recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Το ***BioShock*** είναι βιντεοπαιχνίδι βολών πρώτου προσώπου τρόμου που αναπτύχθηκε από την 2K Boston (μετέπειτα Irrational Games) και την 2K Australia, και διανεμήθηκε από την 2K Games. Πρόκειται για την πρώτη προσθήκη στη σειρά *BioShock*. Το παιχνίδι κυκλοφόρησε τον Αύγουστο του 2007 για τα Microsoft Windows και το Xbox 360. Τον Οκτώβριο του 2008 δημιουργήθηκε port (αυτούσια μεταφορά) του παιχνιδιού για το PlayStation 3 από τις Irrational, 2K Marin, 2K Australia και Digital Extremes, ενώ τον Οκτώβριο του 2009 για το OS X από την Feral Interactive. Μία έκδοση του παιχνιδιού για κινητά αναπτύχθηκε από την IG Fun. Η ιδέα του παιχνιδιού αναπτύχθηκε από το μέλος της Irrational, Κεν Λεβίν. Βασίστηκε στις ιδέες του αντικειμενισμού, που γνωστοποιήθηκε από την Άυν Ραντ, με προσθήκη επιρροών από άλλους συγγραφείς, όπως ο Τζωρτζ Όργουελ. Το *BioShock* θεωρείται πνευματικός διάδοχος της σειράς βιντεοπαιχνιδιών *System Shock*, πάνω στην οποία έχουν εργαστεί αρκετά μέλη της Irrational, συμπεριλαμβανομένου του Λεβίν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «13 Scariest Games of This Generation». *IGN* (στα Αγγλικά). 29 Οκτωβρίου 2008. Ανακτήθηκε στις 30 Ιουλίου 2018.
2. ↑  «The Return Of Irrational Games» (στα αγγλικά). *Game Informer*.. Ανακτήθηκε στις 2018-07-30.
3. ↑  «GameSpy: BioShock - Page 1». *pc.gamespy.com*. Ανακτήθηκε στις 30 Ιουλίου 2018.
4. ↑  PC, IGN (11 Οκτωβρίου 2004). «BioShock Interview». *IGN* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 30 Ιουλίου 2018.

Περαιτέρω ανάγνωση
------------------

* *BioShock: Rapture*, του John Shirley (2011) ISBN 0-7653-2484-9

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος
* The Cult of Rapture Αρχειοθετήθηκε 2015-02-03 στο Wayback Machine.
* *BioShock* στο Curlie
* *BioShock*   στην IMDb

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
*BioShock* |
| --- |
|  |
| 
* Irrational Games
	+ Κεν Λεβίν
* 2K Australia
* 2K Marin
 |
|  |
| Βιντεοπαιχνίδια | 
* *BioShock*
* *BioShock 2*
	+ *Minerva's Den*
* *BioShock Infinite*
	+ *Burial at Sea*
 |
|  |
| Χαρακτήρες | 
* Andrew Ryan
* Elizabeth
* Booker DeWitt
* Rosalind και Robert Lutece
 |
|  |
| Σχετικά λήμματα | 
* Rapture
* Columbia
* *System Shock 2*
* *PlayStation All-Stars Battle Royale*
* *BioShock: The Collection*
 |
|  |
| 
* **Κατηγορία Κατηγορία:BioShock**
 |

 |
Η **New Jewish Publication Society of America Version** (***NJPS***), δηλαδή **Νέα Μετάφραση της Ιουδαϊκής Εκδοτικής Εταιρίας της Αμερικής**, της Ιουδαϊκής Βίβλου (δηλαδή, των Εβραϊκών Γραφών ή Παλαιάς Διαθήκης) αποτελεί τη δεύτερη μετάφραση που εκδόθηκε από την Ιουδαϊκή Εκδοτική Εταιρία της Αμερικής (Jewish Publication Society of America, *JPS*). Αυτή η έκδοση αντικατέστησε την αντίστοιχη μετάφραση του 1917. Αποτελεί μια εντελώς ανανεωμένη μετάφραση στη σύγχρονη αγγλική γλώσσα, ανεξάρτητη από την προηγούμενη ή άλλη έκδοση.

Η μετάφραση αυτή ακολουθεί πιστά το Μασοριτικό κείμενο. Το κυρίως κείμενο αποφεύγει τις διορθώσεις που εμφανίζονται στις περισσότερες μεταφράσεις του 20ου αιώνα, αν και γίνεται αναφορά σε αυτές στις υποσημειώσεις. Ο επιμελητής του μεταφραστικού έργου ήταν ο Χάρι Ορλίνσκι (Harry Orlinsky), ο οποίος συμμετείχε επίσης στην μετάφραση της New Revised Standard Version (Νέας Αναθεωρημένης Στερεότυπης Μετάφρασης, *NRSV*).

Η μεταφραστική εργασία ξεκίνησε το 1962 και ολοκληρώθηκε το 1982. Η πρώτη πλήρης μονότομη έκδοση της μετάφρασης *NJPS* εκδόθηκε το 1985, ενώ το 1999 δόθηκε στη δημοσιότητα η έκδοση που περιλαμβάνει κατά στήλες το αγγλικό κείμενο και το μασοριτικό κείμενο, όπως εμφανίζεται στον Κώδικα του Λένινγκραντ (Leningrad Codex).

Βλέπε επίσης
------------

* Μεταφράσεις της Αγίας Γραφής
Ο **Αντρέας Κέπκε** (γεννημένος στις 12 Μαρτίου 1962 στο Κίελο) είναι ένας παλαίμαχος Γερμανός τερματοφύλακας ποδοσφαίρου ο οποίος ήταν μέλος της γερμανικής ομάδας που κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου του 1990, και ήταν επίσης μέλος της ομάδας που έλαβε μέρος στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου του 1994. Αν και δεν αγωνίστηκε σε κανέναν από τους αγώνες, καθώς ο Μπόντο Ίλγκνερ ήταν αυτός που προτημίθηκε για τη θέση του βασικού τερματοφύλακα, η μεγάλη ευκαιρία για τον Κέπκε για να δείξει το ταλέντο του ήρθε λίγο αργότερα. 

Έχοντας ψηφιστεί ως ο καλύτερος ποδοσφαιριστής στη Γερμανία για το 1993, η μεγαλύτερή του διάκριση ήρθε το 1996, όταν και κατέκτησε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα παίζοντας καθοριστικό ρόλο στη πορεία της Γερμανίας στη διοργάνωση (απέκρουσε το πέναλτι του Γκάρεθ Σάουθγκεϊτ, εξασφαλίζοντας έτσι την πρόκριση της Γερμανίας στον τελικό). Χάρη στα κατορθώματά του, ψηφίστηκε από την FIFA ως ο κορυφαίος τερματοφύλακας παγκοσμίως για τη χρονιά. 

Ο Κέπκε υπήρξε επίσης βασικός τερματοφύλακας της Γερμανίας στη πορεία της στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1998, η οποία τερματίστηκε άδοξα με μια ήττα με σκορ 3–0 από την Κροατία στα προημιτελικά της διοργάνωσης. Έχοντας ήδη πάρει την απόφασή του να αποσυρθεί μετά το τέλος του Παγκοσμίου Κυπέλλου πριν από την έναρξη της διοργάνωσης, ο Κέπκε παρέμεινε πιστός στην απόφασή του. Η απόσυρσή του άνοιξε το δρόμο για ακόμη έναν μεγάλο Γερμανό τερματοφύλακα, τον Όλιβερ Καν. Συνολικά, ο Κέπκε αγωνίστηκε σε 59 αγώνες με τη εθνική του ομάδα.

Ο Κέπκε ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα στην Χόλσταϊν Κίελ το καλοκαίρι του 1979, ενώ αποσύρθηκε από το ποδόσφαιρο στην ΦΚ Νυρεμβέργη με το τέλος της σεζόν 2000–01 της Τσβάιτε Λίγκα. Αγωνίστηκε επίσης στην Άιντραχτ Φραγκφούρτης, στην οποία είχε πάρει μεταγραφή από την ΦΚ Νυρεμβέργη το καλοκαίρι του 1994, έναντι του ποσού των €516,200, στην οποία ΦΚ Νυρεμβέργη επέστρεψε πέντε χρόνια αργότερα μέσω της Ολιμπίκ Μαρσέιγ. Ακόμη και σήμερα ο Κέπκε παραμένει να ασχολείται ενεργά με το γερμανικό ποδόσφαιρο. Αυτό το καιρό εργάζεται ως προπονητής τερματοφυλάκων στην Εθνική Γερμανίας. Διατέλεσε επίσης πρέσβης της πόλης της Νυρεμβέργης, καθώς αυτή προετοιμαζόταν να φιλοξενήσει αγώνες του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2006.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Köpke, Andreas» (στα Γερμανικά). kicker.de. Ανακτήθηκε στις 7 Αυγούστου 2011.
2. ↑  Matthias Arnhold (2 Νοεμβρίου 2002). «Andreas Köpke - International Appearances». Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation. Ανακτήθηκε στις 31 Ιουλίου 2012.
3. ↑  Matthias Arnhold (26 Ιουλίου 2012). «Andreas Köpke - Matches and Goals in Bundesliga». Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation. Ανακτήθηκε στις 31 Ιουλίου 2012.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Επίσημη Ιστοσελίδα (Γερμανικά) (Αγγλικά) (Γαλλικά)
Παράδειγμα κατά το οποίο φαίνεται η δυσκολία του κομματιού όπου η μία κόκκινη από την άλλη κόκκινη νότα απέχουν 46 εκατοστά.

|  |  |
| --- | --- |
|  | 
"La campanella"

Performed by Romuald Greiss on an 1850 Budynowicz piano

---

 |
| *Έχετε προβλήματα με ; Δείτε βοήθεια πολυμέσων.* |

To "**La campanella**" (στα ιταλικά "το καμπανάκι") είναι τίτλος που δόθηκε στο έκτο κομμάτι (σπουδή) του Φραντς Λιστ, που συμπεριλαμβάνεται στο *Grandes études de Paganini*, S. 141, το οποίο γράφτηκε το 1851. Είναι γραμμένο σε Σολ δίεση ελάσσονα με ρυθμό 6/8. Το κομμάτι πρόκειται για μία αναθεώρηση ενός κομματιού του Λιστ του 1838. Η μελωδία του κομματιού βασίζεται στο έργο του Νικολό Παγκανίνι, Κονσέρτο για βιολί Νο. 2. σε Σι ελάσσονα. Το κομμάτι είναι αρκετά γρήγορο ενώ σχεδόν σε όλο το κομμάτι περισσότερο ταχύτητα χρειάζεται στο δεξί χέρι το οποίο σε κάποιες περιπτώσεις πηδά έως και 2 οκτάβες σε δέκατα έκτα. Σε γενικές γραμμές η σπουδή αυτή προϋποθέτει υψηλή τεχνική για να παιχτεί.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ben Arnold, *The Liszt Companion*, 2002, p. 101: "By far, the most performed of these studies is the revised version of La campanella with its engaging wide leaps, ..."
2. ↑  Alan Walker, *Reflections on Liszt*, 2005, p. 30: "The five Paganini caprices, plus a free arrangement of "La campanella" which also appeared in 1838, later formed the six Études d'exécution transcendente d'après Paganini. "
3. ↑  editor Richard Taruskin, *Oxford History of Western Music*, 5-Book set, 2009: "Besides a streamlined version of La campanella, the set included five of Paganini's Caprices freely transcribed, including two of these given above in Ex. 5–1a. Liszt's versions are shown in Ex. 5–5."

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Grandes études de Paganini, S.141 στο IMSLP.org
Το **Newsweek** είναι ένα εβδομαδιαίο αμερικανικό περιοδικό που εδρεύει στη Νέα Υόρκη. Το πρώτο του φύλλο εκδόθηκε στις 17 Φεβρουαρίου 1933.

Επανεμφανίστηκε σε έντυπη μορφή στις Ηνωμένες Πολιτείες το 2014, μετά από διακοπή της στο τέλος του 2012, οπότε το περιοδικό ήταν προσωρινά διαθέσιμο μόνο μέσω διαδικτύου. Η διεθνής έκδοση και αυτή για το Ηνωμένο Βασίλειο εκδιδόταν μέχρι το 2013 και στη συνέχεια μετατράπηκε σε «ψηφιακό-μόνο», αλλά εντός του 2014 αναμένεται να κυκλοφορήσει και πάλι σε έντυπη μορφή.

Το 2008-2012, το Newsweek αντιμετώπισε οικονομικές δυσκολίες, οι οποίες οδήγησαν στην παύση της δημοσίευσης και στη μετάβαση σε ψηφιακή μορφή στο τέλος του 2012. Η έντυπη έκδοση επέστρεψε τον Μάρτιο του 2014. 

Αργότερα εκείνο το έτος, η Newsweek συγχωνεύθηκε με την ιστοσελίδα ειδήσεων και απόψεων The Daily Beast, σχηματίζοντας την νέα εταιρεία Newsweek Daily Beast Company. Η Newsweek ανήκε από κοινού στην περιουσία του Χάρμαν και του της εταιρείας Internet IAC. Το 2013, η IBT Media ανακοίνωσε ότι απέκτησε το Newsweek από την IAC. Η αγορά περιελάμβανε το εμπορικό σήμα Newsweek και την διαδικτυακή έκδοση του, αλλά όχι το The Daily Beast. 

Η IBT Media μετονομάστηκε σε Newsweek Media Group το 2017, αλλά μετονομάστηκε και πάλι σε IBT Media το 2018 αφού το Newsweek ανεξαρτητοποιήθηκε. Οι πτώσεις στα κέρδη οδήγησαν την πώληση του περιοδικού τον Αύγουστο του 2010, από τον ιδιοκτήτη The Washington Post Company στον Σίντνεϊ Χάρμαν—για την τιμή του ενός δολαρίου και την ανάληψη των ευθυνών του περιοδικού.

Παραπομπές
----------

1. ↑  grid.467526.4.
2. 1 2  «The ISSN portal» (Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Simplified Chinese, Αραβικά) ISSN International Centre. Παρίσι. 0028-9604.
3. ↑  Tina Brown (November 11, 2010). «*Daily Beast*, *Newsweek* to Wed!». *The Daily Beast*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις November 12, 2010.. Ανακτήθηκε στις November 12, 2010.
4. ↑  «*The Daily Beast* and *Newsweek* confirm merger». *The Spy Report*. November 12, 2010. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2010-11-16.. Ανακτήθηκε στις November 12, 2010.
5. ↑  «Newsweek splits from IBT Media into standalone company» (στα αγγλικά). *Newsweek*. 2018-09-28.. Ανακτήθηκε στις 2018-10-23.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Newsweek** |

* Επίσημος ιστότοπος
* Graham Holdings Company
* Ιστορία και δημογραφικά στοιχεία του Newsweek

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 152433724
* LCCN: n79110561
* ISNI: 0000 0001 0220 7548
* NKC: unn20211118329

 |

 |
Συντεταγμένες: 13°00′S 32°15′E﻿ / ﻿13.000°S 32.250°E﻿ / -13.000; 32.250

Η **Ανατολική Επαρχία** (αγγλικά: *Eastern Province*) είναι μια από τις 9 επαρχίες της Ζάμπιας. Πρωτεύουσα είναι η Τσιπάτα. Έχει πληθυσμό 1.306.873 κατοίκων (απογραφή 2000), περίπου το 13 % του συνολικού πληθυσμού της Ζάμπιας. Έχει έκταση 69.106 τ.χλμ.. Βρίσκεται ανατολικά της Ζάμπιας, εξ ου και το όνομα. Βρίσκεται ανάμεσα στον Ποταμό Λουάνγκουα και τα σύνορα με το Μαλάουι.

Η Ανατολική Επαρχία διαιρείται σε 8 συνοικίες: Τσαντίζα, Τσάμα, Τσιπίτα, Κατέτε, Λουντάζι, Μάμπουε, Νίμπα και Πετώκε.

Γεωγραφία
---------

Η Ανατολική Επαρχία είναι η ανατολικότερη επαρχία της Ζάμπιας, εξ ου και το όνομα. Καλύπτει όλη την ανατολική πλευρά της χώρας. Συνορεύει στα βορειοδυτικά με τη Βόρεια Περιφέρεια, στα νοτιοδυτικά με την Κεντρική Επαρχία και την Λουσάκα, στα ανατολικά με τη Βόρεια και την Κεντρική Περιφέρεια του Μαλάουι. 

Η επαρχία βρίσκεται ανάμεσα στον Ποταμό Λουάνγκουα και τα σύνορα με το Μαλάουι.

Έχει συνολική έκταση 69.106 τ.χλμ..

Συνοικίες
---------

Οι συνοικίες της Ανατολικής Επαρχίας
Η Ανατολική Επαρχία διαιρείται σε 8 συνοικίες:

1. Τσαντίζα (Chadiza)
2. Τσάμα (Chama)
3. Τσιπίτα (Chipita)
4. Κατέτε (Katete)
5. Λουντάζι (Lundazi)
6. Mάμπουε (Mambwe)
7. Νίμπα (Nyimba)
8. Πετώκε (Petauke)

Δημογραφία
----------

Σύμφωνα με την απογραφή του 2000, η Ανατολική Επαρχία έχει 1.306.873 κατοίκους, ποσοστό σχεδόν 13 % του συνολικού πληθυσμού της Ζάμπια.

Τουρισμός
---------

Ο τουρισμός δεν είναι αμελητέος. Η Ανατολική Επαρχία είναι ένα από τα μέρη της Ζάμπιας με το μεγαλύτερο τουρισμό, ιδιαίτερα στον Ποταμό Λουάνγκουα.

Οικονομία
---------

Η οικονομία της επαρχίας βασίζεται στην γεωπονία που πραγματοποιείται στο οροπέδιο της επαρχίας.

Πάρκα και Προστατευμένες Περιοχές
---------------------------------

Τα κυριότερα πάρκα της Ανατολικής Επαρχίας είναι τα ακόλουθα:

* Εθνικό Πάρκο Νότιου Λουάνγκουα - Το μεγαλύτερο μέρος του βρίσκεται εκτός της επαρχίας, αλλά η διεύθυνσή του είναι στην Ανατολική.
* Εθνικό Πάρκο Βόρειου Λουάνγκουα - Είναι από τη Βόρεια Επαρχία, αλλά η διεύθυνσή του είναι στην Ανατολική.
* Εθνικό Πάρκο Λουάμπε
* Εθνικό Πάρκο Λουκούζι

Δείτε επίσης
------------

* Επαρχίες της Ζάμπιας

Παραπομπές
----------

1. ↑  Mwakikagile, Godfrey; *Zambia: Life in an African Country* (2010). ISBN 978-9987-16-011-2.
2. ↑  L. Delgado, Christopher; *Agricultural growth linkages in sub-Saharan Africa*, cap. 7. Ed. Intl Food Policy Res Inst (1998). ISBN 978-0-89629-110-2.
3. ↑  VVAA; *Fertilizer use on smallholder farms in Eastern Province, Zambia*. Ed. Intl Food Policy Res Inst (1993). ISBN 978-0-89629-097-6.

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Επαρχίες της Ζάμπιας |
| --- |
|  |
| 
* Ανατολική
* Βόρεια
* Βορειοδυτική
* Δυτική
* Κεντρική
* Κόππερμπελτ
* Λουαπούλα
* Λουσάκα
* Νότια
 |

 |
Ο **Ματιέ Σαλμέ** (γεννημένος στις 7 Οκτωβρίου 1980 στην Μπρυζ) είναι Γάλλος ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται αυτό τον καιρό ως δεξιός αμυντικός για λογαριασμό της Μπορντό.

Καριέρα
-------

Ο Ματιέ Σαλμέ αγωνιζόμενος στο Λιγκ Καπ Γαλλίας.
Ο Σαλμέ ξεκίνησε την καριέρα του αγωνιζόμενος στα τμήματα υποδομών της ΦΚ Λιμπούρν-Σαιν-Σεράν. Ενώ αγωνιζόταν στα τμήματα νέων του συλλόγου, πέρασε μια περίοδο δοκιμαστικών στην αγγλική Γκρίμσμπι Τάουν, όμως δεν αποκτήθηκε από τον σύλλογο. Στην ηλικία των 21 ετών, υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο με την ομάδα της Λιγκ 1 Λιλ ΟΣΚ. Αγωνίστηκε με την ομάδα για χρονικό διάστημα πέντε ετών και συγκεκριμένα την περίοδο 2002–2007. Έπειτα από συνεχόμενες "γεμάτες" σεζόν και με συμμετοχές στο Τσάμπιονς Λιγκ και το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ, ο Σαλμέ αποκτήθηκε από την Ζιροντέν Μπορντό το καλοκαίρι του 2007. Πραγματοποίησε συνολικά 128 εμφανίσεις στο πρωτάθλημα με τα χρώματα της Λιλ. Ο Σαλμέ κατάφερε σύντομα να γίνει βασικό στέλεχος της πρώτης ομάδας, με σταθερή παρουσία ως βασικού στην αμυντική γραμμή του συλλόγου. Στη διάρκεια της δεύτερης σεζόν του με την Μπορντό, κατέκτησε τον πρώτο του σημαντικό τίτλο και συγκεκριμένα το Σούπερ Καπ Γαλλίας στις αρχές της σεζόν απέναντι στην, τότε, μεγάλη δύναμη της Λιγκ 1, Ολιμπίκ Λυών. Η σεζόν βρήκε, στο τέλος της, τον Σαλμέ να έχει κατακτήσει ακόμα περισσότερα τρόπαια, καθώς οι Γιρονδίνοι κατέκτησαν τόσο την Λιγκ 1 όσο και το Λιγκ Καπ Γαλλίας. Η επόμενη σεζόν αποδείχτηκε απογοητευτική τόσο για την ομάδα της Μπορντό όσο και για τον ίδιο τον Σαλμέ. Αν και η Μπορντό κατάφερε να κατακτήσει το Σούπερ Καπ Γαλλίας απέναντι στην Γκανγκάμπ τον Ιούλιο, ωστόσο, η πορεία της στο πρωτάθλημα ήταν λιγότερο πετυχημένη. Ο Σαλμέ και η ομάδα του είχαν σχετικά καλή πορεία στη Λιγκ 1, μέχρις ότου μια απότομη και μεγάλη πτώση στην απόδοσή της την οδήγησε στο να τερματίσει στην έκτη θέση, χάνοντας, αυτομάτως, την δυνατότητα της εξόδου στην Ευρώπη για την αμέσως επόμενη σεζόν. Ο δεξιός οπισθοφύλακας την βοήθησε, επίσης, να φτάσει στον τελικό του Λιγκ Καπ Γαλλίας του 2010, όπου όμως ηττήθηκε με σκορ 3-1 από την Ολιμπίκ Μαρσέιγ, με τον Σαλμέ να πετυχαίνει αυτογκόλ, σφραγίζοντας, έτσι, τη νίκη των Μασσαλών.

Τίτλοι
------

**Μπορντό**

* **Λιγκ 1:** 2008-09
* **Λιγκ Καπ Γαλλίας:** 2009
* **Σούπερ Καπ Γαλλίας:** 2008, 2009

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Αυγούστου 2013. Ανακτήθηκε στις 26 Αυγούστου 2013.
2. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Σεπτεμβρίου 2009. Ανακτήθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 2019.
3. ↑
4. ↑
5. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Μαΐου 2009. Ανακτήθηκε στις 26 Αυγούστου 2013.
6. ↑

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

* Στατιστικά Καριέρας
Το *La France* του 1884, το πρώτο πλήρως ελεγχόμενο αερόπλοιο.
Το ***La France*** ήταν μη άκαμπτο αερόπλοιο του Γαλλικού Στρατού Ξηράς το οποίο καθελκύστηκε από τους Σαρλ Ρενάρ και Αρτύρ Κονσταντέν Κρεμπς στις 9 Αυγούστου 1884. Σε συνεργασία με τον Σαρλ Ρενάρ, ο Αρτύρ Κονσταντέν Κρεμπς πραγματοποίησε την πρώτη πλήρως ελεγχόμενη ελεύθερη πτήση με το *La France*. Το αερόπλοιο είχε μήκος 52 μέτρων, όγκο 1.900 κυβικών μέτρων και διέθετε ηλεκτρικό κινητήρα με μπαταρία ροής ψευδάργυρου-χλωρίου βάρους 435 κιλών. Πραγματοποίησε πτήση 8 χιλιομέτρων σε 23 λεπτά, και ήταν η πρώτη πλήρως κυκλική πτήση με την προσγείωση να πραγματοποιείται στο σημείο απογείωσης. Στις επτά πτήσεις του το 1884 και το 1885 το πηδαλιουχούμενο αερόπλοιο *La France* επέστρεψε πέντε φορές στο σημείο εκκίνησής του.

Υπόστεγο
--------

Το Υπόστεγο Y, στο Σαλαί Μεντόν το 2002
Το υπόστεγο στο οποίο κατασκευάστηκε και φιλοξενήθηκε το *La France* ονομάστηκε Υπόστεγο "Y" και βρίσκεται στο Σαλαί Μεντόν κοντά στο Παρίσι. Κατασκευάστηκε το 1879 και είναι ένα από τα ελάχιστα διατηρούμενα υπόστεγα αερόπλοιων στην Ευρώπη.

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **La France (αερόπλοιο)** |

1. ↑  Winter, Lumen & Degner, Glenn, *Minute Epics of Flight*, New York, Grosset & Dunlap, 1933, σσ. 49–50
2. ↑  «Le Ballon dirigeable LA FRANCE de Renard et Krebs – 1884». *rbmn.free.fr*. Ανακτήθηκε στις 24 Φεβρουαρίου 2018.
3. ↑  «Ballon dirigeable LA FRANCE : Plans, croquis et photos». *rbmn.free.fr*. Ανακτήθηκε στις 24 Φεβρουαρίου 2018.
Οι ***Nezavisne Novine*** (στα σερβικά κυριλλικά: Независне новине) είναι εφημερίδα εκδιδόμενη στη Μπάνια Λούκα, πρωτεύουσα της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας, στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη. Ιδρύθηκε από τον Ζέλικο Κόπανγια τον Δεκέμβριο του 1995. Ο σημερινός Πρωθυπουργός της Σερβικής Δημοκρατίας, Μίλοραντ Ντόντικ, της παρείχε στήριξη, μεταξύ άλλων, παρέχοντάς της οικονομική ενίσχυση κατά την εκδοτική της εκκίνηση. Το 2001, κυκλοφορούσε σε 11.000 αντίτυπα, ενώ, το 2008, μεταξύ 20.000 και 25.000 αντίτυπα. Για αρκετό καιρό, αρχισυντάκτης της ήταν ο Ντράγκαν Γιέρινιτς, ενώ, από το 2009, την θέση του έχει πάρει η Μποργιάνα Ραντμάνοβιτς-Πέτροβιτς.

Παρουσίαση
----------

Οι Nezavisne Novine (η « Ανεξάρτητη Εφημερίδα ») ήταν η πρώτη εφημερίδα της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας που εξέδωσε άρθρα σχετικά με τα εγκλήματα πολέμου που διεπράχθησαν από τους Σέρβους στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, αμέσως μετά τον Πόλεμο της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης. Έφερε, επίσης, στο φως την διαφθορά και την υπεξαίρεση χρημάτων εντός τη Δημοκρατίας, κάτι που είχε ως συνέπεια ο ιδρυτής και ιδιοκτήτης της, Ζέλικο Κόπανγια, να πέσει θύμα βόμβας η οποία είχε ως αποτέλεσμα να χάσει τα δυο του πόδια, τον Οκτώβριο του 1999. Το 2002, ο Ζέλικο Κόπανγια έλαβε το Βραβείο Ελευθερίας Τύπου.

Σχετικά Λήμματα
---------------

* Κατάλογος εφημερίδων της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης
* Πολιτισμός της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Αγγλικά) «Nezavisne novine». *www.tol.org*. 3 Οκτωβρίου 2001. Ανακτήθηκε στις 26 Απριλίου 2010.
2. ↑  (Γερμανικά) Jean-Arnault Dérens (19 Σεπτεμβρίου 2008). «Ein schwarzes Loch in Europa». *www.monde-diplomatique.de*. *Le Monde diplomatique*. Ανακτήθηκε στις 26 Απριλίου 2010.
3. ↑  (Γερμανικά) «Medienlandschaft Bosnien-Herzegowina – Printmedien». *www.wieninternational.at*. Ιστοσελίδα της WienInternational. Ανακτήθηκε στις 26 Απριλίου 2010. [*νεκρός σύνδεσμος*]
4. ↑  (Γερμανικά) Bernd Ruder. «Realistisch vorgehen». *www.fr-online.de*. Ανακτήθηκε στις 26 Απριλίου 2010.
5. ↑  (Βοσνιακά) «Impressum». *www.nezavisne.com*. Ιστοσελίδα των Nezavisne Νovine. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Μαΐου 2010. Ανακτήθηκε στις 26 Απριλίου 2010.
6. ↑  (Αγγλικά) Alex Lupis (1 Ιουνίου 2002). «Progress Denied». *cpj.org*. Ανακτήθηκε στις 26 Απριλίου 2010.
7. ↑  (Αγγλικά) «IPF Awards 2000 - Announcement». *cpj.org*. Ανακτήθηκε στις 26 Απριλίου 2010.

Εξωτερικός Σύνδεσμος
--------------------

* (Βοσνιακά) Επίσημη ιστοσελίδα

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βοσνία-Ερζεγοβίνη
* Πύλη:Τύπος
 |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Nezavisne novine  της Γαλλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Ματθαίος Μαρουκάκης** (γεν. 4 Ιανουαρίου 1990 στην Αθήνα) είναι Έλληνας επαγγελματίας επιθετικός ποδοσφαιριστής, διεθνής με την Εθνική Ελπίδων. Από τον Ιούνιο του 2013 αγωνίζεται στον Αθλητική Ένωση Λάρισας, την Α΄ Εθνική κατηγορία. Έχει ύψος 1,85μ και αγωνίζεται στο δεξί άκρο και στο κέντρο της επίθεσης. Έχει ξεπεράσει τις 100 συμμετοχές στη Β΄ Εθνική.

Αρχή καριέρας
-------------

Ο Ματθαίος Μαρουκάκης κατάγεται από τη Λήμνο, από το χωριό Άγιος Δημήτριος, όπου έζησε τα παιδικά του χρόνια. Εκεί ξεκίνησε το ποδόσφαιρο σε ηλικία 12 ετών στην τοπική ομάδα Κεραυνός Αγίου Δημητρίου, με την οποία κατέκτησε το τοπικό πρωτάθλημα το 2007 και το Κύπελλο Λήμνου το 2006. Την τελευταία σεζόν 2006-07 αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ της ομάδας του με με 24 γκολ σε 22 ματς.

Συλλογική καριέρα
-----------------

Στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, με σκοπό να σπουδάσει προγραμματιστής. Παράλληλα εντάχθηκε στο δυναμικό της Γ.Σ. Καλλιθέα, αρχικά στην ομάδα των νέων και συνέχισε σε επαγγελματικό επίπεδο πλέον στη Β΄ Εθνική. Έκανε πέντε γεμάτες σεζόν και κλήθηκε στην Εθνική Ελπίδων, με την οποία αγωνίστηκε στις 11 Νοεμβρίου 2011 σε αγώνα κατά της Γερμανίας για τα προκριματικά του EURO 2011/13.

Τον Ιούνιο του 2013 προσέλκυσε το ενδιαφέρον του Πανιωνίου, στον οποίο υπέγραψε συμβόλαιο αλλά τον Ιανουάριο του 2014 αποδεσμεύτηκε και μεταπήδησε στον Ιωνικό. Ακολούθως, έπαιξε για μία σεζόν στην Παναχαϊκή.

Στις 31 Ιουλίου 2015 υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με την ΑΕ Λάρισας. Έκανε ένα εξαιρετικό ξεκίνημα στο πρωτάθλημα σκοράροντας 7 τέρματα στις πρώτες 8 αγωνιστικές. Στο τέλος της αγωνιστικής περιόδου πανηγύρισε την άνοδο στην Α΄ Εθνική. Στην ομάδα της Λάρισας παρέμεινε μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 2016.

Στις 2 Ιανουαρίου 2017 υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με την ομάδα των Τρικάλων, όπου όμως αποχώρησε δύο μήνες αργότερα.

Στατιστικά στοιχεία
-------------------

| Χρονιές | Σύλλογος | Συμμετοχές | Γκολ |
| --- | --- | --- | --- |
|  | **Ερασιτέχνης** |  |  |
| 2005-06 | Κεραυνός Αγίου Δημητρίου |  |  |
| 2006-07 | Κεραυνός Αγίου Δημητρίου | 22 | 24 |
| 2007-08 | Γ.Σ. Καλλιθέα |  |  |
|  | **Επαγγελματίας** |  |  |
| 2008-09 | Γ.Σ. Καλλιθέα | 22 | 4 |
| 2009-10 | Γ.Σ. Καλλιθέα | 26 | 8 |
| 2010-11 | Γ.Σ. Καλλιθέα | 29 | 6 |
| 2011-12 | Γ.Σ. Καλλιθέα | 341 | 101 |
| 2012-13 | Γ.Σ. Καλλιθέα | 32 | 7 |
| 2013-14 (α΄) | Πανιώνιος | 3 | 0 |
| 2013-14 (β΄) | Ιωνικός Νικαίας |  |  |
| Χρονιές | Εθνικές ομάδες | Συμμετοχές | Γκολ |
| 2011 | Ελλάδα Ελλάδα Ελπίδων | 1 | 0 |

1Συμπεριλαμβάνονται 6 αγώνες και 1 γκολ των πλέι-οφ.

Αναφορές
--------

1. ↑  «Ιστσελίδα ΕΠΟ». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Ιουνίου 2013. Ανακτήθηκε στις 28 Ιουνίου 2013.

Eξωτερικές συνδέσεις
--------------------

* Προφίλ ποδοσφαιριστή.
* Ματθαίος Μαρουκάκης.
* Προσωπικά στατιστικά.
Το **Ανατολικό Βερολίνο** υπήρχε από το 1949 έως το 1990, και αποτελούνταν από το σοβιετικό τομέα του Βερολίνου που ιδρύθηκε το 1945. Οι αμερικανικοί, βρετανικοί και γαλλικοί τομείς έγιναν το Δυτικό Βερολίνο, *de facto* μέρος της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας (Δυτικής Γερμανίας), ενώ το Ανατολικό Βερολίνο ήταν η *de facto* πρωτεύουσα της Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας (Ανατολικής Γερμανίας). Από τις 13 Αυγούστου 1961 μέχρι τις 9 Νοεμβρίου 1989, το Ανατολικό Βερολίνο ήταν χωρισμένο από το Δυτικό Βερολίνο με το Τείχος του Βερολίνου.

Στην Ανατολική Γερμανία για επίσημη χρήση, έγινε ευρέως διαδεδομένη κατά τη δεκαετία του 1970 η αναφορά στο Δυτικό τμήμα της πόλης ως «Westberlin» («Δυτικό Βερολίνο»), ενώ στο Ανατολικό τμήμα απλά ως «Berlin» («Βερολίνο»). Επίσημα αναφέρεται ως «Berlin, Hauptstadt der DDR» («Βερολίνο, Πρωτεύουσα της ΛΔΓ»).

Παραπομπές
----------

1. ↑  «documentArchiv.de - Feststellung seitens der Regierungen des Vereinigten Königreichs, der Vereinigten Staaten von Amerika und der Union der Sozialistischen Sowjet-Republiken sowie der Provisorischen Regierung der Französischen Republik über die Besatzungszonen in Deutschland (05.06.1945)». *www.documentarchiv.de*. Ανακτήθηκε στις 14 Μαΐου 2020.
2. ↑  Team, ΤοΒΗΜΑ (9 Νοεμβρίου 2019). «9 Νοεμβρίου 1989 : Οταν έπεσε το Τείχος του Βερολίνου». *Ειδήσεις - νέα - Το Βήμα Online*. Ανακτήθηκε στις 14 Μαΐου 2020.
3. ↑  «06 Berlin – Hauptstadt der DDR». *www.visitberlin.de* (στα Γερμανικά). Ανακτήθηκε στις 14 Μαΐου 2020.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 142472483
* LCCN: n79113106
* GND: 4087295-6
* SUDOC: 027427544
* NKC: ge134033

 |

 |
Η **ανατολική φιλοσοφία** ή ασιατική φιλοσοφία περιλαμβάνει τις διάφορες φιλοσοφίες που προέρχονται από την Ανατολική και τη Νότια Ασία, συμπεριλαμβανομένης της κινεζικής φιλοσοφίας, της ιαπωνικής φιλοσοφίας, της κορεατικής φιλοσοφίας και της βιετναμέζικης φιλοσοφίας. Αυτές κυριαρχούν στην Ανατολική Ασία και στο Βιετνάμ, ενώ η ινδική φιλοσοφία (συμπεριλαμβανομένης της ινδουιστικής φιλοσοφίας, του τζαϊνισμού, της βουδιστικής φιλοσοφίας και του σιχισμού) κυριαρχεί στη Νότια Ασία, στη Νοτιοανατολική Ασία, στο Θιβέτ και στη Μογγολία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Elman, Benjamin A, επιμ. (2002). *Rethinking confucianism: past and present in China, Japan, Korea, and Vietnam*. Los Angeles: UCLA Asian Pacific Monograph Series. ISBN 978-1-883191-07-8. 48753219.
2. ↑  Ram-Prasad, Chakravarthi (31 Ιανουαρίου 2013). *Eastern Philosophy*. Orion. ISBN 978-1-78022-602-6.
3. ↑  Fischer-Schreiber, Ingrid (1994). *The encyclopedia of Eastern philosophy and religion: Buddhism, Hinduism, Taoism, Zen*. Boston: Shambhala. ISBN 978-0-87773-980-7. 30566776.
Η **Αντωνία**, ιταλ. Antonia Malatesta di Cesena (άκμασε το 1408-12) από τον Οίκο των Μαλατέστα ήταν κόρη του κυρίου του Ρίμινι και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Μιλάνου. Έγινε επίτροπος του Μιλάνου μετά το τέλος εκείνου το 1412.

Βιογραφία
---------

Ήταν κόρη (ή ίσως ανιψιά) του Κάρλο Α΄ κοντοτιέρου, κυρίου των Ρίμινι, Τσεζένα, Φάνο & Πέζαρο και της Βιτόρια Κολόνα, ανιψιάς του πάπα Μαρτίνου Ε΄.

Ο Τζαν-Μαρία Βισκόντι δούκας του Μιλάνου, για να συμμαχήσει με τον Οίκο των Μαλατέστα, παντρεύτηκε την Αντωνία στην πόλη της Μπρέσια το 1408. Όμως το 1412 δολοφονήθηκε ο Τζαν-Μαρία και τον διαδέχθηκε ο αδελφός του Φιλίππο-Μαρία. Αυτός επέτρεψε στην Αντωνία να συνεχίσει να μοιράζεται τη διακυβέρνηση του δουκάτου για λίγους μήνες. Αν και αυτή σύντομα αποσύρθηκε στη Τσεζένα, διατήρησε τον τίτλο της ως *δούκισσας του Μιλάνου*.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε το 1408 με τον Τζαν-Μαρία Βισκόντι δούκα του Μιλάνου. Δεν απέκτησαν απογόνους.

Πηγές
-----

* Tonini, Luigi (1884). Rimini (in Italian). Volume 5. Rimini: Orfanelli e Grandi. p. 22. OCLC 35300205. Retrieved February 22, 2010.
* Jones, P.J. (1974). The Malatesta of Rimini and the Papal State: a political history. London: Cambridge University Press. p. 155. hdl:2027/heb.01211. OCLC 296420840.
Κατάλογος της Έκθεσης στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά (εξώφυλλο)
Ο **Ματθαίος Παπαθεοδούλου** (Πειραιάς, 1903 - Πειραιάς, 1943) ήταν διακεκριμένος Έλληνας ζωγράφος.

Βιογραφία
---------

Ο Ματθαίος Παπαθεοδούλου γεννήθηκε στον Πειραιά το 1903. Σπούδασε με επιτυχία στη Σχολή Καλών Τεχνών με δασκάλους τον Ιακωβίδη και τον Παρθένη. Κατά τη διάρκεια της ζωής του το έργο του έμεινε άγνωστο στο πλατύ κοινό, αφού η μόνη του παρουσία ήταν η συμμετοχή του σε μια ομαδική έκθεση Πειραιωτών ζωγράφων στο φουαγιέ του Δημοτικού Θεάτρου το 1938. 

Κατάλογος της Έκθεσης στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά (εσωτερικό)
Στην κατοχή η σωματική του και ψυχική του υγεία κλονίσθηκε. Πέθανε στο Τζάννειο Νοσοκομείο το 1943.

Το έργο του περιλαμβάνει ελαιογραφίες και σχέδια. Οι πρώτες, κλασσικής τεχνοτροπίας, διακρίνονται για τη συναισθηματικότητά τους, τον χρωματικό τους πλούτο και την σταθερή αρχιτεκτονική τους. Τα σχέδιά του αποτελούν μικρά έργα τέχνης. Έγραψε επίσης αρκετά ποιήματα καθώς και ενδιαφέρουσες απόψεις για την Τέχνη. Αναδρομική έκθεση των πινάκων του έγινε τον Απρίλιο του 1962 στο φουαγιέ του Δημοτικού Θεάτρου (υπό την οργάνωση του Λυκείου "Πλάτων" και Ομίλου "Πλάτων").

Πηγές
-----

* "Πειραϊκόν Ημερολόγιον" Αρχείο Πειραϊκών Σπουδών (1966) τομ.1ος σελ.70
Γερμανική Αυτοκρατορία, 1871-1918
Η **Ανατολική Ελβία** (γερμανικά: Ostelbien‎) ήταν όρος που χρησιμοποιούνταν ατύπως μέχρι το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, για τα τμήματα του Γερμανικού Ράιχ που βρισκόταν ανατολικά του ποταμού Έλβα.

Η περιοχή αποτελούταν από τις ακόλουθες Πρωσικές επαρχίες: Βρανδεμβούργο, το ανατολικό τμήμα της Σαξονίας (Γιεριχόβερ Λαντ) και το Βασίλειο της Σαξονίας (Άνω Λουσατίας), τη Πομερανία, τη Σιλεσία, Ανατολική Πρωσία, τη Δυτική Πρωσία και Πόζεν (από το 1922 ήταν γνωστό ως Πόζεν-Δυτική Πρωσία), καθώς και τα μέλη της Ελεύθερης Πολιτείας του Μέκλενμπουργκ-Σβέριν και την ελεύθερη πολιτεία του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς. Η αστική περιοχή του Βερολίνου δεν είχε συμπεριληφθεί.

Η Ανατολική Ελβία ήταν γνωστή για τη χωροδεσποτεία και δουλοπαροικία, καθώς και για τον πολιτικό συντηρητισμό, σε συνδυασμό με τον κυρίως Προτεσταντικό τοπικό πληθυσμό. Ο "Ανατολικοί Ελβιανοί Γιούνκερ" ήταν ένας πολιτικός όρος που χρησιμοποιούταν από αριστερά κόμματα ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης (1918-1933), Ήδη κατά την εποχή της γερμανικής Αυτοκρατορίας (1871-1918), οι ανατολικοί Ελβιανοί Γιούνκερ είχαν σχηματίσει τη ραχοκοκαλιά της αντιδραστικής μερίδας της μοναρχίας.

Δείτε επίσης
------------

* Γιούνκερ

Βιβλιογραφία
------------

* McNeill Eddie, Scott (2008) *Landownership in Eastern Germany before the Great War : a quantitative analysis*. Oxford Univ. Press. (ISBN 0198201664)
Ο **ματλοκίτης** (αγγλ. matlockite) είναι φθοριούχο - χλωριούχο ορυκτό του μολύβδου. Οφείλει το όνομά του στην περιοχή Μάτλοκ του Κρόμφορντ (Ντέρμπισαϊρ).

Είναι εξαιρετικά σπάνιο δευτερογενές ορυκτό σχηματιζόμενο στις ζώνες εξαλλοίωσης ορισμένων μολυβδούχων κοιτασμάτων. Ορυκτά με τα οποία σχετίζεται είναι ο φωσγενίτης, ο λαυριονίτης, ο παραλαυριονίτης, ο αγγλεσίτης, ο κερουσίτης, ο σφαλερίτης, ο γαληνίτης, ο βαρύτης και ο φθορίτης, όπως συμβαίνει στο Μάτλοκ. Στην περιοχή του Τάιγκερ της Αριζόνα σχετίζεται με πιο σπάνια ορυκτά, όπως διαβολεΐτης, μπολεΐτης, καληδονίτης.

Απαντάται, εκτός από την περιοχή Μάτλοκ, στις ΗΠΑ (Αριζόνα), Ιταλία (Τοσκάνη), Περού, Χιλή και Τράνσβααλ (Νότια Αφρική).

Στην Ελλάδα απαντάται στα μεταλλεία Λαυρίου (Καμάριζα, Πασά Λιμάνι, Λεγρενά, Θορικό, Βρυσάκη).

Πηγές
-----

* Handbook of Mineralogy
* Mindat.org
* Webmineral.com

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος ορυκτών
* Κατάλογος ορυκτών των μεταλλείων Λαυρίου

Βιβλιογραφία
------------

* James Dwight Dana, *Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks*, READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Ονοματοδοσία προ του 1959, Pre IMA, "grandfathered"
Το **Bionicle** είναι μια σειρά παιχνιδιών που κατασκευάζονται και πωλούνται από το LEGO για παιδιά ηλικίας 7 έως 16 ετών. Η σειρά ξεκίνησε στην Ευρώπη τον Ιανουάριο του 2001 και στις Ηνωμένες Πολιτείες τον Ιούνιο και τον Ιούλιο του ίδιου έτους.

Το Bionicle βασίζεται στην αρχική σειρά παιχνιδιών LEGO Slizer και RoboRiders και έχει πολλές ομοιότητες, όπως οι χαρακτήρες που βασίζονται στα τέσσερα κύρια στοιχεία.

Το Bionicle είναι λέξη λεξιλογίου που αποτελείται από τις αγγλικές λέξεις «**bio**logical» και «chro**nicle**», όχι το γενικά θεωρούμενο «**bio**mechanical».

Με το 2010, η σειρά ολοκληρώθηκε κάποτε. Από το 2010 έως το 2014, η εταιρεία ανέπτυξε το «Hero Factory», το οποίο χρησιμοποίησε τα ίδια εξαρτήματα και άλλαξε την άποψη του κόσμου.

Από το 2015, το Hero Factory έχει τελειώσει και το Bionicle έχει ξαναρχίσει. Η σειρά είχε αρχικά προγραμματιστεί να συνεχιστεί για τουλάχιστον 3 χρόνια, αλλά οι πωλήσεις δεν αυξήθηκαν περισσότερο από το αναμενόμενο, και το σύνολο κυκλοφόρησε το καλοκαίρι του 2016, το δεύτερο έτος.

Λίστα ταινιών
-------------

* *Bionicle: Η Μάσκα του Φωτός*
* *Bionicle 2: Θρύλοι του Μέτρου Νούι*
* *Bionicle 3: Το Δίκτυο των Σκιών*
* *Bionicle: Ο Θρύλος Ξαναγεννιέται*
Ο **Ματθαίος Ματθαιόπουλος** (16 Μαΐου 1870 - 24 Μαΐου 1921) ήταν Έλληνας Αντιπλοίαρχος. Διετέλεσε Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Ναυτικών (ΓΕΝ) από το 1912 ως το 1914.

Βιογραφία
---------

Καταγόταν από το χωριό Δάρας Αρκαδίας και γεννήθηκε στον Πειραιά το 1870. Είχε δύο αδέρφια. Τον Γεώργιο, μετέπειτα καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών και τον Δημήτριο, υποστράτηγο του Ελληνικού Στρατού.

Εισήλθε στη Σχολή Ναυτικών δοκίμων από την οποία εξήλθε ως Ανθυποπλοίαρχος. Το 1898 εξέδωσε το πρώτο βιβλίο, με τίτλο *Υδρογραφία Υποτύπωση και κατασκευή Ναυτικών Χαρτών*, για χρήση των μαθητών της Σχολής Δοκίμων. Πλέον ως Αντιπλοίαρχος, ο Ματθαίος Ματθαιόπουλος ενδιαφέρθηκε και εισηγήθηκε το 1898 την προμήθεια και εγκατάσταση ειδικών οργάνων στο Αστεροσκοπείο της Αθήνας που μπορούσαν να καλύψουν τις ανάγκες του Ναυτικού. Εισηγήθηκε και έγινε η προμήθεια του πρώτου μαγνητικού θεοδόλιχου *SARTORIOUS*, ο οποίος από το 1909 χρησιμοποιήθηκε στις υδρογραφικές εργασίες. Από το 1917 ως το 1919 ήταν πρόεδρος του Ναυτικού Απομαχικού Ταμείου. Το 1920 ιδρύθηκε στο Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας ειδικός οργανισμός για την Ωκεανογραφία και είχε πρώτο Διευθυντή τον Ματθαίο Ματθαιόπουλο. Ο Ματθαίος Ματθαιόπουλος αποτέλεσε τον 5ο κατά σειρά Αρχηγό ΓΕΝ  από τις 16/09/1912 ως τις 07/04/1914 διαδεχόμενος τον υποναύαρχο Π. Κουντουριώτη.

Ήταν παντρεμένος με την Ελπίδα και είχαν έναν γιο.
Όταν απεβίωσε το 1921 είχε το βαθμό του Υποναυάρχου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  ιστοσελίδα Γενικού Επιτελείου Ναυτικών
2. ↑  Εμπρός, φύλλο 25-5-1921, σελ. 3
Τα **Ματρωνάλια** ήταν αρχαία Ρωμαϊκή εορτή που τελούνταν την 1η Μαρτίου προς τιμήν της θεάς Γιούνο Λουκίνα και στην αρχή μόνο από τις παντρεμένες γυναίκες, στις οποίες προσέφεραν την ημέρα αυτή πλούσια δώρα οι σύζυγοί τους. Αργότερα η εορτή γενικεύθηκε και για τις νεανίδες, οι οποίες δέχονταν δώρα από τους αγαπημένους τους, ενώ οι Ρωμαίες οικοδέσποινες επιφύλασσαν ιδιαίτερες περιποιήσεις στις υπηρέτριές τους, όπως και οι νοικοκύρηδες στους άνδρες σκλάβους τους κατά τα Σατουρνάλια[1][2]. 

Πολλές φορές η γιορτή αυτή συγχέεται με τα Ματράλια, τα οποία εορτάζονταν στις 11 Ιουνίου από τις ανύπαντρες γυναίκες προς τιμήν της θεάς Μάτερ Ματούτα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Μαρτιάλη Επιγράμματα, Βιβλίο Ε', 84,11*
2. ↑  [...]Dabat sicut Saturnalibus viris apophoreta, ita per Kal. Mart. feminis. *Suetonius, Divus Vespasianus, 19,1*

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Smith's Dictionary, 1875
Η **Μινδία Ματιδία** ή Βιβία Ματιδία ή Ματιδία η Νεότερη, λατιν.: Mindia Matidia ή Vibia Matidia ή Matidia Minor (85 - μετά το 161) συσχετίστηκε με αρκετούς σημαντικούς αρχαίους Ρωμαίους Αυτοκράτορες. Το σύγχρονο χωριό Ματίτζε (Matigge) στην Iταλία πήρε το όνομά του από αυτήν.

Βιογραφία
---------

Ήταν κόρη του κατά τα άλλα άγνωστου Ρωμαίο αριστοκράτη Λεύκιου Μίνδιου και της Σαλονίας Ματιδίας, για την οποία ήταν ο 2ος γάμος. Η μητέρα της ήταν ανιψιά του Τραϊανού Ρωμαίου Αυτοκράτορα. Η μεγαλύτερη ετεροθαλής αδερφή της Βιβία Σαβίνα επρόκειτο να γίνει Αυτοκράτειρα ως σύζυγος του Αδριανού. Ο Αδριανός ήταν επίσης ο 2ος εξάδελφος τής μητέρας της. Η μικρότερη ετεροθαλής αδελφή της Ρουπιλία Φαυστίνα ήταν μητέρα της Αννίας Φαυστίνας της Πρεσβύτερης, συζύγου του Αντωνίνου Πίου Αυτοκράτορα και μητέρα του Μάρκου Άννιου Βήρου, πατέρα του Μάρκου Αυρηλίου Αυτοκράτορα.

Μετά το τέλος του πατέρα της το 85, η Ματιδία μαζί με τις ετεροθαλείς αδελφές της ζούσαν με τη γιαγιά και τη μητέρα τους και μεγάλωσαν στην οικία του Τραϊανού, της συζύγου του Πλωτίνας και του πατριού της. Η Ματιδία η Νεότερη δεν έλαβε ποτέ τον τίτλο της Αυγούστας, ούτε παντρεύτηκε ποτέ, ούτε είχε παιδιά (κάτι που ήταν ασυνήθιστο τότε). Ωστόσο ήταν μία πολύ πλούσια, καλλιεργημένη και με επιρροή γυναίκα. 

Η Tραϊανός της έδωσε μία βίλα, που βρίσκεται το σύγχρονο Ματίτζε (στην Περούτζια της Ούμπρια). Λόγω αυτής της βίλας, η πόλη έγινε γνωστή στα Λατινικά ως *Insula Matidiae* (σύγχρονη Matigge, Ιταλία). Η Ματιδία χειριζόταν με ικανότητα τις υποθέσεις της και όταν η αδελφή της έγινε Αυτοκράτειρα, συχνά ταξίδευε μαζί με αυτήν και τον γαμπρό της. Η Mατιδία υπέγραψε την αποκατάσταση τού θεάτρου της Σέσα Αουρούνκα (στην Καζέρτα της Καμπανίας), το οποίο πιθανώς υπέστη ζημιές από σεισμό κατά τη διάρκεια της εξουσίας του Αυτοκράτορα Αντωνίνου Πίου (138-161). Η γενναιοδωρία της εορτάστηκε με ένα άγαλμα εδώ.

Η Ματιδία έζησε σε προχωρημένη ηλικία και επέζησε των περισσοτέρων από τους συγγενείς της. Στα τελευταία της χρόνια, ήταν πολύ κοντά στον ανιψιό της, τον μετέπειτα Αυτοκράτορα Μάρκο Αυρήλιο και την οικογένειά του. Ο Μάρκος Αυρήλιος μερικές φορές επέτρεπε στις κόρες του να μείνουν με τη θεία τους.

Η Mατιδία, όπως και πολλές άλλες πλούσιες άτεκνες γυναίκες, "προσέλκυσε μία σειρά ατόμων που εξαρτιόταν από αυτήν και ήλπιζαν να τους θυμηθεί στη διαθήκη της". Στην κλίνη της σφράγισαν τους κωδίκελούς της (προσθήκες στη διαθήκη της) διασφαλίζοντας την εγκυρότητά τους και εξασφαλίζοντας ότι θα κληρονομήσουν μέρος της σημαντικής περιουσίας της. Με τη διαθήκη της διάφορα μέλη της οικογένειας και συνεργάτες έλαβαν ένα εκατομμύριο σηστέρτιους (μία ρωμαϊκή νομισματική μονάδα), το κτήμα της και διάφορα άλλα αντικείμενα που είχε. Ο διαχειριστής του κτήματος ήταν η Αυτοκράτειρα Φαυστίνα η Νεότερη.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Μαρμάρινη προτομή της Μικράς Ματιδιάς
*

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 27  Νοεμβρίου 2018.
Ο **Μιχαήλ Κ. Σφακιανάκης** (1858 - 1η Ιανουαρίου 1939) ήταν αγωνιστής και πολιτικός από το Λασίθι. Ήταν πληρεξούσιος Μεραμπέλλου στη Συντακτική Συνέλευση (1899), βουλευτής στην Κρητική Βουλή (1901), βουλευτής Ευβοίας (Νοέμβριος 1910), Νομάρχης Λασιθίου (1914), διορισμένος Δήμαρχος Αγίου Νικολάου και βουλευτής Λασιθίου (Δεκέμβριος 1915).

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1858 στο Βραχάσι Λασιθίου και πατέρας του ήταν ο αγωνιστής Κωνσταντίνος Σφακιανάκης(οπλαρχηγός). Ακολούθησε νομικές σπουδές και μετά την επιστροφή του στην Κρήτη διορίστηκε Πρωτοδίκης Λασιθίου και το 1888 εξελέγη Γενικός Διοικητικός Σύμβουλος. Το 1892 με κίνδυνο να συλληφθεί και να φυλακιστεί πρωτοστάτησε σε τεράστια αντιφορολογική εξέγερση έφιππος, οδηγώντας τους διαδηλωτές στην Νεάπολη Λασιθίου. Προήδρευσε της Επαναστατικής Επιτροπής του Μιραμπέλλου και στα τέλη του 19ου αιώνα έλαβε μέρος σε μάχες στην Ιεράπετρα και στη Βάθεια. Χρημάτισε μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπή της Γενικής Συνέλευσης του Ακρωτηρίου Χανίων, όπου Προεδρεύων ήταν ο μεγαλύτερος αδερφός του Ιωάννης Σφακιανάκης και υπήρξε υπεύθυνος για την διεθνή αναγνώριση της σημαίας της αυτόνομης Κρητικής Πολιτείας.

Ήταν μαζί με τον Ελευθέριο Βενιζέλο και τον Φούμη μέλος της αντιπροσωπείας των Κρητικών Επαναστάσεων, ενώπιον των αξιωματικών των Μεγάλων Δυνάμεων.

Το 1912 πολέμησε στην Ήπειρο με σώμα ανταρτών εθελοντών που είχε σχηματίσει ο ίδιος και που αποτελείτο από προσκόπους.

Ο Μιχαήλ Σφακιανάκης ήταν ένας από τους πρώτους βουλευτές που εξελέγησαν στη Βουλή των Ελλήνων, καθώς εξελέγη βουλευτής 

Λασιθίου με 8.866 ψήφους τον Μάιο του 1915.

Τιμήθηκε από την πολιτεία με τον μεγαλόσταυρο του Σωτήρος για την δράση του και τις υπηρεσίες του στην πατρίδα.

Ήταν παντρεμένος με την θυγατέρα του Εμμ. Σκορδύλη, την αρχοντοπούλα Σοφία από την Φουρνή Μεραμβέλλου και απέκτησαν μια κόρη την Δέσποινα.

Απεβίωσε στο Ηράκλειο, στις 1 Ιανουαρίου 1939, ενώ η κηδεία του πραγματοποιήθηκε την αμέσως επόμενη μέρα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Μητρώο πληρεξουσίων, γερουσιαστών και βουλευτών 1822-1935* (PDF). Αθήνα: Βουλή των Ελλήνων. 1986. σελ. 141 (αρ. 1552).
2. 1 2  *Ανατολή*. 27 Μαΐου 1979.
3. ↑  *Βιογραφίες*. Κρήτη, το αφιέρωμα. **10**. Αθήνα: Αρσινόη. 1985. σελ. 177.
4. ↑  «Οι πρώτες εκλογές στην Κρήτη, το 1915- Οι 23 βουλευτές ήταν όλοι βενιζελικοί- Ορκωμοσίες με βράκες! - Μια ιστορική φωτογραφία». *candianews.gr*. 20 Σεπτεμβρίου 2015. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Οκτωβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 5 Νοεμβρίου 2015.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ιστορία
* Πύλη:Ελλάδα
 |

 |
Ο **Μιχαήλ Σπονδύλης** ήταν βυζαντινός υψηλόβαθμος αυλικός που έλαβε πολλά αξιώματα, όπως διοικητής της Αντιόχειας και έπειτα διοικητής (κατεπάνω) της Ιταλίας και στρατηγός. Ήταν ευνούχος και προστατευόμενος του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Η΄, ανήκε στην τάξη των δικαστικών υπαλλήλων που διορίζονται σε ανώτερες θέσεις για την υποστήριξη του Κωνσταντίνου ως μόνος αυτοκράτορας. 

Το 1027 ο εμίρης του Χαλεπίου, Σαλίχ ιμπν Μίδας, εισέβαλε στα βυζαντινά εδάφη. Ο Σπονδύλης, αν και άπειρος σε πόλεμο, βάδισε με στρατό για να τον συναντήσει, αλλά νικήθηκε και αναγκάστηκε να αποσυρθεί στην ασφάλεια της Αντιόχειας. Λίγο μετά (στα 1027-1028) δέχτηκε επίθεση από τον Νασρ ιμπν αλ Μουσάραφ - Ραβαντιφί, ο οποίος συνελήφθη από τον αναπληρωτή του Μιχαήλ, Πόθο Αργυρό. Ο Νασρ έπεισε τον Μιχαήλ να τον απελευθερώσουν και να του επιτρέψουν να κατασκευάσει ένα φρούριο στο Αλ Μανίκα από όπου θα υπερασπιστεί τις βυζαντινές περιοχές. Ο Μιχαήλ συμφώνησε και έστειλε ισχυρή φρουρά εκεί με 1.000 στρατιώτες, αλλά όταν το φρούριο είχε τελειώσει, ο Νασρ αρνήθηκε να το παραδώσει, και με τη βοήθεια του εμίρη της Τρίπολης του Λιβάνου και του τοπικού Φατιμίδη διοικητή, σκότωσε τη φρουρά.

Τον Ιούλιο του 1029 ο Μιχαήλ αποφάσισε να επιτεθεί στο Χαλέπι, χωρίς όμως την άδεια από τον αυτοκράτορα Ρωμανό Γ΄ και αγνοώντας τις εκκλήσεις άλλων Αράβων διοικητών για τη διατήρηση της ειρήνης. Τέλος συνελήφθη σε ενέδρα και το στρατόπεδο του λεηλατήθηκε από τους Άραβες, έτσι αναγκάστηκε να συνάψει συνθήκη με τους Άραβες. 

Μετά από αυτές τις αποτυχίες, απολύθηκε από τον Ρωμανό Γ΄, ο οποίος αποφάσισε εκστρατεία στη Συρία, στέλνοντας τον αδελφό, σε δικαίου, Κωνσταντίνο Καραντινό μπροστά με κάποια στρατεύματα για να αντικαταστήσει τον Σπονδύλη. Η εκστρατεία του αυτοκράτορα όμως οδηγούσε σε μια νέα ταπεινωτική ήττα.

Ο Μιχαήλ (που ονομάζεται Σπονδύλης από τους Λατίνους ιστορικούς) επανεμφανίζεται το 1038, όταν με τον στρατό του Γεώργιου Μανιάκη πήρε μέρος στην Σικελική εκστρατεία. Στην συνέχεια αντικατέστησε τον Κωνσταντίνο Ώπο σαν διοικητής της Ιταλίας ως την επόμενη χρονιά (1039) που τον αντικατέστησε ο Νικηφόρος Δοκειανός.

Παραπομπές
----------

1. ↑  John Skylitzes, *Synopsis of Histories*, 370.37–371.1
2. ↑  John Skylitzes, *Synopsis of Histories*, 378.51–379.57
3. ↑  John Skylitzes, *Synopsis of Histories*, 379.59–69
4. ↑  Yahya of Antioch, 502
5. ↑  John Skylitzes, *Synopsis of Histories*, 377.14–18, 379.75–77
6. ↑  Yahya of Antioch, 492
7. ↑  John Skylitzes, *Synopsis of Histories*, 279.81–381.18
8. ↑  Yahya of Antioch, 492-500
9. ↑  Lupus Protospatharius, 58.6-7

Πηγές
-----

* G.H. Pertz, *Lupus protospatharius*, Monumenta Germaniae historica, Scriptores V, Hannover 1844, 52-63
* I. Thurn, *Ioannis Scylitzae Synopsis Historiarum*, Corpus fontium historiae Byzantinae 5, Berlin & New York, 1973.
* I. Kratchkovsky, F. Micheau, G. Troupeau, *Histoire de Yahya ibn Sa’id d’Antioche*, Patrologia Orientalis 47.4 (no.212), Turnhout 1997
Ο **Μιχαήλ Σοφιανός** ήταν Έλληνας λόγιος του 16ου αιώνα.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στη Χίο. Ξάδελφός του ήταν ο Νικόλαος Πετροκόκκινος. Μετανάστευσε στην Ιταλία όπου και σπούδασε στην Πάδουα. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα ξαναγύρισε στην Ιταλία όπου ανέλαβε την εκπαίδευση του γιου του δούκα της Σαβοΐας.

Πέθανε σε ανθηρή ηλικία.

Η υπόθεση της Κύπρου
--------------------

Το 1563 ο Σουλτάνος Σουλεϊμάν Β’ αποφάσισε να αφαιρέσει τη νήσο Κύπρο από τους Ενετούς, με τους οποίους μεν είχε συνυπογράψει συνθήκη ειρήνης. Προσκάλεσε λοιπόν τον ευπατρίδη Χίο και αντιπρόσωπο του τότε βασιλιά της Πορτογαλίας Νικόλαο Πετροκόκκινο, για να ακούσει τις αξιώσεις του οίκου εκείνου επί της Κύπρου. Ο Πετροκόκκινος επιφορτίστηκε από την Πύλη με τη διαπραγμάτευση της μεταβιβάσεως των δικαιωμάτων, και ήλθε στις 20 Φεβρουαρίου 1564 στη Νίκαια και το Πεδεμόντιο για να ενημερώσει τον δούκα της Σαβοΐας. Μετά από πολλές συζητήσεις αποφασίστηκε να αναβληθεί η διαπραγμάτευση.

Ο δούκας, για να φωτιστεί προσέλαβε τον Μιχαήλ Σοφιανό, ίσως μετά από σύσταση του Πετροκόκκινου και του ανάθεσε την εκπαίδευση του γιου του. Από εκείνη τη στιγμή άρχισε να διατηρείται ενεργητική αλληλογραφία του δούκα με την Πύλη διαμέσου του Σοφιανού και του πανίσχυρου Εβραίου Ιωσήφ Νέζη, ευνοουμένου του Σουλτάνου Σελίμη.

Στην υπόθεση αυτή ενεργητικό μέρος έλαβε και ο Χίος Νικόλαος Ιουστινιάνης, αντί του Πετροκόκκινου, τον οποίο έστειλε ο βασιλιάς της Πορτογαλίας ως διοικητή των Ινδικών κτήσεων. Αντί άλλης λύσης η Κύπρος κατάληξε να γίνει οθωμανική επαρχία, ο δε δούκας της Σαβοΐας αντεκδικούμενος έλαβε μέρος στη φοβερή εκείνη συμμαχία κατά των Τούρκων που οδήγησε στη ναυμαχία της Ναυπάκτου και την καταστροφή των Μουσουλμάνων.

Συγγράμματα
-----------

* Σχόλια εις τον Αισχύλο. Έκδοση του 1570.
* μετάφραση στα Λατινικά του «Περί ψυχής» του Αριστοτέλη. Τυπώθηκε στη Λειψία το 1569.
* Υπομνήματα εις Αριστοτέλη
* Επιστολαί περί Αριστοτέλους
* Διάφορα επιγράμματα
* Επίγραμμα εις τον εν Βενετία ναόν του μεγαλομάρτυρος Γεωργίου

Μερικά από τα χειρόγραφα της βιβλιοθήκης του Μιχαήλ μεταφέρθηκαν το 1606 στην Αμβροσιανή από τον Εμμανουήλ Σοφιανό, πιθανώς απόγονό του.

Πηγές
-----

* Κωνσταντίνος Σάθας (1868). *Νεοελληνική Φιλολογία: Βιογραφία των εν τοις γράμμασι διαλαμψάντων Ελλήνων, από της καταλύσεως της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας μέχρι της Ελληνικής εθνεγερσίας (1453-1821)*. Αθήνα: Τυπογραφείο των τέκνων Ανδρέου Κορομηλά. Ανακτήθηκε στις 15 Οκτωβρίου 2009.
Ο **Άγιος Μινίας** ή **Μινιάτος της Φλωρεντίας** (ιταλ. *Miniato*, λατ. *Miniatus*, αρμεν. Մինաս, 3ος αιώνας μ.Χ.) ήταν κατά την παράδοση ο πρώτος Χριστιανός μάρτυρας της Φλωρεντίας. Τιμάται ως άγιος από τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία και ο ναός Σαν Μινιάτο αλ Μόντε είναι αφιερωμένος σε αυτόν.

Βίος
----

Σύμφωνα με τον θρύλο ο Μινίας ήταν Αρμένιος ευγενούς καταγωγής, ίσως και μέλος βασιλικού οίκου, που υπηρετούσε στον ρωμαϊκό στρατό, ή πραγματοποιούσε ένα προσκυνηματικό ταξίδι μετανοίας στη Ρώμη, και απεφάσισε να ασκητεύσει κοντά στη Φλωρεντία.

Κατά τον διωγμό των Χριστιανών επί του Αυτοκράτορα Δεκίου ο Μινίας καταγγέλθηκε ως Χριστιανός το έτος 250 και παρουσιάσθηκε ενώπιον του Αυτοκράτορα. Αφού αρνήθηκε να θυσιάσει στους θεούς των Ρωμαίων, υποβλήθηκε σε πολυάριθμες δοκιμασίες – ρίφθηκε σε ένα καμίνι, λιθοβολήθηκε και προσφέρθηκε ως τροφή σε ένα λιοντάρι ή πάνθηρα σε ένα αμφιθέατρο – από τις οποίες βγήκε άθικτος με θαυματουργικό τρόπο. Τελικώς αποκεφαλίσθηκε σε τόπο κοντά στη σημερινή Πιάτσα ντελλα Σινιορία της Φλωρεντίας,. Αλλά κατά την παράδοση, σηκώθηκε, μάζεψε το κομμένο κεφάλι του, και μετά διέσχισε τον ποταμό Άρνο και επέστρεψε στο ερημητήριό του, πάνω στον λόφο που ήταν γνωστός ως *Μονς Φλορεντίνους* (το σημερινό Μόντε ντι Φιρέντσε).

Προσκύνηση
----------

Το σκήνωμα του Αγίου βρίσκεται σε μια κρύπτη στον ναό που είναι αφιερωμένος σε αυτόν, τον Σαν Μινιάτο αλ Μόντε στον προαναφερθέντα λόφο. Η ανέγερσή του ξεκίνησε από τον Ιλδεβράνδο (*Hildebrand*), Επίσκοπο Φωρεντίας, το έτος 1013 και χρηματοδοτήθηκε από τον Αυτοκράτορα Ερρίκο Β΄.

Η ιστορικότητα του βίου του αγίου αυτού είναι αβέβαιη. Είναι πιθανό πάντως ότι υπήρχε ένας άγιος με αυτό το όνομα, ο οποίος μαρτύρησε κοντά στον Άρνο. Επίσης, ίσως να ήταν ένας απλός στρατιώτης που εκτελέσθηκε επειδή διέδιδε τον Χριστιανισμό στο στράτευμα.

Η παράδοση που θέλει τον άγιο Μινιάτο να κρατεί το κεφάλι του στα χέρια του (μια συνηθισμένη αγιογραφική αναπαράσταση για αποκεφαλισμένους αγίους) καταγράφηκε για πρώτη φορά από τον χρονικογράφο της Φλωρεντίας Τζοβάννι Βιλλάνι.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Hare, Augustus John Cuthbert (2002). *Florence*. Adamant Media Corporation. σελ. 204. ISBN 1-4021-5933-1.
2. 1 2 3 4 5  «St. Patrick Catholic Church: Saint of the Day». Saint Patrick Catholic Church. n.d. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Ιανουαρίου 2009. Ανακτήθηκε στις 20 Μαΐου 2009.
3. ↑  Brucker, Gene (1998). *Florence: The Golden Age, 1138–1737*Απαιτείται δωρεάν εγγραφή. University of California Press. σελίδες 194. ISBN 0-520-21522-2.
4. 1 2  Archivio Parrocchia (1 Φεβρουαρίου 2001). «San Miniato di Firenze». Santi e beati. Ανακτήθηκε στις 20 Μαΐου 2009.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 97150565590706250428
* GND: 143293419
* SUDOC: 201772132

 |

 |