recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Αλκυόνη.
Το πλοίο ***Αλκυόνη*** (γαλλικά: *L'Alcyone*) είναι ένα γαλλικό πρωτοποριακό ερευνητικό σκάφος μήκους 31 μέτρων και εκτοπίσματος 76 τόννων, το οποίο ναυπηγήθηκε το 1985 στη Λα Ροσέλ από το γαλλικό Ίδρυμα Ζακ Κουστό. Πέρα από το ότι μπορεί να λειτουργήσει με δύο παραδοσιακές μηχανές ντήζελ, μπορεί επίσης να κινείται μ' ένα πρωτοποριακό σύστημα προώθησης, τη στροβιλοπροώθηση ιστιοφόρου.

Πρόκειται για δύο κυλίνδρους από αλουμίνιο, με ύψος δέκα μέτρα και διάμετρο δύο. Κατά μήκος του καθενός απ' αυτούς ανοίγουν σειρές οπών που επιτρέπουν στον αέρα να εισδύει στο εσωτερικό. Ένα μεγάλο πτερύγιο, τοποθετημένο κι αυτό κατά μήκος του κάθε κυλίνδρου, τους δίνει τη μορφή φτερού κάθετα τοποθετημένου. Οι κύλινδροι μπορούν να περιστραφούν γύρω από τον εαυτό τους κατόπιν εντολής, σύμφωνα με την κατεύθυνση του αέρα.

Όταν ο άνεμος χτυπά το στροβιλοπροωθούμενο ιστίο ο αέρας, προκειμένου να το διαπεράσει, πρέπει να χωριστεί σε δύο ρεύματα: το ένα περνά κατά μήκος της μίας πλευράς, γλιστρά πάνω στο μεγάλο πτερύγιο και φεύγει μακριά. Το άλλο περνά κατά μήκος της άλλης πλευράς, αναρροφάται από τις οπές στο εσωτερικό του στροβιλοπροωθούμενου ιστίου, υποβοηθούμενο από ένα φυσερό τοποθετημένο στην κορυφή του κυλίνδρου. 
Απ' αυτό το σημείο εξέρχεται στη συνέχεια ο αέρας. Μ' αυτό τον τρόπο δημιουργείται ένα βύθισμα αυτής της πλευράς και το σκάφος προωθείται προς αυτή την κατεύθυνση. Η θέση των κυλίνδρων και των πτερυγίων ελέγχεται συνέχεια και αυτόματα από ένα κομπιούτερ. Ο πλους του ιστιοφόρου με στροβιλοκινητήρες συμφέρει όταν υπάρχουν δυνατοί ή μέτριοι άνεμοι.

Με ασθενή άνεμο προτιμάται η χρήση του κινητήρα. Ο σκοπός χρήσης αυτής της τεχνολογίας είναι η καλύτερη εκμετάλλευση της ενέργειας του ανέμου, κατά συνέπεια η μικρότερη κατανάλωση καυσίμου.
Ο **Ανδριάντας Παναγή Βαλλιάνου** είναι έργο φιλοτεχνημένο από τον Γεώργιο Μπονάνο στα 1900 και βρίσκεται έξω από την Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος

Περιγραφή
---------

Η Εθνική Βιβλιοθήκη χτίστηκε με δωρεά των αδελφών Βαλλιάνων. Ο Μπονάνος έπρεπε να φιλοτεχνήσει συγχρόνως του ανδριάντες των τριών αδελφών σε μέγεθος υπερφυσικό με σκοπό την τοποθέτήσή τους στον ίδιο χώρο. Έπρεπε να αποφύγει την ομοιομορφία και την επανάληψη. Συνδυάσε καλσικισμό και ρεαλισμό. Ο Παναγής Βαλλιάνος έχει φυσικότητα : το άνοιγμα της πελερίνας, η θέση των χεριών, η ανάταση του κορμού και το απόμακρο βλέμμα πρσδίδουν διαχρονικότητα.Το αριστερό χέρι ακουμπάει σε στήλη πλάι του, ενώ το δεξί βρίσκεται τοποθετημένο στη μέση του. Το αριστερό πόδι βρίσκεται σε προβολή,που φέρνει το ένα μέρος του σχεδόν έξω από το βάθρο

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ηλίας Μυκονιάτης, Νεοελληνική γλυπική, Εκδοτική Αθηνών, Αθήνα, 1996, σελ.191
2. ↑  Χρύσανθος Χρήστου-Μυρτώ Κουμβακάλη-Αναστασιάδη, Νεοελληνική Γλυπτική 1800-1940,εκδ. Εμπορική Τράπεζας της Ελλάδας, Αθήνα, 1982, σελ.70

Πηγές
-----

* Χρύσανθος Χρήστου-Μυρτώ Κουμβακάλη-Αναστασιάδη, Νεοελληνική Γλυπτική 1800-1940,εκδ. Εμπορική Τράπεζας της Ελλάδας, Αθήνα, 1982.
* Ηλίας Μυκονιάτης, Νεοελληνική γλυπική, Εκδοτική Αθηνών, Αθήνα, 1996
Το **Αλκόφεν** (γερμ. *Alkoven*) είναι δήμος και κωμόπολη της Αυστρίας, στο διαμέρισμα Έφερντινχ της Άνω Αυστρίας. Στις αρχές του 2018 είχε 5.961 κατοίκους.

Γεωγραφία
---------

Το Αλκόφεν βρίσκεται κοντά στη μεγάλη πόλη Λιντς, από την οποία απέχει μόλις 15 χιλιόμετρα σε ευθεία γραμμή προς τα δυτικά. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 268 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, σε απόσταση δύο χιλιομέτρων και νότια από τη δεξιά όχθη του Δούναβη. Ο δήμος έχει έκταση 42,58 τετραγωνικά χιλιόμετρα, με το 17% περίπου της εκτάσεως του δήμου να καλύπτεται από δάσος και το 65% από γεωργική γη.

Η οικονομία του Αλκόφεν βασίζεται στη γεωργία και την κτηνοτροφία.

Ιστορία
-------

Το αναγεννησιακού αρχιτεκτονικού ρυθμού Κάστρο Χάρτχαϊμ, που βρίσκεται στο Αλκόφεν, είναι διαβόητο επειδή υπήρξε ένα από τα κέντρα ευθανασίας του Ναζιστικού καθεστώτος στα πλαίσια του Προγράμματος T4, από τον Μάιο του 1940 μέχρι τον Δεκέμβριο του 1944.

Στην απογραφή πληθυσμού του 1960 το Αλκόφεν είχε 3.310 κατοίκους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Γερμανικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά) *archINFORM*. 10433. Ανακτήθηκε στις 6  Αυγούστου 2018.
2. ↑  www.klimabuendnis.org/nc/kommunen/das-netzwerk.html.
3. ↑  «Dauersiedlungsraum der Gemeinden Politischen Bezirke und Bundesländer - Gebietsstand 1.1.2018». Statistics Austria. Ανακτήθηκε στις 10  Μαρτίου 2019.
4. ↑  «Einwohnerzahl 1.1.2018 nach Gemeinden mit Status, Gebietsstand 1.1.2018». Statistics Austria. Ανακτήθηκε στις 9  Μαρτίου 2019.

Πηγές
-----

* Το λήμμα «Άλκοφεν» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 4, σελίδα 366

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Alkoven (Upper Austria) στο Wikimedia Commons

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Αυστρία
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 150991710
* GND: 4997137-2

 |

 |
Ο **Λουί Σαχά** (γαλλικά: *Louis Saha*) είναι Γάλλος πρωην ποδοσφαιριστής γεννημένος στο Παρίσι στις 8 Αυγούστου 1978.

Ξεκίνησε την καριέρα του το 1996 στη Μετς, όπου αγωνίστηκε μέχρι το 2000. Ενδιάμεσα είχε αγωνιστεί στη Νιούκασλ Γιουνάιτεντ ως δανεικός, βοηθώντας την στην πορεία προς τον τελικό του κυπέλλου Αγγλίας, όταν πέτυχε το μοναδικό γκολ της ομάδας του στον επαναληπtικό αγώνα με την Μπλάκμπερν Ρόβερς. 

Το 2000 αποκτήθηκε από την Φούλαμ έναντι 2,1 εκατ. λιρών, την οποία βοήθησε να ανέβει στην Πρέμιερ Λιγκ. Στα 4 χρόνια του στην ομάδα του Λονδίνου πέτυχε συνολικά 63 τέρματα (53 στο πρωτάθλημα). Τον Ιανουάριο του 2004, έχοντας ήδη μέχρι εκείνη την στιγμή πετύχει 15 γκολ στο πρωτάθλημα της περιόδου, αποκτήθηκε έναντι 12,8 εκατ. λιρών από την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Με την ομάδα αγωνίστηκε μέχρι το 2008 και κατέκτησε με αυτή δύο πρωταθλήματα, ένα Λιγκ καπ και το ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ του 2008. Το 2008 αποκτήθηκε από την Έβερτον, ενώ τον Ιανουάριο του 2012 αποκτήθηκε ως ελεύθερος από την Τότεναμ Χότσπερ για 6 μήνες.Τον Αυγουστο του 2012 υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με την Σάντερλαντ ΦΚ.Στις 8 Αυγούστου 2013 ημέρα των γενεθλίων του ανακοίνωσε την απόφαση του να τερματίσει την ποδοσφαιρική του καριέρα.

Ο Σαχά κατέχει το ρεκορ του ταχύτερου γκολ στην ιστορία των τελικών του κυπέλλου Αγγλίας, όταν στις 30 Μαΐου του 2008, σκόραρε με την Έβερτον εναντίον της Τσέλσι ΦΚ στο 25 δευτερόλεπτα από την έναρξη του αγώνα.

Εθνική ομάδα
------------

Ο Σαχά έχει αγωνιστεί με την φανέλα της εθνικής ομάδας της χώρας του σε διάφορα επίπεδα. Το 1997 πέτυχε με την εθνική Γαλλίας κάτω των 19 το νικητήριο τέρμα του τελικού του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος ποδοσφαίρου κάτω των 19 ετών, με αντίπαλο την Πορτογαλία.
Για πρώτη φορά αγωνίστηκε στην Εθνική ανδρών στις 18 Φεβρουαρίου 2004, με αντίπαλο το Βέλγιο, σε ένα αγώνα που σημείωσε μάλιστα και γκολ. Το 2006 αγωνίστηκε με την εθνική Γαλλίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2006 στη Γερμανία.

Πηγές και εξωτερικοί σύνδεσμοι
------------------------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

Το προφίλ του Λουί Σαχά στην ιστοσελίδα της Έβερτον


|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
**Εθνική Γαλλίας – Μουντιάλ 2006** |
| --- |
|  |
|  | 
* 1 Λαντρό
* 2 Μπουμσόνγκ
* 3 Αμπιντάλ
* 4 Βιεϊρά
* 5 Γκαλάς
* 6 Μακελελέ
* 7 Μαλουντά
* 8 Ντορασό
* 9 Γκοβού
* 10 Ζιντάν Αρχηγός
* 11 Βιλτόρ
* 12 Ανρί
* 13 Σιλβέστρ
* 14 Σαχά
* 15 Τουράμ
* 16 Μπαρτέζ
* 17 Ζιβέ
* 18 Ντιαρά
* 19 Σανιόλ
* 20 Τρεζεγκέ
* 21 Τσιμποντά
* 22 Ριμπερί
* 23 Κουπέ
* Προπονητής: Ντομενέκ
 |

 |
Ο **Μάρκελος - Μιχαήλ Κοντοπίδης** (1651-1716) ήταν Έλληνας ιατροφιλόσοφος που γεννήθηκε στη Νάξο. Υπήρξε μαθητής της Σχολής Καπουτσίνων της Νάξου και στη συνέχεια σπούδασε ιατρική και φιλοσοφία στη Πάδοβα στην Ιταλία στο Πανεπιστήμιο της οποίας ανέλαβε στη συνέχεια καθηγητής. Υπήρξε δε πολλές φορές συνοδικός σύμβουλος και πρύτανης. 

.  
 
Στο Πανεπιστήμιο της Πάδοβας, όπου είχε αναρτηθεί το πορτραίτο του, παρέμεινε μέχρι το 1697 όταν μετέβη στη Κωνσταντινούπολη και εργάσθηκε για κάποιο χρονικό διάστημα ως ιατρός. Από την Κωνσταντινούπολη τελικά επέστρεψε στη Νάξο συγγράφοντας ιατρικές μελέτες μέχρι τον θάνατό του.

Πηγές
-----

* "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ.11ος σελ.185
Συντεταγμένες: 38°51′28″N 21°10′06″E﻿ / ﻿38.85778°N 21.16833°E﻿ / 38.85778; 21.16833
Η **Λιμναία** ήταν αρχαία Ακαρνανική πόλη, στη θέση της σημερινής Αμφιλοχίας και συγκεκριμένα στον ψηλο βραχώδη λόφο που υψώνεται πάνω από αυτήν. Στην επίπεδη κορυφή του λόφου βρισκόταν η ακρόπολη, που ερείπιά της σώζονται μέχρι σήμερα, ενώ στη βόρεια πλαγιά του, όπου η σημερινή Αμφιλοχία, ήταν χτισμένα τα σπίτια (η κάτω πόλη), που προστατεύονταν (ανατολικά και δυτικά) από δυο σκέλη ενός τείχους που ξεκινούσαν από την ακρόπολη και κατέρχονταν περίπου ως τη θάλασσα, όπου υπήρχε πιθανώς ένα προάστιο, το οποίο ίσως είχε αποτελέσει τον οικιστικό πυρήνα του ρωμαϊκού πολίσματος και της κατοπινής Αμφιλοχίας.

Αρχαία Λιμναία - Αμφιλοχία
Αρχαία Λιμναία - Αμφιλοχία
Η πόλη είχε πρόσβαση στη λίμνη Αμβρακία και επικοινωνούσε με υπόγεια σήραγγα με το λιμάνι, στο μυχό του Αμβρακικού κόλπου. Ο Θουκυδίδης τοποθετεί την Ληναία στον δρόμο από την Αμβρακία και το Αμφιλοχικόν Άργος προς τον Στράτο.

Ιστορία
-------

Η Λιμναία αναφέρεται από τους αρχαίους ΄Ελληνες ιστορικούς. Ο Θουκυδίδης συγκεκριμένα γράφει, όταν αναφέρεται στις επιχειρήσεις των Σπαρτιατών στην περιοχή της Δυτικής Ελλάδας: *"Και διά της Αργείας ιόντες Λιμναίαν κώμην ατείχιστον επόρθησαν. Αφικνούνται τε επί Στράτος κ.λπ."*. Επομένως το 429 π.χ. η πόλη δεν είχε ακόμη τείχη. Αργότερα,όταν ο Πολύβιος αναφέρεται στη Λιμναία (251 π.χ.), περιγράφοντας την εκστρατεία του Φιλίππου του Ε΄εναντίον των Αιτωλών, η πόλη είχε αποκτήσει ισχυρά τείχη.

Παρά τις λιγοστές αρχαιολογικές μαρτυρίες, θεωρείται πολύ πιθανό ότι η πόλη είχε επιβιώσει και μετά την ίδρυση της Νικόπολης, δηλαδή κατά την αυτοκρατορική περίοδο, ως πόλισμα εξαρτώμενο διοικητικά από αυτήν. Η επιβίωσή της οφειλόταν στη σπουδαία στρατηγική της θέση, καθώς από αυτή διερχόταν ο χερσαίος ρωμαίκός δρόμος Απολλωνίας- Νικόπολης- Αθήνας, που ένα παρακλάδι του οδηγούσε στο Άκτιο και τη Λευκάδα, ενώ από το λιμάνι της περνούσε ο θαλάσσιος δρόμος των ακτών του Αμβρακικού κόλπου.

Το κάστρο της Λιμναίας φαίνεται πως κατοικούνταν και κατά τα χρόνια των Βυζαντινών. Πότε ακριβώς έπαψε να κατοικείται είναι άγνωστο. Τα χρόνια του Αλή πασά πάντως εγκαταστάθηκαν εκεί δια της βίας οι κάτοικοι της γειτονικής Αμπρακιάς.

Συλλογή φωτογραφιών
-------------------

* 
* 
* 
* 
* 
*

Παραπομπές
----------

1. ↑  Δ. Κ. Σαμσάρης, *Η Άκτια Νικόπολη και η «χώρα» της (Νότια Ήπειρος-Ακαρνανία). Ιστορικογεωγραφική και επιγραφική συμβολή*, Θεσσαλονίκη 1994, σ. 124-125
2. ↑  Θουκυδίδης Ιστορία του Πελοποννησιακού Πολέμου, 2.80, 3.105
3. ↑  Θουκ. ΙΙ, 80, 8
4. ↑  Πολυβ. V, 5, 12
5. ↑  Δ. Σαμσάρης, *Η Άκτια Νικόπολη*, σ. 124

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πληροφορίες και φωτογραφίες: «Αρχαία Λιμναία. Η αρχαία πόλη στην Αμφιλοχία!!». Δημοσιεύθηκε 12/10/2015. Αρχειοθετήθηκε 01/06/2019. Ανακτήθηκε 01/06/2019.
Ο **Μάρκο Εγκίντιο Αλλέγκρι** (Μarco Egidio Allegri) (... – Βενετία, 1949) ήταν Ιταλός εσωτεριστής. Αφιέρωσε τη ζωή του στη διάδοση του Μαρτινισμού με το όνομα "Flamelicus" αλλά και του Τεκτονισμού με την παραδοσιακή του μορφή, ως χώρου εσωτερικής αναζήτησης.

Βίος
----

Το 1914 εντάχθηκε στο Μαρτινιστικό Τάγμα και το 1919 έγινε μέλος του Υπάτου Συμβουλίου του, ενώ το 1945 ανέλαβε την ηγεσία του. Διαχώρισε τη θέση του από τις αλλαγές που ήθελε να κάνει στην λειτουργία του Μαρτινισμού ο Ζαν Μπρικό το 1924, διατηρώντας το Μαρτινιστικό Τάγμα στην παραδοσιακή του μορφή του ιδρυτή του Λουί-Κλωντ ντε Σαιν-Μαρτέν. Συνδέθηκε με δεσμούς φιλίας με τον σύντροφό του Γκαμπριέλε Ντ' Ανούντσιο στην εθνικιστική υπόθεση του Φιούμε/Ριέκας.

Το 1929 το φασιστικό καθεστώς τον φυλάκισε για τεκτονική προπαγάνδα, καθώς όλες οι τεκτονικές και εσωτεριστικές εταιρείες τέθηκαν εκτός νόμου. Ανέλαβε με μυητική διαδοχή τον Τεκτονικό Τύπο Μισραΐμ το 1923, καθώς και τον Τύπο Μέμφις.

Μετά από πολλές άκαρπες προσπάθειες ένωσης όλων των διαφορετικών τεκτονικών τύπων, αποφάσισε να ενώσει τους Τύπους Μισραΐμ και Μέμφις και να δημιουργήσει τον Αρχαίο και Αρχέγονο Ανατολικό Τύπο Μισραΐμ και Μέμφις, ο οποίος λειτουργεί μέχρι και σήμερα σε 9 χώρες. Πέθανε το 1949, μετά από βαρειά ασθένεια. Μετά τον θάνατό του, το 1949, η μοίρα του ιταλικού Μαρτινισμού ανατέθηκε στον Οττάβιο Ουλντέριγκο Ζάσιο (Count Ottavio Ulderigo Zasio).

Εργογραφία
----------

Έγραψε το «Εισαγωγή στο Τεκτονικό Μυστικό».

Παραπομπές
----------

1. ↑  Bogaard, Milko (Φεβρουάριος 2005). «MANIFESTATIONS OF THE MARTINIST ORDER». Ανακτήθηκε στις 15 Ιανουαρίου 2015.
2. ↑  Gentile, Carlo (1948). *Gabriele d'Annunzio iniziato: i geni del tempio e le vie del sole*. Ardenza. σελ. 34.
3. ↑  *Storia contemporanea*. **6**. Società editrice il Mulino. 1975. σελίδες 650 σημ. 132.
4. ↑  Caracciolo, Sébastiano (22 Οκτωβρίου 1999). *La Science Hermétique*. Editions L'Originel. σελ. 73. ISBN 2-910677-21-4.
5. ↑
Με τον όρο **Λιμενική Πολιτική** (Port Policy) χαρακτηρίζεται γενικά η πολιτική που εφαρμόζει το κάθε Κράτος ειδικά προς τους εθνικούς λιμένες του καθώς και η όλη συμπεριφορά δημιουργίας ανάπτυξης λιμενικής υποδομής στην επικράτειά του.

Κύριο θέμα που δεσπόζει στο πλαίσιο της λιμενικής πολιτικής είναι αν το κράτος ακολουθεί την αρχή της άσκησης της διοίκησης και της εκμετάλλευσης των λιμένων από το ίδιο, μέσω κρατικών (δημοσίων) Υπηρεσιών ή μέσω Οργανισμών - ΝΠΔΔ (όπως στην Ελλάδα) ή να παραχωρεί το δικαίωμα διοίκησης και εκμετάλλευσης αυτών σε ιδιώτες επιχειρηματίες (όπως συμβαίνει σε ξένες χώρες) και σε μεγάλους λιμένες.

Στον ίδιο βέβαια όρο ανάγονται και προβλήματα ιδιαίτερα καθορισμού του είδους των λιμένων από τη χρήση αυτών, π.χ. εμπορικοί, επιβατηγοί, τουριστικοί, φορτωεκφόρτωσης επικινδύνων φορτίων και εκρηκτικών κλπ. καθώς και ο προσδιορισμός ανάγκης δημιουργίας νέων λιμένων ή της περαιτέρω ανάπτυξης των υφισταμένων.

Δείτε επίσης
------------

* Διοίκηση λιμένων - εκμετάλλευση
Η **Αμαλία**, γερμ.: Amalia του Neuenahr, ολλανδ.: van Nieuwenaar (6 Απριλίου 1539 - 10 Απριλίου 1602) από τον Οίκο του Νόιενααρ ήταν η κόρη του Γκούμπρεχτ του Νόιενααρ και της Κόρντουλα του Χόλσταϊν Σάουενμπουργκ.

Βιογραφία
---------

Ο πρώτος σύζυγός της ήταν ο Χέντρικ φαν Μπρέντεροντε, ο οποίος έπαιξε σημαντικό ρόλο στα γεγονότα που οδήγησαν στον Ογδοηκονταετή Πόλεμο. Αφού έγινε ένας από τους ηγέτες στην αντίσταση ενάντια στην Ισπανική Ιερά Εξέταση και την Ισπανική κυριαρχία στις Κάτω Χώρες, η Αμαλία τον βοήθησε να συλλέξει χρήματα. Μετά το τέλος του το 1568, παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Γ΄ εκλέκτορα του Παλατινάτου του Ρήνου το 1569. Την ίδια χρονιά βάπτισε και έδωσε το όνομά της στην Αμαλία του Νάσσαου, κόρη του Γουλιέλμου Α΄ πρίγκιπα της Οράγγης και της Άννας της Σαξονίας. Αυτό συνέβη, επειδή ήταν υπεύθυνη για το νοικοκυριό της Άννας την εποχή αυτή. Ο Φρειδερίκος Γ΄ απεβίωσε το 1576.

Από το 1579 έως το 1587 ήταν υπεύθυνη για το Βιάνεν, το οποίο είχε κληρονομήσει από τον πρώτο της σύζυγο. Το 1589 κληρονόμησε το Λίμπουργκ από τον αδελφό της Aδόλφο. Το 1590 της δόθηκε το δικαίωμα χρήσης των Άλπεν, Χέλπενσταϊν, Λέννεπ και Έρμπβογκταϊ στο Kελν από την ετεροθαλή αδελφή της Μαγδαληνή. Το Άλπεν καταλήφθηκε από την Ολλανδική Δημοκρατία το 1597 και τον επόμενο χρόνο από τις Ισπανικές δυνάμεις.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε πρώτα τον Χέντρικ φαν Μπρέντεροντε, ο οποίος απεβίωσε το 1568. Δεν απέκτησε απογόνους από τους γάμους της.

Το 1569 η Αμαλία έκανε δεύτερο γάμο με τον Φρειδερίκο Γ΄ των Βίττελσμπαχ εκλέκτορα του Παλατινάτου (της παλατινής κομητείας του Ρήνου).

Παραπομπές
----------

1. ↑  p60886.htm#i608853.
2. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. Ανακτήθηκε στις 28  Απριλίου 2014.
3. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*. p60886.htm#i608853.
4. ↑  p60886.htm#i608853. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* Η πρόσβαση στο "Women in Power" έγινε τελευταία φορά την 1η Αυγούστου 2007

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 48702708
* LCCN: n2008058897
* ISNI: 0000 0000 5490 5471
* GND: 129857769
* BPN: 37987658

 |

 |
Ο **Μάρκο Νε** (γαλλικά: *Marco Né*, 17 Ιουλίου 1983) είναι πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής από την Ακτή Ελεφαντοστού που αγωνιζόταν στον χώρο της μεσαίας γραμμής. Έχοντας πολυετή καριέρα στο εξωτερικό, πέρασε από τα πρωταθλήματα του Βελγίου, της Ελλάδας, της Ρωσίας και της Ουκρανίας. Τελευταίος σύλλογος στον οποίο αγωνίστηκε ήταν η ουκρανική Ταβρίγια.

Καριέρα
-------

Γεννήθηκε το 1983 στο Αμπιτζάν της Ακτής Ελεφαντοστού και ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από τις ακαδημίες της ΑΣΕΚ Μιμοζά. Το 2002 μεταγράφηκε στη βελγική Μπέβερεν, στην οποία πήρε τις πρώτες του συμμετοχές τη σεζόν 2003/04 όπου έλαβε μέρος σε 28 αγώνες σκοράροντας 6 φορές. Αποτέλεσε βασικό στέλεχος της Μπέβεραν και την επόμενη αγωνιστική περίοδο, ωστόσο έχασε μεγάλο μέρος της σεζόν 2005/06 λόγω τραυματισμού. Οι εμφανίσεις του προκάλεσαν το ενδιαφέρον αρκετών ομάδων, όπως το Αμβούργο, η ΠΣΦ Αϊντχόφεν και η αγγλική Άρσεναλ στην οποία δοκιμάστηκε. Στο Βέλγιο παρέμεινε μέχρι το 2006 μετρώντας 9 τέρματα σε 64 αναμετρήσεις.

Τον Ιανουάριο του 2006 ανακοινώθηκε η απόκτησή του από τον Ολυμπιακό, στον οποίο ενσωματώθηκε από τον Μάρτιο έπειτα από άδεια της Μπέβερεν. Στους Πειραιώτες αντιμετώπισε κατά την πρώτη του χρονιά συνεχόμενα προβλήματα τραυματισμών, καθώς και πρόβλημα υγείας που δεν του επέτρεψαν να βρει αγωνιστικό ρυθμό. Στο τέλος της σεζόν 2006/07 πανηγύρισε την κατάκτηση του πρωταθλήματος Ελλάδος, έχοντας 11 συμμετοχές, ενώ είχε άλλες τρεις παρουσίες στις υπόλοιπες διοργανώσεις. Την επόμενη χρονιά μέτρησε μόλις 3 ολιγόλεπτες συμμετοχές για το πρωτάθλημα και τον Ιανουάριο του 2008 αποδεσμεύτηκε από την ομάδα. 

Ακολούθησαν περάσματα από τη βελγική Γκερμινάλ, τη ρωσική Κουμπάν Κρασνοντάρ και την ουκρανική Ταβρίγια, που αποτέλεσε την την τελευταία ομάδα της επαγγελματικής του καριέρας.

Σε επίπεδο εθνικών ομάδων είχε μια συμμετοχή με την Ακτή Ελεφαντοστού σε εκτός έδρας φιλική αναμέτρηση με την Γκαμπόν το 2004.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Λουκίδης, Παντελής (9 Φεβρουαρίου 2006). «Μάρκο Νε: "Ο...τρελάρας Γιάγια με "έψησε"». *contra.gr*. Contra.gr. Ανακτήθηκε στις 23 Νοεμβρίου 2019.
2. ↑  Μέγας, Γιάννης (6 Ιανουαρίου 2006). «Τον Μάρκο Νε "έκλεισε" ο Ολυμπιακός». *contra.gr*. Contra.gr. Ανακτήθηκε στις 23 Νοεμβρίου 2019.
3. 1 2  Συριώδης, Νίκος (1 Ιανουαρίου 2017). «Πού χάθηκες κι εσύ, Μάρκο Νε;». *sport24.gr*. Sport24. Ανακτήθηκε στις 23 Νοεμβρίου 2019.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Προφίλ στο Uefa.com
* Καριέρα στο National Football Teams
Συντεταγμένες: 38°3′43.52134″N 23°48′28.21234″E﻿ / ﻿38.0620892611°N 23.8078367611°E﻿ / 38.0620892611; 23.8078367611

Το **Αμαλιείο Ορφανοτροφείο** (ή *Οικοτροφείο*) **Θηλέων** (ιδρυθέν στις 8 Ιουνίου 1855 από την «Φιλανθρωπική Εταιρεία Κυριών» με την επωνυμία «Αμαλιείον Ορφανοτροφείον Κορασίων») είναι ελληνικό κοινωφελές ίδρυμα που εδρεύει στο Μαρούσι Αττικής, σε έκταση 20 στρεμμάτων επί της Λεωφόρου Κηφισίας 219.

Ως έναυσμα για τη δημιουργία του ιδρύματος θεωρείται η ενέργεια της Μαρίας Υψηλάντη να φιλοξενήσει στην οικία της και να παράσχει θεραπεία σε 20 ορφανά κορίτσια, τα οποία είχαν πληγεί από την επιδημία χολέρας, που ξέσπασε την εποχή του Κριμαϊκού Πολέμου (1854 - 1857), όταν ο αποκλεισμός του λιμανιού Πειραιά από τους Αγγλογάλλους είχε ως συνέπεια τη διασπορά της νόσου από τους ξένους ναύτες στους γηγενείς. Το ίδρυμα, του οποίου τελικά η δημιουργία πραγματοποιήθηκε ύστερα και από πρωτοβουλία της Βασίλισσας Αμαλίας (είχε υπαχθεί άλλωστε, το τελευταίο, υπό την προστασία της) με την έκδοση Βασιλικού Διατάγματος που έφερε την υπογραφή του Βασιλιά Όθωνα και του αρμόδιου υπουργού, Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου) είχε σαν αρχικό του στόχο την περίθαλψη παιδιών που κινδύνευαν από τη θανατηφόρο επιδημία που ήδη μάστιζε τη χώρα. Σταδιακά, οι στόχοι του διαφοροποιήθηκαν, το έτος 2000 μετατράπηκε σε οικοτροφείο και σήμερα λειτουργεί ως οικοτροφείο, φοιτητική και σπουδαστική εστία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  "Κοινωνικές Δομές Στήριξης της Παιδικής Ηλικίας" Ανακτήθηκε στις 29/11/2021

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Χλωρίς.

Η **410 Χλωρίς (Chloris)**, που δεν πρέπει να συγχέεται με τον αστεροειδή 8 Χλωρίς (FLora), είναι μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,3. Ανακαλύφθηκε το 1896 από τον Γάλλο αστρονόμο Ωγκύστ Σαρλουά, που παρατηρούσε από τη Νίκαια, και πήρε το όνομά της από τη νύμφη Χλωρίδα στην ελληνική μυθολογία. Με τη σειρά της, η 410 Χλωρίδα έδωσε το όνομά της στην «Οικογένεια αστεροειδών της Χλωρίδος».

Φυσικά χαρακτηριστικά
---------------------

Η μέση διάμετρος της 410 Χλωρίδος υπολογίσθηκε σε 123,57 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 1970 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι **C** (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,055 (από δεδομένα του IRAS). Η 410 Χλωρίς περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 32 ώρες και 30 λεπτά, μία πολύ αργή περιστροφή για αστεροειδή. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 100 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *JPL Small-Body Database*. 2000410.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

  


Αστεροειδείς| 409 Ασπασία | 410 Χλωρίς | 411 Ξάνθη |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ηλιακό Σύστημα
* Πύλη:Αστρονομία
 |

 |
Μαγνητόμετρο
Γενικά με τον όρο **μαγνητόμετρο** ονομάζεται κάθε κατάλληλο όργανο για τη μέτρηση στοιχείων του γήινου μαγνητισμού.

Το πρώτο μαγνητόμετρο κατασκευάστηκε από τον Καρλ Φρίντριχ Γκάους το 1836 προκειμένου να μετρηθεί η μαγνητική απόκλιση. Πρόκειται για το όργανο εκείνο που ονομάσθηκε αργότερα «μαγνητικό θεοδολίδιο». Μαγνητόμετρα όμως θεωρούνται επίσης και η πυξίδα έγκλισης καθώς και ο γήινος επαγωγέας, δια του οποίου μετρώνται η έγκλιση και η απόκλιση, καθώς και η συσκευή που μετρά την οριζόντια συνιστώσα.

Τα μαγνητόμετρα κατάλληλα τροποποιούμενα μπορούν να χρησιμοποιηθούν και ως βαριόμετρα, δηλαδή όχι μόνο για τις στιγμιαίες τιμές των τριών μεγεθών του γήινου μαγνητισμού, αλλά και τις μεταβολές τους.

Δείτε επίσης
------------

* Μαγνητόμετρο πρωτονίου και εφαρμογή στην αρχαιολογία.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Μαγνητόμετρο** |

* *Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου* τ.12ος σ.721.
Η **Μάχη του Ζόγκλου** ήταν μία στρατιωτική αναμέτρηση του Πριγκιπάτου της Αχαΐας με Αραγωνέζους πειρατές που λεηλατούσαν πόλεις και την ύπαιθρο του πριγκιπάτου. Η ακριβή τοποθεσία είναι άγνωστη, έγινε λίγο έξω από την Πύλο ή και στην ίδια την πόλη που τότε λεγόταν Ζόγκλος.

Το 1293 εμφανίστηκε στις ακτές της Πελοποννήσου ο ναύαρχος του βασιλείου της Αραγωνίας Ρογήρος ντε Λούρια ο οποίος ανέλαβε πειρατική δράση. Λεηλάτησε πολλές παραλιακές πόλεις του πριγκιπάτου ανάμεσα τους και την Πάτρα, και βρέθηκε στην Πύλο - Ζόγκλος τότε - όπου και αποβιβάστηκε. Στην Καλαμάτα βρισκόταν ο καστελάνος του φρουρίου της και Βαρώνος της Χαλανδρίτσας Γεώργιος Α΄ Γκίζι και ο Βαρώνος των Καλαβρύτων Ιωάννης ντε Τουρναί. 

Οι δύο βαρώνοι συγκρότησαν στρατό και πήγαν στον Ζόγκλο, εκεί σε μάχη που έγινε ο στρατός του Πριγκιπάτου νικήθηκε και πιάστηκαν πολλοί αιχμάλωτοι ανάμεσα τους και ο Ιωάννης ντε Τουρναί. Έπειτα με παρέμβαση της Ισαβέλλας κλείσθηκε ειρήνη με τον Λούρια και απελευθερώθηκαν οι αιχμάλωτοι.

Πηγές
-----

* Στέφανου Θωμοπούλου, *Ιστορία της Πόλεως Πατρών από των αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι του 1821*, Τόμος Α΄, επιμέλεια Βασίλειου Λάζαρη, Αχαϊκές εκδόσεις, Πάτρα 1998, ISBN 960-7960-4
Η **Έρνα (Erna)** είναι σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,36. Ανακαλύφθηκε το 1895 από τον Γάλλο αστρονόμο Ωγκύστ Σαρλουά, που παρατηρούσε από τη Νίκαια και πήρε το όνομά της από την εγγονή του αυστριακού αστρονόμου Γιόχαν Παλίζα Έρνα Μπίντσοπ.

Φυσικά χαρακτηριστικά
---------------------

Η διάμετρος της Έρνας υπολογίσθηκε σε 49,2 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 125 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι **P** (λιθώδης-ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,052 (από δεδομένα του IRAS). Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Έρνα γύρω από τον εαυτό της. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 110 ως 105 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *JPL Small-Body Database*. 2000406.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

  


Αστεροειδείς| 405 Θεία | 406 Έρνα | 407 Αράχνη |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ηλιακό Σύστημα
* Πύλη:Αστρονομία
 |

 |
Η Λαίδη **Λουίζ Λέικ- Τακ** (*Louise Agnetha Lake-Tack*) ήταν η 3η Γενική Κυβερνήτρια των Αντίγκουα και Μπαρμπούντα από το 2007 ως τις 13 Αυγούστου 2014.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στις 26 Ιουλίου 1944, στο Λονγκ Λέιν Ιστέιτ, στην ενορία του Αγίου Φιλίππου, στην Αντίγκουα. Ανέλαβε Γενική Κυβερνήτρια στις 17 Ιουλίου 2007. Είναι η πρώτη γυναίκα που υπηρετεί στο εν λόγω αξίωμα στη χώρα της.

Έπειτα από τις σπουδές της στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση, εγκαταστάθηκε στην Αγγλία, όπου έκανε σπουδές νοσηλευτικής. Εργάστηκε στο Εθνικό Καρδιολογικό Νοσοκομείο και στη συνέχεια στην κλινική Χάρλεϊ.

Στη συνέχεια έκανε νομικές σπουδές και διορίστηκε εισαγγελέας σε αγγλικά δικαστήρια. Επί 24 χρόνια ήταν μέλος του Εθνικού Οργανισμού των Αντίγκουα και Μπαρμπούντα, στο Λονδίνο.

Στις 14 Αυγούστου 2014 αντικαταστάθηκε από τον Δρα Ρόντνεϊ Ουίλιαμς.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 7  Οκτωβρίου 2021.
2. ↑  Antigua's first female G-G sworn in Αρχειοθετήθηκε 2007-09-27 στο Wayback Machine. *Jamaica Gleaner* 19-7-2007
3. ↑
Στην ελληνική και τη ρωμαϊκή μυθολογία ο **Αλκυονέας ο Βάκτριος** (στα λατινικά *Halcyoneus*) ήταν σύντροφος του Φινέα, που αναφέρεται από τον Οβίδιο στις *Μεταμορφώσεις* του (129-135). Σύμφωνα με αυτή την πηγή, ο Αλκυονεύς ο Βάκτριος σκότωσε έναν πλούσιο Νασαμώνα, τον Δορύλα, κατά τη διάρκεια των γάμων του ήρωα Περσέα. Βλέποντάς τον να ξεψυχά μέσα σε λυγμούς, ο Αλκυονέας του είπε: «Ο χώρος τον οποίο καλύπτει το σώμα σου είναι ό,τι σου υπολείπεται από τα απέραντα κτήματά σου.» Τότε ο Περσέας σήκωσε το Δορύλα και τον εκσφενδόνισε μακριά, αποτελειώνοντάς τον με αυτό τον τρόπο.

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Μυθολογία
* Πύλη:Ελληνική μυθολογία
 |

 |
Ένα **μαγνητικό κύκλωμα** αποτελείται από ένα ή περισσότερα κλειστά κυκλώματα που περιέχουν μαγνητική ροή. Η ροή παράγεται συνήθως από μόνιμους μαγνήτες ή ηλεκτρομαγνήτες και περιορίζεται στη διαδρομή από μαγνητικούς πυρήνες που αποτελούνται από σιδηρομαγνητικά υλικά όπως ο σίδηρος, αν και μπορεί να υπάρχουν διάκενα αέρα ή άλλα υλικά στη διαδρομή. Τα μαγνητικά κυκλώματα χρησιμοποιούνται για την αποτελεσματική διοχέτευση μαγνητικών πεδίων σε πολλές συσκευές όπως ηλεκτρικούς κινητήρες, γεννήτριες, μετασχηματιστές, ρελέ, ηλεκτρομαγνήτες ανύψωσης, SQUID, γαλβανόμετρα και κεφαλές μαγνητικής εγγραφής.

Η σχέση μεταξύ μαγνητικής ροής, μαγνητοκινητικής δύναμης και μαγνητικής αντίστασης σε ένα μη κορεσμένο μαγνητικό κύκλωμα μπορεί να περιγραφεί από το νόμο του Hopkinson, ο οποίος έχει μια επιφανειακή ομοιότητα με τον νόμο του Ohm στα ηλεκτρικά κυκλώματα, με αποτέλεσμα την ένα προς ένα αντιστοιχία μεταξύ των ιδιοτήτων ενός κυκλώματος και ενός ανάλογου ηλεκτρικού κυκλώματος. Με τη χρήση αυτής της έννοιας τα μαγνητικά πεδία πολύπλοκων διατάξεων, όπως οι μετασχηματιστές μπορούν να επιλυθούν γρήγορα χρησιμοποιώντας τις μεθόδους και τις τεχνικές που έχουν αναπτυχθεί για τα ηλεκτρικά κυκλώματα.

Μερικά παραδείγματα μαγνητικών κυκλωμάτων είναι:

* μαγνήτης πετάλου με σιδερένιο φύλακα (κύκλωμα χαμηλής αντίστασης)
* μαγνήτης πετάλου χωρίς φύλακα (κύκλωμα υψηλής αντίστασης)
* ηλεκτροκινητήρας (κύκλωμα μεταβλητής αντίστασης)
Η **Αράχνη (Arachne)** είναι μεγάλος αλλά σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,88. Ανακαλύφθηκε το 1895 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από το ομώνυμο πρόσωπο της ελληνικής μυθολογίας.

Φυσικά χαρακτηριστικά
---------------------

Η διάμετρος της Αράχνης υπολογίσθηκε σε 95,1 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 900 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι **C** (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,055 (από δεδομένα του IRAS). Η Αράχνη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 44 ώρες, μία εξαιρετικά αργή περιστροφή για αστεροειδή. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 100 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *JPL Small-Body Database*. 2000407.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

  


Αστεροειδείς| 406 Έρνα | 407 Αράχνη | 408 Φάμα |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ηλιακό Σύστημα
* Πύλη:Αστρονομία
 |

 |
Η **Αμφικτυονία της Καλαυρίας** ήταν μία από τις σημαντικότερες Αμφικτυονίες της αρχαίας Ελλάδας. Είχε ως κέντρο της το νησί του Πόρου που στην αρχαιότητα ονομαζόταν Καλαυρία. Στην Αμφικτυονία της Καλαυρίας όπως μας πληροφορεί ο Στράβωνας συμμετείχαν επτά πόλεις, η Αθήνα, η Επίδαυρος, η Ερμιόνη, η Τροιζήνα, η Αίγινα οι Πρασιές και ο Αρκαδικός Ορχομενός (Ο Στράβων αναφέρει ο Μινύειος Ορχομενός αλλά μάλλον κάνει λάθος). Το κοινό αυτών των πόλεων ήταν πως απειλούνταν από την σταδιακή ισχυροποίηση του Άργους, καθώς βρίσκονταν σε μικρή απόσταση από αυτό, κάτι που πιθανόν τις ώθησε να δημιουργήσουν μία συμμαχία απέναντι στον κοινό εχθρό. Αυτός είναι ο λόγος που πολλοί αρχαιολόγοι τοποθετούν την ίδρυση της Αμφικτυονίας κατά τον 7ο αιώνα π.Χ. περίοδος που το Άργος έφτασε στο απόγειο της δύναμής του. Άλλοι πάλι θεωρούν πως η Αμφικτυονία της Καλαβρίας υπήρχε ήδη από την Μυκηναϊκή περίοδο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Βικιθήκη, Στράβων Γεωγραφικά, Βιβλίο 8 ἦν δὲ καὶ Ἀμφικτυονία τις περὶ τὸ ἱερὸν τοῦτο ἑπτὰ πόλεων αἳ μετεῖχον τῆς θυσίας· ἦσαν δὲ Ἑρμιὼν Ἐπίδαυρος Αἴγινα Ἀθῆναι Πρασιεῖς Ναυπλιεῖς Ὀρχομενὸς ὁ Μινύειος· ὑπὲρ μὲν οὖν Ναυπλιέων Ἀργεῖοι συνετέλουν, ὑπὲρ Πρασιέων δὲ Λακεδαιμόνιοι
Το **μάρκο της Κολωνίας** ήταν μονάδα βάρους, που ισοδυναμούσε με 233,856 γραμ. (περίπου 3.609 κόκκους). Το μάρκο της Κολωνίας χρησιμοποιήθηκε από τον 11ο αι. και μετά. Έφτασε να χρησιμοποιηθεί ως η βασική μονάδα για μια σειρά νομισματικών προτύπων, συμπεριλαμβανομένου του νομισματικού συστήματος της Λυβέκης (Lübeck), το οποίο ήταν σημαντικό στη βόρεια Ευρώπη στα τέλη του Μεσαίωνα και των συστημάτων νομισματοκοπίας της Γερμανικής (Αγίας Ρωμαϊκής) Αυτοκρατορίας, με σημαντικότερο το συμβατικό τάλερ (conventionsthaler), το οποίο ορίστηκε ως το 1/10 του μάρκου Κολωνίας και αντικατέστησε το αυτοκρατορικό τάλερ (reichsthaler), που ήταν το 1/9 του μάρκου Κολωνίας.

Το μάρκο ορίστηκε ως μισή λίβρα (pfund). Ένα pfund χωριζόταν σε 16 ουγγιές (unzen), καθεμία από τις οποίες υποδιαιρείτο σε 2 *lot*, 8 *quentchen*, 32 *pfennig* ή 36 *gran*, με το gran να είναι ίσο με 0,812 γραμ.

Δείτε επίσης
------------

* αυτοκρατορικό διάταγμα κοπής (reichsmünzordnung)

Eξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Βάρη του δέκατου όγδοου αιώνα
Ο **Αμφιλόχιος Παρασκευάς** (περ. 1725 - περ. 1800) ήταν Έλληνας λόγιος, δάσκαλος και ιερέας του 18ου αιώνα.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στην πόλη των Ιωαννίνων γύρω στο 1725 και σύμφωνα με μια άποψη του αρχικό του όνομα ήταν Αθανάσιος. Σπούδασε στην ονομαστή σχολή του Μπαλάνου Βασιλόπουλου που λειτουργούσε στη γενέτειρά του και αργότερα εκάρη μοναχός στη μονή της Παναγίας Ολυμπιώτισσας της Ελασσόνας, ενώ από το 1754 ως το 1757 υπήρξε εφημέριος της ελληνικής παροικίας του Κεσκεμέτ της Ουγγαρίας. 

Ολοκλήρωσε τις σπουδές του στη Μπρατισλάβα και με την επιστροφή του στον ελλαδικό χώρο διετέλεσε δάσκαλος σε σχολεία του Τυρνάβου, της Έδεσσας, της Νάουσας, της Κοζάνης (όπου πέρασε το μεγαλύτερο διάστημα της διδακτικής του σταδιοδρομίας αρχικά ως οικοδιδάσκαλος από το 1779 ως το 1782 και έπειτα ως δάσκαλος στο τοπικό σχολείο μέχρι και το 1797) και του Βελβεντού. Μεταξύ των μαθητών του συγκαταλέγονταν οι Γεώργιος Σακελλάριος, Μιχαήλ Περδικάρης, Χαρίσιος Μεγδάνης κ.ά. Σύμφωνα με τον Γεώργιο Ζαβίρα φέρεται ως ο συγγραφέας τριών συγγραμμάτων (*Λογική πραγματεία*, *Βιβλίον Κάτοπτρον φιλοσοφίας* και *Ύποτόπωσις ρητορικών ζητημάτων*) γραμμένα στην απλή ελληνική τα οποία όμως έμειναν αδημοσίευτα. Το 1798 επέστρεψε στη μονή Ολυμπιώτισσας όπου πέθανε μερικά χρόνια αργότερα σε προχωρημένη ηλικία.

Χαρακτηριστικά
--------------

Ο Αμφιλόχιος αναφέρεται ως άνθρωπος εξαιρετικής μόρφωσης. Επηρεασμένος από τη μαθητεία του στη σχολή του Βασιλόπουλου, υπήρξε συντηρητικός ως προς τις απόψεις του αλλά και πολέμιος των νεωτεριστικών απόψεων της εποχής του και κυρίως της διδασκαλίας του Ευγενίου Βούλγαρη. Πέραν του διδακτικού του έργου, ο Αμφιλόχιος ασχολήθηκε και με τη χρησμολογία.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  *Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό - Εκπαιδευτική Εγκυκλοπαίδεια*. **Α΄**. Αθήνα: Εκδοτική Αθηνών. 1999. σελ. 233-234. ISBN 960-213-113-6.
2. ↑  Μέγα, Αναστασίου Χ.; Δελιαλή, Νικολάου (1963). «Αμφιλόχιος Παρασκευάς: συμβολή στην ιστορία της παιδείας της Κοζάνης κατά τον 18ο αιώνα». *Μακεδονικά* (Εν Θεσσαλονίκη: Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών) **Πέμπτος (1961-1963)**: 419-420.. Ανακτήθηκε στις 26 Ιουνίου 2016.
3. ↑  Μέγα, Δελιαλή (1963). σελ. 416.
4. ↑  Μέγα, Δελιαλή (1963). σελ. 437.
5. 1 2 3  Μέγα, Δελιαλή (1963). σελ. 417.
Η **Αλίθια Γκούρι** (*λατινικό αλφάβητο : Alícia Guri i Canivell*), γεννημένη στην Βαρκελώνη στις 28 Ιουλίου 1929, ήταν Ισπανίδα πρωταθλήτρια της αντισφαίρισης και της επιτραπέζιας αντισφαίρισης.

Καριέρα στην αντισφαίριση
-------------------------

Ήταν παίκτης του Club Tennis Barcino. Ήταν πρωταθλήτρια Ισπανίας στο διπλό γυναικών το 1951, 1952, 195, 1954, 1955, 1956, 1957 και το 1958 όλες με συμπαίκτρια την Πιλάρ Μπαρίλ, και τρεις φορές στο μεικτό. Σε ατομικό επίπεδο κέρδισε το "Comte de Godó" το 1953, και το "Campionat d'Espanya" το 1959, και σε τοπικό επίπεδο διάφορα πρωταθλήματα της Καταλωνίας.

Καριέρα στην επιτραπέζια αντισφαίριση
-------------------------------------

Στην επιτραπέζια αντισφαίριση κέρδισε 19 εθνικούς τίτλους, τρεις στο απλό (1954, 1955, 1956) και εννέα διαδοχικούς στο ομαδικό διασυλλογικό (1953-61), τα δύο πρώτα με το Club Mayda και τα άλλα επτά με την CT Barcino. Στα πρωταθλήματα της Καταλονίας κέρδισε 14 τίτλους, 6 διασυλλογικά με την CT Barcino, 6 στο διπλό και 2 στο μεικτό.

Ήταν μέλος της πρώτης γυναικείας ισπανικής εθνικής ομάδας ομάδας που συμμετείχε σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα (1959).

Της απονεμήθηκε το ασημένιο μετάλλιο του Συμβουλίου της Βαρκελώνης για την προσφορά της στην αντισφαίριση και την επιτραπέζια αντισφαίριση.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6  «Alicia Guri Canivell». CT Barcino Αρχειοθετήθηκε 2016-11-27 στο Wayback Machine. (Καταλανικά)
2. 1 2 3  «Alicia Guri». Gran Enciclopèdia Catalana, 30-04-2013, (Καταλανικά)
Το **Αμφιθέατρο του Στατίλιου Ταύρου** (λατινικά: Amphitheatrum Statilii Tauri‎) ήταν ένα ρωμαϊκό αμφιθέατρο στην αρχαία Ρώμη. Το αμφιθέατρο εγκαινιάστηκε το 29 π.Χ.  Οι προηγούμενες αρένες ήταν προσωρινές κατασκευές, που αποσυναρμολογούντο μετά την παράσταση. Το αμφιθέατρο κτίστηκε από τον Τίτο Στατίλιο Ταύρο, ο οποίος πλήρωσε γι' αυτό από δικούς του πόρους. Ο Στατίλιος Ταύρος ήταν επιτυχημένος στρατηγός και πολιτικός την εποχή τού Αυτοκράτορα Αυγούστου και είχε συγκεντρώσει πολλά πλούτη κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του. Για τα εγκαίνια πλήρωσε και τους αγώνες των μονομάχων. 

Το αμφιθέατρο κτίστηκε στο Άρεως Πεδίον (Campus Martius) στη Ρώμη σε μία περίοδο που κτίζοντο πολλοί νέοι ναοί και θέατρα. Η ακριβής τοποθεσία έχει χαθεί, αλλά μάλλον κτίστηκε στη νότια περιοχή του Άρεως Πεδίου. Μέσα σε μία περίοδο 50 ετών σε αυτή την περιοχή κτίστηκε το Θέατρο του Πομπήιου, το Θέατρο του Μάρκελλου και το Θέατρο του Βάλβου, μαζί με το Αμφιθέατρο του Στατίλιου Ταύρου.

Δεν ήταν μεγάλο αμφιθέατρο. Η δυσαρέσκεια για το Αμφιθέατρο του Στατίλιου Ταύρου οδήγησε τον Νέρωνα, το 57 μ.Χ. να κτίσει ένα νέο ξύλινο αμφιθέατρο, το Αμφιθέατρο του Νέρωνα (Amphitheatrum Neronis). Κατά τη Μεγάλη πυρκαγιά της Ρώμης το 64 μ.Χ. που άφησε τη Ρώμη σε στάχτες, και τα δύο αμφιθέατρα καταστράφηκαν ολοσχερώς. 

Το 72 μ.Χ. ο Βεσπασιανός έχτισε ένα νέο, πολύ μεγαλύτερο, λίθινο αμφιθέατρο στη Ρώμη. Αυτό ήταν το *Φλαβιανό Αμφιθέατρο* (Amphitheatrum Flavium), σήμερα γνωστό ως Κολοσσαίο.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος ρωμαϊκών αμφιθεάτρων

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  William J. Slater (1996). *Roman Theater and Society: E. Togo Salmon Papers I*. University of Michigan Press. σελίδες 78–. ISBN 0-472-10721-6.
2. ↑  Katherine E. Welch (10 Σεπτεμβρίου 2007). *The Roman Amphitheatre: From Its Origins to the Colosseum*. Cambridge University Press. σελίδες 108–. ISBN 978-0-521-80944-3.
3. ↑  Stephen L. Dyson (1 Αυγούστου 2010). *Rome: A Living Portrait of an Ancient City*. JHU Press. σελίδες 146–. ISBN 978-1-4214-0101-0.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* "Amphitheatra," στο *A Topographical Dictionary of Ancient Rome* από τους SB Platner και T. Ashby, 1929
* ROMA - THEATRVM BALBI: Rome 100, agrandissement - ROME 100, zoom
* Αμφιθέατρο C. Statilius Taurus

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος αρχαίων μνημείων στη Ρώμη

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 234352299
* GND: 4762478-4

 |

 |
Ο **Αλίκ Λ. Αλίκ** (Alik L. Alik) είναι διπλωμάτης και πολιτικός από τις Ομόσπονδες Πολιτείες Μικρονησίας, αντιπρόεδρος της χώρας από το 2007 ως το 2015. Είναι παντρεμένος με τη Σρα Λόνο και έχουν 2 παιδιά.

Καριέρα
-------

Γεννήθηκε στο νησί Κοσράε, στις 26 Ιανουαρίου του 1953 και ολοκλήρωσε τη Δευτεροβάθμια εκπαίδευση το 1973. Συνέχισε τις σπουδές του στη Χαβάη το 1973 - 1976 και στη συνέχεια στο Κολέγιο Γκρέισλαντ της Αϊόβα το 1976 - 1979. Στη συνέχεια εργάστηκε ως σχολικός σύμβουλος σε Γυμνάσιο της χώρας του .

Το 1982 έγινε αξιωματούχος της Υπηρεσίας Εξωτερικών Θεμάτων και στη συνέχεια προήχθη σε αναπληρωτή αρχηγό επί θεμάτων Νοτίου Ειρηνικού. Ο Αλίκ έγινε το 1989 ο πρώτος Μικρονήσιος πρεσβευτής στα Φίτζι, όπου υπηρέτησε ως το 1998. Ενώ βρισκόταν στα Φίτζι ήταν διαπιστευμένος πρεσβευτής της Μικρονησίας σε: Ισραήλ, Τόνγκα, Ναούρου, Κιριμπάτι, Σαμόα, Τουβαλού, Βανουάτου και στα Νησιά του Σολομώντα. Το 1998 διορίστηκε πρεσβευτής στην Ιαπωνία.

Η καριέρα του ως πολιτικός ξεκίνησε το 2003, όταν εξελέγη μέλος του 13ου Κογκρέσου και πρόεδρος της Επιτροπής Ανάπτυξης και Πόρων. Στο 14ο Κογκρέσο ανέλαβε επικεφαλής της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων.

Στις 11 Μαΐου του 2007 ορκίστηκε ο 7ος αντιπρόεδρος της Μικρονησίας, με πρόεδρο το Μάνι Μόρι. Τον διαδέχθηκε στην αντιπροεδρία ο Γιοσίουο Π. Τζορτζ

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  www.cfsm.gov.fm/ifile/21%20congress/PASSED%20RESOLUTIONS/C\_R\_\_NO\_\_21-226\_C\_D\_1.pdf.
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 12  Οκτωβρίου 2021.
3. ↑  www.fsmgov.org/press/cn012803.htm.
4. ↑  www.fsmgov.org/press/cn050103.htm.

Πηγές
-----

* Επίσημη βιογραφία

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Alik Alik στο Wikimedia Commons
Οι **Αμανιείς** (λατ. *Amanienses*) ήταν αρχαίος λαός ή φυλή της Μικράς Ασίας. Κατοικούσαν στην Κιλικία, πάνω στο βουνό Αμανός (ή *Αμανόν όρος*, το σημερινό Νουρ), από όπου προέρχεται και η ονομασία τους.

Ο λαός αυτός ήταν γνωστός για τον ανυπότακτο χαρακτήρα του και για τις ληστρικές επιδρομές του. Μόλις το 51 π.Χ. τους δάμασε ο μετέπειτα γνωστός ρήτορας και πολιτικός της Ρώμης Κικέρων, ο οποίος ήταν τότε ανθύπατος της Κιλικίας, συντρίβοντας τις ληστρικές συμμορίες τους. Για την επιτυχία του αυτή, δόθηκε στον Κικέρωνα ο τίτλος του *imperator* (στρατηγού-διοικητή) από τους στρατιώτες του.

Αργότερα οι Αμανιείς ασπάσθηκαν τον Χριστιανισμό μετά από κηρύγματα του πρεσβυτέρου Ελπιδίου, οπότε έκτισαν χριστιανικούς ναούς και μοναστήρια.

Παραπομπές
----------

Πηγές
-----

* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 4, σελ. 640
Ο **Αμφικράτης** (τέλη 6ου αι. π.Χ.) ήταν Αθηναίος ανδριαντοποιός. Μοναδικό αναφερόμενο συγκεκριμένο έργο του ήταν μία λέαινα από χαλκό, την οποία φιλοτέχνησε λίγο μετά την πτώση των Πεισιστρατιδών το 510 π.Χ. προς τιμή της Λέαινας, φίλης του τυραννοκτόνου Αριστογείτονος. Ο γλύπτης δηλαδή παρομοίασε το ζώο με την ομώνυμη ηρωική Αθηναία, η οποία μετά τη δολοφονία του Πεισιστράτου συνελήφθη από τον νέο τύραννο Ιππία και βασανίστηκε τόσο πολύ για να προδώσει τους συνενόχους, ώστε για να μην το κάνει έκοψε τη γλώσσα της με τα ίδια της τα δόντια και έτσι δεν ξαναμίλησε ποτέ πια. Για τον λόγο αυτό, το σχετικό άγαλμα που δημιούργησε ο Αμφικράτης, και το οποίο βρισκόταν σε περίοπτη θέση (στα Προπύλαια), ήταν και εκείνο χωρίς γλώσσα.

Πηγές
-----

* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη-Πάτση», τόμος 5, σελ. 230.
*Να μη συγχέεται με την Αλίκη του Ιμπελέν βασίλισσα της Κύπρου.*

Ο θυρεός των Ιμπελέν.
Η **Αλίκη**, γαλλ. Alice/Alix d'Ibelin (1325-30 - μετά το 1374) από τον Οίκο του Ιμπελέν ήταν κόρη του σενεσάλη της Κύπρου και με τον γάμο της έγινε αντιβασίλισσα της Κύπρου.

Βιογραφία
---------

Ήταν η πρώτη κόρη του Γκυ σενεσάλη της Κύπρου και της Μαργαρίτας του Ιμπελέν. Οι Ιμπελέν ήταν ένας παλαιός, ευγενής Οίκος, που για δύο αιώνες είχε εξέχουσα θέση στα Σταυροφορικά κράτη της Ιερουσαλήμ και της Κύπρου. Ο αδελφός της Ιωάννης διαδέχθηκε τον πατέρα του ως σενεσάλης· μία αδελφή Μαργαρίτα δεν εμφανίζεται σε μετέπειτα έγγραφα και υποθέτουμε πως απεβίωσε νωρίς. 

Παντρεύτηκε το 1350 τον Ιωάννη τιτουλάριο πρίγκιπα της Αντιόχειας, που μετά έγινε αντιβασιλιάς της Κύπρου. Ήταν η δεύτερη σύζυγός του, καθώς η πρώτη, η Κωνσταντία της Σικελίας είχε αποβιώσει μερικά έτη πριν, χωρίς απογόνους. Επειδή η Αλίκη και ο Ιωάννης ήταν συγγενείς, χρειάστηκε παπική άδεια για τον γάμο, που εκδόθηκε στις 14 Απριλίου 1350. Οι *Γενεαλογίες της Ανατολής* (Lignages d'Outremer) την αναφέρουν ως 2η σύζυγο του Ιωάννη. Η προίκα της ήταν ο Αλαμινός της Κύπρου, που τον είχε κληρονομήσει από τον εκ πατρός πάππο της Φίλιππο του Ιμπελέν.

Κάποια στιγμή πριν το 1358 η Αλίκη έκανε το μόνο τέκνο της, τον Ιάκωβο (απεβ. 1395/97) τιτουλάριο κόμη της Τρίπολης, που νυμφεύτηκε την εξαδέλφη του Μαργαρίτα της Κύπρου και είχε πέντε τέκνα. Μεταξύ αυτών ο Πιέρ, πατέρας του νόθου Φοίβου, που μέσω αυτού η Αλίκη είχε απογόνους. 

Ο σύζυγός της Ιωάννης είχε από την ερωμένη του Αλίκη Ζιμπλέ έναν νόθο τέκνο, τον Ιωάννη. Η Αλίκη απεβίωσε μετά το 1374.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε το 1350 τον Ιωάννη των Πουατιέ-Λουζινιάν αντιβασιλιά της Κύπρου και τιτουλάριο πρίγκιπα της Αντιόχειας. Είχε τέκνο:

* Ιάκωβος απεβ. 1395/97, τιτουλ. κόμης της Τρίπολης. Νυμφεύτηκε την εξαδέλφη του Μαρία/Μαριέττα των Πουατιέ-Λουζινιάν, κόρη του θείου του Πέτρου Α΄ της Κύπρου και είχε τέκνα:
	+ Ιωάννης απεβ. 1428/32, τιτουλ. κόμης της Τρίπολης.
	+ Πέτρος απεβ. 1451, τιτουλ. κόμης της Τρίπολης, αντιβασιλιάς της Κύπρου, τιτουλ. κοντόσταυλος & σενεσάλης της Ιερουσαλήμ. Νυμφεύτηκε την εξαδέλφη του πατέρα του, την Ισαβέλλα, κόρη του Ιακώβου Α΄ της Κύπρου και είχε ένα εκτός γάμου τέκνο:
		- (νόθος) Φοίβος απεβ. μετά το 1485, τιτουλ. μαρεσάλης της Αρμενίας, τιτουλ. κύριος της Σιδώνος.
	+ Ελεονώρα απεβ. π. 1414, παντρεύτηκε τον εξάδελφο του πατέρα της, τον Ερρίκο τιτουλ. πρίγκιπα της Γαλιλαίας, γιο του Ιακώβου Α΄ της Κύπρου.
	+ Λοϋζία, παντρεύτηκε μάλλον τον εξάδελφο του πατέρα της Εύδη/Όντο τιτουλ. σενεσάλη της Ιερουσαλήμ, γιο του Ιακώβου Α΄.

Πηγές
-----

* Charles Cawley, Medieval Lands, Cyprus

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 27  Νοεμβρίου 2018.
Η **αμφικτυονία** ήταν οργάνωση αρχαίων ελληνικών πόλεων, σε ενώσεις με μέλη από πολλές πόλεις, με κέντρο διάφορους ναούς. Υπήρχαν αρκετές Αμφικτυονίες, με πιο γνωστή αυτή της Κεντρικής Ελλάδας, με κέντρο τους Δελφούς. Είχαν σκοπό να ρυθμίζουν θέματα που σχετίζονταν με την λειτουργία και την ασφάλειά του.

Ετυμολογία
----------

Η λέξη *αμφικτυονία* προέρχεται από την λέξη «αμφικτύονας» που σημαίνει «αυτός που κατοικεί τριγύρω, ο γείτονας». Αυτή, με την σειρά της, προέρχεται από το πρόθεμα «αμφί-» και την λέξη «κτοίνα» που σημαίνει οικισμός. Κατά μία άλλη εκδοχή, η λέξη προέρχεται από τον Αμφικτύονα, τον αδερφό του Έλληνα, αλλά αυτή η εκδοχή αμφισβητείται.

Δελφική Αμφικτυονία
-------------------

Δείτε επίσης: Δελφική Αμφικτυονία
Η πιο σημαντική Αμφικτυονία της αρχαίας Ελλάδας αποτελούσε μία ομοσπονδία δώδεκα φυλών της Κεντρικής Ελλάδας, αλλά απέκτησε πανελλήνιο χαρακτήρα. Σε αυτήν μετείχαν οι Θεσσαλοί, οι Βοιωτοί (Θήβα), οι Δωριείς (Σπάρτη), οι Ίωνες (Αθήνα), οι Περραιβοί, οι Μάγνητες, οι Λοκροί (Οπούντιοι και Οζολοί), οι Οιταίοι, οι Αχαιοί, οι Φωκείς, οι Δόλοπες και οι Μαλιείς. Κάθε φυλή είχε δύο ψήφους. Κάθε μέλος της αμφικτυονίας είχε δικαίωμα συμμετοχής στο αμφικτυονικό συμβούλιο με τρεις εκπροσώπους που ονομάζονταν πυλαγόρες και με δύο ιερομνήμονες. Μετά τον Τρίτο Ιερό Πόλεμο οι ψήφοι που αντιστοιχούσαν στους Φωκείς δόθηκαν στους Μακεδόνες και την Ρωμαϊκή εποχή στη θέση των Δολόπων που καταστράφηκαν μπήκε η Νικόπολη. Το Συνέδριο λάμβανε χώρα δύο φορές τον χρόνο, την άνοιξη στο ιερό του Απόλλωνα στους Δελφούς και το φθινόπωρο στο ιερό της Δήμητρας στην Ανθήλη κοντά στις Θερμοπύλες. Αρχικά είχε σαν σκοπό την εποπτεία των ιερών τόπων όσον αφορά τα θρησκευτικά καθήκοντα καθώς και την τέλεση των Πυθίων, αλλά στην συνέχεια απέκτησε ισχυρή πολιτική εξουσία. Η παρουσία του στην περιοχή συνδέεται με τους Ιερούς Πολέμους εναντίον των Φωκέων και την ανάμιξη του Φιλίππου Β' στην πολιτική της Νοτίου Ελλάδας. Θεωρείται ως μία μικρογραφία των σύγχρονων διεθνών οργανισμών όπως ο ΟΗΕ και παλιότερα η Κοινωνία των Εθνών.

Υπόλοιπες Αμφικτυονίες
----------------------

Σε πολλές άλλες περιοχές της Ελλάδας υπήρχαν αμφικτυονίες. Είχαν θρησκευτικές αρμοδιότητες κυρίως, αφού συνδέονταν με κάποιο ιερό, και είχαν τοπικό χαρακτήρα. Από τις πιο γνωστές είναι: 

* στην Ογχηστό της Βοιωτίας, στο ιερό του Ποσειδώνα
* στη Καλαυρία (Πόρος), στο ιερό του Ποσειδώνα
* στη Τριφυλλία, στο ιερό του Ποσειδώνα
* στη Δήλο, στο ιερό του Απόλλωνα
* στο Άργος, στο ιερό του Πυθαέως Απόλλωνα

Άλλη γνωστή αμφικτυονία είναι η αμφικτυονία των έξι Δωρικών πόλεων στη Μικρά Ασία, στο Τριοπικό ιερό του Απόλλωνα. Η δημιουργία των αμφικτυονιών, εκτός των άλλων, αφορούσε και την εποπτεία των θησαυρών που υπήρχαν σε αυτά τα μεγάλα κοινά ιερά και την διαχείρισή τους.

Δείτε επίσης
------------

* Αμφικτυονία της Καλαυρίας

Πηγές
-----

### Βιβλιογραφία

* Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους»

### Εξωτερικοί σύνδεσμοι

* Υπουργείο Πολιτισμού, Γλωσσάρι Αρχειοθετήθηκε 2008-06-26 στο Wayback Machine.