recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η **Βίγκντις** (*Vigdis*) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με διάμετρο 9 χιλιομέτρων. Ανακαλύφθηκε το 1925 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από το Αστεροσκοπείο της Χαϊδελβέργης. Η έννοια του ονόματος του αστεροειδή είναι άγνωστη.

Τροχιά και κατηγοριοποίηση
--------------------------

Ο Vigdis είναι ένας μεμονομένος αστεροειδής που ανήκει στον πληθυσμό της κύριας ζώνης αστεροειδών. Περιστρέφεται γύρω από τον Ήλιο στην κεντρική ζώνη του αστεροειδή σε απόσταση 2,4-2,9 AU μία φορά κάθε 4 χρόνια και 3 μήνες (1.544 ημέρες, ημι-μείζων άξονας 2,61 AU). Η τροχιά του έχει εκκεντρικότητα 0,10 και κλίση 8° σε σχέση με την εκλειπτική. Ο αστεροειδής παρατηρήθηκε για πρώτη φορά στο Παρατηρητήριο του Αλγέρι στις 15 Νοεμβρίου 1925. Το τόξο παρατήρησης του σώματος ξεκινά στη Χαϊδελβέργη με την επίσημη παρατήρηση της ανακάλυψης την επόμενη νύχτα.

Φυσικά χαρακτηριστικά
---------------------

Σύμφωνα με την έρευνα που διενεργήθηκε από την αποστολή NEOWISE της NASA του Wide-field Infrared Survey Explorer, το 1053 Βίγκντις έχει διάμετρο 9,10 χιλιομέτρων και η επιφάνειά του έχει βαθμό ανάκλασης 0,389. Δεν έχει ληφθεί ακόμη περιστροφική φωτεινή καμπύλη του Βίγκντις από φωτομετρικές παρατηρήσεις. Η περίοδος περιστροφής του σώματος, ο πόλος και το σχήμα του παραμένουν άγνωστα.

Ονομασία
--------

Οποιαδήποτε αναφορά του ονόματος αυτού του δευτερεύοντος πλανήτη σε ένα άτομο ή περιστατικό είναι άγνωστη. Το «Βίγκντις» είναι ένα αρχαίο γυναικείο όνομα που χρησιμοποιείται στη Σκανδιναβία και την Ισλανδία.

### Άγνωστη προέλευση ονομασίας

Μεταξύ των χιλιάδων ονομασμένων μικρών πλανητών, ο Βίγκντις είναι ένας από τους 120 αστεροειδείς, για τους οποίους δεν έχει δημοσιευτεί επίσημη αναφορά ονομασίας. Όλοι αυτοί οι αστεροειδείς έχουν χαμηλό αριθμό μεταξύ των 164 Eva και 1514 Ricouxa και ανακαλύφθηκαν μεταξύ 1876 και 1930, κυρίως από τους αστρονόμους Ωγκύστ Σαρλουά, Γιόχαν Παλίζα, Μαξ Βολφ και Καρλ Βίλελμ Ράινμουτ.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  "1053 Vigdis (1925 WA)". Minor Planet Center.
2. 1 2  Schmadel, Lutz D. (2007). "(1053) Vigdis". Dictionary of Minor Planet Names – (1053) Vigdis. Springer Berlin Heidelberg. σελ. 90.
3. ↑  "Asteroid 1053 Vigdis – Nesvorny HCM Asteroid Families V3.0". Αρχειοθετήθηκε 2020-08-19 στο Wayback Machine. Small Bodies Data Ferret.
4. 1 2  "JPL Small-Body Database Browser: 1053 Vigdis (1925 WA)" (2017-06-05 last obs.). Jet Propulsion Laboratory.
5. ↑  Masiero, Joseph R.; Mainzer, A. K.; Grav, T.; Bauer, J. M.; Cutri, R. M.; Nugent, C.; et al. (Νοέμβριος 2012). "Preliminary Analysis of WISE/NEOWISE 3-Band Cryogenic and Post-cryogenic Observations of Main Belt Asteroids". The Astrophysical Journal Letters. 759 (1): 5.
6. ↑  Schmadel, Lutz D. (2007). "Appendix 11 – Minor Planet Names with Unknown Meaning". Dictionary of Minor Planet Names – Fifth Revised and Enlarged revision. Springer Berlin Heidelberg. σελ. 927–929.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

Αστεροειδείς| 1052 Βελγική | 1053 Βίγκντις | 1054 Φορσυτία |
Η **Αιμιλία Γερουλάνου, το γένος Καλλιγά,** (Αθήνα, 1934 - 23 Ιανουαρίου 2024) ήταν Ελληνίδα αρχαιολόγος, βυζαντινολόγος και Πρόεδρος της Διοικητικής Επιτροπής του Μουσείου Μπενάκη.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν κόρη του Παύλου Καλλιγά και της Ειρήνης Μπενάκη. Από την πλευρά του πατέρα της, ήταν δισέγγονη του Παύλου Καλλιγά και ανηψιά του Μαρίνου Καλλιγά ενώ, από την πλευρά της μητέρας της, ήταν εγγονή του Αντώνη Μπενάκη και δισέγγονη του Εμμανουήλ Μπενάκη. Φοίτησε στο Αμερικάνικο Κολλέγιο Ελλάδας (Pierce) και σπούδασε στην Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών. Εργάστηκε δίπλα στον βυζαντινολόγο Μανόλη Χατζηδάκη για την βυζαντινή έκθεση του 1964 στο Ζάππειο και στη συνέχεια στο Μουσείο Μπενάκη, το οποίο είχε ιδρύσει ο παππούς της, Αντώνης Μπενάκης. Εκεί οργάνωσε το πρώτο φωτογραφικό αρχείο στην Ελλάδα. Tο 2000 έγινε μέλος της Διοικητικής Επιτροπής του και το 2005 πρόεδρος αυτού, θέση στην οποία παρέμεινε έως το 2018. Είχε εκλεγεί δημοτική σύμβουλος Αθηνών με την παράταξη Αντώνη Τρίτση.

Ήταν παντρεμένη με τον Μαρίνο Γερουλάνο και απέκτησαν τέσσερα παιδιά. Γιος της είναι ο Παύλος Γερουλάνος, πολιτικός, και κόρη της η Δέσποινα Γερουλάνου (1958-2023), πρόεδρος του οργανισμού «Ελευσίνα 2023 – Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης», διευθύντρια των εκθέσεων του Μουσείου Μπενάκη, και ηθοποιός.

Διατέλεσε Πρόεδρος του Σώματος Ελληνικού Οδηγισμού. 

Απεβίωσε στις 23 Ιανουαρίου 2024, σε ηλικία 90 ετών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Ιουλίου 2012. Ανακτήθηκε στις 13 Οκτωβρίου 2012.
2. 1 2 3 4 5  Βιογραφικό Αιμιλίας Καλλιγά, από την εφημερίδα "Τα Νέα"
3. 1 2  Συνέντευξη Αιμιλίας Καλλιγά Αρχειοθετήθηκε 2012-07-19 στο Wayback Machine. από το περιοδικό "Lifo"
4. ↑  «Πέθανε η Αιμιλία Γερουλάνου - Η ανάρτηση του βουλευτή του ΠΑΣΟΚ». *AthensVoice*. 24 Ιανουαρίου 2024. Ανακτήθηκε στις 24 Ιανουαρίου 2024.
Το **Στάδιο της Παλαιστίνης** (αραβικά: ملعب فلسطين‎‎) είναι στάδιο στη Γάζα, στη Λωρίδα της Γάζας. Είναι το εθνικό στάδιο και η έδρα της Εθνικής ποδοσφαίρου Παλαιστίνης. Η χωρητικότητα του γηπέδου είναι περίπου 10.000 θεατές.

Βομβαρδίστηκε από το Ισραήλ την 1η Απριλίου 2006, απευθείας στο κεντρικό σημείο του, γεγονός που κατέστησε το στάδιο άχρηστο λόγω του κρατήρα που σχηματίστηκε. Η FIFA ανακοίνωσε ότι θα χρηματοδοτήσει τις εργασίες επισκευής. Βομβαρδίστηκε ξανά στις 19 Νοεμβρίου 2012, από τις Δυνάμεις Άμυνας του Ισραήλ στο πλαίσιο της Επιχείρησης Πυλώνας Άμυνας. Το Ισραήλ είπε ότι ο τελευταίος βομβαρδισμός οφείλεται στη χρήση του από μαχητές της Χαμάς για την εκτόξευση ρουκετών που στόχευαν το Ισραήλ. Το στάδιο και ένα κοντινό κλειστό γήπεδο υπέστησαν μεγάλες ζημιές και είχαν ως αποτέλεσμα ποδοσφαιριστές από όλο τον κόσμο να εκδώσουν μια υπογεγραμμένη αναφορά.

