recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Αμφορά ερυθρόμορφου ρυθμού του 5ου αιώνα π.Χ. με πιθανή παράσταση ολισβοκολλίκων, Πετίτ Παλαί, Παρίσι
Ο **ολισβοκόλλιξ** ήταν κατά την αρχαιότητα ερωτικό βοήθημα, ως δονητής (*ὄλισβος*) από σκληρή μπαγκέτα ψωμιού (*κόλλιξ*), ή εναλλακτικά ήταν περιγραφή για τα φαλλόσχημα ψωμιά. Η λέξη αποτελεί άπαξ λεγόμενον και συναντάται στο λεξικό του Ησυχίου (*Γλῶσσαι*, 5ος αιώνας μ.Χ.) με την απόδοση να είναι *παρὰ τὸ ἐτυμοκόλλιξ* και την προέλευση από γραπτά αρχαίων κωμικών συγγραφέων (Com. ad. 1094). Κατά τον σχολιασμό του Αυγούστου Μάινεκε η χρήση της λέξης αυτής ίσως προέρχεται από τον Έφιππο τον Αθηναίο (4ος αιώνας π.Χ.) και το *ἐτυμοκόλλιξ* (αντί για *ἐτ**οι**μοκόλλιξ*) από το *ἐτνοκόλλιξ* ως *ἄρτος ἐτνίτης* (ψωμί από όσπρια). Κάποιες παραστάσεις σε ερυθρόμορφα αγγεία της κλασικής εποχής έχουν ερμηνευτεί πως πιθανώς απεικονίζουν παραστάσεις του αντικειμένου αυτού.

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Αρχαία Ελλάδα | Πύλη Αρχαία Ελλάδα |

Παραπομπές
----------

1. ↑  Hsu, Christine (1 Φεβρουαρίου 2013). «Expert Describes Breadstick Dildos, Erection-Withering Mouse Poo, Sodomizing Radishes and Other Bizarre Sexual Practices of the Greco-Romans». *Medical Daily*. Ανακτήθηκε στις 18 Μαΐου 2016.
2. ↑  Belardes, N.· Leavitt, C. (2014). *A People's History of the Peculiar: A Freak Show of Facts, Random Obsessions and Astounding Truths*. Cleis Press. σελ. pt80. ISBN 978-1-936740-92-5. Ανακτήθηκε στις 18 Μαΐου 2016.
3. ↑  Chrystal, Paul (15 Μαΐου 2016). *In Bed with the Ancient Greeks*. Amberley Publishing Limited. ISBN 9781445654133.
4. ↑  León, V. (2013). *The Joy of Sexus: Lust, Love, and Longing in the Ancient World*. Walker. σελ. 169. ISBN 978-0-8027-1997-3. Ανακτήθηκε στις 18 Μαΐου 2016.
5. ↑  (Berlin), Hartmann, Elke (στα αγγλικά). *Olisbos*. .
6. ↑  «Henry George Liddell, Robert Scott, A Greek-English Lexicon, Ο ο, ὀλιζότερος , ὀλισβοκόλλιξ». *www.perseus.tufts.edu*. Ανακτήθηκε στις 7 Απριλίου 2018.
7. ↑  «Γλώσσαι/Ο - Βικιθήκη». *el.wikisource.org*. Ανακτήθηκε στις 7 Απριλίου 2018.
8. ↑  Meineke, Augustus (1841). *Fragmenta Comicorum Graecorum v.4*. Typis et impensis G. Reimeri. σελ. 645. OCLC 9200260.
9. ↑  Oikonomides, A. N. (1986). «Κόλλιξ,ὄλισβος,ὀλισβοκόλλιξ». *Horos* **4**: 168-178. OCLC 16267383.
Το **Ουράνια Πλάσματα** (αγγλικά:*Heavenly Creatures*) είναι μια κινηματογραφική δραματική βιογραφική ταινία του 1994 σε παραγωγή και σκηνοθεσία του Πίτερ Τζάκσον. Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Κέιτ Γουίνσλετ και Μέλανι Λίνσκι στο κινηματογραφικό τους ντεμπούτο, με υποστηρικτικούς ρόλους άπο τους Σάρα Πιρς, Νταϊάνα Κεντ, Κλαίβ Μέρισον, και Σίμον Ο' Κόνορ. Η ταινία είναι βασισμένη στην υπόθεση δολοφονίας της Χονόρα Πάρκερ άπο την κόρη της, την Πολίν Πάρκερ, και την Ζιλιέτ Χαλμ, φίλη της Πολίν Πάρκερ. Η ταινία διαδραματίζεται στην δεκαετία του 1950, και συγκεκριμένα μεταξύ του 1952 και του 1954, και ακολουθεί την ιστορία της σχέσης μεταξύ δυο νεαρών κοριτσιών, της Πολίν Πάρκερ και της Ζιλιέτ Χαλμ, η οποία καταλήγει στο να δολοφονήσουν μαζί την μητέρα της Πολίν Πάρκερ. Το σενάριο της ταινίας γράφτηκε απο το ίδιο τον Πίτερ Τζάκσον μαζί με την Φραν Γουόλς, ενώ τα γυρίσματα της ταινίας πραγματοποιήθηκαν αποκλειστικά και μόνο στην Νέα Ζηλανδία το 1993.

Η ταινία κυκλοφόρησε στις 14 Νοεμβρίου 1994 στην Νέα Ζηλανδία και κυκλοφόρησε ευρέως τον Νοέμβριο του ίδιου έτους. Η ταινία συνολικά απέφερε παγκοσμίως 5,4 εκατομμύρια δολάρια. Η ταινία έλαβε θετικές κυρίως κριτικές από τους κριτικούς, με επαίνους κυρίους για το στήσιμο της παραγωγής, τα ειδικά εφέ, την σκηνοθεσία του Πίτερ Τζάκσον και τις ερμηνείες των Κέιτ Γουίνσλετ και Μέλανι Λίνσκι. Στην 67η Απονομή των βραβείων Όσκαρ προτάθηκε για ένα βραβείο: αυτό του Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου, για τον Πίτερ Τζάκσον και την Φραν Γουόλς.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «*Heavenly Creatures*». BoxOfficeMojo.com. Ανακτήθηκε στις 12 Οκτωβρίου 2010.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα
* *Ουράνια πλάσματα*   στην IMDb

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Πίτερ Τζάκσον |
| --- |
|  |
| Ταινίες που σκηνοθέτησε | 
* Bad Taste (1987)
* Meet the Feebles (1989)
* Εγκεφαλικά Νεκρός (1992)
* Ουράνια Πλάσματα (1994)
* Forgotten Silver (1995)
* Κυνηγός φαντασμάτων (1996)
* Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών: Η Συντροφιά του Δαχτυλιδιού (2001)
* Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών: Οι Δύο Πύργοι (2002)
* Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών: Η Επιστροφή του Βασιλιά (2003)
* Κινγκ Κονγκ (2005)
* Παραδεισένια Οστά (2009)
* Χόμπιτ: Ένα Αναπάντεχο Ταξίδι (2012)
* Χόμπιτ: Η Ερημιά του Νοσφιστή (2013)
* Χόμπιτ: Η Μάχη των Πέντε Στρατών (2014)
 |
|  |
| Ταινίες ντοκιμαντέρ | 
* They Shall Not Grow Old (2018)
* The Beatles: Get Back (2021)
 |
|  |
| Ταινίες μικρού μήκους | 
* The Valley (1976)
* Crossing the Line (2008)
 |
|  |
| Ταινίες που παρήγαγε μόνο | 
* Valley of the Stereos (1992)
* Jack Brown Genius (1997, επίσης και σεναριογράφος)
* District 9 (2009)
* Οι περιπέτειες του Τεν Τεν (2011)
* West of Memphis (2012)
* Φονικές Μηχανές (2018, επίσης και σεναριογράφος)
 |
|  |
| Σχετιζόμενα άρθρα | 
* Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών (σειρά ταινιών)
* Χόμπιτ (σειρά ταινιών)
 |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Τέχνη
* Πύλη:Κινηματογράφος
 |

 |
Μαύρη Ρωσία (γαλλικά: Russie noire‎) με μαύρο χρώμα σε χάρτη του Γάλλου χαρτογράφου Ανρί Σατλέν το 1712. Λευκή Ρωσία ( γαλλικά: Russie blanche‎) σε λευκό, Βολυνία με κόκκινο και Ποδολία με κίτρινο.
Η **Μαύρη ή Μέλαινα Ρουθηνία** (λατινικά: Ruthenia Nigra‎) ή **Μαύρη Ρως** (λευκορωσικά: Чорная Русь‎, λιθουανικά: Juodoji Rusia‎, πολωνικά: Ruś Czarna‎), είναι μια ιστορική περιοχή στον Άνω Νέμαν, συμπεριλαμβανομένων των Ναβαχρούντακ, Γκρόντνο και Σλονίμ. Εκτός από αυτά, άλλα σημαντικά μέρη της Μαύρης Ρωσίας είναι το Βαουκάβισκ και το Μπιαουίστοκ. Η περιοχή κατοικούνταν από τους Βαλτικούς Γιοτβίγγιους από την αρχαιότητα και το όνομα «Μαύρη Ρωσία» εμφανίστηκε σχετικά αργά.

Στον χάρτη του 1712 του Γάλλου χαρτογράφου Ανρί Σατλέν, η "Russie noire" (Μαύρη Ρουθηνία) τοποθετείται στην περιοχή της Ανατολικής Γαλικίας (σήμερα Δυτική Ουκρανία), που παραδοσιακά είναι γνωστή ως "Russie rouge" (Κόκκινη Ρουθηνία).

Ιστορία
-------

Η σύμβαση για τη διάκριση διαφορετικών ρουθηνικών περιοχών με βάση τα χρώματα έγινε για πρώτη φορά από τους ιστορικούς της Μεσαιωνικής Δυτικής και Κεντρικής Ευρώπης από τον 14ο έως τον 17ο αιώνα. Έγινε για πρώτη φορά περίπου το 1360 από τον Χάινριχ φον Μύγκελν, αναφερόμενος στη Μαύρη και Κόκκινη Ρουθηνία (τοποθετώντας τα στη σύγχρονη Ουκρανία ). Μερικοί ερευνητές ισχυρίζονται ότι αυτή η σύμβαση ονομασίας χρώματος επηρεάστηκε από τους Μογγόλους εισβολείς, οι οποίοι τα χρησιμοποίησαν για τις βασικές κατευθύνσεις.

Μερικές φορές τον 16ο αιώνα, τα ονόματα Μαύρη, Λευκή και Ερυθρά Ρουθηνία δόθηκαν αντίστοιχα στο Μεγάλο Δουκάτο της Μόσχας, στο Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας και σε Λιθουανικά εδάφη Ρουθηνίας που δόθηκαν στην Πολωνία κατά τη διάρκεια της Ένωσης του Λούμπλιν. 

Σύμφωνα με το βιβλίο του Μπανκς από το 1813, η Μαύρη Ρωσία αποτελούνταν από τα Κυβερνεία της Καλούγκα, της Μόσχας, της Τούλας, του Ριαζάν, του Βλαντιμίρ και του Γιαροσλάβ. 

Σύμφωνα με τον Άλφρεντ Νίκολας Ραμπώ στα τέλη του 19ου αιώνα:

> Τα λιθουανικά εδάφη Γκρόντνο, Νοβογρόντεκ και Μπιέλοστοκ ονομάζονταν μερικές φορές *Μαύρη Ρωσία*. 
> 
>

Δείτε επίσης
------------

* Ρουθηνία
* Κόκκινη Ρουθηνία
* Λευκή Ρουθηνία
* Καρπάθια Ρουθηνία
*

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Spečiūnas, Vytautas. «Juodoji Rusia». *Vle.lt* (στα Λιθουανικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Σεπτεμβρίου 2021.
2. ↑  Sužiedėlis, Simas (1955). «Gudų dvejopa invazija» (στα Lithuanian). *Tėvynės Sargas* (Brooklyn, New York, USA) **2**: 47. .
3. ↑  Łatyszonek, Oleg (2006). *Od Rusinów Białych do Białorusinów: u \*zródeł białoruskiej idei narodowej*. Białystok: Uniwersytetu w Białymstoku. ISBN 9788374311205.
4. ↑  Bancks, John (1813). *The Life of Peter the Great, Formerly Emperor of Russia*. Moore & Lake. σελ. 7.
5. ↑  Rambaud, Alfred (1898). «2». *History of Russia*.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  στο Wikimedia Commons
Η μοναστική **καλύβα**, όπως οι σκήτες και τα κελιά αποτελούν μοναστικά ιδρύματα που ανήκουν σε κυρίαρχη Μονή ή Μοναστήρι.

Οι μοναστικές καλύβες είναι και αυτές οικοδομήματα μικρότερα σε μέγεθος των κελιών που επίσης φέρουν ενσωματωμένο ναΰδριο, στα οποία όμως δεν έχει παραχωρηθεί από την κυρίαρχη Μονή εδαφική έκταση, σε αντίθεση με τα κελιά.

Οι μοναχοί σ΄ αυτά τα μοναστικά ιδρύματα ζουν κατά ολιγάριθμες ομάδες, όπως και στα κελιά ασχολούμενοι κυρίως με διάφορες τέχνες και εργόχειρα. Είναι δυνατόν πολλές καλύβες μαζί να δίνουν την εντύπωση μικρού οικισμού πλην όμως δεν διατηρούν καμία μεταξύ τους οργάνωση ή σχέση.

ΟΙ περισσότερες μοναστικές καλύβες στην Ελλάδα βρίσκονται στο Άγιο Όρος και συγκεκριμένα στη νοτιοδυτική άκρη της Αθωνικής χερσονήσου, στις περιοχές: Μικρή Αγία Άννα, Κατουνάκια και Άγιο Βασίλειο.

Δείτε επίσης
------------

* Κελί (μοναστικό)
* Ησυχαστήριο
* Κάθισμα (μοναστικό)

Πηγές
-----

* "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου"
* Σ. Καδάς "Το Άγιο Όρος" Εκδοτική Αθηνών - Αθήνα 1989

{{χριστιανισμός-επέκταση}
Ο **Δαμιανός Ζαρίφης** (Καβάλα, 1946 - Αθήνα, 29 Μαΐου 2007) ήταν Έλληνας σκηνογράφος και ενδυματολόγος.

Βιογραφία
---------

Γεννημένος το 1946 στην Καβάλα της Ανατολικής Μακεδονίας, ο Δαμιανός Ζαρίφης φοίτησε στη Σχολή Βακαλό, προτού, στη συνέχεια, πιο συγκεκριμένα κατά τη διάρκεια της περιόδου της Δικτατορίας των Συνταγματαρχών, πραγματοποιήσει σπουδές στην Εθνική Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών του Παρισιού. Κατά τη διάρκεια της παρουσίας του στο Παρίσι, γνώρισε την, επίσης συμφοιτήτριά του και μετέπειτα θεατρολόγο, Ελένη Βαροπούλου, την οποία, στη συνέχεια, και παντρεύτηκε, αποκτώντας μαζί της μία κόρη.

Έπειτα από την επιστροφή του στην Ελλάδα, κατά την περίοδο της Μεταπολίτευσης, συνεργάστηκε, αρχικώς, με το Θέατρο Τέχνης, αριθμώντας, συνολικά, περισσότερες από είκοσι παραστάσεις, προτού, στη συνέχεια, συνεργαστεί με αριθμό άλλων θεατρικών φορέων και οργανισμών, όπως, μεταξύ άλλων, το Εθνικό Θέατρο, το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, τον Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου, καθώς και αριθμό ιδιωτικών θεατρικών θιάσων, αριθμώντας, συνολικά, περίπου, 150 παραστάσεις.

Παράλληλα, συνεργάστηκε, επίσης, με την Εθνική Λυρική Σκηνή και το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, ως προς το σκηνογραφικό και ενδυματολογικό κομμάτι, σε, συνολικά, 11 όπερες, ενώ ασχολήθηκε και με τον κινηματογράφο, αναλαμβάνοντας το σκηνογραφικό και ενδυματολογικό κομμάτι, συνολικά, 17 ταινιών, ορισμένες εκ των οποίων υπήρξαν αντικείμενο βραβεύσεων.

Απεβίωσε στις 29 Μαΐου 2007, έπειτα από τεσσάρων ετών αγώνα κατά του καρκίνου, σε ηλικία 61 ετών, ενώ η κηδεία του έλαβε χώρα στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Λιόλιος, Μάκης (6 Φεβρουαρίου 2018). «Δαμιανός Ζαρίφης, ο αείμνηστος Καβαλιώτης ενδυματολόγος και σκηνογράφος, που θα πρέπει να τιμήσει η Καβάλα». *Καβάλα*. Ανακτήθηκε στις 31 Οκτωβρίου 2023.
2. 1 2 3 4 5 6  «Πενθεί η ελληνική σκηνογραφία». *Ριζοσπάστης*. 31 Μαΐου 2007. Ανακτήθηκε στις 31 Οκτωβρίου 2023.
3. 1 2 3  Λοβέρδου, Μυρτώ (5 Ιανουαρίου 2018). «Δαμιανός Ζαρίφης: Ο διακριτικός σκηνογράφος». *Το Βήμα*. Ανακτήθηκε στις 31 Οκτωβρίου 2023.
4. 1 2 3  «Δαμιανός Ζαρίφης, Ο παλμός του σχεδίου». *LiFO*. 8 Ιανουαρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 31 Οκτωβρίου 2023.
5. ↑  Κάγιος, Παύλος Θ. (30 Νοεμβρίου 2004). «Οι «Nύφες» πήραν όλη την προίκα…». *Τα Νέα*. Ανακτήθηκε στις 31 Οκτωβρίου 2023.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Θέατρο
* Πύλη:Κινηματογράφος
* Πύλη:Ελλάδα
 |

 |
Ο **ναός της Ήρας Λικινίας** ή ναός D, είναι ένας ελληνικός ναός στην Κοιλάδα των ναών, που ήταν μέρος της αρχαίας πόλης του Ακράγαντα (μετέπειτα Αγκριτζέντο).

Κτίστηκε π. το 450 π.Χ. με τον ρυθμό όμως της αρχαϊκής περιόδου. Ανακαλύφθηκαν ίχνη από τη φωτιά, που ακολούθησε την κατάληψη του Ακράγαντα από τους Καρχηδονίους το 406 π.Χ.. Το 212 π.Χ. η Σικελία έγινε οριστικά Ρωμϊκή επαρχία και ο ναός ανακατασκευάστηκε. Η αρχική πήλινη στέγη αντικαταστάθηκε από μαρμάρινη, με μία πιο απότομα κεκλιμένη στέγη στην ανατολική μεριά. Ο ναός αρχικά αφιερώθηκε στην ελληνική θεά Ήρα (ρωμαϊκή Juno). Αν ήταν σε χρήση τον 4ο-5ο αι. μ.Χ. θα σχετίστηκε με την εξόντωση των εθνικών, όταν οι Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ήταν πια χριστιανική.

Ο ναός D της Ήρς Λικινίας στην Κοιλάδα των ναών του Ακράγαντα.

Περιγραφή
---------

Το οικοδόμημα είναι περίπτερος ναός, δωρικού ρυθμού, με 6 Χ 13 κίονες (εξάστυλος). Είναι δίδυμος με τον ναό της Ομονοίας, καθώς έχουν ίδιες διαστάσεις και μερικά αρχιτεκτονικά στοιχεία: η διάταξη είχε αποκρυσταλλωθεί σε ένα πρότυπο στην κυρίως Ελλάδα, που το μιμήθηκαν οι δύο ναοί. Οι διαστάσεις του δαπέδου του ναού είναι 38,15 μ. Χ 16,90 μ.

Οι κίονες της πρόσοψης έχουν ένταση: είναι λεπτότερες στην κορυφή και διογκώνονται στη μέση. Το περιστύλιο έχει 34 κίονες ύψους 6,44 μ. με τέσσερις σπονδύλους ο καθένας. Ερίδονται στην κρηπίδα, που έχει τέσσερις βαθμίδες. Το κτήριο είναι ανυψωμένο, καθώς βρίσκεται επάνω σε μία προεξοχή του εδάφους, η οποία είναι σε μεγάλο μέρος τεχνητή. Μπροστά από την ανατολική μεριά του ναού, υπάρχουν σημαντικά κατάλοιπα του βωμού.

Εσωτερικά έχει πρόναο εν παραστάσει, σηκό και οπισθόδομο εν παραστάσει. Ο πρόναος και ο οπισθόδομος έχουν δύο κίονες στην είσοδό τους. Μεταξύ του προνάου και του σηκού υπάρχουν δύο κλίμακες για την άνοδο στη στέγη, για λόγους επισκευής της ή θρησκευτικούς.

Η βόρεια κιονοστοιχία με τον θριγκό της (επιστύλια και ζωφόρος) έχει πλήρως διατηρηθεί. Από τους υπόλοιπους κίονες, εννέα δεν έχουν όλους τους σπονδύλους τους, ενώ τέσσερις κίονες λείπουν τελείως. Από τους τοίχους υπάρχουν μόνο τα θεμέλιά τους. Τον 18ο αιώνα έγινε αναστύλωση των κιόνων.

Δείτε επίσης
------------

* Ναός του Ολυμπίου Διός (Ακράγαντας)
* Ναός της Ομόνοιας (Ακράγαντας)
* Ναός του Ηρακλή (Ακράγαντας)
|  |
| --- |
|  ***Εταζέτα***  |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| **Δυναστεία:** |  Ηγεμόνες της Βιθυνίας       |
| **Πατέρας**: |  *άγνωστος* |
| **Μητέρα**: |  *άγνωστη* |
| **Σύζυγος**: |  Νικομήδης Α' Φιλέλληνας |
| **Παιδιά:** |  *γιοι* |

 |

Η **Εταζέτα** ήταν βασίλισσα του ελληνιστικού κράτους της Βιθυνίας, στην Ανατολία, κατά τον 3ο αιώνα π.Χ. Αποτέλεσε τη δεύτερη σύζυγο του βασιλιά Νικομήδη Α' του Φιλέλληνα, μετά το θάνατο του οποίου (περίπου το 255 π.Χ.) κυβέρνησε για λίγο ως επίτροπος των ανήλικων παιδιών της.

Ο Νικομήδης Α' παντρεύτηκε δύο φορές: από την πρώτη του σύζυγο, Διτιζέλη, με καταγωγή από τη Φρυγία, απέκτησε δύο γιους, τον Προυσία και το Ζιαήλα, καθώς και μία κόρη, τη Λυσάνδρα. Ωστόσο η δεύτερη σύζυγός του, η φιλόδοξη Εταζέτα, τον έπεισε να παραμερίσει τα τέκνα από τον πρώτο του γάμο και να ορίσει διάδοχο ανάμεσα στα δικά της παιδιά. Τα τελευταία ήταν ακόμη σε νηπιακή ηλικία όταν ο πατέρας τους απεβίωσε. Στη διαθήκη του ανέθεσε την κηδεμονία τους στους βασιλείς Αντίγονο Β' Γονατά της Μακεδονίας και Πτολεμαίο Β' της Αιγύπτου. Η συμφωνία περιελάμβανε επίσης τις πόλεις Ηράκλεια, Κίο και Βυζάντιο.

Μετά το θάνατο του συζύγου της, η Εταζέτα κυβέρνησε εκ μέρους των παιδιών της για μια σύντομη χρονική περίοδο. Ωστόσο ο προγονός της, Ζιαήλας, αρνήθηκε να δεχτεί το διακανονισμό που όρισε ο πατέρας του. Έτσι ξεκίνησε πόλεμο ενάντια στη μητριά του για να καταλάβει το θρόνο. Η Εταζέτα προσπάθησε να αμυνθεί, νυμφευόμενη μάλιστα τον αδερφό του αποθανόντος βασιλιά. Τελικά, εκθρονίστηκε από το Ζιαήλα και αναγκάστηκε να καταφύγει στη Μακεδονία με τους γιους της.

Δείτε επίσης
------------

* Βιθυνία
* Ελληνιστική περίοδος

Παραπομπές
----------

1. ↑  Μέμνων, 22; Ιωάννης Τζέτζης, *«Χιλιάδες»*, 3; Πλίνιος ο Πρεσβύτερος, *«Φυσική Ιστορία»*, viii. 61
Ο **Μιλτιάδης Ιατρίδης** (ή Μίλτων Ιατρίδης) (1906 - 18 Φεβρουαρίου 1960) ήταν Έλληνας αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού.

Γεννήθηκε στο Σοφικό Κορινθίας, τον τόπο καταγωγής της μητέρας του, Σοφίας. Ο πατέρας του, Βασίλειος Ιατρίδης, καταγόταν απ' τον Πύργο Ηλείας και ασκούσε το επάγγελμα του επιθεωρητή της Μέσης Εκπαίδευσης. Μετά την ολοκλήρωση των εγκυκλίων σπουδών του, ο Μ. Ιατρίδης εισήλθε το 1921 στη Στρατιωτική Σχολή των Ναυτικών Δοκίμων και αποφοίτησε ως μάχιμος σημαιοφόρος στις 26 Ιανουαρίου 1926. Από τότε υπηρέτησε κυρίως στα υποβρύχια. Δεκατρία χρόνια αργότερα, στις 10 Φεβρουαρίου 1939, προβιβάστηκε στο βαθμό του πλωτάρχη. Από τη θέση αυτή και με τη συνακόλουθη ανάληψη του αξιώματος του κυβερνήτη του, γηραιού τότε, υποβρυχίου «Παπανικολής», συνέβαλε τα μέγιστα στον αγώνα εναντίον του Άξονα.

Στις 24 Δεκεμβρίου 1940, το υποβρύχιο «Παπανικολής» επιτέθηκε εναντίον μεγάλης ιταλικής νηοπομπής στην Αδριατική Θάλασσα και κατόρθωσε να βυθίσει στα Στενά του Οτράντο τρία ιταλικά οπλιταγωγά, συνολικού βάρους 25.000 τόνων, που μετέφεραν όπλα, πολεμοφόδια και εν γένει πολεμικό υλικό στα παράλια της Αλβανίας, για να ενισχυθούν οι ιταλικές μονάδες που προσπαθούσαν να νικήσουν τους Έλληνες. Για το κατόρθωμά του αυτό, ο κυβερνήτης Μ. Ιατρίδης προβιβάστηκε άμεσα σε αντιπλοίαρχο επ' ανδραγαθία και του απονεμήθηκε το «Χρυσούν Αριστείον Ανδρείας», στις 30 Δεκεμβρίου 1940.

Μετά την Απελευθέρωση διετέλεσε Διοικητής Αρχιπελάγους (1944-1945), Διοικητής Στολίσκου Βορείου Αιγαίου (1947), καθώς και Διοικητής της Ναυτικής Ακαδημίας (1948). Κατά τα έτη 1950-1951, επιστάτησε στις επισκευές του ιταλικού καταδρομικού «Ευγένιος της Σαβοΐας», που είχε δοθεί, τότε, στην Ελλάδα ως πολεμική αποζημίωση και μετονομάστηκε «Έλλη».

Ο Μιλτιάδης Ιατρίδης αποστρατεύτηκε αυτεπάγγελτα στις 29 Δεκεμβρίου 1952, με σύγχρονη προαγωγή στον βαθμό του πλοιάρχου. Οκτώ χρόνια αργότερα, στις 18 Φεβρουαρίου 1960, σκοτώθηκε σε τροχαίο δυστύχημα στους Αγίους Θεοδώρους Κορινθίας, σε ηλικία 54 ετών. Ήταν παντρεμένος με τη Λέλα Ιατρίδη και έχει μια κόρη, την Αδριατική. Η πολιτεία τον τίμησε δίνοντας το όνομά του σε μία πλατεία του Πύργου Ηλείας. Στην ομώνυμη πλατεία του Πύργου βρίσκεται και ο ανδριάντας του. Προτομή του Μ. Ιατρίδη υπάρχει στη γενέτειρά του το Σοφικό Κορινθίας, και στο Κατάκολο Ηλείας, αλλά και στην πόλη της Κορίνθου δίπλα στην Στρατιωτική Λέσχη. Η δράση του Ιατρίδη και του Υποβρυχίου Παπανικολής ενέπνευσε και την ταινία 'Υποβρύχιον Παπανικολής' του 1971 με τον Κώστα Καζάκο στο ρόλο του Ιατρίδη.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  «Μέρος του αρχείου του Κυβερνήτη του υποβρυχίου «Παπανικολής» Μίλτου Ιατρίδη». *Ίδρυμα Αικατερίνης Λασκαρίδη*. 13 Φεβρουαρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 23 Φεβρουαρίου 2019.
«The Land of the Ever Young» από το βιβλίο *Irish Fairy Tales* (1920)
Στην κελτική μυθολογία, ο **Άλλος Κόσμος** (αγγλικά: *Celtic Otherworld*) είναι η χώρα των θεών και των νεκρών. Στους Γαελικούς και Βρυθονικούς μύθους αναφέρεται ως υπερφυσικός τόπος αιώνιας νιότης, ομορφιάς, υγείας και αφθονίας. Περιγράφεται είτε ως ένας κόσμος παράλληλος με τον δικό μας, είτε ως τόπος κάτω από τη γη ή πέρα από τη θάλασσα. Ο Άλλος Κόσμος είναι συνήθως άπιαστος, αλλά διάφοροι μυθικοί ήρωες της κελτικής λαογραφίας τον επισκέπτονται είτε τυχαία είτε αφού προσκληθούν από κάποιον από τους κατοίκους του. Συχνά φτάνουν σε αυτόν μπαίνοντας σε αρχαίους τάφους και σπηλιές, περνώντας κάτω από το νερό ή διασχίζοντας τη δυτική θάλασσα. Μια γυναίκα μπορεί να προσκαλέσει τον ήρωα στον Άλλο Κόσμο προσφέροντας ένα μήλο, ένα ασημένιο κλαδί μηλιάς ή έναν μίτο για να τον ακολουθήσει.

Στην ουαλική μυθολογία ο Άλλος Κόσμος αποκαλείται *Annwn*, ενώ στον Αρθουριανό κύκλο αναφέρεται ως Άβαλον*.* Στην Ιρλανδική μυθολογία είναι γνωστός με διάφορα ονόματα, όπως Μόι Μελ, Τιρ να Νογκ και *Emain Ablach.*

Δείτε επίσης
------------

* Κελτική Μυθολογία

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Koch, John T. *Celtic Culture: A Historical Encyclopedia*. ABC-CLIO, 2006. p.1671
2. ↑  MacKillop, James. *Dictionary of Celtic Mythology*. Oxford University Press, 1998. pp.21, 205, 270, 322–3, 346, 359–60. ISBN 0-19-280120-1.
Οι **Γιορτές Παλιάς Πόλης της Ξάνθης** αποτελούν τον δεύτερο μεγαλύτερο θεσμό, μετά το Ξανθιώτικο Καρναβάλι, που πραγματοποιείται στην πόλη της Ξάνθης. Διοργανώθηκαν για πρώτη φορά το 1991 κι έκτοτε λαμβάνουν χώρα κάθε χρόνο την πρώτη εβδομάδα του Σεπτεμβρίου. Το όνομά τους το έλαβαν από τον παραδοσιακό διατηρητέο οικισμό της Ξάνθης, τη λεγόμενη «Παλιά Πόλη» στα πλακώστρωτα δρομάκια και τις γειτονιές της οποίας οι πολιτιστικοί σύλλογοι εγκαθίστανται και διοργανώνουν γλέντια με ζωντανή μουσική,φαγητό και ποτό.

Ιστορία
-------

Το 1991, ο νεοεκλεγείς Δήμαρχος Φίλιππος Αμοιρίδης, αναζητούσε ένα θεσμό προκειμένου να αναδείξει την Παλιά Πόλη της Ξάνθης. Συμμάχους σε αυτή την προσπάθεια βρήκε στον Νικόστρατο Φωτέλη, ζωγράφο του συλλόγου των «Φίλων», στον Σύλλογο των «Κατασκηνωτών» και στον Σύλλογο Ποντίων. Αρχικά υπήρχε η ιδέα μιας διοργάνωσης αναβίωσης της Μπελ Επόκ με δρώμενα, κοστούμια εποχής και παραδοσιακό χαρακτήρα όπως κι έγινε. Παράλληλα, οι «Κατασκηνωτές» προέτειναν και την ενεργό συμμετοχή του κόσμου κι έτσι προέκυψε το στήσιμο των δύο πρώτων στεκιών από τους «Κατασκηνωτές» και τους «Φίλους». Με τη πάροδο του χρόνου η διοργάνωση εξελίχθηκε κι εδραιώθηκε αποτελώντας προορισμό για αρκετούς απ'τους μεγαλύτερους καλλιτέχνες της χώρας. Το επίκεντρο των διοργανώσεων είναι κυρίως η πλατεία Μητροπόλεως, περιμετρικά της οποίας στοιχίζονται οι σύλλογοι και ο συναυλιακός χώρος.

Η διοργάνωση δεν πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά από την έναρξη της το 2020, ύστερα από απόφαση ακύρωσης του Δήμου Ξάνθης, για λόγους προστασίας των πολιτών από την πανδημία του κορονοϊού.

Δείτε Επίσης
------------

* Ξάνθη
* Ξανθιώτικο Καρναβάλι

Πηγές
-----

Επίσημη ιστοσελίδα Αρχειοθετήθηκε 2018-06-17 στο Wayback Machine.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Γιορτές Παλιάς Πόλης». *mythotopia.eu*. Ινστιτούτο Επεξεργασίας του Λόγου. Ανακτήθηκε στις 3 Οκτωβρίου 2023.
2. ↑  Newsroom, X2 (29 Αυγούστου 2017). «Αναδρομή: Η συζήτηση και τα πρόσωπα που "γέννησαν" τις Γιορτές Παλιάς Πόλης». *Xanthi 2*. Ανακτήθηκε στις 25 Μαρτίου 2020.
3. ↑  «Μανώλης Τσέπελης: Υγιείς και δυνατοί ΟΛΟΙ Μαζί στις Γιορτές Παλιάς Πόλης της Ξάνθης, τον Σεπτέμβριο του 2021 - Δήμος Ξάνθης». *Δήμος Ξάνθης*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Αυγούστου 2020. Ανακτήθηκε στις 1 Αυγούστου 2020.
Ο **Ταουρβάλι** ήταν βασιλεύς των Χετταίων στις αρχές του 15ου αιώνα π.Χ. σύμφωνα με την μέση χρονολόγηση ή στα μέσα του 15ου αιώνα π.Χ. σύμφωνα με την νέα χρονολόγηση, ήταν ξάδελφος του βασιλέως Τεπιλίνου. Σύμφωνα με το Γενεαλογικό δέντρο της βασιλικής δυναστείας ήταν γιος ενός από τους αδελφούς του Αμμούνα, ήταν απόγονος απευθείας του Ζιντάντα Α΄ και με τον τρόπο αυτό διατηρήθηκε η Κληρονομικότητα. Ο Ταουρβάλι δεν καταγράφεται στους βασιλικούς καταλόγους αλλά η ύπαρξη του επιβεβαιώνεται από τις επιγραφές που βρέθηκαν στην Χαττούσα. Η βασιλεία του τοποθετείται ανάμεσα σε αυτή του Τεπιλίνου και του Ζιντάντα Β΄ αλλά η ακολουθία των βασιλέων είναι αβέβαιη, οι επιγραφές τον καταγράφουν ως ξάδελφο του Τεπιλίνου. Η πιθανότερη εξήγηση είναι ότι διαδέχθηκε ο ίδιος τον Τεπιλίνου για κάποιο χρονικό διάστημα ως σφετεριστής αφού ο ίδιος είχε αποκληρώσει τον γαμπρό του Αλλουβάμνα από την διαδοχή. Ο γιος και διάδοχοςτου Αλλουβάρνα Χαντίλις Β΄ μετακινείται με αυτόν τον τρόπο δύο γενεές πίσω στην γραμμή διαδοχής.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Otten, Heinrich (1971)
2. ↑  Kuhrt, Amélie (2020). The Ancient Near East: c.3000–330 BC, Volume One. Routledge. σ. 230
3. ↑  Birgit Brandau, Hartmut Schickert: Hethiter Die unbekannte Weltmacht
4. ↑  The Kingdom of the Hittites by Trevor Bryce
5. ↑  Joost Blastweiler, Kings, Queens and princes of the Hittite Kingdom in the offering lists of the Royal ancestors, in "Anatolia in the Bronze Age", Arnem, NL, 2013
6. ↑  S.R.Bin-Nun. Who was Tahurwaili, the great king? Journal of Cuneiform Studies, Τομ. 26

Πηγές
-----

* Kuhrt, Amélie (2020). The Ancient Near East: c.3000–330 BC, Volume One. Routledge.
* S.R.Bin-Nun. Who was Tahurwaili, the great king? Journal of Cuneiform Studies.



|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Προκάτοχος:**Τεπιλίνου** | **Βασιλιάς των Χετταίωναρχές 15ου αιώνα π.Χ.** | Διάδοχος:**Αλλουβάμνα** |
Το **Commer BF** ήταν ένα βαν μεγάλου μεγέθους που παρήχθη από την Βρετανική Commer από το 1953. Το βαν χρησιμοποίησε έναν τετρακύλινδρο βενζινοκινητήρα 2,260 κυβικών από το επιβατικό Humber Hawk ή έναν τετρακύλινδρο πετρελαιοκινητήρα 2,260 κυβικών. Πωλήθηκε με τα ονόματα Commer και Karrier, αλλά η εσωτερική ονομασία BF απουσίαζε σε μεγάλο βαθμό από τα φυλλάδια περιόδου. Είχε ατσάλινο αμάξωμα, τετράχυτο σύγχρονο κιβώτιο ταχυτήτων και τηλεσκοπικούς υδραυλικούς αποσβεστήρες. Υπήρχε ένα βαν ¾ τόνων (15 cwt), μια έκδοση ενός τόνου (20 cwt) με μεταξόνιο 111 ιντσών και 280 κυβικών ιντσών χωρητικότητας φορτίου ποδών και 1½ τόνου (30cwt) με μεταξόνιο 123 ιντσών και 300 κυβικών ιντσών χωρητικότητας φορτίου ποδών. Οι συρόμενες πλαϊνές πόρτες επέτρεπαν στον οδηγό να μπαίνει και να βγαίνει εύκολα κατά την παράδοση του φορτίου.

Πολλά παραδείγματα αυτών των βαν κατασκευάστηκαν από εξωτερικούς παραγωγούς αμαξωμάτων ως παγοτατζίδικα και ασθενοφόρα. Ήταν επίσης διαθέσιμο ως φορτηγό με μόνο καμπίνας και σασί (ένας αγγλικός τύπος που εννοεί ένα όχημα χωρίς έτοιμη πίσω καρότσα, επιτρέποντας τον χρήστη να τοποθετήσει οτιδήποτε κατασκευή θέλει πίσω). Η παραγωγή τελείωσε το 1966 αφού η Commer είχε λανσάρει το νεότερο Walk-Thru από το 1961, με αποτέλεσμα το BF να προσφέρεται ως φθηνότερη εναλλακτική σε αυτό που τελικά έγινε ο διάδοχός του.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Commer BF στο Wikimedia Commons
* Πληροφορίες με φωτογραφίες για το Commer BF
Ο **Γουέσλι Σιμίνα** (*Wesley W. Simina*, γεννημένος στις 10 Σεπτεμβρίου 1961) είναι Μικρονήσιος πολιτικός και πρόεδρος των Ομόσπονδων Πολιτειών της Μικρονησίας από το 2023. Υπηρέτησε ως κυβερνήτης της Πολιτείας Τσουκ, μιας από τις τέσσερις πολιτείες που αποτελούν τις Ομόσπονδες Πολιτείες της Μικρονησίας, από τον Ιούλιο του 2005 έως τον Ιούλιο του 2011  

Επανεξελέγη για δεύτερη θητεία ως κυβερνήτης του Τσουκ σε δεύτερο γύρο των εκλογών του 2009 εναντίον του Γκίλιαν Ντουν, του γιου του πρώην κυβερνήτη Γκίντιον Ντουν.  Αυτός και ο αντικυβερνήτης Τζόνσον Ελίμο ορκίστηκαν για τη δεύτερη θητεία τους στις 2 Ιουλίου 2009, σε μια τελετή ορκωμοσίας που πραγματοποιήθηκε στο Κέντρο Ανάπτυξης Σαραμέν Τσουκ στο Γυμνάσιο Σαραμέν Τσουκ στο Γουένο του Τσουκ. 

Ο Σιμίνα παραιτήθηκε από κυβερνήτης τον Ιούλιο του 2011 για να γίνει γενικός γερουσιαστής του Τσουκ στο εθνικό Κογκρέσο των Ομόσπονδων Πολιτειών της Μικρονησίας.  Ο αντικυβερνήτης του Τσουκ, Τζόνσον Ελίμο, έγινε αμέσως αναπληρωτής κυβερνήτης του Τσουκ μετά την παραίτηση ττου Σιμίνα.  Ο Ελίμο κέρδισε μια ειδική εκλογή κυβερνήτη στις 24 Αυγούστου 2011, για να υπηρετήσει το υπόλοιπο της θητείας του Σιμίνα που δεν έληξε.  Ο Ελίμο κέρδισε τις εκλογές με 7.945. Ο Αλεξάντερ ήρθε δεύτερος με 6.913 ψήφους, ενώ ο Ρέντλι Κιλιόν ήρθε τρίτος με 3.692. 

Ο Σιμίνα εξελέγη Πρόεδρος του δέκατου ένατου Κογκρέσου των Ομοσπονδιακών Πολιτειών της Μικρονησίας στις 11 Μαΐου 2015  και στις 11 Μαΐου 2023 εξελέγη πρόεδρος των Ομοσπονδιακών Πολιτειών της Μικρονησίας κατά την πρώτη τακτική σύνοδο του 23ου Κογκρέσου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 12  Οκτωβρίου 2021.
2. ↑  www.worldstatesmen.org/Micronesia\_states.html.
3. ↑  www.fsmgov.org/press/cn072311.htm.
4. ↑  www.cfsm.fm/index.php/19th-congress-members.
5. ↑  www.hawaiifreepress.com/ArticlesMain/tabid/56/ID/23237/FSM-Election-2019-Certified-Results.aspx.
6. 1 2  «Chuuk swears in governor, lt. governor, legislators». *Marianas Variety News & Views*. 2009-07-10.. Ανακτήθηκε στις 2011-02-11.
7. ↑  «Chuuk to inaugurate new leadership». *FSM Information Services*. 2005-06-28.. Ανακτήθηκε στις 2011-02-11.
8. ↑  «Chuuk to hold gubernatorial runoff». *Marianas Variety News & Views*. 2009-04-06.. Ανακτήθηκε στις 2011-02-11.
9. 1 2 3 4  Jaynes, Bill (2011-09-08). «Elimo certified as the winner of the Chuuk "special" election». *Kaselehlie Press*.. Ανακτήθηκε στις 2012-05-16.
10. ↑  «CFSM.fm». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 31 Ιανουαρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 10 Ιανουαρίου 2019.
11. ↑  «Simina sworn in as new FSM president» (στα αγγλικά). *Pacific Island Times*. 2023-05-11.. Ανακτήθηκε στις 2023-05-11.

  

1. Αντικείμενο αριθμημένης λίστας

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Πρόεδροι των Ομόσπονδων Πολιτειών της Μικρονησίας |
| --- |
|  |
| 
* Τοσίγουο Νακαγιάμα
* Τζον Χάγκλελγκαμ
* Μπέιλι Όλτερ
* Τζέικομπ Νένα
* Λίο Φάλκαμ
* Τζόζεφ Ουρουσεμάλ
* Μάνι Μόρι
* Πίτερ Μ. Κρίστιαν
* Ντέιβιντ Γ. Πανουέλο
* Γουέσλι Σιμίνα
 |

 |
Το **White Road Commander** ήταν μια σειρά από βαριά "χωρίς μούρη" φορτηγά που κατασκευάστηκαν από την White Motor Company από το 1972 έως το 1983. Μετά την εξαγορά της Volvo, το Road Commander έλαβε ένα ελαφρύ λίφτινγκ και συνέχισε να πωλείται ως **White High Cabover**.

Σχέδιο
------

Το 1975 παρουσιάστηκε το εκσυγχρονισμένο **Road Commander 2**, με μια επανασχεδιασμένη καμπίνα που χρησιμοποίησε τις νέες «κωνικές» πόρτες που εμφανίστηκαν στη σειρά White και επίσης σε πολλά Autocar με την έκδοση «2» ενώ άλλα κλασικά φορτηγά Autocar και Western Star διατήρησαν την παλιά White καμπίνα, και οι δύο μάρκες ανήκουν επίσης στη White. Το παρμπρίζ παρέμεινε σχισμένο. Αρχικά εξοπλισμένα με μονούς στρογγυλούς προβολείς, στη δεκαετία του 1980 τα φορτηγά έγιναν διαθέσιμα και με διπλές ορθογώνιες μονάδες. Το μεταγενέστερο White High Cabover ήταν διαθέσιμο με καμπίνες **WHS** και **WHL**, αυτά τα ακρωνύμια σημαίνουν "White High-cab Short" και "White High-cab Long". Υπήρχαν επίσης τα WHE και WHM ("Extended" και "Medium"). Μετά τον συνδυασμό της πινακίδας White με αυτή της GMC το 1988, το σχέδιο συνέχισε να κατασκευάζεται ως White GMC.

Road Commander 2
----------------

Το Road Commander 2 έχει βιδωτό πλαίσιο από χάλυβα υψηλής εφελκυσμού, ενώ η καμπίνα από αλουμίνιο έχει υδραυλική κλίση. Αυτό επιτρέπει την πρόσβαση σε ένα ευρύ φάσμα διαθέσιμων κινητήρων ντίζελ από την Cummins, την Caterpillar και άλλους κατασκευαστές. Το διαθέσιμο εύρος το 1977 ήταν από 190 to 450 horsepower (142 to 336 kW). Ένα ασυνήθιστο χαρακτηριστικό για την εποχή ήταν το πτυσσόμενο συρτάρι του RC2 που περιείχε όλες τις ηλεκτρικές ασφάλειες και συνδέσεις, που βρίσκεται μέσα στην καμπίνα. Το RC2 κυκλοφόρησε επίσης σε πολλές εξαγωγικές αγορές και τέτοια μοντέλα πληρούσαν όλους τους κανονισμούς ΕΟΚ και ECE της περιόδου. Το Αμερικάνικο φορτηγό πωλήθηκε σε πολλές ευρωπαϊκές αγορές όπως η Ελβετία και το Ηνωμένο Βασίλειο. Αυτό ήταν αρκετά ασυνήθιστο για βαρέα οχήματα της Αμερικής.

Western Star
------------

Η Western Star είχε αρχικά δημιουργηθεί από την White το 1967, ειδικά για να στοχεύσει τις αγορές φορτηγών στη δυτική ακτή. Μετά την αγορά της White από τη Volvo το 1980, η Western Star ακολούθησε το δικό της δρόμο — αλλά τα φορτηγά συνέχισαν να είναι διαθέσιμα στον Καναδά και σε ορισμένες δυτικές πολιτείες με το σήμα Western Star. Το μοντέλο Western Star δεν έλαβε ποτέ τη διαγώνια εγκάρσια ράβδο που είχαν άλλα White φορτηγά της Volvo. Το Western Star Cabover έχει επίσης μια καρφωτή ασπίδα κάτω από το μπροστινό παρμπρίζ, βοηθώντας στην αλλαγή της εμφάνισής του.

βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  «Classic Cabovers». *Road King*. 11 Μαρτίου 2011. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Μαΐου 2014. Ανακτήθηκε στις 14 Μαΐου 2014.
2. ↑  Kennett, Pat, επιμ. (December 1978). «Pulling Power». *TRUCK* (London: FF Publishing Ltd): 53.
3. ↑   *White Road Commander 2*, White Trucks, 1977, σελ. 5, AD 1991 30M 677 BL, ανακτήθηκε στις 2023-09-22
4. ↑  *Pulling Power*, p. 55
5. ↑  Baldwin, p. 191

εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Μπροσούρα Western Star Cabover Αρχειοθετήθηκε 2021-09-11 στο Wayback Machine.
Ο **Όουεν Τζέιμς Χαρτ** (*Owen James Hart*, 7 Μαΐου 1965 – 23 Μαΐου 1999) ήταν Καναδός παλαιστής. Ήταν γιος του παλαιστή Στου Χαρτ και αδερφός του Μπρετ Χαρτ. Ο Όουεν σκοτώθηκε μετά από δυστύχημα σε ζωντανό τηλεοπτικό πρόγραμμα του WWF.

Καριέρα
-------

### Τα πρώτα χρόνια

Ο Όουεν ξεκίνησε την ενασχόλησή του με το κατς το 1986, όταν εκπαιδευόταν με τον πατέρα του και τα αδέρφια του. Για δύο χρόνια αγωνίστηκε σε πάρα πολλές μικρές εταιρείες πάλης, ενώ πέρασε και από το New Japan Pro Wrestling της Ιαπωνίας. Είχε ένα μικρό πέρασμα από το World Wrestling Federation το 1989 και από το World Championship Wrestling το 1991. Μέχρι εκείνη την χρονιά, δεν σταμάτησε να παλεύει και για ανεξάρτητες εταιρείες σε όλη την Αμερική, ενώ στα πέντε αυτά χρόνια, κατέκτησε και έξι μικρούς τίτλους.

### Καθιέρωση στο WWF

Από το 1991, αγωνιζόταν αποκλειστικά για το WWF, όταν και υπέγραψε συμβόλαιο. Στην πορεία του εκεί, συμμάχησε με πάρα πολλούς παλαιστές και είχε σημαντικές κόντρες. Ομάδα έγινε με τους Γιοκοζούνα, Τζεφ Τζάρετ, Μπρετ Χαρτ, Μπρίτις Μπούλντογκ, ενώ συμμετείχε και στην ομάδα από πολλούς παλαιστές, με τον τίτλο **"Nation of Domination"**. Στην καριέρα του εκεί, κατέκτησε συνολικά 7 τίτλους. Τέσσερις φορές κατέκτησε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα ομάδων (2 με τον Γιοκοζούνα, 1 με τον Τζεφ Τζάρετ και 1 με τον Μπρίτις Μπούλντογκ), δύο φορές το Διηπειρωτικό Πρωτάθλημα WWE και μια φορά το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα. Επίσης, ήταν ο νικητής του τουρνουά King of the Ring το 1994.

### Θάνατος και υστεροφημία

Στις 23 Μαΐου 1999, στην διάρκεια ενός τηλεοπτικού προγράμματος Πληρωμής ανά προβολή του WWF, ήταν σχεδιασμένο ο Χαρτ να κάνει εντυπωσιακή την είσοδό του, πάνω σε έναν γερανό, ώστε να προσγειωθεί μέσα στο ρινγκ. Κάτι όμως πήγε στραβά, και ο γερανός τον "άφησε" αδέξια να προσγειωθεί στην γωνία του ρινγκ, με το στήθος. Αρχικά οι θεατές νόμισαν πως ήταν σενάριο, αλλά έγινε κατανοητό πως επρόκειτο για δυστύχημα. Πέθανε σε ηλικία, μόλις **34 ετών**. Η σύζυγος του, μετά το τραγικό συμβάν αξίωσε αποζημίωση 25 εκατ. δολαρίων, με τα οποία δημιούργησε ένα ίδρυμα με το όνομα του: **"Ίδρυμα Όουεν Χαρτ"** (The Owen Hart Foundation). 

Οι ικανότητες του Όουεν Χαρτ εντός ρινγκ, εκτιμήθηκαν από πολλούς. Μετά τον χαμό του, ακολούθησαν αφιερώματα από το WWF, ειδικά προγράμματα, DVD και άλλα, ενώ όλοι όσοι τον έζησαν ως επαγγελματία, μιλούν ακόμα και σήμερα, πως χάθηκε νωρίς, ίσως ο καλύτερος παλαιστής όλων των εποχών.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Αγγλικά) *Find A Grave*. 5850. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  277.

Πηγές
-----

* Αφιέρωμα απο το Lord of Rings[*νεκρός σύνδεσμος*]
* Προφίλ στο OWoW.com
* Προφίλ στο Internet Wrestling Database
* Προφίλ στο IMDb.com
Αυτό το λήμμα αφορά το πρόσωπο της Ελληνική μυθολογίας.  Για το χωριό του Νομού Τρικάλων, δείτε: Αηδόνα Τρικάλων.  
Η **Αηδόνα** (Αηδών) είναι πρόσωπο της Ελληνικής μυθολογίας που μεταμορφώθηκε στο ομώνυμο πτηνό, το αηδόνι. Υπάρχουν δύο εκδοχές για την μεταμόρφωση της Αηδόνας σε πουλί.

Σύμφωνα με την πρώτη εκδοχή ήταν κόρη του Πανδάρεω και σύζυγος του Ζήθου με τον οποίο απέκτησε ένα γιο, τον Ίτυλο. Η Αηδόνα ένιωσε ζήλια για την Νιόβη, σύζυγο του αδελφού του Ζήθου, Αμφίονα, που είχε δώδεκα παιδιά. Αποφάσισε να σκοτώσει κάποιο από τα παιδιά της, αλλά κατά λάθος σκότωσε τον Ίτυλο. Ο Δίας, για να την απαλύνει από την λύπη της, την μεταμόρφωσε σε αηδόνι..

Σύμφωνα με τη δεύτερη εκδοχή, η Αηδόνα ήταν σύζυγος του Πολύτεχνου. Κάποια στιγμή καυχήθηκε πως η ευτυχία τους ήταν ανώτερη από εκείνη του Δία πλάι στην Ήρα. Η Ήρα, για να την εκδικηθεί, διέταξε την Έριδα να βάλει στην Αηδόνα την ιδέα να συναγωνιστεί τον Πολύτεχνο. Η Αηδόνα νίκησε σε στοίχημα που έβαλαν οι δύο τους και ζήτησε μία νέα δούλα. Ο Πολύτεχνος, θυμωμένος, της πήγε την αδελφή της Χελιδόνα την οποία πιο πριν είχε βιάσει. Οι δύο αδελφές, για να εκδικηθούν, σκότωσαν τον γιο του Πολύτεχνου και πρόσφεραν το σώμα του στον Πολύτεχνο ως φαγητό. Ο Πολύτεχνος, μαθαίνοντας τι είχε γίνει, προσπάθησε να εκδικηθεί. Όμως οι φρουροί του Πανδάρεω πρόλαβαν τον Πολύτεχνο και, αφού τον άλειψαν με μέλι, τον άφησαν στα έντομα. Η Αηδών λυπήθηκε τον σύζυγο της και προσπάθησε να τον σώσει, κάτι που εξόργισε τον πατέρα της. Ο Δίας τους μεταμόρφωσε όλους σε πτηνά. Την Αηδόνα σε αηδόνι, την αδελφή της Χελιδόνα σε χελιδόνι, τον Πολύτεχνο σε πελεκάνο, την μητέρα της, Αρμαθόη, σε αλκυόνη και τον Πανδάρεω σε θαλάσσιο αετό. Παρόμοιος με την τελευταία εκδοχή είναι και ο μύθος της Πρόκνης και της Φιλομήλας, κόρες του Πανδίονα.

Τέλος, σύμφωνα με μία παραλλαγή του μύθου του Πανδάρεω, η Αηδόνα ήταν μία από τις κόρες του, που μετά την τιμωρία του πατέρα τους για την κλοπή του σκύλου φύλακα του ιερού του Δία μεγάλωσαν από τις θεές Αφροδίτη, Ήρα, Αθηνά και Άρτεμη. Όταν η Αφροδίτη ζήτησε από τον Δία να τους βρει κατάλληλους συζύγους, εμφανίστηκαν Άρπυιες και τις παρέδωσαν ως δούλες στις Ερινύες, στον Άδη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Οδύσσεια Ραψωδία τ, 510-530
2. ↑  Αντωνίνος Λιβεράλις, *Μεταμορφώσεων Συναγωγή*, ια. ΑΗΔΩΝ
3. ↑  Οδύσσεια Ραψωδία υ, 60-80

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Μυθολογία
* Πύλη:Ελληνική μυθολογία
 |

 |
Η **Νέλλυ Ντρελ** (εσθονικά: *Nelly Drell*, Τάλιν, 19 Οκτωβρίου 1979) είναι σύγχρονη Εσθονή ζωγράφος που δραστηριοποιείται κυρίως στην Εσθονία και τις ΗΠΑ.

Βιογραφία
---------

Η Ντρελ γεννήθηκε το 1979 στο Τάλιν της Εσθονίας, η οποία τότε αποτελούσε κομμάτι της Σοβιετικής Ένωσης. Αρχικά σπούδασε από το 1998 μέχρι το 2000 στην Εσθονική Ακαδημία Τέχνης και στη συνέχεια μετέβη για περαιτέρω σπουδές στις ΗΠΑ, όπου φοίτησε πρώτα στο International Fine Arts College του Μαϊάμι (2000 - 2001) και έπειτα στο New York Academy of Art (2001 - 2003). Το 2004 έγινε δεκτή στην Ένωση Εσθονών Ζωγράφων, ενώ με το πέρασμα των ετών κέρδισε μια θέση μεταξύ των σημαντικότερων ζωγράφων που αναδείχτηκαν στη μετασοβιετική Εσθονία. Από το 2012 είναι μέλος του Συνδέσμου Εσθονών Καλλιτεχνών.

Tη δεκαετία του 1990 πραγματοποίησε τις πρώτες της συμμετοχές σε ομαδικές εκθέσεις της πατρίδας της και το 2001 έλαβε για πρώτη φορά μέρος σε ομαδική έκθεση εκτός συνόρων (συγκεκριμένα στο Μαϊάμι των ΗΠΑ). Το 2004 διοργάνωσε την πρώτη της ατομική έκθεση σε γκαλερί του Τάλιν, ενώ μέχρι σήμερα έχει λάβει μέρος σε δεκάδες ομαδικές εκθέσεις σε διάφορες χώρες (κυρίως στην Εσθονία και τις ΗΠΑ, αλλά και στις Γαλλία και Ρωσία) και έχει πραγματοποιήσει διάφορες ατομικές εκθέσεις στην πατρίδα της, τις ΗΠΑ και την Ουγγαρία. Το 2008 τιμήθηκε με το βραβείο της Ένωσης Εσθονών Καλλιτεχνών.

Οι δημιουργίες της περιλαμβάνουν κυρίως προσωπογραφίες, τοπιογραφίες, έργα αφηρημένης τέχνης, απεικονίσεις νεκρής φύσης κ.ά.

Εκθέσεις (ενδεικτικές)
----------------------

### Ατομικές

* Γκαλερί *Draakon*, Τάλιν, Εσθονία (2004)
* Δημοτική Πινακοθήκη Χααπσάλου, Εσθονία (2005)
* Εσθονική πρεσβεία στη Βουδαπέστη, Ουγγαρία (2009)
* *New York Estonian House*, Νέα Υόρκη, ΗΠΑ (2011)
* Εθνική Βιβλιοθήκη της Εσθονίας, Τάλιν, Εσθονία (2011)

### Ομαδικές

* D.A.S.H Gallery, Μαϊάμι, ΗΠΑ (2001)
* Tribeca Hall, Νέα Υόρκη, ΗΠΑ (2002)
* Tallinn Art Hall, Τάλιν, Εσθονία (2005)
* Agora Gallery, Νέα Υόρκη, ΗΠΑ (2009)
* Μουσείο Τέχνης Βιινίστου, Εσθονία (2016)
* Galerie 12 Avenue Des Arts and Galerie La Verriere, Παρίσι (2016)

Έργα
----

* Γυναίκα (2003)Γυναίκα (2003)
* Ψυχή (2008)Ψυχή (2008)
* Εσθονοί ειρηνευτές στο Ιράκ (2005)Εσθονοί ειρηνευτές στο Ιράκ (2005)

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  «Biography and CV». *nellydrell.ee*. Nelly Drell. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Αυγούστου 2018. Ανακτήθηκε στις 25 Μαρτίου 2018.
2. 1 2 3  Gunter Faure, Teresa Mensing, *The Estonians. The long road to independence*, 2012, σελ. 327.

Βιβλιογραφία
------------

* Gunter Faure, Teresa Mensing, *The Estonians. The long road to independence*, 2012.

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Τέχνη
* Πύλη:Ζωγραφική
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 5617149544603400490002
* **Europeana**: agent/base/26897

 |

 |
Ο **Τουδαλίγιας Α΄** υπήρξε βασιλιάς των Χετταίων (1430 π.Χ.-1400 π.Χ.), ιδρυτής του νέου βασιλείου των Χετταίων. Πήρε τον θρόνο αφού ανέτρεψε και δολοφόνησε τον προκάτοχο του Μουβαταλίς Α΄. Πολλοί τον ταυτίζουν με τον Τάνταλο της ελληνικής μυθολογίας. Επί βασιλείας του οι **Αχιγιάβα** (τους οποίους μερικοί ταυτίζουν με τους Αχαιούς) κατέλαβαν την Κύπρο και ο ίδιος δέχθηκε τον εξόριστο βασιλιά της Κύπρου Μαντουβάττα. Οργάνωσε στρατό νικώντας είκοσι δύο Λουβικά κράτη σύμμαχους των Αχιγιάβα στη βορειοδυτική Μικρά Ασία (1420 π.Χ.) ανάμεσα τους την πόλη της Βιλούσας (**Willusa**, που πολλοί την ταυτίζουν με την ομηρική Τροία). Τα ονόμασε Ασσούβα, σύμφωνα με μερικούς μελετητές από την ονομασία αυτή προέρχεται και το όνομα της Ασίας, τα παραχώρησε στον ευνοούμενό του Μαντουβάτα. Ο Τουδαλίγιας βοήθησε σημαντικά τον Μαντουβάτα σε όλες τις επιθέσεις που δέχθηκε από τους Αχιγιάβα και τους συμμάχους του, αλλά σε λίγο ο Μαντουβάτας συμμάχησε με τους Αχιγιάβα, από τους οποίους κληρονόμησε την Ασσούβα με το νέο της όνομα Αρζάβα με ολόκληρη τη Μικρά Ασία και στράφηκε κατά του ευεργέτη του. Μετά τους Λουβίους ο Τουδαλίγιας νίκησε και τους Κάσκας, μια βαρβαρική φυλή στα βόρεια του βασιλείου των Χετταίων στα Ποντιακά όρη, που ταλαιπωρούσαν επί αιώνες τους Χετταίους. Κατέλαβε πολλά εδάφη τους, αλλά δεν τους εξουδετέρωσε, με αποτέλεσμα εκείνοι να ανασυνταχθούν ταχύτατα μετά τον θάνατό του. Πέθανε χωρίς να αποκτήσει γιο. Τον διαδέχθηκε ο γαμπρός του Αρνουβάντας Α΄, σύζυγος της κόρης του Ασμουνικάλ. Μια μεγάλη σειρά ιστορικών ταυτίζουν τον Τουδαλίγια Α΄ με τον βασιλιά των Εθνών Τίνταλ που καταγράφεται στο Βιβλίο της Γένεσης, συμμετείχε στην επίθεση που έκανε ο βασιλιάς Χοδολλογομόρ απέναντι στους λαούς που επαναστάτησαν στην Χαναάν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Bryce, Trevor (2010). The Kingdom of the Hittites (New ed.). Oxford: Oxford University Press. σσ. 121–123
2. ↑  Bryce, Trevor (2010). The Kingdom of the Hittites (New ed.). Oxford: Oxford University Press. σ. 125

Πηγές
-----

* Bryce, Trevor. *The Kingdom of the Hittites*. Οξφόρδη: Oxford University Press, 2005.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Βασιλεία του Τουδαλίγια Α΄



|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Προκάτοχος:**Μουβαταλίς Α΄** | **Βασιλιάς των Χετταίων1430 π.Χ.–1400 π.Χ.** | Διάδοχος:**Αρνουβάντας Α΄** |
Ο **Αρνουβάντας Β΄** (1322 π.Χ.) ήταν ο μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Βασιλιά των Χετταίων Σουπιλουλιούμα Α΄. Ο πατέρας του πέθανε από την επιδημία που προκλήθηκε στις τάξεις των Αιγυπτίων αιχμαλώτων που μεταφέρθηκαν στη χεττιτική ενδοχώρα μετά τις εκστρατείες στη Χαναάν. Οι χεττιτικές ιστορικές πηγές μαρτυρούν ότι από την ίδια ασθένεια αρρώστησε και ο Αρνουβάντας. Αμέσως μετά την άνοδό του στο θρόνο, ο λαός των Κάσκα (ή Γκάσγκα) εξεγέρθηκε, επωφελούμενος από την κάμψη της χεττιτικής δύναμης εξαιτίας της επιδημίας που θέρισε τον πληθυσμό. Οι Κάσκα κατέλαβαν την επαρχία της Ισουπίττα και ίδρυσαν για πρώτη και τελευταία φορά στην ιστορία τους βασίλειο με αρχηγό τον στρατηγό Πιχινίτ. Για την αντιμετώπιση των διαρκών προβλημάτων με τους Κάσκα, καθώς και με τη χώρα Αρζάβα στα δυτικά, ο Αρνουβάντας χρειάστηκε τις υπηρεσίες του νεότερου αδελφού του Μουρσίλις. Ένα επεισόδιο στη διάρκεια αυτών των γεγονότων ήταν η βοήθεια που προσέφεραν οι δύο αδελφοί στον Μανάπα Ταρχούντα, πρώην ηγεμόνα της Χώρας του Ποταμού Σεχά, ο οποίος είχε εκδιωχθεί από τους αδελφούς του. Οι Χετταίοι του πρόσφεραν άσυλο και τον βοήθησαν να επανέλθει στο θρόνο του. Για όσο διάστημα βασίλεψε ο Αρνουβάντας, οι σχέσεις της Χώρας του Ποταμού Σεχά με τους Χετταίους ήταν αρμονικές. Ο Αρνουβάντας πέθανε, έπειτα από πολύ σύντομη βασιλεία, από την ίδια αρρώστια που αφάνισε τον πατέρα του. Τον διαδέχθηκε ο νέος και άπειρος Μουρσίλις Β΄ γι' αυτό. Ο Μουρσίλις όμως αποδείχθηκε ικανότατος βασιλιάς.

Πηγές
-----

Bryce, Trevor. *The Kingdom of the Hittites*. Οξφόρδη: Oxford University Press, 2005.


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Προκάτοχος:**Σουπιλουλιούμας Α΄** | **Βασιλιάς των Χετταίων1322** | Διάδοχος:**Μουρσίλις Β΄** |
Η **Δράση** (τουρκικά: *Eylem*) ήταν Κυπριακή δικοινοτική πολιτική συμμαχία που συγκροτήθηκε για να συμμετάσχει στις ευρωεκλογές 2014. Ήταν η πρώτη εκλογική συμμαχία Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων από την ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας το 1960. Στα ελληνικά αναφέρεται και ως Δ.Ρ.Α.Συ, αρκτικόλεξο από τα αρχικά των λέξεων Δικοινοτική Ριζοσπαστική Αριστερή Συνεργασία.

Ευρωεκλογές 2014
----------------

Το κόμμα έβγαλε 6 υποψήφιους ευρωβουλευτές (4 Έλληνες και 2 Τούρκοι).

Η συμμαχία έλαβε το 0.9% των ψήφων. Ορισμένοι σχολιαστές είδαν το χαμηλό ποσοστό της Δράσης ως μια αντανάκλαση της βαθιάς διαίρεσης των δύο κοινοτήτων. Το Ίδρυμα Φρίντριχ Έμπερτ έκρινε το αποτέλεσμα ως αποτυχία να ξεχωριστεί αρκετά το κόμμα από το ΑΚΕΛ και να ξεπεράσει το οργανωτικό πλεονέκτημα του κόμματος.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Οι έξι υποψήφιοι της ΔΡΑΣυ-Εylem (Ελληνικά), *SigmaLive*, 28 April 2014.
2. ↑  EU election: Cyprus voters still punishing former government for bail-out, *The Conversation*, 13 May 2014.
3. ↑  Candidates DRASY - EYLEM Αρχειοθετήθηκε 2018-04-24 στο Wayback Machine. *euroelections2014.gov.cy*.
4. ↑  Despite initial hype, there's still a long way to go in the Cyprus dispute, *openDemocracy*, 4 August 2014.
5. ↑  The social and political impact of the Cyprus economic crisis (2010–2017), *Friedrich Ebert Foundation*, November 2017.
Ο **Γκάμπριελ Άλαν Τεφτ** (γεν. 1 Νοεμβρίου 1978) είναι Αμερικάνος πρώην επαγγελματίας παλαιστής, περισσότερο γνωστός με το όνομα "Τάιλερ Ρεκς". Έγινε γνωστός για το χρόνο του στην εταιρεία πάλης WWE.

Καριέρα
-------

### Πρώτα Χρόνια

Ο Τεφτ άρχισε την εκπαίδευση στην επαγγελματική πάλη το 2007 και σύντομα έκανε το ντεμπούτο του στο Ultimate Pro Wrestling.

### WWE

Τον Ιανουάριο του 2008, ο Τεφτ υπέγραψε συμβόλαιο με το WWE και στάλθηκε στο θυγατρικό εκπαιδευτήριο Florida Championship Wrestling, χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμο "Τάιλερ Ρεκς". Στο FCW, κέρδισε το κορυφαίο τίτλο και το ομαδικό πρωτάθλημα με τον Τζόνι Κέρτις.

Τον Ιούνιο του 2009, έκανε τη πρώτη του τηλεοπτική εμφάνιση, στο εβδομαδιαίο σόου ECW. Ο Ρεκς δεν πήρε ευκαιρίες στο ECW και σύντομα μεταφέρθηκε στο WWE SmackDown. Εκεί είχε το ρόλο του αντιπαθή και συμμετείχε σε δύο ομαδικούς αγώνες, στο Bragging Rights και στο Survivor Series. Επίσης είχε μια κόντρα με τον Κρις Μάστερς. Τον Απρίλιο του 2011, μετακινήθηκε στο σημαντικότερο σόου της εταιρίας, το WWE Raw. Σύντομα, ο Ρεκς δημιούργησε ομάδα με τον Κερτ Χόκινς. Οι Ρεκς & Χόκινς κέρδισαν τους αδερφούς Ούσο και έκαναν επιθέσεις σε διάφορους παλαιστές. Οι δυο τους, συχνά πάλευαν σε δευτερεύοντα σόου, χωρίς όμως να κατακτήσουν κάποιο πρωτάθλημα. Τον Αύγουστο του 2012, ο Ρεκς αποδεσμεύτηκε απο το WWE και αποσύρθηκε απο το χώρο της πάλης.

Πηγές
-----

Προφίλ στο Online World of Wrestling

1. ↑  6086.
Ανατομία των ανδρικών αναπαραγωγικών οργάνων:  
1. Ουροδόχος κύστη  
2. Ηβική σύμφυση  
3. Πέος  
4. Σηραγγώδες σώμα  
5. Βάλανος  
6. Πόσθη  
7. Έξω στόμιο ουρήθρας  
10. Σπερματοδόχος κύστη  
11. Εκσπερματιστικός πόρος  
**12. Προστάτης**  
13. Αδένας του Cowper  
14. Πρωκτός  
15. Σπερματικός πόρος  
16. Επιδιδυμίδα  
17. Όρχις
Ο **προστάτης** είναι μικρός αδένας των αρσενικών θηλαστικών, περιλαμβανομένων και των ανδρών, που βρίσκεται κάτω από την ουροδόχο κύστη και περιβάλλει την ουρήθρα, δηλαδή το σωληνάκι που μεταφέρει τα ούρα στο εξωτερικό περιβάλλον από την ουροδόχο κύστη μέσω του πέους. Το βάρος του προστάτη είναι περίπου 11 g (κυμαίνεται μεταξύ 7 g και 16 g) και έχει σχήμα καρυδιού.

Η λειτουργία του προστάτη
-------------------------

Ο προστάτης περιέχει μερικούς ομαλούς μυς που βοηθούν στο να αποβάλλεται το σπέρμα κατά τη διάρκεια της εκσπερμάτωσης. Ο ρόλος του προστάτη είναι να παράγει και να παρέχει ένα μέρος του υγρού που είναι απαραίτητο για την εκσπερμάτωση. Το υγρό αυτό βοηθά στη μεταφορά και τη διατροφή του σπέρματος και με τον τρόπο αυτό βοηθά τη διαδικασία της σύλληψης.

Οι παθήσεις του προστάτη
------------------------

* Καλοήθης διόγκωση ή υπερπλασία του προστάτη (ΚΥΠ)
* Προστατίτιδα
* Καρκίνος του προστάτη

Ο προστάτης βρίσκεται μπροστά από το ορθό (το τελευταίο τμήμα του παχέος εντέρου), γι' αυτό και η πιο απλή εξέτασή του είναι η δακτυλική εξέταση (ψηλάφηση) μέσω του ορθού.

Θεραπεία
--------

Οι παθήσεις του προστάτη αρχικά αντιμετωπίζονται με φαρμακευτική αγωγή. Σε περιπτώσεις όπου η πάθηση δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με φάρμακα, τότε ο ασθενής θα πρέπει να υποβληθεί σε εγχείρηση, κατά την οποία θα αφαιρεθεί ο ιστός που προκάλεσε τη διόγκωση του προστάτη.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **προστάτης**  |

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Προστάτης** |


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85107605
* GND: 4175973-4
* BNF: cb11933867p (data)
* NDL: 00576258
* NKC: ph124653

 |

 |