recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
***Το δείπνο του Βαλτάσαρ*** (επίσης ***Γιορτή του Βαλτάσαρ*** ή ***Συμπόσιο του Βαλτάσαρ***) είναι πίνακας ζωγραφικής που φιλοτεχνήθηκε περίπου το 1635 από τον Ρέμπραντ και σήμερα εκτίθεται στην Εθνική Πινακοθήκη Λονδίνου. Αντλώντας έμπνευση από την Παλαιά Διαθήκη και την αφήγηση στο βιβλίο του Δανιήλ (8: 1-28), ο Ρέμπραντ προσπάθησε με αυτό το έργο να καθιερωθεί ως μπαρόκ ζωγράφος ιστορικών θεμάτων.

Ο πίνακας αναπαριστά το δείπνο που παρέθεσε ο πρίγκηπας της Βαβυλώνας Βαλτάσαρ. Για τις ανάγκες του δείπνου, ο Βαλτάσαρ βεβήλωσε τα ιερά σκεύη που είχε εξασφαλίσει ως λάφυρα ο βασιλιάς Ναβουχοδονόσωρ Β΄ από το ναό του Σολομώντα. Ενώ οι καλεσμένοι διασκέδαζαν, ένα ανθρώπινο χέρι έγραψε στον τοίχο τις ακατανόητες λέξεις «Μανή, θεκέλ, φάρες», τις οποίες ερμήνευσε τελικά ο προφήτης Δανιήλ, σύμφωνα με τον οποίο σήμαιναν: «ο θεός μέτρησε τις μέρες της βασιλείας σου, ζυγίστηκες και βρέθηκες ελλιπής, το βασίλειό σου διαιρέθηκε και δόθηκε στους Μήδους και τους Πέρσες». Την ίδια νύχτα, ο Βαλτάσαρ δολοφονήθηκε και βασιλιάς έγινε ο Δαρείος.

Την περίοδο κατά την οποία φιλοτέχνησε τον πίνακα, ο Ρέμπραντ ζούσε στην εβραϊκή συνοικία του Άμστερνταμ. Για την εβραϊκή επιγραφή στον τοίχο ζήτησε τη βοήθεια του ραβίνου φίλου του Μενασέ μπεν Ισραέλ, ωστόσο αντέγραψε λανθασμένα έναν από τους χαρακτήρες, τους οποίους τοποθέτησε σε στήλες και όχι με φορά από δεξιά προς αριστερά.

Τόσο τα υλικά όσο και η τεχνική που χρησιμοποίησε ο Ρέμπραντ για το *Δείπνο του Βαλτάσαρ* ξεχωρίζουν τον πίνακα από τα υπόλοιπα έργα του. Ειδικότερα, η πλούσια χρωματική παλέτα που χαρακτηρίζει το έργο διακρίνεται για τη χρήση χρωστικών όπως το βερμίλιο, η ώχρα και ο αζουρίτης.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Εθνική Πινακοθήκη Λονδίνου». Nationalgallery.org.uk. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Μαΐου 2009. Ανακτήθηκε στις 20 Φεβρουαρίου 2012.
2. ↑  «Δανιήλ 5:1-8». *Bible Gateway*. Bible Gateway. Ανακτήθηκε στις 6 Απριλίου 2016.
3. ↑  Littman, R. (1993). «An error in the Menetekel inscription in Rembrandt's "Belshazzar's Feast"». *Oud Holland* **107**: 296–7.  Συγκεκριμένα, στην αριστερή στήλη ο τελευταίος χαρακτήρας είναι το γράμμα ζαγίν (ז) αντί του τελικού νουν (ן).
4. ↑  Hausherr, R. (1963). «Zur Menetekel-Inschrift auf Rembrandts Belsazarbild». *Oud Holland* **78**: 142–9.
5. ↑  Bomford, David· και άλλοι. (2006). *Art in the Making: Rembrandt*. London: National Gallery. σελίδες 110–117. ISBN 1-85709-356-9.
6. ↑  «Rembrandt, Belshazzar's Feast, Pigment analysis». *Colourlex*. Ανακτήθηκε στις 6 Απριλίου 2015.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Το δείπνο του Βαλτάσαρ (Ρέμπραντ)** |

* «Rembrandt, Belshazzars's Feast». *National Gallery London*. Ανακτήθηκε στις 6 Απριλίου 2016.
* «Rembrandt, Belshazzar's Feast». *Colourlex*. Ανακτήθηκε στις 6 Απριλίου 2016.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* GND: 4388672-3

 |

 |
*Δε θα πρέπει να συγχέεται με την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Αυστραλίας, υπεύθυνη για το άθλημα του ποδοσφαίρου στην Αυστραλία*

Η **Ομοσπονδία Αυστραλιανού Ποδοσφαίρου** (αγγλικά: *Australian Football League*, **AFL**) είναι η διοργανώτρια αρχή του ομώνυμου πρωταθλήματος στο άθλημα του αυστραλιανού ποδοσφαίρου. Μέσω της Επιτροπής (AFL Commission), η AFL αποτελεί την ύψιστη διοικητική αρχή του αθλήματος και είναι υπεύθυνη για τον έλεγχο των κανόνων του παιχνιδιού. Ιδρύθηκε αρχικά ως «Βικτοριανή Φούτμπολ Λιγκ» (VFL) όταν αποσχίσθηκε από την πρώην Βικτοριανή Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (VFA), με το πρωτάθλημα να ξεκινά το 1897. Αρχικά περιλάμβανε μόνο τις ομάδες που έδρευαν στην αυστραλιανή πολιτεία της Βικτώριας, ενώ το 1990 μετονομάστηκε σε «Ομοσπονδία Αυστραλιανού Ποδοσφαίρου» (AFL), έπειτα από την επέκτασή της και σε άλλα κράτη τη δεκαετία του '80.

Το πρωτάθλημα της AFL αποτελείται σήμερα από 18 ομάδες, κατανεμημένες σε πέντε από τις έξι πολιτείες της Αυστραλίας (η Τασμανία αποτελεί εξαίρεση). Οι αγώνες διεξάγονται σε όλες τις πολιτείες και επικράτειες της Αυστραλίας, καθώς και στη Νέα Ζηλανδία. Η αγωνιστική περίοδος του πρωταθλήματος της AFL αποτελείται σήμερα από μία προκαταρκτική φάση (γνωστή ως *ΝΑΒ Challenge*), που ακολουθείται από μία περίοδο με 23 αγωνιστικές (εντός και εκτός έδρας), που διεξάγεται κατά τη διάρκεια του αυστραλιανού χειμώνα (Μάρτιο έως Σεπτέμβριο). Οι οκτώ κορυφαίες ομάδες στη συνέχεια μετέχουν σε μία σειρά τελικών σε μορφή νοκ-άουτ, οι οποίοι αποτελούν τα πλέι-οφ του πρωταθλήματος και ολοκληρώνονται με το μεγάλο τελικό (AFL Grand Final), ο οποίος πραγματοποιείται κάθε χρόνο στο Μέλμπουρν Κρίκετ Γκράουντ. Η νικήτρια ομάδα του μεγάλου τελικού ονομάζεται «πρέμιερ» (premier) και της απονέμεται το τρόπαιο του πρωταθλήματος.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Καλωσορίσατε στο Αυστραλέζικο Ποδόσφαιρο aflcommunityclub.com.au

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος
Το **σύνδρομο ψυχοσωματικής μεταμόρφωσης** είναι ένα από τα τέσσερα σύνδρομα παραληρητικής παραγνώρισης που σχετίζεται με την αγνωσία και εκδηλώνεται παράλληλα με άλλες νευρολογικές και ψυχικές διαταραχές. Το κυριότερο σύμπτωμα που εμφανίζει του ασθενής είναι η πεποίθηση πως μπορεί να δει έναν άνθρωπο να μεταμορφώνεται σε κάποιον άλλον υιοθετώντας τόσο την εξωτερική του εμφάνιση, όσο και την προσωπικότητά του. Η διαταραχή περιγράφηκε για πρώτη φορά το 1932 από τον Γάλλο ψυχίατρο Paul Courbon (1879–1958). Το σύνδρομο ψυχοσωματικής μεταμόρφωσης θεωρείται σπάνια νόσος,

Δείτε επίσης
------------

* Σύνδρομο παραληρητικής παραγνώρισης
* Σύνδρομο Καπγκρά
* Σύνδρομο Φρέγκολι

Παραπομπές
----------

1. ↑  Semple, David. "Oxford Hand Book Of Psychiatry" Oxford Press. 2005. p238.
2. ↑  *Illusions d'intermétamorphose et de la charme*, Annales Medico-Psychologiques, issue 14, page 401-406.
3. ↑  Cipriani, G. Vedovello, M. Ulivi, M. Lucetti, C. Fiorino, A. D. & Nuti, A. (2013). Delusional Misidentification Syndromes and Dementia: A Border Zone Between Neurology and Psychiatry. American Journal of Alzheimer’s Disease & Other Dementias, 28(7), 671–678.
Οι **Έλληνες στην Ουγγαρία** (ουγγρικά: Görögök) αποτελούν μια από τις δεκατρείς αναγνωρισμένες εθνικές μειονότητες στην Ουγγαρία, με βάση το νόμο περί δικαιωμάτων των εθνικών και εθνοτικών μειονοτήτων που θεσπίστηκε από το ουγγρικό κοινοβούλιο στις 7 Ιουλίου 1993.

Η ουγγρική νομοθεσία αναγνωρίζει τα μειονοτικά δικαιώματα των ατόμων, θεσπίζει την έννοια των συλλογικών δικαιωμάτων των εθνοτικών μειονοτήτων και δηλώνει το αναφαίρετο συλλογικό δικαίωμα των μειονοτήτων να διατηρούν την εθνοτική τους ταυτότητα. Ο νόμος επιτρέπει επίσης ενώσεις, κινήματα και πολιτικά κόμματα εθνικού χαρακτήρα και δίνει εντολή στην απεριόριστη χρήση εθνικών γλωσσών. Για να αναγνωριστεί, μια εθνοτική ομάδα πρέπει να έχει τουλάχιστον 100 χρόνια παρουσίας στη χώρα και τα μέλη της πρέπει να είναι πολίτες της χώρας.

Οι πρώτες μετακινήσεις Ελλήνων στο έδαφος της σημερινής Ουγγαρίας (ως τμήμα της Αυστριακής Αυτοκρατορίας) σημειώθηκαν τον 15ο και 16ο αιώνα και αποτελούνταν κυρίως από μεμονωμένα άτομα με υψηλό μορφωτικό επίπεδο. Μαζικές μεταναστεύσεις δεν συνέβησαν μέχρι τον 17ο αιώνα, με τα μεγαλύτερα κύματα να είναι το 1718 και το 1760-1770, συνδέονταν κυρίως με τις οικονομικές συνθήκες της περιόδου Εκτιμάται ότι 10.000 Έλληνες μετανάστευσαν στην Ουγγαρία στο δεύτερο μισό του 18ου αιώνα.

Η σημερινή ελληνική κοινότητα αποτελείται κυρίως από πολιτικούς πρόσφυγες από τον Ελληνικό Εμφύλιο Πόλεμο και αριθμεί 3.916 άτομα σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Στο χωριό Μπελογιάννης, που ιδρύθηκε το 1950 από Έλληνες πρόσφυγες, ο δήμαρχος είναι παραδοσιακά Έλληνας αν και ο αριθμός των Ελλήνων έχει μειωθεί σε περίπου 300 σε σχέση με τον συνολικό πληθυσμό, που είναι 1.200 κάτοικοι.

Δείτε επίσης
------------

* Έλληνες
* Απόδημος Ελληνισμός
* Σχέσεις Ελλάδας-Ουγγαρίας

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Self-government in Hungary: the Romani/Gypsy experience and prospects for the future». *Project on ethnic relations*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Σεπτεμβρίου 2006. Ανακτήθηκε στις 18 Φεβρουαρίου 2007.
2. ↑  «Hungary». *United States Department of State: Country Reports on Human Rights Practices - 2004*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Φεβρουαρίου 2007. Ανακτήθηκε στις 18 Φεβρουαρίου 2007.
3. 1 2 3  «Oi ellinikes paroikies tis Kentrikis Evropis». *Greek Migration to Europe (15th-19th c.)*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Απριλίου 2012. Ανακτήθηκε στις 18 Φεβρουαρίου 2007.
4. 1 2  «Oi ellinikes paroikies stin Ungaria». *Greek Migration to Europe (15th-19th c.)*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Απριλίου 2012. Ανακτήθηκε στις 18 Φεβρουαρίου 2007.
5. 1 2  «Bilateral relations between Greece and Hungary». *The website of the Greek Embassy in Budapest*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Μαρτίου 2007. Ανακτήθηκε στις 18 Φεβρουαρίου 2007.
6. ↑  «Population by mother tongue, nationality and sex, 1930–2011». *Hungarian Central Statistical Office*. Ανακτήθηκε στις 21 Απριλίου 2017.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* (Ελληνικά)/(Ουγγρικά) Αυτοδιοίκηση των Ελλήνων της Ουγγαρίας Αρχειοθετήθηκε 2016-05-26 στο Wayback Machine.
* (Ελληνικά)/(Ουγγρικά) Οικουμενικό Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης - Εξαρχάτο της Ουγγαρίας
Η **Νέα Ανατολή** ήταν συνοικισμός στους Αμπελοκήπους της Αθήνας. Κατασκευάστηκε μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή για να στεγάσει πρόσφυγες στο τετράγωνο Λεωφόρου Αλεξάνδρας (κοντά στο γήπεδο του Παναθηναϊκού), Πανόρμου, Αμπελακίων και Δημητσάνας. Η Νέα Ανατολή ήταν γνωστή για τις σκληρές συνθήκες διαβίωσης που επικρατούσαν σε αυτή. Ο συνοικισμός είχε τον δικό του αθλητικό σύλλογο που ονομαζόταν *Άρης*. Εν τέλει κατεδαφίστηκε το 1958. Για παραπάνω από δεκαετία ο χώρος παρέμεινε κενός ως μια μεγάλη αλάνα. Πλέον τη θέση του έχουν καταλάβει άλλα κτίσματα μεταξύ των οποίων το κτίριο όπου σήμερα στεγάζεται η ΓΑΔΑ, του οποίου η κατασκευή ξεκίνησε το 1970.

Η Νέα Ανατολή χρησιμοποιήθηκε ως ντεκόρ της ταινίας «Το Ξυπόλητο τάγμα» (1953). Η ταινία, γνωστή και ως «Σαλταδόροι» γυρίστηκε μεταξύ 1952-1954 και χρησιμοποίησε για σκηνικό της «μαύρης αγοράς» στην ταινία την νόμιμη λαϊκή αγορά που λειτουργούσε στον συνοικισμό.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Οι μικρασιάτες πρόσφυγες του 1922 εγκαθίστανται στους Αμπελοκήπους». *Mikrasiatis*. 28 Νοεμβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 14 Νοεμβρίου 2022.
2. ↑  «Η σύντομη ιστορία της ΓΑΔΑ ο Προσφυγικός καταυλισμός και λούνα παρκ». *bloko.gr*. Ανακτήθηκε στις 14 Νοεμβρίου 2022.
**Τριπληγία** είναι μια ιατρική κατάσταση που χαρακτηρίζεται από παράλυση τριών άκρων. Αν και δεν υπάρχει τυπικό μοτίβο, συνήθως η τριπληγία σχετίζεται με παράλυση και των δύο ποδιών και του ενός χεριού — αλλά μπορεί επίσης να περιλαμβάνει και τα δύο χέρια και το ένα πόδι. Η τριπληγία ενίοτε θεωρείται συνδυασμός ημιπληγίας (παράλυση χεριού και ποδιού της μιας πλευράς του σώματος) υπερκείμενης διπληγίας (παράλυση και των δύο ποδιών) ή τετραπληγίας (παράλυση και των τεσσάρων άκρων) με λιγότερη επίδραση στο ένα άκρο.

Η πάθηση συνδέεται συνήθως με εγκεφαλική παράλυση, αν και καταστάσεις όπως το εγκεφαλικό επεισόδιο μπορούν επίσης να οδηγήσουν σε αυτήν. Έχει επίσης βρεθεί ότι η τριπληγία οφείλεται σε αύξηση της ενδοκρανιακής πίεσης που σχετίζεται με την υδροκεφαλία που προκύπτει από κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις.

Μια παρόμοια κατάσταση είναι η τριπάρεση, κατά την οποία ένα άτομο έχει πάρεση σε τρία άκρα, που σημαίνει ότι τα άκρα είναι πολύ αδύναμα, αλλά όχι εντελώς παράλυτα.

Σε μια σπάνια περίπτωση, σημειώθηκε τριπληγία μετά από εγχείρηση αφαίρεσης των αμυγδαλών. Ένα οκτάχρονο παιδί νοσηλεύτηκε στις 12 Αυγούστου 1929 μετά από διάγνωση πολιομυελίτιδας. Μετά από μια άσχετη και συνηθισμένη αμυγδαλεκτομή, το παιδί σταμάτησε να νιώθει τα πόδια του, το δεξί του χέρι και κάποιους μυς του κορμού.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Miller, F.· Backrach, S. J. (1995). *Cerebral Palsy: A Complete Guide for Caregiving*. Johns Hopkins University Press. σελ. 433. ISBN 978-0801850912.
2. ↑  «Οι τύποι της Εγκεφαλικής παράλυσης - Physio4you». 2 Απριλίου 2020. Ανακτήθηκε στις 5 Φεβρουαρίου 2024.
3. ↑  Sheffler, Lynne R.; Ito, Valerie Y.; Philip, Puliyodil A.; Sahgal, Vinod (March 1994). «Shunting in chronic post-traumatic hydrocephalus: demonstration of neurophysiologic improvement». *Archives of Physical Medicine and Rehabilitation* **75** (3): 338–341. doi:10.1016/0003-9993(94)90039-6. PMID 8129589. .
4. ↑  Brahdy, B. (1935). «Triplegia Following Tonsillectomy». *Am J Dis Child* **49** (3): 716–721. doi:10.1001/archpedi.1935.01970030162015.
Μικροτόμος ολίσθησης.
Ο **μικροτόμος** (*microtome*) ή ***λεπτοτόμος*** είναι εργαστηριακή συσκευή που χρησιμοποιείται από ειδικούς για τη δημιουργία λεπτών τομών (sections) με σκοπό την παρατήρηση της μικροδομής υλικών, με το απλό ή το ηλεκτρονικό μικροσκόπιο. Οι τομές συνήθως έχουν πάχη 4–20 μικρομέτρα, σπανιότερα είναι λεπτότερες. Η λέξη *μικροτόμος* είναι σύνθετη και προέρχεται από το μικρός- και το τέμνειν-. 

Συνήθως, φυσικά υλικά όπως λ.χ. ζωικοί ιστοί, κόκκαλα, δόντια, φύλλα, ξύλο, πετρώματα ή απολιθώματα είναι αυτά που κόβονται με τον μικροτόμο. Υπάρχουν πολλοί τύποι μικροτόμων. Με βάση το μηχανισμό τους, οι μικροτόμοι διακρίνονται σε: περιστροφικοί, ολίσθησης, ψυχόμενοι, κρυοτόμοι (ή κρυοστάτες), υπερμικροτόμοι, μικροτόμοι δόνησης και ταλάντευσης, και μικροτόμοι με λέιζερ. Οι τελευταίοι αποτελούν και την τελευταίας τεχνολογίας σημερινής τεχνολογίας μικροτομίας (LMT) και είναι εφικτό να διενεργηθούν μικροτομές εξαιρετικά λεπτές, με πολύ μεγάλη ακρίβεια, ευκολία και ταχύτητα.

Οι απλοί, συμβατικοί, μικροτόμοι αποτελούνται τυπικά από τα εξής τμήματα: μαχαίρι τομής, μηχανισμό στερέωσης του μαχαιριού, και μηχανισμό συγκράτησης του δείγματος, από το προς μελέτη υλικό. Υπάρχει σύστημα ρύθμισης της γωνίας και της κλίσης του μαχαιριού, καθώς και της επιθυμητής θέσης του δείγματος και της ανύψωσης του με ακρίβεια 1 μικρομέτρα. Το δοκίμιο προς έρευνα, σταθεροποιείται σε κατάλληλη θέση και κατά την τομή κινείται είτε το δείγμα προς το ακίνητο μαχαίρι, είτε στις περισσότερες των περιπτώσεων, το μαχαίρι προς το ακίνητο, πακτωμένο δείγμα. 

Σε ορισμένες περιπτώσεις, για τη δημιουργία καλών τομών με τη χρήση μικροτόμου, το πρώτο στάδιο είναι η *έγκλειση* (εμποτισμός) του δοκιμίου (συνήθως ιστού) σε παραφίνη ή σε ζελατίνη, κυτταρίνη ή/και ρητίνες (χρησιμοποιούνται συνήθως για το ηλεκτρονικό μικροσκόπιο). Τον υγρό ιστό δεν μπορούμε να τον επεξεργαστούμε κατευθείαν με παραφίνη, αν δεν αφαιρεθεί πρώτα το νερό (αφυδάτωση). Αυτό επιτυγχάνεται με διαδοχικές εμβαπτίσεις σε υδατικά διαλύματα αιθυλικής αλκοόλης (οινοπνεύματος) με αύξουσα συγκέντρωση, συνήθως από 50% μέχρι 100%.

Ιδίως για κυτταρινικούς ιστούς (λ.χ. ξύλο, κάρβουνο, απολιθωμένο ξύλο), για να είναι εύκολη η παρατήρηση των μικροσκοπικών στοιχείων των ιστών ξυλώματος γίνεται χρώση των μικροτομών με χρωστικές ουσίες, λ.χ. σαφρανίνη, η οποία χρωματίζει τη λιγνίνη κόκκινη, ή/και αιματοξυλίνη, η οποία χρωματίζει την κυτταρίνη κυανή-ρόδινη. Οι μικροτομές στερεώνονται επάνω σε αντικειμενοφόρο πλάκα με τη βοήθεια φυσικής ή συνθετικής ρητίνης, και συχνά και μόνιμη στερέωση χρησιμοποιείται βάλσαμο του Καναδά ή πολυβυνιλική αλκοόλη.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑
4. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 13 Δεκεμβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 29 Νοεμβρίου 2020.
5. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 9 Δεκεμβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 29 Νοεμβρίου 2020.
6. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 9 Δεκεμβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 29 Νοεμβρίου 2020.
7. ↑
Ο **Ερρίκος Α΄ του Ε** Κόμης του Ε και κύριος του Χέιστινγκς (περί το 1075 - 12 Ιουλίου 1140) από τον Οίκο της Νορμανδίας-Ε ήταν γιος και διάδοχος του Γουλιέλμου Β΄ κόμη του Ε, που θανατώθηκε (1096) σε εξέγερση εναντίον του βασιλιά της Αγγλίας Γουλιέλμου Ρούφου, πρόγονος του ήταν ο Ριχάρδος Α΄ της Νορμανδίας.

Βιογραφία
---------

Την εποχή που βρέθηκαν σε σύγκρουση για τον Αγγλικό θρόνο ο Ροβέρτος Β΄ της Νορμανδίας και ο μικρότερος αδελφός του Ερρίκος Α΄ της Αγγλίας υποστήριξε τον Ροβέρτο, αλλά τον θρόνο κατέλαβε τελικά ο Ερρίκος. Ο Ροβέρτος αποφάσισε να επιτεθεί στην Αγγλία αλλά σύμφωνα με τον Όρντερικ Βιτάλις ο Ερρίκος Α΄ του Ε δήλωσε από την Νορμανδία την υποταγή του στον βασιλιά (1104), συμμετείχε στην *"μάχη του Τινσεμπραί"* (1106) στην οποία ο Ροβέρτος αιχμαλωτίστηκε και φυλακίστηκε μέχρι τον θάνατο του. Αργότερα συμμάχησε με τον γιο του Ροβέρτου Γουλιέλμο Κλίτο εναντίον του βασιλιά, στην συμμαχία συμμετείχαν επίσης ο Βαλδουίνος Ζ΄ της Φλάνδρας, ο Φούλκων της Ιερουσαλήμ και ο Λουδοβίκος ΣΤ΄ της Γαλλίας. Ο Ερρίκος Α΄ του Ε΄ συνελήφθη από τον βασιλιά Ερρίκο Α΄ στην Ρουέν (1117), αποφυλακίστηκε σύντομα με αίτημα του Γουίλιαμ ντε Γουάρεν αφού πρώτα υποσχέθηκε καλή συμπεριφορά στον βασιλιά. Αργότερα ενώθηκε ξανά με τον Στέφανο του Ωμάλ σε νέα εξέγερση, έληξε τον Σεπτέμβριο του 1118 όταν τραυματίστηκε θανάσιμα ο Βαλδουίνος Ζ΄. Ο Ερρίκος Α΄ του Ε δήλωσε στην συνέχεια την υποταγή του στον βασιλιά Ερρίκο Α΄.
Σε λίγους μήνες (20 Αυγούστου 1119) συνόδευσε τον Ερρίκο Α΄ σε μάχη εναντίον των Γάλλων. Οι Γάλλοι ηττήθηκαν και ο Λουδοβίκος ΣΤ΄ δραπέτευσε στο κάστρο του Λεζ Αντελί, τον επόμενο μήνα υπερασπίστηκε το Μπρετέιγ που δέχθηκε επίθεση από τον βασιλιά της Γαλλίας και τον σύμμαχο του Αμωρί Γ΄ του Μονφόρ, οι Γάλλοι ηττήθηκαν ξανά. Ο γιος του Ερρίκου Α΄ του Ε Γουλιέλμος του Γκραντκούρ συνέλαβε τον Αμωρί Γ΄ αλλά αρνήθηκε να τον παραδώσει στον Άγγλο βασιλιά, ο ίδιος ο Ερρίκος Α΄ του Ε συμμάχησε ξανά με τον Γουλιέλμο Κλίτο (1127).

Οικογένεια
----------

Με τις δύο πρώτες συζύγους του Ματθίλδη και Ερμεντρούνδη άγνωστης καταγωγής δεν απέκτησε παιδιά. Με την τρίτη σύζυγό του Μαργαρίτα του Σαλλί κόρη του Γουλιέλμου του Σαλλί απέκτησε:

* Ιωάννης του Ε, επίσης λόρδος του Χέιστινγκς
* Βεατρίκη του Ε
* Ματθίλδη του Ε
* Στέφανος του Ε
* Γουλιέλμος του Γκραντκούρ, ίσως νόθος.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*. p65459.htm#i654586.
2. ↑  p65459.htm#i654586. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
3. ↑  Hollister 2001, σ. 248
4. ↑  Hollister 2001, σ. 249
5. ↑  Hollister 2001, σ. 249

Πηγές
-----

* Hollister, C. Warren (2001). Henry I. Yale University Press.


|  |
| --- |
| Ερρίκος Α΄ του Ε **Οίκος της Νορμανδίας****Γέννηση:** περί το 1075 **Θάνατος:** 12 Ιουλίου 1140 |
| Βασιλικοί τίτλοι |
| ΠροκάτοχοςΓουλιέλμος Β΄ | **Κόμης του Ε**1096 - 1140 | ΔιάδοχοςΙωάννης |
Ο **Ιωάννης του Ε**, Κόμης του Ε και λόρδος του Χέιστινγκς (περί το 1130 - 26 Ιουνίου 1170) από τον Οίκο της Νορμανδίας-Ε ήταν γιος και διάδοχος του Ερρίκου Α΄ του Ε και της Μαργαρίτας της κόρης του Γουλιέλμου του Σαλλί που ήταν μεγαλύτερος αδελφός του βασιλιά της Αγγλίας Στέφανου. Διεκδίκησε από τον κόμη του Ετιέν τις τιμές του Τίκχιλ και του Μπλάιθ σαν απόγονος του Ρογήρου του Τίκχιλ μέσω της κοινής γιαγιάς τους από μητέρα Βεατρίκης. Ο Ιωάννης του Ε έχασε τις κτήσεις του όταν ηττήθηκε στην *"μάχη του Λίνκολν"* τον Φεβρουάριο του 1141 από τον Ρανούλφ του Τζερμόν, 4ο κόμη του Τσέστερ. Αργότερα (1148) επέστρεψε στον Χίλαρι, επίσκοπο του Τσίτσεστερ τα εδάφη που είχε σφετεριστεί ο πατέρας του την εποχή του βασιλιά της Αγγλίας Στέφανου. Το καλοκαίρι του 1167 δέχτηκε επίθεση από τον βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκο τον Νεότερο, σύμμαχο του Τιερί της Αλσατίας, βρήκε καταφύγιο στο Νεφσατέλ-αν-Μπραί.

Οικογένεια
----------

Με την σύζυγό του Αλίκη, κόρη του Γκυγιώμ Ομπινύ, 1ου κόμη του Αρουντέλ και της Αντελίζα του Λουβέν, χήρας του Ερρίκου Α΄ της Αγγλίας απέκτησε:

* Ερρίκος Β΄, κόμης του Ε,
* Ροβέρτος του Ε
* Ματθίλδη του Ε
* Ιωάννης του Ε

Ο Ιωάννης έγινε διάκονος στο αβαείο του Ε. Απεβίωσε στις 26 Ιουνίου 1170, αφού πέρασε τις τελευταίες μέρες τις ζωής του στο μοναστήρι. Το λείψανό του τοποθετήθηκε πίσω από το ιερό μαζί με τον πατέρα του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Holt 1997, σ. 155
2. ↑  Calendar of Charters and Documents relating to the Abbey of Robertsbridge Co: Sussex preserved at Penshurst among the muniments of Lord De Lisle and Dudley (Private, 1872), σσ. 24-25, Νο. 76

Πηγές
-----

* Holt, J. C. (1997). Colonial England, 1066-1215. Bloomsbury.
* Waters, Edmund C. The Counts of Eu, Sometime Lords of the Honour of Tickhill, The Yorkshire Archaeological and Topographical Journal, No. 9, 1886
* Frank Stenton, Anglo-Saxon England, Oxford University Press, 3rd Edition, 1971
* Neveux, François, A Brief History of the Normans, Translated by Howard Curtis, Constable & Robinson, Ltd. London, 2008
* Crouch, David, The Reign of King Stephen, 1135-1154, Longman, New York, 2000


|  |
| --- |
| Ιωάννης του Ε **Οίκος της Νορμανδίας****Γέννηση:** περί το 1130 **Θάνατος:** 26 Ιουνίου 1170 |
| Βασιλικοί τίτλοι |
| ΠροκάτοχοςΕρρίκος Α΄ | **Κόμης του Ε**1140 - 1170 | ΔιάδοχοςΕρρίκος Β΄ |
O **Ραούλ Α΄ του Λουζινιάν**, (Γαλλική γλώσσα : *Raoul I*, 1160 ή 1164/1165 - 1 Μαΐου 1219) από τον Οίκο των Λουζινιάν ήταν κύριος του Ισουντάν.
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ούγου συγκυρίου του Λουζινιάν (γιου του Ούγου Η΄) και της Ορενγκάρντε. Ήταν συγκύριος του Λουζινιάν, μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του Ούγο Θ΄ κύριο του Λουζινιάν και Δ΄ κόμη του Λα Μαρς. Ο πατέρας τους είχε αποβιώσει το 1169, και ο Ούγος Η΄ το 1071, έτσι διαδέχθηκαν τον πάππο τους. Έγινε κύριος του Ισουντάν (Issoudin) πριν το 1200, κύριος του Μελ, του Σιζ, του Σιβραί και του Λα Μοτ. Από τη δεύτερη σύζυγό του Αλίκη κόμισσα του Ε έγινε jure auxoris κόμης του Ε, ο πατέρας τής Αμελίν ήταν νόθος γιος του Γοδεφρείδου Ε΄ κόμη του Ανζού. Οι βασιλείς της Αγγλίας και της Γαλλίας βρισκόντουσαν σε σύγκρουση σχετικά με την κατοχή του Πουατού, η τοπική αριστοκρατία άλλαζε συνεχώς την υποστήριξη της, αργότερα συμμάχησε με τους Άγγλους και συμμετείχε στην *"μάχη του Μπιουβίν"* (1214). Ο Άγγλος βασιλιάς του έδωσε σαν ανταμοιβή το Χέιστινγκς και το Τίκχιλ. Ο Ραούλ Α΄ συμμετείχε στην Γ΄ Σταυροφορία, αργότερα συμμετείχε στην Ε΄ Σταυροφορία, πέθανε στην επιστροφή και τάφηκε στο Εξουδύν.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε π. το 1210 τη Μαργαρίτα των Καπετιδών-Κουρτεναί, κόρη του Πέτρου Β΄ κόμη του Κουρτεναί. Δεν απέκτησαν τέκνα και ο γάμος ακυρώθηκε.

Το 1213 ο Ραούλ Α΄ έκανε δεύτερο γάμο με την Αλίκη των Ανζού, κόρη του Αμελίν ντε Βαρέν κόμη του Σάρρεϋ και είχε τέκνα:

* Ματίλντα π. 1210-1241, παντρεύτηκε τον Χάμφρεϋ του Χέρεφορντ
* Ραούλ Β΄ π. 1200-1250, κύριος του Ισουντάν.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Kindred Britain»
2. ↑  p19080.htm#i190798. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
3. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
4. ↑  Jourdain, Delisle & Wailly 1894, σσ. 449, 452
5. ↑  Painter 1955, σ. 376
6. ↑  Power 2004, σσ. 111, 424-425, 497
7. ↑  Richardson 2011, σσ. 292-293
8. ↑  Pollock 2015, σ. 101
9. ↑  Pollock 2015, σ. 101
10. ↑  Power 2004, σ. 497

Πηγές
-----

* Jourdain, Charles; Delisle, Léopold; Wailly, Natalis de, eds. (1894). Recueil des Historiens des Gaules et de la France. 23. Paris: H. Welter.
* Painter, Sidney (1955). "The Houses of Lusignan and Chatellerault 1150-1250". Speculum. 30 (3): 374–384.
* Pollock, Melissa A. (2015). Scotland, England and France After the Loss of Normandy, 1204-1296: Auld Amitie. Woodbridge: The Boydell Press.
* Power, Daniel (2004). The Norman Frontier in the Twelfth and Early Thirteenth Centuries. Cambridge: Cambridge University Press.
* Richardson, Douglas (2011) [2004]. Plantagenet Ancestry: A Study in Colonial and Medieval Families (2nd ed.). Baltimore: Genealogical Publishing Company.

  


|  |
| --- |
| Ραούλ Α΄ του Λουζινιάν **Οίκος των Λουζινιάν****Γέννηση:** δεκαετία 1160 **Θάνατος:** 1 Μαΐου 1219 |
| Βασιλικοί τίτλοι |
| ΠροκάτοχοςΑλίκη | **Κόμης του Ε**1213 - 1219Με την σύζυγο του Αλίκη1213 - 1219  | ΔιάδοχοςΑλίκη |
Συντεταγμένες: 38°16′10″N 22°47′58″E﻿ / ﻿38.26944°N 22.79944°E﻿ / 38.26944; 22.79944

Η **Ζελίτσα** ή **Ζάλτσα** είναι μικρός παραθεριστικός οικισμός του Δήμου Λεβαδέων του Νομού Βοιωτίας. Βρίσκεται στις ακτές του Κορινθιακού κόλπου, κάτω από την υψηλότερη κορυφή του Ελικώνα. Διαθέτει μία από τις μεγαλύτερες παραλίες της περιοχής αλλά η πρόσβαση γίνεται μόνο από χωμάτινο δρόμο, καθώς η περιοχή είναι εξαιρετικά δύσβατη. Στην πλαγιά του βουνού, πάνω από την παραλία βρίσκεται η Μονή Οσίου Σεραφείμ Δομβούς. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, στη Ζελίτσα διαμένουν 27 κάτοικοι. Από τις 5 Απριλίου 1981 μέχρι τις 18 Μαρτίου 2001 η Ζελίτσα ανήκε στον Δήμο Λεβαδέων (Συγκεκριμένα 5 Απριλίου 1981 μέχρι 31 Δεκεμβρίου 1998 ανήκε στον προκαποδιστριακό Δήμο Λεβαδέων και από τις 1 Ιανουαρίου 1999 μέχρι 18 Μαρτίου 2001 ανήκε στον διερευνημένο Δήμο Λεβαδέων). Από τις 18 Μαρτίου 2001 μέχρι την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης (1 Ιανουαρίου 2011) ανήκε στον Δήμο Κορώνειας στο Δημοτικό Διαμέρισμα Αγίας Άννας (Νυν Τοπική Κοινότητα Αγίας Άννας της Δημοτικής Ενότητας Κορώνειας σύμφωνα με τον Καλλικράτη). Με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης η Ζελίτσα αποσπάσθηκε από τον Δήμο Κορώνειας και προσαρτήθηκε στον Καλλικρατικό Δήμο Λεβαδέων ως οικισμός της Τοπικής Κοινότητας Αγίας Άννας της Δημοτικής Ενότητας Κορώνειας του Δήμου Λεβαδέων.

Πορεία του πληθυσμού

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **Έτος** | 1981 | 1991 | 2001 | 2011 |
| **Πληθ.** | 49 | 64 | 65 | 27 |

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνικό ίδρυμα ερευνών, Εξέλιξη πληθυσμού επαρχίας Λιβαδειάς

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Οικισμοί του Δήμου Λεβαδέων |
| --- |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Δαύλειας | 
* Δαύλεια
* Μαυρονέρι
* Μονή Κοιμήσεως Θεοτόκου Ιερουσαλήμ
* Σταθμός Δαυλείας
* Παρόριο
 |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Κορώνειας | 
* Αγία Άννα
* Αγία Παρασκευή
* Αγία Τριάδα
* Άγιος Αθανάσιος
* Άγιος Γεώργιος
* Αλαλκομενές
* Ζελίτσα
* Κορώνεια
* Μονή Οσίου Σεραφείμ Δομβούς
 |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Κυριακίου | 
* Άγιος Αθανάσιος
* Καρυώτι
* Κυριάκιο
* Παναγία Καλαμιώτισσα
* Ταρσός
 |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Λεβαδέων | 
* Άγιος Νικόλαος
* Ανάληψη
* Άνω Σούρπη\*
* Ελικώνας
* Λαφύστιο
* Λιβαδειά
* Περαχώρι
* Ρωμαίικο
* Σταθμός
* Τζιμαίικα
* Τσουκαλάδες
 |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Χαιρώνειας | 
* Άγιος Βλάσιος
* Ακόντιο
* Ανθοχώρι
* Βασιλικά
* Θούριο
* Προσήλιο
* Προφήτης Ηλίας
* Χαιρώνεια
 |
|  |
| 
* Έδρα: Λιβαδειά
* \*(Οικισμοί με μη μόνιμο πληθυσμό)
 |

 |
Ο όρος **surfcasting** χρησιμοποιείται από τους ψαράδες της παράκτιας αλιείας και υποδηλώνει ψάρεμα με καλάμι από την ακτή με αντίξοες καιρικές συνθήκες, έντονο αέρα και μεγάλο κυματισμό, συνήθως κόντρα στον άνεμο. Υπό αυτές τις καιρικές συνθήκες τα ψάρια επωφελούνται βρίσκοντας τροφή εκεί που τα κύματα αρχίζουν και σκάνε στον πυθμένα της θάλασσας και με αυτό τον τρόπο ανακατεύουν τον βυθό αποκαλύπτοντας την όποια τροφή βρίσκεται κρυμμένη μέσα του. 

Για να επιτευχθεί η ρίψη δολώματος (τεχνητού η ζωντανού) στο καθορισμένο σημείο που σκάνε τα κύματα, πολλές φορές με κόντρα άνεμο, θα πρέπει να χρησιμοποιηθούν μεγάλα βαρίδια πάνω σε ειδικές αεροδυναμικές αρματωσιές. Αυτό δεν συμβαίνει στην περίπτωση του τεχνικού δολώματος, όπου εκεί το ίδιο το δόλωμα λειτουργεί σαν βαρίδι. Για την επίτευξη αυτή χρησιμοποιείται εξειδικευμένος εξοπλισμός (καλάμια, μηχανισμοί), όπου με συγκεκριμένες τεχνικές ρίψεων επιτυγχάνεται το βέλτιστο αποτέλεσμα.
Ο **Γεράρδος Δ΄** (*Gérard d'Alsace*, 1030 - 14 Απριλίου 1070) από τον Οίκο της Λωρραίνης (Μετς) ήταν κόμης του Μετς, του Σατενουά και δούκας της Λωρραίνης (1048 - 1070), από την χρονιά που ο αδελφός του δούκας Αδαλβέρτος σκοτώθηκε. Με το τέλος του Αδαλβέρτου την επόμενη χρονιά έγινε ο Γεράρδος Δ΄ δούκας της Άνω Λωρραίνης και παρέμεινε έως το τέλος του. Ο Γεράρδος Δ΄ ήταν δεύτερος γιος του Γεράρδου του Μπουζονβίλ, κόμη του Μετς, και της Γκιζέλας, κόρης του Θεοδώριχου Α΄ των Αρντέν-Μπαρ δούκα της Άνω Λωρραίνης.

Βιογραφία
---------

Ο Γερμανός αυτοκράτορας Ερρίκος Γ΄ είχε παραχωρήσει (1047) τη Λωρραίνη στον μεγαλύτερο αδελφό εκείνου Αδαλβέρτο, ενώ την διεκδικούσε ο Γοδεφρείδος Γ΄ των Αρντέν-Βερντέν. Ο Γοδεφρείδος Γ΄, εξοργισμένος από την πράξη του αυτοκράτορα, σκότωσε τον Αδαλβέρτο σε μάχη την επόμενη χρονιά. Ο αυτοκράτορας παραχώρησε τη Λωρραίνη τότε στον Γεράρδο Δ΄ και από τότε ξεκίνησαν οι άριστες σχέσεις, που είχαν όλοι οι απόγονοί του με τους αυτοκράτορες της Γερμανίας. Ο Γοδεφρείδος Γ΄ δεν το έβαλε κάτω και με την υποστήριξη μίας ομάδας ευγενών κατόρθωσε να φυλακίσει τον Γεράρδο Δ΄, αλλά ο τελευταίος είχε την υποστήριξη του κλήρου, που κατόρθωσε να τον ελευθερώσει (1049). Τότε ο αυτοκράτορας Ερρίκος Γ΄, με τη βοήθεια στρατού, κατόρθωσε την αποκατάστασή του. Ο Γεράρδος Δ΄ έκανε πολλά έργα, αναδιοργάνωσε το δουκάτο και έκτισε κάστρο στο Πρενύ, γύρω από το οποίο θα δημιουργηθεί η νέα πρωτεύουσα Νανσύ. Πέθανε δηλητηριασμένος στο Ρεμιρεμόν, ενώ προσπαθούσε να καταπνίξει μία εξέγερση.

Οικογένεια
----------

Με τη σύζυγο του Χέντβιχ/Εντβίγη, κόρη τού Αλβέρτου Β΄ κόμη τού Ναμύρ, απέκτησε:

* Θεοδώριχος Β΄ π.1055-1115, δούκας της Λωρραίνης.
* Γεράρδος 1057-1108, κόμης του Βωντεμόν.
* Βεατρίκη, παντρεύτηκε τον Στέφανο Α΄ των Ιβρέα κόμη της Βουργουνδίας, τού Μακόν και τού Βιένν.
* Γκίζελα, ηγουμένη του Ρεμιρμόν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.historicalartmedals.com/MEDAL%20WEB%20ENTRIES/ST.%20URBAIN-DUKES%20AND%20DUCHESSES/GERARD-BW747.htm.
2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11  Charles Cawley: «Medieval Lands». (Αγγλικά) *Charles Cawley, "Medieval Lands", 2006-2020*. Ανακτήθηκε στις 28  Ιανουαρίου 2016.
3. ↑  p15067.htm#i150670. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
4. 1 2 3  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.

|  |
| --- |
| Γεράρδος Δ΄ της Αλσατίας **Οίκος της Λωρραίνης****Γέννηση:** 1030 **Θάνατος:** 14 Απριλίου 1070 |
| ΠροκάτοχοςΑδαλβέρτος της Λωρραίνης | **Δούκας της Λωρραίνης1048 - 1070** | ΔιάδοχοςΘεοδώριχος Β΄ |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Gerard, Duke of Lorraine  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 81126639
* GND: 136849504

 |

 |
Ο θυρεός του κόμη του Βάσενμπεργκ: επί αργυρού πεδίου, ερυθρός λέων ορμώμενος προς τα αριστερά.
Ο **Οίκος του Βάσενμπεγκ**, ολλανδ.: Huis van Wassenberg, ήταν ένας ευγενής Οίκος στην Ολλανδία, που δραστηριοποιήθηκε από το 1096 ως το 1371. Έγιναν κόμητες του Χέλρε (ολλανδ.: Gelre, γερμ.: Gueldern), μετά αναβαθμίστηκαν σε δούκες.

Ιστορία
-------

Ο Γεράρδος Β΄ κόμης του Χέλρε νυμφεύτηκε τη ν Ερμενγάρδη, κόρη του κόμη του Ζούτφεν, η οποία διαδέχθηκε τον αδελφό της ως κόμισσα του Ζούτφεν. Από τότε η κομητεία περιήλθε στον Οίκο του Βάσενμπεργκ. Ένα μέλος του Οίκου, ο Όθων Α΄, έγινε επίσκοπος της Ουτρέχτης. 

Ο Ρέγκιναλντ Β΄ ο *Μέλας* από κόμης, αναβαθμίστηκε το 1339 σε δούκας του Χέλρε. Τελευταία μέλη του Οίκου ήταν οι γιοί Ρέγκιναλντ Γ΄ ο *Παχύς*, κόμης του Χέλρε και Εδουάρδος, και οι δύο άτεκνοι. Ο πρώτος ήταν ανεπαρκής κυβερνήτης, έτσι τον φυλάκισε ο δεύτερος και έγινε κόμης του Χέλρε. Όμως ο Εδουάρδος τραυματίστηκε θανάσιμα στη μάχη του Μπέσβαϊλερ και απεβίωσε στις 24 Αυγούστου 1371, 35 ετών. Επέστρεψε λοιπόν ο Ρέγκιναλντ Γ΄, που όμως απεβίωσε τρεις μήνες μετά, στις 4 Δεκεμβρίου 1371, 38 ετών. Τους διαδέχθηκε η μόνη αδελφή τους Μαρία, με τον σύζυγό της Γουλιέλμο Β΄ δούκα του Γύλιχ· έτσι η κομητεία του Χέλρε περιήλθε στον Οίκο του Γύλιχ.

Πινακοθήκη
----------

* O θυρεός του Χέλρε (ολλανδ.: Gelre, γερμ.: Gueldern).O θυρεός του Χέλρε (ολλανδ.: Gelre, γερμ.: Gueldern).
* Ο θυρεός του Ζούτφεν.Ο θυρεός του Ζούτφεν.

Γενεαλογία του Οίκου του Βάσενμπεργκ
------------------------------------

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|   |   |   |   | Θεοδώριχος**ΟΙΚΟΣ ΒΑΣΕΝΜΠΕΡΓΚ** |  |
|
|   |   |   |   |   |   |   |   |  |
|
|   |   |   |   | Γεράρδος Α΄κόμης του Χέλρεσύζ. Κλημεντία της Ακουιτανίας |  |
|
|   |   |   |   |   |   |   |   |  |
|
|   |   |   |   | Γεράρδος Β΄κόμης του Χέλρεσύζ. Ερμενγάρδη του Ζούτφεν |  |
|
|   |   |   |   |   |   |   |   |  |
|
|   |   |   |   | Ερρίκος Α΄κόμης του Χέλρε |  |
|
|   |   |   |   |   |   |   |   |  |
|
|   |   |   |   | Όθων Α΄κόμης του Χέλρεσύζ. Ριχάρδις της Βαυαρίας |  |
|
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |  |
|   |   |   |   |   |
|   |   |   |   | Γεράρδος Γ΄κόμης του Χέλρε |   | Όθων Α΄επίσκοπος της Ουτρέχτης |  |
|
|   |   |   |   |   |   |   |   |  |
|
|   |   |   |   | Όθων Β΄κόμης του Χέλρεσύζ.2.Φιλίππη του Νταμαρτίν |  |
|
|   |   |   |   |   |   |   |   |  |
|
|   |   |   |   | Ρέγκιναλντ Α΄κόμης του Χέλρεσύζ.1.Ερμενγάρδη του Λίμπουργκ2.Μαργαρίτα της Φλάνδρας |  |
|
|   |   |   |   |   |   |   |   |  |
|
|   |   |   |   | Ρέγκιναλντ Β΄δούκας του Χέλρεσύζ.2.Ελεονώρα του Γούντστοκ |  |
|
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |  |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
| Μαρίασύζ. Γουλιέλμος Β΄δούκας του ΓύλιχΟΙΚΟΣ ΓΥΛΙΧ |   | Ρέγκιναλντ Γ΄δούκας του Χέλρε |   | Εδουάρδοςδούκας του Χέλρε |  |
|
Ο **Χέρμαν Α΄**, γερμ. Hermann I (απεβ. 10 Δεκεμβρίου 949) από τον Οίκο των Κορραδιδών ήταν δούκας της Σουαβίας.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του Γκέμπχαρτ δούκα της Λωρραίνης και της Ίντα. Ήταν εξάδελφος του Κορράδου Α΄ της Γερμανίας. 

Το 926 απεβίωσε ο Μπούρχαρτ Β΄ Χουνφριτιδών, δούκας της Σουαβίας κατά τη διάρκεια εκστρατείας στην Ιταλία. Τότε ο Ερρίκος Α΄ ο *ορνιθοθήρας* της Ανατολικής Φραγκίας έδωσε το δουκάτο στον Χέρμαν Α΄. Τον περιέβαλε με το αξίωμά του στη Συνέλευση (Reichstag) στη Βορμς, θέλοντας να δείξει ότι αυτός είχε το δικαίωμα να διορίζει δούκες και όχι οι τοπικοί ευγενείς. Ο νέος δούκας νυμφεύτηκε τη χήρα του Μπούρχαρτ Β΄. 

Κατά τη διακυβέρνησή του μόνο μία φορά αντιμετώπισε εξέγερση υποτελών του. Ωστόσο μερικές φορές αναγκάστηκε να κάνει παραχωρήσεις στην Ελβετία. Όταν παραχώρησε τον Αγ. Γκάλλεν στον βασιλιά, έχασε την περιοχή και τα εισοδήματά της. Ο Χέρμαν Α΄ ήλεγχε τα περάσματα των Άλπεων προς τη Βουργουνδία και την Ιταλία και ήταν υπάκουος στους Οθωνίδες, που ενδιαφερόταν γι' αυτά. 

Το 950 απεβίωσε ο Χέρμαν Α΄ και ο Όθων Α΄ της Γερμανίας (γιος του Ερρίκου Α΄) έδωσε το δουκάτο στον γιο του Λιούντολφ, που τον είχε νυμφεύσει με την κόρη του Χέρμαν Α΄. 

Εκτός του ότι ήταν δούκας, ο Χέρμαν Α΄ ήταν κόμης του Λάνγκαου (939-949), του Άουελγκαου (948-949) και επίτροπος (lay abbot) του αββαείου του Έχτερμαχ. Ίδρυσε το ναό του Αγ. Φλορίν στο Κόμπλεντς και τάφηκε στη μονή της νήσου Ράιχεναου στη λίμνη Κωνσταντία.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε την Ρεγκιλίντα, κόρη του Έμπερχαρτ Α΄ κόμη της Ζυρίχης και είχε τέκνα:

* Ίντα, παντρεύτηκε τον Λιούντολφ των Οθωνιδών, δούκα της Σουαβίας.

Αναφορές
--------

1. ↑  p67298.htm#i672973.
2. ↑  p67298.htm#i672973. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
3. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
4. 1 2  Thietmar von Merseburg, Bishop of Merseburg, *Ottonian Germany: The Chronicon of Thietmar of Merseburg*, transl. David A. Warner, (University of Manchester Press, 2001), 92-93.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 95399924
* GND: 138771901

 |

 |
Το **μπεηλίκι της Τύνιδας** ήταν ένα μεγάλο αυτόνομο μπεηλίκι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που ιδρύθηκε στις 15 Ιουλίου 1705 από τη δυναστεία των Χουσαϊνιδών υπό την ηγεσία του Αλ Χουσαΐν Α΄ ιμπν Αλί αλ-Τουρκί, ο οποίος νίκησε τους Τούρκους νταήδες, παίρνοντας τον έλεγχο των εδαφών της μετέπειτα Τυνησίας.

Ιστορία
-------

### Οθωμανικό μπεηλίκι

Έπειτα από τη νίκη επί των νταήδων και την ουσιαστική διάλυση του εγιαλετίου της Τύνιδας, η Τυνησία εξακολούθησε να είναι υποτελής της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και η προσευχή της Παρασκευής προφερόταν στο όνομα του Οθωμανού σουλτάνου, τα χρήματα έφεραν την ονομασία του και ο ετήσιος πρεσβευτής προσέφερε δώρα στην Κωνσταντινούπολη, αλλά οι Οθωμανοί ποτέ ξανά δεν απαίτησαν υπακοή.

Το 19ο αιώνα, η χώρα απέκτησε μεγάλο βαθμό αυτονομίας, αν και θεωρούνταν επίσημα οθωμανική επαρχία. Το 1861, η Τυνησία θέσπισε το πρώτο σύνταγμα στον αραβικό κόσμο, αλλά η κίνηση προς την ανεξαρτησία παρεμποδίστηκε από την κακή οικονομία και την πολιτική αναταραχή. Το 1869, η Τυνησία κήρυξε πτώχευση και μια διεθνής οικονομική επιτροπή με εκπροσώπους από τη Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο και την Ιταλία ανέλαβε τον έλεγχο της οικονομίας.

### Γαλλικό προτεκτοράτο

Η Τυνησία έγινε προτεκτοράτο της Γαλλίας στις 12 Μαΐου 1881, αφού οι Γάλλοι υποστήριξαν ότι τα Τυνησιακά στρατεύματα διέσχισαν τα σύνορα της αποικίας τους της Αλγερίας. Η Τυνησία ανακήρυξε την ανεξαρτησία της από τη Γαλλία στις 20 Μαρτίου 1956.

Σημαίες
-------

* Ναυτική σημαία της Τύνιδας το 18ο αιώναΝαυτική σημαία της Τύνιδας το 18ο αιώνα
* Σημαία του μπέη της Τύνιδας το 19ο αιώναΣημαία του μπέη της Τύνιδας το 19ο αιώνα

Παραπομπές
----------

1. ↑  Le Drapeau de la République Tunisienne ministeres.tn
2. ↑  Η ανεξαρτησία του Μαρόκου και της Τυνησίας Η Καθημερινή

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Royal Ark
Συντεταγμένες: 52°14′37.399″N 21°0′53.399″E﻿ / ﻿52.24372194°N 21.01483306°E﻿ / 52.24372194; 21.01483306

Το **Μνημείο του Άνταμ Μιτσκιέβιτς στη Βαρσοβία** (πολωνικά: *Pomnik Adama Mickiewicza w Warszawie*) είναι μνημείο αφιερωμένο στον Άνταμ Μιτσκιέβιτς, στην οδό Κρακόφσκιε Πσεντμιέστσιε στη συνοικία Σρουντμιέστσιε της Βαρσοβίας στην Πολωνία. Το νεοκλασικιστικό μνημείο κατασκευάστηκε τα έτη 1897-1898 από τον γλύπτη Τσίπριαν Γκοντέμπσκι.

Ιστορία
-------

Στις 13 Φεβρουαρίου 1897, το περιοδικό *Głos* δημοσίευσε ένα άρθρο που προωθούσε την ιδέα της κατασκευής του μνημείου. Άλλες εφημερίδες ακολούθησαν σύντομα την ιδέα. Ο συγγραφέας Χένρικ Σιενκιέβιτς βοήθησε στην ευαισθητοποίηση της ιντελιγκέντσια της Βαρσοβίας και με την προσπάθειά του, οι ρωσικές αρχές επέτρεψαν την κατασκευή του μνημείου. Μια δημόσια επιτροπή ιδρύθηκε από τους Σιενκιέβιτς, Κόμη Μίχαου Ραντζίβιου Ρούντι και Ζίγκμουντ Βασιλέφσκι. Η επιτροπή ζήτησε από τους ανθρώπους οικονομικές συνεισφορές για να βοηθήσουν στην κατασκευή του μνημείου. Η οικονομική υποστήριξη αυξήθηκε γρήγορα και το έργο ανατέθηκε στον γλύπτη Τσίπριαν Γκοντέμπσκι.

Το μνημείο χτίστηκε σε ένα μέρος όπου βρίσκονταν πολλά κτίρια, που κατεδαφίστηκαν το 1865. Από το 1897 σμιλεύτηκε από τον Γκοντέμπσκι στην Ιταλία. Το χάλκινο άγαλμα ύψους 4,2 μ. εκμαγεύτηκε στην Πιστόια της Ιταλίας. Η στήλη και τα θεμέλια από κόκκινο γρανίτη παρήχθη από μια ιταλική εταιρεία στο Μπαβένο, κοντά στο Μιλάνο. Το άγαλμα δείχνει τον Μιτσκιέβιτς να στέκεται όρθιος, με το κεφάλι ελαφρώς ανασηκωμένο και το δεξί του χέρι στην καρδιά. Το μνημείο παρουσιάστηκε εθιμοτυπικά στις 24 Δεκεμβρίου 1898, στην 100η επέτειο από τη γέννηση του ποιητή. Η τελετή σχεδιάστηκε να είναι πολύ μεγαλύτερη, ωστόσο οι τσαρικές αρχές φοβόντουσαν ότι θα μπορούσε να μετατραπεί σε πατριωτική εκδήλωση και απαγόρευσαν κάθε πορεία και ομιλία. Το μνημείο αποκαλύφθηκε έτσι σιωπηλά, μπροστά σε 12.000 άτομα.

Μετά το τέλος της Εξέγερσης της Βαρσοβίας το 1944 καταστράφηκε σκόπιμα από τους Γερμανούς Ναζί. Τα υπόλοιπα τμήματα του κατεδαφισμένου μνημείου μεταφέρθηκαν τελικά στη Γερμανία. Μετά τον πόλεμο, οι Πολωνοί στρατιώτες βρήκαν το κεφάλι και πολλά μέρη του αγάλματος στο Αμβούργο. Ο γλύπτης Γιαν Στσεπκόφσκι δημιούργησε το αντίγραφο του αρχικού αγάλματος. Αποκαλύφθηκε ξανά στις 28 Ιανουαρίου 1950. Τα τελευταία μέρη του μνημείου επέστρεψαν στην Πολωνία ήδη από τη δεκαετία του 1980.

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Μνημείο του Άνταμ Μιτσκιέβιτς (Βαρσοβία)** |

1. 1 2 3 4  Ανακτήθηκε στις 8  Μαρτίου 2017.
2. 1 2 3 4  Lidia M. Nawrocka: Dzieje pomnika Adama Mickiewicza στο Histmag.org
Η μάχη του Ροκρουά
Κοινό έμβλημα των πολεμικών σημαιών των *τέρθιος*
Το **τέρθιο** (ισπανικά: *tercio*, προφέρεται: [ˈterθjo], *τρίτο*) ήταν μονάδα του ισπανικού στρατού κατά τη διάρκεια της ηγεμονίας των Αψβούργων, την εποχή της αναγέννησης. Τα *τέρθιος* ήταν γνωστά για την αντοχή τους στο πεδίο της μάχης, καθώς αποτελούσαν τις επίλεκτες μονάδες των βασιλέων της Ισπανίας. Αποτελούσαν σημαντικό κομμάτι της επίγειας και ορισμένες φορές θαλάσσιας ηγεμονίας της Ισπανικής Αυτοκρατορίας. Τα *τέρθιος* θεωρούνται η αναγέννηση του πεζικού στα πεδία των μαχών και συγκρίνονται με τις ρωμαϊκές λεγεώνες και τις μακεδονικές φάλαγγες.

To *τέρθιο* αποτελούσε ένα είδος μικτής φάλαγγας σαρισοφόρων, σπαθοφόρων και αρκεβουζιοφόρων. Ήταν τετραγωνικοί στρατιωτικοί σχηματισμοί, με μικτή σύνθεση που αριθμούσαν 3.000 άνδρες. Αρχικά το 50% (1.500 άνδρες) της δύναμής τους αποτελούνταν από σαρισοφόρους και οι υπόλοιποι στρατιώτες ήταν ~17% αρκεβουζιοφόροι (500 άνδρες) και ~33% σπαθοφόροι (1.000 άνδρες που έφεραν ασπίδες, ακόντια και και σχετικά κοντά ξίφη). Τα δόρατα του σχηματισμού αναλάμβαναν να κρατούν σε απόσταση το ιππικό έτσι ώστε τα υπόλοιπα όπλα να εξουδετερώνουν ανενόχλητα το εχθρικό πεζικό. Τα *τέρθιος* αναφέρονται και ως *ισπανικά τετράγωνα* (cuadrados españoles), μιας και εισήχθησαν στα πεδία των μαχών και από δυνάμεις άλλων χωρών, ιδιαίτερα στον αυτοκρατορικό στρατό της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ως σχηματισμοί, εμφάνιζαν πολλές ομοιότητες με τους Ελβετούς σαρισοφόρους.

Τα *τέρθιος* αποτέλεσαν τον πρώτο σύγχρονο ευρωπαϊκό στρατό, καθώς απαρτίζονταν από επαγγελματίες στρατιώτες με πειθαρχεία και πολεμική εμπειρία, σε συνδυασμό με την ιδιαίτερη προσωπικότητα αποτυπωμένη πάνω τους από τους υπερήφανους ιδάλγος (hidalgos), εν αντιθέσει με τους κληρωτούς και τους μισθοφόφους άλλων ευρωπαϊκών στρατευμάτων, την εποχή εκείνη. Διακρίθηκαν στους ιταλικούς πολέμους, κυρίως στη Μάχη της Παβίας το 1525, όπου αιχμαλωτίστηκε και ο Γάλλος βασιλιάς Φραγκίσκος Α΄ που ηγούνταν της αντίπαλης παράταξης. Παρ' όλ' αυτά, η ανάπτυξη του πυροβολικού και των νέων πολεμικών τακτικών τους επόμενους αιώνες, καθώς και η εμφάνιση της ξιφολόγχης που επέτρεπε στο πεζικό να αντιμετωπίζει καλύτερα το ιππικό, σήμανε την παρακμή του *τέρθιο*.

Δείτε επίσης
------------

* Λάντσκνεχτ

Παραπομπές
----------

1. ↑  Fernand Braudel, "*El Mediterráneo y el mundo mediterráneo en la época de Felipe II*", tomo II, pág. 28, FCE, 1.976.

Πηγές
-----

* Στρατιωτική ιστορία, τεύχος 152, Εκδόσεις Περισκόπειο, 2009, Η φάλαγγα των δορυφόρων
Η **Katerine Avgoustakis** (Ελληνικά: Κατερίνα Αυγουστάκη) (16 Σεπτεμβρίου 1983) είναι ελληνικής καταγωγής τραγουδίστρια γεννημένη στο Βέλγιο.

Παιδικά χρόνια
--------------

Γεννήθηκε στις 16 Σεπτεμβρίου το 1983 από Έλληνα πατέρα και Βελγίδα μητέρα. Παίζει πιάνο και ήταν μέλος σε χορωδία.

Καριέρα
-------

### 2002–2006: Ιντιάνα, *Fame story Βελγίου*

Το 2002 έκανε το μουσικό της ντεπούτο ως μέλος του συγκροτήματος Ιντιάνα με το οποίο συμμετέιχε σε διαγωνισμό εκπροσώπησης του Βελγίου στη Eurovision. Τελικά οι Ιντιάνα δεν τα κατάφεραν.

Το 2005 πήρε μέρος στην αντίστοιχη εκπομπή fame story στο Βέλγιο που ονομάζεται Star academy. Κατάφερε και έφτασε ως τα τελικά και κέρδισε ένα συμβόλαιο με δισκογραφική εταιρεία. Από τότε κυκλοφόρησε μερικά αρκετά επιτυχημένα τραγούδια και κέρδισε αρκετά μουσικά βραβεία στο Βέλγιο.

### 2007–Σήμερα: Νέες Δουλειές

Το 2007 συμμετείχε και σε δεύτερο ριάλιτι και βγήκε δεύτερη

Κατά καιρούς της έχουν γίνει προτάσεις να κυκλοφορήσει ένα διεθνές άλμπουμ. Πρόσφατα σε συνέντευξη της δήλωσε ότι "θα ήταν άπαιχτη η προοπτική μιας διεθνούς καριέρας". Αυτή τη στιγμή βρίσκεται σε επαφές με ανθρώπους από την Ελλάδα και ήδη τραγούδια της παίζονται στην Ισπανία και την Πολωνία. Τα τραγούδια της είναι επίσης δημοφιλή στη Σκανδιναβία, την Ιαπωνία και τη Ρωσία.

Σε πρόσφατη συνέντευξή της δήλωσε οτι θέλει να εκπροσωπήσει την Ελλάδα στο διαγωνισμό της Eurovision. Μάλιστα το 2009 έγραψε τους στίχους σε ένα από τα υποψήφια τραγούδια του Σάκη Ρουβά για την Eurovison .

Toν Μάρτιο του 2009 τραγούδησε το τραγούδι Ayo technology για ένα φιλανθρωπικό άλμπουμ και έκανε τρομερή επιτυχία στην Πολωνία, φτάνοντας στην 5η θέση στους πίνακες.

Προσωπική ζωή
-------------

Ζει στο Βέλγιο. Το αρχικό επάγγελμά της ήταν αισθητικός.

Αναφορές
--------

1. ↑  Konstantopoulos, Fotis (9 Νοεμβρίου 2008). «Katerine Avgoustakis eyes Greece 2010 entry». *Oikotimes*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Νοεμβρίου 2008. Ανακτήθηκε στις 10 Νοεμβρίου 2008.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Κατερίνα Αυγουστάκη** |

* Επίσημη ιστοσελίδα Αρχειοθετήθηκε 2010-01-17 στο Wayback Machine.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 103146936761913781936
* **Europeana**: agent/base/84571
* MusicBrainz: 124f59b4-2d43-4365-ad77-8bab4b4f71fe

 |

 |
Ο **Άνσκαρ Α΄ της Ιβρέας** (πέθανε τον Μάρτιο του 902), μαργράβος της Ιβρέας (888 - 902),  και γενάρχης του Οίκου της Ιβρέας ήταν γιος του κόμη Αμεδαίου του Όσερετ με καταγωγή από τη Βαυαρία και με εδάφη στο Τέγκερνσι. Την περίοδο (877 - 879) διετέλεσε κόμης του Οσερέτ στη Βουργουνδία. Μετά την εκθρόνιση του Καρόλου του Παχύ υποστήριξε την άνοδο στον Φραγκικό θρόνο του Γουίδων Γ΄ του Σπολέτο (888), μετά την ενθρόνιση του Εύδη, κόμη των Παρισίων ο Άνσγκαρ πιστός στον Γουίδων τον ακολούθησε στις Άλπεις, από εκεί μετέβη στην Ιταλία και εξελέγη βασιλιάς. Ο Γουίδων αντάμειψε τον Άνσγκαρ για τις υπηρεσίες του με τη δημιουργία της μαργραβίας της Ιβρέας στα βορειοανατολικά του βασιλείου του και την παραχώρηση της στον ίδιον (888). Ο Άνσγκαρ ήταν σύμβουλος του Μπόζο της Προβηγκίας και αδελφός του Φούλκωνος, αρχιεπισκόπου του Ρεμς ενός φανατικού οπαδού της δυναστείας των Καρολιδών. Πολέμησε πάντοτε στο πλευρό του Γουίδων, όταν πέθανε (894) υποστήριξε τον γιο του Λαμβέρτου Β΄ του Σπολέτο στη διαδοχή, μετά τον πρόωρο θάνατο του Λαμβέρτου υποστήριξε τον Βερεγγάριο Α΄ της Ιταλίας και έγινε ένας από τους συμβούλους του. Το 896 ήταν ο μοναδικός που αντιστάθηκε στην επίθεση του Αρνούλφου της Καρινθίας στα βόρεια.

Οικογένεια
----------

Το όνομα της συζύγου του είναι άγνωστο, αλλά είναι γνωστό το όνομα του γιου του:

* Άνταλμπερτ Α΄ της Ιβρέας διαδόχου του στη μαργραβία της Ιρβέας. Οι απόγονοι του βασίλευσαν στην Καστίλη.

Πρόγονοι
--------

| Πρόγονοι του Άνσγκαρ Α΄ μαργράβου της Ιβρέας |
| --- |
| 

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|   | Αμεδαίος του Οσερέτ |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|   | **Άνσγκαρ Α΄ μάργραβος της Ιβρέας** |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|

 |

Παραπομπές
----------

1. ↑  Wickham, 178.

Πηγές
-----

* Wickham, Chris. Early Medieval Italy: Central Power and Local Society 400-1000. MacMillan Press: 1981.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 300176507
* GND: 1034113755

 |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Anscar I of Ivrea  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |