recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Το **παλαιό υδραγωγείο Λευκωσίας** βρίσκεται στη Λευκωσία, στην πρωτεύουσα της Κύπρου. Είναι το αρχαιότερο υδραγωγείο στην Κύπρο. Βρίσκεται κοντά στο μνημείο Ελευθερίας στη Λευκωσία.

Ιστορία
-------

### Οθωμανική περίοδο

Χτίστηκε τον 18ο αιώνα. Το αρχαίο Υδραγωγείο ήταν μέρος του παλαιού συστήματος παροχής νερού της Λευκωσίας, η οποία έφερε το νερό από τα βουνά στα βόρεια της πόλης. Μια πέτρινη αψιδωτή κατασκευή, έτρεχε από την Πύλη της Κερύνειας στα βόρεια, στη Πύλη της Αμμοχώστου στα ανατολικά, και παρείχε νερό για αρκετές πηγές στις γειτονιές της πόλης. Αυτό το τμήμα του υδραγωγείου ήταν γνωστό ως υδραγωγείο Σιλιχτάρ, από τον Οθωμανό κυβερνήτη εκείνη την εποχή. Κατά τη διάρκεια της κατεδάφισης ενός ιδιωτικού κτιρίου, αποκαλύφθηκαν έντεκα καμάρες του παλαιού υδραγωγείου, κρυμμένα μέσα στη δομή μιας γειτονικής νεότερης κατασκευής. Οι καμάρες έδειξαν σημάδια εκτεταμένης φθοράς.

### 19ος αιώνας

Τον 19ο αιώνα υλοποιήθηκε ένα μεγάλο έργο στη Λευκωσία, το οποίο περιελάμβανε την αποκατάσταση του μνημείου, αλλά και τον επανασχεδιασμό του συστήματος ύδρευσης στη περιοχή.
**Τυπική** ή **μορφολογική** ισοδυναμία στην θεωρία της μετάφρασης είναι η μεταφραστική προσέγγιση που επιδιώκει να διατηρήσει στο μεγαλύτερο δυνατό βαθμό τις γλωσσικές μορφές του πρωτοτύπου, ακόμη και εάν δεν αποτελούν τον πιο «φυσικό» τρόπο έκφρασης του αρχικού μηνύματος. Είναι, δηλαδή, κατά μία έννοια, λέξη-προς-λέξη μετάφραση. 

Συχνά, η διατήρηση της αρχικής μορφολογίας του κειμένου κατά την μετάφραση αποτυγχάνει στο να μεταδώσει το αρχικό νόημα και μάλιστα αυτό συμβαίνει ερήμην του μεταφραστή. Μόνον μέσω δοκιμών κοινού είναι δυνατόν να διαπιστώσει ο μεταφραστής, εάν το αρχικό μήνυμα έχει παραμείνει.

Μολονότι οι τυπικά ισοδύναμες μεταφράσεις δεν είναι ευανάγνωστες και επιδεικνύουν αδυναμίες στην συνολική διατήρηση του αρχικού κειμένου και του αντίκτυπου που θα μπορούσε να έχει στους αναγνώστες, είναι εξαιρετικά υποβοηθητικές όταν σκοπός είναι η κατανόηση του *πώς* μεταδίδονταν οι έννοιες στο αρχικό κείμενο. Μπορούν να αναπαραστήσουν την γοητεία του πρωτοτύπου ως προς τους ιδιωματισμούς, τις ρητορικές μεθόδους (όπως τα ποιητικά παράλληλα στα αρχαία Εβραϊκά) καθώς και τον μοναδικό τρόπο με τον οποίο ο κάθε συγγραφέας χρησιμοποιούσε λεξιλογικούς όρους.

Τα παραπάνω χαρακτηριστικά λείπουν από τις «*ιδιωματικές*» μεταφράσεις, διότι είναι κυρίως μορφολογικά. Οι ιδιωματικές μεταφράσεις είναι διατεθειμένες να θυσιάσουν την μορφολογία του κειμένου της γλώσσας-πηγή προκειμένου να μεγιστοποιήσουν την διατήρηση του αρχικού νοήματος και την κατανόησή του.

Οι πλέον τυπικά ισοδύναμες μεταφράσεις είναι οι διάστιχες ή διάγλωττες, στις οποίες κάτω από το κείμενο της γλώσσας-πηγή εμφανίζεται το «ισοδύναμό» του στην γλώσσα-στόχος. Τέτοιου είδους εκδόσεις απαντούν κυρίως στον χώρο της Βιβλικής έρευνας, όπως και οι λεγόμενες «κατά γράμμα» μεταφράσεις, οι οποίες χρησιμοποιούν την προσέγγιση της τυπικής ισοδυναμίας στην μεταφραστική διαδικασία τους. Στις μεταφράσεις αυτού του τύπου, ο μεταφραστής συνδέει κάθε Εβραϊκή, Ελληνική και Αραμαϊκή λέξη με έναν πεπερασμένο αριθμό ισοδυνάμων της. Ενώ υποχρεούται να συμπληρώνει την κάθε πρόταση με λέξεις για να γίνεται κατανοήτη στην γλώσσα-στόχος, αναπαράγει το κατά δύναμιν την σειρά των λέξεων και την γραμματική της γλώσσας-πηγή. Θεωρητικά, εάν ο μεταφραστής παραμείνει πλήρως πιστός σε αυτήν την προσέγγιση, ίσως παραγάγει ένα κείμενο το οποίο είναι πιο δυσνόητο από το αρχικό.

Για παράδειγμα, μία τυπικά ισοδύναμη μετάφραση του βιβλικού εδαφίου 1 Σαμουήλ 9:2 θα το απέδιδε: «Από τους ώμους του και πάνω, ο Σαούλ ήταν ψηλότερος από οποιονδήποτε άλλο στον λαό». Εάν αναγνωστεί προσεκτικά, το ελληνικό μετάφρασμα υπονοεί ότι ο λαιμός και το κεφάλι του Σαούλ ήταν παραμορφωμένα.

Δείτε επίσης
------------

* Ισοδυναμία
	+ Δυναμική ισοδυναμία
Ο **Αναστάσιος ο Μελωδός** ήταν Βυζαντινός ποιητής εκκλησιαστικών ύμνων (υμνογράφος). Η εποχή κατά την οποία έζησε δεν είναι γνωστή, μάλλον όμως πρέπει να τοποθετηθεί στον 6ο αιώνα, οπότε ήταν σύγχρονος του Ρωμανού του Μελωδού.

Ο Αναστάσιος έγραψε τον ύμνο της νεκρώσιμης ακολουθίας *«Μετά των αγίων ανάπαυσον Χριστέ»*, καθώς και τον οίκο *«Αυτός μόνος υπάρχεις αθάνατος»*. Ο Αναστάσιος ο Μελωδός ταυτίσθηκε από ορισμένους με τον Αναστάσιο τον Σιναΐτη ή με τον ποιητή του κανόνα *Προς κεκοιμημένους*. Με ασφάλεια ωστόσο μπορούμε να πούμε ότι είναι διαφορετικό πρόσωπο από όλους αυτούς. Δεν πρέπει επίσης να τον συγχέουμε με τον Αναστάσιο τον Τραυλό, που επίσης αποκαλείται «Αναστάσιος [ο Τραυλός] ο Μελωδός».

Πηγές
-----

* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 5, σελ. 489
Γενικά με τον όρο **τυπολατρία** χαρακτηρίζεται η προσήλωση στους διάφορους ακολουθούμενους θρησκευτικούς τύπους - κανονισμούς συμπεριφοράς, χωρίς όμως κάποια ειλικρινή προσπάθεια πνευματικής άσκησης και αυτοβελτίωσης σύμφωνα με τη διδασκαλία της εκάστοτε θρησκείας. Η αναφορά του όρου σε ευρύτερη χρήση γίνεται στο λατρευτικό και λειτουργικό χώρο των θρησκειών με τη σημασία του υπερτονισμού των διαφόρων τελετουργικών στοιχείων στην εκδήλωση της λατρείας, (όπως π.χ. κινήσεων, χρησιμοποίηση υλικών μέσων κ.λπ.), σε βάρος όμως του βαθύτερου πνευματικού περιεχομένου. Για τους τυπολάτρες μεγαλύτερη σημασία έχει ο εγκόσμιος ρόλος της πίστης, δηλαδή να αναδείξουν την υποτιθέμενη ηθική ανωτερότητα τους στη κοινωνία. Η τυπολατρεία γενικά συνδέεται με την υποκρισία και τον φαρισαϊσμό και συναντάται στα ωριμότερα στάδια μιας θρησκείας.

Ταυτόσημος όρος με την τυπολατρία είναι και ο εκ της αγγλικής γλώσσας προερχόμενος όρος **ριτουαλισμός** με τον οποίο χαρακτηρίστηκε κίνηση Άγγλων θεολόγων προκειμένου να εισαχθούν στη λατρεία τους τελετές όμοιες της Ρωμαιοκαθολικής και Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Για φιλόσοφο και τύραννο, δείτε: Αριστίων.  

Ο **Αριστίων** υπήρξε αρχαίος Έλληνας γλύπτης από την Πάρο. Διέπρεψε τον 6ο αιώνα π.Χ. Έργα που του αποδίδονται χρονολογούνται μεταξύ 540 και 525 π.Χ. Αν και δεν αναφέρεται από τους αρχαίους συγγραφείς, έχουν βρεθεί επιγραφές του σε ταφικά μνημεία. Σύμφωνα με την αρχαιολόγο Έλενα Βάλτερ-Καρύδη δεν πρέπει να συγχέεται με έναν άλλο γλύπτη που φέρει το συμβατικό όνομα *Meister B*.

Το 1839 και 1858 ανακαλύφθηκαν στην Αθήνα τρία τμήματα του ταφικού μνημείου του Αντίλοχου που φέρει την επιγραφή του: «*ΑΡΙΣΤΙΟΝΜΕΠΟΕΣΕΝ*». Στον Κεραμεικό βρέθηκε επίσης μια βάση αγάλματος που ήταν αφιερωμένη σε κάποιον Ξενοφάντη. 

Επιπλέον, σύμφωνα με την αρχαιολόγο Μπρουνίλντε Σισμόντο Ρίτζγουέι (Brunilde Sismondo Ridgway) η πατρότητα της βορείου και ανατολικής ζωφόρου του θησαυρού των Σιφνίων πιθανόν να είναι του Αριστίωνα από την Πάρο, ενώ φημισμένο έργο του είναι η κόρη Φρασίκλεια.

Πηγές
-----

* Έλενα Βάλτερ-Καρύδη, *Künstlerlexikon der Antike: Aristion*, Nikol, Hamburg 2007, ISBN 978-3-937872-53-7, σσ. 83–85

Εξωτερικοί σύδνεσμοι
--------------------

* Ταφικό μνημείο του Αντίλοχου
* Ταφικό μνημείο του Ξενοφάντη
* Ζωφόρος του Θησαυρού των Σιφνίων στους Δελφούς

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 96273906
* GND: 1153086832
* ULAN: 500082561

 |

 |
Ο **Αριστοτέλης Βλαχόπουλος** (1866–1960) ήταν Έλληνας αξιωματικός, που διετέλεσε και αρχηγός ΓΕΣ την περίοδο 1920-21.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1866. Φοίτησε στη Σχολή Ευελπίδων, απ΄ όπου αποφοίτησε στις 12 Αυγούστου 1887 ως ανθυπολοχαγός του Πυροβολικού. Προήχθη σε υπολοχαγό το 1892, και πολέμησε στον Ελληνοτουρκικό Πόλεμο του 1897 ως διοικητής πυροβολαρχίας. Ακολούθως τοποθετήθηκε στην "Επιτελική Υπηρεσία Στρατού" (το μετέπειτα Γενικό Επιτελείο Στρατού), όπου υπηρέτησε έως το 1913, έχοντας προαχθεί σε λοχαγό το 1902, ταγματάρχη το 1910 και αντισυνταγματάρχη το 1912. Το Μάιο 1914 τοποθετήθηκε στρατιωτικός ακόλουθος στην ελληνική πρεσβεία της Σερβίας (τότε σε αμυντική συμμαχία με την Ελλάδα), απ΄ όπου επέστρεψε τον Αύγουστο 1915 για ν΄ αναλάβει διοικητής της Σχολής Ευελπίδων. Εξαιτίας της διαταγής επιστράτευσης του Σεπτεμβρίου 1915, όταν ο Ελευθέριος Βενιζέλος ετοιμάστηκε να προστρέξει σε βοήθεια της Σερβίας ενάντια στην επίθεση της Αυστροουγγαρίας, η Σχολή Ευελπίδων έκλεισε και ο Βλαχόπουλος τοποθετήθηκε στη διοίκηση του Ε΄ Σώματος Στρατού με έδρα την Πάτρα.

Κατά τη διάρκεια του Εθνικού Διχασμού πήρε το μέρος του βασιλέα Κωνσταντίνου Α΄ εναντίον του Βενιζέλου. Παρέμεινε στην Πάτρα μέχρι το Μάιο του 1917, όταν και επέστρεψε στην Αθήνα για να διοικήσει τη Σχολή Ευελπίδων που είχε ανοίξει ξανά. Μετά τον εξαναγκασμό του βασιλιά Κωνσταντίνου σε εξορία τον Ιούνιο του 1917 και την ανάληψη της ηγεσίας του κράτους από τον Βενιζέλο, ο Βλαχόπουλος, ως φιλοβασιλικός, ετέθη σε διαθεσιμότητα και ακολούθως σε αναγκαστική συνταξιοδότηση.

Μετά την ήττα των βενιζελικών στις εκλογές του 1920 ανακλήθηκε στην ενεργό υπηρεσία και τοποθετήθηκε στη θέση του αρχηγού ΓΕΣ. Σύντομα όμως ζήτησε και μετατέθηκε σε επιχειρησιακή διοίκηση στη Μικρά Ασία, όπου διοίκησε το Γ΄ Σώμα Στρατού (Ιανουάριος-Μάιος 1921), και το Β΄ Σώμα Στρατού (Μάιος-Ιούλιος 1921). Κατόπιν τοποθετήθηκε επικεφαλής της Ανωτέρας Γενικής Στρατιωτικής Διοίκησης Μικράς Ασίας, η οποία κάλυπτε τις περιοχές των μετόπισθεν της Στρατιάς Μικράς Ασίας, και τον Ιούνιο 1922 αποσπάστηκε στην Ανατολική Θράκη, όπου ανέλαβε τη διοίκηση του Δ΄ Σώματος Στρατού. Μετά την ήττα του Ελληνικού Στρατού στη Μικρά Ασία από τους Τούρκους τον Αύγουστο 1922, απαλλάχθηκε από την άσκηση ενεργούς διοίκησης και ετέθη σε διαθεσιμότητα το Νοέμβριο του 1923. Τελικώς, συνταξιοδοτήθηκε το Μάρτιο 1928 οπότε έφτασε το καθορισθέν όριο ηλικίας.

Απεβίωσε σε ηλικία 94 ετών το 1960.
Ο **Αριστείδης Δημητράτος** (1902- Μάρτιος 1986) ήταν Έλληνας κοινωνιολόγος, Υπουργός Εργασίας, βουλευτής και ηγετικό στέλεχος της συντηρητικής παράταξης στην προπολεμική ΓΣΕΕ.

Τα πρώτα χρόνια δράσης
----------------------

Ο Δημητράτος γεννήθηκε στην Κεφαλλονιά. Ήταν αδερφός του Σοσιαλιστή ηγέτη Νίκου Δημητράτου (πρώτου γραμματέα της ΚΕ του ΣΕΚΕ) και ξάδερφος του Παναγή Δημητράτου. Κατά τα γυμνασιακά του χρόνια εντάχθηκε στη Σοσιαλιστική Νεολαία Ελλάδας, που αργότερα θα συγχωνευτεί με το ΣΕΚΕ. Μετά την ολοκλήρωση των γυμνασιακών του σπουδών δραστηριοποιήθηκε στο Συνδικαλιστικό Κίνημα. Στις αρχές της δεκαετίας του '20 ανέλαβε σημαντικές καθοδηγητικές θέσεις στην ΟΚΝΕ, ενώ πρωταγωνίστησε και στους αγώνες των καπνεργατών της Καβάλας. Το 1925 εκλέχθηκε Γενικός Γραμματέας του Εργατικού Κέντρου Θεσσαλονίκης. Ταυτόχρονα, αποχώρησε από το ΚΚΕ, στράφηκε στον αντικομμουνισμό και εντάχθηκε στη συντηρητική παράταξη, στην οποία και παρέμεινε ως το τέλος της ζωής του. Το 1926, μάλιστα, ως εκπρόσωπος της συντηρητικής παράταξης στο 3ο Συνέδριο της ΓΣΕΕ κατήγγειλε τη Διοίκηση της Συνομοσπονδίας για "υποταγή στον Κομμουνισμό". Το 1928 εκλέχθηκε Γενικός Γραμματέας της ΓΣΕΕ και το 1929 μέλος του Ανωτάτου Οικονομικού Συμβουλίου.

Υπουργός Εργασίας
-----------------

Το 1936 με την επιβολή της μεταξικής δικτατορίας, ο Δημητράτος θα διοριστεί για πρώτη φορά Υπουργός Εργασίας. Παράλληλα το 1937 θα διοριστεί και στη θέση του Γενικού Γραμματέα της Εθνικής Συνομοσπονδίας Εργατών Ελλάδας, όπως είχε μετονομάσει ο Μεταξάς τη ΓΣΕΕ. Επί της υπουργείας του ουσιαστικά τέθηκε σε λειτουργία το ΙΚΑ και καθιερώθηκε το εργασιακό οκτάωρο στην Ελλάδα. Ο Δημητράτος παρέμεινε στη θέση του Υπουργού και στην κυβέρνηση Κορυζή ενώ στην αυτοεξόριστη κυβέρνηση Τσουδερού ανέλαβε και το Υπουργείο Γεωργίας μέχρι το 1942. Στις εκλογές του 1946 εκλέχθηκε βουλευτής με την *Ηνωμένη Παράταξη Εθνικοφρόνων*. Στις εκλογές του 1950 και του 1951 δεν κατόρθωσε να εκλεγεί. Εκλέχθηκε ξανά το 1956 με το ψηφοδέλτιο της ΕΡΕ, ενώ την περίοδο 1958-1961 ανέλαβε εκ νέου Υπουργός Εργασίας στην κυβέρνηση του Καραμανλή. Το 1961 εκλέχθηκε για τελευταία φορά βουλευτής. Πέθανε τον Μάρτιο του 1986. και κηδεύτηκε στις 20 Μαρτίου από τον ιερό ναό του Πρώτου Νεκροταφείου. Είχε μια κόρη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  [ Αντώνης Λιάκος, Το Βήμα: 28/10/2007
2. ↑  Βύρων Πολύδωρας, Η Μείζων Αθήνα, Καστανιώτης 2002, σελ. 689.
3. ↑  Ακρόπολις, Κοινωνικά, 19-3-1986, σελ. 2.

Πηγές
-----

* Πάπυρος Larousse Britannica: Λήμμα για τον Αριστείδη Δημητράτο
* Δημήτρης Λιβιεράτος:Τα Συνέδρια της ΓΣΕΕ, Εκδόσεις Προσκήνιο
* Δημήτρης Λιβιεράτος:90 χρόνια ΓΣΕΕ, Έκδοση του Αρχείου Ιστορίας Συνδικάτων (ΑΡ.ΙΣΤΟ.Σ.)
Ο **Αριστοτέλης Μυστακίδης** (24 Απριλίου 1962, Ρώμη) είναι δισεκατομμυριούχος έμπορος μετάλλων. Έχει Ελληνική και Βρετανική ιθαγένεια. Η περιουσία του ανέρχεται στα 3,2 δισεκατομμύρια δολάρια σύμφωνα με το Forbes (Οκτώβριος 2022) και θεωρείται ένας από τους πλουσιότερους Έλληνες.

Κατάγεται από την Θεσσαλονίκη. Σπούδασε στη Σχολή Οικονομικών του Λονδίνου.

Ο Μυστακίδης εργάστηκε για 6 χρόνια στα έγχρωμα μέταλλα για την Αμερικανική εταιρεία Cargill. Το 1993 μεταπήδησε στην Marc Rich & Co λίγο πριν την εξαγορά της και τη μετονομασία της σε Glencore. Εργάστηκε στα τμήματα ψευδάργυρου, χαλκού και μολύβδου, φτάνοντας στη θέση του υποδιευθυντή το 2000. 

Το 2018 οι καναδικές ρυθμιστικές αρχές επέβαλαν πρόστιμο και απαγόρευσαν στον Μυστακίδη να υπηρετεί ως διευθυντής λόγω παραβιάσεων συμμόρφωσης. Από το 2021 είναι είναι ένας από τους μεγαλομετόχους της Τράπεζας Πειραιώς. 

Στα τέλη του 2021 αποκαλύφθηκε ότι ο Μυστακίδης πραγματοποίησε μια σημαντική επένδυση και στην ναυτιλιακή Union Maritime με έδρα το Λονδίνο, εταιρεία με παρουσία κυρίως στα δεξαμενόπλοια, η οποία άνοιγμα και στη μεταφορά χύδην ξηρού φορτίου.

Είναι νυμφευμένος και έχει έναν γιό.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Aristotelis Mistakidis
2. ↑  «Aristotelis Mistakidis». *Forbes*. Ανακτήθηκε στις 7 Μαρτίου 2015.
3. ↑  Kokkinidis, Tasos (9 Απριλίου 2021). «The Greek Billionaires who Made Forbes' List for 2021». *GreekReporter.com* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 31 Αυγούστου 2022.
4. ↑  newmoney, Ειδήσεις για την Οικονομία | (19 Μαρτίου 2022). «Αριστοτέλης Μυστακίδης: Πούλησε μετοχές του στην Glencore, κέρδισε πάνω από 1 δισ. δολ». *Ειδήσεις για την Οικονομία | newmoney* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 10 Οκτωβρίου 2022.
Ο **Αντώνης Φλούντζης** (1906-1988) ήταν Έλληνας κομμουνιστής, αντιστασιακός και γιατρός. Έχει συγγράψει πολλά βιβλία που αφορούν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης της κατοχικής περιόδου και τους τόπους εξορίας μετά την απελευθέρωση.

Βιογραφικό
----------

Ο Αντώνης Φλούντζης γεννήθηκε στο Αιτωλικό το 1906 από πατέρα ναυτικό. Σπούδασε Ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και από τα φοιτητικά χρόνια εντάχθηκε στην ΟΚΝΕ. Αργότερα έγινε μέλος του ΚΚΕ. Για τους αγώνες του με το φοιτητικό και λαϊκό κίνημα διώχθηκε πολλές φορές. Κρατήθηκε συνολικά 24 χρόνια, με διοικητικές αποφάσεις, σε φυλακές και στρατόπεδα συγκέντρωσης, χωρίς ποτέ να υπογράψει δήλωση μετανοίας.

Κρατήθηκε στην Ακροναυπλία, στα Στρατόπεδα συγκέντρωσης Λάρισας και Χαϊδαρίου, στις Φυλακές Αβέρωφ, στη Μακρόνησο, στον Αη Στράτη, στα Αντικύθηρα, στην Τρίπολη, και από τη δικτατορία του 1967 στα Γιούρα και στο Παρθένι της Λέρου. Σαν γιατρός πρόσφερε τις υπηρεσίες του στους συγκρατουμένους του. Στο Στρατόπεδο συγκέντρωσης Χαϊδαρίου ήταν ο υπεύθυνος γιατρός του στρατοπέδου. Τον Σεπτέμβριο του 1952, εξόριστος στον Αη Στράτη, προσέφερε ιατρική νοσηλεία στον εκεί εξόριστο Κώστα Γαβριηλίδη και μετά το θάνατό του στο νησί τον μετέφερε στην Αθήνα μαζί με την κόρη του Γαβριηλίδη.

Μετά την απελευθέρωση από τους Γερμανούς, όσο καιρό ήταν ελεύθερος, πήρε δραστήρια μέρος στο λαϊκό κίνημα και ιδιαίτερα στους αγώνες του κλάδου του.

Αποφυλακίστηκε από τα Αντικύθηρα το 1962. Το 1967 η Χούντα των Συνταγματαρχών τον εκτόπισε στα Γιούρα και στο Παρθένι της Λέρου, απ' όπου αποφυλακίστηκε στις 30-10-1968 για λόγους υγείας. Μετά την οριστική αποφυλάκισή του άσκησε το ιατρικό επάγγελμα στην Αθήνα.

Πέθανε στην Αθήνα τον Γενάρη του 1988 και τάφηκε στο Γ’ Νεκροταφείο Αθηνών στις 13 Ιανουαρίου.
Ήταν παντρεμένος με την Κατίνα Φλούντζη και είχε μια κόρη τη Διάνα. 

Ο Δήμος Χαϊδαρίου τίμησε τις υπηρεσίες του προς τον συνάνθρωπο και τους συγκρατούμενούς του δίνοντας στην οδό πριν το ΚΕΒΟΠ το όνομά του: Οδός Φλούντζη Αντ.

Έργα
----

Ο Αντώνης Φλούντζης έγραψε πολλά έργα για τους τόπους κράτησής του. Τα έργα του, που δημοσιεύτηκαν μετά τη μεταπολίτευση, είναι:

1. Χαϊδάρι
2. Στρατόπεδα Λάρισας-Τρικάλων
3. Ακροναυπλία και Ακροναυπλιώτες
4. Το φοιτητικό κίνημα 1923-28
5. Στο κολαστήριο της Μακρονήσου
6. Στο στρατόπεδο του Αη Στράτη 1950-1962
7. Στο Στρατόπεδο υγειονομικών Αντικυθήρων-Και στην Τρίπολη 1955-1962

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (νέα ελληνική γλώσσα) *data.nlg.gr*. 31495. Ανακτήθηκε στις 18  Μαρτίου 2021.
2. ↑  Φλούντζης (1986), προλογικό σημείωμα "Στο στρατόπεδο του Αη Στράτη 1950-1962"
3. ↑  Κοινωνικά, Τα Νέα, 13 Ιανουαρίου 1988, σ. 47.

Πηγές
-----

1. Αντώνης Φλούντζης: "Στο στρατόπεδο του Αη Στράτη 1950-1962", Εκδόσεις Κ. Καπόπουλος, Αθήνα 1986
***Το Πάρτι*** (πρωτότυπος τίτλος: ***The Party***) είναι βρετανική ασπρόμαυρη ταινία του 2017 σε σκηνοθεσία και σενάριο της Σάλι Πότερ.

Στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου κέρδισε το Guild Film Prize και ήταν υποψήφια για τη Χρυσή Άρκτο.

Πλοκή
-----

Η Τζάνετ, πολιτικός της αντιπολίτευσης, μόλις έχει γίνει υπουργός Υγείας στη σκιώδη κυβέρνηση του κόμματός της και διοργανώνει στο σπίτι της ένα πάρτι. Στη συνάθροιση παρευρίσκονται ο σύζυγός της Μπιλ, η φίλη της Έιπριλ με τον ιδιόρρυθμο σύντροφό της Γκότφριντ, που είναι θεραπευτής, η καθηγήτρια Μάρθα με τη σύντροφό της Τζίνι, που είναι σεφ, και τον τραπεζίτη Τομ, ο οποίος λέει πως η σύζυγός του Μαριάν θα έρθει αργότερα.

Όσο βρίσκεται στην κουζίνα, η Τζάνετ μιλά στο κινητό με την παράλληλη σχέση της, ενώ ο Τομ πηγαίνει στο μπάνιο, παίρνει κοκαΐνη και βγάζει ένα όπλο από το σακάκι του. Στη συνέχεια, η Μάρθα και η Τζίνι ανακοινώνουν ότι η Τζίνι περιμένει τρίδυμα. Ο Μπιλ δηλώνει σε όλους ότι έχει διαγνωσθεί με καρκίνο και είναι σε τελικό σταδιο, προκαλώντας πανικό. Η Τζάνετ στέλνει μήνυμα στην παράλληλη σχέση της και λέει πως χωρίζουν γιατί ο Μπιλ είναι άρρωστος και λέει στον Μπιλ ότι θα μείνει μαζί του μέχρι το τέλος. Ο Μπιλ, όμως, της λέει πως θέλει να περάσει το τέλος της ζωής του με μία άλλη γυναίκα, τη Μαριάν. Η Τζάνετ σοκάρεται και τον χαστουκίζει. ενώ ο Τομ αρχίζει να ανησυχεί μήπως η Τζίνι έχει καταλάβει ότι παίρνει κοκαΐνη. Τότε αποκαλύπτεται ότι η Μάρθα τα ήξερε όλα και ότι ο Μπιλ με τη Μαριάν βρισκόντουσαν στο σπίτι της. Στη συνέχεια ο Τομ, πετάει το όπλο του στον κάδο στον κήπο.

Όταν πηγαίνει η Τζάνετ στον κήπο, βρίσκει το όπλο και κλειδώνεται με αυτό στο μπάνιο. Στο μπάνιο μπαίνει και η Έιπριλ, η οποία υποστηρίζει την Τζάνετ. Παράλληλα η Τζίνι θέλει να χωρίσει με την Μάρθα γιατί ο Μπιλ αποκάλυψε ότι είχαν και ερωτική σχέση όταν ήταν φοιτήτριες αλλά και γιατί η Μάρθα δεν είναι θερμή με την εγκυμοσύνη της Τζίνι. Ο Τομ καυγαδίζει με τον Μπιλ και τον χτυπάει με γροθιά στο πρόσωπο. Ο Μπιλ βρίσκεται ακίνητος στο πάτωμα και τον επαναφέρει η Τζάνετ. 

Στο τέλος, χτυπά το κουδούνι και όλοι περιμένουν ότι είναι η Μαριάν. Η Τζάνετ πηγαίνει παίρνει το όπλο και ανοίγει την πόρτα, σημαδεύει τον επισκέπτη και λέει: "Είπες ότι αγαπούσες εμένα!", εννοώντας ότι μιλάει στην Μαριαν γνωρίζοντας πλέον ότι είχε δεσμό με τον άντρα της τον Μπιλ.

Διανομή
-------

* Κριστίν Σκοτ Τόμας ως Τζάνετ
* Τίμοθι Σπολ ως Μπιλ
* Πατρίσια Κλάρκσον ως Έιπριλ
* Έμιλι Μόρτιμερ ως Τζίνι
* Τσέρι Τζόουνς ως Μάρθα
* Κίλιαν Μέρφι ως Τομ
* Μπρούνο Γκαντς ως Γκότφριντ

Παραπομπές
----------

1. ↑  «The Party: a black comedy in black and white». Ανακτήθηκε στις 30 Δεκεμβρίου 2017.
2. ↑  «The Guild Film Prize». Ανακτήθηκε στις 30 Δεκεμβρίου 2017.
Ο **Αριστοτέλης ο Μυτιληναίος** (ή **Αριστοτέλης**, fl. 2ος αιώνας) ήταν ένας διακεκριμένος Περιπατητικός φιλόσοφος στην εποχή του Γαληνού. Υποστηρίχθηκε ότι ήταν δάσκαλος του Αλεξάνδρου του Αφροδισιεύς.

Ο Γαληνός (γράφοντας περίπου το 190) αναφέρθηκε σε εκείνον ως «ηγετική προσωπικότητα στην Περιπατητική ακαδημαϊκή γνώση». Σύμφωνα με τον Γαληνό, ο Αριστοτέλης ο Μυτιληναίος δεν έπινε ποτέ κρύο νερό γιατί του έφερνε σπασμούς, αλλά δέχτηκε επίθεση από μια ασθένεια στην οποία θεωρήθηκε απαραίτητο να το πάρει. Ήπιε το κρύο νερό και πέθανε.

Ο Πολ Μορό υποστήριξε το 1967 ότι ο Αριστοτέλης ο Μυτιληναίος ήταν δάσκαλος του Αλεξάνδρου του Αφροδισιεύς. Προηγούμενοι μελετητές σημείωσαν ότι τα αρχαία κείμενα αναφέρονται σε έναν «Αριστοτέλη» ως δάσκαλο του Αλεξάνδρου του Αφροδισιεύς και, χωρίς να γνωρίζουν οποιουσδήποτε φιλοσόφους του 2ου αιώνα με αυτό το όνομα, είχαν τροποποιήσει το όνομα σε «Αριστοκλής». Εάν η θεωρία του Μορό είναι σωστή και ο Αριστοτέλης ο Μυτιληναίος ήταν δάσκαλος του Αλεξάνδρου, τότε οι φιλοσοφικές του απόψεις απεικονίζονται σε ένα απόσπασμα του Αλεξάνδρου *Περί Νοημοσύνης* που ασχολείται με το δόγμα της «εξωτερικής διάνοιας».

Αυτή η θεωρία, ωστόσο, επικρίθηκε από τον Πιέρ Τιλιέ το 1984. Ο Τιλιέ υποστήριξε ότι το κείμενο που αναφέρεται στον Αριστοτέλη ως δάσκαλο του Αλεξάνδρου μπορεί απλώς να σημαίνει ότι ο Αλέξανδρος έμαθε από τα γραπτά του διάσημου Αριστοτέλη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Γαληνός, *De Consuetudinibus* (*Περί Ηθών*)
2. ↑  Π. Μορό, "Aristoteles, der Lehrer Alexanders von Aphrodisias", Archiv für Geschichte der Philosophie 49 (1967) 169-182
3. ↑  Ρόμπερτ Μπ. Τοντ, (1976), *Alexander of Aphrodisias on Stoic Physics*, σελ. 11-12. BRILL
4. ↑  Π. Τιλιέ (ed.), *Alexandre d'Aphrodise: Traité du Destin*, Παρίσι 1984, xix-xxxi.
Ο **Αντώνης Σιγάλας** είναι Έλληνας πολιτικός και εν ενεργεία δήμαρχος Θήρας.

Βιογραφικά Στοιχεία
-------------------

Ο Αντώνης Σιγάλας γεννήθηκε στις 28 Δεκεμβρίου 1964 στο Εμπορείο, Θήρας, ενώ μεγάλωσε στον Πειραιά.

Το 1981 επέστρεψε με την οικογένειά του στη Σαντορίνη, όπου διαμένει μέχρι και σήμερα.

Το 1982 αποφοίτησε από το Γενικό Λύκειο Θήρας.

Είναι παντρεμένος με τη Μαρία Τριανταφύλλου και πατέρας 4 παιδιών, του Σωτήρη, της Ειρήνης, του Ιωάννη και της Ευαγγελίας.

Για πάνω από 15 χρόνια ασχολήθηκε επαγγελματικά με τη μουσική, ενώ επιχειρηματικά έχει επίσης δραστηριοποιηθεί  στον χώρο του τουρισμού, διατηρώντας τουριστικά γραφεία από το 1990 ως και το 2004.

Η πολιτική του πορεία ξεκίνησε το 1990, όταν σε ηλικία μόλις 26 ετών εκλέχθηκε Κοινοτικός Σύμβουλος στην Κοινότητα Εμπορείου.

Τρία χρόνια αργότερα ιδρύει τη δική του κοινοτική παράταξη, με σαφή διάθεση ανανέωσης του τοπικού πολιτικού σκηνικού και την ονομάζει "ΝΕΟΙ ΔΥΝΑΜΙΚΟΙ & ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ"

Το 1998 συμμετέχει στο ψηφοδέλτιο της δημοτικής παράταξης του Δημήτριου Καφιέρη.

Το 2002 εκλέγεται για πρώτη φορά Δημοτικός Σύμβουλος, ενώ αναλαμβάνει και Αντιδήμαρχος Καθαριότητας Έργων και Προμηθειών.

Το 2004 εκλέγεται πρώτος σε σταυρούς στις δημοτικές εκλογές, με την παράταξη του Άγγελου Ρούσσου.

Το 2010 ιδρύει τη δική του δημοτική παράταξη «Σαντορίνη Θηρασιά Ενότητα Αλλαγή» με την οποία παίρνει μέρος στην επικείμενη εκλογική αναμέτρηση.

Το 2019 εξελέγη Δήμαρχος Θήρας, θέση που κατέχει μέχρι και σήμερα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Technology, Pegasus. «Βιογραφικό | ΔΗΜΟΣ ΘΗΡΑΣ». *www.thira.gov.gr*. Ανακτήθηκε στις 8 Σεπτεμβρίου 2022.
2. ↑  «Δήμος Θήρας | Δημοτικές εκλογές – Μάιος 2019». *ekloges.ypes.gr*. Ανακτήθηκε στις 8 Σεπτεμβρίου 2022.
3. ↑  «Νέος Δήμαρχος Θήρας ο Αντώνης Σιγάλας - Atlantea».. Ανακτήθηκε στις 8 Σεπτεμβρίου 2022.  Εξωτερικός σύνδεσμος στο `|website=` (βοήθεια)

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------
***Το Oυρλιαχτό*** (πρωτότυπος τίτλος: ***Howl***) είναι αμερικανική πειραματική ταινία του 2010, σε σκηνοθεσία και σενάριο των Ρομπ Επστάιν και Τζέφρι Φρίντμαν. Ο τίτλος της προέρχεται από το ομώνυμο ποίημα του Άλλεν Γκίνσμπεργκ.

Πλοκή
-----

Στις ΗΠΑ της δεκαετίας του '50, το ποίημα *Ουρλιαχτό* του Άλλεν Γκίνσμπεργκ προκαλεί αντιδράσεις στους συντηρητικούς κύκλους, λόγω του περιεχομένου του και του λεξιλογίου του. Η υπόθεση αυτή πήγε στα δικαστήρια, με κατηγορούμενους τον Γκίνσμπεργκ και τον εκδότη Λόρενς Φερλινγκέτι. Ο ίδιος ο Γκίνσμπεργκ δεν παρέστη στη δίκη.

Κατά τη διάρκεια της ταινίας βλέπουμε, εκτός από την εξέλιξη της δίκης, τον Γκίνσμπεργκ να απαγγέλλει το *Ουρλιαχτό* δύο χρόνια πριν, δηλαδή όταν εκδόθηκε, και τον ποιητή στο σήμερα να μιλάει για τη ζωή του. Εξιστορεί την ιδιαίτερη σχέση με τη μητέρα του και το τραγικό τέλος της, τον ανεκπλήρωτο έρωτα για τον ετεροφυλόφιλο Τζακ Κέρουακ, τον εγκλεισμό του στο ψυχιατρείο, την περιστασιακή του σχέση με τον Νιλ Κάσαντι, την ποίηση και την γενιά μπιτ και τη σχέση με τον ισόβιο σύντροφό του, τον ποιητή Πήτερ Ορλόβσκι.

Στο τέλος, το δικαστήριο αποφασίζει πως το *Ουρλιαχτό* έχει λογοτεχνική αξία και πως ο κατηγορούμενος είναι αθώος.

Διανομή
-------

| Ηθοποιός | Ρόλος |
| --- | --- |
| Τζέιμς Φράνκο | Άλλεν Γκίνσμπεργκ |
| Άαρον Τβέιτ | Πήτερ Ορλόβσκι |
| Τζον Χαμ | συνήγορος υπεράσπισης |
| Ντέιβιντ Στράθερν | κατήγορος |
| Μπομπ Μπάλαμπαν | δικαστής |
| Τζον Πρέσκοτ | Νιλ Κάσαντι |
| Τοντ Ροτόντι | Τζακ Κέρουακ |
| Άντριου Ρότζερς | Λόρενς Φερλινγκέτι |

Παραπομπές
----------

1. ↑  IMDB:Release dates
2. ↑  «Howl». Box Office Mojo. Ανακτήθηκε στις 6 Σεπτεμβρίου 2012.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Official trailer
* *Howl*   στην IMDb
* Howl στο AllMovie
* *Howl* στο Box Office Mojo

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Κινηματογράφος
 |

 |
Ο **Αντούμ Γιουνουσμί** (*Adoum Younousmi*, 30 Αυγούστου 1962-) είναι πολιτικός από το Τσαντ. Υπηρέτησε ως προσωρινός πρωθυπουργός το 2007.

Καριέρα
-------

Γεννήθηκε στην Φάντα του Τσαντ, το 1962. Έκανε σπουδές μηχανολόγου στην Μπαμακό του Μάλι. Τον Ιούνιο του 2003 ανέλαβε υπουργός δημοσίων έργων και μεταφορών. Έπειτα έγινε υπουργός προεδρίας και υποδομών τον Αύγουστο του 2005.

### Πρωθυπουργός

Ανέλαβε προσωρινά πρωθυπουργός του Τσαντ, στη θέση του ασθενούς Πασκάλ Γιοαντιμνατζί, στις 21 Φεβρουαρίου του 2007. Δύο ημέρες μετά, ο τελευταίος απεβίωσε στο Παρίσι, όπου είχε μεταβεί για θεραπεία. Η θητεία του Γιουνουσμί στην προσωρινή πρωθυπουργία τερματίστηκε στις 26 Φεβρουαρίου του 2007 και τον διαδέχθηκε στο αξίωμα ο Ντέλουα Κασιρέ Κουμακόγιε, στην κυβέρνηση του οποίου ο Γιουνουσμί παρέμεινε υπουργός προεδρίας.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Antoine Lukaso, "Faire du Tchad un grand chantier", *Diplomat Investissement*, Μάρτιος- Απρίλιος 2006, σελ. 21.
2. ↑  Κατάλογος κυβερνήσεων του Τσαντ, izf.net (Γαλλικά).
3. ↑  "Chad prime minister flown to France after heart attack"[*νεκρός σύνδεσμος*], Reuters (alertnet.org), 21-2-2007.
4. ↑  "Chad president declares week of mourning for PM"[*νεκρός σύνδεσμος*], Reuters (alertnet.org), 24-2-2007.
Ο **αλβίτης** (αγγλ. albite) είναι τηκτοπυριτικό ορυκτό του νατρίου και του αργιλίου. Οφείλει το όνομά του στο χρώμα του (λατιν. albus = λευκός).

Είναι το πρώτο μέλος της σειράς των πλαγιοκλάστων (το τελευταίο είναι ο ανορθίτης) και τα ενδιάμεσα μέλη είναι ισόμορφες παραμίξεις μεταξύ των δύο αυτών ακραίων μελών.

Ο αλβίτης απαντάται ως συστατικό γρανιτικών και συηνιτικών πετρωμάτων, σε αλκαλικούς διορίτες, σε βασάλτες σε φλέβες πηγματιτών, σε υδροθερμικές φλέβες αλλά και σε ορισμένα μεταμορφωσιγενή πετρώματα χαμηλών πιέσεων και θερμοκρασιών (κυρίως σχιστολίθους). Είναι δευτερογενές ορυκτό σε ιζηματογενείς αποθέσεις. Η παραλλαγή του αλβίτη με πλακώδεις κρυστάλλους αποκαλείται **κληβελανδίτης**.

Εξαλλοιώνεται προς καολινίτη και σερικίτη, ενώ λιγότερο συχνή είναι η εξαλλοίωση που αποκαλείται σωσσυριτίωση (η εξαλλοίωση δίνει συσσωματώσεις από ζωισίτη, ασβεστίτη, σερικίτη και αλβίτη). Ορυκτά με τα οποία σχετίζεται είναι ο χαλαζίας, ο ασβεστίτης, το ορθόκλαστο, ο βιοτίτης και η κεροστίλβη.

Απαντάται σχεδόν σε ολόκληρο τον πλανήτη, ως συστατικό των πυριγενών πετρωμάτων. Αξιοσημείωτες εμφανίσεις πολύ καλοσχηματισμένων κρυστάλλων είναι σε αρκετές περιοχές της Ελβετίας, τη Σαβοϊα της Γαλλίας, την Άνω Αδίγη της Ιταλίας, τη Ρωσία (Ουράλια όρη και όρη Ίλμεν), τις ΗΠΑ (Καλιφόρνια, Αλάσκα, Βιρτζίνια), τον Καναδά (Οντάριο), το Minas Gerais στη Βραζιλία, το Τσουμέμπ της Ναμίμπια και τη Μαδαγασκάρη.

Στην Ελλάδα όμορφοι κρύσταλλοί του ανευρίσκονται στην Άνδρο (ορυχείο Βιτάλη) την Τήνο (Απηγανιά, Πάνορμος), τη Σάμο (περιοχή Καρλοβασίου), τη Σέριφο, την Κρήτη (Λάκκοι Χανίων), το ορυχείο "Σκουριές" των Μεταλλείων Κασσάνδρας, την Κομοτηνή (Θέρμες), την Ξάνθη και την Νεάπολη Λακωνίας.

Πηγές
-----

* Τμήμα Γεωλογίας Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
* Handbook of Mineralogy
* Mindat.org
* Webmineral.com

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος ορυκτών

Βιβλιογραφία
------------

* James Dwight Dana, *Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks*, READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244
* Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil, *A Field Guide to Rocks and Minerals*, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 039591096X
* Walter Schumann, R. Bradshaw, K. A. G. Mills, *Handbook of Rocks, Minerals and Gemstones*, Houghton Mifflin Harcourt, 1993 ISBN 0395511372
Συντεταγμένες: 51°30′51″N 0°05′19″E﻿ / ﻿51.5141°N 0.0886°E﻿ / 51.5141; 0.0886

Το κτίριο της Τράπεζας της Αγγλίας στην Οδό Θρέντνιντλ.
Η **Τράπεζα της Αγγλίας** (αγγλικά: *Governor and Company of the Bank of England*) αποτελεί την κεντρική τράπεζα του Ηνωμένου Βασιλείου και το μοντέλο πάνω στο οποίο οι περισσότερες από τις σύγχρονες, μεγάλες κεντρικές τράπεζες βασίζονται. Από το 1946 ανήκει στην πολιτεία. Ιδρύθηκε το 1694 για να αποτελέσει τον τραπεζίτη της Αγγλικής Κυβέρνησης, και μέχρι της ημέρες μας εξακολουθεί να αποτελεί τον τραπεζίτη της Κυβερνήσεως του Ηνωμένου Βασιλείου. Η τράπεζα κατέχει το μονοπώλιο στην έκδοση χαρτονομισμάτων στην Αγγλία και την Ουαλία, αν και όχι στη Σκωτία και τη Βόρεια Ιρλανδία. Η *«Επιτροπή Νομισματικής Πολιτικής» (Monetary Policy Committee)* της Τράπεζας έχει αναλάβει την ευθύνη (ή την ανεξαρτησία όπως συχνά αποκαλείται) για τη διαχείριση της νομισματικής πολιτικής της χώρας.

Η έδρα της Τράπεζας βρίσκεται στο οικονομικό κέντρο του Λονδίνου, στην περιοχή του Σίτυ, στην Οδό Θρεντνιντλ (Threadneedle Street), από το 1734. Είναι επίσης γνωστή και με την ονομασία **«Η Γηραιά Κυρία της Οδού Θρεντνιντλ»** (The Old Lady of Threadneedle Street) ή απλά **«Η Γηραιά Κυρία»** (Old Lady). Τωρινός Κυβερνήτης της Τράπεζας της Αγγλίας είναι ο Μαρκ Κάρνεϊ. Εκτός από τα γραφεία της στο Λονδίνο, η Τράπεζα της Αγγλίας επίσης διαθέτει δευτερεύοντα γραφεία στην Οδό Κινγκ (King Street) στην πόλη Ληντς.

Δείτε επίσης
------------

* Λονδίνο
* Νομισματική
* Ηνωμένο Βασίλειο
* Τράπεζα της Ελλάδας

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Τράπεζα της Αγγλίας** |
Ο **Αστρίτ Αϊντάρεβιτς** (*Astrit Ajdarević*, 17 Απριλίου 1990) είναι Κοσοβάρος ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως μέσος στην D.I.F και στην Εθνική Αλβανίας.

Καριέρα
-------

### Σε συλλόγους

Η καριέρα του ξεκίνησε το 2006 από τη σουηδική Φάλκενμπεργκς. Το 2009 πήρε μεταγραφή για τη Λίβερπουλ και στη συνέχεια για τη Λέστερ. Στην πορεία, έπαιξε σε διάφορες ομάδες, μεταξύ αυτών η Σταντάρ Λιέγης και η Χέλσινγκμποργκ. Από τον Δεκέμβριο του 2016 είναι παίκτης της ΑΕΚ, με την οποία έφτασε στον τελικό του Κυπέλλου το 2017. Στη συνέχεια έφυγε ως ελεύθερος και συνέχισε την καριέρα του στην D.I.F και κατέκτησε το 2019 το πρωτάθλημα Σουηδίας.

### Στις εθνικές ομάδες

Ο Αϊντάρεβιτς έπαιξε στις εθνικές ομάδες U17, U19, U21 και U23 της εθνικής Σουηδίας, καθώς εγκαταστάθηκε εκεί με την οικογένειά του όταν ήταν δύο ετών. Με την ομάδα U23 έπαιξε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016. Το 2017 δήλωσε πως θέλει να αγωνιστεί με την Εθνική Αλβανίας και έκανε το ντεμπούτο του σε έναν φιλικό αγώνα με την Τουρκία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) *EliteFootball*. 980. Ανακτήθηκε στις 16  Μαΐου 2022.
2. ↑  «#6 Astrit Ajdarević». Ανακτήθηκε στις 16 Φεβρουαρίου 2018.
3. ↑  «Αϊντάρεβιτς για δυόμιση χρόνια». Ανακτήθηκε στις 16 Φεβρουαρίου 2018.
4. ↑  «SWEDEN». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Μαΐου 2018. Ανακτήθηκε στις 16 Φεβρουαρίου 2018.
5. ↑  «Turkey - Albania 2:3». Ανακτήθηκε στις 16 Φεβρουαρίου 2018.
Η **Αστραία** ήταν κόρη του *«πατρός ανδρών τε θεών»* θεού Δία και της θεάς της δικαιοσύνης, θεάς Θέμιδος. Κατά άλλους ήταν κόρη του Τιτάνα Αστραίου και της Τιτανίδας Ηούς (Ηώς = Αυγή) που την έλεγαν και Δίκη, με αποτέλεσμα να ταυτίζεται με την αντίστοιχη θεά. Την παρίσταναν με ζυγαριά και φοίνικα στο ένα χέρι και στάχυ στο άλλο.

Ανάγλυφο της Αστραίας (1886) στο παλαιό κτίριο του Ανώτατου Δικαστηρίου του Βερμόντ, στο Μονπελιέ
Πρόσφερε τη βοήθειά της κατά την Τιτανομαχία υπέρ του Δία. Αυτός την τίμησε με το να της δώσει το δικαίωμα να οδηγεί τον κεραυνό στον στόχο του. Από αυτό η Αστραία έγινε η προσωποποίηση της Δικαιοσύνης, από την πλευρά της επόπτευσης, και συχνά προσφωνούταν και ως «Θεία Δίκη».

Από αυτή την προσφώνηση παραμένει μέχρι σήμερα σε χρήση στη νεοελληνική η λαϊκή έκφραση: «Θεία δίκη, θα πέσει φωτιά να μας κάψει»!

Κατά τον Οβίδιο και τον Ησίοδο η Αστραία κατοικούσε στη Γη μέχρι την περίοδο του Χρυσού Γένους, γι' αυτό και οι αρχαίοι ποιητές ονόμαζαν την εποχή εκείνη και «εποχή της Αστραίας». Ύστερα, απογοητευμένη από τις ηθελημένες αλλοιώσεις του πνεύματος της Δικαιοσύνης που επέφεραν οι άνθρωποι (κατάπτωση αξιών), μετά την Αιδώ, που πρώτη εγκατέλειψε τη Γη (αντ' αυτής εγκαταστάθηκε το Έγκλημα), μετέβη στον Όλυμπο και από εκεί στον Ουρανό, όπου εισήλθε στον αστερισμό της Παρθένου (επειδή παρέμεινε αγνή παρθένα).

Εικονίζεται συνήθως να κρατά στο δεξί χέρι ζυγό με ένα κλαδί φοίνικα, ενώ στο αριστερό ένα στάχυ ή ξίφος. Μια άλλη απεικόνισή της είναι αυτή κατά την οποία στο δεξί κρατά κλαδί ελιάς και στο αριστερό το Κέρας της Αμάλθειας.

Δείτε επίσης
------------

* Ο αστεροειδής **5 Αστραία** (5 Astraea), ένας από τους πρώτους που ανακαλύφθηκαν, πήρε το όνομά του από το μυθικό αυτό πρόσωπο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Γιάννης Λάμψας: *Λεξικό του αρχαίου κόσμου*, τόμ. Α΄, ISBN 960-666932-7
2. ↑  [[Οβίδιος}Οβιδίου]] *Μεταμορφώσεις*, Βιβλίο Ι, 149-150

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Astraea στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Θεότητες της ελληνικής μυθολογίας |
| --- |
|  |
| 
* Άδης
* Άδωνις
* Αίγλη
* Αίολος
* Αντέρως
* Ασκληπιός
* Αξίερος
* Αξιόκερσος
* Αξιόκερσα
* Αστραία
* Βριζώ
* Βριμώ
* Γαία
* Γέλως
* Γλαύκος
* Διόνυσος
* Εγκέλαδος
* Εκάτη
* Έρεβος
* Έρις
* Έρως
* Ευθυμία
* Ζαγρεύς
* Θάλασσα
* Θάλεια
* Θάνατος
* Θέτις
* Ιασώ
* Ίρις
* Κάβειροι
* Καδμίλος
* Κουρήτες
* Κυβέλη
* Μαία
* Μαρσύας
* Μήτις
* Μοίρες
* Μούσες
* Ναϊάδες
* Νέμεσις
* Νηρέας
* Νηρηίδες
* Νύμφες
* Πανάκεια
* Πάνας
* Περσεφόνη
* Πλειάδες
* Πλούτος
* Πόθος
* Πρίαπος
* Ταράξιππος
* Τύχη
* Υγεία
* Υμέναιος
* Ύπνος
* Φήμη
* Φόρκυς
* Χάριτες
* Χάρων
* Χάος
* Ωκεανίδες
* Ώρες
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 316435075
* LCCN: no2017086762
* SUDOC: 241866227
* BNF: cb12072295f (data)

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ελληνική μυθολογία
 |

 |
**Το Αρχιπέλαγος στις φλόγες** (γαλλικά: *L’Archipel en feu*). Κυκλοφόρησε στα Ελληνικά με τους τίτλους «**Το Αιγαίο στις φλόγες**» και «**Οι Πειραταί του Αιγαίου**». Είναι μυθιστόρημα περιπέτειας του Γάλλου συγγραφέα Ιούλιου Βερν που διαδραματίζεται κατά τη διάρκεια της ελληνικής επανάστασης. Γράφτηκε το 1884 και εστιάζει στο έτος 1827, κατά τη διάρκεια του ελληνικού πολέμου της Ανεξαρτησίας. Το βιβλίο κυκλοφόρησε από τον εκδοτικό οίκο του Pierre Jules Hetzel (1814 – 1886).

Υπόθεση
-------

Τα γεγονότα που περιγράφονται στο βιβλίο διαδραματίζονται το 1827, την εποχή της ναυμαχίας του Ναβαρίνου, η οποία έγειρε την πλάστιγγα προς την πλευρά της ανεξαρτησίας του νεοελληνικού κράτους από την οθωμανική αυτοκρατορία. Η λέξη "Αρχιπέλαγος" χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά ως ονομασία του Αιγαίου Πελάγους και αυτό ακριβώς εννοούσε ο Βερν, όπως και κάθε άλλος σύγχρονος του.

### Πλοκή

Μέσα στο ιστορικό πλαίσιο της Ελληνικής Επανάστασης (1821 – 1829), για την οποία ο συγγραφέας παραθέτει αρκετές και απόλυτα έγκυρες πληροφορίες, εξελίσσεται μία ερωτική ιστορία ανάμεσα σε δύο νέους. Η κοπέλα ονομάζεται Χατζίνα Ελιζούντο και είναι η μοναχοκόρη ενός πάμπλουτου χήρου, τραπεζίτη της Κέρκυρας. Ο Νέος, αξιωματικός του Γαλλικού Ναυτικού, είναι ο ένθερμος φιλέλληνας υποπλοίαρχος Άνρι ντ’ Αλμπαρέ. Παράλληλα με την εξέλιξη του ειδυλλίου, το Αιγαίο Πέλαγος φλέγεται από τις συγκρούσεις των αντιπάλων στόλων (επαναστατημένης Ελλάδας και Οθωμανικής Τουρκίας) αλλά και από τις ανελέητες επιδρομές των κάθε λογής και κάθε εθνικότητας πειρατών, ο πλέον διαβόητος των οποίων είναι ο αιμοσταγής «*Σακρατίφ*» που κανείς ζωντανός δε τον έχει δει. Καθοριστικό πρόσωπο του έργου είναι ο Μανιάτης εξωμότης καπετάνιος Νικόλας Στάρκος, που δεν διστάζει να προδώσει τον αγώνα των συμπατριωτών του για την ανεξαρτησία, προκειμένου ο ίδιος να κερδίσει πλούτη και δόξα.

Οι χαρακτήρες του βιβλίου
-------------------------

* Καπετάν Νικόλας Στάρκος, κυβερνήτης της σακκολέβας *Κάρυστος*.
* Ανδρονίκη Στάρκου, Ελληνίδα αγωνίστρια, μητέρα του Νικόλα.
* Ανρί ντ’ Αλμπαρέ, Γάλλος αξιωματικός, κυβερνήτης της κορβέτας *Σιφαντα*.
* Ελιζούντο, Δαλματός ιδιοκτήτης μεγάλου χρηματοπιστωτικού ιδρύματος της Κέρκυρας.
* Χατζίνα Ελιζούντο, κόρη του τραπεζίτη και κληρονόμος μίας αμφιλεγόμενης περιουσίας.
* Χάρης, ομογάλακτος αδελφός της μητέρας της Χατζίνας, αφοσιωμένος υπηρέτης της οικογένειας.
* «*Σκόπελος*», υπαρχηγός του Στάρκου.
* Καπετάν Θοδωρής, δεύτερος πλοίαρχος της *Σιφάντας*.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Το Αιγαίο στις φλόγες** |

* *Το Αιγαίο στις φλόγες*, Βιβλιοθήκη Ιούλιου Βερν, «Ειδικές Εκδόσεις», Αθήνα.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 182868751
* BNF: cb31562239p (data)
* BNE: XX2039854

 |

 |
Ο κόμης **Αντώνιο Μαρία Κάποδιστρια** (*Antonio Maria di Capo d' Istria*, 1741 - 1819) ήταν Έλληνας πολιτικός της Κέρκυρας, μέλος του Μεγάλου Συμβουλίου, κόμης του Ακρωτηρίου της Ιστρίας, έφορος και πρεσβευτής στην Κωνσταντινούπολη και τη Ρωσία.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στην Κέρκυρα και καταγόταν από την αρχοντική Κερκυραϊκή οικογένεια Καποδίστρια. Μαθήτευσε κοντά στον Νικηφόρο Θεοτόκη και στη συνέχεια σπούδασε νομικά στην Πάντοβα.. Επέστρεψε στην Κέρκυρα και αναμείχθηκε με την πολιτική. 

Το 1760 έγινε μέλος του Μεγάλου Συμβουλίου του νησιού και αργότερα διορίστηκε έφορος και πρεσβευτής στην Κωνσταντινούπολη και τη Ρωσία. Το 1799 συμπεριλήφθηκε στη δωδεκαμελή διπλωματική επιτροπή, που στάλθηκε στην Αγία Πετρούπολη και στην Υψηλή Πύλη με σκοπό να επιτύχει την έγκριση συντάγματος. Το 1800 μαζί με τον Σιγούρο συνέταξε το νέο σύνταγμα, με την εφαρμογή του οποίου επιφορτίστηκε, όντας παράλληλα αυτοκρατορικός επίτροπος. Είχε τιμηθεί από τη Ρωσία με τον τίτλο του *Ιππότη της Ιερουσαλήμ* και διατηρούσε τον τίτλο του *κόμη*. Το 1801 τον αντικατέστησε ο γιος του, Ιωάννης.

Απεβίωσε το 1819 στην Κέρκυρα. Ήταν νυμφευμένος με τη Διαμαντίνα Γονέμη, κόρη αριστοκρατικής οικογένειας, και είχε δέκα παιδιά, έξι αγόρια και τέσσερα κορίτσια. Επέζησαν τα εννιά, καθώς το πρώτο, ο Βιάρος, πέθανε σε ηλικία ενός έτους. Από τα υπόλοιπα αναφέρουμε τον Βιάρο, τον Ιωάννη Καποδίστρια (έκτο στη σειρά) μετέπειτα Κυβερνήτη της Ελλάδας, τον Αυγουστίνο και τον Γεώργιο. Ο μοναδικός που παντρεύτηκε, ήταν ο Γεώργιος, του οποίου απόγονοι είναι η Μαρία Καποδίστρια, δισεγγονή του, η οποία δώρισε και την έπαυλη της οικογενείας στη θέση Κουκουρίτσα στην Αναγνωστική Εταιρία Κερκύρας, στη Φιλαρμονική Εταιρία Κερκύρας και στην Εταιρεία Κερκυραϊκών Σπουδών, και η ηθοποιός Ναταλία Καποδίστρια.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε τη Διαμαντίνα Γονέμη, κόρη του Χριστόδουλου. Η οικογένεια Γονέμη ήταν γραμμένη στη Χρυσή Βίβλο των ευγενών της Βενετίας από το 1606 και είχε καταγωγή από την Κύπρο. Είχε τέκνα:

* Βιάρος (1774-1842), νομικός, Φιλικός, πολιτικός.
* Ιωάννης (1776-1831), γραμματέας της Ιονίου Πολιτείας, υπουργός Εξωτερικών (ο ένας από τους δύο) της Ρωσίας (1815-1822), κυβερνήτης της Ελλάδας (26.1.1828-27.9.1831).
* Αυγουστίνος (1778-1857), κυβερνήτης της Ελλάδας (27.9.1831-6.12.1831).
* Γεώργιος (1783-1841), επιχειρηματίας στην Αλεξάνδρεια.
	+ Αντώνιος (1829-1906), βουλευτής Κέρκυρας.
		- Γεώργιος.
			* Μαρία (1898-1980), δήμαρχος της Κέρκυρας.

Πηγές
-----

1. 1 2  www.findagrave.com/memorial/196664979/antonios-maria-kapodistrias.
2. 1 2 3 4  Ε΄ Ιστορικά, *Το νησί των Φαιάκων*, Αθήνα, τεύχος 137, σελ. 23
Ο **Αντώνιος Κωβαίος** (1939 - 25 Ιουνίου 2000), του Αγγέλου, ήταν Έλληνας δικηγόρος, ο οποίος υπηρέτησε ως νομάρχης και ως πρόεδρος της ΕΡΤ.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Σπούδασε νομικά και εργάστηκε ως δικηγόρος. Από τον πρώτο του γάμο με την κόρη του πρώην υπουργού Στυλ. Χούτα, απέκτησε έναν γιο, τον Άγγελο.
To 1985 διορίστηκε Νομάρχης Έβρου και παρέμεινε στο αξίωμα επί τρία χρόνια, ως το 1988. Μετά ανέλαβε πρόεδρος της ΕΡΤ.

Πέθανε σε ηλικία 61 ετών και κηδεύτηκε στις 26 Ιουνίου 2000 από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Ηλία Καβαλλιέρου, Αντώνιος Αγγέλου Κωβαίος, Αυριανή, 26-6-2000, σελ. 8.
2. ↑  Νομάρχες Έβρου Αρχειοθετήθηκε 2016-07-22 στο Wayback Machine. ιστοσελίδα Περιφερειακής Ενότητας Έβρου.
Το **αντούφε** είναι παραδοσιακό ντέφι τετράγωνου σχήματος μαυριτανικής προέλευσης, το οποίο χρησιμοποιείται στην Πορτογαλία.

Ιστορία
-------

Το αντούφε είναι πορτογαλικό κρουστό μουσικό όργανο, το οποίο χρησιμοποιούνταν παραδοσιακά στις περιοχές Μπέιρα και Τραζ-Ουζ-Μόντες. Χρησιμοποιήθηκε επίσης σε πολλές άλλες περιοχές της Ιβηρικής Χερσονήσου και παρόμοια όργανα εντοπίζονται επίσης στη Βόρεια Αφρική. 

Χρησιμοποιείται συνήθως για χριστιανικές θρησκευτικές πομπές και επίσης ως μουσική συνοδεία σε τοπικές γιορτές ή ακόμα και κατά τη διάρκεια της εργασίας στους αγρούς. Παραδοσιακά, παιζόταν μόνο από γυναίκες. Ωστόσο, έπαιζαν και οι άντρες σε αρκετές περιπτώσεις, αν και όχι σε θρησκευτικές περιστάσεις.

Χαρακτηριστικά
--------------

Το αντούφε είναι ένα τετράγωνο ή ορθογώνιο τύμπανο με πλαίσια, συνήθως από πεύκο, πάνω στο οποίο έχει τοποθετηθεί δέρμα κατσίκας. Το μέγεθος του πλαισίου κυμαίνεται συνήθως από 30 έως 55 εκατοστά σε κάθε πλευρά και πάχος 2,5 έως 5 εκατοστά. Το δέρμα είναι ραμμένο στις πλευρές και οι ραφές καλύπτονται από χρωματιστή κορδέλα. 

Στο εσωτερικό τοποθετούνται μικροί σπόροι ή μικρές πέτρες για να κάνουν ευχάριστους ήχους. Πρόκειται για ένα μουσικό όργανο απόλυτα χειροποίητο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Roots of Rhythm - Chapter 1:The *Adufe* from Portugal» (PDF). *Roots of Rhythm*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 21 Αυγούστου 2016. Ανακτήθηκε στις 13 Φεβρουαρίου 2008.
2. ↑  Christo, Nuno. «Adufe». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Μαΐου 2008. Ανακτήθηκε στις 13 Φεβρουαρίου 2008.
Ο **Αντώνιος Βασ. Καστρινός** (Πάτρα, 1904- Αθήνα, 15 Δεκεμβρίου 1964) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος, πολιτικός και αθλητικός παράγοντας από την Πάτρα, πρόεδρος της ομάδας "Δόξα Δράμας".

Πολιτική καριέρα
----------------

Η οικογένειά του εγκαταστάθηκε από την Πάτρα στον Αλμυρό Θεσσαλίας όπου ο πατέρας του, Βασίλειος, υπηρέτησε ως αξιωματικός της χωροφυλακής. Ο Αντώνης σπούδασε Νομικά. Εργάστηκε ως δικηγόρος και ως δημοσιογράφος στις εφημερίδες "Μακεδονία", "Ταχυδρόμος" και "Εφημερίς των Βαλκανίων". Κατά την Κατοχή υπηρέτησε στην αντίσταση. Στη Δράμα εγκαταστάθηκε μόνιμα μετά από το γάμο του και ήταν πρόεδρος του Βιομηχανικού Επιμελητηρίου, του Ορειβατικού Συλλόγου, της Ε.Π.Σ. Δράμας, διευθυντής της Ηλεκτρικής Εταιρείας και της τοπικής ομάδας της πόλης. Το 1959 εξελέγη Δήμαρχος Δράμας αλλά δεν ανέλαβε καθήκοντα, επειδή έπεσε θύμα συναλλαγής. Στις εκλογές της 16ης Φεβρουαρίου 1964 εξελέγη βουλευτής Δράμας με την Ένωση Κέντρου.

Θάνατος
-------

Ο Καστρινός βρέθηκε νεκρός στις 10 το πρωί της 16ης Δεκεμβρίου 1964 και διαπιστώθηκε από τη νεκροψία ότι είχε υποστεί ανακοπή της καρδιάς την προηγούμενη νύχτα. Κηδεύτηκε στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών το απόγευμα της ίδιας ημέρας. Την έδρα του στη Βουλή κατέλαβε ο επιλαχών Θεοφύλακτος Παπαπαναγιώτου. Το όνομα του Καστρινού δόθηκε σε ποδοσφαιρική ομάδα Νέων της Δράμας, με το όνομα "ΔΟΞΑ Αντώνης Καστρινός".

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εφημερίδα Μακεδονία , Βιογραφικά στοιχεία, φ. 16/12/1964, σελ.5.
2. ↑  εφημερίδα Μακεδονία[*νεκρός σύνδεσμος*], φύλλο 16/12/1964, σελ. 1 (μέσω ψηφιακής βιβλιοθήκης ΕΒΕ)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Βιογραφικό στον ιστότοπο της Δόξας Δράμας.
Ο **Τζόσουα "Τζος" Ντέιβιντ Γκραντ**, ή απλώς **Τζος Γκραντ** (γεννήθηκε 7 Αυγούστου 1967) είναι Αμερικανός πρώην καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,06 μ. και αγωνιζόταν ως σμολ φόργουορντ αλλά και ως πάουερ φόργουορντ.

Κολλεγιακή καριέρα
------------------

Ο Τζος Γκραντ εισήχθη το 1988 στο Πανεπιστήμιο "Γιούτα", και αγωνίστηκε στο Κολλεγιακό Πρωτάθλημα με την ομάδα μπάσκετ του Πανεπιστημίου, τους Γιούτα Γιούτς. Από το Πανεπιστήμιο της Γιούτα αποφοίτησε το 1993.

Επαγγελματική καριέρα
---------------------

Ο Γκραντ συμμετείχε στα Ντραφτς του ΝΒΑ το 1993 και εξασφάλισε επαγγελματικό συμβόλαιο με τους Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς, στους οποίους παρέμεινε για ένα χρόνο.

Από το 1994 μέχρι και το 1996, ο Γκραντ αγωνίστηκε στην Ισπανία και συγκεκριμένα στη Βαλένθια (1994-95) και στη Μπαλονσέστο (1995-96).

Την τριετία 1996-99, αγωνίστηκε στις γαλλικές Λε Μαν Σαρτ Μπασκέτ (1996-98) και Ελάν Μπεαρναί Πο-Ορτέζ (1998-99).

Το καλοκαίρι του 1999, ο Γκραντ ταξίδεψε στην Ελλάδα για λογαριασμό του Ολυμπιακού Πειραιώς, στον οποίο παρέμεινε για μία σεζόν, χωρίς να καταφέρει ωστόσο να κατακτήσει κάποιο τίτλο. Το 2000 υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με τον Άρη Θεσσαλονίκης.

Μέσα στο 2001 πραγματοποίησε ένα σύντομο πέρασμα από τη γαλλική Σολέ Μπασκέτ, ενώ στη συνέχεια αγωνίστηκε στην ιταλική Ροζέτο Σαρκς.

Μετά το πέρας της σεζόν 2001-02, ο Τζος Γκράντ αποφάσισε να αποσυρθεί από την ενεργό δράση και να βάλει τέλος στην καριέρα του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 4  Μαρτίου 2021.
2. ↑  *College Basketball at Sports-Reference.com*. Ανακτήθηκε στις 28  Ιουλίου 2020.
3. ↑  *RealGM*. 1580. Ανακτήθηκε στις 4  Απριλίου 2022.

Πηγές
-----

*
Ο **Φραντζέσκος Βούλγαρης** (ή **Φραντσέσκος Βούλγαρης**) ήταν πολιτικός από την Ύδρα και πλοιοκτήτης - θαλασσομάχος κατά την επανάσταση του 1821. Έλαβε μέρος σε τρεις εθνοσυνελεύσεις, στην Α' Εθνοσυνέλευση Επιδαύρου, στην Β' Εθνοσυνέλευση Άστρους και στην Γ' Εθνοσυνέλευση Ερμιόνης. Συμμετείχε με δυο πλοία του, το «Αθηνά» και το «Βατερλώ» στον αγώνα για την απελευθέρωση και ήταν αρχηγός της υδραίικης αρμάδας. Το 1824 το Εκτελεστικό της Προσωρινής Διοίκησης τον διόρισε μέλος της επιτροπής της Διεύθυνσης του Ναυτικού, δηλαδή Υπουργό στο Μινιστέριο των Ναυτικών.

Ο Φ. Βούλγαρης ήταν αδελφός του Γεωργίου Βούλγαρη, μπας-κοτζάμπαση (διοικητή) της Ύδρας.

Μετά το 1804, ο Βούλγαρης είχε πάρει ως ναύκληρο τον αγωνιστή Γεώργιο Σαχτούρη σε πλοίο του και αργότερα, το 1819, συνιδιοκτήτη στο «Αθηνά».

Αναφορές
--------

1. ↑  «Γεώργιος Σαχτούρης». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 5 Απριλίου 2010.

Πηγές
-----

* "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ.15ος, σελ.175.