recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
εξαγωνική πυραμίδαπενταγωνικό πρίσμαΠαραδείγματα επταδεκαέδρου είναι η εξαγωνική πυραμίδα και το πενταγωνικό πρίσμα.
Στη στερεομετρία, **επταδεκάεδρο** λέγεται ένα πολύεδρο που έχει δεκαεπτά έδρες. Δεν υπάρχουν κανονικά πολύεδρα με δεκαεπτά έδρες, έτσι η ονομασία κανονικό επταδεκάεδρο είναι διφορούμενη. Υπάρχουν πολυάριθμα τοπολογικώς σαφή επταδεκάεδρα, όπως η εξαγωνική πυραμίδα και το πενταγωνικό πρίσμα.

Κυρτά επταδεκάεδρα
------------------

Υπάρχουν 6.415.851.530.241 τοπολογικώς διακριτά κυρτά επταδεκάεδρα που έχουν τουλάχιστον 11 κορυφές, εξαιρουμένων των καθρεφτισμών τους. Δύο πολύεδρα είναι «τοπολογικώς διακριτά» όταν έχουν εγγενώς διαφορετικές ρυθμίσεις εδρών και κορυφών, έτσι ώστε να είναι αδύνατο να στρεβλωθεί το ένα μέσα στο άλλο απλώς με την αλλαγή του μηκους των ακμών ή των γωνιών μεταξύ των ακμών ή των εδρών τους.

Το δίδυμο διαμάντι, ή *Κ*4 κρύσταλλος (ένας άπειρος γράφος του Γερμανού κρυσταλλογράφου Fritz Laves), έχει κυρτά επταδεκαεδρικά κελλιά Voronoi και λόγω των συμμετριών του γράφου, τα επταδεκάεδρα αυτά αποτελούν μια ισοεδρική ψηφιδοθέτηση στον τρισδιάστατο χώρο.

### Οσόεδρο

Υπάρχει ένα ακόμα τοπολογικά πολυεδρικό σχήμα με 17 έδρες, που εκφυλίζεται ως πολύεδρο, ενώ υφίσταται ως σφαιρική πλακόστρωση δίγωνων εδρών, το οποίο ονομάζεται επταδεκαγωνικό οσόεδρο και έχει συμβολισμό Schläfli {2,17}. Το επταδεκαγωνικό οσόεδρο διαθέτει 2 κορυφές (αντίποδα σημεία), 17 ακμές και 17 έδρες (δίγωνα).

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Michon, Gérard P.· Anderso, Stuart E. «Counting Polyhedra».
2. ↑  Schoen, Alan H. (Ιούνιος–Ιούλιος 2008), «On the graph (10,3)-a», *Notices of the American Mathematical Society* **55** (6): 663,
3. ↑  Weisstein, Eric W. "Hosohedron" από το MathWorld.

### Πηγές

* «What Are Polyhedra?». members.aol. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Φεβρουαρίου 2005. Ανακτήθηκε στις 12 Μαΐου 2016.  (με ελληνικά αριθμητικά προθέματα)

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Πολύεδρα |
| --- |
|  |
| 1–10 έδρες | 
* Μονόεδρο
* Δίεδρο
* Τρίεδρο
* Τετράεδρο
* Πεντάεδρο
* Εξάεδρο
* Επτάεδρο
* Οκτάεδρο
* Εννεάεδρο
* Δεκάεδρο
 |
|  |
| 11–20 έδρες | 
* Ενδεκάεδρο
* Δωδεκάεδρο
* Τριδεκάεδρο
* Τετραδεκάεδρο
* Πενταδεκάεδρο
* Εξαδεκάεδρο
* Επταδεκάεδρο
* Οκταδεκάεδρο
* Εννεαδεκάεδρο
* Εικοσάεδρο
 |
|  |
| Άλλα πολύεδρα | 
* Εικοσιδωδεκάεδρο
* Τριακοντάεδρο
* Τετρακοντάεδρο
* Εξηκοντάεδρο
* Εννενηκοντάεδρο
* Απειρόεδρο
 |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Heptadecahedron  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Γρηγέντιος Ταφάρ** (; - 552) ήταν Ιταλικής καταγωγής Χριστιανός επίσκοπος στην Αιθιοπία που έζησε τον 6ο αιώνα μ.Χ..

Είναι άγιος της Εκκλησίας και η μνήμη του εορτάζεται στις 19 Δεκεμβρίου.

Βίος
----

Δεν γνωρίζουμε πότε ακριβώς γεννήθηκε ο «Γρηγέντιος», πάντως καταγόταν από τα  Μεδιόλανα. Οι γονείς του λέγονταν Αγάπιος και Θεοδότη. Στα χρόνια του Ιουστινιανού θα πάει στην Αίγυπτο για να ασκητέψει. Επειδή οι Αιθίοπες είχαν κατακτήσει τη χώρα των Ομηριτών (σημερινή Υεμένη) και ήθελαν να μεταστρέψουν στον Χριστιανισμό τους ντόπιους πληθυσμούς οι οποίοι είχαν εξιουδαϊσθεί, στάλθηκε εκεί από τον επίσκοπο Αλεξανδρείας ο Γρηγέντιος για να οργανώσει εκκλησιαστικά τους ντόπιους πληθυσμούς. Έτσι θα εγκατασταθεί ως επίσκοπος της πρωτεύουσας της χώρας των Ομηριτών Ταφάρ και άρχισε με τη βοήθεια του Χριστιανού βασιλιά Ελεσβαάν να διδάσκει, να κατηχεί και να βαπτίζει παρά τα μεγάλα εμπόδια που συναντούσε από φανατικούς Εβραίους. Προχώρησε σε χειροτονίες ιερέων και οικοδόμηση ναών. Πέθανε το 552 και η μνήμη του εορτάζεται στις 19 Δεκεμβρίου.

Συγγραφικό έργο
---------------

Δεν μας έχει σωθεί κάτι δικό του. Πάντως έχουμε κείμενα με το όνομά του, όπως το *Διάλεξις μετά νομοδιδασκάλου Ερβάν τούνομα*. Ο Γρηγέντιος συζητά με τον Ερβά, ο οποίος είναι ανήσυχος επειδή ο Χριστιανισμός διαδίδεται στην Αραβία. Όμως ο Γρηγέντιος επιχειρηματολογεί επικεντρώνοντας το ενδιαφέρον του στην εκπλήρωση των προφητειών σχετικά με το πρόσωπο του Ιησού. Μόλις τελειώνει η μεταξύ τους συζήτηση εμφανίζεται ο Χριστός. Ο φανταστικός αυτός διάλογος πρόκειται για μεταγενέστερη κατασκευή βασιζόμενη στη δράση του Γρήγεντος στην Αραβία. 

Επίσης άλλο κείμενο με τον τίτλο *Νόμοι των Ομηριτών* είναι καταγραφή των ηθών και εθίμων των κατοίκων της περιοχής, που φέρουν τη σφραγίδα του χριστιανικού κηρύγματος του Γρηγέντιου.

Πηγή
----

* Παναγιώτης Χρήστου, *Ελληνική Πατρολογία*, τόμ. Ε’, εκδ. Κυρομάνος, Θεσσ/ίκη 2006, σελ.126-127

1. ↑  (Ιταλικά) *santiebeati.it*. 94707. Ανακτήθηκε στις 20  Δεκεμβρίου 2023.
2. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. Ανακτήθηκε στις 14  Μαρτίου 2015.
3. ↑  Ανακτήθηκε στις 20  Ιουνίου 2019.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 64395184
* **ΕΒΕ**: 69472
* LCCN: no2007005060
* ISNI: 0000 0000 7819 5240
* GND: 102370885
* SELIBR: 286171
* SUDOC: 117241423
* BNF: cb10705028z (data)
* BIBSYS: 5066839

 |

 |
Το **Dodge 500** ήταν ένα φορτηγό μεσαίας χρήσης που παρουσιάστηκε το 1964 και κατασκευάστηκε στη Μεγάλη Βρετανία από την Dodge.

 Dodge 500 με καμπίνα χαμηλής εισόδου που κατασκευάστηκε το 1968, γνωστό και ως Dodge Κ αγορές

Ιστορία και Ανάπτυξη
--------------------

Το Dodge 500 αναπτύχθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1960. Ο σχεδιασμός προήλθε από την Ghia και η ανάπτυξη των μηχανικών εξαρτημάτων από τον όμιλο Rootes στο Kew. Όλοι οι τροχοί αναρτήθηκαν σε φύλλα ελατηρίων, πρόσθετα βοηθητικά ελατήρια ήταν διαθέσιμα στο πίσω μέρος κατόπιν αιτήματος. Το φορτηγό με εμπρός κίνηση είχε έναν κινητήρα ντίζελ που καθόταν κάτω από την καμπίνα του οδηγού, η οποία ήταν τοποθετημένη πολύ μπροστά. Αυτό ήταν γνωστό για το σχεδιασμό, τον χώρο και την άνεσή του. Προσέφερε μεγάλα παράθυρα με καλή θέα στο δρόμο και ο κινητήρας καταλάμβανε λίγο χώρο κάτω από την καμπίνα του οδηγού. Κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 1964. 

Το Dodge 500 ήταν δημοφιλές στη Βρετανία και εξαγόταν επίσης. Σε ορισμένες περιπτώσεις έφερε τα εμπορικά σήματα Commer, DeSoto ή Fargo. Τα οχήματα πωλούνταν ως σασί με καμπίνα, χωρίς έτοιμη καρότσα από το εργοστάσιο.

Το μεικτό βάρος ξεκίνησε στους 11 τόνους για το διαξονικό όχημα και επεκτάθηκε στο τριαξονικό όχημα σε 16 τόνους, στη νταλίκα σε 30 τόνους. Όποιος ήθελε λιγότερο ωφέλιμο φορτίο παραπέμπονταν στο λίγο μικρότερο Dodge 100, το οποίο αντικατέστησε τελικά το Dodge 500.

Με τη βοήθεια προμηθευτών, αναπτύχθηκε ένα ειδικό κράμα αλουμινίου-χάλυβα για να διατηρεί το βάρος του πλαισίου όσο το δυνατόν χαμηλότερο. Στα διαμήκη μέλη βιδώθηκαν εγκάρσια μέλη από σωλήνες και προφίλ U. Οι βάσεις στήριξης του φύλλου ελατηρίου βιδώθηκαν επίσης στα εγκάρσια μέλη όπου ήταν δυνατόν. Εγκαταστάθηκαν κινητήρες ντίζελ Cummins και Perkins.

Οι αγοραστές είχαν τη δυνατότητα επιλογής μεταξύ των κινητήρων ντίζελ Cummins V6 και V8, οι οποίοι απέδιδαν 130-170 ίππους (96-125 kW) και των βρετανικών πετρελαιοκινητήρων Perkins στους 120 ίπποι (88 kW). Όλοι αυτοί οι κινητήρες ήταν πολύ αξιόπιστοι. Το κιβώτιο ταχυτήτων ήταν χειροκίνητο.

διαδικτυακοί σύνδεσμοι
----------------------

* George J. Kozloff: *History of the Dodge 500* Νοεμβρίου 2006. (Αγγλικά)
Το αρχαίο **Βασίλειο του Αουσάν** στη Νότια Αραβία (σύγχρονη Υεμένη), με πρωτεύουσα το Χάζαρ Γιάχιρ στην Κοιλάδα Μαρχά, στα νότια της Κοιλάδας Μπαϊχάν, τώρα χαρακτηρίζεται από τελλ ή τεχνητό ανάχωμα, που τοπικά ονομάζεται Χάζαρ Ασφάλ*.* Κάποτε ήταν ένα από τα πιο σημαντικά μικρά βασίλεια της Νότιας Αραβίας. Η πόλη φαίνεται να καταστράφηκε τον 7ο αιώνα π.Χ. από τον Βασιλιά και Μακαρίμπ των Σαβαίων, Καρίμπ'ιλ Ουατάρ, σύμφωνα με ένα σαβαιϊκό κείμενο που αναφέρει την νίκη από την άποψη ότι πιστοποιεί τη σημασία της για τους Σαβαίους.

Ιστορία
-------

Οι πρώτες εντυπώσεις στα μέσα της δεκαετίας του 1990, βασισμένες σε κεραμικά που βρέθηκαν από τον M. Σάαντ Αγιούμπ στον ανασκαφικό χώρο, χρονολογούν την αναβίωση της πόλης στα τέλη του 2ου αιώνα π.Χ. (τα επιγραφικά στοιχεία μαρτυρούν τον μοναδικό θεό βασιλιά της Νότιας Αραβίας που ήταν ο βασιλιάς του Αουσάν ακριβώς εκείνη την εποχή). Περίπου 160.000 μ² περικυκλώθηκαν από τείχη και έχουν σημειωθεί τα θεμέλια των κατοικιών που είναι χτισμένα από πυρότουβλο. Ο πολιτισμός εξαρτιόταν από την ετήσια άρδευση πλημμυρών την άνοιξη και το καλοκαίρι, όταν οι πλημμύρες πλημμύρισαν τις κοιλάδες (ουάντι) και στη συνέχεια πλημμύριζαν προσωρινά τα χωράφια, αφήνοντας ελαφριά λάσπη που έκτοτε έχει διαβρωθεί από τον αέρα, αποκαλύπτοντας τα αρχαία μοτίβα των χωραφιών και των τάφρων. Η ραδιοανθρακική χρονολόγηση των ιζημάτων άρδευσης στα περιβάλλοντα υποδηλώνει ότι η απαραίτητη άρδευση εγκαταλείφθηκε το πρώτο μισό του 1ου αιώνα μ.Χ. και ο πληθυσμός διαλύθηκε. Αυτή τη φορά η τοποθεσία δεν ξαναχτίστηκε ποτέ.

Το Χάζαρ Γιάχιρ ήταν το κέντρο μιας εξαιρετικά μεγάλης πόλης για τη Νότια Αραβία, επηρεασμένη από τον ελληνιστικό πολιτισμό, με ναούς και μια δομή ανακτόρου που περιβάλλεται από κατοικίες από τούβλα, με μια πιθανή τοποθεσία για *σουκ* ή αγορά και ένα καραβανσεράι που εξυπηρετούσε καραβάνια καμηλών. Ένας από τους βασιλιάδες της κατά την περίοδο αυτή ήταν ο μοναδικός κυβερνήτης της Υεμένης που έλαβε θεϊκές τιμές. Το σωζόμενο πορτραίτο του αγάλματος είναι ντυμένο με ελληνική ενδυμασία, σε αντίθεση με αυτά των προκατόχων του που είναι ντυμένοι με αραβική ενδυμασία, με φούστα και σάλι. Υπάρχουν επιγραφές Αουσάν, στην καταβανική γλώσσα.

Η τοποθεσία του Χάζαρ Γιάχιρ είναι εναρμονισμένη με άλλες πρωτεύουσες μικρών βασιλείων, στις εκβολές μεγάλων ουάντι: Μάιν στη Γουάντι Αλ Ζαούφ, Μαρίμπ στη Γουάντι Ντάνα, Τάμνα στη Γουάντι Μπαϊχάν και Σάμπουα στη Γουάντι Ίρμα.

Παραπομπές
----------

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* *Télédetection archéologique dans la Wadi Markha* Αρχειοθετήθηκε 2010-02-04 στο Wayback Machine. (στα γαλλικά)
* *Caravan Kingdoms: Yemen and the Ancient Incense Trade* Freer Gallery, Ουάσινγκτον, 2005. Έκθεση αρχαιολογικών αντικειμένων από την Υεμένη, που θέτει το Ασουάν στο πλαίσιο. Κατάλογος.
* Ρόμπερτ Χόιλαντ, *Arabia and the Arabs: From the Bronze Age to the Coming of Islam* (σειρά Ancient People)
* Φρέγια Σταρκ και Τζέιν Γκενιέσε: *The Southern Gates of Arabia: A Journey in the Hadhramaut*
**Αυτόχθονες** ή **ιθαγενείς** ονομάζονται στις μέρες μας οι μειονοτικοί πληθυσμοί ενός κράτους, στην περίπτωση που κατοικούσαν στο έδαφός του πριν την έλευση του μετέπειτα κυρίαρχου πληθυσμού.

Το Γλωσσάρι της Ευρωπαϊκής Επιτροπής τούς ορίζει ως πληθυσμούς που:

1. κατοικούσαν σε μία περιοχή όταν κάποιος άλλος πολιτισμός έφθασε εκεί και κυριάρχησε μέσω κατάκτησης, εποικισμού ή με άλλον τρόπο
2. διατηρούν έναν τρόπο ζωής εγγύτερο στις κοινωνικές / οικονομικές / πολιτισμικές παραδόσεις τους, σε σύγκριση με τον τρόπο ζωής του κράτους όπου ανήκουν.

Όταν γίνεται λόγος για αυτόχθονες, πρέπει πάντα να γίνεται αναφορά στην ιστορική στιγμή κατά την οποία χαρακτηρίζονται ως τέτοιοι. Δεδομένου ότι η ιστορία της ανθρωπότητας χαρακτηρίζεται από την αδιάκοπη μετακίνηση ανθρωπίνων μαζών, είτε με ειρηνικό είτε με βίαιο τρόπο, δεν υπάρχει σχεδόν κανείς απόλυτα αυτόχθων πληθυσμός. Κάποιος που σήμερα θεωρείται αυτόχθων, πιθανότατα εγκαταστάθηκε στο σημερινό τόπο διαμονής τους εις βάρος ενός προηγούμενου. 

Με βάση τη σημερινή εκπροσώπησή τους, οι αυτόχθονες πληθυσμοί μπορούν να χωρισθούν σε τρεις κατηγορίες:

ΕνεργοίΌσοι συμπεριλαμβάνουν έναν αξιόλογο αριθμό μελών και διατηρούν κάποιες βασικές παραδόσεις τους όπως η γλώσσα, η θρησκεία, ιδιαίτερες μορφές κοινωνικής οργάνωσης ή έθιμα.
ΕξαφανισμένοιΌσοι δεν υπάρχουν πια διότι εξαφανίσθηκαν με βίαια μέσα (γενοκτονίες, εκτοπίσεις) ή επειδή τα μέλη τους αφομοιώθηκαν από την κυρίαρχη κουλτούρα του κράτους στο οποίο ανήκαν.
Υπό απειλήΌσοι υπήρξαν ενεργοί στο πρόσφατο παρελθόν αλλά κινδυνεύουν με εξαφάνιση.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Διακήρυξη του ΟΗΕ για τα Δικαιώματα των Αυτοχθόνων Πληθυσμών (Αγγλικά)
* Διαρκές Φόρουμ του ΟΗΕ για τους Αυτόχθονες Πληθυσμούς στα αγγλικά | γαλλικά | ισπανικά | ρωσικά
* DoCip: Κέντρο Τεκμηρίωσης, Έρευνας και Πληροφόρησης των Αυτοχθόνων Λαών στα αγγλικά | γαλλικά | ισπανικά | ρωσικά
* Κέντρο για τις Μελέτες των Αυτοχθόνων Λαών
Ο **Ίων-Μαρσέλ Τσολάκου** (γεννηθείς:Μπουζάου, 28 Νοεμβρίου 1967) είναι Ρουμάνος πολιτικός που σήμερα υπηρετεί ως πρωθυπουργός της Ρουμανίας. Είναι επίσης αρχηγός του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος (PSD).

Ως μέχρι πρότινος αφανής πολιτικός εκτός των συνόρων της κομητείας Μπουζάου, ο Τσιολάκου έλαβε ευρεία προβολή όταν έγινε αναπληρωτής πρωθυπουργός το 2018 στο υπουργικό συμβούλιο του πρωθυπουργού Μιχάι Τουντόσε. Με τους Σοσιαλδημοκράτες να εξακολουθούν να ελέγχουν την πλειοψηφία τόσο στην Βουλή όσο και στη Γερουσία, ο Τσολάκου κέρδισε τη θέση του Προέδρου της Βουλής των Αντιπροσώπων, με 172 ψήφους υπέρ και 120 κατά, που προηγουμένως κατείχε ο ίδιος ο Ντραγκένα, ο οποίος καταδικάστηκε για πλαστογραφία και ήταν διεκδικητής της πρωθυπουργίας.

Μετά τη συντριπτική ήττα της νέας αρχηγού του PSD, Βιορίκα Νταντσίλα, στις προεδρικές εκλογές του 2019, στις 26 Νοεμβρίου 2019, ο Ciolacu διορίστηκε αρχηγός του κόμματος, πρώτα προσωρινά,έως ότου επιβεβαιώθηκε ότι θα κατείχε τη θέση από το συνέδριο του κόμματος το επόμενο έτος στις 22 Αυγούστου 2020 με συντριπτική διαφορά 1310–91 έναντι του αντιπάλου του. Ο Τσολάκου οδήγησε το κόμμα στη νίκη στις  βουλευτικές εκλογές του 2020, αλλά δεν μπόρεσε να σχηματίσει πλειοψηφικό συνασπισμό στη νέα βουλή. Στις 23 Δεκεμβρίου αντιπολιτευτικός συνασπισμός σχημάτισε κυβέρνηση, ωθώντας έτσι το PSD του Τιολάκου στην αντιπολίτευση. Ωστόσο, το 2021, μετά την πολιτική κρίση που οδήγησε στην κατάρρευση της κυβέρνησης του Κίτσου, κατάφερε να επαναφέρει το PSD στην κυβέρνηση, σχηματίζοντας υπουργικό συμβούλιο με τον πρώην αντίπαλό του, το Εθνικό Φιλελεύθερο Κόμμα, σχηματίζοντας έτσι τον Εθνικό Συνασπισμό για τη Ρουμανία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Welle (www.dw.com), Deutsche. «Liviu Dragnea, condamnat definitiv la trei ani și jumătate de închisoare | DW | 27 May 2019». *DW.COM* (στα Ρουμανικά). Ανακτήθηκε στις 30 Ιανουαρίου 2023.
Το **Κόμμα Νεοφιλελευθέρων** (**Κ.ΝΦ.**) ήταν ένα βραχύβιο ελληνικό πολιτικό κόμμα του κεντρώου χώρου, με πρόεδρο τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη.

Ιστορικό
--------

Το Κόμμα Νεοφιλελευθέρων ιδρύθηκε στις 6 Σεπτεμβρίου 1977 από τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, με σκοπό να μετάσχει στις εκλογές του ίδιου έτους. 

Σε συνέντευξη τύπου ο Μητσοτάκης δήλωσε ότι το Κόμμα Νεοφιλελευθέρων αποτελούσε απλώς «ανασύσταση» του βενιζελικού κόμματος «προσαρμοσμένου στις ανάγκες της εποχής μας».

Στις εκλογές απέσπασε 55.494 ψήφους και ποσοστό 1,08%. Παρότι δεν κατέβηκε σε όλες της εκλογικές περιφέρειες της χώρας (συμμετείχε μόνο σε 31 από τις 56 εκλογικές περιφέρειες) και παρ' ότι η επιρροή του κόμματος κυμάνθηκε σε χαμηλά επίπεδα, κατάφερε να κερδίσει δύο έδρες στη Βουλή των Ελλήνων λόγω της εξαιρετικής παρουσίας του στην Κρήτη όπου συγκέντρωσε 38.368 ψήφους, δηλαδή περίπου το 70% των συνολικών του ψήφων.

Μάλιστα κατάφερε να αναδειχθεί πρώτο κόμμα στην εκλογική περιφέρεια Χανίων με ποσοστό 25,71%, αφήνοντας πίσω το ΠΑ.ΣΟ.Κ. (23,44%), την Ε.ΔΗ.Κ. (20,55%), τη Νέα Δημοκρατία (16,01%) και το Κ.Κ.Ε. (10,67%), εξασφαλίζοντας μία έδρα για τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη.Στην εκλογική περιφέρεια Ρεθύμνου αναδείχθηκε δεύτερο κόμμα με ποσοστό 26,02%, πίσω από τη Νέα Δημοκρατία (29,49%) και μπροστά από το ΠΑ.ΣΟ.Κ. (24,27%) και την Ε.ΔΗ.Κ. (13,93%), εξασφαλίζοντας τη δεύτερη έδρα για τον Παύλο Βαρδινογιάννη.

Λίγους μήνες αργότερα, στις 10 Μαΐου 1978, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης προσχώρησε στη Νέα Δημοκρατία, σε ένα άνοιγμα που είχε επιχειρήσει ο τότε αρχηγός της Κωνσταντίνος Καραμανλής στο χώρο του κέντρου. Μάλιστα συμμετείχε και στο κυβερνητικό σχήμα ως υπουργός Συντονισμού, διαδεχόμενος στο υπουργείο αυτό τον Γεώργιο Ράλλη. Ο δε Παύλος Βαρδινογιάννης παρέμεινε ανεξάρτητος και το 1983 προσχώρησε στο Κόμμα Φιλελευθέρων του Νικήτα Βενιζέλου, όπου ανέλαβε γενικός γραμματέας του κόμματος.

Αποτελέσματα εκλογών
--------------------

### Βουλή των Ελλήνων

| Έτος | Αρχηγός κόμματος | Αριθμός ψήφων | Ποσοστό ψήφων | Έδρες | Θέση |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1977 | Κωνσταντίνος Μητσοτάκης | 55.494 | 1,08% | 2 / 300 | 7ο κόμμα |

Παραπομπές
----------

1. ↑  Τάσος Κωστόπουλος (19-09-2015). «Οι πρώτοι Νεοφιλελεύθεροι». *Εφημερίδα των Συντακτών*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2018-09-15.. Ανακτήθηκε στις 04-10-2015.
2. ↑  Γιώργος Αναστασιάδης, Σύγχρονη πολιτική ιστορία της Ελλάδας (1974-1992),εκδ.Μαλλιάρης Παιδεία, Αθήνα, 1993, σελ.58

Πηγές
-----

* Κώστας Διγκαβές, «Εκλογές 1977», εκδόσεις Μπαρμπουνάκης, Θεσσαλονίκη 1979, σελίδες 49, 187, 189, 190, 202.
* Γιώργος Αναστασιάδης, Σύγχρονη πολιτική ιστορία της Ελλάδας (1974-1992),εκδ.Μαλλιάρης Παιδεία, Αθήνα, 1993
Στην θεωρία γράφων, ένας **εκκρεμής κόμβος** (ή **τερματικός κόμβος**) είναι ένας κόμβος σε έναν γράφο στον οποίο προσπίπτει ακριβώς μία ακμή.:1

ΠαραδείγματαΟι κόμβοι 3, 7 και 8 είναι εκκρεμείς.Όλα τα φύλλα ενός δέντρου είναι εκκρεμείς κόμβοι.

Μαθηματικός ορισμός
-------------------

### Κατευθυνόμενος γράφος

Σε έναν κατευθυνόμενο γράφο {\displaystyle G=(V,E)}, ο κόμβος {\displaystyle v\in V} είναι εκκρεμής αν ο βαθμός του {\displaystyle \operatorname {deg} (v)=1}, δηλαδή

{\displaystyle |\{u:\{u,v\}\in E\}|=1}.
### Μη κατευθυνόμενος γράφος

Αντίστοιχα, σε έναν μη κατευθυνόμενο γράφο 
{\displaystyle G=(V,E)}, ο κόμβος {\displaystyle v\in V} είναι εκκρεμής αν το άθροισμα του έσω και του έξω βαθμού του {\displaystyle d\_{-}(v)+d\_{+}(v)=1}, δηλαδή

{\displaystyle |\{u:(u,v)\in E\}|+|\{u:(v,u)\in E\}|=1}.

Δείτε επίσης
------------

* Απομονωμένος κόμβος
* Καθολικός κόμβος

Παραπομπές
----------

1. ↑  Μανωλόπουλος, Ιωάννης. «Θεωρία και Αλγόριθμοι Γράφων: Ενότητα 3 Εισαγωγή (πράξεις)» (PDF). Τμήμα Πληροφορικής. Ανακτήθηκε στις 15 Ιανουαρίου 2024.
2. ↑  Δημήτριος Μ. Θηλυκός. «Σημειώσεις στη θεωρία γραφημάτων» (PDF). Εθνικός και Καποδιστριακόν Πανεπιστήμιον Αθηνών. Ανακτήθηκε στις 2 Ιανουαρίου 2024.
Η **Ένωσις Κέντρου – Νέες Δυνάμεις** (Ε.Κ. – Ν.Δ.), υπήρξε πολιτικό κόμμα, η ιστορική συνέχεια της Ενώσεως Κέντρου του Γεωργίου Παπανδρέου κατά την μεταπολίτευση. Μετονομάστηκε σε Ένωση Δημοκρατικού Κέντρου (ΕΔΗΚ) το 1976.

Μέσα στο ιδιαίτερο κλίμα που επικρατούσε κατά την μεταπολίτευση, η Ένωσις Κέντρου υπό την αρχηγία του Γεωργίου Μαύρου συνεργάζεται με τις Νέες Πολιτικές Δυνάμεις (Ν.Π.Δ.) και σχηματίζουν τον συνδυασμό Ένωσις Κέντρου – Νέες Δυνάμεις (Ε.Κ. – Ν.Δ.) στις 7 Οκτωβρίου 1974.

Στις εκλογές του 1974 η Ε.Κ. – Ν.Δ. αναδεικνύεται αξιωματική αντιπολίτευση με ποσοστό 20,42% και 60 έδρες. Έπεται της Νέας Δημοκρατίας (54,37% και 220 έδρες) και προηγείται του ΠΑ.ΣΟ.Κ. (13,58% και 12 έδρες). 

Η εκλογική αποτυχία κατά μερικούς οφείλεται αφενός στη συνεργασία της Ένωσης Κέντρου με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή στη σύμπτυξη κυβέρνησης «Εθνικής Ενότητος» που προηγήθηκε των εκλογών, όπου ο Γ. Μαύρος είχε πάρει μέρος ως Αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και Υπουργός Εξωτερικών, και αφετέρου στην αδυναμία αντιμετώπισης της ανόδου του νεοϊδρυθέντος από τον Ανδρέα Παπανδρέου ΠΑ.ΣΟ.Κ.

Ο Αλέξανδρος Παναγούλης μετά την ανασυγκρότηση της Ελληνικής Δημοκρατικής Νεολαίας (E.ΔΗ.Ν.), της οποίας αναλαμβάνει επικεφαλής και ταυτόχρονα γραμματέας της Νεολαίας της Σοσιαλιστικής Διεθνούς (ΙUSY – International Union of Socialist Youth), μετέχει και στα ψηφοδέλτια της Ένωσης Κέντρου–Νέων Δυνάμεων για τις πρώτες Εκλογές της Μεταπολίτευσης, στις 17 Νοεμβρίου 1974.

Σφόδρα αντίθετος με την συνεργασία της Ένωσης Κέντρου με το Κίνημα των Νέων Πολιτικών Δυνάμεων, αποφασίζει να κάνει προεκλογικό αγώνα ως υποψήφιος Βουλευτής της Ένωσης Κέντρου και όχι ως Ε.Κ.-Ν.Δ.

Καταφέρνει να εκλεγεί, παρά τους αποδεδειγμένους αγώνες του, μόλις τελευταίος στη λίστα της λαϊκής περιφέρειας της Β' Αθηνών, από την δεύτερη κατανομή των ψήφων.

Η Ένωσις Κέντρου – Νέες Δυνάμεις υπό την αρχηγία του Γεωργίου Μαύρου μετονομάστηκε σε Ένωση Δημοκρατικού Κέντρου (Ε.ΔΗ.Κ.) στις 5 Φεβρουαρίου του 1976.

Αποτελέσματα εκλογών
--------------------

### Βουλή των Ελλήνων

| Έτος | Αρχηγός κόμματος | Αριθμός ψήφων | Ποσοστό ψήφων | Έδρες | Θέση |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1974 | Γεώργιος Μαύρος | 1.002.559 | 20,42% | 60 / 300 | ΑξιωματικήΑντιπολίτευση |

Πηγές
-----

* Δημήτρης Ξυριτάκης, Το ναυάγιο του Δημοκρατικού Σοσιαλισμού στην Ελλάδα (η ΕΔΗΚ και η ΕΣΔΗΝ)
Το ***Κυνηγητό Θανάτου*** (αγγλικά: *Dead of Night*) επίσης γνωστό ως *Deathdream* είναι μια καναδική ταινία τρόμου σε σκηνοθεσία Μπομπ Κλαρκ και σε σενάριο Άλαν Όρμσμπι. Πρωταγωνιστούν οι Τζον Μάρλεϊ, Λιν Κάρλιν, Ρίτσαρντ Μπάκους, Χέντερσον Φόρσιθ, Άνια Όρμσμπι και Τζέιν Ντάλι. Είναι εμπνευσμένο στη σύντομη ιστορία του Γουίλιαμ Γουάιμαρκ Τζέικομπς, "The Monkey's Paw".

Πλοκή
-----

Ο νεαρός βετεράνος Άντι σκοτώνεται στο Βιετνάμ από ελεύθερο σκοπευτή. Εκείνο το βράδυ τα άσχημα νέα μαθαίνουν η οικογένειά του. Όμως αργότερα το Βράδυ βρίσκουν τον νεαρό Άντι στο σαλόνι και τον υποδέχονται με αγάπη. Όμως σύντομα θα μάθουν ότι αυτός δεν είναι ο Άντι που κάποτε ήξεραν.

Ηθοποιοί και Χαρακτήρες
-----------------------

* Τζον Μάρλεϊ στο ρόλο του *Τσαρλς Μπρουκς*
* Λιν Κάρλιν στο ρόλο της *Κριστίν Μπρουκς*
* Ρίτσαρντ Μπάκους στο ρόλο του *Άντι Μπρουκς*
* Χέντερσον Φόρσιθ στο ρόλο του *Γιατρού Φίλιπ Άλμαν*
* Άνια Όρμσμπι στο ρόλο της *Καθι Μπρουκς*
* Τζέιν Ντάλι στο ρόλο της *Τζοάν*
* Μάικλ Μέιζες στο ρόλο του *Μπομπ*

Παραγωγή
--------

Τα γυρίσματα έγιναν στο Μπρουκσβαιλ της Φλόριντα. Αυτή είναι η πρώτη δουλεία του δημιουργού ειδικών εφέ, Τομ Σαβίνι.

Προβολή
-------

Το *Dead of Night* προβλήθηκε στην Τάμπα της Φλόριντα στις 30 Αυγούστου, 1974.

Κυκλοφορία σε DVD
-----------------

Η εταιρία διανομής Blue Underground κυκλοφόρησε μια ειδική έκδοση της ταινίας με τον τίτλο *Deathdream* το 2004. Ως Ειδικά Χαρακτηριστικά το DVD περιείχε ηχητικούς σχολιασμούς από τους Μπομπ Κλαρκ και Άλαν Όρμσμπι, το featurette Τομ Σαβίνι: Τα πρώτα χρόνια, το featurette Deathdreaming: Συνέντευξη με τον Ρίτσαρντ Μπακους, εναλλακτικό ξεκίνημα, επεκταμένη σκηνή τέλους, μια αφίσα, τρέιλερ και γκαλερί.

Υποδοχή
-------

Η ταινία γνώρισε θετικές κριτικές από το κοινό. Στο Rotten Tomatoes κρατάει μια βαθμολογία των 71% βασισμένη σε 7 κριτικές. Στο IMDb έχει μια βαθμολογία των 6,8/10. Η ελληνική ιστοσελίδα b-movies.gr έδωσε στην ταινία μια άριστη βαθμολογία των 5/5 και είπε "Πραγματικά εκπληκτικό, χωρίς καμία αμφιβολία, από μένα παίρνει το μάξιμουμ, και ελπίζω κάποια στιγμή να το δούμε και στη χώρα μας σε DVD".

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

* Κυνηγητό Θανάτου στο Rotten Tomatoes
* Κυνηγητό Θανάτου στο Allmovie
* Παρουσίαση της ταινίας στο Brainfreeze.be[*νεκρός σύνδεσμος*]
* Παρουσίαση της ταινίας στο b-movies.gr


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Deathdream  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Αλέκος Παπασίκας** είναι Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής που αγωνίστηκε για 17 χρόνια στον Πανιώνιο τις δεκαετίες 1960-70, από τα οποία τα έξι ως αρχηγός. Αποτέλεσε το στυλοβάτη της άμυνας του συλλόγου, από τον οποίο ουδέποτε πήρε μεταγραφή. Στην καριέρα του κατέχει ένα σπάνιο ρεκόρ, αφού δεν δέχτηκε ποτέ κίτρινη ή κόκκινη κάρτα. Υπήρξε διεθνής με την Εθνική Νέων.

Βιογραφικό
----------

Ο Αλέκος Παπασίκας είναι γέννημα θρέμμα Νεοσμυρνιώτης. Εντάχθηκε στην ομάδα του Πανιώνιου από τα τσικό και παιδί ακόμα κυνηγούσε τη μπάλα πίσω από τις εστίες του γηπέδου, όταν στην ομάδα αγωνίζονταν οι θρύλοι Θανάσης Σαραβάκος και Στάθης Μαυρίδης. Στις αρχές της δεκαετίας του ’60 υπέγραψε δελτίο στο σύλλογο με αντίτιμο ένα σάμαλι και μια πορτοκαλάδα. Τη σεζόν 1966-67 έπαιξε δανεικός στον Αστέρα Ζωγράφου στη Γ΄ Εθνική και στη συνέχεια έπαιξε συνεχώς στον Πανιώνιο. Αν και είχε ένα σοβαρό τραυματισμό από τα πρώτα χρόνια της καριέρας του, που άλλος στη θέση του θα σταματούσε να αγωνίζεται, αποφάσισε να συνεχίσει στην αγαπημένη του ομάδα. Έπαιξε 17 χρόνια στην αμυντική γραμμή γνωρίζοντας μεγάλες χαρές. Παράλληλα υπήρξε υπόδειγμα αθλητικού ήθους, αφού ουδέποτε παρατηρήθηκε από διαιτητή ή αποβλήθηκε.

Ήταν μέλος της σπουδαίας ομάδας του Πανιωνίου που έφτασε ως τον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδος το 1967, έπαιξε στο Κύπελλο Διεθνών Εκθέσεων το 1969 και τερμάτισε στη δεύτερη θέση του πρωταθλήματος Α΄ Εθνικής το 1970-71 πίσω από την ΑΕΚ και μπροστά από τον ΠΑΟ, φιναλίστ τότε του Κυπέλλου Πρωταθλητριών. Το ίδιο έτος κατέκτησε με το σύλλογό του το Βαλκανικό Κύπελλο και την επόμενη σεζόν 1971-72 αγωνίστηκε στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ. 

* **Στην Εθνική Νέων**

Στις 1 και 15 Απριλίου 1970 ο Αλέκος Παπασίκας αγωνίστηκε με την Εθνική Νέων της Ελλάδας στους δύο αγώνες εναντίον της Τουρκίας για την προκριματική φάση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Νέων της ΟΥΕΦΑ, στο Στάδιο Καραϊσκάκη (νίκη της ελληνικής ομάδας με 2-1) και στην Προύσα (ήττα-αποκλεισμός με 0-1).

Καριέρα
-------

| Χρονιές | Σύλλογος | Συμμετοχές | Γκολ |
| --- | --- | --- | --- |
| 1966-67 | Αστέρας Ζωγράφου | ; |  |
| 1967-68 | Πανιώνιος | 0 | 0 |
| 1968-69 | Πανιώνιος | 4 | 0 |
| 1969-70 | Πανιώνιος | 16 | 0 |
| 1970-71 | Πανιώνιος | 26 | 0 |
| 1971-72 | Πανιώνιος | 26 | 0 |
| 1972-73 | Πανιώνιος | 8 | 0 |
| 1973-74 | Πανιώνιος | 23 | 0 |
| 1974-75 | Πανιώνιος | 7 | 0 |
| 1975-76 | Πανιώνιος | 18 | 0 |
| 1976-77 | Πανιώνιος | 27 | 0 |
| 1977-78 | Πανιώνιος | 25 | 0 |
| Χρονιές | Εθνική ομάδα | Συμμετοχές | Γκολ |
| 1970 | Ελλάδα Ελλάδα Νέων | 2 | 0 |

* **Σημείωση** : τα στοιχεία προέρχονται από

Τίτλοι - Διακρίσεις
-------------------

* Βαλκανικό Κύπελλο (1): 1971.
* Φιναλίστ Κυπέλλου Ελλάδος: 1967.
* 2η θέση Α΄ Εθνικής: 1970-71.
* 17 χρόνια επαγγελματικής καριέρας χωρίς κόκκινη ή κίτρινη κάρτα.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* "Πανιώνιος Κόσμος", τ. 22 (6/6/2009), σελ. 14.
**Ανακλήθρα** ή **Ανακληθρίς πέτρα** ονομαζόταν μια πέτρα που κατά την αρχαιότητα βρισκόταν κοντά στο πρυτανείο των Μεγάρων. Η σημασία της βρισκόταν στο ότι, σύμφωνα με την αρχαία παράδοση, πάνω στην πέτρα αυτή είχε καθήσει η θεά Δήμητρα όταν περιπλανιόταν προκειμένου να βρει την κόρη της, την Περσεφόνη (αναφερόμενη συνήθως ανωνύμως ως «η Κόρη» ή «η Παις»), την οποία είχε απαγάγει ο Πλούτωνας, ο θεός του Κάτω Κόσμου.

Σύμφωνα με τον Παυσανία οι γυναίκες των Μεγάρων πραγματοποιούσαν μια αναπαράσταση της σκηνής αυτής σε ανάμνηση της επισκέψεως της θεάς στην πόλη τους. Το ίδιο έπρατταν και οι γυναίκες της αρχαίας Ελευσίνας στην αντίστοιχη «Αγέλαστον πέτρα», που βρισκόταν στη δική τους πόλη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Παυσανίου *Ελλάδος περιήγησις*, Βιβλίο 1 («Αττικά»), 43.1

Πηγές
-----

* Το λήμμα «Ανακλήθρα ή Ανακληθρίς πέτρα» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 5, σελ. 379
Η **Σημαία της Ατόλης Τζόνστον** είναι η ανεπίσημη σημαία που χρησιμοποιείται από την ομώνυμη ατόλη, που αποτελεί μία μη ενσωματωμένη περιοχή των Η.Π.Α. και τμήμα των απομακρυσμένων νησίδων των Ηνωμένων Πολιτειών, και, σύμφωνα με επίσημες εκτιμήσεις του 2007, δεν έχει μόνιμους κατοίκους. Βέβαια, αφού η Ατόλη Τζόνστον αποτελεί αμερικανική επικράτεια, η επίσημη σημαία της είναι η σημαία των Ηνωμένων Πολιτειών.

Ιστορία
-------

Η ανεπίσημη σημαία της ατόλης Τζόνστον σχεδιάστηκε στις 7 Δεκεμβρίου 2001 από τον κάτοικο της περιοχής, Τσέριλ Βελκ. Η σημαία υιοθετήθηκε σε έναν τοπικό διαγωνισμό μεταξύ των κατοίκων του νησιού, ο οποίος οργανώθηκε από την Αμερικανική Πολεμική Αεροπορία το 2000.

Περιγραφή
---------

Η σημαία έχει χωριστεί σε τρεις λωρίδες, δύο μπλε και μία λευκού χρώματος στη μέση. Πιο συγκεκριμένα, το λευκό συμβολίζει το κοράλλι, ενώ το μπλε τον περιβάλλοντα ωκεανό. Στη λευκή λωρίδα, απεικονίζεται ένα κίτρινο πουλί, με το ράμφος του να ακουμπάει σε ένα από τέσσερα μπλε αστέρια, καθένα από τα οποία συμβολίζει τα τέσσερα νησιά που απαρτίζουν την ατόλη. Στην κάτω μπλε λωρίδα παρατηρείται η επιγραφή *JOHNSTON ATOLL*, αναφέροντας και την ονομασία της περιοχής.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «One Remote Island's Battle Against Acid-Spewing Ants». *Audubon* (στα Αγγλικά). 26 Ιουνίου 2015. Ανακτήθηκε στις 27 Μαΐου 2022.
2. ↑  «Wayback Machine» (PDF). *web.archive.org*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Ιουνίου 2021. Ανακτήθηκε στις 27 Μαΐου 2022. CS1 maint: Unfit url (link)
3. ↑  Maddish (26 Απριλίου 2012). «The Voice of Vexillology, Flags & Heraldry: Johnston Island Flag». *The Voice of Vexillology, Flags & Heraldry*. Ανακτήθηκε στις 27 Μαΐου 2022.
Ο **Διονύσης Μπουλούκος** (1937-2018), του Γεωργίου, ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, που διετέλεσε βουλευτής Α΄ Αθηνών με το ΠΑΣΟΚ και με τη Νέα Δημοκρατία. Αδερφός του είναι ο επίσης βουλευτής, Άρις Μπουλούκος.

Βιογραφία
---------

### Καταγωγή και σπουδές

Γεννήθηκε στην Καλαμάτα το 1937 (γιος του ήρωα του Πολέμου του 1940, Γεωργίου Μπουλούκου, ο οποίος σκοτώθηκε κατά τον πόλεμο) και ολοκλήρωσε το Κολέγιο Αθηνών.Στη συνέχεια σπούδασε νομικά και κατά τις σπουδές του συμμετείχε ενεργά στο φοιτητικό κίνημα στους κόλπους της νεολαίας της Αριστεράς. Εργάστηκε ως δικηγόρος και υπερασπίστηκε πολλούς αγωνιστές, ανάμεσά τους και εκείνους που κατηγορήθηκαν για την υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ. Κατά την περίοδο της χούντας βασανίστηκε από την ΕΑΤ/ΕΣΑ. Ως δικηγόρος, ήταν μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών.

### Πολιτική σταδιοδρομία

Εντάχθηκε στο ΠΑΣΟΚ από την ίδρυσή του και κατήλθε ως υποψήφιος για πρώτη φορά στην Β΄ Αθηνών στις εκλογές του 1974, χωρίς να εκλεγεί (συγκέντρωσε 6.327 ψήφους). Ωστόσο, στις εκλογές του 1981 εξελέγη βουλευτής Α΄ Αθηνών με το ΠΑΣΟΚ και επανεξελέγη το 1985 με τη Νέα Δημοκρατία. Η τελευταία του θητεία στο Κοινοβούλιο ολοκληρώθηκε το 1989. Επίσης, χρημάτισε Γενικός Γραμματέας του υπουργείου Μεταφορών & Επικοινωνιών. 

Απεβίωσε σε ηλικία 81 ετών την 1η Οκτωβρίου 2018 στην Αθήνα και κηδεύτηκε τρεις ημέρες μετά από τον ιερό ναό Αγίων Θεοδώρων του Α΄ Νεκροταφείου Αθηνών.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Θανάσης Καλαφάτης, ΔΙΟΝΥΣΗΣ Γ. ΜΠΟΥΛΟΥΚΟΣ, (1937-2018) Η πολιτική του διαδρομή δεν ήταν πάντα εύκολη[*νεκρός σύνδεσμος*], Η Εποχή, ανακτήθηκε στις 9 Οκτωβρίου 2020.
2. 1 2 3  Έφυγε από τη ζωή ο πρώην βουλευτής Διονύσης Μπουλούκος, newsbeast.gr, 2 Οκτωβρίου 2018, ανακτήθηκε στις 9 Οκτωβρίου 2020.
3. ↑  Κώστα Διγκαβέ, Οι εκλογές στην Ελλάδα 1844-1985, εκδόσεις Μαλλιάρης Παιδεία, Θεσσαλονίκη 1985.
4. ↑  Κοινοβουλευτική θητεία στον ιστότοπο της Βουλής των Ελλήνων, ανάκτηση 9 Οκτωβρίου 2020.
Ο **Θανάσης Λεβέντης** είναι Έλληνας γιατρός, καθηγητής Νευροχειρουργικής και πρώην βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος ανεξαρτητοποιήθηκε το 2010. Είναι ιδρυτικό μέλος και βουλευτής της Δημοκρατικής Αριστεράς.

Γεννήθηκε στα Βίλλια Αττικής το 1937. Τελείωσε την Ιατρική Σχολή Αθηνών, της οποίας ανακηρύχθηκε διδάκτωρ, και στη συνέχεια επίκουρος καθηγητής Νευροχειρουργικής. Έχει κάνει μεταπτυχιακές σπουδές στην Αγγλία και έχει εργαστεί για πολλά χρόνια ως Α' Επιμελητής στην Πολυκλινική και τον Ευαγγελισμό και ως διευθυντής της Νευροχειρουργικής Κλινικής στο Μεταξά και το Κρατικό Αθηνών. Έχει χρηματίσει Πρόεδρος της Ελληνικής Νευροχειρουργικής Εταιρείας, εκπρόσωπος της Ελλάδας στην Επιτροπή Εκπαίδευσης Ευρωπαίων Νευροχειρουργών, μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της ΕΙΝΑΠ, του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών, του ΚΑΤ και μέλος της Επιτροπής Ανέγερσης του Νοσοκομείου Ελευσίνας *Θριάσιο*. Είναι ιδρυτής του περιοδικού *Ελληνική Νευροχειρουργική*. Έχει δημοσιεύσει πάνω από 220 εργασίες σε Ελληνικά και ξένα Ιατρικά περιοδικά, ανάμεσά τους 9 Ελληνικά και 3 ξενόγλωσσα βιβλία.

Υπήρξε στέλεχος της προδικτατορικής ΕΔΑ, της Νεολαίας Λαμπράκη και του ΚΚΕ. Στέλεχος του Συνασπισμού από την ίδρυσή του, σήμερα μέλος της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής του. Εκλέχτηκε βουλευτής Αττικής του ΣΥΝ και έπειτα του ΣΥΡΙΖΑ το 1989, το 2000, το 2004 και το 2007. Είναι μέλος της Επιτροπής Κοινωνικών Υποθέσεων της Βουλής και της Επιτροπής Αποτίμησης Τεχνολογίας. Επικεφαλής Νομαρχιακού ψηφοδελτίου στις εκλογές του 1994, 1998 και 2002 και Νομαρχιακός Σύμβουλος Δυτικής Αττικής την ίδια περίοδο. Δραστηριοποιείται ιδιαίτερα στους τομείς υγείας, πρόνοιας και προστασίας του περιβάλλοντος. Έχει δημοσιεύσει στον Αθηναϊκό και Τοπικό Τύπο πάνω από 400 εργασίες για κοινωνικά, ιατρικά, πολιτικά και οικολογικά θέματα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη σελίδα
Λύκος των Νήσων Φώκλαντ, στη συλλογή του Μουσείου Οτάγκο
Ο **λύκος των Νήσων Φώκλαντ** (*Dusicyon australis*), γνωστός και ως **γουαρά**, και μερικές φορές ως **σκύλος των Νήσων Φώκλαντ**, **αλεπού των Νήσων Φώκλαντ**, ή **ανταρκτικός λύκος**, ήταν το μόνο χερσαίο θηλαστικό των Νήσων Φώκλαντ. Αυτός ο ενδημικός κυνίδης εξαφανίστηκε το 1876, ο πρώτος γνωστός κυνίδης που εξαφανίστηκε στους ιστορικούς χρόνους. Ήταν το μοναδικό σύγχρονο είδος στο γένος *Δουσικύων*.

Παραδοσιακά υποτίθετο ότι το στενότερο συγγενές γένος ήταν η *Λυκαλώπηξ*, συμπεριλαμβανομένου του κούλπεο, το οποίο εισήχθη στους Νήσους Φώκλαντ στη σύγχρονη εποχή. Ωστόσο, το 2009, κλαδιστική ανάλυση του DNA αναγνώρισε τον χαιτοφόρο λύκο (*Chrysocyon brachyurus*) ως τον πλησιέστερο ζωντανό συγγενή του λύκου των Νήσων Φώκλαντ—έναν ασυνήθιστα μακροπόδαρο, αλεπουδόμορφο νοτιοαμερικανικό κυνίδη, από τον οποίο χωρίστηκε περίπου 6,7 εκατομμύρια χρόνια πριν.

Ο λύκος των Νήσων Φώκλαντ υπήρχε τόσο στη Δυτική όσο και την Ανατολική Φώκλαντ, αλλά ο Κάρολος Δαρβίνος δεν ήταν βέβαιος αν αυτοί ήταν διαφοροποιημένες ποικιλίες. Η γούνα του είχε καστανόξανθο χρώμα και η άκρη της ουράς ήταν άσπρη. Η διατροφή του είναι άγνωστη, αλλά, εξαιτίας της απουσίας ιθαγενών τρωκτικών στα Φώκλαντ, πιθανώς αποτελούταν από πτηνά που φωλιάζουν στο έδαφος, όπως χήνες και πιγκουίνους, νεαρές φώκιες και έντομα, καθώς και ψοφίμια στις ακτές. Έχει ειπωθεί ότι μπορεί να ζούσε σε λαγούμια.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «New Clues To Extinct Falklands Wolf Mystery». *EurekAlert*. Science Daily. 3 Νοεμβρίου 2009. Ανακτήθηκε στις 3 Σεπτεμβρίου 2011.
2. ↑  Darwin, Charles (1839). *Narrative of the surveying voyages of His Majesty's Ships Adventure and Beagle between the years 1826 and 1836, describing their examination of the southern shores of South America, and the Beagle's circumnavigation of the globe. Journal and remarks. 1832–1836. (The Voyage of the Beagle)*. **III**. London: Henry Colburn. σελίδες 149–150.
3. ↑  Glover Morrill Allen (Ιουνίου 1942). *Extinct and vanishing mammals of the Western Hemisphere: with the marine species of all the oceans*. Cooper Square Publishers. ISBN 978-0-8154-0433-0. Ανακτήθηκε στις 4 Σεπτεμβρίου 2011.
4. ↑  Massam, Steve. «The Evans Warrah, The Identification». Falkland Islands Museum and National Trust. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Οκτωβρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 4 Σεπτεμβρίου 2011.
Η **Συνθήκη Ειρήνης του Τάρτου** (εσθονικά: *Tartu rahu*, κυριολεκτικά «Ειρήνη του Τάρτου») ήταν συνθήκη ειρήνης μεταξύ της Εσθονίας και της Σοβιετικής Ρωσίας που υπογράφτηκε στις 2 Φεβρουαρίου του 1920 στο Τάρτου σηματοδοτώντας τη λήξη του Εσθονικού Πολέμου Ανεξαρτησίας. Οι κύριοι όροι της συνθήκης ήταν ότι η Ρωσία αναγνώριζε de jure την ανεξαρτησία της Δημοκρατίας της Εσθονίας και αποποιούνταν στο διηνεκές από κάθε δικαίωμα στα εδάφη της.

Διατάξεις της Συνθήκης
----------------------

Τα ρωσο-Εσθονικά σύνορα όπως καθορίστηκαν από τη συνθήκη.
Η συνθήκη καθόρισε τα σύνορα μεταξύ Ρωσίας και Εσθονίας, διασφάλισε το δικαίωμα των Εσθονών να επιστρέψουν στην Εσθονία και των Ρώσων στη Ρωσία και απαιτούσε την επιστροφή στην Εσθονία ότι κινητής περιουσίας είχε μεταφερθεί στη Ρωσία κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η Ρωσία ακόμα συμφώνησε να απαλλάξει από όλα τα χρέη της Τσαρικής περιόδου την Εσθονία και να πληρώσει 15 εκατομμύρια χρυσά ρούβλια (το αναλογικό μερίδιο της Εσθονίας από το απόθεμα χρυσού της Ρωσικής Αυτοκρατορίας). Επιπροσθέτως η Ρωσία συμφώνησε να παραχωρήσει στην Εσθονία δικαιώματα εκμετάλλευσης σε ένα εκατομμύριο εκτάρια δασικής γης και να κατασκευάσει σιδηροδρομική γραμμή από τα εσθονικά σύνορα στη Μόσχα. Σε αντάλλαγμα η Εσθονία δεσμεύθηκε να επιτρέψει στη Σοβιετική Ρωσία να κατασκευάσει λιμάνι στο Τάλιν ή σε άλλη πόλη και ηλεκτρικό σταθμό στον ποταμό Νάρβα.

Υπογραφές
---------

Η συνθήκη υπογράφτηκε από τον Γιάαν Πόσκα εκ μέρους της Εσθονίας και τον Άντολφ Γιόφφε εκ μέρους της Σοβιετικής Ρωσίας, καθώς και από άλλους εκπροσώπους και των δύο πλευρών.

Σημασία
-------

Η συνθήκη ειρήνης του Τάρτου θεωρείται το «πιστοποιητικό γέννησης» της Δημοκρατίας της Εσθονίας. Για τη διπλωματικά απομονωμένη Σοβιετική Ρωσία ήταν υψίστης σημασίας, με τον Λένιν να εκφράζει την ικανοποίησή του για τη συνθήκη σαν «μία ασύγκριτη νίκη εναντίον του Δυτικού ιμπεριαλισμού». Μερικά μέλη της Αντάντ εναντιώθηκαν στη συνθήκη με την πρόθεση να διατηρήσουν τη Σοβιετική Ρωσία διεθνώς αποκλεισμένη.

Επακόλουθα
----------

Μετά την υπογραφή, η Σοβιετική Ρωσία δεν ικανοποίησε κάποιους όρους της συνθήκης, π.χ. οι μουσειακές συλλογές του Πανεπιστημίου του Τάρτου δεν έχουν επιστραφεί μέχρι τώρα από το Βορόνεζ όπου βρίσκονται. και η μετακίνηση των Εσθονών εμποδίστηκε.

Δείτε ακόμα
-----------

* Συνθήκη του Τάρτου (Ρωσία - Φινλανδία)
* Το κείμενο της Συνθήκης στην Αγγλόφωνη Βικιθήκη

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Georg von Rauch, *The Baltic States: The Years of Independence 1917-1940, Hurst & Co, 1974, p73*
2. ↑  «UT ART MUSEUM PRESENTED CATALOGUE OF UNIVERSITY ART COLLECTION HELD AT VORONEZH, RUSSIA». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Ιουνίου 2011. Ανακτήθηκε στις 22 Ιανουαρίου 2009.
3. ↑  Ülo Kaevats et al. 1996. *Eesti Entsüklopeedia 9*. Tallinn: Eesti Entsüklopeediakirjastus, ISBN 5-89900-047-3

Πηγές
-----

* Ποια Συνέχεια: Η Συνθήκη Ειρήνης του Τάρτου στις 2 Φεβρουαρίου 1920, οι Εσθονο-Ρωσικές Συνθήκες της 18 Μαΐου 2005, και η νομική αντιπαράθεση για το διεθνές στάτους της Εσθονίας

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Συνθήκη του Τάρτου (Ρωσία - Εσθονία)** |
Ο **Σπυρίδων Βάσης** (1852 – 1912) ήταν καθηγητής της λατινικής φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Είχε καταγωγή από την Ήπειρο, αλλά γεννήθηκε στην Κέρκυρα, όπου ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του. Τελειώνοντας το Γυμνάσιο του απονεμήθηκε το *βραβείο του αρμοστή Ντάγκλας* για τις άριστες επιδόσεις του. Σπούδασε φιλολογία χάρι στο «Πετρίδειο Κληροδότημα» του 1870 στο Πανεπιστήμιο, υπό τον Κωνσταντίνο Σ. Κόντο. Αναγορεύθηκε διδάκτωρ το 1876 και το 1878, ως πανεπιστημιακός υπότροφος, μετέβη στη Γερμανία για σπουδές στα λατινικά γράμματα. Μετά την επιστροφή του στην Αθήνα, το 1890 εξελέγη τακτικός καθηγητής της λατινικής φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο. Δυο φορές, το 1894 και το 1910, χρημάτισε κοσμήτορας της Φιλοσοφικής Σχολής.

Ο Βάσης συνέγραψε πολλές πραγματείες σχετικές με τη ρωμαϊκή ιστορία και αρχαιολογία, τη λατινική γραμματική, καθώς και κριτικές και ερμηνευτικές παρατηρήσεις στα έργα του Κικέρωνα (Quaestiones Ciceronianas), του Προπέρτιου, του Οράτιου, του Βιργίλιου, του Πλουτάρχου, του Διονυσίου του Αλικαρνασσέα κ.ά. Επίσης, έγραψε τα «Υπατικά γράμματα προς Ωρωπίους» και τη «Ρωμαίων Πολιτεία», για την οποία στα κατάλοιπά του βρέθηκαν πολλές συμπληρωματικές σημειώσεις. Το σημαντικό και ογκώδες συγγραφικό έργο του Σπυρίδωνα Βάση, αποτελεί –κατά τον καθηγητή Ερρίκο Σκάσση: *«δείγμα της ερμηνευτικής ικανότητος και της κριτικής οξυδέρκειας του ανδρός».*

Ο Βάσης, αν και Επτανήσιος, στα γεγονότα του «γλωσσικού ζητήματος», τάχθηκε, περιέργως, με το μέρος των καθαρευουσιάνων.

Απεβίωσε το 1912 στην Αθήνα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Βάσης, Σπυρίδων (Κέρκυρα, 1852 - Αθήνα, 1912) - Εκδοτική Αθηνών Α.Ε.». *www.greekencyclopedia.com*. Ανακτήθηκε στις 1 Σεπτεμβρίου 2016.

Πηγές
-----

* *Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια*[]
* Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν *Ηλίου*[]

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 309687524
* **AA**: 4865
* **BiblioNet**: **108008**
* GND: 1055393153
* SUDOC: 244243344

 |

 |
Ο **Μιχαήλ Βολονάκης** (1875-1950) ήταν Έλληνας καθηγητής πανεπιστημίου του 20ού αιώνα.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1875 στη Σύμη. Ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές του σπουδές στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Συνέχισε τις σπουδές του στην Αγγλία. Διορίστηκε γυμνασιάρχης στο Παγκύπριο Γυμνάσιο της Λευκωσίας στην Κύπρο και σε Αίγιο και Αθήνα. Το 1925 διορίστηκε τακτικός καθηγητής νεότερης ιστορίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, ενώ το 1939 εξελέξη ομότιμος καθηγητής του πανεπιστημίου αυτού. Μεταξύ 1935 και 1936 διετέλεσε κοσμήτορας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Διετέλεσε επίσης, έπειτα από αναγνώριση του έργου του από τον Ελευθέριο Βενιζέλο, Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου Παιδείας (1912-1917), Διευθυντής της Ανωτάτης Εκπαίδευσης και Πρόεδρος του Εκπαιδευτικού Συμβουλίου. Ήταν επίσης σύμβουλος της Αρχαιολογικής Εταιρείας και της Εταιρείας Βυζαντινών Σπουδών. Το 1925 είχε πάρει μέρος στις συζητήσεις της Συνθήκης των Βερσαλλιών αλλά και στο Λονδίνο, με σκοπό την ένωση των Δωδεκανήσων με την Ελλάδα. Μάλιστα, η Ακαδημία Αθηνών, του απένειμε αργυρό μετάλλιο για τις προσπάθειες που κατέβαλε για την ένωσε των Δωδεκανήσων με την Ελλάδα. Στο έργο του συμπεριλαμβάνεται επίσης, η αναδιοργάνωση της εκπαίδευσης στα Δωδεκάνησα μετά την προσάρτηση τους στην Ελλάδα. Απεβίωσε στην Αθήνα, στις 8 Μαρτίου 1950.

Συγγράμματα
-----------

Συνέγραψε αρκετά βιβλία που σκοπό είχαν να αμβλύνουν τις διαφορές μεταξύ καθαρεύουσας και δημοτικής γλώσσας. Δημοσίευσε πολλές πραγματείες, τις «Ελληνικές σελίδες», την «Αγωγή του πολίτου» και άλλα πολλά.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Πρωτοψάλτης, Εμμ. Γ. (1 Απριλίου 1950). «Τα γεγονότα και τα ζητήματα - Μιχαήλ Δ. Βολονάκης». *Νέα Εστία* (τχ. 546): σελ. 474.. Ανακτήθηκε στις 02-09-2016. [*νεκρός σύνδεσμος*]
2. 1 2  «Βολονάκης, Μιχαήλ». *www.ygeiaonline.gr*. Ανακτήθηκε στις 2 Σεπτεμβρίου 2016.
3. ↑  «ΕΚΠΑ: Κοσμητεία Φιλοσοφικής Σχολής - Ιστορικά Στοιχεία». *www.deanphil.uoa.gr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Σεπτεμβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 2 Σεπτεμβρίου 2016.
4. 1 2  Εμμ. Γ. Πρωτοψάλτης, ό.π. σελ. 475[*νεκρός σύνδεσμος*]
5. ↑  «Κοινωνικά - Κηδείαι». *Εμπρός*: σελ. 2. 9 Μαρτίου 1950.. Ανακτήθηκε στις 02-09-2016.

Πηγές
-----

* Εν Αθήναις Αρχαιολογική Εταιρεία, επιμ. (1937). *Λεύκωμα της εκατονταετηρίδος της Εν Αθήναις Αρχαιολογικής Εταιρείας 1837 - 1937*. Εν Αθήναις: Αρχαιολογική Εταιρεία. σελίδες 78. Ανακτήθηκε στις 26 Ιουλίου 2010.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 59517503
* **AA**: 147019
* LCCN: nr96029521
* ISNI: 0000 0000 7820 5330
* GND: 104130423
* SUDOC: 113269986

 |

 |
Η **Αν Ελίζαμπεθ Πάκερ** (*Ann Elizabeth Packer*, 8 Μαρτίου 1942) είναι Αγγλίδα πρώην αθλήτρια. Σε ηλικία 22 ετών και εκπροσωπώντας τη Μεγάλη Βρετανία κέρδισε ένα χρυσό μετάλλιο στα 800 μέτρα, κάνοντας παγκόσμιο ρεκόρ, και ένα αργυρό στα 400 μέτρα στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1964.

Ειδικότητά της ήταν τα 400 μέτρα, όπου δύο χρόνια νωρίτερα είχε κατακτήσει το χάλκινο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του Βελιγραδίου. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1964 στο Τόκιο ανέβηκε μία θέση παραπάνω, αλλά και πάλι δεν δικαίωσε τις προσδοκίες, τερματίζοντας δεύτερη πίσω από την Αυστραλή Μπέτι Κούθμπερτ. Ήταν η πρώτη απογοήτευση εκείνης της ημέρας. Λίγες ώρες αργότερα θα ακολουθούσε και αυτή του αγαπημένου της. Ο Ρόμπι Μπράιτγουελ δεν πήρε καν μετάλλιο στα 400 μέτρα (4ος) και έπεσε σε βαριά θλίψη. Αμφότεροι Αν και Ρόμπι ήταν από τα φαβορί στα αγωνίσματα τους. Τότε η Αν ρώτησε τον μετέπειτα σύζυγό της: «*Τι μπορώ να κάνω για να νιώσεις καλύτερα;*» και εκείνος της απάντησε: «*Να πάρεις ένα χρυσό και για τους δυο μας*».

Τότε η Αν Πάκερ πήρε τη μεγάλη απόφαση. Θα έτρεχε στα 800 μέτρα κάτι που είχε κάνει μόλις πέντε φορές στην καριέρα της, δίχως μάλιστα ιδιαίτερη επιτυχία. Παραδόξως, έφτασε μέχρι τον τελικό. Ξεκίνησε την κούρσα και ήταν τελευταία στα πρώτα 400 μέτρα. Τότε άρχισε την ταχύτατη προέλασή της. Στα 600 μέτρα ήταν 3η και στην τελική ευθεία πέρασε στην πρώτη θέση. Όταν έκοψε το νήμα όχι απλά ήταν νικήτρια, αλλά είχε κάνει και παγκόσμιο ρεκόρ με χρόνο 2:01.1 (20 Οκτωβρίου 1964).

Αυτή ήταν η πρώτη συγκλονιστική απόφαση που πήρε, γιατί μετά το τέλος των αγώνων θα ακολουθούσε και η δεύτερη. Με την επιστροφή από το Τόκιο ανακοίνωσε πως θα αποσυρόταν από την ενεργό δράση, για να κάνει οικογένεια. Ο Ρόμπι Μπράιτγουελ ήταν τόσος χαρούμενος με το χρυσό, που της έκανε αμέσως πρόταση γάμου. Η Αν Πάκερ ήταν μόνο 22 ετών όταν αποσύρθηκε, αν και θα μπορούσε να πρωταγωνιστήσει για τουλάχιστον οκτώ χρόνια ακόμα. Ωστόσο, το μόνο που ήθελε, ήταν να κάνει οικογένεια. Με τον Μπράιτγουελ απέκτησε τρία παιδιά. Τα δύο μάλιστα, ο Ιαν και ο Ντέιβιντ φόρεσαν τη φανέλα της Μάντσεστερ Σίτι ως κεντρικοί αμυντικοί, με τον πρώτο να το κάνει για 321 παιχνίδια σε 12 χρόνια (1986-1998).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ann Packer Αρχειοθετήθηκε 2015-06-22 στο Wayback Machine. Sports-reference
2. ↑  *Τα ρεκόρ του 1964*, Ιστορικό Λεύκωμα 1964, σελ. 163, Καθημερινή (1997)
3. ↑  Το χρυσό και η βέρα Gazzetta.gr

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Ann Packer στο Wikimedia Commons

  


| Ρεκόρ |
| --- |
| Προκάτοχος Dixie Willis | **Κάτοχος παγκοσμίου ρεκόρ στα 800 μέτρα γυναικών**20 Οκτωβρίου 1964 - 28 Ιουνίου 1967 | Διάδοχος Judy Pollock |
|

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 284173420
* ISNI: 0000 0003 9053 4227

 |

 |
Ο **Λίνος** (αγγλικά:**Linus**), ή όπως είναι το πλήρες όνομα του **(22) Καλλιόπη Ι Λίνος** (22 Kalliope I Linus), είναι ένας φυσικός δορυφόρος του αστεροειδούς (τύπου Μ) 22 Καλλιόπη. Η ανακάλυψη του έγινε στις 29 Αυγούστου 2001, από τους αστρονόμους Ζαν-Λουκ Μάργκοτ (Jean-Luc Margot) και Μάικλ Μπράουν, από το παρατηρητήριο του W. M. Keck, στο Μάουνα Κέα στη Χαβάη. Έγινε επίσης αντιληπτός στις 2 Σεπτεμβρίου από το τηλεσκόπιο των Καναδά, Γαλλίας και Χαβάης, επίσης στο Μάουνα Κέα. Έλαβε το προσωρινό όνομα **S/2001 (22) 1**, ενώ στις 8 Αυγούστου 2003 ονομάστηκε Λίνος, από το όνομα του γιου της μούσας Καλλιόπης, Λίνου.

Ο Λίνος είναι ένα από τους μεγαλύτερους δορυφόρους αστεροειδών της Κύριας Ζώνης, με μόνο τα μικρότερα μέρη των διπλών αστεροειδών 617 Πάτροκλος και 90 Αντιόπη (Μενοίτιος και S/2000 (90) 1 αντίστοιχα) να είναι μεγαλύτερα από αυτόν. Η διάμετρος του υπολογίζεται πως είναι 38±6 χλμ..

Περιφέρεται γύρω από την Καλλιόπη σε απόσταση 1.065 χλμ, ή 12 ακτίνες της Καλλιόπης. Έχει υπολογιστεί ότι η τροχιά του αλλάζει με γρήγορο ρυθμό, με ένα κύκλο που διαρκεί αρκετά έτη. Αυτό αποδίδεται πρώτιστα στο μη-σφαιρικό σχήμα της Καλλιόπης. Η φωτεινότητα του Λίνου ποικίλει αρκετά μεταξύ των παρατηρήσεων, κάτι που δείχνει πως το σχήμα του πρέπει να είναι επιμηκυμένο.

Θεωρείται πως μπορεί να σχηματίστηκε ύστερα από κάποια σύγκρουση ή να είχε παγιδευτεί από κάποιον παλαιότερο αστεροειδή-γονέα (πρώτο-Καλλιόπη).


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Linus (moon)  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Για το πρόσωπο που έδωσε το όνομά του στις λέξεις γαλβανισμός, γαλβανόμετρο, δείτε: Λουίτζι Γκαλβάνι.  

Ο **Ιούλιος Γαλβάνης** (1838 – 1901) ήταν Ζακυνθινός ιατρός, από τους πρώτους χειρουργούς της νεότερης Ελλάδας.

Βιογραφία
---------

Ο Ιούλιος Γαλβάνης γεννήθηκε στη Ζάκυνθο, όπου και άσκησε αρχικώς την ιατρική. Αργότερα διορίσθηκε με πρόταση της βασίλισσας Όλγας διευθυντής του χειρουργικού τμήματος του νοσοκομείου *Ευαγγελισμός*. Το 1881 ο Γαλβάνης έγινε καθηγητής της χειρουργικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, αλλά απολύθηκε ύστερα από ένα μόλις έτος για πολιτικούς λόγους. Ωστόσο, μετά τον θάνατο του καθηγητή Αρεταίου ο Γαλβάνης επανέκτησε την πανεπιστημιακή του έδρα. Στις αρχές του 1897 το όνομά του αναμίχθηκε σε φοιτητικές ταραχές που είχαν ως αφορμή μία επίπληξη του Γαλβάνη προς τους φοιτητές, αλλά αιτία ήταν η αναταραχή που είχε προκαλέσει το Κρητικό ζήτημα. Οι φοιτητικές εκείνες ταραχές που κράτησαν επί δεκαήμερο (9-19 Ιανουαρίου 1897) έμειναν γνωστές ως **«Γαλβανικά»** και έληξαν με την επέμβαση της χωροφυλακής αλλά και του στρατού. Απεβίωσε το 1901 στο Σούνιο.

Ο Ι. Γαλβάνης συνέγραψε έργα που άπτονται της ειδικότητάς του, όπως: *Εγχειρητική* (1884), *Θεραπεία της φυματιώσεως δια της χειρουργικής*, κ.α.

* Προς τιμή του Ιουλίου Γαλβάνη πήρε το όνομά του ένας μικρός αθηναϊκός δρόμος στα Πατήσια, κάθετος της Λεωφόρου Πατησίων, απέναντι από τη φοιτητική εστία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Πανδέκτης: Γαλβάνης Ιούλιος». *pandektis.ekt.gr*. Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Μαΐου 2013. Ανακτήθηκε στις 23 Φεβρουαρίου 2018.

Πηγές
-----

* *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 9 (Αθήνα 1971), σελ. 241

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 304158790509238850805
* **ΕΒΕ**: 252936

 |

 |