recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Τα **εμβόλια της γρίπης**, επίσης γνωστά ως **αντιγριπικά εμβόλια**, είναι εμβόλια που προστατεύουν από τη γρίπη. Δύο φορές τον χρόνο δημιουργείται μια νέα έκδοση του εμβολίου, επειδή ο ιός της γρίπης μεταλλάσσεται πολύ γρήγορα. Ενώ η αποτελεσματικότητά τους ποικίλλει από έτος σε έτος, τα περισσότερα παρέχουν μέτρια έως υψηλή προστασία κατά της γρίπης. Κατά μέσο όρο μειώνουν τον αριθμό των χαμένων ημερών εργασίας κατά το ήμισυ. Ο εμβολιασμός των παιδιών μπορεί να προστατεύσει τα άτομα που έρχονται σε επαφή με αυτά, όμως η αποτελεσματικότητα του εμβολίου σε άτομα άνω των 65 ετών είναι άγνωστη επειδή υπάρχουν ελάχιστα στοιχεία για την εν λόγω ομάδα.

Τόσο ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ), όσο και τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (CDC) των ΗΠΑ συνιστούν τον ετήσιο εμβολιασμό σχεδόν όλων των ατόμων άνω των 65 ετών. Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό για γυναίκες σε κατάσταση εγκυμοσύνης, παιδιά ηλικίας μεταξύ έξι μηνών και πέντε ετών, παιδιά με διάφορα προβλήματα υγείας, Ιθαγενείς της Αμερικής, και εργαζόμενους στον τομέα της υγείας.

Τα εμβόλια είναι γενικά ασφαλή. Σε παιδιά παρουσιάζεται πυρετός σε ποσοστό 5 με 10%, όπως ενδεχομένως μυϊκοί πόνοι ή αίσθημα κόπωσης. Ορισμένες χρονιές, το εμβόλιο προκαλεί το σύνδρομο Guillain-Barre σε ηλικιωμένους, σε περίπου μία ανά ένα εκατομμύριο δόσεις. Δεν πρέπει να χορηγείται σε άτομα με σοβαρή αλλεργία στο αυγό ή σε προηγούμενες εκδόσεις του εμβολίου. Τα εμβόλια περιέχουν τόσο τον αδρανοποιημένο, όσο και τον εξασθενημένο ιό. Αυτά που περιέχουν τον εξασθενημένο ιό δεν συνιστώνται κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Το εμβόλιο χορηγείται μέσω ενδομυικής ένεσης, με ψεκασμό στη μύτη ή με έγχυση στο μεσαίο στρώμα του δέρματος.

Ο εμβολιασμός κατά της γρίπης ξεκίνησε τη δεκαετία του 1930, ενώ η μεγάλης κλίμακας διαθεσιμότητα στις Ηνωμένες Πολιτείες ξεκίνησε το 1945. Περιλαμβάνεται στον Πρότυπο Κατάλογο Βασικών Φαρμάκων του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, έναν κατάλογο με τις πιο σημαντικές φαρμακευτικές ουσίες που είναι απαραίτητες σε ένα σύστημα υγείας. Το 2014 το κόστος χονδρικής ανερχόταν στα 5,25 δολάρια ανά δόση. Στις Ηνωμένες Πολιτείες κοστίζει λιγότερο από 25 δολάρια.
Ο **Γιόχαν Αμπρόζιους Μπαχ** (*Johann Ambrosius Bach*, Ερφούρτη, 22 Φεβρουαρίου 1645 - Άιζεναχ, 20 Φεβρουαρίου 1695) ήταν Γερμανός μουσικός, γιος του Κρίστοφ Μπαχ και δίδυμος αδελφός του Γιόχαν Κρίστοφ Μπαχ. 

Πριν εγκατασταθεί στο Άιζεναχ το 1671 για να εργαστεί ως μουσικός διευθυντής της πόλης (γερμ. Hausmann), ήταν μουσικός (Stadtpfeifer) στο Άρνσταντ και από το 1667 βιολιστής σε μουσική εταιρεία της γενέτειράς του Ερφούρτης. Όπως και πολλά άλλα μέλη της οικογένειας των Μπαχ δραστηριοποιήθηκε κυρίως ως εκτελεστής. Δεν διασώζονται συνθέσεις του και αν ασχολήθηκε με τη σύνθεση θα πρέπει να το έκανε στο περιθώριο των καθηκόντων του ως μουσικού στις πόλεις που εργάστηκε.

Για τις εξαιρετικές και πολύπλευρες ικανότητές του ως εκτελεστή σε διάφορα όργανα μας πληροφορεί ο χρονογράφος του Άιζεναχ Ντρέσλερ. To 1684 τού προσφέρθηκε υψηλή θέση στην Ερφούρτη, την οποία αναγκάστηκε να αρνηθεί μετά από απροθυμία του δούκα του Άιζεναχ να στερηθεί των υπηρεσιών του.

Την 1η Απριλίου 1678 παντρεύτηκε την Μαρία Ελίζαμπετ Λέμερχιρτ, με την οποία απέκτησε οκτώ παιδιά, τέσσερα από τα οποία διακρίθηκαν ως μουσικοί, με κορυφαίο τον Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ. Μετά το θάνατο της Λέμερχιρτ από άγνωστη αιτία τον Μάιο του 1694, παντρεύτηκε για δεύτερη φορά στις 27 Νοεμβρίου 1694, την Μπάρμπαρα Ελιζαμπέτα.

Ένα πορτρέτο του, που αποδίδεται στον Johann David Herlicius, βρίσκεται σήμερα στο Αρχείο Μπαχ της Λειψίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) *Find A Grave*. 22145141. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  bmlo.de/Q/GND=132249634.
3. ↑  Ανακτήθηκε στις 24  Ιουνίου 2019.
4. ↑  Wilhelm Heinrich Riehl, Rochus von Liliencron: «Bach, Johann Sebastian» (Γερμανικά) 1875. σελ. 729–743.
5. ↑  Christoph Wolff, et al. "Bach." *Grove Music Online. Oxford Music Online.* Oxford University Press, ανακτήθηκε 7 Ιουλίου 2016
6. ↑  Wolff, C.; Emery W.; Helm, E. E.; Warburton E. & Derr, E. S. (1993). *Die Bach-Familie.* Stuttgart; Weimar: Metzler, σελ. 15

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 72547809
* GND: 132249634
* MusicBrainz: 943c5cd8-a41a-41eb-b661-8d7c20f7328a

 |

 |
Το **εμβόλιο κατά της ευλογιάς** ήταν το πρώτο εμβόλιο που αναπτύχθηκε κατά μιας μεταδοτικής νόσου. Το 1796 ο Βρετανός γιατρός Έντουαρντ Τζένερ απέδειξε ότι μια μόλυνση από τον ήπιο ιό της δαμαλίτιδας προσέφερε ανοσία έναντι του θανατηφόρου ιού της ευλογιάς. Ένα φυσικό εμβόλιο χρησιμοποιήθηκε μέχρι την εμφάνιση του σύγχρονου εμβολίου της ευλογιάς τον 19ο αιώνα. Από το 1958 έως το 1977, ο ΠΟΥ διεξήγαγε μια παγκόσμια εκστρατεία εμβολιασμού που εξάλειψε την ευλογιά, καθιστώντας την ως την μοναδική ανθρώπινη ασθένεια που εξαλείφθηκε με εμβόλιο. Παρόλο που ο συνηθισμένος εμβολιασμός για την ευλογιά δεν εκτελείται πλέον στο ευρύ κοινό, το εμβόλιο εξακολουθεί να παράγεται για την προστασία από την βιοτρομοκρατία και τον βιολογικό πόλεμο.

Ετυμολογία
----------

Ο λατινογενής όρος για το εμβόλιο σε διάφορες ευρωπαϊκές γλώσσες, λ.χ. αγγλ. vaccine, γαλλ. vaccin, προέρχεται από την λατινική λέξη που αναφέρεται στην αγελάδα, η οποία αντικατοπτρίζει την προέλευση του εμβολιασμού κατά της ευλογιάς. Στα ελληνικά το σχετικό σημασιολογικό δάνειο "δαμαλισμός" έχει χρησιμοποιηθεί στο παρελθόν αποκλειστικά για τον εμβολιασμό κατά της ευλογιάς. Ωστόσο, η ακριβής προέλευση του εμβολίου κατά της ευλογιάς παραμένει ασαφής.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Smallpox vaccine Use During Pregnancy». *Drugs.com*. 3 Ιανουαρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 22 Ιανουαρίου 2020.
2. ↑

Περαιτέρω μελέτη
----------------

* Metzger W, Mordmueller BG (2007). Metzger, Wolfram, επιμ. «Vaccines for preventing smallpox». *Cochrane Database Syst Rev* (3): CD004913. doi:10.1002/14651858.CD004913.pub2. PMID 17636779.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Εμβόλιο κατά της ευλογιάς** |

* «Vaccination» *Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάννικα* **27** (11η έκδοση) 1911, σσ. 831–834
* Smallpox Vaccine: Contraindications, Administration, and Adverse Reactions Αρχειοθετήθηκε 2008-07-20 στο Wayback Machine.
* CDC Smallpox Home
* Quick Guide to Preexposure Smallpox Vaccination Αρχειοθετήθηκε 2013-05-23 στο Wayback Machine.
* Early smallpox Vaccination Certificate Norway 1821 GG Archives. Norwegian and English Text

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* NDL: 00572464

 |

 |
Ο **Ερβέρτος Γ΄** ο *νεότερος*, γαλλ. Herbert III le jeune (π. 950 - 995) από τον Οίκο των Καρολιδών ήταν κόμης του Μω (966-995).

