recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Συντεταγμένες: 39°58′49.0″N 21°20′27.5″E﻿ / ﻿39.980278°N 21.340972°E﻿ / 39.980278; 21.340972

Το **Γεφύρι του Αζίζ Αγά** είναι το μεγαλύτερο πέτρινο γεφύρι της δυτικής Μακεδονίας.

Βρίσκεται στον ποταμό Βενέτικο, κοντά στο Τρίκωμο.'Εχει μήκος 75, πλάτος 3 και ύψος 15 μέτρα. Αποτελείται από τρεις καμάρες, με μέγιστη την κεντρική που απολήγει σε ελλειψοειδές τόξο, με άνοιγμα 30 μέτρων. Υπήρχε λίθινο στηθαίο κατά μήκος της γέφυρας. Πάνω από τα βάθρα της βόρειας και της νότιας πλευράς υπάρχουν ανακουφιστικά ανοίγματα, που λειτουργούν ως υπερχειλιστές. Κατασκευάστηκε τον 19ο αιώνα ή το 1727. Πήρε το όνομά του από τον Αζίζ Αγά, ο οποίος χρηματοδότησε την κατασκευή του.

Θρύλος
------

Ο Αζιζ Αγάς ανέθεσε την κατασκευή σε φημισμένο πρωτομάστορα, αλλά εξ αιτίας του μεγάλου μήκους καί ύψους του, το γεφύρι παρουσίαζε δυσκολίες. Δύο φορές έπεσε η μεσαία καμάρα μετά την αφαίρεση των καλουπιών. Όταν οι σκαλωσιές καί τα καλούπια στήθηκαν για τρίτη φορά, ο Αζιζ Αγάς απείλησε τον πρωτομάστορα πως αν το γεφύρι πέσει γιά τρίτη φορά "θα του πάρει το κεφάλι". Την ώρα που αφαιρούταν καί τα τελευταία καλούπια, ο πρωτομάστορας έντρομος κατέφυγε στη "ράχη Σκύφτη", λίγο νότια του γεφυριού, κατά το Κηπουριό για ν' αποφύγει τις κυρώσεις αν το γεφύρι ξαναέπεφτε. Το γεφύρι όμως τη φορά αυτή στάθηκε όρθιο. Ο Αγάς κάλεσε κοντά του με έναν χωροφύλακα τον πρωτομάστορα, τον συνεχάρη και τον πλήρωσε.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Μαρίζα Τσιάπαλη: «Τρίκωμο: Γεφύρι Αζίζ-Αγά», *Αρχαιολογικόν Δελτίον-Χρονικά Β2*, τόμ. 63 (2008), σελ. 1028
2. ↑  «Γεφύρι Του Αζιζ Αγά». *petrinagefiria.com*. Ανακτήθηκε στις 2 Ιουνίου 2021.
Η **Μεγάλη Χίμαιρα** ήταν μία από τις βασικότερες φιλειρηνικές θεωρίες που είχαν αναπτυχθεί στα κράτη της Ευρώπης λίγο πριν το ξέσπασμα του Α' Π.Π.. Αποδιδόταν με την ίδια μεταφορική έννοια που αποδίδεται και στην ελληνική γλώσσα, δηλαδή ως μεγάλος απραγματοποίητος πόθος, ή μεγάλη φαντασία, δηλαδή ουτοπία, προσδιορίζοντας με αυτό τον οποιοδήποτε μελλοντικό πόλεμο.

Η θεωρία αυτή άρχισε να μεταδίδεται από την ομώνυμη οικονομική μελέτη "Μεγάλη Χίμαιρα" που εξέδωσε ο Νόρμαλ Άτζελ το 1910 στην οποία διατύπωσε την θεωρία με τα δεδομένα της εποχής ότι αποκλείεται να γίνει σπουδαίος ή ευρείας κλίμακας πόλεμος μεταξύ των Δυνάμεων της Ευρώπης διότι το κόστος ένας τέτοιου πολέμου στην οικονομία αποτελούσε αποτρεπτικό παράγοντα.  

Βέβαια την εποχή εκείνη ακόμα και οι θιασώτες αυτής της θεωρίας, συμμερίζονταν ταυτόχρονα και ένα μεγάλο φόβο ξεσπάσματος, ακριβώς τον ίδιο φόβο που είχαν και οι Μεγάλες Δυνάμεις την ύπαρξη του οποίου επιβεβαίωσαν οι συνάψεις συμμαχιών και ο δρόμος ταχύτητας των τότε εξοπλισμών.

Σημειώσεις
----------

Δείτε επίσης
------------

* Θέση στον Ήλιο

Πηγές
-----
Ο **Θεόδωρος Νέγρης** (Κωνσταντινούπολη, 1790 − Ναύπλιο, 22 Νοεμβρίου 1824) ήταν Έλληνας πολιτικός στις προσωρινές κυβερνήσεις κατά την Επανάσταση του 1821.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη και καταγόταν από παλαιά αρχοντική φαναριώτικη οικογένεια της Γένοβας. Ήταν γιος του Γεωργίου Νέγρη, εγγονός του ομώνυμού του Θεόδωρου Νέγρη, πατριάρχη της οικογένειας των Νέγρηδων της Κωνσταντινούπολης. Λόγω της καλής οικονομικής του κατάστασης απέκτησε αξιόλογη μόρφωση. Το 1818 μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία και έγινε ένα από τα πιο δραστήρια μέλη της. Διετέλεσε γραμματέας του Σκαρλάτου Καλλιμάχη στη Μολδαβία και λίγο πριν την έκρηξη της επανάστασης διορίστηκε από την τουρκική κυβέρνηση επιτετραμμένος της στο Παρίσι. Στη διαδρομή όμως έφτασαν τα νέα για την έκρηξη της επανάστασης, οπότε αυτός έσπευσε κρυφά στην επαναστατημένη Ελλάδα. Παράλληλα οι Τούρκοι στην Κωνσταντινούπολη, ύστερα από τον διωγμό που εξαπολύθηκε εναντίον του ελληνικού πληθυσμού, αποκεφάλισαν τον πατέρα του.

Φτάνοντας στις Σπέτσες με περιβολή Τούρκου αξιωματούχου παραλίγο να λιντσαριστεί από το πλήθος. Τελευταία στιγμή σώθηκε από τον Φιλικό Νεόφυτο Βάμβα. Παρ' όλο τον κίνδυνο που πέρασε, ο Νέγρης συνέχισε να προκαλεί, διαδίδοντας ψευδώς ότι ήταν συγγενής των Υψηλάντηδων. Στην Καλαμάτα θα συναντηθεί με τον Κωνσταντίνο Καρατζά και τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο, εγκαινιάζοντας ουσιαστικά μια άτυπη συμμαχία με κυρίαρχο το αντιυψηλαντικό και φαναριώτικο στοιχείο. Στις 19 Νοεμβρίου 1821 ίδρυσε τη Νομική Διάταξη της Ανατολικής Χέρσου Ελλάδος, τον Άρειο Πάγο. Με διατάγματα όπως αυτό με το οποίο απαγόρευε την είσοδο στρατευμάτων χωρίς την άδεια της αρχής, ουσιαστικά συγκροτούσε ανεξάρτητο κρατίδιο. Πρόεδρος του Αρείου Πάγου εκλέχτηκε ο ίδιος.

Συμμετείχε στην Α΄ και στην Β΄ Εθνοσυνέλευση, ενώ στη συνέχεια, θέλοντας να ξεπεράσει τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο συμμάχησε με τον Κολοκοτρώνη και έπειτα με τον Ανδρούτσο. Συγκάλεσε νέα συνέλευση, η οποία όμως απέτυχε. Εν τω μεταξύ ο Άρειος Πάγος είχε χάσει ήδη την ισχύ του. Έτσι, σιγά σιγά ο Νέγρης παραμερίστηκε από τα πολιτικά πράγματα.

«...Ο χαρακτήρας του ήταν αλλοπρόσαλλος και ανυπόμονος. Σε αντίθεση με το παρουσιαστικό του, ήταν πάρα πολύ έξυπνος και δόλιος, αντιπροσωπεύοντας επαρκώς το φαναριώτικο πρότυπο. Οι φιλοδοξίες του, σε συνδυασμό με την ανυπομονησία του, τον οδήγησαν σε σύγκρουση με τον επίσης φιλόδοξο Μαυροκορδάτο, καθώς και με άλλες πολιτικές φυσιογνωμίες της εποχής.(...)»

Απεβίωσε στις 22 Νοεμβρίου 1824 από τύφο στο Ναύπλιο.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑

Βιβλιογραφία
------------

* Αγαπητός Σ. Αγαπητός (1877). «Οι Ένδοξοι Έλληνες του 1821, ή Οι Πρωταγωνισταί της Ελλάδος». Τυπογραφείον Α. Σ. Αγαπητού, Εν Πάτραις. σελίδες 216–221. Ανακτήθηκε στις 13 Αυγούστου 2009.
**Η Μαρκησία ντε Σαντ** είναι θεατρικό έργο του κορυφαίου Ιάπωνα δραματουργού Γιούκιο Μισίμα. Γράφτηκε το 1965 και είναι βασισμένο στο βιβλίο του Τατσούχικο Σιμπουσάουα *Η ζωή του Μαρκήσιου ντε Σαντ*. Είναι ένα από τα πιο γνωστά θεατρικά έργα του Μισίμα, ενώ μία από τις πιο γνωστές σκηνοθεσίες του είναι εκείνη του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν.

Υπόθεση
-------

Το έργο διαδραματίζεται στο Παρίσι την εποχή της Γαλλικής Επανάστασης και διαιρείται σε τρεις πράξεις. Όλα τα πρόσωπα του έργου είναι γυναίκες. Σύμφωνα με τον ίδιο τον Μισίμα, το συγκεκριμένο έργο μπορεί να περιγραφεί ως *«Ο Σαντ ιδωμένος μέσα από τα μάτια γυναικών»*. Οι τρεις χαρακτήρες του έργου είναι ιστορικά πρόσωπα, οι άλλες τρεις γυναίκες επινοήσεις του ποιητή.

Το έργο εκδόθηκε με επίμετρο, όπου ο Μισίμα εξηγεί ποια υπήρξε η αρχική έμπνευση, πώς έχτισε το θέμα του και ποιες ήταν οι προθέσεις του. Όπως γράφει ο ίδιος: *«Με τέτοιες σκέψεις στο μυαλό μου άρχισα να γράφω το έργο, μολονότι δεν μπορώ να είμαι σίγουρος ότι πήγε εντελώς σύμφωνα με τα σχέδιά μου. Για ένα είμαι σίγουρος εντούτοις, κι αυτό είναι ότι τούτο το έργο αντιπροσωπεύει θέσεις για το θέατρο που έχω καλλιεργήσει στη διάρκεια πολλών χρόνων, σπρωγμένες στα άκρα της λογικής τους συνέπειας.»*

Παραστάσεις
-----------

*Η Μαρκησία ντε Σαντ* πρωτοπαρουσιάστηκε στην Ιαπωνία το 1965. Στην Ελλάδα ανέβηκε για πρώτη φορά το 1988 σε σκηνοθεσία και μετάφραση Μάγιας Λυμπεροπούλου στο Δημοτικό Θέατρο Πάτρας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Madame de Sade: Bergman's hit production of Yukio Mishima's play». Ingmar Bergman Foundation. Ανακτήθηκε στις 13 Δεκεμβρίου 2015.
2. ↑  Μισίμα, Γιούκιο (2011). *Η Μαρκησία ντε Σαντ*. επίμετρο: Γιούκιο Μισίμα, μετάφραση από τα Ιαπωνικά - σημείωμα του μεταφραστή: Ο Γιούκιο Μισίμα και το θέατρο: Παναγιώτης Ευαγγελίδης, Μαργκερίτ Γιουρσενάρ: Για την *Μαρκησία ντε Σαντ*, Δύο επιστολές του Μαρκήσιου ντε Σαντ. Αθήνα: Άγρα. σελ. 153. ISBN 978-960-325-949-7.
3. ↑  Μισίμα, Γιούκιο (2011). *Η Μαρκησία ντε Σαντ*. επίμετρο: Γιούκιο Μισίμα, μετάφραση από τα Ιαπωνικά - σημείωμα του μεταφραστή: Ο Γιούκιο Μισίμα και το θέατρο: Παναγιώτης Ευαγγελίδης, Μαργκερίτ Γιουρσενάρ: Για την *Μαρκησία ντε Σαντ*, Δύο επιστολές του Μαρκήσιου ντε Σαντ. Αθήνα: Άγρα. σελ. 154. ISBN 978-960-325-949-7.

Βιβλιογραφία
------------

* Μισίμα, Γιούκιο (2011). *Η Μαρκησία ντε Σαντ*. επίμετρο: Γιούκιο Μισίμα, μετάφραση από τα Ιαπωνικά - σημείωμα του μεταφραστή: Ο Γιούκιο Μισίμα και το θέατρο: Παναγιώτης Ευαγγελίδης, Μαργκερίτ Γιουρσενάρ: Για την *Μαρκησία ντε Σαντ*, Δύο επιστολές του Μαρκήσιου ντε Σαντ. Αθήνα: Άγρα. ISBN 978-960-325-949-7.

Δείτε επίσης
------------

* Πέντε σύγχρονα έργα Νο

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πανδοχείο, Γιούκιο Μισίμα – Η Μαρκησία ντε Σαντ.
Ο **Γεώργιος Σωτηριάδης** (Ντεμίρ Ισσάρ, 25 Απριλίου 1852 – Αθήνα, 30 Ιανουαρίου 1942) ήταν Έλληνας φιλόλογος, αρχαιολόγος και πανεπιστημιακός.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στο Ντεμίρ Ισσάρ (σημ. Σιδηρόκαστρο) της Μακεδονίας, τότε τμήμα της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, και σπούδασε στη φιλοσοφική σχολή του πανεπιστημίου Αθηνών. Συμπλήρωσε τις σπουδές του στο Μόναχο, όπου αναγορεύτηκε διδάκτορας. Το 1896 διορίστηκε έφορος στην Αρχαιολογική Εταιρεία και το 1912 καθηγητής ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. 

Ο εθνογραφικός χάρτης του Γεωργίου Σωτηριάδη του 1918.
Το 1926 διορίστηκε καθηγητής στο πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, του οποίου μάλιστα διετέλεσε και πρώτος πρύτανης. 
Με τη συντακτική πράξη ίδρυσης της Ακαδημίας Αθηνών, το 1926, διορίστηκε τακτικό μέλος αυτής. Την περίοδο 1918 - 1920 είχε διατελέσει αντιπρόεδρος της Αρχαιολογικής Εταιρείας. Είχε διδάξει επίσης σε σχολεία στην Οδησσό, τα Ιωάννινα, την Φιλιππούπολη και την Αθήνα. Απεβίωσε το 1942 στην Αθήνα.

Εργογραφία
----------

Εξέδοσε πολλές ιστορικές και αρχαιολογικές μελέτες, ενώ πραγματοποίησε ανασκαφές στο Θέρμο, τη Βοιωτία, τη Φωκίδα, τη Λοκρίδα και στον Μαραθώνα. Μερικές από τις μελέτες του είναι:

* *«Περί της τοπογραφίας των αρχαίων Θηβών»* (Βαυαρική Ακαδημία Επιστημών, 1904),
* *«Ο Μένανδρος και η αρχαία κωμωδία»*,
* *«Τα ελλειψοειδή κτίσματα του Θέρμου και η Ακρόπολις και του μουσείον αυτής»* κ.α.

Μετέφρασε επίσης την τριλογία *«Ορέστεια»* του Αισχύλου και την *Ιστορία της βυζαντινής λογοτεχνίας* του Κρουμπάχερ.

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Wikisource logoWikisource logo | Στη Βικιθήκη υπάρχει υλικό που έχει σχέση με το θέμα:  **Γεώργιος Σωτηριάδης** |

1. ↑  «Λίγες πληροφορίες για τον Σωτηριάδη». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Ιουνίου 2016. Ανακτήθηκε στις 3 Ιουνίου 2008.
2. ↑  «Λίστα με τα μέλη της Ακαδημίας Αθηνών». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Απριλίου 2015. Ανακτήθηκε στις 3 Ιουνίου 2008.
3. ↑  Άρθρο της Αρχαιολογικής Εταιρείας για τον Γεώργιο Σωτηριάδη Αρχειοθετήθηκε 2016-04-08 στο Wayback Machine.
4. ↑  «Γεώργιο Σωτηριάδη». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Απριλίου 2016. Ανακτήθηκε στις 3 Ιουνίου 2008.
5. 1 2  Εγκυκλοπαίδεια Νέα Δομή, σελ.297, τόμος 32, Αθήνα 1996

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 25381267
* **ΕΒΕ**: 50113
* **AA**: 5747
* LCCN: nr96018004
* ISNI: 0000 0000 6146 4125
* GND: 117484067
* SUDOC: 116354852

 |

 |
**Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στο Σουρινάμ** στις 25 Μαΐου 2010, με τη συμμετοχή εννέα κομμάτων. Ο συνασπισμός "Μέγας Συνδυασμός" ("Mega Combination") που συμπεριλαμβάνει το Εθνικό Δημοκρατικό Κόμμα του πρώην δικτάτορα Ντέσι Μπουτέρσε αναδείχθηκε νικητής των εκλογών. με το κυβερνών κόμμα Νέο Μέτωπο (NF) να συγκεντρώνει γύρω στο 22,5%. Οι παρατηρητές ανέφεραν ότι οι εκλογές ήταν ειρηνικές. 

  

Συνολικά 324.490 ήταν οι εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι που αποφάσισαν για το ποιοι ή ποιες θα κερδίσουν 51 έδρες στο κοινοβούλιο, 116 περιφερειακές έδρες και 752 θέσεις στο δήμο.

Ο πρώην δικτάτορας Μπουτέρσε καταζητείτο την περίοδο των εκλογών από την Ιντερπόλ αλλά απαγορεύεται στο Σουρινάμ η έκδοση των πολιτών του.

Μετά τις βουλευτικές εκλογές του 2010, η κατανομή των εδρών είχε ως εξής: ο συνασπισμός *Mega Combinatie*κατέλαβε 23 έδρες έναντι 14 για το Νέο Μέτωπο για τη Δημοκρατία και την Ανάπτυξη του προέδρου Ρόναλντ Βενεσιάαν.

Εκλογικό σύστημα
----------------

Οι 51 έδρες στην Εθνοσυνέλευση αναδείχθηκαν με τη χρήση του συστήματος της απλής αναλογικής (ανοιχτή λίστα) σε 10 πολυεδρικές εκλογικές περιφέρειες, περιέχουσες από 2 ως 17 έδρες. Οι 10 εκλογικές περιφέρειες συμπίπτουν με τις ισάριθμες διοικητικές επαρχίες της χώρας. Στη συνέχεια η εθνοσυνέλευση εκλέγει τον πρόεδρο του Σουρινάμ. Η ψηφοφορία δεν είναι υποχρεωτική. Η θητεία των μελών της Εθνοσυνέλευσης είναι 5ετής.

Αποτελέσματα
------------

**Εθνοσυνέλευση, 25 Μαΐου 2010**

ε • σ | Κόμματα και συνασπισμοί | Ψήφοι | % | Έδρες |
| --- | --- | --- | --- |
| Mega Combinatie | 95.543 | 40,22 | 23 |
| Νέο Μέτωπο για τη Δημοκρατία και την Ανάπτυξη | 75.190 | 31,65 | 14 |
| Συνασπισμός του Λαού | 30.844 | 12,98 | 6 |
| Κόμμα για τη Δημοκρατία και την Ανάπτυξη μέσω Ενότητας | 12.085 | 5,09 | 1 |
| Βασικό Κόμμα για Ανανέωση και Δημοκρατία/Πολιτική Πτέρυγα του FAL | 12.043 | 5,07 | — |
| A Combinatie | 11.176 | 4,70 | 7 |
| Δημοκρατική Ένωση Σουρινάμ | 284 | 0,12 | — |
| Μόνιμη Ευημερία Δημοκρατία του Σουρινάμ | 261 | 0,11 | — |
| Εθνική Ένωση | 149 | 0,06 | — |
| Σύνολο (συμμετοχή 73,21%) | **237.575** | **100,00** | **51** |
| Πηγή: informeleverslaglegging.gov.sr, surinametourism.net Αρχειοθετήθηκε 2016-03-03 στο Wayback Machine. |

Παραπομπές
----------

1. ↑  McGowan, Mark (26-05-2010). «Bouterse coalition close to majority». *Stabroek news*.. Ανακτήθηκε στις 26-05-2010.
2. ↑  «Ex-dictator on likely comeback trail in Suriname vote». *Caribbean Net News*. 26-05-2010.. Ανακτήθηκε στις 26-05-2010. [*νεκρός σύνδεσμος*]
3. ↑  Election 2010 turnout per district
4. ↑  «Bouterse's past is not forgotten, despite election victory:Verhagen». *DutchNews.nl*. 26-05-2010.. Ανακτήθηκε στις 26-05-2010.
5. ↑  «Suriname Elections 2010». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 25 Μαΐου 2015.
6. ↑  «Electoral system». IPU.
7. ↑  «Voter turnout data for Suriname». IDEA. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Οκτωβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 30 Μαΐου 2015.
Ο **Γιάννης Μόσχος** (15 Φεβρουαρίου 1971, Θεσσαλονίκη) είναι Έλληνας σκηνοθέτης, θεατρολόγος, μεταφραστής και διδάσκων σε θέματα σχετικά με το θέατρο. Έγινε καλλιτεχνικός διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου τον Οκτώβριο του 2021.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη στις 15 Φεβρουαρίου 1971 και σπούδασε Φαρμακευτική στο ΑΠΘ (μέχρι το 1993) και στη συνέχεια στο τμήμα Θεάτρου του ΑΠΘ (μέχρι το 1997). Έκανε το διδακτορικό του στο ίδιο τμήμα με θέμα τον Ερρίκο Ίψεν στην ελληνική σκηνή.

Σκηνοθέτησε έργα σε σημαντικό αριθμό θεάτρων όπως στο Θέατρο του Νότου (Θέατρο Αμόρε) (από το 2002), όπου είχε και τον ρόλο του καλλιτεχνικού διευθυντή από το 2003-2005 και διευθυντή παραγωγής από 2001 έως 2004, στη Μικρή Πόρτα της Ξένιας Καλογεροπούλου (από το 2004), στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, σε παραστάσεις του Φεστιβάλ Αθηνών, στο Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» του Κάρολου Κουν, στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, στην Πειραματική Σκηνή της «Τέχνης» Θεσσαλονίκης, στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, στο Εθνικό Θέατρο και σε άλλα.

Έχει διδάξει υποκριτική, σκηνοθεσία και δραματολογία στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πατρών, στο Τμήμα Θεάτρου του Α.Π.Θ. (2016-2021), σκηνοθεσία στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου (2020-2021), υποκριτική στην Ανωτέρα Σχολή Δήμου Αγίας Βαρβάρας «Ιάκωβος Καμπανέλλης», στην Ανωτέρα Σχολή «Εμπρός-Θεατροεργαστήριον», (2007-2021).

Έχει δημοσιεύσεις και ομιλίες σχετικά με τη σύγχρονη ελληνική θεατρική ιστορία, έχοντας εξειδίκευση το θέμα του Ερρίκου Ίψεν, θέμα του διδακτορικού του, υλικό από το οποίο έχει εκδοθεί ως βιβλίο: *Ο Ερρίκος Ίψεν στην ελληνική σκηνή. Από τους «Βρικόλακες» του 1894 στις αναζητήσεις της εποχής μας* (Αμολγός, Αθήνα 2016).

Παραπομπές
----------

1. 1 2  www.athensvoice.gr/culture/theater/730560-o-giannis-moshos-o-neos-dieythyntis-toy-ethnikoy-theatroy.
2. 1 2 3 4  Ο Γιάννης Μόσχος νέος διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου, athensvoice.gr, 1/10/2021
3. 1 2 3 4  Ο Γιάννης Μόσχος νέος καλλιτεχνικός διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου, Εφημερίδα των Συντακτών, 1/10/2021
Ο **Σεντρίκ Μπαρμποσά**, γεννημένος στις 6 Μαρτίου 1976 στο Ωμπενά, είναι Γάλλος ποδοσφαιρστής, ο οποίος αγωνίζεται στην θέση του μέσου για λογαριασμό της Εβιάν-Τονόν-Γκαγιάρ.

Βιογραφία
---------

Ο Σεντρίκ Μπαρμποσά ξεκίνησε την καριέρα του από την Αλέ, στην περιοχή των Σεβέν. Εντάχθηκε στην Μονπελιέ το 1997, με την οποία πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στην Λιγκ 1. Ο πρώτος του αγώνας πρώτης κατηγορίας έλαβε χώρα στις 2 Αυγούστου 1997, σε μία αναμέτρηση με αντίπαλο την Στρασμπούρ (1-1). 

Το 2003, συνέχισε την καριέρα του στην Βρετάνη και συγκεκριμένα στην Σταντ Ρενναί, όπου μετά από μια καλή πρώτη σεζόν, βρέθηκε στον πάγκο των αναπληρωματικών για δύο σεζόν μετά από σοβαρό τραυματισμό του. Το 2006, αποφάσισε να δοκιμάσει την τύχη του στην Ωμπ, για λογαριασμό της ΕΣ Τρουά ΑΚ, όπου ξαναβρήκε θέση βασικού, αλλά με το τέλος της σεζόν, η Τρουά υποβιβάστηκε στην Λιγκ 2.

Για την σεζόν 2007-2008, ο Σεντρίκ Μπαρμποσά επέλεξε την ΦΚ Μετς ως τον επόμενο σταθμό στην ποδοσφαιρική του καριέρα, η οποία είχε μόλις προβιβαστεί από την Λιγκ 2. Στην διάρκεια της θερινής μεταγραφικής περιόδου του 2009, αποκτήθηκε από την Κρουά ντε Σαβουά (Νασιονάλ), νυν Εβιάν-Τονόν-Γκαγιάρ και συμμετείχε στην κατάκτηση του πρωταθλήματος της Νασιονάλ από τους *Savoyards*, που ήταν και ο πρώτος τίτλος στην καριέρα του. Επιστρέφοντας στην Λιγκ 2, διατήρησε θέση βασικού στο αρχικό σχήμα της ομάδας και μετά από μια εντυπωσιακή σεζόν στην Λιγκ 2, ο ομάδα της Σαβοΐας πήρε την άνοδο για την Λιγκ 1.

Κατά την επιστροφή του στην Λιγκ 1 για την σεζόν 2011-2012, συνεισέφερε σημαντικά στην παραμονή της ομάδας του στην ελίτ του γαλλικού ποδοσφαίρου, πετυχαίνοντας 8 τέρματα και μοιράζοντας 8 ασίστ, σε μία από τις καλύτερες σεζόν της καριέρας του.

Τίτλοι
------

* **Εβιάν-Τονόν-Γκαγιάρ**
	+ Πρωταθλητής Γαλλίας στη Νασιονάλ το 2010.
	+ Πρωταθλητής Γαλλίας στη Λιγκ 2 το 2011.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Προφίλ του Μπαρμποσά στο *lequipe.fr*
* Προφίλ του Μπαρμποσά στο *transfermarkt.co.uk*
* Στατιστικά του Μπαρμποσά στο *footballdatabase.eu*
* Συνέντευξη του Σεντρίκ Μπαρμποσά στο sofoot.com
* Συνέντευξη του Σεντρίκ Μπαρμποσά στο sport24.com[*νεκρός σύνδεσμος*]
* Συνέντευξη του Σεντρίκ Μπαρμποσά στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας Le Messager
* Συνέντευξη του Σεντρίκ Μπαρμποσά στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας L’Équipe[*νεκρός σύνδεσμος*]
Ο **Φλέσσας Γεώργιος του Ηλία** ήταν ανηψιός του ήρωα της επανάστασης Γρηγορίου Παπαφλέσσα. Γεννήθηκε στο Γαρδίκι της Καλαμάτας το 1798.

Πήρε μέρος, στην άλωση της Καλαμάτας , στην άλωση της Τριπολιτσάς, στη μάχη του Βαλτετσίου και στην άλωση του Ναυπλίου το 1822.

  'Επολέμησε ώς κατώτερος 'Αξ/κος είς το Σώμα τού πατρος του καί έλαβε μέρος είς τήν άλωσι τής Καλαματας, είς τή μάχη τής Καρύταινας, τού Βαλτετσίου,  είς  τήν  πολιορκία  καί  τήν  αλωσι τής  Τριπολεως.  (οπου, τραυματισθείς απεβίωσε ό πατήρ του Ηλίας Δημ. Φλέσσας).

-1822  "Ελαβε μέρος στή μάχη τών Δερβενακίων.Νοέβριος  1822  μετέχων  τής  πολιορκίας  τού Ναυπλίου,  ήγούμενος  150 Μεσσηνίων, έπεσε πρό τού Ναυπλίου κατά τήν άλωσί του. .

Oι  'Ιωαννης,  Ποναγιώτης καί   'Ηλίας Φλέσσας σέ αίτησή  τους απο 14  Νοεμβρίου  1846,  προς  τήν   έπί  τού  αγώνος  έξεταστικήν  έπιτροπήν, μεταξύ άλλων αναφέρουν "... "Αξιος τού πατρός μας υiός φαινόμενος o αδελφός μας Γεώργιος παρηκολούθησεν είς όλας τάς ανωτέρω μάχας  τον πατέρα μας, μετα τον θάνατον τού οποίου λαβών τήν αρχηγίαν έπολέμησεν ένδόξως, είς το Δερβενάκι τού "Αργους μετά τού Δράμολη, προσενεγκών έαυτόν θύμα τής έλευθερίας κοτά τήν έκπορθησιν τού Ναυπλίου ...."

Σέ  πιστοποιητικό  έκδοθέν  "έν  Καλάμαις  τή  12  'Ιουνίου  1865"  ύπό  'Αντωνίου Μαυρομιχάλη διαβάζουμε: "... ο ποτέ Γεώργιος Ηλ. Φλέσσας απ' αρχής τού υπέρ ανεξαρτησίας τής πατρίδος  ίερού  αγώνος  δράξας  τά  όπλα  έδραμε  κατα  τών  έχθρών  τής πατρίδος  καί  παρευρέθη  ώς  πλαρχηγός  είς  τας  μαχας  Καρυταίνης, Βαλτετσίου, Δερβενάκια κατά τού Δράμαλη καί ώς είς τών τεσσάρων οπλαρχηγών απ'  αρχής  τής  πολιορκίας  Ναυπλίου  μέχρι  τής  πτώσεώς  του,  δείξας οπαραδειγμάτιστον γενναιοτητα ...".

Πηγές
-----

1. ↑  Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια του Παύλου Δρανδάκη
2. ↑  (βλ. έφημ. "ΗΧΩ ΤΗΣ ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ" 12 Μα'iou 1966)
3. ↑  *Μεγάλη Στρατιωτική και Ναυτική Εγκυκλοπαιδεία (Ν - Σ)*. Αθήναι: Έκδοσις Μεγάλης Στρατιωτικής και Ναυτικής Εγκυκλοπαιδείας, σελ. 243
Ο **Γεώργιος Φεσσόπουλος** (1882 -  ;) ήταν Έλληνας υποστράτηγος του ελληνικού στρατού που μετά την αποστρατεία του κατέλαβε σημαντικά δημόσια αξιώματα.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στη Ζαχάρω.

Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και μετά την αποφοίτησή του εισήλθε στην Προπαρασκευαστική Σχολή Υπαξιωματικών φτάνοντας μέχρι τον βαθμό του υποστρατήγου ε.α. Υπηρέτησε στη Μικρά Ασία, συμμετείχε στην ίδρυση και την οργάνωση των τριών πρώτων υπηρεσιών πληροφοριών του στρατού, και υπήρξε μέλος του εκτάκτου στρατοδικείου για τον πρίγκιπα Ανδρέα. Κατά την περίοδο του ελληνοϊταλικού πολέμου επαναφέρθηκε στη δράση αναλαμβάνοντας Α΄ υπαρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού.

Υπήρξε αντιπρόεδρος στο πρώτο διοικητικό συμβούλιο και πρόεδρος της Ένωσης Ελλήνων Απόστρατων αξιωματικών, Γενικός διευθυντής των Σιδηρόδρομων Ελληνικού Κράτους (1942 - 1943), σύμβουλος στην Τηλεφωνική Εταιρεία (1946 - 1949) και Γενικός Διοικητής Θράκης επί κυβερνήσεως Παπάγου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Βιβλία του». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 19 Οκτωβρίου 2015.
2. 1 2 3 4 5  Απόστρατος, κοινωνία & πολιτική από το μεσοπόλεμο στη μεταπολίτευση, διπλωματική εργασία Γιώργου Σακαγιάννη, σελ. 43
3. 1 2 3  Απόστρατος, κοινωνία & πολιτική από το μεσοπόλεμο στη μεταπολίτευση, διπλωματική εργασία Γιώργου Σακαγιάννη, σελ. 31
4. ↑  Απόστρατος, κοινωνία & πολιτική από το μεσοπόλεμο στη μεταπολίτευση, διπλωματική εργασία Γιώργου Σακαγιάννη, σελ. 76
Σουρίμι με τη μορφή στικ καβουριού
Το **σουρίμι** (ιαπωνικά: 擂り身 / すり身) είναι πάστα η οποία παράγεται από ψάρι ή άλλο κρέας. Είναι διαθέσιμη σε διάφορα σχήματα, μορφές και υφές, ώστε να χρησιμοποιείται ως απομίμηση τόσο σε υφή όσο και χρώμα του κρέατος του αστακού, του καβουριού και άλλων θαλασσινών.

Το σουρίμι περιέχει 76% νερό, 15% πρωτεΐνη, 6,9% υδατάνθρακες και 0,9% λιπαρά. Καθώς η πάστα που παράγεται είναι χωρίς γεύση, προστίθενται βελτιωτικά γεύσης. Ψάρια που χρησιμοποιούνται για την παραγωγή του σουρίμι περιλαμβάνουν τον γάδο, τον μπακαλιάρο, τον ξιφία, τα τιλάπια, το γαλατόψαρο και ο γαλέος. Το κρέας του ψαριού καθαρίζεται και ξεπλένεται ώστε να απομακρυνθούν οι οσμές. Στη συνέχεια πολτοποιείται φτιάχνοντας μία ζελατινώδη πάστα. Στη συνέχεια, ανάλογα με την επιθυμητή υφή και εμφάνιση, προστίθεται στην πάστα διάφορα υλικά, όπως άμυλο, ασπράδι αυγού, λάδι λαχανικών, σάκχαρα, σορβιτόλη, μπαχαρικά και άλλα, καθώς και ενισχυτικά γεύσης, όπως το όξινο γλουταμινικό νάτριο (MSG). 

Περίπου 2 με 3 εκατομμύρια τόνοι ψαριού παγκοσμίως, περίπου το 2-3% της παγκόσμιας αλιείας, χρησιμοποιούνται για την παραγωγή σουρίμι. Οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ιαπωνία είναι κύριοι παραγωγοί σουρίμι παγκοσμίως, ενώ τόσο η Ταϊλάνδη όσο και η Κίνα παρουσιάζουν αύξηση της παραγωγής. Επίσης, έχουν εμφανιστεί πολλές νέες χώρες στην βιομηχανία του σουρίμι, όπως η Λιθουανία, το Βιετνάμ, η Χιλή, τα νησιά Φερόε, η Γαλλία και η Μαλαισία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Nutrient data for 15109, Fish, surimi». *National Nutrient Database for Standard Reference*. Release 25. United States Department of Agriculture. 9 Οκτωβρίου 2012. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Ιουλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 5 Μαΐου 2013.
2. ↑  "World Surimi Market", by Benoit Vidal-Giraud and Denis Chateau, Globefish Research Programme, Volume 89, April 2007

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ιαπωνία
 |

 |
Ο **Σίμμας** ήταν ένα βυζαντινός στρατηγός, Ουνικής καταγωγής, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του αυτοκράτορα Ιουστινιανού Α΄(527-565).

Το 527 βρισκόταν στο πλάι του Σουνίκα στο Δάρας και απέκρουσε με επιτυχία τις περσικές επιθέσεις. Αργότερα το 530 υπηρέτησε κάτω από τον Βελισάριο στην Μάχη του Δάρας, διατάζοντας μια δύναμη 600 ιππέων μαζί με τον Ασκάνη. Το 531, υπηρετώντας και πάλι κάτω από τον Βελισσάριο, συμμετείχε στη βυζαντινή ήττα κατά τη Μάχη του Καλίνικου. Σύμφωνα με τον Ιωάννη Μαλάλα, ο Σίμμας ήταν Δούκας της Ανατολής το 531, αλλά οι ιστορικοί ης Ύστερης ρωμαϊκής αυτοκρατορίας συνάγουν ότι ήταν τιμητικός τίτλος.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Martindale 1992, σελ. 1152-1153.

Πηγές
-----

* Martindale, John R.; Jones, Arnold Hugh Martin; Morris, John (1992). «Aigan». The Prosopography of the Later Roman Empire - Volume III, AD 527–641. Cambridge e Nova Iorque: Cambridge University Press. ISBN 0-521-20160-8
***Police Academy*** (γνωστό στην Ελλάδα ως ***Η Μεγάλη των Μπάτσων Σχολή***) είναι ένα franchise κωμικών ταινιών της Warner Bros. που αποτελείται από επτά μεγάλου μήκους ταινίες, καθώς και δύο τηλεοπτικές σειρές. Το franchise ξεκίνησε το 1984, με την κυκλοφορία της ταινίας *Η Μεγάλη των Μπάτσων Σχολή* και τελείωσε το 1994 (η μόνη ταινία μετά τα 80s), με το *Mission to Moscow*. Η ιστορία της σειράς ταινιών ξεκινάει σε μία ανώνυμη πόλη των ΗΠΑ, όπου η Αστυνομία συγκεντρώνει νεοσύλλεκτους, μετά από προτροπή της δημάρχου. Οι ετερόκλητοι χαρακτήρες της ταινίας, τόσο οι μαθητές, όσο και οι καθηγητές, είναι εκκεντρικοί. Ο βασικός ήρωας της σειράς είναι ο Carey Mahoney, ο οποίος αναγκάστηκε να μπει στην Ακαδημία, για να μην πάει φυλακή. 

Γενικά, όλο το franchise αποτελείται από ένα εύκολο-χιούμορ, βασισμένο σε χαρακτηρισμούς γνωρισμάτων και σωματική κωμωδία. Όπως άλλες παρόμοιες κωμικές δουλειές, έτσι κι αυτή, ως θέμα της έχει ετερόκλητους χαρακτήρες, οι οποίοι δεν τα πάνε καλά στη ζωή τους και μέσα από στερεότυπα, προσπαθούν να εξιλεωθούν, πετυχαίνοντας κάτι. Τη μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία από τις ταινίες την είχε η πρώτη, η οποία εισέπραξε σχεδόν 150 εκατομμύρια δολάρια, κανέναν σίκουελ δεν κατάφερε να τη φτάσει, αλλά το αντίθετο, είχαν πτωτική πορεία. Τα σίκουελ, επίσης, δεν έλαβαν θετικές κριτικές. Πολλές φορές, το εν λόγω franchise παραλληλίζεται με το βρετανικό *Carry On (franchise)*, διαθέτοντας ίδιο στυλ χιούμορ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Police Academy franchise». Box Office Mojo. Ανακτήθηκε στις 21 Μαρτίου 2009.
2. ↑  «`Police Academy` Films Just Roll On». Chicago Tribune. 1987-04-16.. Ανακτήθηκε στις 2010-12-05.
3. ↑  Allon, Arum (2002). *Contemporary North American Film Directors: A Wallflower Critical Guide*. Wallflower Press. σελ. 571.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* *Police Academy*   στην IMDb
* *Police Academy 2: Their First Assignment*   στην IMDb
* *Police Academy 3: Back in Training*   στην IMDb
* *Police Academy 4: Citizens on Patrol*   στην IMDb
* *Police Academy 5: Assignment Miami Beach*   στην IMDb
* *Police Academy 6: City Under Siege*   στην IMDb
* *Police Academy: Mission to Moscow*   στην IMDb
**Η Μαντόνα στον Κήπο με τα Τριαντάφυλλα** (γερμανικά: *Madonna im Rosenhag*) είναι ένα έργο υστερογοτθικής ζωγραφικής που φιλοτέχνησε ο Γερμανός ζωγράφος Στέφαν Λόχνερ (περ. 1400-1451). Πρόκειται για το πιο τρυφερό, προσωπικό και χαρωπό από τα έργα του καλλιτέχνη.

Στον πίνακα αποτυπώνεται με όρους ζωγραφικής όσο καλύτερα γίνεται η εμπειρία του μύστη όταν *«χάνει τον εαυτό του μέσα στο Θεό»*. Ενώ ο Πατέρας επιβλέπει από ψηλά και το Άγιο Πνεύμα ως περιστέρι κατεβαίνει, η όλο γλύκα και στοχαστικότητα Παρθένος κρατά στα χέρια της ένα αθώο Βρέφος. Ένα κουαρτέτο μικρών αγγέλων παίζει μουσική, ενώ άλλοι μαζεύουν τριαντάφυλλα και προσφέρουν τους καρπούς του Παραδείσου στη Βασίλισσα των Ουρανών και το Γιο της. Στις άνω γωνίες δύο άγγελοι συγκρατούν παραπετάσματα αποκαλύπτοντας το μυστήριο, που ξεδιπλώνεται σε ολόχρυσο φόντο.

Η Μαρία υμνολογείται για τις διάφορες εκφάνσεις της: ως μητέρα του Χριστού, ως Βασίλισσα των Αγγέλων, ως Αγία Παρθένος. Τα παραπάνω αφήνουν να εννοηθεί ο κλειστός παραδεισένιος κήπος (*hortus conclusus*), η καρφίτσα της που παρουσιάζει έναν μονόκερο στα πόδια ενός κοριτσιού, τα τριαντάφυλλα χωρίς αγκάθια (λευκά για την αγνότητά της και κόκκινα για το αναπόφευκτο Πάθος). Το μήλο που κρατά στα χεράκια του ο Χριστός συμβολίζει τη Σωτηρία. Τα αγγελούδια-μουσικοί παίζουν σημαντικό ρόλο στη δημιουργία ειδυλλιακής ατμόσφαιρας. Τα όργανά τους - λαούτα σε δύο διαφορετικά μεγέθη, μία άρπα κι ένα φορητό όργανο - είναι σχεδιασμένα με ρεαλιστικό τρόπο, ενώ τα μικρά τους χέρια φανερώνουν τη μουσική τους πείρα.

Η Παναγία και το Βρέφος διαθέτουν μια εξεζητημένη σχεδόν κουκλίστικη όψη, όπως και τα αγγελούδια που τους περιβάλλουν. Στην επιλογή αυτή είναι σαφής η ομοιότητα με τη γλώσσα που τον προηγούμενο αιώνα χρησιμοποίησε ο Δάσκαλος της Αγίας Βερονίκης, από τους πρωτοπόρους της Σχολής της Κολωνίας. Τα έντονα χρώματα και η κυριαρχία του χρυσού έλκουν το βλέμμα. Τίποτε, σε αυτή τη στοχαστική ατμόσφαιρα, δεν αποσπά την προσοχή του θεατή από το κεντρικό θέμα, παρόλο που οι λεπτομέρειες έχουν φιλοτεχνηθεί με ακρίβεια. Η ραφινάτη τεχνική του Λόχνερ προκαλεί ενατένιση διαρκείας.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  «Stephan Lochner», Encyclopedia of World Biography, (2004). Encyclopedia.com.
2. 1 2 3 4  Chipps Smith, Jeffrey (2004), σσ. 128-129.
3. 1 2 3  Stukenbrock, Christiane & Töpper, Barbara (2011), σελ. 553.
4. ↑  «Madonna of the Rose Garden», περιγραφή του έργου στην Web Gallery of Art.
5. ↑  «Stefan Lochner (c.1400-51)» Αρχειοθετήθηκε 2012-02-26 στο Wayback Machine. βιογραφία του καλλιτέχνη στον ιστότοπο Visual-arts-cork.com.

Βιβλιογραφία
------------

* Chipps Smith, Jeffrey (2004). *«The Northern Renaissance A&I (Art and Ideas)»*, Phaidon Press, ISBN 9780714838670.
* Stukenbrock, Christiane & Töpper, Barbara (2011). *«1000 Chefs-d'oeuvre de la Peinture»*, Πότσδαμ: h.f.ullmann, ISBN 9783833161124.

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Η Μαντόνα στον Κήπο με τα Τριαντάφυλλα (Λόχνερ)** |


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 180906695
* GND: 4677423-3

 |

 |
Η **Θεοδώρα Τζάκρη** είναι Ελληνίδα νομικός, πολιτικός και βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ. Έχει διατελέσει υφυπουργός Βιομηχανίας και υφυπουργός Εσωτερικών, Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στις 14 Σεπτεμβρίου 1970 στην Πέλλα και κατοικεί στα Γιαννιτσά. 

Σπούδασε Νομικά στην Νομική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και άσκησε δικηγορία στα Γιαννιτσά στο διάστημα 1996-2004. 

Το 1998 εξελέγη νομαρχιακή σύμβουλος του νομού Πέλλας και επανεξελέγη στις εκλογές του 2002. Διετέλεσε Αντινομάρχης Πέλλας αρμόδια σε θέματα Παιδείας και Πολιτισμού, εκπρόσωπος του νομού Πέλλας στο Περιφερειακό Κέντρο Ισότητας και μέλος του Δικτύου Αιρετών Γυναικών στην Τοπική Αυτοδιοίκηση.

Το 2004 εξελέγη βουλευτής Πέλλας με το ΠΑΣΟΚ και επανεξελέγη στις εκλογές του 2007, 2009 και 2012. Από τον Οκτώβριο του 2009 μέχρι και τον Ιούνιο του 2011 ήταν υφυπουργός Εσωτερικών, Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης με έδρα τη Θεσσαλονίκη στην κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου.

Στις 11 Νοεμβρίου 2013 ψήφισε υπέρ της πρότασης δυσπιστίας του ΣΥΡΙΖΑ εναντίον της κυβέρνησης Σαμαρά και διαγράφηκε από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ. Το 2014, η Τζάκρη έκανε συζητήσεις με το ΣΥΡΙΖΑ, ώστε να ενταχθεί στο κόμμα. 

Στις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου 2015, η Τζάκρη κατέβηκε με τον ΣΥΡΙΖΑ στην περιφέρεια Πέλλας και πήρε μία από τις τρεις έδρες που κατέλαβε ο ΣΥΡΙΖΑ. Επανεξελέγη στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015. Από τον Σεπτέμβριο του 2015 ως τον Νοέμβριο του 2016 διετέλεσε υφυπουργός Οικονομίας, Ανάπτυξης και Τουρισμού.

Στις βουλευτικές εκλογές του 2019 επανεξελέγη στην Πέλλα. Ανανέωσε τη βουλευτική της θητεία στις εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου 2023 και τον Ιούλιο του ίδιου έτους ορίστηκε κοινοβουλευτική εκπρόσωπος του κόμματος.

Είναι παντρεμένη και μητέρα μιας κόρης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Κοινοβουλευτική Θητεία Βουλευτών Από Τη Μεταπολίτευση Ως Σήμερα». *www.hellenicparliament.gr*. Ανακτήθηκε στις 31 Αυγούστου 2018.
2. ↑  «Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης | ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ Α. ΓΕΩΡΓΙΟΥ». *www.ggk.gov.gr*. Ανακτήθηκε στις 31 Αυγούστου 2018.
3. ↑  Υπερψήφισε την πρόταση μομφής και διαγράφηκε από το ΠΑΣΟΚ η Θ. Τζάκρη[*νεκρός σύνδεσμος*], Αγγελιοφόρος, ηλεκτρονική έκδοση, 11-11-2013.
4. ↑  Η Τζάκρη στον ΣΥΡΙΖΑ μετά τη συνάντηση με τον Τσίπρα
5. ↑  Εκλογές 2015: Κλείνουν τα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ[*νεκρός σύνδεσμος*]
6. ↑  «Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης | ΤΣΙΠΡΑ Π. ΑΛΕΞΙΟΥ». *www.ggk.gov.gr*. Ανακτήθηκε στις 31 Αυγούστου 2018.
7. ↑  «Boυλή: Οι κοινοβουλευτικοί εκπρόσωποι ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ, Πλεύσης Ελευθερίας | ΣΚΑΪ». *www.skai.gr*. 8 Ιουλίου 2023. Ανακτήθηκε στις 13 Ιουλίου 2023.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Βιογραφικό της Θεοδώρας Τζάκρη στην Ελευθεροτυπία
* Προσωπική ιστοσελίδα της Θεοδώρας Τζάκρη Αρχειοθετήθηκε 2010-07-27 στο Wayback Machine.
Συντεταγμένες: 48°44′32.5″N 44°32′13″E﻿ / ﻿48.742361°N 44.53694°E﻿ / 48.742361; 44.53694

Το άγαλμα *Η Μητέρα Πατρίδα Καλεί*
**Η Μητέρα Πατρίδα Καλεί**, (ρώσικα: Родина-мать зовёт!) ή αλλιώς **Μητέρα Πατρίδα**, **Πατρίδα** ή **Το μνημείο του Μαμάγιεφ** είναι ένα άγαλμα στον λόφο Μαμάγιεφ στο Βόλγογκραντ, μνημείο για την Μάχη του Στάλινγκραντ.

Το άγαλμα άρχισε να κατασκευάζεται το 1959. Κύριος γλύπτης ήταν ο σερβικής καταγωγής Γιεβγκένι Βουτσέτιτς. Η κατασκευή του είναι από προεντεταμένο σκυρόδεμα και την μελέτη επιμελήθηκε ο σοβιετικός μηχανικός Νικολάι Νικίτιν. Όταν εγκαινιάστηκε το μνημείο το 1967 ήταν το ψηλότερο γλυπτό στον κόσμο έχοντας ύψος 85 μέτρα από την άκρη του σπαθιού μέχρι την κορυφή του βάθρου του. Το ύψος του σώματος είναι 52 μέτρα και του ξίφους 33 μέτρα. Το συνολικό βάρος της κατασκευής είναι 7900 τόνοι (5500 τόνοι σκυρόδεμα και 2400 χάλυβας). Το ξίφος ζυγίζει 14 τόνους. Από τη βάση του λόφου μέχρι το μνημείο υπάρχουν 200 σκαλιά συμβολίζοντας τις 200 ημέρες της Μάχης του Στάλινγκραντ. Εμφανίζεται στην σημαία και τον θυρεό της περιφέρειας Βολγκογκράντ.

Το μοντέλο για την Μητέρα Πατρίδα ήταν η ντόπια Βαλεντίνα Ιζότοβα, η οποία είναι ακόμα αναγνωρίσιμη για την ομοιότητά της με το άγαλμα. Την προσέλαβε ο Λεβ Μάιστρενκο, καλλιτέχνης που εργαζόταν στο σύμπλεγμα του μνημείου στις αρχές του 60. Το άγαλμα είναι μερικώς εμπνευσμένο από τη Νίκη της Σαμοθράκης.

Ο Στρατάρχης της Σοβιετικής Ένωσης Βασίλι Ιβάνοβιτς Τσουίκωφ είναι θαμμένος στην περιοχή του μνημείου.

Σημειώσεις
----------

1. ↑   Αρχειοθετήθηκε 2008-08-20 στο Wayback Machine. Αγαλματώδης καλλονή (2003)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Η Μητέρα Πατρίδα Καλεί** |

* Άρθρο για το μνημείο από την *Φωνή της Ρωσίας*[*νεκρός σύνδεσμος*]
Ο **Θεοδώριχος Α΄**, γερμ. Theodoric I (π. 1130 - 9 Φεβρουαρίου 1185) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν μάργραβος της Λουσατίας (1156-85).

Βιογραφία
---------

Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Κορράδου μαργράβου του Μάισσεν και της Λιούτγκαρτ του Έλχινγκεν-Ράβενσταϊν. Ο μεγαλύτερος αδελφός του Όθων Β΄ γεννήθηκε το 1125 και μεταξύ των δύο αδελφών γεννήθηκαν δύο κόρες, έτσι ο Θεοδώριχος Α΄ γεννήθηκε όχι πριν το 1128. Ο Πολωνός ιστορικός Καζιμίερζ Γιασίνσκι εκτιμά ότι γεννήθηκε π. το 1130.

Το 1156 ο πατέρας του αποσύρθηκε και τον διαδέχθηκε ο Όθων Β΄ στο Μάισσεν. Ο Θεοδώριχος Α΄ έλαβε τη Λουσατία, διαδεχόμενος τον Ερρίκο του Γκρόιτσς. Κατά περιόδους αποκαλούσε τον εαυτό του μάργραβο του Λάνντσμπερκ, αλλά η εδαφική αυτή οντότητα επισημοποιήθηκε το 1261 από τον μικρανιψιό του Ερρίκο Γ΄. Το 1165, μαζί με τον επίσκοπο του Πουότσκ, ίδρυσε το αββαείο του Ντόμπριλουκ ως μονή του Οίκου του. Έμεινε σταθερός υποστηρικτής του Φρειδερίκου Α΄ των Χοενστάουφεν της Γερμανίας και τον ακολούθησε στις εκστρατείες του: το 1157 εναντίον του Μπολεσλάβ Δ΄ δούκα της Πολωνίας και το 1176-77 εναντίον των πόλεων της Λομβαρδικής Ένωσης. 

Στην αντιπαράθεση του Φρειδερίκου Α΄ με τον Ερρίκο τον *λέοντα*, δούκα της Σαξονίας και Βαυαρίας, ο Θεοδώριχος Α΄ πολέμησε τον δούκα συνεπικουρούμενος από τους δύο αδελφούς του Όθωνα Β΄ και Ντέντι και τον Βίχμανν αρχιεπίσκοπο του Μαγδεβούργου. Ενώ ήταν στην Αυλή του βασιλιά στο Μάιντς το 1184, ένοιωσε ασθενής και την επόμενη ημέρα απεβίωσε. Τάφηκε στο αββαείο του Πέτερσμπερκ, διότι η οικοδόμηση της μονής Ντόμπριλουκ δεν είχε ολοκληρωθεί. Ο Φρειδερίκος Α΄ παραχώρησε το μαργραβάτο ως φέουδο στον Ντέντι Γ΄.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε τη Ντομπρόνιεγκα Λουνγκάρντα των Πιαστ, κόρη του Μπολέσλαφ Γ΄ του *Στραβόστομου*, δούκα της Πολωνίας και είχε τέκνα:

* Κορράδος, προαπεβίωσε του πατέρα του.
* Γκέρτρουντα, έγινε μοναχή.

Από τη μη νόμιμη σχέση του με τη Κουνιγκούντα χήρα κόμισσα του Πλέτσκαου, είχε ένα φυσικό τέκνο:

* (νόθος) Θεοδώριχος, επίσκοπος του Μέρσεμπουργκ.

Αναφορές σε Πηγές
-----------------

1. ↑  *d:Q9311576*. σελ. 251.
2. ↑  p898.htm#i8978.
3. ↑  p898.htm#i8978. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
4. 1 2 3 4 5  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
5. ↑  137317794. Ανακτήθηκε στις 22  Μαρτίου 2022.
6. ↑  Jasiński, Kazimierz (1992). *Rodowód pierwszych Piastów*. Warszawa - Wrocław: Uniwersytet Wrocławski - Oficyna Wydawnicza VOLUMEN. σελ. 251. ISBN 83-85218-32-7.
7. 1 2 3  Jasiński, Kazimierz (1992). *Rodowód pierwszych Piastów*. Warszawa - Wrocław: Uniwersytet Wrocławski - Oficyna Wydawnicza VOLUMEN. σελ. 254. ISBN 83-85218-32-7.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 81524973
* GND: 137317794

 |

 |
Η **Σερραίπολις** ήταν αρχαία πόλη της Μικράς Ασίας, βρισκόταν στην παραλιακή Κιλικία, στον κάτω ρου του Πυράμου ποταμού. Ήταν επίσης γνωστή και με τις ονομασίες **Σερρέτιλις**, **Σερ(ρ)όπολις**, **Σέρραι κώμη** και **Σίρις**, και **Κασσίπολις** από τον Πλίνιο. 

Η Σερραίπολις της Κιλικίας απείχε 150 στάδια από τις Αιγές (και αυτή μακεδονική αποικία) και 250 από τη Ρωσσό. Μολονότι είναι αβέβαιη η χρονολογία ίδρυσης της πόλεως, εικάζεται ότι ιδρύθηκε από Σιροπαίονες πρόσφυγες που τους μετοίκησε δια της βίας ο Πέρσης στρατηγός Μεγάβαζος το 486 π.Χ. ή ότι την ίδρυσαν Σερραίοι άποικοι κατά την ελληνιστική περίοδο. 

Στην θέση της αρχαίας ελληνικής πόλης υπάρχει η σημερινή *Σιριντιλινίν Τσιφλίκ* (Sirintilinin Çiftlik) της νοτιοανατολικής Τουρκίας.
Ο **Θεοδώρητος Βασματζίδης** ή **Βασματζής** (Σέρρες, Ιούνιος 1867 - 15 Αυγούστου 1907) ήταν Έλληνας επίσκοπος, ο οποίος διατέλεσε Μητροπολίτης Νευροκοπίου.

Βίος
----

Ο Θεοδώρητος Βασματζίδης γεννήθηκε στις Σέρρες τον Ιούνιο του 1867. Επειδή η οικογένειά του ήταν φτωχή, εγκαταλείφθηκε και υιοθετήθηκε από μια άλλη εύπορη οικογένεια, του Κωνσταντίνου και της Ευθυμίας Βασματζή ή Βασματζίδη. Στη γενέθλια πόλη του έλαβε την εγκύκλια παιδεία του και στη συνέχεια σπούδασε στο Διδασκαλείο της ίδιας πόλης από το 1882 μέχρι το 1885, με δάσκαλό του και διευθυντή της σχολής τον Δημήτριο Μαρούλη.

Ακολουθεί το επάγγελμα του δασκάλου πρώτα στο Μελένικο όπου θα μείνει μόνο για τρεις εβδομάδες, αφού αποχωρεί λόγω πολιτικών ερίδων, στη συνέχεια πηγαίνει στο χωριό Στανός της επαρχίας Αρδαμερίου. Η παραμονή του κι εκεί θα είναι σύντομη, καθώς ο τότε επίσκοπος Αρδαμερίου Κωνσταντίνος τον απομακρύνει με το αιτιολογικό πως ήταν μαθητής του Δημήτριου Μαρούλη ο οποίος «προτεστάντιζε».
Θα διδάξει στα χωριά Λιαριγκόβη, Ιερισσό, και στη Θάσο στα χωριά Μέγα Καζαβίτη και Μαριές.
Το 1890 μετά από μεσολάβηση του Κωνστάντιου Βαφείδη επισκόπου Μαρωνείας, θα εισαχθεί στην Ιερά Θεολογική Σχολή της Χάλκης.

Στη διάρκεια της φοίτησής του χειροτονείται διάκονος από τον Κωνσταντίνο Βαφείδη, τον Οκτώβρη του 1894. Τον Αύγουστο του 1895 ολοκληρώνει τις σπουδές του και χειροτονείται ιερέας, χειροθετείται αρχιμανδρίτης και διορίζεται αρχιερατικός επίτροπος στα Βρύουλλα.
Το 1899 επιστρέφει στις Σέρρες και τον Μάιο του 1900 μεταβαίνει ως αρχιερατικός επίτροπος στην Πέραμο της Κυζίκου. Θα αποχωρησει μετά από δίμηνη παραμονή λόγω διαμάχης που είχε ο μητροπολίτης Κυζίκου με την κοινότητα Περάμου σχετικά με ένα ενοριακό μοναστήρι. Από το 1901 μέχρι το 1903 τον βρίσκουμε διαδοχικά ιερατικό προϊστάμενο στην νοσοκομειακή εκκλησία της συνοικίας του Γαλατά της Κωνσταντινούπολης και δασκαλο των θρησκευτικών στο αρρεναγωγείο και παρθεναγωγείο της ίδιας συνοικίας, ενώ στη συνέχεια διδάσκει θρησκευτικά στο Γυμνάσιο και το Παρθεναγωγείο Σερρών.

Στις 23 Οκτωβρίου 1903 εξελέγη μητροπολίτης Νευροκοπίου από την Ιερά Σύνοδο του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως και στις 16 Νοεμβρίου 1903 πραγματοποιήθηκε η χειροτονία του εις επίσκοπον στο ναό των Αγίων Θεοδώρων στις Σέρρες. Λόγω γραφειοκρατικών προβλημάτων - καθυστερημένη έκδοση και αποστολή του σχετικού αυτοκρατορικού βερατίου της εκλογής του - μετέβη μετά από δίμηνη καθυστέρηση στην έδρα του, στις 29 Δεκεμβρίου 1903.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Αθανάσιος Καραθανάσης, Πραγματείαι περί Μακεδονίας. Μελέτες και άρθρα για την πνευματική κίνηση και ζωή της Νεότερης Μακεδονίας, εκδ. Αφοί Κυριακίδη, Θεσσ/ίκη, 1990, σελ.167

Πηγές
-----

* Αθανάσιος Καραθανάσης, Πραγματείαι περί Μακεδονίας. Μελέτες και άρθρα για την πνευματική κίνηση και ζωή της Νεότερης Μακεδονίας, εκδ. Αφοί Κυριακίδη, Θεσσ/ίκη, 1990, σελ.166-177
Συντεταγμένες: 23°44′10″N 99°8′46″W﻿ / ﻿23.73611°N 99.14611°W﻿ / 23.73611; -99.14611

Η **Σιουδάδ Βικτόρια** (ισπανικά: *Ciudad Victoria*, προφορά: [sjuˈðað βikˈtoɾja]) είναι η πρωτεύουσα και δήμος της μεξικανικής πολιτείας Ταμαουλίπας. 

Βρίσκεται στα βορειοανατολικά του Μεξικού, στους πρόποδες της Σιέρα Μάδρε Οριεντάλ. Η πόλη βρίσκεται 246 χλμ (153 μίλια) από το Μοντερρέι και 319 χλμ (198 μίλια) από τα σύνορα ΗΠΑ-Μεξικού. Η Σιουδάδ Βικτόρια πήρε το όνομά της, από τον πρώτο πρόεδρο του Μεξικού, Γουαδαλούπε Βικτόρια.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.inegi.org.mx/sistemas/consulta\_resultados/iter2010.aspx?c=27329&s=est.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Μεξικό
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 134876444
* LCCN: n81058997
* GND: 5265880-6

 |

 |
Το **Κόμμα της Προόδου** (γερμανικά: *Deutsche Fortschrittspartei*, DFP) ήταν γερμανικό πολιτικό κόμμα, που ιδρύθηκε από φιλελεύθερα μέλη της Πρωσικής Βουλής των Αντιπροσώπων το 1861.

Μετά τις αποτυχημένες επαναστάσεις του 1848, αρκετοί αντιπρόσωποι της Πρωσικής Δίαιτας διατήρησαν την ιδέα του συνταγματισμού όπως είχε αναπτυχθεί στην εποχή "Vormärz" ("Φορμέρτς", η λέξη σημαίνει "πριν τον Μάρτη", και ως καθιερωμένος ιστορικός όρος αναφέρεται στην περίοδο της γερμανικής ιστορίας πριν τον Μάρτιο του 1848, που ξέσπασαν οι επαναστάσεις στα γερμανικά κρατίδια). Τη δεκαετία του 1850, αυτοί οι "Παλαιοί Φιλελεύθεροι" σχημάτισαν μια κοινοβουλευτική ομάδα γύρω από το Γκέοργκ φον Βίνκε, έναν συντηρητικό Πρώσο αξιωματούχο και γαιοκτήμονα (Γιούνκερ). Ο Βίνκε, πρώην μέλος του Κοινοβουλίου της Φρανκφούρτης, ρήτορας που υποκινούσε τα πλήθη, είχε συγκρουστεί με τον Πρωθυπουργό της Πρωσίας Όττο Τέοντορ φον Μαντόιφελ για τις αντιδραστικές πολιτικές του τελευταίου, ενώ το 1852 είχε μονομαχήσει με τον Όττο φον Μπίσμαρκ μετά από μια έντονη λεκτική αντιπαράθεση στην Πρωσική Δίαιτα (έμειναν ανέπαφοι καθώς αμφότεροι αστόχησαν).

Όταν υπό τη βασιλεία του Γουλιέλμου Α΄ της Πρωσίας (από το 1871 αυτοκράτορα της Γερμανικής Αυτοκρατορίας), από το 1858 οι πρωσικές πολιτικές της "νέας εποχής" στράφηκαν προς μια πιο κεντρώα θεώρηση των πολιτικών πραγμάτων, μια ομάδα από την αριστερή πτέρυγα του σχήματος του Βίνκε, υπό τον Μαξ φον Φόρκενμπεκ, αποσκίρτησε και συμμάχησε με μέλη της Γερμανικής Εθνικής Ένωσης, ιδρύοντας το *Κόμμα της Προόδου* στις 6 Ιουνίου 1861. Μεταξύ των ιδρυτών ήταν οι Ρούντολφ Φίρχοφ, Τέοντορ Μόμμσεν, Βέρνερ φον Ζίμενς, Μπένεντικτ Βάλντεκ, Χέρμαν Σούλτσε-Ντέλιτς, Χανς Βίκτορ φον Ούνρουχ, Βίλχελμ Λαίβε και Γιόχαν Γιάκομπι.
Ο **Σίμε Στάρτσεβιτς** (18 Απριλίου 1784 – 14 Μαΐου 1859, κροατικά: Šime Starčević) ήταν Κροάτης ιερέας και γλωσσολόγος.

Γεννήθηκε στο Ζίτνικ, κοντά στο Γκόσπιτς. Δούλεψε ως πάστορας στο Γκόσπιτς, στο Λίτσκι Νόβι, στην Ούντμπινα και από το 1814 στο Κάρλομπαγκ. Ήξερε λατινικά, γαλλικά, ιταλικά και γερμανικά και μπορούσε να διαβάσει Σλαβικές γλώσσες. Το 1812 έκδοσε στην Τεργέστη τα έργα *Nòva ricsôslovica iliricska vojnicskoj mladosti krajicsnoj poklonjena* και το *Nòva ricsôslovica iliricsko-francèzka* ("Μια νέα Ιλλυριο-Γαλλική γραμματική"). Η γαλλική γραμματική του αναθεωρήθηκε και μεταφράστηκε από τα γερμανικά, χρησιμοποιώντας εγχώριες ορολογίες για γλωσσικούς όρους. Η γραμματική του, η "Ιλλυρική" ήταν η πρώτη κροατική γραμματική που περιέγραφε το τετρατονικό σύστημα της νεοστοκαβιανικής διαλέκτου.

Έργα
----

Τριάντα χρόνια μετά την δημοσίευση της γραμματικής του ξαναέγινε ενεργός ως συγγραφέας. Δημοσίευσε τα έργα *Homilie ili tumačenje Sv. evanđelja* (1850), το *Ričoslovje* σε συνέχειες στην *Glasnik dalmatinski* (1849-1850) και το *Zora dalmatinska* (1844-1849). Υποστήριξε την χρήση μιας ενιαίας διαλέκτου όπως η λογοτεχνική γλώσσα, την Νεοστοκαβιανική Ικαβιανή, χωρίς διαλεκτική μίξη και χωρίς αλλαγές στην παραδοσιακή ορθογραφία.

Έχει περιγραφεί ως ο πιο συνεπής εκπρόσωπος της Ικαβιανής λογοτεχνικής γλώσσας.

Πέθανε σε ηλικία 75 ετών, στο Κάρλομπαγκ το 1859.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. data.bnf.fr/ark:/12148/cb145543592. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
2. ↑  «Starčević, Simon» (Γερμανικά) σελ. 155.
3. 1 2  *Czech National Authority Database*. jo2016904130. Ανακτήθηκε στις 15  Μαΐου 2020.
4. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. data.bnf.fr/ark:/12148/cb145543592. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
5. ↑  *Czech National Authority Database*. jo2016904130. Ανακτήθηκε στις 17  Δεκεμβρίου 2022.
6. ↑  «Starčević, Šime», *Croatian Encyclopedia*, Leksikografski zavod Miroslav Krleža, 1999–2009, ανακτήθηκε στις January 28, 2014

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 34697516
* LCCN: no2010032876
* ISNI: 0000 0001 1053 2594
* GND: 135882311
* SUDOC: 07927661X
* BNF: cb145543592 (data)
* NKC: jo2016904130

 |

 |
Η **θερμιδική θεωρία**, ή **θεωρία του θερμικού ρευστού**, ήταν μια παλαιότερη θεωρία, σήμερα αναχρονιστική, που αναπτύχθηκε τον 18ο αιώνα έχοντας ως αντικείμενο την ερμηνεία των φαινομένων της θερμότητας και της καύσης, ανάλογα με τις επικρατούσες τότε γνώσεις.
Η θεωρία αυτή υπήρξε ιδιαίτερα δημοφιλής και συνέχισε να ισχύει αναλλοίωτη μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα, ή ακόμα και μέχρι τις αρχές του 20ου.

Θερμικό ρευστό
--------------

Η θεωρία αυτή βασιζόταν στην υπόθεση της ύπαρξης ενός φανταστικού αβαρούς ρευστού που έλαβε το όνομα "*θερμικό ρευστό*", που αντιπροσώπευε την εποχή εκείνη τη θερμότητα και το οποίο θεωρητικά έρρεε στα σώματα και στο περιβάλλον από το θερμότερο σε ψυχρότερο φορέα. Γεγονός είναι ότι την εποχή εκείνη πράγματι οι έννοιες θερμότητα και καύση δημιουργούσαν σύγχυση ως προς την ερμηνεία τους, αν και είχαν προηγηθεί η θεωρία του φλογιστού για την κάυση και ως αρχή της θερμότητας. Επί της θεωρίας εκείνης αντιπρότεινε ο Λαβουαζιέ, που πρώτος χρησιμοποίησε το θερμιδόμετρο σε χημικές αντιδράσεις, τη θεωρία του θερμικού ρευστού του οποίου η ποσότητά παραμένει σταθερή στο σύμπαν και εκδηλώνεται από το θερμότερο στο ψυχρότερο μέσον.  
 
Η θεωρία αυτή βασιζόταν κυρίως τόσο στη διατήρηση της θερμότητας ως βασική προϋπόθεση, όσο και στην παράλληλη την ίδια εποχή της κινητικής θεωρίας που και αυτή ερμήνευε τα ίδια φαινόμενα χωρίς όμως και να συγκρούονται. Μάλιστα ιδιαίτερη έκπληξη είχε προκαλέσει η μέτρηση τη ταχύτητας του ήχου σε ισοθερμικές μεταβολές που επιχείρησε ο Λαπλάς.

Πρώτος που φέρεται να αμφισβήτησε τη θεωρία αυτή ήταν ο Κ. Ράμφορντ που εξετάζοντας τα φαινόμενα που συνοδεύουν τα κανόνια κατά τη χρήση τους, το 1798, παρατήρησε ότι δεν συμβαίνει απώλεια παραγωγής θερμότητας, συνεπώς δεν συμβαίνει θερμιδική απώλεια. Τελικά μετά από πολλά πειράματα που ακολούθησαν κυρίως από το 1850 και νεότερα, τα περισσότερα των οποίων αποσκοπούσαν στον καθορισμό του μηχανικού ισοδύναμου της θερμότητας, αναγνωρίστηκε η ανάγκη της θεώρησης πλέον της θερμότητας ως μορφή μεταφοράς ενέργειας.

Πηγές
-----

* "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ.28ος, σελ.19.