τουρκμενιστάν.

Η έκτασή της φθάνει τα 4.900 τ.χλμ. Πρωτεύουσά της είναι το Οργκέντς (η Γιαγκντ των Χωρεσμίων). Στην αρχαιότητα αποτελούσε μία από τις τρεις σπουδαιότερες σατραπείες των Περσών. Ο Ηρόδοτος την αναφέρει με το όνομα *Χορασίμα*, οι κάτοικοι της οποίας, *Χοράσμιοι*, αποτέλεσαν σώμα στρατού του Ξέρξη στην εκστρατεία του κατά των Ελλήνων. Το 680 μ.Χ. καταλήφθηκε από τους Άραβες, αποτελώντας αργότερα το Χανάτο της Χίβας (σημερινού Οργκέντς).

Πηγές
-----

*
Ο **Χους** ήταν πρόσωπο της Βίβλου, μεγαλύτερος γιος του Χαμ γιου του βιβλικού Νώε αδελφός του του Μεστράιμ, του Φούδ και του Χαναάν. Ήταν πατέρας των βιβλικών Νεβρώδ και Ρεγμά όπως περιγράφεται στον Πίνακα των εθνών, στο κεφάλαιο της **Γένεσης (10:6)** και στα **Α’ Χρονικά (1:8)**. Αναφέρεται ως γενάρχης των Χουσιτών, των μαύρων λαών της κεντρικής Αφρικής ιδιαίτερα των Αιθιόπων. Άλλες περιοχές της Αφρικής στις οποίες αναφέρεται ως γενάρχης ο Χους είναι το Σουδάν και η Σομαλία. Από την Αφρική εξαπλώθηκαν αργότερα στη Μεσοποταμία και τη Νότια Αραβία. Αραβικοί λαοί του 5ου αιώνα μ.χ. όπως οι Ομηρίδες αναφέρονται ως Χουσίτες ήταν έντονη η ύπαρξη τους ως την μουσουλμανική κατάκτηση. Η σύζυγος του Μωυσή περιγράφεται ως κόρη του βασιλιά των Χουσιτών Ζεθρό που ζούσαν στην Αιθιοπία **(Αριθμοί 12:1)**. Οι Χουσίτες ξεχώριζαν από τους Ισραηλίτες λόγω του έντονα μελανού τους δέρματος. Σύμφωνα με τον Φλάβιο Ιώσηπο ο Χους έφτασε στην Αιθιοπία από τη Μεσοποταμία όπου ζούσε ο πατέρας του Χαμ μέσω της Ερυθράς θάλασσας. Ο μεγαλύτερος γιος του Χους, Νεβρώδ, θα επανέλθει αργότερα στη Μεσοποταμία, θα ιδρύσει τη Βαβυλώνα και θα γίνει ο πρώτος ισχυρός βασιλιάς του πλανήτη με επίκεντρο τη Βαβυλώνα, εμπνέοντας τον φόβο της εξουσίας στους ανθρώπους **(Γένεση 10 : 8 – 10)**. Το όνομα Χούσι προέρχεται από το Εβραϊκό χουσί που σημαίνει τον λαό με έντονα μελανό χρώμα δέρματος. Οι υπόλοιποι γιοι του Χους σύμφωνα με το βιβλίο της **Γένεσης (10:7)** ήταν οι : Σαβά, Ευιλά, Σαβαθά, Ρεγμά και Σαβαθακά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Genesis» (Εβραϊκά της Βίβλου)
2. 1 2 3  «Genesis» (Εβραϊκά της Βίβλου)
3. ↑  «Genesis» (Εβραϊκά της Βίβλου)

Πηγές
-----

* Tabari's Prophets and patriarchs
* Masudi's The Meadows of Gold (947 AD); Wahb ibn Munabbih (738) included among Cush's offspring "the "Qaran", the Zaghawa, the Habesha, the Qibt, and the Barbar".
* A History of the Beja Tribes of the Sudan, Andrew Paul, p. 20
* The Peopling of Ancient Egypt and the Deciphering of Meroitic Script, Unesco, p. 54.
* Bruce, Travels to Discover the Source of the Nile, p. 305
* David M. Goldenberg, The Curse of Ham: Race and Slavery in Early Judaism, Christianity, and Islam, p. 18.
Ο **Σαΐντ Σερ Χαμούντ μπιν Μοχάμεντ Αλ-Σαΐντ** (1853 - 18 Ιουλίου 1902) ήταν ελεγχόμενος από την Βρετανία Σουλτάνος του προτεκτοράτου της Ζανζιβάρης, ο οποίος απαγόρευσε την δουλεία στο νησί.

Ο Χαμούντ έγινε σουλτάνος με την υποστήριξη του βρετανού πρόξενου, σερ Μπάζιλ Κέιβ, μετά τον θάνατο του Χαμάντ μπιν Θουγουαΐνι. Πριν αναλάβει την εξουσία, ένας άλλος διεκδικητής του θρόνου, ο Χαλίντ μπιν Μπαργκάς κατέλαβε το παλάτι και αυτοανακηρύχθηκε σουλτάνος. Οι Βρετανοί αντέδρασαν την επόμενη ημέρα, στις 26 Αυγούστου 1896 στέλνοντας τελεσίγραφο στον Χαλίντ ώστε να εκκενώσει το παλάτι μέχρι τις 9:00 π.μ. της 27ης Αυγούστου. Όταν ο Χαλίντ αρνήθηκε τα Βρετανικά πολεμικά πλοία βομβάρδισαν το παλάτι και άλλους στρατηγικούς στόχους στην πόλη αναγκάζοντας τον Χαλίντ και την ομάδα του να διαφύγουν. Σύμφωνα με το βιβλίο Γκίνες ο επακόλουθος Αγγλο-Ζανζιβαρινός Πόλεμος ήταν ο συντομότερος πόλεμος της Ιστορίας, και την ίδια μέρα ο Χαμούντ ανέβηκε στον θρόνο ως Σουλτάνος.

Ο Χαμούντ απαίτησε την απαγόρευση της δουλείας στη Ζανζιβάρη και την ελευθέρωση όλων των δούλων.

Πέθανε στις 18 Ιουλίου 1902 και τον διαδέχτηκε ο μεγαλύτερος γιος του, Αλί μπιν Χαμούντ.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (πολλαπλές γλώσσες) *geni.com*.
2. 1 2  Zanzibar

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Hamoud bin Mohammed στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 5061153184551927100008
* LCCN: n2018040226

 |

 |
Ο **Χρήστος Ράπτης** (1940 - 2 Φεβρουαρίου 1996) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος, αθλητικογράφος και τηλεπαρουσιαστής.

Βίος
----

Γεννήθηκε το 1940 στην Αθήνα. Ξεκίνησε την δημοσιογραφία από τα εφηβικά του χρόνια και, μεταξύ άλλων, εργάστηκε στις εφημερίδες «*Δημοκρατική Αλλαγή*», «*Φως των Σπορ*», «*Απογευματινή*», «*Ακρόπολις*» και «*Ελεύθερος Τύπος*». Επίσης, εργάστηκε σε εφημερίδες της ελληνικής ομογένειας στις ΗΠΑ κατά την παραμονή του εκεί.

Τηλεοπτικά, έγινε γνωστός από την παρουσίαση της εκπομπής «*Η Ώρα του Αθλητισμού*» στην ΕΡΤ, κατά την δεκαετία του 1980, ενώ κάποιες φορές συμμετείχε και ως σχολιαστής στην «*Αθλητική Κυριακή*». Ξεχώριζε για τα χαρακτηριστικά γυαλιά μυωπίας του, τα οποία έμοιαζαν με γυαλιά ηλίου. Διατέλεσε επί σειρά ετών μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Πανελληνίου Συνδέσμου Αθλητικού Τύπου (ΠΣΑΤ).

Πέθανε στις 2 Φεβρουαρίου 1996, σε ηλικία 56 ετών, ύστερα από μακρόχρονη ασθένεια. Ως φόρο τιμής, ο ΠΣΑΤ αποφάσισε να καθιερώσει στην μνήμη του έπαθλο σε νέα αθλητή, καθώς και να καταθέσει ποσό στο Ταμείο Αθλητικών Συντακτών.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6  «Στερνό αντίο: πέθανε χθες ο Χ. Ράπτης», Η Καθημερινή, Σάββατο 3 Φεβρουαρίου 1996
Ο **Χρήστος Πετρινιώτης** ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής, διεθνής με όλες τις Εθνικές Ομάδες των Υποδομών, γεννημένος στις 12 Απριλίου του 1958. Στις 7 Φεβρουαρίου του 2016 απεβίωσε στην Αθήνα, νικημένος στα 57 του χρόνια από τον καρκίνο (νοσηλευόταν στο νοσοκομείο "Άγιος Σάββας) και κηδεύτηκε την επόμενη μέρα στο κοιμητήριο του χωριού του.

Καριέρα
-------

### Ποδοσφαιρική καριέρα

Αγωνίσθηκε ως επιθετικός ξεκινώντας σε ηλικία 16 ετών το 1974 από τον ερασιτεχνικό σύλλογο Γ.Σ. Πατησίων που αγωνιζόταν στο τοπικό πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Αθηνών (ήταν συμπαίκτες με το Δημήτρη Πίττα). Στη συνέχεια έκανε αξιοσημείωτη επαγγελματική ποδοσφαιρική καριέρα σε διάφορες ομάδες, όπως οι Φωστήρας (έπαιξε από την περίοδο 1976-77), Παναθηναϊκός, Απόλλων Αθηνών, ΠΑΣ Γιάννινα, Προοδευτική, η Παναχαϊκή, Παναιτωλικός και ο Α.Π.Σ. Κόρινθος. Τερμάτισε τη σταδιοδρομία του στο σύλλογο της γενέτειράς του, τον Τοξότη Μπολατίου (Ε.Π.Σ. Κορινθίας). Στην Α΄ Εθνική κατηγορία είχε λάβει μέρος σε 66 επίσημους αγώνες πρωταθλήματος και είχε πετύχει 12 τέρματα.

### Προπονητική καριέρα

Μετά τη λήξη της ποδοσφαιρικής του καριέρας διατέλεσε προπονητής σε πολλούς συλλόγους των χαμηλότερων Εθνικών κατηγοριών, μεταξύ των οποίων ο Παναιγιάλειος, η Θύελλα Πατρών, η Κόρινθος, ο ΠΑΟ Λουτρακίου κ.α.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *"Έφυγε ο Χρήστος Πετρινιώτης"*[*νεκρός σύνδεσμος*]
2. ↑  «*"Εφυγε" ο Χρήστος Πετρινιώτης*». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Φεβρουαρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 7 Φεβρουαρίου 2016.
3. ↑  Φύλλο εφημερίδας "*Αθλητική Ηχώ*" της 17 Φεβρουαρίου 1976, σελ. 2
4. ↑  εφ. Αθλητική Ηχώ, 3/8/1982, σελ. 1, 2
5. ↑  εφ. Αθλητική Ηχώ, 17/7/1985
6. ↑  *"Η ΠΑΝΑΧΑΪΚΗ ΠΗΡΕ ΠΕΤΡΙΝΙΩΤΗ"*, εφ. Αθλητική Ηχώ, 6/8/1986, σελ. 6
7. ↑  "Ο Παναιτωλικός πήρε τον Πετρινιώτη", εφ. Ο Φίλαθλος, 17/12/1987, σελ. 4

Πηγές
-----

* Διεθνής ιστοσελίδα για το παγκόσμιο ποδόσφαιρο
* Γεώργιος Παγιωτέλης, "Το Έπος της Α΄ Εθνικής", περιοδικό "Παγκόσμιοι", τεύχη ετών 1994 - 1998
* "60 Χρόνια Ποδόσφαιρο και ΠΡΟ-ΠΟ", έκδοση εφημερίδας "Προπόραμα", Αθήνα 2000
Ο μουσικός όρος **χορικό πρελούδιο** (αγγλ. *choral prelude*, γερμ. *Choralvorspiel*) αναφέρεται σε μικρής κλίμακας σύνθεση για εκκλησιαστικό όργανο, η θεματολογία της οποίας αντλείται από τη μελωδία ενός ή περισσότερων χορικών. Ως μουσικό είδος άνθισε την εποχή του Μπαρόκ, κατά κύριο λόγο στη Γερμανία· κύριος εκπρόσωπός του θεωρείται ο Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ, ο οποίος παρέθεσε 46 δείγματα του είδους στο έργο για όργανο *"Orgelbüchlein"* (*μικρό βιλίο για όργανο*).

Το χορικό πρελούδιο είναι κατά βάση μια πολυφωνική σύνθεση, στην οποία ωστόσο η κύρια μελωδία (το χορικό αυτό καθαυτό) είναι απόλυτα ευδιάκριτο. Το χορικό μπορεί να εμφανίζεται σε οποιαδήποτε φωνή, εντούτοις η συνηθέστερη τοποθέτησή του είναι στη χαμηλότερη φωνή· έτσι, η μελωδία της σύνθεσης βρίσκεται στον μπάσο, πράγμα που σημαίνει ότι εκτελείται κατά κύριο λόγο στο μέρος των ποδόπληκτρων ενός οργάνου. Η λογική πίσω από την πρακτική αυτή εφαρμογή, εξηγείται από την εκ των πραγμάτων μεγαλύτερη δυναμική των βαθύφωνων αυλών και άρα το ευδιάκριτο της μελωδίας που αυτή παρέχει. Σαφώς, δεν είναι σπάνια η τοποθέτηση του χορικού και σε άλλες φωνές, με την προϋπόθεση ότι για την εκτέλεσή του θα χρησιμοποιηθούν πιο ηχηρά και ευδιάκριτα ρεγκίστρα (ηχοχρώμματα του οργάνου) σε σχέση με τη συνοδεία. 

Ως μέρος της λειτουργικής μουσικής της Προτεσταντικής Εκκλησίας, το χορικό πρελούδιο πιθανολογείται ότι λειτουργούσε ως προάγγελος του κάθε ύμνου, προετοιμάζοντας έτσι το εκκλησίασμα για την ψαλμωδία. Η χρήση του χορικού δεν περιορίζεται στα χορικά πρελούδια, αλλά βρίσκει έδαφος ανάπτυξης και σε άλλα θρησκευτικά μουσικά είδη, όπως το ορατόριο, την καντάτα, το πάθος κλπ.

Εκτός από τα πολυάριθμα δείγματα γραφής του Μπαχ, σπουδαία θεωρούνται και τα αντίστοιχα έργα των Ντήτριχ Μπουξτεχούντε και Γιόχαν Πάχελμπελ, ενώ στη νεότερη εποχή σημαντική στο είδος είναι η συνεισφορά του Γιοχάνες Μπραμς καθώς και του Μαξ Ρέγκερ.

Πηγές
-----

* Marshall R.L. λήμμα *Choral prelude* στο *The New Grove Dictionary of Music and Musicians* Λονδίνο, 1991
Ο **Χορστ Στάλμπεργκ** (*γερμανικά: Horst Stahlberg*), γεννημένος στις 14 Φεβρουαρίου 1937, είναι Γερμανός πρώην πρωταθλητής της αντισφαίρισης στην Ανατολική Γερμανία και σήμερα προπονητής. Μαζί με τους Πέτερ Φέρμαν, Βέρνερ Ράουτενμπεργκ και Κόνραντ Τσάνγκερ ήταν από τους καλύτερους αντισφαιριστές της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας στη δεκαετία του 1950 και του 1960. Ο Ίδιος ήταν την ίδια περίοδο Νο1 στην ανατολική Γερμανία.

Το 1955 κέρδισε τρεις τίτλους στο εθνικό πρωτάθλημα της ανατολικής Γερμανίας. Σε ηλικία 20 ετών κέρδισε το διεθνές τουρνουά της Zinnowitz και του επετράπη να ταξιδέψει με τον Κόνραντ Τσάνγκερ για να συμμετάσχουν στο διπλό του Διεθνές τουρνουά της Αιγύπτου κατά το επόμενο έτος όπου πήραν την τρίτη θέση. Το 1960 νίκησε στο μεικτό στο Κάιρο, το 1961 συμμετείχε σε ένα τουρνουά στο Βόλφσμπουργκ και σε ένα τουρνουά του τένις κλαμπ Μπλάου Βάις στο Δυτικό Βερολίνο. Το 1961 βρισκόταν σε τουρνουά στην Δυτική Γερμανία μαζί με άλλους συμπαίκτες του και επιστρέφοντας στο Βερολίνο συνάντησαν φράχτες στον σταθμό, είχε γίνει ο χωρισμός της Γερμανίας, αλλά επέλεξαν να επιστρέψουν και να μην μείνουν στη Δυτική πλευρά, ο ίδιος σαν αντίδραση αποσύρθηκε προσωρινά από το άθλημα στο Πότσνταμ. Εκεί εργάστηκε ως πλήρους απασχόλησης καθηγητής φυσικής αγωγής και αργότερα γράφτηκε στον τοπικό σύλλογο αντισφαίρισης.

Την ίδια χρονιά κέρδισε το διεθνές τουρνουά της Zinnowitz για δεύτερη και τελευταία φορά. Τη δεκαετία του 1980 ήταν προπονητής ποδοσφαίρου της "Motor Babelsberg".

