recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Γεράσιμος Αυγερόπουλος** (20 Οκτωβρίου 1887 - 26 Οκτωβρίου 1981) ήταν Έλληνας στρατιωτικός, αντιστασιακός και βουλευτής της Αριστεράς, ιδρυτικό μέλος της ΕΔΑ. Κατά την Εθνική Αντίσταση ήταν διοικητής των μεραρχιών του ΕΛΑΣ.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στο Αγρίνιο. Πήρε μέρος στο Κίνημα στο Γουδί του 1909 και πολέμησε στους Βαλκανικούς Πολέμους, στο Μακεδονικό Μέτωπο του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, και στην Εθνική Αντίσταση. Έκανε σπουδές στη Σχολή Υπαξιωματικών και κατά την αποφοίτησή του είχε το βαθμό του Ανθυπίλαρχου.

Εξελέγη βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια Β΄ Αθηνών με την ΕΔΑ για πρώτη φορά στις εκλογές του 1956 και μετά στις εκλογές του 1958. Επανεξελέγη με το Π.Α.Μ.Ε. στις εκλογές του 1961. 
Εξαιτίας της αντιστασιακής του δράσης αποστρατεύτηκε το 1948 και υπέστη διώξεις και φυλακίσεις μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο του 1946-49 και κατά την περίοδο της χούντας. Ειδικότερα, σε ηλικία 80 ετών φυλακίστηκε στη Γιούρα και το 1969 αποφυλακίστηκε και επιδόθηκε στον αγώνα κατά του καθεστώτος, μέσα από το ΚΚΕ.

Πέθανε στην Αθήνα το 1981 και κηδεύτηκε στο Πρώτο Νεκροταφείο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό, Εκδοτική Αθηνών, Αθήνα 1988, τ. 2, σελ. 94.
2. ↑  Η αριστερή εκλογική έκπληξη του 1958 [*νεκρός σύνδεσμος*], Καθημερινή (ηλεκτρονική έκδοση), 6-4-2008, ανάκτηση 28-8-2013.
3. ↑  Πέθανε χτες ο στρατηγός Γ. Αυγερόπουλος, Ριζοσπάστης, 27/10/1981, σελ. 1.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πανδέκτης
* ΑΣΚΙ[*νεκρός σύνδεσμος*]
Τα **Υστήρια** ήταν αρχαία ελληνική θρησκευτική τοπική εορτή. 

Λάμβανε χώρα στο Άργος της Πελοποννήσου κάθε χρόνο προς τιμή της θεάς της ομορφιάς και του έρωτα, της Αφροδίτης. Θεωρείται τοπική αργείτικη ονομασία των Αφροδισίων εορτών προς τιμήν της θεάς, που γίνονταν σε όλο τον ελλαδικό χώρο.

Αναφορές υπάρχουν για την τέλεσή τους και στην Κύπρο, πρακτική που ήρθε από την Κόρινθο. Κατά τον Ιωάννη Λυδό, πραγματοποιούνταν την δεύτερη μέρα του Απριλίου και θυσίαζαν αγρόχοιρους ως εκδίκηση για τον θάνατο του Άδωνι. Η θυσία χοίρων φέρει διχογνωμία μεταξύ των αρχαίων συγγραφέων, αφενός επειδή παλαιότερα οι θυσίες στην Αφροδίτη ήταν αναίμακτες, αφετέρου γιατί η θεότητα απεχθανόταν τους χοίρους λόγω ακαθαρσίας και του θανάτου του Άδωνι. Ωστόσο, αργότερα θυσίαζαν αρσενικά ζώα για τελετουργικούς σκοπούς.

Ετυμολογία
----------

Ετυμολογικά, το όνομα των Υστηρίων προήλθε από τους χοίρους, που θυσιάζονταν κατά τη διάρκεια της γιορτής αυτής, καθώς *υς* στην αρχαία ελληνική γλώσσα σημαίνει «χοίρος».

Παραπομπές
----------

1. ↑  Αθήναιος ο Ναυκρατίτης. *Δειπνοσοφισταί*. Βιβλίο Γ', κεφ. 49. Ἀργεῖοι Ἀφροδίτῃ ὗν θύουσι, καὶ ἡ ἑορτὴ καλεῖται Ὑστήρια.
2. ↑  «Υστήρια». *www.theogonia.gr*. Ανακτήθηκε στις 12 Αυγούστου 2023.
3. 1 2  Polignosi. «Υστήρια». Μεγάλη Κυπριακή Εγκυκλοπαίδεια. Ανακτήθηκε στις 12 Αυγούστου 2023.
4. 1 2  Ιωάννης ο Λυδός (1837). *Corpus scriptorum historiae Byzantinae*. **29**. Impensis ed. Weberi. σελ. 80.
5. ↑  Ιωάννης ο Λυδός (1837). *Corpus scriptorum historiae Byzantinae*. Impensis ed. Weberi. σελ. 77.

Πηγή
----

* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969
Στην ελληνική μυθολογία η **Υρνηθώ** ήταν κόρη του βασιλέα του Άργους Τημένου, ενός από τους Ηρακλείδες, και σύζυγος του Δηιφόντη. 

Προοριζόταν από τον πατέρα της για τη διαδοχή του θρόνου και για τον λόγο αυτό κίνησε τον φθόνο και το μίσος των αδελφών της Κείσου, Φάλκη, Κερύνη και Αργαίου. Αυτοί σκότωσαν τον πατέρα τους, έδιωξαν την Υρνηθώ μαζί με τον Δηιφόντη και ανεκήρυξαν βασιλιά τον μεγαλύτερο στην ηλικία από αυτούς, τον Κείσο. Αργότερα, με βοηθό την Πειθώ, κατάφεραν να απαγάγουν βίαια την Υρνηθώ από την Επίδαυρο, όπου είχε καταφύγει με τον σύζυγό της. Καταδιωκόμενοι στη συνέχεια από τον Δηιφόντη, σκότωσαν την έγκυο Υρνηθώ.

Στον τόπο της σφαγής της Υρνηθούς, όπου και ετάφη κατά την παράδοση, οι κάτοικοι της Επιδαύρου ανέγειραν ιερό στο όνομά της, το αποκαλούμενο **Υρνήθιον**. ονομασία που έλαβε αργότερα και κοντινός οικισμός.

Η Υρνηθώ αποτελεί ηρωίδα στην αποσπασματικά σωζόμενη τραγωδία του Ευριπίδη *Τημενίδαι,* τριλογία μαζί με τις τραγωδίες *Τήμενος* και *Αρχέλαος.*

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Τημενίδες από το Άργος». *www.komvos.edu.gr*. Ανακτήθηκε στις 12 Αυγούστου 2023.
2. 1 2 3  Απολλόδωρος. «Απολλόδωρου Βιβλιοθήκη, Βιβλίο Β', κεφ. 8.5». *Βικιθήκη* (στα Αρχαία Ελληνικά). Ανακτήθηκε στις 12 Αυγούστου 2023.
3. 1 2 3  Παυσανίας. «Ελλάδος περιήγησις, Βιβλίο Β' Κορινθιακά, κεφ. 28». *Βικιθήκη* (στα Αρχαία Ελληνικά). Ανακτήθηκε στις 12 Αυγούστου 2023.
4. ↑  «Τήμενος - Ο πρώτος νομοθέτης του Άργους που δολοφονήθηκε από τους γιούς του». 24 Ιουνίου 2023. Ανακτήθηκε στις 12 Αυγούστου 2023.
5. ↑  Βυζάντιος, Σκαρλάτος Δ. (1852). *Λεξικον επιτομον των εν τοις Ελλησι συγγραφευσιν απαντωμενων κυριων ονοματων*. Κορομηλάς.
6. ↑  Stewart, Edmund (2021-01-18). «Tragedy and Tyranny: Euripides, Archelaus of Macedon and Popular Patronage:». *Dialogues d'histoire ancienne* **S 21** (Supplément21): 79–101. doi:10.3917/dha.hs21.0079. ISSN 0755-7256. .

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Spencer, Noel (2 Νοεμβρίου 2020). «Hyrnetho and the Dark Age of Greek Myth». *The Center for Hellenic Studies* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 12 Αυγούστου 2023.
Η **Έλεν Κρίστενσεν** (**Ellen Marie Christensen**) (1913–1998) ήταν Δανέζα νοσοκόμα και μέλος της αντίστασης, στη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής της Δανίας, στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Το 1953 τιμήθηκε με το *Μετάλλιο Φλόρενς Νάιτινγκεϊλ* για τη συμβολή της στη διάσωση Εβραίων, αντιστασιακών και πιλότων των συμμάχων, στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Βιογραφικό
----------

Η Έλεν Κρίστενσεν γεννήθηκε στις 30 Μαρτίου 1913 και η οικογένειά της ήταν εύπορη. Αφού ολοκλήρωσε το σχολείο έγινε νοσοκόμα. 

Κατά τη διάρκεια της Ναζιστικής Κατοχής της Δανίας εργαζόταν στο Νοσοκομείο Bispebjerg και ήταν μέλος της αντιστασιακής οργάνωσης Frit Danmark (Ελεύθερη Δανία). Ως μέλος της οργάνωσης συμμετείχε στη παραγωγή και διανομή παράνομων εντύπων, στη μεταφορά όπλων και εκρηκτικών και στη δημιουργία πλαστών ταυτοτήτων για τα μέλη της αντίστασης. Μετά την έναρξη των συλλήψεων των Δανών Εβραίων, τον Οκτώβριο του 1943, στο νοσοκομείο όπου εργαζόταν κρύβονταν Εβραίοι, μέχρι να καταφέρουν να διαφύγουν στη Σουηδία.

Στις 15 Οκτωβρίου 1944 η Κρίστενσεν βρισκόταν σε ένα σπίτι στη Κοπεγχάγη με τον αντιστασιακό σύντροφό της Jørgen Haagen Schmith, ο οποίος είχε τραυματιστεί ένα μήνα νωρίτερα στη προσπάθειά του να ξεφύγει από τους Γερμανούς. Στη μάχη που ακολούθησε ο Schmith σκοτώθηκε αλλά η Κρίστενσεν κατάφερε να διαφύγει. Επειδή όμως βρέθηκε η ταυτότητά της έγιναν γνωστά τα στοιχεία της και γι’ αυτό μέχρι το τέλος του πολέμου ήταν στη παρανομία. 

Μετά το πόλεμο η Έλεν Κρίστενσεν πήρε μέρος σε διάφορες αποστολές του Ερυθρού Σταυρού, αρχικά στην Ελλάδα και αργότερα στο Ισραήλ, κατά τον πόλεμο των Έξι Ημερών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 24  Ιουνίου 2019.
2. ↑  library.icrc.org/library/docs/DOC/CIRC\_1953\_1959\_ENG.pdf.
3. ↑  dsr.dk/dshm/sygeplejens-historie/florence-nightingalemedaljen/ellen-marie-christensen-1913-1998.
4. ↑
5. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Μαΐου 2021. Ανακτήθηκε στις 12 Σεπτεμβρίου 2020.
6. ↑
7. ↑
8. ↑
9. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 5 Σεπτεμβρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 16 Σεπτεμβρίου 2020.
Το **Android 2.3-2.3.7 "Gingerbread"** είναι μια έκδοση λειτουργικού συστήματος του Android που αναπτύχθηκε από την Google, και κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 2010. Η κυκλοφορία του Gingerbread εισήγαγε και υποστήριξε την επικοινωνία κοντινού πεδίου (NFC), που χρησιμοποιείται σε πληρωμές μέσω κινητών, και το Session Initiation Protocol (SIP), που χρησιμοποιείται στην τηλεφωνία VoIP τηλεφωνία μέσω internet.

Η διεπαφή χρήστη του Gingerbread είχε τελειοποιηθεί με πολλούς τρόπους, πράγμα που καθιστά ευκολότερη και πιο γρήγορη στη χρήση και πιο αποδοτική ενεργειακά. Η απλοποιημένη παλέτα χρωμάτων έδωσε ζωντάνια και αντίθεση στη μπάρα ειδοποιήσεων, τα μενού και τα άλλα στοιχεία διεπαφής χρήστη. Οι βελτιώσεις στα μενού και τις ρυθμίσεις οδήγησαν στην ευκολότερη πλοήγηση και τον έλεγχο του συστήματος.

Το έξυπνο τηλέφωνο Nexus S, που κυκλοφόρησε το 2010, ήταν το πρώτο τηλέφωνο από τη σειρά Google Nexus που έτρεξε το Gingerbread, και επίσης η πρώτη από τη σειρά με ενσωματωμένη λειτουργία NFC.

Το Gingerbread χρησιμοποιεί την έκδοση 2.6.35 του πυρήνα του Linux.

Ως τις 5 Σεπτεμβρίου 2016, τα στατιστικά στοιχεία που εκδίδονται από την Google αναφέρουν ότι το 1,5% όλων των συσκευών Android με πρόσβαση στο Google Play τρέχουν το Gingerbread.

Δείτε επίσης
------------

Ιστορία εκδόσεων του Android

Παραπομπές
----------

1. ↑  Graham, Flora (7 Δεκεμβρίου 2010). «What's new in Google's Android 2.3 Gingerbread?». *CNET*. Ανακτήθηκε στις 3 Σεπτεμβρίου 2015.
2. ↑  Hollister, Sean (15 Νοεμβρίου 2010). «The Nexus S: a closer look». *Engadget*. Ανακτήθηκε στις 3 Σεπτεμβρίου 2015.
3. ↑  «Dashboards | Android Developers». *developer.android.com*. Ανακτήθηκε στις 1 Οκτωβρίου 2016.

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Google |
| --- |
|  |
| 
* Κατάλογος προϊόντων της Google
 |
|  |
| Κύρια πρόσωπα | 
* Ιδρυτές (Λάρρυ Πέιτζ · Σεργκέι Μπριν)
* Σούνταρ Πιτσάι (CEO)
 |
|  |
| Μηχανή αναζήτησης | 
* Αναζήτηση
* Εικόνες
* Χάρτες
* Books
* Ειδήσεις
* Scholar
* Groups
 |
|  |
| Διαδικτυακές υπηρεσίες | 
* YouTube
* YT Kids
* Drive
* Φωτογραφίες
* Chat
* Blogger
* Keep
* Cloud

|  |  |
| --- | --- |
| Google Workspace | 
* Gmail
* Ημερολόγιο
* Επαφές
* Docs
* Drive
* Meet
 |
|  |
| Διαφήμιση | 
* AdSense
* AdWords
* Analytics
 |
|  |
| Εργαλεία | 
* Λογαριασμός
* Μετάφραση
* PageRank
* reCAPTCHA
 |

 |
|  |
| Λογισμικό | 
* Android
* Assistant
* Chrome OS
* Chrome
* Chromium
* Earth
* Gboard
* Auto
* Bard
* Now
 |
|  |
| Υλικό | 
* Nexus
* Pixel
* Glass
* Chromebook
* Nest
 |
|  |
| Πρώην προϊόντα | 
* Google+
* Duo
* Hangouts
* Talk
* Video
* Wave
* TV
 |
|  |
| 
* **Κατηγορία: Google**
 |

 |
Στην ελληνική μυθολογία με το συλλογικό όνομα **Τημενίδες** (***Τημενίδαι***) είναι γνωστοί οι Ηρακλείδες απόγονοι του Τημένου και η ομώνυμη δυναστεία του Άργους.

Ο Τήμενος, όταν με τους αδελφούς του μοιράσθηκαν μεταξύ τους τη νότια Πελοπόννησο, πήρε το Άργος και έγινε ιδρυτής της δυναστείας των Τημενιδών. 

Γιοι του Τημένου ήταν οι Κείσος, Φάλκης, Κερύνης, Αργαίος και Ευρύπυλος, οι οποίοι όμως σκότωσαν τον πατέρα τους.

Υπάρχουν αποσπάσματα που αναφέρουν τραγωδίες του Ευριπίδη ονόματι *Τήμενος* και *Τημενίδαι,* τριλογία μαζί με την τραγωδία *Αρχέλαος.*

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Τημενίδες από το Άργος». *www.komvos.edu.gr*. Ανακτήθηκε στις 12 Αυγούστου 2023.
2. ↑  «Τήμενος - Ο πρώτος νομοθέτης του Άργους που δολοφονήθηκε από τους γιούς του». 24 Ιουνίου 2023. Ανακτήθηκε στις 12 Αυγούστου 2023.
3. ↑  Stewart, Edmund (2021-01-18). «Tragedy and Tyranny: Euripides, Archelaus of Macedon and Popular Patronage:». *Dialogues d'histoire ancienne* **S 21** (Supplément21): 79–101. doi:10.3917/dha.hs21.0079. ISSN 0755-7256. .

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969
Το **Κεντρικόν Παρθεναγωγείον** ήταν κορυφαίο ελληνικό εκπαιδευτικό ίδρυμα στη Σμύρνη. Λειτούργησε από το 1830 στη Σμύρνη έως τη Μικρασιατική Καταστροφή και αποκλήθηκε "Φάρος της Ανατολής". 

To Κεντρικό Παρθεναγωγείο Σμύρνης, ο "Φάρος της Ανατολής".
Οι ιωνικοί κίονες στο εσωτερικό του Κεντρικού Παρθεναγωγείου Σμύρνης.
To Κεντρικό Παρθεναγωγείο Σμύρνης, ο "Φάρος της Ανατολής".

Ιστορικό
--------

Ιδρύθηκε το 1830 ως Αλληλοδιδακτικό σχολείο και ήταν το πρώτο ελληνικό σχολείο κοριτσιών στη Σμύρνη. Τα πρώτα χρόνια στεγάστηκε σε μια αίθουσα του Γραικικού νοσοκομείου. Το 1837 μεταφέρθηκε σε οίκημα που παραχωρήθηκε στον περίβολο της Αγίας Φωτεινής, γι'αυτό αρχικά ονομαζόταν "Παρθεναγωγείο της Αγίας Φωτεινής".  

