recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Το **Κοκύλιον** ήταν αρχαία πόλη της νότιας Τρωάδας, η οποία άκμασε κατά την κλασική και ρωμαϊκή περίοδο. Βρισκόταν στα ανατολικά της  Λάρισας και στα βορειοδυτικά του Αδραμυττίου. Η ακριβής θέση της δεν είναι βέβαιη αλλά πιθανολογείται πως βρίσκεται στην τοποθεσία Karaev, στην περιοχή του χωριού Bahçeli της βορειοδυτικής Μικράς Ασίας, στην Τουρκία.

Το Κοκύλιον αναφέρεται από τον Ξενοφώντα, στο έργο του *Ελληνικά*, σε ένα επεισόδιο της εκστρατείας του Σπαρτιάτη στρατηγού Δερκυλλίδα στη Μικρά Ασία, το 399 π.Χ.. Αργότερα, στις αρχές του 2ου αι. μ.Χ. ο Πλίνιος ανέφερε ότι τη βρήκε έρημη από κατοίκους.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Talbert, Richard (επιμ.). *Barrington Atlas of the Greek and Roman World*, Princeton University Press, 2000, χάρτης 51 C2, Map-by-map Directory, σελ. 776.
2. ↑  Δερκυλλίδας, Εγκυκλοπαίδεια Μείζονος Ελληνισμού - Μ. Ασία.
3. ↑  *American journal of archaeology*, τ. 2, Archaeological Institute of America. 1886, σ.142.
Η **Κολέτ Ροζαμπέρ** (*γαλλικά : Colette Rosambert*) (Παρίσι 19 Δεκεμβρίου 1910 - 27 Απριλίου 1987) ήταν Γαλλίδα αθλήτρια της αντισφαίρισης.

Το 1932 ήταν πρώτη στο πρωτάθλημα Ιταλίας. Το 1933 ήταν πρώτη στο *Ολ Ήνγκλαντ πλέιτ* διοργάνωση στα πλαίσια του τουρνουά Γουίμπλεντον για τους αθλητές που αποκλείστηκαν στους δύο πρώτους γύρους. Την ίδια χρονιά έπαιξε κι έχασε στον τελικό του Ρολάν Γκαρός στο διπλό γυναικών με συμπαίκτρια την Ενροτίν. Το 1934 ήταν πρώτη στο διπλό μεικτό στο Ρολάν Γκαρός με συμπαίκτρια την Ζιν Μπορότρα.

Στο Πρωτάθλημα αντισφαίρισης Ανατολικής Μεσογείου ήταν δεύτερη το 1933 στο μονό χάνωντας στον τελικό από την Ίντα Αντάμοφ. Την ίδια χρονιά με συμπαίκτρια την Αντάμοφ ήταν πρώτες στο διπλό γυναικών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Roglo*. p=colette;n=rosambert.
2. 1 2  *Lowe's Lawn Tennis Annual*. London: Eyre & Spottiswoode. 1935. σελ. 231.
3. ↑  «Wimbledon players archive – Colette Boegner (Rosambert)». *www.wimbledon.com*. AELTC.
4. 1 2  Ελευθέριου Σκιαδά, 100 χρόνια Όμιλος Αντισφαίρισης Αθηνών 1895-1995, Μικρός Ρωμηός Ε.Π.Ε. ISBN 960-85466-2-1, σελ. 394
Royal College Colombo
Το **Κολέγιο** ή **Κολλέγιο** (Λατινικά: *Collegium*) είναι εκπαιδευτικό ίδρυμα ή συστατικό τμήμα εκπαιδευτικού ιδρύματος. Το κολέγιο μπορεί να είναι ένα τριτοβάθμιο εκπαιδευτικό ίδρυμα που χορηγεί τίτλο σπουδών, τμήμα πανεπιστημίου, που αποτελείται από σύνολο κολεγίων ή ίδρυμα που προσφέρει επαγγελματική εκπαίδευση. Είναι το αντίστοιχο του Ελληνικού όρου Σχολή (εντός του Πανεπιστημίου), π.χ. μαθηματική Σχολή, Νομική Σχολή.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ιταλία, το κολέγιο είναι τυπικά τμήμα πανεπιστημίου, αλλά γενικά οι όροι «κολέγιο» και «πανεπιστήμιο» χρησιμοποιούνται εναλλακτικά, ενώ στην Ωκεανία και τη Νότια Ασία, το κολέγιο αναφέρεται πιθανώς σε ίδρυμα δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης ή λύκειο, σε κολέγιο περαιτέρω επιμόρφωσης, σε εμπορικό εκπαιδευτικό οργανισμό, ή συστατικό τμήμα πανεπιστημίου.

Ετυμολογία
----------

Στην αρχαία Ρώμη το *collegium* ήταν λέσχη ή εταιρεία, μια ομάδα ανθρώπων με κοινό σύστημα κανόνων (*con-* = "μαζί" + *leg-* = "νόμος" ή *lego* = "επιλέγω" ή "διαβάζω"). Επίσης *κοινωνία αρχής*, *συναρχία*, *σύστημα*.

Σημειώσεις παραπομπές
---------------------

1. ↑  college noun (EDUCATION) - definition in British English Dictionary & Thesaurus - Cambridge Dictionary Online
2. ↑  Κουμανούδης, Στέφανος (1972). «collegium». *Λεξικόν Λατιονελληνικόν: μετά συνωνύμων και αντιθέτων της Λατινικής*. Αθήνα: Γρηγόρης, σσ. 137.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* GND: 4148217-7
* NKC: ph121708

 |

 |
Ο **Μιχαήλ Πρωτοσπαθάριος** ήταν Βυζαντινός στρατηγός και Κατεπάνω (διοικητής) της Ιταλίας από το 1031 έως το 1033. Είχε σταλεί σε Μπάρι μετά από τον θάνατο του προκάτοχου του, Πόθου Αργυρού που σκοτώθηκε σε μάχη με τους Σαρακηνούς στην Καλαβρία.

Ο Μιχαήλ ήταν υψηλόβαθμος ευγενής στην αυτοκρατορική αυλή της Κωνσταντινούπολης. Κατείχε διάφορους υψηλόβαθμους τίτλους. Στο απόγειο της καριέρας του, ο πλήρης τίτλος του ήταν: *ἐπὶ τῶν οἰκιακῶν, κατεπάνω Ἰταλίας, κριτὴς τοῦ βήλου καί τοῦ ἱπποδρόμου*. Ο Μιχαήλ έφθασε στην Ιταλία στις αρχές του 1032 με έναν στρατό, που αποτελείται όχι μόνο από νεοσύλλεκτους από τη Δύση ή βοηθητικούς, αλλά και από τις επίλεκτες δυνάμεις της Μικράς Ασίας και της Συρίας. Είναι άγνωστο τι απέγινε αυτός ο μεγάλος στρατός, ωστόσο, Ο Μιχαήλ αντικαταστάθηκε το 1033 από τον Κωνσταντίνο Ώπο.

Πηγές
-----

* Gay Jules: *L'Italie méridionale et l'empire Byzantin: Livre II*, Burt Franklin, Νέα Υόρκη 1904


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Michael Protospatharios  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Μιχαήλ Νικολάγιεβιτς Ποκρόφσκι** ήταν Σοβιετικός ιστορικός.

Γεννήθηκε στη Μόσχα το 1868. Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο της Μόσχας το 1891. Το 1905 εντάχθηκε στο κόμμα των Μπολσεβίκων. Η πολιτική αναταραχή της περιόδου 1905-1907 τον υποχρέωσε να καταφύγει στο εξωτερικό, όπου παρέμεινε το διάστημα 1908-1917. Επέστρεψε στη Ρωσία το 1917 και πήρε μέρος στην Οκτωβριανή Επανάσταση με τους Μπολσεβίκους. Στρατεύτηκε στον ιδεολογικό πόλεμο που εξαπολύθηκε κατά του Τρότσκι τη δεκαετία του 1920. Κατέλαβε σημαντικές κυβερνητικές, κομματικές και ακαδημαϊκές θέσεις. Το 1929 έγινε δεκτός στην Ακαδημία Επιστημών. Έθεσε την ιστορία στην υπηρεσία του κόμματος. Θεωρούσε ότι η ιστορία αποτελούσε πολιτική προσανατολισμένη προς το παρελθόν. Είχε διατυπώσει την άποψη ότι η Μεγάλη Ρωσία θεμελιώθηκε στα κόκαλα των μη ρωσικών εθνών. Έγραψε δε ότι «Κατά το παρελθόν, εμείς οι Ρώσοι υπήρξαμε οι μεγαλύτεροι κλέφτες της Γης».  

Το 1929, το Ινστιτούτο Ιστορίας που ανήκε στη Ρωσική Ένωση Επιστημονικών Ινστιτούτων Έρευνας στις Κοινωνικές Επιστήμες, αποφασίστηκε να υπαχθεί στην Ακαδημία. Ενώ έως τότε αντικείμενό του ήταν η επιστημονική έρευνα, πλέον προσανατολίστηκε στην υποστήριξη των θέσεων και της πολιτικής του κόμματος. Με άλλα λόγια έγινε οργανισμός άσκησης προπαγάνδας. Πολλοί συνάδελφοι του Ποκρόβσκι υπέστησαν διώξεις. Δεν τους υπερασπίστηκε.

Ήταν συνεπής μαρξιστής. Παρά ταύτα, ο Στάλιν του καταλόγισε ότι οι απόψεις του ήταν αντιμαρξιστικές και δεν είχαν επιστημονική βάση. Ο λόγος ήταν ότι έρχονταν σε αντίθεση με την πολιτική του της ισχυρής, με ιμπεριαλιστικές τάσεις ΕΣΣΔ. Το 22ο Συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης τον αποκατέστησε το 1961.  

Έγραψε μεταξύ άλλων: «Ιστορία της Ρωσίας από τους παλαιοτάτους χρόνους», «Ιστορική σκιαγράφηση του ρωσικού πολιτισμού» και μια σύντομη ιστορία της Ρωσίας που κυκλοφόρησε το 1920 με πρόλογο του Λένιν, που έγραψε ότι του άρεσε πολύ.

Πέθανε στη Μόσχα στις 10 Απριλίου 1932.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. Ανακτήθηκε στις 16  Δεκεμβρίου 2014.
2. 1 2 3  «Большая советская энциклопедия» (Ρωσικά) Η Μεγάλη Ρωσική Εγκυκλοπαίδεια. Μόσχα. 1969. Ανακτήθηκε στις 28  Σεπτεμβρίου 2015.
3. ↑  «Encyclopædia Britannica» (Αγγλικά) biography/Mikhail-Nikolayevich-Pokrovsky. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
4. ↑  (Αγγλικά) *SNAC*. w6gn1mt9. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.

Πηγές
-----

* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, τόμος 50, σελ. 10

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 18018550
* LCCN: n50054111
* ISNI: 0000 0001 2277 0856
* GND: 118792687
* SELIBR: 196605
* SUDOC: 050551035
* BIBSYS: 90225061
* NLA: 35864032
* NDL: 00453020
* NKC: skuk0001119
* BNE: XX1402470
* CiNii: DA01427918

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Ιστορία
 |

 |
Το δέντρο Bodhi, στο οποίο λέγεται ότι ο Βούδας Gautama έλαβε το φωτισμόΤο δέντρο Μπόντι στο ναό Μάχαμποντι στη Μποντγκάγια σήμερα
Το δέντρο **Μπόντι** (Bodhi-λατ.γρ.) (Σανσκριτικά: बोधि) επίσης γνωστό ως Bo (από τα Σιναλεζικά(=γλώσσα της Σρι Λάνκα, άλλοτε Κεϋλάνης- Bo) και «peepal δέντρο» (δέντρο καταλύματος)(Ντεβαναγκάρι: पीपल) ήταν μια μεγάλη και πολύ παλιά ιερή συκιά (Ficus religiosa στην τοποθεσία Μποντγκάγια, κάτω από την οποία ο Σιντάρτα Γκαουτάμα (Siddhartha Gautama), ο πνευματικός δάσκαλος που αργότερα έγινε γνωστός ως ο Βούδας, λέγεται ότι έχει επιτύχει τη φώτιση (Bodhi. Έτσι αποδίδεται κατ` επέκτασιν η φώτιση εξαιτίας του ομώνυμου δέντρου ). Στη θρησκευτική εικονογραφία, το δέντρο μπόντι είναι αναγνωρίσιμο από τα φύλλα του, διαμορφωμένα σε σχήμα καρδιάς, τα οποία εμφανίζονται συνήθως σε περίοπτη θέση. 

Η ονομασία μπόντι χρησιμοποιείται επίσης ευρέως σε υπάρχοντα δέντρα, ιδιαίτερα το ιερό σύκο carica Papaya που καλλιεργείται στο ναό Mahabodhi στο Bodh Gaya, το οποίο αναφέρεται συχνά ως άμεσος απόγονος από το αρχικό δείγμα που φυτεύτηκε το 288 π.Χ. Αυτό το δέντρο είναι ένας συχνός προορισμός για τους προσκυνητές, που είναι ο σημαντικότερος από τους τέσσερις κύριους βουδιστικούς χώρους προσκυνήματος. Άλλα ιερά δέντρα μπόντι που έχουν μεγάλη σημασία στην ιστορία του βουδισμού είναι το δέντρο Anandabodhi στη Sravasti και το δέντρο μπόντι στην Anuradhapura στη Σρι Λάνκα. Και τα δύο πιστεύεται ότι έχουν πολλαπλασιαστεί από το αρχικό δέντρο Bodhi.

Το μεγάλο άγαλμα του Βούδα στη Μποντ Γκάγια

Ημέρα Bodhi
-----------

Στις 8 Δεκεμβρίου,είναι η ημέρα μπόντι. Γιορτάζεται η φώτιση του Βούδα κάτω από το δέντρο μπόντι. Εκείνοι που ακολουθούν την Ντάρμα, χαιρετίζουν ο ένας τον άλλον λέγοντας «Budu saranai!», που μεταφράζεται: «μπορεί η ειρήνη του Βούδα να είναι δική σας».

Μποντ Γκάγια
------------

Το δέντρο Bodhi στο ναό Μαχαμπόντι ονομάζεται Σρι Μάχα Μπόντι. Ο Γκαουτάμα Σιντάρτα πέτυχε τη φώτιση (bodhi) ενώ διαλογιζόταν κάτω από μια ιερή συκιά στην περιοχή Μποντγκάγια του Μπιχάρ της Ινδίας.Σύμφωνα με τα βουδιστικά κείμενα ο Βούδας, διαλογίστηκε χωρίς να μετακινηθεί από το κάθισμά του για επτά ημέρες κάτω από αυτό το δέντρο. Αργότερα ανεγέρθηκε ένα ιερό, που ονομάζεται Animisalocana cetiya, στο σημείο όπου καθόταν. Το σημείο χρησιμοποιήθηκε ως ιερό ακόμη και κατά τη διάρκεια ζωής του Βούδα.

Χρήσεις
-------

Οι χάντρες προσευχής ( κομπολόγια )κατασκευάζονται από τους σπόρους της ιερής συκιάς ( Ficus religiosa ), που θεωρούνται ιεροί λόγω της εγγύτητάς τους με τον ίδιο τον Βούδα και τη φώτιση του.

Δείτε επίσης
------------

* Λαγερστροιμία η μεγαλοπρεπής

Παραπομπές
----------
Η **Μπόντιλ Μπιάρτα Γιόνσεν** (δανικά: Bodil Bjarta Joensen, 25 Σεπτεμβρίου 1944 – 3 Ιανουαρίου 1985) ήταν ζωόφιλη Δανή ηθοποιός πορνογραφίας η οποία γεννήθηκε στο χωριό Χούντιγκε, κοντά στην Κοπεγχάγη. Διατηρούσε μια μικρή επιχειρηματική φάρμα και μια κτηνοτροφική επιχείρηση, και απολάμβανε την κοινωνική της θέση ως διασημότητα από τις πολλές πορνογραφικές της ταινίες στις οποίες συμμετείχε σε σεξουαλικές πράξεις με ζώα.

Διατηρούσε δημόσιο προφίλ για ένα διάστημα, με τη δική της επιτυχημένη επιχείρηση, απέτυχε όμως να κάνει τη μετάβαση σε πιο mainstream ταινίες όταν άλλαξε το κλίμα της αγοράς, φτωχαίνοντας, χωρίς να μπορεί πλέον να φροντίζει τα ζώα της. Πέθανε αρκετά χρόνια αργότερα λόγω αλκοολισμού.

Ο σκύλος της ήταν ο καλύτερος της φίλος, σύντροφος και εραστής της και φορούσε ένα μενταγιόν που περιείχε τη φωτογραφία του για το υπόλοιπο της ζωής της.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Αγγλικά) *Internet Movie Database*. nm0423590. Ανακτήθηκε στις 10  Ιανουαρίου 2016.
2. ↑  (Ρουμανικά) *CineMagia*. 1126713. Ανακτήθηκε στις 4  Απριλίου 2022.
3. ↑  The source for information on her pre-porn career is the Channel 4 documentary *Dark Side of Porn,* in its study of *Animal Farm.*

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 84251195
* NKC: js20060616006

 |

 |
Ο **Μιχαήλ Α. Πεσμαζόγλου** (αναφέρεται και ως Πεσματζόγλου) (1896 - 26 Οκτωβρίου 1983) ήταν Έλληνας πολιτικός και πολλές φορές υπουργός.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1896 στην Αθήνα και ήταν γιος του τραπεζίτη Αλέξανδρου Πεσμαζόγλου. Διετέλεσε υφυπουργός οικονομικών στην Κυβέρνηση Πέτρου Βούλγαρη Απριλίου 1945, υφυπουργός Οικονομικών και προσωρινά Τύπου και Πληροφοριών στην Κυβέρνηση Πέτρου Βούλγαρη Αυγούστου 1945 καθώς και υφυπουργός οικονομικών στην Κυβέρνηση Δαμασκηνού το ίδιο έτος. Το 1952 έγινε Υπουργός Κοινωνικής Προνοίας στην υπηρεσιακή κυβέρνηση Δημητρίου Κιουσόπουλου και το 1958 υπουργός εξωτερικών στην υπηρεσιακή κυβέρνηση Γεωργακόπουλου. Το 1961 έγινε Υπουργός Εξωτερικών στην υπηρεσιακή κυβέρνηση Κωνσταντίνου Δόβα. Το 1967 του προτάθηκε το υπουργείο εξωτερικών στην κυβέρνηση Κόλλια αλλά αρνήθηκε.

Γιος του ήταν ο πρέσβης Ιωάννης Μ. Πεσμαζόγλου.

Πέθανε στις 26 Οκτωβρίου 1983 και η αναγγελία του θανάτου του έγινε μετά την ταφή του, όπως ήταν η επιθυμία του.

Δείτε επίσης
------------

* Οικογένεια Πεσμαζόγλου

Πηγές
-----

1. ↑  Αντώνης Μακρυδημήτρης, Οι υπουργοί των εξωτερικών της Ελλάδας 1829-2000, εκδ.Καστανιώτης, Αθήνα, 2000, σελ.102
2. ↑  Πληροφορίες για την Χούντα και τον Βασιλιά, από την εφημερίδα "Το Βήμα"
3. ↑  Καθημερινή, 28-10-1983, σελ. 2
Το **Έκθεμα του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου με αριθμό Π1426** είναι αρχαίο μυκηναϊκό έργο τέχνης. Βρέθηκε στην «οικία του κρατήρα των πολεμιστών» στην ακρόπολη των Μυκηνών.

Περιγραφή και ιστορική τοποθέτηση
---------------------------------

Ο μεγάλος πήλινος κρατήρας είναι ζωγραφισμένος με δύο σκηνές πολεμιστών. Στην εμπρόσθια εικόνα, στοιχισμένη σειρά οπλισμένων ανδρών βαδίζει προς τα δεξιά. Είναι οπλισμένοι με κράνος, θώρακα και κνημίδες, ενώ κρατούν ασπίδα και δόρυ. Στο δόρυ είναι δεμένο το σακίδιό τους. Ενώ οι πολεμιστές αναχωρούν, μια γυναίκα που μένει πίσω σηκώνει το χέρι σε ένδειξη αποχαιρετισμού. Στην πίσω εικόνα άλλοι πολεμιστές, όμοια οπλισμένοι που φορούν όμως διαφορετικό κράνος, κραδαίνουν το δόρυ τους. Το αγγείο είναι διακοσμημένο με πουλιά και ένα ανάγλυφο βουκράνιο. Βρέθηκε θραυσμένο και έχει αποκατασταθεί, αν και λείπουν κάποια τμήματα. Το εύρημα είναι εξαίρετο δείγμα μυκηναϊκής αγγειογραφίας του εικονιστικού ρυθμού.

Πηγές
-----

* Νικόλαος Καλτσάς: *Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο*, σελ. 146, Αθήνα, ΟΛΚΟΣ 2007, ISBN 978-960-89339-1-0

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Αρχαιολογία | Πύλη Αρχαιολογία |

* Παρουσίαση του εκθέματος στο Αρχαιολογικό Μουσείο
Ο **Νιλ Μωπαί**, γεννημένος στις 14 Αυγούστου 1996 στο Βερσάιγ, είναι Γάλλος ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός για λογαριασμό της ΟΖΚ Νις.

Βιογραφία
---------

Ο Νιλ Μωπαί γεννήθηκε από Αργεντινή μητέρα. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του ως επαγγελματίας στις 15 Σεπτεμβρίου 2012 απέναντι στην Μπρεστ σε ηλικία 16 ετών και 32 ημερών. Είναι ο τρίτος νεαρότερος ποδοσφαιριστής που έχει αγωνιστεί στο Γαλλικό Πρωτάθλημα πίσω από τους Λοράν Παγκανελί (15 ετών και 10 μηνών) και τον συμπαίκτη του Αλμπέρ Ραφετρανιαινά (16 ετών και 27 ημερών).

Στις 15 Δεκεμβρίου 2012, πέτυχε το πρώτο του τέρμα στην Λιγκ 1 στα τελευταία δευτερόλεπτα της αναμέτρησης απέναντι στην Εβιάν-Τονόν-Γκαγιάρ (3-2), γινόμενος σε ηλικία 16 ετών, 4 μηνών και 1 ημέρας ο δεύτερος νεαρότερος σκόρερ στην ιστορία του Γαλλικού Πρωταθλήματος, υπολειπόμενος για μια εβδομάδα του ρεκόρ του Λοράν Ρουσσαί.

Στις 6 Ιανουαρίου 2013, άνοιξε το σκορ για την Φάση των 64 του Κυπέλλου Γαλλίας απέναντι στην ΦΚ Μετς (2-3), αναμέτρηση στην οποία αγωνίστηκε ως βασικός. Στις 10 Ιανουαρίου 2013, η ΟΖΚ Νις του προσέφερε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο, το οποίο εγκαινίασε με τον καλύτερο τρόπο το επόμενη σαββατοκύριακο πετυχαίνοντας το δεύτερο τέρμα της Νις στο Γκραν Σταντ της Λιλ ΟΣΚ (0-2).

Στις 24 Απριλίου 2013, η ΟΖΚΝ ανακοίνωσε ότι ο νεαρός ποδοσφαιριστής υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση στο δεξί του γόνατο στη πόλη της Νις και, ως εκ τούτου, δεν θα ήταν διαθέσιμος για το υπόλοιπο της σεζόν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Maupay, 16 ans et plein d'espoirs avec Nice». fr.fifa.com. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαρτίου 2014. Ανακτήθηκε στις 26 Ιανουαρίου 2013.
2. ↑  Roblin, Yohan. «OGC Nice: Neal Maupay, la pépite des Aiglons». eurosport.fr. Ανακτήθηκε στις 16 Δεκεμβρίου 2012.
3. ↑  «Nice: Maupay juste derrière Roussey». ouest-france.fr. Ανακτήθηκε στις 16 Δεκεμβρίου 2012.
Το **Μουσείο Ιστορίας της Μετανάστευσης** (Γαλλικά: Le musée de l’Histoire de l’immigration) είναι μουσείο αφιερωμένο στην ιστορία της μετανάστευσης στη Γαλλία. Βρίσκεται στα ανατολικά του Παρισιού, στο 12ο διαμέρισμα του Παρισιού στη λεωφόρο Ντωμενίλ, αρ. 293. Ο πλησιέστερος σταθμός μετρό είναι ο Πορτ Ντορέ. Είναι ανοιχτό καθημερινά εκτός Δευτέρας, χρεώνεται τέλος εισόδου.

Το μουσείο σχεδιάστηκε το 1989 από τον Αλγερινό μετανάστη Ζαΐρ Κενταντούς, υποστηριζόμενο από ιστορικούς, μεταξύ των οποίων οι Πιέρ Μιλζά και Ζεράρ Νουαριέλ, και ιδρύθηκε από τον Πρόεδρο Ζακ Σιράκ με αποστολή να «συμβάλει στην αναγνώριση της ένταξης των μεταναστών στη γαλλική κοινωνία και να προωθήσει τις απόψεις και στάσεις για τη μετανάστευση στη Γαλλία». Άνοιξε χωρίς δημόσια τελετή στα τέλη του 2007 από τον διάδοχό του, Πρόεδρο Νικολά Σαρκοζί, εν μέσω πολιτικής διαμάχης κατά την οποία παραιτήθηκαν οκτώ από τους δώδεκα ακαδημαϊκούς που συμμετείχαν στο έργο. Εγκαινιάστηκε επίσημα στις 15 Δεκεμβρίου 2014 από τον Πρόεδρο Φρανσουά Ολάντ, επτά χρόνια μετά το άνοιγμά του.

Το μουσείο
----------

Το μουσείο στεγάζεται στο μέγαρο Πορτ Ντορέ, στο χώρο που παλαιότερα καταλάμβανε το πρώην Εθνικό Μουσείο Τέχνης Αφρικής και Ωκεανίας, στην άκρη του δάσους της Βενσέν. Περιλαμβάνει πάνω από 1100 μ² εκθεσιακό χώρο αφιερωμένο κυρίως στην ιστορία και τον πολιτισμό της μετανάστευσης στη Γαλλία από τις αρχές του 19ου αιώνα έως σήμερα. Μια μόνιμη εγκατάσταση περιλαμβάνει διαδραστικά εκθέματα που παρουσιάζουν ιστορίες μεταναστών σε μορφή πολυμέσων. Οι συλλογές του μουσείου οργανώνονται γύρω από τρία κύρια θέματα: 

* εικόνες, όπως φωτογραφίες των Εζέν Ατζέ, Ζεράρ Μπλονκούρ, Ρόμπερτ Κάπα κ.λπ. καθώς και εκτυπώσεις, αφίσες, πινακίδες, κινούμενα σχέδια, κόμικς, οπτικοακουστικό υλικό
* αντικείμενα της καθημερινής ζωής και
* έργα τέχνης σχετικά με τη μετανάστευση, το έδαφος, τα σύνορα και τις ρίζες.

Το Μουσείο Ιστορίας της Μετανάστευσης είναι Εθνικό μουσείο της Γαλλίας και το μόνο μουσείο αφιερωμένο στην ιστορία και τους πολιτισμούς της μετανάστευσης στη Γαλλία. Μέσω της μόνιμης έκθεσης *Repères*, παρουσιάζονται δύο αιώνες της ιστορίας της μετανάστευσης από μια νέα προοπτική, διασχίζοντας ιστορικές, ανθρωπολογικές και καλλιτεχνικές απόψεις. Επιπλέον, στο χώρο προσφέρεται τακτικά ένα καλλιτεχνικό και πολιτιστικό πρόγραμμα: εκθέσεις, συνέδρια, συναυλίες, κινηματογράφος, θέατρο, εργαστήρια κ.λπ.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η ιστοσελίδα του μουσείου

Παραπομπές
----------

1. ↑ . «visitparisregion.com/fr/musee-national-de-l-histoire-de-l-immigration-palais-de-la-porte-doree».
2. ↑ . «dailymotion.com/video/x2cm9en».
3. ↑ . «en.parisinfo.com/paris-museum-monument/71293/Musee-national-de-l-histoire-de-l-immigration».
4. ↑ . «palais-portedoree.fr/fr/le-musee-national-de-l-histoire-de-l-immigration».
5. ↑ . «huffingtonpost.fr/entry/museumweek-2019-le-premier-evenement-culturel-mondial-lance-le-mouvement-womeninculture».

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 135254703
* ISNI: 0000 0001 2290 2484
* SUDOC: 118601474
* BNF: cb15056900t (data)

 |

 |
Η πυραυλάκατος **ΤΠΚ «Υποπλοίαρχος Μυκόνιος»** (Ρ-22, πρώην Ρ-57) είναι ένα από τα τέσσερα παρόμοιου τύπου (αδελφά) σκάφη του Πολεμικού Ναυτικού της Ελλάδας: «Λάσκος ΙΙ», «Μπλέσσας ΙΙ, «Μυκόνιος» και «Τρουπάκης».

Ιστορικό
--------

Κατασκευάστηκε στα ναυπηγεία Construction mecaniques de Normandie (CMN) του Χερβούργου, στη Νορμανδία της Γαλλίας. Καθελκύστηκε στις 5 Μαΐου 1977, οπότε και παρελήφθη από τον Πλωτάρχη Λεωνίδα Παληογιώργο. Κατέπλευσε στην Ελλάδα στις 10 Φεβρουαρίου 1978.

Το σκάφος έλαβε το όνομά του προς τιμή του Υποπλοιάρχου Σοφοκλή Μυκόνιου, ο οποίος ως Γ΄ Αξιωματικός του Υ/Β «Κατσώνης» φονεύθηκε την 14η Σεπτεμβρίου 1943 στη θαλάσσια περιοχή Σκιάθου – Πηλίου, σε πολεμική δράση εναντίον του εχθρού. Ο Σ. Μυκόνιος προήχθη μετά θάνατον «επ' ανδραγαθία» στον επόμενο βαθμό (Πλωτάρχης).

Η πυραυλάκατος «Μυκόνιος» —όπως και τα αδελφά της πλοία— υποβλήθηκε σε εκτεταμένες εργασίες εκσυγχρονισμού των συστημάτων της (πρόγραμμα Εκσυγχρονισμός Μέσης Ζωής), οι οποίες ολοκληρώθηκαν στα Ναυπηγεία Ελευσίνας τον Οκτώβριο του 2009. Μετά το πέρας του ΕΜΖ και κατά τη διάρκεια εργασιών φλογοκοπής (04/01/10) συνέβη πυρκαγιά στο ΠΜ Μηχανοστάσιο στο Ναύσταθμο Κρήτης.

Το καλοκαίρι του 2015 αποφασίστηκε η επισκευή του στα ίδια Ναυπηγεία Ελευσίνας και ταυτόχρονα ο εκσυγχρονισμός του βληματικού του δυναμικού από τη Διεύθυνση Ναυτικών Όπλων σε συνεργασία με την εταιρεία SSA από τα EXOCET MM38 σε HARPOON.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ξενοφών Μαυρογιάννης (Αντιναύαρχος ε.α.). «Το ηρωικό τέλος του Υ/Β *Κατσώνης* (Y1)» (PDF). Σύνδεσμος Αποφοίτων Σχολής Ναυτικών Δοκίμων. σελ. 9. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 17 Αυγούστου 2021. Ανακτήθηκε στις 29 Ιανουαρίου 2016.
2. ↑  *Στο ίδιο*, σελ. 6.
3. ↑  «Πυραυλάκατος La Combattante IIIA». Ελληνικός Στρατός (ellinikos-stratos.com). Ανακτήθηκε στις 2 Φεβρουαρίου 2016.

Πηγές και βιβλιογραφία
----------------------

* «ΤΠΚ Μυκόνιος». Πολεμικό Ναυτικό. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 29 Ιανουαρίου 2016. CS1 maint: Unfit url (link) \*
* «ΜΥΚΟΝΙΟΣ (P 22)». *hellasarmy.gr*. Ανακτήθηκε στις 29 Ιανουαρίου 2016.
* Eric Wertheim (2007). *The Naval Institute Guide to Combat Fleets of the World* (15η έκδοση). Αννάπολις: Naval Institute Press. ISBN 978-1591149552.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* «Παραδόσεις πλοίων από τα Ναυπηγεία Ελευσίνας». Το Βήμα. 31 Οκτωβρίου 2009. Ανακτήθηκε στις 29 Ιανουαρίου 2016.
**Μινώα** ήταν το όνομα πολλών πόλεων λιμανιών της Εποχής του Χαλκού στις ακτές των νησιών του Αιγαίου (Κρήτ), Πάρος, Σίφνος, Αμοργός) και στην Κέρκυρα, καθώς και στη νησί της Σικελίας. Υπήρχε επίσης μία Μινώα στη Γάζα, της οποίου το όνομα ήταν μεταγενέστερη εισαγωγή, που έφεραν οι Φιλισταίοι το 1200 π.Χ.. Φαίνεται ότι οι οικισμοί με το όνομα Μινώα προορίζοντο να υποστηρίξουν μία *θαλασσοκρατορία* δηλ. μία αυτοκρατορία με βάση τη θάλασσα. Ο Αυστριακός ιστορικός Φριτς Σάχερμαγιερ βρήκε στοιχεία γι' αυτό στο όνομα ενός οικισμού στο νησί της Λακωνίας που σήμερα ονομάζεται Μονεμβασιά, και για το μικρό νησί έξω από το λιμάνι των Μεγάρων στην Ελλάδα.

Η Μονεμβασία είναι η αρχαία Μινώα.
Η αρχική σημασία της λέξης παραμένει άγνωστη. Η ρίζα του *min-*, συνδέεται με μία ομάδα αιγαιοπελαγίτικων γλωσσών, που εμφανίζονται αλλού σε τοπωνύμια όπως η Mίνια και η Mινασσός, καθώς και στο όνομα των Mινυών, μίας αυτόχθονης ομάδας που κατοικούσε στην περιοχή του Αιγαίου.  Μπορεί να υπάρχει σύνδεση με τον μυθικό βασιλιά της Κρήτης Μίνωα που έζησε κατά την Εποχή του Χαλκού, όταν ο Μινωικός πολιτισμός άκμασε στην Κρήτη και στα νησιά του Αιγαίου μεταξύ 2000–1470 π.Χ. Οι κάτοικοι της Κρήτης ονομάστηκαν Μινωίτες από τον Άρθουρ Έβανς, από το όνομα του θρυλικού βασιλιά, και ο πολιτισμός τους Μινωικός. 

Η Ηράκλεια Μινώα είναι ΒΔ του Ακράγαντα.
Φαίνεται ότι οι Μινωίτες ταξίδεψαν από την Κρήτη προς την Αίγυπτο, τη Συρία και το Μαρί του Ευφράτη, στη Μικρά Ασία (Ανατολία) και στον Εύξεινο Πόντο μέσω των νησιών του Αιγαίου  και στα δυτικά μέχρι τις Λιπάριες νήσους (Νησιά του Αιόλου) στα βόρεια. της Σικελίας. Όμως περί το 1600 π.Χ. οι ανερχόμενοι Μυκηναίοι κέρδισαν τις διαδρομές προς την Ιταλία και τη Μ. Ασία. Ακολούθησαν την ίδια παράδοση με την ίδρυση ή χρήση εμπορικών και υποστηρικτικών οικισμών στις ακτές της Μεσογείου.

Δείτε επίσης
------------

* Μίνωας
* Ηράκλεια Μινώα
* Ελ Μίνα
* Αλ Μίνα

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. 1 2  F. Schachermeyer (1964). *Die Minoische Kultur des alten Kreta*. W. Kohlhammer Stuttgart. p.303
2. ↑  Steph. Byzantios: s.v *Gaza and Minoa*: F. Schachermeyer (1964). *Die Minoische Kultur des alten Kreta*. W. Kohlhammer Stuttfgart. p.303
3. ↑  Pausanias. "The island outside of the harbour *Nisaia* of Megara was named after the king Minos and was conquered by the Athenians in 427 BC": Fraser, J.G. Commentary, (1913) *Pausanias's Description of Greece: Book 1: Attica*. Macmillan. pp.549–550
4. ↑  F. Schachermeyer (1964). *Die Minoische Kultur des alten Kreta*. Kohlhammer Verlag Stuttgart. pp. 301–302
5. ↑  F. Schachermeyer.(1964). *Die Minoische Kultur des alten Kreta*. W. Kohlhammer Stuttgart. pp 79,108
6. ↑  F. Schachermeyer. (1964). *Die Minoische Kultur des alten Kreta*. W. Kohlhammer Stuttgart. p 108
7. ↑  F. Schachermeyer. (1964). *Die Minoische Kultur des alten Kreta*. W. Kohlhammer Stuttgart. pp 98, 303–304
Το **Μουσείο Καλών Τεχνών της Γεωργίας** (γεωργιανά : ქართული სახვითი ხელოვნების მუზეუმი) είναι ένα ιδιωτικό μουσείο τέχνης που βρίσκεται στη λεωφόρο Ρουσταβέλι στην Τιφλίδα της Γεωργίας (χώρα). Η κατασκευή του εγκαινιάστηκε το 2013 και είναι το μοναδικό κτίριο στη Γεωργία που χτίστηκε ειδικά για να στεγάσει εκθέσεις τέχνης. Τα επίσημα εγκαίνια του μουσείου πραγματοποιήθηκαν στις 26 Σεπτεμβρίου 2018, ενώ άνοιξε για το κοινό στις 2 Οκτωβρίου 2018. Το μουσείο στεγάζει πάνω από 3500 έργα τέχνης, τα οποία δημιουργήθηκαν από περισσότερους από 80 καλλιτέχνες κατά τη διάρκεια των τελευταίων 70 ετών. Το μουσείο εκθέτει την ιδιωτική συλλογή έργων τέχνης της οικογένειας του Dr. George (Gia) Jokhtaberidze και της Manana Shevardadze, ιδρυτών της Magticom, της μεγαλύτερης εταιρείας τηλεπικοινωνιών στη Γεωργία.

Ιστορία
-------

Ο Dr. George (Gia) Jokhtaberidze και η Manana Shevardnadze άρχισαν να συλλέγουν έργα τέχνης τη δεκαετία του 1990. Μετά από επιτυχημένες επιχειρηματικές προσπάθειες, ο Dr. Jokhtaberidze άρχισε να αγοράζει έργα τέχνης για προσωπικά συμφέροντα. Κατά τη διάρκεια μιας από τις επισκέψεις για ψώνια, η γκαλερί επρόκειτο να στείλει έργα τέχνης σε μια ξένη χώρα σε πολύ χαμηλές τιμές. Σύντομα ο Dr. Jokhtaberidze συνειδητοποίησε ότι αν η τέχνη διασκορπιζόταν σε όλο τον κόσμο χωρίς την κατάλληλη συλλογή, τεκμηρίωση και έκθεση, η τέχνη θα χανόταν για πάντα. Δεδομένου ότι το μεγαλύτερο μέρος της τέχνης είχε δημιουργηθεί κατά τη διάρκεια της Σοβιετικής Ένωσης και του Σιδηρού Παραπετάσματος, η τέχνη δεν ήταν ακόμη γνωστή. Έτσι, γεννήθηκε η αποστολή: να συλλέξει, να αποκαταστήσει και να διατηρήσει τη γεωργιανή τέχνη. Στην αρχή, η αποστολή δεν περιλάμβανε την ιδέα να χτιστεί ένα εντελώς νέο κτίριο μουσείου, η ιδέα ήταν να συλλεχθεί και να δωριστεί όλη η τέχνη σε κρατικά μουσεία. Ωστόσο, λόγω της κατάρρευσης της ΕΣΣΔ και των επακόλουθων οικονομικών και εμφύλιων αναταραχών, τα κρατικά μουσεία βρέθηκαν σε δεινή κατάσταση και δεν θα μπορούσαν να δεχτούν όλη την τέχνη.

Αφού συνέλεγε έργα τέχνης για πάνω από 23 χρόνια και πέτυχε να ηγηθεί της μεγαλύτερης εταιρείας τηλεπικοινωνιών στη Γεωργία, ο Δρ George Jokhtaberidze είδε μια ευκαιρία να αγοράσει ακίνητο ακριβώς μπροστά από το κτίριο του Κοινοβουλίου της Γεωργίας. Η ευκαιρία μετατράπηκε γρήγορα σε σχέδιο για την οικοδόμηση ενός συγκροτήματος κτιρίων που θα γινόταν το Γεωργιανό Μουσείο Καλών Τεχνών και το Σπίτι της Τέχνης.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  «They Just Trusted Me - George Jokhtaberidze | PDF». *Scribd* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 23 Μαΐου 2023.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα
Στη μυθολογία της Μεσοποταμίας, ο **Ναμτάρ** ήταν μια δαιμονική θεότητα, θεός του θανάτου και αγγελιαφόρος του Άνου, της Ερεσκιγκάλ και του Νεργκάλ. 

Ο Ναμτάρ ήταν υπεύθυνος για τις αρρώστιες και τις επιδημίες. Λεγόταν ότι εξουσίαζε εξήντα αρρώστιες, που έπαιρναν τη μορφή δαιμόνων και εισέβαλλαν σε διαφορετικά μέρη του ανθρώπινου σώματος και οι άνθρωποι του έδιναν προσφορές για την αποφυγή των ασθενειών. Πιστεύεται ότι η λατρεία του υιοθετήθηκε και από τους Ασσύριους και τους Βαβυλωνίους, όταν κατέκτησαν τους Σουμέριους.

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Σουμεριακή μυθολογία |
| --- |
|  |
| Σημαντικοί θεοί | 
* Άνου
* Κι
* Ενλίλ
* Ένκι
* Ερεσκιγκάλ
* Ινάννα
* Νάμου
* Νάννα
* Νινλίλ
* Νινούρτα
* Νινχουρσάγκ
* Ούτου
 |
|  |
| Ήρωες | 
* Γκιλγκαμές
* Ενκίντου
* Λουγκαλμπάντα
* Ουτναπιστίμ
 |
|  |
| Κείμενα | 
Έπος του Γκιλγκαμές |

 |
Η κάλυψη του δυτικογερμανικού ARD στην Ανατολική Γερμανία, και οι τοποθεσίες μετάδοσης κοντά στα ενδογερμανικά σύνορα.
Η **Κοιλάδα των Ανίδεων** (γερμανικά: Tal der Ahnungslosen) ήταν σατιρική ονομασία για δύο περιοχές στα νοτιοανατολικά και βορειοανατολικά τμήματα της πρώην Ανατολικής Γερμανίας.

Οι κάτοικοι των περιοχών αυτών γενικά δεν ήταν σε θέση να λάβουν τηλεοπτικές εκπομπές από την Δυτική Γερμανία.[1] Θεωρούνταν ευρέως ότι οι δυτικογερμανικοί τηλεοπτικοί σταθμοί ήταν πιο αξιόπιστοι από τα επίσημα μέσα της κομμουνιστικής Ανατολικής Γερμανίας και επομένως οι άνθρωποι που δεν μπορούσαν να λάβουν τους σταθμούς πιστευόταν ότι ήταν λιγότερο καλά ενημερωμένοι σχετικά με την (πολιτική) κατάσταση στην χώρα τους και στον κόσμο,[2] αν και εξακολουθούσαν να έχουν πρόσβαση σε ορισμένα δυτικά ραδιόφωνα.

Από τα τέλη της δεκαετίας του 1970 και μετά, καθώς οι ανατολικογερμανικές αρχές παραιτήθηκαν από την παρουσία του *Westfernsehen* και με την εισαγωγή της καλωδιακών (και αργότερα δορυφορικών) τεχνολογικών ο αριθμός των ανατολικογερμανικών κατοίκων (ακόμη και σε περιοχές μακριά από τα σύνορα), χωρίς πρόσβαση σε τουλάχιστον ένα κανάλι από τη Δύση μειώθηκε περαιτέρω.

Δείτε επίσης
------------

* Deutscher Fernsehfunk
* Der schwarze Kanal
* Μεταδότης Όχσενκοπφ

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Fernsehempfang im Tal der Ahnungslosen Television reception in Tal der Ahnungslosen
* Im Tal der Ahnungslosen - Westfernsehen Marke Eigenbau Homegrown West TV
* Video (in German)

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑
Το **μυλοκόπι** (επιστημονική ονομασία: *Umbrina cirrosa*) είναι ψάρι της οικογένειας των Σκιαινιδών που απαντά στην Μεσόγειο και στις ακτές του βορειοανατολικού Ατλαντικού. Συνήθως αποτελεί παραπίπτον αλίευμα ή ψαρεύεται με ψαροντούφεκο. Ο πληθυσμός του στη Μεσόγειο έχει καθοδική τάση.

Περιγραφή
---------

Το μυλοκόπι έχει μήκος περίπου 40 εκατοστά, με μέγιστο δημοσιευμένο μήκος τα 73 εκατοστά και μέγιστο βάρος τα 3,1 κιλά, ενώ μπορεί να φτάσει το 1 μέτρο μήκος και βάρος τα 15 κιλά. Η ράχη του έχει σκούρο σταχτί χρώμα και η κοιλιά του ασημόλευκη. Τα πτερύγιά του είναι σκούρα. Το πρώτο ραχιαίο πτερύγιο είναι σχεδόν τριγωνικό και το δεύτερο ίσιο και φτάνει μέχρι την ουρά. Στην κοιλιά φέρει κυματιστές λοξές γραμμές που χρυσίζουν και έχουν άσπρα και μαύρα ενδιάμεσα στίγματα.

Βιολογία
--------

Το μυλοκόπι είναι ευρύαλο είδος το οποίο βρίσκεται σε βραχώδεις και αμμώδεις βυθούς κοντά στις ακτές σε βάθος μέχρι 100 μέτρα. Τα νεαρά του είδους εισέρχονται σε εκβολές ποταμών. Το μυλοκόπι τρέφεται με βενθικά ασπόνδυλα, όπως τα καρκινοειδή, τα μαλάκια και τα σκουλήκια. Η αναπαραγωγική περίοδος του είδους αρχίζει το Μάιο και κορυφώνεται τον Ιούνιο. Φτάνει σε σεξουαλική ωρίμανση σε ηλικία 3 ετών, όταν έχει μήκος περίπου 35 εκατοστά.

Κατανομή
--------

Το μυλοκόπι απαντάται σε υποτροπικά νερά στο βορειοανατολικό Ατλαντικό, από τον Βισκαϊκό κόλπο μέχρι το νότιο Μαρόκο, συμπεριλαμβανομένης της Μεσογείου, της Μαύρης θάλασσας και της Αζοφικής θάλασσας. Στη Μεσόγειο, το μυλοκόπι απαντά στο Αιγαίο, την Αδριατική, τη θάλασσα της Λιγουρίας και τα νερά γύρω από την Ιβηρική χερσόνησο και τις Βαλεαρίδες νήσους. Επίσης, πιθανότατα είναι παρόν κατά μήκος των ακτών όλης της βόρειας Αφρικής.

Δείτε επίσης
------------

* Κρανιός - ένα παρόμοιο, αλλά μεγαλύτερο, είδος ψαριού

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Yokes, B. Pollard, D. Bizsel, C. & Goren, M. (2011). «*Umbrina cirrosa*». *IUCN Red List of Threatened Species. Version 2011.1*. International Union for Conservation of Nature. Ανακτήθηκε στις 21 Σεπτεμβρίου 2016. CS1 maint: Πολλαπλές ονομασίες: authors list (link)
2. ↑  «Database of IGFA angling records until 2001». *International Game Fish Association*.
3. ↑  «Μυλοκόπι». HomeFood. Ανακτήθηκε στις 21 Σεπτεμβρίου 2016.
Για άλλα πρόσωπα με το όνομα Νίκος Χατζηνικολάου, δείτε: Νίκος Χατζηνικολάου (αποσαφήνιση).

Ο **Νίκος Χατζηνικολάου** είναι Έλληνας πρώην καλαθοσφαιριστής. Αγωνίστηκε στη θέση του σούτινγκ γκαρντ για την ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης από το 1945 ως το 1950.

Καριέρα
-------

Ο Χατζηνικολάου αγωνίστηκε με την φανέλα του Άρη για πρώτη φορά στην πρώτη μεταπολεμική σεζόν, όπου οι «κίτρινοι» κατέλαβαν την τρίτη θέση στο πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης, με προπονητή και αρχηγό τον Φαίδωνα Ματθαίου.

Ο Άρης κατάφερε να γίνει ανταγωνιστικός προς την απόλυτη κυρίαρχο του βορειοελλαδικού μπάσκετ, ΧΑΝΘ, πραγματοποιώντας δεκατρείς νίκες σε δεκατέσσερις αγώνες το 1947-48 και χάνοντας το τοπικό πρωτάθλημα σε αγώνα μπαράζ με αντίπαλο την ΧΑΝΘ, στις 11 Απριλίου 1948.

Το 1948-49, οι «κίτρινοι» κατάφεραν να κερδίσουν την πρόκριση στην τελική φάση του πρωταθλήματος, χάνοντας και πάλι το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης σε αγώνα μπαράζ με την ΧΑΝΘ. Στο πρωτάθλημα Ελλάδος, κατέλαβαν την έκτη θέση με τον Χατζηνικολάου να πετυχαίνει 48 πόντους σε έξι αγώνες.

Μετά την αποχώρηση του Ματθαίου το 1949, η ομάδα του Άρη αποδυναμώθηκε και κατέλαβε την πέμπτη θέση του τοπικού πρωταθλήματος της σεζόν 1949-50. Ο Χατζηνικολάου αγωνίστηκε στους εννέα από τους έντεκα αγώνες του Άρη, αποτελώντας μαζί με τον Αντώνη Φλόκα, τις κύριες πηγές σκοραρίσματος των «κίτρινων».

Μετά από αυτή την χρονιά, αποσύρθηκε από την ενεργό δράση.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Εφημερίδα Ελευθερία, 1/10/1949, Σελίδα: 3». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 1 Νοεμβρίου 2015.
2. ↑  Εφημερίδα Ελευθερία, 2/10/1949, Σελίδα: 2

Πηγές
-----

* *«Η ιστορία του Άρη • Τόμος 2: Μπάσκετ (1922-2000)»*, Κωνσταντίνος Ίντος, έκδοση *συνδέσμου οπαδών «SUPER-3»* (εκτύπ. TYPOFFSET), Θεσσαλονίκη 2004
* *«Αθλητικός Σύλλογος Άρης • 1914-2004»*, συλλογικό έργο (επιστημονική τεκμηρίωση Αν. Στεφανίδης - Ελ. Τσιομπανούδη - Δ. Κυρίτσης), έκδοση *Κέντρο Ιστορίας Δήμου Θεσσαλονίκης*, Θεσσαλονίκη 2005, ISBN 960-8734-48-7
Με τον όρο **Μυκηναϊκός Στρατός** εννοούμε τον στρατό της αρχαίας πόλης των Μυκηνών, η οποία άνθησε την περίοδο 1600 με 1100 π.Χ. Ο στρατός των Μυκηνών έφθασε στο απόγειο της δόξας του κατά τη διάρκεια του δεκαετούς Τρωικού πολέμου (1194-1184 π.Χ), ωστόσο διαλύθηκε το 1104 π.Χ κατά τη διάρκεια της καθόδου των Δωριέων.

Ιεραρχία
--------

Κύρια πηγή για την ιεραρχία στον μυκηναϊκό στρατό είναι οι πινακίδες σε Γραμμική Β. Σύμφωνα μ' αυτές, ανώτατος διοικητής στον στρατό των Μυκηνών ήταν ο *άναξ* (wa-na-ka) και ακολουθούσε ο πολέμαρχος, ο οποίος έφερε τον τίτλο του *λαγέτη* (ra-wa-ke-ta). Οι αξιωματικοί των μονάδων έφεραν τον τίτλο του *μοιρόπα* (mo-ro-qa) και άνηκαν στην κοινωνική τάξη των γαιοκτημόνων. Η κοινωνική θέση του κάθε στρατιώτη είχε μεγάλη σημασία, καθώς οι αρματομάχοι ήταν μέλη των ανώτερων κοινωνικών τάξεων, ενώ οι πεζοί ήταν μέλη φτωχών οικογενειών. Ο στρατός των Μυκηναίων ήταν χωρισμένος σε σταθμούς - ο κάθε σταθμός αποτελείτο από το 200 άτομα.

Οπλισμός
--------

Σύμφωνα με τον Δρ. Νικόλα Σολ. Δεπάστα, ο επιθετικός οπλισμός των Μυκηναίων περιλάμβανε δόρατα, τόξα, βέλη, επιμήκη ξίφη και εγχειρίδια. Επίσης, οι πεζοί προστάτευαν το σώμα τους με κράνη, θώρακες και ασπίδες. Οι αρματομάχοι φορούσαν πανοπλία μεγάλου βάρους που τους καθιστούσε δυσκινήτους. Οι ανώτεροι αρματομάχοι έφεραν τον τίτλο *επέται* (e-qe-ta) και ήταν ακόλουθοι του άνακτος, ο οποίος τους προμήθευε με όλα τα απαραίτητα υλικά για την υπηρεσία τους.

Πηγές
-----

* Ο ΣΤΡΑΤΟΣ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΒΥΖΑΝΤΙΝΩΝ[*νεκρός σύνδεσμος*], ΔΡ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΣΟΛ. ΔΕΠΑΣΤΑΣ, ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ-ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΣ, ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΣΤΡΑΤΟΥ, σελ. 1-2
Λοβοί του εγκεφάλου: Ο κροταφικός σε λαδί.
Ο **κροταφικός λοβός** του εγκεφάλου βρίσκεται στο πλάγιο τμήμα κάθε ημισφαιρίου, κοντά στους κροτάφους.

Ο κροταφικός λοβός είναι υπεύθυνος για την ακοή, την αντίληψη σύνθετων εικόνων, την κατανόηση της ομιλίας (στο αριστερό ημισφαίριο) καθώς και συμπεριφορές που είναι υπεύθυνες για τα κίνητρα και το συναίσθημα. Μετά από βλάβες σε περιοχές του κροταφικού λοβού παρουσιάζονται προβλήματα που έχουν σχέση με την αναγνώριση προσώπων, κατανόηση λέξεων, επιλεκτική προσοχή, αύξηση ή μείωση της σεξουαλικότητας, καθώς και ίλιγγος, επιθετική συμπεριφορά, επίμονη ομιλία (μετά από βλάβη στο δεξιό κροταφικό λοβό), οσφρητικές και οπτικές ψευδαισθήσεις, συναισθήματα δέους και πανικού. Τα συνοδά κινητικά φαινόμενα περιλαμβάνουν παράξενους μορφασμούς, κινήσεις μάσησης κ.ά.
Η **Μπρίτζετ της Υόρκης** (Έλθαμ, 10 Νοεμβρίου 1480 - 1517) Αγγλίδα πριγκίπισσα από τον Οίκο της Υόρκης ήταν έβδομο παιδί και ένατη κόρη του Εδουάρδου Δ΄ της Αγγλίας και της Ελισάβετ Γούντβιλ. Τα μεγαλύτερα αδέλφια της Μπρίτζετ ήταν : Ελισάβετ της Υόρκης, Μαρία της Υόρκης, Σεσίλ της Υόρκης, Εδουάρδος Ε΄ της Αγγλίας, Μαργαρίτα της Υόρκης, Ριχάρδος του Σρούσμπερυ, δούκας της Υόρκης, Άννα της Υόρκης, Γεώργιος Πλανταγενέτης, 1ος δούκας του Μπέντφορντ και Αικατερίνη της Υόρκης. Η Μπρίτζετ ήταν επίσης μικρότερη θεία του Ερρίκου Η΄ της Αγγλίας.

Μοναχή
------

Η αφιέρωση της Μπρίτζετ στο μοναστήρι, από τον James Northcote (1822)
Η Μπρίτζετ γεννήθηκε στο Έλθαμ και βαπτίστηκε στις 11 Νοεμβρίου 1480 από τον Έντουαρντ Στόρ, επίσκοπο του Τσίτσεστερ. Οι νονές της ήταν η γιαγιά της Σεσίλ Νέβιλ, δούκισσα της Υόρκης και η μεγαλύτερη αδελφή της Ελισάβετ της Υόρκης, νονός της ήταν ο Ουίλιαμ Βέινφλτ, επίσκοπος του Ουίντσεστερ (1398 - 1486), η θεία της Μαργαρίτα Λαίδη του Μαλτράβερς ήταν επίσης νονά. Η Μπρίτζετ της Υόρκης πήρε το όνομα της από την Αγία Μπρίτζετ της Σουηδίας. Οι γονείς της από την πρώτη μέρα που γεννήθηκε σαν μικρότερο παιδί και κόρη αποφάσισαν να την αφιερώσουν στην θρησκεία, μπήκε στην *μονή του Ντάρτφορντ* την περίοδο 1486 - 1492 και έγινε μοναχή. Οι μοναχές αφιερώνονταν σε μια στοχαστική ζωή, που σημαίνει ότι περνούσαν το χρόνο τους στην προσευχή και την πνευματική αναψυχή, όπως τη λατρευτική ανάγνωση. Πράγματι, το 1495 η Σεσίλ Νέβιλ, η Δούκισσα της Υόρκης, γιαγιά και νονά της Μπρίτζετ, της άφησε τρία τέτοια βιβλία.

Η Μπρίτζετ είχε από την αρχή στενές σχέσεις με την μεγαλύτερη αδελφή της Ελισάβετ και της πλήρωνε πολλά έξοδα. Μετά τον γάμο της με τον Ερρίκο Ζ΄ της Αγγλίας και την άνοδο της στον θρόνο εξακολουθούσε να την χρηματοδοτεί και επικοινωνούσαν μεταξύ τους με απεσταλμένους. Η Μπρίτζετ άφησε το Ντάρτφορντ μόνο μια φορά για να παραστεί στην κηδεία της μητέρας της (1492). Σύμφωνα με μύθους, είχε μια κόρη, την Αγνή του Έλθαμ, την οποία υποστήριζε οικονομικά η βασίλισσα. Ωστόσο, δεν είναι αποδεδειγμένο. Η Μπρίτζετ πέθανε γύρω στο 1517.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
2. ↑  Routh, "Princess Bridget," in The Ricardian, June 1975, p. 13
3. ↑  Anne F. Sutton and Livia Visser-Fuchs, The Royal Funerals of the House of York at Windsor, Richard III Society, 2005, p. 110.
4. ↑  Mary Anne Everett Green, Lives of the Princesses of England. London: Longman, Brown, Green, Longman and Robers, 1857. Vol. 4, p. 46.
5. ↑   Paul Lee, Nunneries, Learning and Spirituality in Late Medieval English Society: the Dominican Priory of Dartford, p. 135.
6. ↑  Weir, Alison (November 7, 2013). Elizabeth of York: The First Tudor Queen. Random House. pp. 489
7. ↑  Green, p. 47.
8. ↑
9. ↑  Sutton and Visser-Fuchs, p. 73.
10. ↑  Routh, p. 14.

Πηγές
-----

* Anne F. Sutton and Livia Visser-Fuchs, The Royal Funerals of the House of York at Windsor, Richard III Society, 2005
* Mary Anne Everett Green, Lives of the Princesses of England. London: Longman, Brown, Green, Longman and Robers, 1857
* Routh, "Princess Bridget," in The Ricardian, June 1975
* Weir, Alison (November 7, 2013). Elizabeth of York: The First Tudor Queen
Ο **Παναγιώτης Μπουγάς** (γενν. 15 Ιουνίου 1981), ευρύτερα γνωστός ως **Μηδενιστής**, είναι Έλληνας ράπερ.

Καριέρα
-------

### Η αρχή της καριέρας & ΖΝ

Από μικρή ηλικία του άρεσε η ραπ μουσική και στη συνέχεια αποφάσισε να ασχοληθεί με αυτό το είδος.

Αρχικά ξεκίνησε με τον TNS, με τον οποίο από χόμπι έβαζαν ραπ μουσική. Στη συνέχεια, δημιούργησαν μαζί τους New Revival, έβγαλαν μερικά κομμάτια, πραγματοποίησαν ζωντανές εμφανίσεις και στη συνέχεια χωρίστηκαν.

Στην πορεία γνώρισε τον Τάκι Τσαν και ίδρυσαν τους Gates of the Living Dead (GLD). Ως GLD πραγματοποίησαν μερικά live στη Θεσσαλονίκη, όπου γνώρισαν τους αδελφούς Υποχθόνιο και Καταχθόνιο. Μετά από καιρό μετονομάστηκαν σε Ζωντανοί Νεκροί (ΖΝ) και με την προσθήκη του Χαρμάνη ολοκληρώθηκαν ως συγκρότημα. Οι ΖΝ έφεραν πρώτοι στην Ελλάδα το επιθετικό ραπ και έγιναν ένα από τα πιο γνωστά συγκροτήματα στο είδος τους.

### Σόλο καριέρα

Η πρώτη του προσωπική δισκογραφική δουλειά κυκλοφόρησε το 2002, με τίτλο «Μεγάλος Ήρωας» με όλους τους ΖΝ να εμφανίζονται στον δίσκο συν τα 2/4 των Άλφα Γάμα, Ταραξία και Εισβολέα.

Το 2004, ο Μηδενιστής επιστρέφει με το νέο του δίσκο «Στίχοι Σαν Φωτιά». Με ένα νέο πιο ήπιο τόνο, με περισσότερη έμφαση στον κοινωνικό και ερωτικό στίχο, περνάει σταδιακά το στίγμα του και στην mainstream σκηνή, απόδειξη το ερωτικό του κομμάτι με τίτλο «Αφιερωμένο».

Το 2006, συμμετέχει και στα Mad Video Music Awards σε ντουέτο με τον Νίνο και αποσπούν θετικές κριτικές. Στα τέλη του 2008, κυκλοφορεί τον τρίτο του δίσκο, «50/50», ενώ το πρώτο κομμάτι που ξεχώρισε και το οποίο και οπτικοποιήθηκε είναι το «Θεέ μου άκου με».

Τον Ιούνιο του 2018 κυκλοφόρησε τον δίσκο «Μεγάλος Ήρωας 2 (p. 1)», sequel του πρώτου του προσωπικού δίσκου «Μεγάλος Ήρωας».

Έχει συνεργαστεί με πολλούς καλλιτέχνες και ράπερς όπως Ελένη Φουρέιρα, Demy, Τάμτα, Ήβη Αδάμου, Μιχάλης Χατζηγιάννης, Εισβολέας, Γιάννης Βαρδής, SNIK, Ν.Ο.Ε. Maverick Κώστας Μαρτάκης κ.α.

Δισκογραφία
-----------

### Solo

* Μεγάλος Ήρωας (2002)
* Στίχοι Σαν Φωτιά (2004)
* 50/50 (2008)
* Μεγάλος Ήρωας 2 (p.1) (2018)

### Με ΖΝ

* ΖΝ Εντολές / Στη Χώρα των Καλύτερων MC’s (1997) - ΕP
* Ο Πρώτος Τόμος (1998) - LP
* Θαμμένα Ξεχασμένα (2001) - LP
* Πάσα Ντουμάνια / Παραισθήσεις (2015) - EP
Χάρτης της αλυσίδας φρυκτωριών που συνέδεαν την Κωνσταντινούπολη με τις Κιλίκιες Πύλες.
**Κιλίκιες Πύλες** ονομάζονται τα στενά περάσματα-δίοδοι των απόκρημνων βουνών της Κιλικίας από τα οποία οι αρχαίοι κάτοικοι της χώρας επικοινωνούσαν με τις όμορες αρχαίες χώρες Λυκαονία, Καππαδοκία και Συρία.

Κυριότερες εξ αυτών ήταν τρεις προς Β. στην οροσειρά του Ταύρου προς Λυκαονία και Καππαδοκία και ακόμη δύο ΝΑ στην οροσειρά του Αμανού όρους προς Συρία καλούμενες και Αμανίδες Πύλες. Εξ εκείνων του Ταύρου σημαντικότερη ήταν η ανατολική μεταξύ των Τυάνων (αρχ. πόλη της Καππαδοκίας) και Ταρσού (πόλης της Κιλικίας) με υψόμετρο 1000μ. καλούμενη σήμερα Γκιουλέκ Μπογκάζ.

Τη δίοδο αυτή που ο Ξενοφών χαρακτήριζε αδιάβατη διάβηκε η στρατιά του Κύρου του νεότερου το 401 π.Χ. και η στρατιά του Μ. Αλέξανδρου το 333πΧ. Αργότερα, κατά τους Αραβοβυζαντινούς πολέμους, η κατοχή των οχυρών που δέσποζαν στα περάσματα αυτά έπαιξε σημαντικό ρόλο.

Από δε τις Αμανίδες Πύλες ονομαστές στρατιωτικές διαβάσεις ήταν οι κατ΄ επανάληψη εκείνες του Μ. Αλεξάνδρου για στρατηγικούς λόγους και η κατά το 314 π.Χ. γενόμενη υποχώρηση του Αντιγόνου της Συρίας μετά την ανεπιτυχή εισβολή του στα εδάφη που κατείχε τότε ο Πτολεμαίος.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Κύρου Αναβ. Α:2.21
Στην ελληνική μυθολογία, ο **Μηκιστεύς** ήταν γιος του Ταλαού και της Λυσιμάχης. Ήταν ο πατέρας του Ευρύαλου από την Αστυόχη.

Μυθολογία
---------

Ο Μετέστερος συμμετείχε στην επίθεση κατά της πόλης της Θήβας με τους Επτά επί Θήβας μαζί με τον αδελφό του Άδραστο. Στην τραγωδία του Αισχύλου *Επτά επί Θήβας*, ο Μηκιστεύς δεν είναι από τους επτά που επιτίθενται στις επτά πύλες της Θήβας. Η *Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου*, ωστόσο δίνει μια εκδοχή του μύθου με τον οποίο αντικαθιστά τον Τυδέας ως έναν από τους επτά.  Ο Ηρόδοτος γράφει επίσης ότι ήταν ένας από τους επιτιθέμενους, παρόλο που δεν ξεκαθαρίζει αν ήταν ένας από τους επτά πρωταθλητές ή απλά ένας άλλος ηγέτης.. Στην Ιλιάδα, ο Μηκιστεύς παρευρίσκεται στα κηδεία του Οιδίποδα στη Θήβα και κερδίζει όλους τους αγώνες πυγμαχίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 24  Σεπτεμβρίου 2016.
2. ↑   Τζέτζης, *Ομηρικές Αλληλογραφίες* , Πρόλογος, 562
3. ↑   *Βιβλιοθήκη* 1.9.13.
4. ↑   Ηρόδοτος*Ιστορίες* , 5.67.3.
5. ↑   Όμηρος. *Η Ιλιάδα* (μεταφράστηκε από τον Richmond Lattimore). Chicago: University of Chicago Press, 1951, σελ. 468.
Το **Κλειστό Γυμναστήριο Αμαλιάδας** είναι κομμάτι του αθλητικού συγκροτήματος της πόλης της Αμαλιάδας Ηλείας.

Εγκαινιάστηκε το 1987, μαζί με άλλα δύο όμοια γήπεδα στη Μεγαλόπολη και την Αταλάντη. Αρχικά διέθετε μόνο μία κερκίδα στη βόρεια πλευρά του, ενώ στις αρχές της δεκαετίας του 2000 έγινε προσθήκη ενός νέου τμήματος στη νότια πλευρά του γυμναστηρίου.

Έχει φιλοξενήσει παιχνίδια ομίλων της τελικής φάσης του Ευρωμπάσκετ Γυναικών 2003, την τελική φάση του Πανευρωπαϊκού Παίδων (U16) 2004, του Πανευρωπαϊκού Εφήβων (U18) 2006, καθώς και πολλά παιχνίδια της τελικής φάσης του Πανευρωπαϊκού Εφήβων (U18) 2008. Την ίδια χρονιά η διοργανώτρια αρχή του πρωταθλήματος της Α1 Εθνικής Κατηγορίας Ανδρών επέλεξε το γυμναστήριο για τη διεξαγωγή του All Star Game Ανδρών, λίγους μόνο μήνες μετά από καταστροφικές πυρκαγιές που έπληξαν τον νόμο. Τέλος, έχει φιλοξενήσει το Final Eight Κυπέλλου Ελλάδας Πετοσφαίρισης Ανδρών το 2005-06.

Στο γήπεδο εδρεύουν σήμερα ο Α.Σ. Κόροιβος Αμαλιάδας, ενώ είχε προσωρινά φιλοξενήσει το 2004-05 τον Ιωνικό Νέας Φιλαδέλφειας.

Στο ίδιο συγκρότημα βρίσκεται το Στάδιο Αμαλιάδας, κολυμβητήριο, βοηθητικό κλειστό και δύο βοηθητικά γήπεδα ποδοσφαίρου. Ανήκει στον Δήμο Ήλιδας μέσω του Ν.Π.Δ.Δ. "ο Ηλείος".

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6  «Κλειστό Γυμναστήριο Αμαλιάδας» Αρχειοθετήθηκε 2013-07-09 στο Wayback Machine. πληροφορίες στον ιστότοπο Stadia.gr.
2. 1 2 3  «Γήπεδο», πληροφορίες στον επίσημο ιστότοπο του Κόροιβου Αμαλιάδας.
3. ↑  «Αθλητισμός» Αρχειοθετήθηκε 2013-07-13 στο Wayback Machine. πληροφορίες στον επίσημο ιστότοπο του Δήμου Αμαλιάδας.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Δορυφορικός χάρτης της περιοχής (Ελληνικά)
Το **Κοινοβούλιο της Ναβάρρας** (Ισπανικά *Parlamento de Navarra*, Βασκικά *Nafarroako Parlamentua*) ή επίσης γνωστό ως *Cortes de Navarra* είναι το αυτόνομο μονοθάλαμο κοινοβούλιο της Ναβάρρας.

Εξουσίες
--------

Οι εξουσίες του κοινοβουλίου ρυθμίζονται από τον "Οργανικό Νόμο για την Επανενοποίση και την Βελτίωση του Αυτόνομου Καθεστώτος της Ναβάρρας" (*Ley Orgánica de Reintegración y Amejoramiento del Régimen Foral de Navarra*, επίσης γνωστός ως LORAFNA). Αυτές οι εξουσίες περιλαμβάνουν την εκπροσώπηση των κατοίκων της Ναβάρρας, η έγκριση των νόμων και του Γενικού Προϋπολογισμού και η εκλογή και ο έλεγχος του Προέδρου, όπως σε κάθε άλλο κοινοβουλευτικό σύστημα.

Σύνθεση
-------

Στο παρόν, το Κοινοβούλιο συντίθεται από 50 μέλη. Το μέγεθος του σώματος ορίζεται από το νόμο μεταξύ 40 και 70 εδρών. Οι αντιπρόσωποι εκλέγονται απευθείας για τετραετείς θητείες και ανανεώνονται ταυτόχρονα.

Στις εκλογές του 2007, 22 έδρες κερδήθηκαν από την Λαϊκή Ένωση της Ναβάρρας, 12 από το Ναι Ναβάρρα, 12 από το Σοσιαλιστικό Κόμμα της Ναβάρρας, 2 από την Σύγκλιση Δημοκρατών της Ναβάρρας, και 2 από την Ενωμένη Αριστερά της Ναβάρρας

Στις εκλογές του 2011, 19έδρες κέρδισε η Λαϊκή Ένωση της Ναβάρρας, 9 το Σοσιαλιστικό Κόμμα της Ναβάρρας, 8 το Ναβάρρα Ναι, 7 το Bildu, 4 το Λαϊκό Κόμμα και 3 η Ενωμένη Αριστερά.

Βλέπε επίσης
------------

* Κατάλογος Προέδρων του Κοινοβουλίου της Ναβάρρα

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Functions of the Legislative Chamber». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Ιουλίου 2008. Ανακτήθηκε στις 16 Νοεμβρίου 2009.
2. ↑  «Textos, Institucionales, Ley Orgánica 13/1982, de 10 de agosto, de reintegración y amejoramiento del régimen foral de Navarra, Título I, De las instituciones Forales de Navarra, CAPITULO II. Del Parlamento o Cortes». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Φεβρουαρίου 2003. Ανακτήθηκε στις 16 Νοεμβρίου 2009.
3. ↑  «Resultados Electorales y Composición del Parlamento de Navarra: VII Legislatura (2007-2011)». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Ιουνίου 2009. Ανακτήθηκε στις 16 Νοεμβρίου 2009.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα
* "Organic Law on the Reintegration and Improvement of the Autonomous Regime in Navarre" (LORAFNA)