Μετά την πτώση του τείχους πήρε το ασημένιο παράσημο της τιμής της Γερμανικής Ομοσπονδίας αντισφαίρισης (DTB) σε ασήμι επειδή ήταν υποψήφια για την επιλογή του Βερολίνου-Βραδεμβούργου τέσσερις φορές. Στην συνέχεια δούλεψε σαν προπονητής αντισφαίρισης στον τοπικό σύλλογο.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Tennis als Leistungssport in der DDR
2. ↑  Vgl. „Hervorragender Erfolg in Kairo", in: Tennis 4(1960)4, S. 50. Kluge gibt für diesen internationalen Erfolg das Jahr 1959 an, in dem Stahlberg und Johannes aber der Paarung Gaeta/Argon mit 3:6, 4:6 in Runde zwei unterlagen. Vgl. KLUGE, Lexikon, S. 371.
3. 1 2  «Tennis-Legende und Fußball-Trainer – Potsdamer Urgestein Horst .». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Φεβρουαρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 5 Νοεμβρίου 2017.
4. ↑  Vgl. KLUGE, Lexikon, S. 371. Bei K. ULLRICH, Momentaufnahmen. Zeitzeugen zum DDR-Sport
befragt von Klaus Ullrich, Berlin (Ost) 1989, S. 117 ist von „lediglich" 0:10 Punkten die Rede.
5. ↑  Vgl. ULLRICH, Momentaufnahmen, S. 117.

Πηγές
-----

* Streppelhoff, R.: *Tennis als Leistungssport in der DDR* in: Stadion, Internationale Zeitschrift für Geschichte des Sports 23 (2007) 2, S. 243–264
Η **Χαρά (Χαρίκλεια) Σαββίδου** (γεννήθηκε στις 17 Μαΐου 1990) είναι Ελληνίδα επαγγελματίας αθλήτρια πετοσφαίρισης που αγωνίζεται με τη φανέλα του Ερμή Δράμας ως πασαδόρος.

Καριέρα
-------

Η Χαρά Σαββίδου έκανε τα πρώτα της βήματα στο χώρο της πετοσφαίρισης στις ακαδημίες του Ερμή Δράμας, στις οποίες βρέθηκε το 2005, σε ηλικία 15 ετών. Από την ομάδα της Δράμας αποχώρησε μετά από τρία χρόνια συνεχούς παρουσίας.

Το καλοκαίρι του 2008, η Χαρά Σαββίδου έκανε το μεγάλο άλμα στην καριέρα της και μετεγγράφη στον Ολυμπιακό Πειραιώς. Στην ομάδα του Πειραιά παρέμεινε για τέσσερα χρόνια και συγκεκριμένα μέχρι το 2011, έχοντας κατακτήσει προηγουμένως ισάριθμες φορές τη 2η φάση στην τελική βαθμολογία της Α1 γυναικών. Ωστόσο, κατάφερε να κατακτήσει και το Κύπελλο Ελλάδας του 2011, γεγονός πολύ σημαντικό για το σύλλογο, καθώς ήταν το πρώτο τρόπαιο που κατακτούσε σε εθνικό επίπεδο το συγκεκριμένο τμήμα από την ίδρυσή του και μέχρι εκείνη τη χρονιά.

Το 2011 αποχώρησε από την ομάδα του Πειραιά και μεταπήδησε στην Αρτέμιδα Κορυδαλλού. Στην ομάδα του Κορυδαλλού παρέμεινε μέχρι και το τέλος της αγωνιστικής περιόδου 2013-14.

Τον Μάΐο του 2014, η Χαρά Σαββίδου συμφώνησε να επιστρέψει στον Ερμή Δράμας, την ομάδα από την οποία ξεκίνησε την καριέρα της.

Διεθνείς συμμετοχές
-------------------

Η Χαρά Σαββίδου έχει πραγματοποιήσει μέχρι στιγμής μία συμμετοχή με την Εθνική ομάδα πετοσφαίρισης της Ελλάδας. Μάλιστα, είχε κληθεί στην προεπιλογή της Εθνικής το 2009 από τον τότε ομοσπονδιακό προπονητή της Εθνικής Γυναικών, Γιώργο Λυκούδη, για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος, τους Μεσογειακούς Αγώνες και το Ευρωπαϊκό Λιγκ.

Τίτλοι
------

* 1 Κύπελλο Ελλάδας: 2011

Πηγές
-----

* Το προφίλ της Χαράς Σαββίδου στο onsports.gr
* Οι διεθνείς συμμετοχές της Χαράς Σαββίδου
* Ρόστερ Αρτέμιδος Κορυδαλλού για το 2011-12
* Επιστρέφει στον Ερμή Δράμας η Σαββίδου[*νεκρός σύνδεσμος*]
Το **Χέρνεσαντ** (*Härnösand*) είναι παραθαλάσσια πόλη και αστική περιοχή της Σουηδίας με 17.556 κατοίκους τον Δεκέμβριο του 2010. Είναι έδρα του ομώνυμου δήμου και πρωτεύουσα της κομητείας Βέστερνόρλαντ (η οποία έχει έκταση παρόμοια με αυτή της Πελοποννήσου), στην ιστορική επαρχία Όνγεμανλάντ. Αποκαλείται «η πύλη προς την Υψηλή Ακτή», εξαιτίας του τοπίου λίγα μίλια προς τα βόρεια. Το Χέρνεσαντ είναι επίσης έδρα επισκόπου της Εκκλησίας της Σουηδίας. Ο πληθυσμός της μητροπολιτικής του περιοχής το 2010 ήταν 24.922 κάτοικοι.

Γεωγραφία και κλίμα
-------------------

Το Χέρνεσαντ είναι κτισμένο στις δυτικές ακτές του Βοθνι(α)κού Κόλπου, σε επίπεδη περιοχή καθώς το μεσοσταθμικό του υψόμετρο είναι μόλις 1 μέτρο πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Η έκταση του δήμου είναι 10,89 τετραγωνικά χιλιόμετρα.

Ευρισκόμενο σε γεωγραφικές συντεταγμένες πλάτος 62°38΄ Βόρειο και μήκος 17°56΄ Ανατολικό, το Χέρνεσαντ είναι περίπου στο μέσο μεταξύ του νοτιότερου και του βορειότερου σημείου της Σουηδίας, στη βορειότερη εσχατιά της ζώνης του υγρού ηπειρωτικού κλίματος, με σημαντική την επίδραση της θάλασσας, που συντείνει στο να είναι μια πόλη με ψυχρούς μεν, αλλά όχι πολύ δριμείς χειμώνες. Οι μέσες ετήσιες ατμοσφαιρικές κατακρημνίσεις (βροχή και χιόνι) είναι 721,2 χιλιοστόμετρα. Η μέγιστη θερμοκρασία που καταγράφηκε από το 1901 μέχρι σήμερα ήταν 32,7 °C, ενώ η ελάχιστη ήταν −34,7 °C.

Οικονομία και ασχολίες
----------------------

Από τους μεγαλύτερους εργοδότες στην πόλη είναι η εταιρεία παροχής υπηρεσιών διαδικτύου και καλωδιακής τηλεοράσεως Com Hem. Ο τουρισμός βασίζεται στις υπαίθριες δραστηριότητες: σκι και παγοδρομίες τον χειμώνα, οδοιπορία, καγιάκ και ορειβασία το καλοκαίρι. Η πόλη διαθέτει μια πλαζ για το καλοκαίρι, τη Σμίτινγκεν.

* Η δύο φορές χρυσή ολυμπιονίκης στο κέρλινγκ Ανέτ Νόρμπεργκ γεννήθηκε στην πόλη, όπως και η ηθοποιός Λένα Έντρε. Επίσης, στο Χέρνεσαντ πήγαινε σχολείο ο φυσικός Άντερς Όνγκστρεμ, που γεννήθηκε στο γειτονικό Λέγκντε.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος του δήμου
* Η πόλη στο Wikivoyage

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Statistiska tätorter 2020, befolkning, landareal, befolkningstäthet per tätort». *Statistical localities 2020*. Statistics Sweden. 24  Νοεμβρίου 2021.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 134870054
* LCCN: n80144662
* GND: 4314930-3

 |

 |
Ο **Χέρμπερτ Νόιμαν** (γεννημένος στις 14 Νοεμβρίου 1953 στην Κολωνία) είναι Γερμανός παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στη θέση του μέσου. Έχει ασχοληθεί με το ποδόσφαιρο τόσο σαν ποδοσφαιριστής όσο και σαν προπονητής.

Καριέρα
-------

Ο Χέρμπερτ Νόιμαν έκανε τα πρώτα του επαγγελματικά βήματα στο χώρο του ποδοσφαίρου το 1972 στα 19 του, στην Κολωνία, στην οποία παρέμεινε για οκτώ ολόκληρα χρόνια πραγματοποιώντας συνολικά 184 εμφανίσεις και πετυχαίνοντας 35 γκολ.

Το καλοκαίρι του 1980 μεταπήδησε από τη Γερμανία στην Ιταλία για χάρη της Ουντινέζε. Με την ομάδα του Ούντινε αγωνίστηκε για ένα χρόνο πραγματοποιώντας συνολικά 25 εμφανίσεις και πετυχαίνοντας ένα γκολ.

Την επόμενη σεζόν (1981-82) αγωνίστηκε και πάλι στο Ιταλικό Πρωτάθλημα, αυτή τη φορά με τη φανέλα της Μπολόνια, με την οποία πέτυχε ένα γκολ στις 20 συνολικά εμφανίσεις που πραγματοποίησε.

Τον Ιούλιο του 1982 επέστρεψε στη Γερμανία για λογαριασμό της Κολωνίας. Με τη Γερμανική ομάδα πραγματοποίησε 10 εμφανίσεις ενώ κατάφερε να πετύχει και ένα γκολ.

Το 1983 έφυγε από τη Γερμανία με προορισμό την Ελλάδα και συγκεκριμένα τον Ολυμπιακό Πειραιώς, στον οποίο αγωνίστηκε για ένα χρόνο στο ελληνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου, πραγματοποιώντας συνολικά 23 εμφανίσεις και πετυχαίνοντας και 4 γκολ.

Επόμενος σταθμός στην καριέρα του ήταν η ελβετική Κιάσσο, στην οποία αγωνίστηκε μέχρι το 1987, όταν και αποφάσισε να κρεμάσει τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια σε ηλικία 34 ετών.

Προπονητική καριέρα
-------------------

Μετά το τέλος της καριέρα του ως επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο Χέρμπερτ Νόιμαν αποφάσισε να συνεχίσει να ασχολείται με το άθλημα του ποδοσφαίρου από ένα άλλο πόστο, αυτό του προπονητή. 

Μέχρι στιγμής έχει διατελέσει προπονητής των Κιάσο, Ζυρίχη, Φίτεσε, Ιστανμπούλσπορ, Άντερλεχτ, Μπρέντα και Φένλο.

Διεθνείς συμμετοχές
-------------------

Ο Χέρμπερτ Νόιμαν χρίστηκε μία φορά διεθνής με την εθνική ομάδα ανδρών της Γερμανίας. Ήταν στο νικηφόρο εντός έδρας φιλικό αγώνα της ομάδας με αντίπαλο την αντίστοιχη εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Αγγλίας, ο οποίος πραγματοποιήθηκε στις 22 Φεβρουαρίου του 1978 με τον Νόιμαν να αποτελεί μέλος της βασικής ενδεκάδας (τελικό σκορ 2-1). Νωρίτερα, είχε πραγματοποιήσει άλλες 3 συμμετοχές με την γερμανική εθνική ομάδα Κ21 και Κ18.

Εξωτερικές πηγές
----------------

* Το προφίλ του Χέρμπερτ Νόιμαν στο transfermarkt.co.uk
* Το προφίλ του Χέρμπερτ Νόιμαν στο worldfootball.net
Ο **Χαγιάτο Τάνι** (ιαπ:.谷 隼人, γεννημένος στις 9 Σεπτεμβρίου 1946 ως Hajime Iwatani) είναι Ιάπωνας ηθοποιός τηλεόρασης και παρουσιαστής.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στην Kirishima, Kagoshima στην Ιαπωνία και μεγάλωσε στο Σασέμπο, Ναγκασάκι. Παντρεύτηκε την πρώτη του σύζυγο το 1971 και παντρεύτηκε τη δεύτερη σύζυγό του, την Κίκο Ματσούκα, το 1981, αφού εμφανίστηκαν μαζί σε διάφορες τηλεοπτικές εκπομπές. Ο Tani συγγράφει επί του παρόντος έναν οδηγό φαγητού, όπου αναλύει τη διατήρηση ενός υγιεινού τρόπου ζωής. Οι ρόλοι του Tani περιλαμβάνουν τον στρατηγό Λι στο *Κάστρο του Τακέσι* και τον διοικητή Σουκγκάτα στη σειρά Super Sentai Hikari Sentai Maskman του 1987. Μερικές φορές αναφέρεται επίσης ως Χαγιάτι Τάνι.

Φιλμογραφία
-----------

### Ταινίες

* *Rampaging Dragon of the North* (1966)
* *Zoku Soshiki Bōryoku* (1967)
* *Σχολείο του Αγίου Θηρίου* (1974), Kenta Aoki

### Τηλεόραση

* *Key Hunter* (1968–73), Tatsuhiko Shima
* *Tokugawa Ieyasu* (1983), Ōno Harunaga
* *Το κάστρο του Τακέσι* (1986 – 1990), Στρατηγός Λι
* *Hikari Sentai Maskman* (1987-1988)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Χαγιάτο Τάνι στην IMDb
Η Νότια Στοά στην Αρχαία Ολυμπία
Η **Νότια Στοά** βρίσκεται στην Αρχαία Ολυμπία και αποτελούσε το νότιο όριο και είσοδο στον ιερό χώρο της Άλτεως από την πλευρά του ποταμού Αλφειού. Βρίσκεται νότια του Βουλευτηρίου και πιθανολογείται ότι μπροστά της περνούσε η Ιερή Οδός που ένωνε την Ήλιδα και τον Ιππόδρομο της Ολυμπίας.

Περιγραφή και ιστορικά στοιχεία
-------------------------------

Σχέδιο της Αρχαίας Ολυμπίας, η Νότια Στοά στον αριθμό 32
Η **Νότια Στοά**, (βλ. κάτοψη}, κτίστηκε την ίδια περίοδο με τη Στοά της Ηχούς γύρω στο 360 π.Χ. με 350 π.Χ.. Ήταν κτισμένη από ντόπιο κογχυλιάτη λίθο, ενώ η κρηπίδα της ήταν μαρμάρινη. Είχε μήκος ήταν περίπου 80 μ. και βάθος περίπου 13,50 μ. Η πρόσοψή της ήταν η νότια, προς την πλευρά του ποταμού Αλφειού. Η εξωτερική κιονοστοιχία της στοάς περιβάλλει τις τρεις πλευρές της, με έξι δωρικούς κίονες σε κάθε στενή πλευρά και τριάντα τέσσερις δωρικούς κίονες στη νότια. Στο μέσον της πρόσοψης δημιουργείται ένα είδος πρόπυλου, με βάθος περίπου 7 μ. το οποίο δίνει στην κάτοψη της στοάς σχήμα Τ. Το πρόπυλο έχει έξι δωρικούς κίονες στην πρόσοψη και από τρεις σε κάθε πλευρά. Στο εσωτερικό του κτηρίου υπήρχε μία δεύτερη, κορινθιακή κιονοστοιχία, αποτελούμενη από δεκαεπτά κίονες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Εγκυκλοπαίδεια Δομή*, τομ.12, σελ.96, Αθήνα
2. ↑  «από τον κόμβο *Οδυσσεύς* του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Φεβρουαρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 17 Απριλίου 2016.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* η Νότια Στοά όπως αναφέρεται στη ψηφιακή βιβλιοθήκη Perseus του Tuft University
Συντεταγμένες: 40°15′18.4″N 22°3′54.9″E﻿ / ﻿40.255111°N 22.065250°E﻿ / 40.255111; 22.065250

Ο **Άγιος Νικόλαος** είναι μεταβυζαντινός ορθόδοξος ναός του 16ου αιώνα στο Βελβεντό της Περιφερειακής Ενότητας Κοζάνης στη Δυτική Μακεδονία.

Περιγραφή και ιστορικά στοιχεία
-------------------------------

Ο Άγιος Νικόλαος βρίσκεται στην κωμόπολη του Βελβεντού, κοντά στον χρονικά προγενέστερο ναό του Αγίου Μηνά και είναι κτίσμα των τελών του 16ου αιώνα, εποχή κατά την οποία, σύμφωνα με κτητορική επιγραφή, ανακαινίστηκε με δαπάνες του τοπικού προύχοντα Γεωργίου Μουτάφη. Πρόκειται για μονόχωρο ναό με ξύλινο σκεπαστό εξώστη στη νότια πλευρά του, στοιχείο που χαρακτηρίζει τις εκκλησίες εκείνης της περιόδου. Στο εσωτερικό του διαθέτει τέμπλο του 1591 (αναφέρεται ως το παλαιότερο χρονολογημένο στην Ελλάδα), τοιχογραφίες του 1588 (έργα ζωγράφου ονόματι Νικόλαος) και τμήματα προγενέστερων τοιχογραφιών που ανάγονται στα τέλη του 14ου αιώνα.

Αρχικά ήταν μοναστηριακού τύπου, ενώ λειτουργούσε ως ενοριακός ναός μέχρι και τα μέσα της δεκαετίας του 1930. Ακολούθησαν κατά τις επόμενες δεκαετίες διάφορες επεμβάσεις, καθώς και εργασίες συντήρησης από το 1996 μέχρι και το 2000, με αποτέλεσμα στη σημερινή του μορφή να αποτελείται από τον κυρίως ναό και τον εξώστη (χαγιάτι), καθώς και από έναν σύγχρονο στεγασμένο χώρο για την προστασία των τοιχογραφιών, ως αντιστάθμισμα στον κατεστραμμένο νάρθηκα.

Εικόνες
-------

* Άποψη του ξύλινου εξώστη.Άποψη του ξύλινου εξώστη.
* Τοιχογραφίες.Τοιχογραφίες.
* Τοιχογραφίες.Τοιχογραφίες.
* Λεπτομέρεια τοιχογραφίας.Λεπτομέρεια τοιχογραφίας.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  Τσιλιπάκου, Αγαθονίκη. «Ναός Αγίου Νικολάου Βελβεντού». *odysseus.culture.gr*. Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Δεκεμβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 26 Ιανουαρίου 2021.
2. 1 2  Κουταβάς, σελ. 27
3. ↑  Τζινίκου-Κακούλη 1992, σελ. 184-186

Πηγές
-----

* Κουταβάς, Σπύρος. *Βελβεντό. Περιήγηση σε έναν τόπο προικισμένο με πλούσια φύση, αξιόλογο πολιτισμό και φιλόξενους κατοίκους*. Δήμος Βελβεντού.
* Τζινίκου-Κακούλη, Αθηνά (1992). *Λαογραφικοί αντίλαλοι του Βελβεντού* (2η έκδοση).
Ως **Whataboutism** , επίσης γνωστό ως whataboutery (στα ελληνικά: ***Ναι αλλά για...***), είναι μια παραλλαγή λογικής πλάνης επιρρίπτοντας ευθύνες σε έναν αντίπαλο ή ανασκευάζοντας το επιχείρημα του.

Ετυμολογία
----------

Σύμφωνα με τον λεξικογράφο Ben Zimmer, ο όρος whataboutery εμφανίστηκε αρκετά χρόνια πριν από το whataboutism, με παρόμοιο νόημα. Αναφέρεται για πρώτη φορά σε μια επιστολή του 1974 του Sean O'Conaill, η οποία δημοσιεύθηκε στους Ιρλανδικούς Times κάνοντας λόγο για "Whatabouts".

Ανάλυση
-------

### Ψυχολογικά κίνητρα

Ο φιλόσοφος Μέρολντ Γουέστφαλ είπε ότι μόνο οι άνθρωποι που γνωρίζουν ότι είναι ένοχοι για κάτι "μπορούν να βρουν παρηγοριά όταν βρίσκουν τους άλλους εξίσου κακούς ή χειρότερους". Το Whataboutery, ασκείται από τις δύο πλευρές της Ιρλανδίας πάνω στο Ιρλανδικό ζήτημα, ήταν «μία από τις συχνότερες μορφές διαφυγής της προσωπικής ηθικής ευθύνης», σύμφωνα με τον Επίσκοπο (αργότερα καρδινάλιο) Κάλαλ Ντάλι.

### Εσκεμμένα δυσφήμιση

Το Whataboutism εστιάζει συνήθως στα αδικήματα ενός αντιπάλου για να τον δυσφημήσει, αλλά, σε μια αντιστροφή αυτής της συνήθους κατεύθυνσης, μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για να δυσφημίσει τον εαυτό του, ενώ κάποιος αρνείται να επικρίνει έναν σύμμαχο. Κατά τη διάρκεια της προεδρικής εκστρατείας των ΗΠΑ το 2016 , όταν οι New York Times ρώτησαν τον υποψήφιο Ντόναλντ Τραμπ για τη μεταχείριση του Τούρκου Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν σε δημοσιογράφους, δασκάλους και αντιφρονούντες, ο Τραμπ απάντησε με κριτική για την ιστορία των ΗΠΑ για τις πολιτικές ελευθερίες.

### Ανησυχίες για τα αποτελέσματα

Ο Joe Austin ήταν επικριτικός για την πρακτική του Whataboutism στη Βόρεια Ιρλανδία σε ένα άρθρο του το 1994, γράφοντας: "δεν έχω καθόλου χρόνο για το" Whataboutism "... αν το υποστηρίζετε αυτό, είναι ακατάλληλο. "Το 2017, ο New Yorker περιέγραψε την τακτική ως "στρατηγική ψευδών ηθικών ισοδυναμιών", και ο Clarence Page χαρακτήρισε την τεχνική "μια μορφή λογικής jiu-jitsu".
Ο **Χαράλαμπος Θεοδωρίδης** ήταν Έλληνας πανεπιστημιακός.

Βιογραφικό
----------

Γεννήθηκε το 1883 στην Καισάρεια της Καππαδοκίας στη Μικρά Ασία. 

Το 1900 αποφοίτησε από τη Μεγάλη του Γένους Σχολή στην Κωνσταντινούπολη. Το 1913 πήρε πτυχίο φιλολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1915 έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στην αρχαία ελληνική λογοτεχνία, ιστορία και φιλοσοφία στα Πανεπιστήμια της Λειψίας και του Μονάχου. Το 1918 αναγορεύτηκε διδάκτωρ της φιλοσοφίας με τη διατριβή «*Κοινωνικές εκδηλώσεις του ερωτικού συναισθήματος*». Το 1919 επέστρεψε στην Ελλάδα. Το 1921 διορίστηκε ως φιλόλογος και το 1925, έτος ίδρυσης του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, κατέλαβε την έδρα της φιλοσοφίας.

Με το έργο του 1954 "Επίκουρος, η αληθινή όψη του αρχαίου κόσμου", έγινε ο πρώτος σύγχρονος Έλληνας που ασχολήθηκε συστηματικά με το φιλόσοφο Επίκουρο και άνοιξε τον δρόμο προς την επανακάλυψη της επικούρειας φιλοσοφίας στην εποχή μας.

Πέθανε στην Αθήνα το βράδυ της 17ης προς 18η Νοεμβρίου 1957.

Έργα
----

* «*Μελέτη για τον Στέφαν Γκιόρκε*», δοκίμιο, 1921
* «*Η θέση της σημερινής ψυχολογίας*», δοκίμιο, 1921
* «*Το συναισθηματικό στη διανόηση του Καντ*», δοκίμιο, 1924
* «*Εισαγωγή στη φιλοσοφία*», 1933
* «*Ιστορία της ελληνικής φιλοσοφίας*», μετάφραση του έργου των Τσέλλερ και Νέστλε, 1942.
* «*Επίκουρος, η αληθινή όψη του αρχαίου κόσμου*», 1954
* «*Εισαγωγή στη φιλοσοφία*» (εμπλουτισμένη έκδοση), 1955
* «*Ο χειμώνας του 1941-42: χρονικό της κατοχής*», Κέδρος, Αθήνα 1980

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Επικούρεια Φιλοσοφία - Ο κήπος του Επίκουρου

Πηγές
-----

* Γεώργιος Σ. Δημητράκος, «*Χαράλαμπος Θεοδωρίδης, ο φιλόσοφος, ο δάσκαλος, ο αγωνιστής*», Νέα Παιδεία 32 (1984), 120-132
ΧαρίσσαΤο **χαρίσσα** (αρμενικά: հարիսա‎) είναι αρμενικό πιάτο από την πεδιάδα του Αραράτ. Είναι παχύς χυλός από κορκότ (ξερό ή ψημένο πλιγούρι) και πλούσιο σε λίπος κρέας, συνήθως κοτόπουλο ή αρνί. Τα βότανα αντικαθιστούν το κρέας στο χαρίσσα όταν οι αρμενικές θρησκευτικές ημέρες απαιτούν νηστεία και μετάνοια. Η εξαιρετικά μεγάλη διαδικασία μαγειρέματος είναι ένα ουσιαστικό μέρος της παράδοσης του χαρίσσα. Όπως και άλλα τελετουργικά πιάτα, ο χρόνος που απαιτείται για την προετοιμασία είναι μέρος της πολύτιμης αξίας του.

Ετυμολογία
----------

Σερβιρισμένο με πλευρές
Το πιάτο υπάρχει από τους αρχαίους χρόνους. Οι ιστορίες διαφέρουν ως προς την προέλευση του πιάτου. Σύμφωνα με την αρμένικη παράδοση, ο πολιούχος της Αρμενίας, ο Γρηγόριος ο Φωτιστής, πρόσφερε ένα γεύμα με αγάπη και φιλανθρωπία στους φτωχούς. Δεν υπήρχαν αρκετά πρόβατα για να ταΐσει τα πλήθη, επομένως προστέθηκε σιτάρι στα δοχεία μαγειρέματος. Παρατήρησαν ότι το σιτάρι κολλούσε στον πάτο των καζανιών. Ο Άγιος Γρηγόριος φώναξε "*Χαρέχ! Ανακατέψτε*!" Έτσι, το όνομα του πιάτου, χαρίσσα, ήρθε από τα άγια δικά του λόγια. Το Χαρίσσα προσφέρεται ως φιλανθρωπικό γεύμα από τότε. Το πιάτο παραδοσιακά σερβίρεται στην ημέρα του Πάσχα. Μαγειρεύεται από πολλούς Αρμένιους της διασποράς και επίσης θεωρείται το εθνικό πιάτο της Αρμενίας.

Εκτός Αρμενίας
--------------

Είναι γνωστό ότι το χαρίσσα βοήθησε τους Αρμένιους του Μουσά Λερ να επιβιώσουν κατά τη διάρκεια της αντίστασης του 1915.

Το Χαρίσσα είναι πολύ συχνό σε χωριά του Λιβάνου, μεταξύ των διαφόρων εθνοτικών του κοινοτήτων, το οποίο μαγειρεύεται σε μια μεγάλη κατσαρόλα κατά τις θρησκευτικές εορτές σε συγκέντρωση του χωριού. Επιπλέον, το χαρίσσα χρησιμοποιείται από τους Ασσυρίους ως πιάτο στο Έεντα Ζόορα*,* τα Χριστούγεννα και το Έεντα Γκούρα*,* το Πάσχα. Το Χαρίσσα είναι πολύ παρόμοιο με το δημοφιλές πιάτο μεταξύ των Αραβικών χωρών του Περσικού Κόλπου, που είναι γνωστό ως χαρίς και αποτελείται από κρέας και λεπτώς αλεσμένο σιτάρι.

Το Χαρίσε είναι επίσης κοινό πιάτο στην Ιρακινή κουζίνα.

Το Χαρίσσα είναι πολύ δημοφιλές στην Ινδία και μαγειρεύεται κατά τη διάρκεια του χειμώνα.

Είναι παρόμοιο με το κεσκέκι, ένα είδος ομοιογενούς χυλού φτιαγμένο από προηγουμένως βρασμένο και χωρίς κόκκαλα κοτόπουλο ή αρνί και χονδροειδές εμποτισμένο στο έδαφος σιτάρι (συνήθως σιτάρι κέλυφους).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Irina Petrosian, David Underwood (2006). *Armenian food: fact, fiction & folklore* (2. έκδοση). Bloomington, Ind.: Yerkir Pub. σελ. 65. ISBN 9781411698659.
2. ↑  Albala, Ken (2011). *Food cultures of the world encyclopedia*. Santa Barbara, California: Greenwood. σελ. 8. ISBN 9780313376276.
3. ↑  «It's harissa time again: Savour the traditional winter delicacy that warms up cold Kashmiri mornings».
Η **Χαραζντέγια** (λευκορωσικά: Гарадзея, ρωσικά: Городея, πολωνικά: Horodziej, λιθουανικά: Gorodėja) είναι πόλη στη Λευκορωσία, που βρίσκεται στην επαρχία Νέσβιζ στην περιφέρεια Μινσκ. Αναφέρθηκε για πρώτη φορά το 1530.

Ιστορία
-------

Πριν τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο ακριβής αριθμός των Εβραίων που ζούσαν στην Γκοροντέγια δεν ήταν γνωστός, αλλά πιθανόν να ήταν κάπου μεταξύ 700 και 1.000, το ένα τρίτο του συνολικού πληθυσμού. Το χωριό ήταν υπό γερμανική κατοχή από το 1941 έως το 1944.

Το 1941, ιδρύθηκε ένα κλειστό γκέτο με λίγα σπίτια. Στις 16 Ιουλίου 1942, το γκέτο διαλύθηκε. Κάποιοι Εβραίοι μεταφέρθηκαν με φορτηγά, αλλά οι περισσότεροι ήταν βάδισαν με τα πόδια, σε ένα μικρό λόφο κοντά στο Χριστιανικό νεκροταφείο, όπου είχε δημιουργηθεί ένας λάκκος. Στο δρόμο για το χώρο εκτέλεσης, οι φρουροί πυροβόλησαν αρκετούς Εβραίους που δεν ήταν σε θέση να περπατήσουν μαζί με τους υπόλοιπους. Περίπου 1.000 Εβραίοι εκτελέστηκαν εκείνη την ημέρα από τους Einsatzgruppen.

Δείτε επίσης
------------

* ΦΚ Γκοροντέγια

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) *GeoNames*. 2005. Ανακτήθηκε στις 9  Ιουλίου 2017.
2. ↑  «Численность населения на 1 января 2023 г. и среднегодовая численность населения за 2022 год по Республике Беларусь в разрезе областей, районов, городов, поселков городского типа». (Ρωσικά) *The population as of January 1, 2023 and the average annual population for 2022 in the Republic of Belarus by regions, districts, cities and urban-type settlements*. National Statistical Committee of the Republic of Belarus. 28  Μαρτίου 2023.
3. ↑

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Χαραντζέγια** |

* Επιλεγμένα σημεία στο Haradzeya (Ρωσικά)

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 123369349
* LCCN: n2006045410

 |

 |
Τοπίο του βουνού τον χειμώνα του 2005
Το **όρος Χόβερλα** (ουκρανικά: Говерла‎, ρωσικά: Говерла‎, ρουθηνικά: Говерла‎, ουγγρικά: Hóvár‎, ρουμανικά: Hovârla‎, πολωνικά: Howerla‎), σε υψόμετρο 2.061 μέτρων, είναι το υψηλότερο όρος στην Ουκρανία το οποίο βρίσκεται στα Καρπάθια Όρη. Βρίσκεται στα ανατολικά Μπεσκίντι στην περιοχή Τσορνοχόρα. Οι πλαγιές καλύπτονται από δάση οξιών και ελάτων, πάνω από τα οποία υπάρχει μια περιοχή υποαλπικών λιβαδιών, τα πολόνινα. Στην ανατολική πλευρά υπάρχει η κύρια πηγή του ποταμού Προύθου. Το όνομα είναι ουγγρικής προέλευσης και σημαίνει οχυρό του χιονιού. Αποτελείται από αμμόπετρα.

Χόβερλα
Πεζοπορία στην κορυφή του Χόβερλα.
Η ημερομηνία της πρώτης αναρρίχησης είναι άγνωστη. Στα τέλη του 19ου αιώνα το όρος έγινε δημοφιλής τουριστικός προορισμός, ειδικά στους τουρίστες από κοντινές περιοχές της Γαλικία. Το 1880 η πρώτη τουριστική διαδρομή ανάμεσα στη κορυφή του Χόβερλα και του Κράσνι Λουχ σηματοδοτήθηκε από τον Λέοπολντ Βάιγκελ της Γαλικιανής Εταιρείας των Τάτρα. Το 1881 ιδρύθηκε το πρώτο τουριστικό καταφύγιο. 

Στον 20ό αιώνα το όρος έλαβε μια αυξημένη δημοφιλία ως προορισμός για ακραία αθλήματα. Μερικές διαδρομές ταξινομήθηκαν ως 1Α την χειμερινή περίοδο (από τα τέλη του φθινοπώρου μέχρι τον Μάιο), σύμφωνα με το σοβιετικό σύστημα κατάταξης. Σήμερα λόγω της δημοφιλίας του πολλοί άπειροι λάτρεις των ακραίων αθλημάτων προσπαθούν να ανέβουν σε αυτό το χειμώνα οδηγώντας σε τακτικά κρυοπαγήματα, ακόμη και σε θανάτους. Η πιο δημοφιλής προσέγγιση στην κορυφή ξεκινά από την βάση Ζάροσλιακ στα περίπου 1.100 μέτρα κατά μήκος μιας απότομης διαδρομής. Υπάρχει μια συντομότερη, απότομη διαδρομή που σηματοδοτείται με μπλε πινακίδες και μια μακρύτερη αλλά πιο σταθερή διαδρομή που σηματοδοτείται με πράσινες πινακίδες.

