recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Με το όνομα **Νηλέας** (δεν πρέπει να συγχέεται με τον Νηρέα) αναφέρονται τα παρακάτω δύο πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας:

1. Υιος της Τυρούς και του θεού Ποσειδώνα. Ο Νηλέας ήταν δίδυμος αδελφός του Πελία και ετεροθαλής αδελφός του Αίσονα (γιου του Κρηθέα και της Τυρούς), του Φέρητα και του Αμυθάονα.
Ο Νηλέας και ο Πελίας εγκαταλείφθηκαν από τη μητέρα τους σε βρεφική ηλικία και ανατράφηκαν από μια φοράδα που την είχε στείλει ο Ποσειδώνας και αργότερα από ένα βοσκό. Στη συνέχεια, όταν μεγάλωσαν, αναγνωρίσθηκαν από τη μητέρα τους και κατεδίωξαν τη μητριά τους, τη Σιδηρώ. Κατόπιν, φιλονίκησαν για τη βασιλεία. Ο Πελίας έδιωξε τον Νηλέα, όπως και τον Αίσονα, και έγινε βασιλιάς στην Ιωλκό της Θεσσαλίας. Ο Νηλέας κατέφυγε στη Μεσσηνία, όπου και ίδρυσε την Πύλο. Εκεί πήρε ως σύζυγό του τη Χλωρίδα, κόρη του Αμφίονα. Μαζί απέκτησαν μία κόρη, την Πηρώ, και πολλούς γιούς, μεταξύ των οποίων και οι Ταύρος, Αστέριος, Πυλάων, Δηίμαχος, Ευρύβιος, Περικλύμενος, ο μετέπειτα σοφός βασιλιάς Νέστορας, κ.ά.

Το τέλος του Νηλέα επήλθε όταν ο Ηρακλής εξεστράτευσε εναντίον του με την αιτιολογία ότι ο Νηλέας αρνήθηκε να τον εξαγνίσει από τον φόνο του Ιφίτου. Τότε ο Νηλέας σκοτώθηκε μαζί με 11 από τους γιούς του ή, σύμφωνα με άλλη παράδοση, διασώθηκε και πέθανε από κάποια ασθένεια στην Κόρινθο όπου είχε καταφύγει, οπότε στη συνέχεια ενταφιάσθηκε εκεί. Οι απόγονοι του Νηλέα ονομάσθηκαν **Νηλείδες**. Οι Νηλείδες, διωγμένοι από τους Ηρακλείδες, σκορπίστηκαν σε διάφορους τόπους, σε μερικούς από τους οποίους και βασίλευσαν. Χρονικά κατατάσσονται στα τέλη του 12ου αι. π.Χ. αφού η μετακίνησή τους από την Πύλο προς την Αθήνα χρονολογείται το 1104 π.Χ..

2. Ο δεύτερος Νηλέας υπήρξε απόγονος του πρώτου, δηλαδή **Νηλείδης**, και γιος του βασιλιά των Αθηνών Κόδρου. Σύμφωνα με την παράδοση, ίδρυσε τη Μίλητο, όπου πήγε επικεφαλής Ιώνων αποίκων από την Αττική. Στους Ίωνες αυτούς προστέθηκαν Μεσσήνιοι, τους οποίους είχαν εκδιώξει οι Ηρακλείδες από τον τόπο τους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Karl Otfried Müller (1797-1840), μετάφραση George Cornewall Lewis (1806-1863) και Henry Tufnell (1805-1854), επιμ. (1839). *The history and antiquities of the Doric race* (στα Αγγλικά). Λονδίνο: Murray. σελίδες Τόμος Β'. Ανακτήθηκε στις 16 Σεπτεμβρίου 2009.
Το **Στρατηγάτο Mαρακέως** ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, μικρό συνοριακό Θέμα, κατά τον 10ο αιώνα.

Το στρατηγάτο βρισκόταν στην Κιλικία, περιελάμβανε το Κάστρο Μαρακέως (*Maraqijja*), και τις γύρω περιοχές.

Η Άννα Κομνηνή αναφέρει το Mαρακέως, στην *Αλεξιάδα* ως στρατηγάτο και μία από τις περιοχές που αναγνώρισε ο βυζαντινός αυτοκράτορας υπό την εξουσία του Βαλδουίνου της Βουλώνης ως πρώην βυζαντινά εδάφη με την Συνθήκη της Δεαβόλεως το 1108.

Παραπομπές
----------

1. ↑  John Haldon, Warfare, State And Society In The Byzantine World 560-1204
2. ↑  Paul Meinrad Strässle, Krieg und Kriegführung in Byzanz: die Kriege Kaiser Basileios' II. gegen die ...
3. ↑  Γεώργιος Α. Λεβενιώτης, *Η πολιτική κατάρρευση του Βυζαντίου στην ανατολή*, Θεσσαλονίκη 2007, σελ 325
4. ↑  [...]13.12.21 τά τε στρατηγάτα Βαλανέως καὶ Μαρακέως [...], Άννα Κομνηνή, Αλεξιάς, βιβλίο 13
Το κάστρο της Παγράς
Το **Στρατηγάτο Παγράς** (*Στρατηγάτον Παγρᾶς*) ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, ήταν από τα μικρά σε έκταση αλλά και συνοριακά Θέματα. 

Περιλάμβανε το Κάστρο της Πάγρας και την ομώνυμη πολίχνη, η αρχαία ελληνική Πάγραι, σημερινή Τουρκία, η Πάγραις βρισκόταν κοντά στα Λίμνια και στα όρη Αμανού. Είχε κατασκευαστεί επί αυτοκράτορα Νικηφόρου Φωκά για τον έλεγχο των Αμανίδων πυλών, με πρώτο διοικητή τον Μιχαήλ Βούρτζη.

Η Άννα Κομνηνή το αναφέρει στην *Αλεξιάδα* σαν στρατηγάτο και μία από τις περιοχές που δόθηκαν στον Βαλδουίνο της Βουλώνης με την Συνθήκη της Δεαβόλεως.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Комментарии, 1372
2. ↑  Lilie, Ralph-Johannes; Ludwig, Claudia; Zielke, Beate και άλλοι. επιμ. (2013) (στα German). *Prosopographie der mittelbyzantinischen Zeit Online. Berlin-Brandenburgische Akademie der Wissenschaften. Nach Vorarbeiten F. Winkelmanns erstellt*. De Gruyter. .
3. ↑  [...]113.12.19 Μετὰ τῶν ἀναγεγραμμένων τὸ στρατη γάτον Παγρᾶς,[...], Άννα Κομνηνή, Αλεξιάς, βιβλίο 13
Το **Στρατηγάτο Γαβάλων** (*Στρατηγάτον Γαβάλων*) ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Ήταν ένα από τα μικρά σε έκταση αλλά και συνοριακά Θέματα που αποκαλούνταν στρατηγίδες ή στρατηγάτα.

Έδρα του στρατηγάτου ήταν το φρούριο των Γαβάλων και την πόλη λιμάνι Γάβαλα ή Ζέβελ, το σημερινό λιμάνι Ζάμπελ, που βρισκόταν στα παράλια της Συρίας. Είχε επανακτηθεί από τους βυζαντινούς τον 11ο αιώνα και αποτέλεσε διοικητική διαίρεση κατά τον ίδιο αιώνα.

Η Άννα Κομνηνή το αναφέρει στην *Αλεξιάδα* σαν στρατηγάτο και μία από τις περιοχές που αναγνώρισε ο βυζαντινός αυτοκράτορας υπό την εξουσία του Βαλδουίνου της Βουλώνης ως πρώην βυζαντινά εδάφη με την Συνθήκη της Δεαβόλεως το 1108. 

Γνωστοί διοικητές ήταν οι :

* Ευστράτιος Βοτανειάτης
* Καντακουζηνός

Παραπομπές
----------

1. ↑  Γεώργιος Α. Λεβενιώτης, σελ. 356
2. ↑  [...] θάλατταν πολιχνίων κατέσχε, τό τε Ἀργυρόκαστρον καλούμενον, τὸ Μαρχάπιν, τὰ Γάβαλα καὶ ἀλλάττα μέχρις αὐτῶν συνόρων Τριπόλεως ἐφθακώς, ἅπερ πρότερον μὲν φόρους [...] Άννα Κομνηνή, Αλεξιάς, βιβλίο 11
3. ↑  Γεώργιος Α. Λεβενιώτης, σελ. 357
4. ↑  [...]13.12.21 καὶ αὐτὸ δήπουθεν τὸ στρατηγάτον Γαβάλων , ὃ καὶ Ζέβελ ὑποβαρβαρίζοντες λέγομεν [...], Άννα Κομνηνή, Αλεξιάς, βιβλίο 13
5. ↑  Γεώργιος Α. Λεβενιώτης, σελ. 545

Πηγές
-----

* Γεώργιος Α. Λεβενιώτης, *Η πολιτική κατάρρευση του Βυζαντίου στην ανατολή*, Θεσσαλονίκη 2007
Στρούντελ με μήλα (Apfelstrudel).
Το **στρούντελ** (γερμαν: *Strudel* = δίνη)  είναι γλυκό αρτοσκεύασμα με γεμιστή ζύμη. Η πιο γνωστή εκδοχή του γλυκού έχει ως βάση τα μήλα, τα κουκουνάρια, τις σταφίδες και την κανέλα. Σε γενικές γραμμές, το στρούντελ παρασκευάζεται με ζύμη σφολιάτα ή με ζύμη για στρούντελ. Το στρούντελ συνδέεται πιο συχνά με την αυστριακή κουζίνα, αλλά σήμερα αποτελεί ένα παραδοσιακό γλυκό της Γερμανίας, της Ουγγαρίας, της Σλοβενίας και του Νοτίου Τιρόλου της Ιταλίας.

Ιστορία
-------

Το γλυκό έχει τις ρίζες του στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Η διάδοση του στρούντελ σε όλο τον κόσμο έγινε την εποχή της Αυστροουγγρικής αυτοκρατορίας στα μέσα του δεκάτου ενάτου αιώνα.

Η παλαιότερη συνταγή στρούντελ χρονολογείται από το 1696, σε ένα χειρόγραφο στη Βιβλιοθήκη της Βιέννης.

Σύμφωνα με ένα μύθο, ένας τελειομανής μάγειρας της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας υποστήριζε ότι η ζύμη πρέπει να είναι όσο το δυνατόν πιο λεπτή ώστε κάποιος να μπορεί να διαβάσει ένα ερωτικό γράμμα αγάπης μέσα από αυτή.

Είδη στρούντελ
--------------

Τα πιο γνωστά είδη στρούντελ είναι εκείνα με μήλο (Apfelstrudel) , με γλυκό μαλακό τυρί (Topfenstrudel) και με κρέμα γάλακτος (Millirahmstrudel). Άλλοι τύποι στρούντελ περιλαμβάνουν βύσσινο (Weichselstrudel), κερασιά, γεμιστά καρυδιά (Nussstrudel) και βερύκοκο.

Στην Ουγγαρία είναι γνωστό ως rétes, στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, την Κροατία και τη Σερβία ως štrudla ή savijača, στη Σλοβενία ως štrudelj ή zavitek, στην Τσεχία ως závin ή Strudl, στην Πολωνία και τη Ρουμανία, ως ștrudel και στη Σλοβακία ως štrúdľa ή závin.

Παραπομπές
----------

1. ↑  From Old High German *stredan* "to bubble, boil, whirl, eddy", according to etymonline.
2. ↑  Friederich Kunz: *Die Strudelfamilie - eine Wiener Mehlspeisendynastie mit orientalisch-europäischem Stammbaum*, in "backwaren aktuell", 2/11
3. ↑  «Cottage Cheese Strudel». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Απριλίου 2012. Ανακτήθηκε στις 19 Νοεμβρίου 2012.
4. ↑  June Meyers Authentic Hungarian Heirloom Recipes Cookbook

Eξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πληροφορίες για το στρούντελ του Νοτίου Τιρόλου

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Στρούντελ** |
Συντεταγμένες: 35°21′N 25°0′E﻿ / ﻿35.350°N 25.000°E﻿ / 35.350; 25.000

Το **όρος** **Στρούμπουλας** είναι βουνό στη βόρεια Κρήτη, Ελλάδα.

Γεωγραφία
---------

Ο Στρούμπουλας βρίσκεται περίπου 11 χιλιόμετρα δυτικά του Ηρακλείου και εκτείνεται σε ανατολική προς δυτική κατεύθυνση. Μπορεί να θεωρηθεί ως βορειοανατολική επέκταση του όρους Ίδη (Ψηλορείτης). Βλέποντας από το Ηράκλειο, το ανατολικότερο άκρο του έχει κωνικό σχήμα και είναι η πιο εξέχουσα κορυφή στην περιοχή του Ηρακλείου. Ο Στρουμπούλας έχει αραιή βλάστηση που αποτελείται κυρίως από φρύγανα. Ένα μικρό οροπέδιο σχηματίζεται στα νότια του, στα 450 μέτρα, όπου σχηματίζεται μια μικρή λίμνη με κόκκινο πηλό κατά τη διάρκεια του χειμώνα. Η κορυφή του είναι εύκολα προσβάσιμη από τις βόρειες ή νότιες πλαγιές μετά από 45 λεπτά αναρρίχησης και προσφέρει εκπληκτική θέα στα σχεδόν δύο τρίτα της Κρήτης (ορατές είναι οι κορυφές των Λευκών Ορέων, των Κουλούκωνων, του Ψηλορείτη, των Αστερουσίων, του Γιούκτας και της Δίκτης, του κόλπου του Ηρακλείου, της Ντιάς, της πόλης του Ηρακλείου κ.λπ. ).

Ετυμολογία
----------

 Ο Κόλπος του Ηρακλείου από τον Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα με το Στρούμπουλα πάνω αριστερά (ως το *monte di San Paulo*).
Η πρώτη γραπτή αναφορά στο όνομα *Στρούμπουλας* χρονολογείται από το 1299 σε μια συνθήκη μεταξύ της οικογένειας Καλλέργη και της Δημοκρατίας της Βενετίας. Σύμφωνα με τον Πλατάκη, οι Ενετοί που τότε κυβερνούσαν την Κρήτη, το ονόμασαν *Στρόμπολι* λόγω της ομοιότητάς του με το όρος της Σικελίας Στρόμπολι. Αυτό το όνομα μεταφράστηκε στη συνέχεια ως Στρουμπούλας. Παρ 'όλα αυτά, οι χάρτες του Βενετού Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα δείχνουν τον Στρουμπούλα ως *monte di San Paulo*. Ο Πλατάκης αναφέρει επίσης ότι το παλαιότερο όνομά του ήταν *Στρογγύλο*.

Παράδοση και ιστορία
--------------------

 Ο Στρούμπουλας στη μέση δεξιά με τον Κούλε στο προσκήνιο.
Ένα μικρό εκκλησάκι αφιερωμένο στον Τίμιο Σταυρό και τον Προφήτη Ηλία είναι χτισμένο στην κορυφή. Το παρεκκλήσι γιορτάζει στις 14 Σεπτεμβρίου και στις 20 Ιουλίου κάθε χρόνο και η παρουσία του επιβεβαιώθηκε για πρώτη φορά το 1415 από τον Μπουοντελμόντι. Σε μια άλλη αναφορά που χρονολογείται από το 1594, ο Φιλίππο Πασκαλίγκο περιέγραψε ότι οι ντόπιοι ανέβαιναν στο βουνό στη Γιορτή του Σταυρού για να παρακολουθήσουν τη λειτουργία, μια παράδοση που συνεχίστηκε μέχρι σήμερα. Κατά τη διάρκεια του χειμώνα του 1647–48 και πριν από την έναρξη της πολιορκίας του Χάνδακα, ο οθωμανικός στρατός στρατοπέδευσε στους πρόποδες του Στρούμπουλα, κοντά στην Τύλισσο. Πιο πρόσφατα, κατά τη διάρκεια της κατοχής του Άξονα στην Ελλάδα στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο γερμανικός στρατός κατασκεύασε παρατηρητήριο στο Στρουμπούλα, το οποίο ανατίναξαν μαζί με το παρεκκλήσι κατά την υποχώρηση τους. Το εκκλησάκι ξαναχτίστηκε μετά τον πόλεμο από τους κατοίκους των γύρω χωριών.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Πλατάκης, Ελ. *Στρούμπουλας – Τίμιος Σταυρός – Άγιος Παύλος*, Κρητικά Χρονικά, τ. 22, 1970, σελ. 298–315
2. 1 2  Buondelmonti, C. and van Spitael, M.A. and Spanakis, S.G. *Descriptio insule Crete*, Εκδόσεις συλλόγου πολιτιστικής αναπτύξεως Ηρακλείου, 1981
Ο **Νταν Έγκεν** (*Dan Eggen*, 13 Ιανουαρίου 1970) είναι πρώην διεθνής Νορβηγός ποδοσφαιριστής και νυν ατζέντης ροκ συγκροτήματος. Γεννήθηκε στο Όσλο το 1970 και αγωνιζόταν ως κεντρικός αμυντικός. Είναι ένας από τους έξι διεθνείς με την Εθνική Νορβηγίας που δεν έχει συμμετοχές στο Νορβηγικό Πρωτάθλημα.

Καριέρα
-------

Έκανε τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα στα τμήματα υποδομής της Λιν του Όσλο και στη συνέχεια αγωνίστηκε στις ερασιτεχνικές *Αρβόλ* και *Ρίντι* προτού υπογράψει το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο το 1990 στην *ΒΚ Φραμ*. Το 1993 πήρε μεταγραφή στην δανέζικη Μπρόντμπυ όπου παρέμεινε ως το 1997. Ακολούθησε μια πολυετής σταδιοδρομία στα γήπεδα της Ισπανίας με τη Θέλτα και τη Ντεπορτίβο Αλαβές, με την οποία έφτασε μέχρι τον τελικό του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ του 2001. Ακολούθησε ένα σύντομο πέρασμα από την Ρέιντζερς Γλασκώβης για να ολοκληρώσει την καριέρα του το 2004 στη Λεμάν.

Ο **Έγκεν** έχει διατελέσει διεθνής με την Εθνική Νορβηγίας από το 1993 ως το 2001, μετρώντας 25 συμμετοχές και 2 τέρματα. Συμμετείχε στα Μουντιάλ του 1994 και του 1998 καθώς και στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα του 2000.

Στατιστικά
----------

| Έτος | Σύλλογος | Εμφανίσεις (Γκολ) |
| --- | --- | --- |
| 1990-93 |  ΒΚ Φραμ | 72 (15) |
| 1993-97 |  Μπρόντμπυ | 108 (6) |
| 1997-99 |  Θέλτα | 37 (2) |
| 1999-03 |  Ντεπορτίβο Αλαβές | 40 (2) |
| 2003 |  Ρέιντζερς Γλασκώβης | 0 (0) |
| 2003-04 |  Λε Μαν | 22 (1) |

Παραπομπές
----------

1. ↑  (πολλαπλές γλώσσες) *Transfermarkt*. 6819. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  (Γερμανικά) *Soccerdonna*. 914. Ανακτήθηκε στις 3  Ιουνίου 2022.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 293816501
* BIBSYS: 12061998

 |

 |
Το **Σαντζάκι της Θεσσαλονίκης** (οθωμανικά τουρκικά: Sancak-i/Liva-i Selanik) ήταν οθωμανική επαρχία δεύτερου επιπέδου (*σαντζάκι*), η οποία περιελάμβανε τα περίχωρα της πόλης της Θεσσαλονίκης (τουρκικά: *Selanik*) και τη χερσόνησο της Χαλκιδικής.

Ιστορία
-------

 Οθωμανικός χάρτης του Βιλαετίου της Θεσσαλονίκης του 1907, συμπεριλαμβανομένου του Σαντζακιού της Θεσσαλονίκης στα αριστερά
Μετά την τελική κατάκτησή της από τη Δημοκρατία της Βενετίας, η Θεσσαλονίκη έγινε κέντρο *σαντζακιών* στο Εγιαλέτι της Ρούμελης, περιλαμβάνοντας την κεντρική Μακεδονία μεταξύ των ποταμών Αξιού και Αλιάκμονα, καθώς και τη χερσόνησο της Χαλκιδικής.

Μέχρι το 1846, ως μέρος των μεταρρυθμίσεων του Τανζιμάτ, η Θεσσαλονίκη έγινε το κέντρο ενός ξεχωριστού εγιαλετίου (Εγιαλέτι της Θεσσαλονίκης, μετά το 1867 Βιλαέτι της Θεσσαλονίκης) και ως εκ τούτου το σαντζάκι έγινε το *πασά-σαντζάκι* της νέας επαρχίας.

Το 1912, το σαντζάκι περιλάμβανε τις ακόλουθες συνοικίες (*καζάς*): Θεσσαλονίκη, Κεσέντιρε (Χερσόνησος Κασσάνδρας), Καραφέργε (Βέροια), Γενίτσε Βαρντάρ (Γιαννιτσά), Βόντινα (Έδεσσα), Λανγκαζά (Λαγκαδάς), Γκεβγκελού (Γευγελή), Χισάρ (Νέο Γυναικόκαστρο), Τόιραν (Δοϊράνη), Ουστρούμτζα (Στρώμνιτσα), Τίκος/Καβαντάρ (Καβάνταρτσι), Κατερίν (Κατερίνη), Αϊναρόζ (Άγιο Όρος) και Καράαγκααμπαντ. Το μεγαλύτερο μέρος του σαντζακιού καταλήφθηκε από την Ελλάδα τον Οκτώβριο του 1912, κατά τη διάρκεια του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου, ενώ τα βόρεια τμήματα περιήλθαν στη Σερβία και τώρα αποτελούν μέρος της Βόρειας Μακεδονίας.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Μπίρκεν, Αντρέας. *Die Provinzen des Osmanischen Reiches [Οι Επαρχίες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας]* (στα Γερμανικά). Reichert. σελ. 58. ISBN 3-920153-56-1.
2. 1 2  Μπίρκεν, Αντρέας. *Die Provinzen des Osmanischen Reiches [Οι Επαρχίες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας]* (στα Γερμανικά). Reichert. σελ. 76. ISBN 3-920153-56-1.

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
 Σαντζάκια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στην Ευρώπη |
| --- |
|  |
| 
* Αδριανούπολη
* Αλατζά Χισάρ
* Αλβανία
* Άνδρος
* Αυλώνα/Μπεράτι
* Αχρίδα
* Βιδίνιο
* Βιζύη
* Βόλος
* Βοσνία
* Βούδα
* Γιάνοβα
* Γκιουμουλτζίνα
* Δεδέαγατς
* Δέλβινο
* Δίβρα
* Δράμα
* Δυρράχιο
* Ελμπασάν
* Ερζεγοβίνη
* Εσζτεργκόμ
* Εύριπος
* Ζβόρνικ
* Θεσσαλονίκη
* Ιπέκιο
* Ιστολνί Μπελγκράντ
* Ιωάννινα
* Καβάλα
* Κάρλελι
* Καλλίπολη
* Καστοριά
* Κιρκλάρελι
* Κιουστεντίλ
* Κλις
* Κορυτσά
* Κρκα
* Λέβε
* Λίποβα
* Λήμνος
* Μαυροβούνιο
* Μολδοβλαχία
* Μοναστήρι
* Μοριάς
* Μοχάτς
* Μπάνια Λούκα
* Μπίχατς
* Μπέτσκερεκ
* Μυτιλήνη
* Νάξος
* Ναύπακτος
* Νικόπολη
* Νις
* Νόβι Πάζαρ
* Ντεϊρμενλίκ
* Ντίμπρα
* Όρσοβα
* Ορμένιο
* Πακράτς
* Ποζέγκα
* Πρέβεζα
* Πρίζρεν
* Πρίστινα
* Ρόδος
* Ρούσε
* Σαντορίνη
* Σέγκεντ
* Σέρβια
* Σέρρες
* Σηλυβρία
* Σίρμιο
* Σκόδρα
* Σκόπια
* Σλίβεν
* Σμεντέρεβο
* Σόφια
* Τιμισοάρα
* Τρίκαλα
* Τσάκοβα
* Τσανάντ
* Τσίνγκενε
* Φελνάκ
* Φιλιππούπολη
* Χίος
 |

 |
Συντεταγμένες: 13°17′N 61°15′W﻿ / ﻿13.283°N 61.250°W﻿ / 13.283; -61.250

| Chateaubelair  Σατωμπελαίρ |
| --- |
|  |
|
| Συνταγμένες: | 13°17′Β 61°15′Δ |
|
| Χώρα: | Άγιος Βικέντιος και Γρεναδίνες |
|
| Ενορία: | Άγιος Δαβίδ |
|
| Πληθυσμός (2006): | 741 κάτ. |

Η **Σατωμπελαίρ** (αγγλικά: Chateaubelair) είναι η τέταρτη μεγαλύτερη πόλη του Άγιου Βικέντιου και Γρεναδίνων και πρωτεύουσα του Αγίου Δαβίδ. Βρίσκεται στο νησί του Άγιου Βικέντιου. Βρίσκεται βορειοδυτικά της χώρας και του νησιού και νότια-κεντρικά της ενορίας. Έχει πληθυσμό, σύμφωνα με την απογραφή του 2006, 741 κατοίκους.

Γεωγραφία
---------

Η Σατωμπελαίρ βρίσκεται στο νησί του Άγιου Βικέντιουβορειοδυτικά της χώρας και του νησιού και νότια-κεντρικά της ενορίας.

Δημογραφία
----------

Σύμφωνα με την απογραφή του 2006, η Λαγιού είχε πληθυσμό 741 κατοίκων.

Οικονομία
---------

Η οικονομία της Σατωμπελαίρ βασίζεται στα αγροτικά.

Αθλητισμός
----------

Υπάρχουν πολλές διαθέσιμες δραστηριότητες κάθε χρόνο, όπως η υποβρύχια αλιεία. Άλλα αθλήματα είναι το μπάσκετ, το ποδόσφαιρο και το κρίκετ.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος κωμοπόλεων και χωριών του Άγιου Βικέντιου και Γρεναδινών
* Κατάλογος κωμοπόλεων και χωριών του Άγιου Βικέντιου και Γρεναδίνων ανά πληθυσμό

Παραπομπές
----------


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Πρωτεύουσες του Άγιου Βικέντιου και Γρεναδίνων |
| --- |
|  |
| 
* Λαγιού
* Κίνγκσταουν
* Σατωμπελαίρ
* Μπαρρουαλί
* Τζώρτζταουν
* Πορτ Ελίζαμπεθ
 |

 |
Οι Αντιλόπες
"**Οι Αντιλόπες**" είναι τοιχογραφία, η οποία κοσμούσε τον δυτικό τοίχο του δωματίου Β1 του **Κτιρίου Β** του προϊστορικού οικισμού του Ακρωτηρίου της Θήρας. Η τοιχογραφία έχει ύψος 2,75 μέτρα και πλάτος 2 μέτρα. Αντιλόπες υπήρχαν, επίσης, ζωγραφισμένες τόσο στον ανατολικό (δύο αντιλόπες) όσο και στον βόρειο τοίχο (μία σε κάθε πλευρά του εκεί παραθύρου), ενώ στον νότιο τοίχο του ίδιου δωματίου, υπήρχε η τοιχογραφία των Πυγμάχων.

Οι Αντιλόπες βρίσκονται σήμερα στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο.

Περιγραφή
---------

Ένα ζευγάρι αντιλόπες του είδους *Oryx Beissa* αποδίδονται μόνο με το περίγραμμα τους, με δυνατές μαύρες γραμμές, άλλοτε πιο παχιές, άλλοτε λεπτότερες και ενίοτε με διπλές γραμμές. Στα κεφάλια των ζώων γίνεται χρήση και κόκκινου χρώματος για την απόδοση λεπτομερειών. Η ακρίβεια των λεπτομερειών οδηγεί στο συμπέρασμα ότι τέτοια ζώα πρέπει να κατοικούσαν στο νησί πριν από την Μινωική έκρηξη. Το φόντο είναι λευκό και ερυθρό, πιθανότατα αντιπροσωπεύοντας γη και ουρανό. Στο πάνω τμήμα του τοίχου υπήρχε λευκή διακοσμητική ζώνη με κλαδί κισσού σε χρώμα κόκκινο και φύλλα κισσού σε μπλε και πράσινο. Στο κάτω μέρος του τοίχου υπήρχε μαύρη ζώνη.

Δωμάτιο Β1
----------

* Νότιος και δυτικός τοίχος (Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο).Νότιος και δυτικός τοίχος (Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο).

Αναφορές
--------

1. ↑  Μαρινάτος Σπ. *Θησαυροί της Θήρας*, Έκδοση Εμπορικής Τράπεζας της Ελλάδος, Αθήνα 1972

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Αρχαιολογία | Πύλη Αρχαιολογία |

* The Thera Foundation Αρχειοθετήθηκε 2012-03-26 στο Wayback Machine.


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Ακρωτήρι Θήρας |
| --- |
|  |
| Οικισμοί τοπικής κοινότητας | 
* Άγιος Νικόλαος
* Ακρωτήρι
* Φάρος
 |  |
|  |
| Ιστορία του Ακρωτηρίου | 

|  |  |
| --- | --- |
| Αρχαιολόγοι και ερευνητές | 
* Φερντινάν Φουκέ (Collège de France)
* Ανρί Γκορσί και Ανρί Μαμέ (Γαλλική Αρχαιολογική Σχολή)
* Σπύρος Μαρινάτος (Πανεπιστήμιο Αθηνών)
* Χρήστος Ντούμας (Πανεπιστήμιο Αθηνών)
 |
|  |
| Τοιχογραφίες | 
* Ποτάμι
* Οι Πάπυροι
* Πολύχρωμες Σπείρες
* Η Άνοιξη
* Οι Αντιλόπες
* Πότνια θηρών
* Τα Τετράποδα
* Οι Κυανοπίθηκοι
* Οι Πυγμάχοι
* Γυμνά αγόρια
* Οι Κροκοσυλλέκτριες
 |
|  |
| Μουσεία | 
* Αρχαιολογικός χώρος Ακρωτηρίου Θήρας
* Προϊστορικό Μουσείο Θήρας
* Αρχαιολογικό Μουσείο Θήρας
* Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο Αθήνας
 |
|  |
| Συναφή λήμματα | 
* Θήρα
* Κυκλαδικός πολιτισμός
* Μινωική έκρηξη
* Ίδρυμα Θήρας
 |

 |

 |
Η ακτινοβολία άλφα αποτελείται από πυρήνες ηλίου-4 και ένα φύλλο χαρτί την σταματά. Η **ακτινοβολία βήτα** η οποία αποτελείται από ηλεκτρόνια, σταματά με μια πλάκα αλουμινίου. Η ακτινοβολία γάμμα απορροφάται όταν περνά μέσα από ένα πυκνό υλικό.
Τα **σωματίδια βήτα** είναι σωματίδια υψηλής ενέργειας, είτε ηλεκτρόνια υψηλής ταχύτητας ή ποζιτρόνια που εκπέμπονται από ορισμένες μορφές ραδιενεργών πυρήνων, όπως το κάλιο-40. Τα σωματίδια βήτα που εκπέμπονται, είναι μια μορφή ιονίζουσας ακτινοβολίας, επίσης γνωστή ως **ακτινοβολία βήτα**. Η παραγωγή των σωματιδίων βήτα ονομάζεται διάσπαση βήτα και συμβολίζονται διεθνώς με το ελληνικό γράμμα βήτα (β). Υπάρχουν δύο μορφές της διάσπασης βήτα, β- και β + , οι οποίες παράγουν αντίστοιχα ηλεκτρόνια (η β-) και ποζιτρόνια (η β +).

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85013449

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Φυσική
 |

 |
Η **Στήλη νέου** είναι αρχαιολογικό εύρημα που βρέθηκε το 1908 στις αρχαιολογικές ανασκαφές του Γερμανικού Ινστιτούτου στο Γεράκι Λακωνίας και φιλοξενείται σήμερα στο Αρχαιολογικό Μουσείο Σπάρτης.

Περιγραφή
---------

Είναι από γαλάζιο λακωνικό μάρμαρο. Το ανάγλυφο έχει μορφή ναΐσκου με λεπτά επιστύλια και αέτωμα χωρίς διάκοσμο. Ένας νέος πενθεί καθούμενος σε βράχο. Το δεξί πόδι είναι μαζεμένο, το αριστερό προτεταμένο με την πατούσα να εφάπτεται στο έδαφος. Στηρίζει το κούτελο στην παλάμη του αριστερού χεριού, και τον αριστερό αγκώνα στο αριστερό γόνατο. Στο δεξί χέρι κρατάει ένα αντικείμενο (μήλο ή τόπι). Το σώμα του είναι σκεπασμένο με ριγμένο ύφασμα από τη μέση και κάτω.

Ερμηνεία
--------

Από την λιτότητα του ανάγλυφου στις λεπτομέρειες συμπεραίνουμε ότι είναι επιτάφιο ανάγλυφο κάποιου μικρού παιδιού πριν την εφηβική ηλικία. Το χαμηλό του ανάγλυφου συνηθίζεται για επιτάφιες χρήσεις, ενώ η στάση του παιδιού είναι παραλλαγή του χαρούμενου, με την διαφορά ότι το σώμα δεν ακουμπάει ξέγνοιαστο προς τα πίσω, αλλά είναι γερμένο μπροστά με το κεφάλι ακουμπισμένο στο χέρι ως ένδειξη πένθους.

Ιστορική τοποθέτηση
-------------------

Η εργασία είναι μια από τις αρχαιότερες του καθιστού πένθιμου ρυθμού. Είναι προγενέστερο της σχολής της Πάρου και συγκαταλέγεται στα εντόπια έργα της Λακωνίας.

Δείτε επίσης
------------

* Ανάγλυφο του ποιητή

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο αρχαιολογία | Πύλη αρχαιολογία |

* Μπρούνο Σρέντερ (1904). Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο Αθηνών, επιμ. *Mitteilungen des Deutschen Archäologischen Instituts*. Αθήνα: Μπεκ και Μπαρτ. σελίδες 47-49 και Πίνακας ΙΙΙ. Ανακτήθηκε στις 12 Φεβρουαρίου 2012.
* Alan J. B. Wace (1906). British School at Athens, επιμ. *The annual of the British school at Athens*. London. σελίδες 103-105. Ανακτήθηκε στις 12 Φεβρουαρίου 2012.
O όρος **σκοταδισμός** περιγράφει την σκόπιμη πρακτική περιορισμού της γνώσης και της πληροφόρησης.

Ο όρος σκοταδισμός προέρχεται από τον τίτλο σατιρικού έργου του 16ου αιώνα *Epistolæ Obscurorum Virorum* μεταξύ 1515–19, που βασίστηκε στη διανοητική διαμάχη μεταξύ του Γερμανού ουμανιστή Johann Reuchlin και του μοναχού Johannes Pfefferkorn του Τάγματος των Δομινικανών, σχετικά με το εάν όλα τα εβραϊκά βιβλία έπρεπε ή όχι να καούν ως αντιχριστιανικά και αιρετικά, όπως το Ταλμούδ.

Τον 18ο αιώνα, οι Διαφωτιστές χρησιμοποιούσαν τον όρο σκοταδιστής σε κάθε εχθρό του πνευματικού διαφωτισμού και της φιλελεύθερης διάχυσης της γνώσης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Buekens, Filip; Boudry, Maarten (2014). «The Dark Side of the Loon. Explaining the Temptations of Obscurantism». *Theoria* **81** (2): 126–143. doi:10.1111/theo.12047.. *«The charge of obscurantism suggests a deliberate move on behalf of the speaker, who is accused of setting up a game of verbal smoke and mirrors to suggest depth and insight where none exists. The suspicion is, furthermore, that the obscurantist does not have anything meaningful to say and does not grasp the real intricacies of his subject matter, but nevertheless wants to keep up appearances, hoping that his reader will mistake it for profundity.(p. 126)»*.
Ο **Νεφελίνης** , (από νεφέλη = σύννεφο), είναι ορυκτό ορθοπυριτικό άλας αργιλίου και νατρίου, με χημικό μοριακό τύπο Na3KAl4Si4O16
Αποτελεί ουσιώδες ορυκτολογικό συστατικό πολλών πυριγενών πετρωμάτων ως και ελαιολιθικών και συναφών πηγματιτών. Ανήκει κυρίως στη κατηγορία των τεκτοπυριτικών ορυκτών.

Μορφή - ιδιότητες
-----------------

Ο νεφελίνης κρυσταλλώνεται στο εξαγωνικό σύστημα συνήθως σε πρισματική μορφή, απαντά όμως και σε ακανόνιστα συσσωματώματα ως ορκυκτολογικό συστατικό πετρωμάτων. Παρουσιάζει θραυσμό κογχώδη έως ανώμαλο, σκληρότητα 5-6, ειδικό βάρος 2,63-2,64, λάμψη υαλώδη και επί θραυσιγενούς επιφάνειας στεατώδη, ημιδιαφανές σε χρώμα λευκό ή ανοικτό τεφρό έως κυανοπράσινο.

Ποικιλία αυτού είναι ο ελαιόλιθος που αποτελεί την κοκκώδη μορφή του νεφελίνη που απαντά στα πλουτώνια πετρώματα και διαφέρει στο χρώμα από υπέρυθρο, ή υποκύανο. Κατεργασμένο αυτό επί κοσμημάτων χαρακτηρίζεται "μάτι της γάτας" από την ανταύγεια του πράσινου ή κόκκινου χρώματος.

Εντοπισμός
----------

Ο ελαιόλιθος απαντά στη νότια Νορβηγία, την Πορτογαλία, τη Γροιλανδία κ.α. Αντίθετα ο νεφελίνης απαντά ως ορυκτολογικό συστατικό νεώτερων ηφαιστειογενών πετρωμάτων όπως των φωνολίθων, των νεφελικών βασαλτών κ.λπ. Χαρακτηριστική είναι η εμφάνισή του στη περιοχή του Όντενβαλντ, του Φογκελσγκεμπίργκε καθώς και στη Σαξονία.

Πηγές
-----

* Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια τ. ΙΗ΄, σ. 229

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Νεφελίνης** |

* Webmineral
* Mindat
* Εγχειρίδιο Ορυκτολογίας
Εντελώς νεφελώδης ουρανός στο Μέχαμν, Νορβηγία.
**Συννεφιά** ή **νεφελώδης καιρός** ή **νεφοσκεπής ουρανός**, όπως ορίζεται από τον Παγκόσμιο Μετεωρολογικό Οργανισμό, είναι η μετεωρολογική κατάσταση των σύννεφων που επισκιάζουν τουλάχιστον το 95% του ουρανού. Ωστόσο, η συνολική νεφοκάλυψη δεν θα πρέπει να είναι εξ ολοκλήρου λόγω αποκρύπτοντων φαινομένων κοντά στην επιφάνεια, όπως η ομίχλη.

Η πλήρης συννεφιά, γραμμένη ως "OVC" (overcast) στη παρατήρηση METAR, αναφέρεται όταν η νέφωση που παρατηρείται ισούται με οκτώ όκτας (όγδοα) ή αλλιώς 8/8 στην κλίμακα νέφωσης (που κυμαίνεται από 0/8 έως 8/8). Ένα συννεφιασμένος ουρανός μπορεί να είναι ρητά προσδιορισμένος ως λεπτός (ως επί το πλείστον διαφανής), αλλά κατά τα άλλα θεωρείται αδιαφανές, το οποίο πάντα αποτελεί ένα ανώτατο όριο στην αεροπορική μετεωρολογία.

Μερικές φορές τα σύννεφα μπορεί να είναι διαφορετικών χρωμάτων, όπως το άσπρο ή το μαύρο (αν και στην πράξη δεν μπορούν να είναι εντελώς μαύρα και ο όρος «μαύρα σύννεφα» χρησιμοποιείται διεθνώς με κάπως μεταφορική χροιά για τα πολύ σκοτεινά σύννεφα), αλλά ο συννεφιασμένος αναφέρεται συνήθως σε πιο σκούρο ουρανό. Σε ορισμένες περιπτώσεις, μπορεί η παρατήρηση των διακριτών συνόρων των σύννεφων να είναι αδύνατη ή ο ουρανός μπορεί να καλύπτεται από ένα μόνο είδος σύννεφου, όπως τα στρώματα και όλος ο ουρανός θα είναι ένα θαμπό λευκό.

Οι περίοδοι νεφελώδους καιρού μπορεί να κυμαίνεται από λίγες ώρες έως αρκετές ημέρες. Ο νεφελώδης καιρός μπορεί επίσης να επηρεάσει αρνητικά τα άτομα που πάσχουν από εποχιακή συναισθηματική διαταραχή. 

Ο ίδιος καιρός, όταν παρατηρείται από πάνω, μπορεί να αναφέρεται ως **υπόσκαψη** (undercast).

Δείτε επίσης
------------

* Νέφωση
* Διάχυση φωτός

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Aerodrome Weather Report» (PDF). World Meteorological Organization. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Φεβρουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 30 Αυγούστου 2016. CS1 maint: BOT: original-url status unknown (link)
2. ↑  «Overcast». American Meteorological Society. Ανακτήθηκε στις 30 Αυγούστου 2016.
3. ↑  World Meteorological Organization. «Overcast». Eumetcal. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Σεπτεμβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 30 Αυγούστου 2016.
4. ↑  *Oxford English Dictionary*, 3rd ed. (website), s.v. "overcast," 2a and 2b.  (Accessed September 7, 2016).
5. ↑  «Undercast». American Meteorological Society. Ανακτήθηκε στις 30 Αυγούστου 2016.
Το έκθεμα αυτό είναι πλαστικό (όχι γλυπτό) από τερακότα βοιωτικού εργαστηρίου. Ανήκε στην συλλογή Λεμπ που δωρίστηκε στην Κρατική αρχαιολογική συλλογή Μονάχου και εκτίθεται εκεί.

Περιγραφή
---------

Είναι κατασκευασμένο από ερυθρόφαιο πηλό και παριστάνει έναν άνδρα ευγενικής καταγωγής. Στέκει όρθιος επάνω σε βάθρο με δύο σκαλοπάτια. Φοράει χιτώνιο με κοντά μανίκια και ιμάτιο, το οποίο κρατάει με τα δύο χέρια. Στο κεφάλι φοράει χονδρό κορδόνι και σκέπασμα. Στο δεξί χέρι κρατούσε ίσως ξύλινο ραβδάκι που έχει χαθεί.

Ερμηνεία και ιστορική τοποθέτηση
--------------------------------

Πρόκειται για τερακότα. Χρονολογείται το 325-300 π.Χ. και είναι έργο βοιωτικού εργαστηρίου.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Αρχαιολογία | Πύλη Αρχαιολογία |

* Τζέιμς Λεμπ (1867-1933), Γιοχάνες Ζίβεκινγκ (1869-1942) (1916). *Die Terrakotten der Sammlung Loeb, Band 2*. München: A. Buchholz. Ανακτήθηκε στις 14 Μαΐου 2011.
Η **Νεβένκα Πέτριτς** (σερβικά: *Nevenka Petrić*, 11 Μαρτίου 1927 - 27 Δεκεμβρίου 2015) ήταν Σέρβα συγγραφέας, ποιητής, εκπαιδευτικός και ειδική στα οικογενειακά θέματα και στους ρόλους των φύλων. Γεννήθηκε στο Μασλοβάρ και σε ηλικία 14 ετών εντάχθηκε στον αγώνα των Παρτιζάνων. Γρήγορα έγινε ηγέτιδα σε νεαρά στρατεύματα. Συμμετείχε με σθένος στον αντιφασιστικό αγώνα μέσω οργανώσεων. Στο Πρώτο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Νεολαίας Γιουγκοσλαβίας εκλέχτηκε πρόεδρος της Αντιφαιστικής Νεανικής Γιουγκοσλαβικής Συμμαχίας. Εκείνη την περίοδο ουσιαστικά ξεκινά και η σοβαρή πολιτική της ενασχόληση. Και μετά την απελευθέρωση του 1945, συνέχει να ασχολείται με αντιφασιστικές οργανώσεις σε τοπικό πιο πολύ επίπεδο. 

Το 1961, εκλέχτηκε μέλος του συμβουλίου της γυναικείας αντιπροσωπίας από όλη τη Γιουγκοσλαβία, εκεί χρημάτισε ως γραμματέας. Στη θέση αυτή παρέμεινε για 8 έτη. Παράλληλα ασχολούνταν και με την παιδεία. Το 1967, εκλέχτηκε αντιπρόεδρος του Συμβουλίου του Οικογενειακού Προγραμματισμού Γιουγκοσλαβίας, ενώ τον επόμενο χρόνο έγινε και πρόεδρος αυτού. Στο πόστο αυτό παρέμεινε για 8 χρόνια. Σε πολλές περιπτώσεις, σχετικά με αυτά τα ζητήματα, υπήρξε αντιπρόσωπος της Γιουγκοσλαβίας σε διάφορα διεθνή μίτινγκ. Υπήρξε επίσης μέλος του International Planned Parenthood Federation, ως αντιπρόσωπος της Ευρώπης. Ήταν επίσης η διευθύντρια του Ανθρωπισμός και οι Σχέσεις μεταξύ Φυλών και Γονικής Υπευθυνότητας, η εν λόγω σειρά μαθημάτων, κράτησε από το 1982 έως και το 1992, στο Πανεπιστήμιο του Σαράγιεβο.

Η Πέτριτς, υπήρξε μέλος και της Ένωσης Συγγραφέων της Σερβίας καθώς και αντιπρόεδρος της Ένωσης Συγγραφέων της Γιουγκοσλαβίας. Η Πέτριτς κυκλοφόρησε 13 βιβλία, στα οποία υπάρχει και μία τριλογία. Το 1997, κυκλοφόρησε και μία βιβλιογραφία της για τα 50 χρόνια που έκλεισε στις εκδόσεις. Η έκδοση αυτή περιείχε πολυάριθμα έργα της. Η πτυχιακή της εργασία συνέβαλε τα μέγιστα στην οργάνωση του ανθρωπισμού στη Γιουγκοσλαβία, η οποία μάλιστα κυκλοφόρησε κι αυτή. Επίσης, έχει κυκλοφορήσει και τρία βιβλία στην αγγλική γλώσσα. Στη συγγραφική της καριέρα υπάρχουν και τέσσερις ποιητικές συλλογές, οι οποίες κυκλοφόρησαν όλες τη δεκαετία του 1990.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 20  Ιουνίου 2019.
2. ↑  Nevenka Petrić, *I zvijezde smo dosezali II i III* Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine. – video
3. ↑  Petrić, Nevenka (2006). *One Hundred and Fifty Years of my Family 1855-2005*. Belgrade: NIP Radnička štampa.
4. ↑  *Faits et Tendances*. 1982. σελ. 125.
5. ↑  Nevenka Petrić (1993). *I Searched for a Ray of Light with My Eyes* (PDF). Belgrade. ISBN 86-7943-047-1.
6. ↑  Nevenka Petrić (1994). *Inscription in the Wind* (PDF). Belgrade. ISBN 86-901421-2-6.
7. ↑  Nevenka Petrić (1994). *Spring Accords* (PDF). Belgrade.
8. ↑  Nevenka Petrić (1996). *Drop of Dew on a Flower* (PDF). DIK Književne novine—ENCIKLOPEDIJA, Belgrade, Kneza Miloša 82. ISBN 86-7943-047-1.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Nevenka Petrić website

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 3337696
* LCCN: n85824327
* ISNI: 0000 0000 7145 3585
* GND: 121820475
* SUDOC: 113068484

 |

 |
Ινδονησιακή Ρουπία
Η **ρουπία** (**Rp**) είναι το επίσημο νόμισμα της Ινδονησίας. Εκδίδεται και ελέγχεται από την Τράπεζα της Ινδονησίας. Το όνομα «ρουπία» προέρχεται από την Ινδική λέξη *rupiya* (रुपीया) και αυτό με τη σειρά του από τη Σανσκριτική *rupyakam* (रूप्यकम्; ασήμι). Οι Ινδονήσιοι χρησιμοποιούν ανεπίσημα και τη λέξη "*perak*" ("ασήμι "στα Ινδονησιακά). Η ρουπία υποδιαιρείται σε 100 *σεν*, αν και ο πληθωρισμός έχει θέσει εκτός ουσιαστικής χρήσης όλες τις υποδιαιρέσεις της ρουπίας σε σεν. 

Η ρουπία εισήχθη το 1946 από Ινδονήσιους εθνικιστές που έλαβαν μέρος στον αγώνα της χώρας για ανεξαρτησία, αντικαθιστώντας το προηγούμενο νόμισμα που αποτελούσε εκδοχή του γκούλντεν των Ολλανδικών Ινδιών και το οποίο είχε εισηχθή στα πλαίσια της Ιαπωνικής κατοχής κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Στα πρώτα χρόνια της ύπαρξής της η ρουπία χρησιμοποιούνταν σε συνδυασμό με άλλες νομισματικές μονάδες, συμπεριλαμβανομένης μιας νέας εκδοχής του φιορινιού που είχε εισαχθεί από τους Ολλανδούς. 

Στο παρελθόν τα νησιά Ριάου και το Ινδονησιακό μισό της Νέας Γουινέας είχαν τις δικιές τους παραλλαγές ρουπίας, αλλά από το 1964 και το 1971 αντίστοιχα οι μονάδες αυτές συγχωνεύτηκαν και αντικαταστάθηκαν από την εθνική εκδοχή της ρουπίας.
Η Ρουνική λίθος «Σκάρτεστάιν» στο Χάιταμπου του Σλέσβιγκ-Χόλσταϊν
**Ρουνική λίθος** είναι όρθια πέτρα με ρουνική επιγραφή, ωστόσο ο όρος μπορεί να αφορά και επιγραφές σε ογκόλιθους ή και βράχια. Η παράδοση άρχισε το 4ο αιώνα και κράτησε μέχρι το 12ο αιώνα, αλλά οι περισσότερες ρουνικές λίθοι χρονολογούνται στην ύστερη Εποχή των Βίκινγκ. Οι περισσότερες ρουνικές λίθοι εντοπίζονται στην Σκανδιναβία, αλλά απαντώνται και σε τοποθεσίες που επισκέπτονταν οι Σκανδιναβοί. Οι ρουνικές λίθοι συχνά παίζουν το ρόλο επιτύμβιων στηλών ενώ συχνά ήταν διακοσμημένες με έντονα χρώματα, μια ιδιότητα που ωστόσο δεν διασώζεται.

Επιγραφές
---------

Κάποιος κατασκεύαζε μια ρουνική λίθο για να οριοθετήσει μια περιοχή, να εξηγήσει μια κληρονομιά, να καυχηθεί για κάποιο επίτευγμα, να αποτίσει φόρο τιμής σε κάποιο νεκρό και για να διηγηθεί σημαντικά γεγονότα. Σε κάποιες περιοχές μάλιστα οι ρουνικές λίθοι φαίνεται πως λειτουργούσαν ως κοινωνικοί και οικονομικοί δείκτες.

Ουσιαστικά όλες οι ρουνικές λίθοι της ύστερης Εποχής των Βίκινγκς κάνουν χρήση μιας συγκεκριμένης φόρμουλας. Το κείμενο αναφέρεται στην μνήμη του οποίου έχει τοποθετηθεί, ποιος την κατασκεύασε και συχνά πως συνδέονταν ο κατασκευαστής και ο νεκρός. Τέλος, οι επιγραφές μπορεί να αναφέρονται σε θέματα όπως η κοινωνική θέση του νεκρού, πιθανό ταξίδι στο εξωτερικό, η τοποθεσία θανάτου ή μια προσευχή.

  



|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Runestone  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Συντεταγμένες: 41°4′34″N 19°40′0″E﻿ / ﻿41.07611°N 19.66667°E﻿ / 41.07611; 19.66667

Η **Ρογκοζίνα** (αλβανικά: *Rrogozhinë*‎) είναι πόλη και δήμος στον νομό Τιράνων, στα κεντρικά των Δυτικών Πεδιάδων της Αλβανίας. Δημιουργήθηκε κατά τη μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης το 2015 με τη συγχώνευση των πρώην δήμων Γκόσα, Κριεβίντ, Λεκάι, Ρογκοζίνα και Σιναμπαλάι, που έγιναν δημοτικές ενότητες. Η έδρα του δήμου είναι η πόλη Ρογκοζίνα. Ο συνολικός πληθυσμός είναι 22.148 (απογραφή 2011), και η συνολική έκταση 223,50 χλμ.2. Ο πληθυσμός του πρώην δήμου κατά την απογραφή του 2011 ήταν 7.049 κάτοικοι.

Χάρτης του δήμου της Ρογκοζίνα, όπως διαμορφώθηκε από την εδαφική διοικητική μεταρρύθμιση του 2015

Παραπομπές
----------

1. ↑  Νόμος 115/2014 Αρχειοθετήθηκε 2015-09-24 στο Wayback Machine.
2. ↑  «Albania: Division (Municipalities and Municipal Units) - Population Statistics, Charts and Map». *www.citypopulation.de*. Ανακτήθηκε στις 8 Ιουνίου 2019.
3. ↑  Αποτελέσματα απογραφής 2011 Αρχειοθετήθηκε 2016-02-07 στο Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Αλβανία
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 248749313

 |

 |
Στην ιρλανδική μυθολογία, η **Ντάνου** ή **Ντάνα** ήταν η Μητέρα-θεά των Τουάθα ντε Ντανάν. Από αυτήν έχουν πάρει το όνομά τους, καθώς η ονομασία *Tuatha Dé Danann* σημαίνει "*Παιδιά της θεάς Ντάνου*". Είναι μητέρα του Ντάγκντα, αν και πολλές φορές αναφέρεται ως πατέρας της, του Ντίαν Κεχτ, του Όγκμα, του Λιρ, του Λουγ και πολλών άλλων. Λίγα ωστόσο είναι γνωστά για την ίδια σαν θεότητα. Είναι η αντίστοιχη **Dôn** των Ουαλών.

Η θεά Ντάνου στην αρχαιότητα
----------------------------

Βάσει τοπωνυμίων, όπως οι ποταμοί Δούναβης (αρχ. *Δάνουβις*), Δνείστερος, Δνείπερος και Ντον, πιθανολογείται ότι η λατρεία της θεάς Ντάνου είχε εξαπλωθεί σε όλο τον Κελτικό κόσμο. Πράγματι, η ύπαρξη μιας ινδικής θεότητας, της Ντάνου, που είχε σχέση με το νερό κι ήταν μητέρα μιας φυλής με το όνομα Ντανάβας, μπορεί και να υποδεικνύει μια αρχαία πρωτοϊνδοευρωπαϊκή ρίζα της θεότητας αυτής. Το όνομα *\*dhanu* αρχικά φαίνεται να σήμαινε "γρήγορος, ταχύς".

Ο Ιορδάνης ποταμός, θα μπορούσε να προέρχεται και πάλι από το όνομα Ντάνου. (Ιορ - δάνης, Ιορ - ντάνης).

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Θέματα της Κελτικής μυθολογίας |
| --- |
|  |
| Κελτικός πολιτισμός | 
* Αλφάβητο Όγκχαμ
* Δρυίδες
* Κελτικές γλώσσες
* Ρούνοι
 |  |
|  |
| Θεότητες | 
* Άρμετ
* Γκοϊβένου
* Έθνι
* Επόνα
* Ερίου
* Κέριντγουεν
* Κερνούνος
* Κίαν
* Κρέιγνε
* Λουγ
* Λούχτα
* Μανάνναν
* Μιοχ
* Μόρριγαν
* Μπαβ
* Μπάλορ
* Μπρες
* Μπρίγκιντ
* Νουάντου
* Ντάγδα
* Ντάνου
* Ντίαν Κεχτ
* Όγμα
* Ρίανον
* Τούιρεν
* Φαντ
 |
|  |
| Φυλές και γεγονότα | 
* Κούλεϊ
* Μόι Τούραχ
* Τουάθα ντε Ντανάν
* Φομόριαν
 |
|  |
| Λατρεία και εορτές | 
* Ίμπολκ
* Λούγνασαδ
* Μπελτέιν
* Σόουιν
 |
|  |
| Κύκλος του Όλστερ | 
* Κόνορ μακ Νέσσα
* Κουχούλιν
* Μάεβ
* Νες
* Νάσι
* Ντέιρντρε
* Φέργκους
 |

 |
Ο **Σιδηροδρομικός Σταθμός Λυγιάς** ήταν σταθμός των Σιδηροδρόμων Ελληνικού Κράτους, επί της σιδηροδρομικής γραμμής Βαρθολομιού–Λουτρών Κυλλήνης, στη χιλιομετρική θέση 6,156 από το Βαρθολομιό. Βρίσκεται στον Δήμο Βαρθολομιού και πήρε το όνομά του από τον οικισμό που εξυπηρετεί, τη Λυγιά.

Εγκαινιάστηκε την 1 Ιουνίου 1892 και έκλεισε το 1969 μαζί με τη γραμμή Βαρθολομιού–Λουτρών Κυλλήνης και διαθέτει πλευρική αποβάθρα. Δεν πρέπει να συγχέεται με τον νέο σταθμό επί της σιδηροδρομικής γραμμής Αεροδρομίου–Πάτρας, ο οποίος εξυπηρετεί τον ομώνυμο οικισμό της Κορινθίας.

  


| **Προηγούμενος σταθμός** | **Σιδηροδρομικές γραμμές** | **Επόμενος σταθμός** |
| --- | --- | --- |
| Βρανάς |   | Βαρθολομιό - Λουτρά Κυλλήνης
(κατηργημένη) |   | Αρκούδι |
Η περιοχή στο χάρτη
Η **Ντάντρα και Ναγκάρ Χαβέλι** είναι πρώην ομοσπονδιακό έδαφος στη δυτική Ινδία. Η Ναγκάρ Χαβέλι βρίσκεται μεταξύ των ομόσπονδων πολιτειών Μαχαράστρα και Γκουτζαράτ, με τη Ντάντρα να αποτελεί περίκλειστο και αποσπασμένο έδαφος, ευρισκόμενη λίγα χιλιόμετρα βόρεια της Ναγκάρ Χαβέλι, στη Γκουτζαράτ. Πρωτεύουσα της "Ντάντρα και Ναγκάρ Χαβέλι" είναι η πόλη Σιλβάσσα. Η περιοχή βρίσκεται δέκα με τριάντα χιλιόμετρα από την πόλη Νταμάν, στον ανάρρου του ποταμού Νταμάν Γκάνγκα.

Η "Ντάντρα και Ναγκάρ Χαβέλι" βρίσκεται στη λεκάνη απορροής του ποταμού Νταμάν Γκάνγκα, που ρέει μέσω της περιοχής. Οι πόλεις Ντάντρα και Σιλβάσσα βρίσκονται στη βόρεια πλευρά του ποταμού. Η οροσειρά των Δυτικών Γκατς βρίσκεται στα ανατολικά, και οι λόφοι της οροσειράς καλύπτουν το ανατολικό τμήμα της περιοχής. Η περιοχή δεν έχει πρόσβαση στη θάλασσα, παρόλο που η ακτή της Αραβικής Θάλασσας βρίσκεται μόλις λίγο δυτικότερα, στη Γκουτζαράτ.

Οι κύριες γλώσσες που μιλιούνται στην περιοχή είναι οι Γκουτζαράτι, Χίντι και Μαράτι.

Μετά τη συνένωσή του με το Νταμάν και Ντιού τον Ιανουάριο του 2020 αποτελεί πλέον το ομοσπονδιακό έδαφος του Ντάντρα και Ναγκάρ Χαβέλι και Νταμάν και Ντιού.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Dadra and Nagar Haveli and Daman and Diu (Merger of Union territories) Act*. Lok Sabha: Parliament in the Seventieth Year of the Republic of India. 2019.  line feed character in `|title=` at position 41 (βοήθεια); `|first1=` missing `|last1=` in Authors list (βοήθεια)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 152106511
* GND: 4218718-7
* SUDOC: 027629635
* BNF: cb11962956p (data)

 |

 |
Ο **Σωκράτης Πετκάκης** είναι Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίστηκε ως επιθετικός για την ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης από το 1965 ως το 1970, κατακτώντας το κύπελλο Ελλάδος της σεζόν 1969-70.

Βιογραφία
---------

### Καριέρα

Ο Πετκάκης μεταγράφηκε στον Άρη από την Αναγέννηση Χαλκηδόνας το καλοκαίρι του 1965 και παρ' ότι ήταν δεκαεπτά ετών, ο προπονητής Μπέλα Πάλφι του έδωσε αρκετές συμμετοχές στην ομάδα. Σκόραρε το πρώτο του γκολ στις 5 Ιουνίου 1966, στον αγώνα απέναντι στον Παναιγιάλειο, όπου οι "κίτρινοι" κέρδισαν με 2-0.

Την επόμενη χρονιά αγωνίστηκε ακόμη περισσότερο, πετυχαίνοντας πέντε γκολ, αλλά ο Άρης δεν κέρδισε την ευρωπαϊκή του έξοδο, αφού τερμάτισε στην πέμπτη θέση. Το 1967-68, έδωσε τη νίκη στον Άρη εναντίον του Παναθηναϊκού στις 15 Οκτωβρίου 1967 και πέτυχε χατ-τρικ στη νίκη με 2-3 της ομάδας του μέσα στην Τούμπα, μία εβδομάδα αργότερα. Μέχρι και σήμερα παραμένει ο μοναδικός παίκτης που σκόραρε χατ-τρικ στο ντέρμπι της Θεσσαλονίκης, μετά την θεμελίωση της Α' εθνικής κατηγορίας, το 1959.

Ακολούθησε ένας τραυματισμός που τον άφησε εκτός αγωνιστικών χώρων για δύο μήνες και τις επόμενες δύο σεζόν συνέχισε ως αναπληρωματικός. Αφού ο Άρης κατέκτησε το κύπελλο Ελλάδος του 1969-70, μεταγράφηκε στην ομάδα του Εδεσσαϊκού, όπου αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα της Β' εθνικής για την επόμενη διετία.

Την σεζόν 1972-73 επέστρεψε στην Α' εθνική με την ομάδα του Πανσερραϊκού, παίζοντας σε 29 αγώνες και πετυχαίνοντας ένα γκολ. Το καλοκαίρι του 1973 μεταγράφηκε στην ομάδα του Απόλλωνα Καλαμαριάς, συμμετέχοντας και πάλι στο πρωτάθλημα της Α' εθνικής. Παρέμεινε στην ομάδα της Θεσσαλονίκης ως το 1977, όταν και έκλεισε την καριέρα του.

### Μετά το ποδόσφαιρο

Ο Πετκάκης εργάστηκε στην Κεντρική Υπηρεσία Διαχείρισης Εγχώριας Παραγωγής (ΚΥΔΕΠ) και στην Αγροτική Τράπεζα, ενώ υπήρξε μέλος της ΕΠΣΜ από το 2000 ως το 2014, δημοτικός σύμβουλος Καλαμαριάς από το 2010 ως το 2014, πρόεδρος Προσχολικής Αγωγής και Ανοικτής Προστασίας Ηλικιωμένων από το 2013 ως το 2017 και πρόεδρος της Σχολικής Επιτροπής Σχολείων Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης του Δήμου από το 2014 ως το 2020.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εφημερίδα Μακεδονία, 7/6/1966, Σελίδα: 5
2. ↑  Greece - Final Tables 1959-1999 - RSSSF
3. ↑  Εφημερίδα Μακεδονία, 17/10/1967, Σελίδα: 5
4. ↑  Εφημερίδα Μακεδονία, 24/10/1967, Σελίδα: 7
5. ↑  Σωκράτης Πετκάκης (1964-1971), ο μοναδικός σκόρερ τριών τερμάτων στο ντέρμπι - Οι Άσσοι του ΑΡΕΩΣ
6. ↑  Greece 1968/69 - RSSSF
7. ↑  Greece 1969/70 - RSSSF
8. ↑  Greece 1972/73 - RSSSF
9. ↑  Greece 1973/74 - RSSSF
10. ↑  ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΠΕΤΚΑΚΗΣ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ[*νεκρός σύνδεσμος*]

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Βασίλης [άγνωστο επίθετο], *Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ...Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό*, αυτοέκδοση, 2014. ISBN 978-960-93-5927-6
Συντεταγμένες: 53°41′53″N 2°27′40″W﻿ / ﻿53.69806°N 2.46111°W﻿ / 53.69806; -2.46111

Το **Ντάργουιν** (αγγλικά: *Darwen*) είναι κωμόπολη στο Lancashire, Αγγλία. Είναι γνωστό και σαν «Ντάρρεν». Είναι κτισμένη δίπλα από τον ποταμό Ντάργουιν, ο οποίος ρέει από τα δυτικά προς τα βόρεια.

Ο Mohandas Karamchand Gandhi στο Ντάργουιν στις 26 Σεπτεμβρίου 1931

Αθλητισμός
----------

### Ντάργουιν ΦΚ

Η πόλη ήταν η έδρα της ομάδας Ντάργουιν ΦΚ, η οποία είχε ιδρυθεί το 1870. Ήταν η πρώτη Αγγλική ομάδα που είχε πληρώσει επαγγαλματίες ποδοσφαιριστές. Η ομάδα είχε φτάσει στα ημιτελικά του Κυπέλλου Αγγλίας το 1880-81 και συμμετείχε στη Φούτμπολ Λιγκ (Αγγλία) την περίοδο 1891 με 1899. Ο σύλλογος τέθηκε υπό καθεστώς εκκαθάρισης στο τέλος της περιόδου 2008-09.

### ΑΦΚ Ντάργουιν

Σχεδόν αμέσως, η Ντάργουιν ΦΚ αντικαταστάθηκε από την *ΑΦΚ Ντάργουιν*. Η νέα ομάδα συμμετέχει στην Νορθ Γουέστ Κάουντις Φούτμπολ Λιγκ. Έδρα της ομάδας είναι το The Anchor Ground, χωρητικότητας 9000 θεατών.

Φωτοθήκη
--------

* 
* 
*

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Darwen FC and the first professional footballer». Darwen Online Blog. 5 Ιανουαρίου 2009. Ανακτήθηκε στις 15 Νοεμβρίου 2009.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Αγγλία
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 153709283
* LCCN: n88081000

 |

 |
Ο **Σωκράτης Ξυνίδης** είναι Έλληνας δικηγόρος, πολιτικός, πρώην Αναπληρωτής Υπουργός Ανάπτυξης και πρώην βουλευτής.

Βιογραφικά Στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στις 14 Ιουνίου 1963 στην Ξάνθη. 

Σπούδασε Νομική στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης.

Το 2009 εξελέγη Βουλευτής Ξάνθης με το ΠΑΣΟΚ. 

Από τον Οκτώβριο 2009 είναι Γενικός Γραμματέας του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ, και από το Σεπτέμβριο 2010 είναι Αναπληρωτής Υπουργός Ανάπτυξης, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας στην Κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου 2009, θέση την οποία διατήρησε στο ίδιο υπουργείο και στην Κυβέρνηση Λουκά Παπαδήμου 2011.

Είναι παντρεμένος με την Ελίνα Σταυρίδου, με την οποία απέκτησε 2 παιδιά.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  «pasok.gr: ΞΥΝΙΔΗΣ ΣΩΚΡΑΤΗΣ». *web.archive.org*. 16 Οκτωβρίου 2010. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Οκτωβρίου 2010. Ανακτήθηκε στις 29 Οκτωβρίου 2021. CS1 maint: Unfit url (link)

Πηγές
-----

* Βιογραφικό του Σωκράτη Ξυνίδη στο pasok.gr
* Προσωπικό ιστολόγιο του Σωκράτη Ξυνίδη
Η **Ντινχάτα** (βεγγαλικά: দিনহাটা) είναι έδρα της υποδιαίρεσης Ντινχάτα και δήμος στην επαρχία Κουτς Μπιχάρ στην πολιτεία της Δυτικής Βεγγάλης, στην Ινδία.

Γεωγραφία
---------

Η Ντινχάτα βρίσκεται σε γεωγραφικές συντεταγμένες 26.13°Β 89.47°Α. Έχει μέσο υψόμετρων 36 μέτρων.

Δημογραφικά στοιχεία
--------------------

Σύμφωνα με την ινδική απογραφή του 2011, Η Ντινχάτα είχε πληθυσμό 36.124 κατοίκων. Οι άντρες αποτελούν το 50.78% του πληθυσμού και οι γυναίκες αποτελούν το 49.22%. Η Ντινχάτα έχει μέσο ποσοστό αλφαβητισμού 91.61%, υψηλότερο από το μέσο όρο 76.26% όλης της χώρας. Ο αλφαβητισμός στους άνδρες είναι 94.53% και στις γυναίκες είναι 88.62%. Στη Ντινχάτα, το 7.88% του πληθυσμού είναι κάτω των 6 ετών.

Πολιτική
--------

Η Ντινχάτα έχει μια αξιοσημείωτη πολιτική ιστορία. Ο Χοσσαΐν Μοχαμμάντ Ερσάντ, πρώην Πρόεδρος του Μπαγκλαντές, είχε σπουδάσει στο γυμνάσιο της Ντινχάτα. Ο γιος του γεννήθηκε στη Ντινχάτα και μερικοί από τους συγγενείς του ζουν εκεί σήμερα. Ο Καμάλ Γκούχα, μέλος της Νομοθετικής Συνέλευσης του Μπλοκ Μπροστά, πρώην υπουργός γεωργίας της κυβέρνησης της Δυτικής Βεγγάλης, καταγόταν από τη Ντινχάτα.

Ο δήμος Ντινχάτα διαιρείται σε 16 διαμερίσματα.

Άλλες πληροφορίες
-----------------

Ένας περιφερειακός σταθμός του Κεντρικού Ινστιτούτου Έρευνας για τον Καπνό βρίσκεται στην πόλη.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *Census of India 2011 (West Bengal): Koch Bihar District Primary Census Abstract*. Office of Registrar General & Census Commissioner of India. censusindia.gov.in/pca/pcadata/DDW\_PCA1903\_2011\_MDDS%20with%20UI.xlsx.
2. ↑  Falling Rain Genomics, Inc - Dinhata
3. ↑  «Dinhata Population Census 2011». Ανακτήθηκε στις 8 Σεπτεμβρίου 2017.
4. ↑  «Trinamul buzz ends in whimper in Dinhata». The Telegraph, India. Ανακτήθηκε στις 2 Ιουνίου 2010.
5. ↑  «About Institution (Central Tobacco Research Institute)». Central Tobacco Research Institute. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Μαΐου 2010. Ανακτήθηκε στις 2010-06-02.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Dinhata στο Wikimedia Commons
Ο **Νικόλαος Μακρής** (1827 - 13 Ιανουαρίου 1911) ήταν Έλληνας υποστράτηγος και πολιτικός.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

### Στρατιωτική σταδιοδρομία

Ήταν γιος του Δημητρίου Μακρή, οπλαρχηγού του 1821. Γεννήθηκε στο Μεσολόγγι το 1827. Κατατάχθηκε στον ελληνικό στρατό και με τον βαθμό του ανθυπολοχαγού εστάλη για εκπαίδευση στη Γαλλία. Μετά την επιστροφή του ανέλαβε διάφορες επιτελικές και διοικητικές θέσεις στρατού μέχρι που αποσπάστηκε στη Βασιλική Χωροφυλακή και κατά την εκεί εξέλιξη ανέλαβε διευθυντής της Αστυνομίας Αθηνών και Αρχηγός της Χωροφυλακής.

Κατά τον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 επανήλθε στο στρατό αναλαμβάνοντας αρχικά τη στρατηγία της Θεσσαλίας όπου και παρέδωσε στον αρχιστράτηγο Κωνσταντίνο, διοριζόμενος στη συνέχεια διοικητής της 1ης Μεραρχίας. Στη συνέχεια του πολέμου, διακρίθηκε στην περιοχή του οικισμού Ταράτσα (σήμερα συνοικία της Λαμίας) διασώζοντας τη Λαμία από βεβαία κατάληψη .

### Πολιτική πορεία

Μετά τον πόλεμο εκείνο, αποστρατεύθηκε με τον βαθμό του υποστράτηγου. Εκλέχθηκε επίσης πολλές φορές βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας, καθώς και πρόεδρος της αναθεωρητικής Βουλής το 1911, κατά το χρόνο τον οποίον και πέθανε. Η σορός του μεταφέρθηκε και ετάφη με τιμές στο Μεσολόγγι.

Πηγές
-----

* "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ.12ος, σελ.864.
* "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" (ΜΕΕ) τομ.ΙΣΤ΄, σελ.548.
* Σπ. Μαρκεζίνης "Πολιτική Ιστορία της Νεωτέρας Ελλάδος".

Παραπομπές
----------

1. ↑  Θάνατος στρατηγού Μακρή, Ο νεκρός ια μεταφερθή εις Μεσολόγγιον, εφημερίδα Εμπρός, 14/1/1911.
2. ↑  Εγκ. Λεξ. Ηλίου
3. ↑  Εγκυκλ. Λεξικόν Ηλίου
4. 1 2  ΜΕΕ