recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **βιβιανίτης** (αγγλ. vivianite) είναι ένυδρο φωσφορικό ορυκτό του σιδήρου. Έλαβε το όνομά του το 1817 προς τιμήν του Τζον Χένρι Βίβιαν (John Henry Vivian, 1785–1855), Ουαλού ορυκτολόγου, ο οποίος τον πρωτοεντόπισε.

Εμφάνιση, παραγενέσεις
----------------------

Αποτελεί δευτερογενές ορυκτό που σχηματίζεται στις ζώνες οξείδωσης μεταλλικών αποθέσεων και σε γρανιτικούς πηγματίτες. Συχνά αντικαθιστά το οργανικό υλικό σε απολιθούμενα οστά ή όστρακα. Απαντάται, επίσης, σε λιμναία ιζήματα και σπανιότερα εντός σπηλαίων.

Σχηματίζει ομάδα ορυκτών (ομάδα βιβιανίτη), η οποία περιλαμβάνει τα ορυκτά:

* Ανναβεργίτης (Annabergite)
* Αρουπίτης (Arupite)
* Μπαρασίτης ή Μπαρισίτης (Barićite)
* Ερυθρίτης (Erythrite)
* Χερνεσίτης (Hörnesite)
* Κετιγκίτης (Köttigite)
* Βιβιανίτης

Ορυκτά με τα οποία σχετίζεται είναι ο σιδηροπυρίτης, ο πυρροτίτης, ο μεταβιβιανίτης, ο σιδηρίτης, ο σφαλερίτης και ο χαλαζίας.

Ο βιβιανίτης είναι πολύ φωτοευαίσθητο ορυκτό. Ο σίδηρος στην αρχική του σύσταση είναι δισθενής (Fe+2), με την επίδραση, όμως, φωτεινής ακτινοβολίας μετατρέπεται σε τρισθενή (Fe+3), με αποτέλεσμα την αλλοίωση του χρώματος του ορυκτού (βλ. σχετική βιβλιογραφία). Για το λόγο αυτό οι συλλέκτες ορυκτών (από τους οποίους είναι περιζήτητος, ιδιαίτερα στις διαφανείς μορφές του) οφείλουν να τον διατηρούν σε αδιαφανείς θήκες, καθώς η επί μακρόν έκθεσή του σε φως οδηγεί στην αμαύρωση και την απώλεια της διαφάνειάς του.

Ανευρίσκεται σε πολλές περιοχές της Γης. Σημαντικές είναι οι εμφανίσεις του στη Ρωσία (περιοχές Μόσχας, χερσονήσου Κόλα και χερσονήσου Ταμάν), στην Ουκρανία (περιοχή Κερτς, Κριμαία), στη Σλοβακία, στην Ιταλία, (αρκετές περιοχές), στο Μεξικό, στη Βολιβία, στη Βραζιλία, στο Καμερούν και στην Ιαπωνία. Υπάρχει, επίσης, σχεδόν σε όλες τις Πολιτείες των ΗΠΑ με αξιοσημείωτες εμφανίσεις στο Αϊντάχο, τη Γιούτα και το Κολοράντο.

Δεν έχει αναφερθεί ύπαρξή του στην Ελλάδα.

Πηγές
-----

* Handbook of Mineralogy
* Mindat.org
* Galleries.com
* Webmineral.com

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος ορυκτών

Βιβλιογραφία
------------

* James Dwight Dana, *Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks*, READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244
* Alfredo Petrov, *A Scientific Study of the Absorption of Evil by Vivianite*
* Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil, *A Field Guide to Rocks and Minerals*, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 039591096X
* Walter Schumann, R. Bradshaw, K. A. G. Mills, *Handbook of Rocks, Minerals and Gemstones*, Houghton Mifflin Harcourt, 1993 ISBN 0395511372

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Όνομα εγκεκριμένο από την IMA, "grandfathered"
Έκρηξη
**Έκρηξη** είναι η απότομη μεταβολή (κατά κύριο λόγο αύξηση) του όγκου που καταλαμβάνει η ύλη στον χώρο που συνεπάγεται απότομη απελευθέρωση ενέργειας και συνοδεύεται ενίοτε από παραγωγή θερμότητας και αερίων. Η απότομη μεταβολή του όγκου που καταλαμβάνει η ύλη προκαλεί απότομα διαφορά πίεσης στον περιβάλλοντα χώρο και αυτή η διαφορά μεταφέρεται στην περιρρέουσα ύλη με τη μορφή ωστικού κύματος, γι' αυτό και μια έκρηξη μπορεί να είναι καταστροφική.

Μια έκρηξη προκαλείται από μια ταχεία χημική αντίδραση, από υπερθέρμανση αερίου σε κλειστό δοχείο το οποίο σπάει, από ανεξέλεγκτες πυρηνικές αντιδράσεις, από αστρονομικά φαινόμενα (όπως ένα σουπερνόβα), από πέρασμα ανεμοστρόβιλου πάνω από σπίτι με κλειστές πόρτες και παράθυρα κλπ. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις ο όγκος, που καταλαμβάνει η ύλη που εκρήγνυται, αυξάνει απότομα.

Έκρηξη κατάρρευσης
------------------

Σε κάποια φυσικά φαινόμενα ο όγκος της ύλης θα μπορούσε να μειώνεται το ίδιο απότομα, π.χ. στην απότομη πτώση της θερμοκρασίας ενός αερίου, οπότε η διαφορά της πίεσης ακολουθεί την κατάρρευση του αερίου. Ομοίως μπορεί να έχουμε ένα γυάλινο έστω δοχείο που περιέχει αέριο υπό χαμηλή πίεση (σχεδόν κενό) το οποίο σπάει ενώ βρίσκεται εξωτερικά υπό υψηλή πίεση, π.χ. εντός άλλου δοχείου ή σε μεγάλο βάθος σε έναν ωκεανό. Ο αντίστοιχος αγγλικός όρος της έκρηξης «προς τα μέσα» είναι «implosion», σε αντίθεση με την έκρηξη προς τα έξω («explosion»).

### Εκφράσεις

Μεταφορικά στις εκφράσεις ο όρος αυτός σημαίνει την απότομη μεταβολή ή μετάβαση από ηρεμία σε άλλη κατάσταση π.χ. έκρηξη οργής, έκρηξη πολέμου κ.λπ. Στις μεταφορικές αυτές έννοιες περιλαμβάνεται και ο επίσημος όρος έκρηξη αλγών στη Βιολογία.

Δείτε επίσης
------------

* Έκρηξη συμπαθητική
* Έκρηξη Ηλίου
* Εκρηκτικό κύμα
* Μεγάλη έκρηξη
* Ηφαίστειο
* Πυρηνικά όπλα

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **έκρηξη**  |

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Έκρηξη** |

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Έκρηξη** |
Η **Άκα Β΄**  (έζησε το β΄ ήμισυ τού 1ου αι. π.Χ. και το α' ήμισυ τού 1ου αι. μ.Χ.) από τη Δυναστεία των Οροντιδών γεννήθηκε πριγκίπισσα της Κομμαγηνής.

Στον χάρητ φαίνεται η Κομμαγηνή και η πρωτεύουσά της Σαμόσατα, όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε η Άκα Β΄.

Βιογραφία
---------

Ήταν κόρη τού Μιθριδάτη Γ΄ της Κομμαγηνής (βασ. 20-12 π.Χ.) και της εξαδέλφης του Ιοτάπας της Μηδίας, κόρης τού Αρταβάσδη Α΄ της Μηδίας Ατροπατηνής. Οι Οροντίδες ήταν η πρώτη δυναστεία της Αρμενίας· προμάμμη τού Μιθριδάτη Γ΄ ήταν η Λαοδίκη Ζ΄ Θεά των Σελευκιδών. Έτσι η καταγωγή της Άκας Β΄ ήταν Αρμενική, Ελληνική και Μηδική.

Θα γεννήθηκε και μεγάλωσε στα Σαμόσατα, πρωτεύουσα της Κομμαγηνής. Έλαβε το όνομα της εξαδέλφης των γονέων της, της Άκα Α΄ της Κομμαγηνής. Στα τέλη τού 1ου αι. π.Χ. παντρεύτηκε τον Θράσυλλο τον Μενδαίο, Έλληνα της Αιγύπτου. Η Άκα Β΄ είναι γνωστή από ένα ποίημα, που δεν σώθηκε όλο, που την αναφέρει ως σύζυγο τού Θράσυλλου και πως είχε βασιλική καταγωγή.

Ο Θράσυλλος ήταν γραμματικός, σχολιαστής λογοτεχνικών έργων, αστρολόγος και φίλος τού Τιβερίου (βασ. 14-37). Ο Τιβέριος τον είχε σε μεγάλη τιμή και τον έκανε Ρωμαίο πολίτη, μαζί με την οικογένειά του. Έτσι η Άκα άλλαξε το όνομά της σε Κλαυδία Άκα και ο Θράσυλλος σε Τιβέριος Κλαύδιος Θράσυλλος. Η Άκα Β΄ απεβίωσε τον 1ο αι. μ.Χ.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε τον Θράσυλλο τον Μενδαίο, λόγιο Έλληνα της Αιγύπτου και είχε τέκνα:

* μία ανώνυμη κόρη, παντρεύτηκε τον Λεύκιο Έννιο από την τάξη των ιππέων.
* Τιβέριος Κλαύδιος Βάλβιλος 3-79, λόγιος, πολιτικός και αστρολόγος της Αυλής τού Νέρωνα. H κόρη του:
	+ Κλαυδία Καπιτωλίνα παντρεύτηκε τον 2ο εξάδελφό της Γ. Ι. Αρχέλαο Αντίοχο διάδοχο της Κομμαγηνής και είχαν γιο τον:
		- Φιλόππαπο, που έζησε στην Αθήνα και την ευεργέτησε.

Πηγές
-----

* P. Robinson Coleman-Norton & F. Card Bourne, Ancient Roman Statutes, The Lawbook Exchange Limited, 1961
* B. Levick, Tiberius: The Politician, Routledge, 1999
* R. Beck, Beck on Mithraism: Collected Works With New Essays, Ashgate Publishing Limited, 2004
* J.H. Holden, A History of Horoscopic Astrology, American Federation of Astrology, 2006
O Wolf 359 είναι ο πορτοκαλί αστέρας, που εμφανίζεται ακριβώς πάνω από το κέντρο αυτής της αστροφωτογραφίας του 2009.
Συντεταγμένες: Sky map 10h 56m 28.99s, +07° 00′ 52″
Ο **Wolf 359** (Βολφ 359) είναι ένας  ερυθρός νάνος αστέρας που εμφανίζεται στον αστερισμό Λέοντα, κοντά στην εκλειπτική. Σε απόσταση περίπου 7,8 έτη φωτός από τη Γη, έχει φαινόμενο μέγεθος 13,5 και μπορεί να παρατηρηθεί μόνο με μεγάλο τηλεσκόπιο. Ο Wolf 359 είναι ένα από τα πλησιέστερα αστέρια στον Ήλιο, μόνο το σύστημα Άλφα του Κενταύρου (συμπεριλαμβανομένου του Εγγύτατου του Κενταύρου), το Άστρο του Μπάρναρντ και οι καφέ νάνοι Luhman 16 και WISE 0855-0714 είναι πιο κοντά. Η εγγύτητά του στη Γη ήταν η αφορμή για τη συχνή αναφορά του σε  έργα επιστημονικής φαντασίας. Το όνομα του αστέρα προέρχεται από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ ο οποίος και μέτρησε τη σχετικά υψηλή ιδία κίνηση του.

Χαρακτηριστικά
--------------

Ο Wolf 359 είναι ένα από το πιο αφανή και με χαμηλή μάζα γνωστά άστρα. Στη φωτόσφαιρα, έχει θερμοκρασία περίπου 2.800 K, η οποία είναι αρκετά χαμηλή για συντηρήσει χημικές ενώσεις. Οι γραμμές απορρόφησης από ενώσεις όπως το νερό και το οξείδιο του τιτανίου έχουν παρατηρηθεί στο φάσμα του. Η επιφάνεια του έχει  μαγνητικό πεδίο που είναι ισχυρότερο από το μέσο μαγνητικό πεδίο του Ήλιου. Ως αποτέλεσμα της μαγνητικής δραστηριότητας που προκαλείται από τη ζώνη μεταφοράς, ο Wolf 359 είναι αστέρας εκλάμψεων (*Flare star*) (είδος μεταβλητού αστέρα), που μπορεί να εμφανίσει απότομες αυξήσεις της φωτεινότητας για αρκετά λεπτά. Αυτές οι εκλάμψεις εκπέμπουν ισχυρές εκρήξεις ακτινοβολίας ακτίνων-Χ και ακτίνων γάμμα  οι οποίες έχουν παρατηρηθεί από διαστημικά τηλεσκόπια. Ο Wolf 359 είναι ένα σχετικά νέο αστέρι με ηλικία μικρότερη από ένα δισεκατομμύριο χρόνια. Δεν έχουν εντοπιστεί συνοδοί αστέρες ή δίσκοι από συντρίμμια  σε τροχιά γύρω του.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος αστέρων του Λέοντος
* Κατάλογος των κοντινότερων αστέρων

Αναφορές
--------

1. 1 2  «V\* CN Leo -- Flare Star». *SIMBAD*. Centre de Données astronomiques de Strasbourg. Ανακτήθηκε στις 16 Ιουλίου 2007.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Βολφ 359** |

* The Encyclopedia of Astrobiology, Astronomy, and Spaceflight
Η **Βιβιάν Μπαρμπό** είναι μια Καναδή εκπαιδευτικός, ακτιβίστρια και πολιτικός, γεννημένη στις 7 Ιουλίου 1941 στο Σαν-Μαρκ της Αϊτής. Έχει διατελέσει πρόεδρος και αντιπρόεδρος του κόμματος Μπλοκ Κεμπεκουά, καθώς και πρόεδρος της φεμινιστικής οργάνωσης Ομοσπονδία γυναικών του Κεμπέκ.

Η Μπαρμπό έχει διατελέσει βουλευτής για την εκλογική περιοχή Πεπινού του Μόντρεαλ. Στις εκλογές του 2006 πέτυχε μια σημαντική νίκη, νικώντας τον πρώην υπουργό των Φιλελεύθερων Πιερ Πετιγκρού. Δύο χρόνια αργότερα, στις εκλογές του 2008, έχασε την εκλογική μάχη από τον Τζάστιν Τρυντώ, ο οποίος την νίκησε ξανά στις εκλογές του 2011.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Αυγούστου 2016. Ανακτήθηκε στις 7 Αυγούστου 2016.
3. ↑
Συντεταγμένες: 13°13′59.02″N 61°16′0.98″W﻿ / ﻿13.2330611°N 61.2669389°W﻿ / 13.2330611; -61.2669389

Για άλλες χρήσεις, δείτε: Ενορία Αγίου Πατρίκιου.  
Ο **Άγιος Πατρίκιος** (αγγλικά και γαλλικά: Saint Patrick, και για συντομία St. Patrick) είναι μια από τις 6 ενορίες του Άγιου Βικέντιου και Γρεναδίνων στο νησί του Αγίου Βικέντιου. Πρωτεύουσα είναι η Μπαρρουαλί. Η ενορία καταλαμβάνει έκταση 37 τ.χλμ.. Έχει πληθυσμό 5.800 κατοίκων (απογραφή 2000) με πυκνότητα 156,76 κατοίκων ανά τ.χλμ. Βρίσκεται βορειοδυτικά της χώρας και κεντρο-δυτικά του νησιού του Αγίου Βικεντίου.

Οι σημαντικότερες πόλεις είναι η Μπαρρουαλί, η Χερμιτάζ, η Ρουτλάντ Βαλ και η Σπρινγκκ Βάλλεϋ.

Γεωγραφία
---------

Ο Άγιος Πατρίκιος βρίσκεται βορειοδυτικά της χώρας και κεντρο-δυτικά του νησιού του Αγίου Βικεντίου. Συνορεύει στα βόρεια με τον Άγιο Δαβίδ, στα ανατολικά με την Καρλόττα και στα νότια με τον Άγιο Ανδρέα.

Πόλεις
------

Κύριο λήμμα: Κατάλογος κωμοπόλεων και χωριών του Άγιου Βικέντιου και Γρεναδινών
Οι σημαντικότερες πόλεις είναι η Μπαρρουαλί, η Χερμιτάζ, η Ρουτλάντ Βαλ και η Σπρινγκκ Βάλλεϋ.

