recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η **1η Ταξιαρχία Kαταδρομών - Αλεξιπτωτιστών** (1η ΤΑΞ ΚΔ ΑΛ «Ελ Αλαμέιν») είναι στρατιωτικός σχηματισμός του Ελληνικού Στρατού με έδρα τη Ρεντίνα του νομού Θεσσαλονίκης.

Διάρθρωση
---------

Η 1η Ταξιαρχία Καταδρομέων-Αλεξιπτωτιστών (1η ΤΑΞΚΔ-ΑΛ) έχει την έδρα της στη Ρεντίνα της Μακεδονίας και περιλαμβάνει:  

* Το 1ο Σύνταγμα Καταδρομών (1 ΣΚ), που περιλαμβάνει::

- Τον 14ο Λόχο Διαβιβάσεων (14 ΛΔΒ).:  

- Την Β' Μοίρα Καταδρομών (Β' ΜΚ).:  

- Την Δ' Μοίρα Καταδρομών (Δ' ΜΚ).:  

- Την Ε' Μοίρα Καταδρομών (Ε' ΜΚ).:  

* Το 2ο Σύνταγμα Αλεξιπτωτιστών (2 ΣΑΛ), που περιλαμβάνει::

-Τον 18ο Λόχος Διαβιβάσεων (18 ΛΔΒ).:  

- Την 1η Μοίρα Αλεξιπτωτιστών (1 ΜΑΛ).:  

- Την 2η Μοίρα Αλεξιπτωτιστών (2 ΜΑΛ).:  

- Το Ειδικό Τμήμα Αλεξιπτωτιστών (ΕΤΑ)
Το 1947 δημιουργήθηκαν 40 Λόχοι Ορεινών Καταδρομών (Λ.Ο.Κ.). Το ίδιο έτος συγκροτήθηκαν 4 Μοίρες Καταδρομών. Δύο χρόνια μετά, το 1949, δημιουργήθηκαν 2 σχηματισμοί Καταδρομών επιπέδου ταξιαρχίας οι οποίες υπάγονταν στην III Μεραρχία Καταδρομών.

Έπειτα από το τέλος του ελληνικού εμφυλίου πολέμου συστάθηκε η Διεύθυνση Καταδρομών, η οποία περιλάμβανε το Κέντρο Εκπαιδεύσεως Μονάδων Καταδρομών (ΚΕΜΚ) και τη Διοίκηση Δυνάμεων Καταδρομών (ΔΔΚ). Το 1957, η ΔΔΚ πήρε την ονομασία Τακτικό Επιτελείο Δυνάμεων Καταδρομών (ΤΕ/ΔΚ) και το 1966 άλλαξε η ονομασία του σε 1ο Σύνταγμα Καταδρομών (1ο ΣΚΔ). Ο σχηματισμός πήρε την ονομασία 1η Ταξιαρχία Kαταδρομών - Αλεξιπτωτιστών το 2003.

Έμβλημα
-------

Το έμβλημα της απεικονίζει ένα ξίφος περιστοιχισμένο από δύο πτέρυγες. Στην κορυφή του θυρεού υπάρχει το ρητό *Ο ΤΟΛΜΩΝ ΝΙΚΑ*.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  1η ΤΑΞΙΑΡΧΙΑ ΚΑΤΑΔΡΟΜΩΝ – ΑΛΕΞΙΠΤΩΤΙΣΤΩΝ[*νεκρός σύνδεσμος*] army.gr

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος Γ.Ε.Σ.
Η **Κυρήνη (Cyrene)** είναι ένας αρκετά μεγάλος και φωτεινός αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 7,98. Ανακαλύφθηκε το 1873 από τον Αμερικανό αστρονόμο Τζέιμς Κρεγκ Γουάτσον, που παρατηρούσε από το Ανν Άρμπορ του Μίσιγκαν (ΗΠΑ), και έλαβε το όνομα της Νύμφης Κυρήνης στην ελληνική μυθολογία. Αναφέρεται ως μέλος της Ομάδας αστεροειδών της Εκάβης, που περιφέρονται περί τον Ήλιο δύο φορές στο ίδιο χρονικό διάστημα που ο Δίας περιφέρεται μία.

Φυσικά χαρακτηριστικά
---------------------

Η μέση διάμετρος της Κυρήνης είναι 72,2 ± 0,9 χλμ. Η μάζα της εκτιμάται σε 310 τρισεκατομμύρια τόνους. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Κυρήνης εκτιμάται σε 1,86 cm/sec², δηλαδή η βαρύτητα εκεί είναι 526 φορές ασθενέστερη από τη γήινη, ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 35,2 m/sec (127 χιλιόμετρα την ώρα).

Ο φασματικός τύπος της Κυρήνης είναι **S** (λιθώδης). Το άλβεδό της είναι 0,28. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 140 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.

Η Κυρήνη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 12 ώρες και 42,5 λεπτά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *JPL Small-Body Database*. 2000133.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

  


Αστεροειδείς| 132 Αίθρα | 133 Κυρήνη | 134 Σωφροσύνη |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ηλιακό Σύστημα
* Πύλη:Αστρονομία
 |

 |
Ο **Καρλ Βίλελμ φον Χάιντεκ**, γνωστός και ως **Κάρολος** **Γουλιέλμος φον Χάιντεκ** ή **Χέυντεκ** ή **Χέιντεκ** (γερμ. *Karl Wilhelm Freiherr von Heideck*) ήταν Βαυαρός στρατιωτικός που ακολούθησε τον Όθωνα στην Ελλάδα (1832-1862) και ήταν μέλος της Αντιβασιλείας του Όθωνα.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ως αξιωματικός του πυροβολικού πήρε μέρος στους πολέμους τις περιόδους 1805-1809. Το 1813 προάχθηκε στον βαθμό του συνταγματάρχη και το 1826 ύστερα και από σύμφωνη γνώμη του Λουδοβίκου Α΄ της Βαυαρίας, πήγε στην Ελλάδα, όπου διορίστηκε πρόεδρος της επιτροπής εράνων στο Ναύπλιο. Πήρε μέρος στην εκστρατεία του Γεώργιου Καραΐσκάκη στην Αθήνα. Στα χρόνια του Ιωάννη Καποδίστρια διορίστηκε φρούραρχος του Ναυπλίου και μετά την παραίτηση του Φαβιέρου τοποθετήθηκε διοικητής του τακτικού στρατού. 

Ο Χέυντεκ θεωρείται ο ιδρυτής του στρατιωτικού σώματος των «Ευελπίδων». Το 1829 γύρισε στο Μόναχο, όπου λίγο αργότερα προήχθη σε υποστράτηγο. Το 1832 διορίστηκε από τον Λουδοβίκο μέλος της τριμελούς Αντιβασιλείας του γιου του Όθωνα. 

Ως αντιβασιλιάς είχε την ευθύνη των στρατιωτικών και ναυτικών ζητημάτων. Στη διάρκεια της άσκησης των καθηκόντων του, έδειξε περιορισμένες διοικητικές ικανότητες και πήρε αντιδημοκρατικά μέτρα, με αποτέλεσμα να γίνει μισητός σε πολλούς Έλληνες. Κατά τη διάσημη δίκη του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη και του Δημήτρη Πλαπούτα υποστήριξε την άμεση εξόντωση των κατηγορουμένων, πράγμα που ευνοούσαν ο Ιωάννης Κωλέττης και ο Γεώργιος Λουδοβίκος φον Μάουρερ. 

Μετά την ενηλικίωση του Όθωνα παρέμεινε στην Ελλάδα και ασχολήθηκε με τη ζωγραφική. Τελικά ανακλήθηκε στο Μόναχο, προάχθηκε σε αντιστράτηγο και τιμήθηκε με τον τίτλο του βαρόνου. Ο Χέυντεκ έγραψε τα απομνημονεύματά του που εκδόθηκαν το 1897 στο Μόναχο και δημοσιεύτηκαν σε ελληνική μετάφραση στο περιοδικό *Αρμονία* (1900-1901).

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. Ανακτήθηκε στις 27  Απριλίου 2014.
2. 1 2  *SIKART*. 4028931. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
3. 1 2  «Benezit Dictionary of Artists» (Αγγλικά) Oxford University Press. 2006. B00085334. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017. ISBN-13 978-0-19-977378-7.
4. 1 2 3  (Γερμανικά) *Catalog of the German National Library*. 11854778X. Ανακτήθηκε στις 10  Ιανουαρίου 2023.
5. ↑  *The Fine Art Archive*. cs.isabart.org/person/159732. Ανακτήθηκε στις 1  Απριλίου 2021.

Περαιτέρω ανάγνωση
------------------

* Χάιντεκ (Heideck), Καρλ Γκούσταφ (1788 - 1861), Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό - Τόμος: 10, Εκδοτική Αθηνών

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 50017057
* **Europeana**: agent/base/23339
* **ΕΒΕ**: 76182
* LCCN: n79092750
* ISNI: 0000 0000 6677 3875
* GND: 11854778X
* SUDOC: 139799761
* BNF: cb13506297n (data)
* ULAN: 500017302
* SIKART: 4028931
* KulturNav: id
* RKD: 36980

 |

 |
Η **23η Τεθωρακισμένη Ταξιαρχία** (αγγλικά: *23rd Armoured Brigade*), αρχικά διαμορφωμένη ως «23η Ταξιαρχία Στρατιωτικών Αρμάτων» (23rd Army Tank Brigade), ήταν σχηματισμός του Βρετανικού Στρατού που βρισκόταν στην ενεργό υπηρεσία κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Η ταξιαρχία αποτελούσε σχηματισμό της 2ης Γραμμής Εδαφικού Στρατού. Έπειτα αναδιοργανώθηκε και αναπροσδιορίστηκε ως 23η Τεθωρακισμένη Ταξιαρχία, υπαγόμενη στην 8η Τεθωρακισμένη Μεραρχία, αν και ποτέ δεν λειτούργησε υπό τις εντολές της εν λόγω μεραρχίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ryan, David A.· Hughes, David· Broshot, James (2001). *Orders of Battle 1939 to 1941*. The British Armies in World War Two: An Organizational History. West Chester, OH: Nafziger. σελίδες 66, 94. ISBN 1-58545-052-9.
2. ↑  Joslen, p. 201
3. ↑  Hughes, et al. (1999), p. 61

Βιβλιογραφία
------------

* Holland, James (2005). *Together we stand: turning the tide in the West: North Africa 1942 - 1943*. London: Harper Collins. ISBN 0-00-717647-3.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα 23rd Armoured Brigade (United Kingdom)  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Κάρολος Γουλιέλμος**, γερμ. Karl Wilhelm (9 Νοεμβρίου 1735 - 17 Μαΐου 1803) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν πρίγκιπας του Νάσσαου-Ούζινγκεν (1775-1803) και του Νάσσαου-Σααρμπρύκεν (1797-1803).

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στο Ούζινγκεν και ήταν ο πρωτότοκος γιος του Καρόλου, πρίγκιπα του Νάσσαου-Ούζινγκεν και της Χριστίνας Βιλελμίνης των Βέττιν, κόρης του Ιωάννη Γουλιέλμου Γ΄, δούκα της Σαξονίας-Άιζεναχ.

Το 1770 έγινε αντιστράτηγος του ολλανδικού στρατού και προήχθη σε στρατηγό το 1789. Το επόμενο έτος έγινε διοικητής του Συντάγματος των Βαλόνων και λοχαγός των Γρεναδιέρων.

Διαδέχθηκε τον πατέρα του το 1775. Το 1783 κατέληξε σε συμφωνία κληρονομίας του Οίκου Νάσσαου με τον εξάδελφό του, πρίγκιπα του Σααρμπρύκεν, τον 4ο εξάδελφό του, πρίγκιπα του Βάιλμπουργκ και τον πρίγκιπα του Ντιτς του κλάδου του Όθωνα Α΄. Συμφώνησαν να είναι οι περιοχές του Νάσσαου αδιαίρετες και αν ένας κλάδος εκλείψει, η περιοχή του να κληροδοτείται στον πρεσβύτερο κλάδο. Το 1797 απεβίωσε ο Ερρίκος Λουδοβίκος, πρίγκιπας του Νάσσαου-Σααρμπρύκεν και τον διαδέχθηκε ο Κάρολος Γουλιέλμος, μια και ο κλάδος του Ούζινγκεν ήταν ο πρεσβύτερος του Οίκου. Με τη συνθήκη του Λυνεβίλ οι περιοχές του που βρίσκονταν δυτικά του Ρήνου πέρασαν στη Γαλλία, αποζημιώθηκε όμως έξι χρόνια αργότερα, το 1803 με άλλες μέσω της *Κύριας Απόφασης της Έκτακτης Αυτοκρατορικής Αντιπροσωπείας* (*Hauptschluß der außerordentlichen Reichsdeputation*).

Απεβίωσε το ίδιο έτος χωρίς άρρεν τέκνο και τον διαδέχθηκε ο επόμενος αδελφός του Φρειδερίκος Αύγουστος.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε την Καρολίνα-Φελίτσιτας, κόρη του Χριστιανού-Καρόλου-Ράινχαρντ, κόμη του Λάινινγκεν-Φάλκενμπουργκ-Χάιντεσχαϊμ και είχε τέκνο:

* Κάρολος-Γουλιέλμος 1761-1763, πρίγκιπας του Νάσσαου-Ούζινγκεν.
* Καρολίνα-Πολυξένη 1762-1823, παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο, πρίγκιπα της Έσσης-Κάσσελ.
* Λουίζα-Ερριέττα 1763-1845.
* ανώνυμος γιός 1768, απεβίωσε σε ηλικία λίγων ημερών.

Αναφορές
--------

Ernst Joachim: Karl Wilhelm von Nassau-Usingen. In: Allgemeine Deutsche Biographie (ADB). Band 15, Duncker & Humblot, Leipzig 1882, S. 315.

Αναφορές σε πηγές
-----------------

1. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*. p10229.htm#i102283. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. 1 2  *Biografisch Portaal*. 33433403. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
3. ↑  (Γερμανικά) *Catalog of the German National Library*. 137845022. Ανακτήθηκε στις 17  Ιουλίου 2021.
4. ↑  p10229.htm#i102283. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
5. 1 2 3  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 241648257
* ISNI: 0000 0003 7021 1914
* GND: 137845022
* BPN: 33433403

 |

 |
Ο **Ιωάννης-Φραγκίσκος Τσουλάτης** , (Giovanni Francesco Zulatti \* 1762 Ληξούρι - † 1806 Ληξούρι), ήταν Κεφαλλονίτης ιατρός και πολιτικός.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του πολιτικού Αναστάσιου-Άγγελου Τσουλάτη (Angelo Zulatti) και της Ρεβέκκας Καρίδη. Σπούδασε ιατρική στην Πάδοβα, το 1882 πήρε το πτυχίο της ιατρικής ασκώντας τη αρχικά στο Λιβόρνο και έπειτα στην Κεφαλλονιά. Ήταν μέλος της ακαδημίας επιστημών της Πάδοβας και της ιατρικής ακαδημίας της Βενετίας , τέλος διορίστηκε από την Ενετική γερουσία αρχίατρος Κεφαλληνίας. 

Χρημάτισε βουλευτής Κεφαλληνίας στην Α΄βουλή της Ιόνιας βουλής , γραμματέας των στρατιωτικών και οικονομικών, το 1800 και πήρε μέρος στην σύνταξη του συντάγματος του 1802. Επίσης χρημάτισε διοικητής Ιθάκης το 1794.

Έγραψε πολλά επιστημονικά έργα , όπως "Περί τετάνου", "Περί πανώλης", "περί ύδρωπος του επιπλόου" κ.α. .

Πηγές
-----

* Ιωάννου Χατζηιωάννου, *Πανελλήνιον Λεύκωμα Εθνικής Εκατονταετηρίδος 1821 - 1921*, τόμος Δ', Τύποις Ανωνύμου εταιρείας εκδόσεων "Νέα Ελληνική Ηώς", Αθήνα 1927
* Ηλία Τσιτσέλη, *Κεφαλληνικά Σύμμικτα* τόμος Α΄, Εν Αθήναις 1960, τύποις Μηνά Μυρτίδη

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 17  Ιουνίου 2019.
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 20  Ιουνίου 2019.
Πορτρέτο του 15ου αι. του Αυτοκράτορα Ιωάννη Γ΄ Δούκα Βατάτζη, αδελφού του Ισαακίου.
Ο **Ισαάκιος Δούκας Βατάτζης** (γενν. π. 1188) από τον Οίκο των Βατάτζηδων ήταν αδελφός του Ιωάννη Γ΄ Δούκα Βατάτζη Αυτοκράτορα της Νίκαιας (βασ. 1222–1254).

Η ακριβής καταγωγή του είναι ασαφής: πιθανότατα γεννήθηκε περί το 1188 και ήταν ο μεγαλύτερος από τα τρία αδέλφια, μαζί με τον Ιωάννη Γ΄ (τον νεότερο) και έναν ανώνυμο μεσαίο αδελφό.   Οι γονείς τους είναι άγνωστοι, αλλά θεωρείται πιθανό από τους σύγχρονους μελετητές να ήταν ο στρατηγός Βασίλειος Βατάτζης και η άγνωστη σύζυγός του, που ήταν εξάδελφος των Βυζαντινών Αυτοκρατόρων Ισαακίου Β΄ Αγγέλου και Αλεξίου Γ΄ Αγγέλου.    Όπως και ο αδελφός του Ιωάννης Γ΄,  ο Ισαάκιος φαίνεται να απέρριψε το επώνυμο «Βατάτζης» και ήταν γνωστός μόνο ως «Ισαάκ Δούκας».  

Πολύ λίγα είναι γνωστά για τη ζωή του. Έλαβε το τίτλο του *σεβαστοκράτορα* το 1253  και το 1261 ήταν παρών στην υπογραφή της Συνθήκης του Νυμφαίου με τη Δημοκρατία της Γένουας, έχοντας τον τίτλο του *πανσεβαστού σεβαστού* και τη θέση του *παρακοιμωμένου* της μεγάλης σφραγίδας (*σφενδόνης*).   Στη συνέχεια στάλθηκε σε μία πρεσβεία στη Γένουα για να επικυρώσει τη συνθήκη, μαζί με τον Θεόδωρο Κριβιτζιώτη και τον Λέοντα, αρχιδιάκονο της Αγίας Σοφίας.  Ο Ισαάκιος απεβίωσε κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων και τάφηκε στον καθεδρικό ναό της Γένουας.

Οικογένεια
----------

Είχε τουλάχιστον δύο παιδιά: έναν γιο ονόματι: 

* Ιωάννη, που απεβίωσε νέος. Νυμφεύτηκε την Ευδοκία Αγγελίνα και ήταν πατέρας της:
	+ Θεοδώρας Βατάτζαινας, συζύγου του Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγου (βασ. 1259–1282), ιδρυτή της δυναστείας των Παλαιολόγων.

και μία:

* ανώνυμη κόρη, που παντρεύτηκε τον Κωνσταντίνο Στρατηγόπουλο.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.
2. 1 2  Varzos 1984.
3. 1 2 3  Polemis 1968.
4. ↑  Macrides 2007, σελ. 150.
5. 1 2 3 4  Polemis 1968, σελ. 109.
6. 1 2 3 4 5 6  PLP.
7. 1 2  Geanakoplos 1959, σελ. 86.
8. ↑  Macrides 2007.
Ο **Ισδιγέρδης Γ’ της Περσίας** (624 - Απρίλιος 651) ήταν ο 38ος και τελευταίος βασιλιάς της αυτοκρατορίας των Σασσανιδών στο Ιράν από το 632 έως το 651. Γιος του Σασσανίδη πρίγκιπα Σαιριά, ενός από τους γιους του Πέρση βασιλιά Χοσρόη Β’, διαδέχθηκε τον ξάδελφο του Ορμίσδα Ε’, ανέβηκε στον περσικό θρόνο σε ηλικία μόλις 8 ετών. Η κατάκτηση της Περσίας από τους Άραβες ξεκίνησε από τον πρώτο χρόνο της βασιλείας του. Ο Ισδιγέρδης Γ’ στόχευε σε συμμαχία εναντίον τους με τον παλιό μεγάλο εχθρό του παππού του τον Ηράκλειο αλλά δεν τα κατάφερε επειδή ο Βυζαντινός αυτοκράτορας ήταν γέρος και εξαντλημένος. Το 636 ο Ισδιγέρδης Γ’ διέταξε τον Πέρση στρατηγό Ροστάμ Φαρροκάζ να συντρίψει τους Άραβες αλλά ηττήθηκε και σκοτώθηκε το 637 στην μάχη της Καντισίγια. Οι Άραβες στην συνέχεια άρχισαν την πολιορκία της ίδιας της Περσικής πρωτεύουσας Κτησιφώντας την κατέλαβαν λεηλατώντας αμύθητους θησαυρούς. Ο Ισδιγέρδης Γ’ ως το τέλος της ζωής του δεν εγκατέλειψε ποτέ την μάχη εναντίον των Αράβων ως την οριστική συντριβή των Περσών στην μάχη του Νιχαβάντ το 642. Τότε ολόκληρη η Περσία έπεσε στα χέρια των Αράβων. Θα καταφύγει στην συνέχεια στο Εστακίρ αν και εκθρονισμένος θα προσπαθήσει να οργανώσει την αντεπίθεση του, η αντίσταση του Ισδιγέρδη θα ολοκληρωθεί με την δολοφονία του γύρω στο 652. Το σώμα του ρίχθηκε στον ποταμό Μαρβ, θα ανασυρθεί από τον χριστιανό επίσκοπο της πόλης ο οποίος το έθαψε. Ο γιος του Περόζης Γ’ δραπέτευσε στην Κίνα, σύμφωνα με μια Σιίτικη παράδοση μια από τις κόρες του θα παντρευτεί τον Χουσείν ιμπν Αλί.

Παραπομπές
----------

1. ↑  The Sasanian Empire (224–651 A.D.) The Metropolitan Museum Of Art

Πηγές
-----

* *Katouzian, Homa, Iranian history and politics: The dialectic of state and society, p. 33.*
* *The Shah-Namah of Fardusi, trans. Alexander Rogers (LPP Publication), p. 547.*
* *Smith, Peter (2000). "Zoroastrianism". A concise encyclopedia of the Bahá'í Faith. Oxford: Oneworld Publications. p. 369. ISBN 1-85168-184-1.*

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* 
* 

  



|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Προκάτοχος:**Ορμίσδας Ε’** | **Μέγας βασιλιάς της Περσίας632–642** | Διάδοχος:**Τέλος της δυναστείας των Σασσανιδών** |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 13113375
* LCCN: n81149775
* ISNI: 0000 0000 1335 2065
* GND: 119229048

 |

 |
Ο **Ιωάννης Τρικούπης** (Μεσολόγγι, 1750 - Μεσολόγγι, 30 Ιουλίου 1824) ήταν Έλληνας αγωνιστής της Επανάστασης του 1821 και πολιτικός. Γιος του ήταν ο πρωθυπουργός της Ελλάδας, Σπ. Τρικούπης.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ο **Ιωάννης Τρικούπης** γεννήθηκε το 1750 στο Μεσολόγγι και ήταν ο πρωτότοκος γιος του ναυτικού και προεστού Ματθαίου Τρικούπη. Παρακολούθησε τα πρώτα εγκύκλια μαθήματα στη γενέτειρά του, δίπλα στον ονομαστό λόγιο Παναγιώτη Παλαμά και αργότερα πραγματοποίησε φιλοσοφικές σπουδές στην Ιθάκη, όπου διδάχτηκε και την ιταλική. Έπειτα εγκαταστάθηκε στην Πάτρα προς ανεύρεση εργασίας. Εκεί γνωρίσθηκε με τον τότε επίσκοπο Παλαιών Πατρών Γαβριήλ και το 1771 ανέλαβε γραμματέας του. Το 1780, όταν ο Γαβριήλ εξελέγη Οικουμενικός Πατριάρχης τον ακολούθησε στην Κωνσταντινούπολη. Στο Μεσολόγγι επέστρεψε το 1785 έπειτα από κλήση του πατέρα του που ήταν προεστός της πόλης. Παντρεύτηκε την Αλεξάνδρα Παλαμά, με την οποία απέκτησε επτά γιους ( τους Σπυρίδωνα, Αναστάσιο, Κωνσταντίνο, Νικόλαο, Μάνθο, Απόστολο και Θεμιστοκλή ) και δύο κόρες ( τις Ειρήνη και Μαρία ). Μετά το θάνατο του πατέρα του, εκλέχτηκε και ο ίδιος προεστός του Μεσολογγίου, θέση που κράτησε για μια οκταετία, πετυχαίνοντας μεταξύ άλλων να αποκτήσει την εύνοια του Αλή πασά

Μυήθηκε στη Φιλική Εταιρία από τον Πορφύριο Άρτης, και αργότερα, όταν ξέσπασε η Επανάσταση του 1821, εξ αυτού εκλέχθηκε πρόεδρος των δημογερόντων στο Μεσολόγγι. Αργότερα, εκλέχθηκε από τους συμπολίτες του πρώτα πρόεδρος των δημογερόντων και έπειτα των εφόρων του Μεσολογγίου.

Κατά την πρώτη πολιορκία του Μεσολογγίου το 1822, συνεισέφερε στην άμυνα της πόλης και στις 9 Νοεμβρίου 1822, με τη σύσταση της Γερουσία της Δυτικής Ελλάδας εκλέχθηκε γερουσιαστής και αργότερα μέλος του συμβουλίου της γενικής διεύθυνσής της και της τριμελούς επιτροπής που αναπλήρωνε τον πρόεδρο Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο κατά την απουσία του.

Πέθανε στις 30 Ιουλίου του 1824 στο Μεσολόγγι. Σύμφωνα με την αναγγελία του θανάτου του στα «Ελληνικά Χρονικά» του Μάγερ, απεβίωσε εξαιτίας τηκτικής θέρμης.

Δείτε επίσης
------------

* Οικογένεια Τρικούπη

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) *Lord Byron and his Times*. IoTrico1824. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. 1 2 3 4  Γούδας, Αναστάσιος Ν. (1875). *Βίοι Παράλληλοι των επί της αναγεννήσεως της Ελλάδος διαπρεψάντων ανδρών, τ. Ζ'*. Εν Αθήναις: Εκ του Τυπογραφείου Μ. Π. Περίδου. σελ. 166. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 5 Ιουνίου 2020.
3. 1 2 3  *Χαρίλαος Τρικούπης: Έκθεση ιστορικών κειμηλίων της οικογένειας Τρικούπη, Βουλή των Ελλήνων* (PDF). Αθήνα: Βουλή των Ελλήνων. Μάρτιος 2012. σελ. 9.
4. ↑  Γούδας, Αναστάσιος Ν. (1875), σελ. 166 - 167.
5. ↑  Γούδας, Αναστάσιος Ν. (1875), σελ. 167 - 168.
6. ↑  Γούδας, Αναστάσιος Ν. (1875), σελ. 167.
7. ↑  Βουλή των Ελλήνων (2012), σελ. 11.
8. ↑  Γούδας, Αναστάσιος Ν. (1875), σελ. 168 - 169.
9. ↑  Γούδας, Αναστάσιος Ν. (1875), σελ. 169.
Ο Ισθμός του Παναμά, που συνδέει την Κεντρική με τη Νότια Αμερική.
Ο **ισθμός** είναι σχετικώς στενή λωρίδα εδάφους που χωρίζει δύο ακτές (συνήθως θαλασσών) και με τη σειρά του συνδέει δύο μεγαλύτερες περιοχές ξηράς. Μορφολογικά είναι το αντίθετο του πορθμού (ή γενικά του αμφίγειου), ο οποίος χωρίζει δύο περιοχές ξηράς.

Οι ισθμοί είναι από γεωγραφικής άποψης καλές θέσεις για να κατασκευαστούν διώρυγες («κανάλια»). Η Διώρυγα του Παναμά π.χ. συνδέει τον Ατλαντικό και τον Ειρηνικό Ωκεανό, με αποτέλεσμα να μειώνει αισθητά τον χρόνο πλεύσεως μεταξύ των ακτών ανατολικής και δυτικής Αμερικής.

Δείτε επίσης
------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **ισθμός**  |

* Ισθμός της Κορίνθου
* Ισθμός του Παναμά
* Ισθμός της Γουατεμάλα
* Ισθμός του Τεουαντεπέκ
* Ισθμός του Κρα
* Ισθμός της Βόρειας Βαλτικής
* Ισθμός του Πρασονησίου

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85068754

 |

 |
Ο **Ισδιγέρδης Β΄ της Περσίας** (... - 457) ήταν ο 15ος βασιλιάς της Περσίας από την δυναστεία των Σασσανιδών μεταξύ 438 και 457, γιος και διάδοχος του βασιλιά της Περσίας Βαράμη Ε΄. Μόλις ανέβηκε στον θρόνο μετακίνησε την πρωτεύουσα του στο Χουρασάν για να αντιμετωπίσει τους Ούννους. Αυτό τον βοήθησε να κερδίσει τον έλεγχο στη Βακτρία και τα ανατολικά εδάφη του, κτίζοντας πολλές νέες οχυρώσεις. Ο Θεοδόσιος Β' (401 - 450) αυτοκράτορας του Βυζαντίου (408 - 450) αναζητούσε επίμονα να τον συναντήσει, τελικά στην συνάντηση που έγινε μεταξύ τους συμφωνήθηκε να μην κτίσουν νέες οχυρώσεις στις συνοριακές περιοχές. Στην συνέχεια μετά από πολλές μάχες ώς το 450 νίκησε και έδιωξε τους Κιδαρίτες. Ύστερα από υποψίες για προδοσία στο στράτευμα από τους χριστιανούς άρχισε πολλές καταδιώξεις κατά των θρησκευτικών μειονοτήτων ιδιαίτερα των χριστιανών ενώ ήταν πιο ελαστικός στους Ιουδαίους. Στη μάχη του Βαρτανάντζ (451) κατέπνιξε εξέγερση χριστιανών Αρμενίων με τον περίφημο στρατηγό Βάρδα Μαμικονιάν άγιο και εθνικό ήρωα των Αρμενίων. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα όλοι οι ικανοί Αρμένιοι στρατιωτικοί να καταφύγουν στον Βυζαντινό στρατό. Στα τελευταία χρόνια της βασιλείας του ο Ισδεγέρδης Β' ασχολήθηκε ξανά με τους Κεδαρίτες. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Ορμίσδας Γ' ο οποίος ανατράπηκε την ίδια χρονιά από τον άλλο γιο του Περόζη Α΄.

Πηγές
-----

* S. Wise Bauer, *The History of the Medieval World, (W.W.Norton Company Inc. 2010), 122.*
* Touraj Daryaee, *Sasanian Persia:The Rise and Fall of an Empire, (I.B.Tauris Co. Ltd, 2009), 23.*


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Προκάτοχος:**Βαράμης Ε΄** | **Μέγας βασιλιάς της Περσίας438–457** | Διάδοχος:**Ορμίσδας Γ΄Περόζης Α΄** |
Η **Ισιάς η Φιλόστοργος** (απεβ. π. 20 π.Χ.) από τη Δυναστεία των Αριοβαρζανιδών γεννήθηκε πριγκίπισσα της Καππαδοκίας και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Κομμαγηνής.

Βιογραφία
---------

Ήταν κόρη τού Αριοβαρζάνη Α΄ της Καππαδοκίας και της Αθηναΐδος Φιλοστόργου Α΄. Ο πατέρας της είχε περσική καταγωγή και η μητέρα της Ελληνική. Αδελφός της ήταν ο Αριοβαρζάνης Β΄ της Καππαδοκίας.

Παντρεύτηκε τον Αντίοχο Α΄ της Κομμαγηνής (βασ. 70-38 π.Χ.). Απεβίωσε μεταξύ τού τέλους της δεκαετίας τού 30 και της αρχής της δεκαετίας τού 20 π.Χ. Τάφηκε στον τόπο ταφής Καρακούς Τούμουλους, όπου τάφηκε η κόρη της και η εγγονή της.

Ο Αντίοχος Α΄ της Κομμαγηνής, σύζυγος της Ισιάδος, χαιρετά τον Ηρακλή. Από το ιερό τού όρους Νεμρούτ.
Το όνομά της αναφέρεται σε τιμητικές επιγραφές, που αφιερώθηκαν στον γιο της Μιθριδάτη Β΄ και βρέθηκαν στον τάφο της άλλης κόρης της Λαοδίκης:

Ο μέγας βασιλιάς Μιθριδάτης, γιος τού μεγάλου βασιλιά Αντιόχου και της βασίλισσας Ισιάδος, αφιερώνει αυτή την εικόνα στην άφθαρτη μνήμη της βασίλισσας Λαοδίκης, αδελφής τού βασιλιά και σύζυγο τού Ορόντη, βασιλιά βασιλιάδων, και στη δική της τιμή.
Το 72 ο Βεσπασιανός προσάρτησε την Κομμαγηνή στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία· μετά από αυτό ο θόλος τού τάφου παραβιάστηκε και το μνημείο λεηλατήθηκε.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε τον Αντίοχο Α΄ Θεό της Κομμαγηνής και είχε τέκνα:

* Μιθριδάτης Β΄ απεβ. 20 π.Χ. βασιλιάς της Κομμαγηνής (38-20 π.Χ.). Γιος του ήταν ο:
	+ Μιθριδάτης Γ΄ της Κομμαγηνής.
* Λαοδίκη 1ος αι. π.Χ. παντρεύτηκε τον Ορόντη Β΄ της Παρθίας.
* Αντίοχος 1ος αι. π.Χ. πρίγκιπας της Κομμαγηνής.
* Αντιοχίς 1ος αι. π.Χ. Δεν γνωρίζουμε το όνομα τού συζύγου της. Κόρη της ήταν η:
	+ Άκα Α΄ της Κομμαγηνής.
* Αθηναΐς 1ος αι. π.Χ. παντρεύτηκε τον Αρταβάσδη Α΄ της Μηδίας Ατροπατηνής. Κόρη της ήταν η:
	+ Ιοτάπα της Μηδίας, παντρεύτηκε τον εξάδελφό της Μιθριδάτη Γ΄ της Κομμαγηνής.

Πηγές
-----

* 
* Αρχειοθετήθηκε 2013-11-02 στο Wayback Machine.
* Campbell-Scott, Roger. "Nimrud Dagh - A Sacred Mountain in Anatolia", in *Vanished Civilizations: The Hidden Secrets of Lost Cities and Forgotten Peoples*, pp. 194–197. Reader’s Digest Services P/L, Hong Kong, 1988. (ISBN 0-276-42658-4).
Συντεταγμένες: 46°08′58″N 33°40′20″E﻿ / ﻿46.14944°N 33.67222°E﻿ / 46.14944; 33.67222

Χάρτης με τον Ισθμό του Περεκόπ, στη Β. Κριμαία
Ο **Ισθμός Περεκόπ** είναι ο ισθμός που συνδέει την Κριμαία με την υπερκείμενη αυτής πεδιάδα της Ουκρανίας. Έχει μήκος περίπου 6 χιλιόμετρα και βρίσκεται στο βορειοδυτικό μυχό της λιμνοθάλασσας Σιβάς (της "*Σαπράς θάλασσας*" των Ελλήνων), της Αζοφικής στον Εύξεινο Πόντο.

Το όνομά του οφείλεται σε ομώνυμο αρχαίο φρούριο των Τατάρων που αποτέλεσε και οικισμό. Η εμπορική του αξία εκ της γεωγραφικής του θέσης ήταν γνωστή από την αρχαιότητα όταν οι αρχαίοι Έλληνες ίδρυσαν στη περιοχή του δύο πόλεις αποικίες. Κατά τον μεσαίωνα έφερε το όνομα **Τόζλα**.  
 
Από τον 16ο αιώνα ο ισθμός Περεκόπ και η ομώνυμη πόλη άρχισε να ενισχύεται με οχυρωματικά έργα από τον Χάνο της Κριμαίας.  
 
Το 1783 περιελήφθη οριστικά στη Τσαρική Ρωσική Αυτοκρατορία.

Λόγω της δεσπόζουσας θέσης του ο ισθμός Περεκόπ υπήρξε μεγάλης στρατηγικής σημασίας και στους δύο Παγκοσμίους Πολέμους. Ειδικότερα με τη λήξη του Α’ Π.Π. κατά τον ρωσικό εμφύλιο πόλεμο στη περιοχή αυτή διεξάχθηκε από γαλλο-ελληνικά στρατεύματα η εκστρατεία της Κριμαίας με ατυχή κατάληξη, ενώ στο Β’ Π.Π. μετά τη διέλευση των Γερμανών, τον Οκτώβριο του 1941, πέρασε στους Γερμανούς,(πολιορκία της Σεβαστούπολης), και ανακαταλήφθηκε από τον Ρώσο στρατάρχη Τολμπούχιν, τον Απρίλιο του 1944, μετά την ήττα των γερμανικών δυνάμεων και την αποχώρησή τους από την περιοχή.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 315139653
* LCCN: no2018122872

 |

 |
Το **Ισκοσίμ** (τατζικικά: Ишкошим), επίσης γνωστό ως **Ισκασίμ** (ρωσικά: Ишкашим‎), είναι η πρωτεύουσα της επαρχίας Ισκοσίμ στην Αυτόνομη επαρχία Γκόρνο-Μπανταχσάν στο νοτιοανατολικό Τατζικιστάν. Βρίσκεται στο ποταμό Παντζ, σε ένα σημείο όπου η κατεύθυνση που στρίβει απότομα βόρεια. Το Ισκοσίμ βρίσκεται απέναντι από την ομώνυμη πόλη στο Αφγανιστάν, αν και το όνομα της Αφγανικής πόλης συνήθως μεταγράφεται ως Ισκασίμ με την περσική πρακτική. 

Το 2006 εγκαινιάστηκε μια γέφυρα που συνδέει τις δύο πόλεις.
Υπάρχουν σχέδια για την ανοικοδόμηση του αυτοκινητοδρόμου 100 χλμ. που συνδέει το Ισκοσίμ με  την επαρχιακή πρωτεύουσα Χορούγ, ο οποίος έχει καταστραφεί από χιονοστιβάδες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Location of Ishkoshim on maplandia.com. Retrieved on 8 May 2009
2. ↑  «News: Aga Khan and President Rahmonov inaugurate reconstructed bridge in Ishkashim». Asia-Plus. 31 Οκτωβρίου 2006. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Σεπτεμβρίου 2007. Ανακτήθηκε στις 7 Μαΐου 2009.
3. ↑  Restoration of Khorugh-Ishkoshim highway Αρχειοθετήθηκε 2009-06-02 στο Wayback Machine. President's speech, 18 July 2008. Retrieved on 8 May 2009
Η **Ιωάννα (Johanna)** είναι ένας μεγάλος και πολύ σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,3. Ανακαλύφθηκε το 1872 από τους Γάλλους οπτικούς και αστρονόμους αδελφούς Πωλ και Προσπέρ Ανρί, που παρατηρούσαν από το Παρίσι, και πιστεύεται ότι πήρε το όνομά της από την Ιωάννα της Λωραίνης.

Φυσικά χαρακτηριστικά
---------------------

Η μέση διάμετρος της Ιωάννας ήταν γνωστή ως 122 χλμ. Κατά το 2001 ο αστεροειδής παρατηρήθηκε με τη μέθοδο ραντάρ από το Ραδιοτηλεσκόπιο του Αρεσίμπο και το αποτέλεσμα έδειξε ισοδύναμη διάμετρο 117 ± 21 χλμ. Μία μελέτη του 2012 έδωσε μία επεξεργασμένη τιμή για τη μέση διάμετρο ίση με 116,14 ± 3,93 χλμ. Η μάζα της εκτιμάται σε 2 ως 4 τετράκις εκατομμύρια τόνους, ενώ ο φασματικός τύπος της είναι **C** (ανθρακούχος), για την ακρίβεια **CX** ή **Ch**, με τον πρώτο υπότυπο να υποδεικνύει και παρουσία μετάλλων. Το άλβεδό της είναι 0,056, οπότε η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε –105 βαθμούς C.

Η Ιωάννα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 12 ώρες και 48 λεπτά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *JPL Small-Body Database*. 2000127.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

  


Αστεροειδείς| 126 Βελέδα | 127 Ιωάννα | 128 Νέμεσις |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ηλιακό Σύστημα
* Πύλη:Αστρονομία
 |

 |
Ο **Καπανέας** (αρχαία **Καπανεύς**) ήταν Αργείος ήρωας στην Ελληνική Μυθολογία γιος του Ιππονόου και της Αστυνόμης, εκ μητρός ανεψιός του Αδράστου και πατέρας του Σθενέλου, ένας από τους ανδρειότερους και τολμηρότερους από τους ήρωες των «Επτά επί Θήβας». Αναφέρεται επίσης μυθικός βασιλιάς της Ωλένου.

Όταν κατέλαβε το παρά τις «Ηλεκτρίδες πύλες» μέρος του τείχους, ο Καπανεύς αναρριχήθηκε στις επάλξεις και στάθηκε εκεί υπερήφανα για τον άθλο του, ζήτησε δαυλό για να πυρπολήσει και να κάψει την πόλη, ακόμη και παρά «τη θέληση των θεών», όπως βροντοφώναζε ο ίδιος. Τότε ο Δίας τιμώρησε τον υπερόπτη ήρωα και, ενόσω στέκονταν προκαλώντας στις επάλξεις να του φέρουν αναμμένο δαυλό, τον κεραυνοβόλησε.

Από την παράδοση αυτή εμπνεύσθηκαν και οι τρεις κορυφαίοι τραγικοί ποιητές, καθώς και αρκετοί αντιπρόσωποι εικαστικών τεχνών, ιδίως σε αγγειογραφίες που παριστούν συνήθως τον ήρωα να πέφτει στα γόνατα κρατώντας με το ένα χέρι την ασπίδα και με το άλλο τον αυχένα του.

Δείτε επίσης
------------

* Ο αστεροειδής **24587 Καπανεύς** (24587 Kapaneus), που ανακαλύφθηκε το 1973, πήρε το όνομά του από το μυθικό αυτό πρόσωπο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Капаней» (Ρωσικά)
2. ↑  «Euadne» (Ρωσικά)
3. ↑  Πτυχιακή εργασία Παναγιώτας Μπουσμάδη, Αρχαιολογική Τοπογραφία του Νομού Αχαΐας

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 540159474178027661227

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ελληνική μυθολογία
 |

 |
Ο **Ηρώδης Β´ Φίλιππος** (1ος αιώνας μ.Χ.) από την Ηρωδιανή Δυναστεία, ήταν πρίγκιπας της Ιουδαίας.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του Ηρώδη Α΄ του *Μεγάλου*, βασιλιά της Ιουδαίας και της 3ης συζύγου του Μαριάμης Β΄, κόρης του Σίμωνα Βόηθου, αρχιερέα του Ναού στα Ιεροσόλυμα. 

Ετεροθαλή αδέλφια του ήταν ο Ηρώδης Αντίπας τετράρχης της Γαλιλαίας & Περαίας (γιος του Ηρώδη Α΄ και της 4ης συζύγου του Μαλθάκης), ο Φίλιππος ο Τετράρχης (γιος του Ηρώδη Α΄ και της 5ης συζύγου του Κλεοπάτρας), κ.ά. Η σύζυγος του Ηρώδη Φιλίππου ονομαζόταν Ηρωδιάς και κόρη τους ήταν η Σαλώμη. Η Ηρωδιάδα έκανε δεύτερο γάμο με τον εκ πατρός θείο της Ηρώδη Αντίπατρο. 

Η Σαλώμη χόρεψε μπροστά στον πατριό της Ηρώδη Αντίπατρο και με την καθοδήγηση της μητέρας της ζήτησε το κεφάλι του Αγ. Ιωάννη του Βαπτιστή.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε την Ηρωδιάδα, κόρη του Αριστόβουλου Δ΄ πρίγκιπα της Γαλιλαίας και είχε τέκνο:

* Σαλώμη Γ΄ 14/15-π.55, παντρεύτηκε πρώτα τον θείο της Φίλιππο τον Τετράρχη της Ιτουραίας & Τραχωνίτιδας και μετά τον Αριστόβουλο της Χαλκίδας (γιο του εξαδέλφου της Ηρώδη της Χαλκίδας).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Kokkinos (1999), *The Herodian Dynasty*, p. 237
2. ↑  Nelson, Thomas (1996) *Nelson's Complete Book of Bible Maps and Charts* p. 290
3. ↑  W. Whiston translation at Project Gutenberg
Ο ιερέας **Ησαΐας Μιχαλόπουλος** ήταν κληρικός και αγωνιστής του 1821.