Το 2019, το στάδιο είχε επισκευαστεί από τη FIFA και από τότε έχει φιλοξενήσει αρκετές εκδηλώσεις, τόσο στις κλειστές αθλητικές αίθουσες όσο και στο υπαίθριο γήπεδο.

Κατά τη διάρκεια του Πολέμου Ισραήλ-Χαμάς το 2023, έγινε και πάλι στόχος ισραηλινών αεροπορικών επιδρομών, αφήνοντάς το ανενεργό, καθώς η Εθνική Παλαιστίνης επιδιώκει να προκριθεί στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2026. Η εθνική ομάδα θα χρησιμοποιήσει το Στάδιο Σάρζα στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα ως τη νέα έδρα της.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «FIFA Pledges Help to Rebuild Gaza Stadium». *Naharnet*. 27 Νοεμβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 13 Νοεμβρίου 2023.
2. ↑  «Field artillery - Bombings in kibbutz and Gaza represent new pitch invasion». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Οκτωβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 4 Ιανουαρίου 2009.
3. ↑  «FIFA to fund Gaza soccer field repair». *ynet*.
4. ↑  Jewish Press Staff. «IAF Bombed the Gaza Stadium, where Missiles Were Fired from the Grass». *The Jewish Press*.
5. ↑  Fenn, Alec (17 Νοεμβρίου 2012). «Gaza stadium hit by Israeli air attack». *goal.com*. Ανακτήθηκε στις 19 Νοεμβρίου 2012.
6. ↑  «Soccer stars protest Gaza bombing». *CNN* (στα Αγγλικά). 2 Δεκεμβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 13 Νοεμβρίου 2023.
7. ↑  Asad, Mohammed (15 Απριλίου 2019). «Amputee football championships held in Gaza». *middleeastmonitor.com*. Ανακτήθηκε στις 5 Φεβρουαρίου 2020.
8. ↑  Kamal, Sanaa (22 Νοεμβρίου 2019). huaxia, επιμ. «Goalball tries to make its way in Gaza Strip». *xianhuanet.com*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Νοεμβρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 5 Φεβρουαρίου 2020.
9. ↑  «Gaza Amputees Turn To Football To Overcome Disabilities And Trauma». *icrcnewsroom.org*. 5 Ιανουαρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 5 Φεβρουαρίου 2020.
10. ↑  Mahmud, Ramzi· Topcu, Gulsen. «Israeli warplanes bomb locations in Gaza Strip». *Anadolu Agency*. Ανακτήθηκε στις 17 Νοεμβρίου 2023.
11. ↑  Nazare, Pearl Josephine· Birsel, Robert. «Gaza conflict takes toll on Palestinian players, says PFA official». *Reuters*. Ανακτήθηκε στις 17 Νοεμβρίου 2023.
Η **Παναγία των Παρισίων** είναι ταινία Αμερικανικής παραγωγής ταινία Δράματος του 1923 από την Universal βασισμένη στην ομώνυμη ιστορία,πρωταγωνιστεί ο Λον Τσάνεϊ στον ρόλο του Κουασιμοδου. Το υποστηρικτικό καστ περιλαμβάνει τους Πάτσι Ρουθ Μίλερ, Νόρμαν Κέρρι, Νάιτζελ ντε Μπρουλιέ και Μπράντον Χουρστ. Η ταινία ήταν το "Σούπερ Κόσμημα" της Universal του 1923 και ήταν η πιο επιτυχημένη βουβή ταινία τους, με κέρδη 3.5 εκατομμυρίων δολαρίων.

Η ταινία βασίζεται στο μυθιστόρημα του 1831 του Βίκτωρ Ουγκώ και είναι αξιοσημείωτη για τα στιγμιότυπα που θυμίζουν Παρίσι του 15ου αιώνα, καθώς και για την απόδοση και το μέικαπ του Τσάνεϊ ως ο βασανισμένος Κουασιμόδος. Η ταινία ανέβασε τον Τσάνεϊ, ήδη γνωστό ηθοποιό, σε πλήρη αστέρα στο Χόλιγουντ και επίσης συνέβαλε στον καθορισμό ενός προτύπου για πολλές ταινίες φρίκης αργότερα, συμπεριλαμβανομένου του Φαντάσματος της Όπερας του Τσάνεϊ το 1925. Το 1951 η ταινία εισήλθε στο κοινό κτήμα στις Ηνωμένες Πολιτείες επειδή οι ιδιοκτήτες δεν ανανέωσαν την καταχώρισή τους για δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας κατά το 28ο έτος μετά τη δημοσίευσή τους.

Διατήρηση
---------

*The Hunchback of Notre Dame*
Original prints of the film were on cellulose nitrate film stock and were either worn out, decomposed, or were destroyed by the studio (mostly the latter). Original prints were on tinted film stock in various colors, including sunshine, amber, rose, lavender, and blue.

The only surviving prints of the film are 16mm "show-at-home" prints distributed by Universal in the 1920s and 1930s for home-movie purposes, and no original 35mm negatives or prints survive. Most video editions (including public domain releases) of the film are derived from 16mm duplicate prints that were distributed by Blackhawk Films in the 1960s and 1970s. A DVD release of a newly restored print of the film was released by Image Entertainment on October 9, 2007. A Blu-ray release of a newly restored print of the film was released by Flicker Alley on March 18, 2014.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Pierce, David (June 2007). «Forgotten Faces: Why Some of Our Cinema Heritage Is Part of the Public Domain». *Film History: An International Journal* **19** (2): 125–43. doi:10.2979/FIL.2007.19.2.125. ISSN 0892-2160. OCLC 15122313.
2. ↑  «Silent Era : Home Video Reviews». *silentera.com*. Ανακτήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 2016.
3. ↑  «The Hunchback of Notre Dame Blu-ray». *blu-ray.com*. Ανακτήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 2016.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* *Αυτή η σελίδα δεν έχει συνδέσμους στα Wikidata*

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Τέχνη
* Πύλη:Κινηματογράφος
 |

 |
Η **ναυμαχία της Κυζίκου** πραγματοποιήθηκε το 410 π.Χ. ανάμεσα στους Αθηναίους και τους Σπαρτιάτες, στην Κύζικο του Ελλησπόντου, στο πλαίσιο του Πελοποννησιακού πολέμου.

Το ιστορικό
-----------

Το 411 π.Χ. οι Αθηναίοι νίκησαν σε μια ναυμαχία στην Άβυδο τους Σπαρτιάτες. Παρά την ήττα των Σπαρτιατών στην Άβυδο, ο Σπαρτιάτης ναύαρχος Μίνδαρος συγκέντρωσε στόλο 80 πλοίων. Με την υποστήριξη του Φαρνάβαζου, οι Σπαρτιάτες πολιόρκησαν το 410 π.Χ. την Κύζικο, μια πόλη του Ελλησπόντου. Τότε οι αρχηγοί του αθηναϊκού στόλου, Αλκιβιάδης, Θηραμένης και Θρασύβουλος, δημιούργησαν έναν στόλο 86 πλοίων, για να σταματήσουν τον Μίνδαρο. Επίσης, ο Αθηναίος στρατηγός Χάρης, με τις χερσαίες του δυνάμεις, κατευθυνόταν προς την Κύζικο σε βοήθεια των άλλων στρατηγών.

Η ναυμαχία
----------

Ο Χάρης αποβιβάστηκε κάπου κοντά στην Κύζικο. Στο μεταξύ, ο Αλκιβιάδης με 20 πλοία προχώρησε και αυτός στην Κύζικο, μαζί με άλλα δύο τμήματα, με αρχηγούς τους Θηραμένη και Θρασύβουλο. Οι ναύαρχοι του αθηναϊκού στόλου εκτέλεσανσαν ένα έξυπνο τέχνασμα. Ο Αλκιβιάδης θα ναυμαχούσε με τον Μίνδαρο και θα τρεπόταν σε φυγή. Στο μεταξύ, οι άλλοι δύο στρατηγοί θα ενώνονταν και θα επετίθεντο στα νώτα του Μινδάρου. Έτσι κι έγινε. Το απόσπασμα του Αλκιβιάδη επιτέθηκε στον στόλο του Μινδάρου και τράπηκε σε φυγή. Ο Θηραμένης και ο Θρασύβουλος, που ήταν στα νώτα του Μινδάρου, ενώθηκαν κα επιτέθηκαν στον στόλο του. Αμέσως μετά, οι Θρασύβουλος και Θηραμένης πολέμησαν μαζί με το Χάρη τους Πέρσες του Φαρναβάζου. Ο περσικός στρατός ηττήθηκε και όλος ο σπαρτιατικός στόλος παραδόθηκε και ο Μίνδαρος σκοτώθηκε.

Μετά τη ναυμαχία
----------------

Την επόμενη μέρα οι Σπαρτιάτες έστειλαν μια επιστολή στη Σπάρτη, που έλεγε: "Τα πλοία καταστράφηκαν. Ο Μίνδαρος είναι νεκρός. Οι άνδρες πεινούν. Δεν ξέρουμε τι να κάνουμε". Η δημοκρατία αποκαταστάθηκε στην Αθήνα, αλλά οι Αθηναίοι δεν εκμεταλλεύτηκαν τις νίκες τους, για να νικήσουν τον πόλεμο. Αυτό είχε και τις αντίστοιχες συνέπειες.

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Οι μάχες του Πελοποννησιακού Πολέμου |
| --- |
|  |
| 
* Σύβοτα
* Ποτίδαια
* Σπάρτωλος
* Ναύπακτος
* Πλαταιές
* Μυτιλήνη
* Τανάγρα
* Πύλος και Σφακτηρία
* Δήλιο
* Αμφίπολη
* Μαντίνεια
* Σικελία
* Σύμη
* Κυνός Σήμα
* Άβυδος
* Κύζικος
* Νότιο
* Αργινούσες
* Αιγός Ποταμοί
 |

 |
Ο **Ατάμι (Atami)** είναι ένας μικρός αστεροειδής που περιφέρεται στο εσώτατο όριο της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,427. Ανακαλύφθηκε το 1928 από τους Ιάπωνες αστρονόμους Οκούρο Οϊκάβα και Καζούο Κουμποκάβα, που παρατηρούσαν από το Τόκιο, και πήρε το όνομά του από το όνομα ενός λιμανιού κοντά στο Τόκιο, στον νομό Σιζουόκα. Ο Ατάμι στο περιήλιό του (αλλά και αρκετά πριν και μετά από αυτό) βρίσκεται πιο κοντά στον Ήλιο από ό,τι ο πλανήτης Άρης.

Φυσικά χαρακτηριστικά
---------------------

Η μέση διάμετρος του Ατάμι εκτιμάται σε περίπου 6 ως 10 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι **S** (λιθώδης). Ο Ατάμι περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 27 ώρες και 27 λεπτά, μία αργή περιστροφή για αστεροειδή.

Ο Ατάμι ως διπλό σύστημα
------------------------

Φωτομετρικές παρατηρήσεις και δεδομένα από ραντάρ το 2005 επιβεβαίωσαν την ύπαρξη ενός δορυφόρου διαστάσεων περίπου 5 χιλιομέτρων που περιφέρεται σε απόσταση τουλάχιστο 15 χιλιομέτρων από τον Ατάμι. Εξαιτίας των συγκρίσιμων διαστάσεων του Ατάμι και του δορυφόρου, το Κέντρο Μικρών Πλανητών της Διεθνούς Αστρονομικής Ενώσεως τους κατατάσσει ως διπλό σύστημα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

  


Αστεροειδείς| 1138 Αττική | 1139 Ατάμι | 1140 Κριμαία |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα (1139) Atami  της Γερμανικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα 1139 Atami  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Μητροφάνης** ήταν Έλληνας ιερωμένος, Μητροπολίτης Παλαιών Πατρών κατά την Φραγκοκρατία και τον 14ο αιώνα. Συνοδικός, υπέγραφε ως *ο ταπεινός μητροπολίτης Παλαιών Πατρών και υπέρτιμος*.

Λίγα είναι γνωστά για τον Μητροφάνη, πριν τον Απρίλιο του 1331, όπου συνυπογράφει συνοδική απόφαση επί Πατριάρχου Ησαΐα, ανέβηκε στον επισκοπικό θρόνο της Πάτρας όπου παρέμεινε εως το 1341. Φέρεται επίσης να υπογράφει στην καθαίρεση του Ισίδωρου το 1344 και σε σύνοδο το 1347 που υπέγραψε κατά των ησυχαστικών απόψεων.

Το 1340 φιλοξενήτε στην μονή της Γοργοεπήκοου Παναγίας λόγω κάποιας σοβαρής ασθένειας που είχε και πιθανότατα είχε φιλοξενηθεί κι άλλες φορές εκεί για τον ίδιο λόγο. 

Το 1340 είχε και μία διένεξή με τον Μητροπολίτη Λακαιδεμονίας για την επισκοπή Αμυκλίου.

Ο Μητροφάνης μνημονεύεται από την ορθόδοξη εκκλησία στο *Τριώδιον στο Συνοδικόν* της Κυριακής της Ορθοδοξίας ως εξής :

> Α ἰωνία ἡ μνήμη. γ'   
> 
> 
> 
> Μιχαήλ, Μητροφάνους, Μελετίου, Ἰγνατίου, καὶ   
> 
> Μαξίμου, τῶν ἀοιδίμων Μητροπολιτῶν Παλαιῶν   
> 
> 
> 
> Πατρῶν.
> 
> 

| τίτλοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας |
| --- |
| ΠροκάτοχοςΜιχαήλ Α΄ | **Μητροπολίτης Παλαιών Πατρών**1331-1341 | ΔιάδοχοςΙωσήφ Α΄ |

Παραπομπές
----------

1. ↑  Lobegott Friedrich Constantin von Tischendorf · 1855, Anecdota sacra et profana ex oriente et occidente allata ...
2. ↑  Στέφανος Θωμόπουλος, Ιστορία της Πόλεως των Πατρών, σελ. 293
3. ↑  Καλέκας, Μανουήλ (1865), Τα ευρισκόμενα πάντα, Παρίσι, Jacques-Paul Migne, σελ. 1212
4. ↑  Πλατωνισμός ή Χριστιανισμός οι φιλοσοφικές προϋποθέσεις του Αντιησυχισμού του Νικηφόρου Γρηγορά, 1293-1361, Δημήτριος Μόσχος, 1998, σελ. 67
5. ↑  ανωνύμου, τριώδιον [... 1839, σελ. 163
Η **Κοινότητα Καινούργιου** είναι κοινότητα του Δήμου Μώλου - Αγίου Κωνσταντίνου στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας της Στερεάς Ελλάδας, η οποία συστάθηκε το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 με την απόσπαση του οικισμού Καινούργιον από το δήμο Θρονίου και τον ορισμό του ως έδρα τη. Εκτός της έδρας της περιλαμβάνει και τους οικισμούς Αγία Αικατερίνη και Νέο Θρόνιο. Σύμφωνα με την απογραφή 2011, η κοινότητα έχει ως πληθυσμό 1.355 κατοίκους Αγία Αικατερίνη: 159, Νέο Θρόνιο: 58).

Παραπομπές
----------

1. ↑  «ΕΕΤΑΑ-Διοικητικές Μεταβολές των Οικισμών». *www.eetaa.gr*. Ανακτήθηκε στις 30 Ιανουαρίου 2024.
2. ↑  ΦΕΚ αποτελεσμάτων ΜΟΝΙΜΟΥ πληθυσμού απογραφής 2011», σελ. 10641 (σελ. 167 του pdf)
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Αίας.

Ο **Αίας (Ajax)** είναι ένας μεγάλος αστεροειδής της Τρωικής Ομάδας του Δία (ηγούμενο μέλος), με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,00. Ανακαλύφθηκε το 1936 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά του από τον ομώνυμο ήρωα του Τρωικού πολέμου, τον γιο του Τελαμώνα.

Φυσικά χαρακτηριστικά
---------------------

Η μέση διάμετρος του Αίαντα εκτιμάται σε 81,7 ± 3,2 χιλιόμετρα, ενώ η μάζα του σε 570 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Με βάση αυτή τη μάζα, η επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό του Αίαντα εκτιμάται σε 2,28 cm/sec² περίπου (430 φορές μικρότερη από την αντίστοιχη γήινη), ενώ η ταχύτητα διαφυγής σε 43,1 m/sec (155 χιλιόμετρα την ώρα). Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0665. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά του εκτιμάται σε 150 ως 155 περίπου βαθμούς Κελσίου υπό το μηδέν. Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται ο Αίας γύρω από τον εαυτό του, πιθανώς μία φορά κάθε 28,4 ώρες.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος τρωικών αντικειμένων Δία (ελληνικό στρατόπεδο)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

Αστεροειδείς| 1403 Ιδελσονία | 1404 Αίας | 1405 Σιμπέλιους |
Το **Μαλαμόκκο** ήταν ο πρώτος και για πολλά χρόνια ο μοναδικός οικισμός που δημιουργήθηκε στο μακρόστενο νησί Λίντο στην Λιμνοθάλασσα της Βενετίας, ήταν η δεύτερη έδρα του Δόγη της Βενετίας μετά την Ερακλέα. Ανήκει σήμερα στην Μητροπολιτική Πόλη της Βενετίας και πολλές φορές συγχέεται με το *"Μεταμόκκο"*, έναν οικισμό σε γειτονικό νησί που βυθίστηκε με την άνοδο της στάθμης της θάλασσας.
Το Μαλαμόκκο αναφέρεται σαν ένα από τα τρία στενά κανάλια στην θαλάσσια αλυσίδα που χωρίζει την Λιμνοθάλασσα της Βενετίας με την Αδριατική Θάλασσα, τα άλλα δύο είναι το *"Κανάλι του Λίντο"* και το *"Κανάλι της Κιότζιας"*. Το *"Κανάλι του Μαλαμόκκο"* έχει βάθος 14 μέτρα κάτι που επιτρέπει την μεταφορά μεγάλων εμπορικών πλοίων για το λιμάνι της Βενετίας.

