recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η **Ιρακινή Αστυνομία** (αραβικά: الشرطة العراقية, αγγλικά: *Iraqi Police*, IP) είναι η ένστολη αστυνομική δύναμη που είναι επιφορτισμένη με την επιβολή του νόμου στο Ιράκ. Υπάγεται στο ιρακινό Υπουργείο Εσωτερικών. Η Ιρακινή Αστυνομία ανοίκει στις ευρύτερες ιρακινές δυνάμεις ασφαλείας.

Ιστορία
-------

Η προπολεμική αστυνομική υπηρεσία είχε χαμηλή προτεραιότητα καταστολής και ήταν επαγγελματική. Η αστυνομία αναμενόταν να παραμείνει συνεκτική και να αποτελέσει χρήσιμο εργαλείο και μετά την εισβολή, υπό την Προσωρινή Αρχή Συνασπισμού. Σκοπός της ήταν να αποτελέσει τη βάση για την αστυνομική δύναμη του νέου Ιράκ, αλλά η πολιτική αναταραχή προκάλεσε την εγκατάλειψη του σχεδίου αυτού. Μετά την επείγουσα κατανομή επιδομάτων, κάποιοι αστυνομικοί επέστρεψαν ειδικά στη Βαγδάτη και η στρατιωτική αστυνομία του Στρατού των ΗΠΑ πραγματοποίησε εκγύμναση έκτακτης ανάγκης. Ταυτόχρονα, στο νότο οι βρετανικές δυνάμεις άρχισαν να δημιουργούν τοπικές αστυνομικές δυνάμεις σε συντονισμό με Σιίτες θρησκευτικούς ηγέτες. Στο βορρά, οι κουρδικές δυνάμεις ασφαλείας δεν διέκοψαν τη λειτουργία τους και στη Μοσούλη προσλήφθηκαν χιλιάδες πρώην αστυνομικοί από τον στρατηγό Ντέιβιντ Πετρέους για τη διατήρηση της δημόσιας τάξης.

Εν τω μεταξύ, οι προσωρινές αρχές συνεργάστηκαν με το Υπουργείο Εσωτερικών προκειμένου να απομακρύνουν τους υπαλλήλους του καθεστώτος Μπάαθ (7.000 αστυνομικοί αποπέμφθηκαν από τον Μπέρναρντ Κέρικ μόνο στη Βαγδάτη) και να συστήσουν σύντομα αστυνομικές δυνάμεις. Κατά τους πρώτους τέσσερις μήνες, ξεκίνησε το πρώτο εκπαιδευτικό πρόγραμμα και εκπαιδεύτηκαν περισσότεροι από 4.000 αξιωματικοί. Στις προσλήψεις του 2003, οι αιτούντες ήταν κυρίως πρώην στρατιωτικοί και αστυνομικοί που υπηρετούσαν υπό τις διαταγές του καθεστώτος Μπάαθ. Στα τέλη του 2003, η Ιρακινή Αστυνομία ανέρχονταν επίσημα σε 50.000 αξιωματικούς.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Pike, John. «Iraqi Police Service (IPS)». *www.globalsecurity.org*.
2. ↑  Bensahel, Nora· Oliker, Olga· Crane, Keith· Brennan, Richard R. Jr.· Gregg, Heather S. (2008). *After Saddam: Prewar Planning and the Occupation of Iraq*. Rand Corporation. σελ. 121. ISBN 9780833044587.
3. 1 2 3  Bensahel, Nora· Oliker, Olga· Crane, Keith· Brennan, Richard R. Jr.· Gregg, Heather S. (2008). *After Saddam: Prewar Planning and the Occupation of Iraq*. Rand Corporation. σελ. 125. ISBN 9780833044587.
4. 1 2  Bensahel, Nora· Oliker, Olga· Crane, Keith· Brennan, Richard R. Jr.· Gregg, Heather S. (2008). *After Saddam: Prewar Planning and the Occupation of Iraq*. Rand Corporation. σελ. 126. ISBN 9780833044587.
5. ↑  Bensahel, Nora· Oliker, Olga· Crane, Keith· Brennan, Richard R. Jr.· Gregg, Heather S. (2008). *After Saddam: Prewar Planning and the Occupation of Iraq*. Rand Corporation. σελ. 124. ISBN 9780833044587.
6. ↑  Bensahel, Nora· Oliker, Olga· Crane, Keith· Brennan, Richard R. Jr.· Gregg, Heather S. (2008). *After Saddam: Prewar Planning and the Occupation of Iraq*. Rand Corporation. σελ. 127. ISBN 9780833044587.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ιρακινή Αστυνομία** |

* Επίσημος ιστότοπος
Ο **Γιόχαν Στράους ο Πρεσβύτερος** (γερμανικά: Johann Baptist Strauß, (Vater) (14 Μαρτίου,
1804 – 25 Σεπτεμβρίου, 
1849) ήταν Αυστριακός συνθέτης. Θεωρείται ο πατέρας των βιεννέζικων βαλς. Η πιο γνωστή μουσική συνθέση του είναι το "Εμβατήριο Ραντέτσκυ", (Radetzky March, Op.228), το οποίο έγραψε ο Στράους το 1848 προς τιμήν του Αυστριακού Στρατάρχη
Ραντέτσκυ, για τις νίκες του στην Ιταλία.

Βιογραφία
---------

Ο Γιόχαν Στράους γεννήθηκε στο Λεοπολντστάντ (σημερινή επαρχία της Βιέννης). Ο πατέρας του, Φραντς Στράους Βοργίας (10 Οκτωβρίου,1764 – 5 Απριλίου,1816) και η μητέρα του, Μπαρμπάρα Ντόλλμαν ([[3 Δεκεμβρίου]],1770 – 28 Αυγούστου,1811), ήταν ιδιοκτήτες Πανδοχείου. Ο παππούς του Στράους. Ο Γιόχαν Μικάελ Στράους (1720–1800), ήταν εβραίος που ασπαστήκε τον 
Καθολικισμό.
Η μεγάλη τραγωδία χτύπησε την οικογένειά του, όταν η μητέρα του πέθανε από ανεξήγητο «πυρετό», όταν ο ίδιος ήταν επτά ετών. Στην ηλικία των 12 ετών, ο πατέρας 
του βρέθηκε πνιγμένος, ενδεχομένως, από αυτοκτονία, στις όχθες του ποταμού Δούναβη. Ο κηδεμόνας του, ο ράφτης Αντόν Μίλερ, τον τοποθέτησε ως μαθητευόμενο σε έναν βιβλιοδέτη, τον Γιόχαν Λιχτσνείντλ. Ο Στράους έκανε μαθήματα για βιολί και βιόλα εκτός από την καθιερωμένη
μαθητεία του, που ολοκληρώθηκε με επιτυχία το 1822.

TBBM

Καριέρα
-------

Ο Στράους σπουδασε επίσης μουσική και κατά την διάρκεια της μαθητείας του κατάφερε να εξασφαλίσει μια θέση σε μια τοπική ορχήστρα του Μικάελ Παμέρ, την οποία τελικά και εγκατέλειψε με σκοπό να ενταχθεί σε ένα δημοφιλή κουαρτέτο εγχόρδων, που ήταν γνωστό ως κουαρτετο Λανέρ, που αποτελούνταν από τον Τζόσεφ Λανέρ και τους αδελφούς Καρλ και Γιόχαν Ντραχάνεκ, Αυτό το κουαρτέτο εγχόρδων ξεκίνησε να παίζει βιεννέζικο βαλς.Το 1825 αποφάσισε να σχηματίσει τη δική του μπάντα και άρχισε να γράφει μουσική, κυρίως χορευτική. Με τον τρόπο αυτό όμως, ξεκίνησε ο ανταγωνισμός ανάμεσα σε αυτόν και τον Λαμέρ , κάτι που οδήγησε στην παραγωγικότητα και την ανάπτυξη του βαλς, καθώς και σε άλλα είδη χορευτικής μουσικής στη Βιέννη. 
Συντόμα έγινε ένας από τους πιο γνωστούς και αγαπημένος συνθέτης χορευτικής μουσικής στη Βιέννη, και περιόδευσε με την μπάντα του στη Γερμανία, την Ολλανδία, το Βέλγιο και τη Βρετανία. 
Τα ηνία της διευθύνσης μετά της «Ορχήστρας του Στράους» τελικά θα περάσει στα χέρια των γιων του, Γιόχαν Στράους του νεότερου και του Εντουάρντ, μέχρι την διάλυσή της το 1901 από τον Εντουάρντ Στράους.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Γιόχαν Στράους βιογραφία στην Encyclopedia Britannica (αγγλικά) ανακτήθηκε στις 28 Μαρτίου 2018
2. 1 2  Johann Strauss Sr στο allmusic.com Αρχειοθετήθηκε 2014-10-17 στο Wayback Machine. (αγγλικά) ανακτήθηκε στις 29 Μαρτίου 2018

