recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Το **Χάλαντ** (σουηδικά: *Halland*‎, προφορά: [ˈhǎlːand]) είναι σουηδική παραδοσιακή επαρχία, στη δυτική ακτή της Σουηδίας. Συνορεύει με το Βέστεργκετλαντ, το Σμόλαντ, τη Σκάνια και τον Πορθμό Κάτεγατ. Μέχρι το 1645 και τη Δεύτερη Συνθήκη του Μπράμσεμπρο, αποτελούσε μέρος του Βασιλείου της Δανίας.

Οι επαρχίες της Σουηδίας δεν έχουν καμία διοικητική λειτουργία. Αντ 'αυτού, αυτή η λειτουργία εξυπηρετείται από τις κομητείες της Σουηδίας. Ωστόσο, η επαρχία Χαλάντ είναι σχεδόν συνεκτική με τη διοικητική Κομητεία Χαλάντ, αν και τμήματα της επαρχίας ανήκουν στην Κομητεία Βέστρα Γκέταλαντ και στην Κομητεία Σκάνια, ενώ η κομητεία περιλαμβάνει επίσης τμήματα των Σμόλαντ και Βέστεργκετλαντ.

Από τις 31 Δεκεμβρίου 2016 το Χάλαντ είχε πληθυσμό 327.093. Από αυτούς, 310.536 ζούσαν στο Κομητεία Χαλάντ. 14,205 ζούσε στην Κομητεία Βέστρα Γκέταλαντ. και 2.352 ζούσαν στη Κομητεία Σκάνια.

Δουκάτο
-------

Από το 1772, οι Σουηδοί/ές Πρίγκιπες/ίσσες φέρουν τον τίτλο του/ης Δούκα/ισσας από διάφορες επαρχίες και είναι αποκλειστικά μόνο ονομαστικός τίτλος.

Ως Βόρειο Χάλαντ:

* Πρίγκιπας Ερρίκος (1310–1318), επίσης Δούκας του Σβίελαντ, Σόντερμανλαντ, Ντάλσλαντ, Βέστεργκετλαντ και Βέρμλαντ
* Πριγκίπισσα Ίνγκεμποργκ (1312–1341), επίσης Δούκισσα του Σόντερμανλαντ και του Σβίαλαντ

Ως Νότιο Χάλαντ:

* Λόρδος Κανούτος Πόρσε (1327–1330)

Ως Χάλαντ:

* Δούκισσα Ίνγκεμποργκ (1327–1353)
* Λόρδος Κανούτος Κανούτσον Πόρσε (1330–1350)
* Λόρδος Χάακον Κανούτσον Πόρσε (1330–1350)
* Λόρδος Βενέδικτος Κανούτσον Πόρσε (1353–1356)
* Δούκισσα Ίνγκεμποργκ (1356–1361)
* Πρίγκιπας Μπέρτιλ (1912–1997)
* Πριγκίπισσα Λιλιάνα (1976–2013)
* Πρίγκιπας Ιουλιανός (2021-σήμερα)

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  «Folkmängd i landskapen den 31 december 2016». Statistics Sweden.
2. ↑  «Folkmängd i landskapen den 31 december 2020». Statistics Sweden.
3. ↑  «Folkmängd i landskapen den 31 december 2016» (στα Σουηδικά). Statistics Sweden. 21 Μαρτίου 2017. Ανακτήθηκε στις 25 Νοεμβρίου 2017.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Halland στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 137230658
* GND: 4089128-8

 |

 |
Ο **Χούσσα της Βερνικίας**, ο έβδομος γνωστός Αγγλοσάξονας της Βερνικίας (585 - 592) διαδέχθηκε τον Φρίθουβαλντ της Βερνικίας.
Παρά το γεγονός ότι λόγω της σειράς διαδοχής θα έπρεπε να συμπεριλαμβάνεται ανάμεσα στους γιους του Ίδα της Βερνικίας κανένας βασιλικός κατάλογος δεν τον καταγράφει στην οικογένεια του και ανάμεσα στους 12 γιους του, θα έπρεπε να ήταν σφετεριστής από αντίπαλη βασιλική οικογένεια. Το σημαντικότερο γεγονός που καταγράφεται την περίοδο της βασιλείας του ήταν η συμμαχία του Ρέγκεντ και των Βρετανικών βασιλείων του Στραθκλάιντ, και του Ελμέ με την οποία κατόρθωσαν να ανατρέψουν και να διώξουν από την Βρετανία τους Άγγλους βασιλείς της Βερνικίας. Ο σκοπός της συμμαχίας τελικά απέτυχε λόγω της εμφύλιας διαμάχης που ξέσπασε ανάμεσα στα Βρετανικά βασίλεια με αποκορύφωμα την δολοφονία του βασιλιά του Ρέγκεντ Ούριεν από τον πρώην σύμμαχο του Μορκάντ γύρω στο 590.

Το Αγγλοσαξωνικό χρονικό αναφέρει ωστόσο ότι μετά τον θάνατο του Χούσσα ακολούθησε εμφύλιος πόλεμος ανάμεσα στην οικογένεια του και στον διάδοχο του Έθελφριθ της Βερνικίας o οποίος ήταν γιος του Έθελρικ της Βερνικίας. Ο Έρινγκ γιος του Χούσσα οδήγησε τις δυνάμεις του Αεντάν-μακ-Γκαμπρέιν εναντίον του Έθελφριθ στην *μάχη του Ντεγκσαστάν* (603). Δεν υπάρχουν ιστορικές πηγές για την περίοδο της βασιλείας του Χούσσα στην Βερνικία όπως σε ολόκληρο το διάστημα ανάμεσα στην βασιλεία του Ίδα και του εγγονού του Έθελφριθ ο οποίος ήταν ο διάδοχος του Χούσσα. Η *"Βρεταννική Ιστορία"* αναφέρει ότι βασίλευσε επτά έτη μεταξύ 585 και 592 αλλά είναι αβέβαιη τόσο η περίοδος της βασιλείας του όσο και το γενεαλογικό του δέντρο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*. p15029.htm#i150283. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 22  Μαρτίου 2020.
3. ↑  Brian Hope-Taylor, Yeavering: an Anglo-British centre of early Northumbria (1977), pp. 292-293
4. ↑  John Ashton Cannon, Anne Hargreaves, The Kings & Queens of Britain (2009), p. 51

Πηγές
-----

* Brian Hope-Taylor, Yeavering: an Anglo-British centre of early Northumbria (1977)
* John Ashton Cannon, Anne Hargreaves, The Kings & Queens of Britain (2009)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Χούσσα

|  |
| --- |
| Χούσσα της Βερνικίας  **Θάνατος:** 593 |
| Βασιλικοί τίτλοι |
| ΠροκάτοχοςΦρίθουβαλντ της Βερνικίας | **Βασιλείς της Βερνικίας**585 - 592 | ΔιάδοχοςΈθελφριθ της Βερνικίας |



|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Hussa of Bernicia  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η γεωγραφική επέκταση της Επισκοπής του Ουρζέλ
Η **Επισκοπή του Ουρζέλ** (στα καταλανικά, *Bisbat d'Urgell*, στα λατινικά, *Dioecesis Urgellensis*) είναι η μεγαλύτερη επισκοπή της ισπανικής Καθολικής Εκκλησίας στην Καταλονία. Υπόκειται στην Αρχιεπισκοπή της Ταραγόνα και περιλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος της επαρχίας της Λιέιδα, μέρος της επαρχίας της Ζιρόνα και ολόκληρη την Ανδόρρα. Έχει την έδρα της στην καταλανική πόλη Σέου δ' Ουρζέλ (μετάφραση κατά λέξη: «εκκλησιαστική έδρα του Ουρζέλ»).

Ιστορία
-------

Η επισκοπή ιδρύθηκε τον 4ο αιώνα. Ο πρώτος γνωστός επίσκοπος ήταν ο Άγιος Ιούστος, που συμμετείχε στις συνόδους του Τολέδο (531) και της Βαλένθια (546). Με την εισβολή των μουσουλμάνων στην Ιβηρική το 714 η επισκοπική διαδοχή δεν διακόπηκε. Στα τέλη του αιώνα, ο επίσκοπος Φέλιξ κατηγορήθηκε από τη φραγκική εκκλησία ως υιοθετιστής και εξορίστηκε.

Από τον 10ο και μεχρι τον 12ο αιώνα οι επίσκοποι του Ουρζέλ συγκέντρωσαν μεγάλη δύναμη και λειτούργησαν ως οι εκ των πραγμάτων φεουδαρχικοί ηγέτες της περιοχής. Από τις 8 Σεπτεμβρίου 1278 οι επίσκοποι του Ουρζέλ ανακηρύχθηκαν συμπρίγκιπες της Ανδόρρας. Από τον Μάρτιο του 2010, επίσκοπος του Ουρζέλ είναι ο Ζοάν Ενρίκ Βίβες Σισίλια.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η επίσημη ιστοσελίδα της Επισκοπής (στα καταλανικά και τα ισπανικά)
Ο **Κωνσταντίνος Δ΄,** γεωργιανά: კონსტანტინე IV მუხრანბატონი *Kονσταντίνε Α΄ μουχρανμπατόνι,* ρωσικά: Константин Иванович Багратион-Мухранский‎, *Κονσταντίν Ιβάνοβιτς Μπαγκρατιόν-Μουχράνσκι,* (1782 – 7 Σεπτεμβρίου 1842) ήταν ο επικεφαλής τού Οίκου τού Mουχράνι, κύριου κλάδου τού Οίκου των Μπαγκρατιόνι της Γεωργίας και ο τελευταίος *βασιλικός πρίγκιπα*ς (batoni) τού Mουχράνι και *ex officio* διοικητής τού βανάτου τού Σίντα Κάρτλι και *μέγας μάγιστρος τού ανακτόρου* (msakhurt-ukhutsesi) της Γεωργίας το 1801. Στη συνέχεια, βρέθηκε στην υπηρεσία της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, τελειώνοντας την καριέρα του με τον βαθμό του στρατηγού.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο μεγαλύτερος γιος τού Ιωάννη πρίγκιπα τού Μουχράνι, και της πριγκίπισσας Κετεβάν της Γεωργίας, κόρης τού βασιλιά Ηρακλή Β΄ της Γεωργίας. Διαδέχτηκε στα αξιώματα τον πατέρα του με το τέλος εκείνου τον Οκτώβριο του 1801. Στα τελευταία χρόνια της γεωργιανής μοναρχίας ήταν μεταξύ εκείνων των αξιωματούχων, που έβλεπαν το μέλλον της Γεωργίας στην Ρωσική Αυτοκρατορία και αντιτάχθηκαν στην ένταξη τού πρίγκιπα Δαυίδ, γιου τού άρρωστου βασιλιά Γεωργίου ΙΒ΄, στον θρόνο της Γεωργίας.  Όταν η Γεωργία προσαρτήθηκε από τη Ρωσία το 1801, το καθεστώς τού Μουχράνι ως βασιλικού φέουδου ανακλήθηκε και οι ευγενείς της Γεωργίας ενσωματώθηκαν με αυτή της Ρωσίας. Η πίστη τού Κωνσταντίνου στο νέο καθεστώς ανταμείφθηκε με τον βαθμό τού συνταγματάρχη το 1808 και τού στρατηγού το 1817. Το 1830 εξελέγη ως ο πρώτος μαρεσάλης των ευγενών τού Κυβερνείου της Τιφλίδας, μία κίνηση που εναντιώθηκε από τον στρατηγό και ποιητή πρίγκιπα Αλέξανδρο Τσαβτσαβάτζε. Αποσύρθηκε από τη στρατιωτική υπηρεσία το 1838 με τον βαθμό τού αντιστράτηγου.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε την πριγκίπισσα Χορεσβάν Γκουραμισβίλι (1786–1831) και απέκτησε 7 παιδιά: 

* Iβάν (1812–1895).
* Ηρακλής (1813–1892).
* Aλέξανδρος (1817-1851).
* Γεώργιος (1820–1874).
* Αικατερίνη (γενν. 1825).
* Mαριάμ (γενν. 1826).
* Mιχαήλ (1831–1907).
	+ Αλέξανδρος (1856-1935), θαλαμηπόλος.
		- Κωνσταντίνος (1889–1915).

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. 1 2  «Багратіонъ» (Ρωσικά)
2. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
3. 1 2  «ბაგრატიონ-მუხრანელი კონსტანტინე ივანეს ძე [Ivane Bagration-Mukhraneli]». *Georgian Nobility* (στα Georgian). Association of Georgian Nobility. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Ιουλίου 2017. Ανακτήθηκε στις 18 Ιανουαρίου 2015. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
4. ↑  Metreveli, Roin, επιμ. (2003). *ბაგრატიონები. სამეცნიერო და კულტურული მემკვიდრეობა* (στα Georgian και English). Tbilisi: Neostudia. σελ. Table 8. ISBN 99928-0-623-0. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
Ο **Λάγιος Γκοντς** (ουγγρικά: Lajos Göncz), (16 Ιουνίου 1887, Κόζεκ, Αυστροουγγαρία - 14 Οκτωβρίου 1974, Παρίσι, Γαλλία) ήταν Ούγγρος αθλητής της αντισφαίρισης. Ήταν, επίσης, ο πατέρας του πολιτικού και συγγραφέα Άρπαντ Γκοντς, ο οποίος διετέλεσε και πρόεδρος της Ουγγαρίας μεταξύ 1990 και 2000.

Ο Γκοντς γεννήθηκε στο Κόζεκ σε ρωμαϊκή καθολική οικογένεια ευγενικής καταγωγής. Ήταν γιος του Άρπαντ Γκοντς (1858-1928), ο οποίος διετέλεσε αναπληρωτής υπουργός και της Ναταλία ντε Μανκόβουκ (περίπου 1870-1943). Είχε τέσσερις μεγαλύτερες αδελφές. Η οικογένειά του προέρχονταν από την Csáktornya, στην επαρχία Ζάλα (σήμερα Κάκοβατς της Κροατίας), όπου ο παππούς του, Λάγιος Γκοντς, ήταν φαρμακοποιός και συμμετείχε στην Ουγγρική επανάσταση του 1848.

Ο Γκοντς ήταν ανώτερος υπάλληλος στα Ουγγρικά ταχυδρομεία, πριν γίνει επαγγελματίας παίκτης της αντισφαίρισης κι έπειτα και προπονητής. Συμμετείχε στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1924, όπου έχασε από τον Ρενέ Λακόστ στο απλό, στο δεύτερο γύρο (0-6, 0-6, 1-6). Έπαιξε επίσης στο διπλό ανδρών με συμπαίκτη τον Κάλμαν Κιρτσμαγιάρ όπου έχασαν από τους Γουίλιαμς και Γουάτσμπαρν (1-6, 0-6, 0-6). Μετά το τέλος της καριέρας του έγινε προπονητής και λέκτορας στο Ουγγρικό βασιλικό κολλέγιο φυσικής αγωγής. Στις αρχές της δεκαετίας του 1930 ήταν προπονητής της νεανικής ομάδας τένις της Ουγγαρίας στην Ουγγρική ομοσπονδία αντισφαίρισης.

Παντρεύτηκε στη Βουδαπέστη την Ιλόνα Χάιμαν, η οποία γεννήθηκε στην Τρανσυλβανία αλλά μεγάλωσε στη Βουδαπέστη κι είχε εβραϊκές και σοβιετικές ρίζες, και απέκτησαν έναν γιο, τον Αρπάντ. 

Έγραψε το βιβλίο *A tenniszjáték iskolája*, το 1928.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Göncz Árpádné Fejér Natália gyászjelentése». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 13 Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  Kim 2012, σελ. 24.
3. ↑  «Lajos Göncz Bio, Stats and Results». Sport-Reference.com. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Απριλίου 2020. Ανακτήθηκε στις 15 Οκτωβρίου 2015.
4. ↑  A Tenniszszövetség Göncz Lajos vezetésével szakszerű oktatásban részesíti a fiatal nemzedéket, *Filmhíradók Online*, 1931-06
5. ↑  «Hungary Civil Registration».
6. ↑  Kim 2012, σελ. 25.
7. ↑  «A tenniszjáték iskolája». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Αυγούστου 2016. Ανακτήθηκε στις 13 Οκτωβρίου 2017.

Πηγές
-----

* Kim, Dae Soon (2012). *Göncz Árpád – Politikai életrajz* (στα Ουγγρικά). Scolar Kiadó. ISBN 978-963-244-348-5.
Ο **Χαλίφα μπιν Ζαγέντ αλ Ναχαγιάν** (1948-2022) ήταν ο πρόεδρος των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων από το 2004 έως το 2022. Έγινε αρχηγός κράτους στις 3 Νοεμβρίου 2004, αντικαθιστώντας τον πατέρα του, Ζαγέντ μπιν Σουλτάν Αλ Ναχαγιάν, ο οποίος είχε πεθάνει νωρίτερα. Ήταν επίσης κληρονομικός Εμίρης και κυβερνήτης του Άμπου Ντάμπι. Ο Χαλίφα έγινε αντιπρόεδρος της κυβερνήσεως το 1971. Επανεξελέγη πρόεδρος της χώρας το 2019.

Προφίλ
------

Γεννήθηκε στις .7 Σεπτεμβρίου 1948, Έγινε αναπληρωτής διοικητής του στρατού το 1976 και έπειτα επικεφαλής του Συμβουλίου για το Πετρέλαιο. Είναι γνωστός για το ενδιαφέρον που επέδειξε για την ανάπτυξη παραδοσιακών για τη χώρα του αθλημάτων, όπως οι καμηλοδρομίες και οι ιπποδρομίες. Θεωρείται εκσυγχρονιστής. Την 1η Δεκεμβρίου του 2005 ο πρόεδρος ανακοίνωσε ότι τα μισά από τα μέλη του Ομοσπονδιακού Εθνικού Συμβουλίου, θα εκλέγονταν έμμεσα. Τα υπόλοιπα παραμένουν διορισμένα.

Φιλανθρωπικό έργο
-----------------

Σύμφωνα με το περιοδικό Forbes, ο Χαλίφα ήταν ο δεύτερος πλουσιότερος γαλαζοαίματος στον κόσμο. Η περιουσία του υπολογίζεται σε 23 δις δολάρια ΗΠΑ.

Το 2007 η Ιατρική σχολή του Πανεπιστημίου Τζον Χόπκινς ανακοίνωσε μια γενναία δωρεά του Χαλίφα, στη μνήμη του πατέρα του. Συγκεκριμένα ο ηγέτης υποστήριξε την κατασκευή καρδιοαναπνευστικής και μονάδας εντατικής θεραπείας στο πανεπιστημιακό νοσοκομείο. Επίσης, ανακοίνωσε την ίδρυση μιας πόλης, με το όνομα Πόλη του Σεΐχ Χαλίφα στη Λωρίδα της Γάζας.

Επανεκλογή 2019
---------------

Στις 6 Νοεμβρίου 2019 ο Χαλίφα επανεξελέγη πρόεδρος της χώρας από το Ανώτατο Συμβούλιο.

Απεβίωσε στις 13 Μαΐου 2022.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Thai king world's wealthiest royal: Forbes». Agence France-Press] via Yahoo! News. 21 Αυγούστου 2008. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Αυγούστου 2008. Ανακτήθηκε στις 22 Αυγούστου 2008.
2. ↑  Rulers.org, November 2019.
3. ↑  Capital.gr. «Πέθανε ο πρόεδρος των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και εμίρης του Αμπού Ντάμπι». *Capital.gr*. Ανακτήθηκε στις 13 Μαΐου 2022.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Sheikh Khalifa bin Zayed Al Nahyan στο Wikimedia Commons
* SHEIKH KHALIFA BIN ZAYED, PRESIDENT OF THE UAE Αρχειοθετήθηκε 2010-01-25 στο Wayback Machine.- Προφίλ.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 38145067041766631267
* LCCN: n89109788
* ISNI: 0000 0000 3260 9030
* GND: 1080162976
* SUDOC: 23550856X

 |

 |
Ο **Ζακ-Τζέιμς Ρίχαρντ "Τζιμ" Ζιρό** (*γαλλικά: Jacques-James Richard "Jim" Giraud*) (Μπουρνόβας Σμύρνη 1882- Σμύρνη 12 Νοεμβρίου 1969) ήταν Λεβαντίνος γαλλοαγγλικής καταγωγής αθλητής και Ολυμπιονίκης.

Οικογένεια
----------

Ο Ζακ Ζιρό ήταν μέλος οικογένειας Λεβαντίνων που μένουν ακόμα και σήμερα στη Σμύρνη και τον Μπουρνόβα από το 1761. Η οικογένεια καταγόταν από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία άλλα μέλη της προέρχονταν από τη Χίο και τη Βενετία όπου βρέθηκαν στη Γαλλία και από την Αντίμπ προήλθε ο κλάδος της Σμύρνης.

Ήταν γιος του Ζακ Ζόζεφ Φρέντερικ Ζιρό, γαλλικής καταγωγής, και της Μαρίας Αδελαΐδας Γουίτλαντ, αγγλικής καταγωγής, ενώ είχε πέντε αδέλφια τον Τσάρλτον, τον Χάρολντ τον Έντγκαρ, τη Μαγκνταλένα, και τον Έντμουντ. Παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο τη Μερσέντες Μαρτί και σε δεύτερο τη Μαρί Βιντόρι, απέκτησε δύο γιους και μία κόρη.

Αθλητική καριέρα
----------------

Ο Ζακ Ζιρο έπαιζε αντισφαίριση και ήταν μέλος του *Λόου τένις Σμύρνης*, επίσης έπαιζε ποδόσφαιρο, μέλος της ομάδας του *Φούτμπολ εντ Ράγμπι Κλαμπ Μπουρνόβα* (*Bournabat Football and Rugby Club*). Είχε Γαλλική υπηκοότητα και στην αντισφαίριση συμμετείχε στα διεθνή τουρνουά πάντα με τα χρώματα της Γαλλίας. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή έρχονταν με τον αδελφό του Χάρολντ συχνά στην Ελλάδα και συμμετείχαν σε τουρνουά. Το 1923 ήταν δεύτερος στο Διεθνές πρωτάθλημα Ελλάδος, παραιτήθηκε από τον τελικό με αντίπαλο τον Σταύρο Χρυσίδη. Δεύτερος ήταν και το 1925 στο Πρωτάθλημα αντισφαίρισης Ανατολικής Μεσογείου όπου έχασε στον τελικό από τον Αύγουστο Ζερλέντη.

### Ολυμπιακοί αγώνες 1906

Η ομάδα της Σμύρνης με τον Ζακ Ζιρό στη σύνθεσή της, ο πρώτος από δεξιά στους καθισμένους
Συμμετείχε μαζί με τον αδελφό του Χάρολντ εκπροσωπώντας τη Γαλλία στη Μεσολυμπιάδα του 1906 και στην αντισφαίριση στο μονό έχασε στον Β΄γύρο από τον Κάρελ Μπέκεμα. Χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία συμμετείχε και στο διπλό ανδρών με συμπαίκτη τον ξάδελφο του Ντόναλντ Ουίταλ. 

Στους ίδιους αγώνες συμμετείχε με τη μικτή Σμύρνης, εκπροσωπώντας ουσιαστικά την Οθωμανική Αυτοκρατορία στο ποδοσφαιρικό τουρνουά μαζί τον ξάδελφο του Έντουαρντ όπου πήραν τη δεύτερη θέση και το αργυρό μετάλλιο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  tennis archives[*νεκρός σύνδεσμος*]
2. 1 2  *Levantine Heritage, The story of a community*
3. 1 2  *wikitree-Jacques Richard Giraud (1882 - 1968)*
4. ↑  Σκιαδάς, Ελευθέριος (1995). *100 χρόνια Όμιλος Αντισφαίρισης Αθηνών 1895-1995*. Αθήνα: Μικρός Ρωμηός Ε.Π.Ε. σελ. 135. ISBN 960-85466-2-1.
5. ↑  Σκιαδάς, Ελευθέριος (1995). *100 χρόνια Όμιλος Αντισφαίρισης Αθηνών 1895-1995*. Αθήνα: Μικρός Ρωμηός Ε.Π.Ε. σελ. 377. ISBN 960-85466-2-1.
6. 1 2  *sports-reference - Jim Giraud Αρχειοθετήθηκε 2012-12-13 στο Wayback Machine.*
Ο **Θάνος Πετραλιάς** (1881-1953) ήταν πολιτικός.

Γιος του Νικολάου Αθ. Πετραλιά, εγγονός του Αθανασίου Ι. Πετραλιά και δισέγγονος του Ιωάννη Πετραλιά. Γεννήθηκε στην Πάτρα το 1881 και σπούδασε στην Ελβετία και την Αγγλία. Κατά την περίοδο 1902-1903 εργάστηκε στο παράρτημα της Τραπέζης Αθηνών στα Χανιά όπου γνωρίστηκε με τον τότε Ύπατο Αρμοστή της Κρήτης πρίγκιπα Γεώργιο και τον Ελευθέριο Βενιζέλο. Εξέλεγξη βουλευτής Αχαϊοήλιδας στα 1910 και 1920 και ακολούθησε τον έκπτωτο βασιλιά Κωνσταντίνο στις εξορίες του, στην Ελβετία (1917-1920) και την Ιταλία (1922-1923).

Ο Θάνος Ν. Πετραλιάς νυμφεύθηκε τη Φάνη Κρεμμύδη και απέκτησαν δύο γιους: τον Επαμεινώνδα Πετραλιά και το Νικόλαο Θ. Πετραλιά. Κόρη του Επαμεινώνδα Θ. Πετραλιά και εγγονή του Θάνου Πετραλιά, είναι η ελληνίδα πολιτικός Φάνη Πάλλη-Πετραλιά.
Κούρεμα ενός παιδιού
**Κόμμωση** ή αλλιώς **κούρεμα** είναι το κόψιμο των μαλλιών ενός ανθρώπου ή ζώου. Γίνεται συνήθως από επαγγελματίες κουρείς και κομμώτριες σε κομμωτήρια ή κουρεία, αλλά και στο σπίτι με τη χρήση ψαλιδιού ή κουρευτικών μηχανών. Σε αρκετούς επαγγελματικούς χώρους το κούρεμα των μαλλιών της κεφαλής σε κοντό μήκος επιβάλλεται, όπως π.χ. στους στρατιωτικούς. Άλλες φορές επιβάλλεται για λόγους υγείας, όπως για παράδειγμα όταν στο τριχωτό αναπτυχθούν ψείρες. Ιστορικά παρατηρούμε τη γυναίκα αλλά και τον άντρα να δίνουν μεγάλη σημασία στα μαλλιά, να φροντίζουν την κόμη τους (από την αρχαία Αίγυπτο που εμφανίστηκαν οι πρώτες χτένες, μέχρι και το Βυζάντιο).

Το κούρεμα ή κόμμωση γίνεται από άνδρες και γυναίκες και ποικίλλει σε στιλ, ανάλογα με τη μόδα. Ειδικότερα, στους άνδρες, από τη δεκαετία του ' 90 έχει επικρατήσει το κοντό κούρεμα αλλά και κάποιοι άλλοι τύποι. Αρκετοί είναι αυτοί που κάνουν κούρεμα με την ψιλή. Στις γυναίκες, τα κουρέματα είναι επίσης διαφόρων ειδών και μάλλον περισσότερα από αυτά των ανδρών.
Σε ορισμένες περιπτώσεις, όπως σε διαδηλώσεις, το κούρεμα έχει λάβει χαρακτήρα διαμαρτυρίας ενώ όταν γίνεται με τη βία συνήθως έχει σκοπό τον εξευτελισμό, κυρίως των γυναικών, αλλά και των τέντυ μπόιδων στην Ελλάδα παλαιότερα.

Παραπομπές
----------

* "Ταξίδι στην ιστορία της κομμωτικής τέχνης"
Συντεταγμένες: 17°0′S 37°0′E﻿ / ﻿17.000°S 37.000°E﻿ / -17.000; 37.000

Η **Ζαμβεζία** (πορτογαλικά: *província da Zambézia*) είναι η πιο δημοφιλής επαρχία της Μοζαμβίκης. Πρωτεύουσα είναι η Κελιμάνε. Έχει έκταση 103.127 τ.χλμ. και πληθυσμό 3.794.509 κατοίκων (απογραφή 2006).

Γεωγραφία
---------

Η Ζαμβεζία βρίσκεται κεντρικά της Μοζαμβίκης. Συνορεύει στα νοτιο-κεντρικά με την Επαρχία Σοφάλα, στα βορειοανατολικά με την Επαρχία Ναμπούλα, στα βορειοδυτικά με την Επαρχία Νιάσα, στα νοτιοδυτικά με την Επαρχία Τέτε, στα κεντρο-δυτικά με τη Νότια Περιφέρεια του Μαλάουι και στα ανατολικά βρέχεται από τον Ινδικό ωκεανό. Πρωτεύουσα της επαρχίας είναι η Κελιμάνε, που βρίσκεται στα Βουνά Μπονς Σιναίς. Έχει έκταση 103.127 τ.χλμ. από την οποία το μεγαλύτερο μέρος βρέχεται από τον Ποταμό Ζαμβέζη. Γι'αυτό, άλλωστε, ονομάστηκε "Ζαμβεζία". Το μεγαλύτερο μέρος της ακτής έχει βάλτους και στο εσωτερικό υπάρχουν δάση.

Οικονομία
---------

Οι γεωπονικές παραγωγές συμπεριλαμβάνουν την παραγωγή ρυζιού, καλαμποκιού, κασσάβα, κάσιους, ζαχαροκάλαμου, ινδικών καρύδων, κίτρου, βαμβακιού και τσαγιού. Πολύ σημαντικό είναι επίσης και το ψάρεμα. Υπάρχουν πολλές γαρίδες και πολύτιμοι λίθοι βρίσκονται στα ορυχεία.

Ιστορία
-------

Ο Βάσκο ντα Γκάμα έφτασε στην ακτή της Κελιμάνε το 1498. Λίγο μετά, πολλοί μετακινήθηκαν στο εσωτερικό της Ζαμβεζίας για πολλά χρόνια.

Διοικητική διαίρεση
-------------------

Η Ζαμβεζία διαιρείται σε 16 συνοικίες και έναν δήμο, τον δήμο της Κελιμάνε.

### Συνοικίες

| Συνοικία | Πρωτεύουσα | Πορτογαλικά |
| --- | --- | --- |
| Συνοικία Άλτο Μολοκούε | Άλτο Μολοκούε | Alto Molocue |
| Συνοικία Τσίντε | Τσίντε | Chinde |
| Συνοικία Γκιλέ | Γκιλέ | Gilé |
| Συνοικία Γκουρουρέ | Γκουρουρέ | Gururé |
| Συνοικία Ίλε | Ίλε | Ile |
| Συνοικία Ινιασσούγκε | Ινιασσούγκε | Inhassunge |
| Συοικία Λουγκέλα | Λουγκέλα | Lugela |
| Συνοικία Μαγκάντζα | Μαγκάντζα | Maganja |
| Συνοικία Μιλάνγκε | Μιλάνγκε | Milange |
| Συνοικία Μοκούμπα | Μοκούμπα | Mocuba |
| Συνοικία Μοπέια | Μοπέια | Mopeia |
| Συνοικία Μορρουμπάλα | Μορρουμπάλα | Morrumbala |
| Συνοικία Ναμακούρρα | Ναμακούρρα | Namacurra |
| Συνοικία Ναμαρρόι | Ναμαρρόι | Namarroi |
| Συνοικία Νικοαντάλα | Νικοαντάλα | Nicoadala |
| Συνοικία Πεμπάνε | Πεμπάνε | Pebane |

### Δήμοι

* Κελιμάνε

Δείτε επίσης
------------

* Ζαμβέζης

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Αποτελέσματα απογραφής - Ζαμβεζία».

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* 
* (Πορτογαλικά) Province of Zambezia official site
* (Πορτογαλικά) Zambezia Online

  


|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Επαρχίες της Μοζαμβίκης |
| --- |
|  |
|  | 
* Κάμπο Ντελγκάντο
* Γάζα
* Ινιαμπάνε (Επαρχία)
* Επαρχία Μανίκα
* Επαρχία Μαπούτο
* Επαρχία Ναμπούλα
* Επαρχία Νιάσα
* Επαρχία Σοφάλα
* Επαρχία Τέτε
* Επαρχία Ζαμβεζία
 |

 |

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Επαρχία Ζαμβεζία |
| --- |
|  |
| 
Πρωτεύουσα: Μαπούτο |
|  |
| 
* Άλτο Μολοκούε
* Γκιλέ
* Γκουρουρέ
* Μαγκάντζα ντα Κόστα
* Μιλάνγκε
* Μοπέια
* Μοκούμπα
* Μορρουμπάλα
* Ναμακούρρα
* Ναμαρρόι
* Νικοαδάλα
* Πεμπάνε
 |

 |
Το **Κόμποτ** *(προφέρεται κόμ-ποτ)* είναι μη αλκοολούχο γλυκό ποτό σλαβικής προέλευσης, το οποίο μπορεί να σερβιριστεί ζεστό ή κρύο, αναλόγως την παράδοση και την εποχή. Λαμβάνεται ύστερα από το βράσιμο φρούτων όπως φράουλες, βερίκοκα, ροδάκινα, μήλα, ραβέντι, φραγκοστάφυλα ή βύσσινα σε μεγάλο όγκο νερού, συχνά μαζί με ζάχαρη ή σταφίδες, ως πρόσθετα γλυκαντικά. Μερικές φορές διαφορετικά καρυκεύματα όπως βανίλια ή κανέλα προστίθενται για επιπλέον γεύση, ειδικά το χειμώνα, όταν συνήθως σερβίρεται ζεστό.

Κόμποτ
------

Το κόμποτ είναι μέρος της γαστρονομικής κουζίνας πολλών χωρών της Κεντρικής, Ανατολικής, Νοτιοανατολικής και Βόρειας Ευρώπης, όπως η Αλβανία, η Αρμενία, το Αζερμπαϊτζάν, η Λευκορωσία, η Τσεχία, η Ουκρανία, η Ρωσία, η Πολωνία, η Βουλγαρία, η Βοσνία και Ερζεγοβίνη, η Λιθουανία, η Λετονία, η Φινλανδία, η Εσθονία, η Ουγγαρία, η Σλοβενία, η Κροατία, η Βόρεια Μακεδονία, η Σερβία, το Μαυροβούνιο, το Κοσσυφοπέδιο, η Σλοβακία, η Μολδαβία, η Αυστρία και η Ρουμανία, καθώς χωρών όπως το Ιράν, το Τατζικιστάν και η Τουρκία*.* Το κόμποτ ήταν ένας ευρέως διαδεδομένος τρόπος διατήρησης φρούτων τη χειμερινή περίοδο στις χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης. Το 1885, η Λουτσίνα Τσβιερτσακιεβιτσόβα έγραψε σε ένα βιβλίο συνταγών πως το κομπότ διατηρούσε τα φρούτα τόσο καλά, που φαίνονταν σαν φρέσκα. Το κόμποτ ήταν ακόμα δημοφιλές στη δεκαετία του '70. Είναι ακόμα δημοφιλές σε πολλές χώρες της Κεντρικής Ασίας, όπως το Ουζμπεκιστάν και το Κιργιζιστάν, καθώς και στην Τσεχία, την Πολωνία, την Ουγγαρία, τη Σλοβακία, τη Ρουμανία και σε άλλες χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, όπως η Βουλγαρία, η Λευκορωσία, η Ουκρανία και η Ρωσία. Δεκάδες συνταγές μπορείτε να βρείτε στο πολωνικό βιβλίο συνταγών *Kuchnia Polska(Πολωνική Κουζίνα)*.

Η κατανάλωση του κόμποτ άρχισε να μειώνεται από τη δεκαετία του '80. Με το τέλος των κουπονιών συσσιτίου σε πολλές χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, το κόμποτ έχει αντικατασταθεί από χυμούς φρούτων, αναψυκτικά και μεταλλικό νερό.

Ούζβαρ
------

Το Ούζβαρ είναι ένα παρόμοιο ποτό, παρασκευασμένο από διάφορα αποξηραμένα φρούτα και μερικές φορές γλυκά μούρα με μέλι ή ζάχαρη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Kompot: The Fruit Punch of Eastern Europe». *thekitchn.com*.
2. ↑   Λουτσίνα Τσβιερτσακιεβιτσόβα, Jedyne praktyczne przepisy konfitur, różnych marynat, wędlin, wódek, likierów, κερδίστε owocowych, miodów oraz ciast
3. ↑  Μπέργκερ, Στανίσουαβ (2005). *Kuchnia Polska* (στα Πολωνικά) (XLVII έκδοση). Βαρσοβία: Państwowe Wydawnictwo Ekonomiczne, then rebranded into Polskie Wydawnictwo Ekonomiczne. ISBN 83-208-1556-8.
4. ↑   Βιβιάν Μπουρντόν, Savoureuse Pologne, 160 πακέτα καλλιτεχνών και ιστοριών, Παρίσι, La Librairie polonaise, εκδόσεις Noir sur Blanc, 2006

Eξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Συνταγή κόμποτ μήλου-μούρων
* Συνταγή κόμποτ αποξηραμένων φρούτων (Uzvar)
* Συνταγή κόμποτ κερασιών στο cheatsub.com Αρχειοθετήθηκε 2015-09-23 στο Wayback Machine.
Ο **Κώστας Παπαδόπουλος** είναι Έλληνας πολιτικός.

Γεννήθηκε το 1956 στις Σέρρες. Σπούδασε πολιτικός μηχανικός στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

Υπήρξε ιδρυτικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ και διετέλεσε δήμαρχος Ελευθερίου - Κορδελιού για δώδεκα χρόνια (1982 - 1994) και στη συνέχεια νομάρχης Θεσσαλονίκης για οχτώ χρόνια (1994 - 2002).

Ήταν πρόεδρος της επιτροπής που συνέταξε το 1ο Ρυθμιστικό Σχέδιο Θεσσαλονίκης. Επίσης, υπήρξε πρόεδρος του Συνδέσμου Δυτικής Θεσσαλονίκης, μέλος της Επιτροπής Περιφερειών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αντιπρόεδρος της Ένωσης Νομαρχιακών Αυτοδιοικήσεων Ελλάδας κ.α.

Πηγές
-----

1. ↑
2. ↑
Ο **Κωνσταντίνος Αλιβιζάτος** (1905 - 2 Οκτωβρίου 1997) ήταν Έλληνας καθηγητής ιατρικής και πολιτικός.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ήταν γιος του καθηγητή ιατρικής Νικολάου Αλιβιζάτου και είχα καταγωγή από την Κεφαλονιά. Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και συμπλήρωσε τις σπουδές του στο Μονπελιέ και στο Παρίσι, του οποίου και αναγορεύθηκε διδάκτωρ. Ακολούθησε ακαδημαϊκή σταδιοδρομία εκλεγόμενος το 1937 υφηγητής της χειρουργικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Το 1952 εξελέγη τακτικός καθηγητής Χειρουργικής, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1970 οπότε και αποχώρησε με τον τίτλο του Ομότιμου καθηγητή. Υπήρξε πρόεδρος της Ελληνικής Χειρουργικής Εταιρείας (1953), διευθυντής - χειρουργός του νοσοκομείο "Άγιος Σάββας", αντεπιστέλλον μέλος της Γαλλικής Χειρουργικής Ακαδημίας & της Εθνικής Ιατρικής Ακαδημίας της Γαλλίας καθώς και προϊστάμενος της χειρουργικής κλινικής του Πανεπιστημίου Αθηνών την περίοδο 1962 - 1969. Κατά τη διάρκεια της Χούντας των Συνταγματαρχών ανέπτυξε αντιδικτατορική δράση. Την 16η Νοεμβρίου 1973 έσπευσε στο Πολυτεχνείο μαζί με τη σύζυγό του προκειμένου να περιθάλψει τους τραυματίες με αποτέλεσμα να τραυματιστούν και οι δύο. Μαζί με τον ιατρό Νικόλαο Λούρο είχαν εκδώσει το βιβλίο *Δύο γιατροί θυμούνται* (εκδόσεις Φιλιππότη).

Στις βουλευτικές εκλογές 1974 εξελέγη βουλευτής επικρατείας με την Ένωση Κέντρου - Νέες Δυνάμεις.

Απεβίωσε το 1997 στην Αθήνα. Ήταν παντρεμένος με την Λίλη Θεοτοκά, αδελφή του συγγραφέα Γιώργο Θεοτοκά, και γιος του είναι ο Νικόλαος Αλιβιζάτος.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  Απεβίωσε ο Κωνσταντίνος Αλιβιζάτος, από την εφημερίδα "Το Βήμα"
2. ↑  Διατελέσαντες πρόεδροι Αρχειοθετήθηκε 2012-11-02 στο Wayback Machine. από την ιστοσελίδα της Ελληνικής Χειρουργικής Εταιρίας
3. 1 2  Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, εκδοτικός Οργανισμός Πάπυρος, Αθήνα, Αθήνα 2001, τόμος 6, λήμμα: Αλιβιζάτος Κωνσταντίνος
4. ↑  ιστορικό Κλινικής, από την ιστοσελίδα της Ουρολογικής Κλινικής Πανεπιστημίου Αθηνών
5. ↑  Επιστολή Σπύρου Λιναρδάτου Αρχειοθετήθηκε 2012-01-31 στο Wayback Machine. εφημερίδα Καθημερινή, 26/9/1997, σελ. 2
6. ↑  Ιστορικό Δικηγορικού Γραφείου Αρχειοθετήθηκε 2012-09-26 στο Wayback Machine. από την ιστοσελίδα alivizatos-kiousopoulou.com

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 302935286
* ISNI: 0000 0004 0940 2292
* GND: 1035443376

 |

 |
Ο **Κωνσταντίνος Ανδραβιδιώτης** ή **Παπαδημητρόπουλος** ή **καπετάν Κωνσταντής** († 1856) ήταν οπλαρχηγός της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 από την Ανδραβίδα.

Βιογραφία
---------

Ο Ανδραβιδιώτης γεννήθηκε στην Ανδραβίδα και αναφέρεται πως είχε δραστηριοποιηθεί κατά των Οθωμανών από την προεπαναστατική περίοδο. Λόγω της δράσης του αναγκάστηκε να καταφύγει στη Ζάκυνθο, όπου υπηρέτησε στον βρετανικό στρατό και συνδέθηκε φιλικά με τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη και τον Χαράλαμπο Βιλαέτη.

Με την κήρυξη της επανάστασης στη Γαστούνη την 29η Μαρτίου του 1821, ο Ανδραβιδιώτης τέθηκε υπό τις διαταγές του Γεωργίου Σισίνη και όντας επικεφαλής Ηλείων ενόπλων ανάγκασε τις τοπικές οθωμανικές δυνάμεις να καταφύγουν στο κάστρο του Χλεμουτσίου. Έπειτα συμμετείχε μαζί με άλλους οπλαρχηγούς και προκρίτους στο επαναστατικό συνέδριο του Πύργου, όπου αποφασίστηκε η δράση εναντίον των Αλβανών ενόπλων του Λάλα. Κατά τη διάρκεια της επανάστασης, έλαβε μέρος σε αρκετές μάχες όπως στη μάχη του Λάλα, στο Πούσι, στην Ανδραβίδα, στη Γαστούνη, στην Πάτρα, στο Σανταμέρι και στη θέση Πόρτες. Το 1825 έλαβε το βαθμό του χιλίαρχου.

Μετά τη δημιουργία του ελληνικού κράτους, ο Ανδραβιδιώτης παρέμεινε στο στράτευμα και χρησιμοποιήθηκε, μεταξύ άλλων, το 1831 μαζί με τους Διάκο και Κουμανιώτη στην καταδίωξη ομάδας ενόπλων που δρούσε στην Ηλεία, ενώ το 1835 ανέλαβε την καταδίωξη των Χονδρογιανναίων. Τον Ιούλιο του 1847 έλαβε το βαθμό του ταγματάρχη στη Βασιλική Φάλαγγα, ενώ η επιτροπή εκδουλεύσεων τον κατέταξε στη Δ' τάξη των ταγματαρχών. Μετά την αποστράτευσή του διετέλεσε δήμαρχος Μυρτουντίων. Απεβίωσε το 1856. Από το γάμο του απέκτησε τέσσερις κόρες και τρεις γιους.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  *Σύγχρονος Εγκυκλοπαίδεια Ελευθερουδάκη*, τ. 3ος, σ. 94.
2. ↑  Εγκυκλοπαίδεια *Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα*, 1989, τ. 9ος, σ. 88
3. ↑  Δημητρίου Παν. Οικονομόπουλου, *Το χρονικό της Ανδραβίδας*, Ανδραβίδα 1977, σ. 43 - 44.
4. ↑  Οικονομόπουλου, 1977, σ. 44.
5. ↑  Οικονομόπουλου, 1977, σ. 45 - 46.
6. ↑  Οικονομόπουλου, 1977, σ. 54 - 56.
7. ↑  Οικονομόπουλου, 1977, σ. 56 - 57.
8. ↑  Οικονομόπουλου, 1977, σ. 57.

Βιβλιογραφία
------------

* Δημητρίου Παν. Οικονομόπουλου, *Το χρονικό της Ανδραβίδας*, Ανδραβίδα 1977.
Ο Φρανσίς Γκάλτον στα μέσα του 1850, ο πατέρας της σύγχρονης ευγονικής
**Eυγονική** είναι ένα σύνολο πεποιθήσεων και πρακτικών που στοχεύουν στη βελτίωση της γενετικής ποιότητας του πληθυσμού. Οι πρακτικές αυτές ασκούνται εις βάρος πληθυσμιακών ομάδων που θεωρούνται κατώτερες, λόγου χάριν οι μη εβραίοι απο τους ακραίους ταλμουδικούς εβραίους. 
Πρακτικές ευγονικής υπάρχουν από την Αρχαία Ελλάδα, ωστόσο, η σύγχρονη ιστορία της ευγονικής ξεκίνησε στα τέλη του 19ου αιώνα από το Ηνωμένο Βασίλειο , βασιζόμενη στην ψευδοεπιστήμη του Επιστημονικού ρατσισμού.

Ναζιστική Γερμανία
------------------

Κύριο λήμμα: Ναζιστική ευγονική
Στα πλαίσια της οργάνωσης του προγράμματος ευγονικής τους, οι Ναζί είχαν εμπνευστεί από τα προγράμματα υποχρεωτικής στείρωσης των Ηνωμένων Πολιτειών, ιδίως όσον αφορά τους νόμους ευγονικής που είχαν θεσπιστεί στην Καλιφόρνια.

Υπό το νόμο για την *Πρόληψη απογόνων των ασθενών με κληρονομικές ασθένειες*, που εφαρμόστηκε στις 14 Ιουλίου του 1933, οι γιατροί υποχρεούνταν να καταγράφουν κάθε περίπτωση κληρονομικής ασθένειες που περιέπιπτε στην αντίληψή τους, εκτός από των γυναικών άνω των 45 ετών. Οι γιατροί θα μπορούσαν να τιμωρηθούν με πρόστιμο σε περίπτωση μη συμμόρφωσης.

Το 1934, το πρώτο έτος της εφαρμογής του Νόμου, περίπου 4.000 άτομα άσκησαν έφεση κατά των αποφάσεων των υπηρεσιών στείρωσης. Συνολικά 3.559 εφέσεις απερρίφθησαν. Μέχρι το τέλος του ναζιστικού καθεστώτος, πάνω από 200 Δικαστήρια Γενετικής Υγείας (Erbgesundheitsgerichte) δημιουργήθηκαν, και, με τις αποφάσεις τους, πάνω από 400.000 άτομα στειρώθηκαν παρά τη θέλησή τους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Eugenics». *Unified Medical Language System (Psychological Index Terms)*. Bethesda, Maryland: National Library of Medicine. 2009. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Οκτωβρίου 2010. Ανακτήθηκε στις 19 Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  Galton, Francis (1904). «Eugenics: Its Definition, Scope, and Aims». *The American Journal of Sociology* **X** (1): 82. doi:10.1038/070082a0. Bibcode: 1904Natur..70...82... Ανακτήθηκε στις 1 January 2020.
3. ↑  Hansen, Randall; King, Desmond (1 January 2001). «Eugenic Ideas, Political Interests and Policy Variance Immigration and Sterilization Policy in Britain and U.S». *World Politics* **53** (2): 237–263. doi:10.1353/wp.2001.0003. PMID 18193564. .
4. ↑  «facinghistorycampus.org – The Law for the Prevention of Hereditarily Diseased». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Φεβρουαρίου 2009. Ανακτήθηκε στις 20 Μαρτίου 2014.
5. ↑  Robert Proctor, *Racial Hygiene: Medicine Under the Nazis* (Cambridge, Massachusetts: Harvard University Press, 1988): 108.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85045538
* GND: 4015656-4
* BNF: cb11946804q (data)
* HDS: 017429
* NDL: 00574503
* NKC: ph120030
* BNE: XX524599

 |

 |
Ο **Ερνέστος-Φρειδερίκος**, γερμ.: Ernst Friedrich von Hessen-Philippsthal-Barchfeld (28 Ιανουαρίου 1789 Μπάρχφελντ - 19 Απριλίου 1850, κάστρο Αουγκούστεναου Χέρλεσχαουζεν) από τον Οίκο της Έσσης-Κάσσελ ήταν Γερμανός ευγενής και Ρώσος στρατηγός του ιππικού.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στις 28 Ιανουαρίου 1789 στο Μπάρχφελντ της Θουριγγίας, ως δευτερότοκος γιος του Αδόλφου (1742-1803) λαντγκράβου της Έσσης-Φίλιπσταλ-Μπάρχφελντ και της Λουίζας των Βέττιν (1752-1805), κόρης του Αντώνιου-Ούλριχ δούκα της Σαξονίας-Μάινινγκεν.

Όταν η πατρίδα του κατακλύστηκε από τους Γάλλους, κατέφυγε στη Ρωσία και έγινε δεκτός στη Ρωσική υπηρεσία ως αντισυνταγματάρχης στο 6ο Σύνταγμα "Τζέγκερ" στις 29 Μαΐου 1808.

Στις 23 Οκτωβρίου 1811 απολύθηκε από την υπηρεσία για λόγους υγείας, αλλά επανήλθε στις 23 Ιουνίου 1812 με την προαγωγή σε συνταγματάρχη και τον διορισμό του στο ιππικό. Συμμετείχε στον Πατριωτικό Πόλεμο του 1812 για την απελευθέρωση της Ευρώπης από τον Ναπολέοντα. Τραυματίστηκε σοβαρά στις 29 Αυγούστου 1812 στη Μάχη του Μποροντίνο, όταν το πόδι του σχίστηκε από μπάλα κανονιού. Στις 22 Αυγούστου 1826 προήχθη σε υποστράτηγο.

Στις 9 Σεπτεμβρίου 1836, κατόπιν αιτήματός του, αποδεσμεύτηκε από την υπηρεσία με τον βαθμό τού στρατηγού τού ιππικού και με το δικαίωμα να φορά στολή. Επιπλέον, ως ένδειξη της ιδιαίτερης εύνοιας του Τσάρου Νικολάου Α΄, του απονεμήθηκε η διάκριση του Τάγματος του Αγίου Αλεξάνδρου Νέφσκι για την εξαιρετική του υπηρεσία.

Ταξίδεψε στη Μεγάλη Βρετανία, όπου η εξαδέλφη του, Αδελαΐδα της Σαξονίας-Μάινινγκεν (σύζυγος του Γουλιέλμου Δ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου), τον υποστήριξε στην εύρεση ενός καλού τεχνίτη για ένα τεχνητό πόδι. Ο Eρνέστος-Φρειδερίκος έλαβε τιμητικά τον Μεγαλόσταυρο του ιππότη του Τάγματος του Λουτρού και όταν απεβίωσε ο Γουλιέλμος Δ΄, ήταν παρών στη στέψη της ανιψιάς εκείνου Βικτώριας.

Ο Ερνέστος-Φρειδερίκος απεβίωσε στις 19 Απριλίου 1850 στο Χέρλεσαουζεν.

Πηγές
-----

* το άρθρο στη γερμανική Wikipedia, Ernst von Hessen-Philippsthal-Barchfeld.

Αναφορές σε βιβλιογραφία
------------------------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 7  Μαΐου 2020.
Η **Ευδοκία Μουζαλώνισσα Παλαιολογίνα** ήταν βυζαντινή πριγκίπισσα από την οικογένεια των Μουζαλώνων και των Παλαιολόγων.

Ήταν κόρη του Θεόδωρου Μουζάλωνα που μεγάλωσε στην αυτοκρατορική αυλή με γιαγιά από τους Παλαιολόγους, κι από μητέρα άγνωστη από την οικογένεια των Καντακουζηνών η οποία πέθανε από χρόνια ασθένεια όταν η Ευδοκία ήταν μικρή, είχε κι έναν αδελφό που πέθανε σε μικρή νεανική ηλικία. Αναφέρεται ότι είχε πάρει καλή παιδεία και μόρφωση. Το 1293-1294 η Ευδοκία αναφέρεται σε ηλικία γάμου, λόγω του ότι ο πατέρας της την ίδια εποχή ήταν βαριά ασθενής, ανέλαβε ο αυτοκράτορας Ανδρόνικος Β΄ να την παντρέψει. 

Την αρραβώνιασε με τον αδελφό του Θεόδωρο αλλά ξεσηκώθηκαν αντιδράσεις από τον κύκλο του αυτοκράτορα, πιθανότατα λόγω της συγγένειας, μάλιστα έγινε συνέλευση αρχιερέων με την παρουσία του πατέρας της που ήταν βαριά άρρωστος χωρίς να λειφθεί απόφαση. Ο Αυτοκράτορας βλέποντας το αδιέξοδο χαλάει τον αρραβώνα και την αρραβωνιάζει εκ νέου με τον γιο του Κωνσταντίνο. Ο Κωνσταντίνος και Ευδοκία παντρεύονται το 1294 μετά τον θάνατο του πατέρα της την άνοιξη του ίδιου έτους.

Αναφέρεται ένα περιστατικό με την Ευδοκία, η οποία κάποτε υπέφερε από πόνους στο στομάχι δεν μπορούσε να φάει κι έχανε κιλά, τότε την πήγαν σε ένα προάστιο της Κωνσταντινούπολης με καθαρότερο περιβάλλον. Το προάστιο αυτό λεγόταν Μελιτιάς κι είχε μία πηγή λεγόμενη Ζωοδόχος πηγή, έλεγαν ότι το νερό της ήταν θαυματουργό κι πίνοντας από αυτό στο τέλος έγινε καλά. 

Η Ευδοκία πέθανε πριν το 1320, έμεινε πολλά χρόνια παντρεμένη με τον σύζυγο της χωρίς να αποκτήσουν παιδιά. Ο Κωνσταντίνος όμως είχε ερωτικές σχέσεις με μία υπηρέτρια της Ευδοκίας , της *Καθαρής*, με την οποία απέκτησε το μοναδικό του τέκνο τον Μιχαήλ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Σαμαρά, σελ. 25
2. ↑  Σαμαρά, σελ. 31
3. ↑  Σαμαρά, σελ. 34
4. ↑  Σαμαρά, σελ. 32
5. 1 2 3 4 5  Σαμαρά, σελ. 33
6. ↑   Κυρρης Κωνσταντίνος, σελ. 13

Πηγές
-----

* *Δήμητρα Σαμαρά, Θεόδωρος Μουζάλων-Βιοεγραφική μελέτηργο*, Διδακτορική διατριβή, Θεσσαλονίκη 2014, που διανέμεται με άδεια (CC BY-SA 4.0)
* Κυρρής, Κωνσταντίνος (1981, Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων), *Η πρώτη φάσις της έριδος των δύο Ανδρονίκων*, που διανέμεται με άδεια (CC BY-SA 4.0)
**Εργατικό δυναμικό**΄ονομάζεται το κομμάτι του πληθυσμού που είτε εργάζεται, στον δημόσιο τομέα ή τον ιδιωτικό, είτε είναι αυτοαπασχολούμενο ή είναι άνεργο και επιθυμεί να εργαστεί. Χρησιμοποιείται γενικά για να περιγράψει όσους εργάζονται για μια εταιρεία, της οποίας αποτελεί μέρος του εργατικού δυναμικού της, ακόμη και ο εργοδότης αποτελεί μέρος του εργατικού δυναμικού. Νόμιμη εργασία θεωρείται κάθε είδους απασχόλησης που είναι καταγεγραμμένη με αποδοχές. Σε αντίθεση με μαύρη αγορά της οποίας τα μέλη δεν θεωρούνται μέρος του εθνικού εργατικού δυναμικού, η νόμιμη εργασία εντός μιας χώρας συμβάλλει στο ακαθάριστο εθνικό προϊόν, το οποίο διαφέρει από το ακαθάριστο εγχώριο προϊόν, αυτής της χώρας.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑  Seager, Joni. 2008. The Penguin Atlas of Women in the World. 4th ed. New York: Penguin Books. Part 5
O **Ερνέστος**, τσεχ. Arnošt (π. 1415 - 1464) από τον Οίκο των Πρεμυσλιδών ήταν δούκας τού 1/3 της Οπάβα (1433-61) και τού Μύνστερμπερκ (1452-56).

Βιογραφία
---------

Ήταν ο τέταρτος γιος τού Πρέμυσλ Α΄ δούκα της Οπάβα και της Αικατερίνης των Πιαστ-Σιλεσίας, κόρης τού Μπόλκο Γ΄ δούκα του Μύνστερμπερκ.

Το 1433 διαδέχθηκε τον πατέρα του μαζί με τους αδελφούς του. Αν και ο Πρέμυσλ Α΄ καθόρισε με τη διαθήκη του να μη διαιρεθεί το δουκάτο, οι πέντε γιοί του το μοίρασαν το 1434/5 και ο Ερνέστος έλαβε το 1/3. Το 1451 ο τρίτος αδελφός Γουλιέλμος δούκας του Μύνστερμπερκ και τού 1/3 της Οπάβα, αντάλλαξε το Μύνστερμπερκ με το 1/3 της Οπάβα τού Ερνέστου. Έτσι ο Γουλιέλμος έγινε δούκας των 2/3 της Οπάβα και ο Ερνέστος δούκας τού Μύνστερμπερκ. Το 1452 απεβίωσε ο Γουλιέλμος και ο Ερνέστος ανέλαβε κηδεμόνας των πέντε τέκνων τού αποβιώσαντος. Τα οικονομικά των δύο δουκάτων ήταν άσχημα και μετά το 1454 ο Ερνέστος, με το δικαίωμα που είχε ως κηδεμόνας, πώλησε τα 2/3 της Οπάβα στον Μπόλκο Ε΄ των Πιαστ-Σιλεσίας δούκα τού Οπόλε· το 1456 πώλησε το Μύνστερμπερκ στον Γεώργιο των Ποντιέμπραντυ διοικητή επαρχίας.

Το 1460 απεβίωσε ο Μπόλκο Ε΄ και τον διαδέχθηκε ο αδελφός του Νικόλαος Δ΄ της Οπάβα, ο οποίος πώλησε τα 2/3 της Οπάβα στον Γεώργιο. Το υπόλοιπο 1/3 της Οπάβα το κατείχε ο Ιωάννης Β΄, ανιψιός τού Ερνέστου, το οποίο επίσης αγόρασε ο Γεώργιος και έτσι αύξησε την πολιτική και οικονομική του επιρροή στη Σιλεσία· το 1458 έγινε βασιλιάς της Βοημίας. Ο Ερνέστος απεβίωσε το 1464 άγαμος, σε ηλικία 49 ετών.

Πηγές
-----

* Ludwig Petry et al.: Geschichte Schlesiens, vol. 1, Sigmaringen, 1988, ISBN 3-7995-6341-5, pp. 191, 208, 212.8
* Pavel Sedláček: Vztahy mezi Kladskem a Frankenšteijnskem ve 14. a 15. stoleti, in: Kladký Sborník, vol. 2, 1998, p. 117–123
**Ο εργατικός έλεγχος** είναι η συμμετοχή στη διαχείριση εργοστασίων και άλλων εμπορικών επιχειρήσεων από τους ανθρώπους που εργάζονται εκεί. Έχει υποστηριχθεί με διάφορους τρόπους από τους αναρχικούς, τους σοσιαλιστές, τους κομμουνιστές, τους σοσιαλδημοκράτες, τους διανομιστές και τους χριστιανοδημοκράτες, και συνδυάστηκε με διάφορα συστήματα σοσιαλιστικής και μικτής οικονομίας .

Τα εργατικά συμβούλια είναι μια μορφή ελέγχου των εργαζομένων. Ο κομμουνισμός του Συμβουλίου, όπως στην πρώιμη Σοβιετική Ένωση, υποστηρίζει τον έλεγχο των εργαζομένων μέσω εργατικών συμβουλίων και εργοστασιακών επιτροπών. Ο συνδικαλισμός υποστηρίζει τον εργατικό έλεγχο των μέσων παραγωγής μέσω των συνδικάτων. Ο συντεχνιιακός σοσιαλισμός υποστηρίζει τον εργατικό έλεγχο των μέσων παραγωγής μέσω της αναβίωσης του συστήματος συντεχνιών. Η συμμετοχική οικονομία αντιπροσωπεύει μια πρόσφατη παραλλαγή της ιδέας του ελέγχου των εργαζομένων.

Ο έλεγχος των εργαζομένων μπορεί να αντιπαραβληθεί με τον έλεγχο της οικονομίας μέσω του κράτους, όπως η εθνικοποίηση και ο κεντρικός σχεδιασμός (βλ. Κρατικός σοσιαλισμός ) έναντι του ελέγχου των μέσων παραγωγής από τους ιδιοκτήτες, τα οποία μπορούν να επιτύχουν οι εργαζόμενοι μέσω αγορών που παρέχονται από τον εργοδότη, άμεσων αγορών αποθεμάτων, κλπ. όπως βρίσκεται στον καπιταλισμό.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------
Το **Κύπελλο Πρωταθλητριών ομάδων Ευρώπης καλαθοσφαίρισης ανδρών** (σήμερα **Ευρωλίγκα ανδρών**) της περιόδου **1986-87**, ήταν η τελευταία διοργάνωση που διεξήχθη με ημιτελική φάση εξάδας (σε 10 αγωνιστικές), απ' την οποία οι δυο πρώτες ομάδες προκρίθηκαν στον Τελικό της Λωζάννης, στην Ελβετία. Από την επόμενη σεζόν, καθιερώθηκε οριστικά το σημερινό σύστημα του Final Four (φάιναλ φορ, τελική τετράδα).

Ημιτελική φάση
--------------

Στην εξάδα μετείχαν η Ιταλική Τρέισερ Μιλάνο, η Ισραηλινή Μακάμπι Τελ Αβίβ, η Γαλλική Π.Ο. Ορτέζ, η (τότε) Γιουγκοσλαβική Ζάνταρ, η Ισπανική Ρεάλ Μαδρίτης και η (τότε) Σοβιετική Ζάλγκιρις Κάουνας.

* Στην πρώτη θέση της κατάταξης τερμάτισαν μαζί η Τρέισερ με τη Μακάμπι, τρίτη ήταν η Ορτέζ, τέταρτη η Ζάνταρ, ενώ Ζάλγκιρις και Ρεάλ ισοβάθμισαν στην πέμπτη θέση.

Ο Τελικός
---------

Το ζευγάρι του Τελικού αποτέλεσαν η Τρέισερ και η Μακάμπι. 

Το παιχνίδι (το οποίο διαιτήτευσαν με επιτυχία ο Έλληνας Σταύρος Δουβής και ο Πολωνός Βίεσλαβ Ζιχ) ήταν συγκλονιστικό, με τους Ντίνο Μενεγκίν, Κεν Μπάρλοου, Μπομπ Μάκαντου να αντέχουν το ... ξύλο από τους Κέβιν Μαγκί και Λι Τζόνσον. 

Έτσι η Τρέισερ επικράτησε με 71-69 και ξαναπήρε το τρόπαιο στο Μιλάνο, έπειτα από 21 ολόκληρα χρόνια (τότε σαν Σίμενταλ Μιλάνο). Αντίθετα, η Μακάμπι δεν κατάφερε να επαναλάβει το θρίαμβο του 1981 στο Στρασβούργο, όταν είχε αναδειχθεί για δεύτερη φορά στην ιστορία της πρωταθλήτρια Ευρώπης εις βάρος της Σινούντινε Μπολόνια.

### Οι συνθέσεις του Τελικού

* Τρέισερ: Μπάρνια, Μποζέλι, Πίτις, Ντ' Αντόνι 7 (1), Πρέμιερ 23 (2 τρ.), Μενεγκίν 2, Γκαλινάρι, Μπάρλοου 18, Μακάντου 21 (12 ριμπ.).

* Μακάμπι: Λάσοφ 4, Αροέστι, Κορνέλιους, Μπέρκοβιτς 9, Λίπιν 1, Τζαμσί 15 (3), Μαγκί 16, Τζόνσον 24 (14 ρ.)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Αναλυτικά η διοργάνωση από τη Ρωσική Wikipedia

Πηγή
----

* "100 χρόνια μπάσκετ, 1891-1991"

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Ευρωλίγκα |
| --- |
|  |
| FIBA Europe | 

|  |  |
| --- | --- |
| Κύπελλο Πρωταθλητριών | 
1958 · 1958-59 · 1959-60 · 1960-61 · 1961-62 · 1962-63 · 1963-64 · 1964-65 · 1965-66 · 1966-67 · 1967-68 · 1968-69 · 1969-70 · 1970-71 · 1971-72 · 1972-73 · 1973-74 · 1974-75 · 1975-76 · 1976-77 · 1977-78 · 1978-79 · 1979-80 · 1980-81 · 1981-82 · 1982-83 · 1983-84 · 1984-85 · 1985-86 · 1986-87 · 1987-88 · 1988-89 · 1989-90 · 1990-91 |
|  |
| Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα | 
1991-92 · 1992-93 · 1993-94 · 1994-95 · 1995-96 |
|  |
| Ευρωλίγκα | 
1996-97 · 1997-98 · 1998-99 · 1999-2000 |
|  |
| Σουπρολίγκα | 
2000-01 |

 |
|  |
| Euroleague Basketball | 

|  |  |
| --- | --- |
|                          Ευρωλίγκα | 
2000-01 · 2001-02 · 2002-03 · 2003-04 · 2004-05 · 2005-06 · 2006-07 · 2007-08 · 2008-09 · 2009-10 · 2010-11 · 2011-12 · 2012-13 · 2013-14 · 2014-15 · 2015-16 · 2016-17 · 2017-18 · 2018-19 · 2019-20 · 2020-21 · 2021-22 · 2022-23 · 2023-24 |

 |

 |
Η **Χιλονίς** ήταν πριγκίπισσα στην Αρχαία Σπάρτη που έγινε διαδοχικά κόρη, σύζυγος, αδελφή και γιαγιά σε τέσσερις βασιλείς : Λεωνίδας Β΄, Κλεόμβροτος Β΄, Κλεομένης Γ΄ της Σπάρτης και Αγησίπολις Γ΄ αντίστοιχα. Οι γονείς της ήταν ο βασιλιάς της Σπάρτης Λεωνίδας Β΄ και η Κρατησίκλεια μια γυναίκα Περσικής καταγωγής. Η Χιλονίς έγινε βασίλισσα της Σπάρτης όταν με πρωτοβουλία του Έφορου Λύσανδρου εκθρονίστηκε ο πατέρας και τον αντικατέστησε ο σύζυγος της Κλεόμβροτος Β΄, η ίδια επέλεξε ωστόσο να μην μείνει στην πόλη σαν βασίλισσα και να ακολουθήσει τον πατέρα της στην εξορία. Την επόμενη χρονιά τελείωσε η θητεία του Εφόρου Λύσανδρου, ο Λεωνίδας Β΄ επέστρεψε στην Σπάρτη με πρόθεση να τιμωρήσει τον γαμπρό του με θάνατο. Η Χιλονίς τον παρακάλεσε να του χαρίσει την ζωή και να τον στείλει μόνο εξορία, ο πατέρας της υπέκυψε χάρη στην αδυναμία που της είχε. Η Χιλονίς αποφάσισε για δεύτερη φορά να εγκαταλείψει την Σπάρτη, ακολούθησε τον σύζυγο της αυτή την φορά στην εξορία μαζί με τα δύο παιδιά τους.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Chelonis» (Ρωσικά)
2. ↑  Plutarch, Life of Agis, 11
3. ↑  Plutarch, Life of Agis, 17-18
4. ↑  Pausanias, Description of Greece, III, 6, 7-8
5. ↑  Ο Έφορος στην Αρχαία Σπάρτη μπορούσε να μείνει μόνο για ένα έτος, μετά απαγορευόταν η επανεκλογή του
6. ↑  Plutarch, Life of Agis, 17-18

Πηγές
-----

* Plutarch, Parallel Lives, Agis
* Pausanias, Description of Greece
* Smith, William "Dictionary of Greek and Roman Antiquities edited",Little, Brown Co, 1870
* Sarah B. Pomeroy, Spartan Women, Oxford University Press, 2002
Ο **Φρανσουά Κλερ** (γεννημένος στις 18 Απριλίου 1983 στο Μπουρ-αν-Μπρες) είνα Γάλλος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται στη θέση του δεξιού μπακ για λογαριασμό της Σαιντ-Ετιέν.

Συλλογική Καριέρα
-----------------

Ως νέος εντάχθηκε στη Λυών, αλλά πέρασε τη σεζόν 2004–05 ως δανεικός στην Τουλούζ ΦΚ, πρωτού αγωνιστεί σε αγώνα πρωταθλήματος με τη Λυών. Κατά την επιστροφή του το 2005, ο Κλερ κατάφερε να βρει θέση στην πρώτη ομάδα, σημειώνοντας 19 συμμετοχές στο εγχώριο πρωτάθλημα και την Ευρώπη. 
Ο Κλερ βρισκόταν σε διαρκή ανταγωνισμό με τον Αντονί Ρεβεγιέρ για τη βασική θέση στο αριστερό άκρο της αμυντικής γραμμής της Λυών, αν και ο Κλερ πολλές φορές αγωνιζόταν ως δεξί χαφ ή μέσος στο σύστημα 4–3–3 που ακολουθούσε η ομάδα, με περιορισμένη, όμως, επιτυχία.
Πέτυχε το πρώτο του τέρμα στη Λιγκ 1 με τη Λυών στις 2 Δεκεμβρίου 2007 απέναντι στη Στρασμπούρ.
Τιμωρήθηκε με ποινή αποκλεισμού για διάστημα τεσσάρων αγώνων, λόγω παράνομης συμφωνίας μεταγραφής του στην Ολιμπίκ Μαρσέιγ.
Ο Κλερ αποχώρησε από τη Λυών το καλοκαίρι του 2010, μετά τη λήξη του συμβολαίου του.

Μέχρι την 1η Σεπτεμβρίου 2010, ο Κλερ προπονούνταν με την ΟΖΚ Νις, με προοπτική την υπογραφή μονοετούς συμβολαίου μαζί της. Τελικώς, παρέμεινε δύο σεζόν στη Νις, πραγματοποιώντας 61 εμφανίσεις πρωταθλήματος σε αυτό το διάστημα. Στις 9 Ιουλίου 2012, ο Κλερ συμφώνησε για την υπογραφή τριετούς συμβολαίου με την Σαιντ-Ετιέν.

Διεθνής Καριέρα
---------------

Ήταν μέλος της Εθνικής Γαλλίας U-21 που συμμετείχε στην τελική φάση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος U-21 του 2006, πραγματοποιώντας δύο εμφανίσεις.

Κλήθηκε (αν και δεν αγωνίστηκε) από την Εθνική Γαλλίας για την φιλική της αναμέτρηση, τον Μάρτιο του 2008, απέναντι στη Σλοβενία. Σημείωσε την πρώτη του συμμετοχή με τη Γαλλία σε μια νίκη με 5–0 επί των Νήσων Φερόε, στις 11 Οκτωβρίου 2006. Στη πορεία αγωνίστηκε σε αρκετούς αγώνες της ομάδας, ως αλλαγή του Βιλί Σανιόλ, ενώ αγωνίστηκε ως βασικός σε αρκετούς αγώνες μετά τον τραυμαστιμό του Σανιόλ στο γόνατο, το 2007. Ο ομοσπονδιακός τεχνικός της Γαλλίας, Ρεϊμόν Ντομενέκ, φαινότραν αρκετά αναποφάσιστος αναφορικά με το θέμα της διαδοχής του Σανιόλ στο δεξί άκρο της άμυνας, χρησιμοποιώντας σε αυτή τη θέση μεταξύ άλλων και τους Μπακαρί Σανιά, Λασανά Ντιαρά και Αντονί Ρεβεγιέρ.

Τίτλοι
------

* Λυών
	+ Πρωτάθλημα Γαλλίας: 2006, 2007, 2008
	+ Κύπελλο Γαλλίας: 2008
	+ Σούπερ Κύπελλο Γαλλίας: 2006, 2007

Παραπομπές
----------

1. ↑  French Professional Football League ban François Clerc for four matches
2. ↑  OGC Nice Coach Eric Roy hopes to sign Clerc
3. ↑  Alexandre Chochois (9 Ιουλίου 2012). «Saint-Etienne : François Clerc (Nice) pour trois ans (off.)». foot-national.com. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Μαρτίου 2014. Ανακτήθηκε στις 9 Ιουλίου 2012.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* François Clerc
Η **Εόστρε** είναι η Γερμανική θεότητα της Άνοιξης. Γνωστή επίσης με τα ονόματα *Οstara* ή *Eastre*, έδωσε το όνομά της στη χριστιανική γιορτή του Πάσχα (Easter), η οποία πιστεύεται ότι ήταν παλιότερη παγανιστική εορτή που έγινε αποδεκτή από την Εκκλησία, αλλά ακόμη ο εορτασμός της υπαγορεύεται από τις φάσεις της Σελήνης. Οι Νεοπαγανιστές την εορτάζουν κατά την Εαρινή Ισημερία, συνήθως γύρω στις 21 Μαρτίου, πρώτη μέρα της Άνοιξης.

Η Εόστρε σχετίζεται με την αναγέννηση και τη γονιμότητα. Είναι επίσης θεότητα της αυγής και μπορεί να συσχετίζεται με τη θεότητα Ηώς των Ελλήνων. Το όνομά της φέρει κάποια ομοιότητα με την Βαβυλώνια Ιστάρ, αλλά και την Αστάρτη. Αυτή η ομοιότητα έχει οδηγήσει στο αποτέλεσμα να πιστεύεται ότι το Πάσχα (Easter) ήταν εορτή της θεάς Ιστάρ.