recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Καθεδρικός Ναός του Αγίου Πέτρου** στην Αδελαΐδα της Αυστραλίας είναι ο μητροπολιτικός ναός της Αγγλικανικής Εκκλησίας στην πόλη καθώς και ένα σημαντικό αξιοθέατο.

Ιστορία ναού
------------

Ο θεμέλιος λίθος του ναού τοποθετήθηκε στις 29 Ιουνίου του 1869 (ημέρα κατά την οποία εορτάζεται η μνήμη του Αγίου Πέτρου ). Ο αρχιτέκτονας που ανέλαβε την κατασκευή του ναού ήταν ο , φημισμένος για την εποχή του , Χέρμπερτ Μπάτρφιλντ ενώ για την αποπεράτωση των εργασιών συνεισέφερε οικονομικά ο τότε πρωθυπουργός της Αγγλίας Ουίλλιαμ Γκλάντστοουν .
Η κατασκευή του ολοκληρώθηκε το 1901 και άνοιξε επίσημα τις πύλες του για τους πιστούς το 1904, αν και λειτουργίες γίνονταν ήδη από το 1876.

Ο Καθεδρικός Ναός του Αγίου Πέτρου(Αδελαΐδα)
.

Διαστάσεις
----------

Ο επιβλητικός ναός του **Αγίου Πέτρου** έχει έκταση 4.000 m² και ύψος που φτάνει τα 60 μέτρα, ενώ το κεντρικό κλίτος του ναού έχει πλάτος 9 μέτρων.Είναι κατασκευή νέο-γοτθικού τύπου ενώ η νότια πλευρά του είναι παρόμοια με αυτή της Παναγίας των Παρισίων.

Πηγές
-----

* Ο Καθεδρικός Ναός Αγίου Πέτρου
* The Mystery Worshipper
* Το σαιτ του Ναού
Στην ελληνική μυθολογία η **Κανάκη** ήταν εγγονή του Έλληνα, θυγατέρα του Θεσσαλού βασιλιά Αιόλου και της Εναρέτης. Αδέλφια της Κανάκης ήταν η Καλύκη, ο Μακαρέας ή Μάκαρ, η Αλκυόνη, η Άρνη, η Πεισιδίκη, η Περιμήλη, η Τανάγρα, ο Αθάμας, ο Κρηθέας, ο Δηιονέας, ο Περιήρης, ο Σαλμωνέας και ο Σίσυφος. Η Κανάκη ήταν ερωμένη του θεού Ποσειδώνα, από τον οποίο απέκτησε 5 γιους: τον Αλωέα, τον Εποπέα, τον Νιρέα, τον Οπλέα και τον Τρίοπα.

Η Κανάκη είχε ερωτευθεί τον αδελφό της Μακαρέα και όταν ο έρωτας αυτός έγινε ευρύτερα γνωστός, αυτοκτόνησε με το ξίφος που της έστειλε ο πατέρας τους. Σύμφωνα με τον Οβίδιο η Κανάκη είχε αποκτήσει και παιδί από τον αδελφό της, το οποίο πήρε η τροφός για να το εγκαταλείψει στο βουνό. Την ώρα όμως που το είχε τυλιγμένο μαζί με ιερά αντικείμενα ώστε να δίνει την εντύπωση ότι πήγαινε να τελέσει θυσία, το βρέφος έγινε αντιληπτό από τις φωνές του. Τότε ο Αίολος το πήρε και το πέταξε να το φάνε τα σκυλιά.

Ο μύθος του έρωτα της Κανάκης και του Μακαρέως έγιναν το θέμα της τραγωδίας του Ευριπίδη *«Αίολος»*.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Aeolus» (Ρωσικά)

Πηγή
----

* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969
Ο **Κανάκης** ήταν βυζαντινός πειρατής του 12ου αιώνα.

Είναι άγνωστη η ζωή του πριν το 1194 όπως και η καταγωγή του, πιθανολογήτε ότι ήταν Κύπριος που μετά την πτώση της νήσου στους Φράγκους κατέφυγε στην Κιλικία. Ο Κανάκης από την Κιλικία όπου είχε τη βάση του και με την συμπαράσταση του βυζαντινού διοικητή της Ισαάκιου έκανε επιδρομές στην Κύπρο κατά των φράγκων που την είχαν κατακτήσει από το 1191. Ο Ισαάκιος του είχε δώσει το πλοίο που έκανε τις επιδρομές κατά των Φράγκικων περιουσιών.

Είναι γνωστό ότι το 1194 ο Κανάκης σε κάποια επιδρομή του στην περιοχή της Αμμοχώστου συνέλαβε όμηρο την σύζυγο του βασιλιά Αμωρί Εσίβα. Ο Κανάκης ζήτησε αντί λύτρων να σταματήσουν οι διώξεις του πληθυσμού στο νησί και ο βίαιος εκλατινισμός του. Η Εσίβα τέλος απελευθερώθηκε από τον Κανάκη χωρίς να είναι γνωστό τι υποσχέσεις ή ανταλλάγματα αποκόμισε από τον Αμωρί. Η μετέπειτα ζωή του είναι επίσης άγνωστη.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6  Κανάκης, ανακτήθηκε 27 Ιανουαρίου 2020
Το **Κάστρο του Τάρταρη** ή **Κάστρο του Σοπωτού** είναι Φράγκικο κτίσμα του 13ου αιώνα που ερείπια του σήμερα σώζονται κοντά στο χωριό Σοπωτό (πλέον Αροανία) της πρώην Επαρχίας Καλαβρύτων στο ορεινό τμήμα του Νομού Αχαΐας. Αναφέρεται ως μικρό ερειπωμένο σήμερα κάστρο που βρίσκεται σε παρυφάδα του ορεινού όγκου του Ερύμανθου που λέγεται Τάρταρης, 32 περίπου χιλιόμετρα νοτιοδυτικά των Καλαβρύτων σε υψόμετρο 1440 μέτρα. 

Κτίστηκε ανάμεσα στο 1204 - 1300, από τους Φράγκους του Πριγκιπάτου της Αχαΐας και τότε ανήκε στην Βαρωνία των Καλαβρύτων. Ήταν μικρό σε μέγεθος κάστρο που χρησιμοποιούνταν κυρίως από στρατιωτική φρουρά. Το κάστρο όπως και η γύρω περιοχή από το 1300 και μετά άλλαζε χέρια ανάμεσα στους Βυζαντινούς και τους Φράγκους του Πριγκιπάτου της Αχαΐας έως το 1460 που όλη η Πελοπόννησος κατακτήθηκε από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. 

Η περιοχή που βρίσκεται το κάστρο κατά την Φραγκοκρατία λεγόταν "Στρέζοβα" και ήταν μοιρασμένη ανάμεσα στις βαρωνίες των Καλαβρύτων και της Άκοβας. Για την ασφάλεια και έλεγχο των τιμαρίων τους στην Στρέζοβα οι βαρώνοι των Καλαβρύτων και της Άκοβας είχαν κτίσει πολλά μικρά τέτοια φρούρια σε όλη την γύρω και ευρύτερη περιοχή.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.kastra.eu/castleen.php?kastro=tartari.
2. 1 2 3 4 5  Ιστορία του Σοπωτού (Αροανίας) Αρχειοθετήθηκε 2012-04-13 στο Wayback Machine.. Ανακτήθηκε: 9 Μαΐου 2013.
3. 1 2  Σύντομη ιστορία της Δάφνης (Στρέζοβα) Αχαΐας Αρχειοθετήθηκε 2016-04-06 στο Wayback Machine. κείμενο: Γιάννης Μπουσιούτης. dafneos.gr. Ανακτήθηκε: 9 Μαΐου 2013.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Κάστρο Τάρταρη ή Κάστρο Σοπωτού. kastra.eu. Ανακτήθηκε: 15/12/2017.
Λαχάρ που προκλήθηκε από έκρηξη του ινδονησιακού ηφαιστείου Γκαλουγκούνγκ το 1982.
Τα **λαχάρ** είναι λασπορροές από ηφαιστειακά αναβλήματα, που αποτελούνται από πυροκλαστικά υλικά αναμεμιγμένα με υγρό υλικό, συνήθως νερό. Τα υλικά αυτά κινούνται καθοδικά στις πλαγιές και τις κοιλάδες των ηφαιστείων και αναπτύσσουν μεγάλες ταχύτητες. Τα λαχάρ αναφέρονται επίσης και ως *λασποροές* (mudflows) ή *ροές συντριμμιών* (debris flows). Ο όρος προέρχεται από την Ινδονησιακή γλώσσα.

Ιδιότητες
---------

Τα λαχάρ συνδέονται σχεδόν πάντοτε με στρωματοηφαίστεια, διότι αυτά εκρήγνυνται βίαια και δημιουργούν πυροκλαστικές ροές. Επιπλέον, οι ψηλοί και απότομοι κώνοι τους είτε καλύπτονται από χιόνια, είτε έχουν στον κρατήρα κάποια λίμνη, είτε αποτελούνται από χαλαρά πυροκλαστικά υλικά που διαβρώνονται εύκολα, είτε τέλος τα πρανή τους εσωτερικά είναι ασταθή λόγω της αλλοίωσης από υδροθερμικά ρευστά. 

Τα λαχάρ είναι ιδιαίτερα επικίνδυνα διότι έχουν πυκνότητα και συμπεριφορά υγρού τσιμέντου και μεταφέρουν υλικά μεγέθους από στάχτη και χαλίκια μέχρι ογκόλιθους με διάμετρο μεγαλύτερη από 10 μέτρα. Το πιο καταστροφικό λαχάρ προκλήθηκε από την έκρηξη του ηφαιστείου Νεβάδο ντελ Ρουίς στην Κολομβία στις 13 Νοεμβρίου 1985, όταν μια μικρή έκρηξη προκάλεσε ένα τεράστιο λαχάρ που κάλυψε τη πόλη Αρμέρο και προκάλεσε 23.000 - 25.000 θανάτους.

Αίτια
-----

Μία ηφαιστειακή έκρηξη μπορεί να προκαλέσει άμεσα ή έμμεσα τη δημιουργία ενός ή περισσοτέρων λαχάρ. Τα λαχάρ δημιουργούνται με διάφορους τρόπους: 

* Από τη τήξη χιονιού και πάγου που βρίσκεται πάνω στα ηφαίστεια από πυροκλαστικές ροές.
* Από εκχύσεις λάβας που κινούνται αργά πάνω στο χιόνι. Συνήθως η λάβα δεν έχει την ικανότητα να λειώσει το χιόνι και τον πάγο τόσο γρήγορα ώστε να δημιουργηθούν μεγάλα λαχάρ. Αντίθετα, οι εκρήξεις λάβας κάτω από παγετώνες τήκουν τεράστιες ποσότητες πάγου και δημιουργούν εξαιρετικά μεγάλα λαχάρ. Τέτοιου είδους λαχάρ είναι συνηθισμένα στην Ισλανδία.
* Από έντονες βροχοπτώσεις κατά τη διάρκεια ή μετά την έκρηξη, καθώς το νερό μπορεί να ξεπλύνει χαλαρά ηφαιστειακά υλικά
* Από διάρρηξη λιμνών. Οι πυροκλαστικές ροές ή οι κατολισθήσεις μπορεί να φράξουν το ποτάμιο σύστημα της περιοχής σχηματίζοντας λίμνες. Όταν οι λίμνες αυτές διαρρηχθούν, συνήθως λόγω υπερχείλισης, παρασέρνουν και τα ηφαιστειακά υλικά που αποτελούσαν το φραγμό των υδάτων δημιουργώντας λαχάρ.
* Από κατολισθήσεις ηφαιστειακών υλικών. Τα αίτια αυτών των κατολισθήσεων είναι σεισμοί, έντονες βροχοπτώσεις που διαποτίζουν το έδαφος, η κίνηση του μάγματος και οι εκρήξεις στις πλαγιές των ηφαιστείων.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑

Δείτε επίσης
------------

* Ηφαίστειο
* Φυσικός κίνδυνος

Πηγές
-----

* Lahars and Their Effects Αμερικανικό Γεωλογικό Ινστιτούτο (2010)
Το **Καστέλο** είναι η μεγαλύτερη από τις έξι *"Σεστιέρι"* ή *"Συνοικίες"* στην Βενετία, πήρε το όνομα της από το νησί Σαν Πιέτρο ντι Καστέλλο στο οποίο υπήρχαν οικισμοί από τον 8ο αιώνα. Στην περιοχή αναπτύχθηκε από τον 13ο αιώνα Ναυπηγείο του Πολεμικού ναυτικού, το οπλοστάσιο που χρησιμοποιούσε στο Καστέλο η Δημοκρατία της Βενετίας ήταν το μεγαλύτερο ναυτικό συγκρότημα στην Ευρώπη. Μία μεγάλη Ελληνική κοινότητα αναπτύχθηκε τα τελευταία χρόνια του Μεσαίωνα και στην Αναγέννηση με 5.000 μέλη. Τα επίκεντρα τους ήταν η Φλαγγίνειος Σχολή που έγινε το Κέντρο Βυζαντινών Σπουδών και η Εκκλησία Αγίου Γεωργίου των Ελλήνων που έγινε η Ιερά Μητρόπολις Ιταλίας και Μελίτης. Στα βόρεια της συνοικίας του Καστέλο υπάρχουν πολλά Μοναστήρια. Ο Ναπολέων Α΄ έκλεισε το οπλοστάσιο και δημιούργησε στην θέση του κήπους, αποστραγγίστηκαν πολλά εδάφη από τότε και δημιουργήθηκε το νησάκι Σάντ' Έλενα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Γερμανικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά) *archINFORM*. 15671. Ανακτήθηκε στις 6  Αυγούστου 2018.
2. ↑  Greece: Books and Writers (PDF). Ministry of Culture — National Book Centre of Greece. 2001. σ. 54.

Πηγές
-----

* Greece: Books and Writers (PDF). Ministry of Culture — National Book Centre of Greece. 2001.
Στην ελληνική μυθολογία η **Λαφρία** ήταν μια αυτοτελής θεότητα που αργότερα ταυτίσθηκε με τη θεά Άρτεμη. Για μερικούς μελετητές το όνομα μαρτυρεί προελληνική καταγωγή. Για τη λατρεία της «Λαφρίας Αρτέμιδος» σε ορισμένους τόπους έχουμε άμεσες μαρτυρίες, ενώ για άλλους τόπους αυτή η λατρεία συμπεραίνεται από την ύπαρξη του **Λαφριαίου** ή **Λαφρίου** μήνα, καθώς και από νομίσματα: ο αναφερόμενος στην Ήλιδα και στην Κνίδο μήνας **Ελάφιος** και **Ελάφριος** παραπέμπει στο όνομα Λαφρία. Ο Παυσανίας περιγράφει λεπτομερώς την εορτή **Λάφρια** που γινόταν ετησίως στην Πάτρα. Κατά τον περιηγητή, η λατρεία της Λαφρίας Αρτέμιδος είχε έρθει εκεί από την Καλυδώνα, πράγμα πιθανό, καθώς η Λαφρία επονομαζόταν και «Αιτωλή» ή «Αιτωλίς». Η εορτή Λάφρια χαρακτηρίζει τη θεά ως μία μορφή της παλαιότερης «Ποτνίας θηρών», δηλαδή της αφέντρας των άγριων ζώων, η οποία λατρευόταν από τα πολύ παλιά χρόνια σε ολόκληρη την Ελλάδα και πολύ αργότερα την παρομοίασαν με την Άρτεμι. Λατρεία της Λαφρίας συναντάμε και στην Κεφαλληνία, όπου η θεά ταυτίζεται με τη Βριτομάρτιδα. Φαίνεται επίσης ότι τη λάτρευαν και στους Δελφούς, όπου υπήρχε και γένος που ονομαζόταν **Λαφριάδαι**.

Πηγή
----

* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969
Συντεταγμένες: 53°21′N 18°23′E﻿ / ﻿53.350°N 18.383°E﻿ / 53.350; 18.383

Το **Τευτονικό Κάστρο του Σφιέτσιε** (πολωνικά: *Zamek krzyżacki w Świeciu*) είναι κάστρο που βρίσκεται στο Σφιέτσιε. Τα ερείπια του κάστρου διατηρούνται σε πλήρες σχήμα από την όχθη του ποταμού Βιστούλα και του Βντα - μαζί με έναν κυκλικό πύργο που ολοκληρώνεται με μερλόν. Το κάστρο είναι μέρος ενός συγκροτήματος που χτίστηκε από τους Τεύτονες Ιππότες σε γοτθικό αρχιτεκτονικό στυλ. Το κάστρο χτίστηκε στη θέση ενός γκορντ των Πομεράνιων δούκων - που βρίσκεται δίπλα στο κάστρο. Παλαιότερα το κάστρο είχε τέσσερις γωνιακούς πύργους, ένας από τους οποίους σώθηκε. Το κάστρο περιβάλλεται από αμυντικό τείχος και τάφρο. Το 1410, το κάστρο λεηλατήθηκε από τις πολωνικές δυνάμεις που κατέστρεψαν το κάστρο. Το κάστρο ανήκε στο Στέμμα του Βασιλείου της Πολωνίας μετά τη Δεύτερη Ειρήνη του Θορν το 1466. Τον 16ο αιώνα, ο Καστελάνος Κονοπάτσκι ανακατασκεύασε το κάστρο σε αναγεννησιακό αρχιτεκτονικό στυλ. Το κάστρο καταστράφηκε μετά τον Κατακλυσμό και από τότε δεν ξαναχτίστηκε. Το κάστρο καταστράφηκε επιπλέον αφού οι πρωσικές δυνάμεις χρησιμοποίησαν το κάστρο ως χώρο εκπαίδευσης. Επί του παρόντος, το κάστρο στεγάζει ένα μουσείο, με τον πύργο και το κάστρο ανακαινισμένα.

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Κάστρο του Σφιέτσιε** |

1. ↑  *register of objects of cultural heritage in Poland*. 31  Δεκεμβρίου 2022. www.nid.pl/pl/Informacje\_ogolne/Zabytki\_w\_Polsce/rejestr-zabytkow/zestawienia-zabytkow-nieruchomych/. Ανακτήθηκε στις 31  Μαρτίου 2023.
2. ↑  «Świecie Castle». *Zamki*. Ανακτήθηκε στις 8 Μαΐου 2015.
3. ↑  «Zabytki Miasta Świecie (Μέρη της κληρονομιάς στο Σφιέτσιε)». *Świecie*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Ιουνίου 2019. Ανακτήθηκε στις 8 Μαΐου 2015.
4. ↑  «Świecie Zamek». *Zamki Polskie*. Ανακτήθηκε στις 8 Μαΐου 2015.
Παλαιό Καστέλλιον στη Φόρμια
Στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία με το όνομα **Καστέλλιον** ή **Κάστελλος** φέρονταν τα μικρά κάστρα καθώς και οι επί των τειχών φερόμενοι προμαχώνες, ως και οι επ΄ αυτών πύργοι. Επίσης καστέλλια ονομάζονταν και οι οχυρωματικοί πύργοι των βυζαντινών πολεμικών πλοίων.

Ειδικότερα τα επί των τειχών φερόμενα καστέλλια, όπως και οι πολορκητικοί πύργοι που μετέφερε ο στρατός λέγονταν *πυργοκάστελλα*. Τις περισσότερες φορές τα πυργοκάστελλα των τειχών ήταν κατασκευασμένα από ξύλο οπότε και λέγονταν *ξυλοκάστελλα*.

Οι Βυζαντινοί κατασκεύαζαν τέτοια καστέλλια (μικρά κάστρα) σε όλο το εσωτερικό της αυτοκρατορίας για την υπεράσπιση σπουδαίων στρατηγικών σημείων αλλά κυρίως σε όλο το μήκος των οροθετικών γραμμών. Μερικά δε εξ αυτών ήταν αρκετά μεγάλα για τον στρατωνισμό πολλών στρατιωτών έτσι ώστε εκ του ονόματος να προκαλείται σύγχυση με άλλες μικρότερες οχυρώσεις.
Ο Φρούραρχος του Καστελλίου ονομαζόταν "Καστελλάνος" και οι υπ' αυτόν στρατιώτες "Καστελλιανοί".

Σε όλο σχεδόν τον Ελλαδικό χώρο και κυρίως στο νησιωτικό οι Βυζαντινοί είχαν ανεγείρει πλήθος τέτοιων κάστρων τα οποία οι Φράγκοι στη συνέχεια όχι μόνο τα διατήρησαν αλλά τα καλλίτερα εξ αυτών τα επέκτειναν, ενώ δημιούργησαν και άλλα μικρότερα. Πολλά ερείπια εξ αυτών σώζονται μέχρι σήμερα, ενώ κάποιων άλλων διατηρήθηκαν τα ονόματα μόνο ως τοπωνύμια και ονομασίες χωριών, ακρωτηρίων, όρμων κ.λπ. (π.χ. Καστέλλι, Καστέλλα, Καστελλιανά, Κάστελλος, Καστελλόριζο κ.λπ.).

Σημαντικότερα βυζαντινά καστέλλια ήταν το Καστέλλιον των Θεοδοσιανών, το Επταπύργιο, το Καστελλόνοβο, τα Δυο Καστέλλια (Ρίου – Αντιρίου) κ.ά. Πολλά δε εξ αυτών που ανεγέρθηκαν στην Ιταλία αναπτύχθηκαν στη συνέχεια σε χωριά και πόλεις.

Πηγές
-----

* "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια Δρανδάκη" τομ.ΙΓ΄, σελ.960.
Η πόλη **Καλλάτηβος** (άλλως και **Καλλάταβα**) βρισκόταν μεταξύ της εν Σιπύλω Μαγνησίας και της Λαοδίκειας στον ποταμό Λύκο της Φρυγίας, κοντά στα σύνορα Λυδίας - Φρυγίας - Καρίας. 

Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, στην πόλη παραγόταν από έμπειρους τεχνίτες μέλι από θάμνο μυρίκης και σιτάρι. Επίσης αναφέρεται στον Ηρόδοτο (Ιστοριών Η΄, 31), ως σταθμός της πορείας του βασιλιά Ξέρξη για τις Σάρδεις. Εκεί κοντά μάλιστα, συνεχίζει ο Ηρόδοτος, ο Ξέρξης είδε ένα πανέμορφο πλάτανο που του κρέμασε χρυσά κοσμήματα και όρισε φύλακα έναν από τους Αθανάτους της φρουράς του. 

Φαίνεται ότι κατά την ελληνιστική περίοδο εγκαταστάθηκαν εκεί Θράκες στρατιωτικοί άποικοι, γεγονός που προδίδεται από μια επιγραφή με θρακικό όνομα (*Αρτεμιδώρα Πλουτίωνος, γυνή δε Δενδουπόρεως, χαίρε*). Το γεγονός ότι ήταν κτισμένη σε στρατηγική θέση, της απέδωσε μεγάλη σημασία στην αρχαιότητα. Εκτός από τον Έλληνα ιστορικό, η Καλλάτηβος αναφέρεται και στην Αγία Γραφή. Εκεί κοντά σε ένα νυμφαίο βρέθηκε αρχαία επιγραφή ρωμαϊκών χρόνων (*έτους της Καίσαρος νίκης, μηνός Πανήμου δ΄, οι κα... Καλλατάβοις ετείμησαν*). Ορισμένοι ερευνητές ταύτισαν την Καλλάτηβο με την ελληνιστική Φιλαδέλφεια. 

Στα ερείπιά της είναι η σημερινή μικρή πόλη Sarıgöl της επαρχίας Μαγνησίας της Τουρκίας.

Πηγές
-----

* Ηροδότου Ιστορίαι Η΄,31.
* Πόλεις και επισκοπές της Φρυγίας[*νεκρός σύνδεσμος*].

Συντεταγμένες: 38°14′25″N 28°41′56″E﻿ / ﻿38.24028°N 28.69889°E﻿ / 38.24028; 28.69889
Ο **Ιωσαφάτ** είναι βιβλικό πρόσωπο που αναφέρεται στη Παλαιά Διαθήκη και στη Καινή Διαθήκη.

Βίος
----

Ο Ιωσαφάτ, γιος του Ασά, ήταν ο τέταρτος Βασιλεύς του Βασιλείου του Ιούδα. Ανήλθε στο θρόνο σε ηλικία 35 ετών και βασίλεψε για 20 χρόνια, περίπου 871 - 849 π.Χ. Επί βασιλείας του δημιουργήθηκε ισχυρός στρατός και πολλά οχυρωματικά έργα. Ο ίδιος επέβλεπε τη διδασκαλία του Νόμου στο λαό του και έχαιρε σεβασμού των γύρω εθνοτήτων. Μετά από γάμο του γιου του Ιωράμ με την Γοθολία κόρη του Βασιλέως Αχαάβ του Ισραήλ, συμμάχησε με τον τελευταίο και πολέμησε μαζί του τους Σύριους στην πόλη Ραμώθ-Γαλαάδ, ανατολικά του Ιορδάνη ποταμού. Παρά ταύτα αυτή η συμμαχία έφερε το Βασίλειο του Ιούδα πολύ κοντά στον όλεθρο.   

Μετά τον παραπάνω πόλεμο ο Ιωσαφάτ ασχολήθηκε ιδιαίτερα με το κράτος του. Διόρισε δημόσιους Κριτές, εγκατέστησε τοπικά δικαστήρια και ένα μικρό "Εφετείο" (κατά σύγχρονη έννοια), στην Ιερουσαλήμ. Στη συνέχεια αντιμετώπισε τους συνασπισμένους εναντίον του Αμμωνίτες, Μωαβίτες και Ιδουμαίους οι οποίοι τελικά ήλθαν σε εμφύλια αντιπαράθεση εγκαταλείποντας τα κατ΄ εναντίον τους λάφυρα.

Σύμφωνα με τη Βίβλο γενέσεως Ιησού Χριστού ο **Ιωσαφάτ** φέρεται απόγονος του Βασιλέως του Ισραήλ Δαυίδ, γιος του Ασά, πατέρας του Ιωράμ.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία τον έχει αναγνωρίσει Άγιο, την μνήμη του οποίου εορτάζει την Κυριακή των Προπατόρων, πριν τα Χριστούγεννα

Ο Ιωσαφάτ αναφέρεται στα βιβλία (Μετάφραση Ο΄) Γ΄ Βασιλείων (15:24 και 28α-28θ), Δ΄ Βασιλείων (κεφ.3) και Β΄ Παραλειπομένων (κεφ.17-21).

Παραπομπές
----------

1. ↑  timeline.biblehistory.com/event/jehoshaphat.
2. ↑  bibleinterp.arizona.edu/articles/2008/12/isb288001.
3. ↑  «ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΩΝ Α» (Εβραϊκά)
4. 1 2 3 4 5 6  «ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΩΝ Β»
5. ↑  «ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Γ» (Εβραϊκά της Βίβλου)
6. ↑  «ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Γ» (Εβραϊκά της Βίβλου)
7. ↑  «Δ΄ Βασιλείων (κεφ.3)». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Σεπτεμβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 16 Μαΐου 2017.
8. ↑  «B΄ Παραλειπομένων (κεφ.17-21)». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Σεπτεμβρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 16 Μαΐου 2017.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ευαγγέλιο κατά Ματθαίον. Κεφ. 1:1-17
* David and Patt Alexander "Το εκπληκτικό Εγχειρίδιο της Βίβλου" , Εκδόσεις Πέργαμος, Αθήνα 1993, σελ.297-298.

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Βασιλείς του Ιούδα |
| --- |
|  |
| Δυναστεία του Δαβίδ | 
* Σαούλ
* Δαβίδ
* Σολομών
* Ροβοάμ
* Αβιά
* Ασά
* Ιωσαφάτ
* Ιωράμ
* Οχοζίας
* Γοθολία
* Ιωάς
* Αμασίας
* Οζίας (Αζαρίας)
* Ιωθάμ
* Άχαζ
* Εζεκίας
* Μανασσής
* Αμών
* Ιωσίας
* Ιωάχαζ
* Ιωακείμ
* Ιεχονίας
* Σεδεκίας
 |

 |
Ο **Λιονέλο ντε Μινερμπί** (*ιταλικά : Lionello De Minerbi*) (Παρίσι 20 Οκτωβρίου 1873 - Ρώμη 17 Δεκεμβρίου 1937), ήταν Ιταλός, Γαλλικής καταγωγής, πρωταθλητής της αντισφαίρισης, ποδοσφαιριστής και πολιτικός.

Βιογραφία
---------

Αφού αφιέρωσε τον εαυτό του στον αθλητισμό σε υψηλό επίπεδο τόσο στο ποδόσφαιρο όσο και στην αντισφαίριση, ταυτόχρονα είχε πτυχίο μηχανικού και ήταν αναπληρωτής βουλευτής για περισσότερο από δέκα χρόνια, από τον Μάρτιο του 1909 έως τον Σεπτέμβριο του 1919 κατά τη διάρκεια της ΧΧΙΙΙ και XXIV νομοθετικής βουλής του Βασιλείου της Ιταλίας.

Ο γιος του Όσκαρ, που γεννήθηκε και αυτός στο Παρίσι το 1908, ακολούθησε τα βήματα του πατέρα του, αφιερώνοντας τον εαυτό του στην αντισφαίριση.

Αθλητική καριέρα
----------------

Κέρδισε τρία πρωταθλήματα Ιταλίας στην αντισφαίριση στο απλό το 1896, 1897 και το 1898. Στη συνέχεια, το 1931, ο γιος του Όσκαρ κατέκτησε κι αυτός το πρωτάθλημα Ιταλίας ακολουθώντας τα βήματα του.

Ο Μινερμπί ήταν μέλος της ποδοσφαιρικής ομάδας Τορίνο από το 1897 με την οποία συμμετείχε στο πρώτο ιταλικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου το 1898 όπου αποκλείστηκε στα ημιτελικά της τελικής φάσης του πρωταθλήματος διεκδικώντας τον τίτλο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Ιταλικά) *storia.camera.it*. lionello-hierschel-de-minerbi-18731029. Ανακτήθηκε στις 2  Απριλίου 2022.
2. ↑  www.britishmuseum.org/research/search\_the\_collection\_database/term\_details.aspx?bioId=24620. Ανακτήθηκε στις 26  Ιουνίου 2019.
3. ↑  storia.camera.it/deputato/lionello-hierschel-de-minerbi-18731029. Ανακτήθηκε στις 8  Μαΐου 2019.
4. 1 2 3 4  *L'età dei pionieri, Genova, Fondazione Genoa 1893, 2008, p.156*
5. ↑  «Lionello Hierschel De Minerbi». *Storia.camera.it*. Ανακτήθηκε στις 31 Οκτωβρίου 2016.
6. ↑  Albo d'oro dei *campionati assoluti di tennis Αρχειοθετήθηκε 2010-07-22 στο Wayback Machine.* dal sito della FIT
Ο **Ιόλ(λ)ας** (έζησε τον 4ο αι. π.Χ.) από τη Δυναστεία των Αντιπατριδών ήταν πρίγκιπας της Μακεδονίας.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος τού Αντιπάτρου και αδελφός τού Κασσάνδρου, βασιλέων της Μακεδονίας. Ο Ιόλλας ήταν ο οινοχόος τού Αλεξάνδρου Γ΄ τού Μεγάλου κατά την περίοδο της τελευταίας ασθένειάς του (323 π.Χ.).

Για εκείνους τους σχολιαστές τού τέλους τού Αλεξάνδρου Γ΄ που υιοθέτησαν την ιδέα, ότι είχε δηλητηριαστεί, ο Ιόλλας θεωρείται το πρόσωπο, που έδωσε την τελευταία γουλιά στο συμπόσιο, που παρέθεσε για τον βασιλιά ο Μήδιος, ο οποίος ήταν στενός φίλος τού Ιόλλα και είχε προσκληθεί από αυτόν να συμμετάσχει στο σχέδιο.

Νόμισμα τού Κασσάνδρου, αδελφού τού Ιόλλα.
Ο Πλούταρχος έγραψε, ότι η εκδοχή των γεγονότων αυτών δεν ακούστηκε παρά έξι έτη μετά το τέλος τού Αλεξάνδρου Γ΄, δηλ. το 317, όταν η Ολυμπιάδα χρησιμοποίησε αυτή τη δικαιολογία ως εξήγηση της σκληρότητας, που ασκούσε επάνω στους φίλους και υποστηρικτές τού Αντιπάτρου. Εν τω μεταξύ ο Ιόλλας είχε αποβιώσει, αλλά η Ολυμπιάδα έδωσε εντολή να ανοιχθεί ο τάφος του και να βεβηλωθεί με κάθε τρόπο προσβολής.

Η ημέρα και η φύση τού τέλους τού Ιόλλα δεν αναφέρεται πουθενά. Αναφέρεται για τελευταία φορά το 323 π.Χ. όταν συνόδευσε την αδελφή του Νίκαια στην Ασία για να παντρευτεί τον Περδίκκα. Ο Υπερείδης προτείνει, ότι ο γάμος ήταν μία επιβράβευση τού Ιόλλα για την εξόντωση τού Αλεξάνδρου Γ΄.

Πηγές
-----

* Smith, William (editor); Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology, "Iollas", Boston, (1867)
Συντεταγμένες: 38°36′04″N 22°45′36″E﻿ / ﻿38.6010°N 22.7600°E﻿ / 38.6010; 22.7600

Το **Καλλίδρομο** (παλαιότερη ονομασία «Σαρώματα»), είναι βουνό της Στερεάς Ελλάδας με υψόμετρο 1.399 μέτρα (κορυφή Γκιόζα). Βρίσκεται στον Νομό Φθιώτιδας, μεταξύ του βόρειου Ευβοϊκού κόλπου και της κοιλάδας του Κηφισού ποταμού και καλύπτει το μεγαλύτερο τμήμα της τέως επαρχίας Λοκρίδας. Βόρεια συνδέεται με το όρος Οίτη. Το Καλλίδρομο είναι από τα χαμηλότερα βουνά στα οποία κυριαρχεί το έλατο. Κυρίως η βόρεια πλευρά του καλύπτεται από πυκνό ελατόδασος. Ωστόσο, Το βουνό έχει ποικιλία βλάστησης και κατά τόπους φύονται μαυρόπευκα και δρύες, ενώ σε χαμηλότερα υψόμετρα αείφυλλα πλατύφυλλα. Στις πλαγιές του σχηματίζονται αρκετά υδάτινα ρεύματα ενώ κοντά στην κορυφή του σχηματίζεται η μικρή λίμνη Νευρόπολη. Μεγάλο τμήμα του, στο οποίο περιλαμβάνεται κυρίως η βόρεια πλευρά του, έχει χαρακτηριστεί τοπίο ιδιαίτερου φυσικού κάλλους.

Η περιοχή του Καλλιδρόμου έχει πλούσια ιστορία. Κατά την αρχαιότητα, στους πρόποδες και στις πλαγιές του ιδρύθηκαν πολυάριθμες πόλεις, όπως η Δρυμαία, το Τεθρώνιο και οι Θερμοπύλες. Η περιοχή του Καλλιδρόμου ήταν χωρισμένη μεταξύ δύο ελληνικών φύλων. Η δυτική του πλευρά ανήκε στους Φωκείς και η ανατολική του στους Λοκρούς.

Σήμερα το Καλλίδρομο διαθέτει αξιόλογες διαδρομές για πεζοπορία. Στις πλαγιές του διεξάγεται συχνά το ράλι Ακρόπολις, ενώ η ομώνυμη σήραγγα που δόθηκε σε λειτουργία το 2018 αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες της Ελλάδας και χρησιμοποιείται από τη νέα σιδηροδρομική γραμμή Τιθορέας - Λειανοκλαδίου - Δομοκός (τμήμα του σιδηροδρομικού άξονα Αθηνών - Θεσσαλονίκης).

Εικόνες
-------

* Λίμνη ΚαλλιδρόμουΛίμνη Καλλιδρόμου
* Το μικτό δάσοςΤο μικτό δάσος
* ΒράχιαΒράχια
* ΛίμνηΛίμνη
* ΠοταμόςΠοταμός
* ΠλατανόδασοςΠλατανόδασος
* Νεαροί κώνοι κεφαλληνιακής ελάτηςΝεαροί κώνοι κεφαλληνιακής ελάτης
* ΛυγαριάΛυγαριά
* ΑμανίτηςΑμανίτης
* ΥμενόπτεροΥμενόπτερο

Παραπομπές
----------

1. ↑  Επίτομο γεωγραφικό Λεξικό, Σταματελάτου, Εκδ. Ερμής
2. 1 2  Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο, Φιλότης, Καλλίδρομο[*νεκρός σύνδεσμος*]
3. ↑  Καλλίδρομο: Με τα πλέον σύγχρονα συστήματα ασφαλείας σε λειτουργία η μεγαλύτερη Σήραγγα στα Βαλκάνια

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **Καλλίδρομο**  |

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 245865020
* GND: 4998268-0

 |

 |
O **Ιωσήφ**, ιταλ. *Giuseppe*, (20 Μαρτίου 1690 – 16 Αυγούστου 1746) από τον Οίκο των Γκοντζάγκα, ήταν δούκας της Γκουαστάλα (1729-1746), ο τελευταίος από τον Οίκο των Γκοντζάγκα.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Βικέντιου δούκα της Γκουαστάλα και της Μαρίας-Βικτορίας Γκοντζάγκα, κόρης του Φερράντε Γ΄ δούκα της Γκουαστάλα. Αδελφή του ήταν η Ελεονώρα-Λουίζα, σύζυγος του Φραγκίσκου-Μαρία των Μεδίκων.

Το 1714 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος αδελφός του Αντώνιος-Φερδινάνδος ως δούκας της Γκουαστάλα, που όμως απεβίωσε το 1729 άτεκνος. Έτσι τον διαδέχθηκε ο Ιωσήφ ως δούκας της Γκουαστάλα. Κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Πολωνικής Διαδοχής το δουκάτο του κατελήφθη από τους Γάλλους (1734-38).

Το 1746 ο Ιωσήφ απεβίωσε άτεκνος. Η Ιταλία ήταν πάλι πεδίο πολέμων, αυτή τη φορά του Πολέμου για την Αυστριακή Διαδοχή (1700-1748) και η Αυστρία, ως επικυρίαρχος του δουκάτου, το κατέλαβε (1746-48). Δύο έτη μετά, η Συνθήκη της Αίξ-Λα-Σαπέλ, συγχώνευσε το δουκάτο με το δουκάτο της Πάρμας και Πλακεντίας, τα οποία αποδόθηκαν στον Κάρολο Γ΄, μετέπειτα βασιλιά της Ισπανίας.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε την Ελεονώρα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν, κόρη του Λεοπόλδου δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Βήζενμπουργκ Δεν απέκτησε απογόνους.

Υποσημειώσεις
-------------

1. ↑  O Φραντσέσκο-Μαρία ήταν γιος του Φερδινάνδου Β΄ μεγάλου δούκα της Τοσκάνης και αδελφός του Κόζιμο Γ΄ μεγάλου δούκα της Τοσκάνης.
2. ↑  Το κατέλαβε η Μαρία Θηρεσία των Αψβούργων.
3. ↑  Ο Λεοπόλδος ήταν γιος του Φρειδερίκου δούκα του Σ.Χ.Σ.Βήζενμπουγκ, που ήταν γιος του Φιλίππου-Λουδοβίκου δούκα του Σ.Χ.Σ.Βίζενμπουργκ.

Πηγές
-----

* Marek, Miroslav. «Genealogy euweb». Genealogy.EU.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Giuseppe Gonzaga, Duke of Guastalla  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 260973261
* GND: 1024321428

 |

 |
Χάρτης του Βασιλείου της Καμπούλ
Το **Καμπουλιστάν** είναι ιστορική περιοχή, η σημερινή επαρχία Καμπούλ του Αφγανιστάν. Περιλαμβάνει το έδαφος ώς την Πεσαβάρ του Πακιστάν. Ιστορικώς, νοτίως του Καμπουλιστάν, η περιοχή ονομαζόταν Αφγανιστάν (που κατόπιν επεκτάθηκε ως γεωγραφικός όρος), και στα βορειοδυτικά, Χορασάν.

Οι Ευρωπαίοι συγγραφείς κατά την περίοδο μεταξύ 18ου και 20ου αιώνα αναφέροντο κάποιες φορές στην Αυτοκρατορία των Ντουράνι ως Βασίλειο της Καμπούλ. 

Οι αρχικοί κυβερνήτες του Καμπουλιστάν ήταν οι Σαχίγια της Καμπούλ, που κυβέρνησαν την περιοχή μεταξύ 565-879 μ.Χ. Είχαν χτίσει ένα αμυντικό τείχος γύρω από την πόλη της Καμπούλ για να την προστατεύσουν από εισβολείς, αλλά παρ'όλα αυτά, κατακτήθηκαν από τους Σαφαρίδες της Ζαράντζ. Τα ερείπια των τειχών είναι ακόμα ορατά πάνω από τα βουνά που περιβάλλουν την πόλη της Καμπούλ.
Το **λιοντάρι Μασάι** (Panthera leo nubica - Πάνθηρ ο λέων ο νουβικός) είναι υποείδος λιονταριού που ζει στην Κένυα, και όπως υποδηλώνει το όνομά του, αφθονεί στο εθνικό πάρκο Μασάι Μάρα.

Τροφή και δίαιτα
----------------

Το λιοντάρι Μασάι, ακολουθώντας την κλασσική δίαιτα των λιονταριών της Αφρικής, τρέφεται με γκνου, βουβάλια, ζέβρες, γαζέλες, φακόχοιρους και καμηλοπαρδάλεις, χωρίς ωστόσο να αποκλείει και τα θνησιμαία ή και άλλα σαρκοφάγα, όπως τσακάλια και μικρά γατόπαρδων ή λεοπαρδάλεων. Βέβαια δεν λένε όχι και σε τροφές που βρίσκουν εύκαιρες, όπως ερπετά, στρουθοκαμήλους και άλλα πτηνά. Λέγεται μάλιστα ότι είδαν κάποτε ένα ζεύγος λιονταριών να τρώει ένα φρεσκοσκoτωμένο κροκόδειλο στο Μασάι Μάρα.

Χαρακτηριστικά
--------------

Δυο λέαινες στο Μασάι Μάρα
Λιοντάρι στο Μασάι Μάρα
### Μέγεθος

Τα αρσενικά λιοντάρια Μασάι φτάνουν συνήθως 1,7-2,5 μέτρα μήκος, συμπεριλαμβανομένης και της ουράς. Οι λέαινες συνήθως φτάνουν τα 1,6-1,9 μέτρα. Τα αρσενικά ζυγίζουν περίπου 150-240 κιλά και τα θηλυκά 120-180. Τα λιοντάρια Μασάι, αρσενικά και θηλυκά έχουν ύψος ως τον ώμο 1,1-1,2 μέτρα.

### Χαίτη

Όταν τα αρσενικά λιοντάρια Μασάι (εκτός από τα λιοντάρια του Τσάβο) ωριμάσουν αποκτούν χαίτη. Οι χαίτες τα βοηθούν να φαίνονται επιβλητικότερα αποτρέποντας τις συγκρούσεις, προστατεύουν τα λιοντάρια στη διάρκεια των μαχών, και αναπαύουν το λαιμό τους.

Παραπομπές
----------


|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Λιοντάρι Μασάι** |


|  |  |
| --- | --- |
| Wikispecies logoWikispecies logo | Τα Βικιείδη έχουν πληροφορίες για το θέμα:   **Panthera leo massaica** |

* "Ο θαυμαστός κόσμος των ζώων" εκδ. Χ. Τεγόπουλος - Ν. Νίκας

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ζωολογία
* Πύλη:Θηλαστικά
 |

 |
Ο **Καϊκοβάδης Γ΄** (πέθανε το 1302) ήταν για σύντομο χρονικό διάστημα Σουλτάνος του Ρουμ (1298 - 1302). Αντικατέστησε τον έκπτωτο θείο του Καϊκαούσης Β΄, κυβέρνησε σαν υποτελής των Μογγόλων και δεν είχε ποτέ πραγματική εξουσία.
Ο Καϊκοβάδης Γ΄ εμφανίστηκε για πρώτη φορά σαν διεκδικητής του θρόνου το 1283 με την υποστήριξη των Τουρκομάνων Καραμανίδων, ηττήθηκε από τον Καϋχοσρόη Γ΄ και δραπέτευσε στο Αρμενικό Βασίλειο της Κιλικίας.

Δεν είναι γνωστό τίποτα για την ζωή του από τότε μέχρι την εποχή που κλήθηκε από τον Σουλτάνο του Ιλχανάτου Μαχμούντ Γκαζάν να αντικαταστήσει τον Καϊκαούσης Β΄ που ανατράπηκε για συνωμοσία (1298). Κυβέρνησε με μεγάλη βιαιότητα και έγινε έντονα μισητός στους υπηκόους του. Σε επίσκεψη στο Ιλχανάτο κατηγορήθηκε για συνωμοσία και εκτελέστηκε (1302), στον θρόνο του Σουλτανάτου επανήλθε ο θείος του Μεσούντ Β΄.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Claude Cahen, Pre-Ottoman Turkey: a general survey of the material and spiritual culture and history, trans. J. Jones-Williams, (New York: Taplinger, 1968) σ. 294
2. ↑  Cahen, Pre-Ottoman Turkey, σ. 300

Πηγές
-----

* Claude Cahen, Pre-Ottoman Turkey: a general survey of the material and spiritual culture and history, trans. J. Jones-Williams (New York: Taplinger, 1968)

|  |
| --- |
| Καϊκοβάδης Γ΄ **Οίκος των Σελτζούκων** **Θάνατος:** 1302 |
| ΠροκάτοχοςΜεσούντ Β΄ | **Σουλτάνος του Ρουμ1298 - 1302** | ΔιάδοχοςΜεσούντ Β΄ |
Το **λιοντάρι του βορειοανατολικού Κονγκό** (Panthera leo azandica - Πάνθηρ ο λέων ο αζαντεσικός),είναι υποείδος λιονταριού που ζει στo βπρειοανατολικό Κονγκό. Η ακριβής κατανομή του είναι άγνωστη σήμερα, όπως και ο ακριβής πληθυσμός.Κατοικεί κυρίως σε σαβάνες και ανοιχτά λειβάδια,όπου απαντάται σε αγέλες.Λίγα στοιχεία είναι γνωστά γύρω από αυτό.Οι αγέλες κυμαίνονται σε μέγεθος από 4 ως 20 άτομα συμπεριλαμβανομένων και των μικρών,και με μέσο όρο αρσενικών 2-3.

Χαρακτηριστικά και συμπεριφορά
------------------------------

Το λιοντάρι του βορειοανατολικού Κονγκό ακολουθεί το μέσο όρο μεγέθους των λιονταριών,με μήκος για τα αρσενικά 1,7-2,5 μέτρα και για τα θηλυκά από 1,6 εώς 1,9 μέτρα.Το βάρος επίσης κυμαίνεται από 170-250 κιλά για τα αρσενικά και 160-200 κιλά για τα θηλυκά.Η χαίτη των αρσενικών είναι μικρή,αλλά πολύ πυκνή,προστατεύοντας τα λιοντάρια κατά τη διάρκεια της μάχης με άλλα αντίζηλα αρσενικά.Όπως και στα άλλα υποείδη λιονταριών,η λιονταρίνα αναλαμβάνει το κυνήγι,ενώ το αρσενικό αναλαμβάνει τη φρούρηση και την προστασία της περιοχής.

Διατροφή
--------

Το λιοντάρι του βορειοανατολικού Κονγκό τρέφεται με γκνου,βουβάλια,καμηλοπαρδάλεις,γαζέλες, ιμπάλα και αντιλόπες,αλλά δε λέει ποτέ όχι στις εύκαιρες τροφές.Για παράδειγμα έχει αναφερθεί ότι ένα λιοντάρι χτύπησε μια στρουθοκάμηλο που κλωσούσε τη φωλιά της,τη σκότωσε και την καταβρόχθισε μαζί με τα αυγά της.Πολλές φορές έχουνε ιδωθεί λιοντάρια να τρώνε χελώνες,σκαντζόχοιρους ή και μικρότερα σαρκοφάγα,όπως τσακάλια,μικρά γατόπαρδων και λεοπαρδάλεων,ή και ενήλικα άτομα,ακόμα και μικρά αντίπαλων λιονταριών.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Panthera leo azandica στο Wikimedia Commons
* Commons  Panthera leo azandica, σχετικές πληροφορίες στα Βικιείδη.

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ζωολογία
* Πύλη:Θηλαστικά
 |

 |
Ο **Καϊκαούσης Β΄** (πέθανε το 1280), Σελτζούκος Σουλτάνος του Ρουμ (1246 - 1257) ήταν ο μεγαλύτερος από τους τρεις γιους του Σουλτάνου Καϋχοσρόη Β΄ και της Ελληνίδας Προδούλας.

Άνοδος
------

Την εποχή που πέθανε ο πατέρας του ήταν ακόμα ανήλικος (1246), οι Μογγόλοι εκμεταλλεύτηκαν την κατάσταση για να κατακτήσουν την Ανατολή. Την εποχή που ήταν ακόμα σουλτάνος μοίρασε την εξουσία με τους δύο μικρότερους αδελφούς του Κιλίτζ Αρσλάν Δ΄ και Καϋκοβάδη Β΄. Η μητέρα του ήταν κόρη Έλληνα ιερέα από την Αυτοκρατορία της Νίκαιας, αυτό οδήγησε τον Καϊκαούσης να ζητήσει πολλές φορές βοήθεια από τους Νικαιώτες.

Εκθρόνιση
---------

Ο Μογγόλος ηγεμόνας Μπαϊζού τον απείλησε και τον προειδοποίησε να πληρώσει τον φόρο υποτέλειας που είχε υποσχεθεί, του ζήτησε επίσης νέα εδάφη στην Ανατολή για το ιππικό του. Οι Μογγόλοι νίκησαν τον Καϊκαούσης Α΄ που κατέφυγε στην Βυζαντινή αυτοκρατορία (1256), ο αυτοκράτορας Μιχαήλ Η´ Παλαιολόγος τον υποδέχτηκε θερμά αλλά στην συνέχεια τον αιχμαλώτισε. Ο αδελφός του Καϊκοβάδης ζήτησε την βοήθεια του Μπέρκε από την Χρυσή Ορδή, ο αρχηγός της Χρυσής Ορδής Νογκάι Χαν (1230 - 1299) επιτέθηκε στο Βυζάντιο και τον ελευθέρωσε (1265). Ο Μπέρκε έδωσε στον Καϊκαούσης δώρο την Κριμαία και την κόρη του σύζυγο, πέθανε στην εξορία (1280).

Θρύλοι
------

Ο συγγραφέας Ρουστάμ Σουκούροφ γράφει ότι ο Καϊκαούσης Α΄ είχε *"διπλή εθνότητα Ελληνική και Τουρκική και διπλή θρησκεία χριστιανική και Ισλαμική."*
Ο Καϊκαούσης Β΄ αν και είχε εκθρονιστεί και βρισκόταν στην εξορία παρέμενε εξαιρετικά δημοφιλής ανάμεσα στους Σελτζούκους της Ανατολής και ήταν απειλή στις εύθραυστες σχέσεις ανάμεσα στους Μογγόλους και τους Σελτζούκους, ο βεζίρης του φυλακίστηκε για λίγο (1271). Ο Μωάμεθ Α΄ του Καραμάν ζήτησε την βοήθεια του όταν εξεγέρθηκε εναντίον των Μογγόλων (1276) αλλά ο ίδιος δεν μπορούσε να βοηθήσει. Έστειλε πολλές φορές τους γιους του από την Κριμαία στο Ικόνιο να διεκδικήσουν τον θρόνο του Σελτζουκάτο κάτι που κατάφερε τελικά ο Μεσούντ Β΄ (1280)

Πολλοί ιστορικοί θεωρούν τον Βυζαντινό ευγενή Αθανάσιο Σουλτάνο αδελφό του Καϊκαούσης Β΄ αλλά αυτό θεωρείται απίθανο λόγω της μεταγενέστερης εποχής που έζησε, η χριστιανική αριστοκρατική οικογένεια τον Σουλτάνων διεκδικούσε ωστόσο την καταγωγή της από τον Καϊκαούσης Β΄. Την Οθωμανική περίοδο ο διάσημος θεολόγος Σέικ Μπεντρεντίν (1359 - 1418) διεκδικούσε την καταγωγή του από τον Καϊκαούσης Β΄.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Peacock & Yildiz 2013, σσ. 118-119, 121
2. ↑  Bruno De Nicola, Women in Mongol Iran: The Khatuns (2017), σ. 115
3. ↑  Peacock & Yildiz 2013, σ. 133
4. ↑  Shukurov 2016, σσ. 190–196

Πηγές
-----

* Peacock, A.C.S.; Yildiz, Sara Nur, eds. (2013). The Seljuks of Anatolia: Court and Society in the Medieval Middle East. I.B.Tauris.
* Claude Cahen, Pre-Ottoman Turkey: a general survey of the material and spiritual culture and history, trans. J. Jones-Williams, (New York: Taplinger, 1968)
* Shukurov, Rustam (2016). *The Byzantine Turks, 1204-1461*. BRILL. ISBN 9789004307759.

|  |
| --- |
| Καϊκαούσης Β΄ **Οίκος των Σελτζούκων** **Θάνατος:** 1280 |
| ΠροκάτοχοςΚαϊχοσρόης Β΄ | **Σουλτάνος του Ρουμ1246 - 1257** | ΔιάδοχοςΚιλίτζ Αρσλάν Δ΄ |
Ο **αττικός ερυθρόμορφος καλυκόσχημος κρατήρας** που φιλοξενείται στο Βρετανικό Μουσείο είναι έργο αρχαίας Ελληνικής τέχνης με αγγειογραφία που εικονίζει την ανατολή του θεού Ήλιου.

Ιστορικό του ευρήματος
----------------------

Βρέθηκε στην Απουλία και αγοράστηκε για το Βρετανικό Μουσείο το 1867. Προηγουμένως ήταν μέλος της συλλογής του Πιέρ Λουί Ζαν Καζιμίρ ντε Μπλακά ντ'Ωλπ (*Pierre Louis Jean Casimir de Blacas d'Aulps*). Εκτός του Μουσείου παρουσιάστηκε στις εξής εκθέσεις:

* στην έκθεση «The Story of Time» του *Εθνικού ναυτικού Μουσείου* (*National Maritime Museum*) στο Γκρίνουιτς της Αγγλίας από το 1999 ως το 2000, και
* στο Ίδρυμα και Μουσείο της Ιστορίας της Επιστήμης (*Istituto e Museo di Storia Della Scienza*) στη Φλωρεντία από τις 12 Μαρτίου ως τις 30 Αυγούστου 2009.

Περιγραφή
---------

Ως κρατήρας χρησίμευσε για την ανάμειξη κρασιού με νερό πριν σερβιριστεί. Είναι διακοσμημένος με αγγειογραφία που αποδίδει με παραστατικό τρόπο την ανατολή του θεού Ηλίου. Το τέθριππο του Ηλίου καλπάζει από δεξιά βγαίνοντας μέσα από τον Ωκεανό σκορπίζοντας άπλετο φως. Οι Αστέρες της Νύχτας χάνονται κάνοντας βουτιά στη θάλασσα. Πρόδρομος του Ήλιου είναι η φτερωτή «ροδοδάκτυλη» θεά Ηώ φορώντας τον μακρύ χιτώνα της. Συναντάει στον δρόμο της τον Κέφαλο που έχει βγει για κυνήγι μαζί με τον σύντροφο σκύλο του. Ο Κέφαλος αντιστέκεται στον σφοδρό κεραυνοβόλο έρωτα της Ηώς και την απειλεί οπλισμένος με μια πέτρα στο χέρι. Ακόμα πιο αριστερά βλέπουμε τη Σελήνη να εγκαταλείπει τη σκηνή επάνω στο αλογάκι της.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο αρχαιολογία | Πύλη αρχαιολογία |

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο τέχνη | Πύλη τέχνη |

* Άντολφ Φουρτβένγκλερ (1853 - 1907) (1924). *Griechische Vasenmalerei: Auswahl hervorragender Vasenbilder aus dem gleichnamigen großen Werke*. München: Bruckmann. σελίδες 42 και πίνακας. Ανακτήθηκε στις 2 Ιουνίου 2012.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Παρουσίαση του κρατήρα από το Βρετανικό Μουσείο[*νεκρός σύνδεσμος*]
H **Κριστίνα Άπλγκεϊτ** (αγγλικά: *Christina Applegate*, Λος Άντζελες, 25 Νοεμβρίου 1971) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός. Έγινε ευρύτερα γνωστή από τη συμμετοχή της στη σειρά «Παντρεμένοι... με Παιδιά» (1987-1997) όπου υποδυόταν τη κόρη των Εντ Ο'Νιλ και Κέιτι Σαγκάλ.

Πρώτα χρόνια
------------

Γεννήθηκε στο Λος Άντζελες, από τον δισκογραφικό παραγωγό Μπομπ Άπλγκεϊτ και τη τραγουδίστρια Νάνσυ Πρίντι. Έχει δύο μικρότερα ετεροθαλή αδέλφια, την Αλίσα και τον Κάιλ, από το δεύτερο γάμο του πατέρα της.

Καριέρα
-------

Έγινε γνωστή από την εφηβική της ηλικία, το 1987, από την τηλεοπτική σειρά *Παντρεμένοι... με Παιδιά* στον ρόλο της *Κέλι Μπάντι*, όπου και έπαιξε ως το 1997. 

Στη συνέχεια, πρωταγωνίστησε στη σειρά *Jesse* (1998-2000) και έλαβε υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα Α' Γυναικείου ρόλου.

Το 2003 και το 2004 συμμετείχε σε δύο επεισόδια της σειρά *Τα Φιλαράκια* υποδυόμενη την *Έιμι Γκριν* και προτάθηκε για δύο Βραβεία Έμμυ καλύτερης γκεστ εμφάνισης, κερδίζοντας το ένα.

Από το 2007 ως το 2009 πρωταγωνίστησε στη σειρά *Samantha Who?* και προτάθηκε δύο φορές για Χρυσή Σφαίρα Α' Γυναικείου ρόλου.

Στον κινηματογράφο έχει παίξει σε διάφορες ταινίες, ενώ έχει δώσει τη φωνή της σε ταινίες κινουμένων σχεδίων όπως: *Ο Άλβιν και η Παρέα του 2*, *Σαν το σκύλο με τη γάτα 2: Η εκδίκηση της Κίτι Γκαλόρ*, *Το βιβλίο της ζωής* και *Το ζευγάρωμα του αυτοκράτορα*.

Προσωπική ζωή
-------------

### Σχέσεις και οικογένεια

Το 2001 παντρεύτηκε τον ηθοποιό Τζόναθον Σέιτς, από τον οποίο χώρισε τέσσερα χρόνια αργότερα. Το διαζύγιο εκδόθηκε επίσημα τον Αύγουστο του 2007.

Το 2009 ξεκίνησε η σχέση της με τον μουσικό Μάρτιν ΛεΝομπλ. Αρραβωνιάστηκαν στις 14 Φεβρουαρίου 2010 και παντρεύτηκαν στις 23 Φεβρουαρίου 2013. Έχουν αποκτήσει μια κόρη, τη Σάντυ Γκρέις ΛεΝομπλ (γενν. 2011).

### Υγεία

Το 2008 διαγνώστηκε με καρκίνο του μαστού. Εξαιτίας αυτού υποβλήθηκε σε διπλή μαστεκτομή, ενώ το 2017 αφαίρεσε τις ωοθήκες και τις σάλπιγγές της. 

Τον Αύγουστο του 2021, ανακοίνωσε ότι διαγνώστηκε με πολλαπλή σκλήρυνση.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. Ανακτήθηκε στις 27  Απριλίου 2014.
2. ↑  (Αγγλικά) *Internet Broadway Database*. 378060. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
3. ↑  (Αγγλικά) *Discogs*. 2459827. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
4. ↑  (Αγγλικά) *AboutTheArtists*. www.abouttheartists.com/artists/296895-christina-applegate. Ανακτήθηκε στις 20  Νοεμβρίου 2019.
5. ↑  www.theatreworldawards.org/past-recipients.html.
6. ↑  «Jesse - Golden Globes: 1 Nomination». Ανακτήθηκε στις 20 Σεπτεμβρίου 2017.
7. ↑  «Christina Applegate - AWARDS & NOMINATIONS». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Νοεμβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 20 Σεπτεμβρίου 2017.
8. ↑  «Samantha Who? - Golden Globes: 2 Nominations». Ανακτήθηκε στις 20 Σεπτεμβρίου 2017.
9. ↑  «Farce of the Penguins». Ανακτήθηκε στις 20 Σεπτεμβρίου 2017. [*νεκρός σύνδεσμος*]
10. ↑  «Christina Applegate | Η πρώτη δημόσια εμφάνιση μετά τη διάγνωση της πολλαπλής σκλήρυνσης». *Madame Figaro*. Ανακτήθηκε στις 18 Νοεμβρίου 2022.
Το **Κύπελλο Κύπρου 2020** ήταν η 52η έκδοση του Κυπέλλου Κύπρου. Το κύπελλο δεν ολοκληρώθηκε λόγω της πανδημίας COVID-19.

Σύστημα διεξαγωγής
------------------

Στο κύπελλο συμμετείχαν 9 ομάδες οι οποίες θα ανεμετρούντο μεταξύ τους σε μονούς νοκ-άουτ αγώνες, ενώ ο τελικός θα διεξαγόταν σε ουδέτερο γήπεδο.

Συμμετέχουσες Ομάδες
--------------------

Οι ακόλουθες 9 ομάδες (με αλφαβητική σειρά) που αγωνίστηκαν στο Κύπελλο Κύπρου το 2020:

* Πετρολίνα ΑΕΚ
* Προτέας ΕΚΑ ΑΕΛ
* ΑΠΟΕΛ
* Απόλλων Λεμεσού
* ΑΠΟΠ Πάφου
* Ένωσις Θυέλλης Αναγεννήσεως Έγκωμης (ΕΘΑ Έγκωμης)
* Ένωσις Νέων Παραλιμνίου (ΕΝΠ)
* Κεραυνός Στροβόλου
* Ομόνοια Λευκωσίας

Προκριματική Φάση
-----------------

\*Στην παρένθεση αναγράφεται το αποτέλεσμα του αγώνα

Απόλλων Λεμεσού - Πετρολίνα ΑΕΚ ( 86 - 77 )

Προημητελική Φάση
-----------------

\*Η προημητελική φάση δεν άρχισε λόγω της πανδημίας COVID-19.

ΑΠΟΠ Πάφου - Ένωσις Νέων Παραλιμνίου

Ομόνοια Λευκωσίας - Προτέας ΕΚΑ ΑΕΛ

Πετρολίνα ΑΕΚ - ΕΘΑ Έγκωμης

Κεραυνός Στροβόλου - ΑΠΟΕΛ
Peugeot 601 C Eclipse του 1934
Alfa Romeo Spider
Ένα **καμπριολέ** (ή κάμπριο) είναι ένας τύπος αυτοκινήτου στο οποίο η οροφή μπορεί να ανοίξει και διπλώνεται, μετατρέποντας το αυτοκίνητο από ένα κλειστό σε ένα ανοιχτό όχημα. Πολλά διαφορετικά μοντέλα αυτοκινήτων κατασκευάζονται και διατίθενται στο εμπόριο και σε μορφή καμπριολέ. Η οροφή μπορεί να λειτουργεί χειροκίνητα ή αυτόματα, με υδραυλικούς ή ηλεκτρικούς κινητήρες. Οι μαλακές στέγες είναι κατασκευασμένες από βινύλιο, μουσαμά ή άλλες υφαντικές ύλες, ενώ τα σκληρής στέγης (hard-top) κάμπριο έχουν στέγες κατασκευασμένες από χάλυβα, αλουμίνιο ή πλαστικά υλικά.

Τα καμπριολέ συνήθως είναι δημοφιλή σε χώρες με ελάχιστη ηλιοφάνεια, όπως η Αγγλία και η Γερμανία.



|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **καμπριολέ**  |
| Καταδύσεις στουςΘερινούς ΟλυμπιακούςΑγώνες 1904 |
| --- |
| Μακροβούτι | ανδρών |
| Πλατφόρμα | ανδρών |

Η **κατάδυση από πλατφόρμα** ήταν ένα από τα δύο αγωνίσματα καταδύσεων στο πρόγραμμα των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1904 στο Σαιντ Λούις.

Σύνοψη αγωνίσματος
------------------

Το αγώνισμα διεξήχθη στις 7 Σεπτεμβρίου στην τεχνητή λίμνη που είχε δημιουργηθεί εντός του Φόρεστ Παρκ. Συμμετείχαν συνολικά πέντε αθλητές από δύο χώρες: τρεις από τη Γερμανία και δύο από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Νικητής αναδείχθηκε ο Αμερικανός Τζορτζ Σέλντον, γιατρός στο επάγγελμα, ο οποίος βαθμολογήθηκε με 12.66 βαθμούς και πήρε εύκολα το χρυσό μετάλλιο. Το ασημένιο κατέκτησε ο Γερμανός Τζορτζ Χόφμαν με 11.66 βαθμούς, ενώ προέκυψε μεγάλη διαμάχη για το χάλκινο. 

Στην τρίτη θέση ισοβάθμησαν με 11.33 βαθμούς ο Φρανκ Κιχόε από τις ΗΠΑ και ο Άλφρεντ Μπραουνσβάιγκερ από τη Γερμανία. Οι Γερμανοί διαμαρτυρήθηκαν έντονα για το αποτέλεσμα, θεωρώντας ότι η επίδοση του αθλητή τους ήταν πολύ καλύτερη από αυτή του Κιχόε. Σύμφωνα με τον κανονισμό, προγραμματίστηκε μία επιπλέον κατάδυση μεταξύ των δύο για την τρίτη θέση, όμως ο Μπραουνσβάιγκερ αρνήθηκε να αγωνιστεί και το χάλκινο μετάλλιο απονεμήθηκε στον Κιχόε. Στις μέρες μας παρ' όλα αυτά, ο Μπραουνσβάιγκερ αναφέρεται και αυτός ως χάλκινος ολυμπιονίκης στον επίσημο πίνακα μεταλλίων της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής.

Τελική κατάταξη
---------------

| Κατάταξη | Αθλητής | Χώρα | Βαθμοί |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 | Τζορτζ Σέλντον | Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής Ηνωμένες Πολιτείες | 12.66 |
| 2 | Τζορτζ Χόφμαν | Γερμανία Γερμανία | 11.66 |
| 3 | Φρανκ Κιχόε | Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής Ηνωμένες Πολιτείες | 11.33 |
| Άλφρεντ Μπραουνσβάιγκερ | Γερμανία Γερμανία | 11.33 |
| 5 | Ότο Χουφ | Γερμανία Γερμανία | *Άγνωστοι* |

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Diving at the 1904 St. Louis Summer Games: Men's Springboard» *Sports Reference*.

Πηγές
-----

* De Wael, Herman (2000). «Herman's Full Olympians». Ανακτήθηκε στις 18 Δεκεμβρίου 2006.
Η **Καταζίνα Ζντζιέμπουο** (πολωνικά: Katarzyna Zdziebło) (γενν. 28 Νοεμβρίου 1996, Μιέλετς) είναι Πολωνή αθλήτρια του στίβου, η οποία ειδικεύεται στο βάδην.

Καριέρα
-------

Η Ζντζιέμπουο κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2022 στο βάδην 20 χλμ, με χρόνο 1:27:31, που είναι ρεκόρ Πολωνίας. Τερμάτισε στη 10η θέση στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2020 στο Τόκιο στην ίδια απόσταση. Επίσης, κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο Πρωτάθλημα Πολωνίας στο βάδην 35 χιλιομέτρων (Οπόλε 2022) και 4 χρυσά μετάλλια στο βάδην 20 χιλιομέτρων (Μιέλετς 2019), (Βαρσοβία 2020), (Σιέντλτσε 2021), (Σουβάουκι 2022). Είναι η κάτοχος του ρεκόρ της Πολωνίας σε απόσταση 35 χλμ με χρόνο 2:49:37. Έχει επίσης 5 πολωνικά ρεκόρ νεανίδων - σε απόσταση 10.000 μ. (2015, Εσκιλστούνα), 20 χλμ. (2015, Γκντανσκ), 5.000 μ. (2015, Σταλόβα Βόλα), 10 χλμ. (2015, Ζανιέμι) και 3000 μ. κλειστού (2018, Τόρουν).

Παραπομπές
----------

1. ↑  *World Athletics Database*. 275943.
2. ↑   *Oregon22 | WCH 22 | World Athletics*,
3. ↑   *Sensacyjny medal MŚ dla Polski. Co ona zrobiła?!*, 2022-07-15,
4. ↑   *Polka weszła do czołowej dziesiątki. Urodzinowe złoto Włoszki*, 2021-08-06,

Βιβλιογραφία
------------

* Καταζίνα Ζντζιέμπουο στην World Athletics
Το **Κέντρο άντωσης πλοίου** (center of buoyancy - B) προσδιορίζεται κατ' αντίθετη έννοια με το κέντρο βάρους πλοίου. Πρόκειται για συνισταμένη υδροστατικών πιέσεων άντωσης που ασκούνται από το κάτω μέρος της γάστρας (του πυθμένα) του πλοίου, η οποία αντιτίθεται στο βάρος του πλοίου και ισορροπεί με αυτό. Συνεπώς το *κέντρο άντωσης πλοίου* μπορεί να ορισθεί και ως το κέντρο βάρους του εκτοπιζομένου από το πλοίο ύδατος, και κατά θέση ως γεωμετρικό κέντρο του όγκου της γάστρας, του βυθισμένου δηλαδή τμήματος του πλοίου με κατεύθυνση ακριβώς αντίθετη του βάρους.

Εγκάρσια απεικόνιση του κέντρου άντωσης **C** έμφορτου πλοίου (με μπλέ απεικονίζεται το κέντρο βάρους του πλοίου). Και τα δύο αυτά κέντρα αποτελούν το ζεύγος ευστάθειας. Η θέση του επομένως εξαρτάται κυρίως από το σχήμα και τον όγκο των υφάλων. Σε ορθό πλοίο, που ισορροπεί σε ήρεμη επιφάνεια το κέντρο άντωσης βρίσκεται στο αυτό κατακόρυφο επίπεδο που βρίσκεται και το κέντρο βάρους. Εν τούτοις στις διάφορες κλίσεις του πλοίου το σχήμα της υπό την ίσαλο (επιφάνεια θαλάσσης) τομής του πλοίου καθώς επίσης και το σχήμα του όγκου του εκτοπιζομένου ύδατος μεταβάλλεται. Στη περίπτωση αυτή το κέντρο άντωσης μετατοπίζεται ανάλογα δεξιά ή αριστερά, πρώραθεν ή πρύμνηθεν του μέσου κατακορύφου επιπέδου ανάλογα με τη κλίση του πλοίου που παρουσιάζεται κάθε φορά.

Αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία, ιδίως στις κλίσεις του πλοίου σε θαλασσοταραχή, διότι η παραπάνω μετατόπιση του κέντρου άντωσης παράγει το απαραίτητο εκείνο ζεύγος δυνάμεων, καλούμενο και ζεύγος ευστάθειας, για την επαναφορά και ανόρθωση του πλοίου στη θέση ισορροπίας του. Σε ένα πλοίο που ισορροπεί στην επιφάνεια του ύδατος το κέντρο βάρους του **G** βρίσκεται πάνω από το κέντρο άντωσης(\*) **C** όπως φαίνεται και στο σχήμα.

* Το κέντρο άντωσης συμβολίζεται διεθνώς με το γράμμα **B** (buoyancy) ή με το **C** (center).

(\*) Στό υποβρύχιο και βαθυσκάφος «εν καταδύσει» το κέντρο βάρους βρίσκεται κάτω από το κέντρο άντωσης.

Δείτε επίσης
------------

* Ευστάθεια πλοίου
Συντεταγμένες: 36°44′4.38″N 24°25′14.12″E﻿ / ﻿36.7345500°N 24.4205889°E﻿ / 36.7345500; 24.4205889

Το **Κλήμα** είναι παραθαλάσσιος οικισμός της Μήλου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 13 κατοίκους. Απέχει 6 χιλιόμετρα από τον Αδάμαντα, το κύριο λιμάνι του νησιού. Βρίσκεται στην είσοδο του όρμου της Μήλου, κάτω από το χωριό Τρύπητή.

Ο οικισμός είναι διάσημος για τις οικίες των ψαράδων που μένουν στον οικισμό, γνωστές ως «σύρματα». Τα σύρματα είναι συνήθως διώροφα κτίρια με βαμμένες με έντονα χρώματα τις πόρτες και τα παράθυρα. Στον πάνω όροφο έμενε ο ψαράς με την οικογένειά του και ο κάτω όροφος χρησιμοποιούταν για τη φύλαξη της βάρκας κατά τη διάρκεια του χειμώνα. Σήμερα κάποια από τα σύρματα λειτουργούν ως τουριστικά καταλύματα. Στο χωριό επίσης λειτουργούν χώροι εστίασης.

Το Κλήμα βρίσκεται κοντά στη θέση της αρχαίας Μήλου, με το αρχαίο θέατρο, κοντά στο οποίο βρέθηκε η Αφροδίτη της Μήλου. Στο χωριό βρίσκεται ο σπηλαιώδης ναός της Αγίας Παρασκευής. Η παραλία του χωριού, μαζί με την κοντινή παραλία Σχινώπη, είναι κατάλληλη για κολύμπι.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Ελληνικά) *Βάση δεδομένων της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής*.
2. 1 2 3  «Το «σπίτι» της Αφροδίτης της Μήλου: Είναι το Κλήμα το πιο ιδιαίτερο χωριό της Ελλάδας;». *Έθνος*. 21 Ιανουαρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 16 Σεπτεμβρίου 2021.
3. ↑  «KΛΗΜΑ». *ΔΙΑΚΟΠΕΣ - diakopes.gr*. Ανακτήθηκε στις 16 Σεπτεμβρίου 2021.

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Οικισμοί του Δήμου Μήλου |
| --- |
|  |
| 
* Αγία Κυριακή
* Άγιοι Ανάργυροι
* Άγιος Γεράσιμος
* Αδάμαντας
* Ακράθι (νησίδα)\*
* Ανάνες (νησίδα)\*
* Αντίμηλος (νησίδα)\*
* Απολλώνια
* Αρετή\*
* Βούδια
* Γλαρονήσια (νησίδα)\*
* Εμπουρειός
* Ζεφυρία
* Καμίνια
* Κάναβα
* Κατσαρώνας
* Κήπος
* Κλήμα
* Κόμια
* Μανδράκια
* Μήλος
* Μύτικας
* Ξυλοκερατιά\*
* Παλιοχώρι
* Παξιμάδι (νησίδα)\*
* Πάχαινα
* Πέρα Τριοβασάλος
* Πηλονήσιο (νησίδα)\*
* Προβατάς
* Ραλάκι Χάλακος\*
* Σχινωπή
* Τριοβασάλος
* Τρυπητή
* Φουρκοβούνι\*
* Φυροπόταμος
* Φυλακωπή
* Ψαθάδικα
 |
|  |
| 
* Έδρα: Μήλος
* \*(Οικισμοί με μη μόνιμο πληθυσμό)
 |

 |