recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Στην ελληνική μυθολογία με το συλλογικό όνομα ***Θεσπιάδες*** είναι γνωστές οι 50 θυγατέρες του ήρωα Θεσπίου της Βοιωτίας και της Μεγαμήδης ή διάφορων παλλακίδων του Θεσπίου.

Την εποχή που ο Ηρακλής ήταν φιλοξενούμενος του Θεσπίου, αυτός, μη έχοντας διαθέσιμους γαμπρούς για τις κόρες του και θέλοντας οπωσδήποτε απογόνους από δυνατή γενιά, σκέφθηκε να αξιοποιήσει την ακατάλυτη δύναμη του ήρωα: κάθε βράδυ του έστελνε στο κρεβάτι του και μία από τις Θεσπιάδες. Πολλοί μυθογράφοι αναφέρουν ότι ο Θέσπιος είχε αφήσει τον Ηρακλή με την εντύπωση ότι του έκανε την τιμή να του παραχωρήσει *μία* θυγατέρα του. Ο ήρωας, καθώς επέστρεφε κάθε βράδυ κουρασμένος από το κυνήγι, δεν αντιλαμβανόταν την εναλλαγή και έτσι συνουσιάστηκε και με τις 50 κόρες του Θεσπίου (*«μίαν νομίζων είναι την αεί συνευναζομένην, συνήλθε πάσαις»*). Σε άλλες παραδόσεις όμως, οι 50 κόρες καταμερίζονται σε επτά νύκτες, ενώ σε άλλες ο Ηρακλής κοιμήθηκε σε μία μόνο νύκτα και με τις 50 Θεσπιάδες. Οι Θεσπιάδες γέννησαν περίπου 50 γιους από τον Ηρακλή (Ηρακλείδες). Τα περισσότερα από αυτά τα παιδιά πήγαν με οδηγό τους τον Ιόλαο στη Σαρδηνία, όπου ίδρυσαν αποικία. Δύο μόνο ή επτά έμειναν στις Θεσπιές και πήραν την επωνυμία «Δημούχοι», ενώ άλλα δύο πήγαν στη Θήβα. Αυτά που πήγαν στη Σαρδηνία μυθολογείται ότι έζησαν πολλά χρόνια και όταν έφθασε η τελευταία στιγμή της ζωής τους καταλήφθηκαν από ένα βαθύ αιώνιο ύπνο και δεν ξύπνησαν ποτέ πια. Απέφυγαν έτσι την αποσύνθεση του τάφου ή την αποτέφρωση της πυράς.

Κατάλογος Θεσπιάδων
-------------------

Ακολουθεί κατάλογος των Θεσπιάδων με το παιδί που γέννησε η καθεμιά, σύμφωνα με τη Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου:

|
|  |
**Οι Θεσπιάδες**| Θεσπιάδα | Τέκνο |
| --- | --- |
| Αισχρηίς | Λευκώνης |
| Αγλαΐα | Αντιάδης |
| Ανθέα | (άγνωστος) |
| Ανθίππη | Ιππόδρομος |
| Αντιόπη | Αλώπιος |
| Αργήλη | Κλεόλαος |
| Ασωπίδα | Μέντωρ |
| Καλαμήτις | Αστυβίης |
| Κέρθη | Ιόβης |
| Χρυσηίς | Ονήσιππος |
| Κλυτίππη | Ευρυκάπης |
| Ελαχία | Βουλεύς |
| Ηώνη | Αμέστριος |
| Επιλαΐς | Αστυάναξ |
| Ερατώ | Δυνάστης |
| Εύβοια | Όλυμπος |
| Ευβώτη | Ευρύπυλος |
| Ευρυβία | Πολύλαος |
| Ευρυπύλη | Αρχέδικος |
| Ευρυτέλη | Λεύκιππος[*χρειάζεται αποσαφήνιση*] |
| Εξόλη | Ευρύθρας |
| Ελικωνίς | Φαλίας |
| Ησυχία | Οιστρόβλης |
| Ιππώ | Κάπυλος |
| Ιπποκράτη | Ιππόζυγος |
| Ιφίς | Κελευστάνωρ |
| Λαοθόη | Άντιφος |
| Λύση | Ευμήδης |
| Λυσιδίκη | Τέλης |
| Λυσίππη | Εράσιππος |
| Μάρση | Βουκόλος |
| Μελίνη | Λαομέδων |
| Μενιππίς | Εντελίδης |
| Νίκη | Νικόδρομος |
| Νικίππη | Αντίμαχος |
| Ολύμπουσα | Αλοκράτης |
| Ωρία | Λαομένης |
| Πανόπη | Θρεψίππας |
| Πατρώ | Αρχέμαχος |
| Φυληίς | Τίγασης |
| Πραξιθέα | Νέφος |
| Πρόκρις | Αντιλέων και Ιππεύς |
| Πυρίππη | Πάτροκλος |
| Στρατονίκη | Άτρομος |
| Τερψικράτη | Ευρυόπης |
| Τιφύση | Λυκαίος |
| Τοξικράτη | Λυκούργος |
| Ξανθίς | Ομόλιππος |
| (*Ανώνυμη*) | Κρέων και Τελευταγόρας |
|

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969

Δείτε επίσης
------------

* Ηρακλείδες
Η **Μάνου Μπάκερ** (Χίντι: मनु भाकर, γενν. 18 Φεβρουαρίου 2002) είναι Ινδή αθλήτρια της σκοποβολής. Είναι η Ολυμπιονίκης Νέων 2018 στα 10 μέτρα αεροβόλο πιστόλι κοριτσιών. Επίσης έχει κατακτήσει δύο χρυσά μετάλλια στο Παγκόσμιο Κύπελλο 2018 στη Γουαδαλαχάρα του Μεξικού. Είναι η μικρότερη Ινδή που κατακτά χρυσό σε Παγκόσμιο Κύπελλο. Έχει κατακτήσει και ένα χρυσό μετάλλιο στα 10 μέτρα αεροβόλο πιστόλι στους Κοινοπολιτειακούς Αγώνες 2018.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημο προφίλ στην *issf.com*

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Haryana shooter creates history, is youngest Indian to win World Cup gold - Times of India ►». *The Times of India*.. Ανακτήθηκε στις 2018-10-09.
2. ↑  CNN, Chris Scott,. «16-year-old breaks Commonwealth Games record to win shooting gold for India». *CNN*.. Ανακτήθηκε στις 2018-10-09.
Ο Ηρακλής Ροδίτσας είναι αθλητικό σωματείο με έδρα τη Ροδίτσα Φθιώτιδας. Ο Ηρακλής Ροδίτσας είναι ένα από τα ιστορικότερα σωματεία του νομού Φθιώτιδας κι ένα από τα παλαιότερα, καθώς έχει ως έτος ίδρυσης το 1932. Χρώματα του συλλόγου είναι το μπλε και το άσπρο.

Το ποδοσφαιρικό τμήμα ανδρών του Ηρακλή Ροδίτσας αγωνίζεται στα πρωταθλήματα της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Φθιώτιδας. Την αγωνιστική περίοδο 2023-24 αγωνίζεται στην Β΄ ΕΠΣΦ. Ο σύλλογος διαθέτει και ακαδημία ποδοσφαίρου.

Επιτυχίες
---------

* **Πρωτάθλημα ΕΠΣ Φθιωτιδοφωκίδας**

Πρωταθλητής (2): 1981-82, 1983-84

* **Πρωτάθλημα ΕΠΣ Φθιώτιδας**

Πρωταθλητής (3): 1993-94,1997-98, 1999-00

* **Κύπελλο ΕΠΣ Φθιώτιδας**

Κυπελλούχος (1): 2000-01
Ο ***Κρόμγουελ*** (γαλλικός τίτλος: *Cromwell*) είναι μνημειώδες ρομαντικό δράμα του Βικτόρ Ουγκώ, που εκδόθηκε το 1827. Παρουσιάζει μια ιστορική τοιχογραφία της Αγγλίας του 17ου αιώνα και ταυτόχρονα ένα πορτρέτο του στρατιωτικού και πολιτικού ηγέτη της Αγγλίας Όλιβερ Κρόμγουελ. 

Είναι γνωστό για τον πρόλογό του, ένα από τα ιδρυτικά κείμενα του γαλλικού ρομαντισμού.

Παρουσίαση
----------

Το θεατρικό έργο είναι γραμμένο με τη μορφή ρομαντικού δράματος σε στίχους και αναφέρεται στον Όλιβερ Κρόμγουελ. Όταν εμφανίστηκε, ξεπέρασε τα όρια των προηγούμενων θεατρικών έργων. Με 6.920 στίχους, έχει περίπου τέσσερις φορές περισσότερους στίχους από άλλα δράματα και παραμένει ένα έργο που ολόκληρο δεν παίχτηκε ποτέ. Η παράσταση απαιτούσε επίσης 76 ρόλους, πολλά πρόσθετα και διαφορετικά σκηνικά. Ως εκ τούτου, θεωρήθηκε σχεδόν αδύνατο να παιχτεί και πρωτοπαρουσιάστηκε σε συνοπτική μορφή μόνο το 1956, 71 χρόνια μετά τον θάνατο του Ουγκώ, στην κύρια αυλή του Λούβρου.

