recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Το **Γιοβόν** (τατζικικά: Ёвон) είναι πόλη στην περιφέρεια Χάτλον του Τατζικιστάν. Το 2000, η πόλη είχε εκτιμώμενο πληθυσμό 20.000 κατοίκων. Βρίσκεται περίπου 30 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Ντουσαμπέ. 

Το καθεστώς οικισμού αστικού τύπου χορηγήθηκε το 1965. 

Στην σοβιετική ιδρύθηκαν το εργοστάσιο θερμότητας και ηλεκτρικής ενέργειας Γιοβόν και το ηλεκτροχημικό εργοστάσιο Γιοβόν.

Πληθυσμός
---------

| 1970 | 1979 | 1989 | 2008 | 2015 |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 9034 | 13 884 | 20 148 | 20 209 | 33 200 |

Γεωγραφία
---------

### Κλίμα

Ο υποτύπος της Κλιματικής Ταξινόμησης Κέππεν για το Γιοβόν είναι ο Csa, δηλαδή μεσογειακό κλίμα. Η μέση ετήσια θερμοκρασία ανέρχεται στους +14.6 °C. Ο θερμότερος μήνας είναι ο Ιούλιος, με μέση θερμοκρασία +26.8 °C, ενώ ο Ιανουάριος είναι ο δροσερότερος μήνας με μέση θερμοκρασία +1.7 °C. Η μέση ετήσια βροχόπτωση ανέρχεται στα 552.7 χιλιοστά και υπάρχουν κατά μέσο όρο 85.5 μέρες με βροχόπτωση. Ο υγρότερος μήνας είναι ο Μάρτιος, με βροχόπτωση 107.3 χιλιοστών ενώ ο ξηρότερος μήνας είναι ο Αύγουστος, με βροχόπτωση 0.6 χιλιοστών.

| Κλιματικά δεδομένα Yovon |
| --- |
| Μήνας | Ιαν | Φεβ | Μάρ | Απρ | Μάι | Ιούν | Ιούλ | Αύγ | Σεπ | Οκτ | Νοε | Δεκ | Έτος |
| Μέση Μηνιαία °C (°F) | 1.7 | 3.7 | 9.1 | 15.4 | 19.7 | 24.6 | 26.8 | 25.1 | 20.4 | 14.9 | 9.3 | 4.6 | 14,6 |
| Υετός mm (ίντσες) | 63,5 | 74,1 | 107,3 | 99 | 68 | 7,4 | 3,5 | 0,6 | 2,2 | 28,4 | 42,1 | 56,6 | 552,7 |
| % υγρασίας | 70.8 | 68.9 | 65.5 | 61.9 | 54.5 | 40.4 | 36.8 | 38.0 | 40.6 | 50.5 | 59.2 | 68.0 | 54,6 |
| Μέσες ημέρες κατακρημνίσεων (≥ 0.1 mm) | 10.2 | 11.4 | 14.1 | 12.5 | 10.0 | 2.9 | 1.4 | 0.4 | 0.9 | 5.0 | 6.8 | 9.9 | 85,5 |
| *Πηγή: «The Climate of Yovon». Weatherbase. Ανακτήθηκε στις 4 Αυγούστου 2014.* |

Παραπομπές
----------

1. ↑  Maplandia world gazetteer
2. ↑  Перепись-1970
3. ↑  Перепись-1979
4. ↑  Перепись-1989
5. ↑  «List of Jamoats». UN Coordination, Tajikistan. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Φεβρουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 10 Μαΐου 2010.
6. ↑  «Численность населения Республики Таджикистан на 1 января 2015 года. Сообщение Агентства по статистике при Президенте Республики Таджикистан» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 2 Ιουλίου 2015. Ανακτήθηκε στις 6 Αυγούστου 2017.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Δορυφορικός χάρτης στο Maplandia.com
Το **Γκιλγκίτ** (Σίνα: گلیت, Ουρντού: گلگت), είναι η πρωτεύουσα της περιοχής Γκιλγκίτ-Μπαλτιστάν, μιας διοικητικής επικράτειας του Πακιστάν. Η πόλη βρίσκεται σε μια ευρεία κοιλάδα κοντά στη συμβολή του ποταμού Γκιλγκίτ και του ποταμού Χούνζα. Το Γκιλγκίτ είναι ένας σημαντικός τουριστικός προορισμός στο βόρειο Πακιστάν και χρησιμεύει ως κόμβος για ορειβατικές αποστολές στα όρη Καρακορούμ. Ήταν σημαντική στάση στον αρχαίο δρόμο του μεταξιού και σήμερα χρησιμεύει ως σημαντική διασταύρωση κατά μήκος της εθνικής οδού Καρακορούμ με οδικές συνδέσεις με την Κίνα, το Σκαρντού, το Τσιτράλ, το Πεσαβάρ και το Ισλαμαμπάντ.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Gilgit (city) στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 9135147270625435700004
* GND: 4021036-4
* SUDOC: 168159562

 |

 |
Ο **Γκυ Α΄ Μπάλλιολ**, ιδρυτής του Οίκου του Μπάλλιολ ήταν βαρόνος από την Γαλλική Πικαρδία που του δόθηκαν πολλά εδάφη στην βόρεια Αγγλία στα τέλη του 11ου αιώνα, εγκαταστάθηκε από τον βασιλιά Γουλιέλμο Ρούφο σε τμήμα των εδαφών που είχαν κατασχεθεί από την κομητεία του Νορθάμπερλαντ.

Ο ιστορικός Φρανκ Μπάρλοου (1911 - 2009) γράφει ότι η δυναστεία του Μπάλλιολ *τοποθετήθηκε στα βόρεια της Αγγλίας για την άμυνα και την ασφάλεια της χώρας*. Ο ιστορικός Τζόφφρυ Στελλ (γεν. το 1944) αναφέρει αντίστοιχα ότι δόθηκαν από τον Γουλιέλμο οι περιοχές στον Γκυ *για να τον υποστηρίξει στις εκστρατείες του στα ανατολικά σύνορα της Νορμανδίας (1091, 1094)*
Η καταγωγή του Γκυ προερχόταν από ένα χωριό κοντά στο Αμπβίλ, στα σύνορα της κομητείας του Πονθιέ με την Νορμανδία, ο ανιψιός του Βερνάρδος Α΄ Μπάλλιολ τον διαδέχθηκε πριν το 1130.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Stell, "Balliol, Bernard de".
2. ↑  Barlow, William Rufus, p. 172.
3. ↑  Stell, "Balliol, Bernard de".

Πηγές
-----

* Barlow, Frank, William Rufus, (New Haven, 2000)
* Stell, G. P. "Balliol, Bernard de (d. 1154x62)", Oxford Dictionary of National Biography, Oxford University Press, 2004
Συντεταγμένες: 37°36′48″N 21°27′12″E﻿ / ﻿37.61333°N 21.45333°E﻿ / 37.61333; 21.45333

Το **Δέλτα του Αλφειού** είναι υδροβιότοπος στην Ηλεία στις εκβολές του ποταμού Αλφειού. Οι εκβολές του ποταμού βρίσκονται κοντά στο χωριό Επιτάλιο και στο βόρειο τμήμα του Κυπαρισσαϊκού κόλπου. Το δέλτα του Αλφειού καταλαμβάνει 5.770 εκτάρια.

Κατά την αρχαιότητα ήταν αρκετά νοτιότερα και σύμφωνα με αρχαίους συγγραφείς ήταν πλωτός από τις εκβολές μέχρι την Αρχαία Ολυμπία. 

Μέχρι την δεκαετία του 70 συχνά ο Αλφειός πλημμύριζε στις εκβολές του και ενώνονταν με την Λίμνη της Αγουλινίτσας. Οι πλημμύρες σταμάτησαν όταν αποξηράνθηκε η λίμνη Αγουλινίτσας και δημιουργήθηκαν το φράγμα του Λάδωνα και το φράγμα του Φλόκα. Τα φερτά υλικά που κατέβαζε ο Αλφειός στα 112 χιλιόμετρα πορείες του επιχωμάτωσαν τα ερείπια της αρχαίας Ολυμπίας και του Αρχαίου Επιταλίου, ενώ δημιούργησαν τις λίμνες Αγουλινίτσας, Μουριάς και τη λίμνη Καϊάφα.

Μετά την κατασκευή των φραγμάτων του Λάδωνα και του Φλόκα έγινε μεγάλη παρακράτηση φερτών υλικών με αποτέλεσμα σήμερα την συνεχιζόμενη διάβρωση του Δέλτα του Αλφειού που εκτιμάται σε περισσότερο από ένα μέτρο τον χρόνο. Στη διάβρωση συμβάλλουν τα μεγάλα κύματα και τα ισχυρά παράκτια ρεύματα. Το δέλτα ανήκει στο δίκτυο "Φύση 2000" (Natura 2000), έχει συμπεριληφθεί στη συνθήκη Ραμσάρ (Ramsar) και προστατεύεται διεθνώς.

Το δέλτα έχει πολλές αμμώδεις παραλίες, στενές λωρίδες από άμμο, πολλή χαμηλή βλάστηση αλλά και πλατάνια.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Μιχάλης Κατρίνης, Κήρυξη του δέλτα του Αλφειού ως προστατευόμενη περιοχή - Άμεσες παρεμβάσεις στο φράγμα και στην κοίτη του ποταμού
2. ↑  Γ. Γκιώνης, Σ. Ε. Πούλος, Π. Γιαλούρης και Θ. Γιαννόπουλος Η Σύγχρονη Μορφολογική Εξέλιξη του Δέλτα του Ποταμού Αλφειού, ως αποτέλεσμα των φυσικών διεργασιών και της ανθρώπινης παρέμβασης[*νεκρός σύνδεσμος*]

Πηγές
-----

* Σύλλογος Επιταλιωτών Αθήνας, Το Δέλτα του ποταμού Αλφειού
* Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης Κρεστένων
Μεταφερόμενη λαιμητόμος (Μουσείο της Σκωτίας).
Η **γκιλοτίνα** (*guillotine*), **λαιμητόμος** ή **καρμανιόλα** είναι μηχανικό όργανο που χρησιμοποιήθηκε σε πολλές χώρες για τον αποκεφαλισμό των καταδικασμένων σε θάνατο. Κατασκευάστηκε από το δρα Ζοζέφ Ινιάς Γκιγιοτέν (Guillotin 1738-1814), ο οποίος στη Συνέλευση των Τάξεων 1789 πρότεινε πρώτος τη χρήση της ως "ανώδυνο θάνατο". Αργότερα η Νομοθετική επιτροπή ανέθεσε στο γιατρό Λουί να το μελετήσει και να κατασκευάσει το μηχάνημα το οποίο αρχικά ονομάστηκε λουϊζόν ή λουϊζέτ (Louison, Louisette). Τελικά η χρήση του υιοθετήθηκε στις 20 Μαρτίου 1792 διατηρώντας όμως το όνομα του πρώτου εισηγητή. 
Ο αποκεφαλισμός γινόταν με το πέσιμο βαρειάς λοξής λεπίδας που γλιστρούσε απότομα ανάμεσα σε δύο ορθοστάτες και ο θάνατος ήταν ακαριαίος. 

Το μηχάνημα αυτό ήταν ήδη γνωστό και σε χρήση στη Νότια Γαλλία καθώς και στην Ιταλία από τον 16ο αι. που έφερε το όνομα **μανναία** (mannaia).

Η πρώτη εκτέλεση με λαιμητόμο έγινε στις 25 Απριλίου 1792 στη Γαλλία. Και ενώ αρχικά σχεδιάστηκε για την εκτέλεση κοινών εγκληματιών μετά 4 μήνες από την πρώτη χρήση της καθιερώθηκε ως μέσον θανάτωσης πολιτικών καταδίκων και αντιπάλων. Στην περίοδο της Τρομοκρατίας, κατά τη Γαλλική Επανάσταση (1793-94), εκτελέστηκαν στη λαιμητόμο περισσότερα από 4.000 άτομα. Ως ποινή, η Γαλλική Δημοκρατία την κατάργησε μόλις στις 9 Οκτωβρίου 1981.

Στην Ελλάδα χρησιμοποιήθηκε επίσης ως τις αρχές του 20ού αιώνα. Ήρθε με τους Βαυαρούς σε δυο τύπους : μόνιμη και μεταφερόμενη (σε τρεις φόρτους). Η μόνιμη ήταν στημένη στις φυλακές του Παλαμηδιού, στο Ναύπλιο, ενώ η μεταφερόμενη συνοδεία χωροφυλάκων και δημίων χρησιμοποιήθηκε ανά την επικράτεια. Με γκιλοτίνα εκτελέστηκε ο δολοφόνος του Πρωθυπουργού Θεόδωρου Δηλιγιάννη, Κώστας Γερακάρης, το 1906.

Πρόσωπα που πέθαναν στην γκιλοτίνα (επιλεγμένος κατάλογος)
----------------------------------------------------------

* Λουδοβίκος ΙΣΤ', Βασιλιάς της Γαλλίας
* Μαρία Αντουανέτα, Βασίλισσα
* Αντουάν Λοράν Λαβουαζιέ, χημικός
* Ζαν Σιλβέν Μπαγί, αστρονόμος
* Αντρέ Σενιέ (ποιητής)
* Ολέμπ ντε Γκουζ, φεμινίστρια
* Μαξιμιλιανός Ροβεσπιέρος, Γάλλος επαναστάτης και δικηγόρος
* Ζωρζ Ζακ Νταντόν, ρήτορας και επαναστάτης
* Σαιν Ζιστ, πολιτικός
* Μαντάμ ντι Μπαρί, ευγενής
* Μαντάμ Ρολάν, συγγραφέας
* Σαρλότ Κορντέ, δολοφόνος του Μαρά
* Αλέξανδρος ντε Μπωαρναί, πρώτος σύζυγος της Ιωσηφίνας Τασέρ ντε Λα Παζρί
* Ζωρζ Κουτόν, πολιτικός

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Γκιλοτίνα** |

* The Guillotine Headquarters Αρχειοθετήθηκε 2011-07-19 στο Wayback Machine. -- περιέχει φωτογραφικό υλικό και άλλες πληροφορίες.

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **γκιλοτίνα**  |
Συντεταγμένες: 5°19′34.0″N 6°28′14.9″E﻿ / ﻿5.326111°N 6.470806°E﻿ / 5.326111; 6.470806

Το **Δέλτα του Νίγηρα** είναι το δέλτα του ποταμού Νίγηρα, στον Κόλπο της Γουινέας στον Ατλαντικό ωκεανό, στη Νιγηρία. 

Πρόκειται για μια πολύ πυκνοκατοικημένη περιοχή, όπου παράγεται σχεδόν το σύνολο του πλούτου της χώρας. Η περιοχή αποτελούσε το Βρετανικό Προτεκτοράτο των Ποταμών του Πετρελαίου μεταξύ 1885 και 1893, όταν επεκτάθηκε και έγινε το Προτεκτοράτο της Ακτής του Νίγηρα. Το Δέλτα είναι περιοχή πλούσια σε πετρέλαιο και έχει γίνει επίκεντρο διεθνούς διαμάχης λόγω της καταστροφικής μόλυνσης και οικοκτονίας, καθώς και παραβιάσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων στις οποίες είναι εμπλεκόμενη και η εταιρεία Shell. 

Το Δέλτα του Νίγηρα έχει έκταση μεγαλύτερη από 70.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα (περίπου όσο η μισή Ελλάδα) και αποτελεί το 7,5% της έκτασης της Νιγηρίας. Περίπου 31 εκατομμύρια άνθρωποι από περισσότερες από 40 εθνοτικές ομάδες κατοικούν στο Δέλτα του Νίγηρα, ενώ οι τοπικές διάλεκτοι φτάνουν περίπου τις 250. 

Η Νιγηρία έχει γίνει η μεγαλύτερη πετρελαιοπαραγωγός χώρα στη Δυτική Αφρική. Περίπου 2 εκατομμύρια βαρέλια εξορύσσονται κάθε μέρα από το Δέλτα του Νίγηρα. Εκτιμάται ότι 38 δισεκατομμύρια βαρέλια βρίσκονται ακόμα στην περιοχή του Δέλτα προς εξόρυξη (αρχές του 2012). Οι πρώτες πετρελαϊκές εργασίες στην περιοχή ξεκίνησαν τη δεκαετία του 1950 και έγιναν από πολυεθνικές εταιρείες, που παρείχαν στη Νιγηρία τον απαραίτητο τεχνολογικό εξοπλισμό και τα κεφάλαια για την εξόρυξη πετρελαίου. Από το 1975, η περιοχή αποφέρει περισσότερο από το 75% των εξαγωγών της Νιγηρίας. Το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο αποτελούν το 97% των εσόδων της Νιγηρίας από εξαγωγές. Μεγάλο μέρος του φυσικού αερίου που εξορύσσεται από πετρελαιοπηγές του Δέλτα καίγεται αμέσως με συχνότητα περίπου 70 εκατομμυρίων m³ την ημέρα. Αυτό ισοδυναμεί με το 41% της Αφρικανικής κατανάλωσης φυσικού αερίου, και αποτελεί τη μεγαλύτερη πηγή εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου στον πλανήτη. Η περιβαλλοντική καταστροφή που προκαλεί η πετρελαιοβιομηχανία και η έλλειψη διανομής του πετρελαϊκού πλούτου αποτελούν βασικούς παράγοντες για τη διαμαρτυρία από πολυάριθμες περιβαλλοντικές οργανώσεις και προκαλούν διεθνοτικές συγκρούσεις στην περιοχή, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονται και οι πρόσφατες δράσεις των ανταρτών από το Κίνημα για την Απελευθέρωση του Δέλτα του Νίγηρα(MEND).

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Δέλτα του Νίγηρα** |

1. ↑  *GEOnet Names Server*. 11  Ιουνίου 2018. -2020890.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 32144647633571270411
* GND: 4117882-8
* SUDOC: 030421853
* BNF: cb12183867g (data)

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Αφρική
 |

 |
Η **Εκκλησία του Σαν Φέρμο στο Κρένταρο** (**Chiesa di San Fermo a Credaro**) είναι εκκλησία ρωμανικού ρυθμού για την οποία οι πρώτες αναφορές ανάγονται στο 8ο με 9ο αιώνα. 