Τον Οκτώβριο του 2007 η Ευρασιατική Ένωδη Νέων του ακροδεξιού φιλορωσικού Ευρασιατικού Κόμματος βανδάλισε τα ουκρανικά κρατικά σύμβολα που τοποθετήθηκαν στη κορυφή του Χόβερλα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Mount Goverla | mountain, Ukraine | Britannica». *www.britannica.com* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 28 Φεβρουαρίου 2022.
2. ↑  «Mount Goverla | mountain, Ukraine | Britannica». *www.britannica.com* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 28 Φεβρουαρίου 2022.
3. ↑  Eurasian Youth Union outraged state symbols of Ukraine (photo), *UNIAN News Agency*, October 22, 2007

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 315149293

 |

 |
Χαλκιδικό κράνος, 6ος αι. π.Χ.
Το **χαλκιδικό κράνος** ήταν μπρούντζινο πολεμικό κράνος που φορούσαν στην αρχαία Ελλάδα. Ήταν πολύ διαδεδομένο, ιδίως τον 5ο και 4ο αι. π.Χ. και το συναντάμε στην αρχαία Ελλάδα και την Ιταλία. 

Ονομάστηκε έτσι επειδή οι πρώτες απεικονίσεις που γνωρίζουμε προέρχονται από κεραμικά αγγεία που βρέθηκαν στην Χαλκίδα. 

Ως προς την κατασκευή του, προφανώς πρόκειται για μια εξέλιξη του κορινθιακού κράνους, που έδινε έμφαση στη βελτίωση της ακοής και του πεδίου ορατότητας του πολεμιστή που το φορούσε. Εκτός αυτού είναι πιο ευκολοφόρετο, αφού ζυγίζει λιγότερο. Πρόκειται για ένα ημισφαιρικό θόλο με μονοκόμματες ή προσαρμοσμένες προεκτάσεις στα πλαϊνά και το πίσω μέρος για να θωρακίζουν τα μάγουλα και τον αυχένα. Τα αφτιά μένουν ακάλυπτα. Στο μπροστινό μέρος υπάρχει μια στενή προέκταση που προστατεύει τη μύτη. Οι πλαϊνές προεκτάσεις (παραγναθίδες) έχουν συνήθως από μια τρύπα στην οποία περνούσε λουράκι για να δεθεί κάτω από το σαγόνι και να συγκρατεί το κράνος.

Χρήση του κράνους
-----------------

Το κράνος φοριόταν στην μάχη, σε συνδυασμό με πανοπλία. Συνήθως το χρησιμοποιούσαν οι οπλίτες. 

Μελανόμορφος αμφορέας από την Χαλκίδα που δείχνει τον Ηρακλή να μάχεται τον Γηρυόνη. Ο Γηρυόνης έχει τρία κεφάλια. Στο κάθε ένα φοράει ένα χαλκιδικό κράνος.

Δείτε επίσης
------------

Κορινθιακό κράνος  

Βοιωτικό κράνος  

Αττικό κράνος  

Περικεφαλαία

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Χαλκιδικό κράνος** |

* Heckel, Waldemar, and Jones, Ryan. *Macedonian Warrior: Alexander's Elite Infantryman*. Osprey Publishing, 2006. ISBN 1-84176-950-9
* Horsnaes, Helle W. *The Cultural Development in North Western Lucania C. 600-273 BC.* L'Erma di Bretschneider, 2002. ISBN 88-8265-194-0
* Sekunda, Nicholas. *Greek Hoplite, 480-323 BC: 480-323 BC*. Osprey Publishing, 2000. ISBN 1-85532-867-4
Το κτίριο της Γενικής Γραμματείας Μακεδονίας-Θράκης
Η σφραγίδα της γραμματείας
Η **Γενική Γραμματεία Μακεδονίας-Θράκης** συστάθηκε στις 7 Οκτωβρίου 2009 με το Π.Δ. 185/2009, μετά από πρόταση του Πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου, κατά μετατροπή του Υπουργείου Μακεδονίας-Θράκης. Αρχικά υπήχθη στο Υπουργείο Εσωτερικών (το οποίο μετονομάστηκε σε Υπουργείο Εσωτερικών, Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης) και στη συνέχεια (28.9.2010) στο Υπουργείο Οικονομίας, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας (το οποίο, μετά τη συγχώνευσή του με το Υπουργείο Θαλάσσιων Υποθέσεων, Νήσων και Αλιείας, συγκρότησε το Υπουργείο Ανάπτυξης, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας).

Στις 21 Ιουνίου 2012 με το Π.Δ. 85/2012, μετά από πρόταση του Πρωθυπουργού Α. Σαμαρά, η Γενική Γραμματεία καταργήθηκε και οι υπηρεσίες της συγκρότησαν το επανιδρυθέν Υπουργείο Μακεδονίας και Θράκης.

Προϊστάμενοι Γενικής Γραμματείας Μακεδονίας-Θράκης (2009-2012)| Όνομα | Αρχή Θητείας | Τέλος Θητείας | Πολιτικό Κόμμα |
| --- | --- | --- | --- |
| Θεοδώρα Τζάκρη | 7 Οκτωβρίου 2009 | 7 Σεπτεμβρίου 2010 | Κυβέρνηση Γεωργίου Α. Παπανδρέου 2009 |
| Σωκράτης Ξυνίδης (αναπληρωτής Υπουργός Μακεδονίας - Θράκης) | 7 Σεπτεμβρίου 2010 | 12 Μαΐου 2012 | Κυβέρνηση Γεωργίου Α. Παπανδρέου 2009 |

Παραπομπές
----------

1. ↑  Π.Δ. 185/2009
2. ↑  Π.Δ. 96/2010
3. ↑  Π.Δ. 85/2012

Πηγές
-----

* Επίσημη ιστοσελίδα της Γενικής Γραμματείας Μακεδονίας-Θράκης
Το **Γενικό Χημείο του Κράτους** αποτελεί Διεύθυνση της Ανεξάρτητης Αρχής Δημοσίων Εσόδων που ιδρύθηκε αρχικά το 1904. Συστάθηκε, το 1929, ως Χημικό Εργαστήριο του Υπουργείου Οικονομικών και πήρε την παρούσα του μορφή το 1929. Προϋπήρχαν διάσπαρτα στο νεοϊδρυθέν κράτος Χημικά Εργαστήρια. Αποστολή του αποτελεί ο έλεγχος των προϊόντων που κυκλοφορούν στην εγχώρια αγορά για την προάσπιση της δημόσιας υγείας βάσει των ελεγκτικών και θεσμικών υποχρεώσεων.

Το 1932 καθορίζονται οι διαδικασίες ελέγχου των αγορανομικών δειγμάτων, το 1941 θεσπίζεται ο Κώδικας Τροφίμων, Ποτών και Αντικειμένων κοινής χρήσεως, προδιαγραφές και κανόνες επισήμανσης για εργαστηριακούς ελέγχους. Από το 2000, λειτουργούν εργαστήρια εντοπισμού γενετικώς τροποποιημένων τρόφιμων και από το 1992 έχει καταρτίσει το μητρώο απορρυπαντικών. 

Σήμερα υπάρχουν συνολικά 16 Χημικές Υπηρεσίες στην επικράτεια.

Πηγές
-----

90 χρόνια ΓΧΚ

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Εσόδων |
| --- |
|  |
| Γενικές Διευθύνσεις | 

|  |
| --- |
| 
Γενική Διεύθυνση Τελωνείων & Ειδικών Φόρων Κατανάλωσης • Γενική Διεύθυνση Γενικού Χημείου του Κράτους • Γενική Διεύθυνση Φορολογικής Διοίκησης |
|  |
| 
ΔΟΥ • Τελωνειακή Υπηρεσία  • ΔΔΔΥ • Γενικό Χημείο του Κράτους |

 |
|  |
| 
Επίσημη ιστοσελίδα: aade.gr |

 |
Χρουσικόβκα
Στη Φιλιππούπολη
**Χρουσικόβκα** (ρωσικά: *Хрущёвка*, τρ. Hruščjovka) είναι ανεπίσημη ονομασία για έναν τύπο πολυκατοικίας τριών έως πέντε ορόφων, με επένδυση από σκυρόδεμα ή τούβλο, χαμηλού κόστους, η οποία αναπτύχθηκε στη Σοβιετική Ένωση και σε ολόκληρο το ανατολικό μπλοκ από το 1956 μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1980. Μερικές φορές συγκρίνονται με τα ιαπωνικά danchi, παρεμφερή στεγαστικά έργα της ίδιας περιόδου, τα οποία, σύμφωνα με ορισμένες αναφορές, είναι εμπνευσμένα από αυτά. Κατά τις δεκαετίες '70 και του '80 τα διαμερίσματα μεγάλωσαν, οι τουαλέτες έπαψαν να είναι κοινόχρηστες ενώ εγκαταστάθηκαν συστήματα κεντρικής θέρμανσης, ανελκυστήρες και σύστημα αποκομιδής απορριμμάτων. Στη συνέχεια ακολούθησε αυτό που είναι γνωστό ανεπίσημα ως "Novostroiki", ψηλότερα και ανταποκρινόμενα στις απαιτήσεις του 21ου αιώνος. Ωστόσο, αυτά δεν κατασκευάζονται από την κυβέρνηση, αντιθέτως κατασκευάζονται από ιδιώτες εργολάβους για λογαριασμό των τοπικών αρχών. 

Αναπαράσταση ενός διαμερίσματος
Κλιμακοστάσιο

Παραπομπές
----------

1. ↑  Knoroz, Tatiana (October 16, 2019). «Эффект Данчи: Почему Японские Хрущевки Стали Непригодны Для Жизни» (στα ru). *Strelka*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2021-03-08.. Ανακτήθηκε στις 2022-04-25.
Ο **Αδαρνάσης Β΄** μερικές φορές γνωστός ως *Αδαρνάσης Α΄*, γεωργιανά: ადარნასე Αdarnase II (άκμασε το διάστημα 830-670) από τον Οίκο των Βαγρατιδών-Ιβηρίας ήταν πρίγκιπας της Ιβηρίας και συγκυβερνήτης του Tάο-Κλαρτζέτι με τους αδελφούς του Bαγράτ Α΄ της Ιβηρίας και Γκουάραμ Μαμπάλι, με τον τίτλο του *δούκα των δουκών* (eristavt-eristavi) το διάστημα 830 - π. 870.

Το όνομα Αδαρνάσης προέρχεται από το Μεσο-περσικό *Ādurnarsēh*, με το δεύτερο συστατικό της λέξης (*Nase*) να είναι η Γεωργιανή εκδοχή του Μεσο-περσικού ονόματος *Narseh*, το οποίο τελικά προέρχεται από το Aβεστικό *nairyō.saŋya*. Το Μεσο-περσικό όνομα *Narseh* υπάρχει και στα Γεωργιανά ως *Nerse*. Το όνομα *Ādurnarsēh* εμφανίζεται στην Αρμενική γλώσσα ως *Atrnerseh*.

Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Aσότ Α΄ πρίγκιπα της Ιβηρίας και κληρονόμησε όλα τα εδάφη δυτικά στην οροσειρά Aρσιάνι με εξαίρεση το Σαβσέτι και το Κάτω Τάο (τώρα στην Τουρκία).

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε τη Μπεβρέλι, κόρη του Bαγράτ Α΄, βασιλιά τωης Aβασγίας (Αμπχαζίας). Κάποια στιγμή η Μπεβρέλι εξαναγκάστηκε από τον Aδαρνάση Β΄ να αποσυρθεί σε ένα μοναστήρι, όπου έζησε και απεβίωσε ως Αναστασία. Μετά το τέλος του Aδαρνάση Β΄ περί το 870, οι κτήσεις του μοιράστηκαν εξίσου μεταξύ των γιων του: ο Γεώργιος Α΄ απέκτησε το Τάο, ενώ ο Σουμπάτ Α΄ έλαβε το Κλαρτζέτι. Ο δεύτερος γιος του Αδαρνάσης Β΄, ο Aσότ ο Όμοφος απεβίωσε το 867. Αυτό πρέπει να συνέβη κατά τη διάρκεια της ζωής του Aδαρνάση Β΄, καθώς ο Aσότ δεν περιλαμβάνεται στους κληρονόμους του.

* Γεώργιος Α΄ απεβ. 891, πρίγκιπας του Τάο.
* Ασότ απεβ. 867, πρίγκιπας.
* Σουμπάτ Α΄ απεβ. 899, πρίγκιπας του Κλαρτζέτι.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  The numbering of successive rulers in the early Bagratid period is very confused in that it moves between the different branches of the family.
2. ↑  Chkeidze, Thea (2001). «GEORGIA v. LINGUISTIC CONTACTS WITH IRANIAN LANGUAGES». *Encyclopaedia Iranica, Vol. X, Fasc. 5*, σσ. 486–490. .
3. ↑  Rapp, Stephen H. Jr (2014). *The Sasanian World through Georgian Eyes: Caucasia and the Iranian Commonwealth in Late Antique Georgian Literature*. Routledge. σελ. 335. ISBN 978-1472425522.
4. ↑  Ronald G. Suny (1994). *The making of the Georgian nation*. Indiana University Press. σελ. 30. ISBN 978-0-253-20915-3.
5. ↑  Cyril Toumanoff (1967). *Studies in Christian Caucasian History*. Georgetown University Press. σελ. 453.
Συντεταγμένες: 37°4′32.869″N 22°22′7.831″E﻿ / ﻿37.07579694°N 22.36884194°E﻿ / 37.07579694; 22.36884194

Η **Μητρόπολη του Μυστρά**, επίσης γνωστή ως **Εκκλησία Αγίου Δημητρίου**, είναι βυζαντινή εκκλησία στο Μυστρά της Ελλάδας. Αποτελούσε καθεδρικό ναό ή επισκοπική έδρα της καστροπολιτείας. Αποτελεί τμήμα του ευρύτερου αρχαιολογικού τόπου του Μυστρά, ο οποίος είναι χαρακτηρισμένος ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO.

Άποψη του καθεδρικού ναού του Μυστρά και του κτιρίου του αρχαιολογικού μουσείου.
Άποψη του εσωτερικού του καθεδρικού ναού του Μυστρά.
Ο καθεδρικός ναός του Μυστρά ανεγέρθηκε προς το 1280, γεγονός το οποίο τον καθιστά ως την πλέον παλαιότερη εκκλησία της καστροπολιτείας, ενώ εντολέας της κατασκευής της ήταν ο επίσκοπος Ευγένιος. Κατά την περίοδο μεταξύ 1291 και 1292, ο καθεδρικός ναός υπέστη βελτιωτικές εργασίες υπό τον επίσκοπο Νικηφόρο Μοσχόπουλο, ενώ έλαβε τη σημερινή μορφή του κατά τη διάρκεια του 15ου αιώνα υπό τον επίσκοπο Ματθαίο. Σύμφωνα με την παράδοση, ο ύστατος Βυζαντινός Αυτοκράτορας, Κωνσταντίνος ΙΑ΄ Παλαιολόγος στέφθηκε εντός της συγκεκριμένης εκκλησίας το 1449. Έπειτα από την ανεξαρτητοποίηση της Ελλάδας, κατά τις απαρχές του 19ου αιώνα, η συγκεκριμένη εκκλησία, αρχικώς, αποτέλεσε επισκοπική έδρα του επισκόπου Λακωνίας.

Ο καθεδρικός ναός είναι μικτού αρχιτεκτονικού ρυθμού, γεγονός το οποίο αποτελεί κοινό χαρακτηριστικό των εκκλησιών της καστροπολιτείας του Μυστρά, πιο συγκεκριμένα βασιλική στο κάτω τμήμα του και πεντάκλιτη εκκλησία στο άνω τμήμα του. Εντός του εσωτερικού της, η εκκλησία είναι διακοσμημένη με γλυπτές αναπαραστάσεις και τοιχογραφίες, η φιλοτέχνηση των οποίων χρονολογείται σε τρεις φάσεις, πιο συγκεκριμένα μεταξύ 1270 και 1285, μεταξύ 1291 και 1292, καθώς και κατά τις απαρχές του 15ου αιώνα.

Κατά τη διάρκεια της οθωμανικής περιόδου, προαύλιος χώρος χτίστηκε στα βόρεια της εκκλησίας, ενώ διώροφα κτίρια ανεγέρθηκαν ως κατοικία του τοπικού επισκόπου. Σήμερα, τα τελευταία αυτά κτίρια, στεγάζουν το Αρχαιολογικό Μουσείο Μυστρά.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  «Ναός του Αγίου Δημητρίου». *odysseus.culture.gr*. Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Δεκεμβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 28 Νοεμβρίου 2016.
2. ↑  5η Εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων. «Αρχαιολογικός Χώρος του Μυστρά: Περιγραφή». *odysseus.culture.gr*. Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Αυγούστου 2016. Ανακτήθηκε στις 28 Νοεμβρίου 2016.
3. ↑  (Αγγλικά) Miller, Korina (2010). *Greece*. Lonely Planet. σελ. 203. ISBN 1742203426.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Metropolis of Mystras στο Wikimedia Commons

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Αρχαιολογία
* Πύλη:Ιστορία
* Πύλη:Ελλάδα
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 144600874
* LCCN: no2004076207

 |

 |