recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Σοφοκλής Δούσμανης** (1868 - 1952) ήταν Έλληνας ναύαρχος του Πολεμικού Ναυτικού, που υπηρέτησε ως αρχηγός ΓΕΝ.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στην Κέρκυρα και καταγόταν από αριστοκρατική οικογένεια ηπειρώτικης καταγωγής, η οποία συγγένευε με βασιλικούς και πριγκιπικούς οίκους. Παππούς του ήταν ο Αντώνιος Λευκόχειλος-Δούσμανης, διαπρεπής πολιτικός, ενώ μεγαλύτερος αδερφός του ήταν ο στρατηγός Βίκτωρ Δούσμανης. Αποφοίτησε από τη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων το 1888 και έλαβε μέρος στον Πόλεμο του 1897. Το 1912 τοποθετήθηκε διευθυντής της διοικητικής υπηρεσίας του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού και εν συνεχεία κυβερνήτης του θωρηκτού "Γεώργιος Αβέρωφ", και αρχιεπιστολεύς (δηλ. άμεσος βοηθός του Διοικητή στην εκτέλεση της αποστολής του και υπεύθυνος για την άρτια λειτουργία του επιτελείου) του Στόλου του Αιγαίου. Το 1914 προήχθη σε υποναύαρχο και τοποθετήθηκε διοικητής της μοίρας θωρηκτών. Τον επόμενο χρόνο ανέλαβε την αρχηγία του ΓΕΝ, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1917, οπότε και αποστρατεύθηκε. Εξορίστηκε ως φιλοβασιλικός στη Σαντορίνη και επανήλθε στην ενεργό δράση το 1920. Το 1921 έγινε αρχηγός του Στόλου του Αιγαίου και το ίδιο έτος τοποθετήθηκε για δεύτερη φορά στην αρχηγία του ΓΕΝ, στην οποία παρέμεινε μέχρι τον Οκτώβριο του 1922. Τον Ιανουάριο του 1923 προήχθη σε αντιναύαρχο και αποστρατεύθηκε.

Το 1935 διορίστηκε υπουργός Ναυτικών στην κυβέρνηση Παναγή Τσαλδάρη και προήχθη σε ναύαρχο. Είχε συγγράψει *το ημερολόγιον του κυβερνήτου του "Γ. Αβέρωφ" κατά τους πολέμους 1912-1913* (Αθήνα, 1939). Είχε τιμηθεί με τον Ανώτερο Ταξιάρχη του Τάγματος του Σωτήρος.

Απεβίωσε στις 6 Ιανουαρίου 1952 στην Αθήνα. Ήταν παντρεμένος με τη Μαρία Βούρου και δεν είχαν παιδιά. Ανιψιός του ήταν ο Λάμπρος Ευταξίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Στοιχεία για τον Σοφοκλή Δούσμανη, από την ιστοσελίδα του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών
2. ↑  Εγκυκλοπαίδεια Δομή, εκδόσεις Τεγόπουλου - Μανιατέα, τόμος 10, λήμμα Δούσμανης, σελ. 244
3. 1 2  Αρχείο Δούσμανη, από το αρχείο του ΕΛΙΑ
4. 1 2  Διατελέσαντες αρχηγοί ΓΕΝ Αρχειοθετήθηκε 2010-11-21 στο Wayback Machine. από την ιστοσελίδα του Πολεμικού Ναυτικού
5. ↑  Κυβέρνηση Τσαλδάρη Αρχειοθετήθηκε 2010-04-12 στο Wayback Machine. από την ιστοσελίδα της Γενικής Γραμματείας Κυβερνήσεως
6. ↑  Βιβλία του Δούσμανη[*νεκρός σύνδεσμος*], από την ιστοσελίδα protoporia.gr

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 61435785
* **ΕΒΕ**: 236070
* LCCN: nr95021352

 |

 |
Η επαρχία της Ραετίας με κόκκινο
Η **Ραιτία** (λατινικά: Rætia ή Rhætia) ήταν επαρχία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, η οποία πήρε το όνομά της από τους Ραιτούς. Συνόρευε στα δυτικά με τη χώρα των Ελβηττίων, στα ανατολικά με το Νωρικόν, στα βόρεια με την Ουινδολικία, στα νοτιοδυτικά με τη Ναρβωνική Γαλατία και στα νότια με τη Βενετία και Ίστρια, μια περιοχή της Ρωμαϊκής Ιταλίας.

Αποτελούσε έτσι τις περιοχές που καταλαμβάνονται στη σύγχρονη εποχή από την ανατολική και κεντρική Ελβετία (που περιέχει τον Άνω Ρήνο και τη λίμνη Κωνσταντίας), τη νότια Γερμανία (Βαυαρία και το μεγαλύτερο μέρος της Βάδης-Βυρτεμβέργης), το Φόραρλμπεργκ και το μεγαλύτερο μέρος του Τιρόλου στην Αυστρία και τμήμα της βόρειας Λομβαρδίας στην Ιταλία. Η περιοχή των Ουινδολικών (σήμερα ανατολική Βυρτεμβέργη και δυτική Βαυαρία) προσαρτήθηκε στην επαρχία σε μεταγενέστερη περίοδο από τις άλλες. Τα βόρεια σύνορα της Ραιτίας κατά τη διάρκεια της βασιλείας των αυτοκρατόρων Αυγούστου και Τιβερίου ήταν ο ποταμός Δούναβης. Αργότερα τα Ρηνικά Σύνορα σηματοδότησαν το βόρειο όριο, που εκτείνεται στα 166 χλμ βόρεια του Δούναβη. Η Ραιτία συνδεόταν με την Ιταλία κατά μήκος των Άλπεων μέσω του περάσματος Ρέσεν, από την αρχαία Οδό Κλαυδίου Αυγούστου.

Πρωτεύουσα της επαρχίας ήταν η Αυγούστα Ουινδελικών, το σημερινό Άουγκσμπουργκ στη νότια Γερμανία.

Παραπομπές
----------

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 139661718
* LCCN: n88135913
* GND: 4048263-7
* SUDOC: 260199737
* HDS: 047667
* NKC: ge270577

 |

 |
**Προεδρικές εκλογές** διεξήχθησαν στο Πράσινο Ακρωτήριο στις 2 Οκτωβρίου 2016. Πρόεδρος εξελέγη ξανά ο Ζόρζε Κάρλος Φονσέκα από το Κίνημα για Δημοκρατία (MpD) με ποσοστό 74,08% των ψήφων.

Εκλογικό σύστημα
----------------

Ο Πρόεδρος του Πρασίνου Ακρωτηρίου εκλέγεται σε δύο γύρους.

Υποψήφιοι
---------

Επικρατέστερος υποψήφιος για την προεδρία ήταν ξανά ο από το 2011 πρόεδρος, Ζόρζε Κάρλος Φονσέκα. Αντίθετα, το κυριότερο κόμμα της αντιπολίτευσης, το Αφρικανικό Κόμμα για την Ανεξαρτησία του Πρασίνου Ακρωτηρίου (PAICV) δεν κατέβασε υποψήφιο, έπειτα από τη δεινή ήττα που υπέστη στις βουλευτικές εκλογές τον Μάρτιο και στις δημοτικές τον Σεπτέμβριο. Ο Φονσέκα, υποστηριζόμενος από το MpD, αναμετρήθηκε με δύο ανεξάρτητους υποψηφίους, τους Ζοακίμ Μοντέιρο και Αλμπερτίνο Γκράσα.

Εκστρατεία
----------

Η προεκλογική εκστρατεία διακόπηκε προσωρινά στις 22 Σεπτεμβρίου έπειτα από τον θάνατο του πρώην προέδρου της χώρας, Αντόνιο Μασκαρένιας Μοντέιρο. Ο εκλιπών ήταν ο πρώτος δημοκρατικά εκλεγμένος πρόεδρος της χώρας και επίσης μέλος του MpD. Διακόπηκαν όλες οι δημόσιες εκδηλώσεις και προεκλογικές συγκεντρώσεις για ένα τετραήμερο ως τις 26 Σεπτεμβρίου.

Αποτελέσματα
------------

| Υποψήφιος | Κόμμα | Ψήφοι | % |
| --- | --- | --- | --- |
| Ζόρζε Κάρλος Φονσέκα | Κίνημα για Δημοκρατία | 93.010 | 74,08 |
| Αλμπερτίνο Γκράσα | ανεξάρτητος | 28.256 | 22,51 |
| Ζοακίμ Μοντέιρο | ανεξάρτητος | 4.278 | 3,41 |
| Άκυρα/λευκά ψηφοδέλτια | 2.573 | – |
| **Σύνολο** | **128.117** | **100** |
| Εγγεγραμμένοι/συμμετοχή | 361.221 | 35,47 |
| Πηγή: DGAPE |

Αντιδράσεις
-----------

Οι παρατηρητές από την Αφρικανική Ένωση τόνισαν ότι οι εκλογές ήταν ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα εκλογών με διαφάνεια.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Global elections calendar NDI
2. ↑  Cape Verde IFES
3. ↑  «President Fonseca eyes second term in Cape Verde vote». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Φεβρουαρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 2 Οκτωβρίου 2016.
4. ↑  AfricaNews (2 Οκτωβρίου 2016). «Polls open in Cape Verde's presidential election». *Africanews*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Δεκεμβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 2 Οκτωβρίου 2016.
5. ↑  AFP, Pulse News Agency International By. «In Cape Verde: Presidential campaign suspended - World - Pulse». Ανακτήθηκε στις 5 Οκτωβρίου 2016.
6. ↑  «Presidential campaign suspended in Cape Verde». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Οκτωβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 5 Οκτωβρίου 2016.
7. ↑  «President Fonseca wins second term in Cape Verde vote». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Οκτωβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 5 Οκτωβρίου 2016.
**Προεδρικές εκλογές** διεξήχθησαν στην Γκάμπια , στις 22 Σεπτεμβρίου 2006. Ο κάτοχος της προεδρίας,  Γιαγιά Τζαμέ, επανεξελέγη με το 67,3% των ψήφων. Ο Ουσάινου Ντάρμπο, ο οποίος τερμάτισε δεύτερος με 27% των ψήφων, απέρριψε τα επίσημα αποτελέσματα, λέγοντας ότι οι εκλογές δεν ήταν ελεύθερες και δίκαιες και ότι ήταν διάχυτος ο εκφοβισμός των ψηφοφόρων.

Εκλογικό σύστημα
----------------

Σε πολλά από τα 989 εκλογικά τμήματα χρησιμοποοιήθηκαν μάρμαρα, τα οποία εισήχθησαν αντί για ψηφοδέλτια, λόγω του υψηλού ποσοστού αναλφαβητισμού. Το σύστημα της ψηφοφορίας με τη χρήση μαρμάρων χρησιμοποιείται μόνο στην Γκάμπια, από το 1965.

Αποτελέσματα
------------

| Υποψήφιος | Κόμμα | Ψήφοι | % |
| --- | --- | --- | --- |
| Γιαγιά Τζαμέ | Συμμαχία για Πατριωτικό Επαναπροσανατολισμό και την Οικοδόμηση | 264.404 | 67,3 |
| Ουσάινου Ντάρμπο | Ενωμένο Δημοκρατικό Κόμμα | 104.808 | 26,7 |
| Χαλίφα Σαλάχ | Εθνική Συμμαχία για τη Δημοκρατία και την Ανάπτυξη | 23.473 | 6,0 |
| Άκυρα/λευκά ψηφοδέλτια | 0 | – |
| **Συνολικά** | **392.685** | **100** |
| Εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι/προσέλευση | 670.336 | 58,6 |
| Πηγή: Adam Carr |

Αναφορές
--------

1. ↑  Gambian president is re-elected BBC News, September 23, 2006
2. ↑  Gambian opposition claims fraud BBC News, 25-9-2006
3. ↑  Gambians vote with their marbles BBC News, 22-9-2006

Περαιτέρω ανάγνωση
------------------

* Saine, Abdoulaye (2008). «The Gambia's 2006 Presidential Election: Change or Continuity?». *African Studies Review* **51** (1): 59–83. doi:10.1353/arw.0.0029. .
Το **Πολεμικό Μουσείο (Ναύπλιο)** στεγάζεται στο διώροφο νεοκλασικό κτίριο, στο οποίο λειτούργησε, η πρώτη Σχολή Ευελπίδων της Ελλάδας ή αλλιώς το Κεντρικόν Πολεμικόν Σχολείον από τον πρώτον Κυβερνήτη της Ελλάδας Ιωάννη Καποδίστρια για να στελεχώσει τον Στρατό και το Πολεμικό Ναυτικό από το 1828 έως το 1834. Αναπαλαιώθηκε τον Νοέμβριο του 1988.

Σκοπός- Αποστολή
----------------

Ο κυριότερος στόχος δημιουργίας της σχολής το 1828 ήταν να επανδρωθεί ο στρατός με άνδρες που είχαν ικανές γνώσεις. Σκοπός του μουσείου σήμερα είναι να παρουσιάσει τις σημαντικότερες πληροφορίες της νεότερης ιστορίας της Ελλάδας, δίνοντας ιδιαίτερη βαρύτητα στην συνεισφορά των κατοίκων της Αργολίδας στους αγώνες της ελληνικής εθνότητας, από την Ελληνική Επανάσταση του 1821 έως την κατοχή το 1944. Ταυτόχρονα παρουσιάζεται και η ιστορία της Σχολής Ευελπίδων που λειτούργησε στο κτίριο αυτό.

Εκθέματα
--------

Το Πολεμικό Μουσείο στεγάζεται σε δύο ορόφους. Στον πρώτο όροφο εκτίθενται, μεταξύ άλλων, σπάνια αντικείμενα από την ιστορική πορεία της Στρατιωτικής Σχολής Ευελπίδων. Υπάρχουν εκθέματα όπως όπλα, ενδυμασίες και πίνακες ζωγραφικής από την Ελληνική Επανάσταση μέχρι την συμβολή της Ελλάδας στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Στον δεύτερο όροφο του μουσείου φιλοξενούνται φωτογραφίες, όπλα, χάρτες και άλλα αντικείμενα από την Μικρασιατική Εκστατεία το 1919-1922 , τον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο του 1940-1941, τη Γερμανική Εισβολή το 1941, την Κατοχή και την Απελευθέρωση του ελληνικού έθνους το 1944.

Παραρτήματα
-----------

Το κυριότερο Πολεμικό Μουσείο βρίσκεται στην Αθήνα το οποίο έχει δημιουργήσει παραρτήματα στην Θεσσαλονίκη, στο Ναύπλιο, στην Τρίπολη και στα Χανιά. Ωραίο θα ήταν να δημιουργηθεί και παράρτημα Ναυτικού Μουσείου σε ενα κτήριο που θα αναδεικνύει το Ναυτικό Μουσείο στο Ναύπλιο.

Δείτε επίσης
------------

* Πολεμικό Μουσείο (Αθήνα)
* Πολεμικό Μουσείο (Θεσσαλονίκη)
* Πολεμικό Μουσείο (Χανιά)
* Πολεμικό Μουσείο Τρίπολης

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.mythicalpeloponnese.gr/tourist-guide/el/polemiko-moyseio-nayplioy.
2. ↑  «Πολεμικό Μουσείο». *www.nafplio.gr*. Ανακτήθηκε στις 17 Ιουλίου 2021.
Ο **ροδοχρωσίτης** (αγγλ. rhodochrosite) είναι ορυκτό του μαγγανίου με χημικό τύπο MnCO3.

Γενικά
------

Οφείλει το όνομά του στην αρχαία ελληνική λέξη «ροδόχρους», που χαρακτηρίζει το χρώμα του. Ανήκει στην ομάδα του ασβεστίτη (ανθρακικά άλατα), με τον οποίο παρουσιάζει αρκετές ομοιότητες.

Εμφανίζεται σε υδροθερμικές φλέβες συχνά με άλλα ορυκτά του μαγγανίου αλλά και γαληνίτη, σφαλερίτη, σιδηροπυρίτη, ασβεστίτη και χαλαζία. Άλλες του εμφανίσεις είναι σε μεταμορφωσιγενείς σχηματισμούς μαζί με γρανάτη και ροδονίτη (Mn(Fe, Mg, Ca)5(SiO3)5), με τον οποίο συχνά συγχέεται.

Ο ροδοχρωσίτης έχει σκληρότητα 3,5-4 στην κλίμακα Mohs (με μέγιστη τιμή το 10) που χρησιμοποιείται για την μέτρηση της σκληρότητας των ορυκτών. Το ειδικό βάρος του κυμαίνεται μεταξύ 3,5 και 3,7. Ο ροδοχρωσίτης, όντας διαφανής έως αδιαφανής, έχει δείκτες διαθλάσεως *nω*=1.814 έως 1.816, *nε*=1.596 έως 1.598.

Ανευρίσκεται κυρίως στις ΗΠΑ (Κολοράντο και Γιούτα), στο Μον σεν Ιλέρ του Καναδά, στο Περού, στην Αργεντινή, στο Μεξικό, στην Ελλάδα υπάρχει στον Μαδέμ Λάκκο (Στρατώνι Χαλκιδικής), στη Ρουμανία (αργυρομιγής) (όρη Χαρτς, Τρανσυλβανικές Άλπεις), όπου και εντοπίστηκε για πρώτη φορά, και στη Νότια Αφρική.

Αποτελεί επουσιώδες μετάλλευμα του μαγγανίου και χρησιμοποιείται κυρίως ως διακοσμητικό υλικό και στην κοσμηματοποιία (ημιπολύτιμος λίθος).

Πηγές
-----

* Τμήμα Γεωλογίας Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
* Mindat.org
* Minerals.net
* Mineral Galleries
* EM.Gems&Diamonds

Βιβλιογραφία
------------

* James Dwight Dana, *Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks* READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244, σελ. 191 - 192
* Walter Schumann, R. Bradshaw, K. A. G. Mills, *Handbook of Rocks, Minerals and Gemstones*, Houghton Mifflin Harcourt, 1993 ISBN 0395511372

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Το 2002 η Πολιτεία ανακήρυξε επίσημα τον ροδοχρωσίτη ως το πολιτειακό της ορυκτό
Ο **Πωλ-Ρενέ Μαρτέν** (*Paul-René Martin*, 11 Αυγούστου 1901 – 28 Απριλίου 1987) ήταν Ελβετός αθλητής του στίβου, και συγκεκριμένα δρομέας μεσαίων αποστάσεων. Υπήρξε ο πρώτος Ελβετός αθλητής στην ιστορία, σε οποιοδήποτε άθλημα, που αγωνίσθηκε σε πέντε διοργανώσεις των Ολυμπιακών Αγώνων.

Ο Μαρτέν γεννήθηκε στη Γενεύη. Σε κάθε Ολυμπιακούς Αγώνες από το 1920 μέχρι και το 1936 αγωνίσθηκε στον δρόμο των 800 μέτρων, όπου και κέρδισε το μοναδικό του ολυμπιακό μετάλλιο, συγκεκριμένα το αργυρό το 1924, ερχόμενος δεύτερος πίσω από τον Ντάγκλας Λόου. Αυτή ήταν η μόνη συμμετοχή του σε τελικό Ολυμπιακών Αγώνων στα 800 μέτρα, αλλά το 1928 και το 1936 έτρεξε και στον δρόμο των 1500 μέτρων, όπου τερμάτισε έκτος στον τελικό το 1928. Επίσης συμμετείχε με λογοτεχνικό έργο στον Διαγωνισμό Τέχνης εμπνευσμένης από τον αθλητισμό στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1936.

Ο Μαρτέν ανήκε στον σύλλογο «Αθλητικό Κύκλο Λωζάνης» και πέθανε στην πόλη αυτή σε ηλικία 85 ετών.

Δείτε επίσης
------------

* 800 μέτρα στους Ολυμπιακούς Αγώνες

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. 16774378c.
2. ↑  *World Athletics Database*. 287668.
3. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. data.bnf.fr/ark:/12148/cb115795245. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
4. ↑  Paul Martin. sports-reference.com

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 623145857884623020753
* LCCN: n82077993
* GND: 1049513541
* BNF: cb16774378c (data)
* HDS: 016218

 |

 |
Το **παραφινέλαιο** είναι μείγμα υγρών υδρογονανθράκων της σειράς του Μεθανίου προερχόμενο κυρίως από τον οζοκηρίτη από το οποίο και εξάγεται με ειδική κατεργασία και τη βοήθεια θειικού οξέος.

Το παραφινέλαιο είναι υγρό ελαιώδες, άχρουν κι άοσμο, αδιάλυτο στο νερό και το οινόπνευμα, αντίθετα είναι διαλυτό στους περισσότερους οργανικούς διαλύτες. Αναφλέγεται με τη βοήθεια θρυαλίδας και καίγεται με φλόγα παράγουσα καπνό.

Χρησιμοποιείται κυρίως στη παρασκευή αλοιφών, στη φαρμακευτική ως διαλυτικό ορισμένων φαρμάκων, καθώς επίσης και ως συστατικό καλλυντικών.Επίσης χρησιμοποιείται για το σφράγισμα δεξαμενών κρασιού.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Flor Stop». *Scienceshop.gr*. 16 Οκτωβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 16 Οκτωβρίου 2017.

Πηγές
-----

* "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ. 15ος, σελ.522.
Ο **Πιοτρ Αντρίεβιτς Αρσίνοφ** (ρωσικά: Пётр Андре́евич Арши́нов‎),(1886–1937), ήταν ουκρανός αναρχικός και επαναστάτης, ο οποίος έγραψε το ιστορικό της εξέγερσης του Μαχνό στην Ουκρανία το 1919-21.

Ζωή
---

Ο Π. Αρσίνοφ γεννήθηκε στο Ντνίπρο. Ήταν μέλος του Μπολσεβίκικου κόμματος στην επανάσταση του 1905 και έγινε αναρχικός το 1906. Επέστρεψε στην Ουκρανία όπου συμμετείχε στη ρίψη βόμβας σε αστυνομικό σταθμό και στη δολοφονία ενός στελέχους των σιδηροδρόμων. Καταδικάστηκε σε θάνατο αλλά δραπέτευσε από τη φυλακή το 1907. Ταξίδευσε στην Ευρώπη για 2 χρόνια. Ξαναφυλακίστηκε για 20 χρόνια στη Μόσχα. Εκεί γνώρισε τον Νέστορ Μαχνό. Απελευθερώθηκαν το 1917 κατά τη διάρκεια της Φεβρουριανής επανάστασης. Ενώ ο Μαχνό επέστρεψε στην Ουκρανία, ο Αρσίνοφ εντάχθηκε στην Ομοσπονδία Αναρχικών Ομάδων της Μόσχας. Αργότερα επέστρεψε στην Ουκρανία για να συμμετάσχει στο επαναστατικό κίνημα του Μαχνό. Το 1923 έγραψε την Ιστορία του Μαχνοβίτικου κινήματος.

Ο Αρσίνοφ μετανάστευσε στη Γερμανία το 1923, μετά πήγε στη Γαλλία και αργότερα στις ΗΠΑ. Αφού αποκήρυξε τον αναρχισμό, πράξη για την οποία επικρίθηκε σκληρά από τον Μαχνό, επέστρεψε, αφού πρώτα δήλωσε υποστήριξη στην ΕΣΣΔ το 1934 με άδεια από τις Σοβιετικές αρχές. Συνελήφθη το 1937 με την κατηγορία της δημιουργίας αναρχικής παράνομης ομάδας και εκτελέστηκε.

Έργα
----

* *Ιστορία του Μαχνοβίτικου κινήματος* (1921)
* *Οι 2 Οκτώβρηδες* (1927)

Παραπομπές
----------

1. 1 2  socialist.memo.ru/lists/bio/l2.htm#n309.
2. ↑  *Czech National Authority Database*. js20191055478. Ανακτήθηκε στις 1  Μαρτίου 2022.
3. 1 2  Graham, Robert, επιμ. (2005). *Anarchism: A Documentary History of Libertarian Ideas*. **1**. Montreal: Black Rose Books. σελ. 304. ISBN 978-1-55164-250-5.
4. ↑  Peters 1970, σελ. 27.
5. ↑  Nestor Makhno in the Russian Civil War
Authors: Malet, Michael. Εκδόσεις Palgrave Macmillan UK έτος : 1982, σελίδες 191-2

Βιβλιογραφία
------------

* Peters, Victor (1970). *Nestor Makhno: The Life of an Anarchist* (στα English). Winnipeg: Echo Books. OCLC 7925080. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)

Περαιτέρω μελέτη
----------------

* Avrich, Paul (1967). *The Russian Anarchists* (στα English). Princeton: Princeton University Press. ISBN 978-0-691-00766-3. OCLC 266518. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Peter Arshinov, *History of the Makhnovist Movement* (1918-1921), 1923.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 114548446
* **ΕΒΕ**: 95357
* LCCN: n87906223
* ISNI: 0000 0001 2032 9856
* GND: 120569825
* SELIBR: 175467
* SUDOC: 149527594
* BNF: cb13748353z (data)
* BIBSYS: 10046161
* NDL: 00917723
* NKC: js20191055478
* BNE: XX838626
* CiNii: DA09346558

 |

 |
Το '**Παρατηρητήριο Ανθρώπινων Δικαιωμάτων** (αγγλικά: *Human Rights Watch*, HRW) είναι διεθνής μη κυβερνητική οργάνωση που διεξάγει έρευνα και υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Το HRW εδρεύει στη Νέα Υόρκη με γραφεία στο Άμστερνταμ, τη Βηρυτό, το Βερολίνο, τις Βρυξέλλες, τη Γενεύη, το Γιοχάνεσμπουργκ, το Λονδίνο, το Λος Άντζελες, τη Μόσχα, το Ναϊρόμπι, την Ουάσιγκτον, το Παρίσι, το Σαν Φρανσίσκο, το Σίδνεϊ, το Σικάγο, το Τόκιο, το Τορόντο και τη Ζυρίχη. Το HRW πιέζει τις κυβερνήσεις, τους υπευθύνους για τη χάραξη πολιτικής και τους καταχραστές των ανθρώπινων δικαιωμάτων να καταγγέλλουν την κατάχρηση και να σέβονται τα ανθρώπινα δικαιώματα, ενώ συχνά εργάζεται για λογαριασμό προσφύγων, παιδιών, μεταναστών και πολιτικών κρατουμένων.

Επρόκειτο για το αμερικανικό μέλος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ελσίνκι για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα η οποία είχε ως σκοπό την υποστήριξη και τη δημοσιοποίηση των αρχών της τελικής πράξης της Διάσκεψης για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη, που υπογράφηκε στο Ελσίνκι της Φινλανδίας τον Αύγουστο του 1975, γνωστές και ως «Συμφωνίες του Ελσίνκι».  Η Διεθνής Ομοσπονδία Ελσίνκι για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα χρεοκόπησε λόγω οικονομικού σκανδάλου και διαλύθηκε την 27η Νοεμβρίου του 2007. Ο πρώην οικονομικός διευθυντής της, Αυστριακός Rainer Tannenberger, καταδικάστηκε σε φυλάκιση τριών ετών για υπεξαίρεση 1,2 εκατομμυρίων ευρώ. Όταν διαλύθηκε η Διεθνής Ομοσπονδία είχε 44 ΜΚΟ μέλη από τις χώρες του ΟΑΣΕ που συνέχισαν να λειτουργούν.

Το HRW, το 1997 μοιράστηκε το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης ως ιδρυτικό μέλος της Διεθνούς Εκστρατείας για την Απαγόρευση των Ναρκοπεδίων και διαδραμάτισε ηγετικό ρόλο στη συνθήκη του 2008 για την απαγόρευση πυρομαχικών διασποράς. Οι ετήσιες δαπάνες του οργανισμού ανήλθαν σε 50,6 εκατομμύρια δολάρια το 2011 και 69,2 εκατομμύρια δολάρια το 2014.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Frequently Asked Questions». Human Rights Watch. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Ιανουαρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 21 Ιανουαρίου 2015.
2. ↑  Το κείμενο Αρχειοθετήθηκε 2010-10-17 στο Wayback Machine. (pdf) των "Συμφωνιών του Ελσίνκι", στον επίσημο ιστότοπο της Οργάνωσης για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη.
3. ↑  IHF Forced to Close Down, Vienna 7 December 2007
4. ↑
5. ↑  «Financial Statements, Year Ended June 30, 2011» (PDF). Human Rights Watch. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 17 Ιουνίου 2012. Ανακτήθηκε στις 26 Ιουνίου 2012.
6. ↑  «Financial Statements, Year Ended June 30, 2014» (PDF). Human Rights Watch. Ανακτήθηκε στις 3 Αυγούστου 2016.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 309563566
* LCCN: n88622031
* ISNI: 0000 0001 1426 7863
* GND: 1220965-X
* SUDOC: 034724095
* BNF: cb125448129 (data)
* NKC: ko2002150293
* CiNii: DA08411020

 |

 |
Το **Πρωτόκολλο του Λονδίνου,** το οποίο υπογράφηκε στις 22 Μαρτίου 1829, ήταν μια συμφωνία μεταξύ των τριών Μεγάλων Δυνάμεων (Βρετανία, Γαλλία και Ρωσία), με την οποία τροποποιήθηκε το πρώτο Πρωτόκολλο του Λονδίνου για τη δημιουργία ενός εσωτερικά αυτόνομου, αλλά υποτελούς ελληνικού κράτους υπό Οθωμανική επικυριαρχία. 

Συνέπεια της Ελληνικής Επανάστασης, που είχε αρχίσει το 1821, και της παρέμβασης των Μεγάλων Δυνάμεων στη σύγκρουση που πραγματοποιήθηκε στη ναυμαχία του Ναβαρίνου (1827) ήταν η δημιουργία μιας υποτυπώδους μορφής ελληνικού κράτους στη νότια Ελλάδα. Το 1827, η Γ' Εθνοσυνέλευση ανέθεσε τη διακυβέρνηση του νεοσύστατου κράτους στον Ιωάννη Καποδίστρια, ο οποίος έφτασε στην Ελλάδα τον Ιανουάριο του 1828. Παράλληλα με τις προσπάθειές του να θεμελιώσει ένα σύγχρονο κράτος, ο Καποδίστριας άρχισε διαπραγματεύσεις με τις Μεγάλες Δυνάμεις που αφορούσαν την έκταση και το συνταγματικό καθεστώς του νέου ελληνικού κράτους, ιδιαίτερα κατά τη Διάσκεψη των Πρεσβευτών των Μεγάλων Δυνάμεων στον Πόρο τον Σεπτέμβριο του 1828. Τον Νοέμβριο του 1828, οι Μεγάλες Δυνάμεις αφού αγνόησαν τις συστάσεις των Πρεσβευτών συμφώνησαν να υπογράψουν το πρώτο Πρωτόκολλο του Λονδίνου, με το οποίο δημιουργούνταν ένα αυτόνομο ελληνικό κράτος που περιελάμβανε μόνο την Πελοπόννησο (Μοριά) και τα νησιά των Κυκλάδων.

Στις 22 Μαρτίου 1829, ο Βρετανός υπουργός Εξωτερικών, Τζωρτζ Χάμιλτον - Γκόρντον, 4ος λόρδος του Άμπερντην, και οι απεσταλμένοι της Γαλλίας και της Ρωσίας, Ζυλ ντε Πολινιάκ και Χριστόφ φον Λίβεν, υπέγραψαν το δεύτερο Πρωτόκολλο του Λονδίνου, το οποίο αποδέχτηκε σε μεγάλο βαθμό τις συστάσεις των Πρεσβευτών των Μεγάλων Δυνάμεων στον Πόρο. Σύμφωνα με το πρωτόκολλο, η Ελλάδα θα γινόταν ξεχωριστό κράτος που θα απολάμβανε πλήρη αυτονομία υπό την κυριαρχία ενός χριστιανού κληρονομικού ηγεμόνα που θα επιλεγόταν από τις Δυνάμεις, αλλά θα αναγνώριζε την επικυριαρχία του Οθωμανού Σουλτάνου και θα πλήρωνε ετήσιο φόρο 1,5 εκατομμυρίου Τουρκικών πιάστρων. Τα σύνορα του νέου κράτους θα εκτείνονταν κατά μήκος της συνοριακής γραμμής του Αμβρακικού στα δυτικά έως του Παγασητικού κόλπου στα ανατολικά, περιλαμβάνοντας με αυτόν τον τρόπο την Πελοπόννησο και την Ηπειρωτική Ελλάδα, καθώς και τις Κυκλάδες. Όμως δεν συμπεριελαμβάνονταν η Κρήτη και τα άλλα νησιά του Αιγαίου όπως η Σάμος, που είχαν διαδραματίσει σημαντικό ρόλο κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης και βρίσκονταν ακόμη υπό τον ελληνικό έλεγχο.

Η Οθωμανική Αυτοκρατορία αναγκάστηκε να αναγνωρίσει το πρωτόκολλο με τη Συνθήκη της Αδριανούπολης, σύμφωνα με την οποία ολοκληρώθηκε ο Ρωσοτουρκικός πόλεμος του 1828-29. Αμέσως μετά οι Δυνάμεις άρχισαν να αλλάζουν πολιτική και να στρέφονται προς την πλήρη ανεξαρτησία της Ελλάδας, η οποία αναγνωρίστηκε με το Πρωτόκολλο του Λονδίνου στις 3 Φεβρουαρίου 1830.

Παραπομπές
----------

1. ↑  William Wrigley, "The Ionian Islands & the Restoration of Anglo-Ottoman Diplomacy, 1827-29" Südost-Forschunge (2010/2011), Vol. 69/70, p51-89.

Περαιτέρω ανάγνωση
------------------

* Anderson, MS *The Eastern Question, 1774-1923: A Study in International Relations* (1966) διαδικτυακά
Το **Προοδευτικό Εργατικό Κίνημα** (αγγλικά: Progressive Labour Movement‎) ήταν σημαντικό κεντροαριστερό πολιτικό κόμμα στην Αντίγκουα και Μπαρμπούντα και, μέχρι τη δεκαετία του 2000, ήταν το μοναδικό πολιτικό κόμμα που επικράτησε του Εργατικού Κόμματος της Αντίγκουα σε εκλογική αναμέτρηση.

Ιστορία
-------

Το κόμμα ιδρύθηκε το 1968 υπό την ηγεσία του Τζορτζ Ουόλτερ και του Ντόναλντ Χάλστεντ, οι οποίοι προερχόταν από το Συνδικάτο Εργαζομένων της Αντίγκουα, το οποίο είχε ιδρυθεί το 1967 ως απόσχιση από το Εμπορικό και Εργατικό Συνδικάτο της Αντίγκουα το οποίο συνδεόταν με το Εργατικό Κόμμα της Αντίγκουα. Στις εκλογές του 1971, έλαβε το 57,7% των ψήφων και 13 από τις 17 έδρες στη Βουλή των Αντιπροσώπων, στην πρώτη φορά που το Εργατικό Κόμμα της Αντίγκουα ηττήθηκε σε εκλογές. Ο Ουόλτερ έγινε πρωθυπουργός.

Μια σειρά από σκάνδαλα διαφθοράς που αφορούσαν υπουργούς του κόμματος, μαζί με μία σοβαρή οικονομική ύφεση που προκλήθηκε από την πετρελαϊκή κρίση του 1973, οδήγησαν σε μείωση της υποστήριξης προς το κόμμα. Παρ' όλ' αυτά, έλαβε τις περισσότερες ψήφους στις εκλογές του 1976. Ωστόσο, έλαβε μόνο πέντε έδρες, ενώ το Εργατικό Κόμμα έλαβε 11.

Στις εκλογές του 1980, το κόμμα έχασε το μεγαλύτερο μέρος της υποστήριξης του και έλαβε μόνο τρεις έδρες. Μια περαιτέρω μείωση οδήγησε στην απώλεια της κοινοβουλευτική του εκπροσώπησης μετά τις εκλογές του 1984, στις οποίες το κόμμα έλαβε 356 ψήφους.

Δεν συμμετείχε στις εκλογές του 1989 και, το 1992, ήταν ένα από τα τρία κόμματα που συγχωνεύτηκαν για να σχηματίσουν το Ενωμένο Προοδευτικό Κόμμα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Robert J. Alexander (1982) *Political parties of the Americas: Guadeloupe-Virgin Islands of the United States*, Greenwoord Press, σελ. 769
2. ↑  Dieter Nohlen (2005) *Elections in the Americas: A data handbook, Volume I*, σελ. 61 (ISBN 978-0-19-928357-6)
3. ↑  «Antigua and Barbuda General Election Results 1971». *www.caribbeanelections.com*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Ιανουαρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 8 Μαρτίου 2022.
4. ↑  «Antigua and Barbuda General Election Results 1976». *www.caribbeanelections.com*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Μαΐου 2022. Ανακτήθηκε στις 8 Μαρτίου 2022.
5. ↑  Nohlen, σσ. 68-70
6. ↑  «Antigua and Barbuda General Election Results 1980». *www.caribbeanelections.com*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Μαΐου 2022. Ανακτήθηκε στις 8 Μαρτίου 2022.
7. ↑  «Antigua and Barbuda General Election Results 1984». *www.caribbeanelections.com*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Μαΐου 2022. Ανακτήθηκε στις 8 Μαρτίου 2022.
8. ↑  Nohlen, σελ. 63
Στη φυσική ο όρος **συντελεστής** (εκ του ρήματος "*συντελώ*"), αποδίδεται ως μέγεθος ειδικών φυσικών ιδιοτήτων σωμάτων ή ενέργειας που αποδίδεται κυρίως ως λόγος, άλλοτε και ως γινόμενο, δύο διαφορετικών φυσικών μεγεθών. Δια του εκάστοτε συντελεστή προσδιορίζεται κατ΄ επέκταση και το υπό εξέταση σώμα, ή διάταξη, ή σύστημα κ.λπ.

Τέτοιοι συντελεστές είναι για παράδειγμα ο συντελεστής αγωγιμότητας, ο συντελεστής θερμικής διαστολής ή συστολής, ο συντελεστής ιξώδους, ο συντελεστής τριβής, εξασθένησης ακτινοβολίας, κ.λπ. Οι συντελεστές είναι αδιάστατα μεγέθη που συμβολίζονται με γράμματα και εκφράζονται με καθαρούς αριθμούς.

Πηγές
-----

* "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ. 56ος, σελ.123.
Στην επιστήμη των υπολογιστών μια **συντακτική ανάλυση** (Αγγλικά: *parsing*) είναι μια διαδικασία κατά την οποία παίρνουμε ένα σύνολο από σύμβολα (δηλαδή μια συμβολοσειρά ή string) (τα οποία βασίζονται σε κάποια τυπική γραμματική) και υπολογίζουμε την συντακτική δομή. Ο όρος *συντακτική ανάλυση* στις γλώσσες προγραμματισμού αναφέρεται στην ανάλυση του προγραμματιστικού κώδικα σε επί μέρους μέρη (δομή) τα οποία χρησιμοποιούνται για την κατασκευή μεταγλωττιστών (Αγγλικά: *complilers*) και διερμηνέων (Αγγλικά: *interpreters*).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Metsker, Steven John (2001). *Building parsers with Java* (3. print. έκδοση). Boston [u.a.]: Addison-Wesley. σελ. 7. ISBN 0-201-71962-2.
2. ↑  Puntambekar, Anuradha A. (2010). *Compiler Design*. Pune, India: Technical Publications. σελίδες 1–4. ISBN 9788184313444. [*νεκρός σύνδεσμος*]
To **πολιτικό σύστημα του Γιβραλτάρ** υφίσταται στο πλαίσιο μιας κοινοβουλευτικής αντιπροσωπευτικής δημοκρατικής βρετανικού υπερπόντιου εδάφους, όπου ο μονάρχης του Ηνωμένου Βασιλείου είναι ο συνταγματικός αρχηγός του κράτους που εκπροσωπείται από τον κυβερνήτη του Γιβραλτάρ. Ο επικεφαλής υπουργός του Γιβραλτάρ είναι ο αρχηγός της κυβέρνησης. Ως βρετανικό υπερπόντιο έδαφος, η κυβέρνηση του Γιβραλτάρ δεν υπάγεται στην κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου. Η βρετανική κυβέρνηση, ωστόσο, είναι υπεύθυνη για την άμυνα και τις εξωτερικές υποθέσεις, αλλά το Γιβραλτάρ έχει πλήρη εσωτερική αυτοδιοίκηση σύμφωνα με το Σύνταγμά του του 2006.

Η κυβέρνηση της Ισπανίας συνεχίζει με μια αλυτρωτική εδαφική αξίωση στο Γιβραλτάρ, η οποία παραχωρήθηκε για πάντα στο βρετανικό στέμμα το 1713 με το άρθρο Χ της Συνθήκης της Ουτρέχτης. Σε δημοψήφισμα που διεξήχθη το 2002, μια πρόταση για κοινή κυριαρχία απορρίφθηκε συντριπτικά από το εκλογικό σώμα του Γιβραλτάρ με 98,97% ψήφους κατά. Το ζήτημα της κυριαρχίας παραμένει σημαντικός παράγοντας στην τοπική πολιτική.

Το Γιβραλτάρ έχει μια σειρά από πολιτικά κόμματα που έχουν αναπτυχθεί για να αντιμετωπίσουν τοπικά ζητήματα. Το προοίμιο του Συντάγματος του 2006 που επαναλήφθηκε από το Σύνταγμα του 1969 αναφέρει ότι «η Κυβέρνηση της Αυτής Μεγαλειότητας δεν θα συνάψει ποτέ ρυθμίσεις βάσει των οποίων ο λαός του Γιβραλτάρ θα περνούσε υπό την κυριαρχία ενός άλλου κράτους ενάντια στις ελεύθερα και δημοκρατικά εκφραζόμενες επιθυμίες του».

Εκτελεστικό σώμα
----------------

Ο αρχηγός του κράτους του Γιβραλτάρ Κάρολος Γ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου
Ως υπερπόντιο έδαφος της Βρετανίας, στο Γιβραλτάρ αρχηγός του κράτους είναι ο βασιλιάς Κάρολος Γ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου, ο οποίος εκπροσωπείται από τον κυβερνήτη του Γιβραλτάρ. Η Βρετανία διατηρεί την ευθύνη για την άμυνα, τις εξωτερικές υποθέσεις, την εσωτερική ασφάλεια και τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα του Γιβραλτάρ.

Βασικοί αξιωματούχοι| Αξίωμα | Ονοματεπώνυμο | Κόμμα | Έναρξη θητείας |
| --- | --- | --- | --- |
| Μονάρχης | Κάρολος Γ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου | *Κανένα* | 8 Σεπτεμβρίου 2022 |
| Κυβερνήτης | Σερ Ντέιβιντ Στιλ | *Κανένα* | 11 Ιουνίου 2020 |
| Επικεφαλής Υπουργός | Φάμπιαν Πικάρντο | ΣΕΚΓ-Φιλελεύθερη Συμμαχία | 9 Δεκεμβρίου 2011 |

Κυβέρνηση
---------

*Κύριο λήμμα: Κυβέρνηση του Γιβραλτάρ*

Η κυβέρνηση του Γιβραλτάρ εκλέγεται για τετραετή θητεία. Αρχηγός της κυβέρνησης είναι ο Επικεφαλής Υπουργός, επί του παρόντος ο Φάμπιαν Πικάρντο, αρχηγός του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος του Γιβραλτάρ (GSLP), ο οποίος βρίσκεται στην εξουσία από τις 9 Δεκεμβρίου 2011, σε συμμαχία με το Φιλελεύθερο Κόμμα του Γιβραλτάρ (Φιλελεύθεροι), μετά τις Γενικές Εκλογές του 2011. Αρχηγός της αντιπολίτευσης είναι ο Ντάνιελ Φίθαμ των Σοσιαλδημοκρατών του Γιβραλτάρ (GSD) από το 2013.

Παραπομπές
----------
*Για τον Φαραώ με το ίδιο όνομα δείτε: Ραχοτέπ.*

Ο **Ραχοτέπ** ήταν πρίγκιπας κατά την 4η Δυναστεία της αρχαίας Αιγύπτου. Ήταν πιθανόν γιος του Φαραώ Σνεφρού και της πρώτης του γυναίκας, παρόλο που ο Ζάχι Χαουάς υποστηρίζει ότι ο πατέρας του ήταν ο Ουνί.

*Ραχοτέπ* (*Ρ' htp*) σημαίνει "Ο Ρα είναι Ικανοποιημένος", Ρα είναι το όνομα του θεού Ήλιου, και χοτέπ σημαίνει "ικανοποιημένος". (μια άλλη ερμηνεία επίσης είναι 'Ρα-ειρηνευμένος', 'Ρα-ευχαριστημένος') 
Οι τίτλοι του Ραχοτέπ αναγράφονται σε ένα εξαίσιο διπλό άγαλμά του αυτού και της συζύγου του που ανακαλύφθηκε στον μασταμπά του στο Μεϊντούμ το 1871. Αυτοί τον περιγράφουν ως Αρχιερέα του Ρα στην Ηλιούπολη (με τον επιπρόσθετο τίτλο, μοναδικό στην Ηλιούπολη, την πόλη του Ρα, "Μέγιστο των Προφητών" - (μάντεις)), Αρχηγό των Αποστολών, και Επόπτη των Έργων. Επίσης κατείχε τον τίτλο που προοριζόταν μόνο για την υψηλή αριστοκρατία, "γιος του βασιλιά, γεννημένο από το σώμα του".

Ο μεγαλύτερος αδελφός του Ραχοτέπ ήταν ο Νεφερμαάτ, και ο μικρότερος του ο Ραναφέρ. Ο Ραχοτέπ πέθανε νέος, και έτσι μετά το θάνατο του Σνεφρού Φαραώ έγινε ο ετεροθαλής αδελφός του Χέοπας. 

Η σύζυγος του ήταν η Νοφρέτ. Οι γονείς της δεν μας είναι γνωστοί. 

Η Νοφρέτ και ο Ραχοτέπ είχαν τρεις γιους, τον Djedi, τον Itu και τον Νεφερκαού και τρεις κόρες, την Μερερέτ, την Nedjemib και την Sethtet. Τα παιδιά τους αυτά απεικονίζονται στον τάφο του.

* Τα αγάλματατου Ραχοτέπ και της ΝοφρέτΤα αγάλματα  
του Ραχοτέπ και της Νοφρέτ
* Νοφρέτ-(Nfr-t)     (από το άγαλμα)Νοφρέτ-(Nfr-t)  
  
(από το άγαλμα)
* Η οριζόντια στήλη του ΡαχοτέπΗ οριζόντια στήλη του Ραχοτέπ

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Czech National Authority Database*. xx0117389. Ανακτήθηκε στις 8  Ιουνίου 2022.
2. ↑  «Snofru, Rahotep's father». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Απριλίου 2010. Ανακτήθηκε στις 10 Δεκεμβρίου 2012.
3. ↑  Hawass, Zahi A. (2006). *Mountains of the Pharaohs: The Untold Story of the Pyramid Builders*. Doubleday Books. σελ. 22. ISBN 978-0-385-50305-1.
4. ↑  Rice, Michael (1999). *Who's who in Ancient Egypt*. Routledge. σελ. 164. ISBN 978-0-415-15448-2. |
5. ↑  El-Shahawy, Abeer (2005). *The Egyptian Museum in Cairo: A Walk Through the Alleys of Ancient Egypt*. Dar al-Mushaf. σελ. 71. ISBN 978-977-17-2183-3.
6. ↑  «Rahotep and Nofret». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Απριλίου 2012. Ανακτήθηκε στις 10 Δεκεμβρίου 2012.
7. ↑  Aidan Dodson & Dyan Hilton, The Complete Royal Families of Ancient Egypt, Thames & Hudson (2004) ISBN 0-500-05128-3
8. ↑  *The Oxford History of Ancient Egypt*, Ian Shaw, c 2000, p. 129.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Rahotep (prince) στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 121324847
* NKC: xx0117389

 |

 |
**Πολιτικοκτονία** (από το αγγλικό *politicide*) είναι η σκόπιμη φυσική καταστροφή ή εξάλειψη μιας πληθυσμιακής ομάδας, της οποίας τα μέλη έχουν ως κύριο κοινό χαρακτηριστικό το ότι ανήκουν σε ένα πολιτικό κίνημα. Είναι ένας τύπος πολιτικής καταπίεσης και ένα μέσο για την πολιτική κάθαρση του πληθυσμού, ενώ ένα άλλο μέσον είναι και η αναγκαστική μετανάστευση. Μπορεί να συγκριθεί με τη γενοκτονία ή την εθνοκάθαρση, που περιλαμβάνουν τη θανάτωση ανθρώπων με βάση την φυλετική ή εθνοτική τους ομάδα και όχι την πολιτική τους ιδεολογία. [1]

Οι κοινωνικοί επιστήμονες Barbara Harff και Ted R. Gurr χρησιμοποιούν τον όρο πολιτικοκτονία (politicide) για να περιγράψουν την εξόντωση ομάδων ανθρώπων όχι λόγω των εθνοτικών ή κοινοτικών τους χαρακτηριστικών (τους τύπους ομάδων που καλύπτονται από τη Σύμβαση περί Γενοκτονίας του ΟΗΕ) αλλά λόγω της "ιεραρχικής τους θέσης ή της πολιτικής αντίθεσης έναντι του καθεστώτος και των κυρίαρχων ομάδων". [1]

Παραπομπές και σημειώσεις
-------------------------

1. 1 2  Origins and Evolution of the Concept in the Science Encyclopedia by Net Industries states "Politicide, as [Barbara] Harff and [Ted R.] Gurr define it, refers to the killing of groups of people who are targeted not because of shared ethnic or communal traits, but because of 'their hierarchical position or political opposition to the regime and dominant groups' (p. 360)". This reference does not give the book title to go with the page number.

Περαιτέρω ανάγνωση
------------------

* Harff, Barbara, *Genocide Politicide*, Integrated Network for Societal Conflict Research (INSCR), University of Maryland
Ο **Ραφαήλ Ραφαήλ** ήταν Έλληνας διπλωμάτης.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ήταν γιος του Αλέξανδρου Ραφαήλ, διευθυντή των ΣΕΚ και των θεσσαλικών σιδηροδρόμων, και της Κατερίνας Αξελού. Από την πλευρά του πατέρα του καταγόταν από παλαιά οικογένεια της Ύδρας. Ακολούθησε σταδιοδρομία στο διπλωματικό σώμα καταλαμβάνοντας σημαντικές θέσεις. Διετέλεσε πρέσβης της Ελλάδας στην Κοινωνία των Εθνών, στη Βέρνη (1928 - 1930), την Άγκυρα και το Παρίσι ενώ το 1946 διορίστηκε πρώτος πρέσβης στη Μόνιμη Αντιπροσωπεία της Ελλάδας στην Ουνέσκο (1946 - 1947). Κατά τη διάρκεια της θητείας του στη Γαλλία αγόρασε, για λογαριασμό του ελληνικού κράτους, την Villa Saïd στο Παρίσι, όπου στεγάζεται η αντιπροσωπεία της Ελλάδας στον ΟΑΣΑ.

Ήταν παντρεμένος με την Γιολάντα Πηλαβάκη και είχαν αποκτήσει δύο παιδιά: τον Αλέξανδρο, διπλωμάτη, και τον Νικόλαο.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Βιογραφικό Αλέξανδρου Ραφαήλ» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 4 Φεβρουαρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 1 Μαΐου 2017.
2. 1 2  Μάριος Ραφαήλ, 'Η οικογένεια Ραφαήλ από το 1596**, Αθήνα 2006, σελ. 65**
3. ↑  Μόνιμη Αντιπροσωπεία του ΟΑΣΑ, από την επίσημη ιστοσελίδα του υπουργείου εξωτερικών
4. ↑  Πρεσβευτές στην Ελβετία, από την επίσημη ιστοσελίδα του υπουργείου εξωτερικών
5. ↑  , από την εφημερίδα Η Καθημερινή
Ο διεθνής όρος **περιφερισμός** ή **ρεζιοναλισμός** (αγγλικά: *regionalism*) περιγράφει την μελέτη και αναφορά κοινωνικών φαινομένων (*social phenomena*) σε σχέση με την περιοχή (*region*) στην οποία παρατηρούνται. Κατά τον περιφερισμό δίνεται ιδιαίτερη βαρύτητα στο φυσικό περιβάλλον, συμπεριλαμβάνοντας και την πολιτιστική παρουσία στην ίδια περιοχή, ως μέρος του όλου, υποστηρίζοντας ακριβώς την αλληλεξάρτηση μεταξύ των πολιτιστικών και των φυσικών στοιχείων της.

Στις κοινωνικές επιστήμες
-------------------------

Όλες οι κοινωνικές επιστήμες χρησιμοποιούν τον όρο εξετάζοντας κατά περιοχή το αντικείμενό τους. Ο περιφεριστής ερευνητής θεωρεί πάντα μια υπό εξέταση περιοχή ως μέρος, μονάδα, ένα μικρόκοσμο κοινωνίας, που αποτελείται από ένα σύνολο συντελεστών που συναπαρτίζουν το σχέδιο λειτουργίας της του οποίου οι συντελεστές μπορούν να γίνουν κατανοητοί μόνο και εφόσον θεωρηθούν μέρος μιας γενικότερης περιοχής.

Συνεπώς ο όρος καλύπτεται περισσότερο ως γεωγραφικός όπου στο ένα άκρο τοποθετείται η άποψη ότι η κοινωνία αποτελεί την αντανάκλαση του φυσικού περιβάλλοντος, (όπως πρεσβεύει ο Ratzel) με συνέπεια η περιοχή να θεωρείται ως ένα φωτογραφικό σύμπλεγμα κλίματος, τοπογραφίας, μορφολογίας εδάφους, ορυκτών κ.λπ. Στο άλλο δε άκρο τοποθετείται η θεωρία του Zimmerman περί προσωπικοτήτων των περιοχών (*regional personalities*) που πολλοί όμως γεωγράφοι την απορρίπτουν, θεωρώντας καλύτερη εξέταση την πραγματοποίηση σειράς συστηματικών μελετών δια μέσου της αναπτυσσόμενης κουλτούρας μιας περιοχής και όχι τόσο με την απλή ορθόδοξη παρατήρηση των διαφόρων σχηματισμών της επιφάνειας της περιοχής.

Η ευρύτητα του περιφερισμού
---------------------------

Η ευρύτητα του φάσματος του περιφερισμού φαίνεται από το πλήθος των επιστημών που χρησιμοποιούν τον όρο όπως: η ανθρωπολογία , η βιολογία, η γεωγραφία, η γεωλογία, η γεωπονία, η εγκληματολογία, η ιστορία, η οικολογία, τα οικονομικά, η πολιτειολογία, η στατιστική, η ψυχολογία καθώς επίσης και φιλολογία που ασχολείται με ιδιαίτερες τοπικές λογοτεχνικές έρευνες.

Ο περιφερισμός εξετάζεται από τις πολιτικές επιστήμες ως εκδήλωση κινήματος.

Στην Ελληνική όρος απαντάται συχνά και ως *Τοπικισμός*.

Πηγές
-----

* Λεξικό Κοινωνικών Επιστημών UNESCO τ.3ος σ.833-4
Γκραβούρα του 17ου αιώνα: τα μέλη της Συνωμοσίας της Πυρίτιδας
Η **Συνωμοσία της Πυρίτιδας** του 1605 είχε οργανωθεί από μια ομάδα Καθολικών, με σκοπό τη δολοφονία του βασιλιά Ιακώβου Α' της Αγγλίας, της οικογένειάς του και πολλών μελών της αριστοκρατίας, με την ανατίναξη των κτιρίων του Βρετανικού Κοινοβουλίου στο Λονδίνο κατά την έναρξη της Βουλής στις 5 Νοεμβρίου 1605. Ανάμεσα στους συνωμότες πιο γνωστός είναι ο Γκάι Φωκς, Άγγλος στρατιώτης από το Γιόρκ.

Η Συνωμοσία οργανώθηκε σαν αντίδραση στην τυραννική βασιλεία του Ιακώβου Α' και στα σκληρά μέτρα του προτεστάντη βασιλιά απέναντι στους Καθολικούς. Οι συνωμότες βρήκαν ένα κελάρι κάτω από το κτίριο της Βουλής των Λόρδων και συγκέντρωσαν 36 βαρέλια πυρίτιδας, τα οποία θα ανατίναζαν για να δολοφονήσουν τα μέλη του Κοινοβουλίου. Κάποιοι συνωμότες, ωστόσο, ανησυχούσαν από το γεγονός ότι στο κτίριο της Βουλής θα βρίσκονταν κι άλλοι Καθολικοί, σαν κι αυτούς, των οποίων η ζωή μπορεί να κινδύνευε. Έτσι στάλθηκε μια προειδοποιητική επιστολή στο Λόρδο Monteagle, τον οποίον προειδοποιούσαν να μην παρουσιαστεί στη συνέλευση. Του δημιουργήθηκαν όμως υποψίες κι έτσι ξεκίνησαν οι έρευνες στις υπόγειες σήραγγες κάτω από τη Βουλή των Λόρδων. Ο Γκάι Φωκς ανακαλύφθηκε και συνελήφθη το πρωινό της 5ης Νοεμβρίου. Μετά από βασανιστήρια, αποκάλυψε τα ονόματα των υπόλοιπων συνωμοτών, που είτε ήταν ήδη γνωστοί είτε νεκροί. Οi συνωμότες καταδικάστηκαν και στις 31 Ιανουαρίου εκτελέστηκαν με αγχόνη και διαμελισμό.

Εις ανάμνηση της αποτυχημένης απόπειρας του Γκάι Φωκς να ανατινάξει το Κοινοβούλιο, στο Ηνωμένο Βασίλειο και άλλες χώρες η 5η Νοεμβρίου εορτάζεται σαν *Νύχτα του Γκάι Φωκς* (Guy Fawkes Night ή Bonfire Night). Πυροτεχνήματα λάμπουν στον αέρα, ενώ επικρατεί το έθιμο να καίγεται στη φωτιά ένα ομοίωμα του Γκάι Φωκς. Επίσης, σε ανάμνηση της Συνωμοσίας της Πυρίτιδας, λέγονται οι παρακάτω στίχοι:

*Remember, remember, the 5th of November*
*The Gunpowder Treason and plot;*
*I know of no reason why Gunpowder Treason*
*Should ever be forgot.*
*Guy Fawkes, Guy Fawkes,*
 *'Twas his intent.*
*To blow up the King and the Parliament.*
*Three score barrels of powder below.*
*Poor old England to overthrow.*
*By God's providence he was catch'd,*
*With a dark lantern and burning match*
*Holloa boys, Holloa boys, let the bells ring*
*Holloa boys, Holloa boys, God save the King!*
*Hip hip Hoorah !*
*Hip hip Hoorah !*
*A penny loaf to feed ol'Pope,*
*A farthing cheese to choke him.*
*A pint of beer to rinse it down,*
*A faggot of sticks to burn him.*
*Burn him in a tub of tar,'*
*Burn him like a blazing star.*
*Burn his body from his head,*
*Then we'll say: ol'Pope is dead.*

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85057941
* GND: 4205423-0
* SUDOC: 027841073
* BNF: cb11979584q (data)
* BNE: XX4971760

 |

 |
Η **Σέλμπουρν Φούτμπολ Κλαμπ** (γαελικά: *Cumann Peile Shíol Broin*, αγγλικά: *Shelbourne Football Club*) είναι μια ιρλανδική επαγγελματική ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα την συνοικία Ντραμκόντρα του Δουβλίνου, που αυτό τον καιρό αγωνίζεται στην Airtricity League (πρώτη κατηγορία του ιρλανδικού ποδοσφαίρου).

Η Σέλμπουρν ιδρύθηκε στο Δουβλίνο το 1895. Το 1904 η ομάδα προσχώρησε στην Irish Football League, που τότε ήταν μία διοργάνωση που περιελάμβανε το σύνολο της Ιρλανδίας, πριν γίνει ιδρυτικό μέλος της League of Ireland το 1921. Η Σέλμπουρν έχει κατακτήσει το πρωτάθλημα 13 φορές και είναι μια από τις τρεις ομάδες που έχουν κατακτήσει τόσο το IFA Cup όσο και το FAI Cup. Παίζει τα εντός έδρας παινίδια της στο Τόλκα Παρκ, στην συνοικία του Δουβλίνου Ντραμκόντρα. Τα βασικά χρώματα της ομάδας είναι το κόκκινο και το άσπρο, με τις εντός έδρας εμφανίσεις να είναι κατακόκκινες. Το 'Shels' είναι το πλέον κοινό ψευδώνυμο της ομάδας, που είναι συντόμευση του *Shelbourne*.

Την ευρωπαϊκή σεζόν 2004/2005, η Σέλμπουρν έγινε η πρώτη ιρλανδική ομάδα που να φτάνει στον τρίτο προκριματικό γύρο του Τσάμπιονς Λιγκ. Οι εμφανίσεις της στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις και ο πρώην επιθετικός Τζέισον Μπάιρν που καλούνταν στην εθνική ομάδα της Ιρλανδίας ενώ βρισκόταν ακόμη στην ομάδα, απέφεραν στην Σέλμπουρν παγκόσμια προβολή. Η ομάδα έχασε την άδεια συμμετοχής της στην Premier Division για την σεζόν 2007 λόγω των πολλών χρεών της ομάδας. Από τότε, η Σέλμπουρν αγωνίζεται στην δεύτερη κατηγορία της League of Ireland. Η ομάδα προπονούνταν από τον Ντέρμοτ Κίλι μέχρι τις 27 Μαΐου 2010, έχοντας αναλάβει να αντικαταστίσει τον Πατ Φένλον στις 23 Φεβρουαρίου 2007. Ο Άλαν Μάθιους έγινε ο νέος προπονητής το 2010

Παραπομπές
----------

1. ↑  Dermot Keely steps down Αρχειοθετήθηκε 2012-03-18 στο Wayback Machine. Extratime Team, Extratime.ie, 2011-10-30
2. ↑  Dermot Keely announced as new Manager Αρχειοθετήθηκε 2012-02-05 στο Wayback Machine. Shelbourne F.C. Official Website - Shelbournefc.ie, Gareth Penrose, 2011-10-30
3. ↑  Alan Mathews announced as manager Αρχειοθετήθηκε 2012-04-25 στο Wayback Machine. Shelbourne F.C. Official Website - Shelbournefc.ie, Gareth Penrose, 2011-10-30

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Επίσημη ιστοσελίδα της ομάδας
* Η Σέλμπουρν ΦΚ στο Playerhistory.com
* Reds Independent Ανεξάρτητος Σύλλογος Οπαδών
* Shelbourne Supporters' Development Group
* ShelsTV.com IPTV Channel
* Shelshomepage & ShelsTV.com New Shelshomepage and ShelsTV.com website
* Shelbourne clear tax debt
Το **Περιφερειακό αστικό πάρκο του Μόντε Ορλάντο** είναι μια προστατευόμενη φυσική περιοχή στην πόλη Γκαέτα (Λατίνα),που βρίσκεται στο ακρωτήριο της πόλης, που ονομάζεται Μόντε Ορλάντο, το οποίο καταλαμβάνει περίπου τα 3/4 της έκτασής της.

Γεωγραφία
---------

Το **Μόντε Ορλάντο** είναι ένα υψηλό ακρωτήρι με στάθμη θαλάσσης 171, στην επαρχία της Λατίνα, όπου βρίσκεται η πόλη Γκαέτα, και είναι μια φυσική προέκταση προς το Τυρρηνικό Πέλαγος, των Ορέων Αουρούντσι (Προαπέννινο του Λάτσιο).
Το Όρος, εκτός της νότιας πλευράς του, δεν κατοικείται καθώς καλύπτεται από δάση.
Το Μόντε Ορλάντο συνδέεται με την ηπειρωτική χώρα με μια ελαφρώς λοφώδη λωρίδα γης (τον ισθμό), όπου εκεί βρίσκεται το χωριό, η σύγχρονη συνοικία, και από τη μια πλευρά το πολιτικό και το στρατιωτικό λιμάνι, και από την άλλη πλευρά η παραλία Σεράπο.

Γεωλογία
--------

Το έδαφος αποτελείται σχεδόν αποκλειστικά από ασβεστόλιθο του μεσο-καινοζωικού αιώνα (190-25 εκατομμύρια χρόνων), το υπόλοιπο έδαφος αποτελείται από βράχια, ρήγματα, κοκκινόχωμα και σπήλαια (μεταξύ άλλων και το Σπήλαιο του Τούρκου).
Πρέπει να σημειωθεί η ύπαρξη απολιθωμάτων βενθικών τρηματοφόρων, ασβεστούχων θαλάσσιων φυκών και ρουδιστών.

Καθιέρωση έκταση
----------------

Το Πάρκο ιδρύθηκε με τον περιφερειακό νόμο ΝΟ.47, της 22ης Οκτωβρίου 1986 και έχει έκταση 53 εκτάρια + 7 (συμπεριλαμβανομένης της ηπειρωτικής χώρας), + άλλα 30 στο βυθό της θάλασσας. Μέγιστο ύψος 171 μέτρα, όπου βρίσκεται το μαυσωλείο του Λούτσιο Μουνάτζιο Πλάνκο.

Ιστορία
-------

Τον 16ο αιώνα ενσωματώθηκε στο φρούριο της Γκαέτας.

Αξιοθέατα
---------

Μέσα στο πάρκο μπορεί κανείς να θαυμάσει την *Μοντάνια Σπακάτα*, ένα είδος μνημείου κοντά στην θάλασσα, όπου σχηματίζει ένα είδος φαραγγιού με θέα τη Τυρρηνική θάλασσα, ιδιαίτερα ελκυστικά και επισκέψιμα απ 'ευθείας από το λόφο. Αμέσως πριν από αυτό, μπορεί κανείς να θαυμάσει το Σπήλαιο του Τούρκου.

Στην κορυφή του Μόντε Ορλάντο βρίσκεται το μαυσωλείο, που χτίστηκε το 22.π.Χ.του Λούτσιο Μουνάτζιο Πλάνκο, ρωμαίος ύπατος, ο οποίος πέθανε στην Γκαέτα.

Χλωρίδα και πανίδα
------------------

Η βλάστηση κυριαρχείται από κλασικούς μεσογειακούς θάμνους, ενώ η πανίδα από τον Σκαντζόχοιρο, τη Μυγαλή, το Φίδι της Γυάρου, το Πετρίτη, τον Κορμοράνο, το Νυχτοκόρακα, τον Σφηκιάρη, το Μελισσοφάγο κλπ.

Δραστηριότητες
--------------

Τα μονοπάτια επιτρέπουν την πεζοπορία όπως και ποδηλασία ανάμεσα στο πράσινο και στο μεγαλείο της θέας.
Μόνο σε ορισμένες παράκτιες περιοχές του Μόντε Ορλάντο, επιτρέπεται το ψάρεμα, τις οποίες δεν διαχειρίζεται ο διευθυντής του πάρκου.

Υπάρχουν επίσης πολλές διαδρομές για αθλητική ορειβασία αλλά και για παραδοσιακή ορειβασία στο βράχο με θέα τη θάλασσα.

Σχετικά στοιχεία
----------------

* Η μπλε Όαση Μόντε Ορλάντο
* Λίστα ιταλικών προστατευόμενων περιοχών
* Οι φυσικές προστατευόμενες περιοχές της Λάτσιο
* Γκαέτα
* Περιφερειακό Πάρκο της Ακτής  του Οδυσσέα
* Μοντάνια Σπακάτα

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  «Nationally designated areas (CDDA)» (Αγγλικά) Ανακτήθηκε στις 26  Ιουνίου 2021.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* «Parco Regionale Urbano "Monte Orlando" (Πάρκο του Μόντε Ορλάντο)». *www.libero.it*. Ανακτήθηκε στις 30 Δεκεμβρίου 2018.
Ο **Σάββας Μπράνκοβιτς** (*σερβικά : Сава Бранковић*, ρουμανικά : *Sava Brancovici*), ήταν Σέρβος ιερωμένος και Άγιος της Σερβικής ορθόδοξης εκκλησίας. Ήταν μητροπολίτης Ουγγροβλαχίας κατά την περίοδο 1656 - 1680.

Γεννήθηκε με το όνομα **Συμεών** (*Симеон*) και ήταν από τον βασιλικό οίκο της Σερβίας των Μπράνκοβιτς. Πριν εξελέγη Μητροπολίτης ήταν Αρχιερέας και στο τέλος του 1656 εξελέγη Μητροπολίτης Τρανσυλβανίας. Στη συνέχεια έγινε μοναχός και έλαβε το μοναχικό όνομα Σάββας.

Ο θείος του ήταν ο μητροπολίτης Λογγίνος Μπράνκοβιτς, αδελφός του ο Γιώργος Μπράνκοβιτς δεσπότης της Σερβίας. Ο ίδιος διακρίθηκε στην άμυνα της Ορθοδόξου πίστεως και της Εκκλησίας από τους Καλβινιστές. Φυλακισμένος σε Αυστριακές φυλακές από το 1689 μέχρι το θάνατό του το 1711. Στη φυλακή, ολοκλήρωσε τα *ιστορικά χρονικά* του σε πέντε βιβλία. 

Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του *Αγίου Σάββα της Τρανσυλβανίας* στις 24 Απριλίου με το Ιουλιανό ημερολόγιο .

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (πολλαπλές γλώσσες) *Virtual International Authority File*. OCLC. Dublin. 407147093736925002397. Ανακτήθηκε στις 25  Μαΐου 2018.

Πηγές
-----

* Свети Сава Бранковић, митрополит ердељски - Календар
* април 24. св. сава (бранковић) исповедник, митрополит
* Γεωργίου Στυλιαρά, Μάξιμος Μπράνκοβιτς (1462-1516)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 407147093736925002397
* GND: 1109930704

 |

 |