recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Χριστόδουλος Κούτσης**, ήταν Έλληνας πολιτικός και πλοιοκτήτης της επανάστασης του 1821.

Βιογραφία
---------

Ο Χριστόδουλος καταγόταν από εύπορη οικογένεια καραβοκύρηδων των Σπετσών, γιος του Ιωάννη και αδελφός των Ιωάννη, Νικολάου, Κωνσταντίνου, Δημητρίου, Κοσμά και Σταύρου. Συμμετείχε στην επανάσταση δίνοντας το πλοίο του, τον «Ηρακλή» 

Πήρε μέρος στην Α΄ Εθνοσυνέλευση Επιδαύρου ως παραστάτης των Σπετσών. Είχε λογοδώσει την κόρη του Ευγενία με κάποιον πλούσιο απόγονο των Σπετσών αλλά αυτή ήταν ερωτευμένη με τον γιο της Μπουμπουλίνας, Γιώργο, όπου και την έκλεψε, οι συγγενείς της πήγαν να την πάρουν πίσω και πάνω στην αψιμαχία σκότωσαν την Μπουμπουλίνα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ναυτικές Οικογένειες - marehist.gr
2. ↑  Ανάργυρος Ανδρέου Χατζή Αναργύρου, Τα Σπετσιώτκα, σελ. λς΄
3. ↑  Ανδρέας Μάμουκας, Τα κατά της αναγέννησιν της Ελλάδος, σελ. 34
4. ↑  Κυριάκος Σιμόπουλος, 1979, Πως είδαν οι ξένοι την Ελλάδα του 21, σελ. 185
Συντεταγμένες: 36°27′29.92″N 27°19′59.91″E﻿ / ﻿36.4583111°N 27.3333083°E﻿ / 36.4583111; 27.3333083﻿ (Άγιος Αντώνιος)

Ο **Άγιος Αντώνιος** είναι παραθαλάσσιος οικισμός στην Τήλο των Δωδεκανήσων. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 39 κατοίκους.

Γεωγραφία - Αξιοθέατα
---------------------

Ο Άγιος Αντώνιος ο οποίος βρίσκεται στα βόρεια του νησιού στην άκρη μιας εύφορης κοιλάδας. Διαθέτει μικρό λιμανάκι για ψαροκάϊκα, ενοικιαζόμενα δωμάτια και μαγαζιά εστίασης. Η ακτή του είναι γνωστή για τους βράχους της και μερικά χιλιόμετρα προς τα δυτικά βρίσκεται η παραλία της Πλάκας. Στην περιοχή υπάρχει αρχαίο νεκροταφείο με απολιθωμένους ανθρώπινους σκελετούς, που είναι ορατοί μόνο μέσα από τη θάλασσα. Αναφέρεται για πρώτη φορά στις ελληνικές απογραφές κατά το 1981, χωρίς ωστόσο μόνιμους κατοίκους.

Διοικητικά
----------

Διοικητικά, μέχρι το 1997 υπαγόταν στην επαρχία Ρόδου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Μεγάλο Χωριό, την Έριστο τη νησίδα Γάιδαρος αποτελούν τη τοπική κοινότητα Μεγάλου Χωριού που υπάγεται στο δήμο Τήλου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 39 κατοίκους.

Απογραφές πληθυσμού
-------------------

| Απογραφή | 1981 | 1991 | 2001 | 2011 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Πληθυσμός | 0 | 10 | ; | 39 |

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Ελληνικά) *Βάση δεδομένων της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής*.
2. 1 2  «Δήμος Τήλου - Municipality of Tilos - Official website - Περιήγηση στο νησί». *www.tilos.gr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Απριλίου 2018. Ανακτήθηκε στις 21 Απριλίου 2018.
3. 1 2 3  «Απογραφή Πληθυσμού-Κατοικιών 2011» (PDF). Αρχειοθετήθηκε (PDF) από το πρωτότυπο στις 17 Μαΐου 2017. Ανακτήθηκε στις 21 Απριλίου 2018.
4. ↑  «Τήλος Δωδεκάνησα. Τουριστικός Οδηγός Δωδεκανήσου». *www.rhodesguide.com*. Ανακτήθηκε στις 21 Απριλίου 2018.
5. 1 2 3 4  Μιχαήλ Σταματελάτος, Φωτεινή Βάμβα-Σταματελάτου, *Γεωγραφικό Λεξικό της Ελλάδας*, ΤΑ ΝΕΑ, 2012, Α΄ τόμος, σελ. 18.

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Οικισμοί του Δήμου Τήλου |
| --- |
|  |
| 
* Άγιος Αντώνιος
* Αντίτηλος (νησίδα)\*
* Γάιδαρος (νησίδα)\*
* Έριστος
* Λιβάδια
* Μεγάλο Χωριό
 |
|  |
| 
* Έδρα: Μεγάλο Χωριό
* \*(Οικισμοί με μη μόνιμο πληθυσμό)
 |

 |
*Για την Αγγλίδα τραγουδίστρια δείτε το λήμμα: Αντέλ*

Ο **Σαΐφ Αλ Αντέλ** (στην αραβική γλώσσα: سيف العدل‎, Saif al-Adel) (γεν. 1960 ή το 1963) είναι Αιγύπτιος τρομοκράτης, υψηλόβαθμο στέλεχος της Αλ Κάιντα, που μέχρι σήμερα (2020) παραμένει ασύλληπτος. Το όνομά του βρίσκεται στη λίστα του FBI με τους πιο καταζητούμενους τρομοκράτες και προσφέρεται αμοιβή 10 εκ. δολαρίων από το Πρόγραμμα του Στέιτ Ντιπάρτμεντ Ανταμοιβή για τη Δικαιοσύνη (Rewards for Justice Program) για πληροφορίες σχετικά με το που βρίσκεται.

Ο Σαΐφ Αλ Αντέλ είχε υπάρξει συνταγματάρχης των Ειδικών Δυνάμεων της Αιγύπτου και ήταν ειδικός στα εκρηκτικά.  Το 1988 πήγε στο Αφγανιστάν όπου πολέμησε με τους Μουτζαχεντίν κατά των Σοβιετικών δυνάμεων. Εκπαίδευσε μέλη της Αλ Κάιντα και της Αιγυπτιακής Ισλαμικής Τζιχάντ στο Αφγανιστάν, στο Πακιστάν και στο Σουδάν καθώς και μέλη Σομαλικών φυλών, που ήταν ενάντια στις δυνάμεις του ΟΗΕ. Επίσης δημιούργησε το κέντρο εκπαίδευσης της Αλ Κάιντα στο Ρας Καμπόνι, στα σύνορα Σομαλίας –Κένυας.  Κατηγορείται από τις Η.Π.Α για το ρόλο του στη τρομοκρατική επίθεση κατά της πρεσβείας των Η.Π.Α στο Ναϊρόμπι το 1998.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Encyclopædia Britannica» (Αγγλικά) biography/Saif-al-Adel. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑
3. ↑
4. ↑
5. ↑
Ο **Χρήστος Καρδαράς** (γενν. 8 Σεπτεμβρίου 1949, Ακαδημία Πλάτωνος, με καταγωγή από το Φανάρι Καρδίτσας) είναι Έλληνας πολιτικός, δήμαρχος του Αιγάλεω από την 1η Ιανουαρίου 2011 έως και την 31η Αυγούστου 2014.

Βιογραφία
---------

Το 1959 εγκαταστάθηκε με τους γονείς του στο Αιγάλεω. Πτυχιούχος της Ιατρικής Σχολής Αθηνών, διευθυντής στο ΙΚΑ Χαϊδαρίου και από το 2000 κάτοχος της αντίστοιχης θέσης στο ΙΚΑ Περιστερίου. Στην κοινωνική του δράση περιλαμβάνονται η συμμετοχή του σε Πολιτιστικούς Συλλόγους, στα Συνοικιακά Συμβούλια και στο Λαϊκό Πανεπιστήμιο Αιγάλεω. Ως επικεφαλής της παράταξης «Αιγάλεω-Νέα Εποχή» (που υποστηρίχθηκε από το ΠΑΣΟΚ), διεκδίκησε για πρώτη φορά το χρίσμα του δημάρχου Αιγάλεω στις δημοτικές εκλογές του 2006, αλλά ηττήθηκε από το Δ. Καλογερόπουλο. Οδήγησε την παράταξή του και στις επόμενες αυτοδιοικητικές εκλογές του 2010, όταν υπερίσχυσε του αντιπάλου του και αναδείχθηκε δήμαρχος. Κατά τη διάρκεια της θητείας του αντιμετώπισε πολλά προβλήματα λόγω της δυσμενούς κατάστασης που υπήρχε στα οικονομικά της τοπικής αυτοδιοίκησης, τα οποία δεν του επέτρεψαν να ολοκληρώσει το έργο του, προκαλώντας του σημαντική φθορά. Στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2014 όμως, στις οποίες διεκδίκησε την επανεκλογή του, ηττήθηκε από το Δημήτρη Μπίρμπα. Μετά την ήττα του δήλωσε ότι αποχωρεί της ενεργού πολιτικής, αντικαθιστώμενος στο νέο δημοτικό συμβούλιο από τον πρώτο επιλαχόντα δημοτικό σύμβουλο της παράταξής του, Γιάννη Περράκη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Βιογραφικά στοιχεία του Χρ. Καρδαρά στο facebook
2. ↑  Δήμαρχος Αιγάλεω προς Γρηγοράκο: "Δεν πλεονάζει κανένας εργαζόμενος"[*νεκρός σύνδεσμος*]
3. ↑  «"Χρ.Καρδαράς: «*Όχι στην υποβάθμιση της ΔΟΥ Αιγάλεω*»"». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 24 Μαρτίου 2015.
4. ↑  "*Οκτώ υποψήφιοι διεκδικούν το αξίωμα του δημάρχου στο Αιγάλεω.*"
5. ↑  «"*ΑΙΓΑΛΕΩ : ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΥΠΟΨΗΦΙΟΤΗΤΑΣ ΧΡΗΣΤΟΥ ΚΑΡΔΑΡΑ*"». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 24 Μαρτίου 2015.
6. ↑  "*Ο Χρήστος Καρδαράς φέρνει στο Αιγάλεω τη «Νέα Εποχή»*"
7. ↑  "Αποχωρεί ο δήμαρχος Χρήστος Καρδαράς"[*νεκρός σύνδεσμος*]
8. ↑  Εφημερίδα "Αιγάλεω-Η Πόλη μας": *Ποιοι δημοτικοί σύμβουλοι ορκίζονται*

