recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η **Δάρδανος** ή και **Δάρδανον** ήταν αρχαία ελληνική πόλη της δυτικής μικρασιατικής ακτής στον Ελλήσποντο στο ακρωτήριο Δαρδανίδα και μεταξύ των πόλεων της αρχαίας Αβύδου από την οποία και απείχε 2,5 περίπου ώρες (70 στάδια) και Ιλίου. Κοντά στην πόλη έρεε ο ποταμός Ροδίος (Kocaçay), όπως μνημονεύει ο Όμηρος.

Κατά την παράδοση κτίσθηκε από τον μυθικό ήρωα Δάρδανο. Στην πραγματικότητα πρόκειται για αποικία των Αιολέων στην αρχαία Μυσία ή Τρωάδα, όπου και η Τροία.  
 
Κατά την Ιωνική επανάσταση και μετά την άλωση των Σάρδεων (498 π.Χ.) την κατέλαβε και την κατέκαψε ο Πέρσης Δαυρίσης.  
 
Κατά τον Πελοποννησιακό πόλεμο κοντά στη Δάρδανο οι Αθηναίοι νίκησαν σε ναυμαχία τους Λακεδαιμονίους.
Κατά τους χρόνους των Επιγόνων η Δάρδανος ήταν πια τόσο άσημη που οι **Βασιλείς** άλλοτε μετοίκιζαν τους κατοίκους στην Άβυδο και άλλοτε τους επανέφεραν σ΄ αυτήν.  

Μετά την ήττα που υπέστη ο Αντίοχος Γ' ο Μέγας, στη Μαγνησία από τους Ρωμαίους, τόσο η Δάρδανος όσο και το Ίλιον κηρύχθηκαν απ΄ αυτούς πόλεις αυτοδιοίκητες (ως ανεξάρτητες) από σεβασμό στην ιστορία των αρχαίων παραδόσεών τους. Σ΄ αυτή την πόλη το 85 π.Χ. ο Ρωμαίος στρατηγός Σύλλας και ο Μιθριδάτης Στ' ο Ευπάτωρ σύναψαν ειρήνη με την οποία έληξε ο Πρώτος Μιθριδατικός πόλεμος.  

Τέλος, από την αρχαία αυτή πόλη δόθηκε το όνομα Δαρδανέλια τόσο στον πορθμό του Ελλησπόντου, όσο και στη μικρή πόλη που δημιουργήθηκε στην περιοχή που σήμερα ονομάζεται Τσανάκκαλε.

* Σήμερα η θέση της αρχαίας αυτής πόλης προσδιορίζεται 8 χλμ. νοτιοδυτικά του Τσανάκκαλε.

Αρχαία νομίσματα
----------------

Από την αρχαία Δάρδανο έχουν βρεθεί και σωθεί πολλά αρχαία νομίσματα σχεδόν από την εποχή της κτίσης της. Έτσι, τα αρχαιότερα ανευρεθέντα νομίσματά της ανάγονται στον 7ο αιώνα π.Χ. και είναι κατασκευασμένα από μιλήσιο ήλεκτρο και σύμφωνα με τον φωκαϊκό μετρικό - σταθμητικό κανόνα. Στην εμπρόσθια όψη φέρουν παράσταση με δύο πετεινούς (αλέκτορες) μαχόμενους και στην οπίσθια όψη έγκοιλο (εσώγλυφο) τετράγωνο. Χωρίς ιδιαίτερες διαφορές είναι και εκείνα των επόμενων αιώνων (του 6ου και 5ου π.Χ.) που αντί τους δύο πετεινούς απεικονίζουν έναν, με ανθέμιο υπεράνω αυτού και στην άλλη όψη το έγκοιλο τετράγωνο διαιρεμένο σε τέσσερα μέρη. Τα νομίσματα του 5ου αιώνα φέρουν ενίοτε την επιγραφή ΔΑΡ. Τα του 4ου αιώνα είναι χάλκινα και φέρουν στη μία όψη ιππέα σε ανορθωμένο ίππο και στην άλλη έναν πετεινό και την επιγραφή ΔΑΡΔΑΝ. Στη περίοδο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας τα νομίσματα της Δαρδάνου φέρουν την επιγραφή ΔΑΡΔΑΝΙΟΝ και απεικονίζουν άλλοτε τον Γανυμήδη να τον αρπάζει αετός (ο Δίας) και άλλοτε τον Αινεία να κουβαλά τον Αγχίση στον ώμο και να κρατά τον Ασκάνιο απ' το χέρι, ενίοτε με την επιγραφή ΡΟΔΙΟC.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Θουκυδίδης  VIII 104.
2. ↑  Coins of Troas: Dardanus [Νομίσματα της Τρωάδας: Δάρδανος] γλώσσα: αγγλική. www.forumancientcoins.com ανευρ: 2018.03.23.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 316747547

 |

 |
Ο **Γουλιέλμος Α΄** (π. 1167 - 4 Φεβρουαρίου 1222) από τον Οίκο της Ολλανδίας ήταν κόμης της Ολλανδίας (1203-1222).

Βιογραφία
---------

Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Φλόρις Γ΄ κόμη της Ολλανδίας και της Άντας των Ντάνκελντ, κόρης του Ερρίκου κόμη του Χάντινγκτον και διαδόχου της Σκωτίας.

Γεννήθηκε στη Χάγη και ανατράφηκε στη Σκωτία. Ξεκίνησε εξέγερση εναντίον του μεγαλύτερου αδελφού του Ντίρκ Ζ΄ και, έπειτα από συμβιβασμό, έγινε κόμης της Φρισίας, που ήταν τμήμα της Ολλανδίας. Το 1203 απεβίωσε ο Ντιρκ Ζ΄ και τον διαδέχθηκε η κόρη του Άντα. Ο Γουλιέλμος Α΄ δεν μπορούσε να το αποδεχθεί: έκανε τον Πόλεμο του Λόον (1203-06) για τη διαδοχή. Τον υποστήριξε ο δούκας της Βραβάντης και η πλειονότητα των Ολλανδών, ενώ την Άντα και τον σύζυγό της Λουδοβίκο Β΄ κόμη του Λόον υποστήριξαν ο επίσκοπος της Λιέγης, ο επίσκοπος της Ουτρέχτης και ο κόμης της Φλάνδρας. Νίκησε ο Γουλιέλμος Α΄, που έγινε κόμης της Ολλανδίας.

Ο Όθων Δ΄ των Βίττελσμπαχ της Γερμανίας τον είχε αναγνωρίσει ως κόμη της Ολλανδίας από το 1203, διότι ήταν υποστηρικτής των Γουέλφων. Μετά τη μάχη του Μπουβίν το 1214 ο Γουλιέλμος Α΄ και πολλοί άλλοι άλλαξαν συμμαχία και υποστήριξαν τον Φρειδερίκο Β΄ των Χοενστάουφεν. Έλαβε μέρος στη Γαλλική εκστρατεία εναντίον του Ιωάννη της Αγγλίας, αλλά ο πάπας τον αφόρισε γι' αυτό.

Μάλλον εξ αιτίας αυτού ο Γουλιέλμος Α΄ έγινε θερμός σταυροφόρος. Εκστράτευσε στην Πρωσία και έλαβε μέρος στην κατάκτηση του Αλκάσαρ ντο Σαλ, στην Πορτογαλία. Για την ιπποτική και ριψοκίνδυνη συμπεριφορά του στη μάχη τον αποκαλούσαν *ο τρελλός*. Κατέκτησε την πόλη της Δαμιέττης στην Αίγυπτο κατά την Ε΄ Σταυροφορία. Το 1222 απεβίωσε σε ηλικία 55 ετών και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Φλόρις Δ΄, ο οποίος νυμφεύτηκε τη νεότερη αδελφή της δεύτερης συζύγου του πατέρα του.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε πρώτα το 1197 την Αδελαΐδα των Βάσενμπεργκ, κόρη του Όθωνα Α΄ κόμη του Χέλρε και είχε τέκνα:

* Φλόρις Δ΄ 1210-1234, κόμης της Ολλανδίας. Νυμφεύτηκε τη Ματίλντα των Ρέγκιναρ, κόρη του Ερρίκου Α΄ δούκα της Βραβάντης.
* Όθων Γ΄ απεβ. 1249, επίσκοπος της Ουτρέχτης.
* Γουλιέλμος απεβ. 1238, επίτροπος της Ολλανδίας (1234-38).
* Ριχάρντις απεβ. 1262.
* Άντα απεβ. 1258, ηγουμένη του αββαείου του Ρίινσμπουρκ.

Το 1218 απεβίωσε η Αδελαΐδα και ο Γουλιέλμος Α΄ το 1220 έκανε δεύτερο γάμο με τη Μαρία των Ρέγκιναρ, κόρη του Ερρίκου Α΄ δούκα της Βραβάντης.

Εξωτερικές Πηγές
----------------

* De Boer, Dick; Cordfunke, Erik (1995), Graven van Holland : portretten in woord en beeld (880-1580), Zwolle: Walburg Pers, pp. 29–30, ISBN 978-90-6011-915-0
* Count Holland and Frisia, Chapter 2. COUNTS OF HOLLAND (900)-1299

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.deutsche-biographie.de/pnd137409850.html.
2. 1 2  p795.htm#i7950. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
3. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 81604982
* GND: 137409850

 |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα William I, Count of Holland  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η **Ουαντάρ** (**Βαντέε ρατζούλου**, **Οντ**) είναι μια διάλεκτος της γλώσσας Τελούγκου που ομιλείται μεταξύ της κάστας των Ουαντάρ που ζει στη Νότια Ινδία, ειδικά στη Καρνάτακα όπου απολαμβάνει το καθεστώς Προγραμματισμένης Κάστας. Ο αριθμός των ομιλητών της είναι 171.725 (απογραφή 2001), αναφέρεται ως Βαντάρι υπό Τελούγκου). Ο Εθνολόγος την αντιμετωπίζει ως ξεχωριστή Δραβιδική γλώσσα στενά συνδεδεμένη με τη Τελούγκου, αλλά χωρίς σαφείς λόγους. Η Ουαντάρ δείχνει τη στενή συνάφεια με τους Βραχμάνους Καϊκάντι και Τσιτπαβάν.

Αναφορές
--------

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Chandrashekhar Bhat. Ethnicity and Mobility: Emerging Ethnic Identity and Social Mobility Among the Waddars of South India. Concept Publishing Company, 1984.
Η αρχαία ελληνική έκφραση "**αργύρεαις λόγχαις μάχου**", (ή αργυρέαις, ή αργύρειαις) που σημαίνει στη νεοελληνική "να μάχεσαι (και) με ασημένιες λόγχες" είναι παροιμιώδης φράση, που αποτελούσε αλληγορικό χρησμό που φημολογείται πως έλαβε ο Βασιλεύς της Μακεδονίας Φίλιππος από το Μαντείο των Δελφών πριν επιχειρήσει διάφορες εκστρατείες.

Σύμφωνα με τον χρησμό αυτόν υπονοούταν ότι στα πολεμικά μέσα που θα έπρεπε να χρησιμοποιήσει, ή να συμπεριλάβει ο Μακεδόνας ηγεμόνας δεν ήταν βέβαια οι ασημένιες λόγχες αλλά ο χρηματισμός των όποιων αντιπάλων του προκειμένου να εξασφαλίσει τη νίκη του. Πράγματι ο Φίλιππος ακολούθησε τη συμβουλή αυτή και μάλιστα με ιδιαίτερο ζήλο κατά την όλη άσκηση της πολιτικής του.

Πηγές
-----

* "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ.3ος, σελ.462.
Ο **Γιόζεφ Χέμπντα** (πολωνικά: Józef Hebda, 7 Οκτωβρίου 1906 - 23 Σεπτεμβρίου 1975), ήταν Πολωνός αθλητής της αντισφαίρισης.

Ο Χέμπντα ξεκίνησε τον αθλητισμό αρχικά ως ποδοσφαιριστής και μετά την ηλικία των 20 ετών ασχολείθηκε με την αντισφαίριση. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του υπερασπίστηκε τα χρώματα του Συλλόγου Αντισφαίρισης του Λβιβ (Κλουμπ Τένις Λβουφ), ΛΚΣ Ουούτς, Λέγκια Βαρσοβίας, Βιστούλα Κρακοβίας και Όλσα. Έκανε το ντεμπούτο του στο τένις το 1930 και το 1931 ήταν ο 3ος καλύτερος παίκτης στην Πολωνία.

Κέρδισε το Πολωνικό πρωτάθλημα πρώτη φορά το 1932, το πολωνικό διεθνές πρωτάθλημα το 1937, και 1938, στα διπλό και μικτό κέρδισε συνολικά οκτώ τίτλους (τελευταίος το 1947). Στα πολωνικά εθνικά πρωταθλήματα σε όλες τις διοργανώσεις κέρδισε δεκατρείς τίτλους, ο τελευταίος το 1954.

Στο κύπελλο Ντέιβις αγωνίστηκε για την Πολωνία από το 1931 έως το 1947 σε 10 διοργανώσεις με ρεκόρ 14 νίκες και 18 ήττες. Με την Πολωνική εθνική ομάδα έχει κερδίσει το Κύπελλο της κεντρικής Ευρώπης το 1938.

Στο Πρωτάθλημα αντισφαίρισης Ανατολικής Μεσογείου το 1936 ήταν πρώτος στο μεικτό με συμπαίκτρια την Γιάντβιγκα Γιεντρεγιόφσκα. Στο Γουίμπλετον έχει αγωνιστεί χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία το 1934, 1935, 1936 και το 1947 στο απλό και διπλό.

Κατά τη διάρκεια του Β΄Παγκοσμίου πολέμου έμεινε αρχικά στο Λβοφ. Το 1940 κέρδισε τον τίτλο του πρωταθλητή της ΕΣΣΔ χωρίς να χάσει ένα σετ στο τουρνουά. Μετά την κατάληψη της Λβοφ από τους Γερμανούς διέφυγε στην Κρακοβία, όπου παρέμεινε μέχρι το τέλος της κατοχής. Μετά τον πόλεμο συνέχισε την αθλητική του σταδιοδρομία, εργάστηκε επίσης ως προπονητής.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *ATP website*. HD46. Ανακτήθηκε στις 27  Απριλίου 2022.
2. ↑  [plain-content Tarłowski mistrzem Polski w tenisie - Gazeta Lwowska]
3. ↑  Ο Χέντμπα στο κύπελλο Ντέιβις
4. ↑  Ελευθέριου Σκιαδά, *100 χρόνια Όμιλος Αντισφαίρισης Αθηνών 1895-1995*, Μικρός Ρωμηός Ε.Π.Ε. ISBN 960-85466-2-1, σελ. 400
5. ↑  Archive - Draws Archive : Jozef Hebda Doubles History Match History
Η Αυτοκρατορία του Νενάντ
Η σημαία της Αυτοκρατορίας
Η **Αυτοκρατορία του Γιοβάν Νενάντ** (*σερβικά: Српско царство Јована Ненада*) ήταν ένα βραχύβιο Σερβικό κράτος, που προέκυψε μετά την στρατιωτική ήττα του Βασιλείου της Ουγγαρίας στο Μόχακς το 1526. Διατηρήθηκε μόλις ένα έτος έως το 1527 όταν τα εδάφη του έπεσαν υπό την κυριαρχία των Αψβούργων, και στη συνέχεια, υπό την Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Το 1526 ο Νενάντ κατέλαβε την Ουγγρική, τότε, πόλη Σουμπότιτσα όπου αυτοανακηρύχθηκε βασιλιάς. Γρήγορα όμως έχασε την Σουμπότιτσα από τον Ουγγρικό στρατό και τον Βαλεντίν Τέρεκ, και αναγκάστηκε να μεταφέρει την πρωτεύουσα του στο Σζέγκεντ. Το 1527 αύξησε σημαντικά τα εδάφη του και ο Νενάντ αυτοανακηρύχθηκε αυτοκράτορας. Την ίδια χρονιά δέχτηκε την επίθεση του ουγγρικού στρατού υπό την αρχηγία του Ιωάννη Α΄ Ζαπόλια , σκοτώθηκε σε κάποια σύγκρουση τον Ιούλιο του 1527 και μαζί του έσβησε και η αυτοκρατορία του.

Πηγές
-----

* Веселин П, Џелетовић, "Последњи Српски Цар, Јован Ненад", Београд , 2007.
* Др Алекса Ивић, "Историја Срба у Војводини", Нови Сад, 1929.
* Милорад Екмечић, "Дуго Кретање између Клања и Орања; Историја Срба у Новом Веку (1492-1992)", Београд, 2008.
* Драго Његован, "Присаједињење Војводине Србији", Нови Сад, 2004.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Српско царство Јована Ненада  της Σερβικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Συντεταγμένες: 29°04′15″S 23°38′10″E﻿ / ﻿29.07083°S 23.63611°E﻿ / -29.07083; 23.63611

Ο **Βάαλ** (Αφρικάανς και αγγλικά: Vaal) είναι ο μεγαλύτερος παραπόταμος του ποταμού Οράγγη στη Νότια Αφρική. Ο Βάαλ πηγάζει κοντά στο Μπρέιτεν στην επαρχία Μπουμαλάνγκα, ανατολικά του Γιοχάνεσμπουργκ και περίπου 30 χιλιόμετρα βόρεια του Έρμελο και μόνο περίπου 240 χιλιόμετρα από τον Ινδικό ωκεανό. Έπειτα ρέει προς τα δυτικά ώσπου ενώνεται με τον Οράγγη ποταμό, νοτιοδυτικά του Κίμπερλεϊ στην επαρχία του Βορείου Ακρωτηρίου. Έχει μήκος 1.120 χιλιόμετρα. Το όνομα της επαρχίας Τράνσβααλ σημαίνει *πέρα από τον ποταμό Βάαλ*.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Times Comprehensive Atlas, 12th ed. Times Books, London, 2007

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Vaal River στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 315527802
* GND: 4119331-3

 |

 |
**Γενικές εκλογές** διεξήχθησαν στις Νήσους Μάρσαλ στις 16 Νοεμβρίου 2015.

