recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η **Πανδώρα** (*Pandora*) είναι ένας μεγάλος και λαμπρός αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών: έχει απόλυτο μέγεθος (όπως αυτό ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 7,8. Δεν πρέπει να συγχέεται με τον δορυφόρο Πανδώρα του πλανήτη Κρόνου. Ανακαλύφθηκε το 1858 από τον Αμερικανό αστρονόμο και ιερέα της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Τζωρτζ Μ. Σηρλ, ο οποίος παρατηρούσε από το Όλμπανι της Πολιτείας της Νέας Υόρκης. Υπήρξε ο μοναδικός αστεροειδής που ανακαλύφθηκε από τον συγκεκριμένο αστρονόμο. Η Πανδώρα πήρε το όνομά της από την ομώνυμη γυναίκα της ελληνικής μυθολογίας.

Η μέση διάμετρος της Πανδώρας υπολογίσθηκε σε 66,7 χλμ. ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 310 τρισεκατομμύρια τόνους. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Πανδώρας εκτιμάται σε 1,86 cm/sec², δηλαδή η βαρύτητα εκεί είναι 527 φορές ασθενέστερη από τη γήινη, ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 35,3 m/sec (127 χιλιόμετρα την ώρα).

Η Πανδώρα ανήκει στον σπάνιο τύπο **E**, και είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος αστεροειδής αυτού του τύπου (ο μεγαλύτερος είναι ο 44 Νύσα). Το άλβεδό της είναι 0,301. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της υπολογίζεται σε 105 βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.

Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Πανδώρα γύρω από τον εαυτό της.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *JPL Small-Body Database*. 2000055.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

  


Αστεροειδείς| 54 Αλεξάνδρα | 55 Πανδώρα | 56 Μελέτη |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ηλιακό Σύστημα
* Πύλη:Αστρονομία
 |

 |
Ο **Μανουήλ Καντακουζηνός** ήταν βυζαντινός αξιωματούχος στο Δεσποτάτο του Μυστρά, γόνος της οικογένειας των Καντακουζινών.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Πατέρας του Μανουήλ ήταν ο Γεώργιος Καντακουζηνός και παππούς του ο Δημήτριος Α΄ Καντακουζηνός δεσπότης του Μωρέως. 

Ενώ μετά την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως διατελούσε διοικητής της Μάνης, εκμεταλλεύτηκε την εμφύλια διαμάχη που είχε ξεσπάσει ανάμεσα στους δύο τελευταίους δεσπότες του Μωρέως, Θωμά και Δημήτριο Παλαιολόγο, και επαναστάτησε εναντίον τους, διεκδικώντας την ηγεσία του δεσποτάτου .

Υποστηρίχθηκε κυρίως από τους Αλβανούς της Πελοποννήσου, που είχαν επαναστατήσει και αυτοί υπό την ηγεσία του Πέτρου Μπούα, αντιδρώντας για τον υψηλό φόρο υποτέλειας, που δέχθηκαν να πληρώνουν στους Οθωμανούς οι δύο δεσπότες. Μάλιστα, προκειμένου να συσφίξει τις σχέσεις του με του Αλβανούς, άλλαξε το δικό του όνομα σε Γκιν και της γυναίκας του σε Κούκια.

Μετά τις πρώτες νίκες των στασιαστών οι δύο Παλαιολόγοι, όντας υποτελείς του σουλτάνου Μωάμεθ Β΄, ζήτησαν τη βοήθειά του. Έτσι κατόπιν δύο διαδοχικών εκστρατειών των Οθωμανών κατά τα έτη 1453 και 1454 οι επαναστάτες νικήθηκαν. Ο Πέτρος Μπούα πήρε χάρη από το σουλτάνο και παρέμεινε στην Πελοπόννησο, ενώ ο Μανουήλ μετά από λίγα χρόνια κατέφυγε στην Ουγγαρία, όπου και πέθανε.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Τσιόπας 2008, σελ. 132.
2. ↑  Μίλλερ 1909 - 1910, σελ. 139.
3. ↑  Τσιόπας 2008, σελ. 132.

Βιβλιογραφία
------------

* Ουίλλιαμ Μίλλερ, *Ιστορία της Φραγκοκρατίας εν Ελλάδι (1204-1566)* Μετάφραση Σ. Λάμπρου, τόμος 2ος, Αθήνα 1909 – 1910.
* Τσιόπας Ζήσης, *Η Βυζαντινή Πελοπόννησος υπό τους Παλαιολόγους. Η πολιτική ιστορία του Δεσποτάτου του Μορέως την περίοδο 1382-1448.* Διδακτορική διατριβή. Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Φιλοσοφική Σχολή, Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας, Θεσσαλονίκη 2008.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Manuel Kantakouzenos (usurper)  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Ντόμπερμαν (Dobermann)** είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική (δηλαδή την προς τον `Ηλιο) περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,694. Ανακαλύφθηκε το 1980 από την Τσέχα αστρονόμο Ζντένκα Βάβροβα, που παρατηρούσε από το Αστεροσκοπείο Κλετ της Τσεχίας. Ο αστεροειδής πήρε το όνομά του προς τιμή του Γερμανού ερασιτέχνη αστρονόμου Καρλ Φρήντριχ Λούις Ντόμπερμαν (*Karl Friedrich Louis Dobermann*), ο οποίος είναι γνωστότερος ως ο δημιουργός της ομώνυμης ράτσας σκύλων.

Ο Ντόμπερμαν είναι ένας από τους πολύ λίγους αστεροειδείς της Κύριας Ζώνης που περιφέρονται γύρω από τον `Ηλιο σε λιγότερο από χίλιες γήινες ημέρες.

Φυσικά χαρακτηριστικά
---------------------

Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά του Ντόμπερμαν είναι άγνωστα. Ο Ντόμπερμαν περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 10 ώρες και 20 λεπτά.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
--------------------------

* Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

  


Αστεροειδείς| 3021 Λουκουμπράτιο | 3022 Ντόμπερμαν | 3023 Χερντ |
Ο **Μανουήλ Καλέκας** (απεβ. το 1410) ήταν μοναχός και θεολόγος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.

Ο Καλέκας ήταν μαθητής του Δημήτριου Κυδώνη. Έζησε στην Ιταλία, την Κρήτη και τη Λέσβο, όπου μετέφρασε τα έργα του Βοήθιου και του Άνσελμου του Καντέρμπουρυ στα ελληνικά  και πολλά λατινικά λειτουργικά κείμενα, όπως τη *Λειτουργία του Αμβροσίου* (Missa Ambrosian) στη *Γέννηση του Κυρίου* (Nativitate Domini).  Ο Καλέκας μετέφρασε το *Comma Johanneum* (φράση στην Α΄ επιστολή του Ιωάννου) στα ελληνικά από τη Βουλγάτα.

Ο Καλέκας ήταν Ενωτικός και προσπάθησε να συμφιλιώσει την Ανατολική και τη Δυτική Εκκλησία. Το 1390 έγραψε ένα έργο, κατηγορώντας τους Βυζαντινούς για τον χωρισμό τους από τη Δυτική Εκκλησία.

Όταν κλήθηκε να υπογράψει τον *Τόμο* του Παλαμά (την επίσημη δήλωση της Ορθοδοξίας, που εκδόθηκε το 1351 στη Σύνοδο των Βλαχερνών), ως αποτέλεσμα των αντιπ-Παλαμικών γραφών του αρνήθηκε να το κάνει και του επιβλήθηκαν κυρώσεις. Κατέφυγε στο Πέραν, τη Γενουατική συνοικία της Κωνσταντινούπολης, για να αποφύγει τη δίωξη. Το 1396 έγραψε μία επιστολή, που επέπληξε τον Μανουήλ Β΄, στην οποία ο Αυτοκράτορας απάντησε με πικρία. 

Ο Καλέκας επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη το 1403 με τον Αυτοκράτορα Μανουήλ Β΄ Παλαιολόγο, αλλά προς έκπληξή του δεν έτυχε θερμής υποδοχής από τους παλαιούς του φίλους. Ως αποτέλεσμα, αναγκάστηκε να καταφύγει στους Δομινικανούς στη Μυτιλήνη, όπου και απεβίωσε το 1410.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. 1 2  (Γερμανικά) *Catalog of the German National Library*. 10095281X. Ανακτήθηκε στις 31  Μαΐου 2020.
2. 1 2 3 4  (Γερμανικά) *Catalog of the German National Library*. 10095281X. Ανακτήθηκε στις 10  Ιουνίου 2020.
3. ↑  Ανακτήθηκε στις 20  Ιουνίου 2019.
4. ↑  Browning, Robert (1992). *The Byzantine Empire*. CUA Press. σελ. 268.
5. ↑  Andrea Massimo Cuomo: "La terza messa ambrosiana di natale tradotta in greco e commentata da Manuele Caleca", in: Ricerche Storiche sulla Chiesa Ambrosiana **27** (2010) pp. 9–99|url=
6. ↑  Dennis, George T. (1977). *The Letters of Manuel II Palaeologus*. Washington D.C.: Dumbarton Oaks. σελίδες 74–78.
7. ↑  Angold, Michael (2006). *Eastern Christianity*. Cambridge University Press. σελ. 71. ISBN 9780521811132.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Martin A. Jugie *The Palamite Controversy*

Δείτε επίσης
------------

* Βυζαντινοί λόγιοι στην Αναγέννηση

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 121882476
* **ΕΒΕ**: 161513
* ISNI: 0000 0000 8043 5469
* GND: 10095281X
* SUDOC: 147951488
* BNF: cb14529023t (data)
* NLA: 60386628
* ICCU: SBLV131998
* BNE: XX1221966
* CiNii: DA04583873

 |

 |
Ο **501 Ουρίξιντουρ (Urhixidur)** είναι αρκετά μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών (372ος μεγαλύτερος σύμφωνα με τα δεδομένα του IRAS), με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,9. Ανακαλύφθηκε το 1903 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά του από ένα πρόσωπο του μυθιστορήματος *Auch Einer* (1878) του Γερμανού συγγραφέα και φιλοσόφου της τέχνης Φ.Τ. Φίσερ (Friedrich Theodor Vischer, 1807-1887).

Φυσικά χαρακτηριστικά
---------------------

Η μέση διάμετρος του Ουρίξιντουρ εκτιμάται σε 77,4 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα του σε 490 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό του είναι 0,0812 (από δεδομένα του IRAS). Ο Ουρίξιντουρ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 15 ώρες. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά του εκτιμάται σε 115 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *JPL Small-Body Database*. 2000501.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

  


Αστεροειδείς| 500 Σελινούρ | 501 Ουρίξιντουρ | 502 Ζιγκούνε |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ηλιακό Σύστημα
* Πύλη:Αστρονομία
 |

 |
Ο **Μανουήλ Μαλαξός** ήταν Έλληνας λόγιος, χρονογράφος, ιστορικός, εκδότης και συγγραφέας νομοκανονικών και ιστορικών έργων του 16ου αιώνα.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στο Ναύπλιο( ; -Κωνσταντινούπολη 1581), χωρίς όμως να έχουμε περαιτέρω πληροφορίες για το πρώιμο στάδιο της ζωής του. Πατέρας του ήταν ο ιερέας και οικονόμος της μητρόπολης Ναυπλίου και Άργους Δημήτριος Μαλαξός. Πιθανόν αδελφός του να ήταν ο επίσης λόγιος Νικόλαος(†1584).
Έδρασε το β´ μισό του 16ου αιώνα στο Ναύπλιο μέχρι τη κατάληψη του από τους Τούρκους(1539). Γύρω στο 1555 τον εντοπίζουμε στη Βενετία, όπου ασχολείται με εκδοτικές και τυπογραφικές εργασίες. Οι επιχειρήσεις του όμως φαίνεται δεν πήγαν καλά κι επέστρεψε στην Ελλάδα. Το 1561 ήταν ήδη νοτάριος της μητρόπολης Θηβών της Βοιωτίας. Το 1577 εγαταστάθηκε στην Κωνσταντινούπολη όπου φυτοζωούσε διδάσκοντας μικρό κύκλο μαθητών και αντιγράφοντας χειρόγραφα. Εκεί πέθανε το 1581.

Έργο
----

Ο Μανουήλ Μαλαξός μας άφησε δύο σπουδαία έργα: το ''Νομοκανών'' και τη *Πατριαρχική Κωνσταντινουπόλεως Ἱστορία* (1584). Το πρώτο γράφτηκε στη Θήβα το 1561 και αποτελεί ένα απάνθισμα ιερών κανόνων και πολιτικών νόμων από παλαιότερα νομοκανόνικά κείμενα (από την *Εκλογή* των Ισαύρων έως τον Αρμενόπουλο. Το δεύτερο αποτελεί συμπίλημα αγνώστων σήμερα ιστορικών πηγών, το οποίο έγραψε κατά παραγγελία του Γερμανού ελληνιστή Μαρτίνου Κρούσιου. Σε ακατέργαστη δημοτική γλώσσα αφηγείται τα ιστορικά του πατριαρχείου από την Άλωση έως το 1578. Το έργο αυτό έχει στενή σχέση με το λεγόμενο Χρονικό του 1570 και τον *Χρονογράφο* του Δωροθέου Μονεμβασίας. Το ενδιαφέρον είναι ότι ο Μανουήλ Μαλαξός χρησιμοποίησε κι άγνωστες μέχρι σήμερα πηγές. Ο Νομοκανόνας γράφτηκε αρχικά σε λόγια γλώσσα-και με αυτή τη μορφή είναι γνωστό μόνο από τέσσερεις κώδικες-αργότερα όμως ο Μανουήλ Μαλαξός έκανε μία παράφραση του έργου στη δημοτική, που σώζεται μέχρι σήμερα σε περισσότερα από τριακόσια χειρόγραφα (με μικρές ή μεγάλες προσθαφαιρέσεις). Εξ'αιτίας ακριβώς του πλήθους των χειρογράφων, αλλά και των πηγών που πρέπει να ανιχνευθούν, δεν στάθηκε μέχρι σήμερα δυνατή μία κριτική έκδοση του κειμένου αυτού, που ήταν ο κυριότερος κώδικας εκκλησιαστικού και ιδιωτικού δικαίου επί τουρκοκρατίας.

Συγγράμματα
-----------

* Νομοκανών
* *Πατριαρχική Κωνσταντινουπόλεως Ἳστορία*,
* Βιβλίον γνωμικόν
* Στιχηρά ιδιώματα
* Πελοποννησιακά

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. 12261674g. Ανακτήθηκε στις 25  Απριλίου 2021.
2. 1 2  (Γερμανικά) *Catalog of the German National Library*. 119036193. Ανακτήθηκε στις 10  Ιουνίου 2020.
3. ↑  (Ελληνικά) *κατάλογος των Γενικών Αρχείων του Κράτους*. qma9-4ztt-3fk3. Ανακτήθηκε στις 25  Απριλίου 2021.

Πηγές
-----

* Κωνσταντίνος Σάθας (1868). *Νεοελληνική Φιλολογία: Βιογραφία των εν τοις γράμμασι διαλαμψάντων Ελλήνων, από της καταλύσεως της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας μέχρι της Ελληνικής εθνεγερσίας (1453-1821)* (PDF). Αθήνα: Τυπογραφείο των τέκνων Ανδρέου Κορομηλά. Ανακτήθηκε στις 15 Οκτωβρίου 2009.
* Εγκυκλοπαιδεία Δομή, τόμος 10, σελ.80,λήμμα>Μανουήλ Μαλαξός
Ο **Αμανιέ Ζ΄**, γαλλ. Amanieu VII (απεβ. μετά τον Απρίλιο του 1272) από τον Οίκο του Αλμπρέ ήταν κύριος του Αλμπρέ (Albret).

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του Αμανιέ ΣΤ΄ κυρίου του Αλμπρέ και της Ασαλίντε, κόρης του Αρνώ-Ραιμόν κυρίου του Ταρτά. Η κυριότητα (seigneurie) του Αλμπρέ, στο Λάνντ, έδωσε το όνομα σε έναν από τους πιο ισχυρούς Οίκους της μεσαιωνικής Γαλλίας του Μεσαίωνα. Τελευταίο μέλος της ήταν η Ιωάννα Γ΄ της Ναβάρρας, μητέρα του Ερρίκου Δ΄ της Γαλλίας.

Η περίοδος διακυβέρνησής του χαρακτηρίστηκε από τη σύγκρουση με τους Άγγλους βασιλείς για την κυριαρχία επί της Γασκώνης. Ο πατέρας του Αμανιέ ΣΤ΄ κόμης του Αλμπρέ είχε γίνει ηγέτης εξέγερσης εναντίον τους. Όταν αυτός απεβίωσε το 1255, ο Αμανιέ Ζ΄ παρέδωσε το Μιλώ και τα περίχωρά του στον Εδουάρδο Α΄, τότε ακόμη πρίγκιπα, που μόλις ήλθε να διεκδικήσει τον έλεγχο επί της επαρχίας.

Ο γιος του Αμανιέ Η΄ ήταν αφοσιωμένος σύμμαχος των Άγγλων και έγινε μέλος του Βασιλικού Συμβουλίου (Curia Regis) κατά τις βασιλείες του Εδουάρδου Α΄ και του γιού του Εδουάρδου Β΄ της Αγγλίας.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε πρώτα τη Βιάν του Γκοντώ, αλλά αργότερα ακύρωσε το γάμο (τη διαζεύχθηκε). Αργότερα όμως ένα εκκλησιαστικό δικαστήριο το 1272 διέταξε τη Βιάν να επιστρέψει στον σύζυγό της.

Ο Αμανιέ Ζ΄ έκανε δεύτερο γάμο με τη Ματέ κυρία του Μπορντώ. Απέκτησε δύο τέκνα από την Βιάν και περισσότερα από την Ματέ:

* Βερνάρδος-Έζι Γ΄ κύριος του Αλμπρέ το διάστημα 1272-1298.
* Ασαλίντε.
* Αμανιέ Η΄ απεβ. 1326, κύριος του Αλμπρέ.
* Αρνώ-Αμανιέ.
* Ματέ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.

Πηγές
-----

* Prinet, Léon Jacques Maxime (1911). "Albret". In Chisholm, Hugh. Encyclopædia Britannica (11th ed.). Cambridge University Press.
Ο **Αλκαίος** (αρχαία ελληνικά: Ἀλκαῖος), γιος του Μίκκου, ήταν Αθηναίος κωμικός ποιητής που έγραψε δέκα έργα. Οι κωμωδίες του σηματοδότησαν τη μετάβαση μεταξύ της Παλαιάς Κωμωδίας και της Μέσης Κωμωδίας. Το 388 π.Χ. το έργο του *Πασιφάη* έλαβε το βραβείο της πέμπτης θέσης (δηλαδή τελευταίο).

Ο Γιόαν Άλμπερτ Φαμπρίτσιους αναφέρει έναν άλλο Αλκαίο, έναν τραγικό ποιητή. Μερικοί μελετητές πίστευαν ότι ήταν το ίδιο άτομο και το να αποκαλούν τον Αλκαίο «τραγικό» προήλθε από μια εσφαλμένη ανάγνωση του τίτλου του «κωμωδιοτραγωδία».

Επιζώντες τίτλοι και αποσπάσματα
--------------------------------

Οι τίτλοι οκτώ θεατρικών έργων εξακολουθούν να υπάρχουν, μαζί με σαράντα αποσπάσματα συνολικά, τα περισσότερα από τα οποία υποδηλώνουν ότι εργάστηκε κυρίως σε μυθολογικά θέματα.

* *Αδελφές Μοιχευόμενες*
* *Καλλίστω*
* *Ενδύμιον*
* *Ιερός Γάμος*
* *Κωμωδιοτραγωδία*
* *Παλαίστρα*
* *Πανυμίδης*
* *Πασιφάη*

Παραπομπές
----------

1. ↑  Σούδα α 1274
2. ↑  Γιόαν Άλμπερτ Φαμπρίτσιους, Biblioth. Grace, ii. σελ. 282.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 398428
* LCCN: no2015134965
* GND: 102378592
* BNF: cb16932949g (data)
* ICCU: RMLV224342

 |

 |
Η **Αμαλαφρίδα** (άκμασε το 523) ήταν κόρη του Θευδέμιρου βασιλιά των Οστρογότθων και της Ερελέουβας. Αδελφός της ήταν ο Θευδέριχος ο Μέγας και γιος της Θεοδαχάτος, και οι δύο βασιλείς των Οστρογότθων.

Δηνάριο του Θρασαμούνδου, 2ου συζύγου της Αμαλφρίδας.

Βιογραφία
---------

Το 500 ο Θεοδώριχος, για να παγιώσει την εξουσία του επί των υποτελών Βανδάλων, κανόνισε τον 2ο γάμο της αδελφής του με τον Θρασαμούνδο ηγεμόνα των Βανδάλων. Η Αμαλαφρίδα έφερε πολύ μεγάλη προίκα: το ακρωτήριο Λιλύβαιο (δυτικό άκρο της Σικελίας), μαζί με 1.000 Γότθους επίλεκτους πολεμιστές και 5.000 οπλισμένους ακολούθους. 

Έπειτα από το τέλος του Θρασαμούνδου, που ήταν οπαδός του Άρειου, ο Ορθόδοξος διάδοχός του Χιλδέριχος εξέδωσε διάταγμα για την επιστροφή όλων των επισκόπων από την εξορία και του Βονιφατίου, ακούραστου οπαδού της Ορθοδοξίας, επισκόπου της εκκλησίας της Αφρικής. Τότε η Αμαλφρίδα αντέδρασε και ηγήθηκε μίας παράταξης εξέγερσης, που κάλεσε σε βοήθεια τους Μαυριτανούς. Η μάχη έγινε στην Κάπσα (νυν Γκάφσα), 300 μίλια νότια της πρωτεύουσας, στα όρια της Λιβυκής ερήμου.

Το 523 η παράταξη της Αρειανής Αμαλφρίδας ηττήθηκε και ο Χιλδέριχος τη συνέλαβε και τη φυλάκισε, έπειτα από μία επιτυχή προσπάθεια αποτίναξης της ηγεμονίας των Οστρογότθων. Επίσης σκότωσε τους Γότθους στρατιώτες της. Η Αμαλφρίδα απεβίωσε εγκάθειρκτη. άγνωστο πότε.

Οικογένεια
----------

Ο πρώτος της γάμος έγινε με κάποιον, που δεν γνωρίζουμε το όνομά του. 

Παντρεύτηκε για 2η φορά τον Θρασαμούνδο ηγεμόνα των Βανδάλων.

Από τους συζύγους της είχε τέκνα:

* Θεοδαχάτος π.480-536, βασιλιάς των Οστρογότθων.
* Αμαλαβέργα, παντρεύτηκε τον Χερμαναφρίδο ηγεμόνα των Θουριγγίων.

Πηγές
-----

* J.R. Martindale, The Prosopography of the Later Roman Empire, vol. 2, Cambridge 1980, pp. 63-64.
* M. Cristini, Il seguito ostrogoto di Amalafrida: confutazione di Procopio, Bellum Vandalicum 1.8.12, in «Klio», 99 (2017), pp. 278-289.

Αναφορές
--------

1. ↑  (πολλαπλές γλώσσες) *Virtual International Authority File*. OCLC. Dublin. 90813045. Ανακτήθηκε στις 25  Μαΐου 2018.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 90813045
* GND: 138530025

 |

 |
**Αμανετζήδες** ονομάζονταν οι λαϊκοί εκείνοι εκτελεστές των αμανέδων που ήταν περίφημοι αλλά και περιζήτητοι στα λαϊκά στρώματα, φημιζόμενοι για τη παθητική, καλλίφωνη αλλά και πρωτότυπη εκτέλεση αυτού του τύπου των τραγουδιών με τη συνοδεία σαντουριού ή μπουζουκιού κυρίως στα «Καφέ Αμάν», καφωδεία της προπολεμικής Αθήνας. Οι αμανετζήδες αυτοί ήταν τελείως διάφοροι από τους *αμμανετζήδες*, ή "αμμανατζήδες", ταχυδρόμους που μετέφεραν τα αμμανέτια.

Οι Αμανετζήδες, οι λαϊκοί αυτοί τραγουδιστές είχαν διαπλάσει ο καθένας μια προσωπική συναισθηματική πρωτοτυπία στην απόδοση του αμανέ, έτσι ώστε να ξεχωρίζουν τόσο στη κλιμάκωση της φωνής, όσο στους «τερετισμούς», (στους επαναλαμβανόμενους ήχους του αμάν), στη σύνθεση αλλά και στη διάθεση.

Στη Σμύρνη και ιδίως στη Προύσα αλλά και στη Μυτιλήνη, Μακεδονία και Θράκη ακόμη και στις Κυδωνίες φημίζονταν κατά καιρούς σπουδαίοι αμανετζήδες που οι περισσότεροι, αν και ήταν ερασιτέχνες, οι συνθέσεις τους πέρασαν στο στόμα του λαού για πολλές γενεές ιδίως μετά τη Μικρασιατική εκστρατεία, στους προσφυγικούς οικισμούς. 

Στη μεταπολεμική όμως περίοδο το είδος αυτό του τραγουδιού αντιμετώπισε την έντονη εχθρότητα και το «σνομπάρισμα» του «μοντερνισμού» και σιγά - σιγά εξαφανίστηκε και μαζί του οι αμανετζήδες είτε λησμονημένοι είτε παραφθαρμένοι χωρίς να γίνει, όπως ομολογούν οι ειδικοί του είδους, ιστορική φωνοληψία αυτών.

Πηγές
-----

* "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου", τ.2ος, σ.465.
Η **Μαρία της Γαλλίας** ή **Μαρία των Βαλουά** (24 Αυγούστου 1393 – 19 Αυγούστου 1438) ήταν κόρη του Καρόλου ΣΤ΄ της Γαλλίας και της Ισαβέλλας της Βαυαρίας.

Ζωή
---

Η Μαρία γεννήθηκε στο Bois de Vincennes και ήταν το έκτο μεταξύ δώδεκα παιδιών, οκτώ από αυτά συμπεριλαμβανομένης της Μαρίας έζησαν μέχρι την ενηλικίωση.

Ο πατέρας της Μαρίας ήταν γνωστό ότι υπέφερε από μια κληρονομική ψυχική ασθένεια. Η Ισαβέλλα είχε αφιερώσει την κόρη της στην εκκλησία, πιθανώς επειδή θεωρούσε ότι η τρέλα του συζύγου της ήταν τιμωρία από τον Θεό.
Η Μαρία εισήλθε στο μοναστήρι του Πουασί στις 8 Σεπτεμβρίου 1397, σε ηλικία 4 ετών, λαμβάνοντας τους όρκους της ως μοναχή στις 26 Μαΐου 1408, σε ηλικία 15 ετών. Ήταν το μόνο από τα παιδιά του Καρόλου ΣΤ΄ που αφιερώθηκε στη θρησκευτική ζωή, καθώς τα υπόλοιπα επιζώντα αδέλφια τους παντρεύτηκαν.

Την εποχή που η Μαρία εισήλθε στο μοναστήρι, η ηγουμένη ήταν η Μαρία των Βουρβόνων, αδερφή της εκ πατρός γιαγιάς της Ιωάννας των Βουρβόνων. Η Μαρία είχε ως συντροφιά μια άλλη Μαρία, κόρη της Κριστίν ντε Πιζάν. Η Κριστίν περιέγραψε μια επίσκεψη στο Πουασί το 1400 στο έργο της «Le Livre du Dit de Poissy», όπου την χαιρέτησαν «χαρούμενα και τρυφερά» η επτάχρονη Μαρία των Βαλουά και η ηγουμένη. Η Κριστίν περιέγραψε επίσης τα δωμάτια της Μαρίας ως κατάλληλα για μια πριγκίπισσα.

Το 1405, η μητέρα της, Ισαβέλλα, και ο θείος της Λουδοβίκος Α΄ της Ορλεάνης, την επισκέφτηκαν και προσπάθησαν να την πείσουν να εγκαταλείψει τη θρησκευτική ζωή προκειμένου να παντρευτεί τον Εδουάρδο, γιο του Ροβέρτου, συμμάχου του Λουδοβίκου. Ωστόσο, η Μαρία αρνήθηκε, υπογραμμίζοντας ότι μόνο ο βασιλιάς (ο οποίος ήταν ψυχικά ασταθής αυτή τη στιγμή) είχε την εξουσία να την αναγκάσει να παντρευτεί και παρέμεινε στο αβαείο. Στα μετέπειτα χρόνια έγινε ηγουμένη του μοναστηριού και έζησε εκεί την υπόλοιπη ζωή της. Πέθανε από την επιδημία του Μαύρου Θανάτου στις 19 Αυγούστου 1438 στο Βασιλικό Παλάτι του Παρισιού και είναι θαμμένος στο μοναστήρι. Το μόνο από τα αδέλφια της που πέθανε μετά από αυτήν ήταν ο βασιλιάς Καρόλου Ζ΄ της Γαλλίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003. I00080095.
2. ↑   Kerrebrouck (Valois), p. 125 footnote 40, referring to Françoise Autrand "Charles VI le roi fou" in L'Histoire no 27 Oct 1980 pp 61-62.
3. ↑  "Springtime, Solitude and Society in the Dit de Poissy".
4. ↑   Power, Eileen Edna. Medieval English Nunneries.
5. ↑   Jean Juvénal des Ursins (1851). Michaud and Poujoulat, ed. Histoire de Charles VI, roy de France. Paris: Guyot Frères. p. 431.
6. ↑   Cawley, Charles, Capet, Medieval Lands, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy
**Αμαντέους** ή **Αμεντέους** (Amadeusz ή Amedeusz), εξελληνισμένα **Αμεδαίος**, είναι ανδρικό όνομα που προέρχεται από το λατινικό όνομα *Amadeus*, το οποίο προέκυψε σε θρησκευτικούς κύκλους. Προέρχεται από τις λέξεις amo (απαρέμφατο *am*are), «αγαπώ» και *Deus*, «Θεός», το οποίο σημαίνει «αγαπώ τον Θεό». Είναι δημοφιλές στη Σαβοΐα.

Το θηλυκό αντίστοιχο είναι το Αμαντέα.

Στα πολωνικά, ένα όνομα με παρόμοια σημασία είναι επίσης το όνομα Μπογκούμιου (Bogumił).

Η ονομαστική εορτή του Αμαντέους εορτάζεται στις 28 Ιανουαρίου, στις 30 Μαρτίου, στις 10 Αυγούστου, στις 12 Σεπτεμβρίου και στις 27 Σεπτεμβρίου.

Άγιοι και ευλογημένοι με αυτό το όνομα:

* Αμεδαίος Θ΄ της Σαβοΐας - πρίγκιπας
* Αμαντέους της Λωζάνης - επίσκοπος
* Αμαντέους της Πορτογαλίας - μοναχός

Άλλα πρόσωπα με το όνομα Αμαντέους:

* Αμεδαίος της Ισπανίας - βασιλιάς της Ισπανίας
* Αμεντέο Αβογκάντρο
* Αμεντέ Μπορέλ
* Αμεντέο Μοντιλιάνι

Άλλα πρόσωπα:

* Βίκτωρ Αμεδαίος Β΄ της Σαρδηνίας
* Περ Ντάνιελ Αμαντέους Άτερμπομ
* Αμεδαίος Η΄ της Σαβοΐας
* Ε. Τ. Α. Χόφμαν
* Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ
* Ράμπο Αμαντέους - ψευδώνυμο του Αντονίγια Πούσιτσα

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Amadeusz».
Το **αλλαντοϊκό** ή **αλλαντοϊνικό οξύ** είναι οργανική χημική ένωση, με «προτιμώμενη ονομασία» κατά IUPAC **δι(καρβαμυλαμιν)οξικό οξύ** και μοριακό τύπο **C4H8N4O4**. Είναι παράγωγο της αλλαντοΐνης, από την οποία προκύπτει ύστερα από διαρρηξη του ιμιδαζολικού πυρήνα της με υδρόλυση. Στους βιολογικούς οργανισμούς αυτό συμβαίνει με την επίδραση ενός ειδικού ενζύμου που ονομάζεται αλλαντοϊνάση. Το μόριο του αλλαντοϊνικού οξέος αποτελείται από τη συνένωση δύο μορίων ουρίας με ένα μόριο γλυοξυλικού οξέος, ουσίες στις οποίες διασπάται όταν θερμανθεί μαζί με νερό.

Ως ουσία, το αλλαντοϊκό οξύ, που έχει μοριακό βάρος 176,132, είναι λευκή κρυσταλλική σκόνη, με πυκνότητα 1,618 gr/cm3 (γραμμάριο ανά κυβικό εκατοστόμετρο) και σημείο τήξεως 173 °C. Είναι δυσδιάλυτη στο νερό, αλλά ευδιάλυτη σε βάσεις, ανθρακικά και οξικά αλκάλια.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «allantoic acid - Compound Summary». *PubChem Compound*. USA: National Center for Biotechnology Information. 16 Σεπτεμβρίου 2004. Identification. Ανακτήθηκε στις 27 Ιουνίου 2012.

Πηγές
-----

* Το λήμμα «αλλαντοϊ(νι)κόν οξύ» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 4, σελίδα 380
Συντεταγμένες: 48°08′14″N 11°34′31″E﻿ / ﻿48.13722°N 11.57528°E﻿ / 48.13722; 11.57528

Μαρίενπλατς
Άποψη της Μαρίενπλατς και του Νέου Δημαρχείου.
Η **Μαρίενπλατς** (γερμ.: *Marienplatz*, "Πλατεία της (Παρθένου) Μαρίας") είναι η κεντρική πλατεία του Μονάχου, το κέντρο τόσο της σύγχρονης πόλης όσο και του παλαιότερου, πεζοδρομημένου σήμερα, τμήματός της. Αποτελεί κεντρική πλατεία του Μονάχου από το 1158.

Η Μαρίενπλατς βρίσκεται στην παλιά πόλη και κατά το Μεσαίωνα αποτελούσε αγορά και σημείο διεξαγωγής αγώνων και τουρνουά. Πήρε το όνομά της από μια Στήλη της Παρθένου Μαρίας (*Mariensäule*) που ανεγέρθηκε στο κέντρο της το 1638, για να εορταστεί το τέλος της Σουηδικής κατοχής μετά τον Τριακονταετή Πόλεμο. Επάνω στη στήλη βρίσκεται ένα χρυσό άγαλμα της Παναγίας, που την απεικονίζει πάνω σε μια ημισέληνο ως "Βασίλισσα των Ουρανών" και αρχικά βρισκόταν στη Φράουενκιρχε.

Σήμερα στην πλατεία κυριαρχεί το Νέο Δημαρχείο του Μονάχου, κτισμένο στα τέλη του 19ου αιώνα, και το τεράστιο γκλόκενσπιλ στον βόρειο πύργο του, που έλκει χιλιάδες επισκέπτες κάθε χρόνο. Στην ανατολική πλευρά βρίσκεται το Παλαιό Δημαρχείο, γοτθικού ρυθμού. Η πεζοδρομημένη περιοχή μεταξύ της Κάρλσπλατς και της Μαρίενπλατς φιλοξενεί πολυκαταστήματα, εστιατόρια και άλλες επιχειρήσεις και αποτελεί δημοφιλή τουριστική διαδρομή της πόλης. Η πλατεία έχει περίπου 100 μέτρα μήκος και 50 μέτρα πλάτος.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Μαρίενπλατς** |

* Επίσημη σελίδα (Γερμανικά)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 315529999
* LCCN: sh93002033
* GND: 4455027-3

 |

 |
Ο **Αλκίμαχος** ο νεότερος (άκμασε τον 4ο αι. π.Χ.) από τη Δυναστεία των Λυσιμαχιδών ήταν ευγενής από τη Μακεδονία και ανιψιός του Λυσιμάχου βασιλιά της Θράκης, Μ. Ασίας και Μακεδονίας.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του Αλκιμάχου, που είχε ιδιοκτησίες στην Απολλωνία της Χαλκιδικής και μίας Ελληνίδας. Αδελφός του ήταν ο Φίλιππος. Ήταν συνονόματος με τον πατέρα του.

Ο Λυσίμαχος, θείος του Αλκίμαχου του νεότερου.
Ο Αλκίμαχος της Απολλωνίας υπηρέτησε ως αξιωματούχος. Ήταν διπλωμάτης: εστάλη ως πρόξενος στην Αθήνα από τον Φίλιππο Β΄ (βασ. 359-336) και ήταν διοικητής στρατού: ο Αλέξανδρος Γ΄ (βασ. 336-323) τον έστειλε να ελευθερώσει την Ιωνία και την Αιολίδα.

Ο Αλκίμαχος ο νεότερος φαίνεται να γεννήθηκε και να μεγάλωσε στην Απολλωνία και είναι γνωστός από επιγραφές. Από μία στήλη του 319 αναφέρει τιμές, που του αποδόθηκαν από την πολιτεία, όμοιες με εκείνες του πατέρα του. Μάλλον αυτό έγινε λόγω παραχώρησης από μέρους του ιδιοκτησιών στην πολιτεία.

Σύμφωνα με άλλη επιγραφή που βρέθηκε στη νήσο Ίο, ο Αλκίμαχος είχε έναν γιο, τον Λύσιππο. Στη στήλη αυτή o Αλκίμαχος τιμάται ως πρόξενος της Ίου και η επιγραφή αναφέρεται στην εύνοια αυτού προς τη νήσο.

Οικογένεια
----------

Γιος του ήταν ο:

* Λύσιππος.

Πηγές
-----

* Lund, Helen S. (2002). Lysimachus: A Study in Early Hellenistic Kingship. Routledge.
* Heckel, Waldemar (2006). Who's Who in the Age of Alexander the Great: Prosopography of Alexander's Empire. Wiley-Blackwell.
* O'Sullivan, Lara (2009). The Regime of Demetrius of Phalerum in Athens, 317-307 BCE: A Philosopher in Politics. Brill Academic Publishers.
Η **Μάχη του Κίνμπουρν** διεξήχθη στις 14 Οκτωβρίου 1787, κατά τη διάρκεια του ρωσοτούρκικου πολέμου του 1787-1792, με αρχηγούς τον Ρώσο στρατηγό Αλεξάντερ Βασίλεβιτς Σουβόροφ και τον Γκαζί Χασάν Πασά και τελείωσε με την νίκη των Ρώσων.

Γεγονότα
--------

### Πριν την μάχη

Άγαλμα του Α. Β. Σουβόροφ στο Οτσάκοφ *(με το δεξιό χέρι δείχνει προς το Κίνμπουρν)*
Στην αρχή του ρωσοτουρκικού πολέμου 1787-1792, ο Σουβόροφ ανέλαβε τη διοίκηση του σώματος στο Κίνμπουρν, το οποίο έπρεπε να φρουρεί τη Μαύρη Θάλασσα. Στην αρχή του πολέμου, οι Τούρκοι με μεγάλες δυνάμεις άρχισαν επίθεση στο οχυρό του Κίνμπουρν, το οποίο προστάτευαν 4000 Ρώσοι στρατιώτες με αρχηγό τον Σουβόροφ. 

### Μάχη

Η Μάχη του Κίνμπουρν διεξήχθη στις 14 Οκτωβρίου 1787. Οι Τούρκοι έκαναν απόβαση με 5-6 χιλιάδες στρατιώτες. Αρχικά ο Σουβόροφ απαγόρευσε στους στρατιώτες να αντεπιτίθενται, αλλά όταν οι Τούρκοι έφτασαν 200 βήματα κοντά στο οχυρό, ο Σουβόροφ άρχισε την αντεπίθεση. Ως αποτέλεσμα, οι Τούρκοι άρχισαν να υποχωρούν.

Μετά την μάχη - Απώλειες
------------------------

Στη μάχη, οι Τούρκοι έχασαν 4000 στρατιώτες. Για την άμυνα του Κίνμπουρν, ο Σουβόροφ έλαβε το Τάγμα του Αγίου αποστόλου Ανδρέα του Πρωτόκλητου, καθώς επίσης τραυματίστηκε 2 φορές κατά τη διάρκεια της μάχης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Из реляции Суворова о сражении при Кинбурне 1787 г. Αρχειοθετήθηκε 2009-07-15 στο Wayback Machine.(Ρωσικά)
2. ↑  Письмо Суворова Потемкину о сражении при Кинбурне. Октября 3 дня 1787 года Αρχειοθετήθηκε 2013-05-14 στο Wayback Machine.(Ρωσικά)

Βιβλιογραφία
------------

* Широкорад А.Б. Русско-Турецкие войны (под общ. ред Тараса А.Е.) Minsk: Harvest, 2000.
Η **Μαρία** (ιταλ. *Maria de'Medici*, 3 Απριλίου 1540 - 19 Νοεμβρίου 1557) από τον Οίκο των Μεδίκων ήταν κόρη του Μεγάλου Δούκα της Τοσκάνης.

Βιογραφία
---------

Ήταν η πρώτη κόρη του Κόζιμο Α΄ των Μεδίκων, Μεγάλου Δούκα της Τοσκάνης, και της Ελεονώρας δε Τολέδο, κόρης του μαρκησίου Πέδρο Άλβαρεθ της Βιγιαφράνκα. Μνηστεύθηκε με τον Αλφόνσο Β΄ των Έστε, Δούκα της Φερράρα, αλλά απεβίωσε 17 ετών, πριν γίνει ο γάμος. Μορφώθηκε μαζί με τους αδελφούς της και ήταν το πιο λαμπρό παιδί. Όταν ο αδελφός της Φραγκίσκος δεν καταλάβαινε το μάθημά του των Ελληνικών, οι διδάσκαλοί του καλούσαν τη Μαρία να του το εξηγήσει. Κρατούσε τον εαυτό της κάπως μακριά από τα μικρότερα αδέλφια της. Ανατράφηκε σε ένα επιτηδευμένο, με υψηλή μόρφωση περιβάλλον και κόσμιες νέες γυναίκες.

Σύμφωνα με έναν αναξιόπιστο θρύλο, που αφηγείται o Edgcumbe Staley στο έργο "Οι Τραγωδίες των Μεδίκων", η Μαρία ήταν υπέροχη και φυλάχθηκε στενά από τους άνδρες, αλλά κατάφερε να συναντήσει έναν νεαρό εραστή, τον Μαλατέστα ντε Μαλατέστι, κρυφά. Σύμφωνα με την ιστορία, μαχαιρώθηκε στην καρδιά από τον πατέρα της αφού έπιασε τους νέους εραστές. Ο Κόζιμο δήλωσε τότε ότι η Μαρία πέθανε από πυρετό και έριξε τη νεαρή εραστή της στη φυλακή.

Άλλοι ακριβέστεροι λογαριασμοί δείχνουν ότι η αιτία θανάτου της Μαρίας ήταν πιθανώς ελονοσία. Πέθανε στο Λιβόρνο. Ο πατέρας της θρήνησε για αυτήν βαθιά και κράτησε το πορτρέτο της στο δωμάτιό του μέχρι που πέθανε. Είχε ήδη χάσει την άλλη του κόρη, Μπία των Μεδίκων. "Είχε την ίδια διάθεση με εμένα", σχολίασε ο Κόζιμο, "και στερήθηκε καθαρό αέρα." Η αδερφή της Λουκρητία παντρεύτηκε αργότερα τον Αλφόνσο αλλά πέθανε και αυτή νέα από φυματίωση.

Πηγές
-----

* Murphy, Caroline P. (2008). Murder of a Medici Princess. USA: Oxford University Press. ISBN 0-19-531439-5
* Staley, Edgcumbe The Tragedies of the Medici
* Schultes, Lothar (2017): "Der Tod und das Mädchen – Bia oder Maria de' Medici?" In: Mitteilungen der Gesellschaft für vergleichende Kunstforschung in Wien, 69, Nr. 1/2, February 2017, p. 1– 6.

1. ↑   "The Medici Granducal Archive and the Medici Archive Project" (PDF). p. 12. Archived from the original (PDF) on 15 January 2006.
2. ↑   Murphy (2008), pp. 34, 41
3. ↑   Staley, Edgcumbe The Tragedies of the Medici Archived 2007-12-17 at the Wayback Machine
4. ↑   Murphy (2008), p. 63
**Η μάχη του Κιρκ Κιλισέ**  (βουλγ. Лозенградска операция, τουρκ. Kırkkilise Muharebesi) γνωστή και ως **μάχη του Λόζενγκραντ** ήταν η δεύτερη (χρονολογικά) μάχη μεταξύ του Βασιλείου της Βουλγαρίας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που δόθηκε στα πλαίσια του Α' Βαλκανικού πολέμου.

Η μάχη έλαβε χώρα από τις 22 έως τις 24 Οκτωβρίου 1912, στη πόλη Κιρκ Κιλισέ της Ανατολικής Θράκης που σήμερα στα τουρκικά ονομάζεται Κιρκλάρελι, γνωστή στους Έλληνες και ως οι Σαράντα Εκκλησιές, και έληξε με νίκη του βουλγάρικου στρατού, ο οποίος συνέχισε απρόσκοπτα πλέον, την πορεία του προς την απελευθέρωση της Αδριανούπολης.

Με το ξέσπασμα του Α' Βαλκανικού πολέμου, η μεγαλύτερη στρατιωτική δύναμη της Βουλγαρίας υπό τον στρατηγό Ιβάν Φίτσεβ, κατευθύνθηκε στην Ανατολική Θράκη (σημερινή Ευρωπαϊκή Τουρκία) με σκοπό την κατάληψη της Αδριανούπολης και την αποκοπή του ανεφοδιασμού του Οθωμανικού στρατού από την Κωνσταντινούπολη.

Στο δρόμο προς την Αδριανούπολη, η 1η και 3η βουλγάρικη στρατιά συγκρούστηκαν έξω από το Κιρκ Κιλισέ με την Οθωμανική Στρατιά της Θράκης υπό τον Αμπντουλάχ Πασά.

Η μάχη
------

Οι πρώτες βουλγάρικες δυνάμεις πέρασαν τα σύνορα στις 18 Οκτωβρίου 1912 με την 2η βουλγάρικη στρατιά να κινείται προς την Αδριανούπολη, την 1η βουλγάρικη στρατιά του στρατηγού Βασίλι Κουντίτσεφ προς τον δρόμο Αδριανούπολη - Κιρ-κιλίζ, με σκοπό να τον κλείσει και την 3η στρατιά του Ντιμιτρίεφ να κατευθύνεται προς τον ορεινό όγκο της Στράντζας.

Στις 21 Οκτωβρίου οι Οθωμανοί αποφάσισαν να επιτεθούν πρώτοι, την ώρα που ο στρατός του Κουντίτσεφ βρισκόταν σε πορεία και απείχε από το Κιρκ Κιλισέ περίπου 15 χιλιόμετρα. Ωστόσο η μη ακριβής γνώση της θέσης των βουλγάρικων τμημάτων αλλά και διαφορά στον αριθμό στρατιωτών (διαφορά που ήταν εναντίον των Οθωμανών) οδήγησε το σχέδιο σε αποτυχία.

Έφεδροι Οθωμανοί στρατιώτες
Την επόμενη ημέρα στις 22 Οκτωβρίου τμήμα του Οθωμανικού στρατού συγκρούστηκε με την εμπροσθοφυλακή των Βουλγάρων σε μια μάχη σώμα με σώμα. Η χρήση των πυροβόλων από τους Βούλγαρους είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο πολλών οθωμανών στρατιωτών. Παρόλα αυτά η μάχη συνεχίστηκε και την νύχτα της 22ης προς 23ης Οκτωβρίου αλλά και όλη την ημέρα της 23ης. Στις 5:30 το απόγευμα της 23ης Οκτωβρίου, η στρατιά του Ντιμιτρίεφ ξεκίνησε μαζική επίθεση προς τους Οθωμανούς, με πυροβόλα όπλα να υποστηρίζουν τους στρατιώτες που μάχονταν με τις ξιφολόγχες. Οι Οθωμανοί άντεξαν την επίθεση μέχρι τις 01:30 το πρωί της 24ης Οκτωβρίου. Εκείνη την ώρα, το πανικόβλητο αριστερό τμήμα του οθωμανικού στρατού που αποτελούν από εφεδρικά κυρίως σώματα, ξεκίνησε μια άτακτη φυγή, αναγκάζοντας τον στρατηγό Μαχμούτ Μουχτάρ Πασά, να σημάνει γενική υποχώρηση. Οι Βούλγαροι κατέλαβαν την πόλη του Κιρκ-κιλίζ ενώ οι Οθωμανοί ανασυντάχτηκαν σε μια νέα αμυντική γραμμή, 30 χλμ. νοτιότερα, πάνω στο δρόμο Λουλέ Μπουργκάς - Καραγάτς - Μπουνάρ Xισάρ (πρώην «Βρύσις» ανατολικής Θράκης). Σε αυτήν την τοποθεσία θα δοθεί η συνέχεια της μάχης του Κιρκ Κιλισέ , η μάχη του Λουλέ Μπουργκάς.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Министерство на войната (1928), p. 204
2. ↑  Richard C. Hall: "The Balkan Wars, 1912–1913: Prelude to the First World War", 2000, σελ. 27
Η **μάχη της Χαιρώνειας** έλαβε χώρα το 86 π.Χ. στη Χαιρώνεια της Βοιωτίας. Ήταν μια μάχη του Α΄ Μιθριδατικού πολέμου, ανάμεσα στους Ρωμαίους και το βασίλειο του Πόντου.

Προοίμιο
--------

Μετά τη ρωμαϊκή κατάκτηση της Ελλάδος το μόνο κρατίδιο που έμεινε να αντιστέκεται στη Ρώμη ήταν το βασίλειο του Πόντου. Ο βασιλιάς του Μιθριδάτης Στ΄ ήθελε να μεγαλώσει το κράτος του και προσάρτησε μέρη της Φρυγίας το 91-90 π.Χ. Μάλιστα προσπαθούσε να ανατρέψει και τους φιλορωμαίους μονάρχες στα βασίλεια της Βιθυνίας και της Καππαδοκίας. Αυτός ο επεκτατισμός του Μιθριδάτη θεωρήθηκε αιτία πολέμου από τους Ρωμαίους. Στην πρώτη φάση του πολέμου, στη Μικρά Ασία, ο στρατηγός Ακουίλιος έφυγε στη Ρόδο και το ρωμαϊκό ναυτικό παραδόθηκε στο βασίλειο του Πόντου. Το 88 π.Χ. μεγάλο μέρος της Ασίας έπεσε στα χέρια του Μιθριδάτη και για την ανάκτηση των χαμένων εδαφών ορίστηκε στρατηγός για τους Ρωμαίους ο Σύλλας. Ο Σύλλας κρατήθηκε για οικονομικούς λόγους στη Ρώμη κι εκείνο το διάστημα ο Μιθριδάτης έσφαξε όλους τους Ιταλούς της Μικράς Ασίας και επιτέθηκε στη Ρόδο, μία από τους συμμάχους των Ρωμαίων. Η εκστρατεία στη Ρόδο απέτυχε όμως και μετέφερε τον πόλεμο στην Ελλάδα. Γι αυτή τη φάση του πολέμου ανέθεσε την αρχιστρατηγία στον Αρχέλαο. Αυτός λεηλάτησε τη Δήλο το 87 π.Χ. Ο Αρχέλαος απέκτησε πολλούς συμμάχους μεταξύ αυτών και τους Βοιωτούς. Το 87 π.Χ. στρατηγός των Ρωμαίων έγινε ο Σούρα ο οποίος κατέλαβε τη Σκιάθο, αλλά έχασε μια μάχη στη Χαιρώνεια από τον Αρχέλαο. Ο Σύλλας τελικά από τη Ρώμη έφτασε στην Ελλάδα με μεγάλο στρατό.

Η μάχη
------

Πριν από τη μάχη το 86 π.Χ. ο Μιθριδάτης εκστράτευσε στη Μακεδονία, χωρίς να καταφέρει κάτι σημαντικό. Ο Λούκουλλος, ένας άλλος στρατηγός της Ρώμης, συγκέντρωσε φρουρές της Βοιωτίας κατά του Μιθριδάτη. Ο Σύλλας εν τω μεταξύ πολιορκούσε την Αθήνα (την οποία κατέλαβε τον ίδιο χρόνο). Οι δύο στρατοί συναντήθηκαν στη Χαιρώνεια. Από τη μία ο Αρχέλαος, ο Δρομιχαίτης, ο Αρκαθίας και ο Ταξίλης με 120.000 άνδρες και από την άλλη ο Σύλλας με 40.000 άνδρες. Κατά τη σφοδρή σύγκρουση, ο Σύλλας κατατρόπωσε τον αντίπαλο στρατό. Ο Αρχέλαος είχε απώλειες 110.000 ανδρών, ενώ για το στρατό του Σύλλα ο Πλούταρχος αναφέρει τον εκπληκτικό αριθμό των 12 ανδρών. Όμως εκτιμάται ότι ήταν μεγαλύτερες.

Μετά τη μάχη
------------

Μετά τη μάχη ο Αρχέλαος ήττημένος ανακήρυξε το Σύλλα «νικητή στρατηγό». Μετά από λίγες βδομάδες ο Σύλλας συγκρούστηκε με το στρατό του βασιλείου του Πόντου στον Ορχομενό όπου ξανανίκησε. Η Βοιωτία αποδυναμώθηκε και περιήλθε σε ρωμαϊκό έλεγχο. Τελικώς ο Α' Μιθριδατικός πόλεμος έληξε με τη συνθήκη του Δαρδάνου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* *Πρώτος Μιθριδατικός πόλεμος* στη δικτυακή πύλη του Πλουτάρχειου Ιστορικού και Πολιτιστικού Πάρκου Χαιρώνειας

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Οι μάχες του Πρώτου Μιθριδατικού Πολέμου |
| --- |
|  |
| 
* Ποταμός Αμνίας
* Όρος Σκορόβας
* Χαιρώνεια
* Τένεδος
* Ορχομενός
 |

 |
Η **Αλλατίνη** είναι εταιρεία αλέσεως αλευριού, που ιδρύθηκε το 1858 από τον Μωυσή Αλλατίνη και τον αδελφό του στη Θεσσαλονίκη.

Εργοστάσιο Αλλατίνη Σίνδο
Η εταιρεία διέθετε δύο κλάδους της βιομηχανίας, την κεραμική και τους αλευρόμυλους.

Στα τέλη του 19ου αιώνα, η οικογένεια Αλλατίνη ανήγειρε αλευρόμυλους σε μια μεγάλη βιομηχανική περιοχή της πόλης. Κατά τις επόμενες δεκαετίες η εταιρεία επεκτάθηκε και τη δεκαετία του 1930 οι μύλοι ήταν οι μεγαλύτεροι στα Βαλκάνια.

Από τότε, η ιδιοκτησία της εταιρείας άλλαξε πολλές φορές, διατηρώντας όμως το ιστορικό της όνομα. Από το 1988 η εταιρεία ανήκει στον Όμιλο ELBISCO.
Η **Μάχη του Κεμπέκ**, που διεξήχθη κοντά στην πόλη του Κεμπέκ, στον Καναδά, στις 30-31 Δεκεμβρίου 1775, ήταν ήττα για τους Αμερικανούς και τελείωσε τις προσπάθειές τους να κατακτήσουν τον Καναδά κατά τα πρώτα στάδια της Αμερικανικής Επανάστασης. 

Η αμερικανική ώθηση στον Καναδά ξεκίνησε τον Νοέμβριο του 1775 με την κατάληψη του Μόντρεαλ από τον στρατηγό Ρίτσαρντ Μοντγκόμερι. Στη συνέχεια συνέχισε βόρεια προς το Κεμπέκ, όπου συναντήθηκε με τον συνταγματάρχη Μπένεντικτ Άρνολντ. 

Η συνδυασμένη τους δύναμη των 1.000 ανδρών πολιόρκησε την πόλη στις 5 Δεκεμβρίου. Όταν η αμυνόμενη βρετανική δύναμη των 1.200 ανδρών, υπό τη διοίκηση του Καναδού κυβερνήτη Γκάι Κάρλετον, αντιστάθηκε στα φράγματα αμερικανικού πυροβολικού, ο Μοντγκόμερι και ο Άρνολντ εξαπέλυσαν απευθείας επίθεση στην πόλη τον Δεκέμβριο 30 στη μέση μιας οδικής χιονοθύελλας. 

Κατά τη διάρκεια της μάχης, περισσότεροι από τους μισούς Αμερικανούς σκοτώθηκαν, τραυματίστηκαν ή αιχμαλωτίστηκαν. Μεταξύ των τραυματιών ήταν και ο Μπένεντικτ Άρνολντ και ο Ρίτσαρντ Μοντγκόμερι. ο τελευταίος πέθανε σύντομα από τα τραύματά του. 

Ο Άρνολντ συνέχισε να αποκλείει την πόλη για μερικές εβδομάδες, αλλά οι βρετανικές ενισχύσεις ανάγκασαν τους Αμερικανούς να υποχωρήσουν τον Μάιο, τερματίζοντας τις ελπίδες τους να κατακτήσουν τον Καναδά, αλλά αποτρέποντας μια βρετανική προέλαση προς τα νότια μέχρι τα τέλη του 1776.
Το **"Brodovi"** (μετάφραση: "Πλοία") ήταν η Γιουγκοσλαβική συμμετοχή στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 1963, εκτελεσμένη στα κροατικά από τον Βίτσε Βούκοφ.

Το τραγούδι εκτελέστηκε ένατο το βράδυ (μετά τους Δανέζους Γκρέτε και Γιον Ίνγκμαν με το "Dansevise" και πριν από την Ελβετή Έστερ Οφάριμ με το "T'en va pas"). Στο κλείσιμο της ψηφοφορίας, έλαβε 3 πόντους, τοποθετώντας το 11ο σε ένα σύνολο 16 χωρών.

Το τραγούδι ασχολείται με τη σημασία των πλοίων στη γειτονιά του Βούκοφ. Λέει ότι όταν δεν υπάρχουν πλοία στα λιμάνια είναι λυπηρό, οι ριβιέρες ερημώνουν και οι γλάροι πεθαίνουν.

Ο επόμενος Γιουγκοσλάβος εκπρόσωπος στο διαγωνισμό του 1964 ήταν ο Σαμπαχουντίν Κουρτ με το "Život je sklopio krug".

Πηγές και εξωτερικοί σύνδεσμοι
------------------------------

* Ιστοσελίδα της Eurovision, ιστορικό ανά έτος, 1963
* Στίχοι και λεπτομερείς πληροφορίες σχετικά με την καταχώριση "Brodovi".
Το ναρκαλιευτικό **Αλκυών Μ-211** (πρώην *USS MSC 319*) κατασκευάστηκε στα ναυπηγεία *USA – Peterson Builders Co, Sturgeon Bay Wisc* και παραχωρήθηκε με τα *Πλειάς* και *Θάλεια* στα πλαίσια της στρατιωτικής βοήθειας από τις Η.Π.Α.. Παρελήφθη από το Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό στις 7 Δεκεμβρίου 1970 στο Ναύσταθμο του Τσάρλεστον της Νότιας Καρολίνας. Κατέπλευσε στην Ελλάδα στις 22 Αυγούστου 1971 και εντάχθηκε στη Διοίκηση του Στολίσκου Ναρκαλιευτικών.

Όμοιου τύπου πλοία Αίγλη ΙΙ, Αύρα ΙV, Δωρίς ΙΙ, Δάφνη ΙΙΙ, Αηδών ΙΙ, Κλειώ ΙΙΙ, Κίχλη ΙΙ, Κίσσα ΙΙ και Πλειάς ΙΙ
Είναι κατασκευασμένο από ξύλο και αντιμαγνητικά υλικά. Έχει πλήρες εκτόπισμα 370 τόνους, μήκος 144 πόδια, πλάτος 28 και βύθισμα 8,5 πόδια. Για την πρόωση του χρησιμοποιεί δύο μηχανές ντίζελ, ισχύος 380 ίππων. Ο οπλισμός του αποτελείται από 2 πυροβόλα των 20 χιλιοστών και έχει πλήρωμα 39 άνδρες.

Βιβλιογραφία
------------

* Eric Wertheim, *The Naval Institute Guide to Combat Fleets of the World*, Naval Institute Press, 2007

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Το Ν/Α Αλκυών Μ-211 στην επίσημη ιστοσελίδα του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού
Ο **Ανδρέας Κόλλας** (Πάτρα, 1840 - Πάτρα, 1899) ήταν Έλληνας τραπεζίτης και σταφιδέμπορος.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην Πάτρα και ήταν γιος του σταφιδέμπορα Μιχαήλ Κόλλα, γόνου εύπορης Χιώτικης οικογένειας και της Σοφίας Αργυροπούλου. Ανέλαβε τον εμπορικό οίκο του πατέρα του μαζί με τον αδερφό του Δημήτριο και σύντομα εξελίχτηκε σε μία από τις σημαντικότερες προσωπικότητες της πατραϊκής κοινωνίας, αποκτώντας τεράστια ακίνητη περιούσια από τις επιχειρηματικές του δραστηριότητες. Επέκτεινε την εμπορική επιχείρηση και στον τραπεζικό κλάδο, διατηρώντας υποκατάστημα στο Λονδίνο. Η τραπεζική του επιχείρηση λειτουργούσε μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1950 και βρισκόταν επί της οδού Ρήγα Φεραίου.

Είχε διατελέσει το 1900, πρόεδρος του πτωχοκομείου Πατρών, ήταν ιδρυτικό μέλος της Βιοτεχνικής Εταιρείας Πατρών και της ασφαλιστικής εταιρείας Αστήρ και μέλος της επιτροπής ανέγερσης του Α΄ νεκροταφείου Πατρών. Είχε στην κατοχή του πολυτελή έπαυλη στο Μπεγουλάκι.

Στις 3 Νοεμβρίου του 1896, καθώς περπάταγε με τον στενό του φίλο Διονύσιο Φραγκόπουλο στην πλατεία Γεωργίου Α΄, επί της Γεροκωστοπούλου, δέχθηκε επίθεση με μαχαίρι από τον σανδαλοποιό Δημήτριο Ματσάλη. Τραυματίστηκε σοβαρά ενώ ο Φραγκόπουλος απεβίωσε. Ο Μάτσαλης συνελήφθη αμέσως και κατόπιν ανάκρισης δήλωσε: *«ό,τι έκανα, το έκανα χάριν της ιδέας. Κανένας δεν μ΄ έβαλε. Μόνος μου ενήργησα. Φονεύσας δεν απέβλεψα εις τα πρόσωπα, αλλά κτύπησα το Κεφάλαιον. Είμαι αναρχικός και ως αναρχικός είμαι υπέρ της βίας»*. Πράγματι ο Μάτσαλης ήταν μέλος αναρχικής ομάδας και είχε επηρεαστεί σημαντικά από αυτή. Τελικά ο Μάτσαλης αυτοκτόνησε στις 7 Νοεμβρίου στη φυλακή της Ακροπόλεως στην Πάτρα.

Ήταν παντρεμένος με την Ελένη Μεγάρη και παιδιά του ήταν οι Μιχαήλ, Φωκίων, Κίμων, Κωνσταντίνος και Σοφία, σύζυγος του Γεωργίου Τοπάλη. Τάφηκε στο μνήμα της οικογένειας Κόλλα, στην αλαία των τραπεζιτών, στο Α΄ νεκροταφείο Πατρών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Χρήστος Μούλιας, *Το λιμάνι της σταφίδας*, Πάτρα 2000, σελ.531, ISBN 960-86814-0-5
2. ↑  *Νεολόγος*, φύλλο 11 Νοεμβρίου 1896, "πρωτοσείδο άρθρο: Η σπαρακτική τραγωδία των Πατρών"
3. ↑  Χρήστος Μούλιας, *Το λιμάνι της σταφίδας*, Πάτρα 2000, σελ.164, ISBN 960-86814-0-5
4. ↑  Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, *Ιστορικόν λεξικόν των Πατρών*, Πάτρα 1995, 3η έκδοση, σελ. 2197.
Ο **Μάρκος Πόρκιος Κάτων**, λατιν.: *Marcus Porcius Cato*, (π. 73-42 π.Χ.), γιος τού Μ. Π. Κάτωνα τού Νεότερου από τον πρώτο του γάμο με την Ατιλία, ήταν Ρωμαίος στρατιωτικός και στα πρώτα του χρόνια πέρασε λίγο χρόνο στην πολιτική με τον πατέρα του. Αν και ποτέ δεν επέτυχε το μεγαλείο, τον θαύμαζαν στενοί φίλοι και συγγενείς, και επίσης υπηρέτησε τον πατέρα του πιο πιστά, και μοιραζόταν τα ιδανικά του. Ο Μάρκος ήταν γνωστός για το ότι ήταν άνθρωπος με γενναιοδωρία και θερμός χαρακτήρας.

Βιογραφία
---------

Ήταν αδελφός της Πορκίας Κατωνίδας, η οποία παντρεύτηκε την πρώτη φορά τον Mάρκο Καλπούρνιο Βίβουλο (συνύπατο με τον Ι. Καίσαρα το 59 π.Χ.) και αργότερα παντρεύτηκε τον ετεροθαλή εξάδελφό τους (από τη μητρική πλευρά) Mάρκο Ιούνιο Βρούτο. Ο Μάρκος Π. Κάτων πολέμησε στη μάχη της Θάψου και αφού νικήθηκε από τις δυνάμεις τού Ι. Καίσαρα, ο πατέρας του Κάτων αυτοκτόνησε το 46 π.Χ. Ο Ιούλιος Καίσαρας έδωσε χάρη στον νεαρό Μάρκο Π. Κάτωνα, και του επέτρεψε να κρατήσει την περιουσία τού πατέρα του.

Παρά το γεγονός ότι τού δόθηκε χάρη από τον Καίσαρα και τού επετράπει να επιστρέψει στην πατρίδα του, ο Μάρκος Π. Κάτων ενώθηκε με τον κουνιάδο του Βρούτο και τον σύμμαχό του Γάιο Κάσσιο Λογγίνο, που και οι δύο είχαν δολοφονήσει τον Ιούλιο Καίσαρα στις 15 Μαρτίου 44 π.Χ. Στη συνέχεια διέφυγαν από τη Ρώμη και κατευθύνθηκαν προς την Ελλάδα, όπου ο Μάρκος Π. Κάτων πολέμησε και στις δύο μάχες των Φιλίππων. Σκοτώθηκε στη δεύτερη μάχη των Φιλίππων το 42 π.Χ. (σε ηλικία 31 ετών). Σύμφωνα με τον Πλούταρχο, καθώς ο στρατός των Απελευθερωτών νικούσε, ο Μάρκος Π. Κάτων αρνήθηκε να υποχωρήσει και αντ' αυτού επιτέθηκε στις τάξεις του εχθρού, υποτίθεται χωρίς κράνος ή πανοπλία, για να αντιμετωπίσει το τέλος του.

Πηγές
-----

* Πλούταρχος, *Mάρκος Βρούτος*
* Πλούταρχος, *Κάτων ο Νεότερος*
* Κικέρων, *Επιστολαί εις τον Βρούτον*
* Κικέρων, *Επιστολαί εις τον Αττικόν*
* Αππιανός, *Οι Εμφύλιοι Πόλεμοι*, Book II
* Βαλέριος Μάξιμος, *Περί πράξεων αξιομνημόνευτων*
* Κάσσιος Δίων, *Ρωμαϊκή Ιστορία* 44–47
* Βαλέριος Μάξιμος, *Πράξεις και ρήσεις αξιομνημόνευτες, βιβλ. IV.6.5* (Factorum et dictorum memorabilium libri iv.6.5)

Παραπομπές σε πηγές
-------------------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 23  Νοεμβρίου 2018.
2. ↑  «Digital Prosopography of the Roman Republic» (Αγγλικά) 2754. Ανακτήθηκε στις 29  Ιουνίου 2021.
3. 1 2  «Porcii» (Ρωσικά)
4. 1 2 3 4 5  «Digital Prosopography of the Roman Republic» (Αγγλικά) 2754. Ανακτήθηκε στις 8  Ιανουαρίου 2021.
Ο **Αλκανάδρε** (ισπανικά: *Río Alcanadre*) είναι ένα ποτάμι στη βόρεια Ισπανία, παραπόταμος του ποταμού Σίνκα, που διασχίζει την επαρχία της Ουέσκας. Ο Αλκανάδρε πηγάζει στην Οροσειρά της Galardón και καταλήγει στο Σίνκα κοντά στον οικισμό του Ballobar.

Τρέχει από το βορρά προς το νότο διασχίζοντας το Φυσικό πάρκο της οροσειράς και των φαραγγιών της Γουάρα στην ομώνυμη οροσειρά*,* διαμορφώνοντας στο πέρασμά του μερικές βαθιές ρεματιές, φαράγγια και χαράδρες, τα οποία χαίρουν ιδιαίτερης εκτίμησης από τους λάτρεις του σπορ της κατάβασης φαραγγιών, τόσο των Ισπανών όσο και άλλων από διάφορες χώρες της Ευρώπης. Το τμήμα του ποταμού Αλκανάδρε που κατέρχεται μεταξύ των περιοχών Bara και Bierge, χωρίζεται αθλητικά σε τέσσερις διαφορετικές διαδρομές, οι οποίες ονομάζονται: Gorgas Negras, Barrasil, Άνω Peonera  και Κάτω Peonera. Νοτιότερα, αλλάζει κατεύθυνση προς τα ανατολικά και νοτιοδυτικά έως τις εκβολές του στον Σίνκα.

Οι κυριότεροι παραπόταμοι είναι τα ποτάμια  Barranco de Mascún και Isuala που ονομάζεται επίσης Balcés εξ' αριστερών, και Formiga, Guatizalema και Flumen από τα δεξιά.

Ερείπια του φράγματος και του μύλου δίπλα στη γέφυρα της Famiñosa.
Πέρασμα από πλάκες κοντά στη τοποθεσία Morrano
Η **Μάχη του Άξαμς** έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια της Εξεγέρσεως του Τιρόλου του 1809.

Η μάχη
------

Κατά τη διάρκεια του Μαρτίου του 1809, η κωμόπολη του Άξαμς εξεγέρθηκε ενάντια στη βαυαρική στρατολογία. Αρχικώς, οι εξεγερθέντες πέτυχαν να απωθήσουν τους στρατιώτες αναίμακτα. Ωστόσο, στις 10 Απριλίου 1809, ο επίτροπος Λόντρον, έχοντας λάβει σχετική ενημέρωση αναφορικά με την επερχόμενη άφιξη ως ενισχύσεων φάλαγγας, διέταξε την αποστολή φάλαγγας στρατιωτών στο Άξαμς με απώτερο σκοπό την καταστολή της εξεγέρσεως. Οι Βαυαροί απαίτησαν την σύλληψη των ηγετών της τελευταίας, επιβάλλοντας, παράλληλα, χρηματικές ποινές στον τοπικό πληθυσμό. Ωστόσο, οι κάτοικοι, έχοντας λάβει σχετική ενημέρωση αναφορικά με την επερχόμενη άφιξη αυστριακών στρατευμάτων στο Τιρόλο, εξοπλίστηκαν και, υπό την ηγεσία του πανδοχέα Γκέοργκ Μπούχερ, πέτυχαν να τρέψουν τους Βαυαρούς στρατιώτες σε άτακτη φυγή.

Επρόκειτο για την πρώτη αιματηρή ένοπλη σύγκρουση στο πλαίσιο της Εξεγέρσεως του Τιρόλου, κατά τη διάρκεια της οποίας, συνολικά, 19 Βαυαροί στρατιώτες τραυματίστηκαν και 28 συνελήφθησαν ως αιχμάλωτοι.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Clair 1872, σελ. 108-109
2. ↑  Sévillia 1991, σελ. 115-122

Πηγές
-----

* (Γαλλικά) Sévillia, Jean (1991). *Le chouan du Tyrol, Andreas Hofer*. Tempus. Perrin. σελ. 113-114. ISBN 978-2262008246.
* (Γαλλικά) Clair, Charles (1872). *André Hofer et l'insurrection du Tyrol en 1809*. σελ. 108-109.


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:στρατιωτική ιστορία
 |

 |