Πηγές
-----

* Βιογραφικό Χρήστου Καρδαρά Αρχειοθετήθηκε 2016-03-05 στο Wayback Machine.
* "*Η Κοινωνία Αξιών υποστηρίζει τον κ. Χρήστο Καρδαρά*"
* Συνέντευξη του Χρήστου Καρδαρά στο Σπύρο Τσιώλη[*νεκρός σύνδεσμος*]
* «Η Αυτοδιοίκηση αγωνιά» – Ο Δήμαρχος Αιγάλεω Xρήστος Καρδαράς στην enpeiraiei.gr
Συντεταγμένες: 12°34′N 87°02′W﻿ / ﻿12.567°N 87.033°W﻿ / 12.567; -87.033

Η **Τσιτσιγάλπα** (ισπανικά: *Chichigalpa*, ισπανική  προφορά ΔΦΑ: [tʃitʃiˈɣalpa]) είναι πόλη και δήμος στο διαμέρισμα της Τσιναντέγα της Νικαράγουας.

Εικάζεται ότι οι πρώτοι κάτοικοι της Τσιτσιγάλπα έφθασαν από το Βορρά.

Το Δημαρχείο της Τσιτσιγάλπα.
Η περίοδος ανομβρίας διαρκεί από το Νοέμβριο μέχρι τον Απρίλιο ενώ η υγρή εποχή επεκτείνεται από το Μάιο μέχρι τον Οκτώβριο. Η μέση ετήσια βροχόπτωση είναι 1.742 mm. Οι υψηλότερες θερμοκρασίες συμβαίνουν τον Απρίλιο.

Πηγές
-----

1. ↑  «Climate: Chichigalpa». *Climate-Data.org*. Ανακτήθηκε στις 14 Ιουνίου 2015.

### Βιβλιογραφία

* *Historia del Municipio de Chichigalpa*. 2000.
* *Sinopsis Histórica de Chichigalpa*.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Στατιστικά Στοιχεία της Τσιτσιγάλπα (Ισπανικά)

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 125845607
* LCCN: no2005021955

 |

 |
Η **Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης Βραζιλίας** (πορτογαλικά: *Confederação Brasileira de Basketball*, CBB) είναι το όργανο διοίκησης της καλαθοσφαίρισης στη Βραζιλία. Εδρεύει στο Ρίο ντε Τζανέιρο και είναι μέλος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (FIBA). Διοργανώνει εθνικά ερασιτεχνικά πρωταθλήματα ανδρών, γυναικών και νέων, εποπτεύει το επαγγελματικό πρωτάθλημα ανδρών, ενώ είναι υπεύθυνη και για τη διεξαγωγή του κυπέλλου της χώρας. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των εθνικών ομάδων ανδρών, γυναικών και νέων της Βραζιλίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Brazil (BRA) Αρχειοθετήθηκε 2017-08-08 στο Wayback Machine. fiba.com

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος
Ο **Μιχαήλ Πασχαλίδης** ήταν Έλληνας αθλητής του στίβου. Συμμετείχε και διαγωνίσθηκε στους Θερινούς Ολυμπιακοί Αγώνες 1908 στο Λονδίνο εκπροσωπώντας την Ελλάδα.

Αποτελέσματα
------------

Στο αγώνισμα των 100 μέτρων, ο Πασχαλίδης κατέλαβε την τέταρτη θέση στην προσπάθειά του στον πρώτο γύρο, και αποκλείστηκε από περαιτέρω αγώνες. Στη δεύτερή του προσπάθεια, κατέλαβε τη δεύτερη θέση, πίσω από τον Σάμιουελ Χάρντσφιλντ, με χρόνο 24 δευτερολέπτων, με αποτέλεσμα να αποκλεισθεί και από εκεί. Τέλος, κατέλαβε την πρώτη θέση στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1908, στο αγώνισμα των 100 μέτρων, με χρόνο 11,8 δευτερόλεπτα. 

Συνεπώς, ο Μ. Πασχαλίδης σημείωσε κάποια χαρακτηριστικά αποτελέσματα, κατά τη διάρκεια της καριέρας του. Πιο συγκεκριμένα:

* *1908:* Κατακτά την **τέταρτη θέση** στο αγώνισμα των 100 μέτρων στους Θερινούς Ολυμπιακοί Αγώνες 1908, στο Λονδίνο
* *1908:* 2 !Δεύτερη θέση, αργυρό μετάλλιο Κατακτά τη **δεύτερη θέση** στο αγώνισμα των 100 μέτρων στη δεύτερή του προσπάθεια, στους Θερινούς Ολυμπιακοί Αγώνες 1908, στο Λονδίνο.
* *1908:* 01 !1η θέση, χρυσό μετάλλιο Αναδεικνύεται **πρωταθλητής Ελλάδας** στο αγώνισμα των 100 μέτρων στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1908.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Olympedia – Mikhail Paskhalidis». *www.olympedia.org*. Ανακτήθηκε στις 21 Ιουνίου 2022.
2. ↑  «Digital Library - PDF Document». *efimeris.nlg.gr*. Ανακτήθηκε στις 21 Ιουνίου 2022.
Κατσίκα ράτσας Άγκυρας (*Angora goat*) από την οποία προέρχεται το μαλλί μοχέρ
Το **μοχέρ** (ή **τιφτίκι**) είναι τύπος μαλλιού, ζωικής προέλευσης, με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, που προέρχεται από τις κατσίκες ράτσας Άγκυρας (ανγκορά, αγγλ. *angora*) που εκτρέφονταν αρχικά κυρίως στην Τουρκία και λιγότερο στη Νότιο Αμερική (Περού, Χιλή). Τώρα πλέον εκτρέφονται στις Η.Π.Α. σε χώρες της πρώην ΕΣΣΔ, στην πρώην Γιουγκοσλαβία, την Ισπανία, τη Νότια Αφρική και την Αυστραλία.

Οι ίνες του χαρακτηρίζονται από απαλότητα, σχεδόν μεταξένια στιλπνότητα, είναι αρκετά μακριές, απορροφούν και διατηρούν την υγρασία. Το μοχέρ είναι ανθεκτικό, ανταποκρίνεται καλά στη βαφή και εμφανίζει ευαισθησία στη χρήση χημικών συστατικών. Τα πλεκτά από μοχέρ είναι χνουδωτά, προσθέτουν όγκο και τσιμπάνε.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *Εγκυκλοπαίδεια Δομή*, τόμος 10, σελ. 451, Αθήνα 1999
2. ↑  «Online Λεξικό Κλωστοϋφαντουργίας». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Αυγούστου 2016. Ανακτήθηκε στις 2 Ιουλίου 2016.
3. ↑  «Εριουργία Τρία Αλφα». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Ιουλίου 2016. Ανακτήθηκε στις 2 Ιουλίου 2016.
Ο **Ιωάννης Στ. Κόλλιας** (γενν. Κόρινθος, 15 Δεκεμβρίου 1933) είναι Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής (του Ολυμπιακού Κορίνθου, της Α.Ε.Κ. και του Παγκορινθιακού), τέως ομοσπονδιακός προπονητής ποδοσφαίρου, αρθρογράφος, συγγραφέας, συνταξιούχος καθηγητής φυσικής αγωγής της μέσης εκπαίδευσης και πρώην υπάλληλος της Γ.Γ.Α..

Καριέρα
-------

Απόφοιτος με υποτροφία της Εθνικής Ακαδημίας Σωματικής Αγωγής (1957) και αριστούχος της σχολής προπονητών της Ε.Π.Ο. (1970) και της Σχολής προπονητών της Αγγλικής ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (1971), διετέλεσε, επί σειρά ετών, υπεύθυνος των Εθνικών ποδοσφαιρικών ομάδων υποδομών, ενώ θήτευσε ως τεχνικός πολλών ποδοσφαιρικών συλλόγων, μεταξύ των οποίων και στον Ολυμπιακό. Ασχολήθηκε, ακόμη, με την κωπηλασία (είναι πτυχιούχος της σχολής κωπηλασίας του Πόρου, 1961), αλλά και με τα εναέρια σπορ (τυγχάνει πτυχιούχος της σχολής αλεξιπτωτιστών της πρώην Γιουγκοσλαβίας, 1955). Έχει συμμετάσχει, διδάσκοντας, σε πολλά σεμινάρια προπονητικής στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, ενώ για την προσφορά του στον αθλητισμό τιμήθηκε με πάμπολλες διακρίσεις κι επαίνους.

Συγγραφική δραστηριότητα
------------------------

«Το Ποδόσφαιρο – Δεν αρκεί μόνο το ταλέντο» (έκδοση «Ελληνικά Γράμματα», 2005, ISBN 960-442-056-9, ISBN-13 978-960-442-056-8).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Δέλλας: «Με βοήθησε πολύ ο Γιάννης Κόλλιας» Ανακτήθηκε στις 27/4/2020
2. ↑  «Οι επιλογές του Κόλλια για την Εθνική Ελπίδων» Ανακτήθηκε στις 27/4/2020
3. ↑  Δημήτρης Μώρος («Τα Νέα»): «Σύστημα Κόλλια» Ανακτήθηκε στις 27/4/2020

Πηγή
----

* Βάση δεδομένων Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού – Βιβλιοnet - Κόλλιας, Γιάννης Σ. Ανακτήθηκε στις 27/4/2020
Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ο **Αρχιμανδρίτης Τιμόθεος Κιλίφης** (κατά κόσμον Γεώργιος Κ. Κιλίφης) ήταν Έλληνας κληρικός, αρχιμανδρίτης της Ιεράς Μονής Πεντέλης. Γεννήθηκε στο Αίγιο το 1928, όπου τελείωσε το εξατάξιο τότε γυμνάσιο το 1948, με καθυστέρηση 2 ετών λόγω της κατοχής. 

Το 1952 συνεργάστηκε και κατόπιν έγινε μέλος της Αδελφότητας Θεολόγων "Η Ζωή" και το 1960 της Αδελφότητας Θεολόγων "Ο Σωτήρ", απ' όπου κι αποχώρησε το 1972 για να γίνει μοναχός στην Ιερά Μονή Πεντέλης, στην οποία παρέμεινε μέχρι το τέλος της ζωής του.
Πέθανε το μεσημέρι της 2ας Μαρτίου 2014 σε ηλικία 86 ετών.

Βραβεύσεις
----------

Πολυγραφότατος συγγραφέας και λογοτέχνης, έχει λάβει πληθώρα λογοτεχνικών βραβείων και τιμητικών διακρίσεων. Ήταν τακτικό μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών, της Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών, της Πανελλήνιας Ένωσης και του Συνδέσμου Ιστορικών Συγγραφέων. 

Στις 20 Δεκεμβρίου 2000, βραβεύτηκε από την Ένωση Ελλήνων Λογοτεχνών με το βραβείο Α΄ τάξεως και το Χρυσό Μετάλλιο, για τη λογοτεχνική και την εν γένει προσφορά του στα γράμματα, αλλά και στην κοινωνία. 

Η Σύγκλητος της Ακαδημίας Φλωρεντίας, Τεχνών, Λογοτεχνίας, Επιστημών, Εργασίας και Θεάματος, στις 24 Νοεμβρίου 2001, τον ανακήρυξε με -κατά νόμον- απόφασή της, Επίτιμο Ακαδημαϊκό με χρυσό Μετάλλιο, "Για την ένθερμη και γενναιόδωρη συμβολή του στην επιβεβαίωση των υψηλότερων ιδανικών της ζωής, για τις Τέχνες και τον Πολιτισμό". Για τους ιδίους λόγους, βραβεύτηκε από τη Φιλεκπαιδευτική Εταιρεία Αιγίου και το Δήμο Αιγίου στο χώρο της αίθουσας του Αρχαιολογικού Μουσείου.

  

Θα είναι παράλειψη εάν δεν υπενθυμήσουμε την τιμητική διάκριση, η οποία έγινε προς τον π. Τιμόθεο Κιλίφη στον τόπο της γενέτειράς του, για τους ίδιους λόγους, από τη Φιλεκπαιδευτική Εταιρεία Αιγίου και το Δήμο Αιγίου στο χώρο της αίθουσας του Αρχαιολογικού Μουσείου, όπου η αθρόα προσέλευση των συμπολιτών του απέδειξε την πλήρη αποδοχή και το θαυμασμό τους προς το πρόσωπό του και το έργο του.. ( 2 }

Παραπομπές
----------

1. ↑  iefimerida.gr (2014-03-02). «Πέθανε ο Αρχιμανδρίτης της Μονής Πεντέλης Τιμόθεος Κιλίφης». *iefimerida.gr*.. Ανακτήθηκε στις 2017-11-19.
2. net-periodiko.gr Τιμόθεος Κιλίφης – Αρχιμανδρίτης Ι. μονής Πεντέλης ( 1928 – 2014 )[*νεκρός σύνδεσμος*]
Το **Αγιαστικό κίνημα** είναι Χριστιανικό κίνημα, το οποίο διδάσκει ότι η σαρκική φύση των ανθρώπου είναι δυνατόν να καθαριστεί με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος, και οι αμαρτίες του συγχωρούνται μέσω της πίστης στον Ιησού Χριστό.

Το Αγιαστικό κίνημα επιδιώκει να προωθήσει ένα πρακτικό και αναζωπυρωτικό Χριστιανισμό που αλλάζει ζωές και στηρίζεται στην προσωπική σχέση του πιστού με τον Ιησού Χριστό. Βασικές πεποιθήσεις του κινήματος είναι:

* Αναγέννηση δια της χάριτος μέσω της πίστης, με διασφάλιση της σωτηρίας από τη μαρτυρία του Αγίου Πνεύματος
* Ολοκληρωτικός αγιασμός επίσης δια της χάριτος, ο οποίος επιτυγχάνεται με το βάπτισμα και τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος.

Το Αγιαστικό κίνημα έχει Μεθοδιστική καταγωγή και από αυτό προήλθαν οι εκκλησίες της Πεντηκοστής.
Η **Μάρσα Μέι**, γεννήθηκε στις 23 Ιανουαρίου 1995 και είναι Αμερικανίδα ηθοποιός ερωτικών ταινιών. Σήμερα, είναι μια από τις πιο διάσημες ηθοποιούς του είδους έχοντας γυρίσει πάνω από εκατό ταινίες σε όλη διάρκεια της καριέρα της.

Παιδικά χρόνια
--------------

Η Μάρσα Μέι, γεννήθηκε ως Μπιάνκα Μπάιντλος στις 23 Ιανουαρίου του 1995 στο Μαϊάμι της Φλόριντας. Έχει ιταλική, κουβανική και βρετανική καταγωγή. Τα παιδικά της χρόνια τα έζησε στο Μαϊάμι μαζί με την οικογένειά της όπου την αγαπά πολύ και συνεχίζει να τη στηρίζει μέχρι και σήμερα για την απόφαση της να ασχοληθεί με το πορνό. Η Μάρσα έκανε πρώτη της φορά έρωτα, όταν φοιτούσε στην τελευταία τάξη του λυκείου, με έναν άντρα που ήταν γείτονάς της και με τον οποίο είχε σχέση ενάμιση χρόνο. Ωστόσο, από την ηλικία των δεκαέξι μέχρι την ηλικία των δεκαοκτώ, είχε σχέση με πολλά αγόρια καθώς και με κορίτσια από το σχολείο της, τα οποία ήταν ομοφυλόφιλα και της ζητούσαν να κάνουν μαζί της πρώτη φορά σχέση και έρωτα. Επίσης, στο λύκειο είχε δημιουργήσει ένα ιστολόγιο όπου ανέβαζε βίντεο μέσα από τα οποία έδινε συμβουλές για τη σωστή εκτέλεση στοματικού σεξ. Τα βίντεο αυτά έγιναν τόσο δημοφιλή στην περιοχή της, όπου μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα έγιναν βάιραλ.

Καριέρα
-------

Η καριέρα της στη βιομηχανία πορνό ξεκίνησε από τα δεκαοκτώ της, όταν κατά την διάρκεια της φοίτησής της στο λύκειο είχε δημιουργήσει ένα δικό της ιστολόγιο αφιερωμένο στον φετιχισμό ποδιών και το στοματικό σεξ. Η Μάρσα Μέι μέσω αυτού του ιστολογίου απόκτησε μεγάλη φήμη, οπότε πολλοί άντρες της περιοχής της την πλήρωναν για να κάνουν έρωτα μαζί της. Αυτός είναι και ο λόγος που άρχισε τη δική της καριέρα στην βιομηχανία πορνό. Το 2014, σε ηλικία δεκαεννέα ετών ξεκίνησε να συμμετέχει σε ταινίες hardcore. Από την αρχή της καριέρας της μέχρι και σήμερα, έχει εμφανιστεί σε βίντεο πολλών εταιριών του είδους όπως Brazzers, BangBros, Team Skeet, Jules Jordan και Evil Angel.

Προσωπική ζωή
-------------

Η Μάρσα Μέι αγαπά τον γυμνισμό και συχνά εμφανίζεται σε πάρτι χωρίς ρούχα, ολόγυμνη. Στον ελεύθερο χρόνο της, απολαμβάνει να πηγαίνει για ψώνια με τις φίλες και να κάνει λάιβ βίντεο σε webcam ιστοσελίδες πορνό. Αγαπά τα τατουάζ, γι' αυτό έχει διάσπαρτα σε όλο το σώμα της. Η Μάρσα Μέι έχει δηλώσει ότι ανά διαστήματα είχε σχέσεις και με άνδρες και με γυναίκες. Επίσης, σε συνέντευξή της παλιότερα, έχει δηλώσει ότι έχει ως είδωλο και άτομο που θαυμάζει, την επίσης ηθοποιό ταινιών πορνό Σάσα Γκρέι.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.iafd.com/person.rme/perfid=marshamay/gender=f/marsha-may.htm.
2. ↑  *Adult Film Index*. adultfilmindex.com/actor/10783/marsha-may.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Marsha May στο Wikimedia Commons
Ο **Μηνάς Σπυρίδης** (Αθήνα, 1938 - Αθήνα, 25 Μαρτίου 2020), ευρύτερα γνωστός υπό το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο **Minas**, ήταν Έλληνας σχεδιαστής κοσμημάτων.

Βιογραφία
---------

Γεννημένος στην Αθήνα, το 1938, ασχολήθηκε με την σχεδίαση κοσμημάτων από νεαρή ηλικία. Σε ηλικία 30 ετών μετακόμισε στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου και παρέμεινε και εργάστηκε για τα επόμενα έντεκα χρόνια, ασχολούμενος με την παρασκευή κοσμημάτων από πρώτες ύλες όπως ατόφιο χρυσάφι ή ασήμι.

Το 1980, επέστρεψε στην Ελλάδα και, πιο συγκεκριμένα, στην Αθήνα, όπου και άνοιξε δικό του εργαστήριο κατασκευής κοσμημάτων. Το 1983, ξεκίνησε να ενδιαφέρεται για την αρχιτεκτονική, ξεκινώντας από πειραματισμούς επί του ίδιου του εργαστηρίου του, ενώ, με σημείο εκκίνησης το 1986, ξεκίνησε να αφιερώνεται πλήρως στην αρχιτεκτονική, αναλαμβάνοντας τον αρχιτεκτονικό σχεδιασμό σειράς κατασκευών στο νησί της Μυκόνου.

Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990, ασχολήθηκε με την σχεδίαση επίπλων, χρησιμοποιώντας, ως πρώτη ύλη, μάρμαρο, ξύλο, ανοξείδωτο ατσάλι, ασήμι ή χρυσό.

Το 1996, φιλοξενήθηκε στην Κοπεγχάγη της Δανίας, τότε Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης, έκθεση με δημιουργήματά του.

Το 1998, εγκαινίασε το πρώτο κατάστημά του, με κοσμήματα κατασκευής του, στη Μύκονο, ενώ, το 2005, εγκαινίασε ακόμη ένα κατάστημα, στην Αθήνα.

Παράλληλα, το 1999, πραγματοποίησε σειρά εκθέσεων των δημιουργημάτων του σε πόλεις όπως το Λονδίνο, η Νέα Υόρκη και το Παρίσι.

Απεβίωσε στις 25 Μαρτίου 2020.

Προσωπική ζωή
-------------

Με την σύζυγό του, Τζίνα, είχε αποκτήσει δύο υιούς.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9  «Πέθανε ο Minas, ο σπουδαίος Έλληνας σχεδιαστής κοσμημάτων». *LiFO*. 25 Μαρτίου 2020. Ανακτήθηκε στις 25 Μαρτίου 2020.
Η **Λίνα (Σταυρούλα) Σακκά** (Κύμη, 10 Ιουνίου 1975) είναι Ελληνίδα ηθοποιός

Βιογραφικό
----------

Μεγάλωσε στην Αθήνα. Αφού τελείωσε το σχολείο και τις σπουδές, μπήκε στον χώρο της υποκριτικής λαμβάνοντας μέρος σε θεατρικές παραστάσεις αλλά και τηλεοπτικές σειρές. Το τηλεοπτικό της ντεμπούτο το έκανε το 1998, σε ηλικία μόλις 22 ετών, μέσα από τη σειρά του MEGA, Η ζωή που δεν έζησα.

Ένα χρόνο αργότερα, πρωταγωνίστησε στη σειρά του ΑΝΤ1, "Αθώος ή ένοχος" ενώ το 2000, συμμετείχε σε 3 επεισόδια της αστυνομικής σειράς του ALPHA, "Κόκκινος Κύκλος". Τη σεζόν 2001-2002 είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στη σειρά Για μια γυναίκα κι ένα αυτοκίνητο ενώ την επόμενη σεζόν (2002-2003) πρωταγωνίστησε στην αισθηματική σειρά του ΑΝΤ1, "Η αγάπη ήρθε από μακριά" μαζί με τους Κώστα Σόμμερ και Πασχάλη Τσαρούχα. και στις σειρές Στο φως του φεγγαριού , Καθρέφτη καθρεφτάκι μου , Στον ήλιο του Αιγαίου ,Εντιμότατοι κερατάδες , Οι ιστορίες του αστυνόμου Μπέκα

Ακολούθησαν πολλές ακόμη τηλεοπτικές αλλά και θεατρικές δουλειές, καθώς και δύο κινηματογραφικές. Κάποιες από τις πιο γνωστές τηλεοπτικές της δουλειές, είναι οι "Γοργόνες" (2007-2008), τα "40 Κύματα" (2008-2009), αλλά και οι "Κούκλες" (2010-2011). Πιο πρόσφατη τηλεοπτική της εμφάνισή είναι η σειρά "Η Εκδρομή" που προβλήθηκε τη σεζόν 2014-2015 από τον ΑΝΤ1.

Τα τελευταία χρόνια έχει αποστασιοποιηθεί από την τηλεόραση κάνοντας θέατρο και ασχολείται περισσότερο με τις επιχειρήσεις εστίασης που διαθέτει.

Προσωπική ζωή
-------------

Ηταν σε σχέση με τον ηθοποιό Γιώργο Χρανιώτη.

Αργότερα, διατηρούσε σχέση με τον γυμναστή Μάρκο Καραμάνη, με τον οποίο απέκτησε έναν γιο, τον Μάριο (γενν. 16 Ιανουαρίου 2012). Το ζευγάρι χώρισε πριν γεννηθεί ο γιος τους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Μάθε το εκλογικό διαμέρισμα στο οποίο είσαι εγγεγραμμένη/ος». *Υπουργείο Εσωτερικών*. Ανακτήθηκε στις 10 Σεπτεμβρίου 2022.
2. ↑  Aleksandrou, Alkis (8 Ιουνίου 2016). «Λίνα Σακκά - Μιλάει για την οικογένειά της: Ο χωρισμός πριν τη γέννηση του γιου της». Yupiii. Ανακτήθηκε στις 8 Ιουνίου 2016.
Ο **Νίκος Νικηφορίδης** (1928-εκτελέστηκε στις 5 Μαρτίου 1951) υπήρξε μέλος της ΕΠΟΝ και της Επιτροπής Ειρήνης που εκτελέστηκε το 1951 στη Θεσσαλονίκη.

Βιογραφικό
----------

Ο Νίκος Νικηφορίδης, γεννήθηκε στο Βύρωνα το 1928. Ήταν γραμματέας της ΕΠΟΝ στο Παγκράτι. Εξορίστηκε στην Ικαρία και στη συνέχεια στη Μακρόνησο, όπου από τα βασανιστήρια παρέλυσε το ένα του πόδι και για ένα διάστημα είχε χάσει την όρασή του ενώ πάθαινε και επιληπτικές κρίσεις. Νοσηλεύτηκε μάλιστα για 3 μήνες στο ψυχιατρικό νοσοκομείο στο Δαφνί.

Όταν βγήκε από το νοσοκομείο, οργανώθηκε στην Ενιαία Δημοκρατική Νεολαία Ελλάδας (ΕΔΝΕ), που ήταν η νεολαία της Ενιαίας Δημοκρατικής Αριστεράς (ΕΔΑ). Επίσης συμμετείχε στο Διεθνές Κίνημα Ειρήνης και στη συγκέντρωση υπογραφών για την «Έκκληση της Στοκχόλμης». Παράλληλα του ανατέθηκε από τον παράνομο μηχανισμό του ΚΚΕ να προχωρήσει σε μια καταγραφή δυνάμεων για την ανασυγκρότηση της Κομματικής Οργάνωσης Θεσσαλονίκης (ΚΟΘ) του ΚΚΕ. 

