recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Σιεμόοβιτ Α΄**, πολων. Siemowit Ι (π. 1224/8 - 23 Ιουνίου 1262) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν δούκας του Τσερσκ (1247-48), της Μαζοβίας -εκτός του Ντόμπριζιν- (1248-62) και κυβερνήτης του Σιέρατς (1259-1260).

Βιογραφία
---------

Ήταν τρίτος γιος του Κορράδου Α΄, δούκα της Μαζοβίας, και της Αγκάφια (Αγάθης) των Ρουρικιδών, κόρης του Σβιατοσλάβ Γ΄, πρίγκιπα του Περεμίσλ.

Εμφανίζεται σε έγγραφα από το 1239, όταν με εντολή τού πατέρα του πιθανόν σκότωσε τον Γιαν Τσάπλα, ιερέα του Πουότσκ. Αν και ενεπλάκη προσωπικά, οι ιστοριογράφοι μέμφονται τον πατέρα του για την πράξη. Ο Κορράδος Α΄ απεβίωσε το 1247, αφήνοντας τις περιοχές Σιέρατς, Βεντσίτσα και Τσερσκ στους τρεις επιζώντες γιους του. Στη σύγχυση που ακολούθησε, ο δευτερότοκος Καζιμίρ Α΄ κατάφερε να πάρει το Σιέρατς και τη Βεντσίτσα· με τη στρατιωτική υποστήριξη τού πρωτότοκου Μπολέσλαφ Α΄ ο Σιεμόβιτ Α΄ μπόρεσε να κρατήσει το Τσερσκ.

Ο Μπολέσλαφ Α΄ απεβίωσε απροσδόκητα το 1248 και με τη διαθήκη του άφηνε τις περιοχές του στον Σιεμόβιτ Α΄. Από τότε αυτός απέφυγε την ανοικτή ρήξη με τον Καζιμίρ Α΄, αποδεχόμενος την εξουσία του επί των Σιέρατς και Βέντσιτσα. Εστίασε όλη του την προσοχή στις στρατιωτικές διαμάχες στα σύνορά του με τους Ρως του Κιέβου, τους Γιοτβινγκιανούς (μεταξύ Πρώσων και Λιθουανών) και του Τευτονικού Τάγματος.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε το 1248 την Περεγιασλάβα των Ρουρικιδών, κόρη του Ντανίλο της Γαλικίας-Βολινίας και είχε τέκνα:

* Κορράδος Β΄ π. 1250-1294, δούκας της Μαζοβίας, του Σαντόμιες.
* Μπολέσλαφ Β΄ π. 1253/8-1313, δούκας της Μαζοβίας, του Πουότσκ.
* Σαλωμέα π. 1262-1301, μοναχή.

Παραπομπές
----------

1. ↑  dw.961.
2. ↑  p11466.htm#i114651. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.

Πηγές
-----

* Kazimierz Jasiński: Rodowód Piastów małopolskich i kujawskich. Wydawnictwo Historyczne. 2001. p. 249.
* A. Guibourgé-Czetwertyński (Baumgarten I/XI)
Οι **Σαντέ** ("Sade") είναι ένα βρετανικό συγκρότημα smooth jazz μουσικής που σχηματίστηκε το 1982. Το όνομα του συγκροτήματος προέρχεται από το όνομα της βασικής τραγουδίστριας, Sade Adu. Η μουσική τους χαρακτηρίζεται από τη χρήση R&B, soul, pop, jazz και soft rock ήχων.

Το πρώτο τους άλμπουμ *Diamond Life*, κυκλοφόρησε το 1984, φτάνοντας στην 2η θέση των πωλήσεων στο βρετανικό chart και πουλώντας πάνω από 1,2 εκατομμύρια αντίτυπα στο Ηνωμένο Βασίλειο, κερδίζοντας ένα Brit Award για το καλύτερο βρετανικό άλμπουμ το 1985. Το άλμπουμ είχε παγκόσμια επιτυχία στην συνέχεια, φτάνοντας στην πρώτη θέση σε πωλήσεις σε αρκετές χώρες και στο top 10 της Αμερικής, όπου έγινε 4 φορές πλατινένιο με πωλήσεις πάνω από 4 εκατομμύρια αντίτυπα. Στα τέλη του 1985, κυκλοφόρησαν το δεύτερο άλμπουμ τους με τίτλο *Promise*, το οποίο έφτασε στην πρώτη θέση σε Αγγλία και ΗΠΑ. Επικυρώθηκε ως δύο φορές πλατινένιο στην Αγγλία και 4 φορές πλατινένιο στις ΗΠΑ. Το 1986, κέρδισαν το βραβείο Grammy για το καλύτερο πρωτοεμφανιζόμενο συγκρότημα. Το έκτο τους άλμπουμ, *Soldier of Love*, κυκλοφόρησε παγκοσμίως στις 8 Φεβρουαρίου 2010, έφτασε στη #4 θέση στην Αγγλία και #1 στις ΗΠΑ. Το 2011, κέρδισαν το τέταρτό τους βραβείο Grammy.

Οι επικυρωμένες πωλήσεις των Sade στις ΗΠΑ μέχρι τώρα είναι 23,5 εκατομμύρια αντίτυπα, σύμφωνα με την RIAA. Συνολικά έχουν πουλήσει παγκοσμίως πάνω από 75 εκατομμύρια αντίτυπα.

Μέλη
----

* Sade Adu – φωνητικά, στίχοι, μουσική
* Stuart Matthewman – κιθάρα, σαξόφωνο, μουσική
* Paul Spencer Denman – μπάσο, μουσική
* Andrew Hale – πλήκτρα, μουσική

Δισκογραφία
-----------

* *Diamond Life* (1984)
* *Promise* (1985)
* *Stronger Than Pride* (1988)
* *Love Deluxe* (1992)
* *Lovers Rock* (2000)
* *Soldier of Love* (2010)

Περιοδείες
----------

* *1984 Tour* (1984)
* *Promise Tour* (1986)
* *Stronger Than Pride Tour* (1988)
* *Love Deluxe World Tour* (1993)
* *Lovers Rock Tour* (2001)
* *Sade Live* (2011)

Βιντεογραφία
------------

* *Munich Concert* (1984)
* *Life Promise Pride Love* (1993)
* *Live Concert Home Video* (1994)
* *Lovers Live* (2002)
* *The Ultimate Collection DVD Videos* (2011)
* *Bring Me Home Live 2011* (2012)

Παραπομπές
----------

1. ↑  Top Selling Artists - Recording Industry Association of America web site
Το **Όριον Αθηνών** ήταν επαρχιακή διοικητική μονάδα, δοιικητική περιφέρεια μικρότερη του θέματος[1], της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. 

Η διαίρεση αναφέρεται πρώτη φορά στην Partitio Romaniae τον 13ο αιώνα και καταλάμβανε την σημερινή Αττική έως τον ισθμό της Κορίνθου, ο Ζακυθηνός προτείνει πιθανότατα ότι συμπεριελάμβανε την Αίγινα και Σαλαμίνα λόγω που την ίδια εποχή αποτελούσαν κοινή εκκλησιαστική περιφέρεια, κυριότερη πόλη ήταν η Αθήνα[1]. Η περιφέρεια διοικούνταν από άρχοντα και έπειτα από προνοητή υπαγόμενο στον πραίτορα Ελλάδος και Πελοποννήσου[1].

Από πηγές αναφέρονται άρχοντες και προνοητές Αθηνών οι :

* Στέφανος, σπαθάριος, τον 9ο αιώνα
* Νικήτας, στράτορας, τον 8ο-9ο αιώνα
* Ανάργυρος, διοικητής,τον 8ο-9ο αιώνα
* Χριστόφορος, διοικητής, τον 8ο-9ο αιώνα
* Σισίννιος, βασιλικός πρόεδρος,τον 8ο-9ο αιώνα
* Νικόλαος, πρόεδρος, τον 12ο αιώνα
* Μιχαήλ, βεστάρχης και προνοητής, τον 12ο αιώνα

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Διονύσιος Α. Ζακυθηνός, *Μελέται περί της διοικητικής διαιρέσεως και της επαρχιακής διοικήσεως εν τω Βυζαντινώ κράτει[*νεκρός σύνδεσμος*]*, ‎1941, σελ. 270, 271
Ο **Έντσα** (*Enza*) είναι ποταμός στη βόρεια Ιταλία, δεξιός παραπόταμος του Πάδου. Το μήκος του φθάνει τα 93 χιλιόμετρα. Η πηγή του βρίσκεται σε υψόμετρο 1.406 μέτρα πάνω από τη στάθμη της θάλασσας, στο βουνό Άλπε ντι Σουτσίζο των βορείων Απεννίνων. Ο Έντσα σχηματίζει σήμερα το σύνορο μεταξύ των επαρχιών της Πάρμας και της Ρέτζο-Εμίλια, ευρισκόμενος ολόκληρος μέσα στην περιφέρεια Εμίλια-Ρομάνια.

Στον άνω ρου του, σε υψόμετρο 1.157 μέτρων, ο ποταμός σχηματίζει την τεχνητή λίμνη Παντούλι ή Λαγκαστρέλλο. Στον κατώτερο ρου του στην Κοιλάδα του Πάδου, ο Έντσο είναι πλατύτερος και χύνεται στον Πάδο κοντά στην πόλη κωμόπολη Μπρεσσέλλο.

