recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Συντεταγμένες: 37°58′03″N 23°44′08″E﻿ / ﻿37.9675°N 23.7355°E﻿ / 37.9675; 23.7355

Ο **Ναός της Αγροτέρας Αρτέμιδος** είναι ένα από τα επιφανέστερα μνημεία της αρχαίας Αθήνας. Τα θεμέλια του ναού βρίσκονται στην σημερινή συνοικία του Μετς στην Αθήνα, κοντά στο Παναθηναϊκό στάδιο, τη Βασιλική του Ιλισού, τον λόφο του Αρδηττού και της Άγρας, δίπλα στο Ολυμπείο και την Ακρόπολη.

Ιστορική αναδρομή
-----------------

Ήταν περίπτερος ναός ιωνικού ρυθμού, κτισμένος το 448 π.Χ. ίσως από τον Καλλικράτη. Ομοιάζει με τον Ναό της Απτέρου Νίκης. Τον αναφέρουν ο Πλάτων και ο Παυσανίας, ενώ κατά τον Πλούταρχο στην περιοχή αυτή τελούνταν τα Μικρά Ελευσίνια Μυστήρια. Συνδέεται άμεσα με την νίκη των Αθηναίων στη Μάχη του Μαραθώνα: εδώ τελούταν ετήσιες θυσίες και γιορτές προς τιμή της θεάς Αρτέμιδας, εκπληρώνοντας έτσι το τάμα των Αθηναίων για να την ευχαριστήσουν για τη νίκη τους στη Μάχη. 

Μετατράπηκε αργότερα σε χριστιανικό ναό με νεκροταφείο και διευρύνθηκε κατά τον 17ο αιώνα με τρούλο, ενώ ονομάστηκε «*Παναγιά στην Πέτρα*». Γκρεμίστηκε –μαζί με αρκετά άλλα μνημεία- κατά διαταγή του βοεβόδα (τούρκου κυβερνήτη) της Αθήνας, **Χατζή Αλή Χασεκή**, προκειμένου τα υλικά να χρησιμοποιηθούν για το τείχος που έκτισε βιαστικά ο τελευταίος γύρω από την  πόλη. Σήμερα είναι αρχαιολογικός χώρος ανάμεσα στις οικοδομές. Δεν έχει διατηρηθεί κανένα αρχιτεκτονικό στοιχείο, το οποίο να μπορεί να μας δώσει μία εικόνα της μορφής του ναϊκού οικοδομήματος, ενώ θραύσματα της ζωφόρου του βρίσκονται σε μουσεία της Αθήνας, της Βιέννης και του Βερολίνου.

Η πρώτη ανασκαφή του ναού έγινε το 1897 από την Εν Αθήναις Αρχαιολογική Εταιρεία υπό τον Ανδρέα Σκιά. Νωρίτερα είχε μελετηθεί από αρκετούς αρχαιολόγους, όπως ο Βίλελμ Ντέρπφελντ και ο Αναστάσιος Ορλάνδος, ενώ οι περιηγητές Τζέιμς Στούαρτ και Νίκολας Ρεβέττ αποτύπωσαν τα σχέδια του ναού τη περίοδο 1751-1753. Το 1962 ο Ιωάννης Τραυλός ανακαλύπτει τον αναλειμματικό τοίχο στα βορειοδυτικά του ναού.

Τα τελευταία χρόνια ο χώρος απειλείται με ανοικοδόμηση και καταστροφή παρ'ολο που τέλει υπό απαλλοτρίωση εδώ και πολλές δεκαετίες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Παυσανίας, *Ελλάδος Περιήγησις*, *Αττικά*, κεφάλαιο 19, παράγραφος 6». *www.perseus.tufts.edu*. Ανακτήθηκε στις 10 Ιουνίου 2016.
2. ↑  «Ναός Αργοτέρας Αρτέμιδος - Welcome». *www.artemisagrotera.org*. Ανακτήθηκε στις 6 Οκτωβρίου 2019.

Πηγές
-----

* «Ιστορική σπουδαιότητα του Ναού της Αγροτέρας Αρτέμιδος και της τοποθεσίας». *www.artemisagrotera.org*. Πρωτοβουλία των κατοίκων του Μετς για το ναό. Ανακτήθηκε στις 10 Ιουνίου 2016.
* «Ναός στην αριστερή όχθη του Ιλισσού (περί το 440 π.Χ.)». *www.eie.gr*. Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών - Αρχαιολογία της πόλης των Αθηνών. Ανακτήθηκε στις 10 Ιουνίου 2016.
Ο **Νικόλαος Γανίτης** (1925-2008) ήταν βουλευτής Λέσβου.

Ήταν εμπορικός αντιπρόσωπος και λογιστής. Συμμετείχε για πρώτη φορά με το ψηφοδέλτιο της ΕΔΑ στις εκλογές της 3ης Νοεμβρίου 1963 και κατέλαβε την 4η θέση με 3.307 ψήφους Στις εκλογές της 16ης Φεβρουαρίου 1964 ο Γανίτης εξελέγη με 6.902 ψήφους και έλαβε την πρώτη θέση.. Μετά την πτώση της δικτατορίας συμμετείχε το 1974 με το ψηφοδέλτιο της Ενωμένης Αριστεράς λαμβάνοντας 5.309 ψήφους και το 1977 με το ψηφοδέλτιο της Συμμαχίας προοδευτικών και αριστερών δυνάμεων λαμβάνοντας 501 ψήφους. Δεν ξαναπολιτεύθηκε.

Πέθανε το 2008.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Γιώργος Παπαναγιώτου, «Οι βουλευτές του Νομού Λέσβου 1915-1964», Αιολικά Χρονικά, τομ.11(2009), σελ.85
Στις αρχές του 2006, όταν έδινε κανείς τη λέξη «ληστές» στη μηχανή αναζήτησης Google εμφανίζοταν ως πρώτο αποτέλεσμα ο κύριος τηλεπικοινωνιακός οργανισμός της Ελλάδας, ο ΟΤΕ
Η έκφραση **βομβαρδισμός του Google** αποτελεί απόδοση της αγγλικής «**Google bombing**» (ή «**Google washer**») και περιγράφει μια πρακτική ηλεκτρονικού ακτιβισμού, η οποία αφορά εσκεμμένη απόπειρα να αλλοιωθεί η σειρά ταξινόμησης μιας συγκεκριμένης ιστοσελίδας στα αποτελέσματα που παράγονται από τη μηχανή αναζήτησης Google.

Τεχνική
-------

Η μηχανή αναζήτησης Google χρησιμοποίησε πρώτη έναν συγκεκριμένο αλγόριθμο, με το όνομα PageRank για την αναζήτηση στο Διαδίκτυο. Σύμφωνα με αυτόν, μία ιστοσελίδα θα ταξινομηθεί υψηλότερα αν οι ιστοχώροι που περιλαμβάνουν υπερσυνδέσμους προς αυτή τη σελίδα χρησιμοποιούν όλοι το ίδιο ακριβώς κείμενο-άγκυρα (*anchor text*).

Το προσδοκώμενο αποτέλεσμα με την χρήση του αλγόριθμου είναι η μεγαλύτερη ακρίβεια στην αναζήτηση των χρηστών του διαδικτύου. Έτσι, η αναζήτηση με βάση τον όρο «βικιπαίδεια» φέρνει ως πρώτο αποτέλεσμα την αρχική σελίδα της Βικιπαίδειας, διότι υπάρχουν χιλιάδες σύνδεσμοι στο Διαδίκτυο με τον όρο «Βικιπαίδεια», που παραπέμπουν στη συγκεκριμένη σελίδα. Έτσι, ο αλγόριθμος, εκτός από πιο ακριβή αναζήτηση μικραίνει και τον χρόνο που χρειάζεται κανείς για να ψάξει κάτι.

Εκμετάλλευση
------------

Η ύπαρξη αυτού του αλγόριθμου δημιούργησε την ιδέα ότι θα μπορούσε κανείς να «οδηγήσει» την αναζήτηση, με βάση έναν όρο προσβλητικό, σε κάποια ιστοσελίδα, το οποίο θέλουμε να «προσβάλουμε». Αυτός ο τρόπος «προσβολής» ονομάστηκε **βόμβα Google**. Μια βόμβα Google κατασκευάζεται όταν ένα μεγάλο πλήθος ιστοχώρων συνδέουν στη σελίδα αυτή με αυτό τον τρόπο, όχι τυχαία, αλλά με σκοπό να επηρεάσουν τα αποτελέσματα της μηχανής αναζήτησης.

Τα google bombs οργανώνονται ανεπίσημα μεταξύ κατόχων ιστολογιών (blogs) ή άλλων ιστότοπων, με συμφωνία και εθελοντική τοποθέτηση τέτοιων συνδέσμων με το ίδιο κείμενο και προορισμό τον ίδιο ιστότοπο. Συνήθως πραγματοποιούνται είτε ως αστείο, είτε για την διαμαρτυρία ή την προώθηση ενός μηνύματος με κοινωνικό ή πολιτικό περιεχόμενο. Χρησιμοποιούνται επίσης από εμπορικούς ιστοτόπους, συνήθως ενσωματώνοντας τους συνδέσμους σε ιστότοπους τρίτων όπου επιτρέπεται κάποιο είδος καταχώρησης όπως *βιβλία επισκεπτών*, ή ανοικτά wiki, κάτι που χαρακτηρίζεται ως spam, και για την καταπολέμηση αυτού του φαινομένου, έχουν δημιουργηθεί διάφοροι τρόποι φιλτραρίσματος των καταχωρήσεων ή ακύρωσης των συνδέσμων.

