recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Συντεταγμένες: 45°34′48″N 12°18′00″E﻿ / ﻿45.580°N 12.300°E﻿ / 45.580; 12.300

Το **Σατσίλε** (ιταλικά: *Sacile*) είναι δήμος της Ιταλίας, στην περιφέρεια του Φριούλι-Βενέτσια Τζούλια, στην επαρχία του Πορντενόνε.

Γεωγραφία
---------

Το Σατσίλε είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της επαρχίας, μετά το Πορντενόνε, και η έκτη ολόκληρης της περιφέρειας. Το κέντρο της πόλης βρίσκεται πάνω σε δύο νησιά στον ποταμό Λιβέντσα, στις όχθες του οποίου βρίσκονται πολυάριθμα κτίρια από την εποχή της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας.

Ιστορία
-------

Το Σατσίλε αναπτύχθηκε κατά τον 7ο αιώνα. Στο μεγαλύτερο από τα δύο νησιά που είναι χτισμένο, βρισκόταν ο καθεδρικός ναός και ένα κάστρο, ενώ στο μικρότερο η αγορά και το λιμάνι. Η πόλη έγινε μέρος της Πατριαρχείου της Αχιλληίας (*Patriarcato di Aquileia*) κατά τη δημιουργία του το 1077 ενώ το 1190 ο Πατριάρχης απένειμε στην πόλη δικαιώματα. Πολιορκήθηκε συχνά από τη Βενετία και το Τρεβίζο. Το 1420, μαζί με όλη την περιοχή του Φριούλι περιήλθε στη Δημοκρατία της Βενετίας. Κατά από την ενετική κυριαρχία αναπτύχθηκε το εμπόριο και πολλές οικογένειες ευγενών έχτισαν παλάτια στις όχθες του ποταμού Λιβέντσα.

Η πτώση της Δημοκρατίας το 1797 προκάλεσε οικονομικό μαρασμό στην πόλη. Στις 16 Απριλίου 1809 γαλλικά στρατεύματα νικήθηκαν από τους Αυστριακούς στη μάχη του Σατσίλε. Το 1815, σύμφωνα με τους όρους του Συνεδρίου της Βιέννης, η πόλη περιήλθε στην κατοχή του Βασιλείου της Λομβαρδίας-Βενετίας. Το 1866 ενώθηκε με το Βασίλειο της Ιταλίας, οπότε και άρχισε να αναπτύσσεται βιομηχανικά, λόγω και της ύπαρξης σιδηροδρόμου.

Κατά τον Α' και Β' Παγκόσμιο Πόλεμο η πόλη βομβαρδίστηκε επανειλημμένα λόγω της στρατηγικής σημασίας του σιδηρόδρομου Βενετίας - Ούντινε. Στις 18 Οκτωβρίου 1936 ένας πολύ ισχυρός σεισμός προκάλεσε σημαντικές ζημιές σε κτήρια αλλά και στην αρχαία οχύρωση της πόλης.

Δημογραφική εξέλιξη
-------------------

Αδελφοποιημένες πόλεις
----------------------

* *La Réole*, Γαλλία (2000)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Σατσίλε** |

* Επίσημη ιστοσελίδα του Σατσίλε (στα ιταλικά)
* Το κάστρο του Σατσίλε

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 154238857
* LCCN: n88017584
* NKC: ge639233

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Ευρώπη
* Πύλη:Ιταλία
 |

 |
Το **Σατώ Λωριέ** (γαλλικά: Fairmont Château Laurier) είναι ξενοδοχείο 61.000 τετραγωνικών μέτρων με 429 ξενώνες στον πυρήνα του κέντρου της πόλης Οττάβα του Οντάριο στον Καναδά, το οποίο βρίσκεται κοντά στη διασταύρωση της Οδού Ριντώ και του Σάσσεξ Ντράιβ έχοντας σχεδιαστεί σε Γαλλική Γοτθική Αναγεννησιακή τεχνοτροπία Σατωέσκ (Châteauesque) για να ταιριάζει με τα παρακείμενα κτίρια του Κοινοβουλίου. Το ξενοδοχείο βρίσκεται πάνω από τους υδατοφράκτες του Καναλιού Ριντώ και έχει θέα στον Ποταμό Οττάβα. Η κύρια τραπεζαρία (η Αίθουσα Λωριέ) έχει θέα στο Πάρκο Μέιτζορς Χιλ. Οι αίθουσες υποδοχής περιλαμβάνουν την Αίθουσα Adam Wedgewood-blue· την Αίθουσα Λωριέ που χαρακτηρίζεται από ρωμαϊκές στήλες· την αίθουσα χορού αυτοκρατορικής τεχνοτροπίας και το σαλόνι με διακόσμηση κρεμ και χρυσού γυψοκονιάματος. Το ξενοδοχείο χαρακτηρίστηκε εθνικός ιστορικός χώρος το 1980.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 9  Νοεμβρίου 2018.
2. ↑  «Canadian Register of Historic Places» (Αγγλικά, Γαλλικά) 14549. Ανακτήθηκε στις 3  Οκτωβρίου 2014.
3. ↑  «Ontario Heritage Act Register» (Αγγλικά, Γαλλικά)
4. ↑  Cook, Maria (June 3, 2012). «An elegant palace, but not just for the city’s elite». *Ottawa Citizen*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2020-08-11.. Ανακτήθηκε στις April 14, 2018.
Ο **Ντομένικο Σταρνόνε** (γεννημένος το 1943) είναι Ιταλός συγγραφέας, σεναριογράφος και δημοσιογράφος. 

Γεννημένος στο Σαβιάνο κοντά στη Νάπολη, έχει εργαστεί σε αρκετές εφημερίδες και σατιρικά περιοδικά, συμπεριλαμβανομένων των L'Unità, Il Manifesto, Tango και Cuore, συνήθως για επεισόδια της ζωής του ως καθηγητής γυμνασίου. Εργάζεται επίσης ως σεναριογράφος. Οι ταινίες La scuola, The Ties (και οι δύο από τους Daniele Luchetti) και Denti (από τον Gabriele Salvatores) βασίζονται στα βιβλία του.

Ένα από τα φανταστικά βιβλία του είναι η Via Gemito, η οποία κέρδισε το Premio Strega το 2001. 

Προτάθηκε το 2006 ότι η μυστηριώδης συγγραφέας Έλενα Φεράντε, συγγραφέας του L'amore molesto και I giorni dell'abbandono, είναι ο ίδιος ο Σταρνόνε. Σε μια συλλογή συνεντεύξεων, το Frantumaglia: A Writer's Journey, η Φεράντε αντιμετωπίζει αυτές τις εικασίες. Γράφει ότι σε σχέση με την κερδοσκοπία ότι η Φεράντε είναι πιθανό να είναι Σταρνόνε, λόγω της ανωνυμίας της, και το συναίσθημά του «κουρασμένος από όλους που ρωτούν αν είναι«Φεράντε », εκφράζει« Ότι έχει δίκιο και αισθάνομαι ένοχος. Αλλά τον εκτιμώ πολύ και είμαι βέβαιος ότι κατανοεί τα κίνητρά μου. Η ταυτότητά μου, το φύλο μου βρίσκονται στα γραπτά μου. Ό, τι έχει ξεφύγει γύρω από αυτό είναι ακόμη περισσότερο απόδειξη του χαρακτήρα των Ιταλών κατά τα πρώτα χρόνια του εικοστού πρώτου αιώνα. Ο Σταρνόνε είναι παντρεμένος με την Ανίτα Ράτζα, τη λογοτεχνική μεταφραστή που λέγεται ότι είναι η συγγραφέας Έλενα Φεράντε σε μια έκθεση του ιταλού ερευνητή δημοσιογράφου Claudio Gatti το 2016.

Αγγλικές εκδόσεις
-----------------

* *Πρώτη εκτέλεση, μετάφραση από τον Antony Shugaar (2009)*
* *Γραβάτες, μετάφραση από Jhumpa Lahiri* *(2017)*
* *Trick, που μεταφράστηκε από τον Jhumpa Lahiri (2018)*

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Γαλλικά) *Babelio*. 101890.
2. ↑  *Czech National Authority Database*. xx0194613. Ανακτήθηκε στις 1  Μαρτίου 2022.
3. ↑  «La scuola». 1995.
4. ↑  «The Ties».
5. ↑  «Daniele Luchetti».
6. ↑  «Denti».
7. ↑  «Gabriele Salvatores».
8. ↑  «Nasty Love».
9. ↑  «I giorni dell'abbandono».
10. ↑  «Jhumpa Lahiri».
Ο **Σιδηροδρομικός Σταθμός Μώλου** είναι σιδηροδρομικός σταθμός στον Μώλο του Νομού Φθιώτιδας. Βρίσκεται λίγο πιο έξω από την ομώνυμη κωμόπολη. Ο σταθμός αναμένεται να είναι έτοιμος προς επιβατική χρήση τον Σεπτέμβριο του 2018, οπότε θα έχουν περαιωθεί τα έργα για την απόλυτη ετοιμότητα της νέας γραμμής που εξυπηρετείται από τα τρένα υψηλών ταχυτήτων ανάμεσα στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη. Θα εξυπηρετεί και γειτονικές περιοχές όπως τα Καμμένα Βούρλα. Ο σχεδιασμός για σταθμό στον Μώλο αναφέρεται για πρώτη φορά το 1883 σε μελέτη για την υπό κατασκευήν γραμμή Αθηνών-Λαρίσης με χάραξη από τη Χαιρώνεια ως τη Λαμία που μοιάζει με τη σημερινή χάραξη από Τιθορέα ως Μώλο και Λιανοκλάδι, όμως τελικά επελέγη η χάραξη ως το 2019 μέσω Μπράλλου. Η χωροθέτηση του σταθμού στον Μώλο επιτεύχθηκε το 1994 επί υφυπουργίας μεταφορών του Δημήτριου Αλαμπάνου κατόπιν διαβουλεύσεως με τις τοπικές αρχές και στις 20 Νοεμβρίου 2022 εγκαινιάστηκε ο σταθμός που θα εξυπηρετεί τη γραμμή Αθήνα-Καλαμπάκα.

Γενικά
------

Ο σταθμός έχει 4 γραμμές, εκ των οποίων οι 2 διαθέτουν στεγασμένες πλευρικές αποβάθρες, καθιστώντας δυνατή τη στάθμευση αμαξοστοιχιών. Στο κτήριο του σταθμού υπάρχει χώρος αναμονής, σκάλες για την πρόσβαση των γραμμών, καθώς και ανελκυστήρας. Τα εγκαίνια του πραγματοποιήθηκαν στις 8 Ιανουαρίου του 2018, μαζί με το υπόλοιπο τμήμα Τιθορέας-Λιανοκλαδίου, ενώ αναμένεται να λειτουργήσει κανονικά ταυτόχρονα με το εν λόγω τμήμα, στις αρχές του Φεβρουαρίου του ιδίου έτους.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Σε εμπορική λειτουργία, έως τo Φεβρουάριο, η νέα γραμμή στο Τιθορέα – Λιανοκλάδι. Πρώτο δοκιμαστικό δρομολόγιο - Metaforespress». *Metaforespress*. 2018-01-08.. Ανακτήθηκε στις 2018-01-08.
2. ↑  Τα Καμένα Βούρλα συνδέονται με τρένο για Λαμία – Δείτε πότε θα είναι ο νέος σταθμός Λιανοκλαδίου έτοιμος!
3. ↑  Περιοδικό Σιδηροτροχιά Συλλόγου Φίλων Σιδηροδρόμου τεύχος 52 σελίδες 5-18
4. ↑  Πληροφορία από Κωνσταντίνα Αντεριώτη πολιτεύτρια ΠΑΣΟΚ Φθιώτιδας
5. ↑  Έφτασε στον Σ.Σ. Μώλου το πρώτο τρένο – Επόμενος στόχος περισσότερα δρομολόγια από και προς τις μεγάλες πόλεις
6. ↑  Newsroom. «Αλλάζει ο σιδηροδρομικός χάρτης της χώρας: Καταργούνται τρεις σταθμοί, ανοίγει το Καλλίδρομο | Documentonews.gr». *Documento*.. Ανακτήθηκε στις 2018-01-08.
Ο **Νότης Παπαδόπουλος** (1961) είναι Έλληνας δημοσιογράφος που σήμερα εργάζεται στην εφημερίδα «Η Καθημερινή».

Γεννήθηκε το 1961 στην Αθήνα, όπου και μεγάλωσε και ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του.

Ασκεί τη δημοσιογραφία από το 1986, αρχικά στην εφημερίδα "Τα Νέα" ως διπλωματικός συντάκτης και στη συνέχεια ως ανταποκριτής στις ΗΠΑ την περίοδο 1998-2000. Μετά τα επόμενα έτη αναβαθμίζεται ως αρχισυντάκτης πολιτικού ρεπορτάζ και διευθυντής σύνταξης (2006-2014). 

Διετέλεσε διευθυντής στον ραδιοφωνικό σταθμό «Βήμα FM 99.5». Τον Αύγουστο 2017 γίνεται διευθυντής σύνταξης της κυριακάτικης «Καθημερινής» της Κυριακής. Κατέχει εργασιακή εμπειρία στον τηλεοπτικό σταθμό Mega και υπήρξε ανταποκριτής του, στην Ουάσιγκτον τη χρονική περίοδο 1998-2000. 

Ως ραδιοφωνικός παραγωγός έχει συνεργαστεί με τους ραδιοφωνικούς σταθμούς *Top FM, Αθήνα 984 , Δίεση 101,3, Βήμα FM*. Σήμερα επαγγελματικά απασχολείται στον ραδιοσταθμό «Σκάι 100,3».

Παραπομπές
----------

1. ↑  Παπαδόπουλος, Νότης (15 Σεπτεμβρίου 1919). «ΝΟΤΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ». *Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ*. Ανακτήθηκε στις 1 Ιουνίου 2023.
2. ↑  «Νότης Παπαδόπουλος». *Protagon.gr*. Ανακτήθηκε στις 1 Ιουνίου 2023.
3. ↑  «‎Ράδιο «Κ»». *Apple Podcasts*. 22 Μαΐου 2023. Ανακτήθηκε στις 1 Ιουνίου 2023.
4. ↑  «ΣΚΑΪ 100,3 - Παραγωγοί». *skairadio.gr*. 1 Ιουνίου 2023. Ανακτήθηκε στις 1 Ιουνίου 2023.
Συντεταγμένες: 05°38′S 032°46′E﻿ / ﻿5.633°S 32.767°E﻿ / -5.633; 32.767

| Σικόνγκε(*Sikonge*) |
| --- |
| Τοπική ονομασία | *Sikonge* |
| **Αστικό Τμήμα** |
| Χάρτης της Τανζανίας (σε ανοικτό γκρι) όπου φαίνονται:α. η Περιφέρεια Ταμπόρα (σε ανοικτό πράσινο) καιβ. η Περιοχή Σικόνγκε (σε σκούρο πράσινο). |
| Χάρτης της Περιφέρειας Ταμπόρα. Σε κόκκινο διακρίνεται η Περιοχή Σικόνγκε. |
| Χώρα | Τανζανία ! Τανζανία |
| Ζώνη | Κεντρική |
| Περιφέρεια | Ταμπόρα*(Tabora Region)* |
| Περιοχή | Σικόνγκε (*Sikonge District*) |
| Επιφάνεια | 626,9 km² |
| Πληθυσμός | 17.140 (2012) |
| Πυκνότητα Πληθυσμού | 27,34 / km² (2012) |
| Ζώνη Ώρας Ανατολικής Αφρικής | +3 |
| Ταχυδρομικός Κώδικας | 45xxx |
| Κωδικός κλήσης | 025 |
| Δικτυακός Ιστότοπος Περιοχής | www.tabora.go.tz |
|

Το **Σικόνγκε** (*Sikonge*) είναι πόλη και αστικό τμήμα στην Περιοχή Σικόνγκε, στην Περιφέρεια Ταμπόρα, στην Τανζανία, Ανατολικής Αφρικής. Είναι η διοικητική αρχή - πρωτεύουσα στην Περιοχή Σικόνγκε.

Κατά το 2012, το αστικό τμήμα είχε πληθυσμό 24.917 άτομα.
Η πόλη χωρίζεται σε δύο μέρη, την περιοχή των ιεραποστολών και των καταστημάτων. Η εκκλησία των Μοραβιανών (Χριστιανών) έκτισαν την εκκλησία και την ιεραποστολή των παρακείμενα της πόλεως, αλλά η περιοχή αναπτύχτηκε με την προσθήκη σχολείων, ενός νοσοκομείου και ενός κολλεγίου νοσοκομειακής καθώς και οικημάτων. Από την πλευρά των καταστημάτων, οι Άραβες είχαν την παραδοσιακή τους αγορά (παζάρι), τις αποθήκες και τα οικήματά τους. Στην πλευρά των καταστημάτων υπάρχει και ένα δημόσιο σχολείο δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, μία τράπεζα, δικαστήρια και μία Ρωμαιοκαθολική εκκλησία.

Διοικητικές διαιρέσεις
----------------------

Το τμήμα του Σικόνγκε διαιρείται από την πόλη του Σικόνγκε και τρία χωριά: το Μλογκόλο (*Mlogolo*), το Μκολύε (*Mkolye*) και την Ιγκαλούλα (*Igalula*)

Πληροφορίες εκπαιδευτικές
-------------------------

Το Δευτεροβάθμιο Σχολείο Λάνγκουα (*Langwa Secondary School*) είναι ένα από τα δευτεροβάθμια σχολεία της περιοχής. Το σχολείο ιδρύθηκε τον Απρίλιο του 2007. Το Δευτεροβάθμιο Σχολείο Λάνγκουα βρίσκεται στο Κιλολέϊ (*Kilolei*), Μιμπόνο (*Mibono*) περί τα 43 χλμ. από την πρωτεύουσα. Ο σημερινός διευθυντής του σχολείου είναι ο *Jackson Mkaka*.

Δείτε επίσης
------------

* Διοικητικές υποδιαιρέσεις της Τανζανίας
* Περιφέρεια Ταμπόρα
* Περιοχή Σικόνγκε

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Thomas Brinkhoff (4 Φεβρουαρίου 2017). «TANZANIA: Sikonge District in Central Tanzania». City Population. Ανακτήθηκε στις 24 Φεβρουαρίου 2022.
2. ↑  «Postcodes: Tabora Region. 45000» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 29 Αυγούστου 2012. Ανακτήθηκε στις 24 Φεβρουαρίου 2022.
"Πύργοι της Σιωπής" στο Γιαζντ, Ιράν.
Οι **Πύργοι της σιωπής** είναι μια κυκλική υπερυψωμένη κατασκευή η οποία χρησιμοποιούνταν από τους Ζωροάστρες ως χώρος απόθεσης σορών ώστε σύμφωνα με την θρησκευτική παράδοση να καταναλώνονται από πουλιά. Παρόμοια πρακτική ταφής εφαρμόζεται και από τον Θιβετιανό Βουδισμό, όπου επίσης σύμφωνα με την ταφική θρησκευτική παράδοση το σώμα τεμαχίζεται και αφήνεται στο βουνό για να καταναλωθεί από τα πουλιά. Η ταφή αυτή ονομάζεται "ταφή στον ουρανό" ή "Ντάκχμα" κατά τους Ζωροάστρες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  John Powers (2007). *Introduction to Tibetan Buddhism*. Snow Lion Publications. σελ. 350. ISBN 978-1-55939-282-2.
2. ↑  Roderick Sprague (2005). *Burial Terminology: A Guide for Researchers*. AltaMira Press. σελ. 62. ISBN 978-0-7591-0840-0.
3. ↑  Jamie Cawley (2015). *Beliefs: and the world they have created*. Matador. σελ. 51. ISBN 978-1784622510.
4. ↑  Andrew Burke, Mark Elliot (2008). *Iran*. Lonely Planet. σελίδες 255-267. ISBN 978-1-74104-293-1.
Ο **Ναρτζόττο νταλλε Κάρτσερι**, (ιταλ.: *Narzotto dalle Carceri*) ήταν τριτημόριος της βαρωνίας της Καρύστου (1247 - 1264), την περίοδο της Φραγκοκρατίας στην Εύβοια.

Βιογραφία
---------

Το 1255 απεβίωσε η συγγενής του Καριντάνα νταλλε Κάρτσερι τριτημόριος της Εύβοιας (κυρία των Ωρεών) και ο σύζυγός της Γουλιέλμος Β΄ του Βιλλαρντουέν πρίγκιπας της Αχαΐας ανέλαβε το μερίδιό της. Σε αυτό αντιτάχθηκε ο Ναρτζότο και ο πεθερός του Γουλιέλμος Α΄ ντα Βερόνα, τριτημόριος της Εύβοιας (κύριος του Νεγκροπόντε), που έδωσαν το τριτημόριο της βόρειας Εύβοιας στον συγγενή τους Γκραπέλα νταλε Κάρτσερι. Οι δύο Λομβαρδοί βαρόνοι δεν ήθελαν έναν Φράγκο στην Εύβοια, που ήταν ο φεουδαλικός επικυρίαρχός τους και είχε επεκτατικές τάσεις. Ο Γουλιέλμος Β΄ κινήθηκε στρατιωτικά εναντίον της Εύβοιας. Ο Ναρτζότο και ο πεθερός του Γουλιέλμος Α΄ συμμάχησαν με τον βάιλο των Βενετών στην Εύβοια, τον Γκυ Α΄ ντε Λα Ρος κύριο της Αθήνας και της Θήβας, κ.ά. όμως στη μάχη στο Καρύδι μεταξύ Μεγάρων και Θήβας νίκησε ο Γουλιέλμος Β΄. Ο Πόλεμος της Ευβοϊκής Διαδοχής έληξε με την υπογραφή συμφωνίας.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε τη Φελίζα ντα Βερόνα, κόρη του Γουλιέλμου Α΄ τριτημόριου της Εύβοιας (κυρίου του Νεγκροπόντε).

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Longnon 1969, σελ. 245.
2. ↑  Setton 1991, σελ. 78.

Πηγές
-----

* Longnon, Jean (1969) [1962]. "The Frankish States in Greece, 1204–1311". In Wolff, Robert Lee; Hazard, Harry W. (eds.). A History of the Crusades. Vol. Volume II: The Later Crusades, ' 1189–1311. The University of Wisconsin Press. pp. 235–276. ISBN 0-299-04844-6.
* Setton, Kenneth M. (1991) [1976]. The Papacy and the Levant, 1204-1571: The thirteenth and fourteenth centuries. Memoirs of the American Philosophical Society. Vol. 114. American Philosophical Society. ISBN 978-0-87169-114-9.
Ο **Νείλος Νταμιλάς ή Δαμιλάς** (περίπου 1345/1350 - περ. 1420) ήταν θεολόγος, αντιρρητικός συγγραφέας και ιερομόναχος από την Ιεράπετρα. Υπήρξε αδερφός της Μονής Καρκασίων που βρίσκεται σε απόσταση 2 χλμ νότια της Ανατολής. Έγραψε πολύ λίγα θεολογικά έργα. Ο συγγραφέας Αντώνιος Νταμιλάς πιστεύεται ότι ήταν αδερφός του Νείλου.

Βιογραφία
---------

Καταγόταν από αστική οικογένεια της Ανατολικής Κρήτης, η παρουσία της οποίας αρχίζει από το 13ο αιώνα και συνεχίζεται ως σήμερα στην Κρήτη. Έζησε σε όλη του τη ζωή στη Μονή Καρκασίων. Στα ανατολικά της Μονής Καρκασίων έχτισε γυναικείο μοναστήρι της Παναγίας Βαγιοναίας Παντάνασσας, στη Βαγιονιά. Η ανέγερση του καθολικού της μονής έγινε στις 9 Μαΐου 1399 και τα εγκαίνια τελέστηκαν έναν χρόνο αργότερα.

Ο Δαμιλάς ήταν αντικαθολικός συγγραφέας, ασκήτεψε και πίστευε ότι η μάθηση έπρεπε να συνδυάζεται με την καλλιέργεια της ψυχής. Κινήθηκε στο χώρο του δογματισμού και ενεπλάκη στις θρησκευτικές έριδες με της εποχής του με λογίους και θεολόγους που ήταν φίλα προσκείμενοι στην Καθολική Εκκλησία. Τάχθηκε κατά της ένωσης των Εκκλησιών και ένα από τα έργα τπυ δημοσιεύτηκε και στα ρώσικα το 19ο αιώνα.

Έγραψε επίσης τυπικό για το μοναστήρι, το οποίο επέχει θέση διαθήκης. Έχει σωθεί η αλληλογραφία του με άλλους λογίους της εποχής του, με σημαντικότερη την επιστολή του προς το λατινόφιλο θεολόγο Μάξιμο Χρυσοβέργη (1400). Εκεί αναφέρεται στο Άγιο Πνεύμα και στο από πού εκπορεύεται. Έγραψε επίσης μια επιστολή προς τους ιερείς της Ιεράπετρας και τη διαθήκη του, η οποία εμπεριέχει την εργογραφία του.

Πέθανε μετά το 1417, καθώς η διαθήκη του έχει χρονολογία 22 Απριλίου 1417.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Νικολιδάκης, Μ.[*νεκρός σύνδεσμος*], (1981), Διατριβή για το Νείλο Δαμιλά, Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, Σχολή Φιλοσοφική, Τμήμα Φιλολογίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Θρησκευτικός Τουρισμός Λασίθι[*νεκρός σύνδεσμος*], ΤΕΙ Κρήτης, Παράρτημα Αγίου Νικολάου, ανάκτηση 5-6-2013.
Η νήσος Κορπορέισον και οι νησίδες Φλάουερποτ στο βάθος, άποψη από την γέφυρα του Ρίτσμοντ
Η **νήσος Κορπορέισον** (αγγλικά: *Corporation Island*) είναι ακατοίκητο νησί στον ποταμό Τάμεση στην περιοχή του Ρίτσμοντ στο νοτιοδυτικό Λονδίνο. Βρίσκεται σε κοντινή απόσταση με την γέφυρα του Ρϊτσμοντ και είναι πλησιέστερο από την όχθη του Τουίκεναμ. Δεν είναι κατοικημένο, και στην επιφάνεια του διαθέτει πυκνές συστάδες ιτιών και λεύκων. Στο νησί διαβιούν διάφορα είδη πτηνών όπως ερωδιοί. 

Σε κοντινή απόσταση, στην κατεύθυνση προς την σιδηροδρομική γέφυρα του Ρίτσμοντ και απέναντι από την οικία του Άσγκιλ, υπάρχουν 2 μικρές νησίδες οι οποίες είναι γνωστές ως οι νησίδες *Φλάουερποτ* (*Flowerpot islands*, *νησιά γλάστρες*) οι οποίες είναι κυρίως άγονες με εξαίρεση τα λίγα δέντρα που διαθέτουν στο κέντρο τους. Αποτελούσαν τμήμα μεγαλύτερου νησιού το οποίο διαιρέθηκε μετά από εργασίες διαχωρισμού τους το 1776.

Το 1873 η νήσος Κορπορέισον και τα νησιά Φλάουερποτ αγοράστηκαν από τις αρχές του Ρίτσμοντ για το ποσό των 200 λιρών από το αγγλικό στέμα του οποίου προηγουμένως αποτελούσαν ιδιοκτησία. Η νήσος Κορπορέισον ονομαζόταν παλαιότερα *Μπούλρας Μπεντ* (*Bulrush Bed*, *κρεβάτι των βούρλων*), μετονομάστηκε όμως σε *Κορπορέισον* (*Corporation*, με την έννοια του δημοτικού συμβουλίου) το 1890 ως ανάμνηση της αναγωγής του Ρίτσμοντ σε δήμο κατά το ίδιο έτος.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Vickers, Miranda (2012). *Eyots and Aits, islands of the river Thames*. Gloucestershire: The History Press. σελ. 34-38. ISBN 9780752462134.
2. ↑  Lang, Paul Howard (15 Ιουλίου 2015). *Richmond upon Thames Through Time*. Amberley Publishing Limited. ISBN 9781445639345.

Συντεταγμένες: 51°27′29″N 00°18′32″W﻿ / ﻿51.45806°N 0.30889°W﻿ / 51.45806; -0.30889

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Πόλη και δήμος του Ρίτσμοντ, Λονδίνο |
| --- |
|  |
| Κτήρια | 
* Παλάτι του Ρίτσμοντ
* Σταθμός του Ρίτσμοντ
* Θέατρο του Ρίτσμοντ
* Οικία του Άσγκιλ
* Μουσείο του Ρίτσμοντ
* Αμερικανικό διεθνές πανεπιστήμιο του Ρίτσμοντ
 |  |
|  |
| Γέφυρες | 
* Γέφυρα του Ρίτσμοντ
* Γέφυρα του Τουίκεναμ
* Σιδηροδρομική γέφυρα του Ρίτσμοντ
* Υδατοφράκτης και πεζογέφυρα του Ρίτσμοντ
 |
|  |
| Ανοικτοί χώροι | 
* Πάρκο του Ρίτσμοντ
* Παλιό πάρκο των ελαφιών
* Ρίτσμοντ Γκρην
* Ρίτσμοντ Χιλ
 |
|  |
| Νησιά | 
* Νήσος Κορπορέισον
* Νήσος του Γκλόβερ
* Νήσος Ηλ Πάι
* Νησίδα του Άιλουορθ
* Νησίδα του Λοτ
* Νησίδα του Μπρέντφορντ
 |
|  |
| Περιοχές του δήμου | 
* Ρίτσμοντ
* Σαιντ Μάργκαρετς
* Τουίκεναμ
* Στρώμπερυ Χιλ
* Τέντιγκτον
* Χαμ
* Πήτερσαμ
* Κιού
* Νορθ Σην
* Μόρτλεϊκ
* Μπαρνς
 |
|  |
| 
* Κατηγορία Κατηγορία
* Commons page Κοινά
 |

 |
Αεροφωτογραφία του δέλτα του ποταμού Μποϊάνα με τη Νήσο Μποϊάνα.
Η **Νήσος Μποϊάνα** (μαυροβουνιακά: Ада Бојана) είναι ένα τριγωνικό νησί στον δήμο Ολκινίου στο Μαυροβούνιο. Έχει έκταση 4,8 τετραγωνικά χιλιόμετρα και δημιουργείται από το δέλτα του ποταμού Μποϊάνα. Βρίσκεται στο νοτιότερο άκρο του Μαυροβουνίου, με τον ποταμό Μποϊάνα να χωρίζει τη νήσο από την αλβανική επικράτεια.

Το νησί συνορεύει και στις δύο πλευρές του από τον ποταμό Μποϊάνα και την Αδριατική θάλασσα στα νοτιοδυτικά. Αποτελεί δημοφιλή τουριστικό προορισμό, με αμμώδεις παραλίες μήκους 3 χιλιομέτρων με παραδοσιακά εστιατόρια με θαλασσινά.

Αν και βρίσκεται στην περιοχή της Μεσογείου, το κυρίαρχο κλίμα του νησιού είναι υποτροπικό.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Plage Naturiste Île Ada Bojana». *plage.sitego.fr* (στα Γαλλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Φεβρουαρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 20 Μαΐου 2020.
Συντεταγμένες: 43°51′36″N 18°40′12″E﻿ / ﻿43.86000°N 18.67000°E﻿ / 43.86000; 18.67000

Η είσοδος του σπηλαιου Νοβάκοβα
Το **Ρομάνια** (*σερβικά: Романија*) είναι βουνό και οροπέδιο στο ανατολικό τμήμα της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Η Ρομάνια αποτελεί τμήμα της περιοχής του Σαράγεβο στη Δημοκρατία των Σέρβων και τμήμα των Δειναρικών Άλπεων.

Εκτείνεται νοτιοδυτικά από το Σόκολατς, βορειοανατολικά της Πάλα και ανατολικά του Ανατολικού Σαράγεβο. Η υψηλότερη κορυφή του είναι η "Μεγάλη Λούπογλαβ" με υψόμετρο 1.652 μέτρα. Στη νότια πλευρά του πάνω από το Πάλα βρίσκεται το Σπήλαιο Νοβάκοβα του οποίου το όνομα συνδέεται με τους παρανόμους του γέρου Νόβακ. Στη δυτική πλευρά του πάνω από το Μόκρι βρίσκονται οι περίφημοι κόκκινοι βράχοι.

Αναφορές
--------

* *Мала енциклопедија Просвета*, Треће издање (1985); Београд: „Просвета"; ISBN 86-07-00001-2
* Јован Ђ. Марковић (1990): *Енциклопедијски географски лексикон Југославије* Сарајево: „Свјетлост"; ISBN 86-01-02651-6

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Romanija στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 234777745
* GND: 4578327-5

 |

 |
Ο **Αμπού Μπακρ Μουχαμάντ ιμπν Τζαφάρ Ναρσάχι** (ή Ναρσάκι) (γύρω στο 899-959, στο χωριό Ναρσάκ της όασης της Μπουχάρα) είναι ο πρώτος γνωστός ιστορικός στην Κεντρική Ασία. Η μοναδική *Ιστορία της Μπουχάρα* του γράφτηκε στα αραβικά και υποβλήθηκε στον Σαμανίδη αυτοκράτορα Νουχ Α΄ το 943 ή το 948. Το 1128, το βιβλίο του Ναρσάχι μεταφράστηκε στα περσικά. Τίποτα δεν είναι γνωστό για τον Ναρσάχι εκτός από τη συγγραφή αυτού του βιβλίου, το οποίο παρέχει σημαντικές πληροφορίες σχετικά με την Μπουχάρα που δεν μπορούν να βρεθούν σε άλλες σύγχρονες πηγές.

Το βιβλίο του εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1892 και μεταφράστηκε στα γαλλικά από τον Σαρλ-Ανρί-Ωγκύστ Σέφερ Παρίσι.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *LIBRIS*. 33526. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* *Mukhammad Narshakhi*
Συντεταγμένες: 44°03′21.6″N 16°22′51.6″E﻿ / ﻿44.056000°N 16.381000°E﻿ / 44.056000; 16.381000

Το Ντίναρα
Το **Ντίναρα** (*κροατικά: Dinara, σερβικά: Динара, βοσνιακά: Dinara*) είναι βουνό τμήμα των Δειναρικών Άλπεων απ' όπου προέρχεται και το όνομά του. Είναι φυσικό σύνορο μεταξύ της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης με την Κροατία. Το Ντίναρα είναι το δεύτερο σε μήκος όρος της οροσειράς των Δειναρικών Άλπεων.

Η ψηλότερη κορυφή είναι η Τρόγκλαβ με ύψος 1913 μέτρα και βρίσκεται στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη. Η δεύτερη μεγαλύτερη είναι η Σίνιαλ με ύψος 1831 μέτρα, το ψηλότερο βουνό στην Κροατία. Το όνομα της κορυφής αυτής ποικίλλει ανάλογα με το πώς αποκαλείτε από τους ντόπιους.

Άλλα υψηλότερες κορυφές είναι οι: Μπατ (1854 μέτρα), Γκνιατ (1806 μέτρα), Γιάνσκι (1790 μέτρα), Γιάνκοβο (1779 μέτρα), Σόκολ (1589 μέτρα) και η Όρλοβατς (1484 μέτρα).

Αποτελείται από ασβεστολιθικά πετρώματα, δεν έχει μεγάλους ποταμούς αλλά και ασήμαντες μικρές πηγές. Έχει λίγη βλάστηση με ηλιόλουστες πλαγιές, τα κυριότερα δέντρα που υπάρχουν είναι οξιές και έλατα. Το βουνό είναι γενικά άγονο με μεγάλα λειβάδια για βόσκηση αλλά ελάχιστες καλλιέργειες

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Ομορφιές και αξιοθέατα της Σερβίας». *Voice of Serbia*. Διεθνές Ραδιόφωνο Σερβίας. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Σεπτεμβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 26 Ιουνίου 2014.

Βιβλιογραφία
------------

* *Мала енциклопедија Просвета*, Треће издање (1985); Београд: „Просвета"; ISBN 86-07-00001-2
* Јован Ђ. Марковић (1990): *Енциклопедијски географски лексикон Југославије* Сарајево: „Свјетлост"; ISBN 86-01-02651-6

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Dinara στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 245453720

 |

 |
Ο **Ντίνος Ουζιέλ** (Θεσσαλονίκη 22 Δεκεμβρίου 1916 - Θεσσαλονίκη 24 Νοεμβρίου 1983) ήταν Έλληνας, μέλος της εβραϊκής κοινότητας, πυγμάχος αθλητής του στίβου και της επιτραπέζιας αντισφαίρισης μέλος της εθνικής ομάδας πυγμαχίας μετέπειτα προπονητής, διαιτητής και διοικητικός παράγοντας.

Ήταν γιος του Ντανιέλ Ουζιέλ και της Λούνα, είχε άλλες δύο αδελφές την Πόλα και τη Νίνα, ο πατέρας του ήταν βιοτέχνης κρασιού. Γράφτηκε από μικρός στη Μακαμπή, αρχικά στο τμήμα προσκόπων και έπειτα στο τμήμα κλασσικού αθλητισμού με προπονητή τον Λέων Πασύ. Πρώτη μεγάλη διοργάνωση που συμμετείχε ήταν η Μακαμπιάδα του 1935 όπου εκεί του κέντρισε τον ενδιαφέρον η πυγμαχία. Επιστρέφοντας στη Θεσσαλονίκη συνέχισε να παίρνει μέρος σε αγώνες σαν αθλητής στίβου σε τοπικές κυρίως διοργανώσεις κατακτώντας μετάλλια. Παράλληλα ασχολείται και με την επιτραπέζια αντισφαίριση όπου με την ομάδα της Μακάμπη κατέκτησε τα πρωταθλήματα Θεσσαλονίκης του 1935 και του 1937.

Άρχισε να ασχολείται με την πυγμαχία στα τέλη της δεκαετίας του 30, με τη Μακάμπη έδωσε πολλούς αγώνες σε δια συλλογικούς αγώνες με άλλους συλλόγους. Το 1940 πήρε μέρος με την ομάδα της Θεσσαλονίκης στους εργατικούς αγώνες και απέκτησε πανελλήνια φήμη και οι επιστολές έφταναν η μία μετά την άλλη για αναμετρήσεις με άλλους αθλητές. Τον Ιούνιο στον Βόλο νίκησε τον πρωταθλητή Θεσσαλίας Χατζηγεωργίου με νοκ άουτ στο Β΄ γύρο. Τον Οκτώβριο νίκησε στη Θεσσαλονίκη τον Μανιτσάρη και άτυπα θεωρούνταν πρωταθλητής Ελλάδας ερασιτεχνών. Την ίδια χρονιά είχε αρχίσει να δίνει και φιλανθρωπικούς αγώνες. 

Στον Β' παγκόσμιο πόλεμο εκτοπίστηκε στο στρατόπεδο Χιρς της Θεσσαλονίκης όπου έκανε 15 απόπειρες απόδρασης. Στην τελευταία απόπειρα κατάφερε και απέδρασε φεύγοντας στα βουνά όπου εντάχτηκε στην εθνική αντίσταση. Μετά την απελευθέρωση όπου είχε χάσει όλη του την οικογένεια στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη και στους αγώνες. Το 1946 μάλιστα ήταν μέλος της ελληνικής αποστολής στους διασυμμαχικούς αγώνες του Λονδίνου. Την ίδια χρονιά διεκδικήσει το πανελλήνιο πρωτάθλημα ημιβαρέων σε τελικό από τον Τάκη Ανδριτσόπουλο. Στο τέλος της καριέρας του έγινε διαιτητής αγώνων πυγμαχίας αλλά και προπονητής. 

Το 1961 απέκτησε δίπλωμα προπονητή στη Γαλλία όπως και το 1967 μετέβη πάλι στη Γαλλία για να αποκτήσει δίπλωμα διαιτητή. Το 1966 πρωτοστάτησε στην επανίδρυση της Μακάμπη και ανέλαβε έφορος πυγμαχίας. Το 1969 ήταν ο αρχηγός της ελληνικής αποστολής στη Μακαμπιάδα, το 1971 ορίστηκε σύμβουλος της ΤΕ Πυγμαχίας. Το 1981 τιμήθηκε από την Ελληνική ομοσπονδία Πυγμαχίας για την προσφορά και συμβολή του στη διάδοση και πρόοδο της πυγμαχίας.

Στην προσωπική του ζωή ασχολήθηκε με το εμπόριο και παντρεύτηκε τη Σάρα-Γεωργία-Αζίζα με την οποία απέκτησαν τέσσερα παιδιά. Τον Ιάκωβο, τον Ιωσήφ, τη Λίνα και τη Βικτώρια (Βίκυ).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Αθλητική ηχώ φύλλο 25 Νοεμβρίου 1983[*νεκρός σύνδεσμος*]
2. ↑  Αθλητική Ηχώ Φύλλο 5 Σεπτεμβρίου 1946[*νεκρός σύνδεσμος*]
3. ↑  Αθλητική Ηχώ φύλλο 27/6/1969[*νεκρός σύνδεσμος*]

Πηγές
-----

* *Γυμναστικός Σύλλογος Μακαμπή Θεσσαλονίκης 1908-2010*, Κέντρο Ιστορίας Θεσσαλονίκης 2010, ISBN 978-960-92592-9-3
Λογότυπο του ρωσικού στρατού από το 2014.
Ο **Ρωσικός Στρατός Ξηράς** (ρωσικά: Сухопутные войска Российской Федерации) είναι οι χερσαίες δυνάμεις των Ρωσικών Ενόπλων Δυνάμεων, που σχηματίστηκε από τμήματα του πρώην Σοβιετικού Στρατού το 1992. Ο σχηματισμός αυτών των δυνάμεων έθεσε οικονομικές προκλήσεις μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, καθώς και μεταρρυθμίσεις που απαιτούνταν για τον επαγγελματισμό της δύναμης κατά τη διάρκεια της μετάβασης.

Από το 1992 ο Ρωσικός Στρατός Ξηράς απέσυρε πολλές χιλιάδες στρατιώτες από τις πρώην σοβιετικές φρουρές στο εξωτερικό, ενώ παραμένει σε μεγάλο βαθμό προσηλωμένος στους πολέμους της Τσετσενίας, τη διατήρηση της ειρήνης και άλλες λειτουργίες στα πρώην σοβιετικά διάδοχα κράτη (αυτό που είναι γνωστό στη Ρωσία ως «εγγύς εξωτερικό»).

Παραπομπές
----------

1. ↑  International Institute for Strategic Studies: The Military Balance 2015, p.186
2. ↑  Новым знаком российской армии стала трехцветная звезда aif.ru

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος
Ο Τσόκι Μοτόμπου εκτελεί το Ναΐφάνσι σόνταν
Το **Ναϊφαντσίν** είναι Κάτα του καράτε-ντο της σχολής Σούρι (Σούρι-τε). 

Το Ναϊφαντσίν σημαίνει "μέσα στην μάχη" και είναι ένα από τα πιο βασικά κάτα της σχολής αυτής. Σήμερα διδάσκεται στους περισσότερους "τρόπους" καράτε-ντο. Υπάρχουν τρία κάτα Ναϊφαντσίν, τα οποία πιθανόν προέρχονται από ένα ενιαίο κάτα, το οποίο για λόγους ευκολίας διασπάστηκε από τον δάσκαλο-θρύλο του καράτε-ντο Γιασουτσούνε Ιτόσου σε τρία μικρότερα κάτα:

* Ναϊφαντσίν σόνταν (επίπεδο πρώτο)
* Ναϊφαντσίν νίνταν (επίπεδο δεύτερο)
* Ναϊφαντσίν σάνταν (επίπεδο τρίτο)

Τα κάτα Ναϊφαντσίν είναι σύντομα όσον αφορά τον χρόνο εκτέλεσης και σχετικά εύκολα στην απομνημόνευση των κινήσεών τους, αλλά χρειάζονται χρόνια επιμελούς εξάσκησης για την κατανόηση και τελειοποίησή των τεχνικών τους. Τα κάτα Ναϊφαντσίν δίνουν μία σωστή βάση στον νέο ασκούμενο (αλλά και δυνατότητα εμβάθυνσης στον πιο έμπειρο), γιατί λόγω της δομής των τεχνικών τους προσφέρουν στον ασκούμενο γρήγορα αντανακλαστικά, ευκινησία καθώς σωστή και σταθερή στάση. Επίσης εμπεριέχουν αποτελεσματικές τεχνικές αποκρούσεων, χτυπημάτων, λαβών και δραπετεύσεων από κλειδώματα και λαβές των αντιπάλων, οι οποίες λόγω της απλότητάς τους χαρακτηρίζονται ως δραστικές για αυτοάμυνα.
Η **Α΄ Ρωσο-Βυζαντινή Συνθήκη**, σύμφωνα με το Πρώτο Χρονικό, συνομολογήθηκε το 907, ως αποτέλεσμα της επιδρομής του Όλεγκ εναντίον της Κωνσταντινούπολης (βλέπε Ρωσο-Βυζαντινός Πόλεμος του 907 για λεπτομέρειες). Οι μελετητές γενικά θεωρούν το έγγραφο που υπογράφτηκε, ως προκαταρτικό για τη Β΄ Ρωσο-Βυζαντινή Συνθήκη του 911. 

Οι εμπορικοί οδοί των Βαράγγων με μωβ.
Το κείμενο της συνθήκης, όπως διασώθηκε μέσα στο χρονικό του Κιέβου, ξεκινά με έναν κατάλογο από υπογράφοντες εκ μέρους των Ρως: Κάρλυ, Φάρλαφ, Βερεμούντ, Ρούλαβ, Στέμιρ. Ο ιστορικός Αλεκσέι Σακμάτοφ σχολιάζει ότι ο κατάλογος των πόλεων είναι αυθαίρετος και πως μερικές από αυτές μάλλον παρεμβλήθηκαν από μετέπειτα αντιγραφείς.

Πιο σίγουρα, η συνθήκη ρυθμίζει το καθεστώς της αποικίας των Βαράγκων εμπόρων στην Κωνσταντινούπολη. Το κείμενο μαρτυρεί πως εγκαταστάθηκαν στη συνοικία του Αγ. Μάμα. Οι Βάραγγοι έπρεπε να εισέρχονται στην Κωνσταντινούπολη από μία συγκεκριμένη πύλη, χωρίς όπλα, συνοδευόμενοι από έναν αυτοκρατορικό φρουρό, όχι πιο πολύ από 50 άτομα τη φορά. Με την άφιξή τους εγγραφόταν από τις αυτοκρατορικές αρχές, με σκοπό να εφοδιαστούν με φαγητό και μηνιαία τροφοδοσία για μισό έτος το πολύ.

Στις καταληκτικές γραμμές της συνθήκης, αναφέρεται ότι οι Ρωμαίοι ασπάστηκαν έναν σταυρό, ενώ οι Βάραγγοι ορκίστηκαν στα όπλα τους επικαλούμενοι αυτό που το Πρώτο Χρονικό καλεί Περούν και Βέλες.

Δείτε επίσης
------------

* Εμπορική Οδός Βαράγγων - Ελλήνων
* Κατάλογος Βυζαντινών συνθηκών

Πηγές
-----

* Fyodor Uspensky. The History of the Byzantine Empire, vol. 2. Moscow: Mysl, 1997.
* Lind, John H (2004). "Varangians in Europe's Eastern and Northern Periphery". ennen & nyt (4). ISSN 1458-1396. Retrieved 2009-03-13.
Η **Ρουπία Νεπάλ** (νεπ. रूपैयाँ) είναι το νόμισμα του Νεπάλ. Συμβολίζεται ως Rs ή रू, ενώ η υποδιαίρεσή του είναι το πάισα. Η κυκλοφορία της ελέγχεται από την Κεντρική Τράπεζα του Νεπάλ.

Ιστορία
-------

Η ρουπία κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1932, όπου και αντικατέστησε το ασημένιο μοχάρ, ενώ ορίστηκε ισοτιμία 2 μοχάρ=1 ρουπία. Το 1993, καθορίστηκε η ισοτιμία της ρουπίας Νεπάλ με την Ρουπία Ινδίας, με ισοτιμία 1,6 ρουπίες Νεπάλ=1 ρουπία Ινδίας.

Κέρματα
-------

Το 1932, παρουσιάστηκαν τα ασημένια κέρματα των 20 και 50 πάισα, καθώς και εκείνο της 1 ρουπίας. Μεταξύ 1933 και 1935 παρουσιάστηκαν τα χάλκινα κέρματα των 1, 2 και 5 πάισα. Κατά τη δεκαετία του 1940, παρουσιάστηκαν τα χάλκινα κέρματα των ¼ και ½ πάισα, καθώς και τα κέρματα των 5 πάισα από κράμμα νικελίου και ορειχάλκου. Το 1953, παρουσιάστηκαν νέα κέρματα, τα οποία αποτελούνταν από τα ορειχάλκινα κέρματα των 1, 2 και 4 πάισα, χάλκινα των 5 και 10 πάισα, και χαλκονικέλινα των 20, 25, 50 πάισα και της 1 ρουπίας. Τα 20 πάισα έπαψαν να κυκλοφορούν από το 1954 και έπειτα. Το 1966 παρουσιάστηκαν αλουμινένια κέρματα των 1, 2 και 5 πάισα και ορειχάλκινα των 10 πάισα. Το 1982 παρουσιάστηκαν αλουμινένια κέρματα των 25 πάισα, ενώ ακολούθησαν κέρματα από ανοξείδωτο ατσάλι των 50 πάισα και της 1 ρουπίας το 1987 και το 1988 αντίστοιχα. Τέλος, το 1994 παρουσιάστηκαν μικρότερα κέρματα των 10 και 25 πάισα, ενώ εμφανίστηκαν αλουμινένια κέρματα των 50 πάισα, καθώς και κέρματα των 1, 2, 5 και 10 ρουπίων από επίχρυσα ατσάλινα κέρματα.

Χαρτονομίσματα
--------------

Το 1951, η κυβέρνηση κυκλοφόρησε χαρτονομίσματα των 1, 5, 10 και 100 ρουπιών με το όνομα μοχρού. Το 1956, η Κεντρική Τράπεζα του Νεπάλ ανέλαβε τον έλεγχο για την κυκλοφορία χαρτονομισμάτων και το όνομά τους άλλαξε σε ρουπία. Το 1972 κυκλοφόρησαν χαρτονομίσματα των 500 και 1000 ρουπίων, ενώ το 1974 ακολούθησαν εκείνα των 50 ρουπίων και των 2 ρουπίων το 1981. Χαρτονομίσματα των 20 ρουπίων παρουσιάστηκαν το 1982. Χαρτονομίσματα των 1 και 2 ρουπίων δεν τυπώνονται πλέον, ωστόσο συνεχίζουν να κυκλοφορούν εκείνα που εκδόθηκαν πριν από το 1982. Το χαρτονόμισμα της 1 ρουπίας απεικονίζει το Άμα Νταμπλάμ, ένα γειτονικό βουνό του Έβερεστ. Το 1997 κυκλοφόρησαν χαρτονομίσματα των 50 και 250 ρουπίων για να τιμηθεί το Ασημένιο Ιωβηλαίο του βασιλιά του Νεπάλ Μπιρέντρα. Τα χαρτονομίσματα τυπώνονται σήμερα στην Ινδονησία. 


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Nepalese rupee  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |

ΚατηγορίαΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗ:Νεπάλ
H **Ροδελίνδη**, ήταν πριγκίπισσα των Θουριγγίων και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα των Λομβαρδών.

Ο Αλβοΐνος ηγεμόνας των Λομβαρδών, γιος της Ροδελίνδης.

Βιογραφία
---------

Ήταν κόρη του Ερμαναφρίδου ηγεμόνα των Θουριγγίων και της Αμαλαβέργας, κόρης της Αμαλαφρίδας των Οστρογότθων. 

Ο Ιουστινιανός Α΄ Αυτοκράτορας των Ρωμαίων την πάντρεψε με τον Αυδοΐνο τότε αντιβασιλιά των Λομβαρδών, ένεκα της ανηλικιότητας τού ηγεμόνα τους Βαλθάριου (βασ. 539-546). Ο Αυδοΐνος μετά έγινε ηγεμόνας των Λομβαρδών (βασ. 546-560). Η Ροδελίνδα ήταν η πρώτη σύζυγός του και απέκτησαν τον Αλβοΐνο, που διαδέχθηκε τον πατέρα του.

Δεν είναι σαφές πότε έγινε ο γάμος τους. Ο σύγχρονός τους Προκόπιος μιλά για μία συμφωνία γάμου μεταξύ του Αυδοΐνου και μίας -που δεν ονομάζει- αδελφής τού Αμαλαφρίδα πρίγκιπα των Θουριγγίων. Ο αρραβώνας είχε οργανωθεί από τον Ιουστινιανό Α΄ σε ημερομηνία μεταξύ των ετών 540-552. Ο Παύλος ο Διάκονος αναφέρει ότι ο Αμαλαφρίδας είχε αδελφή τη Ροδελίνδη, έτσι ίσως είναι αυτή. Πάντως στο έργο *Προσωπογραφία της Ύστερης Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας* της Οξφόρδης (1971-1992) αναφέρεται πως δεν είναι σίγουρο, το ότι έγινε ο γάμος που αναφέρει ο Προκόπιος. Μία πρόσθετη δυσκολία είναι ότι το 552 ο Αλβοΐνος ήταν ήδη πολεμιστής. Το έργο της Οξφόρδης πιστεύει ότι ο γάμος το Αυδοΐνου και της Ροδελίνδης έγινε τη δεκαετία του 530.

Άλλοι μελετητές τείνουν να αποδεχθούν την ταύτιση, παρατηρώντας τη σημασία της ένωσης των Λομβαρδών ηγεμόνων με τη δυναστεία των Αμάλ, βασιλικό Οίκο των Οστρογότθων. Ένας τέτοιος γάμος θα έκανε τον Αυδοΐνο νόμιμο διάδοχο ηγεμόνα των Οστρογότθων και των Θουριγγίων, με πιθανότερο το δεύτερο, μια και ο Αυδο:ινος ήταν ετεροθαλής αδελφός τού τελευταία ηγεμόνα των Θουριγγίων. Αυτό πάντως θα τον έθετε σε αντιπαράθεση με τους Φράγκους, που είχαν καταλάβει το μεγαλύτερο μέρος της Θουριγγίας. 

Άλλη εκδοχή της καταγωγής της Ροδελίνδης δίνει ο Ιστβάν Μπονά: σύμφωνα με αυτόν, ίσως η Ροδελίνδα ήταν πριγκίπισσα της Βαυαρίας, διαφορετική από την πριγκίπισσα της Θουριγγίας που νυμφεύτηκε ο Αυδοΐνος.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε κάποια στιγμή μεταξύ των ετών 540-552 (ή το 530) τον Αυδοΐνο ηγεμόνα των Λομβαρδών και είχε τέκνο:

* Αλβοΐνος δεκαετία του 530-572, ηγεμόνας των Λομβαρδών.

Πηγές
-----

* Amory, Patrick. People and Identity in Ostrogothic Italy, 489 – 554. Cambridge: Cambridge University Press, 2003, ISBN 0-521-52635-3.
* (in French) Boná, István. A l'aube du Moyen Age: Gépides et Lombards dans le bassin des Carpates. Budapest: Corvina Press, 1974 [1976], ISBN 963-13-4494-0.
* Curta, Florin (2001). The Making of the Slavs: History and Archaeology of the Lower Danube Region, c. 500–700. Cambridge: Cambridge University Press.
* (in Italian) Jarnut, Jörg. Storia dei Longobardi. Turin: Einaudi, 1982 [1995], ISBN 88-06-13658-5.
* Martindale, John R. (ed.), Prosopography of the Later Roman Empire - Volume III: A.D. 527 – 641, Cambridge: Cambridge University Press, 1992, ISBN 978-0-521-20160-5.
* Schutz, Herbert. Tools, Weapons and Ornaments: Germanic Material Culture in Pre-Carolingian Central Europe, 400 – 750. Leiden: Brill, 2001, ISBN 90-04-12298-2.

Αναφορές
--------

1. 1 2 3  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
Η **Ροδογούνη** ήταν Περσίδα πριγκίπισσα από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών, κόρη του βασιλιά των βασιλέων Αρταξέρξη Β΄ τού *Μνήμονα* (βασ. 404–358 π.Χ. ) και μία από τις παλλακίδες του.

Βιογραφία
---------

Μετά τη μάχη στα Κούναξα το 401 π.Χ. δόθηκε από τον πατέρα της σε γάμο με τον Βακτριανό ευγενή Ορόντη Α΄, ο οποίος ήταν ο σατράπης της σατραπείας της Αρμενίας.  Ο γάμος τους αναφέρεται σε μία από τις *στήλες* του όρους Νεμρούτ, που έστησε ο απόγονός τους Αντίοχος Α΄ της Κομμαγηνής (βασ. 70–31 π.Χ.) προκειμένου να αναδειχθεί ο ισχυρισμός των Κομμαγηνών για την καταγωγή τους από τους Αχαιμενίδες.

βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Stronk 2016, σελ. 236 (see note 166.
2. ↑  Schmitt 2002.
3. ↑  Shayegan 2016, σελ. 13.
4. ↑  Brijder 2014, σελ. 330.
Ο **Ρογκβόλοντ Βσεσλάβιτς**, ρωσ. Рогволод Всеславич (απεβ. 1128) από τον Οίκο των Ρουρικιδών-Πολότσκ ήταν πρίγκιπας του Ντρούτσκ (1101-1128).

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του Βσεσλάβ πρίγκιπα του Πολότσκ και 5ος απόγονος του Ρογκβόλοντ 1ου πρίγκιπα του Πολότσκ. Βαπτίστηκε Μπαρίς. 

Ο ιστορικός Μικχαίλ Πογκοντίν πιστεύει ότι ο Ρογκβόλοντ-Μπαρίς ήταν δύο διαφορετικοί πρίγκιπες. Δεν είναι σαφές αν είναι ο μεγαλύτερος από τα αδέλφια του Γκλεμπ Βσεσλάβιτς και Νταβίντ. Ωστόσο, επειδή του δόθηκε το πριγκιπάτο τού Ντρούτσκ, πιστεύεται ότι ήταν ο δεύτερος γιος. Ίσως έγινε πρίγκιπας του Πολότσκ, όταν απεβίωσε ο πατέρας του. Αλλά αυτό ανατρέπεται από το ότι μερικά Σλαβικά Χρονικά αποκαλούν τον Νταβίντ αρχηγό του στρατού, άρα μάλλον ο Νταβίντ ήταν ο πρώτος γιος και πρίγκιπας του Πολότσκ. 

Ο ιστορικός Βασίλι Τατίστσεβ θεωρεί ότι είναι ο ιδρυτής της πόλης Μπαρίσαβ το 1102, άρα μάλλον απεκαλείτο Μπαρίς. Το 1106 πιθανόν συμμετείχε στην συλλογική εκστρατεία του πριγκιπάτου τού Πολότσκ εναντίον των Σεμιγγαλίων, που έληξε με ήττα. Το 1120 οικοδόμησε πριγκιπικό ανάκτορο στο Μπελσίτσι, κοντά στο Πολότσκ.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *Czech National Authority Database*. jo20211117012. Ανακτήθηκε στις 22  Ιουνίου 2021.
2. ↑  «Рогволод Всеславич» (Ρωσικά)
3. ↑  Vasyl Danylevych: «Очерк истории Полоцкой земли до конца XIV столетия». (Ρωσικά) *d:Q26970896*. Κίεβο. 1896. σελ. 71.
4. ↑  «Русский биографический словарь» Αγία Πετρούπολη. 1905.

Πηγές
-----

* Franklin, Simon (2002). Writing, society and culture in early Rus, c. 950-1300. Cambridge UP. ISBN 978-0-521-81381-5.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 4650162547239343740005
* NKC: jo20211117012

 |

 |
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Νημερτής** είναι γνωστή μία από τις 50 Νηρηίδες, δηλαδή τις θυγατέρες του Νηρέα και της Δωρίδας, εγγονές του Τιτάνα Ωκεανού. Η Νημερτής φημιζόταν για τη φιλαλήθειά της, και για το λόγο αυτό, το όνομα της χρησιμοποιείται ως επίθετο ή επίρρημα για να συνδέσει το ουσιαστικό ή το ρήμα με την αλήθεια ή την ορθότητα των λεγομένων κάποιου.

Η Νημερτής είναι μία από τις 32 Νηρηίδες, που αναφέρονται στην *Ιλιάδα* (ραψωδία Σ, στίχοι 39 κ.ε. η Νημερτής στον στ. 46), οι οποίες έσπευσαν να θρηνήσουν μαζί με την αδερφή τους Θέτιδας, από τα βάθη της θάλασσας, τον επικείμενο θάνατο του γιου της Αχιλλέα.

Ετυμολογικά
-----------

νημερτής, -ές (< στερ. πρόθημα *νη*-\* + θ. (*α*)*μερ*- τού *ἁμαρτάνω*\*) αναμάρτητος, αλάνθαστος, αψευδής, αληθής, άδολος ειλικρινής.

  

(Α νημερτής και δωρ. τ. ναμερτής, -ές) νεοελλ. (το αρσ. πληθ. ως ουσ.) *οι νημερτείς* (ενν. *σκώληκες*)

ζωολ. οι νημερτίνοι

αρχ.

**1.** αυτός που δεν σφάλλει στα λόγια του, αυτός που λέει τα σωστά, αψευδής («ἀλλὰ τὰ μέν μοι ἔειπε γέρων ἅλιος νημερτής», Ομ. Οδ.)

**2.** (για λόγια ή για πράγματα) αληθινός, σωστός («εἰ δ', ἄγε μοι δμωαί, νημερτέα μυθήσασθε», Ομ. Ιλ.)

**3.** φρ. «νημερτὴς βουλή» — απόφαση η οποία αναπόφευκτα θα εκπληρωθεί Ομ. Οδ.)

**4.** (το ουδ. εν. ή πληθ. ως επίρρ.) *νημερτές*, *νημερτέα*

αληθινά, σωστά.

επίρρ.*..*

*νημερτέως* (Α)

ιων. τ. με νημερτή τρόπο, αληθινά, σωστά.

Άλλο
----

  

Η "Νημερτής" είναι το Ιδρυματικό Αποθετήριο που φιλοξενεί την πνευματική παραγωγή του Πανεπιστημίου Πατρών. Συγκεντρώνει τις διδακτορικές διατριβές, μεταπτυχιακές και διπλωματικές εργασίες που εκπονούνται στο Πανεπιστήμιο Πατρών και ταυτόχρονα συλλέγει κι άλλο υλικό, όπως είναι τεχνικές αναφορές, δημοσιεύσεις σε περιοδικά και πρακτικά συνεδρίων των μελών ΔΕΠ και των ερευνητών του Πανεπιστημίου, δημοσιεύσεις του προσωπικού της ΒΚΠ, κλπ.

Πηγές
-----

1. 1 2  «Dictionary of Greek». *Academic Dictionaries and Encyclopedias*. Ανακτήθηκε στις 3 Φεβρουαρίου 2021.
2. 1 2  Πανταζίδης, Ιωάννης· Crusius (Κρουσίου), Gottlieb Christian (1901). *Λεξικόν Ομηρικόν περιέχον πάσας τας παρ' Ομήρω και τοις Ομηρίδαις λέξεις* (στα Γερμανικά). επεκτάθηκε και διορθώθηκε από τον E.E. Seiler (Γερμανικά) - επεκτάθηκε και διορθώθηκε από τον Τρ. Ε. Ευαγγελίδου (Ελληνικά) (1η (από αυτόν τον εκδότη) 5η ή 6η στην Ελλάδα μετά την 4η έκδοση Α. Κορομηλά το 1878. Διασκευή της 6ης γερμανικής έκδοσης. έκδοση). Αθήνα: Βιβλιεκδοτικά Καταστήματα Αναστάσιου Δ. Φέξη. σελ. 598 (5η εκδ) και 442 (4η εκδ.). [*νεκρός σύνδεσμος*]
**Νεωλκείο** ή *νεώλκιο* (από το ουσιαστικό *νεωλκός* < ναυς /γεν. *νεώς* +έλξις) ονομάζεται το επικλινές (κεκλιμένο) κατασκεύασμα ή ανάλογη διαμόρφωση της ακτής επί της οποίας στηρίζεται και γλυστρά ειδική ναυπηγική σχάρα επί της οποίας πλοία ή σκάφη κατασκευάζονται, επισκευάζονται ή καθαρίζονται και βάφονται τα ύφαλά τους.

Το κατασκεύασμα αυτό ή η επικλινής αυτή διαμόρφωση χρησιμεύει για την ανέλκυση ή καθέλκυση των σκαφών. Συνήθως βρίσκεται μπροστά από μικρό ναυπηγείο και αποτελεί μέρος αυτού.

Όταν μια τέτοια διαμόρφωση χρησιμοποιείται μόνο για ανέλκυση ή καθέλκυση λέμβων ή μικρών σκαφών χωρίς την ανάγκη ναυπηγικής σχάρας π.χ. από τρέιλερ, τότε αυτή ονομάζεται κοινώς *γλύστρα* και είναι συνήθως τσιμέντινη ή μεταλλική.

Στην αρχαιότητα το στεγασμένο νεωλκείο ονομάζονταν *νεώσοικος*.
Ο **Ρόναλντ Λάζαρο Χουστινιάνο "Νάτσο" Γκαρσία** (*Ronald Lázaro García*, 17 Δεκεμβρίου 1980) είναι Βολιβιανός πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίστηκε την περίοδο 2005-2010 στον Άρη Θεσσαλονίκης.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στις 17 Δεκεμβρίου 1980 στη Σάντα Κρουζ της Βολιβίας, έχει ύψος 1.84 εκ και βάρος 76 κιλά. Αγωνίζεται ως αμυντικός μέσος και συμμετείχε στην εθνική ομάδα της Βολιβίας που έλαβε μέρος στο Copa America 2007 στα γήπεδα της Βενεζουέλας.
Ξεκίνησε να ασχολείται με το ποδόσφαιρο σε ηλικία 9 ετών στην ποδοσφαιρική Ακαδημία Tahuichi Aguilera της χώρας του, με προπονητή τον Román Sánchez. Σταδιακά πέρασε από όλες τις μικρές εθνικές ομάδες της χώρας του για να φτάσει και να καθιερωθεί στην Εθνική Ανδρών της Βολιβίας.
Η επαγγελματική του καριέρα άρχισε το 1998 με την ομάδα της Κλαμπ Μπολίβαρ, στην οποία και αγωνίστηκε μέχρι το 2001 με 50 συμμετοχές και 7 γκολ στο πρωτάθλημα Βολιβίας ενώ παράλληλα αγωνίστηκε και στο Κύπελλο Λιμπερταδόρες. Την τριετία 2001-2004 φόρεσε τα χρώματα της Πορτογαλικής ΦΚ Αλβέρκα και αγωνίστηκε σε 55 ματς σκοράροντας 5 φορές ενώ έφτασε πολύ κοντά στο να αγωνιστεί στην Μπενφίκα.Τελικά επέστρεψε στην πατρίδα του και πιο συγκεκριμένα στην Oriente Petrolero αλλά εξαιτίας ενός σοβαρού τραυματισμού δεν μπόρεσε να αγωνιστεί κανονικά και τον Ιούλιο του 2005 μεταγράφηκε στον Άρη Θεσσαλονίκης. Αποτελούσε αναντικατάστατο μέλος της ομάδας καθώς πρόκειται για ιδιαίτερα δυναμικό και χαρισματικό παίκτη με πολύ σωστές τοποθετήσεις. Ήταν ένας παίκτης που αγαπήθηκε πολύ από τους φιλάθλους του Άρη.Αγωνίστηκε συνολικά 121 φορές με τη φανέλα του Άρη, 86 φορές σε αγώνες της κορυφαίας Κατηγορίας, 15 φορές σε αγώνες της Β' Κατηγορίας, 11 φορές σε αγώνες κυπέλλου και 9 φορές σε αγώνες των ευρωπαϊκών διοργανώσεων.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Στατιστικά διεθνών παικτών της Βολιβίας
Η Αμερικανίδα σκοπεύτρια Hattie Johnson

Η **σκοποβολή** είναι ένα άθλημα, που έχει τις ρίζες του βαθιά από τα προϊστορικά χρόνια. Βασική αφορμή για την ανάπτυξή της ήταν η ανάγκη του ανθρώπου προς επιβίωση, ιδιαίτερα στα προϊστορικά χρόνια, για το κυνήγι των θηραμάτων του. Για να είναι λοιπόν αποτελεσματικός στο κυνήγι, έπρεπε με κάποιο τρόπο να εκπαιδεύεται και να συνηθίζει το όπλο του, όπως αυτό εκφράζεται με την πάροδο του χρόνου και την συμβολή της τεχνολογίας.

Στην σύγχρονη μορφή του αθλήματος, αποκλειστικό ρόλο για την μετέπειτα εξέλιξή του έπαιξε το γεγονός οτι η σκοποβολή μπήκε στο πρόγραμμα των Ολυμπιακών αγώνων το 1896.

Η σύγχρονη πλέον αγωνιστική σκοποβολή χωρίζεται σε δύο μεγάλες κατηγορίες και παράλληλα σε δύο μεγάλες ομοσπονδίες. Η τοξοβολία εκπροσωπείται από την **Ελληνική Φίλαθλο Ομοσπονδία Τοξοβολίας (Ε.Φ.Ο.Τ.)** ενώ τα αεροβόλα και πυροβόλα όπλα από την **Σκοπευτική Ομοσπονδία Ελλάδος (ΣΚ.Ο.Ε.)**.

Η σκοποβολή είναι πλούσια σε αγωνίσματα, με την πλειοψηφία τους να είναι Ολυμπιακά και εκπροσωπούνται ιεραρχικά από διεθνείς ομοσπονδίες.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

ΣΚΟΠΕΥΤΙΚΟΣ ΟΜΙΛΟΣ ΚΡΟΥΣΩΝΑ ΜΑΛΕΒΙΖΙ www.malebizi.gr 

* Σκοπευτικός Όμιλος Αττικής - Skomat Shooting Club
* Ελληνική Φίλαθλος Ομοσπονδία Τοξοβολίας (Ε.Φ.Ο.Τ.)
* Σκοπευτική Ομοσπονδία Ελλάδος (ΣΚ.Ο.Ε.)
* Σκοπευτήριο Παύλου Μελά Θεσσαλονίκης ΣΚ.Ο.Α.ΑΠΘ - Ανδρομέδα
* Δημοσιογραφική κάλυψη του αθλήματος. Χρήσιμη ιστοσελίδα με νέα για τη σκοποβολή
* Τμήμα Σκοποβολής Παναθηναϊκού Α.Ο. Αρχειοθετήθηκε 2018-01-20 στο Wayback Machine.
* Σκοπευτική Λέσχη "ΖΕΥΣ" Αρχειοθετήθηκε 2021-01-27 στο Wayback Machine.
* Εθνικός Σκοπευτικός Όμιλος Θεσσαλονίκης
* Forum για το άθλημα με μεγάλο και εξαιρετικά χρήσιμο υλικό

* Αθλητικό Σκοπευτικό Σωματείο Ελλήνων Λεγεωνάριων (Α.Σ.Σ.Ε.Λ.)[*νεκρός σύνδεσμος*]
* Σκοπευτικός Όμιλος Κρουσώνα "ΜΑΛΕΒΙΖΙ"
* Ελληνικός Σκοπευτικός Σύλλογος "ΑΛΦΑ"
* 
*