recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η Ακάλλη ήταν κόρη του Μίνωα και της Πασιφάης, πριγκίπισσα της Κρήτης.

Σχέσεις με θεούς
----------------

Μια αρχαία κρητική παράδοση τη θέλει μητέρα του Κύδωνα μαζί με τον Ερμή. Άλλες αφηγήσεις θεωρούν τον Κύδωνα γόνο της Ακάλλης με τον Απόλλωνα. Άλλοι θεωρούν ότι η Ακάλλη είχε άλλον έναν γιο με τον Ερμή, τον Νάξο, ιδρυτή της Νάξου.

Μια άλλη παράδοση αναφέρει ότι η Ακάλλη και ο Απόλλωνας έκαναν έναν γιο, τον Μίλητο. Φοβούμενη την οργή του πατέρα της, η Ακάλλη εγκατέλειψε το παιδί, αλλά ο Απόλλωνας διέταξε τους λύκους να το αναθρέψουν μέχρι να το πάρουν οι βοσκοί. Ο Μίλητος αργότερα ίδρυσε την ομώνυμη πόλη.

Άλλες παραδόσεις την θέλουν μητέρα του Αμφίθεμη, και πάλι απ' τον Απόλλωνα. Τον γέννησε στη Λιβύη, όπου ο Μίνως είχε εξορίσει την έγκυο Ακάλλη επειδή είχε παράνομη σχέση.

Ένας άλλος γιος της Ακάλλης και του Απόλλωνα ήταν ο Οάξος, επώνυμος ήρωας μιας πόλης στην Κρήτη. 

Τέλος, ο Παυσανίας αναφέρει ότι όταν ο Απόλλωνας εξορίστηκε για να καθαριστεί από τη δολοφονία του Πύθωνα, ερωτεύτηκε την Ακάλλη (που λέγεται ότι ήταν νύμφη σε αυτή τη συγκεκριμένη έκδοση) και ότι από την ένωσή τους γεννήθηκαν ο Φυλακίδης και Φίλανδρος. Οι άνθρωποι της κρητικής πόλης Ελύρου έστειλαν στους Δελφούς ένα χάλκινο άγαλμα μιας κατσίκας που θηλάζει αυτά τα δύο παιδιά, γεγονός που υποδηλώνει ότι πρέπει να εγκαταλείφθηκαν από τη μητέρα τους.

Παραπομπές
----------

1. ↑   Παυσανίας, Ελλάδος περιήγησις, 8. 53. 4
2. ↑   Stephanus of Byzantium s. v. Kydōnia
3. ↑   Schmitz, Leonhard (1867), "Acacallis", in Smith, William, Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology, 1, p. 4
4. ↑   Scholia on Apollonius Rhodius, Argonautica, 4. 1492
5. ↑   Antoninus Liberalis, Metamorphoses, 30, the tale of Byblis.
6. ↑   Stephanus of Byzantium s. v. Oaxes
7. ↑   Pausanias, Description of Greece, 10. 16. 5

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Acalle  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Ανδρέας Μεντζελόπουλος** (1915-1980) ήταν Έλληνας επιχειρηματίας, ο οποίος δραστηριοποιήθηκε με μεγάλη επιτυχία στη Γαλλία, ιδρύοντας μια αλυσίδα από περί τα 1.600 καταστήματα.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1915 στην Πάτρα. To 1977 ξεκίνησε μια επιχείρηση οινοποιίας με την ονομασία *Château Margaux*.

Ο Μεντζελόπουλος απεβίωσε στο Παρίσι συνεπεία καρδιακής προσβολής στις 18 Δεκεμβρίου 1980 και ετάφη στο νεκροταφείο της γαλλικής πρωτεύουσας, με τη νεκρώσιμη ακολουθία να ψάλλεται στον (ελληνικό) ιερό ναό Αγίου Στεφάνου στην οδό Μπιζέ.

Κατέλιπε τη σύζυγό του, Λόρα, και την κόρη του, Κορίνα, η οποία από τότε διοικεί την εταιρία.

Στη νεκρολογία του, στην εφημερίδα "Τα Νέα" ο αντίκτυπος της απώλειάς του χαρακτηρίστηκε ίδιος με εκείνον που είχε ο θάνατος του Ωνάση για τα ελληνικά οικονομικά συμφέροντα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  *Archives de Paris*.
2. 1 2 3  ΠΕΘΑΝΕ Ο ΑΝΤΡΕΑΣ ΜΕΝΤΖΕΛΟΠΟΥΛΟΣ, Τα Νέα, φύλλο 19ης Δεκεμβρίου 1980, σελ. 2.
3. 1 2  Ιδιοκτήτρια των περίφημων κρασιών Château Margaux, ΚΟΡΙΝΑ ΜΕΝΤΖΕΛΟΠΟΥΛΟΥ, ellines.com, ανακτήθηκε στις 10 Αυγούστου 2020.
Ο **Τερέντιος Μάξιμος** ήταν Ρωμαίος γνωστός και ως Ψευδο-Νέρων, ο οποίος επαναστάτησε κατά τη διάρκεια της βασιλείας τού Τίτου, αλλά η εξέγερση καταβλήθηκε. Έμοιαζε με τον Νέρωνα στην εμφάνιση και στη δράση, καθώς ήταν γνωστό ότι τραγουδούσε με τη συνοδεία της λύρας.

Κέρδισε τους οπαδούς του πρώτα στην Ασία και στη συνέχεια κέρδισε πολλούς περισσότερους κατά την πορεία του προς τον Ευφράτη. Αργότερα κατέφυγε στους Πάρθους και προσπάθησε να κερδίσει την υποστήριξή τους ισχυριζόμενος ότι τού χρωστούσαν (διεκδικώντας ως Νέρωνας) κάποια αντάλλαγμα για την επιστροφή της Αρμενίας. Ο Αρτάβανος Γ΄, ένας Πάρθος ηγέτης, από θυμό για τον Τίτο τον δέχτηκε και έκανε προετοιμασίες για να τον επαναφέρει στη Ρώμη.  Εκτελέστηκε, όταν αποκαλύφθηκε η πραγματική του ταυτότητα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 27  Νοεμβρίου 2018.
2. ↑  Cassius Dio, Roman History LXVI.19.3

Πηγές
-----

* Lion Feuchtwanger, *Der falsche Nero* (*The Pretender*), 1936

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 80801142
* GND: 13646176X

 |

 |
Συντεταγμένες: 7°51′S 13°7′E﻿ / ﻿7.850°S 13.117°E﻿ / -7.850; 13.117

To **Αμπρίζ** (πορτογαλικά: *Ambriz*) είναι χωριό και δήμος της Επαρχίας Μπένγκο στην Ανγκόλα. Βρίσκεται 127 χιλιόμετρα από την πόλη του Καξίτο. Συνορεύει με το δήμο Ν'ζέτο της Επαρχίας Ζαΐρ στα βόρεια και το δήμο Ντάντε στα νότια.

Ο πληθυσμός του Αμπρίζ ανέρχεται σε 20.000 άτομα, εκ των οποίων η πλειοψηφία είναι Μπακόνγκο. Υπάρχουν, επίσης, Πορτογάλοι και άνθρωποι μεικτής πορτογαλικής-αφρικανικής καταγωγής. Ο πληθυσμός περιλαμβάνει άτομα των εθνοτικών ομάδων Οβιμπούντου και Κιμπούντου.

Η αλιεία είναι η παραδοσιακή δραστηριότητα των κατοίκων, ενώ συμπληρώνεται από χαμηλής κλίμακας γεωργική δραστηριότητα. Στο παρελθόν, το Αμπρίζ είχε μια πλατφόρμα πετρελαίου και φυσικού αερίου (PETROMAR), η οποία καταστράφηκε κατά τη διάρκεια πολέμου το 1992. Το 2007, μια ανγκολο-πορτογαλική εταιρία ανακοίνωσε σχέδια για την κατασκευή μονάδας βιοντίζελ που θα τροφοδοτείται με φοινικέλαιο.

Το χωριό έχει ένα μικρό λιμάνι και ένα αεροδρόμιο με μη ασφαλτοστρωμένο διάδρομο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Απριλίου 2016. Ανακτήθηκε στις 11 Ιανουαρίου 2019.
2. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Απριλίου 2014. Ανακτήθηκε στις 11 Ιανουαρίου 2019.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 130381521
* LCCN: n2002125725

 |

 |
Ο **Σωτήρης Καρποδίνης** ( Ελευσίνα, 1928-2022) ήταν παλαίμαχος ποδοσφαιριστής και προπονητής ποδοσφαίρου.

Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο στον Ατρόμητο Ελευσίνας. Στα δεκαεπτά του χρόνια ήταν ήδη ο βασικός αριστερός μέσος της ομάδας του Πανελευσινιακού. Αγωνίσθηκε στο σύλλογο αυτό επί μια 15ετία, έως το 1959 και στη συνέχεια φοίτησε για δυο χρόνια στη Σχολή Προπονητικής της Φλωρεντίας «Coverciano». Στη Σχολή δίδασκαν τότε οι προπονητές Φεράρι και Χ. Χερέρα, ενώ φοιτούσαν εκεί, μεταξύ άλλων, οι Τσέζαρε Μαλντίνι, Αλμπερτόζι κ.α. Το 1961 επέστρεψε στην Ελλάδα ως προπονητής και ανέλαβε τεχνικός στον Πανελευσινιακό, τον οποίο ανέβασε στη μεγάλη κατηγορία την ίδια χρονιά. Συνολικά στον Πανελευσινιακό εργάσθηκε επί 7 σεζόν. Σημαντικός σταθμός στην προπονητική του καριέρα υπήρξε και ο Παναιτωλικός, όπου δούλεψε τις περιόδους 1962-1963, 1963-1964, 1967-1968 και 1968-1969. Και τις τέσσερις αυτές χρονιές η ομάδα του Αγρινίου έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στη Β΄ Εθνική κατηγορία. Επίσης, εργάσθηκε επί μια τριετία στο Βύζαντα Μεγάρων (σε Α΄ και Β΄ Εθνική), στον Ατρόμητο Αθηνών, στην Καλλιθέα, στην Αναγέννηση Άρτας, στην Καρδίτσα και στην Κόρινθο (Α΄ Εθνική). Ακόμη στο Λεβαδειακό επί 5 έτη, σε Β΄ αλλά και Α΄ Εθνική.

Για την προσφορά του στην ομάδα του Παναιτωλικού τιμήθηκε από τους υπεύθυνους σε ειδική εκδήλωση που έλαβε χώρα στις 16 Μαρτίου του 2008.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.dikaiologitika.gr/eidhseis/koinonia/393151/thlipsi-sto-elliniko-podosfairo-pethane-o-sotiris-karpodinis.
2. ↑  Φύλλο εφημερίδας "Αθλητική Ηχώ" της 21 Δεκεμβρίου 1951, σελ. 2: "Αι τελευταίαι νίκαι του Ατρομήτου Ελευσίνος" Ανακτήθηκε στις 15/10/2019[*νεκρός σύνδεσμος*]

Πηγές
-----

* "Τιμήθηκε ο δάσκαλος του ποδοσφαίρου Σωτήρης Καρποδίνης"[*νεκρός σύνδεσμος*]
Ο **Ανδρέας Νοταράς** (1810 - 1893) ήταν Έλληνας πολιτικός.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ήταν γιος του Σωτήριου Νοταρά, πολιτικού και μέλους της οικογένειας Νοταρά. 

Εξελέγη πρώτη φορά βουλευτής Κορινθίας στις εκλογές του 1844 και επανεξελέγη σε αυτές του 1847, του 1856, του 1859, του 1861, του 1865, του 1868, του 1869, του 1872, του 1875 και του 1879. Διετέλεσε υπουργός επί των Εκκλησιαστικών και της Δημοσίας εκπαιδεύσεως στις κυβερνήσεις Δημητρίου Βούλγαρη (1871) και Αλέξανδρου Κουμουνδούρου (1877).

Ήταν παντρεμένος με την Πηνελόπη Καραϊσκάκη, κόρη του Γεωργίου Καραϊσκάκη, και είχαν αποκτήσει αρκετά παιδιά μεταξύ των οποίων και τον Σπυρίδωνα Νοταρά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Βουλή των Ελλήνων, Μητρώον Πληρεξουσίων, Γερουσιαστών και Βουλευτών. 1822-1935, Αθήνα 1986, σελ. 52, 142 - 143(pdf)
Συντεταγμένες: 38°04′04″N 23°09′14″E﻿ / ﻿38.06778°N 23.15389°E﻿ / 38.06778; 23.15389

Οι **Αιγειρούσες** (ή *Αιγειρούσα* ) είναι χωριό της δημοτικής κοινότητας, δημοτικής ενότητας και δήμου Μεγαρέων, της περιφερειακής ενότητας Δυτικής Αττικής, στην περιφέρεια Αττικής, σύμφωνα με το πρόγραμμα *Καλλικράτης*.  Πριν το σχέδιο *Καποδίστριας* και το πρόγραμμα *Καλλικράτης*, ανήκε στην επαρχία Μεγαρίδος του νομού Αττικής, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Στερεάς Ελλάδας.

Γεωγραφία
---------

Οι Αιγειρούσες είναι παραλιακός οικισμός της δυτικής Αττικής, στις νότιες ακτές του κόλπου Αλκυονίδων. Βρίσκεται κοντά στους βορειοανατολικούς πρόποδες των Γερανείων (ύψωμα «Ράχη Πρίφτη») και στην έξοδο του φαραγγιού «Βαθύρεμα», πάνω στην παραλιακή επαρχιακή οδό Αλεποχωρίου-Σχοίνου και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 20. Απέχει 66 χλμ. περίπου ΒΔ. της Αθήνας (μέσω Μεγάρων).

Πληθυσμός
---------

Μόνιμος 
| Έτος | Πληθυσμός |
| --- | --- |
| 1991 | 356 |
| 2001 | 139 |
| 2011 | 339 |

Πραγματικός (de facto) | Έτος | Πληθυσμός |
| --- | --- |
| 1971 | 37 |
| 1981 | 280 |
| 1991 | 802 |
| 2001 | 479 |
| 2011 | 365 |

Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
--------------------------------------------

Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1971 και προσαρτήθηκε στον δήμο Μεγάρων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Ελληνικά) *Βάση δεδομένων της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής*.
2. 1 2 3
3. 1 2
4. 1 2 3  ΠΛ 1:846
5. 1 2 3  ΠΛΜ 4:192
6. ↑  «Ανάβαση»
7. ↑  Δομή 1:606
8. ↑
9. ↑

Πηγές
-----

* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ)
* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
* Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4
* Χάρτες «Ανάβαση» (Κιθαιρώνας-Πατέρας-Γεράνεια 1:25.000)
Ο **Σωτήρης Κωστόπουλος** (γένν. 23 Ιουνίου 1943)  είναι Έλληνας πολιτικός επιστήμων, δημοσιογράφος, συγγραφέας και πολιτικός. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος του ΠΑΚ και στη συνέχεια του ΠΑΣΟΚ και ένας από τους συγγραφείς της διακήρυξης της 3ης του Σεπτέμβρη το 1974. Διετέλεσε γενικός γραμματέας Τύπου και Πληροφοριών, σύμβουλος του πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου επί θεμάτων πολιτικής επικοινωνίας, κυβερνητικός εκπρόσωπος και ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ.

Βιογραφικό
----------

Γεννήθηκε στο Ελαιοχώρι Αχαΐας και μεγάλωσε στην Πάτρα. Οπαδός του Ανδρέα Παπανδρέου από νεαρή ηλικία, προδικτατορικά ήταν μέλος της Ένωσης Δημοκρατικής Νεολαίας (ΕΔΗΝ), της νεολαίας της Ενώσεως Κέντρου. Σπούδασε πολιτικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο της Παβίας (Ιταλία) και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στις διεθνείς σχέσεις στο Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο Ανώτατων Διεθνών Σπουδών της Γενεύης στην Ελβετία, και στο Ινστιτούτο Ευρωπαϊκών Σπουδών της ίδιας πόλης. Γνωρίζει αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά και ιταλικά.

Μετά την επιβολή της δικτατορίας το 1967 συμμετείχε στην ίδρυση του ΠΑΚ το 1968 και μεταπολιτευτικά δραστηριοποιήθηκε στο ΠΑΣΟΚ, συμβάλλοντας στη συγγραφή της ιδρυτικής του διακήρυξης, ενώ παράλληλα ήταν εκδότης της κομματικής εφημερίδας «Εξόρμηση» και μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του Κινήματος.

Μετά την άνοδο του Ανδρέα Παπανδρέου στην εξουσία διετέλεσε γενικός γραμματέας Τύπου και Πληροφοριών από τον Οκτώβριο του 1981 έως τον Αύγουστο του 1985. Στη συνέχεια ανέλαβε σύμβουλος του πρωθυπουργού επί θεμάτων πολιτικής επικοινωνίας έως το Μάρτιο του 1987, οπότε και ξαναδιορίστηκε γενικός γραμματέας Τύπου και Πληροφοριών, έως το Νοέμβριο του 1988. Τότε ανέλαβε καθήκοντα κυβερνητικού εκπροσώπου, μέχρι τον Ιούνιο του 1989, όταν τοποθετήθηκε στο ευρωψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ, υπηρετώντας ως ευρωβουλευτής την πενταετία 1989-1994.

Έχει εκδώσει 28 βιβλία και μελέτες. Γνωστά και πολυσυζητημένα ήταν τα βιβλία του «Η Αμφιλεγόμενη Πενταετία: ΚΚΕ 1936-1941» και «Η Τρομοκρατία». Μάλιστα το βιβλίο του για την τρομοκρατία έχει χρησιμοποιηθεί ως βασικό ανάγνωσμα από αναλυτές της Αντιτρομοκρατικής Υπηρεσίας, αλλά και από τρομοκράτες: κατά τη διάρκεια της σύλληψης μελών της οργάνωσης «Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς» και της εφόδου στη γιάφκα τους στο Χαλάνδρι, βρέθηκαν αντίτυπα του βιβλίου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *www.europarl.europa.eu*. 1072. Ανακτήθηκε στις 20  Απριλίου 2022.
2. ↑  www.europarl.europa.eu/meps/en/1072.
3. ↑  Βλ. στο βιογραφικό του στο: *The Members of the European Parliament. Third electoral period, 1989-1994*, σελ 132.
4. 1 2  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Ιουνίου 2016. Ανακτήθηκε στις 2 Ιανουαρίου 2014.
5. 1 2  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Μαρτίου 2014. Ανακτήθηκε στις 2 Ιανουαρίου 2014.
6. ↑
7. ↑

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* **ΕΒΕ**: 22368
* **BiblioNet**: **5594**

 |

 |
Ο ***ακίμ*** (καζακικά: әкім, κιργιζικά: аким, ρωσικά: аким) είναι ο επικεφαλής της τοπικής κυβέρνησης στο Καζακστάν και την Κιργιζία. Προέρχεται από την αραβική λέξη 
حاكم *(χακίμ)*, που σημαίνει "άρχοντας" ή "κυβερνήτης".

