recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η **Winiary Nestlé Polska A.E.**, πιο γνωστή ως **Winiary** (προφέρεται: [Βινιάρι]), είναι πολωνική εταιρεία βιομηχανίας επεξεργασμένων τροφίμων με έδρα τη συνοικία Βινιάρι στο Κάλις.

Επί του παρόντος, η εταιρεία είναι μέλος της εταιρείας Nestlé, που ειδικεύεται στα πρόχειρα τρόφιμα καθώς και στα φαγητά γρήγορης προετοιμασίας (κυρίως σε σκόνη) *στιγμιαία* έτοιμα μαγειρεμένα γεύματα, σάλτσες, σούπες (κυρίως στιγμιαία νουντλ), ζελέ, κίσελ και blancmange. Η Winiary παράγει επίσης σετ αρτυμάτων, τα οποία είναι κονιοποιημένα και σε υγρή μορφή (από συμπύκνωμα).

Ιστορία
-------

Η εταιρεία ιδρύθηκε το 1941 από τον Άλφρεντ Νοβάτσκι, Πολωνό κατάσκοπο, που επέστρεφε από τη Γερμανία και μέλος του πολωνικού κινήματος αντίστασης στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Το εργοστάσιο ήταν ένα κομβικό σημείο της μονάδας Κάλις του Πολωνικού Εσωτερικού Στρατού. Ο Νοβάτσκι χρησιμοποίησε εικονικά τους Πολωνούς συνεργάτες του στο εργοστάσιο. Τον Μάρτιο του 1944 συνελήφθη από την Γκεστάπο, στη συνέχεια υποβλήθηκε σε βίαιη έρευνα στο Λοτζ και τελικά καταδικάστηκε σε θάνατο και εκτελέστηκε στο κοντινό Σκάρσεφ το 1945.

Κατά την περίοδο 2002–2003, η Winiary έλαβε διάφορα βραβεία για το προϊόν της *Majonez Dekoracyjny* (Διακοσμητική Μαγιονέζα).

Το 1998, η εικόνα της εταιρείας επηρεάστηκε από την υγειονομική επιδημιολογική αναγνώριση, η οποία ανακάλυψε το βακτήριο σαλμονέλα στις κονιοποιημένες σούπες της Winiary. Η εταιρεία παραδέχτηκε αργότερα ότι η αιτία του βακτηρίου της σαλμονέλας ήταν από εισαγόμενα ξερά κρεμμύδια. Αν και τα προϊόντα δεν προκάλεσαν ανησυχίες για την υγεία (οι κονιοποιημένες σούπες απαιτούν βράσιμο, στο οποίο τα βακτήρια πεθαίνουν κατά τη θερμική επεξεργασία), όπως επιβεβαιώθηκε από την υγειονομική επιδημιολογική αναγνώριση, η κατάσταση προκάλεσε αρνητική κοινή γνώμη και δημοσιότητα στα μέσα ενημέρωσης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Main Page». *Winiary*. Ανακτήθηκε στις 11 Οκτωβρίου 2015.
2. ↑  «Winiary Products». *Rzeczpospolita*. Ανακτήθηκε στις 11 Οκτωβρίου 2015.
3. 1 2 3 4  *Encyklopedia konspiracji Wielkopolskiej 1939–1945* (στα Πολωνικά). Πόζναν: Instytut Zachodni. 1998. σελίδες 385–386. ISBN 83-85003-97-5.
4. ↑  «Winiary Products». *Winiary*. Ανακτήθηκε στις 11 Οκτωβρίου 2015.
5. ↑  «Salmonella found in mushrooms». *Dziennik Polski 24*. Ανακτήθηκε στις 11 Οκτωβρίου 2015.
6. ↑  «Winiary History». *Gazeta Pieniądze*. Ανακτήθηκε στις 11 Οκτωβρίου 2015.
7. ↑  «Winiary Standings». *Archiwum Rzeczpospolita*. Ανακτήθηκε στις 11 Οκτωβρίου 2015.
8. ↑  «Recall of food products imported from Poland because of potential salmonella contamination». *Releases Government*. Ανακτήθηκε στις 11 Οκτωβρίου 2015.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* www.winiary.pl

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 301979319

 |

 |
Ο **Άγιος Σωσίπατρος** ήταν μαθητής του Αποστόλου Ανδρέα και επίσκοπος στο Ικόνιο.

Η ζωή του
---------

Σύμφωνα με την παράδοση της Ορθόδοξης Εκκλησίας, ο Σωσίπατρος γεννήθηκε και έζησε τα παιδικά του χρόνια στην Πάτρα. Εκεί ασπάστηκε τον χριστιανισμό από τον Απόστολο Ανδρέα του οποίου έγινε και μαθητής. Αργότερα προσκλήθηκε στην Ρώμη από τον Απόστολο Παύλο  και χειροτονήθηκε επίσκοπος Ικονίου. Αφού καθοδήγησε για μεγάλο χρονικό διάστημα την εκεί χριστιανική κοινότητα, αποφάσισε πως δεν είχε πια τίποτα άλλο να προσφέρει και έτσι έφυγε για την δύση μαζί με τον φίλο του Ιάσονα για να διδάξουν τον χριστιανισμό. 

Φτάνοντας στην Κέρκυρα κήρυξαν στους ειδωλολάτρες κατοίκους της το Ευαγγέλιο και έκτισαν και έναν ναό αφιερωμένο στον Άγιο Στέφανο. Μαθαίνοντας όλα αυτά ο έπαρχος του νησιού, που ήταν ειδωλολάτρης, τον φυλάκισε. Στη φυλακή, επτά κρατούμενοι ληστές έγιναν χάρη στους δυο αγίους χριστιανοί. Αργότερα έγινε χριστιανός και ο δεσμοφύλακάς τους ο Αντώνιος. Η παράδοση αναφέρει ότι οι άγιοι αφέθηκαν ελεύθεροι όταν φωτιά που κατέβηκε από τον ουρανό έκαψε τους δύο γιους και την γυναίκα του βασιλιά, ο οποίος για να τους εκδικηθεί τους βασάνισε μέχρι θανάτου. Όταν πέθαναν τα σώματά τους κάηκαν στον τόπο του μαρτυρίου τους και σκορπίστηκε η στάχτη τους εκεί. Ο χώρος εκείνος μυροβολούσε και γι' αυτό οι πρώτοι χριστιανοί της Κέρκυρας έκτισαν στο σημείο εκείνο τον σημερινό ναό των Αγίων στη Γαρίτσα.

Στην Πάτρα υπάρχει εικόνα του στον Άγιο Γεώργιο του Λάγγουρα στον ναό της Αγίας Σκέπης και στο Μητροπολιτικό ναό Ευαγγελισμού της Θεοτόκου.

Εορτασμός
---------

Ο άγιος Σωσίπατρος είναι ένας από τους 70 Αποστόλους. Η μνήμη του γιορτάζεται από την Ορθόδοξη εκκλησία στις 29 Απριλίου (Ιάσονος και Σωσιπάτρου).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Άγιοι Ιάσονας και Σωσίπατρος οι Απόστολοι- Ορθόδοξος Συναξαριστής
2. ↑  Άγιοι Απόστολοι Ιάσων και Σωσίπατρος
3. 1 2 3 4 5 6 7  Λέων ο Διάκονος-Ιστορίαι , σελ. 425
4. ↑  Delle cose Corciresi volume Α, Andreas Mustoxydēs
5. ↑  Ρωμ. 16:21
6. ↑  Συναξαριστής Αγίου Νικοδήμου
7. ↑  Ιερά Μητρόπολις Κέρκυρας- Οι άγιοι μας
8. ↑  Εκκλησία Χίου-Άγιοι Ιάσονας και Σωσίπατρος οι Απόστολοι: Απόστολοι εκ των Ο’ (εβδομήκοντα), που εκχριστιάνισαν τους κατοίκους της Κέρκυρας
9. ↑  «Τουριστικός οδηγός Κέρκυρας-Εκκλησία των Αγίων Ιάσονα και Σωσίπατρου». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Οκτωβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 25 Σεπτεμβρίου 2020.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 2541157226616985410005
* GND: 1197731792

 |

 |
Η **Groenlandia** (επιστημονική-λατινική ονομασία) είναι γένος μονοκοτυλήδονων υποβρύχιων υδρόβιων φυτών, που ανήκουν στην οικογένεια ποταμογειτονοειδή.

Είναι μονοτυπικό γένος, δηλαδή περιλαμβάνει μόνο ένα είδος, το ***Groenlandia densa*** («γροινλανδία η πυκνή»). Τα φύλλα του είναι αντίθετα ή εκφύονται ακτινωτά από σπονδυλώματα (σε αντίθεση με εκείνα του πολύ συγγενικού μεγάλου γένους ποταμογείτων). Φύεται κυρίως σε μικρές λίμνες και είναι ιθαγενές σε μεγάλο μέρος της Ευρώπης, της δυτικής Ασίας και της βόρειας-βορειοδυτικής Αφρικής (Μαγκρέμπ). Παρά την ονομασία της, η *Groenlandia* δεν συναντάται στη Γροιλανδία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Les, Donald H.· Tippery, Nicholas P. (2013). «In time and with water...the systematics of alismatid monocotyledons». Στο: Paul Wilkins and Simon J. Mayo. *Early Events in Monocot Evolution*. Cambridge University Press. σελίδες 118–164.
2. ↑  [ *BSBI List 2007* (σε .xls), Botanical Society of Britain and Ireland. Αρχειοθέτηση από το αρχικό στις 26.6.2015, ανάκτηση στις 17.10.2014.
Ο **Άγιος Αρτέμων** ήταν Πρεσβύτερος και ζούσε στην Λαοδικεία της Μικράς Ασίας κατά τα χρόνια του Διοκλητιανού. Αρνούμενος να απαρνηθεί την πίστη του θανατώθηκε μετά από φρικτά βασανιστήρια.

Αρνείται να αλλάξει την πίστη του
---------------------------------

Οι ειδωλολάτες μαζί με τον Επίσκοπο Σισίννιο τον οδήγησαν στον ναό τους για να προσφέρει θυσία στους Θεούς τους. Ο Αρτέμων που ήδη ήταν γέροντας και σε πολύ προχωρημένη ηλικία, προσευχήθηκε με θέρμη στον Κύριο να φωτίσει τους ειδωλολάτρες, ώστε να καταλάβουν την αλήθεια του. Τότε μονομιάς τα αγάλματα των ψευδοθεών έπεσαν κάτω κι έγιναν κομμάτια. Οι ειδωλολάτρες εξοργισμένοι συνέλαβαν τον γέροντα Αρτέμονα και τον οδήγησαν ως υπαίτιο καταστροφής στον τοπικό ηγεμόνα, ο οποίος τον υπέβαλε σε φρικτά βασανιστήρια. Ο Άγιος Αρτέμων υπέμεινε τα βασανιστήρια αυτά με νεανική ανδρεία και κατά την διάρκειά τους παρέδωσε την ψυχή του στον Κύριο. Έτσι ο Πρεσβύτερος Αρτέμων χριστιανικά και ανεπαίσχυντα υπέστη το μαρτύριο σε βαθύτατο γήρας. Η μνήμη του τιμάται στις 24 Μαρτίου.
Ο σιδηροδρομικός σταθμός **Λοτζ Παμπιανίτσκα** (πολωνικά: Łódź Pabianicka) είναι προαστιακός σιδηροδρομικός σταθμός στο Λοτζ της Πολωνίας, στην περιοχή Γκούρνα, σε μια κυκλική γραμμή μεταξύ των σταθμών Λοτζ Καλίσκα και Λοτζ Χόινι, σε άμεση γειτνίαση με την οδό Παμπιανίτσκα και τη Λεωφόρο Ιωάννη Παύλου Β΄*.*

Ο σταθμός άνοιξε το 2013, στο πλαίσιο του έργου του Προαστιακού Σιδηροδρόμου του Λοτζ (Łódzka Kolej Aglomeracyjna). Αποτελείται από δύο μονόπλευρες αποβάθρες που βρίσκονται βόρεια προς τη σιδηροδρομική οδογέφυρα πάνω από την οδό Παμπιανίτσκα. Κάθε αποβάθρα είναι εξοπλισμένη με ένα μικρό υπόστεγο με παγκάκια, μια πινακίδα με το τρέχον πρόγραμμα, μια σκάλα και έναν ανελκυστήρα. Μια δίοδος μεταξύ των αποβάθρων παρέχεται μέσω μιας υπόγειας διόδου για ένα πεζοδρόμιο που εκτείνεται κατά μήκος του δρόμου.

Ο σταθμός εξυπηρετεί τα τρένα προαστιακού ŁKA, που εκτελούν δρομολόγια μεταξύ των σταθμών Λοτζ Καλίσκα και Λοτζ Βίντζεφ, μαζί με τρένα προαστιακού Polregio από το Λοτζ Καλίσκα προς την Τσενστοχόβα και το Οπότσνο. Μέχρι το 2017 ήταν επίσης σημείο στάσης για τα τρένα του PKP Intercity μεταξύ Βαρσοβίας και Βρότσουαφ.

Υπηρεσίες τρένων
----------------

Ο σταθμός εξυπηρετείται από τις ακόλουθες υπηρεσίες:

* Υπηρεσίες InterRegio (IR) *Λοτζ Καλίσκα* *— Βαρσοβία (κεντρικός)*
* Υπηρεσίες InterRegio (IR) *Όστρουφ Βιελκοπόλσκι — Λοτζ — Βαρσοβία (κεντρικός)*
* Υπηρεσίες InterRegio (IR) *Poznań Główny — Όστρουφ Βιελκοπόλσκι — Λοτζ — Βαρσοβία (κεντρικός)*
* Περιφερειακές υπηρεσίες (PR) *Λοτζ Καλίσκα* *— Τσενστοχόβα*
* Περιφερειακές υπηρεσίες (PR) *Λοτζ Καλίσκα* *— Σκαρζίσκο-Καμιένα*

Παραπομπές
----------

1. ↑  Kolejowy, Kurier. «Łódź: Pabianicka dopiero od grudnia». *kurierkolejowy.eu*. Ανακτήθηκε στις 23 Μαρτίου 2019.
2. ↑  «Łódź Pabianicka (po) • Województwo łódzkie (PL) / © Atlas Kolejowy Polski, Czech i Słowacji». *www.atlaskolejowy.net*. Ανακτήθηκε στις 23 Μαρτίου 2019.
3. ↑  «Ogólnopolska Baza Kolejowa». *www.bazakolejowa.pl* (στα Πολωνικά). Ανακτήθηκε στις 23 Μαρτίου 2019.
4. ↑  «Łódź: PKP IC zostaje na Kaliskiej. Tymczasowo». *www.rynek-kolejowy.pl* (στα Πολωνικά). Ανακτήθηκε στις 23 Μαρτίου 2019.
5. ↑  Polregio. IR 99110. Warszawa Główna — Łódź Kaliska Timetable.
6. ↑  Polregio. IR 17214 Warszawa Główna — Ostrów Wielkopolski Timetable.
7. ↑  Polregio. IR 17500 PROSNA Warszawa Główna — Poznań Główny Timetable.
8. ↑  Polregio. PR 14208 Łódź Kaliska — Częstochowa. Timetable.
9. ↑  Polregio. PR 12371 Łódź Kaliska — Skarżysko-Kamienna. Timetable.
Ο κόμης **Φρήντριχ φον Μπέρχτολντ**, βαρόνος του Ούνγκαρσιτς (γερμ. *Friedrich Carl Eugen Vsemir von Berchtold von Ungarschitz*, τσεχ. *Bedřich Karel Eugen Všemír Berchtold hrabě z Uherčic*, 25 Οκτωβρίου 1781 – 3 Απριλίου 1876), ήταν γερμανόφωνος Βοημός ιατρός και βοτανολόγος, ευγενούς αυστριακής καταγωγής.

Βιογραφικά δεδομένα
-------------------

Ο φον Μπέρχτολντ γεννήθηκε στην κωμόπολη Στραζ ναντ Νεζάρκοου, τότε γνωστή ως Πλατς αν ντερ Νάζερ και υπαγόμενη στη Μοναρχία των Αψβούργων. Απεφοίτησε από την ιατρική σχολή το 1804 και κατόπιν εξάσκησε την ιατρική, αλλά αφιέρωνε πολύ χρόνο στη βοτανική και στη φυσική ιστορία. Τελικώς εγκατέλειψε την τακτική ιατρική και ταξίδεψε σε όλη την Ευρώπη, στη Μέση Ανατολή και στη Βραζιλία. Συνέγραψε πολλές ερευνητικές εργασίες με τους βοτανολόγους αδελφούς Πρεσλ (Καρλ Μπόριβοϊ Πρεσλ και Γιαν Σβάτοπλουκ Πρεσλ), μεταξύ των οποίων ένα σημαντικό έργο της ταξινομικής των φυτών, το *O Přirozenosti Rostlin*.

Αναμνηστική πλάκα για τον φον Μπέρχτολντ στο δημαρχειο του Tučapy του Διαμερίσματος Tábor της Τσεχίας.
Δραστήριος υποστηρικτής της εθνικής αναγεννήσεως των Τσέχων, ο φον Μπέρχτολντ συνέβαλε στην ίδρυση του Εθνικού Μουσείου της Πράγας. Απεβίωσε στην κωμόπολη Μπούχλαου της Μοραβίας (το σημερινό Μπουχλόβιτσε της Τσεχίας) σε ηλικία 94 ετών. Το γένος μονοκοτυλήδονου φυτού *Berchtoldia* (επικρατέστερο συνώνυμο *Chaetium*) ονομάσθηκε έτσι προς τιμή του Φρήντριχ φον Μπέρχτολντ.

* Η πρότυπη συντομογραφία **Bercht.** χρησιμοποιείται διεθνώς για να υποδηλώσει τον Φρήντριχ φον Μπέρχτολντ σε επιστημονικές αναφορές βοτανικών ονομασιών.

Επιλεγμένες δημοσιεύσεις
------------------------

* Berchtold, Friedrich von· Presl, Jan Svatopluk (1820). *O Prirozenosti Rostlin*. Πράγα: Krala Wiljma Endersa.
* Berchtold, Friedrich von· Presl, Jan Svatopluk (1820–1835). *O Prirozenosti Rostlin aneb rostlinář*. Πράγα: Jos Krause. CS1 maint: Μορφή ημερομηνίας (link)

Παραπομπές
----------

1. ↑  Stafleu & Cowan 1976–1988, v.1 A–G 1976 «Berchtold, Friedrich», σσ. 182-184
2. ↑  «Bercht.» στο Διεθνές Ευρετήριο Ονομάτων Φυτών

Βιβλιογραφία
------------

* Heribert Sturm: *Biographisches Lexikon zur Geschichte der böhmischen Länder*, εκδ. R.Oldenbourg, 1979, ISBN 3-486-49491-0 (στη γερμανική γλώσσα)
* Stafleu, Frans A. και Cowan, Richard S.: *Taxonomic literature: a selective guide to botanical publications and collections with dates, commentaries and types*, Taxon. Lit. (2η έκδ.), εκδόσεις Bohn, Scheltema & Holkema, Ουτρέχτη 1976-1988, ISBN 90-313-0224-4
Ο **Βίκτορ Βασίλιεβιτς Γκρίσιν** (ρωσικά: *Ви́ктор Васи́льевич Гри́шин*; 18 Σεπτεμβρίου [Ι.Η. 5 Σεπτεμβρίου] 1914 – 25 Μαΐου 1992) ήταν Σοβιετικός πολιτικός. Ήταν υποψήφιος (1961–1971) και τακτικό μέλος (1971–1986) του Πολιτικού Γραφείου της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης. 