Κατά την αρχαιότητα, ο Έντσα ήταν γνωστός με τη λατινική ονομασία του **Ινκία** (*Incia*), παραφθορά της οποίας αποτελεί η σημερινή του ονομασία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Autorità di Bacino fiume Po, bacino dell'Enza» (PDF) (στα Ιταλικά).
Η σφραγίδα που χρησιμοποιείται από την κυβέρνηση του Μπαγκλαντές
Η Σφραγίδα χαραγμένη στο εξώφυλλο του Μπανγκλαντεσιανού διαβατηρίου
Η **Σφραγίδα της Κυβέρνησης του Μπαγκλαντές** (Βεγγαλικά: বাংলাদেশ সরকারের সীল - Bānglādēś sarkārēr sīl) που χρησιμοποιείται από το Υπουργικό Συμβούλιο του Μπαγκλαντές και τη Κυβέρνηση του Μπαγκλαντές στα επίσημα έγγραφα. Μία έκδοση χρησιμοποιείται στο εξώφυλλο του Μπαγκλαντεσιανού διαβατηρίου. Η Σφραγίδα περιέχει τα ίδια σχεδιαστικά στοιχεία με τη πρώτη Σημαία του Μπαγκλαντές σε μια κυκλική ρύθμιση. Ο εξωτερικός λευκός κύκλος εμφανίζεται με τη λεζάντα του επίσημου ονόματος της Κυβέρνησης της Λαϊκής Δημοκρατίας του Μπαγκλαντές στα Βεγγαλικά: *গণপ্রজাতন্ত্রী বাংলাদেশ সরকার* με 4 κόκκινα πεντάκτινα αστέρια. Στο κέντρο ένας κόκκινος δίσκος περιέχει τον χάρτη της χώρας.

Ιστορία
-------

Η σφραγίδα υιοθετήθηκε ως το Εθνικό Έμβλημα του Μπαγκλαντές από την Προσωρινή Κυβέρνηση της Λαϊκής Δημοκρατίας του Μπαγκλαντές, γνωστή ως **Κυβέρνηση Μουτζιμπναγκάρ**, ήταν εξόριστη κυβέρνηση του Μπανγκλαντές βασιζόταν στην Καλκούτα της Ινδίας, κατά τη διάρκεια του Απελευθερωτικού Πολέμου του Μπαγκλαντές. Σχηματίστηκε στις αρχές του Απριλίου του 1971 και η προσωρινή κυβέρνηση επιβεβαίωσε τη διακήρυξη ανεξαρτησίας του Ανατολικού Πακιστάν που έγινε νωρίτερα από τον Βεγγαλέζο εθνικιστή αρχηγό Σέιχ Μουτζιμπούρ Ραχμάν στις 26 Μαρτίου.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Μαρτίου 2013. Ανακτήθηκε στις 7 Ιουνίου 2018.
Η **Σφαιρική Αστρονομία** είναι ο κλάδος της αστρονομίας που χρησιμοποιείται για την εύρεση της θέσεως των ουράνιων σωμάτων στην Ουράνια σφαίρα σε ορισμένη ημερομηνία, χρόνο, και γεωγραφικό σημείο πάνω στη Γη. Πρόκειται για ένα από τους αρχαιότερους κλάδους της Αστρονομίας. Βασίζεται πάνω στις μαθηματικές μεθόδους της σφαιρικής γεωμετρίας και της σφαιρικής τριγωνομετρίας, καθώς και στις μετρήσεις της αστρομετρίας.

Οι ρίζες της Σφαιρικής Αστρονομίας χρονολογούνται από την αρχαιότητα, καθώς παρατηρήσεις ουράνιων σωμάτων ήταν σημαντικές για θρησκευτικούς και αστρολογικούς σκοπούς, καθώς και για τη μέτρηση του χρόνου. Επίσης, οι μέθοδοί της χρησιμοποιούνται στην αστρονομική ναυτιλία.

Τα βασικά στοιχεία της Σφαιρικής Αστρονομίας είναι τα συστήματα συντεταγμένων και ο χρόνος. Η μεταφορά από το σύστημα των ουράνιων συντεταγμένων σε εκείνο των οριζόντιων για ορισμένο χρόνο και γεωγραφικών συντεταγμένων είναι η σημαντικότερη μετατροπή. Η απόσταση εξάλλου μεταξύ δύο ουράνιων σωμάτων πάνω στην Ουράνια Σφαίρα, που μπορεί να μεταβάλλεται γρήγορα με την πάροδο του χρόνου, όπως π.χ. στην περίπτωση ενός κομήτη, είναι ένας άλλος υπολογισμός, που επιτυγχάνεται με τη χρήση της Σφαιρικής Τριγωνομετρίας.

Οι ακριβείς ουράνιες συντεταγμένες σωμάτων όπως των αστέρων, πλανητών και οι γαλαξιών δίνονται από καταλόγους, πάντα για συγκεκριμένο έτος. Ωστόσο, ως αποτέλεσμα της μετάπτωσης και της κλόνισης του γήινου άξονα, οι συντεταγμένες αυτές μεταβάλλονται αργά με την πάροδο των ετών. Η Σφαιρική Αστρονομία χρησιμεύει στην κατάρτιση νέων, αναθεωρημένων καταλόγων. Τα όρια των αστερισμών καθορίζονται επίσης από τη Σφαιρική Αστρονομία.

Αντιστοίχως, η θέση του Ηλίου, της Σελήνης, των πλανητών και άλλων σωμάτων του Ηλιακού Συστήματος δίνεται από τις λεγόμενες αστρονομικές εφημερίδες. Στην Σφαιρική Αστρονομία βασίζεται και η λειτουργία του πλανηταρίου. Τα σύγχρονα προγράμματα ηλεκτρονικών υπολογιστών τύπου «πλανηταρίου» χρησιμοποιούν επίσης τους υπολογισμούς της Σφαιρικής Αστρονομίας.

Παρά τη μεγάλη χρησιμότητα της Σφαιρικής Αστρονομίας, είναι ένας κλάδος στον οποίο ελάχιστη επιστημονική έρευνα γίνεται πλέον, αφού όλα τα πρωταρχικά σχετικά με αυτή στοιχεία είναι πλέον γνωστά.
Ο  **Ταμαντανί Ενσαλίβα** (Tamandani Wazayo Phillip "Tam" Nsaliwa) (γεν. 1982) είναι επαγγελματίας ποδοσφαιριστής διεθνής με τον Καναδά αλλά με καταγωγή από το Μαλάουι. Από το 2006 αγωνίζεται στην Α΄ Εθνική. Τώρα παίζει στην Β κατηγορία Τουρκίας για την Μπούκασπορ. Έχει ύψος 1,78 μ. και παίζει στη θέση του αμυντικού μέσου. Διαθέτει ευρωπαϊκό διαβατήριο της Γερμανίας.

Βιογραφικό
----------

Ο Ταμ Ενσαλίβα γεννήθηκε στις 28 Ιανουαρίου 1982 στο Λιλόνγκβε, πρωτεύουσα του Μαλάουι αλλά σε ηλικία οκτώ ετών μετανάστευσε με την οικογένειά του στο Χάλιφαξ του Καναδά. Γράφτηκε στο πανεπιστήμιο της Αλμπέρτα και έπαιξε σε τοπικές ομάδες ποδοσφαίρου σάλας και υπαίθρου ως το 2000.

Στη συνέχεια μετακόμισε στη Γερμανία, όπου αγωνίστηκε ως το 2006. Πήρε τον τίτλο της Β΄ κατηγορίας με τη Νυρεμβέργη αλλά δεν συνέχισε μαζί της στην Μπουντεσλίγκα, αφού παραχωρήθηκε στη Σααρμπρίκεν και αργότερα στη Γιαν Ρέγκενσμπουργκ (Jahn Regensburg). Παράλληλα, απέκτησε γερμανικό διαβατήριο ώστε να παίζει ως κοινοτικός στην Ευρώπη αν και αγωνίζεται στην εθνική Καναδά. Το 2006 ήρθε στην Ελλάδα, στον Πανιώνιο, με τον οποίο τερμάτισε στην 5η θέση του πρωταθλήματος. Το 2007 μεταγράφηκε στην ΑΕΚ, με την οποία αγωνίστηκε στον συγκλονιστικό τελικό του Κυπέλλου Ελλάδος 2009, που έληξε ισόπαλος 4-4 (3-3 ο κανονικός αγώνας) και η ομάδα του ηττήθηκε 14-15 στα πέναλτι (ο ίδιος σκόραρε στο 6ο και στο 15ο πέναλτι).

Διεθνής
-------

Τον Ιούνιο του 2001 ο Ενσαλίβα αγωνίστηκε με την εθνική Καναδά στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νέων (κάτω των 20 ετών) της ΦΙΦΑ. Τον Απρίλιο του 2001 είχε ήδη κάνει το ντεμπούτο του με την εθνική ανδρών εναντίον της Αιγύπτου και ως το 2009 έχει αγωνιστεί σε 13 ματς, μεταξύ των οποίων σε ένα ματς στο Κύπελλο Συνομοσπονδιών 2001 και σε δύο αγώνες στο Χρυσό Κύπελλο CONCACAF 2002, στο οποίο ο Καναδας κατέκτησε την τρίτη θέση. Μάλιστα, στον προημιτελικό με τη Μαρτινίκα σκόραρε το 4ο πέναλτι στη νίκη-πρόκριση της ομάδας του στα πέναλτι με 6-5 έπειτα από το ισόπαλο 1-1. Όμως, στον ισόπαλο 0-0 ημιτελικό με τις ΗΠΑ, το πέναλτί του αποκρούστηκε από τον αντίπαλο τερματοφύλακα και η ομάδα του ηττήθηκε με 2-4 στα πέναλτι.