Ορισμός
-------

### Καζακστάν

Στο Καζακστάν, ο ακίμ (δήμαρχος) είναι ο αρχηγός ενός ακιμάτ, δηλαδή μιας δημοτικής, επαρχιακής, ή περιφερειακής κυβέρνησης και υπηρετεί ως ο Προεδρικός εκπρόσωπος. Ο ακίμ των επαρχιών και των πόλεων είναι διορισμένος από τον Πρόεδρο με τη συμβουλή του Πρωθυπουργού. Εν τω μεταξύ, οι ακίμ άλλων διοικητικών και εδαφικών μονάδων ορίζονται ή επιλέγονται στο αξίωμα σε ένα διάταγμα που ορίζεται από τον Πρόεδρο. Μπορεί, επίσης, να απολύσει τους ακίμ από τις θέσεις τους. Οι εξουσίες των ακίμ τελειώνουνμε την εισαγωγή του νεοεκλεγμένου προέδρου της δημοκρατίας στο αξίωμα. Έτσι, ο ακίμ συνεχίζει να εκπληρώνει τα καθήκοντα πριν από το διορισμό των αντίστοιχων ακίμ από τον Πρόεδρο του Καζακστάν.

### Κιργιστάν

Στο Κιργιστάν, ένας ακίμ είναι επικεφαλής ενός ακιμάτ (κρατική περιφερειακή διοίκηση).

Παραπομπές
----------

* Διοικητές των περιφερειών της Δημοκρατίας του Καζακστάν
Τα **αιγοπρόβατα** είναι μηρυκαστικά θηλαστικά ζώα της οικογένειας των βοοειδών και της τάξης των αρτιοδάκτυλων και περιλαμβάνουν τα οικόσιτα πρόβατα και τις κατσίκες. 

Έχουν κοντόχοντρο σώμα, κέρατα και κοντή ουρά. Η εκτροφή των αιγοπροβάτων ξεκίνησε από τον άνθρωπο από την αρχαιότητα και χρησίμευσε για την παραγωγή μαλλιού, δέρματος, γάλακτος, τυριού και κρέατος. 

Σε ορισμένες περιοχές, τα κοπάδια μεταφέρονται από τα πεδινά στα ορεινά και το αντίστροφο, ανάλογα με την εποχή (νομαδική κτηνοτροφία). Από τα πιο πολύτιμα ζώα για το μαλλί τους είναι τα πρόβατα μερινός και οι κατσίκες της Άγκυρας και του Κασμίρ.
Παναγία Βρεφοκρατούσα
Ο **Αμπρόσιους Μπρίγκελ** (φλαμανδικά: **Ambrosius Brueghel** ή **Ambrose Brueghel**. Αμβέρσα, βαπτ. 10 Αυγούστου 1617 - 9 Φεβρουαρίου 1675) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος της τεχνοτροπίας μπαρόκ, ο οποίος ειδικευόταν στην απεικόνιση τοπίων.

Βίος και έργο
-------------

Ο αδελφός του και οι ανεψιοί του ειδικεύονταν στην απεικόνιση ανθέων, ενώ κάποιοι πίνακες αυτού του τύπου έχουν αποδοθεί σε αυτόν. Ήταν γιος του Γιαν Μπρίγκελ του πρεσβύτερου και της Καταρίνα φαν Μαρίενμπουρχ, ενώ το έργο του είναι παρόμοιο με αυτό του μεγαλύτερου ετεροθαλούς αδελφού του Γιαν Μπρίγκελ του νεότερου και του γιου του Γιαν Μπρίγκελ Άμπραχαμ Μπρίγκελ. Έγινε μέλος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας το 1645. Το 1649 νυμφεύτηκε την Άννα Κλάρα φαν Τριστ. Έγινε "διάκονος" της Συντεχνίας κατά τα έτη 1653, 1665, 1671 και 1673.

Έγινε γνωστός για τα τοπία του, αν και πίνακες με νεκρές φύσεις, που του είχαν αποδοθεί παλαιότερα, αργότερα αποδόθηκαν σε άλλους ειδικευμένους ζωγράφους της οικογένειας Μπρίγκελ ή σε πρωιμότερους ζωγράφους του είδους, που υπέγραφαν με μονογράμματα, τα οποία μπορούν να διαβαστούν ως "ΑΒ", όπως οι Αμπρόσιους Μπόσχερτ και Οσίας Μπέερτ.

Δραστηριοποιήθηκε κατά κύριο λόγο στην Αμβέρσα και πραγματοποίησε ταξίδι στο Παρίσι το 1650.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος Φλαμανδών ζωγράφων

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. data.bnf.fr/ark:/12148/cb149655096. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
2. ↑  «Ambrosius Brueghel». (Αγγλικά) *Union List of Artist Names*. 500007956.
3. ↑  (Αγγλικά) *ECARTICO*. 1452. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
4. ↑  «Ambrosius Brueghel». (Αγγλικά) *Brueghel, Ambrosius*. 16  Δεκεμβρίου 2017.
5. 1 2  *The Fine Art Archive*. cs.isabart.org/person/102007. Ανακτήθηκε στις 1  Απριλίου 2021.
6. ↑  (Αγγλικά) *Union List of Artist Names*. 5  Απριλίου 2019. 500007956. Ανακτήθηκε στις 21  Μαΐου 2021.
7. 1 2 3 4 5 6  Ambrosius Brueghel[*νεκρός σύνδεσμος*] στο Ολλανδικό Ίδρυμα Ιστορίας της Τέχνης
8. ↑  Van Miegroet.

Πηγές
-----

* Hans J. Van Miegroet, "Ambrose Breughel," *Grove Art Online*. Oxford University Press, [accessed 15 November 2007].
* Hans Vlieghe (1998). *Flemish Art and Architecture, 1585-1700*. Pelican History of Art. New Haven: Yale University Press. ISBN 0-300-07038-1

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Ambrosius Brueghel στο Wikimedia Commons

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 37188287
* **Europeana**: agent/base/16420
* ISNI: 0000 0000 6661 8533
* GND: 121859126
* BNF: cb149655096 (data)
* BPN: 49211662
* ULAN: 500007956
* RKD: 13286

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Τέχνη
* Πύλη:Ζωγραφική
 |

 |
Αυτό το λήμμα αφορά τον βουλευτή Πιερίας.  Για τον γραμματέα της Νεολαίας ΠΑΣΟΚ και πρόεδρο της ΕΡΤ, δείτε: Θανάσης Παπαγεωργίου.  

Ο **Αθανάσιος Παπαγεωργίου** του Ανδρέα (Μεσαία Μηλιά Πιερίας, 20 Ιουνίου 1954) είναι Έλληνας οικονομολόγος και πολιτικός, που διετέλεσε βουλευτής Πιερίας με το ΠΑΣΟΚ από το 2004 ως το 2007 και από το 2009 ως το 2012. Είναι παντρεμένος με την Ανθή Ρήγα και έχουν 1 κόρη την Λυδία.

Για να ξεχωρίζει από τον συνονόματό του γραμματέα της Νεολαίας ΠΑΣΟΚ Θανάση Παπαγεωργίου συνήθως αναφερόταν ως «ο Παπαγεωργίου του Αγροτικού» ενώ ο άλλος ως «ο Παπαγεωργίου του Οργανωτικού».

Σπουδές
-------

Αφού τέλειωσε το Δημοτικό Σχολείο, φοίτησε στο εξατάξιο Γυμνάσιο της Κατερίνης και εν συνεχεία σπούδασε Οικονομικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς, από όπου αποφοίτησε το 1976. Κατά την περίοδο της χούντας ήταν ένα από τα ηγετικά στελέχη των φοιτητών και πήρε μέρος στις εξεγέρσεις στη Νομική Σχολή και στο Πολυτεχνείο, το 1973.

Πολιτική σταδιοδρομία
---------------------

Το 1993 διορίστηκε υποδιοικητής της Αγροτικής Τράπεζας και παρέμεινε στη θέση αυτή ως το 2000, χρονιά στην οποία αποχώρησε και από πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου της γαλακτοβιομηχανίας «Δωδώνη», έπειτα από 4 χρόνια.. Ήταν επίσης πρόεδρος της καπνοβιομηχανίας ΣΕΚΑΠ από το 2000 ως το 2003 Το 2000 ίδρυσε και ανέλαβε πρόεδρος του Ινστιτούτου Στρατηγικής Ανάπτυξης Πιερίας (ΙΣΑΠ).

Εντάχθηκε στο ΠΑΣΟΚ από τα φοιτητικά του χρόνια στον Πειραιά (ως πρόεδρος του συλλόγου φοιτητών το 1975-76) και χρημάτισε γραμματέας του Τομέα Αγροτικής Πολιτικής του Κινήματος ολόκληρη τη δεκαετία του 1990. Εκλέχθηκε για πρώτη φορά μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΠΑΣΟΚ το 1984 και παρέμεινε μέλος για περισσότερα από 20 χρόνια, ως το 2005. Από το 2005 ως το 2013 ήταν μέλος του Εθνικού Συμβουλίου του Κινήματος.

Εκλέχθηκε για πρώτη φορά βουλευτής Πιερίας στις εκλογές του 2004. Επανεκλέχθηκε βουλευτής στις εκλογές του 2009.

Είναι πρόεδρος σε επενδυτική εταιρεία (ΣΥΝΕΠ).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Βουλή των Ελλήνων. 0119b76e-5998-49a3-a76b-2a5c87fdb5d6. Ανακτήθηκε στις 23  Απριλίου 2022.
2. ↑
3. 1 2 3  «Βιογραφικό στην προσωπική ιστοσελίδα του Θ. Παπαγεωργίου». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Δεκεμβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 16 Αυγούστου 2013.
4. 1 2  Βιογραφία στην ιστοσελίδα της Βουλής των Ελλήνων, ανάκτηση 16-8-2013.
5. ↑  Κοινοβουλευτική θητεία του Αθαν. Παπαγεωργίου, ιστότοπος Βουλής των Ελλήνων, ανάκτηση 16-8-2013.
Ο **Αμπού Χαφέζ Ομάρ** ή **Αμπού Χαφς** ήταν Άραβας που γεννήθηκε Κόρδοβα στην Ισπανία τον 8ο αιώνα. Ήταν στρατηγός των Ομεϋάδων ηγεμόνων της Κόρδοβας, που όμως στασίασε εναντίον τους και τελικά ηττήθηκε και εκδιώχθηκε. Μετά την αποπομπή του από την Ισπανία οργάνωσε μεγάλο πειρατικό στόλο και αρχικά μεν λεηλάτησε τα παράλια της Αιγύπτου. Αργότερα όμως αποβιβάσθηκε στην Κρήτη (823 μ.Χ.) την οποία και σιγά - σιγά την κατέλαβε όλη αντιμετωπίζοντας μάλιστα και με επιτυχία τους Βυζαντινούς που επανειλημμένα εκστράτευαν εναντίον του.

Ο Αμπού Χαφέζ έκτισε τον Χάνδακα που κατέστησε και πρωτεύουσά του και εργάσθηκε με φανατισμό για την εξαφάνιση του Χριστιανισμού και τον πλήρη εξισλαμισμό του νησιού. Γεγονός που το πέτυχε εν πολλοίς αν υπολογισθεί ότι ενάμιση αιώνα μετά όταν οι Βυζαντινοί ανέκτησαν την Κρήτη ελάχιστα ίχνη της χριστιανικής θρησκείας σώζονταν.

Ο Αμπού Χαφέζ ηττήθηκε το 829 στην εκστρατεία που επιχειρούσε στη Θράκη. Παραμένει όμως άγνωστο πότε πέθανε. Ο Αμπού Χαφέζ φέρεται από τους Βυζαντινούς χρονογράφους με το όνομα **Απόχαψις**.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Gran Enciclopèdia Catalana» (Καταλανικά) Grup Enciclopèdia. 0000348. Ανακτήθηκε στις 4  Οκτωβρίου 2021.
2. ↑  «Gran Enciclopèdia Catalana» (Καταλανικά) Grup Enciclopèdia. 0000348. Ανακτήθηκε στις 5  Οκτωβρίου 2021.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Abu Hafs στο Wikimedia Commons
Η κορβέτα **Αμαλία Ι** χωρητικότητας 800 κόρων κατασκευάστηκε στο ναύσταθμο του Πόρου το 1836. Η ναυπήγησή της άρχισε στις 29 Ιουλίου 1836 με επόπτες τους αξιωματικούς υποπλοιάρχους Κοσκορόζη και Θεοχάρη. Καθελκύστηκε στις 13 Νοεμβρίου του ιδίου έτους. Η καθέλκυση συνέπεσε με τους γάμους της Αμαλίας και του Όθωνα (10-22 Νοεμβρίου 1836). Αυτό το γεγονός είχε ως συνέπεια την απόδοση του ονόματος του πλοίου. Χαρακτηρίστηκε ως ένα από τα καλύτερα πλοία της εποχής εκείνης.

Χρησιμοποιήθηκε για σοβαρές αποστολές όπως την δίωξη ληστών και πειρατών, μεταφορά επισήμων και αλλού. Στις 14 Οκτωβρίου 1852 ναυάγησε πλησίον άκρας Κόγχη της Σαλαμίνας εξαιτίας σφοδρής καταιγίδας. Την ίδια μέρα στην Αθήνα από την ίδια αιτία έσπασε ένας από τους στύλους του Ολύμπιου Διός.
Ο **Αντιπρόεδρος του Ιράν** (περσικά: معاون ریاست جمهوری اسلامی ایران ) ορίζεται από το άρθρο 124 του Συντάγματος του Ιράν: ορίζεται από τον Πρόεδρο του Ιράν για να τον συνεπικουρεί στο προεδρικό έργο του. Τον Αύγουστο του 2019 , υπάρχουν 12 αντιπρόεδροι στο Ιράν. Ο **πρώτος αντιπρόεδρος** ( περσικός : معاوناول ) είναι ο σημαντικότερος, καθώς αυτός ή αυτή ηγείται των συνεδριάσεων του υπουργικού συμβουλίου σε περίπτωση απουσίας του προέδρου.

Αντιπρόεδροι
------------

### Πρώτος Αντιπρόεδρος

Ο ρόλος του πρώτου αντιπροέδρου δημιουργήθηκε κατά την αναθεώρηση του Συντάγματος το 1989. Αναλάμβανε ορισμένες από τις ευθύνες του πρωθυπουργού. Σύμφωνα με το άρθρο 124, ο πρώτος αντιπρόεδρος προεδρεύει του συμβουλίου των υπουργών και συντονίζει τις άλλες αντιπροεδρίες, αν το επιτρέψει ο πρόεδρος. Σύμφωνα με το άρθρο 131, ο Πρώτος Αντιπρόεδρος αναλαμβάνει την ιδιότητα του Προέδρου σε περιπτώσεις όπου ο Πρόεδρος είναι ανίκανος, αλλά μόνο εφόσον επιτρέπεται από τον Ανώτατο Αρχηγό. Σύμφωνα με το ίδιο άρθρο, ο Πρώτος Αντιπρόεδρος (ή ο καθένας που ασκεί καθήκοντα προσωρινού Προέδρου) πρέπει να διασφαλίσει ότι ένας νέος πρόεδρος εκλέγεται σε πενήντα ημέρες.

Σύμφωνα με το άρθρο 132, κατά τη διάρκεια της θητείας ενός εκτελούντος Προέδρου (συνήθως πρώτου αντιπροέδρου), το κοινοβούλιο (Ματζλίς) δεν μπορεί να παραβιάσει τους υπουργούς και δεν μπορεί να μην εγκρίνει τους υπουργούς που εισήχθησαν πρόσφατα. Επίσης, απαγορεύονται τα δημοψηφίσματα και οι αναθεωρήσεις του Συντάγματος.
Η **Αλωπεκόννησος** ήταν αρχαία ελληνική πόλη και όρμος στη Θράκη, εκεί όπου τελειώνει ο κόλπος του Ξηρού ή του Σάρου, ο «Μέλας Κόλπος» της αρχαιότητας, συγκεκριμένα στο νότιο στόμιό του. Η Αλωπεκόννησος ήταν αποικία των Αιολέων και με τη σειρά της ίδρυσε την Αίνο της Θράκης ως αποικία. Η αναφορά για λιμάνι, που μόνο στον σημερινό όρμο της Σούβλας θα μπορούσε να ήταν, οδηγεί στο συμπέρασμα ότι εκεί βρισκόταν η αρχαία Αλωπεκόννησος, σε γεωγραφικές συντεταγμένες πλάτος 40°18΄50΄΄ Βόρειο και μήκος 26°14΄30΄΄ Ανατολικό.

Στρατιωτική ιστορία
-------------------

Η τοποθεσία της Αλωπεκοννήσου ήταν στρατηγική. Ο Φίλιππος Γ΄ της Μακεδονίας αφού κυρίευσε την Αίνο, χρησιμοποίησε την Αλωπεκόννησο ως βάση εξορμήσεως κατά της Καλλιπόλεως, της Μαδύτου και της Αβύδου. 21 αιώνες αργότερα, κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η τοποθεσία έγινε πεδίο μαχών όταν θα γινόταν η επιχείρηση κατά των Δαρδανελλίων. Σύμφωνα με το σχέδιο του Βρετανού Ίαν Χάμιλτον, διοικητή του Εκστρατευτικού Σώματος Μεσογείου, στις 6-7 Αυγούστου 1915 έπρεπε να γίνει απόβαση στον όρμο, σε συνδυασμό με την ενισχυση του τομέα της ANZAK στα νότια, και ύστερα να γίνει εξόρμηση από αμφότερες τις θέσεις, με στόχο την κατάληψη του μεσαίου τμήματος της Χερσονήσου της Καλλίπολης, προς τη Μάδυτο. Αυτό κρίνεται σήμερα ως άριστο στρατηγικό σχέδιο, όπως και το σχέδιο αποχωρήσεως από τον όρμο της Σούβλας μετά την αποτυχία της επιχειρήσεως.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Στράβωνος *Γεωγραφικά*, 283, 33

Πηγές
-----

* Το αντίστοιχο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 4, σελ. 595
Ο **Ταβουλλάριος** ή **Ταβελλίων** ήταν βυζαντινός αξιωματούχος αντίστοιχος του σημερινού συμβολαιογράφου. Οι Ταβουλλάριοι ήταν απαραίτητοι όταν κάποιος ήθελε να κάνει συμβόλαιο αγοράς ή προίκας ή διαθήκες να επικυρώνει έγγραφα κ.α..

Ήταν υποχρεωμένος να γράφει ο ίδιος χειρόγραφα το συμβόλαιο για να είναι έγκυρο αλλά για βοήθεια είχε στην υπηρεσία του κι έναν γραφέα. Στην Κωνσταντινούπολη κατά τον 10ο αιώνα αναφέρονται 24 Ταβουλλάριοι που αποτελούσαν συντεχνία χωρίς δυνατότητα αύξησης του αριθμού τους, ήταν κλειστό επάγγελμα και για να γίνει κάποιος μέλος ήταν δύσκολο, πάλι η αμοιβή τους ήταν καθορισμένη από έπαρχο της πόλης που ήταν διοικητικά ανώτερός τους. Η συντεχνία τους είχε έναν πρόεδρο, αρχηγό, που λεγόταν Πριμμικήριος, η θέση των Ταβουλλάριων δεν ήταν κληρονομική, δεν επιτρεπόταν να εκλέξουν νέο μέλος που ήταν συγγενείς κάποιου από αυτούς, κι είχαν ιεραρχία ανάλογα της παλαιότητας στο επάγγελμα.

Για να γίνει κάποιος Ταβουλλάριος έπρεπε να ξεκινήσει από μικρή ηλικία, να είναι μορφωμένος και νομομαθής, συνήθως σε ιδιωτικά σχολεία γιατί δεν υπήρχαν δημόσια, και ελεγχόταν από το κράτος για τις γνώσεις του και αν είχε πληρώσει τα δίδακτρα. Επί Μακεδονικής δυναστείας αναφέρεται σχολή Ταβουλλάριων η οποία καταργήθηκε το 1045.

Ο κάθε ταβουλλάριος είχε διαφορετική περιοχή δικαιοδοσίας στην πόλη και μόνο σε αυτή μπορούσε να ασκήσει τα καθήκοντα του χωρίς να είναι απόλυτα δεσμευτικό αυτό. Αν ένας Ταβουλλάριος έπεφτε συχνά σε παραπτώματα τιμωρούνταν από τον έπαρχο της πόλης με βαρύτερη τιμωρία την εκδίωξη του από την συντεχνία χωρίς να μπορεί να ασκήσει ποτέ ξανά το επάγγελμα. Από τον 12ο αιώνα Ταβουλλάριοι γίνονταν και κληρικοί, ενώ ο τίτλος αναφέρεται και μετά την κατάλυση της Βυζαντινής αυτοκρατορίας τον 15ο αιώνα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Νεράντζη - Βαρμάζη, σελ. 201
2. ↑  Φουκανέλη Γεωργία, «Ανδρέας Λιβαδηνός, "Περιηγητική Ιστορία"», 2003, Εγκυκλοπαίδεια Μείζονος Ελληνισμού, Μ. Ασία
3. 1 2 3  Νεράντζη - Βαρμάζη, σελ. 263
4. 1 2 3  Νεράντζη - Βαρμάζη, σελ. 265
5. ↑  Σπύρος Παναγόπουλος, Η Ανώτατη Εκπαίδευση στο Βυζάντιο
6. ↑  Νεράντζη - Βαρμάζη, σελ. 267
7. ↑  Νεράντζη - Βαρμάζη, σελ. 268

Πηγές
-----

* Ν. Νεράντζη - Βαρμάζη, Οι Βυζαντινοί Ταβουλλάριοι
Ο **Αλέξανδρος ο Λυκοπολίτης** (3ος-4ος αιώνας μ.Χ.) ήταν αρχαίος συγγραφέας και νεοπλατωνικός φιλόσοφος. Συνέγραψε μια σύντομη πραγματεία σε 26 κεφάλαια κατά των Μανιχαίων, υπό τον τίτλο  *Αλεξάνδρου Λυκοπολίτου επιστρέψαντος εξ εθνών προς τας Μανιχαίου δόξας*. Στο δεύτερο κεφάλαιο του έργου αυτού γράφει ότι άντλησε τις γνώσεις του περί της διδασκαλίας του Μάνητος *«από των γνωρίμων του ανδρός»* (δηλαδή από τους φίλους του Μάνητα). 

Το έργο αυτό αποτελεί δείγμα της ελληνικής αναλυτικής διαδικασίας, «μια ήρεμη αλλά σθεναρή διαμαρτυρία του εκπαιδευμένου επιστημονικού νου κατά του θολού δογματισμού των ανατολιών θεοσοφιών». 

Ο Μέγας Φώτιος γράφει ότι ο Αλέξανδρος ήταν Επίσκοπος της Λυκοπόλεως ή «Πόλεως Λύκων» (της σημερινής πόλεως Ασιούτ της Αιγύπτου). Αυτή η άποψη συνέχισε έχει πολλούς υποστηρικτές μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα, παρά το ότι ο ντε Τιγιεμόν είχε καταλήξει το 1697 στο συμπέρασμα ότι ο συγγραφέας ήταν ειδωλολάτρης και πλατωνιστής. Ο Όττο Μπαρντενχέβερ συμπέρανε το ίδιο στην *Patrologie* του (σελ. 234), καθώς και οι Μπρίνκμαν και Μπάουρ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 20  Ιουνίου 2019.
2. ↑  J.P. Migne: *Patrologia Graeca*, XVIII, 409-448
3. ↑  *Contra Manichaeos*, i, 11, στην *Patrologia Graeca*, CII, 33

Πηγές
-----

* Christie, Albany James (1867). «Alexander Lycopolites». Στο: William Smith, επιμ. *Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology*. **1**. Βοστώνη: Little, Brown and Company, σσ. 118. .
* Herbermann, Charles (επιμ.): το λήμμα «Alexander of Lycopolis» στην *Catholic Encyclopedia*, Robert Appleton Company, Νέα Υόρκη 1913
* Το λήμμα «Αλέξανδρος Λυκοπολίτης» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 4, σελ. 88

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* *The writings of Methodius, Alexander of Lycopolis, Peter of Alexandria, and several fragments* T. & T. Clark, Εδιμβούργο 1883
* Στην *Patrologia Graeca* από το *Documenta Catholica Omnia*

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 16224266
* **ΕΒΕ**: 112747
* **AA**: 25094
* LCCN: n85315371
* ISNI: 0000 0004 5875 1376
* GND: 100728804
* SUDOC: 02791464X
* BNF: cb11985466r (data)
* BIBSYS: 95000110
* NLA: 49885825
* ICCU: MILV095753
* CiNii: DA05083220

 |

 |
Ένας υδατοφράκτης κατασκευάστηκε στον ποταμό Χάμπερ για να αποτρέψει για να αποφευχθεί η επανεμφάνιση μιας καταστροφικής πλημμύρας.
**Αντιπλημμυρικός έλεγχος** είναι μια μέθοδος που χρησιμοποιείται για να μειωθούν ή να αποτραπούν οι επιζήμιες επιπτώσεις των νερών της Πλημμύρας. Ο αντιπλημμυρικός έλεγχος μπορεί να γίνει με διάφορες μεθόδους όπως η κατασκευή φράγματος για συγκράτηση των νερών, η διοχέτευση των νερών μέσω εκβολών καναλιών, η αναπλήρωση των υπόγειων υδάτων,

Παραπομπές
----------

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Αντιπλημμυρικός έλεγχος** |

* Integrated Flood Management Αρχειοθετήθηκε 2021-01-26 στο Wayback Machine. - Associated Programme on Flood Management, Geneva
* Flood articles - BBC News
* Flood defence works in Wiltshire - BBC
* Flood defence works in Carlisle - BBC
* Flood management and restoration of habitats - BBC
Η οικία του Αθανάσιου Παπαδόπουλου, όπως σώζεται στο Αιγάλεω ΑττικήςΟ **Αθανάσιος Παπαδόπουλος** (Κυδωνίες, Μικρά Ασία, 1888-Αιγάλεω, 18 Ιουλίου 1964) ήταν μικρασιάτης ελληνικής καταγωγής, ο πρώτος στα χρονικά εκλεγμένος δήμαρχος της πόλης του Αιγάλεω (τότε Κοινότητα "*Νέων Κυδωνιών*").

Τα πρώτα χρόνια
---------------

Ο Αθ. Παπαδόπουλος καταγόταν από εύπορη δεκαμελή οικογένεια (3 αγόρια, 5 κορίτσια), αφού ο πατέρας του Γρηγόριος Παπαδόπουλος ήταν φαρμακοποιός και ο θείος του ιατρός στον Πάνορμο. Ύστερα μάλιστα από παρότρυνση του τελευταίου, ο Παπαδόπουλος μετέβη στην Κωνσταντινούπολη όπου σπούδασε στη *Σχολή Γλωσσών και Εμπορίου* του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Εν συνεχεία παρέμεινε και εργάσθηκε στην *Πόλη*, σαν υπάλληλος εμπορικής εταιρείας. Το 1922 ξέσπασε στην Τουρκία η Μικρασιατική Καταστροφή και οι συγγενείς του εκδιώχθηκαν ως πρόσφυγες στην ηπειρωτική Ελλάδα. Ένα χρόνο μετά (1923) τους ακολούθησε και ο ίδιος, μετά την ανταλλαγή των πληθυσμών. Αρχικά απασχολήθηκε ως λογιστής στην Εταιρεία Μεταλλουργείων Λαυρίου, Στις 30 Απριλίου του 1930 η οικογένειά του μεταστεγάσθηκε στο Αιγάλεω.

Δημόσιος βίος
-------------

Τέσσερα χρόνια αργότερα, στις δημοτικές εκλογές της 11ης Φεβρουαρίου του 1934 εκλέχθηκε πανηγυρικά πρώτος Πρόεδρος της τότε Κοινότητας (από το 1943 Δήμος Αιγάλεω) και αγωνίσθηκε σκληρά για να εγκαταστήσει σε αυτήν τις αρχικές στοιχειώδεις δομές. Προΐστατο 15μελούς κοινοτικού συμβουλίου, αναλαμβάνοντας πολλές πρωτοβουλίες που προσέδωσαν στην παραγκούπολη που παρέλαβε τα πρώτα χαρακτηριστικά συγκροτημένης κοινωνίας. Η σύνθεση του πρώτου κοινοτικού συμβουλίου ήταν η εξής: *Αθανάσιος Παπαδόπουλος (πρόεδρος), Νίκος Προπατορίδης, Σ. Τζαβαρής, Ιωάννης Σταματάκης, Θ. Γεωργιάδης, Σ. Κατερινάκης*, Σωσίπατρος Μώρος, *Π. Παντελιάδης, Χ. Μαραμενίδης, Ιωάννης Σουρμελής, Σάββας Τσινόπουλος, Ιωάννης Μουτάφης, Α. Πασχάλης.* Η δικτατορία του Ι. Μεταξά, λόγω του σημαντικού έργου που είχε επιτελέσει ο Αθ. Παπαδόπουλος, δεν τον αντικατέστησε άμεσα, αλλά μόλις στα τέλη του 1939, οπότε στο δημοτικό θώκο τον διαδέχθηκε ο γυναικολόγος ιατρός Γεώργιος Κουρούσης.

Προσωπική ζωή
-------------

Ο Αθ. Παπαδόπουλος παντρεύτηκε στα 1927 την (πρώτη) σύζυγό του Ανδρομάχη Χριστοδούλου με την οποία απέκτησε στα 1928 μια κόρη, την Ευαγγελία (Βιβή). Το 1932 η γυναίκα του απεβίωσε και πέντε χρόνια μετά (1937) ήρθε σε δεύτερο γάμο με την Αγάθη Σπαντούρου, με την οποία απέκτησε μια ακόμη κόρη, τη Δέσποινα (Νέλη), το 1939. Ο Αθανάσιος Παπαδόπουλος απεβίωσε στις 18 Ιουλίου του 1964, σε ηλικία 76 ετών.

Δείτε επίσης
------------

* Θανάσης Παπαδόπουλος (αποσαφήνιση)

Πηγές
-----

* Ευγενία Μπουρνόβα, "*Από τις Νέες Κυδωνίες στο Δήμο Αιγάλεω*", σελ. 115 ("Πλέθρον" & Δήμος Αιγάλεω, 2002)
* Μαρία Ι. Βαμβακοπούλου, "*Αιγάλεω, οι Δρόμοι της Προσφυγιάς*", σελ. 75 & 128

Παραπομπές
----------

1. ↑  Μαρία Ι. Βαμβακοπούλου, "ΑΙΓΑΛΕΩ, οι δρόμοι της προσφυγιάς", σελ. 75 (2012)
2. ↑  Μαρία Ι. Βαμβακοπούλου, "ΑΙΓΑΛΕΩ, οι δρόμοι της προσφυγιάς", σελ. 128
Ο **Αλέξανδρος Χονδρονάσιος** (1902-1996) ήταν Έλληνας πολιτικός, βουλευτής Λάρισας με το κόμμα της ΕΔΑ από το 1958 έως το 1961. Εν συνεχεία, από το 1964 έως το 1967 οπότε εξαναγκάστηκε σε παραίτηση από τη χούντα, υπηρέτησε ως Δήμαρχος Λαρισαίων, αξίωμα στο οποίο υπηρέτησε και από το 1979 έως την παραίτησή του, το 1980.

Πολιτική σταδιοδρομία
---------------------

Στις εκλογές του 1958 εξελέγη βουλευτής Λάρισας με την ΕΔΑ. Στις δημοτικές εκλογές του 1964 εξελέγη Δήμαρχος Λαρισαίων και υπηρέτησε έως το 1967. Από το 1962 έως το 1967 ήταν πρόεδρος της ΤΕΔΚ Λάρισας (Τοπικής Ένωσης Δήμων και Κοινοτήτων). Κατά την περίοδο της χούντας συνελήφθη και τέθηκε υπό κράτηση.
Στις δημοτικές εκλογές του 1975 ήταν ξανά υποψήφιος Δήμαρχος, όμως ο συνδυασμός του ηττήθηκε με διαφορά λίγων ψήφων. Κέρδισε τις επόμενες εκλογές με τη Δημοκρατική Συνεργασία, που διεξήχθησαν το 1978, με ποσοστό 56,05% έναντι 43,95% για τον Θάνο Μεσσήνη. Το 1980 ο Χονδρονάσιος παραιτήθηκε για λόγους υγείας και τον διαδέχθηκε ως δήμαρχος ο Αριστείδης Λαμπρούλης.

Πέθανε σε ηλικία 94 ετών στις 8 Ιανουαρίου 1996 και κηδεύτηκε στη Λάρισα, το 1996.

Παραπομπές
----------

1. ↑  11 Μαΐου 1958- Οι εκλογές που έκαναν την αριστερά αξιωματική αντιπολίτευση και ο Παπαδόπουλος, άρθρο του Λάζαρου Λασκαρίδη, OnAlert, 11-5-2013.
2. ↑  Πέθανε ο μπαρμπα-Αλέκος Χονδρονάσιος, Ριζοσπάστης, 10-1-1996 (ηλεκτρονική έκδοση), ανάκτηση 30-8-2014.
3. ↑  Ελευθερία, Έξι δεκαετίες μοχλός ανάπτυξης για την Αυτοδιοίκηση, ηλεκτρονική έκδοση, 19-9-2011.
4. ↑  Σωτήρης Κολλάτος, Από τη Λάρισα στη Γυάρο... Επετειακά, εφ. Ελευθερία, ηλεκτρονική έκδοση, 20-4-2013.
5. ↑  Τα Νέα, Σε ολόκληρη την Ελλάδα, 23-10-1978, σελ. 5.
6. ↑  Αλέξανδρος Χονδρονάσιος (1902-1996) Ο αναμορφωτής βουλευτής και δήμαρχος της Λάρισας Αρχειοθετήθηκε 2017-09-05 στο Wayback Machine. Ελευθερία, 25-3-2017, ανάκτηση 30-7-2018.
Ο **Τιμοφέι Σεργκέγεβιτς Καρατάγεφ** (Ρωσικά: Тимофей Каратаев, 9 Δεκεμβρίου του 1986, Μόσχα), είναι Ρώσος ηθοποιός. Έκανε το καλλιτεχνικό του ντεμπούτο το 2007.

Ζωή
---

Ο Τιμοφέι Καρατάγεφ μετά την αποφοίτησή του από το Γυμνάσιο το 2004, επέλεξε να ασχοληθεί με την υποκριτική, κάνοντας μαθήματα στην Ανώτατη Σχολή Θεάτρου. Μετά τις εντατικές ασκήσεις και πρόβες που έκανε έπαιξε σε πολλές παραστάσεις αποσπώντας κυρίως θερμά σχόλια για τις ερμηνείες του. Ωστόσο η δημιουργική φύση ενός νεαρού ηθοποιού απαιτεί νέες μορφές αυτοέκφρασης. Ο Τιμοφέι επέλεξε την ποίηση σε ένα διαγωνισμό για αναγνώστες, για να βοηθήσει περισσότερο την ερμηνεία του και την καριέρα του. Το 2007 πήρε το πρώτο βραβείο ερμηνείας και την επόμενη χρονιά κατέκτησε το τρίτο βραβείο. Μετά την επιτυχή ολοκλήρωση της Ανώτατης Σχολής Θεάτρου ο Τιμοφέι άρχισε να παίζει σε ταινίες μικρού μήκους, σειρές, ταινίες καθώς και σε θεατρικές παραστάσεις. Στις αρχές έπαιρνε μικρούς ρόλους, αλλά μετά έδειξε στους σκηνοθέτες ότι ως ηθοποιός αξίζει κάτι καλύτερο και ξεκίνησαν οι λαμπρές στιγμές του ηθοποιού. Ο πιο σημαντικός ρόλος του ήρθε το 2010 στην ταινία τρόμου Phobos. Λέσχη Φόβου (Фобос. Клуб Страха), με την Τατιάνα Κασματσιόβα, τον Αλεξέι Βορομπιόφ, τον Πιότρ Φιόντοροφ, τον Πιότρ Ταμασέφσκι, την Άγκνιγια Κουζνετσόβα και την Ρενάτα Πιοτρόφσκι. Από τότε έχει παίξει σε πολλές ταινίες αποσπώντας πολύ καλά σχόλια. Ο Τιμοφέι είναι παντρεμένος με την ηθοποιό Άννα Μιχαιλόφσκαγια.

Στοιχεία
--------

* Σύζυγος: Άννα Μιχαιλόφσκαγια
* Νούμερο Ενδύματος: 44
* Νούμερο Παπουτσιού: 43
* Βάρος: 67 kg
* Ύψος: 1,83
* Χρώμα Ματιών: Μπλε
* Χρώμα Μαλλιών: Ξανθά
* Περιγραφή: Ευρωπαίος Ρώσος
* Αθλητισμός: Καράτε

Ταινίες και Ρόλοι
-----------------

* 2007 – «Тайсон» (Τάϊσον), ρόλος: Φιόνταρ
* 2007 – «УГРО. Простые парни» (Άτακτα Αγόρια), ρόλος: Άντον
* 2009 – «Дети белой богини» (Τα παιδιά της λευκής θεάς) μυστηρίου, ρόλος: Φιόνταρ – ο γιος της Πίστης
* 2009 – «Цыганки» (Τσιγγάνα) τηλεοπτική σειρά, ρόλος: Κόλλια
* 2010 – «Фобос. Клуб страха» (Phobos. Λέσχη Φόβου) ψυχολογικό θρίλερ, ρόλος: Αλεξάντρ
* 2010 – «Немного не в себе» (Εκτός Εαυτού) τηλεοπτική σειρά, ρόλος: Ίγκαρ
* 2011 – «Бежать» (Τρέχα) τηλεοπτική σειρά, ρόλος: Γιούρα Πάρσιν
* 2011 - «Фурцева» (Φουρτούνα) μελόδραμα, ρόλος: (ποδοσφαιριστής) Έντουαρντ Στρέλτσοβ
* 2012 - «Братаны-3» (Αδέρφια-3) θρίλερ, ρόλος: Ιβάν
* 2012 – «Воздушный ангел» (Άγγελοι Στον Ουρανό), ρόλος: Ιβάν

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* 
* 
*
Ο **Αλφόνσος ντε Λενκάστρε**, πορτογαλ. Afonso de Lencastre (1597 - 1654) από τον Οίκο των Αβίς-Λενκάστρε ήταν ευγενής της Πορτογαλίας.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Άλβαρο ντε Λενκάστερ 3ου δούκα τού Αβέιρο και της Ζουλιάνας ντε Λενκάστρε, κόρης τού Γεωργίου 2ου δούκα τού Αβέιρο. Γεννήθηκε στο ανάκτορο Αζεϊτάο τού Οίκου του, κοντά στο Σετούμπαλ.

Το 1627 ο Φίλιππος Δ΄ της Ισπανίας, ως Φίλιππος Γ΄ της Πορτογαλίας απένειμε στον Αλφόνσο τον νέο τίτλο τού μαρκησίου τού Πόρτο Σεγκούρο. Παρά την εξέγερση στην Πορτογαλία το 1640, ο Αλφόνσος παρέμεινε πιστός τους Αψβούργους της Ισπανίας. Για να τον ανταμείψει για την εμπιστοσύνη του, ο Φίλιππος Δ΄ τού χορήγησε το 1642 με διάταγμα τους νέους τίτλους τού δούκα τού Αμπράντες και τού μαρκησίου τού Σαρντόαλ. Όμως ο Φίλιππος Δ΄ δεν ήταν πια βασιλιάς της Πορτογαλίας και οι δύο τίτλοι δεν αναγνωρίστηκν ποτέ από τις Πορτογαλικές αρχές.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε το 1627 την Άννα δε Σάνδε δε Παδίγια 2η μαρκησία τού Βαλδεφουέντες από την Ισπανία και είχε τέκνα:

* Αγκουστίν ντε Λενκάστρε Παδίγια υ Βοβαδίγια 1639-1720, δούκας τού Αμπράντες.
* Μαρία 1639-1692, παντρεύτηκε τον Πέδρο δε Λέιβα-Λασέρδα μαρκήσιο δε Λανδράδα από την Ισπανία.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  47919.
2. 1 2  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003. I00317036.

Πηγές
-----

* "Nobreza de Portugal e do Brasil" – Vol. III, page 173. Published by Zairol Lda. Lisbon 1989.
Ο **τορμπερνίτης** είναι ένυδρο φωσφορικό και ουρανυλιούχο ορυκτό του χαλκού. Το όνομα του αποδόθηκε προς τιμήν του Τόρμπερν Μπέργκμαν (1735-1784), Καθηγητή της Φυσικής και της Χημείας στο Πανεπιστήμιο της Ουψάλα (Σουηδία).

Είναι σχετικά ασύνηθες ορυκτό, το οποίο σχηματίζεται στις ζώνες οξείδωσης ορισμένων χαλκούχων / ουρανιούχων κοιτασμάτων. Η περιεκτικότητά του σε νερό δεν είναι σταθερή και μεταβάλλεται ανάλογα με τις κλιματικές συνθήκες σχηματισμού του. Σε πολύ ξηρά κλίματα μετατρέπεται σε **μετατορμπερνίτη** (άνυδρη παραλλαγή), ο οποίος έχει παρόμοιο χρώμα αλλά υψηλότερη διαφάνεια. Λόγω χρώματος και υφής είναι περιζήτητος από συλλέκτες, αν και, λόγω ραδιενέργειας, η κατοχή του είναι επικίνδυνη χωρίς προστατευτικά μέτρα.

Ορυκτά με τα οποία σχετίζεται είναι ο μετατορμπερνίτης, ο ωτουνίτης, ο ουρανινίτης, ο ουρανοφανής και πολλά σπάνια ορυκτά τα οποία περιέχουν τη ρίζα του ουρανυλίου (UO2)

Απαντάται σε αρκετές περιοχές της Γης, αλλά σε μικρές ποσότητες. Σχετικά μεγάλες ποσότητες και όμορφοι κρύσταλλοι συναντώνται στην Πορτογαλία, τη Σλοβακία, τη Γαλλία (πολλές περιοχές), τη Γερμανία (Σαξωνία και άλλες περιοχές), την Τσεχία, την Κορνουάλη στην Αγγλία, πολλές περιοχές της Αυστραλίας, το Ζαΐρ (επαρχία Κατάνγκα, μεγάλοι ημιδιάφανοι κρύσταλλοι) και τις ΗΠΑ (κυρίως Νεβάδα και Βόρεια Καρολίνα). Μικρότερης έκτασης εμφανίσεις σε αρκετές άλλες χώρες.

Δεν έχει αναφερθεί ύπαρξή του στην Ελλάδα.

Πηγές
-----

* Handbook of Mineralogy Αρχειοθετήθηκε 2012-08-01 στο Wayback Machine.
* Mindat.org
* Galleries.com
* Webmineral.com

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος ορυκτών

Βιβλιογραφία
------------

* James Dwight Dana, *Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks*, READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244
* Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil, *A Field Guide to Rocks and Minerals*, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 039591096X
* Walter Schumann, R. Bradshaw, K. A. G. Mills, *Handbook of Rocks, Minerals and Gemstones*, Houghton Mifflin Harcourt, 1993 ISBN 0395511372
Ο **Αθανάσιος Σινόκας** (1893-1963) ήταν καπνοπαραγωγός, συνδικαλιστής και βουλευτής του ΚΚΕ το 1926.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ο Αθανάσιος Σινόκας γεννήθηκε το 1893 στο νομό Δράμας και ήταν καπνοπαραγωγός. Ασχολήθηκε με το καπνεργατικό συνδικαλισμό και έγινε πρόεδρος του συνεταιρισμού καπνοπαραγωγών του νομού Δράμας. Παράλληλα, εντάχθηκε στο ΣΕΚΕ και αργότερα στο ΚΚΕ. 

Στις εκλογές του Νοεμβρίου 1926, τις πρώτες που έγιναν μετά την ανατροπή της δικτατορίας του Πάγκαλου, εξελέγη βουλευτής Ροδόπης με το Ενιαίο Μέτωπο Εργατών Αγροτών και Προσφύγων, που ήταν εκλογικός συνασπισμός με κορμό το ΚΚΕ.

Στην εσωκομματική πάλη που ακολούθησε μετά το 3ο Τακτικό Συνέδριο του ΚΚΕ τον Μάρτιο του 1927, τάχθηκε με την πλευρά των λεγόμενων *Λικβινταριστών* του Παντελή Πουλιόπουλου.

Το 1928 διεγράφη από το ΚΚΕ μαζί με πολλά ακόμη μέλη του κόμματος ως *Λικβινταριστής*. 
Μετά τη διαγραφή του εργαζόταν ως διευθυντής του πρακτορείου σιγαρέττων Παπαστράτου στη Δράμα.

Την περίοδο της κατοχής έγινε μέλος του ΕΑΜ, αποκατέστησε τις σχέσεις του με το ΚΚΕ και ανέπτυξε αντιστασιακή δράση. Την περίοδο της βουλγαρικής κατοχής στην Ανατολική Μακεδονία και Θράκη, οι Βούλγαροι συνέλαβαν στη Δράμα και εκτέλεσαν δύο αδελφούς του που είχαν αντιστασιακή δράση.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Σταυρίδης (1988), σελ. 391
2. ↑  "Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ (2012), σελ. 180
3. ↑  Ελεφάντης (1976), σελ. 418 κ.ε
4. ↑  "Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ (2012), σελ. 185-190
5. ↑  Σταυρίδης (1988), σελ. 391

Πηγές
-----

1. Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ, Α΄ τόμος 1919-1949, εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 2012
2. Ιστορία της Αντίστασης 1940-45, Εκδόσεις Αυλός, Αθήνα 1979
3. Ελευθέριος Σταυρίδης, "Τα Παρασκήνια του ΚΚΕ", Εκδόσεις Ελεύθερη Σκέψις, Αθήνα 1988
Ο **Τζάσπερ Τυδώρ** (*Jasper Tudor*, Νοέμβριος 1431 - 21/26 Δεκεμβρίου 1495) ήταν κόμης του Πέμπροουκ και 1ος δούκας του Μπέντφορντ, θείος του βασιλιά της Αγγλίας Ερρίκου Ζ΄ και αρχιτέκτονας της μεγάλης νίκης για την κατάκτηση της Αγγλίας και της Ουαλίας (1485).

Ήταν τρίτος γιος του Όουεν Τυδώρ και της Αικατερίνης Βαλουά, χήρας του βασιλιά της Αγγλίας Ερρίκου Ε΄, ετεροθαλής αδελφός του βασιλιά της Αγγλίας Ερρίκου ΣΤ΄, που, αναγνωρίζοντας την ευγένειά του, του έδωσε τον τίτλο του κόμητος του Πέμπροουκ (1452). Δεν αναγνωρίστηκε αρχικά ο γάμος των γονέων του λόγω της μυστικότητας που έγινε, αλλά ο Ερρίκος ΣΤ΄ του αναγνώρισε όλα τα δικαιώματα του (1461), προκειμένου να τον βοηθήσει στον πόλεμο εναντίον των Υορκιστών που τον εκθρόνισαν. 

Είχε εξαιρετικές στρατιωτικές ικανότητες, που τις έδειξε στον πόλεμο των Ρόδων. Τάχθηκε στο πλευρό του βασιλιά της Αγγλίας Εδουάρδου Δ΄, που τον ακολούθησε την περίοδο της προσωρινής εξορίας του (1470 - 1471), παίρνοντας μαζί του και τον ανιψιό του Ερρίκο Τυδώρ, του οποίου ο πατέρας, Εδμόνδος, είχε πεθάνει επτά μήνες πριν την γέννηση του. Βοήθησε σημαντικά τον ανιψιό του, Ερρίκο Τυδώρ, στον πόλεμο που έκανε εναντίον του σφετεριστή βασιλιά Ριχάρδου Γ΄, προκειμένου να κατακτήσει την εξουσία. Ο ανιψιός του τον αντάμειψε με τον τίτλο του δούκα του Μπέντφορντ.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6  «Kindred Britain»
2. ↑  p10200.htm#i101995. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
3. 1 2 3  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Jasper Tudor στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 73749701
* LCCN: nr96000382
* ISNI: 0000 0000 5005 944X
* GND: 1059705397

 |

 |
Τα **αβαρή ρευστά** ήταν έννοια που χρησιμοποιήθηκε από τους χημικούς του 17ου και 18ου αιώνα. Θεωρούνταν ουσίες που είχαν φυσικές ιδιότητες αλλά δεν ήταν κανονική ύλη και μπορούσαν να κινηθούν μεταφέροντας τις φυσικές τους ιδιότητες, χωρίς να μεταφέρουν μάζα.

Κατά μια έννοια, η έννοια των αβαρών ρευστών ήταν επιστροφή στα αλχημιστικά στοιχεία, αλλά σε αντίθεση με εκείνα, τα αβαρή ρευστά μπορούσαν να υποστούν ποσοτικές μετρήσεις, εξελίσσοντας έτσι την πειραματική φυσική. Η επιστήμη φιλοδοξούσε να είναι υλιστική και αυτές οι θεμελιώδεις παραδοχές χρησίμευαν ως φυσικοί φορείς φαινομένων που δεν μπορούσαν να εξηγηθούν διαφορετικά. Αυτό συνέβαινε γιατί δεν ήταν δυνατό να γίνουν μετρήσεις σχετικές με τις δυνάμεις μεταξύ των ατόμων προκειμένου να στηριχθεί η ποσοτική πειραματική φυσική.

Η θεωρία των αβαρών ρευστών ήταν βολική γιατί επέτρεψε στους φυσικούς να προσδιορίζουν, ποσοτικά, νέες φυσικές έννοιες. Γι' αυτό και ήταν ουσιαστική στα αρχικά στάδια της ποσοτικής πειραματικής φυσικής. Οι φυσικοί του 18ου αιώνα, όμως, ανακάλυψαν ότι μπορούσαν να προσδιορίζουν ποσοτικά τις φυσικές έννοιες και χωρίς να τις συνδέουν με κάποιο αβαρές ρευστό, απελευθερώνοντας την φυσική από τους περιορισμούς των ρευστών. Η έννοια των αβαρών ρευστών δεν εξαφανίστηκε μονομιάς. Σταδιακά αποδυναμώθηκε με την κατάρριψη θεωριών όπως του φλογιστού και ολοκληρωτικά εγκαταλείφθηκε με την πρόοδο της θερμοδυναμικής, τον 19ο αιώνα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Hankins, σ. 73.
2. ↑  Hankins, σ. 75.
3. ↑  Gillispie, σ. 190.
4. ↑  Hankins, σ. 74.
5. ↑  Hankins, σ. 78.

Πηγές άρθρου
------------

* Gillispie, C.C. (1986), *Στην Κόψη της Αλήθειας: Η εξέλιξη των επιστημονικών ιδεών από το Γαλιλαίο ως τον Einstein*, μετάφραση Δ. Κούρτοβικ, Αθήνα: Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης
* Hankins T.L. (1998), *Επιστήμη και Διαφωτισμός*, μετάφραση Γ. Γκουνταρούλης, Ηράκλειο: Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης.
Η **Τεφρική**, σημερινή τουρκική πόλη υπό την ονομασία Ντιβριγκί, ήταν βυζαντινή οχυρή θέση των όρων της Βορειοδυτικής Καππαδοκίας.

Οι καταβολές του φρουρίου ανάγονται περίπου στο 850, κατόπιν επιθυμίας του Παυλικιανού ηγέτη Καρβέα να απελευθερωθεί από την εξουσία του εμίρη της Μελιτηνής, παραμένοντας, ταυτόχρονα, εκτός των βυζαντινών αυτοκρατορικών εδαφών. Υπό τον διάδοχό του, Χρυσόχειρα, η Τεφρική αποτέλεσε πρωτεύουσα του παυλικιανικού στρατιωτικού κράτους. Ο Πέτρος Σικελιώτης μετέβη εκεί το 870 ως απεσταλμένος προκειμένου να διαπραγματευτεί, δίχως αποτέλεσμα ωστόσο, μια ανταλλαγή κρατουμένων: η διήγησή του αποτελεί την κύρια πηγή αναφορικά με την παυλικιανική ηγεμονία. Έπειτα από μια πρώτη ανεπιτυχή απόπειρα το 871, ο Βασίλειος Α΄ κατέλαβε το φρούριο το 878, γεγονός το οποίο και οδήγησε στην διάλυση του παυλικιανικού κράτους.

Μετονομασθείσα σε Λεοντοκώμη, από το όνομα του Αυτοκράτορα Λέοντα ΣΤ΄, η πόλη αποτέλεσε έδρα κλεισούρας, ενώ, στην συνέχεια, ομώνυμου θέματος προς το 940.

Το 1019, παραχωρήθηκε στον υιό του Σενεχερίμ Αρτσρουνί του Βασπουρακάν ως αντάλλαγμα για τα εδάφη αυτού.

Ο Ρωμανός Δ΄ Διογένης πραγματοποίησε εκστρατεία εναντίον των Τούρκων στις γειτονικές αυτής περιοχές το 1068. Έπειτα από την Μάχη του Μαντζικέρτ το 1071, έπεσε στα χέρια των Τούρκων.

Πηγές
-----

* (Αγγλικά) Kazhdan, Alexander, επιμ. (1991). «Tephrike». *The Oxford Dictionary of Byzantium*. **3**. Οξφόρδη και Νέα Υόρκη: Oxford University Press, σελ. 2025. ISBN 0-19-504652-8.