Ο Γκρίσιν γεννήθηκε στο Serpukhov, στο Κυβερνείο της Μόσχας της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Στα πρώτα του χρόνια, εργάστηκε στον σιδηρόδρομο της Μόσχας, ως οδηγός ακίδων που εξόπλισε εκ των υστέρων το σιδηροδρομικό της σύστημα. Υπηρέτησε στον Κόκκινο Στρατό από το 1938 έως το 1940. Το 1941 ήταν λειτουργός του Κομμουνιστικού Κόμματος. Τελικά έγινε ηγέτης του Κομμουνιστικού Κόμματος στην πόλη της Μόσχας από το 1967 έως το 1985. Ήταν γνωστός για τη σκληροπυρηνική του στάση. Επίσης ο Γκρίσιν υπήρξε οργανωτής και στενός συνεργάτης της Μαφίας Εμπορίου της Μόσχας, γεγονός το οποίο εκμεταλλεύτηκε ο αρχηγός της Κα-Γκε-Μπε και μετέπειτα Σοβιετικός ηγέτης Γιούρι Αντρόπωφ για τον παραγκωνίσει από την πάλη εξουσίας για την διαδοχή του Λεονίντ Μπρέζνιεφ, τους μήνες πριν τον θάνατο του τελευταίου. Παρόλα αυτά ο Γκρίσιν κράτησε την θέση του ως τοπικός αρχηγός του Κόμματος στην Μόσχα και την επιρροή του για άλλα περίπου τρία χρόνια.

Κατά τους τελευταίους μήνες της ζωής του Σοβιετικού ηγέτη Κονσταντίν Τσερνιένκο, ο Γκρίσιν είχε θεωρηθεί ως πιθανός υποψήφιος για να διαδεχθεί τον Τσερνιένκο ως Γενικός Γραμματέας του ΚΚΣΕ και ως πιθανή εναλλακτική λύση στον Μιχαήλ Γκορμπατσόφ. Σε μια προσπάθεια να τονίσει την εγγύτητά του με τον Τσερνιένκο, έσυρε τον άρρωστο Σοβιετικό ηγέτη για να ψηφίσει σε μια εσωκομματική διαδικασία για την ανάδειξη βουλευτών του Προεδρείου της Ρωσικής ΣΟΣΔ στις αρχές του 1985. Αυτή η ενέργεια του Γκρίσιν απέτυχε και θεωρήθηκε σχεδόν παγκοσμίως ως μια σκληρή πράξη. Μετά τον θάνατο του Τσερνιένκο τον Μάρτιο του 1985, αρνήθηκε να υποβάλει τον εαυτό του ως υποψήφιο για διαδοχή και αντ' αυτού πρόσφερε την υποστήριξή του, αν και χλιαρή, στον Γκορμπατσόφ. Στη συνέχεια ο Γκορμπατσόφ εξελέγη ομόφωνα Γενικός Γραμματέας και εγκαθίδρυσε Πραγματικό Σοσιαλισμό στην Σοβιετική Ένωση.

Στα τέλη Δεκεμβρίου 1985, ο Γκρίσιν αντικαταστάθηκε από τον Μπορίς Γέλτσιν ως πρώτος γραμματέας της κομματικής επιτροπής της Μόσχας. Στις 18 Φεβρουαρίου 1986, ο Γκρίσιν έχασε τη θέση του ως μέλος του Πολιτικού Γραφείου.

Σε μια συνέντευξή του το 1991 στη συντηρητική ρωσική εφημερίδα Molodaya Gvardiya, ισχυρίστηκε ότι ο μόνος λόγος που έχασε ήταν επειδή «οι νεότεροι ηγέτες του κόμματος, όπως ο Γιεγκόρ Λιγκατσόφ, υποστήριξαν τον Γκορμπατσόφ επειδή φοβήθηκαν ότι αν είχα γίνει αφεντικό του κόμματος, θα έχαναν τις θέσεις τους.» Στις 25 Μαΐου 1992, ο Γκρίσιν πέθανε σε ηλικία 77 ετών. Υπέστη καρδιακή προσβολή σε ένα γραφείο πρόνοιας στη Μόσχα, όπου πήγε να δηλώσει αύξηση στην κρατική του σύνταξη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Большая советская энциклопедия» (Ρωσικά) Η Μεγάλη Ρωσική Εγκυκλοπαίδεια. Μόσχα. 1969. Ανακτήθηκε στις 28  Σεπτεμβρίου 2015.
2. ↑  (Γερμανικά) *Munzinger Personen*. 00000009683. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
3. ↑  «Identifiants et Référentiels». (Γαλλικά) *IdRef*. Agence bibliographique de l'enseignement supérieur. Ανακτήθηκε στις 22  Μαΐου 2020.
Ο **Ρενώ Β΄** (απεβ. 1099) από τον Οίκο της Νορμανδίας-Σουασόν ήταν κόμης του Σουασόν.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του Γουλιέλμου Μπουζάκ κόμη του E και και της Aδελαΐδας κόμισσας του Σουασόν, κόρης του Ρενώ Α΄ κόμη του Σουασόν.

Δεν είναι σαφές πότε ο Ρενώ ανέλαβε την κομητεία του Σουασόν (Soissons) από τον ντροπιασμένο πατέρα του. Από τον τελευταίο αφαιρέθηκε η κομητεία του Ε (Eu) το 1050, αλλά δεν είναι σαφές πότε παραιτήθηκε από την κομητεία του Σουασόν. Ο Αλμπερίκ ντε Τρουά-Φονταίν αναφέρει τον Ρενώ στα *Χρονικά* του, αλλά λίγα είναι γνωστά για την περίοδο εξουσίας του. 

Δεν είναι γνωστό εάν ο Ρενώ νυμφεύτηκε ή είχε παιδιά. Μετά το τέλος του Ρενώ, ο αδελφός του Ιωάννης έγινε κόμης του Σουασόν.

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 26  Νοεμβρίου 2018.
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 16  Ιουλίου 2019.
3. 1 2 3 4 5 6  Ανακτήθηκε στις 16  Ιουλίου 2019.
4. ↑  «Comtes de Soissons (Normandy)».

Πηγές
-----

Dormay, C. *Histoire de la ville de Soissons et de ses rois, ducs, comtes et gouverneurs*, Soissons, 1664 (διαθέσιμο στα Βιβλία Google )
Εντοπίζει διαφορετικούς τύπους αιμοσφαιρίνης. 
Η **ηλεκτροφόρηση αιμοσφαιρίνης** είναι εξέταση αίματος που μπορεί να ανιχνεύσει διαφορετικούς τύπους αιμοσφαιρίνης. Χρησιμοποιεί τις αρχές της γέλης ηλεκτροφόρησης για το διαχωρισμό των διαφόρων τύπων αιμοσφαιρίνης και είναι ένας τύπος φυσικής γέλης ηλεκτροφόρησης. Η εξέταση μπορεί να ανιχνεύσει αφύσικα επίπεδα HbS, τη μορφή που σχετίζεται με τη δρεπανοκυτταρική νόσο, καθώς και άλλες διαταραχές του αίματος που σχετίζονται με την αιμοσφαιρίνη, όπως η βήτα θαλασσαιμία και η αιμοσφαιρίνη C. Επίσης, μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να προσδιοριστεί εάν υπάρχει ανεπάρκεια οποιασδήποτε φυσιολογικής μορφής αιμοσφαιρίνης, όπως στην ομάδα των ασθενειών που είναι γνωστές ως θαλασσαιμίες. Οι διαφορετικές αιμοσφαιρίνες έχουν διαφορετικά φορτία και σύμφωνα με αυτά τα φορτία και την ποσότητα, οι αιμοσφαιρίνες κινούνται με διαφορετικές ταχύτητες στη γέλη ,είτε σε αλκαλική γέλη είτε σε όξινη γέλη. Η ηλεκτροφόρηση αιμοσφαιρίνης είναι επίσης γνωστή ως έλεγχος θαλασσαιμίας, η οποία μπορεί επίσης να είναι χρήσιμη για τον ασθενή ο οποίος χρειάζεται συχνά μετάγγιση φρέσκου αίματος. Ο ασθενής χρειάζεται μετάγγιση αίματος επειδή το σώμα δεν είναι σε θέση να παράγει αρκετή αιμοσφαιρίνη για να ικανοποιήσει τις ανάγκες του σώματος (βλ. αιμοσφαιρινοπάθεια). Η ηλεκτροφόρηση γίνεται με τη χρήση οξικής κυτταρίνης. Μετά την ηλεκτροφόρηση σε 150 έως 200 βολτ, λεκιάζεται η γέλη οξικής κυτταρίνης με κόκκινο Ponceau. Η θαλασσαιμία φτάνει στο μέγιστο επίπεδο Hb F και ακολούθως τα επίπεδα Hb A2 αυξάνονται.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Hemoglobin electrophoresis: MedlinePlus Medical Encyclopedia». *medlineplus.gov*. Ανακτήθηκε στις 8 Σεπτεμβρίου 2016.
2. ↑  «Ηλεκτροφόρηση Αιμοσφαιρίνης». *obgyn.gr*.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* What is Hemoglobin Electrophoresis?
Ο **Νικηφόρος Βασιλάκης** ή Βασιλάκιος (άκμασε 1078-79) ήταν στρατηγός και αριστοκράτης στη Ρωμανία στα τέλη του 11ου αι. που προσπάθησε να εκτοπίσει τον Νικηφόρο Γ΄ Βοτανειάτη και νικήθηκε από τον Αλέξιο Α΄ Κομνηνό.

Βιογραφία
---------

Την εκθρόνιση του Μιχαήλ Ζ΄ Δούκα ακολούθησε χάος και ο Βασιλάκης, που ήταν τότε δούκας του Δυρραχίου, σκέφτηκε πως μπορούσε να τον διαδεχθεί. Μετακινήθηκε στη Θεσσαλονίκη και περίμενε την έκβαση της σύγκρουσης των δύο στρατηγών, διεκδικητών του θρόνου, του Νικηφόρου Βοτανειάτη και του Νικηφόρου Βρυεννίου του *πρεσβυτέρου* με την πεποίθηση ότι θα κατισχύσει του εξαντλημένου νικητή. Επικράτησε ο πρώτος και στέφθηκε ως Νικηφόρος Γ΄.

Οι δυνάμεις του Βασιλάκη αποτελούντο από παλαιμάχους Φράγκους, Σκλαβηνούς, Αλβανούς και Έλληνες στρατιώτες· η πεποίθηση στις δικές του ικανότητες και το κουράγιο του τον έπεισαν, ότι η νίκη θα είναι εύκολα δική του. Ο Νικηφόρος Γ΄ έστειλε τον καλύτερο στρατηγό του, τον Αλέξιο Κομνηνό να τον αντιμετωπίσει. Το στρατόπεδο τού Βασιλάκη βρισκόταν 18 μίλια από τη Θεσσαλονίκη, στις όχθες τού Βαρδάρη· ο Αλέξιος κατάφερε να τον παγιδεύσει σε νυκτερινή επίθεση στο στρατόπεδο. Ο Βασιλάκης νικήθηκε και διέφυγε στη Θεσσαλονίκη, όπου προσπάθησε να αμυνθεί για την πόλη. Συνελήφθη όμως από τους στρατιώτες του και παραδόθηκε στον Νικηφόρο Γ΄, που διέταξε την τύφλωση του στασιαστή.

Αναφορές
--------

1. ↑  Finlay, pg. 58
2. ↑  Finlay, pg. 58
3. ↑  Finlay, pg. 58

Πηγές
-----

* Kazhdan, Alexander, ed. (1991). The Oxford Dictionary of Byzantium. Oxford and New York: Oxford University Press. ISBN 0-19-504652-8.
* Skoulatos, Basile (1980). Les personnages byzantins de l'Alexiade: Analyse prosopographique et synthèse [The Byzantine Personalities of the Alexiad: Prosopographical Analysis and Synthesis] (in French). Louvain-la-Neuve: Nauwelaerts.
* George Finlay, History of the Byzantine and Greek Empires from 1057 - 1453, Volume 2, William Blackwood & Sons, 1854
Ο **Μαρίνο Μπαρλέτι** (λατ.: *Marinus Barletius*, ιταλ.: *Marino Barlezio*, 1450 - 1513) ήταν καθολικός ιερέας· θεωρείται ο πρώτος Αλβανός ιστορικός, κυρίως λόγω της βιογραφίας του για τον Σκεντέρμπεη, που μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες τον 16ο έως τον 18ο αι. 
Το 1474, οι Τούρκοι πολιόρκησαν τη Σκόδρα και ο Μπαρλέτι συμμετείχε στην άμυνα της πόλης, τόσο κατά την πρώτη πολιορκία το 1474 όσο και στη δεύτερη το 1478. Και οι δύο γονείς του σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια αυτών των πολιορκιών. Όταν η Σκόδρα έπεσε στα χέρια των Οθωμανών, δραπέτευσε στην Ιταλία, όπου έγινε μελετητής της ιστορίας, στην κλασική λογοτεχνία και στη λατινική γλώσσα.

Εξώφυλλο του βιβλίου του Μαρίνο Μπαρλέτι «De vita et gestis Scanderbegi Epirotarum Principis» (1508)
Η βιογραφία του Σκεντέρμπεη γράφτηκε από τον σύγχρονό του Μαρίνο Μπαρλέτι στα λατινικά και είναι σχεδόν η μοναδική αυθεντική πηγή για την ζωή του Γεωργίου Καστριώτη. Αυτή η βιογραφία, λόγω της φήμης του ήρωα, μεταφράστηκε στα γαλλικά, τα αγγλικά και άλλες ευρωπαϊκές γλώσσες. Το βιβλίο τυπώθηκε στη Ρώμη μεταξύ 1508 και 1510 και κατά τη διάρκεια του 16ου αι. διαδόθηκε σε πολλές γλώσσες και τελικά ήταν μεταφρασμένο από τα λατινικά στα γαλλικά έξι φορές, 1576, 1593, 1596, 1597,1604, 1621, στα πορτογαλικά τέσσερεις φορές και στα γερμανικά επτά φορές. Επίσης μεταφράστηκε στα αγγλικά από τον Zachary Jones το 1596 και ετοιμάζεται για αναδημοσίευση στα αγγλικά το 2013.

Μετέπειτα γράφτηκαν πολλές βιογραφίες και λογοτεχνικά έργα γύρω από τον Σκεντέρμπεη, τα οποία εμπλουτίστηκαν με φανταστικά στοιχεία και αυθαίρετες ερμηνείες όρων και γεγονότων με αποτέλεσμα σήμερα, στη μη ειδικευμένη βιβλιογραφία, να επικρατεί συσκότιση για τα πραγματικά περιστατικά.

Δείτε επίσης
------------

* Σκεντέρμπεης

Παραπομπές
----------

1. ↑  Nadin Lucia, Ritrovata: *Recuperi di presenze Albanesi nella cultura e nell'arte cinquento del Veneto*, Τίρανα 2012, σ. 111. ISBN 9789995687861
2. ↑  The European Library
3. ↑  Jensen, Minna Skafte. *A Heroic Tale: Marin Barleti's Scanderbeg between orality and literacy*.  Αρχειοθετήθηκε 2011-07-19 στο Wayback Machine. Ανακτήθηκε 7-10-2010

Πηγές
-----

* Barletius, Marinus (1508), *Historia de vita et gestis Scanderbegi Epirotarum Principis*, Bernardinus de Vitalibus, OCLC 645065473,


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Marin Βarleti  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 24645249
* **ΕΒΕ**: 144366
* LCCN: n87949329
* ISNI: 0000 0000 7138 9827
* GND: 104276681
* SUDOC: 079308740
* BNF: cb12183537q (data)
* BIBSYS: 7028330
* NLA: 35189987
* NKC: ola2008452285
* BNE: XX4851978

 |

 |
Άποψη της Άυλα
Γενική άποψη της Άυλα
Η **Άυλα** (αραβ.: *آيلة*) είναι αρχαία Ισλαμική πόλη κοντά στη σημερινή Άκαμπα στην Ιορδανία. Είναι η πρώτη ισλαμική πόλη που ιδρύθηκε εκτός της αραβικής χεροσονήσου. Ο αρχαιολογικός χώρος βρίσκεται βορειοδυτικά του σημερινού κέντρου της πόλης.

Ιστορία
-------

Η πόλη ιδρύθηκε περίπου το έτος 650 από τον χαλίφη Ουθμάν ιμπν Αφφάν και άκμασε από το 661 ως το 1116 υπό το Χαλιφάτο των Ομεϋαδών, της δυναστείας των Αββασιδών και των Φατιμιδών. Παράκμασε στα τελη του 12ου αιώνα μετά από καταστροφικό σεισμό και επιδρομές Βεδουίνων και Σταυροφόρων. Κατακτήθηκε από τον Βαλδουίνο της Ιερουσαλήμ το 1116, και το κέντρο της πόλης μεταφέρθηκε γύρω από το κάστρο των Μαμελούκων.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Ayla στο Wikimedia Commons
* Aqaba 'The beach of history (3700 BC till date)'
* Museum with No Frontiers : Ayla
* Aqaba: town plan Αρχειοθετήθηκε 2016-03-03 στο Wayback Machine.
* World Port source-Aqaba Αρχειοθετήθηκε 2012-12-15 στο Wayback Machine.
* The Oriental Institute of the University of Chicago - Aqaba Project

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:αρχαιολογία
 |

 |
Η **Αρτεμίτα** ήταν μία ελληνική πόλη (κατά την ελληνιστική εποχή) στην επαρχία της *Απολλωνιάτιδος* ή επαρχία Σιττακινής) της ανατολικής Μεσοποταμίας. Υπήρξε γενέτειρα του Έλληνα ιστορικού Απολλοδώρου. Βρισκόταν στην οδό από τη Σελεύκεια προς το όρος Ζάγρος της Μηδίας. 