Το 1886 το "Κεντρικόν Παρθεναγωγείον" στεγάστηκε σε καινούργιο εντυπωσιακό νεοκλασικό κτίριο, με αέτωμα, προπύλαια και κίονες ιωνικού ρυθμού στην πρόσοψη. Ήταν έργο του αρχιτέκτονα Καραθανασόπουλου.  

Το Κεντρικό διέθετε εξατάξιο δημοτικό σχολείο, τριτάξια αστική σχολή και επί Αρμοστείας (1919-1922) πλήρες Γυμνάσιο Θηλέων. Επίσης, λειτουργούσε τριτάξιο διδασκαλείο, στο οποίο εκπαιδεύονταν δασκάλες, που διορίζονταν στα σχολεία των μικρασιατικών πόλεων.  

Περίφημη διευθύντρια του Κεντρικού υπήρξε η κορυφαία Σμυρναία παιδαγωγός Ουρανία Δούκα, στα χρόνια της οποίας το σχολείο αποκλήθηκε "Φάρος της Ανατολής". Στις αρχές του 20ού αιώνα στο σχολείο φοιτούσαν 2.000 μαθήτριες και δίδασκαν 23 εκπαιδευτικοί. Το 1922 με την Μικρασιατική Καταστροφή και την πυρπόληση της Σμύρνης διέκοψε τη λειτουργία του.

Στη Νέα Σμύρνη
--------------

Σε ανάμνηση του ιστορικού Παρθεναγωγείου της Σμύρνης το 1973 δόθηκε η ονομασία "Κεντρικόν" στο Β' Γυμνάσιο Θηλέων Νέας Σμύρνης, το οποίο το 1979 που έγινε μικτό μετονομάστηκε σε 3ο Γυμνάσιο Ν. Σμύρνης.  

Σήμερα την επωνυμία "Κεντρικό" φέρουν το 3ο Γυμνάσιο Ν. Σμύρνης και το 3ο Ενιαίο Λύκειο Ν. Σμύρνης.

Παραπομπές
----------

Πηγές
-----

* Εφημερίδα Καθημερινή, ένθετο «Επτά ημέρες», 3 Μαΐου 1998.
* Θ. Μπελίτσου, "Τα σχολεία της ελληνικής Σμύρνης στις αρχές του 20ού αιώνα", 1993.
* Θ. Μπελίτσου, "Από τη Σμύρνη στη Νέα Σμύρνη", 1997.
***Καζαμπιάνκα*** (αγγλικά: *Casabianca*) είναι ποίημα της Αγγλίδας ποιήτριας Φελίσια Χέμανς που δημοσιεύτηκε το 1826. Είναι γνωστό και ως ***Το αγόρι στάθηκε στο φλεγόμενο κατάστρωμα*** (*The boy stood on the burning deck*) από τον πρώτο στίχο του ποιήματος. Το κεντρικό θέμα είναι η πίστη, η θυσία, η πειθαρχία και το θάρρος.

Το ποίημα εξιστορεί μια φανταστική εκδοχή του θανάτου του του 12χρονου Τζιοκάντε ντε Καζαμπιάνκα και του πατέρα του Λουί ντε Καζαμπιάνκα, Γάλλου κυβερνήτη της ναυαρχίδας του γαλλικού στόλου *Ανατολή*, κατά τη ναυμαχία του Αμπουκίρ, στην οποία ο βρετανικός στόλος υπό τη διοίκηση του Οράτιου Νέλσον προκάλεσε καταστροφική ήττα στους Γάλλους.

Θέμα
----

Κατά τη διάρκεια της ναυμαχίας του Αμπουκίρ, τον Αύγουστο του 1798, όταν το πλοίο έχει πάρει φωτιά ο νεαρός Τζιοκάντε παραμένει στη θέση του, όπως τον διέταξε ο πατέρας του. Αρνείται να φύγει αν δεν λάβει νεότερη διαταγή του. Φωνάζει με απόγνωση τον πατέρα του πολλές φορές ρωτώντας αν το καθήκον του εκπληρώθηκε και αν μπορούσε να φύγει αλλά ο Καζαμπιάνκα σκοτώθηκε λίγο πριν κάτω από το κατάστρωμα και δεν τον ακούει να φωνάζει. Ενώ όλοι έχουν εγκαταλείψει το πλοίο, ο Τζιοκάντε χάνεται από την έκρηξη καθώς οι φλόγες έφτασαν στην πυριτιδαποθήκη.

Η αρχή του ποιήματος:

*Το αγόρι στάθηκε στο φλεγόμενο κατάστρωμα*
*Από όπου είχαν φύγει όλοι εκτός από αυτόν.*
*Η φλόγα που άναψε το ναυάγιο της μάχης*
*Έλαμψε γύρω του πάνω από τα πτώματα.*
*Οι φλόγες άναψαν — δεν έφευγε*
*χωρίς τη διαταγή του πατέρα του*
*Αυτός ο πατέρας, πεσμένος κάτω,*
*Η φωνή του δεν ακουγόταν πια.*
Παραδόξως, ο ήρωας αυτού του αγγλικού ποιήματος είναι Γάλλος (Κορσικανός). Το αγόρι είναι ιστορικά βέβαιο ότι υπηρέτησε πράγματι στη γαλλική ναυαρχίδα *Ανατολή* και σκοτώθηκε στη ναυμαχία, όπως και ο πατέρας του. Το ποίημα τελειώνει με μια στροφή που περιγράφει την έκρηξη του πλοίου και αναφέρει ότι το πιο ευγενικό που χάθηκε, ήταν η νεαρή πιστή καρδιά.

Μεταγενέστερα
-------------

Το *Καζαμπιάνκα* είναι ένα από τα διάσημα αγγλικά ποιήματα του 19ου αιώνα και ήταν μέρος του προγράμματος σπουδών τόσο στη Βρετανία όσο και στις Ηνωμένες Πολιτείες για έναν περίπου αιώνα, από τη δεκαετία του 1850 έως τη δεκαετία του 1950. Ο πρώτος στίχος είναι ιδιαίτερα αναγνωρίσιμος στην αγγλική λογοτεχνία.

Το ποίημα είναι επίσης γνωστό ως αντικείμενο παρωδιών. Πιο σημαντική από αυτές τις παρωδίες είναι μια παραλλαγή που έγραψε η Ελίζαμπεθ Μπίσοπ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  tandfonline.com/doi/abs/10.1080/10509580902986302?src=recsys&journalCode=gerr20.
2. ↑ . «poetrybyheart.org.uk/poems/casabianca».
3. ↑ . «unreadpoetssociety.com/2022/05/30/casabianca-poem-by-felecia-dorothea-hemans-poem-meaning-summary-and-poem-analysis/».
4. ↑ . «poemanalysis.com/felicia-hemans/casabianca/».
5. ↑ . «liquisearch.com/casabianca\_poem/parody».
6. ↑ . «allpoetry.com/poem/Casabianca-by-Elizabeth-Bishop».

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 311024976

 |

 |
Ο **Ιωάννης Γ. Δούμπας** (1881-1966) ήταν Έλληνας γιατρός και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής, γερουσιαστής και γενικός διοικητής.

Βιογραφία
---------

Γεννημένος στις Σέρρες, ακολούθησε ιατρικές σπουδές στην Αθήνα. Κατά τον Μακεδονικό Αγώνα υπηρέτησε ως δάσκαλος σε σχολεία της Ζίχνης και ήταν σύνδεσμος του Ελληνικού Προξενείου στη γενέτειρά του. Παράλληλα ασχολήθηκε με το εμπόριο καπνού.

To 1912-13 πολέμησε ως εθελοντής στην Ήπειρο.
Εξελέγη γερουσιαστής Σερρών και υπηρέτησε επί 9 έτη από το 1929 ως το 1935.
Ως κυβερνητικός αντιπρόσωπος ήταν Γενικός Διοικητής Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης από το 1944 ως το 1945, και υφυπουργός Γενικός Διοικητής Κεντρικής Μακεδονίας στην κυβέρνηση του Θεμιστοκλή Σοφούλη από τις 10 Δεκεμβρίου 1945 ως τις 4 Απριλίου 1946. Στις βουλευτικές εκλογές του 1946 εξελέγη βουλευτής Σερρών με το κόμμα των Φιλελευθέρων, συγκεντρώνοντας 3.411 ψήφους. Επανεξελέγη και το 1952 με τον Ελληνικό Συναγερμό. Υπηρέτησε και ως πρώτος αντιπρόεδρος της Βουλής από τις 3 Δεκεμβρίου 1949 ως τις 8 Ιανουαρίου 1950.

Πέθανε το 1966 και κηδεύτηκε στις 23 Σεπτεμβρίου από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Βιογραφικό[*νεκρός σύνδεσμος*], δικτυακός τόπος Δήμου Σερρών.
2. ↑  Μητρώο Γερουσιαστών και Βουλευτών 1929-1974 Βουλή των Ελλήνων, Εθνικό Τυπογραφείο, 1977 (σελ. 12, αρ. 34).(pdf)
3. ↑  Εφημερίδα Εμπρός Αρχειοθετήθηκε 2018-11-05 στο Wayback Machine. 31-3-1946 (ΕΚΛΟΓΕΣ 1946 – ΟΙ 1.538 ΠΟΛΙΤΕΥΤΕΣ), ανάκτηση 26 Νοεμβρίου 2015.
4. ↑  Κηδείες, εφ. τα Νέα, φύλλο 23ης Σεπτεμβρίου 1966, σελ. 9.
Ο **Χαράλαμπος Φραγκίστας** (Σκιάθος, 6 Ιουνίου 1905 - Λονδίνο, 1 Μαΐου 1976) ήταν Έλληνας νομικός και πανεπιστημιακός. Υπηρέτησε ως υπουργός.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στη Σκιάθο και ήταν γιος του Νικόλαου Φραγκίστα, δικηγόρου και της Αρετής Μαυρογιάλη, κόρης του Κωνσταντίνου Μαυρογιάλη, καραβοκύρη από τη Σκιάθο. Αδέλφια του ήταν οι Αχιλλέας Φραγκίστας, ιατρός και μετέπειτα εφοπλιστής, Γεώργιος Φραγκίστας, Σμήναρχος και επιχειρηματίας, και Ιωάννης, δικηγόρος. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Συνέχισε τις σπουδές του στο εξωτερικό (Γερμανία και Γαλλία) και το 1931 αναγορεύτηκε διδάκτωρ του Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και μετά υφηγητής και από το 1936 τακτικός καθηγητής της Δικονομίας στο ΑΠΘ (μέχρι το θάνατό του). Πρωτοστάτησε στην ίδρυση του ΑΠΘ, του οποίου ήταν πρύτανης 2 φορές (1943 και 1954).
Διετέλεσε αντιπρόεδρος (1946-64) και εν συνεχεία πρόεδρος της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών (από το 1964 ως τον θάνατό του). Ήταν επίσης β΄ αντιπρόεδρος της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής. Υπήρξε αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.

Υπηρέτησε ως υφυπουργός Γενικός Διοικητής Κεντρικής Μακεδονίας από τις 7 Ιουνίου 1945 ως τις 26 Νοεμβρίου 1945, υπουργός Βορείου Ελλάδος στην κυβέρνηση Κ. Καραμανλή και Παναγιώτη Πιπινέλη (17 Ιουνίου 1963 – 29 Σεπτεμβρίου 1963).

Επίσης, σε υπηρεσιακές κυβερνήσεις υπηρέτησε ως υπουργός Θρησκευμάτων και Εθνικής Παιδείας (11 Οκτωβρίου 1952 – 19 Νοεμβρίου 1952), υπουργός Γεωργίας (5 Μαρτίου 1958 – 17 Μαΐου 1958)  και υπουργός Βορείου Ελλάδος (29 Σεπτεμβρίου 1963 – 8 Νοεμβρίου 1963).

Πέθανε στο Λονδίνο την Πρωτομαγιά του 1976.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Δικτυακός τόπος Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2016.
2. ↑  Μακεδονία, Φύλλο: 4-5-1976, σελ. 3
3. ↑  «Κυβέρνησις Πέτρου Βούλγαρη (De Facto) Από 8.4.1945 έως 11.8.1945». Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης. Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2015.
4. ↑  «Κυβέρνησις Κωνσταντίνου Γεωργακόπουλου (Υπηρεσιακή), Από 5.3.1958 Έως 17.5.1958». Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης. Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2016.
Ο **Χρήστος Πρωτόπαπας** είναι Έλληνας συνδικαλιστής και πολιτικός.

Βιογραφικό
----------

Γεννήθηκε το 1956 στα Χανιά. Σπούδασε Διοίκηση Επιχειρήσεων στην ΑΣΟΕΕ. Από το 1978 είναι υπάλληλος της Εθνικής Τράπεζας.

Έχει αναπτύξει έντονη συνδικαλιστική δράση από τα φοιτητικά χρόνια ως σήμερα, με αποκορύφωμα την εκλογή του ως Πρόεδρος της ΓΣΕΕ στο διάστημα 1993-1996.

Εξελέγη Βουλευτής Β' Αθηνών με το ΠΑΣΟΚ το 1996 και επανεξελέγη το 2000, 2004 και 2009. Διατέλεσε Υφυπουργός Εργασίας & Κοινωνικών Ασφαλίσεων στο διάστημα 1996-2001 και Υπουργός Τύπου & Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης στο διάστημα 2001-2004. Από τον Οκτώβριο 2010 είναι πρόεδρος της εξεταστικής επιτροπής της Βουλής για το σκάνδαλο των ομολόγων. Στις Ελληνικές βουλευτικές εκλογές Μαΐου 2012 απέτυχε να εκλεγεί βουλευτής.

Είναι παντρεμένος με τη Σοφία Κάντα, με την οποία απέκτησε δύο παιδιά.

Παραπομπές
----------

Πηγές
-----

* Προσωπική ιστοσελίδα του Χρήστου Πρωτόπαπα
* Βιογραφικό του Χρήστου Πρωτόπαπα στην Ελευθεροτυπία
Ο **Σπύρος Χαλβατζής** είναι Έλληνας εκδότης και πολιτικός, γεννήθηκε το 1947 στην Κοζάνη.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1947 στην Κοζάνη, τελείωσε το επτατάξιο νυχτερινό Γυμνάσιο της Κοζάνης και παράλληλα εργαζόταν ως γουνεργάτης στην Καστοριά.
Υπήρξε μέλος της Νεολαίας ΕΔΑ το 1962, κατά τη διάρκεια της Χούντας των Συνταγματαρχών εξορίστηκε στη Γυάρο, στη Λέρο και στον Ωρωπό. Εκλέχτηκε στην ΚΕ του ΚΚΕ το 1978 ενώ υπήρξε γραμματέας του Κ.Σ. ΚΝΕ από το 1979 έως το 1986. Ήταν μέλος του Π.Γ. της Κ.Ε του ΚΚΕ από το 1986 έως το 2009. Υπήρξε Νομαρχιακός σύμβουλος της Αθήνας από το 1994 έως το 2002 και από το 2002 Δημοτικός σύμβουλος μέχρι το 2007.
Ο Σπύρος Χαλβατζής είναι βουλευτής Β' Αθηνών από το 2007.

Είναι παντρεμένος με την Μαριάνθη Αλειφεροπούλου και έχει δύο παιδιά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ριζοσπάστης-Ο Σπύρος Χαλβατζής υποψήφιος δήμαρχος
2. ↑  Ελευθεροτυπία - Με Χαλβατζή το ΚΚΕ για το Δήμο Αθηναίων[*νεκρός σύνδεσμος*]
Ο **Γιάννης Φαρσάρης** είναι Έλληνας συγγραφέας και καθηγητής πληροφορικής. Γεννήθηκε στην Ιεράπετρα Κρήτης το 1973 και σπούδασε Επιστήμη Υπολογιστών στο Πανεπιστήμιο Κρήτης και Εκπαίδευση Ενηλίκων στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο.

Είναι ο δημιουργός της Ανοιχτής Βιβλιοθήκης, ενός ψηφιακού αποθετηρίου με ελεύθερα ελληνικά βιβλία.

Το πρώτο του μυθιστόρημα είναι το «Johnnie Society» το 2009, με το οποίο καινοτόμησε με την ελεύθερη κυκλοφορία του στο διαδίκτυο. 

Το 2016 καινοτόμησε ξανά με το «Φόβος κανένας», ένα βιβλίο με μικρά διηγήματα που εκδόθηκε μετά από καμπάνια χρηματοδότησης από το πλήθος.

Το τελευταίο του βιβλίο είναι το «Σουσάμι άνοιξε», το οποίο εκδόθηκε το 2022 από τις εκδόσεις Έσοπτρον.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «easywriter.gr». 23 Φεβρουαρίου 2023. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Φεβρουαρίου 2023. Ανακτήθηκε στις 20 Φεβρουαρίου 2023.
2. ↑  «Γιάννης Φαρσάρης».
3. ↑  Σαββάκης, Ευθύμιος (16 Μαΐου 2016). «Ο Γιάννης Φαρσάρης είναι ο πρώτος έλληνας συγγραφέας, που εκδότης του είναι το κοινό!».

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* 
* 
* goodreads.com, Γιάννης Φαρσάρης
* Βιβλιονέτ, Γιάννης Φαρσάρης
Το **πράσινο παγώνι** (Pavo muticus) είναι είδος παγωνιού που απαντά στην νότια Ασία. Έχει το όνομα «παγώνι της Ιάβας» αλλά αυτός ο όρος περιγράφει τους πληθυσμούς παγωνιών σε αυτό το νησί. Είναι ο πιο κοντινός συγγενής με το μπλε παγώνι, το οποίο ζει στην Ινδία.

Περιγραφή
---------

Σε αντίθεση με το ινδικό, τα φύλα του πράσινου παγωνιού είναι αρκετά παρόμοια στην εμφάνιση, ειδικά στην άγρια φύση. Και τα δύο φύλα έχουν μακρά επικάλυψη ουράς που καλύπτουν την πραγματική ουρά από κάτω. Στο αρσενικό, αυτό εκτείνεται μέχρι 2 μ. και είναι διακοσμημένο, ενώ στο θηλυκό, τα καλύμματα είναι πράσινα και πολύ μικρότερα, καλύπτοντας μόνο την ουρά. Έξω από την εποχή της αναπαραγωγής, ωστόσο, το τρένο του αρσενικού είναι αμαυρωμένο και η διάκριση μεταξύ των φύλων μπορεί να είναι δύσκολη αν δεν παρατηρηθούν από κοντά. Τα φτερά του αυχένα και του στήθους και των δύο φύλων είναι πράσινα ιριδίζοντα και μοιάζουν με κλίμακες. Στο αρσενικό, η ωμοπλάτη, το διάμεσο και τα μεγαλύτερα καλύμματα πτερυγίων είναι μπλε, ενώ τα μικρότερα καλύμματα είναι πράσινα και σχηματίζουν ένα τρίγωνο από φουσκωτά φτερά στον ώμο όταν κλείνει η πτέρυγα.
Ο **Γισούφος Α΄**, γερμ. Gisulf I (άκμασε το 569-590) ήταν μάλλον ο πρώτος δούκας του Φρίουλι (τότε Forum Julii) από π. 569 ως το 590.

Βιογραφία
---------

Ήταν ανιψιός του Αλβοΐνου, πρώτου ηγεμόνα των Λομβαρδών στην Ιταλία, και διορίστηκε δούκας περί το 569, έπειτα από την κατάκτηση της περιοχής από τους Λομβαρδούς, αν και μερικοί μελετητές πιστεύουν ότι ο Αλβοΐνος διόρισε τον αδελφό του Γρασούλφο Α΄, πατέρα του Γισούλφου Α΄.

Πριν από αυτό ο Γισούλφος ήταν ο marpahis (κύριος των αλόγων) του Αλβοΐνου, που μερικές φορές θεωρείται ότι έφερε την ασπίδα του ηγεμόνα. Σύμφωνα με τον Παύλο τον Διάκονο ήταν "ένας άνθρωπος ικανός από κάθε άποψη". Ζήτησε από τον Αλβοΐνο άδεια για να επιλέξει ποιες faras (γένη) θα εξουσίαζαν στο Φρίουλι και το αίτημά του έγινε δεκτό. Έτσι διάλεξε ποιες οικογένειες θα έμεναν μόνιμα στο Φρίουλι και "απέκτησε την τιμή ενός ηγέτη (ducior)". Επίσης ο Αλβοΐνος τού χορήγησε ένα μεγάλο κοπάδι φοράδων, ίσως σε αναγνώριση της προηγούμενης υπηρεσίας του.

Κυβέρνησε κατά την περίοδο της Μεσοβασιλείας των Δουκών, από το 575 ως το 585. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Γισούλφος Β΄.

Οικογένεια
----------

Είχε τέκνα:

* Γισούλφος Β΄ π,545-611, δούκας του Φρίουλι.
* Γρασούλφος Β΄ δούκας του Φρίουλι.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 2  Οκτωβρίου 2016.
2. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
3. ↑  Wolfram, Herwig. The Roman Empire and Its Germanic Peoples. Berkeley: University of California Press, 1990 [1997], σ. 287
4. ↑  Wickham, Chris. Early Medieval Italy: Central Power and Local Society, 400-1000, University of Michigan Press, 1989, σ. 30
5. ↑
6. ↑  Hodgkin, Thomas. Italy and Her Invaders: The Lombard kingdom, 600-744, Clarendon Press, 1916, σ. 42

Πηγές
-----

* Paul the Deacon. Historia Langobardorum. Available at Northvegr.
* Andreas Bergomatis. Chronicon at the Institut für Mittelalter Forschung.
To **"Winter Is Coming"** είναι το πρώτο επεισόδιο της μεσαιωνικής φανταστικής τηλεοπτικής σειράς του HBO, *Game of Thrones*. Το σενάριο γράφτηκε από τους δημιουργούς της σειράς, Ντέιβιντ Μπένιοφ και Ντ. Μπ. Βάις, το οποίο αποτελεί μία πιστή μεταφορά του πρώτου κεφαλαίου του βιβλίου του Τζωρτζ Ρ. Ρ. Μάρτιν, ονόματι *A Game of Thrones*. Ενώ η σκηνοθεσία έγινε από τον Τιμ Βαν Πάτεν, ολοκληρώνοντας τη δουλειά του Τομ ΜακΚάρθι, ο οποίος ήταν αυτός που είχε σκηνοθετήσει αρχικά το πιλοτικό επεισόδιο της σειράς.

Στο πρώτο επεισόδιο της σειράς γίνεται μία αναφορά στις τοποθεσίες που εκτυλίσσεται η ιστορία καθώς και στους βασικούς βασικούς χαρακτήρες. Η πλοκή του επεισοδίου επικεντρώνεται στην Οικογένεια Stark και συγκεκριμένα στον Eddard Stark, ο οποίος θα αντικαταστήσει το αποθανόντα "Hand of the King" (Χέρι του Βασιλιά). Το εν λόγω επεισόδιο έλαβε πολύ θετικές κριτικές και είχε 2.2 εκατομμύρια θεάσεις κατά την πρώτη προβολή του. Ο τίτλος του επεισοδίου είναι και μότο της Οικογένειας Stark, το οποίο ακούγεται συχνότατα και στις κατοπινές σεζόν. 

Συνολικά το επεισόδιο έλαβε τρία βραβεία: ένα από τα Visual Effects Society στην κατηγορία των Καλύτερων Υποστηρικτικών Εφέ σε Τηλεοπτικό Πρόγραμμα, ένα Golden Reel από το Motion Picture Sound Editors, στην κατηγορία Καλύτερου Επεξεργασμένου Ήχου και τέλος ένα Portal Award από το Airlock Alpha, στην κατηγορία του Καλύτερου Επεισοδίου. Το επεισόδιο είχε υποψηφιότητες και στα βραβεία Emmy, χωρίς να κερδίσει σε κάποια κατηγορία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Game of Thrones 01». HBO. Ανακτήθηκε στις 22 Αυγούστου 2017.
2. ↑  Garcia, Elio. «EP101: Winter is Coming». *Westeros.org*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Απριλίου 2011. Ανακτήθηκε στις 26 Μαΐου 2011.
3. ↑  Robinson, Joanna (3 Φεβρουαρίου 2016). «Game of Thrones Show-Runners Get Extremely Candid About Their Original "Piece of Sh—t" Pilot». *Vanity Fair*.
4. ↑  Birnbaum, Debra (15 Απριλίου 2015). «'Game of Thrones' Creators: We Know How It's Going to End». *Variety*.
5. ↑  «Winter Is Coming». *Rotten Tomatoes*. Ανακτήθηκε στις 24 Μαΐου 2016.
6. ↑  Poniewozik, James (April 25, 2011). «Epic Win! HBO's Bloody, Bold Game of Thrones». *TIME*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2011-05-24.. Ανακτήθηκε στις May 24, 2011.
7. ↑  Hibberd, James. «'Game of Thrones' premiere ratings are in». *Inside TV*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Οκτωβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 24 Μαΐου 2011.
8. ↑  «Game Of Thrones». Emmys.com. Ανακτήθηκε στις 5 Μαρτίου 2013.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* "Winter Is Coming" Αρχειοθετήθηκε 2016-04-16 στο Wayback Machine. at HBO
* Winter Is Coming στο iMDB
* Winter Is Coming Αρχειοθετήθηκε 2016-04-18 στο Wayback Machine. στο TV.com
Ο **Γιάννης Κουράκος**, είναι Έλληνας ηλεκτρολόγος μηχανικός, πολιτικός και πρώην βουλευτής της Νέας Μεταρρυθμιστικής Ριζοσπαστικής Ανασυγκρότησης.

Βιογραφικά Στοιχεία
-------------------

Ο Γιάννης Κουράκος γεννήθηκε στον Πειραιά στις 20 Νοεμβρίου 1956, ενώ η καταγωγή του είναι από την Μάνη και συγκεκριμένα την Γαρδενίτσα. Σπούδασε Ηλεκτρικός Μηχανικός, ενώ εργάστηκε για πολλά χρόνια στην Τεχνική Υπηρεσία του Ελληνικού Κοινοβουλίου. Ακόμα ήταν Έκτακτος Καθηγητής του Τ.Ε.Ι. Χαλκίδας και του Τ.Ε.Ι. Πειραιά από το 1984 έως το 2004.

Το 1983, εξελέγη Γενικός Γραμματέας της Ο.Ν.Ν.Ε.Δ. Αμφιάλης. Το 1984, εξελέγη πρόεδρος της Τοπικής Οργάνωσης της Νέας Δημοκρατίας Αμφιάλης. Το 1990 εξελέγη πρόεδρος της Νομαρχιακής Επιτροπής της Ν.Δ. της Β΄ Εκλογικής Περιφέρειας Πειραιά, θέση την οποία διατήρησε έως το 1998. Το 2007 εξελέγη Αναπληρωτής Γραμματέας των πρώην Βουλευτών και πολιτευτών της Νέας Δημοκρατίας. Από το 1993 έως το 2012, συμμετείχε στην Κεντρική Επιτροπή της Ν.Δ.

