recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Συντεταγμένες: 41°36′59.76″N 42°51′59.25″E﻿ / ﻿41.6166000°N 42.8664583°E﻿ / 41.6166000; 42.8664583

Η νότια πρόσοψη της εκκλησίαςΑρχιτεκτονικές λεπτομέρειες και ανάγλυφα
Ο **Ιερός Ναός της Θεοτόκου του Βαλέ** ( γεωργιανά: ვალეს ღვთისმშობლის ეკლესია*)* είναι μία μεσαιωνική Ορθόδοξη εκκλησία στην πόλη Βαλέ στο μχάρε Σάμτσχε-Τζαβαχέτι στη νότια Γεωργία, που είναι αφιερωμένη στη Θεοτόκο ( Παναγία).

Το υφιστάμενο οικοδόμημα είναι ένα μνημείο του 16ου αιώνα, μια τρίκλιτη βασιλική, που προέκυψε από ανακατασκευή μιας παλαιότερης θολωτής εκκλησίας του ύστερου 10ου αιώνα, από την οποία διασώθηκαν μέρη της πολυτελούς διακόσμησης όπως ανάγλυφα γλυπτά των αγίων των κοινών ανθρώπων, των κληρικών και των ιππέων, κορνίζες και πλαίσια παραθύρων. Κατά τον 18ο-19ο αιώνα προστέθηκε ένα καμπαναριό στην οροφή. Μια γεωργιανή επιγραφή του 16ου αιώνα, που είναι γραμμένη στα ασομτραβούλι, αποκαλύπτει ότι η εκκλησία χτίστηκε εκ νέου από την Ντεντισιμέντι, την πριγκίπισσα-σύζυγο του Πριγκιπάτου του Σάμτσχε, στο οποίο υπαγόταν διοικητικά το Βαλέ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «,,კულტურის ზოგიერთი უძრავი ძეგლისათვის ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის მინიჭების შესახებ"». *სსიპ "საქართველოს საკანონმდებლო მაცნე"* (στα Γεωργιανά). Ανακτήθηκε στις 13 Ιουλίου 2019.
2. ↑  ც. ჩაჩხუნაშვილი, „ვალეს ყოვლადწმიდა ღვთისმშობლის ეკლესია", // „ახალციხისა და ტაო-კლარჯეთის ეპარქია", (რედ. ვალერი ასათიანი), თბ. 2013, გვ. 450-456
3. ↑  ვახტანგ ბერიძე – „სამცხის ხუროთმოძღვრული ძეგლები"; გამომცემლობა ნაკადული, 1970წ.
4. ↑  Tumanishvili, Dimitri (2010). *Monuments of Georgia's Cultural Heritage*. Tbilisi: National Agency for Cultural Heritage Preservation of Georgia. σελ. 245. ISBN 978-9941-0-2725-3.
5. ↑  Mamistvalishvili, Eldar (2009). «"პატრონობდა დედისიმედი სამცხეს" (XVI ს-ის სამცხე-საათაბაგოს ისტორიიდან) ["Dedisimedi patronized Samtskhe" (From the 16th-century history of Samtskhe-Saatabago)]» (στα Georgian, English). *Proceedings of the Institute of Georgian History* **IX**: 105–111. .
6. ↑  ვალერი სილოგავა, „ვალეს ლაპიდარული ეპიგრაფიკა", // „ახალციხისა და ტაო-კლარჯეთის ეპარქია", (რედ. ვალერი ასათიანი), თბ. 2013, გვ. 136-137
Το **Ιεσόλο** είναι παραθαλάσσιο θέρετρο και κοινότητα στη Μητροπολιτική Πόλη της Βενετίας. Η έκταση της πόλης είναι 96.4 τετραγωνικά χιλιόμετρα, σύμφωνα με την τελευταία απογραφή (1-1-2018) ο πληθυσμός είναι 26.199 κάτοικοι και η πυκνότητα του πληθυσμού 270 κάτοικοι ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο.
Με 6.000.000 επισκέπτες τον χρόνο το Ιεσόλο είναι ένα από το κορυφαία παραλιακά θέρετρα σε ολόκληρη την Ιταλία και ο έβδομος τουριστικός προορισμός. Οι παραλίες του μήκους 15 χιλιομέτρων με θέα στην κεντρική Ευρώπη προσελκύουν πολλούς επισκέπτες ιδιαίτερα από τη Γερμανία, την Αυστρία, την Ολλανδία και τη Γαλλία. 

Το Ιεσόλο βρίσκεται βόρεια από τη Βενετία ανάμεσα στην Ερακλέα και το Καβαλλίνο-Τρεπόρτι, έδωσε το όνομα του στη γειτονική λιμνοθάλασσα στην Αδριατική Θάλασσα 22 τετραγωνικών χιλιομέτρων ανάμεσα στους ποταμούς Σίλε και Πιάβε. Στους Ρωμαϊκούς χρόνους η λιμνοθάλασσα ήταν επεκταμένη σε ολόκληρη την περιοχή που βρίσκεται σήμερα η πόλη, υπάρχουν πολλά νησάκια πάνω σε αυτή. Η οικονομία της πόλης στηρίζεται στον τουρισμό, έχει άφθονα παραθαλάσσια θέρετρα και μία τεράστια παραλία 15 χιλιομέτρων και ονομάζεται *"Λίντο ντι Ιεσόλο"*. Η πόλη φιλοξενούσε ετήσια περίπου 6.000.000 τουρίστες τον χρόνο, τα τελευταία χρόνια οι τουρίστες έπεσαν στα 4.500.000 λόγω του μεγάλου ανταγωνισμού με τα γειτονικά τουριστικά θέρετρα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Superficie di Comuni Province e Regioni italiane al 9 ottobre 2011». Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής της Ιταλίας. Ανακτήθηκε στις 16  Μαρτίου 2019.
2. ↑  «Popolazione Residente al 1° Gennaio 2018». Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής της Ιταλίας. Ανακτήθηκε στις 16  Μαρτίου 2019.
3. ↑
4. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Ιουνίου 2019. Ανακτήθηκε στις 1 Σεπτεμβρίου 2019.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* ISTAT
* ISTAT Αρχειοθετήθηκε 2019-06-30 στο Wayback Machine.
* Ιεσόλο

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 168177167
* GND: 4257239-3
* BNF: cb121000567 (data)
* NKC: ge1074793

 |

 |
Ο **Ιεσσαί Μουχρανμπατόνι**, γεωργιανά: იესე მუხრანბატონი, (απεβ. το 1716) ήταν Γεωργιανός ευγενής τού Οίκου τού Μουχράνι, κύριου κλάδου τού βασιλικού Οίκου των Μπαγκρατιόνι τού Κάρτλι.

Βιογραφία
---------

Ήταν πρίγκιπας (*batoni*) τού Μουχράνι και *ex officio* διοικητής τού μπανάτου τού Σίντα (Έσω) Κάρτλι και *μέγας μάγιστρος τού ανακτόρου* (msakhurt-ukhutsesi) στην αυλή τού Kάρτλι π. 1700.

Ο Ιεσσαί ήταν γιος τού Aσοτάν Β΄, πρίγκιπα τού Μουχράνι, και διαδέχθηκε τον εξάδελφό του Κωνσταντίνου Β΄ πρίγκιπα τού Μουχράνι.

Οικογένεια
----------

Ο Ιεσσαί είχε έναν γιο, τον Ασοτάν (απεβ. το 1750)

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. 1 2  Metreveli, Roin, επιμ. (2003). *ბაგრატიონები. სამეცნიერო და კულტურული მემკვიდრეობა* (στα Georgian και English). Tbilisi: Neostudia. σελ. Table 8. ISBN 99928-0-623-0. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
2. ↑  Toumanoff, Cyrille (1990). *Les dynasties de la Caucasie Chrétienne: de l'Antiquité jusqu'au XIXe siècle: tables généalogiques et chronologique* (στα French). Rome. σελ. 556. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
Κέντρο δεδομένων στο CERN (2010)**Kέντρο δεδομένων** (αγγλικά: data center) είναι ένα κτίριο ή ένας χώρος μέσα σε ένα κτίριο στο οποίο φιλοξενούνται υπολογιστές, αλλά και τηλεπικοινωνιακές και αποθηκευτικές υποδομές.

Τα κέντρα δεδομένων χρησιμοποιούνται από οργανισμούς για την αποθήκευση, επεξεργασία και το διαμοιρασμό μεγάλων ποσοτήτων δεδομένων.

Ένα κέντρο δεδομένων μπορεί να είναι ιδιωτικό ή κοινόχρηστο. Στην πρώτη περίπτωση ένας οργανισμός διατηρεί το ιδιωτικό του κέντρο δεδομένων. Στη δεύτερη περίπτωση το κέντρο δεδομένων ανήκει σε έναν οργανισμό, ο οποίος μισθώνει τμήματα του κέντρου δεδομένων (εικονικά ή φυσικά) σε άλλους οργανισμούς. Για παράδειγμα σε ένα κοινόχρηστο κέντρο δεδομένων μπορεί να είναι αποθηκευμένη η ιστοσελίδα μιας επιχείρησης, ώστε να είναι προσβάσιμη από το διαδίκτυο.