Σύμφωνα με τον Ισίδωρο τον Χαρακηνό η πόλη λεγόταν αλλιώς και *Χάλασσαρ* και απείχε από τη Σελεύκεια περίπου 15 σχοίνους (82 χλμ.). Ο Χέρτσφελντ υποστηρίζει ότι το Χάλασσαρ προήλθε από τις ακκαδικές λέξεις (u)gar-sallu, αλλά μάλλον πρόκειται για εκβαρβαρισμό της γειτονικής πόλεως **Χάλας** που βρισκόταν στην διπλανή επαρχία Χαλωνίτιδα. 

Ο Στράβων στα *Γεωγραφικά* του (11.11.7.) μνημονεύοντας τον Απολλόδωρο, τοποθετούσε την Αρτεμίτα στην Βαβυλωνία και μάλιστα σε ίση απόσταση από την Κασπία Θάλασσα και από τον Περσικό Κόλπο (8.000 στάδια, δηλ. 1260 χλμ. σε στάδια του Ερατοσθένους). Λίγο πιο κάτω ο ίδιος γεωγράφος κάνει πιο συγκεκριμένη την απόσταση μεταξύ Αρτεμίτας και Σελευκείας γύρω στα 500 στάδια (78,75 χλμ. σύμφωνα με τον Ερατοσθένη και 92,50 σύμφωνα με τον Αρτεμίδωρο). Αντιθέτως ο πευτιγγεριανός πίνακας υπολογίζει την απόσταση της πόλης από την Κτησιφώντα στα 61 ρωμαϊκά μίλια (93,3 χλμ.). Ο ποταμός Σίλλας (σημ. Diyala) διέρρεε την Αρτεμίτα. Ο Ισίδωρος αναφέρει την Αρτεμίτα ως ελληνική πόλη, συμφωνόντας με τον Πλίνιο (*Φυσική Ιστορία* 6.117) που την καταλέγει ως ίδρυμα των Μακεδόνων. Ο Τάκιτος (*Annals* 6.41.) αναφέρει ότι στην πόλη αυτή -όπως και στις άλλες πόλεις της Μεσοποταμίας- έστειλαν οι Ρωμαίοι το 31 μ.Χ. κάποιον Πάρθο που προσποιείτο πως ήταν ο Τιριδάτης Β΄ για να τον χρησιμοποιήσουν ενάντια στον Αρτάβανο Β΄.

Για την σασσανιδική περίοδο της πόλεως ο E. Χέρτσφελντ διατείνεται ότι μετονομάστηκε από τον Χοσρόη Β΄ σε *Δασταγέρδη*, μια βασιλική πόλη. Σε κάποια όμως αραβικά δρομολόγια βρέθηκε η ονομασία *Karka Artemita*, πράγμα που υπαινίσσεται ότι η εν λόγω πόλη ίσως να υπήρξε διάφορος της Δασταγέρδης (Henning, op. cit. p. 942 nn. 1-2). Βάσει των αρχαίων μαρτυριών, η τοποθεσία της Αρτεμίτας πρέπει να αναζητηθεί στις όχθες του Σίλλα ποταμού. Μπορεί να είναι στην περιοχή Šahrābān στα ερείπια του Eski Baghdad (W. S. W. Vaux, *Dictionary of Greek and Roman Geography*, ed. W. Smith, I, London, 1896, col. 227. K. Miller, Itineraria Romana, col. 743), είτε στην επαρχία της Baqūba (M. Streck in Pauly-Wissowa, Supplementband I, 1903, col. 145; F. Lasserre, ed. Strabo, Geography 8, Paris, 1975, p. 149).

Πηγές
-----

* Ισιδώρου Χαρακηνού *Παρθικοί σταθμοί*, εκδ. νέα θέσις.
* Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια.
* Ιρανική εγκυκλοπαίδεια.
* (E. Herzfeld, The Persian Empire, ed. G. Walser, Wiesbaden, 1968).
Η **Ισαβέλλα της Σκωτίας, δούκισσα της Βρετάνης** (1426 - 13 Οκτωβρίου 1494/5 Μαρτίου 1499) δούκισσα της Βρετάνης λόγω του γάμου της με τον Φραγκίσκο Α΄ της Βρετάνης ήταν δεύτερη κόρη του Ιακώβου Α΄ της Σκωτίας και της Ιωάννας Μπωφόρ. Η Ισαβέλλα ήταν περισσότερο όμορφη και χαριτωμένη από την μεγαλύτερη αδελφή της Μαργαρίτα της Σκωτίας, Δελφίνη της Γαλλίας που παντρεύτηκε τον Δελφίνο της Γαλλίας Λουδοβίκο.

Δούκισσα της Βρετάνης
---------------------

Ο Ιωάννης Ε΄ της Βρετάνης όταν έμαθε τα νέα για τον γάμο της Μαργαρίτας με τον δελφίνο ενδιαφέρθηκε έντονα να παντρευτεί την αδελφή της σαν δεύτερη σύζυγο και έστειλε απεσταλμένους στην Σκωτία να συγκεντρώσουν πληροφορίες για την Ισαβέλλα. Οι απεσταλμένοι του απάντησαν ότι ήταν *"πανέμορφη, χαριτωμένη αλλά πολύ απλή"*. Ο δούκας απάντησε *"Φίλοι μου αυτή είναι η γυναίκα που επιθυμώ, οι έξυπνες γυναίκες περισσότερο κακό κάνουν παρά καλό"*. Ο γάμος υπεγράφη στις 19 Ιουλίου 1441 και προγραμματίστηκε για τις 29 Σεπτεμβρίου της ίδιας χρονιάς αλλά ο Ιωάννης πέθανε στις 29 Αυγούστου 1442 πριν την τελετή. Την ίδια εποχή η Ισαβέλλα ενώ βρισκόταν στην Βρετάνη αποφάσισε να παντρευτεί τον μεγαλύτερο γιο και διάδοχο του Ιωάννη Φραγκίσκο Α΄ στις 30 Οκτωβρίου 1442 στο *κάστρο του Ωραί*, στην συνέχεια η βασιλική αυλή πήγε στην Ρεν για να γιορτάσει 8 μέρες. Με τον θάνατο της μεγαλύτερης αδελφής της Μαργαρίτας έγραψε ένα βιβλίο προσευχών στην μνήμη της, είχε μεγάλη φήμη σχετικά με τις ικανότητες της στην ποίηση όπως ο πατέρας της.

Μετά τον θάνατο του συζύγου της (1450) ξεκίνησε τις διαπραγματεύσεις για νέο γάμο της με τον Κάρολο, πρίγκιπα της Βιάνα διάδοχο της Ναβάρρας αλλά οι συνομιλίες σταμάτησαν επειδή διαφώνησε έντονα ο Κάρολος Ζ΄ της Γαλλίας. Ο αδελφός της Ιάκωβος Β΄ της Σκωτίας την πίεσε έντονα να επιστρέψει στην Σκωτία για να τακτοποιήσει τον δεύτερο γάμο της, εκείνη αρνήθηκε δηλώνοντας ότι επιθυμεί να μείνει μόνιμα στην Βρετάνη και παραπονέθηκε στον αδελφό της επειδή δεν της έδωσε την προίκα. Η Ισαβέλλα πέθανε την περίοδο 1494 - 1499 σε ηλικία άνω των 70 ετών κάτι που αποδεικνύει ότι οι ισχυρισμοί για κακή υγεία της πριν από 30 χρόνια ήταν εσφαλμένοι.

Οικογένεια
----------

Με τον σύζυγό της Φραγκίσκο Α΄ των Ντρε-Μονφόρ δούκα της Βρετάνης απέκτησε:

* Μαργαρίτα π.1443-1469, παντρεύτηκε τον Φραγκίσκο Β΄ των Ντρε-Μονφόρ δούκα της Βρετάνης.
* Μαρία 1444-1506, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Β΄ υποκόμη του Ροάν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  p10533.htm#i105326. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
2. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
3. ↑  MacDougall, Norman James III Revised Edition John Donald Edinburgh 2009

Πηγές
-----

* Alison Weir, Britain's Royal Families
* Annie Forbes Bush Memoirs of the Queens of France
Στην Αρχαία ελληνική μυθολογία ο **Ηλεκτρύωνας** ή **Ηλεκτρύων**, βασιλιάς στην Τίρυνθα και τις Μυκήνες ήταν γιος του ήρωα Περσέα και της Ανδρομέδας. Τα αδέλφια του ήταν ο Πέρσης, ο Αλκαίος, ο Σθένελος του Περσέως, ο Έλειος, ο Μήστωρ, ο Κύνουρος, η Γοργοφόνη και η Αυτόχθη. Πολλοί πιστεύουν ότι σύζυγος του ήταν η Αναξώ κόρη του αδελφού του Αλκαίου και αδελφή του Αμφιτρύωνας, άλλοι πιστεύουν ότι ήταν η Ευρυδίκη ή Λυσιδίκη (αμφότερες ήταν κόρες του Πέλοπα. Τα παιδιά του ήταν η Αλκμήνη μητέρα του θρυλικού Ηρακλή, ο Αμφίμαχος, ο Αρχέλαο, ο Γοργόφονος, ο Κελαινέας, ο Λυσίνομος, ο Φιλόνομος και ο Χειρίμαχος. Ο Ηλεκτρύωνας είχε και ένα εξώγαμο τέκνο, τον Λικύμνιο, με μια γυναίκα από τη Φρυγία, τη Μιδέα. Σύμφωνα με τον Απολλόδωρο (Β 4,6) ο Ηλεκτρύων, ως βασιλιάς των Μυκηνών, ήρθε σε προστριβές με τους γιους του Πτερελάου, που του έκλεψαν αγελάδες. Στους άρπαγες αντιστάθηκαν οι γιοί του Ηλεκτρύωνα, οι οποίοι όμως σκοτώθηκαν στη συμπλοκή που ακολούθησε, όλοι εκτός από τον Λικύμνιο. Τότε ο τραγικός πατέρας εξεστράτευσε κατά των Τηλεβοών. Φεύγοντας, πάντρεψε τη μοναχοκόρη του με τον Αμφιτρύωνα. Αλλά όταν ο Ηλεκτρύωνας επέστρεψε κάποτε από την εκστρατεία με τις αγελάδες, ο Αμφιτρύωνας τον σκότωσε κατά λάθος ρίχνοντάς του το βαρύ του ρόπαλο. Τότε ο Σθένελος ανέλαβε τον θρόνο των Μυκηνών και εξόρισε τον Αμφιτρύωνα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Alcmena» (Ρωσικά)
2. ↑  «Perseus» (Ρωσικά)
3. ↑  Morford, Mark P. O.; Lenardon, Robert J.; Sham, Michael (2015). Classical Mythology (International 10th ed.). Oxford: Oxford University Press. σ. I-24
4. ↑  Παυσανίας, 2.25.9
5. ↑  Βιβλιοθήκη Απολλόδωρου, 2.4.5
6. ↑  Βιβλιοθήκη Απολλόδωρου, Benezit Dictionary of Artists, Oxford University Press, 2011-10-31

Πηγές
-----

* Sir William Smith (1876). «Dictionary of Greek and Roman biography and mythology» (στα Αγγλικά). Boston, C.C. Little and J. Brown; [etc. etc.] σελ. 8. Ανακτήθηκε στις 26 Αυγούστου 2009.
* Morford, Mark P. O.; Lenardon, Robert J.; Sham, Michael (2015). Classical Mythology (International 10th ed.). Oxford: Oxford University Press.


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Βασιλείς των Μυκηνών |
| --- |
|  |
| 
* Πελασγός
* Περσέας
* Ηλεκτρύωνας
* Αμφιτρύωνας
* Σθένελος
* Ευρυσθέας
* Ατρέας
* Θυέστης
* Αγαμέμνονας
* Αίγισθος
* Αλήτης ή Μενέλαος
* Ορέστης
* Τισαμενός
 |

 |
Ο **Μάρκελλος**, λατιν. Mαrcellus (απεβ. πριν το 582/3) ήταν αδελφός του Ιουστίνου Β΄ (565-578) και στρατηγός του θείου του Ιουστινιανού Α΄.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του Δουλκιδίου (Δουλκισσίμου) και της Βιγιλαντίας, αδελφής του Ιουστινιανού Α΄. Αδέλφια του ήταν ο Ιουστίνος Β΄ και η Πραιέκτα. 

Νυμφεύτηκε την Ιουλιανή, που ο πατέρας της ήταν συγγενής (μάλλον μικρανηψιός) του Αναστασίου Α΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων (β. 491-518). Ήταν ένθερμη Μονοφυσίτης και -παρά τη συγγένεια του συζύγου της με τον Ιουστίνο Β΄- κατά τη διάρκεια της ζωής της είχε διωχθεί για την πίστη της και είχε περιοριστεί σε μονή της Χαλκηδόνας, όπου εκτελούσε τις πιο απαξιωτικές εργασίες. Τελικά συμφώνησε, τουλάχιστον εξωτερικά, να αποκηρύξει την πίστη της και να κοινωνεί.

Το 544 ο Μάρκελλος διορίστηκε στρατηγός μαζί με τον Κωνσταντινιανό στον συνεχιζόμενο Πόλεμο της Λαζικής (541-562) εναντίων των Σασσανιδών της Περσίας, αντικαθιστώντας τους στρατηγούς που σκοτώθηκαν Ιούστο (εξάδελφο του Ιουστινιανού Α΄) και Περάνιο. Σύμφωνα με τον ιστορικό Προκόπιο ο Μάρκελλος ήταν ακόμη νέος, "μόλις είχε φθάσει να ανδρωθεί". Δεν καταγράφτηκαν δραστηριότητες εκεί και η σύρραξη έληξε με εκεχηρία.

Επανεμφανίζεται το 562, όταν μία μεγάλη ορδή Βουλγάρων εισέβαλε στα Βαλκάνια και λεηλάτησε τη Θράκη ως τις παρυφές της Κωνσταντινούπολης. Ο Ιουστινιανός Α΄ όρισε τον Μάρκελλο να οδηγήσει στρατό εναντίον τους. Αναφέρεται ξανά ως *πατρίκιος* το 565, όταν έπαιξε σημαντικό ρόλο μαζί με τον Βαδουάριο στις τελετές κατά την ενθρόνιση του Ιουστίνου Β΄.

Δεν γνωρίζουμε πότε απεβίωσε· το 582/583 η περιουσία του διαιρέθηκε από τον Μαυρίκιο και δόθηκε στον πατέρα αυτού Παύλο και τον αδελφό αυτού Πέτρο.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε την Ιουλιανή, κόρη του Φλαβίου Αναστασίου Παύλου Πρόβου Μοσκιανού Πρόβου Μάγνου υπάτου το 518.

Αναφορές
--------

1. ↑  Martindale 1992, σελίδες 728, 816.
2. ↑  Martindale 1992, σελ. 728.
3. ↑  Martindale 1992, σελίδες 758, 816.
4. ↑  Procopius. *History of the Wars*, II.28.
5. ↑  Martindale 1992, σελίδες 758, 816–817; Greatrex & Lieu 2002, σελ. 113.
6. ↑  Martindale 1992, σελ. 817.
7. ↑  Martindale 1992, σελίδες 817, 980.

Πηγές
-----

* Greatrex, Geoffrey; Lieu, Samuel N. C. (2002). The Roman Eastern Frontier and the Persian Wars (Part II, 363–630 AD). London, United Kingdom: Routledge. ISBN 0-415-14687-9.
* Martindale, John R. ed. (1992). The Prosopography of the Later Roman Empire: Volume III, AD 527–641. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 0-521-20160-8.
Η **M. J. Maillis Group** είναι ελληνικός πολυεθνικός όμιλος. Ο όμιλος δραστηριοποιείται στον χώρο κατασκευής βιομηχανικού εξοπλισμού και συκευασίας. Iδρύθηκε το 1968 και εδρεύει στα Οινόφυτα Βοιωτίας.

Ο όμιλος
--------

Είναι μέλος του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Αθηνών και του Επιμελητηρίου Έβρου. Με τη βοήθεια σημαντικού ύψους κρατικών επιχορηγήσεων και δανειακών χορηγήσεων υλοποίησε μεγάλες επενδύσεις στις μονάδες της στους νομούς Βοιωτίας και Εβρου. Απέκτησε τις πρώτες θυγατρικές της στο εξωτερικό, το 1994, στη Βουλγαρία και τη Ρουμανία. Με ιδρύσεις θυγατρικών ή εξαγορές άλλων ομοειδών και παραπλήσιων εταιρειών ειδών και μηχανών συσκευασίας επεκτάθηκε βιομηχανικά και εμπορικά το 1997 στην Πολωνία και την Αλβανία, το 1998 στην Τσεχία και την Ισπανία, το 1999 στη Βρετανία και τις ΗΠΑ, το 2000 στην Αυστρία, τη Φινλανδία, την Ιταλία, τη Σουηδία, το 2002 στον Καναδά και το 2005 στη Σερβία, αξιοποιώντας και κεφάλαια που άντλησε από το Χρηματιστήριο Αθηνών. Τη δωδεκαετία 2005-2016 πραγματοποίησε συνολικές πωλήσεις 1,12 δισ. ευρώ σε εταιρική βάση και 3,52 δισ. ευρώ σε ενοποιημένη βάση. Η εταιρεία ήταν εισηγμένη στο Χρηματιστήριο Αθηνών για 22 χρόνια με την έξοδό της το 2014.

Πηγές
-----
Η **Φωτεινή Βελεσιώτου** είναι Ελληνίδα τραγουδίστρια, η οποία διακρίνεται στο ρεμπέτικο τραγούδι.

Πρώτα χρόνια
------------

Γεννήθηκε στην Καρδίτσα το 1958.

Μεγάλωσε στην Καρδίτσα όπου και πέρασε τα παιδικά και τα εφηβικά χρόνια της. Ο πατέρας της ήταν μουσικός και η μουσική και η αγάπη του πατέρα της για τη βυζαντινή και την κλασική μουσική τη γαλούχησαν στα πρώτα της βήματα. Συμμετείχε στη χορωδία της Καρδίτσας, "Ο Αρίων".

Το 1976 μετακομίζει στη Θεσσαλονίκη για σπουδές και εκεί ανακαλύπτει το ρεμπέτικο τραγούδι. Λαμβάνει το πτυχίο της από την Παιδαγωγική Ακαδημία της Θεσσαλονίκης, και μετά διορίζεται ως Εκπαιδευτικός στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση για πάνω από μία εικοσαετία. Σήμερα έχει συνταξιοδοτηθεί.

Σταδιοδρομία
------------

Το 1983 δέχεται πρόταση για να τραγουδήσει σε ένα ρεμπέτικο σχήμα, στη Θεσσαλονίκη, και ξεκινάει έτσι τη σταδιοδρομία της ως τραγουδίστρια. Στο σχήμα αυτό παραμένει για περίπου είκοσι χρόνια.

Το 2004, ο Μιχάλης Νικολούδης και η Μάγδα Παπαδάκη την προσκαλούν να τραγουδήσει δικά τους τραγούδια και συνεργάζεται μαζί τους. Για επτά χρόνια τραγουδά στο μουσικό στέκι της συμπρωτεύουσας, *Καφωδείο το Ελληνικό*, όπου και την γνωρίζει το κοινό της Θεσσαλονίκης και δημιουργεί ένα ξεχωριστό όνομα. Το 2005 γνωρίστηκε με το συνθέτη Γιώργο Χατζηνάσιο. 

Στο στέκι αυτό, το 2008, συναντά τον συνθέτη Γιώργο Καζαντζή, ο οποίος και τη βοηθάει σημαντικά στη μετέπειτα πορεία της. Αποτέλεσμα της συνεργασίας τους ήταν το τραγούδι *Μέλισσες*, σε στίχους της Ελένης Φωτάκη, το οποίο έγινε μεγάλη επιτυχία σε πανελλήνια κλίμακα. Το 2009, πάλι σε μουσική του Γιώργου Καζαντζή με τον τίτλο "Tα παιδιά της άλλης όχθης", κυκλοφορεί το δεύτερο της Δίσκο, ο οποίος γνωρίζει επιτυχία.

Το έτος 2011 εγκαταλείπει τη Θεσσαλονίκη και έρχεται στην Αθήνα όπου και η σταδιοδρομία της απογειώνεται. Στη συνέχεια, δημιουργεί μία νέα δισκογραφική δουλειά, με τίτλο "Φυλάξου", μαζί με τον Τάσο Γκρους και τον Ιωάννη Πανουτσόπουλο. Επίσης συμμετέχει σε δίσκους νέων συνθετών, καθώς και σε αφιερώματα για το Δ. Λάγιο, Στ. Κουγιουμτζή και Κώστα Βίρβο.

Το Καλοκαίρι του 2013 συμμετέχει σε φεστιβάλ στη Γερμανία, μαζί με τη Μελίνα Κανά. Το 2014 στην Ισλανδία τραγουδάει τραγούδια του Βασίλη Τσιτσάνη στο Μέγαρο Μουσικής του Ρέικιαβικ.

Μεταξύ των ετών 2015 -2019, συμμετέχει σε πολλές συναυλίες σε όλη την Ελλάδα. Συνεργάζεται με διάφορους καλλιτέχνες όπως π.χ. Γιώργος Νταλάρας, Αρλέτα, Ελεονώρα Ζουγανέλη και άλλους. Το Φεβρουάριο 2019 κυκλοφορεί από τη ΜΙΝΟΣ EMI η τελευταία δισκογραφική δημιουργία της, "Ένας κύκλος είναι όλα".

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Η συνταξιούχος δασκάλα Φωτεινή Βελεσιώτου είναι μια υπέροχη τραγουδίστρια». *LiFO.gr*. 1 Σεπτεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 4 Ιουλίου 2021.
2. ↑  «ΒΕΛΕΣΙΩΤΟΥ ΦΩΤΕΙΝΗ – Minos-EMI». *Minos-EMI* (στα Λατινικά). Ανακτήθηκε στις 4 Ιουλίου 2021.
3. ↑  Λοβερδου, Μυρτω (2 Ιουλίου 2021). «Φωτεινή Βελεσιώτου: «Αν γράφω; Όχι, εγώ σβήνω»». *BOVARY*. Ανακτήθηκε στις 4 Ιουλίου 2021.
4. ↑  «Φωτεινή Βελεσιώτου • Βιογραφία, στίχοι & τραγούδια • Στίχος». *Στίχος*. 24 Μαΐου 2021. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Ιανουαρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 4 Ιουλίου 2021.
Το **Dodge Power Wagon** είναι τετρακίνητο μεσαίο φορτηγάκι που κατασκευάστηκε σε διάφορες σειρές μοντέλων από το 1945 έως το 1980 από τη Dodge, στη συνέχεια ως μια έκδοση για το Dodge Ram από το 2005 έως το 2013 και, πιο πρόσφατα, το «-13», ως μεμονωμένο μοντέλο που διατίθεται στο εμπόριο από την Ram Trucks. Αναπτύχθηκε με το όνομα **WDX** και μέχρι το 1960 ήταν γνωστό εσωτερικά με τον κωδικό ανάπτυξης T137 - όνομα που εξακολουθεί να χρησιμοποιείται από τους λάτρεις για να περιγράψει την αρχική σειρά.

Η αρχική πολιτική έκδοση, που ονομάζεται συνήθως "flat fender" Power Wagon ή FFPW, βασίστηκε μηχανικά στα στρατιωτικά φορτηγά του Dodge 3/4 τόνων WC του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, τα οποία με την σειρά τους ήταν βασισμένα στα πολιτικά φορτηγά Dodge σειρά T-, V-, W). Το Power Wagon ήταν το πρώτο φορτηγό μεσαίας χρήσης 4x4 μαζικής παραγωγής και σημαντικός προκάτοχος πολλών σύγχρονων τετρακίνητων φορτηγών. Παράχθηκαν και πολιτικές αλλά και στρατιωτικές εκδόσεις του Power Wagon, και παρά τις απαρχαιωμένες βάσεις του, ήταν αρκετά δημοφιλές. Το φορτηγό συνέχιζε να παράγεται σχεδόν αμετάβλητο μέχρι το 1978, αν και οι πωλήσεις στις Ηνωμένες Πολιτείες σταμάτησαν το 1971.

Ακολουθώντας την πολιτική της Chrysler Corporation για το εξωτερικό, τα Power Wagon κυκλοφόρησεαν σε όλο τον κόσμο και με τα σήματα Fargo και De Soto.

Το όνομα "Power Wagon" χρησιμοποίησαν και άλλα ακόλουθα φορτηγά της Dodge, για τις τετρακίνητης εκδόσεις τους, όπως η σειρά C και D. Το όνομα Power Wagon σταμάτησε να χρησιμοποιήτε το 1981 με την εισαγωγή του Dodge Ram, με τα τετρακίνητα μοντέλα να πωλούνται πλέον με το όνομα "Power Ram" μέχρι το 1993. Τα μοντέλα του 1989 έως το 1993 ήταν διαθέσιμα προαιρετικά με έναν 6-κύλινδρο Cummins τούρμπο ντίζελ.
Η «**Εταιρία των εν Ρώμη Ελλήνων Καλλιτεχνών**» ήταν καλλιτεχνική ένωση που ιδρύθηκε στην ιταλική πρωτεύουσα τη δεκαετία του 1860.

Ίδρυση και μέλη
---------------

«Η Εταιρία των εν Ρώμη Ελλήνων Καλλιτεχνών» ιδρύθηκε το 1865 από τους Λεωνίδα Δρόση, Δημήτριο Δομβριάδη, Δημήτριο Φιλιππότη, Στέφανο Βαρούτη, Δημήτριο Κερατιώτη, Κοσμά Απέργη και Αντώνιο Φραγκούλη που την περίοδο εκείνη ζούσαν, σπούδαζαν και εργαζόταν στην ιταλική πρωτεύουσα. Με πρότυπο τις ευρωπαϊκές καλλιτεχνικές αδελφότητες, με την ηθική συμπαράσταση και την οικονομική ενίσχυση του Γενικού Πρόξενου της Ελλάδας στη Ρώμη, Γάλλου φιλέλληνα Γκωτιέ, και χωρίς να έχει συνδικαλιστικό χαρακτήρα, «Η Εταιρία των εν Ρώμη Ελλήνων Καλλιτεχνών» έθετε ως πρωταρχικό σκοπό την «προαγωγήν των ωραίων τεχνών (ιδίως της ζωγραφικής και της γλυπτικής) παρά τοις ελληνόπαισιν, οίτινες περί την εκμάθησιν και την άσκησιν αυτών εν Ρώμη καταγίνονται, διευκολύνουσα αυτοίς τα προς την των έργων εκτέλεσιν, προμηθεύουσα δε και τα χρειώδη προς τε τους νοσούντας των φοιτητών, ή τους κατά συγκυρίαν παρεπιδημούντας». Παράλληλα, στο καταστατικό της προβλεπόταν και η καθιέρωση ελληνικής καλλιτεχνικής έκθεσης στη Ρώμη και η θέσπιση βραβείων.

Η «Εταιρία των εν Ρώμη Ελλήνων Καλλιτεχνών» αποτελεί ιστορικά, παρά τον ιδιαίτερο χαρακτήρα της, την πρώτη προσπάθεια συσπείρωσης Ελλήνων καλλιτεχνών τον 19ο αιώνα. Στη συνέχεια, τόσο τον 19ο όσο και τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα, θα ακολουθήσουν περισσότερο οργανωμένες, συστηματικές και στοχευμένες προσπάθειες που θα κορυφωθούν με την ίδρυση του Επιμελητήριου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος (Ε.Ε.Τ.Ε.).

Πηγές-βιβλιογραφία
------------------

* «Ελληνική Καλλιτεχνική Εταιρία εν Ρώμη», περ. *Πανδώρα*, 441, Αθήνα, 1 Αυγούστου 1868, σσ. 181-183
* Ιωάννης Ν. Μπόλης: *Οι καλλιτεχνικές εκθέσεις. Οι καλλιτέχνες και το κοινό τους στην Αθήνα του 19ου αιώνα*, αδημοσίευτη διδακτορική διατριβή, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, 2000, σελ. 154
* Σπύρος Μοσχονάς: *Καλλιτεχνικά σωματεία και ομάδες τέχνης στην Ελλάδα κατά το α' μισό του 20ού αιώνα: η σημασία και η προσφορά τους*, αδημοσίευτη διδακτορική διατριβή, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, 2010, σσ. 51-52

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Ελληνική Καλλιτεχνική Εταιρία εν Ρώμη», περ. *Πανδώρα*, 441, Αθήνα, 1 Αυγούστου 1868, σ.181-183.
Ο **Λουκάς Νταράλας** (1927–1977) γεννήθηκε στην Αθήνα με καταγωγή από την Καρδίτσα, όπου είχε γεννηθεί ο πατέρας του, Χρήστος Νταράλας, δεξιοτέχνης του βιολιού. Πατέρας του Γιώργου Νταλάρα. Ήταν ερμηνευτής του ρεμπέτικου κατά τη δεκαετία του 1950 και στις αρχές της δεκαετίας του 1960. Η πιο γνωστή σύνθεση είναι το ρεμπέτικο «Το βουνό», σε στίχους Ευάγγελου Πρέκα.

Σύμφωνα με τους συγγενείς της ρεμπέτισσας Μαρίκας Νίνου, σε ραδιοφωνική συνέντευξη στον Πάνο Γεραμάνη στα τέλη του 2004, η Μαρίκα Νίνου τον ανακάλυψε, ούσα η πρώτη που ηχογράφησε «Το βουνό». Η ερμηνεία της Καίτης Γκρέυ κυκλοφόρησε λίγο αργότερα και έγινε πολύ δημοφιλής.

Οι ηχογραφήσεις του Νταράλα είναι λίγες. Ο πρώτος του δίσκος ήταν το *Ένας ρεμπέτης*, που περιελάμβανε τη δική του ερμηνεία για «Το βουνό». Ο δεύτερος δίσκος κυκλοφόρησε το 1975 χωρίς την ίδια επιτυχία. Το 1965, ο Νταράλας ηχογράφησε το τραγούδι "Πικρός καημός" παίζοντας μπουζούκι. Τραγουδούσε και έπαιζε κιθάρα ο Γιώργος Νταλάρας.

Σε συνέντευξή του, ο Γιώργος Νταλάρας, περιέγραψε τον πατέρα του ως έναν ελεύθερο άνθρωπο που ταξίδευε πολύ και σπάνια περνούσε χρόνο στο σπίτι.

Παραπομπές
----------

1. ↑  salaminionvima. «Λουκάς Νταράλας (Πατέρας του Γ. Νταλάρα) καταγόμενος από την Καρδίτσα». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Ιανουαρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 28 Ιανουαρίου 2022.
2. ↑  «Λουκάς Νταράλας». *BouzoukiGreek* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 28 Ιανουαρίου 2022.
3. ↑  Γιώγλου, Θανάσης. «10 + 1 καλλιτέχνες τραγουδούν με τα παιδιά τους». *www.ogdoo.gr*. Ανακτήθηκε στις 28 Ιανουαρίου 2022.
**Το Pomigliano d'Arco** είναι δήμος στη μητροπολιτική πόλη της Νάπολης στην Ιταλία, που βρίσκεται βόρεια του Βεζούβιου .

Είναι γνωστό για τον βιομηχανικό του πόλο μεταξύ των μεγαλύτερων και με μεγαλύτερη επιρροή στη νότια Ιταλία. Στη βιομηχανική περιοχή υπάρχει, μεταξύ άλλων, το εργοστάσιο Gian Battista Vico της Fiat Chrysler Automobiles, το κέντρο Elasis (επίσης Fiat), τα εργοστάσια Alenia Aermacchi και Avio, καθώς επίσης έχει φιλοξενήσει το πρώτο αεροδρόμιο της Καμπανίας τη δεκαετία του 1960.

Ιστορία
-------

Κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, το Pomigliano ήταν η τοποθεσία ενός μεγάλου στρατιωτικού αεροδρομίου και βάσης και δέχθηκε επίθεση σε αρκετές περιπτώσεις από τις Πολεμικές Αεροπορίες Στρατού των Ηνωμένων Πολιτειών. Το αεροδρόμιο χρησιμοποιήθηκε αργότερα από τη RAF και τη Δωδέκατη Πολεμική Αεροπορία της USAAF κατά τη διάρκεια της ιταλικής εκστρατείας και ήταν γνωστό ως Αεροδρόμιο RAF Pomigliano και Pomigliano .

### Γενικές αναφορές

* Μάουρερ, Μάουρερ. *Πολεμικές Μονάδες της Πολεμικής Αεροπορίας Β' Παγκοσμίου Πολέμου*. Maxwell AFB, Alabama: Office of Air Force History, 1983. .

### Ενσωματωμένες παραπομπές
Ο **Γεράσιμος Λαβράνος** (Κέρκυρα, 30 Μαΐου 1935 – Αθήνα, 25 Μαρτίου 2015) ήταν Έλληνας συνθέτης.

Από πολύ μικρός έδειξε το ταλέντο του στις τέχνες αφού σε ηλικία 11 χρόνων ήταν μέλος της τοπικής φιλαρμονικής εταιρείας της γενέτειράς του, «*Νίκος Μάντζαρος*». Ακολουθώντας τη συμβουλή του δασκάλου του Σπ. Μεταλληνού στράφηκε στη μουσική τζαζ, παρά τις κλασικές σπουδές του. Δημιούργησε δεκάδες συνθέσεις (ο πρώτος δίσκος του κυκλοφόρησε στα 1958) τις οποίες ερμήνευσαν κορυφαία ονόματα του ελληνικού τραγουδιού, ενώ πραγματοποίησε και πολλές περιοδείες στο εξωτερικό. Έγραψε, επίσης, μουσική για περίπου 25 ταινίες του παλιού ελληνικού κινηματογράφου. Το 2007 το περιοδικό *Jazz & Jazz* τον κατέταξε σε μια λίστα με τους κορυφαίους μουσικούς του είδους του, όλων των εποχών. Αδερφός του είναι ο Νίκος Λαβράνος.

Πηγές
-----

* Γεράσιμος Λαβράνος (βιογραφία) Αρχειοθετήθηκε 2015-03-26 στο Wayback Machine.

Παραπομπές
----------

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 69197290
* **ΕΒΕ**: 215444
* ISNI: 0000 0000 0136 0404
* BNF: cb148388643 (data)
* MusicBrainz: 93eb5871-f36c-4ab0-aad0-4ce4b78108aa

 |

 |
**Το Roviano** είναι μια comune</link> (δήμος) στη μητροπολιτική πόλη της Ρώμης στην ιταλική περιοχή του Λάτιου, που βρίσκεται περίπου 45 kilometres (28 mi) βορειοανατολικά της Ρώμης .

Το Ροβιάνο συνορεύει με τους εξής δήμους: Anticoli Corrado, Arsoli, Cineto Romano, Mandela, Marano Equo, Riofreddo. Φιλοξενεί πολυγωνικά τείχη που χρονολογούνται στην ύστερη εποχή των Aequi ή στην πρώιμη ρωμαϊκή κυριαρχία. Έχει επίσης μια γέφυρα που χρονολογείται από τη βασιλεία του Nerva, πάνω από την οποία η via Valeria διέσχιζε τον ποταμό Aniene .

Άλλα αξιοθέατα περιλαμβάνουν το κάστρο, που χτίστηκε από τους ηγούμενους της Ιταλίας, το μεσαιωνικό δήμο Rovianello (καταστράφηκε από τον Muzio Colonna το 1585 – 90), την Porta Scaramuccia του 14ου αιώνα ("Πύλη Αψιμαχίας").

εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα
**Η Cammarata** είναι μια *κοινότητα* (δήμος) στην επαρχία Agrigento στην ιταλική περιφέρεια Σικελίας, που βρίσκεται περίπου 60 kilometres (37 mi) νοτιοανατολικά του Παλέρμο και περίπου 35 kilometres (22 mi) βόρεια του Agrigento στο ομώνυμο βουνό Mount Cammarata, το οποίο έχει υψόμετρο 1,578 metres (5,177 ft) πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας σε περιοχή πλούσια σε δάση.

Η Καμαράτα συνορεύει με τους εξής δήμους: Acquaviva Platani, Casteltermini, Castronovo di Sicilia, Mussomeli, San Giovanni Gemini, Santo Stefano Quisquina, Vallelunga Pratameno, Villalba .

Ιστορία
-------

Το όνομα προέρχεται από το ελληνικό *Kàmara*, που σημαίνει "θολωτό δωμάτιο".

Ο βασιλιάς Ρότζερ Α' πολιόρκησε την Καμαράτα το 1087 και την πούλησε σε μια συγγενή της Λουσία ντ' Αλταβίλα (ή στα αγγλικά Lucy of Hauteville). Στη συνέχεια πήρε τον τίτλο Dominae Camaratae ή Lucy of Cammarata για την πόλη που της δόθηκε

Η πόλη αναφέρεται το 1141 σε έγγραφο που αναφέρει αρκετές αραβικές τοποθεσίες, σημάδι ότι εποικίστηκε τουλάχιστον από την ισλαμική κυριαρχία του νησιού.

Η κομητεία της Καμαράτα ακολούθησε την ιστορία της Σικελίας υπό τους Νορμανδούς, τους Χοενστάουφεν και τον Πόλεμο του Εσπερινού. Το 1397 ο κόμης επαναστάτησε και η πόλη πολιορκήθηκε από τον Μπερνάρντο Καμπρέρα, στρατηγό του βασιλιά Μάρτιν Β' της Σικελίας. Αργότερα ήταν φέουδο των Abatellis .

εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα