recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Γιος του Σκαρλάτου Καλλιμάχη, ο **Αλεξάντρου Καλλιμάχι** ή **Αλέξανδρος Καλλιμάχης** έφυγε από τη Μολδαβία με τη μητέρα του και άλλα μέλη της οικογένειάς του το 1821, όταν πέθανε ο πατέρας του. Η οικογένεια αναζήτησε καταφύγιο στη Ρωσία, όπου ο Αλέξανδρος τελείωσε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο του Κιέβου. Αφού ταξίδεψε ανά την Ευρώπη κατέληξε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία το 1829, όπου του αποκαταστάθηκαν η περιουσία και οι τίτλοι της οικογένειάς του. 

Μπήκε στην Οθωμανική διοίκηση πρώτα ως ακόλουθος και μετά ως σύμβουλος του Ρασίντ Πασά, τότε πρέσβη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στο Παρίσι. 

Το 1848 διορίστηκε Πληρεξούσιος Διπλωμάτης στο Λονδίνο και ένα χρόνο αργότερα στο Παρίσι με τον ίδιο τίτλο. Το 1850 διορίστηκε Πρίγκιπας της Σάμου, μια θέση που δεν υπηρέτησε ποτέ προσωπικά, επιλέγοντας να διοικήσει το νησί μέσω των γραφείων ενός αντιπροσώπου, του Γεώργιου Κονεμένου. Αν και η εξουσία του γνώρισε αντίσταση από κάποιους στο νησί, γενικά είναι γνωστός ότι ευνόησε το συνταγματικό πολιτικό σύστημα της Ηγεμονίας. Αυτό συνίστατο στο διαχωρισμό της νομοθετικής, εκτελεστικής και δικαστικής εξουσίας. Προώθησε επίσης το εκπαιδευτικό σύστημα, ιδρύοντας τέσσερα ελληνικά σχολεία και 22 δημοτικά σχολεία, και επίσης εγκαθιδρύοντας ένα σύστημα για τα δικαστήρια και ένα τυπογραφείο. 

Το 1853 αποσύρθηκε στις Βερσαλλίες αλλά ανακαλέστηκε το 1855 και διορίστηκε πρέσβης στη Βιέννη, θέση που μπόρεσε να αναλάβει μόνο αφού είχε παίξει σημαντικό ρόλο στις διασκέψεις της Κωνσταντινούπολης για την αναδιοργάνωση των Παραδουνάβιων Ηγεμονιών.. 

Για τις υπηρεσίες του ο Καλλιμάχης έλαβε τον Ιούνιο του 1861 τον Οθωμανικό τίτλο του Βαλή, ο πρώτος χριστιανός στο οποίο αποδόθηκε αυτή η τιμή.

Πηγές
-----

* Nita Dan Danielescu. "Gavriil Callimachi, ctitorul Catedralei mitropolitane Sf. Gheorghe din Iasi" *Ziarul Lumina,* 2006-02-20
* Thompson Cooper. *Men of the Time: A Dictionary of Contemporaries.* p. 201; G. Routledge and sons, London, New York, 1875
* The History of Samos

  


|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
 Ηγεμόνες της Σάμου  |
| --- |
|  |
| 
* Στέφανος Βογορίδης (1833-50)
* Αλέξανδρος Καλλιμάχης (1850-54)
* Ιόν Γκίκα (1854-59)
* Μιλτιάδης Αριστάρχης (1859-66)
* Παύλος Μουσούρος (1866-73)
* Γεώργιος Γεωργιάδης (1873, ασκών καθήκοντα)
* Κωνσταντίνος Αδοσίδης (1873-74)
* Κωνσταντίνος Φωτιάδης (1874-79)
* Κωνσταντίνος Αδοσίδης (1879-85)
* Αλέξανδρος Καραθεοδωρής (1885-95)
* Γεώργιος Βέροβιτς (1895-96)
* Στέφανος Μουσούρος (1896-99)
* Κωνσταντίνος Βαγιάννης (1899-1900)
* Μιχαήλ Γρηγοριάδης (1900-02)
* Αλέξανδρος Μαυρογένης (1902-04)
* Ιωάννης Βιθυνός (1904-06)
* Κωνσταντίνος Καραθεοδωρής (1906-07)
* Γεώργιος Γεωργιάδης (1907-08)
* Ανδρέας Κοπάσης (1908-12)
* Γρηγόριος Βεγλερής (1912)
 |  |

 |
Ο **αυτοκράτορας Γκο-Ντάιγκο** (ιαπωνικά: 天皇 醍醐 天皇) (26 Νοεμβρίου 1288 - 19 Σεπτεμβρίου 1339) ήταν ο 96ος αυτοκράτορας της Ιαπωνίας, σύμφωνα με την παραδοσιακή σειρά διαδοχής. Ανέτρεψε με επιτυχία τον Καμακούρα το 1333 και ίδρυσε τη βραχύβια αποκατάσταση Κένμιου, πετυχαίνοντας να επαναφέρει τον Αυτοκρατορικό Οίκο στην εξουσία. Αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που ο αυτοκράτορας καταφέρνει να αποκτήσει οποιαδήποτε εξουσία μέχρι την αποκατάσταση του Μεϊτζί το 1868. Η αποκατάσταση του Κένμιου με τη σειρά της ανατράπηκε από τον Ασικάγκα Τακάουτζι το 1336, εγκαινιάζοντας το Σογκουνάτο της Ασικάγκα και διχάζοντας την αυτοκρατορική οικογένεια σε δύο αντίπαλες ομάδες μεταξύ της υποστηριζόμενης από το Ασικάγκα βόρεια αυλη που βρίσκεται στο Κιότο και της νότιας αυλής που εδρεύει στο Γιοσίνο με επικεφαλή τον Γκόου-Ντάιγκο και τους μετέπειτα διάδόχος του.

Αυτός ο κυρίαρχος του 14ου αιώνα επέλεξε προσωπικά το μεταθανάτιο όνομά του ως τιμή για τον αυτοκράτορα Ντάγκο του 9ου αιώνα, και το Γκόου (ιαπωνικά: 後), που μεταφράζεται ως "αργότερα", και έτσι μερικές φορές ονομάζεται "Αυτοκράτορας Ντάιγκο ο μετέπειτα", ή, σε ορισμένες παλαιότερες πηγές, "Ντάιγκο ο δεύτερος" ή ως "Ντάιγκο Β΄".

Βιογραφία
---------

Πριν από την άνοδό του στο θρόνο του χρυσάνθεμου, το προσωπικό του όνομα (ιμίνα) ήταν ο Τακαχάρου-σίνου (ιαπωνικά: 尊 治 親王).

Ήταν ο δεύτερος γιος του αυτοκράτορα Νταικακούτζι-το (μεταθανάτιο όνομα: Αυτοκράτορας Γκόου-ούντα). Η μητέρα του ήταν η Φουτζίγουαρα νο Τσούσι / Ταντάκο (ιαπωνικά: 藤原 忠 子), κόρη του Φουτζίγουαρα νο Ταντατζούκου (Ιτσουτσουύζι Ταντατζούκου) (ιαπωνικά: 藤原 忠 継 / 五 辻 忠 継). Όταν η μητέρα του έγινε σύζυγος του αυτοκρατορα, πήρε το όνομα Ντάντενμον-ιν (ιαπωνικά: 談天 門 院). Ο μεγαλύτερος αδερφός του ήταν ο αυτοκράτορας Γκόου-Νίτζο.

Η ακμή της ισχύος του αυτοκράτορα Γκόου-Ντάιγκο ήταν η εποχή του Ένγκι (901–923) κατά τη διάρκεια της βασιλείας του. Η περίοδος Ένγκι, υπήρξε μια περίοδος άμεσης αυτοκρατορικής κυριαρχίας. Το μεταθανάτιο όνομα ενός αυτοκράτορα επιλέγεται κανονικά μετά το θάνατό του, αλλά ο αυτοκράτορας Γκόου-Ντάιγκο, επέλεξε το δικό του προσωπικά κατά τη διάρκεια της ζωής του, για να το μοιραστεί με τον αυτοκράτορα Ντάιγκο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Go-Daigo | emperor of Japan». *Encyclopedia Britannica* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 30 Νοεμβρίου 2020.
2. ↑  Hoffman, Michael (20 Απριλίου 2019). «Emperor Go-Daigo: The pride before a fall». *The Japan Times* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 30 Νοεμβρίου 2020.
3. ↑  Knighton, Andrew (31 Δεκεμβρίου 2017). «The War of The Emperor Go-Daigo». *WAR HISTORY ONLINE* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 30 Νοεμβρίου 2020.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Emperor Go-Daigo στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 18517454
* LCCN: n80040246
* ISNI: 0000 0000 3051 5022
* GND: 11853999X
* SUDOC: 126124426
* NDL: 00269460

 |

 |
Ο **Αθηναγόρας (Θάνος) Αθηνέλλης** (1901 - Απρίλιος 1959) ήταν Έλληνας Μικρασιάτης αξιωματικός που συμμετείχε στην Εθνική Αντίσταση.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στις Κυδωνίες της Μικράς Ασίας το 1901. Πολέμησε στη Μικρασιατική Εκστρατεία ως έφεδρος αξιωματικός όπου και τραυματίστηκε βαριά στον πνεύμονα και έμεινε ανάπηρος. Με την έναρξη του Ελληνοϊταλικού πολέμου (1940-1941) ανακλήθηκε στην ενεργό υπηρεσία με τον βαθμό του ταγματάρχη. Ως διοικητής του 6ου Συντάγματος πεζικού πήρε μέρος στην Μάχη της Κρήτης. Από το 1942 συνδέθηκε με την Κεντρική Επιτροπή του ΕΛΑΣ, έγινε υπασπιστής του Ά' Σώματος Στρατού του ΕΛΑΣ Αθηνών και αργότερα διετέλεσε αντιπρόσωπος του Γενικού Στρατηγείου του ΕΛΑΣ στο Συμμαχικό Στρατηγείο. Μαζί με τους Μακρίδη, Ζέβγο, Παρτσαλίδη ως εκπρόσωποι της Κ.Ε του ΕΛΑΣ υπέγραψαν στρατιωτική εκεχειρία με τον Υποστράτηγο Σκόμπυ, που τέθηκε σε ισχύ στις 14-1-1945