Το 2004 εξελέγη για πρώτη φορά Βουλευτής του Ελληνικού Κοινοβουλίου στην Β΄ Εκλογική Περιφέρεια του Πειραιά με την Νέα Δημοκρατία, έως το 2007. 

Στις 24 Φεβρουαρίου 2012, αποχώρησε από την Νέα Δημοκρατία, συμμετέχοντας στην ίδρυση του κόμματος των Ανεξαρτήτων Ελλήνων, μαζί με τον Πάνο Καμμένο.

Στις Εθνικές Εκλογές Μαΐου και Ιουνίου 2012, εξελέγη πρώτος σε σταυρούς Βουλευτής Β΄ Πειραιώς με τους ΑΝ.ΕΛ. ανέλαβε Αναπληρωτής Γραμματέας της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του κόμματος.

Τον Δεκέμβριο του 2012, ανεξαρτητοποιήθηκε και αποχώρησε από το κίνημα του Πάνου Καμμένου, αναφέροντας ότι πίσω από το κίνημα είναι ο Γιώργος Βουλγαράκης.

Στις 21 Μαρτίου 2013, μαζί με τον Χρήστο Ζώη και τους υπόλοιπους αποχωρήσαντες από τους ΑΝ.ΕΛ. τον περασμένο Δεκέμβριο, ίδρυσαν νέο πολιτικό κόμμα, τη Νέα Μεταρρυθμιστική Ριζοσπαστική Ανασυγκρότηση.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Σκιά... Βουλγαράκη στους Ανεξ. Έλληνες». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Δεκεμβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 22 Μαρτίου 2013.
2. ↑  «Μέρα" το κόμμα του Χρήστου Ζώη». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Μαρτίου 2013. Ανακτήθηκε στις 22 Μαρτίου 2013.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα Ι. Κουράκου
Ο **Ιπποκράτης Ιορδάνογλου** του Χρυσάφη (Εσκισεχίρ), 1909 - Λονδίνο, 16 Δεκεμβρίου 1977) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, ο οποίος χρημάτισε βουλευτής και υπουργός. Από το 1963 ως το 1964 ήταν πρόεδρος του ΠΑΟΚ.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στο Εσκή Σεχίρ της Μικράς Ασίας και εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή το 1922. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας και διορίστηκε δικηγόρος στη Θεσσαλονίκη το 1932. Το 1946 και το 1949 εξελέγη μέλος του Συμβουλίου του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης. Άσκησε το δικηγορικό λειτούργημα ως το 1974.

Εξελέγη βουλευτής με την ΕΡΕ στην εκλογική περιφέρεια Α΄ Θεσσαλονίκης για πρώτη φορά στις εκλογές του 1963 και επανεξελέγη το 1964. Ήταν υπουργός Εμπορίου στην κυβέρνηση του Παναγιώτη Κανελλόπουλου από τις 3 Απριλίου 1967 ως τις 21 Απριλίου του ίδιου χρόνου, οπότε η κυβέρνηση ανατράπηκε από τη χούντα. Μετά τη Μεταπολίτευση κέρδισε τις εκλογές του 1974 με τη Νέα Δημοκρατία και με 19.248 σταυρούς προτίμησης. Στην κυβέρνηση του Καραμανλή υπήρξε υπουργός Γεωργίας (21 Νοεμβρίου 1974 - 10 Σεπτεμβρίου 1976) και έπειτα Εσωτερικών (10 Σεπτεμβρίου 1976 - 21 Οκτωβρίου 1977).

Στις εκλογές του 1977 δεν ήταν υποψήφιος, καθώς υπέφερε από προβλήματα υγείας.
Πέθανε από καρδιακή προσβολή, στο Λονδίνο, όπου νοσηλευόταν, το 1977, λίγο μετά την αποχώρησή του από την κυβέρνηση. Η σορός του μεταφέρθηκε αεροπορικώς από το Λονδίνο στη συμπρωτεύουσα. Κηδεύτηκε στις 21 Δεκεμβρίου 1977, με τιμές υπουργού εν ενεργεία και με δαπάνη του Δημοσίου από το ναό της Αγίας Σοφίας στη Θεσσαλονίκη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  db7d7dba-b653-48f6-af60-898989b884dc. Ανακτήθηκε στις 23  Απριλίου 2022.
2. ↑  Βουλή των Ελλήνων. db7d7dba-b653-48f6-af60-898989b884dc. Ανακτήθηκε στις 23  Απριλίου 2022.
3. ↑  Δασικά Χρονικά[*νεκρός σύνδεσμος*], τόμοι 16-17, σελ. 359.
4. ↑  Ιστορικό Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine. δικτυακός τόπος Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης.
5. 1 2 3  Μακεδονία, Ο Ιορδάνογλου πέθανε το βράδυ στο Λονδίνο, φύλλο 17-12-1977, σελ. 1
6. ↑  Κοινοβουλευτική θητεία Ιππ. Ιορδάνογλου, ιστότοπος Βουλής των Ελλήνων, ανάκτηση 22-8-2014.
7. ↑  ΓΓ της Κυβέρνησης - Η σύνθεση και οι μεταβολές στην κυβερνητική δομή της κυβέρνησης Κ. Γ. Καραμανλή 1974, ανάκτηση 22-8-2014.
8. ↑  Μακεδονία, Κηδεύθηκε από την Αγία Σοφία ο Ιππ. Ιορδάνογλου με τιμές υπουργού εν ενεργεία και δημοσία δαπάνη, 22-12-1977, σελ. 11.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Αθλητισμός
* Πύλη:Ελλάδα
 |

 |
Ο γαλαξίας PGC 2555 ή Μεσιέ 32
Εικόνα του ελλειπτικού γαλαξία PGC 6240.
Ο **Κύριος Κατάλογος Γαλαξιών** (*Principal Galaxies Catalogue*), γνωστός με τα αρχικά **PGC**, είναι αστρονομικός κατάλογος που δημοσιεύθηκε το 1989 και περιέχει 73.197 γαλαξίες με διασταυρωμένες ταυτοποιήσεις.

Περιεχόμενο
-----------

Για όλους τους γαλαξίες του ο PGC αναφέρει τις ισημερινές συντεταγμένες B1950 και J2000. Οι 40.932 από αυτούς τους γαλαξίες (το 56%) έχουν συντεταγμένες με τυπική απόκλιση μικρότερη των 10 λεπτών της μοίρας. Συνολικά αναφέρονται 131.601 ονομασίες γαλαξιών από 38 πηγές. Διαθέσιμα μέσα στοιχεία για τους γαλαξίες του καταλόγου που δίνονται είναι:

* 49.102 μορφολογικές περιγραφές
* 52.954 φαινόμενοι μείζονες και μικροί άξονες
* 67.116 φαινόμενα μεγέθη,
* 20.046 ακτινικές ταχύτητες
* 24.361 γωνίες θέσεως.

Παραδείγματα γαλαξιών του PGC
-----------------------------

### PGC 2555

Ο PGC 2555 (γνωστός και ως Μεσιέ 32, NGC 221 ή Arp 168) είναι ένας νάνος ελλειπτικός γαλαξίας στον αστερισμό Ανδρομέδα, που βρίσκεται σε απόσταση περίπου 2,65 εκατομμύρια έτη φωτός από τη Γη. Είναι ένας από τους δορυφόρους γαλαξίες του περίφημου Μέγα Γαλαξία της Ανδρομέδας. Ανακαλύφθηκε το έτος 1749.

### PGC 6240

Ο PGC 6240 (γνωστός και ως «Γαλαξίας του Λευκού Ρόδου») είναι ένας αρκετά μεγάλος φακοειδής γαλαξίας στον αστερισμό `Υδρο. Απέχει από τη Γη περί τα 345 εκατομμύρια έτη φωτός.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Soft shells and strange star clusters». *ESA/Hubble Press Release*.. Ανακτήθηκε στις 12 Οκτωβρίου 2013.
2. ↑  Paturel, G.; Fouque, P.; Bottinelli, L.; Gouguenheim, L. (Νοέμβριος 1989). «An extragalactic database. I - The Catalogue of Principal Galaxies». *Astronomy and Astrophysics Supplement Series* **80** (3): 299–315. ISSN 0365-0138. Bibcode: 1989A&AS...80..299P.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πληροφορίες για τον PGC Αρχειοθετήθηκε 2005-01-27 στο Wayback Machine. στο αρχείο αστρονομικών καταλόγων του ESO
* PGC readme στο Κέντρο Αστρονομικών Δεδομένων Στρασβούργου

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Αστρονομία
 |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Principal Galaxies Catalogue  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Βερνάρδος ΣΤ΄** , γαλλ.: *Bernard VI d'Armagnac*, (π. 1270 - 1319) από τον Οίκο του Αρμανιάκ, ήταν κόμης του Αρμανιάκ και του Φρεζανσάκ.

Ο θυρεός του κόμη του Αρμανιάκ (ερυθρός λέων) και του Μπεάρν (χρυσός λέων).

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του Γεράρδου ΣΤ΄ κόμη του Aρμανιάκ και της Mατέ ντε Μπεάρν, κόρης του Γκαστόν ΣΤ΄ υποκόμη του Μπεάρν.

