recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Συντεταγμένες: 39°58′39″N 22°11′11″E﻿ / ﻿39.9775°N 22.1864°E﻿ / 39.9775; 22.1864

Ο **Δήμος Ολύμπου** λειτούργησε ως δήμος από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστριας με έδρα την Καλλιθέα.

Ο μόνιμος πληθυσμός του Δήμου Ολύμπου κατά την απογραφή του 2001 έφτασε τους 3.446 κατοίκους.

Από την Καλλιθέα, η οποία βρίσκεται σε κεντρικό σημείο, πάνω στην Ε.Ο. Ελλασσόνας - Κατερίνης και Ελλασόνας - Λεπτοκαρυάς (του Δήμου Ανατολικού Ολύμπου Νομού Πιερίας), φαίνεται ο Όλυμπος, που υψώνεται επιβλητικός, ιδίως όταν είναι χιονισμένος. Στην Καλλιθέα κατά καιρούς γίνονται αγώνες Moto Cross Πανελλαδικής εμβέλειας. Επίσης, στην Καλλιθέα βρίσκονται το Δημαρχείο, Αστυνομικός Σταθμός, Ιατρείο, Φαρμακείο, καθώς και το μοναδικό Γυμνάσιο και Λύκειο του Δήμου.

Με τη διοικητική διαίρεση του 2011 που προβλέπει το Σχέδιο Καλλικράτης, από 1 Ιανουαρίου 2011 εντάχθηκε στο νέο διευρυμένο  Δήμο Ελασσόνας της  Περιφέρειας Θεσσαλίας.

Ο Δήμος Ολύμπου αποτελείτο από τα εξής 7 δημοτικά Διαμέρισμα:

(Αναφέρεται ο μόνιμος πληθυσμός κατά την απογραφή του 2001)  

  

 **Τοπικό Διαμέρισμα Καλλιθέας**  [ 738 ] 
* Καλλιθέα, η [ 678 ]
* Πετρωτό, το [ 60 ]

 **Τοπικό Διαμέρισμα Κοκκινογείου**  [ 315 ] 
* Κοκκινόγειο, το [ 315 ]

 **Τοπικό Διαμέρισμα Κοκκινοπηλού**  [ 664 ] 
* Καλύβια, τα [ 488 ]
* Κοκκινοπηλός, ο [ 176 ]

 **Τοπικό Διαμέρισμα Λόφου**  [ 262 ] 
* Λόφος, ο [ 167 ]
* Ασπρόχωμα, το [ 95 ]

 **Τοπικό Διαμέρισμα Ολυμπιάδος**  [ 394 ] 
* Ολυμπιάδα, η [ 394 ]

 **Τοπικό Διαμέρισμα Πυθίου**  [ 650 ] 
* Πύθιο, το [ 650 ]

 **Τοπικό Διαμέρισμα Φλαμπούρου**  [ 423 ] 
* Φλάμπουρο, το [ 196 ]
* Βρυσοπούλες, οι [ 0 ]
* Ιερά Μονή Σπαρμού, η [ 0 ]
* Σκοπιά, η [ 92 ]
* Σπαρμός, ο [ 135 ]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ιστοσελίδα για τον Δήμο Ολύμπου

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Σχέδιο Καποδίστριας: Διοικητική διαίρεση του νομού Λάρισας |
| --- |
|  |
| Δήμοι | 
* Λάρισας
* Αγιάς
* Αμπελώνος
* Αντιχασίων
* Αρμενίου
* Γιάννουλης
* Γόννων
* Ελασσόνας
* Ενιππέα
* Ευρυμενών· Κάτω Ολύμπου
* Κιλελέρ
* Κοιλάδας
* Κραννώνος
* Λακέρειας
* Λιβαδιού
* Μακρυχωρίου
* Μελίβοιας
* Ναρθακίου
* Νέσσωνος· Νίκαιας
* Ολύμπου
* Πλατυκάμπου
* Πολυδάμαντα
* Ποταμιάς
* Σαρανταπόρου
* Τυρνάβου
* Φαρσάλων
 |
|  |
| Κοινότητες | 
* Αμπελακίων
* Βερδικούσσας
* Καρυάς
* Τσαριτσάνης
 |

 |
Ο **Αλέξιος Μαγιέ** (στα γαλλικά: **Alexis Maillet**) (1794 -1833) ήταν Γάλλος φιλέλληνας, που πήρε μέρος στην Ελληνική Επανάσταση του 1821.

Βιογραφικό
----------

Γεννήθηκε στη Γαλλία το 1794. Πήρε μέρος στους Ναπολεόντειους Πολέμους αλλά μετά τη Παλινόρθωση των Βουρβόνων, το 1815, τέθηκε σε διαθεσιμότητα. 

Το 1825 ήλθε στην Ελλάδα και ανέλαβε την εκπαίδευση των νεοσύλλεκτων του ελληνικού τακτικού στρατού, του οποίου διοικητής είχε τοποθετηθεί ο Κάρολος Φαβιέρος. Την επόμενη χρονιά συμμετείχε με το τακτικό στρατό στη πολιορκία της Καρύστου, στις δύο μάχες στο Χαϊδάρι και στη πολιορκία της Ακρόπολης.

Το 1827 ανακλήθηκε στο γαλλικό στρατό και τοποθετήθηκε στη Στρατιά του Μορέως, που ήρθε στην Ελλάδα υπό τον στρατηγό Μαιζών, το Σεπτέμβριο του 1828, κατά την Εκστρατεία του Μοριά και προχώρησε σε εκκαθαριστικές επιχειρήσεις κατά των τουρκοαιγυπτιακών δυνάμεων. Ο Μαγιέ διετέλεσε πρώτος φρούραρχος Κορώνης.

Με την έλευση του Όθωνα στην Ελλάδα τα γαλλικά στρατεύματα αποσύρθηκαν στο Ναυαρίνο. Κατά τη παραμονή των Γάλλων στρατιωτών εκεί υπήρξε αντιπαράθεση του Μαγιέ με ένα άλλο αξιωματικό, τον οποίο κατηγόρησε για ατασθαλίες. Ακολούθησε μονομαχία των δύο αξιωματικών στις 24 Απριλίου 1833 κατά την οποία ο Μαγιέ τραυματίστηκε θανάσιμα. Τάφηκε στη Σφακτηρία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica, τ. 34, σελ. 126
2. ↑  Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica, τ. 34, σελ. 126 -127
3. ↑  Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica, τ. 34, σελ. 127
4. ↑  Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica, τ. 34, σελ. 127

Πηγές
-----

Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica, τ. 34, σελ. 126 -127
Καθολικό της Μονής
Η Μονή της **Παναγίας της Γιάτρισσας** είναι κτισμένη στην κορυφογραμμή του Ταϋγέτου, σε υψόμετρο 1000μ. κοντά στο δάσος της Βασιλικής του Ταϋγέτου και απέχει 5 χλμ. από την Καστάνια.
Ανήκει στην Ιερά Μητρόπολη Μάνης είναι αφιερωμένη στη Γένεση της Παναγίας, από την ομώνυμη εικόνα που υπάρχει στη Μονή, που γιορτάζεται στις 8 Σεπτεμβρίου. Στην πραγματικότητα έχει χτιστεί πάνω στα φυσικά σύνορα των νομών Λακωνίας και Μεσσηνίας, γι' αυτό διοικητικά υπάγεται και στους δύο νομούς. Η Μονή έχει ανεγερθεί στη θέση των ερειπίων αρχαίου ναού της Αθηνάς γιατρίσσης και ο επισκέπτης μπορεί να διακρίνει δομικά στοιχεία από τον αρχαίο ναό ενσωματωμένα στο εσωτερικό της. Η μετατροπή του ναού από παγανιστικό σε χριστιανικό έγινε το 382 μ.Χ. Η μονή έγινε ανδρική το 1977, αφού πρώτα κατά το 1972, είχε ανακηρυχθεί σε ιερό προσκύνημα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  
«Ένα Ηρώο με συμβολισμούς και design άποψη. Παναγία η Γιάτρισσα. Μοναστήρι – κάστρο και προστασία αφ' υψηλού Μπαρδουνοχώρια, μέρος 2ο». 18 Απριλίου 2012.
2. ↑  «ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΔΙΟΙΚΗΣΗ». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Νοεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 2 Νοεμβρίου 2015.
3. ↑  
Βασίλης Τσικνάκος (31 Ιανουαρίου 2010). «Η Παναγιά η Γιάτρισσα».
4. ↑  Φωτεινή Αναστασοπούλου. «ΜΟΝΗ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΓΙΑΤΡΙΣΣΑΣ». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Αυγούστου 2013. Ανακτήθηκε στις 2 Νοεμβρίου 2015.
5. ↑  
«Παναγιά η Γιάτρισσα στη Μάνη». 9 Οκτωβρίου 2015.
Η **Παναγία της Επισκοπής**, υπήρξε ένα από τα σημαντικότερα βυζαντινά μνημεία της Ελλάδας.

Ζωγραφική απεικόνιση του ναού, όπως ήταν πριν βυθιστεί (ασπρόμαυρη ακουαρέλα σε χαρτί).
Ο βυζαντινός ναός βρίσκονταν στο παλιό χωριό της Επισκοπής Ευρυτανίας και ήταν αφιερωμένος στην *Κοίμηση της Θεοτόκου*. Υπήρξε έδρα της Επισκοπής "Λιτζάς και Αγράφων", από την οποία φέρεται να προήλθε και το ίδιο το όνομα του χωριού. Επίσημα έγγραφα του 20ου αιώνα μαρτυρούν επίσης ότι παλαιότερα λειτούργησε και σαν Καθολικό ιεράς μονής. Το 1965 με την κατασκευή του φράγματος Κρεμαστών, ο ναός βυθίστηκε για πάντα στα νερά της λίμνης που δημιουργήθηκε.

Ιστορία
-------

Ο ναός υπολογίζεται ότι πρέπει να χτίστηκε κατά τον 8ο ή 9ο αιώνα, όπως μαρτυρεί το αρχαιότερο στρώμα τοιχογραφιών με ανεικονικό περιεχόμενο, που τοποθετείται στην περίοδο της εικονομαχίας. Συνολικά, ανακαλύφθηκαν το 1965 τρία στρώματα τοιχογραφιών, του 8ου-9ου αιώνα, του 11ου και του 13ου. Επίσης αγιογραφήθηκε και τέταρτη φορά τον 17ο αιώνα, όπου ανάγεται και η εικονογράφηση του κτιστού τέμπλου.

Η Παναγία της Επισκοπής ήταν κτισμένη στη δεξιά όχθη του Μέγδοβα, παραπόταμου του Αχελώου και δέσποζε στη γύρω περιοχή. Στις αρχές του 20ου αιώνα ο ναός κινδύνεψε από τη διάβρωση της όχθης του ποταμού. Χρειάστηκαν αρκετές εκκλήσεις προς το κράτος για να κατασκευαστεί τελικά το 1955-1959 ένα προστατευτικό τοιχίο που θωράκισε το έδαφος γύρω από το ναό.

Το τέμπλο του ναού στο Βυζαντινό μουσείο
Δυστυχώς όμως, το 1961 αποφασίστηκε η κατασκευή του φράγματος των Κρεμαστών και η μοίρα του μνημείου ήταν να χαθεί για πάντα κάτω από τα νερά της λίμνης Κρεμαστών. Παρά τις προσπάθειες των κατοίκων για μεταφορά του ναού σε ασφαλές έδαφος, αυτό δεν κατέστη εφικτό. Τον Ιανουάριο του 1965, λίγους μήνες πριν τη βύθιση του ναού, αποκαλύφθηκαν οι τοιχογραφίες μετά την αφαίρεση του σοβά, και μεταφέρθηκαν στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο των Αθηνών, όπου εκτείθενται σε ξεχωριστή αίθουσα μέχρι σήμερα..

Τον Μάιο του 2008 ομάδα ερασιτεχνών αυτοδυτών εντόπισε τον παλαιό ναό σε βάθος 32 περίπου μέτρων κάτω από την επιφάνεια της λίμνης Κρεμαστών, σε πάρα πολύ καλή κατάσταση.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Τουλούπα, Έβη. «Τριπόταμος Ευρυτανίας». *Τα Νέα* (24 Σεπτεμβρίου 1998): σελ. 30.
2. ↑  Ισμαηλίδου, Έλλη. «Μια Ατλαντίδα στα βουνά της Ευρυτανίας». *Το Βήμα* (28 Ιανουαρίου 2011).. Ανακτήθηκε στις 29-01-2011. [*νεκρός σύνδεσμος*]

Βιβλιογραφία
------------

* Αρχιμανδρίτης Δαμασκηνός Βασιλόπουλος (2008) [1995]. *Παναγία Επισκοπής Ευρυτανίας. Ένα από τα σημαντικότερα βυζαντινά μνημεία της Ελλάδος (8ος αιώνας) στο βυθό της Λίμνης των Κρεμαστών (1965)*. Επαυξημένη έκδοση. ISBN 978-960-930782-6.
Συντεταγμένες: 53°41′44″N 9°40′11″E﻿ / ﻿53.69556°N 9.66972°E﻿ / 53.69556; 9.66972

Χαρακτηριστικό αμμώδες λοφώδες τοπίο του δάσους της μάγισσας. Είναι χειμώνας και τα φύλλα έχουν πέσει από τα δέντρα.
Το **δάσος της μάγισσας** (γερμ. *Hexenwald*) βρίσκεται στο Ούτερζεν στην επαρχία Πίνεμπεργκ της βόρειας Γερμανίας.

Περιγραφή
---------

Το δάσος εκτείνεται σε μια αμμώδη λοφώδη περιοχή έκτασης 11 εκταρίων που διαμορφώθηκε την εποχή των παγετώνων. Η χλωρίδα του περιλαμβάνει κυρίως πεύκα, σημύδες και βελανιδιές.

Λαογραφία
---------

Ένα στενό μονοπάτι διανύει μια παράξενη διαδρομή μέσα από τα δέντρα και καταλήγει σε ένα εσωτερικό ξέφωτο. Σύμφωνα με μια παράδοση, στο δάσος αυτό έμενε μια μάγισσα, που είχε το σπιτάκι της κοντά στο ξέφωτο. Στο ξέφωτο λένε ότι έκαιγε φωτιά και γύρω γύρω χόρευαν οι μάγισσες στην πανσέληνο. Ήταν δηλαδή ξέφωτο των μαγισσών. Πολλές φορές ακόμα και σήμερα λένε ότι το μεσημέρι το καζάνι της μάγισσας ακούγεται να μπουρμπουλίζει. Εξαιτίας του μύθου αυτού, οι κάτοικοι της περιοχής παλιά απέφευγαν να μπαίνουν στο δάσος. Σήμερα χρησιμεύει ως τόπος αναψυχής και κατασκήνωσης για ένα νηπιαγωγείο.

Πηγές
-----

* Hans Ferdinand Bubbe: *Versuch einer Chronik der Stadt und des Klosters Uetersen* Band 1 & 2 (1932–1938)
* Stadtgeschichtliches Heimatmuseum Uetersen
Ο Δήμος **Ομιλαίων** ήταν ορεινός δήμος της επαρχίας Φθιώτιδας. Βρισκόταν στα νοτιοδυτικά της επαρχίας, στις πλαγιές των Βαρδουσίων. Λειτούργησε στο διάστημα 1835-1840 και στο διάστημα 1878-1912. Έδρα του ήταν το Γαρδίκι.

Ονομασία - Έμβλημα
------------------

Για την επιλογή της ονομασίας τους δήμου δεν γνωρίζουμε λεπτομέρειες. Πιθανότερη εκδοχή θεωρείται η ύπαρξη αρχαίου φρουρίου κοντά στο Γαρδίκι που αποκαλούταν Όμιλαι. Επίσης στην ευρύτερη περιοχή υπήρχε αρχαία πόλη των Οιταίων με το όνομα Όμιλαι, η θέση της οποίας όμως τοποθετείται στα ανατολικά της Υπάτης. Έμβλημα του Δήμου ορίστηκε η «Νύμφη φέρουσα υδρίαν εν τη αριστερά».

Διοικητικές μεταβολές
---------------------

Ο δήμος συστάθηκε αρχικά το 1835 και περιλάμβανε τα χωριά:

* Γαρδίκι
* Πουγκάκια
* Στάγια (Πλάτανος)
* Κυριακοχώρι
* Νικολίτσι
* Αργύρια

Το 1840 καταργήθηκε και το μεγαλύτερο τμήμα του εντάχθηκε στον δήμο Σπερχειάδας. Ο Δήμος επανασυστάθηκε το 1878 και περιλάμβανε τα χωριά Γαρδίκι, Στάγια (Πλάτανος), Κυριακοχώρι, Νικολίτσι, Μούστρουβο (Περιβόλι), Σέλιανη (Μάρμαρα), Κολοκυθιά και Αργύρια. Ο Δήμος Ομιλαίων καταργήθηκε με την διοικητική αλλαγή του 1912 και αντικαταστάθηκε από μικρότερες κοινότητες

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Διοικητικές μεταβολές δήμου Σπερχειάδας». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Οκτωβρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 19 Ιουνίου 2011.
2. ↑  Γαρδίκι Ομιλαίων, ιστορικά στοιχεία
3. ↑  «Κολοκυθιά Φθιώτιδας !!». Ανακτήθηκε στις 19 Ιουνίου 2011.
Ο **Αλέξιος (Αλέκος) Μέγαρης** (27 Δεκεμβρίου 1932 – 18 Ιουνίου 2005) ήταν δήμαρχος Αιγίου για συνολικά δώδεκα χρόνια, τις περιόδους 1982 - 1986, 1990 - 1994 και 1998 - 2002.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το Δεκέμβριο του 1932 στην Ελίκη Διακοπτού. Σπούδασε Μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και ίδρυσε ιδιωτικό φροντιστήριο και στη συνέχεια Γυμνάσιο και Λύκειο στο Αίγιο, στα οποία φοίτησαν πάνω από 15 χιλιάδες μαθητές, μεταξύ των οποίων πολλοί διακεκριμένοι Αχαιοί.

Μέλος του ΠΑΣΟΚ από το 1978, το 1982 κατέβηκε ως ο επίσημος υποψήφιος δήμαρχος του Κινήματος, έχοντας εξασφαλίσει την υποστήριξη του Γιώργου Παπανδρέου, παρά την έντονη αντίδραση του Μένιου Κουτσόγιωργα, που προόριζε για τη θέση φίλο του συμβολαιογράφο του Αιγίου.

Συνολικά διετέλεσε δήμαρχος Αιγίου τις περιόδους 1982 - 1986, 1990 - 1994 και 1998 - 2002. Σημαντικά έργα που φέρουν τη σφραγίδα του είναι το Δημαρχείο, νοσοκομείο, πρωτοδικείο, λιμάνι και αρχαιολογικό μουσείο του Αιγίου, καθώς επίσης ο βιολογικός καθαρισμός και η ανάπλαση του κήπου των Υψηλών Αλωνίων με βράβευση από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Πέθανε τον Ιούνιο του 2005. Ήταν νυμφευμένος με τη φιλόλογο Πόπη Παλασοπούλου και πατέρας ενός παιδιού.

Πηγές
-----

1. ↑
2. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Δεκεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 10 Ιουλίου 2015.
3. ↑
Το **Αεροδρόμιο Νεράιδας** ήταν ένα πρόχειρο συμμαχικό στρατιωτικό αεροδρόμιο που δημιουργήθηκε για τις ανάγκες της Βρετανικής Στρατιωτικής Αποστολής στην Ελλάδα, στη διάρκεια της κατοχής, σε οροπέδιο των Αγράφων, περίπου 22 χλμ. δυτικά της Καρδίτσας (όπου σήμερα το χώρο του καλύπτει η λίμνη Πλαστήρα) το οποίο διαδραμάτισε ιδιαίτερα ιστορικό ρόλο στην εθνική αντίσταση.

Γενικά
------

Το αεροδρόμιο αυτό χωρίς ιδιαίτερες εγκαταστάσεις διαμορφώθηκε ως τέτοιο με άκρα μυστικότητα υπό την επίβλεψη του Άγγλου λοχαγού μηχανικού Ντένις καθώς και Ελλήνων μηχανικών συνεπικουρούμενων από κατοίκους της περιοχής, κατ΄ εντολή του Στρατηγείου Μέσης Ανατολής, αμέσως μετά την εγκατάσταση του αρχηγού της αποστολής ταξίαρχου Έντυ Μάγιερ στο χωριό Νεράιδα Αγράφων, εξ ου και η ονομασία του αεροδρομίου.  

Οι εργασίες διαμόρφωσης του χώρου σε αεροδρόμιο ολοκληρώθηκαν σε πολύ σύντομο διάστημα στις αρχές Αυγούστου του 1943. Έφερε ένα κύριο διάδρομο κατά διεύθυνση Βορειοδυτικά - Νοτιοανατολικά, ικανό να εξυπηρετήσει μέχρι και ντακότα και ένα μικρότερο κάθετο περί το μέσον βοηθητικό κοντά στη Μονή Κορώνης προς απόκρυψη αεροσκαφών αν απαιτούταν. Η λειτουργία του ήταν μόνο κατά νυκτερινές ώρες και σε προγραμματισμένες αποστολές όπου ο διάδρομος επισημαινόταν με λάμπες θυέλλης, εντός δοχείων, ορατές μόνο από αέρος και κατά διεύθυνση προσέγγισης. Στη Δυτική άκρη του αεροδρομίου που είχε διαστάσεις πλάτους 200 μ. και μήκους 2.000 μ. περίπου προς τα Καλύβια Πεζούλας, υπήρχε ένα μικρό δάσος με ψηλά και φουντωτά δένδρα και στo σημείο αυτό υπήρχαν είσοδοι που έμπαιναν τα αεροπλάνα και έτσι είχαν τέλεια κάλυψη.Την ημέρα στο χώρο αυτού περιφέρονταν αιγοπρόβατα ενώ τοποθετούνταν διάφορα αγροτικά μέσα ή προϊόντα όπως ξυλεία, συγκομιδές, κτηνοτροφές κ.λπ. προς παραπλάνηση που φέρονταν να είχαν απόλυτη επιτυχία αφού παρά τις επισταμένες έρευνες των εισβολέων στην ευρύτερη περιοχή ποτέ δεν δέχθηκε εχθρική προσβολή.

Η προσφορά του αεροδρομίου Νεράιδας ειδικά στην εθνική αντίσταση και μέχρι την απελευθέρωση της Ελλάδας από τους Γερμανούς υπήρξε αναμφισβήτητα σπουδαία. Εκτός από τις τακτικές ρίψεις συμμαχικών εφοδίων, διακίνησης αλληλογραφίας κ.ά. σημαντικότερο όλων ήταν η εξ αυτού μεταφορά των εκπροσώπων των αντιστασιακών οργανώσεων στο Συνέδριο του Λιβάνου, τον Μάιο του 1944, όπου εκεί και συνομολογήθηκε το "Εθνικό Συμβόλαιο".

Πηγές
-----

* Ευστ. Γεωργόπουλος, *Εμφύλιος Πόλεμος 1942-1944*, Έκδ. Περισκόπιο, "Μονογραφίες Στρατιωτικής Ιστορίας", Αθήναι 2010, σελ. 79.
Το δάσος Άλσος
Το **Δάσος Άλσος** (επίσημα **Παιδαγωγικό Ινστιτούτο Άλσος**) είναι ένα από τα δημοτικά πάρκα της Λευκωσίας. Το πάρκο αποτελεί μια σχεδόν παρθένα έκταση γης που φθάνει από την Παλλουριώτισσα έως την Αγλαντζιά. Η περιοχή του δάσους οριοθετείται στα βορειοδυτικά στην είσοδο του Πανεπιστημίου Κύπρου, και έχει θέα στο Ευρωπαϊκό Προεδρικό κτίριο της Κύπρου και το δημόσιο σχολείο της Αγλαντζιάς, που βρίσκεται στα νοτιοανατολικά της. Το πάρκο είναι ένας από τους μεγαλύτερους οικονομικούς παράδεισους της Λευκωσίας. Φιλοξενεί μια μεγάλη παιδική χαρά, καφετέρια, μονοπάτια μέσα στο δάσος για τους πεζούς, και γήπεδα ποδοσφαίρου και μπάσκετ.

Ιστορία
-------

Το πάρκο αναπτύχθηκε σε μεγάλο βαθμό κατά τη διάρκεια των αρχών του 20ου αιώνα. Το μεγαλύτερο μέρος της γης προηγουμένως ήταν ένας μεγάλος υγρότοπος με ρηχά ύδατα. Είχε ένα μεγάλο αριθμό αιωρών, ή ξηρών προεξοχών, που καλυπτόταν από υδρόβια βλάστηση. Αποτελούσε μεγάλο πρόβλημα κατά τους Καλοκαιρινούς μήνες όπου η περιοχή γέμιζε κουνούπια. Στο πλαίσιο προσπάθειας από την Βρετανική αποικιακή κυβέρνηση το 1894 κατά την διοίκηση του νησιού από αυτούς, φυτεύθηκαν διάφορα δέντρα ευκαλύπτου που εισήχθησαν από την Αυστραλία προκειμένου να απορροφήσει το νερό.

Δείτε επίσης
------------

* Δημοτικοί κήποι της Λευκωσίας
* Λευκωσία
* Κύπρος
Ο **Δημήτρης Λούκα Οικονόμου** είναι Κύπριος πρώην ποδοσφαιριστής, γεννήθηκε στο Παραλίμνι στις 6 Σεπτεμβρίου 1952.

Αγωνιζόταν σαν μέσος επιθετικός.

Από τις σημαντικότερες ποδοσφαιρικές φυσιογνωμίες της κωμόπολης του Παραλιμνίου της Κύπρου, ο Δημήτρης Λούκα Οικονόμου ή αλλιώς Κούδας, όπως πολλοί τον ονομάζανε, αγωνίστηκε για πρώτη φορά στο σύλλογο της Ένωσις Νέων Παραλιμνίου την περίοδο 1967-1968, σε ηλικία μόλις 15 χρονών. Ο Δημήτρης με πρώτη συμμετοχή του στο πρωτάθλημα Β' Κατηγορίας της ΚΟΠ, αποτέλεσε σημαντικός για το σύλλογο, αλλά καθώς η ομάδα ήταν το αδιαφιλονίκητο φαβορί για την άνοδο, δεν τα κατάφερε. Αυτό όμως έγινε κατορθωτό με τη μεγάλη βοήθεια του Δημήτρη την αμέσως επόμενη χρονιά(1968-1969), στο πρώτο ενιαίο Παγκύπριο πρωτάθλημα Β' Κατηγορίας, οπού με σύνολο 19 νίκες, 3 ισοπαλίες και μόνο 2 ήττες, η ομάδα ανεβαίνει πανηγυρικά στα μεγάλα σαλόνια στα οποία αγωνίζεται ανελλιπώς μέχρι και σήμερα.

Ο Δημήτρης Λούκα Οικονόμου από νωρίς έδειξε τις επιτελικές του ικανότητες, ενώ αποτέλεσε πολύ σημαντικός ποδοσφαιριστής της Ένωσης. Οι εξαιρετικές του επινοήσεις και το μυαλωμένο παίξιμο του, έκαναν πολλούς να του δώσουν το προσωνύμιο *Κούδας*, λόγω της παρουσίας του Γιώργου Κούδα εκείνη την εποχή στον ΠΑΟΚ, ενός από τους μεγαλύτερους Έλληνες ποδοσφαιριστές.

Είναι από τους μοναδικούς ποδοσφαιριστές της Ένωσης, όπου συμμετείχε σε όλους τους τελικούς Κυπέλλου και ευρωπαικούς αγώνες(εκτός του κυπέλλου Ιντερτότο) που αγωνίστηκε η ομάδα. Αποτέλεσε βασικό στέλεχος της καλύτερης περιόδου της Ένωσης όλων των εποχών, της περιόδου 1974-1975, η οποία εκτός από φιναλίστ του Κυπέλλου και δευτεραθλήτρια Κύπρου, ανακηρύχθηκε ως η καλύτερη άμυνα της Ευρώπης εκείνης της ποδοσφαιρικής περιόδου, ενώ την ίδια περίοδο ο Δημήτρης σκόραρε 3 φορές στο πρωτάθλημα, πράγμα σπάνιο, αφού ενώ στην καριέρα του πρόσφερε δεκάδες ασσίστ, αλλά σπάνια έβλεπε ο ίδιος δίκτυα.

Από την περίοδο 1967-1968, μέχρι και την περίοδο 1974-1975 αγωνιζόταν στην Ένωση, ενώ την περίοδο 1975-1976 μεταγράφηκε παρέα με τον Δημήτρη Κύζα στον Παναθηναϊκό, έναντι αστρονομικού ποσού για τα δεδομένα της τότε εποχής. Με τον Παναθηναϊκό αγωνίστηκε δύο χρόνια στην Α' Εθνική κατηγορία, μέχρι και την περίοδο 1976-1977. Στη συνέχεια, την περίοδο 1977-1978 αγωνίστηκε για ένα χρόνο στην Προοδευτική στη Β' Εθνική κατηγορία, καθώς την επόμενη περίοδο(1978-1979) επέστρεψε στην Ένωση Νέων Παραλιμνίου, όπου και παρέμεινε μέχρι και το 1985 που έκλεισε την ποδοσφαιρική καριέρα του.

Συνολικά αγωνίστηκε 19 χρόνια στην καριέρα του, τα 16 εκ των οποίων ήταν με την Ένωση Νέων Παραλιμνίου, 2 με τον Παναθηναϊκό και 1 με την Προοδευτική.

Ο Δημήτρης ελάχιστα ασχολήθηκε με την προπονητική, καθώς διετέλεσε αρκετά χρόνια διοικητικός σύμβουλος της Ένωσης Νέων Παραλιμνίου.

Πηγές
-----

* σελίδα φιλάθλων ΕΝΠ[*νεκρός σύνδεσμος*]
Συντεταγμένες: 50°22′45″N 8°36′40″E﻿ / ﻿50.37917°N 8.61111°E﻿ / 50.37917; 8.61111

Η Αετοφωλιά στην κορυφή του βουνού και το τούνελ που οδηγούσε εκεί από μέσα από το βουνό. Φωτογραφία του 1945, Μπέρχτεσγκάντεν, Γερμανία.
Η μυστική βάση **Αετοφωλιά** ήταν ένα από τα καταφύγια του Χίτλερ που ήταν κατασκευασμένα με σκοπό να του παρέχουν προστασία στις εξαιρετικά επικίνδυνες μέρες του πολέμου.

Τοποθεσία και περιγραφή
-----------------------

Η βάση αποτελείτο από ένα συγκρότημα οχυρών καταφυγίων, τοποθετημένου στο βουνό Λάνγκενχάιν - Τσίγκενμπεργκ (Langenhein-Ziegenberg) και στον οικισμό Βίζενταλ, που σήμερα βρίσκεται στο προάστιο Μπούτζμπαχ του Βέτεραουκράις. Χτίστηκε από τον Σεπτέμβριο του 1939 μέχρι τον Αύγουστο του 1940 από τον αρχιτέκτονα Άλμπερτ Σπέερ και τις ομάδες εργασίας της Οργάνωσης Τοτ (γερμ. Organisation Todt). Ο Χίτλερ αρχικά το απέρριψε, αφού το 1940 διάλεξε μια άλλη τοποθεσία, την *Ορεινή Φωλιά* και έβαλε να του φτιάξουν εκεί ένα καινούργιο καταφύγιο. 

Οι στρατιωτικές εγκαταστάσεις του οχυρού συμπεριλαμβάνουν, εκτός άλλων, και το κάστρο του Τσίγκενμπεργκ. Τα οχυρά στην πλαγιά του βουνού, που φαίνονταν και από μακριά, είχαν προσόψεις κανονικών σπιτιών για καμουφλάζ.

Χρήση του στον πόλεμο
---------------------

Η *Αετοφωλιά* είχε αρχικά προορισμό την στέγαση του κυβερνητικού επιτελείου κατά την απόβαση στην Μεγάλη Βρετανία (σχέδιο "Θαλάσσιος Λέων" (Seelöwe)) που προετοίμαζε ο Χίτλερ. Το σχέδιο αυτό δεν υλοποιήθηκε, και έτσι το οχυρό χρησιμοποιήθηκε το '44-'45 κατά την διάρκεια της μάχης των Αρδεννών. 

Ο Χίτλερ κατέφυγε στο οχυρό στις 11 Δεκεμβρίου 1944 και παρέμεινε εκεί μέχρι τις 15 Ιανουαρίου του επόμενου χρόνου. Το κάστρο του Τσίγκενμπεργκ ήταν σε λειτουργία από τον Οκτώβριο του 1944.

Καταστροφή του οχυρού
---------------------

Το κάστρο του Τσίγκενμπεργκ κάηκε το 1945 μετά από εναέριο βομβαρδισμό. Οι εγκαταστάσεις στο Βίζενταλ καταστράφηκαν από τον γερμανικό στρατό, ενώ το οχυρό ανατινάχτηκε το 1946.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Το Γερμανικό ιστορικό αρχείο: γνήσια ιστορικά ντοκουμέντα (Γερμανικά)

Βιβλιογραφία
------------

* Seidler, Franz W.; Zeigert, Dieter: *Die Führerhauptquartiere. Anlagen und Planungen im Zweiten Weltkrieg*. München 2000.
* Rupp, Kurt: *Das ehemalige Führerhauptquartier "Adlerhorst" mit den Bunkeranlagen in Langenhain-Ziegenberg*. Ober-Mörlen 1997.
* Hansen, Hans-Josef: *Felsennest - Das vergessene Führerhauptquartier in der Eifel. Bau, Nutzung, Zerstörung*. Helios 2006. (darin auch Informationen und Fotos von Adlerhorst, S. 18-23)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Οχυρά καταφύγια του Χίτλερ |
| --- |
|  |
| 
Αετοφωλιά  **·**  Anlage Mitte  **·**  Anlage Süd  **·**  Bärenhöhle  **·**  Ορεινή Φωλιά  **·**  Καταφύγιο του Χίτλερ  **·**  Olga  **·**  Riese  **·**  S III  **·**  Tannenberg  **·**  W3  **·**  Ξέφωτο   **·**  Wasserburg  **·**  Wehrwolf  **·**  Λημέρι του λύκου  **·**  Wolfsschlucht I  **·**  Wolfsschlucht II  **·**  Zigeuner |

 |



|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 239191517
* GND: 4531835-9

 |

 |
Ο **Δημήτρης Λάρδας** είναι Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής Α' Εθνικής γεννημένος στο Κερατσίνι στις 23 Ιουλίου του 1944, διεθνής με την Εθνική Ομάδα των Νέων που στο ξεκίνημα της καριέρας ανήκε στο δυναμικό του ΠΑΟ.

Ο Λάρδας ξεκίνησε τον αθλητισμό από μικρή ηλικία και μέχρι και τη σεζόν 1958-59 έπαιξε ποδόσφαιρο στην ανεξάρτητη ομάδα Μόντα Κλουμπ της περιοχής Αγίας Σοφίας Πειραιά Από τους "πράσινους" το 1965 ο Λάρδας παραχωρήθηκε με ελεύθερη μετεγγραφή στον Ηρακλή Θεσσαλονίκης σαν αντάλλαγμα για την απόκτηση του Μπέλλη έως ότου, το καλοκαίρι του 1967 να αποκτηθεί από το Αιγάλεω με το οποίο έγινε ευρύτερα γνωστός, κάνοντας σπουδαία καριέρα ως επιθετικός.

Αγωνίσθηκε στη θέση του σέντερ-φορ για 6 περιόδους, αναδεικνυόμενος σε πρώτο σκόρερ του "Σίτι" -για αγώνες πρωταθλήματος Α' Εθνικής- όλων των εποχών, με συνολικά 49 τέρματα.

Το καλοκαίρι του 1973 η διοίκηση της Αθηναϊκής ομάδας (κατόπιν υποδείξεως του προπονητή της Μίλτου Παπαποστόλου) προχώρησε σε ριζική ανανέωση, "θύμα" της οποίας υπήρξε και ο Λάρδας που παρότι ακόμη νεώτατος, έμεινε ελεύθερος και υπέγραψε στο Βύζαντα, ομάδα τότε Β' Εθνικής.

Ωστόσο, σε ένα αγώνα στα Μέγαρα, ο Λάρδας τραυματίσθηκε ελαφρά στο ξερό γήπεδο και πήρε την απόφαση να σταματήσει το ποδόσφαιρο και να αφοσιωθεί στην εργασία του.

Μετά τη λήξη της αγωνιστικής του καριέρας διετέλεσε προπονητής της Μικτής Ομάδας της Ε.Π.Σ. Πειραιώς. Κατά τη διάρκεια της θητείας του ανέλαβε σημαντικές πρωτοβουλίες, που αναβάθμησαν το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο του Πειραιά

Ο Δημήτρης Λάρδας είναι ο πρώτος πρόεδρος του Συνδέσμου Βετεράνων Ποδοσφαιριστών, Αθλητών, Παραγόντων Αιγάλεω Α.Ο. που και με δική του πρωτοβουλία, ιδρύθηκε το 1995

Παραπομπές
----------

1. ↑  Το profile του ποδοσφαιριστή στο facebook
2. ↑  Φύλλο εφημερίδας "Έθνος" της 28 Σεπτεμβρίου 1961, σελ 4: "*Οι χθεσινοί αγώνες ποδοσφαίρου*"
3. ↑  Πάνος Γεραμάνης στην εφημερίδα "ΤΑ ΝΕΑ", φύλλο της 30 Μαΐου του 2005, στήλη "Θυμήσου":"*Δ. Λάρδας: Μοντέρνος κυνηγός του '60*"
4. ↑  Φύλλο εφημερίδας "*Αθλητική Ηχώ*" της 22 Ιουνίου 1984, σελ. 2, στήλη "*Πειραϊκά*": "*Μεγάλη απήχηση είχε στον Πειραιά η Τράπεζα Αίματος*"

Πηγές
-----

* "50 Χρόνια Αιγάλεω" (Νίκος Δημ. Νικολαΐδης, 1998)

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Ποδόσφαιρο
 |

 |
Μια γυναίκα σηκώνει τη φούστα της για να κατουρήσει στο στόμα ενός ανθρώπου, όπως ο άντρας εκσπερματώνει.
Η **ουρολαγνεία** κοινώς αποκαλούμενη και "χρυσή βροχή", δηλ. διέγερση με τη θέα, οσμή ή κατάποση ούρων, είναι μια Παραφιλία.

Με τον όρο **παραφιλία** στην ψυχολογία και τη σεξολογία αναφέρεται μία σειρά από εκφράσεις της ανθρώπινης σεξουαλικότητας, που χαρακτηρίζεται από σεξουαλική διέγερση που προκαλείται από ενέργειες ή καταστάσεις που δεν σχετίζονται άμεσα με τον συνηθισμένο τρόπο σεξουαλικής συνεύρεσης. Η παραφιλία αφορά στις περισσότερες περιπτώσεις και τα δύο φύλα.

Ο όρος μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για να καταδείξει μη «κανονικές» σεξουαλικές πρακτικές, χωρίς απαραίτητα να συνεπάγεται ότι είναι και «λανθασμένες». Στην πραγματικότητα ο όρος επινοήθηκε για να αντικαταστήσει, σε μια πιο αυστηρή επιστημονική ταξινόμηση, τον παλιό ορισμό της *σεξουαλικής διαστροφής* ή *σεξουαλικής απόκλισης*, μεταξύ των οποίων στο παρελθόν περιλαμβανόταν και η ομοφυλοφιλία καθώς και άλλες μορφές σεξουαλικότητας όπως η ομαδική συνουσία.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ουρολαγνεία** |

* Παραφιλική Σεξουαλική Συμπεριφορά[*νεκρός σύνδεσμος*]
* Λίστα παραφιλιών

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Παραφιλίες |
| --- |
|  |
| 
Λίστα παραφιλιών |
|  |
| 
* Αβασιοφιλία
* Αγαλματοφιλία
* Ακαροφιλία
* Εμετοφιλία
* Επιδειξιομανία
* Ζωοφιλία
* Ηδονοβλεψία
* Κοπροφιλία
* Λουτρινοφιλία
* Νεκροφιλία
* Παιδοφιλία
* Ποδολαγνεία
* Tamakeri
* Ουρολαγνεία
* Ουροφαγία
 |
|  |
| 

| Δείτε επίσης |
| --- |
|  |
| 
* Σεξολογία
 |

 |

 |
Συντεταγμένες: 41°5′50.75″N 23°33′2.59″E﻿ / ﻿41.0974306°N 23.5507194°E﻿ / 41.0974306; 23.5507194

Η πόλη των Σερρών υπήρξε η πιο οχυρωμένη πόλη της περιοχής λόγω της στρατηγικής γεωγραφικής της θέσης. Στα βόρεια της πόλης των Σερρών, πάνω σε λόφο γνωστό με την επωνυμία **Κουλάς**, βρίσκεται η αρχαία και βυζαντινή ακρόπολη. Η ακρόπολη όπως σώζεται σήμερα αποτελεί έργο των βυζαντινών χρόνων, αλλά θεμελιώθηκε πάνω σε αρχαίο φρούριο  του 7ου και  6ου π. Χ. αιώνα. Η κατασκευή της ακρόπολης χρονολογείται στον 9ο μ. Χ. αιώνα, πιθανότατα, επί Αυτοκράτορα Νικηφόρου Φωκά και αναφέρεται σε πολλά βυζαντινά χρυσόβουλα ως «κάστρο» με γνωστότερο καστροφύλακα τον Λέοντα τον Αζανίτη.  Με την πάροδο των χρόνων ολόκληρη η πόλη χαρακτηριζόταν ως «κάστρο» και οι Σερραίοι, «καστρινοί».

Η πόλη για μεγαλύτερη ασφάλεια οχυρωνόταν από τρεις σειρές με τείχη. Αν καταλαμβανόταν το πρώτο εξωτερικό τείχος της πόλης, η πόλη αμυνόταν από το δεύτερο στις παρυφές του λόφου της ακρόπολης και σε δύσκολες στιγμές κατέφευγαν στο τρίτο πάνω στην κορυφή του λόφου.

Επί Φράγκων ονομαζόταν «καστέλι» ενώ στη διάρκεια της Τουρκοκρατίας μετονομάστηκε σε «Μπας Κουλέ» που σημαίνει κεφαλόπυργος. Από την τελευταία ονομασία προήλθε το σημερινό όνομα της ακρόπολης, «Κουλάς». Το τείχος της Ακροπόλεως αναφέρεται και από τον γνωστό περιηγητή Εβλιά Τσελεμπή. Ο Γάλλος καπουτσίνος μοναχός Robert de Dreux γράφει πως υπήρχαν τέσσερις πύργοι κατά μήκος του τείχους. 

Μετά το 1204 η πόλη περιήλθε στην δικαιοδοσία του Φραγκικού Βασιλείου της Θράκης. Το 1206 κομμάτια από τα τείχη της πόλης και μέρος της ακρόπολης καταστράφηκε από τον Βούλγαρο τσάρο Ιωάννη Α' (Ιωαννίτσης), τον επονομαζόμενο από τους Βυζαντινούς Σκυλογιάννη.  Η ακρόπολη ανακατασκευάστηκε το 1208 και μέχρι την κατάκτηση της πόλης από τους Τούρκους το 1383 έγιναν πολλές προσθήκες από τους άρχοντες της πόλης.

Πύργος του Ορέστη
-----------------

Από τους τέσσερις πύργους σώζεται μόνο «ο Πύργος του Βασιλέως» στη δυτική πλευρά του τείχους. Είναι γνωστός ως «πύργος του Ορέστη» λόγω της επιγραφής που βρέθηκε εντοιχισμένη στο κάστρο. «ΠΥΡΓΟΣ ΑΝΔΡΟΝΙΚΟΥ ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΟΝ ΕΚΤΙΣΕΝ ΟΡΕΣΤΗΣ».  Ο Πύργος του Ορέστη σήμερα έχει ύψος περίπου 18 μέτρα αλλά υπολογίζεται ότι αρχικά και με τις επάλξεις του ότι έφτανε τα 20 μέτρα. Αυτός ο πύργος ήταν το τελευταίο σημείο άμυνας σε περίπτωση που ο εχθρός καταλάμβανε την Ακρόπολη. 

Σήμερα η ακρόπολη των Σερρών αποτελεί αξιοθέατο της πόλης των Σερρών με θέα όλη την πόλη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.arxaiologikoktimatologio.gov.gr/el/monuments\_info?id=165360&type=Space.
2. ↑  Σάμσαρης, Νικόλαος (1970). *Νομαρχίας Σερρών Τουριστικός Οδηγός Νομού Σερρών*. Σέρρες. σελ. 51-57.
3. ↑  *ΣΕΡΡΕΣ 100 χρόνια ελεύθερης ζωής*. Σέρρες: Δήμος Σερρών. 2015. σελ. 10.
4. ↑  Σαμσάρης, Δημήτριος (1968). *Το κάστρο των Σερρών*. Σέρρες.
5. ↑  *Υδρία Εγκυκλοπαίδεια*. **47**. Αθήνα: Εταιρεία Ελληνικών Εκδόσεων Α.Ε. 1987. σελ. 202-203.
Αερόστεον
Το **Αερόστεον** (σχηματίζεται από τις λέξεις οστό και αέρας) είναι γένος είτε αλλοσαυροειδών είτε τυρανοσαυροειδών θερόποδων δεινοσαύρων, που συναντάται στην Ύστερη Κρητιδική Περίοδο (84 εκατομμύρια χρόνια πριν) στην περιοχή της σημερινής Αργεντινής. Το μοναδικό εύρημα ανακαλύφθηκε το 1996, ένα χιλιόμετρο βόρεια του Ρίκο Κολοράντο, στην επαρχία Μεντόζα. Από την τοποθεσία αυτή φέρει και το όνομά του, «Α. riocoloradensis». Το αναπνευστικό του σύστημα ομοιάζει με εκείνο των πουλιών. Κάποια από τα οστά του είναι πορώδη (περιέχουν αέρα, οπότε ο σκελετός ελαφρώνει), εξ ου και η ονομασία του.

Περιγραφή
---------

Το αερόστεον είχε 9 μέτρα μήκος, βάρος δύο τόνους και ήταν δίποδος σαρκοφάγος δεινόσαυρος. Τα υπολείμματα από τα οποία ταυτοποιήθηκε περιλαμβάνουν ένα δόντι, κάποια κρανιακά οστά, μερικούς ή ολόκληρους σπονδύλους από τον αυχένα, την πλάτη, και το ιερό οστό, μερικά αυχενικά και ραχιαία πλευρά, δερματικά (ασύνδετα με τον σκελετό) οστά στην κοιλιακή χώρα, διχαλωτές συγχωνεύσεις κλειδών (γιάντες), αριστερό ωμοπλατιαίο σύμπλεγμα, αριστερό λαγόνι και αριστερό και δεξί ηβικό οστό. Κάποια από τα οστά δεν ήταν πλήρως ενωμένα, ένδειξη πως δεν είχε πλήρως ενηλικιωθεί.

Φυσιολογία
----------

Στο αναπνευστικό του σύστημα πιθανολογείται η συμμετοχή ενός σάκου με αέρα ο οποίος επιτρέπει την αναπνοή ελλείψει διαφράγματος, βοηθώντας την κίνηση των πνευμόνων, όπως δηλαδή στα πτηνά. Ορισμένοι πιστεύουν ότι το συγκεκριμένο σύστημα μπορεί να είχε αρχικά αναπτυχθεί για τη ρύθμιση της θερμοκρασίας του σώματος και έπειτα να απέκτησε ρόλο στο αναπνευστικό σύστημα.

Ταξινόμηση
----------

Το αερόστεον δεν φάνηκε αρχικά να ανήκει σε κάποια από τις τρεις κύριες ομάδες των μεγάλων θερόποδων που είναι γνωστό ότι ζούσαν στις νότιες ηπείρους κατά τη διάρκεια του σταδίου Santonian της Ύστερης Κρητιδικής Περιόδου. Αρχικά σχετίστηκε με τους αλλόσαυρους και συγκεκριμένα με τα μεγαράπτορα, και μετέπειτα ανάλυση το τοποθετεί με τους τυραννόσαυρους.
*Θαλασσινό τοπίο*, περ. 1650, Μουσείο Πράδο
Ο **Γκασπάρ φαν Άικ** (φλαμανδικά: **Gaspar van Eyck** ή **Casper van Eyck**, (βαπτ. 6 Φεβρουαρίου 1613, Αμβέρσα - πριν τον Δεκέμβριο του 1674, Βρυξέλλες) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος ναυτικών - θαλασσινών θεμάτων και ναυμαχιών.

Γεννήθηκε στην Αμβέρσα και έγινε δεκτός στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της πόλης το 1632. Ταξίδεψε στη Γένοβα, όπου συνεργάστηκε με τον Κορνέλις ντε Βελ. Από το 1656 ως τον θάνατό του, ζούσε κι εργαζόταν στις Βρυξέλλες. Τρεις πίνακές του βρίσκονται σήμερα στο Μουσείο Πράδο της Μαδρίτης. Ζωγράφισε πολλούς τύπους πλοίων, ανάμεσα στα οποία τουρκικές γαλέρες με μορφές Τούρκων επάνω τους. Ως το 1660 ήταν ενεργός στην Αμβέρσα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *Biografisch Portaal*. 67200300. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. 1 2  Eyck, Casper van[*νεκρός σύνδεσμος*] at the RKD
3. ↑  *Het Gulden Cabinet*, p. 367, 1660, Cornelis de Bie

Πηγές
-----

Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το άρθρο "EYCK, Gaspar van" του έργου του Michael Bryan, με επιμέλεια από τους Robert Edmund Graves και Sir Walter Armstrong *Bryan's Dictionary of Painters and Engravers*, ΄΄εκδοση του 1886–1889, σήμερα κοινό κτήμα.

Εξωυτερικοί σύνδεσμοι
---------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Γκασπάρ φαν Άικ** |


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 95813373
* **Europeana**: agent/base/45191
* BPN: 67200300
* ULAN: 500021437
* RKD: 26952

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Τέχνη
* Πύλη:Ζωγραφική
 |

 |
Η **ΠΕΛΑΡΓΟΣ Α.Ε.** είναι ελληνική εταιρεία τομάτας και είναι ένα από τα σημαντικότερα σήματα τοματοπολτού στην Ελλάδα. Η έδρα της είναι στην Αθήνα στην Βιομηχανική Περιοχή της Αθήνας, δυτικά του κέντρου. Παρασκευάζει τοματοπολτούς, οι οποίοι χρησιμοποιούνται σε πιάτα με ζυμαρικά, λαζάνια και άλλες συνταγές.

Η ΠΕΛΑΡΓΟΣ Α.Ε. έχει αρκετά εργοστάσια σε όλη την Ελλάδα, συμπεριλαμβανομένου ενός 1 χλμ. νοτιοανατολικά από το κέντρο της Γαστούνης. Το εργοστάσιο βρίσκεται στη νοτιοδυτική πλευρά της Εθνικής Οδού 9 (Πάτρα - Πύργος - Κυπαρισσία) και περίπου 1 χλμ. νότια και ανατολικά της νέας (Ευρωπαϊκή Οδός E75). Η έκταση που χρησιμοποιεί είναι 500 μ. επί 800 μ. που το καθιστούν το μεγαλύτερο κτήριο της πόλης. Ο δρόμος προς το Παλαιοχώρι βρίσκεται νότια. Κατασκευάστηκε στα μέσα προς τέλος του 20ού αιώνα και άνοιξε για πρώτη φορά αργότερα.

Παραπομπές
----------

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ο «Πελαργός», η κονσερβοποιία που έδωσε ζωή στη Νέα Κίο

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος ελληνικών εταιρειών
* Κύκνος Α.Ε.
* Αστερίς (εταιρεία τομάτας)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 315946205

 |

 |
Αυτό το λήμμα αφορά τον Ποδοσφαιρικό Σύλλογο.  Για την Αθλητική Ένωση, δείτε: Α.Ε. Σπάρτη.  Για τον Αθλητικό Όμιλο, δείτε: Α.Ο. Σπάρτης.  

Ο **Ποδοσφαιρικός Σύλλογος «η Σπάρτη»** είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα τη Σπάρτη. Επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου είναι το 2019, όποτε και ιδρύθηκε από μετονομασία της Α.Ε. Πελλάνας Καστορείου.

Ιστορικό
--------

### Η Α.Ε. Πελλάνας Καστορείου

Το έμβλημα της Α.Ε. Πελλάνας Καστορείου
Το καλοκαίρι του 2010 συγχωνεύτηκαν τα γειτονικά σωματεία από το Καστόρειο και από την Πελλάνα του Δήμου Πελλάνας, ο «Κάστωρ Καστορείου» και οι «Διόσκουροι Πελλάνας» αντίστοιχα και ιδρύθηκε η «**Αθλητική Ένωση Πελλάνας Καστορείου**», που αναφερόταν και ως **Αθλητική Ένωση Δήμου Πελλάνας**.

Το 2013 η Α.Ε. Πελλάνας Καστορείου κατέκτησε το πρώτο τρόπαιο στην ιστορική της διαδρομή, καθώς αναδείχθηκε Κυπελλούχος Ε.Π.Σ. Λακωνίας επικρατώντας στον τελικό με 3-0 του Λεωνίδα Σπάρτης. Το 2018 αναδείχθηκε πρωταθλήτρια Ε.Π.Σ. Λακωνίας και κέρδισε την άνοδο στην Γ΄ Εθνική κατηγορία. Την αγωνιστική περίοδο 2018-19 έκανε την παρθενική της εμφάνιση σε εθνικό πρωτάθλημα, όπου τερματίζοντας στην 6η θέση του 8ου ομίλου της Γ' Εθνικής, κατάφερε να κερδίσει την παραμονή. Επίσης το 2019 κατέκτησε για 2η φορά στην ιστορία της το Κύπελλο Ε.Π.Σ. Λακωνίας, επικρατώντας στον τελικό του Πανγυθεατικού.

### Ο Π.Σ. Σπάρτη

Το καλοκαίρι του 2019 η Α.Ε. Πελλάνας Καστορείου μετονομάστηκε σε **Νέος Ποδοσφαιρικός Σύλλογος Δήμου Σπάρτης**, που αναφέρεται και ως **Ποδοσφαιρικός Σύλλογος «η Σπάρτη»** με διακριτικό τίτλο «**Π.Σ. Η Σπάρτη**», το ίδιο καλοκαίρι που διαλύθηκε και η Α.Ε. Σπάρτης. Ο Π.Σ. Σπάρτη συνέχισε στη Γ' Εθνική τη σεζόν 2019-20 τερματίζοντας στη 2η θέση του 8ου ομίλου. Το Σεπτέμβριο του 2020 ανακάλεσε τη συμμετοχή του στο νέο πρωτάθλημα λόγω οικονομικών προβλημάτων και έτσι από τη σεζόν 2020-21 θα αγωνίζεται στην Α' Κατηγορία της Ε.Π.Σ. Λακωνίας.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη σελίδα facebook

Παραπομπές
----------

1. ↑  Αφιέρωμα στην Πελλάνα, ΤΡΙΜΗΝΙΑΙΑ ΕΚΔΟΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΚΑΣΤΟΡΕΙΟΥ ΛΑΚΕΔΑΙΜΟΝΟΣ "O ΠΟΛΥΔΕΥΚΗΣ" ◊ ΤΕΥΧΟΣ 14, ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ-ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ-ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2011
2. ↑  Στην ΑΕ Δήμου Πελλάνας το Κύπελλο Λακωνίας lakonikos.gr
3. ↑  Πρωταθλήτρια η ΑΕ Πελλάνας Καστορείου και άνοδος στη Γ΄ Εθνική! lakonikos.gr
4. ↑  Μετονομασία και νέα ομάδα στη Λακωνία a-sports.gr
5. ↑  Π.Σ. Η Σπάρτη είναι η μετονομασία της Α.Ε. Πελλάνας-Καστορείου pellana-fanclub.blogspot.com
6. ↑  Αντίο Γ’ Εθνική: Ανακάλεσε τη συμμετοχή του ο ΠΣ «Η Σπάρτη»! lakonikos.gr
Το **αλίστεμμα** (λατινική-επιστημονική ονομασία *Halistemma*) είναι γένος από υδρόζωα, που ανήκουν στην οικογένεια αγαλματίδες.

Είδη
----

Τα είδη του γένους αυτού συναντώνται σε όλους σχεδόν τους ωκεανούς και τις θάλασσες της Γης και είναι τα εξής:

* *Halistemma cupulifera*, Lens & van Riemsdijk, 1908
* *Halistemma foliacea* (Quoy & Gaimard, 1833)
* *Halistemma maculatum*, Pugh & Baxter, 2014
* *Halistemma rubrum* (Vogt, 1852)
* *Halistemma striata*, Totton, 1965
* *Halistemma transliratum*, Pugh & Youngbluth, 1988
* Παλαιότερα αναφερόταν και το *Halistemma tergestinum* (Claus, 1878), που πλέον έχει ταξινομηθεί στο συγγενικό γένος *Nanomia* ως *Nanomia bijuga* (Delle Chiaje, 1844)

Από αυτά το σημαντικότερο είναι το *Halistemma rubrum*, που έχει κόκκινο χρώμα (από όπου και η ονομασία του), μήκος ενός μέτρου περίπου μαζί με τα πλοκάμια του και ζει στη Μεσόγειο Θάλασσα κατά αποικίες. Μια τέτοια αποικία αλιστέμματος αποτελείται από ένα κεντρικό στέλεχος που ονομάζεται υδρόσωμα και έχει έναν κεντρικό σωλήνα, με τον οποίο τα άτομα της αποικίας επικοινωνούν μεταξύ τους. Στο επάνω άκρο του το υδρόσωμα φέρει ένα *φύσο*, δηλαδή έναν αεροφόρο θάλαμο («πνευματοφόρος συσκευή»), με τις συστολές και διαστολές του οποίου κινείται η αποικία. Κατά μήκος του φύσου σε δύο σειρές, μία από κάθε πλευρά, υπάρχουν εξειδικευμένα προσαρτήματα: οι *νηκτοκάλυκες* και οι *απτήρες*.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  «Halistemma Huxley, 1859». *www.gbif.org*. Ανακτήθηκε στις 9 Μαΐου 2021.
2. ↑  *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμ. 4, λήμμα «αλίστεμμα»

Πηγές
-----

* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 4
Ο  **Αλβέρτος Παλαβιτσίνι** (ιταλικά: *Alberto Pallavicini* ) ήταν ο πέμπτος μαρκήσιος της Βοδονίτσας από το θάνατο του πατέρα του Θωμά, άγνωστο πότε ακριβώς, μέχρι τον θάνατο του το 1311. Έλαβε ακόμη και ένα έκτο της Εύβοιας με τον τίτλο του εκτημόριου βαρώνου (*sestiere*). 

Ήταν πιστός υποτελής των πριγκίπων της Αχαΐας. Το 1305 κλήθηκε από τον κύριό του πρίγκιπα Φίλιππο της Σαβοΐας να συμμετάσχει σε ένα τουρνουά και στον παρλαμά (συνέλευση) στον Ισθμό της Κορίνθου. Το 1307 υπάκουσε σε παρόμοια κλήτευση του Φίλιππου Α΄ του Τάραντα. Στις 15 Μαρτίου 1311 ακολούθησε τον Γκωτιέ ντε Μπριέν στη Μάχη του Αλμυρού, όπου και σκοτώθηκε. Στο μαρκιζάτο τον κληρονόμησε η γυναίκα του Μαρία νταλλε Κάρτσερι και η κόρη του Γουλιέλμα Παλαβιτσίνι.

Πηγές
-----

* Setton, Kenneth M. (general editor) *A History of the Crusades: Volume III — The Fourteenth and Fifteenth Centuries*. Harry W. Hazard, editor. University of Wisconsin Press: Madison, 1975.
* Miller, W. "The Marquisate of Boudonitza (1204-1414)." *Journal of Hellenic Studies*, Vol. 28, 1908, pp 234–249.
* Latin Lordships of Greece: Boudonitza], ανακτήθηκε 23 Μαρτίου 2013
Αγορά των Δελφών

Περιγραφή
---------

Το πρώτο μνημείο που συναντά ο επισκέπτης μπαίνοντας στον ιερό περίβολο του τεμένους του Απόλλωνα στους Δελφούς είναι μία μεγάλη ορθογώνια πλακόστρωτη πλατεία, η οποία πλαισιωνόταν από ιωνικές στοές στις τρεις πλευρές, ενώ στη νότια πλευρά διαμορφωνόταν ένα είδος διαδρόμου. Η πλατεία κτίστηκε κατά τη ρωμαϊκή περίοδο, αλλά τα λείψανα που είναι σήμερα ορατά, στη βόρεια και βορειοδυτική πλευρά, είναι της παλαιοχριστιανικής περιόδου. Στον υπαίθριο χώρο θα πρέπει να υπήρχε αγορά, όπου οι επισκέπτες του ιερού προμηθεύονταν αφιερώματα για τον θεό, και άλλα αντικείμενα απαραίτητα για τη λατρεία.

Βιβλιογραφία
------------

* Bommelaer, J.-F. Laroche, D. *Guide de Delphes. Le site*, Paris 1991
* Κολώνια, Ρ. *Το Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών*, Αθήνα 2006
Με μωβ η Δακία ως ρωμαϊκή επαρχία.
Ο **δακικός**, λατιν. dacicus ήταν χρυσό νόμισμα, που εκδόθηκε από τον Ρωμαία Αυτοκράτορα Δομιτιανό (βασ. 81-96) προς τιμή της νίκης του εναντίον των Δακών τον 1ο αι. 

Οι όροι της ειρήνης με τον Δεκέβαλο, βασιλιά των Δακών, επικρίθηκαν σοβαρά από του σύγχρονούς του συγγραφείς, που θεώρησαν την συμφωνία ντροπιαστική για τους Ρωμαίους, καθώς η συμφωνία χορηγούσε στον Δεκέβαλο ετήσιο επίδομα των 8.000.0000 σηστέρτιων. Για το υπόλοιπο της βασιλείας του Δομιτιανού η Δακία παρέμεινε ένα σχετικά ειρηνικό υποτελές βασίλειο, αλλά ο Δεκέβαλος χρησιμοποίησε τα ρωμαϊκά χρήματα για να οχυρώσει την άμυνά του και συνέχισε να προκαλεί τη Ρώμη ως τη βασιλεία του Τραϊανού. 

O Δομιτιανός, νικητής των Δακών.
Ο όρος *δακικός* είναι επίσης επίθετο νίκης, που ελάμβαναν οι Ρωμαίοι Αυτοκράτορες, καθώς σημαίνει "ο κατακτητής της Δακίας". Ο Τραϊανός και ο Κωνσταντίνος Α΄ επιβραβεύθηκαν με τον τίτλο αυτόν.

Πηγές
-----

* Dācicus ī, m a gold coin of Domitian, conqueror of the Dacians. Lewis, Charlton, T. An Elementary Latin Dictionary. New York, Cincinnati, and Chicago. American Book Company. 1890.
* "The Dacian Wars". msersch.ancients.info. Retrieved 09.10.2009.
Ο **Δημήτριος Μιαούλης** (1794-1836) ήταν αγωνιστής του 21΄.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στην Ύδρα και ήταν πρωτότοκος γιος του Ναύαρχου της ελληνικής επανάστασης Ανδρέα Μιαούλη της ιστορικής υδραίικης οικογένειας των Μιαούληδων.

Από μικρός ασχολήθηκε με την ναυτιλία και με την έναρξη της επανάστασης εκπροσώπησε πρώτος απ'όλους την οικογένειά του. Τον Απρίλιο του 1821 διορίσθηκε από την κοινότητα της Ύδρας στόλαρχος των Υδραίικων σκαφών που με τη σύμπραξη των Σπετσιώτικων σκαφών, των οποίων ηγούταν ο Νικόλαος Μπότασης, ανέλαβε να εισπλεύσει στον Κορινθιακό Κόλπο, προκειμένου να εκδιώξει ή να καταστρέψει τουρκικά πλοία που ναυλοχούσαν στη Πάτρα. Πράγματι στις 21 Μαΐου η ελληνική αυτή μοίρα διέπλευσε τον Κορινθιακό Κόλπο και κάτω από καταιγιστικό πυρ των φρουρίων του Ρίου και του Αντιρίου ανάγκασε τα εν λόγω τουρκικά σκάφη να καταφύγουν στο μικρό λιμένα της Ναυπάκτου. Τότε πέντε αγγλικά πολεμικά πλοία που διέπλευσαν την περιοχή του Πατραϊκού έθεσαν τα τουρκικά σκάφη υπό την προστασία της σημαίας τους και τα συνόδευσαν στη Ζάκυνθο. 

Στη συνέχεια ο Δημήτριος Μιαούλης συμμετείχε με τον πατέρα του σε όλες τις μεγάλες ναυμαχίες της επανάστασης. Μάλιστα ως πλοίαρχος (κυβερνήτης) του «Κίμων» στάλθηκε στην Αγγλία για την μεταφορά της Επιτροπής που πήγε στο Λονδίνο για να ζητήσει την προστασία της Ελλάδας από την Αγγλία, κατά το πρότυπο της Ιονίου Πολιτείας. 

Μετά την εθνική Παλιγγενεσία έλαβε τον βαθμό του πλοιάρχου του Βασιλικού Ναυτικού, ενώ με προγενέστερη απόφαση του Καποδίστρια του είχε παραχωρηθεί εθνική γη στη Γλυκεία Ναυπλίου, όπου διατηρούσε αγρόκτημα.

Απεβίωσε το 1836. Ήταν παντρεμένος με την Μαρούσα Βουδούρη και είχε τρία παιδιά τους: Ανδρέα, Νικόλαο και Δημήτριο Μιαούλη.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Αγγλικά) *Lord Byron and his Times*. DiMiaou1836. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
Ο **Δημήτριος Αθ. Άρχος** (1907 - 23 Σεπτεμβρίου 1993) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Διατέλεσε βουλευτής Αρκαδίας με την Ένωση Κέντρου και το ΠΑΣΟΚ, γενικός γραμματέας Υπουργείων και διευθυντής του πολιτικού γραφείου του Αλέξανδρου Παπαναστασίου.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το το 1907 στην Κερασιά Αρκαδίας. Καταγόταν από πολύτεκνη οικογένεια και ολοκλήρωσε το Γυμνάσιο στην Τρίπολη. Αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και εν συνεχεία πραγματοποίησε, με υποτροφία, μεταπτυχιακές σπουδές Ποινικού Δικαίου σε πανεπιστήμια στη Γερμανία και στις ΗΠΑ. Υπήρξε μέλος της Ένωσης Ελλήνων Ποινικολόγων.

Ήταν διευθυντής του πολιτικού γραφείου του Αλέξανδρου Παπαναστασίου και το 1944-45 διατέλεσε γενικός γραμματέας του Υπουργείου Ταχυδρομείων, Τηλεγράφων και Τηλεφώνων (ΤΤΤ) στην κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου, ενώ το 1950-52 χρημάτισε γενικός γραμματέας του Υπουργείου Δικαιοσύνης στις τότε κεντρώες κυβερνήσεις Πλαστήρα-Βενιζέλου, στις οποίες ο Γεώργιος Παπανδρέου ήταν αντιπρόεδρος. 

Για πρώτη φορά ήταν υποψήφιος βουλευτής Αρκαδίας στις εκλογές του 1950 με το Κόμμα Γεωργίου Παπανδρέου, χωρίς να εκλεγεί. Στις εκλογές του 1963 και του 1964 πολιτεύτηκε με την Ένωση Κέντρου και εκλέχθηκε βουλευτής Αρκαδίας και στις δύο αναμετρήσεις. Διατέλεσε κοσμήτορας της Βουλής. Μετά τη Μεταπολίτευση εντάχθηκε στο ΠΑΣΟΚ, με το οποίο και εκλέχθηκε ξανά βουλευτής Αρκαδίας στις εκλογές του 1977.

Από το 1977 έως το 1981 ήταν ο εισηγητής του ΠΑΣΟΚ στη Βουλή για τα θέματα του Υπουργείου Βιομηχανίας.

Ο Δημήτριος Άρχος απεβίωσε στις 23 Σεπτεμβρίου 1993, σε ηλικία 86 ετών. Ήταν νυμφευμένος με την Έλλη Μακρίδου, η οποία είχε πεθάνει το 1987.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

Λευτέρης-Δικαίος Παπαδέας, Βιογραφικά στοιχεία για το Δημήτρη 'Αρχο, 22-4-2010, ανάκτηση 22-7-2014.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Δικτυακός τόπος Βουλής των Ελλήνων». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Ιουνίου 2015. Ανακτήθηκε στις 21 Ιουλίου 2014.
2. ↑  Αρκάδων Χρόνοι Αρχειοθετήθηκε 2016-03-05 στο Wayback Machine. αρ. φύλλου 5, Ιανουάριος 2010.
3. ↑  Αποθετήριο Ιδρύματος Κωνσταντίνου Σημίτη, «Η πλήρης σύνθεση επιτροπών ΠΑΣΟΚ σε κάθε τομέα»[*νεκρός σύνδεσμος*]
Ο **Γρατιανός ο Πρεσβύτερος**, λατιν. Gratianus Major (έζησε το πρώτο ήμισυ του 4ου αι.) καταγόταν από την Ιλλυρία και έγινε στρατιωτικός στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Οι γιοί του Ουαλεντινιανός Α΄ και Ουάλης έγιναν αυτοκράτορες.

Βιογραφία
---------

Καταγόταν από την πόλη Κιβάλαι (νυν Βινκόβτσι) στη νότια Παννονία Σακούνδα (νυν Κροατία), μάλλον στη δεκαετία του 280. Κατά τη νεότητά του απέκτησε το προσωνύμιο *funarius (σχοινέμπορος)*, καθώς αυτό ήταν το επάγγελμά του. Ο Γρατιανός εισήλθε στον στρατό και ανήλθε τους βαθμούς, ώσπου έγινε protector domesticus κατά τη βασιλεία τού Κωνσταντίνου Α΄.

Ένας protector domesticus με το όνομα "...atianus" πιστοποιείται στα Σαλώνα (δίπλα στο Σπαλάτον, Σπλιτ). Αν είναι αυτός, τότε στάθμευε εκεί. Το πρώτο αξίωμα που του ανατέθηκε ήταν τού τριβούνου, μάλλον του κινητού στρατού του Κωνσταντίνου Α΄. Κατά τα τέλη της δεκαετίας του 320 ή τις αρχές τής επόμενης, έγινε κόμης της Αφρικής, ίσως για να επιβλέπει το σύνορο εκεί. Πάντως ο Γρατιανός ανακλήθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 340 και έγινε κόμης της Βρετανίας. Θα πρέπει να ανακλήθηκε για να διοικήσει μία μονάδα υπό τον Κώνσταντα κατά την εκστρατεία του στη νήσο τον χειμώνα τού 342/3. Όταν τελείωσε η στρατιωτική σταδιοδρομία του, ο Γρατιανός επέστρεψε στην πατρίδα του και έζησε ως ιδιώτης πολίτης με καλή φήμη.

Όμως ο Κωνστάντιος Β΄ (βασ. 337-360), που τον υποπτευόταν για συνεργασία με τον σφετεριστή Μαγνέντιο, κατέσχεσε όλες τις ιδιοκτησίες εκείνου. Παρ' όλα αυτά ήταν ακόμη δημοφιλής στο στράτευμα και πρέπει αυτό να συνέβαλε στην επιτυχημένη σταδιοδρομία των γιων του. Όταν ο γιος του Ουάλης έγινε αυτοκράτορας το 364, η Σύγκλητος στην Κωνσταντινούπολη αποφάσισε την ανέγερση ενός ορειχάλκινου ανδριάντα του.

Οικογένεια
----------

Είχε τέκνα:

* Ουαλεντινιανός Α΄ 321-375, αυτοκράτορας των Ρωμαίων (364), αυτοκράτορας της Δύσης (364-375).
* Ουάλης 328-378, αυτοκράτορας της Ανατολής (364-378).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Lenski, Noel Emmanuel (2002). Failure of empire: Valens and the Roman state in the fourth century A.D. University of California Press. σ. 46
2. ↑  Tomlin, R. (1973). The Emperor Valentinian I. σ. 2
3. ↑  Tomlin, R. (1973). The Emperor Valentinian I. σ. 3
4. ↑  Tomlin, R. (1973). The Emperor Valentinian I. σ. 4
5. ↑  Tomlin, R. (1973). The Emperor Valentinian I. σ. 5

Πηγές
-----

* Roberts, Walter E. (10 August 2010). "Valentinian I (364-375 A.D)". De Imperitoribus Romanis. Roman Emperors.
* Rodgers, N. (2005). The History and Conquests of Ancient Rome. Hermes House.
*