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 46947765
* LCCN: n79106446
* ISNI: 0000 0001 2025 1200
* GND: 118619098
* SELIBR: 206353
* SUDOC: 031721311
* BNF: cb13900122q (data)
* BIBSYS: 90544094
* MusicBrainz: 725fb443-0a26-42f8-b4b7-5257b3a61eb5
* NLA: 49682299
* NDL: 00621524
* NKC: jn19990008310
* ICCU: SBLV099508
* BNE: XX1107977
* CiNii: DA03394627

 |

 |
Τα **Ιστορικά Μνημεία της Αρχαίας Νάρα**, που είναι εγγεγραμμένα στην λίστα με τα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, περιλαμβάνουν οκτώ τοποθεσίες στην πρώην πρωτεύουσα Νάρα, στην επαρχία Νάρα της Ιαπωνίας. Τα πέντε είναι βουδιστικοί ναοί, το ένα είναι ιερός ναός, το ένα είναι παλάτι και το ένα είναι παρθένο δάσος. Οι τοποθεσίες αυτές περιλαμβάνουν 26 ακίνητα που έχουν καθοριστεί ως εθνικοί θησαυροί από την ιαπωνική κυβέρνηση αλλά και επιπλέον 53 κτίρια που χαρακτηρίζονται ως πολιτιστικά τοπία υψίστης σημασίας. Όλα τα μνημεία έχουν χαρακτηριστεί ως ιστορικές τοποθεσίες. Το παλάτι χαρακτηρίστηκε ειδικός ιστορικός χώρος και το παρθένο δάσος ως ειδικό ιστορικό μνημείο. Οι δυο βουδιστικοί ναοί και το παρθένο δάσος βρίσκονται στο εσωτερικό ενός πάρκου, που χαρακτηρίζεται ως μέρος ιδιαίτερης φυσικής ομορφιάς από τα Υπουργεία Παιδείας, Πολιτισμού, Αθλητισμού, Επιστημών και Τεχνολογίας της Ιαπωνίας. Η UNESCO εισήγαγε αυτά τα μνημεία στην λίστα με τα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς το 1998.

Εικόνες
-------

* βουδιστικός ναός Tōdai-jiβουδιστικός ναός Tōdai-ji
* Kasuga-taisha, ιερό ΣίντοKasuga-taisha, ιερό Σίντο
* βουδιστικός ναός Kofukujiβουδιστικός ναός Kofukuji
* αυτοκρατορική κατοικίααυτοκρατορική κατοικία

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Τα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Νάρα της Ιαπωνίας, από τον Επίσημο Τουριστικό Οδηγό της Νάρα
Ο αστερισμός του Ωρίωνα στην *Ουρανομετρία* του Μπάγερ
Ο **Γιόχαν Μπάγερ** *(Johann Bayer,* 1572 – 7 Μαρτίου 1625) ήταν Γερμανός δικηγόρος και ουρανογράφος (χαρτογράφος του ουρανού ). Γεννήθηκε στο Ράιν της Κάτω Βαυαρίας, το 1572. Στα είκοσι, το 1592, άρχισε τη μελέτη του για τη φιλοσοφία και τη νομική στο Πανεπιστήμιο του Ίνγκολσταντ, έπειτα από την οποία μετακόμισε στο Άουγκσμπουργκ για να ξεκινήσει την εργασία του ως δικηγόρος, και έγινε νομικός σύμβουλος του δημοτικού συμβουλίου το 1612.

Ο Μπάγερ είχε πολλά ενδιαφέροντα εκτός της εργασίας του, συμπεριλαμβανομένης της αρχαιολογίας και των μαθηματικών. Ωστόσο, είναι κυρίως γνωστός για το έργο του στην αστρονομία, ιδιαίτερα για το έργο του σχετικά με τον προσδιορισμό των θέσεων που έχουν τα αντικείμενα στην ουράνια σφαίρα. Παρέμεινε άγαμος και πέθανε το 1625. 

Ο αστρικός άτλας του Μπάγερ *Uranometria Omnium Asterismorum* ("Ουρανομετρία όλων των αστερισμών") δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1603 στο Άουγκσμπουργκ και ήταν αφιερωμένος σε δύο εξέχοντες ντόπιους πολίτες. Αυτός ήταν ο πρώτος άτλαντας που κάλυψε ολόκληρη την ουράνια σφαίρα.  Βασίστηκε στο έργο του Τύχο Μπράχε και πιθανότατα να έχει δανειστεί στοιχεία από τον αστρικό άτλαντα του 1540 του Αλεσσάντρο Πικκολόμινι*, De le stelle fisse* ("Των σταθεροποιημένων αστεριών"), αν και ο χάρτης του Μπάγερ περιελάμβανε 1.000 αστέρια περισσότερα από το χάρτη του Πικολομίνι. Η *Uranometria* εισήγαγε ένα νέο σύστημα ονομασίας για τα αστέρια, που έγινε γνωστό ως ονοματοδοσία Μπάγερ. Ο άτλαντας του Μπάγερ περιελάμβανε δώδεκα νέους αστερισμούς που εφευρέθηκαν λίγα χρόνια νωρίτερα για να γεμίσουν τον απώτερο νότο του νυχτερινού ουρανού, που ήταν άγνωστος στην αρχαία Ελλάδα και τη Ρώμη.  

Ο κρατήρας Μπάγερ στη Σελήνη πήρε το όνομά του.

Έργα
----

* *Uranometria* (στα Λατινικά). Augsburg: Christoph Mang. 1603.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Hockey, Thomas (2009). *The Biographical Encyclopedia of Astronomers*. Springer Nature. ISBN 978-0-387-31022-0. Ανακτήθηκε στις 22 Αυγούστου 2012.
2. 1 2  Ridpath, Ian. «Johann Bayer's southern star chart».
3. ↑  Kanas, Nick (2009). *Star Maps: History, Artistry, and Cartography* (2nd έκδοση). Springer. σελ. 119-120. ISBN 978-1-4614-0916-8.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Γιόχαν Μπάγερ** |

* Πλήρες ψηφιακό φαξ, Βιβλιοθήκη Linda Hall

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 8444563
* LCCN: n87814610
* ISNI: 0000 0001 0652 9907
* GND: 128657588
* SELIBR: 350435
* SUDOC: 076571742
* BNF: cb14061781z (data)
* BIBSYS: 10010903
* NKC: ola2010612137
* ICCU: UBOV425884

 |

 |
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Ιστορίδα** (***Ιστορίς***) είναι γνωστή μία θυγατέρα του μάντη Τειρεσία στην υπηρεσία της Αλκμήνης. Σύμφωνα με μία τοπική παράδοση που αναφέρει ο Παυσανίας (Θ΄ 11, 3), η Ιστορίδα έκανε ό,τι η Γαλινθιάδα: Την εποχή που η Αλκμήνη ήταν έγκυος στον Ηρακλή, η ζηλιάρα θεά Ήρα, σύζυγος του Δία, του οποίου νόθος γιος ήταν ο Ηρακλής, είχε απαγορεύσει στην Ειλείθυια, τη θεότητα του τοκετού, να βοηθήσει την Αλκμήνη να γεννήσει. Το αντίθετο μάλιστα, έστειλε την Ειλείθυια να εμποδίσει τη γέννα. Η Ειλείθυια πήγε και κάθισε στο πεζούλι σταυρώνοντας τα δάχτυλα των χεριών της πάνω στα γόνατά της. Πάνω από μία εβδομάδα πέρασε έτσι και η Αλκμήνη κόντεψε να πεθάνει. Τότε η Ιστορίδα σκέφθηκε ένα τέχνασμα για να εξουδετερώσει τα μάγια της Ειλείθυιας: βγήκε έξω από το παλάτι προσποιούμενη τη χαρούμενη και ανήγγειλε ότι η Αλκμήνη είχε γεννήσει με τη βοήθεια του Δία. Η Ειλείθυια ακούγοντας τις φωνές της Ιστορίδας πετάχτηκε πάνω ξαφνιασμένη, νιώθοντας τις αρμοδιότητές της παραβιασμένες. Εκείνο όμως που είχε σημασία είναι ότι ξέμπλεξε τα δάχτυλά της και έτσι έλυσε χωρίς να το θέλει τα μάγια. Αμέσως η Αλκμήνη «ελευθερώθηκε» και γέννησε τον Ηρακλή, αλλά και τον Ιφικλή, γιο του συζύγου της Αμφιτρύωνα.

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969
Ο **Ιούστος** ήταν βυζαντινός στρατηγός του 6ου αιώνα, ανιψιός του αυτοκράτορα Ιουστίνου Α΄ και ξεάδελφος του Αυτοκράτορα Ιουστινιανού Α΄. Τα ονόματα των γονέων του είναι άγνωστα, αλλά είναι γνωστό ότι ήταν αδελφός του Βοραΐδη και του Γερμανού. 

Εμφανίζεται για πρώτη φορά στις πηγές το 532 την τελευταία μέρα της στάσης του Νίκα όπου μαζί με τον αδελφό του Βοραΐδη συνέλαβαν τον Υπάτιο στον Ιππόδρομο της Κωνσταντινούπολης και τον παρέδωσαν μαζί με τον αδελφό του Πομπήιο στον Ιουστινιανό.

Το 531 στάλθηκε με άλλους αξιωματούχους στην Ιεράπολη όπου ο Καβάδης Α΄ της Περσίας είχε εισβάλει στη Συρία. Έγραψε στον Βελισάριο καλώντας τον να ενωθεί μαζί τους αλλά ο τελευταίος αποφάσισε να αντιμετωπίσει τους Σασσανίδες στην Δάρα οι υπόλοιποι τον ακολούθησαν, εκτός του Ιούστου, ο οποίος παρέμεινε στην Ιεράπολη με μια μικρή δύναμη.

Σε 543 οδήγησε τον βυζαντινό στρατό κατά των Περσών κοντά στην Μαρτυρόπολις και από εκεί στο Περσικό σύνορο όπου αποκόμισε μικρή λεία, και στη συνέχεια επέστρεψε. Το 544, αρρώστησε και πέθανε.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Martindale 1992, σελ. 758.
2. ↑  Martindale 1992, σελ. 758-759.
3. ↑  Martindale 1992, σελ. 413.
4. ↑  Procópio de Cesareia 552, σελ. II.XXV.

Πηγές
-----

* *Martindale*, **3**, ISBN 9780521201605
* *Procópio de Cesareia*

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 275145857064122921691

 |

 |
Ο **Γιάννης Μπαρίτας** ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός και έγινε γνωστός με την ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης.

Καριέρα
-------

Ο Μπαρίτας αγωνίστηκε στην ομάδα των "κίτρινων" από τα πρώτα χρόνια μετά την ίδρυση του συλλόγου το 1914, μέχρι το 1927. Η παρουσία του στον Άρη πιστοποιείται από φωτογραφίες της εποχής, όπως και από άρθρα της εφημερίδας Μακεδονία, όπως στις 5 Μαΐου 1920, όπου αναφέρεται η σύνθεση της ομάδας για φιλικό αγώνα που έδωσε.

Επίσης, συμμετείχε στο κύπελλο του Δήμου Θεσσαλονίκης 1921, το οποίο πραγματοποιήθηκε στις αρχές Μαρτίου του 1921, στα πλαίσια των εορτασμών για τα εκατό χρόνια της απελευθέρωσης του ελληνικού κράτους.

Την σεζόν 1922–23, κατέκτησε τον τίτλο του πρωταθλητή Θεσσαλονίκης, αφού ο Άρης κέρδισε άνευ αγώνα τον Ηρακλή, ενώ κατέβαλλε την αντίσταση της διοργανώτριας ΧΑΝΘ με 5-0.

Ακολούθησαν οι τίτλοι των πρωταθλημάτων του 1923-24 και 1925-26, πριν ο Μπαρίτας συνεχίσει την καριέρα του ως διαιτητής του τοπικού, αλλά και του πανελλήνιου πρωταθλήματος.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εφημερίδα Μακεδονία, 5/5/1920, σελίδα 1, efimeris.nlg.gr
2. ↑  Εφημερίδα Μακεδονία, 4/3/1921, σελίδα 1, efimeris.nlg.gr
3. ↑  Εφημερίδα Μακεδονία, 19/3/1923, σελίδα 3, efimeris.nlg.gr
4. ↑  Εφημερίδα Μακεδονία, 3/5/1923, σελίδα 2, efimeris.nlg.gr

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Βασίλης [άγνωστο επίθετο], *Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ...Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό*, αυτοέκδοση, 2014. ISBN 978-960-93-5927-6
* Μπαρίτας Γιάννης | aris.re
Η **Γερτρούδη**, γερμ. Gertrude (π.1190/1205; - 30 Μαρτίου 1225) ήταν τροβαδούρος και με τους γάμους της έγινε πρώτα δούκισσα της Λωρραίνης, μετά κόμισσα της Καμπανίας και τέλος κόμισσα του Ζάαρπρυκεν.

Ο Θεοβάλδος Α΄και μία από τις τρεις συζύγους του ακούν έναν μουσικό.

Βιογραφία
---------

Ήταν κόρη και κληρονόμος του Αλβέρτου Β΄ κόμη του Μετς & του Ντάγκσμπουργκ (νυν Νταμπό Γαλλίας) και της Γερτρούδης των Τσέρινγκεν, κόρης του Χέρμαν Δ΄ μαργράβου του Μπάντεν. Το έτος γέννησής της 1205 αμφισβητείται, καθώς τότε η μητέρα της θα ήταν 52 ετών· πιο πιθανό είναι το π. 1190.

Διαδέχθηκε τον πατέρα της ως κόμισσα του Μετς & του Ντάγκσμπουργκ το 1212. Τότε είχε ήδη παντρευτεί τον Θεοβάλδο Α΄, που το επόμενο έτος έγινε δούκας της Λωρραίνης, σύμφωνα με τον *βίο της Αγ. Οντιλίας της Αλσατίας*. Είχαν μνηστευτεί από το 1205, πιθανά όταν ακόμη αυτή ήταν νήπιο. Με τον γάμο της ο σύζυγός της ανέλαβε τη διοίκηση της κληρονομίας της, αυτός όμως απεβίωσε το 1220 χωρίς απογόνους. Τότε η Γερτρούδη παντρεύτηκε το 1220 τον Θεοβάλδο Δ΄ κόμη της Καμπανίας, έφηβο ακόμη, ενάντια στην επιθυμία του Φρειδερίκου Β΄ της Γερμανίας. Το 1222 ο σύζυγός της την αποκήρυξε ένεκα της συγγένειας (όπως αναφέρει ο Αλμπερίκ ντε Τρουά-Φονταίν) ή στειρότητας (κατά τον Ρισέ ντε Σενόν). Το 1224 παντρεύτηκε τον Σίμωνα Γ΄ κόμη του Σααρμπρύκεν-Λάινινγκεν, αλλά αυτή απεβίωσε το επόμενο έτος. Τάφηκε στο αββαείο του Στούρτσελμπορνν και ο Σίμων Γ΄ κληρονόμησε την κομητεία της.

Η Γερτρούδη είναι μάλλον η δούκισσα της Λωρραίνης, που συνέθεσε δύο λυρικά ποιήματα σε Παλαιά Γαλλικά. Το ένα, *Λίγο πριν την ημέρα*, έχει βρεθεί σε πολλές πηγές, όπου σε μερικές συνοδεύεται από μουσική σημειογραφία. Το άλλο βρίσκεται μόνο στο χειρόγραφο CH-BEsu MS 389, δίπλα στο *Λίγο πριν την ημέρα*.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε πρώτα πριν το 1212 τον Θεοβαλδο Α΄ δούκα της Λωρραίνης· αυτός απεβίωσε το 1220.

Το 1220 η Γερτρούδη έκανε δεύτερο γάμο με τον Θεοβάλδο Δ΄, τότε κόμη της Καμπανίας. Δεν απέκτησε τέκνα και το 1222 ο άνδρας της την αποκήρυξε, ακυρώνοντας τον γάμο. Έπειτα έγινε ο Θεοβάλδος Α΄ της Ναβάρρας.

Η Γερτρούδη έκανε το 1224 τρίτο γάμο, με τον Σίμωνα Γ΄ κόμη του Σααρμπρύκεν, όμως αυτή απεβίωσε το 1225. Δεν απέκτησε απογόνους από τους γάμους της.

Παραπομπές
----------

1. ↑  p4246.htm#i42457.
2. 1 2  Charles Cawley: «Medieval Lands». (Αγγλικά) *Charles Cawley, "Medieval Lands", 2006-2020*. Ανακτήθηκε στις 28  Ιανουαρίου 2016.
3. ↑  p4246.htm#i42457. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
4. ↑  p40539.htm#i405387. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.

Πηγές
-----

* According to the Chronicle of Alberic of Trois-Fontaines.
* Cawley, Charles, Gertrude von Dagsburg, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy, at the Medieval Lands Project.
* Maria V. Coldwell, "Lorraine, Duchess of", Grove Music Online, Oxford Music Online (Accessed 16 August 2008).

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* **Europeana**: agent/base/23589

 |

 |
Ο **Γιάννης Ν. Παπαγεωργίου** (1939-2020) ήταν Έλληνας ιατρός, κλινικάρχης και πολιτικός, ο οποίος υπηρέτησε ως βουλευτής.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στο Βόλο το 1939 και ήταν γιος του ιατρού και βουλευτή του Κόμματος Φιλελευθέρων και έπειτα της ΕΡΕ, Νικόλαου Παπαγεωργίου (1901-1983).

Ειδικεύτηκε στη μαιευτική- γυναικολογία, έχοντας σπουδάσει στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και μετεκπαιδευτεί στο Ηνωμένο Βασίλειο και στον Καναδά. Από το 1974 έως το 1989 ήταν κλινικάρχης στην Κλινική Παπαγεωργίου στο Βόλο, που είχε ιδρυθεί το 1937 (αρχικά ως μαιευτική κλινική) από τον πατέρα του. Την περίοδο 1983-87 ήταν πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Μαγνησίας και διετέλεσε αντιπρόεδρος του Πανελλήνιου Ιατρικού Συλλόγου και διευθυντής στο ΕΣΥ Λαμίας.

Στα νεανικά του χρόνια ήταν ποδοσφαιριστής και αργότερα ανέλαβε πρόεδρος του Ολυμπιακού Βόλου το 1975. Στις δημοτικές εκλογές του 1978 εξελέγη δημοτικός σύμβουλος Βόλου.

Στις εκλογές του 1990 εξελέγη βουλευτής με τη Νέα Δημοκρατία. Αργότερα προσχώρησε στην Πολιτική Άνοιξη.

Απεβίωσε στη γενέτειρά του σε ηλικία 81 ετών από COVID-19 στις 15 Δεκεμβρίου 2020 και κηδεύτηκε την επομένη από τον ιερό Ναό Αγίου Λαζάρου – Ν. Κοιμητηρίου Βόλου, σε στενό οικογενειακό κύκλο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Μητρώο Γερουσιαστών και Βουλευτών 1929-1974 Βουλή των Ελλήνων, Εθνικό Τυπογραφείο, 1977 (σελ. 85, αρ. 837).(pdf)
2. 1 2  ««Έφυγε» από τη ζωή ο πρώην βουλευτής Μαγνησίας Γιάννης Παπαγεωργίου». *magnesianews.gr*. Ανακτήθηκε στις 14 Δεκεμβρίου 2021.
3. 1 2  Δήμητρα Λαχουρή, Έφυγε από τη ζωή, λόγω κορωνοϊού, ο πρώην βουλευτής Μαγνησίας Γιάννης Παπαγεωργίου, Ρεπορτάζ: Ελένη Ραυτοπούλου, ertnews.gr, 15 Δεκεμβρίου 2020, ανακτήθηκε στις 14 Δεκεμβρίου 2021.
4. ↑  Βουλή των Ελλήνων, *Κοινοβουλευτική Θητεία Βουλευτών από τη Μεταπολίτευση ως Σήμερα*, ανακτήθηκε στις 14 Δεκεμβρίου 2021.
Το **Γεφύρι της Κόνιτσας**, χτίστηκε το 1869 (με επιδιορθώσεις λόγω μερικής κατάρρευσης το 1870-1871) από συνεργείο 50 μαστόρων με πιθανολογούμενο επικεφαλής τον Πυρσογιαννίτη πρωτομάστορα Ζιώγα Φρόντζο, έναν αγράμματο λαϊκό τεχνίτη. Σίγουρο πάντως είναι ότι ο πρωτομάστορας του γεφυριού της Κόνιτσας ήταν αυτός που τρία χρόνια νωρίτερα είχε χτίσει το γεφύρι της Πλάκας. Η κατασκευή του έγινε με δωρεές των κατοίκων της πόλης και κυρίως του τραπεζίτη των Ιωαννίνων Ιωάννη Ζ. Λούλη, καταγομένου από την Αετορράχη (Κοτόρτσι) των Κατσανοχωρίων, ο οποίος διέθεσε περίπου τα μισά από τα 120.000 γρόσια (πολύ μεγάλο ποσό για την εποχή) που κόστισε η κατασκευή του.

Δομικά χαρακτηριστικά
---------------------

Βρίσκεται στην νοτιοδυτική άκρη της πόλης, ακριβώς στην είσοδο της χαράδρας του Αώου ποταμού, τον οποίο και γεφυρώνει. Πρόκειται για ένα μονότοξο λιθόκτιστο γεφύρι που διακρίνεται για το τεράστιο τόξο του. Συγκεκριμένα, το άνοιγμα του τόξου υπολογίζεται στα 35,60 μ. ενώ το ύψος του φθάνει τα 19,25 μ.  Κάτω από την καμάρα του, υπάρχει μια καμπάνα η οποία σήμαινε για να προειδοποιήσει τους περαστικούς να μην διαβούν το γεφύρι όταν φυσούσε δυνατός άνεμος από το εσωτερικό της χαράδρας, οπότε και υπήρχε κίνδυνος να παρασυρθούν και να πέσουν. Κάτω δεξιά από το γεφύρι, ένα ωραίο μονοπάτι οδηγεί προς τη μονή Στομίου.

Ιστορική πορεία
---------------

Στην ίδια θέση έστεκε παλιότερα, το 1823, ένα ξύλινο γεφύρι, το οποίο όμως δεν άντεξε την ορμή του ποταμού και καταστράφηκε πολύ σύντομα. Το σημερινό πέτρινο γεφύρι, βομβαρδίστηκε το 1913 από τον Οθωμανό Τσαβίτ Πασά, που προσπάθησε έτσι να ανακόψει την προέλαση των Ελληνικών στρατευμάτων. Όμως οι βολές των κανονιών του Τούρκου Πασά δεν βρήκαν στόχο και έτσι το γεφύρι παρέμεινε όρθιο στη θέση του. Στις ζημιές που υπέστη τότε, συμπεριλαμβάνεται και η καταστροφή των τριών διαφορετικών σε μέγεθος κουδουνιών (σύμφωνα με το βιβλίο του Γ. Λυμπερόπουλου, κατά κάποιους μίας μεγάλης καμπάνας), που υπήρχαν κρεμασμένα στη μέση του τόξου. Το 1948 κατασκευάστηκε δίπλα στην παλιά γέφυρα μια νέα σιδερένια, τύπου Bailey, η οποία σήμερα έχει αφαιρεθεί. Τέλος, το 1975 ο πολιτιστικός σύλλογος της Κόνιτσας φρόντισε και τοποθέτησε στο γεφύρι μια νέα καμπάνα, σε αντικατάσταση των παλιών.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

1.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Manopoulos, Gregory. «Ο ευεργετισμός στα Κατσανοχώρια στο β΄ μισό του 19ου αιώνα. Η περίπτωση του ευεργέτη Ιωάννη Ζ. Λούλη [Benefaction in Katsanochoria in the second half of the 19th century. The case of I. Z. Loulis»] (στα αγγλικά). *Η ευεργεσία στα Βόρεια Τζουμέρκα [Benefaction in the area of Northern Tzoumerka]*. .
2. ↑  «Εφημερίδα Νεολόγος, φ.523 [σελ. 19 στην ιστοσελίδα]». *srv-web1.parliament.gr*. 1869. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Σεπτεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 10 Μαΐου 2019.
3. ↑  «Τα Πέτρινα Γεφύρια Της Ηπείρου». *www.petrinagefiria.uoi.gr*. Ανακτήθηκε στις 10 Ιανουαρίου 2018.
Το ***Η Μεγάλη των Μπάτσων Σχολή*** (πρωτότυπος τίτλος: ***Police Academy***) είναι μία αμερικανικοκαναδική κωμική ταινία του 1984, σε σκηνοθεσία Χιου Γουίλσον. Το σενάριο γράφτηκε από τον Γουίλσον, σε συνεργασία με τους Νιλ Ίσραϊλ και Πατ Προφτ. Πρωταγωνιστούν οι Στιβ Γκούτενμπεργκ, Κιμ Κατράλ και Τζ. Γ. Μπέιλι. Πρόκειται για την πρώτη ταινία του franchise *Police Academy*. 

Η πλοκή της ταινίας αφορά μία Σχολή Αστυνομικών, η οποία ανοίγει τις πόρτες της για τους πολίτες, μετά από αίτημα της δημάρχου. Ετερόκλητοι χαρακτήρες θα βρεθούν εκεί, με αποτέλεσμα, οι δάσκαλοι της ακαδημίας να θέλουν, με κάθε μέσο, να τους κάνουν παραιτηθούν. Οι καταστάσεις φτάνουν σε τέτοιο σημείο, που η κωμική αυτή ταινία ανήκει και στο κωμικό υποείδος slapstick.

Η ταινία προβλήθηκε στους κινηματογράφους στις 23 Μαρτίου του 1984, καταφέρνοντας να ξεπεράσει τον προϋπολογισμό της κατά πάρα πολύ, εισπράττοντας πάνω από 145 εκατομμύρια δολάρια. Η διανομή έγινε από την Warner Bros. Τα γυρίσματα της ταινίας έλαβαν χώρα στο Τορόντο του Καναδά. Παρά, λοιπόν, την επιτυχία της στις εισπράξεις, οι κριτικοί της έδωσαν ανάμικτες κριτικές.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.boxofficemojo.com/movies/?id=policeacademy.htm.
2. ↑  www.sfi.se/sv/svensk-filmdatabas/Item/?itemid=6581&type=MOVIE&iv=Basic.
3. ↑  (Αγγλικά) *Internet Movie Database*. www.imdb.com/title/tt0087928/releaseinfo. Ανακτήθηκε στις 14  Απριλίου 2017.
4. ↑  Police Academy filming locations - www.fast-rewind.com
5. ↑  «Police Academy». *Variety*. December 31, 1983.. Ανακτήθηκε στις 2010-11-11.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Police Academy** |

* *Police Academy*   στην IMDb

  

  

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Κινηματογράφος
 |

 |
Ο **Ιπολίτ (Ιππόλυτος) Μοντέν** (*σερβικά: Иполит Монден, γαλλικά: Hippolyte Mondain*) ήταν Γάλλος στρατιωτικός και πολιτικός της Σερβίας.

Ο Μόντεν ήταν συνταγματάρχης του μηχανικού στον στρατό του Ναπολέοντα. Επισκέφτηκε τη Σερβία για πρώτη φορά το 1853 κατά τον Κριμαϊκό πόλεμο και παρέμεινε εκεί έως το 1855 ο σκοπός της επίσκεψης του ήταν να μελετήσει τις δυνατότητες της άμυνας σε περίπτωση που το Πριγκιπάτο παρασυρθεί στον πόλεμο της Κριμαίας. 

Χρημάτισε υπουργός άμυνας του πριγκιπάτου της Σερβίας το 1861 - 1865. Εισήγαγε τον θεσμό του "λαϊκού στρατού" και προσπάθησε να οργανώση τον Σερβικό στρατό στα πρότυπα του Γαλλικού. Ήταν επίσης επικεφαλής της κεντρικής στρατιωτικής διοίκησης του Σερβικού στρατού και το 1862 έδειξε τις στρατιωτικές του αρετές και γνώσεις κατά τον βομβαρδισμό του Βελιγραδίου από τους Τούρκους. Έκανε αλλαγές στη στρατιωτική υγεία με την εισαγωγή νοσηλευτών μέσα στο υπάρχον στρατιωτικό νοσοκομείο. Αργότερα ετοίμασε μια σειρά νόμων που αφορούσαν τους αξιωματικούς, όπως μισθοδοσία και συντάξεις.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Συνέντευξη: Στρατιωτικού Αντιπρόσωπου της Γαλλίας στη Σερβία συνταγματάρχη Πασκάλ». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 16 Οκτωβρίου 2013.
2. ↑  «politikin-zabavnik». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Νοεμβρίου 2010. Ανακτήθηκε στις 11 Οκτωβρίου 2019.

Πηγές
-----

* Ιστορία των Γαλλο-Σερβικών σχέσεων τον 19ο αιώνα
Συντεταγμένες: 39°51′43.816″N 20°46′31.048″E﻿ / ﻿39.86217111°N 20.77529111°E﻿ / 39.86217111; 20.77529111

Το **γεφύρι του Κόκκορου**, του **Κόκκορη** ή του **Νούτσου** είναι πέτρινο τοξωτό γεφύρι το οποίο βρίσκεται ανάμεσα στα χωριά Κουκούλι, Δίλοφο και Κήποι στο Κεντρικό Ζαγόρι. Το γεφύρι κτίστηκε το 1750.

Στη θέση της σημερινής γέφυρας στο παρελθόν υπήρχε άλλη γέφυρα, η οποία χρησιμοποιούνταν για την τιμωρία των ζωοκλεφτών. Η σημερινή γέφυρα κτίστηκε το 1750 με χορηγία του Νούτσου Καραμισίνη από το Βραδέτο. Η γέφυρα επισκευάστηκε από τον Αλέξη Νούτσο στα τέλη 18ου ή αρχές 19ου αιώνα, γιό του αρχικού χορηγού. Μετά από κάποιες ζημίες η γέφυρα ανακαινίστηκε από τον Γρηγόρη Κόκκορο από το Κοκκούλι, μαζί με τα γειτονικά χωριά, την περίοδο 1910-1911. Ο Κόκκορος διατηρούσε μύλο δίπλα στην γέφυρα και έτσι η γέφυρα έγινε γνωστή ως γέφυρα του Κόκκορου. Η γέφυρα ανακαινίστηκε και την Ένωση Ζαγορισίων το 1960 και χαρακτηρίστηκε ιστορικό διατηρητέο μνημείο το 1964. Το 1977 η γέφυρα υπέστη ζημιές από αγνώστους όταν ακούστηκε ο θρύλος ότι σε αυτήν κρύβεται θησαυρός. Η γέφυρα αποκαταστάθηκε στη συνέχεια.

Η γέφυρα είναι μονότοξη, με άνοιγμα τόξου 23,6 μέτρα και ύψος τόξου 13,3 μέτρα. Το συνολικό μήκος καταστρώματος είναι 36,4 μέτρα και το πλάτους 2,67 μέτρα. Κοντά στην γέφυρα βρίσκεται η λεγόμενη «σπηλιά του Νταβέλη», επειδή σε αυτή κατέφυγε ο Γιώργος Νταβέλης το 1881 όταν τον κυνηγούσαν οι Τούρκοι. Κοντά στη γέφυρα βρίσκεται εξωκλήσι αφιερωμένο στην Αγία Παρασκευή και ο μύλος του Κόκκορου.

Εικόνες
-------

* Η πρόσβαση στη γέφυραΗ πρόσβαση στη γέφυρα
* Άποψη από τα δυτικάΆποψη από τα δυτικά
* Γέφυρα του ΚόκκορηΓέφυρα του Κόκκορη

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  «Γεφύρι Του Νούτσου ή Κόκκορου». *petrinagefiria.com*. Ανακτήθηκε στις 10 Οκτωβρίου 2021.
2. 1 2  «Γεφύρι του κυρ-Νούτσου ή Κόκκορου». *www.petrinagefiria.uoi.gr*. Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. Ανακτήθηκε στις 10 Οκτωβρίου 2021.
3. ↑  «ΥΑ 4499/12-6-1964 - ΦΕΚ 239/Β/30-6-1964». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Σεπτεμβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 10 Οκτωβρίου 2021.
Οι **Ιστορίες Ατελείωτης Ματαιοδοξίας** ήταν μια προσωπική ανθολογία small press comics που αυτοεκδίδονταν από τον ΚΩΝ (ή αλλιώς Κων Χρυσούλης) από το 2000 έως το 2004. 
Η ανθολογία έφτασε τα 10 τεύχη (24 σελίδων το καθένα) και εμπεριείχε ως επί το πλείστον ασπρόμαυρες αυτοτελείς ιστορίες ("Λούβρε Ντε Μπαφ", "Πάνκυ Στρούμφ" κτλ), καθώς και ιστορίες σε συνέχειες ("Τζαζ και Μαρία", "Three Kings" κτλ.) 

Ο ΚΩΝ έχει αναφέρει πως μελλοντικά θα κυκλοφορήσει έναν τόμο με τις περιπέτειες του ζεύγους βαμπίρ "Τζαζ και Μαρία", καθώς και μια συλλογή των αυτοτελών ιστοριών του.

Τον καιρό που εξέδιδε τις Ιστορίες Ατελείωτης Ματαιοδοξίας, ο ΚΩΝ ταυτόχρονα δημοσίευε ιστορίες του στο "9" της Ελευθεροτυπίας και εικονογραφούσε την σειρά μυθολογίας comics "Αρχαίοι Συγγραφείς Εικονογραφημένοι".
Ο **Ιππέας Rampin** (περ. 550 π.Χ.) είναι άγαλμα ιππέα από την αρχαιοελληνική Αρχαϊκή Περίοδο. Το άγαλμα φιλοτεχνήθηκε αριστουργηματικά από μάρμαρο και έχει ίχνη κόκκινου και μαύρου χρώματος. Έχει ύψος 27 εκατοστών.

Η κεφαλή του ιππέα βρέθηκε στην Ακρόπολη Αθηνών το 1877 και δωρήθηκε στο Μουσείο του Λούβρου. Τμήματα του σώματος του ιππέα και του αλόγου βρέθηκαν στην Περσική τάφρο δέκα χρόνια μετά. Η κεφαλή του ιππέα δεν συσχετιζόταν με το υπόλοιπο τμήμα του γλυπτού έως το 1936. Το άγαλμα αναπαρίσταται με γύψινο εκμαγείο της κεφαλής στο Μουσείο Ακρόπολης, με αριθμό καταλόγου 590, ενώ η κεφαλή παραμένει στο Λούβρο, με αριθμό καταλόγου 3104, όπου αναπαρίσταται με γύψινο εκμαγείο του υπόλοιπου τμήματος.

Ο ιππέας έχει αρκετά συνηθισμένα χαρακτηριστικά ενός Αρχαϊκού κούρου, αλλά επίσης έχει αρκετά ασύμμετρα χαρακτηριστικά τα οποία δεν συνάδουν με τις συμβάσεις της περιόδου.

Ερμηνεία
--------

Η κεφαλή του ιππέα στο Μουσείο του Λούβρου
Το άγαλμα αρχικά θεωρήθηκε πως ήταν μέρος ενός συνόλου αγαλμάτων, ίσως σε συνδυασμό με ένα ακόμη, ως τοποθετημένη παρουσίαση του Κάστορος και του Πολυδεύκη που ήταν συνηθισμένη σε αγγεία της εποχής. Σύμφωνα με άλλη θεωρία, το άγαλμα αναπαριστά το νικητή ενός αγώνα. Αυτή η θεωρία υποστηρίζεται από το στέφανο αγριοσέληνου που υπάρχει στο άγαλμα, και το οποίο δινόταν στους νικητές των Νέμεων και των Ισθμίων.

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ιππέας Rampin** |

1. 1 2 3  Astier, Marie-Bénédicte. «Head of a horseman, known as the "Rampin Horseman"». *louvre.fr*. Μουσείο του Λούβρου. Ανακτήθηκε στις 7 Ιουνίου 2016.
2. ↑  «Ανδρικά αγάλματα». *theacropolismuseum.gr*. Μουσείο Ακρόπολης. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Ιουνίου 2020. Ανακτήθηκε στις 15 Ιουνίου 2020.
Ο **Ιωάννης Γαβριηλίδης** του Βασιλείου (1917-1987) ήταν Έλληνας δικηγόρος, αντιστασιακός και πολιτικός της Αριστεράς. Υπηρέτησε ως βουλευτής Κιλκίς από το 1958 ως το 1961 και ξανά από το 1963 ως το 1964.

Βιογραφία
---------

### Γέννηση, πρώτα χρόνια και νομική και αντιστασιακή δράση

Γεννήθηκε στο Τσέπικ του Καυκάσου στις 30 Ιανουαρίου 1917 και από την παιδική του ηλικία εγκαταστάθηκε στην Κοκκινιά Κιλκίς. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Ορφάνεψε πολύ νωρίς από πατέρα και την κηδεμονία του ανέλαβε ο θείος του, Κώστας Γαβριηλίδης, γραμματέας της ΑΚΕ.
Ξεκίνησε να δικηγορεί από την ηλικία των 30 ετών.

Ανέπτυξε έντονη αντιστασιακή δράση από το 1941 και ορίστηκε σύμβουλος των λαϊκών δικαστηρίων του ΕΛΑΣ, έχοντας συνδέσει το όνομά του με την απόφαση "να μην εκτελείται κανένας ταγματασφαλίτης χωρίς προηγούμενη νομική διαδικασία και δικαστική απόφαση".

### Πολιτική σταδιοδρομία

Εξελέγη βουλευτής για πρώτη φορά με την ΕΔΑ (ενώ ήταν εξόριστος και σε άδεια) το 1958 στην εκλογική περιφέρεια Κιλκίς. Επανεξελέγη με το ίδιο κόμμα στις 1963. 

### Διώξεις και μετέπειτα χρόνια

Ο Γαβριηλίδης υπέστη διώξεις εξαιτίας της αντιστασιακής του δράσης και της υποστήριξής του στον κομμουνισμό, έχοντας εξοριστεί σε ξερονήσια και στη Μακρόνησο μετά την απελευθέρωση. Επιπρόσθετα, κατά την περίοδο της χούντας εκτοπίστηκε στη Γυάρο.
Ήταν επίλεκτο μέλος της Ευξείνου Λέσχης.

Ήταν παντρεμένος με την Ελισάβετ Στεφανίδου και είχαν δύο παιδιά, τον Βασίλη και την Αθηνά συζυγο του Ντίνου Μεταλλιδη. 

Απεβίωσε στη Θεσσαλονίκη στις 2 Σεπτεμβρίου 1987 και κηδεύτηκε την επομένη από τον ιερό ναό Αγίου Δημητρίου Κιλκίς.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Ελληνικόν Who's Who, Εκδοτικός Οργανισμός Ελληνικών Who's Who, Αθήνα 1962, σελ. 81
2. 1 2 3  Ριζοσπάστης, "Πέθανε ο Γ. Γαβριηλίδης", φύλλο 3-9-1987, σελ. 10.
3. ↑  i1 Μαΐου 1958- Οι εκλογές που έκαναν την αριστερά αξιωματική αντιπολίτευση και ο Παπαδόπουλος, Onalert.gr, 11-5-2013.
4. ↑  Μητρώο Γερουσιαστών και Βουλευτών 1929-1974 Βουλή των Ελλήνων, Εθνικό Τυπογραφείο, 1977 (σελ. 58, αρ. 160).(pdf)
5. 1 2  Μακεδονία, 3-9-1987, σελ. 3.
Ο **Ιωάννης Βαλυράκης** (1904  - 18 Μαΐου 1971), του Ιωσήφ, ήταν Έλληνας στρατιωτικός, αντιστασιακός και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Σταδιοδρόμησε ως αξιωματικός του Στρατού, πολεμώντας στον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο και την περίοδο της Κατοχής ανάπτυξε έντονη αντιστασιακή δράση, πολεμώντας με τον ΕΛΑΣ. Όπως ανέφερε σε συνέντευξή του ο ίδιος, πολέμησε στο ΕΑΜ με τον βαθμό του Λοχαγού εναντίον των Γερμανών και όχι ως μέλος οποιασδήποτε κομματικής παράταξης.

Εξελέγη βουλευτής Χανίων, το 1964 με την Ένωση Κέντρου.

Το 1965 απέρριψε πρόταση να στηρίξει την κυβέρνηση του Στέφανου Στεφανόπουλου, κάτι που κατήγγειλε ο ίδιος στη Βουλή μαζί με τον βουλευτή Πιερίας Θεόφιλο Καμπερίδη.

Κατά την περίοδο της χούντας διώχθηκε και φυλακίστηκε, μαζί με άλλους αντιστασιακούς.

Πέθανε σε ηλικία 67 ετών έπειτα από καρδιακό νόσημα, στο νοσοκομείο των Χανίων, το 1971.

Ο γιος του, Σήφης Βαλυράκης (1943-2021), εξελέγη αργότερα βουλευτής και έγινε υπουργός στις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  ΒΑΛΥΡΑΚΗΣ, e-sfakia.gr, 4-6-2010, ανάκτηση 17-7-2017.
2. 1 2  Μεσημβρινή, Έχει στοιχεία και θα καταθέσει στον εισαγγελέα, λέγη ο κύριος Βαλυράκης, 15-4-1966, σελ. 1.
3. ↑  Ελληνικόν Who's Who, 1965, σελ. 54.
4. ↑  Τα Νέα, 14-4-1966, σελ. 1.
5. ↑  Απογευματινή, 19-5-1971, σελ. 1.
Η **Σημαία των Βερβέρων** (βερβερικά: *Akenyal Amaziɣ, ⴰⴾⴻⵏⵢⴰⵍ ⴰⵎⴰⵣⵉⵗ*) είναι μία σημαία που έχει υιοθετηθεί από πολλούς πληθυσμούς Βερβέρων, συμπεριλαμβανομένων των διαδηλωτών, πολιτιστικών και πολιτικών ακτιβιστών. Σήμερα χρησιμοποιείται από Βέρβερους πολιτικούς και πολιτιστικούς ακτιβιστές, αλλά και παρόμοιους οργανισμούς, σε δέκα αφρικανικές χώρες: Μαρόκο, Αλγερία, Τυνησία, Λιβύη, Μαυριτανία, Μάλι, Νίγηρας, Μπουρκίνα Φάσο, Αίγυπτος και τα Κανάρια νησιά.

Η σημαία εγκαινιάστηκε στην Ουάντια, μία πόλη της Καβυλίας που βρίσκεται στο Τιζί Ουζού, μία επαρχία της Αλγερίας, από έναν ηλικιωμένο βετεράνο της Καβυλίας, τον Γιουσέφ Μεντκούρ.

Ιστορία
-------

Κατά τη δεκαετία του 1970, η Βερβερική Ακαδημία (*Agraw Imazighen*) πρότεινε την πρώτη Βερβερική σημαία. Το έτος 1997, το Διεθνές Κογκρέσο Βερβέρων, επισημοποίησε τη σημαία στην Ταφίρα, στο Λας Πάλμας των Καναρίων Νήσων, που είχαν παλαιότερα κατοικηθεί από τους Γουάντσε, προγόνους των Βερβέρων.

Περιγραφή
---------

### Συμβολισμός

Κάθε χρώμα παριστάνει μία μορφή της βερβερικής παράδοσης, στη Βόρεια Αφρική:

* Το κόκκινο (    ) παριστάνει ένα γράμμα του αλφαβήτου Τιφινάγ, το *ⵣ*, και συμβολίζει την ελευθερία των Βερβέρων.
* To κίτρινο (    ) συμβολίζει το απέραντο της ερήμου.
* Το μπλε (    ) συμβολίζει τη θάλασσα.
* Το πράσινο (    ) συμβολίζει την οροσειρά Τελλ.

### Περιγραφή χρωμάτων

|  | **Κόκκινο** | **Κίτρινο** | **Μπλε** | **Πράσινο** |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **Δεκαεξαδικό** | #e7001d | #ffe61b | #2596be | #8bcf40 |
| **RGB** | 231-0-29 | 255-230-27 | 37-150-190 | 139-207-64 |

Άρα, η σημαία των Βερβέρων συμβολίζει τον λαό τους **να ζει σε αρμονία με τη γη τους**.

Δείτε Επίσης
------------

* Τιφινάγ
* Άτλας Τελλ
* Βέρβεροι

Παραπομπές
----------

1. ↑  Yahia ARKAT (10 Ιανουαρίου 2019). «Aux origines de l'emblème amazigh» (στα Γαλλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Νοεμβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 8 Ιουνίου 2022.
2. ↑  «Ancient DNA Study Confirms North African Origin of Guanches | Genetics, Paleoanthropology | Sci-News.com». *Breaking Science News | Sci-News.com* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 8 Ιουνίου 2022.
Ο **Σίμα Μάρκοβιτς** (σερβικά: *Сима Марковић*) (Βελίκι Μπόρατς 1768 - Βελιγράδι 1817) ήταν Σέρβος πολιτικός και βοεβόδας της πρώτης σερβικής επανάστασης.

Βιογραφία
---------

Διετέλεσε μέλος και Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου των Σέρβων, πρώτη σερβική κυβέρνηση, το 1817 και ήταν ο πρώτος υπουργός οικονομικών στην πολιτική ιστορία της Σερβίας. Ήταν από τους αρχηγούς, μαζί με τον Πάβλε Κούκιτς της εξέγερσης ενάντια στον πρίγκηπα Μίλος Ομπρένοβιτς, αλλά συνελήφθη και εκτελέστηκε στο Βελιγράδι. 

Σήμερα έχει δοθεί το όνομα του σε δρόμο στο Βελιγράδι, σε ένα δρόμο στο Κραγκούγιεβατς, Σμεντέρεβο και Barajevu , σε σχολεία και στον δρόμο που οδηγεί στο σπίτι του στο Veliki Borak.

Αναφορές
--------

* Βλαντιμίρ Κόροβιτς, *Историја српског народа. (ιστορία του σερβικού λαού)*, (1997).

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 59950051
* GND: 121824012

 |

 |
Η σημαία των Αζορών
Η **σημαία που έχουν οι Αζόρες** είναι παρόμοια με την πορτογαλική σημαία που ήταν σε χρήση την περίοδο 1830-1910, με τη διαφορά ότι έχει αφαιρεθεί το εθνόσημο της Πορτογαλίας και στη θέση του υπάρχει το *Goshawk* (στα πορτογαλικά: *Açor*), που είναι και το σύμβολο των Αζορών. 

Το λευκό και το μπλε είναι παραδοσιακά χρώματα για την Πορτογαλία και η παρούσα σημαία βασίζεται πιο πολύ στη σημαία που πρωτοχρησιμοποιήθηκε από το Απελευθερωτικό Μέτωπο των Αζορών, ένα μέτωπο της Δεξιάς, που έκανε την εμφάνισή του έπειτα από την Επανάσταση των Γαριφάλων. Σύμφωνα με το Μέτωπο αυτό, το μπλε και το άσπρο είναι φιλελεύθερα χρώματα, που έρχονται σε αντίθεση με τον κομμουνισμό.

Σύμβολα
-------

Το όνομα του αρχιπελάγους προέρχεται από την πορτογαλική λέξη *açor*, που σημαίνει *goshawk*,επειδή θεωρείται ότι ήταν ένα κοινό πτηνό την περίοδο που ανακαλύφθηκαν τα νησιά. 

Ωστόσο, στην πραγματικότητα ποτέ δεν έζησαν αυτά τα πουλιά στα νησιά αλλά ήταν υποείδη ενός άλλου πτηνού (*Buteo buteo*),το οποίο κατά λάθος εκλήφθηκε ως τέτοιο από τους εξερευνητές. Ο αετός στη σημαία θυμίζει αυτό το ιστορικό λάθος.

Τα εννέα αστέρια συμβολίζουν τα ισάριθμα νησιά του νησιωτικού συμπλέγματος, ενώ το μικρότερο εθνόσημο της Πορτογαλίας βρίσκεται στην επάνω αριστερή γωνία της σημαίας.

Δείτε επίσης
------------

* Η νήσος των Αζορών

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Σημαία των Αζορών** |

* Η σημαία των Αζορών στις «Σημαίες του Κόσμου».
Η σημαία του Τριστάν ντα Κούνια
Η Σημαία του Διοικητή του Τριστάν ντα Κούνια.
Η **σημαία του Τριστάν ντα Κούνια**, έργο του σημαιολόγου Γκράχαμ Μπάρτραμ, καθιερώθηκε στις 20 Οκτωβρίου του 2002 με Βασιλικό Διάταγμα της Ελισάβετ Β΄ του Ηνωμένου Βασιλείου από τον Κυβερνήτη της χώρας. Πριν από το 2002, το νησί χρησιμοποιούσε για επίσημες περιστάσεις τη σημαία της Αγίας Ελένης.

Η σημαία είναι μπλε με το κύριο βρετανικό σύμβολο. Στη σημαία υπάρχει επίσης το εθνόσημο του Τριστάν ντα Κούνια. Αυτό είναι μια βάρκα του Τριστάν πάνω από ένα ναυτικό στέμμα, με έναν κεντρικό θυρεό που είναι διακοσμημένος με τέσσερα άλμπατρος με κίτρινη μύτη, να περιβάλλονται από δύο ενδημικούς αστακούς των βράχων. Κάτω από αυτά υπάρχει μια περγαμηνή, η οποία φέρει το ρητό του εδάφους, που είναι *Our faith is our strength.* (στα αγγλικά σημαίνει: «Η πίστη μας είναι η δύναμή μας»).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Σημαία του Τριστάν ντα Κούνια** |

* Σημαίες του Κόσμου:Τριστάν ντα Κούνια
Η **σημαία των Ηνωμένων Εθνών** καθιερώθηκε στις 20 Οκτωβρίου του 1947. Η σημαία έχει το επίσημο έμβλημα των Ηνωμένων Εθνών σε λευκό πάνω σε μπλε φόντο. Το έμβλημα αποτελείται από αζιμουθιακή προοπτική ίσων αποστάσεων (azimuthal equidistant projection) ενός παγκόσμιου χάρτη , τον οποίο περιβάλλουν κλαδιά ελιάς.

Οι κλάδοι της ελιάς είναι σύμβολο ειρήνης και ο παγκόσμιος χάρτης αντιπροσωπεύει όλους τους λαούς του κόσμου. 

Μια παρόμοια σημαία παρουσιάστηκε το 1945, κατά τη διάσκεψη στο Σαν Φρανσίσκο, που οδήγησε στην ίδρυση του ΟΗΕ. Η μόνη διαφορά ήταν ο σχεδιασμός της Γης. Το 1946 παρουσιάστηκε το επίσημο σχέδιο σημαίας, το οποίο επιμελήθηκε ειδική επιτροπή. Η παρουσίαση έγινε στις 2 Δεκεμβρίου του 1946 και η καθιέρωσή της λίγες ημέρες αργότερα.

Η προηγούμενη έκδοση της σημαίας είχε την υδρόγειο στραμμένη κατά 90 μοίρες προς τα ανατολικά, σε σύγκριση με τη σημερινή σημαία. Η κίνηση έγινε για να μετακινηθεί η Βόρεια Αμερική μακριά από το κέντρο της σφαίρας.

Το λευκό και το μπλε είναι τα επίσημα χρώματα των Ηνωμένων Εθνών.

Σύμφωνα με τη Σύμβαση του ΟΗΕ για την ασφάλεια, το έμβλημα και η σημαία του οργανισμού μπορούν να χρησιμοποιηθούν από το προσωπικό των ειρηνευτικών αποστολών ως σημάδι για προστασία με σκοπό να αποτραπούν επιθέσεις στη διάρκεια πολεμικών συρράξεων.

Οργανισμοί
----------

Η Σημαία της τιμής των Ηνωμένων Εθνών, χρησιμοποιήθηκε ως σύμβολο από τους συμμάχους την περίοδο του πολέμου, 1943–1948
Η πρώτη έκδοση της σημαίας του ΟΗΕ, το 1945.
* IAEAIAEA
* ICAOICAO
* UNESCOUNESCO
* Παγκόσμιος Οργανισμός ΥγείαςΠαγκόσμιος Οργανισμός Υγείας
* Παγκόσμιος Οργανισμός ΜετεωρολογίαςΠαγκόσμιος Οργανισμός Μετεωρολογίας
* Κοινοβουλευτική Συνέλευση των Ηνωμένων ΕθνώνΚοινοβουλευτική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών

Σημαίες που βασίστηκαν στη σημαία των Ηνωμένων Εθνών
----------------------------------------------------

### Χώρες και επαρχίες

* Η πιο διάσημη ίσως σημαία της ηπείρου χρησιμοποιεί τα χρώματα του ΟΗΕ, μπλε και λευκό.
* Αριθμός από προτεινόμενες σημαίες της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης έχουν τα χρώματα του ΟΗΕ.
* Η σημαία της ασιατικής χώρας υπό τη διοίκηση της UNTAC.
* Μία από τις προτεινόμενες σημαίες για το Κοσσυφοπέδιο έχει τα χρώματα του ΟΗΕ και κλαδιά ελιάς.
* Η σημαία της Σομαλίας, για να τιμήσει τον ΟΗΕ, χρησιμοποιεί τα επίσημα χρώματά του.
* Η σημαία του εδάφους αυτού (TTPI) , που έχει πάψει πια να υφίσταται. Η σημαία της Μικρονησίας συνακόλουθα, βασίστηκε στο μοτίβο της σημαίας του ΟΗΕ.

* Ανταρκτική (πρόταση)Ανταρκτική (πρόταση)
* Βοσνία και Ερζεγοβίνη (πρόταση)Βοσνία και Ερζεγοβίνη (πρόταση)
* Βοσνία και Ερζεγοβίνη (πρόταση)Βοσνία και Ερζεγοβίνη (πρόταση)
* Βοσνία και Ερζεγοβίνη (πρόταση)Βοσνία και Ερζεγοβίνη (πρόταση)
* Καμπότζη (1992-1993)Καμπότζη (1992-1993)
* ΣομαλίαΣομαλία
* Έδαφος υπό την Εντολή των νησιών του Ειρηνικού (ιστορική)Έδαφος υπό την Εντολή των νησιών του Ειρηνικού (ιστορική)

Παραπομπές
----------

1. ↑  ή χρησιμοποιώντας τις ίδιες αναλογίες της εθνικής σημαίας της εκάαστοτε χώρας.
2. ↑  crwflags.com

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Κωδικός της σημαίας του ΟΗΕ
Ο **Θεόδωρος Παλαιολόγος** (π. 1263 - μετά το 1310) ήταν γιος του Μιχαήλ Η΄ και της Θεοδώρας Βατάτζαινας.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο τρίτος (από τους επιζήσαντες ως την ενηλικίωση) και τελευταίος γιος του Μιχαήλ Η΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Ο πατέρας του ήταν δισεγγονός του Αλεξίου Γ΄ Αγγέλου και η μητέρα του ήταν μικρανιψιά του Ιωάννη Γ΄ Βατάτζη. Δευτερότοκος αδελφός του ήταν ο Κωνσταντίνος. Το 1282 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος Ανδρόνικος Β΄ Παλαιολόγος. Το 1293 του προτάθηκε να νυμφευτεί την κόρη του μεγάλου λογοθέτη Θεοδώρου Μουζάλωνος, αλλά όταν ο Ανδρόνικος Β΄ δεν του απένειμε τον τίτλο του δεσπότη, αρνήθηκε. Τελικά νυμφεύτηκε την κόρη του πιγκέρνη Λιβαδάριου.

Ο Θεόδωρος το 1295 βρισκόταν στην Έφεσο, όταν ξέσπασε η στάση του Αλεξίου Φιλανθρωπινού· οι εξεγερμένοι τον συνέλαβαν και τον κράτησαν φυλακισμένο, ώσπου ηττήθηκε ο Φιλανθρωπινός. Το 1305 πολέμησε εναντίον της Καταλανικής Εταιρείας σε μάχη στην Άπρο της Θράκης. Αναφέρεται για τελευταία φορά από τις πηγές το 1310, ως μάρτυρας μίας συνθήκης με τη Δημοκρατία της Βενετίας.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε την κόρη του πιγκέρνη Λιβαδάριου.

Πηγές
-----

* Trapp, Erich; Beyer, Hans-Veit; Kaplaneres, Sokrates; Leontiadis, Ioannis (1989). «21464. Παλαιολόγος, Θεόδωρος Κομνηνός» (στα γερμανικά). *Prosopographisches Lexikon der Palaiologenzeit*. **9**. Vienna: Verlag der Österreichischen Akademie der Wissenschaften.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Theodore Palaiologos (son of Michael VIII)  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Σερχάν Γιαβάς** (*Serhan Yavaş*), είναι Τούρκος ηθοποιός και μοντέλο.

Βιογραφία
---------

Ο Σερχάν Γιαβάς γεννήθηκε στη Τουρκία στις 27 Απριλίου 1972. Έχει φοιτήσει στη Γυμναστική Ακαδημία του Μαρμαρά. Τα πρώτα του επαγγελματικά βήματα ήταν ως δάσκαλος τένις, αλλά τον κέρδισε η πασαρέλα. Ως ηθοποιός, έκανε τα πρώτα του τηλεοπτικά βήματα σε ηλικία 26 ετών, στη σειρά "Η Αράχνη" το 1998. Έκτοτε πρωταγωνίστησε σε πολύ δημοφιλείς σειρές της χώρας του.

Κατάλογος Ταινιών
-----------------

* Μετά την Βροχή *Yağmurdan Sonra* (2008) - Νουρί

Κατάλογος Σειρών
----------------

* Έγραψα το όνομά σου στη καρδιά μου *Adιnι Kalbime Yazdιm* (2013-2014) Ομέρ (12 επεισόδια)
* Μοιραίος Έρωτας *Unutulmaz*(2009) - Χαρούν Αρσλανλί ♦ (90 επεισόδια)
* Ο Όρκος *Yemin* (2007) - Μεντερές (54 επεισόδια)
* Η Αράχνη *Ömrücek* (1998) - Αστυνομικός Σεκίπ

♦ Έχουν προβληθεί στην Ελλάδα

Προσωπική Ζωή
-------------

Παντρεύτηκε το 1999 και απέκτησε δυο κόρες (2004, 2006). Ο ηθοποιός - μοντέλο είναι χωρισμένος.

Σερχάν Γιαβάς και Ελλάδα
------------------------

Ο Σερχάν Γιαβάς έγινε γνωστός στη χώρα μας, μέσα από τη σειρά *Μοιραίος Έρωτας*, την οποία προβάλει το Mega Channel από τις 18 Μαρτίου 2012. Η σειρά μέχρι και σήμερα σημειώνει ποσοστά άνω του 40%.

Πηγές
-----

 - Φιλμογραφία στα Τούρκικα   

 - Βιογραφία στα Ελληνικά
Ο **Ιερός Ναός Αγίου Νικολάου Πειραιώς** βρίσκεται στο λιμάνι του Πειραιά.

Ίδρυση
------

Ο δημοτικός αρχιτέκτονας C. Lorenzen σχεδίασε το ναό το 1839. Η αποπεράτωση του ναού ανατέθηκε στον Δήμο Πειραιά στα τέλη του 1841 από τον Διοικητή της Αττικής στον Δήμαρχο της πόλης. Το 1844 ο Δήμαρχος αποφαίνεται ότι ο ναός ανήκει στο Δήμο και εκατό Υδραίικες οικογένειες οφείλουν να καλύπτουν τα έξοδα αποπεράτωσης. Στις 23 Ιουλίου 1844 πραγματοποιούνται τα εγκαίνια του ναού. Επειδή όμως ήταν μικρός η ιδιωτική χρηματοδότηση αναλαμβάνει να ανοικοδομήσει νέο ναό. Το 1851 ο δημοτικός μηχανικός Ν. Πετιμεζάς ανασχεδιάζει την οικοδομή και στα 1852 ξεκινά η ανοικοδόμηση.
Δεν έχουμε πληροφορίες σχετικά με το ποια μορφή είχε. Σύμφωνα με τον προϋπολογισμό της δαπάνης ανέγερσής της ήταν μια βασιλική με τρούλλο, περιφέρειας 19 μ. και ύψους 9 μ. πάνω από το κεντρικό τετράγωνο,με πρόναο στηριζόμενο σε έξι μαρμάρινες κολόνες και δύο κωδωνοστάσια. από πελεκητό μάρμαρο Υμηττού. Στις δύο πτέρυγες υπήρχε γυναικονίτης με μαρμάρινη σκάλα.Ο εσωτερικός χώρος στηριζόταν με δέκα κολόνες ιωνικού ρυθμού και πλακόστρωση με δίχρωμα μαρμάρα Καρράρας. Στα τέλη του 1850 ο ναός συμπληρώνεται και επεκτείνεται. Τότε κατασκευάζονται τα κωδωνοστάσια και προστίθεται νέα είσοδος με κλιμακοστάσιο προς τη μεριά της θάλασσας.

Ο σημερινός ναός αρχιτεκτονικώς
-------------------------------

Ο σημερινός ναός είναι έργο του Ιωάννη Λαζαρίμου θεμελιωμένος στα 1879 και ολοκληρωμένος στα 1902 με τη βοήθεια του δημοτικού αρχιτέκτονα Γεωργίου Ζίζηλα. Ο τύπος του είναι σταυροειδής εγγεγραμμένος τετρακιόνιος με μορφή νεοκλασσικού ρυθμού. Τα τρία μνημειώδη πρόπυλα στη δυτική τη βόρρεια και στη νότια όψη πλησιάζουν αρχαίο κορινθιακό ναΐσκο. Η βασική κατασκευή ξεκίνησε στα 1881 και ολοκληρώθηκε στα 1890 ενώ την περίοδο 1894-1899 ανανεώνεται η πλακόστρωση των δαπέδων, τα μαρμάρινα παράθυρα, τα κωδωνοστάσια το πρόπυλα και τα κλιμακοστάσια στη δυτική και νότια όψη. Στον περίβολο κτίζονται δύο δωμάτια και μία αποθήκη. 

η πίσω όψη του ναού του Αγίου Νικολάου Πειραιώς
δυτικό μνημειώδες πρόπυλο που θυμίζει αρχαίο κορινθιακό ναΐσκο

Πηγές
-----

* Σταματίνα Μαλικούτη, Πειραιάς 1834-1912, εκδ. Πολιτιστικό Ίδρυμα Ομίλου Πειραιώς, 2004, σελ.247

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.arxaiologikoktimatologio.gov.gr/el/monuments\_info?id=164030&type=Monument.
2. ↑  Σταματίνα Μαλικούτη, Πειραιάς 1834-1912, εκδ. Πολιτιστικό Ίδρυμα Ομίλου Πειραιώς, 2004, σελ.247
3. ↑  Σταματίνα Μαλικούτη, Πειραιάς 1834-1912, εκδ. Πολιτιστικό Ίδρυμα Ομίλου Πειραιώς, 2004, σελ.247