Βρίσκεται στη Λομβαρδία, στη βόρεια Ιταλία και ανήκει στην Επισκοπή του Μπέργκαμο.

Περιγραφή της εκκλησίας
-----------------------

Η εκκλησία έχει ένα κλίτος και πολυγωνική αψίδα. Στο χώρο του ιερού κατά τη διάρκεια εργασιών αποκατάστασης, το 1996, ήρθαν στο φως τα θεμέλια παλαιότερης διπλής αψίδας. Στο εσωτερικό του ναού διασώζονται σε όχι καλή κατάσταση μερικές νωπογραφίες μια εκ των οποίων απεικονίζει έναν άγγελο. Το δάπεδο είναι φτιαγμένο με κεραμικά πλακάκια. 

Χαρακτηριστικό του ναού του Σαν Φέρμο στο Κρένταρο, είναι ότι το καμπαναριό, που έχει 16 μ. ύψος, βρίσκεται στη μέση της πρόσοψης του κτίσματος, πράγμα σπάνιο σε ναούς στην Ιταλία. Δεξιά του καμπαναριού βρίσκεται η είσοδος της εκκλησίας. Αρχικά η είσοδος βρισκόταν στη βάση του καμπαναριού αλλά αργότερα το άνοιγμα χτίστηκε, διακρίνεται όμως ακόμα και σήμερα το σημείο στο οποίο βρισκόταν. Στο μέσο περίπου του καμπαναριού υπάρχουν πολεμίστρες ενώ ψηλότερα υπάρχουν τρεις σειρές από διπλά ανοίγματα σε κάθε πλευρά, που είναι ημικυκλικά στο πάνω μέρος τους και στηρίζονται σε λεπτό κίονα. Η ύπαρξη των πολεμίστρων μπορεί να σημαίνει ότι το καμπαναριό χρησιμοποιούνταν για τον έγκαιρο εντοπισμό κινδύνων για την περιοχή και για την άμυνα των κατοίκων.

Παραπομπές
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Εκκλησία του Σαν Φέρμο (Κρένταρο)** |
Το ΒΠ "ΓΛΑΥΚΟΣ" ήταν πολεμικός κέρκουρος ιστιοφόρο του Ελληνικού Βασιλικού Ναυτικού. Ναυπηγήθηκε το 1834 στο Ναύσταθμο του Πόρου, με κόστος κατασκευής 50.584 δρχ. Του ιδίου τύπου πλοίο αδελφό πλοίο ήταν ο ‘Ναυτίλος’.

Στα γεγονότα της επιβολής Συντάγματος στις 3 Σεπτεμβρίου 1843 ο ΓΛΑΥΚΟΣ ναυλοχούσε στη Χαλκίδα, θεωρήθηκε τότε ότι ήταν το μόνο ελληνικό πολεμικό πλοίο του οποίου το πλήρωμα δεν συμμερίστηκε τη Συνταγματική (Πολιτειακή) μεταβολή. Τότε συνέβησαν τα ακόλουθα έκτροπα:

Το πλήρωμα του συναυλοχούντος εκεί πολεμικού ΚΟΧΡΑΝ υπό τον Κυβερνήτη του, Υποπλοίαρχο Π. Μπούφη, χωρίς να φέρεται ότι έλαβε σχετική διαταγή, επωφελούμενος την έξοδο των αξιωματικών του ΓΛΑΥΚΟΥ στη ξηρά προκειμένου να επικοινωνήσουν με Αθήνα, και βοηθούμενος από τη στρατιωτική φρουρά της Χαλκίδας, της οποίας ζήτησε τη βοήθεια, επεχείρησε την κατάληψη του ΓΛΑΥΚΟΥ.

Τότε κάποιοι του πληρώματος έστρεψαν τα πυροβόλα κατά του πλοίου ΚΟΧΡΑΝ αλλά και της πόλης απειλώντας εμφύλια σύγκρουση. Τελικά όμως μετά από αυτοσυγκράτηση αυτών, το πλοίο παραδόθηκε αναίμακτα στους καταληψίες – ο δε Κυβερνήτης του ΓΛΑΥΚΟΥ Ν. Χατζηανδρέου, αντικαταστάθηκε προκειμένου να τεθεί τέλος στο επεισόδιο.

Το 1849 ο ΓΛΑΥΚΟΣ ανέλαβε περιπολίες στις ακτές της Μικράς Ασίας και τις ανατολικές Κυκλάδες καταδιώκοντας την πειρατεία. 
Το 1855 ορίσθηκε μόνιμη ακταιωρός στον Πειραιά και τον Σαρωνικό Κόλπο.

Το 1863 ανέλαβε περιπολίες στο Λακωνικό κόλπο, αρχικά για καταδίωξη της εκδηλούμενης εκεί πειρατείας και στη συνέχεια κατέπλευσε στο Γύθειο όπου δια του οπλισμού του παρεμπόδισε την κατάληψη της πόλης από τους Λάκωνες στασιαστές.

Το 1871 παροπλίσθηκε λόγω παλαιότητας, και το 1878 διαλύθηκε και εκποιήθηκε στον Πειραιά ως άχρηστο υλικό.

Πηγές
-----

* "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια Δρανδάκη" τομ. Η΄, σελ.558

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* http://www.hellasarmy.gr/
Το **Γκουλιστάν** (Ρωσικά: Гулистон]; (τατζικικά: Гулистон] (μέχρι το 2016 ονομάζονταν **Καϋροκκούμ** ή Καϋρακκούμ (τατζικικά: Қайроққум) είναι πόλη στο βορειοδυτικό Τατζικιστάν. Η πόλη βρίσκεται στην Επαρχία Γαφούροφ της Περιφέρειας Σουγντ, στο δυτικό άκρο του ταμιευτήρα Καϋρακούμ. Το Γκουλιστάν είναι πόλη περιφερειακής σημασίας και είναι ενσωματωμένο στην περιφερειακή πρωτεύουσα, το Χουτζάντ και όχι στο Γαφούροφ, την πρωτεύουσα της επαρχίας. 

Ο αστικός πληθυσμός του πόλης το 2020 εκτιμάται στα 18.000 άτομα και στα 49.200 άτομα για την πόλη και τις γύρω κοινότητες.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος πόλεων του Τατζικιστάν

Παραπομπές
----------

1. ↑  Maplandia world gazetteer
2. ↑  *Republic of Tajikistan*, map showing administrative division as of January 1, 2004, "Tojikkoinot" Cartographic Press, Dushanbe
3. ↑  *Population of the Republic of Tajikistan as of 1 January 2020*, Statistics office of Tajikistan, 2020 (Ρωσικά)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Δορυφορικός χάρτης στο Maplandia.com
Ο **Γκίρμα Ουόλντε-Γκιόργκις** (*Girma Wolde-Giorgis*, 28 Δεκεμβρίου 1924-15 Δεκεμβρίου 2018) ήταν επιχειρηματίας, που χρημάτισε πρόεδρος της Αιθιοπίας από το 2001 ως το 2013. Εξελέγη ως ανεξάρτητος στο αξίωμα του Προέδρου το 2001. Επανεξελέγη από το Κοινοβούλιο το 2007. Είναι παντρεμένος και πατέρας πέντε παιδιών. Η θητεία του είναι εξαετής. Έχει τιμηθεί για το ειρηνευτικό και φιλανθρωπικό του έργο. Το 2004 βραβεύτηκε με Μετάλλιο της UNAIDS..

Πρώτα χρόνια
------------

Γεννήθηκε στην Αντίς Αμπέμπα και ανήκει στην εθνοτική ομάδα των Ορόμο.

Φοίτησε μεταξύ των άλλων, σε ιταλικό σχολείο στην Αντίς Αμπέμπα. Στις αρχές της δεκαετίας του 1950 τελειοποίησε τις σπουδές του στην Ολλανδία, τη Σουηδία και τον Καναδά στη Διοίκηση Επιχειρήσεων και επίσης στη Διεύθυνση και τον Έλεγχο Εναέριας Κυκλοφορίας.

Σταδιοδρομία στο Στρατό και την Αεροπορία
-----------------------------------------

Το 1941 κατατάχθηκε στη Ραδιοφωνική Υπηρεσία Ενημερώσεως των Ενόπλων Δυνάμεων της Αιθιοπίας και λίγο αργότερα αποφοίτησε από τη στρατιωτική σχολή Τζένετ. Κατατάχθηκε στην Πολεμική Αεροπορία το 1946 και δύο χρόνια μετά έγινε βοηθός εκπαιδευτή στην αεροπλοΐα και στους ελέγχους πτήσεων. Το 1955 έγινε επικεφαλής της Πολιτικής Αεροπορίας της Ερυθραίας, η οποία τότε ήταν τμήμα ομοσπονδίας με την Αιθιοπία. Έπειτα ανέλαβε διευθυντικές θέσεις σε υπηρεσίες και οργανισμούς Πολιτικής Αεροπορίας.

Πολιτική καριέρα
----------------

Η πολιτική του σταδιοδρομία ήταν εξίσου σημαντική με την καριέρα του στην αεροπορία. Ο Ουόλντε-Γκιόργκις ανέλαβε γενικός διευθυντής του νεοϊδρυθέντος υπουργείου Εμπορίου, Βιομηχανίας και Σχεδιασμού, το 1951. Εξελέγη βουλευτής το 1961 και επί τρεις συνεχείς θητείες υπηρέτησε στο αξίωμα του Προέδρου της Βουλής. Το 2000 εξελέγη μέλος της Ομοσπονδιακής Βουλής ως ανεξάρτητος.

Πρώτη εκλογή
------------

Η εκλογή του έγινε από το Κοινοβούλιο ομόφωνα καθώς ήταν ανεξάρτητος 
Ορκίστηκε Πρόεδρος στις 8 Οκτωβρίου του 2001.

Επανεκλογή
----------

Στις 9 Οκτωβρίου του 2007 ο Ουόλντε-Γκιόργκις επανεξελέγη από το Κοινοβούλιο με 430 ψήφους υπέρ, 88 κατά και 11 απόντες, στο αξίωμα του Προέδρου, το οποίο είναι εθιμοτυπικό στη χώρα.

Τον διαδέχθηκε στο προεδρικό αξίωμα στις 7 Οκτωβρίου 2013 ο Μουλάτου Τεσόμε.

Παραπομπές και σημειώσεις
-------------------------

1. 1 2  (Γερμανικά) *Munzinger Personen*. 00000026655. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  pantheon.world/profile/person/Girma\_Wolde-Giorgis. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
3. ↑  Ανακτήθηκε στις 24  Ιουνίου 2019.
4. ↑  «Girma Wolde-Giorgis received UNAIDS award». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Σεπτεμβρίου 2007. Ανακτήθηκε στις 14 Οκτωβρίου 2007.
5. ↑  "Former parliamentary speaker elected president", IRIN, 9-10-2001.
6. ↑  "Girma Woldegiorgis réélu président pour six ans", Γαλλικό Πρακτορείο (Jeuneafrique.com), 9 Οκτωβρίου 2007.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 76035931
* LCCN: no2004103508
* ISNI: 0000 0000 4496 5139
* SUDOC: 133252981

 |

 |
Ο τάφος του φον Μαντάι στο κοιμητήριο του Κρόιτσμπεργκ στο Βερολίνο
Ο **Γκίντο φον Μαντάι** (γερμ. **Guido von Madai**, 1810 - 1892) υπήρξε Πρώσος κρατικός υπάλληλος.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε την Πρωτοχρονιά του 1810 στη Χάλε παρά τον Ζάαλε. Φοίτησε στο Πανεπιστήμιο της Χάλε όπου αποφοίτησε το 1834. Διορίστηκε το 1839, και προάχθηκε σε περιφεριάρχη (γερμ. Landrat) της περιφέρειας του Κόστεν της επαρχίας Πόζεν. Κλήθηκε στις 28 Ιουλίου 1866 να αναλάβει καταρχήν δήμαρχος της Φρανκφούρτης, διάδοχος του αυτόχειρα Καρλ Κόνσταντς Βίκτορ Φέλλνερ. Αργότερα υπηρέτησε ως αρχηγός της αστυνομίας της Φρανκφούρτης, και μετά ως περιφεριάρχης της Φρανκφούρτης. Πήρε μετάθεση στις 12 Αυγούστου 1872 για το Βερολίνο, όπου συνέχισε ως διευθυντής της αστυνομίας. Αποσύρθηκε στις 19 Οκτωβρίου 1872 με υψηλό βαθμό (Geheimrat).

Απεβίωσε στις 24 Νοεμβρίου 1892 στο Μπαντ Χόμπουργκ φορ ντερ Χέε. Κηδεύτηκε στο Βερολίνο, δίπλα στον τάφο της γυναίκας του και του γιου του, στρατηγού Καρλ φον Μαντάι.

Έργο του
--------

Ο Μαντάι αναδιοργάνωσε την αστυνομία της Φρανκφούρτης, καθώς και την εκτελεστική εξουσία της περιφέρειας Φρανκφούρτης. Διοίκησε με σύνεση, και αναδείχτηκε άξιος δημόσιος υπάλληλος. Έργο του είναι επίσης τα δημόσια ουρητήρια της Φρανκφούρτης, που ανακούφισαν σημαντικά την κατάσταση της υγιεινής στην πόλη, στην εποχή του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  frankfurter-personenlexikon.de/node/422. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Γκίντο φον Μαντάι** |

* Wolfgang Klötzer (Hrsg.), *Frankfurter Biographie. Zweiter Band M–Z*. Verlag Waldemar Kramer, Frankfurt am Main 1996, ISBN 3-7829-0459-1

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 57372357
* ISNI: 0000 0000 1030 9950
* GND: 116654449

 |

 |
Η **Γκουντέρικ** (495 - περί το 532) ήταν Βασίλισσα των Φράγκων που παντρεύτηκε διαδοχικά τον Βασιλιά της Ορλεάνης Χλωδόμηρο και στην συνέχεια τον μικρότερο αδελφό του Χλωτάριο Α΄, βασιλιά του Σουασόν. Η Γκουντέρικ καταγόταν από την Βουργουνδία ήταν πιθανότατα εγγονή του βασιλιά Γοδεγίσελου. Ο Γρηγόριος Τουρώνης κάνει μία σύντομη αναφορά για την Γκουντέρικ στο έργο του *"Ιστορία των Φράγκων"*. Παντρεύτηκε τον βασιλιά της Ορλεάνης Χλωδόμηρο, μέλος της Δυναστείας των Μεροβίγγειων με τον οποίο απέκτησε :

* Θεοδεβάλδος, θανατώθηκε από τον θείο του Χλωτάριο Α΄
* Γκούνθαρ, θανατώθηκε από τον θείο του Χλωτάριο Α΄
* Κλοδοάλδος, μοναχός αργότερα αγιοποιήθηκε.

Ο σύζυγος της προχώρησε σε εκστρατεία εναντίον των Βουργουνδίων (524), έπεσε το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς στην *μάχη του Βεζερόνς*, την Γκουντέρικ παντρεύτηκε στην συνέχεια ο μικρότερος αδελφός του Χλωτάριος Α΄. Την κηδεμονία των τριών ανήλικων παιδιών της ανέλαβε η πεθερά της Κλοτίλδη που τους είχε ιδιαίτερη αδυναμία, ο νέος της σύζυγος ωστόσο θανάτωσε τους δύο μεγαλύτερους ενώ ο μικρότερος Κλοδοάλδος πρόλαβε να δραπετεύσει. Ο Κλοδοάλδος έγινε ηγούμενος στο Νοζάν-συρ-Μαρν και αγιοποιήθηκε, έκοψε τα μαλλιά του σύμβολο της βασιλικής εξουσίας για να εκδηλώσει την παραίτηση του από τα βασιλικά δικαιώματα. Ο δεύτερος γάμος της έδωσε στον Χλωτάριο Α΄ δικαιώματα να αποκτήσει πρόσβαση στο βασιλικό θησαυροφυλάκιο στην Βουργουνδία. Κληρονόμησε επιπλέον τα δικαιώματα της Γκουντέρικ στην Βουργουνδία αφού σύμφωνα με τον Φραγκικό νόμο *"μία γυναίκα μπορούσε να κληρονομήσει τα εδάφη αν δεν υπήρχαν γιοι. Με τον Χλωτάριο Α΄ δεν απέκτησε παιδιά.*

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6  Κριστιάν Σετιπανί: «La Préhistoire des Capétiens» (Γαλλικά) Βιλνέβ-ντ'Ασκ. 1993. σελ. 66. ISBN-13 978-2-9501509-3-6. ISBN-10 2-9501509-3-4.
2. ↑  Κριστιάν Σετιπανί: «La Préhistoire des Capétiens» (Γαλλικά) Βιλνέβ-ντ'Ασκ. 1993. σελ. 69-73. ISBN-13 978-2-9501509-3-6. ISBN-10 2-9501509-3-4.
3. ↑  Γρηγόριος Τουρώνης, *"Ιστορία των Φράγκων"*, Βιβλίο Γ΄, σ. 6
4. ↑  Christian Bouyer, Dictionnaire des Reines de France, Librairie Academique Perrin, σσ. 32-33
5. ↑  Christian Bouyer, Dictionnaire des Reines de France, Librairie Academique Perrin, σσ. 32-33
6. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 31 Δεκεμβρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 31 Δεκεμβρίου 2019.
7. ↑  Γρηγόριος Τουρώνης, *"Ιστορία των Φράγκων"*, Βιβλίο Γ΄, σ. 6

Πηγές
-----

* Γρηγόριος Τουρώνης, *"Ιστορία των Φράγκων"*, Βιβλίο Γ΄
* Christian Bouyer, Dictionnaire des Reines de France, Librairie Academique Perrin.
* Rabenstein, Katherine (November 1998). "Cloud (Clodoald, Clodulphus) of Nogent"
Η **Μπαγκέλι** (Ντεβανάγκαρι: बघेली ή बाघेली), ή **Μπαγκελχάντι**, είναι μια Ινδοάρια γλώσσα που ομιλείται στην περιοχή του Μπαγκελχάντ της κεντρικής Ινδίας.

Ταξινόμηση
----------

Μια ανεξάρτητη γλώσσα που ανήκει στην υποομάδα των Ανατολικών Γλωσσών Χίντι, η Μπαγκέλι είναι μία από τις γλώσσες που χαρακτηρίζονται ως «διάλεκτος των Χίντι» από την απογραφή του 2001 στην Ινδία. Η Μπαγκέλι είναι μια περιφερειακή γλώσσα που χρησιμοποιείται για την διαομαδική και την ενδοομαδική επικοινωνία.

Η Αουάντι είναι γονική γλώσσα της Μπαγκέλι.

Ο Τζορτζ Αβραάμ Γκρίρσον στο έργο του Γλωσσική Έρευνα της Ινδίας ταξινομούσε τα Μπαγκέλι στα Ανατολικά Χίντι. Η εκτεταμένη έρευνα του τοπικού ειδικού Δρ. Μπαγκαουάτι Πρασάντ Σούκλα είναι ανάλογη με την ταξινόμηση του Γκρίρσον. Ο Εθνολόγος αναφέρει τα Γκοντουάνι, Κουμχάρι και Ρέουα ως διαλέκτους της Μπαγκέλι. Σύμφωνα με τον Σούκλα, η γλώσσα Μπαγκέλι έχει τρεις ποικιλίες:

1. Αγνά Μπαγκέλι
2. Δυτικά-Μικτά Μπαγκέλι
3. Νότια-Σπασμένα Μπαγκέλι

Όπως και πολλές άλλες Ινδοάριες γλώσσες, συχνά υποβλήθηκε σε εσφαλμένη, αυθαίρετη ή πολιτικά αιτιολογημένη ονομασία ως διάλεκτος, αντί για γλώσσα. Επιπλέον, όπως συμβαίνει με άλλες γλώσσες Χίντι, οι ομιλητές της Μπαγκέλι έχουν συγχωνευθεί με αυτές των Πρότυπων Χίντι στις απογραφές.

Γεωγραφική κατανομή
-------------------

Η γλώσσα Μπαγκέλι ομιλείται κυρίως στις επαρχίες Ρέουα, Σάτνα, Σίντι, Σινγκραούλι, Σαχντόλ, Ουμάρια, Ανουπούρ και Τζαμπαλπούρ και Μάντια Πραντές.

Στον σημερινό πολιτισμό
-----------------------

Η Πάο, μια προγραμματισμένη φυλή γνωστή και ως Πάμπρα, ομιλεί τα Μπαγκέλι ως πρώτη γλώσσα. Η γλώσσα τους αναφέρθηκε λανθασμένα ως θιβετοβιρμανική από τον Εθνολόγο, ίσως λόγω σύγχυσης με τη γλώσσα Πάο της Βιρμανίας.

Υπάρχουν πολλά ραδιοφωνικά και τηλεοπτικά προγράμματα στα Μπαγκέλι. Το Πανινδικό Ραδιόφωνο μεταδίδει τραγούδια στα Μπαγκέλι και αγροτικά προγράμματα από το Σαχντόλ, τη Ρέουα και το Μπομπάλ. Επιπλέον, μαθήματα που σχετίζονται με τη βιβλιογραφία της γλώσσας Μπαγκέλι είναι διαθέσιμα για μελέτη στο Πανεπιστήμιο Αουαντές Πρατάπ Σινγκ.

Περαιτέρω ανάγνωση
------------------

* Pathak, R. S. *The Phonetics of Bagheli: A Phonetic and Phonological Study of a Dialect of Hindi*. New Delhi: National Pub. House, 1980.
* Shukla, Hira Lal. *Contrastive Distribution of Bagheli Phonemes*. Raipur: M.P. Alok Prakashan, 1969.
* Shukla, Bhagvati Prasad. 1972. Bagheli Bhasha aur sahithya (Hindi). Allahabad: Sahitya bhavan Pvt. Ltd
* Koshy, Binoy; Tutum Padung and GB Amar. 2004. A Sociolinguistic study of Bagheli speakers in Madhya Pradesh. Unpublished research by NLCI

Παραπομπές
----------

1. ↑  Hammarström, Harald· Forkel, Robert· Haspelmath, Martin· Bank, Sebastian, επιμ. (2016). «Μπαγκέλι». *Glottolog 2.7*. Jena: Max Planck Institute for the Science of Human History.
2. ↑  Hammarström, Harald· Forkel, Robert· Haspelmath, Martin· Bank, Sebastian, επιμ. (2016). «Ποουάρι». *Glottolog 2.7*. Jena: Max Planck Institute for the Science of Human History.
3. ↑  «The Record News». *dsal.uchicago.edu*.
4. ↑  ref=e18
5. ↑  «ISO change request» (PDF).
Συντεταγμένες: 12°09′59″N 61°43′48″W﻿ / ﻿12.16639°N 61.73000°W﻿ / 12.16639; -61.73000

| Γκουγιάβ |
| --- |
| Η πινακίδα της Γκουγιάβ |
|
| Συνταγμένες: | 12°09′59″Β 61°43′48″Δ |
|
| Χώρα: | Γρενάδα |
|
| Ενορία: | Άγιος Ιωάννης |
|
| Περιφέρεια: | Άγιος Ιωάννης |
|
| Υψόμετρο: | 82 μέτρα |
|
| Πληθυσμός: | 4.378 κάτοικοι |

Η  **Γκουγιάβ** (*Gouyave*) είναι η δεύτερη σε πληθυσμό και τρίτη σε έκταση μεγαλύτερη πόλη της Γρενάδας. Είναι η πρωτεύουσα της ενορίας του Αγίου Ιωάννη. Έχει πληθυσμό 4.378 κατοίκους.

Γεωγραφία
---------

Η Γκουγιάβ βρίσκεται βορειοδυτικά της χώρας και του Αγίου Ιωάννη, στον κόλπο Γκουγιάβ. Είναι τοποθετημένη κοντά στον ποταμό Γκουγιάβ, από τον οποίο πήρε το όνομά της. Βρίσκεται βορειοανατολικά της Κάτμπερτ και δυτικά της Δε Λανς.

Ιστορία
-------

Η Γκουγιάβ λέγεται στα πατουά *Gouyave*. Λέγεται αλλιώς Σαρλότ Τάουν μετά την Βασίλισσα Καρλότα της Βρετανίας, αλλά μετονομάστηκε από τους Γάλλους Γκουγιάβ, εξαιτίας των πολλών δέντρων γκουάβα που έχει.

Κουλτούρα
---------

Μια από τις γιορτές της πόλης που γίνεται κάθε χρόνο είναι τα "Γενέθλια του Ψαρά". Στις 29 Ιουνίου, έρχονται οι ψαράδες από όλη τη Γρενάδα. Μάλιστα, κάθε Παρασκευή, η πόλη γιορτάζει την "Παρασκευή των Ψαριών", οπότε οι κάτοικοί της τρώνε ψάρια.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος πόλεων της Γρενάδας

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Gouyave». Falling Rain.

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Πρωτεύουσες της Γρενάδας |
| --- |
|  |
| Εθνική Πρωτεύουσα | 
Σαιντ Τζόρτζις |
|  |
| Πρωτεύουσες Ενοριών | 
* Γκρενβίλ
* Σαιντ Τζόρτζις
* Άγιος Δαβίδ
* Γκουγιάβ
* Βικτόρια
* Σωτέρ
 |
|  |
| Πρωτεύουσες Περιφερειών | 
* Γιούνιον
* Κόνφερενς
* Λα Φιλέτ
* Γκρενβίλ
* Σουτζ
* Τεμπέ
* Μπωσεζούρ
* Μορν Ζαλού
* Σεντάλ
* Σαιντ Τζόρτζις
* Άγιος Δαβίδ
* Γκουγιάβ
* Βικτόρια
* Σωτέρ
 |
|  |
| Πρωτεύουσα Ανεξάρτητης Περιοχής | 
Χίλσμπορο |

 |
Συντεταγμένες: 40°46′N 22°57′E﻿ / ﻿40.767°N 22.950°E﻿ / 40.767; 22.950

Ο **Δήμος Μυγδονίας** ήταν δήμος του νομού Θεσσαλονίκης που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Ωραιοκάστρου. Βρισκόταν στον Νομό Θεσσαλονίκης πολύ κοντά στο πολεοδομικό συγκρότημα της Θεσσαλονίκης. Είχε πληθυσμό 7.239 κατοίκους. Η έδρα του δήμου βρισκόταν στη Λητή.

Στον δήμο περιλαμβάνονταν οι οικισμοί :

* Δ.δ. Λητής [ 3.030 κάτοικοι]
	+ Λητή [ 2.841 κάτοικοι]
	+ Ανθούπολη (τ. οι Ανθόκηποι) [ 190 κάτοικοι]
* Δ.δ. Δρυμού Δρυμός [ 2.487 κάτοικοι]
* Δ.δ. Μελισσοχωρίου (Μελισσοχώρι) [ 1.722 κάτοικοι]

Η ιστοσελίδα του Δήμου είναι

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Απογραφή 2001 Εθνική Στατιστική Υπηρεσία
Συντεταγμένες: 37°57′15″N 23°00′42″E﻿ / ﻿37.95417°N 23.01167°E﻿ / 37.95417; 23.01167

Η Ειρήνη, ανήκει στον Δήμο Λουτρακίου - Αγίων Θεοδώρων της Περιφερειακής Ενότητας ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ που βρίσκεται στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας όπως διαμορφώθηκε με το πρόγραμμα "Καλλικράτης".

Η επίσημη ονομασία είναι "η Ειρήνη". Έδρα του δήμου είναι το Λουτράκι και ανήκει στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.

Κατά τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας με το σχέδιο "Καποδίστριας", μέχρι το 2010, η Ειρήνη ανήκε στο Τοπικό Διαμέρισμα Λουτρακίου Περαχώρας, του πρώην Δήμου Λουτρακίου-Περαχώρας του Νομού ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ.

Η Ειρήνη έχει υψόμετρο 171 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας, σε γεωγραφικό πλάτος 37,9521969684 και γεωγραφικό μήκος 23,0083292979. Ο πληθυσμός του οικισμού σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ηταν 114 μόνιμοι κάτοικοι. , ενώ το έτος 2001 ήταν 97 μόνιμοι κάτοικοι.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Ελληνικά) *Βάση δεδομένων της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής*.
2. ↑
3. ↑
4. ↑

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Οικισμοί του Δήμου Λουτρακίου - Περαχώρας - Αγίων Θεοδώρων |
| --- |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Αγίων Θεοδώρων | 
* Άγιοι Θεόδωροι
 |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Λουτρακίου - Περαχώρας | 
* Αγία Σωτήρα
* Άγιος Χαράλαμπος
* Αλκυόνα
* Αλκυονίδες (νησίδες)
* Ασπρόκαμπος
* Βαμβακές
* Γέφυρα Ισθμού
* Ειρήνη
* Ισθμία
* Κάβος
* Καλλιθέα
* Κυράς Βρύση
* Λίμνη Βουλιαγμένης
* Λουτράκι
* Μαυρολίμνη
* Μονή Αγίου Ιωάννου
* Μονή Οσίου Παταπίου
* Παλαιό Καλαμάκι
* Παράδεισος
* Περαχώρα
* Πίσια
* Σκάλωμα
* Σκαλωσιά
* Στέρνα
* Σχίνος
 |
|  |
| 
* Έδρα: Λουτράκι Ιστορική έδρα: \* Περαχώρα
 |

 |
Το ***Γνήσιο αντίγραφο*** (γαλλικά: *Copie conforme*) είναι ταινία του 2010 του Ιρανού σκηνοθέτη Αμπάς Κιαροστάμι, με πρωταγωνιστές τη Ζυλιέτ Μπινός και τον Βρετανό τραγουδιστή της όπερας Ουίλιαμ Σίμελ, στον πρώτο του κινηματογραφικό ρόλο. 

Η ταινία γυρίστηκε στην Τοσκάνη και ήταν γαλλικής πλειοψηφικής παραγωγής, με συμπαραγωγούς την Ιταλία και το Βέλγιο. Οι διάλογοι είναι στα γαλλικά, στα αγγλικά και στα ιταλικά. 

Η ταινία έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ των Καννών το 2010, όπου η Ζυλιέτ Μπινός κέρδισε το βραβείο καλύτερης ηθοποιού για την ερμηνεία της.

Πλοκή
-----

Ο Βρετανός συγγραφέας Τζαίημς Μίλερ (Σίμελ) βρίσκεται στην Τοσκάνη για να παρουσιάσει το νέο του βιβλίο, με τίτλο *Γνήσιο αντίγραφο*, στο οποίο υποστηρίζει ότι, στην τέχνη, τα ζητήματα αυθεντικότητας είναι άσχετα επειδή κάθε αναπαραγωγή είναι από μόνη της πρωτότυπο, ακόμη και το πρωτότυπο είναι ένα αντίγραφο μιας άλλης φόρμας. Μια Γαλλίδα έμπορος αντικών (Μπινός), παρευρίσκεται στην εκδήλωση με τον 11χρονο γιο της αλλά πρέπει να φύγει νωρίς επειδή ο γιος της πεινάει και επιμένει να φύγουν. Αφήνει τον αριθμό τηλεφώνου της στον μεταφραστή του Μίλερ.

Η Μίλερ και η γυναίκα συναντιούνται αργότερα στη γκαλερί της και πηγαίνουν μια βόλτα σε ένα κοντινό χωριό στην Τοσκάνη, επισκέπτονται μουσεία και συζητούν για τη ζωή και την τέχνη.

Κατά τη διάρκεια μιας ημέρας, η σχέση τους υφίσταται περίεργο μετασχηματισμό και καθώς αυτοί οι δύο ξένοι γνωρίζονται καλύτερα, γίνεται σαφές ότι υπάρχουν περισσότερα στη σχέση τους. Η ταινία στη συνέχεια εξελίσσεται σε ένα παιχνίδι ανάμεσα στο ψέμα και την αλήθεια, καταλήγοντας σε πολυδιάστατο τέλος.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6  www.filmaffinity.com/es/film610090.html. Ανακτήθηκε στις 11  Ιουλίου 2016.
2. 1 2 3 4 5 6  www.imdb.com/title/tt1020773/fullcredits. Ανακτήθηκε στις 11  Ιουλίου 2016.
3. 1 2 3 4  www.allocine.fr/film/fichefilm\_gen\_cfilm=128902.html. Ανακτήθηκε στις 11  Ιουλίου 2016.
4. ↑  (Τσεχικά) *Česko-Slovenská filmová databáze*. 2001.
5. ↑ . «imdb.com/title/Copie conforme».
6. ↑ . «theguardian.com/film/2010/sep/02/certified-copy-review».
7. ↑ . «rottentomatoes.com/m/certified\_copy».
8. ↑ . «bookpress.gr/politismos/sinema/1498-copie-conforme».
9. ↑ . «tvxs.gr/news/sinema/i-ziliet-mpinos-kai-gnisio-antigrafo-toy-ampas-kiarostami».
Ο **Γιάχορ Μεσαριάκου**, γεννημένος στις 9 Οκτωβρίου 1976 στο Μινσκ της Λευκορωσίας, είναι πρώην διεθνής επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,07 μέτρα και αγωνιζόταν στη θέση του πάουερ φόργουορντ.

Καριέρα
-------

Ο Μεσαριάκου αγωνίστηκε στο πανεπιστήμιο Τζορτζ Ουάσινγκτον στις Ηνωμένες Πολιτείες, από το 1995 ως το 1999. Το καλοκαίρι του 1999, υπέγραψε στην ιταλική Σκαντόνε Αβελίνο, πριν μετακινηθεί στην Τουρκία και την Μπεσίκτας την επόμενη χρονιά.

Τον Απρίλιο του 2001, υπέγραψε στην Αουρόρα Τζέζι, για να συνεχίσει το καλοκαίρι του 2001 στην Ουπέα Κάπο Ντ' Ορλάντο, όπου παρέμεινε για δύο χρόνια.

Το καλοκαίρι του 2003, συμφώνησε με την ομάδα του Μακεδονικού, όπου πέτυχε 253 πόντους σε 23 αγώνες, για να μεταγραφεί στον Άρη την επόμενη σεζόν, βοηθώντας τους "κίτρινους" να αγωνιστούν στον τελικό του κυπέλλου Ελλάδας. Παράλληλα, πέτυχε 282 πόντους σε 24 αγώνες, αλλά ο Άρης αν και βρέθηκε στην τρίτη θέση της κανονικής περιόδου του ελληνικού πρωταθλήματος, απώλεσε την έξοδο στην Ευρωλίγκα στα πλέι-οφ.

Το 2005 μεταγράφηκε στην ρωσική Ούνικς Καζάν μέχρι το 2007, για να συνεχίσει το 2007-08 στην ουκρανική Αζοβμάς Μαριουπόλ. Ολοκλήρωσε την καριέρα του στην Σπαρτάκ Αγίας Πετρούπολης το 2010.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «San Francisco CIF Section Schools - Bay Area Sports Stars» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 5 Απριλίου 2021. Ανακτήθηκε στις 16 Μαρτίου 2016.
2. ↑  Yahor Meshcharakou | Saporta Cup (2001) | FIBA Europe
3. ↑  «Στατιστικά - Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 16 Μαρτίου 2016.
4. ↑  Αριθμοί: ΑΡΗΣ - ΑΕΚ - Ε.Σ.Α.Κ.Ε.
5. ↑  Yahor Meshcharakou Europe Stats | Basketball-Reference
6. ↑  Yahor Meshcharakou,Spartak St.Petersburg

Πηγές
-----

* MESHCHARAKOU, YAHOR - Welcome to EUROLEAGUE BASKETBALL
* Yahor Meshcharakou Basketball Player Profile
* Yahor Meshcharakou - BGbasket.com[*νεκρός σύνδεσμος*]
Ο **Γουλιέλμος Β΄**, γερμ.: Wilhelm von Jülich (π.1327 - 13 Δεκεμβρίου 1393) από τον Οίκο του Γύλιχ ήταν ο 2ος δούκας του Γύλιχ και ο 6ος Γουλιέλμος του Οίκου του. Ήταν ο δεύτερος γιος του Γουλιέλμου Ε΄ δούκα του Γύλιχ και της Ιωάννας των Αβέν, κόρης του Γουλιέλμου Α΄ κόμη του Αινώ.

Βιογραφία
---------

Ο Γουλιέλμος Β΄ ήταν συγκυβερνήτης από το 1343. Έριζε πολύ με τον πατέρα του και τον φυλάκισε από το 1349-1351. Προσπάθησε για πολλά χρόνια στην Ολλανδία-Ζηλανδία να επιβάλει αξιώσεις εναντίον του Οίκου του Βίτελσμπαχ, αλλά απέτυχε. Όταν ο πατέρας του απεβίωσε το 1361, ο Γουλιέλμος Β΄ έγινε ο 2ος δούκας του Γύλιχ, καθώς ο μεγαλύτερος αδελφός του Γκέρχαρντ ΣΤ΄ είχε ήδη αποβιώσει. Ηγήθηκε των παραδοσιακών αντιπαραθέσεων του Οίκου του Γύλιχ και έχασε, μεταξύ άλλων, τον Kάιζερσβερτ και το Τσύλπιχ. Ο Γουλιέλμος Β΄ παρενέβη υπέρ του Εδουάρδου στον καταστροφικό πόλεμο της κληρονομικής διαδοχής μεταξύ των κουνιάδων του Ρέγκιναλντ Γ΄ και Εδουάρδου για τον έλεγχο του δουκάτου του Χέλρε. Συμμετείχε στη μάχη του Μπέσβαϊλερ το 1371 (στην οποία ο Eδουάρδος τραυματίστηκε θανάσιμα) και αιχμαλώτισε τον Βεγκέσλαο Α΄ δούκα του Λουξεμβούργου. Ο κουνιάδος του Ράιναλντ Γ΄ απεβίωσε αργότερα το 1371 και καθώς ούτε ο Ράιναλντ Γ΄, ούτε ο Eδουάρδος άφησαν κληρονόμους, ένας άλλος αγώνας για τη διαδοχή του Χέλρε προέκυψε μεταξύ του Γουλιέλμου και της συζύγου του Mαρίας (αδελφής του Ράιναλντ Γ΄ και Eδουάρδου) και τής αδελφής της Μαρίας, της Mατθίλδης, συζύγου του Ιωάννη Β΄ κόμη του Μπλουά. Το 1377 ο Κάρολος Δ΄ της Γερμανίας παραχώρησε το Χέλρε στον γιο του Γουλιέλμου Β΄, τον Γουλιέλμο Α΄, αλλά ο τίτλος δεν εξασφαλίστηκε μέχρι το 1379. Μεταξύ άλλων περιοχών, ο Γουλιέλμος Β΄ απέκτησε τα Mονσώ-Μονζουά, Ράντερατ και Λίνιχ.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε τον Δεκέμβριο του 1362 με τη Μαρία του Χέλρε (π.1328 - Νοέμβριος 1397), κόρη και διάδοχος του Ρέγκιναλντ Β΄ δούκα του Χέλρε. Είχαν τρία παιδιά:

* Γουλιέλμος Α΄ (1364-1402), δούκας του Χέλρε και Γ΄ του Γύλιχ.
* Ράιναλντ Δ΄ (π.1365 - 1423), δούκας του Χέλρε και Γύλιχ.
* Ιωάννα, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Ε΄ κύριο του Άρκελ. Αυτή διαδέχθηκε τον αδελφό της Ράιναλντ Δ΄ ως δούκισσα του Χέλρε και ήταν η γιαγιά του Άρνολντ δούκα του Χέλρε.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. 104329394. Ανακτήθηκε στις 16  Οκτωβρίου 2015.
2. ↑  p471.htm#i4704. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
3. ↑  Walther Möller, *Stammtafeln westdeutscher Adelsgeschlechter im Mittelalter* (Darmstadt, 1922, reprint Verlag Degener & Co. 1995), Vol. 1, page 14.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Genealogie-Mittelalter.de Αρχειοθετήθηκε 2011-06-29 στο Wayback Machine.
* Κάτω Ρήνος Αρχειοθετήθηκε 2011-07-04 στο Wayback Machine.

|  |
| --- |
| Γουλιέλμος Β΄ του Γύλιχ **House of Jülich****Γέννηση:** π.  1327 **Θάνατος:** 13 December 1393 |
| Προκάτοχος{{{before}}} | **{{{title}}}**{{{years}}} | Διάδοχος{{{after}}} |
|

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 29966651
* GND: 104329394

 |

 |
Η **γραμματική** είναι το σύνολο των κανόνων που διέπουν τη δομή μιας γλώσσας. Κανόνες της δομής της γλώσσας θεωρούνται αυτοί που ενυπάρχουν στη γλώσσα και όχι το τι θεωρείται "ποιοτικά" καλύτερο να λέγεται.

**Γραμματική** επίσης ονομάζεται και η μελέτη αυτών των κανόνων από τη γλωσσολογία καθώς και το βιβλίο όπου αυτοί οι κανόνες καταγράφονται.

Η γραμματική περιλαμβάνει επίπεδα γλωσσικής ανάλυσης: τη φωνολογία, τη μορφολογία, τη σύνταξη και τη σημασιολογία. Με μια ευρύτερη έννοια, γραμματική είναι όλη η γλώσσα εκτός από το λεξιλόγιο (ή λεξικό). Σε κάθε περίπτωση η σύνταξη δεν θεωρείται σήμερα ξεχωριστό και ανεξάρτητο κομμάτι, αλλά μέρος της γραμματικής.

Η σχολική γραμματική
--------------------

Σύμφωνα με την παραδοσιακή, προεπιστημονική γλωσσολογία και τη συνήθη σχολική πρακτική, η γραμματική δε θεωρείται η περιγραφική απεικόνιση των κανόνων της γλώσσας αλλά είναι ρυθμιστική και καθορίζει ποιοι μορφολογικοί και συντακτικοί κανόνες είναι σωστοί και πρέπει να προτιμώνται και ποιοι όχι. Οι διακρίσεις αυτές σε "ποιοτικότερες" και λιγότερο "ποιοτικές" γραμματικές δομές θεωρούνται από τη σύγχρονη γλωσσολογία ότι στερούνται οποιασδήποτε βάσης και ιδιαίτερα δε φαίνεται να επιβεβαιώνονται από τη συγκριτική μελέτη της τυπολογίας των γλωσσών, όπου πολύ διαφορετικές δομικά γλώσσες εξυπηρετούν εξίσου αποτελεσματικά παρόμοιες πολιτιστικές και νοητικές ανάγκες.

Ένα από τα πιο γνωστά βιβλία γραμματικής που χρησιμοποιήθηκε στα δημοτικά σχολεία ήταν η *Νεοελληνική Γραμματική* του γλωσσολόγου Μανώλη Τριανταφυλλίδη.

Ιστορία
-------

Η πρώτη σωζόμενη γραμματική είναι η γραμματική της σανσκριτκής από τον Ινδό γραμματικό Pāṇini ("Πάνινι") (c. 520–460 π.Χ.), με πιο γνωστό τα Aṣṭādhyāyī ("Οχτώ κεφάλαια") όπου κωδικοποιούνται σε 
3.959 οι κανόνες της μορφολογίας της σανσκριτικής. Το έργο του Πάνινι εντάσσεται σε μια πολύ ευρύτερη και πλούσια γραμματική παράδοση στον ινδικό κόσμο. Το κείμενο αυτό όμως ανακαλύφθηκε από το δυτικό κόσμο μόλις τον 18ο αιώνα.

Η δυτική παράδοση ξεκινάει από τους Αλεξανδρινούς φιλολόγους και τους Ρωμαίους γραμματικούς. Το παλιότερο σωζόμενο έργο αυτής της παράδοσης είναι η Τέχνη Γραμματική του Διονύσιου του Θράκα. Στο έργο αυτό όμως η γραμματική έχει μια πολύ ευρύτερη σημασία από τη σημερινή και ισοδυναμεί στην πραγματικότητα με αυτό που θα προσδιορίζαμε σήμερα ως φιλολογία ή γραμματολογία, καθώς περιλαμβάνει και την έκδοση και την ερμηνεία κειμένων και η γλωσσολογική μελέτη είναι απλώς ένα κομμάτι της.

Στην παραδοσιακή προεπιστημονική γλωσσολογία και, ακόμα και σήμερα, στη σχολική γραμματική, η γραμματική υποδιαιρείται σε *Φθογγολογικό*, *Τυπολογικό* και *Ετυμολογικό*, δηλαδή περιορίζεται στη μορφολογία και κάποια στοιχεία φωνολογίας, ενώ η σύνταξη ιδίως θεωρείται κάτι εντελώς ξεχωριστό και εξετάζεται στο *Συντακτικό*.

Δείτε επίσης
------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **γραμματική**  |

* Γραμματική Μόνταγκιου

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85056259
* GND: 4021806-5
* BNF: cb12042781h (data)
* NDL: 00561024
* NKC: ph115331

 |

 |
Συνηθισμένος τύπος γκαράζ στις Ηνωμένες Πολιτείες (2008)
**Γκαράζ** ονομάζεται το περιτοιχισμένο, στεγασμένο ακίνητο με σκοπό την ασφαλή στάθμευση οχημάτων. Το γκαράζ μπορεί να είναι ενιαίο ή ανεξάρτητο από την οικία των χρηστών του. Το γκαράζ προστατεύει ένα όχημα από τις καιρικές συνθήκες και από ενδεχόμενη κλοπή ή βανδαλισμό. Τα περισσότερα γκαράζ έχουν επίσης πάγκους εργαστηρίου και επαρκή αποθηκευτικό χώρο ακόμη και για μηχανές και ποδήλατα. Ορισμένα γκαράζ διαθέτουν ηλεκτρικό μηχανισμό για να ανοίγει ή να κλείνει αυτόματα η πόρτα, μαζί με έναν ανιχνευτή που σταματά την κίνηση της γκαραζόπορτας εάν κάτι εμποδίζει να κλείσει. Στις νότιες Ηνωμένες Πολιτείες τα γκαράζ είναι συνήθως κατασκευασμένα από ξύλινο σκελετό με λαμαρίνες και είναι γνωστά ως "pole barns", *αχυρώνας με στύλους*.

Η λέξη γκαράζ, προέρχεται από τη γαλλική λέξη *garer*, που σημαίνει καταφύγιο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *The Shorter Oxford Dictionary* (1973)
Η **γραμμή πλώρης** ή **ιθύνουσα γραμμή** (lubber's line) ενός πλοίου λέγεται η νοητή ευθεία που διέρχεται από το μέσον, κατά το διάμηκες του πλοίου και ενώνει τα ακραία σημεία της πλώρης και της πρύμνης. Επειδή επ΄ αυτής ακολουθείται η κατεύθυνση του πλοίου λέγεται πρακτικότερα **γραμμή κατεύθυνσης** (head line).

Η γραμμή αυτή σημειώνεται εξωτερικά της κυρίας μαγνητικής πυξίδας, στους επαναλήπτες αυτής, στην εξωτερική στεφάνη της συσκευής ραντάρ και σε οποιαδήποτε συσκευή με την οποία λαμβάνονται διοπτεύσεις. Πολλές φορές σημειώνεται και ως κάθετος στο μεσαίο κρύσταλλο, παράθυρο, της Γέφυρας του πλοίου.

Η γραμμή πλώρης είναι ιδιαίτερα άκρως σημαντική τόσο για τον προσδιορισμό της πορείας πλοίου όσο και στις λήψεις διοπτεύσεων.
**Το ελεύθερο πεδίο**, στην ακουστική, είναι μια κατάσταση στην οποία δεν συμβαίνουν ηχητικές αντανακλάσεις .

Στο ελεύθερο πεδίο, ο ήχος καθορίζεται από έναν ακροατή (ή ένα μικρόφωνο) καθώς λαμβάνεται μέσω του άμεσου ήχου από την πηγή του ήχου. 

Στη φύση, οι συνθήκες ελεύθερου πεδίου μπορούν να βρεθούν μόνο εάν οι ηχητικές αντανακλάσεις στο πάτωμα δεν έχουν σημασία, π.χ. στο νέο χιόνι σε ένα χωράφι ή σε πολύ καλά ηχοαπορροφητικά δάπεδα (φυλλοβόλα, άμμος κλπ.). 

Οι συνθήκες ελεύθερου πεδίου μπορούν να προσομοιωθούν τεχνητά σε ανηχωϊκούς θαλάμους. Συγκεκριμένα, οι συνθήκες ελεύθερου πεδίου παίζουν σημαντικό ρόλο στο πεδίο των ακουστικών μετρήσεων και των πειραμάτων αντίληψης του ήχου, καθώς τα αποτελέσματα επηρεάζονται μόνο από τον ήχο της πηγής ήχου και όχι από τις αντανακλάσεις του δωματίου.
Το **Γιεγκιντιμπουλάκ** (Καζακικά — Егіндібұлақ) είναι ένας οικισμός στη περιφέρεια Καραγκάντα στο Καζακστάν. Βρίσκεται στην ξερή στέπα, είναι ένα πρώην τριτοβάθμιο διοικητικό κέντρο. Το έδαφος στο βόρειο τμήμα της πόλης είναι ορεινό.

Ο πληθυσμός κυμαίνεται μεταξύ πέντε και δέκα χιλιάδες άτομα είναι κυρίως Μουσουλμάνοι Καζάκοι.

Εναλλακτικές μεταγραφές του ονόματος περιλαμβάνουν το Εγκιντιμπουλάκ, Εγκιντιμπουλάκ, και Γιεγκεντιμπουλάκ. Οι γύρω οικισμοί περιλαμβάνουν το Καραπουλάκ (δυτικά-νοτιοδυτικά), το Τερεκτί (βορειοδυτικά), Οσιμπάι (βορειοανατολικά), το Κιικασγκάν και το Ντογκαλάν στα νοτιοανατολικά.

Το Κογιαντίνσκ, μια γιορτή που γινόταν από τον Ιούνιο του 1848 κάθε χρόνο έως το 1930 όπου ανταλάσσονταν προϊόντα μεταξύ των κατοίκων γινόταν κοντά στο Γιεγκιντιμπουλάκ στη διαδρομή των καραβανιών στηνΚεντρική Ασία προς τη Σιβηρία.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Saul Bernard Cohen (2008). *The Columbia Gazetteer of the World: P to Z*. Columbia University Press. ISBN 978-0-231-14554-1. Ανακτήθηκε στις 1 Σεπτεμβρίου 2012.
2. 1 2 3  «Map of Egindibulaq». *TopoMapper*. Atlogis. Ανακτήθηκε στις 13 Σεπτεμβρίου 2012.
3. 1 2  «Yegindybulak, Karagandinskaya Oblast', Kazakhstan». Collins Maps. 2011. Ανακτήθηκε στις 1 Σεπτεμβρίου 2012. [*νεκρός σύνδεσμος*]
4. ↑  *The Times Atlas of the World (Comprehensive Edition)*. London: Times Books. 1992. σελ. 43. ISBN 0723004927.
5. ↑  *Central Asian review*. Published by the Central Asian Research Centre in association with the Soviet Affairs Study Group, St. Antony's College, Oxford. 1 Ιανουαρίου 1962. Ανακτήθηκε στις 8 Αυγούστου 2010.
Η **γλώσσα Μον** (Μον: ဘာသာ မန် - φεϊσάα μον, Βιρμανικά: မွန်ဘာသာ - μον μπάσα) είναι Αυστροασιατική γλώσσα που ομιλείται από τους Μον που ζουν στη Μιανμάρ. Η Μον, όπως και η συγγενική Χμερ, αλλά σε αντίθεση με τις περισσότερες γλώσσες στη ηπειρωτική Νοτιοανατολική Ασία, δεν είναι τονική. Τα τελευταία χρόνια, η χρήση των Μον έχει μειωθεί ραγδαία, ιδίως μεταξύ των νεότερων γενιών. Πολλοί εθνοτικοί Μον είναι μονόγλωσσοι στα Βιρμανικά και η γλώσσα χαρακτηρίζεται ως "τρωτή" από την ΟΥΝΕΣΚΟ. Ο σημερινός αριθμός των ομιλητών είναι περίπου 800.000 άτομα σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2007.

Στη Μιανμάρ, η πλειοψηφία των ομιλητών ζουν στην Πολιτεία Μον, ακολουθούμενη από κοινότητες στην περιφέρεια Τανινθάργι και πολιτεία Καγίν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Gordon, Raymond G. Jr. (2005). «Mon: A language of Myanmar». *Ethnologue: Languages of the World, Fifteenth edition*. SIL International. Ανακτήθηκε στις 9 Ιουλίου 2006.
2. ↑  «The Mon Language». Monland Restoration Council. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Ιουνίου 2006.
Η **Αφσάρ** ή **Αφσάρι** (αζερικά: Əfşar türkcəsi‎, افشار تورکجهسی, Әфшар түркҹәси, τουρκικά: *Afşar dili ή Afşarca*) είναι τουρκική γλώσσα που ομιλείται στην Τουρκία, το Ιράν, τη Συρία, και μέρη του Αφγανιστάν από τους Αφσάρ. Ο *Εθνολόγος* την συμπεριλαμβάνει ως διάλεκτο της Νότιας Αζερικής γλώσσας.

Η Αφσάρ διακρίνεται από ένα μεγάλο αριθμό δανεικών λέξεων από την περσική και τη στρογγυλοποίηση του φωνήματος [/a/] στο [[ɒ]], όπως συμβαίνει και στα Ουζμπεκικά. Σε πολλές περιπτώσεις, τα φωνήεντα που έχουν στρογγυλοποιηθεί στα Αζερικά δεν στρογγυλοποιούνται στο Αφσάρ. Ένα παράδειγμα αυτού είναι [/jiz/] (που σημαίνει *100*), το οποίο είναι [/jyz/] στα Πρότυπα Αζερικά.

Δείτε επίσης
------------

* Αφσάρ
* Αφσαρίδες

Βιβλιογραφία
------------

* Doerfer, Gerhard· Hesche, Wolfram (1989). *Südoghusische Materialen aus Afghanistan und Iran*. Wiesbaden: Harrassowitz. ISBN 3-447-02786-X.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Hammarström, Harald· Forkel, Robert· Haspelmath, Martin· Bank, Sebastian, επιμ. (2016). «Afshari». *Glottolog 2.7*. Jena: Max Planck Institute for the Science of Human History.
2. ↑  «Azerbaijani, South». *Ethnologue*. Ανακτήθηκε στις 4 Φεβρουαρίου 2017.