Ο Ουγκώ έγραψε τον *Κρόμγουελ* το 1827, πριν από την ανοιχτή εξέγερσή του ενάντια στη μοναρχία. Εκείνη την περίοδο της ζωής του μόλις άρχιζε να εξερευνά τη δημοκρατία ως πιθανό πολίτευμα και προσπάθησε να γράψει ένα θεατρικό έργο που πραγματευόταν το θέμα της επανάστασης. Το έργο διαδραματίζεται πριν την ανατροπή της μοναρχίας και παρουσιάζει τον Κρόμγουελ να ονειρεύεται να γίνει βασιλιάς. Στόχος του Ουγκώ ήταν να απεικονίσει την εσωτερική σύγκρουση που τόσοι πολλοί ηγέτες έχουν αντιμετωπίσει σε όλη την ιστορία: την επιθυμία για δικαιοσύνη έναντι της δίψας για εξουσία. Οι προβληματισμοί του περιστρέφονται γύρω από ερωτήματα όπως: Πόσο συχνά ένας επαναστάτης ξεκινά με τις πιο ευγενείς προθέσεις και στο τέλος απλώς αντικαθιστά ένα τυραννικό καθεστώς με ένα άλλο; Πόσο δύσκολο είναι να κρατήσει κανείς σε ισορροπία τον εγωισμό και την αίσθηση του καθήκοντος;

Ο πρόλογος του Κρόμγουελ
------------------------

Ο πρόλογος του έργου θεωρείται το μανιφέστο του ρομαντισμού. Σ'αυτό το κείμενο, ο Ουγκώ τάσσεται υπέρ του ρομαντισμού και έρχεται σε ρήξη με τις αυστηρές υφολογικές αρχές του γαλλικού κλασικισμού όπως τους έθεσαν οι μεγάλοι δραματουργοί του 17ου αιώνα προτείνοντας την κατάργηση των κλασικών ενοτήτων του χρόνου και του τόπου και υποστηρίζοντας τη συνύπαρξη κωμικού και τραγικού στοιχείου στο ίδιο έργο.

Παραπομπές
----------

1. ↑ . «gallica.bnf.fr/Cromwell, drame par Victor Hugo».
2. ↑ . «britannica.com/topic/Cromwell-by-Hugo».
3. ↑ . «babelio.com/livres/Hugo-Cromwell».
4. ↑ . «bewilderingstories.com/hugo\_cromwell».
5. ↑ . «link.springer.com/Victor Hugo: Preface to Cromwell».

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 176956214
* GND: 4454496-0
* BNF: cb124127222 (data)

 |

 |
Η **Ξένια της Ταρούσα** ( ρωσικά: Ксения Тарусская‎ ) ( 1246 - 1312), ήταν πριγκιπική σύζυγος του Τβερ και σύζυγος της πόλης του Βλαντίμιρ από το 1267 έως το 1271. Καταλογίζεται στους αγίους της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. 

Η Ξένια της Ταρούσα ήταν κόρη του Γιούρι Μικαίλοβιτς, πρίγκιπα της Ταρούσα. Από αντικρουόμενες πηγές θα μπορούσε να ήταν κόρη του Γούρι του Νόβγκοροντ. Το 1265 παντρεύτηκε τον Γιαροσλάβ του Τβερ, τον πρίγκιπα του Τβερ και Μέγα πρίγκιπα του Βλαντιμίρ , τον νεότερο αδερφό του Αλεξάνδρου Νιέφσκι. Κατά τη διάρκεια του γάμου της και της βασιλείας του συζύγου της, ήταν ασυνήθιστα ενεργή με την πολιτική και τις υποθέσεις του κράτους και παρέμεινε έτσι ακόμη και μετά το θάνατο του Γιάροσλαβ το 1271. Λίγο μετά τη απόσυρση της στο γυναικείο μοναστήρι στο Νόβγκοροντ, συνέχισε να διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στις υποθέσεις του πριγκιπάτου. Πέθανε το 1312 σε απομόνωση.

Παραπομπές
----------

* Насколько я понял, вы и сейчас часто бываете в Тарусе. Можете рассказать о нынешней жизни в городе;
* Janet Martin *Μεσαιωνική Ρωσία 980-1584* (Cambridge: Cambridge University Press, 1995)
* Σύντομες πληροφορίες για τους τοπικά τιμημένους αγίους (Tver, 1991)
* [*νεκρός σύνδεσμος*]
*
Ο **Ααρών ο Αλεξανδρεύς** ήταν Έλληνας ιατροφιλόσοφος και ιερέας που άκμασε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, επί εποχής αυτοκράτορα Ηρακλείου (610 - 641). Θεωρείται ο πρώτος που περιέγραψε την ιλαρά και την ευλογιά.

Στο ιατρικό έργο του "Πανδέκται" που τμήματά του μόνο έχουν διασωθεί περιλαμβάνονται έρευνες που είχε κάνει για την επιληψία και τον εξανθηματικό πυρετό. Σημειώνεται ότι τα τμήματα του έργου του που έχουν διασωθεί προέρχονται από κείμενα που μεταφράστηκαν στη συριακή και αραβική γλώσσα τα οποία φέρονται ως τελευταίες εξελίξεις και διδάγματα της ιατρικής επί εποχής του.

Πηγές
-----

* "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ.1ος, σελ.36.
* Νέα Δομή, τόμος 1 (σελ. 16)
Ο πρώην **δήμος Επιδαύρου** ήταν δήμος του νομού Αργολίδας σύμφωνα με το Σχέδιο «Καποδίστριας». Η σημερινή του σύσταση ανάγεται στο σχέδιο Καλλικράτης που εφαρμόστηκε την 1/1/2011 με την σύσταση του νέου δήμου Επιδαύρου μετά την προσάρτηση του όμορου δήμου Ασκληπιείου με τον προϋπάρχοντα δήμο. Βρισκόταν στα ανατολικά του νομού και κάλυπτε το τμήμα του νομού, που βρέχεται από τον Σαρωνικό Κόλπο. Συνόρευε με τον δήμο Ασκληπιείου στα δυτικά, με τον δήμο Σολυγείας του νομού Κορινθίας στα βόρεια και με τον δήμο Τροιζήνας, της Νομαρχίας Πειραιά στα νότια. Ο δήμος είχε πληθυσμό 4.471 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Έδρα του δήμου ήταν η Παλαιά Επίδαυρος η οποία αποτελούσε και το μεγαλύτερο χωριό του δήμου.

Η Παλαιά Επίδαυρος βρίσκεται στον χώρο της αρχαίας Επιδαύρου. Από την αρχαία πόλη διασώζονται λιγοστά ερείπια και το θέατρό της, το οποίο χρησιμοποιείται την καλοκαιρινή περίοδο ως χώρος του Φεστιβάλ Επιδαύρου. Ονομάζεται μικρό θέατρο της Επιδαύρου για να ξεχωρίζει από το διάσημο θέατρο της Επιδαύρου που βρίσκεται στο αρχαίο Ασκληπιείο.

Δημοτικά διαμερίσματα
---------------------

Ο πρώην δήμος Επιδαύρου περιελάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:

* Τ.δ. Αρχαίας Επιδαύρου [ 1.935 ]
	+ Παλαιά Επίδαυρος [ 1.733 ]
	+ Επάνω Επίδαυρος [ 137 ]
	+ Παναγία [ 53 ]
	+ Πανόραμα [ 12 ]
* Τ.δ. Δημαίνης [ 649 ]
	+ Δήμαινα [ 544 ]
	+ Νέα Δήμαινα [ 105 ]

* Τ.δ. Νέας Επιδαύρου [ 1.231 ]
	+ Νέα Επίδαυρος [ 1.127 ]
	+ Γαλαναίικα [ 58 ]
	+ Μονή Ταξιαρχών [ 46 ]
* Τ.δ. Τραχειάς [ 656 ]
	+ Τραχειά [ 225 ]
	+ Βοθίκι [ 74 ]
	+ Εξοχή [ 46 ]
	+ Κολιάκι [ 215 ]
	+ Ματαράγκα [ 28 ]
	+ Σταυρός [ 68 ]

Παραπομπές
----------

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Δήμος Επιδαύρου
* Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου

|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Σχέδιο Καποδίστριας: Διοικητική διαίρεση του νομού Αργολίδας |
| --- |
|  |
| Δήμοι | 
* Ναυπλίου
* Άργους
* Ασίνης
* Ασκληπιείου
* Επιδαύρου
* Ερμιόνης
* Κουτσοποδίου
* Κρανιδίου
* Λέρνας
* Λυρκείας
* Μιδέας
* Μυκηναίων
* Νέας Κίου
* Νέας Τίρυνθας
 |
|  |
| Κοινότητες | 
* Αλέας
* Αχλαδοκάμπου
 |

 |
Το ***The Case of Christ*** είναι μια αμερικάνικη ταινία που σκηνοθέτησε ο Jon Gunn και γράφτηκε από τον Brian Bird με βάση μια αληθινή ιστορία που ενέπνευσε το βιβλίο του Lee Strobel, The Case for Christ: A Journalist's Personal Investigation of the Evidence for Jesus. Πρωταγωνιστές είναι ο Mike Vogel, η Erika Christensen, ο Faye Dunaway και ο Robert Forster και ακολουθεί έναν δημοσιογράφο που θέλει να διαψεύσει τον  Χριστιανική πίστη. Η ταινία κυκλοφόρησε στις 7 Απριλίου 2017 από την Pure Flix entertaiment.