Δείτε επίσης
------------

* Μεγάλα δεδομένα
* Δομημένα δεδομένα
* Μη δομημένα δεδομένα

Πηγές
-----

* Τι είναι Data Center Αρχειοθετήθηκε 2021-06-10 στο Wayback Machine.*, ip.gr,* Ανακτήθηκε στις 7 Ιουλίου 2021

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πρακτικές ασφάλειας ενός Κέντρου Δεδομένων (Data Center), securnet.gr
Η **Κόκκινη Μηλιά**, σύμφωνα με τις παραδόσεις του ελληνικού λαού, είναι θρυλικός τόπος προς τον οποίο θα εκδιωχθούν οι Τούρκοι από την Κωνσταντινούπολη. Σύμφωνα με την παράδοση, μετά την απελευθέρωση της Βυζαντινής πρωτεύουσας, θα πρωτοστατήσει ο «Μαρμαρωμένος Βασιλιάς» που θα εγερθεί από τον ύπνο του και θα προσκυνήσει στην Αγιά Σοφιά.

Από την λαογραφική έρευνα που είχε κάνει ο Νικόλαος Πολίτης, η *Κόκκινη Μηλιά* αντιστοιχεί προς το *Μονοδένδριο* των προ της Άλωσης βυζαντινών χρησμών και προφητειών που λέγονταν κατά τις επικίνδυνες πολιορκίες που αντιμετώπιζε η Κωνσταντινούπολη. Το πώς όμως και πότε αντικαταστάθηκε το *Μονοδένδριο* με την *Κόκκινη Μηλιά*, αλλά και σε ποιούς λόγους στηρίχθηκε η δεύτερη, παραμένει άγνωστο. 

Πιθανώς σχετικός είναι ο τουρκικός μύθος για το *Κόκκινο Μήλο* (*Kizil elma*), που συμβολίζει τον υπέρτατο στόχο κατάκτησης. Αρχικά χαρακτηρίστηκε *Κόκκινο Μήλο* η Κωνσταντινούπολη, και μετά η Ρώμη, η Βιέννη και η Μόσχα. Ο μύθος και ο όρος χρησιμοποιούνται και στη σύγχρονη εποχή. Αριστεροί και δεξιοί εθνικιστές που φοβούνται διάλυση της Τουρκίας αν ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αυτοαποκαλούνται «Συνασπισμός του Κόκκινου Μήλου». Τον μύθο επικαλέστηκε ο πρόεδρος της Τουρκίας Ερντογάν κατά τη στρατιωτική επιχείρηση της Τουρκίας εναντίον Κούρδων στην περιοχή Αφρίν της Συρίας, στις αρχές του 2018.

Πηγές
-----

1. ↑  Andrew Mango, The Turks Today, Hachette UK, 2011, κεφ. 11, "Κόκκινο Μήλο ή Ξυνά Σταφύλια"
2. ↑  "Erdogan invokes pan-Turkic myth of conquest as army attacks Kurdish Afrin", Kurdistan 24, 22-1-2018

* *Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου* τ.10ς, σ.976
Συντεταγμένες: 50°56′40.297″N 17°17′39.822″E﻿ / ﻿50.94452694°N 17.29439500°E﻿ / 50.94452694; 17.29439500

Το **Κάστρο των Πιαστ της Οουάβα** (πολωνικά: Zamek Piastowski w Oławie) είναι αναγεννησιακό-μπαρόκ κάστρο, το οποίο βρίσκεται στη θέση ενός πρώην γοτθικού κάστρου. Το αρχικό κάστρο είχε χτιστεί από τον Δούκα Λουδοβίκο Γ΄ το δεύτερο μισό του 14ου αιώνα. Ήταν το τρίτο κάστρο στην Οουάβα, με το πρώτο να είναι η έδρα των καστελάνων, που βρίσκεται στα νοτιοανατολικά της πόλης. Παρέμεινε αναπόσπαστο μέρος της άμυνας της πόλης μέχρι τους Πολέμους των Χουσιτών.

Κατασκευή
---------

Το αναγεννησιακό κάστρο χτίστηκε από τον άρχοντα Γιάκουμπ του Μιλάνου (πιθανότατα με το επώνυμο Παρ, οικοδόμος του Κάστρο του Μπόλκουφ), το οποίο συνεχίστηκε από τον κουνιάδο του Μπέρναρντ Νιούρον το 1588. Μετά από διάφορες ανακατασκευές, αυτό το τμήμα του κάστρου στεγάζει τώρα το πρυτανείο της τοπικής ενοριακής εκκλησίας των Αγίων Αποστόλου Πέτρου και Παύλου. Η ανοικοδόμηση κάλυψε ολόκληρο το γοτθικό κάστρο, όπου περιλάμβανε την πρώην πλέον δυτική και βόρεια πτέρυγα του κάστρου-εκκλησίας. Ο πύργος του κάστρου-εκκλησίας, το τελευταίο μέρος της βόρειας πτέρυγας, κατέρρευσε στα τελευταία χρόνια της δεκαετίας του 1970.

Το σημερινό κάστρο-εκκλησία έχει επίσης ένα υπόστεγο δύο επιπέδων κατασκευασμένο σε πρώιμο μπαρόκ αρχιτεκτονικό στυλ, χτισμένο στη δυτική πλευρά του αναγεννησιακού κάστρου. Το υπόστεγο κατασκευάστηκε από Ιταλούς δασκάλους κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Χριστιανού του Μπζεγκ (1618 – 1672). Το κτίριο του κάστρου ονομάζεται *Christianbau*. Πιθανότατα σχεδιάστηκε και κατασκευάστηκε από τον Κάρλο Ροσι, έναν Ιταλό αρχιτέκτονα που πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του στη Ρωσία και την Πολωνία. Η τοποθεσία περιελάμβανε έναν κήπο με ταράτσα που ήταν ασύμβατος με το πολωνικό κλίμα, προκαλώντας την ταχεία καταστροφή του.

Ιδιοκτήτες και κάτοικοι
-----------------------

Το κάστρο ήταν μέρος της άμυνας που χρησιμοποιούσε ο Οίκος των Πιαστ για να προστατεύσει τα εδάφη τους από την εισβολή των διάφορων εχθρών τους. Η βασιλική τους κυριαρχία στην Πολωνία έληξε το 1370, αλλά η οικογένεια συνέχισε να κυριαρχεί στις περιοχές που συνορεύουν με τη Βοημία και τη Μοραβία. Τον 17ο αιώνα, ο τελευταίος δούκας, ο Χριστιανός, άφησε το κάστρο στη χήρα του, Λουίζα του Άνχαλτ-Ντέσαου, ως προίκα της. Ήταν επίσης αντιβασιλέας του γιου της, Γκέοργκ Γουίλιαμ, μέχρι το θάνατό του από ευλογιά το 1675. το αγόρι ήταν ο τελευταίος αρσενικός Πιαστ. Παρέμεινε στο κάστρο μέχρι τον θάνατό της το 1680 και στη συνέχεια ο αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Ιωσήφ Α΄ κατέσχεσε τα εδάφη και τα κάστρα των Πιαστ.

Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ιακώβου Λουδοβίκου Σομπιέσκι, το Κάστρο της Οουάβα έλαβε νέα εσωτερική επίπλωση και η βιβλιοθήκη διευρύνθηκε. Αφού ο πρίγκιπας έφυγε από την Οουάβα το 1734, η δομή άρχισε να παρακμάζει. Οι Πρώσοι δημιούργησαν στη συνέχεια ένα νοσοκομείο και ένα αρτοποιείο στο κάστρο.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Ανακτήθηκε στις 8  Μαρτίου 2017.
2. ↑  «Zamek Oławski». *Zamki Polskie*. Ανακτήθηκε στις 6 Μαΐου 2015.
3. ↑  «Zamek Oławski». *Gmzorawina*. Ανακτήθηκε στις 6 Μαΐου 2015.
4. ↑  «Zamek Oława». *Zamki*. Ανακτήθηκε στις 6 Μαΐου 2015.
Η **Ινκομπέργκα** (περί το 520 - Τουρ, 589) ήταν σύζυγος του Βασιλιά των Φράγκων Χαριβέρτου Α΄, δεν έχει καθοριστεί η καταγωγή της και δεν είναι γνωστοί οι γονείς της. Η κόρη τους Μπέρθα του Κεντ παντρεύτηκε τον Έθελμπερτ του Κεντ, ο γάμος αυτός οδήγησε τελικά στη διάδοση του χριστιανισμού στην Αγγλία μετά την αποστολή του επισκόπου Αυγουστίνου του Καντέρμεπρι. Άλλος γιος τους πιθανότατα ήταν ο Χαριβέρτος του Εσμπάι προπάτορας του Οίκου των Καπετιδών που βασίλευσε στη Γαλλία πολλούς αιώνες. Ο γάμος τους ήταν πολύ δύσκολος, ο Γρηγόριος Τουρώνης γράφει σχετικά :

*"Ο βασιλιάς Χαριβέρτος παντρεύτηκε την Ινκομπέργκα με την οποία απέκτησε μια κόρη που έγινε σύζυγος του βασιλιά του Κεντ. Την ίδια εποχή η Ινκομπέργκα είχε στην υπηρεσία της δύο γυναίκες, κόρες ενός φτωχού άνδρα : τη Μαρκοβέφα που είχε φορέσει το ένδυμα της μοναχής και τη Μεροφλέντα, ο βασιλιάς τις αγάπησε και ασχολήθηκαν με την ύφανση μαλλιού. Η βασίλισσα ζήλεψε και με δόλο έπεισε τον πατέρα τους να υφάνει ο ίδιος το μαλλί, ο στόχος της ήταν να τον δει ο Χαριβέρτος και να δυσαρεστηθεί με τις κόρες του. Ο βασιλιάς όταν είδε το θέαμα αναγνώρισε τον δόλο της συζύγου του, την έδιωξε και παντρεύτηκε τη Μεροφλέντα"*.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Κριστιάν Σετιπανί: «La Préhistoire des Capétiens» (Γαλλικά) Βιλνέβ-ντ'Ασκ. 1993. σελ. 74. ISBN-13 978-2-9501509-3-6. ISBN-10 2-9501509-3-4.
2. ↑  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003. I00314766.
3. ↑  Κριστιάν Σετιπανί: «La Préhistoire des Capétiens» (Γαλλικά) Βιλνέβ-ντ'Ασκ. 1993. σελ. 73-76. ISBN-13 978-2-9501509-3-6. ISBN-10 2-9501509-3-4.
4. ↑  Κριστιάν Σετιπανί: «La Préhistoire des Capétiens» (Γαλλικά) Βιλνέβ-ντ'Ασκ. 1993. σελ. 75. ISBN-13 978-2-9501509-3-6. ISBN-10 2-9501509-3-4.
5. ↑  Γρηγόριος Τουρώνης, *"Ιστορία των Φράγκων"*, Α΄ Βιβλίο

Πηγές
-----

* Γρηγόριος Τουρώνης, *"Ιστορία των Φράγκων"*, Α΄ Βιβλίο.
Το **Καταλανικό Κοινοβούλιο** (καταλανικά: *Parlament de Catalunya*) είναι ο θεσμός που εκπροσωπεί την πολιτική βούληση των πολιτών της Καταλονίας και το νομοθετικό σώμα της Κυβέρνησης της Καταλονίας. Σήμερα διαθέτει 135 βουλευτικές έδρες και έχει την έδρα του στο Μέγαρο του Καταλανικού Κοινοβουλίου στη Βαρκελώνη. 

Ιστορικά ανάγεται στις συνελεύσεις της μεσαιωνικής και νεότερης Ζενεραλιτάτ της Καταλονίας που καταργήθηκε από τον Φίλιππο Ε΄ το 1714. Επανήλθε το 1932 υπό τον πρώτο πρόεδρο της σύγχρονης καταλανικής κυβέρνησης, Φρανσέσκ Μασιά, και λειτούργησε μέχρι τον 1939 και την ήττα της Δεύτερης Δημοκρατίας στον Ισπανικό Εμφύλιο. Το 1979, ο Χάρτης Αυτοδιοίκησης της Καταλονίας όρισε την επαναλειτουργία του. Κύριος ρόλος του είναι η ψήφιση νόμων σχετικών με τις αποκλειστικές αρμοδιότητες της Καταλονίας σε περιφερειακό επίπεδο όπως καθορίζονται από τον αναθεωρημένο Χάρτη του Καθεστώτος Αυτοδιοίκησης της Καταλονίας του 2006, η ψήφιση του καταλανικού προϋπολογισμού, η ανάδειξη του προέδρου της Καταλανικής Κυβέρνησης και οκτώ γερουσιαστών που εκπροσωπούν την Καταλονία στην Ισπανική Γερουσία και ο έλεγχος της εκτελεστικής κυβέρνησης της Καταλονίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Llei Orgànica 6/2006, de 20 de juliol, de reforma de l'Estatut d'autonomia de Catalunya
2. ↑  Catalunya, Parlament de. «Funcions». *Parlament de Catalunya* (στα Καταλανικά). Ανακτήθηκε στις 23 Αυγούστου 2016.
Ο **Κωνσταντίν Βσεβολοντόβιτς**, ρωσ. Константи́н Все́володович (18 Μαΐου 1186 - 2 Φεβρουαρίου 1218) από τον Οίκο των Ρουρικιδών ήταν πρίγκιπας τού Ροστόβ & Γιαροσλάβλ και μετά τού Βλαντίμιρ (1216-18).

Βιογραφία
---------

Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Βσέβολοντ Γ΄ του *πολύτεκνου* (bolshojé gnezdó) και της Μαρίας Σβαρόβνας με καταγωγή μάλλον από τη Γεωργία. Γεννήθηκε στο ροστόβ και είχε 13 αδέλφια.

Το 1206-07 ήταν πρίγκιπας τού Νόβγκοροντ. Το 1207 ο πατέρας του τον έστειλε να κυβερνήσει τις πόλεις Ροστόβ και Γιαροσλάβλ. Ως αποτέλεσμα ενός οικογενειακού καβγά, ο πατέρας του στην επιθανάτιο κλίνη τον αποκλήρωσε, δίνοντας το Βλαντίμιρ στον επόμενο γιο του Γιούρι Β΄. Όμως το 1216 στη μάχη της Λιπίτσα ο Κωνστανίν, μαζί με τον σύμμαχό του Μστισλάβ τον *τολμηρό* (γιο τού 2ου εξαδέλφου του), νίκησε δυναμικά τον Γιούρι Β΄ και κατέλαβε το Βλαντίμιρ.

Όταν ο Κωνσταντίν απεβίωσε το 1218, ο Γιούρι Β΄ επέστρεψε στον θρόνο του. Εν τω μεταξύ οι απόγονοι τού Κωνσταντίν κράτησαν τις πόλεις Ροστόβ και Γιαροσλάβ ως τα τέλη τού 15ου αι. Πολλές πριγκιπικές οικογένειες της Ρωσίας κατάγονται από αυτόν τον πρίγκιπα. Ο Κωνσταντίν έμεινε γνωστός από την οικοδόμηση ενός νέου καθεδρικού της Αναλήψεως στο Ροστόβ και τριών καθεδρικών από πλίνθους στο Γιαροσλάβλ.

Πηγές
-----

* "Medieval lands" by Charles Cawley.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Konstantin of Rostov  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |

1. ↑  p11476.htm#i114759. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
Το Ισπανικό Κομμουνιστικό Κόμμα (Ισπανικά *Partido Comunista Español*) ήταν το πρώτο κομμουνιστικό κόμμα στην Ισπανία, το οποίο συγκροτήθηκε από την Federación de Juventudes Socialistas (Ομοσπονδία Σοσιαλιστικής Νεολαίας, πτέρυγα νεολαίας του Ισπανικού Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος). Οι ιδρυτές του κόμματος, που ανήκαν στην αριστερή πτέρυγα του FJS, ήταν οι Ramón Merino Gracia, Manuel Ugarte, Pedro Illescasm Luis Portela, Tiburicio Pico και Rito Estaban. Το ΙΚΚ ιδρύθηκε στις 15 Απριλίου 1920. Το όργανο του ονομάστηκε *El Comunista* (Κομμουνιστής).

Σύντομα μετά την σύστασή του, στις 14 Νοεμβρίου 1921, το κόμμα συγχωνεύθηκε με το Partido Comunista Obrero Español (Ισπανικό Κομμουνιστικό Εργατικό Κόμμα) και σχημάτισε το Κομμουνιστικό Κόμμα Ισπανίας.

Σημειώσεις παραπομπές
---------------------

1. ↑  Meaker, Gerald H. *The Revolutionary Left in Spain, 1914-1923*. Stanford, California: Stanford University Press, 1974. p. 232
Ο **Καλοκυρός** (απεβ. 971) ήταν διεκδικητής τού Ρωμαϊκού θρόνου κατά τη διάρκεια του Ρωσο-Βυζαντινού Πολέμου (970-971) στις βασιλείες του Νικηφόρου Β΄ και του Ιωάννη Α΄ Τσιμισκή.

Ο Σβιατοσλάβ Β΄ του Κιέβου, δέχθηκε να συμπράξει μυστικά με τον Καλοκυρό στον σφετερισμό του.

Βιογραφία
---------

Σύμφωνα με τους ιστορικούς Ιωάννη Σκυλίτζη και Λέοντα τον Διάκονο, ο Καλοκυρός ήταν γιος ενός στρατηγού της Χερσονήσου. Το 967 ή το 968 ο Νικηφόρος Β´ Φωκάς τού απένειμε τον τίτλο τού *πατρικίου* και τον έστειλε στην Αυλή του Σβιατοσλάβ Α΄ του Κιέβου, προκειμένου να πείσει εκείνον να ξεκινήσει εισβολή στο Βουλγαρικό βασίλειο, με την οποία η Ρωμανία βρισκόταν σε πόλεμο. Ο Καλοκυρός έπρεπε να πληρώσει στον Σβιατοσλάβ 15.000 λίτρες χρυσού, για να καλύψει εκείνος τα έξοδα της εκστρατείας.

Ο Καλοκυρός ζήτησε από τον Σβιατοσλάβ Β΄ να τον υποστηρίξει μυστικά στον σφετερισμό του Ρωμαϊκού στέμματος. Οι Έλληνες ιστορικοί ισχυρίζονται επίσης, ότι ο Σβιατοσλάβ συμφώνησε να υποστηρίξει τον Καλοκυρό στη φιλοδοξία του να αποκτήσει τον Αυτοκρατορικό θρόνο, ενώ ο Καλοκυρός υποσχέθηκε να ανταμείψει τον Σβιατοσλάβ με «μεγάλους, ανυπολόγιστους θησαυρούς από τα Αυτοκρατορικά ταμεία» και να αναγνωρίσει την κατάκτησή του στη Βουλγαρία. Όμως κατά τη διάρκεια της επόμενης σύγκρουσης Ρως-Βυζαντίου, ο Καλοκυρός (τον οποίο ο Σβιατοσλάβ αναφέρεται να αγαπά και να σέβεται ως αδελφό του) συνελήφθη από τους Ρωμαίους στο Πρέσλαβ και δολοφονήθηκε.