Ο Νίκος Νικηφορίδης συνελήφθη και καταδικάστηκε *επειδή επιδίωξε εφαρμογή ανατρεπτικών ιδεών δια της συλλογής υπογραφών δια την ... ειρήνη*.
Εκτελέστηκε στις 5 Μαρτίου 1951, πίσω από το Γεντί Κουλέ, παρά τις εκκλήσεις από όλο τον κόσμο, να μην προχωρήσει η εκτέλεση της θανατικής ποινής. Σύμφωνα με τα ρεπορτάζ της εποχής ο Νικηφορίδης εκτελέστηκε φωνάζοντας: «Ζήτω η ειρήνη και η πανανθρώπινη λευτεριά». Μαζί του εκτελέστηκαν έξι αντάρτες του εμφυλίου: ο Θοδ. Ορφανίδης, Μόσχος Στογιάννης, Κ. Σπρίντζος, Κ. Μήτσου, Χαρ. Παπαδόπουλος, 
και Ρήγας Παραθύρας. Μερικές μέρες μετά την εκτέλεση έφθασε στο σπίτι του, στο Παγκράτι, η χάρη που του είχε απονείμει το Παλάτι. 

Το 2017 το Γενικό Συμβούλιο του Διεθνούς Γραφείου Ειρήνης αναγνώρισε τον Νικηφορίδη ως μάρτυρα του διεθνούς αντιπυρηνικού κινήματος.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Δεκεμβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 30 Δεκεμβρίου 2018.
3. ↑
4. ↑
5. ↑
6. ↑  Γιώργος Αναστασιάδης, Το παλίμψηστο του αίματος-Πολιτικές δολοφονίες και εκτελέσεις στη Θεσσαλονίκη (1913-1968), σελ.289
7. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Δεκεμβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 30 Δεκεμβρίου 2018.
Η κίτρινη Ασφοδελίνη (*Asphodeline lutea*),  Όρος Παγγαίο, Καβάλα 11-4-2009
Η Ασφοδελίνη η κίτρινη (*Asphodeline lutea*), με κοινή ονομασία **περιδρομόχορτο**, ανήκει στην οικογένεια Λιλιίδες (LILIACEAE) και το γένος *Asphodeline* περιλαμβάνει 4 ευρωπαϊκά είδη, τα οποία απαντούν όλα στην Ελλάδα. Αναφορικά με το *Asphodeline lutea*, κατανέμεται σ’ όλη την περιοχή της Ανατολικής και Κεντρικής Μεσογείου, καθώς και σ’ όλη την Ελλάδα, σε ξηρές και πετρώδεις τοποθεσίες, από το επίπεδο της θάλασσας μέχρι τα 1800 μ. Ο βλαστός του είναι εύρωστος, έμφυλλος μέχρι την ταξιανθία, σε αντίθεση με την ασφοδελίνη την λιβουρνική (*Asphodeline liburnica*), που έχει βλαστό λεπτότερο και χωρίς φύλλα στο ανώτερο τμήμα. Τα τέπαλα του άνθους είναι κίτρινα με εμφανή καστανωπή μεσαία νεύρωση. Ανθίζει από τα τέλη Φεβρουαρίου μέχρι τον Ιούνιο.

Πηγές
-----

* Παπιομύτογλου Β. 2006, Αγριολούλουδα της Ελλάδας.
* Lafranchis T. & Sfikas G. 2001, Flowers of Greece (Vol. II).
* Strid A. 1980, Φυτά του Ολύμπου, Μουσείον Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
* Tutin et al. 2005, Flora Europaea Vol 5, Cambridge University Press

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* https://www.greekflora.gr/el/flowers/1636/Asphodeline-lutea
* http://portal.cybertaxonomy.org/flora-greece/cdm\_dataportal/taxon/83fc8627-307d-4566-9ea6-c81e9e91ee2a
* http://euromed.luomus.fi/euromed\_map.php?taxon=526390&size=medium
* https://en.wikipedia.org/wiki/Asphodeline\_lutea
* http://phytologio.blogspot.com/2015/05/asphodeline-lutea-l-rchb.html

Παραπομπές
----------
Το **Μαρκοβάλντο** είναι συλλογή από είκοσι σύντομες ιστορίες, γραμμένες από τον Ίταλο Καλβίνο. Αρχικά δημοσιεύθηκε το 1963 ως Μαρκοβάλντο ή Οι Εποχές στην Πόλη. Όμως οι πρώτες ιστορίες γράφτηκαν στις αρχές του 1950. Οι είκοσι ιστορίες έχουν δημιουργηθεί έτσι ώστε να αντιπροσωπεύουν τον κύκλο των εποχών του χρόνου 5 φορές. 

Η σειρά Μαρκοβάλντο δείχνει τη ζωή ενός φτωχού αγρότη άντρα με την οικογένειά του σε μια μεγάλη βιομηχανική πόλη της Βόρειας Ιταλίας. Ο κεντρικός χαρακτήρας Μαρκοβάλντο έχει μια έλξη με τη φύση και μια αποστροφή με τη ζωή της πόλης. Σε κάθε ιστορία ο Μαρκοβάλντο πέφτει σε κάτι που φαίνεται φυσικό και όμορφο, αλλά στην πραγματικότητα δεν του αρέσει. Οι ιστορίες μέσα περιλαμβάνουν θέματα όπως η ρύπανση, η εμφάνιση έναντι της πραγματικότητας, η αποτυχία, η φτώχεια και ο καταναλωτισμός.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Marcovaldo by Italo Calvino | Open Library». Ανακτήθηκε στις 8  Σεπτεμβρίου 2023.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* BNF: cb12258120n (data)

 |

 |
Με το συμβατικό όνομα **Δάσκαλος της Βίβλου του Λίμπεκ** (fl. 1489-94) φέρεται ξυλογράφος, γνωστός για τις εικονογραφήσεις του σε ένα από τα σπουδαιότερα δείγματα γερμανικών τυπωμένων βιβλίων του μεσαίωνα (γνωστά και ως αρχέτυπα, λατ. *incunabula*), τη Βίβλο που εκτύπωσε ο Stephan Arndes στην πόλη του Λίμπεκ το 1494. Δικές του δημιουργίες είναι οι περισσότερες ξυλογραφίες που εμφανίζονται στην Πεντάτευχο. Άλλα έργα που αποδίδονται με σχετική βεβαιότητα στον ίδιο καλλιτέχνη είναι το βιβλίο «Χορός του Θανάτου» (1489) που τυπώθηκε επίσης στο Λίμπεκ και ένα βιβλίο που περιέχει έργα του Τερέντιου, τυπωμένο στη Λυόν το 1493.

Το ύφος των ξυλογραφιών του, που διακρίνονται για την εκλεπτυσμένη απόδοση των τοπογραφιών, παραπέμπει μάλλον στο ολλανδικό στυλ και δεν συναντάται γενικά στα πλαίσια της καλλιτεχνικής παραγωγής στην περιοχή του Λίμπεκ. Γι’ αυτό το λόγο εικάζεται πως επρόκειτο για περιπλανώμενο καλλιτέχνη. Ξυλογραφίες που πιθανολογείται πως φιλοτέχνησε εμφανίζονται κυρίως στη Γερμανία και στη Γαλλία, ωστόσο δεν υπάρχουν ισχυρά τεκμήρια για τον εντοπισμό του γεωγραφικού χώρου στον οποίο δραστηριοποιήθηκε. Πιθανότερο θεωρείται να ήταν φλαμανδικής καταγωγής ή να εκπαιδεύτηκε στη Φλάνδρα.

Οι φιγούρες του απεικονίζονται συχνά με παραμορφωμένα ή αφύσικα επιμηκυμένα πρόσωπα και με μια κλίση του κεφαλιού προς τα πίσω. Το βάδισμά τους δίνει επίσης την αίσθηση ότι είναι ασταθές, λόγω του αφύσικου ανοίγματος μεταξύ των ποδιών τους. Αρκετές ομοιότητες έχουν επισημανθεί σε σύγκριση με το έργο του Δασκάλου του Ιακώβου Δ΄ της Σκωτίας, ο οποίος δραστηριοποιήθηκε στη Γάνδη. Έχει επίσης χαρακτηριστεί ως πρόδρομος ενός νέου ύφους που φέρει ομοιότητες με το πρώιμο έργο των Γιάκομπ Κορνέλις φαν Οοστσάνεν και Λούκας φαν Λέιντεν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 28  Νοεμβρίου 2018.
2. ↑  (Αγγλικά) *Union List of Artist Names*. 21  Οκτωβρίου 2013. 500334326. Ανακτήθηκε στις 22  Μαΐου 2021.
3. 1 2 3  Hans M. Schmidt, et al. "Masters, anonymous, and monogrammists." *Grove Art Online. Oxford Art Online*. Oxford University Press. Web. 3 Jun. 2016.
4. 1 2 3  Kren, T. & McKendrick, S. (2003). *The Renaissance: The Triumph of Flemish Manuscript Painting in Europe*, Los Angeles: Getty Publications, σελ.377

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Master of the Lübeck Bible of 1494 στο Wikimedia Commons

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 28185377
* **Europeana**: agent/base/56597
* LCCN: nr98037226
* ISNI: 0000 0000 2085 1268
* GND: 130828963
* ULAN: 500334326

 |

 |
Ο **Νίκος Γ. Ξυδάκης** (Πειραιάς, 3 Απριλίου 1958) είναι Έλληνας δημοσιογράφος και πολιτικός. Υπηρέτησε ως Αναπληρωτής Υπουργός Εξωτερικών (2015–2016) και ως Αναπληρωτής Υπουργός Πολιτισμού (2015). Διετέλεσε βουλευτής Β΄ Αθηνών με το ΣΥΡΙΖΑ (2015-2019).

Προσωπική ζωή
-------------

Γεννήθηκε το 1958 στον Πειραιά και έλκει την καταγωγή του από τη Μύκονο. Απόφοιτος της Οδοντιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές ιστορίας της τέχνης στη Φιλοσοφική Σχολή του ίδιου πανεπιστημίου. Εργάστηκε ως επιμελητής εκδόσεων. Συνεργάστηκε με πολλά έντυπα ως συντάκτης, κριτικός βιβλίου και εικαστικών, σύμβουλος έκδοσης, αρχισυντάκτης και εκδότης. Από το 1992 χρημάτισε αρθρογράφος και στη συνέχεια αρχισυντάκτης της εφημερίδας *Καθημερινή*.

Κείμενά του έχουν δημοσιευθεί σε πολλά βιβλία, πρακτικά συνεδρίων, καταλόγους εκθέσεων. Επιμελήθηκε τις ομαδικές εκθέσεις: *All Fashioned: Ζωγραφική στην Ελλάδα, σήμερα* (Λάρισα-Θεσσαλονίκη, 2002), και *Αναφορά στον Γύζη* (Τήνος, 2004). Μέλος της ΕΣΗΕΑ, τιμήθηκε από το Ίδρυμα Μπότση με το Βραβείο της Βουλής των Ελλήνων ως Πολιτικός Αρθρογράφος της Χρονιάς (2009). Το διάστημα 2002-2005 υπήρξε Γενικός Γραμματέας και το 2007-2009 μέλος του Δ.Σ. της AICA-Hellas (Εταιρείας Ελλήνων Τεχνοκριτών).

Πολιτική σταδιοδρομία
---------------------

Πρωτοεξελέγη βουλευτής στη Β΄ Αθηνών με το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ τον Ιανουάριο του 2015, ενώ από τότε ως τον Αύγουστο του ίδιου έτους διετέλεσε Αναπληρωτής Υπουργός Πολιτισμού. 

Επανεξελέγη βουλευτής στη Β' Αθηνών τον Σεπτέμβριο του 2015 και ορίστηκε Αναπληρωτής Υπουργός Εξωτερικών αρμόδιος για Θέματα Ευρωπαϊκών υποθέσεων στη δεύτερη κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα. Παρέμεινε στη θέση αυτή ως τον ανασχηματισμό του Νοεμβρίου του 2016. Μετά τον ανασχηματισμό εκλέχτηκε ομόφωνα δεύτερος κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ.

Δημοσιεύσεις
------------

* Κείμενα του Ν. Γ. Ξυδάκη στη βάση δεδομένων της Βιβλιονέτ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Ο Νικ. Ξυδάκης αντικαθιστά τον Σωκ. Φάμελλο». *Η Εφημερίδα των Συντακτών*. 23-11-2016. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2016-11-24.. Ανακτήθηκε στις 11-12-2016.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* www.xydakis.gr Προσωπικός ιστότοπος
* Προσωπικό Ιστολόγιο Αρχειοθετήθηκε 2016-05-08 στο Wayback Machine.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 267339176
* GND: 1026939828

 |

 |
Η **Τερέσα Μπαρμπάρα Τσιέπουι** (πολωνικά: Teresa Barbara Ciepły, το γένος **Βιετσόρεκ** [Wieczorek]) (19 Οκτωβρίου 1937 – 8 Μαρτίου 2006) ήταν Πολωνή αθλήτρια δρόμων ταχύτητας και δρόμων μετ΄ εμποδίων. Ήταν χάλκινη Ολυμπιονίκης στη σκυταλοδρομία 4×100 μέτρων στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1960. Δύο χρόνια αργότερα κέρδισε χρυσά μετάλλια στη σκυταλοδρομία 4 × 100 μέτρων (με ευρωπαϊκό χρόνο ρεκόρ 44,5 δευτερολέπτων) και στα 80 μέτρα μετ΄ εμποδίων, και ένα χάλκινο μετάλλιο στα 100 μέτρα στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1962. Την ίδια χρονιά επιλέχθηκε ως η Πολωνική Αθλητική Προσωπικότητα της Χρονιάς. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1964 κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στη σκυταλοδρομία 4 × 100 μ. με χρόνο παγκόσμιου ρεκόρ 43,6 δευτερολέπτων και το αργυρό μετάλλιο στα 80 μέτρα μετ΄ εμποδίων. Σε εθνικό επίπεδο, η Τσιέπουι κέρδισε τους εθνικούς τίτλους της Πολωνίας στα 80 μέτρα μετ΄ εμποδίων (1961–62, 1964–1965) και στο δρόμο 100 μ. (1960–1962).ref name=sr>Evans, Hilary· Gjerde, Arild· Heijmans, Jeroen· Mallon, Bill· και άλλοι. «Teresa Ciepły-Wieczorek». *Olympics at Sports-Reference.com*. Sports Reference LLC. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Απριλίου 2020. </ref>

Λίγο μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1960 παντρεύτηκε τον Όλγκιερντ Τσιέπουι, έναν Ολυμπιακό σφυροβόλο. Μετά την απόσυρσή της, η Τσιέπουι εργάστηκε ως υπάλληλος και προπονητής στίβου στο Μπίντγκοστς. Μετά τον θάνατό της, ένα σχολείο δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης ονομάστηκε εκεί προς τιμήν της.ref name=sr/>

Παραπομπές
----------

1. ↑  pantheon.world/profile/person/Teresa\_Ciepły. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η Τερέσα Τσιέπουι στο http://www.sporting-heroes.net
* Μια πλήρης λίστα με τα μετάλλια γυναικών που κέρδισαν στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1962

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 6884151778231418130006

 |

 |
Συντεταγμένες: 53°59′34″N 14°53′6″E﻿ / ﻿53.99278°N 14.88500°E﻿ / 53.99278; 14.88500

Ο **Στουχόφσκα Στρούγκα** (πολωνικά: Stuchowska Struga) είναι ποταμός στο Βοεβοδάτο Δυτικής Πομερανίας της Πολωνίας. Είναι παραπόταμος του ποταμού Σφίνιετς και ρέει από τις περιοχές ανατολικά του χωριού Ζένσιν. Ρέει μέσα από μια πλατιά, επίπεδη, διαμορφωμένη κοιλάδα γεμάτη τύρφη. Το μήκος του ποταμού, σύμφωνα με διάφορες πηγές, κυμαίνεται από 29,2 χλμ. έως 33,076 χλμ.. Περίπου 5,5 χλμ. από τις εκβολές, υπάρχει μια κατασκευή φράγματος.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του περιφερειακού συμβουλίου διαχείρισης υδάτων, τα κυρίαρχα είδη ψαριών στα νερά του Στουχόφσκα Στρούγκα είναι: το τσιρόνι και η ευρωπαϊκή πέρκα. Τα άλλα είδη ψαριών που απαντώνται στο ποτάμι είναι τα: καφετιά πέστροφα, ασημένια τσιπούρα, λούτσος των ποταμών, γλήνι, αβραμίδα, λουτσιόπερκα, σίρκο, παχύχελο, κοκκινοφτέρα και χρύσκος.

Το 2008, η ποιότητα του νερού του Στουχόφσκα Στρούγκα δοκιμάστηκε στο σημείο από τον επαρχιακό δρόμο Νο. 103 κοντά στο Σφιέζνο. Ως αποτέλεσμα, τα φυσικοχημικά στοιχεία αξιολογήθηκαν ως κάτω από καλή κατάσταση, τα βιολογικά στοιχεία ταξινομήθηκαν ως κατηγορία III και η οικολογική κατάσταση ως μέτρια. Στη γενική αξιολόγηση δύο σταδίων, διαπιστώθηκε η κακή κατάσταση των υδάτων του Στουχόφσκα Στρούγκα.

Το όνομα *Stuchowska Struga* εισήχθη επίσημα το 1949, αντικαθιστώντας το προηγούμενο γερμανικό όνομα *Bache Stuchower*.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος ποταμών της Πολωνίας

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Hydronimy* (PDF). **1**. Warszawa: Główny Urząd Geodezji i Kartografii. ISBN 83-239-9607-5. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 3 Νοεμβρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 2022.
2. 1 2 3  *Wykaz wód powierzchniowych przeznaczonych do bytowania ryb, skorupiaków i mięczaków oraz umożliwiających migrację ryb* (PDF). Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w Szczecinie. σελ. 6. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 9 Σεπτεμβρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 2022.
3. ↑  *Strategia rozwoju gminy Gryfice na lata 2005-2020*. Στσέτσιν, Γκριφίτσε: BIP Urzędu Miejskiego w Gryficach. σελ. 123.
4. ↑  *Ocena jakości wód powierzchniowych w woj. zachodniopomorskim w roku 2008*. WIOŚ Szczecin. 10 Ιουλίου 2009. σελ. 8.
Το **Εθνικό Αρχείο της Βραζιλίας** είναι το κεντρικό στοιχείο του συστήματος διαχείρισης αρχείων (SIGA) στη Βραζιλία. Δημιουργήθηκε στις 2 Ιανουαρίου 1838 και έχει την έδρα της στο Ρίο ντε Τζανέιρο. Σύμφωνα με το νόμο των αρχείων (νόμος 8.159) της 8ης Ιανουαρίου 1991, έχει καθήκον να οργανώνει, να αποθηκεύει, να διατηρεί, να δίνει πρόσβαση και να αποκαλύπτει την κληρονομιά της ομοσπονδιακής κυβέρνησης, εξυπηρετώντας το κράτος και τους πολίτες. 

