recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Πέτρος Ζωγράφος** (Σαμαρίνα Γρεβενών, 1876 - Μαρούσι, Σεπτέμβριος 1948) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1876. Ακολούθησε νομικές σπουδές στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών και εργάστηκε αργότερα ως δικηγόρος τόσο στα Γρεβενά όσο και στη Θεσσαλονίκη. Σε νεαρή ηλικία πολέμησε για την απελευθέρωση της πατρίδας του και το 1912 κατάφερε να συλλάβει τον Τούρκο λοχαγό Τσιακμά, έπειτα από την κατάληψη των Γρεβενών από τον ελληνικό στρατό.
Εξελέγη βουλευτής Γρεβενών στις εκλογές του 1923 και με το Κόμμα Φιλελευθέρων του 1928. Διατέλεσε διοικητής Κατερίνης.
Πέθανε στο Μαρούσι το 1948. Ήταν παντρεμένος με την Ειρήνη Π. Ζωγράφου.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Μητρώο πληρεξουσίων, γερουσιαστών και βουλευτών 1822-1935, Αθήνα 1986, Βουλή των Ελλήνων (σελ. 109, αρ. 502). (pdf)
2. 1 2  Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ήλιου, τ. ΙΗ', σελ. 1000.
3. ↑  Το Βήμα, Μνημόσυνα, 23-10-1948, σελ. 2.

Πηγές
-----

* «Άρθρο». Μακεδονία. 28 Ιουλίου 1931. σελ. 1.
Ταξί στη Νέα Υόρκη
Ταξί στο Λονδίνο
Ταξί στο Ισραήλ
Ταξί στην Αθήνα στην πλατεία Συντάγματος το 2006
Ταξί στη Θεσσαλονίκη
**Ταξί** είναι ένα όχημα δημόσιας μεταφοράς, συνήθως επιβατηγό αυτοκίνητο, το οποίο μεταφέρει επιβάτες στον ακριβή προορισμό που επιθυμούν, σε αντίθεση με τα μαζικά μέσα μεταφοράς, τα οποία κινούνται σε προκαθορισμένες διαδρομές.

Τα ταξί έχουν συνήθως καθορισμένο χρώμα, για να είναι εύκολο να ξεχωρίζουν. Κάθε χώρα, και σε αρκετές περιπτώσεις κάθε περιοχή, έχει διαφορετικό χρώμα για τα ταξί. Για παράδειγμα, στη Νέα Υόρκη, τα ταξί είναι κίτρινα (διπλανή φωτογραφία) όπως και στην Αθήνα, ενώ στη Θεσσαλονίκη είναι μπλε/λευκά (τελευταία φωτογραφία). Στο Χονγκ Κονγκ τα ταξί είναι κόκκινα, πράσινα ή μπλε ανάλογα με την περιοχή που εξυπηρετούν, ενώ στο Λονδίνο παραδοσιακά είναι μαύρα, αν και τα τελευταία χρόνια προσφέρονται σε ευρύτερη παλέτα χρωμάτων.

Η λέξη ταξί προέρχεται από τη λέξη «taximeter», (tax = κόστος/τέλος + meter = μετρητής), τον μετρητή (το ταξίμετρο) που είχαν, και ακόμη έχουν, τα ταξί για τον υπολογισμό της απαιτούμενης πληρωμής για την υπηρεσία μεταφοράς που οφείλει ο επιβάτης.

  


|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **ταξί**  |

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ταξί** |


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85132886
* GND: 4059185-2
* BNF: cb11976726c (data)
* NDL: 00572628

 |

 |
Το **Τόρσβολουρ** ή **Τόρσβελουρ** (φεροϊκά: *Tórsvøllur*, προφέρεται: [ˈtɔuɻʂˑvœdlʊɹ]) είναι ποδοσφαιρικό γήπεδο εντός των αθλητικών εγκαταστάσεων του Γκουνταντάλουρ στο Τόρσχαβν των Νήσων Φερόε. Το γήπεδο έχει χωρητικότητα 6.040 θεατών και ανεγέρθηκε το 1999 με στόχο να αποτελέσει το εθνικό στάδιο της χώρας και ένα γήπεδο με γρασίδι ως αγωνιστικό χώρο από γρασίδι εντός της πρωτεύουσας, Τόρσχαβν, το οποίο θα ήταν δυνατό να φιλοξενήσει διεθνείς ποδοσφαιρικές αναμετρήσεις. Προηγουμένως, η Εθνική Νήσων Φερόε έδινε τις εντός έδρας αναμετρήσεις στην πόλη του Τόφτιρ και το γήπεδο του Σβάνγκασκαρντ.

Τον Αύγουστο του 2011, εγκαταστάθηκαν προβολείς στο γήπεδο, οι οποίοι και χρησιμοποιήθηκαν για πρώτη φορά σε ποδοσφαιρική αναμέτρηση μεταξύ των Νήσων Φερόε και της Ιταλίας στις 2 Σεπτεμβρίου 2011.

Το 2021, αναμένεται να έχει ολοκληρωθεί το σύνολο των εργασιών ανακαίνισής του, η οποία και είναι η πρώτη από την ανέγερσή του, το 1999.

Εικόνες
-------

* Άποψη του Τόρσβολουρ το 2015.Άποψη του Τόρσβολουρ το 2015.
* Άποψη του Τόρσβολουρ το 2015.Άποψη του Τόρσβολουρ το 2015.
* Άποψη του Τόρσβολουρ το 2015.Άποψη του Τόρσβολουρ το 2015.
* Άποψη του Τόρσβολουρ το 2015.Άποψη του Τόρσβολουρ το 2015.
* Αναμέτρηση μεταξύ Βόρειας Ιρλανδίας και Νήσων Φερόε στο Τόρσβολουρ, το 2015.Αναμέτρηση μεταξύ Βόρειας Ιρλανδίας και Νήσων Φερόε στο Τόρσβολουρ, το 2015.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «UEFA Handbook | First Division clubs in Europe» (PDF). 10 Αυγούστου 2011. Ανακτήθηκε στις 23 Αυγούστου 2014.
2. 1 2 3  Νίκος Συριώδης (13 Ιουνίου 2015). «Αυτό είναι το γήπεδο Tórsvøllur από μέσα». Sport24.gr. Ανακτήθηκε στις 18 Ιουνίου 2016.
3. ↑  Τσεκάρει εισιτήρια η Γερμανία aek365.com

Εξωτερικοί sύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Τόρσβολουρ** |

* Το Τόρσβολουρ στο World Stadiums
* Το γήπεδο στο StadiumDB.com

Συντεταγμένες: 62°1′9″N 6°46′41″W﻿ / ﻿62.01917°N 6.77806°W﻿ / 62.01917; -6.77806
Ο **Φίλιππος** (απεβ. π. 328 π.Χ.) από τη Δυναστεία των Λυσιμαχδών ήταν Μακεδόνας στρατιωτικός υπό τον Αλέξανδρο Γ΄ τον Μέγα.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο τέταρτος γιος τού Αγαθοκλή και της μάλλον ονομαζόμενης Αρσινόης. Αδέλφια του ήταν ο Αλκίμαχος, ο Λυσίμαχος και ο Αυτόδικος.

Ο Λυσίμαχος, αδελφός τού Φιλίππου.
Ο πατέρας του ήταν γαιοκτήμονας στη Θεσσαλία, έγινε όμως στενός φίλος και ευνοούμενος τού Φιλίππου Β΄ της Μακεδονίας, που τον όρισε σύμβουλό του. Έτσι μετακόμισε στην Πέλλα, όπου η οικογένειά του έγιναν Μακεδόνες πολίτες. Ο Φίλιππος και οι αδελφοί του μεγάλωσαν και μορφώθηκαν στην εκεί Αυλή των Αργεαδών. Το 336 τον βασιλιά διαδέχθηκε ο Αλέξανδρος Γ΄ ο Μέγας, που όρισε τα αδέλφια σε σημαίνουσες θέσεις. Ο Φίλιππος και οι αδελφοί του υπηρέτησαν ως υπασπιστές τού βασιλιά.

Όχι πολύ μετά το τέλος τού Κλείτου τού Μέλανος, ο Φίλιππος συνόδευσε τον Αλέξανδρο με τα πόδια, αρνούμενος να ιππεύσει το άλογο τού Λυσιμάχου, που έτρεχε εκεί κοντά. Έμεινε στο πλευρό τού Αλεξάνδρου, διωκόμενοι και οι δύο από τους υποστηρικτές τού Σπιταμένη, τους εξεγερθέντες Σογδιανούς του και το ιππικό τους. Ο Φίλιππος τελικά κατέρρευσε από την εξουθένωση και απεβίωσε στα χέρια τού Αλεξάνδρου. Στις στρατιωτικές του δράσεις ο Φίλιππος αμιλλάτο με τον αδελφό του Λυσίμαχο.

Ο Λυσίμαχος το 306 έγινε βασιλιάς της Θράκης, το 301 της Μ. Ασίας και το 288 της Μακεδονίας.

Πηγές
-----

* H.S. Lund, Lysimachus: A Study in Early Hellenistic Kingship, Routledge, 2002
* W. Heckel, Who’s who in the age of Alexander the Great: prosopography of Alexander’s empire, Wiley-Blackwell, 2006

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 27  Νοεμβρίου 2018.
Ο **Τόριν Τζαμάλ Φράνσις** (γεννήθηκε στις 26 Ιουνίου 1983) είναι Αμερικανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής της Λα Ούνιον δε Φορμόσα του Αργεντινού Πρωταθλήματος. Έχει ύψος 2,10 μέτρων και παίζει στη θέση του σέντερ. Έχει παίξει επαγγελματικά σε Ελλάδα, Ισραήλ, Γερμανία, Τουρκία, Βέλγιο και Ιταλία.

Κολεγιακή σταδιοδρομία
----------------------

Ο Φράνσις έπαιξε κολεγιακό μπάσκετ στις Ηνωμένες Πολιτείες στο Πανεπιστήμιο του Νοτρ Νταμ με τους Φάιτινγκ Άιρις του Νοτρ Νταμ .

Επαγγελματική πορεία
--------------------

Κατά τη διάρκεια της επαγγελματικής πορείας του, ο Φράνσις έπαιξε με τους ιταλικούς συλλόγους Ορλαντίνα Μπάσκετ και Καντού. Έχει επίσης αγωνιστεί με τις ελληνικές ομάδες ΑΕΛ 1964, ΑΕΚ και Πανελλήνιο. Έχει επίσης παίξει με τον ισραηλινό σύλλογο Χάποελ Ιερουσαλήμ και την τουρκική ομάδα Μπόρνοβα Μπελεντίγε .

Υπέγραψε με τον Πανελλήνιο τον Ιανουάριο του 2011. 

Τον Ιούλιο του 2011 υπέγραψε διετές συμβόλαιο με την Άλμπα Βερολίνου στη Γερμανία. 

Το καλοκαίρι του 2012 υπέγραψε συμβόλαιο με την Αλιάγκα Πέτκιμ. 

Στις 26 Νοεμβρίου 2014 υπέγραψε με τη βελγική ομάδα Σπιρού Σαρλερουά. 

Τον Νοέμβριο του 2015, υπέγραψε με την αργεντινή ομάδα Λα Ούνιον δε Φορμόσα .

Παραπομπές
----------

1. ↑  Alba Berlin tabs Torin Francis
2. ↑  Francis signs with Aliağa Petkim
3. ↑  Torin Francis signs with Spirou Charleroi
4. ↑

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Προφίλ ντραφτ NBA.com
* Προφίλ Eurocup
* Προφίλ Eurobasket.com
* Προφίλ στην Ιστοσελίδα του Τουρκικού Πρωταθλήματος
* Προφίλ στην Ιστοσελίδα του Ιταλικού Πρωταθλήματος Αρχειοθετήθηκε 2011-07-04 στο Wayback Machine. (στα Ιταλικά)
* Προφίλ στην Ιστοσελίδα του Ελληνικού Πρωταθλήματος (στα Ελληνικά)
* Προφίλ Draftexpress.com
* Προφίλ AEK.com
* Βιογραφικό στην Ιστοσελίδα του Κολεγίου Νοτρ Νταμ Αρχειοθετήθηκε 2016-03-06 στο Wayback Machine.
Η **παραγγελία βιβλίου** αποτελεί μια εσωτερική διαδικασία της βιβλιοθήκης. Αφορά στην αξιολόγηση της υπάρχουσας συλλογής, των πληροφοριακών αναγκών των χρηστών, των οικονομικών δυνατοτήτων της βιβλιοθήκης, καθώς και τη διάθεση του υλικού που ενδιαφέρει τους φορείς δημοσίευσης και διανομής. Στο πλαίσιο λοιπόν της απαιτούμενης ανανέωσης και προέκτασης της συλλογής, με νέους τίτλους ή νέες θεματικές συλλογές, ο βιβλιοθηκονόμος καλείται να έρθει σε επαφή με τους εκδοτικούς οίκους και να παραγγείλει τα απαιτούμενα έργα. Άλλοι λόγοι που μπορούν να οδηγήσουν τον βιβλιοθηκονόμο σε παραγγελία ενός βιβλίου είναι η πλήρης καταστροφή ενός ήδη υπάρχοντος τεκμηρίου στη βιβλιοθήκη ή η διάθεση νεότερης έκδοσης ενός τεκμηρίου. Παρ’ όλα αυτά ο υπεύθυνος βιβλιοθηκονόμος για την διαδικασία της παραγγελίας βιβλίων θα πρέπει να λαμβάνει πάντα υπόψη το διαθέσιμο για τέτοιες ενέργειες χρηματικό ποσό. Πολλές είναι οι βιβλιοθήκες που προτιμούν σήμερα την παραγγελία ηλεκτρονικών βιβλίων, διότι έτσι δίνεται σε περισσότερους χρήστες η δυνατότητα προσβασης στο τεκμήριο. Πολλές φορές οι παραγγελίες των τεκμηρίων στις βιβλιοθήκες διεκπεραιώνονται ηλεκτρονικά σε συνεργασία με τους εκδότες που έχουν τις ηλεκτρονικές βάσεις με τις εκδόσεις τους στο διαδίκτυο.
Η **οροσειρά των Μπαρονί** (γαλλικά:Le massif des Baronnies) είναι ένας ορεινός όγκος των νότιων γαλλικών Προάλπεων και βρίσκεται κυρίως στο νομό Ντρομ.

Γεωγραφικά στοιχεία
-------------------

Η οροσειρά των Μπαρονί περιβάλλεται στα βόρεια από την οροσειρά του Ντιουά, στα βορειοανατολικά από την περιοχή Μποσαίν, στα ανατολικά από τις Προάλπεις του Ντίνι και στα νότια από τα όρη του Βωκλύζ.

Περιλαμβάνει περίπου 15 κορυφές με υψόμετρο από 1360 έως 1622 μέτρα, η υψηλότερη είναι στο βουνό Μαρ, στα 1.622 μέτρα.

Η περιοχή προστατεύεται από το Φυσικό περιφερειακό πάρκο των Μπαρονί.

Αυτή η ορεινή περιοχή δεν πρέπει να συγχέεται με τις Βαρονί, φυσική και ιστορική περιοχή του Ντωφινέ.

Χλωρίδα
-------

Τα πιο συνηθισμένα είδη φυτών, άγρια ​​και μη, είναι η λεβάντα, τα έλατα, οι βελανιδιές, καθώς και πολλά είδη ορχιδέας. Η σπάνια παιώνια, που ανθίζει σε ασβεστολιθικά εδάφη μεσαίου υψομέτρου, και η οπλή της Αφροδίτης (κυπριπέδιο, Cypripedium calceolus) που κρύβεται κάτω από τις οξιές. Φύεται επίσης η ευφορβία, που ανθίζει στον μεσημεριανό ήλιο, η γεντιανή  και τα ηλιάνθεμα.

Πανίδα
------

Μεταξύ των χαρακτηριστικών ειδών ζώων της περιοχής είναι το όρνιο, το ζαρκάδι και ο αγριόχοιρος, η κουκουβάγια, η πράσινη σαύρα, ο λαγός, το αγριόγιδο, ο λύγκας και ο λύκος (που εμφανίζεται στην κοιλάδα του Ζαμπρόν).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

Το πάρκο των Μπαρονί (επιλογή γλώσσας)

Παραπομπές
----------

1. ↑ . «baronnies-provencale».
2. ↑ . «haniotika-nea.gr/gentiani/».
Ως **παραδοσιακή ενδυμασία της Ίου** αναφέρεται ο τρόπος ένδυσης που καθιερώθηκε κατά τους παλαιότερους αιώνες στη νήσο Ίο των Κυκλάδων και διατηρήθηκε μέχρι περίπου τα μέσα του εικοστού αιώνα.

Ανδρική ενδυμασία
-----------------

Η καθημερινή ενδυμασία των ανδρών ονομαζόταν «τσικουδένια» ενώ η επίσημη «λεβεντίστικη». Κατά την καθημερινή ενδυμασία, οι άνδρες χρησιμοποιούσαν ως κάλυμμα μια στρογγυλή κουκούλα την οποία στις επίσημες περιστάσεις αντικαθιστούσε ένας πλεκτός σκούφος ή φέσι. Παράλληλα φορούσαν σωκάρδι, ένα είδος γιλέκου, ζώνη, βράκα, κάλτσες και τσαρούχια.

Γυναικεία ενδυμασία
-------------------

Η γυναικεία τοπική ενδυμασία της Ίου, αποτελείται από το καρκάλι ( είδος πουκάμισου ), το «σωπικάμισο μπρουζιτσένιο», το οποίο είναι είδος μεταξωτού πουκάμισου, το σωκάρδι που είναι πουκάμισο παρόμοιο με το αντίστοιχο ανδρικό, το κοντογούνι με προφίλια που οποίο είναι επίσης παρόμοιο με το αντίστοιχο ανδρικό γιλέκο και είναι διακοσμημένο με γούνα ή τσόχα ενώ διαθέτει και μανίκια. Παράλληλα, διαθέτει μεταξωτό φουστάνι, μαντήλι στους ώμους καθώς και διάφορα εξαρτήματα στο κεφάλι, όπως η καλύπτρα που ήταν γνωστή με την ονομασία κουρλί. το «μποξαδάκι» κατά τη χειμερινή περίοδο καθώς και ένα μαντήλι στο δεξί πλευρό.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Θεοδ. Κ. Οθωναίου, Η νήσος Ίος ( Ιστορία - Λαογραφία - Γενικά ), τύποις Ιωάννου Κ. Γαβαλά, Αθήναι 1938, σελ. 109.
2. ↑  Παπαντωνίου, Ιωάννα (2000). *Η Ελληνική ενδυμασία. Από την αρχαιότητα ως τις αρχές του 20ου αιώνα*. Αθήνα: Εμπορική Τράπεζα της Ελλάδος. σελ. 150. ISBN 960-7059-10-7.
3. ↑  *Ελληνικές Φορεσιές*, Συλλογή Εθνικού Ιστορικού Μουσείου, Ιστορική και Εθνολογική Εταιρεία της Ελλάδος, β' έκδοση, Αθήνα 2005, σελ.18.
4. ↑  Θεοδ. Κ. Οθωναίου,1938, σελ. 109 - 110.

Βιβλιογραφία
------------

* Θεοδ. Κ. Οθωναίου, Η νήσος Ίος ( Ιστορία - Λαογραφία - Γενικά ), τύποις Ιωάννου Κ. Γαβαλά, Αθήναι 1938.
* Ελληνικές Φορεσιές, Συλλογή Εθνικού Ιστορικού Μουσείου, Ιστορική και Εθνολογική Εταιρεία της Ελλάδος, β' έκδοση, Αθήνα 2005.
Η έδρα του υπουργείου
Το **Υπουργείο Οικονομικών** (αγγλικά:Department of the Treasury) είναι η ομοσπονδιακή εκτελεστική υπηρεσία των Ηνωμένων Πολιτειών, ιδρύθηκε στις 2 Σεπτεμβρίου 1789 και είναι αρμόδια για τη διαχείριση των κρατικών εσόδων, την έκδοση τραπεζογραμματίων, την είσπραξη των φόρων σε ομοσπονδιακό επίπεδο, την εποπτεία των τραπεζών, τη διαχείριση του δημοσίου χρέους την καθοδήγηση εκτελεστικών και νομοθετικών οργάνων σε θέματα δημοσιονομικής πολιτικής.

Ιστορία
-------

Το χαρτοφυλάκιο του υπουργείου
Η ιστορία του Υπουργείου Οικονομικών ξεκινά κατά την Αμερικανική επανάσταση, όταν το Ηπειρωτικό Συνέδριο στη Φιλαδέλφεια συζήτησε το κρίσιμο ζήτημα της χρηματοδότησης ενός πολέμου ανεξαρτησίας ενάντια στη Βρετανική Αυτοκρατορία. Το Κονγκρέσο δεν είχε καμμία εξουσία να επιβάλλει και να εισπράττει φόρους, ούτε υπήρχε μια απτή βάση για την εξασφάλιση κεφαλαίων από ξένες κυβερνήσεις. Οι εκπρόσωποι αποφάσισαν να εκδώσουν χαρτονομίσματα με τη μορφή πιστωτικών λογαριασμών. Στις 29 Ιουλίου 1775, το Δεύτερο Ηπειρωτικό Συνέδριο ανέθεσε την ευθύνη για τη διαχείριση των οικονομικών της επαναστατικής κυβέρνησης στους George Clymer και Michael Hillegas. Το Πρώτο Συνέδριο των Ηνωμένων Πολιτειών συνεκλήθη στη Νέα Υόρκη στις 4 Μαρτίου 1789, σηματοδοτώντας την ανάληψη καθηκόντων της κυβέρνησης βάσει του Συντάγματος. Στις 2 Σεπτεμβρίου 1789, το Κογκρέσο δημιούργησε ένα όργανο για τη διαχείριση των δημόσιων οικονομικών, το Υπουργείο Οικονομικών, με επικεφαλής τον Αλεξάντερ Χάμιλτον. Το 2003 έγινε μια αναδιοργάνωση στο χαρτοφυλάκιο του υπουργείου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Department of Treasury - List of Federal Departments».
2. ↑  «An Act to Establish the Treasury Department». 2 Σεπτεμβρίου 1789. Ανακτήθηκε στις 11 Οκτωβρίου 2018.
Η **Πλατεία Βαντόμ** (γαλλ. *Place Vendôme*) ανήκει στο 1ο δημοτικό διαμέρισμα του Παρισιού και βρίσκεται βόρεια του Κήπου του Κεραμεικού και ανατολικά της Εκκλησίας της Μαντλέν.

Τυπικό παράδειγμα γαλλικής κλασικής αστικοποίησης, αποτελεί μια από τις διασημότερες πλατείες του Παρισιού και θεωρείται ως μια από τις πολυτελέστερες παγκοσμίως. Η αρχιτεκτονική της οφείλεται στον Ζυλ Αρντουέν-Μανσάρ που συνέλαβε το 1699 ένα συγκεκριμένο σχέδιο αστικοποίησης με το οποίο έπρεπε να συμμορφωθούν οι ιδιοκτήτες των κτιρίων. Ένα μεγάλο τμήμα των προσόψεων έχει κατηγοριοποιηθεί ως Ιστορικό Μνημείο. Στο κέντρο της βρίσκεται η στήλη Βαντόμ.

Ονομάστηκε πλατεία Βαντόμ κατά τον 17ο αιώνα, από το όνομα της Έπαυλης του Βαντόμ (Hôtel de Vendôme) που βρισκόταν σε αυτή την τοποθεσία. Παλιότερα ονομαζόταν πλατεία Λουδοβίκου του Μεγάλου και, αρχικά, πλατεία των Κατακτήσεων. Της δόθηκε το όνομα *place des Piques* στη διάρκεια της Επανάστασης. Πήρε την ονομασία Διεθνής Πλατεία το 1871, στη διάρκεια της δεύτερης Παρισινής Κομμούνας, κατά την οποία η στήλη Βαντόμ καταστράφηκε από τους κομμουνάρους που την έβλεπαν σαν σύμβολο της τυραννίας και του μιλιταρισμού που εκπροσωπούσε ο Ναπολέοντας.

Η Έπαυλη του Μπουρβαλλαί που βρίσκεται στον αριθμό 13 στεγάζει το Υπουργείο Δικαιοσύνης, το οποίο πολλές φορές συναντάται και με την προσωνυμία «Πλατεία Βαντόμ».

Μια πυρκαγιά σημειώθηκε στον υπόγειο χώρο στάθμευσης που βρίσκεται κάτω από την πλατεία στις 8 Μαρτίου 2012.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Site du Comité Vendôme
* Place-vendome.net, en flash.

Συντεταγμένες: 48°52′03″N 2°19′46″E﻿ / ﻿48.86750°N 2.32944°E﻿ / 48.86750; 2.32944

Παραπομπές
----------

1. ↑ . «en.parisinfo.com//Place-Vendome».
2. ↑ . «bigbustours.com/en/paris/paris-landmarks-place-vendome».
3. ↑ . «introducingparis.com/place-vendome».
4. ↑ . «sortiraparis.com/arts-culture/histoire-patrimoine/place-vendome-in-paris/lang/en».
5. ↑ . «britannica.com/place/Place-Vendome».

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 295453223
* LCCN: sh85102562
* GND: 4480968-2

 |

 |
Ο **Παύλος Αποστολίδης** (1942) είναι Έλληνας διπλωμάτης, πρέσβης ε.τ, πρώην διοικητής της ΕΥΠ και πρώην υπηρεσιακός Υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Σπούδασε νομικά στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και ακολούθησε σταδιοδρομία στο διπλωματικό σώμα εισερχόμενος σε αυτό το 1965. Το 1984 μετατέθηκε στην Άγκυρα ως σύμβουλος της ελληνικής πρεσβείας. Υπήρξε πρέσβης της Ελλάδος στην Κύπρο (1990), τη Σαουδική Αραβία, την Υεμένη, το Ομάν, γενικός διευθυντής διμερών σχέσεων στο υπουργείο Εξωτερικών καθώς και Μόνιμος Αντιπρόσωπος της Ελλάδος (1995 - 1998) στην Ευρωπαϊκή Ένωση στις Βρυξέλλες. Το 1998 διορίστηκε γενικός γραμματέας του υπουργείου Εξωτερικών και το επόμενο έτος διοικητής της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (ΕΥΠ), θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 2004 οπότε και συνταξιοδοτήθηκε.

Μετά την αποχώρησή του από το διπλωματικό σώμα διετέλεσε μη εκτελεστικό μέλος (2004 - 2011) του διοικητικού συμβουλίου της ALPHA Bank καθώς και ειδικός σύμβουλος του Ελληνικού Ιδρύματος Ευρωπαϊκής και Εξωτερικής Πολιτικής (ΕΛΙΑΜΕΠ). Στις 17 Μαΐου 2012, κατά τον διορισμό της Υπηρεσιακής Κυβέρνησης Παναγιώτη Πικραμμένου από τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας Κάρολου Παπούλια, ανέλαβε το Υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης μέχρι τη διενέργεια εκλογών στις 17 Ιουνίου 2012.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Η ομάδα του ΕΛΙΑΜΕΠ, από την επίσημη ιστοσελίδα του ΕΛΙΑΜΕΠ
2. 1 2 3 4 5  Βιογραφικό Παύλου Αποστολίδη, από την εφημερίδα "Ημερησία"
3. ↑  Ο έλληνας «λόρδος» των κατασκόπων, από την εφημερίδα "Το Βήμα"
4. ↑  Εφημ. Πρώτο Θέμα, Δέκα ώρες για μία υπηρεσιακή κυβέρνηση Αρχειοθετήθηκε 2012-05-19 στο Wayback Machine. [Ηλ. έκδοση], 17/05/2012
Ένα Τουρκομάνος Γιομούτ με παραδοσιακή ενδυμασία, αρχές 20ού αιώνα.
Οι Τουρκομάνοι είναι παραδοσιακά νομάδες και ιππείς. Ακόμη και σήμερα, μετά την πτώση της ΕΣΣΔ, οι προσπάθειες αστικοποίησης των Τουρκομάνων δεν ήταν πολύ επιτυχημένες. Ποτέ δεν σχημάτισαν ένα συνεκτικό έθνος ή εθνοτική ομάδα μέχρι τη σφυρηλάτησή τους σε ένα από τον Ιωσήφ Στάλιν τη δεκαετία του 1930. Μάλλον χωρίζονται σε φυλές και κάθε φυλή έχει τη δική της διάλεκτο και το ύφος ενδυμασίας. Οι Τουρκμένοι είναι γνωστοί για την κατασκευή τουρκμενικών χαλιών, τα οποία συχνά αποκαλούνται λανθασμένα ως χαλιά Μπουχάρας στη Δύση. Αυτά είναι περίτεχνα και πολύχρωμα χαλιά, και αυτά βοηθούν επίσης στην ένδειξη της διάκρισης μεταξύ των διαφόρων τουρκομανικών φυλών.

Οι Τουρκομάνοι είναι Σουνίτες Μουσουλμάνοι αλλά, όπως και οι περισσότεροι νομάδες της περιοχής, εξασκούν το Ισλάμ συνδυάζοντας το με την προ-ισλαμική πνευματικότητα του ανιμισμού.

Ένας Τουρκομάνος μπορεί να ταυτιστεί οπουδήποτε με τα παραδοσιακά καπέλα "τελπέκ", τα οποία είναι μεγάλα μαύρα καπέλα από δέρμα προβάτου που μοιάζουν με το αφρός. Το παραδοσιακό ντύσιμο για άνδρες αποτελείται συνήθως από ψηλά καστανά καπέλα από δέρμα προβάτου και κόκκινη ρόμπα πάνω από λευκά πουκάμισα. Οι γυναίκες φορούν μακρά σακάκια πάνω από στενά παντελόνια (τα παντελόνια είναι διακοσμημένα με μια κορδέλα κεντήματος στον αστράγαλο). Οι γυναικείες κεφαλές συνήθως αποτελούνται από ασημένια κοσμήματα. Τα βραχιόλια και οι καρφίτσες διακοσμούνται με ημιπολύτιμους λίθους.

Γλώσσα
------

Εκτός της πρωτεύουσας, η εθνική γλώσσα, τα Τουρκμενικά, είναι η πιο ευρέως διαδεδομένη. Στην Ασγκαμπάτ, η εύρεση ατόμου που δεν μιλούσε τα ρωσικά θα ήταν δύσκολη, ωστόσο με τις πρόσφατες προσπάθειες για την αναβίωση του αρχαίου πολιτισμού του Τουρκμενιστάν, τα τουρκμενικά επανακτούν γρήγορα τη θέση τους ως κύρια γλώσσα του κράτους.

Λογοτεχνία
----------

Δύο σημαντικοί αριθμοί στην τουρκμενική λογοτεχνία είναι οι ποιητές Μαγκτιμγκούλι Πιράγκι και Μαμμετγουελί Κεμίνε.

Μουσική
-------

Η τουρκμενική μουσική είναι πολύ παρόμοια με την Χορασανική μουσική.

Γκαλερί
-------

* Τουρκομανικό γυναικείο κόσμημα, μέταλλος και σάρδιος λίθος, 20ός αιώνας. Musée du Quai Branly, Παρίσι, Γαλλία.Τουρκομανικό γυναικείο κόσμημα, μέταλλος και σάρδιος λίθος, 20ός αιώνας. Musée du Quai Branly, Παρίσι, Γαλλία.
* Τουρκομανικό γυναικείο κόσμημα, ασήμι, χρησός και σάρδιος λίθος, 20ός αιώνας. Musée du Quai Branly, Παρίσι, Γαλλία.Τουρκομανικό γυναικείο κόσμημα, ασήμι, χρησός και σάρδιος λίθος, 20ός αιώνας. Musée du Quai Branly, Παρίσι, Γαλλία.

Δείτε επίσης
------------

* Άλογο Αχάλ-Τεκέ
* Χαλί Γιομούτ
* Τουρκμενικό χαλί
* Ισλάμ στο Τουρκμενιστάν
* Μερβ
* Μουσική στο Τουρκμενιστάν
* Τουρκμενική κουζίνα
* Τουρκμενικά κοσμήματα

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη κρατική ιστοσελίδα αφιερωμένη στο πολιτισμό του Τουρκμενιστάν
* Πολιτισμός του Τουρκμενιστάν-Lonely Planet
Ο **Πολιτισμός των Τύμβων** ήταν ο κυρίαρχος πολιτισμός στην κεντρική Ευρώπη τη Μέση Εποχή του Χαλκού (1600 π.Χ. - 1300 π.Χ.). Ο προκάτοχος του ο Πολιτισμός Ουνέτιτσε κυριαρχούσε στη Γερμανία, την Τσεχία, την Αυστρία, την Ελβετία, την Πεδιάδα της Παννονίας, την Πολωνία και τη Γαλλία. Τον Πολιτισμό τον Τύμβων που διακρίνεται από τις ταφές κάτω από ογκώδη ταφικά μνημεία υπό μορφή Τύμβου διαδέχθηκε στα τέλη της Εποχής του Χαλκού ο Πολιτισμός των Τεφροδόχων. Ο αρχαιολόγος Πάουλ Ράινεκε διέκρινε στην Εποχή του Χαλκού μια μεγάλη σειρά από πολιτισμικά επίπεδα (1902). Οι Τύμβοι στην Ευρώπη κυριαρχούν σε μια μεγάλη περίοδο από την Εποχή του Λίθου μέχρι την Εποχή του Σιδήρου αλλά προσδιορίζονται ειδικά στη Νότια Γερμανία στην Εποχή του Χαλκού. Ο Πολιτισμός Χάλστατ διακρίνεται σε 4 περιόδους, οι 2 πρώτες ανήκουν στην Εποχή του Χαλκού και οι 2 τελευταίες στην Εποχή του Σιδήρου. Ο Πολιτισμός των Τύμβων ήταν μια πολεμική κοινωνία με κύριο συστατικό την κατασκευή οχυρωμένων οικισμών σε λόφους. Οι κάτοικοι έκαναν εμπόριο με τη Σκανδιναβία, την Ατλαντική Ευρώπη, τη Μεσόγειο και το Αιγαίο Πέλαγος. Τα αντικείμενα του εμπορίου ήταν κυρίως από Κεχριμπάρι και μέταλλα. Μερικοί ιστορικοί ισχυρίζονται ότι ο Πολιτισμός των Τύμβων ήταν μια μεγάλη προ-Ινδοευρωπαϊκή ομάδα από την οποία προέκυψαν αργότερα οι Ρωμαίοι και οι Κέλτες. Άλλοι ιστορικοί όπως ο Ντέιβιντ Άνθονι διαφωνούν, ισχυρίζονται ότι οι Ρωμαίοι ήρθαν σε προγενέστερες εποχές από τα Βαλκάνια.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Fokkens, Harry; Harding, Anthony, eds. (27 June 2013). "40. Germany in the Bronze Age". The Oxford Handbook of the European Bronze Age. Oxford University Press. σ. 730
2. ↑  Kristiansen, Kristian; Suchowska-Ducke, Paulina (December 2015). "Connected Histories: the Dynamics of Bronze Age Interaction and Trade 1500–1100 BC"
3. ↑  Kortlandt, Frederik. 2007a. Italo-Celtic origins and prehistoric development of the Irish language (Amsterdam: Rodopi)
4. ↑  Eska, J. F. 2010. The emergence of the Celtic languages. In The Celtic Languages, second edition edited by M. J. Ball and N. Müller. London: Routledge
5. ↑  David W. Anthony, 2010, The Horse, the Wheel, and Language: How Bronze-Age Riders from the Eurasian Steppes Shaped the Modern World, Princeton University Press, σ. 367

Πηγές
-----

* Fokkens, Harry; Harding, Anthony, eds. (27 June 2013). "40. Germany in the Bronze Age". The Oxford Handbook of the European Bronze Age. Oxford University Press.
* Kristiansen, Kristian; Suchowska-Ducke, Paulina (December 2015). "Connected Histories: the Dynamics of Bronze Age Interaction and Trade 1500–1100 BC"
* David W. Anthony, 2010, The Horse, the Wheel, and Language: How Bronze-Age Riders from the Eurasian Steppes Shaped the Modern World, Princeton University Press.
Ο Ιησούς ως ο "καλός ποιμένας"
Η **Παραβολή του Απολωλότος Προβάτου** είναι μια από τις παραβολές του Ιησού. Εμφανίζεται στο Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον 18:12-14 και στο Κατά Λουκάν Ευαγγέλιον 15:3-7. Η παραβολή αναφέρεται σε έναν ποιμένα που εγκαταλείπει το κοπάδι του, αποτελούμενο από ενενήντα εννέα πρόβατα, για να βρει αυτό που έχει χαθεί. Είναι το πρώτο μέλος μιας τριλογίας για τη λύτρωση και συγχώρηση που αφηγείται ο Ιησούς, απαντώντας στις κατηγορίες που του εξαπολύουν Φαρισαίοι και θρησκευτικοί ηγέτες ότι συναναστρέφεται με αμαρτωλούς.

Η Παραβολή
----------

Τί ὑμῖν δοκεῖ; ἐὰν γένηταί τινι ἀνθρώπῳ ἑκατὸν πρόβατα καὶ πλανηθῇ ἓν ἐξ αὐτῶν, οὐχὶ ἀφεὶς τὰ ἐνενήκοντα ἐννέα ἐπὶ τὰ ὄρη, πορευθεὶς ζητεῖ τὸ πλανώμενον;

καὶ ἐὰν γένηται εὑρεῖν αὐτό, ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι χαίρει ἐπ᾿ αὐτῷ μᾶλλον ἢ ἐπὶ τοῖς ἐνενήκοντα ἐννέα τοῖς μὴ πεπλανημένοις.

οὕτως οὐκ ἔστι θέλημα ἔμπροσθεν τοῦ πατρὸς ὑμῶν τοῦ ἐν οὐρανοῖς ἵνα ἀπόληται εἷς τῶν μικρῶν τούτων

Παραπομπές
----------

1. ↑  Richard N. Longenecker, *The Challenge of Jesus' Parables*, Eerdmans, 2000, (ISBN 0-8028-4638-6), pp. 201–204.
2. ↑   .  Missing or empty `|title=` (βοήθεια)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85078445
* BNF: cb16502908k (data)

 |

 |
Η Οροσειρά της Ρόντα στην Ανδαλουσία
Η **οροσειρά της Ρόντα** (ισπανικά: Serranía de Ronda) είναι μια φυσική επαρχία της επαρχίας της Μάλαγας στην Ανδαλουσία. Ιστορικά αποτελεί μια περιοχή με ιδιαίτερο χαρακτήρα. Όσον αφορά το κλίμα διαφοροποιείται αρκετά από την υπόλοιπη επαρχία, καθώς παρουσιάζει υψηλότερα επίπεδα υγρασίας σε σχέση με το ξηρότερο και μεσογειακό κλίμα. Η επιρροή του Ατλαντικού ωκεανού και η μορφολογία του εδάφους συντέλεσαν στην άμεση σχέση που ανέπτυξε με τα γειτονικά βουνά της σημερινής επαρχίας του Κάδιθ. Τη διασχίζουν τα ποτάμια Γουαδιάρο και Χενάλ.

Από τη ρωμαϊκή εποχή η οροσειρά της Ρόντα υπήρξε ένας πλήρως εκρωμαϊσμένο κομμάτι της επαρχίας της Εκείθεν Ιβηρίας αρχικά και μετέπειτα της επαρχίας της Βαιτικής, με τρεις αξιοπρόσεκτες ρωμαϊκές πολίχνες, την *Arunda*, την *Acinippo* και την *Iptuci* (σημ. Πράδο δελ Ρέι). Πάντα διατηρώντας ως κέντρο της την Ρόντα, υπήρξε μια ανεξάρτητη αραβική επαρχία (κόρια) και πρωτεύουσα βασιλείου τάιφα της Αλ-Άνταλους και για δύο περίπου αιώνες συνοριακή ζώνη του Εμιράτου της Γρανάδας με την Καστίλη. Ο ρόλος της ως ενδιάμεσος σταθμός μεταξύ της Πεδιάδας του Γιβραλτάρ και της εσωτερικής Ανδαλουσίας την ανέδειξε σε υποχρεωτικό εμπορικό σταθμό και επέφερε την κατασκευή σιδηροδρομικής γραμμής, της μοναδικής που συνδέει το λιμάνι της Αλχεθίρας με την λοιπή Ισπανία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Κυβέρνηση της Ανδαλουσίας, «La serrania de Ronda» στο *Atlas de historia del territorio de Andalucía*. σελ.206

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Serranía de Ronda στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85115229
* SUDOC: 052483681

 |

 |
Η **Τζούντιθ "Τζούντι" Σεκόνι** (*Judith "Judi" Shekoni*, 31 Μαρτίου 1982) είναι βρετανίδα ηθοποιός, βρετανικής και νιγηριανής καταγωγής.

Ξεκίνησε την τηλεοπτική της καριέρα στο *EastEnders*. Στη συνέχεια, άρχισε να ασχολείται με τον κινηματογράφο, συμπεριλαμβανομένων των *Garfield 2* *The Strange Case of Dr. Jekyll και Mr. Hyde* και *Ali G Indahouse* .

Έζησε και σπούδασε στο Λος Άντζελες για 10 χρόνια και εμφανίστηκε σε τηλεοπτικές εκπομπές των ΗΠΑ, όπως *NCIS*, *All of Us* and *Damages*, *Fat Friends* και *The King of Queens* και στην ταινία *Χαραυγή - Μέρος 2*. 

Συνεχίζει να ζει στο Λονδίνο της Αγγλίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 23  Μαΐου 2019.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος
* Judi Shekoni στην IMDb
*
Συντεταγμένες: 38°14′46.32″N 21°44′6.36″E﻿ / ﻿38.2462000°N 21.7351000°E﻿ / 38.2462000; 21.7351000

Η πλατεία Γεωργίου Α' όπως ήταν στις αρχές του 20ού αιώνα
Η **Πλατεία Βασιλέως Γεωργίου Α΄**, πιο γνωστή ως **Πλατεία Γεωργίου Α΄**, ή και όπως έχει επικρατήσει στους Πατρινούς, **Πλατεία Γεωργίου**, είναι η κεντρική πλατεία της Πάτρας.

Ιστορία
-------

Δημιουργήθηκεηκε επί Ιωάννου Καποδίστρια και με το σχέδιο που συνέταξε ο απεσταλμένος του κυβερνήτη Σταμάτης Βούλγαρης το 1829. Το σχέδιο απέβλεπε στην δημιουργία της Πάτρας από την αρχή, αφού η πόλη είχε καταστραφεί εξ ολοκλήρου κατά την Επανάσταση. Το σχέδιο περιελάμβανε ανάπτυξη της νέας πόλης δίπλα στην παλιά με κάθετους και οριζόντιους δρόμους, πεζοδρόμια και νέες μεγάλες πλατείες. Το κάτω και το πάνω μέρος της πλατείας αντίστοιχα, περιβάλουν οι οδοί Μαιζώνος και Κορίνθου, ενώ η οδός που νοητά την διατρέχει είναι η Γεροκωστοπούλου. 

Κατά καιρούς το 19ο αιώνα έχει αλλάξει πολλές ονομασίες. Ξεκίνησε ως Πλατεία Δημοκρατίας, άλλαξε σε Καλαμογδάρτη, Όθωνος, Κεντρική, Θωμόπουλου, Εθνική, Παλλιγενεσίας και από το 1863 σε Γεωργίου Α΄ προς τιμήν του βασιλέως Γεώργιου Α'.

Το θέατρο Απόλλων στην πλατεία Γεωργίου Α΄
Στην πλατεία υπάρχει το Θέατρο Απόλλων έργο του Ερνέστου Τσίλερ. Το 1875 τοποθετήθηκαν τα δύο χαρακτηριστικά σιντριβάνια με τους λέοντες που υπάρχουν και σήμερα, τα οποία παραγγέλθηκαν στην Ιταλία. Το 1878 απέκτησε φωτισμό με καλίγραμμους φανοστάτες κατασκευασμένους από μαντέμι στο Παρίσι και οι οποίοι λειτουργούσαν με φωταέριο, μάλιστα σήμερα σώζονται δύο εξ αυτών που έχουν μετατραπεί και λειτουργούν με ηλεκτρικό ρεύμα. Έχει ανακατασκευαστεί πολλές φορές με τελευταία το 2006. 

Αποτελεί το κέντρο των καρναβαλικών εκδηλώσεων και είναι τόπος πολιτικών συγκεντρώσεων, συναυλιών και άλλων γεγονότων. 

Η πλατεία μετά την αφαίρεση τμημάτων των κεντρικών δρόμων (Μαιζώνος και Κορίνθου) που διέσχιζαν το εσωτερικό της έχει πλέον έκταση γύρω στα 8.1 στρέμματα. 

Εκεί ο Περικλής Καλαμογδάρτης το 1843 ανέγνωσε το πρώτο σύνταγμα της Ελλάδος και για αυτόν τον λόγο η πλατεία αργότερα έλαβε και το όνομά του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Bodart, Magali· Evrard, Arnaud (2011). *Architecture & Sustainable Development (vol.2): 27th International Conference on Passive and Low Energy Architecture*. Louvain: Presses univ. de Louvain. ISBN 978-2-87463-277-8.
**Πεζοτράγουδο** ονομάζεται ένα μεικτό λογοτεχνικό είδος που κινείται ανάμεσα στον πεζό και τον ποιητικό λόγο. Πρόκειται στην ουσία για ένα σύντομο σε έκταση κείμενο, που ενώ δίνει την εντύπωση του πεζού, μια προσεκτική ανάγνωση φανερώνει ότι έχει συγκεκριμένο ρυθμό και αρμονία, όπως θα συνέβαινε με ένα ποίημα. Σε ό,τι αφορά τη νεοελληνική λογοτεχνία, το πεζοτράγουδο δεν καλλιεργήθηκε ιδιαίτερα: πάντως, γνωστό έργο αυτού του είδους είναι οι Πεζοί ρυθμοί του Ζαχαρία Παπαντωνίου, που δημοσιεύθηκε το 1923. Το πεζοτράγουδο δεν πρέπει να συγχέεται με το πεζόμορφο ποίημα.

Πηγές
-----

Λεξικό Λογοτεχνικών Όρων (Γυμνασίου-Λυκείου)
Συντεταγμένες: 27°18′S 58°38′W﻿ / ﻿27.300°S 58.633°W﻿ / -27.300; -58.633

Ο ποταμός Παραγουάης στα βουνά Αμολάρ, στο Κορουμπά, Μάτο Γκρόσο ντο Σουλ, Βραζιλία
Ο **Παραγουάης** (ισπανικά: Río Paraguay, πορτογαλικά: Rio Paraguai, γκουαρανί: Ysyry Paraguái) είναι σημαντικός ποταμός στη Νότια Αμερική. Ρέει από βορρά προς νότο και διασχίζει τη Βραζιλία, την Παραγουάη και την Αργεντινή. Ο ποταμός έχει μήκος περίπου 2.695 χιλιόμετρα και πηγάζει από το υψίπεδο Σιέρρα ντος Παρέκις, της βραζιλιάνικης πολιτείας Μάτο Γκρόσο και εκβάλλει στον ποταμό Παρανά.

Ο Παραγουάης είναι ο δεύτερος σημαντικότερος ποταμός της λεκάνης του Ρίο ντε λα Πλάτα, μετά τον ποταμό Παρανά. Η λεκάνη απορροής του Παραγουάη, περίπου 1.095.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα, καλύπτει μια τεράστια περιοχή που περιλαμβάνει μεγάλα τμήματα της Αργεντινής, της νότιας Βραζιλίας, τμήματα της Βολιβίας και το μεγαλύτερο μέρος της χώρας της Παραγουάης. Σε αντίθεση με πολλά άλλα μεγάλα ποτάμια της λεκάνης του Ρίο ντε λα Πλάτα, ο Παραγουάης δεν έχει φράγματα για την παραγωγή υδροηλεκτρικής ενέργειας. Γι 'αυτό το λόγο είναι στο μεγαλύτερο μέρος του πλωτός, δεύτερος μόνο μετά τον ποταμό Αμαζόνιο όσον αφορά το πλωτό του μήκος, στη Νότια Αμερική. Αυτό τον καθιστά σημαντικό διάδρομο ναυτιλίας και εμπορίου, και απαραίτητο σύνδεσμο με τον Ατλαντικό ωκεανό για τα κατά τα άλλα περίκλειστα κράτη της Παραγουάης και της Βολιβίας. Εξυπηρετεί σημαντικές πόλεις όπως η Ασουνσιόν και η Κονσεπσιόν στην Παραγουάη και η Φορμόσα στην Αργεντινή.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Varis, Olli· Tortajada, Cecilia· Biswas, Asit K. (2008). *Management of Transboundary Rivers and Lakes*. Springer. σελ. 271. ISBN 978-3-540-74926-4.
2. ↑  Pantanal and the Upper Paraguay Basin, Paraguay river basin response to seasonal rainfall

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Παραγουάης** |


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 315526747
* GND: 4358470-6

 |

 |
Η **Πλατεία Ζολοτοβορότσκι** είναι πλατεία που βρίσκεται στη συνοικία Σεφτσένκο του Κιέβου. Έχει συνολική επιφάνεια 0,57 στρέμματα.

Ιστορία
-------

Δημιουργήθηκε κατά το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα κοντά στα ερείπια της Χρυσής Πύλης. Η αρχή έγινε το 1899 με την εγκατάσταση σιντριβανιού εντός του γειτονικού πάρκου, στην περιοχή μεταξύ της πύλης και των χαλασμάτων των τειχών το 1899.
Η απόφαση υπ' αριθμόν 363 του Δημοτικού Συμβουλίου του Κιέβου, στις 20 Μαρτίου 1972, λόγω της έκτασης της φυσικής περιοχής και του αναλλοίωτου χαρακτήρα της, καθώς και την ποικιλία των ειδών σε δέντρα και άνθη, ανακήρυξε την πλατεία και το γειτονικό σε αυτήν πάρκο ως *μνημεία φυσικής ομορφιάς και τοπικής σημασίας*.

Το 1982, ξεκίνησαν εργασίες αναστήλωσης της πύλης, με το *Hall Museum* να χτίζεται πάνω της το 1997. Ταυτόχρονα, την ίδια περίοδο, ένα άγαλμα προς τιμήν του Γιάροσλαβ του Σοφού έκανε την εμφάνισή του στον χώρο (κοντά στο αναψυκτήριο επί της οδού Λισένκο και το σχεδιαζόμενο για ανακατασκευή πάρκο).

Το 1998, προστέθηκαν στην πλατεία το γλυπτό γάτας, το οποίο έχει φτιαχτεί από μπρούντζο. Tο συγκεκριμένο γλυπτό χαίρει προσοχής από τους επισκέπτες. Ωστόσο, στο πάρκο αυτό υπάρχουν και άλλα δύο γλυπτά από γάτες:

* ένα φτιαγμένο από ξύλο επί της οδού Λισένκο
* ένα φτιαγμένο από πλαστικά πιρούνια και κρεμασμένο σε ένα δέντρο κοντά στην έξοδο του πάρκου επί της οδού Βλαντίμιρ. Το έργο αυτό αποτελεί δημιούργημα του Ουκρανού καλλιτέχνη Κονσταντίν Σκρετουτσκόχο.


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
|  |  |  |  |
| *Μνημείο για Γιαροσλάβ του Σοφού* | *πάρκο συντριβάνι* | *Μνημείο της γάτας Παντελεήμονα* | *γάτα πιρούνια* |

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Πλατεία Ζολοτοβορότσκι** |

* Ηλεκτρονική Εγκυκλοπαίδεια του Κιέβου
Ο **Πέτρος Ευριπαίος** (1885 - Αύγουστος 1963), ήταν Έλληνας νομικός, ανώτερος διοικητικός υπάλληλος και πολιτικός.

Γενικά
------

Γεννήθηκε στη Νάξο το 1885. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών όπου αφού αναγορεύτηκε διδάκτωρ διορίστηκε κατόπιν διαγωνισμού στο υπουργείο Εσωτερικών ως ακόλουθος, (το 1910), στο οποίο και εξελίχθηκε μέχρι του ανώτατου βαθμού του διευθυντή. Στη συνέχεια υπηρέτησε στην Ύπατη Αρμοστεία της Σμύρνης. Μετά την κατάρρευση του μετώπου, το 1922, επέστρεψε στην Ελλάδα και το 1923 διορίστηκε νομάρχης Λέσβου, πλην όμως το ίδιο έτος, λίγους μήνες μετά, μετατέθηκε στη νομαρχία της Κέρκυρας όπου εκεί τότε αντιμετώπισε και τα προβλήματα που αναδείχθηκαν μετά την επιδρομή και κατάληψη της νήσου από τους Ιταλούς. Τον ίδιο χρόνο εγκατέλειψε την Κέρκυρα και ανέλαβε νομάρχης Αττικής και Βοιωτίας ενώ λίγους μήνες μετά, τον επόμενο χρόνο, το 1924, διορίστηκε Γενικός Διοικητής Κρήτης και στη συνέχεια Γενικός Διοικητής Θράκης με βαθμό υπουργού. Την περίοδο 1925 - 1926 διορίστηκε Διοικητής Σάμου.

Πολιτική σταδιοδρομία
---------------------

Το 1926 αποφάσισε ν΄ ασχοληθεί με την πολιτική όπου και παραιτήθηκε από τις δημόσιες υπηρεσίας. Πολιτεύτηκε με το κόμμα των Φιλελευθέρων του Ε. Βενιζέλου και τον ίδιο χρόνο πρωτοεκλέχθηκε βουλευτής της ιδιαίτερης πατρίδας του στη Νάξο, όπου και συνέχισε να εκλέγεται το 1928 - 1932, 1932 - 1933, το 1936 και αργότερα το 1950 - 1952. Σημειώνεται ότι το 1951 είχε πολιτευτεί με την ΕΠΕΚ.  

Κατά την πολιτική του σταδιοδρομία πρωτοανέλαβε στη Κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου Δεκεμβρίου 1929 με καθήκοντα υφυπουργού γενικού διοικητή Ηπείρου και τον ίδιο χρόνο αναβαθμίστηκε σε υπουργό με τα αυτά καθήκοντα και τέλος με την κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου 1932 διορίστηκε υφυπουργός Οικονομικών.

Μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας από την κατοχή των Γερμανών, χρημάτισε στη κυβέρνηση Θεμιστοκλή Σοφούλη 1945, υπουργός της Αεροπορίας καθώς και προσωρινός υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας (1946).

Ο Πέτρος Ευριπαίος πέθανε στην Αθήνα το 1963. Κατά την τελευταία βουλευτική εκλογή του χρημάτισε πρώτος πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου του Ταμείου Ασφάλισης Βουλευτών, το 1951.

Πηγές
-----

* "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ.25ος, σελ.127.
Ελαφρύ πεζικό εκ Ρουμελιωτών παρά το Άργος
**Πεζικό** ονομάζεται το όπλο (οργάνωση) του στρατού που μάχεται πάντοτε πεζή, με εκηβόλα ή /και αγχέμαχα όπλα. Η οργάνωση ,εκπαίδευση και αποστολή του είναι η κατοχή εδάφους, ως εκ τούτου είναι όπλο που έχει Πολεμική Σημαία.

Γενικά
------

Πολλοί ακόμα και σύγχρονοι στρατιωτικοί θεωρητικοί δεν κατατάσσουν το πεζικό όμοια με τα άλλα όπλα που έχουν συγκεκριμένο και θεμελιώδες μέσον κίνησης ή εξοπλισμό, π.χ. το πυροβόλο του πυροβολικού, ή ο ίππος του ιππικού, ή το άρμα μάχης των τεθωρακισμένων, ή το πολεμικό αεροσκάφος της πολεμικής αεροπορίας, ή το πολεμικό πλοίο του πολεμικού ναυτικού.

Έτσι αντίθετα από τα άλλα όπλα, ιδιαίτερα για το πεζικό θεμελιώδης βάση του είναι ο ίδιος ο στρατιώτης, ο άνθρωπος. Συνεπώς η αξία του οποιουδήποτε πεζικού εξαρτάται κατά το πλείστον από τον ίδιο το λαό από τον οποίο στρατολογείται και συγκροτείται.

Συγκεκριμένα, στο σημείο αυτό ο Γάλλος στρατηγός Ντε Μωντ Ουί σημείωνε στο σχετικό σύγγραμμά του "Πεζικό" ("Infanterie" 1911), κατά μετάφραση εποχής,:

«*Μόνον οι λαοί οι έχοντες καλόν πεζικόν έχουσι μονίμους επιτυχίας. Οι αρχαίοι Έλληνες, λαός ελεύθερος, αγέρωχος, έχων συνείδησιν της υπεροχής του εν τω πολιτισμώ και θεωρών τους άλλους βαρβάρους είχον εξαίρετον πεζικόν, όπερ τοις διέσωσε την ελευθερίαν των και τοις έδωσε την κυριαρχίαν της Ασίας*».
Το πεζικό υπήρξε ανέκαθεν ένα από τα σπουδαία όπλα του στρατού και το αρχαιότερο. Σήμερα αποτελεί ένα από τα έξι όπλα των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων και όχι μόνο. Οι αξιωματικοί του όπλου αυτού χαρακτηρίζονται με το βαθμό τους ακολουθούμενου προς διάκριση με τον όρο "πεζικού", οι δε στρατιώτες ονομάζονται επίσημα με τον αρχαίο ελληνικό όρο "οπλίτες" και κοινώς "πεζικάριοι", ή "φαντάροι", και πολλοί μαζί "φανταρία", εκ του αντίστοιχου γαλλικού όρου.

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Πεζικό** |

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85066019
* GND: 4161647-9
* BNF: cb126475022 (data)
* HDS: 008578
* NDL: 00576614
* NKC: ph124853

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Πόλεμος
 |

 |
Ο **Τζουζέπε Πρίνζι** (Giuseppe Prinzi) είναι Ιταλός κεραμίστας, ζωγράφος και γλύπτης, γεννημένος στις 31 Ιανουαρίου 1962 στη Μιστρέτα. Το έργο του επικεντρώνεται στην απεικόνιση της μορφής και στην ανάκτηση της γλώσσας της μεταφυσικής ζωγραφικής.

Αποφοίτησε από το Ινστιτούτο Τέχνης του Σάντο Στεφάνο ντι Καμάστρα το 1981 και παρακολούθησε τα αντίστοιχα μαθήματα Καλών Τεχνών στη Ρώμη. Συμμετείχε σε εκθέσεις και καλλιτεχνικές εκδηλώσεις στις αρχές του 1980, όπως η 11η Μπιενάλε της Κεραμικής της Καλτατζιρόνε και η 14η έκθεση αγγειοπλαστικής του Σάντο Στεφάνο ντι Καμάστρα το 1990.

Κατά τη διάρκεια της καλλιτεχνικής του σταδιοδρομίας, έχει εκθέσει σε πολλές χώρες.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Φεβρουαρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 8 Δεκεμβρίου 2018.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Giuseppe Prinzi (1962) στο Wikimedia Commons
Ο **Πέτρος Γεννατάς** (1808-1878) ήταν στρατιωτικός και υπουργός Στρατιωτικών στην πρώτη Κυβέρνηση Τρικούπη το 1875.

Γεννήθηκε το 1808 στην Κέρκυρα. Προέρχεται από την οικογένεια Γεννατά της Κέρκυρας, η οποία φέρει την καταγωγή της από τον οίκο Γεννατά της Κεφαλλονιάς. Ο Ηλίας Τσιτσελής γράφει στα Κεφαλληνιακά Σύμμικτα : *"... Η οικογένεια Γεννατά εις πολλούς κλάδους σήμερον χωριζομένη και εξ ης έλκει την καταγωγή του και ο εν Κερκύρα οίκος, μετηνάστευσεν εν Κεφαλλονία μετά την άλωσιν Μοθώνης και Κορώνης το 1498 ...".* Ο κερκυραϊκός κλάδος Γεννατά έχει αναδείξει σημαντικές προσωπικότητες, όπως ήταν ο υπουργός επί του Δικαίου Ιωάννης Γεννατάς (1829-1831), η μουσικοσυνθέτρια Αμαλία Γεννατά-Ασπιώτη (19ος αιώνας), κ.ά. 

Υπήρξε αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού. Το 1839 προάγεται από Λοχαγός Β΄ Τάξεως σε Λοχαγό Α΄ Τάξεως και μετατίθεται από τη Σχολή Ευελπίδων στο Φρουραρχείο Ναυπλίας, ενασχολούμενος στα στρατιωτικά συμβούλια. Το 1875 είχε φτάσει στο βαθμό του Συνταγματάρχη. Όταν το 1875 ο Χαρίλαος Τρικούπης πρωτοσχημάτισε κυβέρνηση, την Κυβέρνηση Χαρίλαου Τρικούπη 1875), επιλέχθηκε να διετελέσει υπουργός Στρατιωτικών και προσωρινά και υπουργός Ναυτικών. Όταν έπεσε η κυβέρνηση Τρικούπη, στις 15 Οκτωβρίου 1875, ανέλαβε η Κυβέρνηση Αλέξανδρου Κουμουνδούρου 1875. Τον υπουργό Πέτρο Γεννατά τον διαδέχθηκε ο Σπυρίδων Καραϊσκάκης. Τρία χρόνια αργότερα, το 1878, ο Πέτρος Γεννατάς απεβίωσε σε ηλικία 70 ετών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εφημερίδα της Κυβερνήσεως του Βασιλείου της Ελλάδος, ΦΕΚ 5 Οκτ 1839, αρ.φ. 19,
2. ↑  Εφημερίδα της Κυβερνήσεως του Βασιλείου της Ελλαδος, ΦΕΚ 27 Απριλίου 1874, αρ.27 , δημοσιεύεται το διάταγμα του Γεωργίου του Α΄με τον διορισμό του
Η **Φωνή της Αμερικής** (αγγλικά: *Voice of America*, **VOA**) είναι δίκτυο μεταδόσεων (ραδιοφωνικό, τηλεοπτικό, διαδικτυακό) που εκπέμπει από την Αμερική σε μεγάλο αριθμό γλωσσών παγκοσμίως, χρηματοδοτούμενο από την κυβέρνηση των ΗΠΑ και με επίσημα δηλωμένο στόχο την καθαρή και αποτελεσματική παρουσίαση των πολιτικών της αμερικανικής κυβέρνησης. Ο φορέας εποπτείας της Φωνής της Αμερικής είναι το Διοικητικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης (BBG). Η Φωνή της Αμερικής παρέχει ένα ευρύ φάσμα προγραμμάτων για εκπομπές στο ραδιόφωνο, στη τηλεόραση και στο διαδίκτυο σε όλο τον κόσμο σε 44 γλώσσες, προωθώντας μια θετική άποψη για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Υποστηρίζεται από Γραφείο Διεθνών Μεταδόσεων της αμερικανικής κυβέρνησης.

Η Φωνή της Αμερικής λειτουργούσε και ελληνική υπηρεσία, η οποία λειτουργούσε αδιάκοπα από το 1942 έως το 2014, όταν και έκλεισε λόγω περικοπών που έγιναν από τον φορέα εποπτείας του οργανισμού.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «About VOA». VOA. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Μαΐου 2011. Ανακτήθηκε στις 20 Απριλίου 2011.
2. ↑  "Propaganda Reference. *RED FILES: Propaganda Deep Background*. 1999. *PBS.org*. BPS
3. ↑  Σώκου, Κατερίνα. «Φωνή της Αμερικής, η τελευταία εκπομπή στα ελληνικά». *www.kathimerini.gr*. Ανακτήθηκε στις 26 Σεπτεμβρίου 2022.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα
* Αρχείο της ελληνικής υπηρεσίας
Ο **Τιμ Έεκμαν** (ολλανδικά: Tim Eekman) είναι Ολλανδός ποδοσφαιριστής, γεννημένος στις 5 Αυγούστου 1991 στο Ρίντερκερ της Ολλανδίας και αγωνίζεται στην Εξέλσιορ Ρότερνταμ.

Καριέρα
-------

Ο Έεκμαν ξεκίνησε την καριέρα του από τις ακαδημίες της ΦΦ Ρισόρντ, ενώ μετά πήγε στις ακαδημίες της Φέγενορντ. Το 2010 πήγε στον πρώτο επαγγελματικό του σύλλογο, την Εξέλσιορ Ρότερνταμ. Έκανε το ντεμπούτο του στις 23 Ιανουαρίου 2010 στην ήττα εκτός έδρας από την Ρόντα. Μέχρι στιγμής έχει αγωνιστεί σε 35 αγώνες χωρίς να πετύχει κανένα γκολ.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ο Τίμ Έεκμαν στην επίσημη ιστοσελίδα της Εξέλσιορ
Η **Περιφέρεια Ντονέτσκ** (ουκρανικά: Доне́цька о́бласть) είναι περιφέρεια (όμπλαστ) της ανατολικής Ουκρανίας. Είναι η πιο πυκνοκατοικημένη περιφέρεια, με περίπου 4,1 εκατομμύρια κατοίκους. Το διοικητικό της κέντρο είναι το Ντονέτσκ αλλά η περιφερειακή κρατική του διοίκηση έχει μεταφερθεί προσωρινά στο Κραματόρσκ λόγω της συνεχιζόμενης κρίσης στο Ντονέτσκ. Ιστορικά, η τοποθεσία αποτελεί σημαντικό τμήμα της περιοχής του Ντονμπάς. Μέχρι τον Νοέμβριο του 1961, έφερε το όνομα *Περιφέρεια Στάλινο* καθώς το Ντονέτσκ ονομαζόταν τότε «Στάλινο», προς τιμήν του Ιωσήφ Στάλιν. Στο πλαίσιο της διαδικασίας αποσταλινοποίησης, μετονομάστηκε όπως το διοικητικό της κέντρο από τον Σεβέρσκι Ντονέτς, σημαντικό ποταμό της Ουκρανίας. Ο πληθυσμός υπολογίζεται σε 4.100.280 κατοίκους (εκτίμηση του 2021).

Η περιφέρεια είναι γνωστή για την άναρχη πολεοδομική της ανάπτυξη των Ντονέτσκ–Μακιγίβκα και Χόρλιβκα–Γενάκιεβε και συχνά συνδέεται με τη βιομηχανία εξορύξεως άνθρακα.

Στις 7 Απριλίου 2014, μετά την προσάρτηση της Κριμαίας στη Ρωσία, μετά από δημοψήφισμα, υποστηριζόμενοι από τη Ρωσία ένοπλοι επαναστάτες που κατέλαβαν το διοικητικό κτίριο της Περιφέρειας Ντονέτσκ κήρυξαν την ανεξαρτησία του από την Ουκρανία και διεξήγαγαν ένα "μη αναγνωρισμένο" δημοψήφισμα για τον διαχωρισμό από την Ουκρανία στις 11 Μαΐου 2014. Στη συνέχεια, ξεκίνησε ο πόλεμος στο Ντονμπάς. Αφότου έπεσε το Ντονέτσκ στα χέρια των αυτονομιστών, η διοίκηση της ελεγχόμενης από την Ουκρανία Περιφέρειας Ντονέτσκ μεταφέρθηκε στη Μαριούπολη και αργότερα στο Κραματόρσκ, αλλά και αυτό έπεσε στα χέρια των αυτονομιστών τον Απρίλιο του 2022.

Παραπομπές
----------

1. ↑  State Statistics Service of Ukraine: «Чисельність наявного населення України на 1 січня 2018 року». (Ουκρανικά) *Number of Present Population of Ukraine, as of January 1, 2018*. State Statistics Service of Ukraine. Κίεβο. 11  Ιουνίου 2018. Ανακτήθηκε στις 12  Ιουνίου 2019. ISBN-13 978-966-8459-82-5.
2. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Οκτωβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 16 Φεβρουαρίου 2022.
3. ↑  «Kikhtenko to move Donetsk administration to Kramatorsk and to leave power structures in Mariupol». *Dzerkalo Tyzhnia* (στα Ρωσικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Οκτωβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 3 Νοεμβρίου 2014.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 159459348
* LCCN: n81106987
* GND: 4478683-9
* NKC: ge1031560

 |

 |
Η **Πέπα Τσάβαρι** (*λατινικό αλφάβητο : Josefa "Pepa" de Chávarri Rodríguez-Codes*), ( ? - 1993), ήταν Ισπανίδα πρωταθλήτρια της αντισφαίρισης και του χόκεϊ επί χόρτου. Έκανε καριέρα κατά τις δεκαετίες του 30 και 40.

Καριέρα στην αντισφαίριση
-------------------------

Για μία δεκαετία θεωρούνταν η καλύτερη αντισφαιρίστρια της Ισπανίας. Στο ισπανικό πρωτάθλημα ήταν νικήτρια στο μονό το 1934, 1935, 1936, 1941, 1943, 1945, οκτώ φορές στο διπλό και τέσσερις στο μεικτό, ενώ έπαιζε και στο Γουίμπλεντον.

Καριέρα στο Χόκεϊ
-----------------

Στο χόκεϊ αγωνίστηκε αρχικά με την Αθλέτικο Μαδρίτης και το 1930 εντάχθηκε στο Club de Campo. Ήταν προπονήτρια της Ρεάλ Μαδρίτης και της ισπανικής εθνικής ομάδας. Το 1936 συμμετείχε στα προκριματικά για τους Ολυμπιακούς αγώνες στο Βερολίνο κερδίζοντας την συμμετοχή της, αλλά η Ισπανία δεν συμμετείχε λόγω του εμφύλιου πολέμου .

Το 1939 ήταν σύμβουλος αθλητισμού και το 1946 ήταν μέλος της Διεθνούς επιτροπής γυναικών του χόκεϊ και μέλος της Βασιλικής Ισπανικής ομοσπονδίας
.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Pepa Chávarri, aquella gran campeona (Ισπανικά)
2. ↑  [ (Ισπανικά)
3. ↑  Campeonas de España de Tenis (Ισπανικά)
4. ↑  Marca.com (Ισπανικά)
5. ↑  Sofía Rodríguez, *La sección femenina y la sociedad almeriense durante el franquismo (Ισπανικά)*
6. ↑  Hockey. La señorita Chavarri y el Sr. Sainz de los Terreros, miembros del comité femenino (Ισπανικά)