recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Ρίτσαρντ Μπλούμενταλ** (αγγλικά: *Richard Blumenthal*, 13 Φεβρουαρίου 1946), είναι Αμερικανός πολιτικός και δικηγόρος, που υπηρετεί ως Γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών για το Κονέκτικατ από το 2011. Είναι μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος.

Προηγουμένως, υπηρέτησε ως 23ος Γενικος Εισαγγελέας του Κονέκτικατ από το 1991 έως το 2011, καθώς και ως Μέλος της Γερουσίας του Κονέκτικατ για την 27η περιφέρεια (1987-1991).

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης στις 13 Φεβρουαρίου 1946. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ, το Κολέγιο Τρίνιτι του Κέιμπριτζ και στη Νομική Σχολή του Γέιλ. Στο Γέιλ ήταν συμφοιτητής με τον μετέπειτα Αμερικανό Πρόεδρο Μπιλ Κλίντον και την μετέπειτα Υπουργό Εξωτερικών Χίλαρι Κλίντον. Από το 1970 έως το 1976 υπηρέτησε στο Σώμα Πεζοναυτών των Ηνωμένων Πολιτειών, όπου απέκτησε το βαθμό του λοχία.

Μετά το κολέγιο, ο Μπλούμενταλ εργάστηκε σε διάφορες ιδιωτικές εταιρείες στην Ουάσινγκτον. Από το 1977 έως το 1981 ήταν Εισαγγελέας για το Περιφερειακό Δικαστήριο του Κονέκτικατ. Αργότερα, τα έτη 1984 ως 1987 υπήρξε Μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων του Κονέκτικατ και έπειτα της εκεί Γερουσίας. Ήταν για είκοσι χρόνια ο Γενικός Εισαγγελέας του Κονέκτικατ (1991-2011), θέση με την οποία το 2002 βραβεύτηκε για τις υπηρεσίες του από το Πανεπιστήμιο Κουινίπιακ.

Ο Μπλούμενταλ ανακοίνωσε το 2010 την υποψηφιότητά του για τη Γερουσία των ΗΠΑ. Στις εκλογές που ακολούθησαν αντιμετώπισε τη Λίντα Μακμάν και την κέρδισε με προβάδισμα 12 ποσοστιαίων μονάδων, λαμβάνοντας το 55% των ψήφων. Linda McMahon στις γενικές εκλογές, κερδίζοντας από ένα περιθώριο 12 σημείων με 55 τοις εκατό των ψήφων. Η ορκωμοσία του έγινε στις 5 Ιανουαρίου 2011 και αργότερα ανέλαβε καθήκοντα μέλους στις Επιτροπές Ενόπλων Υπηρεσιών, Δικαιοσύνης, Τρίτης Ηλικίας, Υγείας, Παιδείας, Εργασίας και Συντάξεων.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑
4. ↑
5. ↑
6. ↑
7. ↑
8. ↑
9. ↑
10. ↑
11. ↑
12. ↑
13. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Σεπτεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 10 Δεκεμβρίου 2015.
14. ↑
15. ↑
16. ↑
17. ↑
18. ↑
19. ↑

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Richard Blumenthal στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 78446731
* LCCN: no2002047034
* ISNI: 0000 0000 4501 946X
* US Congress: B001277

 |

 |
*Για τον εκδότη, πολιτικό και υποστηρικτή προοδευτικών ιδεών του 18ου αιώνα, δείτε Παναγιώτης Σοφιανόπουλος (1786-1856)*
Ο **Παναγιώτης *(Τάκης)* Σοφιανόπουλος** (γεννήθηκε στις 7 Ιουλίου του 1968) είναι Έλληνας παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως επιθετικός.

Καριέρα
-------

### Σε συλλογικό επίπεδο

Ο Παναγιώτης Σοφιανόπουλος έκανε τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα στις ακαδημίες του Πανσερραϊκού και τελικά υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο το 1986, σε ηλικία μόλις 18 ετών. Στην ομάδα των Σερρών παρέμεινε μέχρι το 1988.

Τη χειμερινή περίοδο των μεταγραφών του 1988, ο Σοφιανόπουλος μεταγράφηκε στον Ολυμπιακό Πειραιώς, μετά από εισήγηση του τότε προπονητή της ομάδας Τάις Λίμπρεχτς. Στην ομάδα του Πειραιά παρέμεινε μέχρι το 1995 έχοντας κατακτήσει δύο κύπελλα Ελλάδας (1990, 1992) και ένα Σούπερ Καπ (1992). Με την ερυθρόλευκη φανέλα πραγματοποίησε συνολικά στις εγχώριες διοργανώσεις 120 συμμετοχές, ενώ κατάφερε να πετύχει και 32 γκολ.

Το 1995 ένας σοβαρός τραυματισμός τον ανάγκασε να βάλει πρόωρο τέλος στην ποδοσφαιρική του καριέρα, σε ηλικία μόλις 27 ετών. 

### Στις εθνικές ομάδες

Ο Παναγιώτης Σοφιανόπουλος πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την εθνική Ελλάδας στις 4 Σεπτεμβρίου 1991 σε φιλικό αγώνα απέναντι στην Αλβανία. Συνολικά, έχει πραγματοποιήσει με το εθνόσημο 2 εμφανίσεις, ενώ έχει πετύχει και ένα γκολ.

Υπήρξε μέλος της εθνικής Ελπίδων, η οποία το 1988 αγωνίστηκε στον τελικό του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος Ελπίδων, εναντίον της Γαλλίας.

Ο Παναγιώτης Σοφιανόπουλος έχει αγωνιστεί επίσης με την μεσογειακή ομάδα και υπήρξε από τους πρωταγωνιστές στην κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου στους μεσογειακούς αγώνες του 1991.

Τίτλοι
------

* 2 Κύπελλα Ελλάδας: 1990, 1992
* 1 Σούπερ Καπ Ελλάδας: 1992
* 1 χρυσό μετάλλιο με την Εθνική μεσογειακή ομάδα ποδοσφαίρου Ελλάδας: 1991

Παραπομπές
----------

1. ↑  Η χαμένη γενιά του '88 και η κερδισμένη του '98, www.kathimerini.gr
2. ↑  Μεγάλα ταλέντα που δεν ωρίμασαν ποτέ... tovima.gr

Πηγές
-----

* Η καριέρα του Παναγιώτη Σοφιανόπουλου στο national football teams
* Το προφίλ του Παναγιώτη Σοφιανόπουλου στο transfermarkt
* Αφιέρωμα του katimagiko.gr στον Παναγιώτη Σοφιανόπουλο
Ο Ούλριχ Β΄ (γερμ.: *Ulrich II von Ostfrisia*, 6 Ιουλίου 1605 – Άουριχ, 1 Νοεμβρίου 1648) από τον Οίκο των Σίρκσενα ήταν κόμης της Ανατολικής Φρισίας. Ήταν τρίτος γιος του Έννο Γ΄ της Ανατολικής Φρισίας και της Άννας, κόρης του Αδόλφου δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ. Κληρονόμησε την Ανατολική Φρισία μετά το απροσδόκητο τέλος τού αδελφού του Ροδόλφου-Χριστιανού στις 17 Απριλίου 1628. Εξουσίασε κατά τη διάρκεια του Τριακονταετούς Πολέμου: η ανατολική Φρισία δεν συμμετείχε στον πόλεμο, αλλά ο στρατηγός Ερνστ φον Μάνσφελντ στρατοπέδευσε στην ανατολική Φρισία, προκαλώντας μεγάλη ταλαιπωρία. Η μόνη εξαίρεση ήταν το Έμντεν εξαιτίας του πρόσφατα ολοκληρωμένου τείχους της πόλης, έτσι η πόλη Έμντεν προστατεύτηκε από ξένα στρατεύματα.

Βιογραφία
---------

Ο ιστορικός τείνει να έχει αρνητική άποψη για τον Ούλριχ Β΄. Ο αδελφός του Ροδόλφος-Χριστιανός απεβίωσε απροσδόκητα, από μία μαχαιριά στο αριστερό μάτι του κατά τη διάρκεια μίας διαφωνίας με έναν υπολοχαγό στον στρατό του στρατηγού Mατίας Γκάλας, που στρατοπέδευε στο κάστρο Μπέρουμ. Αποδέχθηκε τη θέση του κόμη της Ανατολικής Φρισίας απρόθυμα. Λέγεται ότι προτιμούσε να απολαμβάνει ψυχαγωγούμενος στην πόλη, αντλώντας μεγάλη ευχαρίστηση από το ποτό και τα γαστρονομικά γεύματα. Αντιμέτωπος με τα ξένα στρατεύματα που εγκαταστάθηκαν στην Ανατολική Φρισία κατά τη διάρκεια του Τριακονταετούς Πολέμου, ήταν μάλλον παθητικός και άφησε τους καγκελάριούς του Βιάρντα και Μπόμπαρτ να διαχειριστούν τη χώρα. Έφτασε ακόμη και στο σημείο να κτίσει ένα lustchloss (ανάκτορο ψυχαγωγίας), το Τζουλιάνενμπουργκ στο Σάντχορστ, για τη σύζυγό του Γιουλιάνα, στη μέση του πολέμου, ενώ ο πληθυσμός της Ανατολικής Φρισίας υπέφερε πικρά. Ωστόσο έλαβε επίσης μερικές σημαντικές αποφάσεις. Εκμίσθωσε αγροτεμάχια *bog* (βάλτων τύρφης) γύρω από το Τίμελ το 1633 και αυτό θεωρείται ως το σημείο εκκίνησης της καλλιέργειας *fen* (ελών με νερά που έχουν ορυκτά), η οποία οδήγησε στη δημιουργία του Γκρόσφεν. Ίδρυσε επίσης Λατινικά σχολεία, το Γυμνάσιο Ούλριχς στο Nόρντεν το 1631 και το Gymnasium Ulricianum στο Άουριχ το 1646. Αυτά εξακολουθούν να υπάρχουν και φέρουν το όνομά του ως σήμερα.

Απεβίωσε στις 1 Νοεμβρίου 1648. Μετά το τέλος του, η χήρα του Γιουλιάνα ανέλαβε την επιτροπεία, επειδή τα παιδιά τους ήταν ακόμη ανήλικοι.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε τη Γιουλιάνα, κόρη του Λουδοβίκου Ε΄ λαντγκράβου της Έσσης-Ντάρμστατ και είχε τέκνα:

* Έννο-Λουδοβίκος 1632-1660, πρίγκιπας της Ανατολικής Φρισίας.
* Γεώργιος-Χριστιανός 1634-1665, πρίγκιπας της Ανατολικής Φρισίας.
* Φερδινάνδος-Έντσαρντ 1636-1668, κόμης του Νόρντεν.

Πηγές
-----

* P. Wagner (1895), «Ulrich II. (Graf von Ostfriesland)», *Allgemeine Deutsche Biographie (ADB)*, **39**, Leipzig: Duncker & Humblot, σελ. 229–231

Παραπομπές σε πηγές
-------------------

1. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*. p69225.htm#i692247. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 57047880
* GND: 104360062

 |

 |
|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Πεζόδρομος** |

Ο πεζόδρομος της Φωκίωνος Νέγρη
Ως **πεζόδρομος** ορίζεται ο χώρος στις πόλεις που προορίζεται για να περπατάνε αποκλειστικά οι πεζοί & δεν επιτρέπει κυκλοφορία οχημάτων. Για αυτό τον λόγο και ονομάζεται πεζόδρομος (πεζός + δρόμος). Διαφέρει από το πεζοδρόμιο στο ότι δεν συνυπάρχει με τον δρόμο.

Ο πεζόδρομος της Ερμού
Συνήθως, ο πεζόδρομος είναι πρώην δρόμος κυκλοφορίας οχημάτων & είναι υπερυψωμένος όπως το πεζοδρόμιο. Στον πεζόδρομο μπορεί να βρίσκονται φυτεμένα δένδρα ή άλλα φυτά, συντριβάνια, παιδικές χαρές, κλπ. Παράδειγμα αποτελούν ο πεζόδρομος Φωκίωνος Νέγρη στην Κυψέλη, ο πεζόδρομος Διονυσίου Αρεοπαγίτου περιμετρικά της Ακρόπολης, που περνά από το βράχο του Αρείου Πάγου, καθώς & ένα μέρος της οδού Ερμού στο Σύνταγμα.
Το **Πλάνο Μάρκετινγκ** είναι ένα σχέδιο που απεικονίζει την στρατηγική μάρκετινγκ που πρόκειται να ακολουθήσει μία επιχείρηση ή ένας οργανισμός καθώς και λεπτομέρειες που αφορούν τα προγράμματα και τις πρακτικές μάρκετινγκ.

Συντάσσεται συνήθως ετήσια και περιλαμβάνει τις διαθέσιμες και δυνατές επιλογές τόσο σε στρατηγικό όσο και σε λειτουργικό επίπεδο. Από τις διαθέσιμες αυτές επιλογές και με προσεκτική μελέτη και έρευνα καθορίζεται η βέλτιστη στρατηγική με βάση τα προβλεπόμενα αποτελέσματα.

Περιεχόμενα ενός Πλάνου Μάρκετινγκ
----------------------------------

Αν και δεν υπάρχει μία συγκεκριμένη μορφή ενός πλάνου μάρκετινγκ αλλά διαμορφώνεται σύμφωνα με τις ανάγκες και τις ιδιαιτερότητες της κάθε επιχείρησης, υπάρχουν αρκετά προσχέδια που παρουσιάζουν τη γενική δομή που θα πρέπει να διέπει ένα πλάνο μάρκετινγκ. Έτσι ορισμένα σημαντικά στοιχεία που θα πρέπει να περιλαμβάνει ένα σχέδιο μάρκετινγκ είναι:

1. Εισαγωγικό άνοιγμα από τον Διευθύνοντα Σύμβουλο
2. Ανάλυση Τωρινής Κατάστασης
	* Ανάλυση Προϊόντος
		+ Ελκυστικότητα Κλάδου
		+ Ανάλυση για κάθε κατηγορία / γκάμα προϊόντος και για κάθε προϊόν της κάθε κατηγορίας
	* Ανάλυση Αγοράς
		+ Τμήματα της αγοράς
		+ Αγορές στόχοι
	* Ανάλυση Ανταγωνισμού (Ξεχωριστή ανάλυση για κάθε ένα ανταγωνιστή μας)
	* Ανάλυση ΜακροΠεριβάλλοντος ή ανάλυση PEST
	* Ανάλυση SWOT
3. Στρατηγικός Σχεδιασμός Μάρκετινγκ
	* Κατάτμηση αγοράς
	* Στόχευση
	* Τοποθέτηση
4. Πρακτικές και Πολιτικές Μάρκετινγκ
	* Προϊόν
	* Τιμή
	* Διανομή
	* Προβολή και Επικοινωνία
		+ Προώθηση
		+ Πωλήσεις
		+ Διαφήμιση
		+ Δημόσιες Σχέσεις
5. Πιθανά Σενάρια (για το μέλλον)
	* Πρόβλεψη πιθανών Σεναρίων
	* Εναλλακτικές λυσεις και πορεία δράσης για κάθε Σενάριο

Το πλάνο μάρκετινγκ μπορεί να αποκλείνει από αυτή τη δομή, είτε με επιπρόσθετα στοιχεία είτε με λιγότερα είτε και με διαφορετική τελείως δομή.

Δείτε επίσης
------------

* Ανάλυση SWOT
* Ανάλυση PEST
Ο Ρότζερ Μουρ με τον Ερλ Γκρην στον *`Αγιο*.
**Ο Άγιος** (**The Saint**) ήταν Βρετανική τηλεοπτική σειρά μυστηρίου (αστυνομικής υφής), με κεντρικό πρωταγωνιστή το χαρακτήρα Simon Templar, τον οποίο υποδυόταν ο ηθοποιός Ρότζερ Μουρ. Η εκπομπή, παραγωγής της εταιρείας I.T.C. διήρκεσε από το 1962 έως το 1969 (μέχρι το 1967 ασπρόμαυρη και μετά έγχρωμη), με 118 επεισόδια, κάτι που την κατέστησε (μαζί με τη σειρά *The Avengers*) τη μακροβιότερη σειρά του είδους της στην ιστορία της βρετανικής τηλεοράσεως, γνωρίζοντας σημαντική επιτυχία. Η σειρά ήταν βασισμένη σε έργο του λογοτέχνη Λέσλι Τσαρτέρις, από τη δεκαετία του 1920.

Σύμφωνα με την υπόθεση, ο ιδιωτικός ντετέκτιβ Simon Templar, στην προσπάθειά του να συνδράμει τον αγώνα κατά του εγκλήματος, συχνά χρησιμοποιεί μεθόδους που αντίκεινται στο νόμο, προκαλώντας έτσι την οργή του επικεφαλής επιθεωρητή της αστυνομίας, Claud Eustace Teal.

Παραπομπές
----------

1. ↑   Chase, Chris (26 June 1981). "At the Movies; Roger Moore is anybody's replacement". The New York Times.
2. ↑  "Leslie Charteris Dies; Mystery Writer Was 85". The New York Times. Ανακτήθηκε στις 18-4-1993
Συντεταγμένες: 47°07′45″N 9°32′20″E﻿ / ﻿47.12917°N 9.53889°E﻿ / 47.12917; 9.53889

Το **Ρότενμποντεν** (γερμανικά: *Rotenboden*), επίσης προφερόμενο ως ***Ρόταμποντα***, είναι χωριό του Λίχτενσταϊν, το οποίο ευρίσκεται εντός του Δήμου του Τρίζενμπεργκ.

Γεωγραφία
---------

Πρόκειται για ορεινό χωριό το οποίο ευρίσκεται σε υψόμετρο μεγαλύτερο της Βαντούζ και του Τρίζεν, εντός του κεντρικού τμήματος της χώρας και βόρεια του Τρίζενμπεργκ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Πηγή: geographic.org». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Οκτωβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 2 Ιανουαρίου 2018.
2. ↑  935278226 Rotenboden στο OpenStreetMap

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Λίχτενσταϊν
 |

 |
Η **Ούιπεστ ΤΕ** (ουγγρικά: *Újpesti ΤΕ*, UTE) είναι ουγγρικός πολυαθλητικός σύλλογος, με έδρα την πρωτεύουσα της Ουγγαρίας Βουδαπέστη, στη συνοικία Ούιπεστ (Νέα Πέστη). Ο σύλλογος, που ιδρύθηκε το 1885, καλλιεργεί αθλητικά τμήματα στα αθλήματα χόκεϊ επί πάγου, υδατοσφαίριση, πετοσφαίριση, στίβο, πάλη, πάλη λάσπης, τζούντο, σπριντ κανό/καγιάκ, καράτε, πυγμαχία, μοντέρνο πένταθλο, σκοποβολή, γυμναστική, τρίαθλο, κολύμβηση, ξιφασκία. Υπάρχει ακόμη και ένα τμήμα ψυχαγωγίας καθώς επίσης και ένα τμήμα για τους οπαδούς του συλλόγου που ονομάζεται "Κύκλος των φίλων" (baráti KOR). Η ποδοσφαιρική ομάδα Ούιπεστ ΦΚ αποτελεί επίσης μέρος του ευρύτερου συλλόγου Ούιπεστ ΤΕ.

Τμήμα ποδοσφαίρου
-----------------

Το τμήμα ποδοσφαίρου ιδρύθηκε το 1885 και έπαιξε για πρώτη φορά στην Α' Κατηγορία το 1905. Έχει υποβιβαστεί μια φορά ενώ είναι τρίτη ομάδα σε πρωταθλήματα όλων των εποχών (20, με τα 7 να είναι συνεχόμενα, 1969–1975) και κύπελλα (11). Στις δύο αυτές διοργανώσεις υπολείπεται των Φερεντσβάρος και ΜΤΚ. Με την πρώτη έχει τεράστια αντιπαλότητα. Υπήρξε φιναλίστ του Κυπέλλου Διεθνών Εκθέσεων το 1969.

Τμήμα υδατοσφαίρισης
--------------------

Το τμήμα υδατοσφαίρισης ιδρύθηκε το 1911 αλλά είναι ανενεργό από το 2011 εξαιτίας οικονομικών προβλημάτων. Η Ούιπεστ είναι πολυνίκης σε Πρωταθλήματα Ουγγαρίας από το 1946. Κατέχει 26 πρωταθλήματα, τα περισσότερα από κάθε άλλη. Επίσης έχει κατακτήσει 1 Πρωτάθλημα Ευρώπης (2 φορές φιναλίστ), 3 Κύπελλα Ευρώπης και 1 Σούπερκαπ Ευρώπης.

Τμήματα
-------

* Χόκεϊ επί πάγου
* Υδατοσφαίριση
* Πετοσφαίριση
* Στίβος
* Πάλη
* Πάλη λάσπης
* Τζούντο
* Σπριντ κανό/καγιάκ
* Καράτε
* Ποδόσφαιρο
* Πυγμαχία
* Μοντέρνο πένταθλο
* Σκοποβολή
* Γυμναστική
* Τρίαθλο
* Κολύμβηση
* Ξιφασκία
* Ψυχαγωγία

Παραπομπές
----------

1. ↑  Újpesti ΤΕ eurohockey.com

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Újpesti TE  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Οι **Πειρές** (αρχ. **Πειραί**) ήταν πολίχνη της αρχαίας Αχαΐας.

Αναφέρεται από τον Παυσανία και σύμφωνα με αυτόν βρισκόταν πλησίον στην Ώλενο και στις Ευρυτειές. Όπως μάλιστα μας λέει ο Παυσανίας, εκεί και στις Ευρυτειές κατέφυγαν οι Ωλένιοι λόγω κάποιας επιδημίας, εγκαταλείποντας την πόλη τους.

Η θέση της είναι άγνωστη αλλά πιθανολογείται, λόγω του ονόματος της, ότι βρισκόταν ανάμεσα στην Ώλενο και τις Φαρές και δίπλα στον ποταμό Πείρο. 

Επίσης και ο ίδιος ο Παυσανίας κατά «Αχαϊκά» μετά τις Πειρές και τις Ευρυτειές ακολούθησε τον ποταμό Πείρο βαδίζοντας στον αρχαίο δρόμο που υπήρχε. 

Ο Π. Νεράντζουλης στην έκθεση των «Αχαϊκών» του 1949 υποθέτει ότι η πολίχνη βρισκόταν στην περιοχή του χωριού Μαζαράκι όπου έχουν ανασκαφεί αρχαία ερείπια οικισμού και νεκροταφείου.

Πηγές
-----

1. 1 2 3  *Ιστορικό Λεξικό της Επαρχίας των Πατρών*, Κώστας Ν. Τριανταφύλλου (Πάτρα, 1980).
2. ↑  ἐκλιπεῖν ὑπὸ ἀσθενείας φασὶ τὴν Ὤλενον καὶ ἐς Πειράς τε καὶ ἐς Εὐρυτειὰς ἀποχωρῆσαι.Παυσανίου Αχαϊκά

Βιβλιογραφία
------------

* Νικόλας Φαράκλας, *Η Γεωπολιτική Οργάνωση της Πελοποννησιακής Αχαΐας*, Πανεπιστήμιο Κρήτης-Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας-Τομέας Αρχαιολογίας και Ιστορίας της Τέχνης, σειρά: Ρίθυμνα-Θέματα Κλασικής Αρχαιολογίας, αρ.9, Ρέθυμνο 2001
Ο ***Άγιος Φραγκίσκος δέχεται τα στίγματα*** (ιταλικά: *Stigmate di san Francesco*) είναι έργο γοτθικής ζωγραφικής που φιλοτέχνησε περίπου το 1290-1295 ο Ιταλός ζωγράφος Τζιότο (περ. 1267-1337). Ανήκει στη συλλογή του Μουσείου του Λούβρου στο Παρίσι.

Ιστορικά στοιχεία
-----------------

Το έργο είχε αρχικά φιλοτεχνηθεί για τη μοναστηριακή εκκλησία του Σαν Φραντσέσκο στην Ασίζη. Από εκεί μεταφέρθηκε στο κοιμητήριο της Πίζας, απ' όπου το «απέσπασαν» το 1814 οι επίτροποι Καλών Τεχνών του Ναπολέοντα Α΄. Όπως και *«Η Παναγία εν δόξη»* του Τσιμαμπούε, το έργο παρέμεινε στο Παρίσι και μετά τη Συνθήκη της Βιέννης του 1815.

Περιγραφή
---------

Σε ενιαία επιφάνεια είναι σχεδιασμένες η κεντρική σκηνή, όπου ο Άγιος Φραγκίσκος της Ασίζης δέχεται τα στίγματα στο όρος Βέρνα, και, στο κάτω μέρος, στη λεγόμενη πρεντέλα, τρεις σκηνές που απεικονίζουν το *«Όνειρο του Πάπα Ιννοκέντιου Γ'»*, την *«Επικύρωση του Κανόνα του Τάγματος των Φραγκισκανών»* και το *«Κήρυγμα του Αγίου Φραγκίσκου στα Πουλιά»*. Όπως και η κυρίως παράσταση, οι σκηνές της βάσης είναι εμπνευσμένες από τις νωπογραφίες στην Άνω Βασιλική της Ασίζης, τις οποίες φιλοτέχνησε ο Τζιότο μεταξύ των ετών 1297 και 1300.

Σύμφωνα με το θρύλο, ο Άγιος Φραγκίσκος, κατά τη διάρκεια μιας περιόδου νηστείας και προσευχής σαράντα ημερών στα Απέννινα με τους μαθητές του, είχε ένα όραμα κάποιο πρωινό, ενώ ο ήλιος ανέτειλε. Είδε τον Ιησού Χριστό με τη μορφή Σεραφείμ ψηλά στον ουρανό, με αποτέλεσμα να πέσει στα γόνατα από δέος και φόβο, σηκώνοντας ψηλά τα χέρια σε ένδειξη παράδοσης. Όταν το όραμα παρήλθε, ένιωσε οξύ πόνο και ανακάλυψε πως είχε λάβει τα στίγματα (τραύματα στα χέρια και τα πόδια που δέχτηκε ο Χριστός κατά τη Σταύρωση).

Η υπογραφή του καλλιτέχνη στο αυθεντικό πλαίσιο (*OPUS IOCTI FLORENTINI*) παρουσιάζει επίσης μεγάλο ενδιαφέρον, αν σκεφτεί κανείς ότι ο Τζιότο, απ' όσο γνωρίζουμε, έχει υπογράψει μόνο δύο ακόμη έργα του: το λεγόμενο *«Πολύπτυχο της Μπολόνιας»* και το *«Πολύπτυχο Baroncelli»* στη Βασιλική της Σάντα Κρότσε της Φλωρεντίας.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Bonetti, Mario (2007), σελ. 62.
2. ↑  «Stigmatization of St. Francis (Louvre)», καταχώρηση του έργου στον ιστότοπο Artble.com.

Βιβλιογραφία
------------

* (Ελληνικά) Bonetti, Mario (2007). *«Λούβρο, Παρίσι»*, μετάφραση: Ηλιοφώτιστη Παπαστεφάνου, σειρά: Μουσεία του Κόσμου · 1, 1η έκδοση, Αθήνα : Η Καθημερινή, ISBN 9789606709135.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* «St. Francis of Assisi Receiving the Stigmata», καταχώρηση του έργου στον επίσημο ιστότοπο του Μουσείου του Λούβρου.
* «Stigmatization of St Francis», καταχώρηση του έργου στον ιστότοπο Web Gallery of Art.
* «Stigmatization of St. Francis (Louvre)», καταχώρηση του έργου στον ιστότοπο Artble.com.
Ο **Ούλρικ-Χριστιανός Γκύλντενλιβε** ο *πρεσβύτερος*, δανικά Ulrik-Kristian Gyldenløve (7 Απριλίου 1630 - 11 Δεκεμβρίου 1658) από τον Οίκο του Όλντενμπουρκ ήταν κόμης του Ούλρικσχολμ. Ως στρατηγός υπερασπίστηκε την Κοπεγχάγη γενναία από τους Σουηδούς και έπεσε μαχόμενος.

Βιογραφία
---------

Ήταν το τρίτο από τα νόθα τέκνα του Χριστιανού Δ΄ της Δανίας και της υπηρέτριας του δωματίου του Βίμπεκε Κρούζε. Τα νόθα τέκνα των βασιλέων της Δανίας είχαν το επώνυμο *Γκύλντενλιβε* (Χρυσός λέων). Να μη συγχέεται με τον ομώνυμο μικρανεψιό του.

Το 1645 του δόθηκε η ιδιοκτησία Σκίννερουπ γκορτ από τον πατέρα του. Δεν απογοητεύτηκε από το ότι το αγρόκτημα ήταν εγκαταλελειμμένο και ξαναέκτισε την κώμη. Τη μετονόμασε σε Ούλρικσχολμ και ακολούθως έγινε κόμης.

Έγινε στρατηγός του βασιλείου και γενικός διοικητής του στρατού κατά τον Δανο-Σουηδικό Πόλεμο του 1657-1658. Ο Ούλρικ οδήγησε ένα σώμα νεαρών στρατιωτών εναντίον του Σουηδικού στρατού κατά την πορλιορκία της Κοπεγχάγης το 1658. Αργότερα οι Σουηδοί εισέβαλαν στο Κάλλεμποντστραντ στην Κοπεγχάγη, όπου ήταν το στρατηγείο του. Δόθηκε αιματηρή μάχη με τους Δανο-Ολλανδούς εναντίον των Σουηδο-Γερμανών επιτιθεμένων. Ο Γκύλντενλιβε σκοτώθηκε από πολλούς εχθρικούς πυροβολισμούς· ήταν 28 ετών.

### Υστεροφημία

Οι οδοί Γκύλντενλιβεσγκάντε στην Κοπεγχάγη και την Οντένσε ονομάστηκαν από αυτόν. Τον θυμούνται όλοι, ευγενείς και αγρότες, ως έναν από τους κυριότερους στρατιωτικούς διοικητές της Δανίας. Ο ανιψιός του Χριστιανός Ε΄ της Δανίας έδωσε σε έναν (νόθο) γιο του το ίδιο όνομα: Ούλρικ-Χριστιανός ο *νεότερος*.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Dansk Biografisk Lexikon». (Δανικά) *Dansk Biografisk Leksikon*. Ulrik\_Christian\_Gyldenløve\_-\_officer.
2. ↑  «Dansk Biografisk Lexikon». (Δανικά) *Dansk Biografisk Leksikon*.

Πηγές
-----

* Miroslav Marek: House of Oldenburg, main branch, kings of Denmark

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 224896332
* BIBSYS: 8053632

 |

 |
| Δρόμος του Ατλαντικού Ωκεανού |
| --- |
| 
Η διαδρομή του δρόμου του Ατλαντικού |
| Χαρακτηριστικά |
| **Μήκος:** 8,3 km |
| **Εγκαινιάστηκε:** 7 Ιουλίου 1989 |

Ο **Δρόμος του Ατλαντικού Ωκεανού** είναι ένα τμήμα με μήκος 8,3 χλμ. στη Νορβηγία, που βρίσκεται στο χωριό *Henningsvær* και ενώνει τα νησάκια της περιοχής, συνδέοντας τις πόλεις *Molde* και *Kristiansund*. Στο νορβηγικό εθνικό οδικό δίκτυο είναι ενταγμένος ως *Εθνική οδός 64*. Ο δρόμος διασχίζει το αρχιπέλαγος της Νορβηγικής Θάλασσας, με μια σειρά από 12 γέφυρες, που όλες στηρίζονται σε διαδοχικές νησίδες. Είναι ένας δρόμος στον ωκεανό, όπως λένε οι ντόπιοι, και προσφέρει αξέχαστες εμπειρίες. Πολλοί είναι αυτοί που διασχίζουν το δρόμο για τη μοναδική αίσθηση που προσφέρει. Ωστόσο, στο μέσο μιας καταιγίδας τα πράγματα γίνονται πιο επικίνδυνα, καθώς η οργή της φύσης ξεσπά στον αυτοκινητόδρομο. Υπάρχουν αρκετές πιθανότητες να παρατηρήσει κάποιος φάλαινες ή φώκιες καθώς διασχίζει τον δρόμο. Μάλιστα έχει ανακηρυχθεί και η καλύτερη διαδρομή με αυτοκίνητο.

Ιστορικά
--------

Ο δρόμος του Ατλαντικού
Η κατασκευή του δρόμου αυτού είχε συζητηθεί στις αρχές του 20ού αιώνα, ως σιδηροδρομική γραμμή, αλλά η ιδέα αυτή σύντομα εγκαταλείφθηκε. Τα σχέδια για τη δημιουργία αυτού του δρόμου ξεκίνησαν τη δεκαετία του 1970, ενώ η κατασκευή ξεκίνησε την 1η Αυγούστου του 1983. Κατά τη διάρκεια της κατασκευής του, ο δρόμος χτυπήθηκε από 12 σφοδρές καταιγίδες. Τελικώς, εγκαινιάστηκε στις 7 Ιουλίου του 1989 και κόστισε 122 εκατομμύρια νορβηγικές κορόνες, από τις οποίες το 25% καλύφθηκε από την είσπραξη διοδίων και το 75% από κρατικούς πόρους. Η είσπραξη διοδίων διήρκεσε 10 έτη, αλλά τον Ιούνιο του 1999 ο δρόμος αποπληρώθηκε και οι μπάρες των διοδίων απομακρύνθηκαν.

Φωτογραφίες
-----------

* Η γέφυρα StorseisundetΗ γέφυρα Storseisundet
* Η γέφυρα HulvågenΗ γέφυρα Hulvågen
* Οι τρεις γέφυρεςΟι τρεις γέφυρες
* Η γέφυρα Storseisundet τον χειμώναΗ γέφυρα Storseisundet τον χειμώνα
* Γενικό πλάνο του δρόμουΓενικό πλάνο του δρόμου
* Ο χάρτης του δρόμου από το OpenStreetMapΟ χάρτης του δρόμου από το OpenStreetMap

Παραπομπές
----------

1. ↑  mylady.gr Αρχειοθετήθηκε 2012-07-05 στο Wayback Machine. Ο δρόμος του Ατλαντικού Ωκεανού
2. ↑  planitikos.gr Ο πανέμορφος δρόμος του Ατλαντικού Ωκεανού.
3. ↑  perierga.gr Αυτοκινητόδρομος στον ωκεανό!
4. ↑  Nekstad and Pedersen (2006): 30

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Atlanterhavsvegen στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 315163928

 |

 |
Ο **Ραούλ Όσκαρ Βάλιαν** είναι παλαίμαχος επιθετικός ποδοσφαιριστής από την Αργεντινή, που αγωνίστηκε σε διάφορες ομάδες της Α΄ Εθνικής και Β΄ Εθνικής τη δεκαετία του ’70, αρχικά ως "ελληνικής καταγωγής" (ελληνοποιημένος) και αργότερα που παντρεύτηκε Ελληνίδα ως Έλληνας. Ζει στην Καλαμάτα.

Ποδοσφαιριστής
--------------

Ο Ραούλ Βάλιαν γεννήθηκε στο Μπουένος Άιρες και ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα από την Εξουρσιονίστας. Τη σεζόν 1972-73 έπειτα από παρότρυνση του προπονητή Γκόμεζ Ντε Φαρία, ο οποίος εργαζόταν στον ΠΑΣ Γιάννινα, ήρθε στην Ελλάδα και αγωνίστηκε στην ομάδα της Καλαμάτας, που μόλις είχε ανέβει στην Α΄ Εθνική για πρώτη φορά στην ιστορία της. Η ομάδα τον παρουσίασε ως ελληνικής καταγωγής χωρίς να είναι, μαζί με άλλους τέσσερις νοτιοαμερικανούς, τους Έλβιο Μάνα, Σέρτζιο Εσπινόζα, Λουίς Καντίχεβιτς και Αρμάντο Τζιλιότι, κάτι που πολλοί σύλλογοι συνήθιζαν εκείνη την περίοδο, που ακόμα απαγορεύονταν οι μεταγραφές ξένων ποδοσφαιριστών.

Αγωνίστηκε τρεις σεζόν στη «Μαύρη Θύελλα», βοηθώντας την να επανέλθει στην Α΄ εθνική, από όπου είχε υποβιβαστεί. Διακρινόταν για την ευχέρειά του στο σκοράρισμα, με αποτέλεσμα να ενδιαφερθεί ο Παναθηναϊκός και τελικά να τον αποκτήσει το 1975. Αρχικά τον παραχώρησε δανεικό για μία σεζόν στον Απόλλωνα Αθηνών και τον ξαναπήρε την περίοδο 1976-77. Με το τριφύλλι κέρδισε το πρωτάθλημα, αλλά την επόμενη χρονιά παραχωρήθηκε στον Α.Ο. Καβάλα, όπου αγωνίστηκε τρεις χρονιές. Το 1980 πήγε στην Πάτρα παίρνοντας μεταγραφή στον Α.Π.Σ. Πάτραι, στον οποίο αγωνίστηκε 1 χρονιά την περίοδο 1980-81 στην Β΄ Εθνική και έκλεισε την ποδοσφαιρική του σταδιοδρομία.

Τα επόμενα χρόνια έπαιξε σε μικρότερες ομάδες, παντρεύτηκε, πήρε την ελληνική υπηκοότητα και εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Καλαμάτα, όπου εργάζεται ως προπονητής σε τοπικά σωματεία της Ε.Π.Σ. Μεσσηνίας.

Καριέρα
-------

| Αγων. Περίοδος | Σύλλογος | Κατηγορία | Συμμετοχές | Γκολ |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| ως το 1972 | Εξουρσιονίστας |  |  |
| 1972-73 | Καλαμάτα | Α΄ Εθνική | 25 | 6 |
| 1973-74 | Καλαμάτα | Β΄ Εθνική |  | 20 |
| 1974-75 | Καλαμάτα | Α΄ Εθνική | 23 | 3 |
| 1975-76 | Απόλλων Αθηνών | Α΄ Εθνική | 19 | 3 |
| 1976-77 | Παναθηναϊκός | Α΄ Εθνική | 11 | 0 |
| 1977-78 | Α.Ο. Καβάλα | Α΄ Εθνική | 24 | 7 |
| 1978-79 | Α.Ο. Καβάλα | Α΄ Εθνική | 20 | 6 |
| 1979-80 | Α.Ο. Καβάλα | Α΄ Εθνική |  |  |
| 1980-81 | Α.Π.Σ. Πάτραι | Β΄ Εθνική |  |  |
| **ΣΥΝΟΛΟ** |  |  | **122** | **25** |

Τίτλοι
------

* Πρωτάθλημα Ελλάδος (1): 1977
* Πρωτάθλημα Β΄ Εθνικής (1): 1974

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Ματιές στα σπορ, τεύχη: 1977 ως 1980.

Παραπομπές
----------

1. ↑  RAUL OSCAR BALIAN bdfa.com.ar
2. ↑  Greece 1972/73-ROSTERS rsssf.com
3. ↑  Greece 1972/73-ROSTERS rsssf.com
4. ↑  εφ. Αθλητική Ηχώ, 16/07/1974, σελ. 5
5. ↑  Greece 1974/75-ROSTERS rsssf.com
6. ↑  Greece 1974/75-ROSTERS rsssf.com
7. ↑  Greece 1975/76-ROSTERS rsssf.com
8. ↑  Greece 1975/76-ROSTERS rsssf.com
9. ↑  Greece 1976/77-ROSTERS rsssf.com
10. ↑  Greece 1976/77-ROSTERS rsssf.com
11. ↑  Greece 1977/78-ROSTERS rsssf.com
12. ↑  Greece 1977/78-ROSTERS rsssf.com
13. ↑  Greece 1978/79-ROSTERS rsssf.com
14. ↑  Greece 1978/79-ROSTERS rsssf.com
**Ο Άγιος Ματθαίος και ο Άγγελος** (ιταλικά: *San Matteo e l’ Angelo*), είναι ελαιογραφία του 1602 που φιλοτέχνησε ο Ιταλός καλλιτέχνης Μικελάντζελο Μερίζι ντα Καραβάτζιο. Απεικονίζεται ο Ευαγγελιστής Ματθαίος, ακριβώς τη στιγμή που ξεκινά να γράφει το Ευαγγέλιό του με την καθοδήγηση ενός αγγέλου.

Στοιχεία για το παρόν έργο
--------------------------

Το έργο αποτελεί παραγγελία του Γάλλου Καρδινάλιου Ματτέο Κονταρέλλι, και βρίσκεται αναρτημένο στο βωμό του παρεκκλησίου Κονταρέλλι, στην εκκλησία Σαν Λουίτζι ντει Φραντσέζι στη Ρώμη (Ιταλία). Πρόκειται για έναν από τους τρεις πίνακες του καλλιτέχνη που έχουν τοποθετηθεί στο παρεκκλήσι. Κρέμεται ανάμεσα στους δύο μεγαλύτερους και προγενέστερους που αναπαριστούν *Το Μαρτύριο του Αγίου Ματθαίου* και την *Κλήση του Αγίου Ματθαίου*. Η εκπλήρωση της παραγγελίας δυσκόλεψε ιδιαίτερα το μεγάλο καλλιτέχνη, καθώς τουλάχιστον δύο από τους τρεις πίνακες έπρεπε να αντικατασταθούν προκειμένου να ικανοποιηθεί απολύτως ο χρηματοδότης. 

Στην εκδοχή του έργου που κρέμεται στο παρεκκλήσι, ο άγγελος βρίσκεται στους αιθέρες, καλυμμένος με ένα αέρινο πτυχωτό ύφασμα. Ο Ματθαίος σκύβει στην εργασία του, καθώς ο άγγελος του υπαγορεύει τη συνέχεια. Ο περιβάλλοντας χώρος είναι καλυμμένος με σκοτάδι, με το φως να λούζει μονάχα τις δύο ευμεγέθεις φιγούρες. Ο Ματθαίος παρουσιάζεται πρόθυμος και εργατικός να έχει σπεύσει στην εργασία του. Η έκφραση του προσώπου του είναι νηφάλια και συγκεντρωμένη.

Η παλαιότερη εκδοχή
-------------------

Είναι ενδιαφέρον γίνει σύγκριση ανάμεσα στην παρούσα εκδοχή του πίνακα και στην παλαιότερη, ώστε να γίνει αντιληπτό το πόσο προκλητικός και αμφιλεγόμενος υπήρξε ο Καραβάτζιο για την εποχή του. 

Στην αρχική εκδοχή ο Ματθαίος απεικονίζεται ως πολύ απλοϊκός άνθρωπος, σχετικά αναξιοπρεπής, πιθανόν με περιορισμένες πνευματικές ικανότητες. Έχει γυμνά γόνατα και αγκώνες και φορά ένα απλό ένδυμα. Με τα μάτια ορθάνοιχτα και με χέρια βαριά, κοιτά το χοντρό τόμο που έχει απλώσει στα γόνατά του. Ο άγγελος καθοδηγεί τα μεγάλα και απαίδευτα χέρια του ψιθυρίζοντάς του τα θεόπνευστα λόγια στο αυτί. Κάνοντάς το, ο άγγελος σκύβει προς τον Άγιο τη χαριτωμένη κορμοστασιά του, η οποία διαγράφεται κάτω από τα ελαφριά ρούχα του. Το ανδρόγυνο πρόσωπό του και οι πλούσιες μπούκλες του έρχονται σε αντιδιαστολή με το τραχύ φαλακρό κρανίο του Ματθαίου. Σε αντιδιαστολή με το κατάμαυρο φόντο, φέγγει το λευκό των φτερών του. 

Ο πίνακας αυτός, αφού απορρίφθηκε για την προκλητικότητά του, αγοράστηκε από τον Μαρκήσιο Βιντσέντσο Τζουστινιάνι και τελικά κατέληξε στην πόλη του Βερολίνου, όπου και καταστράφηκε κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Σήμερα δεν υπάρχει καμία έγχρωμη αναπαραγωγή του έργου.

Πηγές
-----

* Η αγγλόφωνη και ιταλόφωνη wikipedia.
* Web gallery of Art

Δείτε επίσης
------------

* Καραβάτζιο
* Αναγέννηση
* Σαν Λουίτζι ντει Φραντσέζι
***Ο Ευαγγελισμός του Άσκολι*** ή ***Ο Ευαγγελισμός με τον Άγιο Εμίδιο*** (ιταλικά: *Annunciazione di Ascoli*, *Annunciazione con Sant'Emidio*) είναι έργο ζωγραφικής που φιλοτέχνησε το 1486 ο Βενετσιάνος ζωγράφος Κάρλο Κριβέλλι (1430/35-1494/95). Ανήκει στη συλλογή της Εθνικής Πινακοθήκης του Λονδίνου με το αριθμό καταλόγου αριθμού 739.

Ιστορική αναδρομή
-----------------

Ο πίνακας φιλοτεχνήθηκε για την διακόσμηση της εκκλησίας του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου (Santissima Annunziata) του Άσκολι Πιτσένο. Το 1811 το έργο πέρασε στην Ακαδημία της Μπρέρα και από εκεί, το 1821, στη συλλογή Solly του Λονδίνου. Αργότερα, το 1864, δόθηκε ως δωρεά στην Εθνική Πινακοθήκη.

Περιγραφή
---------

Ο Άγιος Εμίδιος, πολιούχος του Άσκολι, συνοδεύει τον Αρχάγγελο Γαβριήλ. Κρατάει στα χέρια του μικρογραφία της πόλης. Πλησιάζουν το παράθυρο στο οποίο κάθεται η Θεοτόκος γονατιστή διαβάζοντας την Αγία Γραφή. Το Άγιο Πνεύμα εν είδει περιστεράς κατεβαίνει από τον ουρανό, οδηγούμενο από μια ακτίνα φωτός. Το ύφος του Κριβέλλι είναι υστερογοτθικό, αξιοποιώντας παράλληλα την αναγεννησιακή αντίληψη για το χώρο και ειδικότερα για την απόδοση του προοπτικού βάθους.

Ερμηνεία
--------

Ο υποβλητικός Ευαγγελισμός είναι το μοναδικό παράδειγμα «δημόσιου» έργου του Κριβέλλι. Ήταν παραγγελία της πόλης του Άσκολι για τον εορτασμό της παραχώρησης διοικητικής αυτονομίας από τον πάπα Σίξτο Δ'. Η είδηση έγινε γνωστή στην πόλη στις 25 Μαρτίου 1482, κατά τον εορτασμό του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και οι κάτοικοι αποφάσισαν να παραγγείλουν μία σύνθεση με θέμα τον Ευαγγελισμό για την Αγία Τράπεζα της Εκκλησίας της Ανουντσιάτα. Το γεγονός εξηγεί το περιεχόμενο της λατινικής επιγραφής *«Libertas Ecclesiastica»* (Εκκλησιαστική ελευθερία) στη βάση του έργου, αλλά και την παρουσία του Αγίου Εμιδίου, πολιούχου του Άσκολι, ο οποίος εικονίζεται στο πλευρό του αρχαγγέλου Γαβριήλ, κρατώντας κατά τη συνήθεια του Μεσαίωνα, μία μικρογραφία της πόλης.

Δείτε επίσης
------------

* Κάρλο Κριβέλλι
* Αναγεννησιακή τέχνη στην Ιταλία

Πηγές
-----

* Τζωρτζ Φράνσις Χιλλ (1867-1948) (1916). *The annunciation: XII representations*. Toronto: Oxford University Press, H. Milford. σελίδες 26. Ανακτήθηκε στις 24 Φεβρουαρίου 2012.
* Fiorenzo Fisogni (2007). *«Εθνική Πινακοθήκη, Λονδίνο»*, μετάφραση: Στέλλα Πεκιαρίδη, σειρά: Μουσεία του Κόσμου · 5, 1η έκδοση, Αθήνα : Η Καθημερινή, ISBN 9789606709173.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* (Ιταλικά) *«Annunciazione con Sant'Emidio»*, λήμμα για το έργο στην Cathopedia, την Καθολική Εγκυκλοπαίδεια.
* *«Annunciation with St Emidius»*, μεγέθυνση του έργου στην Web Gallery of Art.
Ο **Ρούπρεχτ**, γερμ.: Ruprecht  είναι ένας από τους αρχαιότερους, γνωστούς, πιθανούς γενάρχες του Οίκου του Νάσσαου. Ήταν επίτροπος (vogt) στο Ζήγκεν.

Βιογραφία
---------

Ο Ρούπρεχτ αναφέρεται στο Ζήγκεν μεταξύ 1079 και 1082 ως ιδιοκτήτης τμημάτων των εδαφών του Λίπορν / Λάουρενμπουργκ,  και σε καταστατικό από το 1079/89 ως επίτροπος (vogt) στο Ζήγκεν.  Ήταν υποτελής του εκλεκτοράτου του Μάιντς.  Είναι πιθανό ότι ο Ρούπρεχτ ήταν ήδη κόμης του Λάουρενμπουργκ, αλλά δεν αναφέρεται ως τέτοιος σε κανένα καταστατικό. 

Ίσως ο Ρούπρεχτ να ήταν γιος της Αδελαΐδας, η οποία αναφέρεται σε ένα καταστατικό του 1048 ως επίτροπος στο Χάιγκερ για το αβαείο του Βορμς.  Ο Ροβέρτος ήταν ο πατέρας του Ντούντο του Λάουρενμπουργκ. 

Υπάρχουν περισσότερα πρόσωπα (γνωστά από πηγές) που, ως ιδιοκτήτες των εδαφών του Λίπορν / Λάουρενμπουργκ, και ως εκ τούτου προκατόχων του Ρούπρεχτ, πιθανώς να ήταν πρόγονοί του. Ο πρώτος είναι ο Ντρούτβιν, που αναφέρεται το 881 ως γαιοκτήμονας στο Πρυμ, και ο οποίος είναι ο παλαιότερος, γνωστός, πιθανός πρόγονος του Οίκου του Nάσσαου.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. 1 2 3  «De oudste generaties van het Huis Nassau»
2. 1 2 3  «Siegerland und Nederland» d:Q67483182. Ζίγκεν. 1981.
3. ↑  Rupert is only known by his Christian name, he probably never used a surname. He also probably never used a noble title equivalent to a surname either. The surname ‘of Laurenburg’ in the title of the article has only been added for technical reasons, and is derived from the surname of his son Dudo of Laurenburg.
4. 1 2 3  Hesselfelt (1965).
5. ↑  Lück (1981), p. 16–17.
6. ↑  Lück (1981), p. 16–17. Hesselfelt (1965): "Probably a vassal of the Electorate of Cologne".
7. ↑  Lück (1981), p. 16–17. Hesselfelt (1965): "Probably the father of Dudo of Laurenburg".

Πηγές
-----

* *Αυτό το άρθρο μεταφράστηκε από την αντίστοιχη ολλανδική Wikipedia στις 12 Σεπτεμβρίου 2019.*
* Hesselfelt, H.F.J. (1965). «De oudste generaties van het Huis Nassau [The oldest generations of the House of Nassau]» (στα nl). *De Nederlandsche Leeuw, Maandblad van Het Koninklijk Nederlandsch Genootschap voor Geslacht- en Wapenkunde* **1965** (11): 354–365.
* Lück, Alfred (1981) [1967]. *Siegerland und Nederland* (στα Γερμανικά) (2nd έκδοση). Siegen: Siegerländer Heimatverein e.V.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 7147662807960550731
* GND: 1116103281

 |

 |
Για το γυνακείο ποδοσφαιρικό σύλλογο, δείτε: Α.Ο. Δόξα Πειραιά.  
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Δόξα.

Η ομάδα της Φαληρικής Ενώσεως του 1924.
Ο **Όμιλος Φιλάθλων Νίκαιας «Δόξα Πειραιά»**, εν συντομία **Ο.Φ.Ν. Δόξα Πειραιά**, είναι ελληνικός σύλλογος ποδοσφαίρου και δραστηριοποιείται στη Νίκαια του Πειραιά. Έτος ίδρυσής του είναι το 1922 και αγωνίζεται με χρώματα το πράσινο και το λευκό.

Ιδρύθηκε το 1922 με την ονομασία **Φαληρική Ένωση «Μέγας Αλέξανδρος»** και αποτέλεσε ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Πειραιά (ΕΠΣΠ). Αποτέλεσε ένα από τα πρώτα επίσημα αναγνωρισμένα ποδοσφαιρικά σωματεία της Ελλάδας, καθώς αναγνωρίστηκε από τη νεοσύστατη Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (ΕΠΟ) το 1926 με αύξοντα αριθμό μητρώου ΕΠΟ 36. Το 1947 μετονομάστηκε σε **Δόξα Πειραιά**, διατηρώντας όμως το 1922 ως έτος ίδρυσης. 

Το 1959 συμπεριλήφθηκε στο πρώτο δελτίο ΠΡΟ-ΠΟ. Ο σύλλογος μετράει 1 συμμετοχή στη Β' Εθνική (1964-65) και 4 συμμετοχές στη Δ' Εθνική (1985-86, 1986-87, 1990-91, 1991-92). Επίσης την περίοδο 1978-79 κατέκτησε το Κύπελλο Πειραιά, για πρώτη και μοναδική φορά μέχρι σήμερα.

Σημαντικοί ποδοσφαιριστές που πέρασαν ή που αναδείχθηκαν από τη Δόξα αποτελούν μεταξύ άλλων οι 
Μιχάλης Βουτσαράς, 
Γιώργος Δαρίβας, 
 Μίλτος Βρεκούσης, 
Στέλιος Βογιατζής, 
Εμμανουήλ Φοράκης, κ.α.

Παραπομπές
----------

1. ↑  ΑΜ ΕΠΟ
2. ↑  «Αριθμοί Μητρώου ΕΠΟ 1-125». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Φεβρουαρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 27 Ιουνίου 2020.
3. ↑  επίσημη ιστοσελίδα ΕΠΣ Πειραιά
4. ↑  [*νεκρός σύνδεσμος*]ΔΟΞΑ ΠΕΙΡΑΙΑ- 90 ΧΡΟΝΙΑ ΖΩΗΣ ΚΑΙ…ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ
5. ↑  1959: «Το παιδί μίλησε: Προ-Πο!»
***Ο* *Δρόμος του Βασιλιά*** (γαλλικός τίτλος: *L'Allée du Roi*) είναι μυθιστόρημα της Φρανσουάζ Σαντερναγκόρ που εκδόθηκε το 1981. Παρουσιάζει, με τη μορφή φανταστικών απομνημονευμάτων γραμμένων σε πρώτο πρόσωπο, τη ζωή της Μαντάμ ντε Μαιντενόν, δεύτερης συζύγου του Λουδοβίκου ΙΔ΄.

Περίληψη
--------

Το έργο είναι μια μυθιστορηματική ανάπλαση της ζωής της Φραγκίσκης του Μαιντενόν. Αναφέρεται στα γεγονότα από τη γέννησή της σε μια φυλακή στο Νιόρ, όπου ήταν φυλακισμένος ο πατέρας της, γιός του Αγκριπά ντ'Ωμπινιέ, τις ταλαιπωρίες της παιδικής της ηλικίας στη Μαρτινίκα όπου η οικογένεια μετανάστευσε, την επιστροφή στο Παρίσι και την είσοδό της στην καλή κοινωνία, τον γάμο της με τον σατιρικό συγγραφέα Πωλ Σκαρρόν, τη γνωριμία της με την ερωμένη του βασιλιά Μαντάμ ντε Μοντεσπάν και την περίοδο που ήταν η γκουβερνάντα των νόθων παιδιών που είχε αποκτήσει η τελευταία με τον βασιλιά, μέχρι την εκπληκτική άνοδό της στην αυλή του Λουδοβίκου ΙΔ΄, του οποίου έγινε η μοργανατική σύζυγος το 1683 σε ηλικία 48 ετών, μετά τον θάνατο της πρώτης του συζύγου βασίλισσας Μαρίας Θηρεσίας της Ισπανίας. Διηγείται τη χαρούμενη παρέα της με την Νινόν ντε λ'Ανκλό, την ευλάβια στα όρια του θρησκευτικού φανατισμού της μέσης ηλικίας της και την πολιτική επιρροή της στον βασιλιά, μέχρι τον θάνατό της στο ήρεμο καταφύγιο του Σαιν-Συρ.

Περιγραφή
---------

Βασισμένη σε σημαντική τεκμηρίωση και χρησιμοποιώντας πολυάριθμα, συχνά αδημοσίευτα, γραπτά της μαντάμ ντε Μαιντενόν, η Φρανσουάζ Σαντερναγκόρ σ' αυτό το πρώτο της ιστορικό μυθιστόρημα αναπλάθει την κοινωνία του 17ου αιώνα και τη μεγαλοπρέπεια της βασιλικής αυλής στις Βερσαλλίες σε μια προσπάθεια αποκατάστασης του αληθινού προσώπου αυτής της ευφυούς και φιλόδοξης γυναίκας. .

Τηλεοπτική ταινία
-----------------

Το 1995, το μυθιστόρημα της Φρανσουάζ Σαντερναγκόρ διασκευάστηκε σε τηλεοπτική ταινία δύο επεισοδίων από τη Νίνα Κομπανέζ, με τη Ντομινίκ Μπλαν στο ρόλο της Φραγκίσκης του Μαιντενόν, τον Ντιντιέ Σαντρ στον ρόλο του Λουδοβίκου ΙΔ΄ και τον Μισέλ Ντυσωσουά στον ρόλο του συγγραφέα Πωλ Σκαρρόν, πρώτο σύζυγο της Φραγκίσκης.

Παραπομπές
----------

1. ↑ . «babelio.com/livres/Chandernagor-Lallee-du-roi».
2. ↑ . «livre.fnac.com/Francoise-Chandernagor-L-allee-du-Roi».
3. ↑ . «plaisirdoffrir.be/Vu/Critique de L'allée du roi».
4. ↑ . «gallimard.fr/Catalogue/L-allee-du-Roi».
5. ↑ . «imdb.com/title/L'allée du roi/TV Mini Series/1996».
***Ο Εύθυμος Πότης*** είναι ζωγραφικός πίνακας του Φρανς Χαλς, από το 1628-1630.

Περιγραφή
---------

Ο πίνακας έχει διαστάσεις 81 x 66,5 εκατοστά. Σήμερα βρίσκεται στη συλλογή του Ρέικσμουζεουμ, Άμστερνταμ.

Ανάλυση
-------

Ο πίνακας δείχνει έναν άνδρα που φοράει δερμάτινο σακάκι, δαντελένιο γιακά και μανσέτες, και ένα καπέλο αδέξια τοποθετημένο σε γωνία. Κάνει μια χειρονομία με το δεξί του χέρι κρατώντας ένα ποτήρι λευκό κρασί στο αριστερό του χέρι. Φαίνεται να αποτυπώνεται σε μια στιγμή συζήτησης με τον θεατή. Ένα μενταγιόν κρέμεται από το λαιμό του με αλυσίδα, για το οποίο ο Χοφστέντε ντε Χρόοτ (Hofstede de Groot) ισχυρίστηκε ότι ήταν ένα ομοίωμα του Πρίγκηπα Μάουριτς της Οράγγης. Διάφοροι ειδικοί υποστήριξαν ότι ο πίνακας αντιπροσωπεύει την αίσθηση της γεύσης. Στην ολλανδική παράδοση το θέμα του εύθυμου πότη παρουσιάζεται συχνά. Το συγκεκριμένο έργο του Χαλς πιθανώς δεν προοριζόταν ως πορτρέτο αλλά ηθογραφικό έργο (ρωπογραφία).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Catalog nr. 63, *A Catalogue Raisonné of the Works of the Most Eminent Dutch Painters of the Seventeenth century Based on the work of John Smith*, Volume III (Frans Hals and Adriaen & Isaac van Ostade), by Cornelis Hofstede de Groot, with the assistance of Kurt Freise and Dr. Kurt Erasmus, translated by Edward G. Hawke, Macmillan & Co. London, 1910

Πηγές
-----

* Seymour Slive (1974). *Frans Hals*, Volume 3 (catalog raisonné), National gallery of Art: Kress Foundation, Studies in the History of European Art, London – Phaidon Press
Συντεταγμένες: 51°46′14.023″N 19°27′24.210″E﻿ / ﻿51.77056194°N 19.45672500°E﻿ / 51.77056194; 19.45672500

Το **Παλάτι του Φραντσίσεκ Φίσερ** (πολωνικά: Pałac Franciszka Fischera) είναι παλάτι του 1889 που βρίσκεται στο Λοτζ της Πολωνίας, στην οδό Γκάμπριελ Ναρουτόβιτς 1. Το κτίριο εγγράφηκε στο μητρώο ακίνητων μνημείων του βοεβοδάτου Λοτζ στις 26 Οκτωβρίου 1993, με τον αριθμό A/340.

Ιστορία
-------

Το κτίριο χτίστηκε το 1889 και ήταν μια άλλη επένδυση του ιδιοκτήτη, αμέσως μετά τη γειτονική πολυκατοικία του Φραντσίσεκ Φίσερ στην οδό Πιοτρκόφσκα 54. Σχεδιάστηκε από τον Έντβαρντ Κρόιτσμπουργκ. Μετά το 1945, το κτίριο καταλήφθηκε από γραφεία, καταστήματα, αποθήκες κοστουμιών και το εστιατόριο «Delfin» που άνοιξε το 1951 από την *Centrala Rybna*, επομένως το κτίριο διακοσμήθηκε το 1963 με μια φωτεινή επιγραφή σε μορφή κύκλου με δύο ψάρια. Το παλάτι και η γειτονική πολυκατοικία του Φίσερ είναι τα μόνα κτίρια στη νότια περιοχή της οδού Νατουρόβιτς, τα οποία δεν κατεδαφίστηκαν κατά την κομμουνιστική περίοδο. Για κάποιο χρονικό διάστημα, το κτίριο έπρεπε να στεγάσει το Χρηματιστήριο του Λοτζ.

Το παλάτι επρόκειτο να ανακαινιστεί ως μέρος του προγράμματος Mia100Kamienic, όπως ακριβώς και η γειτονική πολυκατοικία του Φίσερ, αλλά η πόλη του Λοτζ αποφάσισε να πουλήσει το κτίριο για να σώσει το κτίριο. Το παλάτι δεν έχει ανακαινιστεί.

Αρχιτεκτονική
-------------

Το κτίριο είναι κατασκευασμένο από τούβλα και είναι σοβατισμένο. Κατασκευάστηκε σε νεοαναγεννησιακό στυλ. Χαρακτηρίζεται από μια ευρεία πρόσοψη 14 αξόνων. Χαρακτηριστικά του είναι οι πλούσια διακοσμημένες λότζιες στο ακραίο τμήμα της πρόσοψης, με στοές και κιγκλίδωμα. Το πρωτοποριακό σώμα στα αριστερά είναι διακοσμημένο με στόκο σε τριγωνικά αετώματα που στεφανώνουν τα παράθυρα. Το κτίριο έχει επίσης διακοσμημένο γύψινα, πολυεπίπεδα πάνελ, στύλους και ημικίονες ανάμεσα στα παράθυρα, ενώ μεταξύ των διακοσμήσεων ξεχωρίζουν γυναικεία κεφάλια σε βραχίονες.

### Εσωτερικοί χώροι

Η αίθουσα είναι διακοσμημένη σε νεομπαρόκ στιλ. Στο κτίριο έχει διατηρηθεί μια τριώροφη σκάλα με παράθυρα στο κιγκλίδωμα, η οποία οδηγεί στην αυλή. Το κτίριο διαθέτει επίσης αυθεντικές ξύλινες βιτρίνες, καθώς και πόρτες στον προθάλαμο και τα διαμερίσματα. Στο κλιμακοστάσιο υπάρχουν πλούσιες πολυχρωμίες, ενώ στα δωμάτια έχουν διατηρηθεί γυψοσανίδες και μια κεραμική σόμπα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Ανακτήθηκε στις 8  Μαρτίου 2017.
2. ↑  Rejestr zabytków nieruchomych, województwo łódzkie. nid.pl, σελ. 43. [dostęp 2021-06-07]. (πολωνικά)
3. ↑  Romanowski, G. Mia100 Kamienic. Przywracanie normalności, [w:] Kronika Miasta Łodzi nr 4, 2015 σελ. 50 (πολωνικά).
4. 1 2 3 4  Stefański K. Atlas architektury dawnej Łodzi do 1939 r. Λοτζ 2003. (πολωνικά)
5. ↑   *UMŁ wyremontował cenną kamienicę przy Piotrkowskiej za 5 mln zł. I chce ją sprzedać... za tyle samo*,
Το **Πίτσο** είναι Δήμος και λιμάνι της Ιταλικής επαρχίας Βίμπο Βαλέντια στην Ιταλική Περιφέρεια Καλαβρία στην νότια Ιταλία. Βρίσκεται στην κορυφή ενός λόφου από τον οποίο επιβλέπει τον κόλπο της Αγίας Ευφημίας, οι κύριοι δραστηριότητες των κατοίκων του νησιού είναι η αλιεία, αλιεύεται ιδιαίτερα Τόνος και Κοράλλι.

Ιστορία
-------

Το Πίτσο έχει τις ρίζες του στην αρχαιότητα όπως όλες οι πόλεις στην Καλαβρία, δεν υπάρχουν ωστόσο πηγές που να καταγράφουν αρχαία πόλη στην περιοχή. Η ιστορία της πόλης του Πίτσο ξεκινά τον Μεσαίωνα (1300) όταν εμφανίζονται στην περιοχή μια κοινότητα μοναχών του Μέγα Βασιλείου, ένα κάστρο και ένα ψαροχώρι. Το όνομα *"Πίτσο"* που μεταφράζεται σαν *"κορυφή"* ή *"προεξοχή"* ίσως έχει σχέση με ένα ακρωτήρι που προεξέχει στην θάλασσα. 
Η βασική δραστηριότητα των κατοίκων της πόλης για πολλούς αιώνες ήταν η αλιεία του τόνου, ιδιαίτερα τον Μάιο και τον Ιούνιο. Η αλιεία του τόνου συνεχίστηκε μέχρι την δεκαετία του 1970 όπου τα δίχτυα των ψαράδων διασκορπίστηκαν σε κοραλλιογενείς τόνους στην ανοιχτή θάλασσα, η δραστηριότητα παρέμεινε και μετά αλλά σήμερα έχει απαγορευτεί. 

Στην περιοχή υπάρχει το περίφημο *"Σπήλαιο των Σαρακηνών"* στο οποίο Σαρακηνοί πειρατές που ρήμαζαν ολόκληρη την Καλαβρία τοποθετούσαν αιχμαλώτους και λάφυρα. Ο πρώην Βασιλιάς της Νεαπόλεως και γαμπρός του Ναπολέων Α΄ Ζοακίμ Μυρά φυλακίστηκε μερικές μέρες στο Αραγωνέζικο κάστρο της πόλης και στην συνέχεια καταδικάστηκε σε θάνατο. Ο Μυρά εκτελέστηκε στην κύρια αίθουσα του κάστρου και τάφηκε στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, το κάστρο ονομάστηκε κατόπιν *"κάστρο του Μυρά"*, σήμερα βρίσκεται εκεί το *"Επαρχιακό Μουσείο Μυρά"*. Το Πίτσο καταστράφηκε τα τελευταία χρόνια από ισχυρούς σεισμούς (1783, 1905).

Θερμοκρασία
-----------

Η μέση ετήσια θερμοκρασία ανά μήνα στο Πίτσο κυμαίνεται ως εξής:

| Μήνας | Μέση Μέγιστη °C | Μέση Ελάχιστη °C |
| --- | --- | --- |
| Ιανουάριος | 6 | 14 |
| Φεβρουάριος | 6 | 14 |
| Μάρτιος | 8 | 16 |
| Απρίλιος | 11 | 18 |
| Μάιος | 14 | 22 |
| Ιούνιος | 18 | 26 |
| Ιούλιος | 20 | 28 |
| Αύγουστος | 20 | 29 |
| Σεπτέμβριος | 17 | 26 |
| Οκτώβριος | 14 | 23 |
| Νοέμβριος | 10 | 19 |
| Δεκέμβριος | 7 | 15 |
|

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Superficie di Comuni Province e Regioni italiane al 9 ottobre 2011». Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής της Ιταλίας. Ανακτήθηκε στις 16  Μαρτίου 2019.
2. ↑  «Popolazione Residente al 1° Gennaio 2018». Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής της Ιταλίας. Ανακτήθηκε στις 16  Μαρτίου 2019.
3. ↑

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Μηνιαίες καιρικές προγνώσεις

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 136208935
* LCCN: n96056903
* GND: 7551239-7
* BNF: cb153252983 (data)

 |

 |
Η Alicia Keys και ο Benjamin Chavis σε διαμαρτυρία στη Νέα Υόρκη.
Ο **περιβαλλοντικός ρατσισμός**, σύμφωνα με τον Benjamin Chavis, είναι η φυλετική διάκριση στην χάραξη περιβαλλοντικής πολιτικής, η επιβολή κανονισμών και νόμων, η συνειδητή στόχευση κοινοτήτων μη λευκών ατόμων για εγκαταστάσεις τοξικών αποβλήτων, η επίσημη έγκριση της επικίνδυνης για την ζωή παρουσίας δηλητηρίων και ρυπαντών στις κοινότητές μας και το ιστορικό εξαίρεσης μη λευκών ατόμων από την ηγεσία των οικολογικών κινημάτων.

Άρα ο περιβαλλοντικός ρατσισμός:

> "αναφέρεται σε κάθε πολιτική, πρακτική ή οδηγία που επηρεάζει ή αδικεί κατά διαφορετικό τρόπο (είτε σκόπιμα είτε όχι) άτομα, ομάδες ή κοινότητες με βάση την φυλή ή το χρώμα". 
> 
> 

Εκατοντάδες έρευνες συμπεραίνουν σήμερα ότι, γενικά, οι εθνικές μειονότητες, οι αυτόχθονες πληθυσμοί, τα μη λευκά άτομα, και οι κοινότητες χαμηλού εισοδήματος αντιμετωπίζουν μεγαλύτερη επιβάρυνση από την περιβαλλοντική έκθεση στη ρύπανση του αέρα, του νερού και του εδάφους από την βιομηχανοποίηση, την στρατιωτικοποίηση και τις καταναλωτικές πρακτικές. Για να καταλάβουμε γιατί η περιβαλλοντική δικαιοσύνη είναι σημαντική, πρέπει μόνο να θυμηθούμε ότι το κίνημα ενάντια στον περιβαλλοντικό ρατσισμό είναι το αποτέλεσμα αυτού που συμβαίνει όταν οι άνθρωποι φοβούνται ότι οι ζωές τους και η υγεία τους μπαίνουν δυσανάλογα σε κίνδυνο εξαιτίας του χρώματος του δέρματός τους ή του ήχου της προφοράς τους.

  

1. ↑  Bullard, Robert D. (2018-04-24). *Dumping in Dixie*. doi:10.4324/9780429495274. .
2. ↑  Bullard RD. 1996. Symposium: the legacy of American apartheid and environmental racism. St. John’s J.Leg.Comment. 9:445–74
3. ↑  Mohai, Paul; Pellow, David; Roberts, J. Timmons (2009-10-15). «Environmental Justice». *Annual Review of Environment and Resources* **34** (1): 405–430. doi:10.1146/annurev-environ-082508-094348. ISSN 1543-5938. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2020-02-28.. Ανακτήθηκε στις 2020-01-18.
4. ↑  Mohai, Paul; Pellow, David; Roberts, J. Timmons (2009-11). «Environmental Justice» (στα αγγλικά). *Annual Review of Environment and Resources* **34** (1): 405–430. doi:10.1146/annurev-environ-082508-094348. ISSN 1543-5938. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2020-02-28.. Ανακτήθηκε στις 2020-01-18.