recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Το **Σατσίβι** (γεωργιανά: საცივი, κυριολεκτικά σημαίνει "κρύο πιάτο" στα γεωργιανά, γνωστή και ως **σάλτσα καρυδιού**) είναι μια πάστα φαγητού στην γεωργιανή κουζίνα αποτελούμενη κυρίως από καρύδια και χρησιμοποιείται σε διάφορες συνταγές. Ο όρος σατσίβι επίσης χρησιμοποιείται ως γενικό όνομα για μια ποικιλία από ορεκτικά πουλερικών, ψαριών και λαχανικών φτιαγμένα με σάλτσα σατσίβι.

Σάλτσα καρυδιού
Στέρλετ με σατσίβι

Μπάζε
-----

Η Μπάζε (γεωργιανά: ბაჟე) είναι η πιο ευέλικτη από τις γεωργιανό σάλτσες καρύδας, που γίνεται είτε με ξύδι κόκκινου κρασιού ή χυμό ροδιού. Όπως είναι χαρακτηριστικό της γεωργιανής παλέτας, αυτή η σάλτσα είναι ελαφρώς ξινή, καθώς οι γλυκαντικές ουσίες δεν χρησιμοποιούνται συνήθως από τους Γεωργιανούς στη μαγειρική τους.

Σατσίβι
-------

Η Σατσίβι (γεωργιανά: საცივი) είναι γεωργιανή σάλτσα από καρύδια και σερβίρεται κρύα, είτε ως μια ρίχνοντας σάλτσα για ψωμί ή σάλτσα για βραστά ή τηγανητά ή ψάρι. Παραδοσιακά, το σατσίβι αποτελούνται από καρύδια, νερό, σκόρδο, ένας συνδυασμό από αποξηραμένα βότανα, ξύδι, πιπέρι καγιέν και αλάτι για γεύση. Με τον τρόπο αυτό, το σατσίβι στον Καύκασο είναι παρόμοια με το παξιμάδι και/ή σάλτες με βάση τη ψυχανθή στο νότο, όπως οι ποικιλίες χούμους (το οποίο συχνά περιέχει το σκόρδο, χυμό λεμονιού, ταχίνι ή σουσάμι βουτύρου/πάστα) που βρίσκονται στη Συριακή, Λιβανική ή γενικά στη Λεβαντίνικη κουζίνα.

Η βραστή γαλοπούλα ή κομμάτια κοτόπουλου που τοποθετούνται στο σατσίβι είναι βάση στις χειμερινές γιορτές των διακοπών. Το πιάτο ως σύνολο συνήθως αναφέρεται επίσης ως σατσίβι. Υπάρχουν επίσης χορτοφαγικές εκδόσεις του πιάτου αυτού με μελιτζάνες ή κουνουπίδι.

Ένα παρόμοιο πιάτο βραστού κοτόπουλου με πάστα καρύδας είναι γνωστή ως Καυκάσιο κοτόπουλο στην τουρκική, Λεβαντίνικη και Αιγυπτιακή κουζίνα.

Δείτε επίσης
------------

* *Νιγκβζιάνι μπαντριτζάνι*
* Κατάλογος σαλτσών

Παραπομπές
----------

1. ↑  Satsivi. Georgian Recipes by Georgia About. 2014
2. ↑  Bazhe sauce. Georgian Recipes by Georgia About. 2013
3. ↑  Eggplant satsivi. Georgian Recipes by Georgia About. 2013
4. ↑  Cauliflower satsivi. Georgian Recipes by Georgia About. 2013
Ο **Σωκράτης Κοσμίδης** είναι Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, ο οποίος διατέλεσε Γενικός Γραμματέας του Υπουργικού Συμβουλίου στις κυβερνήσεις Σημίτη καθώς και βουλευτής επικρατείας.

Βιογραφία
---------

Ο Σωκράτης Κοσμίδης γεννήθηκε στον Πειραιά. Σπούδασε Νομικά στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Είναι παντρεμένος με τη Δομνίκη Μυτιληναίου και έχει δύο παιδιά, την Ιωάννα και τον Νικόλαο. Ζει στη Βούλα.

Δικηγορία
---------

Ο Κοσμίδης ήταν δικηγόρος για 25 χρόνια (1968-1993). Κατά τη διάρκεια της δικηγορίας του, ο Κοσμίδης είχε επίσης και άλλες δραστηριότητες: Διευθυντής και αρθρογράφος της εφημερίδας Πειραϊκοί Αντίλαλοι (1975-1978), Μέλος του Δ.Σ. του Δικηγορικού Συλλόγου Πειραιά (1984-1987), Πρόεδρος του Δ.Σ. του Ταμείου Ασφάλισης Ναυτικών Πρακτόρων και Υπαλλήλων (1982-1989).

Πολιτική Καριέρα
----------------

Μετά τις εκλογές του 1993, ο Κοσμίδης διορίστηκε Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου Εμπορίου, με υπουργό τον Κώστα Σημίτη, θέση που κατείχε για δύο χρόνια, πριν επιστρέψει στην δικηγορία. Αφού δικηγόρησε για μερικούς ακόμη μήνες, διορίστηκε Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης. Μετά από επτά μήνες διορίστηκε Γενικός Γραμματέας του Υπουργικού Συμβουλίου από τον Πρωθυπουργό Κώστα Σημίτη, θέση στην οποία παρέμεινε για περίπου οκτώ χρόνια. Πριν την αποχώρησή του, η γενική γραμματεία του υπουργικού συμβουλίου μετονομάστηκε με πρωτοβουλία του σε γενική γραμματεία της κυβέρνησης.

Ο Σωκράτης Κοσμίδης το 2017
Ο Κοσμίδης ήταν ένας από τους στενούς συνεργάτες του πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη.

Στις εκλογές του 2004, ο εκλέχθηκε Βουλευτής Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ.

Βιβλία
------

* *Απάνθισμα άρθρων και σχολίων (1981)*
* *Αυτό το κράτος μπορεί να διοικηθή; (1996)*
* *Πολιτική για το φάρμακο (2002)*
* *Μια «αχρείαστη» Συνταγματική Αναθεώρηση (2007)*
* *Εκσυγχρονισμός και μεταρρυθμίσεις (2010)*

Παραπομπές και σημειώσεις
-------------------------

1. 1 2  Kosmidis, Sokratis· Karmpaliotis, Alkis. «Sokratis Kosmidis». *Sokratis Kosmidis*.
Ο **Νεϋζέν Τεβφίκ** (**Neyzen Tevfik**) (1879 - 1953) ήταν Τούρκος σατιρικός ποιητής και παίκτης του μουσικού οργάνου νέυ (αυτό ακριβώς σημαίνει και το όνομα *Neyzen* στα Τουρκικά). Γεννήθηκε στο Μπόντρουμ στις 24 Μαρτίου 1879 και πέθανε στην Κωνσταντινούπολη στις 28 Ιανουαρίου 1953. Το όνομά του αναφέρεται ορισμένες φορές και λανθασμένα ως *Νεϋζέν Τεϋφίκ* (*Neyzen Teyfik*). 

Σε νεαρή ηλικία έμαθε την Περσική γλώσσα και έγινε Μεβλεβί στη Σμύρνη. Μετά μετακόμισε στην Κωνσταντινούπολη όπου συνέχισε την πρακτική Μεβλεβί στον Γαλατά και την Κασιμπασά. Το 1902 έγινε Μπεκτασί Ντερβίς. 

Το ενδιαφέρον του για την ποίηση τον επηρέασε στη γνωριμία του με τον Μεχμέτ Ακίφ Ερσόι. Επισκέφτηκε επίσης την Αίγυπτο για κάποιο διάστημα μεταξύ του 1908 και 1913. 

Η φήμη του Νεϋζέν Τεβφίκ στο λαϊκό Τουρκικό πολιτισμό οφείλεται κυρίως στη δεξιοτεχνία του με το νέυ. Επιπλέον, ήταν φανατικός πότης αλκοόλ ενώ εξασκούσε μια μορφή του Ισλάμ, πράγμα που ήταν πολύ προβληματικό εξαιτίας της απαγόρευσης της κατανάλωσης του οινοπνεύματος από το Ισλάμ. Έγινε έτσι και σύμβολο της ρήξης μεταξύ του ορθόδοξου Ισλαμικού δόγματος και της τάξεως των Μπεκτασί στην οποία ανήκε.

Ποίηση
------

* *Hiç*, 1919
* Azab-ı Mukaddes, 1949

Μουσική
-------

* Nihavent Saz Semaisi
* Şehnazbuselik Saz Semaisi
* Taksimler, taş plak.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 44464243
* **Europeana**: agent/base/161319
* LCCN: n86034827
* ISNI: 0000 0000 3588 7554
* SUDOC: 178114413
* BNF: cb13559986p (data)
* MusicBrainz: 14ba9c4e-103f-4511-b315-6d4bdea89497

 |

 |
Ο **Ρόμπερτ ντε Μπρους, 2ος λόρδος του Άναντεϊλ** (πριν το 1138 - 1194) Νορμανδός ευγενής και δεύτερος λόρδος του Άναντεϊλ ήταν δεύτερος γιος του Ρόμπερτ ντε Μπρους, 1ου λόρδου του Άναντεϊλ του γενάρχη του Οίκου του Μπρους. Ο πατέρας του ήταν πιστός σύμμαχος του Δαυίδ Α΄ της Σκωτίας αλλά απαρνήθηκε τον Δαυίδ στα τέλη της δεκαετίας του 1130 λίγο πριν από την *μάχη του Στάνταρντ* (1138). Ο Ρόμπερτ ντε Μπρους, 2ος λόρδος του Άναντεϊλ έμεινε πιστός στον Σκωτσέζο βασιλιά και ανέλαβε την διοίκηση των περιοχών του πατέρα του στην Σκωτία, ο μεγαλύτερος αδελφός του Αδάμ αντίθετα ακολούθησε τον πατέρα του και ανέλαβε την διοίκηση των περιοχών του στην Αγγλία. Ο Ρόμπερτ σύμφωνα με την οικογενειακή παράδοση των Μπρους συνελήφθη από τον πατέρα του σε μάχη και δόθηκε όμηρος στον βασιλιά Στέφανο.

Ο θρύλος λέει ότι στα τέλη της δεκαετίας του 1140 δέχτηκε στο Ανάν επίσκεψη από τον Άγιο Μαλαχία που του ζήτησε να συγχωρέσει έναν κλέφτη. Ο Ρόμπερτ ντε Μπρους, 2ος λόρδος του Άναντεϊλ κρέμασε τον Άγιο, ο ποταμός Ανάν σαν τιμωρία για την ιεροσυλία του κατέστρεψε τμήμα του κάστρου του. Ο Ρόμπερτ έκανε το Λοχμάμπεν κέντρο της ηγεμονίας του και οικοδόμησε εκεί την νέα πρωτεύουσα.

Οικογένεια
----------

Με την σύζυγο του Ευφημία του Κρόζμπι, κόρη του Σερ Αδάμ ντε Κρόζμπι απέκτησε :

* Ρόμπερτ Γ΄ ντε Μπρους
* Γουίλιαμ ντε Μπρους, 3ος λόρδος του Άναντεϊλ
* Βερνάρδος
* Αγκάθα
* Ευφημία

Ο Ροβέρτος τάφηκε στο *αβαείο του Γκίσμπορουγκ* στην Γιορκσάιρ που είχε ιδρυθεί από τον πατέρα του, καθώς ο μεγαλύτερος γιος του Ρόμπερτ πέθανε πριν από τον ίδιο τον διαδέχτηκε ο δεύτερος γιος του Γουίλιαμ.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  διάφοροι συγγραφείς: «Dictionary of National Biography» (Αγγλικά) Λονδίνο. 1885.
2. ↑  p41190.htm#i411891. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
3. ↑  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.
4. ↑  Burke's The Dormant, Abeyant, Forfeited, and Extinct Peerages of the British Empire 1883: 80

Πηγές
-----

* Burke, Messrs. John and John Bernard, The Royal Families of England, Scotland, and Wales, with their Descendants, etc. London, 1848: vol.1, pedigree XXXIV.
* Flower, William, Norroy King of Arms, The Visitation of Yorkshire, 1563/4, (edited by Charles B. Northcliffe, M.A. of Langton) London, 1881, p.40.
* Duncan, A.A.M. ‘Brus , Robert (I) de, lord of Annandale (d. 1142)’, in Oxford Dictionary of National Biography, Oxford University Press, 2004 , accessed 14 Nov 2006
* Duncan, A. A. M. ‘Brus , Robert (II) de, lord of Annandale (d. 1194?)’, in Oxford Dictionary of National Biography, Oxford University Press, 2004 , accessed 14 Nov 2006
* Oram, Richard, David: The King Who Made Scotland, (Gloucestershire, 2004)
* The Robert the Bruce Commemoration Trust's, Genealogy, Crichton College of the University of Glasgow (Dept. of Scottish Studies)
Οι Νήσοι Κερκένα από το διάστημα
Τα **νησιά Κερκένα** ή **Κέρκιννα** (τυνησιακά αραβικά: قرقنة) είναι ομάδα νησιών που βρίσκονται στην ανατολική ακτή της Τυνησίας στον κόλπο της Σφαξ, στις 34°42′N 11°11′E﻿ / ﻿34.700°N 11.183°E﻿ / 34.700; 11.183. Τα νησιά είναι χαμηλά, δεν υπερβαίνουν τα 13 μέτρα πάνω από τη στάθμη της θάλασσας. Τα κύρια νησιά είναι το Σεργκί και το Γαρμπί. Το αρχιπέλαγος έχει έκταση 160 τετραγωνικών χιλιομέτρων και πληθυσμό 15.501 (2014).

Η κεντρική πόλη των Κερκένα, η Ρέμλα (στο Σεργκί), έχει πληθυσμό 2.000 κατοίκων. Ο πληθυσμός των νησιών μειώθηκε σημαντικά κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980 λόγω της ξηρασίας. Τα νησιά δεν ήταν σε θέση να παράσχουν κατάλληλα συστήματα άρδευσης και, με το καθαρό νερό να εξαντλείται, πολλοί νησιώτες αναγκάστηκαν να φύγουν για την ηπειρωτική Τυνησία, με την κοντινότερη πόλη να είναι η Σφαξ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Information about Kerkennah, Tunisia». *www.mediterraneanislands.org*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Αυγούστου 2017. Ανακτήθηκε στις 4 Ιουνίου 2018.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Kerkennah στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 46148570450124310162
* GND: 7702086-8

 |

 |
Ο **Ρόμπερτ Ντικ Γουίλσον** (αγγλ. *Robert Dick Wilson*, 4 Φεβρουαρίου 1856 – 11 Οκτωβρίου 1930) ήταν Αμερικανός γλωσσολόγος και Βιβλικός λόγιος, ο οποίος συνεισέφερε με ιδιαίτερα σημαντικό τρόπο στην πιστοποίηση της αξιοπιστίας των Εβραϊκών Γραφών. Η πολυμάθεια του Wilson έδωσε στον κόσμο αποδείξεις ότι η Παλαιά Διαθήκη είναι ένα ακριβές και αξιόπιστο ντοκουμέντο. 

Ο Robert Dick Wilson γεννήθηκε στην Πενσιλβάνια των ΗΠΑ. Στα 1886 ο Wilson έλαβε το διδακτορικό του δίπλωμα. Συνέχισε την εκπαίδευσή του στο Western Theological Seminary του Πίτσμπουργκ και επίσης διετείς σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου στη Γερμανία.

Φτάνοντας στη Γερμανία, ο Καθηγητής Wilson αποφάσισε ν’ αφιερώσει τη ζωή του στη μελέτη της Παλαιάς Διαθήκης. Στα είκοσιπέντε του χρόνια, αποφάσισε να μοιράσει τη ζωή του σε τρία μέρη δεκαπέντε ετών έκαστο: τα πρώτα 15 χρόνια τα αφιέρωσε στην εκμάθηση των απαραίτητων γλωσσών, τα επόμενα 15 τα αφιέρωσε στη μελέτη του κειμένου της Παλαιάς Διαθήκης και τα τελευταία 15 τα αφιέρωσε στη συγγραφή των αποτελεσμάτων των μελετών και των ερευνών του.

Ο Wilson τελικά έμαθε 45 γλώσσες και διαλέκτους. Ο Dr John Walvoord, πρόεδρος του Θεολογικού Σεμιναρίου του Ντάλας, ονόμασε τον Wilson «ίσως την εξέχουσα αυθεντία για τις αρχαίες γλώσσες της Μέσης Ανατολής».

Προκαλώντας οποιονδήποτε άνθρωπο να προσβάλει την Παλαιά Διαθήκη πάνω στο θέμα των γλωσσολογικών αποδείξεων δήλωνε: «*Αν γνωρίζετε κάποια άλλη γλώσσα που δεν τη γνωρίζω, θα τη μάθω*».

Εργογραφία
----------

* Introductory Syriac Method and Manual (New York: Scribners, 1891).
* Elements of Syriac Grammar by an inductive method (New York: Scribners, 1891).
* Notes on Hebrew Syntax (Allegheny: no publisher, 1892).
* The Lower Criticism of the Old Testament as a preparation for the higher criticism (Princeton: C.S. Robinson, 1901).
* A Hebrew Grammar for Beginners (Leipzig: W. Drugulin, 1908).
* The Present State of the Daniel Controversy (New York: Bible Teachers raining School, 1919).
* Is The Higher Criticism Scholarly? (Chicago: Sunday School Times, 1922).
* A Scientific Investigation of the Old Testament (Philadelphia: Sunday School Times, 1926).
* The Radical Criticism of the Psalter (London: Victoria Institute, 1927).
* Studies in the Book of Daniel 2 Vols. (Vol. 1: New York: Putnam, 1917; Vol. 2: New York: Revell, 1938; 2 in 1 vol, Grand Rapids: Baker, 1979).
* Raymond D. Cannata, The Robert Dick Wilson Manuscript Collection (Princeton: Princeton Theological Seminary Library, 1996).

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Αγγλικά) *SNAC*. w69q5w2d. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 68553183
* LCCN: no98095545
* ISNI: 0000 0000 8257 8105
* GND: 1152348825
* NKC: uk2006305237

 |

 |
Ο **Ντήτριχ Δ΄**, γερμ.: Dietrich IV af von Kleve (άκμασε 11888-98) από τον Οίκο της Κλέβης ήταν κόμης της Κλέβης από το 1188 έως το 1198.

Βιογραφία
---------

Η κομητεία της Κλέβης (γερμ.: Grafschaft Kleve, ολλανδ.: Graafschap Kleef) ήταν μία κομητική πολιτεία της αυτοκρατορίας της Γερμανίας, που στην εποχή μας βρίσκεται εν μέρει στη Γερμανία (μέρος της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας) και εν μέρει στις Κάτω Χώρες/Ολλανδία (τμήματα του Λίμπουρχ, της βόρειας Βραβάντης και του Χέλρε). Οι ηγέτες της, που ονομάζοντο κόμητες, είχαν μία ειδική και προνομιακή θέση στην αυτοκρατορία. Η κομητεία της Κλέβης αναφέρεται για πρώτη φορά τον 11ο αι. Το 1417 η κομητεία έγινε δουκάτο (γερμ.: Herzogtum Kleve, ολλανδ.: Hertogdom Kleef, και οι ηγεμόνες του αναβιβάστηκαν στο καθεστώς των δουκών.

Η ιστορία της σχετίζεται στενά με αυτή των γειτόνων της: τα δουκάτα του Γύλιχ, του Μπεργκ, του Χέλρε και της κομητείας του Λα Μαρκ. Το 1368 ενώθηκαν η Κλέβη με το Λα Μαρκ. Το 1521 τα Γύλιχ-Μπεργκ και Κλέβη-Λα Μαρκ σχημάτισαν τα Ενωμένα δουκάτα Γύλιχ-Κλέβης-Μπεργκ. Η περιοχή βρισκόταν και στις δύο πλευρές του ποταμού Ρήνου, γύρω από την πρωτεύουσα Κλέβη και κάλυπτε περίπου τις σημερινές περιοχές Κλέβη, Βέζελ και την πόλη του Ντούισμπουργκ.

Σύμφωνα με τη γερμανική, ολλανδική και γαλλική Wikipedia υπήρχε μόνο ένας Nτήτριχ μεταξύ 1172 και 1198. Αυτός ήταν γιος του Ντήτριχ Β΄ και της Aδελαΐδας του Ζούλτσμπαχ και νυμφεύτηκε τη Mαργαρίτα της Ολλανδίας. Αυτό θα έκανε τους Ντήτριχ Γ΄ και Ντήτριχ Δ΄ το ίδιο άτομο.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε τη Μαργαρίτα, κόρη του Φλόρις Γ΄ κόμη της Ολλανδίας κσι είχε τέκνο:

* Ντήτριχ Ε΄ 1185-1260, κόμης της Κλέβης.

Παραπομπές σε πηγές
-------------------

1. 1 2  p4291.htm#i42902.
2. ↑  p4291.htm#i42902. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
Η μικρή κωμόπολη Φλόρα του Όρεγκον στις ΗΠΑ δεν έχει αυτόνομη διοίκηση αλλά λογίζεται ως κατοικημένος τόπος.
Στη γεωγραφία, τη στατιστική και την αρχαιολογία, ένας **οικισμός**, ή ένας **κατοικημένος τόπος** είναι μια κοινότητα στην οποία ζουν άνθρωποι. Η πολυπλοκότητα ενός οικισμού μπορεί να κυμαίνεται από έναν μικρό αριθμό ομαδοποιημένων κατοικιών έως τις μεγαλύτερες πόλεις που περιβάλλονται από αστικές περιοχές. Οι οικισμοί μπορούν να περιλαμβάνουν χωριά, κωμοπόλεις και πόλεις. Ένας οικισμός μπορεί να έχει γνωστές ιστορικές ιδιότητες όπως η ημερομηνία ή η εποχή κατά την οποία εγκαταστάθηκε για πρώτη φορά ή όταν αρχικά εγκαταστάθηκε από συγκεκριμένους λαούς.

Στον τομέα της γεωπεριβαλλοντικής προγνωστικής μοντελοποίησης , οι οικισμοί είναι «πόλη, κωμόπολη, χωριό ή άλλο συγκρότημα κτιρίων όπου ζουν και εργάζονται άνθρωποι».

Ένας οικισμός συνήθως περιλαμβάνει τις κατασκευασμένες εγκαταστάσεις του, όπως δρόμους, περιφράξεις, αγροτικά συστήματα, αναχώματα και τάφρους, λίμνούλες, πάρκα και δασύλλια, ανεμόμυλους και νερόμυλους, αρχοντικά, και εκκλησίες.

Ορισμένοι οικισμοί μπορεί να σταματήσουν να χρησιμοποιούνται. Αυτή η τοποθεσία στην Εσθονία χρησιμοποιήθηκε ως ανθρώπινος οικισμός το δεύτερο μισό της πρώτης χιλιετίας και λογίζεται ως αρχαιολογική θέση που παρέχει πληροφορίες για το πως ζούσαν οι άνθρωποι εκείνη την εποχή.
Τα παλαιότερα ερείπια που έχουν βρεθεί από κατασκευασμένους οικισμούς είναι υπολείμματα καλυβών που κατασκευάστηκαν από λάσπη και κλαδιά γύρω στο 17.000 π.Χ. στο χώρο Οχάλο (τώρα υποβρύχιο) κοντά στην άκρη της Θάλασσας της Γαλιλαίας. Οι Νατούφιοι έχτισαν σπίτια, επίσης στο Λεβάντε, περίπου το 10.000 π.Χ. Υπολείμματα οικισμών όπως χωριά γίνονται πολύ πιο κοινά μετά την εφεύρεση της γεωργίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Dutta, Biswanath· Fausto Giunchiglia· Vincenzo Maltese (2010). «A Facet-Based Methodology for Geo-Spatial Modeling». *GeoSpatial Semantics: 4th International Conference, GeoS 2011, Brest, France* (PDF). σελ. 143.
2. ↑  «Medieval Settlement Research Group». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Φεβρουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 9 Ιανουαρίου 2019.

|  |  |
| --- | --- |
|  |  Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα αναφορικά με τα θέματα **Populated places** και **Settlements**.  |
Ο **Σιδηροδρομικός Σταθμός Μύλου Νεοχωρίου** ήταν σταθμός των Σιδηροδρόμων Βορειοδυτικής Ελλάδος, επί της σιδηροδρομικής γραμμής Αιτωλικού - Κατοχής, στη χιλιομετρική θέση 9,000 από το σταθμό Αιτωλικού. Βρισκόταν στο Νεοχώρι Μεσολογγίου και πήρε το όνομά του από τον παρακείμενο μύλο, την περιοχή του οποίου εξυπηρετούσε ως προαιρετική στάση. Δεν διέθετε κάποια ιδιαίτερη εγκατάσταση. Εγκαινιάστηκε το 1912 και έκλεισε το 1943, μαζί με τη γραμμή Αιτωλικού - Κατοχής.

  

  


| **Προηγούμενος σταθμός** | **Σιδηροδρομικές γραμμές** | **Επόμενος σταθμός** |
| --- | --- | --- |
| Νεοχώρι |   | Αιτωλικό - Κατοχή
(κατηργημένη) |   | Οδός Μαγούλας |
Ο **Παναγιώτης (Νότης) Καπνίσης** (1910 - 5 Ιουνίου 1989) ήταν Έλληνας αντιστασιακός, πολιτικός και βουλευτής της Αριστεράς.

Αντιστασιακή δράση και πολιτική σταδιοδρομία
--------------------------------------------

Γεννήθηκε στη Χαλκίδα και ακολούθησε σπουδές ηλεκτρολόγου-μηχανικού στη Γερμανία. Κατά την περίοδο της Ναζιστικής Κατοχής οργανώθηκε στο ΕΑΜ μαζί με τη σύζυγό του, Άννα, και το 1944 ανέλαβε γραμματέας της νομαρχιακής επιτροπής του Μετώπου στο νομό Εύβοιας. Το ζευγάρι οργάνωσαν συσσίτια για βρέφη και για παιδιά σε συνεργασία με τον Διεθνή Ερυθρό Σταυρό, σώζοντας από το λιμό χιλιάδες παιδιά. Η σύζυγός του πρωτοστάτησε στην ίδρυση της Ειδικής Επιτροπής για το Παιδί, οργανώνοντας καζάνια και μοιράζοντας γάλα στα βρέφη.

Στις εκλογές του 1958 εξελέγη βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια Ευβοίας με την ΕΔΑ. Ως βουλευτής, ήταν ο πρώτος που κατέθεσε την πρόταση να συνδεθούν η ευβοϊκής και η βοιωτικής πλευράς του Ευρίπου με υποθαλάσσια σήραγγα.

Το 1961 εξελέγη (σε συνέδριο στην Τσεχοσλοβακία) μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, το οποίο ήταν παράνομο στην Ελλάδα.

Υπέστη διώξεις μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο και κατά την περίοδο της δικτατορίας του 1967-1974. Το 1978 εξελέγη δημοτικός σύμβουλος. 

Πέθανε το 1989. Η σύζυγός του, Άννα (1910-1986) είχε πεθάνει από καρκίνο τρία χρόνια νωρίτερα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Βιογραφικά στοιχεία Άννας και Νότη Καπνίση, eviaportal.gr, 22-5-2013, ανάκτηση 22-2-2017.
2. ↑  "EΔΑ 1951-1967 το νέο πρόσωπο της Αριστεράς" τόμοι 2, εκδόσεις "ΘΕΜΕΛΙΟ".
Ο Νικολάι Κωνσταντινόβιτς Λίκο (? - 1840) – λοχαγός του 5 Τάγματος της Μαύρης Θάλασσας – ήρωας  του πολέμου του Καυκάσου..

Βιογραφία

Γεννήθηκε στην οικογένεια Ελλήνων ευγενών  της Μπαλακλάβα  μεταξύ 1795 και 1800. Σύμφωνα με τα απομνημονεύματα του αρχηγού της ακτογραμμής της Μαύρης Θάλασσας του στρατηγού Φίλιπσον, ο Λίκο ήταν ένας αξιωματικός που είχε υπηρετήσει στον Καύκασο με σοβαρότητα ,υπευθυνότητα και θάρρος..

Το 1840, ο Λίκο διορίστηκε διοικητής στο Φρούριο Μιχαήλοφσκι. Η φρουρά του οποίου αποτελείτο από δύο λόχους του τάγματος που υπηρετούσε και ο ίδιος, έναν λόχο του συντάγματος Tενγκίνσκι και δύο λόχους  του συντάγματος Ναβαγκίνσκι.

.Όταν έμαθε για τη κατάληψη των οχυρώσεων του Λάζαρεφ από τους αντάρτες του βουνού, σκέφτηκε  ότι και οι ίδιοι θα μπορούσαν  να έχουν την ίδια μοίρα.Ήταν λογικό λοιπόν να χωρίσει με ένα τοίχος το τμήμα του οχυρού, που ήταν πιο κοντά στη θάλασσα, όπου υπήρχαν αποθήκες  τροφίμων και βαρέλια με πυρίτιδα. Σε αυτό το προπύργιο ο Λίκο σκόπευε να  αντιμετωπίσει τον εχθρό, αν ο εχθρός καταλάμβανε την υπόλοιπη οχύρωση. Ο Λίκο ενέπνευσε την φρουρά να αγωνιστεί μέχρι τον τελευταίο άνδρα και ανέθεσε  στον στρατιώτη Αρχίπ  Όσιποφ να ανατινάξει τις αποθήκες, αν δεν μπορούσαν να εκδιώξουν τον εχθρό.Το μεσημέρι στις 22 Μαρτίου του 1840, περίπου 11.000 αντάρτες  έσπευσαν να επιτεθούν στο Φρούριο  Mιχαήλοφσκι. Ο λοχαγός Λίκο τραυματίστηκε στο κεφάλι και στο πόδι, αλλά συνέχισε να δίνει εντολές, ακουμπώντας στο σπαθί του. Μετά την ανατίναξη  του οχυρού, ο Λίκο, ανάμεσα στους λίγους υπερασπιστές που είχαν μείνει ζωντανοί, αιχμαλωτίστηκε και μεταφέρθηκε στο βουνό, όπου και πέθανε από γάγγραινα του ποδιού.

Οι απλοί στρατιώτες  που αργότερα απελευθερώθηκαν δήλωσαν το πόσο γενναία πολέμησε ο Λίκο Ήταν αυστηρός όμως πάντα δίκαιος  με τους υφισταμένους του. Σύμφωνα με την μαρτυρία των στρατιωτών ο Λίκο ήταν μετρίου αναστήματος, με σκούρα μαλλιά, με μαύρα μουστάκια και φαβορίτες.

Προς τιμήν του λοχαγού Λίκο και του οπλίτη Αρχίπ Όσιποφ έχουν ανεγερθεί μνημεία στο Βλαδικαβκάζ και στη θέση των  ερειπίων της οχυρού του Μιχαήλοφσκι.
Ο ***Νικολάι Σουλεϊμάνοφ*** (Ρωσικά: Николай Сулейманов, γεννημένος στις 6 Οκτωβρίου 1955 και σύμφωνα με πληροφορίες σκοτώθηκε τον Δεκέμβριο του 1994) με το ψευδώνυμο «Khoza» και «Ρουσλάν»,  ήταν ένας από τους ηγέτες της τσετσενικής μαφίας στη Ρωσία.

Βιογραφία
---------

Ο Σουλεϊμάνοφ πήγε στη Μόσχα στις αρχές της δεκαετίας του 1980 και βοήθησε τους 
Χοζ-Αχμέντ Νουχάγιεφ και Μουβλάντι Ατλαγκέριεφ να δημιουργήσουν εκεί τις τσετσενικές συμμορίες. Μέχρι το 1986 η συμμορία του Σουλεϊμάνοφ έλεγχε την νότια όχθη του ποταμιού της Μόσχας, τη μεγαλύτερη αγορά αυτοκινήτων στην πρωτεύουσα, και ειδικεύοταν στους εκβιασμούς αποκαλούμενους ως «Νέα Ρωσία». 

Μετά από έναν πόλεμο μεταξύ συμμορίων το 1988–89, η τσετσενική μαφία, που ελέγχεται ονομαστικά από την εγκληματική συμμορία γνωστή και ως «Musa the Older», κατάφερε να αναγκάσει ορισμένες από τις κορυφαίες αντίπαλες εγκληματικές οργανώσεις να φύγουν εντελώς από την πόλη και να αναλάβει μια δεσπόζουσα θέση στη Μόσχα. Το 1990 ο Σουλεϊμάνοφ καταδικάστηκε σε φυλάκιση τεσσάρων ετών, αλλά απελευθερώθηκε δύο χρόνια αργότερα.

Το 1993 πήγε με τους άντρες του στην Τσετσενία, όπου ενώθηκε με τον χαρισματικό γκάνγκστερ-αντάρτη Ρουσλάν Λαμπαζάνοφ και συμμετείχε σε απόπειρα πραξικοπήματος εναντίον του Τσετσένου Προέδρου Ντζοκάρ Ντουντάιεφ, απαιτώντας την παραίτησή του. Μετά τον σοβαρό τραυματισμό του κατά τη διάρκεια μιας διαδήλωσης που υπήρξαν πυροβολισμοί στο κέντρο του Γκρόζνι, ο Σουλεϊμάνοφ άλλαξε στρατόπεδο και πήγε με την κυβέρνηση του Ντουντάγιεφ, ωστόσο εγκατέλειψε την αυτονομιστική δημοκρατία και επέστρεψε ξανά στη Μόσχα.

Σύμφωνα με πληροφορίες, ο «Khoza» σκοτώθηκε τον Δεκέμβριο του 1994, λίγο πριν από το ξέσπασμα του Πρώτου Τσετσενικού Πολέμου, αφού πυροβολήθηκε σε μια από τις επιχειρήσεις του, τον 7ο Σταθμό Συντήρησης Αυτοκινήτων στη Μόσχα, από έναν δολοφόνο που έστειλε η Ρωσική μαφία. Η θέση του αναλήφθηκε από τον «Ασλάν» και τον «Λέτσι η αρκούδα». Ήταν μια από τις σειρές δολοφονιών γκάνγκστερ υψηλού προφίλ που σηματοδότησαν την αρχή μιας άλλης στροφής του μεγάλου ξεκαθαρίσματος της μαφίας το 1995-1996.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Galeotti, Mark (2018). *The Vory: Russia's Super Mafia* (στα Αγγλικά). Βοστώνη: Yale University Press. σελίδες 157–160. ISBN 9780300186826.
2. ↑  «Ποια είναι λοιπόν η ρωσική μαφία;» (στα Αγγλικά). BBC. Ανακτήθηκε στις 12 Σεπτεμβρίου 2020.
3. ↑  Philip, Reichel (2019). *Global Crime: An Encyclopedia of Cyber Theft, Weapons Sales, and Other Illegal Activities* (στα Αγγλικά). Abc-Clio. σελ. 534. ISBN 9780300186826.
4. 1 2  Φιλ Γουίλιαμς, *Ρωσικό οργανωμένο έγκλημα: Η νέα απειλή;*
5. ↑  Vadim Volkov, 'Violent Entrepreneurs: The Use of Force in the Making of Russian Capitalism*, p.32*
6. ↑  *RFE/RL research report: weekly analyses from the RFE/RL Research Institute*, Volume 3, p. 59

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
 |

 |
Ο  **Σίδνεϋ Μέρλιν** (*Sidney Louis Walter Merlin*) (1856 - Αθήνα 1952), ήταν Έλληνας βρετανικής καταγωγής βοτανολόγος, κτηματίας, αθλητής της σκοποβολής και χρυσός ολυμπιονίκης στην Μεσολυμπιάδα του 1906.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ήταν γιος του Κάρολου Μέρλιν, τραπεζίτη και προξένου της Βρετανίας στον Πειραιά, και της Ειρήνης Στουρνάρη. Υπήρξε ιδιοκτήτης τεράστιων εκτάσεων στην Κέρκυρα και την Φθιώτιδα. Ο Μέρλιν εισήγαγε στην Ελλάδα, το 1925, την καλλιέργεια της ποικιλίας πορτοκαλιών "Washington Navel", φυτεύοντας αρκετά δενδρίλια της ποικιλίας στο οικογενειακό τους κτήμα στην Κέρκυρα. Τα πορτοκάλια αυτά, εκτός από την κοινή ονομασία "ναβαλίνια", έγιναν γνωστά στην Ελλάδα ως "πορτοκάλια Μέρλιν". Ο ίδιος εισήγαγε στο νησί της Κέρκυρας και την καλλιέργεια των κουμ κουάτ.

Ήταν παντρεμένος σε πρώτο γάμο με την Ζαΐρα Θεοτόκη, κόρη του πρωθυπουργού Γεώργιου Θεοτόκη και μετέπειτα σύζυγο του πρωθυπουργού Ιωάννη Ράλλη και σε δεύτερο με την Αικατερίνη Ιγγλέση.

Αθλητική σταδιοδρομία
---------------------

Ο Μέρλιν συμμετείχε με την εθνική ομάδα της Βρετανίας σε 3 ολυμπιακούς αγώνες στην σκοποβολή. Στους Α' Ολυμπιακούς αγώνες του 1896 στην Αθήνα πήρε μέρος σε 5 αγωνίσματα χωρίς να καταφέρει να διακριθεί. Στους επόμενους Ολυμπιακούς αγώνες του 1904 πάλι δεν κατάφερε να διακριθεί , συμμετείχε και στην Μεσολυμπιάδα του 1906 όπου πήρε δύο μετάλλια. Ήταν χρυσός Ολυμπιονίκης σκοποβολή τραπ και χάλκινος στη σκοποβολή κατά διπλών στόχων.

Συμμετείχε στα πανελλήνια πρωταθλήματα της εποχής με πολλές επιτυχίες, το 1904 κατέκτησε 3 χρυσά κι ένα αργυρό μετάλλιο, ήταν 1ος πανελληνιονίκης στα αγωνίσματα με πιστόλι ακριβείας, με πιστόλι μονομαχίας και στη σκοποβολή κατά διπλών στόχων, 2ος ήταν στη βολή με περίστροφο από 20 μέτρα. Επίσης ήταν αθλητής της σπάθης.

Παραπομπές
----------

* Ο Μέρλιν στο Sportsreference.com'
* Κτήμα Μέρλιν Αρχειοθετήθηκε 2011-04-18 στο Wayback Machine.

1. ↑  ΣΚΡΙΠ , 8 Μαΐου 1904
Το **Σίκλι** είναι Δήμος της Ιταλικής επαρχίας της Ραγκούζας στην Περιφέρεια Σικελία στη νότια Ιταλία. Βρίσκεται σε απόσταση περίπου 25 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα της επαρχίας Ραγκούζα και 300 χιλιόμετρα από το Παλέρμο, ο πληθυσμός της πόλης είναι 27.051 κάτοικοι (Απογραφή 2017). Η UNESCO έχει ανακηρύξει την πόλη Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς μαζί με άλλες επτά πόλεις στην κοιλάδα του Νότο. Το Σίκλι συνορεύει με την Μόντικα και τη Ραγκούζα.

Ιστορία
-------

Στην περιοχή υπάρχουν εγκαταστάσεις από την πρώιμη Εποχή του Ορείχαλκου (3η χιλιετία π.Χ.) αλλά τη πόλη ίδρυσαν οι Σικελοί (300 π.Χ.)
Το Σίκλι κατακτήθηκε από τους Άραβες και εισήλθε στο Εμιράτο της Σικελίας (864), γνώρισε εποχή μεγάλης ευημερίας και έγινε σημαντικό εμπορικό και αγροτικό κέντρο. Ο Άραβας Γεωγράφος Μωχάμετ αλ-Ιντρίσι (1099 - 1165) γράφει ότι η *"ναυτιλία έφτασε στο Σίκλι από την Καλαβρία, την Αφρική, τη Μάλτα και πολλές ακόμα περιοχές"*. Οι Νορμανδοί και ο βασιλιάς τους Ρογήρος Α΄ της Σικελίας κατέκτησαν την πόλη ύστερα από βίαιη μάχη (1091).  Το Σίκλι ήταν μία από τις πόλεις που εξεγέρθηκε απέναντι στον Κάρολο τον Ανδεγαυό όταν ξέσπασε ο Σικελικός Εσπερινός (5 Απριλίου 1282). Τους επόμενους αιώνες την πόλη κατείχε το Στέμμα της Αραγωνίας και η Ισπανία μέχρι τη χρονιά που εισήλθε στην Ιταλική ενοποίηση (1860). Μετά από έναν καταστροφικό σεισμό που ισοπέδωσε την πόλη (1693) το Σίκλι οικοδομήθηκε ξανά με κομψά κτίρια ρυθμού Σικελικού Μπαρόκ και έγινε σημαντικός τουριστικός προορισμός.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Superficie di Comuni Province e Regioni italiane al 9 ottobre 2011». Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής της Ιταλίας. Ανακτήθηκε στις 16  Μαρτίου 2019.
2. ↑  «Popolazione Residente al 1° Gennaio 2018». Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής της Ιταλίας. Ανακτήθηκε στις 16  Μαρτίου 2019.
3. ↑
4. ↑  Alexander Mikaberidze (22 Jul 2011). Conflict and Conquest in the Islamic World: A Historical Encyclopedia [2 Τόμοι], σ. 831
5. ↑  Lorenza De Maria; Rita Turchetti (2004). Rotte e porti del Mediterraneo dopo la caduta dell'Impero romano d'Occidente: continuità e innovazioni tecnologiche e funzionali : IV seminario : Genova, 18-19 giugno 2004. Rubbettino Editore. σ. 125.
6. ↑  Authentic Sicily (illustrated ed.). Touring Editore. 2005. σ. 73

Πηγές
-----

* Alexander Mikaberidze (22 Jul 2011). Conflict and Conquest in the Islamic World: A Historical Encyclopedia
* Authentic Sicily (illustrated ed.). Touring Editore. 2005.
* Lorenza De Maria; Rita Turchetti (2004). Rotte e porti del Mediterraneo dopo la caduta dell'Impero romano d'Occidente: continuità e innovazioni tecnologiche e funzionali : IV seminario : Genova, 18-19 giugno 2004. Rubbettino Editore.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Δήμος Σίκλι (Ιταλικά)
* Σίκλι

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 133518735
* LCCN: n93029419
* GND: 4306893-5

 |

 |
Ο **Νικολάι Λεοπόλντοβιτς Κορζενέφσκυ** ή **Κορζενιέφσκυ** (ρωσ. Николай Леопольдович Коржене́вский, Φεβρουάριος 1879 – 31 Οκτωβρίου 1958) ήταν γνωστός στην εποχή του Ρώσος και Σοβιετικός γεωγράφος, παγετωνολόγος και εξερευνητής του Παμίρ.

Ο Κορζενέφσκυ γεννήθηκε σε περιοχή (χωριό Ζαβερέζιε) του τότε Κυβερνείου του Βιτέμπσκ, που σήμερα ανήκει στο Διαμέρισμα Νέβελσκυ, στην Περιφέρεια Πσκοφ της Ρωσίας. Η εξερεύνησή του στο Παμίρ άρχισε από το 1903, με υποστήριξη από τη στρατιωτική διοίκηση της περιοχής. Μεταξύ του 1903 και του 1928, ο Κορζενέφσκυ οργάνωσε ένδεκα εξερευνητικές αποστολές σε διάφορα μέρη του Παμίρ. Τον Αύγουστο του 1910 ανεκάλυψε μία από τις υψηλότερες κορυφές των ορέων του Παμίρ, την οποία ονόμασε Κορυφή Κορζενέφσκαγια (Пик Евгении Корженевской) προς τιμή της συζύγου του Ευγενίας Κορζενέφσκαγια. Το 1928 συνέταξε έναν μοναδικό χάρτη του Παμίρ, που για πρώτη φορά σημείωνε μία υπο-οροσειρά με διεύθυνση βορρά-νότου, την οποία είχε ανακαλύψει ο ίδιος και τη βάφτισε «Οροσειρά Ακαδημίας Επιστημών» προς τιμή της Σοβιετικής Ακαδημίας Επιστημών.

Ο Κορζενέφσκυ απεβίωσε σε ηλικία 79 ετών στην Τασκένδη, όπου είχε εγκατασταθεί ως διδάσκων στο Πανεπιστήμιο του Ουζμπεκιστάν.

Πηγές
-----

* «Корженевский Николай Леопольдович», στη *Μεγάλη Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια* on-line (στη ρωσική γλώσσα)

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Большая советская энциклопедия» (Ρωσικά) Η Μεγάλη Ρωσική Εγκυκλοπαίδεια. Μόσχα. 1969. Ανακτήθηκε στις 27  Σεπτεμβρίου 2015.
2. ↑  «Большая советская энциклопедия» (Ρωσικά) Η Μεγάλη Ρωσική Εγκυκλοπαίδεια. Μόσχα. 1969. Ανακτήθηκε στις 28  Σεπτεμβρίου 2015.
3. ↑  Ανακτήθηκε στις 14  Ιουνίου 2019.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 66040270
* LCCN: no93004088
* ISNI: 0000 0000 3923 3988

 |

 |
Ο "μεγάλος Σέσωστρις" χαραγμένος ως Ραμσής Β΄, σε πίνακα του 19ου αιώνα κατά τη διάρκεια της Μάχης του Καντές.
Ο **Σέσωστρις** ήταν το όνομα βασιλιά της αρχαίας Αιγύπτου, ο οποίος, σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, οδήγησε στρατιωτική αποστολή σε μέρη της Ευρώπης.

Αναφορά του Ηροδότου
--------------------

Στις Ιστορίες του Ηροδότου φαίνεται να υπάρχει μια ιστορία που έλεγαν Αιγύπτιοι ιερείς για ένα φαραώ, τον Σέσωστρι, που κάποτε οδήγησε ένα στρατό βόρεια στη Νικρά Ασία, και μετά κατευθύνθηκε στα δυτικά μέχρι που πέρασε στην Ευρώπη, όπου νίκησε τους Σκύθες και τους Θράκες (πιθανώς στη σύγχρονη Ρουμανία και τη Βουλγαρία). Ο Σέσωστρις στη συνέχεια επέστρεψε στη πατρίδα, αφήνοντας αποίκους πίσω στο ποταμό Φάσις στην Κολχίδα. Ο Ηρόδοτος προειδοποιούσε τον αναγνώστη ότι αυτή η ιστορία ερχόταν από δεύτερο χέρι μέσω αιγύπτιων ιερέων. Επίσης σημείωνε ότι οι Κόλχιδες ήταν κοινώς γνωστοί ότι είναι Αιγύπτιοι άποικοι.

Σύμφωνα με τον Διόδωρο τον Σικελιώτη (που τον αποκαλεί Σέσωψι) και τον Στράβωνα, κατέκτησε ολόκληρο τον κόσμο, ακόμη και τηΣκυθία και την Αιθιοπία, χώρισε Αίγυπτο σε διοικητικές περιφέρειες ή νόμες, ήταν δίκαιος και εισήγαγε σύστημα καστών στην Αίγυπτο και τη λατρεία του Σέραπη. Ο Ηρόδοτος επίσης αναφέρει ότι όταν ο Σέσωστρις νίκησε ένα στρατό χωρίς μεγάλη αντίσταση ανήγειρε ένα πυλώνα στη πρωτεύουσα τους με ένα κόλπο για να συμβολίσει το γεγονός ότι ο στρατός τους πολεμούσε σαν τις γυναίκες. Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος επίσης αναφέρει τον Σέσωστρι, όπου ισχυρίζεται ότι ηττήθηκε από τον Σαύλακα, πλούσιο βασιλιά της Κολχίδας.

Ο Ηρόδοτος περιγράφει τον Σέσωστρι ως ο πατέρας του τυφλού βασιλιά Φέρωνα, ο οποίος ήταν λιγότερο πολεμοχαρείς από τον πατέρα του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ηροδότου *Ιστορίες* 2.104
2. ↑  Ηροδότου *Ιστορίες* 2.102
3. ↑  Rackham, Harris, επιμ. (1938). *Pliny Natural History I*. Harvard University Press. σελ. 43.

Βιβλιογραφία
------------

* Herodotus ii. 102-1ll
* Diodorus Siculus i. 53-59
* Strabo xv. p. 687
* Kurt Sethe, "Sesostris," in *Unters. z. Gesch. u. Altertumskunde Agyptens*, tome ii. Hinrichs, Leipzig (1900).

Εξωτερικές συνδέσεις
--------------------

* Σέσωστρι σε EB 1911
* "Σέσωστρι". Αρχειοθετήθηκε 2019-01-09 στο Wayback Machine. J. Rank Εγκυκλοπαίδεια Αρχειοθετήθηκε 2019-01-09 στο Wayback Machine. (αντίγραφο του EB 1911)
Ο **Διονύσιος "Σάκης" Γιαννακόπουλος** (εναλλακτική ορθογραφία: Διονύσης) (γεννήθηκε στις 24 Οκτωβρίου 1982 στην Καλαμάτα ) είναι πρώην Έλληνας επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής και νυν βοηθός προπονητή για το Λαύριο της Ελληνικής Α1 Κατηγορίας, όπου πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της αγωνιστικής του σταδιοδρομίας. Έχει ύψος 1,95 μέτρων και ήταν  σούτινγκ γκαρντ / σμολ φόργουορντ .

Επαγγελματική πορεία
--------------------

Ο Γιαννακόπουλος έπαιξε συλλογικό μπάσκετ στις μικρότερες ηλικίες με τον Πανελευσινιακό (2000–2001), τον Ποσειδώνα Καλαμάτας (2001–2004) και το Λαύριο (2004–2010). Ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία με το Λαύριο, στην Α2 Κατηγορία , την περίοδο 2010–11.  Την ίδια χρονιά ψηφίστηκε MVP της Α2 Εθνικής.

Με το Λαύριο, έπαιξε στην κορυφαία Α1 Εθνική, για πρώτη φορά, τη χρονιά 2015–16. Ήταν ο επί χρόνια αρχηγός της ομάδας του Λαυρίου. Ο Γιαννακόπουλος έπαιξε σε πάνω από 150 παιχνίδια με το Λαύριο και είναι ο κάτοχος της επίδοσης των περισσοτέρων συμμετοχών στο σύλλογο. 

Αφού έπαιξε 3 χρονιές με το Λαύριο στο κορυφαίο πρωτάθλημα της Ελλάδας, αποσύρθηκε από το επαγγελματικό μπάσκετ το 2018.

Σταδιοδρομία στην Εθνική ομάδα
------------------------------

Ο Γιαννακόπουλος ήταν μέλος των μικρών εθνικών ομάδων της Ελλάδας. Με την εθνική ομάδα εφήβων της Ελλάδας, έπαιξε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα κάτω των 18 της FIBA του 2000, όπου κέρδισε ένα χάλκινο μετάλλιο.

Προπονητική πορεία
------------------

Στις 7 Αυγούστου 2018, το Λαύριο ανακοίνωσε επίσημα ότι ο Γιαννακόπουλος αποσύρεται από το επαγγελματικό μπάσκετ και εντάσσεται στο προπονητικό επιτελείο της ομάδας, ως βοηθός προπονητή .

Παραπομπές
----------

1. ↑  Dionysios Giannakopoulos Height: 195 cm / 6'5".
2. ↑  Συνεχίζει στο Λαύριο ο Γιαννακόπουλος (in Ελληνική).
3. ↑  Dionysios Giannakopoulos extends with Lavrio.
4. ↑  Dionysios GIANNAKOPOULOS (GRE) participated in 1 FIBA / FIBA Zones events.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Προφίλ στο FIBA.com
* Προφίλ στο Eurobasket.com
* Προφίλ στην Α1 ΕΣΑΚΕ (in Greek)
Ο **Νικόλαος Κατσάνος** (1930 - 6 Νοεμβρίου 2016) ήταν Έλληνας χημικός, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Πάτρας. Υπήρξε μέλος της Ένωσης Ελλήνων Χημικών και διαφόρων άλλων επιστημονικών σωματείων και εταιρειών. Εξέδωσε αρκετά βιβλία και έχει δημοσιεύσει πολλά άρθρα και μελέτες σε ελληνικά και ξένα επιστημονικά περιοδικά.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στη Νέα Αγαθούπολη Πιερίας το 1930 και σπούδασε Χημεία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (Α.Π.Θ.), στο οποίο και αναγορεύτηκε διδάκτορας. Έκανε μετεκπαίδευση στο Ηνωμένο Βασίλειο στον τομέα της ραδιοχημείας και διετέλεσε διευθυντής ερευνητικής ομάδας στο Κέντρο Πυρηνικών Ερευνών "Δημόκριτος". Από τα έργα του κυριότερα είναι τα "Μαθήματα Οργανικής Χημείας" (1968) και "Φυσικοχημεία, βασική θεώρηση", (Έκδοση Τρίτη Συμπληρωμένη, Εκδ. Παπαζήση, Αθήνα 1999, ISBN 960-02-0448-9).

Δίδαξε αρχικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και αργότερα στο Πανεπιστήμιο της Πάτρας (Τμήμα Φυσικής και Χημείας), από το 1969 ως το 1997.

Απεβίωσε στις 6 Νοεμβρίου 2016 και κηδεύτηκε από τον ιερό ναό Παναγιάς Παντανάσσης Πατρών.

Βραβεία
-------

* Εμπειρίκειο Επιστημονικό Βραβείο (1972)
* Βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών (1983)

Βιβλιογραφία
------------

* Εγκυκλοπαίδεια, Επιστήμη και Ζωή.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εγκυκλοπαίδεια "Πάπυρος-Λαρούς-Μπριτάννικα", τ. 33, σελ. 23.
2. ↑  Οδηγός Σπουδών 2013-14 - Τμήμα Χημείας - Πανεπιστήμιο Πατρών[*νεκρός σύνδεσμος*] (pdf)
3. ↑  Πάτρα: "Έφυγε" ο Πανεπιστημιακός Νικόλαος Κατσάνος[*νεκρός σύνδεσμος*], Patra News, 6-11-2016.
Τα Σίνγκαρα σε ένα μεσαιωνικό αντίγραφο του Χάρτη του Πόιτινγκερ
Τα **Σίνγκαρα** (η αλλοιώς Σίγγαρα ) ήταν μια ισχυρά οχυρωμένη τοποθεσία στο βόρειο άκρο της Μεσοποταμίας κατά το τέλος της αρχαιότητας και την αρχή των μεσαιωνικών χρόνων. 

Η θέση του νοτιοανατολικά του Νισιμπή ορίστηκε αδιάφορα από τους αρχαίους συγγραφείς, με τον Στέφανο του Βυζαντίου να τα αποκαλεί πόλη της Αραβίας "κοντά στην Έδεσσα" και τον Πτολεμαίο να τα τοποθετεί στον Τίγρη. Δεν υπάρχει αμφιβολία, ωστόσο, ότι αυτό και το παρακείμενο βουνό τους (ὸ Σίγγαρας ὄρος) ήταν οι προκάτοχοι της σύγχρονης πόλης Σιντζάρ και του βουνού Σιντζάρ στην κοιλάδα της Νινευή του σύγχρονου Ιράκ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Κλαύδιος Πτολεμαίος, *Γεωγραφική Υφήγησις* V.18.9.
2. ↑  Κλαύδιος Πτολεμαίος, *Γεωγραφική Υφήγησις* V.18.2.
Ο  **Νταβόρ Γιούρισιτς**  είναι επιθετικός ποδοσφαιριστής από τη πρώην Γιουγκοσλαβία, που αγωνίστηκε σε ομάδες Α΄ Εθνικής και Β΄ Εθνικής τη δεκαετία του 1980 και στις αρχές της δεκαετίας του ’90.

Ποδοσφαιριστής
--------------

Ο Γιούρισιτς γεννήθηκε στη Γιουγκοσλαβία, όπου ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα. Τη σεζόν 1986-87 ήρθε στην Ελλάδα και αγωνίστηκε στην ομάδα του Πανιωνίου, στην Α΄ Εθνική. Αγωνίστηκε δύο σεζόν και μετείχε στην επιτυχημένη για το σύλλογο περίοδο που τερμάτισε 4ος κερδίζοντας μια θέση στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ και είχε μια εκπληκτική πορεία ως τα προημιτελικά στο Κύπελλο Ελλάδος.

Στη συνέχεια αγωνίστηκε με επιτυχία από μιάμιση σεζόν στον Απόλλωνα Αθηνών και στην Καλαμαριά και άλλες δύο στη Β΄ Εθνική με τον Ατρόμητο. Μάλιστα, τη σεζόν 1991-92 έφτασε με το σύλλογο του Περιστερίου ως τα ημιτελικά του Κυπέλλου, όπου αποκλείστηκε από τον Ολυμπιακό, ενώ το επόμενο έτος ήταν πρώτος σκόρερ της ομάδας του με 11 γκολ στο πρωτάθλημα και 6 γκολ στο κύπελλο. Το 1997 αγωνίσθηκε με τον Αιγάλεω Α.Ο. στο πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής

Καριέρα
-------

| Χρονιές | Σύλλογος | Συμμετοχές | Γκολ |
| --- | --- | --- | --- |
| ως το 1986 | στη Γιουγκοσλαβία |  |  |
| 1986-87 | Πανιώνιος | 15 | 4 |
| 1987-88 | Πανιώνιος | 30 | 7 |
| 1988-89 | Απόλλων Αθηνών | 30 | 6 |
| 1989-90 (α΄) | Απόλλων Αθηνών | 13 | 3 |
| 1989-90 (β΄) | Απόλλων Καλαμαριάς | 18 | 3 |
| 1990-91 | Απόλλων Καλαμαριάς | Β΄ Εθνική |  |
| 1991-92 | Ατρόμητος Αθηνών | Β΄ Εθνική |  |
| 1992-93 | Ατρόμητος Αθηνών | Β΄ Εθνική | 11 + 6 (κύπ.) |
| 1993-; | ; |  |  |
| **ΣΥΝΟΛΟ** | **Α΄ Εθνική** | **106** | **23** |
| **ΣΥΝΟΛΟ** | **Β΄ Εθνική** |  |  |

* **Σημείωση** : τα στοιχεία προέρχονται από
Συντεταγμένες: 41°53′44.5″N 12°28′04.8″E﻿ / ﻿41.895694°N 12.468000°E﻿ / 41.895694; 12.468000

Ο **Σαντ' Ελίτζο ντέλι Ορεφίτσι** (ιταλικά: *Sant'Eligio degli Orefici*, μετάφραση: *Άγιος Ελίτζο των Χρυσοχόων*) είναι χριστιανικός ναός στην πόλη της Ρώμης, στην Ιταλία. Βρίσκεται στο ριόνε Ρέγκολα, στην ομώνυμη οδό, κοντά στη Βία Τζούλια. Αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα αναγεννησιακής αρχιτεκτονικής του 16ου αιώνα και η σημασία της έγκειται στο γεγονός ότι αποτελεί μια από τις λιγοστές εκκλησίες των οποίων την κατασκευή επιμελήθηκε ο Ιταλός καλλιτέχνης Ραφαήλ.

Την εκκλησία παρήγγειλε το Σωματείο των Χρυσοχόων και Αργυροχόων το 1509. Τα αρχικά σχέδια ανήκουν στο Ραφαήλ, στο έργο του οποίου είναι φανερές οι επιρροές του δασκάλου του, Μπραμάντε. Όταν ο καλλιτέχνης απεβίωσε το 1520, οι εργασίες συνεχίστηκαν από τον Μπαλτασάρε Περούτσι, που την ολοκλήρωσε μετά το 1526. Η εκκλησία έχει επισκευαστεί σε διάφορες περιόδους, εξαιτίας των διάφορων καταστροφών που της προκαλούσαν οι πλημμύρες του Τίβερη ποταμού, στις όχθες του οποίου έχει χτιστεί. Η πρόσοψη κατέρρευσε το 1601 και ανακατασκευάστηκε από το Φλαμίνιο Πόντσο σύμφωνα με το αρχικό σχέδιο του Ραφαήλ. 

Το αρχιτεκτονικό σχέδιο έχει τη μορφή ελληνικού σταυρού, με ημισφαιρικό θόλο στηριζόμενο σε ένα τύμπανο που αποδίδεται στον Μπαλτασάρε Περούτσι. Οι τοιχογραφίες στην αψίδα του ιερού είναι έργο του Ματτέο ντα Λέτσε (*«Η Παναγία ανάμεσα στους αγίους Στέφανο, Λορέντζο και Ελίτζο»*) και του Ταντέο Τζούκαρι (*«Προφήτες και απόστολοι»*). Τους πλαϊνούς βωμούς κοσμούν στα αριστερά μια *«Γέννηση»* από τον Τζοβάννι ντε Βέκι (1574) και στα δεξιά μια *«Προσκύνηση των Μάγων»* (1639) από τον Φραντσέσκο Ρομανέλλι.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Γερμανικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά) *archINFORM*. 10030. Ανακτήθηκε στις 31  Ιουλίου 2018.
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 6  Ιανουαρίου 2021.
3. ↑  (Γερμανικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά) *archINFORM*. Ανακτήθηκε στις 30  Ιουλίου 2018.

Πηγές
-----

* S. Eligio degli Orefici, από τον ιστότοπο www.romaspqr.it
* M. Armellini, *«Le chiese di Roma dal secolo IV al XIX»*, Ρώμη 1891 Αρχειοθετήθηκε 2012-12-15 at Archive.is
* *«Ρώμη»*, από τη σειρά *«Οδηγοί του Κόσμου»*, εκδ. Καθημερινή 1998, Dorling Kindersley ISBN 960-7945-09-3

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Sant'Eligio degli Orefici (Rome) στο Wikimedia Commons
* Επίσημη σελίδα του Πανεπιστημίου *Università e Nobil Collegio degli Orefici Argentieri Gioiellieri dell’Alma Città di Roma*

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 245905289
* LCCN: n86024063
* GND: 7720592-3

 |

 |
**Σίδουσσα** ( αρχαία ελληνικά: Σίδουσσα ή Σιδούσση) ήταν μια μικρή πόλη της Ιωνίας, που ανήκε στην επικράτεια των Ερυθρών, σημειώθηκε από τον Θουκυδίδη ως ένα ισχυρό μέρος, όπως το Πτελεούχο. Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος το περιγράφει ως ένα νησί στα ανοικτά των ακτών των Ερυθρών.  Είναι πιθανό ότι ο τόπος έφερε επίσης το όνομα Σιδοῦς, καθώς ο Στέφανος Βυζάντιος αναφέρει μια πόλη με αυτό το όνομα στο έδαφος των Ερυθρών. 

Η Σίδουσσα ήταν μέλος της Συμμαχίας της Δήλου αφού αναφέρεται σε αφιερώματα στην Αθήνα τουλάχιστον μεταξύ των ετών 450/49 και 430/29 Π.Χ. 

Ο Θουκυδίδης την τοποθετεί στο έδαφος των Ερυθραίων και αναφέρει ότι, όπως και η Πτελεούσα, ήταν ένα οχυρό μέρος που χρησιμοποιήθηκε από τον αθηναϊκό στρατό υπό τη διοίκηση του Λέοντα και του Διομήδωνα για να επιτεθεί σε θέσεις στη Χίο το έτος 412 π.Χ. 

Η τοποθεσία των Σιδουσσών γίνεται προσωρινά αποδεκτή στη Büyük Ada .

βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Πλίνιος. «Φυσική Ιστορία». *Φυσική Ιστορία*. **5.38**.
2. ↑  (Αρχαία Ελληνικά) Στέφανος ο Βυζάντιος. «*Εθνικά*». Εθνικά. ***s.v.* Σιδοῦς**.
3. ↑  Mogens Herman Hansen & Thomas Heine Nielsen (2004). «Ionia». *An inventory of archaic and classical poleis*. New York: Oxford University Press. σελίδες 1098–1099. ISBN 0-19-814099-1.
4. ↑  (Αγγλικά) Talbert, Richard, επιμ. (2000). *Barrington Atlas of the Greek and Roman World*. Princeton University Press. σελ. 56, καθώς και συνοδευτικές σημειώσεις καταλόγου.
5. ↑  (Αγγλικά) Lund University. «Digital Atlas of the Roman Empire». *Digital Atlas of the Roman Empire*. .

 Το συγκεκριμένο λήμμα περιλαμβάνει περιεχόμενο από πηγή, η οποία αποτελεί, πλέον, κοινό κτήμα:   
(Αγγλικά) Smith, William, επιμ. (1854–1857). «Sidussa». *Dictionary of Greek and Roman Geography*. Λονδίνο: John Murray.
**Σουλτανζαδέ** ήταν ένας τίτλος που λάμβαναν οι γιοί των Οθωμανών Πριγκιπισσών (Σουλτάνων). Σύμφωνα με το πρωτόκολλο της Οθωμανικής αυτοκρατορίας οι γιοί των Πριγκιπισσών δεν έχουν την ιδιότητα του Πρίγκιπα (Σεχζαδέ) και ως εκ τούτου δεν είναι διεκδικητές του Οθωμανικού θρόνου. Το επίθετο Σουλτανζαδέ σημαίνει κυριολεκτικά "γιος της Σουλτάνας".

Όπως ο Σουλτανζαδέ Σεμίζ Μεχμέτ Πασά, αναλάμβαναν διάφορα καθήκοντα, όπως του Πασά.

Βιβλιογραφία
------------

* Öztuna, Yılmaz, "Devletler ve Hanedanlar" Cilt:2, Kültür Bakanlığı Yayınları, Ankara (1996), s.925


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Sultanzade  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Σύγχρονο ηλεκτρικό σίδερο
Σίδερο παλιού τύπου, που λειτουργούσε με κάρβουνα. Το πάνω μέρος με το χερούλι άνοιγε προς τα πίσω και στο εσωτερικό τοποθετούνταν αναμμένα κάρβουναΤο **σίδερο** είναι μια οικιακή συσκευή που χρησιμοποιείται για να ισιώνει υφάσματα και ιδιαίτερα ρούχα. Για αυτή την διαδικασία του σιδερώματος χρησιμοποιείται θερμότητα, πίεση και ατμός. Το ηλεκτρικό σίδερο μετατρέπει ηλεκτρική ενέργεια σε θερμότητα και τη μεταφέρει σε έναν μεταλλικό πάτο. Ένας θερμοστάτης περιορίζει την θερμοκρασία σε 220 °C. Ένα μικρό δοχείο περιέχει το απαραίτητο νερό (συνήθως αποσταγμένο) που μετατρέπεται σε ατμό και βοηθάει στο σιδέρωμα, μαλακώνοντας τις ίνες των ρούχων.

Ιστορία
-------

Χρησιμοποιείται στα ρούχα από τον 15ο αιώνα. Τότε, για να σιδερώσουν, απλά ζέσταιναν μεταλλικές πλάκες στην εστία του σπιτιού. Αργότερα το σίδερο έγινε κανονική μεταλλική συσκευή, περίπου στο σχήμα που το γνωρίζουμε σήμερα, με κάρβουνα που τοποθετούνταν στο εσωτερικό του, πάνω από την πλάκα. Τα σύγχρονα σίδερα λειτουργούν με ηλεκτρικό ρεύμα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Σίδερο (συσκευή)** |


|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **σίδερο**  |
Ένα ζευγάρι ανδρικών σανδαλιών
Τα **σανδάλια** είναι υποδήματα ανοιχτού τύπου που αποτελούνται από μια μοναδική σόλα που καταλαμβάνει κυρίως την πατούσα. Τα σανδάλια μπορούν επίσης να έχουν τακούνι. Ενώ η διάκριση μεταξύ των σανδαλιών και άλλων ειδών υπόδησης μπορεί μερικές φορές να είναι θολή, η κοινή αντίληψη είναι ότι ένα σανδάλι αφήνει το πάνω μέρος του ποδιού εκτεθειμένο. Οι άνθρωποι επιλέγουν να φορούν τα σανδάλια, για πολλούς λόγους, όπως η άνεση στο ζεστό καιρό, για οικονομικούς λόγους (τα σανδάλια τείνουν να απαιτούν λιγότερο υλικό απ'ότι τα παπούτσια και συνήθως κατασκευάζονται ευκολότερα) και ως επιλογή μόδας.

Συνήθως οι άνθρωποι φορούν σανδάλια σε θερμότερα κλίματα ή κατά τη διάρκεια των θερμότερων μηνών του έτους, προκειμένου να κρατήσουν τα πόδια δροσερά και ξηρά. Φορώντας σανδάλια, ο κίνδυνος ανάπτυξης μυκητιάσεων γνωστές ως «το ποδιού του αθλητή» είναι χαμηλότερος από τα κλειστά παπούτσια και τα σανδάλια μπορεί να αποτελούν μέρος της θεραπείας για μια τέτοια λοίμωξη.

Ιστορία
-------

Σανδάλια από την 6η ή 5η χιλιετία π.Χ. στην Ισπανία.
Ζευγάρι αρχαίων δερμάτινων σανδαλιών από την Αίγυπτο.
Τα αρχαιότερα γνωστά σανδάλια τα οποία είναι και τα παλαιότερα γνωστά υποδήματα κάθε είδους ανακαλύφθηκαν στο Φορτ Ροκ Κέιβ στην αμερικανική πολιτεία του Όρεγκον. Η ραδιοχρονολόγηση δείχνει ηλικία τουλάχιστον 10.000 ετών.

Η λέξη σανδάλι είναι ελληνικής καταγωγής.

Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι φορούσαν σανδάλια κατασκευασμένα από φύλλα φοίνικα και πάπυρο. Μερικές φορές παρατηρούνται σε αιγυπτιακά αγάλματα και ανάγλυφα. Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο τα σανδάλια από πάπυρο ήταν ένα μέρος της απαιτούμενης και χαρακτηριστικής ενδυμασίας των Αιγύπτιων ιερέων.

Στην αρχαία Ελλάδα τα σανδάλια ήταν ο πιο κοινός τύπος των υποδημάτων που οι γυναίκες φορούσαν και περνούσαν το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου τους στο σπίτι. Τα ελληνικά σανδάλια είχαν πλήθος λουριών τα οποία στερεώνονταν σταθερά στο πόδι. Στην κορυφή τους, τα σανδάλια είχαν συνήθως χρωματισμένο δέρμα. Οι σόλες ήταν από δέρμα βοοειδών, ακόμη καλύτερης ποιότητας και αποτελούμενη από πολλά στρώματα. Στην αρχαία Ρώμη οι κάτοικοι διακοσμούσαν τις μπότες και σανδάλια με περίτεχνα σχέδια.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Robbins, William G. (2005). *Oregon: This Storied Land*. Oregon Historical Society Press. ISBN 978-0875952864.
2. ↑  «World's Oldest Shoes». Ανακτήθηκε στις 25 Ιανουαρίου 2019.
3. ↑  Wilkinson, τα Ήθη και τα Έθιμα vol. iii. σ. 336. (αναφέρεται από τον Γέιτς)
Το **Σιρακαβάν** (αρμενικά: Շիրակաւան)· το οποίο ιδρύθηκε ως **Γεραζγκαβόρς** και αργότερα **Γεραζγκαβόρκ**, ήταν μεσαιωνική αρμενική πόλη και μία από τις 13 ιστορικές πρωτεύουσες της Αρμενίας, η οποία χρησίμευσε ως πρωτεύουσα μεταξύ 890 και 929 κατά τη διάρκεια του Βασιλείου των Βαγρατιδών της Αρμενίας.

Η πόλη βρισκόταν στη δεξιά όχθη του ποταμού Αχουριάν στα βορειοανατολικά του Ανίου, που αντιστοιχεί στο σημερινό χωριό Τσετιντουράκ του διαμερίσματος Ακγιάκα της επαρχίας Καρς, εντός της Δημοκρατίας της Τουρκίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Γεραζγκαβόρς

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Σιρακαβάν στο virtualani.org