recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Χρήστος Κουρφαλίδης** (γενν. 11 Νοεμβρίου 2002) είναι Έλληνας επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως κεντρικός μέσος για την Κάλιαρι Κάλτσιο.

Σταδιοδρομία σε συλλόγους
-------------------------

Ο Κουρφαλίδης εντάχθηκε στην ακαδημία νέων της Κάλιαρι Κάλτσιο τη σεζόν 2018–19, προερχόμενος από τον Μακεδονικό Λητής. Για τη σεζόν 2019–20, δόθηκε δανεικός στην ΟΣ Φότζια της Σέριε Δ. Στις 13 Ιουλίου 2021, υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο με την Κάλιαρι, με ισχύ έως τις 30 Ιουνίου 2023. 

Έκανε το ντεμπούτο του για την πρώτη ομάδα της Κάλιαρι στις 15 Δεκεμβρίου 2021 σε έναν αγώνα για το Κύπελλο Ιταλίας εναντίον της ΑΣ Τσιταντέλα. Έκανε το ντεμπούτο του στη Σέριε Α για την Κάλιαρι στις 23 Ιανουαρίου 2022 σε έναν αγώνα εναντίον της Φιορεντίνα, στην εντός έδρας ισοπαλία με 1–1.

Εθνική ομάδα
------------

Ο Κουρφαλίδης έλαβε την πρώτη κλήση στην Εθνική Ελλάδας το 2022, από τον προπονητή Γκουστάβο Πογέτ, για τους φιλικούς αγώνες εναντίον της Ρουμανίας και του Μαυροβουνίου, στις 25 και 28 Μαρτίου αντίστοιχα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Από τον Μακεδονικό Λητής στο CAMPIONATO!!! | Α.Σ. Μακεδονικός Λητής». *www.makedonikos-litis.gr*. Ανακτήθηκε στις 17 Μαρτίου 2022.
2. ↑  «Christos Kourfalidis - Player profile 21/22». *www.transfermarkt.com* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 17 Μαρτίου 2022.
3. ↑  «Cagliari v Cittadella game report». Soccerway. 15 Δεκεμβρίου 2021.
4. ↑  «Cagliari v Fiorentina game report». Soccerway. 23 Ιανουαρίου 2022.
5. ↑  «ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΟΥΡΦΑΛΙΔΗΣ: Αυτός είναι ο 19χρονος που έκανε τον Πογιέτ να τον καλέσει στην Εθνική Ομάδα». *sportday.gr*. 16 Μαρτίου 2022.
6. ↑  «Χρήστος Κουρφαλίδης: Ποιος είναι ο 19χρονος που κάλεσε ο Γκουστάβο Πογέτ στην Εθνική». *sport24.gr*. 16 Μαρτίου 2022.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* (Αγγλικά) Προφίλ Χρήστος Κουρφαλίδης στο Soccerway
* Προφίλ στο Transfermarkt.com
«Σαπφώ - Φάων - Έρωτας» (πίνακας του Ζακ-Λουί Νταβίντ, 1809)
Ο **Φάων** σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία ήταν ένας θαλάσσιος δαίμων που συνδέθηκε με την Αφροδίτη.

Ο μύθος
-------

Στον μύθο εμφανίζεται ως άσχημος και γέρος λεμβούχος στη Μυτιλήνη, που διαπορθμούσε κατοίκους στην έναντι ακτή της Μικράς Ασίας, ώσπου κάποια μέρα ήρθε στη βάρκα του, η Αφροδίτη μεταμφιεσμένη σε γριά. Ο Φάων τη μετέφερε στη Μικρά Ασία και δεν δέχθηκε αμοιβή. Σε αντάλλαγμα, η Αφροδίτη του έδωσε μια αλοιφή, που όταν την χρησιμοποίησε μεταμορφώθηκε σε όμορφο νέο και γοήτευσε πολλές γυναίκες με την ομορφιά του.

Η Σαπφώ τον ερωτεύθηκε. Έγιναν εραστές, αλλά ο Φάων δυσαρεστήθηκε μαζί της και την υποτίμησε. Η Σαπφώ, απογοητευμένη με την απόρριψή του, αυτοκτόνησε πέφτοντας από ένα βράχο στη θάλασσα. Σύμφωνα με τον Αιλιανό, ο Φάων δολοφονήθηκε από έναν απατημένο σύζυγο.

* Άλλες πηγές για αυτή τη μυθοπλασία είναι ο Οβίδιος και ο Λουκιανός.

Παρατηρήσεις
------------

Ο μύθος αυτός αποτελεί μία από τις χαρακτηριστικές λαϊκές μυθοπλασίες, που απαντώνται από τους πανάρχαιους χρόνους στην αναζήτηση της αιώνιας νεότητας και του κάλλους, που αργότερα οι αλχημιστές το αποκάλεσαν «ελιξίριο της ζωής». Στον μύθο αυτό φέρεται να ικανοποιεί η Αφροδίτη τον καημό του Φάωνα, αλλά και το τέλος της Σαπφώ (Σαπφούς) για να μη δει το γήρας της. Η Σαπφώ ύμνησε στις ωδές της τον Φάωνα που ως θαλάσσιος δαίμων φαίνεται ουσιαστικά να τον ακολούθησε.  

Τον μύθο χρησιμοποίησε επίσης και η αττική κωμωδία, η οποία και έπλασε τη φανταστική ερωτική σχέση του νέου με την Αφροδίτη. Αλλά και η αγγειογραφία πολλές φορές έλαβε ως θέμα της τον μύθο αυτό, κάτι που σημαίνει ότι ήταν ιδιαίτερα διαδεδομένος και αγαπητός. Χαρακτηριστική είναι η απεικόνιση του νέου Φάωνα ανάμεσα σε κλάδους, να περιβάλλεται από τις Νύμφες Χρύση και Φιλόμελη, τον Ἔρωτα, την Πειθὼ και τον Ἵμερο, σε αρχαία αττική ερυθρόμορφη κύλικα, περίπου του 410 π.Χ. που εκτίθεται στο Εθνικό Μουσείο του Παλέρμο.

Πηγές
-----

* *Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica*, τόμος 59ος, σελ. 203.
Ο **Χρήστος Λεονταρίδης** ήταν ποδοσφαιριστής της προπολεμικής εποχής, ο οποίος αγωνίστηκε με τις ομάδες του Άρη και του Ηρακλή, κατακτώντας με τους "κίτρινους" το πρώτο πρωτάθλημα Ελλάδος, το 1928.

Καριέρα
-------

Ο Λεονταρίδης ξεκίνησε την καριέρα του στον Άρη το 1926, όταν η ομάδα των "κίτρινων" κατέλαβε την τρίτη θέση στο πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης για την σεζόν 1926-27.

Πέτυχε τα πρώτα του γκολ με την φανέλα του Άρη στην εκτός έδρας νίκη με 1-5 εναντίον του Μεγάλου Αλεξάνδρου, στις 27 Νοεμβρίου 1927, όταν σκόραρε δύο φορές. Ακολούθησαν άλλα δύο τέρματα για το τοπικό πρωτάθλημα, ενώ στην τελική φάση του πρώτου πανελλήνιου πρωταθλήματος, πέτυχε τα δύο τελευταία τέρματα των "κίτρινων" στη νίκη με 3-1 εναντίον του Ατρόμητου, στις 17 Ιουνίου 1928. Αγωνίστηκε στις δύο εντός έδρας αναμετρήσεις που έδωσε ο Άρης, κατακτώντας τον τίτλο του πρωταθλητή.

Την επόμενη χρονιά, αγωνίστηκε σε οκτώ αγώνες του πρωταθλήματος Θεσσαλονίκης, πετυχαίνοντας έξι γκολ στην κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος, όπως και το τρίτο τέρμα του Άρη στο μπαράζ πρωταθλήματος με τον ΠΑΟΚ, στις 2 Ιουνίου 1929, με την ομάδα των "κίτρινων" να νικά με 4-3 και να κατακτά το τοπικό πρωτάθλημα.

Την σεζόν 1929-30, αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ του τοπικού πρωταθλήματος με έντεκα γκολ σε οκτώ αγώνες, πετυχαίνοντας χατ-τρικ στις 10 Νοεμβρίου 1929, στη νίκη του Άρη κατά του Μεγάλου Αλέξανδρου με 9-1. Ένας τραυματισμός, του στέρησε την συμμετοχή στην τελική φάση του πανελλήνιου πρωταθλήματος, όπου ο Άρης κατέλαβε την δεύτερη θέση.

Το καλοκαίρι του 1930, μεταγράφηκε στον Ηρακλή, όπου συνέχισε την καριέρα του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Greece - Final Tables 1906-1959
2. ↑  Εφημερίδα Μακεδονία, 28/11/1927, σελίδα 3, efimeris.nlg.gr
3. ↑  Εφημερίδα Μακεδονία, 18/6/1928, σελίδα 3, efimeris.nlg.gr
4. ↑  17 Ιουνίου 1928: Άρης, ο πρώτος πρωταθλητής![*νεκρός σύνδεσμος*]
5. ↑  Εφημερίδα Μακεδονία, 3/6/1929, σελίδα 3, efimeris.nlg.gr
6. ↑  Εφημερίδα Μακεδονία, 11/11/1929, σελίδα 3, efimeris.nlg.gr
7. ↑  Πανελλήνιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 1929-1930

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Βασίλης [άγνωστο επίθετο], *Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ...Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό*, αυτοέκδοση, 2014. ISBN 978-960-93-5927-6
* *Άρης 1914-2002*, Άγγελος Καριπίδης
Ο **Χρήστος Κολωνιάρης** ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής της προπολεμικής εποχής, ο οποίος αγωνίστηκε στην ομάδα του Άρη και αποτέλεσε βασικό στέλεχος της ομάδας όταν κατέκτησε το πρώτο πρωτάθλημα Ελλάδος, το 1928.

