recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ανενεργή υψικάμινος στο λιμάνι του Σαγούντο της Βαλένθια της νότιας Ισπανίας.
Η **υψικάμινος** είναι τύπος μεταλλουργικού κλιβάνου, που χρησιμοποιείται για τήξη για την παραγωγή βιομηχανικών μετάλλων, συνήθως του χυτοσιδήρου, αλλά και άλλων, όπως ο μόλυβδος ή ο χαλκός. 

Σε μια υψικάμινο, τα καύσιμα (οπτάνθρακας), μεταλλεύματα και υλικό ελάττσης σημείου τήξεως (ασβεστόλιθος) τροφοδοτούνται συνεχώς μέσω της κορυφής του κλιβάνου, ενώ μια καυτή έκρηξη αέρα (μερικές φορές με εμπλουτισμό από οξυγόνο) διοχετεύεται στο κατώτερο τμήμα του κλιβάνου μέσω μιας σειρά σωλήνων με ακροφύσια, έτσι ώστε οι χημικές αντιδράσεις να γίνονται σε όλο τον κλίβανο καθώς το υλικό πέφτει προς τα κάτω. Τα τελικά προϊόντα είναι συνήθως φάσεις τετηγμένου μετάλλου και σκωρίας, που λαμβάνονται από τον πυθμένα και απόβλητα αέρια (καυσαέρια) που εξέρχονται από την κορυφή του κλιβάνου. Η ροή του μετάλλου προς τα κάτω, σε επαφή με μια ανοδική ροή θερμών και πλούσιων σε μονοξείδιο του άνθρακα καυσαερίων είναι μία διαδικασία ανταλλαγής και χημικής αντίδρασης αντίθετου ρεύματος.

Αντίθετα, οι κλίβανοι αέρα (όπως οι φούρνοι αντήχησης) αναρροφούν με φυσικό τρόπο, συνήθως με τη μεταφορά θερμών αερίων σε καπναγωγό. Ωστόσο, ο όρος περιορίζεται συνήθως σε εκείνους που χρησιμοποιούνται για τη θέρμανση σιδηρομεταλλεύματος για την παραγωγή χυτοσιδήρου, ενός ενδιάμεσου υλικού που χρησιμοποιείται στην παραγωγή σιδήρου και χάλυβα, και τους φούρνους ατράκτου που χρησιμοποιούνται σε συνδυασμό με εγκαταστάσεις πυροσυσσωμάτωσης σε τήγμα βασικών μετάλλων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Ανάπτυξη κυκλωμάτων μεταφοράς θερμότητας στην υψικαμίνου, Σειρά Συνεδρίων IOP: Επιστήμη και Μηχανική Υλικών*
2. ↑  P J Wand: "Copper smelting at Electrolytic Refining and Smelting Company of Australia Ltd. Port Kembla, N.S.W.", in:  *Mining and Metallurgical Practices in Australasia: The Sir Maurice Mawby Memorial Volume*, Ed J T Woodcock (The Australasian Institute of Mining and Metallurgy: Melbourne, 1980) 335–340.
3. ↑  R.J. Sinclair: *The Extractive Metallurgy of Lead* (The Australasian Institute of Mining and Metallurgy: Melbourne, 2009), 9–12.
Το ψαριανό μοιρολόι είναι ένας πίνακας ζωγραφικής του Νικηφόρου Λύτρα, του 1880.

Περιγραφή
---------

Ο πίνακας έχει διαστάσεις 97 x 140 εκατοστά και εκτίθεται στη συλλογή της Εθνικής Πινακοθήκης - Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου, στην Αθήνα. Πρόκειται για λάδι σε μουσαμά.

Ανάλυση
-------

Πρόκειται για ένα από τα γνωστά ηθογραφικά έργα του, για το οποίο πηγή έμπνευσης αποτέλεσαν τα γραφικά έθιμα και τα στιγμιότυπα απλών ανθρώπων. 

Οι συγγενείς θρηνούν για τον χαμένο ναυτικό, καθισμένοι αυστηροί και σιωπηλοί γύρω από το φέσι του. Τα μουντά χρώματα, η οργάνωση του χώρου, τα πρόσωπα χωρίς ατομικά χαρακτηριστικά αποδίδουν την εσωτερική συντριβή των ανθρώπων και την ατμόσφαιρα της θλίψης και του πένθους.

Το έργο της ωριμότητας του Λύτρα Ψαριανό μοιρολόι (1888) εμφανίζει, πέρα από κάθε ηθικοπλαστικό στοιχείο του πένθους, τον εκλιπόντα ναυτικό ως απόντα, που χάθηκε για πάντα στον βυθό της θάλασσας. Μεγάλη τόλμη και πνευματική ικανότητα για ένα ζωγράφο του 19ου αιώνα να αναπαραστήσει το βουβό κενό, που κατέχει τη θέση μιας σορού, εκτός από ένα κόκκινο φέσι. Ακόμη πιο τραγικό το άφωνο πένθος των γυναικών στο φωτεινό αριστερό και των γερόντων στο σκοτεινό τμήμα του φτωχικού χώρου. Έκδηλη είναι και η διάθεση για συμβολισμό: το πεσμένο σκαμνί, που δηλώνει το τέλος, τον θάνατο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Το ψαριανό μοιρολόι». *Εθνική Πινακοθήκη. Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου*. [*νεκρός σύνδεσμος*]
2. ↑  «Ιστορία του νεότερου και σύγχρονου κόσμου (Γ' Γενικού Λυκείου)». *Ψηφιακό Σχολείο. Διαδραστικά σχολικά βιβλία*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Μαΐου 2016.
3. ↑  Κασιμάτη, Μαριλένα Ζ. (2006). *Αφανείς και ήρωες στη νεοελληνική ζωγραφική τον 19ο αιώνα*. σελ. 193,194.
Το **Ανεξάρτητο Ριζοσπαστικό κόμμα** (*σερβικά : Самостална радикална странка*) ήταν πολιτικό κόμμα του Βασιλείου της Σερβίας στα τέλη του 20ου αιώνα. Ιδρύθηκε το 1901 από μέλη του Λαϊκού Ριζοσπαστικού κόμματος που αποχώρησαν από αυτό και διαλύθηκε το 1919 στο Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας.

Η αποχώρηση έγινε λόγω ιδεολογικών διαφορών νεότερων μελών του κόμματος και μετά την συμμαχία του Ριζοσπαστικού κόμματος με τους Προοδευτικούς. Το 1919 μαζί με άλλα κόμματα ενώθηκαν και δημιούργησαν το Δημοκρατικό κόμμα της Γιουγκοσλαβίας.

Διετελέσαντες πρόεδροι
----------------------

* 1901-1905 Λιούμπομιρ Ζίβκοβιτς
* 1905-1912 Λιούμπομιρ Στογιάνοβιτς
* 1912-1919 Λιούμπα Νταβίντοβιτς

Πηγές
-----

* Ιστορία Δημοκρατικού κόμματος Σερβίας, στη σερβική γλώσσα.
Η **Τζαμάμε** (σομαλ. *Jamaame*, αραβ. جمامة, ιταλ. *Giamama*, άλλη λατινική γραφή *Giamame*) είναι πόλη στη νότια περιφέρεια Κάτω Τζούμπα της Σομαλίας. Με πληθυσμό 185.270 κατοίκους το 2021 είναι η τρίτη μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη της Σομαλίας, μετά την πρωτεύουσα Μογκαντίσου και τη Μάρκα.

Γεωγραφία
---------

Ο ισημερινός της Γης διέρχεται 7,5 χιλιόμετρα νοτίως της πόλεως, το κέντρο της οποίας βρίσκεται σε γεωγραφικές συντεταγμένες 0°04΄10΄΄ Βόρειο πλάτος και 42°44΄52΄΄ Ανατολικό μήκος. Η Τζαμάμε είναι κτισμένη σε υψόμετρο 12 μέτρα, ανάμεσα στη Σομαλική Θάλασσα στα ανατολικά, στην εύφορη πεδινή περιοχή κατά μήκος του ποταμού Τζούμπα στα δυτικά, και στο λιμάνι Κισμάγιο στα νότια. Η πόλη είναι πρωτεύουσα του ομώνυμου Διαμερίσματος Τζαμάμε. Κοντά στην πόλη, η οποία απέχει από τη θάλασσα ελάχιστη απόσταση 16 χιλιομέτρων σε ευθεία γραμμή, βρίσκονται πολλά αγροκτήματα.

Ιστορία
-------

Οι Ιταλοί είχαν ονομάσει τον οικισμό **Χωριό της Ρετζίνα Μαργκερίτα** (*Villaggio Regina Margherita*). Από το 2014 μέχρι σήμερα η πολεμική φατρία Αλ-Σαμπάμπ έχει τον έλεγχο της Τζαμάμε. Τον Ιούνιο του 2018 οι αμερικανικές Ειδικές Δυνάμεις και μαχητές της Αλ-Σαμπάμπ έδωσαν μάχη κοντά στην πόλη, κατά την οποία σκοτώθηκε ένας Αμερικανός στρατιώτης.

Δημογραφία
----------

Το 2005 η Τζαμάμε είχε πληθυσμό περί τους 129.149 κατοίκους σύμφωνα με το Πρόγραμμα των Ηνωμένων Εθνών για την Ανάπτυξη. Η πόλη κατοικείται κυρίως από Σομαλούς των φυλών Ντιρ και Σηχάλ. Μια σημαντική μειονότητα ωστόσο είναι Μπάντου, που καλλιεργούν τους αγρούς κατά μήκος του ποταμού Τζούμπα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Somalia: A letter from Jamaame». 18 Αυγούστου 2015.
2. ↑  «Sayfa Bulunamadı - Turkey and World News».
3. ↑  Gibbons-Neff, Thomas; Cooper, Helene (June 8, 2018). «1 U.S. Soldier Is Killed and 4 Are Wounded in Somalia Firefight». *The New York Times*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις June 9, 2018.. Ανακτήθηκε στις June 9, 2018.
4. ↑  «Regions, districts, and their populations: Somalia 2005 (draft)» (PDF). *Γραφείο των Ηνωμένων Εθνών για τον Συντονισμό των Ανθρωπιστικών Υποθέσεων*. Πρόγραμμα των Ηνωμένων Εθνών για την Ανάπτυξη. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 28 Ιουνίου 2017. Ανακτήθηκε στις 31 Δεκεμβρίου 2020.
5. ↑  David D. Laitin, Said S. Samatar: *Somalia: Nation in Search of a State*, Westview Press, 1987, σελ. 27

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 156144231
* LCCN: n2004113069

 |

 |
Ο **Βασίλης Χάρος** (Κύθηρα, 23 Απριλίου 1938 - Αθήνα, 11 Ιουλίου 2000) ήταν Έλληνας ζωγράφος και διακεκριμένος χαράκτης.

Βιογραφία
---------

Ο Βασίλης Χάρος γεννήθηκε στα Κύθηρα το 1938. Από το 1962 μέχρι το 1967 σπούδασε με κρατική υποτροφία στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών στην Αθήνα. Απέκτησε τρία πτυχία: α) Πτυχίο Χαρακτικής και βραβείο κεφαλής ξυλογραφίας, β) Πτυχίο Βυζαντινής Αγιογραφίας και βραβείο νωπογραφίας, γ) Πτυχίο Θεωρητικών και Παιδαγωγικών Σπουδών. Μετά την αποφοίτησή του πήρε υποτροφία από το Ι.Κ.Υ. για να συνεχίσει τις σπουδές του στο Παρίσι. Από το 1970 ως το 1973 έκανε τις μεταπτυχιακές του σπουδές στο Παρίσι στην Ecole Superieure des Beaux Arts. 

Είχε παντρευτεί με την Μάρθα με την οποία είχαν αποκτήσει τρία παιδιά (την Έλενα, την Αριάδνη και τον επίσης καλλιτέ­χνη σήμερα, Ορέστη).

Μετά την επιστροφή του στην Αθήνα το 1973 δίδαξε για δύο χρόνια στις σχολές μαθητείας του Υπουργείου Εργασίας και στη σχολή αγγειοπλαστικής στο Μαρούσι και το 1975 έγινε καθηγητής στο Κολλέγιο Αθηνών. Παράλληλα δημιούργησε ένα εργαστήριο λιθογρα­φίας σε ένα ημιυπόγειο στους Αμπελοκήπους. Πολύ αρ­γότερα απέκτησε ένα μικρό κτήμα στο Συκάμινο Ωρωπού. Πρωτοστάτησε στην ίδρυση της Ένωσης Ελλή­νων Χαρακτών το 1987.Υπήρξε ο πρώτος πρόεδρος της Ενωσης Ελλή­νων Χαρακτών.

Παρουσίασε έργα του σε περισσότερες από 25 ατομικές εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Έργα του βρίσκονται στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης στο Παρίσι, στην Εθνική Πινακοθήκη στην Αθήνα καθώς και σε πολλές ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

Πέθανε στην Αθήνα τον Ιούλιο του 2000.

Ασχολήθηκε κυρίως με τη λιθογραφία.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  «VasilisCharos - ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ». *sites.google.com*. Ανακτήθηκε στις 15 Δεκεμβρίου 2022.
2. 1 2 3  «Βασίλης Χάρος – Μία εντυπωσιακή καλλιτεχνική πορεία που ξεκίνησε σε ένα κακοτράχαλο περιβάλλον». *Κυθηραϊκά*. Ανακτήθηκε στις 15 Δεκεμβρίου 2022.
3. ↑  Σύνταξης, Αίθουσα (13 Οκτωβρίου 2020). «Βασίλης Χάρος, χαράκτης». *Kythera.News - Κυθηραϊκά Νέα*. Ανακτήθηκε στις 15 Δεκεμβρίου 2022.
4. ↑  Σύνταξης, Αίθουσα (13 Οκτωβρίου 2020). «Βασίλης Χάρος, χαράκτης». *Kythera.News - Κυθηραϊκά Νέα*. Ανακτήθηκε στις 15 Δεκεμβρίου 2022.

Βιβλιογραφία
------------

* Βασίλης Χάρος-Μία βιογραφία, (1938-2000), εκδόσεις: ΑΓΓΕΛΑΚΗ, Αθήνα 2013, ISBN 9786185011215.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* www.vasilischaros.gr Αρχειοθετήθηκε 2022-10-01 στο Wayback Machine.
Υπάρχουν διάφοροι κύριοι χαρακτήρες στο **Carnivàle**, μία αμερικάνικη δραματική τηλεοπτική σειρά, που εκτυλίσσεται στην Αμερική κατά την εποχή της μεγάλης ύφεσης και της οικονομικής κρίσης μεταξύ 1934 και 1935. Αποτελεί παραγωγή της HBO, που προβλήθηκε το 2003 και το 2005. 

Η πλοκή του σεναρίου βασίζεται σε δύο χαρακτήρες, των οποίων οι ξεχωριστές ιστορίες προβάλλονται παράλληλα κατά τη διάρκεια των επεισοδίων. Αυτοί είναι ο νεαρός Μπεν Χόκινς, ο οποίος δουλεύει ως εργάτης στο τσίρκο, και ο Καλιφορνέζος ιερέας Τζάστιν Κρόου.

Ένα μεγάλο επιτελείο ηθοποιών πλαισιώνει τους 18 περίπου κύριους ρόλους για τα δύο χρόνια προβολής της σειράς. Οι περισσότεροι χαρακτήρες εμφανίζονται στην ιστορία του Ben: 

* Σάμσον, ένας νάνος που εκτελεί χρέη βοηθού για τη Διεύθυνση του τσίρκου
* Τζόουνσι, το δεξί χέρι του Samson, με παράλυτο το δεξί του πόδι από κάποιο τραυματισμό
* Απολλόνια και Σοφί, μητέρα-κόρη με χάρισμα ενόρασης
* Λοτζ, ένας τυφλός πνευματιστής, και η αγαπημένη του Λίλα, η Γυναίκα με το μουστάκι
* Τετραμελής οικογένεια Ντρέιφους, που ασχολούνται με το χορό και το στριπτίζ
* Η γητεύτρια των φιδιών Ρούθι και ο γιος της, Γκάμπριελ, ένας υπερφύση δυνατός και μεγαλόσωμος άντρας

και πολλοί άλλοι παρουσιαστές θεαμάτων. 

Στην ιστορία του Αδερφού Τζάστιν εμφανίζεται η αδερφή του, Ίρις, ο μέντοράς του, Σεβασμιώτατος Νόρμαν Μπάλθας, ένας ραδιοφωνικός παραγωγός, ο Τόμι Ντόλαν, κι ένας κατάδικος, ο Βάρλιν Στράουντ. Αρκετοί χαρακτήρες εμφανίζονται σε μυστηριώδη όνειρα και στα οράματα που συνδέουν τις αργά συγκλίνουσες ιστορίες.

Βραβεύσεις
----------

Παρόλο που η σειρά υπήρξε βραχυπρόθεσμη, το Τσίρκο του Μυστηρίου έλαβε πολυάριθμες υποψηφιότητες για βραβεία. Η πρώτη του σαιζόν ήταν υποψήφια για επτά Βραβεία Emmy, εκ των οποίων κέρδισε τα πέντε. Το 2005, η δεύτερη σαιζόν συγκέντρωσε οκτώ ακόμη υποψηφιότητες χωρίς να κερδίσει κανένα βραβείο. Επίσης το 2004 η σειρά βραβεύτηκε από το Σωματείο Αμερικανών Ενδυματολόγων (CDG Award) για την κατηγορία ταινιών «Εποχής / Φαντασίας».

Παραπομπές
----------

1. ↑  Carnivàle, κατάλογος βραβεύσεων στον ιστότοπο του IMDb.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

* *Το Τσίρκο του Μυστηρίου*  στην IMDb
* Cast and crew at hbo.com
* Character descriptions at themovienetwork.ca
* Character descriptions Αρχειοθετήθηκε 2008-12-17 στο Wayback Machine. at cnn.com
Στην θεωρία πιθανοτήτων, δύο τυχαίες μεταβλητές X και Y λέγονται **ασυσχέτιστες** ανν η συνδυακύμανσή τους είναι μηδέν, δηλαδή

{\displaystyle \operatorname {Cov} (X,Y)=\operatorname {E} [XY]-\operatorname {E} [X]\cdot \operatorname {E} [Y]=0.}
Δύο ανεξάρτητες τυχαίες μεταβλητές είναι ασυσχέτιστες, αλλά το αντίστροφο δεν ισχύει.

Ιδιότητες
---------

* Δύο τυχαίες μεταβλητές X και Y είναι ασυσχέτιστες ανν

{\displaystyle \operatorname {E} [XY]=\operatorname {E} [X]\cdot \operatorname {E} [Y].}
* Από την προηγούμενη ιδιότητα προκύπτει ότι δύο ανεξάρτητες τυχαίες μεταβλητές X και Y είναι ασυσχέτιστες.
* Από την ταυτότητα Bienaymé, έχουμε ότι για (ανά δύο) ασυσχέτιστες τυχαίες μεταβλητές {\displaystyle X\_{1},\ldots ,X\_{n}}, έχουμε ότι η διακύμανση του αθροίσματος είναι ίση με το άθροισμα των διακυμάνσεων:

{\displaystyle \operatorname {Var} \left(\sum \_{i=1}^{n}X\_{i}\right)=\sum \_{i=1}^{n}\operatorname {Var} (X\_{i}).}

Παράδειγμα
----------

Από τις ιδιότητες παραπάνω έχουμε ότι κάθε ζεύγος ανεξάρτητων τυχαίων μεταβλητών είναι ασυσχέτιστες. Τώρα θα ορίσουμε δύο τυχαίες μεταβλητές X και Y οι οποίες είναι ασυσχέτιστες, αλλά όχι ανεξάρτητες. Αυτές οι μεταβλητές έχουν τις εξής πιθανότητες:

| X \ Y | {\displaystyle Y=-1} | {\displaystyle Y=0} | {\displaystyle Y=+1} |
| --- | --- | --- | --- |
| {\displaystyle X=0} | {\displaystyle 0} | {\frac {1}{2}} | {\displaystyle 0} |
| {\displaystyle X=1} | {\displaystyle {\frac {1}{4}}} | {\frac {1}{2}} | {\displaystyle {\frac {1}{4}}} |

Παρατηρήστε ότι δεν είναι ανεξάρτητες, καθώς αν γνωρίζουμε ότι {\displaystyle Y=-1}, τότε ξέρουμε επίσης ότι {\displaystyle X=0}.

Από το παραπάνω προκύπτει ότι

{\displaystyle \operatorname {E} [XY]=\operatorname {P} (X=0,Y=-1)\cdot (-1)+\operatorname {P} (X=1,Y=+1)\cdot (+1)={\frac {1}{4}}\cdot (-1)+{\frac {1}{4}}\cdot (+1)=0,}
και ότι

{\displaystyle \operatorname {E} [Y]={\frac {1}{4}}\cdot (-1)+{\frac {1}{4}}\cdot (+1)=0} και {\displaystyle \operatorname {E} [X]\cdot \operatorname {E} [Y]=0}.
Επομένως, οι τυχαίες μεταβλητές είναι ασυσχέτιστες

{\displaystyle \operatorname {Cov} (X,Y)=0.}

Δείτε επίσης
------------

* Ανεξαρτησία (Θεωρία πιθανοτήτων)
* Συνδιακύμανση

Παραπομπές
----------

1. ↑  Χαραλαμπίδης, Χαράλαμπος Α. «Κατανομές διδιάστατων τυχαίων μεταβλητών» (PDF). Εθνικόν και Καποδιστριακόν Πανεπιστήμιον Αθηνών. Ανακτήθηκε στις 22 Ιουνίου 2023.
2. ↑  Μπερμπερίδης, Κώστας. «Τυχαίες Διαδικασίες Διακριτού Χρόνου» (PDF). Τμήμα Μηχανικών Η/Υ και Πληροφορικής. Ανακτήθηκε στις 22 Ιουνίου 2023.
3. ↑  Φωτιάδου, Κωνσταντίνα. «Συνδιασπορά - Συσχέτιση Τυχαίων Μεταβλητών» (PDF). Τμήμα Επιστήμης Υπολογιστών, Πανεπιστήμιο Κρήτης. Ανακτήθηκε στις 22 Ιουνίου 2023.
4. ↑  Καφεσκαη, Μαρια. «Τυχαίες µεταβλητές και κατανοµές πιθανότητας» (PDF). Ανακτήθηκε στις 22 Ιουνίου 2023.
Το τζαμί Ελ Μουσρί Αμπούλ Αμπάς στην Αλεξάνδρεια
Η είσοδος του Τζαμιού
Το **Τζαμί Ελ Μουσρί Αμπούλ Αμπάς** (αραβικά: جامع أبو العباس المرسي ) είναι ένα Αιγυπτιακό τζαμί στη πόλη της Αλεξάνδρειας. Είναι το μεγαλύτερο και πιο διάσημο τζαμί της πόλης και χτίστηκε προς τιμήν του σουφίτη Αγίου του 13ου αιώνα Αμπού Αλ-Αμπάς Αλ-Μουρσί ο οποίος καταγόταν από τη Μούρθια του Αλ-Άνταλους (μουσουλμανική Ισπανία) και έζησε τα τελευταία του χρόνια στην Αλεξάνδρεια.

Το τζαμί βρίσκεται στη συνοικία Ανφούσι (πρώην νήσος Φάρος), κοντά στο κάστρο του Καϊτμπέη.

Το τζαμί ανασχεδιάστηκε και ανακατασκευάστηκε μεταξύ των ετών 1929-1945 από τους Ευγένιο Βαλζάνια και Μάριο Ρόσσι οι οποίοι εμπνεύστηκαν από τη παλιά αρχιτεκτονική του Καΐρου
Ο Βασίλης Φαρμάκης διετέλεσε Δήμαρχος στον καποδιστριακό Δήμο Ελασσόνας από την 01/01/2007 έως τον αιφνίδιο θάνατό του την 04/09/2007.

Στις δημοτικές εκλογές του 2006 ηγήθηκε του συνδυασμού «ΕΛΑΣΣΟΝΑ - ΔΗΜΟΣ ΠΟΛΙΤΩΝ» και αναδείχτηκε δήμαρχος από την πρώτη Κυριακή με ποσοστό 48,24% κερδίζοντας τον απερχόμενο τότε δήμαρχο Χρήστο Καραγιάννη, ο οποίος συγκέντρωσε το 47,73% των ψήφων. 

Γεννήθηκε το 1961 στην Ελασσόνα και ήταν γιος του Δημητρίου Φαρμάκη και της Ελένης Τσιγάρα.

Πέθανε στις 4 Σεπτεμβρίου 2007 στην Ελασσόνα από ανακοπή καρδιάς.

Σπούδασε Οδοντιατρική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Αφού υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία, άσκησε το επάγγελμα του Οδοντιάτρου στην Ελασσόνα.

Ήταν παντρεμένος με την Ειρήνη Αναστασοπούλου, κόρη του Γεώργιου Αναστασόπουλου και της Ελισσάβετ Κουνιατσιώτη. Είχε τρία παιδιά, το Δημήτρη, την Ελένη και το Γιώργο.

Έχει πλούσια πολιτική, πολιτιστική και οικολογική δράση, αφού:

* Ήταν για χρόνια ενεργό μέλος του ΠΑΣΟΚ
* Διετέλεσε μέλος της Επιτροπής Ανάπτυξης της Νομαρχιακής Επιτροπής
* Εκλέχθηκε και συμμετείχε στο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ όπως και στο Περιφερειακό Συνέδριο Θεσσαλίας το 2005
* Υπήρξε μέλος του Γυμναστικού συλλόγου Ελασσόνας ως υπεύθυνος του τμήματος Πάλης
* Υπήρξε ιδρυτικό μέλος του οικολογικού συλλόγου «Ρύσσος» με σκοπό τη διάσωση του λύγκα

Η αγωνία του για το μέλλον του τόπου όπου γεννήθηκε, μεγάλωσε κι επέλεξε να ζήσει με την οικογένειά του, ο φόβος να μη μετατραπεί η Ελασσόνα σε πόλη γερόντων, αφού δε μπορεί να κρατήσει τη Νεολαία και η θέλησή του για προσφορά, ήταν τα ισχυρά κίνητρα που τον ώθησαν να ηγηθεί του συνδυασμού «ΕΛΑΣΣΟΝΑ- ΔΗΜΟΣ ΠΟΛΙΤΩΝ», με ελπίδα την πραγματοποίηση του οράματος της μετατροπής της Ελασσόνας σε μια καλύτερη πόλη.

Μετά τον αιφνίδιο θάνατό του η δημοτική του ομάδα εξέλεξε ομόφωνα ως διάδοχό του τον Γιώργο Πασχόπουλο, αναπληρωτή δημάρχου και αντιδήμαρχο Οικονομικών του Δήμου Ελασσόνας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Δημοτικές - Νομαρχιακές Εκλογές 2006». *ekloges-prev.singularlogic.eu*. Ανακτήθηκε στις 31 Μαΐου 2016.
2. ↑  Interactive, Pegasus. ««Εφυγε» ο δήμαρχος Ελασσόνας Β. Φαρμάκης». *ethnos.gr*. Ανακτήθηκε στις 1 Ιουνίου 2016. [*νεκρός σύνδεσμος*]
Aνεμώνη η χαρίης (*Anemone apennina* subsp. *blanda*), Όλυμπος, Πιερία
H **ανεμώνη η χαρίης** ή χαρίεσσα (επιστ. ονομ. *Anemone apennina* subsp. *blanda*) με κοινή ονομασία "ανεμώνη του βουνού" ανήκει στην οικογένεια Βατραχιοειδή (Ranunculaceae) και αποτελεί είδος της ΝΑ Ευρώπης. Κατανέμεται σ’όλη την Ελλάδα, εκτός από τις Κυκλάδες και την Κρήτη. Προτιμά τα ξέφωτα των ορεινών δασών και διακρίνεται από τα υπόλοιπα είδη του γένους Ανεμώνη (*Anemone*), επειδή φέρει φύλλα βλαστού έμμισχα, διηρημένα, παρόμοια με της βάσης. Τα σέπαλα είναι συνήθως 10-14 και το χρώμα τους φωτεινό κυανό. Το ρίζωμα του είναι κονδυλώδες. Ανθίζει από τον Φεβρουάριο μέχρι και τα μέσα Ιουνίου, ανάλογα με το υψόμετρο.

Πηγές
-----

* Παπιομύτογλου Β. 2006, Αγριολούλουδα της Ελλάδας.
* Φυτολογία, 2006, Εκδοτική Αθηνών
* Lafranchis T. & Sfikas G. 2001, Flowers of Greece (Vol. II).
* Strid A. 1980, Φυτά του Ολύμπου.
* Strid A. & Tan K. 2002, Flora Hellenica (Vol. 2).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* https://www.greekflora.gr/el/flowers/0050/Anemone-apennina-subsp-blanda http://portal.cybertaxonomy.org/flora-greece/cdm\_dataportal/taxon/66be0986-abc5-4583-a8d9-fd41e22bc285
* http://euromed.luomus.fi/euromed\_map.php?taxon=347258&size=medium
Ο Αυτοκράτορας Αλέξανδρος, κρατάει την **ανεξικακία** στο δεξί του χέρι.
Η **ανεξικακία** ή αλλιώς ακακία ήταν ένα μικρό κυλινδρικό πορφυρό σακούλι που κρατούσε στο ένα του χέρι ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου, στις επίσημες τελετές. Περιείχε χώμα και συμβόλιζε τα φθαρτά και πρόσκαιρα χαρακτηριστικά της επίγειας εξουσίας. 

Ανήκει στα βυζαντινά αυτοκρατορικά διάσημα (insignia), δηλαδή στα σύμβολα, τα εξωτερικά διακριτικά γνωρίσματα που έφερε ο αυτοκράτορας, ως δηλωτικά της εξουσίας του. 

Η ανεξικακία είναι μετεξέλιξη της μάππα (λατινικά: mappa). Αλλαγή που συντελέστηκε το αργότερο την εποχή της Εικονομαχίας.

Βυζαντινές γραπτές πηγές όπου δίνονται πληροφορίες για την ακακία - ανεξικακία είναι η πραγματεία "Έκθεσις της βασιλείου τάξεως (De Cerimoniis)" του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Ζ του Πορφυρογέννητου (Ι. 9, σ.62.6.Ι.37, σ. 287.16.ΙΙ.40, σ. 638.10) και στην πραγματεία "Περί των οφφικίων του παλατιού της Κωνσταντινουπόλεως και των οφφικίων της μεγάλης εκκλησίας" του Ψευδο-Κωδινού (IV, σ. 201.1-4.12, σ. 202,3-5)

Βιβλιογραφία
------------

* Παλιούρας Αθ. "Εισαγωγή στη βυζαντινή αρχαιολογία", Ιωάννινα: Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, 2000
* Γκιολές Νικ. "Τα βυζαντινά αυτοκρατορικά διάσημα". Το Βυζάντιο ως Οικουμένη: κατάλογος έκθεσης, Αθήνα: Υπουργείο Πολιτισμού, 2002
Ο **Φιλάρετος Καλτσίδης** (ρωσ. *Филарет Ильич Гальчев*, *Φιλαρέτ Ιλίτς Γκάλτσεφ*, 26 Μαΐου 1963, Τσάλκα) είναι ο πλουσιότερος Έλληνας στον κόσμο για το έτος 2013. Η περιουσία του εκτιμάται ότι ανέρχεται στα 6,8 δισεκατομμύρια δολάρια και κατέχει την 175η θέση στη λίστα των πλουσιότερων ανθρώπων στον κόσμο σύμφωνα με το αμερικανικό επιχειρηματικό περιοδικό Φόρμπς και την 21η θέση στη Ρωσία.

Βιογραφία
---------

Έχει γεννηθεί στις 26 Μαΐου του 1963 στο ελληνικό χωριό Ταρσόν της περιφέρειας Τσάλκας της Γεωργίας. Το 1991 αποφοίτησε από το Ινστιτούτο Εξόρυξης της Μόσχας και είναι διδάκτωρ των οικονομικών επιστημών. Το έτος 1993 ξεκινά να εργάζεται ως διευθυντής στην εταιρία βιομηχανίας του άνθρακα «ΡωσΆνθρακας». Το έτος 1997 ίδρυσε την ιδιωτική εμπορική επιχείρηση «ΡωσΆνθρακαςΕμπορία». Το έτος 2000, σε συνεργασία με τον επιχειρηματία Σεργκέι Γκενεράλοφ απέκτησε σε δημοπρασία την *Εταιρεία Άνθρακα* της πόλης Κρασνογιάρσκ. Το έτος 2002, η εταιρία πουλήθηκε, και τα χρήματα που έλαβε ο Φιλάρετος επένδυσε στην αγορά της εταιρίας «ΣτερνΤσέμεντ», η οποία αργότερα μετονομάστηκε σε «Όμιλο ΕύρωΤσέμεντ». Το έτος 2005 προχώρησε στην εξαγορά εργοστασίων τσιμέντου με αποτέλεσμα να γίνει ο μεγαλύτερος παραγωγός τσιμέντου στη Ρωσία.

Προσωπική ζωή
-------------

Ο Φιλάρετος είναι παντρεμένος και έχει δυο παιδιά μια κόρη και έναν γιο. Ο τόπος μόνιμης διαμονής του είναι στη Ρωσία, όμως είναι συχνές οι εμφανίσεις του ιδιαιτέρως την καλοκαιρινή περίοδο στην Ελλάδα, πού ταξιδεύει με το πολυτελές σκάφος του.

Παραπομπές
----------

1. ↑
Η **Ανεργία Τριβής** είναι ένα είδος ανεργίας, που αναφέρεται στο ελάχιστο επίπεδο ανεργίας που δεν μπορεί να μειωθεί σε μια δυναμική κοινωνία. Σε αυτήν την κατηγορία ανεργίας περιλαμβάνονται τα άτομα των οποίων η φυσική και διανοητική κατάσταση τα καθιστά ανίκανα προς εργασία, αλλά περιλαμβάνει επίσης και όσους περνούν μικρά χρονικά διαστήματα χωρίς εργασία καθώς μετακινούνται από μια θέση εργασίας σε μία άλλη, στο πλαίσιο μιας οικονομίας στην οποία το εργατικό δυναμικό και οι προσφερόμενες θέσεις εργασίας μεταβάλλονται συνεχώς.

Παραπομπές
----------

* Begg, D. Fischer, S. Dornbusch, R. (1994) Economics. 4th edn. London: McGraw-Hill
**Ανεπάρκεια DOCK8** ονομάζεται η μετάλλαξη του γονιδίου DOCK8. 189 άτομα παγκοσμίως είναι διαπιστωμένοι πάσχοντες της μετάλλαξης. 
Η μετάλλαξη αυτή συναντάτααι πιο συχνά σε χώρες της Ασίας, όπου συχνά γίνονται γάμοι μεταξύ συγγενικών ατόμων. 
Τα άτομα που φέρουν την γονιδιακή ανωμαλία της μετάλλαξης του γονιδίου DOCK8 έχουν συμπτώματα από πολλές παθήσεις και  η ποιότητα ζωής τους δεν είναι η καλύτερη. Το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους το περνούν νοσηλευόμενοι στα νοσοκομεία και αρκετές  φορές στην μονάδα εντατικής θεραπείας

Συμπτώματα
----------

* Σοβαρό έκζεμα
* Επαναλαμβανόμενες λοιμώξεις του αναπνευστικού συστήματος- Άσθμα
* Ωτίτιδες
* Αυτοάνοση θρομβοπενία
* Έλκη στο στόμα και στα γεννητικά όργανα
* Περιοδικοί πόνοι
* Οίδημα στις αρθρώσεις
* Τροφικές αλλεργίες
* Πυρετός

Ιστορικό
--------

Στο Λονδίνο, το 2008,  οι γιατροί μελετώντας τόσο την κλινική  εικόνα  ασθενών που είχαν τα πιο πάνω συμπτώματα,  όσο και τις αναλύσεις αίματός τους, συμπέραναν ότι είχαν να αντιμετωπίσουν κάτι άγνωστο και σπάνιο. Με τα δεδομένα που είχαν μπροστά τους οι γιατροί αποφάσισαν ότι έπρεπε να ξεκινήσουν άμεσα ανοσοθεραπεία. Αυτή βελτίωσε την κατάσταση την υγείας των ασθενών αυτών.

Το 2015 στο Λονδίνο, ερευνητική ομάδα ιατρών  που ασχολούνται με σπάνια νοσήματα  ενέταξε τους ασθενείς αυτούς σε κλινική μελέτη, στην οποία μελετούσαν μεταλλάξεις γονιδίων. Το αποτέλεσμα αυτής της μελέτης δύο χρόνια μετά, ήταν η ταυτοποίηση μίας νέας μετάλλαξης, της DOCK8.

Τα νέα δεδομένα για τη μετάλλαξή του DOCK8  οδήγησαν τους γιατρούς στην απόφαση ότι οι ασθενείς πρέπει να υποβληθούν σε μεταμόσχευση βλαστοκυττάρων.
Αξιωματικοί του ελληνικού και του βρετανικού πολεμικού ναυτικού με τον αρχιεπίσκοπο Θυατείρων Γερμανό Στρηνόπουλο και τον υφυπουργό Τύπου (δεύτερος στα δεξιά του) Ανδρέα Μιχαλόπουλο στο κατάστρωμα του αντιτορπιλικού Πίνδος.
Ο **Ανδρέας Κ. Μιχαλόπουλος** (1897-1982) υπήρξε Έλληνας πολιτικός.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Διετέλεσε γραμματέας του Ελευθερίου Βενιζέλου κατά την περίοδο των διαπραγματεύσεων για την υπογραφή της συνθήκης της Λωζάνης. Υπήρξε πρόεδρος του Αγγλοελληνικού Συνδέσμου.

Επί κυβερνήσεως Ελευθερίου Βενιζέλου, διορίστηκε νομάρχης Δράμας & Καβάλας την 12.10.1920 (Φ.Ε.Κ. τεύχος Γ΄, 232/1920), θέση την οποία υπηρέτησε μέχρι την 9.11.1920 (Φ.Ε.Κ. τεύχος Γ΄, 25/1921). Διορίστηκε νομάρχης επίσης νομάρχης Κέρκυρας, διετέλεσε αντιπρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Υδάτων (ΕΕΥ) και παρουσιαστής ραδιοφωνικών εκπομπών. Θεωρούνταν σημαντικός αγγλόφιλος παράγοντας πριν την Γερμανική εισβολή στην Ελλάδα επί δικτατορίας Ιωάννη Μεταξά. Αργότερα πήρε μέρος στην κυβέρνηση Τσουδερού ως υφυπουργός Τύπου και Πληροφοριών (24 Σεπτεμβρίου 1941-25 Μαΐου 1943). Διέμεινε κατά μεγάλο μέρος της ζωής του στο Ηνωμένο Βασίλειο και στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  John O. Iatrides (2014). *Ambassador MacVeagh Reports: Greece, 1933-1947*. Princeton University Press. σελ. 342. Ανακτήθηκε στις 24 Οκτωβρίου 2015.
2. ↑  Βλ. Γεώργιος Ι. Κούρτης, *Στοιχεία από τη Διοικητική Ιστορία της Δράμας 1913-2014*, Θεσσαλονίκη, 2014, σελ. 87. ISBN 978 960 599 051 0.
3. ↑  «Κυβέρνησις Εμμανουήλ Τσουδερού». Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης. Ανακτήθηκε στις 3 Οκτωβρίου 2015.
4. ↑  «Κυβέρνησις Εμμανουήλ Τσουδερού (Εξόριστη)». Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Ιουλίου 2014. Ανακτήθηκε στις 3 Οκτωβρίου 2015.
**Το Βυζάντιο μετά το Βυζάντιο** είναι έργο του Νικολάε Γιόργκα.

Αρχικά δημοσιεύθηκε στα γαλλικά το 1935, το βιβλίο αυτό έχει μεγάλη επικαιρότητα καθώς συμβάλλει στην κατανόηση των πολιτικών, κοινωνικών, πολιτιστικών συνθηκών, και το πνευματικό υπόβαθρο της ιστορίας της πολυτάραχης περιοχής της Νοτιοανατολικής Ευρώπης.Ο συγγραφέας του , "Το Βυζάντιο μετά το Βυζάντιο», επισημαίνει τη μεγάλη συνεισφορά του βυζαντινού πολιτισμού στο δυτικό κόσμο, ειδικά κατά τη διάρκεια της Αναγέννησης. Αυτός δείχνει ότι το Βυζάντιο επέζησε μέσω των ανθρώπων του και των τοπικών αυτονομιών, καθώς και με τους εξόριστους, τους κληρικούς της, μελετητές, τους εμπόρους, και τους πολιτικούς αξιωματούχους. Μία από τις σημαντικότερες εκφράσεις αυτής της επιρροής εντοπίζεται στα πριγκιπάτα της Ρουμανίας, όπου Έλληνες από το Φανάρι συνοικία της Κωνσταντινούπολης, διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο στη ρουμανική πολιτική ζωή, ορίζοντας μια ολόκληρη περίοδο της ιστορίας της Ρουμανίας, της Περιόδου των Φαναριωτών. Συνέχισαν τις βυζαντινές ιδέες, τις φιλοδοξίες, την εκπαίδευση, και τον τρόπο ζωής των Βυζαντινών. Όλα αυτά, μας επιτρέπουν να μιλάμε για το Βυζάντιο μετά το Βυζάντιο.

Πηγές
-----

* Φλορίν Μαρινέσκου, Για την ελληνική έκδοση του έργου του Ν. IORGA, «Το Βυζάντιο μετά το Βυζάντιο»-Βιβλιογραφικό δοκίμιο, Βυζαντινός Δόμος, τομ.2 (1988),σελ.115-123
* Iorga, N. Το Βυζάντιο μετά το Βυζάντιο, μτφρ.Γιάννης Καράς, εκδ. Gutenberg - Γιώργος & Κώστας Δαρδανός, 1989
Η **Βίλιγια Αλεκναϊτέ-Αμπραμικιενέ** (λιθουανικά: Vilija Aleknaitė-Abramikienė, γεννηθείσα στις 4 Μαΐου του 1957, στο Λιντουβέναϊ της επαρχίας Ρασεϊνιάι στη Λιθουανία) είναι Λιθουανή πολιτικός και μέλος του κοινοβουλίου (Σέιμας).

Βιογραφία
---------

Η Αλεκναϊτέ-Αμπραμικιενέ γεννήθηκε σε μια οικογένεια δημοσίων υπαλλήλων στο Λιντουβέναϊ της επαρχίας Ρασέινιαϊ στη Λιθουανία, στις 4 Μαΐου 1957.

Το 1975 η Αλεκναϊτέ-Αμπραμικιενέ αποφοίτησε από τη σχολή καλών τεχνών Μ.Κ. Τσιουρλιόνις, και το 1980 από το Λιθουανικό Ωδείο, ως πιανίστας και μουσικολόγος. Από το 1980 εργάστηκε στο ωδείο ως εξάρχων και εκπαιδευτής.

Η Αλεκναϊτέ-Αμπραμικιενέ εντάχθηκε στις δραστηριότητες του Σαγιούντις το 1988. Στις εκλογές του 1992, η Αλεκναϊτέ-Αμπραμικιενέ εξελέγη ως μέλος της Έκτης Σέιμας μέσα από το εκλογικό κατάλογο του Σαγιούντις. το 1993, ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη του κόμματος της Εθνικής Ένωσης που προέκυψε από το Σαγιούντις. Είχε επανεκλεγεί στη Σέιμας στις εκλογές του 1996, του 2000, του 2004, του 2008 και του 2012.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.lrs.lt/sip/portal.show?p\_r=35299&p\_k=2&filtertype=0.
2. ↑  «Member of the Seimas 1992-1996». Seimas of the Republic of Lithuania. Ανακτήθηκε στις 2 Μαρτίου 2016.
3. ↑  «Member of the Seimas 2012-2016». Seimas of the Republic of Lithuania. Ανακτήθηκε στις 2 Μαρτίου 2016.
Ο **Απιασάλ** ήταν σύμφωνα με τον Κατάλογο των Ασσυρίων βασιλέων ο 17ος μονάρχης της Ασσυρίας στην αρχαιότερη περίοδο. Ο κατάλογος καταγράφει τον Απιασάλ σαν *"τον τελευταίο από τους 17 βασιλείς που έζησαν σε σκηνές"*, αυτό έχει πολλές ομοιότητες με την Α΄ Βαβυλωνιακή δυναστεία. Σύμφωνα με τον κατάλογο ο Απιασάλ διαδέχθηκε τον πατέρα του Ουσπία και αυτόν με την σειρά του διαδέχθηκε ο γιος του Χαλ. Ο Απιασάλ καταγράφεται επίσης στον Κατάλογο των Ασσυρίων βασιλέων σαν ο πρώτος από τους *"βασιλείς με γνωστό πατέρα"*. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με τον άλλο κατάλογο που καταγράφει τους βασιλείς με αντίστροφη σειρά από τον απόγονο του Αμινού μέχρι τον Απιασάλ σαν οι *"δέκα βασιλείς που είναι πρόγονοι του Αμορίτη βασιλέα Σαμσί-Αντάντ Α΄ (1808 π.Χ. - 1776 π.Χ.)"*. Ο Σαμσί-Αντάντ Α΄ είχε κατακτήσει την πόλη Ασσούρ και ανακηρύχτηκε βασιλιάς της Ασσυρίας. Οι μελετητές έχουν κάνει επεμβάσεις στους καταλόγους των Ασσυρίων βασιλέων με στόχο να νομιμοποιήσουν την κατάκτηση της Ασσυρίας από τον Σαμσί-Αντάντ Α΄ και την διαδοχή στον θρόνο σύμφωνα με την Ασσυριακή γενεαλογία. Οι επεμβάσεις αυτές έχουν γίνει αποδεκτές από την παγκόσμια ιστορική κοινότητα, η Αρχαία Ιστορία του Κέιμπριτζ το αρνείται ωστόσο, τους αναγνωρίζει μόνο ως προγόνους του Σουλιλί.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Glassner, Jean-Jacques (2004). Mesopotamian Chronicles. Society of Biblical Literature. σ. 137
2. ↑  Meissner, Bruno (1990). Reallexikon der Assyriologie. Τομ. 6. Berlin: Walter de Gruyter. σ. 103
3. ↑  Glassner, Jean-Jacques (2004). Mesopotamian Chronicles. Society of Biblical Literature. σ. 137
4. ↑  Meissner, Bruno (1990). Reallexikon der Assyriologie. Τομ. 6. Berlin: Walter de Gruyter. σ. 103
5. ↑  Glassner, Jean-Jacques (2004). Mesopotamian Chronicles. Society of Biblical Literature. σ. 137
6. ↑  Meissner, Bruno (1990). Reallexikon der Assyriologie. Τομ. 6. Berlin: Walter de Gruyter. σ. 103
7. ↑  Van De Mieroop, Marc (2004). A History of the Ancient Near East ca. 3000-323 BC (2nd ed.). Blackwell Publishing. σ. 107
8. ↑  Meissner, Bruno (1990). Reallexikon der Assyriologie. Τομ. 6. Berlin: Walter de Gruyter. σ. 103
9. ↑  Hildegard Levy, "Assyria c. 2600-1816 B.C.", Cambridge Ancient History. Τόμ 1, Τμήμα 2: Early History of the Middle East, 729-770, σσ. 745-746

Πηγές
-----

* Glassner, Jean-Jacques (2004). Mesopotamian Chronicles. Society of Biblical Literature.
* Meissner, Bruno (1990). Reallexikon der Assyriologie. Τομ. 6. Berlin: Walter de Gruyter.
* Van De Mieroop, Marc (2004). A History of the Ancient Near East ca. 3000-323 BC (2nd ed.). Blackwell Publishing.
* Hildegard Levy, "Assyria c. 2600-1816 B.C.", Cambridge Ancient History. Τόμ 1, Τμήμα 2: Early History of the Middle East, 729-770.
Ο **Φερνάδο Νούνιεθ δε Λάρα**, ισπαν.: *Fernando Núñez de Lara*, (*άκμασε.* 1173–1219) ήταν κόμης του Οίκου της Λάρα. Πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της σταδιοδρομίας του στην υπηρεσία του βασιλείου της Καστίλης, αλλά κατά καιρούς υπηρέτησε και το γειτονικό βασίλειο του Λεόν. Ήταν αυλικός στα τέλη της βασιλείας του Αλφόνσου Η΄ (1158–1214), τον οποίο υπηρέτησε ως *οπλοφόρος* (alférez), το υψηλότερο στρατιωτικό αξίωμα στο βασίλειο, το 1187–1188 και το 1201–1205.  Ο Φερνάδο πολέμησε επίσης, με τους αδελφούς του Άλβαρο και Γκονθάλο, στη μάχη του Λας Νάβας δε Τολόσα το 1212.

Οικογένεια
----------

Ήταν γιος του Nούνιο Πέρεθ δε Λάρα και της Tερέσα Φερνάνδεθ δε Τράβα, η οποίοα μετά το τέλος του Nούνιo το 1177 παντρεύτηκε τον βασιλιά Φερδινάνδο Β' του Λεόν, παίρνοντας τα παιδιά της από τον πρώτο της γάμο για να ζήσουν στην εκεί αυλή.  Λίγο πριν το 1202 αυτός νυμφεύτηκε τη Μάγιορ. 

Ο Φερνάνδo και η Μάγιορ απέκτησαν τέσσερα παιδιά: Φερνάνδo (απεβ. πριν από τον Ιούνιο του 1232). Άλβαρo (απεβ. 1240), ο οποίος νυμφεύτηκε την πριγκίπισσα *(infanta)* Mαρία Αλφόνσo, νόθη κόρη του Aλφόνσου Θ΄ του Λεόν και της Tερέσα Γκιλ δε Σοβερόσα, και από μία άγνωστη ερωμένη απέκτησε την Tερέσα ΆΛβαρεθ, σύζυγο του Ντιέγο Λόπεθ δε Σαλσέδo, η Σάντσα, σύζυγος του Φερνάνδο, νεότερου γιου του Aφόνσο Β΄ της Πορτογαλίας και η Τερέσα, που παντρεύτηκε τον κόμη Πονς Δ΄ του Eμπούριες.

Φέουδα και εδάφη
----------------

Σχέση με την Εκκλησία
---------------------

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Barton 1997, σελ. 239.
2. ↑  (Torres 1999)
3. ↑  (Torres 1999)
4. ↑  Luis de Salazar y Castro and other genealogists identified her as Mayor García, daughter of García Garcés de Aza. This Mayor, as attested in several charters, was the wife of Count Gonzalo de Marañón (see *op. cit.* by Martínez Díez, p. 194). Fernando's wife, Mayor, was most likely related to the Manzanedo family.
5. ↑  Barton 1997, σελ. 305.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* Barton, Simon (1997). *The Aristocracy in Twelfth-century León and Castile*. Cambridge: Cambridge University Press. σελίδες 239-40. ISBN 978 0521497275.
* Martínez Díez, Gonzalo (1994). «Orígenes familiares de Santo Domingo, los linajes de Aza y Guzmán». Στο: Aniz Iriarte, Cándido. *Santo Domingo de Caleruega, en su contexto socio-político, 1170–1221*. Editorial San Esteban. σελίδες 173–228.
* Torres Sevilla-Quiñones de León, Margarita Cecilia (1999). *Linajes nobiliarios de León y Castilla: Siglos IX-XIII*. Salamanca: Junta de Castilla y León, Consejería de educación y cultura. ISBN 84-7846-781-5.
Τσόλε μπατούρε
Το **Τσόλε μπατούρε** (χίντι: छोले भटूरे, παντζάμπι: ਛੋਲੇ ਭਟੂਰੇ), είναι ένα πιάτο από το Παντζάμπ της Ινδικής υποηπείρου. Είναι συνδυασμός τσάνα μασάλα (πικάντικα λευκά ρεβίθια) και μπατούρα, τηγανητό ψωμί που παρασκευάζεται με αλεύρι μάιντα (μαλακό σιτάρι).

Το τσόλε μπατούρε τρώγεται ως πρωινό. Μερικές φορές συνοδεύεται με λάσσι, ωστόσο μπορεί να είναι επίσης φαγητό του δρόμου ή πλήρες γεύμα. Τέλος, μπορεί να συνοδεύεται από π.χ. κρεμμύδια, καρότο τουρσί, πράσινο τσούτνεϊ και ατσάαρ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Sharma, Samreedhi (14 Μαρτίου 2007). «Calorie watch: bhatura chole vs Puri bhaji».
2. ↑  «North Indian Cuisine: Recipes, History And The Best Restaurants In Delhi, Nyc And London». 5 Ιουλίου 2013. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Σεπτεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 28 Ιανουαρίου 2017.
Στην ελληνική μυθολογία η **Απημοσύνη** ήταν κόρη του βασιλιά της Κρήτης Κατρέως και εγγονή του Μίνωα και της Πασιφάης. Αδέλφια της Απημοσύνης ήταν οι Αερόπη, Κλυμένη και Αλθαιμένης.

Μυθολογία
---------

Ο Κατρέας είχε λάβει χρησμό που έλεγε ότι θα πέθαινε από το χέρι ενός παιδιού του. Τον χρησμό αυτό δεν τον φανέρωσε στα παιδιά του, αλλά έτυχε και τον πληροφορήθηκαν ο Αλθαιμένης και η Απημοσύνη, οπότε με δική τους πρωτοβουλία έφυγαν από την Κρήτη και εγκαταστάθηκαν στη Ρόδο, όπου ίδρυσαν την πόλη Κρητηνία. Ο Ερμής είδε και ερωτεύτηκε την Απημοσύνη, αλλά εκείνη τον απέφυγε, καθώς ήταν πιο γρήγορη από αυτόν. Έτσι ο Ερμής έστρωσε στο δρόμο γδαρμένα δέρματα. Η Απημοσύνη σκόνταψε σε ένα από αυτά, έπεσε και έτσι ο Ερμής την έπιασε και τη βίασε. Η Απημοσύνη το είπε στον αδελφό της, αλλά ο Αλθαιμένης, νομίζοντας ότι ήταν κάποια δικαιολογία, την σκότωσε με κλωτσιές.

Πηγές
-----

1. ↑  «Catreus» (Ρωσικά)
2. ↑  Απολλόδωρος, *Βιβλιοθήκη* 3.2.1

Βιβλιογραφία
------------

Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969
Ο **Τιμπύρς Νταρού**, (Λιλ, 12 Οκτωβρίου 1942 - Κάννες, 2 Ιουλίου 2015) ήταν Γάλλος φυσιοθεραπευτής.

Βιογραφία
---------

Ρουμανικής καταγωγής, ο Τιμπύρς Νταρού ασχολήθηκε με την φυσική προετοιμασία αριθμού τενιστών όπως οι Γιαννίκ Νοά, Μπγιόρν Μποργκ και Τζον ΜακΈνρο. Συχνά αποκαλούμενος κι ως *"gourou"*, έχει συνεργαστεί επίσης με ποδοσφαιρικούς συλλόγους όπως η ΡΚ Λανς, η Ολιμπίκ Μαρσέιγ, η Άρσεναλ και η Παρί Σεν Ζερμέν, κι έπειτα μετά τον Απρίλιο του 2012, με την ΦΚ Λοριάν.

Από το 2003 ως το 2004, στη διάρκεια των σεζόν 3 και 4 του *Star Academy* το οποίο προβαλλόταν από το TF1, ήταν καθηγητής φυσικής αγωγής των συμμετεχόντων.

Εργάστηκε επίσης ως ιδωτικός φυσιοθεραπευτής ποδοσφαιριστών όσο αυτοί ήσαν τραυματίες, με σημαντικότερες περιπτώσεις αυτές του Ρομπέρ Πιρές το 2002 και του Γιοάν Γκουρκύφ το 2012.

Εργάστηκε, ακόμη, και στην Ραγκμπί Κλαμπ Τουλονναί.

Πέθανε στις 2 Ιουλίου 2015 σε ηλικία των 72 μετά από μια μακροχρόνια ασθένεια σε νοσοκομείο στις Κάννες. Η κηδεία του πραγματοποιήθηκε στις 10 τον Ιούλιου 2015 στην εκκλησία Notre-Dame-de-Bon-Voyage στις Κάννες, και οι στάχτες του σκορπίστηκαν από το νησί Saint-Honorat στον κόλπο των Καννών.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Tiburce Darou, du PSG à « Star Academy » sur *Le Parisien*, 20 septembre 2003
2. 1 2  Jean-Sébastien Hevin, « Lorient : Tiburce Darou au secours de Gourcuff » Αρχειοθετήθηκε 2013-12-16 στο Wayback Machine. sur *France-Soir*, 10 avril 2012
3. ↑  Darou : « Gourcuff aurait posé un problème médiatique » sur *RMC*, 29 mai 2012

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Αθλητισμός | Πύλη Αθλητισμός |
Ο **Τιμόθεος Φορέστης Τυπάλδος** (; - 1877) ήταν Έλληνας πολιτικός.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ήταν γιος του Ιωάννη Φορέστη Τυπάλδου. Καταγόταν από πολιτική οικογένεια και ήταν αδελφός του Γεωργίου Φορέστη Τυπάλδου καθώς και ανηψιός των Αδαμάντιου Δελλαπόρτα και Δημητρίου Καρούσου. Σπούδασε νομικά, εργάστηκε ως δικηγόρος στην Κέρκυρα και για ένα διάστημα υπήρξε εισαγγελέας. Ήταν, επίσης, ιδιοκτήτης τυπογραφείου στο Αργοστόλι. 

Στις εκλογές του 1852 και του 1856 εξελέγη βουλευτής Κεφαλληνίας με την κυβερνητική παράταξη στην Ιόνιο Βουλή. Στην κυβέρνηση Μπενιζέλου Ρούφου (1865) διετέλεσε υπουργός Δικαιοσύνης.

Πηγές
-----

1. 1 2 3  Δεμπόνου Αγγέλο - Διονύση, *Μια οικογενειακή τραγωδία μέσα στο κλίμα των πολιτικών αντιθέσεων της Κεφαλονιάς του 1850 - 1852 Αρχειοθετήθηκε 2020-04-11 στο Wayback Machine. σελ. 291, 299*
2. ↑   ΦΕΚ Α58 /1865
Δείτε επίσης: Γήινη βαρύτητα
Η **τυπική βαρύτητα** ή **τυπική επιτάχυνση της ελεύθερης πτώσης**, που συνήθως συμβολίζεται με *ɡ*0 ή *ɡ*n, είναι η ονομαστική επιτάχυνση της βαρύτητας ενός αντικειμένου στο κενό και κοντά στην επιφάνεια της Γης (ως **βαρυτικό πρότυπο**). Καθορίστηκε από τα καθιερωμένα (ISO\_80000-3) ως 9,80665 m/s2 ακριβώς, ή περίπου 35,30394 (km/h)/s (≈32,174 ft/s2 ή ≈21,937 mph/s). Η τιμή αυτή καθορίστηκε από την 3η *Γενική Διάσκεψη Μέτρων και Σταθμών* το 1901 (CR 70) και χρησιμοποιείται για να καθορίσει το πρότυπο ή τυπικό βάρος ενός αντικειμένου ως το γινόμενο της μάζας του και αυτής της ονομαστικής επιτάχυνσης. Η επιτάχυνση ενός σώματος κοντά στην επιφάνεια της Γης οφείλεται στις συνδυασμένες επιδράσεις της βαρύτητας και της φυγοκεντρικής επιτάχυνσης από την περιστροφή της Γης (η οποία όμως είναι αρκετά μικρή και συχνά αγνοείται από τις περισσότερους εφαρμογές). Η συνολική (φαινομενική βαρύτητα) είναι περίπου 0,5 τοις εκατό μεγαλύτερη στους πόλους αντί στον ισημερινό.

Συμβολισμός
-----------

Παρόλο που το σύμβολο *ɡ* χρησιμοποιείται ορισμένες φορές για την τυπική βαρύτητα, το σύμβολο *ɡ* (χωρίς πρόθεμα) μπορεί επίσης να σημαίνει την τοπική επιτάχυνση λόγω της τοπικής βαρύτητας και της φυγόκεντρης επιτάχυνσης, η οποία ποικίλλει ανάλογα με τη θέση του αντικειμένου στη Γη (βλ. Γήινη βαρύτητα). Το σύμβολο *ɡ* δεν πρέπει να συγχέεται με το *G*, την βαρυτική σταθερά, ή το g, που είναι το σύμβολο του γραμμαρίου. Το σύμβολο *ɡ* χρησιμοποιείται επίσης ως μονάδα για οποιασδήποτε μορφής επιτάχυνση, έχοντας την τιμή που ορίζεται ανωτέρω.

Τιμή
----

Η τιμή του *ɡ*0 που ορίζεται ανωτέρω, είναι μια ονομαστική τιμή μεσαίας κατηγορίας στη Γη, αρχικά με βάση την επιτάχυνση ενός σώματος σε ελεύθερη πτώση στο επίπεδο της θάλασσας σε ένα γεωδαιτικό πλάτος 45°. Παρά το γεγονός ότι η πραγματική επιτάχυνση της ελεύθερης πτώσης στη Γη ποικίλλει ανάλογα με την τοποθεσία, το παραπάνω πρότυπο σχήμα χρησιμοποιείται πάντα για μετρολογικούς σκοπούς (η πραγματική μέση επιτάχυνση στη στάθμη της θάλασσας της Γης είναι ελαφρώς μικρότερη).

Μετατροπές
----------

* 1 m/s2 = 3,28084 ft/s2 = 0,101972 *ɡ*0 = 100 cm/s2
* 1 ft/s2 = 0,304800 m/s2 = 0,0310810 *ɡ*0 = 30,4800 cm/s2
* *ɡ*0 = 9,80665 m/s2 = 32,1740 ft/s2 = 980,665 cm/s2
* 1 cm/s2 = 0,0100000 m/s2 = 0,0328084 ft/s2 = 0,00101972 *ɡ*0

Παραπομπές
----------

1. ↑  *The international system of units (SI)* (PDF) (2008 έκδοση). United States Department of Commerce, NIST Special Publication 330. σελίδες 29 & 57. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 3 Ιουνίου 2016. Ανακτήθηκε στις 29 Απριλίου 2014.
2. ↑  *The International System of Units (SI)* (PDF) (8η έκδοση). Bureau international des poids et mesures. 2006. σελίδες 142–143. ISBN 92-822-2213-6.
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Φόλος** είναι γνωστός ένας Κένταυρος, ο μόνος αγαθός και φιλόξενος μαζί με τον Χείρωνα.

Ο μύθος
-------

Ο Φόλος, που ήταν γιος του Σιληνού και κάποιας Νύμφης (κι όχι του Ιξίονα και της Νεφέλης) προσκάλεσε τον Ηρακλή, σε συμπόσιο, αλλά στο τέλος σκοτώθηκε κατά λάθος από τον καλεσμένο του σε συμπλοκή που ακολούθησε εξαιτίας της συρροής των κακών Κενταύρων.

Πιο συγκεκριμένα, το περιστατικό έγινε στο όρος Φολόη, κατοικία του Φόλου, λίγο πριν ή μετά τον τέταρτο άθλο του Ηρακλή (τη θανάτωση του Ερυμάνθιου Κάπρου). Στο γεύμα ο Ηρακλής ζήτησε κρασί. Ο Φόλος δίσταζε στην αρχή, αλλά τελικώς πείσθηκε να ανοίξει το κοινό πιθάρι των Κενταύρων με το παλιό κρασί, το οποίο είχε δώσει παλαιότερα ο ίδιος ο θεός Διόνυσος σε κάποιο Κένταυρο με την παραγγελία να ανοιχθεί όταν στο μέλλον θα ζητούσε κρασί ο Ηρακλής.

Με το άνοιγμα του πιθαριού οι πλησιέστεροι Κένταυροι προσελκύθηκαν από την ισχυρότατη μυρωδιά του κρασιού και έτρεξαν για να το αρπάξουν. Ο Φόλος φοβήθηκε από την αιφνίδια εισβολή των Κενταύρων και κρύφτηκε. Ο Ηρακλής ήρθε σε συμπλοκή με τους κακούς Κενταύρους και σκότωσε πολλούς από αυτούς, ενώ άλλους, τοξεύοντάς τους με τα δηλητηριώδη βέλη του, τους κατεδίωξε μέχρι τον Μαλέα, όπου κατά λάθος τραυμάτισε και τον Χείρωνα. Μετά τη μάχη, ο Φόλος έθαψε μόνος του όλους τους νεκρούς Κενταύρους. Προσπαθώντας όμως να ξεσφηνώσει ένα βέλος από το γόνατο ενός από αυτούς (κατά μία εκδοχή από το γόνατο του Χείρωνα), το τραβούσε με τόση δύναμη, ώστε όταν το βέλος βγήκε σφηνώθηκε στα σπλάγχνα του και τον σκότωσε (κατά τον Διόδωρο).

Σύμφωνα με τη *Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου*, ο Φόλος σκοτώθηκε περιεργαζόμενος ένα από τα δηλητηριώδη αυτά βέλη και απορώντας πώς ένα τόσο μικρό αντικείμενο μπορούσε να σκοτώσει ένα Κένταυρο.

Δείτε επίσης
------------

* Κενταυρομαχία στη Φολόη (Μουσείο του Λούβρου)
* Κυνήγι Κενταύρων (πρωτοκορινθιακή λήκυθος)
* Ο αστεροειδής 5145 Φόλος (5145 Pholus), που ανακαλύφθηκε το 1992 και ανήκει στην κατηγορία των «Κενταύρων», πήρε το όνομά του από τον μυθικό αυτό Κένταυρο.

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 526, 702

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 304156009961149581195
* LCCN: sh2002012186
* SUDOC: 236187724

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ελληνική μυθολογία
 |

 |
Η **Αναστασία** ήταν Βυζαντινή ηθοποιός , μιμάδα (αρσ. μίμος), και σύμφωνα με την αντίληψη της εποχής εταίρα, εφόσων όσες ασχολούνταν με θεάματα θεωρούνταν πόρνες.

Ήταν κόρη του Ακάκιου αρκτοτρόφου των πρασίνων στον Ιππόδρομο της Κωνσταντινούπολης και άγνωστης μητέρας που ήταν ηθοποιός, μιμάδα. Όταν ο πατέρας της πέθανε η μητέρα της ξαναπαντρεύτηκε και διεκδίκησε την θέση του πρώην άντρα της για τον νέο σύζυγο αλλά οι Πράσινοι αρνήθηκαν, τότε απευθύνθηκε στους Βένετους και χάρις σε ένα τέχνασμα τα κατάφερε. Έστειλε τις τρεις κόρες της, την Αναστασία, την Κομιτώ, και την Θεοδώρα στολισμένες με λουλούδια να τους πείσουν, παρόλο που οι Πράσινοι αρνήθηκαν οι Βένετοι δέχτηκαν ίσως και από κόντρα στους πράσινους. Αργότερα η Αναστασία, και οι αδελφές της, ακολούθησαν την καριέρα της μητέρας τους και έγιναν ηθοποιοί
.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Dictionary of Women Worldwide» (Αγγλικά) Gale, Yorkin Publications. Ντιτρόιτ. 2006. ISBN-13 978-0-7876-7585-1.
2. ↑  Κοβακιώτης, σελ. 48
3. 1 2 3  Κοβακιώτης, σελ. 49

Πηγές
-----

* Κοβακιώτης Κωνσταντίνος Πολύδωρου, *Η στάση της εκκλησίας και της κοινωνίας απέναντι στα θεατρικά δρώμενα κατά την περίοδο των πρώτων αιώνων του βυζαντίου.*, σελ. 42 που διανέμεται με άδεια χρήσης: (CC BY-SA 3.0 GR), Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Θεολογική Σχολή, Τμήμα Θεολογίας, 2011, ανακτήθηκε 18 Δεκεμβρίου 2018
Το ***Υπάρχω*** (αγγλικά: ***Being***) είναι μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας που γράφτηκε από εσενα και εκδόθηκε για πρώτη φορά το 2020. Απλα υπάρχω σημαίνει μάλλον: α) ότι λες σε κάποιον εμμεσα ότι λέει βαρετές ιστορίες β) why you like this γ) ότι είσαι καραγκιόζης που του μιλάς

Υποδοχή
-------

Το *Υπάρχω* δέχθηκε γενικότερα καλές προς ανάμεικτες κριτικές. Το Goodreads το βαθμολόγησε με 3,65/5 αστέρια, ωστόσο ο Philip Ardagh της *Guardian* δήλωσε ότι το βιβλίο δεν είναι κοφτερό και έντονο, και σχολίασε ότι είναι επηρεασμένο από την ταινία *Blade Runner*, διότι "[το βιβλίο] πρόκειται για την ταυτότητα και τον προβληματισμό ότι κατά πόσο αυτό που πιστεύουμε πως είμαστε στην πραγματικότητα μας κάνει αυτό που είμαστε, πέρα από το πως οι άνθρωποι μας αντιλαμβάνονται."

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Being». *Goodreads*. Ανακτήθηκε στις 20 Νοεμβρίου 2016.
2. ↑  Ardagh, Philip (2007-03-10). «Lost in flight» (στα αγγλικά). *The Guardian*. ISSN 0261-3077.. Ανακτήθηκε στις 2016-11-20.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Το *Υπάρχω* στο Goodreads
Συντεταγμένες: 41°16′00″N 13°37′00″E﻿ / ﻿41.26667°N 13.61667°E﻿ / 41.26667; 13.61667

Η **Φόρμια** (ιταλικά: *Formia*) είναι αρχαιότατη παραθαλάσσια πόλη της Δ. Ιταλίας, στην περιφέρεια Λάτσιο, βόρεια της Καμπανίας, στην επαρχία της Λατίνας. Βρίσκεται στο μυχό του Κόλπου της Γαέτας, του αρχαίου Καιάτα ή Καιήτου κόλπου, του Τυρρηνικού πελάγους, επί της αρχαία Αππίας οδού και της σύγχρονης σιδηροδρομικής γραμμής Ρώμη – Φόρμια – Νάπολη.

Το 1928 αριθμούσε περίπου 12.000 κατοίκους. Σήμερα φθάνει τις 37.000. Διαθέτει εργοστάσια ζυμαρικών, ελαιουργεία καθώς και καλό λιμένα.

Ιστορία
-------

Η Φόρμια είναι η πόλη των αρχαίων Ελλήνων «**Ορμίαι**». Το 338 π.Χ. κηρύχθηκε "*civitas sine suffragio*", ενώ το 188 π.Χ. απέκτησε πολιτικά δικαιώματα. Υπέφερε όμως πολλά από πειρατείες και από τον Σίξτο Πομπήιο. Αργότερα αναδείχθηκε «*ισοπολίτις πόλις*» (municipium) και επί Αδριανού κατέστη ρωμαϊκή αποικία. Λόγω του ωραίου κλίματός της η Φόρμια (Φορμίαι) αποτέλεσε θέρετρο πολλών Αυτοκρατόρων μεταξύ. Ο μεγάλος ρήτορας και πολιτικός, Κικέρων, φονεύθηκε το 43 π.Χ. σ' αυτή την πόλη.

Μνημεία
-------

Αξιόλογα μνημεία της πόλης είναι το αρχαίο καστέλιο, η ρωμαϊκή δεξαμενή (1ος αιώνας π.Χ.), ο ναός των Αγίων Ιωάννη του Βαπτιστή και Λαυρεντίου που κτίσθηκε το 841, ο ναός του Αγίου Λουκά του 11ου αιώνα κ.ά.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **Φόρμια**  |

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Φόρμια** |

* "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" Π. Δρανδάκη τομ. ΚΔ΄, σελ. 117.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 137202868
* GND: 4086517-4

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Ευρώπη
* Πύλη:Ιταλία
 |

 |
Η **Αναστασία Παπαδοπούλου** (γεννήθηκε στις 1 Ιουλίου 1986 (1986-07-01)) είναι Ελληνίδα παίκτρια του γυναικείου ποδοσφαίρου. Αγωνίζεται ως επιθετικός. Αγωνίστηκε στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004 με την εθνική ομάδα ποδοσφαίρου γυναικών της Ελλάδας. Σε επίπεδο συλλόγων, έπαιξε για την Καβάλα 86. και Αμαζόνες Δράμας όπου και αγωνίστηκαν στους ομίλους του Champions league γυναικών το 2014 .Ήταν διεθνής με την εθνική ομάδα Γυναικών 1 εκ των αρχηγών της ομάδας γυναικών, καταγράφοντας 104 συμμετοχές με το εθνόσημο από το 2003 έως το 2018 όπου αποσύρθηκε από την ενεργό δράση.

Καριέρα συλλόγου
----------------

### Αμαζόνες Δράμας

Τον Αύγουστο του 2014, η Παπαδοπούλου ήταν αρχηγός των Αμαζόνων Δράμας στο UEFA Women's Champions League για πρώτη φορά στην ιστορία τους. Ξεκίνησε βασική σε κάθε αγώνα και σημείωσε 3 γκολ σε 3 παιχνίδια.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Olympic Women's Football Tournaments Athens 2004 – Squad List: Greece (GRE)». FIFA. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 September 2015.. Ανακτήθηκε στις 2 October 2015.