Η καταγωγή του ήταν από τα Μαγούλιανα και μαθήτευσε στην σχολή της Βυτίνας. Πριν την επανάσταση δίδασκε τα Ελληνικά γράμματα στον Άγιο Πέτρο, στην Ζάτουνα, στην Κυπαρισσία και σε άλλα διάφορα μέρη. Μετά την επανάσταση χειροτονήθηκε ιερέας και συνέχισε την διδασκαλία. Χρημάτισε και δημογέροντας. Κατά την εισβολή του Ιμβραήμ ωφέλησε πολύ τον τόπο, επειδή πήγαινε στις σπηλιές και στα βουνά και παρακινούσε τους κατοίκους.

Αναφορές
--------

1. ↑  Φώτιος Χρυσανθόπουλος, επιμ. (1888). *Βίοι Πελοποννησίων ανδρών και των εξώθεν εις την Πελοπόννησον ελθόντων κληρικών, στρατιωτικών και πολιτικών των αγωνισαμένων τον αγώνα της επαναστάσεως*. Αθήνα: Σταύρος Ανδρόπουλος, Τυπογραφείο Π. Δ. Σακελλαρίου. Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2010.
Ο **Ιοάνε μπατονισβίλι**, γεωργιανά: იოანე ბაგრატიონი, (16 Μαΐου 1768 στην Τιφλίδα της Γεωργίας – 15 Φεβρουαρίου 1830 στην Αγία Πετρούπολη της Ρωσίας) ήταν *βασιλικός πρίγκιπας* (batonishvili) της Γεωργίας, συγγραφέας και εγκυκλοπαιδιστής.

Βιογραφία
---------

Ως ο δευτερότοκος γιος τού Γεωργίου ΙΒ΄, τού τελευταίου βασιλιά τού βασιλείου τού Kάρτλι-Καχέτι (κεντρικής και ανατολικής Γεωργίας), από την πρώτη του σύζυγο Kετεβάν Αντρονικασβίλι, ο Iοάνε διοίκησε την εμπροσθοφυλακή μίας γεωργιανής δύναμης, που εξολοθρεύτηκε από τον περσικό στρατό στη μάχη τού Κστσανίσι το 1795. 

Μετά τη μάχη, το βασίλειο εισήλθε σε μία περίοδο οικονομικής κρίσης και πολιτικής αναρχίας. Για να εξαλείψει τα αποτελέσματα μίας περσικής επίθεσης και να ξεπεράσει την καθυστέρηση της φεουδαρχικής κοινωνίας, ο πρίγκιπας Ιοάνε πρότεινε στις 10 Μαΐου 1799 ένα σχέδιο μεταρρυθμίσεων της διοίκησης, τού στρατού και της εκπαίδευσης. Ωστόσο αυτό το έργο δεν υλοποιήθηκε ποτέ, λόγω της αδυναμίας τού Γεωργίου ΙΒ΄ και μίας εμφύλιας διαμάχης στη χώρα. Το 1800 διοίκησε ένα γεωργιανό ιππικό σώμα στις ενωμένες ρωσο-γεωργιανές δυνάμει, που νίκησαν τον θείο του Aλέξανδρο και τους συμμάχους του Νταγκεστανούς στη μάχη της Νιαχούρα. 

Μετά το τέλος τού Γεωργίου ΙΒ΄, το Κάρτλι-Καχέτι ενσωματώθηκε στην επεκτεινόμενη Ρωσική Αυτοκρατορία και ο Ιοάνε εκτοπίστηκε στη Ρωσία. Εγκαταστάθηκε στην Αγία Πετρούπολη, όπου έγραψε τα περισσότερα από τα έργα του, με σημαντικότερο το διδακτικό εγκυκλοπαιδικό μυθιστόρημα *Kαλμασόμπα* (1817–1828). 

Είναι επίσης συγγραφέας μίας εγκυκλοπαίδειας για τη φύση (1814), μίας εγκυκλοπαίδειας για παιδιά (1829), ενός ρωσο-γεωργιανού λεξικού, ενός γεωργιανού λεξικού και πολλών ποιημάτων. 

Τα χειρόγραφά του ανακαλύφθηκαν το 1861 από έναν γεωργιανό λόγιο, τον Ντιμίτρι Μπακράτζε, ο οποίος τα δημοσίευσε σε συντομευμένη έκδοση το 1862.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε το 1787 την πριγκίπισσα Kετεβάν Τσερετέλι (1775–1832), κόρη τού πρίγκιπα Zουράμπ Τσερετέλι (1747–1823), μάγιστρο τού παλατιού (*sakhlt-ukhutsesi*) τού Ιμερέτι, και απέκτησε το μοναδικό τέκνο, τον:

* Γρηγόριο.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* David M. Lang, Prince Ioann of Georgia and His "Kalmasoba", *American Slavic and East European Review*, Vol. 11, Νο. 4 (Δεκ. 1952), σσ. 274–287
* *Σοβιετική Γεωργιανή Εγκυκλοπαίδεια*, τόμ. 5, σελ. 188–189. Τιφλίδα, 1980 (στα γεωργιανά)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Marek, Miroslav. «The Bagration dynasty». Genealogy.EU.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 3208274
* LCCN: n86840892
* ISNI: 0000 0000 8083 1314
* GND: 115785906
* SUDOC: 194588742
* NKC: kup20030000118620

 |

 |
Ο **Ιωάννης**, γερμ. Johann (π. 1290 - 13 Δεκεμβρίου 1312/13) από τον Οίκο των Αψβούργων, ήταν ο φονέας του θείου του Αλβέρτου Α΄. Με αυτό οι Αψβούργοι έχασαν την πρώτη ευκαιρία να γίνουν κληρονομικοί βασιλείς της Γερμανίας.

Νεανικά έτη
-----------

Γεννήθηκε λίγο πριν ή μετά το θάνατο του πατέρα του Ροδόλφου Β΄ δούκα της Αυστρίας. Μητέρα του ήταν η Αγνή Πρεμυσλιδών, κόρη του Ότακαρ Β΄ της Βοημίας. Το 1282 ο Ροδόλφος Α΄ της Γερμανίας έδωσε στους γιους του Αλβέρτο Α΄ και Ροδόλφο Β΄ το δουκάτο της Αυστρίας & Στυρίας, αλλά το επόμενο έτος ο Ροδόλφος Β΄ πιέστηκε να παραιτηθεί. Έτσι το 1283 στο Ράινφελντεν συμφωνήθηκε η παραίτησή του υπέρ του αδελφού του. Του δόθηκε ο τίτλος του δούκα της Σουηβίας.

Ο Ιωάννης πέρασε τη νεότητά του στην Αυλή της Βοημίας και στο Μπουργκ της Σουηβίας. Όταν ενηλικιώθηκε ένιωσε στερημένος από την κληρονομία και όταν ο θείος του εκλέχθηκε το 1298 βασιλιάς της Γερμανίας, του ζήτησε μερίδιο από τις κτήσεις των Αψβούργων. Ο Αλβέρτος Α΄ δεν του έδωσε μερίδιο, ούτε τις κτήσεις στη Σουηβία (τη μετά λεγόμενη Πέραν Αυστρία) που είχαν δοθεί στον πατέρα του το 1283. Μάλιστα το 1306 ο θείος του τοποθέτησε στο θρόνο της Βοημίας τον πρωτότοκο γιο του Ροδόλφο Α΄, αν και ο Ιωάννης είχε δικαίωμα διαδοχής, ως εγγονός του Ότακαρ Β΄. Τον Ιωάννη αποκαλούσαν ειρωνικά *δούκα της Ακτημοσύνης*. Τότε ο Ιωάννης με ορισμένους ευγενείς της Σουηβίας σχεδίασε να δολοφονήσει τον Αλβέρτο Α΄.

Το 1308 σε ένα συμπόσιο των Αψβούργων στο Βίντερτουρ, ο οικοδεσπότης Αλβέρτος Α΄ πρόσφερε ένα στεφάνι με άνθη στον Ιωάννη, που το απέρριψε λέγοντας ότι δεν θα δεχθεί να αποζημιωθεί από τον θείο του με άνθη και προκλήθηκε σκάνδαλο. Την επόμενη ημέρα ο Αλβέρτος Α΄, περνώντας τον ποταμό Ρόις κοντά στο Βίντις, απομονώθηκε από τους ακολούθους του και δέχθηκε επίθεση από τον Ιωάννη και τους συνωμότες του. Χωρίς αφορμή, ο Ιωάννης του άνοιξε το κρανίο. Ο διάδοχος του Αλβέρτου Α΄, ο Ερρίκος Ζ΄ της Γερμανίας τον έθεσε υπό βασιλική απαγόρευση (reichsacht). Για να ξεφύγει από την εκδίκηση των έξι γιων του Αλβέρτου Α΄, κατέφυγε στην Ιταλία, σε μία μονή της Πίζας, αλλά αυτό είναι αβέβαιο.

