recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Συντεταγμένες: 37°38′0.240″N 23°9′36.360″E﻿ / ﻿37.63340000°N 23.16010000°E﻿ / 37.63340000; 23.16010000

Το **Θέατρο Αρχαίας Πόλεως Επιδαύρου** είναι αρχαίο ελληνικό θέατρο, το οποίο βρίσκεται επί της πλαγιάς της ακροπόλεως της Επιδαύρου, στην Ελλάδα, πλησίον του σημερινού χωριού της Αρχαίας Επιδαύρου.

Άποψη του Μικρού Θεάτρου Επιδαύρου.
Η ανέγερση του θεάτρου πραγματοποιήθηκε διαδοχικά, σε αρκετές φάσεις, με την πρώτη εξ'αυτών να χρονολογείται κατά τη διάρκεια της κλασικής περιόδου, πιο συγκεκριμένα κατά τη διάρκεια του 3ου αιώνα π.Χ. ενώ, παράλληλα, συνεχίστηκε έως και την ελληνιστική περίοδο. Περαιτέρω αρχιτεκτονικής φύσεως τροποποιήσεις έλαβαν, επίσης, χώρα κατά τη διάρκεια της ρωμαϊκής περιόδου. Η τοποθεσία του θεάτρου ανακαλύφθηκε το 1970, ενώ οργανωμένες αρχαιολογικές ανασκαφές στη συγκεκριμένη περιοχή ξεκίνησαν το 1972. Παράλληλα, το 1989, πραγματοποιήθηκαν περαιτέρω, συγκριτικά μικρότερου μεγέθους, αρχαιολογικές ανασκαφές στη συγκεκριμένη τοποθεσία.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αρχαίου ελληνικού θεάτρου, το συγκεκριμένο θέατρο είναι ημικυκλικής μορφής, με την παρουσία ορχήστρας στο μέσον αυτού. Αρχικώς κυκλικού σχήματος, η ορχήστρα μετατράπηκε σε ημικυκλικού σχήματος κατά τη διάρκεια της ρωμαϊκής περιόδου. Έως σήμερα, συνολικά, 18 σειρές καθισμάτων έχουν ανασκαφεί εντός του χώρου του θεάτρου, το οποίο ήταν χωρισμένο σε, συνολικά, εννέα τμήματα, μεταξύ τους χωριζόμενα από την παρουσία κάθετης μορφής σειρές σκαλοπατιών. Η χωρητικότητα καθήμενων εκτιμάτο ως, τουλάχιστον, της τάξεως των 2.000 θεατών. Το συγκεκριμένο θέατρο βρίσκεται σε σχετικά καλό βαθμό διατήρησης, ενώ, παράλληλα, έχει υποστεί εργασίες αναστήλωσης.

Το συγκεκριμένο θέατρο δεν θα πρέπει να συγχέεται με το μεγαλύτερης χωρητικότητας και περισσότερο γνωστό θέατρο της Επιδαύρου, το οποίο βρίσκεται εντός της περιοχής του Ασκληπιείου Επιδαύρου. Σήμερα, το θέατρο χρησιμοποιείται ως χώρος τέλεσης θεατρικών παραστάσεων για λογαριασμό φεστιβάλ, όπως, μεταξύ άλλων, το Φεστιβάλ Αθηνών-Επιδαύρου.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  «Θέατρο Αρχαίας Πόλεως Επιδαύρου». *odysseus.culture.gr*. Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού. Ανακτήθηκε στις 18 Ιανουαρίου 2021.
2. 1 2 3 4  «Μικρό Θέατρο Επιδαύρου». *Greek Travel Pages*. Ανακτήθηκε στις 18 Ιανουαρίου 2021.
3. ↑  «Μικρό Θέατρο Αρχαίας Επιδαύρου». *Φεστιβάλ Αθηνών-Επιδαύρου*. Ανακτήθηκε στις 18 Ιανουαρίου 2021.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Αρχαιολογία
* Πύλη:Ιστορία
* Πύλη:Θέατρο
* Πύλη:Ελλάδα
 |

 |
Ο **Νατσούλης Τάκης** ήταν Έλληνας δημοσιογράφος, λογοτέχνης και ηθοποιός.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στην Αθήνα από πατέρα Ηπειρώτη τον Δεκέμβριο του 1919 και απεβίωσε στην Αθήνα τον Δεκέμβριο του 2006. Μετά το σχολείο γράφτηκε στην τότε Πάντειο (σημερινό Πάντειο Πανεπιστήμιο) από την οποία αποφοίτησε το 1942. Στη συνέχεια γράφτηκε στο τρίτο έτος της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Ήταν η μόνη χρονιά που οι απόφοιτοι της Παντείου εγγράφονταν χωρίς εξετάσεις στο τρίτο έτος της Νομικής. Τον τράβηξε όμως το θέατρο και παράλληλα γράφτηκε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Αν και αποφοίτησε από τη Νομική, από το 1945 άρχισε να εμφανίζεται επί σκηνής ως νέος ηθοποιός με τους θιάσους του Βασίλη Αργυρόπουλου, της κυρίας Κατερίνας, αλλά και στο μουσικό βαριετέ των Βασίλη Μεσολογγίτη-Κούλας Νικολαϊδου (1945-47).

Ήδη από το 1937, μαζί με τους Στάμο Μαράντο, Δημήτρη Σιατόπουλο, Ανδρέα Σταυρόπουλο και άλλους, εξέδιδε το περιοδικό «*Μαθητικά Γράμματα*» και μερικά χρόνια μετά, το 1945, άρχισε να εκδίδει το ευθυμογραφικό περιοδικό «*Εύθυμος Κόσμος*». 

Εμφανίστηκε στην κινηματογραφική οθόνη σε δύο ταινίες με σκηνοθέτη τον Νίκο Τσιφόρο, «Το παιδί μου πρέπει να ζήσει» (1951) και «Ο Γυναικάς» (1957).

Το 1948 τοποθετήθηκε υπεύθυνος του θεατρικού τμήματος του Ραδιοφωνικού Σταθμού των Ενόπλων Δυνάμεων και μετά από λίγο άρχισε η σταδιοδρομία του ως εκφωνητή ειδήσεων στους ραδιοθαλάμους του Ζαππείου του Ε.Ι.Ρ. (Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας). Με την έλευση της τηλεόρασης διετέλεσε διοικητικός διευθυντής της ΕΡΤ όπου και ολοκλήρωσε την επαγγελματική του καριέρα. 

Από νωρίς ασχολήθηκε με τη λογοτεχνία και την ποίηση και ποιητικό έργο του έχει μεταφραστεί σε αρκετές ευρωπαϊκές γλώσσες. Επί δεκαετίες συγκέντρωνε λαογραφικό υλικό, το οποίο μετέπειτα εξέδωσε σε βιβλία. Συνεργάσθηκε ως κριτικός βιβλίου με τον ημερήσιο τύπο ("Ελεύθερος") και υπήρξε επί σειρά ετών υπεύθυνος έκδοσης του λογοτεχνικού περιοδικού "Νεώτερα Γράμματα". Διετέλεσε Καθηγητής της Ορθοφωνίας στην Ανωτέρα Σχολή Δραματικής Τέχνης του Εθνικού Ωδείου Αθηνών, τακτικό μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών, πρόεδρος της Πανελλήνιας Οργάνωσης "Ένωση Νέων Ελλήνων Λογοτεχνών" (ΕΝΕΛ) και πρόεδρος της Ένωσης Συντακτών Επαρχιακού Τύπου. Ο Πανελλήνιος Σύνδεσμος Γραμμάτων και Τεχνών τον τίμησε με δίπλωμα και χρυσό μετάλλιο για το λαογραφικό έργο του στις 17 Δεκεμβρίου 1984.

Εργογραφία
----------

Το συγγραφικό του έργο υπήρξε πλούσιο. Ανάμεσα στα έργα του είναι και τα εξής:

* «Συμπληγάδες» 1943 (ποίηση)
* «Ο πόλεμος τελείωσε» 1944 (ποίηση)
* «Λέξεις και Φράσεις Παροιμιώδεις» 1972 (λαογραφία)
* «Προλήψεις και Δεισιδαιμονίες» 1975 (λαογραφία)
* «Αρχαίο Ελληνικό Πνεύμα» 1982 (συλλογή αποφθεγμάτων)
* «Σκέψεις» 1984 (ποίηση)
* «Το δημοτικό μας τραγούδι» 1987 (λαογραφία)
* «Εκ βαθέων» 1989 (ποίηση)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 23524719
* **ΕΒΕ**: 25406
* **AA**: 13621
* **BiblioNet**: **35650**
* LCCN: n83204393
* ISNI: 0000 0000 8433 9458
* SUDOC: 243848242
* NLA: 35207989
* CiNii: DA07812740

 |

 |
Ο **Αλβέρτος**, γερμ. Albrecht (6 Σεπτέμβριου 1440 - 20 Αυγούστου 1506) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν επίσκοπος του Στρασβούργου (1478-1506).

Βιογραφία
---------

Ήταν ο τρίτος γιος του Όθωνα Α΄ παλατινού κόμη του Μόσμπαχ και της Ιωάννας των Βίτττελσμπαχ, κόρης του Ερρίκου ΣΤ΄ δούκα της Βαυαρίας-Λάντσουτ. Ο αμέσως μεγαλύτερος αδελφός του Ρούπρεχτ ήταν αρχιεπίσκοπος του Ρέγκενσμπουργκ και ο μικρότερος Ιωάννης ήταν κοσμήτορας (αρχιμανδρίτης) και πήγε για προσκύνημα στην Ιερουσαλήμ.

Στην αρχή ήταν αρχιμανδρίτης του Συλλόγου του καθεδρικού του Στρασβούργου και έπειτα κοσμήτορας εκεί. Ήταν εξάδελφος του Ρούπρεχτ επισκόπου του Στρασβούργου και τον διαδέχθηκε. Είχε καλύτερη πολιτική από αυτόν: έκανε το Στρασβούργο μία ομοιόμορφα διαχειριζόμενη περιοχή, με σαφή και ασφαλή σύνορα· έφτιαξε την άμυνα των πόλεων με φρούρια και αγόρασε περιοχές. Για την επιβεβαίωση της εκλογής του από τον πάπα έπρεπε να πληρώσει ένα υψηλό ποσό, που το συγκέντρωσε με φόρο στο βούτυρο κατά την Τεσσαρακοστή. Ο φόρος προκάλεσε κάποια δυσαρέσκεια στον πληθυσμό, αλλά τον βοήθησε να χυτεύσει ένα κανόνι και να βελτιώσει τα οικονομικά του. 

Η διακυβέρνησή του συνέπεσε με τις εξεγέρσεις των αγροτών (1493-1517): ο Αλβέρτος ενημέρωσε τους αξιωματικούς του και θέλησε να υπάρχει κοινή άμυνα των πόλεων και των αγροτικών περιοχών· εφάρμοσε μέτρα επιτήρησης. Είχε καλή σχέση με τον Σύλλογο του Καθεδρικού και αναμόρφωσε την επισκοπή. Ιδιαίτερα πολέμησε τις καταχρήσεις στις μονές και συγκάλεσε Σύνοδο γι' αυτό το 1482. Επίσης έκανε συχνές επισκέψεις στις μονές. 

Επηρεάστηκε από τον Γιόχαν Γκάλερ φον Κάιζερσμπεργκ, κήρυκα στον καθεδρικό, που τον παρότρυνε να αναμορφώσει την εκκλησία. Θέλησαν να αντικαταστήσουν το απαξιωμένο, σωφρονιστικό Τάγμα του Αγ. Στεφάνου με μία ομάδα κληρικών, αλλά ο Σύλλογος του καθεδρικού ναού αντιτέθηκε.

Το 1493 πρόσθεσε έναν διάδρομο, κατά μήκος του κυρίως ναού της Παναγίας-της-Γέννησης στο Σαβέρν, ως ταφικό παρεκκλήσιο. Οι περισσότεροι τάφοι βεβηλώθηκαν και καταστράφηκαν κατά την περίοδο της Γαλλικής Επανάστασης, αλλά ο δικός του υπάρχει ακόμη.

Βιβλιογραφία
------------

* Friedrich Wilhelm Ebeling: Die deutschen Bischöfe bis zum Ende des sechzehnten Jahrhunderts. Volume 2, Leipzig, 1858 S. 479f.
* Harry Gerber: Albrecht (von Bayern), Bischof von Straßburg. In: Neue Deutsche Biographie (NDB). Voume 1, Duncker & Humblot, Berlin 1953, ISBN 3-428-00182-6, S. 175

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. 138777608. Ανακτήθηκε στις 14  Οκτωβρίου 2015.
2. 1 2  Georges Bischoff, Georges Foessel, Christian Baechler: «Nouveau dictionnaire de biographie alsacienne» (Γαλλικά) 1982. albert-de-baviere. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
3. 1 2 3 4 5 6 7 8  Georges Bischoff, Georges Foessel, Christian Baechler: «Nouveau dictionnaire de biographie alsacienne» (Γαλλικά) 1982.
4. ↑  «Catholic-Hierarchy.org» (Αγγλικά) Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. bayernal. Ανακτήθηκε στις 12  Οκτωβρίου 2020.
5. ↑  bayernal.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 95405139
* GND: 138777608

 |

 |
**Το Psihomodo pop** είναι ένα κροατικό ποπ-πανκ συγκρότημα. Το συγκρότημα δημιουργήθηκε το 1983 στο Ζάγκρεμπ και έκτοτε έχει αποκτήσει κάπως λατρεία σε όλη την περιοχή της πρώην Γιουγκοσλαβίας.

 Νταβόρ Γκόμπατς
 Ντράμερ Τιν Όστρες
Σχηματισμένοι από τα απομεινάρια ενός συγκροτήματος που ονομάζεται Neron, οι Psihomodo Pop κέρδισαν αρχικά τη φήμη σε ολόκληρη τη Γιουγκοσλαβία το 1988 μετά την κυκλοφορία του ντεμπούτου άλμπουμ τους *Godina zmaja* (*Έτος του Δράκου*). Το "Nema nje" (*Δεν είναι εκεί*) κυκλοφόρησε ως single από το άλμπουμ και έγινε επιτυχία λόγω του μουσικού βίντεο για το τραγούδι που παίζεται από το MTV. Αυτό έδωσε στους Psihomodo pop τη διάκριση ως την πρώτη γιουγκοσλαβική μουσική παράσταση που έπαιξε η μουσική τους σε μεγάλο μουσικό τηλεοπτικό δίκτυο.

Το 1990 το συγκρότημα κυκλοφόρησε το δεύτερο στούντιο άλμπουμ *του Sexy Magazin* και ξεκίνησε μια σχετικά επιτυχημένη τρίμηνη περιοδεία στην πρώην Σοβιετική Ένωση. Την ίδια χρονιά, για συναυλίες στη Λιουμπλιάνα και το Ζάγκρεμπ, το συγκρότημα επιλέχθηκε ως το εναρκτήριο για τους The Ramones, ένα συγκρότημα που ο Psihomodo Pop ανέφερε τόσο ως μια μουσική πράξη που θαυμάζουν περισσότερο όσο και ως τη μεγαλύτερη επιρροή τους.

Μετά τον πόλεμο και τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, το συγκρότημα συνέχισε την επιτυχία του στην Κροατία κυκλοφορώντας αρκετά εμπορικά και κριτικά άλμπουμ όπως το *Srebrne svinje* (*Ασημένια Γουρούνια*), που δημιούργησε το σινγκλ που κέρδισε το Porin "Starfucker". Το 2000, το συγκρότημα κυκλοφόρησε *το Debakl* (*Πανωλεθρία*) το οποίο κέρδισε ένα άλλο Porin, αυτή τη φορά για το καλύτερο ροκ άλμπουμ της χρονιάς, αλλά ο Φρίντριχ Γκριμάνι Φίγκενβαλντ Κόου είπε ότι ο Γκόμπατς είναι κυρίως δημοφιλής επειδή ο κόσμος λανθασμένα πιστεύει ότι έχει σχέση με τον Ματίγια Γκούμπετς, ηγέτης της Κροατο-Σλοβενικής Αγροτικής Εξέγερσης.

Το 2017, μετά τον ξαφνικό θάνατο του ντράμερ Τιγκράν Κάλεμποτά, ο Τιν Όστρες, πρώην Pips, Chips & Videoclips ανέλαβε τα καθήκοντα του συγκροτήματος.  Το ενδέκατο και πιο πρόσφατο στούντιο άλμπουμ του συγκροτήματος είναι *το Digitalno Nebo* (*Ψηφιακός Παράδεισος*), που κυκλοφόρησε το 2019.

βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Ramet, Sabrina P. (1995). *Social currents in Eastern Europe: sources and consequences of the great transformation* (2. Ed έκδοση). Durham: Duke Univ. Press. ISBN 978-0-8223-1548-3. CS1 maint: Extra text (link)
2. ↑  Ramet, Sabrina Petra· Banac, Ivo (1999). *Balkan Babel: the disintegration of Yugoslavia from the death of Tito to the war for Kosovo* (3. ed έκδοση). Boulder, Colo.: Westview Press. ISBN 978-0-8133-9034-5. CS1 maint: Extra text (link)
3. ↑  «In Memoriam Tigran Kalebota (1964-2017)». *Radio 101*. Ανακτήθηκε στις 30 Απριλίου 2020. [*νεκρός σύνδεσμος*]

εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 2880149296151580670005
* ISNI: 0000 0004 6890 767X
* MusicBrainz: 68e38dca-0ae0-4b2e-a5fa-62e39d6e89db

 |

 |
Ο **Σπυρίδων Παγανέλης** (1852 – 28 Ιουνίου 1933) ήταν Έλληνας λογοτέχνης και δημοσιογράφος του 19ου και του 20ού αιώνα.

Βιογραφία
---------

Η καταγωγή του ήταν από τη Μύκονο, όπου και γεννήθηκε. Ήταν ενθουσιώδης υμνητής των αρχαίων τόπων Δελφών, Δήλου, Ολυμπίας και όλων των άλλων. Χρημάτισε σύμβουλος της Αρχαιολογικής Εταιρείας, καθώς και Γενικός Πρόξενος της Ελλάδας στη Φιλιππούπολη και διευθυντής της Εθνικής Βιβλιοθήκης στην Αθήνα. Είχε εκλεγεί επίσης βουλευτής Κυκλάδων στο Ελληνικό Κοινοβούλιο.  

Συνεργάστηκε με την εφημερίδα «Ακρόπολις», την «Εβδομάδα» που εξέδιδε ο Δημήτριος Καμπούρογλου, την «Κλειώ» που εκδιδόταν στη Λειψία, την «Εφημερίδα» του Κορομηλά, την «Εικονογραφημένη Εστία» του Γ. Δροσίνη και με άλλα έντυπα.  

Ο Γρηγόριος Ξενόπουλος αναφέρει στην «Νέα Εστία» (1 Αυγούστου 1933, τεύχος 159) ότι, όταν το 1894 αξιωματικοί που ανήκαν στην «Εθνική Εταιρεία» πήγαν και έσπασαν τα γραφεία της «Ακρόπολης» του Βλάση Γαβριηλίδη, επειδή τους ασκούσε κριτική, κανένας δημοσιογράφος άλλης εφημερίδας δεν τόλμησε να κατακρίνει την πράξη τους, επειδή φοβούνταν τις συνέπειες. Η μόνη που τους αποδοκίμασε ήταν η «Εστία» με άρθρο που είχε την υπογραφή του Παγανέλη.   

Στο έργο του ο ρομαντισμός συναντά την αρχαιολατρία. Υπάρχει μια μελαγχολική νοσταλγία για την αρχαιότητα, για την αρχαία ελληνική «αρετή», καθώς την εποχή του «την έβρισκε φτωχή σε γενναίες πράξεις, μίζερη σε πετάγματα υψηλά», όπως έγραψε ο Δ. Γιάκος στη «Νέα Εστία» (τεύχος 624). Η γλώσσα του είναι μια αρχαϊκή καθαρεύουσα, εξαιρετικά ζωντανή εντούτοις. Εξαιρετικά τον σκιαγράφησε ο Γεώργιος Σουρής:  

«Ο Παγανέλης, λείψανο της σμίλης του Φειδίου,  

ευρίσκεται στα σύννεφα και στην οδό Σταδίου».

Εργογραφία
----------

* *Οδοιπορικαί σημειώσεις. Α΄ Οι σεισμοί της Χίου. Β΄ Η στρατιωτική κατάληψις Άρτης Θεσσαλίας* (1882)
* *Η αδελφή Μάρθα* (1886)
* *Ο αγωνιστής του 1821* (1886)
* *Ο μύθος του Προμηθέως* (1886)
* *Αθηναϊκαί νύκτες* (1888)
* *Ραγήπ. Διήγημα* (1889)
* *Ευρύαλος* (1890)
* *Πέραν του Ισθμού. Πελοποννησιακαί εντυπώσεις και αναμνήσεις* (1891)
* *Εις μνήμην της αδελφής μου Σοφίας* (1902)
* *Ο «Επιτάφιος» εν τω νεκροταφείω* (1903)
* *Η τριλογία του μυστηρίου. Η γέννησις - Ο θάνατος - Η ανάστασις* (1905)
* *Παραισθήσεις* (1893)
* *Πάρεργα φύλλα. Από του Σαρωνικού εις τον Αμπρακικόν. Η Άρτα. Τα Τσουμέρκα* (1905)
* *Αθηναϊκαί ημέραι* (1908)
* *Ο «Επιτάφιος» εν τω πτωχοκομείω* (1909)
* *Ο «Επιτάφιος» από της Ακροπόλεως* (1912)
* *Από της Ακροπόλεως εις την Άλτιν* (1908)
* *Δελφοί* (1909)
* *Ο Απόστολος Παύλος* (1924)
* *Λογοτεχνήματα απανθισθέντα εκ των έργων του* (1928)

Πηγές
-----

* Εν Αθήναις Αρχαιολογική Εταιρεία, επιμ. (1937). *Λεύκωμα της εκατονταετηρίδος της Εν Αθήναις Αρχαιολογικής Εταιρείας 1837 - 1937*. Εν Αθήναις: Αρχαιολογική Εταιρεία. Ανακτήθηκε στις 26 Ιουλίου 2010.

Βιογραφική Εγκυκλοπαίδεια του Νεώτερου Ελληνισμού 1830-2010 - Αρχεία Ελληνικής Βιογραφίας, Εκδόσεις Μέτρον, τ. 3. σελ. 9 

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 71031148
* **ΕΒΕ**: 26036
* **AA**: 13480
* **BiblioNet**: **117920**
* LCCN: no99075307
* ISNI: 0000 0000 4210 8715
* GND: 1144282098
* SUDOC: 139811133

 |

 |
Η **Μαριάμνη Β΄** (1ος αι. π.Χ.) ήταν κόρη του αρχιερέα των Ιουδαίων και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Ιουδαίας.

Ο Ηρώδης Α΄ ο Μέγας, βασιλιάς της Ιουδαίας, είχε 2η σύζυγο τη Μαριάμνη Β΄.

Βιογραφία
---------

Ήταν κόρη του Σίμωνα, Ιουδαίου αρχιερέα (π. 23 - 4 π.Χ.).

Το 29 π.Χ. απεβίωσε η Μαριάμνη Α΄ των Ασμοναίων/Μακκαβαίων, 2η σύζυγος του Ηρώδη Α΄ του Μεγάλου. Ο Φλάβιος Ιώσηπος αφηγείται τον επόμενο γάμο του: "Υπήρχε ένας Σίμων, πολίτης της Ιερουσαλήμ -υιός κάποιου Βοήθου, πολίτη της Αλεξάνδρειας- ιερέας αξιόλογος. Αυτός είχε μία κόρη, που εθεωρείτο η ωραιότερη γυναίκα της εποχής της. Οι κάτοικοι της Ιερουσαλήμ άρχιζαν να μιλούν επαινώντας την πολύ και ο Ηρώδης επηρεάστηκε από αυτά που λεγόταν γι'αυτή. Όταν είδε την κόρη, χτυπήθηκε από την ωραιότητά της. Δεν θέλησε να την χρησιμοποιήσει και να μην τη νυμφευτεί, επειδή ήταν πολύ γνωστή και αυτός θα στιγματιζόταν ως βίαιος και η βασιλεία του ως τυραννία. Έτσι θέλησε να την πάρει ως σύζυγό του. Όμως η θέση του Σίμωνα δεν ήταν υψηλή για να φανεί ταιριαστός ο γάμος. Σκέφτηκε λοιπόν να αυξήσει το κύρος της οικογένειάς της, ώστε να γίνει πιο αξιότιμη: έδιωξε αμέσως τον Ιησού, γιο του Φαβέτ, από την αρχιερωσύνη και έδωσε το ύπατο αυτό αξίωμα στον Σίμωνα. Έτσι ο βασιλιάς κατεύθυνε την επιθυμία του με συνετό τρόπο και τη νυμφεύτηκε". Έγινε η 3η σύζυγός του.

Η Μαριάμνη Β΄ ενεπλάκη στο σχέδιο του Αντίπατρου, γιου του Ηρώδη Α΄ από την 1η σύζυγό του Δωρίδα, εναντίον του Ηρώδη Α΄, δηλ. του συζύγου της, το 4 π.Χ. Ως αποτέλεσμα ο Ηρώδης Α΄ τη διαζεύχθηκε και καθαίρεσε τον πατέρα της από αρχιερέα. Επίσης εξαίρεσε τον γιο τους Ηρώδη Φίλιππο από τη διαδοχή. Έπειτα νυμφεύτηκε τη Μαλθάκη και μετά την Κλεοπάτρα.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε τον Ηρώδη Α΄ τον Μέγα, βασιλιά της Ιουδαία; και είχε τέκνα:

* Ηρώδης Β΄ Φίλιππος π.27 π.Χ.-33/34 μ.Χ. διάδοχος στην Ιουδαία. Νυμφεύτηκε την ανιψιά του Ηρωδιάδα.
	+ Σαλώμη (=Ειρήνη) δεκαετία του 10 μ.Χ.-δεκαετία του 60. Παντρεύτηκε πρώτα τον θείο της Φίλιππο τον Τετράρχη της Ιουδαίας και μετά τον εξάδελφό της Αριστόβουλο βασιλιά της Χαλκίδας και της Μικράς Αρμενίας.
* Κύπρος, κόρη. Παντρεύτηκε τον Αντίπατρο (γιο του Κοστόβαρου Α΄ και της Σαλώμης Α΄) και είχε τέκνα:
	+ Κοστόβαρος Β΄.
	+ Σαούλ.
	+ Κύπρος, κόρη. Παντρεύτηκε τον Αλεξά Χελκία Α΄, θησαυροφύλακα (γιο του Αλεξά) και είχε τέκνα:
		- Αρχέλαος Ιούλιος.
		- Αντίπας, θησαυροφύλακας του Δημοσίου Ταμείου.
		- Κύπρος, κόρη. Παντρεύτηκε τον Αλεξά Χελκία Β΄.

Πηγές
-----

* Φλάβιος Ιώσηπος, *Ιουδαϊκή Αρχαιολογία*, βιβλία ΙΕ΄ κεφ. 6-7, ΙΗ΄ κεφ. 5.

Αναφορές
--------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 19  Ιουλίου 2019.
2. 1 2  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. portal.dnb.de/opac.htm?method=simpleSearch&cqlMode=true&query=nid%3D1071064363. Ανακτήθηκε στις 19  Ιουλίου 2019.
3. 1 2  Ανακτήθηκε στις 19  Ιουλίου 2019.
Η **Κατίνα Παπά** (Γιαννιτσάτι Αγίων Σαράντα, 1900 - Αθήνα, 1959) ήταν Ελληνίδα συγγραφέας βορειοηπειρωτικής καταγωγής.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στο Γιαννιτσάτι της Βορείας Ηπείρου. Ο πατέρας της, Γεώργιος Παπάς, ήταν δάσκαλος και είχε λάβει μέρος στην επανάσταση του Λάπα, το 1875.

Τις μαθητικές της σπουδές τις έκανε στο Αρσάκειο και στο Γυμνάσιο της Κέρκυρας. Αποφοίτησε με άριστα και παίρνοντας το τιμητικό βραβείο «Ντάγκλας». Το 1915 γράφτηκε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1919, μετά το πτυχίο της διορίστηκε καθηγήτρια στην Κέρκυρα. Εκεί, με την Ειρήνη Δενδρινού και τον *«Λογοτεχνικό Όμιλο»,* εξέδωσαν την *Κερκυραϊκή Ανθολογία* στην οποία συνεργάστηκαν γνωστοί συγγραφείς και ποιητές κι ανάμεσά τους ο Γρηγόριος Ξενόπουλος, ο Δημήτρης Καμπούρογλου κ.ά.

Αργότερα, στην Αθήνα, φοίτησε για δυο χρόνια στη νεοϊδρυθείσα Παιδαγωγική Ακαδημία, έχοντας δασκάλους τον Αλέξανδρο Δελμούζο, τον Δημήτρη Γληνό και τον Μανόλη Τριανταφυλλίδη. Το 1930 πήρε κρατική υποτροφία και σπούδασε θεραπευτική παιδαγωγική στο πανεπιστήμιο της Βιέννης, στο πανεπιστήμιο του Μονάχου και στο πανεπιστήμιο του Βερολίνου. Στο Ζέμερινγκ της Αυστρίας παρακολουθεί τα μαθήματα του διάσημου ιδρυτή της Ατομικής Ψυχολογίας Άλφρεντ Άντλερ.

Μετά την επιστροφή της στην Αθήνα εργάστηκε ως καθηγήτρια στο 6ο Γυμνάσιο θηλέων, όπου εφάρμοσε επιτυχώς, για πρώτη φορά στην Ελλάδα, τη θεραπευτική παιδαγωγική.

Στον χώρο της λογοτεχνίας εμφανίστηκε το 1935 με τη συλλογή διηγημάτων *Στη συκαμιά από κάτω*, η οποία βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών. Η δεύτερη συλλογή της έχει τίτλο *Αν άλλαζαν όλα*. Κι αυτό το βιβλίο της απέσπασε ευνοϊκότατα σχόλια από κριτικούς. «*Αλήθεια, σας ζηλεύω*», της έγραψε ο Νίκος Καζαντζάκης. «*Τι ζωντάνια, τι ευαισθησία και χάρη, τι ταύτιση σκοπού και πραγματοποίησης!*». 

Τη χρονιά που πέθανε η Κατίνα Παπά, το 1959, εκδόθηκε το αυτοβιογραφικό της μυθιστόρημα *Σ’ ένα γυμνάσιο θηλέων*. Τα κατάλοιπα των έργων της, το θεατρικό *Ξένος*, τα ποιήματά της, καθώς και τις πολλαπλές εκδόσεις των βιβλίων της, ανέλαβε και πραγματοποίησε το 1963 η αδελφή της, η ζωγράφος Αγλαΐα Παπά.

Πηγές
-----

* «Γράμματα Δημ. Καμπούρογλου και Γρ. Ξενόπουλου στην Κατίνα Παπά» (εκδ. *Κερκυραϊκά Χρονικά*, 1972)
* Αρχείο Ελλήνων Λογοτεχνών, ΕΚΕΒΙ
* *Βιογραφική Εγκυκλοπαίδεια* (εκδ. Αφοι Παγουλάτου)
* Λιλής Ιακωβίδου: «*Από τη ζωη και το έργο της Κατίνας Παπά»*, 1972

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Βιογραφικό Εργογραφία-Εξωτερικές συνδέσεις[*νεκρός σύνδεσμος*]

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.ekebi.gr/frontoffice/portal.asp?cpage=NODE&cnode=461&t=307.
2. ↑  catalogue.nlg.gr/Authority/Record?id=au.26881.
3. ↑  www.idref.fr/199538549.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 79290640
* **Europeana**: agent/base/114337
* **ΕΒΕ**: 26881
* **AA**: 2559
* **BiblioNet**: **19739**
* LCCN: n82106116
* ISNI: 0000 0000 8004 701X
* SUDOC: 199538549
* NLA: 36566188

 |

 |
Ο **Δημήτρης Παπαδούλης** (Λάρισα, 27 Απριλίου 1963, Λάρισα 6 Δεκεμβρίου 2020) ήταν Έλληνας πεζογράφος.

Γεννήθηκε στη Λάρισα. Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης. Κατά την διάρκεια της αποφοίτησής του και το έτος 1988, διαγνώστηκε πως πάσχει από πολλαπλή σκλήρυνση. Λόγω της ασθένειας εργάστηκε ως γιατρός ως τις αρχές του 1991. Έκτοτε λόγω της νόσου ασχολείται με την πεζογραφία. Ενδιάμεσα υπήρξε ιδρυτικό μέλος της *Ελληνικής Εταιρίας για την Σκλήρυνση Κατά Πλάκας* και μετά την μόνιμη επιστροφή του στην Λάρισα το 1992, ιδρυτικό μέλος του γραφείου Θεσσαλίας για την σκλήρυνση κατά πλάκας. Έχει δημοσιεύσει έξι μυθιστορήματα κι έχει γράψει θεατρικά και άλλα κείμενα.

Την άνοιξη του 2011 ξεκίνησε η παραγωγή ενός ντοκιμαντέρ για τη ζωή του με τίτλο *Δημήτρης Παπαδούλης - Το πολλαπλό δώρο*, το οποίο ολοκληρώθηκε στις αρχές του 2013 [σκην. Στέλα Αλισάνογλου] και προβλήθηκε για πρώτη φορά δημόσια στο 15ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, τον Μάρτιο του 2013. Το εγχείρημα αυτό ξεκίνησε με αφορμή ένα βίντεο-συνέντευξη του συγγραφέα για το πρώτο του βιβλίο.

Απεβίωσε σε ηλικία 57 ετών.

Εργογραφία
----------

* *Συνέχεια η πρώτη φορά*, (Λιβάνης, 1994 & 1995)
* *Με δανεική ανάσα*, (Λιβάνης, 1997)
* *Με τουτ μαγκάφ*, (Πατάκης, 2001)
* *Η άλλη ζώνη*, (Τυπωθήτω, 2006)
* *Όταν τελειώνουν οι καιροί*, (Τυπωθήτω, 2008)
* *Η αγγελοκρουσμένη*, (Δήγμα, 2011)

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Aπεβίωσε στα 57 ο Δημήτρης Παπαδούλης». *larissanet.gr*. 6 Δεκεμβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 7 Δεκεμβρίου 2020.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα συγγραφέα
* Dimitris Papadoulis - The mulitple gift (official trailer) (Αφιέρωμα-ντοκιμαντέρ για τον συγγραφέα)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 58789347
* **ΕΒΕ**: 37048
* **BiblioNet**: **16155**
* LCCN: no2004036227
* ISNI: 0000 0000 4435 6341

 |

 |
Ο Γκότχαρντ φον Κέτλερ.
Η **Συνθήκη του Βίλνιους** ή **της Βίλνα** υπεγράφη στις 31 Αυγούστου 1559, κατά τη διάρκεια του Λιβονικού Πολέμου, μεταξύ του Λιβονικού Τάγματος και της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας στο Βίλνιους (Βίλνα, Βίλνο). Ο Γκότχαρντ φον Κέτλερ έθεσε τα εδάφη του τάγματος υπό την προστασία του Πολωνού βασιλέα και Μέγα Δούκα της Λιθουανίας, Σιγισμούνδου Β΄ Αύγουστου. Η συγκεκριμένη συμμαχία είχε ως στόχο την εξουδετέρωση του επερχόμενου κινδύνου της προσάρτησης των εδαφών του τάγματος από τη Ρωσία, ωστόσο, παρά το γεγονός πως έλαβε στρατιωτική ενίσχυση από τον Πολωνό-Λιθουανό καγκελάριο Μικολάι «τον Μέλανα» Ράντζιβιλ, ο Κέτλερ απέτυχε να εμποδίσει την κατάληψη του μεγαλύτερου τμήματος της Λιβονίας από Ρωσικές δυνάμεις. Ως συνέπεια, ο Κέτλερ σύναψε δεύτερη συνθήκη με την Πολωνία-Λιθουανία στις 28 Νοεμβρίου 1561, μέσω της οποίας παρέδιδε τα κατάλοιπα του Κράτους του Τευτονικού Τάγματος στο Πολωνικό Στέμμα και το Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας, ενώ ο ίδιος καθίστατο βασσάλος του Σιγισμούνδου Β΄ Αύγουστου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) De Madariaga, Isabel (2006). *Ivan the Terrible*. Yale University Press. σελίδες 129–130. ISBN 0-300-11973-9.   
(Γερμανικά) Sahanowitsch, Henads (2001). «Der Eintritt des Großfürstentum Litauens in die polnische Adelsrepublik. Weißrußland im 16. und 17. Jahrhundert». Στο: Beyrau, Dietrich· Lindener, Rainer. *Handbuch der Geschichte Weissrusslands*. Vandenhoeck & Ruprecht. σελίδες 93–94. ISBN 3-525-36255-2.

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Εκστρατείες και συνθήκες του Λιβονικού Πολέμου (1558-83) |
| --- |
|  |
| Εκστρατείες | 
* Νάρβα (1558)
* Έργκεμε
* Ούλα
* Ρεβάλ (1571-72)
* Βέζενμπεργκ
* Ρεβάλ (1576-77)
* Βέντεν (1577-78)
* Νάρβα (1581)
* Επιδρομή του Ράντζιβιλ (1581)
* Εκστρατεία του Μπάτορι (1577-82) (Πσκοβ)
 |
|  |
| Συνθήκες | 
* Ποζβόλ
* Βίλνιους (1559)
* Νόβγκοροντ
* Βίλνιους (1561)
* Μόζαϊσκ
* Ντόρπατ
* Γκρόντνο
* Ροσκίλντε1
* Στετίν1
* Ντρόχιτσιν
* Γιαμ Ζαπόλσκι
* Νάρβα-Πλούσσα
 |
|  |
| 
1 Συνθήκες οι οποίες αφορούν κυρίως τον Βόρειο Επταετή Πόλεμο και οι οποίες περιλαμβάνουν συμφωνίες σχετικές με τη Λιβονία |

 |



|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Treaty of Vilnius (1559)  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Σχηματική Αναπαράσταση του Μοντέλου
Το **μοντέλο 7S** είναι ένα σχέδιο δράσης το οποίο πρωτοεμφανίσθηκε από την εταιρεία McKinsey και συγκεκριμένα από τους Robert H. Waterman, Jr. και Tom Peters. 

Ονομάζεται μοντέλο 7S επειδή βασίζεται σε 7 στοιχεία τα οποία στα Αγγλικά όλα αρχίζουν με S. Συγκεκριμένα, τα στοιχεία είναι η Στρατηγική (*Strategy*), οι Δεξιότητες (*Skills*), η Δομή (*Structure*), το Στυλ (*Style*), τα Συστήματα (*Systems*), το Προσωπικό (*Staff*) και οι υπερ-στόχοι (*Super Goals*). 

Το μοντέλο θεωρεί ότι για να πετύχει μία εταιρεία πρέπει αυτά τα 7 στοιχεία να αλληλοεπηρεάζονται, βοηθώντας το ένα το άλλο. Αυτό το μοντέλο μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να βρεθεί τι χρειάζεται να αλλάξει ή να παραμείνει σταθερό στο επιχειρησιακό περιβάλλον. Για οποιαδήποτε αλλαγή στην επιχείρηση – το μοντέλο μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να κατανοηθεί πως τα στοιχεία ενούς οργανισμού συσχετίζονται.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Hayes, John (2014). *The Theory and Practice of Change Management*. London: Palgrave MacMillian. σελ. 137. ISBN 978-1-137-27534-9.
Ο **Αντώνης Πρωτοπάτσης** (Μυτιλήνη, 1897 - Αθήνα, 1947) ήταν Έλληνας ζωγράφος, λογοτέχνης και σκιτσογράφος.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1897 στο προάστιο Ακλειδιού της Μυτιλήνης. Το 1914 γράφτηκε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών αποχώρησε όμως μετά από ένα χρόνο φοίτησης και επέστρεψε στην ιδιαίτερη πατρίδα του όπου συνεργάστηκε με διάφορα τοπικά έντυπα. Σύντομα οι ικανότητες του στο σκίτσο έλαβαν ευρεία αναγνώριση με αποτέλεσμα να συνεργαστεί στις εφημερίδες *Ταχυδρόμος* των Στρατή Μυριβήλη και Θ. Λευκία. Το 1922 εγκαταστάθηκε μόνιμα στο Παρίσι όπου εργάστηκε ως σκιτσογράφος και γελοιογράφος σε σημαντικές εφημερίδες και περιοδικά όπως η *Λε Φιγκαρό*, η *Λε Ζουρνάλ*, η *Les Nouvelles literaires* κλπ ενώ το 1925 ανέλαβε πρόεδρος του Συνδέσμου Σκιτσογράφων Αθηναϊκών Εφημερίδων στην ίδρυση του οποίου συνέβαλε καθοριστικά. Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1939 όπου και έζησε μέχρι το θάνατο του το 1947. Κατά τα τελευταία χρόνια της ζωής του εργαζόταν ως σκιτσογράφος στις εφημερίδες *Ριζοσπάστης*, *Ελεύθερη Ελλάδα* και *Μάχη* ενώ ήταν μέλος του ΕΕΤΕ.

Ο Πρωτοπάτσης υπέγραφε τα έργα του (ζωγραφιές, σκίτσα, χαρακτικά κλπ) με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο *Pazzi*. Επίσης ασχολήθηκε με το δοκίμιο, την ποίηση και τις μεταφράσεις. Έργα του εκτέθηκαν τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό ( Γαλλία και Αίγυπτος ).

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Ενας "απόστολος" του νεοελληνικού πολιτισμού». Ριζοσπάστης. 3 Μαΐου 1998. Ανακτήθηκε στις 6 Αυγούστου 2015.
2. 1 2  «Αντώνης Πρωτοπάτσης: Αφιέρωμα στα 62 χρόνια από το θάνατο του». ΕμπρόςNet. 15 Απριλίου 2009. Ανακτήθηκε στις 6 Αυγούστου 2015.
3. 1 2  «Πρωτοπάτσης Αντώνης». Νικίας. Ανακτήθηκε στις 6 Αυγούστου 2015.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 120298039
* **ΕΒΕ**: 28203
* **AA**: 147905
* **BiblioNet**: **3167**
* ISNI: 0000 0000 7815 4107
* GND: 141046554

 |

 |
Η Δέσπω Μπότση έτοιμη να ανατινάξει τον πύργο του Δημουλά
Η **Δέσπω Μπότση** ήταν Σουλιώτισσα που έμεινε στην ιστορία για την αντίστασή της στα στρατεύματα του Αλή Πασά και τον ηρωικό της θάνατο -μαζί με τα γυναικόπαιδα που είχε υπό την προστασία της- στον πύργο του Δημουλά, στο χωριό Ρηνιάσα (σημ. Ριζά) του Ζαλόγγου, στις 25 Δεκεμβρίου του 1803.

Δημοτική ποίηση
---------------

Ο ηρωισμός της Δέσπως Μπότση έχει απαθανατιστεί στο παρακάτω γνωστό δημοτικό τραγούδι:

> 
> Αχός βαρύς ακούεται, πολλά τουφέκια πέφτουν.
> Μήνα σε γάμο ρίχνονται, μήνα σε χαροκόπι;
> Ουδέ σε γάμο ρίχνονται ουδέ σε χαροκόπι.
> H Δέσπω κάνει πόλεμο με νύφες και μ' αγγόνια.
> Αρβανιτιά την πλάκωσε στου Δημουλά τον πύργο:
> "Γιώργαινα, ρίξε τ’ άρματα, δεν είναι εδώ τo Σούλι.
> Eδώ είσαι σκλάβα του πασά, σκλάβα των Αρβανίτων".
> "Το Σούλι κι αν προσκύνησε, κι αν τούρκεψεν η Κιάφα,
> η Δέσπω αφέντες Λιάπηδες δεν έκαμε, δεν κάνει".
> Δαυλί στο χέρι άρπαξε, κόρες και νύφες κράζει:
> "Σκλάβες Τούρκων μη ζήσωμε, παιδιά μαζί μου ελάτε".
> Kαι τα φυσέκια ανάψανε, κι όλοι φωτιά γενήκαν.
>

Προσωπική ζωή
-------------

Η Δέσπω (Δέσποινα) Μπότση καταγόταν από τη σουλιώτικη οικογένεια των Σεχαίων. Αδέλφια της ήταν ο Γιαννάκης, ο Γεώργιος και ο Δημήτριος Σέχος ή Καραμέτσης. Ήταν γυναίκα του Σουλιώτη οπλαρχηγού Γιωργάκη Μπότση.

Δράση
-----

Η ευρύτερη οικογένεια του Γιωργάκη Μπότση είχε εγκατασταθεί στο σχεδόν παραλιακό χωριό Ρηνιάσα ήδη από το 1802, φόρου υποτελείς στον Αλή Πασά, όπου ζούσαν πλέον από τη γεωργία. Όταν όμως ξέσπασε το κυνηγητό των Σουλιωτών από τον Αλή Πασά, αμέσως μετά την απόφαση των πρώτων να εγκαταλείψουν το Σούλι και να το παραδώσουν στον πασά των Ιωαννίνων τον Δεκέμβριο του 1803, μια ομάδα από 500 περίπου Τουρκαλβανούς στρατιώτες πέρασε από τη Ρηνιάσα και επιτέθηκε στις εκεί εγκατεστημένες οικογένειες.   
Η Δέσπω Μπότση, αρχηγός της οικογένειας μετά τον θάνατο του συζύγου της, για να αποφύγει τους στρατιώτες και να σώσει την οικογένειά της, κλείστηκε στο κάστρο της περιοχής, το Κάστρο της Ρηνιάσας (γνωστότερο με το όνομα «Πύργος του Δημουλά»,  σήμερα αναφέρεται και ως «Κάστρο της Δέσπως») μαζί με όλες τις νύφες και τα εγγόνια της. Από εκεί, πολέμησε γενναία εναντίον των στρατιωτών, αρνούμενη να παραδοθεί. Όταν τέλειωσαν τα βόλια των όπλων, έβαλε φωτιά στον πύργο και κάηκε μαζί με την οικογένειά της.

|  |  |
| --- | --- |
| Wikisource logoWikisource logo | Στη Βικιθήκη υπάρχει υλικό που έχει σχέση με το θέμα:  **Της Δέσπως** |

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 23 Ιανουαρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 24 Ιανουαρίου 2019.
2. 1 2  Αλιμπέρτη, Σωτηρία Ι. (1933). *ΑΙ ΗΡΩΪΔΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ*. ΑΘΗΝΑΙ: ΤΥΠΟΙΣ ΣΤΕΦ. Ν ΤΑΡΟΥΣΟΠΟΥΛΟΥ. σελ. 121.
3. ↑  Ξηραδάκη, Κούλα (1995). *ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΟΥ '21, Προσφορές, ηρωισμοί και θυσίες*. Αθήνα: ΔΩΔΩΝΗ. σελ. 62-65.
4. ↑  Βασιλείου, Σωκράτης (2005). *Γυναίκες Ηπειρώτισσες*. Αθήνα: Κέντρο Έρευνας Θεμάτων Ισότητας.

Πηγές
-----

* Π. Σ. Πομόνης, Ι. Σ. Μπετρόπουλος, επιμ. (1908). *Ιστορία του Σουλίου, ή, ηρωικοί πόλεμοι των Σουλιωτών και Σουλιωτιδών*. Κωνσταντινούπολη: Τύποις Αριστόβουλου και Αναστασιάδου. Ανακτήθηκε στις 21 Μαρτίου 2011.
Ο **Τζιμ Χάτον** (Αγγλικά: Jim Hutton) 4 Ιανουαρίου 1949 Κάρλοου - 1 Ιανουαρίου 2010 Κάρλοου ήταν Ιρλανδός κομμωτής και σύντροφος του τραγουδιστή των Queen Φρέντι Μέρκιουρι την περίοδο 1985-1991.

Γνωρίστηκε με τον Μέρκιουρι το 1983 σε κλαμπ στο Λονδίνο όταν ήταν ακόμη κομμωτής ωστόσο δεν ήταν καλή η πρώτη τους συνάντηση. Πάλι στο ίδιο κλαμπ το 1985 αποφάσισαν να μείνουν μαζί.

Ο ίδιος έκανε εξετάσεις για AIDS και του βγήκε θετικό αλλά δεν το είπε στον Μέρκιουρι παρά μόνο λίγες μέρες πριν πεθάνει. Έμεινε δίπλα του μέχρι και την τελευταία μέρα λέγοντας χαρακτηριστικά "Σε αγαπάω Φρέντυ, δεν πάω πουθενά" έτσι κι έγινε.

Κληρονόμησε τελικά 500.000 λίρες όπου με αυτές έχτισε ένα σπίτι στο Κάρλοου, συνέχισε να εργάζεται ως κομμωτής. Παράλληλα μίλησε για τη ζωή του με τον Μέρκιουρι σε διάφορες εκπομπές και έγραψε βιβλίο με τίτλο "Freddie and Me"

Πέθανε την πρωτοχρονιά του 2010 στο σπίτι του από καρκίνο του πνεύμονα σε ηλικία 60 ετών. Παρόλο που είχε τον ιό για περισσότερα από είκοσι χρόνια δεν νόσησε ποτέ από αυτόν.

  

1. ↑  *Τσεχική Εθνική Βάση Δεδομένων Καθιερωμένων Όρων*. hka20201094833. Ανακτήθηκε στις 1  Μαρτίου 2022.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 17939061
* LCCN: no96002596
* ISNI: 0000 0001 1041 9129
* GND: 1050440862
* NDL: 00514036
* NKC: hka20201094833

 |

 |
**Οι Δύο Φρίντες** (ισπανικά: *Las dos Fridas*) είναι μια ελαιογραφία της Μεξικανής ζωγράφου Φρίντα Κάλο. O πίνακας ήταν το πρώτο έργο μεγάλης κλίμακας που έγινε από την Κάλο και θεωρείται ένα από τα πιο αξιόλογα έργα της. Ανήκει στο καλλιτεχνικό ρεύμα του σουρεαλισμού και στην τέχνη Ναΐφ. Πρόκειται για μια διπλή αυτοπροσωπογραφία, που απεικονίζει δύο εκδοχές της Κάλο να κάθονται μαζί. Η μία φοράει ένα λευκό βικτοριανό φόρεμα ευρωπαϊκού στιλ ενώ η άλλη φοράει ένα παραδοσιακό φόρεμα *Tehuana*. Μερικοί ιστορικοί τέχνης αναφέρουν ότι οι δύο φιγούρες στον πίνακα είναι μια αναπαράσταση της διπλής κληρονομιάς της Φρίντα. Ο πατέρας της, Γκιγιέρμο Κάλο ήταν Γερμανός ενώ η μητέρα της, Ματίλντε Καλντερόν, ήταν μιγάδα με Ισπανική και Αμεριδιανή καταγωγή. Και οι δύο φιγούρες κρατούν αντικείμενα στην αγκαλιά τους. Η μεξικανική Φρίντα έχει ένα μικρό γλυπτό ενός αρχαίου θεού και η Ευρωπαϊκή Φρίντα κρατάει μια λαβίδα. Κηλίδες αίματος υπάρχουν στο λευκό φόρεμα της Ευρωπαϊκής Φρίντα από ένα σπασμένο αγγείο που έχει κοπεί από τις λαβίδες. Το αιμοφόρο αγγείο συνδέει τις δύο Φρίντες, περνώντας από τα χέρια τους στην καρδία τους. Το έργο αναφέρεται στη ζωή της Κάλο που ήταν γεμάτη μόνιμο πόνο και χειρουργικές επεμβάσεις και στην παράδοση των ανθρωποθυσιών των Αζτέκων.

Ο πίνακας δημιουργήθηκε το 1939, την ίδια χρονιά που η Κάλο πήρε διαζύγιο από τον Ντιέγκο Ριβέρα. Σύμφωνα με τον φίλο της Κάλο, *Fernando Gamboa*, ο πίνακας ήταν εμπνευσμένος από δύο πίνακες που η Κάλο είχε δει νωρίτερα το ίδιο έτος στο Λούβρο, το «Οι δύο αδελφές» του Τεοντόρ Σασεριώ και το «Η Gabrielle d'Estrées και μία από τις αδελφές της» ανώνυμου καλλιτέχνη.

*Οι δύο Φρίντες* βρίσκονται στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης του Μεξικού.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Lindauer, Margaret A. (1999). *Devouring Frida: The Art History and Popular Celebrity of Frida Kahlo*. Middletown, Conn.: Wesleyan University Press. σελίδες 144–149. ISBN 0819563471.
2. ↑  Anderson, Corrine (2009). «Remembrance of an Open Wound: Frida Kahlo and Post-revolutionary Mexican Identity». *South Atlantic Review* **74** (4): 119-130. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2015-03-29.. Ανακτήθηκε στις 2016-10-25.
3. ↑  Barnet-Sanchez, Holly (1997). «Review: Frida Kahlo: Her Life and Art Revisited». *Latin American Research Review* **32** (3): 243-257. .
4. 1 2  Stokstad, Marilyn· Cothren, Michael Watt (1 Ιανουαρίου 2011). *Art history* (στα English). Upper Saddle River, NJ: Pearson/Prentice Hall. σελ. 1070. ISBN 9780205744220. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
5. ↑  Grimberg, Salomon (2006). *I Will Never Forget You: Frida Kahlo & Nickolas Muray*. San Francisco: Chronicle Books. σελίδες 32, 42. ISBN 0811856925.
6. ↑  Kettenmann, Andrea (2003). *Frida Kahlo, 1907-1954: Pain and Passion*. Cologne: Taschen. σελ. 95. ISBN 3822859834.
Η **Ελίζα Σούτσου** (Αθήνα, 1837 - Αθήνα, Ιανουάριος 1887) ήταν Ελληνίδα λογοτέχνις του 19ου αιώνα. Ασχολήθηκε κυρίως με τις μεταφράσεις.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Η Ελίζα Σκαρλάτου Σούτσου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1837. Ήταν κόρη του Φαναριώτη στρατηγού Σκαρλάτου Σούτσου και της Ναδίνας ή Ελπίδας Α. Καντακουζηνού. Απέκτησε σημαντική μόρφωση και διακρίθηκε για την ευρεία της γλωσσομάθεια. Ασχολήθηκε κυρίως με μεταφράσεις από τις οποίες άλλες εκδόθηκαν σε αυτοτελή βιβλία και άλλες σε εφημερίδες και περιοδικά της εποχής. Μεταξύ άλλων μεταφράστηκαν από την Σούτσου «*Η Μαγδαληνή*» του Ιουλίου Σανδώ (1879), «*Η ιδιωτική αγαθοεργία εν Παρισίοις ή αι μικραί αδελφαί των απόρων*» του Μαξίμ ντυ Καμπ (1884), «*Η παρά το Παλέρμο Μονή των Καπουτσίνων*» του Αλέξανδρου Δουμά, «Οι μάρτυρες της Επιστήμης» του Τισσανδιέ κ.ά. Παράλληλα συνεργάστηκε με διάφορα έντυπα όπως η Εστία, η Ποικίλη Στοά, η Εβδομάς, η Revue du Monde κ.ά.

Απεβίωσε, ούσα ανύπαντρη, στις αρχές Ιανουαρίου του 1887 στην Αθήνα εξαιτίας καρδιακού νοσήματος που είχε επιδεινώσει την υγεία της από το προηγούμενο έτος. Η κηδεία της πραγματοποιήθηκε παρουσία του πρωθυπουργού Χαρίλαου Τρικούπη και του υπουργού Εξωτερικών Στέφανου Δραγούμη ενώ εκφωνήθηκε επικήδειος λόγος από τον συγγενή της και πανεπιστημιακό καθηγητή, Ιωάννη Σούτσο.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Κούλα Ξηραδάκη, *Φαναριώτισσες*, εκδόσεις Φιλιππότη, Αθήνα, 1999, σ. 125.
2. ↑  Κούλα Ξηραδάκη, 1999, σ. 126.
3. ↑  Σκόκου Κωνστ. Φ. Εθνικόν Ημερολόγιον του έτους 1888, σ. 333.]
4. ↑  Εφημερίδα *Αιών*, 11 Ιανουαρίου 1887, σ. 4.
5. ↑  Κούλα Ξηραδάκη, *Φαναριώτισσες*, εκδόσεις Φιλιππότη, Αθήνα, 1999, σ. 126 - 127.

Πηγές
-----

* Ελίζα Σούτσου συνοπτικό βιογραφικό σημείωμα από το Ινστιτούτο Νεοελληνικών Ερευνών
* Γ. Κασδόνης, επιμ. (18 Ιανουαρίου 1887). *Δελτίον της Εστίας, αριθμός 525*. Αθήνησι: Γ. Κασδόνης. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Δεκεμβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 30 Μαΐου 2010.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 3998158792908339040006
* **ΕΒΕ**: 130342

 |

 |
Ο **Αντόνιο Α΄ ντελα Σκάλα**, ιταλ.: *Antonio della Scala* (1362 – 3 Σεπτεμβρίου 1388) ήταν κύριος της Βερόνας από το 1375 έως το 1387, αρχικά μαζί με τον αδελφό του Μπαρτολομέο Β΄.

Βιογραφία
---------

Ήταν νόθος γιος τού Κανσινιόριο ντελα Σκάλα. Μετά το τέλος τού τελευταίου, κυβέρνησε στη Βερόνα μαζί με τον αδελφό του Μπαρτολομέο Β΄. Το 1378 νυμφεύτηκε τη Σαμαριτάνα ντα Πολέντα, κόρη του Γκουίντο Γ΄ ντα Πολέντα, κυρίου της Ραβέννας. Το 1381 πιστεύεται ότι προκάλεσε το τέλος τού Μπαρτολομέο Β΄ με δηλητήριο, και εξουσίαζε μόνος του μετά το 1381, μέχρι το 1387, όταν καθαιρέθηκε από τον Τζαν-Γκαλεάτσο Βισκόντι, δούκα του Μιλάνου.

Ενώ βρισκόταν σε μία αποστολή στην Τοσκάνη προκειμένου να συγκεντρώσει στρατιώτες για να αποκαταστήσει την κυριαρχία του στη Βερόνα, ο Αντόνιο Α΄ απεβίωσε ξαφνικά το 1388 σε ηλικία 26 ετών, στο Τρεντότσιο κοντά στη Φαέντσα, κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες. Μάλλον τάφηκε στη Ραβέννα.

Η σύντομη, αλλά περιπετειώδης εξουσία τού Αντόνιο Α΄ είναι αξιομνημόνευτη, για τις προσπάθειές του να βελτιώσει την τύχη της Βερόνα, και να διατηρήσει την κληρονομία τού επιφανούς Οίκου ντελα Σκάλα.

Οικογένεια
----------

Το 1378 νυμφεύτηκε τη Σαμαριτάνα ντα Πολέντα, κόρη του Γκουίντο Γ΄ ντα Πολέντα, κυρίου της Ραβέννα και είχε τέκνο:

* Κανφραντσέσκο ντελα Σκάλα απεβ. 1392.

Παραπομπές σε πηγές
-------------------

1. 1 2  «Dizionario Biografico degli Italiani». (Ιταλικά) *Dizionario Biografico degli Italiani*. 1960. antonio-della-scala.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 77474263
* LCCN: no2006121464
* ISNI: 0000 0000 5019 8706
* GND: 13240902X

 |

 |
Ο **Ρήγας Γκόλφης** (21 Ιανουαρίου 1886 - 1 Ιανουαρίου 1958) ήταν Έλληνας ποιητής, κριτικός και συνεργάτης του περιοδικού *Ο Νουμάς* και υπήρξε από τους πιο μαχητικούς δημοτικιστές της εποχής του χωρίς να μετατρέψει όμως ποτέ την ποίηση του σε πολιτική συνθηματολογία.

Βιογραφικό
----------

Ο **Δημήτρης Δημητριάδης**, όπως ήταν το πραγματικό όνομα του Ρήγα Γκόλφη, γεννήθηκε το 1886 στο Μεσολόγγι ο δε πατέρας του καταγόταν από το Καρπενήσι. Ο Γκόλφης αφού σπούδασε νομικά στην Αθήνα έγινε συμβολαιογράφος όπως και ο πατέρας του. Το 1908 δημοσίευσε στον *Νουμά* το μονόπρακτο δράμα *Ο Γήταυρος* το οποίο είχε έντονο κοινωνικό χαρακτήρα και εντάσσεται στην κοινωνική θεατρική ηθογραφία. Ασχολήθηκε όμως κυρίως με την ποίηση και εξέδωσε τις παρακάτω ποιητικές συλλογές:

* *Τραγούδια του Απρίλη* (1909)
* *Ύμνοι* (1921)
* *Στο γύρισμα της ρίμας* (1924)
* *Λυρικά χρώματα* (1930)
* *Τετράμετρο* (1952)

Στα ποιήματα του, που τα χαρακτηρίζει η εξομολογητική διάθεση και ευγένεια αισθημάτων, ο Γκόλφης χρησιμοποίησε διάφορα μέτρα και ρυθμούς. Εξέδωσε και ένα βιβλίο με διηγήματα με τίτλο *Η επιφάνεια και το βάθος* (1954).

Εκτός από την ποιητικό του έργο σημαντικά είναι και τα κριτικά κείμενά του που αν και χαρακτηρίζονται από απλότητα φανερώνουν τις κριτικές του ικανότητες και την γενικότερη πνευματική καλλιέργειά του. Από το κείμενα αυτά τύπωσε μόνο ορισμένα σε έναν τόμο με τίτλο *Φαντασία και ποίηση* (1935) ενώ τα υπόλοιπα είναι σκορπισμένα σε διάφορα έντυπα.

Επίσης μετέφρασε τον *Ύμνο της Διεθνούς* και το καταστατικό του σοσιαλιστικού κόμματος στη δημοτική. Το 1909 αφιέρωσε ένα ποίημά του στον σοσιαλιστή Φερέρο που δολοφονήθηκε στην Ισπανία.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας*. catalogue.bnf.fr/ark:/12148/cb151220525. Ανακτήθηκε στις 24  Αυγούστου 2018.
2. ↑  *LIBRIS*. 26  Μαρτίου 2018. libris.kb.se/katalogisering/nl038z361d3ptm0. Ανακτήθηκε στις 24  Αυγούστου 2018.

Πηγές
-----

* Εγκυκλοπαίδεια *Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα*, τ. 14

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ρήγας Γκόλφης στον *Πανδέκτη*, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 15071496
* **ΕΒΕ**: 17041
* **AA**: 133108
* **BiblioNet**: **25059**
* ISNI: 0000 0001 2121 8584
* GND: 159094313
* SELIBR: 345516
* SUDOC: 140878173
* BNF: cb151220525 (data)

 |

 |
Το **Avro Type 584 Avocet** ήταν βρετανικό μονοκινητήριο ναυτικό μαχητικό που αναπτύχθηκε από την Avro στα τέλη της δεκαετίας του 1920. Παρόλο που το Avocet δεν εντάχθηκε σε παραγωγή, το δεύτερο πρωτότυπο χρησιμοποιήθηκε σαν εκπαιδευτικό από την RAF για τους πιλότους που συμμετείχαν στο Schneider Trophy.

Σχεδιασμός και ανάπτυξη
-----------------------

Ο αρχισχεδιαστής της Avro, Ρόυ Τσάντγουικ (Roy Chadwick), δημιούργησε το Avocet για να καλύψει την απαίτηση 17/25 του Υπουργείου Αεροπορίας, που αφορούσε την ανάπτυξη νέου ναυτικού μαχητικού. Ήταν ένα διπλάνο ολομεταλλικής κατασκευής με κινητήρα Armstrong Siddeley Lynx των 230 hp και δυνατότητα χρήσης συμβατικού συστήματος προσγείωσης (με τροχούς) ή πλωτήρων. Παρόλο που οι πτέρυγες του δεν ήταν αναδιπλούμενες, ήταν σχεδιασμένες με τέτοιο τρόπο ώστε να μπορούν εύκολα να αποσυναρμολογηθούν ώστε να εξοικονομείται χώρος στα πλοία. Κατασκευάστηκαν δύο πρωτότυπα, το πρώτο εκ των οποίων αππγειώθηκε για πρώτη φορά τον Δεκέμβριο του 1927, ενώ το δεύτερο βρέθηκε -που ήταν υδροπλάνο- βρέθηκε για πρώτη φορά στον αέρα τον Απρίλιο του επόμενου έτους. Και τα δύο αξιολογήθηκαν για χρήση από την αεροπορία του στόλου (Fleet Air Arm) αλλά οι επιδόσεις τους αποδείχθηκαν ανεπαρκείς εξ αιτίας της μικρής ισχύος του κινητήρα, με συνέπεια να μην ενταχθούν σε παραγωγή.

Χρήστες
-------

Ηνωμένο Βασίλειο
* RAF

Δείτε επίσης
------------

### Παρόμοια αεροσκάφη

* Vickers Vireo

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Jackson, A J (1990). *Avro Aircraft since 1908* (2nd edition έκδοση). London: Putnam Aeronautical Books. ISBN 0-85177-834-8. CS1 maint: Extra text (link)
2. 1 2  Mason, Francis K (1992). *The British Fighter since 1912*. Naval Institite Press. ISBN 1-55750-082-7.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Avro Avocet στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Αεροσκάφη Avro |
| --- |
|  |
| μαχητικά | 
* Avenger
* Avocet
* Spider
 |
|  |
| βομβαρδιστικά | 
* 730
* Aldershot
* Antelope
* Buffalo
* Lancaster
* Lincoln
* Manchester
* Vulcan
 |
|  |
| τορπιλοπλάνα-βομβαρδιστικά | 
* 557
 |
|  |
| μεταγωγικά | 
* Andover
* Lancastrian
* York
 |
|  |
| Ναυτικής συνεργασίας | 
* Anson
* Bison
* Shackleton
 |
|  |
| εκπαιδευτικά | 
* 504
* Athena
* Cadet
* Tutor
* Prefect
 |
|  |
| επιβατηγά | 
* 652
* 748
* Ashton
* Commodore
* Eighteen
* Five
* Six
* Ten
* Tudor
 |
|  |
| ακροβατικά/αεραθλητισμού | 
* Avian
* Baby
 |
|  |
| πειραματικά | 
* Mailplane
* 707
* Ashton
* Burga
* Roe I Biplane
* Roe I Triplane
* Roe II Triplane
* Roe III Triplane
* Roe IV Triplane
 |
|  |
| 
* Κατηγορία Κατηγορία
* Commons page Κοινά
 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Αεροπορία
* Πύλη:Πόλεμος
 |

 |
Ο **Βαγγέλης Γκούφας** ( 22 Ιανουαρίου 1925 - 1 Νοεμβρίου 2016 ) ήταν Έλληνας θεατρικός συγγραφέας, σεναριογράφος και ποιητής.

Γεννήθηκε στην Αθήνα τον Ιανουάριο του 1925. Σπούδασε νομικά. Ξεκίνησε να εργάζεται ως δημοσιογράφος και από πολύ νωρίς ασχολήθηκε με το θέατρο ως σεναριογράφος. Ομοίως στη συνέχεια ασχολήθηκε με τον κινηματογράφο, το ραδιόφωνο και τη τηλεόραση καθώς και με τη διαφημιστική εταιρία «Γνώμη».

Ο Βαγγέλης Γκούφας είχε γράψει πολλά θεατρικά έργα, κινηματογραφικά σενάρια, πρωτότυπα ραδιοφωνικά σκετς και παρλάτες, πολλές διασκευές για τη τηλεόραση και στίχους πολλών τραγουδιών γνωστών συνθετών όπως των Χατζιδάκι, Θεοδωράκη, Ξαρχάκου, Κουνάδη, Πλέσσα κ.ά. από τα οποία και ξεχώρισαν το «Όνειρο δεμένο», «Χάθηκε το φεγγάρι», «Τα δάκρυά μου είναι καυτά», «Το σύννεφο έφερε βροχή» κ.ά. Οι πρώτες του ραδιοφωνικές συνεργασίες ήταν σε κείμενα της ραδιοφωνικής μακρόχρονης σειράς «Μικρή πικρή μου αγάπη». Ανάμεσα στα θεατρικά του έργα ξεχωρίζουν τα μονόπρακτα: «Το κρατητήριο», «Η επιστροφή του ευεργέτη», «Η οργή», «Μικρή παρένθεση», καθώς και τα «Μια πόρτα δραχμές 500», «Το έμπα και έβγα του κόσμου», «Μη πατάτε τη χλόη» που συνέγραψε με τον Β. Ανδρεόπουλο. Παράλληλα έγραψε και πολλές ποιητικές συλλογές.

Ο Βαγγέλης Γκούφας ήταν ο ιδρυτής του θεατρικού σχηματισμού «Δωδεκάτη Αυλαία» και ιδρυτικό μέλος της Ένωσης Σεναριογράφων Ελλάδος. Επίσης ήταν μέλος της Ένωσης Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων και του Ελληνικού Κέντρου του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου. Το 2006 η Ένωση Σεναριογράφων Ελλάδος τον τίμησε ιδιαίτερα για τη συνολική πλούσια καλλιτεχνική του προσφορά. Ομιλούσε επίσης γαλλικά και ήταν μόνιμος κάτοικος Αθήνας.

Απεβίωσε την 1η Νοεμβρίου 2016.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Πέθανε ο Βαγγέλης Γκούφας». *Το Βήμα*. 2016-11-01.. Ανακτήθηκε στις 2016-11-01.

Πηγές
-----

* Who’s Who 1979 σ.133

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 311727666
* **ΕΒΕ**: 17088
* **BiblioNet**: **109503**
* ISNI: 0000 0004 4352 1260
* GND: 1062585275
* BNF: cb16987190z (data)

 |

 |
Συντεταγμένες: 50°52′25″N 20°37′32″E﻿ / ﻿50.87361°N 20.62556°E﻿ / 50.87361; 20.62556

Το **Βοεβοδάτο Κιέλτσε** (πολωνικά: województwo kieleckie‎‎) είναι πρώην μονάδα διοικητικής διαίρεσης και τοπικής αυτοδιοίκησης στην Πολωνία. Δημιουργήθηκε αρχικά κατά την επιστροφή της Πολωνίας στην ανεξαρτησία μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και αναδημιουργήθηκε εντός των νέων πολωνικών συνόρων μετά την ήττα της ναζιστικής Γερμανίας στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ιστορία
-------

### 1921-1938

Το Βοεβοδάτο Κιέλτσε ήταν μονάδα διοικητικής διαίρεσης και τοπικής αυτοδιοίκησης στην Πολωνία τα έτη 1921-1939. Τότε, κάλυπτε ένα μεγάλο κομμάτι του κεντρικού τμήματος της χώρας, συμπεριλαμβανομένων πόλεων όπως το Ράντομ, η Τσενστοχόβα και το Σοσνόβιετς. Την 1η Απριλίου 1938 άλλαξαν τα σύνορά της.

Μετά την αλλαγή, η έκταση του βοεβοδάτου ήταν 22.204 τετραγωνικά χιλιόμετρα, με πληθυσμό 2.671.000 κατοίκους. Μεταξύ 1 Απριλίου 1938 - 1 Σεπτεμβρίου 1939 αποτελούνταν από 18 πόβιατ (κομητείες).

Η πρωτεύουσα ήταν το Κιέλτσε. Σύμφωνα με την πολωνική απογραφή του 1931, οι μεγαλύτερες πόλεις στο βοεβοδάτο ήταν:

* Τσενστοχόβα (πληθ. 117 200),
* Σοσνόβιετς (πληθ. 109 000),
* Ράντομ (πληθ. 77 900),
* Κιέλτσε (πληθ. 58 200),
* Μπέντζιν (πληθ. 47 600),
* Ντομπρόβα Γκουρνίτσα (πληθ. 36 900),
* Ζαβιέρτσιε (πληθ. 32 900),
* Οστρόβιετς Σφιεντοκσίσκι (πληθ. 25 900).

### 1945-1975

Το Βοεβοδάτο Κιέλτσε ήταν μονάδα διοικητικής διαίρεσης και τοπικής αυτοδιοίκησης στην Πολωνία τα έτη 1945 – 1975. Περιορίστηκε το 1975, με τμήματα της επικράτειάς του να πηγαίνουν στο Βοεβοδάτο Ράντομ και μερικά στο Βοεβοδάτο Ταρνόμπζεγκ.

Πρωτεύουσα: Κιέλτσε

### 1975-1998

Στα έτη 1975–1998, αντικαταστάθηκε από το Βοεβοδάτο Τιμίου Σταυρού.

Πρωτεύουσα: Κιέλτσε

Παραπομπές
----------

1. ↑  Informator Miejski Kielc (2008), Kielce jako stolica regionu. Internet Archive.

Πηγές
-----

* *Maly rocznik statystyczny 1939, Nakladem Glownego Urzedu Statystycznego*, Warszawa 1939 (*Συνοπτικό στατιστικό έτος-βιβλίο της Πολωνίας*, Βαρσοβία 1939).

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Πολωνία
 |

 |