recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Το διάγραμμα φάσεων Fe–C.
Ο **λεδεβουρίτης** είναι μικρογραφική ευτηκτική δομή που παρατηρείται στους χυτοσιδήρους, δηλ. στα κράματα σιδήρου–άνθρακα που περιέχουν 2,06 έως 6,67% κ.β. C.

Η δομή αυτή έλαβε το όνομά της από τον γερμανό μεταλλουργό Καρλ Χέινριχ Άντολφ Λέντεμπουρ (1837–1906), που πρώτος την παρατήρησε το 1882.

Ο λεδεβουρίτης περιέχει 4,3% κ.β. C. Σχηματίζεται στους 1147 °C, καθώς το τήγμα σιδήρου–άνθρακα κρυσταλλώνεται και δίνει ωστενίτη (*γ*-Fe) και σεμεντίτη (Fe3C). Η δομή αυτή ονομάζεται *λεδεβουρίτης Ι*. Όταν η θερμοκρασία του κράματος πέσει κάτω από τους 723 °C, ο ωστενίτης δίνει περλίτη, δηλαδή ένα φυλλοειδές ή «λαμελοειδές» μείγμα φερρίτη (*α*-Fe) και σεμεντίτη. Η δομή που προκύπτει σε θερμοκρασία χαμηλότερη από τους 723 °C αποκαλείται *λεδεβουρίτης ΙΙ*. Εάν η ταχύτητα ψύξης του κράματος είναι αρκετά υψηλή, τότε από τον λεδεβουρίτη Ι προκύπτει μπαινίτης ή και μαρτενσίτης.

Η δομή του λεδεβουρίτη μοιάζει με δενδριτική. Σε υποευτηκτικούς λευκούς χυτοσιδήρους, δηλαδή σε χυτοσιδήρους που περιέχουν σεμεντίτη (Fe3C) και λιγότερο από 4,3% κ.β. C, ο λεδεβουρίτης ΙΙ αποτελείται από δενδρίτες σεμεντίτη που έχουν σχηματιστεί μέσα σε προηγούμενους κόκκους ωστενίτη. Σε υπερευτηκτικούς λευκούς χυτοσιδήρους, δηλαδή σε χυτοσιδήρους που περιέχουν σεμεντίτη (Fe3C) και περισσότερο από 4,3% κ.β. C, ο λεδεβουρίτης ΙΙ αποτελείται από ράβδους περλίτη που έχουν αναπτυχθεί κάθετα σε πλάκες πρωτογενούς σεμεντίτη, ενώ οι ράβδοι του περλίτη περικλείονται από μάζα δευτερογενούς σεμεντίτη. Αυτές οι λεδεβουριτικές δομές δεν παρατηρούνται σε φαιούς χυτοσιδήρους φυλλοειδούς ή σφαιροειδούς γραφίτη.

Η παρουσία πυριτίου (Si) μειώνει την περιεκτικότητα σε C του ευτηκτικού σημείου, σύμφωνα με τον εμπειρικό κανόνα:

(% κ.β. C) + 0,11 × (% κ.β. Si) = 4,3% κ.β.

Για παράδειγμα, σε χυτοσίδηρο με 4% κ.β. Si, το ευτηκτικό σημείο περιέχει 3,76% κ.β. C. Ωστόσο, η παρουσία Si σε περιεκτικότητα μεγαλύτερη από 0,5% κ.β. περίπου, ευνοεί τον σχηματισμό γραφίτη, οπότε ο χυτοσίδηρος γίνεται φαιός. Με την προσθήκη τελουρίου (Te) σε ποσοστό 0,05% κ.β. εμποδίζεται ο σχηματισμός γραφίτη ακόμα και σε χυτοσιδήρους με 2% κ.β. Si.

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Για τον Άντολφ Λέντεμπουρ, βλ. "Adolf Ledebur - Theoria cum praxi", *Stahl und Eisen*, vol. 126 (2006), no. 6, pp. 104–106.
2. 1 2  J. S. Park and J. D. Verhoeven, "Directional solidification in white cast iron." *Metallurgical and Material Transactions A*, vol. 27A (1996), pp. 2328–2337.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Fully transformed ledeburite cast iron — Μικροφωτογραφίες λεδεβουριτικών δομών (DoITPoMS Micrograph Library, Πανεπιστήμιο του Καίμπριτζ).

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Φάσεις και μικροδομές στα κράματα σιδήρου-άνθρακα |
| --- |
|  |
| Φάσεις | 
* Φερρίτης (*α*-Fe ή *δ*-Fe)
* Ωστενίτης (*γ*-Fe)
* Σεμεντίτης (Fe3C)
* Μαρτενσίτης
 |  |
|  |
| Μικροδομές | 
* Περλίτης
* Λεδεβουρίτης
* Μπαινίτης
 |

 |
Η **Μίνας δε Ριοτίντο** (ισπανικά: Minas de Riotinto, δηλαδή 'Μεταλλεία του ποταμού Τίντο') είναι δήμος και κωμόπολη που βρίσκεται στην επαρχία της Ουέλβα στην Ανδαλουσία. Όπως δηλώνει το όνομά της, η ιστορία της κωμόπολης είναι στενά συνδεδεμένη με τα τοπικά μεταλλεία, από τα διαχρονικά σημαντικότερα της Ιβηρικής χερσονήσου, που άρχισαν να γίνονται αντικείμενο ευρείας εκμετάλλευσης και να προκαλούν την ίδρυση της πόλης γύρω στα μέσα του 19ου αιώνα.

Η φυσική κομητεία της Λεκάνης των Μεταλλείων παραδοσιακά αποτελεί μέρος του Αντέβαλο, της ευρύτερης συνοριακής περιοχής με την Πορτογαλία. Η πρώτη σύγχρονη μεταλλευτική εταιρεία υπήρξε η Rio Tinto Company Limited.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Ιστορία της Μίνας δε Ριοτίντο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Σεπτεμβρίου 2014.
2. ↑  Κυβέρνηση της Ανδαλουσίας, «El Andévalo» στο *Atlas de historia del territorio de Andalucía*. σελ.193

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 131413076
* LCCN: n85118274
* GND: 4039397-5
* SUDOC: 267879717
* BNF: cb17017065m (data)
* BNE: XX4575460

 |

 |
Ο **Αλέκος Ξένος** (1912-1995) υπήρξε Έλληνας μουσικός και αντιστασιακός.

Βιογραφικό
----------

Γεννήθηκε στη Ζάκυνθο το 1912. Ορφανός από μικρή ηλικία, από δύο ετών, και από τους δύο γονείς, ήρθε σε επαφή με τη μουσική μέσω του λαϊκού τραγουδιστή Σπύρου Μορούλια. Οργανωμένα όμως γνώρισε τον χώρο με τον αρχιμουσικό Ιωάννη Πήλικα. Ξεκίνησε ως τρομπονίστας συμμετέχοντας στις ορχήστρες μελοδραματικών θιάσων που επισκέπτονταν τη Ζάκυνθο. Όταν έφθασε στην ηλικία των 20 ετών κατατάχθηκε στη Μουσική Φρουρά Αθηνών. Την ίδια εποχή γράφτηκε στο Ωδείο Αθηνών (μελέτησε τρομπόνι) όπου και σπούδασε θεωρητικά με τους Δημήτρη Μητρόπουλο, Φ. Οικονομίδη και Γεώργιο Σκλάβο. 

Από το 1936 υπήρξε ενεργή η συμμετοχή του σε συνδικαλιστικούς αγώνες και στην ίδρυση της ΚΟΑ. Το 1941 εντάσσεται στο ΕΑΜ και ορίζεται γραμματέας στην Αχτίδα Διανοουμένων - Καλλιτεχνών του ΚΚΕ. Σε όλη τη διάρκεια της Κατοχής συμμετέχει ενεργά στην Αντίσταση, συμβάλλει στη δημιουργία ΕΑΜίτικων μουσικών ομάδων και στην έκδοση της παράνομης εφημερίδας του Πανελλήνιου Μουσικού Συλλόγου *Ο μουσικός*. Συλλαμβάνεται δυο φορές, αλλά ξεφεύγει. Μελοποίησε πολλά αντιστασιακά τραγούδια με πιο χαρακτηριστικό αυτό του "Καπετάν Άρη - Μικρό Χωριό".

Το 1947 απολύθηκε από την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών και το 1950 από την Ορχήστρα του ΕΙΡ λόγω των πολιτικών του απόψεων. Είχε προταγωνιστικό ρόλο στο σαμποτάζ της μεγάλης γιορτής που ετοίμαζαν οι Γερμανοί το 1943 στο θέατρο Ολύμπια για την άνοδο του Γ¨ Ράιχ έτσι έχασε τη θέση του στην Κρατική Ορχήστρα και πέρασε στην παρανομία. 

Συνέγραψε το συμφωνικό του ποίημα «Ο Διγενής δεν πέθανε», έργο εμπνευσμένο από την θυσία του Νίκου Μπελογιάννη. Η πρώτη εκτέλεση του έργου έγινε από τη Συμφωνική Ορχήστρα του ΕΙΡ (1952), σε διεύθυνση Ανδρέα Παρίδη. Ο ίδιος αρχιμουσικός το διηύθυνε στο Λένινγκραντ (1958), όπου απέσπασε ενθουσιώδη σχόλια. Το 1963 έγραψε τον «Σπάρτακο» και το 1964 το «Κύπρος - Ελλάδα μας», για να τιμήσει τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα, τις θυσίες των ανθρώπων του νησιού.

Μέχρι το τέλος της ζωής του ήταν μέλος του ΚΚΕ και στρατευμένος στο λαϊκό κίνημα.

Ο Αλέκος Ξένος πέθανε στην Αθήνα το 1995.

Το 2003 εκδόθηκε ο κατάλογος έργων του Αλέκου Ξένου, εκπονημένος από το συνθέτη Διονύση Μπουκουβάλα, στο τεύχος 18 του περιοδικού *Μουσικολογία*.

Το 2014 κυκλοφόρησε η αυτοβιογραφία και το αρχείο του Αλέκου Ξένου σε επιμέλεια του μουσικολόγου Αλέξανδρου Χαρκιολάκη (βιβλιοθήκη του Μουσείου Μπενάκη).

Πηγές
-----

* Ο Αλέκος Ξένος, *Το Λεξικό της Ελληνικής Μουσικής*, Τάκης Καλογερόπουλος, τόμος 4ος, σελ.422

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Αλέκος Ξένος, ο συνθέτης της αντίστασης και της ειρήνης, επεισόδιο 1[*νεκρός σύνδεσμος*] εκπομπή της ΕΡΤ του 1990.
* ΑΛΕΚΟΣ ΞΕΝΟΣ Παράδειγμα σπουδαίου δημιουργού και αφοσιωμένου κομμουνιστή *Ριζοσπάστης*, Κυριακή 21 Οχτώβρη 2012.
* Αλέκος Ξένος. Ιστολόγιο για τον Έλληνα συνθέτη Αλέκο Ξένο (1912-1995).
* Κονιτόπουλος, Ιάκωβος, Χρονολόγιο Αλέκου Ξένου (slide show)



1. ↑  (Αγγλικά) *Library of Congress Authorities*. Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου. no2006040429. Ανακτήθηκε στις 14  Ιανουαρίου 2020.
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 20  Ιουνίου 2019.
Ρωμαίος **λεγεωνάριος** ήταν επαγγελματίας στρατιώτης του Ρωμαϊκού στρατού. 

Οι λεγεωνάριοι έπρεπε να είναι Ρωμαίοι πολίτες κάτω από την ηλικία των 45 ετών. Στρατολογούνταν στη πρώτη λεγεώνα για είκοσι πέντε έτη υπηρεσίας: μια αλλαγή από την πρόωρη πρακτική της στρατολόγησης ήταν μόνο για τις εκστρατείες. Τα τελευταία πέντε έτη της θητείας του τα περνούσε ως παλαίμαχος με ελαφρύτερα καθήκοντα.

Ο εξοπλισμός του αποτελούνταν από ασπίδα, κράνος, δυο ακόντια, κοντό ξίφος, στιλέτο, ένα ζευγάρι βαριά σανδάλια (έδειχναν το στρατιωτικό του αξίωμα), ένα πακέτο πορείας (αξίας δεκατεσσάρων ημερών των τροφίμων), φλασκί για νερό ή κρασί, εξοπλισμό μαγειρέματος, δυο πασσάλους για τη κατασκευή περιφράγματος και ένα φτυάρι.

Η πειθαρχία ήταν σημαντική και οι παραβιάσεις τιμωρούνταν από τον εκατόνταρχο.

Άλλοι λεγεωνάριοι
-----------------

Λεγεωνάριος επίσης είναι ένας όρος που χρησιμοποιείται για τα μέλη άλλων λεγεώνων, όπως Γαλλική Λεγεώνα των Ξένων, Ισπανική Λεγεώνα των Ξένων ή Πολωνικές λεγεώνες. Τα μέλη αυτών των σύγχρονων λεγεώνων καλούνται συχνά légionnaires, ο γαλλικός όρος για το λεγεωνάριο.
Ο **Αλβέρτος Α΄** ο *υπερήφανος*, γερμ. Albrecht I der stolze (1158 - 24 Ιουνίου 1195) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν μάργραβος του Μάισσεν (1190-95).

Βιογραφία
---------

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Όθωνα Β΄ του *πλούσιου*, μαργράβου του Μάισσεν και της Χέντβιχ των Ασκάνια, κόρης του Αλβέρτου της *Άρκτου*, μαργράβου του Βρανδεμβούργου.

Ο πατέρας του δεν ήθελε να τον διαδεχθεί ο Αλβέρτος Α΄, αλλά ανοικτά έδειχνε την προτίμησή του στον δευτερότοκο Θεοδώριχο Α΄. Ο Αλβέρτος Α΄ δεν το δέχθηκε και άρχισε πόλεμο εναντίον του πατέρα του και του αδελφού του. Μάλιστα το 1188 φυλάκισε τον πατέρα του. Τότε ο Φρειδερίκος Α΄ των Χοενστάουφεν της Γερμανίας ελευθέρωσε τον Όθωνα Β΄. 

Το 1190 απεβίωσε ο πατέρας του και ο Αλβέρτος Α΄ μπόρεσε να τον διαδεχθεί. Ακολούθησε τον Ερρίκο ΣΤ΄ της Γερμανίας (γιο του Φρειδερίκου Α΄) στην εκστρατεία του στη Σικελία. Τότε ο αδελφός του προσπάθησε να πάρει το μαργραβάτο με την υποστήριξη του πεθερού του Χέρμαν Α΄ των Λουντοβινκιδών λαντγκράβου της Θουριγγίας. Ο Αλβέρτος Α΄ εγκατέλειψε την εκστρατεία του βασιλιά και επέστρεψε στο Μάισσεν, όπου αντιμετώπισε τον αδελφό του στη μάχη κοντά στο Ρέμπλινγκεν. Όμως μόλις που κατάφερε, μεταμφιεζόμενος σε μοναχό να διαφύγει στο Λάιπτσιχ (Λειψία). Μάταια προσπάθησε να κερδίσει την υποστήριξη του Ερρίκου ΣΤ΄, που είχε θυμώσει.

Ο αδελφοκτόνος πόλεμος τελείωσε, όταν απεβίωσε ο Αλβέρτος Α΄ το 1195 σε ηλικία 37 ετών, πιθανώς δηλητηριασμένος. Τάφηκε στην Κιστερκιανή μονή της Αλτσέλα, που είχε ιδρύσει ο πατέρας του το 1162. Το Μάισσεν με τα πλούσια μεταλλεία του καταλήφθηκε από τον Ερρίκο ΣΤ΄ ως ένα ανεκτίμητο βασιλικό φέουδο. Το 1197 απεβίωσε ο βασιλιάς και το επόμενο έτος ο Θεοδώριχος Α΄ μπόρεσε να γίνει πάλι κύριος της κληρονομίας του.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε το 1186 τη Σοφία των Πρεμυσλιδών, κόρη του Φρειδερίκου δούκα της Βοημίας· δεν απέκτησαν τέκνα.

Αναφορές σε Πηγές
-----------------

1. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
2. ↑  p11395.htm#i113945. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
3. ↑  Herbert Helbig (1953), *Albrecht I. der Stolze*, **1**, Berlin: Duncker & Humblot, σελ. 168 , (πλήρες κείμενο στο διαδίκτυο)
4. 1 2  Heinrich Theodor Flathe: *Albrecht I. der Stolze*. In: *Allgemeine Deutsche Biographie* (ADB). Band 1, Duncker & Humblot, Leipzig, 1875, p. 276 (Γερμανικά)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 90990755
* GND: 13873366X

 |

 |
Η **Λουκίνα (Lucina)** είναι ένας μεγάλος και σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,20. Ανακαλύφθηκε το 1875 από τον Γάλλο αστρονόμο Αλφόνς Μπορελλύ, που παρατηρούσε από τη Μασσαλία, και πήρε το όνομα της θεάς του τοκετού στη ρωμαϊκή μυθολογία.

Δύο επιπροσθήσεις αστέρων από τη Λουκίνα έχουν καταγραφεί, το 1982 και το 1989. Κατά την πρώτη, ανιχνεύθηκε με πιθανότητα η ύπαρξη ενός μικρού δορυφόρου της (διαστάσεων περίπου 6 χιλιομέτρων), πράγμα που υποστηρίζουν και αστρομετρικές παρατηρήσεις που έγιναν το 2003.

Φυσικά χαρακτηριστικά
---------------------

Η μέση διάμετρος της Λουκίνας υπολογίσθηκε σε 132,2 χιλιόμετρα, ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 2,4 τετράκις εκατομμύρια τόνους. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Λουκίνας εκτιμάται σε 3,7 cm/sec² (265 φορές ασθενέστερη από την αντίστοιχη γήινη), ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 70 m/sec (252 χιλιόμετρα την ώρα).

Ο φασματικός τύπος της Λουκίνας είναι **C** ή **Ch** (ανθρακούχος). Το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,036, ενώ η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 104 βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.

Η Λουκίνα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 18 ώρες και 33 λεπτά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *JPL Small-Body Database*. 2000146.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

  


Αστεροειδείς| 145 Αδεόνα | 146 Λουκίνα | 147 Πρωτογένεια |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ηλιακό Σύστημα
* Πύλη:Αστρονομία
 |

 |
Ο **Αλκί Ακόστα** (ισπ. *Αλκιβιάδης Αλφόνσο Ακόστα Θερβάντες*, γενν. 1938) είναι Κολομβιάνος τραγουδιστής, πιανίστας και ερμηνευτής μουσικής μπολερό, πασιλό, κορρίδο, βαλς και ραντσέρας. Γνωρίζει επί δεκαετίες σημαντική επιτυχία στην Λατινική Αμερική. Σημαντικότερη επιτυχία του ήταν το "Traicionera" με πάνω από 1,3 εκατομμύρια αντίτυπα σε όλη τη λατινική Αμερική. Άλλες εξίσου αξιοσημείωτες επιτυχίες του είναι το "La Cárcel De Sing Sing", "La Copa Rota", "Hola Soledad", "Tango Negro", "Señora Bonita", "El Preso Número 9", και "El Contragolpe".

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Traicionera». bioandlyrics.com. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Απριλίου 2008. Ανακτήθηκε στις 15 Μαρτίου 2009.
2. ↑  «discography». CDUniverse. Ανακτήθηκε στις 15 Μαρτίου 2009.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 87186356
* **Europeana**: agent/base/103445
* ISNI: 0000 0000 6006 6037
* MusicBrainz: 563085d8-3722-49bb-ab4a-5a8b682b5e48
* BNE: XX1435523

 |

 |
Ο όσιος **Αλαφίων** (ύστερος 4ος αιώνας) ήταν Χριστιανός μοναχός και άγιος, που έζησε στη Γάζα. Ο εκκλησιαστικός ιστορικός Σωζομενός, που ήταν γνωστός του (ίσως μια γενιά μικρότερός του στην ηλικία), αναφέρει ότι ο άγιος Ιλαρίων θεράπευσε τον Αλαφίωνα από δαιμόνιο στην πόλη Βαιθήλ. Ο Αλαφίων είχε προηγουμένως καταφύγει σε Ιουδαίους και ειδωλολάτρες γιατρούς και εξορκιστές, αλλά κανένας δεν είχε κατορθώσει να τον απαλλάξει. Αντιθέτως, ο μοναχός Ιλαρίων, επικαλούμενος απλώς το όνομα του Ιησού Χριστού, έδιωξε τον δαίμονα. Τότε ο Αλαφίων και ολόκληρη η οικογένειά του, καθώς και πολλοί άλλοι συγγενείς του, ασπάσθηκαν αμέσως τον Χριστιανισμό.

Από τότε ο Αλαφίων άρχισε να κηρύττει τον Χριστιανισμό με ιδιαίτερο ζήλο, κυρίως σε πόλεις όπου ζούσαν «ελληνίζοντες» πληθυσμοί. Παραλλήλως ίδρυσε πολλούς ναούς και μοναστήρια. Στην εποχή του Αυτοκράτορα Ιουλιανού του Παραβάτη ο Αλαφίων προτίμησε να χάσει την περιουσία του, παρά να απαρνηθεί τον Χριστιανισμό. Από τότε έγινε μοναχός.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Schaff, Philip; Wace , Henry: *A Select Library of Nicene and Post-Nicene Fathers of the Christian Church: Socrates, Sozomenus: Church histories*, Christian literature Company, 1890, σελ. 233

Πηγές
-----

* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 3
Συντεταγμένες: 18°27′N 78°10′W﻿ / ﻿18.450°N 78.167°W﻿ / 18.450; -78.167

Η **Λούσεα** (αγγλικά: Lucea) είναι μια κωμόπολη της Τζαμάικα. Είναι η πρωτεύουσα της Ενορίας το Αννόβερου. Έχει πληθυσμό 5.739 κατοίκων (2001).

Γεωγραφία
---------

Η Λούσεα βρίσκεται βορειοδυτικά της Τζαμάικα και του Αννόβερου. Βρίσκεται ανατολικά του Τομ Πάιπερς Μπέυ. Βρέχεται από τα ποτάμια Λούσεα Ηστ και Λούσεα Γουέστ. Έχει υψόμετρο 57 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.

Δημογραφία
----------

Η Λούσεα έχει σύμφωνα με την απογραφή του 2001 5.739 κατοίκους, από τους οποίους το 92% (περίπου 5.310) είναι μαύροι, το 1% λευκοί, το 4% Ασιάτες, το 2% Λατίνοι, και το 2% διάφοροι άλλοι.

Οικονομία
---------

Στην Λούσεα καλλιεργούνται δημητριακά, όσπρια, μπανάνες, λαχανικά, ζάχαρη, καφές, κακάο και ρούμι. Η Λούσεα έχει, επίσης, πολλά δένδρα και λουλούδια. Ξακουστό είναι το δένδρο Maranta arundinacea (υπάκουο φυτό).

Τουρισμός
---------

Η Λούσεα έχει πολλές προσελκύσεις για τους τουρίστες. Έχει πολλά κλαμπ, όπως το 300 Club, που βρέθηκε το 1955, το Green Dragon ("Πράσινος Δράκος") και το Border Line ("Γραμμή Συνόρων"). Άλλες προσελκύσεις τουριστών είναι το Ξενοδοχείο Τράιαλ, που συμπεριλαμβάνει γήπεδο γκολφ και τέννις. Το Ξενοδοχείο Τράιαλ είναι το ξακουστότερο θέρετρο του Αννόβερου.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος πόλεων της Τζαμάικα
Ο **Λόπο Σοάρες ντι Αλμπεργκαρία** (Λισαβώνα, περί το 1460 - 1520) ήταν ο τρίτος αντιβασιλιάς της Πορτογαλικής Ινδίας (1515 - 1518), έφτασε στην Ινδία (1518) για να διαδεχτεί τον προκάτοχο του Αφόνσο ντι Αλμπουκέρκε. Ο Λόπο Σοάρες είχε ισχυρές συνδέσεις με την πανίσχυρη οικογένεια Αλμέιντα. Διετέλεσε κυβερνήτης της Ελμίνα στην Πορτογαλική Χρυσή Ακτή (1495-1499) και κυβερνήτης της 6ης Πορτογαλικής Ινδικής Αρμάδας (1504). Μετά την επιτυχημένη επιστροφή του στόλου στην Πορτογαλία ο βασιλιάς Εμμανουήλ Α΄ της Πορτογαλίας τον δέχτηκε με μεγάλες τιμές (1505) και τον διόρισε σε ψηλά αξιώματα.

Αντιβασιλιάς των Ινδιών
-----------------------

Τον Μάρτιο του 1515 ο βασιλιάς τον επέλεξε τρίτο αντιβασιλέα της Πορτογαλικής Ινδίας ως αντικαταστάτη του Αφόνσο ντι Αλμπουκέρκε, κατόπιν αναχώρησε από τη Λισαβώνα για την Ινδία (7 Απριλίου 1515), όταν έφτασε ο Αφόνσο ντι Αλμπουκέρκε ήταν ήδη νεκρός. Τον Αύγουστο του 1515 ο βασιλιάς Εμμανουήλ Α΄ πληροφορήθηκε από τη Δημοκρατία της Βενετίας ότι ο Μαμελούκος Σουλτάνος στο Κάϊρο ετοίμαζε στόλο στο Σουέζ για να επιτεθεί στους Πορτογάλους. Ο βασιλιάς έστειλε επιστολή στον Λόπο Σοάρες και του δήλωσε ότι θα του παραχωρήσει ότι εξοπλισμό χρειαστεί για να πολεμήσει τους Μουσουλμάνους. Ο Αλμπεργκαρία αποφάσισε την πρώτη ναυτική εκστρατεία στην Ερυθρά Θάλασσα, ο στόχος του ήταν να φτάσει στην ακτή για να συναντήσει τον αυτοκράτορα της Αιθιοπίας Ντάγιουτ Β΄ (1517). 

Στον 7ο Πορτογαλικό Στόλο συμμετείχαν ο Πορτογάλος πρέσβης Ντουάρτε Γκαλβάο (1446-1517), ο Αιθίοπας πρέσβης Ματέους ο Αρμένιος και ο ιεραπόστολος Φρανσίσκο Άλβαρες (1465-1540). Η αποστολή έφτασε πρώτα στην Άντεν, η πόλη παραδόθηκε αλλά ο Λόπο Σοάρες είδε με λύπη ότι δεν είχε άντρες να τους τοποθετήσει σαν φρουρά στο λιμάνι. Η απόπειρα να φτάσουν στο Μασάουα απέτυχε, έφτασαν στο αρχιπέλαγος του Ντάλακ και μπόρεσαν να φύγουν μόνο μετά τον θάνατο του Ντουάρτε Γκαλβάο στο Καμαράν. Ο Ματέους ο Αρμένιος και ο Φρανσίσκο Άλβαρες ενημερώθηκαν κατόπιν οτι ο βασιλιάς έδωσε εντολή να αντικατασταθεί στην αντιβασιλεία της Ινδίας ο Λόπο Σοάρες ντι Αλμπεργκαρία με τον Ντιόγκο Λόπες ντι Σεκέιρα. Ο Λόπο Σοάρες ντι Αλμπεργκαρία κατέκτησε τη Σρι Λάνκα για λογαριασμό του βασιλιά της Πορτογαλίας αφού έφτασε με μεγάλο στόλο στην πρωτεύουσα Κολόμπο (1518), έκτισε το κάστρο *"Σάντα Μπάρμπαρα"*.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Albuquerque, Brás de (1774). Commentarios do grande Afonso Dalboquerque, Τόμος Δ΄, σ. 200-206
2. ↑  E. Denison Ross, "Early Travellers in Abyssinia: Part I", Journal of the Royal African Society, 21 (1922), σ.276

Πηγές
-----

* Albuquerque, Brás de (1774). Commentarios do grande Afonso Dalboquerque.
* E. Denison Ross, "Early Travellers in Abyssinia: Part I", Journal of the Royal African Society, 21 (1922)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 69811175
* LCCN: n93073827
* ISNI: 0000 0000 6683 9846
* GND: 122475194

 |

 |
Μια ινδική αλεπού της ερήμου ή λευκοπόδαρη αλεπού από το Καταφύγιο Ταλ Τσαπάρ στο Ρατζαστάν της Ινδίας
Η **λευκοπόδαρη αλεπού** (*Vulpes vulpes pusilla*), επίσης γνωστή ως η **αλεπού της ερήμου**, είναι ένα μικρό, ασιατικό υποείδος της κόκκινης αλεπούς που απαντάται σε όλη σχεδόν την βορειοδυτική ινδική υποήπειρο, τις περιοχές με ερήμους του Πακιστάν από το Ραβαλπίντι μέχρι το Ρατζαστάν και το Κατς στην Ινδία, το Βαλουχιστάν, το νότιο Ιράν και το Ιράκ. Βρίσκεται κυρίως σε αμμόλοφους ή στις ευρείες αμμώδεις κοίτες ημίξηρων ποταμών, και μονάχα πολύ σπάνια σε χωράφια, και στη συνέχεια κοντά σε αμμώδεις εκτάσεις.

Συμπεριφορά
-----------

Είναι παρόμοια στις συνήθειες με την αλεπού του λόφου, αλλά η διατροφή της είναι πιο σαρκοβόρα από των άλλων υποειδών, και τα θηράματά της είναι πιο περιορισμένα στους γερβίλους και τους ψαμμόμυες, λόγω του πιο άγονου οικοτόπου που καταλαμβάνει.

Συλλογή
-------

* Κρανίο λευκοπόδαρης αλεπούς
* Τυπικός οικότοπος
* Μητέρα και νεαρό
* Κουτάβια σε φωλιά
* Ένα κουτάβι που ψευτοκυνηγάει

Παραπομπές
----------

1. ↑  Pocock 1941, σελίδες 123–4
2. 1 2  Mivart 1890, σελίδες 124–25
3. ↑  Pocock 1941, σελ. 127
Κινούμενο παράδειγμα αναζήτησης κατά πλάτος
**Αναζήτηση κατά πλάτος** είναι ένας αλγόριθμος για διάσχιση ή αναζήτηση σε δομές δεδομένων τύπου δέντρου ή γράφου. Η αναζήτηση ξεκινά από τη ρίζα του δέντρου (ή από κάποιο αυθαίρετο κόμβο του γραφήματος, που μερικές φορές αναφέρεται ως "κλειδί αναζήτησης του") και διερευνά πρώτα τους γειτονικούς κόμβους, προτού μεταβεί στους γείτονες του επόμενου επιπέδου.

Ψευδοκώδικας
------------

Η αναζήτηση κατά πλάτος επιτυγχάνεται με χρήση μιας βοηθητική ουράς. Οι κόμβοι των κάθε επιπέδων του δέντρου εισάγωνται διαδοχικά στη βοηθητική ουρά. Ο κάτωθι επαναληπτικός αλγόριθμος διακρίνει δύο περιπτώσεις:

* **Περίπτωση ρίζας**: Η ουρά είναι αρχικά κενή, συνεπώς ο κόμβος της ρίζας πρόστειθεται στη βοητική ουρά.
* **Γενική περίπτωση**: Όσο η βοηθητική ουρά δεν είναι κενή, εξαγωγή και επεξεργασία του επόμενου κόμβου από την ουρά. Στη συνέχεια, εισαγωγή στη βοηθητική ουρά όλων τών κόμβων παιδιών του τρέχοντος κόμβου. Εάν ο τρέχων κόμβος είναι φύλλο, δεν εισάγεται τίποτα.

Αναφορές
--------

1. ↑  «Graph500 benchmark specification (supercomputer performance evaluation)». Graph500.org, 2010. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Μαρτίου 2015. Ανακτήθηκε στις 7 Μαρτίου 2018.
Ο **Αλβέρτος-Άτσο Β΄** (997 ή 10 Ιουλίου 1009 - 20 Αυγούστου 1097) από τον Οίκο των Ομπερτιδών, ήταν μαρκήσιος (margrave) του Μιλάνου. Ήταν ένας ισχυρός ευγενής του Γερμανικού βασιλείου.

Βιογραφικά
----------

Ήταν ο μόνος γιος του Αλβέρτου-Άτσο Α΄ μαργράβου του Μιλάνου και της Αδέλας του Μιλάνου. Ανέλαβε ήδη από το 1020 τα καθήκοντά του και αύξησε τις κτήσεις του στη βόρεια Ιταλία. Το 1069-70 ενεπλάκη στη διαδοχή του Λα Μαιν (Maine), μια και η 2η σύζυγός του Γκαρσέντε ήταν συγκληρονόμος. Έκανε τον γιο του Ούγο Ε΄ κόμη του Λα Μαιν, αλλά έπρεπε πρώτα να κυριαρχήσει επί του Ροβέρτου Β΄ δούκα της Νορμανδίας, αρραβωνιαστικού της άλλης κληρονόμου. Στην Έριδα της Περιβολής στην αρχή προσπάθησε να μεσολαβήσει, αλλά τελικά πήρε το μέρος του πάπα Γρηγορίου Ζ΄ εναντίον του Ερρίκου Δ΄ των Σαλίων.

Ο πρωτότοκος γιος του Γουέλφος Α΄ από την Καρινθία μετακινήθηκε στη Βαυαρία. Είναι ο ιδρυτής του Οίκου των Γουέλφων. Στο Έστε, που τότε ήταν λίγο μεγαλύτερο από χωριό, ο Αλβέρτος-Άτσο Β΄ έκανε ένα κάστρο κατοικία του. Το κληρονόμησε ο δευτερότοκος Φούλκων Α΄, ιδρυτής του Οίκου των Έστε.

Οικογένεια
----------

Το 1036 νυμφεύτηκε πρώτα την Κουνιγκούνδη των Παλαιών Γουέλφων, κόρη του Γουέλφου Β΄ κόμη της Σουαβίας, κληρονόμο της Σουαβίας στη Βαυαρία και είχε τέκνο:

* Γουέλφος Α΄ (1035; - 1101) δούκας της Βαυαρίας.

Νυμφεύτηκε περί το 1050 σε δεύτερο γάμο με τη Γκαρσέντε των Ουγονιδών, κόρη του Ερβέρτου Α΄ κόμη του Μαν. Είχε τέκνα:

* Φούλκων Α΄ (απεβ. 1128) μαρκήσιος του Μιλάνου, κύριος του κάστρου του Έστε.
* Ούγος Ε΄ (απεβ. 1131) κόμης του Λα Μαν, σύζυγος της Γκερσέντας Ωτβίλ, κόρη του Ροβέρτου Γυϊσκάρδου δούκα της Απουλίας, Καλαβρίας και Σικελίας.

Μερικές πηγές αναφέρουν γάμο του με την Βιτάλια Ορσεόλο, κόρη του Πέτρου βασιλιά της Ουγγαρίας. Είχαν τέκνο:

* Ίττα.

Από σχέση του με την Ματίλντα, αδελφή του Γουλιέλμου επισκόπου Πάδουας, είχε ένα φυσικό τέκνο, την Αδελασία.

Πηγές
-----

* Society for the Diffusion of Useful Knowledge (1833). The Penny Cyclopaedia of the Society for the Diffusion of Useful Knowledge. Volume 10 Ernesti – Frustum. London: Knight. p. 38. Onlne Computer Library Center 455140714.
* Halliday, Andrew (1826). "Book III, containing a sketch of the history of the western Empire under the Saxon and Franconian dynasties." Annals of the house of Hanover. London: William Sams. pp. 137–138, 141, 148, 151, 155–156. Onlne Computer Library Center 03031224.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 80572570
* GND: 136184561

 |

 |
Κοντά στο Δαφνί σε απόσταση περίπου 5χμ βρίσκεται μια Οροσειρά που ονομάζεται Λυκοβουνό. Κορυφή της είναι ο Κουρκουτάς που φτάνει τα 617 μ. Το όνομά της προέρχεται από κάποια Βυζαντινή Καστροπολιτεία που άκμασε εκεί κατά τον 13ο με 14ο αιώνα. Στο Λυκοβουνό ήταν κτισμένο το ξακουστό Μοναστήρι του Άγιου-Γεώργιου. Το Μοναστήρι αναφέρεται σε Χρυσόβουλο Διάταγμα του έτους 1292 από το Αυτοκράτορα Ανδρόνικο Β' Παλαιολόγο, ο οποίος το αναγνωρίζει ως πλούσιο και φημισμένο. Στο Μοναστήρι ακόμα διασώζονται τα σπάνια ψηφιδωτά του και οι Τοιχογραφίες του, καταστράφηκε το 1700 από τους Τούρκους.

**Θρύλοι και Παραδόσεις**

Στα χαλάσματα του ξακουσμένου Μοναστηριού καθώς αναφέρει η παράδοση, είναι θαμμένοι οι θησαυροί του, οι πολλές καμπάνες του (από τις οποίες η μία είναι ολόχρυση) και αμέτρητα Κωνσταντινάτα, χρυσά νομίσματα από την εποχή του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Από όλη, λοιπόν, αυτήν τη φήμη και το πλούτο που είχε το Μοναστήρι προήλθε η φράση : 

*"Αι-Γιώργης στο Λυκοβουνό και Αγια-Σοφιά στην Πόλη".*

**Το Λυκοβουνό στο Νεοσύστατο Ελληνικό Κράτος**

Το Λυκοβουνό συνέχισε την ακμή του και στη Μεταβυζαντινή Περίοδο. Αποτέλεσε την έδρα του Δήμου Κυδωνίας που περιείχε τα χωριά: Δαφνί, Κυδωνία, Καράσπαη, Λυκοβουνό, Πυρί. Η παράδοση λέει ότι στο Λυκοβουνό κατοικούσαν 1000 οικογένειες. Επί Βασιλείας Όθωνος το Λυκοβουνό παραχωρήθηκε στον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη και ύστερα στην Οικογένεια Μαυρομιχάλη και αποτέλεσε την Έδρα της. Όπως ήταν φυσικό, οι Μαυρομιχαλέοι δεν ήταν διατεθειμένοι να μοιραστούν τη γη τους με τους Λυκοβουνιώτες και γι'αυτό τους κυνήγησαν. Οι περισσότεροι κατέφυγαν στο Δαφνί και άλλοι πήγαν σε χωριά, όπως : το Ξηροκάμπι, το Καράσπαη, η Πετρίνα, οι Κροκεές, την Κυδωνιά κ.λ.π.

Ο Δημήτρης Κουτράκος προσπάθησε να αποτρέψει αυτήν την κατάσταση όμως αυτό το πλήρωσε με τη ζωή του. Η τοποθεσία που δολοφονήθηκε είναι γνωστή ώς "Του Κουτράκου τ'αλώνι".

Το Λυκοβουνό χωρίζεται σε δύο Οικισμούς, τη Βυζαντινή Καστροπολιτεία του Λυκοβουνού και τον Οικισμό του Αι-Γιάννη. Ο Οικισμός του Αι-Γιάννη υπήρχε και κατά τους Βυζαντινούς χρόνους. Εκεί βρίσκεται η Εκκλησία του Αι-Γιάννη του Ριγανά που εορτάζεται στις 24 Ιουνίου. Σήμα κατατ 'εθεν είναι η Γραφική Βρύση που χρησιμοποιούσαν οι Λυκοβουνιώτες. Ακόμα, σε αυτόν τον οικισμό υπάρχουν και τα συντρίμμια του Τζαμιού που είχε κτιστεί επί Τουρκοκρατίας.ο Λυκοβουνό είχε χτιστεί στη Βυζαντινή περίοδο αφού τα κτίσματα του μαρτυρούν ότι πρόκειται για οικισμό που άκμασε κατά τον **13ο και 14ο αιώνα**.Βρίσκεται κοντά στο Δαφνί σε υψόμετρο γύρω στα 600-700 μ

Πηγές
-----

 ( Δαφνί Λακωνίας - Ιστορία)

**"Το Δαφνί της Σπάρτης και τα γύρω χωριά"** του Σταύρου Μυλωνάκου

Προφορικές Μαρτυρίες
**(15874) 1996 TL66** | Ανακάλυψη |
| --- |
| Ανακαλύφθηκε από |  C. A. Trujillo, D.C. Jewitt, X.J. Luu, J. Chen  |
| Ανακαλύφθηκε στις | 9 Οκτωβρίου 1996 |
| Χαρακτηριστικά τροχιάς |
| Αφήλιο |  134,38 AU |
| Περιήλιο |  35,052 AU |
| Ημιάξονας τροχιάς |  84,72 AU |
| Εκκεντρότητα |  0,586 |
| Περίοδος περιφοράς |  779,8 χρόνια |
| Κλίση |  23,95° ως προς την Εκλειπτική |
| Μήκος του ανερχόμενου σημείου |  217,74°  |
| Όρισμα του περιηλίου |  184,9°  |
| Δορυφόροι |  0  |
| Φυσικά Χαρακτηριστικά |
|  Διαστάσεις  |  339 ±20 km 575 ±115 km  |
| Λευκαύγεια |  0,095-0,13 0,025-0,055  |
| Αστρονομική περίοδος περιστροφής |  12 h |
| Φαινόμενο μέγεθος |  20,8 |
| Απόλυτο μέγεθος | 5,4 |

To **(15874) 1996 TL66** είναι ένα αντικείμενο του εσωτερικού νέφους του Όορτ, το πρώτο αντικείμενο της περιοχής που αναγνωρίστηκε ως τέτοιο, αν και το πρώτο αντικείμενο της περιοχής που ανακαλύφθηκε είναι το (48639) 1995 TL8. Ανακαλύφθηκε τις 9 Οκτωβρίου 1996. Είναι υποψήφιος πλανήτης νάνος.

Το 2007 υπολογίστηκε με βάση παρατηρήσεις από το διαστημικό τηλεσκόπιο Σπίτζερ ότι το 1996 TL66 έχει διάμετρο 575 ±115 χιλιόμετρα. Το 2012 παρατηρήσεις από το διαστημικό τηλεσκόπιο Χέρσελ έδειξαν ότι το αντικείμενο έχει αρκετά μικρότερη διάμετρο, περίπου 340 χιλιόμετρα. Μάλιστα όταν η ομάδα που μελετούσε τα δεδομένα από το Χέρσελ ξαναεπεξεργάστηκε τα στοιχεία από το Σπίτζερ βρήκε ότι τα στοιχεία έδειχναν στην πραγματικότητα ένα αντικείμενο με διάμετρο περίπου 330 χιλιόμετρα και λευκαύγεια 0,118. Τα στοιχεία από τις καμπύλες φωτός δείχνουν ότι σφαιροειδές με κάποιες περιοχές με χαμηλότερη λευκαύγεια. Με βάση αυτές τις καμπύλες υπολογίστηκε ότι το σώμα έχει περίοδο περιστροφής 12 ώρες, αν και επειδή τα δεδομένα ήταν κατακερματισμένα, αυτή η μέτρηση μπορεί να είναι τελείως λάθος.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  JPL Small-Body Database Browser, ανακτήθηκε 14 Νοεμβρίου 2009
2. 1 2 3  P. Santos-Sanz, E. Lellouch, S. Fornasier, C. Kiss, A. Pal, T.G. Muller, E. Vilenius, J. Stansberry, M. Mommert, A. Delsanti, M. Mueller, N. Peixinho, F. Henry, J.L. Ortiz, A. Thirouin, S. Protopapa, R. Duffard, N. Szalai, T. Lim, C. Ejeta, P. Hartogh, A.W. Harris και M. Rengel (Φεβρουάριος 2012). «"TNOs are Cool": A Survey of the Transneptunian Region IV». *Astronomy & Astrophysics*. .
3. 1 2 3  
John Stansberry, Will Grundy, Mike Brown, Dale Cruikshank, John Spencer, David Trilling, Jean-Luc Margot (2007). «Physical Properties of Kuiper Belt and Centaur Objects: Constraints from Spitzer Space Telescope». arXiv:astro-ph/0702538 [astro-ph].
4. ↑  AstDyS Ephemerides for (15874) 1996 TL66, ανακτήθηκε 14 Νοεμβρίου 2009
5. ↑  Tancredi, G. & Favre, S. (2008) *Which are the dwarfs in the Solar System?*. Depto. Astronomía, Fac.Ciencias, Montevideo, Uruguay; Observatorio Astronómico Los Molinos, MEC, Uruguay. Retrieved 10-08-2011
Ο **Λεόπολντ «Πόλντεκ» Σόχα** (πολωνικά: Leopold "Poldek" Socha) (28 Αυγούστου 1909 – 12 Μαΐου 1946) ήταν Πολωνός επιθεωρητής λυμάτων στην πόλη Λβουφ (τώρα Λβιβ, Ουκρανία). Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Σόχα χρησιμοποίησε τις γνώσεις του για το αποχετευτικό σύστημα της πόλης για να προστατεύσει μια ομάδα Εβραίων από τη δίωξη των Ναζί και των διαφορετικών εθνικοτήτων υποστηρικτές τους. Το 1978 αναγνωρίστηκε από το Κράτος του Ισραήλ ως Δίκαιος των Εθνών.

Βιογραφία
---------

Ο Σόχα ζούσε σε μια φτωχή γειτονιά του Λβουφ της Πολωνίας και εργαζόταν για το δημοτικό τμήμα υγιεινής και κρυφά ως διαρρήκτης και κλέφτης. Το 1943, άρχισε να κρύβει 21 Εβραίους πρόσφυγες σε κανάλια αποχέτευσης στο υπό γερμανική κατοχή Λβουφ. Οι Εβραίοι είχαν τραπεί σε φυγή μέσα από τις σανίδες του πατώματος των σπιτιών τους για να αποφύγουν τη γερμανική σύλληψη.

Αρχικά, οι Εβραίοι πλήρωσαν στους ευεργέτες τους ένα αρκετά ακριβό τίμημα, αλλά τελικά τους τελείωσαν τα χρήματα. Ο Σόχα, η σύζυγός του, Μαγκνταλένα και ένας συνάδελφός του ονόματι Στέφαν Βρουμπέλσκι συνέχισαν να ταΐζουν και να προστατεύουν τους πρόσφυγες με δικούς τους πόρους. Βοήθησαν την ομάδα για τους δεκατέσσερις μήνες της γερμανικής κατοχής του Λβουφ. Οι 10 από τους 21 Εβραίους πρόσφυγες επέζησαν.

Το 1946, ο Σόχα και η κόρη του οδηγούσαν τα ποδήλατά τους όταν ένα σοβιετικό στρατιωτικό φορτηγό τους πλησίασε. Κατεύθυνε το ποδήλατό του προς την κατεύθυνση της για να την βγάλει από τη μέση, σώζοντάς την, αλλά ο ίδιος πέθανε στην πορεία. Μετά το θάνατό του, ο εβραϊκός λαός που είχε προστατέψει ο Σόχα επέστρεψε για να αποτίσει τα σέβη του.

Κληρονομιά
----------

Στις 23 Μαΐου 1978, το Γιαντ Βασσέμ του Ισραήλ αναγνώρισε τον Λεόπολντ και τη Μαγκνταλένα Σόχα ως Δίκαιους των Εθνών. Το 1981, ο Στέφαν Βρουμπέλσκι και η σύζυγός του, Άννα, έλαβαν την ίδια τιμή.

Τον Σόχα υποδύθηκε ο Ρόμπερτ Βιεντσκιέβιτς στην ταινία της Αγκνιέσκα Χόλαντ το 2011 *In Darkness*, η οποία ήταν υποψήφια για Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία στα 84α Βραβεία Όσκαρ.

Η επιζώσα Κριστίνα Χίγκερ αφηγήθηκε τον χρόνο της ως παιδί στους υπονόμους με τη βοήθεια του Σόχα στο USC Shoah Foundation for Visual History and Education, καθώς και στα απομνημονεύματά της το 2008, *The Girl in the Green Sweater: A Life in Holocaust's Shadow*.

Δείτε επίσης
------------

* Πολωνοί Δίκαιοι των Εθνών

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  «The Righteous Among the Nations Database» (Αγγλικά)
2. ↑  Weszła do kanałów tłumacząc książkę o Żydach ze Lwowa | Gazeta Wyborcza (πολωνικά)
3. ↑  «Rescue in the Sewers: Leopold & Magdalena Socha». Yad Vashem. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Ιανουαρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 28 Δεκεμβρίου 2012.
4. ↑  «The amazing story of survival in the sewers of Lvov». Aish. 2 Αυγούστου 2008. Ανακτήθηκε στις 28 Δεκεμβρίου 2012.
5. ↑  «Socha Leopold - Polscy Sprawiedliwi - Przywracanie Pamięci». Sprawiedliwi.org.pl. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Οκτωβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 26 Φεβρουαρίου 2012.
6. ↑  «Holocaust Survivor Kristine Keren Testimony». *YouTube*.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 3742152563106815560009
* LCCN: n2018025656

 |

 |
Συντεταγμένες: 45°20′53.002″N 16°46′23.999″E﻿ / ﻿45.34805611°N 16.77333306°E﻿ / 45.34805611; 16.77333306

Ο **Λόνια** (*κροατικά: Lonja*) είναι ποτάμι της κεντρικής Κροατίας, αριστερός παραπόταμος του Σάβα. Έχει μήκος 133 χλμ (83 μίλια) και η λεκάνη απορροής του καλύπτει έκταση 5.944 τετραγωνικά χιλιόμετρα (2.295 τετραγωνικά μίλια).

Πηγάζει στο βουνό Κάλνικ στη βόρεια Κροατία, νοτιοανατολικά από το Νόβι Μάροφ. Ρέει δυτικά μέχρι το Μπρέζνιτσκι Χουμ και κάνει στροφή νότια περνώντας ανατολικά από το Σβέτι Ιβάν Ζέλινα, έπειτα γυρίζει νοτιοανατολικά κοντά σε στο Σβέτα Χέλενα. Ανατολικά της Λούπογκλαβ στρέφεται και πάλι νότια, περνώντας από στο Ίβανιτς Γκραντ και πλησιάζει τον ποταμό Σάβα. Στη συνέχεια ρέει παράλληλα με τον Σάβα για το υπόλοιπο της διαδρομής του. Κοντά στο τέλος της διαδρομής του, ο ποταμός χωρίζεται στον Στάρα Λόνια που εκβάλει στον Σάβα στο ομώνυμο χωριό Λόνια και το άλλο του τμήμα ονομάζεται Τρέμπεζ που εκβάλει στον Σάβα περίπου 5,5 χλμ. κατάντη του ομώνυμου χωριού της Τρέμπεζ.

Οι κύριοι παραπόταμοι του Λόνια είναι οι:

* Τσέσμα (Τσάζμα), (124 χλμ.), η οποία εκβάλει στον Λόνια βορειοανατολικά από το Σίσακ.
* Ίλοβα, (85 χλμ.), εκβάλει στον Τρέμπεζ νότια της Κούτινα.
* Πάκρα, εκβάλει στον Τρέμπεζ νότια της Κούτινα.
* Ζέλινα, εκβάλει στον Λόνια νότια της Ίβανιτς Γκραντ.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  «Geographical and meteorological data» (PDF). *Statistical Yearbook*. Croatian Bureau of Statistics. 2007. Ανακτήθηκε στις 17 Απριλίου 2011.

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Lonja  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η Τρωική ομάδα των αστεροειδών στα αριστερά και δεξιά του Δία, χωρίζονται σε ελληνικό στρατόπεδο (Greeks) και σε τρωικό (Trojans)
Ο **5012 Ευρυμέδων** (5012 Eurymedon), είναι ένας αστεροειδής που ανήκει στην Τρωική Ομάδα. Ανακαλύφθηκε 17 Οκτωβρίου 1960 από τους αστρονόμους Cornelis Johannes van Houten, Ingrid van Houten-Groeneveld και Tom Gehrels στο αστεροσκοπείο του Πάλομαρ. Πήρε το όνομά του από τον Ευρυμέδων, υπηρέτη του βασιλιά Νέστορα κατά τον Τρωικό πόλεμο. Πρόκειται για τον πολλοστό αστεροειδή που προστίθεται στην ομάδα αυτή.

Συγκεκριμένα, η Τρωική ομάδα του Δία άρχισε να ανακαλύπτεται κομμάτι κομμάτι και πρόκειται για αντικείμενα που έχουν την ίδια τροχιά με το Δία γύρω από τον ήλιο. Οι αστρονόμοι με χιούμορ χώρισαν τους αστεροειδείς αυτούς σε δύο αντίπαλες ομάδες ή στρατόπεδα, αντιγράφοντας την ονοματολογία της Ιλιάδας. Ο πρώτος Τρώας που ανακαλύφθηκε (το 1906) βαφτίστηκε Αχιλλεύς και ανήκε στο στρατόπεδο των Ελλήνων. Μέχρι το 2009 είχαν ανακαλυφθεί άλλοι 2.909 αστεροειδείς.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «5012 Eurymedon (9507 P-L)». JPL Solar System Dynamics NASA. Ανακτήθηκε στις 20 Δεκεμβρίου 2013.
2. ↑  «(5012) Eurymedon». IAU Minor Planet Center. Ανακτήθηκε στις 20 Δεκεμβρίου 2013.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος τρωικών αντικειμένων Δία (ελληνικό στρατόπεδο)

Αστεροειδείς| 5011 Πτα | 5012 Ευρυμέδων | 5013 Σουτσουσάντσονγκ |
Η ***Λυκαλώπηξ*** (*Lycalopex*) είναι γένος της οικογένειας των κυνιδών από τη Νότια Αμερική. Παρά την ονομασία του, δεν αφορά γνήσιες αλεπούδες, αλλά ένα μοναδικό γένος κυνιδών που σχετίζεται με λύκους και τσακάλια, το οποίο θυμίζει κάπως τις αλεπούδες λόγω της συγκλίνουσας εξέλιξης· γι' αυτό το γένος ονομάζεται επίσης ***Ψευδαλώπηξ***. Η νοτιοαμερικανική γκρίζα αλεπού, *Lycalopex griseus*, είναι το πιο συνηθισμένο είδος, και είναι γνωστό για τα μεγάλα του αυτιά.

Τα παλαιότερα γνωστά απολιθώματα που ανήκουν στο γένος ανακαλύφθηκαν στη Χιλή, και χρονολογούνται 2,0 έως 2,5 εκατομμύρια χρόνια πριν, στα μέσα έως τα τέλη του Πλειόκαινου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Lucherini, M.; Luengos Vidal, E. M. (2008). «*Lycalopex gymnocercus* (Carnivora: Canidae)». *Mammalian Species*: Number 820, pp. 1–9. doi:10.1644/820.1.
Ο **Αλέξανδρος Κωστόπουλος** (1909 - 1972) ήταν Έλληνας πολιτικός και ιατρός Νευρολόγος - Ψυχίατρος.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ήταν γιος του Νικολάου Κωστόπουλου. Γεννήθηκε στην Τρίπολη, από φτωχή, πολύτεκνη οικογένεια. Εισήχθη και αποφοίτησε με Άριστα από τη Στρατιωτική Ιατρική Αθηνών. Υπήρξε πολιτικός υπεύθυνος της Αντιστασιακής οργάνωσης ΕΚΚΑ (Συντ. Ψαρρού) και εκπρόσωπος αυτής αργότερα στη Μ. Ανατολή. Διετέλεσε Κυβερνητικός εκπρόσωπος Ανατ. Μακεδονίας και Θράκης επί Κυβερνήσεως Εθνικής Ενότητας στο Κάιρο.

Εξελέγη βουλευτής Θεσσαλονίκης με την υποστήριξη του Δημοκρατικού Σοσιαλιστικού Κόμματος στις εκλογές του 1946 και του του 1950. Στις τρεις κυβερνήσεις που σχημάτισε ο Σοφοκλής Βενιζέλος τον Αύγουστο, τον Σεπτέμβριο και τον Νοέμβριο του 1950 διετέλεσε υπουργός Υγιεινής.

Αφού αποσύρθηκε από την πολιτική άνοιξε ιδιωτική Νευρολογική-Ψυχιατρική κλινική στη Θεσσαλονίκη, η οποία μεταφέρθηκε κατόπιν στους Νέους Επιβάτες. 

Παντρεύτηκε την Σταυρούλα Κωστοπούλου, το γένος Κούνα, απόφοιτο της Εμπορικής Σχολής Αθηνών, η οποία υπήρξε μία από τις πρώτες γυναίκες που έθεσαν υποψηφιότητα ως βουλευτής, το 1952, στην Α' Θεσσαλονίκης, ανεξάρτητη, υποστηριζόμενη από την Αριστερά.

Πηγές
-----

1. ↑  Μητρώο Γερουσιαστών και Βουλευτών 1929-1974 Βουλή των Ελλήνων, Εθνικό Τυπογραφείο, 1977 (σελ. 146 - 147).(pdf)
2. ↑  κυβέρνηση Βενιζέλου (Σεπτεμβρίου 1950), από την ιστοσελίδα της Γενικής Γραμματείας Κυβέρνησης
3. ↑  κυβέρνηση Βενιζέλου (Νοεμβρίου 1950), από την ιστοσελίδα της Γενικής Γραμματείας Κυβέρνησης
4. ↑  κυβέρνηση Βενιζέλου (Νοεμβρίου 1950), από την ιστοσελίδα της Γενικής Γραμματείας Κυβέρνησης
Το **Λόλλυγουντ** (ούρντου: لالی وُڈ‬‎), είναι η παλαιότερη κινηματογραφική βιομηχανία του κινηματογράφου του Πακιστάν. Εδρεύει στη Λαχώρη στο Παντζάμπ στο Πακιστάν. Από το 1929 η Λαχώρη ήταν το κέντρο παραγωγής ταινιών για το Πακιστανικό κινηματογράφο, παράγοντας ταινίες στα Παντζάμπι και Ούρντου. Ωστόσο, από το 2007, το Καράτσι έχει σε μεγάλο βαθμό ξεπεράσει τη Λαχώρη στις κινηματογραφικές παραγωγές των Ούρντου. Η λέξη "Λόλλυγουντ" επινοήθηκε το καλοκαίρι του 1989 στο περιοδικό *Glamour*, το οποίο δημοσιεύεται από το Καράτσι από τον Σαλίμ Νασίρ.

Δείτε επίσης
------------

* Κινηματογράφος του Πακιστάν
* Κατάλογος Πακιστανικών ταινιών στα Παντζάμπι

Παραπομπές
----------

1. ↑  «If you thought Lollywood was booming, let 2016 remind you why it's not». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Δεκεμβρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 8 Σεπτεμβρίου 2018.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* *Όλη η Ιστορία του Κινηματογράφου Λόλλυγουντ*
Ο **Αλέξανδρος Μελετόπουλος** του Νικολάου (1855-1927) ήταν Έλληνας αρχαιολόγος και νομισματολόγος. Γεννήθηκε στον Πειραιά, του οποίου ένας από τους πρώτους οικιστές ήταν ο πατέρας του.

Ο Αλέξανδρος σπούδασε αρχαιολογία και νομισματολογία στο Παρίσι, και επιστρέφοντας στην Ελλάδα πραγματοποίησε πολλές αρχαιολογικές έρευνες, συνέγραψε πλήθος μελετών και διετέλεσε έφορος του Μουσείου της Ιστορικής και Εθνολογικής Εταιρείας. Σε αυτόν οφείλεται ή δημοσίευση το 1882 της επιγραφής των όρων κατασκευής της Σκευοθήκης του Φίλωνος, ενός από τα σημαντικότερα έργα του αρχαίου Πειραιά. Η επιγραφή αυτή, που βρέθηκε *«εν τω μυχώ του λιμένος Ζέας»*, αποτελείται από 97 στίχους με 54 γράμματα στον καθένα.

Παραλλήλως, ανέπτυξε έντονη κοινωνική και πολιτική δράση: χρημάτισε δύο φορές δημοτικός σύμβουλος του Δήμου Πειραιώς (1883-1887, 1912-1914), και πολιτικός σύμβουλος του δημάρχου Θεοδώρου Ρετσίνα (1889-1895). Ο Αλέξανδρος Μελετόπουλος δημιούργησε σημαντική ιδιωτική συλλογή αρχαίων νομισμάτων, της οποίας τον κατάλογο τύπωσε το 1884 και μέρος της χάρισε στο Αρχαιολογικό Μουσείο Πειραιά.

Ο Μελετόπουλος πήρε ως σύζυγό του τη Μαρία Λ. Καμπάνη από τη Μύκονο και απέκτησαν δύο τέκνα: τον Λαυρέντη (γενν. 1897) και τον Ιωάννη (1903-1980), δικηγόρο, ιστορικό συγγραφέα και ευεργέτη.

Πηγές
-----

* *Παγκόσμιο Εγκυκλοπαιδικό Λεξικό* «Χάρη Πάτση», τόμος Δεύτερος, σελ. 450
Η **Βιργινία** είναι ένας μεγάλος και πολύ σκοτεινόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών (απόλυτο μέγεθος όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα 9,24). Ανακαλύφθηκε στις 4 Οκτωβρίου 1857 από τον Αμερικανό αστρονόμο Τζέιμς Φέργκιουσον (καθώς παρατηρούσε από την Ουάσινγκτον) και ανεξάρτητα στις 19 Οκτωβρίου του ίδιου έτους από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Τέοντορ Ρόμπερτ Λούτερ, ο οποίος παρατηρούσε από το Ντίσελντορφ. Αλλά η δεύτερη χρονικά ανακάλυψη ανακοινώθηκε πρώτη.

Η μέση διάμετρος της Βιργινίας υπολογίσθηκε σε 99,8 χλμ. ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 1000 τρισεκατομμύρια τόνους. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Βιργινίας εκτιμάται σε 2,79 cm/sec², δηλαδή η βαρύτητα εκεί είναι 350 φορές ασθενέστερη από τη γήινη, ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 52,8 m/sec.

Δεν είναι γνωστός ο φασματικός τύπος της Βιργινίας (πιθανώς C). Το άλβεδό της είναι 0,036 (από τα μικρότερα για αστεροειδή). Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της υπολογίζεται σε 102 βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.

Είναι άγνωστο εάν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Βιργινία γύρω από τον εαυτό της.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *JPL Small-Body Database*. 2000050.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

  


Αστεροειδείς| 49 Πάλες | 50 Βιργινία | 51 Νεμάουζα |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ηλιακό Σύστημα
* Πύλη:Αστρονομία
 |

 |
Ο **Λυκούργος Αρχοντίδης** ήταν Κύπριος ποδοσφαιριστής και προπονητής. Αγωνιζόταν στην θέση του αριστερού επιθετικού. Επιπλέον, ήταν και διακεκριμένος αθλητής στίβου. Συγκαταλέγεται στις μεγαλύτερες αθλητικές μορφές της Κύπρου.

Ξεκίνησε την καριέρα του το 1934 στον ΑΠΟΕΛ, παραμένοντας στην ομάδα έως το 1951. Με τον ΑΠΟΕΛ κατέκτησε 8 πρωταθλήματα και 4 κύπελλα. Το 1952 μετέβη στην Αγγλία για να αποκτήσει δίπλωμα προπονητή. Εκεί τον παρακολούθησαν παράγοντες της Κουίνς Παρκ Ρέιντζερς, οι οποίοι του πρότειναν να αγωνιστεί στην ομάδα τους. Ο Λυκούργος Αρχοντίδης αγωνίστηκε με την αγγλική ομάδα για ένα χρόνο. Το 1953 επέστρεψε στην Κύπρο, όπου και ανέλαβε παίκτης-προπονητής στον Άρη Λεμεσού έως και το 1957. Ακολούθως συνέχισε ως προπονητής σε άλλες ομάδες (Πεζοπορικός Λάρνακας, Αλκή Λάρνακας). Το 1967 διετέλεσε προπονητής του ΑΠΟΕΛ.

Επιπλέον, συμμετείχε στη Μεικτή Κύπρου (πρόδρομος της Εθνικής Κύπρου) η οποία συστάθηκε το 1936 και έδωσε δύο φιλικούς αγώνες. Ο πρώτος αγώνας ήταν με αντίπαλο την Εθνική Ελλάδας στις 10 Μαΐου 1936 στο στάδιο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας και ο δεύτερος ήταν με αντίπαλο τον Παναθηναϊκό στις 12 Μαΐου 1936 στο ίδιο στάδιο.

Την περίοδο 1939-1951 ήταν και αθλητής στίβου του ΓΣΠ. Αναδείχθηκε 14 φορές πρώτος παγκυπριονίκης σε 7 αγωνίσματα. Επιπλέον, το 1947 αναδείχθηκε πολυνίκης αθλητής στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1947 (δρόμος 100 μέτρων, 110 μέτρα με εμπόδια, άλμα εις μήκος). Για 3 συνεχόμενες χρονιές αναδείχθηκε πολυνίκης των παγκύπριων αγώνων (1945, 1946, 1947). Στο αγώνισμα 110 μέτρων με εμπόδια κατείχε το παγκύπριο ρεκόρ για 27 χρόνια. Μετέπειτα διετέλεσε μέλος του διοικητικού συμβουλίου του ΓΣΠ.

Τίτλοι
------

Ως ποδοσφαιριστής του ΑΠΟΕΛ
* Πρωτάθλημα Κύπρου (8): 1935-36, 1936-37, 1937-38, 1938-39, 1939-40, 1946-47, 1947-48, 1948-49
* Κύπελλο Κύπρου (4): 1936-37, 1940-41, 1946-47, 1950-51

Ως ποδοσφαιριστής-προπονητής του Άρη
* Πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας (1): 1953-54

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13  Μελετίου 2011, σελ. 119
2. 1 2  «Ρετρό: Λυκούργος Αρχοντίδης, 14 φορές νικητής σε Παγκύπριους Αγώνες σε επτά διαφορετικά αγωνίσματα». 17 Δεκεμβρίου 2020. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Ιουλίου 2022. Ανακτήθηκε στις 24 Ιουλίου 2022.
3. 1 2  Μελετίου 2011, σελ. 230
4. ↑  «ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟΙ ΠΡΟΠΟΝΗΤΕΣ». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Ιουλίου 2022. Ανακτήθηκε στις 24 Ιουλίου 2022.
5. ↑  «Από τη μεικτή στην Εθνική Κύπρου» (PDF). Χαραυγή. 15 Οκτωβρίου 2018. σελ. 14. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 16 Οκτωβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 16 Οκτωβρίου 2018.
6. 1 2  «Βασικοί ιστορικοί σταθμοί». *Γυμναστικός Σύλλογος Λευκωσίας*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Ιουλίου 2022. Ανακτήθηκε στις 24 Ιουλίου 2022.
7. 1 2 3  «Αρχοντίδης Λυκούργος». *www.polignosi.com*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Ιουλίου 2022. Ανακτήθηκε στις 24 Ιουλίου 2022.

Βιβλιογραφία
------------

* Μελετίου, Γιώργος (2011). *Κυπριακό ποδόσφαιρο 1900-1960*. Λευκωσία: Power Publishing. σελ. 119. ISBN 978-9963-688-87-6.
Ο **Αλέξανδρος Σαχτούρης** ήταν Έλληνας αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού που διετέλεσε αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ήταν γιος του Δημητρίου Σαχτούρη, αξιωματικού του Πολεμικού Ναυτικού και υπουργού, και της Μαριγούς Κριεζή. Από την πλευρά του πατέρα του καταγόταν από την σπουδαία ναυτική οικογένεια Σαχτούρη και ήταν εγγονός του Γεωργίου Σαχτούρη, ενώ από την πλευρά της μητέρας του καταγόταν από την σπουδαία ναυτική οικογένεια Κριεζή.

Την περίοδο 1907 - 1911 διετέλεσε αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού.

Ήταν παντρεμένος και είχε εναν γιο, τον Δημήτριο Σαχτούρη, επίσης αξιωματικό του Πολεμικού Ναυτικού.

Αναφορές
--------

1. ↑  Διατελέσαντες αρχηγοί του Π.Ν. Αρχειοθετήθηκε 2018-09-09 στο Wayback Machine. από την επίσημη ιστοσελίδα του Π.Ν.
Ο **Αλέξανδρος Λεβίδης** (1895 - 1982) ήταν Έλληνας υποναύαρχος.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του διπλωμάτη Γεωργίου Λεβίδη και της Καλλιόπης Τραπάντζαλη. Από την πλευρά του πατέρα του καταγόταν από την παλιά οικογένεια Λεβίδη και ήταν εγγονός του πολιτικού Δημητρίου Λεβίδη. Κατατάχθηκε στο Βασιλικό Ναυτικό λαμβάνοντας μέρος στους Βαλκανικούς Πολέμους, στην Μικρασιατική εκστρατεία καθώς και στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Συμμετείχε επίσης στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο αναπτύσσοντας αντιστασιακή δράση κατά την κατοχή. Υπήρξε μέλος της Μεγάλης Επιτροπής του Δωδεκανησιακού Αγώνα, αρχηγός του ελληνικού κέντρου πληροφοριών στην Τουρκία και πρώτος διευθυντής της Διεύθυνσης Πολιτικής Αεροπορίας. Αποστρατεύθηκε με τον βαθμό του υποναυάρχου. 

Στις κυβερνήσεις Πέτρου Βούλγαρη (Απριλίου & Αυγούστου 1945) και Δαμασκηνού διορίστηκε υπηρεσιακός υφυπουργός Παλιννοστήσεως Προσφύγων.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Η απελευθέρωση των Δωδεκανήσων Αρχειοθετήθηκε 2014-08-11 στο Wayback Machine. από την ιστοσελίδα sa-snd.gr
2. 1 2 3  Βιογραφικό Λεβίδη, από την ιστοσελίδα library.techlink.gr
Ο **Αλέξανδρος Σταματιάδης** (1838-1891) ήταν Έλληνας θεατρικός συγγραφέας και μεταφραστής.

Βίος
----

Ο **Αλέξανδρος Σταματιάδης** γεννήθηκε το 1838 στη Σάμο.Σπουδάζει στην Αθήνα και στην Πίζακαι ασκεί το επάγγελμα του γιατρού στην Κωνσταντινούπολη. Εκεί έλαβε διευθυντικές θέσεις σε υγειονομικές υπηρεσίες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Πέθανε το 1891.

Συγγραφικό έργο
---------------

Στα 1863 τυπώνονται πέντε δικά του έργα: Κύων και γαλή (μονόπρακτη κωμωδία που παίχτηκε το 1863), Χίος δούλη (πεντάπαρκτο δράμα που πρωτοπαίχτηκε το 1863 στην Κωνσταντινούπολη και άλλες 23 φορές ως το τέλος του 19ου αιώνα. Επίσης εκδόθηκε στην Κωνσταντινούπολη δύο φορές στα 1871 και 1877),Η θεία δίκη ή *Ο συμβολαιογράφος Τάπας* έργο βασισμένο στο διήγημα του Ραγκαβή (1850)). Άλλο έργο του είναι το Σαμία ορφανή ή *Ο θρίαμβος της αρετής*.
Μετέφρασε το έργο των Ντυκάνζ και Ντινώ *Τριακονταετής ζωή ενός χαρτοπαίκτου*.

Πηγή
----

* Βάλτερ Πούχνερ, « Σαμία ορφανή», Ανθολογία Νεοελληνικής Δραματουργίας, τομ. Β, 1 Από την Επανάσταση του 1821 ως τη Μικρασιατική Καταστροφή, εκδ. Μ.Ι.Ε.Τ. Αθήνα, 2006, σελ.325-326