Εκλογικό σύστημα
----------------

Τα 33 μέλη της Βουλής (μαρσαλέζικα: Nitijeļā) εξελέγησαν για θητεία τετραετή σε 19 μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες και σε 5 πολυεδρικές περιφέρειες μεταξύ των 2 και 5 εδρών. Επίσημα δεν εκλέγονται ανεξάρτητοι βουλευτές, ωστόσο τα περισσότερα μέλη της βουλής είναι προσκείμενα σε κάποιο από τα τέσσερα πολιτικά κόμματα των νήσων: Aelon Kein Ad (AKA), Kien Eo Am (KEA), Ενωμένο Λαϊκό Κόμμα (UPP) και Ενωμένο Δημοκρατικό Κόμμα (UDP).

Πλαίσιο
-------

Οι Μαρσαλέζοι του εξωτερικού ψήφισαν με το ταχυδρομείο, γεγονός που οδήγησε στην καθυστέρηση να ανακοινωθούν τα αποτελέσματα για 2 εβδομάδες. Η συμμετοχή στις εκλογές ήταν πολύ υψηλή και κυρίως στην πρωτεύουσα Ματζούρο.

Αποτελέσματα
------------

Σύμφωνα με τη Διακοινοβουλευτική Ένωση, από τους 33 γερουσιαστές που εξελέγησαν, οι 23 φέρονται να ανήκουν στο Kien Eo Am (KEA). Ωστόσο, δημοσίευμα του Marianas Variety αναφέρει ότι ούτε το KEA ούτε η ομάδα υποστηρικτών του προέδρου Κρίστοφερ Λόικ κέρδισαν την πλειοψηφία. Επίσης, αναφέρθηκε από την ίδια πηγή ότι μια ομάδα αποτελούμενη από 6 ανεξάρτητους ελέγχει τις ισορροπίες στην εξουσία.  Πολλά σημαίνοντα μέλη του μέχρι πρότινος κυβερνώντος κόμματος Aelon̄ Kein Ad (AKA) έχασαν τις έδρες τους, συμπεριλαμβανομένου του μισού υπουργικού συμβουλίου. Ο αριθμός των γυναικών γερουσιαστών αυξήθηκε από μία σε 3, σημειώνοντας ρεκόρ.

Eκλογή προέδρου
---------------

Η εκλογή του Προέδρου ορίστηκε από το Κοινοβούλιο για τις 4 Ιανουαρίου 2016. Πρόεδρος εξελέγη ο Κάστεν Νέμρα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Marshalls 2015: Year of election Αρχειοθετήθηκε 2015-06-25 στο Wayback Machine. Islands Business, Ιανουάριος 2015
2. ↑  Electoral system IPU
3. ↑  Marshall Islands voters send "change" message, Radio New Zealand International, 19-11-2015.
4. ↑  Giff Johnson, Marshall Islands voters send ‘change’ message to leaders[*νεκρός σύνδεσμος*], Marianas Variety, 19-11-2015.
5. ↑  Last elections IPU
6. 1 2  Independent senators-elect position themselves to drive election of new Marshalls government, Pina, 13-12-2015
Ο **Γεώργιος Χρυσοκόκκης** ήταν γιατρός που έζησε στα μέσα του 14ου αιώνα στην Κωνσταντινούπολη και ασχολήθηκε με θέματα ιατρικής, γεωγραφίας και αστρονομίας.

Αφού μυήθηκε από τον μοναχό Μανουήλ τον Τραπεζούντιο στην περσική επιστήμη, και με βάση συλλογή έργων του Κωνσταντινουπολίτη γιατρού Γρηγορίου Χιονιάδη, ο Χρυσοκόκκης έγραψε ένα έργο που επιγράφεται:

*«Του σοφωτάτου ιατρού κυρού Γεωργίου Χρυσοκόκκη εξήγησις εις την σύνταξιν των Περσών, εκτεθείσα προς τον αδελφόν κυρόν Ιωάννην τον Χαρσανίτην»*.

Το έργο αυτό περιλαμβάνει επιστημονικό γλωσσάριο, γνωστό ως *«Ελληνοπερσικοί Πίνακες»*.

Ο Γεώργιος Χρυσοκόκκης υπήρξε δάσκαλος του Βησσαρίωνα και του Γεννάδιου Σχολάριου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Γερμανικά) *Catalog of the German National Library*. 100967825. Ανακτήθηκε στις 29  Μαΐου 2020.
2. 1 2 3  (Γερμανικά) *Catalog of the German National Library*. 100967825. Ανακτήθηκε στις 10  Ιουνίου 2020.
3. ↑  Ανακτήθηκε στις 20  Ιουνίου 2019.
4. ↑  Steven Runciman: *Η τελευταία βυζαντινή αναγέννηση*, εκδ. «Δόμος», Αθήνα 2005, σελ. 68

Πηγές
-----

* *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 22 (1975), σελ. 675
* Steven Runciman: *Η τελευταία βυζαντινή αναγέννηση*, μτφρ. Λάμπρος Καμπερίδης, εκδ. «Δόμος», Αθήνα 1991

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 405149294079380520285
* **ΕΒΕ**: 114648
* GND: 100967825
* BIBSYS: 95000586

 |

 |
Ο **Γρηγόριος** (πέθανε 915), από την οικογένεια των Σεργίων, ήταν βυζαντινός Πατρίκιος και Δούκας της Νάπολης από το 898 έως το 915.

Ο Γρηγόριος θεωρείται παραδοσιακά γιος του δούκα Σεργίου Β'. Ωστόσο, σύμφωνα με μια υπόθεση που υποστηρίζεται ιδιαίτερα από τον Κριστιάν Σετιπανί, είναι ο μεγαλύτερος γιος του *Μαρίνου* ένας από τους γιους του Σέργιου Α΄. Είναι αδελφός του Αθανασίου Β΄ και ανιψιός των επισκόπων Αθανάσιου Α΄ (850-875) και του Στέφανου Γ' (898-907), μοιράστηκε την εξουσία με τον τελευταίο μέχρι το θάνατό του το 907.

Ο Γρηγόριος Δ΄ διαδέχτηκε τον  Αθανάσιο Β ' το 898, όταν κι εξελέγη Δούξ, ομόφωνα από την αριστοκρατία. Σύμφωνα με το *Χρονικό δουκών του πριγκιπάτου του Μπενεβέντο, Σαλέρνο, Κάπουας και Δουκάτου της Νάπολης* Θήτευσε για 16 χρόνια 10 μήνες και 10 ημέρες.

Κατά την θητεία του αντιμετώπισε συχνά την μόνιμη απειλή της Νότιας Ιταλίας, τους Σαρακηνούς, κυρίως σε συμμαχία με τα γειτονικά κρατίδια. Αποφασιστική ήταν η Μάχη του Γκαριλιάνο όπου οι μουσουλμάνοι έκαναν έξοδο μετά από μήνες πολιορκίας και σφαγιάστηκαν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 23  Νοεμβρίου 2018.
2. ↑  (Γαλλικά) Settipani, Christian (2006). *Continuité des élites à Byzance durant les siècles obscurs. Les princes caucasiens et l'Empire du VIe au IXe siècle*. Παρίσι: de Boccard. ISBN 978-2-7018-0226-8. 
.
3. ↑  Venance Grumel *Traité d'études byzantine* Chronologie I , Presses universitaires de France, Paris 1958 « Ducs de Naples » σ. 424
4. ↑   Louis Bréhier *Vie et mort de Byzance* Albin Michel Paris 1946-1968 σ. 134.

Πηγές
-----

* Jules Gay *L'Italie méridionale et l'Empire byzantin depuis l'avènement de Basile jusqu'à la prise de Bari par les Normands (867-1071)* Albert Fontemoing éditeur, Paris 1904 σ. 636.
* Thomas Granier. « Napolitains et Lombards aux VIIIe-XIe siècles. De la guerre des peuples à la guerre des saints en Italie du Sud ». Dans: *Mélanges de l'École française de Rome. Moyen Âge, Temps modernes* T. 108, 1996. σ. 403-450.
* (Ιταλικά) *Gregòrio IV di Napoli* dans enciclopedia Treccani. Consulté le Πρότυπο:Date-.
* (Αγγλικά) *Gregorius IV of Naples* dans Medieval Lands
Ghulam Maheuddin, Parachi from Ghulam Maheuddin, Parachi from Deh-i Kal in Shutul, northeast of Charikar. September 1924.Ο Γκουλάμ Μαχεουντίν, Παράτσι από το Ντεχ-Καλ στην επαρχία Σουτούλ, βορειοανατολικά του Τσαρικάρ, φωτογραφημένος από τον Γκέοργκ Μοργκενστιέρνε τον Σεπτέμβριο του 1924.
Η **γλώσσα Παράτσι** είναι Ιρανική γλώσσα. Η γλώσσα ομιλείται από περίπου 600 άτομα της εθνοτικής ομάδας Παράτσι στο Αφγανιστάν (δεν πρέπει να συγχέεται με τους Πιράτσα) κυρίως στο πάνω μέρος της απορροής Νιτζράμπ, (βόρεια της Καμπούλ). Οι Πιράτσα αριθμούν συνολικά σχεδόν 5.000 άτομα. 

Σχετίζεται στενά με τη γλώσσα Ορμούρι του Κανιγκουράμ στο Νότιο Ουαζιριστάν του Πακιστάν. Οι Παράτσι συνήθως κατατάσσονται ως μέλος της Νοτιοανατολικής ομάδας των ανατολικών ιρανικών γλωσσών, αν και αυτή είναι μια επιφανειακή ομάδα και όχι γενετική.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Nicholas Sims-Williams, Eastern Iranian languages, in Encyclopaedia Iranica, Online Edition, 2010
Ο **Γρηγόριος Γώγος** (1824 ή 1828–1898) ήταν Έλληνας θεολόγος και κληρικός.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1824 στη Βατούσσα Λέσβου και μετά την ολοκλήρωση των εγκύκλιων σπουδών του, σπούδασε στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης. Με την ολοκλήρωση των σπουδών του εκεί, μετακόμισε στο Στρασβούργο της Γαλλίας όπου και πραγματοποίησε τη μετεκπαίδευσή του. Ανέλαβε χρέη ιερέα σε διάφορες περιοχές, μεταξύ των οποίων η Κρήτη, η Βραΐλα της Ρουμανίας, η Αλεξάνδρεια στην Αίγυπτο και η Βουδαπέστη. Παράλληλα ασχολήθηκε με τη συγγραφή θεολογικών και φιλοσοφικών κειμένων, πολλά εκ των οποίων τυπώθηκαν στη Βραΐλα. Ένα από τα σημαντικότερα έργα του, το *Μιχαήλ Τοσίτσας και Νικόλαος Στουρνάρας* που τυπώθηκε το 1875, αποτελεί σημαντικό τεκμήριο καταγραφής ιστορικών γεγονότων. Το έργο αυτό αποτέλεσε ομιλία του Γώγου, στην ελληνική παροικία της Αιγύπτου. Πέθανε το 1898 στη Βουδαπέστη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Γώγος, Γρηγόριος». *www.ygeiaonline.gr*. Εγκυκλοπαίδεια Δομή. Ανακτήθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου 2018.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Γρηγόριος Γώγος στον *Πανδέκτη*, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 38925891
* **ΕΒΕ**: 161915
* LCCN: no00086102

 |

 |
Ο **Αντίοχος Γ΄** Επιφανής (έζησε τον 1ο αι. π.Χ.) από τη Δυναστεία των Οροντιδών ήταν βασιλιάς της Κομμαγηνής (12 π.Χ.-17 μ.Χ.).

Βιογραφία
---------

Ήταν ο μόνος γιος τού Μιθριδάτη Γ΄ της Κομμαγηνής και της Ιοτάπας, κόρης τού Αρταβάσδη Α΄ της Μηδίας Ατροπατηνής. Οι γονείς του ήταν εξαδέλφια.

Ο Αντίοχος Γ΄ είχε Αρμενική και Ελληνική καταγωγή. Λίγα γνωρίζουμε για τη βασιλεία του. Όταν το 17 π.Χ. απεβίωσε, δημιουργήθηκαν μεγάλα ζητήματα στο βασίλειο, που βρισκόταν σε πολιτική αναταραχή τότε. Οι αιτίες της κατάστασης δεν μας είναι σαφείς, αλλά μπορεί να είναι συνέπεια, τού ότι ο γιος του ήταν μικρός. Δημιουργήθηκαν δύο μερίδες: οι ευγενείς ήθελαν να τεθούν υπό την εξουσία της Ρώμης και οι πολίτες ήθελαν να διατηρηθεί η Κομμαγηνή ανεξάρτητη, υπό την εξουσία δικού της βασιλιά.

Η καθιστή μορφή είναι ο Αντίοχος Δ΄, γιος τού Αντιόχου Γ΄. Το μνημείο αφιερώθηκε από την Αθήνα στον Φιλόπαππο, εγγονό τού Αντιόχου Δ΄.
Και οι δύο έστειλαν πρέσβεις στη Ρώμη, ζητώντας από τον Τιβέριο να αποφασίσει για το μέλλον της. Ο Τιβέριος την έκανε μέρος της επαρχίας της Συρίας. Αυτό κράτησε ως το 38 μ.Χ. όταν ο Καλιγούλας αποκατέστησε το βασίλειο στα τέκνα τού Αντιόχου Γ΄.

Ο Αντίοχος Γ΄ και ο γιος του Αντίοχος Δ΄ τιμήθηκαν σε μνημείο στην Αθήνα, το οποίο η πόλη αφιέρωσε στον εξέχοντα και σεβαστό πολίτη της Φιλόπαππο, εγγονό τού Αντιόχου Δ΄. Το αριστερό γλυπτό τού μνημείου είναι ο Αντίοχος Δ΄, όπως δηλώνει η από κάτω του επιγραφή "βασιλεύς Αντίοχος, βασιλέως Αντιόχου υιός".

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε την αδελφή του Ιοτάπα των Οροντιδών, κόρη τού Μιθριδάτη Γ΄ της Κομμαγηνής και είχε τέκνα:

* Αντίοχος Δ΄ πριν το 17 μ.Χ.-μετά το 72, βασιλιάς της Κομμαγηνής.
* Ιουλία Ιοτάπα πριν το 17 μ.Χ.-περίπου το 52, παντρεύτηκε τον αδελφό της Αντίοχο Δ΄ της Κομμαγηνής.

Πηγές
-----

* Duane W. Roller (1998). *The Building Program of Herod the Great*. University of California Press. ISBN 0-520-20934-6.
* Tacitus - The Annals, Part One: Tiberius, Chapter 4, First Treason Trials
* "Samosata". Catholicity.com. Retrieved 1 October 2017.
* "The Ancient City of Athens: The Philopappos Monument - 9/22". Stoa.org. Retrieved 1 October 2017.
Ο **Γρηγόριος Εμπεδοκλής** (7 Οκτωβρίου 1861 – 21 Αυγούστου 1951) ήταν Έλληνας τραπεζίτης του 20ού αιώνα.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στο Λονδίνο, όπου και σπούδασε. Εγκαταστάθηκε στην Αθήνα το 1880 και προσελήφθηκε από την Τράπεζα Βιομηχανικής Πίστεως, όπου εργάστηκε ως το 1886, οπότε και ίδρυσε δικό του τραπεζιτικό γραφείο. Το 1896 το γραφείο αυτό μετατράπηκε σε «Τράπεζα Γρηγ. Εμπεδοκλέους Ο.Ε.», η οποία το 1907 εξελίχθηκε στην Εμπορική Τράπεζα της Ελλάδος Α.Ε. έναν από τους μεγαλύτερους χρηματοπιστωτικούς ομίλους της χώρας, με σημαντική συμβολή στην ελληνική οικονομία για περισσότερα από εκατό χρόνια.

Το 1922 ο Εμπεδοκλής, με τα κεφάλαια κυρίως της Εμπορικής Τράπεζας, ίδρυσε την «Commercial Bank of the Near East Ltd.» με υποκαταστήματα στην Κωνσταντινούπολη και στην Αλεξάνδρεια. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής της Ελλάδας, αναγκάσθηκε να καταφύγει στη Νότια Αφρική, χωρίς να παύσει να παρακολουθεί τις εργασίες της τράπεζας που ίδρυσε, της οποίας διετέλεσε επανειλημμένα Γενικός Διευθυντής.

Ο Γρηγόριος Εμπεδοκλής δώρισε στο ελληνικό κράτος τις πολύτιμες συλλογές του από αρχαία αγγεία και νομίσματα. Απεβίωσε σε ηλικία 90 ετών.

Πηγές
-----

* Γρηγόριος Εμπεδοκλής συνοπτικό βιογραφικό σημείωμα από το Ινστιτούτο Νεοελληνικών Ερευνών
* *Πανελλήνιον Λεύκωμα Εθνικής Εκατονταετηρίδος 1821-1921 : Η χρυσή βίβλος του ελληνισμού. Τόμος Α' Οικονομολογικά*. Αθήνα: Ν. Σηφάκης και Ι. Χατζηιωάννου. 1921. Ανακτήθηκε στις 24 Μαΐου 2010.
* *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 12 (1972), σελ. 250
Ο **Γρηγόριος Καλαγάνης** (περ. 1790 - 1865) ήταν λόγιος αρχιμανδρίτης και δάσκαλος της βυζαντινής μουσικής.

Γεννήθηκε στη Μυτιλήνη και το 1816 πήγε στη Βιέννη ως εφημέριος και δάσκαλος των ελληνόπουλων. Εκεί εξέδωσε μια μετάφραση από τη γερμανική στη νεοελληνική γλώσσα της «Παλαιάς και Νέας Γραφής», η οποία με σύσταση του Πατριαρχείου εισήχθηκε στα ελληνικά σχολεία της Ευρώπης και του υπόδουλου ελληνισμού. Το 1830 τοποθετήθηκε ως αρχιμανδρίτης στον ελληνικό ναό του Μονάχου. Το 1832 δίδαξε την ελληνική στον Όθωνα και το 1838 επέστρεψε στην Ελλάδα. Διετέλεσε διευθυντής της Ριζαρείου Εκκλησιαστικής Σχολής από το 1850 ως το 1852 και σε αυτή τη σχολή άφησε με διαθήκη όλη την περιουσία του.

Ο Γρηγόριος Καλαγάνης δημοσίευσε σε τρεις τόμους *Απάνθισμα των ιερών Γραφών προς χρήσιν των εις τα δημοτικά σχολεία φοιτώντων ελληνοπαίδων* (1851). Για την πλούσια εκπαιδευτική του δράση, χαρακτηρίσθηκε από το Πατριαρχείο «διδάσκαλος του Γένους».

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Αγγλικά, Ιταλικά, Ιαπωνικά) *opac.vatlib.it*. 495/179805.

Πηγές
-----

* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη-Πάτση», τόμος 14, σελ. 622
Θυρεός
Η **Γενική Διοίκηση Ενόπλων Δυνάμεων Νότιας Ρωσίας** (Ρωσικά: Особое совещание при Главкоме ВСЮР Osoboe soveščanie pri Glavkome VSJuR) ήταν ένα διοικητικό όργανο στην νότια Ρωσία το 1918 και το 1919, που εκτελούσε κυβερνητικές λειτουργίες στην περιοχή που ελεγχόταν από τα στρατεύματα του Ρωσικού Λευκού Κινήματος, του Εθελοντικού Στρατού και των  Ενόπλων Δυνάμεων Νότιας Ρωσίας.

Σημαία
Ο προκάτοχος της Γενικής Διοίκησης ήταν το Πολιτικό Συμβούλιο, που ιδρύθηκε τον Δεκέμβριο του 1917. Το 1918, λόγω της αυξανόμενης εδαφικής επικράτειας που περιήλθε υπό τον έλεγχο του Εθελοντικού Στρατού, το ζήτημα της πολιτικής διοίκησης έγινε λογικό επόμενο. Η Γενική Διοίκηση δημιουργήθηκε στις 31 Αυγούστου 1918, υπό τον στρατηγό Μιχαήλ Αλεξέγιεφ. Οι λειτουργίες της Γενικής Διοίκησης διευκρινίστηκαν στις 3 Οκτωβρίου 1918. Ο επικεφαλής του Εθελοντικού Στρατού θα ήταν ο πρόεδρος της Γενικής Διοίκησης, η οποία θα λειτουργούσε σαν συμβουλευτικό όργανο στον επικεφαλής. Στις 8 Οκτωβρίου 1918, μετά τον θάνατο του Στρατηγού Αλεξέγιεφ, ο ρόλος του Ανωτάτου Αρχηγού δόθηκε στον Στρατηγό Άντον Ντενίκιν. Πρόεδροι της διοίκησης ήταν ο Άμπραμ Ντραγκομίροφ (Οκτώβριος 1918-Σεπτέμβριος 1919) και Αλεξάντερ Λουκόμσκι (Σεπτέμβριος-Δεκέμβριος 1919). Η Γενική Διοίκηση καταργήθηκε στις 30 Δεκεμβρίου 1919 από τον Ντενίκιν και αντικαταστάθηκε με την Κυβέρνηση του Αρχιστρατήγου των Ενόπλων Δυνάμεων της Νότιας Ρωσίας (Правительством при Главнокомандующем ВСЮР; Pravitel'stvom pri Glavnokoandujuščem VSJuR) και, τον Μάρτιο του 1920, την Νότια Ρωσική Κυβέρνηση.
**Γενικές εκλογές** διεξήχθησαν στην Αντίγκουα και Μπαρμπούντα στις 21 Μαρτίου του 2018, για την εκλογή της Βουλής των Αντιπροσώπων του 16ου Κοινοβουλίου των Αντίγκουα και Μπαρμπούντα. Σε καθεμιά από τις 17 εκλογικές περιφέρειες εξελέγη ένα μέλος του Κοινοβουλίου (MP). 

Το κυβερνών Εργατικό Κόμμα της Αντίγκουα και Μπαρμπούντα με ηγέτη τον Γκαστόν Μπράουν επέστρεψε στην εξουσία, κερδίζοντας 15 από τα 17 έδρες, αυξάνοντας την πλειοψηφία του κατά μία έδρα. Το Ενωμένο Προοδευτικό Κόμμα, η αξιωματική αντιπολίτευση, με επικεφαλής τον Μπάλντουιν Σπένσερ, περιορίστηκε σε μία έδρα και ο ίδιος ο Σπένσερ απέτυχε να εκλεγεί βουλευτής.

Εκλογικό σύστημα
----------------

Τα 17 εκλεγμένα μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων εξελέγησαν σε μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες με το πλειοψηφικό σύστημα. Οι 16 έδρες περιήλθαν στο νησί της Αντίγκουα και 1 για το νησί της Μπαρμπούντα. Οι εκλογείς στην Μπαρμπούντα έπρεπε να ταξιδέψουν στην Αντίγκουα προκειμένου να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα, ως αποτέλεσμα των συνεπειών του τυφώνα Irma.

Εκστρατεία
----------

Συνολικά 53 υποψήφιοι από 7 κόμματα έλαβαν μέρος στις εκλογές. Ένας ανεξάρτητος υποψήφιος, ο Ραλφ Φράνσις, διεκδίκησε την έδρα της Μπαρμπούντα.

Ο πρωθυπουργός Γκαστόν Μπράουν διέλυσε το κοινοβούλιο δεκαπέντε μήνες νωρίτερα. Τα κύρια θέματα ήταν η εκ νέου οικοδόμηση και η απάντηση στους τυφώνες του 2017, επίσης ο νόμος που αφορούσε την κοινόχρηστη ιδιοκτησία της γης στην Μπαρμπούντα, τα τουριστικά θέρετρα και ένα σκάνδαλο δωροδοκίας, στο οποίο ενεπλάκη ο Μπράουν.

Αποτελέσματα
------------

| Κόμμα | Ψήφοι | % | Έδρες | +/– |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Εργατικό Κόμμα της Αντίγκουα και Μπαρμπούντα | 23.063 | 59,24 | 15 | +1 |
| Ενωμένο Προοδευτικό Κόμμα | 14.440 | 37,09 | 1 | -2 |
| Εθνική Δημοκρατική Συμμαχία | 754 | 1,94 | 0 | Νέο |
| Λαϊκό Κίνημα της Μπαρμπούντα | 558 | 1,43 | 1 | +1 |
| Αληθινό Εργατικό Κόμμα Αντίγκουα & Μπαρμπούντα  | 87 | 0,22 | 0 | 0 |
| Πράσινο για τη Ζωή | 20 | 0,05 | 0 | Νέο |
| Συνδετικός Κρίκος VOP | 6 | 0,02 | 0 | 0 |
| Ανεξάρτητοι | 4 | 0,01 | 0 | Νέο |
| Άκυρα/λευκά ψηφοδέλτια | 288 | – | – | – |
| **Συνολικά** | **39.220** | **100** | **17** | **0** |
| Εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι/προσέλευση | 51.258 | 76,51 | – | – |
| Πηγή: ABEC |

Παραπομπές
----------

1. ↑  2018 Election Date Set For March 21 Daily Observer, 24-2-2018
2. ↑  «Snap election in Antigua puts Barbuda's communal land ownership on the ballot». *The Guardian*.
3. ↑  Electoral system IPU
4. ↑  «Barbudans forced to travel to Antigua to vote as islanders fear for future of their land». *The Telegraph*.
5. ↑  Elections in Antigua Αρχειοθετήθηκε 2018-04-02 στο Wayback Machine. Caribbean Elections
6. ↑  2018 candidates Αρχειοθετήθηκε 2018-03-23 στο Wayback Machine. Caribbean Elections
7. ↑  «Antigua's Browne goes to the polls with bribery cloud over his head». *Jamaica Observer*.
8. ↑  «Browne should not bring Sandals into election dogfight – Cranstone». *Loop News Barbados*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Απριλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 27 Μαρτίου 2018.
9. ↑  «Snap election in Antigua puts Barbuda's communal land ownership on the ballot». *The Guardian*.
*Το μνημείο «Ιμμάτζινε ντι Πόντε» στη Βία ντέι Κορονάρι (1523).*
Η **Βία ντέι Κορονάρι** (ιταλικά: *Via dei Coronari*) είναι μια διάσημη οδός της Ρώμης, μήκους περίπου 500 μέτρων, που ξεκινά από το Βίκολο ντελ Κουράτο και καταλήγει στο Σαντ' Αγκοστίνο στη συνοικία Πόντε, σε μικρή απόσταση από την Πιάτσα Ναβόνα. 

Κατασκευάστηκε όταν ο Πάπας Σίξτος Δ΄ διέταξε την ανακατασκευή της ευρύτερης περιοχής που ένωνε το κέντρο της πόλης με τη Γέφυρα Σαντ' Άντζελο, ώστε να δημιουργηθεί δρόμος που να οδηγεί απευθείας στην Πόλη του Βατικανού. 

Κατά τον ύστερο Μεσαίωνα οι προσκυνητές που κατευθύνονταν στον Άγιο Πέτρο διένυαν αυτό το δρόμο ώστε να διασχίσουν τον ποταμό Τίβερη από τη Γέφυρα Σαντ' Άντζελο. Εξαιτίας του πλήθους αυτού, άνοιξαν στην περιοχή πολυάριθμα μαγαζιά που πουλούσαν θρησκευτικά αντικείμενα, κυρίως προσευχητάρια και ροζάρια (θρησκευτικά κομπολόγια που χρησιμοποιούνται από τους Καθολικούς κατά την προσευχή). Καθώς τα αντικείμενα αυτά αποκαλούνται στα ιταλικά *corone del rosario*, ο δρόμος μετονομάστηκε από Βία Ρέκτα, που ήταν το παλαιό του όνομα, σε Βία ντέι Κορονάρι.

Το Άγιο Έτος 1450, περίπου 200 προσκυνητές έχασαν τη ζωή τους καθώς είτε ποδοπατήθηκαν είτε έπεσαν στον Τίβερη από το συνωστισμό. Μετά από αυτήν την τραγωδία, ο Πάπας Νικόλαος Ε΄ κατεδάφισε την αψίδα στην είσοδο της Γέφυρας Σαντ' Άντζελο.

Από τις αρχές του 16ου αιώνα η οδός και η γύρω περιοχή κατοικήθηκε από διάσημες εταίρες της εποχής, ανάμεσα στις οποίες συναντούμε την Ιμπέρια και τη Φιαμμέττα, ερωμένη του Καίσαρα Βοργία. 

Την ίδια περίοδο ο δρόμος παραδοσιακά χωριζόταν σε δύο τμήματα: το πρώτο ονομαζόταν *Σκορτικλάρια*, από τους πολυάριθμους πωλητές δερμάτινων ειδών που έδρευαν εκεί, ενώ το δεύτερο *Ιμμάτζινε ντι Πόντε*, από το θρησκευτικό ανάθημα που κατασκεύασε εκεί το 1523 ο Αντόνιο ντα Σάνγκαλλο ο νεότερος (1484–1546) στον τοίχο της κατοικίας του καρδιναλίου Σέρρα ντι Μονσερράτο. Η εικόνα που απεικονίζει μια *Στέψη της Παρθένου* - σήμερα αχνοφαίνεται αλλά βρίσκεται ακόμη εκεί - έγινε παραγγελία από τον ντα Σάνγκαλλο στον Περίνο ντελ Βάγκα (1501-1547). 

Σήμερα τα μαγαζιά θρησκευτικών αντικειμένων έχουν πλέον αντικατασταθεί από καταστήματα με αντίκες, ενώ ο ίδιος ο δρόμος είναι από τους πολυτελέστερους της πόλης με πολλά αυθεντικά κτίρια του 15ου και 16ου αιώνα.

Χάρτης
------

* Βία ντέι Κορονάρι από την υπηρεσία Google Maps.

Πηγές
-----

* *«Ρώμη»*, Σειρά: *«Οδηγοί του Κόσμου»*, Εκδόσεις Dorling Kindersley - Η Καθημερινή, 1998 (ISBN 9607945093)

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 240597103

 |

 |
Ο **Γεώργιος Β΄**, αλβανικά: Gjergj Topia‎, ιταλικά: Giorgio Topia‎ (άκμασε από το 1388 – απεβ. 1392) από τον Οίκο Τόπια ήταν κύριος του Δυρραχίου από το 1388 έως το 1392.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του Kαρόλου πρίγκιπα της Αλβανίας και της Βογισλάβας Μπάλσιτς, κόρης του Μπάλσα Α΄ κυρίου στη Ζέτα.

Ο Γεώργιος έπρεπε να επιστρέψει το Δυρράχιο στη Δημοκρατία της Βενετίας το 1392.  Αργότερα το ίδιο έτος απεβίωσε χωρίς απογόνους. Η αδελφή του Έλενα απέκτησε το μεγαλύτερο μέρος των υπολοίπων κτήσεών του, ενώ ένα μικρότερο μέρος δόθηκε στη μικρότερη αδελφή του, Βογισλάβα.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε τη Τεοντόρα Mπρανκόβιτς· ήταν κόρη του *σεβαστοκράτορα* Μπράνκο Μλαντένοβιτς, ευγενούς της Σερβίας, γενάρχη τού Οίκου Μπρανκόβιτς.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Elsie, Robert (2010). *Historical Dictionary of Albania*. Rowman & Littlefield. σελ. 443. ISBN 978-0-8108-6188-6. His son, George Thopia, was obliged to return Durres to the Venetians in 1392
2. ↑  Veselinović & Ljušić 2002.

Πηγές
-----

* Veselinović, Andrija· Ljušić, Radoš (2002). *Родослови српских династија*. Платонеум.
Η **Βασιλική "Βίκυ" Γεωργαντά**, Καραβία από το 1956, είναι πρώην πρωταθλήτρια της αντισφαίρισης, της επιτραπέζιας αντισφαίρισης και της τοιχοσφαίρισης, αθλήτρια του Ομίλου αντισφαίρισης Αθηνών. Γεννήθηκε στο Σουέζ της Αιγύπτου από έλληνες γονείς με καταγωγή το Γαλαξίδι.

Στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα αντισφαίρισης ήταν πρώτη στο μονό το 1948, 1949, 1950, 1952, 1953, 1954, 1957 και το 1958, δεύτερη ήταν το 1947. Στο διπλό γυναικών ήταν πρώτη το 1953 με συμπαίκτρια την Μαρία Ακριβού, δεύτερη ήταν το 1948 και 1949 με συμπαίκτρια την Λένα Βούλτσου, και το 1951 με συμπαίκτρια την Μαρία Ακριβού. Στο διπλό μεικτό ήταν δεύτερη το 1948, 1952, 1953ref name="εμπρος1"/>, 1957 όλες με συμπαίκτη τον Αλέξανδρο Οράτη και το 1958 με συμπαίκτη τον Ν. Τσιπουρόπουλο.

Είχε συμμετάσχει κατακτώντας και πρώτες θέσεις σε όλα τα εγχώρια τουρνουά της εποχής, επίσης στο πρωτάθλημα Ανατολικής Μεσογείου το 1953 και στο διεθνές τουρνουά Κωνσταντινούπολης το 1950.

Στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης ήταν πρώτη στο μονό το 1951.

Στην τοιχοσφαίριση και στο πανελλήνιο πρωτάθλημα ήταν τρίτη το 1953.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Σκιαδάς, σελ. 291
2. 1 2 3  Σκιαδάς, σελ. 422
3. 1 2  Σκιαδάς, σελ. 425
4. ↑  Σκιαδάς, σελ. 428
5. 1 2  Σκιαδάς, σελ. 433
6. 1 2  *Εμπρός Φύλλο: 4/6/1953, Σελίδα: 5*
7. 1 2 3  Σκιαδάς, σελ. 435
8. ↑  Σκιαδάς, σελ. 438
9. 1 2  Σκιαδάς, σελ. 446
10. 1 2  Σκιαδάς, σελ. 448
11. ↑  Σκιαδάς, σελ. 419
12. ↑  Σκιαδάς, σελ. 430
13. ↑  Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης - Αγωνίσματα - Πρωταθλητές Ανδρών και Γυναικών (1948-2016), *httf.gr*, Ανακτήθηκε 10 Αυγούστου 2016
14. ↑  Σκιαδάς, σελ. 292

Πηγές
-----

* Ελευθέριου Σκιαδά, 100 χρόνια Όμιλος Αντισφαίρισης Αθηνών 1895-1995, Μικρός Ρωμηός Ε.Π.Ε. ISBN 960-85466-2-1
Ο **Γεώργιος Β΄ ο Μέγας**, γεωργιανά: გურგენ II დიდი *Gurgen ΙΙ Didi* (απεβ. στις 14 Φεβρουαρίου 941) από τον Οίκο των Βαγρατιδών-Ιβηρίας (μετέπειτα Γεωργίας) του κλάδου του Τάο-Κλαρτζέτι και κληρονομικός ηγεμόνας του Tάο με τον τίτλο του *δούκα των δουκών* (eristavt eristavi). Έφερε επίσης τον Βυζαντινό τίτλο του μαγίστρου.

Ήταν γιος του Αδαρνάσης Γ΄ του Τάο. Όταν απεβίωσε ο εκ πατρός θείος του Aσότ ο Ανώριμος το 918 (μεγαλύτερος αδελφός του Αδαρνάσης Γ΄), τον διαδέχθηκε. Τοποθετείται σε περίοπτη θέση στις μεσαιωνικές Γεωργιανές πηγές, έχοντας το επίθετο *ο Μέγας*. Προστάτης των τοπικών μοναστικών κοινοτήτων, ο Γεώργιος Β΄ προήδρευσε στην κατασκευή ενός νέου καθεδρικού ναού στο Χάντζτα.

Ο Γεώργιος Β΄ ήταν ένας δραστήριος ηγεμόνας και συσσώρευσε στα χέρια του μεγάλη δύναμη, κυβερνώντας το Τάο, τμήματα του Kλαρτζέτι και Τζαβαχέτι, καθώς επίσης τα Ατζάρα και Nιγκάλι. Η επέκταση των εδαφών του έγινε σε βάρος των εξαδέλφων και των γειτόνων του. Έτσι, κάπου μεταξύ 923 και 941, απέσπασε το Kλαρτζέτι από τον πεθερό του Aσότ τον Ταχύ, γιο του Βαγράτ Α΄ του Κλαρτζέτι, δίνοντάς του δύο άλλες περιοχές, το δυτικό τμήμα του Τζαβαχέτι και το Αντζάρα, ως αντάλλαγμα. Περαιτέρω επεδίωξε και στο Σάμσβιλντε που κατείχε η Αρμενία. 

Ο Γεώργιος Β΄ ήταν νυμφευμένος με μία κόρη του 2ου εξαδέλφου του Aσότ του Ταχέως, μέλους του Οίκου των Βαγρατιδών-Ιβηρίας του κλάδου του Kλαρτζέτι. Απέκτησαν μία μοναχοκόρη, που παντρεύτηκε τον Αβασγιανό πρίγκιπα Βαγράτ, γιο του βασιλιά Κωνσταντίνου Γ΄. Με το τέλος του Γεωργίου Β΄ το 941, ο κλάδος των Βαγρατιδών-Ιβηρίας του Τάο-Κλαρτζέτι εξέλιπε και το κράτος του διαιρέθηκε μεταξύ άλλων κλάδων της δυναστείας.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. 1 2  Toumanoff, Cyril (1967). *Studies in Christian Caucasian History*, pp. 494-6. Georgetown University Press
2. ↑  Rapp, Stephen H. (2003), *Studies in Medieval Georgian Historiography: Early Texts And Eurasian Contexts*, p. 391. Peeters Publishers, (ISBN 90-429-1318-5)
Η χημική δομή της γλυκουρονοξυλάνης σε ημικυτταρίνη από πλατύφυλλο είδος
Οι **γλυκουρονοξυλάνες** είναι κύρια συστατικά στις ημικυτταρίνες, όπως απαντώνται σε φυτικά είδη και στο ξύλο, ιδίως στα πλατύφυλλα είδη, όπως για παράδειγμα στη σημύδα και την οξιά.

Είναι πολυσακχαρίτες που ανευρίσκονται στα κυτταρικά τοιχώματα των ανωτέρων φυτών, μαζί με την κυτταρίνη και τη λιγνίνη, και συχνά περιέχουν γλυκουρονικό οξύ και ξυλόζη ως βασικά δομικά μέρη (κυρίως γραμμικά). Οι γλυκουροξυλάνες είναι γραμμικά πολυμερή μονάδων β-D-ξυλοπυρανοσυλίου που συνδέονται με (1→4) γλυκοζιτικούς δεσμούς, με πολλές από τις μονάδες ξυλόζης υποκατεστημένες με 2, 3 ή 2,3-συνδεδεμένο γλυκουρονικό υπόλειμμα, οι οποίες συχνά μεθυλιώνονται στη θέση 4. 

Οι περισσότερες από τις γλυκουρονοξυλάνες έχουν απλά υπολείμματα του ουρονικού 4-Ο-μεθυλ-α-D-γλυκοπυρανοσυλίου (MeGlcA) συνδεδεμένα στη θέση 2. Αυτός ο δομικός τύπος συνήθως ονομάζεται 4-O-μεθυλο-D-γλυκουρονο-D-ξυλάνη (MGX).

Οι γλυκουρονοξυλάνες των ημικυτταρινών στα πλατύφυλλα είδη (*hardwoods*) έχουν υψηλό ποσοστό υποκατάστασης (70-80%) από ομάδες ακετυλίου (CH3CO-) στη θέση 2 ή/και 3 του β-D-ξυλοπυρανοσυλίου, προσδίδοντας έτσι στην ξυλάνη τη μερική διαλυτότητά της στο νερό.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Chemical Composition of Wood» (PDF). *Georgia Institute of Technology*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 13 Οκτωβρίου 2018.
2. ↑   Glucoronoxylans
Ο ευλογημένος **Γεώργιος του Μπιαντράτε** (ιταλικά: *Giorgio di Biandrate* ή *Giorgio da Orazio di Biandrate*) ήταν μέλος της οικογένειας των κόμηδων του Σαν Τζόρτζιο Καναβέζε της βορειοδυτικής Ιταλίας. Γεννήθηκε και έδρασε τον 15ο αιώνα. Ήταν ένας φιλάνθρωπος, με μεγάλη αφοσίωση στην Παρθένο Μαρία. Απεβίωσε το 1483. Τα λείψανά του βρίσκονται στην ενοριακή εκκλησία της κωμόπολης αυτής, που είναι αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Μια αναμνηστική πλάκα, που βρίσκεται εντός της εκκλησίας, μας πληροφορεί για τα θαύματα που λέγεται ότι έκανε ο Γεώργιος του Μπιαντράτε, τόσο πριν όσο και μετά το θάνατό του. Η μνήμη του εορτάζεται την 1η Μαρτίου.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑
Ο **Γεώργιος-Βάλντεμαρ**, δανικά: Georg-Valdemar (16 Απριλίου 1920 - 29 Σεπτεμβρίου 1986) από τον Οίκο του Γκλύκσμπουρκ ήταν πρίγκιπας της Δανίας. Έγινε στρατιωτικός ακόλουθος.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Άξελ πρίγκιπα της Δανίας και της Μαργαρίτας των Μπερναντότ, κόρης του Καρόλου δούκα του Βέστεργκοτλαντ.

Γεννήθηκε στο ανάκτορο Μπέρνστορφφ της Κοπεγχάγης. Νυμφεύτηκε στο κάστρο Γκλάμις της Σκωτίας την Άννα, κόρη του Ιωάννη Μπόουζ-Λάυον. Ο Ιωάννης ήταν αδελφός της Ελισάβετ Μπόουζ-Λάυον, συζύγου του Γεωργίου ΣΤ΄ και μητέρας της Ελισάβετ Β΄ βασιλέων του Ηνωμένου Βασιλείου. Ο Γεώργιος-Βάλντεμαρ υπηρέτησε ως ακόλουθος (attaché) Άμυνας στο Λονδίνο και ως ακόλουθος Στρατού, Ναυτικού και Αεροπορίας στο Παρίσι.

Απεβίωσε το 1986 στην Κοπεγχάγη σε ηλικία 66 ετών. Ήταν τιμητικά συνταγματάρχης της 5ης ταξιαρχίας του Συντάγματος της Βασίλισσας (του Ηνωμένου Βασιλείου) από το 1975.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε το 1950 την Άννα, κόρη του Ιωάννη Μπόουζ-Λάυον, η οποία ήταν χήρα από τον πρώτο της γάμο με τον Τόμας υποκόμη Άνσον. Ο Γεώργιος-Βάλντεμαρ δεν απέκτησε απογόνους.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*. p10101.htm#i101006. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  p10101.htm#i101006. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
3. ↑  Montgomery-Massingberd, Hugh, *Burke's Royal Families of the World, vol.1: Europe & Latin America*, p.70
4. 1 2  McNaughton, C. Arnold, *The Book of Kings*, vol.1, p.187


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Prince George Valdemar of Denmark  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Γεώργιος Αφθονίδης** (1789-1867) ήταν μέλος της Φιλικής Εταιρείας και «μέγας γραμματέας και πρωτέκδικος» του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1789 στην Βρύουλλα της Σμύρνης. Ο Εμμανουήλ Ξάνθος, τον μύησε στην Φιλική Εταιρεία ενώ βρισκόταν στην Κωνσταντινούπολη το 1819. Σε σύντομο διάστημα έγινε ένα από τα πιο έμπιστα και επιφανή μέλη της. Χρησιμοποιήθηκε στην διασύνδεση της Εταιρείας με το Πατριαρχείο και έτσι ο Πατριάρχης Γρηγόριος Ε΄ μπορούσε να προβαίνει σε ενέργειες που εξυπηρετούσαν τον αγώνα της Ελληνικής Επανάστασης. Ο Αφθονίδης συνέταξε μάλιστα το κείμενο με το οποίο ο Πατριάρχης ζητούσε από τους Μανιάτες, να συγκεντρώσουν χρήματα για την Επανάσταση. Ασχολήθηκε κυρίως με τα οικονομικά της Φιλικής Εταιρείας, προσδοκώντας σε εισφορές από Έλληνες του εξωτερικού. Εξορίστηκε στην Τοκάτη της Μικράς Ασίας, από τους Τούρκους όταν ξεκίνησε η Επανάσταση. Επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη το 1832 και εργάστηκε στο Οικουμενικό Πατριαρχείο. Όταν συστάθηκε το ελληνικό κράτος, μετακόμισε στην Αθήνα όπου και πέθανε το 1867.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Αφθονίδης, Γεώργιος (Βρύουλλα Σμύρνης, 1789 - Αθήνα, 1867)». *Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό - Τόμος: 2*. Εκδοτική Αθηνών. Ανακτήθηκε στις 12 Ιουλίου 2017.
2. ↑  «Αφθονίδης». *www.ygeiaonline.gr*. Εγκυκλοπαίδεια Δομή. Ανακτήθηκε στις 12 Ιουλίου 2017.
Συντεταγμένες: 40°13′18″N 25°54′27″E﻿ / ﻿40.22167°N 25.90750°E﻿ / 40.22167; 25.90750

Το **Γλυκύ** (τούρκικα: *Bademli*) είναι χωριό της Ίμβρου, στην περιφέρεια Γκιοκτσέαντα της επαρχίας Τσανάκκαλε της Τουρκίας. Βρίσκεται περίπου 4 χλμ. βόρεια της πόλης της Ίμβρου και σύμφωνα με την τελευταία απογραφή, κατά τα τέλη Δεκεμβρίου 2014, είχε πληθυσμό 76 κατοίκων (Έλληνες ορθόδοξους και σουνίτες Τούρκους, σε περίπου ίσους αριθμούς).

Το Γλυκύ βρίσκεται δίπλα στο Σχοινούδι, τα Αγρίδια και τους Άγιους Θεόδωρους, και είναι ένα από τα τελευταία χωριά με παρουσία ελληνικού πληθυσμού στην Τουρκία. Το 2014 εκλέχτηκε πρόεδρος ο Αργύρης Μπαχτσεβάνης.

Στον οικισμό γεννήθηκε το 1772 o ιερομόναχος και εκδότης Βαρθολομαίος Κουτλουμουσιανός και το 1948 ο πανεπιστημιακός και συγγραφέας Κωνσταντίνος Δεληκωσταντής.

Πληθυσμός
---------

| Δεδομένα πληθυσμού χωριών ανά έτη |
| --- |
| 2014 | 76 |
|
| 2007 | 48 |
| 2000 | 28 
  |
| 1990 | 51 |

Παραπομπές
----------

1. ↑  Στρατής, Δημήτρης (1999). *Βαρθολομαίος Κουτλουμουσιανός (1772 - 1851): βιογραφία - εργογραφία*. Θεσσαλονίκη: Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ). Σχολή Θεολογική. Τμήμα Θεολογίας. σελ. 21.
2. ↑  Ανεστίδης, Αδαμάντιος Στ. (2004). «Η κίνηση της Καθ' ημάς Ανατολής. Ο απολογισμός της πρώτης δεκαετίας (1991-2001)». *Δελτίο της Εταιρείας Μελέτης της καθ' ημάς Ανατολής* (Αθήνα: Εταιρεία Μελέτης της καθ' ημάς Ανατολής) **1**: 754.
3. ↑  «CV Δεληκωνσταντής». *theol.uoa.gr*. ΕΚΠΑ: Θεολογική Σχολή - Τμήμα Θεολογίας. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Ιουλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 16 Ιουλίου 2019.
Ο **β (βήτα) Νοτίου Στεφάνου** (διεθνώς *Beta Coronae Australis*, *β CrA*) είναι ο φωτεινότερος (όπως φαίνεται από τη Γη) αστέρας στον αστερισμό Νότιο Στέφανο. Είναι ορατός εύκολα με γυμνό μάτι μόνο σε σκοτεινούς τόπους και ασέληνες νύκτες, όντας αστέρας τετάρτου μεγέθους σε οπτικό φαινόμενο μέγεθος.

Το φως του αστέρα εμφανίζεται κίτρινο-πορτοκαλί, καθώς ο φασματικός τύπος του είναι ενός πορτοκαλί λαμπρού γίγαντα με ενεργό θερμοκρασία 4.771 K. δείκτη χρώματος (B−V) = +1,20 και ασυνήθιστα μεγάλη περιεκτικότητα σε κυάνιο. Ο β Νοτίου Στεφάνου βρίσκεται σε απόσταση περίπου 470 έτη φωτός από τον Ήλιο και τη Γη με βάση την παράλλαξή του και απομακρύνεται από εμάς με ακτινική ταχύτητα +2,7 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο (περίπου 9.700 χιλιόμετρα την ώρα).

Ο β Νοτίου Στεφάνου είναι ένας ηλικιωμένος αστέρας, που έχει εξαντλήσει τα αποθέματα υδρογόνου στον πυρήνα του και για αυτό έχει διασταλεί ώστε να έχει διάμετρο 41 φορές μεγαλύτερη από τη διάμετρο του Ήλιου. Εξαιτίας της μεγάλης του επιφάνειας έχει απόλυτη λαμπρότητα περίπου 694 φορές μεγαλύτερη της λαμπρότητας του Ήλιου, που αντιστοιχεί σε απόλυτο μέγεθος −1,71.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος αστέρων του Νοτίου Στεφάνου

Παραπομπές
----------

1. 1 2  van Leeuwen, F. (2007), «Validation of the new Hipparcos reduction», *Astronomy and Astrophysics* **474** (2): 653–664, doi:10.1051/0004-6361:20078357
2. 1 2 3 4  Anderson, E.; Francis, Ch. (2012), «XHIP: An extended hipparcos compilation», *Astronomy Letters* **38** (5): 331, doi:10.1134/S1063773712050015
3. ↑  McDonald, I.; Zijlstra, A.A.; Boyer, M.L. (2012), «Fundamental Parameters and Infrared Excesses of Hipparcos Stars», *Monthly Notices of the Royal Astronomical Society* **427** (1): 343-357, doi:10.1111/j.1365-2966.2012.21873.x
4. ↑  HR 7259, database entry, The Bright Star Catalogue, 5th Revised Ed. (Preliminary Version), D. Hoffleit and W.H. Warren, Jr. CDS ID V/50. Accessed on line September 5, 2008.
5. ↑  Brown, A.G.A. κ.ά.: «Gaia Data Release 2: Summary of the contents and survey properties», *Astronomy & Astrophysics*, τόμ. 616 A1, Αύγουστος 2018. arXiv: 1804.09365. Bibcode: 2018A&A...616A...1G. doi: 10.1051/0004-6361/201833051.
Ο **Γιόχαν Άουγκουστ Κάουπερτ** (Johann August Kaupert) γεννήθηκε στο Κάσελ της Γερμανίας στις 9 Μαΐου 1822 του κρατιδίου της Έσσης της τότε Γερμανικής Ομοσπονδιακής Αυτοκρατορίας. Σπούδασε κι εργάστηκε ως τοπογράφος και από 1869 ως χαρτογράφος στο γενικό επιτελείο του πρωσικού στρατού, όπου και συνέβαλε σημαντικά στην δημιουργία των χαρτών κλίμακας 1:25.000 και 1:100.000 του γενικού επιτελείου.   

Από το 1875 έως το 1877 συνόδευσε τον Γερμανό αρχαιολόγο Ερνστ Κούρτιους (Ernst Curtious) ως μέλος της αποστολής του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου στην Ελλάδα σε συνεργασία με το Αυτοκρατορικό Πρωσικό Υπουργείο Εκκλησιαστικών, Εκπαιδευτικών και Ιατρικών Υποθέσεων, για την τοπογράφηση και χαρτογράφηση της Αθήνας και της Αττικής.

Η συνεργασία του με τον Κούρτιους το 1878 οδήγησε στην έκδοση του έργου Atlas of Athens, και αργότερα το μνημειώδες Karten von Attica - Χάρτες της Αττικής (1881-1903)όπου συμετείχε ο επίσης Γερμανός αρχαιολόγος Άρτουρ Μιλχόφερ (Arthur Milchhoefer), έργο που ολοκληρώθηκε μετά το θάνατό του στις 11 Φεβρουαρίου 1899 και αποτελεί ανεκτίμητο τεκμήριο τοπιογραφίας και αρχαιολογίας για την αττική γη. Το έργο Karten von Attica εκδόθηκε από τον Reimer B. και η εκτύπωσή του έγινε από το γερμανικό λιθογραφείο Korbeweit στο Βερολίνο. Ο Κάουπερτ βραβεύτηκε το 1889 από το πανεπιστήμιο του Στρασβούργου με τιμητικό διδακτορικό τίτλο.

Σημαντικά έργα του
------------------

Σημαντικά έργα του Κάουπερτ είναι:

* Ernst Curtius, Johann August Kaupert, 1878: Atlas von Athen, Berlin.
* Ernst Curtius, Johann August Kaupert, Arthur Milchhoeffer, 1881-1900: Karten von Attika, Berlin
* Johann August Kaupert, Wilhelm Dörpfeld, Ernst Curtius, Friedrich Adler, 1882: Olympia und Umgegend, Berlin

Πηγές
-----

* Περιοδικό Απόλλων, 1884, έτ.Β, αρ.16 Αρχειοθετήθηκε 2017-07-07 στο Wayback Machine.
* Βιογραφία από το Deutsche Biographie (NDB)
* 
* XAPTEΣ THΣ ATTIKHΣ Ερνέστου Κούρτιου & Ιωάννου A. Kάουπερτ, εκδ. Μέλισσα

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 45045353
* **AA**: 168857
* LCCN: nr95014218
* ISNI: 0000 0001 2101 0265
* GND: 116078324
* SUDOC: 071466029
* NKC: mub2017952566

 |

 |