Καριέρα
-------

| Χρονιές | Έφηβος | Συμμετοχές | Γκολ |
| --- | --- | --- | --- |
| 1996-1999 |  Πανεπιστήμιο Αλμπέρτα |  |  |
| 1997 |  Έντμοντον Γουόριορς |  |  |
| 1998-99 |  Κότμπους |  |  |
| 1999-2000 |  Έντμοντον Ντρίλερς |  |  |
| Χρονιές | Επαγγελματικός ομάδα | Συμμετοχές | Γκολ |
| 2000-01 |  Νυρεμβέργη | 1 | 1 |
| 2001-2003 |  Σααρμπρίκεν | 43 | 0 |
| 2003-04 |  Γιαν Ρέγκενσμπουργκ | 25 | 1 |
| 2004-2006 |  Σααρμπρίκεν | 64 | 0 |
| 2006-07 |  Πανιώνιος | 27 | 2 |
| 2007-10 |  ΑΕΚ | 53 | 1 |
| 2009-10 (β΄) |  Λίλεστρεμ | 6 | 1 |
| 2011 |  Πονφεραδίνα | 7 | 0 |
| 2012 |  Έσμπιεργκ | 6 | 0 |
| 2012-13 |  Α.Ο. Καβάλα |  |  |
| Χρονιές | Εθνικές ομάδες | Συμμετοχές | Γκολ |
| 2001-2008 | Καναδάς ! Καναδάς | 13 | 0 |

Διακρίσεις
----------

* Χρυσό Κύπελλο CONCACAF 2002: 3η θέση
* Κύπελλο Ελλάδος 2007: φιναλίστ
* Πρωτάθλημα Β΄ Γερμανίας: 2001.
Ο **Αγρικόλα** *ανήρ εκλαμπρότατος*, λατιν.: *Agricola vir illustris*, (άκμασε. 466 – 485) ήταν Αρβέρνιος ευγενής και γιος του Δυτικού Ρωμαίου Αυτοκράτορα Aβίτου.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του Aβίτου, και επομένως ο αδελφός του Eκδίκιου και της Παπιανίλας. Ο πάππος του ήταν πιθανότατα ο Aγρικόλα που ήταν ύπατος το 421. Ο Aγρικόλα είχε κουνιάδο με τον ποιητή Σιδόνιο Απολλινάρη, ο οποίος παντρεύτηκε την Παπιανίλλα, και πεθερό τον Ρουρίκιο από τη Λιμόζ. Νυμφεύτηκε και απέκτησε έναν γιο, τον Παρθένιο, ο οποίος του χάρισε μερικά εγγόνια. Δύο επιστολές απευθύνονται προς αυτόν από τον Σιδόνιο Απολλινάρι (*Επιστολές* Ι.2, 453/466· ΙΙ.12, πριν από το 469), και μία από τον Ρουρίκιο (ΙΙ.32, 485/506).

Ήταν ένας *ανήρ εκλαμπρότατος* (vir illustris). Όταν έλαβε την επιστολή του Ρουρίκιου, είχε πρόσφατα χειροτονηθεί ιερέας.

Βιβλιογραφία
------------

* Jones, AHM, JR Martindale, and J. Morris, "Agricola 2", *Prosopography of the Later Roman Empire*, Volume 2 395–527, Cambridge, 1971–1992, σελ. 37.
Συντεταγμένες: 22°47′20″N 5°31′32″E﻿ / ﻿22.78889°N 5.52556°E﻿ / 22.78889; 5.52556

Το **Ταμανρασσέτ** (Αραβικά: تمنراست, επίσης γνωστό ως Tamenɣest, Tamanghasset ή Tamenghest, Τουαρέγκ: ⵜⵎⵏⵘⵙⵜ) είναι πόλη όαση και πρωτεύουσα της επαρχίας Ταμανρασσέτ στη νότια Αλγερία, στα όρη Αχαγκάρ. Είναι η κύρια πόλη των Αλγερινών Τουαρέγκ. Βρίσκεται σε υψόμετρο 1.320 μέτρων. Κατά την απογραφή του 2008, είχε πληθυσμό 92.635 κατοίκους, από τους 72.741 το 1998, με ετήσιο ρυθμό αύξησης 2,5%.

Το Ταμανρασσέτ ιδρύθηκε αρχικά ως στρατιωτικό φυλάκιο για την προστασία των εμπορικών διαδρομών της Σαχάρας. Περιτριγυρισμένο από την άγονη έρημο της Σαχάρας, έχουν καταγραφεί πολύ υψηλές θερμοκρασίες άνω των 47 °C. Το Ταμανρασσέτ βρίσκεται σε μια όαση όπου, παρά το δύσκολο κλίμα, καλλιεργούνται εσπεριδοειδή, βερίκοκα, χουρμάδες, αμύγδαλα, δημητριακά, καλαμπόκι και σύκα. Κάποτε οι Τουαρέγκ ήταν οι κύριοι κάτοικοι της πόλης. Το Ταμανρασσέτ αποτελεί τουριστικό αξιοθέατο κατά τους πιο δροσερούς μήνες. Οι επισκέπτες προσελκύονται επίσης από το Μουσείο του Χογκάρ, το οποίο προσφέρει πολλά εκθέματα που απεικονίζουν τη ζωή και τον πολιτισμό των Τουαρέγκ.

Η πόλη εξυπηρετείται από το αεροδρόμιο Ταμανρασσέτ και τη μετασαχάρια εθνική οδό.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Population: Tamanrasset Wilaya» (PDF) (στα Γαλλικά). Office National des Statistiques Algérie. Ανακτήθηκε στις 30 Μαΐου 2013.
2. ↑  «Algeria Communes». Statoids. Ανακτήθηκε στις 8 Μαρτίου 2013.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Tamanrasset στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Πόλεις της Σαχάρας |
| --- |
|  |
| 
* Κάιρο
* Χαρτούμ
* Ασσουάν
* Νουακσότ
* Αγκαντέζ
* Γκανταμές
* Γκαρντάια
* Τιμπουκτού
* Μπιλμά
* Ταμανρασσέτ
* Ντζανέτ
* Τουγκούρτ
* Σάμπχα
* Τιμιμούν
* Ουαλάτα
* Τοζέρ
* Ταταουίν
* Μαρζούκ
* Αλ Κούφρα
* Φάτσι
 |  |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 130012834
* LCCN: no2014061066
* GND: 7751375-7
* SUDOC: 174636342

 |

 |
Συντεταγμένες: 44°35′N 22°16′E﻿ / ﻿44.59°N 22.26°E﻿ / 44.59; 22.26

Οι Σιδηρές πύλες του Δούναβη κατά την χειμερινή περίοδο.
Οι **Σιδηρές πύλες** (Ρουμ: *Porţile de Fier*, Σερβ: *Ђердапска клисура - Đerdapska klisura*, Ουγγρ: *Vaskapu-szoros*, Τουρκ: *Demirkapı*, Γερμ: *Eisernes Tor*) είναι μια σειρά φαραγγιών στα σύνορα Σερβίας και Ρουμανίας, συνολικού μήκους 134 χιλιομέτρων (μαζί με τις ενδιάμεσες κοιλάδες).

Οι Σιδηρές πύλες δημιουργήθηκαν από τον Δούναβη μεταξύ των Νότιων Καρπαθίων και των βόρειων αντερεισμάτων της οροσειράς του Αίμου, διοχετεύοντας τα νερά της Παννονικής θάλασσας στον Εύξεινο πόντο και διαμορφώνοντας το σημερινό Παννονικό βαθύπεδο, διαδικασία που ολοκληρώθηκε πριν από 600.000 χρόνια, στη γεωλογική περίοδο της Πλειστοκαίνου. Σήμερα αποτελούν εθνικά πάρκα της Ρουμανίας και της Σερβίας. Κοντά στις Σιδηρές Πύλες υπάρχει ομώνυμη τεχνητή λίμνη, που σχηματίστηκε από φράγμα που κατασκεύασαν από κοινού Ρουμανία και Σερβία, η οποία τροφοδοτεί υδροηλεκτρικούς σταθμούς των δυο χωρών. Στην περιοχή υπήρχε επίσης η Γέφυρα του Τραϊανού, η οποία για 1.000 χρόνια ήταν η μεγαλύτερη τοξωτή γέφυρα του κόσμου.

Φαράγγια
--------

* Το πρώτο φαράγγι ονομάζεται *Γκόλουμπατς (Golubac)*, με το μήκος του να φτάνει τα 14,5 χιλιόμετρα και στο στενότερο σημείο το πλάτος του είναι 230 μέτρα. Στην είσοδο του φαραγγιού, από την Σερβική όχθη, βρίσκεται και το ομώνυμο μεσαιωνικό κάστρο.
* Το δεύτερο φαράγγι ονομάζεται *Γκοσπόντιν Βιρ (Gospodin Vir)* με μήκος 15 χιλιόμετρα και στενότερο σημείο 220 μέτρα. Τα απόκρημνα βράχια με υψομετρική διαφορά έως 500 μέτρα αποτελούν και το δυσκολότερα, από την ξηρά, προσεγγίσημο τμήμα των φαραγγιών.
* Στο τρίτο κατά σειρά φαράγγι, Καζανέλε μάρι *(Cazanele mari)*, με συνολικό μήκος 19 χιλιόμετρα, ο Δούναβης στενεύει έως τα 150 μέτρα και το βάθος του φτάνει τα 53 μέτρα. Είναι το πιο στενό και φημισμένο τμήμα της διαδρομής.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Iron Gate (Danube) στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 243006181
* LCCN: sh85068192
* GND: 4092445-2
* SUDOC: 027849562
* BNF: cb119802978 (data)

 |

 |
Ο **Στυλιανός Γονατάς** (19 Μαρτίου 1807 - 27 Οκτωβρίου 1871) ήταν Έλληνας αγωνιστής της Επανάστασης του 1821 και μετέπειτα αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1807 στις Κυδωνίες της Μικράς Ασίας και προερχόταν από επιφανή οικογένεια της περιοχής. Όταν ξέσπασε η Ελληνική Επανάσταση για να αποφύγει τις οθωμανικές διώξεις κατέφυγε στην επαναστατημένη Ελλάδα. Εκεί εντάχθηκε στις δυνάμεις των επαναστατών και συμμετείχε σε αρκετές μάχες καταφέρνοντας να διακριθεί. Μεταξύ άλλων πολέμησε στις μάχες των Μύλων και του Χαϊδαρίου, στην εκστρατεία της Καρύστου, στην πολιορκία της Ακρόπολης και στην εκστρατεία της Χίου. Κατά τη διάρκεια της επανάστασης τραυματίστηκε δύο φορές στο στήθος. Από το 1825 ήταν μέλος του τακτικού στρατού που συστάθηκε από τον Φαβιέρο και το 1828 έφερε το βαθμό του λοχαγού, ενώ μετά την απελευθέρωση και τη δημιουργία του ελληνικού κράτους ακολούθησε στρατιωτική καριέρα φτάνοντας μέχρι τον βαθμό του υποστρατήγου. Πέθανε τον Οκτώβριο του 1871 στην Αθήνα.

### Οικογένεια

Ήταν παντρεμένος από το 1834 με την Ευφροσύνη Οικονομίδου, η οποία προερχόταν από επιφανή οικογένεια της Κύπρου που είχε υποστεί εκτεταμένες διώξεις κατά το 1821. Από αυτόν τον γάμο απέκτησε έξι παιδιά (τρία αγόρια και τρία κορίτσια). Μεταξύ των τέκνων του συγκαταλέγονταν ο στρατιωτικός και πανεπιστημιακός Δημοσθένης Γονατάς και ο νομικός Επαμεινώνδας Γονατάς. Γιος του τελευταίου και εγγονός του Στυλιανού ήταν ο συνονόματός του στρατιωτικός και πολιτικός Στυλιανός Γονατάς.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6 7  *Απομνημονεύματα Στυλιανού Επ. Γονατά, εκ του στρατιωτικού και πολιτικού δημοσίου βίου από του 1897 μέχρι του 1957*, Αθήναι 1958, σ. 3.
2. ↑  Μουμτζής, Τάσος. «Αϊβαλιώτες του 1821». Σπουδαστήριο Νέου Ελληνισμού. Ανακτήθηκε στις 5 Δεκεμβρίου 2015.
3. ↑  *Σύγχρονος Εγκυκλοπαιδεία Ελευθερουδάκη*, τ. 7ος, σ. 57.
4. ↑  *Απομνημονεύματα Στυλιανού Επ. Γονατά*, Αθήναι 1958, σ. 4.
5. ↑  Εμμ. Γ. Πρωτοψάλτη, *Η Κύπρος εις τον Αγώνα του 1821*, Έκδοσις Ενώσεως Κυπρίων Ελλάδος, Αθήναι 1971, σ. 45-55.
Ο **Στυλιανός Λυκούδης** (23 Μαρτίου 1878 - 1958) ήταν Έλληνας αντιναύαρχος του Βασιλικού Ναυτικού και τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Ως αξιωματικός διακρίθηκε στην Υπηρεσία Φάρων συνδέοντας το όνομά του με την ανάπτυξη του φαρικού δικτύου στην Ελλάδα.

Βιογραφικό
----------

Γεννήθηκε στην Ερμούπολη και ήταν γιος του νομικού και λογοτέχνη Εμμανουήλ Λυκούδη και της Δήμητρας Μπλατσή. Από την πλευρά του πατέρα καταγόταν από παλιά βυζαντινή οικογένεια που μέλη της έζησαν στη Βενετία, τη Ζάκυνθο, την Κέρκυρα και την Κεφαλλονιά. Θείος του ήταν ο υποστράτηγος Πέτρος Λυκούδης ενώ η αδερφή του είχε παντρευτεί τον αξιωματικό και πολιτικό Αθανάσιο Μιαούλη. Εισήχθηκε στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων το 1891 από όπου αποφοίτησε το 1895 με τον βαθμό του σημαιοφόρου. Ήταν ο νεότερος τότε σε ηλικία αξιωματικός του Βασιλικού Ναυτικού. Το 1910 ανέλαβε κυβερνήτης στο αντιτορπιλλικό "Λόγχη", το 1914 έγινε πλωτάρχης, το 1920 πλοίαρχος για να αποστρατευθεί τελικώς το 1941 με τον βαθμό του αντιναυάρχου. Η υπηρεσία του στο Βασιλικό Ναυτικό υπολογίζεται σε 53 έτη, 8 μήνες και 5 ημέρες, πράγμα που τον καθιστά τον μακροβιότερο "εν υπηρεσία" αξιωματικό που υπηρέτησε ποτέ στο Βασιλικό Ναυτικό. Κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής σταδιοδρομίας του διετέλεσε διευθυντής της επιτροπής Φαρών του υπουργείου Ναυτικών, τομέα με τον οποίο συνέδεσε το όνομά του, εκδίδοντας μάλιστα μελέτη υπό τον τίτλο *«Ιστορικόν των φάρων των ελληνικών ακτών από της αρχαιότητος μέχρι σήμερον»*, καθώς και καθηγητής της Σχολής Ναυτικών Δοκίμων.

Το 1928 εξελέγη πρόσεδρο μέλος της Ακαδημίας Αθηνών και το 1939 ομόφωνα τακτικό μέλος της αυτής. Μετά τον θάνατο του την έδρα του στην Ακαδημία Αθηνών την αναπλήρωσε, ύστερα από αρκετά χρόνια, ο αντιναύαρχος Δημήτριος Φωκάς. Είχε συγγράψει διάφορες ιστορικές μελέτες και ασχολήθηκε με τη γλωσσολογία και τη ναυτική ορολογία. Παράλληλα συνεργαζόταν με ελληνικές εγκυκλοπαίδειες, λεξικά και εφημερίδες. Το Πολεμικό Ναυτικό τον τίμησε ονομάζοντας "Στυλιανό Εμ. Λυκούδη" ένα από τα εφοδιαστικά πλοία των φάρων.

Απεβίωσε στην Αθήνα. Ήταν παντρεμένος με την Αγγελική Λουγγή και απέκτησε μια κόρη, την Μπέλλα.

Πηγές
-----

1. 1 2 3 4 5  Βιογραφικό Στυλιανού Λυκούδη Αρχειοθετήθηκε 2012-09-10 στο Wayback Machine. από το ένθετο "Επτά Ημέρες" της εφημερίδας Η Καθημερινή
2. 1 2 3  Αρχείο οικογένειας Λυκούδη από το αρχειακό υλικό του Ε.Λ.Ι.Α
3. ↑  «Λίστα με τα μέλη της Ακαδημίας Αθηνών». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Απριλίου 2015. Ανακτήθηκε στις 30 Μαΐου 2010.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* **ΕΒΕ**: 223415
* **AA**: 45905

 |

 |
Το **σπήλαιο Γκοβιέστιτσα** βρίσκεται στο φαράγγι του ποταμού Πράτσα, στον δήμο Ρογκάτιτσα, 40 χιλιόμετρα ανατολικά του Σεράγεβο και η ευρεία είσοδός του κείται σε υψόμετρο 580 μ. Το συνολικό μήκος του φέρεται ότι είναι 9.682 μ. Λίγο μετά την κύρια είσοδο, το σπήλαιο διακλαδίζεται στον βορειοδυτικό και νοτιοανατολικό βραχίονα.

Ιστορία
-------

Το σπήλαιο έγινε γνωστό στην περίοδο κατασκευής της στενής (760mm) σιδηροδρομικής γραμμής Sarajevo - Višegrad το 1906, αλλά τότε ήταν δύσκολο να εξερευνηθεί χωρίς σύγχρονο σπηλαιολογικό εξοπλισμό. Σύμφωνα με έγγραφο του 1911 η βαθύτερη διείσδυση που επιτεύχθηκε στο σπήλαιο ήταν 100 μέτρα εξαιτίας εμποδίων στην προσπέλαση, κυρίως μιας μικρής λίμνης, το μέγεθος της οποίας ποικίλει ανάλογα με τις βροχοπτώσεις και ενός κάθετου εμποδίου ύψους 20 μέτρων που χρειάζεται αναρρίχηση με σκοινί.

Σχεδόν ένα αιώνα μετά έφθασαν στο σπήλαιο Ιταλοί σπηλαιολόγοι και ξεκίνησαν την εξερεύνηση της σπηλιάς σε συνεργασία με το Κέντρο Καρστικών Ερευνών και Σπηλαιολογίας του Σεράγεβο. Τα επόμενα δύο χρόνια ο αριθμός των ομάδων αυξήθηκε με όλο και περισσότερους σπηλαιολόγους να εξερευνούν τις διακλαδώσεις του σπηλαίου. Χρόνο με τον χρόνο (2010 - 2013) το σπήλαιο αποκτούσε νέες διαστάσεις: το 2011 - 3.800 μέτρα, το 2012 - 7.715 μέτρα, έως ότου καταγράφηκε ως το μεγαλύτερο σπήλαιο στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη με 9.682 μέτρα.

Το εσωτερικό
------------

Τα υπόγεια περάσματα που διερευνήθηκαν, συμπεριλαμβανομένων αρκετών μεγάλων αιθουσών, δεν είναι μόνο σημαντικά λόγω των διαστάσεών τους, αλλά περιλαμβάνουν σημαντικές φυσικές, επιστημονικές και αισθητικές αξίες. Μια μεγάλη αποικία από νυχτερίδες, περίπου χίλια άτομα, βρέθηκε στο σπήλαιο. Επίσης, σημαντική διανομή του κολεόπτερου *Anthroherpon cylindricollis* ενδημικού είδους στη Βοσνία Ερζεγοβίνη θεωρείται καλό σημάδι για μελλοντική έρευνα σχετικά με την υπόγεια βιοποικιλότητα. Στο σπήλαιο ανακαλύφθηκε επίσης ένα μεγάλο απόθεμα των οστών της άρκτου *Ursus spelaeus* και σε ορισμένα περάσματα τα τοιχώματα του σπηλαίου είναι καλυμμένα με μη αναγνωρισμένα απολιθώματα που προήλθαν από την περίοδο σχηματισμού των σπηλαίων. Υψηλής αισθητικής αξίας είναι το σταλακτιτικό και σταλαγμιτικό υλικό των αιθουσών του σπηλαίου.

Σημειώσεις παραπομπές
---------------------

1. ↑  «Tourist railway: Historical background». Ανακτήθηκε στις 22 Δεκεμβρίου 2019.
2. ↑  «Pećina Govještica (Dugovještica)». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Δεκεμβρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 21 Δεκεμβρίου 2019.
3. ↑  «Govještica (Dugovještica)». Ανακτήθηκε στις 21 Δεκεμβρίου 2019.
4. ↑  «Zanemarena Najveća Pećina U Republici Srpskoj | 058.ba». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Δεκεμβρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 21 Δεκεμβρίου 2019.
5. ↑  «Anthroherpon cylindricollis subsp. scaphium Reitter, 1908». Ανακτήθηκε στις 21 Δεκεμβρίου 2019.

Φωτοθήκη
--------

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Σπήλαιο της Γκοβιέστιτσα** |

* 
* 
* 
*
Το **Χανγκ Σον Ντονγκ** **- Hang Son Doong** (*Ο Ποταμός του Βουνού*) είναι ένα σπήλαιο του Βιετνάμ το οποίο βρίσκεται στο Εθνικό Πάρκο Φονγκ Να - Κε Μπανγκ, 500 χιλιόμετρα νότια του Ανόι. Ανακαλύφθηκε τυχαία το 1991 από έναν ντόπιο αγρότη, τον Χο Χαν, αλλά αποκαλύφθηκε από μια βρετανική ομάδα το 2009. Ο αγρότης συνήθιζε να επισκέπτεται το χώρο, μέσα στο Εθνικό Πάρκο του Βιετνάμ, όταν ξαφνικά το έδαφος υποχώρησε κάτω από τα πόδια του και αποκαλύφθηκε η μαγεία που κρυβόταν εδώ και αιώνες. Είναι το μεγαλύτερο σπήλαιο του κόσμου και το διαπερνά υπόγειος ποταμός από τον οποίο προέρχεται και το όνομά του. Το Ντιρ Κέιβ έχει διαστάσεις 91 επί 91 μέτρα, αλλά έχει μήκος 1,6 χιλιόμετρα, σε αντίθεση με το Σον Ντοόνγκ που έχει μήκος 5 χιλιόμετρα, ύψος 200 μέτρα και 150 μέτρα πλάτος. Οι τεράστιες διαστάσεις του σπηλαίου δημιούργησαν συνθήκες έτσι ώστε να αναπτυχθούν σταλαγμίτες ύψους 70 μέτρων, που σήμερα θεωρούνται υψηλότεροι στον κόσμο. Τα μαργαριτάρια που βρέθηκαν μέσα στο σπήλαιο είχαν το μέγεθος μιας μπάλας του μπέιζμπολ – μέγεθος που δεν συναντάται συχνά.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Son Doong Cave στο Wikimedia Commons
* Ανακαλύφθηκε το μεγαλύτερο σπήλαιο του κόσμου

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 795156075614253980003

 |

 |
Συντεταγμένες: 8°7′S 115°5′E﻿ / ﻿8.117°S 115.083°E﻿ / -8.117; 115.083

Η **Σινγκαράτζα** είναι πόλη στη βόρεια ακτή του Μπαλί, στην Ινδονησία. Με έκταση 27,98 τετραγωνικά χιλιόμετρα και πληθυσμό 80.500 κατοίκους, είναι πρωτεύουσα της επαρχίας Μπουλελένγκ και η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη του Μπαλί. Κατά την περίοδο της ολλανδικής αποικιοκρατίας η Σινγκαράτζα ήταν η πρωτεύουσα του Μπαλί καθώς και των νησιών Μικρές Σούνδες από το 1849 έως το 1953. Η Σινγκαράτζα έγινε και πάλι πρωτεύουσα του Μπαλί κατά την ιαπωνική κατοχή κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Το όνομα της πόλης σημαίνει "βασιλιάς λιοντάρι", από τις σανσκριτικής καταγωγής λέξεις singa (λιοντάρι) και raja (βασιλιάς). 

Το Γκεντόνγκ Κίρτια που βρίσκεται στα νότια του κέντρου της πόλης είναι το μοναδικό μουσείο χειρογράφων λοντάρ (αρχαία ιερά κείμενα γραμμένα πάνω σε φύλλα του φοίνικα ροντάλ) στον κόσμο.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Singaraja στο Wikimedia Commons
* Η Σινγκαράτζα στο Wikivoyage

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 150229997
* LCCN: n90721784

 |

 |
Ο **αγριοκαρχαρίας** (επιστημονική ονομασία *Odontaspis ferox*, *Οδοντάσπις θηριώδης*) είναι ένα είδος καρχαρία το οποίο ανήκει στην οικογένεια Οδοντασπίδες, με παγκόσμια, αν και αποσπασματική παρουσία σε εύκρατα και τροπικά νερά. Απαντώνται συνήθως σε βραχώδεις οικότοπους βαθέων υδάτων, αν και μερικές φορές συναντώνται σε ρηχά νερά, και είναι γνωστοί για το γεγονός ότι επιστρέφουν στην ίδια θέση χρόνο με το χρόνο. Αυτό το σπάνιο είδος συχνά συγχέεται με τον πολύ πιο συχνό καρχαρία ταύρο (Carcharias taurus), από τον οποίο μπορεί να διακριθεί με το πρώτο ραχιαίο πτερύγιο, το οποίο είναι μεγαλύτερο από το δεύτερο και είναι τοποθετημένο πιο μπροστά. Φτάνει σε μήκος τουλάχιστον 4.1 μέτρων και βάρος 290 κιλών.

Πολύ λίγα είναι γνωστά για τη βιολογία και τη συμπεριφορά του αγριοκαρχαρία. Είναι ενεργό αρπακτικό των βενθικών οστεϊχθύων, χονδριχθύων κα ασπόδυλων. Το είδος αυτό θεωρείται ότι είναι ωοζωοτόκο με ωοφάγα έμβρυα όπως και τα άλλα μέλη της τάξη των λαμνομόρφων. Σε αντίθεση με το μέγεθος και την εμφάνισή του, αυτός ο καρχαρίας είναι ακίνδυνος, αφού ποτέ δεν ήταν γνωστοί για την επιθετική συμπεριφορά τους προς τους ανθρώπους. Υπάρχει ανησυχία ότι οι αριθμοί τους μειώνονται λόγω των ανθρώπινων δραστηριοτήτων στη Μεσόγειο και αλλού, αν και τα υπάρχοντα δεδομένα δεν επαρκούν για την πλήρη αξιολόγηση της κατάστασης διατήρησής του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Pollard, D. Gordon, I. Williams, S. Flaherty, A. Fergusson, I.K. Dicken, M. & Graham, K. (2009). *Odontaspis ferox*  *στην Κόκκινη Λίστα Απειλούμενων Ειδών της IUCN*. Έκδοση 2013.2. Διεθνής Ένωση Προστασίας της Φύσης (IUCN). Ανακτήθηκε 18 Μαρτίου 2014.
Ο αμερικανός αθλητής της σφύρας Τζον Φλάναγκαν στους Ολυμπιακούς του 1908
Η **σφύρα** είναι το όργανο που χρησιμοποιούν οι αθλητές της σφυροβολίας. Αποτελείται από τρία μέρη: την κεφαλή, το καλώδιο και τη χειρολαβή.

Κεφαλή
------

Η κεφαλή της σφύρας είναι μία μεταλλική σφαίρα κατασκευασμένη από συμπαγή σίδηρο ή άλλο μέταλλο, αρκεί να είναι σκληρότερο από το μπρούτζο. Επιτρέπεται επίσης να αποτελείται από σκληρό κέλυφος και πυρήνα από κάποιο βαρύτερο υλικό, όπως μόλυβδο. Ωστόσο θα πρέπει ο πυρήνας να έχει εισαχθεί στο κέλυφος κατά τέτοιο τρόπο, ώστε να είναι σταθερός και το κέντρο βάρους της σφαίρας να μην απέχει περισσότερο από 6 mm από το γεωμετρικό της κέντρο. Η διάμετρός της ποικίλλει από 95 mm στην κατηγορία γυναικών έως 130 mm στην κατηγορία ανδρών.

Καλώδιο
-------

Το καλώδιο συνδέει την κεφαλή της σφύρας με τη χειρολαβή. Είναι κατασκευασμένο από μονοκόμματο ελαστικό ατσάλινο σύρμα με διάμετρο όχι μικρότερη από 3 χιλιοστά του μέτρου (3 mm).

Χειρολαβή
---------

Η χειρολαβή είναι το εξάρτημα από το οποίο ο αθλητής κρατάει τη σφύρα. Οι κανονισμοί ορίζουν ότι πρέπει να αποτελείται από συμπαγές άκαμπτο υλικό και να είναι μονοκόμματη, χωρίς δηλαδή αρμούς ή οποιουδήποτε είδους συνδέσμους (βίδες κ.λ.π.) σε όλο το μήκος της. Έχει σχήμα ισοσκελούς τριγώνου αλλά επιτρέπεται η λαβή να είναι καμπύλη. Οι προδιαγραφές της διεθνούς ομοσπονδίας στίβου ορίζουν ότι το μέγιστο πλάτος της χειρολαβής στο εσωτερικό της δεν πρέπει να ξεπερνάει τα 130 mm. Το μέγιστο επιτρεπόμενο μήκος της, πάντα στο εσωτερικό της, είναι 110 mm. Επίσης, να αντέχει δύναμη τουλάχιστον 20 kN, δηλαδή κοντά στους 2 τόννους.
**Η Σφαγή της Γιάφας** ήταν η εκτέλεση περίπου 4.500 αιχμαλώτων πολέμου (κυρίως Αλβανών) που έγινε κατόπιν διαταγής και υπό την εποπτεία του Ναπολέοντα στις 10 Μαρτίου 1799 μετά την πολιορκία της Γιάφας. Κατά άλλη εκτίμηση ο αριθμός των θυμάτων ήταν 3.000. 

Την 4η Μαρτίου 1799, οι Γάλλοι πολιόρκησαν τη Γιάφα, τότε πόλη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, γεγονός που διήρκεσε δύο ημέρες. Οι επιζώντες κατέφυγαν σε παλιά πανδοχεία και ζήτησαν έλεος εάν παρέδιδαν τα όπλα τους. Αυτό έγινε δεκτό και οδηγήθηκαν έξω με τα χέρια τους δεμένα. Τους δόθηκε ψωμί και νερό για τροφή.

Μετά από δύο ημέρες, ο Ναπολέων διέταξε να σφαγιασθούν. Οι φυλακισμένοι οδηγήθηκαν στους αμμόλοφους της ακτής. Τους δόθηκαν λίγα λεπτά για να προετοιμαστούν για το θάνατο. Η εκτέλεση διήρκεσε μερικές ώρες. Μερικοί διέφυγαν προς τη θάλασσα ζητώντας έλεος. Όταν επέστρεψαν, σφαγιάστηκαν επίσης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Falk, Avner (2015). *Napoleon Against Himself: A Psychobiography* (στα Αγγλικά). Pitchstone Publishing (US&CA). ISBN 9781939578723.
2. ↑  Adolphus, John (1845). *The History of England: From the Accession to the Decease of King George the Third* (στα Αγγλικά). author, and published. σελ. 193.
3. ↑  Bourrienne, Louis Antoine Fauvelet de (1836). *Memoirs of Napoleon Bonaparte* (στα Αγγλικά). R. Bentley. σελ. 179.
4. ↑  Company, 1876, Atlantic Monthly (1876). *The Atlantic Monthly* (στα Αγγλικά). Atlantic Monthly Company. σελ. 7.
5. ↑  Bourrienne, Louis Antoine Fauvelet de (1836). *Memoirs of Napoleon Bonaparte* (στα Αγγλικά). R. Bentley. σελ. 180.
6. ↑  TURNER, William Mason (1861). *El-Khuds, the Holy; or, Glimpses in the Orient* (στα Αγγλικά). σελ. 163.
7. ↑  Adams, William Henry Davenport (1877). *The Mediterranean Illustrated: Picturesque Views and Descriptions of Its Cities, Shores, and Islands* (στα Αγγλικά). T. Nelson and sons. σελ. 310.
Το ξενοδοχείο Madımak στη Σεβάστεια
Στις 2 Ιουλίου 1993 στη Σεβάστεια, στην Ανατολική Τουρκία, φανατικοί Ισλαμιστές επιτέθηκαν στο ξενοδοχείο Madımak όπου διεξάγονταν πολιτιστικό φεστιβάλ των Αλεβιτών και έβαλαν φωτιά προκαλώντας το θάνατο 33 Αλεβιτών και δύο υπαλλήλων του ξενοδοχείου. Το γεγονός αυτό είναι γνωστό ως **Σφαγή της Σεβάστειας** (**Τουρκικά:Madımak Olayları ή Sivas Katliamı**). 
Στη διάρκεια των επεισοδίων σκοτώθηκαν και δύο από τους δράστες.

Την ημέρα εκείνη Τούρκοι Αλεβίτες (μεταξύ των οποίων πολλοί καλλιτέχνες, συγγραφείς και μουσικοί) είχαν συγκεντρωθεί στο συγκεκριμένο ξενοδοχείο όπου θα διεξαγόταν ένα πολιτιστικό φεστιβάλ των Αλεβιτών προς τιμήν του Αλεβίτη ποιητή του 16ου αιώνα Πιρ Σουλτάν Αμπντάλ (Pir Sultan Abdal). Φανατικοί ισλαμιστές έσπασαν τα μπλόκα της αστυνομίας (που δεν προσπάθησε ιδιαίτερα να τους εμποδίσει) γύρω από το ξενοδοχείο, επιτέθηκαν στους συγκεντρωμένους και έβαλαν φωτιά στο κτίριο με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους δεκάδες άνθρωποι. Οι φανατικοί Ισλαμιστές ήταν ιδιαίτερα εξοργισμένοι με την παρουσία του συγγραφέα Αζίζ Νεσίν ο οποίος είχε μεταφράσει και δημοσιεύσει αποσπάσματα των *Σατανικών Στίχων* του Σαλμάν Ρουσντί. Ο Τούρκος συγγραφέας κατάφερε να διαφύγει καθώς οι επιτιθέμενοι στην αρχή δεν τον αναγνώρισαν. Σύμφωνα με μαρτυρίες πυροσβέστες που είχαν πάει στο σημείο για να σβήσουν τη φωτιά όταν κατάλαβαν ποιος ήταν τον χτύπησαν ενώ ένας δημοτικός σύμβουλος του Κόμματος της Ευημερίας φώναζε ότι *αυτός είναι ο διάβολος που έπρεπε να είχαν σκοτώσει*.

Τέσσερα χρόνια αργότερα, στις 28 Νοεμβρίου του 1997, το **Δικαστήριο Κρατικής Ασφάλειας της Τουρκίας** (State Security Court) καταδίκασε σε θάνατο περίπου 30 άτομα για το ρόλο τους στη σφαγή μετά δε την κατάργηση της θανατικής ποινής στην Τουρκία οι εν λόγω ποινές μετατράπηκαν σε ισόβια κάθειρξη.

Λίγο καιρό μετά την επίθεση το ξενοδοχείο ξανάνοιξε ενώ διατυπώθηκε από πολλές πλευρές το αίτημα να μετατραπεί σε μουσείο. Το 2008 ένας υπουργός είχε πει ότι θα μετατραπεί σε πολιτιστικό κέντρο των Αλεβιτών. Τελικά στις 23 Νοεμβρίου του 2010 το ξενοδοχείο Μαντιμάκ αγοράστηκε από το τουρκικό κράτος.

Κάθε χρόνο ανήμερα της σφαγής γίνονται διαδηλώσεις στην μνήμη των θυμάτων.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Οκτωβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 11 Φεβρουαρίου 2017.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* 
* 
* 
* 

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Σφαγή της Σεβάστειας** |
Ο όρος **σφαίρα επιρροής**, ή **ζώνη επιρροής**, (sphere ή zone of influence) αποτελεί σήμερα ένα συνήθη όρο κυρίως των Διεθνών Σχέσεων που άρχισε να χρησιμοποιείται από τα τέλη του 19ου αιώνα με ιδιαίτερη αναφορά για περιοχές (εδάφη), που δεν υπήρχε πολιτική εξουσία, με συνέπεια είτε να διεκδικούνται αυτές εξ ολοκλήρου, είτε ν΄ αναγνωρίζονται επ΄ αυτών κάποια δικαιώματα από κάποια χώρα.

Η έννοια αυτή άρχισε να διαμορφώνεται και ν΄ αναπτύσσεται στις διεθνείς σχέσεις κάτω από τις ακόλουθες μορφές:

1. Ως συμφωνία συνδιαλλαγής εδαφών, κράτος με κράτος έναντι κάποιου εδάφους. Τέτοια περίπτωση ήταν η συμφωνία Γαλλίας και Κογκό που τελικά επικυρώθηκε με συνδιαλλαγή Γαλλίας και Βελγίου το 1908.
2. Ως συμφωνία παραίτησης επί εδαφών, έναντι άλλης παροχής, όπως υπήρξε το σύμφωνο μεταξύ Αγγλίας - Γερμανίας του 1885 για τον διαχωρισμό των εδαφών στον κόλπο της Γουϊνέας που είχε προηγουμένως εγείρει δικαιώματα η Ισπανία.
3. Ως συμφωνία οριοθέτησης ζωνών, μεταξύ των συμβαλλομένων χωρών για κάποια εδάφη. Χαρακτηριστική τέτοια περίπτωση ήταν το Αγγλο-γαλλο-ιταλικό σύμφωνο Λονδίνου του 1906 που αφορούσε σημερινά εδάφη της Αιθιοπίας, καθώς και το αντίστοιχο Αγγλο-ρωσικό σύμφωνο του 1907 που αφορούσε εδάφη του σημερινού Ιράν, Αφγανιστάν και Θιβέτ.
4. Ως συμφωνία προσδοκίας νέων ζωνών, που θα επέλθουν με το χρόνο. Τέτοιες περιπτώσεις είναι οι δημιουργούμενοι τομείς πολικών εκτάσεων (Αρκτική και Ανταρκτική) όπου λήφθηκε ως βάση η "γεωγραφική εγγύτητα" χωρών προς αυτές.

Και οι τέσσερις αυτές παραπάνω μορφές, μέχρι σήμερα, συνεχίζουν να εμφανίζονται με μειωμένη ισχύ ως κανόνες του Διεθνούς Δικαίου. Ειδικότερα η τελευταία μορφή σε πολλές των περιπτώσεων εγείρει αντίθετες αξιώσεις που παρουσιάζουν τεράστιο θέμα γενικευμένης αποδοχής ή επίλυσης (π.χ. στην Ανταρκτική που εκτός της εγγύτητας αναπτύχθηκαν και άλλοι λόγοι όπως πρωτοανακάλυψης).  
 
Εξυπακούεται ότι σ΄ όλες αυτές τις περιπτώσεις προτάσσεται το συμφέρον των συμβαλλομένων μερών που πολλές φορές αυτό μπορεί ν΄ αλλάζει είτε λόγω μεταβολών ακολουθούμενης πολιτικής, είτε και από την ίδια την εξέλιξη γεγονότων, ή και της τεχνολογίας.

Κατ΄ επέκταση ο ίδιος όρος χρησιμοποιείται ευρύτατα και σε διάφορους άλλους τομείς δραστηριοτήτων όπου διαφαίνεται έκδηλη κάποια εξάρτηση ασθενέστερου προς ισχυρότερο μέρος, (π.χ. συμμαχίες, εμπόριο, κ.λπ.).

Πηγές
-----

* "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα" τομ. 56ος, σ.170
Λίθοι Μνήμης στη Μέινα
Ως **Σφαγή της Λίμνης Ματζόρε** (στα ιταλικά: **Eccidio del Lago Maggiore**) είναι γνωστή η εκτέλεση δεκάδων Εβραίων, κυρίως Ιταλών και Ελλήνων, το φθινόπωρο του 1943, από άνδρες των SS, σε διάφορες πόλεις και χωριά δίπλα στη λίμνη Ματζόρε, στο Πεδεμόντιο, τη βορειοδυτική Ιταλία. Ο ακριβής αριθμός των θυμάτων δεν είναι γνωστός αλλά υπολογίζεται ότι οι εκτελεσθέντες ήταν τουλάχιστον 50.

Το 1968 πέντε μέλη των SS καταδικάστηκαν από δικαστήριο της Δυτικής Γερμανίας για το ρόλο τους στις συγκεκριμένες εκτελέσεις αλλά τελικά οι ποινές ανατράπηκαν από το Ανώτατο Δικαστήριο της Γερμανίας (Bundesgerichtshof), που έκρινε ότι το έγκλημα είχε παραγραφεί.

Οι εκτελέσεις
-------------

Στις 8 Αυγούστου 1943 η 1η Μεραρχία Πάντσερ SS «Σωματοφυλακή Αδόλφος Χίτλερ» έφτασε από το Ανατολικό Μέτωπο στην Ιταλία και έλαβε εντολή για τη φύλαξη οδικών και σιδηροδρομικών κόμβων ζωτικής σημασίας στη κοιλάδα του Πάδου. Ένα μήνα αργότερα, όταν υπογράφηκε η Ανακωχή του Καζάμπιλε, στις 8 Σεπτεμβρίου 1943, και η Ιταλία συνθηκολόγησε, η μεραρχία έλαβε διαταγή να προχωρήσει σε αφοπλισμό των ιταλικών μονάδων που βρίσκονταν στη περιοχή. Ο αφοπλισμός τους ολοκληρώθηκε στις 19 Σεπτεμβρίου. Στο πλαίσιο της επιχείρησης αφοπλισμού ιταλικών δυνάμεων, ένα τάγμα της εν λόγω μεραρχίας βρέθηκε στη δυτική όχθη της λίμνης Ματζόρε, στη βόρεια Ιταλία. Εκεί, σε διάφορες πόλεις και χωριά, είχαν καταφύγει Έλληνες και Ιταλοί Εβραίοι προκειμένου να γλυτώσουν από τους Ναζί αλλά τελικά πολλοί συνελήφθησαν και τέθηκαν υπό κράτηση σε ξενοδοχεία της περιοχής. 

Μεταξύ 14 και 22 Σεπτεμβρίου 14 Εβραίοι εκτελέστηκαν στο Μπαβένο (Baveno) ενώ στις 15 Σεπτεμβρίου δύο εκτελέστηκαν στο Pian Di Nava, δίπλα στο Premeno. Την επόμενη ημέρα έγιναν 9 εκτελέσεις στην Αρόνα, 3 στο Mergozzo και δύο στο Orta San Giulio. Ακολούθησαν στις 17 άλλες τέσσερις εκτελέσεις στη Stresa. Το βράδυ της 22ας προς 23η Σεπτεμβρίου εκτελέστηκαν σε δάσος της περιοχής 16 Εβραίοι, που κρατούνταν στο ξενοδοχείο Meina, στην ομώνυμη κοινότητα. Επρόκειτο για μέλη της οικογένειας του Ντίνο Φερνάντεζ Ντίαζ, από τη Θεσσαλονίκη (βλ. Κάζα Μπιάνκα). Τα πτώματά τους τοποθετήθηκαν σε σάκους με πέτρες και ρίχθηκαν στη λίμνη.  Ο Εβραίος ιδιοκτήτης του ξενοδοχείου και η οικογένεια του κατάφεραν να διαφύγουν στην Ελβετία, με τη βοήθεια του Τούρκου προξένου, στο Μιλάνο, Niebil Hertok, καθώς είχαν τουρκικά διαβατήρια.Τον Οκτώβριο του 1943 δολοφονήθηκε από τους Ναζί ο Εβραίος τραπεζίτης Ettore Ovazza και τρία μέλη της οικογένειάς του στην Intra, δίπλα στη Verbania.

Οι εκτελέσεις στη λίμνη Ματζόρε έγιναν γνωστές όταν μια τοπική ελβετική εφημερίδα δημοσίευσε ένα άρθρο με σχετικές πληροφορίες αφού προηγουμένως η σωρός ενός από τους θύματα είχε εκβρασθεί στην όχθη της λίμνης, στην Ελβετία. Τότε οι επικεφαλής της μεραρχίας υποχρεώθηκαν να διενεργήσουν έρευνα η οποία όμως δεν έφερε κάποιο αποτέλεσμα και λίγο μετά η μεραρχία επέστρεψε στο Ανατολικό Μέτωπο.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑
4. ↑
5. ↑
6. ↑
Ο **Αλέξανδρος ο Αιγαίος** (1ος αιώνας μ.Χ.) ήταν αρχαίος περιπατητικός φιλόσοφος, που καταγόταν από τη μικρή πόλη Αιγές της Μυσίας, από όπου και η επωνυμία του. Τον αναφέρει το λεξικό της Σούδας.

Υπήρξε μαθητής του Σωσιγένη του Αλεξανδρέως (*όχι* του Σωσιγένη του Περιπατητικού). Ο Σωσιγένης ο Αλεξανδρεύς ήταν ο αστρονόμος και μαθηματικός που είναι γνωστός για την επινόηση του Ιουλιανού ημερολογίου.

Ο Αλέξανδρος ο Αιγαίος, μαζί με τον Χαιρήμονα, διετέλεσε δάσκαλος του διαβόητου Ρωμαίου Αυτοκράτορα Νέρωνα, τον οποίο αποκαλούσε *«πηλόν αίματι πεφυρμένον»* (δηλαδή «πηλό ανακατεμένο με αίμα»). Ο Αλέξανδρος αναφέρεται ότι είχε έναν γιο, που έφερε το ρωμαϊκό όνομα Καίλιος. Ο Σιμπλίκιος (6ος αι. μ.Χ.), ως σχολιαστής των έργων του Αριστοτέλη, γράφει ότι ο Αλέξανδρος ο Αιγαίος συνέγραψε υπομνήματα στις *Κατηγορίες* του Αριστοτέλη, τα οποία χρησιμοποίησε (ενάμιση αιώνα αργότερα) ο Αλέξανδρος ο Αφροδισιεύς, επίσης περιπατητικός φιλόσοφος με τον οποίο δεν πρέπει να συγχέεται. Αντιθέτως, η παλαιότερη άποψη ότι ο Αλέξανδρος ο Αιγαίος συνέγραψε σχόλια στο αριστοτελικό έργο *Περί ουρανού* δεν είναι σωστή, καθώς προήλθε από λανθασμένη απόδοση του σχετικού αποσπάσματος του Σιμπλίκιου (*Schol. Arist.* 494, 6, 31), όπου τα αρχικά ονόματος «A. S.» αποδόθηκαν ως «Αλέξανδρος», αντί του «Άδραστος», που είναι το πιθανότερο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Νικολάου Καραβία-Γρίβα: *Λεξικόν των ενδόξων ανδρών της ιστορίας, των επιστημών, των αρμάτων, της πολιτικής και των ωραίων τεχνών*, εκ της του Παναγίου Τάφου τυπογραφίας των Χ.Ι. Δημητρίου και Κ. Ιωαννίδου, εν Κωνσταντινουπόλει, 1841

Πηγές
-----

* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 4, σελ. 86
Ο **Αλέξανδρος**, γεωργιανά: ალექსანდრე, γνωστός και ως **Iσάκ Μπεγκ** ისაკ-ბეგი, (π. 1705/8 – Σεπτέμβριος 1773), ήταν νόθος γιος τού Γεωργιανού ηγεμόνα Ιεσσαί του Κάρτλι, των Μπαγκρατιόνι-Μουχρανέλι, πολιτικά ενεργός στη Γεωργία τη δεκαετία του 1740. Οι απόγονοί του άκμασαν στη συνέχεια στη Ρωσική Αυτοκρατορία, δημιουργώντας μία σειρά από πολλές αξιόλογες προσωπικότητες του 19ου αι. μεταξύ των οποίων ο εγγονός του στρατηγός Πιότρ Μπαγκρατιόν, που έγινε διάσημος στους Ναπολεόντειους Πολέμους.

Σταδιοδρομία
------------

Ο Αλέξανδρος γεννήθηκε στο Σαφαβιδικό Ιράν ως μουσουλμάνος,  και ονομαζόταν Iσάκ Μπεγκ (Ισαάκ Μπέη). Από το 1743 έως το 1744, υπηρέτησε ως *υποδιοικητής* (janisin) τού Κάρτλι, τότε υπό την κυριαρχία τού Ιράν. Σύντομα απομακρύνθηκε από το αξίωμα από τον εξάδελφό του Τεϊμουράζ Β΄, τού αντιπάλου κλάδου των Μπαγκρατιόνι από το Καχέτι, ο οποίος έγινε βασιλιάς τού Κάρτλι το 1744. Ο Iσάκ Μπεγκ προσχώρησε στην αντιπολίτευση, με επικεφαλής τον ετεροθαλή αδελφό του Αρτσίλ (Aμπντουλάχ Μπεγκ), αλλά σύντομα έπρεπε να υποταχθεί στην ανερχόμενη δύναμη των Kαχετιανών Μπαγκρατιόνι. Το 1750 ασπάστηκε τον Χριστιανισμό, βαπτίστηκε με το όνομα *Αλέξανδρος* και έλαβε φέουδο στο Κβέμο Κάρτλι. Σύντομα, οι σχέσεις του με τον Tεϊμουράζ Β΄ χειροτέρευσαν και ο Αλέξανδρος κατέφυγε στη Ρωσία το 1759. Εισήλθε στη ρωσική στρατιωτική υπηρεσία και αρχικά εντάχθηκε σε μία φρουρά στο Αστραχάν και στη συνέχεια, το 1761, στη γεωργιανή μοίρα στο Kιζλυάρ στις τάξεις τού *αντισυνταγματάρχη* (podpolkovnik).

Οικογένεια
----------

Ο Αλέξανδρος απέκτησε πέντε γιους (και πιθανώς τρεις κόρες), όλοι πρίγκιπες:

* Ιβάν Αλεξάντροβιτς Μπαγκρατιόν 1730–1795, δεύτερος Ταγματάρχης τού ρωσικού στρατού. Ήταν πατέρας τού Πιότρ, τού Ρωμάν και τού Αλέξανδρου.
* Σολομών.
* Kίριλ Aλεξάντροβιτς Μπαγκρατιόν 1750–1828, υποστράτηγος τού ρωσικού στρατού και γερουσιαστής.
* Tαμάζ/Θωμάς 1743 – π. 1759.
* Πορφύριος, αρχιμανδρίτης της Μονής Υψώσεως τού Σταυρού στο Kιζλυάρ

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 28  Νοεμβρίου 2018.
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 17  Ιουνίου 2019.
3. ↑  «Багратіонъ» (Ρωσικά)
4. ↑  (in ρωσική) Grebelsky, P. Kh. Dumin, S. V. Lapin, V. V. (1993), Дворянские роды Российской империи (*Noble families of Russian Empire*), vol. 3, p. 50. IPK Vesti
Ο **Τζάστιν Νταφ** (αγγλικά: *Justin Duff*, γεννημένος στις 10 Μαΐου 1988) είναι Καναδός διεθνής πετοσφαιριστής. Έχει ύψος 2.00 μ. και αγωνίζεται στη θέση του κεντρικού.

Καριέρα
-------

Ο Τζάστιν Νταφ ξεκίνησε την καριέρα του στην Ευρώπη το 2010, υπογράφοντας στους Χοτβόλεϊς Βιέννης της Αυστρίας. Τα επόμενα δύο χρόνια, αγωνίστηκε στο τουρκικό πρωτάθλημα και την Άρκας, κατακτώντας το τρόπαιο του 2013. Την επόμενη περίοδο (2013-2014) αγωνίστηκε στην ρωσική Μπελογκόρι Μπέλγκοροντ και στην Γιαχάρτα Ένερτζι της Ινδονησίας. Το 2014 επέστρεψε στην Ευρώπη για λογαριασμό της πολωνικής Λουσνίτζκα Μπίντγκοστζ, ενώ το 2015 πήρε μεταγγραφή στην πορτογαλική Μπενφίκα, κατακτώντας το κύπελλο του 2016. Τον Ιούνιο του 2016 ανακοινώθηκε από τον Ολυμπιακό.

Διεθνείς συμμετοχές
-------------------

Ο Τζάστιν Νταφ αγωνίζεται με την εθνική ομάδα πετοσφαίρισης του Καναδά μετρώντας 134 συμμετοχές και έχει κατακτήσει τρία μετάλλια στο |Πρωτάθλημα Εθνικών ομάδων Βορείου και Κεντρικής Αμερικής.

Τίτλοι
------

### Διεθνείς

* **1** 3 !Τρίτη θέση, χάλκινο μετάλλιο **Πρωταθλήματος Βορείου & Κεντρικής Αμερικής**:
	+ 2011
* **1** 2 !Δεύτερη θέση, αργυρό μετάλλιο **Πρωταθλήματος Βορείου & Κεντρικής Αμερικής**:
	+ 2013
* **1** 01 !1η θέση, χρυσό μετάλλιο **Πρωταθλήματος Βορείου & Κεντρικής Αμερικής**:
	+ 2015

### Συλλογικοί

* **1 Πρωτάθλημα Τουρκίας:**
	+ 2013
* **1 Κύπελλο Πορτογαλίας:**
	+ 2016

Πηγές
-----

* Ανακοίνωσε Νταφ ο Ολυμπιακός
* Justin Duff
Η **Βίλα του Δομιτιανού**, γνωστή ως Albanum Domitiani ή Albanum Caesari στα λατινικά, ήταν μεγάλη και πολυτελή Ρωμαϊκή έπαυλη ή παλάτι, το οποίο χτίστηκε από τον Αυτοκράτορα Τίτο Φλάβιο Δομιτιανό (βασίλεψε το 81 - 96 μ.Χ.). Βρίσκεται 20 χλμ. έξω από τη Ρώμη, στους λόφους Άλμπαν, στην αρχαία Άγκερ Αλμπάνους (από τη θρυλική λατινική πόλη Άλμπα Λόνγκα).

Σήμερα τα ερείπια της βίλλας βρίσκονται κυρίως μέσα στο κτήμα των Ποντιφικών Βιλλών του Καστέλ Γκαντόλφο, ενώ τα υπόλοιπα ερείπια βρίσκονται στο Καστέλ Γκαντόλφο και το Αλμπάνο Λαζιάλε. Οι κήποι της Βίλας Μπαρμπερίνι είναι ανοιχτοί για τους επισκέπτες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Νοεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 10 Νοεμβρίου 2018.

Άλλες παραπομπές
----------------

* ALBANUM AND THE VILLAS OF DOMITIAN;Robin DARWALL-SMITH;Pallas No. 40, Les annêes Domitien: Presses Universitaires du Midi,