recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Πήτερ Κόνελι** (*Peter Connelly*, γεννήθηκε στις 8 Σεπτεμβρίου 1972) είναι Άγγλος συνθέτης μουσικής ηλεκτρονικών παιχνιδιών. Γνωστότερο έργο του είναι η μουσική του «Tomb Raider». Δούλεψε για τις Core Design, Eutechnyx και Ubisoft Reflections. Σπούδασε βιολοντσέλο, κιθάρα και πιάνο και έλαβε στο Newcastle College ειδίκευση στην Τεχνολογία της Μουσικής. Αναφέρει τους Τζον Γουίλιαμς και Ντάνυ Έλφμαν, ως τους δύο συνθέτες που τον επηρέασαν.

Με τη μουσική επένδυση (σάουντρακ) της ταινίας *Lara Croft Tomb Raider: The Angel of Darkness*, ο Κόνελι έγραψε μουσική πρώτη φορά για πραγματική ορχήστρα. Έχει επιλέξει τα όμποε, αγγλικό κόρνο, άρπα και φλάουτο να εκπροσωπούν τη Λάρα.

Σήμερα διαθέτει δικό του στούντιο, το οποίο ονομάζει *Universal Sound Design*.

Έργο
----

### Μουσική και sound design

* *Horrid Henry* (2009)
* *Speed Zone/Wheelspin'* (2009)
* *Garden Party* (2008)
* *Smartbomb* (2005)
* *Podz* (2004)
* *Tomb Raider: The Angel of Darkness*(2003) (with Martin Iveson)
* *Herdy Gerdy* (2002) (with Martin Iveson)
* *Tomb Raider: Chronicles* (2000)
* *Tomb Raider: The Last Revelation* (1999)
* *Flesh Feast* (1998)
* *Mass Destruction* (1997)
* *Risk II* (1996)
* *Battleship* (1996)

### Διεύθυνση ήχου και sound design

* *Hot Wheels: Beat That!* (2008)
* *Pimp My Ride* (2008)
* *Cartoon Network Racing* (2007)
* *Fast and Furious Tokyo Drift* (2006)
* *Hummer Badlands* (2005)

### Sound design

* *Driver: San Francisco*(2011) (as senior sound designer)
* *PopStar Guitar* (2008)

### Additional sound design

* *Ferrari Challenge Trofeo Pirelli* (2008)
* *Free Running* (2005/2007)
* *Tomb Raider III* (1998)

### Διασκευές για ορχήστρα

* *Emergency Heroes* (2008)

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  «Interview with Peter Connelly (October 2010)». squareenixmusic.com. Ανακτήθηκε στις 1 Ιουνίου 2011.
2. ↑  «PopStar Guitar Credits10)». squareenixmusic.com. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Νοεμβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 2 Ιουνίου 2011.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πήτερ Κόνελι στην IMDb
Το τείχος του κάστρο Σολόκο των Τσατσαπόγια στο σημερινό Περού
Oι **Τσατσαπόγια**, που ονομάζονται επίσης «**πολεμιστές των νεφών**», ήταν ένας προκολομβιανός πολιτισμός των Άνδεων που ζούσαν στα δάση των νεφών στο νότιο τμήμα της επαρχίας Αμαζόνας του σημερινού Περού. Η Αυτοκρατορία των Ίνκας με βασιλιά τον Τουπάκ Γιουπάνκι (1441 - 1493) κατέκτησε τον πολιτισμό τους λίγο πριν την άφιξη των Ισπανών τον 16ο αιώνα. Τη στιγμή της απόβασης του κονκισταδόρου Φρανθίσκο Πιθάρρο στις ακτές του Πιρού (σημερινό Περού) όπως το αποκάλεσε ο ίδιος, οι **Τσατσαπόγια** ήταν ένα από τα πολλά έθνη που κυβερνούσαν οι Ίνκας, αν και η ενσωμάτωσή τους ήταν δύσκολη λόγω της συνεχούς αντίστασης τους στα στρατεύματα της Ίνκας. 

Οι Ίνκας και οι Ισπανοί κατακτητές ήταν οι κύριες πηγές πληροφοριών σχετικά με τους Τσατσαπόγια, υπάρχουν λίγες πρώτες ή αντιφατικές γνώσεις για τους Τσατσαπόγια. Τα γραπτά των μεγάλων χρονογράφων της εποχής, όπως ο Ίνκα Γκαρθιλάσο δε λα βέγα (Inca Garcilaso de la vega), βασίστηκαν σε αποσπασματικούς λογαριασμούς από δεύτερο χέρι. Πολλά από αυτά που γνωρίζουμε για τον πολιτισμό Τσατσαπόγια βασίζονται σε αρχαιολογικά στοιχεία από ερείπια όπως το κάστρο Σολόκο, κεραμικά, τάφους και άλλα αντικείμενα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Φλόρνοϋ, Μπέρτραντ (1991). *Ο Κόσμος Των Ίνκας*. Αθήνα, Ελλάδα: Κάκτος. σελ. 282.
2. ↑  Φλόρνοϋ, Μπέρτραντ (1991). *Ο Κόσμος Των Ίνκας*. Αθήνα, Ελλάδα: Κάκτος. σελ. 93.
Η **Παγχαία** είναι νησί του Περσικού κόλπου, πιθανότατα φανταστικό(\*). Αναφέρεται στην «Ιερά αναγραφή» του Ευήμερου, έργο του 3ου π.Χ. αιώνα. Παρουσιάζεται σαν ένα ιδανικό νησί - παράδεισος, ενώ έχει πολλά κοινά στοιχεία με την Ατλαντίδα του Πλάτωνα. Στο νησί αυτό, κατά το έργο, ζούσαν Κρητικοί, με καθεστώς κοινοκτημοσύνης.

Είναι μία πρώτη μορφή της Ουτοπίας νήσου, που εμφανίστηκε πάλι αργότερα στο έργο του Σερ Τόμας Μορ (Sir Tomas More) το 1516, αλλά και αργότερα σε άλλα έργα "ιδανικών" κοινωνιών.

(\*) Εκ της γεωγραφικής θέσης και περιγραφής της νήσου πολλοί είναι εκείνοι που την ταυτίζουν με τη σημερινή Σρι Λάνκα, πρώην Κεϋλάνη.

Πηγές
-----

* Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαιδεία τομ.ΙΔ΄, σ.280.
Ο **Πήτερ Κάθολος** είναι Αυστραλός πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, ελληνικής καταγωγής.

Γεννήθηκε στις 18 Μαρτίου του 1961 και αγωνιζόταν στο χώρο του κέντρου. Έπαιξε στις *Canterbury*, *St George*,Ολυμπίκ Σίντνεϊ, ΑΠΙΑ, Μαρκόνι Στάλιονς καθώς και στην Α.Ε. Λάρισα (3 συμμετοχές). Το 1982 ανακηρύχτηκε Ποδοσφαιριστής της Χρονιάς για την Αυστραλία. Με την Εθνική Ομάδα της Αυστραλίας είχε από το 1981 μέχρι το 1984, 15 συμμετοχές και 3 γκολ. 

Ως προπονητής έχει αναλάβει την *St George* και την ΑΠΙΑ καθώς και από την ομάδα νέων της Ολυμπίκ Σίντνεϊ της οποίας υπήρξε και τεχνικός διευθυντής.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Προφίλ στο Technik Football
Ο **Σουμάντ Μίσρα** (*λατινικό αλφάβητο : Sumant Misra*), (11 Ιανουαρίου 1923 - 3 Σεπτεμβρίου 2011) , ήταν Ινδός πρωταθλητής και προπονητής της αντισφαίρισης. 

Γεννήθηκε στο Φαϊζαμπάντ της πολιτείας Ούταρ Πραντές κι έμαθε αντισφαίριση από τον πατέρα του. Έπαιξε στην ομάδα της Ινδίας στο κύπελλο Ντέιβις για εννέα χρόνια μεταξύ 1947 και 1956 και ήταν αρχηγός της το 1952 και το 1953. Έφτασε στα προημιτελικά του Γουίμπλεντον στο διπλό μαζί με τον Τζίμυ Μεχτά το 1947 και το 1948 και και στο Αμερικανικό όπεν το 1947. Γιος του είναι ο Γκόραβ Μίσρα επίσης πρωταθλητής της αντισφαίρισης.

Κέρδισε στο απλό το πρωτάθλημα αντισφαίρισης της Ινδίας, το μετέπειτα "Indian open", το 1945, το 1947 και το 1952, ήταν φιναλίστ το 1948 και το 1949. Κέρδισε επίσης τον τίτλο στο απλό στο πρωτάθλημα Κευλάνης το 1958 και 1959 και το πρωτάθλημα Μαλαισίας το 1959. Ήταν ο φιναλίστ στο πρώτο πρωτάθλημα αντισφαίρισης της Ασίας το 1949. 

Διετέλεσε γραμματέας της Ινδικής ομοσπονδίας αντισφαίρισης από το 1963 έως το 1966 και της επιτροπής διαχείρισης της ITF (Διεθνής ομοσπονδία αντισφαίρισης) κατά τη διάρκεια του 1965-67.

Εκτός από αντισφαίριση έπαιζε σε υψηλό επίπεδο τοιχοσφαίριση (σκουός) και γκολφ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.indianexpress.com/news/indias-oldest-tennis-player-sumant-misra-dies/841418.
2. 1 2 3 4  Times of India, India's oldest tennis player Sumant Misra dies, ανακτήθηκε : 10 Ιανουαρίου 2018, (Αγγλικά)
3. ↑  Ο Μίσρα στο κύπελλο Ντέιβις, ανακτήθηκε : 10 Ιανουαρίου 2018, (Αγγλικά)
4. ↑  Revata S. Silva, Previewing Tennis nationals 2010 The Indian invasion! Αρχειοθετήθηκε 2018-06-28 στο Wayback Machine. ανακτήθηκε : 10 Ιανουαρίου 2018, (Αγγλικά)
Άποψη του λουτρού σήμερα.
Tο **Τσαρσί Χαμάμ (**τουρκικά **Çarşı Hamam** που σημαίνει «λουτρό αγοράς",») είναι οθωμανικό λουτρό (*χαμάμ*) στη Μυτιλήνης, στη Λέσβο. Η λειτουργική χρήση και η αρχιτεκτονική του ανάγεται σε Βυζαντινά πρότυπα.

Πιθανότατα κτίστηκε το πρώτο τέταρτο του 19ου αιώνα και αποτελούσε μέρος του κοντινού συγκροτήματος του Γενί Τζαμί. Όπως δείχνει το όνομά του, ήταν το κύριο λουτρό της αγοράς για την τοπική γειτονιά. Η διάταξή του ακολουθεί την τυπική τριμερή διαδοχή από το κρύο στο ζεστό, που βρίσκουμε σε οθωμανικά και βυζαντινά λουτρά. Το λουτρό αποκαταστάθηκε το 2000-2001 και είναι ανοικτό στο κοινό για επισκέψεις.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Λούπου, Αθηνά-Χριστίνα. «Τσαρσί Χαμάμ». Υπουργείο Πολιτισμού της Ελλάδας. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Μαΐου 2022. Ανακτήθηκε στις 3 Αυγούστου 2021.
**Παρενιαυτοφορία** είναι το φαινόμενο όπου ενώ το δέντρο βρίσκεται σε πλήρη καρποφορία (βεντέμα) και παράγει ικανοποιητικά, την επόμενη χρονιά παρατηρείται απότομα πτώση της παραγωγής που δεν οφείλεται σε παθολογικά ή σε κλιματολογικά αίτια, λόγω κατανάλωσης σε μεγάλο ποσοστό των θρεπτικών αποθεμάτων. Το φαινόμενο είναι πιο έντονο σε μη ποτιστικούς δενδρώνες. Μείωση της έντασης του φαινόμενου της παρενιαυτοφορίας μπορεί να γίνει με κατάλληλες τεχνικές κλαδέματος και λίπανσης από τον παραγωγό.

Χαρακτηριστικά το φαινόμενο αυτό είναι πολύ έντονο για τις πορτοκαλιές και ειδικά για τις ποικιλίες Navellina και New Hall.

Οι παράγοντες που επιδρούν στην παρενιαυτοφορία είναι οι εξής: θερμοκρασία, βροχοπτώσεις, ορμονικά αίτια, ηλικία δένδρων, καλλιεργητικές φροντίδες.

Πηγές
-----

* Ψυχογυιού, Άννα (31-01-2007). «Εκτός η ακαρπία από το ΠΣΕΑ». Εφημερίδα Πρώτη.. Ανακτήθηκε στις 25-10-2010. [*νεκρός σύνδεσμος*]
Το **Παρεκκλήσιο της Μητέρας του Λυτρωτή**, ιταλ./λατιν. Capella Redemptoris Mater, προηγουμένως γνωστό ως Παρεκκλήσιο της Ματθίλδης, είναι ένα ρωμαιο-καθολικό παρεκκλήσιο στον 2ο όροφο του Αποστολικού Παλατιού στο Βατικανό. Τοποθετημένο μόλις έξω από τη θύρα των παπικών διαμερισμάτων, το παρεκκλήσιο είναι αξιοσημείωτο για τα ποικίλα ψηφιδωτά του, όμοια με τα έργα της πρώιμης Βυζαντινής περιόδου και χρησιμοποιείται αποκλειστικά από τον πάπα. 

Το κόστος της ανακαίνισής του ήταν δώρο το 1996 από τον Σύλλογο των Καρδιναλίων στην επέτειο των 50 ετών από την χειροτονία σε ιερέα του πάπα Ιωάννη-Παύλου Β΄ (1987-2005). Ο τωρινός Αποστολικός Ιεροκήρυκας, Καπουτσίνος αδελφός, πατήρ Ρανιέρο Κανταλαμέσα συνήθως προεδρεύει των ομιλιών στο παρεκκλήσιο, που χρησιμοποιούσε περιστασιακά ο πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ΄ (2005-2013).

Ιστορία
-------

Το παρεκκλήσιο αρχικά ονομαζόταν *της Ματθίλδης*, αλλά μετονομάστηκε κατ' αίτηση του πάπα Ιωάννη Παύλου Β΄ το 1987. Την εποχή εκείνη συνέπεσε οι παραδόσεις των Ανατολικών Καθολικών Εκκλησιών να γίνουν πιο έντονες μέσα στην Εκκλησία, όπως περιγράφεται στο βιβλίο *Λειτουργία των ανατολικών χριστιανών στη Ρώμη το έτος της Μαρίας 1987-88*. Οι ανακαίνιση άρχισε στα τέλη του 1996 και αφιερώθηκε από τον Ιωάννη-Παύλο Β΄ στις 4 Νοεμβρίου 1999.

Ο πάπας θεώρησε το παρεκκλήσιο ως ένα οικουμενικό σύμβολο για τις διάφορες ανατολικές και Δυτικές εκκλησίες, που ενώνονται (unite) στην παπωσύνη. Σημείωσε ότι το παρεκκλήσιο έχει μία ειδική οικουμενική αξία και υπηρετεί ως μία σημαντική παρουσία της Ανατολικής παράδοσης στο Βατικανό. Ο σχεδιαστής του εικονογραφικού προγράμματος των ψηφιδωτών είναι ο καθηγητής Ολέγκ Ουλυάνοφ.

Ο πρώτος τοίχος είναι καμωμένος από έναν Ορθόδοξο καλλιτέχνη της Ρωσίας, τον Αλεξάντερ Κορνούκοφ. Η εργασία του συνίσταται από μία παραδοσιακή απόδοση της Θεοτόκου και της Αγίας Τριάδος, όπως συχνά παρίσταται στην Ανατολική Ορθοδοξία και της Ανατολικές Καθολικές εκκλησίες. Οι άλλοι τρεις τοίχοι ολοκληρώθηκαν με ένα πιο σύγχρονο σχέδιο και ποικίλες βιβλικές σκηνές, που τελείωσε ο Σλοβένος Ιησουΐτης ιερέας Μάρκο-Ιβάν Ρούπνικ. Υπάρχει επίσης ένα μεγάλο ψηφιδωτό της Ευλογημένης Παρθένου Μαρίας ως μητέρας του Λυτρωτή στον πρώτο κεντρικό τοίχο, που ιδιαίτερα ζητήθηκε και θαυμάστηκε από τον Ιωάννη-Παύλο Β΄.

Το 2005 η Αγία Έδρα, με την οικονομική βοήθεια των *Ιπποτών του Κολόμβου*, έδωσε μία πανοραμική 3-Διάστατη περιήγηση του παρεκκλησίου στο διαδίκτυο, επιτρέποντας σε προσκυνητές που δεν ταξίδευσαν να δουν το παρεκκλήσιο από τον επίσημο ιστότοπο του Βατικανού.

Το παρεκκλήσιο της Μητέρας του Λυτρωτή λειτούργησε επίσης ως έμπνευση για το παρεκκλήσιο των Ιπποτών του Κολόμβου στο Νιού Χέιβεν του Κοννέκτικατ των ΗΠΑ. Ο ανώτερος ιππότης του Τάγματος, Καρλ Α. Άντερσον, προσκάλεσε τον πατέρα Μάρκο-Ιβάν Ρούπνικ, δημιουργό των αυθεντικών μωσαϊκών της Μητέρας του Λυτρωτή (ο οποίος είχε επίσης συνεισφέρει στο ιερό της Ημετέρας Κυρίας της Λούρδης και στη βασιλική της πόλης Σαν Τζοβάννι Ροτόντο) να δημιουργήσει όμοια ψηφιδωτά για την οργάνωση της αδελφότητας.

Πηγές
-----

* The Secrets of the Vatican’s New Sistine Chapel: The Redemptoris Mater Chapel, Marcianum Press, 2008; ISBN 978-88-89736-58-6, 319pp. 42 colour plates
Το Παρεκκλήσιο του Θ/Κ Γ.Αβέρωφ αφιερωμένο στον Άγιο Νικόλαο.
Το **παρεκκλήσιο** είναι μικρός χριστιανικός ναός που περιλαμβάνει βωμό (Αγία Τράπεζα) και αποτελεί ιδιαίτερο ιερό χώρο Ιερών Μονών, Ανακτόρων, στρατοπέδων, νοσοκομείων, αρχοντικών οικιών, νεκροταφείων, ακόμη και επί πλοίων, συνήθως σε Υπερωκεάνια ή Κρουαζιερόπλοια αλλά και σε μεγάλα πολεμικά πλοία ή τέλος αποτελούν κάποιο ιδιαίτερο χώρο Ναού εντός ή εγγύς αυτού.

Το Παρεκκλήσιο χρησιμεύει προς τέλεση λατρείας ή μυστηρίου για ορισμένες περιπτώσεις ή για περιορισμένο εκκλησίασμα αποτελούμενο από μια οικογένεια ή μικρή ομάδα προσώπων.

Ο όρος χρησιμοποιείται επίσης για να υποδηλώσει ιερό ναό που δεν αποτελεί ενορία.

* Τα Παρεκκλήσια που βρίσκονται ή ανήκουν σε Ιδρύματα ονομάζονται "Καθιδρυματικοί Ιεροί Ναοί".
Συντεταγμένες: 45°33′19″N 19°41′32″E﻿ / ﻿45.55528°N 19.69222°E﻿ / 45.55528; 19.69222

Το **Παρεκκλήσιο Βόντιτσα στο Βρμπας** (σερβικά κυριλλικά: Капела Водица у Врбасу, σερβικά λατινικά: *Kapela Vodica u Vrbasu*) είναι σερβικό ορθόδοξο παρεκκλήσιο στο Βρμπας, εντός της Επαρχίας της Βοϊβοντίνα και εντός του Διαμερίσματος της Νότιας Μπάτσκα, στη Σερβία. Είναι καταγεγραμμένο εντός του καταλόγου των προστατευόμενων πολιτισμικών μνημείων της Δημοκρατίας της Σερβίας (n° SK 1854).

Περιγραφή
---------

Άλλη άποψη του παρεκκλησίου.
Το παρεκκλήσιο είναι χαρακτηριστικό των κτιριακών κατασκευών της περιοχής της Βοϊβοντίνα και της Σλαβονίας. Ανεγέρθηκε το 1793, κατά την διάρκεια περιόδου όπου γίνονταν προσπάθειες για το σκάψιμο πηγαδιών, με αποτέλεσμα να λάβει το παρωνύμιο «βόντιτσα», το «παρεκκλήσιο του νερού». Αρχικώς, ήταν αφιερωμένο στην Αγία Τριάδα, ενώ, αργότερα, αφιερώθηκε στον Άγιο Ηλία. Έχοντας υποστεί ζημιές κατά την διάρκεια της Ουγγρικής Επανάστασης του 1848-1849, αναστηλώθηκε το 1852.

Το παρεκκλήσιο φιλοξενεί εικόνα η οποία αναπαριστά τον *Άγιο Στέφανο*, φιλοτεχνημένη το 1863 από τον Νόβακ Ράντονιτς.

Άλλη άποψη του παρεκκλησίου.

Δείτε επίσης
------------

* Πολιτισμικά μνημεία του Διαμερίσματος της Νότιας Μπάτσκα

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Σερβικά) «Nepokretna kulturna dobra» (xls). *www.heritage.gov.rs*. Ιστοσελίδα του Ινστιτούτου για την προστασία της κληρονομιάς της Δημοκρατίας της Σερβίας. Ανακτήθηκε στις 7 Ιουνίου 2017.
2. 1 2 3  (Σερβικά) «Kapela Vodice». *turizamvrbas.com*. Ιστοσελίδα του Γραφείου Τουρισμού του Βρμπας. Ανακτήθηκε στις 7 Ιουνίου 2017. [*νεκρός σύνδεσμος*]
3. 1 2 3  (Σερβικά) «Srpska Pravoslavna kapela Vodice – Vrbas». *vojvodinaonline.com*. Vojvodinaonline. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Ιουλίου 2017. Ανακτήθηκε στις 7 Ιουνίου 2017.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Σερβία
* Πύλη:Χριστιανική αρχιτεκτονική
* Πύλη:Προστασία κληρονομιάς
 |

 |
Το **Παρεκκλήσι των Κρανίων** (πολωνικά: Kaplica Czaszek‎), ή Εκκλησία του Αγίου Βαρθολομαίου, είναι παρεκκλήσι –οστεοφυλάκιο, που βρίσκεται στην πόλη Κουντόβα-Ζντρούι, στο Βοεβοδάτο Κάτω Σιλεσίας, στη νοτιοδυτική Πολωνία. Στο παρεκκλήσι υπάρχουν 3.000 ανθρώπινα κρανία και στο υπόγειό του οστά από άλλους 21.000 ανθρώπους.

Το παρεκκλήσι χτίστηκε το 1776 από τον ιερέα της τοπικής ενορίας, Βάτσλαφ Τομάσεκ (Václav Tomášek), που εμπνεύστηκε τη δημιουργία του από το Ναό της Άμμωμης Σύλληψης της Παναγίας στη βία Βένετο, στη Ρώμη (Chiesa di Santa Maria Immacolata a via Veneto) κάτω από την οποία βρίσκεται η Κρύπτη των Καπουτσίνων. Ο Τομάσεκ, από το 1776 μέχρι το 1794 συγκέντρωσε, καθάρισε και τοποθέτησε στο Παρεκκλήσι των Κρανίων χιλιάδες ανθρώπινα κρανία και οστά ανθρώπων που είχαν χάσει τη ζωή τους στο Τριακονταετή Πόλεμο (1618–1648), στους τρεις Σιλεσιανούς Πολέμους (1740–1763), καθώς και από επιδημίες χολέρας, πανώλης και σύφιλης, αλλά και από την πείνα. Το 1804, στο κέντρο του ναού και στο βωμό τοποθετήθηκαν τα κρανία των ανθρώπων που έχτισαν το παρεκκλήσι, μεταξύ αυτών δε και το κρανίο του ιερέα Τομάσεκ.

Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η Κεφαλοσκοπική Σκεπαστή υπέστη παραμεληθεί λόγω της γερμανικής κατοχής της Πολωνίας. Ωστόσο, μετά το τέλος του πολέμου το 1945, μια ομάδα εθελοντών αφοσιώθηκε στην αποκατάσταση της σκεπαστής στο προηγούμενο ακατέργαστο κατάσταση. Τα προσπάθειές τους απέδωσαν και σύντομα η Κεφαλοσκοπική Σκεπαστή αποκαταστάθηκε επιτυχώς.

Εικόνες
-------

* Το υπόγειο του παρεκκλησιούΤο υπόγειο του παρεκκλησιού
* Η πρόσοψη του Παρεκκλησιού των ΚρανίωνΗ πρόσοψη του Παρεκκλησιού των Κρανίων

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Παρεκκλήσι των Κρανίων** |

1. ↑
2. ↑
3. ↑  «Czermna's Skull Chapel: The Fascinating Exhibit of 3000 Skulls and Countless Bones» (στα Αγγλικά). ULUKAYIN English. 18 Απριλίου 2023. Ανακτήθηκε στις 21 Απριλίου 2023.
Η **Τρίτη** είναι η τρίτη κατά σειρά ημέρα της εβδομάδας, αν λάβουμε ως πρώτη μέρα την Κυριακή· άλλες φορές αναφέρεται ως δεύτερη ημέρα της εβδομάδος αν λάβουμε ως πρώτη ημέρα τη Δευτέρα.

Για τους Έλληνες, η Τρίτη (η ημέρα της πτώσης της Κωνσταντινούπολης) θεωρείται άτυχη ημέρα. Το ίδιο ισχύει και στον ισπανόφωνο πληθυσμό όπου μια παροιμία λέει «*En martes, ni te cases ni te embarques*» (*Την Τρίτη, μη παντρεύεσαι και μη ξεκινάς ταξίδι*). Και για τους Έλληνες και για τους Ισπανούς αν η 13η ημέρα του μήνα συμπέσει με την Τρίτη θεωρείται πολύ άτυχη για τους προληπτικούς, αν και σε άλλες χώρες άτυχη ημέρα θεωρείται η Παρασκευή όταν συμπέσει με την 13η ημέρα του μήνα.

Η Τρίτη είναι η ημέρα των εκλογών στις Η.Π.Α. Οι εκλογές πραγματοποιούνται την Τρίτη που ακολουθεί την πρώτη Δευτέρα του Νοεμβρίου, μετά από νόμο του 1845 για τις προεδρικές εκλογές και επεκτάθηκε το 1875 για τις βουλευτικές εκλογές και το 1914 για τις εκλογές γερουσιαστών. Η Τρίτη ήταν πρακτικά η πρώτη ημέρα της εβδομάδας που βόλευε για ψηφοφορία το 19ο αιώνα, μια και οι πολίτες έπρεπε να ταξιδέψουν μια ολόκληρη ημέρα για να ψηφίσουν και δεν ήθελαν να ξεκινήσουν την Κυριακή, ημέρα που πήγαιναν στην εκκλησία.

Αστρολογία
----------

Στα Γαλλικά και τα Ιταλικά η Τρίτη ονομάζεται "Mardi" - "Martedi", συνδέοντας την ημέρα με τον Πλανήτη Άρη. Αυτή η σύνδεση δίνει στην Τρίτη την ιδέα του αγώνα, της μάχης που πρέπει να κερδηθεί, των κρίσιμων θεμάτων και εργασιών, δηλαδή δεν είναι ημέρα ανάπαυσης. Την ίδια έννοια μπορούμε να συναντήσουμε και στην Ισπανική "Martes" και την Αγγλική "Tuesday" ("Tyr's day.")

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **Τρίτη**  |

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Τρίτη** |

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Ημέρες της εβδομάδας |
| --- |
|  |
| 
* Δευτέρα
* Τρίτη
* Τετάρτη
* Πέμπτη
* Παρασκευή
* Σάββατο
* Κυριακή
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* GND: 7598579-2

 |

 |
Το **Σουλτανάτο του Σούλου** ήταν ένα μουσουλμανικό κράτος που αποτελούταν από πολλά νησιά στη θάλασσα Σούλου, στις νότιες Φιλιππίνες. Ιδρύθηκε στις 17 Νοεμβρίου του 1405.

Στο απόγειό του το κράτος κατείχε εδάφη από το νησί του Μιντανάο έως το Βόρειο Βόρνεο.

Δημιουργία του κράτους
----------------------

Το 13ο αιώνα, άνθρωποι από τη φυλή Μινανγκαβάυ άρχισαν τον αποικισμό της δυτικής ακτής του νησιού Σουματέρα. Η συγκεκριμένη φυλή ήταν γνωστή για το εμπόριο μπαχαρικών που διεξήγε στο βασίλειο του Άσε. Σύμφωνα με πηγές, το 1405 ο Σαριφούλ Χασέμ Σιντ Αμπού Μπακρ, ένας Άραβας που καταγόταν από τη Τζοχόρ, ήρθε στην περιοχή από τη Μαλάκκα και ίδρυσε κατόπιν το Σουλτανάτο του Σούλου.

Προσαρτήσεις και απώλειες
-------------------------

Περί το 1658, το σουλτανάτο προσάρτησε το Βόρειο Βορνέο, το οποίο παραχωρήθηκε από τον σουλτάνο του Μπρουνέι στο Σούλου, ως ανταπόδοση για τη βοήθεια που προσέφερε το Σούλου εναντίον μιας εξέγερσης στο Μπρουνέι. Την ίδια χρονιά το Σούλου παραχώρησε το νησί Παλαβάν στον σουλτάνο του Μιντανάο, Γκουνταράτ, ο οποίος παντρεύτηκε μια πριγκίπισσα των Σούλου. Τελικώς, ο Γκουνταράτ παραχώρησε το Παλαβάν στην Ισπανία το 1705.
Συντεταγμένες: 44°49′12″N 20°27′0″E﻿ / ﻿44.82000°N 20.45000°E﻿ / 44.82000; 20.45000

Η **Οικία Τσρβέντσανιν** (σερβικά κυριλλικά: Кућа Црвенчанина, σερβικά λατινικά: Kuća Crvenčanina) ευρίσκεται στο Βελιγράδι, πρωτεύουσα της Σερβίας, εντός του αστικού δήμου του Στάρι Γκραντ. Ανεγερθείσα το 1887, είναι καταγεγραμμένη εντός του καταλόγου των πολιτισμικών αγαθών της Πόλεως του Βελιγραδίου.

Παρουσίαση
----------

Η οικία του εμπόρου Τσρβέντσανιν, ευρισκόμενη επί του αριθμού 15 της Οδού *Κράλια Πέτρα*, ανεγέρθηκε το 1887 σύμφωνα με σχέδια του αρχιτέκτονα Γιόβαν Ίλκιτς. Διαθέτει υπόγειο, ισόγειο, καθώς και δύο ορόφους. Η σοφίτα και η κεκλιμένη οροφή είναι χωρισμένες μεταξύ τους από σειρά θόλων. Το γείσο της οροφής υποστηρίζεται από ημικίονες ιωνικού ρυθμού, οι οποίοι ορθώνονται και στους δύο ορόφους. Η εσωτερική αρχιτεκτονική, με τον ημιόροφο επάνω από το ισόγειο, καθιστά την οικία του εμπόρου Τσρβέντσανιν ως ασυνήθιστο παράδειγμα της σύγχρονης αρχιτεκτονικής της συγκεκριμένης περιόδου.

Η οικία ευρίσκεται εντός μίας εκ των παλαιότερων εμπορικών οδών του Βελιγραδίου. Το ισόγειο και ο ημιόροφος ήσαν εμπορικής χρήσεως, ενώ οι ανώτεροι όροφοι χρησίμευαν ως κατοικία.

Το κτίριο αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα της Αρχιτεκτονικής Μπωζ-Αρ στο Βελιγράδι, καθώς και μία από τις πλέον ενδιαφέρουσες δημιουργίες του αρχιτέκτονα Γιόβαν Ίλκιτς.

Δείτε επίσης
------------

* Αρχιτεκτονική στο Βελιγράδι
* Στάρι Γκραντ (Βελιγράδι)

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Οικία Τσρβέντσανιν** |

1. 1 2 3 4  (Σερβικά) (Αγγλικά) «Merchant Crvenčanin's House».. Ιστοσελίδα του Ινστιτούτου για την προστασία της κληρονομιάς της Πόλεως του Βελιγραδίου. Ανακτήθηκε στις 1 Δεκεμβρίου 2012.  Εξωτερικός σύνδεσμος στο `|website=` (βοήθεια)

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βελιγράδι
* Πύλη:Προστασία κληρονομιάς
 |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Maison Crvenčanin  της Γαλλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η Γκρέτα Τούνμπεργκ, σε σόλο διαμαρτυρία στη Στοκχόλμη (Αύγουστος 2018).
Το **Οικο-άγχος** είναι τύπος του άγχους, στο οποίο ένα άτομο εμφανίζει ιδιαίτερο άγχος για τις οικολογικές καταστροφές και τις απειλές για το φυσικό περιβάλλον, όπως η ρύπανση και η κλιματική αλλαγή.

Αυτό το είδος άγχους παρουσιάζεται σε ταινίες όπως το *Ο Δρόμος*, στην οποία ένας πατέρας και ο γιος του επιβιώνουν μετά από μια μαζική εξαφάνιση. Οι άνθρωποι μπορεί να έχουν εφιάλτες για τέτοιες ιδέες και πολύ μεγάλη ανησυχία. Για παράδειγμα, ένα παιδί είχε ανησυχήσει τόσο πολύ για την ξηρασία που προκαλεί η κλιματική αλλαγή σε τέτοιο βαθμό που αρνούνταν να καταναλώσει νερό για να μειώσει τον αριθμό των νεκρών από το αποτέλεσμα. 

Μερικοί υποστηρίζουν ότι το οικο-άγχος δεν σχετίζεται με άλλες μορφές ανησυχίας αλλά μια δημιουργική ή προσαρμοστική αντίδραση που σχετίζεται με περιβαλλοντικές συμπεριφορές και δράσεις. Σύμφωνα με μια αναφορά, η κατάσταση μπορεί να περιέχει ακινητοποίηση, αϋπνία και κούραση. Επίσης, αυτό δείχνει, ότι όπως και το γενικό άγχος, το οικο-άγχος συμβαίνει σε φάσμα και μπορεί να είναι ωφέλιμο ή βλαβερό για τη ζωή ανάλογα με την ένταση του αισθήματος.

Η σουηδή μαθήτρια Γκρέτα Τούνμπεργκ, η οποία ξεκίνησε την σχολική απεργία για το κλίμα είχε πει "Δεν θέλω να ελπίζετε, θέλω να σας πανικοβάλλω." Όταν ήταν νεότερη έπεσε σε κατάθλιψη και υποστήριξε ότι συνέβη λόγων των ανησυχιών της για την κλιματική αλλαγή.

Οικοψυχολογία
-------------

Ως απάντηση για το οικο-άγχος, υπάρχει ένα νέο πεδίο της οικοψυχολογίας που διαφέρει από το πεδίο της περιβαλλοντικής ψυχολογίας. Η οικοθεραπεία είναι η θεραπεία που χρησιμοποιείται για την θεραπεία όσων διαγιγνώσκονται με οικο-άγχος. Μια σημαντική μέθοδος της οικοθεραπείας είναι η έμπνευση των ασθενών να λάβουν δράση για περιβαλλοντικά ζητήματα, όπως π.χ. να εκπαιδευτούν περισσότερο σε αυτά ή να μειώσουν το οικολογικό τους αποτύπωμα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Whitmore-Williams, Susan Clayton; Manning, Christie; Krygsman, Kirra; Speiser, Meighen (March 2017), *Mental Health and Our Changing Climate* (PDF), American Psychological Association
2. ↑  Fawbert, Dave (27 March 2019), *'Eco-anxiety': how to spot it and what to do about it*, BBC
3. ↑  Ro, Christine (20 June 2018), *How to cure the eco-anxious*, Wellcome Collection
4. ↑  Albrecht, Glenn A. (2019). *Earth Emotions: New Words for a New World*. Ithaca, NY: Cornell University Press. σελ. 77. ISBN 9781501715228.
5. ↑  Kaplan, Rachel· Blume, K. Ruby (2011). *Urban Homesteading: Heirloom Skills for Sustainable Living*. New York: Skyhorse Publishing Inc. σελίδες 255. ISBN 9781616080549.
6. ↑  Jon Queally (19 December 2018). «Depressed and Then Diagnosed With Autism,» (στα English). Common Dreams.. Ανακτήθηκε στις 26 June 2019.
7. ↑  Jonathan Watts (11 March 2019). «Greta Thunberg, schoolgirl climate change warrior» (στα English). Guardian.. Ανακτήθηκε στις 26 June 2019.
8. ↑  Cossman, Brenda (2013). «Anxiety Governance». *Law & Social Inquiry* **38** (4): 892–919. ISSN 0897-6546. .
Συντεταγμένες: 48°49′38″N 2°11′55″E﻿ / ﻿48.82722°N 2.19861°E﻿ / 48.82722; 2.19861

Νότια πρόσοψη της οικίας των Ζαρντί
Η **οικία των Ζαρντί** είναι έπαυλη που βρίσκεται στο Σεβρ του νομού Ω-ντε-Σεν της Γαλλίας, στην οποία φιλοξενείται μουσείο αφιερωμένο στον Λέων Γαμβέτα, ο οποίος υπήρξε ένας από τους διασημότερους ενοίκους της.

Ιστορία
-------

Αρχικά ήταν κατοικία αμπελουργών η οποία κατασκευάστηκε στα τέλη του 17ου αιώνα που καταλάμβανε την σημερινή θέση της οικίας των Ζαρντί. Μετατράπηκε κατά τον 18ο αιώνα σε εξοχικό. 

Ο πρώτος διάσημος ένοικος της οικίας ήταν ο Ονορέ ντε Μπαλζάκ, ο οποίος εγκαταστάθηκε σε αυτή το 1838. Κατασκεύασε στον κήπο της ένα είδος *chalet*. Το 1840, κυνηγημένος από τους πιστωτές του, ο Μπαλζάκ υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει το μέρος.

Το 1878, ο Λεόν Γκαμπετά αγόρασε την οικία των Ζαρντί, όπου μετέβαινε συχνά για να ξεκουραστεί από τις πολιτικές του δραστηριότητες. Όταν αποσύρθηκε από τον πολιτικό στίβο, κατέφυγε στην οικία των Ζαρντί τον Ιανουάριο του 1882, με συντροφιά την μαιτρέσα του, Λεονί Λεόν. Σε αυτή την οικία ήταν που πέθανε στις 31 Δεκεμβρίου του επομένου έτους, σε ηλικία σαράντα τεσσάρων ετών.

Μετά τον θάνατο του Γαμβέτα, η οικία παραχωρήθηκε στο Κράτος, το οποίο την μετέτρεψε σε μουσείο. Ένα άγαλμα εις μνήμην του, έργο Μπαρτολντί, ανεγέρθηκε το 1891. Η οικία παρέμεινε στην διακόσμηση της εποχής εκείνης και περιλαμβάνει αντικείμενα, έπιπλα τα οποία ανήκαν στον Μπαλζάκ, καθώς και τον Γαμβέτα, μεταξύ των οποίων αντίτυπα της εφημερίδας *La République Française*, την οποία δημιούργησε ο Γαμβέτας το 1871.

Η οικία των Ζαρντί είναι εγγραμμένη στα ιστορικά μνημεία με τον κήπο της από τις 3 Ιουνίου 1991, ενώ το άγαλμα έχει κατηγοριοποιηθεί από τις 10 Ιουλίου 1995.

Η οικία υπέστη σημαντικά έργα αναπαλαίωσης.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6 7  «base Mérimée» (Γαλλικά) Υπουργείο Πολιτισμού της Γαλλίας.
2. ↑  Guillemette Andreu, « Monument de Gambetta » (Αρχείο), inventaire général du patrimoine culturel, 1985, réf. IA00048550, base Mérimée, ministère de la Culture.
3. ↑  « Maison des Jardies » (Αρχείο), recensement immeubles MH, réf. PA00088175, base Mérimée, ministère de la Culture.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* «Οικία των Ζαρντί - Παρουσίαση », στην ιστοσελίδα του Δήμου του Σεβρ
* Ζαν-Μαρκ Μπουαγιέ, « La maison des Jardies, maison de Gambetta et propriété de Balzac », στο sevres-pratique.com

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 151261108

 |

 |
Συντεταγμένες: 43°33′11.00″N 6°57′52.59″E﻿ / ﻿43.5530556°N 6.9646083°E﻿ / 43.5530556; 6.9646083

Το **Στάδιο Πιερ ντε Κουμπερτέν** είναι ποδοσφαιρικό γήπεδο που βρίσκεται στις Κάννες. Χρησιμοποιείται από την ποδοσφαιρική ομάδα ΑΣ Κάννες. Η χωρητικότητά του αυτό τον καιρό είναι 12.800 θέσεων.

Το γήπεδο προοριζόταν, αρχικά (τέλη δεκαετίας 60), να χρησιμοποιείται για στίβο και για ράγκμπι ενώ το ποδόσφαιρο αγωνιζόταν στο *Σταντ ντεζ Εσπερίντ*. Τον Οκτώβριο του 1969 ιδρύθηκε η ομάδα στίβου Ατλετίκ Κλαμπ ντε Καν που εγκαταστάθηκε στο γήπεδο λίαν συντόμως. 

Η πίστα του στίβου με έξι διαδρόμους σε *rubkor* ξαναφτιάχτηκε στις αρχές της δεκαετίας του 70 και αντικαταστάθηκε από μια επένδυση σε ταρτάν, και έπειτα στα μέσα της δεκαετίας του 70 το ράγκμπι εγκατέλειψε οριστικά το στάδιο Πιέρ-ντε-Κουμπερτέν για να πάρει την θέση του η *Ασσοσιασιόν Σπορτίβ ντε Καν Φουτμπόλ*.

Η συνύπαρξη ανάμεσα στον στίβο και το ποδόσφαιρο που ήταν αρχικά καλή σύντομα έγινε δύσκολη όσο οι δύο ομάδες σημείωναν καλά αποτελέσματα. Μετά από μια σειρά διαπραγματεύσεων με τον Δήμο της πόλης σχετικά με την δημιουργία πίστας στίβου με οχτώ διαδρόμους στο στάδιο Μορίς-Σεβαλιέ, η Ατλετίκ Κλαμπ ντε Καν εγκατέλειψε οριστικά το στάδιο Πιέρ-ντε-Κουμπερτέν το 1986.

Στη συνέχεια η πίστα στίβου καλύφθηκε από κερκίδες. Στις 31 Ιουλίου 1993, 17.401 θεατές παρακολουθούν από κοντά τον αγώνα με την Ολιμπίκ Μαρσέιγ, ένας αριθμός που θεωρείται ως το ρεκόρ προσέλευσης στο συγκεκριμένο γήπεδο αλλά και γενικότερα σε αγώνα της ομάδας.

Οι κερκίδες που βρίσκονται πίσω από τις δύο εστίες ανακαινίστηκαν μεταξύ του 2000 και του 2003 ενώ οι κερκίδες στις δύο πλευρές του γηπέδου εξοπλίστηκαν με νέα καθίσματα.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Stade Pierre de Coubertin (Cannes)  της Γαλλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Το **Στάδιο Ποντ Γκόριτσομ** είναι ένα πολυλειτουργικό στάδιο στην πρωτεύουσα του Μαυροβουνίου την Ποντγκόριτσα. Η χωρητικότητά του έχει αλλάξει με την πάροδο των ετών, λόγω αρκετών ανακαινίσεων. Το 2019 το στάδιο έφερε 11.264 θέσεις. Το στάδιο είναι η έδρα της Εθνικής Ομάδας Ποδοσφαίρου του Μαυροβουνίου και της ομάδας Μπούντουτσνοστ.

Ιστορικά στοιχεία
-----------------

Το Στάδιο Ποντ Γκόριτσομ χτίστηκε το 1945, μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Πριν τον πόλεμο, η Μπούντουτσνοστ και άλλοι σύλλογοι της Ποντγκόριτσα διεξήγαγαν τους αγώνες τους σε ένα γήπεδο κοντά σε αυτή τη θέση.

Η αρχική χωρητικότητα του σταδίου ήταν περίπου 5.000 θεατές. Το στάδιο κάηκε ολοσχερώς το 1952, αλλά έπειτα ξαναχτίστηκε, με νέα χωρητικότητα περίπου 17.000 θέσεων. Το νέο στάδιο έχει τέσσερα τμήματα-πλευρές.

Το 1989, εγκαταστάθηκαν προβολείς στο Στάδιο Ποντ Γκόριτσομ (τότε γνωστό ως «Στάδιο του Τίτογκραντ»). Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980, η κύρια πλευρά θέσεων (δυτική) ανακατασκευάστηκε. Η νέα πλευρά απέκτησε χωρητικότητα 6.000 θέσεις και μοντέρνα οροφή.

Μετά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, το στάδιο υπέστη πρόσθετες κατασκευαστικές εργασίες. Η ανατολική πλευρά του κατεδαφίστηκε, ενώ κατασκευάστηκε μια νέα βόρεια πλευρά. Η χωρητικότητα μειώθηκε σε 12.000 θέσεις.

Στις 27 Μαρτίου 2015, ακυρώθηκε προγραμματισμένος αγώνας στο στάδιο μεταξύ των εθνικών ομάδων του Μαυροβουνίου και της Ρωσίας για λόγους ασφάλειας των παικτών. Ο Ρώσος τερματοφύλακας Ίγκορ Ακινφέεφ χτυπήθηκε προηγουμένως στο κεφάλι από φωτοβολίδα και μεταφέρθηκε σε νοσοκομείο. Ως αποτέλεσμα, η Ρωσία κέρδισε τον αγώνα 3-0 έπειτα από απόφαση της UEFA.

Η βόρεια πλευρά του σταδίου φιλοξενεί τους οπαδούς της Μπούντουτσνοστ, που είναι ευρύτερα γνωστοί ως «Varvari» (*Βάρβαροι*). Οι Varvari συχνά αντιπροσωπεύουν ένα μεγάλο ποσοστό φιλάθλων σε αγώνες της Μπούντουτσνοστ, η οποία θεωρείται ως η μεγαλύτερη ποδοσφαιρική ομάδα στο Μαυροβούνιο.

Εξέδρες
-------

Από το 2006, το Στάδιο Ποντ Γκόριτσομ διαθέτει τέσσερις εξέδρες. Από το 1992 ως το 2006, υπήρχαν τρεις, καθώς η παλαιά ανατολική είχε κατεδαφιστεί. Παρακάτω παρουσιάζεται κατά προσέγγιση η χωρητικότητα κάθε εξέδρας με τεχνικές λεπτομέρειες.

| Εξέδρα | Έτος κατασκευής | Ανακαίνιση | Επίπεδα | Χωρητικότητα | Τομείς | Πύλες |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| **Δυτική** | 1945 | 1952–1953, 1984–1985, 2004 | 1 | **4.700** | 8 (VIP + μέσα ενημέρωσης) | 7 |
| **Ανατολική** | 1952–53 | 2006 | 1 | **900** | 8 | 2 |
| **Βόρεια** | 1952–53 | 1992—1993, 2004–2005 | 2 | **2.700** | 8 | 5 |
| **Νότια** | 1952–53 | 2004–2005 | 2 | **2.700** | 8 | 5 |
| **Σύνολο** | **11.000** (όλες οι εξέδρες) | **32** | **19** |

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑
4. ↑
5. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Οκτωβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 1 Μαΐου 2020.
6. ↑
7. ↑
8. ↑
9. ↑  «Russia awarded 3-0 win over Montenegro after halted Euro qualifier». *Sports Illustrated*. 8 Απριλίου 2015.. Ανακτήθηκε στις 10 Οκτωβρίου 2019.
10. ↑
11. ↑
12. ↑
13. ↑
14. ↑
Το **Τρίπτυχο Borradaile** είναι ένα βυζαντινό τρίπτυχο από ελεφαντόδοντο, σκαλισμένο στην Κωνσταντινούπολη τον 10ο αι. Ο Charles Borradaile το κληροδότησε στο Βρετανικό Μουσείο το 1923  και είναι ένα από τα ελεφαντοστέινα αντικείμενα από το «Σύνολο του Ρωμανού Δ΄», τα οποία συνδέονται στενά με την Αυτοκρατορική Αυλή, μαζί με το Τρίπτυχο Αρμπαβίλ και το Τρίπτυχο Βέρνερ.

Το ελεφαντοστέινο τρίπτυχο Μπορανταίλ, διαστάσεων 27,8 Χ 22,7 εκ.

Περιγραφή
---------

Το κεντρικό πλαίσιο του τριπτύχου είναι σκαλισμένο με τη Σταύρωση, με τη Θεοτόκο και τον Άγιο Ιωάννη εκατέρωθεν του Σταυρού και μορφές (σε στηθάρια) των αρχαγγέλων Μιχαήλ και Γαβριήλ. Η ελληνική επιγραφή επάνω από τα κεφάλια τους γράφει «Ίδε ο γιος σου· ιδού η μήτηρ σου» (Ιωάννης 19.26-7). Στα φύλλα τώρα, όταν είναι ανοικτά (δηλ. από την εσωτερική μεριά τους), στο αριστερό φύλλο είναι ανάγλυφοι: επάνω ο Άγιος Κύρος (ο ένας από τους Αγ. Αναργύρους), στη μέση οι Άγιοι Γεώργιος και Θεόδωρος ο Στρατηλάτης και κάτω οι Άγιοι Μηνάς και Προκόπιος. Στο δεξί φύλλο είναι σκαλισμένες οι μορφές: επάνω του Αγ. Ιωάννη (του άλλου από τους Αγ. Αναργύρους), στη μέση οι Άγιοι Ευστάθιος και Κλήμης επίσκοπος Αγκύρας και κάτω οι Άγιοι Στέφανος και Κυρίων. Όταν τα φύλλα είναι κλειστά (δηλ. στην εξωτερική μεριά τους) υπάρχει ένας σταυρός σε κάθε φύλλο. Στο αριστερό φύλλο, στη μέση του σταυρού υπάρχει μετάλλιο με Άγιο και μεταξύ των σκελών του σταυρού γράφει ΙC-XC NIKA O AΓΙΟC IΩΑΚΕΙΜ. Στο επάνω άκρο του σταυρού, σε μετάλλιο υπάρχει ο Άγ. Βασίλειος και στο κάτω άκρο σε μετάλλιο η Αγ. Βαρβάρα. Στο δεξί φύλλο, που είναι όμοιο, γράφει IC-XC NIKA H AΓΙΑ ΑΝΝΑ. Στο επάνω μετάλλιο είναι ο Άγ. Ιωάννης ο Πέρσης και στο κάτω η Αγ. Θέκλα. Στο δεξί φύλλο φαίνονται ίχνη χρώματος. Οι μάρτυρες κρατούν σταυρό, οι στρατιωτικοί άγιοι ξίφος και δόρυ, ενώ οι επίσκοποι ευαγγέλιο.

Αρχικός κάτοχος
---------------

Η επιλογή των αγίων πρέπει να αντικατοπτρίζει τα ενδιαφέροντα του παραγγελιοδότη, που τότε ζήτησε να γίνει το τρίπτυχο. Εκτιμάται ότι φτιάχτηκε για την Άννα την Πορφυρογέννητη, κόρη του Αυτοκράτορα Ρωμανού Β' των Μακεδόνων, αν και αυτό δεν μπορεί να τεκμηριωθεί.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  British Museum Collection

Περαιτέρω ανάγνωση
------------------

* Evans, Helen C. & Wixom, William D. *Η δόξα του Βυζαντίου: τέχνη και πολιτισμός της Μέσης Βυζαντινής εποχής, 843-1261 μ.Χ.*, αρ. 80, 1997, The Metropolitan Museum of Art, Νέα Υόρκη,(ISBN 9780810965072) ; πλήρες κείμενο διαθέσιμο στο Διαδίκτυο από το The Metropolitan Museum of Art Library
* Goldschmidt και Weizmann 1934, Νο. 38
Ο **Πατροκλής** αποκαλούμενος και *Πατροκλής ο Μακεδών*, ήταν αρχαίος Έλληνας στρατηγός, ναύαρχος, γεωγράφος, εφευρέτης και εξερευνητής του Βασιλέως της Συρίας Σέλευκου Α΄ που τον διόρισε κυβερνήτη της Βαβυλώνας.

Από του έτους 285 μέχρι το 282 π.Χ. ο Πατροκλής επεχείρησε μεγάλες εξερευνήσεις στη Κασπία θάλασσα και στην Υρκανία. Αποτέλεσμα εκείνων των εξερευνήσεων ήταν η διάλυση της μέχρι τότε επικρατούσας πλάνης δια της οποίας και ταυτίζονταν η Κασπία θάλασσα με τη Μαιώτιδα λίμνη.

Θεωρείται ο κατ΄ εξοχήν εξερευνητής της Κασπίας θάλασσας και της περιοχής των ποταμών Ώξου και Ιαξάρτη. Έγραψε το σύγγραμμα "Κασπία Θάλασσα". Επίσης ο Πατροκλής θεωρείται ο εφευρέτης του ηλιακού ωρολογίου.

Τον Πατροκλή αναφέρουν ο Βιτρούβιος, ο Διόδωρος ο Σικελιώτης, ο Στράβων, ο Πλίνιος και ο Ερατοσθένης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Perseus Project*. catalog.perseus.org/catalog/urn:cite:perseus:author.1046. Ανακτήθηκε στις 13  Σεπτεμβρίου 2019.

Πηγές
-----

* *Νεώτερον Εγκυλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου* τ.15ος, σ. 620.
* *Αρχαίοι Έλληνες Επιστήμονες*, Κ. Γεωργακόπουλου, Αθήνα 1995

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 301225743
* GND: 102401799

 |

 |
Ο Λόγος είναι τρόπος αποκάλυψης του Θ. Πατρός. Ταύτιζαν (εξ ού και «συναλείφοντες») τον Υιό με τον Πατέρα (πιστεύοντας ότι ενανθρώπησε ο Πατήρ), θεωρώντας τα τρία Πρόσωπα ως τρόπους εμφάνισης του ενός Θεού. Ο ένας Θεός (Υιοπάτωρ) εμφανίζεται ως Πατήρ στη Δημιουργία, ως Υιός στην Απολύτρωση και ως Άγιο Πνεύμα στη Χάρη (Αγιασμό). Έτσι, όμως, αποδέχονταν όχι πραγματική, αλλά φαινομενική Αγία Τριάδα. Οπαδοί: Πραξέας [(> Πραξιανοί) Πατήρ + σαρξ = Υιός], πάπας Βίκτωρ, Νοητός (> Νοητιανοί), Επίγονος, Κλεομένης, πάπας Ζεφυρίνος, πάπας Κάλλιστος, ο Βήρυλλος Βόστρων (Αραβία 244) και ο Σαβέλλιος [Ρώμη 198-217, στωική επιρροή εκτάσεως και συστολής της Μονάδος εις Τριάδα, τα τρία Πρόσωπα της Αγ. Τριάδος ως τρία προσωπεία (μάσκες)]. Την αίρεση καταπολέμησαν οι Τερτυλλιανός, Ιππόλυτος και Ωριγένης, οι οποίοι όμως έπεσαν στη θεωρία τής υποταγής. Τον Σαβέλλιο αναθεμάτισε η εν Αλεξανδρεία Σύνοδος (261) υπό τον Διονύσιο Αλεξανδρείας. Αλλ’ ο Διονύσιος Αλεξανδρείας ο Μέγας (264-265), σύμφωνα με τον Ρώμης Διονύσιο ο οποίος και τού αντιτάχθηκε (έρις των δυο Διονυσίων, 262), οδηγήθηκε (περισσότερο από παρεξήγηση κάποιων λόγων τού Αλεξανδρείας) στο άλλο άκρο, να θεωρήσει δηλ. τον Υιό ως κτίσμα.
Η **Πήρεια** (αρχαία ελληνικά: Πήρεια) ήταν πόλη της Φθιώτιδας στην Αρχαία Θεσσαλία. Το 302 π.Χ. ο Κάσσανδρος σχεδίαζε να μεταφέρει τον πληθυσμό της πόλης στις Φθιώτιδες Θήβες αλλά αυτό απετράπη από τον Δημήτριο τον Πολιορκητή.

Η τοποθεσία της Πήρειας βρίσκεται στο σύγχρονο Πετρωτό (πρώην Τσατμά).

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Mogens Herman Hansen & Thomas Heine Nielsen (2004). «Thessaly and Adjacent Regions». *An inventory of archaic and classical poleis*Δωρεάν πρόσβαση υπoκείμενη σε περιορισμένη δοκιμή, συνήθως απαιτείται συνδρομή. New York: Oxford University Press. σελ. 688. ISBN 0-19-814099-1.
2. ↑  Πρότυπο:Cite Diodorus
3. ↑  (Αγγλικά) Lund University. «Digital Atlas of the Roman Empire». *Digital Atlas of the Roman Empire*. .
Ο **Πίβα** (*σερβικά: Пива*) είναι ποταμός του Μαυροβουνίου που έχει τις εκβολές του στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη. Στο πεδίο Σκεπάν μαζί με τον ποταμό Τάρα ενώνονται και δημιουργούν τον Ντρινα. 

Προέρχεται από τις πηγές στα βουνά "Σινιάκ Γκολίι" κοντά στη Μονή Πίβα. Πριν από τη δημιουργία της τεχνητής λίμνης Πίβα κυλούσε παράλληλα με τον ποταμό Πίβσκο σε απόσταση 34 χιλιομέτρων. Ο Πίβα έχει 120 χιλιόμετρα μήκος και στο βουνό Πίβα σχηματίζει βαθύ φαράγγι.

Το φαράγγι είναι 33 χιλιόμετρα μήκος μέχρι και 1.200 μέτρα βάθος και το ποτάμι έχει μεγάλη ορμή που χρησιμοποιείται για τον υδροηλεκτρικό σταθμό Πίβα ο οποίος κατασκευάστηκε το 1975. Το φράγμα είναι 220 μέτρα ύψος και είναι ένα από τα μεγαλύτερα στην Ευρώπη. Το φράγμα δημιουργεί τη λίμνη Πίβα με έκταση 12,5 τετραγωνικά χλμ σε υψόμετρο 675 μέτρα και 188 μέτρα βάθος, η οποία έχει πλημμυρίσει το παλιό μοναστήρι Πίβα του 16ου αιώνα, το μοναστήρι μεταφέρθηκε σε μια νέα θέση. 

Η λεκάνη απορροής του ποταμού καλύπτει μια έκταση από 1.270 τετραγωνικά χλμ. και ανήκει στη λεκάνη της Μαύρης Θάλασσας. Ο Πίβα σε μεγάλο τμήμα του είναι πλωτός.

Αναφορές
--------

* *Мала енциклопедија Просвета*, Треће издање (1985); Београд: „Просвета"; ISBN 86-07-00001-2
* Јован Ђ. Марковић (1990): *Енциклопедијски географски лексикон Југославије* Сарајево: „Свјетлост"; ISBN 86-01-02651-6

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Piva River στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 237852314
* GND: 4311732-6

 |

 |
Αθλητής πατινάζ ταχύτητας σε δράση
Το **πατινάζ ταχύτητας** είναι μια μορφή διαγωνισμού της παγοδρομίας. Τύποι του πατινάζ ταχύτητας είναι το πατινάζ ταχύτητας μεγάλης πίστας, το πατινάζ ταχύτητας μικρής πίστας, και ο μαραθώνιος πατινάζ ταχύτητας. Στους χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες το πατινάζ ταχύτητας μεγάλης πίστας αναφέρεται συνήθως απλά ως «πατινάζ ταχύτητας» ενώ το πατινάζ ταχύτητας μικρής πίστας είναι γνωστό ως «μικρή πίστα». Η Διεθνής Ομοσπονδία Παγοδρομιών (ISU), το κυβερνών σώμα και των δύο αγωνισμάτων, αναφέρει τη μακρά διαδρομή ως πατινάζ ταχύτητας και τη σύντομη διαδρομή ως πατινάζ ταχύτητας μικρής πίστας.

Το πρότυπο παγοδρόμιο για μεγάλη πίστα είναι μήκους 400 μέτρων, άλλα τμήματα με 200, 250 και 333 ⅓ μέτρα χρησιμοποιούνται περιστασιακά. Είναι μία από τις δύο ολυμπιακές μορφές του αθλήματος. Για την εξάσκηση απαιτούνται ειδικά παγοπέδιλα. Η πρώτη διεθνής ομοσπονδία για οποιοδήποτε χειμερινό άθλημα, ιδρύθηκε το 1892. Το άθλημα απολαμβάνει μεγάλη δημοτικότητα στην Ολλανδία και τη Νορβηγία. Το διεθνές πρωτάθλημα διοργανώνεται στο Χέρενφεϊν της Ολλανδίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Πατινάζ ταχύτητας / Speed Skating Αρχειοθετήθηκε 2017-07-27 στο Wayback Machine. Ελληνική Ομοσπονδία Παγοδρομιών
Οι **τάταροι Μισάρ** (αυτοορισμός: мишәрләр, мишәр татарлары) είναι μια υποομάδα των Τάταρων του Βόλγα, των Τατάρων και των αυτοχθόνων πληθυσμών των δημοκρατιών της Μορδοβίας, Ταταρστάν, Μπασκορτοστάν, και Τσουβασίας της ρωσικής Ομοσπονδίας και τις περιφέρειες Πένζα, Ουλιάνοφσκ, Αρινμπούρκ, Νίζνι Νόβγκοροντ, Σαμάρα,  Βόλγκογκραντ, Σαράτοφ της Ρωσίας και τη μεταναστευτική κοινότητα της Φινλανδίας. Η πλειοψηφία των Φινλανδών Τατάρων είναι τάταροι Μισάρ. Η διάλεκτος Μισάρ Τατάρ είναι μια από τις δύο ταταρικές διαλέκτους.

Ιστορία
-------

Η προέλευση των τατάρων Μισάρ παραμένει ένα επίμαχο σημείο. Ορισμένοι επιστήμονες του 19ου και 20ου αι. με βάση την ισοδυναμία των Τουρκικών εθνωνυμίων Μαντζάρ (παραλλαγές: Ματζγκάρ, Μοτζάρ, Μισάρ, Μοτσάρ) με την ουγγρική ονομασία Μαγυάρ, που συνδέονται με τους ουγγρόφωνους Μαγυάρους, καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι οι Μισάρ είναι τουρκοποιημένοι Ούγγροι που παρέμειναν στο χώρο κατοικίας τους, όταν οι υπόλοιποι Ούγγροι μετακόμισαν στην δύση, των 8ο αιώνα.

Μερικοί σύγχρονοι ερευνητές υποθέτουν ότι είναι απόγονοι των φυλών Κουμάνων-Κιπτσάκων που αναμείχθηκαν με τους Βουρτάσους στην περιοχή του μέσου ποταμού Οκά και τη Μεστσιόρα. Η προέλευση των τατάρων της Μισάρ Γιουρτ είναι Μεστσέρα (Μεστσεριανοί), μορδβίνοι Μόκσα που ήρθαν υπό ταταρική επιρροή, υιοθετώντας την γλώσσα και τη Σουνιτική Μουσουλμανική θρησκεία. Σύμφωνα με τον Ερτζάν Αλκάγια, οι Μισάρ προέρχονται από την αφομοίωση των Βουρτάσων, των φιννοουγγρικών και μαγυαρικών φυλών του παλαιού Κιπτσακικού έθνους. Αντιτίθεται στους μελετητές που πιστεύουν ότι οι Μισάρ είναι ταταροποιημένοι Μορδβίνοι, ή προέρχονται από το έθνος Μεστσιόρα, φινλανδικής καταγωγής, που ζούσε στην όχθη του ποταμού Ουκά (Οκά) πριν από λίγο καιρό.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Salakhova, Elmira K. (2016). «ПРОБЛЕМА ПРОИСХОЖДЕНИЯ ТАТАР-МИШАРЕЙ И ТЕПТЯРЕЙ В ТРУДАХ Г.Н. АХМАРОВА [The origin of Mishar Tatars and Teptyars in the work of G.N. Akhmarov]» (στα ru). *Historical Ethnology* (Kazan: State-funded institution Shigabutdin Marjani Institute of History of the Tatarstan Academy of Sciences) **1** (2): 349. ISSN 2619-1636.. Ανακτήθηκε στις 4 April 2019.
2. ↑  Mirfatyh Zakiev. (1995) *ETHNIC ROOTS of the TATAR PEOPLE*. In: *TATARS: PROBLEMS of the HISTORY and LANGUAGE*. Kazan.
3. ↑  M. Z. Zekiyev Mişerler, Başkurtlar ve dilleri / Mishers, Bashkirs and their languages Αρχειοθετήθηκε 2014-04-08 στο Wayback Machine.. In *Türkiyat Araştırmaları Dergisi* 73-86 (Τουρκικά)
4. ↑  YUSUPOV, Ferit (Summer 2015). «A REVIEW OF ERCAN ALKAYA’S MONOGRAPH THE MISHAR DIALECT OF THE TATAR LANGUAGE». *The Journal of Academic Social Science Studies* **35** (I): 482.. Ανακτήθηκε στις 4 April 2019.
Το **όρη Τάτρα** ή **Τάτρας** (*Tatry* στα σλοβακικά και τα πολωνικά) είναι οροσειρά, η οποία αποτελεί φυσικό σύνορο ανάμεσα στη Σλοβακία και τη Πολωνία. Είναι η υψηλότερη οροσειρά των Καρπάθιων Ορέων. Τα όρη Τάτρα είναι μια διακριτή οροσειρά από τα χαμηλά Τάτρα (σλοβακικά: Nízke Tatry‎), μια ξεχωριστή σλοβακική οροσειρά η οποία βρίσκεται νοτιότερα των Τάτρα.

Τα όρη Τάτρα έχουν μικρή έκταση καθώς καλύπτουν μια έκταση 785 τ.χλμ. εκ των οποίων περίπου 610 τ.χλμ. (77.7%) βρίσκονται σε σλοβακικό έδαφος και περίπου 175 τετραγωνικά χιλιόμετρα (22.3%) σε πολωνικό έδαφος. Η υψηλότερη κορυφή τους με ύψος 2.655 μέτρα ονομάζεται Γκέρλαχ ή Γκερλαχόφσκι στιτ και βρίσκεται βόρεια της πόλης Πόπραντ εξολοκλήρου σε σλοβακικό έδαφος. Το όρος Ρίσι στα σύνορα Σλοβακίας-Πολωνίας έχει τρεις κορυφές. Από αυτές η βορειοδυτική, η οποία βρίσκεται σε υψόμετρο 2.499 μέτρων, είναι το υψηλότερο σημείο της Πολωνίας. Βρίσκεται νότια του Ζακοπάνε στα σύνορα με τη Σλοβακία.

Το μήκος της οροσειράς Τάτρα, το οποίο μετράται ως η απόσταση από τους ανατολικούς πρόποδες του Κομπιλί βρχ (1109 μ.) μέχρι τους νοτιοδυτικούς πρόποδες του Οστρύ βρχ (1128 μ.), είναι σε ευθεία γραμμή 57 χιλιόμετρα, ή 53 χιλιόμετρα σύμφωνα με κάποιες άλλες πηγές. Το μήκος της κύριας οροσειράς είναι 80 χιλιόμετρα. Το πλάτος της οροσειράς δεν ξεπερνά τα 19 χιλιόμετρα. Τα όρη Τάτρα ξεκινούν από το χωριό Χούτι (στα δυτικά) και τελειώνει στο χωριό Ζντιάρ (στα ανατολικά).

Η οροσειρά Τάτρα προστατεύεται με νόμο. Το πολωνικό μέρος της οροσειράς Τάτρα ανήκει στο εθνικό πάρκο Τάτρα της Πολωνίας και το σλοβακικό μέρος της στο Εθνικό Πάρκο Τάτρα της Σλοβακίας. Αυτά τα δύο εθνικά πάρκα εντάχθηκαν ενιαίως στο Παγκόσμιο Δίκτυο Βιόσφαιρας της Ουνέσκο. Το 1992 η Ουνέσκο όρισε από κοινού το εθνικό πάρκο Τάτρα στη Πολωνία και το εθνικό πάρκο Τάτρα στη Σλοβακία ως διασυνοριακό καταφύγιο βιόσφαιρας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  spravatanap.sk/web/index.php/2012-08-24-09-58-43/poloha-a-geomorfologicke-clenienie-tatier-sk.
2. ↑  Trengove, Mark (Ιουλίου 2005). «Introduction to the Tatras». *PeakList: Mountains of the World*. Ανακτήθηκε στις 1 Ιανουαρίου 2013.
3. 1 2  Strzala, Marek (2012). «Tatra Mountains. Features. Weather. Wildlife». *Krakow Info: National Parks*. Ανακτήθηκε στις 1 Ιανουαρίου 2013.
4. ↑  Krupa, Maciek (2012). «The Tatra Mountains and Tatra National Park». *Discover Zakopane*. BAW Altius. Ανακτήθηκε στις 1 Ιανουαρίου 2013.
5. ↑  «Europe & North America: 297 biosphere reserves in 36 countries». *UNESCO: Ecological Sciences for Sustainable Development*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Αυγούστου 2015. Ανακτήθηκε στις 31 Ιανουαρίου 2016.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 240334871
* LCCN: n83228190
* NKC: ge131048

 |

 |
Κριτής του Αμερικανικού Εθνικού Ινστιτούτου Υγιείας αξιολογεί πρόταση χρηματοδότησης
**Ομότιμη αναθεώρηση** ή επίσης **αξιολόγηση από κριτές** και **αναθεώρηση από ομότιμους** (**peer review**) είναι η αξιολόγηση του έργου από έναν ή περισσότερους ανθρώπους με παρόμοια αρμοδιότητα με εκείνους που παράγουν κάποιο έργο (peers). Αποτελεί μορφή αυτορρύθμισης από καταρτισμένα μέλη ενός επαγγέλματος ή επιστήμης στο αντίστοιχο πεδίο. Οι μέθοδοι αξιολόγησης από ομότιμους κριτές χρησιμοποιούνται για τη διατήρηση των προτύπων ποιότητας, τη βελτίωση των επιδόσεων και της παροχή αξιοπιστίας. Στον ακαδημαϊκό χώρο η αξιολόγησης από ομοτίμους χρησιμοποιείται συχνά για να διαπιστωθεί η καταλληλότητα μιας επιστημονικής δημοσίευσης.

Η αναθεώρηση παίζει ιδιαίτερο ρόλο στην επιστημονική δημοσίευση. Η αξιολόγηση από ομοτίμους αφενός επικυρώνει την έρευνα και αφετέρου διαμορφώνει τη μέθοδο με την οποία μπορεί να αξιολογηθεί ένα έργο στο πλαίσιο ερευνητικών κοινοτήτων. Παρά τις κατά καιρούς επικρίσεις, η αξιολόγηση από ομότιμους εξακολουθεί να είναι η μόνη ευρέως αποδεκτή μέθοδος για την επικύρωση της έρευνας. Η χρήση ομότιμων αναθεωρητών (peer reviewers) θεωρείται απαραίτητη από επιστημονικά περιοδικά για να διαφυλάξουν το επιστημονικό τους επίπεδο. Στην πράξη, το συμβούλιο διοίκησης του περιοδικού επιλέγει αναθεωρητές που έχουν ήδη επιστημονική δραστηριότητα στην κρινόμενη δημοσίευση και οι οποίοι υποβάλουν ανώνυμα μέσω του περιοδικού τις παρατηρήσεις και ερωτήσεις του στον / στους συντάκτες της δημοσίευσης, ώστε τελικά να καταλήξουν σε απόφαση δημοσίευσης ή μη της εν λόγω εργασίας.

Ως εκπαιδευτική διαδικασία η ομότιμη αναθεώρηση περιλαμβάνει την αναθεώρηση κειμένων φοιτητών από ομότιμους με στόχο την εκδυνάμωση της κριτικής σκέψης και της δυνατότητας σύνθεσης πληροφοριών γύρω από ένα θέμα, όπως και της αξιολόγησης επιστημονικών κειμένων.

Παραπομπές σημειώσεις
---------------------

1. ↑  Εισήγηση του Δρ Μωυσιάδη στο *Translatum*
2. ↑  «What is peer review?». Elsevier B.V. 2015. Ανακτήθηκε στις 7 Νοεμβρίου 2015.
3. ↑  «Peer Review». Pedagogy in Action: SERC Portal for Educators. Ανακτήθηκε στις 2 Ιουνίου 2021.

Περαιτέρω ανάγνωση
------------------

* Mulligan, Adrian (2004). Is Peer Review in Crisis? *Perspectives in Publishing* 2, (August 2004), διαθέσιμο στο Elsevier.com.