Πλοκή
-----

Το 1980, ο Lee Strobel, αθεϊστής και βραβευμένος δημοσιογράφος, εφαρμόζει τις δημοσιογραφικές και νομικές δεξιότητές του για να προσπαθήσει να διαψεύσει τη χριστιανική πίστη της συζύγου του, Leslie, η οποία προκαλεί προβλήματα στο γάμο του. Αφού ολοκληρώσει την διεξοδική έρευνα για σχεδόν δύο χρόνια, βρίσκει τα ιστορικά στοιχεία για τον  Ιησού και στη συνέχεια βρίσκει μια καινούργια πίστη στον Χριστό. 
Στις  Ηνωμένες Πολιτείες και τον  Καναδά, κυκλοφόρησε στις 7 Απριλίου 2017. Στο δεύτερο Σαββατοκύριακο η ταινία κέρδισε 2,8 εκατομμύρια δολάρια και τελειώνοντας 9η στο box office. It ended up debuting to $3.9 million, finishing 10th at the box office. In its second weekend the film grossed $2.8 million, dropping 30.5% and finishing 9th at the box office.

Πηγές
-----

1. ↑  «The Case for Christ (2017) - Jon Gunn | Synopsis, Characteristics, Moods, Themes and Related | AllMovie». *AllMovie*. Ανακτήθηκε στις 27 Φεβρουαρίου 2017.
2. ↑  Zaimov, Stoyan. «Greg Laurie Brought to Tears by Lee Strobel's 'The Case for Christ,' Urges Atheists to See It». *www.christianpost.com*. Ανακτήθηκε στις 20 Μαρτίου 2017.
3. ↑  Zaimov, Stoyan. «Ex-Atheist Lee Strobel Explores Shroud of Turin in 'The Case for Christ' (Trailer)». *www.christianpost.com*. Ανακτήθηκε στις 20 Μαρτίου 2017.
4. ↑  «Box Office: 'Smurfs: The Lost Village,' 'Going in Style' Won't Top 'Boss Baby'». Variety. 4 Απριλίου 2017. Ανακτήθηκε στις 5 Απριλίου 2017.
5. ↑  «'Boss Baby' Crawls Ahead Of 'Beauty' With $26M+; 'Smurfs' Lost in 3rd With $14M». *Deadline.com*. Ανακτήθηκε στις 9 Απριλίου 2017.
6. ↑  «Box Office: 'Ghost In The Shell,' 'Power Rangers' Stumble, 'Boss Baby,' 'Beauty And The Beast' Hold». Forbes. 16 Απριλίου 2017.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η ΥΠΟΘΕΣΗ ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ
Ο **Μάζαρις** υπήρξε Έλληνας βυζαντινός συγγραφέας. Είναι μόνο γνωστός ως συντάκτης ενός σατιρικού κειμένου, *Ἐπιδημία Μάζαρι ἐν ᾌδου* (*Ταξίδι του Μάζαρι στον Άδη*). Η ταυτότητά του και το όνομά του είναι άγνωστες. Έχουν αναπτυχθεί δύο διαφορετικές υποθέσεις, καθώς είναι δύο οι γνωστές ιστορικές προσωπικότητες με το ίδιο όνομα, ένας **Μανουήλ Μάζαρις**, που ήταν υμνογράφος και πρωτονοτάριος της Θεσσαλονίκης, και ένας **Μάξιμος Μάζαρις**, που ήταν μοναχός και ο συντάκτης ενός κειμένου γραμματικών νόμων. Σύμφωνα με μια άλλη υπόθεση αυτά τα δύο ονόματα αντιπροσωπεύουν στην πραγματικότητα τον ίδιο τον Μάζαρι. Επειδή υπάρχουν διάφορες υποθέσεις για την ταυτότητα του Μάζαρι, ο συντάκτης του ταξιδιού αναφέρεται συνήθως απλώς με το επώνυμό του.

Το *Ταξίδι του Μάζαρι στον Άδη* θεωρείται ότι έχει γραφτεί μεταξύ Ιανουαρίου 1414 και Οκτωβρίου 1415 μ.χ. Περιλαμβάνει στοιχεία κοινωνικής σάτιρας που έχουν στόχο τη βυζαντινή κυβερνώσα ελίτ, αλλά και κάποιες πληροφορίες για τις κατώτερες τάξεις στην Πελοπόννησο, συμπεριλαμβανομένων μερικών παρατηρήσεων για τις διάφορες εθνικές ομάδες που συναποτελούσαν τον πληθυσμό της. Σε μια φανταστική επιστολή, ο Μάζαρις απαριθμεί τους «Λακεδαίμονες», τους «Ιταλούς», τους «Πελοποννήσιους», τους «Σθλαβίνους», τους «Ιλλυριούς», τους «Αιγυπτίους» και τους «Ιουδαίους» ως κατοίκους της περιοχής του Μυστρά. Κάθε μια από αυτές τις ομάδες περιγράφεται με τα (συνήθως αρνητικά) εθνικά χαρακτηριστικά της. Από αυτές τις ομάδες, οι «Λακεδαίμονες» μπορούν εύκολα να προσδιοριστούν ως Τσάκωνες, οι «Ιταλοί» ως μέλη των διάφορων δυτικών αποικιακών ομάδων (ιδιαίτερα τους Ενετούς και τους Γενουάτες), οι «Πελοποννήσιoι» ως Έλληνες, οι «Ιλλύριοι» ως «Αλβανοί», και οι «Αιγύπτιοι» ως Ρομ (τσιγγάνοι).

Υποσημειώσεις
-------------

1. ↑  Μιχαήλ Δέφνερ, Λεξικόν της Τσακωνικής διαλέκτου. Αθήνα, 1923, Πρόλογος.
2. ↑  Romano, *La satira bizantina*, quoting E. Trapp, *Prosopogr. Lex.*
3. ↑  ShowCategory ( Αρχειοθετήθηκε 2006-05-11 στο Wayback Machine.)

Βιβλιογραφία
------------

* Mazaris: Mazaris' Journey to Hades: or, Interviews with dead men about certain officials of the imperial court. Greek text with translation, notes, introduction and index. (Seminar Classics 609). Buffalo NY: Dept. of Classics, State University of New York at Buffalo, 1975.
* R. Romano (ed.): La satira bizantina dei secoli XI-XV. Turino: Unione Tipografica, 1999
* E. Trapp: Prosopographisches Lexikon der Palaiologenzeit. Vienna, 1985.

Δικτυακοί τόποι
---------------

* Byzantine Sources in Translation


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 250833588
* ISNI: 0000 0003 7127 5880
* GND: 100953638
* BNF: cb16602508n (data)
* ICCU: PUVV251188
* BNE: XX1209617

 |

 |
Ο **Γερμανός Ζαφειρόπουλος** (1760–1821) ήταν Έλληνας ιεράρχης και εθνομάρτυρας.

Βίος
----

Γεννήθηκε στο χωριό Μεσορρούγι της επαρχίας Καλαβρύτων το 1760. Το κοσμικό όνομά του ήταν Γεώργιος. Προερχόταν από οικογένεια εύπορη, καταγόμενη από την Κωνσταντινούπολη. Ο πατέρας του ονομαζόταν Ζαφείρης Ζαφειρόπουλος και η μητέρα του Ευσταθία. Ήταν εξάδελφος του πρωτοσύγκελου και ιστοριογράφου Αμβρόσιου Φραντζή. Σε πολύ νεαρή ηλικία έχασε τον πατέρα του όταν τον σκότωσαν οι Τούρκοι. Σε ηλικία εννέα ετών εισήλθε ως δόκιμος στην Ιερά Μονή Μεγάλου Σπηλαίου, εκάρη μοναχός λαμβάνοντας το όνομα Γερμανός, και στη συνέχεια χειροτονήθηκε διάκονος και πρεσβύτερος.

Γύρω στα 1800 βρέθηκε στη Θεσσαλονίκη όπου εργάστηκε για δύο χρόνια ως διδάσκαλος. Στη συνέχεια μετέβη στο Βελιγράδι όπου έδρασε ως δάσκαλος και προπαγάνδιζε τον ξεσηκωμό των Ελλήνων. Οι Τουρκικές αρχές τον εκδίωξαν από την πόλη και στη συνέχεια πήγε στη Ρουμανία. Εκεί έμεινε δύο χρόνια όπου έμαθε την βλάχικη γλώσσα. Τελικά διώχθηκε κι από εκεί από τις Τουρκικές αρχές λόγω της εθνικής δράσης του. Επέστρεψε στην μονή Μεγάλου Σπηλαίου και στη συνέχεια αναχώρησε για προσκύνημα στην Ιερουσαλήμ. Ακολούθως ταξίδεψε στην Κωνσταντινούπολη στην οποία ήταν ήδη γνωστός για τη λογιοσύνη του. Η Ιερά Σύνοδος του Πατριαρχείου αρχικά τον εξέλεξε Επίσκοπο Σεβαστείας και αργότερα, επί Πατριάρχη Γρηγορίου Ε' (1806-1808), τον Μάρτιο του 1807, τον εξέλεξε διάδοχο του Γερμανού Χριστιανουπόλεως (1793-1807).

Λόγω της φήμης του ο Αλέξανδρος Υψηλάντης τον όρισε ως έναν από τους 4-5 εφόρους της Φιλικής Εταιρείας, στην οποία είχε μυηθεί από το 1818. Συμμετείχε στη σύσκεψη της Βοστίτσας διαφωνώντας με τον εγκλεισμό του Παπαφλέσσα και παρεμβαίνοντας προς την κατεύθυνση αυτή. Κατά τον έρανο που πραγματοποιήθηκε προσέφερε 2000 γρόσια. Επειδή οι κινήσεις των Αρχιερέων της Πελοποννήσου γέννησαν την υποψία των Τουρκικών αρχών, αυτές προέβησαν σε σειρά συλλήψεών. Έτσι τους κάλεσαν δήθεν για σύσκεψη στην Τριπολιτσά. Ανάμεσα στους φυλακισμένους ήταν και ο Γερμανός, ο οποίος έφτασε στην πόλη στις 8 Μαρτίου έχοντας αναχωρήσει από την Κυπαρισσία στις 5 Μαρτίου. Πέθανε λόγω των κακουχιών την κράτησης του στις 21 Σεπτεμβρίου 1821.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Βέης, σελ. 119.
2. 1 2 3  Ατέσης, σελ. 4.
3. 1 2  Ατέσης, σελ. 5.
4. ↑  Ατέσης, σελ. 6.

Πηγές
-----

* Ατέσης, Βασίλειος (1971). «Εθνομάρτυρες αρχιερείς της Εκκλησίας της Ελλάδος από του 1821-1869». *Θεολογία* **42**: 1–29. .
* Βέης, Νίκος (1939). «Γερμανού Μητροπολίτου Χριστιανουπόλεως γράμμα προς τους ιερείς της επαρχίας αυτού». *Πρακτικά της Χριστιανικής Αρχαιολογικής Εταιρείας των ετών 1936-1938* (Εν Αθήναις) περίοδος 3η, **4**: 118–125. .
Ο **Προκόπιος** ήταν Έλληνας ιεράρχης, επίσκοπος Κερνίτσης και Καλαβρύτων και αγωνιστής της Επανάστασης του 1821.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ο κατά κόσμον Παναγιώτης γεννήθηκε στο χωριό Ποταμός της πρώην επαρχίας Καλαβρύτων το 1765. Το 1801 χειροτονήθηκε Επίσκοπος Κερνίτζης και Καλαβρύτων.

Συμμετείχε στην Επανάσταση του 1821 παίρνοντας μέρος σε όλες τις συναντήσεις των προκρίτων πριν την έναρξή της, και σε μάχες. Τον Μάρτιο του 1821 στάλθηκε στην Γαστούνη από τον Παλαιών Πατρών Γερμανό, για να ξεσηκώσει τους ντόπιους. Στις 25 Μαρτίου μαζί με τον Π.Π. Γερμανό, Ζαΐμηδες, Πετιμεζαίους, Χαραλάμπη, Θεοχαρόπουλο και άλλους σήκωσαν στην Αγία Λαύρα το Λάβαρο της Επανάστασης. Στις 26 Μαρτίου υπέγραψε μαζί με τον μητροπολίτη Γερμανό την προκήρυξη προς τους Ευρωπαίους προξένους για στήριξη του ελληνικού απελευθερωτικού αγώνα.

Απεβίωσε τον Ιούλιο του 1825.

Πηγές
-----

* *Παλαιών Πατρών Γερμανού απομνημονεύματα*, επιμέλεια Νίκος Ασημακόπουλος, Τρίτη έκδοση, εκδόσεις Βεργίνα, Αθήνα 1996
* *Πελοποννήσιοι αγωνιστές του 1821, Νικηταρά απομνημονεύματα*, Φωτάκου, εκδόσεις Βεργίνα, Αθήνα 1996
* *Φωτάκου απομνημονεύματα*, εκδοσεις Βεργίνα, 1996
Το **αγγλικό σύστημα μέτρησης**, (αγγλικά: *imperial system*‎), είναι το σύστημα μονάδων που υιοθέτησε σταδιακά η Βρετανική Αυτοκρατορία και ορίστηκε αρχικά από το Weights and Measures Act 1824, πλέον από το Weights and Measures Act 1985. Το αγγλικό σύστημα αντικατέστησε το σύστημα Ουίντσεστερ, το οποίο ίσχυε από το 1588 έως το 1825. Το σύστημα ετέθη σε χρήση σε ολόκληρη τη Βρετανική Αυτοκρατορία το 1826. Μέχρι τα τέλη του 20ου αιώνα, τα περισσότερα κράτη της πρώην αυτοκρατορίας, νυν Κοινοπολιτείας, είχαν υιοθετήσει επίσημα το μετρικό σύστημα ως το κύριο σύστημα μέτρησης. Ωστόσο, το αγγλικό σύστημα εξακολουθεί να χρησιμοποιείται στο Ηνωμένο Βασίλειο, τον Καναδά και τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Μονάδες
-------

### Απόσταση

Table of length equivalent units| Μονάδα | Μέτρα |
| --- | --- |
| Ίντσα | 0,0254 |
| Πόδι | 0,3048 |
| Υάρδα | 0,9144 |
| Μίλι | 1.609,344 |
| Ναυτικό μίλι | 1.852 |

### Όγκος και μάζα

Table of equivalences| Μονάδα | Λίτρο και χιλιόγραμμο |
| --- | --- |
| Γαλόνι | 3,785 |
| Λίβρα | 0,453 |

Παραπομπές
----------

1. ↑   «Weights and Measures Act 1985». *legislation.gov.uk*. Ανακτήθηκε στις 26 Μαρτίου 2021.
2. ↑  Chaney, Henry James (1897). *A Practical Treatise on the Standard Weights and Measures in Use in the British Empire with some account of the metric system*. Eyre and Spottiswoode. σελ. 3. Ανακτήθηκε στις 26 Μαρτίου 2021.
Μνημείο Χοτζαλί (Βερολίνο)
Το **μνημείο για τα θύματα της σφαγής του Χοτζαλί** βρίσκεται κοντά στη βιβλιοθήκη Γκότφριντ-Μπεν στο δημοτικό διαμέρισμα Στέγκλιτς-Τσέλεντορφ του Βερολίνου.

Το μνημείο αποτελείται από τρεις αφηρημένες χάλκινες φιγούρες, που συμβολίζουν τον πατέρα, τη μητέρα και το παιδί και υποδηλώνουν την ελπίδα για ένα ειρηνικό μέλλον των εθνών.

Ιστορία
-------

Μαζί με τους επιχειρηματίες του μνημείου Σαλχάμπ Μαμάντοφ, Ακίφ Ασγάροφ και Αλί Ιμπαντουλάγιεφ, ένας από τους συνιδρυτές του, είναι ένας ζωγράφος και γλύπτης από το Αζερμπαϊτζάν, ο Ιβραχίμ Αχραρ, ο οποίος ζει στη Γερμανία εδώ και 45 χρόνια.

Στην τελετή έναρξης που πραγματοποιήθηκε στις 30 Μαΐου 2011, συμμετείχαν ο Νόρμπερτ Κοπ, επικεφαλής του δημοτικού διαμερίσματος του Στέγκλιτς-Τσέλεντορφ, ο Ανταλάτ Βαλίγεφ, ο υφυπουργός Πολιτισμού και Τουρισμού του Αζερμπαϊτζάν, εκπρόσωποι της διασποράς του Αζερμπαϊτζάν, επιστήμονες και προσωπικότητες του πολιτισμού από τις δύο χώρες..

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.geschichte.hu-berlin.de/bereiche-und-lehrstuehle/aserbaidschan/gaeste-und-veranstaltungen/chodschali-2012\_botschaftsflyer.
2. ↑  «Enthüllung einer Skulptur im Lesegarten der Gottfried-Benn-Bibliothek». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Μαρτίου 2014. Πρότυπο:Ref-de
3. 1 2  Babayev, İlkin (30 may 2011). «В Берлине состоялось открытие памятника «Ходжалы»». *www.1news.az* (1News). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις В Берлине состоялось открытие памятника «Ходжалы» - ФОТО. .
4. ↑  «Khojaly monument opened in Germany». *AzərTAc* (News.az). 31 may 2011. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 oktyabr 2018.. Ανακτήθηκε στις 31 may 2011.
Το Θέατρο Δάσους με φόντο την πόλη και την Θερμαϊκό κόλπο.
Το **Θέατρο Δάσους** είναι ένα από τα ανοικτά θέατρα της Θεσσαλονίκης, χτισμένο στην πλαγιά του Κέδρινου Λόφου (Σέιχ Σου). Με θέα σε ολόκληρη την πόλη και το λιμάνι της, το θέατρο λειτουργεί αδιάλειπτα από τη δεκαετία του 1970.

Η αρχική ιδέα για την ανέγερση του Θεάτρου Δάσους χρονολογείται από το 1965, με την επιλογή του δάσους του Σέιχ Σου από τον ΕΟΤ για την τουριστική ανάπτυξη. Το αρχικό σχέδιο του θεάτρου από τον Πάτροκλο Καραντινό ήταν μια λυόμενη κατασκευή με μεταλλικές στηρίξεις και ξύλινες κερκίδες, εμπνευσμένη από την αντίληψη του κλασικού αμφιθεάτρου.

Το 1976, το Θέατρο Δάσους υλοποιήθηκε ως μόνιμη κατασκευή βάσει των σχεδίων του καθηγητή Νικολάου Μουτσόπουλου. Η σημερινή του μορφή προέκυψε από την ανακατασκευή του 1997, στο πλαίσιο της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης – Θεσσαλονίκη, με μελετητές τους αρχιτέκτονες Σουζάνα και Δημήτρη Αντωνακάκη και Ματίνα Καλογεράκου. Η χωρητικότητά του ανέρχεται σε 3.894 θέσεις.

Το Θέατρο Δάσους διατίθεται για θεατρικές παραστάσεις και συναυλίες, με τη διαχείριση του χώρου να ανήκει στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  «Genius loci: τα υπαίθρια θέατρα του ΚΘΒΕ». *Praximag*. 23 Ιουλίου 2021. Ανακτήθηκε στις 13 Δεκεμβρίου 2023.
2. ↑  «Θέατρο Δάσους: Χρειάζεται πάρκινγκ και οργάνωση στις μεγάλες εκδηλώσεις». *Parallaxi Magazine*. 28 Ιουλίου 2021. Ανακτήθηκε στις 13 Δεκεμβρίου 2023.
Ο **Νικόλας Αγραφιώτης** (25 Απριλίου 2000) είναι ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στη επίθεση γραμμή με την Εξέλσιορ Ρότερνταμ. Έχει γεννηθεί και μεγαλώσει στην Ολλανδία και έχει Ελληνική και Σερβική καταγωγή.

Καριέρα
-------

Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από τις ακαδημίες της Ντεν Μπος, από την ομώνυμη πόλη όπου γεννήθηκε, και έπειτα μεταβεί σε αυτές τις Φίτεσε. Τον Νοέμβριο του 2016 προωθήθηκε στην δεύτερη ομάδα της Φίτεσε.

Στις 20 Ιουνίου 2020 πήρε μεταγραφή στην Ντόρντρεχτ. Δύο μήνες αργότερα, στις 30 Αυγούστου, έκανε το ντεμπούτο του με την ομάδα σε μια εντός έδρας ισοπαλία εναντίον της Γκο Αχέντ Ιγκλς.

Στις 31 Ιανουρίου 2022, ο Αγραφιώτης ήρθε σε συμφωνία με την Εξέλσιορ.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Transfermarkt.com - Nikolas Agrafiotis
Ο **Κωνσταντίνος Άγγελος** από τη Οίκο των Αγγέλων ήταν ένας σφετεριστής, που προσπάθησε να εκτοπίσει τον εξάδελφό του Ισαάκιο Β΄ Άγγελο.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του Ισαακίου Αγγέλου Δούκα, θείου του Ισαακίου Β΄ (βασίλευσε 1185-95, 1203-04). Ως εξάδελφος του Αυτοκράτορα των Ρωμαίων, του ανατέθηκε η διεξαγωγή του πολέμου με τους Βλαχο-Βουλγάρους, που είχαν εξεγερθεί (1185-97). Ήταν τα τελευταία στάδια της εξέγερσης. Η κατάσταση στην Αυτοκρατορία χειροτέρευε, αλλά ο Κωνσταντίνος την αντέστρεψε: αν και ήταν ακόμη νέος και αρκετά ορμητικός, έκανε τους στρατιώτες του να τον υπακούουν χωρίς αμφιβολία και τελικά οι Βλάχοι φοβόταν, όταν πλησίαζε.

Η ζωντάνια του στην αρχή ελεγχόταν από τους στρατιωτικούς συμβούλους του, αλλά μία σειρά από επιτυχίες στο πεδίο της μάχης επί του Πέτρου Δ΄ Ασέν τον ενθουσίασαν και ξεπερνώντας τις αντιρρήσεις τους, δήλωσε αυτοκράτορας. Βάδισε εναντίον της Αδριανούπολης, αλλά οι συνάδελφοί του στρατιωτικοί τον συνέλαβαν -ίσως αφού δωροδοκήθηκαν από τον Ισαάκιο Β΄- και τον παρέδωσαν στον Αυτοκράτορα, που τον τύφλωσε.

Το αποτυχημένο του πραξικόπημα πρόσθεσε περισσότερες δυσχέρειες στην ήδη μειούμενη εξουσία του Ισαάκιου Β΄.

Αναφορές
--------

1. 1 2 3  Canduci, pg. 286
2. 1 2  Choniatēs, pg. 239

Πηγές
-----

* Niketas Choniatēs, Harry J. Magoulias, O city of Byzantium: annals of Niketas Choniatēs, 1984
* Canduci, Alexander (2010), Triumph & Tragedy: The Rise and Fall of Rome's Immortal Emperors, Pier 9, ISBN 978-1-74196-598-8
* Βαρζός, Κωνσταντίνος (1984). *Η Γενεαλογία των Κομνηνών* (PDF). **B**. Θεσσαλονίκη: Κέντρο Βυζαντινών Ερευνών. OCLC 834784665.  σσ. 847-850 (αρ. 189)


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Constantine Angelos Doukas  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Πέτρους Γκονζάλβους** (**Petrus Gonsalvus**) (στα ισπανικά: **Πέδρο Γκονζάλες** (**Pedro González**)) ήταν ευγενής που έζησε το 16ο –αρχές 17ου αιώνα και τόσο ο ίδιος όσο και ορισμένα από τα παιδιά του έπασχε από υπερτριχοφυία. Ο Ουλίσσε Αλντροβάντι το είχε δώσει το όνομα «*ο άνθρωπος των δασών*». 

Ο γάμος του με τη Γαλλίδα Catherine Raffelin πιθανόν να ενέπνευσε εν μέρει το παραμύθι «Η Πεντάμορφη και το Τέρας».

Βιογραφικό
----------

Ο Πέτρους Γκονζάλβους γεννήθηκε γύρω στο 1537, στην Τενερίφη. Δέκα χρόνια αργότερα μπήκε στην αυλή του βασιλιά της Γαλλίας, Ερρίκου του Β’, και στη συνέχεια στην αυλή της Μαργαρίτας της Πάρμας. Ενώ βρισκόταν εκεί παντρεύτηκε την Catherine Raffelin. Αργότερα μετακόμισε στην αυλή του Αλέξανδρου Φαρνέζε (Alexander Farnese), Δούκα της Πάρμας. 

Τα τέσσερα από τα επτά παιδιά του παρουσίαζαν επίσης ολική υπετριχοφυία.  Η οικογένειά του υπήρξε αντικείμενο ιατρικής έρευνας μεταξύ άλλων και από τον Ουλίσσε Αλντροβάντι. Μολονότι έζησε ως ευγενής, ο Γκονζάλβους και τα παιδιά του που έπασχαν από υπερτρίχωση δεν θεωρούνταν από τους σύγχρονούς του άνθρωποι. Η τελευταία αναφορά στο πρόσωπό γίνεται το 1617 όταν παρακολούθησε τη βάφτιση του εγγονού του. 

Πέθανε γύρω στο 1618 στο Καποντιμόντε.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Τσεχική Εθνική Βάση Δεδομένων Καθιερωμένων Όρων*. xx0244667. Ανακτήθηκε στις 1  Μαρτίου 2022.
2. ↑  Armand Marie Leroi, *Mutants: on genetic variety and the human body* (Penguin Books, Jan 25, 2005), also now as "the savage gentleman from Tenerife, Spain" 273.
3. ↑
4. ↑  Chris Laoutaris, Shakespearean maternities: crises on conception in early modern England (Edinburgh University Press, 2008), σελ. 123
Ο **Ιβαγκός** (βουλγαρ. Иванко, Ιβάνκο), μετέπειτα *Αλέξιος* ήταν ο φονέας του Ιβάν Ασέν Α΄ της Βουλγαρίας. Αρχικά σύμμαχος του Αλεξίου Γ΄ Αγγέλου, έπειτα στράφηκε εναντίον του.

Ο Αυτοκράτορας Αλέξιος Γ΄ Άγγελος. Ο Ιβάνκο νυμφεύτηκε την εγγονή του Θεοδώρα, αλλά μετά στράφηκε εναντίον του.

Βιογραφία
---------

Ο Ιβάν Ασέν Α΄ ηγεμόνας του νεοπαγούς Β΄ Βουλγαρικού κράτους κάλεσε θυμωμένα τον Ιβαγκός, που είχε σχέση με την αδελφή της συζύγου του, να πειθαρχήσει. Τότε ο Ιβαγκός σκότωσε τον Ιβάν Ασέν Α΄ το 1196. 

Σύμφωνα με την ορολογία του Νικήτα Χωνιάτη, ο Ιβάνκο ήταν Βλάχος. Το 1197 νυμφεύτηκε τη Θεοδώρα, κόρη του Ισαακίου Κομνηνού και της Άννας Αγγελίνας. Η Άννα, 2η κόρη του Αυτοκράτορα Ισαακίου Γ΄ Αγγέλου, είχε παντρευτεί σε 1ο γάμο τον Ισαάκιο Κομνηνό. Ο Ισαάκιος είχε αποβιώσει λίγους μήνες πρωτύτερα, όσο ήταν αιχμάλωτος των Βουλγάρων. 

Ο Ιβαγκός, που υιοθέτησε το όνομα *Αλέξιος*, πολέμησε πρώτα στο πλευρό του Αυτοκράτορα Αλεξίου Γ΄ Αγγέλου, πατέρα της Άννας Αγγελίνας, αλλά μετά στράφηκε εναντίον του. Συνέλαβε τον στρατηγό Μανουήλ Καμύτζη το 1198, ο οποίος έπειτα εξαγοράστηκε από τον γαμπρό του Δοβρομηρό. 

Οι γαμπροί του Αυτοκράτορα Αλέξιος Παλαιολόγος (σύζυγος της 1ης κόρης του Ειρήνης) και Θεόδωρος Λάσκαρης (δεύτερος σύζυγος της Άννας, 2ης κόρης του) βάδισαν εναντίον του το 1200. Ο Ιβαγκός/Αλέξιος τους κάλεσε να συσκεφθούν για ειρήνη και υποσχέθηκε να μην τους κάνει κακό, αλλά μετά τους κράτησε αιχμαλώτους και τους φυλάκισε.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε το 1197 τη Θεοδώρα Κομνηνή, κόρη του σεβαστοκράτορα Ισαακίου Κομνηνού (μικρανιψιού του Μανουήλ Α΄ Κομνηνού) και της Άννας Αγγελίνας (κόρης του Αυτοκράτορα Αλεξίου Γ΄). Η Θεοδώρα έπειτα παντρεύτηκε τον Ντόμπρομιρ Χρυσό.

Πηγές
-----

* O city of Byzantium: annals of Niketas Choniates tr. Harry J. Magoulias (Detroit: Wayne State University Press, 1984) pp. 257–259, 281-285.
* Robert Lee Wolff, "The `Second Bulgarian Empire'. Its Origin and History to 1204". Speculum, Vol. 24, No. 2 (Apr. 1949), pp. 167–206. Published by: Medieval Academy of America
Το **ορεινό αεροδρόμιο** είναι αεροδρόμιο για μικρά αεροπλάνα και ελικόπτερα και βρίσκεται σε ορεινό έδαφος. Τα ορεινά αεροδρόμια γενικά χαρακτηρίζονται από το ότι διαθέτουν διάδρομο προσγείωσης με άτυπη κλίση, που ταιριάζει στην τοπική τοπογραφία. Τελικά, αυτή η κλίση βοηθά το αεροσκάφος να επιβραδύνει κατά την προσγείωση και βοηθά στην επιτάχυνση κατά την απογείωση. Το μεγάλο υψόμετρο έχει ως αποτέλεσμα μικρότερη δύναμη ανύψωσης στα φτερά του αεροσκάφους, γεγονός που απαιτεί από το αεροσκάφος να επιτυγχάνει μεγαλύτερη ταχύτητα κατά την απογείωση. Τέτοια αεροδρόμια με ασυνήθιστα φυσικά χαρακτηριστικά βρίσκονται συχνά σε περιοχές όπως οι γαλλικές Άλπεις,  περιοχές των Ιμαλαΐων, καθώς και τα νησιά του Ειρηνικού.

Ορισμοί
-------

Σύμφωνα με το έγγραφο 9150 του ICAO: Εγχειρίδιο STOLport : "Το ορεινό αεροδρόμιο μπορεί να οριστεί ως μικρό αεροδρόμιο σε ορεινή περιοχή με διάδρομο απότομης κλίσης, που χρησιμοποιείται για προσγείωση και για απογείωση στην πλαγιά, χρησιμοποιώντας έτσι μόνο μία περιοχή προσέγγισης/αναχώρησης." 

Σύμφωνα με την προγενέστερη Γαλλική Τεχνική Οδηγία για τα Πολιτικά Αεροδρόμια (ITAC) του 2000, το ορεινό αεροδρόμιο είναι σχεδιασμένο ειδικά για την εξυπηρέτηση ορεινών περιοχών. Διαθέτει απότομο διάδρομο προσγείωσης που έχει μια ενιαία διαδρομή προσέγγισης/αναχώρησης. Ο διάδρομος τελειώνει με ένα τμήμα που έχει χαμηλότερη κλίση, καθώς και μια ποδιά με βάσεις αεροσκαφών. Ως ορεινό αεροδρόμιο ορίζεται διαβαθμισμένη περιοχή που δεν είναι αεροδρόμιο, αλλά μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως απότομος διάδρομος προσγείωσης με ενιαία διαδρομή προσέγγισης/αναχώρησης.

Κατάλογος ορεινών αεροδρομίων
-----------------------------

 Courchevel Altiport, που δείχνει τον κεκλιμένο διάδρομο

| Altiport | Χώρα |
| --- | --- |
| Αεροδρόμιο Alpe d'Huez | Γαλλία |
| Courchevel Altiport | Γαλλία |
| Αεροδρόμιο Corlier | Γαλλία |
| La Rosière, Savoie | Γαλλία |
| La Motte-Chalancon Airport[fr] | Γαλλία |
| Megève Altiport | Γαλλία |
| Méribel Altiport | Γαλλία |
| Peyragudes Altiport (Altiport 007)[fr] | Γαλλία |
| Tignes Altiport | Γαλλία |
| Valloire Airport[fr] | Γαλλία |
| Αεροδρόμιο Ua Pou | Γαλλία |
| Αεροδρόμιο Κόρο | Φίτζι |
| Αεροδρόμιο Tenzing–Hillary | Νεπάλ |

Αναφορές
--------

1. ↑  *Flying Magazine*, November 1975, page 5
2. ↑  ICAO (1991). "STOLport Manual", Foreword, Document 9150, 2nd edition, page iii
3. ↑  DGAC (2000). "Instruction technique sur les aérodromes civils" (ITAC), Chapitre 13 : Aérodromes à caractéristiques spéciales, 13-1 Altiports, page 13-3
Το **Βρετανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου** (αγγλικά: **British Film Institute**, συντομογραφία: **BFI**) είναι ένας ανεξάρτητος, μη κερδοσκοπικός οργανισμός ταινιών και τηλεόρασης ο οποίος ιδρύθηκε το 1933 για να προωθήσει και διατηρήσει την δημιουργία ταινιών και την τηλεόραση στο Ηνωμένο Βασίλειο. Το BFI χρησιμοποιεί κεφάλαια λαχείων για να ενθαρρύνει την παραγωγή ταινιών, τη διανομή και την εκπαίδευση. 
Χορηγείται από το Τμήμα Ψηφιακών Μέσων, Πολιτισμού και Αθλητισμού.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Βρετανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου** |

* Επίσημη ιστοσελίδα

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 144730424
* **ΕΒΕ**: 218405
* LCCN: n80075864
* ISNI: 0000 0004 0598 3640
* GND: 1004046-8
* SUDOC: 03119625X
* BNF: cb12241264n (data)
* BIBSYS: 90235304
* ULAN: 500301638
* NLA: 35717811
* NKC: ko2002149484
* BNE: XX134324
* CiNii: DA03673664

 |

 |
Ο **Παύλος Ναθαναήλ**, είναι Έλληνας ποιητής και συγγραφέας.  Γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου το 1937 όπου και έζησε τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια. 
Άρχισε να ασχολείται με τη λογοτεχνία από πολύ νέος. Δημοσίευσε κείμενά του σε περιοδικά από την ηλικία των 
δεκαεπτά ετών ενώ το πρώτο του βιβλίο κυκλοφόρησε στα δεκαοχτώ του. Αργότερα ήρθε στην Αθήνα όπου εργάσθηκε ως 
δημοσιογράφος και καθηγητής  Αγγλικών. Παράλληλα σπούδασε  Αγγλική φιλολογία και νομικά. Τα δεύτερα τα εγκατέλειψε γιατί ανακάλυψε ότι δεν μπορούσε να γίνει δικηγόρος. Ύστερα από επιτυχία σε ειδικό διαγωνισμό προσλήφθηκε στο BBC όπου εργάσθηκε πάνω από 20 χρόνια. Η μακρά παραμονή του στο Λονδίνο "άλλαξε την οπτική του γωνία". 
Επίσης ολοκλήρωσε τις σπουδές του παίρνοντας πτυχίο διεθνών σχέσεων από το Πανεπιστήμιο του Λονδίνου.
Στο BBC ανέβηκε με γοργό ρυθμό τις βαθμίδες ιεραρχίας και έφθασε στη θέση του διευθυντή προγραμμάτων Νοτίου Ευρώπης. 
Είναι ο μόνος Έλληνας που κατέλαβε τόσο υψηλή θέση στο BBC. Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα ασχολήθηκε και πάλι με τη δημοσιογραφία και για ένα διάστημα διετέλεσε γενικός διευθυντής της ΕΡΑ. Η παράλληλη ενασχόλησή του με τη λογοτεχνία συνεχίσθηκε όλα αυτά τα χρόνια. Εξέδωσε τρεις ποιητικές συλλογές, μια συλλογή διηγημάτων, δύο τόμους δοκιμίων και τρεις ανθολογίες. 
Δημοσίευσε εκατοντάδες άρθρα σε λογοτεχνικά περιοδικά και εφημερίδες. Μετέφρασε πολλά έργα και βιβλία γύρω 
από τη διεθνή πολιτική. Τα έτη (2002 - 2004) διετέλεσε Πρόεδρος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών και Αντιπρόεδρος του *Παρατηρητηρίου Διεθνών Οργανισμών και Παγκοσμιοποίησης*. Στα 1961 και σε συνεργασία με τον ποιητή Πάνο Παναγιωτούνη εξέδωσε μια *Σύγχρονη ποιητική ανθολογία*,  που συμπληρώθηκε με την *Ανθολογία του Αλβανικού Έπους*  (1964) και την *Ανθολογία της Μητέρας* (1965).

Εργογραφία
----------

* *Ιστορικοί προβληματισμοί* ISBN 978-618-5087-74-6, Μελετήματα
* *21ος αιώνας* ISBN 978-960-347-158-5, Ποιήματα
* *Σε αναζήτηση προσανατολισμού ISBN 978-960-347-153-0, Μελετήματα*
* *Σύγχρονη ποιητική ανθολογία* ISBN 978-960-314-024-5, Επιμέλεια

Παραπομπές
----------

1. ↑   Παύλος, Ναθαναήλ. "Ιστορικοί προβληματισμοί", ISBN 978-618-5087-74-6, *Βιβλιονέτ*.
2. ↑   Παύλος, Ναθαναήλ. "21ος αιώνας", ISBN 978-960-347-158-5, *Βιβλιονέτ*.
3. ↑   Παύλος, Ναθαναήλ. "Σε αναζήτηση προσανατολισμού", ISBN 978-960-347-153-0, *Βιβλιονέτ*.
4. ↑   Παύλος, Ναθαναήλ. "Σε αναζήτηση προσανατολισμού", ISBN 978-960-314-024-5, *Βιβλιονέτ*.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Βιβλιονέτ
* Ιστοσελίδα ΕΕΛ
Ο **Γιώργος Γράψας** (1953- 2000) ήταν Έλληνας συνδικαλιστής, αγωνιστής κατά της Δικτατορίας και επί σειρά ετών γραμματέας της Κομμουνιστικής Νεολαίας Ελλάδας. 

Γεννήθηκε το 1953 στο χωριό Εξάνθεια της Λευκάδας. Από τα μαθητικά του χρόνια εντάχθηκε στο 
αντιδικτατορικό κίνημα. Παιδί φτωχής αγροτικής οικογένειας, δούλευε από μικρός στην οικοδομή, ενώ το βράδυ πήγαινε σε νυχτερινό σχολείο. Δραστηριοποιήθηκε στο κίνημα των εργαζόμενων νυχτερινών μαθητών. 

Ο Γιώργος Γράψας στράφηκε στην ανάπτυξη και την οικοδόμηση της ΚΝΕ αμέσως μετά την πτώση της χούντας.

Εκλέγεται γραμματέας της ΚΝΕ Πειραιά και μέλος του γραφείου του Κεντρικού Συμβουλίου. Γραμματέας του Κ.Σ. της ΚΝΕ αναλαμβάνει το 1986. Έχει αποφασιστική συμβολή στην 8η Σύνοδο του ΚΣ και στο 4ο Συνέδριο της ΚΝΕ και με τη γραμμή του Ενιαίου Μετώπου Πάλης της νεολαίας και ενισχύει τα αριστερά ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά της.

Τον Σεπτέμβριο του 1989, με αφορμή τη συγκυβέρνηση ΝΔ/ΚΚΕ/ΣΥΝ και στο φόντο της κατάρρευσης των καθεστώτων του υπαρκτού σοσιαλισμού, ξεσπά δημόσια η σύγκρουση που υπήρχε στο εσωτερικό του ΚΚΕ και της ΚΝΕ. Η σύγκρουση αυτή διεξάγονταν ανάμεσα στην αριστερή τάση, την ρεφορμιστική τάση και τη συντηρητική. Οι αιτίες της σύγκρουσης αφορούσαν τη συμμετοχή του ΚΚΕ στη συγκυβέρνηση ΝΔ/ΚΚΕ/ΣΥΝ. Ο Γιώργος Γράψας ως Γραμματέας της ΚΝΕ, ήρθε σε ανοιχτή ρήξη με την ηγεσία του ΚΚΕ (της Κεντρικής Επιτροπής του οποίου ήταν μέλος). Ιστορική έμεινε η απάντησή του προς την ηγεσία του ΚΚΕ «Δεν θα υπακούσουμε!» 

Η διάσπαση του ΚΚΕ και της ΚΝΕ οδήγησε στη δημιουργία στις αρχές του 1990, του Νέου Αριστερού Ρεύματος (ΝΑΡ) και της ΚΝΕ-ΝΑΡ. Ο Γράψας συμμετείχε από τη πρώτη στιγμή στον ηγετικό πυρήνα του ΝΑΡ και περιόδευσε σε όλη την Ελλάδα για την προώθηση του. Αργότερα επιστρέφει στο επάγγελμά του, δουλεύοντας πάλι ως γυψαδόρος. Πέθανε στις 12 Ιανουαρίου 2000, πριν κλείσει τα 47 του χρόνια.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Δελαστίκ Γιώργος: Αφιέρωμα στο Γιώργο Γράψα
2. ↑  Ομιλία του Γιώργου Γράψα στο Σπόρτινγκ αμέσως μετά τη διάσπαση
3. ↑  Γιώργος Γράψας: Αριστερή αντιπολίτευση, κομμουνιστική επανίδρυση ο διπλός στόχος μας

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

* ΝΑΡ
Ο **Γεράσιμος** (κατά κόσμον **Αντώνιος Καλοκαιρινός**) ήταν Έλληνας θεολόγος του 19ου αιώνα, ο οποίος διετέλεσε Αρχιεπίσκοπος Ακαρνανίας και Αιτωλίας κατά τα έτη 1866-1887.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ο κατά κόσμον Αντώνιος Καλοκαιρινός γεννήθηκε στα Κύθηρα περί το 1809. Ο πατέρας του, Δημήτριος, απέκτησε από δύο γάμους συνολικά 16 γιους και δύο κόρες. Το 1830 εγκαταστάθηκε στο Ηράκλειο Κρήτης, όπου ο αδελφός του, Ανδρέας, είχε εμπορική δραστηριότητα και είχε αποκτήσει μεγάλη περιουσία και εξέχουσα κοινωνική θέση.

Στην Κρήτη έγινε ιερομόναχος και τον Ιανουάριο του 1833 χειροτονήθηκε με τη φροντίδα του αδελφού του διάκονος από το Μητροπολίτη Κρήτης Μελέτιο, παίρνοντας το όνομα Γεράσιμος. Λέγεται δε ότι ο αδελφός του αγόρασε την περιοχή Μαλεβιζίου έναντι 90.000 γροσίων, προκειμένου να τον εγκαταστήσει ως Αρχιεπίσκοπο Κνωσού. Το σχέδιο όμως αυτό απέτυχε και ο Γεράσιμος μετέβη στην Ελλάδα. Εκεί, εμφανιζόμενος ως Κρητικός, πέτυχε να πάρει υποτροφία από το Κράτος, με την οποία φοίτησε στη Θεολογική Σχολή Αθηνών και στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης. Το θέμα της νομιμότητας της υποτροφίας αυτής έφτασε το 1856 στη Βουλή, όπου κατατέθηκε σχετική ερώτηση προς τον Υπουργό Εκκλησιαστικών.

Τον Σεπτέμβριο του 1852 χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος από τον Αρχιεπίσκοπο Πατρών και Ηλείας Μισαήλ, ο οποίος και τον διόρισε Πρωτοσύγκελο της Αρχιεπισκοπής Πατρών και Ηλείας. Το 1862 ο Μισαήλ εξελέγη Μητροπολίτης Αθηνών και εκεί τον ακολούθησε και ο Γεράσιμος.

Στις 5 Ιουνίου 1866 χειροτονήθηκε Αρχιεπίσκοπος Ακαρνανίας και Αιτωλίας. Απεβίωσε στο Μεσολόγγι στις 27 Νοεμβρίου 1887 σε ηλικία 78 ετών.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Σπανάκης 1960, σελ. 288.
2. 1 2  Σπανάκης 1960, σελ. 273.
3. ↑  Σπανάκης 1960, σελ. 277-278.
4. ↑  *Πρακτικά των συνεδριάσεων της Βουλής κατά την τρίτην σύνοδον της τετάρτης βουλευτικής περιόδου* **Α**: 430-431. 1856.. Ανακτήθηκε στις 22 Φεβρουαρίου 2023.

Πηγές
-----

* Σπανάκης, Στέργιος Γ. (1960). «Η οικογένεια των Καλοκαιρινών της Κρήτης». *Κρητικά Χρονικά* **ΙΔ΄**: 271-307. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2023-02-22.. Ανακτήθηκε στις 22 Φεβρουαρίου 2023.

  


| τίτλοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας |
| --- |
| ΠροκάτοχοςΘεόφιλος (Βλαχοπαπαδόπουλος) | **Επίσκοπος Ακαρνανίας και Αιτωλίας**1866-1887 | ΔιάδοχοςΠαρθένιος (Ακύλας) |
Ο **Άνταμ Ράινερ** (1899 – 4 Μαρτίου 1950) ήταν Αυστροούγγρος και είναι γνωστός ως το μόνο άτομο στην καταγεγραμμένη ιστορία που να έχει γίνει και νάνος αλλά και γίγαντας. Πιστεύεται ότι είχε ακρομεγαλία .

Βιογραφία
---------

### Νανισμός

Ο Άνταμ Ράινερ γεννήθηκε στο Γκρατς της Αυστροουγγαρίας (σημερινή Αυστρία), το 1899. Ως παιδί, ο Ράινερ περιγράφονταν ως πολύ μικρός, αδύνατος και αδύναμος. Το 1917, σε ηλικία 18 ετών, μετρήθηκε στα 122,55 εκατοστά. Ως εκ τούτου, του απαγορεύτηκε η είσοδος στον Αυστροουγγρικό Στρατό για να λάβει μέρος στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Μια χαρακτηριστική ιδιότητα της νάνισης είναι το ύψος (ενός ενήλικα) κάτω από 147 εκατοστά. 

### Γιγαντισμός

Αρκετά χρόνια αργότερα, πιθανότατα ως αποτέλεσμα ενός υποφυσιακού όγκου που εντοπίστηκε, ο Ράινερ είχε μια δραματική έκρηξη ανάπτυξης. Ανάμεσα στα 20 μέχρι τα 30 του, κέρδισε ύψος με μέσο ρυθμό 9,14 εκατοστά ανά έτος. Μέχρι το 1932 (σε ηλικία 33 ετών), ο Ράινερ είχε φτάσει σε ύψος 218 εκατοστών (7 πόδια 2 ίντσες). Πήγε από το μέγεθος παπουτσιών 43 (ΗΠΑ: 10) σε ηλικία 19 ετών στο μέγεθος 57,5 (ΗΠΑ: 20) μέσα σε μόλις τρία χρόνια

Δύο γιατροί εξέτασαν τον Ράινερ λεπτομερώς μεταξύ Αύγουστο του 1930 και Μάιο του 1931, οπότε και, το ύψος του ήταν 216 εκατοστά. Βρέθηκε ένα καλοήθη υποφυσιακό αδένωμα, το οποίο ευθύνεται για την τεράστια ανάπτυξη. Ο Δρ Όσκαρ Χιρς το αφαίρεσε.

Πριν από την αφαίρεση του όγκου, ο Ράινερ είχε ήδη καταστεί αδύναμος και ανίκανος να σταθεί λόγω της δυσλειτουργίας της υπόφυσης του και της ταχείας ανάπτυξης που προέκυψε. Λίγο μετά το χειρουργείο, ο Ράινερ μπήκε σε ένα «σπίτι ηλικιωμένων» όπου και διέμεινε για το υπόλοιπο της ζωής του. Όταν πέθανε στις 4 Μαρτίου 1950, σε ηλικία 51 ετών, είχε φτάσει στο τελικό ύψος των 234 εκατοστών.

Βιβλιογραφικές Αναφορές
-----------------------

1. ↑  *Guinness World Records*, 2004.
2. ↑  «World's Littlest Giant: The Curious Case of Adam Rainer». *thechirurgeonsapprentice.com*. 20 Ιανουαρίου 2015. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Φεβρουαρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 6 Νοεμβρίου 2018.
3. 1 2 3  Bellows, Alan. "The Man Who Was a Dwarf and a Giant", DamnInteresting.com, 1 December 2005.
4. 1 2  Hirsch, Oskar (1961). «Two Different Types of Gigantism Due to Similar Tumors. Discussion of Growth.». *Stereotactic and Functional Neurosurgery* **21** (4): 345–356. doi:10.1159/000104531. PMID 13907711.. Ανακτήθηκε στις 19 April 2021.
5. ↑  Fitzharris, Lindsey. «The Insane Story Of A Man Who Was Born A Dwarf And Died A Giant». *Business Insider*.
6. ↑  Adam Rainer Αρχειοθετήθηκε 19 December 2017 στο Wayback Machine. at The Tallest Man
Συντεταγμένες: 16°33′N 37°10′E﻿ / ﻿16.55°N 37.16°E﻿ / 16.55; 37.16

Το **Στάντιο Ολίμπικο** είναι ένα γήπεδο πολλών χρήσεων στη Σερραβάλλε, του Αγίου Μαρίνου. Αυτό τον καιρό χρησιμοποιείται περισσότερο για ποδοσφαιρικούς αγώνες. Αποτελεί το εθνικό στάδιο του Αγίου Μαρίνου, και χρησιμοποιείται επίσης από την ομάδα Σαν Μαρίνο Κάλτσιο, η οποία αγωνίζεται στο Ιταλικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου. Το Στάντιο Ολίμπικο χρησιμοποιείται επίσης από την ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα την πόλη Σερραβάλλε Α.Κ. Γιουβένες Ντογκάνα για τα εντός έδρας παιχνίδια της στα πλαίσια του Ιταλικού πρωταθλήματος, μέχρι αυτή να αποφασίσει να επικεντρωθεί αποκλειστικά στο Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου του Αγίου Μαρίνου. Το Στάντιο Ολίμπικο είναι ένα γήπεδο που αποτελείται αποκλειστικά από θέσεις καθήμενων και διαθέτει μέγιστη χωρητικότητα 7.500 θεατών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «First Division Clubs in Europe» (PDF). UEFA. 2011. σελ. 89. Ανακτήθηκε στις 27 Ιουνίου 2012.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

* Άρθρο του World Stadium
Ο **Γιώργος Κυρίτσης** είναι δημοσιογράφος και πρώην βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 27 Φεβρουαρίου 1965.

Έχει μεγαλώσει στα Εξάρχεια και έλκει την καταγωγή του από την Ήπειρο και την Αχαΐα. Από τα μαθητικά του χρόνια, εντάχθηκε στην Αριστερά και ήταν οργανωμένος στην ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος.

Σπουδές και επαγγελματική σταδιοδρομία
--------------------------------------

Είναι πτυχιούχος του τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας, από το Πάντειο Πανεπιστήμιο. 

Πριν την είσοδό του στην πολιτική εργαζόταν στην εφημερίδα *Η Αυγή*, υπεύθυνος για το πολιτικό ρεπορτάζ. Αργότερα έγινε διευθυντής σύνταξης της *Κυριακάτικης Αυγής*. Μαζί με το δημοσιογράφο Άγγελο Τσέκερη έχει την καθημερινή πολιτική εκπομπή «Νέα Κατάσταση – Νέα Καθήκοντα» στον ραδιοφωνικό σταθμό *«Στο Κόκκινο 105,5»* (από το 2017). Αρθρογραφεί επίσης στο περιοδικό «Σχεδία» και παλιότερα στα περιοδικά «Αντί» και «Γαλέρα».

Πολιτική καριέρα
----------------

Διετέλεσε μέλος της Κ.Π.Ε. του Συνασπισμού της Αριστεράς και της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ. Ήταν υποψήφιος ευρωβουλευτής στις ευρωεκλογές του 2014, και επίσης, πρώτος επιλαχών - βουλευτής στη Β΄ Αθήνας στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015.

Εκλέχθηκε βουλευτής της ΙΣΤ' Κοινοβουλευτικής περιόδου στις 15 Ιουλίου 2015 αντικαθιστώντας τον Νίκο Χουντή, και βουλευτής της ΙΖ' Κοινοβουλευτικής περιόδου στις 25 Μαΐου 2016, αντικαθιστώντας τη Βασιλική Κατριβάνου.

Το Μάρτιο του 2016, ορίστηκε εκπρόσωπος τύπου του Συντονιστικού για το μεταναστευτικό.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «ΕΚΛΟΓΕΣ 2019 - ΥΠΟΨΗΦΙΟΙ - ΨΗΦΟΔΕΛΤΙΑ». *ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΝΕΑ|ΕΚΛΟΓΕΣ 2019|ΥΠΟΨΗΦΙΟΙ|ΨΗΦΟΔΕΛΤΙΑ*. 14 Δεκεμβρίου 2020. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Ιουνίου 2021. Ανακτήθηκε στις 22 Ιουνίου 2021.
2. 1 2  «Νέος βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ ο Γιώργος Κυρίτσης». 15 Ιουλίου 2015. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Ιουλίου 2015. Ανακτήθηκε στις 29 Μαΐου 2016.
3. ↑  «Γιώργος Κυρίτσης: Ποιος είναι ο δημοσιογράφος που μίλησε για τις μολότοφ. 10 πράγματα που σίγουρα δεν ξέρετε (Αποκλειστικό)». *Athens magazine*. 14 Μαρτίου 2019. Ανακτήθηκε στις 22 Ιουνίου 2021.
4. ↑  «Ορκίστηκε βουλευτής ο Γιώργος Κυρίτσης». *www.dealnews.gr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Οκτωβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 29 Μαΐου 2016.
5. ↑  Iefimerida.Gr, Newsroom (15 Ιουλίου 2015). «Νέος βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ ο Κυρίτσης – Πήρε την θέση του Χουντή - ΠΟΛΙΤΙΚΗ». *iefimerida.gr*. Ανακτήθηκε στις 22 Ιουνίου 2021.
6. ↑  «Διυπουργικό συντονιστικό για τη διαχείριση της προσφυγικής κρίσης».