Το 1322 στη μάχη του Μύλντορφ, ο δευτερότοκος γιος του Αλβέρτου Α΄, ο Φρειδερίκος Α΄ ηττήθηκε στην προσπάθειά του να γίνει βασιλιάς της Γερμανίας· οι Αψβούργοι δεν μπόρεσαν τότε να αποκτήσουν το αξίωμα κληρονομικά. Αυτό θα γίνει τρεις γενιές μετά, το 1438 από τον Αλβέρτο Β΄ της Γερμανίας.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 80638473
* GND: 13626347X

 |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα John Parricida  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Χημική δομή της Ιφωσδαμίδης.
Η **ιφωσφαμίδη** (*Ifosfamide*) είναι χημική δραστική ουσία, η οποία ως αντικαρκινικό φάρμακο (με την εμπορική ονομασία **Ifex**, μεταξύ άλλων) χρησιμοποιείται σε χημειοθεραπείες έναντι διαφόρων μορφών καρκίνου. Εγκρίθηκε, για πρώτη φορά, για ιατρική χρήση στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής το 1987.

Η δράση της ουσίας είναι αμιγώς αντινεοπλασματική και κυτταροτοξική. Αρχικά ως δραστική, δεν επιδρά κυτταροτοξικά αλλά ενεργοποιείται στη συνέχεια από μικροσωμικά ένζυμα. Η κυτταροτοξική δραστικότητα της ιφωσφαμίδης λαμβάνει χώρα όταν συμβαίνει χημική αλκυλίωση των πυρηνόφιλων σε επιλεγμένα κύτταρα. Ενεργοποιεί έτσι τον δακτύλιο οξαζαφωσφορίνης και επιφέρει αλληλεπίδραση στη διασύνδεση DNA-DNA. Η χρήση της ουσίας γίνεται πάντοτε ενδοφλέβια.

Ενδείξεις
---------

Συνιστάται και χρησιμοποιείται για μία σειρά πολύ σοβαρών νοσημάτων, όπως:

* Καρκίνος όρχεων
* Καρκίνος στήθους
* Λεμφώματα (λ.χ. λέμφωμα Χόντζκιν)
* Οστεοσάρκωμα
* Πνευμονικός καρκίνος
* Καρκίνος ωοθηκών

Παρενέργειες
------------

Συνηθισμένες παρενέργειες αποτελούν: η απώλεια μαλλιών, συχνοί έμετοι, αιματουρία και προβλήματα στους νεφρούς.

Επανεξέταση
-----------

Το 2020, ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Φαρμάκων ξεκίνησε επανέλεγχο ορισμένων φαρμάκων που περιέχουν τη δραστική ουσία, *ιφωσφαμίδη*, με σκοπό να διερευνηθεί εάν υπάρχει μεγαλύτερος κίνδυνος εγκεφαλοπάθειας, ιδίως σε ασθενείς που τη λαμβάνουν για την καταπολέμηση καρκίνων των λεμφωμάτων.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑  World Health Organization (2019). *World Health Organization model list of essential medicines: 21st list 2019*. Geneva: World Health Organization. hdl:10665/325771 Ελεύθερα προσβάσιμο. WHO/MVP/EMP/IAU/2019.06. License: CC BY-NC-SA 3.0 IGO.
4. ↑  «Ifosfamide». The American Society of Health-System Pharmacists. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Μαΐου 2017. Ανακτήθηκε στις 8 Δεκεμβρίου 2016.
5. ↑
Η **Στρατηγίς Αδάνων**, ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, ήταν ένα από τα μικρά σε έκταση αλλά και συνοριακά Θέματα που αποκαλούνταν στρατηγίδες.

Βρισκόταν στην Κιλικία, με έδρα του στρατηγού τα οχυρωμένα Άδανα. Δημιουργήθηκε το 975 από τον Νικηφόρο Φωκά ο οποίος ανακατέλαβε την πόλη και διόρισε στρατηγό και διατηρήθηκε μέχρι τα τέλη του 11ου αιώνα.

Γνωστοί διοικητές ήταν οι :

* Θεόδωρος
* Μιχαήλ
* Μιχαήλ Μοναστράς
* Λέων Κεφαλάς

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Λεβενιώτης, σελ. 376
2. 1 2  Λεβενιώτης, σελ. 551
3. ↑  Λεβενιώτης, σελ. 554
4. ↑  Λεβενιώτης, σελ. 378

Πηγές
-----

* Γεώργιος Α. Λεβενιώτης, *Η πολιτική κατάρρευση του Βυζαντίου στην ανατολή*, Θεσσαλονίκη 2007, σελ. 376
Ο Άγιος **Αρχιεπίσκοπος Ιωάννης** (ρωσικά: Архиепископ Иоанн‎, κατά κόσμον **Μιχαήλ Μπορίσοβιτς Μαξιμόβιτς**, ρωσικά: Михаил Борисович Максимович‎; 4 Ιουνίου του έτους 1896, χωριό Αντάμοβκα, Χάρκοβο κυβερνείο, Ρωσική Αυτοκρατορία - 2 Ιουλίου 1966, Σιάτλ) - επίσκοπος της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας της Διασποράς.

Στην Ελλάδα τιμάται στην Ιερά Μονή Αγίου Νεκταρίου, Τρίκορφο Φωκίδος και στην πόλη της Κατερίνης στον Ιερό Ναό της Αγίας Άννας.

Βιογραφία
---------

Τελείωσε τη Στρατιωτική Ακαδημία της Πολτάβας και στη συνέχεια τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Χαρκώβ. Το 1922 ο Άγιος Ιωάννης μαζί με την οικογένειά του μετανάστευσε στο Βελιγράδι. Το 1924 χειροτονήθηκε αναγνώστης της Ρωσικής Εκκλησίας του Βελιγραδίου από τον Μητροπολίτη Αντώνιο και το 1925  αποφοίτησε από την Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου. Στις αρχές του έτους 1926 ο ίδιος Μητροπολίτης τον έκαρε μοναχό δίνοντας του το όνομα Ιωάννης και στη συνέχεια τον χειροτόνησε διάκονο. Στις 21 Νοεμβρίου του έτους 1926 χειροτονήθηκε ιερομόναχος από τον Επίσκοπο Γαβριήλ του Τσέλγιαβινσκ. 

Διετέλεσε καθηγητής των θρησκευτικών στο Σερβικό Κρατικό Λύκειο. Όταν ο άγιος Νικόλαος (Επίσκοπος Αχρίδος και Ζίτσης) ασκούσε το αξίωμα του μητροπολίτου της Αχρίδος, ο Ιωάννης υπήρξε από το 1929 έως το 1934 δάσκαλος στην Ιερατική Σχολή Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου στο Μοναστήρι της πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας, όπου τελούσε τη Θεία λειτουργεία και στην ελληνική γλώσσα. Ήταν άλλωστε η συνήθειά του να τελεί τη Θεία λειτουργεία στη τοπική γλώσσα. Αυτό το τυπικό ακολούθησε μετά και στην Ολλανδία και στη Κίνα.

Στις 28 Μαΐου του 1934 εκλέχτηκε Επίσκοπος Σαγκάης, ενώ το 1946 εκλέχτηκε Αρχιεπίσκοπος της περιφέρειας της Κίνας. Το 1951 οι Επίσκοποι της Συνόδου τον έστειλαν στην επισκοπή Παρισιού και Βρυξελλών. Στις 21 Νοεμβρίου του έτους 1962 εκλέχτηκε Επίσκοπος Σαν Φρανσίσκο. Αυτή ήταν και η τελευταία ιερατική μετακίνηση του. Ο Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς κοιμήθηκε στις 2 Ιουλίου του έτους 1966 στο Σιάτλ.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  (Αγγλικά) *Library of Congress Authorities*. Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου. n79114071. Ανακτήθηκε στις 24  Ιανουαρίου 2020.
2. ↑  «Identifiants et Référentiels». (Γαλλικά) *IdRef*. Agence bibliographique de l'enseignement supérieur. Ανακτήθηκε στις 5  Μαρτίου 2020.
3. ↑  *Czech National Authority Database*. uk20201086501. Ανακτήθηκε στις 1  Μαρτίου 2022.
4. ↑  Ανακτήθηκε στις 9  Ιουλίου 2019.
5. 1 2  *Czech National Authority Database*. uk20201086501. Ανακτήθηκε στις 19  Δεκεμβρίου 2022.
6. ↑  «Crkva danas slavi svetog Jovana Šangajskog» [Saint John of Shanghai Celebrated Today]. Radio Televizija Vojvodine. 2 Ιουλίου 2009. Ανακτήθηκε στις 28 Μαΐου 2016.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 4287096
* **ΕΒΕ**: 283092
* LCCN: n79114071
* ISNI: 0000 0003 7434 4335
* GND: 130499080
* SUDOC: 098834371
* BNF: cb150219616 (data)
* NKC: uk20201086501
* BNE: XX1159861

 |

 |
Το αρχαιοελληνικό όνομα προσώπου **Ηρώ** είναι παράλληλος τύπος ή έχει την ίδια ρίζα του ονόματος Ήρα (θεά *Ἥρα*), αβέβαιου ετύμου.

Στην αρχαιοελληνική μυθολογία, η Ἡρώ ήταν νεαρή ιέρεια της Αφροδίτης, που παραβίασε τον όρκο παρθενίας της εξαιτίας του έρωτά της για τον Λέανδρο, έρωτα που είχε τραγικό τέλος.

Συνήθως το όνομα γιορτάζει την 10 Αυγούστου του Αγίου Ήρωνος .

Το όνομα σε άλλες γλώσσες
-------------------------

* ιταλικά: *Ero* (Έρο)
* αγγλικά: *Iro* , αποδίδει και το αρσενικό *Ήρων* και το θηλυκό *Ηρώ*

Το όνομα στην τέχνη
-------------------

Το όνομα εμφανίζεται στο έργο του Σαίξπηρ *Πολύ κακό για το τίποτα*.

Πρόσωπα με το όνομα Ηρώ
-----------------------

* Ηρώ Κωνσταντοπούλου (1927–1944), αγωνίστρια της αντίστασης
* Ηρώ Κυριακάκη (1932–1988), ηθοποιός, σύζυγος του Σταύρου Τορνέ
* Ηρώ Σταυράκη, φιλολογικό ψευδώνυμο της Σωτηρίας Σταυρακοπούλου (1957)
* Ηρώ Μουκίου (1964), ηθοποιός
* Ηρώ Διώτη (1979), οικονομολόγος, πολιτικός
* Ηρώ (Ηρώ Λεχουρίτη), τραγουδίστρια
* Ηρώ Μπέζου (1988), ηθοποιός

Παραπομπές
----------

1. ↑  Γεώργιος Μπαμπινιώτης, *Λεξικό της Ελληνικής Γλώσσας*, Κέντρο Λεξικολογίας, Αθήνα 2005

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **Ηρώ**  |
Οι όροι **A-side** και **B-side** αναφέρονται στις δύο πλευρές των δίσκων γραμμοφώνου. Η A-side συνήθως περιελάμβανε το κομμάτι που ο καλλιτέχνης ή η εταιρεία επεδίωκε να γνωρίσει επιτυχία και να κερδίσει ραδιοφωνικές αναπαραγωγές, με την ελπίδα να γίνει "hit". H B-side (επίσης γνωστή και ως "**flipside**") είναι ένα δευτερεύον τραγούδι με δική του ιστορία και τοποθετούνταν στην πίσω πλευρά με σκοπό να αναγνωριστεί μέσω του τραγουδιού που βρίσκεται στην μπροστινή πλευρά. Σε κάποιες περιπτώσεις τα B-sides γνώριζαν ακόμη και μεγαλύτερη επιτυχία από τα A-sides, με χαρακτηριστικό παράδειγμα το hit "I Will Survive" της Γκλόρια Γκέινορ.

Οι δύο πλευρές συνεχίστηκαν αργότερα και στις μουσικές κασέτες, ακολουθώντας την ίδια τακτική.

Η εξέλιξη των B-sides
---------------------

Τα B-sides συνέχισαν να είναι διαδεδομένα και με την εμφάνιση των CD singles. Παρ' όλο που πλέον στους ψηφιακούς δίσκους δεν υπάρχει πίσω πλευρά, ως B-sides ονομάστηκαν τα επιπρόσθετα τραγούδια, πέρα του τραγουδιού που κυκλοφορεί ως single σε ένα CD. Αυτό μπορεί να είναι:

* ένα ρεμίξ του σίνγκλ ή μια διαφορετική του εκδοχή (π.χ. instrumental, acapella, ζωντανή εκτέλεση, διαφορετική γλώσσα κ.λ.π.)
* τα παραπάνω αλλά σε κάποιο άλλο τραγούδι του άλμπουμ
* κάποιο άλλο τραγούδι που επιδιώκει η εταιρεία να κερδίσει αναγνώριση, χωρίς όμως να το κυκλοφορήσει ως σίνγκλ
* ένα τραγούδι ως τότε ακυκλοφόρητο ως δώρο, ή κάποιο που δε θεωρούνταν τόσο καλό για το άλμπουμ
* ένα τραγούδι που δεν ταίριαζε ηχητικά στο άλμπουμ
* ένα τραγούδι που δημιουργήθηκε για το άλμπουμ, αλλά δε συμπεριλήφθηκε γιατί δεν ήταν έτοιμο όταν εκείνο έπρεπε να κυκλοφορήσει
* μια επανεκτέλεση ξένου τραγουδιού
* σε θεματικά άλμπουμ, ένα τραγούδι που δεν ανήκε στην ιστορία που αφηγείται ο δίσκος

Αυτά κυκλοφορούν μαζί με το single ως δώρο για τους θαυμαστές ή για να αποτελέσουν επιπλέον κίνητρο για την αγορά του CD single. Σήμερα, με την κυριαρχία του streaming και της ψηφιακής μουσικής επιπρόσθετα τραγούδια πέρα από το single κυκλοφορούν σπάνια.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Plasketes, Professor George (28 Ιανουαρίου 2013). "B-Sides, Undercurrents and Overtones: Peripheries to Popular in Music", 1960 to the Present
2. 1 2  «B-Side».
3. ↑  «A-side and B-side».
Ο **Γκολντμπέργκερ (Goldberger)** είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική περιοχή (δηλαδή την προς την πλευρά του Ηλίου) της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 14,2. Ανακαλύφθηκε το 1978 από την Αμερικανίδα αστρονόμο Έλινορ Χέλιν και τους Γκαβρίλ Γκρούεφ και Τζάσπερ Β. Γουόλ, που παρατηρούσαν από το Αστεροσκοπείο του Πάλομαρ, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Αμερικανού θεωρητικού φυσικού Μάρβιν Λήοναρντ Γκολντμπέργκερ (1922-2014).

Ο Γκολντμπέργκερ ανήκει στην Οικογένεια αστεροειδών της Ουγγαρίας. Η τροχιά του έχει μεγάλη κλίση ως προς την εκλειπτική, πάνω από 28 μοίρες, κάτι που θα καθιστούσε δαπανηρότερη μία πιθανή αποστολή διαστημοπλοίου από τη Γη προς αυτόν.

Φυσικά χαρακτηριστικά
---------------------

Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά του Γκολντμπέργκερ είναι άγνωστα. Ο αστεροειδής περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 5 ώρες και 16 λεπτά.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

  


Αστεροειδείς| 3100 Τσίμερμαν | 3101 Γκολντμπέργκερ | 3102 Κροκ |
Ο **Ιωάννης Π. Μπερνίτσας** (1905 - 20 Φεβρουαρίου 1988) υπήρξε Έλληνας, χημικός, συνδικαλιστής και βουλευτής. Υπηρέτησε ως πρόεδρος του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Αθηνών (ΕΒΕΑ) και της Γενικής Συνομοσπονδίας Επαγγελματιών και Βιοτεχνών Ελλάδος.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1905 και ήταν γιος του συνδικαλιστή Παναγιώτη Μπερνίτσα.

Ξεκίνησε να εργάζεται ως βιοτέχνης και από το 1932 εισήλθε στο συνδικαλιστικό κίνημα, με την εκλογή του ως γενικού γραμματέας του Επιμελητηρίου Επαγγελματοβιοτεχνών Αθηνών. Εν συνεχεία έγινε πρόεδρος της Ομοσπονδίας Επαγγελματιών και Βιοτεχνών Αθηνών , από το 1935 ως το 1946. Στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του '50 και τη δεκαετία του '60 ήταν πρόεδρος της Γενικής Συνομοσπονδίας Επαγγελματιών και Βιοτεχνών Ελλάδος (ΓΣΕΒΕ).

Εκλέχθηκε βουλευτής Αθηνών στις εκλογές του 1946 με το συνδυασμό της Ηνωμένης Παρατάξεως Εθνικοφρόνων (Κόμμα Εθνικών Φιλελευθέρων) με 11.068 ψήφους. Το 1951 ήταν ξανά υποψήφιος με το Λαϊκό Κόμμα αλλά απέτυχε να εκλεγεί. 

Πέθανε το 1988 και κηδεύτηκε στις 23 Φεβρουαρίου από τον ιερό ναό Αγίων Θεοδώρων του Πρώτου Νεκροταφείου Αθηνών.Είχε παιδιά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Μητρώο Γερουσιαστών και Βουλευτών 1929-1974 Βουλή των Ελλήνων, Εθνικό Τυπογραφείο, 1977 (σελ. 81, αρ. 736).(pdf)
2. ↑  Σύντομες βιογραφικές πληροφορίες Αρχειοθετήθηκε 2016-03-05 στο Wayback Machine. (pdf)
3. 1 2  Who's who in Greece, 1958, σελ. 36[*νεκρός σύνδεσμος*]
4. ↑  Εφημερίδα Εμπρός Αρχειοθετήθηκε 2018-11-05 στο Wayback Machine. 31-3-1946 (ΕΚΛΟΓΕΣ 1946 – ΟΙ 1.538 ΠΟΛΙΤΕΥΤΕΣ), ανάκτηση 16-4-2016.
5. ↑  Έθνος, Κοινωνικά, 21-2-1988, σελ. 43.