### Στην υπηρεσία του βασιλιά της Γαλλίας

Το 1302 ο Βερνάρδος ΣΤ΄ πολέμησε στην Ιταλία υπό την ηγεσία του Καρόλου κόμη του Βαλουά. Στη συνέχεια συμμετείχε σε όλες τις εκστρατείες στη Φλάνδρα, που διηύθυνε ο Φίλιππος Δ΄ της Γαλλίας και ο γιος του Λουδοβίκος (Ι΄) (στα 1303, 1304, 1313 και 1315). Στη συνέχεια υπηρέτησε ως επικεφαλής μεγάλων αποσπασμάτων τού βασιλικού στρατού. Συνέβαλε ιδιαίτερα στη νίκη του Mονζ-αν-Αλαρκόν στις 18 Αυγούστου 1304, με 400 ένοπλους και χιλιάδες φρουρούς πεζούς. Αυτή η στρατιωτική δραστηριότητα ήταν πολύ δαπανηρή και εξάντλησε τα οικονομικά του, έτσι ο Βερνάρδος ΣΤ΄ υποχρεώθηκε να δανειστεί 2.500 χρυσά φλωρίνια για την κηδεία της συζύγου του.

### Σύγκρουση με τον Οίκο της Φουά

Μετά το τέλος του πάππου του Γκαστόν Ζ΄ υποκόμη του Μπεάρν, διατήρησε έναν μακρύ πόλεμο εναντίον των κομήτων της Φουά, έπειτα από τη μεταξύ τους φιλονικία για τη διαθήκη. Αυτή ευνοούσε τον κόμη της Φουά και ο Βερνάρδος ΣΤ΄ αρνήθηκε τη νομιμότητά της. Η σύγκρουση κλιμακώθηκε σε έναν ακήρυκτο πόλεμο μεταξύ των Οίκων της Φουά και του Aρμανιάκ, ο οποίος διεξήχθη κατά τη διάρκεια σχεδόν όλου του 14ου αι.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε για πρώτη φορά την Iσαβέλλα ντ'Αλμπρέ (περ. 1275 - 1 Δεκεμβρίου 1294), κόρη του Bερνάρδου Εζύ Δ΄ κυρίου του Αλμπρέ και της Ιωάννας του Λουζινιάν. Λόγω αυτού του γάμου, ο Bερνάρδος ΣΤ΄ έφερε τον τίτλο του κυρίου του Αλμπρέ μεταξύ των ετών 1280 και 1294.

Το 1298 ο Βερνάρδος ΣΤ΄ νυμφεύτηκε τη Σεσίλια ντε Ροντέζ, κόρη και κληρονόμο του Ερρίκου Β΄ κόμη του Ροντέζ. Τα παιδιά που γεννήθηκαν από τον δεύτερο αυτόν γάμο, ήταν:

* Ιωάννης Α΄ 1305-1373, κόμης του Αρμανιάκ, Φεζενσάκ & Ροντέζ.
* Mατέ απεβ. 1364, παντρεύτηκε το 1321 με τον Bερνάρδο Εζύ Δ΄ κύριο του Αλμπρέ.
* Ισαβέλλα, κυρία του Μπεράς.

Από μία μη νόμιμη σχέση είχε ένα φυσικό τέκνο:

* (νόθος) Ιωάννης, ο *νόθος του Αρμανιάκ*, που ονομάστηκε *la Guerre* (ο Πόλεμος) , συμμετείχε σε πολέμους στη Γασκώνη. Συνελήφθη από τους άνδρες του βασιλιά και στη συνέχεια απελευθερώθηκε, αφού υποσχέθηκε να είναι πιστός υπήκοος στον βασιλιά. Έτσι άφησε τα όπλα, σταδιοδρόμησε στην Εκκλησία, έγινε πατριάρχης της Αλεξάνδρειας και στη συνέχεια ανέλαβε τη διοίκηση της επισκοπής του Ροντέζ το 1376.

Σημειώσεις
----------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8  Charles Cawley: «Medieval Lands». (Αγγλικά) *Charles Cawley, "Medieval Lands", 2006-2020*.
2. ↑  p57062.htm#i570617. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
3. ↑  *Archives historiques de la Gascogne*, Ed. Société historique de Gascogne, (Cocharaux Frères Imprimeur, 1887), 135.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* *Αρχεία historiques de la Gascogne*, Ed. Société historique de Gascogne, Cocharaux Frères Imprimeur, 1887.
Ο **Βερνάρδος Ζ΄**, γαλλ.: Bernard VII d'Armagnac, (1360 - 12 Ιουνίου 1418) από τον Οίκο του Αρμανιάκ ήταν κόμης του Σαρολαί (1384-1391), κόμης του Αρμανιάκ, του Φεζανσάκ, του Ροντέ (1391-1418), υποκόμης του Καρλά, κόμης του Παρντιάκ (1402-1418) και στρατάρχης της Γαλλίας. 

Κατά τη διάρκεια του Εκατονταετούς Πολέμου, έγινε ηγέτης της παράταξης Αρμανιάκ, που υποστήριζε τον οίκο της Ορλεάνης εναντίον του οίκου της Βουργουνδίας.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του Ιωάννη Β΄ του Αρμανιάκ και της Ιωάννας του Περιγκόρ. Έγινε κύριος των εδαφών του Αρμανιάκ μετά το θάνατο του αδελφού του, Ιωάννη Γ', το 1391. Μετά από παρατεταμένες μάχες, έγινε επίσης κόμης της Κομάνζ το 1412.

Όταν ο αδελφός του, ο οποίος διεκδικούσε το βασίλειο της Μαγιόρκας, εισέβαλε στη βόρεια Καταλονία το 1389, σε μια προσπάθεια να καταλάβει εδάφη του βασιλείου (την κομητεία του Ρουσιγιόν), ο Βερνάρδος διοικούσε τμήμα των δυνάμεών του.

Η σύζυγος του Βερνάρδου ήταν η Βόννη, κόρη του Ιωάννη δούκα του Μπερί και χήρα του Αμεδαίου Ζ΄ της Σαβοΐας. Απέκτησε συγγενικές σχέσεις με τη γαλλική βασιλική Αυλή όταν ο Λουδοβίκος της Ορλεάνης παντρεύτηκε την Βαλεντίνα Βισκόντι, κόρη του Τζιαν Γκαλεάτσο Βισκόντι, δούκα του Μιλάνου. Η αδελφή του Βερνάρδου Μπεατρίς ήταν σύζυγος του αδελφού της Βαλεντίνα Κάρλο.

Μετά τη δολοφονία του Λουδοβίκου της Ορλεάνης το 1407, ο Βερνάρδος έμεινε στενά συνδεδεμένος με την υπόθεση της Ορλεάνης. Πάντρεψε την κόρη του Μπόν με τον νεαρό Κάρολο της Ορλεάνης το 1410. Ο Βερνάρδος ντ'Αρμανιάκ έγινε ο επικεφαλής της παράταξης που αντιτάχτηκε στον Ιωάννη τον Άφοβο στον γαλλικό εμφύλιο πόλεμο Αρμανιάκ και Βουργουνδών και η παράταξη έλαβε το όνομά του, «Αρμανιάκ».

Το 1415 ονομάστηκε στρατάρχης της Γαλλίας και ήταν επικεφαλής της κυβέρνησης του δελφίνου, του μέλλοντος Καρόλου Ζ' , έως ότου οι Βουργουνδοί εισέβαλαν στο Παρίσι τη νύχτα 28-29 Μαΐου 1418. Στις 12 Ιουνίου 1418 ήταν ένα από τα πρώτα θύματα από τις σφαγές στις οποίες σκοτώθηκαν πάνω από 550 από τους οπαδούς του.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε τη Βόννη των Βαλουά, κόρη του Ιωάννη δούκα του Μπερί και είχε τέκνα:

* Ιωάννης Δ΄ 1396-1450, κόμης του Αρμανιάκ.
* Μπόννη 1399 - 1430-35, παντρεύτηκε τον Κάρολο Α΄ των Βαλουά δούκα της Ορελάνης.
* Βερνάρδος απεβ. 1462, κόμης του Παρντιάκ.
* Άννα 1402-1473, παντρεύτηκε τον Κάρολο Β΄ κύριο του Αλμπρέ.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* The Households of the Counts of Armagnac in the Late Middle Ages

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13  Charles Cawley: «Medieval Lands». (Αγγλικά) *Charles Cawley, "Medieval Lands", 2006-2020*.
2. ↑  p11365.htm#i113649. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
3. ↑  Vaughan, Richard (2009). *John the Fearless*. The Boydell Press, p. 209
4. ↑  Harrington, David V. (1998). "Charles d'Orléans". *The Middle Ages: Dictionary of World Biography*. Vol.2, p 232
5. ↑ . «The Calamity of Violence: Reading the Paris Massacres of 1418».

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 316447716
* BNF: cb16246516c (data)

 |

 |
Συντεταγμένες: 42°30′S 71°43′W﻿ / ﻿42.500°S 71.717°W﻿ / -42.500; -71.717

Η **Λίμνη Τσολίλα** (ισπανικά: *Lago Cholila*‎) είναι λίμνη στην επαρχία Τσουμπούτ της Αργεντινής. Η λίμνη Τσολίλα βρίσκεται ψηλότερα από πολλές μεγάλες λίμνες στο σύστημα του ποταμού Φουταλεουφού της Αργεντινής που μέσω της λίμνης Γιέλτσο και του ποταμού Γιέλτσο εκβάλλει στον Ειρηνικό Ωκεανό στη Χιλή. Η λίμνη έχει παγετώδη προέλευση και καταλαμβάνει μια στενή κοιλάδα από ανατολικά προς δυτικά μεταξύ παγωμένων κορυφών των Άνδεων.

Περιγραφή
---------

Ο ποταμός Τίγρε πηγάζει σε παγετώνες σε υψόμετρο περίπου 1.500 μ. κατά μήκος των συνόρων με τη Χιλή. Από την πηγή του, ρέει προς τα ανατολικά για περίπου 30 χλμ. για να εισέλθει στο άνω άκρο της λίμνης Τσολίλα. Η έξοδος στο κάτω άκρο της λίμνης είναι ο ποταμός Καριλεουφού (ποταμός των πράσινων νερών στη γλώσσα Μαπούτσε). Το ψηλότερο βουνό στην επαρχία Τσουμπούτ είναι το Τρες Πίκος, στα 2.515 μ. περίπου 10 χλμ. δυτικά βορειοδυτικά της λίμνης Τσολίλα. Ο ποταμός Καριλεουφού δεν πρέπει να συγχέεται με τον ποταμό Καρενλεουφού ή Παλένα. Και τα δύο ονόματα προέρχονται από την ίδια λέξη Μαπούτσε. Παρόλο που η λίμνη δεν βρίσκεται σε εθνικό πάρκο, η όχθη της λίμνης βρίσκεται ως επί το πλείστον σε κατάσταση φυσικής προστασίας. Η κτηνοτροφία, ο τουρισμός και η ερασιτεχνική αλιεία είναι οι κύριες ασχολίες της αραιοκατοικημένης περιοχής.

Αφού εγκαταλείψει τη λίμνη Τσολίλα, ο ποταμός Καριλεουφού ενώνεται με την εκροή από τη λίμνη Μοσκίτο (λίμνη Πελιεγρίνι) και τη λίμνη Λεσάνα και στη συνέχεια εκβάλλει στο άνω άκρο της Λίμνης Ριβαδάβια, περίπου 20 χλμ. στον ρου του ποταμού και 10 χλμ. νότια της λίμνης Τσολίλα σε ευθεία απόσταση.

Αναψυχή
-------

Η αθλητική αλιεία είναι δημοφιλής στη λίμνη και στα ποτάμια. Οι πέστροφες, που δεν είναι ενδημικές στη Νότια Αμερική, αποτελούν την κύρια ατραξιόν, συμπεριλαμβανομένης της πέστροφας του ρυακιού, της πέστροφας του καφέ, της ιριδίζουσας πέστροφας και του σολομού του Ατλαντικού. Τα γηγενή είδη ψαριών περιλαμβάνουν την "trucha criolla" (Percichthys trucha) και την "puyen" (Galaxias). Η κωπηλασία είναι δημοφιλής στη λίμνη και το ράφτινγκ, το καγιάκ και το κανό είναι δημοφιλή στον ποταμό Καριλεουφού κάτω από τη λίμνη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  "Cuenca del Rio Futaleufu", πρόσβαση 27 Ιουλίου 2023- "Peak Bagger", πρόσβαση 27 Ιουλίου 2023
2. ↑  "Alphabetic index of Lakes, Shallow Lakes, and Reservoirs,". πρόσβαση 27 Ιουλίου 2023
3. ↑  ; "Patagonia River Guides"  Αρχειοθετήθηκε 2018-10-18 στο Wayback Machine. πρόσβαση 27 Ιουλίου 2023
Ο **Λαβασί Μαρδούκ**, ήταν βασιλιάς της Βαβυλώνας (556 π.χ.) γιος και διάδοχος του βασιλιά της Βαβυλώνας Νεριγκλισσάρ. Ήταν ανήλικο παιδί όταν ανέβηκε στον θρόνο. Καταγράφεται ως Χαλδαίος λόγω της μητέρας του που ήταν κόρη του Ναβουχοδονόσορα. Ανίκανος να κυβερνήσει δολοφονήθηκε μόλις 9 μήνες μετά την άνοδο του στον θρόνο και τον διαδέχθηκε ο Ναβονίδης Ασσυριακής καταγωγής.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

ΤΑ ΧΡΟΝΙΚΑ ΤΗΣ ΒΑΒΥΛΩΝΑΣ Αρχειοθετήθηκε 2007-10-08 στο Wayback Machine.

  



|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Προκάτοχος:**Νεριγκλισσάρ** | **Βασιλιάς της Βαβυλώνας556** | Διάδοχος:**Ναβονίδης** |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 6336152331612203260000

 |

 |
Ο **Γκαστόν**, γαλλ. *Gaston*, (7 Φεβρουαρίου 1721 – 2 Μαΐου 1743) από τον Οίκο της Λωρραίνης ήταν κόμης του Μαρσάν.

Βιογραφία
---------

Ο Γκαστόν-Ζαν-Μπατίστ-Σαρλ ήταν ο πρωτότοκος γιος του Καρόλου-Λουδοβίκου κόμη του Μαρσάν και της Ελισάβετ ντε Ροκελώρ, κόρης του Αντώνιου-Γκαστόν στρατάρχη της Γαλλίας. Από τη γέννησή του δόθηκε ο τίτλος του κόμη του Μαρσάν. Στην Αυλή τον πατέρα του, πρίγκιπα του Μορτάν και κύριο του Πονς, τον προσφωνούσαν *πρίγκιπα του Πονς*.

Ως απόγονος του Κλαύδου (Κλωντ) δούκα του Γκιζ ήταν πρίγκιπας και απεκαλείτο *Υψηλότατος*· έμενε στις Βερσαλλίες. Στην Αυλή ήταν *ξένος πρίγκιπας*· στην ιεραρχία ερχόταν μετά από τους *πρίγκιπες εξ αίματος*. Η αδελφή του Λουίζα είχε παντρευτεί τον εξέχοντα Γκοντφρουά ντε Λα Τουρ πρίγκιπα ντ' Ωβέρν, δούκα του Μπουγιόν.

Η σύζυγός του Μαρία-Λουίζα ήταν αδελφή του Καρόλου ντε Ροάν πρίγκιπα του Σουμπίζ, στρατάρχη της Γαλλίας. Ο γάμος έγινε το 1736 στο παρεκκλήσιο του Οτέλ ντε Σουμπίζ από τον μεγάλο θείο της νύφης Αρμάνδο ντε Ροάν καρδινάλιο του Σουμπίζ. Το ίδιο έτος τοποθετήθηκε *βοηθός στρατοπέδου* του πατέρα του. Από το 1735 ήταν συνταγματάρχης στο *σύνταγμα Μαρσάν*. Το 1743 έγινε ταξίαρχος στο στρατό του βασιλιά, αλλά τρεις μήνες μετά ασθένησε από ευλογιά στις 2 Μαΐου και απεβίωσε στο Στρασβούργο. Σε λίγες ημέρες απεβίωσαν και οι γονείς της συζύγου του από ευλογιά: στις 6 Μαΐου ο πατέρας και στις 18 Μαΐου η μητέρα της. Η σύζυγός του ήταν 22 ετών και δεν ξαναπαντρεύτηκε. Έγινε η εκπαιδευτής των παιδιών του Λουδοβίκου δελφίνου του Γαλλίας, δηλ. του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄, του Λουδοβίκου ΙΗ΄ και του Καρόλου Ι΄. H Μαρία-Λουίζα απεβίωσε το 1801.

Οικογένεια
----------

Το 1736 νυμφεύτηκε τη Μαρί-Λουίζ ντε Ροάν, κόρη του Ιουλίου πρίγκιπα του Σουμπίζ και της Άννας-Ιουλίας ντε Μελάν, τρίτης ξαδέλφης του. Δεν απέκτησαν τέκνα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  van de Pas, Leo. «Gaston de Lorraine». *Genealogics .org*. Ανακτήθηκε στις 29 Μαρτίου 2010.
2. ↑  de La Chesnaye-Desbois, Badier, Francois Alexandre Aubert. *Dictionnaire de la noblesse*. *Googlebooks.org*. Ανακτήθηκε στις 21 Ιουλίου 2010.
3. 1 2 3  *Branche des comtes d'Harcourt sortie des ducs d'Elbeuf*. *Googlebooks.org*. Ανακτήθηκε στις 4 Μαΐου 2010.
4. ↑  Η Άννα-Ιουλία ήταν κόρη της Ελισάβετ-θηρεσίας, κόρης του Φραγκίσκου-Μάριου δούκα του Ζουαγιέζ.

Πηγές
-----

* Georges Poull, La maison ducale de Lorraine, 1991.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Gaston, Count of Marsan  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |