recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Μπαρίς Βασίλιεβιτς Νουμέροφ** (ρωσ. Борис Васильевич Нумеров, 29 Ιανουαρίου 1891 – 13 Σεπτεμβρίου 1941;) ήταν Ρώσος αστρονόμος, τοπογράφος και γεωφυσικός. Γεννήθηκε στο Λυουμπάν κοντά στο Νόβγκοροντ. Δημιούργησε μόνος του διάφορα αστρονομικά όργανα και ορυκτολογικά εργαλεία, καθώς και αλγορίθμους και μεθόδους που φέρουν το όνομά του. Υπήρξε μέλος της Σοβιετικής Ακαδημίας Επιστημών, παρατηρητής στο Αστεροσκοπείο του Πούλκοβο από το 1913 ως το 1915, αστρονόμος στο αστεροσκοπείο του πανεπιστημίου του Λένινγκραντ από το 1915 ως το 1925, διευθυντής του Κεντρικού Παρατηρητηρίου Γεωφυσικής το 1926 και το 1927, και Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Λένινγκραντ από το 1924 ως το 1937).

Το 1936 ο Νουμέροφ επισκέφθηκε το εργαστήριο του Γουάλας Έκερτ στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια με σκοπό να εφαρμόσει την τεχνολογία των διάτρητων καρτελών στην «αστρική έρευνα» στο δικό του εργαστήριο στο Πανεπιστήμιο του Λένινγκραντ.

Τον Οκτώβριο 1936 ο Νουμέροφ συνελήφθη και καταδικάσθηκε σε 10 χρόνια σκληρών καταναγκαστικών έργων (αυτό εντάσσεται στους λεγόμενους «διωγμούς του Πούλκοβο», στους οποίους πολλοί αστρονόμοι υπέφεραν διώξεις). Είχε κατηγορηθεί για κατασκοπεία για λογαριασμό της Γερμανίας. Η βάση της κατηγορίας αυτής ήταν το γεγονός ότι Γερμανοί αστρονόμοι είχαν ονομάσει έναν αστεροειδή προς τιμή του (βλ. παρακάτω). Πιστεύεται ότι εκτελέσθηκε μαζί με άλλους πολιτικούς κρατούμενους τον Σεπτέμβριο 1941 στη φυλακή του Αριόλ της Ρωσίας πριν την κατάληψη της πόλεως από τους Γερμανούς. Το 1957 η μνήμη του αποκαταστάθηκε.

Ονομάσθηκαν προς τιμή του
-------------------------

* Ο αστεροειδής **1206 Νουμεροβία** (1206 Numerowia), που ανακαλύφθηκε το 1931.
* Ο κρατήρας **Νουμέροφ** στην αόρατη πλευρά του νότιου ημισφαιρίου της Σελήνης.
* Η «μέθοδος Νουμέροφ» για την επίλυση διαφορικών εξισώσεων β΄ τάξεως και άλλοι αλγόριθμοι και μέθοδοι

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) *SNAC*. w6t176q5. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  *Faceted Application of Subject Terminology*. 168739. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
3. ↑  «When computers were human». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Φεβρουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 20 Μαΐου 2013.
4. ↑  Ρωσική Wiki
5. ↑  Computing at Columbia Timeline

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Gérard Sookahet: *La Méthode de Numerov pour Résoudre les Equations Différentielles du 2nd Ordre*, PDF

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 40809504
* LCCN: n85131041
* ISNI: 0000 0000 2889 2590
* GND: 115449375X
* SUDOC: 079245730

 |

 |
Το **Μπαρβάτε** (στα ισπανικά: Barbate) είναι δήμος και κωμόπολη που βρίσκεται στην επαρχία του Κάδιθ στην Ανδαλουσία. Βρίσκεται στις εκβολές του ποταμού Μπαρβάτε στον Ατλαντικό, πολύ κοντά στο ακρωτήριο Τραφαλγάρ, όπου διαδραματίστηκε η γνωστή ναυμαχία. Παραδοσιακή ασχολία των κατοίκων του είναι η αλιεία. Επίσης είναι γωστή για το γεγονός ότι διατήρησε μέχρι το 1998 το όνομα «Μπαρβάτε του Φράνκο», από τον ομώνυμο Ισπανό δικτάτορα, που άλλαξε με διάταγμα της κυβέρνησης της Ανδαλουσίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Consejería de la Presidencia de la Junta de Andalucía. BOJA n.º 26/1998, ed. (7 de marzo de 1998). «Decreto 25/1998, de 10 de febrero, por el que se aprueba el cambio de denominación del municipio de Barbate de Franco (Cádiz) por el de Barbate»

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 123310131
* LCCN: n94082446
* GND: 7604315-0

 |

 |
Το **Πρασούδι** είναι μικρή παραλία, η οποία βρίσκεται στη νοτιοδυτική πλευρά της Κέρκυρας, μεταξύ των παραθαλάσσιων χωριών Παραμόνας (ΝΑ.) και Χαλικούνας (ΒΔ.). Απέχει 28 χλμ. Ν-ΝΑ. από το κέντρο της πόλης της Κέρκυρας και 4 χλμ. από τον Άγιο Ματθαίο. Πήρε την ονομασία του από ένα φυτό που ονομάζεται Πρασουλίδα και φυτρώνει σε ένα βράχο 100 μέτρα μακριά από την ακτή.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Πρασούδι». *Feel Greece*.. Ανακτήθηκε στις 2018-04-06.
2. ↑  «Παραλία Πρασούδι - GotoCorfu.gr Ταξιδιωτικός Οδηγός Κέρκυρας». *GotoCorfu.gr Ταξιδιωτικός Οδηγός Κέρκυρας*.. Ανακτήθηκε στις 2018-04-06. [*νεκρός σύνδεσμος*]
3. ↑  «Οδηγικές χιλιομετρικές αποστάσεις μεταξύ πόλεων, χωριών - apostaseis.gr». *www.apostaseis.gr*. Ανακτήθηκε στις 29 Οκτωβρίου 2017.
Συντεταγμένες: 44°7′53.6″N 27°28′13.8″E﻿ / ﻿44.131556°N 27.470500°E﻿ / 44.131556; 27.470500

Η **Νήσος του Ήλιου** (*ρουμανικά: Păcuiul lui Soare*) είναι ακατοίκητο νησί του Δούναβη γνωστό για το κάστρο του που καταλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος του. Βρίσκεται στη νοτιοανατολική Ρουμανία στα σύνορα της χώρας με τη Βουλγαρία, κοντά στο χωριό Οστρόβ στη Βόρεια Δοβρουτσά. Το κάστρο κατοικήθηκε από τον 8ο αιώνα έως τον 15ο που εγκαταλείφθηκε.

Σύγχρονοι ερευνητές υποθέτουν ότι τα σημερινά ερείπια του κάστρου είναι από τις αρχές του 8ου αιώνα, στα χάνια της πρώτης βουλγαρικής αυτοκρατορίας στο Δούναβη και η κύρια βάση του βουλγαρικού στόλου του Δούναβη. Έχουν βρεθεί χαραγμένα στην τοιχοποιία πολλά βουλγαρικά εμβλήματα, που μοιάζουν με εκείνα της αυτοκρατορικής πρωτεύουσας Πλίσκα. Το κείμενο από τη "Στήλη των Αγίων 40 Μαρτύρων" που βρέθηκε στο Τάρνοβο δείχνει ότι χτίστηκε πάνω σε βυζαντινά ερείπια, το μεσαιωνικό λιμάνι και το παλάτι. Κατά άλλους το κάστρο χτίστηκε μεταξύ 972-976 από τον Βυζαντινό αυτοκράτορα Ιωάννη Τσιμισκή.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *GEOnet Names Server*. 11  Ιουνίου 2018. -1165906.
2. ↑  Juhas, Petar. *Turko-Bulgarians and Magyars*.
3. ↑  Vaklinov, Stancho (1981). *Proto-Bulgarian Epigraphic Monuments*. Publishing House of the Fatherland Front Sofia.
4. ↑  Beshevliev, Vesselin (1977). *Formation of the Old-Bulgarian Culture*. Naouka i Izkoustvo Publishing House Sofia.
5. ↑  Cetatea care a răsărit din apele Dunării Αρχειοθετήθηκε 2014-08-30 στο Wayback Machine. 10 decembrie 2012, Dumitru Manolache, *Ziarul Lumina*, accesat la 10 august 2013

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 7791148574326224430001
* SUDOC: 123810752

 |

 |
Το **πυογόνο κοκκίωμα** είναι επίκτητος καλοήθης αγγειωματώδης όγκος του δέρματος. 

Πρόκειται για έναν όγκο, ο οποίος υπερπλάσσεται έντονα, με συνέπεια να συγχέεται συχνά με όγκους κακοήθους αιτιολογίας. Το πυογόνο κοκκίωμα δεν έχει ειδική παθολογοανατομική εμφάνιση, με αποτέλεσμα να έχει βαπτιστεί με πολλούς όρους. Για παράδειγμα: τηλεαγγειεκτασικό κοκκίωμα, ευρυαγγειακό κοκκίωμα, υπερπλαστικό αγγείωμα και άλλα. 

Ο όρος *πυογόνο κοκκίωμα*, ο οποίος έχει επικρατήσει, αποτελεί εσφαλμένο χαρακτηρισμό, εφόσον δεν πρόκειται για μόλυνση, αλλά για φλεγμονώδη υπερπλασία.

Επιδημιολογία
-------------

Το πυογόνο κοκκίωμα εμφανίζεται σε γυναίκες και άνδρες. Προσβάλλει όλες τις ηλικίες, με πιο συχνή εμφάνιση στην δεύτερη και τρίτη δεκαετία της ζωής. Επειδή παρουσιάζεται συχνά στην εγκυμοσύνη, έχει χαρακτηρισθεί και ως κοκκίωμα ή όγκος της εγκυμοσύνης. 

Το πυογόνο κοκκίωμα αποτελεί όγκο του δέρματος. Πολύ σπάνια εμφανίζεται στο γαστρεντερικό σύστημα – με εξαίρεση την στοματική κοιλότητα. Η επίπτωση πυογόνων κοκκιωμάτων στη στοματική κοιλότητα είναι υψηλή.

Αιτιολογία
----------

Η αιτιολογία είναι άγνωστη. Έχουν ενοχοποιηθεί τοπικοί ερεθισμοί, τραυματισμοί και φάρμακα.

Κλινικά χαρακτηριστικά
----------------------

Ταχεία ανάπτυξη του όγκου με τελικό μέγεθος 1 - 3 εκατοστά. Σπάνια υπερβαίνει αυτό το μέγεθος και πιο συχνά είναι μονήρης. Υπάρχουν σαφή όρια διαχωρισμού με το υγιές δέρμα. Συχνά υπάρχει αιμορραγία και σε όψιμο στάδιο μπορεί να σχηματισθεί δευτεροπαθές έλκος. 
Συνήθως ο όγκος είναι ανώδυνος. 

Πιο συχνά παρατηρείται στα άκρα, στην κεφαλο-τραχηλική περιοχή και στους βλεννογόνους της στοματικής ή ρινικής κοιλότητας. 
Μπορεί να προσβάλλει τα χείλη του στόματος, το τριχωτό της κεφαλής, το πρόσωπο, τις παλάμες, τα πέλματα και την γλώσσα. 
Ο όγκος της εγκυμοσύνης σχηματίζεται σχεδόν αποκλειστικά στη στοματική κοιλότητα. 

Αυτόματη υποχώρηση είναι σπάνια, με εξαίρεση τον όγκο της εγκυμοσύνης. Σε περίπτωση ατελούς αφαίρεσης υπάρχει μεγάλο ποσοστό υποτροπής.

Διαφοροδιάγνωση
---------------

Το πυογόνο κοκκίωμα διαχωρίζεται από το κακόηθες μελάνωμα μόνο ιστολογικά. Θα πρέπει να γίνει διαφοροδιάγνωση από αιμαγγειοσάρκωμα, καρκίνωμα πλακώδους επιθηλίου της στοματικής κοιλότητας.

Θεραπεία
--------

Εφόσον, με εξαίρεση τον όγκο της εγκυμοσύνης, τα περισσότερα πυογόνα κοκκιώματα δεν υποχωρούν, ενδείκνυται η αφαίρεση. Αυτό επιτυγχάνεται με χειρουργική εκτομή ή Laser.

Πρόγνωση
--------

Σε περίπτωση πλήρους αφαίρεσης υπάρχει ίαση.
Ο **Ναρσής** (478 - 574) ήταν Βυζαντινός στρατηγός στην υπηρεσία του Ιουστινιανού του Α'. Πέρασε το περισσότερο κομμάτι της ζωής του ως ευνούχος στο παλάτι των αυτοκρατόρων της Κωνσταντινούπολης.

Βιογραφία
---------

Αν και λίγα είναι γνωστά για την καταγωγή του, θεωρείται γόνος της περιώνυμης αριστοκρατικής οικογένειας Καμσαρακάν της περσικής Αρμενίας.Ο Ναρσής αγωνίστηκε σκληρά μαζί με τον αδερφό του Αράτιο εναντίον των νεαρών Βυζαντινών στρατηγών Βελισάριου και Σίττα, όταν οι τελευταίοι επιχείρησαν επιδρομές στην περιοχή το 526-527. Τρία χρόνια αργότερα οι δύο Καμσαρακάν εγκατέλειψαν την περσική πλευρά και προσχώρησαν στους Βυζαντινούς. Ο επίσης Αρμένιος ευνούχος σακελλάριος του Ιουστινιανού Ναρσής τους επιφύλαξε θερμή υποδοχή με πλούσια δώρα. Από τότε χρησιμοποιήθηκε σε διάφορα μέτωπα. Το 538 πολέμησε εναντίον των Οστρογότθων στην Ιταλία υπό τις διαταγές του Βελισάριου, ενώ ένα χρόνο νωρίτερα εμφανίζεται ως δούκας της Θηβαΐδας της Αιγύπτου, όταν με εντολή του Ιουστινιανού κατέλυσε την παγανιστική θρησκεία στα νότια σύνορα της Αιγύπτου. Το 543 υπό τις διαταγές του βυζαντινού στρατηγού Βαλεριανού πολέμησε εναντίον των Περσών στη Μέση Ανατολή. Πέθανε στη Ρώμη, πιθανότατα το 574.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Encyclopædia Britannica» (Αγγλικά) biography/Narses-Byzantine-general. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  (Aρμενικά) *Αρμένικη Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια*. 1974.
3. 1 2  «Нарзес» (Ρωσικά)
4. ↑  «Нарзес» (Ρωσικά)

Βιβλιογραφία
------------

* *Εγκυκλοπαίδεια ΠΑΠΥΡΟΣ ΛΑΡΟΥΣ ΜΠΡΙΤΑΝΝΙΚΑ, τόμος 38, σελ. 371*
* *J.A.S. Evans, Η εποχή του Ιουστινιανού, εκδόσεις Οδυσσέας, 1999, ISBN 960-210-342-6*

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 291894843
* LCCN: n88259776
* ISNI: 0000 0003 9690 1577
* GND: 118941976

 |

 |
Συντεταγμένες: 41°53′27″N 12°28′38″E﻿ / ﻿41.89083°N 12.47722°E﻿ / 41.89083; 12.47722

Η Τιβερίνα
Η **Τιβερίνα** ή **νήσος του Τίβερη**, (ιταλικά : Isola Tiberina, λατινικά : Insula Tiberina) είναι τμήμα γης στην πόλη της Ρώμης που γύρω του διαρρέει ο ποταμός Τίβερης. Είναι ένα από τα δύο νησιά που έχει ο ποταμός, το άλλο είναι η Νήσος της Αφροδίτης. Βρίσκεται πάνω σε μία στροφή του Τίβερη, έχει μήκος 270 μέτρα και πλάτος 67 μέτρα.

Η Τιμπερίνα συνδέεται με την Ρώμη με δύο γέφυρες, η μία είναι η *πόντε Φαμπρίτσιο* και την συνδέει με την συνοικία του Γκέτο και η άλλη *πόντε Σέστιο* που την συνδέει με την συνοικία Τραστεβέρε.

Πάνω στο νησί σήμερα βρίσκονται ένας ναός και ένα νοσοκομείο που βρίσκεται σε λειτουργία.

Ιστορία
-------

Η Τιβερίνα το 1593
Η Τιβερίνα συνδεόταν με την υπόλοιπη πόλη της Ρώμης από την αρχαιότητα με δύο γέφυρες, μάλιστα λεγόταν και "το νησί ανάμεσα στις δύο γέφυρες". Για την δημιουργία του νησιού υπάρχει ένας μύθος που σχετίζεται με τον βασιλιά, τύραννο, Ταρκύνιο (535 – 496). Όταν έχασε την εξουσία του οι Ρωμαίοι τον σκότωσαν και τον πέταξαν στον Τίβερη, τα νερά τον παρέσυραν μέχρι την στροφή του ποταμού όπου σκάλωσε εκεί το σώμα του, σιγά σιγά γύρω από αυτό συσσωρεύτηκαν φερτές ύλες και δημιουργήθηκε η Τιβερίνα. Μια άλλη εκδοχή του μύθου λέει ότι εκεί συσσωρεύτηκε το σιτάρι που έριξαν οι Ρωμαίοι στον ποταμό για να μην το δώσουν στον Ταρκύνιο και δημιουργήθηκε το νησί. 

Η βασιλική του Αγίου Βαρθολομαίου
Η δυτική πλευρά του νησιού
Πάνω στην Τιβερίνα υπήρχε ναός του Ασκληπιού και αργότερα τον 2ο αιώνα κατασκευάστηκαν κι άλλα ιερά αφιερωμένα σε άλλες θεότητες. Το 998 πάνω στο νησί κατασκευάστηκε ναός του Αγίου Βαρθολομαίου πάνω στα ερείπια του ναού του Ασκληπιού. Με την επικράτηση του φασισμού το νησί ονομάστηκε "νήσος του Αγίου Βαρθολομαίου". 

Το νοσοκομείο (*Ospedale Fatebenefratelli*)
Στην άλλη πλευρά του νησιού, την δυτική, βρίσκεται κτισμένο από το 1584 νοσοκομείο από το Τάγμα των Ιπποτών του Αγίου Ιωάννη.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  The National Geographic Traveler, Ιταλία , έκδοση Δημοσιογραφικόες Οργανισμός Λαμπράκη 2001, ISBN 960 8162 19 X
2. 1 2  Claridge, Amanda (1998). Rome: An Oxford Archaeological Guide. Oxford: Oxford Univ. Press.
3. ↑  Bill Thayer, Annotation to A Topographical Dictionary of Ancient Rome
4. ↑  Official Website of the Fatebenefratelli (Order of the Brothers of St. John of God)

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Ιταλία
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 315530745
* LCCN: sh88005154
* GND: 4107092-6

 |

 |
Ο **Μπορίς Αλαξάντροβιτς Τουράγιεφ** (ρωσικά: Бори́с Алекса́ндрович Тура́ев), 5 Αυγούστου [Π.Η. 24 Ιουλίου] 1868, Νόβγκοροντ – 23 Ιουλίου 1920, Πέτρογκραντ), ήταν Ρώσος μελετητής της αρχαίας Εγγύς Ανατολής (κυρίως της αρχαίας Αιγύπτου και της Νουβίας). Έγινε δεκτός στην Ρωσική Ακαδημία Επιστημών το 1918. 

Αφού αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο της Αγίας Πετρούπολης το 1891, ο Τουράγιεφ σπούδασε υπό τον Γκαστόν Μασπερό και τον Άντολφ Έρμαν, και εργάστηκε σε μουσεία στο Βερολίνο, το Παρίσι, και το Λονδίνο. Από το 1896 παρέδιδε διαλέξεις στο Πανεπιστήμιο της Αγίας Πετρούπολης, στο οποίο ήταν καθηγητής από το 1911 και μετά. Μετά την ίδρυση του Μουσείου Καλών Τεχνών της Μόσχας, ο Τουράγιεφ έπεισε τον Βλαντιμίρ Γκολενίστσεφ να πουλήσει την αιγυπτιακή συλλογή του στο μουσείο. Για κάποιο καιρό ζούσε στο κτήριο του μουσείο, προετοιμάζοντας την συλλογή για την έκθεσή της. Η δικιά του συλλογή αιγυπτιακών αρχαιοτήτων κατέληξε στο Ερμιτάζ. 

Το μεγάλο έργο του Τουράγιεφ, η *Ιστορία της Αρχαίας Ανατολής* (1911, 2 τόμοι), ουσιαστικά χωρίς προηγούμενο ως προς την οπτική του, του επέφερε αναγνώριση στην Ευρώπη. Ήταν η πρώτη ολοκληρωμένη μελέτη, η οποία ανέλυε όλη την ιστορία της Αρχαίας Εγγύς Ανατολής (περιοχή που όρισε ο Τουράγιεφ που εκτινόταν από την Κεντρική Ασία και το Ιράν στα Ανατολικά, μέχρι την Καρχηδόνα στα Δυτικά. Έγραψε επίσης βιβλία για την αρχαία Αιγυπτιακή λογοτεχνία και μυθολογία (*Θεός Θωθ*, 1898, *Αιγυπτιακή Λογοτεχνία*, 1920).

Παραπομπές
----------

1. ↑  An obituary
2. 1 2  Η  *Μεγάλη Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια*, 3η έκδοση, article "Тураев Б.А."
3. 1 2  «Βιογραφία από τον ιστότοπο του Κέντρου Αιγυπτιολογίας της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Σεπτεμβρίου 2008. Ανακτήθηκε στις 26 Οκτωβρίου 2012.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Μπορίς Τουράγιεφ** |

* Πλήρης Βιβλιογραφία του Μπορίς Τουράγιεφ (στα ρωσικά)
* Η *Ιστορία της Αρχαίας Ανατολής* του Τουράγιεφ (στα ρωσικά)

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 34609737
* LCCN: nr87000058
* ISNI: 0000 0001 1441 4288
* GND: 102595828
* SELIBR: 257843
* SUDOC: 084094982
* BNF: cb134849351 (data)
* NLA: 35858851
* NKC: js20211125618
* ICCU: CUBV161430
* ΡΚΒ: 000082046

 |

 |
Ο **Μπόντο Χούγκο Μπέρνχαρντ Πάρινταμ φον ντεμ Κνέζεμπεκ** (γεννηθείς στις 9 Απριλίου 1851 στο Μόναχο - αποβιώσας στις 6 Αυγούστου 1911 στο Κάσσελ) ήταν πρόσωπο της αυλής του Αυτοκράτορα Γουλιέλμου Β΄ της Γερμανίας.

Βιογραφία
---------

Υιός του διπλωμάτη Ερνστ Γιούλιους φον ντεμ Κνέζεμπεκ, εισήλθε στο σύνταγμα των ουσάρων και κατέστη έμπιστος των αυτοκρατορικών κύκλων. Διετέλεσε γραμματέας του γραφείου της αυτοκράτειρας Αυγούστας, γιαγιάς του Γουλιέλμου Β΄ της Γερμανίας, ενώ, κατά την διάρκεια της περιόδου βασιλείας του τελευταίου, ορίστηκε ως αναπληρωτής κύριος επί των τελετών και γραμματέας του Μεγάλου Τάγματος του Μέλανος Αετού. 

Λόγω της στενότητας των σχέσεών του με τους αυτοκρατορικούς κύκλους, πέτυχε να συλλέξει αριθμό πληροφοριών σε βάρος του Φίλιπ τσου Όιλενμπεργκ, στα πλαίσια της Υπόθεσης Χάρντεν-Όιλενμπεργκ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Γερμανικά) *Catalog of the German National Library*. 116253630. Ανακτήθηκε στις 17  Ιουλίου 2021.
2. ↑  (Γερμανικά) Sven Kuhrau, *Juden, Bürger, Berliner: das Gedächtnis der Familie Beer-Meyerbeer-Richter*, Henschel, 2004, σ. 235.
3. ↑  (Γερμανικά) Peter Winzen, *Freundesliebe Am Hof Kaiser Wilhelms II.*, 2012, σ. 48.
4. ↑  (Γερμανικά) John Röhl, *Kaiser, Hof und Staat: Wilhelm II. und die deutsche Politik*, Beck, 2002, σ. 88.
5. ↑  (Γερμανικά) Peter Winzen, *Das Ende der Kaiserherrlichkeit: Die Skandalprozesse um die homosexuellen Berater Wilhelms II. 1907-1909*, Böhlau Verlag, 2010, σ. 60.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γερμανική Αυτοκρατορία
 |

 |
Άποψη της Πύλης από το εσωτερικό των τειχών
Η **Πύλη Ασινάρια**, (λατιν.: *Porta Asinaria* *(από το asinus = όνος),* ήταν κεντρική πύλη των Αυρηλιανών Τειχών της Αρχαίας Ρώμης. Η πύλη απαρτίζεται από δύο προεξέχοντες πύργους και τα σχετικά δωμάτια φρουρών. Κτίστηκε μεταξύ 270 και 273 μ.Χ. ταυτόχρονα με τα τείχη. Μέσω αυτής της πύλης, ανατολικά ρωμαϊκά στρατεύματα υπό τον στρατηγό Βελισάριο εισήλθαν στην πόλη το 536, ανακτώντας την από τους Οστρογότθους .

Μέχρι τον 16ο αι. η πύλη είχε κορεστεί από κυκλοφοριακή κίνηση έτσι, έγινε νέο άνοιγμα στα Τείχη, για να δημιουργηθεί η μεγαλύτερη Πύλη Σαν Τζοβάννι. Από τότε η Πύλη Ασινάρια έκλεισε για τα παντός είδους οχήματα.

Πηγές
-----

* Mauro Quercioli, *Le mura e le porte di Roma*. Newton Compton Ed. Ρώμη, 1982
* Laura G. Cozzi, *Le porte di Roma*. Εκδ. F.Spinosi, Ρώμη, 1968

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Porta Asinaria Αρχειοθετήθηκε 2009-05-29 στο Wayback Machine. Roma Segreta (in Italian)

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. 1 2 3  *dati.beniculturali.it*.

 
Συντεταγμένες: 41°53′8.4768″N 12°30′31.2552″E﻿ / ﻿41.885688000°N 12.508682000°E﻿ / 41.885688000; 12.508682000
Η **πυραζίνη** είναι μια ετεροκυκλική οργανική χημική ένωση. Αποτελείται από έναν αρωματικό εξαμελή δακτύλιο που περιέχει δύο άτομα αζώτου στις θέσεις 1 και 4. Έχει τη μορφή άχρωμων ή λευκών κρυστάλλων που αναφλέγονται εύκολα. Η πυραζίνη είναι η μητρική ένωση μιας ευρείας οικογένειας παραγώγων που λαμβάνονται με υποκατάσταση στα άτομα άνθρακα του δακτυλίου και αποκαλούνται με τον γενικό όρο *πυραζίνες*.

Σύνθεση
-------

Υπάρχουν πολλές μέθοδοι για τη σύνθεση της πυραζίνης και των παραγώγων της. Μερικές από αυτές συγκαταλέγονται στις παλαιότερες συνθετικές αντιδράσεις που βρίσκουν χρήση ακόμη και σήμερα.

Σύμφωνα με την σύνθεση πυραζίνης κατά **Staedel–Rugheimer** (1876), αντίδραση 2-χλωροακετοφαινόνης με αμμωνία σχηματίζει αμινοκετόνη (η πρώτη ένωση στο παρακάτω σχήμα), η οποία στη συνέχεια συμπυκνώνεται (με απώλεια δύο μορίων νερού) και τέλος οξειδώνεται προς πυραζίνη.

Σύνθεση πυραζίνης κατά Gutknecht
Μια παραλλαγή της παραπάνω αντίδρασης είναι η **σύνθεση Gutknecht** (1879), η οποία βασίζεται επίσης σε αντίδραση αυτοσυμπύκνωσης, αλλά διαφέρει στον τρόπο σύνθεσης της αμινοκετόνης.

Η **σύνθεση Gastaldi** (1921) είναι άλλη μια παραλλαγή που οδηγεί σε υποκατεστημένα παράγωγα της πυραζίνης.

Σύνθεση παραγώγων πυραζίνης κατά Gastaldi

Δείτε επίσης
------------

* Πυριμιδίνη
* Πυριδαζίνη
* Πυριδίνη

Παραπομπές
----------

1. ↑  H. C. Brown, et al. (1995) in E. A. Baude and F. C. Nachod, *Determination of Organic Structures by Physical Methods*, Academic Press, New York.
2. ↑  W. Staedel, L. Rügheimer (1876), Ber. Dtsch. Chem. Ges. 9(1), 563–564.
3. ↑  H. Gutknecht (1879), Ber. Dtsch. Chem. Ges. 12(2), 2290–2292.
4. ↑  T. L. Gilchrist (1997) *Heterocyclic chemistry*, 3η έκδοση, Prentice Hall
5. ↑  G. Gastaldi (1921), Gazz. Chim. Ital. 51, 233
6. ↑  S. A. Lawrence (2004) *Amines: Synthesis, Properties and Applications*, Cambridge University Press.
Η **μισοφωνία** είναι διαταραχή που χαρακτηρίζεται από μειωμένη ανοχή σε συγκεκριμένους ήχους και ερεθίσματα. Οι αντιδράσεις στους ήχους κυμαίνονται από θυμό και ενόχληση μέχρι κατάσταση πάλης ή φυγής. Η κατάσταση μερικές φορές ονομάζεται σύνδρομο επιλεκτικής ευαισθησίας στον ήχο. Οι συνήθεις παράγοντες περιλαμβάνουν ήχους όπως δυνατή αναπνοή, μάσημα, κατάποση, δακτυλογράφηση, κτλ.. Οι περισσότεροι από τους ήχους χαρακτηρίζονται από επανάληψη.

Παρόλο που η πάθηση αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά το 2001 από τους Jastreboff και Jastreboff, δεν είναι διαγνώσιμη και δεν αποτελεί ψυχιατρική πάθηση, καθώς δεν υπάρχουν διαγνωστικά κριτήρια, επομένως, δεν υφίσταται ανάλογη θεραπεία ή αγωγή.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «A Consensus Definition of Misophonia: Using a Delphi Process to Reach Expert Agreement» (στα αγγλικά). *medRxiv*. 2021. doi:10.1101/2021.04.05.21254951.. Ανακτήθηκε στις 11 April 2021.
2. ↑  «Investigating Misophonia: A Review of the Empirical Literature, Clinical Implications, and a Research Agenda» (στα English). *Frontiers in Neuroscience* **12**: 36. 2018. doi:10.3389/fnins.2018.00036. PMID 29467604.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* 
* 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* GND: 1113686677

 |

 |
Ο **πυξός** (< αρχ. ἡ πύξος), γνωστός ως **πυξάρι** ή **τσαμσίρι** (λατ.: ***Buxus sempervirens***), είναι αειθαλής καλλωπιστικός θάμνος ή μικρό δένδρο με μικρά κίτρινα άνθη και γυαλιστερά σκουροπράσινα στην άνω επιφάνεια δερματώδη ωοειδή φύλλα. Ανήκει στην οικογένεια των Πυξοειδών (Buxaceae)

Χρηστικότητα
------------

Ο πυξός έχει πάρα πολύ σκληρό, ανοιχτό κίτρινο, συμπαγές και ανθεκτικό ξύλο, γι' αυτό χρησιμοποιήθηκε από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα για την κατασκευή αγγείων, όπως η πυξίδα (αγγείο), ο φρυγικός αυλός, τα λευκά πιόνια στο σκάκι, αλλά και στην κατασκευή εγχόρδων και πνευστών οργάνων.

Ανθοφορία
---------


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Άνθος και φύλλα πυξού σε αντίθετη διάταξη |  | Άνθος και φύλλα πυξού σε αντίθετη διάταξη |
| Άνθος και φύλλα πυξού σε αντίθετη διάταξη |

Θεωρείται η πρώτη ανθοφορία του χρόνου διάρκειας τεσσάρων μηνών από τον Ιανουάριο ως τα μέσα Απριλίου και ως πρώτη πηγή γύρης για τις μέλισσες.

* *«Εν Τραπεζούντι τη εν Πόντω γίγνεται το μέλι της πύξου βαρύοσμο και φασίν τούτο τους μεν υγιαίνοντας εξιστάνται, τους δε επιλήπτους και τελέως απαλλάττειν».*

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εγκυκλοπαίδεια Δομή, τόμ. 25, σ. 13 ISBN 960-8177-77-4
2. ↑  Αριστοτέλης, «Περί θαυμασίων ακουσμάτων» 12,18

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Buxus sempervirens στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* GND: 4397257-3

 |

 |
Συντεταγμένες: 25°15′44.9″N 51°26′41.4″E﻿ / ﻿25.262472°N 51.444833°E﻿ / 25.262472; 51.444833

Ο **Πύργος Ασπάιρ** (αγγλικά: *Aspire Tower*), επίσης γνωστός ως **Ο Πυρσός της Ντόχα**, είναι ξενοδοχείο ουρανοξύστης ύψους 300 μέτρων, το όποίο βρίσκεται στο συγκρότημα της Ζώνης Ασπάιρ στη Ντόχα του Κατάρ. Ο πύργος σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Χάντι Σιμάν και την AREP και την εταιρείας μηχανικής Ove Arup and Partners και χρησιμοποιήθηκε ως το επίκεντρο των 15ων Ασιατικών Αγώνων που φιλοξενήθηκαν από το Κατάρ το Δεκέμβριο του 2006.

Ο πύργος είναι επί του παρόντος το ψηλότερο κτίριο στη Ντόχα και το Κατάρ, αλλά θα τον ξεπεράσουν οι Πύργοι Ντουμπάι της Ντόχα και ο Πύργος Μπαρουά, όταν ολοκληρωθεί ένα από τα δύο έργα. Ο πύργος είναι επίσης γνωστός ως **Khalifa Sports Tower** ή **Doha Olympic Tower**.

Κατασκευή και χρήση
-------------------

Ο πύργος ήταν ορόσημο των Ασιατικών Αγώνων του 2006 λόγω του μεγέθους και της εγγύτητάς του στον κεντρικό χώρο, το Διεθνές Στάδιο Χαλίφα.

Η τελική μορφή αποτελείται από έναν κύλινδρο οπλισμένου σκυροδέματος πάχους 1 έως 1,8 μέτρων (στον πυρήνα), που κυμαίνεται από 12 έως 18 μέτρα σε διάμετρο, περικυκλωμένο με ακτινωτά δίκτυα από ανοξείδωτο χάλυβα δοκών σε κάθε όροφο των δομικών μονάδων του. Τα ίδια τα δομικά στοιχεία αποτελούνται από χαλύβδινες κολώνες, μεταλλικές επενδύσεις, πλάκες από σκυρόδεμα και εξωτερικές τάσεις και δακτυλίους συμπίεσης, οι οποίες υποστηρίζουν εξωτερικά τοιχώματα με γυάλινη επένδυση. Ο πυθμένας κάθε μονάδας καλύπτεται με Ενισχυμένο σκυρόδεμα από ίνες γυαλιού. Οι δοκοί, καθώς και οι χαλύβδινοι σύνδεσμοι που συνδέουν όλα τα δομικά στοιχεία μαζί, βιδώνονται μέσω του πυρήνα από σκυρόδεμα και ως εκ τούτου αγκυρώνονται στη θέση τους, μεταφέροντας κάθετα φορτία από περιμετρικές στήλες και δοκούς δακτυλίου στον πυρήνα.

Το κτίριο ολοκληρώθηκε τον Νοέμβριο του 2007 με τελικό κόστος 133,395,000 ευρώ.

Δείτε επίσης
------------

* Υπερβολοειδές κατασκευή
* Πάρκο Ασπάιρ

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Sports City Tower, Doha, Qatar». Χάντι Σιμάν. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Οκτωβρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 11 Ιανουαρίου 2011.
2. ↑  «Sports City Tower| Building Types Study | Architectural Record». Archrecord.construction.com. Ανακτήθηκε στις 11 Ιανουαρίου 2011.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ιστότοπος Χάντι Σιμάν
* The Torch Doha
* The Aspire Tower: a case study on Constructalia Αρχειοθετήθηκε 2011-07-08 στο Wayback Machine.
* Haver & Boecker - Πληροφορίες σχετικά με τον πύργο
Οι **Πύργοι του Μάρκο** ή **Κάστρο του Κόζχλε** είναι ερείπια βυζαντινού κάστρου κοντά στο Κόζχλε της Βόρειας Μακεδονίας. ο σημερινό του όνομα προέρχεται από τον Πρίγκιπα Μάρκο τελευταίο Σέρβο ηγεμόνα που του ανήκε η περιοχή της σημερινής Βόρειας Μακεδονίας.

Ιστορία
-------

Το κάστρο αναφέρεται σε σερβικά εκκλησιαστικά έγραφα κατά τη βασιλεία του Στέφαν Ντούσαν. Μέχρι το 1230, όταν οι Σέρβοι εισέβαλαν στα Βυζαντινά συνοριακά φρούρια της περιοχής το Κόζχλε ήταν φρούριο της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας στα σύνορα με το Μεσαιωνικό βασίλειο της Σερβίας. Στην εποχή του Στέφαν Ντουσάν το φρούριο συνορεύει με τη φεουδαρχική ιδιοκτησία της εκκλησίας του Αγίου Νικόλα της Κόζχλε. Η εκκλησία κτίστηκε 1 χλμ νότια από το φρούριο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Микулчиќ, Иван. *Средновековни градови и тврдини во Македонија*. Скопје: Македонска академија на науките и уметностите. σελ. 290. Ανακτήθηκε στις 11 Φεβρουαρίου 2014.
2. ↑  Микулчиќ, Иван. *Средновековни градови и тврдини во Македонија*. Скопје: Македонска академија на науките и уметностите. σελ. 292. Ανακτήθηκε στις 11 Φεβρουαρίου 2014.

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Πύργοι του Μάρκο στο Κόζχλε** |


|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Βόρεια Μακεδονία | Πύλη Βόρεια Μακεδονία |
Monika Herceg receiving 'Fierce Women' award in 2021. Η Μόνικα Χέρτσεγκ έλαβε το βραβείο «Fierce Women» το 2021.
Η **Μόνικα Χέρτσεγκ** (γεννημένη το 1990, στο Σίσακ) είναι ποιήτρια, συντάκτης, φεμινίστρια και δημοφιλής επιστημονική ακτιβίστρια από την Κροατία. Έχει λάβει πολλά βραβεία λογοτεχνίας και έχει καθιερωθεί ως μία από τις σημαντικότερες ποιήτριες της νέας γενιάς στην Κροατία.

Βιογραφία
---------

Μεγάλωσε κοντά στην Πέτρινια, σπούδασε φυσική στο Πανεπιστήμιο της Ριέκα και είναι μία εργαζόμενη μητέρα 2 παιδιών στο Ζάγκρεμπ. Το 2017 κέρδισε το *Goran,* το πιο εξέχον βραβείο για νέους συγγραφείς στην Κροατία.  Ως αποτέλεσμα, το βιβλίο της εκδόθηκε το 2018 λαμβάνοντας εξαιρετικές κριτικές και έκτοτε κέρδισε τα βραβεία *Kvirin,*  Fran Galović  και το *βραβείο Na vrh Jezika* στην Κροατία. Διεθνώς, κέρδισε το δεύτερο βραβείο στο *Διεθνή Διαγωνισμό Ποίησης Castello di Duino* στο Itally το 2016 και το 2018 το *βραβείο Slavić* για αρχάριους συγγραφείς από το φεστιβάλ Mostovi Struge στη Βόρεια Μακεδονία. Το 2021 κέρδισε το βραβείο «Fierce Women» για τον ακτιβισμό της. 

Το έργο της έχει μεταφραστεί σε διάφορες γλώσσες, συμπεριλαμβανομένων των Αγγλικών μέσω του Versolopis, μία πλατφόρμα για την προώθηση νέων Ευρωπαίων συγγραφέων και μία επιλογή έργων της που δημοσιεύθηκαν στα γαλλικά ως «Ciel sous tension», L'Ollave, 2019. 

Είναι μέλος της Κροατικής Εταιρείας Συγγραφέων και είναι επί του παρόντος ενεργή στο συντακτικό συμβούλιο του περιοδικού τους.

Εργα
----

*Početne koordinate* (Αρχικές Συντεταγμένες) που γράφτηκε το 2017 και δημοσιεύτηκε στο Ζάγκρεμπ: SKUD Ivan Goran Kovačić, 2018

*Lovostaj,* Ζάγκρεμπ: Jesenski i Turk, 2019

*rijeme prije jezika*, Ζάγκρεμπ: Fraktura, 2020

ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΙΣ

*Τάση Ciel sous*, trans. Martina Kramer, Παρίσι: L'Ollave, 2019

Παραπομπές
----------

1. ↑  «2017: Monika Herceg > SKUD "Ivan Goran Kovačić"». *SKUD "Ivan Goran Kovačić"* (στα Κροατικά). 25 Μαΐου 2020. Ανακτήθηκε στις 8 Μαρτίου 2021.
2. ↑  «Branku Malešu Nagrada Kvirin za poeziju | Hrvatsko Društvo Pisaca». *hrvatskodrustvopisaca.hr*. Ανακτήθηκε στις 8 Μαρτίου 2021.
3. ↑  «Nagrada "Fran Galović" dodijeljena Moniki Herceg». *galoviceva-jesen.eu* (στα Κροατικά). Ανακτήθηκε στις 8 Μαρτίου 2021.
4. ↑  «Monika Herceg (poet) - Croatia - Poetry International». *www.poetryinternational.org*. Ανακτήθηκε στις 8 Μαρτίου 2021.
5. ↑  «Voxfeminae.net predstavio pet dobitnica ovogodišnje Fierce Women WoW nagrade – VoxFeminae». *voxfeminae.net*. Ανακτήθηκε στις 8 Μαρτίου 2021.
6. ↑  «Monika Herceg». *www.versopolis-poetry.com* (στα Αγγλικά). Versopolis Poetry. Ανακτήθηκε στις 8 Μαρτίου 2021.
7. ↑  *Ciel sous tension de Monika Herceg par Christophe Stolowicki, les parutions, l'actualité poétique sur Sitaudis.fr* (στα Γαλλικά).
8. ↑  «Herceg | Hrvatsko Društvo Pisaca». *hrvatskodrustvopisaca.hr*. Ανακτήθηκε στις 8 Μαρτίου 2021.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Αρχική σελίδα της Monika Herceg
* Monika Herceg στη Βερσέπολη
* Βιογραφία για τον εκδοτικό οίκο Fraktura
* Συνέντευξη στη δημόσια τηλεόραση της Κροατίας: Nedeljom u 2
Η **Μπεατρίς Βελάσκο Μεντόσα** (*Beatriz Velasco Mendoza*, 1913 - 2 Δεκεμβρίου 1981) ήταν η σύζυγος του Προέδρου του Μεξικού Μιγκέλ Αλεμάν Βαλντές.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1913 στο Ακάμπαρο Γκουαναχουάτο, και ήταν κόρη του Χοσέ Μαρία Βελάσκο και της Κολούμπα Μεντόσα.

Το 1928 γνώρισε τον Μιγκέλ Αλεμάν Βαλντές και την ίδια χρονιά αρραβωνιάστηκαν. Παντρεύτηκαν στις 17 Ιανουαρίου 1931. Ο γάμος τους ήταν μια κοινωνική εκδήλωση, η οποία γράφτηκε στις εφημερίδες της εποχής. Το νεαρό ζευγάρι πέρασε το μήνα του μέλιτος στην πόλη του Σαν Αντόνιο του Τέξας. Μαζί απέκτησαν τρία παιδιά, τον Μιγκέλ, την Μπεατρίς και τον Χόρχε.

Η Μπεατρίς έπασχε από ημιπληγία. Ήταν το πιο αγνό επαρχιώτικο κορίτσι, αγαπούσε το σπίτι και την οικογένειάς της, ειδικός στα καθήκοντα που παραδοσιακά θεωρούσαν γυναικεία, όπως υψηλή ραπτική, κέντημα, ύφανση και φυσικά το μαγείρεμα, δραστηριότητες στις οποίες αφιέρωσε μέρος του χρόνου της, αλλά πάνω απ' όλα, υπερασπιζόμενη με μεγάλο ζήλο την ηρεμία της και την ηρεμία του σπιτιού της.

Πέθανε στις 2 Δεκεμβρίου 1981 στη Πόλη του Μεξικού σε ηλικία 68 ετών. 

  


| Επίτιμοι τίτλοι
 |
| --- |
| Προκάτοχος Σολεδάδ Ορόσκο ντε Καμάτσο | **Πρώτη Κυρία του Μεξικού** | ΔιάδοχοςΜαρία Ισαγκίρε ντε Ρουίς |

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Μπεατρίς Βελάσκο** |
Σχέδιο βασιλικής. Ο νάρθηκας σημειώνεται με σκίαση
Ο **νάρθηκας** ή **πρόναος** αποτελεί το τρίτο μέρος ενός χριστιανικού ναού, μετά το ιερό βήμα και τον κυρίως ναό, που βρίσκεται στο δυτικό άκρο, όπου και είναι ο πρώτος χώρος για τον εισερχόμενο. Πρόκειται για μικρού μήκους χώρο με πλάτος σχεδόν το πλάτος του ναού. Είναι το μέρος εκείνο που κατά την αρχαία Εκκλησία στέκονταν οι κατηχούμενοι, οι μετανοούντες, οι υποπίπτοντες και οι προσκλαίοντες πιστοί.

Η πρωτοτυπία του νάρθηκα ξεκίνησε από τον πρόναο των αρχαίων ελληνικών ναών που υιοθετήθηκε από τους χριστιανούς και έλαβε τον αρχιτεκτονικό χαρακτήρα ρυθμού Βασιλικής, κυρίως από του 5ου αιώνα που γενικεύθηκε στον μεσογειακό χώρο τον 6ο αιώνα. Η ονομασία ίσως να προέρχεται από την ομοιότητα του σχήματος προς το φυτό νάρθηκα. Δεν αποκλείεται επίσης να έχει σχέση, εκ της ομοιότητας του χώρου, προς τους νάρθηκες, τα λεγόμενα ομοίως, στενόμακρα κιβωτίδια, που κατασκευάζονταν από τον κορμό του φυτού και χρησίμευαν για τη φύλαξη φαρμάκων ή μύρων.

Σήμερα που δεν υπάρχουν ενήλικοι κατηχούμενοι ο χώρος αυτός χρησιμεύει περισσότερο προς πώληση χριστιανικών βιβλίων, ή δωρεάν διάθεση ομοίως καθώς και εικονισμάτων. Στους νεότερους ναούς ο χώρος αυτός δεν υφίσταται και η είσοδος είναι απ΄ ευθείας στον κυρίως ναό. Έτσι τα παγκάρια του ναού, στα οποία πωλούνται λαμπάδες, βιβλία, αφιερώματα κλπ. πίσω από τα οποία στέκονται οι επίτροποι, ο νεωκόρος και οι άλλοι εργαζόμενοι στο ναό, σήμερα βρίσκονται δεξιά της εισόδου στον κυρίως ναό. Στις παλαιότερες εκκλησίες (ναούς) όπου υφίσταται νάρθηκας αυτός επικοινωνεί με τον κυρίως ναό με μια ευρύχωρη θύρα και σε πολλές περιπτώσεις με άλλες δύο μικρότερες πλαϊνές. Η έξοδος προς τον αύλειο χώρο γίνεται με μεγάλη κεντρική θύρα.  
Η κεντρική θύρα του νάρθηκα της Αγίας Σοφίας στη Κωνσταντινούπολη λεγόταν *Βασιλική* ή *Αυτοκρατορική* επειδή ακριβώς από αυτή εισέρχονταν μόνο οι Αυτοκράτορες.

Δείτε επίσης
------------

* Εκκλησία (αρχιτεκτονική)

Παραπομπές
----------

1. ↑  «... σὲ τρία μέρη: τὸν πρόναο, ...». Μαρία Χατζηγκούμα, Θεολόγος. Η ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΤΕΜΠΛΟΥ στο zogron.blogspot.com. Δημοσιεύθηκε 18/07/2012. Αρχειοθετήθηκε 23/12/2018. Ανακτήθηκε 23/12/2018.

*Η αρχική έκδοση του παρόντος λήμματος βασίστηκε σε κείμενο δημοσιευμένο από την Αποστολική Διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδος. Δημοσιεύεται στη Βικιπαίδεια κατόπιν άδειας.*
**Προεδρικές εκλογές** διεξήχθησαν στην Αμπχαζία στις 24 Αυγούστου 2014. Ήταν οι έκτες στη σειρά από τότε που θεσπίστηκε η θέση του Προέδρου της Αμπχαζίας, το 1994. Οι εκλογές έγιναν πρόωρα εξαιτίας της παραίτησης του προέδρου Αλεξάντερ Ανκβάμπ την 1η Ιουνίου 2014 συνεπεία της πολιτικής κρίσης που ξέσπασε στη δημοκρατία. Συνολικά 4 ήταν οι υποψήφιοι που διεκδίκησαν τον προεδρικό θώκο, με τελικό νικητή το Ραούλ Χατζίμπα, ο οποίος συγκέντρωσε λίγο παραπάνω από το 50% των ψήφων.

Πλαίσιο
-------

Στις 27 Μαΐου το κτήριο όπου στεγάζεται η Προεδρία καταλήφθηκε από διαδηλωτές της αντιπολίτευσης, με αποτέλεσμα ο Άνκβαμπ να φύγει για την Γκουντάουτα. Τελικά η κρίση κορυφώθηκε με την παραίτηση του προέδρου την 1η Ιουνίου. Καθώς ο αντιπρόεδρος Μιχαήλ Λογκούα είχε ήδη παραιτηθεί από το Δεκέμβριο του 2013 για λόγους υγείας, υπηρεσιακός πρόεδρος ανέλαβε ο πρόεδρος της Συνέλευσης του Λαού, Βαλέρι Μπγκάνμπα.

Στις 3 Ιουνίου 2014 ο επικεφαλής της Κεντρικής Εκλογικής Επιτροπής Μπατάλ Ταμπαγκούα ανακοίνωσε ότι η επιτροπή είχε αρχίσει τις προετοιμασίες για τη διεξαγωγή πρόωρων προεδρικών εκλογών με ορισθείσα ημερομηνία την 24η Αυγούστου.

Όπως και στις προηγούμενες εκλογές, εκλογικά κέντρα στήθηκαν και εκτός της Αμπχαζίας, στη Μόσχα και στο Τσερκέσκ. Για πρώτη φορά άνοιξε και εκλογικό κέντρο στην Κωνσταντινούπολη.

Αποτελέσματα
------------

| Υποψήφιος πρόεδρος | Υποψήφιος αντιπρόεδρος | Ψήφοι | % |
| --- | --- | --- | --- |
| Ραούλ Χατζίμπα | Βιτάλι Γκάμπνια | 50.586 | 50,60 |
| Ασλάν Μπζάνια | Αστάν Άγκρμπα | 35.869 | 35,88 |
| Μιράμπ Κισμάρια | Σαΐντ Λολούα | 6.390 | 6,39 |
| Λεονίντ Τζάπσμπα | Μπορίς Αμπίτοφ | 3.397 | 3,40 |
| Εναντίον όλων |  | 1.870 | 1,87 |
| Άκυρα/λευκά |  | 1.854 | 1,85 |
| **Σύνολο** |  | 99.966 | **100** |
| Εγγεγραμμένοι/συμμετοχή |  | 132.861 | 75,24% |
| Πηγή: Apsnypress |

Παραπομπές
----------

1. ↑  «ЦИК Абхазии начал подготовку к выборам президента». Apsnypress. 3-6-2014. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2014-06-05.. Ανακτήθηκε στις 8-6-2014.
2. ↑  «Центризбирком утвердил составы участковых избирательных комиссий за пределами Абхазии». Apsnypress. 24 -7-2014. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2014-08-08.. Ανακτήθηκε στις 26-7-2014.
Η **προγνωστική μοντελοποίηση** (αγγλικά: predictive modelling) χρησιμοποιεί στατιστικά στοιχεία με σκοπό την πρόβλεψη αποτελεσμάτων.  Η προγνωστική μοντελοποίηση είναι μια μορφή τεχνολογίας εξόρυξης δεδομένων, η οποία αναλύοντας ιστορικά και τρέχοντα δεδομένα δημιουργεί ένα μοντέλο που βοηθά στην πρόβλεψη μελλοντικών αποτελεσμάτων. Στην προγνωστική μοντελοποίηση, συλλέγονται δεδομένα, διαμορφώνεται ένα στατιστικό μοντέλο, γίνονται προβλέψεις και το μοντέλο επικυρώνεται (ή αναθεωρείται) καθώς διατίθενται επιπλέον δεδομένα.Η μέθοδος της προγνωστικής μοντελοποίησης χρησιμοποιείται συνήθως για την πρόβλεψη μελλοντικών συμπεριφορών, όμως εφαρμόζεται επίσης σε οποιονδήποτε τύπο άγνωστου συμβάντος, ανεξάρτητα από το πότε συνέβη. Για παράδειγμα, τα μοντέλα πρόβλεψης χρησιμοποιούνται συχνά για την εξιχνίαση εγκλημάτων και τον εντοπισμό υπόπτων, μετά το έγκλημα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Geisser, Seymour (1993). *Predictive Inference: An Introduction*. Chapman & Hall. σελ. []. ISBN 978-0-412-03471-8.
2. ↑  «Definition of Predictive Modeling - Gartner Information Technology Glossary». *Gartner* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 8 Ιουλίου 2021.
3. ↑  Finlay, Steven (2014). *Predictive Analytics, Data Mining and Big Data. Myths, Misconceptions and Methods* (1st έκδοση). Palgrave Macmillan. σελ. 237. ISBN 978-1137379276.
Στην ελληνική μυθολογία ο **Πύραμος** ήταν ένας ήρωας της Μ. Ασίας που συνδέεται με τη Θίσβη. Για τις δύο αυτές μορφές υπάρχουν δύο ανεξάρτητες παραδόσεις. Σύμφωνα με την αρχαιότερη, ο Πύραμος και η κόρη του Ασωπού Θίσβη ήταν αμοιβαία και σφοδρά ερωτευμένοι, πράγμα που είχε ως συνέπεια η Θίσβη να μείνει έγκυος και όταν το κατάλαβε αυτοκτόνησε. Τότε ο Πύραμος αυτοκτόνησε και αυτός. Στη συνέχεια οι θεοί έκαναν τον Πύραμο ποταμό και τη Θίσβη πηγή. Ο Πύραμος διέρρεε τη χώρα των Κιλίκων, ενώ το νερό της Θίσβης γινόταν ρυάκι και συναντούσε τον ποταμό αυτό, όπου και χυνόταν.

Οι Ρωμαίοι παράλλαξαν αυτό τον μύθο, ο οποίος καταγράφηκε από τον Υγίνο (περιληπτικά) και τον Οβίδιο (αναλυτικότερα, στις «Μεταμορφώσεις» του, βιβλίο 4, στ.55-166) ως εξής:

Οι Θίσβη και Πύραμος ζούσαν σε γειτονικά σπίτια (μεσοτοιχία) στη Βαβυλώνα επί βασιλείας Σεμιράμιδος και, καθώς οι γονείς τους τους είχαν απαγορεύσει να παντρευτούν, επικοινωνούσαν από μία ρωγμή στον κοινό τοίχο. Τελικώς συμφώνησαν πως μια νύχτα θα συναντιόνταν κρυφά στον «Τάφο του Νίνου», ύψωμα έξω από την πόλη, όπου υπήρχε πηγή και μία μουριά. Η Θίσβη έφθασε πρώτη εκεί, αλλά κρύφτηκε επειδή είδε μια λέαινα που πήγε να ξεδιψάσει στην πηγή αφού είχε φάει. Το πέπλο όμως της Θίσβης είχε πέσει κάτω και η λέαινα το έπαιξε και το λέρωσε με το ματωμένο στόμα της. Στο μεταξύ ήρθε ο Πύραμος, είδε τις πατημασιές της λέαινας και το ματωμένο πέπλο, και νόμισε ότι η Θίσβη είχε φαγωθεί από το λιοντάρι. Γεμάτος απόγνωση και ενοχή επειδή είχε συμφωνήσει να συναντηθούν σε επικίνδυνο μέρος, αυτοκτόνησε με το σπαθί του. Η Θίσβη, όταν βγήκε από την κρυψώνα της και είδε τον Πύραμο νεκρό, αυτοκτόνησε επίσης.

Από τότε τα λευκά μούρα της μουριάς εκείνης κοκκίνησαν από όλο εκείνο το χυμένο αίμα. Καθώς διηγούνται, η τέφρα των δύο εραστών τοποθετήθηκε μέσα στην ίδια υδρία.

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σ.659

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 294047266
* LCCN: n2022014629
* GND: 11859723X
* SUDOC: 166066273
* BNF: cb150990257 (data)

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ελληνική μυθολογία
 |

 |
Το οικόσημο του Οίκου ντε Λα Τρεμουάιγ
Ο **Ρομπέρ ντε Λα Τρεμουάιγ** (*Robert de la Trémoille ή Tremolay*), εξελληνισμένο *Ρουμπέρτος ή Ουδεβέρτος ντε Τρεμουλάς*, ήταν Γάλλος ιππότης και σταυροφόρος από το Τρεμουάιγ της Γαλλίας κι μετέπειτα ευγενής του Πριγκιπάτου της Αχαΐας. 

Σύμφωνα με το ελληνικό χρονικό κατάκτησης του Μορέως το 1209 του δόθηκαν οκτώ φέουδα και "μπαρονία" μαζί με τη κόμητεία Χαλανδρίτσας που ονομάστηκε Βαρωνία της Χαλανδρίτσας. Ο Ρομπέρ είχε λάβει μέρος στην Δ΄ Σταυροφορία στο πλευρό του Σαμπλίτη ή του Βιλλεαρδουίνου, όπως και όλοι οι ιππότες που τους δόθηκαν βαρωνίες και τιμάρια. 

> Τοῦ μισὶρ Ρουμπέρτου ντὲ Τρεμουλᾶ τέσσαρα φίε τοῦ ἐδῶκαν·  
> τὴν Χαλανδρίτσαν ἔχτισεν κ᾿ ἐλέγαν τον ἀφέντην. Το Χρονικόν του Μωρέως
> 
> 

Από το χρονικό, φαίνεται ότι έχτισε πύργο για κατοικία, το σημερινό Κάστρο της Χαλανδρίτσας. Ο Ρομπέρ αναφέρεται από την Ελληνική και Γαλλική έκδοση του χρονικού της κατάκτησης του Μορέως , όχι όμως από την Αραγωνική έκδοση η οποία είναι γραμμένη πρωτύτερα και αναφέρει ως πρώτο βαρώνο τον Γκυ ντε Λα Τρεμουάιγ, ενδεχομένως τον γιο του.

Πηγές
-----

* Chroniques greco-romanes : inedites ou peu connues avec notes et tables genealogiques / par Charles Hopf. -- Berlin : Weidmann, 1873.
* Latin Lordships in Greece, ανακτήθηκε 21 Μαρτίου 2013
* Το Χρονικόν του Μωρέως


1. ↑  Ανακτήθηκε στις 27  Νοεμβρίου 2018.
Η **πτώση της Καμπούλ** πραγματοποιήθηκε το 2001 κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Αφγανιστάν. Οι δυνάμεις της Βόρειας Συμμαχίας ξεκίνησαν την επίθεσή τους στην πόλη στις 13 Νοεμβρίου και πραγματοποίησαν ταχεία πρόοδο εναντίον των δυνάμεων των Ταλιμπάν, οι οποίες αποδυναμώθηκαν σε μεγάλο βαθμό από αμερικανικές και βρετανικές αεροπορικές επιθέσεις. Η πρόοδος προχώρησε σύμφωνα με τα σχέδια και την επόμενη ημέρα οι δυνάμεις της Βόρειας Συμμαχίας (με την υποστήριξη της ODA 555) εισήλθαν στην Καμπούλ χωρίς να συναντήσουν καμία αντίσταση. Οι δυνάμεις των Ταλιμπάν υποχώρησαν στη Κανταχάρ στα νότια της χώρας.

Σε συνδυασμό με την πτώση του Μαζάρι Σαρίφ πέντε ημέρες νωρίτερα, η κατάληψη της Καμπούλ ήταν ένα σημαντικό πλήγμα για τη διακυβέρνηση των Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν. 

Ως αποτέλεσμα όλων των απωλειών, τα επιζόντα μέλη των Ταλιμπάν και της Αλ Κάιντα υποχώρησαν προς την Κανταχάρ, την πνευματική γενέτειρα και έδρα των Ταλιμπάν, και το Τόρα Μπόρα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Neville, Leigh, *Special Forces in the War on Terror (General Military)*, Osprey Publishing, 2015, (ISBN 978-1472807908), σελ. 43
2. ↑  «The United States Army in Afghanistan - Operation ENDURING FREEDOM - October 2001-March 2003». *www.history.army.mil*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Φεβρουαρίου 2008. Ανακτήθηκε στις 12 Απριλίου 2019.
Το **πουάζ** , με διεθνές σύμβολο **P** είναι η μονάδα του δυναμικού ιξώδους, στο σύστημα μονάδων CGS. Το πουάζ εκφράζει την απαιτούμενη δύναμη κατανίκησης της εσωτερικής τριβής των ρευστών και την πρόκληση ροής τους σε μοναδιαία ταχύτητα. Αυτή αποδίδεται σε dyne-sec (μονάδα ισχύος) ανά τετραγωνικό εκατοστόμετρο, διατηρώντας μια ταχύτητα 1 cm / s. Tο όνομά της δόθηκε προς τιμή του Γάλλου φυσικού Ζαν Μαρί Λεονάρ Πουαζίγ (Jean Marie Léonard Poiseuille) (1797 - 1869).

{\displaystyle 1\ {\mbox{P}}=0.100\ {\mbox{kg}}\cdot {\mbox{m}}^{-1}\cdot {\mbox{s}}^{-1}=1\ {\mbox{g}}\cdot {\mbox{cm}}^{-1}\cdot {\mbox{s}}^{-1}}
Η ανάλογη μονάδα στο Διεθνές Σύστημα Μονάδων είναι το Πασκάλ ή Πασκάλ-δευτερόλεπτο [Pascal (Pa · s)], όπου 1 P ισούται με 0,1 Pa, ή 10 Ρ ισούται με 1 Pa

{\displaystyle 1\ {\mbox{Pa}}\cdot {\mbox{s}}=1\ {\mbox{kg}}\cdot {\mbox{m}}^{-1}\cdot {\mbox{s}}^{-1}=10\ {\mbox{P}}}
Η μονάδα αυτή συχνά χρησιμοποιείται με το εκατοστό υποπολλαπλάσιό της, θέτοντας πρόθεμα εκατοστο- ή centi- , με διεθνή σύντμηση cP, και εναλλακτικά cps, ή CP. Ένα εκατοστοπουάζ ή centipoise, ισούται με ένα millipascal δευτερόλεπτο (mPa-s) σε μονάδες SI. (1 cP = 10-2 Ρ = 10-3 Pa · s = 1 mPa · s)

Χρήσεις
-------

Με βάση το ιξώδες του απεσταγμένου νερού σε 21 ° C (70 ° F) που είναι ένα εκατοστοπουάζ βαθμονομούνται και όλα τα ρευστά. Τα Ιξωδόμετρα χρησιμοποιούνται σε μετρήσεις εκατοστοπουάζ. Η χρήση της μονάδας γίνεται απ΄ όλους τους κλάδους των Φυσικών επιστημών και Γεωεπιστημών.
Η **Ναχόντκα** (ρωσικά: Находка‎) είναι πόλη και λιμάνι στο κράι Πριμόρσκι στη Ρωσία. Βρίσκεται στην χερσόνησο Τρούντνι και προεξέχει στον κόλπο Ναχόντκα της Θάλασσας της Ιαπωνίας, περίπου 85 χιλιόμετρα ανατολικά του Βλαδιβοστόκ. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, η Ναχόντκα είχε πληθυσμό 159.719 κατοίκων. Επικεφαλής της κυβέρνησης της πόλης είναι ο Μπορίς Ινοκέντιεβιτς.

Ιστορία
-------

Ο κόλπος της Ναχόντκα, γύρω από τον οποίο βρίσκεται η πόλη, έγινε γνωστός στους Ρώσους από το πλοίο Αμέρικα, το οποίο βρήκε καταφύγιο στον κόλπο κατά τη διάρκεια καταιγίδας το 1859. Ως ανάμνηση αυτού του γεγονότος, ο κόλπος, ο οποίος είναι ελεύθερος από πάγο και σχετικά ήρεμος, ονομάστηκε Ναχόντκα, ο οποίος στα ρωσικά σημαίνει "ανακάλυψη" ή "τυχερό εύρημα".

Στην θέση της Ναχόντκα ιδρύθηκε ένας οικισμός το 1868, αλλά το 1872 εγκαταλείφθηκε μετά τον θάνατο του διοικητή του οικισμού, Χάρολντ Φούρουχιελμ. Το φθινόπωρο του 1870, ο Ότο Βίλχελμ Λίντχολμ ίδρυσε φαλαινοθηρικό σταθμό κατά μήκος του κόλπου. Το 1871 έφυγε από τη Ναχόντκα με προορισμό το Ποσιέτ όπου έπιασε έξι γκρι φάλαινες.

Μέχρι τον 20ό αιώνα, η περιοχή γύρω από τον κόλπο έμεινε ακατοίκητη και ο πρώτος οικισμός, ένα ψαροχώρι, ιδρύθηκε το 1907. Όταν η σοβιετική κυβέρνηση αποφάσισε να χτίσει λιμάνι στην περιοχή στην δεκαετία του 1930, ιδρύθηκαν αρκετοί οικισμοί στην περιοχή, οι οποίοι συγχωνεύθηκαν σε ενιαίο εργατικό οικισμό (τη σημερινή Ναχόντκα) στην δεκαετία του 1940. Στις 18 Μαίου 1950, ενώ η Ναχόντκα είχε φτάσει σχεδόν τους 28.000 κατοίκους, απέκτησε καθεστώς πόλης.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *d:Q26882286*. www.gks.ru/free\_doc/2016/oktmo/tom8\_oktmo.rar. Ανακτήθηκε στις 24  Οκτωβρίου 2016.
2. ↑  www.nakhodka-city.ru/user\_page\_content.aspx?UPageID=228. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21  Μαΐου 2012. Ανακτήθηκε στις 7  Δεκεμβρίου 2011.
3. ↑  Μηχανή του Χρόνου. rosstat.gov.ru/storage/mediabank/MZmdFJyI/chisl\_%D0%9C%D0%9E\_Site\_01-01-2021.xlsx. Ανακτήθηκε στις 30  Αυγούστου 2022.
4. ↑  Lindholm, O. V. Haes, T. A. & Tyrtoff, D. N. (2008). *Beyond the frontiers of imperial Russia: From the memoirs of Otto W. Lindholm*. Javea, Spain: A. de Haes OWL Publishing.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 139622865
* LCCN: n85187108
* GND: 4309605-0

 |

 |
Ο **Μόνας** ήταν ο πέμπτος επίσκοπος Μεδιολάνων, από το τέλος του 3ου αιώνα έως στις αρχές του 4ου αιώνα. Τιμάται από την Καθολική Εκκλησία ως άγιος στις 12 Οκτωβρίου.

Βιογραφία
---------

Εξελέγη Επίσκοπος Μεδιολάνων κατά τα τέλη του 3ου αιώνα (ίσως το 283) και η επισκοπική του θητεία διήρκεσε μέχρι πριν από το 313.

Ο Μόνας πέθανε στις 25 Μαρτίου (το έτος δεν είχε καταγραφεί) και ετάφη κοντά στην εκκλησία του Αγίου Βιταλίου του Μιλάνου (βασιλική Φαύστα), στην περιοχή όπου τώρα βρίσκεται η βασιλική του Αγίου Αμβροσίου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ruggeri, Fausto (1991). *I Vescovi di Milano*. Milano: NED. σελ. 9. ISBN 88-7023-154-2. (Ιταλικά)
2. ↑  Cazzani, Eugenio (1996). *Vescovi e arcivescovi di Milano*. Milano: Massimo. σελ. 13. ISBN 88-7030-891-X. (Ιταλικά)

  


| τίτλοι της Καθολικής Εκκλησίας |
| --- |
| ΠροκάτοχοςΚαλημέριος | **Επίσκοπος Μεδιολάνων**τέλη 3ου αιώνα | ΔιάδοχοςΜιροκλής |
Το **Προσωρινό έγγραφο εθνικότητας** είναι επίσημο έγγραφο πλοίου που, όπως ορίζεται εκ του ονόματος, έχει προσωρινή ισχύ.

Σύμφωνα με την υπό του Κ.Ι.Ν.Δ. προβλεπόμενη περίπτωση αγοράς πλοίου στην αλλοδαπή από Έλληνα ή ελληνική πλοιοκτήτρια εταιρεία που επιθυμεί να εγγράψει αυτό στη συνέχεια σε ελληνικό νηολόγιο, προς διευκόλυνση του πλου του, και εφόσον στο τόπο εκείνο δεν τηρείται "ελληνικό νηολόγιο", επιτρέπεται από τον εγγύτερο Έλληνα πρόξενο, μετά τη διαγραφή του πλοίου από το αλλοδαπό νηολόγιο η χορήγηση "*προσωρινού εγγράφου εθνικότητας*" καθώς και άλλων προσωρινών ναυτιλιακών εγγράφων. 
Στην οπίσθια όψη του εγγράφου αυτού σημειώνεται ο τίτλος κτήσεως της κυριότητας καθώς και περίληψη αυτού. Αυτό το έγγραφο μαζί με όλα τα άλλα προσωρινά έγγραφα που θα εφοδιασθεί το πλοίο στη συνέχεια κατατίθενται στην Αρχή που θα προβεί στην οριστική νηολόγηση του πλοίου τα οποία και αντικαθιστώνται με οριστικά ναυτιλιακά έγγραφα. Όπου υφίστανται ελληνικές προξενικές Αρχές αντί προσωρινών εγγράφων εκδίδονται απ΄ ευθείας οριστικά, μεταξύ των οποίων και το οριστικό έγγραφο εθνικότητας του πλοίου.
.

Η διάρκεια της προσωρινής αναγνώρισης είναι κατ΄ αρχήν εξάμηνος, που μπορεί όμως να παραταθεί από το ΥΕΝ εφόσον συντρέχουν ειδικοί ουσιαστικοί λόγοι.

Δείτε επίσης
------------

* Κυριότητα πλοίου
* Μετανηολόγηση
* Λιμένας νηολογίου