recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Το **Κόκομο** (αγγλ. *Kokomo*, ακριβής αμερικανική προφορά **Κόουκαμοου**) είναι πόλη στην πολιτεία Ιντιάνα των ΗΠΑ, έδρα και μεγαλύτερη πόλη της Κομητείας Χάουαρντ. Ο πληθυσμός του Κόκομο αυξήθηκε από 45.468 κατοίκους στην απογραφή του 2010 σε 59.604 στην απογραφή του 2020. Η πόλη πήρε την ονομασία της από τον φύλαρχο Μα-Κο-Κο-Μο της φυλής Ινδιάνων Μυααμιάκι Πριν από τον [[]]. συνδεόταν ήδη σιδηροδρομικώς με την Indianapolis και αργότερα με τις πόλεις της ανατολής, γεγονός που απέφερε διαρκή ανάπτυξη. Αλλά η ουσιαστική ανάπτυξη ήλθε μετά την ανακάλυψη μεγάλων αποθεμάτων φυσικού αερίου τη δεκαετία του 1880. Ανάμεσα στις επιχειρήσεις που προσελκύσθηκαν τότε ήταν και η νεογέννητη βιομηχανία του αυτοκινήτου. Αρκετές τεχνολογικές και μηχανολογικές καινοτομίες στον κλάδο αυτόν έλαβαν χώρα στο Κόκομο, τόσο ώστε να γίνει γνωστό ως η «πόλη με τις πρωτιές» (*City of Firsts*). Σημαντικο μέρος του εργατικού δυναμικού του Κόκομο απασχολείται ακόμα και σήμερα στην αυτοκινητοβιομηχανία.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑  «Kokomo (city) QuickFacts from the US Census Bureau». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Αυγούστου 2012.
3. ↑  «A Look Back as We Move Forward». *The Kokomo Tribune*: σελ. 58. March 28, 1999.. Ανακτήθηκε στις August 16, 2014.

Βιβλιογραφία
------------

* Pollard, Otis C. (1909). *Early Days of Kokomo*. *History of Howard County*. **I**. Indianapolis: B.F. Bowen & Co.

* Morrow, Jackson (1909). *History of Howard County*. **I**. Indianapolis: B.F. Bowen & Co.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστοτοπος
* Το Κόκομο στα *Βικιταξίδια*
Ο **Μητροπολίτης Σιδηροκάστρου Βασίλειος** (1877-1968) ήταν Έλληνας ιεράρχης.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1877 στο Ευκάρυο των Σαράντα Εκκλησιών της Ανατολικής Θράκης. Φοίτησε σε γυμνάσιο της Κωνσταντινούπολης και έπειτα εισήχθη στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης από την οποία αποφοίτησε το 1903. Το ίδιο έτος χειροτονήθηκε διάκονος και τοποθετήθηκε αρχιδιάκονος στην μητρόπολη Διδυμότειχου. Αργότερα στάλθηκε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο στην επαρχία Πρέβεζας ως επιθεωρητής σχολείων και το 1906 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος στα Γιαννιτσά όπου συνέδραμε τα σώματα των Ελλήνων μακεδονομάχων που δρούσαν στην ευρύτερη περιοχή. Το 1911 υπηρετούσε στην Πρίγκηπο όπου συνελήφθη από τις αρχές εξαιτίας αντιβουλγαρικού κηρύγματος με αποτέλεσμα να φυλακιστεί για οκτώ μήνες. Το 1913 μετέβη για περαιτέρω σπουδές στη Γενεύη και αργότερα έζησε για μικρό χρονικό διάστημα στο Λονδίνο. Το 1922 ορίστηκε πρωτοσύγκελος της μητρόπολης Θεσσαλονίκης, ενώ το 1926 χειροτονήθηκε επίσκοπος Απαμείας, θέση που διατήρησε ως το 1930 όταν και εξελέγη μητροπολίτης Σιδηροκάστρου. Την περίοδο της βουλγαρικής Κατοχής απομακρύνθηκε βίαια από την έδρα του και απελάθηκε από τη βουλγαροκρατούμενη ζώνη. Επιπλέον, κατά την απέλασή του κακοποιήθηκε από τους άνδρες της βουλγαρικής αστυνομίας. Εντέλει επέστρεψε στην έδρα του μετά την Απελευθέρωση.

Κατά τη διάρκεια της ποιμαντορίας του, ο Βασίλειος διακρίθηκε για την εκκλησιαστική και κοινωνική του δράση. Συγκεκριμένα προχώρησε στην ανέγερση ή ανακατασκευή αρκετών ναών, οργάνωσε συσσίτια και δώρισε σημαντικά χρηματικά ποσά προερχόμενα από την περιουσία και τη μισθοδοσία του σε φιλανθρωπικά και εκπαιδευτικά ιδρύματα του Σιδηροκάστρου, των Σερρών και της Θεσσαλονίκης. Ο ίδιος ήταν εξαιρετικά μορφωμένος ιεράρχης ο οποίος μεταξύ άλλων συνέταξε πλείστα άρθρα και υπομνήματα εκκλησιαστικής και κοινωνικής φύσης, ενώ γνώριζε αγγλικά, γαλλικά, τουρκικά και της βουλγαρικά. Αποχώρησε από τον επισκοπικό θρόνο το 1967 λόγω ηλικίας και απεβίωσε στις 25 Ιουνίου του 1968.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  *Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαιδεία*, τόμος 3ος, Αθήναι 1962, σ. 701-702.
2. 1 2 3 4  Γιώργου Καφταντζή, *Η Ιστορία της Ηράκλειας νομού Σερρών*, έκδοση δήμου Ηράκλειας, 1973, σ. 98.
3. ↑  Αθανασίου Ι. Χρυσοχόου, *Η Κατοχή εν Μακεδονία. Βιβλίον Τέταρτον. Οι Βούλγαροι εν Ανατολική Μακεδονία και Θράκη*, τεύχος Α΄ (1941 - 1942), ΕΜΣ, Θεσσαλονίκη 1951, σ. 26 - 27.
4. ↑  Σπύρος Κουζινόπουλος, *Δράμα 1941. Μια παρεξηγημένη εξέγερση*, εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα 2011, σ. 345.
5. 1 2  *Μακεδονία*, 26 Ιουνίου 1968, σ. 7.
Συντεταγμένες: 52°12′0″N 21°1′1″E﻿ / ﻿52.20000°N 21.01694°E﻿ / 52.20000; 21.01694

Το **Μοκότουφ** (πολωνικά: Mokotów) είναι ντζιελνίτσα (συνοικία) στην Βαρσοβία, την πρωτεύουσα της Πολωνίας. Είναι πυκνοκατοικημένο και φιλοξενεί πολλές εταιρείες και ξένες πρεσβείες. Μόνο ένα μικρό τμήμα της συνοικίας είναι ελαφρώς βιομηχανοποιημένο (*Służewiec Przemysłowy*), ενώ η πλειοψηφία είναι γεμάτη πάρκα και χώρους πρασίνου.

Αν και η περιοχή έχει κατοικηθεί τουλάχιστον από τον πρώιμο Μεσαίωνα, το Μοκότουφ δεν ενσωματώθηκε στη Βαρσοβία μέχρι το 1916. Η προέλευση του ονόματος της περιοχής είναι ασαφής, καθώς εμφανίζεται για πρώτη φορά ως χωριό Μοκοτόβο (Mokotowo) σε έγγραφα από το έτος 1367. Υποτίθεται ότι προέρχεται από το όνομα ενός Γερμανού ιδιοκτήτη του χωριού, ο οποίος αποκαλούσε τον εαυτό του Μοκότο (Mokoto) ή Μόκοτ (Mokot), αν και δεν έχει βρεθεί ακριβής αναφορά σε ένα τέτοιο άτομο στα ιστορικά αρχεία. Το μεγαλύτερο μέρος της περιοχής αστικοποιήθηκε και ανακαινίστηκε κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1930 με το στυλ του μοντερνισμού. Η πλειοψηφία των κτιρίων επέζησε του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, καθιστώντας την μια από τις λίγες καλοδιατηρημένες προπολεμικές περιοχές της Βαρσοβίας. Η φυλακή Μοκότουφ βρίσκεται εντός της συνοικίας. Τα οικιστικά ακίνητα στο Μοκότουφ, ιδιαίτερα στις γειτονιές Παλιό Μοκότουφ και Βιγκλέντουφ (Wyględów), κατατάσσονται μεταξύ των πιο ακριβών στη Βαρσοβία.

Εικόνες
-------

* Κόκκινη Βίλα στην Οδό Σουουκοφσκιέγκο (Sułkowskiego)Κόκκινη Βίλα στην Οδό Σουουκοφσκιέγκο (Sułkowskiego)
* Παλάτι ΚρουλικάρνιαΠαλάτι Κρουλικάρνια
* Μέγαρο Σιέλτσε στην Οδό Τσιμπουλσκιέγκο (Cybulskiego)Μέγαρο Σιέλτσε στην Οδό Τσιμπουλσκιέγκο (Cybulskiego)
* Μετρό Βαρσοβίας, Σταθμός ΒιέζμπνοΜετρό Βαρσοβίας, Σταθμός Βιέζμπνο
* Παλάτι ΣτούστερΠαλάτι Στούστερ
* Σχολή Διοίκησης (Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας) στην Οδό Στουρμόβα (Szturmowa)Σχολή Διοίκησης (Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας) στην Οδό Στουρμόβα (Szturmowa)
* Κτήριο Οικονομικής Σχολής της Βαρσοβίας στην Οδό Μανταλινσκιέγκο (Madalińskiego)Κτήριο Οικονομικής Σχολής της Βαρσοβίας στην Οδό Μανταλινσκιέγκο (Madalińskiego)

Παραπομπές
----------

1. ↑  bdl.stat.gov.pl/api/v1/data/localities/by-unit/071412865058-0918130?var-id=1639616&format=jsonapi. Ανακτήθηκε στις 7  Οκτωβρίου 2022.
2. ↑  «Mieszkania w Warszawie, które dzielnice są najdroższe a które najtańsze». 13 Ιουλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 31 Μαΐου 2021.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Μοκότουφ** |

* Επίσημος ιστότοπος

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 141977646
* LCCN: n86059192
* GND: 4554000-7
* NKC: ge614077

 |

 |
Σταύρος Βενέτης (6-3-1998)

Το Δημοτικό Γυμναστήριο Αιγάλεω "Σταύρος Βενέτης"Ο **Σταύρος Βενέτης** (Αιγάλεω, 1940 - 4 Απριλίου 2009) ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής, μπασκετμπολίστας και διοικητικός παράγοντας, από τις σημαντικότερες μορφές του Αιγαλιώτικου αθλητισμού.

Ξεκίνησε την αθλητική του σταδιοδρομία σαν τερματοφύλακας, στην Ιεράπολη. Υπήρξε επίσης ένας από τους πρώτους καλαθοσφαιριστές του Αιγάλεω Α.Ο. κατά την περίοδο 1956-1966 και παράλληλα τερματοφύλακας της ποδοσφαιρικής ομάδας του συλλόγου.

Στη συνέχεια διατέλεσε παράγοντας του σωματείου για σχεδόν τέσσερις δεκαετίες, σε διάφορες θέσεις ευθύνης. 
Συγκεκριμένα, χρημάτισε μέλος του ερασιτέχνη Αιγάλεω Α.Ο. διευθυντής του Κλειστού Γυμναστηρίου Αιγάλεω,έφορος του τμήματος μπάσκετ έως και την περίοδο 2007-08, αλλά και μέλος του Συνδέσμου Βετεράνων Αιγάλεω Α.Ο. ("ΣΥ.ΒΕ.Π.Α.Π.").

Το βράδυ της 4ης Απριλίου 2009 απεβίωσε ξαφνικά, από εγκεφαλικό επεισόδιο. 
Μερικές ημέρες μετά το θάνατό του, η διοίκηση της ΚΑΕ Αιγάλεω, που τότε αγωνίζονταν στην Α1 Ανδρών, ονόμασε, προσωρινά και σαν ένδειξη τιμής στη μεγάλη προσφορά του, μια μη χρησιμοποιούμενη κερκίδα στο Κλειστό Γυμναστήριο της πόλης, ως "Εξέδρα Σταύρος Βενέτης", ενώ λίγο αργότερα, ο Δήμος Αιγάλεω μετονόμασε επίσημα το Γυμναστήριο Αιγάλεω σε "Δημοτικό Γυμναστήριο Αιγάλεω Σταύρος Βενέτης".

Πηγές - Παραπομπές
------------------

1. ↑  «*SPORT FM: "Έφυγε ο Σταύρος Βενέτης"*». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Απριλίου 2009. Ανακτήθηκε στις 25 Μαΐου 2012.
2. ↑  «"*Το γήπεδό μας"-Ιστολόγιο του Μπάσκετ Ανδρών Αιγάλεω Α.Ο*». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Μαρτίου 2012. Ανακτήθηκε στις 25 Μαΐου 2012.
Ο **Άγγελος Βλαχόπουλος** (γεννήθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 1991 στην Θεσσαλονίκη) είναι Έλληνας επαγγελματίας υδατοσφαιριστής, με σημαντικές διεθνείς επιτυχίες, που αγωνίζεται ως περιφερειακός στην ομάδα Νόβι Μπέογκραντ της Σερβίας.

Καριέρα
-------

Ο Άγγελος Βλαχόπουλος έκανε τα πρώτα του βήματα στο χώρο της υδατοσφαίρισης στις ακαδημίες του Ν.Ο. Βουλιαγμένης, με τον οποίο υπέγραψε και το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο. Στην ομάδα της Βουλιαγμένης παρέμεινε μέχρι το 2013, έχοντας καταφέρει να κατακτήσει προηγουμένως το πρωτάθλημα αλλά και το κύπελλο Ελλάδας του 2012.

Το καλοκαίρι του 2013, ο Άγγελος Βλαχόπουλος μετεγγράφη στον Ολυμπιακό Πειραιώς. Στην ομάδα του Πειραιά παρέμεινε μέχρι και το 2016, έχοντας καταφέρει να κατακτήσει μέχρι στιγμής το πρωτάθλημα αλλά και το Κύπελλο Ελλάδας του 2014. Το 2016 μεταγράφηκε στην ιταλική Ποσίλιπο και την επόμενη χρονιά στην ουγγρική Έγκερ με την οποία αγωνίστηκε για 3 συνεχόμενα χρόνια. Από το 2019 εώς και το 2020 παρέμεινε στην ιταλική ομάδα Brecia. Έπειτα με την εθνική ομάδα ανδρών πόλο Ελλάδος κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο των Ολυμπιακών Αγώνων του Τόκυο 2021. Το 2021 μεταγράφηκε στην Σέρβικη ομάδα Νόβι Μπέογκραντ.

Διεθνείς συμμετοχές
-------------------

Ο Άγγελος Βλαχόπουλος είναι διεθνής με τις μικρές εθνικές ομάδες υδατοσφαίρισης της Ελλάδος με τις οποίες έχει πραγματοποιήσει αρκετές συμμετοχές. Έχει συμμετάσχει στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα υδατοσφαίρισης εφήβων που διεξήχθη το 2009 καθώς επίσης και στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα υδατοσφαίρισης νέων ανδρών που διεξήχθη το 2011 και το 2015 ήρθε 3ος στο παγκόσμιο πρωτάθλημα. Επιπρόσθετα το 2016 βρέθηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο, ενώ αργότερα του δόθηκε η ευκαιρία μαζί με την εθνική μας ομάδας πόλο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκυο 2020, να φέρουν το ασημένιο στην Ελλάδα.

Τίτλοι
------

* 1 αργυρό μετάλλιο στος Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκυο (2020)
* 3ος στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα το 2015
* 2 Πρωταθλήματα Ελλάδος: 2012, 2014
* 3 Κύπελλα Ελλάδος: 2012, 2014, 2015

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.olympedia.org/athletes/134287.

Πηγές
-----

* Το προφίλ του Άγγελου Βλαχόπουλου στο gavros.gr
* Αποδέχθηκε την πρόταση του Ολυμπιακού ο Βλαχόπουλος
Ο Επίσκοπος Ανανίας Μάνος, ήταν Έλληνας Επίσκοπος και Μητροπολίτης της Ιεράς Μητροπόλεως Καρυστίας και Σκύρου. Ο κατά κόσμον Αντώνιος Μάνος γεννήθηκε στην Χρισσό Παρνασσίδος το 1881 ή 1882. Φοίτησε στο Δημοτικό και το Σχολαρχείο Χρισσού και στο Γιάγτζειο Γυμνάσιο Αμφίσσης. Απεφοίτησε από την Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών το 1914. Εκάρη Μοναχός και χειροτονήθηκε Διάκονος στην Ιερά Μονή Προφήτου Ηλιού Παρνασσίδος από τον Επίσκοπο Φωκίδος Αμβρόσιο και κατόπιν υπηρέτησε διαδοχικά ως Ιεροκήρυκας στις Μητροπόλεις Κορινθίας, Πολυανής και Κιλκισίου, Τρίκκης και Σερρών, στη Μητρόπολη Ύδρας διετέλεσε τοποτηρητής και στη Μητρόπολη Φωκίδος τοποτηρητής και Πρωτοσύγγελος. Υπηρέτησε επίσης ως στρατιωτικός ιερέας κατά τους Βαλκανικούς πολέμους και τον Α΄ παγκόσμιο πόλεμο  Έγραψε για τον Εθνομάρτυρα Επίσκοπο Σαλώνων Ησαΐα (1930) και διάφορα άρθρα σε εκκλησιαστικά περιοδικά και επαρχιακές εφημερίδες. 

Εξελέγη και χειροτονήθηκε Μητροπολίτης Καρυστίας και Σκύρου στις 5 Μαρτίου 1944 και κατόπιν μετατέθηκε από την Ιερά Σύνοδο στην χηρεύουσα θέση της Μητροπόλεως Τρίκκης και Σταγών στις 13 Οκτωβρίου 1945 αλλά δεν δέχτηκε την εκλογή και παρέμεινε στην Ιερά Μητρόπολη Καρυστίας και Σκύρου μέχρις ότου εκοιμήθη εν Κυρίω στις 16 Νοεμβρίου 1957. Εκεί ίδρυσε φιλόπτωχα ταμεία και φιλανθρωπικούς συλλόγους, οργάνωσε εράνους υπέρ των ανταρτοπλήκτων της Βορείου Ελλάδος, μοίραζε είδη ιματισμού σε πυροπαθή χωριά, έδειξε ενδιαφέρον για αύξηση των κατηχητικών σχολείων.
Ο Γκράχαμ Κόξον και ο Ντέιμον Άλμπαρν του grunge συγκροτήματος Blur στο Newcastle Academy τον Ιούνιο του 2009.
Η **Μπριτ ποπ** (αγγλ.: **Britpop**) είναι είδος της εναλλακτικής ροκ μουσικής. Εμφανίστηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο, προερχόμενη από την ανεξάρτητη μουσική των αρχών της δεκαετίας του 1990, έχοντας ως βάση τα συγκροτήματα που επηρεάστηκαν από την Βρετανική ποπ μουσική της δεκαετίας του 1960 και του 1970, στην οποία ήταν έντονη η χρήση κιθάρας. Η μπριτ ποπ εμφανίστηκε κυρίως ως μια αντίδραση σε άλλα ανερχόμενα κινήματα μουσικής του τέλους της δεκαετίας του 1980, και κυρίως αυτού της γκραντζ στις Ηνωμένες Πολιτείες. Στο κίνημα της Μπριτ ποπ έδωσαν ώθηση Βρετανικά συγκροτήματα όπως οι Suede και Blur, τα οποία είχαν αναφορές στην κιθαριστική Βρετανική μουσική του παρελθόντος, με στίχους αναφερόμενους σε καθαρά Βρετανικά θέματα και ανησυχίες. Σε αυτά τα συγκροτήματα σύντομα θα προστεθούν και άλλα όπως οι Oasis, Pulp, Supergrass, Sleeper και Elastica.

Η μπριτ ποπ ήταν το μουσικό είδος που έφερε την εναλλακτική ροκ της Βρετανίας στο προσκήνιο, ενώ παράλληλα έγινε και η βάση για ένα ευρύτερο Βρετανικό πολιτιστικό κίνημα, το λεγόμενο *Cool Britannia*. Αν και τα πιο δημοφιλή συγκροτήματα κατάφεραν να κάνουν παγκόσμια επιτυχία, ιδίως στις Ηνωμένες Πολιτείες, το κίνημα υποχώρησε μέχρι το πέρας της δεκαετίας.

Συγκροτήματα που επηρεάστηκαν από την μουσική της μπριτ ποπ και χαρακτηρίστηκαν ως ποστ-μπριτ ποπ, όπως οι Travis, οι Stereophonics και οι Coldplay, ήταν μερικά από τα πιο επιτυχημένα των τελών της δεκαετίας του 1990 και των αρχών της δεκαετίας του 2000.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Harris, John. *Britpop!: Cool Britannia and the Spectacular Demise of English Rock*. Da Capo Press, 2004, pp. 369-70. ISBN 0-306-81367-X

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Άρθρο του Allmusic για την Μπριτ ποπ
* Άρθρο του BBC για τα 10 χρόνια της Μπριτ Ποπ

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* GND: 4418311-2

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Τέχνη
* Πύλη:Μουσική
 |

 |
Ο **Διονύσιος Κατηλιανός** ήταν Έλληνας λόγιος του 17ου αιώνα.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1540 στη Ζάκυνθο όπου έμαθε τα πρώτα γράμματα. Ο θείος του Σωφρόνιος, ηγούμενος της μονής Στροφάδων τον έκειρε μοναχό και τον προεχείρησε διάκονο. Άγνωστο πότε μετέβη στη Βενετία και παρακολούθησε μαθήματα από τον Γαβριήλ Σεβήρο.Το 1579 εξελέγη εφημέριος στο ναό του Αγίου Γεωργίου. Παράλληλα ασκούσε και διδασκαλικό έργο. Από την αλληλογραφία του πληροφορούμαστε πως έχαιρε εκτιμήσεως για την παιδεία και τη λογιοσύνη του. Μετά το θάνατο του Μαξίμου του Μαργουνίου προχειρήστηκε επίσκοπος Κυθήρων. Ο Κεφαλληνίας Άνθιμος Αντίπας προσπάθησε να ματαιώσει την ενθρόνιση του Διονυσίου. Τελικά κατήλθε στα Κύθηρα και ανέλαβε τα καθήκοντά του.

Συγγραφικό έργο
---------------

Σώζονται επιστολές προς τον Εμμανουήλ Βλαστό, Δανιήλ Φασουλό, Παχώμιο Δοξαρά, Κωνσταντίνο Λούκαρη, Μάξιμο Μαργούνιο, Διονύσιο Αιγίνης. Του αποδίδονται και δύο επιγράμματα το ένα με αποδέκτη τον Γαβριήλ Σεβήρο. Τέλος του αποδίδονται και δύο έργα θεολογικά και συστηματικά με τίτλους, *Κατά της σχολαστικής θεολογίας* και *Κατά της απεριέργου φιλοσοφίας*

Παραπομπές
----------

1. ↑  Σωτηρία Παπαδοπούλου, «Διονύσιος Κατηλιανός», Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπάιδεια,τομ.5 (1965), στ.39
2. 1 2  Σωτηρία Παπαδοπούλου, «Διονύσιος Κατηλιανός», Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπάιδεια,τομ.5 (1965), στ.40

Πηγές
-----

* Κωνσταντίνος Σάθας (1868). *Νεοελληνική Φιλολογία: Βιογραφία των εν τοις γράμμασι διαλαμψάντων Ελλήνων, από της καταλύσεως της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας μέχρι της Ελληνικής εθνεγερσίας (1453-1821)*. Αθήνα: Τυπογραφείο των τέκνων Ανδρέου Κορομηλά. Ανακτήθηκε στις 15 Οκτωβρίου 2009.
* Σωτηρία Παπαδοπούλου, «Διονύσιος Κατηλιανός», Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπάιδεια,τομ.5 (1965), στ.39-40

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Διονύσιος Κατηλιανός στον *Πανδέκτη*, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.
Η **Σβετλάνα Αλεξάντροβνα Κουζνετσόβα** (Светла́на Алекса́ндровна Кузнецо́ва, γενν. 27 Ιουνίου 1985) είναι Ρωσίδα επαγγελματίας αντισφαιρίστρια. Μέχρι σήμερα έχει αγωνισθεί σε 4 τελικούς Grand Slam στο απλό, κερδίζοντας τους δύο, καθώς και σε 7 τελικούς στο διπλό, κερδίζοντας επίσης 2.

Γεννήθηκε στο Λένινγκραντ σε αθλητική οικογένεια: μητέρα της ήταν η Γκαλίνα Τσάρεβα, ποδηλάτισσα ταχύτητας με 6 χρυσά μετάλλια σε παγκόσμια πρωταθλήματα, και πατέρας της ο προπονητής και σύζυγος της Τσάρεβα, Αλεξάντρ Κουζνετσώφ. Σε ηλικία επτά ετών η Κουζνετσόβα εγκαταστάθηκε στην Ισπανία, προκειμένου να εκπαιδευθεί στην Ακαδημία Sanchez-Casal. Το 2001, σε ηλικία 16 ετών, πήρε για πρώτη φορά μέρος σε τουρνουά της WTA (Ενώσεως Αντισφαιρίσεως Γυναικών), το Όπεν της Μαδρίτης, και ένα έτος αργότερα κέρδισε τον πρώτο της τίτλο WTA στο Nordic Light Open, στο Ελσίνκι. Το 2002 σημειώθηκε και η πρώτη της συμμετοχή σε τουρνουά Grand Slam, το Αυστραλιανό Όπεν του 2002, ενώ ο πρώτος της τίτλος σε Grand Slam ήρθε στο Αμερικανικό Όπεν του 2004. Με αυτόν τον τίτλο η Κουζνετσόβα έγινε μόλις η τρίτη Ρωσίδα στην ιστορία που κέρδισε τίτλο Grand Slam, μετά την Αναστασία Μίσκινα και τη Μαρία Σαράποβα. Ο δεύτερος τίτλος της Κουζνετσόβα σε τέτοιο τουρνουά ήρθε αρκετά αργότερα, στο Ρολάν Γκαρός του 2009, όταν νίκησε τη συμπατριώτισσά της Ντινάρα Σάφινα χωρίς να χάσει σετ. Στους άλλους δύο τελικούς στο απλό που συμμετέσχε, το Ρολάν Γκαρός του 2006 και το Αμερικανικό Όπεν του 2007 έχασε από τη Βελγίδα Ζυστίν Ενέν. Κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας της, η Κουζνετσόβα έφθασε μέχρι το νο. 2 στην παγκόσμια κατάταξη, κρατώντας αυτή τη θέση επί 24 εβδομάδες το 2007 και το 2008. Από το 2010 ως το 2012 κατρακύλησε στο νο. 72, αλλά το 2016 ανέβηκε και πάλι στην πρώτη δεκάδα και στα τελικά της WTA εκείνο το έτος έφθασε στον ημιτελικό, που ήταν και η καλύτερη θέση της στο συγκεκριμένο τουρνουά μέχρι σήμερα.

Εκτός από το απλό, η Κουζνετσόβα σημείωσε μεγάλες επιτυχίες και στο διπλό παιχνίδι, παίζοντας αρχικώς μαζί με την Αράντσα Σάντσεθ Βικάριο. Μεταγενέστερα, έπαιζε μαζί με τις Μαρτίνα Ναβρατίλοβα, Αμελί Μορεσμό και άλλες. Την κορυφαία θέση της στην παγκόσμια κατάταξη στο διπλό, το νο. 3, την κράτησε επί οκτώ εβδομάδες το 2004.

Η Σβετλάνα Κουζνετσόβα έχει ύψος 1,74 μ. και είναι δεξιόχειρας.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Bud Collins: «The Bud Collins History of Tennis» (Αγγλικά) New Chapter Press. Νέα Υόρκη. 2010. σελ. 676. ISBN-13 978-0-942257-70-0.
2. ↑  (Αγγλικά) *Internet Movie Database*. nm1839207. Ανακτήθηκε στις 11  Ιανουαρίου 2016.
3. ↑  «Enciclopèdia de l'esport català» (Καταλανικά) Grup Enciclopèdia. 2012. 7435.

Πηγή
----

* Η Σ. Κουζνετσόβα στη WTA

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η Κουζνετσόβα Αρχειοθετήθηκε 2017-09-14 στο Wayback Machine. στον ιστότοπο της Διεθνούς Ομοσπονδίας Αντισφαίρισης

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 3691150325578410090006

 |

 |
Οι **Παγκόσμιοι Στρατιωτικοί Αγώνες** είναι αθλητικό γεγονός που απευθύνεται σε αθλητές των ενόπλων δυνάμεων, το οποίο διοργανώνεται από το Διεθνές Συμβούλιο Στρατιωτικού Αθλητισμού. Οι Αγώνες διεξάγονται από το 1995, αν και έχουν πραγματοποιηθεί πρωταθλήματα ορισμένων αθλημάτων εδώ και μερικά χρόνια. Μια χειμερινή εκδοχή των παιχνιδιών έχει δημιουργηθεί πρόσφατα, η οποία διοργανώθηκε από την ιταλική περιφέρεια της κοιλάδας Αόστα στις 20 με 25 Μαρτίου του 2010.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Guidance for Submitting a Candidature to the Organization of the 1st CISM Winter Military Games» (PDF). *CISM*. CISM Winter Military Games Bidding Book. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 25 Ιανουαρίου 2020.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Παγκόσμιοι Στρατιωτικοί Αγώνες** |

* Επίσημος ιστότοπος του CISM


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Military World Games  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Συντεταγμένες: 39°24′30″N 22°39′26″E﻿ / ﻿39.40833°N 22.65722°E﻿ / 39.40833; 22.65722

Το **Μικρό Περιβολάκι** είναι οικισμός της Θεσσαλίας στην Περιφερειακή Ενότητα Μαγνησίας.

Γενικά στοιχεία
---------------

Το Μικρό Περιβολάκι βόρεια του βουνού Χαλκοδονίου, σε υψόμετρο 200 μέτρα. Απέχει περίπου 11 χλμ. ΒΔ. από το Βελεστίνο και 35 χλμ. Δ.-ΒΔ. από τον Βόλο. Αναφέρεται ως τσιφλίκι από την περίοδο της τουρκοκρατίας με την ονομασία *Ταχταλάσι* (δηλ. Σανιδοχώρι). Οι πρώτοι κάτοικοι του χωριού ήταν Καραγκούνηδες οι οποίοι αγόρασαν ολόκληρη την κτηματική έκταση για κτηνοτροφική χρήση με κοινή νομή. Σήμερα οι κάτοικοί είναι Βλάχοι που κατοίκησαν μόνιμα μεταξύ 1870-1880.

Αναφέρεται επίσημα, μετά την Ένωση της Θεσσαλίας, το 1883 με την παλιά του ονομασία από την τουρκοκρατία ως *Τακταλισμάν* στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 να προσαρτάται στον τότε δήμο Φερών Το 1912 με το ΦΕΚ 262Α - 31/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας και το 1924 με το ΦΕΚ 63Β - 21/07/1924 μετονομάστηκε σε Μικρό Περιβολάκι. Σύμφωνα με το πρόγραμμα *Καλλικράτης* και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, αποτελεί την ομώνυμη κοινότητα που υπάγεται στην Δημοτική Ενότητα Φερών του Δήμου Ρήγα Φεραίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 343 κάτοικοι.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα*. **49**. Εκδοτικός Οργανισμός Πάπυρος. 1996. σελ. 16.
2. 1 2  «Μικρό Περιβολάκι - Δήμος Ρήγα Φεραίου». 5 Νοεμβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 7 Ιουλίου 2023.
3. ↑  «ΕΕΤΑΑ-Διοικητικές Μεταβολές των Οικισμών». *www.eetaa.gr*. Ανακτήθηκε στις 7 Ιουλίου 2023.
4. ↑  «e-nomothesia: Τράπεζα Πληροφοριών Νομοθεσίας».
5. ↑  ΦΕΚ αποτελεσμάτων ΜΟΝΙΜΟΥ πληθυσμού απογραφής 2011», σελ. 10622 (σελ. 148 του pdf)

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Οικισμοί του Δήμου Ρήγα Φεραίου |
| --- |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Κάρλας | 
* Άνω Κερασιά
* Κανάλια
* Κερασιά
* Ριζόμυλος
* Στεφανοβίκειο
 |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Κεραμιδίου | 
* Βἐνετο
* Καμάρι
* Κεραμίδι
* Μονή Μεταμορφώσεως Σωτήρος Φλαμουρίου
 |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Φερών | 
* Άγιος Γεώργιος
* Άγιος Δημήτριος
* Αερινό
* Βελεστίνο
* Ελευθεροχώρι
* Κοκκαλαίικα
* Κοκκίνα
* Μικρό Περιβολάκι
* Περίβλεπτο
* Πολυζαίικα
* Χλόη
 |
|  |
| 
* Έδρα: Βελεστίνο
* \* (Οικισμοί με μη μόνιμο πληθυσμό)
 |

 |
Campione olimpicoCampione olimpico
Ο **Σαβίνο Γκουλιελμέτι** (*Savino Guglielmetti*, 26 Νοεμβρίου 1911 – 23 Ιανουαρίου 2006) ήταν Ιταλός γυμναστής.

Σταδιοδρομία
------------

Γεννήθηκε στο Μιλάνο, όπου και ξεκίνησε να αγωνίζεται το 1920. Κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λος Αντζελες (1932), στο αγώνισμα του ίππου. Έλαβε επίσης μέρος στους Ολυμπιακούς του 1936 και του 1948. Πολέμησε στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Υπήρξε εθνικός πρωταθλητής Ιταλίας στο σύνθετο ατομικό τα έτη 1934, 1935, 1937, 1938 και 1939. Το 1998 μπήκε στο «χολ οφ φέιμ» της γυμναστικής, ενώ το 2003, μετά το θάνατο του Λέον Στούκελι, είχε απομείνει ως ο γηραιότερος Ολυμπιονίκης της γης. Πέθανε στη γενέτειρά του το 2006.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.ueg-gymnastics.com/news/detail.php?id=2202.
2. ↑  International Gymnastics Hall of Fame
3. ↑  SPORT 24[*νεκρός σύνδεσμος*]
Το **μπαρμπούνι** (***Mullus surmuletus***, παλαιότερα *Τρίγλη η μυστακοφόρος* (*Trigla barbatus*)) είναι είδος ακανθοπτέρυγου ψαριού του γένους Μύλλος (*Mullus*), της οικογενείας των Μυλλιδών (Mullidae). Το μήκος του μπαρμπουνιού φθάνει τα 35 εκατοστά. Έχει χρώμα ερυθρωπό, βαθύτερο στη ράχη και ασημέρυθρο στην κοιλιά, καλύπτεται δε από πολλά μικρά λέπια ωοειδούς σχήματος. Τα στηθαία πτερύγια φέρουν τρεις άκανθες το καθένα, με τις οποίες το μπαρμπούνι ανασκάπτει την άμμο του βυθού για την αναζήτηση τροφής.

Το κεφάλι έχει κυβικό σχήμα και φέρει μεγάλο στόμα με μικρά πολυπληθή δόντια και στις δύο σιαγόνες, ενώ το ρύγχος είναι επιμηκυμένο και στο άκρο φέρει τριχοειδείς άκανθες (οι οποίες λαϊκά αποκαλούνται *μουστάκια*, απ' όπου και το όνομά του). Το σώμα είναι επίμηκες και καταλήγει σε τέσσερις επιμήκεις άκανθες. 

Το μπαρμπούνι ζει σε πολλές θάλασσες των ευκράτων περιοχών του πλανήτη (και στις ελληνικές), κυρίως μέσα σε συμπλέγματα φυκών (φυκιάδες), σε αμμώδεις-ιλυώδεις βυθούς και σε βυθούς με πλάκες και χαμηλές έως μετρίου μεγέθους πέτρες, όπου και αναζητά την τροφή του, την οποία αποτελούν διάφορα μικρά μαλάκια. Είναι περιζήτητο αλίευμα, για την τρυφερή και νόστιμη σάρκα του. Αλιεύεται από βάρκα με καθετή, ενώ από την ακτή αλιεύεται κυρίως με την τεχνική του casting. 

Παραλλαγή του μπαρμπουνιού είναι η *κουτσομούρα* (Mullus barbatus), η οποία διαφέρει από το μπαρμπούνι στο χρώμα (είναι πιο ανοιχτόχρωμη), στο σχήμα του ρύγχους (στο άκρο του είναι περισσότερο κοφτό, απ' όπου και το όνομά της) και στο ότι δεν φέρει εμφανές μουστάκι.

Ιστορία - Μυθολογία
-------------------

Αναφέρεται ως τρίγλη ή τρύγλη στην αρχαία ελληνική γραμματεία. Θεωρούνταν βρόμικο ψάρι, που κατά τον Αιλιανό έτρωγε ακόμα και νεκρούς ανθρώπους. Απαγορευόταν η βρώση τρίγλης στα ιερά της Ελευσίνας και της Ήρας στο Άργος, ενώ συνδεόταν μυθολογικά με την Εκάτη και την Άρτεμη. Επίσης, απαγορευόταν η κατανάλωσή της (όπως και άλλων ειδών ψαριών) κατά τους Πυθαγόρειους.

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Παλαιότερα αναφερόταν να ανήκει στην οικογένεια των τριγλιδών (Triglidae).
2. ↑  Αιλιανός, *Περί ζώων ιδιότητος*, Βιβλ. 2, κεφ. μα' (41), "Περί τριγλών". Έκδοση Ελληνική-Λατινική, Βασιλεία, 1750, σελ. 311.
3. ↑  Zindel Christian, *Η Θάλασσα στο πιάτο των αρχαίων - Τα ιχθυοπινάκια της Συλλογής Florence Gottet*. Από τον κατάλογο έκθεσης στην Ζυρίχη, 2008. σελ. 5.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Μπαρμπούνι** |

* Π. Δρανδάκη, *Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια*, τ. ΚΓ΄.
* Fishbase[*νεκρός σύνδεσμος*]
Ο **Ιβάν Βασιλιεβίτς Κλιουν (Κλιουνκόφ)** (Ρωσικά: Иван Васильевич Клюн, 1873–1943) γεννήθηκε στο Μπολσίγιε Γκόρκι, της επαρχίας Βλαντιμίρ, ενώ από το 1881 ως το 1892 έζησε μαζί με την οικογένειά του στην Ουκρανία.

Βιογραφία
---------

### Τα πρώτα χρόνια

Τα χρόνια 1892-1893 εργάστηκε ως λογιστής σε εργοστάσιο ζάχαρης στην επαρχία Βορόνεζ. Την περίοδο 1892-1896 έζησε στην Πολωνία, όπου και παρακολούθησε μαθήματα στη Σχολή για την Προώθηση των Τεχνών της Βαρσοβίας (1896). Το 1898, εγκαταστάθηκε στη Μόσχα, όπου εργάστηκε ως λογιστής και από το 1900 μαθήτευσε σε διάφορα εργαστήρια, ανάμεσα στα οποία και αυτό του Φιόντορ Ρέρμπεργκ (1903-1906), όπου συνάντησε τον Μαλέβιτς. Συμμετείχε σε διάφορες εκθέσεις στη Μόσχα, στην Πετρούπολη, στο Αριόλ και στο Κουρσκ.

### Η δημιουργία

Την περίοδο 1914-16 δημιούργησε σειρές ανάγλυφων και γλυπτών στο χώρο. Το 1915 υποστήριξε τον σουπρεματισμό του Μαλέβιτς και τα χρόνια 1915-16 συμμετείχε σε όλες τις μεγάλες εκθέσεις της πρωτοπορίας όπως Τραμ V, 0,10, Το Μαγαζί και στην έκθεση της ομάδας Βαλές Καρό. Το 1918 ορίστηκε διευθυντής του Κεντρικού Γραφείου Εκθέσεων του Τμήματος Εικαστικών Τεχνών του Λαϊκού Κομισαριάτου Διαφώτισης (ΙΖΟ ΝΑΡΚΟΜΠΡΟΣ). Τα χρόνια 1918-21 ήταν Καθηγητής Ζωγραφικής στα Ελεύθερα Κρατικά Καλλιτεχνικά Εργαστήρια (ΣΒΟΜΑΣ), στα Ανώτερα Κρατικά Καλλιτεχνικά και Τεχνικά Εργαστήρια (ΒΧΟΥΤΕΜΑΣ) και κατά την περίοδο 1920-21 ήταν μέλος του Ινστιτούτου Καλλιτεχνικής Παιδείας (ΙΝΧΟΥΚ). Στις δεκαετίες 1920-1930 δημιούργησε μια σειρά νεκρών φύσεων με γεωμετρικές φόρμες και χρωματικούς συνδυασμούς. Το 1922, παρουσίασε έργα του στην Πρώτη Έκθεση Ρωσικής Τέχνης στην Γκαλερί βαν Ντίμεν στο Βερολίνο. Κατά το διάστημα 1923-30 σχεδίασε μια σειρά φουτουριστικών εκδόσεων και το 1925 στράφηκε στον Πουρισμό. Το 1936, ζωγράφισε μία μνημειακή σύνθεση για τον προθάλαμο του Πανρωσικού Ερευνητικού Ινστιτούτου Αλιείας και Ωκεανογραφίας με τίτλο Η Ζωή στη Θάλασσα. 

Πέθανε στις 13 Δεκεμβρίου του 1943.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. data.bnf.fr/ark:/12148/cb15074564w. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
2. ↑  (Αγγλικά) *SNAC*. w6pk2k4g. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
3. ↑  «Encyclopædia Britannica» (Αγγλικά) biography/Ivan-Vasilyevich-Klyun. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
4. ↑  (Αγγλικά) *Union List of Artist Names*. 11  Μαΐου 2018. 500001016. Ανακτήθηκε στις 25  Οκτωβρίου 2018.
5. ↑  14384. Ανακτήθηκε στις 4  Δεκεμβρίου 2019.
6. ↑  «Kazimir Malevich enkele dagen voor zijn dood». Ανακτήθηκε στις 7  Σεπτεμβρίου 2021.
7. ↑  *Τσεχική Εθνική Βάση Δεδομένων Καθιερωμένων Όρων*. pna2018993126. Ανακτήθηκε στις 18  Δεκεμβρίου 2022.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 39667219
* **Europeana**: agent/base/4927
* LCCN: n87113968
* ISNI: 0000 0001 1625 4660
* GND: 12225046X
* SELIBR: 211879
* SUDOC: 110462580
* BNF: cb15074564w (data)
* ULAN: 500001016
* NKC: pna2018993126
* RKD: 44859

 |

 |
Ο **Κωνσταντίνος Δουρούτης** (14 Νοεμβρίου 1809 - 24 Σεπτεμβρίου 1880) ήταν Έλληνας βιομήχανος και ιδρυτής της μεταξουργίας στην Ελλάδα. Το μέρος που είχε παλαιότερα την βιομηχανία του, ονομάζεται σήμερα Μεταξουργείο.

Η ζωή του
---------

Ο Κωνσταντίνος Δουρούτης γεννήθηκε στις Καλαρρύτες της Ηπείρου στις 14 Νοεμβρίου 1809. Εκπαιδεύτηκε πρώτα στο σχολείο των ομογενών στην Τεργέστη, και μετά στην Ανκόνα. Το 1828 πήγε στην Κέρκυρα όπου και άρχισε να ασχολείται με το εμπόριο. Στην Ελλάδα επανήρθε το 1825 και με την βοήθεια της οικογένειας των Μαυρομιχαλαίων ανέπτυξε το εμπόριο στη Μάνη. Το 1837 επανέφερε την βιομηχανία του μεταξοσκώληκα στην Ελλάδα. Υπήρξε πολλά έτη μέλος του συμβουλίου της Εθνικής Τράπεζας, μέλος της Βιομηχανικής Επιτροπής και επανειλημμένα έγινε δημοτικός σύμβουλος στην Αθήνα. Το Μεταξουργείο που ίδρυσε στην Αθήνα θεωρήθηκε *«δείγμα άλματος της βιομηχανικής προόδου»*. Η Ελληνική κυβέρνηση τον τίμησε το 1856 με το χρυσό παράσημο του Σωτήρα, ενώ το 1862 έλαβε τιμητικό παράσημο από τον βασιλιά της Ιταλίας για όσα πρόσφερε στην εγκατάσταση της πρώτης Ιταλικής Πρεσβείας στην Αθήνα.

Πέθανε στις 24 Σεπτεμβρίου 1880.

Πηγές
-----

* Ιωάννης Αρσένης, Μιχαήλ Ραφαήλοβιτς, επιμ. (1881). *Ποικίλη Στοά: Εθνική εικονογραφημένη επετηρίς, Έτος 1/16, 1881-1914*. Αθήνα: Εστία. Ανακτήθηκε στις 22 Μαρτίου 2010.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Βρετός, Μαρίνος Π. (1866). *Εθνικόν Ημερολόγιον*. Παρίσι: Μαρίνος Π. Βρετός. σελ. 347. ΔΟΥΡΟΥΤΗΣ (Κωνσταντίνος). Έγεννήθη εις Καλαρρύτας τής Ηπείρου τήν 14 Νοεμβρίου 1809 .
Το **Autocar** είναι ένα εβδομαδιαίο περιοδικό για την αυτοκίνηση, το οποίο ξεκίνησε να εκδίδεται στη Βρετανία από το 1895. Είναι το παλαιότερο περιοδικό για αυτοκίνητα που υπάρχει ακόμα. Στην Ελλάδα κυκλοφορούσε ως δώρο με εφημερίδες του Σαββατοκύριακου (Ελευθεροτυπία, Ελεύθερος Τύπος).

Ιστορία
-------

Το Autocar πρωτοεκδόθηκε ως περιοδικό εβδομαδιαίας κυκλοφορίας, με αρχικό τίτλο "The Autocar". Το πρώτο τεύχος του κυκλοφόρησε στις 2 Νοεμβρίου 1895, όταν, όπως εκτιμάται, υπήρχαν 6 ή 7 αυτοκίνητα σε όλο το Ηνωμένο Βασίλειο. Η κυκλοφορία του συνεχίζεται μέχρι σήμερα με την ίδια εβδομαδιαία συχνότητα, με μόνη διακοπή της κυκλοφορίας στη δεκαετία του 1970 λόγω απεργιών. Το 1988 το Autocar απορρόφησε το ανταγωνιστικό του μέχρι τότε περιοδικό *The Motor*, και για σύντομο χρονικό διάστημα μετονομάστηκε σε *Autocar & Motor*, πριν τελικώς παγιωθεί σε *Autocar*, ονομασία που διατηρεί μέχρι σήμερα. Αξιοσημείωτα είναι τα Χριστουγεννιάτικα τεύχη του περιοδικού, στα οποία παρουσιάζονται εξωτικά ή φανταστικά οχήματα, όπως για παράδειγμα το έλκηθρο του Αγίου Βασίλη.

Ελλάδα
------

Στην Ελλάδα, το Autocar κυκλοφόρησε ως ανεξάρτητο εβδομαδιαίο περιοδικό στα ελληνικά το Μάρτιο του 2000. Τον Ιανουάριο του 2004 συμπληρώθηκε από τη μηνιαία έκδοση *Super Autocar*, ενώ από τον Απρίλιο του 2008 κυκλοφορούσε κάθε Σάββατο μαζί με την εφημερίδα Ελευθεροτυπία και στη συνέχεια με την εφημερίδα Ελεύθερος Τύπος.

Πρόσφατη πορεία
---------------

Μέσα στην τελευταία δεκαετία το περιοδικό έχει αδειοδοτήσει την τοπική έκδοσή του σε 19 χώρες, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας. Από το Σάββατο 6/4/2019 και κάθε 1ο Σάββατο του μήνα θα κυκλοφορεί με την Εφημερίδα των Συντακτών Σαββατοκύριακο

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «The ISSN portal» (Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Simplified Chinese, Αραβικά) ISSN International Centre. Παρίσι. 1355-8293.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος Βρετανικός ιστότοπος του *Autocar*
* Επίσημος Ελληνικός ιστότοπος του *Autocar*
Για άλλες πόλεις με το ίδιο όνομα, δείτε: Λαοδίκεια.  
Η **Λαοδίκεια η Πάραλος** ήταν αρχαία πόλη, η σημερινή **Ελ Λατακίγιε** ή Λαττάκια της Συρίας. Κτίσθηκε πάνω στη φοινικική πόλη Ραμιθά από τον Σέλευκο Α΄, που της έδωσε το όνομα της μητέρας του. Η θέση της ήταν στην ακτή της Συρίας, σε ένα ακρωτήριο, στη βάση του οποίου υψώνονταν δύο μικροί λόφοι, που δενξεπερνούσαν σε ύψος τα 70μ. απέναντι από την Κύπρο και διέθετε αξιόλογο λιμάνι. Είχε σχήμα τραπεζίου διαστάσεων 3.000 Χ 1.300 μ. και περιβαλλόταν από ένα ισχυρό τείχος. Στο νότιο από τους δύο λόφους είναι πολύ πιθανό να βρισκόταν η ακρόπολη που συμπλήρωνε την οχύρωση της πόλης. Το σχέδιό της ήταν ορθογωνικό και οι δρόμοι της ακολουθούσαν τα σημεία του ορίζοντος. Ένας κεντρικός μεγάλου μήκους, δρόμος διέσχιζε την πόλη από Βορρά προς Νότο ενώ πολλοί άλλοι δρόμοι παράλληλοι και κάθετοι έτεμναν από Ανατολικά προς Δυτικά, δημιουργώντας ορθογωνικά οικοδομικά τετράγωνα διαστάσεων 112 Χ 58 μ. Ο Μάρκος Αντώνιος την ανακήρυξε «ελεύθερη πόλη», ο Π. Νίγηρας την κατέστρεψε και αργότερα ο Σεπτίμιος Σεβήρος την ανοικοδόμησε.

Στους χριστιανικούς χρόνους η Λαοδίκεια η Πάραλος ήταν έδρα επισκοπής και επίνειο της Αντιόχειας, πρωτεύουσα της επαρχίας Θεοδωριάςς. Ο ελληνιστής Χριστιανός διανοούμενος Απολλινάριος Λαοδικείας διετέλεσε επίσκοπος της πόλης κατά τη διάρκεια των ετών 361-390μ.Χ. και επηρέασε σημαντικά τη χριστολογική σκέψη , καταπολεμώντας παράλληλα τον αρειανισμό. Το 1102 μ.Χ. κυριεύθηκε από τον Ταγκρέδο, την κατέστρεψε σεισμός το 1170 και επιδρομή των Αράβων το 1188. Χτίστηκε και πάλι, αλλά νέος σεισμός, το έτος 1287, την κατέστρεψε εκ νέου.

Κατά την αρχαιότητα, η Λαοδίκεια η Πάραλος διέθετε και εκτεταμένους αμπελώνες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ιωάννης Τραυλός, «Πόλεις των Σελευκιδών», Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Εκδοτική Αθηνών, τομ.Ε΄, (1974), σελ. 473
Η **Uniqlo Co. Ltd.** (Kyūjitai: 株式会社ユニクロ) είναι μια ιαπωνική εταιρεία που σχεδιάζει, κατασκευάζει και πουλά casual ρούχα. Αρχικά ιδρύθηκε στην Ιαπωνία, η εταιρεία επεκτάθηκε πέρα ​​από την Ιαπωνία τον 21ο αιώνα και γρήγορα έγινε μια μεγάλη μάρκα ρούχων, συγκρίσιμη με εταιρείες όπως η H&M. Η Uniqlo είχε περισσότερα από 2.400 καταστήματα σε όλο τον κόσμο το 2023.

Ιστορία
-------

Η Uniqlo ιδρύθηκε το 1949 στο Ube (γιαμαγκούτσι) ως μέρος του ομίλου εταιρειών Fast Retailing, τότε με την επωνυμία «Ogori Shori».

Το 1984, άνοιξε ένα κατάστημα unisex casual ρούχων στη Χιροσίμα με το όνομα «Unique Clothing Warehouse», που αργότερα συντομεύτηκε σε «Uniqlo».

Η Uniqlo άνοιξε το πρώτο της κατάστημα εκτός Ιαπωνίας στο Λονδίνο το 2001 και το πρώτο της κατάστημα στη Σαγκάη το 2002. Το πρώτο Uniqlo στις ΗΠΑ άνοιξε στη Νέα Υόρκη το 2005.

Η Uniqlo απασχολεί σήμερα περισσότερα από 30.000 άτομα και δραστηριοποιείται σε περισσότερες από 25 χώρες. Υπάρχουν πάνω από 800 καταστήματα Uniqlo στην Ιαπωνία (πάνω από 100 μόνο στο Τόκιο) και πάνω από 70 καταστήματα στην Ευρώπη, τα περισσότερα από αυτά στη Γαλλία και στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Λογότυπα
--------

* πρώην λογότυπο Uniqlo (1998-2009)πρώην λογότυπο Uniqlo (1998-2009)
* Το λογότυπο Uniqlo στο αλφάβητοΤο λογότυπο Uniqlo στο αλφάβητο
* Λογότυπο Uniqlo στα ΙαπωνικάΛογότυπο Uniqlo στα Ιαπωνικά

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Group Outlets». fastretailing.com. Ανακτήθηκε στις 19 Οκτωβρίου 2023.
2. ↑  «1949-2003 | FAST RETAILING CO. LTD». fastretailing.com. Ανακτήθηκε στις 23 Οκτωβρίου 2023.
3. ↑  «Annual Report 2005» (PDF). fastretailing.com. Ανακτήθηκε στις 31 Αυγούστου 2005.
4. ↑  «Uniqlo Business». fastretailing.com. Ανακτήθηκε στις 2 Νοεμβρίου 2023.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα
Ο **Γιώργος Γ. Παπανδρέου** (Ελβετία, 1928 – 6 Αυγούστου 2020) ήταν Έλληνας πολιτικός. 

Ήταν ετεροθαλής αδελφός του Ανδρέα Παπανδρέου, γιος του Γεωργίου Παπανδρέου και της ηθοποιού Κυβέλης. Σε αυτοβιογραφία του, ο ίδιος αναφέρει ότι σε μικρή ηλικία προσβλήθηκε από εγκεφαλίτιδα. Σπούδασε φωτογραφία στο Παρίσι. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη Γαλλική πρωτεύουσα, το 1951, ο νεαρός Παπανδρέου αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει, πυροβοληθείς στο στήθος έξω από το Ναό της Παναγίας των Παρισίων. Οι λόγοι της πράξης του αποδόθηκαν σε αισθηματικά αίτια. Το 1997 νυμφεύτηκε την ηθοποιό Μαρία Σόκαλη με το ζευγάρι να χωρίζει, λίγα χρόνια μετά. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του βρισκόταν σε γηροκομείο, καθώς αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα με την υγεία του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ιάσων Τριανταφυλλίδης: «Αδελφέ μου...» Ανακτήθηκε στις 20/10/2021
2. ↑  «Πέθανε ο Γεώργιος Παπανδρέου, αδελφός του Ανδρέα» Ανακτήθηκε στις 27/9/2021
3. ↑  Μπορδόκας, Κωνσταντίνος (21 Νοεμβρίου 2022). «Tο οικογενειακό «δέντρο» των Ελλήνων καλλιτεχνών». *eleftherostypos.gr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Οκτωβρίου 2023. Ανακτήθηκε στις 3 Οκτωβρίου 2023.
4. ↑  "Η απόπειρα αυτοκτονίας του γιου του Γεώργιου Παπανδρέου" Ανακτήθηκε στις 20/10/2021
Η **Σελεύκεια** ήταν ελληνική πόλη στην Ιτουραία της Κοίλης Συρίας. Βρισκόταν κοντά στη λίμνη Σαμαχωνίτιδα (η σημ. Μερόμ ή Huleh του Ισραήλ) και λίγο πιο νότια από την Αντιόχεια του Λιβάνου. 

Η Σελεύκεια αυτή αναφέρεται πολλές φορές από τον Φλάβιο Ιώσηπο (*Περί του Ιουδαϊκού πολέμου*, IV.1 και *Ιωσήπου βίος* κεφ.37), ως κώμη. Απαντά στο Ταλμούδ με τους τύπους Selik, Selika, και Selikos και στην αραμαϊκή Βίβλο ως Salwaḳia ή Salwaḳya. 

Η πόλη κτίστηκε από τον Αντίοχο Γ΄ μετά την κατατρόπωση των πτολεμαϊκών στρατευμάτων στο όρος Πάνειον (198 π.Χ.). Σκοπός της νεοϊδρυθείσας Σελεύκειας ήταν η φύλαξη των νέων περιοχών που περιήλθαν στην σελευκιδική κατοχή. Αρχικά ήταν φαίνεται σελευκιδικό οχυρό που με την πάροδο του χρόνου μετεξελίχθηκε σε κανονική ελληνιστική πόλη. Από υπόθεση του ερευνητή Grätz -βασισμένη σε σχόλιο του χρονικού Megillat Taanit- τα υπολείμματα των ηττημένων Φαρισαίων κατέφυγαν στη Σελεύκεια προκειμένου να γλιτώσουν την καταδίωξη του Ιουδαίου βασιλιά Αλεξάνδρου Ιανναίου (103 -76 π.Χ.). Τελικά η σελευκιδική πόλη έπεσε στα χέρια του τελευταίου (83/2 π.Χ.), ο οποίος και την κατέστρεψε. Έκτοτε εξέπεσε σε χωριό. Κατά την επανάσταση των Εβραίων εναντίον των Ρωμαίων το 66 μ.Χ. η Σελεύκεια πρωτοστάτησε, μαζί με την γειτονική πόλη Γάμαλα, και τη Σογάνη. 

Την θέση της αρχαίας Σελεύκειας κατέχει η σημερινή πόλη Siluqiye στα σύνορα Ισραήλ-Συρίας.

Πηγές
-----

* *The armies of the Hasmonaeans and Herod: from Hellenistic to Roman frameworks* από τον Israel Shatzman.
* *Religion, ethnicity and identity in ancient Galilee: a region in transition* των Jürgen Zangenberg, Harold W. Attridg και Dale B. Martin.
* Johann Gustav Droysen, *Ιστορία των Επιγόνων του Μεγάλου Αλεξάνδρου*, εκδ. ελεύθερη σκέψις.
Η **ΦΚ Πέλιστερ** (σλαβομακεδονικά: ФК Пелистер‎) είναι μια ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Μπίτολα (Μοναστήρι) της Βόρειας Μακεδονίας. Αγωνίζεται στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου της Βόρειας Μακεδονίας. Έδρα της είναι το στάδιο Τούμπα Καφέ (Стадион Тумбе Кафе) στο Μοναστήρι.

Ιστορία
-------

Η ΦΚ Πέλιστερ ιδρύθηκε το 1945, μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, από το τότε καθεστώς της χώρας. Προηγουμένως, στο Μοναστήρι το 1924 είχε ιδρυθεί σύλλογος με την ονομασία Ομλαντίνα που στη συνέχεια μετονομάστηκε σε Πέλιστερ και αργότερα σε ΣΚ Μπίτολα. Ο σύλλογος αυτός από την ίδρυση μέχρι το 1927 αγωνιζόταν στο πρωτάθλημα της Ποδοσφαιρικής υποομοσπονδίας Βελιγραδίου και από το 1928 έως το 1941 στο πρωτάθλημα της Ποδοσφαιρικής υποομοσπονδίας Σκοπίων, της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας.

Η Πορεία της Πέλιστερ
---------------------

Αρχικά η ΦΚ Πέλιστερ συμμετείχε στις μικρές κατηγορίες της Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας και ήταν πρωταθλήτρια του Περιφερειακού Πρωταθλήματος ΠΓΔΜ επτά φορές. Τέσσερις φορές κατέκτησε το Περιφερειακό Κύπελλο ΠΓΔΜ. Κέρδισε την άνοδο της, από το Περιφερεικό Πρωτάθλημα στη Δεύτερη Κατηγορία Γιουγκοσλαβίας, για πρώτη φορά το 1974. Πριν τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, η ΦΚ Πέλιστερ αγωνίστηκε στην τελευταία σεζόν του πρωταθλήματος της Πρώτης Κατηγορίας Γιουγκοσλαβίας τερματίζοντας στη 15η θέση.

Μετά την ανεξαρτησία της χώρας και τη συμμετοχή της ομάδας στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Βόρειας Μακεδονίας, η ΦΚ Πέλιστερ είχε πρόωρη επιτυχία με συνεχές πλασάρισμα στις πρώτες 5 ομάδες. Επιπρόσθετα, αγωνίστηκε στον τελικό του κυπέλλου τις πρώτες δύο σεζόν. Η ομάδα έχει αντιπαλότητα με την ΦΚ Βαρντάρ, με το μεταξύ των δύο ομάδων παιχνίδι να είναι το "αιώνιο ντέρμπι" της Βόρειας Μακεδονίας, αλλά και με την ΦΚ Πόμπεντα.

Το 2000 έγινε η πρώτη ομάδα από την ανεξάρτητη Βόρεια Μακεδονία που έφτασε στην τρίτη φάση ευρωπαϊκής διοργάνωσης. Έφτασε στο τρίτο γύρο του Κυπέλλου Ιντερτότο ΟΥΕΦΑ 2000, όπου αποκλείστηκαν από μία από τις νικήτριες ομάδες, τη Θέλτα Βίγο.

Διακρίσεις
----------

 **Περιφερειακό Πρωτάθλημα Βόρειας Μακεδονίας:**

* **Νικήτρια (7):** 1949–50, 1950–51, 1956–57, 1959–60, 1960–61, 1974–75, 1981–82

 **Δεύτερη κατηγορία Βόρειας Μακεδονίας (ποδόσφαιρο ανδρών):**

* **Νικήτρια (2):** 2005–06, 2011–12

 **Περιφερειακό Κύπελλο Βόρειας Μακεδονίας:**

* **Νικήτρια (4):** 1959, 1962, 1985, 1991

 **Κύπελλο Βόρειας Μακεδονίας (ποδόσφαιρο ανδρών):**

* **Νικήτρια (2):**2000–01, 2016–17
* Φιναλίστ (2): 1992–93, 1993–94

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα Αρχειοθετήθηκε 2013-08-21 στο Wayback Machine. (Σλαβομακεδονικά)
* Σελίδα στο facebook (Σλαβομακεδονικά)
* Προφίλ ομάδας στο MacedonianFootball (Αγγλικά)
* Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Βόρειας Μακεδονίας (Σλαβομακεδονικά)

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Βόρεια Μακεδονία | Πύλη Βόρεια Μακεδονία |
Το **γλυκό του κουταλιού** είναι παραδοσιακό γλυκό το οποίο παρασκευάζεται συνήθως από φρούτα βρασμένα σε ζάχαρη. Η διαφορά του με τη μαρμελάδα είναι ότι περιέχει κομμάτια φρούτου σε πηχτό σιρόπι, ενώ επίσης η κομπόστα περιλαμβάνει κομμάτια φρούτου, όμως σε αραιό σιρόπι. Τα γλυκά του κουταλιού συνήθως σερβίρονται ως ένδειξη φιλοξενίας στην Ελλάδα σε μικρές ποσότητες, εξ' ου και του κουταλιού, και βρίσκονται και στις άλλες χώρες των Βαλκανίων και την Τουρκία.

Παρασκευή
---------

Η παρασκευή του γλυκού του κουταλιού ξεκινάει με την επιλογή του φρέσκου φρούτου. Συνήθως ένα γλυκό του κουταλιού περιέχει ίση ποσότητα φρούτου, από το οποίο φτιάχνεται, ζάχαρης και την μισή ποσότητα του νερού. Κάποια φρούτα που είναι μαλακά, όπως τα βερίκοκα και το τοματάκι, περνούν πρώτα από ασβεστόνερο για δύο ώρες, ώστε να σκληρύνουν και να μη διαλυθούν κατά τη διάρκεια του βρασμού. Αυτά τα φρούτα καθαρίζονται και στραγγίζονται ώστε να είναι στεγνά. Στη συνέχεια τα φρούτα ή λαχανικά, ολόκληρα ή σε κομμάτια, εντός κατσαρόλας με ζάχαρη, σε αναλογία περίπου 1 κιλό ζάχαρης για κάθε κιλό φρούτου, για 24 ώρες. Μετά τα υλικά βράζουν και αφήνονται μέσα στο σιρόπι για 12 ώρες. Έπειτα αφαιρούνται και το σιρόπι βράζει ξανά ώστε να δέσει. Όταν είναι έτοιμο προστίθεται παραδοσιακά λεμόνι ώστε να μη ζαχαρώσει. Μόλις είναι έτοιμο το σιρόπι, τα φρούτα τοποθετούνται σε αποστειρωμένα βάζα με βιδωτό μεταλλικό καπάκι.

Για κύριο συστατικό του γλυκού του κουταλιού μπορούν να χρησιμοποιηθούν όχι μόνο φρούτα όπως το βύσσινο, το κυδώνι, το περγαμόντο και το σύκο, αλλά και λαχανικά, όπως η τομάτα, το μελιτζανάκι, το καρότο και το κολοκύθι, και άνθη, όπως το τριαντάφυλλο και η κιτρομηλιά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Γλυκά του κουταλιού: Τελικά είναι αθώα;». *Ελεύθερος Τύπος*. 13 Απριλίου 2022. Ανακτήθηκε στις 28 Μαΐου 2023.
2. 1 2  «Τα ακαταμάχητα γλυκά του κουταλιού». *athinoramaUmami.gr*. Ανακτήθηκε στις 1 Σεπτεμβρίου 2020.
3. ↑  «10 γλυκά του κουταλιού παραδοσιακά και αλλιώτικα: μανιτάρια, φασόλια γίγαντες, παμπιλόνι και ροδοζάχαρη». *www.olivemagazine.gr* (στα Αγγλικά). 28 Μαρτίου 2023. Ανακτήθηκε στις 28 Μαΐου 2023.
4. ↑  «Παραδοσιακά γλυκά του κουταλιού και μαρμελάδες» (PDF). *Υπουργείο Γεωργίας, Φυσικών Πόρων και Περιβάλλοντος Κύπρου*. 2009. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 9 Νοεμβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 1 Σεπτεμβρίου 2020.
Το **GAZ-14 Chaika** ήταν ένα αυτοκίνητο που κατασκευάστηκε από το Gorkovsky Avtomobilny Zavod (GAZ, Gorky Automobile Plant) από το 1977 έως το 1988 ως γενιά της μάρκας Chaika.

Ιστορία
-------

Το παλιό GAZ-13 σε στιλ της δεκαετίας του 1950 διαδέχθηκε το πιο μοντέρνο *GAZ-14 Chaika* που παρουσιάστηκε το 1977 (αν και η παραγωγή και των δύο εκδόσεων ήταν παράλληλα για αρκετά χρόνια). Αν και οπτικά μοντέρνο και εξοπλισμένο με τα πιο σύγχρονα ηλεκτρονικά χαρακτηριστικά πολυτέλειας, το GAZ-14 στην πραγματικότητα κατασκευάστηκε γύρω από το σύστημα μετάδοσης κίνησης και το πλαίσιο του παλαιότερου μοντέλου. Ο κινητήρας GAZ-14 ήταν ένας εκσυγχρονισμένος 5,539 κυβικών ιντσών εξοπλισμένο με διπλά καρμπυρατέρ τεσσάρων βαρελιών και πέτυχε 220 PS (162 kW) SAE μεικτά. Επταθέσιο, με ειδική ηχομόνωση, ήταν μακρύ 611 centimetres (241 in) ενώ συνολικά και ζύγιζε 2,600 κιλά. Ένα τετράθυρο κάμπριο, το GAZ-14-05, εμφανίστηκε το 1982.

Το GAZ-14 Chaika παρέμεινε στην παραγωγή από τις 14 Οκτωβρίου 1977 έως το 1988, όταν η μάρκα λιμουζίνας Chaika διακόπηκε.

Περίπου εκατό GAZ-14 κατασκευάζονταν κάθε χρόνο, με τη συνολική παραγωγή (συμπεριλαμβανομένων των μονάδων που συναρμολογήθηκαν το 1989 από ανταλλακτικά) να φτάνει τις 1.114. Με εντολή του Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, τα σχέδια και τα εργαλεία καταστράφηκαν ως μέρος της εκστρατείας του για τα «προνόμια μάχης» υπό *την περεστρόικα*.

Μοντέλα
-------

* GAZ-14: Πρωτότυπη έκδοση παραγωγής.
* GAZ-14-01 σε GAZ-14-04: Τροποποιήσεις για διάφορες σοβιετικές υπηρεσίες, όπως η KGB, το Υπουργείο Άμυνας, η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΣΕ και οι αρχές επιβολής του νόμου.
* GAZ-14-05: Τετράπορτο κάμπριο για στρατιωτικές παρελάσεις.
* GAZ-14-06:
* GAZ-14-07 (αργότερα GAZ-4106): Πρωτότυπο εκσυγχρονισμένη έκδοση του Chaika. Είχε ένα νέο 250 hp 5,5 λίτρων *ZMZ-504.10* V8 με ψεκασμό καυσίμου, αναβαθμισμένο αυτόματο κιβώτιο ταχυτήτων και δισκόφρενα στους τέσσερις τροχούς. Εξωτερικά η μόνη διαφορά ήταν μια νέα μάσκα (παρόμοια με το GAZ-3102) και οι τετράγωνοι προβολείς. Δεν παράγεται λόγω διακοπής του GAZ-14.

* GAZ-14 "Chaika"GAZ-14 "Chaika"
* Rear viewΠίσω όψη
* InteriorΕσωτερικό
* GAZ-14-05 "Chaika"GAZ-14-05 "Chaika"

βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  *ГАЗ-14 «Чайка». Руководство по ремонту.* Avtoexport. Moscow around 1988.
2. 1 2  Thompson, Andy (2008), *Cars of the Soviet Union: The Definite History*, Sparkford, Yeovil, Somerset: Haynes, σελ. 211, ISBN 978-1-84425-483-5
3. 1 2  Thompson, pp. 211-212
4. 1 2 3  Thompson, p. 305