recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Εικονογράφηση από το μυθιστόρημα *Σκηνές της μποέμικης ζωής* του Ανρί Μυρζέ, 1851
Η γαλλική ομόηχη λέξη **Μποέμ** (Bohème) αρχικά σήμαινε καταγωγή από τη Βοημία δηλαδή Βοημός και συνεκδοχικά αυτός που κάνει ζωή τσιγγάνου, χωρίς τη φροντίδα και τη σκέψη της επαύριον. Η ονομασία αυτή χρησιμοποιήθηκε από τους Γάλλους προκειμένου να χαρακτηρίσουν έτσι τους Παρισινούς λογοτέχνες και καλλιτέχνες, για τον ανέμελο τρόπο της σκέψης και της ζωής τους, που αντιστρατεύονταν τα πλαίσια του βίου των οικονομικών στενών ορίων των πολιτών με τις καθημερινές ανάγκες και υποχρεώσεις, αλλά και περισσότερο για την ατημέλητη εμφάνισή τους ιδιαίτερα των καφενόβιων του "Καρτιέ Λατέν". 

Τα χαρακτηριστικά των μποέμ ήταν η αδιαφορία για τη ζωή και τις έγνοιες της, η ξενοιασιά, η διαρκής ευθυμία, η σπατάλη χρημάτων, τα όνειρα για νέα και μεγαλύτερα έσοδα, έτσι που να μπορούν να εξασφαλίσουν και για την επόμενη τον ίδιο τρόπο ζωής. Συμβαίνει συχνά όμως υπό την εξωτερική εμφάνιση ενός "μποέμ" να υποκρύπτονται πρόσωπα άσημα και ανίκανα να συμμορφώσουν ζωή ανάλογη των οικονομικών τους δυνάμεων φερόμενα περισσότερα από ανόητη επιδειξιομανία. Αναμφίβολα όμως, συμβαίνει να εμφανίζονται ως "μποέμ" και πρόσωπα πραγματικοί καλλιτέχνες (ποιητές, ζωγράφοι, μουσικοί κ.λπ.) αλλά και άλλα πρόσωπα που χαίρουν ιδιαίτερης κοινωνικής εκτίμησης σαφώς προνοητικοί και άριστοι διαχειριστές των οικονομικών τους. Τέτοιοι λεγόμενοι "μποέμ" ήταν ο ποιητής Πωλ Βερλαίν, ο ζωγράφος Γκωγκέν κ.ά.

Τον τρόπο ζωής των "μποέμ" περιέγραψε αριστοτεχνικά και πολύ γλαφυρά ο Ανρί Μυρζέ στο μυθιστόρημά του "Σκηνές από τη ζωή των Μποέμ". Στην ελληνική δημώδη γλώσσα πέρασε η λέξη ομόηχα χαρακτηρίζοντας γενικά την ανέμελη ζωή γεμάτη απολαύσεις και μάλιστα χωρίς κανένα ιδιαίτερο μειωτικό χαρακτήρα ή προέκταση. Στα δε ελληνικά λαϊκά τραγούδια απαντώνται ευρύτατα οι ονομασίες "μποέμης" και "μποέμισσα". 

*Τώρα τ΄ αποφάσισα μποέμης για να γίνω*
*και για το κόσμο στο εξής δεκάρα πια δε δίνω*
*Σ΄ αυτό το ψεύτικο ντουνιά μποέμικα θα ζήσω*
*τη λεβεντιά, τα νειάτα μου να τα ευχαριστήσω*
*Στο κόσμο πια μποέμικα τώρα διασκεδάζω*
*και πόνο μέσα στη καρδία κανένα πια δε βάζω*
(μερικοί στίχοι από το "Μποέμης" των Στ. Περπινιάδη και Στρ. Παγιουμτζή, στίχοι του Δ. Σέμση)

Δείτε επίσης
------------

* Μποέμ (όπερα)

Πηγές
-----

* *Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου* τ.14ος, σ.15-6
Ο **Κώστας Τζιαντζής** (1948-2011) γεννήθηκε στον Πύργο της Ηλείας ήταν Έλληνας πολιτικός, στέλεχος του ΚΚΕ και αργότερα στέλεχος του Νέου Αριστερού Ρεύματος. 

Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας. Εντάχθηκε στο αντιδικτατορικό κίνημα, συνελήφθη το 1968 και κρατήθηκε στην Ασφάλεια. Το 1969 οργανώθηκε στην ΚΝΕ. Ήταν μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου της ΚΝΕ στα χρόνια της δικτατορίας και βασικός συντελεστής στη δημιουργία της Αντι-ΕΦΕΕ. Στην εξέγερση του Πολυτεχνείου ήταν γραμματέας της Οργάνωσης Σπουδάζουσας της ΚΝΕ και έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στην εξέλιξη των γεγονότων. Καταζητούμενος της χούντας από τον Φεβρουάριο του 1974, πέρασε στην παρανομία μέχρι τη μεταπολίτευση. Μετά την κατάρρευση της χούντας υπήρξε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ μέχρι το 1989.

Η θετική απόφαση της ΚΕ του ΚΚΕ για την συγκρότηση της  κυβέρνησης Τζανετάκη (συγκυβέρνηση ΝΔ/ενιαίος ΣΥΝ) τον Ιούνιο του 1989 και αμέσως μετά της Οικουμενικής κυβέρνησης Ζολώτα (ΝΔ/ΠΑΣΟΚ/ενιαίος ΣΥΝ), σε συνδυασμό με τις εξελίξεις πλήρους γραφειοκρατικοποίησης και κατάρρευσης στις χώρες του ονομαζόμενου υπαρκτού σοσιαλισμού, αποτέλεσαν τις αιτίες που οδήγησαν σε παραίτηση τον Κώστα Τζιαντζή από την Κεντρική Επιτροπή το Νοέμβριο του 1989 μαζί με άλλα 14 μέλη της και σε αποχώρηση από το ΚΚΕ. Λίγο αργότερα, οι δεκαπέντε παραιτηθέντες από την ΚΕ μαζί με πολλά μέλη του ΚΚΕ που αποχώρησαν επίσης από αυτό, συνέβαλαν στη δημιουργία του  Νέου Αριστερού Ρεύματος (ΝΑΡ). Στα δύσκολα για την Αριστερά χρόνια που ακολούθησαν, ο Κώστας Τζιαντζής κατέβαλε συστηματικές προσπάθειες για την ανασυγκρότηση του κομμουνιστικού ιδανικού και τη διαμόρφωση ενός επαναστατικού προγράμματος του αντίστοιχου κόμματος και του εργατικού κινήματος της εποχής μας, για την κομμουνιστική απελευθέρωση της κοινωνίας. Κατέβαλε επίσης συστηματικές προσπάθειες, για την ενότητα δράσης των ποικίλων ιστορικών ρευμάτων της Αριστεράς. Πέθανε την 1η Νοεμβρίου 2011.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ο Κώστας Τζιαντζής και το «κόμμα – μέτωπο – κίνημα»
2. ↑  Για τον Κώστα Τζιαντζή: Επαναστικό υποκείμενο χωρίς copyright
3. ↑  «Την Πέμπτη η κηδεία του ηγετικού στελέχους του ΝΑΡ Κώστα Τζιαντζή». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Νοεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 1 Νοεμβρίου 2021.
4. ↑  ««Έφυγε» η προσωπικότητα της Αριστεράς, Κώστας Τζιαντζής». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Μαΐου 2018. Ανακτήθηκε στις 1 Νοεμβρίου 2019.
Ο **Βαλδουίνος της Ολλανδίας**, ολλανδ.: *Baldwin van Holland* (απεβ. στις 30 Απριλίου 1196 στο Μάιντς) ήταν επίσκοπος της Ουτρέχτης από το 1178 έως το 1196.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του Ντιρκ ΣΤ΄ κόμη της Ολλανδίας και της Σοφίας του Ράινεκ, και αδελφός των κόμητων Όθωνα του Μπέντχαϊν και Φλόρις Γ΄ κόμη της Ολλανδίας. Πριν ο Bαλδουίνος γίνει επίσκοπος της Ουτρέχτης, ήταν αρχιεπίσκοπος της Βρέμης και ιερέας του Ερρίκου Γ΄ του Λέοντα δούκα της Σαξονίας. Με έναν συγγενή του ως επίσκοπο, ο κόμης της Ολλανδίας επρόκειτο να επεκτείνει την εξουσία του στην Ουτρέχτη. Κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησής του, ο Bαλδουίνος συμμετείχε στις συγκρούσεις με τον Όθωνα Α΄ κόμη του Χέλρε (Guelders) για τους Βελούφε και Σάλαντ, και με τους άρχοντες του Χρόνινχεν και του Κόεβορντεν. Αυτοί οι πόλεμοι οδήγησαν σε πολυάριθμες επιδρομές και λεηλασίες στο Όφερστιχτ, οι οποίες βάρυναν πολύ τα οικονομικά της επισκοπής. Μετά το τέλος του, ο Bαλδουίνος ενταφιάστηκε στον καθεδρικό ναό του Αγ. Μαρτίνου, στην Ουτρέχτη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.deutsche-biographie.de/pnd135953138.html. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  WIAG-Pers-EPISCGatz-05128-001.

Πηγές
-----

* De Boer, Dick; Cordfunke, Erik (1995), Graven van Holland : portretten in woord en beeld (880-1580), Zwolle: Walburg Pers, pp. 29–30, ISBN 978-90-6011-915-0
* Dijkstra, B.K.S. (1991), Een stamboom in been, Amsterdam
* Dirk VI of Holland at www.genealogie-mittelalter.de

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 80381469
* GND: 135953138

 |

 |
Κόκκοι πυρίτιδας.
Η **πυρίτιδα**, κοινώς (το) **μπαρούτι** ή η *μπαρούτη*, είναι μείγμα άνθρακα, θείου και νίτρου και είναι η αρχαιότερη εκρηκτική ύλη. Παραμένει άγνωστο το πότε και από ποιον πρωτοδημιουργήθηκε.

Παλαιότερα άλλοι την απέδιδαν στον Ρότζερ Μπέικον και άλλοι στον Μπέρτχολντ Σβαρτς. Σήμερα είναι βέβαιο ότι ήταν γνωστή στους Κινέζους ως εκρηκτικό μέσον για ανατινάξεις και πυροτεχνήματα.

Τον 12ο αιώνα με αρχές του 13ου αρχίζουν να γίνονται γνωστές στην Ευρώπη οι δυνατότητές της. Ο Άγγλος φραγκισκανός μοναχός Ρότζερ Μπέικον, επιστήμονας και ιδιαίτερα μορφωμένος, ήταν ο πρώτος που κατέγραψε τη "συνταγή" της πυρίτιδας μετά από πολλά σχετικά πειράματα (1250) έτσι ώστε να μπορεί να παρασκευάζεται με σταθερές αναλογίες. Στην Ευρώπη η πρώτη πολεμική χρήση της πυρίτιδας αναφέρεται ότι έγινε από τους Άγγλους έναν αιώνα μετά, το 1346 στη Μάχη του Κρεσύ, αν και τα πρώτα πυροβόλα φαίνεται να είναι ήδη γνωστά το 1326, σύμφωνα με την αρχαιότερη απεικόνισή τους. Γρήγορα η εφεύρεση του πυροβόλου άλλαξε τη μέχρι τότε μορφή του πολέμου, με συνέπεια η χρήση της πυρίτιδας ν΄ αποτελέσει ένα πολύ σημαντικό σταθμό στην εξέλιξη των όπλων.

Μίγματα
-------

Η συνήθης μαύρη πυρίτιδα είναι μείγμα νιτρικού καλίου, θείου και άνθρακα. Το μείγμα αυτό προκειμένου να μετατραπεί σε κόκκους για να μπορεί να χρησιμοποιηθεί αποτελεσματικά, αλέθεται σε ειδικούς μύλους, τους μπαρουτόμυλους. Οι συνηθέστερες αναλογίες, επί τοις %, για το σκοπό χρήσης είναι ως ο ακόλουθος πίνακας:

| Νο | Σκοπός χρήσης | Νιτρικό κάλιο | Θείο | Άνθρακας | Σύνολο % |
| 1 | **Πυρίτιδα Πολεμικών όπλων** | 75 | 12,5 | 12,5 | 100 |
| 2 | Πυρίτιδα κυνηγίου | 78 | 10 | 12 | 100 |
| 3 | Πυρίτιδα εκρηκτικών (φουρνέλων) | 62 | 18 | 20 | 100 |
|

* Σημειώνεται ότι το νιτρικό κάλιο πρέπει να είναι πολύ καθαρό και απαλλαγμένο κυρίως από χλωριούχο νάτριο, η παρουσία του οποίου και καθιστά το μείγμα υγροσκοπικό. Το δε χρησιμοποιούμενο θείο είναι αυτό που διατίθεται σε μορφή ράβδων. Τέλος, ο άνθρακας θα πρέπει να είναι ελαφρύς, πορώδης και εύφλεκτος. Παλαιότερα λαμβανόταν από τρυφερούς κλάδους κατάλληλων φυτών (όπως από λεύκες, κληματαριές κ.λπ.).

Πηγές
-----

* *Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου* τ. 16ος, σ. 540
* Gunpowder History

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **πυρίτιδα**  |

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Πυρίτιδα** |

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85057937
* GND: 4077081-3
* NKC: ph349439

 |

 |
Αγώνες καρτ στο Ιλινόις το 1962.
Οι **αγώνες καρτ** (αγγλικά: Cart racing‎) είναι παραλλαγή αγώνων δρόμου του μηχανοκίνητου αθλητισμού με τετράτροχα οχήματα γνωστά ως καρτ. Συνήθως διεξάγονται σε πίστες με μειωμένη κλίμακα, αν και μερικοί επαγγελματικοί αγώνες καρτ διεξάγονται επίσης σε πίστες μηχανοκίνητου αθλητισμού πλήρους μεγέθους. Το κάρτινγκ θεωρείται συνήθως ως το σκαλοπάτι για τις υψηλότερες βαθμίδες του μηχανοκίνητου αθλητισμού, με τους περισσότερους οδηγούς της Φόρμουλα 1 —συμπεριλαμβανομένων των Σεμπάστιαν Φέτελ, Νίκο Ρόσμπεργκ, Άιρτον Σένα, Μαξ Φερστάπεν, Λιούις Χάμιλτον, Μίχαελ Σουμάχερ, Κίμι Ράικονεν και Φερνάντο Αλόνσο, ξεκίνησαν την καριέρα τους από τα καρτ.

Τα καρτ ποικίλλουν ευρέως σε ταχύτητα και μερικά (γνωστά ως superkarts) μπορούν να φτάσουν ταχύτητες που υπερβαίνουν τα 160 χλμ, ενώ τα καρτ αναψυχής που προορίζονται για το ευρύ κοινό ενδέχεται να περιορίζονται σε χαμηλότερες ταχύτητες.

Ιστορία
-------

Ο Αρτ Ίνγκελς είναι γενικά αποδεκτός ότι είναι ο πατέρας του καρτ. Ένας βετεράνος hot rodder και κατασκευαστής αγωνιστικών αυτοκινήτων στο Kurtis Kraft, κατασκεύασε το πρώτο καρτ στη Νότια Καλιφόρνια το 1956.  Οι πρώτοι αγώνες καρτ πραγματοποιήθηκαν στο χώρο στάθμευσης αυτοκινήτων Rose Bowl Stadium.  Αμέσως έγινε δημοφιλές και το καρτ εξαπλώθηκε γρήγορα σε άλλες χώρες  και αυτή τη στιγμή έχει μεγάλους θαυμαστές στην Ευρώπη.

Ο πρώτος κατασκευαστής καρτ ήταν μια αμερικανική εταιρεία, η Go Kart Manufacturing Co. (1957). Το 1959, η McCulloch ήταν η πρώτη εταιρεία που παρήγαγε κινητήρες για καρτ. Ο πρώτος κινητήρας του, ο McCulloch MC-10,  ήταν ένας προσαρμοσμένος δίχρονος κινητήρας με αλυσοπρίονο.  Αργότερα, στη δεκαετία του 1960, οι κινητήρες μοτοσικλετών προσαρμόστηκαν επίσης για χρήση καρτ, προτού οι ειδικοί κατασκευαστές, ειδικά στην Ιταλία, αρχίσουν να κατασκευάζουν κινητήρες για το άθλημα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «FIA Karting» (PDF). *www.fiakarting.com*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 24 Αυγούστου 2009.
2. ↑  Preston, Lerner (23 April 2021). «Why karting will outlast gimmick-filled racing – without a social media strategy».. Ανακτήθηκε στις 23 April 2021.
3. ↑  «How the kart was first introduced to Europe – by Burton Reinfrank – June 2004». Vintagekarts.com. Ανακτήθηκε στις 8 Αυγούστου 2011.
4. ↑  «The McCulloch Kart Engines». Macbobaust.com. 15 Σεπτεμβρίου 2002. Ανακτήθηκε στις 8 Αυγούστου 2011.
5. ↑  «1959 – McCulloch's Entry into Kart Racing». Vintagekarts.com. Ανακτήθηκε στις 8 Αυγούστου 2011.
Η **Μαρία**, γαλλ.: *Marie d'Enghien* (μετά το 1363 – 1392/1393) από τον Οίκο του Ανγκιάν, ήταν κυρία του Άργους και της Ναυπλίας στη Φραγκοκρατούμενη Ελλάδα από το 1376/77 έως το 1388. Επειδή ήταν ανήλικη όταν κληρονόμησε την κυριότητα από τον πατέρα της, Γκυ του Ανγκιάν, ο αδελφός του, Λουδοβίκος του Ανγκιάν, διορίστηκε κηδεμόνας της. Ο Λουδοβίκος πάντρεψε τη Μαρία με έναν Βενετό πατρίκο, τον Πιέτρο Κορνάρο, το 1377. Η Μαρία μετακόμισε στη Βενετία, αλλά συμμετείχε στη διοίκηση της κυριότητάς της.Όταν απεβίωσε ο σύζυγός της, πώλησε την κυριότητα στη Δημοκρατία της Βενετίας για ένα κανονικό εισόδημα το 1388.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε μετά το 1363 από τον Γκυ του Ανγκιάν, κύριο του Άργους και της Ναυπλίας και της Μπόνης του Φουσερόλ.   Όντας το μοναχοπαίδι των γονιών της, ήταν η μοναδική κληρονόμος της κυριότητας τού πατέρα της, όταν αρραβωνιάστηκε τον Ιωάννη ντε Λούρια, τον Καταλανό κύριο στο Στείρι Βοιωτίας, στο Δουκάτο των Αθηνών, το 1371.  Αν και το συμβόλαιο γάμο συντάχθηκε (τους τελευταίους μήνες του έτους), ο γάμος δεν έγινε τελικά.

Πρώτος γάμος
------------

Η Μαρία κληρονόμησε το Άργος και τη Ναυπλία, όταν ο πατέρας της απεβίωσε λίγο μετά τον Οκτώβριο του 1376.  Ήταν ακόμη ανήλικη, και ο θείος της Λουδοβίκος του Ανγκιάν, κόμης του Κονβερσάνο διοικούσε την κυριότητά της ως κηδεμόνας της.  Αυτός πάντρεψε τη Μαρία με τον Πιέτρο Κορνάρο, γιο ενός πλούσιου Βενετού πατρίκιου, του Φεντερίγκο Κορνάρο.  Το συμβόλαιο για τον γάμο υπογράφηκε στη Βενετία στις 17 Μαΐου 1377.  Περίπου δύο μήνες αργότερα, η Σύγκλητος της Βενετίας εξουσιοδότησε τον Φεντερίγκο να φέρει τη Μαρία στη Βενετία.  Στη συνέχεια, ο Φεντερίγκο φρόντισε για την άμυνα του Άργους και της Ναυπλίας ενάντια στους Τούρκους και άλλους πειρατές. 

Η Μαρία και ο σύζυγός της διοικούσαν μαζί την κυριότητα.  Για παράδειγμα, επιβεβαίωσαν από κοινού την προηγούμενη παραχώρηση γης του Λουδοβίκου το Ανγκιάν σε έναν τοπικό ευγενή.  Ο Πιέτρο απεβίωσε πριν από το 1388, και η Μαρία ξεκίνησε διαπραγματεύσεις για την πώληση της κυριότητάς της στη Βενετία, επειδή δεν μπορούσε να την υπερασπιστεί.   Τόσο το Άργος όσο και η Ναύπλια βρίσκονταν σε στρατηγικώς σημαντικά σημεία, και η Σύγκλητος αποδέχθηκε την προσφορά.  Στις 12 Δεκεμβρίου 1388 η Μαρία πώλησε την κυριότητά της, σε αντάλλαγμα για ένα ετήσιο εισόδημα που θα καταβάλλεται σε αυτήν και στους απογόνους της, όσο η Βενετία κατείχε το Άργος και τη Ναυπλία.

Δεύτερος γάμος
--------------

Παντρεύτηκε τον Πασκάλε Ζάνο το 1388, αλλά η Μαρία απεβίωσε στη Βενετία το 1393 ή πριν, χωρίς να αφήσει παιδιά από κανέναν από τους δύο γάμους.  Ο θείος της Ενζελμπέρ του Ανγκιάν πλησίασε τη βενετική Σύγκλητο, απαιτώντας την κυριότητα του Άργους και της Ναυπλίας, αλλά σύντομα ενημερώθηκε για την πώληση της κυριότητας.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. 1 2  Lock 1995, σελ. 367.
2. ↑  Luttrell 1966, σελ. 44.
3. 1 2 3  Luttrell 1966.
4. 1 2 3 4 5 6 7  Luttrell 1966, σελ. 42.
5. ↑  Luttrell 1966, σελ. 45.
6. 1 2  Topping 1975, σελ. 153.
7. ↑  Setton 1975, σελ. 247.
8. ↑  Lock 1995, σελ. 46.

Πηγές
-----
Ο **Μπέρτολντ**, γερμ.: *Berthold of Schweinfurt* (απεβ. 15 Ιανουαρίου 980) από τον Οίκο των Λεοπολδιδών-Σβάινφουρτ ήταν Γερμανός ευγενής, ιδρυτής του κλάδου των Σβάινφουρτ.

Βιογραφία
---------

Αναφέρεται για πρώτη φορά ως κόμης το 941. Το 960, αναφέρεται ως κόμης στο Ράντεντσγκαου. Το 961, εμφανίζεται ως κόμης στο κάτω Ράαμπ και το 973 ως κόμης στο Φόλκφελνρ σάιρ. Μετά από επιτυχημένες μάχες στη Βοημία και την Ουγγαρία, ονομάστηκε μάργαραβος το 976. Το 980, εμφανίζεται ως κόμης στην ανατολική Φραγκονία.

Το ιστορικό του αμφισβητείται. Η πιο πιθανή θεωρία είναι ότι ήταν γιος (ή εγγονός) του Aρνούλφου Α΄ δούκα της Βαυαρίας. Αυτό θα τον έκανε μέλος της δυναστείας Λεοπολδιδών. Μία άλλη θεωρία τον βλέπει ως γιο τού αδελφού τού Aρνούλφου Α΄, Μπέρτολντ, δούκα της Βαυαρίας, κάτι που θα τον καθιστούσε ακόμη Λεοπολδίδη. Αυτή η σύνδεση με τους Λεοπολδίδες (Luitpoldings) θα εξηγούσε τη σχέση των Σβάινφουρτ με τη Βαυαρία. Μία άλλη θεωρία τον τοποθετεί στην οικογένεια Ποπονιδών/Μπάμπενμπεργκ: είναι βέβαιο ότι ο αδελφός του, ή ανιψιός του, Λεοπόλδος Α' μάργραβος της Αυστρίας ήταν ο ιδρυτής του Αυστριακού Οίκου τοων Μπάμπενμπεργκ. Το όνομα «Λεοπόλδος» είναι ένας εκσυγχρονισμός του «Luitpold» και θα ενίσχυε το επιχείρημα για δεσμούς με τους Λεοπολδίδες.

*Στον comes Βertholdus* που αναφέρεται το 941, ανατέθηκε από τον βασιλιά Όθωνα Α' της Γερμανίας να φρουρεί τον Λοθάριο Β', κόμη του Βάλμπεκ, ο οποίος είχε αιχμαλωτιστεί. Ο Λοθάριος Β΄ έλαβε χάρη τον επόμενο χρόνο, και ο Μπέρτολντ νυμφεύτηκε την κόρη του Αϊλίκα (απεβ. 19 Αυγούστου 1015). Αργότερα ξεκίνησε την κατασκευή του καθεδρικού στο Σβάινφουρτ, όπου και τάφηκε.

Το 964 στον Μπέρτολντ ανατέθηκε από τον Όθωνα Α΄ να φρουρεί έναν άλλο κρατούμενο, τον βασιλιά Βερεγγάριο Β' της Ιταλίας, ο οποίος κρατήθηκε αιχμάλωτος στο Μπάμπεργκ. Το 973 ο Μπέρτολντ συμμετείχε στην εκδίωξη του επαναστατημένου Ερρίκου Β' δούκα της Βαυαρίας.

Οικογένεια
----------

Ήταν νυμφευμένος με την Αϊλίκα του Βάλμπεκ, κόρη του Λοθάριου Β΄ κόμη του Βάλμπεκ. Είχαν τουλάχιστον δύο παιδιά:

* Ερρίκος (απεβ. 18 Σεπτεμβρίου 1017), διάδοχος του Μπέρτολντ.
* Μπούκο, ο οποίος αναφέρεται το 1003.
* Πιθανώς μία κόρη που ονομάζεται Χέντβιχ, μητέρα της Κουνιγκούντε του Λουξεμβούργου

Το 1010, μία κυρία με το όνομα Αϊλίκα ήταν ηγουμένη στο αβαείο του Νήντερνμπουργκ στο Πάσσαου. Πιστεύεται ότι αυτή η Αϊλίκα μπορεί να ήταν κόρη τού Μπέρτολντ και της συζύγου του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  fmg.ac/Projects/MedLands/BAVARIAN%20NOBILITY.htm#Bertholddied980. Ανακτήθηκε στις 18  Απριλίου 2021.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 18417481
* GND: 13358464X

 |

 |
**Τηλεφωνικός κατάλογος** ονομάζεται ο ονομαστικός κατάλογος φυσικών και νομικών προσώπων σε μία γεωγραφική περιοχή που διαθέτουν συνδρομή στον πάροχο υπηρεσιών που τον δημοσιεύει. Σκοπός του είναι να καταστήσει ευκολότερη η εύρεση του τηλεφωνικού αριθμού ενός συνδρομητή που συνήθως συνοδεύεται από διεύθυνση κατοικίας του ή της έδρας των υπηρεσιών του.

Η έλευση του διαδικτύου και των smartphones στον 21ο αιώνα μείωσε σημαντικά την ανάγκη για τον συμβατικό τηλεφωνικό κατάλογο. Ορισμένες πόλεις των ΗΠΑ, όπως το Σιάτλ και το Σαν Φρανσίσκο, πρότειναν την απαγόρευση έκδοσης τηλεφωνικών καταλόγων, θεωρώντας τους ως επιβλαβείς για το περιβάλλον. Ο πρώτος τηλεφωνικός κατάλογος εκδόθηκε στις 21 Φεβρουαρίου 1878 στο Νιού Χέβεν του Κονέκτικατ αποτελούμενος από πενήντα καταχωρήσεις επιχειρήσεων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Yellow Pages ruling endangers SF ban, Heather Knight, *San Francisco Chronicle*, 15 October 2012; retrieved 19 March 2013
2. ↑  Appeals court rules against Seattle's curbs on yellow pages, Emily Heffter, *Seattle Times*, 15 October 2012; retrieved 19 March 2013
3. ↑  Jason Zasky. «The Phone Book». *Failure Magazine*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Σεπτεμβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 31 Δεκεμβρίου 2013.
Το **Καστρί** είναι προϊστορικός οικισμός στη βορειοανατολική πλευρά του νησιού της Σύρου, ο οποίος χρονολογείται στα τέλη της Πρωτοκυκλαδικής περιόδου II (2800-2300 π.Χ.). Υπολογίζεται ότι έχει έκταση 3,5 με 5 στρέμματα. Βρίσκεται στην κορυφή ενός απόκρημνου λόφου κοντά στη θάλασσα. Στον οικισμό ανασκάφτηκαν υπολείμματα κτιρίων και νεκροταφείου με περισσότερους από 600 τάφους. Αυτός ο οικισμός πιθανότατα είναι το σημείο όπου πρωτοκατοικήθηκε η Σύρος.

Νότια του Καστρίου και σε απόσταση περίπου 45 λεπτών με τα πόδια, βρίσκεται ο μικρός οικισμός της Χαλανδριανής, όπου έχει ανασκαφεί προϊστορική ακρόπολη. Οι δύο αυτές περιοχές συνδέονται με ένα δύσβατο μονοπάτι.

Ανασκαφές
---------

Ο λόφος Καστρί και τα οικοδομικά κατάλοιπα του οικισμού Καστρί στην κορυφή του, ανασκαφή 1898
Το 1898, ο Χρήστος Τσούντας μελετώντας τον αρχαιολογικό χώρο, διαπίστωσε ότι από το 2800 π.Χ. οι οικισμοί αρχίζουν να κατασκευάζονται κατά προτίμηση σε απόσταση από τις ακτές, σε πλαγιές λόφων, για προστασία από τις πλημμύρες, τον άνεμο και κυρίως από τους πειρατές.

Οι οικίες στο Καστρί χωρίζονταν με στενούς διαδρόμους για οικονομία χώρου, ενώ ολόκληρος ο οικισμός περιβάλλονταν όχι μόνο από τείχος αλλά και από ισχυρό προτείχισμα. Οι κατοικίες ήταν απλές και αποτελούνταν από ένα ή δύο δωμάτια με ευθυγραμμισμένους ή καμπυλόγραμμους πέτρινους τοίχους πάχους μισού μέτρου περίπου, οι οποίοι έδιναν στα σπίτια σχήμα D. Η οροφή καλυπτόταν από ξύλα, κλαδιά ή καλάμια και το πάτωμα ήταν στρωμένο με χώμα ή με μικρές πλάκες. Ο οικισμός προστατεύεται από οχυρωματικό περίβολο, πάχους περίπου 2 μέτρων.

Στον οικισμό εντοπίστηκε και εργαστήριο μεταλλοτεχνίας, στο οποίο βρέθηκαν ασημένια, μολύβδινα και μπρούντζινα αντικείμενα που χρησιμοποιούνταν για την κατασκευή εργαλείων και όπλων.

Πηγές
-----

* Καστρί Σύρου Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Δήμος Σύρου - Ερμούπολης Αρχειοθετήθηκε 2013-05-24 στο Wayback Machine.
* Μονοπάτια της Σύρου: Χαλανδριανή, Καστρί στο .
* Ο αρχαιολογικός χώρος της Χαλανδριανής – Καστριού στον ιστότοπο .

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Χαλανδριανή». *Syros - More than an island*. Ανακτήθηκε στις 3 Σεπτεμβρίου 2023.
2. ↑  WonderGreece.gr. «Αρχαιολογικός Χώρος Χαλανδριανής | Αρχαιολογικοί Χώροι | Πολιτισμός | Σύρος | Περιοχές | WonderGreece.gr».. Ανακτήθηκε στις 3 Σεπτεμβρίου 2023.  Εξωτερικός σύνδεσμος στο `|website=` (βοήθεια)
3. ↑  «Διαδικτυακή διάλεξη: Καστρί Σύρου – Οι νέες έρευνες στην «Ακρόπολη». *Syros Agenda*. 15 Φεβρουαρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 3 Σεπτεμβρίου 2023.
Ο **Κορράδος Α΄ της Γερμανίας**, αποκαλούμενος **ο Νεότερος**, (*Konrad I.*, 881 – 23 Δεκεμβρίου 918) από τον Οίκο των Κορραδιδών, ήταν βασιλιάς της Ανατολικής Φραγκίας από το 911 έως το 918. Επίσης, ήταν δούκας της Φραγκονίας (906–918).

Η ζωή του
---------

Σφραγίδα (σιγίλλιον) του Κορράδου Α' της Γερμανίας.
Διαδέχθηκε τον Λουδοβίκο τον Παίδα. Δεν χρησιμοποίησε ποτέ τον Τευτονικό τίτλο του βασιλιά των Γερμανών, αλλά προτίμησε τον τίτλο του βασιλιά των Ανατολικών Φράγκων, ένα βασίλειο που αναπτύχθηκε τον 10ο αιώνα στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Ήταν γιος και διάδοχος του Κορράδου του πρεσβύτερου δούκα της Θουριγγίας. Οι Κορραδίδες ήταν κόμητες στην περιοχή του Λαν, ενώ οι Μπάμπενμπερκ στο Μαίν με φιλοδοξίες να κυριαρχήσουν στην Φραγκονία. Το 906 σε μάχη στο Φρίτσλαρ ο πατέρας του Κορράδος ο Πρεσβύτερος μαζί με δύο από τους τρεις αδελφούς του σκοτώθηκαν και ο τρίτος αδελφός του εκτελέστηκε αμέσως μετά. Τότε ο Κορράδος, σε ηλικία 16 ετών, διαδέχθηκε τον πατέρα του στην Φραγκονία.

Εξελέγη βασιλιάς των Ανατολικών Φράγκων στις 10 Νοεμβρίου του 911, μετά τον πρόωρο θάνατο του τελευταίου Καρολίδη βασιλιά Λουδοβίκου του παιδός. Η βασιλεία του χαρακτηρίζεται από ασταμάτητες διαμάχες με τους δούκες της Σαξονίας, της Βαυαρίας και της Σουαβίας. Οι στρατιωτικές του εκστρατείες ήταν όλες αποτυχημένες, όπως και οι προσπάθειές του να περιορίσει την δύναμη των επισκόπων. 

Απεβίωσε σε ηλικία 28 ετών. Στην επιθανάτιο κλίνη του ζήτησε, για το καλό της χώρας, από τον αδελφό του Έμπερχαρντ μαργράβο της Φραγκονίας να ορίσει ως διάδοχό του στην Ανατολική Φραγκία τον Ερρίκο Α΄ τον *Ορνιθοθήρα* δούκα της Σαξονίας, που τον θεωρούσε ως τον πιο αξιόλογο από τους αντιπάλους του. Οι Φράγκοι ευγενείς σεβάστηκαν την τελευταία επιθυμία του Κορράδου, εκλέγοντας βασιλιά τον Ερρίκο Α΄, ενώ ο αδελφός του Έμπερχαρντ διαδέχθηκε τον Κορράδο στην Φραγκονία.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε το 913 την Κουνιγούνδη των Αχαλολφιδών, αδελφή του Ερχάγκερ κόμη της Σουαβίας, χήρα του Λιουτπόλδου και μητέρα του Αρνούλφου δούκα της Βαυαρίας. Το 913 απέκτησε δύο δίδυμα παιδιά: 

* Χέρμαν.
* Κουνιγκούντα, παντρεύτηκε τον Βέρνερ του Βορμς και πιθανώς ήταν η μητέρα του:
	+ Κορράδου του *Ερυθού*, ιδρυτή του Οίκου των Σαλίων.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Conrad I, Holy Roman Emperor στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 38193646
* LCCN: n2005069459
* ISNI: 0000 0000 2482 4339
* GND: 119308339
* SUDOC: 124062008
* BIBSYS: 1061050
* NKC: jo20201061685
* ICCU: SBNV087241

 |

 |
Η **Βεατρίκη του Ρετέλ** (1130 - 30 Μαρτίου 1185) από τον Οίκο του Βιτρύ, ήταν Γαλλίδα ευγενής και βασίλισσα της Σικελίας ως τρίτη σύζυγος του Βασιλέως της Σικελίας Ρογήρου Β΄.

Βιογραφία
---------

Η Βεατρίκη του Ρετέλ ήταν η μεγαλύτερη κόρη του Γκυτιέ των Βιτρύ κόμη του Ρετέλ (1158 - 1171) και της Βεατρίκης του Ναμύρ, κόρης του Γοδεφρείδου Α΄ κόμη του Ναμύρ.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε τον βασιλιά της Σικελίας Ρογήρο Β΄ στον τρίτο του γάμο (1151), παρέμεινε βασίλισσα τρία χρόνια έως τον θάνατο του Ρογήρου (26 Φεβρουαρίου 1154). Η Βεατρίκη ήταν μόλις τρεις βδομάδες έγκυος όταν πέθανε ο σύζυγος της, η κόρη τους

* Κωνσταντία του Ωτβίλ γεννήθηκε τον επόμενο Νοέμβριο.

Η Βεατρίκη έζησε 31 χρόνια ακόμα μετά τον σύζυγό της, αλλά δεν υπάρχει καμιά πληροφορία ότι παντρεύτηκε ξανά. Η κόρη της Κωνσταντία κλείστηκε σε μοναστήρι ύστερα από προφητεία ότι *"ο γάμος της θα κατέστρεφε το βασίλειο"*, ελευθερώθηκε έναν χρόνο πριν τον θάνατο της μητέρας της (1184). Η Κωνσταντία Ωτβίλ έγινε Αυτοκράτειρα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (1191) και βασίλισσα της Σικελίας (1194).

Παραπομπές
----------

1. ↑  pantheon.world/profile/person/Beatrice\_of\_Rethel.
2. ↑  p70431.htm#i704302. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
3. ↑  Stürner 1992, σ. 1
4. ↑  Metcalfe 2009, σ. 16
5. ↑  Houben 2002, σ. 96
6. ↑  Houben 2002, σ. 96
7. ↑  Ullmann 2003, σ. 122
8. ↑  Houben 2002, σ. 96
9. ↑  Schipa 1957, σ. 131

Πηγές
-----

* Alio, Jacqueline (2018). Queens of Sicily 1061-1266. Trinacria Editions (Sicilian Medieval Studies).
* Houben, Hubert (2002). Roger II of Sicily: A Ruler Between East and West. Translated by Loud, G.A.; Loud, Diane. Cambridge University Press.
* Metcalfe, Alex (2009). Muslims of Medieval Italy. Edinburgh University Press.
* Schipa, Michaelangelo (1957). "Italy and Sicily under Frederick II". In Tanner, J.R.; Previté-Orton, C. W.; Brooke, Z.N. (eds.). The Cambridge Medieval History. Vol. IV. Cambridge University Press.
* Stürner, Wolfgang (1992). Friedrich II.: Die Königsherrschaft in Sizilien und Deutschland 1194-1220. Wissenschaftliche Buchgesellschaft.
* Ullmann, Walter (2003). A Short History of the Papacy in the Middle Ages. Routledge.
**Η ακίνητη περιουσία** αποτελείται από γη και τα κτίρια σε αυτήν, μαζί με τους φυσικούς πόρους που περιέχονται σε ένα κομμάτι γης, όπως καλλιέργειες (π.χ. ξυλεία), ορυκτά ή νερό και άγρια ζώα. ακίνητη περιουσία αυτού του είδους· ένα συμφέρον που αποδίδεται σε αυτό (επίσης) ένα αντικείμενο ακίνητης περιουσίας, (γενικότερα) κτιρίων ή κατοικίας γενικότερα.  

Η ακίνητη περιουσία διαφέρει από την προσωπική περιουσία, επειδή δεν μπορεί να μεταφερθεί. Η προσωπική περιουσία περιλαμβάνει οχήματα, βάρκες, κοσμήματα, έπιπλα, εργαλεία, το τροχαίο υλικό μιας φάρμας και ζώα φάρμας.

1. ↑  "Real estate": Oxford English Dictionary online: Retrieved September 18, 2011
2. ↑  James Chen (2 Μαΐου 2019). «What Is Real Estate?». *investopedia.com*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Αυγούστου 2000. Ανακτήθηκε στις 13 Μαΐου 2019.
Η αστική σημαία της Βάδης-Βυρτεμβέργης.
Η κρατική σημαία της Βάδης-Βυρτεμβέργης. Λόγος σημαίας 3:5.
Η **σημαία της Βάδης-Βυρτεμβέργης** καθορίστηκε έπειτα από την ένωση των πρώην κρατιδίων της Γερμανίας, τη Βάδη, τη Βυρτεμβέργη-Βάδη και τη Βυρτεμβέργη-Χοεντσόλερν, οι οποίες είχαν διαιρεθεί εξαιτίας των διαφορετικών δυνάμεων κατοχής μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η ένωση έγινε το 1952. Μετά την ένωση των τριών κρατιδίων, πρωτεύουσα έγινε η Στουτγκάρδη.

Περιγραφή
---------

Η *αστική σημαία* είναι δίχρωμη και είναι η σημαία που χρησιμοποιούν οι πολίτες. Αποτελείται από δύο λωρίδες, χρώματος μαύρου (η άνω) και χρυσού (η κάτω). Στην *κρατική σημαία* προστέθηκε το μικρό έμβλημα της Βάδης-Βυρτεμβέργης.

Στο θυρεό εικονίζονται τρία μαύρα λιοντάρια με κόκκινες γλώσσες σε φόντο χρυσό. Το σύμβολο αυτό ήταν το έμβλημα του Δουκάτου της Σουαβίας, του Οίκου των Χοενστάουφεν και θεωρείται ότι έχει κοινή προέλευση και για τα δύο κρατίδια. Τα δύο ζώα που βαστούν το μεγάλο έμβλημα υποδηλώνουν και τα δύο κρατίδια: ο τάρανδος συμβολίζει τη Βυρτεμβέργη και το άλλο ζώο τη Βάδη.

Τα έξι μικρά εμβλήματα που βρίσκονται στην κορυφή συμβολίζουν τις ρίζες ορισμένων τμημάτων της Βάδης-Βυρτεμβέργης.

Από αριστερά προς τα δεξιά είναι:

* Φραγκονία: για τις πρώην φραγκονικές περιοχές στα βορειοανατολικά
* Οίκος των Χοεντσόλερν: για την ομώνυμη επαρχία
* Βάδη
* Βυρτεμβέργη
* Παλατινάτο: για την περιοχή γύρω από το Μανχάιμ και τη Χαϊδελβέργη
* Αυστρία: για την Άπω Αυστρία στο Νότο.

Ιστορικά στοιχεία
-----------------

Από το 1952 ως το 1954 δεν υπήρχε επίσημη σημαία στο κρατίδιο και χρησιμοποιούνταν οι παλαιότερες. Η σημερινή σημαία καθιερώθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 1954.

Πηγές
-----

* Η σημαία στις Σημαίες του Κόσμου.
Τα **Καμιναράτα** είναι το δυτικότερο χωριό της Κεφαλληνίας. Βρίσκεται σε υψόμετρο 420 μέτρων και έχει πληθυσμό 250 κατοίκους. Είναι χτισμένο αμφιθεατρικά, με τρόπο που βλέπει όλη την Παλική, το Ληξούρι και το βουνό Αίνο. Απέχει 8 χιλιόμετρα από το Ληξούρι.

Ιστορία
-------

Το 1581 η Βενετία έστειλε τον Πέτρο Καστροφύλακα (Piero Castrofilaca) για να πραγματοποιήσει απογραφή του πληθυσμού το 1583. Τα Καμιναράτα αναφέρονται ως "Caminarata" με πληθυσμό 200 άτομα: 44 άνδρες, 97 γυναίκες, 48 αγόρια και 11 γέρους. Το κείμενο της απογραφής σώζεται στη Μαρκιανή Εθνική Βιβλιοθήκη της Βενετίας. Είναι λογικό ότι το χωριό πρέπει να προϋπήρχε τουλάχιστον 150-200 χρόνια, ώστε να έχει 200 κατοίκους το 1583.

Δημογραφικά
-----------

1583: 200 Κατ. 

2001: 344 Κατ.

2011 220 Κατ.

2021 250 Κατ.

Αξιοθέατα
---------

Πέντε χιλιόμετρα δυτικά από το χωριό βρίσκεται το μοναστήρι των Κηπουραίων, το οποίο χτίστηκε το 1759, δίπλα σε ένα από τα μεγαλύτερα ακρωτήρια του νησιού, τη σχίζα. Από το 2013 η Μονή Κηπουραίων δεν κατοικείται. 

Κοντά στα Κηπούρια υπάρχει η Βρύση του Ταφιού, μια πηγή καθαρού, γάργαρου νερού που πιστεύεται πως έχει θεραπευτικές ιδιότητες. Από το καλοκαίρι του 2015 υπάρχει μονοπάτι με πλάκες, το οποίο ξεκινά από το χωριό και καταλήγει στη Μονή Κηπουραίων περνώντας από τη βρύση του Ταφιού.

Τα τελευταία χρόνια το παλιό ελαιοτριβείο του χωριού έχει διαμορφωθεί σε λαογραφικό μουσείο. Μερικά από τα εκθέματα του μουσείου είναι φορεσιές, εργαλεία και πίνακες.

Γεωργία και κτηνοτροφία
-----------------------

Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται με τη γεωργία και την κτηνοτροφία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Ελληνικά) *Βάση δεδομένων της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής*.

  


|  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Πόλεις, κωμοπόλεις, χωριά και οικισμοί του Δήμου Ληξουρίου |
| --- |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Παλικής | 
* Αγία Θέκλη
* Άγιος Βασίλειος
* Άγιος Δημήτριος
* Αθέρας
* Βαρδιάνοι (νησίδα)\*
* Βλυχάτα
* Βουνί
* Δαμουλιανάτα
* Δελλαπορτάτα
* Καλάτα
* Καμιναράτα
* Κοντογενάδα
* Κουβαλάτα
* Λέπεδα
* Ληξούρι
* Λιβάδι
* Λογγός
* Λουκεράτα
* Μαντζαβινάτα
* Μιχαλιτσάτα
* Μονή Υπεραγίας Θεοτόκου Κηπουραίων
* Μονοπολάτα
* Παρισάτα
* Ρίφι
* Σκινέας
* Σουλλάροι
* Φαβατάτα
* Χαβδάτα
* Χαβριάτα
 |
|  |
| 
* Έδρα: Ληξούρι
* \* (Οικισμοί με μη μόνιμο πληθυσμό)
 |

 |
Ο **Λεωνίδας Τσιριγώτης** (1890 - 23 Φεβρουαρίου 1971) ήταν Έλληνας δικηγόρος και υπουργός στην κυβέρνηση Τσολάκογλου επί Κατοχής.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1890 και σπούδασε νομικά.

Εργάστηκε ως δικηγόρος στη Σπάρτη και εξελέγη βουλευτής Λακεδαίμονος στις εκλογές του 1933 και επανεξελέγη βουλευτής Λακωνίας το 1935 και το 1936 με το Λαϊκό Κόμμα.

Στην κατοχική κυβέρνηση Τσολάκογλου διορίστηκε υφυπουργός «Γενικός Διοικητής Μακεδονίας», και κατόπιν «Υφυπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ»..
Μετά την Κατοχή παραπέμφθηκε σε δίκη στο Ειδικό Δικαστήριο Δωσίλογων - στο οποίο δικάστηκαν όλοι όσοι συμμετείχαν σε κυβερνήσεις κατά τη διάρκεια της Γερμανικής κατοχής της χώρας - με την κατηγορία ότι από τη θέση του ως κυβερνητικού εταίρου διευκόλυνε το έργο της Γερμανών κατακτητών - αλλά αθωώθηκε.
Κηδεύτηκε στη Σπάρτη στις 24 Φεβρουαρίου 1971.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Μητρώο Γερουσιαστών και Βουλευτών 1929-1974 Βουλή των Ελλήνων, Εθνικό Τυπογραφείο, 1977 (σελ. 40, αρ. 457).(pdf)
2. ↑  Κυβέρνηση Τσολάκογλου, από την ιστοσελίδα της Γενικής Γραμματείας Κυβερνήσεως
3. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Απριλίου 2021. Ανακτήθηκε στις 16 Νοεμβρίου 2019.
4. ↑  Κηδείαι, Το Βήμα, 24-2-1971, σελ. 8.
Ο **Μανασσής Ε΄**, γαλλ.: *Manasses V comte de Rethel* (απεβ. το 1272) από τον Οίκο του Βιτρύ ήταν κόμης του Ρετέλ (1262-1272).

Βιογραφία
---------

Ήταν ο 5ος γιος του Ούγου Β΄ κόμη του Ρετέλ και της συζύγου του Φελισιτά ντε Μπρουά (Broyes), κυρίας του Μπωφόρ & Ραμερούπ. Οι τρεις πρώτοι αδελφοί του απεβίωσαν (1242, 1251, 1262) και ο 4ος (απεβ. 1233) ήταν αρχιδιάκονος, έτσι το 1262 διαδέχθηκε τον 3ο αδελφό του Γκωσέρ/Βάλτερ ως κόμης του Ρετέλ. Το 1270 πώλησε την καστελανία του Μπωφόρ στη Λευκή του Αρτυοά, σύζυγο του Ερρίκου Α΄ των Μπλουά κόμη της Καμπανίας και μετά βασιλιά της Ναβάρρας, αντί 7.000 λιβρών τουρνουά.

Το 1269 έγινε ο γάμος του Ιωάννη Α΄ δούκα της Βραβάντης με τη Μαργαρίτα της Γαλλίας, δούκισσα της Βραβάντης|Μαργαρίτα των Καπετιδών]], κόρη του Λουδοβίκου Θ΄ της Γαλλίας. Με την ευκαιρία έγινε κονταρομαχία (tοurnoi) και τον Γοδεφρείδο κύριο του Άαρσοτ (Αδελφό του Ιωάννη Α΄) συνόδευσε ο Εμπλ κόμης του Ρετέλ, άγνωστος από αλλού. Ίσως ήταν γιος του Μανασσή Ε΄.

Οικογένεια
----------

Ο Mανασσής Ε΄ ήταν νυμφευμένος (1242) με την Eλισάβετ του Εκρύ (Écry) και ήταν πατέρας:

* Φελισιτέ, κυρία του Μπωφόρ, παντρεύτηκε τον Ζαν ντε Τουρότ.
* Ούγος Δ΄ (1244-1285), κόμης του Ρετέλ.
* Γκυγιό π.1245-1275.
* Μαρία (1231–1315), παντρεύτηκε τον Γκωτιέ/Βάλτερ Α΄ κόμη του Ανγκιάν (Enghien).

Παραπομπές σε πηγές
-------------------

1. ↑  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.
Για τον ιστορικά νεώτερο ομώνυμο πόλεμο, δείτε: Πόλεμος των Τριών Ερρίκων (1585–1598).  
Ο **Πόλεμος των Τριών Ερρίκων** ήταν μια σύντομη εξέγερση τριών Γερμανών ηγετών, που είχαν όλοι το όνομα Ερρίκος. Η εξέγερση ξεκίνησε το 977 κατά της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και του τότε αυτοκράτορά της Όθωνα Β΄.

Ιστορία
-------

Μια συνωμοσία ανέκυψε στη Βαυαρία, το 977, ενώ ο Όθωνας ήταν σε εκστρατεία ενάντια στον Μπολεσλάβ Β΄ της Βοημίας. Οι τρεις συνωμότες ήταν ο Ερρίκος Α΄ (Αρχιεπίσκοπος του Άουγκσμπουργκ), ο δούκας Ερρίκος Β΄ της Βαυαρίας (γνωστός και ως *ο Εριστικός*, ο οποίος στη συνέχεια καθαιρέθηκε από το αξίωμά του) και ο δούκας Ερρίκος Γ΄ της Καρινθίας, οι οποίοι είχαν επίσης και την υποστήριξη της Εκκλησίας. Ο Όθωνας συμμάχησε με τον δούκα Όθωνα Α΄ της Σουαβίας και της Βαυαρίας και προέλασαν εξ αρχής στην πόλη Πάσσαου, την οποία κρατούσαν ως βάση τους οι εξεγερμένοι αντάρτες. Τον Σεπτέμβριο, η πόλη παραδόθηκε μετά από τακτική πολιορκία της, η οποία υποστηρίχθηκε επιτυχώς από μια γέφυρα πλοίων.

Το Πάσχα του 978, έγινε δικαστήριο στο Μαγδεβούργο και οι τρεις συνωμότες τιμωρήθηκαν για την εξέγερσή τους. Ο επίσκοπος φυλακίστηκε μέχρι τον Ιούλιο και οι δύο δούκες εξορίστηκαν. Στη συνέχεια, ο Ερρίκος της Καρινθίας έχασε και το δουκάτο του από τον Όθωνα (γιο του Κορράδου, δούκα της Λωρραίνης). Το τελικό αποτέλεσμα αυτής της σύγκρουσης ήταν η πλήρης υποταγή της Βαυαρίας, μιας και στο εξής δεν ήταν πλέον το αναμφισβήτητα μεγαλύτερο από τα βλαστικά δουκάτα.

Πηγές
-----

* H. M. Gwatkin, J. P. Whitney, κ.ά. επιμ. (1926). *The Cambridge Medieval History: Volume III*. Cambridge University Press. CS1 maint: Πολλαπλές ονομασίες: editors list (link)
Η **οικονομία του Βιετνάμ** είναι μια σοσιαλιστική οικονομία της αγοράς. Είναι η 36η μεγαλύτερη στον κόσμο με βάση το ονομαστικό ακαθάριστο εγχώριο προϊόν (ΑΕΠ) και η 23ημεγαλύτερη στον κόσμο, με βάση την ισοτιμία αγοραστικής δύναμης (ΙΑΔ). Το Βιετνάμ είναι κράτος-μέλος της Οικονομικής Συνεργασίας Ασίας-Ειρηνικού, της Ένωσης Χωρών της Νοτιοανατολικής Ασίας και του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου.

Από τα μέσα της δεκαετίας του 1980, μέσω της μεταρρυθμιστικής περιόδου Ντόι Μόι, το Βιετνάμ έχει κάνει τη μετάβαση από μια ιδιαίτερα συγκεντρωτική σχεδιασμένη οικονομία σε μια μικτή οικονομία που χρησιμοποιεί τόσο τον καθοδηγητικό και ενδεικτικό προγραμματισμό μέσω πενταετών προγραμμάτων με την υποστήριξη μιας ανοικτής οικονομίας της αγοράς. Αυτήν την περίοδο, η οικονομία έχει σημειώσει ραγδαία ανάπτυξη. Στον 21ο αιώνα, το Βιετνάμ βρίσκεται σε μια περίοδο ενσωμάτωσης στην παγκόσμια οικονομία. Σχεδόν όλες οι Βιετναμέζικες επιχειρήσεις είναι μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Το Βιετνάμ έχει γίνει κορυφαίος εξαγωγέας γεωργικών προϊόντων και ελκυστικός προορισμός για επενδύσεις στη Νοτιοανατολική Ασία. Κατά την τρέχουσα περίοδο, η βιετναμέζικη οικονομία στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό από τις άμεσες ξένες επενδύσεις για να προσελκύσει κεφάλαιο από το εξωτερικό για να υποστηρίξει την συνεχή οικονομική ακαμψία της χώρας. Οι ξένες επενδύσεις στα πολυτελή ξενοδοχεία και των τομέα των θερέτρων θα αυξηθούν στηρίζοντας την πολυτελή τουριστική βιομηχανία.

Παρά τις μεταρρυθμίσεις, η Βιετναμέζικη οικονομία παραμένει σε πολλούς τρόπους αρκετά επηρεασμένη από το σοσιαλισμό. Η οικονομία κυριαρχείται από το κράτος, με τον κρατικό τομέα να κατέχει τις περισσότερες μεγάλες επιχειρήσεις, οι τιμές πολλών βασικών προϊόντων και τροφίμων παραμένουν ελεγχόμενες από το κράτος, ενώ στο Βιετνάμ δραστηριοποιούνται πάνω από 25.000 συνεταιρισμοί οι οποίοι ελέγχονται από τους εργάτες. Η γεωργική βιομηχανία κυριαρχείται από τον συνεταιριστικό τομέα με την ενθάρρυνση του κράτους.

Σύμφωνα με τις προβλέψεις της PricewaterhouseCoopers τον Φεβρουάριο του 2017, το Βιετνάμ μπορεί να γίνει η γρηγορότερα αναπτυσσόμενη οικονομία του κόσμου, με προσδοκώμενο ρυθμό ανάπτυξης 5.1% ετησίως, κάνοντας το τη 20ή μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου μέχρι το 2050. Το Βιετνάμ συγκαταλέγεται στις χώρες CIVETS και στους επόμενους έντεκα. Παρά τα οικονομικά αποτελέσματα του Ντόι Μόι, υπάρχουν υπαρκτά ζητήματα που οδηγούν πολλούς αναλυτές και ερευνητές να ανησυχούν για την μείωση της οικονομικής δραστηριότητας στη χώρα τα τελευταία χρόνια.  ]

Βιβλιογραφία
------------

* Jandl, Thomas (2013). *Vietnam in the Global Economy*. Lexington Books.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑  VIR, Vietnam Investment Review- (26 Αυγούστου 2016). «Room remains for growth in luxury hotel segment». *Vietnam Investment Review - VIR*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Δεκεμβρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 17 Νοεμβρίου 2020.
3. ↑
4. ↑
5. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Μαΐου 2021. Ανακτήθηκε στις 17 Νοεμβρίου 2020.
6. ↑
7. ↑  «The World in 2050» (PDF). PricewaterhouseCoopers. Ανακτήθηκε στις 24 Απριλίου 2017.
8. ↑
9. ↑  «VDR.pdf» (PDF). *WorldBank.org*. Ανακτήθηκε στις 5 Μαΐου 2017.
Ο **Ίβο Πέτοβιτς** ( μαυροβουνιακά; Иво Петовић  ; γεννήθηκε στις 26 Σεπτεμβρίου 1963) είναι Μαυροβούνιος επαγγελματίας προπονητής καλαθοσφαίρισης και πρώην παίκτης.

Πρώιμη ζωή
----------

Ο Πέτοβιτς γεννήθηκε το 1963 σε οικογένεια Κροατών του Μαυροβουνίου στο Μούο στον κόλπο του Κότορ .

Επαγγελματική σταδιοδρομία
--------------------------

Κατά τη διάρκεια των αγωνιστικών του ημερών, ο Πέτοβιτς έπαιξε στις εγχώριες ομάδες Μπουντούτσνοστ και Ερυθρό Αστέρα και στην ΑΕΚ. Στη συνέχεια, έπαιξε στο Λουξεμβούργο, τη Σουηδία, την Πορτογαλία, τη Σλοβακία, τη Ρωσία, την Τυνησία, την Π.Γ.Δ.Μ. την Ελβετία και τη Ρουμανία.  Αποσύρθηκε ως παίκτης το 1999.

Σταδιοδρομία στην Εθνική Ομάδα
------------------------------

Ο Πέτοβιτς ήταν μέλος της ομάδας παίδων της Γιουγκοσλαβίας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Παίδων του 1981 στην Ελλάδα.  Σε επτά παιχνίδια στη διοργάνωση, είχε μέσο όρο 6,7 πόντους ανά παιχνίδι. 

Ο Πέτοβιτς ήταν μέλος της ομάδας εφήβων της Γιουγκοσλαβίας που κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Εφήβων του 1982 στη Βουλγαρία. Σε έξι παιχνίδια στη διοργάνωση, είχε μέσο όρο 5,2 πόντους ανά αγώνα.  Ήταν επίσης μέλος της εθνικής ομάδας Νέων στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νέων του 1983 στην Πάλμα δε Μαγιόρκα της Ισπανίας. Σε οκτώ παιχνίδια στη διοργάνωση, είχε κατά μέσο όρο 7 πόντους ανά παιχνίδι.

Προπονητική πορεία
------------------

Το 2000, ο Πέτοβιτς ίδρυσε την KK Σταρς, μία ακαδημία νέων με έδρα τη γενέτειρά του, όπου προπονεί τη νεολαία.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος παικτών του Ερυθρού Αστέρα με τουλάχιστον 100 αγώνες

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Ivo Petović: "Period proveden u Zvezdi, ostatće mi u sjećanju do kraja života"». *czbg.net*. Ανακτήθηκε στις 15 Αυγούστου 2020.
2. ↑  «Bal kadeta». *vreme.com*. Ανακτήθηκε στις 15 Αυγούστου 2020.
3. ↑  «1981 U16 Yugoslavia 7 - Ivo Petovic». *archive.fiba.com*. Ανακτήθηκε στις 15 Αυγούστου 2020.
4. ↑  «1982 U18 Yugoslavia 7 - Ivo Petovic». *archive.fiba.com*. Ανακτήθηκε στις 15 Αυγούστου 2020.
5. ↑  «1983 U19 Yugoslavia 14 - Ivo Petovic». *archive.fiba.com*. Ανακτήθηκε στις 15 Αυγούστου 2020.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ο Ίβο Πέτοβιτς[*νεκρός σύνδεσμος*] στο registar.treneri.me
ο **Γουέλφος Ζ΄** (π. 1135 - 11/12 Σεπτεμβρίου 1167) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν μαρκήσιος της Τοσκάνης και δούκας του Σπολέτο (1160-67).

Βιογραφία
---------

Ήταν ο μόνος γιος του Γουέλφου ΣΤ΄ μαρκήσιου της Τοσκάνης και δούκα του Σπολέτο και της Ούτας κόμισσας του Σάουενμπουργκ, κόρης του Γκόντφριντ του Καλφ, παλατινού κόμη του Ρήνου. Ο πατέρας του ήταν κάτοχος των πατρικών κτήσεων στη Σουαβία, δηλ. του Άλτντορφ και του Ράβενσμπουργκ και διέμενε εκεί. Ο Γουέλφος Ζ΄ προτιμούσε τις Ιταλικές κτήσεις. Η αδελφή του Γουέλφου ΣΤ΄, η Ιουδήθ των Γουέλφων, ήταν μητέρα του Φρειδερίκου Α΄ Χοενστάουφεν.

Μαζί με τον πατέρα του, ο Γουέλφος Ζ΄ υποστήριξε τον Φρειδερίκο Α΄, που έγινε βασιλιάς της Γερμανίας. Μάλιστα τον ακολούθησε στις ιταλικές εκστρατείες του, που άρχισαν το 1154. Το 1160 ο πατέρας του ζήτησε από τον ανιψιό του Φρειδερίκο Α΄ να επιτρέψει την παραχώρηση των ιταλικών κτήσεων στον Γουέλφο Ζ΄, πράγμα που έγινε. Το 1164-66 έλαβε μέρος στη διαμάχη του πατέρα του με τον Ούγο του Τυμπίγκεν, που λύθηκε με επέμβαση του Φρειδερίκου Α΄. 

Ακολούθησε τον βασιλιά σε νέα εκστρατεία το 1167 στην Ιταλία, αλλά ασθένησε από ελονοσία που αποδεκάτισε το στρατό και έκανε τον Φρειδερίκο Α΄ να επιστρέψει στη Γερμανία. Απεβίωσε από την ασθένεια στη Σιένα. Ετάφη στο αβαείο Στάινγκαρντεν που είχε ιδρύσει ο πατέρας του στη Βαυαρία. Ο βασιλιάς επέστρεψε τις Ιταλικές κτήσεις στον Γουέλφο ΣΤ΄, που τις κράτησε ως το 1173 και μετά τις παρέδωσε στον Φρειδερίκο Α΄.

Όταν το 1167 ο Γουέλφος Ζ΄ έμεινε, με το θάνατο του Γουέλφου Ζ΄, χωρίς απογόνους, ο ανιψιός του Ερρίκος ο Λέων ζήτησε να κληρονομήσει τις κτήσεις του στη Σουαβία, που ήταν από παλιά των Γουέλφων. Ο Γουέλφος Ζ΄ τελικά τις κληροδότησε στον γιο του Φρειδερίκου Α΄, Φίλιππο. Ο Γουέλφος ΣΤ΄ απεβίωσε το 1191 και ετάφη επίσης στο Στάινγκαρντεν.

Πηγές
-----

* Knödler, Julia (2010). "Germany: Narrative (1125–1250)". In Rogers, Clifford J. The Oxford Encyclopedia of Medieval Warfare and Military Technology. 2. New York: Oxford University Press. pp. 176–85.
* Fuhrmann, Horst (1986). Germany in the High Middle Ages: c.1050–1200. Cambridge: Cambridge University Press.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 172055187
* ISNI: 0000 0001 2093 2727
* GND: 137803206

 |

 |
Ο **Όθων Β΄**, γερμ. Otto II (μετά το 1147 - 4 Ιουλίου 1205) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν μάργραβος του Βρανδεμβούργου (1184-1205).

Βιογραφία
---------

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Όθωνα Α΄ μαργράβου του Βρανδεμβούργου και της Ιουδήθ των Πιάστ, κόρης του Μπολέσλαφ Γ΄ του *Στροβόστομου*, δούκα της Πολωνίας.

Το 1184 διαδέχθηκε τον πατέρα του και βελτίωσε την άμυνα και την πόλη του Βρανδεμβούργου. Διεξήγε εκστρατείες εναντίον των Σλαύων και του Κνούτου ΣΤ΄ της Δανίας. Τον χειμώνα του 1198-99 ερήμωσε την κατεχόμενη από τους Δανούς Πομερανία και σταθεροποίησε τις εδαφικές αποκτήσεις του με μία εκστρατεία, που πίεσε το Ρύγκεν και απείλησε το Χάμπουρκ (Αμβούργο). Υποστήριξε το 1200 και το 1203 τον Φίλιππο των Χοενστάουφεν ως βασιλιά της Γερμανίας έναντι του Όθωνα Δ΄ των Βίττελσμπαχ.

Το 1205 απεβίωσε σε ηλικία 58 ετών και τον διαδέχθηκε ο νεότερος, ετεροθαλής αδελφός του Αλβέρτος Β΄.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε τη μητριά του (τη 2η σύζυγο του πατέρα του) μετά το τέλος εκείνου το 1184, την Άντα, κόρη του Φλόρις Γ΄ κόμη της Ολλανδίας. Δεν απέκτησαν απογόνους.

Παραπομπές σε πηγές
-------------------

1. ↑  p4034.htm#i40336.
2. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.

Πηγές
-----

* Helmut, Assing (1997). Brandenburg, Anhalt und Thüringen im Mittelalter. Askanier und Ludowinger beim Aufbau fürstlicher Territorialherrschaften (in German). Cologne: Böhlau Verlag. ISBN 3-412-02497-X.
* Helmut, Assing (2002). Die frühen Askanier und ihre Frauen (in German). Bernburg.
* Lutz, Partenheimer (2001). Albrecht der Bär — Gründer der Mark Brandenburg und des Fürstentums Anhalt (in German). Cologne: Böhlau Verlag. ISBN 3-412-16302-3.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Otto II, Margrave of Brandenburg στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 89996450
* GND: 138457735

 |

 |
Η **Χρίστα του Τουρν και Τάξις** (*Christa von Thurn und Taxis* , γεννημένη ως Χρίστα Ίνγκεμποργκ Χάινλε *Christa Ingeborg Heinle*, 14 Δεκεμβρίου 1941 -) είναι η πρόεδρος του Βαυαρικού Ερυθρού Σταυρού.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στις 14 Δεκεμβρίου 1941 στο Χάιντενχαϊμ αν ντερ Μπρεντς, και είναι κόρη του Ερρίκου Χάινλε και της Ίνγκεμποργκ Βούρτσνερ.

Στις 14 Μαρτίου 1973 παντρεύτηκε με πολιτικό γάμο τον Πρίγκιπα Μαξ Εμμανουήλ του Τουρν και Τάξις στο Σβανγκάου και την επόμενη μέρα 15 Μαρτίου 1973 έγινε και ο θρησκευτικός τους γάμος στο Κάστρο Μπούλαχμπεργκ. Μαζί απέκτησαν δύο παιδιά:

* τον Πρίγκιπα *Ουμβέρτο Ραφαήλ* Φραγκίσκο Ιωσήφ Ουλρίκο Μαρία Λαμόραλ (γενν. το 1973-)
* τον Πρίγκιπα *Φίλιππο Γαβριήλ* Φραγκίσκο Ιωσήφ Μάγκνους Μαρία Λαμόραλ (γενν. το 1975-)

Το 1985 διετέλεσε αντιπρόεδρος του Βαυαρικού Ερυθρού Σταυρού στην περιφέρεια Όσταλγκοϊ και το 1989, στην περιοχή της Σουαβίας. Παρέμεινε σε αυτές τις θέσεις μέχρι το 2005. 

Από το 1989, είναι μέλος του BRK-Land Board και της Επιτροπής Κοινωνικών Υπηρεσιών και από το 1994 της Ομοσπονδιακής Επιτροπής Πρόνοιας και της Κοινωνικής Εργασίας στο BRK.

Από το 1993 έως το 2001, ήταν μέλος της Επιτροπής Ετοιμότητας BRK και το 1995 ήταν ιδρυτικό μέλος της Ακαδημίας του Γερμανικού Ερυθρού Σταυρού. Από το 1997 έως το 2000, ήταν γερουσιαστής στο Κοινοβούλιο της Βαυαρίας. Από τον Νοέμβριο του 1999, είναι Αντιπρόεδρος της BRK.

Στις 8 Νοεμβρίου 2003, έγινε η πρώτη γυναίκα που εξελέγη Πρόεδρος του Βαυαρικού Ερυθρού Σταυρού. Ήταν ήδη επικεφαλής της οργάνωσης τους τελευταίους πέντε μήνες αφού ο προηγούμενος πρόεδρος ελάττωσε τα καθήκοντά του λόγω προβλημάτων υγείας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «ROYAL NEWS: NOVEMBER 2003». nettyroyal.nl. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Ιανουαρίου 2004. Ανακτήθηκε στις 15 Οκτωβρίου 2010.

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Χρίστα του Τουρν και Τάξις** |


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 223460780
* ISNI: 0000 0003 6112 6355
* GND: 1018889779

 |

 |