Η επιστροφή από τους Ρως τού Καλοκυρού ίσως είναι το θέμα μίας ασαφούς καταγραφής, γραμμένης στις λευκές σελίδες ενός βυζαντινού κώδικα του 10ου αιώνα. Σε αυτό το έγγραφο, ένας Έλληνας τοπάρχης αφηγείται το πέρασμά του από μία εχθρική χώρα βόρεια του Εύξεινου Πόντου κάποια στιγμή μεταξύ 964 και 967. Ο Α. Ν. Ζαχάρωφ πιστεύει ότι το έγγραφο περιγράφει την επιστροφή του Καλοκυρού από το Κίεβο μέσω του νησιού Μπερεζάν στην Κριμαία, αν και η ακρίβεια αυτής της ερμηνείας είναι αμφισβητήσιμη.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* Αντρέι Νικολάιεβιτς Ζαχάρωφ. *Η Διπλωματία του Σβιάτοσλαβ*. Μόσχα: Διεθνείς Σχέσεις, 1982.
* Fyodor Uspensky. *Η Ιστορία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας*, τομ. 2. Μόσχα: Mysl, 1997.
Το **Κάστρο Μόντε Μάουρο** είναι βυζαντινή οχύρωση, σήμερα ερειπωμένη, που βρίσκεται στην Ιταλία κοντά στην πόλη της Ραβένα στην περιφέρεια της Εμίλια-Ρομάνια. Βρίσκεται κτισμένο στον ομώνυμο λόφο όπου εποπτεύει την κοιλάδα της Σιντρία.

Είναι άγνωστο πότε ακριβώς κατασκευάστηκε, πιθανολογείται από τους Βυζαντινούς. Αναφέρεται πρώτη φορά το 953 και το 1025 σε έγγραφο μίσθωσης του με την ονομασία *Μόντισματιόρι*, το σημερινό του όνομα το πήρε τον 13ο αιώνα. Πέρασε από αρκετά χέρια όταν το 1470 κατακτήθηκε από την οικογένεια Σφόρτσα, τον 18ο αιώνα το κατέκτησαν οι Ενετοί όπου το πούλησαν στην οικογένεια Βεσπιγκάνη όπου το κράτησαν μέχρι τον 17ο αιώνα. Μετά την εγκατάλειψη του και το 1835 κατέρρευσε ο πύργος του και έπειτα σταδιακά αρκετά τείχη και κτίρια. Σήμερα διασώζονται τμήμα των τειχών του και μία δεξαμενή.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  *Atlante castellano d'Italia*.
2. ↑  *Wiki Loves Monuments Italia*.
3. 1 2 3 4 5 6 7  (Ιταλικά) Licinio, Raffaele. «Tutte le fortificazioni della provincia di Ravenna in sintesi, Castelli dell'Emilia Romagna». *www.mondimedievali.net*. Ανακτήθηκε στις 24 Σεπτεμβρίου 2020.
**Καλοήθης όγκος** (ή και **καλόηθες νεόπλασμα**), είναι κυτταρική μάζα που δημιουργείται σε οποιαδήποτε περιοχή του ανθρώπινου οργανισμού (αν και παρόμοιες διεργασίες παρατηρούνται και στα ζώα) και χαρακτηρίζεται από άναρχο πολλαπλασιασμό και επέκταση, κατά συνέχεια ιστού. Διακρίνεται από τον κακοήθη όγκο (ή κακόηθες νεόπλασμα), λόγω του ότι αναπτύσσεται με πιο αργό ρυθμό, δεν διασπά το τοίχωμα των γειτονικών του ιστών ή οργάνων (δηλαδή δεν τους διηθεί αλλά απλώς τους πιέζει), δεν χορηγεί μεταστάσεις και δεν προκαλεί το θάνατο του ασθενή, παρά μόνο σε σπάνιες περιπτώσεις. Η αιτιολογία του παραμένει ασαφής, αφού θεωρείται αποτέλεσμα της συνέργειας διαφόρων παραγόντων (εξωγενών, επίκτητων ή συγγενών) όπως και, ενίοτε, συνέπεια Κληρονομικότητας. Λόγω της ευνοϊκής τους πρόγνωσης οι καλοήθεις όγκοι δεν βλάπτουν, σε γενικές γραμμές, την υγεία των ασθενών, ενώ η θεραπεία τους (αφαίρεση ή καταπολέμηση) είναι, βασικά, χειρουργική και συνήθως δεν απαιτούν συμπληρωματικές επεμβάσεις. Σε αρκετές περιπτώσεις, όταν η θέση τους κρίνεται παραπλήσια σε ζωτικά όργανα και η διαδικασία αφαίρεσής τους είναι δυνατόν να προκαλέσει σοβαρές επιπλοκές ή βλάβες σε αυτά (π.χ. πλησίον εγκεφάλου, βασικών αγγείων ή νεύρων κλπ) τότε μπορεί να συστηθεί η παραμονή και παρακολούθησή τους, ανά τακτά χρονικά διαστήματα. Στον αντίποδα, υπάρχουν τύποι καλοήθων όγκων, οι οποίοι, αν αφεθούν δίχως θεραπεία, δύνανται να εξελιχθούν σε κακοήθεις (Κακοήθης μεταπλασία). Η εξακρίβωση της μη κακοήθειάς τους, γίνεται ή κλινικά ή (το ορθότερο) με λήψη ιστοτεμαχίου και ιστολογική εξέταση («βιοψία»).

Παραπομπές
----------

1. ↑  ««Καλοήθεις και κακοήθεις όγκοι: Ποιες είναι οι διαφορές» Ανακτήθηκε στις 11/2/2019». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Απριλίου 2015. Ανακτήθηκε στις 11 Φεβρουαρίου 2019.
2. ↑  ««Τι είναι ο καρκίνος» Ανακτήθηκε στις 11/2/2019». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Φεβρουαρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 11 Φεβρουαρίου 2019.
3. ↑  ««Πρωτοπαθείς όγκοι εγκεφάλου» Ανακτήθηκε στις 11/2/2019». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Σεπτεμβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 11 Φεβρουαρίου 2019.
Ο **Καϊκοσθένης** (περ. 200 π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας γλύπτης από την Αττική.

Ο πατέρας του ονομαζόταν Απολλωνίδης, ενώ ο αδελφός του Δίος ήταν επίσης γλύπτης. Δεν είναι βέβαιο αν επρόκειτο για Αθηναίο, Θριάσιο ή Φυλάσιο ως προς τον δήμο της καταγωγής του, καθώς σε επιγραφή που φέρει το όνομά του δεν διασώζεται η αρχή του ονόματος του δήμου του.

Ο Καϊκοσθένης φαίνεται ότι υπήρξε πολύ δραστήριος καλλιτέχνης, γιατί το όνομά του έχει διασωθεί σε πολλά βάθρα αγαλμάτων που ανακαλύφθηκαν στην Αθήνα, τόσο επάνω στην Ακρόπολη, όσο και κάτω στην πόλη.

Ορισμένοι από τους νεότερους ερευνητές ταυτίζουν τον Καϊκοσθένη με τον **Χαλκοσθένη**, τον οποίο αναφέρει ο Πλίνιος (*Nat. Hist.* 34, 87).

Πηγές
-----

* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* (Χάρη Πάτση), τόμος 14, σελ. 572
Ο **Καλοκυρός Δελφινάς** ήταν βυζαντινός στρατηγός και διοικητής (Κατεπάνω) της Ιταλίας ο οποίος αργότερα επαναστάτησε εναντίον του αυτοκράτορα Βασιλείου Β΄ και εκτελέστηκε.

Ο Δελφινάς, ο οποίος κατείχε και τους τίτλους του ανθύπατου και πατρικίου, ήταν οπαδός της ισχυρής εξ΄ Ανατολίας οικογένειας Φωκά και του ισχυρού υπουργού της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, παρακοιμώμενου Βασιλείου Λεκαπηνού, ο οποίος εξασφάλισε το διορισμό του ως κατεπάνω (ανώτερος στρατιωτικός διοικητής) της Νότιας Ιταλίας το 982.

Ο Δελφινάς κατείχε το αξίωμα μέχρι το 985, και εργάστηκε για την βελτίωση της θέσης των Βυζαντινών στη χερσόνησο, με τη βοήθεια τυχαίων εξωτερικών περιστάσεων: τον Ρωμαίο αυτοκράτορα Όθωνα Β΄ που είχε ηττηθεί στη Μάχη του Στίλο και πέθανε την επόμενη χρονιά (983), ενώ οι Άραβες ήταν απασχολημένοι σε εσωτερικές διαμάχες. Έτσι ο Δελφινάς ήταν σε θέση να εδραιώσει τον έλεγχό στο Θέμα Λογγοβαρδίας, και την ανακατάληψη της Άσκολι τον Δεκέμβριο του 982.

Λίγα χρόνια αργότερα, ο Δελφινάς προσχώρησε στην εξέγερση του Βάρδα Φωκά του Νεότερου κατά του αυτοκράτορα Βασίλειος Β΄, και στρατοπεύδεσε με το στρατό του στην Χρυσούπολη στο Βόσπορο απέναντη από την πρωτεύουσα, την Κωνσταντινούπολη. Εκεί, στα τέλη του 988 ή στις αρχές του 989, δέχθηκαν επίθεση από τον Βασίλειο Β και τους βαράγγους του και νικήθηκαν. Ο Δελφινάς συνελήφθη και εκτελέστηκε είτε με σταύρωση ή με ανασκολοπισμό, μια ασυνήθιστα σκληρή τιμωρία που προοριζόταν ως μια προειδοποίηση προς οι άλλους στρατηγούς και είναι χαρακτηριστικό ότι εκτός από τον Δελφινά, μόνον άλλος ένας αξιωματικός των στασιαστών συνελήφθη κι εκτελέστηκε κατά τη διάρκεια αυτού του εμφύλιου πολέμου, και ακόμη και αυτό δεν είναι βέβαιο. Μια στήλη στη μνήμη του Δελφινά είχε ανεγερθεί στο σημείο της εκτέλεσής του, επιβεβαιώνεται η παρουσία της ως τα μέσα του 11ου αιώνα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 27  Νοεμβρίου 2018.
2. ↑  Σπυρίδων Λάμπρος, Ιστορία της Ελλάδος από των αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι της Αλώσεως της ... Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine. απο τα google books
3. ↑  Vlysidou 2005, σελ. 122.
4. ↑  Vlysidou, 2005, pp 125–126 - Holmes, 2005, p 507
5. ↑  Holmes, 2005, pp 246, 460
6. ↑  Holmes, 2005, p 267

Πηγές
-----

* Holmes, Catherine (2005). *Basil II and the Governance of Empire (976–1025)*. Oxford, United Kingdom: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-927968-5.
* Vlysidou, Vassiliki (2005). «Αρχειοθετημένο αντίγραφο» (στα Greek). *Byzantine Symmeikta* (17): 111–129. ISSN 1105-1639. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2016-01-31.. Ανακτήθηκε στις 2015-08-19.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Kalokyros Delphinas  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Ιωάννης Κυριακός** (1900 - 1967) ήταν Έλληνας ιατρός και πολιτικός.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στη Σαντορίνη και σπούδασε ιατρική στο πανεπιστήμιο της Λυών, του οποίου αναγορεύθηκε και διδάκτωρ. Ακολούθησε σταδιοδρομία στη στρατιωτική υγειονομική υπηρεσία, από την οποία αποστρατεύθηκε το 1949 με τον βαθμό του Γενικού Αρχίατρου. Κατόπιν ενεργειών του δημιουργήθηκε το Νοσηλευτικό Ίδρυμα Μετοχικού Ταμείου Στρατού (Ν.Ι.Μ.Τ.Σ.), του οποίου διετέλεσε διευθυντής από το 1942 μέχρι και τον θάνατό του. Να σημειωθεί ότι πτέρυγα του νοσοκομείου ΝΙΜΤΣ φέρει το όνομά του.

Στις εκλογές του 1950 εξελέγη βουλευτής Αθηνών. Το 1953 τοποθετήθηκε γενικός γραμματέας του υπουργείου Κοινωνικής Προνοίας ενώ το 1963 ανέλαβε το χαρτοφυλάκιο του ίδιου υπουργείου στην κυβέρνηση Πιπινέλη.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Βαρβαρούσης Αμύνας, *Ιστορία της Ορθοπαιδικής μέχρι σήμερα, η Εξέλιξη της Ελληνικής Ορθοπαιδικής*, εκδόσεις Παρισιάνου, σελ. 523
2. 1 2  ιστορικό ίδρυσης του ΝΙΜΤΣ Αρχειοθετήθηκε 2016-10-08 στο Wayback Machine. από την ιστοσελίδα του νοσοκομείου ΝΙΜΤΣ
3. ↑  «Κυβέρνησις Παναγιώτου Πιπινέλη Από 19.6.1963 Έως 28.9.1963». Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης. Ανακτήθηκε στις 22 Ιανουαρίου 2011.
Ο **Kώδικας Βα Ντίντσι** (*The Va Dinci Cod*) είναι μια παρωδία του μπέστ σέλλερ Κώδικας Ντα Βίντσι του Νταν Μπράουν. Συγγράφηκε από τον Βρετανό κωμικό Άνταμ Ρόμπερτς υπό το ψευδώνυμο Don Brine. Το βιβλίο ακολουθεί την πλοκή του Κώδικα Ντα Βίντσι και δεν αφήνει "ασχολίαστο" τον υπέρ το δέον περιγραφικό λόγο του Ντάν Μπράουν.

Ιστορία
-------

Ο Ζακ Σονάρ, διακεκριμένος κριτικός έργων τέχνης, βρίσκει φριχτό θάνατο στην Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου. Ένας μπακαλιάρος (cod στα Αγγλικά) μήκους ενός μέτρου σφηνώνεται δια της βίας στον οισοφάγο του. Πίσω από τη δολοφονία πιστεύεται ότι κρύβεται η μυστική οργάνωση Conspiratus Opi Dei. (C.O.D.) στην οποία υπήρξαν μέλη μεταξύ άλλων ο Αλ Καπόνε και ο Μπιλ Γκέιτς. Η βρετανική αστυνομία ζητάει τη συνδρομή του Ρόμπερτ Ντάγκλον, του σπουδαιότερου αναγραμματολόγου και ειδικού μελετητή κωδίκων για να εξιχνιάσει την υπόθεση. Στον τόπο του εγκλήματος γνωρίζεται με την Σοφί Νουντιβό και αρχίζουν να εξιχνιάζουν το έγκλημα καταλήγοντας στην ανακάλυψη της άγνωστης αδερφής του Λεονάρντο ντα Βίντσι Έντνας (της οποίας τα έργα αντέγραφε ο μεγάλος ζωγράφος), του μυστικού που κρύβει η Μόνα Λίζα (όχι του Λεονάρντο ντα Βίντσι της αδερφής του), την ισοδυναμία μεταξύ θεού-μπακαλιάρου (God-Cod), την σχέση του Ιησού Χριστού με ένα είδος εξελιγμένων μπακαλιάρων του αρκτικού ωκεανού και την πραγματική ερμηνεία του πρωτοχριστιανικού ιδεογράμματος ΙΧΘΥΣ. Αυτά και άλλα πολλά που, όπως διατείνεται ο συγγραφέας, δεν θα αφήσουν καμία θρησκεία όρθια.
Ο **Ιωάννης** ήταν Βυζαντινός αξιωματούχος, δουξ της Νεάπολης από τον Σεπτέμβριο του 711 έως το 719.

Αντικατέστησε στο Δουκάτο τον Καισάριο, εκλέχτηκε όπως και οι προκάτοχοι του από την αριστοκρατία και ο βυζαντινός αυτοκράτορας ενέκρινε την εκλογή του. Τον αντικατέστησε το 719 ο Θεόδωρος Α΄.

Κατά την θητεία του και το 716, ο Ρομουάλδος Β΄ του Μπενεβέντο εκμεταλευόμενος επιδημία πανώλης στο δουκάτο επιτέθηκε και κατέλαβε το κάστρο της Κούμα που ανήκε στο Δουκάτο της Νεάπολις. Αμέσως, ο Πάπας Γρηγόριος Β΄ τον διέταξε να το επιστρέψει και προσέφερε αποζημίωση εάν το επιθυμούσε. Ο Ρόμουαλντ αρνήθηκε και ο Ιωάννης οδήγησε εναντίον του στρατό, το 717, όπου και ανακατέλαβε το κάστρο. Όπως υποσχέθηκε, ο ίδιος ο Πάπας συνεισέφερε 70 κιλά χρυσού στην επιχείρηση.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Chronicon ducum Beneventi, Salerni, Capuae et Neapolis, Monumenta Germaniae Historica, SS. Bd. III. Hannover. 1839, p. 211—213*
2. 1 2 3  *Treccani - Giovanni*
Ο **καλομέλας** (αγγλ. calomel) είναι χλωριούχο ορυκτό του υδραργύρου. Η ετυμολογία της λέξης είναι αρκετά σκοτεινή. Το πρώτο συνθετικό, το *καλός* (αποδίδεται όμορφος), δεν αμφισβητείται, το δεύτερο όμως μοιάζει να προέρχεται από το *μέλας*, κάτι που ωστόσο δε δικαιολογείται από τις εμφανίσεις του ορυκτού. Κατ' άλλη ερμηνεία  το δεύτερο συνθετικό προέρχεται από την ελληνική λέξη *μέλι*, που δικαιολογείται από το χρώμα του.

Είναι σχετικά σπάνιο ορυκτό: Δεν απαντάται σε πολλές περιοχές του κόσμου και σχεδόν ποτέ σε μεγάλες ποσότητες. Είναι δευτερογενές ορυκτό, προερχόμενο από εξαλλοιώσεις άλλων υδραργυρούχων ορυκτών, όπως ο κινναβαρίτης.

Ορυκτά με τα οποία σχετίζεται είναι ο αυτοφυής υδράργυρος και τα φυσικά αμαλγάματά του, ο κινναβαρίτης, ο τετραεδρίτης, ο μοντροϋδρίτης, ο ασβεστίτης και τα πολύ σπανιότερα κλαϊνίτης, κελυανίτης, μοσχελίτης και κουζμινίτης.

Απαντάται στην περιοχή Landsberg (Ρηνανία-Παλατινάτο), στην οποία αποτελεί και χαρακτηριστικό ορυκτό (type locality), στην περιοχή Alva στη Σερβία, το Almaden της Ισπανίας, την περιοχή του Μονπελιέ στη Γαλλία, την Τούβα της Σιβηρίας στη Ρωσία, το Zacatecas του Μεξικού και τις Πολιτείες Αριζόνα, Τέξας και Νεβάδα των ΗΠΑ.

Δεν έχει αναφερθεί ύπαρξή του στην Ελλάδα.

Πηγές
-----

* Handbook of Mineralogy
* Mindat.org
* Galleries.com
* Webmineral.com
* [ Minerals.net]

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος ορυκτών

Βιβλιογραφία
------------

* James Dwight Dana, *Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks*, READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244
* Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil, *A Field Guide to Rocks and Minerals*, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 039591096X
* Walter Schumann, R. Bradshaw, K. A. G. Mills, *Handbook of Rocks, Minerals and Gemstones*, Houghton Mifflin Harcourt, 1993 ISBN 0395511372

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Αναφέρεται 7,15 gr/cm3 στο Dana Handbook of Mineralogy
2. ↑  Online Etymology Dictionary
3. ↑  Mindat, Dana Handbook of Mineralogy
**Κ.Δ.Ν.Δ**. Κώδικας Δημοσίου Ναυτικού Δικαίου (Ελλην. νομοθεσία).

Εκυρώθη με το Ν.Δ.187/ΦΕΚ 261/τ.Α΄/3-10-1973 και περιέχει 273 άρθρα.

**Μέρος 1ο** Πλοία και Βοηθητικά ναυπηγήματα.

Κεφ.Α΄ Ορισμοί, Κεφ.Β΄ Εθνικότητα πλοίου, Κεφ.Γ΄ Καταμέτρηση χωρητικότητας, Κεφ.Δ΄ Ασφάλεια πλοίων, Κεφ.Ε΄ Ναυτιλιακά έγγραφα πλοίων, Κεφ.Στ΄ Βοηθητικά ναυπηγήματα.

**Μέρος 2ο** Προσωπικό των πλοίων και βοηθητικών ναυπηγημάτων.

Κεφ.Α΄ Ναυτική απογραφή, Κεφ.Β΄ Δημόσια Ναυτική Εκπαίδευση, Κεφ.Γ΄ Ιδιωτική Ναυτική Εκπαίδευση, Κεφ.Δ΄ Αποδεικτικά ναυτικής ικανότητας, Κεφ.Ε΄ Σύνθεση προσωπικού των πλοίων (πληρώματα), Κεφ.Στ΄ Εύρεση ναυτ. εργασίας, Κεφ.Ζ΄ Κρατική ρύθμιση σύμβασης ναυτολόγησης, Κεφ.Η΄ Τροφοδοσία, Κεφ.Θ΄ Εξουσία και καθήκοντα Πλοιάρχου, Κεφ.Ι΄ Καθήκοντα πληρώματος.

**Μέρος 3ο** Αστυνομία λιμένων και παραλίων.

Κεφ.Α΄ Όρια αστυνομικής δικαιοδοσίας των λιμενικών αρχών. Κεφ.Β΄ Διοικητική Αστυνομία, Κεφ.Γ΄ Δικαστική Αστυνομία.

**Μέρος 4ο** Ειδικά ναυτιλιακά θέματα.

Κεφ.Α΄ Ακτοπλοΐα, Κεφ.Β΄ Πλοήγηση, Κεφ.Γ΄ Ρυμούλκηση και Επιθαλάσσια αρωγή, Κεφ.Δ΄ Φαρικά τέλη, Κεφ.Ε΄ Ναυάγια.

**Μέρος 5ο** Ποινικές και πειθαρχικές διατάξεις.

Τμήμα Α΄ Ουσιαστικές διατάξεις.

Κεφ.Α΄ Γενικές Διατάξεις, Κεφ.Β΄ Ειδικά ναυτικά εγκλήματα.

Τμήμα Β΄ Δικονομικές διατάξεις και Τμήμα Γ΄ Πειθαρχικές διατάξεις.
Ο **Ιωάννης Δριμύς** ήταν Ρωμαίος ιερέας, που ηγήθηκε συνωμοσίας εναντίον του Αυροκράτορα Ανδρόνικου Β΄ Παλαιολόγου, η οποία όμως απέτυχε.

Βιογραφία
---------

Προερχόταν από τα "δυτικά", μάλλον από την Ήπειρο ή τη Θεσσαλία και ήλθε στην Κωνσταντινούπολη για να ζήσει. Με τον ισχυρισμό ότι ήταν απόγονος του Οίκου των Λασκαριδών, που ήταν στην εξουσία όταν η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία είχε εκτοπιστεί στη Νίκαια, από την οποία σφετερίστηκαν την εξουσία οι Παλαιολόγοι, ο Ιωάννης οδήγησε μία συνωμοσία εναντίον του Ανδρόνικου Β΄ Παλαιολόγου. Το μοναστήρι του Μοζελέ έγινε το στρατηγείο τους, αλλά το σχέδιο ανακαλύφθηκε τον χειμώνα του 1305. Έτσι ο Ιωάννης δικάστηκε, καταδικάστηκε και καθαιρέθηκε από τον Αθανάσιο Α΄ Πατριάρχη της Κωνσταντινούπολης.

Όπως σχολιάζει ο Ντόναλντ Νίκολ, η συνωμοσία του Ιωάννη ήταν η τελευταία προσπάθεια αποκατάστασης των Λασκαριδών. Έπειτα από την κατάληψη της Μ. Ασίας -προπυργίου των Λασκαριδών- στους Τούρκους που προήλαυναν, όπως επίσης και τη λύση του Σχίσματος του Αρσένιου -που είχε συνδεθεί με τον σφετερισμό των Παλαιολόγων- η επάνοδος των Λασκαριδών έχασε τα ερείσματά της.

Πηγές
-----

* Nicol, Donald M. (1993) [1972]. The Last Centuries of Byzantium, 1261-1453. Cambridge: Cambridge University Press.
* Trapp, Erich; Beyer, Hans-Veit; Walther, Rainer; Sturm-Schnabl, Katja; Kislinger, Ewald; Leontiadis, Ioannis; Kaplaneres, Sokrates (1976–1996). Prosopographisches Lexikon der Palaiologenzeit (in German). Vienna: Verlag der Österreichischen Akademie der Wissenschaften. ISBN 3-7001-3003-1.
Ο **Ιωάννης Κωστή** (17 Μαρτίου 2000) είναι Κύπριος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως αμυντικός μέσος και κεντρικός αμυντικός για τη ΑΕ Λάρισας, με δανεισμό από τον Ολυμπιακό.

Σταδιοδρομία σε συλλόγους
-------------------------

Στις 15 Οκτωβρίου 2019, ανακοινώθηκε η μεταγραφή του στον Ολυμπιακό από τη Νέα Σαλαμίνα με πενταετές συμβόλαιο, με τον Κωστή να μένει με δανεισμό στην κυπριακή ομάδα μέχρι το τέλος της σεζόν 2019-20.

Διεθνής σταδιοδρομία
--------------------

Έκανε το ντεμπούτο της με την Εθνική Κύπρου στις 8 Ιουνίου 2019, σε έναν προκριματικό αγώνα για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2020 εναντίον της Σκωτίας, μπαίνοντας ως αλλαγή στο 70ο λεπτό στη θέση του Ματίγια Σπόλιαριτς.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (πολλαπλές γλώσσες) *Transfermarkt*. 435288. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  (πολλαπλές γλώσσες) *FBref.com*. f4967186.
3. ↑  «Ολυμπιακός: Υπέγραψε ο Κωστή». *www.sport24.gr*. 12 Αυγούστου 2019.
4. ↑  «Scotland v Cyprus game report». UEFA. 8 Ιουνίου 2019.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Προφίλ στο Transfermarkt.com
* Ιωάννης Κωστή στην ιστοσελίδα National-Football-Teams.com
Ο **Ιωάννης Δοξαπατρής**, ή **Σικελιώτης**, ή **Σικελός** ήταν εξοχότατος Έλληνας βυζαντινός ρήτορας. Η καταγωγή του ήταν από τη Σικελία.

Συγγράμματα
-----------

Έγραψε ένα προοίμνιο και ρητορικές ομιλίες στα προγυμνάσματα του Αφθονίου. Έγραψε επίσης μεγάλα υπομνήματα στο έργα του Ερμογένη «Περί στάσεων», «Περί ευρέσεως» και «Περί ιδεών». Έγραψε επίσης και άλλους λόγους που χάθηκαν: «Ο του ίππου λόγος», «ανασκευή του μύθου του Προμηθέα», «Βασίλειος δεύτερος» και «Πολιτικός λόγος». Ο λόγος του «κατά Σαρακηνών» σε πέντε κεφάλαια σώζεται εκτός από το πέμπτο κεφάλαιο που χάθηκε.

Πηγές
-----

* Καρλ Κρουμπάχερ (1897–1900). *Ιστορία της Βυζαντηνής [sic] λογοτεχνίας / Κρουμβάχερ, μεταφρασθείσα υπό Γεωργίου Σωτηριάδου. Τόμος Β’*. Εν Αθήναις: Τύποις Π. Δ. Σακελλαρίου. Ανακτήθηκε στις 15 Φεβρουαρίου 2011.
Ο **Άγιος Κλήμης**, επίσκοπος της Άγκυρας, (περ. 258 Άγκυρα -312 Άγκυρα) ήταν επίσκοπος που υπηρέτησε κατά τη διάρκεια της κυριαρχίας του Ρωμαίου αυτοκράτορα Διοκλητιανού. Συνελήφθη από τις ρωμαϊκές αρχές, φυλακίστηκε και δικάστηκε από τον Διοκλητιανό. 

Ο αυτοκράτορας Διοκλητιανός επιχείρησε να μετατρέψει τον Κλήμη στον παγανισμό, αλλά ο Κλήμης αρνήθηκε και υπέστη βασανιστήρια. Ο Κλήμης τελικά αποκεφαλίστηκε από Ρωμαίο στρατιώτη ενώ έκανε τη Θεία Λειτουργία το έτος 312. Τιμάται στις 23 Ιανουαρίου σύμφωνα με το Γρηγοριανό ημερολόγιο και στις 5 Φεβρουαρίου σύμφωνα με το Ιουλιανό ημερολόγιο σε ορισμένες Ανατολικές Ορθόδοξες χώρες μαζί με τον μαθητή του Αγαθάγγελο της Ρώμης.

Ιερά Λείψανα
------------

Τα λείψανα του Κλήμη βρίσκονται στο βωμό του αγίου στη βασιλική της Παναγίας του Τράπανι.

Η Κάρα του Αγίου Κλήμεντος βρίσκεται στην Ιερά Μονή Προυσού Ευρυτανίας.

Αποτμήματα του Ιερού Λειψάνου του Αγίου Κλήμεντος βρίσκονται στις Μονές Ζωγράφου Αγίου Όρους και Φανερωμένης Σαλαμίνος.

Υμνογραφία
----------

Απολυτίκιον

Ήχος δ’.

Κλήμα οσιότητος, και στέλεχος αθλήσεως, άνθος ιερώτατον, και καρπός ως θεόσδοτος, τοις πιστοίς πανίερε, ηδύτατος εβλάστησας. Αλλ᾽ ως Μαρτύρων σύναθλος, και ιεραρχών σύνθρονος, πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ, σωθήναι τας ψυχάς ημών.

Κοντάκιον

Ήχος δ’. Επεφάνης σήμερον.

Της αμπέλου γέγονας, τίμιον κλήμα, του Χριστού πανεύφημε, Κλήμη πολύαθλος οφθείς, συν τοις συνάθλοις τε έκραζες· Χριστός, Μαρτύρων φαιδρόν αγαλλίαμα.

Κάθισμα

Ήχος δ’. Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ.

Του μαρτυρίου αληθώς τη δρεπάνη, κατατεμνόμενος σοφέ Ιεράρχα, ως καρποφόρος άμπελος εξήνθησας, βότρυας περκάζοντας, και σταλάζοντας γλεύκος, θείας επιγνώσεως, και αθλήσεως Πάτερ· εξ ων μετέχων πας τις ευσεβώς, καταγλυκαίνει ψυχής αισθητήρια.

Ο Οίκος

Υιός φωτός αναδειχθείς, Θεού συγκληρονόμος, ως Ηλιού ο θείος, τον Αχαάβ ήλεγξεν, ούτω και συ, Κλήμη σοφέ, Βασιλείς ανόμους, και Τυράννους απηνείς, Ελλήνων τους πρωτεύοντας, εν λόγω και αληθεία ενίκησας, και προσάγεις θύμα τω Κυρίω νυν τα πλήθη των εις Χριστόν πιστευσάντων. Διό κοινωνόν της σης μαρτυρίας Αγαθάγγελον ευρών, πόλεις εναθλών συνώδευσας φαιδρώς κραυγάζων· Χριστέ, Μαρτύρων φαιδρόν αγαλλίαμα.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑  
Martirio di S. Clemente, pagina 251
3. ↑  orthodoxia.online. «Εορτολόγιο 2021 | Ποιος γιορτάζει σήμερα 23 Ιανουαρίου | Εορτολόγιο 2021». Ανακτήθηκε στις 23 Ιανουαρίου 2021.
4. ↑  orthodoxia.online. «Εορτολόγιο 2021 | Ποιος γιορτάζει σήμερα 23 Ιανουαρίου | Εορτολόγιο 2021». Ανακτήθηκε στις 23 Ιανουαρίου 2021.
Ο **Ιούλιος-Ερνέστος** (1571 - 1636) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν πρίγκιπας του Ντάνενμπεργκ (1598-1636), που ήταν μέρος του δουκάτου του Μπράουνσβαϊχ-Λύνεμπουργκ.

Βιογραφικό
----------

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ερρίκου Ζ' πρίγκιπα του Ντάνενμπεργκ και της Ούρσουλας των Άνχαλτ, κόρης του Φραγκίσκου Α' δούκα του Σαχ-Λάουενμπουργκ. 

Όταν ο πατέρας του απεβίωσε το 1598, τον διαδέχθηκε στο Ντάνενμπεργκ και το Χιτσάκερ. Ο ίδιος απεβίωσε το 1636, χωρίς άρρενα τέκνα (που να επέζησαν της ενηλικίωσης) και έτσι τον διαδέχθηκε ο νεότερος αδελφός του Αύγουστος Β'.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε πρώτα την Μαρία των Σίρκσενα, κόρη του Έντσαρντ Β΄ κόμη της Ανατολικής Φρισίας και είχε τέκνο:

* Μαρία-Αικατερίνη 1616-1665, παντρεύτηκε τον Αδόλφο-Φρειδερίκο Α΄ δούκα του Μεκλεμβούργου.

Η Μαρία απεβίωσε το 1616 και έπειτα ο Ιούλιος-Ερνέστος νυμφεύτηκε για 2η φορά, την εξαδέλφη του Σίβυλλα των Γουέλφων, κόρη του Γουλιέλμου ΣΤ΄ πρίγκιπα του Λύνεμπουργκ και είχε τέκνα:

* Αύγουστος, γενν. 1619.
* Άννα-Μαρία, γενν. 1622.

Πηγές
-----

* 
*

Υποσημειώσεις
-------------

1. ↑  Dukes of Brunswick-Dannenberg-Wolfenbüttel (House of Welf)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 35304019
* GND: 121123553

 |

 |
Ο **Ιωάννης Δράκος** (1820 - 17/4/1875) ήταν Έλληνας αξιωματικός, αντισυνταγματάρχης του Ιππικού.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στο Σούλι και ήταν γιος του Γεωργάκη Δράκου. Το 1829 εγκαταστάθηκε στην απελευθερωμένη Ναύπακτο με τους επιζήσαντες της φάρας των Δρακαίων. Αποφοίτησε από τη Στρατιωτική Σχολή της Βαυαρίας και με την επιστροφή του στην Ελλάδα εντάχθηκε στον ελληνικό ιππικό. Υπήρξε υπασπιστής του Βασιλιά Όθωνα, τον οποίο ακολούθησε στην εξορία του. Μετά τον θάνατο του Όθωνα επέστρεψε στην Ελλάδα.

Στην κυβέρνηση Βούλγαρη (1871) διετέλεσε υπουργός Στρατιωτικών.

Απεβίωσε στην Αθήνα. Ετάφη στη Ναύπακτο, όπου σώζεται ακόμη, αν και εγκατελειμένο, το μνημείο του. Ήταν παντρεμένος με την Αικατερίνη Δαγκλή από το Σούλι και είχαν αποκτήσει τέσσερα παιδιά μεταξύ των οποίων οι Νικόλαος Δράκος, αξιωματικός του στρατού και υπουργός, και Γεώργιος Δράκος, αξιωματικός του Πρωσικού Στρατού που πέθανε κατά τον Γαλλοπροσωπικό πόλεμο του 1870.

Πηγές
-----

1. 1 2  «Περίληψις ειδήσεων εκ των αθηναικών εφημερίδων». *Ελληνική Επιθεώρησις* (Αρ.Φύλλου 13): σελ. 3. 19 Απριλίου 1875.. *«Ο Ιωάννης Δράκος, αντισυνταγματάρχης του ιππικού, κάλλιστος και προσφιλής αξιωματικός, μετά χρόνιον νόσον, απεβίωσε προχθές και την επιούσαν εκηδεύθη προσηκόντως. Πάντες εθρήνησαν την απώλειαν αυτού.»*
2. 1 2 3  Αρχείο Μπότσαρη - Δράκου[*νεκρός σύνδεσμος*], από την ιστοσελίδα greekarchivesinventory.gak.gr
3. ↑  ΦΕΚ Α56 /1871, Α30 / 1872
Ο **Ιωάννης Κροπίντλο**, πολων. Jan Kropidło (1360/64 - 3 Μαρτίου 1421) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν ονομαστικά μόνο: δούκας του Στσέλτσε (1382-96, με τους αδελφούς του) και δούκας του Οπόλε (από το 1396, με τους αδελφούς του). Έγινε αρχιεπίσκοπος του Γκνιέζνο (139-94), επίσκοπος του Πόζναν (1382-84), του Βλοτσλάβεκ (1384-89, 1402-21) και του Χέλμνο/Κουλ (1398-1402).

Βιογραφία
---------

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Μπόλκο Γ΄ δούκα του Στσέλτσε και της Άννας, μάλλον κόρης του Ιωάννη Α΄ των Πιαστ-Σιλεσίας δούκα του Οσβιέντσιμ.

Αν και μπορούσε να διαδεχθεί ως πρωτότοκος τον πατέρα του, η κλίση του τον προώθησε στον κλήρο. Το 1382 απεβίωσε ο Μπόλκο Γ΄ και τον διαδέχθηκαν οι τέσσερις γιοί του από κοινού, όμως ήταν ανήλικοι και ο θείος τους Βλάντισλαφ Β΄ δούκας του Οπόλε, Βιέλουν, Ντόμπσυν ανέλαβε την επιτροπεία. 

Το 1379, αν και 19 ετών, ο Ιωάννης έγινε κοσμήτορας του Συλλόγου του καθεδρικού του Αγ. Μαρτίνου, της Σπίσσκα Καπίτουλα (στη βόρειο Ουγγαρίας, μετά υποθηκεύτηκε στην Πολωνία), που του απέφερε σημαντικά έσοδα. Η γοργή εκκλησιαστική του ανέλιξη οφείλεται στον ισχυρό θείο του Βλάντισλαφ Β΄ παλατινό κόμη της Ουγγαρίας & Πολωνίας. Παρά τα νέα του καθήκοντα, ο Ιωάννης σπούδασε νομικά και θεολογία στην Ράγα και στη Μπολόνια.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Catholic-Hierarchy.org» (Αγγλικά) Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. krop. Ανακτήθηκε στις 17  Οκτωβρίου 2020.
2. 1 2 3 4  krop.
3. ↑  gnie.
4. ↑  «Catholic-Hierarchy.org» (Αγγλικά) Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. krop. Ανακτήθηκε στις 31  Ιανουαρίου 2021.
5. ↑  p232.
6. 1 2  wloc.
7. 1 2 3  WIAG-Pers-EPISCGatz-02937-001.

Πηγές
-----

* Marek, Miroslav. "Complete Genealogy of the House of Piast". Genealogy.EU.
* Cawley, Charles, SILESIA, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Jan Kropidło στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 95400623
* GND: 138772630

 |

 |
Η **καμηλοπάρδαλη της Ανγκόλας** (Giraffa giraffa angolensis) ή **καμηλοπάρδαλη της Ναμπίμπια** είναι υποείδος της καμηλοπάρδαλης το οποίο κατοικεί στις σαβάνες της βόρειας Ναμπίμπια, της νοτιοδυτικής Ζάμπιας, της Μποτσουάνας και της δυτικής Ζιμπάμπουε.

Ταξινόμηση
----------

Γενετικές μελέτες που έγιναν το 2009 υποστηρίζουν ότι οι πληθυσμοί που ζουν στην βόρεια έρημο της Ναμπίμπια και του εθνικού πάρκου Εθόσα κατάγονται από άλλα υποείδη.
Ωστόσο μελέτες βασίζονται σε μιτοχονδριακό γενετικό υλικό δεν υποστηρίζουν την διαίρεση των δύο υποείδων, αλλά την αναγνώριση της καμηλοπάρδαλης της νοτίου Ζιμπάμπουε σαν καμηλοπάρδαλη της Ανγκόλας.

Περιγραφή
---------

Αυτό το υποείδος φέρει μεγάλες μαύρες κηλίδες οι οποίες έχουν και γωνιές. Ο λαιμός αυτών των καμηλοπαρδάλεων είναι μικρός συγκριτικά με άλλα υποείδη. Επιπλέον, αυτό το υποείδος φέρει λευκά αυτιά και πόδια.
Ο **Ιωάννης Αβαρικιώτης** (;-1866) (λεγόταν και *Κωστόπουλος*) ήταν αγωνιστής του 1821, ενώ έφτασε και τον βαθμό του χιλίαρχου. 

Ο Αβαρικιώτης, καταγόταν από το Αβαρίκο Τριχωνίδας. Πήρε μέρος στην άμυνα του πολιορκημένου Μεσολογγίου, με το σώμα πολεμιστών, που είχε συγκροτήσει, καθώς επίσης και στις μάχες κατά των Τούρκων, που έλαβαν χώρα στο Αιτωλικό, στο Καρπενήσι, στη Λιβαδειά, στον Άγιο Ηλία, καθώς και στην Άμπλιανη.

Ο Αβαρικιώτης, αφού κατάφερε να επιζήσει στην Έξοδο του Μεσολογγίου, συνέχισε τις μάχες. Όμως στη Μάχη της Καλιακούδας τραυματίστηκε, όχι θανάσιμα στο κεφάλι. Μεταξύ 1825 - 1826, απέκτησε τον βαθμό του χιλίαρχου. Απεβίωσε το 1866.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  *Νέα Δομή*, τόμος 1 (σελ.20)
2. 1 2  Aitoloakarnaniko.net. «Αβαρικιώτης Ιωάννης». Ανακτήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 2014. [*νεκρός σύνδεσμος*]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ο Ιωάννης Αβαρικιώτης στο *Ygeiaonline.gr*
* Ο Ιωάννης Αβαρικιώτης στο *Paideiaonline.gr*
**Θάνατοι το 1976** : Ιανουάριος - Φεβρουάριος - Μάρτιος - Απρίλιος - Μάιος - Ιούνιος - Ιούλιος - Αύγουστος - Σεπτέμβριος - Οκτώβριος - Νοέμβριος - Δεκέμβριος

---

1 Νοεμβρίου
-----------

2 Νοεμβρίου
-----------

3 Νοεμβρίου
-----------

4 Νοεμβρίου
-----------

5 Νοεμβρίου
-----------

6 Νοεμβρίου
-----------

7 Νοεμβρίου
-----------

8 Νοεμβρίου
-----------

9 Νοεμβρίου
-----------

10 Νοεμβρίου
------------

11 Νοεμβρίου
------------

12 Νοεμβρίου
------------

* Γουώλτερ Πίστον (82), Αμερικανός συνθέτης.

13 Νοεμβρίου
------------

14 Νοεμβρίου
------------

15 Νοεμβρίου
------------

* Ζαν Γκαμπέν (72), Γάλλος ηθοποιός.

16 Νοεμβρίου
------------

17 Νοεμβρίου
------------

18 Νοεμβρίου
------------

19 Νοεμβρίου
------------

20 Νοεμβρίου
------------

21 Νοεμβρίου
------------

22 Νοεμβρίου
------------

23 Νοεμβρίου
------------

24 Νοεμβρίου
------------

25 Νοεμβρίου
------------

26 Νοεμβρίου
------------

27 Νοεμβρίου
------------

28 Νοεμβρίου
------------

* Ροζάλιντ Ράσελ (63), Αμερικανίδα ηθοποιός του θεάτρου και του Κινηματογράφου

29 Νοεμβρίου
------------

30 Νοεμβρίου
------------

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Απεβίωσε ο πολυβραβευμένος συνθέτης Γουώλτερ Πίστον». New York Times. Ανακτήθηκε στις 30 Νοεμβρίου 2019.  (Αγγλικά)
2. ↑  «Πέθανε ο Γάλλος ηθοποιός Ζαν Γκαμπέν». New York Times. Ανακτήθηκε στις 30 Νοεμβρίου 2019.  (Αγγλικά)
3. ↑  «Πέθανε από καρκίνο η ηθοποιός Ροζάλιντ Ράσελ». New York Times. Ανακτήθηκε στις 30 Νοεμβρίου 2019.  (Αγγλικά)
| Κερέουε(*Kerewe*) |
| --- |
| Πληθυσμός | 345.147 (2012) |
| Περιοχή | Περιφέρεια Μουάνζα (*Mwanza Region*)Περιοχή Ουκερέουε (*Ukerewe District*) |
| Ονομασίες |
| Άνθρωπος | Κερέουε (*Kerewe*) |
| Άνθρωποι | Ουακερέουε (*Wakerewe*) |
| Γλώσσα | Κερέουε (*Kerewe*) |
|

Η **Κερέουε** (αγγλ. / σουαχ.: (ενικ.) *Kerewe*, (πληθ.) *Wakerewe*), είναι μία εθνοτική και γλωσσική ομάδα που ανήκει στη Μπαντού φυλή (*Bantu*), έχοντας ως κύρια βάση την Νήσο Ουκερέουε, στην Περιοχή Ουκερέουε (*Ukerewe District*), στην Περιφέρεια Μουάνζα (*Mwanza Region*). στο τμήμα της Τανζανίας της Λίμνης Βικτώρια στη νοτιοανατολική ακτή της λίμνης.

Δημογραφικά
-----------

* Το 1987, ο πληθυσμός των Ουακερέουε (*Wakerewe*) εκτιμάτο σε 100.000 άτομα.
* Το 2012, ο πληθυσμός των Ουακερέουε ήταν 345,147 άτομα.

Τέχνες
------

Οι Ουακερέουε στη Νήσο Ουκερέουε (*Ukerewe Island*) στη Λίμνη Βικτώρια (*Lake Victoria*) σκάλιζαν μεγάλες ξύλινες φιγούρες, ύψους 3 περίπου ποδών (90 εκ.) τα οποία φαίνεται πως είναι ομοιώματα εκλιπόντων αρχηγών. Άλλα παραδείγματα ξυλογλυπτικής, συμπεριλαμβανομένων φιγούρων και μασκών με ορισμένα να δεικνύουν πιθανές επιρροές από τους Λούμπα από τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό. Σε γενικές γραμμές, όμως, πρόκειται για έναν τομέα στον οποίο κυριαρχούν ξεκάθαρα άλλες καλλιτεχνικές τάσεις.

Δείτε επίσης
------------

* Ζανάκι
* Νυαμουέζι
* Κάρα (φυλή)

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Government Census» (PDF). The United Republic of Tanzania. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 29 Μαρτίου 2018. Ανακτήθηκε στις 24 Αυγούστου 2021.
2. ↑  «Languages of Tanzania». Ethnologue. Ανακτήθηκε στις 5 Απριλίου 2010.
3. ↑  «Government Census» (PDF). The United Republic of Tanzania. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 29 Μαρτίου 2018. Ανακτήθηκε στις 24 Αυγούστου 2021.