Ιστορία
-------

Το Μαλαμόκκο έχει μία ενοριακή εκκλησία, τον Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου που ήταν αρχικά αφιερωμένος στην *"Παναγία της Θάλασσας"*, η εκκλησία οικοδομήθηκε τον 12ο αιώνα σε Βυζαντίνο-Βενετσιάνικο ρυθμό. Ακολούθησαν νέες προσθήκες (1339, 1557), το καμπαναριό έχει τέσσερις καμπάνες σε ένα εκμαγείο που χρονολογείται το 1803. Στην πόλη υπάρχουν επίσης η *"Πιάτσα Μαγγιόρε"*, η *"Πόντε Μπόργκο"*, το *"Παλάτσο Πραιτώριο"* και ένα εξαγωνικό μνημείο αφιερωμένο στην Οικογένεια Πιζάνι που κυβέρνησε το Μαλαμόκκο (1537). Το εσωτερικό της εκκλησίας χρονολογείται τον 12ο αιώνα, οι διακριτές προσθήκες ακολούθησαν τον 14ο και τον 15ο αιώνα, το Παλάτσο ντελ Ποντεστά που οικοδομήθηκε τον 15ο αιώνα είναι Γοτθικού ρυθμού..

Ο δόγης Τεοντάτο μετακίνησε την πρωτεύουσα της Βενετίας από την Εράκλεια στο Μαλαμόκκο (742) περισσότερο για εμπορικούς σκοπούς επειδή ήταν το μεγαλύτερο ναυτικό κέντρο στην λιμνοθάλασσα. Μετά την ανατροπή και εξορία του Δόγη Ομπελέριο (812) η πρωτεύουσα μετακινήθηκε στο Ριάλτο, ο Ομπελέριο επέστρεψε να διεκδικήσει την εξουσία με την βοήθεια του Μαλαμόκκο αλλά ηττήθηκε και θανατώθηκε (832). Στην Δημοκρατία της Βενετίας το Μαλαμόκκο ήταν μία από τις 9 *"Περιοχές"* που χωρίστηκε το κράτος, κυβερνήθηκε από έναν *"Ποντεστά"* με 16μηνη θητεία.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Μαΐου 2014. Ανακτήθηκε στις 31 Αυγούστου 2019.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Το λιμάνι της Βενετίας
* Ιερός Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου του Μαλαμόκκο
Συντεταγμένες: 40°38′12.84″N 14°36′27.14″E﻿ / ﻿40.6369000°N 14.6075389°E﻿ / 40.6369000; 14.6075389

To **Ατράνι** (ιταλικά: *Atrani*) είναι πόλη και δήμος στην επαρχία Σαλέρνο, Καμπανία, στη νότια Ιταλία. Το 2022 είχε 797 κατοίκους. Βρίσκεται στη χερσόνησο του Σορρέντο και αποτελεί τμήμα της ακτής του Αμάλφι, η οποία ανακηρύχθηκε μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO το 1997. Με έκταση 0,12 τετραγωνικά χιλιόμετρα, είναι ο μικρότερος σε έκταση δήμος της Ιταλίας.

Το Ατράνι βρίσκεται στο τέλος του φαραγγιού του ποταμού Ντρακόνε, ανατολικά από το Αμάλφι. Η παλαιότερη μνεία στο Ατράνι γίνεται σε επιστολή του Πάπα Γρηγόριου Α΄ το 596 μ.Χ. Κατά τον Μεσαίωνα το Ατράνι ήταν τμήμα του Δουκάτου του Αμάλφι. Το Ατράνι άκμασε χάρις στο εμπόριο υφασμάτων, αλλά παρήκμασε μετά τις συνεχείς επιδρομές της Δημοκρατίας της Πίζας.

Η εκκλησία του χωριού, η Κολλεγκιάτα ντι Σάντα Μαρία Μαγκανταλένα, απεικονίζεται στις τρεις *Μεταμορφώσεις* του M. Κ. Έσερ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Costiera Amalfitana». *UNESCO World Heritage Centre* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 13 Ιουλίου 2022.
2. ↑  «Atrani». *Escher in Het Paleis* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 16 Ιουλίου 2022.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ατράνι** |

* Ιστοσελίδα του δήμου

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Ιταλία
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 243222094
* GND: 7566763-0

 |

 |
Ο **Γιάννης Σουλιώτης** (Αθήνα, 1979) είναι Έλληνας δημοσιογράφος και αστυνομικός συντάκτης στην εφημερίδα, Η Καθημερινή.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1979 στην Αθήνα, όπου μεγάλωσε και ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του το 1996 αποφοιτώντας από την Ελληνογαλλική Σχολή Αγίας Παρασκευής.

Τα έτη 1994-1997 πραγματοποίησε σπουδές στο τμήμα Οικονομικών Επιστημών του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου της Αθήνας. Απέκτησε μεταπτυχιακό δίπλωμα από το ΜΠΣ με τίτλο *Μάρκετινγκ & Επικοινωνία και Νέες Τεχνολογίες* του Οικονομικού Πανεπιστημίου της Αθήνας. Παρακολούθησε στη συνέχεια πρόγραμμα μεταπτυχιακών σπουδών στην αλλοδαπή, που είχε ως θέμα την τρομοκρατία (*Terrorism Studies*) στο Πανεπιστήμιο του Σαιντ Άντριους της Σκωτίας.

Από το 2001 έως σήμερα ασκεί το επάγγελμα του δημοσιογράφου στην εφημερίδα "Η Καθημερινή". Αρχικά ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στα ένθετα της εφημερίδας και στη συνέχεια μετακινήθηκε στον τομέα του ελεύθερου ρεπορτάζ. Έχει συνεργαστεί και με την ΕΡΤ ως πολεμικός ανταποκριτής στην Ουκρανία.

Από το 2008 εξειδικεύεται με το δικαστικό ρεπορτάζ και την κάλυψη θεμάτων αστυνομικού ενδιαφέροντος και ιδίως του οργανωμένου εγκλήματος.

Ζει μόνιμα σε προάστιο στην Αθήνα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Σουλιώτης, Γιάννης (15 Σεπτεμβρίου 1919). «ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΟΥΛΙΩΤΗΣ». *Νέα και Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο*. Ανακτήθηκε στις 19 Ιανουαρίου 2024.
2. ↑  «inside story». *inside story*. 5 Μαρτίου 2020. Ανακτήθηκε στις 19 Ιανουαρίου 2024.
3. ↑  «Lycée Franco-Hellénique Eugène Delacroix». *Ελληνογαλλική Σχολή Αγ. Παρασκευής Ευγένιος Ντελακρουά*. Ανακτήθηκε στις 19 Ιανουαρίου 2024.
4. ↑  «Πώς έζησε ο ανταποκριτής της ΕΡΤ Γιάννης Σουλιώτης τον πόλεμο». *YouTube*. Ανακτήθηκε στις 19 Ιανουαρίου 2024.
5. ↑  Σουλιώτης, Γιάννης (18 Ιανουαρίου 2024). «Πώς η ΕΛ.ΑΣ. έφτασε στις συλλήψεις για τα συμβόλαια θανάτου Ρουμπέτη – Σκαφτούρου». *Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ*. Ανακτήθηκε στις 19 Ιανουαρίου 2024.
6. ↑  Σουλιώτης, Γιάννης (19 Ιανουαρίου 2024). «Greek Mafia: Δύο κινητά «πρόδωσαν» τους εκτελεστές». *Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ*. Ανακτήθηκε στις 19 Ιανουαρίου 2024.
Ο **Κιζίλ Κουλέ (Κόκκινος Πύργος)** είναι ιστορικός πύργος στην τουρκική πόλη της Αλάνια. Η συγκεκριμένη κατασκευή θεωρείται ως σύμβολο της πόλης, ενώ εμφανίζεται, μεταξύ άλλων, και στην σημαία της πόλης.

Ιστορία
-------

Άποψη του εσωτερικού του πύργου.
Η ανέγερση της συγκεκριμένης κατασκευής ξεκίνησε κατά τις απαρχές της βασιλείας του Ανατολίτη Σελτζούκου Σουλτάνου Αλά αντ-Ντιν Κάι Κουμπάντ Α΄, ενώ ολοκληρώθηκε το 1226. Ο Σουλτάνος κάλεσε τον επιτυχημένο αρχιτέκτονα Εμπού Αλί Ρεχά από το Χαλέπι της Συρίας, στην Αλάνια προκειμένου να ολοκληρώσει την κατασκευή του πύργου. Ο οκταγωνικός χτισμένος με κόκκινου χρώματος πλίνθους πύργος προστατεύει τον Ταρσανά (ναυπηγείο) ο οποίος χρονολογείται από το 1221.

Η ονομασία προέρχεται από τα ιδιαιτέρως κόκκινου χρώματος πλίνθους οι οποίοι χρησιμοποιήθηκαν για την κατασκευή του. Το κτίριο αυτό καθεαυτό έχει 33 μ. ύψος και 12,5 μ. διάμετρο. Παραμένει ως ένα από τα πλέον χαρακτηριστικά παραδείγματα μεσαιωνικής στρατιωτικής αρχιτεκτονικής, ενώ, ταυτόχρονα, αποτελεί το καλύτερα διατηρημένο σελτζουκικό κτίριο της πόλης. Όπως αρκετά από τα κτίρια της πόλης, στον Πύργο κυματίζει η Τουρκική Σημαία από τις επάλξεις του.

Το 1979 η πόλη εγκαινίασε το Εθνογραφικό Μουσείο της Αλάνια εντός του πύργου. Πέραν της ενημέρωσης των επισκεπτών για την ιστορία του πύργου και της πόλης, το μουσείο δίνει ιδιαίτερη προσοχή στην εραλδική, και πιο συγκεκριμένα στον σελτζουκικό δικέφαλο αετό ο οποίος και χρησιμοποιείται στην σημαία της πόλης. 

Ο πύργος απεικονιζόταν επί του οπισθότυπου του τουρκικού χαρτονομίσματος των 250.000 λιρών από το 1992 έως και το 2005.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «www.turkishclass.com». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Φεβρουαρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 20 Δεκεμβρίου 2016.
2. ↑  «Ancient cities and historical sites - Alanya». *www.antalya-ws.com*. Antalya Web Site. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Φεβρουαρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 4 Ιουλίου 2010.
3. ↑  www.sunsearch.info/alanya Αρχειοθετήθηκε 21 August 2006[Date mismatch] στο Wayback Machine.
4. ↑  www.kenthaber.com Αρχειοθετήθηκε 16 February 2006[Date mismatch] στο Wayback Machine.
5. ↑  Central Bank of the Republic of Turkey Αρχειοθετήθηκε 2009-09-05 στο Wayback Machine.. Banknote Museum: 7. Emission Group - Two Hundred and Fifty Thousand Turkish Lira - I. Series Αρχειοθετήθηκε 2008-11-22 στο Wayback Machine. II. Series Αρχειοθετήθηκε 2008-11-22 στο Wayback Machine. & III. Series Αρχειοθετήθηκε 2008-11-22 στο Wayback Machine.. – Ανακτήθηκε στις 20 Απριλίου 2009.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Κιζίλ Κουλέ** |

* Ξενάγηση 360 μοιρών του Κόκκινου Πύργου Αρχειοθετήθηκε 2016-03-03 στο Wayback Machine.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Kızıl Kule  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |

Συντεταγμένες: 36°32′11″N 31°59′53″E﻿ / ﻿36.53651°N 31.99797°E﻿ / 36.53651; 31.99797



|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Τουρκία
 |

 |
Ο όρος **παραδυναστεύων** ήταν τίτλος ο οποίος χρησιμοποιείτο, ειδικότερα κατά την Βυζαντινή Αυτοκρατορία, για τον προσδιορισμό του ευνοούμενου ενός μονάρχη, ο οποίος συχνά προβιβάζετο στο αξίωμα του πρωθυπουργού. Πιθανώς προερχόμενος από τον Θουκυδίδη, χρησιμοποιείτο κατά την ύστερη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία για τον χαρακτηρισμό προσώπων με μεγάλη εξουσία. Δεν αποτελούσε επίσημο τίτλο ή αξίωμα, ωστόσο ο όρος χρησιμοποιείτο ευρέως από χρονικογράφους όπως ο Θεοφάνης ο Ομολογητής ή οι Συνεχιστές του Θεοφάνη για τον ορισμό του στενότερου συμβούλου και πρώτου υπουργού ενός αυτοκράτορα. Απέκτησε μεγαλύτερη σημασία κατά την διάρκεια της Κομνήνειας περιόδου και συνέχισε να χρησιμοποιείται από ιστορικούς της Παλαιολόγειας περιόδου, αλλά ο πιο τεχνικός όρος «μεσάζων», ο οποίος τελικώς έφθασε να αντιστοιχεί σε συγκεκριμένο αξίωμα, τον αντικατέστησε σε μεγάλο βαθμό.

Πηγές
-----

* Kazhdan, Alexander, επιμ. (1991). «Paradynasteuon». *The Oxford Dictionary of Byzantium*. Oxford University Press, σελ. 1548. ISBN 978-0-19-504652-6.
Ο **Διόνυσος Αισυμνήτης** λατρευόταν σε ιερό, στην πόλη Αρόη (αρχαία ονομασία της Πάτρας) στην Αχαΐα.

Άγαλμα του Διονύσου
-------------------

Μέσα στο ιερό υπήρχε μια λάρνακα, η οποία περιείχε άγαλμα του Διονύσου, το οποίο είχε φτιάξει ο Ήφαιστος. Το άγαλμα αυτό το είχε δωρίσει ο Δίας στον μυθικό βασιλιά των Τρώων Δάρδανο. Όταν οι Έλληνες κατέλαβαν την Τροία και μοίρασαν τα λάφυρα, η λάρνακα έπεσε στο μερίδιο του Ευρύπυλου, γιου του Ευαίμονος.  

Κατά άλλη εκδοχή, τη λάρνακα είχε αφήσει στην Αρόη, περνώντας από κει, στη φυγή του από την Τροία, ο Αινείας.  

Την λάρνακα την είχε αφήσει εκτεθειμένη στην Τροία η Κασσάνδρα, ώστε όποιος Έλληνας τη βρει, να υποστεί συμφορές.

Ευρύπυλος
---------

Ο Ευρύπυλος άνοιξε τη λάρνακα και, βλέποντας το άγαλμα του θεού, παραφρόνησε, κατελήφθη από μανία και μόνο κατά διαλείμματα επανερχόταν στα λογικά του. Καθώς γύριζε στην Ελλάδα, πέρασε από την Κίρρα κι από κει στους Δελφούς, να συμβουλευτεί το μαντείο πώς να θεραπευτεί. Η απάντηση ήταν να τοποθετήσει τη λάρνακα και να εγκατασταθεί και ο ίδιος στην περιοχή εκείνη, όπου θα συναντούσε ανθρώπους να τελούν θυσίες σύμφωνα με τα βαρβαρικά έθιμα.

Τρικλαρία Άρτεμη
----------------

Βρέθηκε με το πλοίο του στην Αρόη, όπου στον βωμό ενός ναού αφιερωμένου στην Τρικλαρία Άρτεμη, επρόκειτο να θυσιαστεί ένα ζευγάρι. Η θυσία ματαιώθηκε, ο Ευρύπυλος θεραπεύτηκε και έφτιαξε στην περιοχή το ιερό του Διονύσου Αισυμνήτου.

Σωτηρία
-------

Ακόμη, ο Ευρύπυλος είχε ιδρύσει ιερό (είχε προσφέρει και άγαλμα) στη θεά Σωτηρία, επειδή σώθηκε από τη μανία. Και κάθε χρόνο γινόταν γιορτή και τελούνταν θυσίες για να τιμηθεί ο θεός. Οι κάτοικοι της πόλης εξέλεγαν εννέα άνδρες και εννέα γυναίκες, που είχαν την επιμέλεια της λάρνακας και της γιορτής.  

Στη διάρκεια της γιορτής, έφερναν στο ιερό του Αισυμνήτου και τα τρία αγάλματα του θεού, ο οποίος είχε τρία ονόματα από τα εκεί πολίσματα, αποκαλούμενος Αροεύς, Μεσαιεύς και Ανθεύς.

Ποταμός Μείλιχος
----------------

Μια νύχτα της γιορτής, ο ιερέας έβγαζε τη λάρνακα έξω από το ιερό. Οι νέοι της πόλης, στεφανωμένοι με στάχυα, πήγαιναν στον ποταμό Μείλιχο, αφιέρωναν τα στεφάνια στην Άρτεμη, λούζονταν, έβαζαν άλλα στεφάνια από κισσό και επέστρεφαν στο ιερό του θεού.

Πηγές
-----

* Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια Πυρσός, τόμος 2, σελ. 867
* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, τόμος 5, σελ. 119
Η **Ελεονώρα**, γαλλ.: Éléonore de Bourbon-Condé (30 Απριλίου 1587 - 20 Ιανουαρίου 1619)  από τον Οίκο των Βουρβόνων-Κοντέ ήταν κόρη του Ερρίκου Α΄ δούκα του Κοντέ  και της δεύτερης συζύγου του Καρλόττας-Αικατερίνης ντε Λα Τρεμουάλ, κόρης του Λουδοβίκου Γ΄ δούκα του Τουάρ. Ο Ερρίκος Α΄ ήταν εξάδελφος του Ερρίκου Δ΄ της Γαλλίας. Η Ελεονώρα ήταν θεία της Άννας-Γενοβέφας των Βουρβόνων-Κοντέ και του Λουδοβίκου Β΄ πρίγκιπα του Κοντέ.

Βιογραφία
---------

Ο Ελεονώρα παντρεύτηκε τον Φίλιππο-Γουλιέλμο πρίγκιπα της Οράγγης,  που ήταν ήδη 51 ετών, στις 23 Νοεμβρίου 1606 στο ανάκτορο του Φονταινεμπλώ.

Στις 25 Οκτωβρίου 1611 μαθεύτηκε ότι η μητέρα της Ελεονώρας και η κουνιάδα της Ελεονώρας Καρλόττα-Μαργαρίτα του Μονμορανσύ, σύζυγος του Ερρίκου Β΄ δούκα του Κοντέ (αδελφού της Ελεονώρας), θα ταξίδευαν στη Χάγη. Τότε οι Γενικές Συνελεύσεις των Κάτω Χωρών αποφάσισαν να παρουσιάσουν στις κυρίες ένα κατάλληλο δώρο, εν μέρει από ευγένεια και εν μέρει διότι ο Ερρίκος Β΄ ήταν δυνητικός μελλοντικός σύμμαχός τους.

Αποφασίστηκε να προσφερθούν επιτραπέζια σκεύη αξίας 12.000 γκίλντερς. Τα σεντόνια αγοράστηκαν με πρωτοβουλία του δημάρχου του Χάαρλεμ, ο οποίος ήταν επίσης μέλος των Γενικών Συνελεύσεων. Η επιλογή έγινε, διότι το Χάαρλεμ είχε διεθνή φήμη στην κατασκευή ποιοτικών λευκών ειδών:  το λινό δαμασκηνό ήταν ειδικά υφασμένο με σχέδια λουλουδιών, κυνηγετικές σκηνές, βιβλικές παραστάσεις και εικόνες από την κλασική λογοτεχνία.

Όταν ο σύζυγός της απεβίωσε μετά από μία αποτυχημένη ιατρική θεραπεία, η Ελεονώρα δεν κληρονόμησε τίποτε, καθώς ο Φίλιππος-Γουλιέλμος είχε κληροδοτήσει όλα τα υπάρχοντά του στον ετεροθαλή αδελφό του Mαυρίκιο των Νάσσαου, πρίγκιπα της Οράγγης. Η Ελεονώρα απεβίωσε χωρίς παιδιά· μεγάλωσε την ανιψιά της Λουίζα των Βουρβόνων.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. 1 2  *Biografisch Portaal*. 26507056. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  p11320.htm#i113197. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
3. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
4. 1 2  «Family tree of Éléonore de BOURBON-CONDÉ». *Geneanet* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 22 Απριλίου 2021.
5. ↑  «Collections Online | British Museum». *www.britishmuseum.org*. Ανακτήθηκε στις 22 Απριλίου 2021.
6. ↑  «The Dutch Economy in the Golden Age (16th – 17th Centuries)». *eh.net*. Ανακτήθηκε στις 22 Απριλίου 2021.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Éléonore de Bourbon-Condé στο Wikimedia Commons</img>

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 206301402
* GND: 173494617
* BNF: cb17825328b (data)
* BPN: 90310651

 |

 |
Τα ερείπια της αρχαίας εκκλησίας του Τζουμπάιλ που φανερώνουν την εξάπλωση του Χριστιανισμού στην Αραβία πριν τη δημιουργία και εξάπλωση του Ισλάμ.
Στη Σαουδική Αραβία είναι δύσκολο να ληφθούν ακριβή θρησκευτικά δημογραφικά στοιχεία, αλλά ενώ όλοι οι πολίτες θεωρούνται Μουσουλμάνοι από το κράτος, πιστεύεται ότι υπάρχουν περίπου 1,8 εκατομμύρια κρυπτοχριστιανοί εντός της Σαουδικής Αραβίας.

Ιστορία
-------

Ορισμένες περιοχές της σημερινής Σαουδικής Αραβίας (για παράδειγμα, η περιοχή Νατζράν) κατοικούνταν κυρίως από χριστιανούς μέχρι τον 7ο-10ο αιώνα, όταν είτε ασπάστηκαν το Ισλάμ, είτε εκδιώχθηκαν, είτε πλήρωναν τζίζια.

Ορισμένες αραβικές φυλές της Αραβίας (Μπανού Τάγλιμπ, Μπανού Ταμίμ) δήλωναν επίσης τον Χριστιανισμό, αλλά αργότερα, υπό την πίεση των μουσουλμάνων, μετακινήθηκαν προς τη Συρία και το Ιράκ, καθώς δεν πλήρωναν τα τζίζια.

Εκκλησίες
---------

Επί του παρόντος δεν υπάρχουν επίσημες εκκλησίες στη Σαουδική Αραβία οποιουδήποτε χριστιανικού θρησκεύματος. Ο μικρός αριθμός χριστιανών στη Σαουδική Αραβία συναντιέται σε διαδικτυακές εφαρμογές ανταλλαγής μηνυμάτων και σε ιδιωτικές συναθροίσεις.

Σύμφωνα με την Εταιρεία Προστασίας της Αρχιτεκτονικής Κληρονομιάς της Τζέντα και του Δήμου της Τζέντα, ένα για πολύ καιρό εγκαταλελειμμένο σπίτι στην περιοχή Αλ-Μπαγντάντιγια τελικά δεν υπήρξε ποτέ Αγγλικανική εκκλησία, σε αντίθεση με τον «μύθο που είχε εξαπλωθεί στο Διαδίκτυο». Ωστόσο, το 1930 υπήρχε ένα μη μουσουλμανικό νεκροταφείο στην Τζέντα.

Δημογραφικά στοιχεία
--------------------

Το ποσοστό των πολιτών της Σαουδικής Αραβίας που είναι χριστιανοί είναι, αν και λανθασμένα, επισήμως μηδέν, καθώς η Σαουδική Αραβία απαγορεύει τη θρησκευτική μετατροπή από το Ισλάμ και την τιμωρεί με θάνατο (βλ. Θανατική ποινή στη Σαουδική Αραβία).

Παραπομπές
----------

1. ↑  International Religious Freedom Report 2009 - Saudi Arabia
2. ↑
3. 1 2 3  International Religious Freedom Report 2008 - Saudi Arabia
4. ↑  Fouzia Khan, "Misconception about old Jeddah edifice cleared", *Arab News*, 14 October 2012
5. ↑  Central Intelligence Agency (28 Απριλίου 2010). «Saudi Arabia». *The World Factbook*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Ιανουαρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 22 Μαΐου 2010.
6. ↑  Cookson, Catharine (2003). *Encyclopedia of religious freedom*. Taylor & Francis. σελ. 207. ISBN 0-415-94181-4.
Η **Μάργκαρετ Μόρτιμερ, 3η βαρόνη του Μπέρκλεϋ** (2 Μαΐου 1304 - 5 Μαΐου 1337) ήταν μεγαλύτερη κόρη και δεύτερο παιδί του Ρότζερ Μόρτιμερ, 1ου κόμη του Μαρς που έμεινε πασίγνωστος για τον ρόλο του σαν ερωμένος της βασίλισσας Ισαβέλλας της Γαλλίας και της Ιωάννας του Τζένβιλλ, 2ης βαρόνης του Τζένβιλλ. Οι πατρικοί παππούδες της ήταν ο Έντμοντ Μόρτιμερ, 2ος βαρόνος του Μόρτιμερ και η Μάργκαρετ του Φιν, οι μητρικοί παππούδες της ήταν ο Πιρς Τζένβιλλ των κάστρων του Τριμ και του Λάντλοου και η Ιωάννα των Λουζινιάν. 

Ο πατέρας της Ρότζερ πρότεινε τον γάμο της μεγαλύτερης κόρης του Μάργκαρετ με τον γιο και διάδοχο του Μωρίς Μπέρκλεϋ, 2ου βαρόνου του Μπέρκλεϋ Τόμας Μπέρκλεϋ, με τον γάμο εξασφάλισε συμμαχία με τους ισχυρότερους λόρδους των δυτικών Μαρς. Ο γάμος ανάμεσα στην Μάργκαρετ και τον Τόμας Μπέρκλεϋ έγινε το 1319 και ο σύζυγος της διαδέχθηκε τον πατέρα του σαν 3ος βαρόνος του Μπέρκλεϋ (1326). Με τον σύζυγο της Τόμας απέκτησε :

* Μωρίς Μπέρκλεϋ (1320), διάδοχος του πατέρα του
* Τόμας Μπέρκλεϋ (1325)
* Ρότζερ Μπέρκλεϋ (1326)
* Αλφόνσος Μπέρκλεϋ (1327)
* Ιωάννα Μπέρκλεϋ, (1330 - 1369), παντρεύτηκε τον Ρέτζιναλντ Κόμπχαμ
* Ιωάννης Μπέρκλεϋ (1326)

Ο μεγαλύτερος γιος της Μωρίς παντρεύτηκε την Ελισάβετ Ντεσπένσερ παρά το γεγονός ότι ο παππούς του Ρότζερ Μόρτιμερ ήταν υπεύθυνος για την εκτέλεση του πατέρα της Ούγου Ντεσπένσερ (1326). Μετά την πτώση του πατέρα της (1322) η Μάργκαρετ συνελήφθη και απεστάλη στην *μονή του Σόλντχαμ* (1324), ο γάμος της με τον Μπέρκλεϋ επικυρώθηκε με παπική απαλλαγή του πάπα Ιωάννη ΚΒ΄ (1329). Η Μάργκαρετ Μόρτιμερ, 3η βαρόνη του Μπέρκλεϋ πέθανε στις 5 Μαίου 1337 και τάφηκε στην Αυγουστινιανή μονή του Μπρίστολ στο Γκλόστερσαιρ. Ο σύζυγος της μετά τον θάνατο της παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο την Αικατερίνη Κλίβεντον.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*. p1203.htm#i12029. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  «Kindred Britain» I5632.
3. 1 2 3 4 5 6  «Kindred Britain»
4. ↑  p1203.htm#i12029. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
5. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
6. ↑  Mortimer 2003, p. 320.
7. ↑  Mortimer 2003, p. 95.
8. ↑  Mortimer 2003, p. 320.
9. ↑  Mortimer 2003, p. 95.
10. ↑  Mortimer 2003, p. 320.
11. ↑  Mortimer 2003, p. 320.

Πηγές
-----

* Mortimer, Ian (2003). The Greatest Traitor: The Life of Sir Roger Mortimer, Ruler of England 1327–1330. New York: St. Martin's Press.
Ο **Παρενάγκο (Parenago)** είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,984. Ανακαλύφθηκε το 1928 από τον Ρώσο αστρονόμο Γκριγκόρι Νικολάεβιτς Νέουιμιν, που παρατηρούσε από το Σιμέις της Κριμαίας, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Σοβιετικού αστρονόμου Πάβελ Πέτροβιτς Παρενάγκο (Павел Петрович Паренаго, 1906-1960).

Εξαιτίας της μεγάλης εκκεντρότητας της τροχιάς του, ο Παρενάγκο στο περιήλιο φθάνει στα εσώτατα όρια (δηλαδή τα προς την πλευρά του Ηλίου) της Κύριας Ζώνης.

Φυσικά χαρακτηριστικά
---------------------

Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Παρενάγκο είναι άγνωστα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

Αστεροειδείς| 2483 Γκουινεβέρε | 2484 Παρενάγκο | 2485 Σέφλερ |
Συντεταγμένες: 40°01′00″N 23°26′48″E﻿ / ﻿40.01667°N 23.44667°E﻿ / 40.01667; 23.44667

Το **Κασσανδρινό** (και *Κασσανδρηνό*) είναι χωριό της περιφερειακής ενότητας Χαλκιδικής. Ανήκει στην τοπική κοινότητα Κασσανδρινού, όπως και οι οικισμοί Καλούτσικος και Μόλα Καλύβα, και σύμφωνα με την απογραφή του 2021 έχει 200 κατοίκους. Η τοπική κοινότητα Κασσανδρηνού ανήκει στη δημοτική ενότητα Κασσάνδρας, του δήμου Κασσάνδρας. 

Παραδοσιακή κατοικία με ροδιά
Το χωριό έλαβε την ονομασία του σύμφωνα με μια εκδοχή από το όμορο χωριό Κασσανδρεία, γιατί σ' αυτό είχαν τα χειμαδιά τους οι μεγαλοκτηνοτρόφοι της. Η κοιλάδα στην οποία βρίσκεται το χωριό κατοικούνταν τόσο στα αρχαία όσο και στα βυζαντινά χρόνια. Κατά την Επανάσταση του 1821 το Κασσανδρινό καταστράφηκε ολοσχερώς από τους Τούρκους. Από το 1826 οι κάτοικοι άρχισαν να επιστρέφουν και ξανάκτισαν το χωριό. Η πρώτη κοινότητα ιδρύθηκε το 1918. Απο εκεί κατάγεται ο καλλιτέχνης Diasmousikos (Μάριος Βαμβακάς, 2004) 

Το καλοκαίρι του 2006 το Κασσανδρινό απειλήθηκε από πυρκαγιές.

Η εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στη Κοίμηση της Θεοτόκου και κτίστηκε στη δεκαετία του 1950 από πελεκητή ντόπια πέτρα. Σε απόσταση 3 χιλ. νότιοανατολικά του χωριού είναι κτισμένο το εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου και κάθε χρόνο στις 23 Απριλίου οργανώνεται παραδοσιακό πανηγύρι. Σημαντική είναι και η εκκλησία της Αγίας Τριάδας, παλιά κατακόμβη, με τοιχογραφίες

Το χωριό διαθέτει ΚΑΠΗ, ταβέρνες, περίπτερο (μίνι μάρκετ) και ανενεργό πολιτιστικό σύλλογο. Τα κύρια προϊόντα του είναι το λάδι και το μέλι.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Πηγή: Εφημερίδα Νέος Τύπος, 30 Αυγούστου 2006». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Δεκεμβρίου 2006. Ανακτήθηκε στις 19 Φεβρουαρίου 2008.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πληροφορίες για το Κασσανδρινό
* 

Δρόμος με παραδοσιακές κατοικίες

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Δημοτικά Διαμερίσματα του Δήμου Κασσάνδρας |
| --- |
|  |
| 
* Κασσάνδρεια
* Άφυτος
* Καλάνδρα
* Καλλιθέα
* Κασσανδρηνό
* Κρυοπηγή
* Νέα Φώκαια
* Φούρκα
 |

 |
Η **Βίλα των Μπελτζιογιόζο και Μποναπάρτε**, ιταλ.: *Villa Belgiojoso Bonaparte*, επίσης γνωστή ως Βασιλική Βίλα του Μιλάνου (Villa Reale di Milano) και παλαιότερα ονομαζόταν Κοινοτική Βίλα (Villa Comunale), είναι ένα ανάκτορο στο Μιλάνο της Λομβαρδίας, στη βόρεια Ιταλία. Κτίστηκε μεταξύ 1790 και 1796 ως κατοικία του κόμη Λουντοβίκο Μπαρμπιάνο ντι Μπελτζιογιόζο.    Η βίλα είναι σε νεοκλασικό στυλ και σχεδιάστηκε από τον Λεοπόλντο Πόλακ. Η κύρια είσοδος βρίσκεται στη βία Παλέστρo, με θέα στους Δημόσιους Κήπους (Giardini Pubblici) της Πόρτα Βενέτσια (Porta Venezia), την ανατολική πύλη της πόλης.

Κατά τη διάρκεια του βασιλείου της Ιταλίας έγινε η κατοικία του αντιβασιλιά Ευγένιου ντε Μπωαρναί (γιου της συζύγου τού Βοναπάρτη) και της οικογένειάς του.

Το 1920 η βίλα περιήλθε στην ιδιοκτησία της κοινότητας του Μιλάνου. το 1921 έγινε ο χώρος της Πινακοθήκης Σύγχρονης Τέχνης. 

Δίπλα από τη βίλα βρίσκεται το Περίπτερο της Σύγχρονης Τέχνης (Padiglione d'Arte Contemporanea), ένας εκθεσιακός χώρος για τη σύγχρονη τέχνη, ο οποίος κτίστηκε το 1955 στη θέση των πρώην στάβλων του ανακτόρου, που καταστράφηκαν από τους βομβαρδισμούς του Μιλάνου κατά τον Β΄ Π. Π.. 

Οι κήποι της βίλας, σε αγγλικό στιλ με μια τεχνητή λίμνη, σχεδιάστηκαν από τον Λεοπόλντο Πόλακ. 

 Είσοδος της Πινακοθήκης Σύγχρονης Τέχνης στη βία Παλέστρo

Bιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. 1 2 3 4 5  (Ιταλικά) *SIRBeC*.
2. ↑  (Γερμανικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά) *archINFORM*. Ανακτήθηκε στις 30  Ιουλίου 2018.
3. ↑  *Milano e provincia*, Touring Club Italiano ed.2003, autori vari
4. ↑  «GAM Milano: La Villa». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Ιουνίου 2010. Ανακτήθηκε στις 7 Ιουλίου 2016.
5. ↑  «MUSEO». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Ιανουαρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 30 Αυγούστου 2012.
6. ↑  «GAM Milano: Storia». Ανακτήθηκε στις 7 Ιουλίου 2016.
7. ↑  La villa (in Italian). Milan: Galleria d'Arte Moderna. Accessed May 2015.
8. ↑  «GAM Milano: Giardino». Ανακτήθηκε στις 7 Ιουλίου 2016.
Ο **Ούντο της Νευστρίας** ήταν ευγενής στο βασίλειο των Ανατολικών Φράγκων τον 9ο μ.Χ. αιώνα, γιος του Γκέμπχαρτ κόμη του Λάνγκαου και μεγαλύτερος αδελφός του Βερεγγάριου Α΄ της Νευστρίας. Τα αδέλφια είχαν την εύνοια του βασιλιά Καρόλου του Φαλακρού.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Με τους αδελφούς του Βερεγγάριο Α΄ και Βάλντο συμμετείχαν το 861 στην εξέγερση του Καρλομάν της Βαυαρίας εναντίον του πατέρα του Λουδοβίκου Β΄ του Γερμανικού της Ανατολικής Φραγκίας. Η επανάσταση κατεστάλη εύκολα και τα αδέλφια μαζί με τον συγγενή τους Αδελάρδο κατέφυγαν στην Αυλή του Καρόλου Β΄ του Φαλακρού της Δυτικής Φραγκίας. Ο Κάρολος τους ανέθεσε τη μαρκιωνία της Νευστρίας για να τη φυλάνε από τους Βίκινγκς, ενώ τη φύλαξη της Βρετάνης ανέθεσε στον Ροβέρτο τον Ισχυρό. Η εύνοια του Καρόλου Β΄ προκάλεσε την ζήλια των Ροργονιδών, της πιο ισχυρής οικογένειας της Νευστρίας, που -αφού συμμάχησαν με τον Σαλομάν της Βρετάνης- επιτέθηκαν στα αδέλφια το 865. 

Ο θάνατος του Λουδοβίκου Β΄ του Γερμανικού επέτρεψε στα αδέλφια να επιστρέψουν το 876 στην Αυλή του Καρλομάνου.

Οικογένεια
----------

Τέκνα του Ούντο ήταν:

* Κορράδος απεβ. 906, δούκας της Θουριγγίας. Έδωσε το όνομά του στον Οίκο των Κορραδιδών και γιος του ήταν ο:
	+ Κορράδος Α΄ βασιλιάς της Γερμανίας.
* Έμπερχαρτ κόμης του Λάνγκαου.
	+ Γκέμπχαρντ, κόμης του Ούλφγκαου.
* Γκέμπχαρτ π. 860/8-910, δούκας της Λωρραίνης.
* Ροδόλφος απεβ. 908, έγινε επίσκοπος του Βύρτσμπουργκ.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 101222631
* GND: 139488642

 |

 |
Ο μητροπολίτης Εφέσου και αργότερα Σμύρνης **Δανιήλ** ήταν Έλληνας λόγιος του 15ου αιώνα.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ο αρχιερέας αυτός είχε μεγάλη μόρφωση και με τις υπηρεσίες του ήταν χρησιμότατος για την Πατριαρχία. Έκανε πολλά ταξίδια αψηφώντας πολλούς κινδύνους, φόβους ληστών και ζημιών. Τον έστειλε ο Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης Μάξιμος στα τρία πατριαρχεία της ανατολής, Αλεξανδρείας, Αντιοχείας και Ιεροσολύμων. Πέρασε ταξιδεύοντας την Ασία και την Φρυγία, απέπλευσε από εκεί για την Πεντάπολη της Αιγύπτου, ανέβηκε τον Νείλο ως το Κάιρο και από εκεί διέσχισε με καμήλες δεκατέσσερις ημέρες έρημο και άνυδρες χώρες. Ανέβηκε στο όρος Σινά και στο Χωρήβ, και από την άκρη της Ερυθράς Θάλασσας επέστρεψε στην Αίγυπτο. Από την Γάζα ανέβηκε μετά από δεκαέξι ημέρες οδοιπορίας στην Ιερουσαλήμ, και από εκεί στην Βηθλεέμ και στα περίχωρα, και επισκεπτόμενος τον Ιορδάνη, την Ιεριχώ και την Νεκρά θάλασσα κατέβηκε στην Καισάρεια και Ιόππη. Από εκεί συνέχισε το ταξίδι του με πλοίο για την Κύπρο, Αμορίου, Σίδης, και Αττάλεια.

Συγγράμματα
-----------

Διήγησιν και περιήγησιν των αγίων τόπων. Εκδόθηκε από τον Μεγγαρέλη στον Κατάλογο των Νανιανών Κωδίκων.

Πηγές
-----

* Κωνσταντίνος Σάθας (1868). *Νεοελληνική Φιλολογία: Βιογραφία των εν τοις γράμμασι διαλαμψάντων Ελλήνων, από της καταλύσεως της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας μέχρι της Ελληνικής εθνεγερσίας (1453-1821)*. Αθήνα: Τυπογραφείο των τέκνων Ανδρέου Κορομηλά. σελίδες 103–104. Ανακτήθηκε στις 15 Οκτωβρίου 2009.
Αιματίτης
Ο **αιματίτης** είναι ορυκτό του σιδήρου με ευρεία διάδοση στο στερεό φλοιό της Γης.

Ονομασία
--------

Ονομάζεται αιματίτης από το ελληνικό "αίμα" λόγω του χρώματος της γραμμής κόνεως του, η οποία είναι χαρακτηριστικά αιματέρυθρη, σε σημείο που να ταυτοποιείται το ορυκτό από αυτή και μόνο.

Ορυκτολογικά χαρακτηριστικά
---------------------------

* **Χρώμα**: Συνήθως μεταλλικό γκρι, σε βοτρυοειδείς κρυστάλλους. Σπανιότερα απαντά ως κιτρινέρυθρο συσσωμάτωμα υπό μορφή αιματέρυθρων κρυστάλλων. Ορισμένοι αιματίτες εμφανίζουν ιριδισμό σε παράλληλες λωρίδες.

* **Λάμψη**: Μεταλλική. Ενίοτε γαιώδης (σε κιτρινέρυθρα συσσωματώματα).

* **Διαφάνεια**: Ολοσχερώς αδιαφανής

* **Χημική σύσταση**: Οξείδιο του τρισθενούς σιδήρου Fe2O3. Υπό μορφή προσμίξεων απαντούν συνήθως τιτάνιο, μαγγάνιο, αργίλιο

* **Σύστημα κρυσταλλώσεως**: Τριγωνικό

* **Σχισμός**: Δεν παρατηρείται

* **Γραμμή κόνεως**: Αιματέρυθρη

* **Θραύση**: Κογχοειδής ή ανώμαλη

* **Σκληρότητα**: 5 - 6 (κλίμακα Mohs)

* **Πυκνότητα**: 5,25 gr/cm3

Προέλευση
---------

Ο αιματίτης έχει ιζηματογενή προέλευση, οπότε εμφανίζει συγκρυσταλλωμένα μόρια νερού. Είναι χημικό ίζημα. Αιματίτες με κιτρινωπές αποχρώσεις αποδίδονται σε δευτερογενείς συσσωματώσεις (μηχανικό ίζημα). Σε αιματίτες που δεν περιλαμβάνουν συγκρυσταλλωμένα μόρια νερού, η γένεση αποδίδεται σε ηφαιστειακή δραστηριότητα.
Ο αιματίτης αποτελεί συστατικό πάρα πολλών πετρωμάτων, κυριότερο των οποίων είναι το γνωστό κοκκινόχωμα, που οφείλει το χρώμα του ακριβώς στην ύπαρξη κόνεως αιματίτη.

Χρήσεις
-------

Κόσμημα από αιματίτη
Αποτελεί ένα από τα κυριότερα μεταλλεύματα του σιδήρου και χρησιμοποιείται ως πρώτη ύλη στις υψικαμίνους. Χρησιμοποιείται, επίσης, ως ημιπολύτιμος λίθος, στην κατασκευή κοσμημάτων (κολιέ, μενταγιόν κτλ.). Ωστόσο μειονεκτεί γιατί ενώ έχει μεταλλική έντονη λάμψη, είναι ιδιαίτερα εύθραυστος.

Πηγές
-----

* Dictionary of Geology, Penguin books, New York, 1971
* Βάση ορυκτολογικών δεδομένων Mindat
* Mineral Galleries