Η **Ναυμαχία της Σινώπης** ήταν ναυτική σύγκρουση μεταξύ της Ρωσίας με την Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κατά τον Κριμαϊκό πόλεμο που έλαβε χώρα στις 30 Νοεμβρίου 1853 στη Σινώπη, μια πόλη-λιμάνι στη βόρεια Ανατολία, όταν ένας στόλος αυτοκρατορικών ρωσικών πολεμικών πλοίων επιτέθηκε και νίκησε μια διμοιρία οθωμανικών πλοίων που ήταν αγκυροβολημένα στο λιμάνι. Η μάχη συνέβαλε στη μεταφορά της Γαλλίας και της Μεγάλης Βρετανίας στη σύγκρουση. Τιμάται στη Ρωσία ως Ημέρα της Στρατιωτικής Τιμής.

Η Ναυμαχία
----------

Ο Ναύαρχος Νακιμόφ αποφάσισε με τους αξιωματικούς να επιτεθούν στον οθωμανικό στόλο που προστατεύεται στη Σινώπη. Εδραίωσε πάνω από 700 κανόνια σε έξι πλοία γραμμής, δύο φρεγάτες και τρία οπλισμένα ατμόπλοια. Οι οθωμανικές δυνάμεις περιλάμβαναν επτά φρεγάτες, τρεις κορβέτες και δύο οπλισμένα ατμόπλοια. Οι Ρώσοι σχεδίαζαν να αναπτύξουν τα πλοία τους σε δύο στήλες που θα προχωρούσαν σε κοντινή απόσταση από τα εχθρικά πλοία, πριν να πέσουν άγκυρα και να επιτεθούν. Κάτω από την εντολή του Νακιμόφ, το πλοίο των 84 οπλών "Imperatritsa Maria" ήταν το πρώτο που επιτέθηκε. Τα πυρομαχικά των ρωσικών όπλων έβαλαν αμέσως φωτιά στα οθωμανικά πλοία. Οι ναύτες βρήκαν την αντιμετώπιση των πυρκαγιών δύσκολη και πολλοί κάηκαν. Μετά από περίπου 30 λεπτά μάχης, η οθωμανική φρεγάτα ήταν η πρώτη που βυθίστηκε γεμάτη με τρύπες από τα κανόνια. Η "Imperatritsa Maria" επιτέθηκε τότε στη φρεγάτα των 44 πυροβόλων όπλων "Fazli Allah", η οποία υπέστει σοβαρή ζημιά. Εν τω μεταξύ, τα άλλα ρωσικά πλοία επιτέθηκαν στη "Nizamie" και στη "Damiad". Η οθωμανική φρεγάτα "Navek Bakhri" εξερράγη και βυθίστηκε μαζί με το κορβέτα "Guli Sephid".

Ζωγραφιά της ναυμαχίας της Σινώπης, του Ιβάν Αϊβαζόφσκι
Μόνο ένα οθωμανικό σκάφος, το ατμόπλοιο "Taif", κατόρθωσε να ξεφύγει από τη μάχη ενώ όλα τα άλλα είτε βυθίστηκαν είτε σκοπίμως έτρεχαν στην ξηρά για να αποφύγουν τη βύθιση. Κατέφυγε προς την Κωνσταντινούπολη όπου έφθασε στις 2 Δεκεμβρίου, ενημερώνοντας την οθωμανική κυβέρνηση για την ήττα στη Σινώπη. Κατά τη διάρκεια της ναυμαχίας σκοτώθηκαν 37 Ρώσοι και 229 τραυματίστηκαν, τουλάχιστον τρία από τα πλοία της γραμμής υπέστησαν ζημιά. Οι οθωμανικές δυνάμεις έχασαν περίπου 3.000 ανθρώπους, 150 αιχμαλωτίστηκαν και ο αρχηγός τους Οσμάν Πασάς καταλήφθηκε.

Βλαντιμίρ Κοσοφ. Μάχη της Σινώπης.

Επακόλουθο
----------

Όταν οι τηλεγραφικές αναφορές της μάχης έφθασαν σε ρωσικές αρχές στην Αγία Πετρούπολη, η αντίδραση ήταν απίστευτη. Το μη δοκιμασμένο και ευρέως μισητό ρωσικό ναυτικό είχε αποδείξει νίκη και οι πρόσφατες δαπάνες στην ανάπτυξή του φαινόταν δικαιολογημένες. Πραγματοποιήθηκαν αρκετές γιορτές για αυτήν τη σπουδαία νίκη και πραγματοποιήθηκε μια παρέλαση που χρηματοδοτήθηκε από το κράτος. Η υπόθεση ήταν αρκετά μεγάλη και περιλάμβανε χορευτές, συγκροτήματα, παρέλαση στρατευμάτων που δεν είχαν συμμετάσχει στη μάχη και εγκληματίες ντυμένοι με οθωμανικές στολές. Οι στρατιωτικοί σύμβουλοι είδαν τη μάχη ως σημείο καμπής και έσπρωξαν πυροβόλα όπλα για εγκατάσταση σε όλα τα ρωσικά πλοία.

Η αντίδραση στην οθωμανική πρωτεύουσα, της Κωνσταντινούπολης κυμαινόταν από την ανησυχία μέχρι και τον ολικό πανικό. Η Ρωσία είχε κυριέψει ένα σημαντικό λιμάνι και τώρα είχε επιχειρησιακό έλεγχο στη Μαύρη Θάλασσα.

Η επίθεση αντιμετωπίστηκε από εξωτερικές δυνάμεις ως αδικαιολόγητη και προκάλεσε ένα κύμα αντιρωσικού αισθήματος στη Δυτική Ευρώπη. Μεγάλο μέρος του βρετανικού τύπου παρουσίασε την επίθεση ως η "Σφαγή της Σινώπης". Η επίθεση ενίσχυσε τις αντιπολεμικές παρατάξεις στη Βρετανία και τη Γαλλία και τους έδωσε την αιτιολόγηση για έναν πόλεμο για να περιορίσει τη ρωσική στρατοκρατία. Ο Λόρδος Πάλμερστον προσωρινά παραιτήθηκε από την υπόθεση.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Mikaberidze 2011, σελ. 837.
2. 1 2  «Chapter 8: Sinop». *History of the Russian Navy*. RUSnet. 1996. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Σεπτεμβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 18 Ιανουαρίου 2019.
3. 1 2  Small 2014, σελίδες 45–47.
4. ↑  Marjie Bloy Ph.D. «The Crimean War: Immediate Causes». victorianweb.org. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Σεπτεμβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 18 Ιανουαρίου 2019.
5. ↑  Candan Badem, *The Ottoman Crimean War: (1853-1856)*, (Brill, 2010), 142.