recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Λιούμπομιρ Κάλιεβιτς** (*σερβικά : Љубомир Каљевић*) (Ούζιτσε 8 Οκτωβρίου 1841 - Βελιγράδι 2 Απριλίου 1907) ήταν πολιτικός της Σερβίας, υπουργός και πρωθυπουργός.

Βιογραφία
---------

Τελείωσε το γυμνάσιο στο Βελιγράδι και σπούδασε στη Χαϊδελβέργη και στο Παρίσι. Με την επιστροφή του στη Σερβία εξέδωσε το 1867-1870 την "лист Србија" *(εφημερίδα της Σερβίας)*, η μόνη εφημερίδα της αντιπολίτευσης του πρίγκιπα Μιχαήλο γύρω από τον οποίο συγκεντρώνονται όλοι όσοι ήταν φιλελεύθερης διανόησης. Βουλευτής εξελέγη για πρώτη φορά το 1871. Το 1873 έκδωσε το πολιτικό περιοδικό "Будућност" *(Το μέλλον)*. Υπουργός οικονομικών χρημάτισε από τις 25 Νοεμβρίου 1874 έως τις 20 Ιανουαρίου 1875.

Πρόεδρος της Κυβέρνησης, πρωθυπουργός, και υπουργός εσωτερικών από τις 26 Σεπτεμβρίου 1875 έως τις 24 Απριλίου 1876. Η κυβέρνηση, αποτελούμενη από νέους φιλελεύθερους και συντηρητικούς, ετοίμαζε απελευθερωτικό πόλεμο με την Τουρκία.

Αργότερα διετέλεσε επικεφαλής του υπουργείου οικονομικών, έγραψε για την εφημερίδα "Петра Карађорђевића", ήταν ένας από τους ιδρυτές του του Προοδευτικού κόμματος το 1881 , μέλος των διπλωματικών υπηρεσιών του Βουκουρεστίου την περίοδο 1881-1886 και της Αθήνας την περίοδο 1886-1889.

Μέλος του σύμβουλου της επικρατείας την περίοδο 1895-1907, Αντιπρόεδρος της Γερουσίας το 1901. Επί πρίγκιπα Καραγιόργεβιτς υπηρέτησε εκ νέου υπουργός εξωτερικών.

Έγραψε ένα βιβλίο με τίτλο "Моје успомене" '(οι αναμνήσεις μου) *(1908).*

Πηγές
-----

* Биографија на сајту САНУ
Με την ονομασία **Κόλπος Αργοστολίου** αναφέρεται στους χάρτες μεγάλος κόλπος της νήσου Κεφαλονιάς, όχι ο μικρότερος όρμος στην ακτή του οποίου είναι κτισμένη η πόλη του Αργοστολίου και έχει μυχό («τέρμα») τον Κούταβο, αλλά ο μεγάλος κόλπος που χωρίζει το κεντρικό τμήμα της Κεφαλονιάς από τη χερσόνησο Παλική στα ανατολικά, και περιλαμβάνει τον παραπάνω όρμο στο νοτιοανατολικό τμήμα του.

Το στόμιο του κυρίως Κόλπου Αργοστολίου έχει πλάτος ακριβώς 3 χιλιόμετρα, ανάμεσα στο ακρωτήριο του Πλατύ Γιαλού και το νοτιοδυτικό ακρωτήριο της Παλικής. Από εκεί η διείσδυση του κόλπου, δηλαδή η απόσταση ανάμεσα στο κέντρο του στομίου και στον μυχό, είναι 13,5 έως 14 χιλιόμετρα. Πρόκειται δηλαδή για έναν αρκετά «κλειστό» κόλπο, όπως κλειστός είναι και ο μικρός όρμος του Αργοστολίου. Εναλλακτικά, ως στόμιο ή είσοδος στον Κόλπο Αργοστολίου μπορεί να θεωρηθεί η γραμμή που ενώνει το «Ακρωτήρι» (το νοτιότατο άκρο της Παλικής, όπου και η Κουνόπετρα) με τις νησίδες Βαρδιάνους και από εκεί με το ακρωτήριο του αεροδρομίου ή το Ακρωτήριο Αγία Πελαγία.

Ο Κόλπος Αργοστολίου είναι αβαθής σε σχέση με την έκτασή του. Οι κυριότεροι οικισμοί είναι στην ανατολική ακτή το Αργοστόλι και στη δυτική ακτή το Ληξούρι.

Πηγές
-----

* *Ελλάς: οδικοί-τουριστικοί χάρτες*, έκδ. Ν. & Ι. Φώτης, 33η έκδοση, Αθήνα 2005/6
Ο **Λέιτον Χιούιτ** (24 Φεβρουαρίου 1981) είναι Αυστραλός αντισφαιριστής που αποσύρθηκε από το επαγγελματικό τένις το 2016. Είναι κάτοχος δύο γκραν σλαμ τίτλων και ο τελευταίος Αυστραλός που κατέκτησε τόσο γκραν σλαμ τίτλο όσο και τη κορυφή στη παγκόσμια κατάταξη. To 2021 εισήχθη στο Tennis Hall of Fame, που είναι η απόλυτη τιμή στο τένις. Το 2001 κατέκτησε τον πρώτο γκραν σλαμ τίτλο του νικώντας στον τελικό του Αμερικανικού Όπεν τον Πιτ Σάμπρας με επακόλουθο περίπου ένα μήνα αργότερα, στις 19 Νοεμβρίου, να γίνει ο νεότερος αντισφαιριστής που καταλαμβάνει το νούμερο 1, το οποίο διατήρησε για 75 εβδομάδες. Το σχετικό ρεκόρ καταρρίφθηκε 21 χρόνια αργότερα από τον Κάρλος Αλκαράθ. Το 2002 κατέκτησε τον δεύτερο γκραν σλαμ τίτλο του στο Γουίμπλεντον νικώντας στον τελικό τον Αργεντίνο Νταβίντ Ναλμπαντιάν. Παρ' ότι υπέφερε από διαφόρους τραυματισμούς κατά τη διάρκεια της επαγγελματικής του καριέρας μέτρησε 20 διαδοχικές συμμετοχές στο Αυστραλιανό Όπεν από το 1997 έως το 2016 με καλύτερη παρουσία εκείνη του 2005, όταν έχασε στον τελικό από τον Ρώσο Μάρατ Σάφιν. Ήταν επίσης φιναλίστ στο Αμερικανικό Όπεν το 2005, όπου ηττήθηκε από τον εμβληματικό Ρότζερ Φέντερερ που τότε ήταν στην ακμή της καριέρας του και έχανε μόνο από τον Ραφαέλ Ναδάλ στο Ρολάν Γκαρός στα γκραν σλαμ.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Bud Collins: «The Bud Collins History of Tennis» (Αγγλικά) New Chapter Press. Νέα Υόρκη. 2010. σελ. 675. ISBN-13 978-0-942257-70-0.
2. ↑  «Encyclopædia Britannica» (Αγγλικά) biography/Lleyton-Hewitt. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
3. ↑  *ATP website*.
4. ↑  (Αγγλικά) *Australian Honours Search Facility*. honours.pmc.gov.au/honours/awards/1152782.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 84227172
* GND: 1217719342
* NKC: js20021223001

 |

 |
Συντεταγμένες: 37°56′30.01″N 23°46′41.99″E﻿ / ﻿37.9416694°N 23.7783306°E﻿ / 37.9416694; 23.7783306

Η **Μονή Τιμίου Προδρόμου Καρέα** είναι βυζαντινή μονή στην Αττική. Βρίσκεται στις δυτικές πλαγιές του Υμηττού, κοντά στα λατομεία του Καρά, με υψόμετρο: **490μ.** στην περιφέρεια του Δήμου Βύρωνα. Η ίδρυσή της ανέρχεται κατά πάσα πιθανότητα στον 4ο αιώνα, όπως μαρτυράει ο σωζόμενος επιτύμβιος λίθος με την επιγραφή «ΝΕΙΚΑΓΟΡΗC ΔΙΑΚΟΝΙCCΗΣ». Η τάξη των διακονισσών είχε εισαχθεί από τους αποστόλους και καταργήθηκε τον 6ο μ.Χ. αιώνα από τον αυτοκράτορα Ιουστινιανό Ά (527 - 565 μ.Χ.). Αρχικά η μονή ήταν πατριαρχικό σταυροπήγιο τιμώμενο στην μνήμη του Αγίου Ιωάννη του βαπτιστή, εγκαταλείφτηκε όμως το 1673. Η ίδρυση της μονής ανάγεται στους βυζαντινούς χρόνους. Η πρώτη γνωστή χρονολογία είναι του 1575, όταν η μονή πιθανώς να ανακαινίσθηκε. Μετόχιο της Μονής Καρέα ήταν η μονή των Ασωμάτων Κουκοπούλη στην Αθήνα. Το παλαιό καθολικό της μονής είναι ναός εγγεγραμμένος σταυροειδής με τρούλο που στηρίζεται σε τέσσερις κίονες και κτίστηκε κατά το τελευταίο τέταρτο του 11ου αιώνα. Οι τοιχογραφίες σώζονται μόνο στην Πρόθεση, ενώ οι υπόλοιπες έχουν χαθεί. Στο δάπεδο του ναού δεξιά βρίσκεται παλιά επιγραφή που υποδεικνύει την πιθανή ύπαρξη παλαιοχριστιανικού ευκτηρίου οίκου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.arxaiologikoktimatologio.gov.gr/el/monuments\_info?id=148061&type=Monument.
2. ↑  «*Βρίσκω Απόσταση*-Διαδρομή με Αυτοκίνητο».. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Δεκεμβρίου 2020.  Εξωτερικός σύνδεσμος στο `|website=` (βοήθεια)

Πηγές
-----

* Αναστάσιος Ορλάνδος (1923). *Μεσαιωνικά μνημεία της πεδιάδος των Αθηνών και των κλιτυών Υμηττού – Πεντελικού, Πάρνηθος και Αιγάλεω*. Αθήναι. σελίδες 157–158. Ανακτήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 2010.
* Τάσος Νερούτσος: Χριστιανικαί Αθήναι. Αθήνα, 1889, σελ. 72
Το **Λιούλια κεμπάπ** ή **Λούλε κεμπάπ** (αζερικά: lülə kabab‎) είναι κεμπάπ ψημένο σε χαλύβδινη σχάρα. Παρασκευάζεται από κιμά. Καθώς είναι σαν ρύγχος όπλου λέγεται "lülə", που σημαίνει ρύγχος στα αζερικά. Θεωρείται ότι είναι εθνικό πιάτο της αζερικής κουζίνας. Τρώγεται κυρίως στον Καύκασο, τη Μέση Ανατολή και την Κεντρική Ασία.

Συστατικά
---------

* Αρνί (ή κιμά πρόβειου και μοσχαρίσιου κρέας 50-50)
* Κρεμμύδι
* Λίπος ουράς πρόβατου
* Αλάτι
* Πιπέρι
* Σουμάκι (προαιρετικό)
* Πίτα (προαιρετικό)

Προετοιμασία
------------

Λιούλια κεμπάπ
Το μαλακό τμήμα του αρνίσιου κιμά συνδυάζεται με κρεμμύδι, χρησιμοποιώντας μια μηχανή κιμά και αναμιγνύεται με πιπέρι και αλάτι. Εκεί θα πρέπει να υπάρχουν 400 γραμμάρια κρεμμυδιού ανά 1 κιλό κιμά. Η αναλογία αυτή ακολουθείται, για να μείνει στη σχάρα. Ο πολτός κρέατος αναμιγνύεται καλά και αποθηκεύεται σε κρύα θερμοκρασία για μια ώρα. Αργότερα ο κιμάς αφαιρείται από το ψυγείο και αναμειγνύεται καλά. Ο κιμάς τυλίγεται γύρω από το κεμπάπ. Ο κιμάς παίρνει ελαφρώς μακρύ μορφή σε μια ελαφρώς ευρύ σχάρα. Στη συνέχεια τηγανίζεται σε κάρβουνο μπάρμπεκιου γνωστό ως μανγκάλ. Μαγειρεύεται για 10-15 λεπτά. Το κεμπάπ σερβίρεται μεταξύ του λαβάς. Το ρίξιμο σουμάκ είναι προαιρετικό.

Δείτε επίσης
------------

* Αζερική κουζίνα
* Κεμπάπ

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Люля-кебаб по-азербайджански (рецепт 1)» (στα Ρωσικά). aif.ru. Ανακτήθηκε στις 24 Φεβρουαρίου 2018.
2. ↑  «Lülə kabab resepti» (στα Αζερμπαϊτζανικά). dadli.az. Ανακτήθηκε στις 12 Φεβρουαρίου 2018.
3. ↑  «Lülə-kabab» (στα Αζερμπαϊτζανικά). berde.dream-test.com. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Φεβρουαρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 12 Φεβρουαρίου 2018.
**Φιλυριακός Φλώρινας**
Ο **Μορφωτικός Εκπολιτιστικός Αθλητικός Όμιλος Φιλυριακός** είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος της Φλώρινας.

Ιστορία
-------

Ο «ΜΕΑΟ Φιλυριακός» ιδρύθηκε το 1991 με πρωτοβουλία του καθηγητή φυσικής αγωγής Δημήτρη Ποζατσίδη, ο οποίος μέχρι σήμερα είναι πρόεδρος και προπονητής του συλλόγου. Έχει αντρικό και γυναικείο τμήμα ποδοσφαίρου και χρώματα το πορτοκαλί, το λευκό και το πράσινο.

Από το καλοκαίρι του 2002 αγωνίζεται σε ιδιόκτητη έδρα, το «Ποζατσίδειο Αθλητικό Κέντρο», το οποίο δημιούργησε ο πρόεδρος και οι αθλητές του σωματείου στο Αμμοχώρι Φλώρινας. Είναι ένα μοντέρνο αθλητικό κέντρο, ίσως το καλύτερο στη Δυτική Μακεδονία και ένα από τα καλύτερα στην Ελλάδα.

Τμήματα
-------

### Ανδρών

Η ανδρική ομάδα αγωνίζεται στην Β΄ κατηγορία της Ε.Π.Σ. Φλώρινας.

### Γυναικών

Το γυναικείο τμήμα ιδρύθηκε το 1992. Την περίοδο 1992-93 συμετείχε για πρώτη φορά στο Περιφερειακό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου γυναικών. Πήρε το πρωτάθλημα στον όμιλό του και ανέβηκε στην Α΄ Εθνική, όπου παίζει μέχρι σήμερα με ιδιαίτερη επιτυχία. Το 2000 κατέκτησε το πρωτάθλημα Ελλάδος ενώ άλλες δυο φορές έφτασε ως τον τελικό του πρωταθλήματος.

#### Υποδομής

Το 1998 ο Δ. Ποζατσίδης ίδρυσε και δεύτερη γυναικεία ομάδα ποδοσφαίρου στη Φλώρινα, το **Μ.Α.Σ. Φιλυρηίς**, που λειτουργεί ως Ακαδημία Ποδοσφαίρου για τα μικρότερα σε ηλικία κορίτσια και αποτελεί το προστάδιο του Φιλυριακού.Λειτουργούν επίσης τμήματα υποδομής μικρών ηλικιών.

Τίτλοι
------

* Πρωτάθλημα Ελλάδος Γυναικών (1): 2000
* Περιφερειακό πρωτάθλημα γυναικών (Β΄Εθνική) (1): 1993
* Φιναλίστ πρωταθλήματος Ελλάδος γυναικών (2): 2001, 2004
* Πρωταθλητής BEACH SOCCER 2005,2007,2012

Πηγές
-----

* Αρχειοθετήθηκε 2007-10-09 στο Wayback Machine.
* Επίσημη ιστοσελίδα

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Επίσημη ιστοσελίδα
Ο **Λέιφ Ρόβσινγκ** (*δανικά: Ludvig Leif Sadi Rovsing*) (Κοπεγχάγη, 27 Ιουλίου 1887 – Όλντραμπ, 17 Ιουνίου 1977)) ήταν Δανός αθλητής της αντισφαίρισης. 

Ο Ρόβσινγκ συμμετείχε με τη Δανία στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1912 όπου στο απλό πέρασε στον δεύτερο γύρο χωρίς αγώνα κι εκεί αποκλείστηκε από τον Σουηδό Τσαρλς Βένερτζερ με 3-2 σετς. Στο διπλό με συμπαίκτη τον Βίκτορ Χάνσεν πέρασαν επίσης τον πρώτο γύρο χωρίς αγώνα για να αποκλειστούν στον β΄γύρο από το Ρωσικό ζευγάρι.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Ludvig Rovsing Olympic Results». *sports-reference.com*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Δεκεμβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 14 Ιουλίου 2017.
Η **Μονή Καπουτσίνων Αθηνών** ιδρύθηκε από το θρησκευτικό Τάγμα Καπουτσίνων το 1658 όταν μέλη αυτού αντικατέστησαν τους προ δεκατριών ετών εγκαταστημένους στην Αθήνα Ιησουΐτες που είχαν εν τω μεταξύ εκείνοι αποσυρθεί στη Χαλκίδα.

Το 1669 οι Καπουτσίνοι αγόρασαν από τους Τούρκους το Μνημείο του Λυσικράτη και πλησίον αυτού ίδρυσαν ξενώνα χρησιμοποιώντας και το μνημείο για διαμονή τους. Οι Καπουτσίνοι παράλληλα έκαναν και πολλές τοπογραφικές μελέτες της Αθήνας. Μεταξύ των πολλών, στα κελιά παρά του μνημείου φιλοξενήθηκε από τους Καπουτσίνους και ο Λόρδος Βύρων στο πρώτο του ταξίδι στην Ελλάδα.

Σημειώνεται πως ο χάρτης και το σχεδιάγραμμα των Αθηνών που εκπόνησαν οι Καπουτσίνοι είναι τα αρχαιότερα απ΄ όσα σώζονται. Επίσης ο Γκιλλέ στο έργο του "Αι Αθήναι, η παλαιά και η νέα πόλις" (Παρίσι 1675) φέρεται ότι είχε μπροστά του τις τοπογραφικές μελέτες αυτές.

Η Μονή αυτή φέρεται να διαλύθηκε περί τα μέσα του 19ου αιώνα.
Το ***μουχαμάρα*** (αραβικά: محمرة‎), ή **μχαμάρα**, είναι ντιπ καυτής κόκκινης πιπεριάς, το οποίο προέρχεται από το Χαλέπι της Συρίας και το συναντάμε στη λεβαντίνικη και τουρκική κουζίνα. Στη δυτική Τουρκία, το μουχαμάρα αναφέρεται ως *ακούκα*.

Συστατικά
---------

Τα κύρια συστατικά είναι συνήθως φρέσκιες και ξηρές πιπεριές, συνήθως πιπέρι Χαλεπιού, αλεσμένα καρύδια, γαλέττα και ελαιόλαδο. Μπορεί επίσης να περιέχει σκόρδο, αλάτι, χυμό λεμονιού, μελάσα ροδιού και κάποιες φορές μπαχαρικά, όπως κύμινο. Ως γαρνιτούρα, μπορούν να χρησιμοποιηθούν φύλλα μέντας.

Χρήση
-----

Το μουχαμάρα σερβίρεται ως ντιπ με ψωμί, ως αλοιφή για φρυγανισμένο ψωμί και ως σάλτσα για κεμπάπ, ψητά κρεατικά και ψάρια.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Garde Manger: The Art and Craft of the Cold Kitchen*. *The Culinary Institute of America* (Σκληρόδετη έκδοση). Wiley. 2008. σελ. 53. ISBN 978-0-470-05590-8.
2. ↑  «Muhammara». *ottolenghi.co.uk*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Δεκεμβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 16 Δεκεμβρίου 2020.
3. ↑  Christine Osborne. «Muhammara». *www.sudairy.com*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Ιουνίου 2007.
Ο **Μοχάμεντ Μπεαβογκί** (*Mohamed Béavogui*, γεννημένος στις 15 Αυγούστου 1953 στην Πορεντακά) είναι διπλωμάτης και πολιτικός από τη Γουινέα και μεταβατικός πρωθυπουργός της Γουινέας από τις 6 Οκτωβρίου 2021 έως τις 17 Ιουλίου 2022.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε τον Αύγουστο του 1953 στην Πορεντακά, γιος διπλωμάτη και ανιψιός του πρώην προέδρου της Επιτροπής της Αφρικανικής Ένωσης, Ντιαλό Τεγί. Άρχισε να σπουδάζει στο Πανεπιστήμιο Γκαμάλ Αμπντέλ Νάσερ του Κονακρί το 1972. Στη συνέχεια απέκτησε μεταπτυχιακό δίπλωμα ειδίκευσης στη μηχανική από το Πολιτικό Ινστιτούτο Καλίνιν στη Σοβιετική Ένωση, και πτυχίο εκτελεστικής διοίκησης από τη Σχολή Διακυβέρνησης Τζον Φ. Κένεντι στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ στις Ηνωμένες Πολιτείες. 

Από το 1982 έως το 1986 εργάστηκε στη Νιγηρία, προτού προσληφθεί ως σύμβουλος από τον Οργανισμό Τροφίμων και Γεωργίας των Ηνωμένων Εθνών. Το 2001 διορίστηκε περιφερειακός διευθυντής για τη Δυτική και Κεντρική Αφρική στο Διεθνές Ταμείο Αγροτικής Ανάπτυξης (IFAD), θέση που κράτησε έως το 2011. Τον Οκτώβριο του 2011 έγινε διευθυντής Συνεργασίας και Κινητοποίησης Πόρων και ανώτερος Σύμβουλος του προέδρου του IFAD. Το 2015 διορίστηκε διευθυντής του Αφρικανικού Ιδρύματος Χωρητικότητας Κτηρίων (African Capacity Building Foundation). 

Στις 6 Οκτωβρίου 2021, ένα μήνα μετά το πραξικόπημα της Γουινέας του 2021, διορίστηκε μεταβατικός πρωθυπουργός της Γουινέας από τον μεταβατικό πρόεδρο Μαμαντί Ντουμπουγιά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Mohamed Béavogui | Feed the Future Innovation Lab for Markets, Risk and Resilience». *basis.ucdavis.edu*. Ανακτήθηκε στις 11 Οκτωβρίου 2021.
2. ↑  «Ces Guinéens qui nous rendent fiers – Mohamed Béavogui, DG de "African Risk Capacity "et S/G adjoint des Nations Unies – Guinéenews©». *guineenews.org*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Οκτωβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 11 Οκτωβρίου 2021.
3. ↑  «Guinea military government names Mohamed Beavogui as PM | News». *Al Jazeera*. Ανακτήθηκε στις 11 Οκτωβρίου 2021.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 35163023845889362710
* LCCN: no2021099203

 |

 |
"Η μητέρα του Λεμινκέινεν", πίνακας του 1897
Στη φινλανδική μυθολογία, ο **Λέμμινκαϊνεν** ή **Λεμινκέινεν** (φινλ. *Lemminkäinen* ) είναι ένας ήρωας των παραδοσιακών τραγουδιών (π.χ. Καλέβαλα). Στην Καλέβαλα αναφέρεται και ως "Lemminpoika", γιος της Λέμπο. Συνήθως απεικονίζεται ως νέος και όμορφος, με μακριά ξανθά σγουρά μαλλιά. Αρχικά, στην προφορική παράδοση και τα παλιά τραγούδια, ο Λεμινκέινεν είναι καθαρά σαμανιστική φιγούρα, αλλά στην Καλέβαλα αποκτά πολεμικά χαρακτηριστικά και συγχέεται με άλλους ήρωες πολεμιστές, όπως ο Κάουκαμοϊνεν και ο Άχτι. 

Στα κατορθώματά του, συμπεριλαμβάνεται το ότι πήγε σε ένα μέρος που έμοιαζε με τον Κάτω Κόσμο, τη φινλανδική Τούονελα, όπου ξεπερνάει πολλά εμπόδια, όπως μια χαράδρα από φλεγόμενους βράχους και ένα φράχτη από φίδια. Μια μυθική εκδοχή τον θέλει να πνίγεται στα νερά της Τουονέλα προσπαθώντας να πιάσει ή να σκοτώσει το μαύρο κύκνο, προκειμένου να κερδίσει σαν γυναίκα του μια από τις κόρες της μάγισσας Λόουχι της Πόγιολα, όπως και ο Ιλμάρινεν κάποτε.

Η ιστορία του Λεμινκέινεν μοιάζει με αρκετές παρόμοιες ιστορίες για ταξίδια και κατορθώματα κατά την κάθοδο στον Κόσμο των Νεκρών, μέχρι το σημείο που ο Λεμινκέινεν σκοτώνεται. Έτσι, η μητέρα του ταξιδεύει παντού και κάνει τα πάντα για να βρει το σώμα του, ενώ καταφέρνει να τον ζωντανέψει και πάλι, παίρνοντας μια σταγόνα μέλι από το παλάτι του άρχοντα των θεών, Ούκκο. Η ιστορία αυτή μοιάζει με την αναζήτηση της θεάς Ίσιδας για τον Όσιρι. Το τέλος αυτό πιθανότατα έχει δεχτεί επιρροές από το χριστιανισμό, καθώς και από το σκανδιναβικό μύθο του Μπαλντρ. 

Ο συνθέτης Γιαν Σιμπέλιους έγραψε τη συμφωνική σουίτα "Θρύλοι του Λεμινκάινεν", από την οποία γνωστότερο είναι το δεύτερο μέρος, "Ο Κύκνος της Τουονέλα".

Παραπομπές
----------

1. ↑  Καλέβαλα, 11ος ρούνος, στ. 1-8

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Λέμμινκαϊνεν** |

* Άρθρο της εγκυκλοπαίδειας Brittanica
* Gods of Finnish Mythology - Lemminkainen
* Lemminkainen](Ιταλικά)

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Φινλανδική μυθολογία |
| --- |
|  |
| Θεότητες και πνεύματα | 
* Άγιαταρ
* Άκκα
* Άχτι
* Βέλλαμο
* Έγκρες
* Ίλματαρ
* Ίλμαρινεν
* Κάλμα
* Κούου
* Λόβιαταρ
* Λόουχι
* Μιελίκκι
* Ούκκο
* Πέκκο
* Πέρκελε
* Ράουνι
* Τάπιο
* Τουόνεταρ
* Τούονι
 |
|  |
| Τοποθεσίες | 
* Τούονελα
* Πόγιολα
* Καλεβάλα
 |
|  |
| Ήρωες | 
* Βέινεμουινεν
* Γιόουκαχαϊνεν
* Λέμμινκαϊνεν
* Άντερο Βίπουνεν
* Κούλλερβο
* Σάμπο
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 95511295
* GND: 138898464

 |

 |
Συντεταγμένες: 12°28′N 61°28′W﻿ / ﻿12.467°N 61.467°W﻿ / 12.467; -61.467
Η **Λώριστον** (γαλλικά: Lauriston) είναι ένα χωριό της Γρενάδα. Ανήκει στην Καρριακού και Μικρή Μαρτινίκη και στο νησί Καρριακού.

Γεωγραφία
---------

Η Λώριστον βρίσκεται βορειοανατολικά της Γρενάδας και κεντρικά του νησιού Καρριακού. Βρίσκεται βορειοανατολικά της Αρζύλ και της Χέρμιτατζ, ανατολικά της Λ'Εστέρ και νοτιοανατολικά του Χίλσμπορο.

Κοντινά χωριά
-------------

* Χίλσμπορο, βορειοδυτικά
* Λ'Απέλ, βορειοδυτικά
* Αρζύλ, νοτιοδυτικά
* Μαρούν
* Γκραντ Μπέυ, βορειοδυτικά

Μεταφορές
---------

Στη Λώριστον βρίσκεται το μεγαλύτερο αεροδρόμιο της Καρριακού, το Αεροδρόμιο της Λώριστον.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος πόλεων της Γρενάδας
* Κατάλογος οικισμών της Καρριακού

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Λώριστον». Falling Rain. [*νεκρός σύνδεσμος*]

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Καρριακού |
| --- |
|  |
| Χωριά | 
* Αρζύλ
* Γκραντ Μπέυ
* Ερμιτάζ
* Λ'Απέλ
* Λ'Εστέρ
* Λώριστον
* Μάουντ Πλέζαντ
* Μαρούν
* Μπελαίρ
* Μπογκλέ
* Ντουμφρί
* Σιξ Ρόουντς
 |
|  |
| Πολιτισμός | 
* Πολιτισμός της Καριακού
 |
|  |
| Ραδιοφωνικοί σταθμοί | 
* ΚΥΑΚ106 (106.3 FM)
* The Harbor Light of the Windwards
* Sister Isles (92.9 FM).
 |

 |
Ο **Μίλος Τριφούνοβιτς** (*σερβικά : Милош Трифуновић*) (γεννήθηκε στο Ούζιτσε στις 30 Οκτωβρίου 1871 και πέθανε στις 19 Φεβρουαρίου του 1957 στο Βελιγράδι) ήταν πολιτικός των βασιλείων της Σερβίας και Γιουγκοσλαβίας.

Τελείωσε το γυμνάσιο στο Ούζιτσε, έπειτα σπούδασε στην φιλοσοφική σχολή του Βελιγραδίου όπου αποφοίτησε το 1894. Ήταν καθηγητής γυμνασίου στο Ούζιτσε.

Χρημάτισε υπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων από τις 30 Ιουνίου 1917 έως τις 3 Νοεμβρίου 1918. Υπουργός παιδείας από τις 19 Φεβρουάριου έως τις 16 Δεκεμβρίου 1922 και πάλι από τις 16 Δεκεμβρίου 1922 μέχρι την 2 Μαΐου 1923. Υπουργός κτιρίων από 27 Μαρτίου έως τις 27 Ιουλίου 1924 και από τις 28 Μαρτίου έως τις 29 Απριλίου 1925. Υπουργός Θρησκευμάτων από τις 6 Νοεμβρίου 1924 μέχρι τις 15 Απριλίου 1926. Υπουργός Παιδείας στις 15 Απριλίου 1926 μέχρι τις 4 Φεβρουαρίου 1927. Αναπληρωτής Υπουργός Εξωτερικών από τις 6 έως τις 24 Δεκεμβρίου 1926, υπουργός Παιδείας από 27 Μαρτίου 1941 έως τις 26 Ιουνίου 1943. Ήταν σε διπλωματική αποστολή στις Ηνωμένες Πολιτείες από τις 3 Οκτωβρίου 1941.

Πρωθυπουργός και υπουργός Εσωτερικών από 26 Ιουνίου έως τις 10 Αυγούστου 1943. Μέλος του Ριζοσπαστικού κόμματος, μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Γιουγκοσλαβίας και πρώτος αντιπρόεδρος.

Από το 1903 συνεχώς εκλέγεται βουλευτής, πολλά χρόνια ήταν γραμματέας της Εθνοσυνέλευσης.

Έχει εργαστεί στις εφημερίδες "Српски књижевни гласник", "Нови живот","Самоуправа" και "Одјек".

Αναφορές
--------

* Листа попечитеља и министара иностраних послова од образовања прве владе 1811. године до данашњег дана Αρχειοθετήθηκε 2014-04-20 στο Wayback Machine.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 57503100
* LCCN: n2011021193
* ISNI: 0000 0001 1649 9772
* GND: 122728408

 |

 |
Ποτήρι με λευκό κρασί
**Λευκό κρασί** είναι κρασί το οποίο παράγεται όσο από λευκές τόσο και από τις κόκκινες ή ροζ ποικιλίες σταφυλιών μέσω αλκοολικής ζύμωσης χωρίς το φλοιό. Η απουσία του φλοιού καθορίζει το ανοιχτό χρώμα του κρασιού γιατί ο χυμός της σάρκας των περισσότερων ποικιλιών σταφυλιών είναι σχεδόν άχρωμος.

Παραγωγή
--------

Οι περισσότερες ποικιλίες των σταφυλιών περιέχουν τις χρωστικές ουσίες - ανθοκυανίνες - μόνο στον φλοιό τους γι’ αυτό το λευκό κρασί μπορεί να παράγεται από τα σταφύλια οποιαδήποτε χρώματος. Όμως απαραίτητη προϋπόθεση για αυτό είναι η απουσία επαφής χυμού με τον φλοιό.

Ποικιλία λευκού σταφυλιού
Για λόγους ελαχιστοποίησης χρόνου επαφής του μούστου με τον φλοιό τα σταφύλια εκθλίβουν στην οινοποιία όσο πιο γρήγορα γίνεται.

Στη αλκοολική ζύμωση του λευκού κρασιού παίζει μεγάλο ρόλο ο έλεγχος της θερμοκρασίας. Για την καλύτερη δράση των ζυμομυκήτων η θερμοκρασία πρέπει να διατηρείται σε επίπεδο 20 βαθμών.

Ποικιλίες λευκών σταφυλιών
--------------------------

* Σαρντονέ
* Ρίσλινγκ
* Σοβινιόν μπλαν
* Σεμιλιόν
* Πινό Γκρι
* Αλιγκοτέ
* Μουσκαντέ
* Σενέν Μπλαν
* Μοσχάτο
* Γκεβιρτστραμίνερ
* Πινό μπλαν
* Σιλβάνερ
* Μαρσάν
* Σαβανιέν

Δείτε επίσης
------------

* Κόκκινο κρασί
* Ροζ κρασί

Εξωτερικοί σύνδεσμοί
--------------------

* Varieties of white wines

Παραπομπές
----------

1. ↑  K. MacNeil *The Wine Bible* pg 31 Workman Publishing 2001 ISBN 1-56305-434-5
Ο **Λεωνίδας Κούκης** (1896-1971) ήταν στρατιωτικός, αντιστράτηγος Στρατιωτικής Δικαιοσύνης και επίτιμος Πρόεδρος Αναθεωρητικού Δικαστηρίου

Γεννήθηκε στο Βασιλικό Τριφυλίας το 1896 και απεβίωσε το 1971.

Διπλωματούχος της Νομικής Σχολής του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1923 διορίστηκε Δικηγόρος στην Αθήνα. Το 1926 εισήλθε στο Σώμα της Στρατιωτικής Δικαιοσύνης με το βαθμό του Λοχαγού. Προάχθηκε σε Ταγματάρχη το 1934, Αντισυνταγματάρχη το 1940, Συνταγματάρχη το 1947, Ταξίαρχο το 1950, Υποστράτηγο το 1951, Αντιστράτηγο το 1953. Αποστρατεύτηκε το έτος 1958.

Μετείχε στον πόλεμο 1940-41 ως Πρόεδρος του Διαρκούς Στρατοδικείου Αλεξανδρουπόλεως και εν συνεχεία ως Διευθυντής Δικαστικού της Στρατιάς Κεντρικής Μακεδονίας.

Το 1946 διετέλεσε Πρόεδρος του Διαρκούς Στρατοδικείου Θεσσαλονίκης και από το 1948 Διευθυντής Στρατιωτικής Δικαιοσύνης του Υπουργείου Στρατιωτικών και Πρόεδρος του Στρατοδικείου Αθηνών.

Από το 1951 μέχρι το 1953 Μέλος και εν συνεχεία από το 1953 μέχρι το 1958 Πρόεδρος του Αναθεωρητικού Δικαστηρίου των Ενόπλων Δυνάμεων.

Διετέλεσε Μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Μετοχικού Ταμείου Στρατού (1948 - 1951) και Μέλος της Επιστημονικής Εταιρείας Ποινικού Δικαίου από το 1951.

Από το έτος 1965 μέχρι το έτος 1967 διετέλεσε Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Δημόσιου Ψυχιατρείου Αθηνών.

Τιμήθηκε με τα παράσημα
-----------------------

* Ανώτερος Ταξιάρχης Φοίνικος
* Ταξιάρχης Γεωργίου
* Μετάλλιο Στρατιωτικής Αξίας Δ΄, Γ΄, Β΄, και Α΄τάξεως
* Μετάλλιο Πολέμου 1940-41

Πηγές
-----

* Λεξικό Ηλίου, 18ος τόμος
* Ελληνικό WHO'S WHO, 1962
* Βιογραφικό Λεξικό Προσωπικοτήτων σελ. 236
* Πανελλήνιος Βιογραφική Εγκυκλοπαίδεια, Εκδοτικός Οίκος Πισσάνος, σελ. 139
* Μεσσηνιακό Βιογραφικό Λεξικό, Καράμπελα Νίκου, Εκδόσεις ΝΕΣΤΩΡ, Καλαμάτα, 1962
**Μ.Γ.Σ. Εθνικός Γαζώρου** ήταν η ονομασία του συλλόγου με έδρα το Γάζωρο του δήμου Νέας Ζίχνης, στο νομό Σερρών. Αγωνιζόταν με χρώματα το γαλάζιο και το λευκό. Αγωνιστική έδρα της ομάδας αποτελούσε το Δημοτικό Γήπεδο Γαζώρου, χωρητικότητας 300 θεατών.

Από το 2011, η επαγγελματική ομάδα του συλλόγου με την επωνυμία «Εκπολιτιστικός Σύλλογος Γαζώρου Εθνικός ΠΑΕ», χρησιμοποιούσε ως αγωνιστική έδρα το Δημοτικό Γήπεδο Σερρών.

Ιστορία
-------

Ο «Εθνικός» ιδρύθηκε το 1951 στο χωριό Γάζωρος. Εντάχθηκε στο δυναμικό της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Σερρών και έλαβε μέρος ανελλιπώς σε όλες τις διοργανώσεις της, σε ορισμένες εκ των οποίων με το όνομα «Δόξα». Το 2007 η ομάδα τερμάτησε 2η στο πρωτάθλημα της ΕΠΣ Σερρών και προβιβάστηκε στη Δ΄ Εθνική κατηγορία.

Την πρώτη περίοδο στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής, 2007–08, τερμάτησε στην 9η θέση του 1ου ομίλου με 45 βαθμούς. Την επόμενη περίοδο, 2008–09, κατέλαβε την 7η θέση με 56 βαθμούς. Την περίοδο 2009–10, η ομάδα τερμάτησε 4η με 55 βαθμούς. Ήταν η περίδος 2010–11 όταν η ομάδα κατέλαβε την 1η θέση με 66 βαθμούς, όσους και ο Ορφέας Puma Ξάνθης, έχοντας όμως καλύτερο συντελεστή στην ισοβαθμία αναδείχθηκε πρωταθλήτρια του 1ου ομίλου κερδίζοντας την άνοδο στη Γ΄ Εθνική κατηγορία (Football League 2).

Την πρώτη περίοδο στο πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής επαγγελματικής κατηγορίας (Football League 2), 2011–12, για τις ανάγκες της οποίας άρχισε να χρησιμοποιεί ως αγωνιστική έδρα το Δημοτικό Γήπεδο Σερρών, ο Εθνικός Γαζώρου ΠΑΕ αναδείχτηκε πρωταθλητής του 2ου ομίλου, ισοβαθμόντας με τη Νίκη Βόλου αλλά με καλύτερο συντελεστή και προβιβάστηκε στη Β΄ Εθνική (Football League). Στην πρώτη περίοδο, 2012–13, η ομάδα τερμάτησε στη 14η θέση με 41 βαθμούς. Την αμέσως επόμενη περίοδο, 2013–14, κατέλαβε την 8η θέση του 2ου ομίλου με 35 βαθμούς. Πριν την έναρξη της επόμενης περιόδου και συγκεκριμένα το καλοκαίρι του 2014, μετονομάστηκε σε **FC Serres**, γεγονός που σήμανε ουσιαστικά το τέλος του Εθνικού Γαζώρου.

Επιτυχίες
---------

* **Γ΄ Εθνική** (Football League 2, 2ος όμιλος)

Πρωταθλήτρια (1): 2011–12
* **Δ΄ Εθνική** (1ος όμιλος)

Πρωταθλήτρια (1): 2010–11

Σύμβολα
-------

Αρχικά στη φανέλα της ομάδας υπήρχε ως διακριτικό το γράμμα «Ε» με χρώματα το ερυθρό και το λευκό. Έπειτα, τη θέση του ερυθρού χρώματος πήρε το γαλάζιο.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Εθνικός Γαζώρου ως άλλος...Πλατανιάς sport24.gr
2. ↑  Serres F.C. ο Γάζωρος! gazzetta.gr
3. ↑  Εθνικός Γαζώρου τέλος! Τώρα Serres F.C. ή «Εθνικός Σερρών»;;; anexartitos.gr

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Επίσημη ιστοσελίδα, Ιστορία (αρχειοθετημένη)
Το **Λάνειον** ήταν αρχαία ελληνική πόλη της Μυσίας.

Βρισκόταν στο κεντρικό τμήμα της χώρας, στα δυτικά της Περιχαράξεως και απείχε 15 μίλια βορειοδυτικά των Θηρών του Αδριανού. Η πόλη έμεινε γνωστή επειδή εκεί είχε κτηματική περιουσία ο Έλληνας ρήτωρ Αίλιος Αριστείδης (117 -181 μ.Χ.) στην εποχή του Μάρκου Αυρηλίου. Εκεί αποσυρόταν πολλές φορές ο ρήτωρ πότε για να ξεκουραστεί -εν μέσω περιοδειών-, αλλά και για να συγγράψει. Εκεί μάλιστα συνέγραψε και τους *Ιερούς λόγους*, μέσα στους οποίους ανέφερε το αδύναμο της σωματικής του υγείας (αρρώσταινε μικρός πολύ συχνά) καθώς επίσης και τα οράματα που τον ενθάρρυναν στο να ακολουθήσει την ρητορική επιστήμη. Φαίνεται ότι όταν το 178 μ.Χ. η Σμύρνη ισοπεδώθηκε από καταστροφικό σεισμό, η πόλη του Λανείου δεν έπαθε καμμιά ζημιά. 

Η αρχαία πόλη βρισκόταν βόρεια του σημερινού Γκιοκτσέντερε (Gökçedere) και κοντά στο Ομέρκιοϊ (Omer Koy) της Τουρκίας.

Πηγές
-----

* Michelle Ballif και Michael G. Moran, *Classical rhetorics and rhetoricians: critical studies and sources*.
* Οι ρητορείες του Αιλίου Αριστείδου.
* Richard J. A. Talbert (επιμ.), *Barrington Atlas of the Greek and Roman World - Map by Map Directory - Map 56 Pergamum*, Princeton University Press, 2000, ISBN 9780691049458.
* C. Foss· S. Mitchell· G. Reger· R. Talbert· T. Elliott· S. Gillies. «Places: 550680 (Laneion)». Pleiades. Ανακτήθηκε στις 5 Φεβρουαρίου 2016.
Ο ***Λάνιος*** είναι γένος Στρουθιόμορφων πτηνών, γνωστών επίσης με το κοινό όνομα **κεφαλάδες** ή **αετομάχοι**. Στην Ελλάδα απαντούν 7 είδη, μεταναστευτικά από και προς την Αφρική, πλην του *Διπλοκεφαλά* (*Lanius excubidor*), που είναι σπάνιος χειμερινός επισκέπτης στη Β. Ελλάδα.

Οι περισσότεροι λάνιοι απατώνται στην Ευρασία και την Αφρική, αλλά ο Διπλοκεφαλάς έχει ένα κυκλικό διανομής, και ο *Κεφαλάς του Λουδοβίκου* (*Lanius ludovicianus*) περιορίζεται στη Βόρεια Αμερική. Δεν υπάρχουν μέλη αυτού του γένους ή της οικογένειας των Λανιίδων στη Νότια Αμερική ή την Αυστραλία.

Το συνολικό μήκος των πουλιών αυτών ποικίλει, ανάλογα με τα είδη, από 17 έως 28 εκ. Είναι μεσαίου μεγέθους πουλιά με μακριά ουρά, δυνατό ράμφος με γαμψή άκρη, δυνατά πόδια, μυτερά νύχια και συνήθως μια φαρδιά σκούρα λωρίδα στο μάτι.

Τρέφονται με έντομα, σαύρες, νεοσσούς πουλιών και πολύ μικρά θηλαστικά που μπορούν να κατασπαράξουν με το ρωμαλέο ράμφος τους. Τα στρουθιόμορφα αυτά μπορούν να θεωρηθούν ωφέλιμα στον άνθρωπο, γιατί καταστρέφουν μεγάλο αριθμό εντόμων επιβλαβών στη γεωργία. Εκτός από την άμεση διατροφή τους, με την λεία που συλλαμβάνουν, οι λάνιοι προετοιμάζουν συχνά εφεδρική τροφή, περνώντας σαν σε σούβλα πολλά θύματα στα αγκάθια των θάμνων που βρίσκονται κοντά στα μέρη που κουρνιάζουν.

Οι λάνιοι είναι κυρίως μεταναστευτικοί σε μεγάλες αποστάσεις. Φτιάχνουν τη φωλιά τους σε διχάλα κλαδιού ή σε θάμνους.

Ο Διπλοκεφαλάς και μερικά συγγενικά είδη που κατορθώνουν να μιμηθούν τις φωνές άλλων πουλιών προσαρμόζονται στη ζωή της αιχμαλωσίας.

Είδη
----

* Τιγροκεφαλάς, *Lanius tigrinus*
* Βουκέφαλος κεφαλάς, *Lanius bucephalus*
* Αετομάχος, *Lanius collurio*
* Ξανθοκεφαλάς, *Lanius isabellinus*
* Κεφαλάς του Τουρκεστάν, *Lanius phoenicuroides*
* Καστανοκεφαλάς, *Lanius cristatus*
* Κεφαλάς της Βιρμανίας, *Lanius collurioides*
* Κεφαλάς του Εμίν, *Lanius gubernator*
* Κεφαλάς της Σούζα, *Lanius souzae*
* Δαφνόπλατος κεφαλάς, *Lanius vittatus*
* Μάκρουρος κεφαλάς, *Lanius schach*
* Τεφροκεφαλάς, *Lanius tephronotus*
* Βουνοκεφαλάς, *Lanius validirostris*
* Σταχτοκεφαλάς, *Lanius minor*
* Κεφαλάς του Λουδοβίκου, *Lanius ludovicianus*
* Διπλοκεφαλάς, *Lanius excubitor*
* Ιβηρικός διπλοκεφαλάς, *Lanius meridionalis*
* Κεφαλάς της Κίνας, *Lanius sphenocercus*
* Γκριζοκέφαλο φίσκαλ, *Lanius excubitoroides*
* Μάκρουρο φίσκαλ, *Lanius cabanisi*
* Φίσκαλ του Ταϊτά, *Lanius dorsalis*
* Φίσκαλ της Σομαλίας, *Lanius somalicus*
* Κεφαλάς του Μακίννον, *Lanius mackinnoni*
* Βόρειο φίσκαλ, *Lanius humeralis*
* Νότιο φίσκαλ, *Lanius collaris*
	+ Φίσκαλ της Τανζανίας, *Lanius collaris marwitzi*
* Φίσκαλ του Σάο Τομέ, *Lanius newtoni*
* Κοκκινοκεφαλάς, *Lanius senator*
* Παρδαλοκεφαλάς, *Lanius nubicus*

Πηγές
-----

* *Εγκυκλοπαίδεια Δομή*, τόμος 9, σελ. 252
* Killian Mullarney, Lars Svensson, Dan Zetterström, Peter J. Grant, *Τα Πουλιά της Ελλάδας Της Κύπρου και της Ευρώπης*, ΕΟΕ, 2015 (2η Έκδοση)
Δύο λιοντάρια της Κατάνγκα
Το **λιοντάρι της Κατάνγκα** ή **Νοτιοδυτικό Αφρικανικό λιοντάρι** (Panthera leo bleyenberghi - Πάνθηρ ο λέων του Μπλέγιενμεργκ) είναι υποείδος λιονταριού που ζει στη Νοτιοδυτική Αφρική.Εκτείνεται στη Ναμπίμπια,στην Ανγκόλα,στο Ζαΐρ,στη Ζαμπία,στη Ζιμπάμπουε και στην Μποτσουάνα.Η παλιά του κατανομή συμβαδίζει με τη νέα,αν και σε πολύ πιο περιορισμένη έκταση,λόγω του κυνηγιού που υφιστόταν από τους αποίκους.Η κατάστασή του είναι κρίσιμη,αλλά δεν κινδυνεύει άμεσα από εξαφάνιση.

Μέγεθος και διακριτικά χαρακτηριστικά
-------------------------------------

Το λιοντάρι της Κατάνγκα ακολουθεί το τυπικό μέγεθος των λιονταριών,με μήκος μέχρι 2,5 μέτρα και βάρος μέχρι 250 κιλά.Η χαίτη του είναι μεγάλη και φουντωτή,με πιο ανοιχτά χρώματα από των υπολοίπων λιονταριών.Τα θηλυκά μόνο έχουν μαύρα σημάδια πίσω από τα αυτιά τους,αλλά όχι στις κορυφές όπως έχει το λιοντάρι του Ακρωτηρίου και στα αρσενικά και στα θηλυκά.

Τροφή και δίαιτα
----------------

Το λιοντάρι της Κατάνγκα τρέφεται με γκνου,ζέβρους,φακόχοιρους,βουβάλια,αντιλόπες,γαζέλες,και σπάνια με μωρά καμηλοπαρδάλεων.Όταν δε βρίσκει τροφή επιτίθεται στα κατοικίδια ζώα,με αποτέλεσμα να υφίσταται άγριο κυνήγι,παρά τις νομοθεσίες που το απαγορεύουν.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Panthera leo bleyenberghi στο Wikimedia Commons
* Commons  Panthera leo bleyenberghi, σχετικές πληροφορίες στα Βικιείδη.

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ζωολογία
* Πύλη:Θηλαστικά
 |

 |
Ο **Μήτρος Κυνικόπουλος** (1577 - 26 Οκτωβρίου 1616) ήταν Έλληνας αγωνιστής από τη Λεοντιούπολη.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1577 από γονείς ευγενείς, τον Πετράκη Κυνικόπουλο και την Σμαρώ Ανδρίδου. Ο πατέρας του ήταν έμπορος και έλειπε πολύ συχνά. Το 1590, ο Μήτρος στάλθηκε στη Βενετία για σπουδές, απ' όπου επέστρεψε το 1595. Το 1597 παντρεύτηκε τη Δέσποινα Χατζή από την Κωνσταντινούπολη, με την οποία απέκτησε τρία παιδιά: τον Κωνσταντίνο (1599), τον Νικόλα (1601) και την Ανδρονίκη (1602).

Το 1604 και μετά τον θάνατο των γονιών του μετανάστευσε στην Κωνσταντινούπολη και δούλεψε ως έμπορος μπαχαρικών και αλατιού. Το 1611, μετά την καταστροφή της επιχείρησης του από τους Οθωμανούς, επέστρεψε στη Λεοντιούπολη. Το 1612 γνώρισε τον έμπορο Κωνσταντή Ρασή. Το 1614 μαζί με τον Νικηφόρο Πετρινό, φίλο του Ρασή, ετοίμασαν επανάσταση. Για να τονώσουν τη δύναμή τους, πάντρεψαν το γιο του Μήτρου, Κωνσταντίνο, με την Ελένη Ρασή, μοναχοπαίδι του Ρασή. Το 1615 πάντρεψαν τον Νικόλα και την Ανδρονίκη με τα δύο παιδιά του Πετρινού, Σοφία και Θεόδωρο αντίστοιχα. 

Στις 11 Ιανουαρίου του 1616 άρχισε επανάσταση. Στην πρώτη κιόλας μάχη σκότωσαν τον Αλή Οσμάν πασά. Στην όγδοη μάχη στις 11 Φεβρουαρίου κατέλαβαν τη Λεοντιούπολη εκτός από την περιοχή των Τούρκων. Τον Μάρτιο στάλθηκε ο νέος πασάς Αχμέτ Χουρσίτ. Όμως στις 27 Αυγούστου σκοτώθηκε ο Νικηφόρος Πετρινός και οι άντρες που του είχαν απομείνει ήταν μόνο 10. Στις 30 Σεπτεμβρίου σκοτώθηκε ο Ρασής. Ο Μήτρος μαζί με τον Κωνσταντίνο,τον Νικόλα και τον Θεόδωρο ήταν οι μόνοι οπλαρχηγοί που απομέιναν. Στις 2 Οκτωβρίου σκοτώθηκε ο Θεόδωρος και από τη λύπη τους πέθαναν η Σοφία και η Ανδρονίκη. 

Στις 11 Οκτωβρίου ο Νικόλας σκότωσε τον Αχμέτ Χουρσίτ πασά. Στις 12 Οκτωβρίου σκότωσαν γύρω στους 900 Τούρκους και στις 13 Οκτωβρίου ήρθε ο νέος πασάς Μουσταφά Χατζή. Την ίδια μέρα γέννησε η Ελένη Ρασή έναν γιο, τον οποίο ονόμασαν Δημήτριο-Κωνσταντίνο. Στις 24 Οκτωβρίου πέθανε η Δέσποινα και ο Μήτρος έδιωξε την οικογένειά του. Τελικά έφυγε ο Κωνσταντίνος με την οικογένειά του, τον Νικόλα και 1.000 κατοίκους. Οι άλλοι 2.000 έμειναν εκεί. Στις 26 Οκτωβρίου ο Μήτρος Κυνικόπουλος σκοτώθηκε σε μάχη. Τον έθαψαν στην άκρη της πόλης, ενώ λίγες μέρες αργότερα, ο Μουσταφά εξολόθρευσε όλους τους κατοίκους.
Ο **Λάντο Α΄**, *Lando I* (απεβ. το 861) από τον Οίκο των Λαντουλφιδών ήταν κόμης της Κάπουα από το 843. Ήταν ο μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Λανδούλφος Α΄ του *Παλαιού*. Όπως ο πατέρας του, υποστήριξε τον Σίκονουλφ εναντίον του Ράντελχις Α΄ στον εμφύλιο πόλεμο, που δίχαζε το πριγκιπάτο του Μπενεβέντο τη δεκαετία του 840.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο Λάντο Α΄, που στις αρχές του 849 ζήτησε από τον Λουδοβίκο Β΄ της Φραγκίας να διαιτητεύσει τις αξιώσεις των δύο διεκδικητών και να επιλύσει τον συνεχιζόμενο πόλεμο, που είχε φέρει Σαρακηνούς μισθοφόρους στη Νότια Ιταλία. Στη διαμοίραση του Λουδοβίκου Β΄, η Κάπουα έγινε μέρος του πριγκιπάτου του Σαλέρνο, αλλά ο Λάντο Α΄ δεν υπάκουσε για πολύ τον επικυρίαρχό του Σίκονουλφ. Αντίθετα, συμμάχησε με τον Σέργιο Α΄ δούκα της Νάπολης. Για να εδραιώσει τη συμμαχία, ο Λάντο Α΄ νύμφευσε τον δεύτερο μεγαλύτερο γιο του Λανδούλφος γαστάλδο της Σουεσόλα, με την κόρη του Σέργιου Α΄.

Κατά τη διάρκεια της ανηλικιότητας των πριγκίπων Σίκο και Αδεμάρος, ο Λάντο Α΄ κυριάρχησε στο Σαλέρνο. Οι Σαλερνιτανοί εξαιρούνταν από την αυξανόμενη επιρροή των Καπουανών και ο Αδεμάρος κάλεσε τον Γουίδων Α΄ πρίγκιπα του Σπολέτο να παρέμβει για λογαριασμό του. Ο Λάντο Α΄ απάντησε παίρνοντας με το μέρος του (ως σύμμαχο) τον Μαρίνο έπαρχο του Αμάλφι. Νύμφευε μάλιστα τον αδελφό του Πάντο με την κόρη τού Μαρίνου. Στον πόλεμο που ακολούθησε, ο Γουίδων κατέστρεψε τα εδάφη και κατέκτησε μέρος της επικράτειας του Λάντενουλφ, γαστάλδου του Τεάνο, αδελφού του Λάντο, αλλά ο ίδιος ο Λάντο Α΄ βγήκε σώος.

Τον Μάιο του 859, μία τεράστια κοινή εκστρατεία από το Σαλέρνο, τη Νάπολη, το Αμάλφι και τη Σουεσόλα βάδισε εναντίον του Λάντο Α΄. Ο Λάντο Α΄ ήταν σε παράλυση εκείνη την εποχή και ο γιος του Λάντο Β΄ πήρε τα όπλα, για να υπερασπιστεί την πόλη Κάπουα. Νίκησε τις δυνάμεις που στάλθηκαν εναντίον τους στη γέφυρα Tεοντεμόντο, επάνω από το Βολτούρνo. Ο Λάντο Α΄ δεν επέζησε για πολύ από αυτή τη μεγάλη νίκη. Μία από τις τελευταίες του πράξεις ήταν μία άλλη συζυγική συμμαχία, αυτή τη φορά με τον Γουαϊφέρος, έναν Σαλερνιτανό ευγενή που είχε βρει καταφύγιο στην Κάπουα κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Αδεμάρος. Ο Γουαϊφέρος νυμφεύτηκε την κόρη του Λάντο Α΄, Λαντελάικα και, όταν επέστρεψε στην Κάπουα, κατέλαβε την εξουσία με την υποστήριξη του λαού.

Ο Λάντο Α΄ είχε μεταφέρει —αντίθετα με την επιθυμία του— την τοποθεσία της Κάπουα οριστικά από την παλαιά της θέση στον νέο λόφο του Τριφλίσκο το 856. Έκτισε μοναστήρι στο Τεανό και απεβίωσε πιθανώς το 861 (πιθανόν το 860).

Οικογένεια
----------

Άφησε από τη σύζυγό του Aλοάρα πέντε γιους και μία κόρη: 

* Λάντο Β΄.
* Λανδούλφος (της Σουεσόλα).
* Λάντενουλφ.
* Πάντo.
* Πέτρο.
* Λαντελάικα, παντρεύτηκε τον Γουαϊφέρος πρίγκιπα του Σαλέρνο.

Πηγές
-----

* Erchempert. *Historia Langabardorvm Beneventarnorvm* στη Λατινική Βιβλιοθήκη .
* Caravale, Mario (επιμ.). *Dizionario Biografico degli Italiani: LXIII Labroca – Laterza*. Ρώμη, 2004.

Παραπομπές σε πηγές
-------------------

1. 1 2  «Dizionario Biografico degli Italiani». (Ιταλικά) *Dizionario Biografico degli Italiani*. 1960. Ανακτήθηκε στις 8  Νοεμβρίου 2018.
Ο **Κόρι Γκάρντνερ** (αγγλικά: *Cory Gardner*) είναι ένας Αμερικανός πολιτικός, ο οποίος υπηρέτησε ως Γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών, αντιπροσωπεύοντας την Πολιτεία Κολοράντο από το 2015 έως το 2020.  Αποτελεί μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος.

Γεννήθηκε στις 22 Αυγούστου 1974 στην Γιούμα του Κολοράντο. Η καταγωγή του έχει ιρλανδικές, γερμανικές και αγγλικές ρίζες. Σπούδασε στο πολιτικές επιστήμες στο Κρατικό Πανεπιστήμιο του Κολοράντο και νομικά στο Πανεπιστήμιο του Κολοράντο.

Διορίστηκε στη Βουλή των Αντιπροσώπων του Κολοράντο το 2005 και το 2006 εξελέγη για μία πλήρη θητεία, εκπροσωπώντας την Περιφέρεια 63 από το 2005 έως το 2011. Το 2010 εξελέγη στη Βουλή των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών, στην οποία ήταν μέλος το διάστημα 2011-2015. Τον Νοέμβριο του 2014 κέρδισε τις εκλογές για τη Γερουσία, με οριακό προβάδισμα, έναντι του αντιπάλου του Μαρκ Γιούνταλ. Στις εκλογές του 2020 ηττήθηκε από τον Δημοκρατικό, πρώην κυβερνήτη του Κολοράντο, Τζον Χίκενλουπερ.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Νοεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 9 Δεκεμβρίου 2015.
3. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Δεκεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 9 Δεκεμβρίου 2015.
4. ↑
5. ↑
6. ↑
7. ↑
8. ↑
9. ↑
10. ↑
11. ↑

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 9879155919357839730006
* LCCN: no2019076638
* US Congress: G000562

 |

 |
Μια μερική ηλιακή έκλειψη θα συμβεί το Σάββατο, 29 Μαρτίου 2025. Μια ηλιακή έκλειψη συμβαίνει όταν η Σελήνη περνάει ανάμεσα στη Γη και τον Ήλιο, αποκρύπτοντας έτσι πλήρως ή εν μέρει την εικόνα του Ήλιου για έναν θεατή στη Γη. Μερική ηλιακή έκλειψη συμβαίνει στις πολικές περιοχές της Γης όταν το κέντρο της σκιάς της Σελήνης χάνει τη Γη.

### Σάρος 149

Οι ηλιακοί σάροι 149, επαναλαμβανόμενοι κάθε περίπου 18 χρόνια και 11 ημέρες, περιέχουν 71 συμβάντα. Η σειρά ξεκίνησε με μερική έκλειψη στις 21 Αυγούστου 1664. Έχει συνολικές εκλείψεις από τις 9 Απριλίου 2043 έως τις 2 Οκτωβρίου 2331. Η σειρά λήγει στο μέλος 71 ως μερική έκλειψη στις 28 Σεπτεμβρίου 2926. Η μεγαλύτερη συνολική έκλειψη θα είναι στις 17 Ιουλίου 2205, σε 4 λεπτά και 10 δευτερόλεπτα.

### Ηλιακές Εκλείψεις του 2022-2025

Αυτή η έκλειψη είναι μέλος μιας σειράς εξαμήνου. Μια έκλειψη σε μια σειρά εξαμήνου ηλιακών εκλείψεων επαναλαμβάνεται περίπου κάθε 177 ημέρες και 4 ώρες (ένα εξάμηνο) σε εναλλασσόμενους κόμβους της τροχιάς της Σελήνης

Εικόνες
-------

Κινούμενη διαδρομή

Παραπομπές
----------

1. ↑  «NASA - Catalog of Solar Eclipses of Saros 149». *eclipse.gsfc.nasa.gov*. Ανακτήθηκε στις 30 Ιουλίου 2020.
2. ↑  «A Catalogue of Eclipse Cycles». *webspace.science.uu.nl*. Ανακτήθηκε στις 30 Ιουλίου 2020.
Ο **Λάντενουλφ Α΄**, *Landenulf I* (άκμασε 885 - 887) από τον Οίκο των Λαντουλφιδών ήταν για λίγο κόμης της Κάπουα μετά το τέλος τού αδελφού του Λάντο Γ΄ το 885. Ήταν γιος του Λάντενουλφ, γαστάλδου του Tεάνo, και εγγονός του Λανδούλφος Α΄ γαστάλδου της Κάπουα.

Βιογραφία
---------

Κράτησε τον έκπτωτο εξάδελφό του Πάντενουλφ στη φυλακή. Ολόκληρη η βασιλεία του πέρασε με τον Λάντενουλφ Α΄ να υπερασπίζεται τον εαυτό του ενάντια στους Βυζαντινούς, με επικεφαλής τον Αθανάσιο Β΄ ύπατο της Νάπολης και τον κατεπάνω Ιταλίας στρατηγό του Μπάρι. Ο τελευταίος έστειλε 300 στρατιώτες· διοικητής τους ήταν ο Χασάνος, ο οποίος ανακλήθηκε στην Κωνσταντινούπολη και τον διαδέχθηκε ο Ιωαννίκιος. Ο Γουαϊμάρος Α΄ πρίγκιπας του Σαλέρνο πείστηκε να μπει στον πόλεμο στο πλευρό του Λάντενουλφ, ενώ ο αδελφός τού Λάντενουλφ, ο Ατενόλφος είχε προσχωρήσει στους Βυζαντινούς. Ο Ιωαννίκιος λεηλάτησε την Κάπουα και επέτυχε να απελευθερώσει τον Πάντενουλφ, αλλά ο Ατενόλφος ήταν ο νικητής, εκτοπίζοντας τον πολιορκημένο εξάδελφό του και ορίστηκε ως μοναδικός κόμης των Καπουανών τον Ιανουάριο του 887.

Πηγές
-----

* Erchempert. *Historia Langabardorvm Beneventarnorvm* στη Λατινική Βιβλιοθήκη .
* Caravale, Mario (επιμ.). *Dizionario Biografico degli Italiani: LXIII Labroca – Laterza*. Ρώμη, 2004.
Η **Μπέρτα**, ιταλ. Bertha (π. 1075 - πριν το 1111) από τον Οίκο της Σαβοΐας έγινε με τον γάμο της βασίλισσα της Αραγωνίας και της Παμπλόνας.

Ο Πέτρος Α΄ της Αραγωνίας, σύζυγος της Μπέρτας.

Βιογραφία
---------

Δεν γνωρίζουμε τους γονείς της ή την παιδική της ηλικία. Πιστεύεται ότι ήταν από την Ιταλία, μια και το όνομά της είναι Ιταλικό.

Ο Πέτρος Α΄ της Αραγωνίας από την πρώτη του σύζυγο Αγνής της Ακουιτανίας απέκτησε δύο τέκνα, τον Πέτρο και της Ισαβέλλα. Σύντομα μετά το τέλος της Αγνής, ο Πέτρος Α΄ έκανε δεύτερο γάμο με τη Μπέρτα, από την οποία δεν απέκτησε παιδιά. Ως το 1104 όμως είχαν αποβιώσει και τα δύο παιδιά του, έτσι το στέμμα της Αραγωνίας πέρασε στον ετεροθαλή, επόμενο αδελφό του Αλφόνσο Α΄ τον *Μαχητή*.

Η Μπέρτα έλαβε μία κληρονομία, αλλά ο Αλφόνσος Α΄ πήρε όλα τα εδάφη του Πέτρου Α΄. Δεν γνωρίζουμε πότε ή πού απεβίωσε η Μπέρτα. Ο γενεαλόγος Szabolcs de Vajay εκτιμά ότι η Μπέρτα ήταν κόρη του Πέτρου Α΄ κόμη της Σαβοΐας και της Αγνής της Ακουιτανίας, ίσως της δεύτερης συζύγου του Ραμίρο Α΄ της Αραγωνίας, πατέρα του Πέτρου Α΄ και εξαδέλφη της Αγνής, πρώτης συζύγου τού Πέτρου Α΄.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε το 1097 τον Πέτρο A΄ των Χιμένεθ βασιλιά της Αραγωνίας. Δεν απέκτησαν απογόνους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Charles Cawley: «Medieval Lands». (Αγγλικά) *Charles Cawley, "Medieval Lands", 2006-2020*. Ανακτήθηκε στις 24  Μαρτίου 2019.

Πηγές
-----

* Foundation of Medieval Genealogy (FMD), house of Savoy
Το **Κύπελλο Κύπρου 2016** ήταν η 48η έκδοση του Κυπέλλου Κύπρου. Νικητής ήταν ο ΑΠΟΕΛ για 12η φορά στην ιστορία του.

Σύστημα διεξαγωγής
------------------

Στο κύπελλο συμμετείχαν 8 ομάδες οι οποίες αναμετρήθηκαν μεταξύ τους σε μονούς νοκ-άουτ αγώνες, ενώ ο τελικός διεξήχθη σε ουδέτερο γήπεδο.

Συμμετέχουσες Ομάδες
--------------------

Οι ακόλουθες 8 ομάδες (με αλφαβητική σειρά) που αγωνίστηκαν στο Κύπελλο Κύπρου το 2016:

* Πετρολίνα ΑΕΚ
* Αναγέννηση Γερμασόγειας
* ΑΠΟΕΛ
* Απόλλων Λεμεσού
* Ένωσις Θυέλλης Αναγεννήσεως Έγκωμης (ΕΘΑ Έγκωμης)
* Ένωσις Νέων Παραλιμνίου (ΕΝΠ)
* Κεραυνός Στροβόλου
* Ομόνοια Λευκωσίας

Προημητελική Φάση
-----------------

\*Στην παρένθεση αναγράφεται το αποτέλεσμα του κάθε αγώνα

Πετρολίνα ΑΕΚ - Ομόνοια Λευκωσίας ( 77 - 56 )

ΕΘΑ Έγκωμης - Αναγέννηση Γερμασόγειας ( 111 - 56 )

Κεραυνός Στροβόλου - Ένωσις Νέων Παραλιμνίου ( 73 - 56 )

ΑΠΟΕΛ - Απόλλων Λεμεσού ( 81 - 73 )

Ημιτελική Φάση
--------------

\*Στην παρένθεση αναγράφεται το αποτέλεσμα του κάθε αγώνα

ΑΠΟΕΛ - ΕΘΑ Έγκωμης ( 92 - 89 )

Κεραυνός Στροβόλου - Πετρολίνα ΑΕΚ ( 69 - 73 )

Τελικός
-------

\*Στην παρένθεση αναγράφεται το αποτέλεσμα του αγώνα

Πετρολίνα ΑΕΚ - ΑΠΟΕΛ ( 87 -90 )

Πετρολίνα ΑΕΚ (Προπονητής: Λίνος Γαβριήλ)
Παλάλας, Μπράουν 13 (2), Μπρέζετς 31, Κοιλαράς, Πέτροβιτς 17 (3), Μακφάντεν 16 (1), Τρισόκκας, Μπόουμαν 6, Παντελή 4.

ΑΠΟΕΛ ((Προπονητής: Γιώργος Βόβορας)
Χιθ 21 (3), Μπιγκς 26 (4), Σιζόπουλος 4, Κούνας 12 (2), Παντούρης 3 (1), Ράμσεϊ 11, Τέρνερ 4, Ντιμπουά 9 (2).

Πηγή
----

* ΑΕΚ-ΑΠΟΕΛ 87-90: Κυπελλούχος με σούπερ ανατροπή[*νεκρός σύνδεσμος*]
Το **Κόμμα Αριστερών Φιλελευθέρων** (**Κ.Α.Φ.**) (επίσης γνωστό ως Αριστερoί Φιλελεύθεροι) ήταν ελληνικό πολιτικό κόμμα στο χώρο της αριστεράς, που ιδρύθηκε το 1949.

Ιστορικό
--------

Το Κόμμα Αριστερών Φιλελευθέρων ιδρύθηκε το 1949 από δύο πρώην βενιζελικούς στρατιωτικούς, πρώην Γενικούς Διευθυντές του Ελληνικού Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού και μέλη του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου, τον Νεοκόσμο Γρηγοριάδη και τον Σταμάτιο Χατζήμπεη. 

Πήρε μέρος στις ελληνικές βουλευτικές εκλογές του 1950 με το συνδυασμό της Δημοκρατικής Παρατάξεως, έναν συνασπισμό αριστερών κομμάτων με το Σοσιαλιστικό Κόμμα-Ένωση Λαϊκής Δημοκρατίας και την Ένωση Δημοκρατικών Αριστερών. Από τους 18 βουλευτές που εξελέγησαν με τη Δημοκρατική Παράταξη, οι έξι ανήκαν στο Κόμμα Αριστερών Φιλελευθέρων. Μετά τις εκλογές σχημάτισε κοινή κοινοβουλευτική ομάδα με τους τέσσερις βουλευτές της Ενώσεως Δημοκρατικών Αριστερών.

Τον Ιούλιο του 1951 τρεις βουλευτές του κόμματος (Καραμαούνας, Μπικάκης, Φ. Χατζήμπεης) αποχώρησαν και ίδρυσαν μαζί με άλλους τον Δημοκρατικό Συναγερμό.

Την 1 Αυγούστου του 1951 το κόμμα συγχωνεύθηκε με άλλα αριστερά κόμματα στην Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά.

Αποτελέσματα εκλογών
--------------------

### Βουλή των Ελλήνων

| Έτος | Αρχηγός κόμματος | Αριθμός ψήφων | Ποσοστό ψήφων | Έδρες | Θέση |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1950 | Νεόκοσμος Γρηγοριάδης | 163.824(Δημοκρατική Παράταξις) | 9,70%(Δημοκρατική Παράταξις) | 6 / 250 | Αντιπολίτευση |

Παραπομπές
----------

1. ↑  Μητρώο Γερουσιαστών και Βουλευτών 1929-1974 Βουλή των Ελλήνων, Εθνικό Τυπογραφείο, 1977.(pdf)
Η **Λένα Βαλαωρίτου-Σκαραμαγκά** , (Αθήνα 1 Μαρτίου 1897 – Ιωάννινα 1967) ήταν Ελληνίδα αθλήτρια της Αντισφαίρισης.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν κόρη του Περικλή Βαλαωρίτη και της Ερριέτας Σκαραμαγκά. Παντρεύτηκε τον Ιβάν Σκαραμαγκά της γνωστής οικογένειας αλλά μετά από λίγα χρόνια χώρισαν. Ξεκίνησε το τένις σε πολύ μικρή ηλικία ενώ μέλη της οικογένειάς της ήταν ήδη μέλη και αθλητές στον Ο.Α. Αθηνών, μέλος του οποίου έγινε και η ίδια. 

Υπήρξε νικήτρια στα πανελλήνια πρωταθλήματα γυναικών του 1924 , 1928 και 1929, στο διπλό μεικτό το 1924 , νικήτρια και στο Κύπελλο αντισφαίρισης Ανατολικής Μεσογείου το 1926, 1927, και 1928, είχε συμμετάσχει και στο Βαλκανικό κύπελλο αντισφαίρισης. Επίσημα είναι η πρώτη Ελληνίδα που αγωνίστηκε σε Ολυμπιακούς αγώνες στο Παρίσι το 1924, εφόσον η Μεσολυμπιάδα του 1906 δεν αναγνωρίζεται επίσημα από τη ΔΟΕ. Σε αυτούς τους αγώνες δεν κατάφερε να διακριθεί και αποκλείστηκε από τον πρώτο γύρο στο απλό γυναικών. Στο κύπελλο Ανατολικής Μεσογείου ήταν νικήτρια στο διπλό γυναικών το 1927 και 1929. 

Διετέλεσε γενικός γραμματέας της τεχνικής επιτροπής αντισφαίρισης του ΣΕΓΑΣ από το 1920 έως το 1938 και πρόεδρος το 1929 - 1931. Απεβίωσε στα Γιάννενα όπου βρισκόταν για την οργάνωση αθλητικής εκδήλωσης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) *Sports-Reference.com*. va/lena-valaoritou-1.
2. ↑  Αθλητική Ηχώ, 25 Αυγούστου 1958

Πηγές
-----

* Σκιαδάς, Ελευθέριος (1998). Π.Α.Σ.Γ. «Η Καλλιπάτειρα», επιμ. *Γυναικείος αθλητισμός στη σύγχρονη Ελλάδα*. Αθήνα: Εκδόσεις Λαβύρινθος. ISBN 960-85466-9-9.
* Σκιαδάς, Ελευθέριος (1995). *100 χρόνια Όμιλος Αντισφαίρισης Αθηνών 1895-1995*. Αθήνα: Μικρός Ρωμηός Ε.Π.Ε. ISBN 960-85466-2-1.