recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Ευαγόρας.

Ο **Ευαγόρας Αυγόρου** είναι μια κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα το Αυγόρου της επαρχίας Αμμοχώστου.

Ιστορία
-------

Το σωματείο **Ευαγόρας Αυγόρου** ιδρύθηκε το 1938. Πήρε την ονομασία του από τον αρχαίο βασιλιά της Σαλαμίνας, Ευαγόρα.

Η ποδοσφαιρική ομάδα του σωματείου αρχικά εντάχθηκε στην Επαρχιακή Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Αμμοχώστου (ΕΠΟΑ). Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 η ΕΠΟΑ διαλύθηκε. Το 1975 υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδία Ελεύθερης Περιοχής Αμμοχώστου (ΠΟΕΠΑ) . Κατέκτησε το πρωτάθλημα της ΠΟΕΠΑ εννέα φορές ενώ κατέκτησε και οκτώ φορές το κύπελλο ΠΟΕΠΑ. Έως το 1990 συμμετείχε στις διοργανώσεις της ομοσπονδίας αυτής. 

Το 1990 εξασφάλισε μέσα από το πρωτάθλημα ένταξης τη συμμετοχή του στη Δ΄ κατηγορία 1990-91. Συμμετείχε στον όμιλο Λάρνακας-Αμμοχώστου. Τερμάτισε στην προτελευταία θέση και υποβιβάστηκε στα αγροτικά (τοπικά) πρωταθλήματα.

 

Συνέχισε στις διοργανώσεις της ΠΟΕΠΑ μέχρι που αυτή ανέστειλε τη λειτουργία της το 2015. Από το 2015 συμμετέχει στις διοργανώσεις της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Αμμοχώστου-Λάρνακας (ΠΟΑΛ).


Η πορεία του Ευαγόρα Αυγόρου στις διοργανώσεις της ΚΟΠ.| Περίοδος | Πρωτάθλημα | Κύπελλο |
| --- | --- | --- |
| Κατηγορία | Θέση | Ομάδες | Αγώνες | Νίκες | Ισοπαλίες | Ήττες | Τέρματα | Βαθμοί | Διοργάνωση | Φάση |
| Υπέρ | Κατά |
| 1990-91 | Δ΄1 | **14** | 15 | 28 |  |  |  | 24 | 39 | **23** | Κύπελλο Κύπρου | Δεν είχε δικαίωμα συμμετοχής |
|

1Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τρεις ομίλους. Ο Ευαγόρας συμμετείχε στον όμιλο Λάρνακας-Αμμοχώστου.

Τίτλοι-Διακρίσεις
-----------------

* Πρωτάθλημα ΠΟΕΠΑ:
	+ Πρωταθλητής (10): 1988-89, 1989-90,1991-92, 1992-93, 2000-01, 2001-02, 2003-04, 2007-08, 2009-10, 2014-15

* Κύπελλο ΠΟΕΠΑ:
	+ Πρωταθλητής (8): 1989, 1990, 1996, 1997, 1999, 2002, 2004, 2005

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6  «Κυπελλούχος η Ελπίδα» (PDF). Χαραυγή. 13 Απριλίου 2012. σελ. 26. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 6 Ιουλίου 2016. Ανακτήθηκε στις 7 Ιουλίου 2016.
2. ↑  «5 κυπριακά σωματεία που ίσως δεν ήξερες πως υπάρχουν!». *StudentLife*. 15 Ιουνίου 2017. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Φεβρουαρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 24 Φεβρουαρίου 2019.
3. 1 2  «ΑΕΚ Κακοπετριάς ΚΝΜ ανέβηκαν στη Γ΄». *Ο Φιλελεύθερος*: σελ. 10. 1991-04-29.
4. 1 2  «1990/91 Cyprus Cup». Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation. 14 Ιανουαρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 14 Ιανουαρίου 2016.

Δείτε επίσης
------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Ποδόσφαιρο στην Κύπρο
Συντεταγμένες: 38°45′13.07″N 28°49′23.77″E﻿ / ﻿38.7536306°N 28.8232694°E﻿ / 38.7536306; 28.8232694

Η **Σίλανδος** ήταν αρχαία ελληνική πόλη της Λυδίας της Μικράς Ασίας.

Βρισκόταν στην περιοχή της *Κατακεκαυμένης* της Λυδίας (η σημερινή Kula της Τουρκίας, από την οποία απείχε 41 μίλια), μεταξύ των Σάρδεων και των Κάδων. Η πόλη δεν αναφέρεται από κανέναν αρχαίο γεωγράφο, αλλά είναι γνωστή από τα νομίσματα που έκοψε -με τη μορφή του ποτάμιου θεού Έρμου- καθώς επίσης και στο Notitiae Episcopatuum. Στα βυζαντινά χρόνια ήταν επισκοπή της μητροπόλεως των Σάρδεων και αναφέρεται μέχρι και τον 13ο αιώνα. 

Στην αρχαία πόλη πραγματοποιήθηκαν ανασκαφές, αλλά δεν κατόρθωσαν να αποκαλύψουν το αρχαίο τους παρελθόν. Ανακαλύφθηκαν τμήματα των τειχών της Σιλάνδου, ενώ τα ερείπια της ρωμαϊκής περιόδου χρησιμοποιήθηκαν για τα σπίτια της σημερινής πόλεως. Βρέθηκε και ένα άγαλμα της θεάς μητέρας που βρίσκεται στο αρχαιολογικό μουσείο της Σμύρνης. 

Πρόκειται για την σημερινή Σελεντί (Selendi) στην επαρχία της Μανίσα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Catholic-Hierarchy.org» (Αγγλικά) Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. 3s19. Ανακτήθηκε στις 29  Νοεμβρίου 2020.

Εξωτερικός Σύνδεσμος
--------------------

* Σίλανδος[*νεκρός σύνδεσμος*].

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ιστορία
* Πύλη:Αρχαιολογία
* Πύλη:Τουρκία
 |

 |
Η **Ευαγγελία Ξυνού** (γενν. 22 Νοεμβρίου 1981, Αθήνα) είναι Ελληνίδα αθλήτρια στο αγώνισμα του βάδην.

Καριέρα
-------

Στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα έχει κατακτήσει τέσσερις φορές το χρυσό μετάλλιο στα 20 χλμ. βάδην, τα έτη 2005 και 2008-2010.

Τον Οκτώβριο του 2004, σε διεθνή συνάντηση στο Σκαντσοροσάτε της Ιταλίας, η Ευαγγελία Ξυνού κατέρριψε το εθνικό ρεκόρ στα 50 χλμ. με επίδοση 4:28:13. Η επίδοση αυτή συγκαταλέχθηκε το 2017 από την IAAF, στην λίστα με τις 10 καλύτερες επιδόσεις όλων των εποχών (συγκεκριμένα κατατάχθηκε στην 5η θέση). Η βράβευση αυτή έγινε με αφορμή την συμπερίληψη της απόστασης των 50 χλμ. στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου για τις γυναίκες.

Η Ξυνού εκπροσώπησε την Ελλάδα στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008 στο Πεκίνο, όπου αγωνίστηκε στα 20 χλμ. βάδην γυναικών, μαζί με τις συμπατριώτισσές της Δέσποινα Ζαπουνίδου και Αθανασία Τσουμελέκα, οι οποίες αργότερα αποκλείστηκαν από τη διοργάνωση λόγω κρουσμάτων ντόπινγκ. Παρά τον άστατο καιρό, τερμάτισε τον αγώνα στην 25η θέση, τρία δευτερόλεπτα πίσω από τη Ρουμάνα Άνα Μαρία Γκρόζα, επιτυγχάνοντας καλύτερη ατομική επίδοση με χρόνο 1:32:19.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Evaggelia Xinou. Profile. World Athletics» [Ευαγγελία Ξυνού. Προφίλ. World Athletics]. *worldathletics.org*. Ανακτήθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 2022.
2. ↑  «Στην 5η θέση όλων των εποχών της IAAF η Ξυνού». Ανακτήθηκε στις 7 Οκτωβρίου 2022.
3. ↑  «IOC sanctions race walker Tsoumeleka for doping». USA Today. 18 Νοεμβρίου 2009.. Ανακτήθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 2022.
4. ↑  «Women's 20km Race Walk» [20 χλμ βάδην γυναικών.]. NBC Olympics. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Ιουλίου 2012. Ανακτήθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 2022.
Ο **Γιάννης Β. Ιωαννίδης** (καλλιτεχνικό ψευδώνυμο «Γιάννης Μαβίλης», 1919 - 1989) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος, αντιστασιακός, μεταφραστής, λαογράφος και ιστορικός συγγραφέας. Κατά τη διάρκεια της κατοχής υπήρξε μέλος και γενικός αρχηγός (με το συνθηματικό ονοματεπώνυμο «Γιάννης Βηλαράς») της αντιστασιακής οργάνωσης «Βύρωνες», που ήταν η μονάδα του συμμαχικού-ελληνικού στρατού της Μέσης Ανατολής «Υ.Υ. 707» και στην οποία κρυφά μέλη υπήρξαν ο Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός (ως επικεφαλής), ο Θεμιστοκλής Σοφούλης, ο Κωνσταντίνος Τσάτσος με τη σύζυγό του, Ιωάννα Τσάτσου και άλλες σημαντικές προσωπικότητες. Ο Ιωαννίδης έγινε στη συνέχεια ευρύτερα γνωστός στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό χάρις στην πολυετή συνεργασία του με το περιοδικό «ΡΟΜΑΝΤΣΟ» του Νίκου Θεοφανίδη, όπου δημοσίευε πολλά κείμενά του, συχνά υπογράφοντας με ψευδώνυμα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Το Αιγαίο στις Φλόγες του Β' Παγκοσμίου Πολέμου», περιοδικό «Ρομάντσο», #1909 (16 Οκτωβρίου 1979), σελ. 70
Η **Σίλβια Τζίκε** (**Silvia Ziche**) είναι Ιταλίδα καλλιτέχνης εικονογραφημένων εκδόσεων (κόμικς) και συγγραφέας. Γεννημένη στις 5 Ιουλίου του 1967 στο Τιένε της βόρειας Ιταλίας, η Τζίκε έχει γίνει ευρύτερα γνωστή χάρις στη συνεισφορά της στην Ιταλική σειρά του χαρακτήρα Ντόναλντ Ντακ. Η σχεδιαστική της γραμμή χαρακτηρίζεται από απλά και κωμικά στοιχεία και περιλαμβάνει αστείες εκφράσεις των χαρακτήρων που φιλοτεχνεί. 

