recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **έφιος**, *Dolichophis caspius* (Gmelin, 1789) αποτελεί ένα φίδι της οικογένειας Colubridae. Πρόκειται για μη δηλητηριώδες και ακίνδυνο για τον άνθρωπο φίδι.

Περιγραφή
---------

Ημερόβιο, δραστήριο φίδι, αρκετά νευρικό και γρήγορο. Αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα σε μήκος φίδια στην Ελλάδα και την Ευρώπη, καθώς μπορεί να φτάσει τα 200cm. Τρέφεται με τρωκτικά και σαύρες, αλλά και με άλλα φίδια και πτηνά. Τα νεαρά άτομα τρέφονται με έντομα και μικρές σαύρες. Θα αμυνθεί σθεναρά αν απειληθεί σηκώνοντας το μπροστινό μέρος του σώματος ψηλά, "σφυρίζοντας" δυνατά και προσποιούμενο επίθεση.

Γεωγραφική κατανομή
-------------------

Απαντάται στην Ανατολική Ευρώπη και την Βαλκανική χερσόνησο. Στην Ελλάδα εντοπίζεται στην ηπειρωτική Ελλάδα (έως και την Στερεά Ελλάδα), την Εύβοια και σε πολυάριθμα νησιά (Κέρκυρα, Κεφαλονιά, Θάσος, Σαμοθράκη, Αλόννησος, Άνδρος, Σύρος, Τήνος, Κέα, Κύθνος, Σέριφος, Σίφνος, Λήμνος, Λέσβος, Χίος, Σάμος, Φούρνοι, Αγαθονήσι, Κως, Ικαρία, Πάτμος, Κάλυμνος, Νίσυρος, Κάρπαθος, Λέρος).

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «herpetofauna.gr - Ελληνική Ερπετοπανίδα». *www.herpetofauna.gr*. Ανακτήθηκε στις 15 Φεβρουαρίου 2020.
2. ↑  «Dolichophis caspius». *The Reptile Database*. Ανακτήθηκε στις 15 Φεβρουαρίου 2020.
To ήθος στη Φιλοσοφία
---------------------

Το **Ήθος** κατά τον Αριστοτέλη αποδίδεται με αρνητικές ανθρώπινες εκφάνσεις που πρέπει ν΄ αποφεύγονται, όπως για παράδειγμα η κακία, η ακράτεια και η θηριωδία, ενώ η διαστροφή διακρίνεται σε τρία είδη που βρίσκονται σε σχέση μεταξύ τους. Ακράτεια υπάρχει, όταν λειτουργεί η λογική, αλλά διαστρέφεται η όρεξη. Όταν διαστρέφεται η λογική και τίθεται ως σκοπός το κακό, λέμε ότι υπάρχει κακία. Η θηριωδία είναι το αποτέλεσμα της διαστροφής τόσο της όρεξης όσο και της λογικής.

>  *«μετὰ δὲ ταῦτα λεκτέον, ἄλλην ποιησαμένους ἀρχήν, ὅτι τῶν περὶ τὰ ἤθη φευκτῶν τρία ἐστὶν εἴδη, κακία ἀκρασία θηριότης. τὰ δ' ἐναντία τοῖς μὲν δυσὶ δῆλα· τὸ μὲν γὰρ ἀρετὴν τὸ δ' ἐγκράτειαν καλοῦμεν· πρὸς δὲ τὴν θηριότητα μάλιστ' ἂν ἁρμόττοι λέγειν τὴν ὑπὲρ ἡμᾶς ἀρετήν, ἡρωικήν τινα καὶ θείαν, ὥσπερ Ὅμηρος περὶ Ἕκτορος πεποίηκε λέγοντα τὸν Πρίαμον ὅτι σφόδρα ἦν ἀγαθός.*
> ». Ηθικά Νικομάχεια Ζ 1145α
> 

Ύστερα απ΄ αυτά πρέπει να πούμε, κάνοντας μια νέα αρχή, ότι τρία είναι τα είδη σχετικά με τα ήθη που πρέπει να αποφεύγονται, η κακία, η ακράτεια και η θηριωδία. Και είναι φανερό ποια είναι αντίθετα προς τις δυο πρώτες: Το ένα το ονομάζουμε αρετή και το άλλο εγκράτεια. Το αντίθετο εξάλλου προς τη θηριωδία θα ταίριαζε όλως ιδιαίτερα να το ονομάσουμε υπεράνθρωπη που πράγματι προσιδιάζει στους ήρωες και στον θεό, όπως ακριβώς η αρετή του Έκτορα, για τον οποίο, επειδή ήταν υπερβολικά ανδρείος, ο Όμηρος παρουσίασε τον Πρίαμο να λέει τα εξής:

> «*Ούτε καν έμοιαζε ότι είναι γιος θνητού ανθρώπου, αλλά κάποιου θεού*».
> 
> 
>

Το ήθος στη Θεολογία
--------------------

Στη Δυτική Θεολογία, το ήθος υποτάσσεται στη διάνοια, εκεί όπου γίνεται η προσέγγιση του απολύτου και τοιουτοτρόπως θεμελιώνεται η λογικοκρατία (rationalismus) και ο υποκειμενισμός (subjectivismus) του σημερινού ευρωπαϊκού πολιτισμού, Στην προσέγγιση αυτή ο άνθρωπος σχετίζεται αναγκαστικά με τον θεό, νοούμενο ως τιμωρό, ενώ η ηθική εκπίπτει σε ηθικισμό. Ωστόσο, κατά την Ορθόδοξη Πατερική Θεολογία, η έννοια του ήθους δεν αντιστοιχεί σε μια νοητική αναγωγή στο απόλυτο, αλλά σε ό,τι εκφράζει τον τρόπο υπάρξεως του ανθρώπου, "εν κοινωνία" μετά του Θεού, ο οποίος νοείται ως "εσταυρωμένη αγάπη", ενώ η ηθική υπάρχει σαν βίωση της δογματικής θεολογικής διδασκαλίας της Εκκλησίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Αυτόθι, Βιβλίο Z 1145a
2. ↑  Κύριλλος, Κωστόπουλος, Δρ. *Παρεμβάσεις και Υπερβάσεις*. Πάτρα: Π. Κούλης. σελ. 114-116. ISBN 960-90505-9-X.
Το **σιδηροδρομικό δυστύχημα στο Μπεναλέκα** συνέβη την 1η Αυγούστου 2007 κοντά στο Μπεναλέκα στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, σκοτώνοντας τουλάχιστον 100 άτομα και τραυματίζοντας σοβαρά 128 άλλα. 

Το δυστύχημα συνέβη σε απομακρυσμένη τοποθεσία 220 χλμ. βορειοδυτικά της Κανάνγκα στην επαρχία του Δυτικού Κασάι στις 23:00΄ τοπική ώρα.  Η συντριβή προκλήθηκε από βλάβη των φρένων του τρένου. Οκτώ βαγόνια εκτροχιάστηκαν. πολλοί από τους νεκρούς είχαν σκαρφαλώσει στις στέγες τους και είχαν παγιδευτεί κάτω από αυτά. Ο μηχανοδηγός κατάφερε να αποσπάσει τη μηχανή και να ζητήσει βοήθεια. Πολλοί από τους τραυματίες μεταφέρθηκαν με ποδήλατο ή ακόμα και στις πλάτες άλλων στο πλησιέστερο νοσοκομείο, έξι μίλια μακριά.  

Παραμένει ένα από τα πιο θανατηφόρα σιδηροδρομικά ατυχήματα στην αφρικανική ήπειρο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «DR Congo crash toll 'passes 100'». *BBC News*. August 2, 2007.. Ανακτήθηκε στις October 9, 2014.
2. ↑  «Dozens killed in DRC train crash». *Mail & Guardian*. August 2, 2007.. Ανακτήθηκε στις October 9, 2014.
3. ↑  «Passenger Train Derails in Congo, Killing 100 and Trapping Others». *The New York Times*. August 3, 2007.. Ανακτήθηκε στις 9 October 2014.
4. ↑  «Annual Safety Performance Report» (PDF). *Rail Safety and Standards Board*. 2007.
Μπουκάλι σαμπούκας (1 λίτρο).
Η **σαμπούκα** είναι λικέρ με βάση την ανηθόλη. Είναι ένα δυνατό (περιέχει 38- 42% βαθμούς αιθυλικής αλκοόλης), γλυκό ποτό με έντονο άρωμα γλυκάνισου, το οποίο περιέχει, και που προέρχεται από την Ιταλία.

Είδη
----

Η σαμπούκα μπορεί να βρεθεί σε τρία χρώματα: το μαύρο που οφείλεται στη σκουρόχρωμη φλούδα των καρπών κουφοξυλιάς, το κόκκινο από το μενεξεδένιο χρώμα των καρπών και το λευκό (διαφανές) που προκύπτει με ελεγχόμενη εκχύλιση των χρωστικών.

Παρασκευή
---------

Η παρασκευή της πραγματοποιείται με απόσταξη αστεροειδή γλυκάνισου, μάραθου και καρπών κουφοξυλιάς.

Ιστορία
-------

Η πρώτη συνταγή της σαμπούκας χρονολογείται το 1851 από τον επιχειρηματία Luigi Manzi στην Ίσκια, την οποία τελειοποίησε ο Angelo Molinari στην Τσιβιταβέκια περίπου το 1936. Το 1945 ο Angelo Molinari ίδρυσε την εταιρεία Μολινάρι και συνέβαλλε στο να γίνει γνωστή η σαμπούκα στην παγκόσμια αγορά αλκοολούχων ποτών.

Συχνά θεωρείται ότι ο Angelo Molinari προέβη σε λογοκλοπή, όμως οι δυο συνταγές έχουν μια σημαντική διαφορά: η σαμπούκα του παρασκευάζεται με αστεροειδή γλυκάνισο, ενώ η σαμπούκα του Luigi Manzi με το ανθοφόρο φυτό γλυκάνισο.

Σύμφωνα με την αρχική συνταγή, η σαμπούκα περιείχε αιθέρια έλαια προερχόμενα από την απόσταξη γλυκάνισου και μάραθου που προσέδιδαν στο υγρό το έντονο άρωμα του γλυκάνισου. Μετά την απόσταξη, συνθλίβονταν και προστίθονταν στο αλκοόλ εκχυλίσματα ανθών κουφοξυλιάς, μάραθου, θυμαριού, μέντας κ.ά. με μια σωστή συγκέντρωση σακχάρων.

Τρόποι σερβιρίσματος
--------------------

Στην Ιταλία προτιμάται ως χωνευτικό ηδύποτο και στα ιταλικά εστιατόρια συνήθως σερβίρεται με τρεις κόκκους καφέ (*con la mosca*- κυριολεκτικά σημαίνει *με τη μύγα*), οι οποίοι συμβολίζουν την υγεία, την ευτυχία και την ευημερία.

Μπορεί να καταναλωθεί με απλή προσθήκη νερού (το ποτό τότε αποκτά ένα γαλακτώδες χρώμα λόγω της ανηθόλης, όπως συμβαίνει και με το ούζο) ή να χρησιμοποιηθεί ως βάση σε διάφορα κοκτέιλς.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  
«sambuca (ιταλικό προϊόν)». potohori.gr. 30 Σεπτεμβρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 16 Μαΐου 2016.
2. ↑  
«drinksecrets.com». drinksecrets.com. Ανακτήθηκε στις 16 Μαΐου 2016.
3. ↑  Atkins, Hunter. «Inside Molinari, The World's No. 1 Sambuca Company». *Forbes*. Ανακτήθηκε στις 16 Μαΐου 2016.
4. ↑  «Luigi Manzi, L'inventore Della Sambuca Nato Ad Ischia | L'Isclano». *www.isclano.com*. Ανακτήθηκε στις 16 Μαΐου 2016.
5. ↑  «La sambuca - MyChef.tv». *www.mychef.tv*. Ανακτήθηκε στις 16 Μαΐου 2016. [*νεκρός σύνδεσμος*]
6. ↑  «The Most Famous Italian Liquors | Italy». *www.lifeinitaly.com*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Μαΐου 2016. Ανακτήθηκε στις 16 Μαΐου 2016.

Δείτε επίσης
------------

* Λικέρ
* Ούζο
* Ρακί
* Παστίς

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **σαμπούκα**  |
Ο **Σαμουέλ Αλεγκρό** είναι Γάλλος ποδοσφαιριστής γεννημένος στις 14 Μαρτίου 1978 στο Σαιν-Σαμόν. Αγωνίζεται στην θέση του αμυντικού για λογαριασμό της Ρεντ Σταρ ΦΚ.

Βιογραφία
---------

Η ποδοσφαιρική του καριέρα ξεκίνησε από την Λουάν-Κουισό, στην Λιγκ 2 και στη συνέχεια στο Νασιονάλ, με την οποία μέτρησε συνολικά 115 συμμετοχές (7 τέρματα) το διάστημα μεταξύ 1998 και 2002. Υπέγραψε στη συνέχεια συμβόλαιο συνεργασίας με την Λα Ρος-συρ-Ιόν, ομάδα του Νασιονάλ, με την οποία αγωνίστηκε σε συνολικά 37 αναμετρήσεις (7 τέρματα). 

Έχοντας λάβει το βραβείο του Χρυσού Αστεριού του *France-Football* του Νασιονάλ, υπέγραψε σε ομάδα της Λιγκ 1, και πιο συγκεκριμένα την ΦΚ Μετς, στη διάρκεια του καλοκαιριού του 2003. Με την τελευταία, αγωνίστηκε συνολικά σε 43 αναμετρήσεις σε διάστημα 3 σεζόν. Μετά τον υποβιβασμό των *Messins* στην παρακάτω κατηγορία, μεταγράφηκε στην Σατορού, με την οποία αγωνίστηκε σε 65 αναμετρήσεις (2 τέρματα) σε διάστημα 3 σεζόν στη Λιγκ 2.

Τον Αύγουστο του 2008, ο Σαμουέλ Αλεγκρό εντάχθηκε στο έμψυχο δυναμικό της Αμιάν ΣΚ στην Λιγκ 2.Το συμβόλαιο συνεργασίας που υπέγραψε με τον σύλλογο της Πικαρντί έφτανε σε διάρκεια τα 2 χρόνια.

Η σεζόν 2010-2011 ήταν μια κενή σεζόν για τον ίδιο τον παίκτη, καθώς απέτυχε να βρει σύλλογο προκειμένου να συνεχίσει την καριέρα του. Συμμετείχε στις προπονήσεις που διοργανώνει η UNFP για τους ποδοσφαιριστές δίχως συμβόλαιο σε σύλλογο και στις 4 Αυγούστου 2011 υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με την Ρεντ Σταρ ΦΚ, ομάδα στην οποία κατάφερε, σε σύντομο διάστημα, να γίνει αρχηγός της.

Σύλλογοι
--------

* 1998-2002 : Λουάν-Κουισό
* 2002-2003 : Λα Ρος-συρ-Ιόν
* 2003-2005 : ΦΚ Μετς
* 2005-2008 : Σατορού
* 2008-2010 : Αμιάν ΣΚ
* 2010-2011 : χωρίς ομάδα
* Από το 2011 : Ρεντ Σταρ ΦΚ 93

Διακρίσεις
----------

* Πρωταθλητής Γαλλίας στη Νασιονάλ το 1999 με την Λουάν-Κουισό
* Χρυσό Αστέρι *France Football* του πρωταθλήματος της Νασιονάλ το 2003

Στατιστικά
----------

* 43 συμμετοχές στη Λιγκ 1
* 130 συμμετοχές και 3 τέρματα στη Λιγκ 2

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Απριλίου 2014. Ανακτήθηκε στις 17 Ιανουαρίου 2014.

Εξωτερικός Σύνδεσμος
--------------------

* Προφίλ του Σαμουέλ Αλεγκρό στο footballdatabase.eu

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Γαλλία | Πύλη Γαλλία |
Ο **Όθων Β΄ ο μέλας**, τσεχ. Ota II. Černý (π. 1085 - 18 Φεβρουαρίου 1126) από τον Οίκο των Πρεμυσλιδών ήταν πρίγκιπας τού Ολομόουτς (1107-26) και τού Μπρνο (1123-26).

Βιογραφία
---------

Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Όθωνα Α΄ πρίγκιπα τού Ολομόουτς και της Ευφημίας των Αρπάντ, κόρης τού Μπέλα Α΄ της Ουγγαρίας.

Ο πατέρας του είχε κληρονομήσει από το 1055 το Ολομόουτς ως εισόδημα (appanage), αλλά οι μεγαλύτεροι αδελφοί του Σπυτίνιεφ Β΄ και Βρατίσλαος Β΄ δούκες της Βοημίας ήθελαν να κάνουν πιο κεντρική την εξουσία. Έτσι όταν το 1087 απεβίωσε ο Όθων Α΄, οι δύο γιοί του Σβατοπλούκ και Όθων Β΄ εξορίστηκαν.

Κατά τη διάρκεια των εμφυλίων ερίδων για τη διαδοχή που ακολούθησαν, οι δύο αδελφοί μπόρεσαν να επιστρέψουν το 1091 στη Μοραβία. Το 1107 ο Σβατοπλούκ κατόρθωσε να γίνει δούκας της Βοημίας, αφού εκτόπισε τον Μποζιβόι Β΄ (γιο τού Βρατισλάου Β΄). Τότε ο Όθων Β΄ ενήργησε ως αντιβασιλιάς της Βοημίας. Το 1108/09 όμως ο Σβατοπλούκ κρατήθηκε όμηρος από τον Ερρίκο Ε΄ της Γερμανίας· αργότερα το 1109 σκοτώθηκε και ο Όθων Β΄, αν και είχε σημαντική υποστήριξη από τους ευγενείς, δεν μπόρεσε να επιβεβαιώσει τις αξιώσεις του στον θρόνο, στον οποίο κάθισε ο Βλαδίσλαος Α΄ (άλλος γιος τού Βρατισλάου Β΄).

Ήταν σε σταθερή διαμάχη με τον εξάδελφό του Βλαδίσλαο Α΄ της Βοημίας. Παρά ταύτα διαδέχθηκε τον Σομπιέσλαφ Α΄ (μικρότερο γιο τού Βρατισλάου Β΄) στο Μπρνο. Όταν το 1125 απεβίωσε ο Βλαδίσλαος Α΄, ο Όθων Β΄ διεκδίκησε τη διαδοχή με βάση την *αρχή τού πρεσβύτερου* που ίσχυε στη Βοημία, σύμφωνα με την οποία διάδοχος είναι ο επόμενος αδελφός και όχι ο μεγαλύτερος γιος. Τελικά δούκας της Βοημίας έγινε ο Σομπιέσλαφ Α΄· τότε ο Όθων Β΄ στράφηκε στον Λοθάριο Β΄ της Γερμανίας, ο οποίος βάδισε με τον στρατό του εναντίον της Βοημίας. Οι δύο αντίπαλοι συγκρούστηκαν το 1126 στο Χλούμετς, όπου οι δυνάμεις τού Λοθαρίου Β΄ συνετρίβησαν αποφασιστικά και ο Όθων Β΄ σκοτώθηκε στη μάχη. Έπειτα ο Σομπιέσλαφ Α΄ προσέγγισε τον Λοθάριο Β΄ και έλαβε το δουκάτο της Βοημίας ως φέουδο.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε π. το 111 τη Σοφία από τη Σουαβία, κόρη τού Ερρίκου Α΄ κόμη τού Μπεργκ και είχε τέκνα:

* Ευφημία.
* Όθων Γ΄ 1122-1160, πρίγκιπας τού Ολομόουτς.
* Ντιέτλεμπ, επίσκοπος τού Ολομόουτς.

Όταν ο Οθων Β΄ απεβίωσε, η χήρα του επέστρεψε στη Σουαβία και αποσύρθηκε στο αββαείο τού Τσβήφαλτεν.

Πηγές
-----

* Marek, Miroslav. «Bohemia». genealogy.euweb.cz. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Αυγούστου 2012. Ανακτήθηκε στις 4 Αυγούστου 2018.
Συντεταγμένες: 37°55′16″N 23°01′51″E﻿ / ﻿37.92111°N 23.03083°E﻿ / 37.92111; 23.03083

Ο **Άγιος Χαράλαμπος** είναι οικισμός της δημοτικής κοινότητας Ισθμίας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Λουτρακίου-Περαχώρας, του δήμου δήμος Λουτρακίου-Περαχώρας-Αγίων Θεοδώρων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κορινθίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα *Καλλικράτης*, καθώς και των μεταβολών μετά από αυτό το πρόγραμμα.  Πριν το σχέδιο *Καποδίστριας* και το πρόγραμμα *Καλλικράτης*, ανήκε στην επαρχία και νομό Κορινθίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.

Γεωγραφία
---------

Ο Άγιος Χαράλαμπος είναι παράλιος οικισμός στο βορειοανατολικό τμήμα του νομού Κορινθίας, στην πλευρά της Στερεάς Ελλάδος. Βρίσκεται στην παλαιά παραλιακή οδό Αθηνών-Κορίνθου, λίγο πριν την Ισθμία και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 20. Απέχει 12 χλμ. περίπου Α.ΝΑ. της Κορίνθου.

Πληθυσμός
---------

Μόνιμος | Έτος | Πληθυσμός |
| --- | --- |
| 1991 | 101 |
| 2001 | 295 |
| 2011 | 248 |

Πραγματικός (de facto) | Έτος | Πληθυσμός |
| --- | --- |
| 1981 | 108 |
| 1991 | 101 |
| 2001 | 295 |
| 2011 | 246 |

Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
--------------------------------------------

Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1981 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Ισθμίας του νομού Κορινθίας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Ισθμίας και προσαρτήθηκε στον δήμο Λουτρακίου-Περαχώρας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Λουτρακίου-Περαχώρας και προσαρτήθηκε στον δήμο Λουτρακίου-Αγίων Θεοδώρων, ο οποίος, με το ΦΕΚ 23Α - 29/01/2014 μετονομάστηκε σε δήμο Λουτρακίου-Περαχώρας-Αγίων Θεοδώρων.

Αξιοθέατα
---------

* Η μονή Αγίου Χαραλάμπους, βόρεια του οικισμού

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Ελληνικά) *Βάση δεδομένων της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής*.
2. 1 2
3. 1 2
4. 1 2 3  Δομή 1:251
5. 1 2 3  ΠΛΜ 1:579
6. 1 2  Εκδόσεις «Ελλάδα»
7. ↑
8. ↑
9. ↑

Πηγές
-----

* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 2006 (ΠΛΜ)
* Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4
* Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς)
* eetaa.gr

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Οικισμοί του Δήμου Λουτρακίου - Περαχώρας - Αγίων Θεοδώρων |
| --- |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Αγίων Θεοδώρων | 
* Άγιοι Θεόδωροι
 |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Λουτρακίου - Περαχώρας | 
* Αγία Σωτήρα
* Άγιος Χαράλαμπος
* Αλκυόνα
* Αλκυονίδες (νησίδες)
* Ασπρόκαμπος
* Βαμβακές
* Γέφυρα Ισθμού
* Ειρήνη
* Ισθμία
* Κάβος
* Καλλιθέα
* Κυράς Βρύση
* Λίμνη Βουλιαγμένης
* Λουτράκι
* Μαυρολίμνη
* Μονή Αγίου Ιωάννου
* Μονή Οσίου Παταπίου
* Παλαιό Καλαμάκι
* Παράδεισος
* Περαχώρα
* Πίσια
* Σκάλωμα
* Σκαλωσιά
* Στέρνα
* Σχίνος
 |
|  |
| 
* Έδρα: Λουτράκι Ιστορική έδρα: \* Περαχώρα
 |

 |
Ο **Σιεμόβιτ**, πολων. Siemowit (π. 1262/7-1312) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν δούκας τού Ντόμπζινι (1288-93, 95-1303, 05-12), τού Μπζεστς Κουγιάφσκι (1267-88) και από το 1306 κληρονομικός υποτελής τού βασιλείου της Πολωνίας.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο πέμπτος γιος τού Καζιμίρ Α΄ δούκα της Κουγιάβια και της Ευφροσύνης των Πιαστ-Σιλεσίας, κόρης τού Καζιμίρ Α΄ δούκα τού Οπόλε.

Όταν αποβίωσε ο πατέρας του το 1267, κληρονόμησε μαζί με τους αμφιθαλείς αδελφούς του το μερίδιο από τις γαίες εκείνου, υπό την επιτροπεία της μητέρας τους ως το 1275, οπότε κυβέρνησαν από κοινού. Περί το 1287, ως αποτέλεσμα της (συνήθους) διαίρεσης των γαιών μεταξύ των αδελφών, έλαβε την περιοχή τού Ντόμπζινι.

Η διακυβέρνηση των συνόρων του δεν ήταν εύκολη υπόθεση για τον Σιεμόβιτ· το 1293, κατά τη διάρκεια εισβολής, αιχμαλωτίστηκε από τους Λιθουανούς. Μπόρεσε και δραπέτευσε δύο έτη μετά το 1295. Κατά την απουσία του η εξουσία ασκείτο από τον αμφιθαλή αδελφό του Βλάντισλαφ Α΄ τον *βραχύ*, που μετά την επάνοδό του, εκείνος τού παρέδωσε τη διακυβέρνηση.

Έπειτα από την απελευθέρωσή του ο Σιεμόβιτ κράτησε πιο ανεξάρτητη πολιτική. Νυμφεύτηκε την κόρη τού βασιλιά της Ρουθηνίας, γάμο που μάλλον σκέφτηκε ο Βλάντισλαφ Α΄. Η καταστροφική πολιτική τού αδελφού του προκάλεσε τη στέψη τού Βεγκεσλάου Β΄ της Βοημίας ως βασιλιά της Πολωνίας το 1300 και ανάγκασε τον Σιεμόβιτ να δηλώσει υποτέλεια σε αυτόν.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε το 1296 την Αναστασία των Ρουρικιδών, κόρη τού Λέοντα Α΄ βασιλιά της Γαλικίας-Βολινίας ("Ρουθηνίας") και είχε τέκνα:

* Λέσεκ πριν το 1302-πριν το 1316, δούκας τού Ντόμπζινι.
* Βλάντισλαφ π. 130-1352.
* Καζιμίρ πριν το 1304-πριν το 1316.
* Μπολέσλαφ 1304/5-1327/9, δούκας τού Ντόμπζινι.
* Γιούντιτ απεβ. μετά το 1313.

Επειδή, όταν απεβίωσε, τα παιδιά του ήταν ανήλικα, επίτροποι ανέλαβαν η χήρα του και ο αδελφός του Βλάντισλαφ Α΄.

Πηγές
-----

* *Siemowit dobrzyński* in poczet.com
* Biography

1. ↑  p11467.htm#i114664.
2. ↑  dw.1178.
3. ↑  p11467.htm#i114664. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
4. 1 2 3 4  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
Ο **Σιεμόβιτ**, πολων. Siemowit cieszyński (π. 1340 - 25 Σεπτεμβρίου 1391) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν διοικητής των Τευτόνων στην Ολεσνίτσα, βοηθός ηγούμενος του Τάγματος για τις γερμανόφωνες χώρες και κυβερνήτης & θησαυροφύλακας των Τευτόνων στη Γερμανία.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο πέμπτος γιος του Καζιμίρ Α΄ δούκα του Τσέσυν, Μπύτομ, Σέβιες και της Ευφημίας των Πιαστ, κόρης του Τρόιντεν Α΄ δούκα της Μαζοβίας.

Ο Καζιμίρ Α΄, για να μη διαιρεθεί περαιτέρω το ήδη μικρό δουκάτο του, από τους πέντε γιους του προόρισε για εκκλησιαστική σταδιοδρομία τους Μπολέσλαφ, Ιωάννη και Σιεμόβιτ. Μάλιστα από τις τέσσερις κόρες του, η Γιολάντα-Ελένη και η Ελισάβετ έγιναν ηγούμενες. Ο Καζιμίρ Α΄ ήταν υποτελείς των βασιλέων της Βοημίας και ήλπιζε ότι εκείνοι θα δώσουν εκκλησιαστικά αξιώματα στους γιους του.

Ο Σιεμόβιτ έγινε ιππότης του Τευτονικού τάγματος, διοικητής (komtur) για το Τάγμα στην Ολεσνίτσα Μάλα, κοντά στην Ολάβα, από το 1360· βοηθός ηγούμενος των Τευτόνων για την Πολωνία, Βοημία, Μοραβία, Αυστρία, Στυρία και Καρινθία από το 1372· και κυβερνήτης & θησαυροφύλακας του Τάγματος στη Γερμανία από το 1384.

Πηγές
-----

* Cawley, Charles, SILESIA, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy.
* Marek, Miroslav. "Complete Genealogy of the House of Piast". Genealogy.EU.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *Czech National Authority Database*. mub2017953720. Ανακτήθηκε στις 23  Νοεμβρίου 2019.
2. ↑  «Bibliografie dějin Českých zemí» 6f82b80a-859e-4359-a81e-956048a80bd1.
3. ↑  *Czech National Authority Database*. mub2017953720. Ανακτήθηκε στις 1  Μαρτίου 2022.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 16149659890006831332
* NKC: mub2017953720

 |

 |
Η εταιρία **OAO S.P. Korolev Rocket and Space Corporation Energia** (Ρωσικά: *Ракетно-космическая корпорация "Энергия" им. С.П.Королева*), επίσης γνωστό ως **RKK Energiya**, είναι Ρώσικος κατασκευαστής διαστημικών σκαφών, εργαλείων και εξαρτημάτων για τον ΔΣΣ.

Επισκόπηση
----------

Η Energia είναι η μεγαλύτερη εταιρία της Ρωσικής βιομηχανίας διαστήματος και παίζει πολύ σημαντικό ρόλο σε αυτήν. Είναι υπεύθυνη για όλες τις ενέργειες σχετικά με τις επανδρωμένες διαστημικές πτήσεις και είναι ο κύριος κατασκευαστής των διαστημοπλοίων Σογιούζ, Προγκρες, και της Ρωσικής συμμετοχής στην κατασκευή του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού.

Η επιχείρηση έχει βραβευτεί με 4 Τάγματα του Λένιν, Τάγμα της Οκτωβριανής Επανάστασης και 14 κοσμοναύτες έχουν τιμηθεί ως Ήρωες της Ρωσικής Ομοσπονδίας

Δομή
----

Η εταιρία αποτελείται από τα παρακάτω τμήματα:

* Γραφείο σχεδιών
* Τμήμα Μπαϊκονούρ
* ZAO Experimental Machinebuilding Plant
* ZAO Volzhskoye DB
* ZAO PO Kosmos

  

Το 38% της εταιρίας ανήκει στο Ρωσικό κράτος.

Ιστορία
-------

Η εταιρία ιδρύθηκε στις 16 Μαΐου 1946 και ήταν γνωστό ως *Ειδικό Σχεδιαστικό γραφείο* ОКБ-1 НИИ-88 ή **OKB-1** NII-88), *TsKBEM*, *NPO Energia* και *S.P. Korolev RSC Energia*. Ονομάστηκε προς τιμή του αρχισχεδιαστή της εταιρίας Σεργκέι Κορολιόβ (1946-1966).

Έργα
----

* Σογιούζ ΤΜΑ και Προγκρες-Μ.
* Ρωσικό κομμάτι του ΔΣΣ.
* Δορυφόρους

Παραπομπές
----------

1. ↑  Harvey, Brian (2007). «The design bureaus». *The Rebirth of the Russian Space Program* (1st έκδοση). Germany: Springer. ISBN 9780387713540.
2. 1 2 3  «OAO Rocket and Space Corporation Energia after S.P. Korolev». OAO Energia. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Ιουλίου 2016. Ανακτήθηκε στις 5 Οκτωβρίου 2009.
Το *Medicinae Veterinariae*, που δημοσιεύθηκε από τον Ζαν Ρυέλ, περιέχει τα έργα του Άψυρτου
Ο **Άψυρτος** ήταν ιστορικός και γνωστός κτηνίατρος από την Βυζαντινή Αυτοκρατορία.

Σύμφωνα με τον Σουίδα και τη Ευδοκία Μακρεμβολίτισσα, γεννήθηκε είτε στην Προύσα ή τη Νικομήδεια στη Βιθυνία. Υπηρέτησε υπό τον Κωνσταντίνο στην εκστρατεία του στο Δούναβη, δεν είναι όμως σαφές αν εννοείται ο Μέγας Κωνσταντίνος (322 μ.Χ.) ή ο Κωνσταντίνος Δ΄ (671 μ.Χ).

Τα γραπτά του βρίσκονται στο *Medicinae Veterinariae Libri Duo*, το οποίο δημοσιεύθηκε αρχικά στα λατινικά από τον Ζαν Ρυέλ, και αργότερα στα ελληνικά από τον Σίμωνα Γρυναίο. Ο Κρίστιαν Κόνραντ Σπρένγκελ δημοσίευσε ένα μικρό έργο με τίτλο *Programma de Apsyrto Bithynio*.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Violar. ap.*  Villoison, *Anecd. Graeca*, τόμ. I. σ. 65
2. ↑  Jean Ruel, *Medicinae Veterinariae Libri Duo*, το Παρίσι, το 1530, fol.
3. ↑  Christian Konrad Sprengel, *Programma de Apsyrto Bithynio*, Halae, 1832, 4to.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 383149196274174790027
* GND: 1129206149
* SUDOC: 177578998

 |

 |
Το **Όριον Θηβών και Ευρίπου καί των νήσων Άνδρου και Καρύστου, Κέω, Μήλου και των λοιπών νήσων, όσαι ευρίσκονται, υπό την Άνδρον και την Κάρυστον** ήταν επαρχιακή διοικητική μονάδα, διοικητική περιφέρεια μικρότερη του θέματος[1], της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας[2]. 

Η διαίρεση αναφέρεται πρώτη φορά στην Partitio Romaniae τον 13ο αιώνα και καταλάμβανε την Εύβοια με τα νησιά Κάρυστος, Άνδρος, Κέα[1]. Η περιφέρεια αυτή υπαγόταν στον Πραίτωρα του Θέματος Ελλάδος και Πελοποννήσου και διοικούνταν από αξιωματούχο με τον τίτλο του "άρχων"[1]. Από τον 12ο αιώνα βρέθηκε σφραγίδα του άρχων Θηβών Καλλονά, άλλος άρχων αναφέρεται ο Βρυέννος [1].

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Διονύσιος Α. Ζακυθηνός, *Μελέται περί της διοικητικής διαιρέσεως και της επαρχιακής διοικήσεως εν τω Βυζαντινώ κράτει[*νεκρός σύνδεσμος*]*, ‎1941, σελ. 252
2. ↑  Kenneth Meyer Setton
, The Papacy and the Levant, 1204-1571: The thirteenth and fourteenth centuries
Συντεταγμένες: 40°30′0″N 17°38′0″E﻿ / ﻿40.50000°N 17.63333°E﻿ / 40.50000; 17.63333

Η **Όρια** (ιταλικά: *Oria*, αρχαία ελληνικά: *Ὑρία* ή *Οὐρία*) είναι πόλη και δήμος στην επαρχία Μπρίντιζι, Απουλία, στη νότια Ιταλία. Το 2021 είχε 14.550 κατοίκους. Βρίσκεται ανατολικά του Τάραντα και νοτιοδυτικά του Μπρίντιζι.

Ιστορικά στοιχεία
-----------------

Η περιοχή κατοικείται από την νεολιθική εποχή. Κατά την αρχαιότητα στη θέση βρισκόταν η πόλη Ύρια ή Ουρία, η οποία ήταν η κύρια πόλη των Μεσσαπίων ή Σαλεντίνων και έδρα του τοπικού άρχοντα. Γύρω από την πόλη σώζονται πολλές νεκροπόλεις που χρονολογούνται από τον 10ο με 9ο αιώνα π.Χ. έως τον 3ο αιώνα μ.Χ.. Η Αππία Οδός διερχόταν κοντά από την πόλη.

Μετά την πτώση της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, η πόλη πέρασε στην κατοχή των Γότθων, των Βυζαντινών και των Λομβαρδών, και λεηλατήθηκε πολλές φορές από τους Σαρακηνούς. Καθώς το Μπρίντιζι είχε καταστραφεί από τις πολλαπλές επιδρομές, η επισκοπική έδρα μεταφέρθηκε το 9ο αιώνα στην Όρια. Στις αρχές του 11ου αιώνα η Όρια κατακτήθηκε από τους Νορμανδούς, οι οποίοι περιτείχισαν την πόλη. Ο Φρειδερίκος Β΄ της Σουαβίας επέκτεινε το κάστρο το 1227-1233.

Αξιοθέατα
---------

Κοντά στην κορυφή της παλιάς πόλης βρίσκεται ο καθεδρικός. Ο καθεδρικός κτίστηκε στην θέση προηγούμενου ναού του 18ου αιώνα και είναι ρωμανικού ρυθμού. Ενδιαφέρον παρουσιάζει και το Παλάτσο ντελ Σεντίλε. Το κάστρο είναι τριγωνικού σχήματος και σήμερα στεγάζει το αρχαιολογικό μουσείο.

Αδελφοποιημένες πόλεις
----------------------

* Λορχ
* Μενκίνια
* Σαρτεάνο
* Νόβολι

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  «Oria». *www.provincia.brindisi.it*. Ανακτήθηκε στις 24 Μαρτίου 2022.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ιστοσελίδα του δήμου

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Ιταλία
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* BNF: cb121155561 (data)

 |

 |
Η **οροσειρά Σουλαϊμάν** είναι οροσειρά του κεντρικού Πακιστάν, η οποία εκτείνεται σε έκταση 450 χιλιομέτρων σε διεύθυνση βορρά-νότου από το πέρασμα Γκουμάλ έως βόρεια του Τζακομπαμπάντ, διαχωρίζοντας το Χαϊμπέρ Παχτούνκουα και το Παντζάμπ από το Βαλουχιστάν. Το υψόμετρο της μειώνεται σταδιακά προς τα νότια, με τις κορυφές της να έχουν κατά μέσο όρο υψόμετρο μεταξύ 1.800 και 2.000 μέτρων. Η οροσειρά καταλήγει στις δίδυμες κορυφές (48 χιλιόμετρα από το πέρασμα Γκουμάλ), του αποκαλούμενου Τάχτι Σουλαϊμάν, ή Θρόνο του Σολομώντα, τον οποίο ένας θρύλος συσχετίζει με μία επίσκεψη του Σολομώντα στην Ινδία. Στην υψηλότερη εξ αυτών, με υψόμετρο 3.374 μέτρα, βρίσκεται ναός (*ziyārat*) τον οποίο αρκετοί πιστοί επισκέπτονται κάθε χρόνο. Η ανατολική πλευρά της οροσειράς καταλήγει απότομα στον Ινδό, ενώ οι δυτικές πλαγιές είναι πιο ομαλές. Στα βόρεια φύονται άρκευθοι και πεύκα, στα κεντρικά ελαιόδενδρα, ενώ στα νότια η βλάστηση είναι σπάνια. Τα κυριότερα περάσματα στον βορρά είναι τα Γκατ, Ζάο, Τσουχάρ Χελ Ντάνα και Σαχί Σαρβάρ. Στα νότια, δυτικά του Ντέρα Γκάζι Χαν, βρίσκεται ο ορεινός σταθμός του οχυρού Μούνρο (1921 μ.).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Istituto Geografico De Agostini. *Il Milione*, τομ. VII (Regione iranica - Regione indiana), σσ. 547-550. Novara, 1962.
2. ↑  Sarina Singh, *Pakistan and the Karakoram Highway*, Lonely Planet (2008). ISBN 978-88-7063-784-7.
3. ↑  Istituto Geografico De Agostini. *Enciclopedia geografica*, τομ. 8, σσ. 319-326. RCS Quotidiani s.p.a. Milano, 2005. ISSN 1824-9283 Parameter error in {{issn}}: Invalid ISSN..
Καλλιτεχνική αναπαράσταση ενός σινιγκάμι, 1841.
**Σινιγκάμι** (ιαπωνικά: 死神‎, "θεός του θανάτου") είναι το ιαπωνικό όνομα των προσωποποιήσεων του θανάτου, ιδιαίτερα του Χάροντα με το δρεπάνι, που εισήχθη στην Ιαπωνία από την Ευρώπη κατά την περίοδο Meiji (1868 – 1912). Αυτή η εικόνα του θανάτου σύντομα υιοθετήθηκε από τους Ιάπωνες. Ο όρος Σινιγκάμι μπορεί να χρησιμοποιηθεί και πιο ελεύθερα για αναφορά σε οποιαδήποτε θεότητα του θανάτου. Πρόκειται ωστόσο για πρόσφατο όρο, που δεν αναφέρεται σε καμία θεότητα του Σίντο και σπάνια χρησιμοποιείται στις παραδοσιακές αφηγήσεις. Θεωρείται όμως ότι υπάρχουν στοιχεία και από τους θεούς Ιζανάμι της πίστεως Σίντο κατά του "δοσίματος θανάτου" στους ανθρώπους (επιλεγμένη θανάτωση που "δίνεται" συνειδητά από θεό, συχνά όλοι οι θάνατοι θεωρούνται έργο κάποιου θεού).

Σήμερα σινιγκάμι εμφανίζονται συχνά σε Ιαπωνικά έργα φαντασίας. Οι χαρακτήρες αυτοί έχουν κυρίως το ρόλο ψυχοπομπού, μεταφέρουν δηλαδή ψυχές στον κόσμο των νεκρών. Συχνή είναι και η εμφάνισή τους σε σειρές anime και manga με χαρακτηριστικό παράδειγμα το Death Note.
Σημαία της Νήσου Αναλήψεως
Η **Σημαία της Νήσου Αναλήψεως**, που αποτελεί τμήμα του βρετανικού υπερπόντιου εδάφους της Αγίας Ελένης και κτήσεων, καθιερώθηκε στις 11 Μαΐου 2013.

Στην επάνω αριστερή γωνία σε γαλάζιο φόντο έχει τη σημαία της Βρετανίας και στη δεξιά μεριά έχει το εθνόσημο της Νήσου Αναλήψεως.

Ιστορία
-------

Η σημαία υψώθηκε για πρώτη φορά στις 11 Μαΐου 2013. Πριν την υιοθέτηση της σημαίας αυτής, το νησί χρησιμοποιούσε τη σημαία του Ηνωμένου Βασιλείου για επίσημες περιστάσεις. Κατά τη σύνοδο του Συμβουλίου της Νήσου Αναλήψεως, στις 3 Μαρτίου 2009, συμφώνησε στην υιοθέτηση μιας μοναδικής σημαίας για το νησί, έπειτα από συμβουλή του Γραφείου της Κοινοπολιτείας (Foreign and Commonwealth Office). Προτάθηκε επίσης το νέο σχέδιο για τη σημαία να επιλεγεί έπειτα από διαγωνισμό.

### Οι προτάσεις του 2010

Δύο προτάσεις για σημαία υπεβλήθησαν στο Συμβούλιο της Νήσου κατά τη σύνοδό του στις 30 Ιουλίου 2010. Έπειτα από δημόσια διαβούλευση, η τελική πρόταση για σημαία δημοσιοποιήθηκε τον Ιανουάριο του 2012 και τέθηκε προς έγκριση από τον Κυβερνήτη.
Οι σχετικές προτάσεις του 2010 ήταν η σημαία να είναι σε φόντο μπλε, με ενσωματωμένο το προτεινόμενο εθνόσημο.

### Η πρόταση του 2012

Τον Ιανουάριο του 2012 εγκρίθηκε από το Συμβούλιο της Νήσου το σχέδιο για εθνόσημο. Έπειτα από τη συμφωνία με τον Κυβερνήτη της Αγίας Ελένης και των κτήσεων, το σχέδιο υποβλήθηκε σε ειδικό σώμα για τα εθνόσημα προς έγκριση. Το εθνόσημο έλαβε βασιλική έγκριση τον Αύγουστο του 2012 και σήμερα είναι επίσημα σε ισχύ.

Μια ανεπίσημη σημαία χρησιμοποιήθηκε για να εκπροσωπήσει το Νησί Αναλήψεως κατά τους εορτασμούς του Αδαμάντινου Ιωβηλαίου του Τάμεση τον Ιούνιο του 2012. Η σημαία ήταν σε μπλε φόντο, με το εθνόσημο που είχε προταθεί τον Ιανουάριο του 2012.

Τον Απρίλιο του 2013 συμφωνήθηκε το τελικό σχέδιο για τη σημαία από το Νησιωτικό Συμβούλιο και εγκρίθηκε από το τελευταίο το Νοέμβριο του 2012 και επίσημα από τη Βασίλισσα τον Απρίλιο του 2013. Ακολούθησε η πρώτη ύψωση της σημαίας, στις 11 Μαΐου 2013.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Ιανουαρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 2 Ιανουαρίου 2014.
2. ↑
3. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Ιανουαρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 2 Ιανουαρίου 2014.
4. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Ιουλίου 2011. Ανακτήθηκε στις 2 Ιανουαρίου 2014.
5. ↑
6. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Απριλίου 2012. Ανακτήθηκε στις 2 Ιανουαρίου 2014.
7. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Οκτωβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 2 Ιανουαρίου 2014.
8. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 2 Ιανουαρίου 2014.
9. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 8 Νοεμβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 2 Ιανουαρίου 2014.
10. ↑
11. ↑
12. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Μαΐου 2014. Ανακτήθηκε στις 2 Ιανουαρίου 2014.
Η **σημαία της Λιθουανικής ΣΣΔ** υιοθετήθηκε για πρώτη φορά από τη Λιθουανική ΣΣΔ το 1940. Η σημαία που χρησιμοποιήθηκε από το 1953 έως το 1988 ήταν κόκκινη με ένα χρυσό σφυροδρέπανο και ένα χρυσό κόκκινο αστέρι στο άνω μέρος και μια λευκή λεπτή γραμμή και μια παχύτερη πράσινη στο κάτω μέρος.

Ιστορία
-------

Η πρώτη σημαία της Λιθουανικής ΣΣΔ υιοθετήθηκε στις 30 Ιουλίου 1940. Η σημαία ήταν κόκκινη με χρυσό σφυροδρέπανο στην επάνω αριστερή γωνία και τους λατινικούς χαρακτήρες *LIETUVOS TSR* (Λιθουανική ΣΣΔ στην λιθουανική γλώσσα) πάνω από το σφυροδρέπανο, με γραμματοσειρά χωρίς ακρεμόνες (sans-serif).

Στις 15 Ιουλίου 1953 υιοθετήθηκε μια νέα σημαία, η οποία τροποποιήθηκε για να πληροί τις απαιτήσεις για όλες τις σημαίες των Σοβιετικών σοσιαλιστικών δημοκρατιών. Το κόκκινο μέρος κατείχε τα δύο τρίτα του πλάτους καθώς και το υποχρεωτικό σφυροδρέπανο και το κόκκινο αστέρι. Το κάτω μέρος μπορούσε να προσαρμοστεί από όλες τις δημοκρατίες. Η Λιθουανία πρόσθεσε μια στενή λευκή λωρίδα (1/12 του πλάτους) και μία μεγαλύτερη πράσινη (το ένα τέταρτο του πλάτους).

Στις 18 Νοεμβρίου 1988 η τρίχρωμη σημαία της Λιθουανίας υιοθετήθηκε ως σημαία της ΣΣΔ, πριν ακόμη η Λιθουανία ανακηρύξει ανεξαρτησία της τον Μάρτιο του 1990. Το Ανώτατο Σοβιέτ της Λιθουανικής ΣΣΔ, εμπνευσμένο από τον φορέα Σαγιούντις, ο οποίος τασσόταν υπέρ της ανεξαρτησίας, τροποποίησε το σύνταγμα και ενέκρινε την τρίχρωμη σημαία της Λιθουανίας που είχε χρησιμοποιηθεί κατά τη διάρκεια του μεσοπολέμου.

Εικόνες
-------

* Σημαία της Λιθουανικής ΣΣΔ (1940–1953).Σημαία της Λιθουανικής ΣΣΔ (1940–1953).
* Σημαία της Λιθουανικής ΣΣΔ (1953–1988).Σημαία της Λιθουανικής ΣΣΔ (1953–1988).
* Σημαία της Λιθουανικής ΣΣΔ (1988–1990).Σημαία της Λιθουανικής ΣΣΔ (1988–1990).

Δείτε επίσης
------------

* Έμβλημα της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Λιθουανίας
* Σημαία της Λιθουανίας

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Σύνταγμα της Λιθουανικής Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας* (στα Λιθουανικά). Μίντις. 1978. OCLC 4665952.
2. ↑  Ρίμσα, Εντμούντας (2005). *Heraldry: Past to Present*. Versus aureus. σελίδες 92–94. ISBN 9955-601-73-6.
3. ↑  «Η Κρατική Λιθουανική σημαία». Σέιμας. 17 Ιανουαρίου 2006. Ανακτήθηκε στις 9 Ιουλίου 2017.
Η **Λαίδη Σούζαν Ντούγκαν** (Dame Susan Dilys Dougan, GCMG , OBE (πατρικό όνομα: **Ryan**,  γεννημένη στις 3 Μαρτίου 1955 στο  Κολοναρί του Αγίου Βικεντίου ), είναι η Γενική Κυβερνήτρια του Αγίου Βικεντίου και των Γρεναδίνων από την 1η Αυγούστου 2019.   Είναι η πρώτη γυναίκα Γενική Κυβερνήτης του Αγίου Βικεντίου και των Γρεναδίνων. 

Τιμήθηκε με τον Μεγαλόσταυρο του Τάγματος του Αγίου Μιχαήλ και του Αγίου Γεωργίου στις 29 Ιανουαρίου 2020.

Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
---------------------------

Η Σούζαν Ντίλις Ντούγκαν γεννήθηκε στο χωριό Κολοναρί στον Άγιο Βικέντιο. Είναι κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου σπουδών στο πρόγραμμα σπουδών και αξιολόγησης από το Πανεπιστήμιο του Σαουθάμπτον στο Χαμσάιρ της Αγγλίας.

Καριέρα
-------

Ξεκίνησε την καριέρα της ως μη πτυχιούχος δασκάλα. Σε μια καριέρα 34 ετών, η Ντούγκαν ανήλθε στις βαθμίδες της ιεραρχίας και έγινε διευθύντρια του Γυμνασίου Θηλέων του Αγίου Βικεντίου (2001-2004) και αργότερα διετέλεσε Διευθύντρια Εκπαίδευσης από το 2004 έως το 2009. Υπηρέτησε επίσης ως υφυπουργός από τον Οκτώβριο του 2009 έως τον Σεπτέμβριο του 2013. 
Η Ντούγκαν έχει επίσης θητεύσει στον Οργανισμό Αμερικανικών Κρατών εκπροσωπώντας τον Άγιο Βικέντιο και τις Γρεναδίνες. 

Διορίστηκε αναπληρώτρια του Γενικού Κυβερνήτη τον Δεκέμβριο του 2014. Η Ντούγκαν ορκίστηκε ως η πρώτη γυναίκα Γενική Κυβερνήτης του Αγίου Βικεντίου και των Γρεναδίνων την 1η Αυγούστου 2019. Ορκίστηκε ενώπιον του δικαστή του Ανώτατου Δικαστηρίου Μπράιαν Κοτλ και την τελετή ορκωμοσίας της παρακολούθησαν κρατικοί αξιωματούχοι, καθώς και συγγενείς και φίλοι, όπως και τα μέσα ενημέρωσης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.gov.vc/index.php/home/governor-general.
2. ↑  caribelect.easycgi.com/knowledge/biography/bios/dougan\_susan.asp.
3. ↑  www.iwnsvg.com/2019/08/01/new-gg-vows-to-serve-with-professional-integrity/.
4. ↑  Ανακτήθηκε στις 18  Οκτωβρίου 2022.
5. ↑  «The London Gazette». (Βρετανικά αγγλικά) *The London Gazette 59453*. 12  Ιουνίου 2010. σελ. B43.
6. ↑  «Saint Vincent and the Grenadines». *www.worldstatesmen.org*. Ανακτήθηκε στις 24 Ιουνίου 2020.
7. ↑  Governor General, gov.vc; accessed 18 Ιουλίου 2020.
8. ↑  «SVG's First Female Head of State Sworn In». *Searchlight.vc*. 1 Αυγούστου 2019. Ανακτήθηκε στις 23 Αυγούστου 2019.
9. ↑  McLeod, Sheri-Kae (1 Αυγούστου 2019). «St. Vincent and the Grenadines Gets First Female Governor-General». *Caribbeannationalweekly.com*. Ανακτήθηκε στις 23 Αυγούστου 2019.
10. ↑  «St Vincent and the Grenadines has first female Governor General». *Barbadostoday.bb*. 1 Αυγούστου 2019. Ανακτήθηκε στις 23 Αυγούστου 2019.
11. ↑  «CENTRAL CHANCERY OF THE ORDERS OF KNIGHTHOOD». *thegazette.co.uk*. Ανακτήθηκε στις 24 Ιουνίου 2020.
12. ↑  «About Susan Dougan». *Caribbean Elections*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Σεπτεμβρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 26 Οκτωβρίου 2020.
13. ↑  «SVG gets first female Governor-General on Aug. 1».. Ανακτήθηκε στις 26 Οκτωβρίου 2020.
Ο **Άλβαρο Πέρεθ δε Λάρα**, ισπαν.: *Álvaro Pérez de Lara*, (απεβ. στις 15 Σεπτεμβρίου 1172) ήταν ευγενής τού Οίκου της Λάρα. Ήταν ο μικρότερος γιος του Πέδρο Γκονθάλεθ δε Λάρα. Η μητέρα του ήταν η Έβα, η οποία μπορεί να ήταν κόρη του Πέδρο Φρόιλαθ δε Τράβα, ή ίσως μία Γαλλίδα. Αυτή αρχικά ήταν παντρεμένη με τον Γκαρσία Ορδόνιεθ, αλλά μετά παντρεύτηκε τον Πέδρo το αργότερο ως τον Νοέμβριο του 1127.

Βιογραφία
---------

Ο Άλβαρo αναφέρεται σε έγγραφα μεταξύ 8 Φεβρουαρίου 1141 και 10 Μαΐου 1172. Κράτησε την υποδιοίκηση (*tenencia*) του Αγκίλαρ δε Καμπόο για μεγάλο χρονικό διάστημα στην αρχή της σταδιοδρομίας του (1146–65). Επίσης προστάτευε το μοναστήρι τωου Τάγματος του Πρεμοντρέ εκεί. Στις 15 Φεβρουαρίου 1149 αποκαλούσε τον εαυτό του *filius comitis* («γιο του κόμη») σε ένα έγγραφο, ίσως για να υποδείξει τη φιλοδοξία του για έναν κομιτικό τίτλο.  Καταγράφηκε για πρώτη φορά ως κόμης (Λατινικά *comes*), που είναι ο υψηλότερος τίτλος που δόθηκε στο βασίλειο, στις 19 Νοεμβρίου 1166.

Στις αρχές του 1160 αυτός και οι αδελφοί του Mανρίκε και Nούνιo ηττήθηκαν στη μάχη του Λοβρέγαλ από την αντίπαλη οικογένεια Κάστρο, σε μία από τις πιο βίαιες αριστοκρατικές βεντέτες της Ισπανίας του 12ου αι.  Ήταν επίσης παρών με τα αδέλφια του στη μάχη του Χουέτε το καλοκαίρι του 1164, όπου οι Λάρα ηττήθηκαν από τους Κάστρο για δεύτερη φορά και ο Mανρίκε σκοτώθηκε. Κατά τη διάρκεια του τελευταίου μέρους της σταδιοδρομίας του, ο Άλβαρο κυβέρνησε την Αστούρια δε Σαντιγιάνα (1156–70) και κατείχε για λίγο την υποδιοίκηση (*tenencia*) του Μπούργος (1168), την κορυφαία στρατιωτική θέση στην πρωτεύουσα της Καστίλης. Επίσης κράτησε για λίγο τiw *tenencias* του Γκράχαλ (1162) και του Βιέσγo (1155).

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 26  Νοεμβρίου 2018.
2. ↑  Barton, 32 n13.
3. ↑  Barton, 154.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* Αυτό το άρθρο βασίζεται στο Simon Barton (1997), *The Aristocracy in Twelfth-century León and Castile* (Cambridge: Cambridge University Press), ειδικά σελ. 229, το οποίο περιέχει ένα σύντομο *βιογραφικό σημείωμα* .
Ο **Βασίλιγιε Σούγιο Κάρατζιτς** (*σερβικά :* ) (1787 - 1857) με οικογενειακή καταγωγή από το Μαυροβούνιο και την Ερζεγοβίνη ήταν Σέρβος αγωνιστής της πρώτης σερβικής εξέγερσης. 

Πατέρας του ήταν ο Στόγιαν, παππούς του ο Μιτάρ, κι αδέλφια του ο Μίμο και Μιτάρ. Μετά τον θάνατο του πατέρα του το 1805 έγινε Κνεζ της περιοχής του Ντρόμπνιακ σε ηλικία 18 ετών.

Το 1840 μαζί με τον Μίρκο Αλέξις κι άλλους ήταν αυτοί που συνέλαβαν τον περιβόητο Ισμαήλ πασά της Čengića και τον σκότωσαν. Σύμφωνα με την λαϊκή παράδοση ο Κάρατζιτς ήταν αυτός που τον σκότωσε. Κατά την επανάσταση πήρε μέρος σε πολλές μάχες , συμμετείχε στο πλευρό του Καραγιώργη στην απελευθέρωση του Βελιγραδίου το 1806.

Πηγές
-----

* Порекло презимена Караџић › Порекло, Порекло презимена Караџић

Παραπομπές
----------

1. ↑  MONTENEGRINA - digitalna biblioteka crnogorske kulture i nasljedja
Συντεταγμένες: 43°42′N 19°18′E﻿ / ﻿43.700°N 19.300°E﻿ / 43.700; 19.300

Η **Σούβα Γκόρα** (σερβικά κυριλλικά: *Сува Гора*, σερβικά λατινικά: *Suva Gora*) είναι βουνό στα ανατολικά της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, με υψόμετρο 1.123 μέτρων. Αποτελεί τμήμα των Δειναρικών Άλπεων.

Το όρος Σούβα Γκόρα αποτελεί τμήμα του ορεινού όγκου του Στάρι Βλαχ, εντός του ορεινού όγκου των Στάρι Βλαχ και Ράσκα-Σάντζακ.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος βουνών της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Αγγλικά) «Dinaric Alps». *www.summitpost.org*. Ανακτήθηκε στις 24 Μαρτίου 2009.
2. 1 2  (Αγγλικά) «Suva Gora, Boznia and Herzegovina». *www.traveljournals.net*. Ανακτήθηκε στις 24 Μαρτίου 2009. [*νεκρός σύνδεσμος*]

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Βοσνία και Ερζεγοβίνη
 |

 |
Διαστάσεις 2:3
Η **σημαία του Λάος** καθιερώθηκε στις 2 Δεκεμβρίου του 1975. Νωρίτερα, χρησιμοποιούνταν από τη βραχύβια εθνικιστική κυβέρνηση του 1945 (ως το 1952).

Περιγραφή και συμβολισμός
-------------------------

Η σημαία αποτελείται από τρεις οριζόντιες λωρίδες. Η μεσαία γαλάζια λωρίδα είναι διπλάσια στο ύψος αναφορικά με τις επάνω και κάτω κόκκινες λωρίδες. Στο κέντρο υπάρχει ένας λευκός δίσκος, με διάμετρο 0,8 φορές το ύψος της μπλε λωρίδας. Οι αναλογίες της είναι 2:3.

Σημαία του Βασιλείου του ΛάοςΤο κόκκινο στη σημαία συμβολίζει το αίμα που χύθηκε κατά τον αγώνα για ανεξαρτησία, ενώ το γαλάζιο αποτελεί σύμβολο πλούτου για τη χώρα. Ο λευκός δίσκος εκπροσωπεί το φεγγάρι πάνω από τον ποταμό Μεκόνγκ, όπως επίσης και την ενότητα της χώρας υπό κομμουνιστική κυβέρνηση.

Παλαιότερες σημαίες
-------------------

Σημαία του Λάος όταν ήταν γαλλική αποικίαΑπό το 1952 ως την πτώση της βασιλικής κυβέρνησης το 1975 η χώρα είχε μια κόκκινη σημαία, με τρεις ελέφαντες με λευκό κεφάλι. Στη μέση ήταν ο θεός Εραβάν. Στην κορυφή του μεσαίου ελέφαντα ήταν μια εννιαπλή ομπρέλα, ενώ ο ίδιος ο ελέφαντας στεκόταν σε ένα βάθρο με πέντε επίπεδα. Ο λευκός ελέφαντας είναι κοινό βασιλικό σύμβολο στην νοτιοανατολική Ασία. Τα τρία κεφάλια αναφέρονται στα τρία πρώην βασίλεια της Βιεντιάν, της Λουανγκπραμπάνγκ και του Τσαμπασάκ. Η ομπρέλα αποτελεί επίσης μοναρχικό σύμβολο και προέρχεται από το όρος Μερού. Το βάθρο συμβολίζει το νόμο, στον οποίο στηρίζεται η χώρα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Σημαία του Λάος** |

* Σημαίες του Κόσμου:Λάος

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Σημαίες των χωρών της Ασίας |
| --- |
|  |
| Ανεξάρτητα κράτη | 
* Αίγυπτος
* Αζερμπαϊτζάν
* Ανατολικό Τιμόρ
* Αρμενία
* Αφγανιστάν
* Βιετνάμ
* Βόρεια Κορέα
* Γεωργία
* Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα
* Ιαπωνία
* Ινδία
* Ινδονησία
* Ιορδανία
* Ιράκ
* Ιράν
* Ισραήλ
* Καζακστάν
* Καμπότζη
* Κατάρ
* Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας
* Κιργιζία
* Κουβέιτ
* Κύπρος
* Λάος
* Λίβανος
* Μαλαισία
* Μαλδίβες
* Μιανμάρ
* Μογγολία
* Μπαγκλαντές
* Μπαχρέιν
* Μπουτάν
* Μπρουνέι
* Νεπάλ
* Νότια Κορέα
* Ομάν
* Ουζμπεκιστάν
* Πακιστάν
* Ρωσία
* Σαουδική Αραβία
* Σιγκαπούρη
* Σρι Λάνκα
* Συρία
* Ταϊλάνδη
* Τατζικιστάν
* Τουρκία
* Τουρκμενιστάν
* Υεμένη
* Φιλιππίνες
 |
|  |
| Κράτη με περιορισμένη αναγνώριση | 
* Αμπχαζία
* Ναγκόρνο-Καραμπάχ
* ΤΔΒΚ
* Παλαιστίνη
* Νότια Οσετία
* Δημοκρατία της Κίνας (Ταϊβάν)
 |
|  |
| Εξαρτημένα εδάφη | 
* Βρετανικό Έδαφος Ινδικού Ωκεανού
* Νήσος των Χριστουγέννων
* Νησιά Κόκος
* Χονγκ Κονγκ
* Μακάου
 |

 |
O **Άγιος Σαβινιανός** ήταν Σαμιακής καταγωγής άγιος του 3ου αιώνα μ.Χ.

Βίος
----

Ο **Άγιος Σαβινιανός** γεννήθηκε στη Σάμο τον 3ο αι. μ.Χ. Λόγω του ηθικής διαφθοράς του ειδωλολατρικού κόσμου, ταξίδεψε μέχρι τη Γαλατία. Εκεί συνδέθηκε με τον άγιο Πάτροκλο της Τρουά, o οποίος τον βάπτισε χριστιανό.Όταν πέθανε ο Πρόκλος περί τα 259 μ.Χ ανέλαβε να συνεχίσει το διδακτικό και βαπτισματικό έργο του στην περιοχή του άνω Σηκουάνα. Στους διωγμούς που διενήργησε ο Μάρκος Αυρήλιος αποκεφαλίστηκε στα 275 στην περιοχή Ριγί της Τρουά, στη Γαλλία.

Τιμές
-----

Η μνήμη του εορτάζεται από τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία στις 29 Ιανουαρίου. Θεωρείται και εορτάζεται ως απόστολος και φωτιστής της Troyes.

O Άγιος Σαβινιανός στην τέχνη
-----------------------------

Στη δυτική εικονογραφία απεικονίζεται με ένα ξίφος να του έχει διαπεράσει τον λαιμό.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Μανώλης Βαρβούνης, «Άγιος Σαβινιανός: ένας άγνωστος Σάμιος μάρτυρας», Δελτίο Σαμιακών Σπουδών, τομ.1 (2011-2012), σελ.144
2. ↑  Μανώλης Βαρβούνης, «Άγιος Σαβινιανός: ένας άγνωστος Σάμιος μάρτυρας», Δελτίο Σαμιακών Σπουδών, τομ.1 (2011-2012), σελ.144
3. ↑  Μανώλης Βαρβούνης, «Άγιος Σαβινιανός: ένας άγνωστος Σάμιος μάρτυρας», Δελτίο Σαμιακών Σπουδών, τομ.1 (2011-2012), σελ144
4. ↑  Μανώλης Βαρβούνης, «Άγιος Σαβινιανός: ένας άγνωστος Σάμιος μάρτυρας», Δελτίο Σαμιακών Σπουδών, τομ.1 (2011-2012), σελ144

Πηγές
-----

* Μανώλης Βαρβούνης, «Άγιος Σαβινιανός: ένας άγνωστος Σάμιος μάρτυρας», Δελτίο Σαμιακών Σπουδών, τομ.1 (2011-2012), σελ.144-145
Ο **Άλβιν Μπουν Στρέιτ** (17 Οκτωβρίου 1920 - 9 Νοέμβρη 1996) είναι αξιοσημείωτος για το ταξίδι 386 χιλιόμετρων (240 μιλίων) επάνω σε μηχανή του γκαζόν John Deere του 1966 για να επισκεφθεί τον αδελφό του Χένρι στο Blue River του Ουισκόνσιν, ο οποίος είχε υποστεί πρόσφατα εγκεφαλικό επεισόδιο.

Ταξίδι με την μηχανή του γκαζόν
-------------------------------

Πρώιμη ζωή
----------

Ο Άλβιν Στρέιτ γεννήθηκε στην Scobey της Μοντάνα. Παντρεύτηκε την Φράνσις Μπέεκ, στις 17 Οκτωβρίου του 1946, στην Scobey. Το 1973, ο Άλβιν η Φράνσις και η οικογένεια τους μετακόμισαν στο Lake View της Αϊόβα, όπου εργάστηκε ως γενικός εργάτης. Ήταν ο πατέρας και είχε πέντε γιους και δύο κόρες.

Ο Στρέιτ ήταν ένας βετεράνος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, που υπηρέτησε ως ειδική πρώτη θέση στο Στρατο των Ηνωμένων Πολιτειών, και στον πόλεμο της Κορέας.

Μετέπειτα χρόνια και ο θάνατος
------------------------------

Τον Απρίλιο του 1995, ο Άλβιν Στρέιτ προσπάθησε να οδηγήσει μια μηχανή του γκαζόν έως το Σαν Βάλεϊ του Αϊντάχο, αλλά έπρεπε να γυρίσει πίσω λόγω του κρύου καιρού.

Στις 9 Νοεμβρίου, 1996, ο Στρέιτ πέθανε από καρδιακή πάθηση σε ένα τοπικό νοσοκομείο στο Laurens. Μια μηχανή του γκαζόν παρόμοια με εκείνη που είχε χρησιμοποιηθεί για το ταξίδι του τον συνόδευε στην νεκρική πομπή του στο νεκροταφείο του Ida Grove.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Αγγλικά) *Find A Grave*. 9303. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  "Alvin Straight". *Find A Grave*. May 18, 2000.
3. 1 2 3 4  Longden, Tom. "Alvin Straight[*νεκρός σύνδεσμος*]". *The Des Moines Register*. 7 Οκτωβρίου, 2013.
4. ↑  Neubauer, Mary. "Lawn Mower Traveler, 74, Signs Hollywood Contract". *Associated Press*. St. Paul Pioneer Press(St. Paul, Minnesota). 7 Ιουνίου 1995. p. 1B.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Thecityofabsurdity.com
Ο  **Άλβιν Κρενζλάιν** (*Alvin Christian Kraenzlein*, 12 Δεκεμβρίου 1876 - 6 Ιανουαρίου 1928) ήταν Αμερικανός αθλητής του στίβου και ολυμπιονίκης. Ήταν ο πρώτος αθλητής που κατέκτησε 4 χρυσά ολυμπιακά μετάλλια στην ίδια ολυμπιάδα σε διαφορετικά αθλήματα. 

Γεννήθηκε στο Μιλγουόκι του Ουισκόνσιν και ήταν γιος του Τζον Κρενζλάιν και της Αουγκούστα. Σπούδασε ιατρική, οδοντίατρος, στα πανεπιστήμια του Ουισκόνσιν Μάντισον και της Πενσιλβανίας. Κέρδισε την πρώτη του νίκη σε αγώνισμα στίβου το 1897 στις 220 γιάρδες στο πρωτάθλημα της ερασιτεχνικής αθλητικής ένωσης. Τα επόμενα χρόνια κατέκτησε 5 νίκες στο πανεπιστημιακό πρωτάθλημα και 8 πρώτες νίκες στο κολεγιακό πρωτάθλημα ερασιτεχνών αθλητών σε δρόμους εμποδίων σε αγωνίσματα ταχύτητας και στο άλμα εις μήκος.

Το 1900 μετέβη στην Αγγλία για να προετοιμαστεί για τους επερχόμενους ολυμπιακούς αγώνες. Πήρε μάλιστα μέρος στο Βρετανικό πρωτάθλημα κερδίζοντας πρώτες νίκες στα 220 με εμπόδια και στο άλμα εις μήκος.

Στους ολυμπιακούς αγώνες του 1900 στο Παρίσι κέρδισε τέσσερις πρώτες νίκες. Στα 60 μέτρα με χρόνο 7.0 , στα 110 εμπόδια με επίδοση 15.4 , στα 200 εμπόδια με επίδοση 25.4 και στο μήκος με άλμα στα 7.18 ένα εκατοστό μπροστά από τον επίσης Αμερικανό Πρίνστεϊν. 

Το 1900 αποσύρθηκε από τους στίβους ενώ ήταν κάτοχος έξι παγκόσμιων ρεκόρ , το 1902 εγκαταστάθηκε στην Φιλαδέλφεια ασκώντας την οδοντιατρική και παντρεύτηκε την Κλοντίν Τζίλμαν. Από το 1906 ήταν προπονητής στίβου και αργότερα το 1910 καθηγητής γυμναστικής. Το 1913 υπέγραψε συμβόλαιο την Γερμανική ομοσπονδία να προπονήσει την εθνική ομάδα αλλά ξέσπασε ο Α' παγκόσμιος πόλεμος στον οποίο πήρε και μέρος. Με το τέλος του πολέμου έγινε προπονητής του Πανεπιστημίου της Πενσιλβανίας μέχρι το 1927 που αρρώστησε από πλευρίτιδα. Πέθανε τον Ιανουάριο του 1928 .

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Encyclopædia Britannica» (Αγγλικά) biography/Alvin-Kraenzlein. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. 1 2  «Olympedia» (Αγγλικά) 2006.
3. ↑  Ανακτήθηκε στις 4  Μαρτίου 2021.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Alvin Kraenzlein στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 4211147270648435700008
* GND: 1111572070

 |

 |