Η συλλογή του Εθνικού Αρχείου περιέχει 55 χιλιόμετρα γραπτών κειμένων. 2.240.000 φωτογραφίες και αρνητικά. 27.000 εικονογραφήσεις, κινούμενα σχέδια. 75.000 χάρτες και σχέδια. 7000 δίσκοι και 2000 μαγνητικές ταινίες ήχου. 90.000 ρολά φιλμ και 12.000 βιντεοταινίες. Διαθέτει επίσης μια βιβλιοθήκη που ειδικεύεται στην ιστορία, τα αρχεία, την επιστήμη των πληροφοριών, το διοικητικό δίκαιο και τη δημόσια διοίκηση, με περίπου 43.000 βιβλία και βιβλία, 900 εφημερίδες και 6.300 σπάνιες δουλειές.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *Directory of Open Access Journals*.
2. ↑  dibrarq.arquivonacional.gov.br/index.php/arquivo-nacional-brasil-sede. Ανακτήθηκε στις 15  Σεπτεμβρίου 2022.
3. ↑  «L8159». *www.planalto.gov.br*. Ανακτήθηκε στις 14 Δεκεμβρίου 2018.
4. ↑  «Arquivo Nacional - Página inicial». *www.arquivonacional.gov.br*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Δεκεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 14 Δεκεμβρίου 2018.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Arquivo Nacional (Brazil) στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 141437392
* LCCN: n79069711
* ISNI: 0000 0001 2324 353X
* SUDOC: 026406128
* BNF: cb11865929b (data)
* CiNii: DA04789711

 |

 |
Στη σλαβική μυθολογία, η **Μπάμπα Γιαγκά** (ρωσ. Ба́ба Яга́) είναι πνεύμα του δάσους και κυρά της μαγείας. Στις περισσότερες σλαβικές γλώσσες, η λέξη *baba* χρησιμοποιείται για μια ηλικιωμένη γυναίκα ή απλά σημαίνει "γιαγιά".

Λαϊκές παραδόσεις
-----------------

Στα ρωσικά παραμύθια, η Μπάμπα Γιαγκά εμφανίζεται σαν μάγισσα που πετάει στον αέρα μέσα σε ένα γουδί, χρησιμοποιώντας το γουδοχέρι για τιμόνι, ενώ σβήνει τα ίχνη πίσω της με μια σκούπα από ασημένια σημύδα. Μένει σε μια ξυλοκαλύβα που στέκεται στο πόδι μιας κότας και η κλειδαρότρυπα στην πόρτα της εισόδου είναι ένα κρανίο με στόμα γεμάτο από κοφτερά δόντια. Τα παράθυρα χρησιμεύουν σαν μάτια και ο φράχτης γύρω από το σπίτι είναι φτιαγμένος από ανθρώπινα οστά και κρανία. Συχνά προστατεύεται από διάφορα ζώα. Το να βρει κανείς το σπίτι της είναι ιδιαίτερα δύσκολο, εκτός και αν βοηθήσει μια μαγική κλωστή, ένα φτερό ή μια κούκλα δείξει τον δρόμο. Σύμφωνα με ένα θρύλο, η καλύβα περιστρέφεται στο πόδι και το είσοδος της καλύβας δεν εμφανίζεται μέχρι να ειπωθεί η μαγική φράση: *Γύρνα την πλάτη σου στο δάσος και στρέψου σε εμένα*. 

Η Μπάμπα Γιαγκά εμφανίζεται στις ιστορίες και σαν καλός και σαν κακός χαρακτήρας. Κάποιες φορές βοηθάει τους ανθρώπους στις διάφορες αποστολές τους, ενώ άλλες φορές απάγει παιδιά και απειλεί να τα φάει. Θεωρείται επικίνδυνο να ζητήσει κανείς τη βοήθειά της: χρειάζεται κατάλληλη προετοιμασία, αλλά και αγνό πνεύμα.

Σύμφωνα με κάποιους μύθους, η Μπάμπα Γιαγκά γερνάει κατά ένα χρόνο κάθε φορά που της κάνουν μια ερώτηση, γι' αυτό και συχνά απεικονίζεται σαν κακάσχημη γριά μάγισσα, ενοχλημένη από τις πολυάριθμες ερωτήσεις των ανθρώπων. Ο μόνος τρόπος για να γλιτώσει τα γηρατειά είναι η παρασκευή ενός αφεψήματος από γαλάζια τριαντάφυλλα: οι ήρωες που της τα προσφέρουν σαν δώρο κερδίζουν το δικαίωμα να κάνουν ευχές.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Encyclopedia Mythica
* 

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Σλαβική μυθολογία |
| --- |
|  |
| Κύριες θεότητες | 
* Βέλες
* Γιαρίλο
* Μοράνα
* Νταζβόγ
* Περούν
* Ράντεγκαστ
* Σβάντεβιτ
* Σβαρόγ ή Σβάροζιτς
* Τρίγκλαβ
 |  |
|  |
| Μυθικές φιγούρες | 
* Κοσέι
* Λιμπούσε
* Μπάμπα Γιαγκά
* Ζόρια
 |
|  |
| Πλάσματα | 
* Αλκονόστ
* Γκαμαγιούν
* Ρουσάλκα
* Σίριν
* Σισίγκα
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 42151776825818012802
* LCCN: no2018059987
* GND: 118988115
* SUDOC: 087818205

 |

 |
Η **ιστορία των anime** αρχίζει στις αρχές του 20ου αιώνα, με τις πρώτες επαληθεύσιμες ταινίες να χρονολογούνται από το 1906.  Πριν από την έλευση του κινηματογράφου, η Ιαπωνία είχε ήδη πλούσια παράδοση στην ψυχαγωγία, με τις ιαπωνικές παραστάσεις "*utsushi-e*", που ήταν δημοφιλής τον 19ο αιώνα, ένας τύπος ιαπωνικής παράστασης με "magic lantern", όπου χρησιμοποιούνταν πολύχρωμες ζωγραφιστές φιγούρες που κινούνταν σε όλη την οθόνη προβολής. Πιθανώς εμπνευσμένο από τις ευρωπαϊκές παραστάσεις φαντασμαγορίας, οι σόουμαν utushi-e χρησιμοποιούσαν μηχανικές διαφάνειες και ανέπτυξαν ελαφρούς ξύλινους προβολείς χειρός, έτσι ώστε πολλά άτομα να ελέγχουν τις κινήσεις διαφορετικών προβαλλόμενων μορφών.

Η πρώτη γενιά animator στα τέλη της δεκαετίας του 1910 περιλάμβανε τους Ōten Shimokawa, Jun'ichi Kōuchi και Seitaro Kitayama, οι οποίοι συχνά αναφέρονται ως "πατέρες" των άνιμε. Ταινίες προπαγάνδας, όπως το *Momotarō no Umiwashi* (1943) και το *Momotarō: Umi no Shinpei* (1945), με την τελευταία να είναι η πρώτη ταινία άνιμε μεγάλου μήκους, δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970, τα άνιμε αναπτύχθηκαν περαιτέρω, με την έμπνευση των animators της Disney, διαχωρίζοντας τα από τις δυτικές τους ρίζες, και αναπτύσσοντας ξεχωριστά υποείδη όπως το mecha και το super robot. Τυπικές εκπομπές αυτής της περιόδου περιλαμβάνουν τα *Astro Boy*, το *Lupine III* και *Mazinger Z.* Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου πολλοί παραγωγοί έγιναν διάσημοι, ειδικά οι Hayao Miyazaki και Mamoru Oshii .

Στη δεκαετία του 1980, τα anime έγιναν mainstream στην Ιαπωνία, βιώνοντας μια άνθηση στην παραγωγή με την άνοδο της δημοτικότητας κάποιων άνιμε όπως το *Gundam*, το *Macross*, το *Dragon Ball* και είδη άνιμε όπως το real robot, το space opera και το cyberpunk. Επίσης, τα άνιμε "*Space Battleship Yamato"* και "*Super Dimension Fortress Macross"* απέκτησαν παγκόσμια επιτυχία αφού προσαρμόστηκαν για το δυτικό κοινό ως *Star Blazers* και *Robotech* αντίστοιχα.

Η ταινία *Akira* έγραψε ρεκόρ το 1988 για το κόστος παραγωγής μιας ταινίας άνιμε και έγινε διεθνής επιτυχία. Αργότερα, το 2004, οι ίδιοι δημιουργοί παρήγαγαν το *Steamboy*, το οποίο πήρε την θέση ως την πιο ακριβή ταινία anime. Το *Spirited Away* μοιράστηκε το πρώτο βραβείο στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου το 2002 και κέρδισε το Βραβείο Ακαδημίας 2003 για την Καλύτερη Ταινία Κινουμένων σχεδίων, ενώ το *Innocence: Ghost in the Shell* εμφανίστηκε στο Φεστιβάλ των Καννών του 2004.

Προέλευση των anime (αρχές 1900 - 1922)
---------------------------------------

*Katsudō Shashin*

Παραπομπές
----------

1. ↑  Litten, Frederick S. (17 Ιουνίου 2014). «On the Earliest (Foreign) Animation Films Shown in Japanese Cinema» (PDF). *Frederick S. Litten's website*. Frederick S. Litten. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 27 Δεκεμβρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 17 Φεβρουαρίου 2021. This article, by a German researcher, was first published on January 4, 2013 in *The Japanese Journal of Animation Studies*, vol. 15, no.1A, 2013, pp. 27-32
2. ↑  Τύπος θεάτρου θρίλλερ.
Ο **Βασίλειος Βοϊωάννης**, *Βουγιανός* από τους λατίνους συγγραφείς, ήταν βυζαντινός στρατηγός και Κατεπάνω της Ιταλίας από το 1017 έως το 1027. Ένας από τις μεγαλύτερους βυζαντινούς στρατηγούς του χρόνου του. Με τα κατορθώματά του έδωσε τη δυνατότητα στην βυζαντινή αυτοκρατορία να γίνει υπολογίσιμη δύναμη στη νότια Ιταλία μετά από αιώνες παρακμής.

Μετά το διορισμό του από τον αυτοκράτορα Βασίλειο Β΄ τον Δεκέμβριο του 1017, ζήτησε αμέσως ενισχύσεις από την Κωνσταντινούπολη για να αντιμετωπίσει την εξέγερση του Λομβαρδού ηγέτη Μέλη. Το αίτημα του έγινε δεκτό και στάλθηκε η ελίτ της φρουράς των Βάραγγων. Οι δύο δυνάμεις συναντήθηκαν στις όχθες του ποταμού Οφάντο κοντά στις Κάννες, όπου ο Βασίλειος πέτυχε αποφασιστική νίκη.

Ο Βοϊωάννης για προστασία της περιοχής έχτισε ένα μεγάλο φρούριο στα Απέννινα όπου φύλαγε την είσοδο του κάμπου της Απουλίας. Ίδρυσε την Τροία μία νέα πόλη δίνοντας το όνομά της αρχαίας πόλης της Μικράς Ασίας. Σύντομα, όλο το Μεσοτζιόρνο είχε περάσει στην βυζαντινή εξουσία, με εξαίρεση το Δουκάτο του Μπενεβέντο, το οποίο παρέμεινε πιστό στον παπισμό.

Τρομαγμένος από την αλλαγή στο νότο, ο Πάπας Βενέδικτος πήγε βόρεια το 1020 στο Μπάμπεργκ να συνεννοηθεί με τον αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, Ερρίκο Β΄. Ο αυτοκράτορας δεν έλαβε άμεση δράση, αλλά τα γεγονότα του επόμενου έτους τον έπεισαν να παρέμβει. Ο Βοϊωάννης και ο νέος σύμμαχος του Πρίγκιπας Πανδόλφος της Κάπουα βάδισε κατά του Μέλη και του Ντάτους και κατέλαβαν τον πύργο του στο Καριγκλιάμο. Στις 15 Ιουνίου, ο Ντάτους ήταν δεμένος σε ένα σακί μαζί με μια μαϊμού, έναν κόκορα, και ένα φίδι και ρίχτηκε στη θάλασσα. Το επόμενο έτος, σε απάντηση, ένας τεράστιος ρωμαϊκός αυτοκρατορικός στρατός βάδισε στο νότο για να επιτεθεί στο νέο φρούριο της Τροίας. Η φρουρά δεν έπεσε ποτέ. Ο Βοϊωάννης χορήγησε προνόμια στην πόλη για την πίστη της σε αυτόν.

Το 1025, ο Βοϊωάννης ετοιμαζόταν να οδηγήσει μια νέα Σικελική εκστρατεία με εντολή του αυτοκράτορα Βασίλειου Β', όταν ο αυτοκράτορας πέθανε. Ο νέος αυτοκράτορας Κωνσταντίνος ακύρωσε την αποστολή, και ο κατεπάνω πήγε βόρεια να βοηθήσει τον Πανδούλφο να ανακαταλάβει την Κάπουα που είχε καταλάβει ο Ερρίκος Β΄ τρία χρόνια νωρίτερα. Ο Βοϊωάννης πρόσφερε στον νέο πρίγκιπα της Κάπουα, Πανδούλφο της Τιάνο, ασφαλή μετάβαση στη Νάπολη και την αποδοχή της παραίτησης του τον Μάιο του 1026. Αυτή ήταν η τελευταία σημαντική εκστρατεία του. Στο 1027, ανεκλήθη. Κατά τη διάρκεια του επόμενου αιώνα, η βυζαντινή επιρροή στην Ιταλία μειώθηκε σταθερά στο μηδέν.

Το 1041, ο γιος του Εξακουστός Βοϊωάννης ονομάστηκε κατεπάνω, αλλά δεν κράτησε παραπάνω από ένα χρόνο στην θέση.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Catherine Holmes, University College, Oxford - Roman Emperors DIR Basil II.
2. ↑  Ferdinand Chalandon, *Histoire de la domination normande en Italie et en Sicile*, Paris, 1907.

Πηγές
-----

* John Julius Norwich, *The Normans in the South 1016-1130*, Longmans London, 1967

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 27865174
* GND: 118661094

 |

 |
Ο **Ποδοσφαιρικός Σύλλογος Λιανοκλαδίου «ο Αγρότης»** υπήρξε ποδοσφαιρικό σωματείο με έδρα το Λιανοκλάδι Φθιώτιδας. Επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου ήταν το 1946, είχε χρώματα το πράσινο και το λευκό και έμβλημα το στάχυ.

Είχε πολυετή παρουσία στα Πρωταθλήματα Ε.Π.Σ. Φθιώτιδας και συμμετείχε για τέσσερα συναπτά έτη στο Πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής Κατηγορίας. Έδρα του αποτελούσε το Δημοτικό Στάδιο Λιανοκλαδίου. Το 2012 συγχωνεύτηκε με τον Α.Σ. Λαμίας, δημιουργώντας τον Π.Α.Σ. Λαμίας 1964.

Ιστορία
-------

### 1961-2012: Π.Σ. Αγρότης Λιανοκλαδίου

Ο Π.Σ. Αγρότης Λιανοκλαδίου ιδρύθηκε το 1946. Είχε πολυετή παρουσία στα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Φθιώτιδας. Στη Δ΄ Εθνική Κατηγορία αγωνίστηκε τις χρονιές 2008-2009, 2009-2010, 2010-2011 και 2011-2012.

Τη σεζόν 2010-2011 πλησίασε περισσότερο την πολυπόθητη άνοδο στη Γ΄ Εθνική, τερματίζοντας στη 2η θέση του 4ου Ομίλου πίσω από τον Α.Ο. Οικονόμο Τσαριτσάνης. Την ίδια αγωνιστική περίοδο κατέκτησε για πρώτη φορά στην ιστορία του το Κύπελλο της Ε.Π.Σ. Φθιώτιδας, ενώ έφτασε και στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας Ερασιτεχνών γνωρίζοντας την ήττα με 2-0 από τον Α.Ο. Αστέρα Μαγούλας στη Χαλκίδα.

### 2012-2014: Α.Σ. Αγρότης Λιανοκλαδίου 1946

Το καλοκαίρι του 2012 κι ενώ είχε εξασφαλίσει την παραμονή του στη Δ΄ Εθνική αποφασίστηκε η συνεργασία με τον Α.Σ. Λαμίας που αγωνιζόταν στο πρωτάθλημα της πρώτης κατηγορία της Ε.Π.Σ. Φθιώτιδας. Έτσι δημιουργήθηκε ο Π.Α.Σ. Λαμίας 1964 που αγωνίστηκε στη θέση του στη Δ΄ Εθνική την περίοδο 2012-2013 και ο «**Α.Σ. Αγρότης Λιανοκλαδίου 1946**» που συνέχισε στη θέση του Α.Σ. Λαμίας στην Α΄ Κατηγορία της Ε.Π.Σ. Φθιώτιδας μέχρι και την αγωνιστική περίοδο 2013-2014. Από το 2014 ο σύλλογος είναι τυπικά αδρανής.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΚΟΣ ΑΘΛΗΤΙΚΟΣ ΟΜΙΛΟΣ Α». *www.fa3.gr*. Ανακτήθηκε στις 9 Ιουνίου 2023.
2. ↑  «Συγχώνευση Αγρότη Λιανοκλαδίου - Α.Σ. Λαμίας». *old.evrytanika.gr*. Ανακτήθηκε στις 10 Ιουνίου 2023.
3. ↑  Kollimenos), Παναγιώτης Κολλημένος(Panagiotis. «Ο ικανότατος Αγρότης Λιανοκλαδίου». Ανακτήθηκε στις 9 Ιουνίου 2023.
4. ↑  «Ο Βασίλης Πάντος νέος προπονητής του Αγρότη». *www.lamiareport.gr*. Ανακτήθηκε στις 9 Ιουνίου 2023.