recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Δημήτρης Φραγκάκης** (γεν. 13 Ιουλίου 1972) είναι Έλληνας πολιτικός και εν ενεργεία Γενικός Γραμματέας του Ελληνικού Οργανισμού Τουρισμού (ΕΟΤ) μετά τη νίκη της Νέας Δημοκρατίας στις εκλογές του Ιουλίου 2019.

Βιογραφικό
----------

Γεννήθηκε στις 13 Ιουλίου 1972. Κατάγεται από τον Πλατανιά, Κρήτης και Μεγάλωσε στα Χανιά. Είναι κάτοχος μεταπτυχιακού διπλώματος της Σχολής Νομικών και Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών και πτυχιούχος Ιστορίας της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών.

Μιλάει άριστα αγγλικά και καλά ιταλικά.

Επαγγελματική σταδιοδρομία
--------------------------

Έχει εργαστεί επί 20 χρόνια, μεταξύ άλλων, ως Αναπληρωτής Γενικός Διευθυντής του Ιδρύματος Κ. Μητσοτάκη (2000-2004), ως επιστημονικός συνεργάτης του Κυριάκου Μητσοτάκη στη Βουλή (2004-2013) και ως σύμβουλος του στο Υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης (2013-2014). 

Διατηρεί μια μικρομεσαία τουριστική επιχείρηση.

Πολιτική σταδιοδρομία
---------------------

Την περίοδο 2014 - 2019 διετέλεσε Γενικός Γραμματέας του Δήμου Χανίων.

Στις εκλογές του εκλογές του Ιουλίου 2019 ήταν υποψήφιος Bουλευτής Χανίων με τη Νέα Δημοκρατία.

###### Γενικός Γραμματέας του ΕΟΤ

Στις 28 Αυγούστου 2019 ανέλαβε καθήκοντα Γενικού Γραμματέα στον Ελληνικό Οργανισμό Τουρισμού (ΕΟΤ) με την κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Γενικός Γραμματέας ΕΟΤ». *www.gnto.gov.gr*. Ανακτήθηκε στις 28 Ιουλίου 2020.
Η **Δίκη Σπάρτακος**
(Ιταλικά: Processo Spartacus) ήταν μια σειρά από ποινικές δίκες που απευθύνονταν ειδικά κατά των δραστηριότητων της ισχυρής φατρίας των Καζαλέσι της Καμόρα. Η δίκη ξεκίνησε στο Corte d'Assise της Santa Maria Capua Vetere στην Καζέρτα. 
Πήρε το όνομά της από τον ιστορικό μονομάχο, τον Σπάρτακο, ο οποίος ηγήθηκε μιας εξέγερσης των δούλων που άρχισε κοντά στο Βεζούβιο κατά της αρχαίας ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. 
Ονομάστηκε έτσι, σε αναγνώριση της ανάγκης για την καταπολέμηση μιας νέας γενιάς εγκληματιών στο έδαφος των Καζαλεσι.
Η δίκη ήταν αρχικά υπό την προεδρία του Προέδρου της, Κατέλο Μαράνο και ξεκίνησε στις 1 Ιουλίου 1998 που συνέχισε μέχρι τις 19 Ιουνίου 2008, όταν τελικά διαβάσε την τελική ετυμηγορία του.

Το Κατηγορητήριο
----------------

Η 10 ετών ακροαματική διαδικασία, επεβάλε ποινές σε 36 μέλη της φατρίας με μια σειρά από δολοφονίες και άλλα εγκλήματα. 
Η φατρία των Καζαλέζι εκμετάλλευόνταν και αποσπούσε κέρδη από κάθε επιχειρηματική και οικονομική δραστηριότητα, από τη διάθεση αποβλήτων μέχρι με την δημιουργία μονοπωλίων στην αγορά τσιμέντου για τις δικές τους κατασκευές κτίριων και των επιχειρήσεων για τη διανομή των υλικών. Οι άλλες οικοδόμικες επιχειρήσεις θα έπρεπε να πληρώνουν για τις συμβάσεις για να μπορέσουν να αγοράσουν υλικά από την φατρία των Καζαλέζι καθώς επίσης και να 
πληρώνουν 
για την 
προστασία 
τους.

Οι ποινές
---------

Όλοι οι κατηγορούμενοι κρίθηκαν ένοχοι και 16 από αυτούς καταδικάστηκαν σε ισόβιες κάθειρξεις, συμπεριλαμβανομένων των Αφεντικών της φατρίας, Φραντζέσκο Σκιαβόνε γνωστός και ως 
«Σαντοκάν», και τον υπολοχαγό του, Φραντζέσκο 
Μπιτοτζέτι. Τα άλλα δύο αφεντικά Αντόνιο Ιοβίνε και Μικέλε Ζαγκαρία δόθηκαν επίσης ποινές ισόβιας κάθειρξης. 
Ωστόσο, εκείνη την εποχή ήταν φυγάδες και εξακολουθούν να διαφεύγουν. 
Ήταν στον κατάλογο των πλέον καταζητούμενων φυγόδικων στην Ιταλία, με διεθνή εντάλματα για την σύλληψη τους. 
(Ο Αντόνιο Ιοβίνε συνελήφθη στις 17 Νοεμβρίου του 2010, στο Casal di Principe) Τα άλλα μέλη της φατρίας των Καζαλέζι που έλαβαν ποινές ισόβιας κάθειρξης ήταν οι: Τζιουσέπε Κατερίνο, Κυπριάνο Ντ'Αλεσάντρο, Ενρίκο Μαρτινέλι, Σεμπαστιάνο Πανάρο, Τζιουσέπε Ρούσο, Βάλτερ Σκιάβονε, Λουίτζι Βενόζα, Βιτσέντζο Ζαγκαρία, Αλφρέντο Ζάρα, Μάριο Κατερίνο και Ραφάελ Ντιάνα.

Επίλογος
--------

Περισσότεροι από 1.300 άνθρωποι εξετάστηκαν, 508 μάρτυρες έδωσαν στοιχεία και 626 ερωτήθηκαν στη δίκη που επεβαλε τις βαρύτερες ποινές ποτέ για το οργανωμένο έγκλημα, με συνολικά 700 χρόνια φυλάκισης. 
Κατά τη διάρκεια της αρχικής δίκης και της μετέπειτα έφεσης, πέντε άτομα που εμπλέκονταν στην υπόθεση δολοφονήθηκαν.
Ένας δικαστής και δύο δημοσιογράφοι απειλήθηκαν με θάνατο. 
Συνολικά, 115 άνθρωποι διώχθηκαν, 27 ποινές ισόβιας κάθειρξης, καθώς και 750 χρόνια στη φυλακή δόθηκαν στους κατηγορούμενους. 

Στις 15 Ιανουαρίου του 2010, το Ανώτατο Δικαστήριο της Ιταλίας επικυρώσε όλες τις ποινές.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Το Ανώτατο δικαστήριο επικύρωνει τις ποινές των Καζαλέζι, εφημερίδα "La Repubblica", 15 Ιανουαρίου 2010 (ιταλικά)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η Δίκη Σπάρτακος των Καζαλέζι
Τοπικό δίκτυο LAN συνδεδεμένο σε δίκτυο ευρείας γεωγραφικής περιοχής WAN.
Ένα **δίκτυο ευρείας περιοχής ή ζώνης** (αγγλ. **wide area network**, συντμ. **WAN**) είναι ένα σύνολο υπολογιστών που εκτείνονται σε μια ευρεία γεωγραφική περιοχή [ή αλλιώς πολλά LAN's( Local Area Networks ) μαζί και δημιουργούν μεταξύ τους ένα δίκτυο επικοινωνίας (π.χ. η δικτύωση των υποκαταστημάτων μιας πολυεθνικής επιχείρησης σε Ευρώπη, Ασία, Αφρική). Σε αντιδιαστολή, υπάρχουν τα προσωπικά δίκτυα υπολογιστών (Personal Area Networks), των οποίων τα όρια δεν ξεπερνούν αυτά ενός δωματίου ή μιας κατοικίας, τα τοπικά δίκτυα υπολογιστών (Local Area Networks), τα οποία περιορίζονται σε ένα κτίριο ή, το πολύ, σε δύο γειτονικά, τα δίκτυα υπολογιστών Πανεπιστημιουπόλεων (Campus Area Networks), που εκτείνονται σε όλα τα κτίρια ενός εκπαιδευτικού Ιδρύματος, και τα Μητροπολιτικά Δίκτυα (Metropolitan Area Networks), των οποίων τα όρια δεν ξεπερνούν τα όρια μιας πόλεως και των περιχώρων της.

Τυπικά, ένα δίκτυο ευρείας περιοχής διασυνδέει μεταξύ τους τοπικά δίκτυα υπολογιστών. Για τη διασύνδεση αυτή χρησιμοποιούνται σχεδόν πάντα μισθωμένες δημόσιες τηλεπικοινωνιακές γραμμές ή, μερικές φορές, και δορυφορικές τηλεπικοινωνίες. Το γνωστότερο δίκτυο ευρείας περιοχής είναι το Διαδίκτυο (Internet).

Η δικτύωση των υπολογιστών μπορεί να ακολουθεί τα πρότυπα ενός τοπικού δικτύου (τύπος αστέρα, δακτυλίου, διαύλου κτλ) ή τα πρότυπα του Διαδικτύου, τύπου κομβικού.

Οι δύο βασικές αρχιτεκτονικών στα Δίκτυα Ευρείας Περιοχής (ΔΕΠ) είναι:

* **Δίκτυα Πελάτη-Διακομιστή** (Client-Server)
* **Ισότιμα Δίκτυα** (peer-to-peer)

Για τη διασύνδεση ΔΕΠ απαιτείται η χρήση ειδικών συσκευών, επειδή ανακύπτουν προβλήματα, όπως:

* Διαφορές στη δόμηση (αρχιτεκτονική) των επιμέρους τοπικών δικτύων.
* Διαφορές στα πρωτόκολλα επικοινωνίας των επιμέρους τοπικών δικτύων.
* Τις διαφορετικές ταχύτητες διακίνησης δεδομένων.
* Θέματα ασφάλειας στη διακίνηση δεδομένων.

Για την υλοποίηση τους απαιτούνται τα εξής:

* Διαθέσιμα κανάλια επικοινωνίας.
* Συστήματα ελέγχου της ροής της πληροφορίας.
* Συστήματα ροής συνδομητών.

Οι κυριότερες συσκευές που χρησιμοποιούνται στα σύγχρονα ΔΕΠ είναι:

* Γέφυρα (Δίκτυο) (Bridge)(επεκτείνει τα δίκτυα υπολογιστών).
* Ethernet Switch (συνδέει υπολογιστές μεταξύ τους).
* Ομφαλός(Hub)(συνδέει υπολογιστές μεταξύ τους).
* Επαναλήπτης(Repeater) (ενισχύει το σήμα).
* Δρομολογητής (Router)(συνδέει δίκτυα υπολογιστών).
* Πύλη (Δίκτυο) (Gateway)

Πηγές
-----

1. ↑  Webopedia
2. ↑  Cisco: Εταιρεία κατασκευής συσκευών δικτύων

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Δίκτυο ευρείας περιοχής** |


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh91002469
* GND: 4294149-0
* NKC: ph135588

 |

 |
Συντεταγμένες: 43°21′18.72″N 77°27′8.82″E﻿ / ﻿43.3552000°N 77.4524500°E﻿ / 43.3552000; 77.4524500

Το **Εσίκ**(καζακικά: Есік‎ επίσης γράφεται *Ισσίκ*, *Γιεσίκ*και *Γιεσύκ*) είναι μια πόλη στην περιφέρεια Αλμάτι του Καζακστάν, το διοικητικό κέντρο της επαρχίας Ενμπεκσικαζάκ. Βρίσκεται στον ποταμό Ισσύκ, στα πόδια του Τιεν Σαν, 53 χλμ. ανατολικά από το Αλμάτι και 112 χιλιόμετρα από τα βουνά πάνω από την λίμνη Ισσύκ-Κουλ. Πληθυσμός: 34,355 (απογραφή 2009) 31,254 (απογραφή 1999).

Ιδρύθηκε από Κοζάκους το 1858 ως το στάνιτσα Ναντεζντζίνσκαγια. Το Ισσικκουργκάν του διάσημου ''Χρυσού Άντρα'' είναι κοντά. 

Μια πανοπλία για παρελάσεις στρατού, χρυσές σκάλες του Σακάς, που βρέθηκε στο Ισσύκ του Καζακστάν το 1970  

Η κοντινή Λίμνη Ισσύκ (δεν πρέπει να συγχέεται με την πολύ μεγαλύτερη Λίμνη Ισσικκούλ στο Κιργιστάν) είναι γνωστή κυρίως για τον τρόπο που δημιουργήθηκε (αποτέλεσμα ισχυρής κατολίσθησης στα αρχαία χρόνια από μία κοιλάδα και δημιούργησε φράγμα), που καταστράφηκε (μια νεότερη κατολίσθηση που κατέστρεψε το φράγμα το 1963, και έκανε σημαντικές καταστροφές στο Εσίκ), και επανακατασκευάστηκε με ανθρώπινη βοήθεια.

Ειρηνευτικό σώμα των ΗΠΑ
------------------------

Το Εσίκ ήταν ο χώρος φιλοξενίας για τις ειρηνευτικές δυνάμεις των ΗΠΑ (Οργανισμός και πρόγραμμα κοινοτικής βοήθειας), με εθελοντές στο Καζακστάν κατά την διάρκεια προπόνησής τους. Είκοσι οικογένειες τους φιλοξένησαν για 3 μήνες, ξεκινώντας με την είσοδό τους στην χώρα τον Αύγουστο του 2008.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

Σημειώσεις
----------

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Καζακστάν
 |

 |


1. ↑  Ανακτήθηκε στις 1  Ιουλίου 2019.
Ο **Αθανάσιος Σκουλάς** (1931 - 10 Δεκεμβρίου 2001) ήταν Έλληνας δικηγόρος, δημοσιογράφος και πολιτικός. Διετέλεσε δήμαρχος Κορυδαλλού, βουλευτής Ηρακλείου με το ΠΑΣΟΚ και γενικός γραμματέας στα υπουργεία Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων.

Η ζωή του
---------

Γεννήθηκε το 1931 στα Ανώγεια Ρεθύμνου. Αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του είχε έντονη πολιτική και συνδικαλιστική δράση: μεταξύ άλλων ήταν μέλος της Επιτροπής Κυπριακού Αγώνα και πρόεδρος της Φιλελεύθερης Σπουδάζουσας Νεολαίας. Εργάστηκε ως δημοσιογράφος και το 1960 υπήρξε εκδότης της εφημερίδας «Κρητικό Φως».

Στις δημοτικές εκλογές του 1964 εκλέχθηκε δήμαρχος Κορυδαλλού με την υποστήριξη της Ένωσης Κέντρου, θέση από την οποία παύθηκε μετά την επιβολή της χούντας των συνταγματαρχών. Κατά τη διάρκεια της χούντας ήταν μέλος του ΠΑΚ Εσωτερικού. Μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας, επανεκλέχθηκε δήμαρχος Κορυδαλλού το 1975, στις πρώτες δημοτικές εκλογές της Μεταπολίτευσης.

Το 1977 εκλέχθηκε βουλευτής Ηρακλείου με το ΠΑΣΟΚ. Επανεκλέχθηκε το 1989 (Ιούνιο και Νοέμβριο), το 1990 και το 1993. Από το 1982 μέχρι το 1985 διετέλεσε γενικός γραμματέας του υπουργείου Κοινωνικών Ασφαλίσεων. Το 1986 διορίστηκε γενικός γραμματέας του υπουργείου Εργασίας, θέση που κατείχε έως το 1989.

Πέθανε στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Ηρακλείου το Δεκέμβριο του 2001, από αναπνευστικό πρόβλημα υγείας που αντιμετώπιζε τα τελευταία χρόνια της ζωής του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  41a46d7b-2ee6-426e-b8f3-48e11362a97b. Ανακτήθηκε στις 23  Απριλίου 2022.
2. ↑  Βουλή των Ελλήνων. 41a46d7b-2ee6-426e-b8f3-48e11362a97b. Ανακτήθηκε στις 23  Απριλίου 2022.
3. 1 2 3 4 5 6  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 24 Δεκεμβρίου 2015.
Ο **Θανάσης Παπακυριτσόπουλος** ήταν λήσταρχος που έδρασε στα τέλη του 19ου αιώνα στη Φθιώτιδα.

Βιογραφικό
----------

Ο Θανάσης Παπακυριτσόπουλος καταγόταν από το Αμούρι και ήταν γιος του δικηγόρου και δημάρχου του Αμουρίου, Γεωργίου Παπακυριτσόπουλου.
Το 1877 κατατάχθηκε στο στρατό και έγινε λοχίας. Στη διάρκεια της θητείας του όμως, μετά από ένα επεισόδιο που είχε με έναν ανώτερό του, καταδικάστηκε σε φυλάκιση ενός έτους. Αφού έμεινε στη φυλακή έξι μήνες του δόθηκε χάρη και επέστρεψε στο σύνταγμά του. Μετά την ολοκλήρωση της θητείας του γύρισε στη Λαμία.

Στη Λαμία ο Παπακυριτσόπουλος ερωτεύθηκε μια κοπέλα, με την οποία ήταν ερωτευμένος και ένας ανθυπολοχαγός, που ανήκε στη φρουρά της πόλης. Μια μέρα ο Παπακυριτσόπουλος επιτέθηκε στον ανθυπολοχαγό στο δρόμο και τον έδειρε με αποτέλεσμα να συλληφθεί και να φυλακιστεί στις φυλακές της Λαμίας, από όπου δραπέτευσε μετά από τέσσερις μήνες, το 1890. Στη συνέχεια βγήκε στο βουνό και σχημάτισε την πρώτη συμμορία του. Μερικές μέρες μετά πέθανε ο πατέρας του για τον οποίο είχε ήδη βγει ένταλμα προσωποκράτησης για χρέη προς το δημόσιο.

Αργότερα ο Παπακυριτσόπουλος έγινε μέλος της συμμορίας του Τσουλή και συμμετείχε στη ληστεία και το φόνο του Εμίν Βέη έξω από τον Αλμυρό και στην απαγωγή και δολοφονία του γιού του πλούσιου γαιοκτήμονα Κοροδήμου, μολονότι ο κτηματίας τούς είχε καταβάλλει 100.000 δρχ.

Ο Παπακυριτσόπουλος σκοτώθηκε το 1894 κατά τη διάρκεια της καταδίωξή του από καταδιωκτικά αποσπάσματα. Λίγες μέρες πριν είχε απάγει τον εισαγγελέα Πρωτοδικών Λαμίας Λεωνίδα Ροζάκη και τον ανακριτή Γεώργιο Αγγελή, κατά τη μετάβασή τους από την Υπάτη σε χωριό της Φθιώτιδας. Μαζί τους ήταν και δύο γραμματείς τους οποίους ο Παπακυριτσόπουλος άφησε ελεύθερους για να μεταφέρουν μήνυμα ο μεν πρώτος στον νομάρχη Φθιώτιδας ο δε δεύτερος στα καταδιωκτικά αποσπάσματα, να σταματήσουν κάθε καταδίωξη των ληστών προκειμένου να μη κινδυνεύσουν οι απαχθέντες. Όμως οι αρχές αρνήθηκαν κάθε συνεννόηση με τους ληστές ακόμα και αν αυτό θα έθετε σε κίνδυνο τη ζωή του εισαγγελέα και του ανακριτή. Ειδικότερα το υπουργείο Εσωτερικών σε ερώτηση του νομάρχη σχετικά με το ποια στάση θα έπρεπε να κρατήσουν απάντησε: «*Να εξέλθουν πολυάριθμα αποσπάσματα και να καταδιώξουν αμειλίκτως τους ληστάς χωρίς να φεισθούν της ζωής των αιχμαλώτων, αρκεί να εξοντωθεί η ληστοσυμμορία η οποία επί έτη ολόκληρα τρομοκρατεί ολόκληρον την Στερεά Ελλάδα*». Ο εισαγγελέας Ροζάκης σκοτώθηκε από τον Παπακυριτσόπουλο ενώ ο ανακριτής Αγγελής από σφαίρα πιθανόν των καταδιωκτικών αποσπασμάτων. Στις 10 Φεβρουαρίου 1935 στο κακουργιοδικείο της Λαμίας έγιναν τα αποκαλυπτήρια των πορτρέτων των δύο θυμάτων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Τζανακάρης 2008, σελ. 107
2. ↑  Τζανακάρης 2008, σελ. 106-107
3. ↑  Τζανακάρης 2008, σελ. 108
4. ↑  Τζανακάρης 2008, σελ. 97-99
5. ↑  Τζανακάρης 2008, σελ. 99
6. ↑  Τζανακάρης 2008, σελ. 95, 102

Πηγές
-----

Τζανακάρης, Βασίλης Ι. (2008). *Οι λήσταρχοι - Τα παλληκάρια τα καλά σύντροφοι τα σκοτώνουν*. Εκδόσεις Μεταίχμιο. σελ. 720. ISBN 978-618-03-0183-0.
Ο **Ερνστ Ρέις** (Ernst Reiss) (24 Φεβρουαρίου 1920, Νταβός – 3 Αυγούστου 2010, Βασιλεία) ήταν Ελβετός ορειβάτης. Μαζί με τον Φριτς Λούσινγκερ πραγματοποίησε την πρώτη ανάβαση στο τέταρτο υψηλότερο βουνό της Γης το 1956.

Η ανάβαση
---------

Στις 18 Μαΐου 1956, οι Ρέις και Λούσινγκερ ως μέλη ελβετικής αποστολής κατέκτησαν το Λότσε. Ο Ρέις ήταν μέλος της ελβετικής αποστολής στο Έβερεστ και το Λότσε. Τέλη Απριλίου έως αρχές Μαΐου η αποστολή δημιούργησε σταδιακά κατασκηνώσεις μεγάλου υψομέτρου. Από την τελευταία κατασκήνωση στο "Τζενίβα Σπουρ" στις 18 Μαΐου, οι Ρέις και Λούσινγκερ κατέκτησαν την κορυφή του Λότσε. Οι συμπατριώτες τους Ερνστ Σμιντ και Γιουργκ Μάρμετ στις 23 Μαΐου και μία ημέρα αργότερα οι Ντολφ Ρέιστ και Χανσρούεντι φον Γκίντεν πραγματοποίησαν τη δεύτερη και την τρίτη ανάβαση στο Έβερεστ.

Θάνατος
-------

Ο Ρέις πέθανε στη Βασιλεία, στις 3 Αυγούστου 2010, σε ηλικία 90 ετών

Εργογραφία
----------

* *Mein Weg als Bergsteiger*. Frauenfeld: Huber 1959

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Aargauer Zeitung*, 25 April 2006
2. ↑  "Als Erster auf dem Lhotse", νεκρολογία στην *Neue Zürcher Zeitung* (13 August 2010). Ανάκτηση 14 Αυγ 2010

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 81688088
* ISNI: 0000 0000 5826 6750
* GND: 137506465

 |

 |
Θυρίστορ 100 Αμπέρ/800 Βολτ  
και 13 Αμπερ/800 Βολτ
Το **θυρίστορ** είναι ένας ελεγχόμενος ανορθωτής πυριτίου τεσσάρων στρωμάτων (p-n-p-n), το οποίο μπορεί να θεωρηθεί σαν συνδυασμός δύο τρανζίστορ. Όταν στην πύλη (Gate) του θυρίστορ δεν υπάρχει παλμός έναυσης, ανεξάρτητα αν είναι θετικά πολωμένο, τότε δεν υπάρχει ροή ρεύματος μέσω του θυρίστορ.

Για να μεταβεί το θυρίστορ σε κατάσταση αγωγής, πρέπει στην πύλη του να δοθεί παλμός έναυσης, με την προυπόθεση ότι το θυρίστορ είναι θετικά πολωμένο. Ένα τέτοιο στοιχείο όταν βρεθεί στην κατάσταση αγωγής, μετά την εφαρμογή του παλμού έναυσης, θα εξακολουθεί να παραμένει στην κατάσταση αυτή, ακόμα και αν ο παλμός έναυσης αφαιρεθεί. Μπορεί να διακοπεί η κατάσταση αγωγής μόνο όταν το ρεύμα, το οποίο ρέει μέσα στο θυρίστορ μηδενισθεί ή η πολικότητα της ανόδου γίνει αρνητική σε σχέση με την κάθοδο.

Πηγές
-----

* Βιομηχανικά Ηλεκτρονικά. Στέφανος Ν. Μανιάς Εκδόσεις Συμεών

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Θυρίστορ** |

* Thyristor - Relais auf elektronisch (Γερμανικά)
Το **Ευρωπαϊκό Κύπελλο Στίβου** (αγγλικά:  *European Cup*), ήταν διοργάνωση στίβου για ευρωπαϊκές εθνικές ομάδες, που αντικαταστάθηκε από το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ομάδων Στίβου από το 2009.

Ιστορία - διοργανώσεις
----------------------

Αρχικά γνωστό ως **Κύπελλο Μπρούνο Ζάολι** (*Bruno Zauli Cup*), διοργανώθηκε για πρώτη φορά το 1965 στη Στουτγκάρδη (άνδρες) και στο Κάσελ (γυναίκες), στη Δυτική Γερμανία. Αρχικά, ήταν διετής διοργάνωση, ωστόσο από το 1993 γινόταν μία φορά το χρόνο. Η βασική ιδέα του Κυπέλλου που αναπτύχθηκε από τον Μπρούνο Ζάολι, πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής της Διεθνούς Ένωσης Ομοσπονδιών Κλασικού Αθλητισμού (IAAF) , ήταν να δημιουργηθεί ένας διαγωνισμός για όλες τις Ευρωπαϊκές Ομοσπονδίες Στίβου, στον οποίο θα αντιμετώπιζαν η μία την άλλη σε αγώνες στίβου. Αν και ο Ζάολι πέθανε λίγους μήνες πριν από την έναρξη της πρώτης διοργάνωσης, αυτή προχώρησε και είχε πάντα διαφορετικούς αντιπάλους μέσω των οποίων οι εθνικές ομάδες έπρεπε να προχωρήσουν. Για τα πρώτα είκοσι χρόνια, υπήρχαν διαφορετικές εθνικές ομάδες που συμμετείχαν σε διαφορετικές χρονικές στιγμές. Μικρότερες χώρες, όπως το Λουξεμβούργο και η Ελβετία, θα διαγωνίζονταν στους προκριματικούς γύρους, προτού συμμετάσχουν μεγαλύτερες χώρες, όπως το η Σοβιετική Ένωση, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γαλλία και η Δυτική Γερμανία στους ημιτελικούς. Οι δύο πρώτες χώρες από τρεις ημιτελικούς θα έμπαιναν στον τελικό. Αυτή η διαδικασία ήταν αρκετά επιτυχημένη, ωστόσο, μέχρι το 1983 ο αριθμός των αγώνων στους οποίους αναμενόταν να αγωνιστούν οι αθλητές έκανε εξαιρετικά δύσκολο για τις χώρες να στείλουν την καλύτερη ομάδα τους σε κάθε διοργάνωση. Η μορφή του Κυπέλλου έπρεπε να αλλάξει έτσι ώστε κάθε χώρα σε ολόκληρη τη διοργάνωση να αγωνίζεται την ίδια ημέρα.

Το κορυφαίο πρωτάθλημα ονομάστηκε Σούπερ Λιγκ και περιείχε οκτώ ανδρικές και ισάριθμες γυναικείες ομάδες. Η ανδρική και η γυναικεία ήταν ξεχωριστές ομάδες, γεγονός που σήμαινε ότι η γυναικεία ομάδα μιας χώρας μπορούσε να υποβιβαστεί ενώ η αντίστοιχη ομάδα των ανδρών θα παρέμενε στη Σούπερ Λιγκ όσο είχε αρκετούς βαθμούς. Υπήρξε ακόμα η Πρώτη και η Δεύτερη Κατηγορία, που περιείχαν άλλες ευρωπαϊκές χώρες που δεν προκρίθηκαν στους τελικούς.
Το Δωμάτιο 40, όπως φαίνεται από τη βόρεια πλευρά του κτηρίου διοίκησης του Βρετανικού Ναυτικού στα 1914.
Το **Δωμάτιο 40** ή **40 O.B.** (Old Building) (αργότερα **NID25**) υπήρξε τομέας της διοίκησης του Βρετανικού Ναυτικού, κύρια γνωστού για τις προσπάθειες κρυπτανάλυσης κατά τη διάρκεια του πρώτου παγκοσμίου πολέμου. Η πιο γνωστή του συνεισφορά ήταν η αποκρυπτογράφηση του τηλεγραφήματος Ζίμμερμαν σχετικά με τη συμμετοχή του Μεξικού στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο.

Το Δωμάτιο 40 δημιουργήθηκε τον Οκρώβριο του 1914, αμέσως μετά την έναρξη του πολέμου. 
Ο Ναύαρχος Όλιβερ, διευθυντής της ναυτικής αντικατασκοπείας, παρακολουθούσε τις εκπομπές του Γερμανικού σταθμού στη Ναουέν, κοντά στο Βερολίνο. Έδωσε τα αποτελέσματα των παρακολουθήσεων στον Διοικητή Ναυτικής Εκπαίδευσης Τζέημς Ίγουιγκ, ο οποίος ασχολούνταν ερασιτεχνικά με την κρυπτογραφία. Ο Ίγουιγκ προσέλαβε ειδικούς όπως ο Γουίλιαμ Μοντγκόμερυ, και ο Νίγκελ ντε Γκρέυ.

Το όνομα "Δωμάτιο 40" παρέμεινε αν και στην πραγματικότητα ο τομέας κρυπτοανάλυσης επεκτάθηκε πολύ και μετακινήθηκε σε αρκετά περισσότερα γραφεία. Εκτιμάται πως το Δωμάτιο 40 αποκρυπτογράφησε περίπου 15,000 Γερμανικές αναφορές.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* The Papers of William Clarke, who worked in Room 40, are held at Churchill Archives Centre in Cambridge and are accessible to the public.
* The Papers of Alexander Denniston, second in command of Room 40, are also held at Churchill Archives Centre.
* The Papers of William Reginald Hall, joint founder of Room 40, are also held at Churchill Archives Centre.
* Original Documents from Room 40: LUSITANIA case; Naval Battle of Jutland/Skagerrak; The Zimmermann/Mexico Telegram; German Submarine Warfare and Room 40 Intelligence in general; PhotoCopies from The National Archives, Kew, Richmond, UK.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Room 40  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Τα ***εχίδος*** (ejidos, από το λατινικό exitum) είναι εκτάσεις κοινοτικής γης στο Μεξικό που χρησιμοποιούνται κυρίως για γεωργικές και κτηνοτροφικές δραστηριότητες.

Η ιστορία τους ξεκινά από την εποχή των Αζτέκων και των οργανωτικών μονάδων τους (calpulli)  -όπου εκεί συναντάμε για πρώτη φορά τον όρο «ejidos» - συνεχίζει στην μεσαιωνική Ισπανία και φτάνει μέχρι τις μέρες μας.

Μετά την Μεξικανική επανάσταση, το νέο ανεξάρτητο κράτος δημιούργησε εχίδος και τα έκανε διανομή σε αγροτικές κοινότητες  στην προσπάθεια μείωσης των κοινωνικών αναταραχών που προέκυψαν από τη νέα κατάσταση. Την κοινοτική μορφή τους την πήραν το 1934 υπό την προεδρία του Λάσαρο Κάρδενας ο οποίος εισήγαγε τα «συλλογικά» εχίδος στα πλαίσια μίας μεγάλης καινοτόμου γεωργικής μεταρρύθμισης. 

Στη σύγχρονη εποχή οι «ejidatarios» τα μέλη των κοινοτήτων, έχουν τα δικαιώματα χρήσης και εκμετάλλευσης των εχίδος τα οποία όμως βρίσκονται κάτω από κρατική επίβλεψη. Το 1992 ο Πρόεδρος Κάρλος Σαλίνας δε Γορτάρι τροποποίησε το άρθρο 27 του μεξικανικού συντάγματος επιτρέποντας την ιδιωτικοποίηση και πώληση γης κάτι που αποτέλεσε πλήγμα στο θεσμό τους. Παρόλα αυτά η αγορά γη εχίδος είναι μία πολύπλοκη διαδικασία  που μέσα σε πολλά απαιτεί την μεξικανική υπηκοότητα και την έγκριση συνέλευσης επιτρόπου.

Η επιτυχία που είχαν στο παρελθόν φαίνεται να φθίνει καθώς ο κατακερματισμός τους από την οικογενειακή κληρονομικότητα, η εγκατάλειψη, η έλλειψη μορφωτικού επιπέδου και η δυνατότητα εξαγοράς τους μείωσε τη λειτουργικότητα τους.

Αν και ο θεσμός τους σταδιακά απαξιώνεται απαριθμούν ακόμα το ήμισυ της μεξικανικής γης και έχουν μεγάλες επιτυχίες ειδικά στον τομέα του βαμβακιού. Πολλές οικογένειες επιβιώνουν και συντηρούνται από τα εχίδος.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Van Young, Eric (1996). *"Ejidos" in Encyclopedia of Latin American History and Culture, vol.2*. New York: Charles Scribner's Sons. σελ. 471.
2. ↑  Appendini, Kirsten (1997). *"Ejido" in The Encyclopedia of Mexico*. Chicago: Fitzroy and Dearborn. σελ. 450.
3. ↑  Knight, Alan (Φεβ. 1994). *"Cardenismo: Juggernaut or Jalopy?"*. Cambridge: Journal of Latin American Studies. σελ. 82.
4. ↑  Markiewicz, Dana (1993). *The Mexican Revolution and the Limits of Agrarian Reform, 1915-1946*. Boulder: Lynne Rienner Publishers. σελ. 158.
**Δωρεοδόχος** είναι ένα από τα συμβαλλόμενα μέρη στη σύμβαση της δωρεάς. Είναι το συμβαλλόμενο μέρος που δικαιούται, χωρίς αντάλλαγμα, να λάβει το αντικείμενο της δωρεάς από τον δωρητή.

Ο δωρεοδόχος έχει ενοχικό δικαίωμα να αποκτήσει την κυριότητα του δωρουμένου πράγματος ή δικαιώματος. 

Η δωρεά δεν μπορεί να καταρτισθεί χωρίς τη σύμπραξη του δωρεοδόχου: ο δωρεοδόχος αποδέχεται την υπόσχεση του δωρητή να τού μεταβιβάσει το δωρούμενο πράγμα ή δικαίωμα και έτσι καταρτίζεται η σύμβαση της δωρεάς. 

Παράδειγμα: Η Άννα επιθυμεί να δωρήσει στη θυγατέρα της Μαρία ένα διαμέρισμα. Η Άννα καλείται "δωρήτρια" και η Μαρία "δωρεοδόχος". Με τη σύμβαση της δωρεάς (που πρέπει να γίνει συμβολαιογραφικώς) η Μαρία αποδέχεται την υπόσχεση της μητέρας της, Άννας, να τής δωρήσει το διαμέρισμα.

Βλέπε επίσης
------------

* Δωρεά
Η ***θυμελαία*** (*Thymelaea*) είναι γένος αειθαλών φυτών, που περιλαμβάνει θάμνους και πόες ιθαγενείς των χωρών της Μεσογείου, των Καναρίων Νήσων και της κεντρικής Ευρώπης, ενώ ανατολικά η γεωγραφική κατανομή της φθάνει μέχρι την κεντρική Ασία.

Ετυμολογία-ονομασίες και ταξινομική
-----------------------------------

Η ονομασία του γένους είναι συνδυασμός των αρχαίων ελληνικών λέξεων *θύμος* (= θυμάρι) και *ἐλαία* (ελιά), μια αναφορά στην ομοιότητα του φυλλώματος της θυμελαίας με εκείνο του θυμαριού και του καρπού της με τον καρπό της ελιάς. Παλαιότερα τα είδη της θυμελαίας ταξινομούνταν στο γένος *Passerina*, η ονομασία της οποίας, από τη λατινική λέξη *passer* = σπουργίτης, οφείλεται στην υποτιθέμενη ομοιότητα του σχήματος του καρπού της θυμελαίας με το σχήμα του ράμφους του σπουργιτιού. Σήμερα υπάρχει απλώς το είδος *Thymelaea passerina*, ενώ το γνωστότερο είδος, το θυμελαία η τριχωτή (*Thymelaea hirsuta*), αποκαλείται συνήθως στην Ελλάδα **άγρια γερόκλαδα** (τα).

Σήμερα αναγνωρίζονται γενικώς περί τα τριάντα είδη θυμελαίας, τα εξής:

* *Thymelaea antiatlantica*
* *Thymelaea aucheri*
* *Thymelaea broteriana*
* *Thymelaea calycina*
* *Thymelaea cilicica*
* *Thymelaea coridifolia*
* *Thymelaea dioica*
* *Thymelaea granatensis*
* *Thymelaea gussonei*
* *Thymelaea hirsuta*
* *Thymelaea lanuginosa*
* *Thymelaea lythroides*
* *Thymelaea mesopotamica*
* *Thymelaea microphylla*
* *Thymelaea myrtifolia*
* *Thymelaea nitida*
* *Thymelaea passerina*
* *Thymelaea procumbens*
* *Thymelaea pubescens*
* *Thymelaea putorioides*
* *Thymelaea ruizii*
* *Thymelaea salsa*
* *Thymelaea sanamunda*
* *Thymelaea sempervirens*
* *Thymelaea subrepens*
* *Thymelaea tartonraira*
* *Thymelaea tinctoria*
* *Thymelaea virgata*
* *Thymelaea virescens*
* *Thymelaea villosa*

Παραπομπές
----------

1. ↑  *The Royal Horticultural Society Dictionary of Gardening*, επιμ. Fred J. Chittenden, 2η έκδοση, Τόμος III (Je-Pt), Clarendon Press, Οξφόρδη 1965, ανατύπωση 1984: ISBN 0-19-869106-8
2. ↑  *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμ. 1 (1972), σελ. 700

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Τα είδη της *Thymelaea* στη *Flora Europaea*
* Η παρουσία του γένους στο Πακιστάν από το *efloras.org*
**Θεοτόκος Βρεφοκρατούσα**  είναι έργο του Ηλία Μόσκου και εκτίθεται στο Μουσείο Μπενάκη.

Περιγραφή
---------

Εικόνόιζεται ως προτομή και κατά τον συνηθισμένο τύπο της Οδηγήτριας και κατενώπιον. Φέρει το δεξί της χέρι μπροστά στο στήθος και με το αριστερό κρατάει τον Ιησού. Αυτός φοράει πλούσιο διακοσμημένο χιτώνα και ευλογεί με το δεξί χέρι, ενώ με το αριστερό κρατάει ειλητάριο κλειστό.Στο πάνω μέρος της εικόνας δύο Άγγελοι οι οποιοι κρατούν με το ένα χέρι τους το στέμμα πάνω από το κεφαλι της Θεοτόκου, ενώ με το άλλο χέρι τους ο καθένας κρατάει, κρίνο ο εξ αριστερών και ρόδο ο εκ δεξιών. Το βάθος της εικόνας έχει χρώμα κυανό και γεμίζει ελαφρώς με νέφη. Οι διαστάσεις είναι 0,98 Χ 0,63 και τοποθετείται στο β' μισό του 17ου αι.

Τεχνοτροπικά γνωρίσματα
-----------------------

Οι Άγγελοι είναι ιταλικής τέχνης. Η ξενική εντύπωση φαίνεται από το κυανό βάθος με τα νέφη που αντικαθιστά το χρυσό βάθος. Αυτό της δίνει την αίσθηση της ψυχρότητας και του άψυχου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανδρέας Ξυγγόπουλος, Κατάλογος Εικόνων Μουσείου Μπενάκη, Εν Αθήναις 1936, σελ.38
2. ↑  Ανδρέας Ξυγγόπουλος, Κατάλογος Εικόνων Μουσείου Μπενάκη, Εν Αθήναις 1936, σελ.38

Πηγές
-----

* Ανδρέας Ξυγγόπουλος, Κατάλογος Εικόνων Μουσείου Μπενάκη, Εν Αθήναις 1936
Το **Δωρίς Ι** ήταν ελληνικό τορπιλοβόλο που έδρασε στον Α΄ και Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ήταν τύπου Αίγλη. Ναυπηγήθηκε το 1912–13 στα Ναυπηγεία German VULKAN Werks AG. Stettin–Bredow. Ύψωσε την ελληνική σημαία το 1914 στο Στετίνο της Γερμανίας. Ομοίου τύπου πλοία ήταν τα: Αίγλη Ι, Αλκυόνη Ι, Αρέθουσα, Δάφνη ΙΙ και Θέτις ΙΙ. Αγοράστηκε στο ποσό των 500.000 μάρκων.

Στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο έλαβε μέρος σε μικρές συνοδείες νηοπομπών στο Αιγαίο καθώς και σε ανθυποβρυχιακές περιπολίες. Την περίοδο 1928-1931 υπέστη γενική επισκευή μετά την οποία ανέλαβε δράση τοπικής επιτήρησης στενών και υποστήριξης λιμένων. Στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ανέλαβε την ίδια δράση επιτηρώντας όρμους και λιμένες της Αττικής. Αυτοβυθίστηκε στις 23 Απριλίου 1941 στο Πόρτο Ράφτη κατόπιν διαταγής λόγω αχρήστευσής του μετά από γερμανική αεροπορική επιδρομή. Κυβερνήτης του ήταν ο πλωτάρχης Αλ. Βερροιόπουλος.

Βασικά χαρακτηριστικά
---------------------

Εκτόπισμα: 145 τονοι. Διαστάσεις (βύθισμα, μήκος, πλάτος): 2,45Χ4,8Χ1 μέτρα. Οπλισμός: 3 τορπιλοσωλήνες "Σβάρτσκωφ" διαμ. 45 εκατοστών και 2 πυροβόλα των 6 λιβρών έκαστο. Το 1926 υπέστη μετασκευή στον οπλισμό (όπως και τα αδελφά πλοία ‘Αίγλη Ι’, ‘Αλκυόνη Ι’ και ‘Αρέθουσα’) όπου τοποθετήθηκαν 2 μονοί Τ/Σ των 45 εκατοστών και 1 πυροβόλο των 37 χιλιοστών. Κύρια μηχανή ήταν μια παλινδρομική 2600 ίππων. Μέγιστη ταχύτητα ήταν 21 κόμβοι (το 1940 είχε μέγιστη ταχύτητα 19 κόμβους).

Πηγές
-----

* Κ. Παΐζης Παραδέλης "Τα πλοία του Ελληνικού πολεμικού ναυτικού 1830-1979" Εκδ. ΓΕΝ σελ.16-17 και 57.
Ο **Θεοφάνης Διογένης** ήταν Βυζαντινός τουρμάχης του 8ου αιώνα.

Ο Θεοφάνης ήταν τουρμάρχης , διοικητής τούρμας, Ανατολικών ενώ από το όνομα του δεν συνδέεται με την Οικογένεια Διογένη. Ο Θεοφάνης πήρε μέρος στην Μάχη του Κοπίδναδου τον Σεπτέμβριο του 788, εναντίων των Αράβων, όπου και σκοτώθηκε. Ο θανατός του θεωρήθηκε μεγάλη απώλεια για τον ανατολικό σύνορο της αυτοκρατορίας.

Αναφέρεται από τον ιστορικό Θεοφάνη τον ομολογητή στον έργο του *χρονογραφία* όπου τον αποκαλεί τουρμάχη ικανό **:** *...και Διογένης, δ των άνατολικων τουρμάρχης άνήρ ίκανός...*.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Βασιλακίδου Ελισάβετ Ιωάννη, Η βασιλεία του Ρωμανού Δ' Διογένη (1068-1071, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Φιλοσοφική Σχολή, Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας, 2009, σελ. 20, που διανέμεται με άδεια χρήσης: (CC BY-SA 3.0 GR), ανακτήθηκε 2 Ιανουαρίου 2019
2. ↑  Θεοφάνης Ομολογητής, *χρονογραφία*, σελ. 463, B.G. Teubnneri, 1883
Η νωπογραφία *Η Μάχη της Μιλβίας Γέφυρας* βρίσκεται στην Αίθουσα του Κωνσταντίνου, στο Αποστολικό Παλάτι του Βατικανού.
**Η Μάχη της Μιλβίας Γέφυρας** είναι νωπογραφία σε μία από τις αίθουσες, τώρα γνωστές ως Αίθουσες του Ραφαήλ, στο Αποστολικό Παλάτι του Βατικανού και εικονίζει τη μάχη που είχε γίνει στο Pons Milvius, βόρεια της Ρώμης.

Περιγραφή
---------

Η τοιχογραφία (fresco) βρίσκεται στην *Αίθουσα του Κωνσταντίνου* (Sala di Constantino) και εκτελέστηκε από τον Τζούλιο Ρομάνο και άλλους βοηθούς τού Ιταλού ζωγράφου της Αναγέννησης Ραφαήλ, ο οποίος απεβίωσε το 1520. Πιθανότατα ζωγραφίστηκε - σε σχέδια του Ραφαήλ - κατά το χρονικό διάστημα 1520-1524.

Έπειτα από το τέλος του Διδασκάλου, ο Τζούλιο Ρομάνο εργάστηκε μαζί με άλλα μέλη του εργαστηρίου του Ραφαήλ για να τελειώσουν τη διακόσμηση με νωπογραφίες των αιθουσών, που τώρα είναι γνωστές ως *Stanze di Raffaello*, στο Αποστολικό Παλάτι του Βατικανού. Η *Μάχη της Μιλβίας Γέφυρας* δείχνει τη μάχη που έγινε στις 28 Οκτωβρίου 312 μεταξύ του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Α΄ του Μεγάλου και του Μαξεντίου. Η παράδοση αναφέρει πως ο Κωνσταντίνος Α΄ είδε ένα όραμα, όπου ο Σταυρός εμφανίστηκε στον ουρανό και μία φωνή του είπε: *Εν τούτω νίκα*, δηλ. χρησιμοποίησε τον Σταυρό ως έμβλημα και με αυτό νίκησε. Αφού έκανε αυτό, νίκησε στη μάχη και απέδωσε τη νίκη του στον Χριστό. 

Η Μιλβία γέφυρα (ponte Milvio) υπάρχει ακόμη στα βόρεια της Ρώμης στην αρχαία της κατάσταση, και ως πριν λίγα χρόνια τα αυτοκίνητα επιτρεπόταν να τη διασχίζουν για να περάσουν τον Τίβερη. Τώρα μπορεί μόνο να τη δουν οι πεζοί.
Ο **Θεοφάνης** ήταν Βυζαντινός ιερομόναχος του 15ου αιώνα ο οποίος μόναζε σε βουνό της Ίμβρου με την ονομασία *Μονόβυζο*. Έγραψε επιστολή προς τον αυτοκράτορα Ιωάννη Παλαιολόγο (*«Τω θειοτάτω και ευσεβεστάτω βασιλεί ημών Κύρω Ιωάννη τω Παλαιολόγω, ο ευτελής εν ιερομονάχοις Θεοφάνης, ο εν τω βουνώ της Μονοβύζου, τω εν τη νήσω Ίμβρω»*) κατά της Συνόδου Φερράρας-Φλωρεντίας) και της Ένωσης των Εκκλησιών, καθώς και μελέτη με τίτλο *Σύνταγμα* (και τα δυο κείμενα είναι ανέκδοτα χειρόγραφα), *«περί της εκπορεύσεως του αγίου Πνεύματος και περί αζύμων»*.. Απέστειλε τα κείμενα στον Εφέσου Μάρκο ο οποίος βρισκόταν στην Κωνσταντινούπολη για να τα επιδώσει στον αυτοκράτορα. Ο Μάρκος όμως δεν το έκανε, απαντώντας στον Θεοφάνη πως ούτε ο αυτοκράτορας, ούτε οι γύρω από αυτόν, θα κατανοούσαν αυτά που έγραφε και, τουναντίον, θα τα χλεύαζαν. Ο Θεοφάνης συμπεριλαμβάνεται στον κατάλογο Ελλήνων συγγραφέων (*Bibliotheca Graeca*) του Γερμανού κλασικιστή του 17ου αιώνα Ιωάννη Αλβέρτου Φαμπρίκιου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  βλ. Theophanes Imbriotes hieromonachus, «Epistula Ad Iohannem Uiii Palaeologum». Centre national de la recherche scientifique: *Pinakes/Πίνακες: Textes et manuscrits grecs*. Ανακτήθηκε στις 12.08.2017.
2. ↑  Δημητρακόπουλος, Ανδρόνικος (1872). *Ορθόδοξος Ελλάς, ήτοι Περί των Ελλήνων των γραψάντων κατά Λατίνων και περί των συγγραμμάτων αυτών*. Λειψία: Τύποις Metzger und Wittig. σελίδες 105-106. Ανακτήθηκε στις 12 Αυγούστου 2017.
3. ↑  *Bibliotheca Graeca: tum plerorumque e Mss. ac deperditis. Quo Continentur Paralipomena Quaedam, Et De Scriptis Pseudonymis Atque Supposititiis Diatriba, Postremo Ad Universa Quatuordecim Volumnia Index Generalis : Accedunt Praeter Alia, Gemisti Plethonis Compendium Zoroastreorum Et Platonicorum Dogmatum, Graece Ac Latine, Et Genuini Berosi Chaldaei Fragmenta, Nec Non Epistolae Quae Feruntur Sub Falso Diodori Siculi Nomine. Vol. 14*. Liebezeit. 1728.
Ο **ζωολογικός κήπος της Σιγκαπούρης** (Singapore Zoo, κινέζικα: 新加坡动物园, μαλαϊκά: Taman Haiwan Singapura, ταμίλ: சிங்கப்பூர் விலங்குக் காட்சிச்சாலை) κοινώς γνωστός τοπικά ως ο ζωολογικός κήπος Μαντάι, καταλαμβάνει έκταση 28 στρεμμάτων στο περιθώριο της δεξαμενής Άνω Σέλεταρ μέσα στην πυκνοκατοικημένη κεντρική λεκάνη απορροής της Σιγκαπούρης. Ο ζωολογικός κήπος χτίστηκε με κόστος 9 εκατομμυρίων δολαρίων που χορηγήθηκε από την κυβέρνηση της Σιγκαπούρης και άνοιξε στις 27 Ιουνίου 1973. Λειτουργεί από τον Οργανισμό Καταφυγίων Άγριας Ζωής της Σιγκαπούρης η οποία διαχειρίζεται επίσης το γειτονικό Νυχτερινό Σαφάρι, το Ποταμό Σαφάρι και το Πάρκο Πουλιών Τζουρόνγκ. Υπάρχουν περίπου 315 είδη ζώων στον ζωολογικό κήπο, από τα οποία περίπου 16% θεωρούνται απειλούμενα είδη. Ο ζωολογικός κήπος προσελκύει 1,7 εκατομμύρια επισκέπτες κάθε χρόνο.

Ζώα που φιλοξενεί
-----------------

Ο ζωολογικός κήπος φιλοξενεί πολλά σπάνια και απειλούμενα ζώα, όπως οι ουρακοτάγκοι, οι ασιατικοί ελέφαντες, οι λευκές τίγρεις, το γιγάντιο πάντα, ενώ στο παρελθόν φιλοξενούσε και πολικές αρκούδες.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Singapore Zoo στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 316879214

 |

 |
**Η Μαγική Κιμωλία** (αγγλικά: ***ChalkZone***) είναι μια αμερικανική τηλεοπτική σειρά κινουμένων σχεδίων που δημιουργήθηκε από τον Μπιλ Μπέρνετ και τον Λάρι Χάμπερ για τον Nickelodeon που έτρεξε από το 2002 έως το 2008. Στην Ελλάδα η σειρά είχε προβληθεί από το Nickelodeon.Τα τελευταία χρόνια δεν έχει προβληθεί στην Ελλάδα,ωστόσο υπάρχει ακόμα στην διαθεσιμότητα του nikelodeon grecce. Αυτή η σειρά αρχικά προβλήθηκε ως μέρος του Oh Yeah! Cartoons του Φρεντ Σίμπερτ Κινούμενα σχέδια σορτς κινουμένων σχεδίων βιτρίνα το 1998. Η σειρά κυκλοφόρησε στο Nickelodeon από τις 22 Μαρτίου 2002, έως τις 23 Αυγούστου 2008, με συνολικά 40 επεισόδια. Δημιουργήθηκε από τα Frederator Studios και το Nickelodeon Animation Studio

Η σειρά ακολουθεί τον Ρούντι Ταβοώτηε, έναν μαθητή δημοτικού σχολείου του οποίου η μαγική κιμωλία του επιτρέπει να εισέλθει στο Κιμωλία Ζώνη, μια εναλλακτική διάσταση όπου όλα όσα σχεδιάστηκαν σε έναν πίνακα και διαγράφηκαν γίνονται πραγματικότητα. Η παράσταση επικεντρώνεται στις περιπέτειες του Ρούντι, του δευτερεύοντος τραγουδιστή του και του συμμαθητή του, Πένι Σάντσεζ, στη Κιμωλία Ζώνη.

Περιληπτικά (επίσημη περίληψη) :
Ο Rudy Tabootie είναι ένα 10χρονο αγόρι, που αγαπάει να σκιτσάρει στον μαυροπίνακα. Μια μέρα, βρίσκει ένα μαγικό κομμάτι κιμωλίας που του επιτρέπει να μπει σε μια παράλληλη διάσταση, σε έναν κόσμο που βρίσκεται πίσω από τον μαυροπίνακα. Τότε ξεκινάνε οι απίστευτες περιπέτειες!
Στη «Μαγική Κιμωλία», τα σκίτσα του Rudy αλλά και οτιδήποτε άλλο είχε γραφτεί ποτέ στον μαυροπίνακα και μετά είχε σβηστεί, ξαναεμφανίζεται και ζει για πάντα…

Ηθοποιοί
--------

| Χαρακτήρας | Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής Πρωτότυπο Αγγλική | Ελλάδα Ελληνική μεταγλώττιση |
| --- | --- | --- |
| Ρούντι Ταβοώτηε | Ε. Γ. Δαιλυ | Σοφία Καψαμπέλη |
| Σναπ | Κανδή Μήλο | Τζίνη Παπαδοπούλου |
| Πένι Σάντσεζ | Χέυδεν Βαλχ | Κατερίνα Γκίργκις |
| Ρέγκι Μπόλντερντ | Κανδή Μήλο | Κατερίνα Γκίργκις |
| Τζο Ταβοώτηε | Τζες Χαρνέλ | Δημήτρης Μάριζας (Κ01)  Σταύρος Μαυρίδης (Κ02-Κ04) |
| Μιλδρεδ Ταβοώτηε | Μίριαμ Φλυνν | Κατερίνα Γκίργκις |
| Οράτιος Το. Βίλτερ | Ρόμπερτ Τάιτ | Δημήτρης Μάριζας (Κ01)  Σταύρος Μαυρίδης (Κ02-Κ04) |
| Δίκυκλα | Ρόδγερ Βόμπασσ |  |
| Βλοκκι | Κανδή Μήλο  Ρόμπερτ Τάιτ |  |
| Βασίλισσα Ραψχέεβα | Ρόσλιν Τέιλορ |  |
| Σπυ Φλύ | Τρες Μακνίλ |  |
| Σκραώλ | Τζιμ Κούμινγκς |  |
| The Βεανίε αγόρια |  |  |
| Οι γερανοί | Ρομπ Παυλσεν |  |
|

Παραπομπές
----------
Η **Εθάμ** ήταν αρχαία πόλη της Αιγύπτου που αναφέρεται στην Αγία γραφή. Ήταν η δεύτερη πόλη, μετά τη Σοκχώθ, κατά την οποία οι Ισραηλίτες σταμάτησαν κατά την Έξοδο. 

Σύμφωνα με την Τορά η Eθάμ ήταν στην άκρη της ερήμου (δηλαδή την άκρη του πολιτισμού ή στην άκρη της καλλιεργούμενης γης) και σηματοδότησε την έναρξη του ταξιδιού κατά μήκος μιας διαδρομής που απέφυγαν την είσοδο στη χώρα των Φιλισταίων. Έχει προταθεί ότι η Εθάμ είναι ένα άλλο όνομα για το Φρούριο Κετάμ, το οποίο βρίσκεται στο Μεγάλο τείχος της Αιγύπτου, που εκτεινόταν από τη Μεσόγειο Θάλασσα στο κόλπο του Σουέζ. Επίσης προτάθηκε ότι ίσως να είναι κοντά στη σύγχρονη πόλη της Ισμαηλία.

Παραπομπές
----------

* This article incorporates text from a publication now in the public domain: Easton, Matthew George (1897). "article name needed". Easton's Bible Dictionary (New and revised ed.). T. Nelson and Sons.

1. ↑  Exodus 13:17
2. ↑  M.G. Easton M.A. D.D. 'Etham', Illustrated Bible Dictionary, Third Edition (1897)
***Η Ελλάδα των τριών κόσμων*** είναι πίνακας ζωγραφικής του Φώτη Κόντογλου που χρονολογείται το 1933. Πρόκειται για ελαιογραφία σε μουσαμά διαστάσεων 31,5 x 43 εκ. Εκτίθεται στο Παράρτημα Κέρκυρας της Εθνικής Πινακοθήκης και Μουσείου Αλεξάνδρου Σούτζου.

Ο πίνακας
---------

Ο Φώτης Κόντογλου, συγγραφέας και αγιογράφος, πιστός χριστιανός και ένθερμος φυσιολάτρης, είδε μέσα από τα έργα του τη συνέχεια της ελληνικής ταυτότητας από την αρχαιότητα μέχρι τη σύγχρονη εποχή. Στο έργο του *Η Ελλάδα των τριών κόσμων*, συγκεντρώνει τη χρωματική κλίμακα της αρχαίας ελληνικής ζωγραφικής, την αυστηρή γεωμετρικότητα της βυζαντινής παράδοσης και την αμεσότητα της λαϊκής ζωγραφικής, για να προβάλει τη συνέχεια της ελληνικότητας μέσα στο χρόνο.

Στυλ και επιρροές
-----------------

Ο Κόντογλου εισήλθε στην εικαστική ζωή της Ελλάδας μετά το 1920 επιχειρώντας να αντικαταστήσει τον δυτικότροπο προσανατολισμό της ελληνικής ζωγραφικής με την επιστροφή στη ζωγραφική παράδοση του τόπου. Έχοντας για πυξίδα των καλλιτεχνικών του αναζητήσεων τη βυζαντινή και τη λαϊκή ζωγραφική και μελετώντας δημιουργίες παλαιότερων περιόδων αναδείχτηκε με το έργο του σε κύριο εκπρόσωπο του αιτήματος για αυθεντικότητα της ελληνικής έκφρασης. Επίσης θεωρείται ως αναμορφωτής της νεότερης αγιογραφίας.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  «Η Ελλάδα των τριών κόσμων». *corfu.nationalgallery.gr*. Εθνική Πινακοθήκη και Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου, Παράρτημα Κέρκυρας. Ανακτήθηκε στις 3 Οκτωβρίου 2016.
2. ↑  «Κόντογλου Φώτης (1896 Αϊβαλί Μικράς Ασίας - 1965 Αθήνα)». *nationalgallery.gr*. Εθνική Πινακοθήκη. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 31 Ιουλίου 2016. Ανακτήθηκε στις 3 Οκτωβρίου 2016.
3. ↑  Ζίας, Νίκος. «Ο Φώτης Κόντογλου και η Νεοελληνική Ζωγραφική». *myriobiblos.gr*. Μυριόβιβλος. Ανακτήθηκε στις 3 Οκτωβρίου 2016.

Πηγές
-----

* Εθνική Πινακοθήκη και Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου, *Εθνική Πινακοθήκη 100 χρόνια,* β΄έκδοση, Αθήνα 2001, (ISBN 960 7791 02 9)
* Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων για τον κοινοβουλευτισμό και τη Δημοκρατία, *Έργα Τέχνης από τη συλλογή της Βουλής των Ελλήνων,* β΄ αναθεωρημένη έκδοση, 2010, (ISBN 978 960 6757 29 7)

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη Ιστοσελίδα Εθνικής Πινακοθήκης-Μουσείου Αλεξάνδρου Σούτζου Αθηνών
* Επίσημη Ιστοσελίδα Παραρτήματος της Εθνικής Πινακοθήκης στην Κέρκυρα
Η Γκέρντα μιλά στο κοράκι
**Η Βασίλισσα Του Χιονιού** (Δανικά: *Snedronningen*) είναι πρωτότυπο παραμύθι γραμμένο από τον Χανς Κρίστιαν Άντερσεν (1805-1875). Η ιστορία δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στις 21 Δεκεμβρίου του 1844 στα *Νέα Παραμύθια. Πρώτος Τόμος. Δεύτερη Συλλογή. 1845.* (Δανικά: Nye Eventyr. Første Bind. Anden Samling*. 1845.*) Η ιστορία επικεντρώνεται στη πάλη ανάμεσα στο καλό και το κακό , όπως τη βιώνουν οι Γκέρντα και ο φίλος της, Κάι.

Πρόκειται για ένα από τα μεγαλύτερα σε έκταση παραμύθια του Άντερσεν και ένα από τα σημαντικότερα. Συμπεριλαμβάνεται τακτικά σε επιλεγμένες ιστορίες και συλλογές του έργου του και συχνά απαντά σε εικονογραφημένες εκδόσεις για παιδιά.

Αφήγηση
-------

"Η Βασίλισσα του Χιονιού" είναι ένα παραμύθι που λέγεται σε «επτά ιστορίες» (δανικά: *Historier*):

1. Περί του καθρέφτη και των κομματιών του

2. Ένα μικρό αγόρι και ένα μικρό κορίτσι

3. Ο κήπος των λουλουδιών της γυναίκας που ήξερε την μαγεία 

4. Ο πρίγκιπας και η πριγκίπισσα

5. Η μικρή κλέφτρα 

6. Η γυναίκα Λαπ και η γυναίκα Φιν

7. Τι απόγινε το παλάτι της Βασίλισσας του Χιονιού και τι έγινε μετά

Παραπομπές
----------

1. 1 2  andersen.sdu.dk.
2. ↑  "Hans Christian Andersen : The Snow Queen" Αρχειοθετήθηκε 2013-02-19 στο Wayback Machine.. *sdu.dk*.

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Ψυχρά κι Ανάποδα |
| --- |
|  |
| Ταινίες | 
* *Ψυχρά κι Ανάποδα* (2013)
	+ soundtrack
	+ διακρίσεις
	+ απήχηση στην κοινωνία
* *Ψυχρά κι Ανάποδα ΙΙ* (2019)
	+ soundtrack
 |
|  |
| Μικρού μήκους | 
* *Χρόνια Πολλά Ψυχρά κι Ανάποδα* (2015)
* *Η Περιπέτεια του Όλαφ* (2017)
 |
|  |
| Χαρακτήρες | 
* Άννα
* Έλσα
* Κρίστοφ
* Όλαφ
* Σβεν
 |
|  |
| Θέατρο | 
* *Ψυχρά κι Ανάποδα* (μιούζικαλ)
 |
|  |
| Μουσική | 
* "Let It Go"
 |
|  |
| Σχετικά θέματα | 
* "Η Βασίλισσα του Χιονιού"
* *Once Upon a Time* (4ος κύκλος)
 |

 |
***Η Εβραία*** («La Juive») αποτελεί περίφημο μελόδραμα (όπερα) του Γάλλου μουσικοσυνθέτη Αλεβύ, που συντέθηκε σε κείμενο του Σκριμπ. Θεωρείται ίσως το αριστουργηματικότερο έργο του Αλεβύ, αλλά και από τα καλύτερα του γαλλικού μουσικού θεάτρου του είδους αυτού. Πρωτοανεβάστηκε στη σκηνή το 1835.

Υπόθεση έργου
-------------

Η πανέμορφη Ραχήλ, κόρη του εβραίου Ελεάζαρ, ερωτεύεται τον χριστιανό Πρίγκηπα Λεοπόλδο. Όταν όμως πληροφορείται αργότερα ότι αυτός ήταν ήδη νυμφευμένος και θέλοντας να τον εκδικηθεί, τον καταγγέλλει ως εραστή της, πράγμα που σήμαινε την απειλή για εκείνον και για την ίδια της ποινής του θανάτου. Την προβλεπόμενη για τέτοιο αδίκημα ποινή επιβάλλει ο καρδινάλιος Μπρόνι, στον οποίο και παρουσιάζεται εκ των υστέρων όμως ο Ελεάζαρ και αποκαλύπτει ότι η φονευθείσα Ραχήλ δεν ήταν πραγματική του κόρη, αλλά κόρη αυτού του καρδινάλιου.
Το έργο είναι γεμάτο από συγκινητικές σκηνές με μουσική έξαρση.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Ιστορικό Αρχείο Ρικόρντι*. 871. Ανακτήθηκε στις 20  Οκτωβρίου 2021.
2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15  Ανακτήθηκε στις 25  Απριλίου 2019.
3. 1 2 3 4 5  Ανακτήθηκε στις 9  Μαΐου 2019.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  La Juive στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 185884936
* LCCN: n80032197
* GND: 300066651
* BNF: cb13912866z (data)

 |

 |
Γύψινο αντίγραφο (το σπαθί έχει σπάσει) στο μουσείο Βικτωρίας και Αλβέρτου στο Λονδίνο
Το χάλκινο άγαλμα του **Δαβίδ** που δημιούργησε ο Ντονατέλλο γύρω στα 1440, είναι γνωστό ως το πρώτο χάλκινο άγαλμα της Αναγέννησης στο οποίο η μορφή δεν υποστηριζόταν, καθώς και το πρώτο όρθιο γυμνό μετά την αρχαιότητα. Προκάλεσε αίσθηση όταν πρωτοπαρουσιάστηκε στο κοινό, καθώς παρουσίαζε έναν γυμνό νέο άντρα. Η σύνθεση απεικονίζει το νεαρό Δαβίδ, που χαμογελά αινιγματικά και πατά το κεφάλι του γίγαντα Γολιάθ, που μόλις έχει σκοτώσει. Ο νέος είναι γυμνός, εκτός από ένα κράνος με φύλλα δάφνης και μπότες, και κρατά το τεράστιο σπαθί του Γολιάθ.

Η ακριβής ημερομηνία δημιουργίας είναι άγνωστη και αντικείμενο διαφωνιών, και οι εκτιμήσεις ποικίλλουν ανάμεσα στα 1430 και -πιο συχνά- τα 1440. Ο Ντονατέλλο είχε φιλοτεχνήσει κι άλλο ένα άγαλμα του Δαβίδ στα 1409, όμως αυτό απεικόνιζε έναν καλοντυμένο βασιλιά που κρατούσε τη σφεντόνα του, έχοντας μόλις σκοτώσει τον Γολιάθ, το κεφάλι του οποίου κειτόταν στα πόδια του. Η εύθραστη και θηλυπρεπής μορφή του Δαβίδ στη νεότερη δημιουργία, που έρχεται σε ισχυρή αντίθεση με το μεγάλο σπαθί που κρατά, δείχνει ότι ο Δαβίδ δεν νίκησε το Γολιάθ με τη φυσική του δύναμη, αλλά με τη θέληση του θεού. Η γύμνια του ενισχύει την ιδέα της παρουσίας του θεού, καθώς έρχεται σε αντίθεση με την αρματωσιά του γίγαντα. Το γεγονός ότι ο Δαβίδ στέκεται με την πλάτη στο Γολιάθ, δείχνει ότι ο δεύτερος δεν αποτέλεσε απειλή.

Το άγαλμα ανήκε αρχικά στον Κόζιμο των Μεδίκων, και τοποθετήθηκε στην αυλή του Παλάτσο ντι Μέντιτσι στη Φλωρεντία. Μετά την έξωση του Πιέρο Λορέντζο των Μεδίκων κατασχέθηκε και τοποθετήθηκε στην αυλή του Παλάτσο ντέλλα Σινιορία. Σήμερα βρίσκεται στο μουσείο-παλάτι του Μπαρτζέλο, στη Φλωρεντία. Ένα γύψινο αντίγραφο, από το οποίο λείπει το σπαθί καθώς έχει σπάσει, βρίσκεται στο Μουσείο Βικτωρίας και Αλβέρτου στο Λονδίνο.

Πρόσφατα αμφισβητήθηκε η απόδοση του θέματος του έργου στη μάχη μεταξύ Δαβίδ και Γολιάθ, και υποστηρίχθηκε ότι ίσως αφορά την αρχαία μυθολογία, με το κράνος του ήρωα να παραπέμπει στον αρχαίο θεό Ερμή, κι έτσι μερικές φορές το άγαλμα αναφέρεται σαν *Δαβίδ-Ερμής*. Αν η μορφή όντως αντιπροσωπεύει τον μυθικό θεό Ερμή, ο νικημένος γίγαντας πρέπει να είναι ο Άργος Πανόπτης.

Το αινιγματικό χαμόγελο

Παραπομπές
----------

1. ↑  Greenhalgh, M. *Donatello and His Sources*, London, Duckworth, 1982, p. 166
2. ↑  Fossi, G. et al, *Italian Art*, Florence, Giunti Gruppio Editoriale, 2000, p. 91.

Δείτε επίσης
------------

* Δαβίδ
* Δαβίδ του Μιχαήλ Άγγελου

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Δαβίδ του Ντονατέλλο** |

* Εικόνες του πρωτότυπου

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 205793869
* LCCN: no2009008688
* GND: 4631402-7
* SUDOC: 110199383
* BNF: cb162155213 (data)

 |

 |
Ο **Δημήτρης Νάστος** είναι Έλληνας πρώην καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίστηκε στην ομάδα του Άρη, κατακτώντας με τους "κίτρινους" το πρωτάθλημα Ελλάδας του 1979.

Καριέρα
-------

Ο Νάστος ξεκίνησε να αγωνίζεται στην ομάδα ανδρών του Άρη την σεζόν 1972-73, παίζοντας σε τέσσερις αγώνες μέσα στην χρονιά, ενώ συνέχισε ως εφεδρικός και τις τρεις επόμενες χρονιές του με την ομάδα της Θεσσαλονίκης. Ανέλαβε πιο σημαντικό ρόλο από το 1976-77, όπου έπαιξε σε δώδεκα παιχνίδια με μεσο όρο 2,3 πόντων ανά αγώνα.

Την επόμενη χρονιά, ο Νάστος αγωνίστηκε σε δεκαεπτά αγώνες με με 5,1 πόντους μέσο όρο, ενώ το 1978-79 κατέκτησε το πρωτάθλημα Ελλάδας με τους "κίτρινους", έχοντας δέκα συμμετοχές σε όλη την σεζόν.

Το 1979-80, έπαιξε σε μόλις δύο παιχνίδια, αλλά την επόμενη σεζόν αγωνίστηκε σε δεκατρείς αγώνες με 1,5 πόντο ανά αγώνα. Αποχώρησε από τον Άρη για τρεις σεζόν, επιστρέφοντας το 1984-85, όπου έπαιξε σε έξι αγώνες πρωταθλήματος και κατέκτησε το νταμπλ, το οποίο ήταν και το πρώτο στην ιστορία του συλλόγου. Στο ενδιάμεσο διάστημα, είχε βοηθήσει την ομάδα ου Πιερικού να ανέβει στην Α' εθνική κατηγορία.

Διακρίσεις
----------

* **Πρωταθλητής Ελλάδας**: 1979, 1985
* **Δευτεραθλητής Ελλάδας**: 1976
* **Τριταθλητής Ελλάδας**: 1974, 1980, 1981
* **Κυπελλούχος Ελλάδας**: 1985

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εφημερίδα Μακεδονία, 5/4/1977, Σελίδα: 4
2. ↑  Εφημερίδα Μακεδονία 23/5/1978, Σελίδα: 4
3. ↑  Άρης - Μπάσκετ 1978-79 (Πρωταθλητής) - YouTube
4. ↑  Το πρώτο νταμπλ το '85 (vid) | AllAboutARIS.com[*νεκρός σύνδεσμος*]

Πηγές
-----

* *"Η ιστορία του Άρη • Τόμος 2: Μπάσκετ (1922-2000)"*, Κωνσταντίνος Ίντος, έκδοση *συνδέσμου οπαδών «SUPER-3»* (εκτύπ. TYPOFFSET), Θεσσαλονίκη 2004
* *"Αθλητικός Σύλλογος Άρης • 1914-2004"*, συλλογικό έργο (επιστημονική τεκμηρίωση Αν. Στεφανίδης - Ελ. Τσιομπανούδη - Δ. Κυρίτσης), έκδοση *Κέντρο Ιστορίας Δήμου Θεσσαλονίκης*, Θεσσαλονίκη 2005, ISBN 960-8734-48-7