Βιογραφία
---------

Ήταν ο μόνος γιος του Ροβέρτου κόμη του Μω και της Αδελαΐδας Βέρρα, κόρης του Γι(ζε)λβέρτου δούκα της Βουργουνδίας.

Το 966 διαδέχθηκε τον πατέρα του στο Μω και το Τρουά και το 984 κληρονόμησε από τον θείο του Ερβέρτο Γ΄ τον *πρεσβύτερο* το Ομουά. Ήταν οπαδός του Λοθάριου των Καρολιδών της Δυτικής Φραγκίας και τον ακολούθησε στην κατάληψη της Άνω Λωρραίνης. Εκεί αιχμαλωτίστηκε ο Γοδεφρείδος Α΄ κόμης του Βερντέν και ο Ερβέρτος Γ΄ ανέλαβε τη φύλαξή του.

Τον Λοθάριο διαδέχθηκε το 987 ο γιος του Λουδοβίκος Ε΄ της Δυτικής Φραγκίας. Ο Ερβέρτος Γ΄ υποστήριξε τον Όντο Α΄ κόμη του Μπλουά και τον Κάρολο δούκα της Κάτω Λωρραίνης, νεότερο αδελφό του Λοθαρίου.

Οικογένεια
----------

Δεν γνωρίζουμε το όνομα της συζύγου του· ίσως ήταν κόρη του Λουδοβίκου Δ΄ Καρολιδών της Δυτικής Φραγκίας. Είχε τέκνο:

* Στέφανος απεβ. 1020, κόμης του Μω.

Αναφορές
--------

1. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*. p15040.htm#i150392. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. 1 2 3  Detlev Schwennicke, *Europäische Stammtafeln|Europäische Stammtafeln: Stammtafeln zur Geschichte der Europäischen Staaten*, Neue Folge, Band III Teilband 1 (Marburg, Germany: Verlag von J. A. Stargardt, 1984), Tafel 49


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Herbert III, Count of Meaux  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |

|  |
| --- |
| Ερβέρτος Γ΄ του Μω **Δυναστεία των Καρολιδών****Γέννηση:** περί το 950 **Θάνατος:** 995 |
| Βασιλικοί τίτλοι |
| ΠροκάτοχοςΡοβέρτος του Μω | **Κόμης του Τρουά**966 - 995 | ΔιάδοχοςΣτέφανος του Μω |
| **Κόμης του Μω**966 - 995 |
Η **Ελισάβετ**, γαλλ.: Elisabet (Isabel) de Bar-Pierrepont, (π. 1345 στο Xάγκενσταϊν, Zηλανδία, Κάτω Χώρες - πριν τις 11 Μαΐου 1411 στο Πιερπόν, Μεζ, Γαλλία) από τον Οίκο του Μονμπελιάρ, ήταν κόρη του κυρίου του Μπαρ-Πιερπόν και με τον γάμο της έγινε κυρία του Αρκέλ.

Bιογραφία
---------

Ήταν η δεύτερη κόρη του Θεοβάλδου κυρίου του Πιερπόν και της Mαρίας των Νταμπιέρ, κόρης του Ιωάννη Α΄ μαρκησίου του Ναμύρ. 

Όταν ο πατέρας της Θεοβάλδος απεβίωσε μεταξύ 2 Αυγούστου 1353 και 6 Ιουλίου 1354 και επειδή αυτός δεν είχε νόμιμο άρρεν τέκνο, η Ελισάβετ έγινε κληρονόμος του Μπαρ-Πιερπόν.

Η Ελισάβετ απεβίωσε πριν από τις 11 Μαΐου 1411 στο Πιερπόν της Γαλλίας.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε τον Όθωνα κύριο του Αρκέλ, γιο του Ιωάννη Δ΄ κυρίου του Αρκέλ και της Ίρμενγκαρντ της Κλέβης, κάπου πριν από τις 18 Οκτωβρίου 1360.  Είχαν έναν γιο:

* Ιωάννης Ε΄ (11 Σεπτεμβρίου 1362 στο Χόρινχεμ - 25 Aυγούστου 1428, Λέερνταμ), κύριος του Αρκέλ.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 23  Νοεμβρίου 2018.
2. ↑  p471.htm#i4702.
3. ↑  p471.htm#i4702. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
4. ↑  (**FR**)Michelle Bubenicek, *Quand les femmes gouvernent: droit et politique au XIVe siècle*, (Ecole de Chartes, 2002), 86.
5. ↑  (**FR**) Georges Poull, *La maison souveraine et ducale de Bar*, (Presses universitaires de Nancy, 1994), 404.
Συντεταγμένες: 38°22′57.75″N 26°28′50.98″E﻿ / ﻿38.3827083°N 26.4808278°E﻿ / 38.3827083; 26.4808278

Οι πόλεις της αρχαίας Ιωνίας
Ο κόλπος του Ildırı, πρώην κόλπος των Ερυθρών.
Οι **Ερυθρές** ήταν αρχαία πόλη της Ιωνίας, χτισμένη στην δυτική πλευρά της ομώνυμης χερσονήσου στο δυτικότερο σχεδόν σημείο της Μικράς Ασίας. Η πόλη χτίστηκε τον 11ο αιώνα π.Χ. την περίοδο του πρώτου ελληνικού αποικισμού από Ίωνες. Σύμφωνα με τον Παυσανία η πόλη χτίστηκε αρχικά από Κρήτες με αρχηγό τον Ερυθρό, γιο του Ραδάμανθυ. Οι Κρήτες εκδιώχθηκαν στην συνέχεια από τους Ίωνες που μετανάστευσαν στην περιοχή τα επόμενα χρόνια. Σύμφωνα με τον Στράβωνα αρχηγός των Ιώνων ήταν ο Κνώπος, νόθος γιος του μυθικού βασιλιά της Αθήνας Κόδρου. 

Η πόλη ήταν μία από τις δώδεκα πόλεις της Ιωνίας που συμμετείχαν στο Κοινό των Ιώνων. Από την Ερυθραία προέρχονταν δύο γνωστές Σίβυλλες της αρχαιότητας. Στην θέση της σήμερα βρίσκεται το χωριό Λιθρί, Ildırı στην τουρκική γλώσσα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Παυσανία Ελλάδος περιήγησις/Αχαϊκά Ἐρυθραῖοι δὲ τὸ μὲν ἐξ ἀρχῆς ἀφικέσθαι σὺν Ἐρύθρῳ τῷ Ῥαδαμάνθυός φασιν ἐκ Κρήτης καὶ οἰκιστὴν τῇ πόλει γενέσθαι τὸν Ἔρυθρον: ἐχόντων δὲ αὐτὴν ὁμοῦ τοῖς Κρησὶ Λυκίων καὶ Καρῶν τε καὶ Παμφύλων, Λυκίων μὲν κατὰ συγγένειαν τὴν Κρητῶν
2. ↑  Στράβων Γεωγραφικά, βιβλίο XIV[*νεκρός σύνδεσμος*] Ἐρυθρὰς δὲ Κνῶπος, καὶ οὗτος υἱὸς Κόδρου
νόθος·

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ερυθραία, The Princeton Encyclopedia of Classical Sites Αρχειοθετήθηκε 2011-07-16 στο Wayback Machine.

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Ιωνική Δωδεκάπολη |
| --- |
|  |
| 
* Μίλητος
* Έφεσος
* Φώκαια
* Κολοφώνα
* Κλαζομενές
* Πριήνη
* Ερυθρές
* Τέως
* Λέβεδος
* Μυούς
* Σάμος
* Χίος
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* GND: 4015456-7

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Ασία
* Πύλη:Τουρκία
 |

 |
Η επαρχία Μεσολογγίου
Η **επαρχία Μεσολογγίου** ήταν μία από τις πέντε επαρχίες του νομού Αιτωλοακαρνανίας. Καταλάμβανε το νοτιοανατολικό τμήμα του νομού και συνόρευε στα ανατολικά με την επαρχία Ναυπακτίας, στα δυτικά με την επαρχία Ξηρομέρου και στα βόρεια με την επαρχία Τριχωνίδας. Έδρα της ήταν το Μεσολόγγι.

Διοικητικές μεταβολές
---------------------

Δημιουργήθηκε αρχικά με την διοικητική διαίρεση του 1833 ως μία από τις τέσσερις αρχικά επαρχίες του νομού Αιτωλίας και Ακαρνανίας. Αρχικά περιλάμβανε και την επαρχία Τριχωνίδας. Καταργήθηκε στην συνέχεια με την διοικητική διαίρεση του 1836 η οποία κατήργησε προσωρινά το νομαρχιακό σύστημα και επανασυστάθηκε το 1848. Η επαρχία στην συνέχεια παρέμεινε αμετάβλητη μέχρι την κατάργησή της το 1997 με το σχέδιο Καποδίστριας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Εφετηρίς του Βασιλείου της Ελλάδας δια το έτος 1837*. 1837. σελίδες 178–180.

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Επαρχίες της Στερεάς Ελλάδας |
| --- |
|  |
| Νομός Αιτωλοακαρνανίας | 
* Επαρχία Βάλτου
* Επαρχία Μεσολογγίου
* Επαρχία Ναυπακτίας
* Επαρχία Τριχωνίδας
* Επαρχία Ξηρομέρου
 |
|  |
| Νομός Αττικής1 | 
* Επαρχία Αίγινας
* Επαρχία Αττικής
* Επαρχία Μεγαρίδας
* Επαρχία Πειραιώς
 |
|  |
| Νομός Βοιωτίας | 
* Επαρχία Θηβών
* Επαρχία Λεβαδείας
 |
|  |
| Νομός Ευβοίας | 
* Επαρχία Ιστιαίας
* Επαρχία Καρυστίας
* Επαρχία Χαλκίδας
 |
|  |
| Νομός Ευρυτανίας | 
Επαρχία Ευρυτανίας |
|  |
| Νομός Φθιώτιδας | 
* Επαρχία Δομοκού
* Επαρχία Λοκρίδας
* Επαρχία Φθιώτιδας
 |
|  |
| Νομός Φωκίδας | 
* Επαρχία Δωρίδας
* Επαρχία Παρνασσίδας
 |
|  |
| 
1Αναφέρονται μόνο οι επαρχίες που βρίσκονται γεωγραφικά στην Στερεά Ελλάδα. Στον νομό Αττικής ανήκουν επίσης οι επαρχίες Κυθήρων, Τροιζηνίας και Ύδρας |

 |
Ο **Ευγέων** 
ήταν ένας από τους αρχαιότερους Έλληνες λογογράφους. Σύμφωνα με τον Διονύσιο τον Αλικαρνασσέα έζησε προ του Πελοποννησιακού πολέμου, πιθανότατα τον 5ο π.Χ. αιώνα.

Έγραψε ένα έργο με τίτλο *Ὥροι Σαμίων* στο οποίο αφηγείτο την ιστορία και τους μύθους της νήσου Σάμου. Διεσώθησαν τρία μόνον αποσπάσματα. 
Σ' ένα απ' αυτά ο Ευγέων έγραφε πως ζούσαν κάποτε στη Σάμο πελώρια άγρια θηρία που όταν βρυχιόταν σχιζότανε η γη.
Το έργο του Ευγέωνος αναφέρεται επίσης από τους Αριστοτέλη και Θουκυδίδη.

Παραπομπές κα σημειώσεις
------------------------

1. ↑  Αναφέρεται και ως ***Ευγαίων*** ή ***Ευάγων***.
2. ↑  Διονύσιος Αλικαρνασσέυς, *Περί του Θουκυδίδου*, κεφ. 5 (ἀρχαῖοι μὲν οὖν συγγραφεῖς πολλοὶ καὶ κατὰ πολλοὺς τόπους ἐγένοντο πρὸ τοῦ Πελοποννησιακοῦ πολέμου: ἐν οἷς ἐστιν Εὐγέων τε ὁ Σάμιος).
3. ↑  Th. Müller, *Fragmenta Historicorum Graecorum (Αποσπάσματα Ελλήνων Ιστορικών)*, τόμος β΄, σελ. 16, Eugeon Samius.
4. ↑  Brill’s New Pauly, Evagon.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 398849
* GND: 102392765

 |

 |
Ο **Γιάννης Παπαδόπουλος** (17 Απριλίου 1924 - 17 Μαρτίου 2007) ήταν Έλληνας ιατρός και πολιτικός.

Γεννήθηκε το 1924 στη Σαμοθράκη. Σπούδασε ιατρική στην Αθήνα και το Λονδίνο και ήταν πλαστικός χειρουργός. Στην Κατοχή εντάχθηκε στην ΕΠΟΝ και τον ΕΛΑΣ, ενώ το 1947 εξορίσθηκε στην Ικαρία. Επί χούντας διετέλεσε μέλος του Προεδρείου της Δημοκρατικής Άμυνας (μέλη της οποίας ήταν, μεταξύ άλλων οι Κώστας Σημίτης, Σάκης Καράγιωργας, Γεώργιος - Αλέξανδρος Μαγκάκης, Νίκος Κωνσταντόπουλος κτλ). Το Αύγουστο του 1969 συνελήφθη και φυλακίστηκε μέχρι το 1973.

Υπήρξε από τα ιδρυτικά μέλη των Νέων Δυνάμεων οι οποίες συνεργάστηκαν με την Ένωση Κέντρου το 1974, και μέλος του Προεδρείου τους. Διετέλεσε βουλευτής Έβρου με την Ένωση Κέντρου - Νέες Δυνάμεις από το 1974 ως το 1977.

Το 1979 εντάχθηκε στο ΠΑΣΟΚ, με το οποίο εκλέχθηκε βουλευτής Έβρου το 1981 και το 1985. Διετέλεσε υπουργός Βορείου Ελλάδος από τον Ιούλιο του 1985 μέχρι το Φεβρουάριο του 1987, στη δεύτερη κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου. Τον διαδέχθηκε ο Στέλιος Παπαθεμελής.

Επίσης υπήρξε διοικητής του Λαϊκού Νοσοκομείου, μέλος και αντιπρόεδρος της ΚΕΑΔΕΑ, μέλος της Επιτροπής για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα κ.α. Πέθανε το 2007 σε ηλικία 83 ετών.

Πηγές
-----

1. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 28 Απριλίου 2015.
2. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 28 Απριλίου 2015.
Ο **Δισύπατος** («δύο φορές *ύπατος*») λατινοποιημένα dishypatus, ήταν βυζαντινή τιμητική διάκριση ("διὰ βραβείου ἀξία") τον 9ο–11ο αι. προοριζόμενη για *γενειοφόρους* (barbatus, δηλαδή μη ευνούχους). Από τότε, και ιδιαίτερα κατά την περίοδο των Παλαιολόγων, μαρτυρείται ως οικογενειακό όνομα.

Ο τίτλος αναφέρεται σχετικά σπάνια σε φιλολογικές πηγές, και έχουν βρεθεί ελάχιστες σφραγίδες *δισυπάτων*. Πιθανώς δημιουργήθηκε τον 8ο αι. και μαρτυρείται για πρώτη φορά στις αρχές του 9ου αι. όταν κάποιος Θωμάς, αποδέκτης του Θεόδωρου του Στουδίτη, είχε τον τίτλο.   Ωστόσο, στο *Κλητορολόγιον*, που συνέταξε το 899 ο βυζαντινός αυλικός Φιλόθεος, κατατάσσεται αρκετά υψηλά, τοποθετούμενος κάτω από τον *πρωτοσπαθάριο* και επάνω από τον *σπαθαροκανδιδάτο*. Το *Κλητορολόγιο* αναφέρει επίσης, ότι το χαρακτηριστικό του διακρητικό ("βραβείον") είναι δίπλωμα.  Ο τίτλος φαίνεται να έχει εξαφανιστεί στο ίδιο το Βυζάντιο στα τέλη του 11ου αι. αλλά εξακολουθεί να επιβεβαιώνει κατά τον 12ο αι. στη με βυζαντινή επιρροή νότια Ιταλία.  Την ίδια περίοδο αρχίζει να εμφανίζεται ως επώνυμο το *Δισύπατος*, που γίνεται πιο διαδεδομένο μετά τον 13ο αι. όταν συνδέθηκε και με τη βασιλεύουσα δυναστεία των Παλαιολόγων. Μεταξύ των πιο αξιοσημείωτων μελών του ήταν ο *κανστρήσιος* Μανουήλ Δισύπατος και ο Παλαμίτης μοναχός του 14ου αι. Δαβίδ Δισύπατος.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Bury 1911.
2. 1 2 3  Kazhdan 1991.
3. ↑  Bury 1911.

Πηγές
-----

* Bury, J. B. (1911). The Imperial Administrative System of the Ninth Century – With a Revised Text of the Kletorologion of Philotheos. London: Oxford University Press. OCLC 1046639111 – via Archive.org.
* Kazhdan, Alexander P. (1991). "Dishypatos". In Kazhdan, Alexander (ed.). The Oxford Dictionary of Byzantium. Oxford and New York: Oxford University Press. p. 638. ISBN 0-19-504652-8.
Ο **Γιάννης Παπασπύρου** (1922 - 6 Ιουλίου 2010) ήταν Έλληνας οικονομολόγος και πολιτικός, που διατέλεσε δήμαρχος Πειραιώς την περίοδο 1982 - 1986.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στον Πειραιά τον Οκτώβριο του 1922. Μετά τις σπουδές του στην Ανωτάτη Σχολή Εμπορικών Επιστημών ασχολήθηκε από πολύ νωρίς και έντονα με την πολιτική. Στην αρχή συμμετείχε στο αντιδικτατορικό μαθητικό κίνημα κατά της 4ης Αυγούστου. Στη διάρκεια της κατοχής ανέλαβε Πρόεδρος της «Πανσπουδαστικής Αθηνών» και για τη δράση του εκείνη διώχτηκε. 

Το 1959 εκλέχθηκε δημοτικός σύμβουλος του Πειραιά όπου και διετέλεσε αναπληρωτής δήμαρχος καθώς και Πρόεδρος της Δημαρχιακής Επιτροπής. Στη περίοδο 1963-1964 διετέλεσε μέλος του Συνδέσμου Διπλωματούχων Οικονομολόγων Ελλάδος. Το 1964 εκλέχθηκε πρώτη φορά βουλευτής Πειραιώς και Νήσων με το κόμμα της Ένωσης Κέντρου. Τότε είχε λάβει και ενεργό μέρος στους δύο "ανένδοτους". Κατά τη διάρκεια της Δικτατορίας συνελήφθη δύο φορές, το 1967 και 1968, και εκτοπίστηκε στη Φολέγανδρο, στην Τήλο, καθώς και στο στρατόπεδο Μακρακώμης, απ' όπου και αφέθηκε ελεύθερος το 1971. Παρά ταύτα οργανώθηκε και ανέλαβε μέλος της διοικούσης επιτροπής του ΠΑΚ στη Ελλάδα. 

Μετά τη μεταπολίτευση υπήρξε από τα ιδρυτικά μέλη του ΠΑΣΟΚ. Το 1974 εκλέχθηκε Βουλευτής Α΄ Περιφέρειας Πειραιώς με το ΠΑΣΟΚ, του οποίου κατά τη δεύτερη βουλευτική επανεκλογή του (1977) εκλέχθηκε και μέλος του Εκτελεστικού Γραφείου. Ήταν υφυπουργός Εμπορίου στην κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου από τις 21 Οκτωβρίου 1981 έως τις 5 Ιουλίου 1982. Στις δημοτικές εκλογές του 1982 αναδείχθηκε δήμαρχος του Πειραιά όπου και υπηρέτησε μέχρι το 1986.

Ο Γιάννης Παπασπύρου ήταν μόνιμος κάτοικος Πειραιώς (Χατζηκυριάκειο).

Ο Γιάννης Παπασπύρου απεβίωσε στις 6 Ιουλίου του 2010 έπειτα από καρδιακή ανακοπή.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Βουλή των Ελλήνων. 1287ea56-9fbc-42b5-b459-61291ff4b5cc. Ανακτήθηκε στις 23  Απριλίου 2022.

Πηγές
-----

* Ιστορία των Δημοτικών Εκλογών Αρχειοθετήθηκε 2009-09-29 στο Wayback Machine.

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Δήμαρχοι Πειραιά |
| --- |
|  |
| 
* Κυριάκος Σερφιώτης
* Πέτρος Ομηρίδης Σκυλίτσης
* Αντώνιος Θεοχάρης
* Λουκάς Ράλλης
* Δημήτριος Μουτζόπουλος
* Τρύφων Μουτζόπουλος
* Αριστείδης Σκυλίτσης
* Θεόδωρος Ρετσίνας
* Παύλος Δαμαλάς
* Δημοσθένης Ομηρίδης Σκυλίτσης
* Αναστάσιος Παναγιωτόπουλος
* Μιχαήλ Ρινόπουλος
* Αθανάσιος Ν. Μιαούλης
* Σωτήριος Στρατήγης
* Μιχάλης Μανούσκος
* Κωνσταντίνος Τσιάκος
* Παύλος Ντεντιδάκης
* Αλέξανδρος Φοίφας
* Ευάγγελος Κολοκούρης
* Γεώργιος Ανδριανόπουλος
* Δημήτριος Σαπουνάκης
* Γεώργιος Κυριακάκος
* Χαράλαμπος Ζηλάκος
* Παναγιώτης Λεούσης
* Αριστείδης Σκυλίτσης
* Βασίλειος Ζέππος
* Αναστάσιος Βουλόδημος
* Γιάννης Παπασπύρου
* Ανδρέας Ανδριανόπουλος
* Γεώργιος Στρατηγός
* Στέλιος Λογοθέτης
* Χρήστος Αγραπίδης
* Παναγιώτης Φασούλας
* Βασίλης Μιχαλολιάκος
* Γιάννης Μώραλης
 |

 |
Γιόρντι Ντέκερς
Ο **Γιόρντι Ντέκερς** (ολλανδικά:) είναι Ολλανδός ποδοσφαιριστής, γεννημένος στις 20 Ιουνίου 1989 στο Αλμέρε της Ολλανδίας και αγωνίζεται στην Εξέλσιορ Ρότερνταμ.

Καριέρα
-------

Ο Ντέκερς ξεκίνησε την καριέρα του από την Άλκμααρ το 2008. Όμως δεν έκανε ντεμπούτο λόφω ενός τραυματισμού στο γόνατο. Την επόμενη σεζόν πήγε σαν δανεικός στην Τελστάρ. Εκεί έκανε το επαγγελματικό του ντεμπούτο στις 20 Νοεμβρίου 2009. Συνολικά αγωνίστηκε σε 2 αγώνες. 

Στις 31 Ιανουαρίου 2011, την τελευταία μέρα της χειμερινής μεταγραφικής περιόδου, ο ΑΦΚ Άγιαξ ανακοίνωσε τον Ντέκερς, ως αντικαταστάτη του Κένετθ Φερμίρ. Όμως δεν χρησιμοποιήθηκε καθόλου από τον προπονητή. 

Αφού δεν είχε χρόνο συμμετοχής ούτε στον Άγιαξ, ο Ντέκερς πήρε μεταγραφή στην Εξέλσιορ. Έγινε γρήγορα βασικός, ενώ σκόραρε το πρώτο του γκολ στις 22 Φεβρουαρίου 2013 με αντίπαλο τη ΦΚ Ντόρντρεχτ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Η ανακοίνωση μεταγραφής του Ντέκερς από τον Άγιαξ[*νεκρός σύνδεσμος*]
2. ↑  Ο Ντέκερς σκοράρει το πρώτο του γκολ

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ο Ντέκερς στην επίσημη ιστοσελίδα της Εξέλσιορ
Η **Ειρήνη της Καλταμπελότα**, που υπογράφηκε στις 31 Αυγούστου 1302,  ήταν η τελευταία από μια σειρά συνθηκών, συμπεριλαμβανομένων εκείνων του Tαρασκόν και του Aνάνι, που είχαν σχεδιαστεί για να τερματίσουν τη σύγκρουση μεταξύ των οίκων των Καπετιφών-Ανζού και της Βαρκελώνης για υπεροχή στη Μεσόγειο και ιδιαίτερα στη Σικελία και τη Νότια Ιταλία.

Η ειρήνη χώρισε το παλαιό βασίλειο της Σικελίας (που περιελάμβανε τη Νάπολη) σε νησιωτικό και χερσόνησο. Το νησί, που ονομάστηκε βασίλειο της Τρινακρίας, πήγε στον Φρειδερίκο Β΄, ο οποίος το κυβερνούσε.  η Νότια Ιταλία, που ονομαζόταν επίσης βασίλειο της Σικελίας, αλλά ονομάστηκε βασίλειο της Νάπολης από τους σύγχρονους ιστορικούς, πήγε στον Κάρολο Β΄, ο οποίος το κυβερνούσε. Έτσι, η ειρήνη ήταν επίσημη αναγνώριση ενός ανήσυχου *status quo*.

Η συνθήκη όριζε επίσης ότι η Tρινακρία θα περνούσε στους Καπετίδες-Ανζού με το τέλος του Φρειδερίκου Β΄, αλλά μέχρι τότε, ο Κάρολος Β΄ πλήρωνε φόρο 100.000 ουγγιών χρυσού σε αντάλλαγμα στον Φρειδερίκο Β΄.  Αμέσως, σε αντάλλαγμα, ο Φρειδερίκος Β΄ παρέδωσε όλα τα υπάρχοντά του στην Καλαβρία και αλλού στην ηπειρωτική χώρα και απελευθέρωσε τον γιο του Καρόλου Β΄, Φίλιππο πρίγκιπα του Τάραντα,  από τη φυλακή του στην Τσεφαλού. Επίσης, κανονίστηκε ο γάμος της κόρης του Καρόλου Β΄, Ελεονώρας, με τον Φρειδερίκο Β΄.

Οι συνέπειες αυτής της συνθήκης σήμαιναν ότι ο Ροζέ ντε Φλορ και οι Aλμογάβαροί του της Καταλανικής Εταιρείας έπρεπε να αναζητήσουν αμοιβή αλλού. Ανέλαβαν υπηρεσία στον Αυτοκράτορα Ανδρόνικο Β' Παλαιολόγο.  Ένας Μπερνά ντε Ροκαφόρ, ένας Aλμογάβαρος, δεν ήθελε να επιστρέψει στον Κάρολο Β΄ τα δύο του κάστρα στην Καλαβρία μέχρι να αποζημιωθεί με αμοιβή. Αιχμαλωτίστηκε και αφέθηκε να αποβιώσει τελικά σε μια *υπόγεια φυλακή* του Ροβέρτου του *Σοφού*, διαδόχου του Καρόλου Β΄, το 1309.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Jacoby 2015, σελ. 154.
2. 1 2  Gillespie 2016, σελ. 115.
3. ↑  Nicol 1994, σελ. 29.
4. ↑  Jacoby 2015, σελ. 154-155.

Πηγές
-----

* Gillespie, Alexander (2016). *The Causes of War: Volume II: 1000 CE to 1400 CE*. **II**. Hart Publishing.
* Jacoby, David (2015). «The Catalan Company in the East: The Evolution of an Itinerant Army (1303-1311)». Στο: Halfond, Gregory I. *The Medieval Way of War: Studies in Medieval Military History in Honor of Bernard S. Bachrach*. Ashgate Publishing.
* Nicol, Donald M. (1994). The Byzantine Lady: Ten Portraits, 1250–1500. Cambridge and New York: Cambridge University Press. ISBN 0-521-45531-6.
Η **Ειρήνη της Ακιλισηνής** ήταν μία συνθήκη μεταξύ της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας με την Αυτοκρατορία των Σασσανιδών, που έγινε κάποια στιγμή μεταξύ των ετών 384 και 390 (συνήθως τοποθετείται το 387), με την οποία διαιρείτο η Μεγάλη Αρμενία μεταξύ των δύο Αυτοκρατοριών.

Η Αρμενία μετά τη διαίρεσή της το 387 με την Ειρήνη της Ακιλισηνής.
Η Περσία έλαβε το μεγαλύτερο μερίδιο. Επίσης με τη συνθήκη η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία αποδεχόταν την απώλεια του Κάρτλι-Ιβηρίας στην Περσία. Από τότε η Περσική επιρροή μεγάλωνε πάλι στην ανατολική Γεωργία και ο Ζωροαστρισμός εμφανίζεται να έχει γίνει κάτι σαν η δεύτερη εγκατεστημένη θρησκεία μαζί με τον Χριστιανισμό.

Δείτε επίσης
------------

* Ρωμαϊκή Αρμενία
* Περσαρμενία
* Κατάλογος Βυζαντινών συνθηκών

Πηγές
-----

* Making of the Georgian Nation The Making of the Georgian Nation
Η **Ειρήνη Νικολοπούλου** γεννήθηκε το 1958 στον Πειραιά. Είναι δημοσιογράφος, από τις μακροβιότερες παρουσιάστριες δελτίων ειδήσεων και εκπομπών της ελληνικής τηλεόρασης. Διακρίθηκε για τις αποκλειστικές συνεντεύξεις που έλαβε από διεθνείς προσωπικότητες και ήταν η βασική παρουσιάστρια των δύο επίσημων εκπομπών της Οργανωτικής Επιτροπής των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας - 2004. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη συνοικία του Προφήτη Ηλία στον Πειραιά, πήγε στο 47ο Δημοτικό Σχολείο και φοίτησε στο Α’ Δημόσιο Γυμνάσιο Θηλέων, ενώ από 6 ετών έλαβε και Γαλλική παιδεία. Με ιδιαίτερη κλίση στα καλλιτεχνικά, ασχολήθηκε με το τραγούδι και το θέατρο καθ’ όλη την διάρκεια των Γυμνασιακών και των πρώτων Πανεπιστημιακών σπουδών της. Λόγω της καταγωγής της μητέρας της, Αικατερίνης Ταγκάλου από την Ερμιόνη πέρασε τα καλοκαίρια των νεανικών της χρόνων στη χερσόνησο της Αργολίδας, ενώ τακτικά επισκεπτόταν επίσης τα Τρόπαια και τα Λαγκάδια Γορτυνίας στην Αρκαδία,  τα δύο χωριά του παππού και της γιαγιάς της από την πλευρά του πατέρα της, Λεωνίδα. Αγάπησε το σινεμά από παιδί, αφού ο κινηματογραφιστής πατέρας της, την είχε πάντα κοντά του, στο θερινό «Σινέ Αλάμπρα» στους Αμπελοκήπους.

Σπουδές
-------

Σπούδασε Νομικά, Δημόσιο Δίκαιο και Πολιτικές Επιστήμες στη Νομική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (1976 – 1981). Παράλληλα συμμετέχοντας στο θεατρικό τμήμα το Πανεπιστημίου έκανε μαθήματα ορθοφωνίας, μορφοφωνολογίας και θεάτρου. Σκόπευε να γίνει διερμηνέας, αλλά τα σχέδια της ανατράπηκαν οπότε αναζήτησε νέο επαγγελματικό δρόμο και τελειοποίησε τις γνώσεις της στην Γαλλική, Αγγλική και Ιταλική γλώσσα, με σπουδές στην Οξφόρδη, τη Νίκαια και τη Νανσύ της Γαλλίας και το Λουξεμβούργο (Universite de Νancy, Universite des Sciences et des Lettres – Nice, Oxford University – Bletchington Park College, Institut Universitaire de Luxembourg). Επίσης έλαβε υποτροφία από το Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας για το College d’ Europe (Bruges).

Καριέρα
-------

Το 1980 ξεκίνησε την συνεργασία της με την ΕΡΤ2 ως ηλεκτρονική δημοσιογράφος. Έπειτα, το 1989, η Νικολοπούλου παίρνει μεταγγραφή στο MEGA όπου συμπαρουσίασε με την Ρίκα Βαγιάνη, την εκπομπή "Studio 5" και στην συνέχεια στο STAR όπου παρουσίασε επίσης πρωινή ενημερωτική εκπομπή ονόματι "Μέρα με τη μέρα" στο ίδιο κανάλι για μία σεζόν. Το 2003, παίρνει μετεγγραφή στον Alpha TV και αναλαμβάνει την παρουσίαση δελτίων ειδήσεων έως το 2005. Το 2005, επιστρέφει στην ΕΡΤ όπου παρουσίασε τις εκπομπές "Ολυμπιάδα όλη η Ελλάδα", δελτία ειδήσεων και τηλεμαραθωνίους του καναλιού ενώ απέκτησε και δική της εκπομπή στην ERT World έως και το 2010 με τίτλο "Ελληνικό Πανόραμα".

Το 1995 έκανε ραδιοφωνική εκπομπή στην ΕΡΑ2, το "Παρίσι - Αθήνα" με γαλλικά τραγούδια. Έχει συνεργαστεί με εφημερίδες και περιοδικά όπως "Το βήμα" και το "Top Woman"

Σήμερα, είναι διευθύντρια του site www.eirinika.gr.

Προσωπική ζωή
-------------

Το 1990 η Ειρήνη Νικολοπούλου παντρεύτηκε με τον αρχιτέκτονα Μύρωνα Τουπογιάννη και το 1993 απέκτησαν μια κόρη, την Έλενα Τουπογιάννη, η οποία σπουδάζει οικονομικά.
Ο **Γεώργιος Κωλέττης** ήταν Έλληνας αθλητής της ποδηλασίας, Ολυμπιονίκης το 1896 .

Συμμετείχε στους Α' Ολυμπιακούς αγώνες της Αθήνας το 1896. Ήταν 2ος στην κούρσα 100 χλμ πίσω από τον Γάλλο Φλαμένγκ , ο αγώνας έγινε στο Ποδηλατοδρόμιο του Φαλήρου.. Στον αγώνα συμμετείχαν 10 ποδηλάτες κι έκαναν 300 φορές τον γύρο του ποδηλατοδρομίου για να συμπληρώσουν τα 100 χλμ , η έναρξη δόθηκε στις 13.00 μ.μ. στην διάρκεια της διαδρομής μάλιστα ο Λεόν Φλαμένγκ έπεσε με το ποδήλατό του και συνέχισε τον αγώνα. Μετά από δύο ώρες περίπου οι υπόλοιποι αθλητές είχαν εγκαταλείψει και έμειναν στον αγώνα ο Κωλέττης με τον Φλαμένγκ, τελικά ο Φλαμένγκ τερμάτισε πρώτος 11 γύρους μπροστά από τον Έλληνα ποδηλάτη. Στον αγώνα συμμετείχαν άλλοι δύο Έλληνες οι Αριστείδης Κωνσταντινίδης και Γιώργος Ασπιώτης.

Στις 26 Απριλίου 1898 αναφέρεται ότι συμμετείχε στους ποδηλατικούς αγώνες που διοργάνωσε στο ποδηλατοδρόμιο του Φαλήρου ο Ποδηλατικός Γυμναστικός σύλλογος Αθηνών και ήταν πρώτος σε αγώνισμα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Αναγνωστοπούλου, Ελένη (18 Αυγούστου 2018). «Τα 122 ολυμπιακά μετάλλια της Ελλάδας και ποιοι τα κατέκτησαν». *www.kathimerini.gr*. Η Καθημερινή. Ανακτήθηκε στις 20 Ιανουαρίου 2019.
2. ↑  Αθήνα 1896-Ατλάντα 1996 , έκδοση του ΕΘΝΟΣΠΟΡ, Αθήνα 1996
3. ↑  Αθλητική Ηχώ, 18 Μαρτίου 1950
4. ↑  Αθλητική Ηχώ, 27 Ιανουαρίου 1951
Η **Ειρήνη Παλαιολογίνα** ήταν Βυζαντινή πριγκίπισσα, Αρχόντισσα της Θεσσαλίας, νόθα κόρη του αυτοκράτορα Ανδρόνικου Β´ Παλαιολόγου.

Ο πατέρας της αρχικά έκανε διαπραγματεύσεις χωρίς να ευδοκιμήσουν, το 1304-1307 για να την παντρέψει με κάποιον από τους Ιλχανίδες της Περσίας. Η Ειρήνη παντρεύτηκε τον τελευταίο Βυζαντινό άρχοντα της Θεσσαλίας Ιωάννη Β΄ Δούκα πιθανότατα το 1315, το έτος όπου συμφωνήθηκε και ο γάμος. Ο Ιωάννης αναφέρεται ως ανίκανος και ασθενικός, ο γάμος κράτησε μόλις τρία χρόνια, αφού πέθανε ο Ιωάννης και το ζευγάρι δεν απέκτησαν παιδιά. Είναι άγνωστο εάν η ίδια ανέλαβε την αρχοντία της Θεσσαλίας μετά τον θάνατο του Ιωάννη, από το επόμενο έτος στα εδάφη της δημιουργήθηκαν νέα κρατίδια και μορφώματα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Βασιλοπούλου, σελ. 70
2. ↑  Βασιλοπούλου, σελ. 68

Πηγές
-----

* Βασιλοπούλου, Ναυσικά (2015, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών (ΕΚΠΑ)), Τα βασιλικά συνοικέσια κατά την εποχή των Παλαιολόγων (1258-1453): πολιτικές προσεγγίσεις που διανέμεται με άδεια (CC BY-SA 4.0), ανακτήθηκε 16 Ιανουαρίου 2019
Το **γριγράκι** είναι επαγγελματικό αλιευτικό εργαλείο της κατηγορίας των μικρών διχτυών, αποτελώντας παραλλαγή μικρού γριγρί σε πολλά μέρη της ελληνικής επικράτειας.

Γενικά
------

Το εργαλείο αυτό χρησιμοποιείται μόνο από σκάφος κυρίως για μικρά βάθη (ρηχοπατιές) και ιδίως σε απάγκιους όρμους - κόρφους στην αλιεία αφρόψαρων αλλά και βυθόψαρων (πατόψαρων) πλην πετρόψαρων, όπως π.χ. σπάρους, κέφαλους, μαρίδες, μανάλια κ.λπ.  

Το γριγράκι διαφέρει από το γριγρί κατά το μήκος και το πλάτος (ύψος) του και στο χρόνο χρήσης, δηλαδή μόνο κατά τη διάρκεια της ημέρας.

Περιγραφή
---------

Το δίχτυ του εργαλείου αυτού φέρει στη μία κατά μήκος πλευρά σχοινί περασμένο σε διάτρητους φελλούς, ή προσδεμένους σ΄ αυτό κατά διαστήματα μικρούς πλωτήρες στην δε έτερη πλευρά ομοίως σχοινί χοντρότερο που φέρει διάφορα βάρη, συνηθέστερα μολύβδινα, και κατά διαστήματα κρίκους (κοινώς χαλκάδες ή κουλούρια) μέσα από τους οποίους διέρχεται συρματόσχοινο. Κατά τη ρίψη του διχτυού (καλάρισμα) τούτο λαμβάνει κάθετη διάταξη ως προς το επίπεδο του βυθού ως δίχτυνο πέτασμα με τους φελλούς πάνω και τα βάρη κάτω. Το δε καλάρισμα γίνεται κυκλικά έτσι ώστε το τέλος του διχτυού να φθάσει στο αρχικό σημείο ρίψης έχοντας συμπληρώσει ένα κύκλο με μήκος περιφέρειας όσο το μήκος του εργαλείου. Όταν αυτή η κίνηση ολοκληρωθεί αρχίζει το λεγόμενο στιγγάρισμα δηλαδή το κλείσιμο του κάτω μέρους του διχτυού τραβώντας με βίντσι το συρματόσχοινο που φέρεται μέσα από τους κρίκους και παράλληλα και το σχοινί που φέρει τους φελλούς όπου και τελικά γίνεται η ανέλκυση του εργαλείου στο σκάφος μαζί με το αλίευμα.  

Συνεπώς βασικό στοιχείο της χρήσης του είναι το σκάφος απ΄ όπου επιχειρείται να φέρει ανέμη και βίντσι.

Προδιαγραφές
------------

Όπως αναφέρθηκε στην αρχή το εργαλείο αυτό είναι επαγγελματικό, συνεπώς είναι απαγορευτική η χρήση του από ερασιτέχνες αλιείς. Ομοίως και το σκάφος από το οποίο επιχειρείται η δια του εργαλείου αυτού αλιεία πρέπει να είναι εφοδιασμένο με σχετική άδεια επαγγελματικής αλιείας. Πρώτος νόμος που καθόριζε τις διαστάσεις του γριγρακιού ήταν το Βασιλικό Διάταγμα με ημερομηνία 15 Αυγούστου του 1958 σύμφωνα με το οποίο δεν έπρεπε να υπερβαίνει σε μήκος τις 150 οργιές, σε ύψος τις 15 οργιές, το μήκος ματιού (από κόμβο σε κόμβο) όχι μικρότερο των 22 χιλιοστομέτρων καθώς επίσης η χρήση του από δύσεως ηλίου μέχρι ανατολής. Γενική δε απαγόρευσή της χρήσης του ίσχυε όλο το τρίμηνο του Θέρους. Στο ίδιο διάταγμα περιλαμβάνονταν επίσης και ιδιαίτερες κατά τόπους απαγορεύσεις καθ΄ όλο το έτος που αφορούσαν διάφορους κόλπους (Ελευσίνας, Ευβοϊκού, Θερμαϊκού, Μαλλιακού, Μεσολογγίου (λιμνοθάλασσα), Πόρτο-Λάγο και σε εκβολές ποταμών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Απαγορευμένες Μέθοδοι και Εργαλεία». ΥΝΑ. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 12 Νοεμβρίου 2014.

Πηγές
-----

* Νεστ. Αδριανός "Αλιευτικά Εργαλεία και Μέθοδοι Αλιείας" Πειραιάς 1987, σ.21-23.
Ο **Γρηγόριος Πακουριανός** (λατινικά: Gregorius Pacurianus, *γεωργιανά:* გრიგოლ ბაკურიანის-ძე, αρμενικά: Գրիգոր Բակուրյան, βουλγαρικά: Григорий Бакуриани) ήταν ένας από τους πιο επιτυχημένους στρατιωτικούς του Βυζαντίου κατά τον 11ο αιώνα. Ήταν γιος του Γεωργιανού Δούκα Πακουριανού (Bakurian) της περιοχής της Ταόχης *(γεωργιανά: Τάο)* *(σήμερα στην Ανατολική Τουρκία κοντά στα σύνορα με Γεωργία και Αρμενία)*, η οποία το 1001 προσαρτήθηκε από το Βυζάντιο. Έμεινε ορφανός σε μικρή ηλικία και επειδή η οικογενειακή περιουσία μοιράστηκε στις πολλές αδελφές του αναγκάστηκε, μαζί με τον αδελφό του Απάσιο, να εγκαταλείψει την πατρίδα του, σε αναζήτηση καλύτερης τύχης. Τέθηκε λοιπόν στην υπηρεσία των Βυζαντινών και διακρίθηκε ως διοικητής στρατευμάτων για τις πολεμικές του αρετές. Έτσι ανέλαβε κατά καιρούς το αξίωμα του δούκα στην Τραπεζούντα, στην Θεοδοσιούπολη, στο Κάρς, στα Σμολενά και τέλος, το 1081, έγινε Μέγας Δομέστικος της Δύσης. Κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του αμείφθηκε για τις υπηρεσίες του με πολλά κτήματα, κυρίως στη Θράκη και στη Μακεδονία, επίσης απέκτησε σημαντική περιουσία όταν κληρονόμησε τον αδελφό του Απάσιο, που είχε γίνει μάγιστρος και διετέλεσε διοικητής Αντιοχείας. Επίσης συνδέθηκε φιλικά με τον Αλέξιο Α΄ Κομνηνό, ώστε μετά την ανάρρησή του τελευταίου στον αυτοκρατορικό θρόνο (στην οποία είχε συνεργήσει και ο ίδιος ως στρατιωτικός διοικητής) έλαβε νέους τίτλους και αξιώματα. Αγωνίστηκε μαζί με τον Αλέξιο για την αντιμετώπιση των επιδρομών των Νορμανδών, των Κομάνων και των Πετσενέγκων. Σκοτώθηκε σε αρκετά μεγάλη ηλικία, το 1086, πολεμώντας κατά των Πετσενέγκων υπέρ της ακεραιότητας της Βυζαντινής αυτοκρατορίας, που την είχε υπηρετήσει σε όλη του τη ζωή. Το 1081 σε έκταση που του είχε παραχωρηθεί από τον αυτοκράτορα κοντά στη σημερινή Στενήμαχο ίδρυσε Μοναστήρι τιμώμενο στην Κοίμηση της Θεοτόκου (Μπάτσκοβο), το οποίο προίκισε με σημαντική περιουσία και για την καλύτερη λειτουργία του συνέταξε τυπικό (το οποίο έχει εκδοθεί στον 42ο τόμο του Revue des Etudes Byzantines, το 1984). Το μοναστήρι αυτό λειτουργεί ακόμη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) *CERL Thesaurus*. Consortium of European Research Libraries. cnp00167357. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  *Catalogue of the Library of the Pontifical University of Saint Thomas Aquinas*. 20118.
3. ↑  (Αγγλικά, Ιταλικά, Ιαπωνικά) *opac.vatlib.it*. 495/34741.

Βιβλιογραφία
------------

Ιωάννης Κονιδάρης,  *Το τυπικόν του Πακουριανού και η «ιερατική σχολή» της μονής Πετριτζού*, «Αντίδωρον Πνευματικόν. Τιμητικός Τόμος Γεράσιμου Ιω. Κονιδάρη», Αθήναι 1981, σσ. 156-169

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Gautier, P. Le typikon du sébaste Grégoire Pakourianos. - Revue des études byzantines, T. 42 (1984), pp. 5-145

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 134151306
* LCCN: n80148902
* ISNI: 0000 0000 9166 6748
* GND: 100967183
* SUDOC: 067042872
* BNF: cb13319969x (data)
* CiNii: DA15456834

 |

 |
Ο **Γρηγόριος Σολωμός** του Χρήστου (22 Μαρτίου 1929-10 Ιουλίου 2013) ήταν Έλληνας ιατρός και πολιτικός, ιδρυτικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ. Διατέλεσε βουλευτής Αχαΐας από το 1981 έως το 1990 και ήταν επίσης διοικητής του ΙΚΑ από το 1993 έως το 1999.

Βιογραφικό
----------

Γεννήθηκε το 1929 στο Κούμαρι Αιγίου με καταγωγή από τους Λαπαναγούς Καλαβρύτων και σπούδασε ιατρική στην Αθήνα. Αναγορεύθηκε διδάκτορας της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και εργάστηκε ως ορθοπεδικός χειρουργός στην Πάτρα. Μέλος της παράνομης ΕΠΟΝ κατά τα νεανικά του χρόνια, αργότερα εντάχθηκε στους Δημοκρατικούς Συνδέσμους του Ανδρέα Παπανδρέου (1965-67).

Το 1981 εκλέχθηκε για πρώτη φορά βουλευτής Αχαΐας με το ΠΑΣΟΚ. Το 1982 έθεσε υποψηφιότητα για τον δημαρχιακό θώκο της Πάτρας αλλά έχασε από τον Θεόδωρο Άννινο (ΚΚΕ), εκλέγοντας έτσι 10 δημοτικούς συμβούλους. Στη συνέχεια, στις εκλογές του 1985, επανεκλέχθηκε βουλευτής Αχαΐας. 

Στην δεύτερη κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου διατέλεσε υφυπουργός Υγείας, Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων από τις 31 Οκτωβρίου 1986 έως τις 23 Σεπτεμβρίου 1987 και ξανά από τις 27 Νοεμβρίου 1987 έως τις 22 Ιουνίου 1988.

Τελευταία φορά εκλέχτηκε βουλευτής στις απανωτές εκλογές του Ιουνίου και του Νοεμβρίου του 1989.. 

Με την επιστροφή του Ανδρέα Παπανδρέου στην εξουσία το 1993, διορίστηκε διοικητής του ΙΚΑ, θέση στην οποία παρέμεινε αρχικά και επί κυβέρνησης Σημίτη, μέχρι τον Φεβρουάριο του 1999.

Παντρεμένος από το 1962 με τη Μόνικα Βαμβακά, με την οποία απέκτησαν τρία παιδιά, δύο κορίτσια και ένα αγόρι. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του αντιμετώπισε προβλήματα με την υγεία του. Πέθανε τον Ιούλιο του 2013, σε ηλικία 84 ετών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Διοικητές του ΙΚΑ». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Δεκεμβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 10 Ιουλίου 2013.
2. ↑  Η σύνθεση της κυβέρνησης Ανδρέα Παπανδρέου του 1985, Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης, ανάκτηση 10-7-2013.
3. ↑  Κοινοβουλευτική θητεία Γρηγ. Χ. Σολωμού, ιστότοπος Ελληνικού Κοινοβουλίου, ανάκτηση 10-7-2013.
4. ↑  Απεβίωσε ο πρώην βουλευτής Αχαΐας και πρώην υφυπουργός Γρηγόρης Σολωμός, kathimerini.gr, με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ, 10-7-2013.

Πηγές
-----

* Θεόδωρος Ηλ. Λουλούδης, *ΠΑΣΟΚ Αχαΐας. Μια διαδρομή 40 χρόνων, 1974-2014*, Αχαϊκή Βιβλιοθήκη, Εκδόσεις Πελοπόννησος, Πάτρα 2014 ISBN 978-618-81328-4-9
Συντεταγμένες: 36°46′N 3°29′E﻿ / ﻿36.767°N 3.483°E﻿ / 36.767; 3.483

Το **Μπουμερντές** (αραβικά: ولاية بومرداس‎, βερβερικές γλώσσες: ⴱⵓⵎⴻⵔⴷⴰⵙ, γαλλικά: Wilaya de Boumerdès‎) είναι επαρχία (*βιλάγια*) της βόρειας Αλγερίας στην περιοχή της Καβυλίας, μεταξύ του Αλγερίου και του Τιζί Ουζού. Πρωτεύουσα της είναι η ομώνυμη παράκτια πόλη, ανατολικά του Αλγερίου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2008 έχει 802.083 κατοίκους, ενώ καλύπτει 1.591 χλμ².

Διοικητική διαίρεση
-------------------

Αποτελείται από 9 διαμερίσματα (*νταΐρες*) και 32 *κοινότητες* ή δήμους. 

### Διαμερίσματα

1. Μπαγκλιά
2. Μπορτζ Μεναΐλ
3. Μπουντουαού
4. **Μπουμερντές**
5. Ντελύς
6. Ισέρ
7. Χεμίς Ελ Χεσνά
8. Νασιριά
9. Θενιά

### Κοινότητες

1. Ααφίρ
2. Αμμάλ
3. Μπαγκλιά
4. Μπεν Σουντ
5. Μπενί Αμράν
6. Μπορτζ Μεναΐλ
7. Μπουντουαού
8. Μπουντουαού-Ελ-Μπαχρί
9. **Μπουμερντές**
10. Μπουζεγκζά Κενταρά
11. Σαμπέτ ελ Αμέρ
12. Κορσό
13. Ντελύς
14. Τζινέτ
15. Ελ Χαρουμπά
16. Χαμεντί
17. Ισέρ
18. Κενταρά
19. Χεμίς Ελ-Κεσνά
20. Λαρμπατάς
21. Λεγκατά
22. Νασιριά
23. Ουλέντ Αϊσά
24. Ουλέντ Χεντάτζ
25. Ουλέντ Μουσσά
26. Σι-Μουσταφά
27. Σιντί Νταούντ
28. Σουκ Ελ-Χαντ
29. Ταουργκά
30. Θενιά
31. Τιτζελαμπίν
32. Τιμεζρίτ
33. Ζεμουρί

Γεωγραφία
---------

Η επαρχία είναι σε μεγάλο βαθμό ορεινή, με μεγάλη ακτογραμμή και μερικά ποτάμια, κυρίως τον Ισέρ και τον Σεμπαού. Τα δυτικά άκρα της επαρχίας αποτελούν τα προάστια του Αλγερίου, καθώς η πρωτεύουσα επεκτάθηκε.

Ιστορία
-------

Οι τρεις πόλεις, Ζεμουρί Ελ Μπαχρί, Τζινέτ και Ντελύς, έχουν φοινικική προέλευση και ήταν οι κύριες αρχαιολογικές τοποθεσίες της επαρχίας, αν και μικρότερες ρωμαϊκές πόλεις υπήρχαν στην ενδοχώρα, όπως η Ταουργκά. Σε καμία από αυτές δεν παραμένουν σημαντικά κλασικά ερείπια. Το Μπουμερντές, το οποίο αποκαλούνταν Ροσέ-Νουάρ στην αποικιακή περίοδο, επεκτάθηκε σημαντικά μετά την ίδρυση της βιλάγιας το 1983. Η επαρχία υπέστη πολύ σοβαρές καταστροφές από σεισμό το 2003.

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Επαρχία Μπουμερντές** |

1. ↑  «Boumerdès (Province, Algeria) - Population Statistics, Charts, Map and Location». Ανακτήθηκε στις 27  Μαρτίου 2020.
2. ↑  «Boumerdès (Province, Algeria) - Population Statistics, Charts, Map and Location». *citypopulation.de*. Ανακτήθηκε στις 27 Μαρτίου 2020.
3. ↑  «The Boumerdes, Algeria, Earthquake of May 21, 2003» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 27 Μαρτίου 2020.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 141652496
* LCCN: n2010077889
* SUDOC: 133860302
* BNF: cb144562442 (data)

 |

 |
Ο **Γεώργιος Κυριαζής** (Πλάτανος, 1830 - Βουκουρέστι, 24 Μαρτίου 1893) υπήρξε μεγάλος Έλληνας εθνικός ευεργέτης.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην κωμόπολη Πλατάνου, πρωτεύουσα του Δήμου Προσχείου της επαρχίας Ναυπακτίας το 1830. Ο πατέρας του ήταν εφημέριος στην κωμόπολη αυτή. Αφού έμαθε στοιχειώδη γράμματα στη γενέτειρά του, πήγε σε συγγενείς του στο Μεσολόγγι για να συνεχίσει τα μαθήματα. Από κει πήγε στην Αθήνα και εγράφη στην Ιατρική σχολή του Πανεπιστημίου, στην οποία αρίστευσε με διδακτορικές εξετάσεις. Πήγε στη Γαλλία για να συμπληρώσει τις ιατρικές του σπουδές, και συγκεκριμένα στα πανεπιστήμια του Μομπελλιέ και των Παρισίων.

Επιστρέφοντας στην Ελλάδα άσκησε το ιατρικό επάγγελμα πρώτα στη Ναύπακτο και ακολούθως στην Αιτωλία προς όφελος του πληθυσμού. Την εποχή εκείνη είχε αρχίσει να παρουσιάζονται κρούσματα χολέρας στη Δυτική Ελλάδα, μα οι τοπικοί γιατροί δεν ήταν σε θέση να την καταπολεμήσουν, ούτε και οι δημόσιες αρχές ελάμβαναν μέτρα. Όταν η αρρώστια ξέσπασε στο Μεσολόγγι, οι υπηρεσίες του ιατρού Κυριαζή ήταν τόσο άξιες, που ο Όθων από εκτίμηση των ικανοτήτων του, τον παρασημοφόρησε με το μετάλλιο του Σωτήρα.

Μετά από λίγα χρόνια ο Κυριαζής μετακόμισε στη Ρουμανία και εγκαταστάθηκε στο Βουκουρέστι όπου έγινε διευθυντής του πρώτου νοσοκομείου της πόλης αυτής και προσωπικός γιατρός του ηγεμόνα Κούζη. Από τη Ρουμανία έκανε πολλές ευεργεσίες. Βοήθησε να χτιστεί το παρθεναγωγείο στο Μεσολόγγι, και διέθεσε την προσωπική του περιουσία για να χρηματοδοτήσει την κρατική κατασκευή τορπιλοβόλων. Λίγο πριν τον θάνατό του ταξίδεψε στην Αθήνα, όπου κατέθεσε στην Εθνική Τράπεζα το ποσόν των 600 χιλιάδων χρυσών φράγκων, με την εντολή, από τους τόκους να χτιστεί και να λειτουργήσει τεχνική σχολή με το όνομα «Επαγγελματική Σχολή Γεωργίου και Ελένης Κυριαζή» στο Μεσολόγγι. 

Πέθανε στις 24 Μαρτίου του 1893 στο Βουκουρέστι.

Πηγές
-----

* Ιωάννης Αρσένης, Μιχαήλ Ραφαήλοβιτς, επιμ. (1894). *Ποικίλη Στοά: Εθνική εικονογραφημένη επετηρίς, Έτος 1/16, 1881-1914*. Αθήνα: Εστία. Ανακτήθηκε στις 22 Μαρτίου 2010.
* Παντελής Κοντογιάννης (1866-1928) (1908). *Εθνικοί ευεργέται*. Εν Αθήναις: Σύλλογος προς Διάδοσιν Ωφελίμων Βιβλίων. Ανακτήθηκε στις 25 Μαΐου 2010.
Η **Ελένη Λιαροπούλου** ήταν αγωνίστρια της επανάστασης του 1821. 

Η Ελένη ήταν από την Βυτίνα και σύζυγος του Ανδρίκου Λιάρου, γι΄αυτό την φώναζαν και "Ανδρίκαινα". Όταν οι Οθωμανοί του Ιμπραήμ, το 1826, ήρθαν στη Βυτίνα οι κάτοικοι και κυρίως τα γυναικόπαιδα προσπάθησαν να ξεφύγουν. Ενώ ο άντρας της σκοτώθηκε, η Ελένη έτρεξε προς την θέση "Κότρωνος" και από εκεί έπεσε στον γκρεμό, μαζί με το παιδί της που ήταν 20 μηνών, και τον ποταμό Λούσιο όπου σκοτώθηκε. Πριν πέσει ένας τούρκος της φώναξε κάνοντας της και νοήματα να την σταματήση, αυτή αφού γύρισε τον μούτζωσε κι έπεσε στον γκρεμό.

Στο ίδιο σημείο έπεσαν πολλά γυναικόπαιδα για να αποφύγουν την αιχμαλωσία, λόγω μάλιστα του ότι είχε δέντρα κάποιοι, πεθαμένοι, πιάστηκαν σε αυτά από τα ρούχα τους, τότε οι Τούρκοι κατέβασαν κάποιον με σχοινί και τους μάζεψε τα χρυσαφικά και ότι είχαν αξίας. 

Στην Βυτίνα σήμερα υπάρχει σε κεντρικό σημείο της πόλης προτομή της Ελένης Λιαροπούλου.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Φωτάκου, "Απομνημονεύματα για την επανάσταση του 1821", τόμος ΄Β΄, εκδόσεις Βεργίνα, 1996, σελ. 223
Ο **Γεώργιος Λαμπριανός** (1916 - 9 Μαΐου 1999) του Στέργιου και της Ζωής, ήταν Έλληνας πολιτικός, βουλευτής Δωδεκανήσου το 1964. Ανέπτυξε συνδικαλιστική δράση.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στον Αρχάγγελο της Ρόδου και καταγόταν από πολύτεκνη οικογένεια. Ορφανός από μητέρα από 3 ετών, υποχρεώθηκε να εργάζεται στην οικοδομή από τα 10 του χρόνια για να επιβιώσει. Στη γενέτειρά του ίδρυσε το πρώτο σωματείο οικοδόμων και υπήρξε πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου (1950-67 και 1974-76). Επίσης πέτυχε ώστε να καθιερωθεί το 8ωρο για τους οικοδόμους.

Έπειτα από προτροπή του Σοφοκλή Βενιζέλου κατήλθε υποψήφιος στις εκλογές του 1963, χωρίς να καταφέρει να εκλεγεί βουλευτής την πρώτη φορά.

Κέρδισε όμως τις εκλογές του 1964 με την Ένωση Κέντρου και υπηρέτησε ως βουλευτής ως το 1967. 

Κατά τη διάρκεια της χούντας φυλακίστηκε. Μετά τη Μεταπολίτευση στις εκλογές του 1974 ήταν πάλι υποψήφιος βουλευτής με την Ένωση Κέντρου - Νέες Δυνάμεις, χωρίς να εκλεγεί. Το 1976 συνταξιοδοτήθηκε. Πέθανε πάμφτωχος, το 1999. Το όνομά του δόθηκε στην πλατεία Μαρτύρων, μπροστά από το Εργατικό Κέντρο της Ρόδου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Άρθρο της Ροδούλας Λουλουδάκη[*νεκρός σύνδεσμος*], «Η ζωή ήταν σκληρή με τον πατέρα μου», εφημερίδα "Ροδιακή", 2-5-2011, ανάκτηση 6-6-2013.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Τιμή στο «παιδί του λαού» Γεώργιο Λαμπριανό[*νεκρός σύνδεσμος*], Η Δράσις, 26-4-2011, ανάκτηση 6-6-2013.
Ο **Γκλεν Μος** (αγγλ:*Glen Moss*) είναι διεθνής Νεοζηλανδός ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στη θέση του τερματοφύλακα και ανήκει στη νεοζηλανδική Ουέλινγκτον Φοίνιξ που συμμετέχει στο πρωτάθλημα της Αυστραλίας.

Καριέρα
-------

Γεννήθηκε στις 19 Ιανουαρίου του 1983 στο Χάστινγκς της Νέας Ζηλανδίας και ξεκίνησε την καριέρα του το 2001 από την αυστραλέζικη *Gold Coast City*. Ακολούθησε ένα διετές πέρασμα από την Ολυμπίκ Σίντνεϊ όπου μέτρησε 4 συμμετοχές και ένα σύντομο πέρασμα από συλλόγους πολιτειακών πρωταθλημάτων για να αγωνιστεί τη σεζόν 2005/06 στη νεοζηλανδική Νιου Ζίλαντ Νάιτς,η οποία συμμετείχε στο Αυστραλιανό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου (*A League*),έχοντας 9 συμμετοχές. Το 2006/07 αγωνίστηκε στην Ευρώπη και συγκεκριμένα στη ρουμάνικη Ντιναμό Βουκουρεστίου όπου μέτρησε μία μόλις συμμετοχή. Επόμενος σταθμός της καριέρας του ήταν η Ουέλινγκτον Φοίνιξ, η οποία αν και έχει ως βάση τη Νέα Ζηλανδία συμμετέχει και αυτή στο πρωτάθλημα Αυστραλίας. Έπειτα από δύο χρόνια και 33 συμμετοχές, στα μέσα του 2009 συμφώνησε με τη Μέλμπουρν Βίκτορι, στην οποία αγωνίστηκε για μια σεζόν, λαμβάνοντας μέρος σε 14 αγώνες, όντας στην αρχή του πρωταθλήματος βασική επιλογή,οι μέτριες όμως εμφανίσεις του είχαν ως αποτέλεσμα την αντικατάστασή του από τη βασική ενδεκάδα.

Τον Ιούλιο του 2010 αποκτήθηκε από την *Gold Coast United* όπου παρέμεινε για δύο χρόνια μετρώντας 40 συμμετοχές.

Ο Μος είναι διεθνής με την Εθνική της Νέας Ζηλανδίας. Πραγμαοποίησε το ντεμπούτο του τον Φεβρουάριο του 2006 σε φιλική αναμέτρηση κόντρα στη Μαλαισία ενώ ήταν βασικός και στις 3 αναμετρήσεις που έδωσε η Νέα Ζηλανδία στο Κύπελλο Συνομοσπονδιών του 2009 στη Νότια Αφρική.Συνολικά έχει αγωνιστεί 21 φορές με την Εθνική Νέας Ζηλανδίας ενώ ήταν μέλος της αποστολής που συμμετείχε στο Μουντιάλ του 2010 στα γήπεδα της Νότιας Αφρικής.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (πολλαπλές γλώσσες) *Transfermarkt*. 44940. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  (Ισπανικά) *Argentine Soccer Database*. 47502.