Η Google, από την πλευρά της, προσπαθεί να καταπολεμήσει τέτοιου είδους προσπάθειες. Έτσι, τα αποτελέσματα της αναζήτησης διορθώνονται αμέσως μόλις εντοπιστεί κάποια προσπάθεια εξαπάτησης της μηχανής αναζήτησης. Έτσι, τα παραδείγματα που ακολουθούν έμειναν στο Διαδίκτυο από μία με δύο βδομάδες μέχρι 2 μήνες το μέγιστο.
Ο **Άντριου Γκούντμαν** (*Andrew Goodman*, 23 Νοεμβρίου 1943 - 21 Ιουνίου 1964) ήταν Αμερικανός ακτιβιστής για τις πολιτικές ελευθερίες στη χώρα του, όπου και δολοφονήθηκε το 1964.

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Νέα Υόρκη. Γράφτηκε στο Κουίνς Κόλετζ Νέας Υόρκης γύρω στο 1958 και υπήρξε συμμαθητής του Πωλ Σάιμον (Paul Simon). To 1964 μαζί με τον συνάδελφό του ακτιβιστή Μίκι Σβέρνερ (Mickey Schwerner), δήλωσε εθελοντής στο σχέδιο «Καλοκαίρι Ελευθερίας» (*Freedom Summer*) για την εγγραφή μαύρων στους εκλογικούς καταλόγους του Μισσισσιπί. Εκπαιδεύτηκε μαζί με τον Σβέρνερ σε περιοχή των βορείων ΗΠΑ. Μέσα Ιουνίου του 1964 οι Γκούντμαν και Σβέρνερ εστάλησαν στο Μισσισσιπί και άρχισαν την εκλογική εγγραφή μαύρων.

Τη νύχτα της 20 Ιουνίου 1964 έφτασαν στο Μερίντιαν. Εκεί ενώθηκαν με έναν μαύρο ακτιβιστή πολιτικών ελευθεριών, τον Τζέιμς Τσάνει (*James Chaney*). Το πρωί της 21 Ιουνίου 1964 οι τρεις τους ξεκίνησαν για τη Φιλαδέλφεια, στην επαρχία Νεσόμπα, όπου επρόκειτο να ερευνήσουν τον πρόσφατο εμπρησμό μίας εκκλησίας μαύρων, την Εκκλησία Μεθοδιστών Μάουντ Ζιόν. Κάποια στιγμή τους σταμάτησαν μέλη της Κου Κλουξ Κλαν, συμπεριλαμβανομένου του βοηθού σερίφη της επαρχίας Νεσόμπα, οι οποίοι πρώτα τους ξυλοκόπησαν και στη συνέχεια τους πυροβόλησαν. Το σώμα του Άντριου Γκούντμαν βρέθηκε στις 4 Αυγούστου. Το τραγούδι των Σάιμον και Γκάρφανκελ *He Was My Brother* είναι αφιερωμένο σ' αυτόν.

Τελικά ο βοηθός σερίφη της επαρχίας Νεσόμπα και οι συνεργοί του καταδικάστηκαν από ομοσπονδιακούς εισαγγελείς για καταπάτηση πολιτικών ελευθεριών, αλλά δεν καταδικάστηκαν ποτέ για φόνο. Η υπόθεση αποτέλεσε τη βάση για την τηλεοπτική ταινία *Murder in Mississippi* και για την ταινία *Mississippi Burning*.

Ωστόσο, στις 14 Σεπτεμβρίου 2004 ο υπουργός δικαιοσύνης της πολιτείας του Μισσισσίπι Τζιμ Χουντ (*Jim Hood*) ανακοίνωσε πως συλλέγει στοιχεία για την κατηγορία φόνου ελπίζοντας τη μεταφορά της υπόθεσης σε ορκωτό δικαστήριο. Στις 7 Ιανουαρίου 2005, ο Έντγκαρ Ρέι Κίλλεν (*Edgar Ray Killen*) συνελήφθη για τους φόνους και κρίθηκε ένοχος για ανθρωποκτονία στις 21 Ιουνίου 2005, ακριβώς 41 χρόνια μετά τη μέρα των δολοφονιών. Οι υπόλοιποι ένοχοι παραμένουν ασύλληπτοι.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Αγγλικά) *Find A Grave*. 6442202. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  «Identifiants et Référentiels». (Γαλλικά) *IdRef*. Agence bibliographique de l'enseignement supérieur. Ανακτήθηκε στις 5  Μαρτίου 2020.
3. ↑  Ανακτήθηκε στις 7  Μαΐου 2020.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  στο Wikimedia Commons
* The Andrew Goodman Foundation
* Βιογραφία του Άντριου Γκούντμαν

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 22939915
* LCCN: n86039666
* ISNI: 0000 0001 0778 5312
* GND: 118900471
* SUDOC: 096247401

 |

 |
Το **Άγαλμα της Μητέρας Αλβανίας** (αλβανικά: *Monumenti Nëna Shqipëri*) βρίσκεται στο Κοιμητήριο των Μαρτύρων του Έθνους, στα Τίρανα, όπου υπάρχουν οι τάφοι Αλβανών παρτιζάνων που σκοτώθηκαν στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και Αλβανών πολιτών που δολοφονήθηκαν από το κομμουνιστικό καθεστώς της χώρας.

Έχει ύψος 12 μέτρα και είναι κατασκευασμένο από τσιμέντο. Αναπαριστά τη Μητέρα Αλβανία, που κρατάει ένα δάφνινο στεφάνι και ένα αστέρι. Είναι τοποθετημένο πάνω σε βάθρο ύψους 3 μέτρων, στο οποίο είναι γραμμένη η φράση: «Αιώνια δόξα στους Μάρτυρες της Πατρίδας». Κατασκευάστηκε το 1971 από τους γλύπτες Κριστάκ Ράμα (Kristaq Rama), Muntaz Dhrami και Shaban Hadërri.

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Άγαλμα της Μητέρας Αλβανίας** |
Ο **Βίτο Κάσιο Φέρρο** (Vito Cascio Ferro) ή «Δον Βίτο» (Παλέρμο, Σικελία, 22 Ιανουαρίου ή Σεπτεμβρίου 1862-1943 ή 1945) ήταν Ιταλός κακοποιός, ένας από τους πρώτους «νονούς» της Μαφίας. Ψηλός και κομψός αλλά παντελώς αμόρφωτος, ο Κάσιο Φέρρο πέτυχε να συσπειρώσει γύρω του τους «γκαμπελόττι» (όπως ονομάζονταν οι διαχειριστές των κτημάτων των ισχυρών γαιοκτημόνων της Σικελίας στις αρχές του 20ού αιώνα) και να προσδώσει στην οργάνωσή τους τα χαρακτηριστικά μιας κλειστής συντεχνίας η οποία καταδυνάστευε τους φτωχούς καλλιεργητές, γεωργούς και κτηνοτρόφους ολόκληρου του νησιού.

Επίσης, δημιούργησε έναν στόλο από εξήντα περίπου καράβια με τα οποία εκτελούσε υπερατλαντικά λαθρεμπορικά δρομολόγια προς τις ΗΠΑ, όπου και επέκτεινε τάχιστα τις δραστηριότητές του ιδρύοντας το αμερικανικό παρακλάδι της Μαφίας, την εγκληματική οργάνωση «Μαύρη Χειρ» η οποία στη συνέχεια μετονομάστηκε σε Κόζα Νόστρα.
Χάρη στις ικανότητές του αλλά και στον απόλυτο τρόμο που σκορπούσαν οι άνθρωποί του σε όσους του αντιστέκονταν, ο Δον Βίτο πέτυχε να κερδίσει τον σεβασμό και την αναγνώριση σε όλη τη Σικελία, αναδεικνυόμενος σε άτυπο τοπικό ανώτατο άρχοντα με δικαιώματα ακόμη και φορολόγησης των γηγενών. Οι διάφορες προσβάσεις που απέκτησε σε πολιτικές προσωπικότητες της νήσου του επέτρεπαν, παρά τα πολλαπλά εγκλήματα που διέπραξαν τα εκτελεστικά του όργανα αλλά και ο ίδιος (όπως τη δολοφονία του Ιταλοαμερικανού αστυνομικού διώκτη του Τζόε Πετροζίνο (Joe Petrosino), στις 12 Μαρτίου του 1909) να διαφεύγει της σύλληψης. Σταδιακά, πιστοί συνεργάτες του κατέλαβαν τις περισσότερες από τις δημόσιες θέσεις, ενώ βουλευτές και υπουργοί της κυβέρνησης προσέβλεπαν στη στήριξή του.

Όταν όμως ο νομάρχης του Παλέρμο Τσέζαρε Μόρι (Cesare Mori) διορίσθηκε αρμόδιος να εξαρθρώσει το δίκτυο της Μαφίας από τον ίδιο τον Μπενίτο Μουσολίνι, ο Βίτο κατέστη ένας από τους βασικούς στόχους του. Τον συνέλαβε τελικά το 1926 για λαθρεμπόριο και τον παρέπεμψε σε δίκη κατά την οποία του πρόσαψαν και πολλές από τις παλαιότερες κατηγορίες, αφού είχε απαλλαγεί άλλες 70 φορές. Στις 27 Ιουνίου του 1930 ο Δον Βίτο καταδικάστηκε σε ισόβια και οδηγήθηκε στις φυλακές «Ucciadone» του Παλέρμο, όπου ο διευθυντής τον υποδέχτηκε με τιμές. Εκεί και πέθανε από φυσικά αίτια, σε ηλικία περίπου 81 ετών. Στους κληρονόμους του άφησε μια τεράστια περιουσία, καρπό των εγκληματικών του πράξεων.

Πηγές
-----

* Περιοδικό «Ρομάντσο», τεύχος 2207 (Τρίτη 23 Ιουλίου 1985, σελ. 81).

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) *Find A Grave*. Ανακτήθηκε στις 29  Αυγούστου 2019.
2. ↑  Vito Cascio Ferro
Ο **Νίκος Βραχνάς** ήταν μπουζουξής του ρεμπέτικου που η ερμηνεία του θύμιζε το πειραιώτικο ρεμπέτικο της δεκαετίας του 1930.

Βιογραφία
---------

Ο Νίκος Βραχνάς γεννήθηκε από φτωχή οικογένεια στη Νίκαια (Κοκκινιά) του Πειραιά. Υπάρχει κάποια αβεβαιότητα σχετικά με το έτος γέννησής του, το οποίο φαίνεται ότι ήταν είτε το 1936 είτε το 1941.  Πέθανε στον Πειραιά το 2004.  Νεαρός εργάστηκε σε χυτήρια, ενώ αργότερα έγινε ευρύτερα γνωστός ως συλλέκτης και πωλητής σκραπ. Ποτέ δεν επιδίωξε τη δημοσιότητα, δεν πέτυχε δημοτικότητα σε μεγαλύτερη κλίμακα, αν και το ταλέντο του ήταν γνωστό και εκτιμήθηκε πολύ σε μια μικρή ομάδα από ρεμπέτες και θαυμαστές κατά τη διάρκεια της ζωής του.

Μουσικό υπόβαθρο και ύφος
-------------------------

Ο Βραχνάς άρχισε να παίζει μπουζούκι από παιδί, το 1952. Γνώρισε ως νέος πολλές θρυλικές φιγούρες του ρεμπέτικου που τότε είχαν ξεχαστεί, όπως ο Μάρκος Βαμβακάρης, ο Γιώργος Μπάτης, ο Στέλιος Κερομύτης, ο Νίκος Τσοκαρόπουλος και πολλούς άλλους που έπαιζαν εκείνη την περιοχή. Το ύφος του αποτελεί σύνθεση των πρώιμων τεχνοτροπιών του Μάρκου Βαμβακάρη και του Στέλιου Κερομύτη (από τους οποίους διδάχτηκε)  και της σχολής του Πειραιά της δεκαετίας του 1930. Ίχνη παλιότερων τεχνοτροπιών χαρακτηρίζουν επίσης τα απλά μελωδικά του ταξίμια (αυτοσχεδιασμούς) και τα δυνατά ζεϊμπέκικά του, που εκτελούνται πάντα με τη χρήση ανοιχτών χορδών και ερμηνεύονται από την τραχιά και παθιασμένη βαρύτονη φωνή του.

Ηχογραφήσεις
------------

Ελάχιστες ζωντανές ηχογραφήσεις του Βραχνά σώζονται αποτυπώνοντας το αρχικό του ύφος, το οποίο επέζησε βασικά αμετάβλητο μέχρι τον 21ο αιώνα. Ωστόσο, ο παραγωγός ρεμπέτικων Τσαρλς Χάουαρντ, που θεωρούσε τον Βραχνά την "τελευταία γνήσια γραμμή του προπολεμικού ρεμπέτικου του Πειραιά",  ηχογράφησε συναυλίες με τον Βραχνά γύρω στο 1980 και το 2000, εκ των οποίων τρία τραγούδια έχουν κυκλοφορήσει σε σιντί: η σύνθεση του ίδιου του Βραχνά "Κάτω απ' τη σκάλα του παπά" (2000),  το "Ήθελα να' μουν Ηρακλής" του Μάρκου Βαμβακάρη,  και το "Ραντεβού σαν περιμένω" του Γιάννη Παπαϊωάννου.  Οι υπόλοιπες από αυτές τις ηχογραφήσεις παραμένουν ακυκλοφόρητες. Σώζεται επίσης μια σειρά από ιδιωτικά βίντεο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  The earlier, approximate, date is given by Charles Howard in the notes to Rembetika: Greek Music from the Underground, JSP Records, 2006.
2. ↑  «Νίκος Βραχνάς discography - RYM/Sonemic». *Rate Your Music* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 28 Ιανουαρίου 2022.
3. ↑  Klein, Tony: Mortika - Rare Vintage Recordings from a Greek Underworld, ARKO records, Uppsala, 2005.
4. ↑  «Charles Howard: Ο Άγγλος που έσωσε το ρεμπέτικο | LiFO». *www.lifo.gr*. 5 Δεκεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 28 Ιανουαρίου 2022.
5. ↑  Mortika - Rare Vintage Recordings from a Greek Underworld, ARKO records, Uppsala, 2005. CD and book, also issued as 2LP box by Mississippi Records, 2009.
6. ↑  Rembetika: Greek Music from the Underground, JSP Records, 2006.
7. ↑  Rembetika 2: More of the Secret History of Greece's Underground Music, JSP Records, 2008.
8. ↑
Συντεταγμένες: 48°53′38.40″N 0°12′6.28″W﻿ / ﻿48.8940000°N 0.2017444°W﻿ / 48.8940000; -0.2017444

Το ***Άγαλμα του Γουλιέλμου του Κατακτητή*** (γαλλικά: *Statue de Guillaume le Conquérant*) βρίσκεται στη Φαλαίζ του Καλβαντός, στη Γαλλία. Άγαλμα το οποίο αναπαριστά τον Γουλιέλμο τον Κατακτητή, έφιππο, όπως καταδεικνύει το όνομά του, αποτελεί έργο του Γάλλου γλύπτη Λουί Ροσέ.

Περιγραφή
---------

Το μνημείο αποτελείται από ένα ορειχάλκινο άγαλμα εγκατεστημένο επί ενός βάθρου. Επί του βάθρου, το οποίο είναι κατασκευασμένο από γρανίτη, βρίσκονται επιπλέον έξι αγάλματα τα οποία αναπαριστούν τους Δούκες της Νορμανδίας Ρόλλο, Γουλιέλμο Α΄, Ροβέρτο Α΄, Ριχάρδο Α΄, Ριχάρδο Β΄ και Ριχάρδο Γ΄. Μία αναμνηστική πλάκα είναι, επίσης, μέρος του συμπλέγματος.

Ο Γουλιέλμος ο Κατακτητής, γεννημένος εντός της πόλης, φέρει το λάβαρο το οποίο του δόθηκε από τον Πάπα Αλέξανδρο Β΄. Ο γλύπτης, έχοντας ως απώτερο σκοπό τον ρεαλισμό, εμπνεύστηκε από την ταπισερί της Μπαγιέ.

Φιλοτεχνημένο χάρη σε εθνική οικονομική συνδρομή, εγκαινιάστηκε στις 26 Οκτωβρίου 1851. Τα έξι επιπλέον αγάλματα αποτελούν μεταγενέστερη προσθήκη, χρονολογούμενη από τις 19 Σεπτεμβρίου 1875.

* ΡόλλοΡόλλο
* Γουλιέλμος Α΄Γουλιέλμος Α΄
* Ριχάρδος Α΄Ριχάρδος Α΄
* Ριχάρδος Β΄Ριχάρδος Β΄
* Ριχάρδος Γ΄Ριχάρδος Γ΄
* Ροβέρτος Α΄Ροβέρτος Α΄

Τοποθεσία
---------

Το άγαλμα βρίσκεται επί της Πλατείας Γουλιέλμου του Κατακτητή στη Φαλαίζ, σε κοντινή απόσταση του δημαρχείου, της Εκκλησίας της Αγίας Τριάδας και του Κάστρου της Φαλαίζ.

Η Πλατεία Γουλιέλμου του Κατακτητή στη Φαλαίζ.

Προστασία
---------

Το μνημείο κατεγράφη ως ιστορικό μνημείο στις 18 Ιουλίου 2006. Το άγαλμα αποτελεί κτήση της κοινότητας της Φαλαίζ.

Λεπτομέρεια του βάθρου.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος δημοσίων έργων τέχνης στο Καλβαντός
* Κατάλογος ιστορικών μνημείων του Καλβαντός

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Άγαλμα του Γουλιέλμου του Κατακτητή** |

1. 1 2 3 4  «base Mérimée» (Γαλλικά) Υπουργείο Πολιτισμού της Γαλλίας.
2. ↑  frbn032.
3. ↑  «base Mérimée» (Γαλλικά) Υπουργείο Πολιτισμού της Γαλλίας. PA14000067. Ανακτήθηκε στις 29  Σεπτεμβρίου 2014.
4. 1 2 3 4 5 6 7  «Notice no PA14000067». Base Mérimée, ministère français de la Culture.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Καλβαντός
* Πύλη:Ιστορικά Μνημεία
* Πύλη:Γλυπτική
 |

 |
Μπράνισλαβ Μπέλιτς
Ο **Μπράνισλαβ Μπέλιτς** (*σερβικά : Бранислав Белић,* Βελιγράδι 1932 - Βελιγράδι 17 Ιουλίου 2016) ήταν Σέρβος νομικός και πολιτικός του Δημοκρατικού Κόμματος.

Αποφοίτησε από τη νομική σχολή του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου κι εργάστηκε ως δικηγόρος. Διετέλεσε μέλος του δημοτικού συμβουλίου και προσωρινός δήμαρχος του Βελιγραδίου. Επίσης αναπληρωματικό μέλος της Εθνικής Συνέλευσης της Σερβίας και μέλος της Συνέλευσης της Ένωσης Κρατών της Σερβίας και του Μαυροβουνίου.

Διετέλεσε προσωρινός δήμαρχος του Βελιγραδίου και πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου, μετά τις εκλογές του 2008 και συγκεκριμένα στις 22 Ιουλίου, ως το παλαιότερο μέλος. Πριν από αυτόν, σε αυτή τη θέση ήταν ο Ζόραν Αλίμπιτς, παραιτήθηκε στις 19 Αυγούστου 2008 για λόγους υγείας. Διάδοχος του ήταν ο Ντράγκαν Τζίλας.

Πέθανε στις 17 Ιουλίου 2016 στο Βελιγράδι.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 4  Ιουλίου 2022.
2. ↑  Το τοπικό συμβούλιο του Βελιγραδίου εκλέγει πρόεδρο
3. ↑  my memory

Αναφορές
--------

* Βιογραφία στην ιστοσελίδα της πόλης του Βελιγραδίου (στα σερβικά)


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Бранислав Белић  της Σερβικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Στον Κύκλο του Όλστερ της ιρλανδικής μυθολογίας, η **Νες** είναι πριγκίπισσα του Όλστερ και μητέρα του Κόνορ μακ Νέσσα, κόρη του βασιλιά Eochaid Sálbuide. 

Σύμφωνα με μια εκδοχή του θρύλου, κάποια μέρα ρώτησε το δρυΐδη Κάθμπαντ για ποιο πράγμα θα ήταν καλή εκείνη η μέρα κι εκείνος της απάντησε ότι ήταν καλή μέρα για να συλληφθεί ένας βασιλιάς. Μιας και δεν ήταν άλλος κανείς εκεί γύρω, η Νες κοιμήθηκε με τον Κάθμπαντ κι έτσι γεννήθηκε ο Κόνορ.

Κατά μια άλλη εκδοχή, η Νες μεγάλωσε με δώδεκα πατεράδες. Ο Κάθμπαντ, που, πριν γίνει δρυΐδης, ήταν πολεμιστής και αρχηγός 27 ανδρών, οργάνωσε επίθεση εναντίον του σπιτιού που έμενε η Νες και σκότωσε όλους τους πατεράδες της. Η Νες ορκίστηκε εκδίκηση κι έγινε κι αυτή πολεμίστρια, προσπαθώντας να βρει τον ένοχο. Ωστόσο, μια μέρα πήγε σε ένα ποτάμι να λουστεί κι ο Κάθμπαντ την πλησίασε άοπλος και της ζήτησε να γίνει γυναίκα του. Εκείνη συμφώνησε. Παντρεύτηκαν και λίγο αργότερα γεννήθηκε ο Κόνορ, που μεγάλωσε σαν γιος του Κάθμπαντ, αν κι ο αληθινός πατέρας του μπορεί να ήταν ο εραστής της Νες, Fachtna Fáthach, ο βασιλιάς της Ιρλανδίας.

Όταν ο Κόνορ ήταν εφτά ετών, ο βασιλιάς του Όλστερ Φέργκους ερωτεύτηκε τη Νες. Εκείνη δέχτηκε να τον παντρευτεί με τον όρο να παραιτηθεί από το θρόνο για ένα χρόνο υπέρ του Κόνορ. Ωστόσο, ο Κόνορ, υπό τις οδηγίες της μητέρας του, ήταν τόσο επιδέξιος στο διαμοιρασμό του πλούτου και των αγαθών, ώστε πέρασε ο χρόνος, οι κάτοικοι του Όλστερ δεν ήθελαν το Φέργκους κι έτσι ο Κόνορ παρέμεινε βασιλιάς.

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Θέματα της Κελτικής μυθολογίας |
| --- |
|  |
| Κελτικός πολιτισμός | 
* Αλφάβητο Όγκχαμ
* Δρυίδες
* Κελτικές γλώσσες
* Ρούνοι
 |  |
|  |
| Θεότητες | 
* Άρμετ
* Γκοϊβένου
* Έθνι
* Επόνα
* Ερίου
* Κέριντγουεν
* Κερνούνος
* Κίαν
* Κρέιγνε
* Λουγ
* Λούχτα
* Μανάνναν
* Μιοχ
* Μόρριγαν
* Μπαβ
* Μπάλορ
* Μπρες
* Μπρίγκιντ
* Νουάντου
* Ντάγδα
* Ντάνου
* Ντίαν Κεχτ
* Όγμα
* Ρίανον
* Τούιρεν
* Φαντ
 |
|  |
| Φυλές και γεγονότα | 
* Κούλεϊ
* Μόι Τούραχ
* Τουάθα ντε Ντανάν
* Φομόριαν
 |
|  |
| Λατρεία και εορτές | 
* Ίμπολκ
* Λούγνασαδ
* Μπελτέιν
* Σόουιν
 |
|  |
| Κύκλος του Όλστερ | 
* Κόνορ μακ Νέσσα
* Κουχούλιν
* Μάεβ
* Νες
* Νάσι
* Ντέιρντρε
* Φέργκους
 |

 |
Ο **Ναός της Μινέρβας στην Ασίζη** (στα ιταλικά: **Tempio di Minerva (Assisi)**) βρίσκεται στην Πιάτσα ντελ Κομούνε, στην Ασσίζη, στην περιφέρεια της Ούμπριας, στην κεντρική Ιταλία. 

Χτίστηκε γύρω στο 30 π.Χ. με εντολή και χρήματα των Gneo Cestio και Tito Cesio Prisco, που ήταν δύο από τους τέσσερις quattuorviri (ανώτεροι άρχοντες της πόλης). Λόγω μιας αναθηματικής πλάκας που βρέθηκε και αναφέρεται στον Ηρακλή, πιθανολογείται ότι ο ναός ήταν αφιερωμένος σ’ αυτόν επειδή όμως παλαιότερα είχε βρεθεί στο ναό ένα γυναικείο άγαλμα τελικά έμεινε η ονομασία Ναός της Αθηνάς. Κατά τον Πρώιμο Μεσαίωνα ο σηκός του ναού μετατράπηκε σε εκκλησία, που ήταν αφιερωμένη στον Άγιο Δονάτο. Αργότερα το κτίριο πέρασε στους Βενεδεκτίνους μοναχούς, οι οποίοι έφτιαξαν εκεί κατοικίες και εργαστήρια. Το 13ο αιώνα χρησιμοποιούνταν ως έδρα του Συμβουλίου της Πόλης ενώ το υπόγειό του ως φυλακές. Το 1539 ο Πάπας Παύλος Γ' αποφάσισε την μετατροπή του ναού σε εκκλησία και το κυρίως μέρος του κατεδαφίστηκε και χτίστηκε εκ νέου σε ρυθμό μπαρόκ. Δίπλα στην εκκλησία χτίστηκε το καμπαναριό που έχει την ονομασία *Torre del Popolo* (Πύργος του Λαού). Η εκκλησία αφιερώθηκε στη Παναγία (*Santa Maria sopra Minerva*). Από το ρωμαϊκό ναό διατηρήθηκε η πρόσοψη με τους έξι κίονες με ραβδώσεις και κορινθιακά κιονόκρανα, στη σκάλα που οδηγεί στην είσοδο. Διατηρείται επίσης το θριγκό και η ζωφόρος όπου κατά τη ρωμαϊκή εποχή υπήρχε επιγραφή με χάλκινα γράμματα, οι οπές στερέωσης της οποίας είναι εμφανείς μέχρι και σήμερα. Κατά τη ρωμαϊκή εποχή μπροστά στο ναό βρισκόταν η ρωμαϊκή αγορά.

Φωτογραφίες
-----------

* Ο ναός της Αθηνάς στην Ασίζη, σε νωπογραφία του Τζόττο, στην Άνω Βασιλική του Αγίου Φραγκίσκου στην ΑσίζηΟ ναός της Αθηνάς στην Ασίζη, σε νωπογραφία του Τζόττο, στην Άνω Βασιλική του Αγίου Φραγκίσκου στην Ασίζη
* Η πρόσοψη του ναούΗ πρόσοψη του ναού
* Τα κιονόκρανα κορινθιακού τύπου στις κολώνες στην είσοδο του ναούΤα κιονόκρανα κορινθιακού τύπου στις κολώνες στην είσοδο του ναού

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 7  Μαρτίου 2021.
2. ↑  AA.VV. Umbria, σελ. 297 -298

Βιβλιογραφία
------------

* AA.VV. *Umbria*, Touring Club Italiano 1999.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Santa Maria sopra Minerva (Assisi) στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 236160862

 |

 |
Το «Μπάσρα» ανακατευθύνει εδώ. Για την ομώνυμη πόλη του Μαρόκου, δείτε: Μπάσρα (Μαρόκο).
Συντεταγμένες: 30°30′N 47°49′E﻿ / ﻿30.500°N 47.817°E﻿ / 30.500; 47.817

Η **Βασόρα** (αραβ. *Αl-Βaṣra*, البصرة) είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη του Ιράκ. Έχει 2,3 εκατομμύρια κατοίκους κι είναι η τρίτη μεγαλύτερη πληθυσμιακά πόλη μετά την πρωτεύουσα, Βαγδάτη, και τη Μοσούλη. Είναι η πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας (Αλ-Μπάσρα) και το κύριο λιμάνι του Ιράκ. Βρίσκεται στις ακτές Σατ-ελ-Αράμπ, στην ένωση των ποταμών Τίγρη και Ευφράτη, ενώ απέχει 55 χιλιόμετρα από τον Περσικό Κόλπο και 550 χιλιόμετρα από τη Βαγδάτη. 

Η περιοχή γύρω από την πόλη είναι πλούσια σε κοιτάσματα πετρελαίου, κάτι που εξασφαλίζει σε μεγάλο βαθμό την οικονομική της δραστηριότητα και ανάπτυξη. Διαθέτει ένα εκτενές δίκτυο καναλιών, χάρη στο οποίο κέρδισε στο παρελθόν το προσωνύμιο *Βενετία της Ανατολής*. 

Η πόλη διαθέτει επίσης Διεθνές Αεροδρόμιο. 

Στη λογοτεχνία, η πόλη είναι γνωστή ως η πατρίδα του περίφημου Σεβάχ του Θαλασσινού.

Παραγωγή και οικονομία
----------------------

Η οικονομία της πόλης στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό στα πλούσια κοιτάσματα πετρελαίου. Λόγω της γονιμότητας των εδαφών, υπάρχει επίσης μεγάλη παραγωγή γεωργικών προϊόντων, όπως ρύζι, δημητριακά, μπαμπάκι, λαχανικά και χουρμαδιές.

Δημογραφικά στοιχεία και θρησκεία
---------------------------------

Η πλειοψηφία των κατοίκων είναι μουσουλμάνοι Σιίτες, ενώ στην πόλη ζουν και Σουνίτες (35% πριν από τον πόλεμο, μειώθηκε σε 10%) και ένας αριθμός Χριστιανών, ενώ ανάμεσά τους υπάρχουν απομεινάρια της παλιάς προϊσλαμικής γνωστικιστικής σέκτας των Μανδαίων, οι οποίοι κατοικούσαν παλαιότερα στο βόρειο Ιράκ, αλλά τον τελευταίο αιώνα επέστρεψαν σε κάποιες μεγάλες πόλεις, αλλά αντιμετωπίζουν την απειλή αφανισμού από εξτρεμιστές του Ισλάμ. 

Σύμφωνα με την παράδοση, σε μια γυναίκα από τη Βασόρα, τη Ραμπία, αποδίδεται η αρχή του σουφισμού, η οποία γύρω στο 780 ενσάρκωσε το ιδεώδες της αίρεσης για μια ανιδιοτελή αγάπη του Θεού, χωρίς την ελπίδα του παραδείσου και το φόβο της κόλασης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  search4dinar.wordpress.com/2017/04/27/iraqi-parliament-recognizes-basra-as-economic-capital/.
2. ↑  Iraqi parliament recognizes Basra as economic capital
3. ↑  Jeremy Scahill (5 Νοεμβρίου 2002). «Report From Basra: Iraq Prepares For War». IraqJournal.org (original), Alternet.org. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Δεκεμβρίου 2008. Ανακτήθηκε στις 13 Δεκεμβρίου 2008.
4. ↑  (αραβικά)  Αρχειοθετήθηκε 2008-10-18 στο Wayback Machine.
5. ↑  Angus Crawford (4 Μαρτίου 2007). «Iraq's Mandaeans 'face extinction'». BBC News, Damascus. Ανακτήθηκε στις 13 Δεκεμβρίου 2008.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Βασόρα** |


|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **Βασόρα**  |

* 2003, Χάρτης της πόλης της Βασόρας
* Boomtown Basra

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 24145376502483721133
* LCCN: n80123145
* GND: 4230588-3
* SUDOC: 061435171
* NKC: ge335725

 |

 |
Ο **Βαγγέλης Καουνος**, γεννημένος στις 29 Οκτωβρίου 1977 στο Πέτα Άρτας, είναι Έλληνας επιθετικός ποδοσφαιριστής με μακροχρόνια καριέρα σε πολλές ομάδες όλων των εθνικών κατηγοριών.Αγωνίζεται ως κεντρικός επιθετικός. Στο τέλος της σεζόν 2009-2010 είχε αγωνιστεί σε 330 αγώνες εθνικών πρωταθλημάτων, χωρίς να υπολογίζονται οι αγώνες στη Δ΄ Εθνική και στο Κύπελλο.

Καριέρα
-------

Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από τους **Φιλέλληνες Πέτα** σε ηλικία 14 ετών και τη σεζόν 1995/96 αναδείχτηκε πρώτος σκόρερ του ομίλου στην Δ' Εθνική. Επόμενος σταθμός της καριέρας του ήταν η Αναγέννηση Άρτας και η Γ' Εθνική όπου σε δύο χρόνια παρουσίας πέτυχε 9 γκολ σε 47 αγώνες. Ακολούθησε η Φ.Σ Κοζάνη με την οποία πέτυχε σε 56 συμμετοχές 21 τέρματα. Οι καλές παρουσίες του εκείνη τη σεζόν στο θεσμό του Κυπέλλου εναντίον της ΑΕΚ και του ΠΑΟ είχαν ως αποτέλεσμα τη μεταγραφή του τον Δεκέμβριο του 2000 στην Σκόντα Ξάνθη έναντι 80 εκ δραχμών και δύο δανεικών.

Κατά τη διάρκεια της θητείας του στους Θρακιώτες βρήκε δίκτυα μόλις 4 φορές σε 32 συμμετοχές ενώ επόμενος σταθμός της καριέρας του ήταν η Καλλιθέα όπου τη σεζόν 2002/03 είχε 19 συμμετοχές δίχως να καταφέρει να βρει το δρόμο προς τα δίκτυα. Ακολούθησε μια χρονιά στην Β' Εθνική και τον Εθνικό Αστέρα όπου είχε 24 συμμετοχές και 5 γκολ και στην συνέχεια ένα διετές πέρασμα από τον ΠΑΣ Γιάννινα με τη φανέλα του οποίου σκόραρε 28 φορές σε 49 ματς της Γ' Εθνικής. Το καλοκαίρι του 2006 συμφώνησε με την Καλαμάτα όπου σε 2,5 χρόνια παρουσίας είχε 35 γκολ σε 73 αγώνες.

Οι καλές του εμφανίσεις με την ομάδα της Μεσσηνίας στην Β' Εθνική προσέλκυσαν το ενδιαφέρον του Αστέρα Τρίπολης,ο οποίος και τον ενέταξε στο δυναμικό του κατά τη χειμερινή μεταγραφική περίοδο της σεζόν 2008/09.Αν και ήρθε στα μισά της περιόδου στην ομάδα πρόλαβε να σκοράρει 6 φορές σε 14 παιχνίδια κάνοντας αισθητή την παρουσία του.Η επόμενη χρονιά του δεν ήταν το ίδιο παραγωγική αφού σε 14 συμμετοχές σκόραρε μόλις 1 φορά με αποτέλεσμα το καλοκαίρι να μείνει ελεύθερος. Τη σεζόν 2010/11 ο Καούνος αγωνίστηκε στον Παναιτωλικό που αναδείχτηκε πρωταθλητής Football League 2010/11.

Τον Ιανουάριο του 2012 μετακόμισε στην ομάδα της ΑΕΛ όπου σημείωσε 16 συμμετοχές πετυχαίνοντας 5 γκολ.

Στατιστικά
----------

| Χρονιές | Σύλλογος | Συμμετοχές | Γκολ |
| --- | --- | --- | --- |
| 1996-1998 |  Αναγέννηση Άρτας | 47 | 9 |
| 1998-2001 |  Φ.Σ Κοζάνη | 57 | 21 |
| 2001-2004 |  Α.Ο. Ξάνθη | 32 | 4 |
| 2002-2003 (δαν.) |  Εθνικός Αστέρας | 19 | 0 |
| 2003-2004 |  Γ.Σ. Καλλιθέα | 24 | 5 |
| 2004-2006 |  ΠΑΣ Γιάννινα | 49 | 28 |
| 2006-2008 |  Π.Σ. Καλαμάτα | 73 | 35 |
| 2008-2010 |  Αστέρας Τρίπολης | 29 | 7 |
| 2010-2011 |  Παναιτωλικός |  |  |
| 2011-2012 |  Α.Ε. Λάρισα | 16 | 5 |

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Στατιστικά καριέρας[*νεκρός σύνδεσμος*]
* Βαγγέλης Καούνος: Τα όνειρα δεν σταματούν
* Εφημερίδα Αθλητική Ηχώ,21/12/2010.σελ 12[*νεκρός σύνδεσμος*]
Συντεταγμένες: 38°42′54″N 9°07′30″W﻿ / ﻿38.715°N 9.125°W﻿ / 38.715; -9.125

Ο **Ναός της Σάντα Ενγκράσια** (πορτογαλικά: *Igreja de Santa Engrácia*) είναι ένα μνημείο του 17ου αιώνα που βρίσκεται στη συνοικία Αλφάμα, στη Λισαβόνα. Στις αρχές του 20ου αιώνα ο ναός μετατράπηκε στο **Εθνικό Πάνθεον** (**Panteão Nacional**), όπου υπάρχουν τάφοι και κενοτάφια προσωπικοτήτων της Πορτογαλίας.

Ο Ναός της Σάντα Ενγκράσια άρχισε να κατασκευάζεται το 1681. Στο ίδιο σημείο υπήρχαν παλαιότερα άλλοι ναοί αφιερωμένοι στην ίδια αγία. Η πρώτη εκκλησία είχε χτιστεί με χρήματα που είχε δώσει η πριγκίπισσα Μαρία, κόρη του βασιλιά Εμμανουήλ του Α’, γύρω στο 1568. 

Τα σχέδια του ναού του 1681 έγιναν από τον João Antunes, αρχιτέκτονα της βασιλικής αυλής και έναν από τους πιο σημαντικούς μπαρόκ αρχιτέκτονες της Πορτογαλίας. Ο ναός έχει σταυροειδή κάτοψη με έναν τετράγωνο πύργο σε κάθε γωνία του. Το πάτωμα και οι τοίχοι του είναι διακοσμημένοι με πολύχρωμα μοτίβα από μάρμαρο. Οι εργασίες κατασκευής του ναού συνεχίστηκαν μέχρι το θάνατο του Antunes το 1712. Ο βασιλιάς Ιωάννης ο Ε’ δεν ενδιαφέρθηκε για τη συνέχιση των εργασιών, έχοντας εστιάσει το ενδιαφέρον του στο Μοναστήρι της Μάφρα. Ο ναός της Σάντα Ενγκράσια παρέμεινε ημιτελής μέχρι τον 20ο αιώνα, με αποτέλεσμα στα πορτογαλικά η έκφραση *Obras de Santa Engrácia* (*Οι εργασίες της Αγίας Εγκράσια*) να χρησιμοποιείται για εργασίες που για χρόνια παραμένουν ημιτελείς. Τελικά, και αφού προστέθηκε ο θόλος, ο ναός εγκαινιάστηκε το 1966.

Το εσωτερικό του ναού
Το 1916, κατά τη διάρκεια της Πρώτης Πορτογαλικής Δημοκρατίας, ο Ναός της Σάντα Ενγκράσια μετατράπηκε στο "Εθνικό Πάνθεον", όπου είναι θαμμένοι: οι Πρόεδροι της Δημοκρατίας Μανουέλ ντε Αρριάγκα (Manuel de Arriaga), Τεόφιλο Μπράγκα (Teófilo Braga), Σιντόνιο Πάις (Sidónio Pais) και Όσκαρ Καρμόνα (Óscar Carmona). Επίσης οι συγγραφείς João de Deus, Αλμέιντα Γκαρέττ (Almeida Garrett), Guerra Junqueiro, Ακιλίνο Ριμπέιρο (Aquilino Ribeiro), Sophia de Mello Breyner Andresen, καθώς και η τραγουδίστρια των φάντος Αμάλια Ροντρίγκες (Amália Rodrigues). Τέλος, υπάρχουν και τα κενοτάφια των Λουίς ντε Καμόες (Luís de Camões), Πέδρο Άλβαρες Καμπράλ (Pedro Álvares Cabral), Afonso de Albuquerque, Nuno Álvares Pereira, του Βάσκο ντε Γκάμα και του Ερρίκου του Θαλασσοπόρου.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  www.wikilovesmonuments.org.pt.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Igreja de Santa Engrácia στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 156504037
* LCCN: n2013058914
* NKC: ko20181010351

 |

 |
Η **Άννα Πολλάτου** (Αργοστόλι, 8 Οκτωβρίου 1983 - Βάρδα Ηλείας, 17 Μαΐου 2014) ήταν Ελληνίδα αθλήτρια και ολυμπιονίκης της ρυθμικής γυμναστικής. Ήταν αθλήτρια του Α.Γ.Σ. Επτανήσων Αργοστολίου.

Η ολυμπιακή ομάδα ρυθμικής γυμναστικής του 2000
Ξεκίνησε την ρυθμική γυμναστική το 1988 κι έφτασε στην μεγαλύτερη επιτυχία της με την Εθνική ανσάμπλ με την οποία κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο σύνθετο ομαδικό στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϊ το 2000. Την προηγούμενη χρονιά το 1999 κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στα τελικά οργάνων και το ασημένιο στο σύνθετο ομαδικό στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα της Οζάκα στην Ιαπωνία. Την ίδια χρονιά στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα της Βουδαπέστης κατέκτησε ένα χρυσό μετάλλιο στο σύνθετο ομαδικό, ένα ασημένιο στο σύνθετο και ένα χάλκινο στις κορύνες. Τα τελευταία χρόνια δούλευε ως προπονήτρια ρυθμικής γυμναστικής σε ένα σύλλογο στα Μέγαρα (Όμιλος Φίλων Αθλητισμού Μεγάρων).

Σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα στις 17 Μαΐου 2014 σε ηλικία 30 χρονών στην Ε.Ο. Πατρών-Πύργου έξω από την Βάρδα. Το όνομά της δόθηκε προς τιμήν της στο αεροδρόμιο της Κεφαλονιάς.

Αναφορές
--------

1. ↑  Patras Times, Nεκρή η 31χρονη Ολυμπιονίκης Αννα Πολλάτου Αρχειοθετήθηκε 2014-05-21 στο Wayback Machine.

Πηγές
-----

* Βιογραφικό της στο kefalonia.net
Ο **Ιωάννης Α΄** (ιταλικά : San Giovanni I ) ήταν επίσκοπος της Νάπολης από το 414 έως 432 και τιμάται ως άγιος από την Καθολική Εκκλησία.

Βιογραφία
---------

Για τον Ιωάννη δεν είναι πολλά γνωστά για την ζωή του. Αναφέρεται ότι έδειχνε ιδιαίτερο ζήλο για την επισκοπή του όπως ο προκάτοχός του Ορσο. Μετέφερε τα λείψανα του Αγίου Τζενάρο στις κατακόμβες στο Ποζουόλι όπου σήμερα ονομάζονται κατακόμβες του Αγίου Τζενάρο.

Πέθανε το Μεγάλο Σάββατο στις 2 Απριλίου του 432 όπου τάφηκε στον ναό του Άγιο Τζενάρο. Η μνήμη του τιμάται από την Ρωμαικαθολική εκκλησία στις 3 Απριλίου .

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| ΠροκάτοχοςΌρσος Α΄ | **Επίσκοπος Νάπολης**414-432 | ΔιάδοχοςΝοστρίανο |

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  santiebeati-San Giovanni I di Napoli Vescovo
2. ↑   Stanislao d' Aloe, Storia della chiesa di Napoli, provatá con monumenti: Libri cinque, σελ. 164
3. ↑  E che san Giovanni vescovo di Napoli , predecessore di sant'Atanasio , fosse sepolto nella chiesa di san Gennaro , lo scrive chiaramente Giovanni Diacono napoletano , che visse nell'anno di Cristo 850 nella cronica de ' vescovi di . Storia di Napoli di Francesco Capecelatro: Periodo angioino, ...
4. ↑  Vatican news-San Giovanni vescovo di Napoli
Η  **Άννα Παλαιολογίνα Μαλιασηνή**, πλήρες όνομα : *Άννα Κομνηνή Δούκαινα Παλαιολογίνα Φιλανθρωπηνή Μαλιασηνή*, ήταν βυζαντινή ευγενής του 13ου αιώνα από την οικογένεια των Παλαιολόγων.

Ήταν κόρη του Ιωάννη Παλαιολόγου και μητέρας άγνωστου ονόματος από την οικογένεια των Τορνικίων, ήταν ανηψιά του αυτοκράτορα Μιχαήλ Η΄ αδελφού του πατέρα της. Παντρεύτηκε τον Νικόλαο Μαλιασηνό ιδιοκτήτη μεγάλων εκτάσεων στην Δημητριάδα (σημ. Βόλο), από οικογένεια αρχόντων της περιοχής της Μαγνησίας όπου φαίνεται να έζησε και η Άννα. 

Η Άννα και ο σύζυγος της Νικόλαος αναφέρονται κτήτορες της μονής του Προδρόμου της Νέας Πέτρας, που δεν σώζεται σήμερα, στη σημερινή Πορταριά Μαγνησίας, αυτό έγινε το 1271 ή το 1272. Το 1274, βυζαντινό έτος 6783, 3ης ινδικτιώνας, έγιναν και οι δύο μοναχοί, η Άννα πήγε στην μονή της Πορταριάς που ήταν κτητόρισα και γυναικεία παίρνοντας το όνομα Ανθούσα. Η Μονή το 1277 με την σύμφωνη γνώμη της Άννας έγινε ανδρική και η Άννα μαζί με τις άλλες μοναχές πήγαν σε άλλη μονή άγνωστη στις πηγές. Μετά τον θάνατο της τάφηκε στην Πορταριά και τον Ναό της Επισκοπής όπου έχει ανευρεθεί σήμερα η σαρκοφάγος του τάφου της.

Παιδί τους ήταν ο :

* Ιωάννης Παλαιολόγος Μαλιασηνός

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  BYZANTINE NOBILITY-ΟΔυναστεία Παλαιολόγων, ανακτήθηκε 28 Ιανουαρίου 2019
2. 1 2 3 4 5  Αρχοντούλα Αναστασιάδου, Μαρία Κοντογιαννοπούλου, *Το επιτύμβιο επίγραμμα ενός Παλαιολόγου στη Μακρινίτσα του Πηλίου και η σχέση του με τα ταφικά μνημεία των Μαλιασιανών της Μαγνησίας*, σελ. 525-530 ανακτήθηκε 28 Ιανουαρίου 2019
3. ↑  Miklosich, Franz· Müller, Joseph (22 Μαρτίου 2012). *Acta et Diplomata Graeca Medii Aevi Sacra et Profana*. Cambridge University Press. ISBN 978-1-108-04453-0.
4. ↑  «495. Ο Βυζαντινός οίκος των Μελισσnνών». *Η Μαγνησία στο Πέρασμα του Χρόνου* (στα Αγγλικά). 25 Απριλίου 2014. Ανακτήθηκε στις 23 Ιουνίου 2020.
Ο **βουδιστικός ναός Βατ Σι Μουάνγκ** ή **Σιμουόνγκ** (στη λαοτινή γλώσσα: **ວັດສີເມືອງ**, στα αγγλικά: **Wat Si Muang** ή **Simuong**) βρίσκεται στη πρωτεύουσα του Λάος, Βιεντιάν. 

Χτίστηκε το 1563, όταν η περιοχή ανήκε στο Βασίλειο του Lan Xang. Σύμφωνα με το θρύλο κατά τη κατασκευή του θυσίασαν μια έγκυο γυναίκα στο Θεό.

Ο ναός αποτελείται από δύο δωμάτια. Στο δωμάτιο που βρίσκεται μπροστά βρίσκεται συνήθως ένας βουδιστής μοναχός που ευλογεί τους πιστούς ενώ στο πίσω δωμάτιο υπάρχει ο κύριος βωμός και αγάλματα και εικόνες του Βούδα. 

Μπροστά στο ναό υπάρχει άγαλμα του βασιλιά Σισαβάνγκ Βονγκ (Sisavang Vong).

Φωτογραφίες
-----------

* Ο βουδιστικός ναός Βατ Σι ΜουάνγκΟ βουδιστικός ναός Βατ Σι Μουάνγκ
* Άγαλμα του Βούδα στο ναόΆγαλμα του Βούδα στο ναό
* Άγαλμα του Βούδα στο ναόΆγαλμα του Βούδα στο ναό
* Το εσωτερικό του ναούΤο εσωτερικό του ναού
* Το εσωτερικό του ναούΤο εσωτερικό του ναού

Παραπομπές
----------

1. ↑

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Wat Si Muang, Vientiane στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 304319337
* SUDOC: 170034100

 |

 |
Ο **Άσλεϊ Γιανγκ** (9 Ιουλίου 1985) είναι Άγγλος ποδοσφαιριστής ο οποίος παίζει ως ακραίος μέσος και αμυντικός για την αγγλική ομάδα Άστον Βίλα και για την εθνική ομάδα της Αγγλίας, με την οποία έχει παίξει σε 39 αγώνες και έχει πετύχει εφτά γκολ.

Ο Γιανγκ γεννήθηκε στο Χερτφόρνσαϊρ και έπαιξε για πρώτη φορά επαγγελαμτικά με τη Γουάτφορντ το 2003. Έγινε βασικός πρώτη φορά τη σαιζόν 2004-05 και ήταν ένας από τους παίκτες κλειδιά στην άνοδο της ομάδας της σαιζόν 2005-06. Τον Ιανουάριο του 2007 μεταγράφηκε στην Άστον Βίλα αρχικά για 8 εκατομμύρια λίρες, το υψηλότερο ποσό στην ιστορία του συλλόγου μέχρι εκείνη τη στιγμή, και κέρδισε το βραβείο νέου παίκτη της χρονιάς το 2009. Τον Ιούνιο του 2011 αποκτήθηκε από την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ για περίπου 17 εκατομμύρια ευρώ. Με τη Γιουνάιτεντ κέρδισε πέντε τρόπαια, συμπεριλαμβανομένων της Πρέμιερ Λιγκ το 2013, το FA Cup το 2016 και το Γιουρόπα Λιγκ το 2017. Τον Ιανουάριο του 2020, ο Γιανγκ υπέγραψε συμβόλαιο με την Ίντερ, με την οποία έφτασε μέχρι τον τελικό του Γιουρόπα Λιγκ. Το 2021 επέστρεψε στην Άστον Βίλα.

Ο Γιανγκ εκπροσώπησε την εθνική Αγγλίας στο Euro 2012 αλλά στη συνέχεια δεν κλήθηκε στην εθνική για τέσσερα χρόνια. Ο Γκάρεθ Σάουθγκεϊτ τον κάλεσε ξανά το 2017 και συμμετείχε στην αποστολή της Αγγλίας στο Μουντιάλ 2018, οπότε και έφτασε μέχρι τα ημιτελικά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (πολλαπλές γλώσσες) *Transfermarkt*. 14086. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  (Ισπανικά) *Argentine Soccer Database*. 62232.
3. ↑  «As» (Ισπανικά) Grupo PRISA. Μαδρίτη. ashley\_young/16879.
4. ↑  www.transfermarkt.co.uk/ashley-young/profil/spieler/14086.
5. ↑  (Ισπανικά) *Argentine Soccer Database*. 62232. Ανακτήθηκε στις 4  Απριλίου 2022.
6. ↑  «Aston Villa: Martin O'Neill's signings – where are they now?». *Birmingham Mail*. 14 March 2017.. Ανακτήθηκε στις 28 April 2017.
7. ↑  «Giggs earns prestigious PFA award». 26 April 2009.. Ανακτήθηκε στις 28 April 2017.
8. ↑  «Ashley Young joins Man Utd from Aston Villa». 23 June 2011.. Ανακτήθηκε στις 18 January 2020.
9. ↑  «Επέστρεψε στην Άστον Βίλα ο Άσλει Γιανγκ (pic)». *SDNA*. 17 Ιουνίου 2021. Ανακτήθηκε στις 13 Αυγούστου 2021.
10. ↑  «Welcome back Young». Twitter. 2 November 2017. .

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Εθνική Αγγλίας – Μουντιάλ 2018 Τέταρτη θέση |
| --- |
|  |
|  | 
* 1 Πίκφορντ
* 2 Γουόκερ
* 3 Ρόουζ
* 4 Ντάιερ
* 5 Στόουνς
* 6 Μαγκουάιρ
* 7 Λίνγκαρντ
* 8 Χέντερσον
* 9 Κέιν (c)
* 10 Στέρλινγκ
* 11 Βάρντι
* 12 Τρίπιερ
* 13 Μπάτλαντ
* 14 Γουέλμπεκ
* 15 Κέιχιλ
* 16 Τζόουνς
* 17 Ντελφ
* 18 Γιανγκ
* 19 Ράσφορντ
* 20 Άλι
* 21 Λόφτους-Τσικ
* 22 Αλεξάντερ-Άρνολντ
* 23 Πόουπ
* Προπονητής: Σάουθγκεϊτ
 |

 |
Ο **Βολοντιμίρκο Βολοντάροβιτς**, ρωσ. Володимирко Володарович (1104 - 1152) από τον Οίκο των Ρουρικιδών-Γαλικίας ήταν πρίγκιπας της Γαλικίας (1141-53).

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος τού Βολοντάρ πρίγκιπα τού Περεμίσλ και μίας πριγκίπισσας της Πομερανίας.

Το 1124 έγινε πρίγκιπας τού Ζβενίγκοροντ και το 1129, οπότε αποβίωσε ο αδελφός του Ροστισλάβ, κατέλαβε το Περεμίσλ. Βαθμιαία ένωσε το Περεμίσλ, το Ζβενίγκοροντ, τη Γαλικία και την Τερεμπόβλια σε ένα πριγκιπάτο, της Γαλικίας. Το 1141 (σύμφωνα με άλλους το 1144) μετέφερε την πρωτεύουσα στη Γαλικία, πόλη που κατέλαβε έπειτα από τον θάνατο τού ανιψιού του Ιβάν.

Προσπάθησε να ενώσει υπό την εξουσία του και το πριγκιπάτο τού Βολίν, αλλά πολεμώντας γι' αυτό με τον Βσέβολοντ Β΄ μεγάλο πρίγκιπα τού Κιέβου, ηττήθηκε. Συμμάχησε με τον Γιούρι Α΄ τον *μακρόχειρα* (dogorukiy) εναντίον τού Ιζιασλάβ Β΄, από τον οποίο κέρδισε το Κυίβ. Ήταν μαζί με τον Μανουήλ Α΄ Κομνηνό Αυτοκράτορα των Ρωμαίων στον μακρό αγώνα του εναντίον της Ουγγαρίας. Ωστόσο το 1152 υπέγραψε συμφωνία ειρήνης με Γκέζα Β΄ της Ουγγαρίας.

Οικογένεια
----------

Γιος του ήταν ο:

* Γιαροσλάβ ο *νουνεχής* (osmomysl) π. 1135-1187, πρίγκιπας της Γαλικίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.

Πηγές
-----

* Volodymyrko Volodarovych in the Internet Encyclopedia of Ukraine, vol. 5 (1993)
Η **Άννα Δάνδολο** (*ιταλικά : Anna Dandola, σερβικά : Ана Дандоло*) ήταν Βενετή ευγενής που έγινε βασίλισσα της Σερβίας, ως δεύτερη σύζυγος του βασιλιά Στέφανου του Πρωτόστεπτου, τον ιδρυτή του Σερβικού βασιλείου. 

Η Άννα γεννήθηκε στην Βενετία, Δημοκρατία της Βενετίας, σε μια άγνωστη ημερομηνία, ήταν κόρη του Ραϊνέρο Δάνδολου και μητέρα αγνώστου σήμερα ονόματος. Παππούς της ήταν ο Ερρίκος Δάνδολος, δόγης της Βενετίας, ο οποίος νωρίτερα είχε κάνει επιδρομές στο Ζαντάρ (1202) και την Κωνσταντινούπολη (1204).

Περίπου το 1216 ή το 1217, παντρεύτηκε τον Στέφανο που τότε ήταν Μεγάλος Ζουπάνος του Μεγάλου πριγκιπάτου της Ράσκας και γιος του Στέφανου Νεμάνια. Η Γαμήλια τελετή τελέσθηκε στη Βενετία με τη συμμετοχή όλων των πατρικίων κι ευγενών της δημοκρατίας. Μετά την γιορτή προς τιμήν τους, το ζευγάρι στη συνέχεια μεταφέρθηκε με μεγάλες τιμές στη Δαλματία. Η Άννα ήταν η δεύτερη γυναίκα του Στέφανου, η πρώτη Ευδοκία Αγγελίνα είχαν χωρίσει για υποτιθέμενη μοιχεία, είχε πεθάνει το 1211. Ο γάμος του Στέφανου σε μια γυναίκα από την ισχυρή θαλάσσια δημοκρατία της Βενετίας ήταν πολιτικά επωφελής για τη Σερβία. Το 1217 ο Στέφανος στέφθηκε ο πρώτος βασιλιάς της Σερβίας από τον Αρχιεπίσκοπο Σάββα Α΄ και η Άννα έγινε η πρώτη βασίλισσα.

Λίγο πριν από το θάνατό του στις 24 Σεπτεμβρίου το 1228 ο Στέφανος έλαβε μοναστικούς όρκους. Άννα έζησε μέχρι το 1264, αρκετό καιρό για να δει τον γιο της Στέφανο Ούρο στον σερβικό θρόνο το 1243. Απόγονοι της Άννας συνέχισαν να κυβερνά στη Σερβία για πολλές γενιές.

Πιστεύεται ότι η Άννα πέθανε το 1258. Θάφτηκε στο μοναστήρι Σοπότσανι, σε ένα βασιλικό μαυσωλείο όπου θάφτηκαν ο Στέφανος αλλά και άλλοι απόγονοι της οικογένειας. Η τοιχογραφία με την απεικόνιση του θανάτου της έχει πολύτιμη ιστορική σημασία, και έχει περιγραφεί ως «μία από τα πιο σημαντικές ιστορικές συνθέσεις ζωγραφισμένες στους τοίχους των σερβικών μεσαιωνικών εκκλησιών", που απεικονίζεται στο βόρειο τοίχο. Το έργο έχει χρονολογηθεί μεταξύ 1263 και 1268.

Με τον Στέφανο απέκτησαν ένα γιο, τον Στέφανο Ούρο, που γεννήθηκε γύρω στο 1223, και μια κόρη, της οποίας δεν διασώζεται το όνομα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *NIN. Nedeljne informativne novine*. Politika. 1999. σελ. 36.
2. ↑  Sima M. Cirkovic (15 Απριλίου 2008). *The Serbs*. John Wiley & Sons. σελίδες 38–. ISBN 978-1-4051-4291-5.
3. ↑  Miodrag Al Purković (1956). *Princeze iz kuće Nemanijića*. Avala. σελ. 18.
4. ↑  Henri Stern (1966). *L'Art byzantin*. Presses Universitaires de France. σελ. 146.
5. 1 2  Milorad Panić-Surep (1965). *Yugoslavia: Cultural Monuments of Serbia*. Turistička štampa. σελ. 139.
6. ↑  Alex Dragnich and Slavko Todorovich. *Raška and Kosovo*.
7. ↑  Paul Graindor· Henri Grégoire (2002). *Byzantion: Revue Internationale Des Études Byzantines*. Fondation Byzantine.

Πηγές
-----

* Srpska akademija nauka i umetnosti (1901). *Glas - Srpska akademija nauka i umetnosti*. Srpska akademija nauka i umetnosti.
* *Жене и деца Стевана Првовенчаног*
Η **Νεοκλασική Τριλογία Αθηνών**, γνωστή και ως **Αθηναϊκή Τριλογία**, αποτελεί συγκρότημα τριών δημοσίων κτιρίων νεοκλασικής αρχιτεκτονικής που βρίσκεται επί της οδού Πανεπιστημίου στην Αθήνα, μεταξύ της πλατείας

 Το Βαλλιάνειο Μέγαρο της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδος.Το κεντρικό κτίριο του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.Το Μέγαρο της Ακαδημίας Αθηνών.Συντάγματος και της πλατείας Ομονοίας. Όλα τα κτίρια, από τα οποία απαρτίζεται το συγκρότημα, ανεγέρθηκαν έπειτα από δωρεές ιδιωτών. Το όνομα του το οφείλει στον Θεόφιλο Χάνσεν, ενός εκ των αρχιτεκτόνων, ο οποίος του έδωσε αυτή την ονομασία το 1902 μετά την ολοκλήρωση και του Βαλλιάνειου Μεγάρου.

Δείτε επίσης
------------

* Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών
* Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος
Ο **Νικόλαος Π. Ορφανός** (1893-1975) ήταν Έλληνας μετανάστης στις Η.Π.Α.. Επαναπατρίστηκε και υπήρξε ευεργέτης του ενοριακού Ιερού Ναού «Αγίου Νικολάου» Κάψια Αρκαδίας και του Δημοτικού σχολείου Κάψια της Αρκαδίας.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ο Νικόλαος Παρασκευά Ορφανός, γεννήθηκε στο χωριό Κάψια Αρκαδίας το 1893 από τον Παρασκευά Ορφανό και την σύζυγό του Κωνσταντίνα Ορφανού το γένος Αναγνωστόπουλου. Μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής σε νεαρή ηλικία όπου σύντομα απέκτησε μεγάλη περιουσία. Δεν παντρεύτηκε ποτέ και επέστρεψε στην Ελλάδα. 

Υπήρξε ευεργέτης του ενοριακού Ιερού Ναού Αγίου Νικολάου και του Δημοτικού σχολείου στα Κάψια Αρκαδίας ενώ βοήθησε οικονομικά το χωριό του και τους κατοίκους του. Αδέλφια του ήσαν ο δημοδιδάσκαλος του χωριού Κάψια, Ιωάννης Ορφανός, ο Γιώργος Ορφανός και η Αθανασία Ορφανού.

Σήμερα στο χωριό υπάρχει προτομή του, φιλοτεχνημένη από τον γλύπτη Ζεγκ δίπλα στο πανδοχείο «Αρχοντικό Καλτεζίωτη» στο νεκροταφείο του Αγ. Νικολάου.

Παραπομπές
----------

"Ιστορία της Αρκαδίας", Αντώνης Κάτσικας Εκδόσεις Κόσμος 1995 

* Επίσημη ιστοσελίδα της οικογένειας Ορφανός https://web.archive.org/web/20140718191652/http://www.orphanos.web44.net/
Ο **Νικόλαος Παππάς** (1930 - 5 Απριλίου 2013) ήταν Έλληνας αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού και πολιτικός. Αποτέλεσε πρωτεργάτη του αντιδικτατορικού Κινήματος του Ναυτικού το 1973.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1930 στην Κύμη. Κατάγονταν από τα Ψαρά με προγόνους ναυμάχους. Σπούδασε στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων, στη Σχολή Ναυτιλίας και Κατευθύνσεως του Βρετανικού Ναυτικού και στη Σχολή Πολέμου και Αμύνης του ΝΑΤΟ Ρώμης.

Το 1963, υπηρέτησε ως υπασπιστής ΥΕΘΑ έως το 1965. Το διάστημα 1971-1972, διετέλεσε διοικητής της Σχολής Υπαξιωματικών. Στις 25 Μαΐου 1973, έγινε διεθνώς γνωστός, όταν για να εκδηλώσει την αντίθεσή του προς την απριλιανή δικτατορία, οδήγησε το αντιτορπιλικό «Βέλος ΙΙ», του οποίου ήταν κυβερνήτης, στην Ιταλία πρωτοστατώντας στο Κίνημα του Ναυτικού 23ης Μαΐου 1973. Στη συνέχεια αποτάχθηκε από το Ναυτικό με απόφαση της δικτατορίας, η οποία του αφαίρεσε την ελληνική ιθαγένεια.

Το 1974, μετά την πτώση της δικτατορίας, διετέλεσε διευθυντής Διοικήσεως Ναυστάθμου Σαλαμίνας για έναν χρόνο.

Το 1976, υπηρέτησε ως διευθυντής Πολεμικής Σχεδιάσεως ΓΕΝ και Ακόλουθος Αμύνης στη Μεγάλη Βρετανία έως το 1979.

Την περίοδο 1979-1980, ήταν διοικητής Ταχέων Σκαφών και από το 1980 έως το 1981, διοικητής αντιτορπιλλικών και Υπαρχηγός Ναυτικού.

Το 1981, ανέλαβε τη Διοίκηση Ναυτικής Εκπαίδευσης και το 1982, επιλέχτηκε ως Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού, θέση στην οποία παρέμεινε ως το 1986.

Συμμετείχε ως υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας στην υπηρεσιακή κυβέρνηση του Ιωάννη Γρίβα (1989) και στην οικουμενική του Ξενοφώντα Ζολώτα (1989-1990).

Ήταν παντρεμένος με την Χαρίκλεια Παπαναστασίου με την οποία απέκτησαν δύο γιους.

Πέθανε τον Απρίλιο του 2013 από καρκίνο μετά από πολύμηνη νοσηλεία στο Νικοδήμειο Ναυτικό Νοσοκομείο Αθηνών. .

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Εφημερίδα «Έθνος»». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Απριλίου 2013. Ανακτήθηκε στις 5 Απριλίου 2013.
2. ↑  Εφημερίδα «Τα Νέα»