Από το 1947 εξορίστηκε στον Άι Στράτη όπου και κλονίστηκε περαιτέρω η υγεία του. Πέθανε το 1959.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Το τιμωρό χέρι του λαού Η δράση της ΕΛΑΣ και της ΟΠΛΑ στην κατεχόμενη πρωτεύουσα 1942-1944,εκδόσεις Θεμέλιο σελ 69
2. ↑  *Στα πρόθυρα του Εμφυλίου Πολέμου, από τα Δεκεμβριανά στις εκλογές του 1946*, εκδόσεις Βιβλιόραμα, Μιχάλης Λυμπεράτος σελ 95
3. ↑  Έντυπο: ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ(1917-1983), Φύλλο: 13/12/1981, σελ.: 12
Ο **Αλέξανδρος**, βουλγαρικά: Александър Комнин Асен‎ / Alexander Komnenos Asen (απεβ. 26 Σεπτεμβρίου 1371) από τον Οίκο των Σρατσιμίρ ήταν *κύριος* των Κανίνε και Βαλόνα (Αυλώνα).

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του Ιωάννη δεσπότη της Βαλόνα (τού Αυλώνα)  και της πρώτης, αγνώστου ονόματος, συζύγου του. Ο Ιωάννης είχε δεύτερη σύζυγο την Άννα Κομνηνή Δούκαινα Αγγελίνα της Ηπείρου και ήταν δισεγγονός της Άννας-Θεοδώρας Ασέν. Ο Αλέξανδρος ήταν εκ πατρός ανιψιός τού Ιβάν-Αλεξάνδρου τσάρου της Βουλγαρίας και ανιψιός της Ελένης των Σρατσιμίρ,   συζύγου τού Στέφαν-Ούρου Δ΄ *Ντούσαν* αυτοκράτορα της Σερβίας.

Ο Αλέξανδρος ήταν *σεβαστός* της Βαλώνα και κύριος των Κανίνε και Βαλόνα, στα οποία διαδέχθηκε τον πατέρα του Ιωάννη (Ivan). Δεν τον διαδέχτηκε στην κοντινή πόλη τού Βελιγραδίου, που την είχε πάρει από τον πατέρα του ο Συμεών-Ούρος Νεμάνιτς δεσπότης της Ηπείρου. Η κυριαρχία του Αλεξάνδρου χαρακτηριζόταν από εκτεταμένο εμπόριο τόσο με τη Δημοκρατία της Βενετίας, όσο και με τη Δημοκρατία της Ραγκούσας (Ντουμπρόβνικ).

Εικάζεται ότι απεβίωσε στις 26 Σεπτεμβρίου 1371 στη μάχη τού ποταμού Μαρίτσα (Έβρου), λόγω τού γεγονότος ότι το 1372 τα εδάφη του ήταν στην κατοχή του πεθερού του Μπάλσα Β΄.

Οικογένεια
----------

Είχε τέκνο:

* Κομνίνα, παντρεύτηκε τον Μπάλσα Β΄ των Μπάλσιτς, κύριο της Ζέτα.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  *ALEXANDER Komnenos Asen*, fmg.ac
2. ↑  *KOMINIA of Bulgaria*, Medieval Lands
3. ↑  *The House of Shishman: Komnina Asen Komnenos*, genealogy.euweb.cz
4. ↑  Веселин Асенов, „Балканската игра на тронове", сп. „Българска история", април 2018 г. стр. 35, ISSN 2367-864X
5. ↑  Божилов, Иван (1994) [1985]. *Фамилията на Асеневци (1186 – 1460)*. БАН. ISBN 954-430-264-6.
Συντεταγμένες: 38°25′1″N 27°12′7″E﻿ / ﻿38.41694°N 27.20194°E﻿ / 38.41694; 27.20194

Το **Αλτίνταγ** (τουρκικά: *Altındağ*), γνωστό έως την περίοδο της Μικρασιατικής Καταστροφής ως **Κουκλουτζάς**, είναι πυκνοκατοικημένη περιοχή (semt) της συνοικίας Μπουρνόβα (τουρκικά: *Bornova*) της Σμύρνης, στην Τουρκία.

Ετυμολογία
----------

Η τουρκική λέξη Altindag σημαίνει το χρυσό βουνό και πιστεύεται ότι το έδωσαν οι Τούρκοι κάτοικοι, όταν μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή θεωρήθηκε ότι οι ντόπιοι Έλληνες και οι στρατιώτες είχαν θάψει εκεί θησαυρούς κατά την αναχώρηση τους. Πριν το 1922, η περιοχή ήταν γνωστή με το όνομα **Κουκλουτζάς** που σημαίνει *μυρωμένος, εύοσμος*.

Ιστορικά στοιχεία
-----------------

Πριν την καταστροφή της Σμύρνης στην περιοχή ζούσαν πολλοί Έλληνες, οι οποίοι ήταν απόγονοι μεταναστών από τα Κύθηρα και την Πελοπόννησο που κατέφυγαν εκεί μετά τα Ορλωφικά. Σύμφωνα με πληροφορίες, το 1813 λειτουργούσε στον Κουκλουτζά ένα μικρό ελληνικό τυπογραφείο. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, οι Έλληνες της συνοικίας κατέφυγαν ως πρόσφυγες στην Ελλάδα και κάποιοι εξ αυτών εγκαταστάθηκαν στη Θεσσαλονίκη όπου δημιούργησαν τη συνοικία *Εύοσμος-Νέος Κουκλουτζάς*.

Η περιοχή, κάποτε καλυμμένη με κήπους πλέον είναι δημοφιλής στους μετανάστες. Οι παλαιότεροι κάτοικοι της περιοχής μένουν στην πλαγιά του λόφου, ενώ οι Τούρκοι μετανάστες από τη Γιουγκοσλαβία και τη Βουλγαρία μένουν στην βόρεια περιοχή του.

Παραγωγή
--------

Το κύριο τερματικό στην γραμμή συγκοινωνίας της είναι αυτό του İzmir - IZOTAŞ και βρίσκεται στην γειτονιά Işıkkent σε απόσταση ενός λεπτού με τα πόδια. Η περιοχή είναι και έδρα παραγωγής τσιμέντου, παρά το ότι είναι πολύ κοντά στο κέντρο της πόλης. Το βουνό το είχε κρατήσει για τσιμεντοπαραγωγή ο Αντνάν Μεντερές και το παραχώρησε στην εταιρεία Τσιμεντάς (Çimentaş).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Σμυρνέλη, Μαρία-Καρμέν (20 Ιουνίου 2001). «Κουκλουτζάς». *Εγκυκλοπαίδεια Μείζονος Ελληνισμού, Μ. Ασία*. Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού. Ανακτήθηκε στις 10 Μαΐου 2023.
2. ↑  H Σμύρνη και ο Κουκλουτζάς Αρχειοθετήθηκε 2016-01-01 στο Wayback Machine. ανακτήθηκε 20/09/2015.
3. ↑  Παπαδοπούλου, Αρχοντία (2005). «Η εκπαιδευτική πορεία στον ευρύτερο μικρασιατικό χώρο». *Πρακτικά 1ου Συμποσίου. Ο Ελληνισμός της Μικράς Ασίας. Από την Αρχαιότητα μέχρι τη Μεγάλη Έξοδο. 26-28 Νοεμβρίου, 2004*. Νέα Ιωνία: ΚΕ.ΜΙ.ΠΟ. σελ. 172.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Τουρκία
 |

 |
Οι **Ααρώνιοι** ήταν βυζαντινή οικογένεια ευγενών, βουλγαρικής καταγωγής, απόγονοι του Βούλγαρου αυτοκράτορα Ιβάν Βλάντισλαβ (1015 με 1018).

Μετά τον θάνατο του Ιβάν Βλάντισλαβ στην πολιορκία του Δυρραχίου το 1018 και την κατάρρευση του πρώτου βουλγαρικού Βασιλείου, η χήρα του, η αυτοκράτειρα (τσαρίνα) Μαρία, αναζήτησε καταφύγιο στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Εκεί ο αυτοκράτορας Βασίλειος Β΄ (976-1025) της πρόσφερε καταφύγιο και έδωσε σε αυτή αλλά και στους απογόνους της κτήματα, τίτλους και αξιώματα. Τα δύο μεγαλύτερα σε ηλικία μέλη της οικογένειας, ο Πρεσιανός και ο Αλουσιάνος αργότερα συμμετείχαν σε εξεγέρσεις. Ο Πρεσιανός είχε εμπλακεί σε μια συνωμοσία εναντίον του αυτοκράτορα Ρωμανού Γ΄ Αργυρού (1028 έως 1033) περίπου το 1029, και ο Αλουσιανός συμμετείχε ενεργά στην Εξέγερση του Πέτρου Δελεάνου το 1040-1041. Η κόρη της παντρεύτηκε τον αυτοκράτορα Ρωμανό Δ΄ Διογένη.

Ο τρίτος μεγαλύτερος γιος, ο Ααρών, υπηρέτησε ως υψηλόβαθμος στρατιωτικός και κυβερνήτης επαρχιών στα ανατολικά σύνορα της αυτοκρατορίας, όπως στη Βαασπρακανία, περίπου ανάμεσα στο 1040 και 1050. Για να κυριολεκτήσουμε, η γραμμή της βυζαντινής οικογένειας Ααρώνιος καταγόταν κι άρχιζε από αυτόν όπου είχε και το όνομα του. Ο γιος του Θεόδωρος, επίσης αξιωματούχος και διοικητής επαρχιών, σκοτώθηκε σε μάχες στην Αρμενία εναντίον των Σελτζούκων Τούρκων το 1055/6.

Η κόρη του τέταρτου γιου, του Τραϊανού, Μαρία, παντρεύτηκε τον Ανδρόνικο Δούκα, με τον οποίο απέκτησε τον μεγάλο δούκα Ιωάννη και την Ειρήνη, σύζυγο του αυτοκράτορα Αλεξίου Α Κομνηνού (1081 έως 1118). Η θεία της Μαρίας, Αικατερίνη, παντρεύτηκε τον αυτοκράτορα Ισαάκιο Κομνηνό (1057 - 1059). Η οικογένεια χάθηκε από το προσκήνιο τον 12ο αιώνα, αλλά τα εναπομείναντα μέλη της εξακολουθούν να τεκμηριώνονται μέχρι τα τέλη του 14ου αιώνα, αν και σε δευτερεύουσες θέσεις.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  Kazhdan (1991), σελ. 1

Πηγές
-----

* (Αγγλικά) Kazhdan, Alexander (1991). «Aaronios». Στο: Kazhdan, Alexander, επιμ. *The Oxford Dictionary of Byzantium*. Οξφόρδη και Νέα Υόρκη: Oxford University Press, σσ. 1-2. ISBN 0-19-504652-8.
Ο **Αυτοκινητόδρομος A1** της Βόρεια Μακεδονία είναι σημαντικός αυτοκινητόδρομος της χώρας. Αρχίζει από τα σύνορα με τη Σερβία και τελειώνει στα σύνορα με την Ελλάδα. Αποτελεί μέρος της ευρωπαϊκής οδού 75. Διασχίζει 173 χιλιόμετρα ως αυτοκινητόδρομος τεσσάρων λωρίδων και ελεγχόμενης πρόσβασης. Διασχίζει τη χώρα από βορρά προς νότο, ξεκινώντας από τα σύνορα με τη Σερβία κοντά στο Κουμάνοβο και καταλήγοντας στο συνοριακό φυλάκιο Εύζωνοι-Μπογκορόντιτσα με την Ελλάδα κοντά στη Γευγελή. Ως μέρος του πανευρωπαϊκού διαδρόμου Χ (μαζί με τη διαδρομή Ε70) και συνδέει τις μεγαλύτερες πόλεις της Βόρειας Μακεδονίας. Έτσι, είναι ένας από τους σημαντικότερους αυτοκινητόδρομους για την υποδομή της Βόρειας Μακεδονίας και επί του παρόντος υφίστανται σημαντικά έργα ανασυγκρότησης και αναβάθμισης.

Διαδρομή
--------

Ο αυτοκινητόδρομος αρχίζει αμέσως μετά το συνοριακή διέλευση μεταξύ της Βόρειας Μακεδονίας και της Σερβίας και συνεχίζει ως αυτοκινητόδρομος πρώτης κατηγορίας για περίπου 40 χλμ. Όταν φθάνει στο αεροδρόμιο των Σκοπίων διακλαδίζεται με τον Α2 (Μ2). Παρ 'όλα αυτά, στο τμήμα των 30 χιλιομέτρων (19 μίλια) μεταξύ του αεροδρομίου των Σκοπίων και της Βελεσάς, ο αυτοκινητόδρομος διασπάται, δημιουργώντας μια σταδιακή απόσταση αρκετών χιλιομέτρων. Η διαδρομή προς βόρεια είναι η υποθετική διαδρομή του αυτοκινητόδρομου ενώ η ελαφρώς μακρύτερη νότια διαδρομή, με επικίνδυνες καμπές, είναι ο παλιός δρόμος και είναι μονόδρομος. Επί του παρόντος, αυτό το μέρος αναβαθμίζεται. Επίσης, το τμήμα Σμόκβιτσα-Ντεμίρ Κάπιγια των 33 χιλιομέτρων ολοκληρώθηκε το 2018 και είναι ο μόνος αυτοκινητόδρομος που συνδέει τη Σερβία με την Ελλάδα.

Φωτοθήκη
--------

* Διασταύρωση με τον Α2Διασταύρωση με τον Α2
* Ο Α1 κοντά στο ΣτόμπιΟ Α1 κοντά στο Στόμπι
* Ο Α1 στα βορειοδυτικά ΣκόπιαΟ Α1 στα βορειοδυτικά Σκόπια

Παραπομπές
----------
Η **Αγλαονίκη**, αναφερόμενη από τον Πλούταρχο ως **Αγανίκη** (5ος αι. π.Χ.), ήταν αρχαία Ελληνίδα αστρονόμος (η πρώτη χρονολογικά γυναίκα αστρονόμος της αρχαίας Ελλάδας) από τη Θεσσαλία. Αναφέρεται πιο συγκεκριμένα ως **Αγλαονίκη η Ηγήτορος** επειδή ήταν κόρη του ηγέτη («Ηγήτορα» ή «ταγού») των Θεσσαλών.

Δεν είναι γνωστό τίποτα από τη ζωή της Αγλαονίκης. Ωστόσο αναφέρεται ότι ήταν διάσημη για την ικανότητά της να προβλέπει τις εκλείψεις Ηλίου με ακρίβεια ώρας, κάτι παρόμοιο δηλαδή με τον περίπου σύγχρονό της Θαλή, πράγμα που προδίνει μια παραπέρα γνώση στη μαθηματική αστρονομία σε σχέση με τους Βαβυλώνιους αστρονόμους. Η ίδια, κατά την παράδοση, ισχυριζόταν ότι κατέβαζε από τον ουρανό τη Σελήνη, μία φράση που σχετίζεται με την πρόβλεψη των εκλείψεων Σελήνης, επίσης με ακρίβεια ώρας. Σχετικό σχόλιο υπάρχει στον Απολλόδωρο (*Ρόδιον* Δ΄ 59). Υπάρχει και η άποψη ότι ήταν μάντιδα και αστρολόγος.

Δείτε επίσης
------------

* Ο κρατήρας **Αγλαονίκη** στο νότιο ημισφαίριο της Αφροδίτης, που έχει διάμετρο 64 χλμ. ονομάσθηκε έτσι προς τιμή της αρχαίας αυτής αστρονόμου.
Ο **Όθων της Κάτω Λωρραίνης** (970 - 1012) ήταν δούκας της Κάτω Λωρραίνης (993-1012), γιος του Καρόλου, και εγγονός του βασιλιά Λουδοβίκου Δ'. Έγινε αντιβασιλιάς της Κάτω Λωρραίνης σε ηλικία 17 ετών, όταν ο πατέρας του άφησε το δουκάτο για να πολεμήσει τον Ούγο Καπέτο για το θρόνο της Γαλλίας. Ο Κάρολος συνετρίβη (991) και δύο χρόνια αργότερα πέθανε στη φυλακή, οπότε ο Όθωνας ήταν ελεύθερος να τον διαδεχτεί στο δουκάτο. Το 1002, όταν πέθανε ο Γερμανός αυτοκράτορας Όθων Γ΄, ο Όθων της Λωρραίνης ήταν ένας από τους πιστούς ευγενείς που συνόδευσαν τη σορό του για να ταφεί στην αυτοκρατορική πόλη του Άαχεν. Τα χρονικά της εποχής βεβαιώνουν ότι ο Όθων πέθανε το 1006, από άλλες πηγές όμως φαίνεται πως ζούσε μέχρι το 1012, οπότε και τον διαδέχτηκε στο δουκάτο ο κόμης Γοδεφρείδος Β΄ του Βερντέν.

Ο Όθων πέθανε άτεκνος. Ήταν ο τελευταίος νόμιμος αρσενικός απόγονος του Καρλομάγνου και της δυναστείας των Καρολιδών. Ο εξάδελφός του Αρνούλφος, αρχιεπίσκοπος της Ρενς, ήταν νόθος. Οι κόμητες του Βερμαντουά ήταν οι μόνοι κατιόντες σε ευθεία γραμμή του Καρλομάγνου από τον Βερνάρδο, βασιλιά της Ιταλίας, γιο του Πεπίνου της Ιταλίας.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*. p47324.htm#i473235. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.

  


|  |
| --- |
| Όθων της Κάτω Λωρραίνης **Δυναστεία των Καρολιδών****Γέννηση:** 970 **Θάνατος:** 1012 |
| Βασιλικοί τίτλοι |
| ΠροκάτοχοςΚάρολος | **Δούκας της Κάτω Λωρραίνης**993-1012 | ΔιάδοχοςΓοδεφρείδος ο Άτεκνος |

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 89998065
* GND: 138459649

 |

 |
Ο **Αλτάι Κουλγκίνωφ** (καζακικά: Алтай Сейдірұлы Көлгінов, Altaı Seıdiruly Kólginov‎ 15 Ιανουαρίου 1978) είναι πολιτικός της Δημοκρατίας του Καζακστάν. Υπηρετεί ως ακίμ της πόλης Νουρσουλτάν από τις 13 Ιουνίου 2019.

Βιογραφία
---------

Το 2000, υπηρέτησε στο στρατό.

Το 2001 εργάστηκε ως επικεφαλής ειδικός, ενεργώντας στο τμήμα προσωπικού του Κεντρικού Γραφείου του Εισαγγελέα της Δημοκρατίας του Καζακστάν (2001).

Από το 2002 έως το 2003 εργάστηκε ως εισαγγελέας του τμήματος για τη σύνταξη νομικών στατιστικών της Επιτροπής Νομικών Στατιστικών και Ειδικών Καταστάσεων της Γενικής Εισαγγελίας της Δημοκρατίας του Καζακστάν.

Από το 2003 έως το 2007 εργάστηκε ως αναπληρωτής επικεφαλής του Οργανισμού Υποθέσεων Δημόσιας Διοίκησης στην Αστάνα.

Από το 2007 έως το 2008 εργάστηκε ως Επικεφαλής του Τμήματος Ανάλυσης και Ανάπτυξης Κανονισμών του Υπουργείου Δικαιοσύνης της Δημοκρατίας του Καζακστάν.

Από το 2008 έως το 2010 εργάστηκε ως Αναπληρωτής Γενικός Διευθυντής του ομίλου Alash Media Group LLP (δηλαδή Όμιλος μέσων ενημέρωσης Αλάς). 

Από το 2010 έως το 2012, ήταν ο κρατικός επιθεωρητής του τμήματος κρατικού ελέγχου και οργανωτικής και εδαφικής εργασίας της Προεδρικής Διοίκησης της Δημοκρατίας του Καζακστάν.

Από τις 8 Φεβρουαρίου 2012 έως τις 4 Απριλίου 2013 ήταν αναπληρωτής ακίμ της περιφέρειας του Δυτικού Καζακστάν.

Από τις 4 Απριλίου 2013 έως τις 26 Μαρτίου 2016 ήταν ακίμ της πόλης Οράλ.

Από τις 26 Μαρτίου 2016 ήταν ακίμ της περιοχής του Δυτικού Καζακστάν.

Στις 13 Ιουνίου 2019, με διάταγμα του προέδρου, διορίστηκε δήμαρχος της πόλης του Νουρσουλτάν.

### Μισθός

Τον Αύγουστο του 2016, εστάλησαν αιτήσεις σε όλα τα ακιμάτ με αίτημα να αποκαλυφθούν οι μισθοί των ακίμ (περιφερειαρχών). Ο μισθός του ακίμ της περιοχής του Δυτικού Καζακστάν του, Αλτάι Κουλγκίνοφ, ανερχόταν σε 742.527 τένγκε το μήνα (ή 2.152 δολάρια με την ισοτιμία 1 δολάριο = 345 τένγκε).

Εκπαίδευση
----------

* Διεθνές Καζακικό-Τουρκικό Πανεπιστήμιο με το όνομα Χότζα Αχμέτ Γιασάουι, όπου απέκτησε πτυχίο νομικής.
* Ακαδημία Δημόσιας Διοίκησης υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας του Καζακστάν - Ειδικό κράτος και τοπική κυβέρνηση.
* Πανεπιστήμιο του Αμπερντίν, Μεγάλη Βρετανία, μεταπτυχιακό δίπλωμα στο προεδρικό πρόγραμμα "Μπολασάκ" - σπούδασε στο ειδικό διεθνές εμπορικό δίκαιο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Kazpravda: *Altai Kulginov appointed WKO governor*, abgerufen am 30. Mai 2017.
2. ↑  Алтай Кульгинов стал акимом Нур-Султана
3. ↑  Алтай Кульгинов назначен новым акимом Нур-Султана
4. ↑  «В Уральске назначен новый аким». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Αυγούστου 2019. Ανακτήθηκε στις 14 Σεπτεμβρίου 2019.
5. ↑  Указ «О назначении Кульгинова А. С. акимом Западно-Казахстанской области»
6. ↑  Токаев назначил нового акима Нур-Султана
7. ↑  Бауыржан Байбек и Даниал Ахметов засекретили свои должностные оклады
Το **Αλ Καράκ** (Αραβικά: الكرك‎‎), επίσης γνωστό απλώς ως **Καράκ** ή **Κεράκ**, είναι πόλη στην Ιορδανία, γνωστή για το ομώνυμο κάστρο των Σταυροφόρων που βρίσκεται εκεί. Το κάστρο είναι ένα από τα τρία μεγαλύτερα κάστρα στην περιοχή της Μέσης Ανατολής (τα άλλα δύο βρίσκονται στη Συρία). Το Αλ Καράκ είναι η πρωτεύουσα του Κυβερνείου του Καράκ.

Το Καράκ βρίσκεται 140 χιλιόμετρα νότια της πρωτεύουσας της Ιορδανίας, το Αμμάν, πάνω στην παλαιά *Λεωφόρο του Βασιλιά*. Βρίσκεται επί υψώματος περίπου 1.000 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και περιβάλλεται στις τρεις από τις πλευρές του από μια κοιλάδα. Το Καράκ έχει θέα στη Νεκρά Θάλασσα. Η πόλη έχει κτιστεί γύρο από το κάστρο και έχει κτίσματα της οθωμανικής περιόδου του 19ου αιώνα. Είναι κτισμένη σε ένα τριγωνικό υψίπεδο, με το κάστρο στη στενή νότια μεριά του.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Karak στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* GND: 5150488-1

 |

 |
Ο **Αμπί Εσού**, ήταν ο όγδοος βασιλιάς της πρώτης Αμορρίτικης δυναστείας της Βαβυλώνας (1712 - 1684 π.χ.) γιος και διάδοχος του βασιλιά της Βαβυλώνας Σαμσού Ιλουνά εγγονός του Χαμουραμπί. Κατάφερε να αποκρούσει τους Κασσίτες που έκαναν επίθεση στη Βαβυλώνα, και προσπάθησε να συλλάβει τον σφετεριστή Ιλουμά Ιλού ιδρυτή της 2ης δυναστείας της Βαβυλώνας που είχε κατορθώσει να κηρύξει την ανεξαρτησία του την εποχή του πατέρα του. Ο Ιλουμά Ιλού κατάφερε να ξεφύγει ξανά στα έλη του ποταμού Τίγρη γι'αυτό ο Αμπί Εσού καταράστηκε το ποτάμι.

Πηγές
-----

* Albert Kirk Grayson (1975). Assyrian and Babylonian chronicles. J. J. Augustin. p. 203.
* Douglas Frayne (1990). Old Babylonian period (2003-1595 BC): Early Periods, Volume 4 (RIM The Royal Inscriptions of Mesopotamia). University of Toronto Press. pp. 404–410.


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Προκάτοχος:**Σαμσού Ιλουνά** | **Βασιλιάς της Βαβυλώνας1712–1684** | Διάδοχος:**Αμμί Ντιτάνα** |
Ο **Αμπάς**, αρμενικά: Աբաս Ա.‎ Abas, (άκμασε 928-953) από τον Οίκο των Βαγρατιδών ήταν βασιλιάς της Αρμενίας από το 928 έως το 953. Ήταν γιος του Σμπατ Α΄ και αδελφός του Ασότ Β΄ του *Σιδηρού*. Σε αντίθεση με τον τρόπο που κυβέρνησαν οι προκάτοχοί του, η βασιλεία του Aμπάς χαρακτηρίστηκε από χρόνια ειρήνης, σταθερότητας και ευημερίας, που η Αρμενία δεν είχε απολαύσει για δεκαετίες.

Βιογραφία
---------

Η πρωτεύουσά του βρισκόταν στο φρούριο Καρς και ο Αμπάς σημείωσε πολλές επιτυχίες, τόσο στο εξωτερικό, όσο και στο εσωτερικό μέτωπο. Την ίδια χρονιά που έγινε βασιλιάς, ο Αμπάς ταξίδεψε στο Ντβιν, όπου μπόρεσε να πείσει τον Άραβα κυβερνήτη εκεί να απελευθερώσει αρκετούς Αρμένιους ομήρους και να παραδώσει τον έλεγχο του παπικού ανακτόρου πίσω στην Αρμενία. Η σύγκρουση μεταξύ των Αράβων ήταν επίσης ελάχιστη, με εξαίρεση τη στρατιωτική ήττα που υπέστη ο Αμπάς κοντά στην ιερή πόλη Βαγκαρσαπάτ. Ήταν πολύ λιγότερο συμφιλιωτικός απέναντι στους Ρωμαίους/Βυζαντινούς, οι οποίοι είχαν επανειλημμένα επιδείξει την αναξιοπιστία τους ως σύμμαχοι, επιτιθέμενοι και προσαρτώντας Αρμενικά εδάφη. Ωστόσο ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Ρωμανός Α΄ Λεκαπηνός ήταν περισσότερο επικεντρωμένος στην καταπολέμηση των Άραβων Χαμδανιδών, αφήνοντας τον Αμπάς ουσιαστικά ελεύθερο να ασκεί τις πολιτικές του χωρίς ξένα εμπόδια.  Επίσης ο Αμπάς αντιμετώπισε μία εισβολή κάποιου Μπερ της Αμπχαζίας το 943: μία νέα εκκλησία είχε ολοκληρωθεί στο Καρς υπό τις διαταγές του Aμπάς και πριν από τον καθαγιασμό της, ο Μπερ είχε εμφανιστεί με στρατό κατά μήκος του ποταμού Αράξη, απαιτώντας να καθαγιαστεί η νέα εκκλησία με τη Χαλκηδόνια τελετουργία.  Ο Αμπάς αρνήθηκε να κάνει οποιαδήποτε παραχώρηση και έστησε ενέδρα στις δυνάμεις του Μπερ, σε μία επίθεση τα ξημερώματα. Έγιναν αρκετές ακόμη αψιμαχίες, όπου τελικά ο Μπερ συνελήφθη από τους άνδρες του Αμπάς. Ο Απάς πήγε τον Μπερ στη νέα του εκκλησία και τού είπε ότι δεν θα την ξαναδεί, τυφλώνοντάς τον και στέλνοντάς τον πίσω στην Αμπχαζία. Ο Aμπάς απεβίωσε το 953, αφήνοντας το βασίλειό του στους δύο γιους του, τον Aσότ Γ΄ και τον Mουσέγκ.

Σημειώσεις
----------

1. 1 2  (Aρμενικά) *Αρμένικη Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια*. 1974.
2. ↑  Chamchyants, Mikhail (2005). *History of Armenia from B.C. 2247 to the Year of Christ 1780, or 1229 of the Armenian Era: Volume 2*. Boston: Adamant Media Corporation. σελίδες 74–75. ISBN 1-4021-4853-4.
3. ↑  Runciman, Steven. Emperor Romanus Lecapenus and his reign; a study of tenth-century Byzantium, 1929, pp. 156–157.
4. ↑  Chamchyants. *History of Armenia*, pp. 82–83.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| ΠροκάτοχοςΑσώτιος Β΄ της Αρμενίας | **βασιλιάς της Αρμενίας**928 - 953 | ΔιάδοχοςΑσώτιος Γ΄ της Αρμενίας |
Η **Αικατερίνη**, γαλλ. Catherine de Lorraine (3 Νοεμβρίου 1573 - 7 Μαρτίου 1648) από τον Οίκο της Λωρραίνης ήταν κόρη του δούκα της Λωρραίνης. Έγινε ηγουμένη στο αββαείο του Ρεμιρμόν.

Βιογραφία
---------

Ήταν η τρίτη κόρη του Καρόλου Γ΄ δούκα της Λωρραίνης και της Κλαυδίας, κόρης του Ερρίκου Β΄ της Γαλλίας.

Γεννήθηκε στο δουκικό ανάκτορο στο Νανσύ, πρωτεύουσα του δουκάτου της Λωρραίνης. Η μητέρα της δύο έτη μετά, απεβίωσε στη γέννηση της Ελισάβετ. Η Αικατερίνη αφιερώθηκε στη θρησκεία, μάλιστα αρνήθηκε την πρόταση του Φερδινάνδου Β΄ των Αψβούργων. Το 1602 έγινε βοηθός ηγουμένη του αββαείου. Το 1612 έγινε ηγουμένη του πολύτιμου αββαείου Ρεμιρμόν των Βενεδικτίνων, στην επαρχία Βοσγκ της ανατολικής Γαλλίας. Η προηγούμενη ηγουμένη Ελισάβετ του Ζαλμ παραιτήθηκε ειδικά, για να πάρει τη θέση η Αικατερίνη.

Το Ρεμιρμόν ήταν ένα από τα πιο σημαντικά, λαμπρά και αριστοκρατικά αββαεία της Γαλλίας και σχετιζόταν στενά με τον Οίκο της Λωρραίνης. Η Αικατερίνη έλαβε μετά βοηθό ηγουμένη την ανιψιά της Μαργαρίτα της Λωρραίνης, δούκισσα της Ορλεάνης. Αυτή, όταν το 1627 έχασε τη μητέρα της, πήγε να ζήσει με την Αικατερίνη στο Ρεμιρμόν. Αργότερα η Μαργαρίτα παντρεύτηκε τον Γκαστόν των Βουρβόνων δούκα της Ορλεάνης, τον σκανδαλώδη αδελφό τού Λουδοβίκου ΙΓ΄ της Γαλλίας. Επειδή η Μαργαρίτα δεν έλαβε για τον γάμο αυτοκρατορική άδεια, εστάλη σε εξορία με τον σύζυγό της στις Βρυξέλλες.

Ο ναός του Αγ. Πέτρου στο αββαείο Remiremont, στην επαρχία Βοσγκ της ανατολικής Γαλλίας.
Το 1638 στρατεύματα του υποκόμη του Τουρέν κατέλαβαν το Ρεμιρμόν για έναν μήνα. Το επόμενο έτος η Αικατερίνη έλαβε ουδετερότητα για το Βοσγκ (Επινάλ, Ρεμιρμόν, Μπρυέρ, Σαιντ Ντιέ, Αρς) ως τη λήξη του Τριακονταετούς πολέμου.

Απεβίωσε στη Λωρραίνη, που είχε λεηλατηθεί κατά τον Τριακονταετή Πόλεμο. Έπειτα από το τέλος της το αββαείο δόθηκε στη μικρανιψιά της Ελισάβετ Μαργαρίτα της Ορλεάνης, που διοίκησε το αββαείο με επιτρόπους τους γονείς της, τη Μαργαρίτα και τον Γκαστόν. Το Ρεμιρμόν διοικήθηκε με ακόμη δύο πριγκίπισσες της Λωρραίνης, την Ελισάβετ-Καρλόττα (1700-11) και την Άννα-Καρλόττα (1714-73).

Πηγές
-----

* van de Pas, Leo. "Catherine de Lorraine". Genealogics .org. Retrieved 2010-03-02.
* Christensen, Martin K.I. "Women in Power 1600-1640". Genealogics .org. Retrieved 2010-03-02.
* Jacqueline Carolus-Currien, Pauvres duchesses, Metz, Édition serpenoise, 2007.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13  genealogy.euweb.cz/lorraine/lorraine4.html. Ανακτήθηκε στις 20  Ιανουαρίου 2016.
2. ↑  (Γερμανικά) *Catalog of the German National Library*. 1017088098. Ανακτήθηκε στις 1  Ιουνίου 2020.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 264549103
* GND: 1017088098

 |

 |
Ο **Αέλα της Ντέιρα** (*Ella*, πέθανε το 588) βασιλιάς της Ντέιρα (559 - 588) ήταν ο πρώτος βασιλιάς της Ντέιρα και ο ιδρυτής της δυναστείας της Ντέιρα, ένας από τους γιους του ήταν ο Έντουιν της Νορθουμβρίας και μια από τις κόρες του η Άχα της Ντέιρα που παντρεύτηκε τον Έθελφριθ της Βερνικίας. Υπάρχουν πολλές αρχαιολογικές ενδείξεις για την εγκατάσταση Αγγλοσαξονικού πληθυσμού στις ανατολικές ακτές της Γιορκσάιρ στα τέλη του 5ου αιώνα.

Το Αγγλοσαξωνικό χρονικό και η *"Βρεττανική Ιστορία"* τον αναφέρουν σαν γιο του Ίφφι ενώ τα ίχνη του γενεαλογικού του δέντρου φτάνουν μέχρι τον Όντιν. Η Βρετανική Ιστορία τονίζει τον ρόλο κάποιου Σοεμίλ ο οποίος *"διαχώρισε την Ντέιρα από την Βερνικία"* και ήταν προ-προ-προπάππους του Αέλα.  Ο Βέδας ισχυρίζεται ότι ήταν ένας από τους βασιλείς την εποχή της αποστολής του πάπα Γρηγορίου Α΄ (597) 
Δεν είναι γνωστές πολλές πηγές σχετικά με την περίοδο της βασιλείας του Αέλα αλλά αναφέρεται σε διάσημα Σκανδιναβικά Σάγκας του 13ου αιώνα η επίσκεψη του σε έναν διάσημο ήρωα χωρικό με το όνομα Ρέφ. O Αέλα επίσης ήταν ένας από τους πρωταγωνιστές στο έργο του Τζόφρι Σώσερ *"Ο άντρας του αφηγήματος του νόμου"* στις *Ιστορίες του Καντέρμπερι*. Το Αγγλοσαξωνικό χρονικό αναφέρει επιπλέον ότι έγινε βασιλιάς την ίδια χρονιά με τον Κιούλιν του Ουέσσεξ (560) την χρονιά που πέθανε ο Ίδα της Βερνικίας και βασίλευσε 30 χρόνια, αναφέρει επιπλέον ότι πέθανε το 588 και τον διαδέχθηκε ο Έθελρικ της Ντέιρα. Ο Ιωάννης του Γούστερ για να εναρμονήσει τις ημερομηνίες με βάση την αναφορά του χρονικού αναφέρει ότι ανέβηκε στον θρόνο το 559.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. 119009307. Ανακτήθηκε στις 14  Οκτωβρίου 2015.
2. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
3. ↑
4. ↑

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Αέλα της Ντέιρα

|  |
| --- |
| Αέλα της Ντέιρα **Οίκος της Ντέιρα** **Θάνατος:** 588 |
| Βασιλικοί τίτλοι |
| ΠροκάτοχοςΔημιουργία του βασιλείου της Ντέιρα | **Βασιλιάς της Ντέιρα**559 - 588 | ΔιάδοχοςΈθελρικ της Ντέιρα |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 13108187
* GND: 119009307

 |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Ælla of Deira  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Αμπέλιος** (ιταλικά : Ampelio , λατινικά: Ampelius ) (... - 661) ήταν αρχιεπίσκοπος Μεδιολάνων από το 671 έως το 676. Τιμάται ως άγιος στην Καθολική Εκκλησία.

Βιογραφία
---------

Σχεδόν τίποτα δεν είναι γνωστό για τη ζωή και την επισκοπή του Αμπελίου. Κυβέρνησε την επισκοπή του Μιλάνου σε μια περίοδο που σημαδεύτηκε από τα δεινά λόγω των Λομβαρδών. Ο Αμπέλιος μνημονεύεται ως άνθρωπος ικανός να κάνει θαύματα, αλλά δεν έχουμε λεπτομέρειες για τις πράξεις του.

Ο Γκοφρέντο ντα Μπουσέρο τον 15ο αιώνα μας πληροφορεί ότι η γιορτή του ήταν στις 8 Φεβρουαρίου, πιθανώς η ημερομηνία του θανάτου του. Η γιορτή του γιορτάζεται πλέον στις 7 Ιουλίου στη ρωμαϊκή ιεροτελεστία και στις 8 Ιουλίου στην Αμβροσιακή ιεροτελεστία.. Τάφηκε στη Βασιλική του Αγίου Σιμπλικιανού, όπου τα λείψανά του φυλάσσονται ακόμη κάτω από τον κύριο βωμό..

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| ΠροκάτοχοςΜαυρήλιος | **Αρχιεπίσκοπος Μιλάνου** | ΔιάδοχοςΜανσουέτος |

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Cazzani, Eugenio (1996). *Vescovi e arcivescovi di Milano* (στα Italian). Milano: Massimo. σελίδες 55–56. ISBN 88-7030-891-X. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
2. 1 2  Casari, Mario (1987). «Ampelio, santo» (στα Italian). *Dizionario della Chiesa Ambrosiana*. **1**. Milano: NED, σελ. 140. ISBN 88-7023-102-X.
3. ↑  Magnoli, Claudio, επιμ. (2010). *Celebrazioni dei santi*. Messale ambrosiano quotidiano (στα Italian). **4**. Milano: Centro Ambrosiano. σελ. 582. ISBN 978-88-8025-763-9. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
Ο **Αίμονας** ή Αίμων είναι γιος του Κρέοντα και της Ευρυδίκης, τραγικό πρόσωπο της μυθολογίας.

Αντιγόνη
--------

Όταν η Αντιγόνη, αρραβωνιαστικιά του Αίμονα, έθαψε τον αδερφό της Πολυνείκη, παρακούοντας την εντολή του Κρέοντα, καταδικάστηκε να μπει ζωντανή στον τάφο. Εκεί η Αντιγόνη αυτοκτόνησε. Μόλις το έμαθε και ο Αίμονας, αυτοκτόνησε με το σπαθί του. Η Ευρυδίκη, μην αντέχοντας τον θάνατο του γιου της, κρεμάστηκε.

Η μορφή του Αίμονα που τη βρίσκουμε τόσο στην αρχαία όσο και στη σύγχρονη λογοτεχνική δημιουργία προέρχεται από θηβαϊκούς μύθους. Στη σκηνή παρουσιάστηκε περίπου το 442 π.Χ. από το Σοφοκλή στην τραγωδία του Αντιγόνη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  ΖΑΜΑΡΟΦΣΚΥ, ΒΟΪΤΕΧ (1978). *ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ ΤΗΣ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑΣ(ΘΕΟΙ ΚΑΙ ΗΡΩΕΣ ΤΟΥ ΑΡΧΑΙΟΥ ΚΟΣΜΟΥ)*. ΑΘΗΝΑ. σελ. 50.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Μυθολογία
* Πύλη:Ελληνική μυθολογία
 |

 |
Ο **Αίμων Β΄**, γαλλ.: *Aymon II*, (απεβ. το 1280) από τον Οίκος της Γενεύης ήταν κόμης της Γενεύης από το 1265. Ήταν γιος και κληρονόμος του Ροδόλφου κόμη της Γενεύης, αλλά απεβίωσε χωρίς κληρονόμο και τον διαδέχθηκε ο αδελφός του Αμεδαίος Β΄.  Σύμφωνα με έναν σύγχρονο ιστορικό, «τον κατατρόπωσε η δύναμη του κόμη της Σαβοΐας» και έκανε λίγα κατά τη δεκαπενταετή βασιλεία του, για να ανακτήσει τα εδάφη και τις δικαιοδοσίες που έχασαν στη Σαβοΐα από τον πατέρα και τον πάππο του.

Βιογραφία
---------

Αργά στη ζωή του, ο Aίμων μπορεί να είχε εμπλακεί σε μία συμμαχία κατά των Καπετιδών-Aνζού υπό την αιγίδα του Στέμματος της Αραγωνίας. Το 1280 ο Πέτρος Γ΄ της Αραγωνίας (γιος του Ιακώβου Α΄), ο οποίος είχε αξίωση για το βασίλειο της Σικελίας που τότε κυβερνούσε ένας των Καπετιδών-Ανζού, έστειλε ένα μυστικό μήνυμα «για τη διεκπεραίωση ορισμένων υποθέσεων», σε αρκετούς πρίγκιπες που απειλούντο από την εξουσία των Καπετιδών-Ανζού στην κομητεία της Προβηγκίας και του Πιεμόντε. Ο Νταλμώ ντε Βιλαραζά, ο πρέσβης που έφερε τις επιστολές, ήταν διαπιστευμένος μεταξύ άλλων στον κόμη της Γενεύης.

Οικογένεια
----------

Το 1279 ο Aίμων νυμφεύτηκε την Κωνσταντία, μία κόρη του Γκαστόν Ζ΄ του Μπεάρν και υποκόμισσα ιδίω δικαιώματι (suo jure) του Mαρσάν και του Μπιγκόρ. Ο γάμος κανονίστηκε από τη 2η σύζυγο του Γκαστόν, τη "Μεγάλη Δελφίνη" Bεατρίκη, η οποία ως κόρη του Πέτρου Β΄ της Σαβοΐας και χήρα του Γκιγκ Ζ΄ κόμη του Βιενουά, είχε συγγένεια με δύο παραδοσιακούς αντιπάλους των κομήτων της Γενεύης.  Η Κωνσταντία είχε μείνει ήδη δύο φορές χήρα η ίδια, έχοντας παντρευτεί πολύ σύντομα με τον Αλφόνσο, γιο του Ιάκωβου Α΄ της Αραγονίας, και μετά με τον Ερρίκο του Αλμαίν, γιο του Ριχάρδου της Κορνουάλης βασιλιά της Γερμανίας. Δεν του γέννησε παιδιά.

Σημειώσεις
----------

1. 1 2  books.google.fr/books?id=AESUcVqOZz8C&pg=PA191#v=onepage&q&f=false.
2. ↑  books.google.fr/books?id=AESUcVqOZz8C&pg=PA190#v=onepage&q&f=false. σελ. 190-191.
3. ↑  books.google.fr/books?id=AESUcVqOZz8C&pg=PA190#v=onepage&q&f=false.
4. ↑  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.
5. 1 2 3 4  books.google.fr/books?id=AESUcVqOZz8C&pg=PA188.
6. ↑  books.google.fr/books?id=AESUcVqOZz8C&pg=PA189.
7. 1 2 3 4  Cox 1974, σελ. 435-436.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

Βιβλιογραφία
------------

* Cox, Eugene L. (1974). *The Eagles of Savoy: The House of Savoy in Thirteenth-Century Europe*. Princeton University Press.
Ο **Ακάκιος Καισαρείας** ή **Ακάκιος Μονόφθαλμος** (... - 366) ήταν χριστιανός επίσκοπος στην Καισάρεια της Παλαιστίνης από το 340 ως το 366.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Υπήρξε μαθητής και ήταν ο διάδοχος του Ευσέβιου στην επισκοπή της Καισαρείας, του οποίου έγραψε τη βιογραφία. Μνημονεύεται κυρίως για την πικρή του αντίθεση με τον Κύριλλο Α΄ Ιεροσολύμων και για το ρόλο που έπαιξε αργότερα στα πιο οξυμένα στάδια της διαμάχης σχετικά με τον Αρειανισμό. Ο Γρηγόριος Ναζιανζηνός τον αναφέρει ως "γλώσσα του Αρειανισμού".

Αποφεύγοντας τα άκρα, υπήρξε ηγέτης της μετριοπαθούς αρειανικής ομάδας των Ομοίων. Πίστευε πως ο Υιός Ιησούς Χριστός είναι *«όμοιος»* με τον Πατέρα Θεό, όμως απέρριπτε την χρήση όρων όπως *«ομοούσιος»*.

Υποσημειώσεις
-------------

1. ↑  Σωκράτης ο Σχολαστικός, *Historia Ecclesiastica*, 2.4.
2. ↑  Γεώργιος Χατζηαντωνίου, *Η Εκκλησία του Χριστού: Τα Πρώτα Εξακόσια Χρόνια*, Εκδόσεις «Ο Λόγος», 1993, σελ. 248.
Η **Βέσνα Γέλιτς**, γεννήθηκε στις 22 Μαρτίου 1983 στο Νόβο Μέστο, είναι Κροάτισα πρώην διεθνής αθλήτρια πετοσφαίρισης, η οποία έχει αγωνιστεί με τη φανέλα του  Ηρακλή Κηφισιάς στην Βόλεϊ Λιγκ Γυναικών της Ελλάδας ως ακραία.

Διεθνής καριέρα
---------------

Η Βέσνα Γέλιτς ήταν διεθνής με την εθνική ομάδα πετοσφαίρισης γυναικών της Κροατίας. Έχει συμμετάσχει μεταξύ άλλων στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϊ όπου κατέκτησε την έβδομη θέση.

Προσωπική Ζωή
-------------

Η Βέσνα είναι η αδερφή της διεθνής αθλήτριας πετοσφαίρισης Μπάρμπαρα Γέλιτς, η οποία ήταν επίσης μέλος της εθνικής ομάδας της Κροατίας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2000. Είναι κόρες του διεθνή πετοσφαιριστή Ίβιτσα Γέλιτς, ο οποίος ήταν ο προπονητής της εθνικής ομάδας της Κροατίας το 2000 και έπαιξε για την εθνική ομάδα των Γιουγκοσλαβικών ανδρών στους θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1980.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι - Πηγές
----------------------------

* Συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2000 στο Σίδνεϊ
Ο **Αλεξάντρ Σωμάς** (*Alexandre Schaumasse*, 1882–1958) ήταν Γάλλος αστρονόμος, που εργάσθηκε στο Αστεροσκοπείο της Νίκαιας, και ανεκάλυψε κομήτες και αστεροειδείς.

Οι ανακαλύψεις του περιλαμβάνουν τον περιοδικό κομήτη 24P/Σωμάς και τους δύο μη περιοδικούς κομήτες C/1913 J1 (1913 II) και C/1917 H1 (1917 II). Επίσης ανεκάλυψε δύο αστεροειδείς, τον 971 Αλσατία και τον 1114 Λωρραίνη, το 1921 και το 1928 αντιστοίχως.

Προηγουμένως, είχε υπηρετήσει στον γαλλικό στρατό κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και είχε τραυματισθεί σοβαρά σε μάχη το 1914, τόσο ώστε να χρειασθεί να νοσηλευθεί επί τουλάχιστον ένα έτος.

Ο Γκαστόν Φαγιέ (*Gaston Fayet*), διευθυντής του Αστεροσκοπείου της Νίκαιας, του ανέθεσε την έρευνα για νέους κομήτες (*Chercheur de comètes*) με ένα διοπτρικό τηλεσκόπιο των 25 εκατοστομέτρων, που είχε δοθεί από τη Γερμανία στη Γαλλία στο πλαίσιο των πολεμικών αποζημιώσεων για τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ωστόσο φαίνεται ότι ο Σωμάς ποτέ δεν πραγματοποίησε σοβαρές παρατηρήσεις με αυτό το όργανο. Τα δύο τηλεσκόπια που χρησιμοποιούσε περισσότερο ήταν το Μεγάλο Ισημερινό Coudé (με το οποίο κατέγραψε τις περισσότερες παρατηρήσεις του) και το Μικρό Ισημερινό.

Ο Σωμάς τιμήθηκε με το Βραβείο Βαλζ *(Prix Valz)* το 1917 από τη Γαλλική Ακαδημία Επιστημών και το 1943 με το Βραβείο Λαλάντ.

Το κτήριο που στεγάζει τον *Chercheur de comètes* στο Αστεροσκοπείο της Νίκαιας και ανεγέρθηκε το 1931, φέρει σήμερα το όνομά του («Θόλος Schaumasse»). Επίσης, ο αστεροειδής της Κύριας Ζώνης **1797 Σωμάς** (Schaumasse), που ανακαλύφθηκε το 1936, ονομάσθηκε έτσι προς τιμή του.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Γαλλικά) *Βάση δεδομένων Léonore*. Υπουργείο Πολιτισμού της Γαλλίας.
2. ↑  (Γαλλικά) *Βάση δεδομένων Léonore*. Υπουργείο Πολιτισμού της Γαλλίας. 19800035/839/95897. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
3. 1 2  «SCHAUMASSE, Alexandre (1882-1958)». Ανακτήθηκε στις 28  Ιουλίου 2019.
4. ↑  «Identifiants et Référentiels». (Γαλλικά) *IdRef*. Agence bibliographique de l'enseignement supérieur. Ανακτήθηκε στις 11  Μαΐου 2020.
5. 1 2  Schmadel, Lutz D. (2007). «(1797) Schaumasse». *Dictionary of Minor Planet Names – (1797) Schaumasse*. Springer Berlin Heidelberg. σελ. 144. doi:10.1007/978-3-540-29925-7\_1798. ISBN 978-3-540-00238-3.
6. ↑  «Minor Planet Discoverers (by number)». *Minor Planet Center*. 23 Μαΐου 2016. Ανακτήθηκε στις 20 Ιουνίου 2016.
7. ↑  «Prizes in Astronomy». *Popular Astronomy* **26**: 352. 1918. Bibcode: 1918PA.....26..352. .
8. ↑  «Prix et Subventions Attribués en 1943: Prix Lalande». *Comptes Rendus Hebdomadaires des Séances de l'Académie des Sciences* **217**: 641. December 20, 1943. .

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* archive URL Σύντομο βιογραφικό από το Αστεροσκοπείο της Νίκαιας (στη γαλλική γλώσσα)
* Ιστορία του Θόλου Schaumasse του Αστεροσκοπείου της Νίκαιας

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 310658163
* SUDOC: 180067621
* Léonore: 19800035/839/95897

 |

 |
Το **Ώλμπανυ** (αγγλ. *Albany*) είναι πόλη των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής στην πολιτεία Καλιφόρνια, στην ανατολική ακτή του Κόλπου του Σαν Φρανσίσκο. Ο πληθυσμός του Ώλμπανυ στην απογραφή του 2020 ήταν 20.271 κάτοικοι, αυξημένος κατά 9,3% σε σχέση με την προηγούμενη απογραφή. Δοικητικώς υπάγεται στην Κομητεία Αλαμήντα.

Ιστορία
-------

Το Ώλμπανυ και μεγάλο μέρος της ανατολικής ακτής του Κόλπου του Σαν Φρανσίσκο ήταν έκταση του τεράστιου Ράντσου «Σαν Αντόνιο», που είχε εκχωρηθεί στην εικονιζόμενη Οικογένεια Περάλτα το 1820.
Στην περιοχή υπήρχε συνοικισμός με διάσπαρτες κατοικίες από τον 19ο αιώνα. Το 1908 μια ομάδα γυναικών από αυτές διαμαρτυρήθηκε για τη ρίψη απορριμμάτων του δήμου του Μπέρκλυ στην τοποθεσία: Οπλισμένες με τρία τουφέκια, αντιμετώπισαν τους οδηγούς των απορριμματοφόρων κοντά στη σημερινή διασταύρωση της Λεωφόρου Σαν Πάμπλο και της οδού Μπουκάναν. Οι γυναίκες είπαν στους οδηγούς να πάνε σπίτι τους, το οποίο και έκαναν χωρίς αντιρρήσεις. Λίγο αργότερα, οι κάτοικοι του συνοικισμού ψήφισαν να τον καταστήσουν δήμο με την ονομασία Σίτυ οφ Όσεαν Βιου. Το 1909 ψήφισαν να αλλάξουν την ονομασία αυτή, κυρίως για να διακρίνουν τον νέο δήμο από το γειτονικό δημοτικό διαμέρισμα του Μπέρκλυ που παλαιότερα ονομαζόταν «Όσεαν Βιου» (σήμερα στο Γουέστ Μπέρκλυ). Με ψήφους 38 έναντι 6 το δημοτικό συμβούλιο μετονόμασε τον νέο δήμο προς τιμή του Ώλμπανυ της Νέας Υόρκης, ως γενέτειρας του πρώτου δημάρχου του νέου δήμου της Καλιφόρνια, του Φρανκ Ρόμπερτς. Το 1910 οι κάτοικοι του νέου δήμου ήταν 808, ενώ το 1920 είχαν αυξηθεί σε 2.462 και το 1930 σε 8.569.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Γερμανικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά) *archINFORM*. 17573. Ανακτήθηκε στις 6  Αυγούστου 2018.
2. ↑  United States Census Bureau: «2016 U.S. Gazetteer Files» (Αγγλικά) United States Census Bureau. Ουάσινγκτον. 2016.
3. ↑  «United States Census 2010». *2010 United States Census*. Ανακτήθηκε στις 9  Ιουλίου 2020.
4. ↑  *Απογραφές των Ηνωμένων Πολιτειών 2020*. data.census.gov/cedsci/table?t=Populations+and+People&g=0100000US%2C%241600000&y=2020. Ανακτήθηκε στις 1  Ιανουαρίου 2022.
5. ↑  «U.S. Census Bureau QuickFacts: Albany city, California». United States Census Bureau. Ανακτήθηκε στις 26 Σεπτεμβρίου 2021.
6. ↑  A Brief History of Early Albany Αρχειοθετήθηκε January 11, 2014, στο Wayback Machine. Albany City Chamber of Commerce, Accessed August 2, 2007.
7. 1 2  «Albany City Chamber of Commerce». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Απριλίου 2007. Ανακτήθηκε στις 1 Απριλίου 2007.
8. ↑  William Bright· Erwin Gustav Gudde (30 Νοεμβρίου 1998). *1500 California place names: their origin and meaning*. University of California Press. σελ. 12. ISBN 978-0-520-21271-8. Ανακτήθηκε στις 20 Ιανουαρίου 2012.

Πηγή
----

* Το ένα από τα λήμματα «Άλμπανυ» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμ. 4, σελ. 459

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Albany, California στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 127852452
* LCCN: n81081052

 |

 |
**Ώρα στη Ρωσία**  

|  | Ώρα | Ζώνη |
| --- | --- | --- |
|  | UTC+02:00 | MSK−1: Ώρα Καλίνινγκραντ |
|  | UTC+03:00 | MSK:  Ώρα Μόσχας |
|  | UTC+04:00 | MSK+1:  Ώρα Σαμάρα |
|  | UTC+05:00 | MSK+2: Ώρα Αικατερινούπολης |
|  | UTC+06:00 | MSK+3: Ώρα Ομσκ |
|  | UTC+07:00 | MSK+4: Ώρα Νοβοσιμπίρσκ |
|  | UTC+07:00 | MSK+4: Ώρα Κρασνογιάρσκ |
|  | UTC+08:00 | MSK+5: Ώρα Ιρκούτσκ |
|  | UTC+09:00 | MSK+6: Ώρα Γιακούτσκ |
|  | UTC+10:00 | MSK+7: Ώρα Βλαδιβοστόκ |
|  | UTC+11:00 | MSK+8: Ώρα Μαγκαντάν |
|  | UTC+12:00 | MSK+9: Ώρα Καμτσάτκα |

Η **ώρα Καμτσάτκα** (**PETT**) (ρωσικά: камчатское время‎, *kamchatskoye vremya*), επίσης γνωστή ως **Ώρα Ανάντιρ**(**ΑΝΑΤ)**, είναι ζώνη ώρας στη Ρωσία, που πήρε το όνομά της από τηνχερσόνησο Καμτσάτκα. Βρίσκεται 12 ώρες, δηλαδή μισή μέρα μπροστά από τον Συγχρονισμένο Παγκόσμιο Χρόνο και 9 ώρες μπροστά την ώρα Μόσχας. Η ζώνη ώρας χρησιμοποιείται στα δύο ανατολικότερα ομοσπονδιακά υποκείμενα της Ρωσίας και πριν την ανασυγκρότηση των ζωνών ώρας το 2010. 

Η *θερινή ώρα Καμτσάτκα*(*PETST*) αντιστοιχεί στη ζώνη ώρας UTC+13, αλλά εξακολουθεί να είναι 9 ώρες μπροστά από τη θερινή ώρα Μόσχας (MSD+9). Αυτό δεν ισχύει σήμερα, από την αλλαγή του 2014 όπου χρησιμοποιείται σήμερα σε όλη τη χώρα η μόνιμη χειμερινή ώρα. 

Στις 28 Μαρτίου 2010, όταν οι περισσότερες περιφέρειες στη Ρωσία άλλαζαν στη θερινή ώρα μια ώρα μπροστά, οι δύο ρωσικές περιφέρειες που χρησιμοποιούσαν την ώρα Καμτσάτκα, το Κράι Καμτσάτκα και ο αυτόνομος θύλακας Τσουκότκα, διατηρήθηκε στη ζώνη ώρας UTC+12 όπου χρησιμοποιήθηκε επίσης από την περιφέρεια Μαγκαντάν ως ώρα Μαγκαντάν. Αυτή η αλλαγή αντιστράφηκε την Κυριακή 26 Οκτωβρίου 2014.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Постановление Правительства Российской Федерации от 19 марта 2010 г.

Δείτε επίσης
------------

* Ώρα στη Ρωσία
Ο **Αλεξάντερ Γέβτιτς** (**Aleksandar Jevtić**) είναι ένας Σέρβος από το Βούκοβαρ ο οποίος στη διάρκεια του πολέμου στην Κροατία έσωσε τις ζωές πολλών δεκάδων Κροατών που κρατούνταν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης στο Stajićevo.

Τον Νοέμβριο του 1991 και ύστερα από τετράμηνη περίπου πολιορκία ο γιουγκοσλαβικός στρατός και σερβικές δυνάμεις από την περιοχή κατέλαβαν το Βούκοβαρ και συνέλαβαν πολλούς Κροάτες στρατιώτες και αμάχους αλλά και ορισμένους Σέρβους μεταξύ των οποίων ήταν και ο Αλεξάντερ Γέβτιτς. Ο Γέβτιτς μεταφέρθηκε με άλλους κρατούμενους στο στρατόπεδο συγκέντρωσης στο Stajićevo όπου ένας διοικητής του Γιουγκοσλαβικού στρατού τον αναγνώρισε από τότε που είχε υπηρετήσει στο στρατό. Ο διοικητής του είπε να του υποδείξει ποιοι άλλοι από τους κρατούμενους ήταν Σέρβοι προκειμένου να μεταφερθούν σε άλλο μέρος του στρατοπέδου όπου θα ήταν ασφαλείς. Τότε ο Γέβτιτς υπέδειξε ως Σέρβους και περίπου 150 Κροάτες εφευρίσκοντας για αυτούς ψεύτικα ονόματα και με τον τρόπο αυτό τους έσωσε τη ζωή.

Τον Μάρτιο του 2009 ο τότε πρόεδρος της Κροατίας Στίπε Μέσιτς απένειμε στον Γέβτιτς το μετάλλιο Order of the Croatian Morning Star με την εικόνα της Katarina Zrinski.

Πηγές
-----

Εφημερίδα Τα Νέα, 29 Μαρτίου 2012

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

*
**Ώρα στη Ρωσία**  

|  | Ώρα | Ζώνη |
| --- | --- | --- |
|  | UTC+02:00 | MSK−1: Ώρα Καλίνινγκραντ |
|  | UTC+03:00 | MSK:  Ώρα Μόσχας |
|  | UTC+04:00 | MSK+1:  Ώρα Σαμάρα |
|  | UTC+05:00 | MSK+2: Ώρα Αικατερινούπολης |
|  | UTC+06:00 | MSK+3: Ώρα Ομσκ |
|  | UTC+07:00 | MSK+4: Ώρα Νοβοσιμπίρσκ |
|  | UTC+07:00 | MSK+4: Ώρα Κρασνογιάρσκ |
|  | UTC+08:00 | MSK+5: Ώρα Ιρκούτσκ |
|  | UTC+09:00 | MSK+6: Ώρα Γιακούτσκ |
|  | UTC+10:00 | MSK+7: Ώρα Βλαδιβοστόκ |
|  | UTC+11:00 | MSK+8: Ώρα Μαγκαντάν |
|  | UTC+12:00 | MSK+9: Ώρα Καμτσάτκα |

Η **ώρα Βλαδιβοστόκ** (**VLAT**) (ρωσικά: владивостокское время‎, *vladivostokskoye vremya*), είναι ζώνη ώρας στη Ρωσία, και πήρε το όνομά της από το Βλαδιβοστόκ. Είναι δέκα ώρες μπροστά από τον UTC (UTC+10) και επτά ώρες μπροστά από την Ώρα Μόσχας (MSK+7).

Στις 27 Μαρτίου 2011, η Ρωσία μετακινήθηκε σε θερινή ώρα όλο το χρόνο, δηλαδή μόνιμη θερινή ώρα. Αντί να αλλάζει η ώρα στη ζώνη ώρας UTC+10 το χειμώνα και στη ζώνη ώρας UTC+11 στο καλοκαίρι, το Βλαδιβοστόκ χρησιμοποίησε την UTC+11 όλο τον χρόνο μέχρι το 2014, όταν αντιστράφηκε η αλλαγή από τον Βλαντιμίρ Πούτιν και επαναφέρθηκε στην UTC+10 όλο τον χρόνο.

Βάση δεδομένων ζώνης ώρας
-------------------------

Στη βάση δεδομένων ζώνης ώρας IANA οι ζώνες ώρας είναι οι:

* Ασία/Σαχαλίνη
* Ασία/Βλαδιβοστόκ

Περιοχές που χρησιμοποιούν την ώρα Βλαδιβοστόκ
----------------------------------------------

* Κράι Χαμπάροφσκ
* Κεντρικά σημεία στη δημοκρατία των Σαχά (συμπεριλαμβάνονται οι νήσοι Νέας Σιβηρίας)
* Εβραϊκή Αυτόνομη Περιφέρεια
* Κράι Πριμόρσκι

Πόλεις που χρησιμοποιούν την ώρα Βλαδιβοστόκ
--------------------------------------------

Πόλεις και κωμοπόλεις με περισσότερους από 100,000 κατοίκους που χρησιμοποιούν την ώρα Βλαδιβοστόκ:

* Αρτιόμ
* Χαμπάροφσκ
* Κομσομόλσκ-ον-Αμούρ
* Ναχόντκα
* Ουσσουρίισκ
* Βλαδιβοστόκ

Δείτε επίσης
------------

* Ώρα στη Ρωσία
Ο όρος **Αμοιβαιότητα** απαντάται περισσότερο ως διεθνής όρος και ιδιαίτερα συνήθης στη φρασεολογία της Διπλωματίας.

Πρόκειται για την "Αρχή της αμοιβαιότητας" όπως σαφέστερα προσδιορίζεται, κατά την οποία μϊα Πολιτεία (Χώρα) αναγνωρίζει σε άλλη δικαιώματα, ή που μπορεί και να αναδέχεται υποχρεώσεις έναντι άλλης, υπό την προϋπόθεση όμως της αναγνώρισης από την ετέρα ίσων δικαιωμάτων ή υποχρεώσεων έναντι αυτής.

Η "Αρχή της αμοιβαιότητας" μπορεί να απορρέει είτε εκ συμβατικού όρου συμφωνίας ή συνθήκης (ως ρήτρα αμοιβαιότητας) είτε ως «γενικά παραδεδεγμένος κανόνας του Διεθνούς Δικαίου».

Η αρχή της αμοιβαιότητας αποκλείεται ρητά εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης: κράτος-μέλος δεν μπορεί να αρνηθεί να εκπληρώσει υποχρεώσεις του που απορρέουν από το Κοινοτικό Δίκαιο επικαλούμενο την άρνηση συμμόρφωσης άλλου κράτους-μέλους.