recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Συντεταγμένες: 48°53′35″N 02°23′27″E﻿ / ﻿48.89306°N 2.39083°E﻿ / 48.89306; 2.39083

Το Πάρκο της Βιλέτ, με τη σφαίρα Ζεόντ, Παρίσι.
Το **Πάρκο του Λα Βιλέτ** (Parc de la Villette) βρίσκεται στα ανατολικά της πόλης του Παρισιού, στο 19ο διαμέρισμα και είναι μια τεράστια έκταση, διαμορφωμένη σε μεγάλο πάρκο ψυχαγωγίας, με κήπους, παιδικές χαρές, καφετέριες και χώρους προβολής των τεχνών και των επιστημών. Καλύπτει έκταση 55 εκταρίων και βρίσκεται στη θέση που βρίσκονταν τα παλιά σφαγεία και η αγορά ζώων του Παρισιού (Μετρό: Porte de la Villette). 

Η σχεδίαση του πάρκου και των εγκαταστάσεών του ανήκει στο διάσημο Ελβετό αρχιτέκτονα Μπερνάρ Τσουμί (Bernard Tschumi). Το έργο πραγματοποιήθηκε μεταξύ των ετών 1984 και 1987. Περιλαμβάνει ένα μουσείο επιστημών, αίθουσα συναυλιών, εκθεσιακό περίπτερο, κινηματογράφο και μουσικό κέντρο.

Αξιοθέατα
---------

Το πάρκο φιλοξενεί πληθώρα μουσείων, συναυλιακούς χώρους, μουσικές σκηνές, θέατρα, όπως επίσης και παιδικές χαρές. Περιλαμβάνονται μεταξύ άλλων:

* Μουσείο Πόλη των Επιστημών και της Βιομηχανίας (Cité des Sciences et de l'Industrie), το μεγαλύτερο μουσείο επιστημών στην Ευρώπη.
* Le Zénith, συναυλιακός χώρος, χωρητικότητας 6.300 ατόμων
* Τον πολιτιστικό χώρο Πόλη της Μουσικής, που περιλαμβάνει το μουσείο της Μουσικής με ιστορικά μουσικά όργανα και συναυλιακό χώρο. Φιλοξενεί επίσης το Ωδείο του Παρισιού.
* La Géode, ένας κινηματογράφος IMAX, που βρίσκεται μέσα σε ένα γεωδεσικό θώλο διαμέτρου 36 μέτρων.

Η Πόλη των Επιστημών
--------------------

Η Πόλη των Επιστημών και της Βιομηχανίας (Cité des Sciences et de l'Industrie), μέσα στο Πάρκο της Βιλέτ, στεγάζεται σε ένα κτίριο ύψους 40 μέτρων, σχεδιασμένο σε πέντε επίπεδα από τον αρχιτέκτονα Αντριάν Φαινσιλμπέρ (Andrien Fainsilber). Εντυπωσιακό είναι το Πλανητάριο, με ένα αμφιθέατρο 260 θέσεων, όπου γίνονται προβολές με ειδικά οπτικά και ηχητικά εφέ, που δημιουργούν εικόνες των άστρων και των πλανητών. 

Στα ενδιαφέροντα εκθέματα περιλαμβάνονται ένα δείγμα του ευρωπαϊκού πυραύλου Αριάν (Ariane), ένα μοντέλο σε φυσικό μέγεθος του γαλλικού μαχητικού αεροσκάφους Μιράζ (Mirage), ενώ κοντά στο ναυτικό μουσείο εκτίθεται «Ο Αργοναύτης», ένα υποβρύχιο του 1950. Η πιο εκπληκτική κατασκευή στην πόλη των επιστημών είναι η αίθουσα προβολών Ζεόντ (La Géode), μια γιγαντιαία σφαίρα με διάμετρο 36 μέτρων, που καλύπτεται με 6.500 τρίγωνα από ανοξείδωτο ατσάλι. Στο εσωτερικό, μια ημισφαιρική οθόνη 1.000 τετραγωνικών μέτρων προβάλλει ταινίες για τη φύση και το διάστημα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «ιστοσελίδα μουσείου».
2. ↑  «Ιστοσελίδα». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Ιουλίου 2020.
3. ↑  «ιστοσελίδα».
4. ↑  «Ιστοσελίδα».
5. ↑  «ιστοσελίδα». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Φεβρουαρίου 2017.

Πηγές
-----

* «ΠΑΡΙΣΙ» (Οδηγοί του Κόσμου), σελ. 234 - 239, Εκδόσεις Καθημερινή/Dorling Kindersley Ltd (ελληνική έκδοση), Αθήνα, 1998.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Parc de la Villette στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 134604311
* LCCN: sh88004395
* GND: 4257997-1
* SUDOC: 034049258

 |

 |
Στο ποδόσφαιρο, ένα **γκολ φάντασμα** είναι:

* είτε ένα γκολ που κατοχυρώθηκε ενώ έπρεπε να απορριφθεί
* είτε ένα γκολ που απορρίφθηκε ενώ έπρεπε να κατοχυρωθεί

Στη προσπάθεια να σταματήσουν τα γκολ φαντάσματα, η Διεθνής Επιτροπή Ποδοσφαίρου νομιμοποίησε τη τεχνολογία της γραμμής τέρματος **GLT** ( goal-line technology ). Η GLT χρησιμοποιούταν σε μερικές διοργανώσεις ποδοσφαίρου όπως στο Mundial και το Euro με σκοπό να ελέγχει. Μετά ήρθε η τεχνολογία video assistant referee **VAR** ( βίντεο βοηθός διαιτητής ), η οποία χρησιμοποιήθηκε πρώτη φορά το 2018 για να αντικαταστήσει την GLT.

Περιπτώσεις
-----------

### Μπούντεσλιγκα

Στις 18 Οκτωβρίου 2013, ο Στέφαν Κίσλινγκ έστειλε με κεφαλιά τη μπάλα στην αριστερή εξωτερική πλευρά του τέρματος η οποία περιείχε μία τρύπα και η μπάλα κατέληξε έτσι μέσα στα δίχτυα. Ο διαίτητης κατοχύρωσε γκολ υπέρ της Μπάγερ Λεβερκούζεν λανθασμένα, η οποία κέρδισε το ματς 1-2. Οι οπαδοί της αντίπαλης ομάδας 1899 Χόφφενχάιμ διαμαρτυρήθηκαν στις αρμόδιες αρχές για το γκολ φάντασμα, όμως το αίτημα τους απορρίφθηκε και το αποτέλεσμα του αγώνα δεν άλλαξε.

Πηγές
-----

1. ↑   *Bayer Leverkusen 'ghost goal' - the most bizarre goal in football? | #BTSport*, ανακτήθηκε στις 2021-10-16
2. ↑  «Tribunal denies Hoffenheim replay of Leverkusen 'ghost goal' game».
Στην ελληνική μυθολογία ο **Αμυθάονας** (***Αμυθάων***) ήταν γιος του Κρηθέα (ιδρυτή και βασιλιά της Ιωλκού) και της Τυρούς. Είχε δύο ομοθαλείς αδελφούς, τον Αίσονα, νόμιμο διάδοχο του θρόνου, και τον Φέρητα, ενώ ήταν και ετεροθαλής αδελφός του Πελία και του Νηλέα. Ο Πίνδαρος (*Πυθιόν.* 4, 220) αναφέρει τον δωρικό τύπο του ονόματός του: **Αμυθών**, ενώ ο Ηρόδοτος (Β 49) τον ιωνικό τύπο *Αμυθέων*.

Ο Αμυθάονας πήρε ως σύζυγό του την ανεψιά του, την Ειδομένη, κόρη του Φέρητα (κατά μία εκδοχή πάντως ήταν κόρη του Άβαντα). Απέκτησαν δύο γιους, τον μάντη Μελάμποδα και τον Βίαντα, και δύο θυγατέρες, την Αιολία και την Περιμήλα, μητέρα του Ιξίωνα. Σύμφωνα με άλλη παράδοση, ο Αμυθάονας νυμφεύθηκε την Αγλαΐα.

Ο Αμυθάονας φερόταν ως οικιστής της Πύλου και ένας από τους ανανεωτές των Ολυμπιακών Αγώνων (Παυσ. Ε 8, 2). Κατά τον Πίνδαρο, ο Αμυθάων έφυγε αρχικώς μετά το «πραξικόπημα» του Πελία και ύστερα επέστρεψε στην Ιωλκό μαζί με τους γιους του για να ζητήσει από τον Πελία να παραχωρήσει τον θρόνο του στον Ιάσονα, γιο του Αίσονα.

Ο Στράβων (C 372) αναφέρει πως οι γιοι του Αμυθάονα μετοίκησαν στο Άργος, όπου ήλθαν σε επιμιξία με τους απογόνους του Δαναού και δημιούργησαν το γένος των Αμυθαονιδών. Αυτοί ίδρυσαν τα βασίλεια του Άργους και των Μυκηνών με κοινό ιερό το Ηραίο, που βρισκόταν στον μεταξύ τους δρόμο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Melampus» (Ρωσικά)

Πηγές
-----

* Ομήρου *Οδύσσεια*, λ 255-260
* *Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου*, 1. 9. 11
* Διοδώρου *Βιβλιοθ. Ιστορ.*, 4. 68. 3.
* Πινδάρου *Πυθιον.*, 4. 220
* Παυσανίας: *Ελλάδος Περιήγησις*, 5. 8. 2

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Μυθολογία
* Πύλη:Ελληνική μυθολογία
 |

 |
Ο **Γκολφίνος Πετιμεζάς** ή **Πετμεζάς**, ήταν αγωνιστής του 1821 από τα Καλάβρυτα.

Γεννήθηκε στα Σουδενά Καλαβρύτων και ήταν γιος του Αθανασίου Πετιμεζά. Έλαβε μέρος στην επανάσταση και διακρίθηκε σε πολλές μάχες, κυρίως σε αυτές της Αττικής υπό τον Καραϊσκάκη, στην Ναύπακτο, στη Μάχη στο Καστράκι και αλλού. Στη Μάχη του Λεβιδίου, είχε ταμπουρωθεί μέσα στο χωριό σε σπίτι με άλλους συγγενείς και αδελφούς του, ο ηρωισμός τους καταγράφηκε σε δημοτικό τραγούδι

...τ΄ είν΄ το κακό που γίνετε σήμερον ς΄το Λεβίδι !!  

Πετιμεζάδες πολεμούν με επτά χιλιάδες Τούρκους!!...  

...Σκούζ ο Γκολφίνος μιά φωνή όσο κι αν ηδυνηθή...

Στη συνέχεια κατατάχθηκε στον στρατό για να φθάσει μέχρι τον βαθμό του αντιστράτηγου των ατάκτων.

Γιος του ήταν ο Αθανάσιος Πετιμεζάς και δισέγγονός του ο Γκολφίνος Πετιμεζάς.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4   Δήμος Καλαβρύτων, οικογένεια Πετιμεζά
2. ↑   Γούδας, σελ. 198
3. ↑   Γούδας, σελ. 202
4. ↑   Γούδας, σελ. 200
5. ↑  Παπανικολόπουλος, Ανδρέας (2010). *Σούβαρδο*. Πάτρα: Εκδόσεις Σπηλιωτόπουλος. σελ. 68-70.
6. ↑   Γούδας, σελ. 187-188
7. ↑   Γούδας, σελ.188

Πηγές
-----

* Αναστάσιος Γούδας, Βίοι παράλληλοι
Ο **Δήμος Χαλάστρας** ήταν δήμος του νομού Θεσσαλονίκης που λειτούργησε την περίοδο 1990 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Δέλτα. Την περίοδο 1990-1998 περιλάμβανε μόνο τον οικισμό Χαλάστρα ενώ από το 1999 με την εφαρμογή του προγράμματος Καποδίτριας διευρύνθηκε με την ένταξη στον δήμο της κοινότητας Ανατολικού. Βρισκόταν στο δυτικό τμήμα του νομού, στις εκβολές του Αξιού. Αποτελούνταν από 2 δημοτικά διαμερίσματα και είχε συνολικό πληθυσμό 9.837 κατοίκους (σύμφωνα με την απογραφή του 2001). Έδρα του δήμου ήταν η Χαλάστρα.

Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς (σε αγκύλες ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2001):

 **Δ.δ. Χαλάστρας**  -- η Χαλάστρα [ 7.298 ]
 **Δ.δ. Ανατολικού**  -- το Ανατολικόν [ 2.539 ]

Διατελέσαντες δήμαρχοι
----------------------

* 1991-94 Γρηγόριος Χαντές
* 1995-98 Νικόλαος Κράββας
* 1999-2010 Γρηγόριος Ουζούνης

Παραπομπές
----------

1. ↑  Διοικητικές μεταβολές ΟΤΑ, δήμος Χαλάστρας[*νεκρός σύνδεσμος*]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Υπουργείο εσωτερικών, δήμοι του σχεδίου Καποδίστριας Αρχειοθετήθηκε 2009-09-24 στο Wayback Machine.
* Κέντρο Νεότητας Χαλάστρας
Ο **Δήμος Φιγαλείας** ήταν δήμος του νομού Ηλείας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1998 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Ζαχάρως. Βρισκόταν στο νότιο τμήμα του νομού στις πλαγιές του όρους Μίνθη ανάμεσα στους δήμους Ζαχάρως, Ανδρίτσαινας και στον νομό Μεσσηνίας. Ο δήμος αποτελούταν από 6 δημοτικά διαμερίσματα, καταλάμβανε έκταση 93,3 τ.χλμ. και είχε συνολικό πληθυσμό 2.499 κατοίκους. Έδρα του ήταν η Νέα Φιγαλεία. Ο δήμος Φιγαλείας ήταν από τους δήμους της Ηλείας που επλήγησαν από τις καταστροφικές πυρκαγιές του 2007.

Δήμαρχος από το 1999 ως το 2010 διατέλεσε ο Ιωάννης Πιπιλής.

Διαίρεση
--------

Στον δήμο περιλαμβάνονταν τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμοί:

 **Δ.δ. Νέας Φιγαλείας**  [ 1.624 ]
* η Νέα Φιγαλεία [ 1.279 ]
* η Φασκομηλιά [ 345 ]

 **Δ.δ. Κρυονερίου Ολυμπίας**  [ 148 ]
* το Κρυονέριον [ 123 ]
* το Τριάντα [ 25 ]

 **Δ.δ. Περιβολίων**  -- τα Περιβόλια [ 149 ]
 **Δ.δ. Πετραλώνων**  -- τα Πετράλωνα [ 332 ]
 **Δ.δ. Στομίου**  -- το Στόμιο [ 62 ]
 **Δ.δ. Φιγαλείας**  -- η Φιγαλεία [ 184 ]

Παραπομπές
----------

1. ↑  Απογραφή 2001

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Σχέδιο Καποδίστριας: Διοικητική διαίρεση του νομού Ηλείας |
| --- |
|  |
| 
Αλιφείρας · Αμαλιάδας · Ανδραβίδας · Ανδρίτσαινας · Αρχαίας Ολυμπίας · Βαρθολομιού · Βουπρασίας · Βώλακος · Γαστούνης · Ζαχάρως · Ιαρδάνου · Κάστρου-Κυλλήνης · Λάμπειας · Λασιώνος · Λεχαινών · Πηνείας · Πύργου · Σκιλλούντος · Τραγανού · Φιγαλείας · Φολόης · Ωλένης |

 |

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Δημοτικά Διαμερίσματα του Δήμου Φιγαλείας |
| --- |
|  |
| 
* Νέα Φιγαλεία
* Κρυονέρι
* Περιβόλια
* Πετράλωνα
* Στόμιο
* Φιγαλεία
 |

 |
**Δημοτική ενότητα** είναι όρος της τοπικής αυτοδιοίκησης που εισήχθη το 2010 με το Πρόγραμμα Καλλικράτης και περιγράφει τη βασική εδαφική υποδιαίρεση ενός διευρυμένου δήμου που δημιουργήθηκε σύμφωνα με το πρόγραμμα. 

Γεωγραφικά οι δημοτικές ενότητες ταυτίζονται με τις επικράτειες των Ο.Τ.Α. που συγχωνεύθηκαν. Για παράδειγμα, ο νέος Δήμος Ζίτσας διαιρείται στις δημοτικές ενότητες Εκάλης, Ευρυμενών, Ζίτσας, Μολοσσών και Πασαρώνος, οι οποίες αντιστοιχούν στους πέντε καταργημένους καποδιστριακούς δήμους.

Διοικητικά δεν αποτελούν αυτοδιοικούμενο θεσμό ούτε διαθέτουν δικό τους συμβούλιο, αλλά σε μία ή περισσότερες ενότητες μπορεί να διοριστεί ένας αντιδήμαρχος (με απόφαση του δημάρχου), ο οποίος θα έχει την όποια αρμοδιότητα του μεταβιβάζεται για τη συγκεκριμένη δημοτική ενότητα (άρθρο 59§4).

Υποδιαιρέσεις
-------------

Οι δημοτικές ενότητες υποδιαιρούνται σε Κοινότητες, οι οποίες αντιστοιχούν στα πρώην δημοτικά διαμερίσματα (του προγράμματος Καποδίστριας) των συνενωθέντων δήμων ή που αναφέρονται σε μεγαλύτερες πληθυσμιακές συγκεντρώσεις (πρώην δημοτικά διαμερίσματα ή οικισμούς με πάνω από 2.000 κατοίκους). Μέχρι την 1 Σεπτεμβρίου 2019 διαιρούνταν σε Δημοτικές και Τοπικές κοινότητες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Πάνος Ζυγούρης & Γεώργιος Παπαδόπουλος (2010). *Πρόγραμμα Καλλικράτης*. Αθήνα: Εκδόσεις Όλγας Ζυγούρη. σελ. 59.
2. ↑  Πάνος Ζυγούρης & Γεώργιος Παπαδόπουλος (2010). *Πρόγραμμα Καλλικράτης*. Αθήνα: Εκδόσεις Όλγας Ζυγούρη. σελίδες 446–458.

Πηγές
-----

* Πρόγραμμα Καλλικράτης - άρθρα 2§1 (ορισμός της δημοτικής ενότητας), 59§4 (κατά τόπον αρμοδιότητες των αντιδημάρχων)
Η **Δημοτική ποίηση** είναι ένας όρος στενά συνδεδεμένος με το Δημοτικό τραγούδι. Είναι η ποίηση της οποίας δεν γνωρίζουμε το όνομα του δημιουργού της, αφού τα έργα της πέρασαν μέσα από τους αιώνες από στόμα σε στόμα, εκφράζοντας τον λαό. Η Δημοτική ποίηση μπορεί να θεωρηθεί πηγή της νέας ελληνικής λογοτεχνίας και εντάσσεται περίπου στην χρονολογική περίοδο της τουρκοκρατίας (1453-1821).

Είδη
----

Τα δημοτικά ποιήματα και τραγούδια διακρίνονται στα εξής:

* Επικά δημοτικά (π.χ. τα ακριτικά τραγούδια)
* Δραματικά δημοτικά (π.χ. οι παραλογές)
* Λυρικά δημοτικά (π.χ τα νανουρίσματα)

Βασικά χαρακτηριστικά
---------------------

### Περιεχόμενο

Το περιεχόμενο της συνήθως αναφέρεται στην αγάπη για τη ζωή, στη φύση και τα ηρωικά κατορθώματα και τους αγώνες του λαού.
Δεν συναντάμε ομοιοκαταληξια όπως και άψυχα αντικείμενα αποκτούν την ιδιότητα να συμπεριφερονται ως άνθρωποι δηλαδή με ανθρώπινο χαρακτηρα.

### Μέτρο

Το μέτρο που χρησιμοποιείται στη δημοτική ποίηση είναι ο ιαμβικός δεκαπεντασύλλαβος.
Ο **Αναστάσιος Θεοφάνης** (απ. 1814) ήταν Έλληνας έμπορος και ευεργέτης που έζησε κατά τον 18ο και 19ο αιώνα.

Βιογραφία
---------

Ο Θεοφάνης γεννήθηκε στην Πρέβεζα και προερχόταν από φτωχή οικογένεια. Σε νεαρή ηλικία μετανάστευσε στην Ρωσική Αυτοκρατορία όπου εγκαταστάθηκε στη Μόσχα και ασχολήθηκε με το εμπόριο καταφέρνοντας να δημιουργήσει σημαντική περιουσία. Αργότερα με δικά του έξοδα δημιουργήθηκε το 1803 στη γενέτειρά του η Θεοφάνειος Σχολή, η οποία αποτέλεσε το πρώτο σχολείο της πόλης. Λίγο πριν πεθάνει, τον Νοέμβριο του 1814, όρισε μέσω της διαθήκης του ως κληροδότημα ένα σημαντικό χρηματικό ποσό στο αυτοκρατορικό ορφανοτροφείο με τους τόκους του να δίνονται για την εύρυθμη λειτουργία της σχολής που ο ίδιος ίδρυσε στην Πρέβεζα. Παράλληλα μέσω της ίδιας διαθήκης παραχώρησε διάφορα ποσά στη μονή Ιβήρων του Αγίου Όρους αλλά και σε ενορίες της ιδιαίτερης πατρίδας του.

Απεβίωσε το 1814 στη Ρωσία. Γιος του ήταν ο επίσης έμπορος και ευεργέτης Γεώργιος Θεοφάνης.

Βλέπε επίσης
------------

* Θεοφάνειος σχολή

Παραπομπές
----------

1. ↑  Κων, Α. Βακαλόπουλος, *Ιστορία του Βόρειου Ελληνισμού, Ήπειρος*, εκδόσεις αδελφών Κυριακίδη, Θεσσαλονίκη 1992, σ. 413-414.
2. ↑  «*Πρεβεζάνικα Χρονικά*, τεύχος 2, Απρίλιος-Ιούνιος 1984, σ. 7» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 19 Οκτωβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 27 Φεβρουαρίου 2016.
3. ↑  *Πρεβεζάνικα Χρονικά*, τεύχος 1, Ιούλιος-Σεπτέμβριος 1978, σ. 9.[*νεκρός σύνδεσμος*]
4. ↑  Τσελίκος, Άρης (18 Δεκεμβρίου 2012). «Ο Δήμος τίμησε τη Μνήμη του Αν. Θεοφάνη». *topikifoni.gr*. Τοπική Φωνή Πρέβεζας. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 27 Φεβρουαρίου 2016.
5. ↑  Νικ. Γ. Ζιάγκου, *Τουρκοκρατούμενη Ήπειρος. Τιμαριωτισμός, αστισμός, νεοελληνική αναγέννηση (1648 - 1820)*, Αθήνα 1974, σ. 281.
6. ↑  *Πρεβεζάνικα Χρονικά*, τεύχος 2, Απρίλιος-Ιούνιος 1984, σ. 8-9.
7. ↑  Ηλίας Β. Βασιλάς, *Άπαντα*, Δήμος Πρέβεζας & Ίδρυμα Ακτία Νικόπολις, Πρέβεζα 2012, σ. 127.
Ο **Αναστάσιος Μαυρομιχάλης** (1798-1870) ήταν αγωνιστής της Επανάστασης του 1821. Ήταν πολιτικός, γερουσιαστής και υπουργός του νεοσύστατου Ελληνικού κράτους.

Βιογραφία
---------

Ο Αναστάσιος Μαυρομιχάλης γεννήθηκε στη Μάνη και ήταν ο δευτερότοκος γιος του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη και αδερφός του Γεώργιου Μαυρομιχάλη. Το 1818 στάλθηκε ως όμηρος στην Κωνσταντινούπολη και μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία. Μαζί με τον αδερφό του Γεώργιο Μαυρομιχάλη βρίσκονταν υπό την προστασία του Πατριάρχη Γρηγόριου Ε’. Λίγο πριν την έκρηξη της επανάστασης επέστρεψε στη Μάνη για να λάβει μέρος στις συγκρούσεις, αλλά σχεδόν αμέσως στάλθηκε από τον πατέρα του στην Τρίπολη ως όμηρος στον Τούρκο καϊμακάμη της Τριπολιτσάς. Μαζί με τον Αναστάσιο Μαυρομιχάλη στάλθηκαν ως όμηροι και κάποιοι Πελοποννήσιοι προεστοί και κάποιοι αρχιερείς. Τον Σεπτέμβριο του 1821, με την άλωση της Τρίπολης, απελευθερώθηκε και επέστρεψε στη Μάνη. Στη συνέχεια πήρε μέρος στις μάχες κατά του Ιμπραήμ στη Βέργα και στο Διρό το 1826.

Διακρίθηκε για τον φιλειρηνικό και μετριοπαθή χαρακτήρα του και εργάστηκε επί Αυγουστίνου Καποδίστρια για την κατάπαυση του διωγμού της οικογένειάς του. Αργότερα εντάχθηκε στο ναυτικό και ανήλθε μέχρι το αξίωμα του υποναύαρχου. Διατέλεσε υπασπιστής του Όθωνα ενώ το 1844 και το 1847 εκλέχθηκε βουλευτής Οιτύλου. Κατά την περίοδο 1850-1861 χρημάτισε γερουσιαστής ενώ στις κυβερνήσεις Κουντουριώτη και Κανάρη είχε αναλάβει το χαρτοφυλάκιο του Υπουργείου Παιδείας και των Στρατιωτικών αντίστοιχα, από τον Οκτώβριο του 1848 έως τον Απρίλιο του 1849.

Απεβίωσε στην Αθήνα το 1870 και είχε τέσσερα παιδιά, τη Φωτεινή, το Γιαννούκο, τον Κωνσταντίνο και τον Πέτρο, από τη σύζυγό του Χρησηίδα Παγώνη, αδελφή του Μητροπολίτη Αργολίδας Γεράσιμου Παγώνη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Αναστάσιος». *www.mani.org.gr*. Ανακτήθηκε στις 17 Μαρτίου 2022.
2. ↑  «Αναστάσιος». *www.mani.org.gr*. Ανακτήθηκε στις 17 Μαρτίου 2022.

Πηγές
-----

* *Σύγχρονος Εγκυκλοπαίδεια Ελευθερουδάκη*, τόμος 17ος, σελ. 231 (1928)
* 
*
Ο **Αναστάσιος Γουλιμής** ήταν πρόκριτος του Μεσολογγίου κατά την Ορλωφική επανάσταση το 1770.

Όταν ξέσπασε η εξέγερση εκείνη, μετά την είδηση ότι Λεγεώνα της Σπάρτης κατέλαβε το κάστρο του Μυστρά, ακολουθώντας τον λόγιο και σχολάρχη Π. Παλαμά που ύψωσε τη σημαία της εξέγερσης μαζί και με τον Α. Καλογεράκη επίσης πρόκριτο δημιούργησαν τοπική κυβέρνηση όπου και υποχρέωσαν τους Τούρκους να παραδώσουν τα όπλα τους και εγκαταλείψουν την πόλη ειρηνικά μαζί με τις οικογένειές τους. Στη συνέχεια διέταξαν την αμυντική οχύρωση της πόλης με τάφρο, ζητώντας παράλληλα από τον Θεόδωρο Ορλώφ ένα ρωσικό πλοίο για την περιφρούρηση του Κορινθιακού κόλπου, αναλαμβάνοντας μάλιστα οι ίδιοι να το εξοπλίσουν με δική τους δαπάνη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Κ. Σάθας τ.4ος, σ.11

Πηγές
-----

* Κ. Σάθας "*Τουρκοκρατούμενη Ελλάδα - Ιστορία των Ελλήνων από την Άλωση ως το 21*" τομ.4 Εκδ. Νέα Σύνορα - Α. Α. Λιβάνη Αθήνα 1995, τ.4ος, σ.11
Ο **Αναστάσιος Ζωσιμάς** (Ιωάννινα, 18ος αιώνας - 1805) ήταν Έλληνας έμπορος και εθνικός ευεργέτης.

Βιογραφία
---------

Οι γονείς του ονομάζονταν Παναγιώτης και Μαργαρίτα, το γένος Τσουκαλά από τα Ιωάννινα. Μεγαλύτερος αδερφός του ήταν ο Ιωάννης, και μικρότεροι οι Νικόλαος, Θεοδόσιος, και οι δίδυμοι Ζώης και Μιχαήλ. 
Γεννήθηκε στα Ιωάννινα, αλλά η καταγωγή του ήταν από το χωριό Γραμμένο, όπως όλων των υπόλοιπων Ζωσιμάδων.

Αποδήμησε στη Νίζνα της Ρωσίας ακολουθώντας τον αδερφό του Νικόλαο, που πήρε μαζί του και τον Ζώη. Εκεί άρχισε το εμπόριο με μεγάλη δεξιοτεχνία, ανταλλάζοντας προϊόντα με προέλευση από την Κίνα και διαθέντοντάς τα μέχρι την Ιταλία. Έζησε βίο εγκρατή χωρίς απολύτως καμία κατάχρηση, ούτε και σπατάλη. Μετά τον θάνατο του αδερφού του Ιωάννη, έκτισε εκκλησία στη Νίζνα και εγκαταστάθηκε στη Μόσχα, το εμπορικό κέντρο της χώρας. Στη Μόσχα κατοίκησε σε μία από τις πτέρυγες του μετοχίου των Ιβήρων, έχοντας γείτονα τον εφάμιλλο συμπατριώτη του, Ζώη Καπλάνη. Εκεί επιδόθηκε με τόση επιτυχία στο εμπόριο, που ο πλούτος των αδερφών Ζωσιμάδων έγινε σωρός, και δεν μετριόταν παρά μόνο με εκατομμύρια. Αλλά όσο η περιουσία τους μεγάλωνε, τόσο περισσότερο οι Ζωσιμάδες συναισθάνονταν ότι δεν ήταν μεγάλο κατόρθωμα η συσσώρευση πλούτου, αλλά μόνο η καλή χρήση αυτού, και μάλιστα προς όφελος της ανθρωπότητας. Δαπάνησε για την έκδοση όλων των συγγραμμάτων του Ευγένιου Βούλγαρη, εκτός από τη λογική που είχε ήδη εκδοθεί. Τύπωσε επίσης χιλιάδες αντίγραφα του Κυριακοδρόμιου, και το μοίρασε δωρεάν. Δώρησε γενναίο ποσό ως δάνειο αναφαίρετο στην Ελλάδα, για να ανατρέφονται από τους τόκους ορφανά των πεσόντων αγωνιστών του 1821.

Παραπομπές
----------

1. ↑  βλ. Γούδας, Βίοι Παράλληλοι: Συνήθως ο πατέρας τους μνημονεύεται ως Παύλος, επειδή έτσι αναφέρεται λανθασμένα στη Ρωσική διαθήκη.

Πηγές
-----

* Αγαπητός Σ. Αγαπητός (1877). «Οι Ένδοξοι Έλληνες του 1821, ή Οι Πρωταγωνισταί της Ελλάδος». Τυπογραφείον Α. Σ. Αγαπητού, Εν Πάτραις. σελίδες 416–422. Ανακτήθηκε στις 13 Αυγούστου 2009.
* «Εφημερίς της Κυβερνήσεως του Βασιλείου της Ελλάδος, Αριθμ. 12». Εν Ναυπλίω: Εκ της Βασιλικής Τυπογραφείας. 15 Μαρτίου 1834. σελ. 91. Ανακτήθηκε στις 21 Δεκεμβρίου 2010.
* Αναστάσιος Γούδας (1870–1875). *Βίοι Παράλληλοι των επί της αναγεννήσεως της Ελλάδος διαπρεψάντων ανδρών, T. 3 - Πλούτος ή Εμπόριον*. Εν Αθήναις: Εκ του Τυπογραφείου Μ. Π. Περίδου. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Ιουνίου 2015. Ανακτήθηκε στις 12 Μαΐου 2011.
Ο **Γκολφίνος Λόντος** ήταν Έλληνας πρόκριτος και γαιοκτήμονας της Πελοποννήσου, καθώς και ο γενάρχης της οικογένειας των Λόντων.

Καταγόταν από Φαναριώτικη οικογένεια, η οποία είχε εγκατασταθεί στον Κάλανο των Νεζερών, στην ορεινή Αχαΐα, όπου και γεννήθηκε. Επιδόθηκε στην αγορά εκτάσεων γης και σύντομα κατόρθωσε να αναδειχθεί σε πρόκριτο της περιοχής με δικό του πύργο καθώς και με δικό του στρατιωτικό σώμα. Διατηρούσε καλές σχέσεις με τους Ενετούς και διετέλεσε πρόξενος αυτών, όπως και μετέπειτα τα παιδιά του. 

Είναι επίσης ένας από τους πρωτεργάτες της αποτυχημένης επανάστασης του 1770 που έμεινε γνωστή στην ιστορία σαν Ορλωφικά.

Αναφορές
--------

1. ↑  Μιχαήλ Β. Σακελλαρίου, *Η Πελοπόννησος κατά την δεύτερην Τουρκοκρατίαν* (1715-1821), Εκδόσεις Ερμής, Αθήνα 1939. - Επανέκδοση: Λιθογραφείο Α. Ελευθερίου 2000.
O **Δημήτρης Λαλέτας** (14 Οκτωβρίου 1964 - 31 Μαρτίου 2011) ήταν σύγχρονος Έλληνας ζωγράφος.

Γεννήθηκε στην Αλεξανδρούπολη. Με την εγκατάστασή του στην Αθήνα το 1990 ξεκίνησε η πολύχρονη συνεργασία του με τον εκδοτικό οίκο Οδός Πανός, για λογαριασμό του οποίου σχεδίασε το τυπογραφικό σήμα με τον Πάνα. Εργάστηκε για είκοσι χρόνια στην Οδό Πανός εικονογραφώντας τα τεύχη του ομώνυμου περιοδικού και μεταφράζοντας βιβλία από την αγγλική γλώσσα.

Υπήρξε αυτοδίδακτος ζωγράφος, με επιρροές από τον Γιάννη Τσαρούχη αρχικά και τον Λούσιαν Φρόιντ στη συνέχεια. Τα έργα του είναι κατά κύριο λόγο ανθρωποκεντρικά. Στα "Νυχτερινά", την τελευταία σειρά έργων που φιλοτέχνησε, απεικονίζονται - σαν να αναδύονται από το σκότος - άλογα με τους αναβάτες τους να τα κρατούν από το χαλινάρι.

Ο Λαλέτας συμμετείχε σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις. Σχέδιά του δημοσιεύτηκαν σε διάφορα έντυπα, μεταξύ άλλων και στο σαββατιάτικο ένθετο "Βιβλιοθήκη - Καταφύγιο θηραμάτων" της εφημερίδας Ελευθεροτυπία κατά την περίοδο 2009-2011.

Απεβίωσε στις 31 Μαρτίου 2011 σε ηλικία 47 ετών από καρκίνο.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 306283707
* **ΕΒΕ**: 34431
* **BiblioNet**: **3467**
* LCCN: no2014110761
* ISNI: 0000 0000 0276 5868
* GND: 1047115212
* BNF: cb13745708h (data)

 |

 |
**Αναστάσιος Βαφειάδης** (Μοναστήρι ή Μεγάρεβο - Βαφές, Κρήτη 1866) - έλληνας επαναστάτης του 19ου αιώνα.

Βιογραφία
---------

Κατά τον Κωνσταντίνο Βακαλόπουλο, ο τόπος γέννησης του Βαφειάδη είναι η πόλη του Μοναστηρίου
.
Η ηλεκτρονική Βιβλιοθήκη Πανδέκτης αναφέρει σαν γενέτειρά του το χωριό Μεγάροβο, δυτικά του Μοναστηρίου
.
Ως φοιτητής στην Αθήνα ο Βαφειάδης εισήλθε στους επαναστατικούς κύκλους. Στενός φίλος του ήταν ο Ζήσης Σωτηρίου, παλαίμαχος αγωνιστής της Επανάστασης του 1821. 
Σωτηρίου και Βαφειάδης προσχώρησαν στην «Ελληνική Λεγεώνα», με την οποία πήγαν εθελοντές στην Ιταλία και πήραν μέρος στις μάχες εναντίον των Αυστριακών, στο πλευρό του Τζουζέπε Γκαριμπάλντι.
.
Ο Έλληνας ερευνητής Χρήστος Λάζος αναφέρει τον Βαφειάδη ως συμμετέχοντα στη Σικελική εκστρατεία του Γκαριμπάλντι και στη μάχη της Καλαταφήμι *(Calatafimi)*, το Μάιο του 1860
.
Στα απομνημονεύματά του, ο Σ. Μαλάκης γράφει ότι συνάντησε τον Βαφειάδη την 21η Ιουνίου του ίδιου έτους στο Λιβόρνο, αναμένοντα τον Σωτηρίου για να ξαναπάνε εθελοντές στον Γκαριμπάλντι, στο Ασπρομόντε *(Aspromonte)*
.
Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, οι Έλληνες γαριβαλδινοί έπαιξαν σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση των επαναστατικών ιδεών στη χώρα.
Το 1866, με την έναρξη μιας άλλης εξέγερσης του Κρητικού λαού, ο Αναστάσιος Βαφειάδης οργάνωσε στην Αθήνα σώμα εθελοντών, το οποίο πήγε για ενίσχυση στο επαναστατημένο νησί. Ο Αναστάσιος Βαφειάδης σκοτώθηκε στην αιματηρή μάχη του Βαφέ, 12 Οκτωβρίου, 1866.

Αναφορές
--------

1. ↑  [Κωνσταντίνος Α. Βακαλόπουλος, Επίτομη Ιστορία της Μακεδονίας, Τουρκοκρατία, Κυριακίδη,Θεσσαλονίκη 1988, σελ.149]
2. ↑
3. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Ιανουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 3 Δεκεμβρίου 2011.
4. 1 2  [Χρήστος Δ. Λάζος, Έλληνες στα Λαικά Απελευθερωτικά Κινημάτα, εκδ.Αλεβιζόπουλος Αθήνα 1983.128]
Ο **Πέρσιβαλ Γκριν Σπένσερ** (αγγλικά: Percival Green Spencer‎, 11 Νοεμβρίου 1864, Ίσλινγκτον, Λονδίνο, Αγγλία – 11 Απριλίου 1913, Χάιμπουρι, Λονδίνο) ήταν Βρετανός πρωτοπόρος αεροναυτικός και αλεξιπτωτιστής.

Ο Σπένσερ ανήκε στην τρίτη γενιά μιας οικογένειας επαγγελματικών αεροναυτικών. Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Τσαρλς Γκριν Σπένσερ (1837–1880), ο οποίος ήταν γιος του Έντουαρντ Σπένσερ (1799–1849). Ο Έντουαρντ Σπένσερ, δικηγόρος, ήταν φίλος και έμπιστος σύμβουλος του γνωστού αεροναυτικού Τσαρλς Γκριν, πραγματοποιώντας 27 πτήσεις με τον Γκριν και άλλες 40 μόνος του. Ο Τσαρλς Σπένσερ ίδρυσε το εργοστάσιο αεροστάτων με την επωνυμία C. G. Spencer & Sons. Όλα τα αδέλφια του Πέρσιβαλ ακολούθησαν την οικογενειακή επιχείρηση. Ο ίδιος και οι αδελφοί του Άρθουρ (1866–1940) και Στάνλεϊ (1868–1906) θεωρούνταν κυρίαρχες αυθεντίες στο χώρο της αεροναυτικής.

Ο Πέρσιβαλ πραγματοποίησε την πρώτη του πτήση με αερόστατο σε ηλικία οκτώ ετών με τον πατέρα του πάνω από το Κρίσταλ Πάλας. Σε μια επιστολή του το Νοέμβριο του 1909 προς τον αρχισυντάκτη του περιοδικού *Flight*, ισχυρίστηκε πως πραγματοποίησε οκτώ πτήσεις με αερόστατο πάνω από τη θάλασσα, συχνά μεταφέροντας επιβάτες. Στην πτήση του από την Αγγλία στη Γαλλία το Φεβρουάριο του 1898, συνοδεύτηκε από το δημοσιογράφο του *Pearson's Magazine*, Τζορτζ Γκρίφιθ, γεγονός που δημοσιεύθηκε και στην εφημερίδα *The New York Times*.

Στις 19 Μαρτίου 1889, πραγματοποίησε την πρώτη επιτυχημένη του πτήση στην Ινδία. Ο Ραμ Τσάντρα Τσάτερτζι διδάχθηκε από αυτόν και πέταξε μαζί του στις 10 Απριλίου, όντας έτσι ο πρώτος Ινδός αεροναυτικός που πέταξε μόνος του αργότερα τον ίδιο μήνα.

Την ίδια χρονιά, ο Σπένσερ ήταν ο πρώτος που πραγματοποίησε ασφαλή πτώση με αλεξίπτωτο στην Ιρλανδία, στην περιοχή Ντραμκόντρα.

Οικογένεια
----------

Ο Σπένσερ νυμφεύτηκε την Μαίρη Αν Κόουλμαν το 1892. Απέκτησαν τέσσερις κόρες και ένα γιο. Η σύζυγός του πέθανε το 1905. Ο Σπένσερ πέθανε στο σπίτι του στο Αμπερντίν Παρκ του Χάιμπουρι στις 11 Απριλίου 1913, από βρογχική πνευμονία.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  «Spencer, Percival Green». Who's Who of Ballooning. Ανακτήθηκε στις 7 Απριλίου 2018.
2. ↑  Bacon, J. M. *The Dominion of the Air: The Story of Aerial Navigation*.
3. 1 2  «Mr. Percival Spencer. The Most Famous Balloonist in the World». Papers Past, National Library of New Zealand. Ανακτήθηκε στις 7 Απριλίου 2018.
4. ↑  Spencer, Percival. «To the editor of FLIGHT». *Flight* (27 November 1909): 770. .
5. ↑  «From England to France». *The New York Times*. 1898-02-28. .
6. ↑  «Airmail». State Bank of Pakistan Museum. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Νοεμβρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 7 Απριλίου 2018. CS1 maint: Unfit url (link)
7. ↑  Amitabha Ghosh (1992). *Indian Journal of History of Science*.
8. ↑  Abhijit Gupta (2010-08-02). «First solo balloon flier». *The Telegraph (Calcutta)*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2018-08-21.. Ανακτήθηκε στις 2018-04-07.
9. ↑  «Irish GA spotlight». *Flight International* (28 March). 1981. .
10. ↑  «Mr. Percival Spencer». *The Times*: σελ. 11. 12 April 1913.
Στην ελληνική μυθολογία ο **Αμφίδικος** ή **Ασφόδικος** ήταν ήρωας της Θήβας, γιος του επίσης ήρωα Αστακού και της Αμυμώνης. Είχε τρεις αδελφούς, τον Ίσμαρο, τον Λέαδο και τον Μελάνιππο, και μαζί απέκρουσαν τους Αργείους κατά την επιδρομή των *Επτά επί Θήβας*. Κατά την παράδοση, στην πρώτη σύγκρουση εκείνου του πολέμου σκοτώθηκαν ο Πολυνείκης και ο Ετεοκλής. Στη δεύτερη, ο Αμφίδικος σκότωσε τον Παρθενοπαίο, όπως αναφέρουν τόσο η *Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου* (Γ 6, 8) όσο και ο Παυσανίας (Θ 18, 6). Αντιθέτως, ο Ευριπίδης (στις *Φοίνισσες*) αναφέρει ότι ο Παρθενοπαίος σκοτώθηκε από τον Περικλύμενο, άποψη που μνημονεύει και ο Παυσανίας με προσθήκη του. Επίσης, ο Παυσανίας καθορίζει και τον τόπο του τάφου του Αμφιδίκου ή Ασφοδίκου, γράφοντας: *«Προς δε τη πηγή τάφος εστί Ασφοδίκου»*. Η πηγή αυτή ήταν η «Οιδιπόδεια Κρήνη», που βρισκόταν στον δρόμο προς τη Χαλκίδα, πιο κάτω από τις Προιτίδες Πύλες των Θηβών.

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Μυθολογία
* Πύλη:Ελληνική μυθολογία
 |

 |
Ο **Γκολφίνος Πετιμεζάς** (1922 - 25 Μαΐου 2007) ήταν αντιναύαρχος ε.α. του Πολεμικού Ναυτικού.

Γεννήθηκε στους Κάτω Λουσούς Καλαβρύτων και ήταν γιος του Αντώνιου Πετιμεζά. Ήταν μέλος της οικογένειας Πετιμεζά και ήταν δισέγγονος του Γκολφίνου Πετιμεζά. Ακολούθησε την παράδοση της οικογένειας και κατατάχθηκε στο Πολεμικό Ναυτικό. Φοίτησε στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων και συμπλήρωσε τις σπουδές του στην Ναυτική Σχολή Πολέμου. Τον Απρίλιο του 1941 υπηρετούσε ως αρχικελευστής δόκιμος στο Θωρηκτό Αβέρωφ, με το οποίο διέφυγε στην Αίγυπτο. Κατά την περίοδο του εμφυλίου ήταν κυβερνήτης πλοίου. Διετέλεσε υπαρχηγός του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού και αποστρατεύθηκε με τον βαθμό του αντιναυάρχου ε.α. Επίσης χρημάτισε πρόεδρος του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού.

Απεβίωσε στις 25 Μαΐου 2007 στην Αθήνα. Στην ιδιοκτησία του ήταν ο οικογενειακός πύργος, ενετικής εποχής, των Πετιμεζάδων στους Κάτω Λουσούς Καλαβρύτων. Γιος του είναι ο επίσης αξιωματικός του πολεμικού ναυτικού Αντώνιος Πετιμεζάς.

Πηγές
-----

1. 1 2  "Αυτοί που έφυγαν..." Αρχειοθετήθηκε 2010-02-02 στο Wayback Machine. από την ιστοσελίδα της Ένωσης Αποστράτων Αξιωματικών Ναυτικού
Η **Αλεξάνδρα Μαυροκορδάτου** (1605-1684), επίσης γνωστή ως **Λοξάνδρα Σκαρλάτου**, ήταν Ελληνίδα διανοούμενη και οικοδέσποινα λογοτεχνικού σαλονιού.

Βιογραφία
---------

Ήταν κόρη του Σκαρλάτου Μπεγλιτζί και μέλος της Οικογένειας Μαυροκορδάτου, μίας εκ των σημαντικότερων φαναριώτικων οικογενειών, ενώ μεγάλωσε στην Κωνσταντινούπολη, όπου και έλαβε σημαντική μόρφωση. Παντρεύτηκε τον εύπορο Έλληνα έμπορο μεταξιού Νικόλαο Μαυροκορδάτο (1599-1649).

Έπειτα από δύο αποτυχημένους γάμους, κατέστη η πρώτη Ελληνίδα που ξεκίνησε λογοτεχνικό σαλόνι εντός των εδαφών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η εκ μέρους της δημιουργία λογοτεχνικού σαλονιού κατέστη δυνατή καθώς οι Έλληνες χριστιανικού θρησκεύματος δεν ήσαν υποχρεωμένοι να ακολουθούν την ισλαμική νομοθεσία σύμφωνα με την οποία όφειλε να υπάρχει περιορισμός ως προς τις συνευρέσεις μεταξύ ατόμων των δύο φύλων. Σύντομα, το παράδειγμά της ακολουθήθηκε και από άλλες Ελληνίδες, ενώ η ίδια απέκτησε σημαντική επιρροή σε κοινωνικό επίπεδο, αποτελώντας το επίκεντρο πολιτικού περιεχομένου συζητήσεων.

Το 1683, ο υιός της, Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος, συμμετείχε στη Μάχη της Βιέννης και κατηγορήθηκε για την οθωμανική ήττα εναντίον των Αυστριακών, ενώ η ίδια η Αλεξάνδρα κατηγορήθηκε από τους Τούρκους πως ενεθάρρυνε την φερόμενη ως προδοσία του λόγω της δικής της επιθυμίας για απελευθέρωση της Ελλάδας από την οθωμανική κυριαρχία.

Ως αποτέλεσμα, συνελήφθη και οδηγήθηκε στη φυλακή, όπου και απεβίωσε το 1684, σε ηλικία 79 ετών.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Uglow 1982, "Mavrokordatou, Alexandra".

Πηγές
-----

* (Αγγλικά) Uglow, Jennifer S. (1982). *The Macmillan Dictionary of Women's Biography*. Palgrave Macmillan. ISBN 978-0333309872.
Ο Διάδρομος των Μορμόνων, σκιαγραφημένος με κόκκινο
Ο **Διάδρομος των Μορμόνων** είναι όρος που χρησιμοποιήθηκε για τις περιοχές της Δυτικής Βόρειας Αμερικής που εποικίστηκαν ανάμεσα στο 1850 και περίπου το 1890 από μέλη της Εκκλησίας του *Ιησού Χριστού των Αγίων των Τελευταίων Ημερών*, οι οποίοι είναι κοινά γνωστοί ως Μορμόνοι.

Στην ακαδημαϊκή λογοτεχνία η περιοχή είναι, επίσης, κοινώς καλούμενη «Επαρχία του πολιτισμού των Μορμόνων.». Έχει, επίσης, αναφερθεί ως το «Βιβλίο της ζώνης των Μορμόνων» ως μια πολιτιστική αναφορά στη *Ζώνη της Βίβλου* των νοτιοανατολικών ΗΠΑ και στο *Βιβλίο των Μορμόνων*.

Ζώνη του Jell-Ο
---------------

Η περιοχή έχει επίσης προσδιοριστεί ως η "Ζώνη του Jell-O", αναφερόμενο στο Μορμονικό πολιτιστικό στερεότυπο ότι οι Μορμόνοι έχουν μια αδυναμία για το Jell-O (ένα φαγητό βασισμένο στη ζελατίνη). Σε υποστήριξη αυτής της κατάστασης, το Jell-Ο ορίστηκε το επίσημο φαγητό σνακ της πολιτείας της Γιούτα το 2001.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Origin of the term from a part of the National Park Service's "The Old Mormon Fort: Birthplace of Las Vegas, Nevada"
2. ↑  The Current State of the Mormon Culture Region This reference also includes a map, by county of Leading Church Bodies from 2000
3. ↑  Transformation of the Mormon Culture Region
 By Ethan R. Yorgason, University of Illinois Press (Selected text)
4. ↑  Washington Post
5. ↑  Films about Latter-day Saints
6. ↑  Crump, Steve. "Don't ask me. Getting jiggly outside the Jell-Ο Belt." The Twin Falls Idaho Times-News. March 21, 2004, p. B01.
7. ↑  BBC:"Utah loves Jell-O - official"

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Περιοχές "ζώνες" των ΗΠΑ |
| --- |
|  |
| 
* Ζώνη της Βίβλου
* Ζώνη των Μαύρων
* Ζώνη της Σούπας "Μπορστ"
* Ζώνη του Καλαμποκιού
* Ζώνη του Βαμβακιού
* Ζώνη του Παγετού
* Ζώνη των Φρούτων
* Ζώνη του Μολύβδου
* Ζώνη του Jell-O
* Ζώνη των Πεύκων
* Ζώνη του Ρυζιού
* Ζώνη της Σκουριάς
* Ζώνη του Αλατιού
* Ζώνη του Χιονιού
* Ζώνη της Αποπληξίας
* Ζώνη του Ήλιου
* Μη Θρησκευόμενη Ζώνη
 |

 |
Ο Διάδρομος Πόλης του Κεμπέκ-Γουίντσορ
Ο **Διάδρομος Πόλης του Κεμπέκ-Γουίντσορ** (αγγλικά: Quebec City–Windsor Corridor· γαλλικά: Corridor Québec-Windsor) είναι η πιο πυκνοκατοικημένη και έντονα εκβιομηχανισμένη περιοχή του Καναδά. Όπως υποδηλώνει το όνομά της, η περιοχή απλώνεται μεταξύ της Πόλης του Κεμπέκ στα βορειοανατολικά και του Γουίντσορ του Οντάριο στα νοτιοδυτικά, εκτείνοντας στα 1.150 χιλιόμετρα. Με περισσότερα από 18 εκατομμύρια άτομα, περιέχει περίπου το ήμισυ του πληθυσμού της χώρας, τρεις από τις πέντε μεγαλύτερες μητροπολιτικές περιοχές του Καναδά και οκτώ από τις δώδεκα μεγάλες μητροπολιτικές περιοχές της χώρας, όλα βασισμένα στην απογραφή του 2016. Σχετικά με τη σημασία του για την οικονομική και πολιτική υποδομή του Καναδά, έχει πολλές ομοιότητες με την Βορειοανατολική Μεγαλόπολη των Ηνωμένων Πολιτειών. Το όνομα διαδόθηκε για πρώτη φορά από τη Via Rail, η οποία εκτελεί συχνές σιδηροδρομικές υπηρεσίες μεταφοράς επιβατών στην περιοχή επί της ζώνης παροχής υπηρεσιών που είναι γνωστή ως «Ο Διάδρομος».

Πληθυσμός
---------

Σύμφωνα με την απογραφή του Καναδά το 2006, περισσότερο από το 94% του πληθυσμού του Οντάριο ζει στο τμήμα του διαδρόμου. Ομοίως, περισσότερο από το 65% του πληθυσμού του Κεμπέκ ζει στο Μόντρεαλ και την πόλη του Κεμπέκ ή πλησίον. Περίπου το ήμισυ του συνολικού πληθυσμού του Καναδά ζει μεταξύ της πόλης του Κεμπέκ και του Γουίντσορ.

Οι τρεις μεγάλες μητροπολιτικές περιοχές απογραφής (CMA) στον Διάδρομο είναι:

* Ευρύτερη Περιοχή του Τορόντο (5.928.040)
* Ευρύτερο Μόντρεαλ (4.098.927)
* Περιοχή Εθνικής Πρωτεύουσας (1.323.783)

Οι υπόλοιπες μητροπολιτικές περιοχές απογραφής κατά μήκος του διαδρόμου είναι:

* Πόλη του Κεμπέκ (800.296)
* Χάμιλτον (747.545)
* Κίτσενερ–Κέιμπριτζ–Γουότερλου (523.894)
* Λόντον (494.069)
* Σαιντ Κάθαρινς – Νιαγάρας (406.074)
* Όσαβα (379.848)
* Γουίντσορ (329.144)
* Σερμπρούκ (212.105)
* Μπάρι (197.059)
* Κίνγκστον (161.175)
* Τρουά-Ριβιέρ (156.042)
* Γκουέλφ (151.984)
* Μπράντφορντ (134.203)
* Πήτερμπορω (121.721)
* Μπέλβιλ (103.472)

Άλλες σημαντικές αστικές περιοχές κατά μήκος του διαδρόμου περιλαμβάνουν τα Μπρόκβιλ, Τσάταμ-Κεντ, Κόρνουαλ και Σάρνια.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «2006 Census analysis series». 2.statcan.ca. 13 Οκτωβρίου 2009. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Δεκεμβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 20 Νοεμβρίου 2009.
Η **Παναγία η Μαχαιριώτισσα** είναι μια θαυματουργός εικόνα της Παναγίας που ευρίσκεται στην Ιερά Μονή Παναγίας του Μαχαιρά στην Κύπρο. Με την εν λόγω εικόνα συνδέεται ιστορικά και πνευματικά και η Ιερά Μονή, η οποία οφείλει και το όνομά της στην ιστορία της εικόνας.

Η Εικόνα
--------

Η Παναγία η Μαχαιριώτισσα
Αυτή η εικόνα θεωρείται μία από τις 70 εικόνες της Παναγίας που αγιογράφησε ο Απόστολος Λουκάς και τον τότε καιρό βρισκόταν πάνω από την Αγία Σορό, δηλαδή την αγία Έσθητα (φόρεμα) και την αγία Ζώνη της Θεοτόκου, στον ναό της Παναγίας στις Βλαχέρνες Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine.. Αυτό ενισχύεται από την επιγραφή «Αγιοσορίτισσα» πάνω στην εικόνα, η οποία μεταλλάχθηκε αργότερα σε «Μαχαιριώτισσα». Σύμφωνα με μιά προφορική παράδοση, κατά τον καιρό της Εικονομαχίας (716-843 μ.Χ.) ένας ασκητής έφερε στην Κύπρο από την Κωνσταντινούπολη την εικόνα της Παναγίας της Αγιοσορίτισσας, και εγκαταστάθηκε σε μιά σπηλιά στην τοποθεσία που βρίσκεται σήμερα το μοναστήρι. Μετά την κοίμηση του ασκητού η εικόνα ξεχάστηκε και βάτοι κάλυψαν την είσοδο της σπηλιάς μέχρι τον 12° αιώνα, όταν η Παναγία με θαυματουργικό τρόπο έδωσε ένα μαχαίρι στους οσίους ασκητές Νεόφυτο και Ιγνάτιο, για να κόψουν τους βάτους και έτσι να βρουν την εικόνα. Όταν ο όσιος Νεόφυτος κοιμήθηκε, κοντά στον Ιγνάτιο προσήλθε ένας άλλος γηραιός μοναχός, ο Προκόπιος. Οι δύο αυτοί πατέρες αποφάσισαν, όταν η αδελφότητα έγινε πολυπληθής, να ανεγείρουν μοναστήρι, το όποιο θα λειτουργούσε σύμφωνα με το κοινοβιακό πρότυπο που ακολουθούσαν τα μεγάλα μοναστικά κέντρα της εποχής.

Η Μονή
------

Κύριο λήμμα: Ιερά Μονή Μαχαιρά
Η Ιερά, Βασιλική και Σταυροπηγιακή Μονή της Παναγίας του Μαχαιρά, βρίσκεται στο ανατολικό άκρο της οροσειράς του Τροόδους κοντά στην κορυφή Κιόνια (1423 μ), σε υψόμετρο 870 μέτρων. Είναι κτισμένη σε μιά όμορφη, κατάφυτη από πεύκα βουνοπλαγιά, που καταλήγει στον χείμαρρο Πεδιαίο. Ονομάζεται βασιλική γιατί κτίσθηκε με βασιλική βοήθεια, και σταυροπηγιακή, γιατί κατέστη εκκλησιαστικά αυτοδιοίκητη, πράγμα το όποιο συμβολίζεται με την τοποθέτηση σταυρού στα θεμέλια της. Η Μονή είναι αφιερωμένη στην Παναγία και πανηγυρίζει στα Εισόδια της Θεοτόκου στις 21 Νοεμβρίου.
Η **Παναγίτσα** είναι μικρός ποταμός στο Νομό Αχαΐας, που διατρέχει περιοχή νοτίως της Πάτρας.

Γενικά στοιχεία
---------------

Πηγάζει από την περιοχή των νοτιοδυτικών πρόβουνων του εκτενή ορεινού όγκου του Παναχαϊκού, κυρίως κοντά στην Μονή Ομπλού και από το ομώνυμο βουνό, ενώ εκβάλλει στον Πατραϊκό κόλπο στην περιοχή της Παραλίας Πατρών (στα όρια των περιοχών Κόκκινου Μύλου και Μαραγκόπουλου), νότια-νοτιοδυτικά της Πάτρας. Ο ρους του διέρχεται επίσης από την Κρήνη και από την Οβρυά. 

Εμπλουτίζεται με ύδατα από το ρέμα της *Βουντούσας* στην περιοχή της Κρήνης, αλλά και από τον χείμαρρο που πηγάζει από χειμερινή (εποχιακή) λίμνη του Παναχαϊκού όρους και με τον οποίο συναντούνται στην θέση *Λιθάρι Γεωργούλας*. 

Τη θερινή περίοδο έχει λιγοστό νερό έως και καθόλου· βέβαια ορισμένες φορές κατά τους Καλοκαιρινούς μήνες αλλά και κατά πολύ περισσότερο τη χειμερινή περίοδο, κατεβάζει πολύ νερό και συχνά έχει προξενήσει πολλές καταστροφές και πλημμύρες, με τελευταία αυτήν του 2004. 

Η ροή του χειμάρρου, στο μεγαλύτερο μέρος του, από την Οβρυά μέχρι τις εκβολές του στην Παραλία, έχει εγκιβωτιστεί σε μπετόν αρμέ. Στο σημείο που συναντά την Περιμετρική Πατρών βρίσκεται η Έξοδος 4 έως τις εκβολές του δεξιά και αριστερά του χείμαρρου διέρχεται η Λεωφόρος «Ανδρέα Παπανδρέου».

Ονομασία
--------

Η ονομασία του χειμάρρου οφείλεται είτε στο ότι πηγάζει σε κοντινή απόσταση από την Μονή Ομπλού, που είναι αφιερωμένη στη Θεοτόκο, είτε επειδή στην Οβρυά περνά παραπλεύρως από τον ναό του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Ονομάζεται επίσης και «Νερομάνα» ή «Ποτάμι / Ρέμα Νερομάνας», αλλά κυρίως στην περιοχή της Κρήνης.

Φωτοθήκη
--------

* Το ρέμα (πηγές) Παναγίτσα κοντά στην Μονή Ομπλού.Το ρέμα (πηγές) Παναγίτσα κοντά στην Μονή Ομπλού.
* Πηγή του ποταμού στην περιοχή της Κρήνης.Πηγή του ποταμού στην περιοχή της Κρήνης.
* Άποψη του χείμαρρου στην περιοχής της Παραλία από την Άνω Καλλιθέα.Άποψη του χείμαρρου στην περιοχής της Παραλία από την Άνω Καλλιθέα.
* Ο χείμαρρος Παναγίτσα από την οδογέφυρα της Οδού «Κων. Γκρέκα» στην Παραλία.Ο χείμαρρος Παναγίτσα από την οδογέφυρα της Οδού «Κων. Γκρέκα» στην Παραλία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  ΥΠΕΚΑ 2012, σελ. 43.
2. ↑  Παναγιώτης Ρηγόπουλος, Ρεπορτάζ από το δελτίο ειδήσεων του SUPER B Αρχειοθετήθηκε 2011-10-14 στο Wayback Machine..
3. ↑  "Κάποιος να κάνει τα έργα"[*νεκρός σύνδεσμος*]. patranews.gr.

Πηγές
-----

* Υ.Π.Ε.Κ.Α.-Ειδική Γραμματεία Υδάτων, *Εφαρμογή Οδηγίας 2007/60/ΕΚ. Προκαταρκτική Αξιολόγηση Κινδύνων Πλημμύρας*, Αθήνα 2012. (ηλεκτρονικό έγγραφο)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Φωτογραφική παρουσίαση του 2014 της ακτογραμμής στο ύψος των εκβολών της Παναγίτσας Αρχειοθετήθηκε 2019-04-06 στο Wayback Machine.. tripinview.com. Ανακτήθηκε: 05/04/2019.
* Η περιοχή του ρου της Παναγίτσας στον χάρτη. topoguide.gr. Ανακτήθηκε: 21/12/2017.

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Παναγίτσα (χείμαρρος)** |
Ο **Γκονθάλο Σάντσεθ**, ισπαν. Gonzalo Sánchez (απεβ. 997;) από τον Οίκο των Χιμένεθ ήταν κόμης της Αραγωνίας.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος τού Σάντσο Β΄ της Παμπλόνα και της Ουρράκα του Οίκου των Μπενί Μαμαδούνα, κόρη τού Φερνάν πρώτου κόμη της Καστίλης. Μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο Γκαρθία Β΄ της Παμπλόνα.

Δύο μόνο έγγραφα των ετών 996 και 997 κάνουν μνεία της διακυβέρνησης τού Γκονθάλο στην Αραγωνία. Έχουν εκδοθεί από τον Γκαρθία Β΄ και τα δύο περιέχουν τη φράση "η μητέρα μου βασίλισσα Ουρράκα και ο αδελφός μου Γκονθάλο εξουσίαζαν την Αραγωνία". Ο Γκονθάλο ήταν παρών και επικύρωσε τα δύο καταστατικά. Δεν γνωρίζουμε κάτι άλλο από τη διακυβέρνηση τού Γκονθάλο και της μητέρας του. Ο ιστορικός Γκονθάλο Μαρτίνεθ Ντίεθ υποθέτει, πως ήταν βασιλιάς της Αραγωνίας υπό την εξουσία τού αδελφού του βασιλιά της Παμπλόνα και με τη βοήθεια της έμπειρης Ουρράκας. Μία κατάσταση όμοια με αυτήν το διάστημα 947-958, όπου ο Σάντσο Β΄ κυβερνούσε της Αραγωνία ως υποτελής τού πατέρα του Γκαρθία Α΄ της Παμπλόνα με τη βοήθεια τού κηδεμόνα του Φορτούν Χιμένεθ κόμη της Αραγωνίας.

Πρόγονοι
--------

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|   | 8. Σάντσο Α΄ της Παμπλόνα |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|   | 4. Γκαρθία Σάντσεθ Α΄ της Παμπλόνα |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|   | 9. Τόδα της Παμπλόνα |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|   | 2. Σάντσο Β΄ της Παμπλόνα |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|   | 5. Ανδρεγότο Γκαλίντεθ |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|   | 1. Γκονθάλο Σάντσεθ της Αραγωνίας |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|   | 6. Φεράν Γκονθάλεθ |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|   | 3. Ουρράκα Φερνάντεθ |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|   | 7. Σάντσα Σάντσεθ της Παμπλόνα |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|

Πηγές
-----

* Martínez Díez, Gonzalo (2007). Sancho III el Mayor: Rey de Pamplona, Rex Ibericus. Madrid: Marcial Pons Historia.
* Ubieto Arteta, Antonio (1989). Historia de Aragón, VI: Orígenes de Aragón. Zaragoza: Anubar.
Το ***Πέρυσι στο Μάριενμπαντ*** (πρωτότυπος τίτλος: ***L'Année dernière à Marienbad***) είναι γαλλοϊταλική ταινία του 1961 σε σκηνοθεσία του Αλέν Ρενέ και σε σενάριο του Αλέν Ρομπ-Γκριγιέ.

Πλοκή
-----

Σε ένα παλιό, μεγάλο ξενοδοχείο ένας άντρας συναντά μια γυναίκα και της λέει πως την προηγούμενη χρονιά ήταν μαζί στο Μάριενμπαντ. Η γυναίκα συνεχώς αρνείται το γεγονός αυτό. Παράλληλα, ένας άλλος άντρας, ίσως ο σύζυγός της, αποτελεί εμπόδιο για εκείνον, καθώς τον κερδίζει κάθε φορά σε ένα παιχνίδι με χαρτιά.

Διανομή
-------

* Τζόρτζιο Αλμπερτάτσι ως ο άντρας
* Ντελφίν Σεϊρίγκ ως η γυναίκα
* Σάσα Πιτόεφ ως ο άλλος άντρας

Βραβεία/Διακρίσεις
------------------

Κέρδισε τον Χρυσό Λέοντα στο φεστιβάλ της Βενετίας.

Στα 35α βραβεία Όσκαρ έλαβε υποψηφιότητα για το Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου (Αλέν Ρομπ-Γκριγιέ), ενώ ήταν η πρόταση της Γαλλίας για την καλύτερη ξενόγλωσση ταινία.

Στα βραβεία BAFTA ήταν υποψήφια στην κατηγορία καλύτερης ταινίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «The things they said about. .. Last Year in Marienbad». Ανακτήθηκε στις 31 Ιουλίου 2017. [*νεκρός σύνδεσμος*]
2. ↑  «THE 35TH ACADEMY AWARDS - 1963». Ανακτήθηκε στις 31 Ιουλίου 2017.
3. ↑  «BAFTA - Film in 1963». Ανακτήθηκε στις 31 Ιουλίου 2017.
Με το όνομα **Αμοιβεύς** ή **Αμοιβαίος** ήταν γνωστοί δύο αρχαίοι Έλληνες κιθαρωδοί, δηλαδή μουσικοί που έπαιζαν κιθάρα και τραγουδούσαν. Για τον έναν υπάρχουν μερικές μαρτυρίες ότι έζησε τον 3ο αιώνα π.Χ. και ότι τραγούδησε στους γάμους του γιου του Αντιγόνου Γονατά Δημητρίου Β΄ του Αιτωλικού με τη Νίκαια, που έγιναν στην Κόρινθο. Ο Αθήναιος αναφέρει μια μαρτυρία του Αριστέως ότι ο Αμοιβεύς ποτέ δεν δεχόταν αμοιβή μικρότερη από ένα τάλαντο (6.000 δραχμές) και ότι κατοικούσε στην Αθήνα κοντά στο θέατρο. Ο Ζήνων συμβούλευε στους μαθητές του να ακούν τον Αμοιβέα, γιατί έδινε πνοή στην κιθάρα του.

Για τον άλλον Αμοιβέα ή Αμοιβαίο υπάρχει, ως μοναδική πληροφορία, η μαρτυρία ότι έζησε την εποχή του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Μάρκου Αυρηλίου (β΄ μισό του 2ου αιώνα μ.Χ.).

Πηγές
-----

* Το αντίστοιχο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 5, σελίδα 63
Ο **Γκόραν Γιούρακ** (γεννημένος στις 4 Μαρτίου του 1977) είναι Σλοβένος διεθνής καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 200εκ και αγωνίζεται στη θέση του σμολ φόργουορντ.

Καριέρα
-------

Ο Γκόραν Γιούρακ ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα το 1995. Από το 1995 μέχρι και το 2003, αγωνίστηκε στη Σλοβενία με τις ΚΚ Κέλγιε (1995-96), Πιβοβάρνα Λάσκο (1996-02) και Ούνιον Ολύμπια (2002-03).

Το καλοκαίρι του 2003, ταξίδεψε στην Ελλάδα για λογαριασμό του Ολυμπιακού Πειραιώς, στον οποίο παρέμεινε για ένα χρόνο.

Τη διετία 2004-06 αγωνίστηκε με τις ιταλικές Αουρόρα Μπασκέτ (2004-05) και Παλακανέστρο Καντού (2005-06).

Την περίοδο 2006-07 αγωνίστηκε αρχικά με την Ούνιον Ολύμπια κι έπειτα με την Κλιμάνιο Μπολόνια.

Το 2007, ο Γιούρακ μετεγγράφη στη Ζάλγκιρις Κάουνας, ομάδα της Λιθουανίας.

Από το 2008 μέχρι και το 2013, ο Γκόραν Γιούρακ αγωνίστηκε με τη φανέλα της ιταλικής Παλακανέστρο Μπιέλα, με μόνη εξαίρεση τη σεζόν 2009-10 κατά τη διάρκεια της οποίας αγωνίστηκε στην επίσης ιταλική Τεράμο Μπασκέτ.

Το καλοκαίρι του 2013 μεταπήδησε στη Ζλατόρογκ Λάσκο, ομάδα της Σλοβενίας, στην οποία αγωνίζεται μέχρι και σήμερα.

Διεθνείς συμμετοχές
-------------------

Ο Γκόραν Γιούρακ έχει πραγματοποιήσει αρκετές συμμετοχές με την εθνική ομάδα μπάσκετ της Σλοβενίας.

Συγκεκριμένα, ο Γιούρακ έχει συμμετάσχει στα Ευρωμπάσκετ του 2003 και του 2005, ενώ το 2006 συμμετείχε και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *RealGM*. 3270. Ανακτήθηκε στις 4  Απριλίου 2022.

Πηγές
-----

* 
*