recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Σογδιανός της Περσίας** ήταν βασιλιάς της Περσίας από το 424 έως το 423 π.Χ. ένας από τους γιους του βασιλιά της Περσίας Αρταξέρξη Α’ του Μακρόχειρα και της παλλακίδας του Αλογύνης της Βαβυλώνας, αδελφός των βασιλέων της Περσίας Ξέρξη Β’ και Δαρείου Β’ του Νόθου. Η τελευταία επιγραφή σχετικά με τον Σογδιανό εμφανίζεται στα τέλη της βασιλείας του πατέρα το όπου καταγράφεται σαν ένας από τους διεκδικητές του θρόνου μαζί με τους άλλους δυο αδελφούς του. Μετά τον θάνατο του Αρταξέρξη Β’ ο Ξέρξης Β’ κληρονόμησε τον θρόνο της Περσίας, ο Σογδιανός κληρονόμησε τον θρόνο του Ελάμ και ο Δαρείος Β’ έγινε σατράπης της Υρκανίας αλλά σύντομα αναγνωρίστηκε σατράπης στη Μηδία, τη Βαβυλώνα και στην Αίγυπτο. Ο Ξέρξης Β’ βασίλευσε μόνο 45 μέρες και στην συνέχεια δολοφονήθηκε από άνθρωπο του Σογδιανού. Ο Σογδιανός βασίλευσε στη συνέχεια 6 μήνες και 15 μέρες, αλλά και αυτός στη συνέχεια δολοφονήθηκε από τον Αρβάριο αρχηγό του ιππικού που βρισκόταν υπό τις διαταγές του μικρότερου αδελφού του Δαρείου Β’, που παρέμεινε στη συνέχεια μοναδικός βασιλιάς.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ξέρξης Β’ και Σογδιανός Αρχειοθετήθηκε 2006-12-11 στο Wayback Machine.

|  |
| --- |
| Σογδιανός της Περσίας **Οίκος των Αχαιμενιδών****Γέννηση:**  ?? **Θάνατος:** 423 π.Χ. |
| ΠροκάτοχοςΞέρξης Β΄ | **Μέγας Βασιλεύς της Περσίας**424 π.Χ. – 423 π.Χ. | ΔιάδοχοςΔαρείος Β΄ |
| **Φαραώ της Αιγύπτου**424 π.Χ. – 423 π.Χ. |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Sogdianus of Persia  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Αβαντίδας**, ήταν τύραννος της Σικυώνος. Κατέλαβε την εξουσία το 264 π.Χ. αφού προηγουμένως σκότωσε τους αντιπάλους του, ανάμεσα τους και τον Κλεινία, πατέρα του περίφημου Αράτου. Ο ίδιος ο Άρατος που ήταν τότε μόλις 7 ετών κατάφερε να φυγαδευτεί στο Άργος, από την αδελφή του Αβαντίδα. 

Παρά το τυραννικό καθεστώς του, ο Αβαντίδας κατάφερε και παρέμεινε στην εξουσία επί 13 χρόνια. Δολοφονήθηκε από συνωμότες ενόσω παρακολουθούσε μαθήματα διαλεκτικής φιλοσοφίας, στην αγορά, το 251 π.Χ.. Εν τούτοις οι συνομώτες δεν κατάφεραν να καταλύσουν την τυραννία γιατί τον Αβαντίδα διαδέχθηκε ο πατέρας του, Πασέας, ο οποίος είχε ιδρύσει το περίφημο φερώνυμο *γυμνάσιο* (γυμναστήριο) της Σικυώνος.  Τελικά όμως δολοφονήθηκε και αυτός από τον Νικοκλή,  ο οποίος αντί να καταλύσει τη τυραννία για την οποία στασίασε, επεδίωξε να αναγορευθεί ο ίδιος τύραννος ακόμη πιο τραχύς από τον Αβαντίδα.

Γενικά το όνομα του Αβαντίδα χαρακτηρίζει μια από τις πλέον οδυνηρές και ταραχώδεις εποχές στην ιστορία της Σικυώνος.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *Νέα Δομή*, τόμος 1 (σελ. 20)
2. ↑  Λεξικό Ηλίου
3. ↑  Πάπυρος Λαρούς

Πηγές
-----

* *Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου* τ.1ος, σ.23
* Εγκυκλοπαίδεια *Πάπυρος Λαρούς*, εκδ. 1963
Ο **Όρμος Παναγίας** είναι οικισμός στη Σιθωνία Χαλκιδικής. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 88 κατοίκους. Αποτελεί το λιμάνι του Αγίου Νικολάου και βρίσκεται σε απόσταση 2,5 χμ νοτιοανατολικά του. Ο οικισμός διαθέτει πληθώρα επιλογών από ενοικιαζόμενα δωμάτια και ξενοδοχία καθώς και πολλά εστιατορία. Τουριστικά σκάφη πραγματοποιούν καθημερινά δρομολόγια για τον περίπλου της χερσονήσου του Άθω, καθώς και μικρές στάσεις στο νησάκι της Αμμουλιανής και στην Ουρανούπολη. Διαθέτει Λιμενικό Φυλάκιο και σύγχρονη μαρίνα (καταφύγειο τουριστικών σκαφών) δυναμικότητας 100 θέσεων ελλιμενισμού. Στην πλατεία του οικισμού βρίσκεται η εκκλησία της Παναγίας όπου την Τρίτη του Πάσχα, οι κάτοικοι του Αγίου Νικολάου κάνουν μία μεγάλη λιτανεία όλων των εικόνων της εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου με τερματικό σταθμό τον Όρμο Παναγίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑   *ΦΕΚ 630/Β*. 20/03/2013.

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Οικισμοί του Δήμου Σιθωνίας |
| --- |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Σιθωνίας | 
* Αγία Κυριακή
* Άγιοι Θεόδωροι
* Άγιος Νικόλαος
* Αζάπικο
* Αϊμπελίτσι\*
* Βουρβουρού
* Γαλήνη Αγίου Νικολάου
* Γαλήνη Νέου Μαρμαρά
* Διάπορος\*
* Ελαιώνας
* Ελιά Αγίου Νικολάου\*
* Ελιά Νικήτης
* Ζωγράφου
* Ήμερη Ελιά
* Κέλυφος (νησίδα)\*
* Λαγονήσι
* Λιμάνι Καρρά
* Μεταγκίτσι
* Νέος Μαρμαράς
* Νικήτη
* Όρμος Παναγίας
* Παρθενών
* Περιστέρι\*
* Πύργος
* Σαλονικιού
* Σπαλαθρονήσια (νησίδα)
* Στυλαδάριο
* Σχοινιά
* Φτερωτή
 |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Τορώνης | 
* Βαλτί
* Δεστενίκα
* Καλαμίτσιον
* Κουφός
* Παραλία Συκιάς
* Πηγαδάκι
* Πλατάνια
* Σάρτη
* Συκιά
* Τορώνη
 |
|  |
| 
* Έδρα: Νικήτη
* \* (Οικισμοί με μη μόνιμο πληθυσμό)
 |

 |
Στα αγιολόγια δυτικής και ανατολικής εκκλησίας ως **Αγιος Φιλόθεος** μνημονεύονται δύο πρόσωπα. Στης Ορθόδοξης Εκλησίας αναφέρονται άλλα δύο. 
Κοινοί άγιοι είναι ο Φιλόθεος της Κομαγηνής που μαρτύρησε κατά τον 3ο αιώνα μαζί με τον Υπερέχιο, Άβιβο, Ιουλιανό, Ρωμανό, Ιάκωβο και Παρηγόριο η μνήμη των οποίων συνεορτάζεται στις 29 Ιανουαρίου -στη Δυτική Εκκλησία γιορτάζουν στις 9 Δεκεμβρίου. Επίσης μνημονεύεται ο Φιλόθεος από το Οψίκιο, ο οποιος έζησε πιθανόν κατά τον Ι0ο αιώνα και στον οποίο αφιέρωσε εγκώμιο ο Ευστάθιος Θεσσαλονίκης. Η μνήμη του γιορτάζεται στις 15 Σεπτεμβρίου. 
Στην Ορθόδοξη Εκκλησία με το ίδιο όνομα μνημονεύονται και δύο μοναχοί του Αγίου Όρους που έζησαν κατά τον 14ο αιώνα. Ο ένας γιορτάζει στις 21 Οκτωβρίου και ο άλλος στις 5 Δεκεμβρίου

Πηγές
-----

* Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια του Παύλου Δρανδάκη
Το **Όριον Πατρών και Μεθώνης** ήταν επαρχιακή διοικητική μονάδα, δοικητική περιφέρεια μικρότερη του θέματος[1], της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας[2]. 

Η διαίρεση αναφέρεται πρώτη φορά στην Partitio Romaniae τον 13ο αιώνα ως μία από τις τρεις της Πελοποννήσου και καταλάμβανε το νότιο και δυτικό τμήμα της Πελοποννήσου με κυριότερες πόλεις την Πάτρα, Πύλος και Μεθώνη[1].

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Διονύσιος Α. Ζακυθηνός, *Μελέται περί της διοικητικής διαιρέσεως και της επαρχιακής διοικήσεως εν τω Βυζαντινώ κράτει[*νεκρός σύνδεσμος*]*, ‎1941, σελ. 248
2. ↑  Kenneth Meyer Setton
, The Papacy and the Levant, 1204-1571: The thirteenth and fourteenth centuries
Συντεταγμένες: 48°48′04″N 2°07′26″E﻿ / ﻿48.8010°N 2.1239°E﻿ / 48.8010; 2.1239

*Ο Όρκος του Σφαιριστηρίου*, πίνακας του David
Ο λεγόμενος **Όρκος του Σφαιριστηρίου**, κατά ελληνική μετάφραση του γαλλικού "*Serment du Jeu de Paume*" (Σερμάν ντυ Ζε ντε Πωμ), ήταν ο υποσχετικός όρκος που έδωσαν οι Γάλλοι εκπρόσωποι της λεγόμενης Τρίτης Τάξης στην αίθουσα του σφαιριστηρίου, εξ ου και η ονομασία του, κατά το προοίμιο της Γαλλικής Επανάστασης, το 1789.

Συγκεκριμένα στις 20 Ιουνίου του 1789 προσερχόμενα τα μέλη της Τρίτης Τάξεως, καθ΄ όλα νόμιμης και αναγνωρισμένης, στην ειδική αίθουσα συνεδριάσεων που είχε οικοδομηθεί επί τούτου για τις συνελεύσεις των Γενικών Τάξεων, βρίσκοντας την πόρτα κλειδωμένη και φρουρούμενη από στρατιώτες με την δικαιολογία της ανακαίνισης του χώρου αποφάσισαν υπό την καθοδήγηση του Ζοζέφ Σιεγές να καταφύγουν σε παρακείμενο χώρο όπου βρισκόταν η αίθουσα του σφαιριστηρίου. Καταλαμβάνοντας τον χώρο αυτόν πραγματοποίησαν εκεί την τριήμερη συνεδρίασή τους από 20 μέχρι και 23 Ιουνίου.  

Την νύκτα της πρώτης συνεδρίασης οι σύνεδροι έδωσαν ένα υποσχετικό όρκο να παραμείνουν ενωμένοι και ακλόνητοι στις πολιτικές τους επιδιώξεις μέχρι της ψήφισης του νέου συντάγματος. Τον όρκο αυτόν στη συνέχει υπέγραψαν όλοι οι παρευρισκόμενοι, τον οποίο απεδείχθη τελικά ότι και τήρησαν.

Ως πράξη αυτή καθαυτή ήταν παράνομη, στερούμενη σχετικής έγκρισης σύμφωνα με το υφιστάμενο καθεστώς, πλην όμως απετέλεσε σταθμό για τα γεγονότα που ακολούθησαν στο επόμενο δίμηνο της περιόδου εκείνης λαμβάνοντας υπόψη τη μετέπειτα σύσταση της Εθνοσυνέλευσης και της Συντακτικής Συνέλευσης, τη νύκτα της 4ης Αυγούστου, και τη Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη (26 του Αυγούστου) τα οποία και αποδέχθηκε στη συνέχεια ο μετέπειτα "Βασιλεύς των Γάλλων", υπό το νέο Σύνταγμα, Λουδοβίκος ΙΣΤ΄.

Παρατηρήσεις
------------

Πηγές
-----

* "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα" τομ.16ος, σελ.147

Βιβλιογραφία
------------

* Michel Péronnet , "*50 Λέξεις-κλειδιά από τη Γαλλική Επανάσταση*" (1983), νέα έκδοση, Privat , Τουλούζη, 2005, 314 σελ. ( ISBN 2-7089-0812-X )
* Vovelle , "*Η πτώση της μοναρχίας (1787-1792)*" , τόμ. 1 της "Νέας Ιστορία της Σύγχρονης Γαλλία" (1972), αναθεωρημένη ενημερωμένη έκδοση, Εκδόσεις du Seuil , coll. "Σημεία / Ιστορία" n o 101, Παρίσι, 1999, 312 σελ. ( ISBN 2-02-037519-2 )
* Albert Soboul , "*Ιστορία της Γαλλικής Επανάσταση*" , τ. "Από τη Βαστίλη στο Gironde" (1962), ανατ. Gallimard , coll. 'Ιδέες' no 43, Παρίσι, 1983, 384 σ. ( ISBN 2-07-035043-6 )
* Jean Starobinski , "*1789, τα εμβλήματα του λόγου*" (1973), επανέκδοση, Flammarion , coll. "Ηλύσια", Παρίσι, 1993 ( ISBN 2080810502 )
Οι ***Σφήκες*** είναι η τέταρτη χρονολογικά από τις γνωστές κωμωδίες του Αριστοφάνη. Παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στα Λήναια το 422 π.Χ. και πραγματεύεται τη δικομανία των Αθηναίων, ενώ παράλληλα ασκεί κριτική στον Κλέωνα. Έτσι, αυτή τη φορά το θέμα της ειρήνης περνάει σε δεύτερο πλάνο, ενώ στόχος γίνεται η λειτουργία της αθηναϊκής δημοκρατίας.

Ιστορικό πλαίσιο
----------------

Ο Περικλής είχε θεσμοθετήσει μια ημερήσια αποζημίωση, ώστε να έχουν οι πολίτες κίνητρο για να συμμετέχουν ως δικαστές στα λαϊκά δικαστήρια. Το 425 π.Χ. όμως, 3 χρόνια πριν από τη διδασκαλία (ανέβασμα) των *Σφηκών*, ο Κλέων αύξησε το ποσό της αποζημίωσης στους 3 οβολούς. Οι γηραιότεροι πολίτες, ελεύθεροι υποχρεώσεων, προσέρχονταν έτσι καθημερινά στην Ηλιαία. Κατέληξαν, λοιπόν, «επαγγελματίες» μισθωτοί δικαστές, με αμφίβολη μάλιστα δικαστική προσφορά.

Υπόθεση
-------

Ο Βδελυκλέων έχει φυλακίσει τον ηλιαστή δικαστή πατέρα του Φιλοκλέωνα στο σπίτι, για να τον εμποδίσει να παρευρίσκεται στο δικαστήριο και έτσι να τον θεραπεύσει από τη δικομανία του. Όταν όμως οι συνάδελφοί του ηλιαστές -ένας χορός από σφήκες- περνάνε από το σπίτι για να τον πάρουν, ο Φιλοκλέων προσπαθεί να δραπετεύσει. Ο γιος του όμως την τελευταία στιγμή τον εμποδίζει. Έτσι, επιδίδονται σε έναν αγώνα λόγων με κριτή τον χορό, προκειμένου να αποφασιστεί αν ο Φιλοκλέων θα πάει στο δικαστήριο. Τελικά, ο Βδελυκλέων πείθει τον πατέρα του να μείνει στο σπίτι και να δικάζει τα «οικιακά» αδικήματα τα οποία διαπράττουν οι δούλοι του σπιτιού (περιλαμβανομένων και των σκύλων).

Έτσι δικάζει τον σκύλο Αιξωνέα γιατί έκλεψε ένα κομμάτι τυρί από τον σκύλο Κυδαθηναιέα (αναφορά σε πρόσφατη δίκη κατά την οποία ο Κλέων είχε κατηγορήσει τον στρατηγό Λάχητα ότι είχε δωροδοκηθεί από τους Σικελούς, εχθρούς των Αθηναίων). Παρά την πρόθεσή του να καταδικάσει τον Αιξωνέα, ο Φιλοκλέων ξεγελιέται από τον γιο του και αθωώνει - προφανώς για πρώτη φορά στη ζωή του- τον κατηγορούμενο.

Στο τέλος, ο Φιλοκλέων συνηθίζει στην καινούρια του ζωή και επιδίδεται σε γλέντια, μεθύσια και κάθε λογής καλοπέραση. Έχει πλέον οριστικά γιατρευτεί από το πάθος της δικομανίας.

Πηγές
-----

* Σταύρου, Θρασύβουλος: *Οι κωμωδίες του Αριστοφάνη*, εκδ. «Εστία», Αθήνα 1996

|  |  |
| --- | --- |
| Wikisource logoWikisource logo | Στη Βικιθήκη υπάρχει υλικό που έχει σχέση με το θέμα:  **Σφήκες** |

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Κωμωδίες του Αριστοφάνη |
| --- |
|  |
| Σωζόμενες | 
* *Αχαρνής*
* *Ιππής*
* *Νεφέλαι*
* *Σφήκες*
* *Ειρήνη*
* *Όρνιθες*
* *Λυσιστράτη*
* *Θεσμοφοριάζουσαι*
* *Βάτραχοι*
* *Εκκλησιάζουσαι*
* *Πλούτος*
 |  |
|  |
| Αποσπασματικάσωζόμενες | 
* *Δαιταλής*
* *Βαβυλώνιοι*
* *Γεωργοί*
* *Ολκάδες*
* *Προάγων*
* *Αμφιάραος*
* *Πλούτος Α*
* *Γηρυτάδης*
* *Κώκαλος*
* *Αιολοσίκων*
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 177018468
* LCCN: n84075408
* GND: 4342996-8
* SUDOC: 074238655
* BNF: cb121900532 (data)
* NLA: 35969835
* BNE: XX3383845

 |

 |
*Αξονικές και παραξονικές ακτίνες,που περνάνε από διαφορετικές ζώνες ενός φακού,εστιάζονται και σε διαφορετικές εστίες.*

Σφαλμα αξονικής Σφαιρικής εκτροπής
Το **σφάλμα σφαιρικής εκτροπής** (*spherical aberration*) εμφανίζεται από σφαιρικούς φακούς, κάτοπτρα κατά την απεικόνιση σημείου που βρίσκεται πάνω στον κύριο άξονα, σε πεπερασμένη ή άπειρη απόσταση, όταν το **άνοιγμα του φακού / κατόπτρου** (*lens aperture*) είναι μεγάλο. Η σφαιρική εκτροπή συνίσταται στο ότι το σημείο εστίασης των περιφερειακών (μη αξονικών) ακτίνων της δέσμης, δεν συμπίπτει με το σημείο εστίασης των κεντρικών (αξονικών) ακτίνων, αλλά είναι μετατοπισμένο κατά μήκος του άξονα. Για λόγους πρακτικών εφαρμογών μπορούμε να διακρίνουμε δύο είδη σφαιρικής εκτροπής, την **αξονική σφαιρική εκτροπή** (*longitudinal spherical aberration*), ΑΣΕ (LSA) και την **εγκάρσια σφαιρική εκτροπή** (*transverse spherical aberration*), ΕΣΕ (TSA), οι οποίες είναι αλληλένδετες.

  

Το ΑΣΕ δίνεται από τη σχέση 

{\displaystyle A\Sigma E=So'-Sh'\,}
όπου είναι η απόσταση του ειδώλου των αξονικών ακτίνων και η απόσταση του ειδώλου των περιφερειακών ακτίνων.

Το επίπεδο G που είναι το κάθετο επίπεδο στο οποίο εστιάζουν οι παραξονικές ακτίνες (*paraxial rays*) ονομάζεται επίπεδο Γκάους (*Gaussian surface*). 
Η ΕΣΕ είναι η ακτίνα του κύκλου σύγχυση που παρατηρείται στο επίπεδο αυτό, και δίνεται από τη σχέση

{\displaystyle E\Sigma E=A\Sigma E\cdot \tan \theta \,}
Σε απόσταση, περίπου ίση με τα τρία τέταρτα της τιμής του ΑΣΕ από την αξονική εστία Σ΄, ο κύκλος σύγχυσης έχει τη μικρότερη διάμετρο (β) και ονομάζεται **κύκλος ελάχιστης σύγχυσης** (*circle of least confusion*). Η θέση του επιπέδου ελάχιστης σύγχυσης έχει μεγάλη πρακτική σημασία καθώς σε αυτήν θα πρέπει να τοποθετείται το επίπεδο παρατήρησης των ειδώλων.
Η τιμή της διαμέτρου του κύκλου ελάχιστης σύγχυσης δίνεται από τη σχέση 

{\displaystyle \beta =f\cdot \Delta \theta \_{blur}\,}
όπου 

{\displaystyle \Delta \theta \_{blur}=(d\_{0}/f)^{3}[{\frac {n^{2}-(2n+1)q+(n+2)q^{2}/n}{32(n-1)^{2}}}]}
με **d****0** συμβολίζεται η διάμετρος της δέσμης φωτός, **f** η εστιακή απόσταση, **q** ο συντελεστής σχήματος του φακού και **n** ο δείκτης διάθλασης. Κατά τη σχεδίαση της απόστασης των ακτίνων από τον κύριο άξονα σε συνάρτηση με την αντίστοιχη εστιακή απόσταση (σχ.2), προκύπτει η **καυστική καμπύλη** *(ray intercept curve)* που είναι χαρακτηριστική της σφαιρικής εκτροπής.

Ελαχιστοποίηση Σφαιρικού Σφάλματος
----------------------------------

  

Όπως μπορούμε να δούμε από τη πιο πάνω σχέση, η σφαιρική εκτροπή ενός φακού εξαρτάται από το συντελεστή σχήματος αυτού, καθώς ο συντελεστής **Δθ****blur** σχετίζεται άμεσα με αυτό. Στο σχήμα 3 που ακολουθεί δίνεται τη μεταβολή της σφαιρικής εκτροπής συναρτήσει του συντελεστή σχήματος, για διάφορους δείκτες διάθλασης.

Σφαιρικό σφάλμα συναρτήσει του συντελεστή σχήματος
Από το σχήμα αυτό, φαίνεται ότι η σφαιρική εκτροπή παρουσιάζει ελάχιστο για συγκεκριμένη τιμή του συντελεστή σχήματος των φακών ανάλογα με το δείκτη διάθλασης. 

Φακός ενός στοιχείου ο οποίος παρουσιάζει ελάχιστο σφαιρικό σφάλμα ονομάζεται φακός βέλτιστου σχήματος (best form).
Αυτό το λήμμα αφορά τον όρο της φυσικής.  Για άλλες χρήσεις, δείτε: Συνάφεια (αποσαφήνιση).
Στην ελληνική γλώσσα η λέξη *συνάφεια* χαρακτηρίζει μια άμεση επαφή ή σχέση ή ακόμα και αλληλεξάρτηση.

Με τον όρο **συνάφεια** στη φυσική χαρακτηρίζεται μία από τις ιδιότητες της ύλης. Πρόκειται για μια διαμοριακή ελκτική δύναμη που αναπτύσσεται μεταξύ προσκείμενων μορίων διαφορετικών ουσιών. 

Οι ελκτικές δυνάμεις συνάφειας αναπτύσσονται σε μικρή ακτίνα δράσης, ενώ η έντασή τους μπορεί να ποικίλλει ανάλογα με τη φύση των υλικών.
Για παράδειγμα, το φαινόμενο που παρουσιάζουν οι σταγόνες της βροχής που συγκολλούνται στα τζάμια των οχημάτων προέρχεται από τέτοιες δυνάμεις συνάφειας. Το φαινόμενο αυτό μας υποχρεώνει επίσης να συμπεράνουμε ότι τελικά οι δυνάμεις συνάφειας μεταξύ σταγόνων βροχής και τζαμιών είναι ισχυρότερες από τις δυνάμεις συνοχής που ασκούνται μεταξύ των μορίων των σταγόνων της βροχής.

Ιδιαίτερη μελέτη της ιδιότητας αυτής γίνεται από την Υδροδυναμική στη ροή των ρευστών.

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **συνάφεια**  |
O ***Συνέκδημος*** είναι γεωγραφικό κείμενο που αποδίδεται στον Ιεροκλή, το οποίο περιέχει έναν πίνακα διοικητικών διαιρέσεων της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και καταλόγους των πόλεών τους. Το έργο χρονολογείται κατά την βασιλεία του Ιουστινιανού αλλά πριν το 535, καθώς διαιρεί τις 912 αναφερόμενες πόλεις στην Αυτοκρατορία σε 64 Επαρχίες. Ο Συνέκδημος, μαζί με το έργο του Στέφανου του Βυζαντίου ήταν οι κύριες πηγές του έργου του Κωνσταντίνου Ζ΄ για τα Θέματα (*De Thematibus*). 

Ο Συνέκδημος δημοσιεύθηκε σε διάφορες εκδόσεις μετά το 1735, κυρίως από τον Gustav Parthey (*Hieroclis Synecdemus*, Βερολίνο, 1866) και λίγο αργότερα σε ένα διορθωμένο κείμενο από τον A. Burckhardt στη σειρά Teubner. Η πιο πρόσφατη σημαντική έκδοση ήταν από τον E. Honigmann (*Le Synekdèmos d'Hiéroklès et l'opuscule géographique de Georges de Chypre,* Βρυξέλλες, 1939).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Hierocles (Grammarian.)· Constantine VII Porphyrogenitus (Emperor of the East) (1893). *Hieroclis Synecdemus: accedunt fragmenta apud Constantinum Porphyrogennetum servata et nomina urbium mutata*. in aedibus B.G. Teubneri.

Πηγές
-----

* Parthey, Gustav (1866). *Hieroclis Synecdemus et notitiae Graecae episcopatuum: Accedunt Nili Doxapatrii notitia patriarchatuum et locorum nomina immutata*. Berolini: In aedibus Friderici Nicolai.
* Cohen, Getzel M. (2 Νοεμβρίου 1996). *The Hellenistic Settlements in Europe, the Islands, and Asia Minor*. University of California Press. ISBN 978-0-520-91408-7.
* Buchwald, Wolfgang· Hohlweg, Armin (1991). *Dictionnaire des auteurs grecs et latins de l'Antiquité et du Moyen Âge*. Brepols. σελ. 408.
* Kazhdan, Aleksandr Petrovich (1991). *930*. **2**. Oxford University Press. ISBN 978-0-19-504652-6. . (*Oxford Dictionary of Byzantium*)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 74159474181727661532

 |

 |
O **Σιδηρόδρομος της Κεντρικής Αγγλίας** (αγγλική μάρκα αναφοράς **CNZR**) είναι ένας σιδηρόδρομος μέσα και κοντά στο Χάρτφορντ του Κοννέκτικατ. Ξεκίνησε τις δραστηριότητές του το 1995 σε πρώην γραμμές της Conrail. Η γραμμή λειτουργεί επί του παρόντος δύο τμήματα της γραμμής: 8,7 (14.0 χλμ.) μίλια της πρώην δευτεροβάθμιας γραμμής προς το Γρίφιν από το σταθμό του Χάρτφορντ βορειοδυτικά προς βιομηχανικές περιοχές στο Μπλούφιλντ, που κάποτε ήταν μέρος του σιδηροδρόμου της Κεντρικής Αγγλίας, και 13,5 μίλια (21.7 χλμ.) Κονέκτικατ τμήμα της πρώην Υπογραμμής Νιου Χέιβεν Άρμορυ (πρώην Σιδηρόδρομος του Σπρίνγκφιλντ και του Νέου Λονδίνου ) από το Ανατολικό Γουίντσορ Χιλ έως τη γραμμή της πολιτείας της Μασαχουσέτης.  Η διασταύρωση είναι με τον Σιδηρόδρομο του Νότιου Κονέκτικατ και με τους Σιδηροδρόμους Πάν Άμ .

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Redeker, James P. (4 Σεπτεμβρίου 2009). «Central New England Railroad: TIGER Discretionary Grant Application» (pdf). Τμήμα Μεταφορών του Κονέκτικατ (ConnDOT). Ανακτήθηκε στις 23 Απριλίου 2012.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος Ιστότοπος.
Η **συνάρτηση ωφελιμότητας Φρίντμαν-Σάβατζ** είναι η θεωρία που ανέπτυξαν σε εργασία τους ο Μίλτον Φρίντμαν και ο Λέοναρντ Σάβατζ το 1948, η οποία υποστήριξε ότι η καμπυλότητα της συνάρτησης ωφελιμότητας ενός ατόμου διαφέρει με βάση το μέγεθος του πλούτου κάθε ατόμου. Αυτή η καμπύλη της συνάρτησης ωφελιμότητας θα μπορούσε έτσι να εξηγήσει γιατί ένα άτομο είναι δεκτικό στον κίνδυνο όταν έχει περισσότερο πλούτο (π.χ. αγοράζοντας λαχείο) ενώ αποστρέφεται τον κίνδυνο όταν είναι φτωχότερο (π.χ. αγοράζοντας ασφάλιση). Η συνάρτηση έχει χρησιμοποιηθεί ευρέως, μεταξύ άλλων, στον τομέα της Οικονομικής Ιστορίας για να εξηγήσει γιατί το τζογάρισμα σε κοινωνικά πλαίσια δεν σημαίνει απαραίτητα ότι η κοινωνία είχε τρελαθεί.

Προσθήκες
---------

Τέσσερα χρόνια μετά τη δημοσίευση του αρχικού άρθρου, ο Χάρυ Μάρκοβιτς, πρώην φοιτητής του Φρίντμαν, υποστήριξε ότι μερικές από τις επιπτώσεις της συνάρτησης ωφελιμότητας Φρίντμαν-Σάβατζ ήταν παράδοξες. Συγκεκριμένα, ο υπαινιγμός της ότι εκείνοι που βρίσκονται στο υψηλότερο επίπεδο εσόδων ποτέ δεν θα αναλάμβαναν κινδύνους. Η λύση του ήταν να σχετίσει την καμπυλότητα της συνάρτησης ωφελιμότητας ενός ατόμου με τις αυξήσεις σε πλούτο. Αυτό περιλάμβανε τον ορισμό του «κανονικού» ατομικού επιπέδου εσόδων, ως καθοριστικό για τα κέρδη ωφέλειας από «ψυχαγωγικές επενδύσεις» (η ψυχολογική ωφέλεια που αποκτάται από την πράξη του τζόγου), και τη μέτρηση των αποκλίσεων από το αρχικό επίπεδο ωφέλειας στο «κανονικό» επίπεδο εισοδήματος.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Friedman, Milton; Savage, L. J. (1948). «Utility Analysis of Choices Involving Risk». *Journal of Political Economy* **56** (4): 279–304. doi:10.1086/256692. .
2. ↑  Paul, Helen Julia (2010) The South Sea Bubble: an economic history of its origins and consequences, Routledge Explorations in Economic History.
3. ↑  Markowitz, Harry (1952). «The Utility of Wealth». *Journal of Political Economy* **60** (2): 151–158. doi:10.1086/257177. .

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Μίλτον Φρίντμαν |
| --- |
|  |
| Ακαδημαϊκή καριέρα | 
* Μονεταρισμός
* Κανόνας του Φρίντμαν
* Τεστ του Φρίντμαν
* Κανόνας «k-τοις εκατό» του Φρίντμαν
* Συνάρτηση ωφελιμότητας Φρίντμαν-Σάβατζ
* Το θαύμα της Χιλής
* Υπόθεση του μόνιμου εισοδήματος
 |
|  |
| Έργα | 
* *Essays in Positive Economics* (1953)
* *Capitalism and Freedom* (1962)
* *A Monetary History of the United States* (1963)
* *Free to Choose* (1980)
 |
|  |
| Οικογένεια | 
* Ρόουζ Φρίντμαν (σύζυγος)
* Ντέιβιντ Φρίντμαν (γιος)
* Πάτρι Φρίντμαν (εγγονός)
 |

 |
Η **Όλγα Προσαλέντη-Παπαδημάκη** (1870-1930) ήταν Ελληνίδα ζωγράφος

Βιογραφία
---------

 Προσωπογραφία του Κωνσταντίνου Σάθα 
Η Όλγα Προσαλέντη ήταν γόνος μεγάλης κερκυραϊκής οικογένειας ζωγράφων. Παππούς της ήταν ο γλύπτης και ζωγράφος Παύλος Προσαλέντης (1784-1837) και πατέρας της ο ζωγράφος Σπυρίδων Προσαλέντης (1830-1895). Ζωγράφοι ήταν και τα αδέρφια της Παύλος Προσαλέντης (ο νεότερος) (1857-1894), Ελένη Προσαλέντη (1870-1911), Αιμίλιος Προσαλέντης (1896-1926). Ωστόσο υπάρχει μια ασάφεια ως προς το έτος και τον τόπο γέννησης της (Αθήνα ή Κέρκυρα, μεταξύ του 1870 και του 1874). 
Μαθήματα ζωγραφικής πήρε από τον πατέρα της. Ασχολήθηκε κυρίως με την προσωπογραφία και το τοπίο.Τα πιο γνωστά έργα της: οι προσωπογραφίες των Κωνσταντίνου Σάθα και Ιωάννη Γεωργίου Πίσσα, Το σχολείο του Ρήγα στη Ζαγορά.

Πέθανε στην Αθήνα το 1930.

Αναφορές
--------

1. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Μαρτίου 2014. Ανακτήθηκε στις 17 Φεβρουαρίου 2014.
2. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Απριλίου 2014. Ανακτήθηκε στις 17 Φεβρουαρίου 2014.
3. ↑
Ο **Αδόλφος**, αγγλ. Adolphus (30 Ιανουαρίου 1846 - 17 Δεκεμβρίου 1922) από τον Οίκο του Αννοβέρου ήταν μικρανεψιός των Γεωργίου Δ΄ και Γουλιέλμου Δ΄ βασιλέων της Βρετανίας.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Γεωργίου δούκα του Κέιμπριτζ και της Σάρρας Φέιρμπραδερ, ηθοποιού, κόρης του Τζον Φέιρμπραδερ, υπηρέτη. Αδέλφια του ήταν οι Γεώργιος και Αύγουστος, συνταγματάρχες.

Ο γάμος των γονιών του δεν είχε τη βασιλική έγκριση, όπως όριζε η πράξη του 1772 για τους απογόνους του Γεωργίου Β΄, έτσι ο Αδόλφος και τα αδέλφια του δεν μπορούσαν να διαδεχθούν τον πατέρα τους. Ο Γεώργιος και ο Αδόλφος γεννήθηκαν πριν το γάμο των γονιών τους, που έγινε στις 8 Ιανουαρίου 1847.

Εισήλθε στο Β. Ναυτικό το 1859 και έγινε ανθυποπλοίαρχος (1865) και υποπλοίαρχος (1866). Το επόμενο έτος εισήλθε στη φρεγάτα *Γαλάτεια* με πλοίαρχο τον Αλφρέδο, γιο της Βικτωρίας της Βρετανίας. Το 1872 ήταν με τον ναύαρχο Ρόντνεϋ Μπάνντυ. Έγινε πλωτάρχης (1872) και παρακολούθησε το Β. Ναυτικό Κολλέγιο· έγινε Επιθεωρητής του Λιμενικού στο Σκάρμπορω (1874). Του δόθηκε η διοίκηση του σκάφους *Ταχύς* στη Μεσόγειο.

Το 1922 απεβίωσε στην κατοικία του στην πλατεία Έκκλεστον το υΛονδίνου, σε ηλικία 76 ετών.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε πρώτα το 1875 τη Σοφία Τζέιν Χόλντεν, κόρη του Τόμας Χόλντεν από το Γουάινστεντ τού Χολλ και είχε τέκνο:

* Όλγα 1877-1928, παντρεύτηκε πρώτα τον σερ Άρτσιμπαλντ Χάμιλτον βαρονέτο του Τρέμπισχουν (που μεταστράφηκε στον μωαμεθανισμό με το όνομα Αμπντουλλάχ) και μετά τον Ρόμπερτ Τσάρλοτιν Λέιν.

Πηγές
-----

* Sir Adolphus Fitz George Career In The Navy, The Times, 18 December 1922; pg. 14.

Παραπομπές σε πηγές
-------------------

1. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*. p10092.htm#i100912. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. 1 2  p10092.htm#i100912. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
Η **Σουαβεγότθα** ή Σουαβεγότα ή Σουαβεγόθο, γερμ. Suavegotha (απεβ. μετά το 549) ήταν πριγκίπισσα των Βουργουνδών και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα των Φράγκων της Αυστρασίας.

Βιογραφία
---------

Ήταν κόρη του Σιγισμόνδου ηγεμόνα των Βουργουνδών και της 1ης συζύγου του Οστρογότθας, κόρης του Θεοδώριχου βασιλιά των Οστρογότθων της Ιταλίας.

Σύμφωνα με τον ιστορικό Γρηγόριο της Τουρ ο Θεοδώριχος της Αυστρασίας νυμφεύτηκε μία κόρη του Σιγισμόνδου ηγεμόνα των Βουργουνδών. Δεν αναφέρει το όνομα της συζύγου του και συχνά αυτή θεωρείται ότι είναι η Σουαβεγότθα, που ο χρονικογράφος Φλοντοάρντ του 10ου αι. αναφέρει ως βασίλισσα. Ο ιστορικός Έουγκεν Έβιχ (1913-2006) τη θεωρεί σύζυγο του Θεοδώριχου και κόρη του Σιγισμόνδου από τη 2η σύζυγό του, της οποίας το όνομα είναι άγνωστο.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε τον Θευδέριχο Α΄ των Μεροβιγγείων βασιλιά των Φράγκων της Αυστρασίας και είχε τέκνο:

* Θευδεχίλδη απεβ. 571-579 ή 598, παντρεύτηκε πρώτα τον Χερμεγίσκλο βασιλιά των Βαρνών και μετά τον Ράντεγκι(;).

Πηγές
-----

* Martina Hartmann: Die Königin im frühen Mittelalter. Kohlhammer Verlag, Stuttgart 2009, ISBN 978-3-17-018473-2, S. 66.
* Matthias Springer: Theuderich I. In: Reallexikon der Germanischen Altertumskunde (RGA). 2. Auflage. Band 30, Walter de Gruyter, Berlin / New York 2005, ISBN 3-11-018385-4, S. 459–463 (hier: 461).

Αναφορές
--------

1. 1 2  Κριστιάν Σετιπανί: «La Préhistoire des Capétiens» (Γαλλικά) Βιλνέβ-ντ'Ασκ. 1993. σελ. 61. ISBN-13 978-2-9501509-3-6. ISBN-10 2-9501509-3-4.
2. 1 2 3  Κριστιάν Σετιπανί: «La Préhistoire des Capétiens» (Γαλλικά) Βιλνέβ-ντ'Ασκ. 1993. σελ. 61-63. ISBN-13 978-2-9501509-3-6. ISBN-10 2-9501509-3-4.
Συνέδριο της Κρακοβίας
Το **Συνέδριο της Κρακοβίας** (πολωνικά: *Zjazd krakowski*) ήταν μια συνάντηση μοναρχών που ξεκίνησε από τον Βασιλιά Καζίμιρ Γ΄ το Μέγα της Πολωνίας και πραγματοποιήθηκε στην Κρακοβία (Cracow) γύρω στις 22-27 Σεπτεμβρίου 1364. Το πρόσχημα για τη σύγκληση της συνάντησης ήταν πιθανότατα μια προτεινόμενης αντι- τουρκικής σταυροφορίας, αλλά το Συνέδριο ασχολήθηκε κυρίως με θέματα ευρωπαϊκής διπλωματίας, εκ των οποίων εξέχουσες ήταν οι ειρηνικές σχέσεις και η ισορροπία εξουσίας στην Κεντρική Ευρώπη και η διαπραγμάτευση μιας κοινής αντίδρασης στις τουρκικές απειλές μέσω του έργου μιας κεντρικής ευρωπαϊκής ένωσης κρατών.

Οι συμμετέχοντες-προσκεκλημένοι του Πολωνού βασιλιά, ήταν ο Κάρολος Δ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ο Βασιλιάς Λουδοβίκος Α΄ της Ουγγαρίας, ο Βασιλιάς Βάλντεμαρ Δ΄ της Δανίας, ο Βασιλιάς Πέτρος Α΄ της Κύπρου, ο Σιεμόβιτ Γ΄ της Μαζοβίας, ο Μπόλκο Β΄ ο Μικρός, ο Βλάντισλαφ Β΄ του Οπόλε, ο Ροδόλφος Δ΄ της Αυστρίας, ο Μπόγκισλαβ Ε΄ της Πομερανίας-Στολπ, ο Καζιμίρ Δ΄ της Πομερανίας-Στολπ, ο Όθων Ε΄ της Βαυαρίας και ο Λουδοβίκος Β΄ του Βρανδεμβούργου.

Το Συνέδριο, το οποίο πραγματοποιήθηκε σε ένα πολυτελές περιβάλλον, το προοριζόταν ως εκδήλωση της δύναμης και του πλούτου του Πολωνού βασιλιά, αντήχησε σε όλη την Ευρώπη. Περιλάμβανε ένα διάσημο συμπόσιο στο σπίτι του Κρακοβιανού εμπόρου, Μικοουάι Βιεζίνεκ, το οποίο διοργανώθηκε από το δημοτικό συμβούλιο. Η ευκαιρία για τη γιορτή, η οποία σύμφωνα με τον Γιαν Ντουούγκος διήρκεσε 21 ημέρες, ήταν ο πρόσφατος γάμος του Καρόλου Δ΄ και της εγγονής του Καζίμιρ, Ελισάβετ της Πομερανίας.

Οι διάφορες διαθέσιμες μεσαιωνικές πηγές δεν συμφωνούν πάντα σχετικά με το χρονοδιάγραμμα και άλλα θέματα. Πιθανώς υπήρχαν δύο ξεχωριστά συνέδρια, ένα το 1363 που είχε να κάνει με το γάμο, και ένα άλλο το 1364, το πιο πολιτικό συνέδριο των μοναρχών. Το 1364, μεταξύ των ζητημάτων που συζητήθηκαν ήταν η διαδοχή του Οίκος των Καπετιδών-Ανζού στον πολωνικό θρόνο και η επικύρωση της ειρηνευτικής συνθήκης μεταξύ των Λουδοβίκου Α΄ της Ουγγαρίας και του Καρόλου Δ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, μεταξύ άλλων, με τη μεσολάβηση του καζίμιρ Γ΄ και του Μπόλκο Β΄. Μια σημαντική πηγή είναι ένα ποίημα του Γκιγιώμ ντε Μασώ, το οποίο περιέγραψε το συμπόσιο στο σπίτι του Βιεζίνεκ.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Λήμματα της πολωνικής βικιπαίδειας *Zjazd krakowski* και *Wierzynek*
2. ↑  Νόρμαν Ντέιβις, "God's playground", v.I, Oxford University Press 2005, σελ.81

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Συνέδριο της Κρακοβίας** |
Το **Σινούιτζου** (κορεατικά: 신의주시, προφέρεται: [si.nɰi.dzu]) είναι πόλη στη Βόρεια Κορέα απέναντι από το Ταντούνγκ της Κίνας στα διεθνή σύνορα του ποταμού Γιαλού. Είναι η πρωτεύουσα της επαρχίας του Βόρειου Πιόνγαν. Μέρος της πόλης περιλαμβάνεται στην Ειδική Διοικητική Περιφέρεια Σινούιτζου, η οποία ιδρύθηκε το 2002 με σκοπό τον πειραματισμό με την εισαγωγή της οικονομίας της αγοράς.

Ιστορία
-------

Αναπτυσσόμενο ως ένας σημαντικός οικισμός κατά τη διάρκεια της αποικιακής κυριαρχίας στο τέρμα μιας σιδηροδρομικής γέφυρας στον ποταμό Γιαλού (Άμροκ), το Σίνουιτζου βρίσκεται 7 μίλια νότια νοτιοδυτικά του Ούιτζου, η παλιά πόλη από την οποία προέρχεται η ονομασία *Σινούιτζου* (που σημαίνει "Νέο Ούιτζου"). Ως ανοιχτό λιμάνι, αναπτύχθηκε εμπορικά με τη βιομηχανία υλοτομίας που χρησιμοποιούσε τον ποταμό Γιαλού για τη μεταφορά ξυλείας. Επιπλέον, αναπτύχθηκε μια χημική βιομηχανία μετά την κατασκευή του υδροηλεκτρικού φράγματος Σούπουνγκ.

Κατά τη διάρκεια του πολέμου της Κορέας, μετά την αποχώρησή του από την Πιονγιάνγκ, ο Κιμ Ιλ Σουνγκ και η κυβέρνησή του μετέφεραν προσωρινά την πρωτεύουσά τους στο Σινούιτζου - αν και οι δυνάμεις του UNC προσέγγισαν, η κυβέρνηση κινήθηκε και πάλι - αυτή τη φορά στο Κάνγκε. Επίσης, η πόλη υπέστη σοβαρές ζημιές από εναέριο βομβαρδισμό, ως μέρος των στρατηγικών βομβαρδισμών της Βόρειας Κορέας από την Πολεμική Αεροπορία των Ηνωμένων Πολιτειών, αλλά η πόλη ξαναχτίστηκε.

Παραπομπές
----------

1. ↑  data.un.org.
2. ↑  Sandler, Stanley (1999). *The Korean War: No Victors, No Vanquished*. The University Press of Kentucky. σελ. 108.
3. 1 2  Mossman, Billy (29 Ιουνίου 2005). *United States Army in the Korean War: Ebb and Flow November 1950-July 1951*. University Press of the Pacific. σελ. 51.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Σινούιτζου** |

* City profile of Sinuiju

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 251503052
* NDL: 00637652

 |

 |
Λόγος σημαίας: 2:3
Η **εθνική σημαία της Ολλανδίας**, αποτελεί την παλαιότερη τρίχρωμη σημαία που χρησιμοποιείται μέχρι σήμερα. Οι τρεις ισομεγέθεις οριζόντιες λωρίδες έχουν χρώμα κόκκινο στο πάνω μέρος, λευκό και μπλε.

Ωστόσο, η εν λόγω σημαία δεν ήταν η πρώτη στη χώρα. Το 15ο αιώνα χρησιμοποιούνταν η σημαία του Άρχοντα της Βουργουνδίας. Αυτή η σημαία είχε λευκό φόντο και κλαδιά δάφνης σε σχήμα Χ, με φωτιές που σχημάτιζαν το Σταυρό της Βουργουνδίας.

Η σημαία του Πρίγκιπα της Ολλανδίας
Οι Κάτω Χώρες εξεγέρθηκαν κατά της ισπανικής κυριαρχίας του Φιλίππου Β΄ και ο Οίκος της Οράγγης τάχτηκε με το μέρος των επαναστατών. Αυτοί είχαν για σημαία τη σημαία του Πρίγκιπα. Έπειτα από το 1630 η πορτοκαλί λωρίδα αντικαταστάθηκε από μία κόκκινη. Οι άλλες λωρίδες ήταν λευκού και μπλε χρώματος.

Η τρίχρωμη σημαία καταργήθηκε στη διάρκεια της γαλλικής κατοχής και επανήλθε το 1813, έπειτα από την επανάκτηση της ανεξαρτησίας της Ολλανδίας. Εκείνη την εποχή η σύγχρονη τρίχρωμη σημαία χρησιμοποιούνταν παράλληλα και ισότιμα με την πορτοκαλί του Οίκου της Οράγγης.

Στις 19 Φεβρουαρίου 1937, με Βασιλικό Διάταγμα από τη Βασίλισσα Βιλελμίνη, καθιερώθηκε η σημαία με τη σημερινή της μορφή, δηλ. με τα χρώματα κόκκινο, λευκό και γαλάζιο και η οποία μοιάζει κατά πολύ με τη Σημαία του Λουξεμβούργου καθώς η μόνη τους διαφορά είναι ότι στην Ολλανδική η μπλε λωρίδα είναι πιο σκούρα.

Σημαίες των επαρχιών της Ολλανδίας
----------------------------------

Οι σημαίες των επαρχιών της Ολλανδίας έχουν ως εξής:

* ΝτρέντεΝτρέντε
* ΦλέβολαντΦλέβολαντ
* ΦρίσλαντΦρίσλαντ
* ΧέλντερλαντΧέλντερλαντ
* ΧρόνινγκενΧρόνινγκεν
* ΛιμβουργίαΛιμβουργία
* Βόρεια ΒραβάντηΒόρεια Βραβάντη
* Βόρεια ΟλλανδίαΒόρεια Ολλανδία
* ΟφεράισσελΟφεράισσελ
* Νότια ΟλλανδίαΝότια Ολλανδία
* ΟυτρέχτηΟυτρέχτη
* ΖηλανδίαΖηλανδία

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Σημαία της Ολλανδίας** |

* - Ιστορία (στα ολλανδικά)

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Σημαίες των χωρών της Ευρώπης |
| --- |
|  |
| Ανεξάρτητα κράτη | 
* Άγιος Μαρίνος
* Αζερμπαϊτζάν
* Αλβανία
* Ανδόρρα
* Αρμενία
* Αυστρία
* Βατικανό
* Βέλγιο
* Βόρεια Μακεδονία
* Βοσνία και Ερζεγοβίνη
* Βουλγαρία
* Γαλλία
* Γερμανία
* Γεωργία
* Δανία
* Ελβετία
* Ελλάδα
* Εσθονία
* Ηνωμένο Βασίλειο
* Ιρλανδία
* Ισλανδία
* Ισπανία
* Ιταλία
* Κροατία
* Κύπρος
* Λετονία
* Λευκορωσία
* Λιθουανία
* Λίχτενσταϊν
* Λουξεμβούργο
* Μάλτα
* Μαυροβούνιο
* Μολδαβία
* Μονακό
* Νορβηγία
* Ολλανδία
* Ουγγαρία
* Ουκρανία
* Πολωνία
* Πορτογαλία
* Ρουμανία
* Ρωσία
* Σερβία
* Σλοβακία
* Σλοβενία
* Σουηδία
* Τουρκία
* Τσεχία
* Φινλανδία
 |
|  |
| Κτήσεις | 

|  |  |
| --- | --- |
| Ηνωμένο Βασίλειο | 
* Γιβραλτάρ
* Γκέρνσεϊ
* Τζέρσεϊ
* Νήσος Μαν
 |
|  |
| Δανία | 
Νήσοι Φερόες |
|  |
| Φινλανδία | 
Ώλαντ |
|  |
| Νορβηγία | 
Σβάλμπαρντ |

 |
|  |
| Μη αναγνωρισμένα κράτη | 
* Αμπχαζία
* Αρτσάχ
* Βόρεια Κύπρος
* Κόσοβο
* Νότια Οσετία
* Υπερδνειστερία
 |

 |
Η **Άλωση της Ευβοίας** ήταν πολεμική επιχείρηση του Μωάμεθ Β΄ προς κατάκτηση του νησιού.

Εξέλιξη της μάχης
-----------------

Το 1470 ο Μωάμεθ αποφάσισε να καταλάβει την Εύβοια. Με μεγάλες δυνάμεις προχώρησε από την Στερεά Ελλάδα και στρατοπέδευσε με εβδομήντα χιλιάδες άνδρες ξηράς στις ακτές του Ευρίπου, ενώ ο στόλος του με τετρακόσια πλοία αγκυροβόλησε κοντά στο νησί. Ο ναύαρχος της Βενετίας, Κανάλης, έχοντας μόνο 35 γαλέρες υπό την διοίκησή του, αναγκάστηκε να υποχωρήσει. Οι Τούρκοι έκλεισαν το στενό με αλυσίδα και έχτισαν με τα πλοία τους γέφυρα, διαμέσου της οποίας πέρασε ο Τουρκικός στρατός από την στεριά μέχρι το νησί. Αμέσως άρχισε η πολιορκία της πρωτεύουσας Χαλκίδας. Τρεις πολύνεκρες έφοδοι αποκρούστηκαν από τις 10 Ιουλίου μέχρι τις 5 Αυγούστου. Οι νεκροί ήταν πολλοί και από τις δύο μεριές, και η φρουρά εξασθένησε. Ο Κανάλης εμφανίστηκε επιστρέφοντας με εκατό περίπου πλοία. Έσπασε την αλυσίδα και ήταν έτοιμος να διαρρήξει τη γέφυρα, αλλά σταμάτησε περιμένοντας περισσότερα καράβια. Ο Μωάμεθ επέσπευσε τις ενέργειές του. Μια ακόμα έφοδος αποκρούστηκε, αλλά στην επόμενη έφοδο το φρούριο τελικά έπεσε.

Οι απώλειες των Τούρκων ήταν μεγάλες, σύμφωνα με τα Ενετικά χρονικά έφταναν τις 50.000 νεκρούς. Ο Μωάμεθ εκδικήθηκε σκληρά την αντίσταση των Ελλήνων κατά το πλείστον προμάχων. Οι φρικτές ποινές ήταν διχοτόμηση με πριόνι, ανασκολοπισμός και αποκεφαλισμός. Ο Paulo Erizzo, φρούραρχος της Χαλκίδας κόπηκε με πριόνι, και η θυγατέρα του κόπηκε κομματάκια. Ο Κανάλης οδηγήθηκε δέσμιος στην Βενετία και καταδικάστηκε σε εξορία.

Πηγές
-----

* Α. Πολυζωίδης: Τα Ελληνικά, Τόμος Β', 1874
Η **πολιορκία και άλωση της Κρεμόνα** έγινε το 603 από τους Λογγοβάρδους και στον πόλεμο με την Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Η Κρεμόνα χάθηκε οριστικά για τους Βυζαντινούς αφού έκτοτε αποτέλεσε τμήμα του Λομβαρδικού βασιλείου. Οι Λογγοβάρδοι ή Λομβαρδοί ήδη από το 568 άρχισαν να μετακινούνταν από την Παννονία όπου κατοικούσαν στην βόρειο Ιταλία κατακτώντας βυζαντινές πόλεις και κάνοντας μόνιμη εγκατάσταση εκεί.

Τον Αύγουστο του 603 ο Λογγοβάρδος βασιλιάς, Αγιλούλφος έχοντας κατακτήσει προηγουμένως τη Μάντοβα, έφτασε στην βυζαντινή Κρεμόνα με στρατό αποτελούμενο εκτός από Λογγοβάρδους με Άβαρους και Σλάβους συμμάχους του. Οι Λομβαρδοί πολιόρκησαν την πόλη για 43 ημέρες και κατάφεραν να περάσουν τα τείχη της, την λεηλάτησαν και την κατέστρεψαν εντελώς , τόσο ώστε ξαναχτίστηκε από την αρχή.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Καρδαράς, σελ. 74
2. ↑  Καρδαράς, σελ. 75
3. ↑  CREMONA, pied-à-terre di Federico II
4. ↑  «Storia Dellla cita». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Σεπτεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 17 Δεκεμβρίου 2015.

Πηγές
-----

* Καρδαράς, Γεώργιος (2007, Πανεπιστήμιο Κρήτης), Το Βυζάντιο και οι Άβαροι, ΣΤ’-Θ’ αι.
Η **πολιορκία και άλωση της Πάντοβα** έγινε το 601 από τους Λογγοβάρδους και στον πόλεμο με την Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Οι Λογγοβάρδοι ή Λομβαρδοί ήδη από το 568 άρχισαν να μετακινούνταν από την Παννονία όπου κατοικούσαν στην βόρειο Ιταλία κατακτώντας βυζαντινές πόλεις και κάνοντας μόνιμη εγκατάσταση εκεί.

Το 598 έγινε ανακωχή μεταξύ των Βυζαντινών και των Λομβαρδών αλλά το 601 ο Έξαρχος Ραβέννας Καλλίνικος εκμεταλλεύτηκε μια εξέγερση από τους δούκες της Τριντέτουμ και του φόρουμ των Ιουλίων και έσπασε την ειρήνη με την απαγωγή της κόρης και του γαμβρού του Λομβαρδού βασιλιά Αγιλούλφου.

Το 601 ο Λογγοβάρδος βασιλιάς, Αγιλούλφος έφτασε στην βυζαντινή Πάντοβα με στρατό αποτελούμενο από Λογγοβάρδους. Είναι άγνωστο πόσο κράτησε η πολιορκία της πόλης, αλλά διασώζεται ότι οι Λομβαρδοί μόλις την κατέλαβαν επέτρεψαν στη φρουρά της πόλης να αποχωρήσει και να γυρίσει ασφαλή στην Ραβέννα κι έπειτα την λεηλάτησαν και κατέστρεψαν ολοσχερώς. Το βυζαντινό κάστρο κοντά στην πόλη, το σημερινό Μονσελίς (*Monselice*) αναφέρεται ότι καταλήφθηκε το 602. Η καταστροφή της Πάντοβα ήταν τόσο μεγάλη ώστε ελάχιστοι κάτοικοι έμειναν έπειτα εκεί, και για πολλούς αιώνες ήταν ένα μικρό ασήμαντο χωριό. Η απώλεια της πόλης για τους βυζαντινούς σήμαινε και την αποκοπή της Αππίας οδού και την ελεύθερη πρόσβαση στην ανατολική κοιλάδα του Πάδου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Καρδαράς, Γεώργιος (2007, Πανεπιστήμιο Κρήτης), Το Βυζάντιο και οι Άβαροι, ΣΤ’-Θ’ αι. σελ. 74
2. ↑  Paul the Deacon History, 4.20 (translated by Foulke, p. 165) records the kidnapping; Jeffrey Richards, The Popes and the Papacy in the Early Middle Ages (London:Routledge and Kegan Paul, 1979), p. 174, explains Callinicus' motivation
3. ↑  Gepidi
4. ↑  Veneto e medioevo - dalla caduta dell'impero romano alle signorie
5. ↑  Origini - Aquileia, Grado, Malamocco LE ORIGINI DELL'IDENTITA
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Σικελός** είναι γνωστός ένας πανάρχαιος βασιλιάς του λαού των Σικελών, που πέρασαν από τη Νότιο Ιταλία στη νήσο Σικελία. Ο Σικελός έδωσε το όνομά του στον λαό αυτό, είναι δηλαδή ο «επώνυμος ήρωας» των Σικελών, και με τη σειρά του το νησί ονομάσθηκε «Σικελία» από το όνομα του λαού. Ο Διονύσιος ο Αλικαρνασσέας γράφει ότι ο Σικελός καταγόταν από τη Ρώμη, από την οποία είχε εκδιωχθεί. Τότε βρήκε καταφύγιο στον βασιλιά Μόργητα, διάδοχο του Ιταλού. Ο Μόργης δώρισε στον Σικελό ένα μέρος του βασιλείου του, του οποίου οι κάτοικοι ονομάστηκαν από τότε «Σικελοί». Κάποιες πηγές θεωρούν τον Σικελό γιο του Ιταλού ή του θεού Ποσειδώνα.

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969
Η **Έλλα Αλεξάντροβνα Παμφίλοβα** (ρωσ. *Элла Александровна Памфилова*, γενν. 12 Σεπτεμβρίου 1953, Αλμαλίκ) είναι Ρωσίδα πολιτικός, πρώην βουλευτής της Κρατικής Δούμας, υποψήφια για πρόεδρος το 2000 και πρώην πρόεδρος (2004 - 2010) του Συμβουλίου του Ιδρύματος της Κοινωνίας των Πολιτών Ίδρυμα και των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Στις 18 Μαρτίου 2014, έγινε Ρώσος Επίτροπος για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα διαδέχοντας τον Βλαντιμίρ Λούχιν. Στις 28 Μαρτίου του 2016 πρόεδρος της Κεντρικής Εκλογικής Επιτροπής της Ρωσίας.

Βιογραφία
---------

Η Παμφίλοβα ξεκίνησε την καριέρα της στο κεντρικό εργοστάσιο μηχανικών και επισκευής στη Μόσχα ως μηχανικός. Επίσης, ήταν η πρώτη γυναίκα επικεφαλής στη κρατική εταιρεία ζωοτροφών "Μπέλκα", την οποία επέβλεψε από το 1984 έως το 1986. Αργότερα έγινε Λαϊκός Αντιπρόσωπος της ΕΣΣΔ και μέλος του Ανωτάτου Σοβιέτ της ΕΣΣΔ.

Κατά την περίοδο από το 1991 μέχρι το 1994, οδήγησε το Υπουργείο Κοινωνικής Φροντίδας υπό την προεδρία του Προέδρου Μπόρις Γιέλτσιν. Μεταξύ του 1994 και του 1999, η Παμφίλοβα εξελέγη τρεις φορές ως βουλευτής της ρωσικής Δούμας.

Το 2000 ήταν η πρώτη γυναίκα υποψήφιος σε Ρωσικές προεδρικές εκλογές. Ωστόσο, αντιμετώπισε σκληρό ανταγωνισμό από τον ηγέτη του Γιάμπλοκο Γκριγκόρι Γιαβλίνσκι για τη φιλελεύθερη ψηφοφορία, και το μερίδιο της στη ψηφοφορία ήταν πολύ χαμηλή.

Από το 2004 είναι επικεφαλής της Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Βλαντιμίρ Πούτιν.

Στην συνεδρία της Κρατικής Δούμας στις 7 Οκτωβρίου 2009, ένας βουλευτής της Ενωμένης Ρωσίας, ο Ρόμπερτ Σλέγκελ, πρότεινε την καθαίρεση της Παμφίλοβα από τον Πρόεδρο στην Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων υποστηρίζοντας τα δικαιώματα του Αλεξάντρ Ποντραμπίνεκ. Το οργανισμός, με επικεφαλής την Παμφίλοβα, κάλεσε τις διαμαρτυρίες ως "εκστρατεία διώξεων που διοργανώθηκε από τους ανεύθυνους τυχοδιώκτες από το Νάσι" και είπε ότι οι ακτιβιστές παρουσίαζαν ανοιχτά σημάδια εξτρεμισμού.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 20  Ιουνίου 2019.
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 20  Ιουνίου 2019.
3. ↑  Pamfilova Won't Apologize to Nashi Αρχειοθετήθηκε 2016-03-18 στο Wayback Machine. The St. Petersburg Times (October 9, 2009)
4. ↑  Kremlin Advisers Warn Nashi Youth, Moscow Times (October 6, 2009)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Website of the Council on Civil Society Institutions and Human Rights
* Website of the Civil G8

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 4296008
* LCCN: n2002094390
* ISNI: 0000 0000 4522 0569

 |

 |
Ο **Εθνικός Ύμνος της Δημοκρατίας του Καζακστάν** (καζακικά: Қазақстан Республикасының Мемлекеттік Әнұраны, μεταγραφή: Qazaqstan Respýblıkasynyń Memlekettik Ánurany, قازاقستان زەسپۋبلىيكاسىنىڭ مەملەكەتتئك أنۇرانى) είναι ο τίτλος του πρώην εθνικού ύμνου του Καζακστάν, ο οποίος υιοθετήθηκε ως ύμνος από το 1992 έως τις αρχές του 2006. Μετά την ανεξαρτησία τον Δεκέμβριο του 1991, η μελωδία του ύμνου της Καζακικής ΣΣΔ, συντεθειμένη από τους Μουκάν Τουλεμπάγιεφ, Γιεβγκένι Μπρουσιλόφσκι και Λατίφ Χαμίντι διατηρήθηκε, και νέοι στίχοι υιοθετήθηκαν το 1992, μετά από έναν μακρύ διαγωνισμό. Οι στίχοι γράφτηκαν από κοινού από τέσσερα άτομα, συμπεριλαμβανομένων της ποιήτριας Νταριμπάγιεβα, μια από τις λίγες γυναίκες που έχουν αναμειχθεί στην συγγραφή εθνικού ύμνου.

Στις 7 Ιανουαρίου, 2006, το "Καζακστάν Μου" (καζακικά: Meniń Qazaqstanym‎), που γράφτηκε το 1956, υιοθετήθηκε ως νέος εθνικός ύμνος της χώραςμ τροποποιημένους στίχους.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος ιστορικών εθνικών ύμνων

Παραπομπές
----------

1. ↑  Marshall, Alex (2015). *Republic or Death! Travels in Search of National Anthems*. London: Random House Books. σελίδες 137–139. ISBN 9781847947413.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* MIDI file
* Lyrics - nationalanthems.info
* Lyrics score - Kazakhstan 1992-2006
* Kazakhstan National Anthems
Ο **Σιγισμούνδος**, γερμ. Sigmund (γενν. 21 Απριλίου 1966) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης είναι τιτουλάριος: αρχιδούκας της Αυστρίας και μέγας δούκας της Τοσκάνης.

Βιογραφία
---------

Ο Σιγισμούνδος-Όθων-Μαρία-Ιωσήφ-Γκόττφρητ-Ερρίκος-Λεοπόλδος-Φερδινάνδος γεννήθηκε στο Λωζάννη και είναι ο πρωτότοκος γιος του Λεοπόλδου-Φραγκίσκου τιτουλάριου μεγάλου δούκα της Τοσκάνης και της πρώτης συζύγου του Λαιτισιά ντ'Αρανμπέρ, κόρης του Ερρίκου μαρκησίου ντε Μπελζάνς. 

Σπούδασε Επιστήμη των Υπολογιστών και έχει εργαστεί ως τραπεζίτης. Το 1993 ο πατέρας του έκανε δεύτερο γάμο, κάτι που ήταν αντίθετο με το Ρωμαιοκαθολικό Τάγμα του Αγ. Στεφάνου, του οποίου ήταν αρχηγός. Έτσι ο Λεοπόλδος-Φραγκίσκος αποκήρυξε τον τίτλο του μεγάλου δούκα της Τοσκάνης υπέρ του πρωτότοκου γιου του Σιγισμούνδου. Από τότε ο γιος του είναι ο αρχηγός του κλάδου της Τοσκάνης. 

Ο Σιγισμούνδος ανατράφηκε στην Ουρουγουάη και μετά στην Ελβετία από τους γονείς του. Η οικογένεια της μητέρας του λέγεται ότι κατέχει επιχειρήσεις στην Ουρουγουάη.

Είναι μέγας Μάγιστρος του Τάγματος του Αγ. Ιωσήφ και του Αγ. Στεφάνου, των δύο ιπποτικών Ταγμάτων του μεγάλου δουκάτου της Τοσκάνης. Έχει υπηρετήσει ως προστάτης του *Αλμανάκ των Γκόττα*.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε το 1999 την Ελύσα Έντμοντστοουν, κόρη του Άρτσιμπαλντ Μπρους 7ου βαρονέττου του Ντάντρηθ και έχει τέκνα:

* Λεοπόλδος-Αμεδαίος γενν. 2001, τιτουλάριος διάδοχος της Τοσκάνης.
* Τατυάννα γενν. 2003.
* Μαξιμιλιανός γενν. 2004, τιτουλάριος αρχιδούκας της Αυστρίας και πρίγκιπας της Τοσκάνης.

Διαζεύχθηκε το 2003 και η ακύρωση του γάμου έγινε το 2016.

Αναφορές σε Πηγές
-----------------

1. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*. p11174.htm#i111732.
2. ↑  p11174.htm#i111732. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
3. 1 2 3 4 5  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
4. ↑  Arenberg Genealogy Αρχειοθετήθηκε 15 July 2007 στο Wayback Machine.
5. ↑  Enders, Gaetana (1999-07-31). «Remembering Tuscany: H.I.R.H. Sigismund of Austria and Elissa Edmonstone». Hello Magazine. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2004-09-18.. Ανακτήθηκε στις 2017-10-07.
6. ↑  Almanach de Gotha, Comité de Patronage
7. ↑  «Archduke Sigismund of Austria and Miss E.J. Edmonstone». *The Times* (UK): σελ. 20. 1999-09-13.
8. ↑  Genealogy of the Grand Ducal House of Tuscany

|  |
| --- |
| Σιγισμούνδος, αρχιδούκας της Αυστρίας **Οίκος της Λωρραίνηςκλάδος Τοσκάνης****Γέννηση:** 21 Απριλίου 1866 |
| Βασιλικοί τίτλοι |
| ΠροκάτοχοςΛεοπόλδος-Φραγκίσκος | **τιτουλάριοςμεγάλος δούκας της Τοσκάνης1993 -** | Διάδοχοςυποψήφιος:Αμεδαίος |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* **Europeana**: agent/base/4718

 |

 |
Οι **σιγμοειδείς κόλποι** (κοίλη καμπύλη σε σχήμα S) είναι φλεβικοί κόλποι εντός του κρανίου, οι οποίοι λαμβάνουν αίμα από τους οπίσθιους φλεβικούς κόλπους της σκληρής μήνιγγας.

Δομή
----

Ο σιγμοειδής κόλπος είναι φλεβικός κόλπος που βρίσκεται εντός της σκληρής μήνιγγας. Ο σιγμοειδής κόλπος λαμβάνει αίμα από τους εγκάρσιους κόλπους, οι οποίοι παρακολουθούν το οπίσθιο τοίχωμα της κρανιακής κοιλότητας, ταξιδεύει κάτω κατά μήκος του βρεγματικού οστού, του κροταφικού οστού και του ινιακού οστού και συγκλίνει με τους κάτω πετρώδεις κόλπους για να σχηματίσει την έσω σφαγίτιδα φλέβα.

Κάθε σιγμοειδής κόλπος ξεκινά κάτω από το κροταφικό οστό και ακολουθεί μια ελικοειδή πορεία προς το σφαγιτιδικό τρήμα, οπότε ο κόλπος γίνεται συνεχής με την έσω σφαγίτιδα φλέβα.

Λειτουργία
----------

Ο σιγμοειδής κόλπος λαμβάνει αίμα από τους εγκάρσιους κόλπους, οι οποίοι λαμβάνουν αίμα από την οπίσθια όψη του κρανίου. Κατά τη διάρκεια της πορείας του, ο σιγμοειδής κόλπος λαμβάνει επίσης αίμα από τις εγκεφαλικές φλέβες, τις παρεγκεφαλιδικές φλέβες, τις διπλοειδείς φλέβες και τις αναστομωτικές φλέβες.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Drake, Richard L.· Vogl, Wayne (2005). *Gray's anatomy for students* (Pbk. έκδοση). Φιλαδέλφεια (Πενσυλβάνια): Elsevier/Churchill Livingstone. ISBN 978-0-443-06612-2.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Σιγμοειδής κόλπος** |

* Πληροφορίες στο neuroangio.org (αγγλικά)