Καριέρα
-------

Ο Κολωνιάρης εντάχθηκε στο δυναμικό του Άρη το 1925, αγωνιζόμενος σε μη επίσημα παιχνίδια με την πρώτη ομάδα κατά τον πρώτο του χρόνο στον σύλλογο. Πραγματοποίησε το επίσημο ντεμπούτο του την σεζόν 1926-27, όταν οι "κίτρινοι" κατέκτησαν την τρίτη θέση του τοπικού πρωταθλήματος.

Την επόμενη σεζόν, κατέκτησε τον τίτλο του πρωταθλητή Θεσσαλονίκης με εννέα νίκες και μία ήττα για να προκριθεί στην τελική φάση του πανελλήνιου πρωταθλήματος. Ο Κολωνιάρης ήταν βασικό δεξί εξτρέμ των "κίτρινων" στην κατάκτηση του πρώτου πρωταθλήματος Ελλάδος, συμμετέχοντας και στους τέσσερις αγώνες που έδωσαν οι Θεσσαλονικείς με τους εκπροσώπους του Πειραιά και της Αθήνας, Εθνικό και Ατρόμητο, αντίστοιχα.

Το 1928-29, δεν διεξήχθη τελική φάση του πρωταθλήματος Ελλάδος, με τον Άρη να κατακτά το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης νικώντας τον ΠΑΟΚ με 4-3 στον δεύτερο αγώνα μπαράζ, στις 2 Ιουνίου 1929. Ο Κολωνιάρης αγωνίστηκε σε οκτώ αγώνες του πρωταθλήματος, σκοράροντας τέσσερις φορές, με δύο τέρματα εναντίον του Θερμαϊκού στο 3-2, στις 10 Φεβρουαρίου και από ένα τέρμα εναντίον του Ηρακλή και του Άτλαντα. Συμμετείχε και στους δύο αγώνες μπαράζ της ομάδας του, βοηθώντας την να κατακτήσει έναν ακόμη τίτλο.

Η σεζόν 1929-30, υπήρξε και η τελευταία του ποδοσφαιριστή με τον Άρη, αφού αγωνίστηκε σε πέντε αγώνες του τοπικού πρωταθλήματος χωρίς να σκοράρει, ενώ δεν έπαιξε σε κανένα από τα ματς της τελικής φάσης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εφημερίδα Μακεδονία, 23/4/1928, σελίδα 5, efimeris.nlg.gr
2. ↑  Εφημερίδα Μακεδονία, 25/6/1928, σελίδα 3, efimeris.nlg.gr
3. ↑  Εφημερίδα Μακεδονία, 3/6/1929, σελίδα 3, efimeris.nlg.gr
4. ↑  Εφημερίδα Μακεδονία, 11/2/1929, σελίδα 3, efimeris.nlg.gr
5. ↑  Πανελλήνιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 1929-1930

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Βασίλης [άγνωστο επίθετο], *Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ...Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό*, αυτοέκδοση, 2014. ISBN 978-960-93-5927-6
* Άγγελος Καριπίδης, *Άρης 1914-2002. Οι μεγάλες στιγμές της ιστορικής ομάδος*, University Studio Press, Θεσσαλονίκη 2003. ISBN 960-12-1189-6, ISBN-13 978-960-12-1189-3
* Κολωνιάρης Χρήστος | aris.re
Ο όρος **φέγγος Φάρων** είναι φαρικός και σημαίνει τον αριθμό των φωτιστικών μονάδων που παρέχει την ένταση του εκπεμπόμενου φωτός από φωτεινή φαρική πηγή (μηχανή) η οποία μετριέται με φωτόμετρο ή υπολογίζεται με βάση ορισμένων δεδομένων.

Η Διεθνής Επιτροπή Ναυτικού Φωτισμού όρισε ως μετρική μονάδα του φέγγους το **δεκαδικό κηρίο**. Στην απόφαση αυτή στην αρχή προσχώρησαν μόνο το Βέλγιο, η Γαλλία, οι ΗΠΑ, η Ιαπωνία, η Ισπανία, η Ιταλία, η Μεγάλη Βρετανία, η Ολλανδία και η τότε Σοβιετική Ένωση Ρωσία ενώ τ΄ άλλα κράτη συνέχιζαν να διατηρούν τις υφιστάμενες μονάδες φέγγους που ήταν το Καρσέλ, το αγγλικό Κηρίο, το Έφνερ και το Βιόλ τα οποία και αργά αργά αντικαθιστούν.

Το *φέγγος* είναι ο κυριότερος παράγοντας της εκτίμησης της φαρικής ακτινοβολίας. Αν όμως γύρω από την φαρική φωτεινή πηγή τοποθετηθούν κρύσταλλοπίνακες ή κρυσταλλοκύλινδροι χρωματιστοί (κοινώς: ποτήρια) προς μετατροπή του λευκού φωτός σε χρωματιστό τότε το φέγγος μειώνεται αισθητά. Συγκεκριμένα λευκό φως από φλόγα πετρελαίου ή ηλεκτρική πυράκτωση χρωματιζόμενο ερυθρό χάνει τα 80% του φέγγους του. Ιδιαίτερα όμως στους φάρους Άγκα, όπου χάρις της διαπεραστικής ικανότητας του φωτός της ασετυλίνης και την ποιοτική υπεροχή των χρωματιστών κρυστάλλων οι αναλογίες αυτές μειώνονται σε 60% για ερυθρό και 70% για πράσινο.  

Έτσι λευκό φως 10 καρσέλ (φάρου τύπου Άγκα) είναι ισοδύναμο με 50 καρσέλ πετρελαίου και παρεμβολής ερυθρού κρυστάλλου, 80 καρσέλ με παρεμβολή πράσινου κρυστάλλου, 25 καρσέλ ερυθρού Άγκα, 33 καρσέλ πράσινου Άγκα. Η παραπάνω αναλογία παρέχει φωτοβολία 9 μιλίων για την "μέση ατμοσφαιρική διαφάνεια Μεσογείου".

Δείτε επίσης
------------

* Μονάδες φέγγους
Ο **Χρήστος Μαγκώτσιος** είναι Έλληνας προπονητής καλαθοσφαίρισης, γεννημένος το 1963. Έγινε γνωστός από την συνεργασία του με την ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης, κατακτώντας το κύπελλο Ελλάδας του 1998.

Καριέρα
-------

Ο Μαγκώτσιος αποφοίτησε από το ΤΕΦΑΑ Θεσ/νίκης το 1986 και ξεκίνησε την προπονητική του καριέρα τρία χρόνια αργότερα, όταν ανέλαβε τα τμήματα υποδομής και το ανδρικό τμήμα του Αριστοτέλη Επανωμής.

Το 1992, ανέλαβε τον Αίαντα Ευόσμου, με τον οποίο κατέκτησε το πρωτάθλημα και το κύπελλο της ΕΚΑΣΘ το 1996, πριν αναλάβει ως βοηθός προπονητή στην ομάδα του Άρη. Υπό τις οδηγίες του Σλόμπονταν Σούμποτιτς, οι "κίτρινοι" κατέκτησαν το κύπελλο Κόρατς του 1997 και την επόμενη σεζόν ξεκίνησαν πολλά υποσχόμενοι, αλλά λόγω οικονομικών προβλημάτων αποδυναμώθηκαν, παραμένοντας με ένα βασικό κορμό έξι αθλητών. Παρ' όλα αυτά, με τον Μαγκώτσιο στον πάγκο, κατέκτησαν το κύπελλο Ελλάδας, κερδίζοντας την ομάδα της ΑΕΚ με 71-68.

Ο Μαγκώτσιος συνέχισε ως βοηθός στον Άρη μέχρι το 2001, όταν συμφώνησε με τον Απόλλωνα Λεμεσού, κατακτώντας το κύπελλο Κύπρου του 2002, κερδίζοντας στον τελικό τον ΑΠΟΕΛ με 66-51.

Ακολούθησαν οι συνεργασίες του με την Ολύμπια Λάρισας και την Ξάνθη, πριν ενταχθεί στο δυναμικό της Greek Basketball Academy, όπου παρέμεινε μέχρι το 2015.

Τίτλοι
------

* 1 Κύπελλο Κόρατς: 1997
* 1 κύπελλο Ελλάδας: 1998
* 1 κύπελλο Κύπρου: 2002

Παραπομπές
----------

1. ↑  Όταν ο Άρης άλωσε την Προύσα - Άρης - SPORT 24
2. ↑  Τελικός Κυπέλλου 1998: ΑΡΗΣ-ΑΕΚ 71-68 | AllAboutARIS.com[*νεκρός σύνδεσμος*]
3. ↑  ΚΑΛΑΘΟΣΦΑΙΡΑ Το πρώτο τρόπαιο της χρονιάς
4. ↑  Η πορεία της Ξάνθης στην Α2... | Basket A2
5. ↑  Παρελθόν από την GBA ο Μαγκώτσιος | NorthBasket

Πηγές
-----

* Gba Academy - Greek Basketball Academy - ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΑΓΚΩΤΣΙΟΣ
* Basketball Academy
Το **Φέι κι Μπόλι** (ούρντου: ف کی بولی, κυριολεκτικά: Γλώσσα Φέι) είναι γλωσσικό παιχνίδι που χρησιμοποιείται από ομιλητές των Ούρντου στο Πακιστάν. Μπορεί να θεωρηθεί ως ασήμαντος κώδικας αντικατάστασης και μερικές φορές χρησιμοποιείται από ενήλικες για να συνομιλήσουν (αντιλαμβανόμενο) ιδιωτικά με την παρουσία των παιδιών. Είναι κοντά σε παιχνίδια που βρέθηκαν σε άλλες γλώσσες όπως το αλφάβητο Φαρφαλίνο (ιταλικά), το τζερινγκόνζα (ισπανικά/πορτογαλικά), και τα Γουρουνικά λατινικά (αγγλικά).

Η "Φέι" (ف) στο αλφάβητο της γλώσσας Ούρντου αντιστοιχεί στον ήχο του *Φ* στα ελληνικά. Μπορεί να αντικατασταθεί από τα περισσότερα άλλα σύμφωνα για να σχηματίσει μια άλλη ποικιλία. Το Πέι κι Μπόλι είναι μια άλλη πιο περίπλοκη παραλλαγή του γλωσσικού παιχνιδιύ

Κανόνες
-------

Το παιχνίδι βασίζεται σε μια απλή αντικατάσταση: προσθέτοντας ένα επιπλέον *Φ* πριν από κάθε φωνήεν της συλλαβής.Το Φέι εισάγεται στη μέση της κάθε συλλαβής (συνήθως πριν από το φωνήεν - διασπώντας τη συλλαβή σε δύο) σε κάθε λέξη. Σε ορισμένες μονοσύλλαβες λέξεις θα ήταν ακόμα τόσο φανερό, και το "γιάι" (ی), το *Υ* στο αλφάβητο της Ούρντου, και θα γίνει ιίφα. Μερικά παραδείγματα:

* κια (τι) = κφια ή κφι'ιφά
* κις (που) = κφις
* κο () = κφο

Δείτε επίσης
------------

* Γλωσσικό παιχνίδι
* Γουρουνικά λατινικά
* Τζερινγκόνζα
* Αλφάβητο Φαρφαλίνο
Ο **Χρήστος Λεττονός** (πραγματικό ονοματεπώνυμο: **Χρήστος Λυμπιτσούνης**) (Σταυρός Θεσσαλονίκης, 6 Ιανουαρίου 1949 - Μαρούσι Αττικής, 4 Ιουνίου 1994) ήταν Έλληνας τραγουδιστής, ηθοποιός, ποιητής, ζωγράφος, συνθέτης και παρουσιαστής παιδικών εκπομπών στην τηλεόραση.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στον Σταυρό Θεσσαλονίκης. Ξεκίνησε την καλλιτεχνική του δραστηριότητα από το θέατρο, συνεργαζόμενος με τους θιάσους των Αλέκου Αλεξανδράκη – Νόνικας Γαληνέα και Γιάννη Φέρτη – Ξένιας Καλογεροπούλου κ.ά. ενώ άρχισε την καλλιτεχνική του πορεία σε μπουάτ , και από το 1974 στράφηκε στη δισκογραφία. Συνεργάσθηκε με τους Δήμο Μούτση, Γιάννη Σπανό κ.ά. δημιουργούς, ενώ το 1975 παρουσίασε την πρώτη του δισκογραφική δουλειά με τον τίτλο *Γραφειοκρατία*. Συμμετείχε σε πολλές ομαδικές παραγωγές, ενώ ο ίδιος έβγαλε επίσης το δίσκο *Τα στρατιωτικά* (1982).

Στις 2 Ιουνίου του 1994 ενώ κοιμόταν, φιλοξενούμενος στο σπίτι του φίλου του, ζωγράφου Χ. Σουραπά, στο Μαρκόπουλο Αττικής ξέσπασε στο οίκημα φωτιά και οι δυο άνδρες υπέστησαν καθολικά εγκαύματα. Ο τραγουδιστής υπέκυψε δυο μέρες αργότερα, στο νοσοκομείο «ΚΑΤ», στο Μαρούσι, όπου είχε μεταφερθεί.

Πηγές
-----

* «Το Χρονικό του 20ου Αιώνα 1994», έκδοση «ΔΟΜΙΚΗ», Ιανουάριος 1995, σελ. 89.
* Blog: christos-lettonos.blogspot.com

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  www.timesnews.gr/%CF%87%CF%81%CE%AE%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%82-%CE%BB%CE%B5%CF%84%CF%84%CE%BF%CE%BD%CF%8C%CF%82-%CF%84%CF%81%CE%B1%CE%B3%CE%BF%CF%85%CE%B4%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%AE%CF%82-%CE%B7%CE%B8%CE%BF%CF%80%CE%BF/. Ανακτήθηκε στις 25  Οκτωβρίου 2020.
2. ↑  «Σάκης Τσιλίκης: Νιώθω περισσότερο άνθρωπος του θεάτρου και όχι τόσο του τραγουδιού». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Ιουνίου 2017. Ανακτήθηκε στις 10 Ιουλίου 2017.
3. ↑  Χρήστος Λεττονός-ΜΠΟΥΑΤ (Μεταξύ μας-Μαρίζα Κωχ)
4. ↑  «ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΑ / Χρήστος Λεττονός». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Ιουνίου 2014. Ανακτήθηκε στις 11 Αυγούστου 2014.
5. ↑  ΧΡΗΣΤΟΣ ΛΕΤΤΟΝΟΣ-Μπουάτ "Ταβάνια"- Πλάκα ΑΘΗΝΑ
6. ↑  ««Τα Στρατιωτικά» του Χρήστου Λεττονού». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Ιουνίου 2014. Ανακτήθηκε στις 11 Αυγούστου 2014.
Άποψη της περιοχής της Έμεσας
Ο **Αριστόβουλος ο Νεότερος** γιος του Αριστόβουλου Δ΄ ήταν αδελφός του Ηρώδη Αγρίππα Α΄ και του Ηρώδη Ε΄ (μετέπειτα βασιλιά της Χαλκίδας του Λιβάνου). Ήταν επίσης παντρεμένος με την Ιωτάπη, κόρη του βασιλιά της Έμεσας Σαμψιγεράμου.

Αριστόβουλος και Ηρώδης Αγρίππας
--------------------------------

Οι σχέσεις του Αριστόβουλου με τον Ηρώδη Αγρίππα Α΄ δεν ήταν καλές. Κάποια στιγμή και οι δυο βρέθηκαν στη Συρία. Και οι δύο διατηρούσαν φιλία με τον Ρωμαίο έπαρχο Φλάκκο. Εκείνη την εποχή, κατά την διάρκεια μιας διένεξης μεταξύ των πολιτών της Δαμασκού και της Σιδώνας, οι Δαμασκηνοί δωροδόκησαν τον Ηρώδη Αγρίππα Α΄, όταν κατάλαβαν ότι επηρέαζε τον έπαρχο. Την δωροδοκία αντιλήφθηκε, ο Αριστόβουλος ο όποιος και την κατήγγειλε. Έτσι ο Αγρίππας αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη Συρία.

Αριστόβουλος και Πετρώνιος
--------------------------

Ο Αριστόβουλος, παρά το γεγονός ότι δεν κατέλαβε κάποιο δημόσιο αξίωμα, ανήκε στους επιφανείς Ιουδαίους. Με αυτή την ιδιότητα συναντήθηκε με τον έπαρχο της Συρίας Πετρώνιο στην Τιβεριάδα, την εποχή που ο τελευταίος προσπαθούσε να διαχειριστεί την κρίση. Αυτή την είχε προκαλέσει η απόφαση του Ρωμαίου αυτοκράτορα Καλιγούλα, με την οποία ζητούσε να εγκατασταθεί το άγαλμά του στο προαύλιο τού Ναού του Σολομώντα (40).

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Smith, William, Sir, ed. 1813-1893 *A Dictionary of Greek and Roman biography and mythology. By various writers. Ed. by William Smith. Illustrated by numerous engravings on wood. Ann Arbor, Michigan: University of Michigan Library 2005. Vol 1. 5. ARISTOBULUS. Surnamed"The Younger"* page(σελ.) 301
2. ↑  Jewish Encyclopedia *ARISTOBULUS*
3. ↑  Jewish Encyclopedia  *ARISTOBULUS*

Πηγές
-----

* Smith, William, Sir, ed. 1813-1893 *A Dictionary of Greek and Roman biography and mythology. By various writers. Ed. by William Smith. Illustrated by numerous engravings on wood. Ann Arbor, Michigan: University of Michigan Library 2005 Vol 1*, *ARISTOBULUS .page Νο 301*
* Jewish Encyclopedia *ARISTOBULUS*
Η εκπομπή **Ψαροκωστούλα, αγάπη μου** ήταν μία καθημερινή σατιρική εκπομπή με κούκλες, που προβλήθηκε στον Antenna κατά το διάστημα 1990-1993.

Την παραγωγή της εκπομπής, που προβάλλονταν κάθε βράδυ στις 21:00 και μετά το κεντρικό δελτίο ειδήσεων του σταθμού των 20:30, είχε η Οικογένεια Σοφιανού. Το σενάριο και η σκηνοθεσία ήταν της Ήβης Σοφιανού.

Τα κείμενα συνυπέγραφε και ο Γιάννης Βαρδάχαλας. Δεν διευκρινίστηκε ποτέ ποιος κρυβόταν πίσω από το παραπάνω ψευδώνυμο. Κατά πάσα πιθανότητα ήταν ο Γιάννης Καλαμίτσης.

Γνωστοί ηθοποιοί που δάνεισαν τις φωνές τους στην Ψαροκωστούλα είναι οι: Παύλος Χαϊκάλης, Κώστας Τριανταφυλλόπουλος, Μιχάλης Μητρούσης, Τάσος Μασμανίδης, Σταύρος Μαυρίδης

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Ετσι γεννήθηκε ο ΑΝΤ-1». Ελευθεροτυπία. 27-12-2004.. Ανακτήθηκε στις 2010-01-27. [*νεκρός σύνδεσμος*]

Πηγές
-----

* RetroDB - Στοιχεία της εκπομπής
* Λοιπόν - "Όταν τα ζώα γίνονται super stars"
Φράγμα με καμάρες στο Ροκχάμπτον, Αυστραλία
Το **Φράγμα με καμάρες** είναι ένα είδος φράγματος εκτροπής που αποτελείται από μια σειρά από μεγάλες πύλες που μπορούν να ανοίξουν ή να κλείσουν, ώστε να ελέγχεται η ποσότητα του νερού που διέρχεται. Αυτό επιτρέπει στη δομή να ρυθμίζει και να σταθεροποιεί την ανύψωση του ποταμού για χρήση σε αρδευτικά και άλλα συστήματα. Οι πύλες τοποθετούνται μεταξύ των πλευρικών πύργων, οι οποίοι είναι υπεύθυνοι για την υποστήριξη του φορτίου νερού της δεξαμενής που δημιουργείται.

Παραπομπές
----------

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Φράγμα με καμάρες** |

* Barrage, dictionary.com
* Barrage, thefreedictionary.com
Ο **Αριστοτέλης Μισός** (2 Δεκεμβρίου 1959, Ορμήδεια) είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός και δικηγόρος. Διετέλεσε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λάρνακας εκλεγμένος με τον Δημοκρατικό Συναγερμό την περίοδο 2013 με 2016.

Βιογραφία
---------

Ο Αριστοτέλης Μισός γεννήθηκε στις 2 Δεκεμβρίου του 1959 στην Ορμήδεια της Κύπρου. Ομιλεί, πέρα από τα ελληνικά που είναι και η μητρική του γλώσσα, τα αγγλικά. Έχει κάνει σπουδές στο Τμήμα Νομικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Έπειτα από την αποφοίτησή του, άρχισε να εργάζεται ως δικηγόρος.

Είναι νυμφευμένος με τη Ζωή Παπαδοπούλου και έχει τρεις υιούς.

Πολιτική σταδιοδρομία
---------------------

Διετέλεσε αντιπρόεδρος της Νεολαίας του Δημοκρατικού Συναγερμού (ΝΕΔΗΣΥ) Λάρνακας.

Το 2003 έγινε μέλος της Επαρχιακής Εκτελεστικής Γραμματείας του Δημοκρατικού Συναγερμού. Διετέλεσε μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Αρχής Ηλεκτρισμού Κύπρου και πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου της Αναθεωρητικής Αρχής Αδειών.

Την περίοδο 2003 έως 2013, ήταν αναπληρωτής επαρχιακός γραμματέας του Δημοκρατικού Συναγερμού.

Συμμετείχε στις βουλευτικές εκλογές του 2011 στην Εκλογική Περιφέρεια Λάρνακας με τον ΔΗΣΥ αλλά δεν εκλέχτηκε. Ωστόσο, το 2013, ο βουλευτής Εκλογικής Περιφέρειας Λάρνακας του ΔΗΣΥ, Τάσος Μητσόπουλος, διορίστηκε Υπουργός Συγκοινωνιών και Έργων στην Κυβέρνηση Νίκου Αναστασιάδη. Πρώτος επιλαχών για τη θέση του στη βουλή ήταν ο Αριστοτέλης Μισός, ο οποίος ανέλαβε καθήκοντα βουλευτή στις 7 Μαρτίου του 2013, για την Ι΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Διεκδίκησε επανεκλογή στις βουλευτικές εκλογές του 2016 αλλά δεν εκλέχτηκε.

Ως βουλευτής, διετέλεσε αναπληρωτής πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Παρακολουθήσεως Σχεδίων Αναπτύξεως και Ελέγχου Δημόσιων Δαπανών και μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Συγκοινωνιών και Έργων.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11  «Μισός Αριστοτέλης». *www.parliament.cy*. Βουλή των Αντιπροσώπων (Κύπρος). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Ιουλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 12 Ιουλίου 2019.
2. 1 2  «Εκλογές 22ας Μαΐου 2011». *www.parliament.cy*. Βουλή των Αντιπροσώπων (Κύπρος). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Ιουνίου 2019. Ανακτήθηκε στις 30 Ιουνίου 2019.
3. ↑  Ευριπίδου, Νατάσα (23 Μαΐου 2016). «Αυτοί είναι οι 56 εκλεκτοί της Βουλής». *www.sigmalive.com*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Ιουλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 9 Ιουλίου 2019.
4. ↑  «Εκτός Βουλής πολλά δυνατά χαρτιά των μεγάλων κομμάτων». *www.sigmalive.com*. 23 Μαΐου 2016. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Ιουλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 9 Ιουλίου 2019.
5. ↑  «Ανανεωμένη κατά 50% η βουλή». 23 Μαΐου 2016. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Ιουλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 9 Ιουλίου 2019.

Πηγές
-----

* «Μισός Αριστοτέλης». *www.parliament.cy*. Βουλή των Αντιπροσώπων (Κύπρος). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Ιουλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 12 Ιουλίου 2019.
Ο **Φράμτα, Φράμταν** ή **Φραμτάνε**, *Framta*, *Framtan* ή *Framtane*, λατινικά: *Framtanus*, ισπανικά: *Frantán*, (απεβ. το 457 ) ήταν ένας από τους βασιλείς των Σουηβών στη Γαλισία το 457.

Βιογραφία
---------

Μετά το τέλος του βασιλιά των Σουηβών Ρεχίαρ, που εκτελέστηκε από τους κατακτητές Βησιγότθους, και του (Βαρνικής καταγωγής) βασιλιά των Σουηβών Aϊούλφ, που εκτελέστηκε από τους Βησιγότθους κυρίους του για ανυποταξία, οι Σουηβοί ανασυγκροτήθηκαν και «έστησαν» έναν δικό τους, τον Μάλδρα, ως βασιλιά το 456.  Το 457, ωστόσο, κάποιοι από τους Σουηβούς προφανώς εγκατέλειψαν τον Μάλδρα και «αποκαλούσαν» βασιλιά τον Φράμτα.  Υπό το φως των στοιχείων της δυναστικής βασιλείας μεταξύ των Σουηβών, η περίπτωση των Μάλδρα και Φράμτα έχει ληφθεί ως ενδεικτική, ότι ο λαός διατηρούσε κάποιο δικαίωμα να εκλέγει έναν βασιλιά της επιλογής του στο τέλος μίας γενεαλογίας. 

Ο Φράμτα και ο Μάλδρας, καθώς και οι οπαδοί τους, έδρασαν ανεξάρτητα ο ένας από τον άλλο. Ενώ βασίλευε ο Φράμτα, ο Μάλδρας οδήγησε τους Σουηβούς του στη Λουζιτανία.  Ο Φράμτα απεβίωσε μετά από μερικούς μήνες, και υπάρχει συζήτηση για το αν οι δύο φατρίες των Σουηβών ενώθηκαν ξανά υπό τον Μάλδρα σε εκείνη τη συγκυρία ή όχι.  Σύντομα οι οπαδοί του Φράμτα βρέθηκαν υπό την ηγεσία του Ρεχίμουνδ, ο οποίος δεν ήταν βασιλιάς.

Πηγές
-----

* Thompson, E. A. *Romans and Barbarians: The Decline of the Western Empire*. Madison: University of Wisconsin Press, 1982. (ISBN 0-299-08700-X).

Σημειώσεις
----------

1. ↑  «Diccionario biográfico español» (Ισπανικά) Real Academia de la Historia. 2011. 15021/framtan. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  Otto Seeck: «Framtane» (Γερμανικά) 1910.
3. 1 2  Thompson, 166.
4. 1 2 3 4  Thompson, 167.
Με την ονομασία **ασβεστόλιθος Αγρελωπού** είναι γνωστή μία σειρά ασβεστολιθικού πετρώματος, ένα στρώμα πάχους 50 έως 100 μέτρων στο βόρειο τμήμα της νήσου Χίου, όπου καταλαμβάνει μια λωρίδα με μήκος 10 χιλιόμετρα περίπου. Η ταινία αυτή εκτείνεται στη διεύθυνση βορρά-νότου, από τη θάλασσα μέχρι την κοιλάδα των Καμπιών. Ο ασβεστόλιθος Αγρελωπού πήρε το όνομά του από το ομώνυμο χωριό της βόρειας Χίου.

Οι ασβεστόλιθοι του στρώματος αυτού είναι μαργαϊκοί και πυριτικοί, με χρώμα ανοικτό γκρίζο και σε ελάχιστες θέσεις μαύροι. Δημιουργήθηκαν σε θαλάσσιο πυθμένα κατά τη μέση (πιθανώς) και την ανώτερη Δεβόνια περίοδο. Υπάρχει όμως και η άποψη ότι δημιουργήθηκαν κατά την κατώτερη Δεβόνια περίοδο ή ακόμα παλαιότερα, κατά την ανώτερη Σιλούρια περίοδο. Μέσα στον ασβεστόλιθο Αγρελωπού βρίσκονται απολιθωμένα κοράλλια, τα οποία ζούσαν στη θάλασσα την εποχή σχηματισμού του ασβεστόλιθου.

Πηγές
-----

* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 1 (1972), σελίδα 699
Οι **Αιγαιακές γλώσσες** είναι μια υποθετική γλωσσική οικογένεια, η επικράτεια της οποίας εκτείνεται από ανατολή προς δύση από τα νησιά του Αιγαίου και την Κρήτη έως τις ακτές της Ανατολίας, και βόρεια κατά μήκος της Ελλάδας έως την ιταλική χερσόνησο. Η μέγιστη εξάπλωση των αιγαιακών γλωσσών προτείνεται κατά την Εποχή του Χαλκού, με τον μινωικό πολιτισμό (Αιγηίδα) και τον Ετρουσκικό πολιτισμό στην Ιταλία.

Στην αρχαιοελληνική γραμματεία υπάρχουν αρκετές αναφορές στους Τυρρηνούς και τους Πελασγούς. Η σύγχρονη άποψη είναι ότι πιθανώς πρόκειται περί σχετιζόμενων λαών, γεγονός που ερμηνεύει εν μέρει τις αλληλοεπικαλυπτόμενες αναφορές στη χρήση των δύο όρων από τους κλασικούς συγγραφείς. 

**Κατάλογος υποθετικών μελών**:

* **Ιταλία, Άλπεις**
	+ Ετρουσκική γλώσσα
	+ Ραιτική γλώσσα
	+ Καμουνική γλώσσα(;)
	+ Βόρεια Πικηνική γλώσσα(;)
* **Αιγαίο, Κρήτη, Ανατολία**
	+ Μινωική γλώσσα(;)
	+ Ετεοκρητική γλώσσα(;)
	+ Λημνιακή γλώσσα
	+ Ετεοκυπριωτική γλώσσα(;)
	+ Πελασγική γλώσσα(;)

Έχει προταθεί -χωρίς ωστόσο να έχει γίνει αποδεκτή- η γενετική ενότητα αυτών των γλωσσών, δηλαδή η ύπαρξη μιας ιστορικής πρωτοαιγαιακής γλώσσας. Μια άλλη πρόταση υποδεικνύει προς την κατεύθυνση ενός υποκλάδου ή αδελφού κλάδου των γλωσσών της Ανατολίας, όπως προκύπτουν από την ταξινόμηση των Ντιακόνοφ και Μάλλορυ, αν μάλιστα ληφθεί σοβαρά υπ' όψιν το ζήτημα της προς δυσμάς μετακίνησης της Λημνιακής από τις περιοχές της Ανατολίας. 

Τούτη η γλωσσική οικογένεια εξαφανίστηκε πιθανώς περί τον 3ο Π.Κ.Ε. αι. στην περιοχή του Αιγαίου εξαιτίας του γλωσσικού ηγεμονισμού της Κοινής και περί τον 1ο Κ.Ε. αι. στην Ιταλία με την αφομοίωσή τους στη Λατινική γλώσσα.

Προτεινόμενες σχέσεις με άλλες οικογένειες
------------------------------------------

### Γλώσσες της Ανατολίας

Έχει προταθεί μια σχέση με τις ανατολικές γλώσσες εντός των Ινδοευρωπαϊκών, αλλά δεν είναι γενικά αποδεκτή (αν και ο Λέοναρντ Ρ. Πάλμερ έδειξε ότι μερικές γραμμικές επιγραφές ήταν λογικές ως παραλλαγή της Λουβικής γλώσσας). Εάν αυτές οι γλώσσες είναι πρώιμο ινδοευρωπαϊκό στρώμα και όχι προ-Ινδοευρωπαϊκό, θα συνδεθούν με το παλαιό ευρωπαϊκό υδρόψυμο του Κράχε και θα χρονολογούνται από την εποχή του Χαλκού.

### Βορειοανατολικές Καυκάσιες γλώσσες

Ορισμένοι κυρίως σοβιετικοί ή μετασοβιετικοί γλωσσολόγοι, συμπεριλαμβανομένου του Σεργκέι Μπρεστοσίν, πρότειναν μια σύνδεση μεταξύ των Τυρρηνικών και των Βορειοανατολικών Καυκάσιων γλωσσών, βασισμένων στις ισχυρές αλληλογραφίες μεταξύ των ετρουσκικών, ουρρηνικών και βορειοανατολικών Καυκάσων γλωσσών, αριθμητικών, γραμματικών δομών και φωνολογίες.

Βιβλιογραφία
------------

* I. M. Diakonov, "On the Original Home of the Speakers of Indo-European", *Journal of Indo-European Studies* (1985, vol. 13, 92-174)
* J. P. Mallory, *In Search of the Indo-Europeans* (1989).

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* GND: 7557647-8

 |

 |
Αυτοσχέδιος ραδιοφωνικός δέκτης με κρύσταλλο γαληνίτη, κατασκευασμένος στην Ελλάδα το 1940. Συλλογή Γ. Παναγιωτίδη.
Ο **Γαληνίτης** (αγγλ. Galena) είναι ορυκτό και το κυριότερο μετάλλευμα του μολύβδου. Έχει χημικό τύπο PbS (θειούχος μόλυβδος).

Εμφάνιση, παραγενέσεις
----------------------

Απαντά σε μεγάλη ευρύτητα γεωλογικών περιβαλλόντων, όπως σε υδροθερμικές φλέβες, σε αποθέσεις μεταμόρφωσης επαφής, σε πηγματίτες (σπάνια) και σε ασβεστολιθικούς - δολομιτικούς σχηματισμούς. Συνηθέστερα απαντά μαζί με μαρκασίτη, χαλκοπυρίτη, χαλαζία, ασβεστόλιθο, δολομίτη, βαρύτη και ορυκτά του αργύρου, του οποίου επίσης αποτελεί ένα από τα κυριότερα μεταλλεύματα. Γαληνίτες με υψηλή περιεκτικότητα σε άργυρο παρουσιάζουν έντονο λεπιοειδή σχισμό με ελαφρά κάμψη, ενώ με υψηλή περιεκτικότητα σε βισμούθιο παρουσιάζουν οκταγωνικό σχισμό.

Ανευρίσκεται σε εκμεταλλεύσιμες ποσότητες στις ΗΠΑ (κυρίως στις πολιτείες Αϊντάχο και Κολοράντο), στην Τσεχία, στην Σαξονία της Γερμανίας. Στην Ελλάδα ανευρίσκεται όπου υπάρχουν μικτά θειούχα (μεταλλεία Λαυρίου, Στρατώνι Χαλκιδικής (αργυρομιγής), Ανατολική Μακεδονία και Θράκη).

Συνηθέστερες προσμίξεις του είναι με άργυρο, χαλκό, βισμούθιο και σίδηρο. Ο γαληνίτης εξαλλοιώνεται σε κερουσίτη και αγγλεσίτη (δευτερογενή ορυκτά του μολύβδου).

Χρήσεις
-------

Ο γαληνίτης είναι ημιαγωγός και μπορεί να χρησιμοποιηθεί, σε συνδυασμό με ένα λεπτό σύρμα, για να σχηματιστεί μια δίοδος επαφής σημείου. Η ιδιότητά του αυτή είναι χρήσιμη για την φώραση των ραδιοφωνικών κυμάτων και την κατασκευή απλών ραδιοφωνικών δεκτών, των λεγόμενων ραδιοφώνων κρυστάλλου. Πρόκειται για πολύ απλά κυκλώματα, τόσο στο σχεδιασμό όσο και στην υλοποίηση, που επιτρέπουν, ωστόσο, ακρόαση ραδιοφωνικών σταθμών στις περισσότερες κυματικές ζώνες (bands), και μάλιστα χωρίς τη χρήση ηλεκτρικού ρεύματος, καθώς ο δέκτης αντλεί την ενέργεια που χρειάζεται από τα ραδιοφωνικά κύματα. Τέτοιοι δέκτες κατασκευάστηκαν ευρέως στις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα, ενώ συνεχίζουν να κατασκευάζονται ως σήμερα από ραδιοερασιτέχνες. Κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο αποτέλεσαν, λόγω της απλότητας της κατασκευής τους και της δυνατότητας χρήσης τους οπουδήποτε, τρόπο ακρόασης ραδιοφωνικών σταθμών σε περιοχές ή περιστάσεις που η χρήση άλλων ραδιοφώνων ήταν απαγορευμένη ή αδύνατη.

Πηγές
-----

* Τμήμα Γεωλογίας Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
* Mindat.org
* Minerals.net
* Webmineral.com

Βιβλιογραφία
------------

* Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil, *A Field Guide to Rocks and Minerals*, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 0-395-91096-X
* Walter Schumann, R. Bradshaw, K. A. G. Mills, *Handbook of Rocks, Minerals and Gemstones*, Houghton Mifflin Harcourt, 1993 ISBN 0-395-51137-2
* S. S. Augustithis, *Atlas of the textural patterns of ore minerals and metallogenic proccesses*, Walter de Gruyter, ISBN 3-11-013639-2

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος ορυκτών
* Κατάλογος ορυκτών των μεταλλείων Λαυρίου

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85052777
* GND: 4145910-6
* BNF: cb124829509 (data)
* BNE: XX542344

 |

 |
The Phantom**Φάντομ** (αγγλικά *The Phantom*) είναι αμερικανική εικονογραφημένη περιπετειώδης σειρά (κόμικς) που δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά το Φεβρουάριο του 1936 (σαν καθημερινό κόμικ-στριπ εφημερίδας) από τον δημιουργό του Μαντρέικ, Λι Φολκ. Ο κύριος χαρακτήρας (Φάντομ) είναι ένας μασκοφορεμένος νέος μυώδης άνδρας που μάχεται το έγκλημα και πηγή εξόρμησής του αποτελεί η (φανταστική) Αφρικανική χώρα *Bangalla*. Το κόμικ αφού πρώτα εκδόθηκε σε πάρα πολλές χώρες, ακολούθως μεταφέρθηκε στην τηλεόραση και στον κινηματογράφο, ενώ μετατράπηκε και σε βίντεο-παιχνίδι. Ο Φάντομ ήταν ο πρώτος χαρακτήρας κόμικ που φορούσε το εφαρμοστό κοστούμι των υπερηρώων επιστημονικής φαντασίας.

Σύντομα, η καθημερινή παρουσία του κόμικ, που ξεκίνησε στις 17 Φεβρουαρίου 1936 απέκτησε και μια εβδομαδιαία έγχρωμη, παράλληλη έκδοση σε Κυριακάτικο φύλλο εφημερίδας (28 Μαΐου 1939) που αμφότερες συνεχίζονται έως σήμερα. Στα 1966 η εταιρεία *King Features* ανακοίνωσε ότι διένειμε τη σειρά σε 583 εφημερίδες όλου του κόσμου. Στην κορύφωση της κυκλοφορίας του, το κόμικ διαβαζόταν, σε ημερήσια βάση, από περισσότερους των 100 εκατομμυρίων αναγνωστών παγκοσμίως .

Ο Φολκ εργάσθηκε στο κόμικ του Φάντομ έως και το θάνατό του το 1999 και στη συνέχεια τη σειρά ανέλαβαν άλλοι δημιουργοί, με βασικό σεναριογράφο τον *Tony DePaul*. Διάφοροι εικονογράφοι απασχολήθηκαν με το σχεδιασμό, μεταξύ των οποίων ο ίδιος ο Φολκ (για τις αρχικές 2 εβδομάδες), όπως οι *Wilson McCoy*, *Ray Moore* και *Mike Manley* (στην καθημερινή εβδομαδιαία έκδοση), *Terry Beatty* (στην κυριακάτικη) κ.ά.

Ο Φάντομ εκδόθηκε στην Αυστραλία, στην Ινδία και τη Σουηδία κι ακόμη σε Ιταλία ("L'Uomo Mascherato"), Βραζιλία, Αργεντινή ("Fantasma "), στη Γιουγκοσλαβία ("Zigomar versus the Phantom"), στην Τουρκία ("Kizilmaske"), στην Ελλάδα (από τις εκδόσεις του Ηλία Καμπανά), στη Νότια Αφρική, στην Ιρλανδία κ.α.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ron Goulart,"The Glory Days, or Believe It or Not!" in Dean Mullaney, Bruce Canwell and Brian Walker, King of the Comics : One Hundred Years of King Features Syndicate. San Diego : IDW Publishing, 2015. ISBN 978-1631403736 (p.185)
2. ↑  "The Phantom". Jpdefillippo.com. Ανακτήθηκε στις 28/2/2011
3. ↑  Phantom Comic Book Survey
Η **Τυριτάκη** ήταν αρχαία ελληνική πόλη του Βασιλείου του Βοσπόρου, στο ανατολικό τμήμα της Κριμαίας, περίπου 11 χιλιόμετρα νότια από το Παντικάπαιον. Ταυτίζεται διστακτικά με τα ερείπια στην περιοχή Κερτς του Κάμις-Μπούρουν, στην ακτή του Πορθμού Κερτς.

Υπάρχουν μόνο μερικές σύντομες αναφορές για την Τυριτάκη σε αρχαίες φιλολογικές πηγές (Στέφανος ο Βυζάντιος, Εθνικά 642, 12? Ψευδο-Αίλιος Ηρωδιανός, De prosodia Catholica 315.12, Κλαύδιος Πτολεμαίος, Γεωγραφία 3.6.3.2, Ps Αρριανός, Περίπλους Ευξείνου Πόντου 50.9 και Πλίνιος ο Πρεσβύτερος, NH 4, 86-87 που ονομάζει την πόλη ως Δία). Οι πρώτες σοβαρές ανασκαφές ξεκίνησαν το 1932 (με επικεφαλής τον Τ. Μάρτι) και ακολούθησαν το 1946-1957 από τη μεγάλη Αποστολή του Βοσπόρου με επικεφαλής τον καθηγητή. Β. Γκαϊντουκιέβιτς. Στη δεκαετία του '70 και του '80 το έδαφος της Τυριτάκης ανασκάφηκε από μια αποστολή από το Μουσείο Κερτς με επικεφαλής τους Ν. Κιρίλιν και O. Σεβέλεφ και από το 2000 το έργο «Bosporan City Tyritake» από τον καθηγητή Β. Ζίνκο. Το 2008, η Πολωνική Αρχαιολογική Αποστολή Τυριτάκης του Εθνικού Μουσείου της Βαρσοβίας, με διευθυντή τον Άλφρεντ Τφαρντέτσκι, συμμετείχε στο έργο.

Όλα αυτά τα αρχαιολογικά έργα μπόρεσαν να αποδείξουν ότι η αποικία, που ιδρύθηκε περίπου στα μέσα του 6ου αιώνα π.Χ. ειδικευόταν στη βιοτεχνία και την αμπελουργία. Τους πρώτους αιώνες μ.Χ. η αλιεία και η παραγωγή κρασιού έγιναν το οικονομικό στήριγμα της πόλης. Η Τυριτάκη καταστράφηκε από τους Γότθους τον 3ο αιώνα μ.Χ. και πάλι τον 4ο αιώνα από τους Ούνους, αλλά ένας οικισμός στον χώρο συνεχίστηκε μέχρι τον Μεσαίωνα.

Παραπομπές
----------

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Tyritake on the official website of the Crimean government Αρχειοθετήθηκε 2007-09-27 στο Wayback Machine. (ρωσικά)
* Site of Polish Archaeological Mission "Tyritake" (αγγλικά)

Βιβλιογραφία
------------

* Tyritake, Antique Site at Cimmerian Bosporus, ed. A. Twardecki, Warsaw 2014 Αρχειοθετήθηκε 2016-03-15 στο Wayback Machine. (αγγλικά)

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Ελληνικές αποικίες στη βόρεια ακτή της Μαύρης Θάλασσας |
| --- |
|  |
| 
* Βορυσθένης
* Γοργιππία
* Διοσκουριάς
* Ερμώνασσα
* Ευπατορία
* Θεοδοσία
* Κήποι
* Κιμμερικόν
* Μυρμήκιον
* Νικώνιον
* Νύμφαιον
* Ολβία
* Παντικάπαιον
* Πιτυούς
* Τάναϊς
* Τύρας
* Τυριτάκη
* Φαναγόρεια
* Χάραξ
* Χερσών

**Δείτε επίσης:**
* Πρώτος ελληνικός αποικισμός
* Δεύτερος ελληνικός αποικισμός
* Κατάλογος δωρικών αποικιών
* Κατάλογος ιωνικών αποικιών
 | Παντικάπαιον |

 |
Η Γαληψός εντός της περιοχής της Ηδωνίδας.
Αυτό το λήμμα αφορά την αρχαία πόλη.  Για τον σύγχρονο οικισμό, δείτε: Γαληψός Καβάλας.  
Η **Γαληψός** ήταν αρχαία ελληνική πόλη ευρισκόμενη εντός της περιοχής της Ηδωνίδας στη Θράκη και αργότερα στη Μακεδονία. Ευρισκόταν στα ανατολικά της Φάγρης και σε απόσταση περίπου 17 χμ. από την Αμφίπολη. Ανήκε στη Συμμαχία της Δήλου, ενώ ιδρύθηκε ως αποικία της Θάσου. Έπειτα από την κατάκτηση της Αμφίπολης, κατελήφθη από τον Βρασίδα το 424 π.Χ. ωστόσο ανακατελήφθη από τον Κλέωνα το 423. Ο Περσέας της Μακεδονίας, διαφεύγοντας των Ρωμαίων οι οποίοι τον είχαν νικήσει στη Πύδνα, έπλευσε ως τις εκβολές του Στρυμόνα, και με κατεύθυνση την Γαληψό, παραμένοντας εκεί προτού μετακινηθεί προς τη Σαμοθράκη.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Benjamin H. Isaac, *The Greek Settlements in Thrace Until the Macedonian Conquest*, p.63
2. ↑  Hatzfeld, Jean. *History of Ancient Greece* (μετ. του Andre Aymard, 1968, W.W. Norton & Co. New York), p. 34-35.
Το **Φυζούλι** (αζερικά: Füzuli) είναι πόλη και πρωτεύουσα του διαμερίσματος Φυζούλι του Αζερμπαϊτζάν.

Η πόλη είχε πληθυσμό 17.090 κατοίκους πριν την κατάληψή της από τις αρμενικές δυνάμεις στις 23 Αυγούστου 1993, κατά τη διάρκεια του Πρώτου Πολέμου του Ναγκόρνο-Καραμπάχ, που είχε ως αποτέλεσμα την εκδίωξη του τοπικού αζερικού πληθυσμού και η πόλη μετατράπηκε σε πόλη φάντασμα.

Στις 17 Οκτωβρίου 2020, οι δυνάμεις του Αζερμπαϊτζάν ανακατέλαβαν την πόλη κατά τη διάρκεια της Συγκρούσεως στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ το 2020.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.vedu.ru/BigEncDic/enc\_searchresult.asp?S=66569.
2. ↑  «Azerbaijan's Fuzuli a ghost town after Karabakh battles». *france24.com*. France 24. 19 Νοεμβρίου 2020.
Το **Αστέρι της Ιταλίας** ή **Μεγάλο Αστέρι της Ιταλίας** (ιταλικά: *Stella d’Italia* ή *Stellone d'Italia*) είναι το αρχαιότερο σύμβολο ταυτότητας της ιταλικής γης. Σήμερα έχει συσχετιστεί με την Δεσπόζουσα Ιταλία (ιταλικά: *Italia turrita*), την αρχαία αλληγορική αναπαράσταση της Ιταλίας.

Καταγωγή
--------

Η μυθολογία για το «Αστέρι της Ιταλίας» πηγαίνει πίσω στον 6ο αιώνα π.Χ. όταν ο Σικέλιος ποιητής Στησίχορος, στο ποίημά του *Η πτώση της Τροίας* δημιουργεί τον μύθο του Αινεία: δραπετεύοντας από την Τροία, συνελήφθη και πυροβολήθηκε από τους Έλληνες και τελικά επέστρεψε στην Ιταλία, την γη των προγόνων του. Το διήγημα με τα ταξίδια του Αινεία στην θάλασσα, καθοδηγούμενος προς τις ιταλικές ακτές από το αστέρι της μητέρας του, ξαναχρησιμοποιήθηκε αργότερα από τον Βιργίλιο, ο οποίος έδωσε ζωή στην πολιτική παράδοση του «Αστεριού του Καίσαρα» (ιταλικά: *Caesaris Astrum*) και στην γεωγραφική παράδοση της Ιταλίας ως Εσπερίδα, από το αρχαίο όνομα που της έδωσαν οι Έλληνες. Και οι δυο παραδόσεις σχετίζονται με το βραδυνό αστέρι το οποίο ταυτίζει την Ιταλία ως την «χώρα του ηλιοβασιλέματος» αλλά και με το αστέρι της Αφροδίτης, της θεάς της αγάπης σαν καθολικής δύναμης, το οποίο ταυτίζει την Ιταλία σαν την χώρα του Έρωτα, τραγουδισμένη ως τέτοια από ποιητές.

Το αστέρι και η εθνική προσωποποίηση
------------------------------------

Το 1603, στην δεύτερη έκδοση της πραγματείας *Εικονολογεία*, ο Τσεζάρε Ρίπα σύνδεσε το σύμβολο με την «Δεσπόζουσα Ιταλία» και δημιούργησε μια νεότερη εκδοχή της αλληγορικής προσωποποίησης της Ιταλίας: μια γυναίκα με ένα αστέρι που δεσπόζει στην κορυφή του στέμματος. Η πραγματεία του Ρίπα ενέπνευσε πολλούς καλλιτέχνες μέχρι την δεκαετία του 1920, όπως τους Κανόβα, Μπισσόν, Μακκάρι, Μπάλλα και Σιρόνι. Η αλληγορική εικόνα της δεσπόζουσας και με το άστρο στην κορυφή Ιταλίας έγινε διάσημη κατά την Ιταλική Ενοποίηση καθώς εξαπλώθηκε μέσα από μια μεγάλη εικονογραφία από αγάλματα, διαζώματα και διακοσμητικά αντικείμενα, εξώφυλλα τουριστικών οδηγών, καρτ ποστάλ, εκτυπώσεις και εικονογραφήσεις περιοδικών. Κατά την περίοδο της Ιταλικής Ενοποίησης, επικαλούμενος το ταξίδι του Αινεία προς τις ιταλικές ακτές, ο φιλόπατρης Τζουζέπε Ματζίνι ανέφερε ξανά τον μύθο του εθνικού αστεριού ο οποίος αργότερα ανακτήθηκε από τον Καμίλο Μπένσο και τους νέους βασιλιάδες του Οίκου της Σαβοΐας. Το βασιλεύον σπίτι στην Ιταλία προσπάθησε ακόμα και να το πάρει υπό την κατοχή του, υποστηρίζοντας ότι ήταν το «Αστέρι της Σαβοΐας» (ιταλικά: *Stella Sabauda*), ένα οικογενειακό εραλδικό μοτίβο το οποίο όμως δεν αναφέρεται σε καμιά ιστορική μαρτυρία που προηγείται της ενοποίησης της Ιταλίας.

Το 1947 το «Αστέρι της Ιταλίας» συμπεριλήφθηκε στο κέντρο του επίσημου εμβλήματος της Ιταλικής Δημοκρατίας.

Βιβλιογραφία
------------

* Lista, Giovanni, La Stella d’Italia, Edizioni Mudima, Milan 2011, ISBN
Ο **Βεντσέσλαος**, πολων. Wacław krośnieński (π. 1391 - πριν τις 4 Φεβρουαρίου 1431) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας-Γκλόγκουφ ήταν δούκας του Ζάγκαν-Γκλόγκουφ (1397-1412, με τον αδελφό του), κυβερνήτης του Γκλόγκουφ (1412-17, με τους αδελφούς του) και κυβερνήτης του Κρόσνο Οντζάνσκιε, Σβιεντόμπσιν & Μπυτνίτσα (από το 1417).

Βιογραφία
---------

Ήταν ο τέταρτος γιος του Ερρίκου Η΄ του *Σπουργίτη* δούκα του Ζάγκαν-Γκλόγκουφ και της Αικατερίνης των Πιαστ-Σιλεσίας-Τσέσυν, κόρης του Βλάντισλαφ Β΄ δούκα του Οπόλε.

Τον πατέρα του, που απεβίωσε το 1397, τον διαδέχθηκαν ο Βεντσέσλαος και οι τρεις μεγαλύτεροι αδελφοί του από κοινού. Κηδεμόνας έγινε η μητέρα του και όλοι εγκαταστάθηκαν στο Κοζούχουφ, που μαζί με τη Ζιελόνα Γκούρα ήταν το μερίδιο της χήρας (oprawa wdowia). Ο Ροβέρτος Α΄ δούκας της Λεγκνίτσα ανέλαβε επίτροπος ως το 1401, οπότε ενηλικιώθηκε ο πρωτότοκος Ιωάννης Α΄ και ανέλαβε την εξουσία του δουκάτου και την επιτροπεία των μικρότερων αδελφών του.

Το 1412 το δουκάτο διαιρέθηκε επίσημα: ο Ιωάννης Α΄ κράτησε το Ζάγκαν και οι Ερρίκος Θ΄ ο Πρεσβύτερος, Ερρίκος Ι΄ Ρούμπολντ και ο Βεντσέσλαος έλαβαν από κοινού το Γκλόγκουφ. Από τους τρεις, οι δύο πρώτοι κυβέρνησαν το Γκλόγκουφ και τη Σπροτάβα, ενώ ο Βεντσέσλαος κυβέρνησε τις πόλεις Κρόσνο Οντζάνσκιε, Σβιεντόμπσιν και Μπυτνίτσα.

Πηγές
-----

* Cawley, Charles, SILESIA, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy.
* Marek, Miroslav. "Complete Genealogy of the House of Piast". Genealogy.EU.

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 8  Οκτωβρίου 2018.
Συντεταγμένες: 39°06′42″N 26°34′02″E﻿ / ﻿39.111766°N 26.567086°E﻿ / 39.111766; 26.567086

Βραχώδεις ακτές, Φυκιότρυπα
Η **Φυκιότρυπα** είναι φάρος, χτισμένος στην νησίδα όπου χτίσθηκε η αρχαία Μυτιλήνη, πάνω σε έναν κεκλιμένο βράχο με μορφή προσαραγμένου πετρωμένου σκάφους. 

Κατασκευάστηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1880 για να διευκολύνει την πρόσβαση στο λιμάνι της Μυτιλήνης και τη ναυσιπλοΐα στο στενό μεταξύ Λέσβου και ακτών Μικράς Ασίας. Αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα της φαρικής αρχιτεκτονικής του βορείου Αιγαίου. Πρόκειται για ένα μικρό κτήριο, συνολικά 25 περίπου τετραγωνικών. 

Στη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής χρησιμοποιήθηκε ως στρατιωτικό φυλάκιο. Ενώ αποτελεί και μνημείο της εθνικής αντίστασης στη Λέσβο, αφού οι Ναζί κατακτητές έβαζαν τα πτώματα των εκτελεσμένων αγωνιστών σε τσουβάλια μαζί με μια μεγάλη πέτρα και αφού τα έδεναν τα μετέφεραν σε παρακείμενη γερμανική βενζινάκατο ή επιταγμένο αλιευτικό και τα πετούσαν στη θάλασσα ανοικτά της Φυκιότρυπας. Μετά τον Εμφύλιο και μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1960, στο χώρο του φάρου στεγαζόταν το Σύστημα των Ναυτοπροσκόπων της Μυτιλήνης. Από τα μέσα της δεκαετίας του 1960 και για λόγους κυρίως αμυντικής θωράκισης της περιοχής, ο φάρος παραδόθηκε στο Στρατό, με τους Προσκόπους της Μυτιλήνης όμως πάντα να έχουν σχέση με το χώρο. Μάλιστα το καλοκαίρι του 1974 και μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, πρόσκοποι συνέβαλαν στη σε πολύ μικρό χρόνο μετατροπή του φάρου σε στρατιωτικό φυλάκιο.

Μετά το 1974 και για πολλά χρόνια, ο φάρος της Φυκιότρυπας χρησιμοποιείτο ως στρατιωτικό φυλάκιο όπως οι συνθήκες της εποχής και οι αμυντικές ανάγκες επέβαλαν, μέχρις ότου στα μέσα της δεκαετίας του 1980, για λόγους που είχαν να κάνουν με την στατικότητα του κτίσματος, αυτό να εγκαταλειφθεί. Σήμερα έχει διακηρυχθεί εθνικό μνημείο

Εικόνες
-------

* Η φυκιότρυπα σε καρτ ποστάλ του 18ου ΑιώναΗ φυκιότρυπα σε καρτ ποστάλ του 18ου Αιώνα
*

Παραπομπές
----------

1. ↑  Φάροι, Της Ελλάδας. «Φάρος Φυκιότρυπα Λέσβου». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Αυγούστου 2016. Ανακτήθηκε στις 8 Οκτωβρίου 2014.
2. ↑  
«Lighthouse Fykiotripa». gtp.com. Ανακτήθηκε στις 8 Αυγούστου 2016.
3. ↑  
«Fykiotripa». archaiologia.gr. Ανακτήθηκε στις 8 Αυγούστου 2016.
Ο όρος **αστράτεια** γενικά σημαίνει τη μη στράτευση, τη νόμιμη απαλλαγή εκ του στρατού, αλλά και τη λιποταξία, όπως και την κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο ανυπότακτος.

Ειδικά όμως στην αρχαιότητα και μάλιστα στην αρχαία Αθήνα κατά το αττικό δίκαιο «**αστρατείας γραφή**» λεγόταν η οποιαδήποτε καταγγελία εναντίον πολίτη που δεν είχε προσέλθει στο στρατό ως όφειλε ή είχε καταταγεί σε άλλο στράτευμα προκειμένου ν΄ αποφύγει τυχόν κινδύνους.

Αρμόδιοι για να εισαγάγουν τέτοια δίκη με "γραφή αστρατείας" ήταν μόνο οι στρατηγοί, αλλά δικαιούταν και οποιοσδήποτε πολίτης να καταθέσει στους στρατηγούς «γραφή αστρατείας» κατά οποιουδήποτε. Οι στρατηγοί μετά από ανάκριση ανάλογα εισηγούνταν ή όχι την υπόθεση προς εκδίκαση και αν μεν ο κατηγορούμενος είχε συλληφθεί "επ' αυτοφώρω", η γραφή κατατίθετο και κατά διάρκεια εκστρατείας η υπόθεση εκδικαζόταν από δικαστήριο της εκστρατείας (κάτι σαν το σύγχρονο έκτακτο στρατοδικείο). Αν όμως η γραφή αστρατείας καταθέτονταν μετά το πέρας της εκστρατείας και την επάνοδο του κατηγορουμένου στην Αθήνα, η υπόθεση εκδικάζονταν από το δικαστήριο των Ηλιαστών. 

Οι ποινές που επιβάλλονταν ποίκιλλαν ανάλογα της πολιτικής κατάστασης, των περιστάσεων και των ατόμων. Συνήθεις ποινές για τέτοια αδικήματα ήταν η μερική ατιμία χωρίς δήμευση περιουσίας.

Πηγές
-----

* Todd, Stephen Charles (2000). *Lysias* (στα Αγγλικά) (Εικονογραφημένη έκδοση). University of Texas Press. σελ. 162. ISBN 0292781660. Ανακτήθηκε στις 23 Μαρτίου 2010.
* Λυσίας, Κατά Αλκιβιάδου αστρατείας Β'
* Perseus Digital Library - Liddell-Scott Lexicon


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Αττικό Δίκαιο |
| --- |
|  |
| Νομοθέτες | 
* Θησέας
* Δράκων
* Σόλων
* Πεισίστρατος
* Κλεισθένης
 |
|  |
| Θεσμοί/νόμοι | 
* Αίδεση
* Αδύνατοι
* Αμφιορκία
* Ανδροληψία
* Αντωμοσία
* Ατέλεια
* Ατιμία
* Αντίδοσις
* Αστράτεια
* Ατίμητος αγώνας
* Γραφή
* Διαιτητές
* Δίκη εξούλης
* Δοκιμασία
* Δωροδοκίας γραφή
* Επωβελία
* Επίκληρος
* Επιχειροτονία
* Ηλιαία
* Κακηγορία
* Οστρακισμός
* Παρανοίας γραφή
* Παρακαταβολή
* Παραπρεσβείας γραφή
* Πρόσταξις
* Γραφή παρανόμων
* Σεισάχθεια
* Ψευδομαρτυριών δίκη
 |
|  |
| Συναφή θέματα | 
* Επιγραφή της Γόρτυνας
* Κλεψύδρα
* Παράβυστον
* Οικιακόν
 |

 |
Αστράγαλος ο μεμβρανώδης
Ο **αστράγαλος** (επιστ. ονομασία Astragalus membranaceus] είναι φυτό κινεζικής προέλευσης. Είναι πλούσιος σε φλαβονοειδή], όπως η κβερκετίνη και σε φυτοστερόλες. Μελέτες έχουν δείξει ότι μπορεί να ενισχύσει το ανοσοποιητικό και το αναπνευστικό σύστημα. Δεν έχει οριστεί συνιστώμενη ημερήσια πρόσληψη για τον αστράγαλο.

Η δράση του ενισχύεται σημαντικά εάν λαμβάνεται ταυτόχρονα με εχινάτσια και pau d’ arco. Ο Αστραγαλος χρησιμοποιείται σήμερα κυρίως ως ενισχυτικό του ανοσοποιητικού συστήματος. Σε κλινικές έρευνες που έγιναν πάνω σε άτομα που παρουσιάζουν συχνά κρυολογήματα και έρπη (simplex keratitis), παρατηρήθηκε σαφής βελτίωση στην αντιμετώπιση των συμπτωμάτων από τον οργανισμό. Η ευεργετική δράση του Αστράγαλου έχει συνδεθεί με την υψηλή περιεκτικότητα του σε πολυζαχαρίτες. Το βοτανο θεωρείται ότι είναι ιδανικό για χρήση από άτομα που αισθάνονται ατονία, κόπωση, κρυολογούν συχνά ή βρίσκονται σε στάδιο ανάρρωσης. Χρησιμοποιείται συχνά μαζί με το τζινσενγκ ως τονωτικό του οργανισμού.

H ρίζα του αστράγαλου είναι πλούσια σε μαγνήσιο (1,860ppm) και σε κάλιο (10,000ppm) ενώ περιέχει επίσης σίδηρο, λινολεϊκό οξυ, μαγγάνιο, χολίνη, μπεταϊνη, ρουματακενίνη και Β-σιστερόλη. Ο αστραγαλος θεωρείται ότι έχει θετική επίδραση στην αποβολή πύου από τον οργανισμό.

Έχει χρησιμοποιηθεί στην παραδοσιακή κινεζική ιατρική εδώ και αιώνες. Η κύρια χρήση του ήταν η ενίσχυση του ανοσοποιητικού συστήματος του σώματος. Είναι ένα φυσικό συμπλήρωμα διατροφής που χρησιμοποιείται για διάφορες περιπτώσεις υγείας. Για παράδειγμα, χρησιμοποιείται για τη θεραπεία του κοινού κρυολογήματος, των λοιμώξεων του ανώτερου αναπνευστικού, της ινομυαλγίας και του διαβήτη.