Δείτε επίσης
------------

* Ενορίες του Άγιου Βικέντιου και Γρεναδίνων

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ενορίες του Άγιου Βικέντιου και Γρενδίνων, Statoids.com
2. ↑  «Άγιος Βικέντιος και Γρεναδίνες». U.S. Department of State. Ανακτήθηκε στις 27 Ιουλίου 2009.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* U.S. Department of State profile

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Ενορίες του Άγιου Βικέντιου και Γρεναδίνων |
| --- |
|  |
| 
* Άγιος Ανδρέας
* Άγιος Γεώργιος
* Άγιος Δαβίδ
* Άγιος Πατρίκιος
* Καρλόττα
* Γρεναδίνες
 |

 |
Η **Βαυαρική Σοβιετική Δημοκρατία** (*γερμανικά: Bayerische Räterepublik‎*) ήταν η βραχύβια προσπάθεια ίδρυσης ενός σοσιαλιστικού κράτους στο Ελεύθερο Κράτος της Βαυαρίας κατά τη διάρκεια της Νοεμβριανής Επανάστασης. Έλαβε τη μορφή δημοκρατίας των εργατικών συμβουλίων. Το όνομά της αποδίδεται ποικιλοτρόπως στα ελληνικά ως **Δημοκρατία της Βαυαρίας** ή ως **Σοβιετική Δημοκρατία του Μονάχου** (η γερμανική ονομασία *Räterepublik* σημαίνει δημοκρατία των συμβουλίων ή επιτροπών, συμβούλιο ή επιτροπή είναι επίσης η έννοια της ρωσικής λέξης *σοβιέτ*) μετά την πρωτεύουσα του Μονάχου. Επιδίωξε την ανεξαρτησία της από την πρόσφατα ανακηρυχθείσα Δημοκρατία της Βαϊμάρης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Allan Mitchell.
2. ↑  Neil Hollander.
3. ↑  Gaab, Jeffrey S. (2006). *Munich: Hofbräuhaus & History*. New York Washington, D.C./Baltimore Bern Frankfurt am Main Berlin Brussels Vienna Oxford Lang 2006. σελ. 58.
4. ↑  Encyclopædia Britannica 1969, Bavarian Council Republic
5. ↑  Gabriel Kuhn (ed.
6. ↑  Eric James Hooglund.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Βαυαρική Σοβιετική Δημοκρατία** |

* Λένιν: Μήνυμα χαιρετισμού προς την Βαυαρική Σοβιετική Δημοκρατία

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 4589158792785739040001
* LCCN: sh85012473
* GND: 16138096-7
* NKC: ge882700

 |

 |
Η **Άννα της Σουηδίας** (*Anna av Sverige*, 17 Μαΐου 1568 - 26 Φεβρουαρίου 1625) ήταν κόρη του Βασιλιά της Σουηδίας Ιωάννη Γ΄.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στις 17 Μαΐου 1568 στην Έσκιλστουνα, και ήταν το νεότερο παιδί και η μοναχοκόρη του Ιωάννη Γ΄ της Σουηδίας και της πρώτης συζύγου του Αικατερίνης Γιαγκελλόνων.

Μεγάλωσε σε νεαρή ηλικία μέσα μια καθολική ζωή από τη μητέρα της, αλλά περίπου το 1580 η Άννα μεταστράφηκε στον Λουθηρανισμό. Όταν ο αδελφός της Σιγισμούνδος εξελέγη βασιλιάς της Πολωνίας, η Άννα τον συνόδευσε στη Βαρσοβία. Μετά από δύο χρόνια, το 1589, επέστρεψε στη Σουηδία λόγω της απροθυμίας των πολωνικών θεσμών προς αυτόν, καθώς πίστευαν ότι η Άννα είχε πολύ μεγάλη επιρροή στον βασιλιά υπέρ της Σουηδίας.

Το 1592 επέστρεψε στην Πολωνία και από το 1598 εγκαστάθηκε μόνιμα εκεί, ωστόσο λόγω θρησκευτικών συγκρούσεων δεν μπόρεσε να παραμείνει στη βασιλική αυλή και ως εκ τούτου από το 1604 ζούσε μεταξύ της Μπροντνίκα και στο Γκόλουμπ. Η Άννα δεν παντρεύτηκε ποτέ.

Πέθανε στις 26 Φεβρουαρίου 1625 στην Μπροντνίκα σε ηλικία 56 ετών. Ως μέλος της βασιλικής οικογένειας θα έπρεπε να ταφεί στον καθεδρικό ναό Wawel, αλλά αυτό δεν ήταν δυνατό λόγω της παπικής απαγόρευσης της ταφής των Προτεσταντών στους χώρους λατρείας των Καθολικών και ως εκ τούτου το σώμα του κρατήθηκε για πολλά χρόνια σε μια περιοχή του κάστρου από την Μπροντνίκα. Μόνο το 1636 η ανιψιός της Βλαδίσλαος Δ΄ αποφάσισε να τη μεταφέρει στο μαυσωλείο που χτίστηκε για εκείνη στην εκκλησία της Αγίας Μαρίας στο Τόρουν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Academic historians Lars W Ericson (p. 318), Dr. Ulf Sundberg (p. 63 acknowledging other opinions) & Dr. David Norrman (p. 128h)
2. ↑  Anna, Svenskt biografiskt lexikon (art av H. Almquist.), hämtad 2013-12-07.
3. ↑  Gustaf Brahe, Svenskt biografiskt lexikon (art av B. BOËTHIUS.), hämtad 2017-12-29.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Anna (Swedish princess 1568) στο Wikimedia Commons
* Anteckningar om svenska qvinnor / (In Swedish)
* Svenskt biografiskt handlexikon / (In Swedish)
* 
* 

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 53429503
* LCCN: n97015637
* ISNI: 0000 0000 7996 3037
* GND: 119559331
* SELIBR: 176376

 |

 |
Ο **Άγιος Παρθένιος** ήταν επίσκοπος Λαμψάκου στη Μικρά Ασία τον 4ο μ.Χ αιώνα. Η μνήμη του τιμάται στις 7 Φεβρουαρίου.

Βιογραφία
---------

Ο Άγιος Παρθένιος έζησε τον τέταρτο μ.Χ. αιώνα, την εποχή του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Καταγόταν από κάποια κωμόπολη της Βιθυνίας και ο πατέρας του, Χριστοφόρος, ήταν διάκονος στην Εκκλησία της Μελιτοπόλεως. Ασχολούνταν με την αλιεία και με τα ψάρια που έπιανε βοηθούσε αυτούς που είχαν ανάγκη. Αν και εντελώς αγράμματος, ήταν τόσο ενάρετος που το Άγιο Πνεύμα τον κατέστησε θαυματουργό. Μάλιστα, σε γεροντική ηλικία έμαθε να διαβάζει την Αγία Γραφή, οπότε απέκτησε θεωρητική και θεολογική μόρφωση και παράλληλα πρόκοβε στην αρετή, γι' αυτό και ο Επίσκοπος Μελιτοπόλεως Φίλιππος (ή Φιλητός) τον χειροτόνησε Πρεσβύτερο και λίγο αργότερα ο Επίσκοπος Κυζίκου Αχίλλιος (ή Ασχόλιος) τον χειροτόνησε Επίσκοπο Λαμψάκου.

Εκεί, κατά την Παράδοση, έγινε γνωστός για τα πολλά θαύματα του. Θεράπευε ασθενείς κυρίως που έπασχαν από καρκίνο, ανέστησε κάποιον που έχασε αδίκως τη ζωή του, βοήθησε τους ψαράδες στην αλιεία τους, όταν τους εμπόδιζε ο δαίμονας, θεράπευσε έναν νεαρό δαιμονισμένο, που ο ίδιος δεν γνώριζε ότι έχει μέσα του δαιμόνιο. Οργάνωσε όσο το δυνατόν καλύτερα την Εκκλησία της Λαμψάκου και αφού προείπε τα μέλλοντα εξεδήμησε ειρηνικά προς Κύριο.

Η μνήμη του τιμάται από την Ορθόδοξη και την Καθολική Εκκλησία στις 7 Φεβρουαρίου. Θεωρείται προστάτης των καρκινοπαθών.

Ιερά λείψανα
------------

Όπως αναφέρεται στον Ορθόδοξο Συναξαριστή, η κάρα του Αγίου βρίσκεται στη Μονή Εσφιγμένου Αγίου Όρους, ενώ τμήμα αυτής φυλάσσεται στην Ιερά Μονή Κοιμήσεως Θεοτόκου Μακρυμάλλη Ψαχνών Εύβοιας.

Απότμημα του ιερού λειψάνου του Αγίου Παρθενίου βρίσκεται στον Ιερό Ναό Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Ιπποδρομίου Θεσσαλονίκης.

Ορθόδοξη υμνογραφία
-------------------

### Απολυτίκιον

Ήχος δ΄. Ταχύ προκατάλαβε.

Τω μύρω του Πνεύματος, ποιμήν Λαμψάκου οφθείς, την θείαν ενέργειαν, παρά Θεού δαψιλώς, θαυμάτων επλούτησας, δαίμονας απελαύνειν, ασθενούντας ιάσθαι, νόσους αποδιώκειν και πληρών τας αιτήσεις, Παρθένιε Ιεράρχα, των προσιόντων Σοι.

### Μεγαλυνάριον

Νόσους θεραπεύεις οδυνηράς, και καρκίνου πάθος, ιασάμενος συμπαθώς, δίδου ημίν ρώσιν, εν βίω και υγείαν, Παρθένιε παμμάκαρ, τη αντιλήψει Σου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ορθόδοξος Συναξαριστής:

Πηγές
-----

* «Άγιος Παρθένιος επίσκοπος Λαμψάκου, προστάτις των καρκινοπαθών». pemptousia.gr. Ανακτήθηκε στις 5 Φεβρουαρίου 2023.
Σκαρίφημα διαγράμματος ισοθερμοκρασιακού μετασχηματισμού *Τ-Τ-Τ* για δύο διαφορετικούς χάλυβες: με 0,4% κ.β. C (κόκκινη καμπύλη), και 0,4% κ.β. C και 2% κ.β. Mn (πράσινη καμπύλη). Η περιοχή σχηματισμού του μαρτενσίτη σημειώνεται με το γράμμα *M*.
Η **βαφή** του χάλυβα είναι μια θερμική κατεργασία κατά την οποία ένας χάλυβας, αφού θερμανθεί σε υψηλή θερμοκρασία, ώστε να σχηματιστεί ωστενίτης (*γ*-Fe), κατόπιν ψύχεται απότομα έτσι ώστε να σχηματιστεί μαρτενσίτης και το κράμα να αποκτήσει μεγάλη σκληρότητα. 

Η βαφή γίνεται και με άλλα κράματα, όπως π.χ. με κράματα Al–Cu, με σκοπό να συγκρατηθούν σε μετασταθή διάλυση ορισμένα κραματικά στοιχεία.

Στην περίπτωση του χάλυβα, η θερμοκρασία για τον σχηματισμό ωστενίτη εξαρτάται από τον ποσοστό του περιεχόμενου άνθρακα, καθώς και από την παρουσία άλλων κραματικών στοιχείων που βοηθούν ή αποτρέπουν τον σχηματισμό ωστενίτη. Γενικά, η θερμοκρασία σχηματισμού ωστενίτη πρέπει να είναι υψηλότερη από την ευτηκτοειδή θερμοκρασία του διαγράμματος φάσεων Fe–C (> 723°C). Η θερμοκρασία της ψύξης εξαρτάται από το επιθυμητό ποσοστό μαρτενσίτη και πρέπει να είναι χαμηλότερη από μία 
χαρακτηριστική τιμή που είναι η θερμοκρασία έναρξης σχηματισμού μαρτενσίτη, *M*s. Η θερμοκρασία *M*s, καθώς και η θερμοκρασία ολοκλήρωσης του μαρτενσιτικού μετασχηματισμού, *M*f, εξαρτώνται από το 
ποσοστό του περιεχόμενου άνθρακα και την περιεκτικότητα σε άλλα κραματικά στοιχεία. 

Η θερμοκρασία έναρξης (*M*s) και η θερμοκρασία ολοκλήρωσης (*M*f) του μαρτενσιτικού μετασχηματισμού ελαττώνονται με αύξηση της περιεκτικότητας του χάλυβα σε άνθρακα.
Ανάλογως με την *εμβαπτισιμότητα* του χάλυβα, δηλαδή αναλόγως με την ευκολία σχηματισμού μαρτενσίτη υπό συγκεκριμένη ταχύτητα απόψυξης, η βαφή γίνεται σε νερό, υδατικό διάλυμα, ορυκτέλαιο, στον αέρα, σε υδρατμούς ή σε ατμόσφαιρα άλλων αερίων. Το αποτέλεσμα της βαφής εξαρτάται κυρίως από την σύνθεση του χάλυβα και τον ρυθμό μεταφοράς θερμότητας από το εσωτερικό του θερμού κράματος προς τον κύριο όγκο του μέσου της βαφής.

Ο βαμμένος χάλυβας είναι ψαθυρός και μπορεί να παρουσιάσει μικρορωγματώσεις. Για να γίνει και πάλι όλκιμος, χωρίς να χάσει την σκληρότητά του, υποβάλλεται σε επαναφορά, δηλ. σε αναθέρμανση σε θερμοκρασία 150 με 650°C.
Συντεταγμένες: 39°15′38″N 21°11′45″E﻿ / ﻿39.26056°N 21.19583°E﻿ / 39.26056; 21.19583

Ο **Άγιος Ιωάννης** είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Διχομοιρίου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ηρακλείας, του δήμου Γεωργίου Καραϊσκάκη, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Άρτης, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα *Καλλικράτης*.  Πριν το σχέδιο *Καποδίστριας* και το πρόγραμμα *Καλλικράτης*, ανήκε στην επαρχία και νομό Άρτας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου.

Γεωγραφία
---------

Ο Άγιος Ιωάννης είναι ημιορεινός οικισμός στο κεντρικό τμήμα του νομού Άρτας, στις βορειοδυτικές απολήξεις των ορέων Βάλτου. Βρίσκεται πάνω σε παρακλάδι του ποταμού Καλεντίνη (Καλεντινιώτη), βορειοανατολικά της Άνω Καλεντίνης και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 380. Απέχει 32 χλμ. περίπου Ν.ΝΑ. της Άρτας.

Πληθυσμός
---------

Μόνιμος | Έτος | Πληθυσμός |
| --- | --- |
| 1991 | 65 |
| 2001 | 55 |
| 2011 | 42 |

Πραγματικός 
(de Facto) | Έτος | Πληθυσμός |
| --- | --- |
| 1961 | 88 |
| 1971 | 65 |
| 1981 | 51 |
| 1991 | 70 |
| 2001 | 70 |
| 2011 | 41 |

Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
--------------------------------------------

Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1940 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Διχομοιρίου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Διχομοιρίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ηρακλείας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Ηρακλείας και προσαρτήθηκε στον δήμο Γεωργίου Καραϊσκάκη.

Αξιοθέατα
---------

* Ο ναός Κοίμησης της Θεοτόκου βορειοανατολικά του οικισμού
* Η εκκλησία των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, ανατολικά του οικισμού

Παραπομπές
----------

1. 1 2
2. 1 2
3. 1 2 3  ΠΛ 1:181
4. 1 2 3  ΠΛΜ 1:457
5. ↑  Εκδόσεις «Ελλάδα»
6. ↑  Δομή 1:230
7. ↑
8. ↑
9. ↑

Πηγές
-----

* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ)
* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς , 1963 (ΠΛ)
* Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4
* Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς)
* eetaa.gr


Δήμος Γεωργίου Καραϊσκάκη
Ο **Βοιωτάρχης** ήταν ο επικεφαλής της κάθε βοιωτικής πόλης στο κοινό των Βοιωτών. Οι Βοιωτάρχες ασκούσαν την στρατιωτική εξουσία σε περίοδο πολέμου. Αρχηγός όλων των Βοιωταρχών ήταν ο εκπρόσωπος της Θήβας. Κάθε πόλη εξέλεγε έναν Βοιωτάρχη που είχε θητεία ένα έτος, με εξαίρεση την Θήβα που εξέλεγε δύο. Στο κοινό αντιπροσωπεύονταν οι μεγάλες πόλεις που αποτελούσαν κέντρα των Βοιωτικων κρατιδίων. Οι μικρότερες αντιπροσωπεύονταν μέσω των πόλεων στις οποίες ανήκαν. Ο αριθμός των Βοιωταρχών άλλαζε, ανάλογα με τον αριθμό των πόλεων που είχαν την δύναμη να εκπροσωπηθούν. Για πρώτη φορά αναφέρονται οι Βοιωτάρχες στην μάχη των Πλαταιών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ριζοσπάστης, καθ' οδον στη Λιβαδιά[*νεκρός σύνδεσμος*]
2. ↑  Ηροδότου ιστορία, Θ.15 μετὰ δὲ ταῦτα Μαρδονίῳ ἦλθε ἀγγελίη ὡς ἁλέες εἴησαν οἱ Ἕλληνες ἐν τῷ Ἰσθμῷ. οὕτω δὴ ὀπίσω ἐπορεύετο διὰ Δεκελέης· οἱ γὰρ βοιωτάρχαι μετεπέμψαντο τοὺς προσχώρους τῶν Ἀσωπίων,
Η **Έντιτ Άρνχαϊμ** (*λατινικό αλφάβητο : Edith Arnheim*) (Πράγα, Αυστροουγγαρία, 21 Φεβρουαρίου 1884 – Στοκχόλμη, Σουηδία, 16 Οκτωβρίου 1964), ήταν Σουηδή πρωταθλήτρια της αντισφαίρισης. 

Γεννήθηκε στην Πράγα της Βοημίας, επαρχία τότε της Αυστροουγγαρίας, και ήταν Αυστριακής καταγωγής, το πατρικό της όνομα ήταν *Λας*. Το 1913 έφτασε στα ημιτελικά του Σουηδικού πρωταθλήματος σε κλειστό γήπεδο.

Η Άρνχαϊμ συμμετείχε στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1912 στη Στοκχόλμη με τη Σουηδία. Στο απλό έπαιξε στον τελικό γύρο του τουρνουά σε ανοιχτό γήπεδο όπου έχασε από τη Νορβηγή Μόλλα Βούρστεντ-Μάλλορυ, σε αγώνα κατάταξης για την 3η-4η θέση, στο τουρνουά σε κλειστό γήπεδο αποκλείστηκε στον δεύτερο γύρο. Με συμπαίκτη τον Καρλ-Ούλοφ Νιλέν αποκλείστηκαν στον πρώτο γύρο του διπλού μεικτού στο τουρνουά σε ανοιχτό γήπεδο και στο τουρνουά σε κλειστό γήπεδο.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  «Η Άρνχαϊμ στους Ολυμπιακούς αγώνες». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Δεκεμβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 15 Οκτωβρίου 2017.
Το **Ένας ευαίσθητος ληστής** σε στίχους του Νίκου Γκάτσου και μουσική Μάνου Χατζιδάκι είναι ελληνικό τραγούδι. Τραγουδήθηκε σε πρώτη εκτέλεση από τον Γιώργο Ρωμανό το 1966 στο άλμπουμ "Μυθολογία" και ακολούθησαν εκτελέσεις από τους Νένα Βενετσάνου, Αλκίνοο Ιωαννίδη, Παύλο Παυλίδη, Βασίλη Παπακωνσταντίνου, Γιάννη Χαρούλη, Δήμητρα Γαλάνη, Ξανθίππη Καραθανάση, Μανώλη Μητσιά, Πασχάλη Τερζή, Τζίμη Πανούση και άλλους ερμηνευτές. Οι στίχοι του Γκάτσου είναι μεταγραφή από κείμενο του συγγραφέα Ευγενίου Ο'Νηλ και συγκεκριμένα από το έργο *Ταξίδι μακριάς μέρας μεσα στη νύχτα* (*Long Day's Journey Into Night*, 1941) αλλά με σημαντικές προσθήκες από τον στιχουργό. Η εκτέλεση της Δήμητρας Γαλάνη έγινε επίσης κατά τη δεκαετία του '60, δεν κυκλοφόρησε όμως σε δίσκο πριν το 1983, σε συλλογή με τίτλο *30 σπάνιες ερμηνείες 1955 - 1965*.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Γιώργος Ρωμανός, Καλύτερα να εξαφανιστείς, παρά να σέρνεσαι, Ελευθεροτυπία, Σάββατο 11 Σεπτεμβρίου 2010, «Οταν έχεις πει στα 19 σου χρόνια τα τραγούδια «Ο Τζώνης ο μπόγιας», «Ο Ιρλανδός και ο Ιουδαίος», «Τρεις κοπέλες απ' τη Θήβα» κι «Ενας ευαίσθητος ληστής», γίνεσαι μύθος, θέλεις δεν θέλεις.»]
2. ↑  «Τζίμης Πανούσης - Ένας ευαίσθητος ληστής».
3. ↑  «Επίσημη ιστοσελιδα για τον Μάνο Χατζιδάκι». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 5 Απριλίου 2012.
Βομβάρδα του Τάγματος του Αγίου Ιωάννη της Ιερουσαλήμ, Ρόδος, 1480–1500.
Η **βομβάρδα** είναι ιστορικό είδος εμπροσθόγεμου κανονιού για τη βολή στης πέτρινες σφαίρες μεγάλου διαμετρήματος. Χρησιμοποιήθηκε στις πολιορκίες τον καιρό του Μεσαίωνα. Η αρχαιότερη γραπτή αναφορά γίνεται σε ένα γαλλικό κείμενο του 1380. Το όνομά του προέρχεται από το ελληνικό *βόμβος*, ενώ ο όρος βομβαρδισμός επικράτησε μέχρι σήμερα από το όπλο αυτό.

Περιγραφή
---------

Είχε σχετικά μικρό μήκος και μεγάλο διάτρημα. Το γέμισμα γινόταν από μπροστά, ενώ τα βλήματα ήταν σφαιρικά, λίθινα, ή μεταλλικά, γεμάτα εύφλεκτο ή φλεγόμενο υλικό, ή υγρό πυρ. Μεγάλη βομβάρδα είναι το κανόνι Mons Meg, που κατασκευάστηκε το 1449 από τον βασιλιά Ιάκωβο Β΄ της Σκωτίας, και χρησιμοποιήθηκε για την καταστροφή οχυρών κάστρων. Μια άλλη περίφημη βομβάρδα ήταν το οθωμανικό Κανόνι των Δαρδανελίων, κατασκευής του 1464.

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **βομβάρδα**  |

Βιβλιογραφία
------------

* Schmidtchen, Volker (1977a), «Riesengeschütze des 15. Jahrhunderts. Technische Höchstleistungen ihrer Zeit», *Technikgeschichte* **44** (2): 153–173
* Schmidtchen, Volker (1977b), «Riesengeschütze des 15. Jahrhunderts. Technische Höchstleistungen ihrer Zeit», *Technikgeschichte* **44** (3): 213–237
* Smith, Robert Douglas; DeVries, Kelly (2005), *The artillery of the Dukes of Burgundy, 1363–1477*, Boydell Press, ISBN 978-1-84383-162-4


|  |  |
| --- | --- |
|  | *Αυτό το λήμμα βασίζεται ή περιλαμβάνει κείμενο από λήμμα της Encyclopædia Britannica του 1911 που αποτελεί κοινό κτήμα.* |
Το μυθιστόρημα ***Ένας κύριος*** είναι ένα ατελές έργο του Οκτάβ Μιρμπώ, από το οποίο απομένουν μόνο τα τρία πρώτα κεφάλαια. Ο Μιρμπώ ξεκίνησε να το γράφει κατά τα έτη 1900-1902, αλλά γρήγορα το εγκατέλειψε. Τα βιβλίο εκδόθηκε το 1920, μετά το θάνατό του, από τη χήρα σύζυγό του.

Ενώ ο Μιρμπώ σκόπευε να αναδείξει την πολιτική και κοινωνική ζωή της Γαλλίας κατά το τέταρτο του αιώνα που ακολούθησε το πραξικόπημα της 16ης Μαïου 1877 διέκοψε την αφήγηση την παραμονή της 16ης Μαΐου. Πρέπει να δούμε ένα είδος χλευασμού όπως στο έργο *Tristram Shandy* του Στερν που θαύμαζε; Ή η μη ολοκλήρωση του έργου οφείλεται στην ανικανότητα του μυθιστοριογράφου να καλύψει μια τόσο τεράστια ύλη σύμφωνα με το μοντέλο του «Πόλεμος και Ειρήνη»; Αυτό το σύντομο διήγημα δεν είναι λιγότερο συναρπαστικό για την κατανόηση που μας προσφέρει του ντεμπούτου του «προλετάριου των γραμμάτων» μας, που έπρεπε όπως ο χλωμός ήρωάς του να εκπορνεύσει την πένα του για χρόνια, ως ιδιαίτερος γραμματέας, ως «εκείνος που γράφει έργα τα οποία υπογράφει γνωστός συγγραφέας», ως δημοσιογράφος που πληρώνεται για να κάνει τα πάντα, πριν να μπορέσει τελικά να πετάξει με τα δικά του φτερά και να υπερασπιστεί τις δικές του αξίες.

Επιστρέφοντας στο ξεκίνημα του, για χάρη της μυθοπλασίας, ο μυθιστοριογράφος αναπτύσσει μια τυπικά αναρχική ανάλυση της πορνείας και θεωρεί ότι αυτή του πνεύματος είναι πολύ πιο βρώμικη από τη σωματική πορνεία.

Μια κριτική έκδοση του «Κυρίου» πραγματοποιήθηκε από τον Πιερ Μισέλ στον 3ο τόμο του *Œuvre romanesque* του Mirbeau, εκδόσεις Buchet/Chastel / Société Octave Mirbeau, 2001.
Το κείμενο του μυθιστορήματος που προλογίζει ο Πιερ Μισέλ είναι διαθέσιμο δωρεάν στη σελίδα του διαδικτύου éditions du Boucher.

Εξωτερικοί δεσμοί
-----------------

* *Un gentilhomme*.
Ο **Ένγκελμπερτ Β΄**, γερμ. Engelbert II (1275 - 18 Ιουλίου 1328) από τον Οίκο του Λα Μαρκ ήταν κόμης του Λα Μαρκ και κόμης (συζυγικώ δικαιώματι) του Άρενμπεργκ.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του Έμπερχαρτ Α΄ κόμη του Λα Μαρκ και της Ίρμγκαρτ των Λίμπουργκ, κόρης του Αδόλφου Ζ΄ κόμη του Μπεργκ.

Το 1308 διαδέχθηκε τον πατέρα του και συνέχισε τις προσπάθειες εκείνου να κρατήσει ανεξάρτητο το Λα Μαρκ. Αυτό τον ανάγκασε να συγκρουστεί με τον Ερρίκο Β΄ αρχιεπίσκοπο της Κολωνίας, ο οποίος κυριαρχούσε στο δουκάτο της Βεστφαλίας. Επίσης με τον Λουδοβίκο Β΄ επίσκοπο του Μύνστερ, ο οποίος εισέβαλε στο Χαμ το 1323, έπεσε στα χέρια του Ένγκελμπερτ Β΄ και δεν ελευθερώθηκε παρά μόνο αφού κατέβαλε 5.000 αργυρά μάρκα ως λύτρα, ένα μεγάλο ποσό.

Κατά τη διαμάχη του Φρειδερίκου Α΄ των Αψβούργων δούκα της Αυστρίας με τον Λουδοβίκο Δ΄ των Βίττελσμπαχ δούκα της Βαυαρίας για το βασίλειο της Γερμανίας, ο κόμης συμμάχησε προσωρινά με τον αρχιεπίσκοπο της Κολωνίας, φίλο του Φρειδερίκου Α΄. Αργότερα άλλαξε συμμαχία και υποστήριξε τον Λουδοβίκο Β΄, πράγμα που έφερε σε τόσο δύσκολη θέση τον αρχιεπίσκοπο, που αναγκάστηκε να ζητήσει ανακωχή. 

Χορήγησε στην πόλη του Μπόχουμ τον καταστατικό χάρτη προνομίων, που υπέγραψε στο κάστρο Μπλάνκενσταϊν το 1321.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε το 1299 τη Μέχτιλντε, κόρη και κληρονόμο του Ιωάννη κόμη του Άρενμπεργκ και είχε τέκνα:

* Αδόλφος Β΄ απεβ. 1347, κόμης του Λα Μαρκ.
* Ένγκελμπερτ Γ΄ 1304-1368, αρχιεπίσκοπος της Κολωνίας.
* Έμπερχαρτ Α΄ απεβ. 1387, κόμης του Άρενμπεργκ.
	+ Έμπερχαρντ Β΄ τού Άρενμπεργκ.
		- Ιωάννης του Άρενμπεργκ.
			* Ροβέρτος Α΄ του Σεντάν.
			* Γουλιέλμος Α΄ του Λα Μαρκ.
* Ματίλντε.
* Ίρμγκαρτ απεβ. 1360, παντρεύτηκε τον Όθωνα κύριο του Λίππε.
* Αικατερίνη απεβ. 1360.
* Μαργαρίτα.
* Ριχάρντις.

Ο κόμης Ένγκελμπερτ Β΄ απονέμει δικαιώματα πόλης στο Μπόχουμ στις 8 Ιουνίου 1321. Ιστορική ζωγραφική τού 1894 που βρισκόταν στο δημαρχείο του Μπόχουμ, στη νέα τότε αίθουσα συνεδριάσεων των δημοτικών συμβούλων. Το κτίριο κατεδαφίστηκε το 1930 και ο πίνακας χάθηκε.

Αναφορές σε πηγές
-----------------

1. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*. p4312.htm#i43119. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  p4312.htm#i43119. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
3. 1 2 3 4 5 6 7  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
4. ↑  "Burg Blankenstein" www.ruhr-guide.de - DAS Online-Magazin für das Ruhrgebiet. Accessed March 2, 2010. (Γερμανικά)
5. ↑  "Lower Rhine Nobility" Αρχειοθετήθηκε 2011-07-04 στο Wayback Machine. Medieval Lands Project, "Chapter 12, Grafen von der Mark". Accessed March 2, 2010

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 81563635
* GND: 13736265X

 |

 |
H Άνω Μεσοποταμία (Αλ-Τζαζίρα)
Η **Άνω Μεσοποταμία** είναι το όνομα που χρησιμοποιείται για τα υψίπεδα και τη μεγάλη ιζηματογενή πεδιάδα του βορειοδυτικού Ιράν, βορειοανατολικής Συρίας και νοτιοανατολικής Τουρκίας, στο βόρειο τμήμα της Μέσης Ανατολής. Μετά την αραβική ισλαμική κατάκτηση της περιοχής στα μέσα του 7ου αιώνα μ.Χ. αυτή ονομάστηκε με το παραδοσιακό αραβικό όνομα Αλ-Τζαζίρα (μετ. το νησί). Ο Τίγρης και ο Ευφράτης μεταμορφώνουν τη Μεσοποταμία σχεδόν σε ένα νησί, καθώς ενώνονται στα νότια στον ποταμό Σατ αλ-Άραμπ στο Κυβερνείο της Βασόρας του Ιράκ, ενώ οι πηγές τους στο βορρά στην ανατολική Τουρκία βρίσκονται πολύ κοντά.

Η περιοχή εκτείνεται νότια των βουνών της Ανατολίας, ανατολικά των λόφων στην αριστερή όχθη του Ευφράτη, δυτικά από τα όρη στη δεξιά όχθη του ποταμού Τίγρη, και περιλαμβάνει την πεδιάδα του Σιντζάρ. Εκτείνεται προς τα κάτω στον Τίγρη έως τη Σαμάρα και προς τα κάτω στον Ευφράτη έως την πόλη Χιτ. Ο ποταμός Χαμπούρ διατρέχει για πάνω από 400 χλμ. την περιοχή, από την Τουρκία στα βόρεια, έως τον Ευφράτη.

Οι κύριες πόλης της Άνω Μεσοποταμίας είναι η Μοσούλη, η Ντέιρ εζ-Ζορ, η Ράκκα, η Αλ Χασάκα, το Ντιγιάρμπακιρ και το Καμισλί. Το δυτικό, συριακό τμήμα, είναι βασικά όμορο με το Κυβερνείο Αλ-Χασάκα και περιγράφεται ως ο "σιτοβολώνας της Συρίας". Το ανατολικό, ιρακινό τμήμα, περιλαμβάνει και εκτείνεται ελαφρώς πέρα από το ιρακινό Κυβερνείο της Νινευή. Στο βορρά περιλαμβάνει τις τουρκικές επαρχίες της Σανλιούρφα, του Μαρντίν, και τμήματα της επαρχίας Ντιγιάρμπακιρ.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 239527796
* LCCN: sh87000215
* GND: 4227866-1
* SUDOC: 029061458
* BNF: cb120765670 (data)
* NKC: ge409121

 |

 |
Η **Ένατη Διάσταση** ξεκίνησε ως ομάδα κόμικς και συνεχίζει ως εκδοτική εταιρία.

Η Ένατη Διάσταση ως ομάδα
-------------------------

Δημιουργήθηκε το  Νοέμβριο του 1999 στη Θεσσαλονίκη, από τους  Πάνο Κρητικό,  Νίκο Δαλαμπύρα και  Παύλο Γενίτσαρη. Ο βασικός πυρήνας της ομάδας (Κρητικός, Δαλαμπύρας, Γενίτσαρης, μαζί με τους Αλέξανδρο Κουτινά, Μαρία, Θεοφάνη και Trashman) δραστηριοποιούταν από το 1997 ως Εικονοστρόβιλος, υπό την καθοδήγηση του σκιτσογράφου Γιώργου Κωνσταντίνου. Ο Εικονοστρόβιλος εκδίδει το 1998 μία μικρή ανθολογία τη «Χωματερή». Με τη μετακόμιση του τελευταίου στην Ισπανία και την παύση των δραστηριοτήτων του  Εικονοστρόβιλου, το όνομα της ομάδας αλλάζει σε Ένατη Διάσταση.

Ανόργανη ύλη
------------

Κύρια δημιουργική δραστηριότητα της Ένατης Διάστασης αποτέλεσε το φανζίν Ανόργανη Ύλη. Το πρώτο τεύχος κυκλοφόρησε τον  Απρίλιο του 2000. Κάθε τεύχος περιείχε 48 ασπρόμαυρες φωτοτυπημένες σελίδες και φιλοξενούσε ιστορίες διαφόρων σχεδιαστικών στυλ. Η πορεία της Ανόργανης Ύλης ολοκληρώθηκε με το ένατο τεύχος της, τον  Απρίλιο του 2003.

Εκθέσεις
--------

Τον  Απρίλιο του 2001 εγκαινιάζεται η πρώτη μεγάλη έκθεση της Ένατης Διάστασης, στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, ανοίγοντας ένα νέο κύκλο δραστηριοτήτων. Οι εκθέσεις κόμικς αποτέλεσαν σήμα κατατεθέν της ομάδας αλλά και βασική πηγή άντλησης δημιουργικού δυναμικού. Διοργανώθηκαν συνολικά εννέα εκθέσεις, εκ των οποίων οι τέσσερεις συνοδεύτηκαν από πολυσέλιδους καταλόγους με τα φιλοξενούμενα έργα των δημιουργών.

Η μεταβατική περίοδος
---------------------

Οι δραστηριότητες της Ένατης Διάστασης ολοκληρώθηκαν το  Μάιο του 2003 με τη διοργάνωση της **1ης Επιστημονικής Διημερίδας για τα Κόμικς** σε συνεργασία με το **Τμήμα Πολιτισμικής Τεχνολογίας Και Επικοινωνίας του  Πανεπιστημίου Αιγαίου**. Οι προσωπικές υποχρεώσεις των δύο ηγετικών μελών  Νίκου Δαλαμπύρα και  Πάνου Κρητικού (ο οποίος διαμένει μόνιμα, πλέον, στη Μυτιλήνη και αποτελεί ιδρυτικό μέλος της ομάδας θεωρητικής μελέτης των κόμικς Iconotopia) ανέστειλαν τις δραστηριότητες της Ένατης Διάστασης.

Η Ένατη Διάσταση ως εκδοτική εταιρία
------------------------------------

Έναρξη των εκδοτικών δραστηριοτήτων της Ένατης Διάστασης αποτελεί η κυκλοφορία του άλμπουμ "Οι Θλιβερές Περιπέτειες του Yellow Boy" του  Σταύρου Κιουτσιούκη το  Νοέμβριο του 2005. Το album περιλαμβάνει κόμικ στριπς που αρχικά παρουσιάστηκαν σε εβδομαδιαία βάση στην πολιτιστική επιθεώρηση Εξώστης της  Θεσσαλονίκης το διάστημα 2004 - 2005.
Ακόμα έκδοση της 9ης Διάστασης ήταν και το λεύκωμα της έκθεσης της φοιτητικής εβδομάδας 2006 "Η Έκτη Έκθεση".
Ο **Ίλιγια Μάρκοβιτς** (*σερβικά: Илија Марковић*) ήταν Σέρβος επαναστάτης, διπλωμάτης και πολιτικός της Σερβίας. 

Προεπαναστατικά ήταν Κνεζ της περιοχής του Σάμπατς και μετά την αναγνώριση του Πριγκιπάτου της Σερβίας μέλος της αντιπροσωπείας της Σερβίας στην Κωνσταντινούπολη από το 1820 μέχρι το 1827. 

Ήταν μέλος της πρώτης Σερβικής κυβέρνησης, το Διοικητικό συμβούλιο των Σέρβων, από το 1805. Την περίοδο 1811 -1813 ήταν ο πρώτος υπουργός δικαιοσύνης της Σερβίας. Αρχικά ήταν να αναλάβει το υπουργείο εκπαίδευσης μετά τον θάνατο του Ντοσιντέι Ομπράντοβιτς αλλά το ανέλαβε ο Ιβάν Τζούγκοβιτς, ο Μάρκοβιτς τότε ανέλαβε υπουργός δικαιοσύνης στη θέση του Πέταρ Τοντόροβιτς Ντόμπρνιακ που αρνήθηκε.

Το 1806 πήρε μέρος στη Μάχη της Μισάρ, το 1813 μετά και την κατάρρευση της πρώτης εξέγερσης πηγαίνει στην Αυστρία για να επιστρέψει στη Σερβία το 1815 όπου διορίσθηκε διοικητής της περιοχής του Σάμπατς. Το 1833 με απόφαση του πρίγκιπα Ομπρένοβιτς ήταν ο πρώτος Σέρβος που έπαιρνε σύνταξη με την ψήφιση του σχετικού νόμου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Из војног музеја Београда (српски) - Tvorac Grada
2. ↑  «кнез Илија Марковић › Порекло». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Αυγούστου 2014. Ανακτήθηκε στις 6 Οκτωβρίου 2019.
3. ↑  Константин Н. Ненадовић, Живот и дела великог Ђорђа Петровића Кара-Ђорђа врховног вожда, ослободиоца и владара Србије и живот његови војвода и јунака, Беч, штампарија Јована Н. Вернаја, 1883
4. ↑  «Иван Југовић - оснивач Велике школе - Православље - spc.rs». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Ιανουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 11 Οκτωβρίου 2013.
5. ↑  «Историјат». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Οκτωβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 11 Οκτωβρίου 2013.
Στην ελληνική μυθολογία ο **Άρδαλος** ήταν γιος του θεού Ηφαίστου. Ο Άρδαλος λεγόταν ότι είχε εφεύρει το φλάουτο (πλαγίαυλο) και ότι είχε ανεγείρει ένα ιερό των Μουσών στην Τροιζήνα. Από το όνομά του προερχόταν η εκεί τοπική επίκληση των Μουσών ως **Αρδαλίδες** ή **Αρδαλιώτιδες Μούσαι**.

Αυτά αναφέρονται στο έργο του Παυσανία, όπως και σε κάποια δυσανάγνωστα σπαράγματα του έργου του Ησυχίου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Παυσανίου *Ελλάδος περιήγησις*, 2.31.3
2. ↑  Ησυχίου του Αλεξανδρέως *Συναγωγή Πασῶν Λέξων κατά Στοιχεῖον...*, λήμμα «Ἀρδαλίδες»
3. ↑  Hollis, Adrian S. (1998). «Some Neglected Verse Citations in Hesychius». *Zeitschrift für Papyrologie und Epigraphik* (Verlag Rudolf Habelt) **123**: 67. ISSN 0084-5388.

Πηγές
-----

* Schmitz, Leonhard (1870): το λήμμα «Ardalus» στο *Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology* του Ουίλιαμ Σμιθ, τόμος 1 (1870), σελ. 274
Ο **Βαγγέλης Κουτσόπουλος** είναι Έλληνας ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως ακραίος αμυντικός στην ΑΕΛ.

Βιογραφικό
----------

Γεννήθηκε στις 2 Φεβρουαρίου του 1980 στην Καρδίτσα και ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στο χώρο του ποδοσφαίρου από τον Ηρακλή Σοφάδων.Στη συνέχεια αγωνίστηκε στη Νάουσα και την Αναγέννηση Καρδίτσας ενώ το 2000 πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στην Α' Εθνική ως παίκτης του Πανηλειακού. Την επόμενη σεζόν αγωνίστηκε στην Γ' Εθνική και το Λεωνίδιο. Το καλοκαίρι του 2001 έκανε το μεγάλο άλμα στην καριέρα του υπογράφοντας συμβόλαιο συνεργασίας με τον ΠΑΟΚ. Στον *δικέφαλο του Βορρά* δεν είχε τον πρώτο χρόνο συμμετοχές στο πρωτάθλημα καθώς δεν κατάφερε να κερδίσει την εμπιστοσύνη του Ντούσαν Μπάγεβιτς. Με την αποχώρηση του Σερβοέλληνα τεχνικού και την ανάληψη της τεχνικής ηγεσίας από τον Άγγελο Αναστασιάδη ο Κουτσόπουλος καθιερώνεται ως ένα από τα βασικά στελέχη της ομάδας και συμμετέχει στην κατάκτηση του Κυπέλλου Ελλάδος του 2003.

Κατά τον πρώτο γύρο της περιόδου 2005/06 τίθεται εκτός πλάνων και τον Ιανουάριο του 2006 μεταγράφεται στον Πανιώνιο, βοηθώντας στην επίτευξη του στόχου εκείνης της χρονιάς, που ήταν η παραμονή στην Α' Εθνική. Από τη σεζόν 2007/08 κατάφερε να γίνει βασικό στέλεχος της ομάδας της Νέας Σμύρνης. Τον Μάιο του 2009 μεταγράφηκε στον Ατρόμητο Αθηνών και τον Γενάρη του 2010 υπέγραψε 1,5+1 συμβόλαιο συνεργασίας με το ΑΠΟΕΛ.

Στατιστικά
----------

| Έτος | Σύλλογος | Εμφανίσεις (Γκολ) |
| --- | --- | --- |
| 1997-98 |  Ηρακλής Σοφάδων |  ? (?) |
| 1997-98 |  Νάουσα |  ? (?) |
| 1998-99 |  Αναγέννηση Καρδίτσας | 14 (1) |
| 1999-00 |  Πανηλειακός | 1 (0) |
| 2000-01 |  Λεωνίδιο | 51 (2) |
| 2001-06 |  ΠΑΟΚ | 67 (0) |
| 2006-09 |  Πανιώνιος | 73 (0) |
| 2009-10 |  Ατρόμητος Αθηνών | 13 (0) |
| 2010 |  ΑΠΟΕΛ |  |
| 2011- |  ΑΕΛ |  |

Τίτλοι
------

* Κύπελλο Ελλάδος ποδοσφαίρου αντρών 2003

Παραπομπές
----------

1. ↑  (πολλαπλές γλώσσες) *Transfermarkt*. 16599. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  (πολλαπλές γλώσσες) *FBref.com*. 1395ee46.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Βαγγέλης&paiktisid=1316 Στατιστικά καριέρας
* «Γαλαζοκίτρινος» ο Βαγγέλης Κουτσόπουλος!
Ο **Βασίλειος Κούτσης** (1882 - 1955) ήταν Έλληνας αξιωματικός του Λιμενικού Σώματος που διετέσε και αρχηγός αυτού.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στις Σπέτσες και καταγόταν από την παλαιά σπετσιώτικη οικογένεια Κούτση των πλοιοκτητών και κτηματών. Εισήλθε το 1902 στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων και το 1919 μετατάχθηκε στο νεοσύστατο στρατιωτικό σώμα του Λιμενικού με τον βαθμό του υποφροντιστή (υποπλοιάρχου). Διετέλεσε λιμενάρχης Χίου (1919 - 1920) και Θεσσαλονίκης (1922) ενώ την 1η Ιουλίου 1932 τοποθετήθηκε αρχηγός του Λιμενικού Σώματος, θέση από την οποία αποχώρησε στις 23 Νοεμβρίου 1932. Λίγους μήνες μετά, το 1933, κατόπιν αιτήσεώς του, αποστρατεύθηκε με τον βαθμό του υποναυάρχου ε.α.

Αρθρογραφούσε στο μηναίο περιοδικό «Επιθεώρηση Εμπορικού Ναυτικού».

Απεβίωσε στις 15 Δεκεμβρίου 1955 και ενταφιάστηκε στην Αθήνα.

Αναφορές
--------

1. 1 2 3  Γαλλέτας Ηλίας, Μπουζουμπάρδη Μαρίκα, *Σπέτσες, Ιστορία - Λαογραφία*, Ένωση Σπετσιωτών, 2004, τόμος Α΄, σελ. 380
2. ↑  Ιστορία του Λιμενικού Σώματος, Ένωση Αποστράτων Αξιωματικών Λιμενικού Σώματος, Πειραιάς 1999
Ο  **Βαγγέλης Καλογερόπουλος**  (γενν. 1965) είναι Έλληνας παλαίμαχος διεθνής επιθετικός ποδοσφαιριστής από τη Μεσσηνία, ο οποίος αγωνίστηκε από τα μέσα της δεκαετίας του ’80 ως τα μέσα της δεκαετίας του ’90 σε Π.Σ. Καλαμάτα, Ολυμπιακό, Ιωνικό και ΠΑΟΚ. Έχει αγωνιστεί 3 φορές στην Εθνική Ελλάδος.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ο Βαγγέλης Καλογερόπουλος γεννήθηκε στις 13 Φεβρουαρίου 1965 στην Μελβούρνη και σε ηλικία ενός έτους, η οικογένεια του επέστρεψε στην Σπηλιά Μεσσηνίας. Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο στον Α.Ο. Κυπαρισσίας τη σεζόν 1984-85 στο ερασιτεχνικό πρωτάθλημα και συνέχισε στον Π.Σ. Καλαμάτα στη Γ΄ Εθνική, όπου αγωνίστηκε ως το 1988. 

Το 1988-89 έπαιξε στον Πανσερραϊκό, με τον οποίο ανέβηκε στην Α΄ Εθνική. Αν και αγωνιζόταν σε ομάδα Β΄ εθνικής, τη χρονιά αυτή κλήθηκε εθνική ανδρών.

Την επόμενη σεζόν 1989-90 πήρε μεταγραφή στον Ολυμπιακό, με τον οποίο έκανε το ντεμπούτο του στην Α΄ Εθνική στις 17 Αυγούστου 1989. Με τον Ολυμπιακό αναδείχθηκε Κυπελλούχος Ελλάδος 1990 αλλά δεν αγωνίστηκε στον τελικό.

Τη σεζόν 1990-91 αγωνίστηκε στον Ιωνικό. Είχε ένα σύντομο πέρασμα από την Α.Ε. Λάρισα και τη διετία 1991-1993 έπαιξε στον ΠΑΟΚ. Με τον ΠΑΟΚ αγωνίστηκε στο β΄ ματς του διπλού τελικού του Κυπέλλου Ελλάδος 1992. Τερμάτισε την καριέρα του στο Λεβαδειακό το 1994.

Στην Εθνική
-----------

Ο Βαγγέλης Καλογερόπουλος αγωνίστηκε τρεις φορές στην εθνική ανδρών. Ντεμπούτο με την Εθνική έκανε στις 18 Ιανουαρίου 1989 σε φιλικό αγώνα με την Αλβανία στα Τίρανα (σκορ: 1-1), όταν μπήκε ως αλλαγή στο 69΄. Ακολούθησαν άλλες δυο συμμετοχές σε φιλικά στο ΟΑΚΑ: στις 25 Ιανουαρίου 1989 με την Πορτογαλία (σκορ: 1-2) που αγωνίστηκε ως το 73΄ και στις 8 Φεβρουαρίου με την Αγγλία (σκορ: 1-2) που μπήκε στο β΄ ημίχρονο.

Καριέρα
-------

| Χρονιές | Σύλλογος | Συμμετοχές | Γκολ |
| --- | --- | --- | --- |
| 1984-85 |  Α.Ο. Κυπαρισσίας | Ερασιτεχνικό |  |
| 1985 ως 1988 |  Π.Σ. Καλαμάτα | 100 | 45 |
| 1988-89 |  Πανσερραϊκός | 32 | 15 |
| 1989-90 |  Ολυμπιακός Πειρ. | 23 | 3 |
| 1990-91 |  Ιωνικός Νικαίας | 26 | 10 |
| 1991-92 (α΄) |  Α.Ε. Λάρισα | 0 | 0 |
| Ιαν. 1992 ως 1993 |  ΠΑΟΚ | 12 | 2 |
| 1993-94 |  Λεβαδειακός | 2 | 0 |
| Χρονιές | Εθνικές ομάδες | Συμμετοχές | Γκολ |
| 1989 | Ελλάδα Ελλάδα (ανδρών) | 3 | 0 |

Τίτλοι-Διακρίσεις
-----------------

* Κύπελλο Ελλάδος (1): 1990 .
* Κύπελλο Ελλάδος (φιναλίστ): 1992.
* Β΄ Εθνική: άνοδος στην Α΄ Εθνική: 1988-89

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.national-football-teams.com/player/22597.html. Ανακτήθηκε στις 29  Μαΐου 2020.
2. ↑  Συνέντευξη Βαγγέλης Καλογερόπουλος sportday.gr

Πηγές
-----

* «Όλα για το ποδόσφαιρο ’91», περιοδικό Εικόνες.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* 
*
Ο **Γεωργίου Βαγγέλης** ήταν ο πρώτος Δήμαρχος Σχηματαρίου. Γεννήθηκε το 1951 στο Σχηματάρι Βοιωτίας όπου και ζει μόνιμα. Υπηρετεί το θεσμό της τοπικής Αυτοδιοίκησης επί 23 χρόνια, από τα οποία 4 ως Κοινοτικός σύμβουλος, 15 χρόνια ως Δήμαρχος Σχηματαρίου, 3,5 χρόνια ως Δήμαρχος του Νέου Καλλικρατικού Δήμου Τανάγρας. Τα ποσοστά εκλογής ήταν ιδιαίτερα υψηλά, μέχρι 72%.
Αποφοίτησε από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης ως Πολιτικός Μηχανικός. 

Διατέλεσε Προϊστάμενος της Πολεοδομίας Θήβας, Αντιπροεδρος της Διαδημοτική Επιχείρηση Περιβάλλοντος & Οργάνωσης Διαχείρισης Απορριμμάτων Θήβας Ανώνυμη εταιρεία των Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης (Δ.Ε.Π.Ο.Δ.Α.Θ Α.Ε) και Πρόεδρος και Αντιπρόεδρος της Τοπικής Ένωσης Δήμων και Κοινοτήτων (Τ.Ε.Δ.Κ.) Βοιωτίας.

Κατά τη διάρκεια της Θητείας του ως Δημάρχου Σχηματαρίου έγιναν πολλά έργα, μεταξύ των οποίων:
Κατασκευάστηκε το 3ο Δημοτικό Σχολείο, το οποίο είναι το πρώτο Σχολείο στην Ελλάδα που φωτίζεται με φωτοβολταϊκά. 
Ο Δήμος Σχηματαρίου είναι ο πρώτος Δήμος στην Ελλάδα που εφήρμοσε το πρόγραμμα Στόχος, για τη δωρεάν Μαστογραφία των γυναικών.

Το 2009 έθεσε υποψηφιότητα με το ΠΑΣΟΚ για τη θέση του βουλευτή Βοιωτίας στις εθνικές εκλογές της 4ης Οκτωβρίου, αλλά δεν κατάφερε να εκλεγεί.

Από το 2011 μέχρι το 2014 διετέλεσε Δήμαρχος του Καλλικρατικού Δήμου Τανάγρας.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Fashion Targets Breast Cancer
* Επίσημη Σελίδα
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Άργος (αποσαφήνιση).
Στην ελληνική μυθολογία ο Άργος του Φρίξου ήταν ο κατασκευαστής του πλοίου «Αργώ», που πήρε το όνομά του (και το έδωσε στους Αργοναύτες και την εκστρατεία τους). Κατά τον Απολλώνιο (Α 112, 324 κ.ε.) ήταν γιος του Αρέστορα, και σε αυτό συγχέεται με τον Άργο τον Πανόπτη. Αλλά ο Υγίνος γράφει ότι πατέρας του ήταν ο Πόλυβος και μητέρα του η Αργεία, ενώ άλλοι ότι ήταν γιος του Φρίξου και της κόρης του Αιήτη Χαλκιόπης. Ο ναυπηγός Άργος συνταξίδεψε με τους Αργοναύτες στην εκστρατεία τους πάνω στο πλοίο του.

Δείτε επίσης
------------

* Μερικοί συγγραφείς ξεχωρίζουν από τον παραπάνω ένα άλλο πρόσωπο που αναφέρεται ως γιος του Φρίξου και της Χαλκιόπης. Κατ' αυτούς, ο Άργος και οι αδελφοί του Φρόντης, Μέλας και Κυτίσωρος, διωγμένοι από τον Αιήτη, ναυάγησαν ταξιδεύοντας και σώθηκαν στο Νησί του Άρη, όπου συνάντησαν τους Αργοναύτες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Απολλώνιος ο Ρόδιος, *Αργοναυτικά*, Α 122, Α 324 κ.ε.

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969