recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Για την ομώνυμη ταινία του 1972, δείτε: Σολάρις (ταινία 1972).  

Το ***Σολάρις*** (2002) του Στίβεν Σόντερμπεργκ, είναι ταινία βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας του Πολωνού συγγραφέα Στάνισλαβ Λεμ (που επίσης ενέπνευσε τον Αντρέι Ταρκόφσκι να δημιουργήσει μια ταινία με το ίδιο όνομα, το 1972).

Υπόθεση
-------

Η ταινία, όπως και η αντίστοιχη του Ταρκόφσκι, διαδραματίζεται σχεδόν αποκλειστικά σε έναν διαστημικό σταθμό, με κάποιες αναδρομές στο παρελθόν των πρωταγωνιστών.
Ο ψυχίατρος Κρις Κέλβιν (Τζορτζ Κλούνεϊ) δέχεται ένα περίεργο μήνυμα από έναν φίλο του επιστήμονα, τον Γκιμπαριάν, που ζητά την βοήθειά του. Συγκεκριμένα τον καλεί να μεταβεί στον διαστημικό σταθμό που βρίσκεται σε τροχιά γύρω από τον πλανήτη Σολάρις, όπου μελετούν τον μυστηριώδη ωκεανό που καλύπτει τον πλανήτη.
Ο Κρις δέχεται να βοηθήσει. Φθάνοντας στο σταθμό, ανακαλύπτει ότι τα περισσότερα μέλη του πληρώματος έχουν πεθάνει ή εξαφανιστεί κάτω από περίεργες συνθήκες. Οι δυο μόνοι επιζώντες φαίνονται διστακτικοί όταν τους ζητά εξηγήσεις. Η σοκαριστική συνάντηση του στον σταθμό με την νεκρή γυναίκα του, θα τον οδηγήσει στο συμπέρασμα ότι ο ωκεανός δημιουργεί
ακριβή αντίγραφα ανθρώπων, που ανασύρονται από τη μνήμη των μελών του πληρώματος. Ο Κρις αγωνίζεται να κατανοήσει τα κίνητρα του ωκεανού, εξερευνά τις ίδιες του τις μνήμες και τα πιστεύω του, καθώς και την προοπτική μιας δεύτερης ευκαιρίας με τη γυναίκα του.

Το "Σολάρις" περιέχει αναφορές στις ταινίες "2001: Η Οδύσσεια του διαστήματος" (1968) και "Η Λάμψη" (1980) του Στάνλεϊ Κιούμπρικ, όπως και στο Zerkalo του Ταρκόφσκι.

Κριτική
-------

Ο συγγραφέας του ομώνυμου βιβλίου, σχολιάζοντας την ταινία αναφέρει ότι απομακρύνεται πολύ από το θέμα του βιβλίου και εστιάζει
σχεδόν αποκλειστικά στην σχέση μεταξύ των δύο πρωταγωνιστών:
"Ως ο συγγραφέας του Σολάρις, μου επιτρέπω να επαναλάβω ότι ήθελα μονάχα να δημιουργήσω ένα όραμα της συνάντησης του Ανθρώπου με 
κάτι το οποίο υπάρχει, πιθανόν μάλιστα να είναι και πανίσχυρο, πλην όμως δεν μπορεί να περιγραφεί με βάση τις ανθρώπινες έννοιες, ιδέες ή εικόνες. Για τον λόγο αυτό ονόμασα το βιβλίο Σολάρις και όχι "Έρωτας στο απώτερο Διάστημα".

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Τέχνη
* Πύλη:Κινηματογράφος
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 177252365
* LCCN: no2003073383
* GND: 7640602-7

 |

 |
Ο **Πέτρος Δούκας** (Αθήνα, 1952) είναι Έλληνας πολιτικός. 

Γεννήθηκε το 1952 στην Αθήνα. Ο πατέρας του, πτέραρχος Γεώργιος Δούκας, διετέλεσε αρχηγός της Υπηρεσίας Πολιτικής Αεροπορίας. Σπούδασε οικονομικά και διεθνείς σχέσεις στο πανεπιστήμιο Τζορτζ Ουάσινγκτον, διοίκηση επιχειρήσεων και χρηματοοικονομικά στο πανεπιστήμιο Κολούμπια και οικονομικά στο πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, του οποίου αναδείχτηκε διδάκτωρ των οικονομικών.

Από το 1979 έως το 1985 εργάστηκε στην τράπεζα Citibank στη Νέα Υόρκη. Το 1986 ανέλαβε γενικός διευθυντής της ίδιας τράπεζας για την Ελλάδα. Από τον Αύγουστο του 1992 έως τον Οκτώβριο του 1993 ήταν υφυπουργός Οικονομικών. Το 1994 επέστρεψε στη Citibank και το 1996 ίδρυσε εταιρία συμβούλων. Το Μάρτιο του 2004 εξελέγη βουλευτής της Περιφέρειας Αττικής και ορίστηκε υφυπουργός Οικονομίας και Οικονομικών. Ανανέωσε την εκλογή του το 2007 και τοποθετήθηκε σε θέση υφυπουργού στο Υπουργείο Εξωτερικών. Το 2007 αναμείχθηκε στο σκάνδαλο των δομημένων ομολόγων.

Στις εκλογές του 2009 δεν συμπεριελήφθη στα ψηφοδέλτια της Νέας Δημοκρατίας, καθώς ο Κώστας Καραμανλής τον θεώρησε υπεύθυνο για το σκάνδαλο της Μονής Βατοπεδίου, παρότι υπήρξαν μόνο ενδεικτικά στοιχεία σε βάρος του.

Το Νοέμβριο του 2010, η Βουλή των Ελλήνων των, μετά από μακρόχρονη διαδικασία, τον παρέπεμψε στο Ειδικό Δικαστήριο για την υπόθεση του Βατοπεδίου, διαδικασία όμως που δεν προχώρησε λόγω παρέλευσης χρόνου παραγραφής του αδικήματος .

Στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2019 εξελέγη δήμαρχος Σπάρτης.

Στις 7 Φεβρουαρίου 2022 διεγράφη από τη Νέα Δημοκρατία, έπειτα από ομολογία του περί εξαγοράς ψηφοφόρων στις εκλογές του 2007 στην περιφέρεια Ηλείας. Τον Ιούλιο του 2023 επέστρεψε στο κόμμα.

Είναι παντρεμένος με την Ιλεάνα Έβερτ, κόρη του Μιλτιάδη Έβερτ και έχει τέσσερα παιδιά.

Σκάνδαλο ομολόγων
-----------------

Σύμφωνα με το πόρισμα της εξεταστικής επιτροπής για το σκάνδαλο των δομημένων ομολόγων, προέκυψαν ευθύνες για τον πρώην υπουργό με ταυτόχρονη πρόταση για παραπομπή σε έρευνα και για τυχόν ποινικές ευθύνες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Κεζα, Λώρη (20 Σεπτεμβρίου 2009). «Πέτρος Δούκας: Ο παπαγάλος και η έδρα της Αττικής». Το Βήμα online. Ανακτήθηκε στις 7 Οκτωβρίου 2009.
2. ↑  «3 παραπομπές για το Βατοπέδι». *ΤΑ ΝΕΑ*. 17 Νοεμβρίου 2010. Ανακτήθηκε στις 8 Μαΐου 2020.
3. ↑  «Ο Πέτρος Δούκας διαγράφηκε από τη Νέα Δημοκρατία». *NewsIT*. 7 Φεβρουαρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 7 Φεβρουαρίου 2022.
4. ↑  «Επιστρέφει στη Ν.Δ. και ο «επικός» Πέτρος Δούκας».
5. ↑  «tovima.gr - **Δομημένα ομόλογα**   
«Άρωμα» παραπομπής για Τσιτουρίδη-Δούκα». *TO BHMA*. Ανακτήθηκε στις 7 Ιουλίου 2016.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

Επίσημο site Αρχειοθετήθηκε 2010-11-24 στο Wayback Machine.
Δομή κατανοσίνης Α
 Δομή κατανοσίνης Β (λυσοβακτίνης)
Οι **κατανοσίνες** είναι ομάδα αντιβιοτικών (καλούμενα και αντιβιοτικά λυσοβακτίνης). Οι κατανοσίνες είναι φυσικές (μη συνθετικές) ουσίες με ισχυρή αντιβακτηριακή δράση.  Έως τώρα έχουν περιγραφεί η κατανοσίνη Α και η κατανοσίνη Β (λυσοβακτίνη).

Προέλευση
---------

Οι κατανοσίνες εξάγονται από το υγρό ζύμωσης μικροοργανισμών. Έχει ανακοινωθεί η παραγωγή από *Cytophaga*  και Gram-αρνητικά είδη *Lysobacter*  στην Ιαπωνία και τις ΗΠΑ.

Δομή
----

Οι κατανοσίνες είναι δεψιπεπτίδια. Δεν είναι κανονικά πεπτίδια του πρωτογενούς μεταβολισμού, αλλά προκύπτουν από τον δευτερογενή μεταβολισμό των βακτηρίων, που επιτρέπει και την ενσωμάτωση ασυνηθών μη πρωτεϊνογενών αμινοξέων. Έτσι στις κατανοσίνες βρίσκονται τα μη ριβοσωμικά αμινοξέα 3-υδροξυλευκίνη, 3-υδροξυφενυλαλανίνη, 3-υδροξυασπαραγίνη, και αλλο-θεονίνη.

Όλες οι κατανοσίνες έχουν κυκλικό τμήμα και μια γραμμική ουρά. Ο δακτύλιος κλείνει με έναν εστερικό δεσμό (πρόκειται περί κυκλικών δεψιπεπτιδίων συγκεκριμένα ακυλκυλοδεψιπεπτιδίων).

Η κατανοσίνες Α και Β ξεχωρίζουν στην θέση του 7ου αμινοξέος. Στον δευτερεύοντα μεταβολίτη κατανοσίνη Α υπάρχει βαλίνη, ενώ στον κύριο μεταβολίτη κατανοσίνη Β υπάρχει ισολευκίνη.

Βιολογική δράση
---------------

Οι κατανοσίνες παρενοχλούν την βιοσύνθεση της κυτταρικής μεμβράνης. Είναι δραστικότατες κατά επικίνδυνων Gram-θετικών νοσοκομειακών παθογόνων όπως π.χ. κατά σταφυλοκκόκων και εντεροκόκκων. Λόγω της πολλές ελπίδες παρέχουσας δράσης έχουν ασχοληθεί ερευνητικές ομάδες βιολόγων και χημικών με τα αντιβιοτικά κατανοσίνης. Το in-vitro επίπεδο δράσης των κατανοσινών συγκρίνεται με αυτό της βανκομυκίνης.

Χημική σύνθεση
--------------

Το 2007 περιγράφθηκαν οι πρώτες δύο συνθέσεις κατανοσίνης Β (λυσοβακτίνης).

Παραπομπές
----------

1. ↑  D. P. Bonner, J. O´Sullivan, S. K. Tanaka, J. M. Clark, R. R. Whitney, *J. Antibiot.* **1988**, *41*, 1745–1751 PMID 3209466
2. ↑  J. O´Sullivan, J. E. McCullough, A. A. Tymiak, D. R. Kirsch, W. H. Trejo, P. A. Prinicipe, *J. Antibiot.* **1988**, *41*, 1740–1744 PMID 3209465
3. ↑  J. I. Shoji, H. Hinoo, K. Matsumoto, T. Hattori, T. Yoshida, S. Matsuura, E. Kondo, *J. Antibiot.* **1988**, *41*, 713–718 PMID 3403364
4. ↑  F. von Nussbaum, S. Anlauf, J. Benet-Buchholz, D. Häbich, J. Köbberling, L. Musza, J. Telser, H. Rübsamen-Waigmann, N. A. Brunner *Angew. Chem.* **2007**, *119*, 2085–2088; *Angew. Chem. Int. Ed.* **2007**, *46*, 2039–2042 PMID 17211904
5. ↑  A. Guzman-Martinez, R. Lamer, M. S. VanNieuwenhze, *J. Am. Chem. Soc.* **2007**, *129*, 6017–6021 PMID 17432854
Ο **Ιωάννης Β΄**, γαλλ.: Jean ΙΙ de Brienne  (απεβ. το 1296) από τον Οίκο του Μπριέν ήταν Γάλλος ευγενής, που υπηρέτησε ως μεγάλος Οικονόμος της Γαλλίας το 1258.

Βιογραφία
---------

Ο Ιωάννης Β΄ ήταν ο τρίτος γιος (3ος από τον 3ο γάμο) του Ιωάννη Α΄ των Μπριέν και της 3ης συζύγου του Βερεγγάριας των Ιβρέας-Καστίλης, κόρης του Αλφόνσου Θ΄ του Λεόν.  Ο Ιωάννης Α΄ είχε 1η σύζυγο τη Μαρία του Μομφερράτου, βασίλισσα της Ιερουσαλήμ· μετά έγινε επίτροπος κατά την ανηλικιότητα του Βαλδουίνου Β΄ Λατίνου αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης.

Ο Ιωάννης Β΄ κατείχε το αξίωμα του μεγάλου Οικονόμου (grand Buttler) της Γαλλίας το 1258 και αργότερα έγινε πρέσβης στην Καστίλη το 1275.

Απεβίωσε το 1296 περίπου και τάφηκε στο αβαείο του Μωμπισόν στη Γαλλία.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε πρώτα την Ιωάννα,  κόρη του Γοδεφρείδου ΣΤ΄ υποκόμη του Σατωντάν και είχαν τέκνο:

* Λευκή π.1252-π.1302, παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Β΄ ντε Φιέν, βαρόνο του Τενγκρύ.

Έπειτα ο Ιωάννης Β΄ έκανε δεύτερο γάμο, με τη Μαρία του Κουσί, κόρη του Aνγκεράν Γ΄ κυρίου του Κουσύ και της Μαρίας ντε Μονμιρέλ. Η Μαρία ήταν χήρα του Αλεξάνδρου Β΄ της Σκωτίας, Δεν είχαν απογόνους και διαζεύχθηκαν, όταν αυτή επέστρεψε στη Σκωτία για να προωθήσει τα οικογενειακά της ενδιαφέροντα.

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Also Jean de Brienne or Jean de Acre.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Perry 2013.
2. 1 2 3  Perry 2018, σελ. 80.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* Perry, Guy (2013). *John of Brienne: King of Jerusalem, Emperor of Constantinople, c. 1175–1237*. Cambridge University Press. ISBN 978-1-107-04310-7.
* Perry, Guy (2018). *The Briennes: The Rise and Fall of a Champenois Dynasty in the Age of the Crusades, C. 950–1356*. Cambridge University Press.
Η **Σαλώμη,** γνωστή και ως *Salomea Odonicówna* (δηλ. κόρη του Odonic), πολωνικά: **Salomea wielkopolska** or **Odonicówna**‎ (π. 1225 – απεβ. τον Απρίλιο του 1267;), ήταν Πολωνή πριγκίπισσα μέλος του Οίκου των Πιάστ από τον κλάδο της Μεγάλης Πολωνίας, και από γάμο της έγινε δούκισσα του Γκλόγκουφ.

Ήταν το τρίτο παιδί, αλλά η μεγαλύτερη κόρη του δούκα Βλαντίσλαφ Οντόνιτς της Μεγάλης Πολωνίας από τη σύζυγό του Γιαντβίγκα των Σαμποριδών.

Βιογραφία
---------

Τον Ιούνιο του 1249 ο Koρράδος του Γκλόγκουφ (αφού διέφυγε από τις προθέσεις του μεγαλύτερου αδελφού του Μπολέσλαφ Β΄ του Φαλακρού να τον κάνει ιερέα) έφτασε στη Μεγάλη Πολωνία και έκανε συμφωνία με τον δούκα Πσέμισλ Α΄, ο οποίος υποσχέθηκε στον Koρράδο Α΄ να τον υποστηρίξει ενάντια στον Μπολέσλαφ Β΄. Για να ενισχύσει τους δεσμούς του με τον νέο του σύμμαχο, ο δούκας του Γκλόγκουφ αποφάσισε να νυμφευτεί την αδελφή του Πσέμυσλ Α΄, Σαλώμη. Ο γάμος τελέστηκε στο Πόζναν και τον ευλόγησαν ο Πέλκα αρχιεπίσκοπος του Γκνιέζνο και ο Μπογκούφαλ Β' επίσκοπος του Πόζναν.

Λίγα είναι γνωστά για τη διακυβέρνηση της Σαλώμης ως συζύγου του δούκα του Γκλόγκουφ. Γενικά θεωρείται ότι διατηρούσε μία καλή και στενή σχέση με τα αδέλφια της στη Μεγάλη Πολωνία. Ήταν επίσης γενναιόδωρη δωρήτρια στα μοναστήρια της Αγίας Μαρίας Μαγδαληνής στο Nοβογκροντζίεκ και στο δομινικανό ίδρυμα του Γκλόγκουφ.

Κατά τη διάρκεια του γάμου της, η Σαλώμη γέννησε έξι παιδιά, τρεις γιους —τον Ερρίκο Γ', τον Κορράδο Β' τον Κυφό και τον Πσέμκο— και τρεις κόρες —την Άννα (από γάμο δούκισσα της Άνω Βαυαρίας), την Ευφημία (από γάμο κόμισσα της Γκορίτσια) και τη Χέντβιχ (αργότερα ηγουμένη της Αγίας Κλάρας, στο Βρότσλαβ).

Η ακριβής ημερομηνία του τέλους της Σαλώμης κατατάσσεται μεταξύ 1265-1267. Το μόνο βέβαιο γεγονός είναι ότι απεβίωσε πριν από τον άνδρα της. Τα λείψανά της τοποθετήθηκαν στο Δομινικανό μοναστήρι του Γκλόγκουφ. Σύμφωνα με το Πολωνικό Χρονικό του Πέτρου του Μπυσύνυ, η Σαλώμη απεβίωσε περικυκλωμένη από ένα φωτοστέφανο αγιότητας. Ωστόσο, δεν υπήρχαν ίχνη διαδικασίας αγιοποίησης.

Στον Σύλλογο του καθεδρικού της Παναγίας στο Γκλόγκουφ κατασκευάστηκε ένα γοτθικό γλυπτό, που αντιπροσώπευε τη Σαλώμη. Σήμερα, το γλυπτό φυλάσσεται στο Εθνικό Μουσείο του Πόζναν .

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* Oswald Balzer, Genealogia Piastów, Kraków 1895, p. 221; W. Dworzaczek, Genealogia, Warszawa 1959, arr. 2 and 17; K. Jasiński, Uzupełnienia do genealogii Piastów, "Studia Źródłoznawcze", Vol. V, 1960, p. 100.

Παραπομπές
----------

1. ↑  p11463.htm#i114621. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
2. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
Γεωγραφική κατανομή των Άγγλων Καθολικών Αρνητών, 1715–20
Στην ιστορία της Αγγλίας και της Ουαλίας, **recusancy** ήταν η κατάσταση εκείνων που αρνούνταν να παρακολουθήσουν τις Αγγλικανικές τελετές· εκείνα τα άτομα ήταν γνωστά ως recusants. Ο όρος, που προέρχεται από το Λατινικό *recusare* (σημαίνει άρνηση ή αντίρρηση) χρησιμοποιήθηκε πρώτα για την αναφορά σε εκείνους που παρέμειναν πιστοί στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία και δεν προσέρχονταν στις δραστηριότητες της Εκκλησίας της Αγγλίας, ενώ ένας νόμος του 1593 καθόριζε τις τιμωρίες προς τους "Παπικούς αντιφρονούντες".

Οι "Recusancy Acts" άρχισαν κατά τη βασιλεία της Ελισάβετ Α' και ανακλήθηκαν το 1650. Επέβαλαν διάφορα είδη τιμωρίας σε εκείνους που δεν συμμετείχαν στην Αγγλικανική θρησκευτική δραστηριότητα, όπως πρόστιμα, κατάσχεση περιουσίας και φυλάκιση. Παρά την ανάκλησή τους, οι περιορισμοί ενάντια στους Ρωμαιοκαθολικούς ήταν ακόμη σε ισχύ μέχρι την πλήρη Καθολική Χειραφέτηση το 1829. Σε μερικές περιπτώσεις εκείνοι που ακολουθούσαν τον Καθολικισμό αντιμετώπιζαν τη θανατική ποινή, και ένας αριθμός Άγγλων και Ουαλών Καθολικών που εκτελέστηκαν τον 16ο και τον 17ο αιώνα έχει αγιοποιηθεί από την Καθολική Εκκλησία ως Χριστιανοί μάρτυρες (βλέπε Καθολικοί μάρτυρες της Αγγλικής Μεταρρύθμισης).

Ιστορία
-------

Μετά την Αγγλική Μεταρρύθμιση, από τον 16ο μέχρι τον 19ο αιώνα εκείνοι που ήταν ένοχοι για τέτοιο νονκονφορμισμό ονομάζονταν "recusants", υπόκειντο σε πολιτικές τιμωρίες και μερικές φορές, ειδικά στο πρώτο μέρος αυτής της περιόδου, σε ποινικές τιμωρίες. Οι Ρωμαιοκαθολικοί αποτελούσαν ένα μεγάλο μέρος, αν όχι την σχετική πλειοψηφία, των αρνητών και πρώτα για τους Καθολικούς χρησιμοποιήθηκε ο όρος.

Αναφορές
--------

1. ↑  *New Catholic Encyclopedia* section on 'recusants'
2. ↑  Burton, E. (1911). "English Recusants", *The Catholic Encyclopedia*. New York: Robert Appleton Company; retrieved 11 September 2013 from *New Advent*
3. ↑  Collins, William Edward (2008). *The English Reformation and Its Consequences*. BiblioLife. σελ. 256. ISBN 978-0-559-75417-3.
4. ↑  Spurr, John (1998). *English Puritanism, 1603–1689*. Palgrave Macmillan. σελ. 117. ISBN 978-0-333-60189-1.
5. ↑  See for example the text of the Act of Uniformity 1559
6. ↑  Wood, Rev. James. *The Nutall Encyclopædia*, London, 1920, p. 537
7. ↑  O'Malley, John W. (2001). Kathleen M. Comerford· Hilmar Pabel, επιμ. *Early modern Catholicism: Essays in Honour of John W. O'Malley, S.J*. University of Toronto Press. σελ. 149. ISBN 978-0-8020-8417-0.
8. ↑  Alban Butler· David Hugh Farmer (1996). *Butler's Lives of the Saints: May*. Burns & Oates. σελ. 22. ISBN 0-86012-254-9.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* "Thames Valley Papists" (by Tony Hadland), *Reformation to Emancipation, 1534–1829* (published 1992; ISBN 0-9507431-4-3; the 2001 electronic version added illustrations)
* "Lyford Grange Agnus Dei", Global Net, banned Papal medallion, hidden in roof timbers for 400 years, found in 1959.
* Chisholm, Hugh, επιμ.. (1911) «recusant» *Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάννικα* (11η έκδοση) Cambridge University Press
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Πρόκνη** είναι γνωστή η μία από τις δύο θυγατέρες του Πανδίωνα Α΄, βασιλιά των Αθηνών. Αδελφή της Πρόκνης ήταν η Φιλομήλα, ενώ αδελφός της ήταν ο Ερεχθέας, μετέπειτα βασιλιάς των Αθηνών. Η Πρόκνη δόθηκε από τον πατέρα της ως σύζυγος στον βασιλιά Τηρέα από τη Θράκη, επειδή αυτός τον είχε βοηθήσει εναντίον των Θηβαίων και απέκτησαν μαζί ένα γιο, τον Ίτυ. Ο Τηρέας βίασε την αδερφή της Πρόκνης, Φιλομήλα, και της έκοψε τη γλώσσα για να μην μιλήσει. Η Φιλομήλα ύφανε την ιστορία σε πανί και η Πρόκνη για να τον εκδικηθεί σκότωσε τον γιο τους, τον μαγείρεψε και του τον έδωσε για δείπνο. Όταν ο Τηρέας κατάλαβε τι είχε συμβεί όρμησε να εκδικηθεί αλλά παρενέβησαν οι θεοί και μεταμόρφωσαν τους τρεις τους σε πουλιά. Την Πρόκνη σε αηδόνι, τη Φιλομήλα σε χελιδόνι και τον Τηρέα σε τσαλαπετεινό. Η απεικόνιση του μύθου στο σύμπλεγμα (άγαλμα της Πρόκνης και του Ίτυ στο Μουσείο Ακρόπολης) φαίνεται ότι πρόβαλε την ιδεατή Αθηναία, που έβαλε την τιμή της πατρικής οικογένειας πάνω από τη δική της, συζυγική οικογένεια". 

Η Πρόκνη ως αηδόνι διαρκώς θρηνεί για το χαμό του γιου της, Ίτυ. Η Φιλομήλα ως χελιδόνι μεταναστεύει διαρκώς, δεν κελαηδάει ωραία και χτίζει τις φωλιές της κοντά στους ανθρώπους. Ο Τηρέας ως τσαλαπετεινός κράζει πάντα με αγωνία αναζητώντας τον γιο του.

Ο μύθος αυτός έγινε το θέμα τραγωδιών από τους αρχαίους Έλληνες τραγικούς ποιητές. Διασώθηκε ένα απόσπασμα από την τραγωδία του Σοφοκλή «Τηρεύς», όπου γίνεται αναφορά στον μύθο της Πρόκνης. Επίσης, ο Αριστοφάνης αναφέρεται στον μύθο του Τηρέα και της Πρόκνης στις κωμωδίες του «Όρνιθες» και «Βατράχους».

Δείτε επίσης
------------

* Ο αστεροειδής 194 Πρόκνη (194 Prokne), που ανακαλύφθηκε το 1879, πήρε το όνομά του από τη μυθική αυτή πριγκίπισσα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Philomele» (Ρωσικά)
2. ↑  Νικολάι Ομπνόρσκι: «Терей» (Ρωσικά)
3. ↑  Timothy Gantz: «Mythes de la Grèce archaïque» (Γαλλικά) Éditions Belin. Παρίσι. 2004. σελ. 1387. ISBN-13 978-2-7011-3067-5. ISBN-10 2-7011-3067-0.
4. ↑  «Τηρέας». *mythotopia.eu*. Ινστιτούτο Επεξεργασίας του Λόγου. Ανακτήθηκε στις 26 Αυγούστου 2023.
5. ↑  «Άγαλμα Πρόκνης και Ίτυ | Μουσείο Ακρόπολης | Επίσημος ιστοχώρος». *www.theacropolismuseum.gr*. Ανακτήθηκε στις 18 Φεβρουαρίου 2022.

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969.
* Martin P. Nilsson, Ιστορία της Αρχαίας Ελληνικής Θρησκείας, μετάφραση Αικατερίνη Παπαθωμοπούλου, εκδόσεις: Παπαδήμα, Αθήνα 2008, ISBN 9789602060773, σελ. 77-78.
* Ελληνική Μυθολογία, Οι Ήρωες, τοπικές παραδόσεις, τόμος 3, εκδόσεις: Εκδοτική Αθηνών, Αθήνα 1986, σελ. 24-27.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Πρόκνη** |

* Μορφές και Θέματα της Αρχαίας Ελληνικής Μυθολογίας-Μεταμορφώσεις

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 74791230
* LCCN: sh88004644
* GND: 124669700
* SUDOC: 114636567
* BNF: cb15725808n (data)

 |

 |
Ο **Πολυκράτης Εφέσου** ήταν χριστιανός επίσκοπος της Εφέσου κατά τον 2ο αιώνα.

Βίος
----

Δεν γνωρίζουμε πότε και που γεννήθηκε. Πάντως καταγόταν από οικογένεια που είχε δώσει σημαντικό αριθμό, επτά, επισκόπων στην πόλη της Εφέσου. Πρέπει να ανήλθε στον επισκοπικό θρόνο της Εφέσου περί το 190. Θα συμμετάσχει στην έριδα περί τον ακριβή χρόνο εορτασμού του Πάσχα, αν θα έπρεπε να εορτάζεται την 14η του Εβραϊκού μήνα Νισάν ή την επόμενη Κυριακή κι επομένως τι εορτάζεται: το ιουδαϊκό Πάσχα σε συνδυασμό με τα Πάθη και την Ανάσταση, ή η Ανάσταση του Χριστού αποκλειστικά; Ο Βίκτωρας Ρώμης θα ζητήσει από τον Πολυκράτη να συγκαλέσει σύνοδο των μικρασιατών επισκόπων, στην οποία θα γινόταν αποδεκτή η ρωμαϊκή παράδοση εορτασμού του Πάσχα και θα εγκαταλειπόταν η τοπική παράδοση (14 του μηνός Νισάν μαζί με το Εβραϊκό Πάσχα). Ο Πολυκράτης επικαλέστηκε την αποστολικότητα της παράδοσής τους, τονίζοντας και τη σχέση της Εφέσου με τον Ευαγγελιστή Ιωάννη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Στυλιανός Παπαδόπουλος, Πατρολογία τομ. Α´, εκδ. Παρουσία, Αθήνα 1997, σελ.293

Πηγές
-----

* Στυλιανός Παπαδόπουλος, Πατρολογία τομ. Α' ,εκδ. Παρουσία, Αθήνα, 1997, σελ.292-293
Ο **Ιάκωβος**, γαλλ. Jacques (απεβ. 11 Ιουλίου 1302) από τον Οίκο του Σατιγιόν ήταν κύριος του Λεζ και από τον γάμο του κύριος των Κονντέ, Καρενσύ, Ουκουά & Ωμπινύ.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του Γκυ Γ΄ κόμη του Σαιν-Πολ και της Ματθίλδης της Βραβάντης, κόρης του Ερρίκου Β΄ δούκα της Βραβάντης.

O Φίλιππος Δ΄ της Γαλλίας προσπάθησε να προσαρτήσει τη Φλάνδρα με το να φυλακίσει τον Γκυ κόμη της Φλάνδρας με δύο από τους γιους του και να διορίσει το 1300 ως κυβερνήτη της κομητείας εκεί τον Ιάκωβο, θείο της συζύγου του Ιωάννας Α΄ των Μπλουά της Ναβάρρας. Πράγματι επέτυχε την προσάρτηση της Φλάνδρας.

Ο Ιάκωβος ήταν στρατιωτικός, αλλά όχι καλός κυβερνήτης: πιο πριν ο κόμης είχε διατηρήσει μία ισορροπία. Τώρα αυτός λίγα κατανοούσε από την ιδιαιτερότητα της Φλάνδρας, όπου οι πόλεις Μπρυζ και Γκεν ήταν ασύγκριτα πλουσιότερες από οποιαδήποτε πόλη της Γαλλίας. Δεν αντιλήφθηκε ότι μπορούσε να γίνει διαιτητής στην αντιπαράθεση των οπαδών του κόμη (Λήμπααρντς) με τους οπαδούς του βασιλιά της Γαλλίας (Λέλιααρτς). Ούτε είδε την αντίθεση των πατρικίων που διοικούσαν την πόλη, με τους απλούς εργαζόμενους των συντεχνιών, που ήθελαν εξουσία. Όταν ο Ιάκωβος πήρε το μέρος των πατρικίων, οι εργαζόμενοι πήγαν με το μέρος Λήμπααρντς.

Ο Ιάκωβος μπήκε στην Μπρυζ με απερισκεψία και οι υπάλληλοί του εκβίαζαν. Ο Φίλιππος Δ΄ έκανε μία προκλητική επίσκεψη στη Μπρυζ το 1301, όπου η φιλογαλλική μερίδα έκανε φαντασμαγορικές εορτές, ξοδεύοντας χρήματα της πόλης. Αυτό εξόργισε τους εργαζόμενους και ξέσπασαν ταραχές. Το 1302 στη Μπρυζ εξοντώθηκε η φιλογαλλική μερίδα· ο Ιάκωβος διέφυγε. Λίγους μήνες μετά απεβίωσε στη μάχη των Χρυσών Σπιρουνιών.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε την Αικατερίνη κυρία του Κονντέ, Καρενσύ, Ουκουά & Ωμπινύ και είχε τέκνα:

* Βεατρίκη, παντρεύτηκε τον Ιωάννη των Νταμπιέρ, γιο του Γουλιέλμου της Φλάνδρας (γιου του Γκυ κόμη της Φλάνδρας).

Οι απόγονοί του έφεραν το Κονντέ, κλπ στον Οίκο των Βουρβόνων.

Αναφορές
--------

1. ↑  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003. I00013394.
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 14  Ιουνίου 2019.
3. ↑  p70906.htm#i709055. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
4. ↑  Ο Ιάκωβος ήταν (από τη μητέρα του Ματίλντα) ετεροθαλής αδελφός της Λευκής του Αρτουά (κόρης του Ροβέρτου Α΄ κόμη του Αρτουά και συζύγου του Ερρίκου Α΄ των Μπλουά της Ναβάρρας), μητέρας της Ιωάννας Α΄ της Ναβάρρας.

Πηγές
-----

* Theodore Evergates, The Aristocracy in the County of Champagne, 1100-1300, (University of Pennsylvania Press, 2007), 254.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Jacques de Châtillon  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Νικόλαος Μαύρος** (Nicolas le Maure) ήταν Ανδεγαυός ευγενής του Πριγκιπάτου της Αχαΐας, βαρώνος της Αρκαδίας και βάιλος από το 1313 έως το 1317. Η οικογένειά του ήταν κάτοχος φέουδων στην Μεσσηνία άγνωστο πού, και κατείχε, άγνωστο σήμερα, κάστρο στα Κοντοβούνια που το είχαν ονομάσει "Σαιν-Σωβέρ" (Saint-Sauveur, Άγιος Σωτήρ). Ο τίτλος τους ήταν "Κύριοι του Σαιν-Σωβέρ".

Διορίσθηκε βάιλος του Πριγκιπάτου, δηλαδή επίτροπος-διοικητής, από την πριγκίπισσα Ματθίλδη του Αινώ, στη θέση της πριγκίπισσας που δεν έμενε εκεί. Ήταν αυτός που μαζί με τον Λατίνο επίσκοπο και βαρώνο Ωλένης Ιάκωβο συνέλαβαν την Μαργαρίτα Βιλλεαρδουίνου και τη φυλάκισαν στη Γλαρέντζα, όπου και πέθανε το 1315.

Το 1315 μαζί με τον Νικολό Ορσίνη προσπάθησαν να εμποδίσουν τον Φερδινάνδο της Μαγιόρκας να αποβιβαστεί στο Πριγκιπάτο χωρίς να τα καταφέρουν. Έπειτα ο Νικόλαος Μαύρος υποχώρησε στην Καλαμάτα, όπου προσπάθησε από εκεί να οργανώσει την άμυνα. Συναντήθηκε με τον στρατό του Φερδινάνδου στο Κάστρο Μποβουάρ ή Μπελβεντέρε (το σημερινό Ποντικόκαστρο του Κατάκωλου) και στην Μάχη που ακολούθησε, ο Μαύρος υπέστη μεγάλη ήττα. Μετά την ήττα του αναγνώρισε τον Φερδινάνδο πρίγκιπα της Αχαΐας και υπέβαλε σε αυτόν την παραίτησή του, πράγματα που αργότερα αποδείχθηκαν κινήσεις τακτικής: όταν το 1316 έφτασε στο Πριγκιπάτο η νόμιμη πριγκίπισσα Ματθίλδη του Αινώ, ο Μαύρος την υποδέχτηκε δημόσια, αναγνωρίζοντάς την σαν νόμιμη πριγκίπισσα.

  

Γιος του ήταν ο Στέφανος Μαύρος (Étienne le Maure), μετέπειτα βαρώνος της Αρκαδίας μέσω της συζύγου του Αγνής ντ'Ωλναί .

Πηγές
-----

* Treccani, L' enciclopedia Italiana, FERDINANDO (Ferrán) di Maiorca, ανακτήθηκε 24 Μαρτίου 2013

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 27  Νοεμβρίου 2018.
2. ↑  Δήμος Πύλου-Νέστορος, Ιστορία, Φραγκοκρατία Αρχειοθετήθηκε 2017-03-08 στο Wayback Machine. ανακτήθηκε 254 Μαρτίου 2013
3. 1 2 3  Στέφανος Θωμόπουλος, *Ιστορία της πόλεως Πατρών από αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι του 1821*, Εκ της βασιλικής τυπογραφίας Νικολάου Γ. Ιγγλέση, Εν Αθήναις 1888
4. ↑  Lock, Peter (14 Ιανουαρίου 2014). *The Franks in the Aegean: 1204-1500*. Routledge. ISBN 978-1-317-89972-3.
Ο **Σάμουελ Μπαρφ** (αγγλικά: *Samuel Barff*, 1793 – 1880) ή **Σαμουήλ Βάρφος**, ήταν Άγγλος τραπεζίτης και υποστηρικτής της ελληνικής επανάστασης. Το 1816 εγκαταστήθηκε στη Ζάκυνθο η οποία κατά την περίοδο εκείνη τελούσε υπό βρετανική διοίκηση ως μέρος του Ηνωμένου Κράτους των Ιονίων Νήσων, και καταξιώθηκε ως έμπορος και τραπεζίτης στην Αγγλοελληνική τράπεζα, εργαζόμενος ως τον θάνατο του στην ηλικία των 87 ετών τον Σεπτέμβριο του 1880.

Ήταν γνώριμος με τον Λόρδο Βύρωνα με τον οποίο είχε αλληλογραφία σχετικά με την οικονομική ενίσχυση των Ελλήνων επαναστατών, ενώ ο Μπαρφ του είχε προτείνει να διαμείνει στο εξοχικό του στην περίπτωση όπου η υγεία του Βύρωνα δεν βελτιωνόταν ενόσω βρισκόταν στο Μεσολόγγι το 1824. Ανάμεσα στις άλλες δραστηριότητες του, ο Μπαρφ διαχειρίστηκε το ποσό του Αγγλικού δανείου που πήρε η Ελλάδα, συνεργάστηκε με τον Τζορτζ Φίνλεϊ με στόχο την υλοποίηση του τραπεζικού συστήματος στο ελληνικό κράτος, καθώς και παρείχε υποστήριξη στους Άγγλους που ταξίδευαν στην Ελλάδα.

Ο τάφος του βρίσκεται στο Α´ νεκροταφείο Ζακύνθου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) *Lord Byron and his Times*. SaBarff1880. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  Τρικούπης, Σπυρίδων (1888). «Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως - ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΜΘ' / Αποστολή μέρους των δανείων εις Ελλάδα». *Project Gutenberg*. Ανακτήθηκε στις 7 Μαρτίου 2016.
3. ↑  «Μπαρφ, Σάμουελ». Εγκυκλοπαίδεια ΔΟΜΗ.
4. 1 2  «Dictionary of National Biography, Baker-Beadon , Volume 3, Page 188 | Document Viewer». *Mocavo*. Ανακτήθηκε στις 7 Μαρτίου 2016. [*νεκρός σύνδεσμος*]
5. 1 2  «Samuel Barff». *www.lordbyron.org*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Απριλίου 2021. Ανακτήθηκε στις 7 Μαρτίου 2016.
6. ↑  Hynes, Paul. «Paul Hynes Rare Books - An illustrated Catalogue in Three Parts» (PDF). *aba.org.uk*. σελίδες 13–14. [*νεκρός σύνδεσμος*]
7. 1 2  Express.gr. «Α' Νεκροταφείο Ζακύνθου, ένα άγνωστο υπαίθριο μουσείο - Express.gr». *www.express.gr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Οκτωβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 7 Μαρτίου 2016.

Σχετική βιβλιογραφία
--------------------

* George Gordon Byron.Letters written by Lord Byron during his residence at Missolonghi, January to April 1824, to Mr. Samuel Barff at Zante: Printed solely for the membersof Mr. Barff's family. 1884.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 2709154983535567860001
* LCCN: no2019016921

 |

 |
Το **Ερευνητικό Κέντρο Βιοϊατρικών Επιστημών "Αλέξανδρος Φλέμινγκ"** (**Alexander Fleming BSRC**) είναι ένα κυβερνητικό, μη-κερδοσκοπικό κέντρο με ιστορία στενά συνδεδεμένη με το Ελληνικό Ίδρυμα Βασικών Βιολογικών Ερευνών "Αλέξανδρος Φλέμινγκ". Ονομάστηκε από τον βιολόγο Αλέξανδρο Φλέμινγκ και βρίσκεται στη Βάρη. Το Κέντρο άρχισε τις ερευνητικές του δραστηριότητες το 1998 και συμμετέχει ενεργά σε ερευνητικούς τομείς της ανοσολογίας, της μοριακής βιολογίας και γενετικής καθώς και της μοριακής ογκολογίας, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση μεταξύ άλλων στον καρκίνο και τα νευροεκφυλιστικά νοσήματα. Στο Κέντρο φυλάσσονται επίσης ορισμένα προσωπικά αντικείμενα του Αλέξανδρου Φλέμινγκ.

Το ΕΚΕΒΕ Φλέμινγκ έχει αποκτήσει διεθνή αναγνώριση για τις έρευνες στην προτυποποίηση ασθενειών, στην κυτταρική ανοσολογία, στην μεταφραστική και μέτα-μεταφραστική ρύθμιση της γονιδιακής έκφρασης, στη μελέτη εσω- και εξω-κυταρρικών σηματοδοτικών μονοπατιών, στη λειτουργική γονιδιωματική και στην βιολογία βλαστοκυττάρων. Οι ερευνητές του Κέντρου έχουν δημιουργήσει διαγονιδιακά ζωικά πρότυπα για τη ρευματοειδή αρθρίτιδα, τη φλεγμονώδη νόσο του εντέρου και τη σκλήρυνση κατά πλάκας και αυτά τα μοντέλα έχουν χρησιμεύσει ως βάση για πολλαπλές συνεργασίες με τη διεθνή βιοφαρμακευτική βιομηχανία στην αξιολόγηση νέων θεραπευτικών ενώσεων ή ως εργαλεία για συνεργατική έρευνα και ανάπτυξη.

Η χρηματοδόσηση από Εθνικές πηγές, την Ευρωπαϊκή Ένωση, οργανισμούς στις ΗΠΑ και διεθνή και τοπική βιομηχανία, καλύπτει ποσοστό της τάξης του 70-80% του προϋπολογισμού του Κέντρου.

Εγκαταστάσεις
-------------

Το Κέντρο είναι εξοπλισμένο με υπερσύγχρονες μονάδες, οι οποίες περιλαμβάνουν: Συσκευή δημιουργίας Προφίλ Έκφρασης, Συσκευή Κυτταρομετρίας Ροής, Εργαστήριο Χημείας Πρωτεϊνών, Μονάδα Γονιδιακής Στόχευσης και Διαγονιδίων και Μονάδα BioIT, οι οποίες εξυπηρετούν εσωτερικές συνεργασίες, καθώς και εξωτερικούς εταίρους στον ακαδημαϊκό χώρο και τη βιομηχανία. Το Κέντρο λειτουργεί επίσης μια Μονάδα Καινοτομίας και Επιχειρήσεων που ασχολείται με τη προστασία και εκμετάλλευση των ερευνητικών και τεχνολογικών μέσων του Κέντρου.

Ινστιτούτα
----------

Μέχρι σήμερα στο κέντρο έχουν αναπτυχθεί τέσσερα ινστιτούτα: Ινστιτούτο Ανοσολογίας, Ινστιτούτο Μοριακής Βιολογίας & Γενετικής, Ινστιτούτο Μοριακής Ογκολογίας, Ινστιτούτο Κυταρρικής & Αναπτυξιακής βιολογίας.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η επίσημη ιστοσελίδα

Παραπομπές
----------

1. ↑  grid.424165.0.
2. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Ιουνίου 2019. Ανακτήθηκε στις 17 Ιουνίου 2019.
3. ↑
Ο **Ρούστεμ Χαμίτοβ** (ρωσ.: *Рустэм Заки́евич Хами́тов*, μπασ.: *Рөстәм Зәки улы Хәмитов*, μεταγραφή Röstäm Zäki uly Khämitov) (γεννημένος στις 18 Αυγούστου 1954 στο *Ντρατσένινο*) είναι Ρώσος πολιτικός του κόμματος Ενωμένη Ρωσία. Είναι ο δεύτερος Πρόεδρος του ομοσπονδιακού υποκειμένου της Δημοκρατίας του Μπασκορτοστάν, ο οποίος εξελέγη στις 19 Ιουλίου του 2010 και διαδέχθηκε τον επί μακρόν ηγέτη *Μουρταζά Ραχίμοφ* μετά την παραίτησή του το 2010.

Βιογραφία
---------

Ο Χαμίτοβ γεννήθηκε από γονείς του έθνους Μπασκίρ. Ο πατέρας του, *Ζάκι Σαλίμοβιτς Χαμίτοφ* (1930-1993), εργάστηκε ως καθηγητής, και ήταν γιατρός των τεχνικών επιστημών και η μητέρα του *Ραΐσα Σινιγιατούλοβνα*, εργάστηκε ως καθηγήτρια μαθηματικών, και τώρα είναι συνταξιούχα. Ο Χαμίτοβ ήταν Τιμημένος μηχανικός της Δημοκρατίας του Μπασκορτοστάν. 

Ήταν ο κοσμήτορας της Σχολής Γεωργικής Μηχανοποίησης του κράτους Μπασκίρ. Έχει επίσης εργαστεί στο Γεωργικό Πανεπιστήμιο το διάστημα 1973-1980. Ο νεότερος αδερφός του, *Ρασίντ Χαμίτοφ*, ζει στην Ουφά και εργάζεται ως οδηγός.

### Προσωπική ζωή

Ο Χαμίτοβ είναι παντρεμένος με την *Γκουλσάτ Χαμίτοβα*, και έχουν δύο παιδιά. Ο γιος του, Καμίλ είναι μηχανικός, ενώ η κόρη του είναι υπάλληλος σε μια εταιρεία τουρισμού. Και τα δύο από τα παιδιά του ζούν στη Μόσχα. Εκτός από τη γλώσσα Μπασκίρ που είναι τη μητρική του, μιλάει άπταιστα Ρωσικά και τα Αγγλικά. Χόμπι του είναι η ανάγνωση βιβλίων, η μουσική, το σκι, η εξερεύνηση σπηλαίων, και το ράφτινγκ σε ποταμούς του Μπασκορτοστάν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  ria.ru/society/20101014/285417328.html.
2. ↑  ITAR-TASS Bashkortostan parliament approves Rustem Khamitov as president[*νεκρός σύνδεσμος*]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πρόεδρος της Δημοκρατίας του Μπασκορτοστάν
* Το μπλόγκ του Χαμίτοβ (Ρωσικά)
**Η κόμισσα Μαρία Καρολίνα φον Φουκς - Μόλαρντ** (14 Ιανουαρίου 1681 - 27 Απριλίου 1754), γνωστή ως **Σαρλότ**, ήταν η παιδαγωγός της Μαρίας Τερέζα της Αυστρίας.

Νεαρή ηλικία
------------

Γεννήθηκε στο Παλαί Μολάρντ της Βιέννης από τον Κόμη Φραντς Μαξιμίλιαν φον Μολάντ (1621-1690), Αντιπρόεδρο του Αυτοκρατορικού Συμβουλίου και τη δεύτερη σύζυγό του Καταρίνα φον Σεάου. Είχε έναν ετεροθαλή αδελφό από τον προηγούμενο γάμο του πατέρα της με τη Μαρία Καθαρίνα Θόμαν φον Φράνκενμπεργκ (1630-1694), τον Κόμη Φερδινάντ Έρντ φον Μόλερντ (1648-1716), ο οποίος υπηρέτησε ως Πρόεδρος του Αυτοκρατορικού Συμβουλίου.

Αυτοκρατορική αυλή
------------------

Η Μαρία Καρολίνα ήρθε στο αυτοκρατορικό δικαστήριο ως κυρία των τιμών της μελλοντικής βασιλικής συζύγου της Πορτογαλίας, της Μαρίας Άννας της Αυστρίας, κόρης του Λεοπόλδου Α', της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκράτορας.

Η αυτοκράτειρα Ελισάβετ Χριστίνα ανέθεσε στην Κόμισσα την εκπαίδευση και την ανατροφή της κόρης της Μαρία Τερέζα, την πιθανή διάδοχο των κυριαρχιών των Αψβούργων, όταν το κορίτσι γεννήθηκε το 1717. Η Κόμισσα Φούκς της δίδαξε την εθιμοτυπία της και την μεγάλωσε πρακτικά. Η Μαρία Τερέζα ανέπτυξε μία ιδιαίτερα στενή σχέση με την Κόμισσα Φουκς.

Όταν η Μαρία Τερέζα διαδέχθηκε τον πατέρα της ως ηγεμόνας της Ουγγαρίας, της Βοημίας και της Αυστρίας, έδωσε στην Κόμισσα Φουκς ένα κάστρο που ονομάζεται Φουκσλος και την έκανε μία σάτελαιν.

Προσωπική ζωή
-------------

Παντρεύτηκε τον Κόμη Κριστόφ Ερντς Φουκς φον Μπίμπαχ ουντ Ντόρνχαϊμ (1664-1719) και είχε απογόνους:

* Κόμισσα Μαρία Άννα ΣάρλοτΦουκς φον Μπίμπαχ ουντ Ντόρνχαϊμ (πέθανε το 1768) ⚭ Κόμη Γιοχάν Καρλ Μάρτιν Κρίστοφ φον Νόστιτς-Ροκίτνιτς (1673-1740) είχαν απογόνους που πέθαναν σε βρεφική ηλικία.
* Κόμη Γιόχαν Φρίντριχ Φουκς φον Μπίμπαχ ουντ Ντόρνχαϊμ (27) Φεβρουάριος 1707-Σεπτέμβριος 1707)
* Κόμισσα Μαρία Τζόζεφα Φουκς φον Μπίμπαχ ουντ Ντόρνχαϊμ (1711-1764) ⚭ Κόμη Άντον Κρίστοφ Καρλ Νόστιτς-Ριένκ, γαμπρός της αδελφής της. Κανένας απόγονος ⚭ Κόμη Λεόπολντ Τζόζεφ φον Ντάουν, πρίγκιπας του Τεάνο · είχε απογόνους
* Κόμισα Μαρία Ερνέστινα Ροζάλια Φουκς φον Μπίμπαχ ουντ Ντόρνχαϊμ (γεν. 1712)
* Μαρία Ελισάβετ Καρολίνα Φουκς φον Μπίμπαχ ουντ Ντόρνχαϊμ (1715-1716)

Θάνατος
-------

Όταν η Κόμισσα Φούκς πέθανε στη Βιέννη το 1754, η Μαρία Τερέζα διέταξε να ταφεί στην Αυτοκρατορική Κρύπτη. Έτσι, η Κόμισσα έχει την τιμή να είναι η μόνη μη-Αψβούργος που είναι θαμμένη στην Αυτοκρατορική Κρύπτη. Η 150η επέτειος από το θάνατό της γιορτάστηκε από μία ειδική λειτουργία στην Κρύπτη των Καπουτσίνων.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  «Fuchs, Maria Karoline Gräfin» (Γερμανικά) σελ. 391.
2. 1 2 3 4 5  «Wien Geschichte Wiki» (Γερμανικά) Βιέννη. 11  Σεπτεμβρίου 2014. 28461. Ανακτήθηκε στις 10  Απριλίου 2022.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Μαρία Καρολίνα φον Φουκς - Μόλαρντ** |

* REICHSGRÄFIN KAROLINE VON FUCHS-MOLLARD
**Ο Μανασής Δ΄, γαλλ: Manasses IV comte de Rethel** (απεβ. 1199) από τον Οίκο του Βιτρύ, ήταν κόμης του Ρετέλ.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του Γκυτιέ κόμη του Ρετέλ και της Βεατρίκης, κόρης του Γοδεφρείδου Α΄ κόμη του Ναμύρ. Διαδέχθηκε τον πατέρα του ως κόμης του Ρετέλ το 1171. Μάλλον είναι αυτός ο κόμης του Ρετέλ, που ήταν υπεύθυνος για την απογύμνωση των εκκλησιών στις αρχές της βασιλείας του Φιλίππου Β΄ της Γαλλίας.

Οικογένεια
----------

Ο Μανασσής Δ' ήταν νυμφευμένος με τη Ματίλντα της Άνω Λωρραίνης και ήταν πατέρας του Ούγου Β΄.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Houben, Hubert (2002). *Roger II of Sicily: Ruler between East and West*. Cambridge University Press.  p. 33.
2. ↑  Stringer, Gregory (2010). *Book 1 of William the Breton's "Philippide" A translation*. New Hampshire: University of New Hampshire, Durham. σελ. 109.
Η **ευλογημένη Γερτρούδη του Άντενμπερκ**, γερμ.: *gesegnet Gertrud von Aldenberg*, (π. Οκτώβριος 1227 – 13 Αυγούστου 1297) από τον Οίκο των Λουδοβικιδών ήταν Γερμανίδα αρχόντισσα και ηγουμένη. Ήταν κόρη της Ελισάβετ της Ουγγαρίας και του Λουδοβίκου Δ' λαντγκράβου της Θουριγγίας. Έγινε Πρεμονστρατενσιανή τακτική κανονική στο αβαείο του Άλντενμπεργκ, κοντά στο Βέτσλαρ, στην επισκοπή του Tρηρ, όπου πέρασε μεγάλο μέρος της ζωής της οδηγώντας την κοινότητα ως ηγουμένη της. Ανακηρύχθηκε οσία το 1728 και η εορτή της είναι στις 13 Αυγούστου .

Βιογραφία
---------

Ήταν το νεότερο από τα τρία παιδιά του Λουδοβίκου Δ' και της Ελισάβετ. Ο πατέρας της απεβίωσε, ενώ πήγαινε στους Αγίους Τόπους, λίγο πριν γεννηθεί αυτή. Η Γερτρούδη ήταν μόλις δύο ετών, όταν η μητέρα της την άφησε στη φροντίδα των κανονικών του αβαείου του Άλντενμπεργκ, όπου αργότερα εισήλθε στην κοινότητα. Το 1248, μόλις 21 ετών, εξελέγη ηγουμένη και κυβέρνησε το μοναστήρι για τα επόμενα 49 χρόνια. 

Με μία κληρονομιά που έλαβε από τον θείο της Ντήτριχ/Θεοδώριχο Α΄ μαργράβο του Μάισεν, η Γερτρούδη έκτισε μία εκκλησία και ένα σπίτι των πενήτων προσαρτημένο στο αβαείο. Φρόντισε προσωπικά τους κατοίκους εκεί. Έζησε επίσης μία ζωή ακραίας ταπείνωσης. Όταν ο πάπας Νικόλαος Δ΄ εξέδωσε μία σταυροφορία κατά των Σαρακηνών, η Γερτρούδη και η κοινότητά της πήραν τον σταυρό των Σταυροφόρων και ανέλαβαν να υποστηρίξουν την προσπάθεια με προσευχή και πράξεις θυσίας. 

Το 1270, υπό την καθοδήγηση της Γερτρούδης, το αβαείο άρχισε να εορτάζει τη γιορτή της Αγίας Δωρεάς (Corpus Christi), όντας ένα από τα πρώτα που εισήγαγαν αυτή την εορτή στη Γερμανία. Ο πάπας Κλήμης ΣΤ' επέτρεψε στο αβαείο να εορτάζει την ημέρα της μνήμης της  και έδωσε συγχωροχάρτια σε όσους προσκύνησαν τα λείψανά της.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. 1 2  www.lagis-hessen.de/en/subjects/rsrec/sn/bio/register/person/entry/altenberg%252C%2Bgertrud%2Bvon. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  "Bl. Gertrude (August 13)", Premonstratensian Perpetual Calendar of Order Saints and Blesseds
3. 1 2 3  Ott, Michael. "Blessed Gertrude of Aldenberg." The Catholic Encyclopedia. Vol. 6. New York: Robert Appleton Company, 1909. 13 April 2019 *Αυτό το λήμμα περιλαμβάνει κείμενο από αυτή την πηγή, που είναι κοινό κτήμα.*
4. ↑  Forbes comte de Montalembert, Charles. *The Life of Saint Elizabeth of Hungary, Duchess of Thuringia*, James Duffy, 1848, p. 268

* Herbermann, Charles, ed. (1913). "Blessed Gertrude of Aldenberg". Catholic Encyclopedia. New York: Robert Appleton Company.
Ο **Άρνολντ Α΄ Γκαρθές**, γαλλ.: *Arnold I García,* επίσης *Arnaldo Garcés*, *Arnau Nonat*, *Arnaud* ή *Arnaut* (απεβ. το 960) ήταν ο πρώτος κόμης του Aσταράκ από το 926.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο μικρότερος γιος του Γκαρθία Β' Σάντσεθ της Γασκώνης και της Αμούνας. Όταν απεβίωσε ο Γκαρθία, το δουκάτο του μοιράστηκε μεταξύ των κληρονόμων του. Ο μεγαλύτερος, ο Σάντσο Δ΄, κληρονόμησε την ίδια τη Γασκώνη, ενώ ο δεύτερος, ο Γουλιέλμος, κληρονόμησε το Φεζανσάκ. Ο Άρνολντ κληρονόμησε το Ασταράκ, μεταξύ Φεζανσάκ και Μπιγκόρ, αποτελούμενο από το Pardiac και το Magnoac.

Οικογένεια
----------

Τον Άρνολντ διαδέχθηκε ο γιος του Γκαρθία.

Πηγές
-----

Οι κύριες πηγές της βασιλείας του είναι το Καταστατικό του Ως (Auch) και ο *Κώδικας της Ρόντα*.

Παραπομπές σε πηγές
-------------------

1. ↑  Charles Cawley: «Medieval Lands». (Αγγλικά) *Charles Cawley, "Medieval Lands", 2006-2020*.

Βιβλιογραφία
------------

* Κόλινς, Ρότζερ. *Οι Βάσκοι*. Blackwell Publishing: Λονδίνο, 1990.
* Sedycias, João. *História da Língua Espanhola* .
* Lewis, Archibald R. *The Development of Southern French and Catalan Society, 718 – 1050*. University of Texas Press: Austin, 1965.
Η **Μαρία της Βραβάντης**, γεννηθείσα το 1280 και αποβιώσασα στις 7 Σεπτεμβρίου 1340 πλησίον του Παρισιού ήταν ευγενής με καταγωγή από τον Οίκο του Ρέγκιναρ.

Κόμισσα της Σαβοΐας
-------------------

Νυμφεύθηκε σε ηλικία 17 ετών τον Αμεδαίο Ε΄ της Σαβοΐας, του οποίου και ήταν η δεύτερη σύζυγος. Μαζί απέκτησαν τέσσερις κόρες, την Μαρία, την Αικατερίνη, την Ιωάννα και την Βεατρίκη. Ορισμένες πηγές της αποδίδουν εννέα από τα συνολικά δώδεκα τέκνα του Αμεδαίου Ε΄, μεταξύ των οποίων και οι Αίμων της Σαβοΐας και Εδουάρδος της Σαβοΐας, ωστόσο οι ίδιες αυτές πηγές αναφέρουν πως ο Αμεδαίος Ε΄ νυμφεύθηκε την Μαρία της Βραβάντης το 1280, ενώ η τελευταία αποτελεί την ημερομηνία γέννησής της.

Η Μαρία νυμφεύθηκε τον Υγκ ντε λα Τουρ ντυ Πεν, ωστόσο το ζεύγος δεν απέκτησε κάποιον απόγονο. Απεβίωσε το 1331. Η Αικατερίνη νυμφεύθηκε το 1315 τον Λεοπόλδο Α΄ της Αυστρίας. Μαζί, απέκτησαν δύο κόρες, ωστόσο η Αικατερίνη απεβίωσε, μόλις, το 1326. Η Ιωάννα νυμφεύθηκε το 1326 τον Ανδρόνικο Γ΄ Παλαιολόγο, Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Τέλος, η Βεατρίκη νυμφεύθηκε το 1328 τον Ερρίκο της Βοημίας, δούκα της Καρινθίας.

Θάνατος και ενταφιασμός
-----------------------

Απεβίωσε το 1340.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Joël Beucher. «Marie de Brabant». Histoire de l'Europe et de la Méditerranée. Ανακτήθηκε στις 12 Νοεμβρίου 2012.
2. ↑  Jean-Jacques Tijet (9 Ιουνίου 2010). «Histoire de la Savoie d'Amédée V à Amédée VIII». Slideshare. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Μαρτίου 2014. Ανακτήθηκε στις 12 Νοεμβρίου 2012.
3. 1 2  Francesco Maria Ferrero Di Lavriano, *Augustae regiaeque Sabaudae domus arbor gentilitia*, ex typographia Io. Baptistae Zappatae Bibliopolae S.R.C. 1702, 209 pages ; pages 91 et 92.
4. ↑  «Le duché de Savoie». Monarchie Noblesse. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Δεκεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 15 Οκτωβρίου 2012.

Δείτε επίσης
------------

* Οίκος της Σαβοΐας
* Κομητεία της Σαβοΐας
* Ιστορία της Σαβοΐας κατά τον Μεσαίωνα

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Σαβοΐα
* Πύλη:Μεσαίωνας
 |

 |
Η **Enpal** είναι ολλανδική εταιρεία η οποία ενοικιάζει και πουλά προϊόντα στον τομέα των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, κυρίως φωτοβολταϊκών συστημάτων, σε τελικούς πελάτες και προσφέρει σχετικές υπηρεσίες.

Ιστορικό
--------

Ιδρύθηκε το 2017 με την επωνυμία *Evergreen*. Αρχικά χρηματοδοτήθηκε από τον Αλεξάντερ Σάμβερ και άλλους. Πουλούσαν φωτοβολταϊκά, αλλά σύντομα προσέφεραν και ενοικιασμό με 20ετή διάρκεια, λόγω του μεγαλύτερου ενδιαφέροντος των πελατών.

Το 2020, η Enpal πέτυχε πωλήσεις 56 εκατομμυρίων ευρώ και απασχολούσε περίπου 500 άτομα. Την επόμενη χρονιά, ο ετήσιος κύκλος εργασιών αυξήθηκε στα 110 εκατ. ευρώ, ενώ ο αριθμός των εργαζωμένων ξεπέρασε τους 1.000. Το 2022, οι πωλήσεις σχεδόν τετραπλασιάστηκαν στα 415 εκατομμύρια ευρώ. Βραβεύτηκε το 2021 με το Γερμανικό Βραβείο Αειφορίας στην κατηγορία «Next Economy Award». 

Είναι εγγεγραμμένη ως BV στο ολλανδικό εμπορικό μητρώο από τον Ιανουάριο του 2023, με έδρα στο Άμστερνταμ και υποκατάστημα στο Βερολίνο. 

Σύμφωνα με τον πάροχο στατιστικών Statista, η Enpal είναι ο ηγέτης της αγοράς στη Γερμανία στον τομέα των τελικών πελατών με φωτοβολταϊκά συστήματα στέγης.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα
Το **Viber** είναι μια ισραηλοελληνική εφαρμογή για απευθείας μηνύματα για smartphone και tablets που αναπτύχθηκε από την Rakuten. Εκτός από την ανταλλαγή άμεσων μηνυμάτων, οι χρήστες μπορούν να ανταλλάσσουν φωτογραφίες, βίντεο και μηνύματα πολυμέσων ήχου. Το λογισμικό είναι διαθέσιμο σε Apple iOS, Android, BlackBerry OS, Nokia Series 40, Symbian, Bada, Windows Phone, Mac OS, Microsoft Windows και Linux. Το Viber λειτουργεί σε δίκτυα 3G / 4G / 5G και Wi-Fi. Τον Δεκέμβριο του 2016, το Viber είχε 800 εκατομμύρια εγγεγραμμένους χρήστες. Υπάρχουν 260 εκατομμύρια ενεργοί χρήστες μηνιαίως από τον Ιανουάριο του 2019. Το Viber messenger είναι πολύ δημοφιλές στην Ελλάδα, στην Ανατολική Ευρώπη, στη Ρωσία, στη Μέση Ανατολή και σε ορισμένες ασιατικές αγορές.

Ιστορία
-------

Το Viber ιδρύθηκε από τέσσερις ισραηλινούς εταίρους: Ταλμών Marco, Ιγκόρ Megzinik, Σάνη Maroli και Ofer Smocha, με τον Marco ως Διευθύνοντα Σύμβουλο. Το Viber αρχικά ξεκίνησε για το iPhone στις 2 Δεκεμβρίου, 2010, σε άμεσο ανταγωνισμό με το Skype. Μία προ-έκδοση για το Android περιορίζονταν σε 50.000 χρήστες εμφανίστηκε Μάιο του 2011, μια απεριόριστη έκδοση κυκλοφόρησε στις 19 Ιουλίου, 2012. Το Viber για συσκευές BlackBerry και Windows ξεκίνησε στις 8 Μαΐου, 2012.

Αρχικά, φωνητική κλήση ήταν διαθέσιμη μόνο για εφαρμογές iPhone και Android, με την υπόσχεση ότι θα προστεθεί στις επερχόμενες εκδόσεις για Bada, Symbian και Windows εφαρμογές  τηλεφώνου, χωρίς να αναφέρει ούτε Series 40 ή BlackBerry OS. Ο περιορισμός φαίνεται να βρίσκεται στον πυρήνα του Blackberry OS και Series 40, που δεν έχουν εύκολη υποστήριξη για εφαρμογές VoIP.

Στις 13 Φεβρουαρίου, το 2014, η Rakuten ανακοίνωσε ότι είχε αποκτήσει το Viber για $ 900 εκατομμύρια.

Η εταιρεία
----------

Η Viber Media είναι εγγεγραμμένη στο Λας Βέγκας και στη Κύπρο - με την ανάπτυξη της να βρίσκεται στα κέντρα στη Λευκορωσία και το Ισραήλ. Η εταιρεία ιδρύθηκε από τον Marco και Magazinnik, που είναι φίλοι των Αμυντικών Δυνάμεων του Ισραήλ. Η εταιρεία διοικείται από το Ισραήλ, με ένα μεγάλο μέρος της ανάπτυξης της ανατίθενται στη Λευκορωσία, προκειμένου να μειώσει το κόστος εργασίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Cooper, Daniel (September 11, 2012). «Viber comes to Symbian, S40 and Bada, adds HD voice calling and group messaging to Nokia Lumia handsets». *Engadget*.. Ανακτήθηκε στις 13 February 2013.
2. ↑  «Most of Viber's owners are based abroad including the Shabtais with a 55.2% stake». *Globes*. 16 February 2014. .
Το μότο "Fiat lux" (στα λατινικά) στην Πύλη Sather στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, Μπέρκλεϋ
Το ***γεννηθήτω φῶς*** είναι η ελληνική μετάφραση του εβραϊκού יְהִי אוֹריְהִי אוֹר‬ (*yehi' or*), που βρίσκεται στη *Γένεση 1:3* της Τορά, το πρώτο μέρος της εβραϊκής Βίβλου. Στην Παλαιά Διαθήκη οι πιο γνωστές μεταφράσεις περιλαμβάνουν την ελληνική φράση γεννηθήτω φῶς και τη λατινική αντίστοιχή της ***fiat lux***.

Προέλευση και ετυμολογία
------------------------

Στην Τορά, η φράση στο εδάφιο *Γένεση 1:3* είναι στα εβραϊκά וַיֹּאמֶר אֱלֹהִים, יְהִי אוֹר; וַ**יְהִי אוֹר**וַיֹּאמֶר אֱלֹהִים, יְהִי אוֹר; וַ**יְהִי אוֹר**‬ (*vayo'mer 'Elohim, yehi 'or vayehi 'or*).

Στην ελληνιστική Κοινή μετάφραση των Εβδομήκοντα η φράση μεταφράζεται ως "καὶ εἶπεν ὁ Θεός **γεννηθήτω φῶς** καὶ ἐγένετο φῶς". Ο αρχικός εκλατινισμός της ελληνικής μετάφρασης που χρησιμοποιείται στο Vetus Latina ήταν **lux sit**, το οποίο έχει χρησιμοποιηθεί κατά καιρούς, αν και υπάρχει συζήτηση για την πιστότητά του.

Στην Λατινική εκδοχή της Βίβλου, τη Βουλγάτα , η εβραϊκή φράση יְהִי אוֹריְהִי אוֹר‬ μεταφράζεται ως **fiat lux**. Σε αυτό το πλαίσιο, η μετάφραση είναι "dixitque Deus **fiat lux** et facta est lux" ("Και είπεν ο Θεός γεννηθήτω φως και εγένετο φως"). Κυριολεκτικά, το ***fiat lux*** θα μπορούσε να μεταφραστεί ως "ας φτιαχτεί φως" (το *fiat* είναι το τρίτο πρόσωπο ενικού της υποτακτικής παθητικής φωνής του ρήματος facio, που σημαίνει ''κάνω'' ή ''φτιάχνω'').

Η φράση *γεννηθήτω φῶς* στα αγγλικά πάνω από την πόρτα της Κεντρικής Βιβλιοθήκης στο Εδιμβούργο

Αναφορές
--------

1. ↑  «But What Does It Mean?». *The Daily*. The University of Washington. 25 Μαΐου 1999. Ανακτήθηκε στις 1 Σεπτεμβρίου 2014.
2. ↑  Wiktionary entry for facio, wiktionary:facio#Conjugation.
3. ↑  «Verbix, verb conjugator».
Η ανεπάρκεια σιδήρου ή **σιδηροπενία** είναι η πιο κοινή μορφή διατροφικού ελλείμματος. Στο ανθρώπινο σώμα, ο σίδηρος βρίσκεται σε όλα τα κύτταρα εκτελώντας διάφορες ζωτικές λειτουργίες- μεταφέρει οξυγόνο στους ιστούς από τους πνεύμονες με τη μορφή αιμοσφαιρίνης, χρησιμεύει σαν μεταφορικό μέσο για τα ηλεκτρόνια μέσα στα κύτταρα με τη μορφή κυτοχρωμάτων και σαν αναπόσπαστο κομμάτι ενζυμικών αντιδράσεων σε διάφορους ιστούς. Η ανεπάρκεια σιδήρου μπορεί να εμποδίσει αυτές τις ζωτικές λειτουργίες και να οδηγήσει σε εκδήλωση νόσων και θνησιμότητα.

Η άμεση συνέπεια της σιδηροπενίας είναι η σιδηροπενική αναιμία. Οι ομάδες πληθυσμού που είναι πιο επιρρεπείς στη νόσο είναι τα παιδιά και οι γυναίκες πριν την εμμηνόπαυση.

Ο συνολικός σίδηρος στο σώμα είναι περίπου 3.8 γραμμάρια στους άνδρες και 2.3 γραμμάρια στις γυναίκες. Υπάρχουν διάφοροι μηχανισμοί που ελέγχουν τον μεταβολισμό του σιδήρου και προφυλάσσουν από την σιδηροπενία. Ο κύριος ρυθμιστικός μηχανισμός βρίσκεται στον γαστρεντερικό σωλήνα. Όταν η απώλεια του σιδήρου δεν αντισταθμίζεται επαρκώς από τον σίδηρο που λαμβάνουμε τότε μετά από λίγο καιρό, που εξαρτάται από τα αποθέματα σιδήρου του οργανισμού, έχουμε την ανάπτυξη της ανεπάρκειας.

Αίτια
-----

* χρόνια αιμορραγία (η αιμοσφαιρίνη περιέχει σίδηρο)
* υπερβολική έμμηνος ρύση
* μη εμμηνορροϊκή αιμορραγία
* αιμορραγία από τον γαστρεντερικό σωλήνα (έλκη, αιμορροΐδες)
* πολύ σπάνια αιμορραγία του λάρυγγα ή της αναπνευστικής οδού
* ανεπαρκής λήψη σιδήρου (δίαιτες χαμηλές σε σίδηρο)
* ουσίες (σε δίαιτες ή φάρμακα) που εμποδίζουν την απορρόφηση του σιδήρου
* σύνδρομα ανεπαρκούς απορρόφησης του γαστρεντερικού σωλήνα

Παρ' όλο που έχουν μελετηθεί γενετικές ανωμαλίες οι οποίες προκαλούν σιδηροπενία σε τρωκτικά, δεν υπάρχουν γνωστές γενετικές διαταραχές του ανθρώπινου μεταβολισμού του σιδήρου οι οποίες να οδηγούν σε σιδηροπενία.

Συμπτώματα
----------

Τα συμπτώματα της σιδηροπενίας μπορεί να εμφανιστούν πριν εξελιχθεί σε σιδηροπενική αναιμία.

Τα συμπτώματά της δεν είναι παθογνωμονικά για την σιδηροπενία (δεν εμφανίζονται δηλαδή αποκλειστικά σε αυτή). Ο σίδηρος είναι απαραίτητος για την ομαλή λειτουργία πολλών ενζύμων, οπότε μπορεί να προκύψει μια μεγάλη γκάμα συμπτωμάτων, είτε σαν δευτερεύουσες επιπτώσεις της αναιμίας είτε σαν κύρια συμπτώματα της ανεπάρκειας. Τα συμπτώματα της σιδηροπενίας περιλαμβάνουν:

* Κόπωση
* Ωχρότητα
* Οξυθυμία
* Αδυναμία
* Αλλοτριοφαγία
* Εύθραυστα/αδύναμα νύχια

Συνέπειες
---------

Η συνεχόμενη σιδηροπενία μπορεί να οδηγήσει σε αναιμία και επιδείνωση του αισθήματος κοπώσεως. Επίσης μπορεί να εμφανιστεί θρομβοκύτωση ή και αυξημένος αριθμός αιμοπεταλίων. Η έλλειψη σιδήρου είναι η αιτία που μερικοί άνθρωποι δεν μπορούν να δωρίσουν αίμα.

Θεραπεία
--------

Πριν εφαρμοστεί οποιαδήποτε θεραπεία πρέπει να υπάρχει ασφαλής διάγνωση της αιτίας που προκαλεί την σιδηροπενία. Όταν η σιδηροπενία διαγνωστεί τότε μπορεί να αντιμετωπιστεί με χορήγηση σκευασμάτων σιδήρου π.χ. δισθενή άλατα σιδήρου όπως ο θειικός σίδηρος.