Είναι επίσης, πολύ δημοφιλής λόγω των μεγάλων ιστοριών που έχει δημιουργήσει επί σειρά ετών στην Ιταλική έκδοση του περιοδικού Μίκυ Μάους, Topolino, όπως οι ιστορίες Paperina di Rivondosa, Topokolossal, Il Papero del Mistero, Il Grande Splash και Papere alla Deriva. Εκτός της εκδοτικής του Walt Disney, η Τζίκε έχει εργασθεί για λογαριασμό των περιοδικών Linus, Comix και Cuore. 

Το 1997 τιμήθηκε με το βραβείο 1997 Lucca Comics' Panther, ως καλύτερη νεοεμφανιζόμενη συγγραφέας και δύο χρόνια μετά (1999) με το αντίστοιχο έπαθλο σαν καλύτερη σχεδιάστρια χιουμοριστικών κόμικς.

Παραπομπές
----------

1. ↑  "Paperina di Rivondosa". I.N.D.U.C.K.S. Ανακτήθηκε στις 4/11/2015
2. ↑  "Topokolossal". I.N.D.U.C.K.S. Ανακτήθηκε στις 4/11/2015
3. ↑  "Il papero del mistero". I.N.D.U.C.K.S..Ανακτήθηκε στις 4/11/2015
4. ↑  "Il Grande Splash". I.N.D.U.C.K.S..Ανακτήθηκε στις 4/11/2015
5. ↑   "Papere alla deriva". I.N.D.U.C.K.S..Ανακτήθηκε στις 4/11/2015
6. ↑  "1997 Pantera di Lucca Comics (Lucca Comics' Panther Award)". www.hahnlibrary.net. Ανακτήθηκε στις 3/8/2017
7. ↑  "1999 Pantera di Lucca Comics (Lucca Comics' Panther Award)". www.hahnlibrary.net. Ανακτήθηκε στις 3/8/2017

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 51511687
* **Europeana**: agent/base/159617
* LCCN: no2008135419
* ISNI: 0000 0000 6402 3712
* ICCU: RAVV234487

 |

 |
Η **Βαγγελιώ Σχοιναράκη-Ηλιάκη** (γεννήθηκε ως Ευαγγελία Ηλιάκη) ήταν η Νομάρχης Ηρακλείου από το 2006 ως το 2010. Εξελέγη με το ΠΑΣΟΚ.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στο Πετροκεφάλι Καινουργίου και κατάγεται από πολύτεκνη οικογένεια. Ο πατέρας της μετανάστευσε στη Γερμανία. Είναι παντρεμένη με το δάσκαλο Γεώργιο Σχοιναράκη και έχουν έναν γιο και μία κόρη.

Σπούδασε Παιδαγωγικά στην Αθήνα και είναι Πτυχιούχος Παιδαγωγικής Ακαδημίας του Π.Τ.Δ.Ε Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Επίσης είναι Διδάκτωρ του Τμήματος Κοινωνιολογίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.

Πολιτική καριέρα
----------------

Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής στο νομό Ηρακλείου με το ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του 2000. Επανεξελέγη το 2004. Ήταν επίσης Κοσμήτορας στο Προεδρείο της Βουλής (Μάρτιος 2004 - Οκτώβριος 2006) και μέλος της Διαρκούς Επιτροπής Μορφωτικών Υποθέσεων της Βουλής και της Ειδικής Μόνιμης Επιτροπής Απόδημου Ελληνισμού,της Ειδικής Επιτροπής Βιβλιοθήκης της Βουλής (2004 -2006) και της Διεθνούς Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας (2004 - 2006). Εξάλλου, υπηρέτησε και ως Πρόεδρος της Επιτροπής Ορθοδοξίας και Θρησκευμάτων της Βουλής (2001 - 2004) .

Ειδικότερα στο ΠΑΣΟΚ, η Σχοιναράκη υπήρξε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής (1996-2005) και του Προεδρείου της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του Κινήματος το 2002-2004 και αναπληρώτρια γραμματέας του Τομέα Οργανωτικού. Το 2005 εξελέγη μέλος του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ.

Στο χώρο της ΑΔΕΔΥ, υπηρέτησε στο Γενικό Συμβούλιο και στη Γραμματεία Γυναικών από το 1995 ως το 2000.

Τοπική Αυτοδιοίκηση
-------------------

Στις νομαρχικές εκλογές εξελέγη Νομάρχης Ηρακλείου τον Οκτώβριο του 2006. Το Φεβρουάριο του 2007 εξελέγη στην Ένωση Νομαρχιακών Αυτοδιοικήσεων Ελλάδος.

Νωρίτερα, υπηρέτησε στη θέση της Β' Γραμματέα της Νομαρχιακής Επιτροπής ΠΑΣΟΚ Νομού Ηρακλείου από το 1993 ως το 1996 και της νομαρχιακής συμβούλου στον ίδιο νομό από το 1995 ως το 1998.

Εκπαιδευτική δραστηριότητα
--------------------------

Ανέλαβε το 2004 Αντιπρόεδρος του Ινστιτούτου Επιμόρφωσης από την ίδρυσή του και χρημάτισε Αντιπρόεδρος στο Δ.Σ της Διδασκαλικής Ομοσπονδίας Ελλάδος (ΔΟΕ) από το 1997 ως το 2000. Υπήρξε αιρετός εκπρόσωπος δασκάλων και νηπιαγωγών στο ΠΥΣΠΕ Ηρακλείου από το 1990 έως το 1994. Την τριετία 1997 - 2000 ήταν Αντιπρόεδρος του Ινστιτούτου Παιδαγωγικών Ερευνών και Μελετών της ΔΟΕ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Βουλή των Ελλήνων. 8868f02c-cc62-4ede-8b4a-e5735891d5a7. Ανακτήθηκε στις 23  Απριλίου 2022.

Πηγές
-----

* Νομαρχία Ηρακλείου, Βιογραφικό, [Αρχείο]
* Προσωπική ιστοσελίδα Αρχειοθετήθηκε 2008-02-08 στο Wayback Machine.
Στο καθήκον 1974
Η  **Σίλεια Δασκοπούλου**  (1936-2006) ήταν Ελληνίδα ζωγράφος.

Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Σε ηλικία εννέα χρονών μετακόμισε στην Αθήνα μαζί με την οικογένειά της. Αφού πήρε τα πρώτα μαθήματα ζωγραφικής από τον δάσκαλο Πάνο Σαραφιανό, το 1956 εισάγεται στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας με υποτροφία του Ι.Κ.Υ. Εκεί σπουδάζει στο εργαστήρι του μεγάλου Έλληνα ζωγράφου Γιάννη Μόραλη. Αποφοίτησε το 1960 με έπαινο. 

Πραγματοποίησε την πρώτη της ατομική έκθεση το 1962 στην Αίθουσα Τέχνης Νέες Μορφές (). Παράλληλα, λαμβάνει μέρος σε επιλεγμένες ομαδικές εκθέσεις (). Το 1966 κερδίζει το Β΄ βραβείο ζωγραφικής στον Καλλιτεχνικό Διαγωνισμό της Ελληνοαμερικανικής Ένωσης. Αφού ταξίδεψε σε Ιταλία, Γερμανία, Βέλγιο, Ολλανδία και Λονδίνο, το 1967 εγκαθίσταται στο Παρίσι όπου και κάνει ελεύθερες σπουδές ζωγραφικής.

Κατά τη δεκαετία του 1960 η θεματική των έργων της είναι κυρίως τοπιογραφική. Μετά την επιστροφή της από τη Γαλλία, και την εγκατάστασή της στην Αθήνα, το 1970, το έργο της γίνεται ανθρωποκεντρικό με έμφαση στις γυναικείες μορφές (). Ζωγράφισε πάνω από 100 τέτοια πορτρέτα. Έργα της βρίσκονται σε ιδιωτικές συλλογές () και στις Μόνιμες Συλλογές του Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης Κρήτης ([*νεκρός σύνδεσμος*]) καθώς και σε αυτή του Μακεδονικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης().
Το 2000 πραγματοποιήθηκε αναδρομική της έκθεση στην Αίθουσα Τέχνης «Νέες Μορφές». Τον Νοέμβριο του 2017 η γκαλερί CAN διοργανώνει ομαδική έκθεση στην οποία εκτίθενται και έργα της ζωγράφου. Έναν χρόνο μετά, η ίδια γκαλερί πραγματοποιεί αναδρομική έκθεση προς τιμήν της Σίλειας Δασκοπούλου, ενώ ταυτόχρονα έργα της εκτίθενται στην Μπιενάλε της Αθήνας .

Πηγές
-----

* 
* 
* 
* 
* 
* 
*

Ενδεικτική βιβλιογραφία
-----------------------

* Ε. Ραυτοπούλου, *Τρεις εκθέσει*, εφημ. Μεσημβρινή, 20.3.1962
* Αλέκος Δράκος, *Σίλεια Δασκοπούλου*, εφημ. Καλλιτεχνική, 24.3.1962, σ. 13
* Ελένη Βακαλό, *Τρεις γυναίκες ζωγράφοι*, εφημ. Τα Νέα, 21.1.1967
* Έφη Ανδρεάδη, *Η πρόσφατη δουλειά του Ορέστη Κανέλλη και της Σίλειας Δασκοπούλου*, εφημ. Το Βήμα, 20.1.1968
* Ελένη Βακαλό, *Η φυσιογνωμία της μεταπολεμικής τέχνης στην Ελλάδα*, τόμος β΄, Κέδρος, Αθήνα 1982, σ. 49
* Ελένη Βακαλό, *Η φυσιογνωμία της μεταπολεμικής τέχνης στην Ελλάδα*, τόμος γ΄, Κέδρος, Αθήνα 1982, σ. 97
* Βεατρίκη Σπηλιάδη, *Η εξαίρεση στο κύμα του νεοεξπρεσιονισμού*, εφημ. Ελευθεροτυπία, 19.6.1984, σ. 13
* Στέλιος Λυδάκης, *Οι έλληνες ζωγράφοι, λεξικό των ελλήνων ζωγράφων και χαρακτών*, Μέλισσα, Αθήνα 1976, σ. 100
* Χάρης Καμπουρίδης,*Σίλεια Δασκοπούλου*, περιοδ. Εικαστικά, τ.31-33, 1984, σ. 58
* Τζούλια Δημακοπούλου, (συνέντευξη), περιοδ. Τα Νέα της Τέχνης, τ.1, Οκτώβριος 1991
* Μαρία Μαραγκού, εφημ. Ελευθεροτυπία, 13.11.1999
* Μαρία Μαραγκού, *Σίλεια Δασκοπούλου*, Γκαλερί Νέες Μορφές & Σίλεια Δασκοπούλου, Αθήνα 2000

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9  dp.iset.gr/en/artist/view.html?id=84. Ανακτήθηκε στις 28  Απριλίου 2020.
2. ↑
3. ↑
Η **Σίλβια Τσίβας Μπαρό** (*Silvia Chivás Baró*, γενν. 10 Σεπτεμβρίου 1954) είναι Κουβανή πρώην αθλήτρια του στίβου, και συγκεκριμένα δρομέας ταχύτητας, που πέτυχε τις μεγαλύτερες διακρίσεις της σε πολύ νεαρή ηλικία. Έχει ύψος μόλις 1,57 μέτρο.

Σε ηλικία 17 ετών κέρδισε την τρίτη θέση στον δρόμο των 100 μέτρων στους Παναμερικανικούς Αγώνες του 1971 στο Κάλι (Κολομβία). Στους ίδιους αγώνες, μαζί με τα άλλα μέλη της ομάδας της πήραν το αργυρό μετάλλιο στη σκυταλοδρομία 4 x 100 μέτρων.

Στη μεγαλύτερη στιγμή της σταδιοδρομίας της, στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1972 στο Μόναχο, κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στα 100 μέτρα, έχοντας καταρρίψει από τον πρώτο γύρο το παγκόσμιο ρεκόρ νεάνιδων στο αγώνισμα με χρόνο 11,18 δευτερόλεπτα. Στους ίδιους αγώνες κέρδισε ένα δεύτερο ολυμπιακό χάλκινο μετάλλιο, στη σκυταλοδρομία 4 x 100 μ. μαζί με τις συναθλήτριές της Μαρλένε Ελεχάρδε, Κάρμεν Βαλδές και Φουλχένθια Ρομάυ. Το 1975 πήρε και πάλι τη δεύτερη θέση στη σκυταλοδρομία 4 x 100 μ. στους Παναμερικανικούς Αγώνες. Αργότερα, το 1977, καθώς ήταν ακόμα φοιτήτρια, κέρδισε ένα χάλκινο μετάλλιο στα 100 μέτρα και το χρυσό στα 200 μ. στην Πανεπιστημιάδα της Σόφιας, όπου κατέρριψε το εθνικό ρεκόρ στα 100 με χρόνο 11,16 δευτερόλεπτα στον ημιτελικό. Κατέρριψε το ρεκόρ Κούβας και στα 200 μέτρα, με επίδοση 22,85 δευτερόλεπτα. Το 1978 κέρδισε 3 χρυσά μετάλλια στους Αγώνες Κεντρικής Αμερικής και Καραϊβικής, σε αμφότερες τις αποστάσεις και στη σκυταλοδρομία 4 x 100 μέτρων. Ολοκλήρωσε την αθλητική σταδιοδρομία της το 1979, στους Παναμερικανικούς Αγώνες του Σαν Χουάν, με ένα χάλκινο μετάλλιο στη σκυταλοδρομία 4 x 100 μέτρων, και κατόπιν αποσύρθηκε από τους στίβους, σε ηλικία μόλις 25 ετών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *World Athletics Database*. 63857.
2. ↑  «Olympedia» (Αγγλικά) 2006.

Πηγές
-----

* Η αθλήτρια στο *Sports Reference*
Η θέση του ΒραχονησιούΗ θέση του ΒραχονησιούΗ θέση του Βραχονησιού στην Ελλάδα
Συντεταγμένες: 40°15′37.6″N 22°35′46.5″E﻿ / ﻿40.260444°N 22.596250°E﻿ / 40.260444; 22.596250
Το **Βραχονήσι** βρίσκεται μέσα στο λιμάνι της Παραλίας στην ακτή της Πιερίας. Διοικητικά ανήκει στο Νομό Πιερίας του Δήμου Κατερίνης της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας (πρόγραμμα Καλλικράτης).

Από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με την τότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδας άνηκε στο Δήμο Παραλίας. Είναι τεχνητό και ακατοίκητο, και έχει έκταση 379,3 τ.μ. και περίμετρο 0,12 χλμ.

Πηγές
-----

* Καλαϊτζίδης Στέφανος, «Ταξιδιωτικά και γεωγραφικά κείμενα για την Πιερία (17ος-21ος αιώνας)», Κατερίνη 2005.
* "Πιερία: Μνημεία & Αξιοθέατα", εκδ. Κ. Μουρσελάς, 2011.
**Ζώνες ώρας της Μέσης Ανατολής**:  

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
|     | UTC+02:00 | Σταθερή Ώρα Αιγύπτου |
|     | UTC+02:00UTC+03:00 | Ώρα Ανατολικής Ευρώπης /Σταθερή Ώρα Ισραήλ /Σταθερή Ώρα ΠαλαιστίνηςΘερινή Ώρα Ανατολικής Ευρώπης /Θερινή Ώρα Ισραήλ /Θερινή Ώρα Παλαιστίνης |
|     | UTC+03:00 | Σταθερή Ώρα Αραβίας /Σταθερή Ώρα Τουρκίας |
|     | UTC+03:30 | Σταθερή Ώρα Ιράν |
|     | UTC+04:00 | Σταθερή Ώρα Περσικού Κόλπου |

▉▉▉▉ Επίσημη ώρα τηρείται όλο το χρόνο  
▉ Παρατηρείται θερινή ώρα
Πριν το 1979, η θερινή ώρα χρησιμοποιόταν στο Ιράν. Μετά εγκαταλείφθηκε μέχρι το 1989, οπότε ξεκίνησε την πρώτη μέρα του Φαραβαντίν (20–21 Μαρτίου) του Περσικού ημερολογίου και τελείωσε την τελευταία μέρα του Σαχριβάρ (20–21 Σεπτεμβρίου). Την άνοιξη του 2006 ξαναεγκαταλείφθηκε η θερινή ώρα, από απόφαση της κυβέρνησης. Τον Σεπτέμβριο 2007, το Ματζλίς (το Ιρανικό κοινοβούλιο) θέσπισε νόμο επαναφοράς της θερινής ώρας από την άνοιξη του 2008, ο οποίος έχει εγκριθεί από την κυβέρνηση.

Στις 21 Σεπτεμβρίου 2022 η θερινή ώρα στο Ιράν καταργήθηκε και πλέον η χώρα θα χρησιμοποιεί την χειμερινή ώρα όλο το χρόνο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Time zone in Iran». Timeanddate.com. Ανακτήθηκε στις 25 Ιουνίου 2010.
2. ↑  Elham: Cabinet nullifies the decision on daylight saving time Αρχειοθετήθηκε 2011-06-07 στο Wayback Machine.[*dead link*] [*dead link*]
3. ↑  «Daylight Saving Time Ends in Iran». *Living in Tehran (LiT)* (στα Αγγλικά). 21 Σεπτεμβρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 2022.
Η **ερυθροποιητίνη** είναι κυτοκίνη που εκκρίνεται από το νεφρό σε απόκριση κυτταρικής υποξίας. Διεγείρει την παραγωγή ερυθρών αιμοσφαιρίων (ερυθροποίηση) στον μυελό των οστών. Χαμηλά επίπεδα ερυθροποιητίνης (περίπου 10 mU/mL) εκκρίνονται συνεχώς επαρκώς για να αντισταθμίσουν τον φυσιολογικό κύκλο ερυθρών αιμοσφαιρίων. Συχνές αιτίες κυτταρικής υποξίας που οδηγούν σε αυξημένα επίπεδα ερυθροποιητίνης (μέχρι 10.000 mU/mL) περιλαμβάνουν οποιαδήποτε αναιμία και υποξαιμία πνευμονικής νόσου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Η ερυθροποιητίνη: Ορμόνη που χρησιμοποιείται για ντόπινγκ στον αθλητισμό και γιατί αυτό απαγορεύεται». *medlook.net*. Ανακτήθηκε στις 15 Ιουλίου 2019.
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Ερυθρόμορφος αμφορέας Πέλοπα και Οινομάου.

Ο **ερυθρόμορφος κρατήρας του Πέλοπα και Οινομάου** είναι αρχαιολογικό εύρημα που φιλοξενείται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Νάπολι.

Ιστορία του ευρήματος
---------------------

Βρέθηκε στην Σάντα Αγκάτα ντε Γκότι της Καμπανίας και μεταφέρθηκε από τους Βουβρώνους στο Παλέρμο. Επέστρεψε το 1816 στην Νάπολι, όπου και φιλοξενείται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της πόλης.

Περιγραφή
---------

Ως κρατήρας χρησίμευσε για την ανάμειξη κρασιού με νερό πριν σερβιριστεί. Είναι διακοσμημένος με ερυθρόμορφη αγγειογραφία με επιγραφές των ονομάτων. Αποδίδει τον μύθο του Πέλοπα και Οινομάου.

Στο κέντρο της εικόνας υψώνεται ένας κίονας ιονικού ρυθμού που ίσταται επάνω σε βωμό. Ο βωμός είναι διακοσμημένος με έλικες και ζωφόρο. Στον κίονα επάνω είναι τοποθετημένο ένα αρχαϊκό άγαλμα της θεάς Ήρας Ιππίας, όπως μαρτυράει η ξεθωριασμένη επιγραφή. Η θεά φοράει μακρύ χιτώνα με φαρδιά ζώνη και επίσης μακρύ μανδύα που είναι κουμπωμένος στο λαιμό. Η κεφαλή είναι στεφανωμένη με μόδιο. Κρατάει ομφαλικό κύλικα σπονδής στο δεξί χέρι και τόξο στο αριστερό.

Αριστερά και δεξιά της Ήρας παρίστανται ο καθήμενος Ποσειδώνας και η ορθή Αθηνά αντίστοιχα. Αριστερά του βωμού στέκει ο γενειοφόρος Οινόμαος με κράνος, θώρακα, δόρυ, κοντό χιτώνα και κοντό μανδύα. Ένας υπηρέτης στα δεξιά του βωμού του προσφέρει ένα μεγάλο ανθοπλεγμένο καλάθι και ένα κουτί με προσφορές, ενώ ένας άλλος υπηρέτης από αριστερά οδηγεί το κριάρι για την θυσία, κρατώντας το από τα σπειρωτά του κέρατα.

Στο αριστερό κάτω τέλος της εικόνας κάθεται επάνω στην χλαμύδα του ο νεαρός θεός Άρης με το σώμα στραμμένο προς τα αριστερά και το κεφάλι προς τα δεξιά, όπου εκτυλίσσεται η κυρίως σκηνή. Κρατάει δύο ακόντια στο αριστερό χέρι, ενώ η ασπίδα του είναι ακουμπισμένη στο έδαφος. Φοράει στο κεφάλι στεφάνι ελιάς.

Δεξιά του βωμού ο Πέλοπας με την Ιπποδάμεια σε τέθριππο που καλπάζει. Ο Πέλοπας κρατάει τα ηνία στα χέρια έχοντας την αγαπημένη του Ιπποδάμεια στην αγκαλιά του. Ο Πέλοπας φοράει κράνος λυδικού ρυθμού. Το βλέμμα τους με ανησυχία είναι στραμμένο στον βωμό. 

Στο αριστερό επάνω τέλος της εικόνας εικονίζεται ο ηνίοχος του Οινομάου, Μυρτίλος. Φοράει μακρύ χιτώνα και αναμένει τον κύριό του, μετά το τέλος της ιερής τελετουργίας. 

Στο δεξί επάνω τέλος της εικόνας εμφανίζονται ο Δίας που χαριετίζεται με τον Γανυμήδη που παίζει, ενώ παρευρίσκεται η θεά Αφροδίτη.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο αρχαιολογία | Πύλη αρχαιολογία |

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο τέχνη | Πύλη τέχνη |

* *Archäologische Zeitung*. Berlin: G. Reimer. 1843. σελίδες 49-64 και πίνακας LV. Ανακτήθηκε στις 7 Ιουνίου 2012.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Παρουσίαση του αγγείου από το πανεπιστήμιο της Κολωνίας
Συντεταγμένες: 41°55′33″N 13°05′43″E﻿ / ﻿41.925833°N 13.095278°E﻿ / 41.925833; 13.095278

Το **Ρόκκα Αμπατσιάλε** (ιταλικά: **Rocca Abbaziale**, *Κάστρο του Αββά*) είναι ένα αββαείο, σχεδιασμένο ως κάστρο, στο Σουμπιάκο του Λάτιο στην Ιταλία.

Ιστορία
-------

Ο Καίσαρας Βοργίας γεννήθηκε σε αυτό το κάστρο.
Το αββαείο, χτισμένο στον ύστερο 11ο αιώνας, σχεδιάστηκε ως κάστρο για να επιβάλει έλεγχο επί της περιβάλλουσας κωμόπολης. Κατασκευάστηκε με οχυρώσεις, κελιά φυλακής, πύργο, διαμερίσματα, και ένα παρεκκλήσιο αφιερωμένο στον Απόστολο Θωμά. Το κάστρο έπαθε ζημιές από ένα σεισμό το 1349 και εγκαταλείφθηκε. Λεηλατήθηκε και έπαθε περισσότερες ζημιές από κατοίκους και έμεινε ακατοίκητο για πολλά χρόνια από τότε.

Το 1476, το κάστρο ανακαινήθηκε από τον καρδινάλιο Ροντρίγκο Βοργία που επέκτεινε τις οχυρώσεις για να αμύνονται το παλιότερο μέρος του κτιρίου. Σύμφωνα με κάποιους ιστορικούς, ο Καίσαρας Βοργίας και η Λουκρητία Βοργία γεννήθηκαν σε αυτό το κάστρο από την ερωμένη του Ροντρίγκο, Βαννόζα ντεϊ Καττανέι. Το κάστρο τελικά αγοράσθηκε από την οικογένεια Κολόννα.

To 1778, με διαταγή του Πάπα Πίου του Στ΄, ο αρχιτέκτονας Πιέτρο Καμπορέζε ανακαίνισε περισσότερο το κάστρο, αφαιρώντας μεσαιωνικά στοιχεία όπως τα κελιά φυλακής και οχυρώσεις, και προσθέτοντας περισσότερο σύγχρονα χαρακτηριστικά, όπως ένα μεγάλο ρολόι. Το κτίριο έγινε ένα σύγχρονο κτίριο κατάλληλο για χρήση ως κατοικία του «ηγουμένου. Επίσης, το χρησιμοποίησαν ως κατοικία μακρυά από τη Ρώμη τρεις Πάπες: Πίος Ζ, Γρηγόριος ΙΣΤ και Πίος Θ.

Χαρακτηριστικά
--------------

Το συγκρότημα περιλαμβάνει τρία διακριτά κτίρια, το καθένα σχεδιασμένο με ένα διαφορετικό αρχιτεκτονικό στυλ. Πολλές από τις αρχικές νωπογραφίες παραμένουν άθικτες.

Πινακοθήκη
----------

* Σύμβολο της οικογένειας Κολόννα.Σύμβολο της οικογένειας Κολόννα.
* Νωπογραφία του Σκιπίωνα Κολόννα.Νωπογραφία του Σκιπίωνα Κολόννα.
* 
* Η επιγραφή στην είσοδο.Η επιγραφή στην είσοδο.
* Νωπογραφία με τον Πάπα Πίο Ζ και αγγέλους.Νωπογραφία με τον Πάπα Πίο Ζ και αγγέλους.
* Νωπογραφία με τον Πάπα Πίο Ζ.Νωπογραφία με τον Πάπα Πίο Ζ.
* Νωπογραφία με Ζωδιακά σύμβολα.Νωπογραφία με Ζωδιακά σύμβολα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  *Atlante castellano d'Italia*.
2. ↑  *Wiki Loves Monuments Italia*.
3. ↑  «*La Rocca Abbaziale di Subiaco*». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Αυγούστου 2015. Ανακτήθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου 2015.
Σεξουαλική αναπαραγωγή είναι ο σχηματισμός ενός νέου ατόμου μέσω της ένωσης δύο γαμέτων.

Χαρακτηριστικά
--------------

Στους ανθρώπους και στην πλειονότητα των άλλων ευκαρυωτικών οργανισμών (φυτά και ζώα) οι δύο γαμέτες:

* Διαφέρουν στην δομή (ανισογαμία)
* Συνεισφέρονται από διαφορετικούς γονείς

Οι γαμέτες πρέπει:

* Να έχουν κινητικότητα ώστε να συναντηθούν και να ενωθούν
* Να έχουν θρεπτικές ουσίες για να θρέψουν το έμβρυο

Στα θηλαστικά
-------------

### Αρσενικό αναπαραγωγικό σύστημα

Το αρσενικό αναπαραγωγικό σύστημα έχει δύο κύριες λειτουργίες:

* Παραγωγή σπέρματος
* Συνεισφορά αυτού στην αναπαραγωγική οδό του θηλυκού

Η παραγωγή σπέρματος πραγματοποιείται στους όρχεις. Η διαδικασία παραγωγή σπέρματος λέγεται σπερματογένεση. 

### Θηλυκό αναπαραγωγικό σύστημα

Το θηλυκό αναπαραγωγικό σύστημα σε θηλαστικά έχει σαφώς περισσότερη ευθύνη στην αναπαραγωγή και στην γέννηση του νέου μέλους. Το θηλυκό αναπαραγωγικό σύστημα πρέπει να:

* Παράγει ωάρια
* Να είναι σε θέση να λάβει σπερματοζωάρια από το αρσενικό
* Να προσφέρει περιβάλλον ευνοϊκό για την θρέψη και κύηση του νέου μέλους
* Να προσφέρει περιβάλλον ευνοϊκό για γονιμοποίηση και εμφύτευση
* Να φροντίσει το νέο μέλος όχι μόνο κατά την διάρκεια της κύησης, αλλά και ύστερα από αυτή.

Η διαδικασία παραγωγής ωαρίων ονομάζεται ωογένεση. 

Στους θηλαστικούς οργανισμούς, για να γίνει η ένωση των δύο γαμετών, προηγείται η σεξουαλική πράξη, η οποία είναι απολαυστική και γίνεται και από τους δύο οργανισμούς με το ίδιο ποσοστό συμμετοχής.

Πηγές
-----

* Ridley M (2004) Evolution, 3rd edition. Blackwell Publishing, p. 314.
**Βουλευτικές εκλογές** διεξήχθησαν στις Μαλδίβες στις 22 Μαρτίου 2014.[1] Το Προοδευτικό Κόμμα των Μαλδίβων και οι σύμμαχοί του κέρδισαν 53 έδρες.

Πλαίσιο
-------

Οι εκλογές έγιναν λίγο μετά τις αμφιλεγόμενες προεδρικές εκλογές του 2013 και κατά τις οποίες ο Αμπντάλα Γιαμίν κέρδισε το Μοχάμεντ Νασίντ του Δημοκρατικού Κόμματος των Μαλδίβων. Μετά τις εκλογές ο πρόεδρος και ο αναπληρωτής πρόεδρος της εφορευτικής επιτροπής απολύθηκαν για περιφρόνηση του δικαστηρίου. Το MDP διαδήλωσε, όμως δεν επέλεξε να μην συμμετάσχει στις βουλευτικές εκλογές.

Λίγο πριν τις εκλογές ο Κασίμ Ιμπραχίμ από το κόμμα Τζουμχουρί ζήτησε από το Ανώτατο Δικαστήριο να αναβάλλει τις εκλογές εξαιτίας της μη πλήρωσης των μελών από την Εκλογική Επιτροπή. Ωστόσο, το αίτημά του απορρίφθηκε.

Εκλογικό σύστημα
----------------

Συνολικά 85 έδρες στη Συνέλευση του Λαού εξελέγησαν σε μονοεδρικές περιφέρειες χρησιμοποιώντας το σύστημα της απλής πλειοψηφίας.[2] Το Κοινοβούλιο αύξησε τις έδρες του από 77 σε 85.

Αποτελέσματα
------------

| Ομάδα | Ψήφοι | % | Έδρες | +/– |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Προοδευτικό Κόμμα των Μαλδίβων | 51.424 | 27,72 | 33 | Νέο |
| Δημοκρατικό Κόμμα των Μαλδίβων | 75.670 | 40,78 | 26 | 0 |
| Κόμμα Τζουμχουρί | 25.149 | 13,55 | 15 | +14 |
| Συνασπισμός για την Ανάπτυξη των Μαλδίβων | 7.496 | 4,04 | 5 | Νέο |
| Κόμμα Αντχάαλαθ | 4.941 | 2,65 | 1 | +1 |
| Κόμμα Ντιβέχι Ραγιθούνγκε | 549 | 0,30 | 0 | –28 |
| Ανεξάρτητοι | 20.276 | 10,93 | 5 | –8 |
| Άκυρα/λευκά ψηφοδέλτια | 2.011 | – | – | – |
| **Σύνολο** | **187.516** | **100** | **85** | **+8** |
| Εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι/συμμετοχή | 240.652 | 77,92 | – | – |
| Πηγή: IFES |

Παραπομπές
----------

1. ↑  Republic of Maldives: Election for Majlis (People's Council) IFES
2. ↑  Electoral system IPU
Παπικά Κράτη: τέσσερα χρυσά σκούδα (1689), νόμισμα που απεικονίζει τον πάπα Αλέξανδρο Η΄ και στην άλλη όψη τους Αγίους Πέτρο και Παύλο.
Το **σκούδο** (ιταλ.: scudo, πληθ. *scudi*) ήταν το όνομα για έναν αριθμό νομισμάτων, που χρησιμοποιήθηκαν σε διάφορες πολιτείες της Iταλικής χερσονήσου μέχρι τον 19ο αι. Το όνομα, όπως αυτό του Γαλλικού écu και του Ισπανικού και Πορτογαλικού escudo, προήλθε από το λατινικό *scutum* («θυρεός»), δηλ. το οικόσημο που έφεραν. Από τον 16ο αι. το όνομα χρησιμοποιήθηκε στην Ιταλία για μεγάλα αργυρά νομίσματα. Τα μεγέθη διέφεραν ανάλογα με τη χώρα έκδοσης.

Το πρώτο *αργυρό σκούδο* (scudo d'argento) εκδόθηκε το 1551 από τον Κάρολο Ε΄ της Γερμανίας (1519–1556) στο Μιλάνο. 

Κάτω από τη Μαρία-Θηρεσία και τον γιό της Ιωσήφ Β΄ το *αργυρό σκούδο* είχε βάρος 23,10 γραμ. και περιεκτικότητα 896/1000 σε άργυρο. 

Στο βασίλειο της Λομβαρδο-Βενετίας (υπό τον έλεγχο της Αυστριακής Αυτοκρατορίας των Αψβούργων), το σκούδο Λομβαρδο-Βενετίας ήταν ισοδύναμο με το *συμβατικό τάληρο* (Conventionsthaler) και υποδιαιρέθηκε σε έξι *λίρες*.

Πριν από τους Ναπολεόντειους πολέμους η λίρα υποδιαιρέθηκε σε 20 *σολδία* (soldi), το καθένα από 12 *δηνάρια* (denari). Αργότερα, η λίρα διαιρέθηκε σε 100 *centesimi*.

Όταν η Αυστρο-Ουγγαρία έκανε δεκαδικές τις υποδιαιρέσεις το 1857, το σκούδο αντικαταστάθηκε από το *φλορίνι* με ισοτιμία 2 φλορίνια = 1 σκούδο. Κυκλοφόρησαν νομίσματα ½ και 1 σολδίο, ίσα με ½ και 1 κρόιτσερ, για χρήση στη Λομβαρδία και τη Βενετία.

Στa Παπικά Κράτη το σκούδο των Παπικών κρατών ήταν το νόμισμα μέχρι το 1866. Χωρίστηκε σε 100 *μπαϊόκι* (baiocchi, ενικός: baiocco), το καθένα από 5 *κουατρίνι* (quattrini). Αντικαταστάθηκε από την παπική λίρα, ίση με την ιταλική λίρα.

Ομόλογο 100 σκούδων που εκδόθηκε τον 19ο αι.
Το δουκάτο της Μόντενα και του Ρέτζιο εξέδιδε επίσης σκούδα, αξίας τεσσάρων λιρών ή του ενός τρίτου του ταλήρου (tallero).

Στη Μάλτα υπό το Τάγμα του Αγίου Ιωάννη, το μαλτέζικο σκούδο κυκλοφορούσε από τον 16ο αι. έως ότου το Τάγμα εκδιώχθηκε το 1798. Το νόμισμα παρέμεινε το επίσημο νόμισμα της Μάλτας μέχρι το 1825 και τα τελευταία νομίσματα αφαιρέθηκαν από την κυκλοφορία το 1886. Μετά το Κυρίαρχο Στρατιωτικό Τάγμα της Μάλτας έχει εκδώσει νομίσματα, που εκφράζονται σε σκούδα από το 1961.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. 1 2  Klütz: *Münznamen...*
2. ↑  Montenegro: *Manuale...*
3. ↑  P. Christiaan Klieger (21 Ιουλίου 2014). *The Microstates of Europe: Designer Nations in a Post-Modern World*. Lexington Books. σελ. 59. ISBN 978-0739197967.
4. ↑  «The 700-year minting history of the Order of Malta». *The Malta Independent*. 4 Οκτωβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 7 Ιουλίου 2020.

Περαιτέρω ανάγνωση
------------------

* Konrad Klütz. *Münznamen und ihre Herkunft*. Βιέννη, moneytrend Verlag, 2004.(ISBN 3-9501620-3-8)ISBN 3-9501620-3-8
* Eupremio Μαυροβούνιο. *Manuale del collezionista di monete italiane*. XI ed. 1996, Τορίνο.
Το **Θέατρο Μπατακλάν** (γαλλικά Bataclan), το οποίο αρχικά ονομαζόταν Μεγάλο Κινεζικό Καφέ - Θέατρο Μπα-τα-κλαν (Le Grand Café Chinois-Théâtre Ba-ta-clan), είναι μια παρισινή αίθουσα συναυλιών και παραστάσεων που κατασκευάστηκε από τον αρχιτέκτονα Σαρλ Ντυβάλ το 1864 και βρίσκεται στο μπουλβάρ Βολταίρ 50, στο 11ο διαμέρισμα του Παρισιού.

Το αρχικό του όνομα αναφέρονταν στο Μπα-τα-κλαν, μια οπερέτα του Ζακ Όφφενμπαχ. Οι παύλες εγκαταλείφθηκαν και το όνομά του έγινε Μπατακλάν, παραπέμποντας σε μια χαρούμενη φασαρία ή αναταραχή.

Διαδοχικά υπήρξε αίθουσα μεγάλων παραστάσεων, λυρικό θέατρο και μιούζικ-χωλ. Αρχικά η αίθουσα ήταν χωρητικότητας 2.500 θέσεων και μετατράπηκε σε κινηματογράφο το 1932. Στη δεκαετία του 1950 ανακαινίσθηκε και εγκαινιάστηκε μια νέα αίθουσα με μικρότερο μέγεθος (1.350 θέσεων) το 1952. Τις τελευταίες δεκαετίες φιλοξενεί κυρίως τραγουδιστές και ροκ συναυλίες.

Ο χώρος έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό μνημείο από τις 11 Μαρτίου 1991.

Στις 13 Νοεμβρίου 2015, 89 άνθρωποι σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια συναυλίας σε συντονισμένη τρομοκρατική επίθεση από φανατικούς ισλαμιστές.  Η αίθουσα άνοιξε πάλι ένα χρόνο μετά τις επιθέσεις, στις 12 Νοεμβρίου 2016 με μια συναυλία του Στινγκ και των μουσικών του.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η ιστοσελίδα του θεάτρου Μπατακλάν

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  «base Mérimée» (Γαλλικά) Υπουργείο Πολιτισμού της Γαλλίας.
2. ↑  *Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας*.
3. ↑ . «data.bnf.fr/12463007/le\_bataclan\_paris/».
4. ↑  François Caradec et Alain Weill,*Le café-concert : 1848-1914*, Paris, Fayard, 2007, 412 p. (ISBN 978-2-213-63124-0).
5. ↑ . «en.parisinfo.com/paris-museum-monument/71575/Le-Bataclan».
6. ↑ . «pop.culture.gouv.fr/notice/merimee/PA00086554».
7. ↑ . «iefimerida.gr/news/458238/tria-hronia-apo-makeleio-toy-bataclan-sto-parisi-i-pio-foniki-tromokratiki-epithesi-sti».
8. ↑ . «bbc.com/news/world-europe-37962584».

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 125450476
* GND: 1102415456
* BNF: cb12463007h (data)

 |

 |
Συντεταγμένες: 12°42′07″N 87°00′14″W﻿ / ﻿12.702°N 87.004°W﻿ / 12.702; -87.004

Το Σαν Κριστόμπαλ από την Τσιτσιγάλπα
Το **Σαν Κριστόμπαλ** είναι το ψηλότερο και πιο ενεργό στρωματοηφαίστειο της Νικαράγουα. Το ηφαίστειο έχει ύψος 1.745 μέτρα και βρίσκεται κοντά στην πόλη Τσιτσιγάλπα, στη βορειοδυτική άκρη της χώρας. Το ηφαίστειο εκρήγνυεται συχνά με τις περισσότερες εκρήξεις να έχουν μικρή ισχύ, ενώ η ηφαιστειακή δραστηριότητά του είναι γνωστή από τον 16ο αιώνα. Το ηφαίστειο ανήκει σε ένα ηφαιστειακό σύμπλεγμα που φέρει το ίδιο όνομα.

Το ηφαίστειο είναι το νεαρότερο του συμπλέγματος. Το σύμπλεγμα περιλαμβάνει συνολικά πέντε ηφαίστεια, τα Ελ Τσόνκο, Μογιοτέπε, Λα Πελόνα, Σαν Κριστόμπαλ και Βολκάν Κασίτας και αρκετές ηφαιστειακούς δόμους. Μια κατολίσθηση του Βολκάν Κασίτας έθαψε το 1998 ένα χωριό. Το Σαν Κριστόμπαλ είναι ένας συμμετρικός κώνος με ένα κρατήρα διαστάσεων 500 επί 600 μέτρα στην κορυφή.

Τις αρχές Σεπτεμβρίου του 2012, το Σαν Κριστόμπαλ εξερράγη στέλνοντας στάχτη σε ύψος 4 χιλιομέτρων στην ατμόσφαιρα, με αποτέλεσμα να απομακρυνθούν από τις εστίες τους περίπου 3.000 άνθρωποι. Δεν αναφέρθηκαν θάνατοι ή τραυματισμοί.

Παραπομπές
----------

1. ↑  San Cristóbal Αρχειοθετήθηκε 2020-11-17 στο Wayback Machine. Global Volcanism Program, *Smithsonian Institute*. Ανακτήθηκε την 10 Σεπτεμβρίου 2012
2. ↑  Νικαράγουα: Μαζικές μετακινήσεις του πληθυσμού υπό την απειλή έκρηξης ηφαιστείου[*νεκρός σύνδεσμος*] ΣΚΑΙ.gr. 9/9/2012
Ο **Θέμης Κατριός** (1945 - 1 Οκτωβρίου 2022) ήταν Έλληνας πρώην καλαθοσφαιριστής. Αγωνιζόταν στη θέση του σούτινγκ γκαρντ και του σμολ φόργουορντ στην ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης από το 1961 μέχρι το 1975.

Καριέρα
-------

Ο Κατριός ξεκίνησε την καριέρα του στο ανδρικό τμήμα μπάσκετ του Άρη το καλοκαίρι του 1961 και αγωνίστηκε ως βασικός από την πρώτη του χρονιά. Το 1962-63, έπαιξε στην τελική φάση του πανελλήνιου πρωταθλήματος, βοηθώντας τον Άρη να καταλάβει την πέμπτη θέση και να κερδίσει την συμμετοχή του στο πρώτο πρωτάθλημα Α' Εθνικής. Στην συγκεκριμένη διοργάνωση αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ της ομάδας του, πετυχαίνοντας 37 πόντους στην νίκη του Άρη επί του Ηρακλή με 80-76 και 24 πόντους στην ήττα των "κίτρινων" από τον Πανελλήνιο με 93-75.

Το 1963-64, ο Άρης κατέλαβε την πέμπτη θέση, με τον Κατριό να πετυχαίνει διψήφιο αριθμό πόντων σε 16 από τους 18 αγώνες. Τις δύο επόμενες χρονιές, οι "κίτρινοι" αναδείχθηκαν δευτεραθλητές Ελλάδας, χάνοντας τον τίτλο του 1966 στον τελευταίο αγώνα της χρονιάς, όπου ηττήθηκαν εκτός έδρας από την ΑΕΚ. Ακολούθησαν δύο σεζόν όπου η ομάδα του Ανέστη Πεταλίδη κατέκτησε την τρίτη θέση, όπως και δύο ακόμη που αναδείχθηκε τέταρτη.

Αποτέλεσε βασικό στέλεχος της ομάδας μέχρι το 1972, επανερχόμενος το 1973-74, όταν ο Άρης με προπονητή τον Φαίδωνα Ματθαίου αναδείχθηκε τριταθλητής Ελλάδας. Στην τελευταία χρονιά του Κατριού με τους "κίτρινους", ο Άρης παρέμεινε σε μέτρια πορεία, καταλαμβάνοντας την όγδοη θέση του πανελλήνιου πρωταθλήματος.

Ο Κατριός εργάστηκε ως ψυχίατρος και ψυχαναλυτής και ήταν πρόεδρος της Βορειοελλαδικής Ψυχαναλυτικής Εταιρείας.

Διακρίσεις
----------

**Άρης**

* Δευτεραθλητής Ελλάδας: 1965, 1966
* Τριταθλητής Ελλάδας: 1967, 1968, 1974

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εφημερίδα Μακεδονία, 6/8/1963, Σελίδα: 4
2. ↑  Εφημερίδα Μακεδονία, 3/8/1963, Σελίδα: 5
3. ↑  Εφημερίδα Μακεδονία, 1/8/1963, Σελίδα: 5
4. ↑  Εφημερίδα Μακεδονία, 30/4/1964, Σελίδα: 4
5. ↑  Εφημερίδα Μακεδονία, 21/6/1966, Σελίδα: 5
6. ↑  Εφημερίδα Μακεδονία, 11/4/1974, Σελίδα: 5
7. ↑  Θεμιστοκλής Κατριός: Ψυχανάλυση και Θρησκεία - in.gr

Πηγές
-----

* *"Η ιστορία του Άρη • Τόμος 2: Μπάσκετ (1922-2000)"*, Κωνσταντίνος Ίντος, έκδοση *συνδέσμου οπαδών «SUPER-3»* (εκτύπ. TYPOFFSET), Θεσσαλονίκη 2004
* Ο πραγματικός «Πατριάρχης» του μπάσκετ! - Pamesports.gr
* Ο Σούλης, οι "Διόσκουροι" και ο "Σπόρος" - BasketNews.gr
Η **Θέλμα Φιλίπα Ράμος Μαδέρα** (Πόρτο, 27 Δεκεμβρίου 1999) είναι Πορτογάλο μοντέλο, ηθοποιός και νικήτρια του Μις Υφήλιος Πορτογαλία 2022. Ήταν προηγουμένως νικήτρια του Μις Γη Πορτογαλία το 2018.

Βιογραφία
---------

Η Μαδέρα γεννήθηκε στο Πόρτο. Είναι φοιτήτρια από το Πόρτο και εργάζεται ως μοντέλο.

Η Μαδέρα ξεκίνησε την καριέρα της στα καλλιστεία το 2017, εκπροσώπησε το Πόρτο στον διαγωνισμό Μις Βασίλισσα Πορτογαλία 2017 που πραγματοποιήθηκε τελικά στις 23 Σεπτεμβρίου 2017 στο Καζίνο Εστορίλ στο Κασκάις, προτού ανακοινωθεί ως η νικήτρια του διαγωνισμού Μις Γη Πορτογαλία 2018. Εκπροσώπησε την Πορτογαλία στο Μις Γη 2018 που πραγματοποιήθηκε στο Πασάι των Φιλιππίνες και τερμάτισε στην πρώτη 8άδα. Στις 6 Ιουλίου 2022, ο Οργανισμός Μις Πορτογαλία ανακοίνωσε ότι η Μαδέρα θα εκπροσωπήσει επίσης την Πορτογαλία στον διαγωνισμό Μις Υφήλιος 2022.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Telma Madeira is Miss Universe Portugal 2022» (στα Αγγλικά). Missosology. 7 Ιουλίου 2022.
2. ↑  Bhardwaj, Priya (7 Ιουλίου 2022). «Η Θέλμα Μαδέρα στέφθηκε Μις Υφήλιος Πορτογαλία 2022». Angelopedia.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Μις Πορτογαλία Επίσημη ιστοσελίδα
* Θέλμα Μαδέρα στο Instagram
Ο **Θέμος Κορνάρος** (Σίβα Μεσαράς, 1906 - Αθήνα, 23 Απριλίου 1970) ήταν Έλληνας συγγραφέας, κριτικός δημοσιογράφος και πεζογράφος, που πρωτοεμφανίστηκε με το ψευδώνυμο «Εργάτης» στο περιοδικό «Νέοι Πρωτοπόροι».

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στο χωριό Σίβα Μεσαράς της Κρήτης το 1906 και μεγάλωσε φτωχικά. Εγκαταστάθηκε σε νεαρή ηλικία στην Αθήνα για να εργαστεί και παρακολούθησε μαθήματα στο πανεπιστήμιο. Ενώ δούλευε ως εργάτης στο κτίσιμο του Εθνικού Θεάτρου γνωρίστηκε με τον Φώτο Πολίτη, ο οποίος πήγε να επιθεωρήσει τις εργασίες. Ο τελευταίος εντυπωσιάστηκε πολύ με τα πεζογραφήματά του *«Άγιον Όρος: Οι Άγιοι Χωρίς Μάσκα»* και *«Σπιναλόγκα»* (1933) ώστε τον ενθάρρυνε να τα εκδώσει. Τα έργο όμως σχετικά με το Άγιον Όρος απαγορεύθηκε από την εισαγγελία. Συνέχιζε να δουλεύει ως εργάτης ενώ κατά τη διάρκεια της κατοχής ανέπτυξε αντιστασιακή δράση μέχρι το 1944 οπότε συνελήφθη από τους Γερμανούς και κλείστηκε στο στρατόπεδο Χαϊδαρίου, όπου και βασανίστηκε. 

Με την απελευθέρωση της Ελλάδας, αποφυλακίστηκε, καταδικάστηκε όμως γρήγορα σε φυλάκιση δύο ετών για το κείμενό του *Αγύρτες και κλέφτες στην εξουσία*, που στρεφόταν κατά του τότε Μητροπολίτη Μεσολογγίου Ιερόθεου. 

Εξορίστηκε στον Αη Στράτη έως το 1952. Το 1959 συμμετείχε στην ελληνική αντιπροσωπεία για τους εορτασμούς στο Πεκίνο για τα δέκα χρόνια στην εξουσία του Μάο Τσετούνγκ. 

Συνεργάστηκε με αρκετά λογοτεχνικά περιοδικά της εποχής, με την εφημερίδα *Αυγή*, ενώ συνέχισε να εκδίδει καινούρια πεζογραφήματα και ταξιδιωτικά ημερολόγια.Στη δεκαετία του '60 έστησε εκδοτικό οίκο, προσπαθώντας να δώσει φθηνά βιβλία, αυτό όμως τον οδήγησε σε οικονομική καταστροφή. Για να ζήσει, γύριζε από γραφείο σε γραφείο και πουλούσε τσιγάρα. Αυτοαπομονώθηκε και απέφευγε συστηματικά να βλέπει παλιούς γνώριμους.

Πέθανε στην Αθήνα από την πείνα στις 23 Απριλίου 1970, μέσα σε συνθήκες φτώχειας και σχεδόν κανείς δεν έμαθε για το θάνατο και την κηδεία του. Ενταφιάστηκε στην Κρήτη.

Στην κεντρική πλατεία του πατρικού του χωριού υπάρχει ο πύργος της οικογένειά του, και μια προτομή του. Ο πολιτιστικός σύλλογος του Σίβα Μεσαράς φέρει το όνομά του.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Θέμος Κορνάρος στον *Πανδέκτη*, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 79500771
* **ΕΒΕ**: 21405
* **AA**: 80334
* **BiblioNet**: **32450**
* LCCN: n83135162
* ISNI: 0000 0000 6356 543X
* GND: 124550797
* SUDOC: 139148906
* NLA: 36555485

 |

 |
Ο **Σίκο (Β΄)** (απεβ. το 855) ήταν ο πρώτος πρίγκιπας του Σαλέρνο. Γιος και διάδοχος του Σίκονουλφ, εξουσίασε από το τέλος του πατέρα του το 851 έως την εκτόπισή του το 853. Μερικές φορές του δίνεται το αριθμητικό "Β΄", επειδή ήταν ο δεύτερος Σίκο που κυβέρνησε στο νότο· ο προηγούμενος Σίκο (Α΄) ήταν πρίγκιπας του Μπενεβέντο.

Ο Σίκο ήταν ανήλικος, όταν απεβίωσε ο πατέρας του και τέθηκε υπό την κηδεμονία του Πέτρου. Ο Πέτρος τον καθαίρεσε και κατέφυγε βόρεια στον Λουδοβίκο Β΄ της Λομβαρδίας και αυτοκράτορα των Φράγκων. Σύμφωνα με το *Χρονικό του Σαλέρνο* (Chronicon Salernitanum), τελικά ενηλικιώθηκε το 855 και επέστρεψε για να διεκδικήσει το πριγκιπάτο του, αλλά δηλητηριάστηκε.
Το **Ιζβαρύνε**(Ουκρανικά: Ізварине, ρωσικά: Изварино, *Izvarino*) είναι οικισμός αστικού τύπου, ο οποίος βρίσκεται στην Ευρωπαϊκή οδό 40 στον Δήμο Κρασνοντόν, στην Περιφέρεια Λουχάνσκ στην Ουκρανία. Επίσης είναι σημαντικό οδικό και σιδηροδρομικό σημείο διέλευσης για την ουκρανική πλευρά των Ρωσοουκρανικών συνόρων. Υπάρχουν εγκαταστάσεις στη διάβαση για αυτοκίνητα, φορτηγά και τρένα. Το Ιζβαρύνε βρίσκεται απέναντι από την ρωσική πόλη Ντόνετσκ στην Περιφέρεια Ροστόφ, η οποία δεν πρέπει να συγχέεται με την ουκρανική πόλη Ντόνετσκ. Σύμφωνα με εκτίμηση του 2013, ο οικισμός έχει πληθυσμό 1.692 κατοίκων.

Το συνοριακό φυλάκιο έγινε μέρος του παρατεταμένου αγώνα μεταξύ της Κρατικής Συνοριοφυλακής της Ουκρανίας και των Φιλορώσων ανταρτών οι οποίοι ήταν συνδεδεμένοι με την Λαϊκή Δημοκρατία του Λουχάνσκ κατά την αυξανόμενη αναταραχή στην Ουκρανία στον απόηχο της Ουκρανικής Επανάστασης του 2014. Οι πολλαπλές επιθέσεις από τους αντάρτες στο φυλάκιο απωθήθηκαν. Παρά το γεγονός αυτό, η συνοριοφυλακή είχε καταληφθεί από αντάρτες στις 20 Ιουνίου 2014, και αναγκάστηκε να υποχωρήσει σε ρωσικό έδαφος, όπου πολλοί φύλακες είχαν συλληφθεί, και αργότερα επέστρεψε στην Ουκρανία. Ένας αξιωματούχος της ΛΔΛ ανακοίνωσε στις 25 Ιουνίου ότι είχαν πάρει τον πλήρη έλεγχο του συνοριοφυλάκιου. Τον Ιούλιο, είχε αναφερθεί ότι η θέση χρησιμοποιήθηκε από τους αντάρτες ως σύνδεση ζωτικής σημασίας σύνδεση για προμήθειες και ενισχύσεις από τη Ρωσία. Σύμφωνα με τη Ρωσική Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Ασφαλείας, 41 Ουκρανοί στρατιώτες αυτομόλησαν στη Ρωσία από το Ιζβαρύνε. Ο ουκρανός Υπουργός Άμυνας Βαλέρι Χελετέι επιβεβαίωσε ότι 41 Ουκρανοί στρατιώτες πέρασαν στη Ρωσία και ότι αυτή η υπόθεση είχε διερευνηθεί.

Δημογραφικά στοιχεία
--------------------

Σύμφωνα με την απογραφή του 2001, ο πληθυσμός του χωριού ανερχόταν στα 2.091 άτομα. Το 4.16% δήλωσε ότι η μητρική τους γλώσσα ήταν τα ουκρανικά, ενώ το 94.88% δήλωσε τα ρωσικά ως μητρική γλώσσα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «List of border crossing points». State Border Guard Service of Ukraine. 2 Ιουλίου 2014. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Απριλίου 2015. Ανακτήθηκε στις 28 Ιουλίου 2014.
2. ↑  «Fighting rages on despite declared truce». *BBC News*. 21 June 2014.. Ανακτήθηκε στις 28 July 2014.
3. ↑  «Russian continues to hold the Ukrainian border guards from "Izvarino"» (στα Russian). *Liga News*. 21 June 2014.. Ανακτήθηκε στις 28 July 2014.
4. ↑  «'Luhansk People's Republic' authorities claim complete control over Izvaryne border checkpoint». *Kyiv Post*. 25 June 2014.. Ανακτήθηκε στις 28 July 2014.
5. ↑  «Ukraine Advances After Heavy Fighting». *Kyiv Post*. 25 July 2014.. Ανακτήθηκε στις 28 July 2014.
6. ↑  «Over 40 Ukrainian Soldiers Flee to Russia». *Tasnim News Agency*. 27 July 2014.. Ανακτήθηκε στις 28 July 2014.
7. ↑  MH17 crash: Dutch PM rules out military mission to secure site, BBC News (27 July 2014)
8. ↑  «2001 Census of Ukraine». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 31 Ιουλίου 2014. Ανακτήθηκε στις 28 Ιουλίου 2014.
Ιερέας της Κυβέλης. Μουσείο της Τσερτσέλ, 2ος-3ος αιώνας.
**Γάλλοι** (λατ. *galli*) ονομάζονταν οι ευνούχοι ιερείς της θεάς Κυβέλης στην αρχαία Φρυγία.

Η τελετή του αυτοευνουχισμού
----------------------------

Οι Γάλλοι ακρωτηριάζονταν από μόνοι τους με κοφτερές πέτρες στην αποκορύφωση δημόσιων οργιαστικών εορταστικών εκδηλώσεων προς τιμή της θεάς Κυβέλης, ενώ σύμφωνα με τον Αυγουστίνο Ιππώνο ο αυτοακροτηριασμός αυτός πίστευαν πως έφερνε γούρι στην μετά θάνατο ζωή. Σύμφωνα με τον Λουκιανό οι Γάλλοι στην Ιεράπολη τελούσαν δημόσια τον αυτοευνουχισμό τους και μετά περιόδευαν στις συνοικίες, συλλέγοντας φορέματα γυναικεία και κοσμήματα που δώριζαν οι κάτοικοι. Είχαν μαζί τους τα αποκομμένα γεννητικά όργανα, τα οποία έδειχναν για παραδειγματισμό και για να τους δώσουν τάματα. Το έθιμο του αυτοακρωτηριασμού τελούνταν μόνο στην Ανατολή και την Μικρά Ασία, και ιδιαίτερα στην Πησσινία. Αναφέρεται από τον Πλούταρχο και ανάγεται στον 5ο αιώνα π.Χ.

Πηγές
-----

* Walter Burkert, *Homo necans. Interpretationen altgriechischer Opferriten und Mythen*, Berlin: 1972
* W. Burkert, *Griechische Religion der Archaischen und Klassischen Epoche*, Stuttgart: 1977
* W. Burkert, *Antike Mysterien. Funktionen und Gehalt*, München: 1990
* W. Burkert, *Kulte der Altertums. Biologische Grundlagen der Religion*, München: 1998
Ο **Θεμιστοκλής Μαρίνος** (Ζάκυνθος 1917 - Αθήνα, 21 Δεκεμβρίου 2018) ήταν στρατιωτικός, αντιστασιακός και οικονομολόγος. Γεννήθηκε στη Ζάκυνθο και ήταν μέλος της Βρετανικής Συμμαχικής Αποστολής (SOE) κατά τη διάρκεια της κατοχής. Συνέγραψε ιστορικά βιβλία για την περίοδο της Κατοχής.

Στρατιωτική σταδιοδρομία
------------------------

Το 1940-41 πολέμησε στο ελληνοαλβανικό μέτωπο και στη Μάχη της Κρήτης ως έφεδρος αξιωματικός. Συνελήφθη από τον γερμανικό στρατό και, αφού δραπέτευσε, συνεργάστηκε με την αντίσταση στο νομό Ρεθύμνου, διέφυγε αργότερα στην Αίγυπτο με υποβρύχιο και κατατάχτηκε στην 1η Ελληνική Ταξιαρχία. Αποσπάστηκε από τον Πρίγκιπα Πέτρο στο βρετανικό Κέντρο Ειδικής Εκπαιδεύσεως στην Παλαιστίνη όπου και εκπαιδεύτηκε. Το Σεπτέμβριο του 1942 ως μέλος της βρετανικής ομάδος αλεξιπτωτιστών προσγειώθηκε μαζί με άλλους Βρετανούς αξιωματικούς στην Ελλάδα και ανατίναξαν τη σιδηροδρομική γέφυρα του Γοργοποτάμου με τη βοήθεια των δύο μεγάλων αντιστασιακών οργανώσεων ΕΔΕΣ και ΕΛΑΣ, διακόπτοντας τον εφοδιασμό των Γερμανών στη Β. Αφρική. Παρέμεινε στην Ελλάδα ως σύνδεσμος του Γενικού Στρατηγείου Μέσης Ανατολής.

Τον Ιούλιο του 1943, με την απόβαση των συμμάχων στη Σικελία κατηύθυνε τις επιχειρήσεις παραπλάνησης και δολιοφθοράς κατά του Άξονα στην Αιτωλοακαρνανία, παίρνοντας μέρος στις ανατινάξεις των γεφυρών από το Μακρυνόρος ως την Άρτα και συγκεκριμένα τις Αννίνου, Κομποτίου, Αγ. Νικολάου και Ζούτου.

Τον Ιανουάριο 1944 επέστρεψε στην Αίγυπτο και από εκεί στα Επτάνησα για να αναλάβει νέα αποστολή με διαταγή του Γενικού Στρατηγείου στα νησιά του Ιονίου, όπου οργάνωσε και διοίκησε το μυστικό δίκτυο πληροφοριών και δολιοφθορών μέχρι τον Νοέμβριο του 1944.

Πολιτική σταδιοδρομία
---------------------

Το 1945 - 1949 χρημάτισε μέλος της ελληνικής αντιπροσωπείας στη Διεθνή Επιτροπή Ελέγχου Βουλγαρίας και σύνδεσμος της Ελληνικής Κυβερνήσεως στη Βαλκανική Επιτροπή Παρατηρητών του ΟΗΕ κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου. Εργάστηκε ως οικονομικός σύμβουλος στο Υπουργείο Συντονισμού, Αναπληρωτής Γενικός Διευθυντής των ΣΕΚ (ΟΣΕ), Γενικός Διευθυντής Οικονομικού της ΔΕΗ, Σύμβουλος της ΕΤΕΒΑ και Πρόεδρος της Τραπέζης Επενδύσεων, ενώ υπήρξε μέλος Διοικητικών Συμβουλίων (ΛΙΠΤΟΛ, ΚΕΠΕ, ΙΟΒΕ, ΣΕΒ, κλπ).

Στο εξωτερικό εργάστηκε ως εμπειρογνώμων των Ηνωμένων Εθνών σε αναπτυξιακά προγράμματα του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ στο Ιραν, της Διεθνούς Τραπέζης στην Αιθιοπία και του Γραφείου Δοξιάδη (Γκάνα, Λιβύη).

Πολεμικές Διακρίσεις
--------------------

Του απενεμήθη ο βαθμός του Βρετανού λοχαγού και στη συνέχεια ταγματάρχη. Έλαβε πολλές πολεμικές διακρίσεις, ελληνικά και ξένα παράσημα.

Συγγραφικό έργο
---------------

* Μυστική αποστολή στο Ιόνιο (1944)
* Ο Εφιάλτης της Εθνικής Αντίστασης (2 τόμοι)
* Αποστολή Harling 1942
* Harling mission 1942

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Θέμης Μαρίνος, ο D/Η 399 της SOE, ΠΕΤΡΟΣ ΣΤ. ΜΑΚΡΗΣ-ΣΤΑΪΚΟΣ\* | Kathimerini». *www.kathimerini.gr*. Ανακτήθηκε στις 11 Αυγούστου 2019.

Πηγές
-----

* Μυστική αποστολή στο Ιόνιο, εκδόσεις Ίκαρος