recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Βουλευτικές εκλογές** διεξήχθησαν στην Κούβα στις 11 Μαρτίου 2018 για την εκλογή των μελών της Εθνικής Συνέλευσης της Λαϊκής Εξουσίας, ταυτόχρονα με τις εκλογές στις επαρχίες. Ο πρόεδρος της χώρας, Ραούλ Κάστρο δεν διεκδίκησε νέα θητεία και ο νέος πρόεδρος του Συμβουλίου του Κράτους εξελέγη από την Εθνική Συνέλευση τον Απρίλιο του 2018. Στις 18 Απριλίου εξελέγη ο Μιγκέλ Ντίας-Κανέλ και ανέλαβε καθήκοντα την επομένη.

Εκλογικό σύστημα
----------------

Ψηφοδέλτιο που χρησιμοποιήθηκε κατά τις εκλογές του 2018.
Τα 605 μέλη της Εθνικής Συνέλευσης της εκλέγονται σε μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες. Οι υποψήφιοι απαιτείται να συμπληρώσουν το λιγότερο το 50% των έγκυρων ψήφων προκειμένου να εκλεγούν. Σε περίπτωση που κανείς υποψήφιος δεν καταφέρει να περάσει το όριο του 50%, η έδρα μένει κενή, παρότι το Κρατικό Συμβούλιο της Κούβας δύναται να διεξαγάγει ειδική εκλογή για την πλήρωση της κενής έδρας.

Το εκλογικό σύστημα της Κούβας είναι μοναδικό και σύνθετο, καθώς είναι απίθανο κάποιος υποψήφιος να μην υπερβεί το έγκυρο όριο του ποσοστού
50% + 1. Την παραμονή των εκλογών, τα ονόματα, οι φωτογραφίες και οι πλατφόρμες των υποψηφίων αυτών επιλέγονται από τις τοπικές κοινότητες ανά εκλογική περιφέρεια και στη συνέχεια εγγράφονται σε κατάλογο για την ημερομηνία των εκλογών. Στις εκλογές του 2018, συνολικά επελέγησαν 3.000 υποψήφιοι.

Αποτελέσματα
------------

Στις 12 Μαρτίου η Εθνική Εκλογική Επιτροπή της Κούβας (CNE) δημοσίευσε τα πρώτα αποτελέσματα. Σε συνέντευξη Τύπου, η επιτροπή ανακοίνωσε ότι όλοι οι 605 υποψήφιοι είχαν εκλεγεί βουλευτές στην Εθνική Συνέλευση. Η επιτροπή ισχυρίστηκε επίσης ότι επί συνόλου 8.926.575 εγγεγραμμένων ψηφοφόρων, προσήλθαν στην κάλπη οι 7.399.891 (ποσοστό 85,65% από τους εγγεγραμμένους).


| Επιλογή | Ψήφοι | % | Έδρες |
| --- | --- | --- | --- |
| Πλήρης λίστα | 5.620.713 | 80,44 | 605 |
| Επιλέξιμη ψήφος | 1.366.328 | 19,56 |
| Άκυρα/λευκά ψηφοδέλτια | 412.850 | – | – |
| **Σύνολο** | **7.399.891** | **100** | **605** |
| Εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι/προσέλευση | 8.639.989 | 85,65 | – |
| Πηγή: Granma |

Εκλογή Προέδρου
---------------

Στις 18 Απριλίου 2018 ο Μιγκέλ Ντίας-Κανέλ επιλέχθηκε ως ο μοναδικός υποψήφιος για τη διαδοχή του Κάστρο στην προεδρία. Επιβεβαιώθηκε με ψήφο της Εθνικής Συνέλευσης στις 19 Απριλίου. Ορκίστηκε και ανέλαβε καθήκοντα την ίδια ημέρα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Cuba avanza en calendario electoral este 2018». *Telesur*. 8 Ιανουαρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 9 Ιανουαρίου 2018.
2. ↑  «Castro to stand down in 2018». Ανακτήθηκε στις 6 Σεπτεμβρίου 2016.
3. 1 2 3  Asamblea nacional del Poder popular (National Assembly of the People's Power) IPU
4. ↑
5. 1 2
6. ↑
7. ↑
8. 1 2  Press, Associated (19 Απριλίου 2018). «Miguel Díaz-Canel: Cuba selects first non-Castro president since Fidel» (στα αγγλικά). *The Guardian*.. Ανακτήθηκε στις 19-4-2018.
9. ↑  «Cuba's Raúl Castro hands over power to Miguel Díaz-Canel». BBC News. 19 Απριλίου 2018. Ανακτήθηκε στις 19 Απριλίου 2018.
Στις 18 Ιανουαρίου του 2009 διεξήχθησαν **βουλευτικές και δημοτικές εκλογές στο Ελ Σαλβαδόρ**. Συγκεκριμένα, εξελέγησαν 262 Δημοτικά Συμβούλια, 84 βουλευτές για το Εθνικό Κοινοβούλιο και 20 βουλευτές για το Κεντροαμερικανικό Κοινοβούλιο. Το κόμμα των αριστερών πρώην ανταρτών του Εθνικοαπελευθερωτικού Μετώπου Φαραμπούνδο Μάρτι (FMLN) προηγείται και φέρεται επικρατέστερο να κερδίσει στις βουλευτικές εκλογές, σύμφωνα με τα πρώτα αποτελέσματα. Τα τελικά αποτελέσματα ανακοινώθηκαν στις 24 Ιανουαρίου και σηματοδότησαν μια ιστορική νίκη για το αριστερό κόμμα που ιδρύθηκε από πρώην αντάρτες του FMLN το 2006. Για πρώτη φορά το κόμμα των πρώην ανταρτών κατάφερε να γίνει το μεγαλύτερο πολιτικό κόμμα στο κοινοβούλιο, κερδίζοντας 35 συνολικά έδρες έναντι 32 για το κυβερνών κόμμα ARENA. Το κόμμα των άλλοτε ανταρτών έλαβε τις περισσότερες ψήφους από τα άλλα κόμματα, όχι όμως και την απαιτούμενη κυβερνητική πλειοψηφία.

Αποτελέσματα
------------

  


**Εθνοσυνέλευση του Ελ Σαλβαδόρ, 18 Ιανουαρίου 2009**| Κόμμα | Ψήφοι | % | +/– | Έδρες | +/– |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | Εθνικό Μέτωπο Απελευθέρωσης Φαραμπούνδο Μαρτί (*Frente Farabundo Martí para la Liberación Nacional*) | 719.280 | 42,83% |  | 34 | ±0 |
|  | Εθνικιστική Ρεπουμπλικανική Συμμαχία (*Alianza Republicana Nacionalista*) | 646.022 | 38,46% |  | 30 | -4 |
|  | Εθνικό Κόμμα Συμφιλίωσης (*Partido de Conciliación Nacional*) | 146.222 | 8,71% |  | 11 | +1 |
|  | Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα (*Partido Demócrata Cristiano*) | 112.914 | 6,72% |  | 5 | -1 |
|  | Δημοκρατική Αλλαγή (*Cambio Democrático*) | 35.381 | 2,11% |  | 1 | -1 |
|  | Επαναστατικό Δημοκρατικό Μέτωπο (*Frente Democrático Revolucionario*) | 19.708 | 1,17% |  | — | — |
|  | PDC–FDR | 0 | 0,00% |  | — | — |
| **Σύνολα** | **1.679.527** | **100,00%** | — | **84** | — |
| Πηγή: Tribunal Supremo Electoral[*νεκρός σύνδεσμος*] - Ανώτατο Εκλογικό Δικαστήριο. |

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ριζοσπάστης,17/01/2009
2. ↑  Εξπρές[*νεκρός σύνδεσμος*], *Ελ Σαλβαδόρ: Οι πρώην αντάρτες κερδίζουν τις βουλευτικές εκλογές, αλλά χάνουν στις δημοτικές την πρωτεύουσα* 19 Ιανουαρίου 2009.
3. ↑  Pastrán, Rosa María (20 Ιανουαρίου 2009). «FDR acepta su desaparición del mapa político». elsalvador.com.. Ανακτήθηκε στις 21 Ιανουαρίου 2009.
4. ↑  AP μέσω Google News[*νεκρός σύνδεσμος*], El Salvador's leftists gain in legislative vote, 24 Ιανουαρίου 2009
**Βουλευτικές εκλογές** διεξήχθησαν στην Γκάμπια στις 25 Ιανουαρίου 2007. Εξελέγησαν συνολικά 48 μέλη της Εθνοσυνέλευσης. Άλλα 5 μέλη διορίστηκαν από τον Πρόεδρο.[1] Το κυβερνών κόμμα Συνασπισμός για Πατριωτικό Επαναπροσανατολισμό και Δόμηση (APRC) του Γιαγιά Τζαμέ κέρδισε 42 έδρες επί συνόλου 48.

Συνολικά εγκρίθηκαν οι υποψηφιότητες 103 ατόμων από την ανεξάρτητη εκλογική επιτροπή. Το κυβερνών APRC υπήρξε το μοναδικό που διεκδίκησε και τις 48 έδρες,[2] και έλαβε μέρος στις εκλογές χωρίς αντίπαλο σε 5 εκλογικές περιφέρειες.[3]

Αποτελέσματα
------------

**Εθνοσυνέλευση, 25 Ιανουαρίου 2007**

| Κόμμα | Έδρες | +/- |
| --- | --- | --- |
| Συνασπισμός για Πατριωτικό Επαναπροσανατολισμό και Δόμηση (APRC) | 42 | -3 |
| Ενωμένο Δημοκρατικό Κόμμα (UDP) | 4 | +4 ¹ |
| Εθνικός Συνασπισμός για τη Δημοκρατία και την Ανάπτυξη (NADD) | 1 | -2 ² |
| Διορισμένοι από τον Πρόεδρο | 5 | 0 |
| Ανεξάρτητος | 1 | +1 |
| **Σύνολο** | 53 | - |

¹ To UDP δεν έλαβε μέρος στις εκλογές του 2002.

² Στο Συνασπισμό NADD ανήκουν το Κόμμα Δημοκρατική Οργάνωση του Λαού για Ανεξαρτησία και Σοσιαλισμό (PDOIS) με 2 έδρες και το Εθνικό Κόμμα Συμφιλίωσης (NRP) με μία έδρα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  "Gambia's ruling party wins majority", Al Jazeera, January 26, 2007.
2. ↑  Q&A: Gambian legislative elections, BBC News, 25-1-2007.
3. ↑  Republic of the Gambia Psephos
Ο **Ζελιέζνιτσα** (*βοσνιακά: Željeznica*), είναι ποταμός στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη. Πηγάζει στους πρόποδες του βουνού Τρεσκαβίτσα κι έχει ορμητικά νερά και δίνες. Εκεί ο ποταμός δημιουργεί φαράγγι και ιαματικά νερά, το νερό βράζει και οι βραστήρες είναι περίπου μισό με ένα μέτρο βάθος και 0,30 έως 0,70 cm πλάτος, και είναι συχνές στην κοίτη του ποταμού. Αυτό το σπάνιο φυσικό φαινόμενο είναι ένα πολύ όμορφο τουριστικό αξιοθέατο.

Ο ποταμός είναι ένα από τα κύρια γεωγραφικά χαρακτηριστικά της δυτικής Πόλιε Σαράγεβο. Πηγάζει μέσα από τους δήμους Τρνόβο και Ιστότσνα Ιλίντζα και συναντά με τον Μπόσνα ποταμό κοντά στο Σαράγεβο.

Ο Ζελιέζνιτσα είναι το δυτικό όριο του όρους Τζαχορίνα. Ο αρχαιολογικός χώρος της Μπουτμίρ βρίσκεται στη δεξιά όχθη του. Το πλάτωμα δίπλα στο ποτάμι ήταν κατάλληλο για τη δημιουργία του νεολιθικού οικισμού.

Παραπομπές
----------



|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Željeznica (Bosnia and Herzegovina)  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |

Συντεταγμένες: 43°38′18″N 18°23′28″E﻿ / ﻿43.6383°N 18.3911°E﻿ / 43.6383; 18.3911
ζελέ από νεροκάστανο
Το **ζελέ από νεροκάστανο** (馬蹄糕) είναι Κινέζικο γλυκό που το κύριο συστατικό του είναι το Κινέζικο νεροκάστανο. Η συνταγή προέρχεται από την περιοχή Γκουανγκντόνγκ. Το ζελέ συνήθως κόβεται σε τετράγωνα κομμάτια και τηγανίζεται πριν σερβιριστεί. Το ζελέ είναι μαλακό αλλά σκληραίνει και διατηρεί το σχήμα του λόγω του τηγανίσματος. Το γλυκό είναι αξιοπερίεργο λόγω της διαφάνειας του, συνήθως τα κομμάτια του κάστανου διακρίνονται μέσα στο ζελέ.
Είναι παραδοσιακό επιδόρπιο στην κουζίνα του Χονγκ Κονγκ και σερβίρεται στα περισσότερα κινέζικα εστιατόρια.



|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Water chestnut cake  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Συντεταγμένες: 49°59′0″N 126°50′42″W﻿ / ﻿49.98333°N 126.84500°W﻿ / 49.98333; -126.84500

Το **Ζεμπάλλος** (αγγλικά: *Zeballos*) (πληθ. 125) είναι χωριό που βρίσκεται στη βορειοδυτική ακτή της Νήσου Βανκούβερ, στη Βρετανική Κολομβία, στον Καναδά. Ένας μύθος υποστηρίζει πως Ισπανοί κυνηγοί χρυσού μπορεί να έχουν εξερευνήσει την περιοχή στα τέλη του 16ου αιώνα. Επίσης είναι πλέον γνωστό για τον οικοτουρισμό και την ερασιτεχνική αλιεία.

Το Ζεμπάλλος είναι λιμάνι βαθέων υδάτων που περιβάλλεται από άγρια βουνά και δάση και βρίσκεται στο δέλτα του ποταμού Ζέβαλος. Είναι προσβάσιμο από τον Αυτοκινητόδρομο 19, περίπου δυόμισι ώρες με το αυτοκίνητο βόρεια του ποταμού Κάμπελ .

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Zeballos, British Columbia στο Wikimedia Commons
* Επίσημη ιστοσελίδα

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 145341070
* LCCN: n82200558

 |

 |
Ο **Βλάντας Μπουτένας** (λιθουανικά: Vladas Butėnas, 15 Ιουλίου 1940 - 15 Μαΐου 2009) ήταν Λιθουανός δημοσιογράφος, πολιτικός και μέλος του Σέιμας.

Βιογραφία
---------

Ο Μπουτένας γεννήθηκε στο Ανικστσιάι της Λιθουανίας, στις 15 Ιουλίου του 1940.

Αρχικά κερδίζοντας τον χαρακτηρισμό του ζωοτεχνολόγου, ο Μπουτένας εργάστηκε ως ζωοτεχνικός κοντά στο Κουρσέναϊ. Το 1961, γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο του Βίλνιους, όπου αποφοίτησε το 1968 με πτυχίο στη δημοσιογραφία. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του και στη συνέχεια, εργάστηκε για διάφορους κλάδους της τοπικής Σοβιετικής διοίκησης. Το 1974 αποφοίτησε από το Λύκειο του Κόμματος στη Μόσχα και άρχισε να δουλεύει στην Κεντρική Επιτροπή του Κομμουνιστικού Κόμματος της Λιθουανίας. Το 1980 έλαβε το διδακτορικό του στην ιστορία. Κατά τη διάρκεια του 1983-1984 ο Μπουτένας εργαζόταν για τη Σοβιετική πρεσβεία στο Αφγανιστάν.

Ο Μπουτένας αποχώρησε από την Κεντρική Επιτροπή το 1988 και έγινε ο συντάκτης της "Valstiečių laikraštis" (*Εφημερίδα του Χωρικού*), όπου και εργάστηκε μέχρι την ιδιωτικοποίησή της το 1992.

Ο Μπουτένας εντάχθηκε στις τάξεις του Δημοκρατικού Εργατικού Κόμματος της Λιθουανίας μετά την ανεξαρτησία. Στις εκλογές του 1992, εκπροσώπησε το κόμμα και εξελέγη ως μέλος της Έκτης Σέιμας μονοεδρική περιφέρεια της Σιλουτέ (32).

Ο Μπουτένας πέθανε στις 15 Μαΐου 2009.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Member of the Seimas 1992-1996». Seimas of the Republic of Lithuania. Ανακτήθηκε στις 5 Απριλίου 2016.
2. ↑  «Vladas BUTĖNAS». Pasaulio anykštėnų bendrija. Ανακτήθηκε στις 6 Απριλίου 2016.
3. ↑  «Mirė buvęs parlamentaras, žurnalistas V.Butėnas». ELTA. Delfi.lt. 15 May 2009.. Ανακτήθηκε στις 6 April 2016.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 41236604
* LCCN: n2004096229
* ISNI: 0000 0000 4102 611X

 |

 |
Η **Ραντοσβέτα Τένεβα Μιλίσεβιτς**, γνωστή και πιο απλά ως **Ράντι Τένεβα** (γεννήθηκε στις 21 Νοεμβρίου 1980 στην πόλη Πλόβντιβ) είναι Βουλγάρα διεθνής πετοσφαιρίστρια η οποία αγωνίζεται ως ακραία. Κατά τη διάρκεια της μέχρι στιγμής καριέρας της έχει αγωνιστεί στα πρωταθλήματα της Βουλγαρίας, της Ιταλίας, της Τουρκίας και της Ελλάδας.

Καριέρα
-------

Η Ράντι Τενεβα έκανε τα πρώτα της βήματα στο χώρο της πετοσφαίρισης στις ακαδημίες της Μαρίτσα, τοπική ομάδα της Βουλγαρίας, στην οποία παρέμεινε για πέντε χρόνια και συγκεκριμένα μέχρι το 2000. 

Το 2000 ταξίδεψε στην Ελλάδα στην οποία παρέμεινε για τρία χρόνια αγωνιζόμενη αρχικά στον Αίαντα Ευόσμου (2002-03) κι έπειτα στον Α.Ο. Βριλησσίων (2003-04). Έπειτα, επέστρεψε στη Βουλγαρία προκειμένου να μεταγραφεί στη Λέφσκι Σόφιας.

Το 2004, η Ράντι Τένεβα επέστρεψε στην Ελλάδα και τον Αίαντα Ευόσμου, ενώ ένα χρόνο αργότερα μεταπήδησε στην Τουρκία για λογαριασμό της Εμλακ Τόκι Ανκάρα, στην οποία παρέμεινε για ένα χρόνο. Το 2006 ταξίδεψε στην Ιταλία για λογαριασμό της Μαρίνες Αρθάνο, στην οποία παρέμεινε επίσης για ένα χρόνο.

Μετά το πέρασμά της από το ιταλικό πρωτάθλημα, η Τένεβα επέστρεψε για ακόμη μια φορά στην Ελλάδα, αυτήν τη φορά για λογαριασμό του Ολυμπιακού Πειραιώς. Στην ομάδα του Πειραιά αγωνίστηκε από το 2009 και μέχρι το 2014, με μοναδική εξαίρεση ένα πέρασμά της από την τουρκική Ανκαραγκουτσού (2010-11), έχοντας καταφέρει να κατακτήσει δύο πρωταθλήματα (2013, 2014) και τρία κύπελλα Ελλάδας (2012, 2013, 2014).

Το καλοκαίρι του 2014, η Τένεβα αποφάσισε να αποχωρήσει από τον Ολυμπιακό και να μεταγραφεί στον Α.Ο. Θήρας, στον οποίο παραμένει μέχρι και σήμερα.

Διεθνείς συμμετοχές
-------------------

Η Ράντι Τένεβα είναι διεθνής με την εθνική ομάδα πετοσφαίρισης γυναικών της Βουλγαρίας από το 2001 και έχει πραγματοποιήσει αρκετές συμμετοχές.

Τίτλοι
------

* 2 Πρωταθλήματα Ελλάδας: 2013, 2014
* 3 Κύπελλα Ελλάδας: 2012, 2013, 2014

Πηγές
-----

* Το προφίλ της Τένεβα στο fivb.org
* Το προφίλ της Ράντι Τένεβα στο gavros.gr
* Στα ερυθρόλευκα η Ράντι Τένεβα
Χημική δομή της βερατριδίνης
Η **βερατριδίνη** είναι στεροειδές παράγωγο αλκαλοειδούς που απαντάται σε ορισμένα φυτά της οικογένειας των Liliaceae. Λειτουργεί ως νευροτοξίνη, προκαλώντας αδρανοποίηση των διαύλων ιόντων νατρίου. Πρωτίστως λαμβάνεται από τα σπέρματα των φυτών *Schoenocaulon officinale* και*Veratrum album*. Δεσμεύεται στην διαμεμβρανική θέση του υποδοχέα 2 και αυξάνει ενδοκυτταρική συγκέντρωση ιόντων ασβεστίου Ca2+. Δρα κατά προτίμηση με σύνδεση προς διαύλους του ενεργοποιημένου Na+ και προκαλεί επίμονη ενεργοποίηση που οδηγεί σε αύξηση της διεγερσιμότητας του νεύρου.

Χημεία
------

Η βερατριδίνη είναι παράγωγο του 3-βερατοατρικού εστέρα (γνωστού ως βερακεβίνη), ο οποίος ανήκει στην κατηγορία των C-nor-D-ομοστεροειδών αλκαλοειδών. Η μοριακή δομή και η στερεοχημεία αυτής όπως και συγγενών αλκαλοειδών καθορίστηκαν μόνο μετά από δεκαετίες χημικών ερευνών. Η δομή της βερατριδίνης έχει επιβεβαιωθεί με φασματοσκοπία NMR. και κρυσταλλογραφίας ακτίνων Χ.

Χρήση
-----

Έχει χρησιμοποιηθεί σε αλοιφές για τη θεραπεία της νευραλγίας και ρευματοειδούς φύσεως πόνων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  W. A. Catterall (1975). «Activation of the action potential Na+ ionophore of cultured neuroblastoma cells by veratridine and batrachotoxin» (pdf). *J. Biol. Chem.* **250** (11): 4053–4059. PMID 1168643. .
2. ↑  *The Merck Index, 10th Ed. (1983), p.1422, Rahway: Merck & Co.*
3. ↑  S. M. Kupchan (1968). «Chapter 2 Steroid Alkaloids: The Veratrum Group». Στο: R. H. F. Manske. *The Alkaloids: Chemistry and Physiology*. **10**. New York: Academic Press. σελίδες 193–285. doi:10.1016/S1876-0813(08)60254-7. ISBN 978-0-12-469510-8.
4. ↑  V. V. Krishnamurthy; J. E. Casida (1988). «Complete spectral assignments of cevadine and veratridine by 2D NMR techniques». *Magn. Reson. Chem.* **26** (11): 980–989. doi:10.1002/mrc.1260261109. .
5. ↑  P. W. Codding (1983). «Structural studies of sodium channel neurotoxins. 2. Crystal structure and absolute configuration of veratridine perchlorate». *J. Am. Chem. Soc.* **105** (10): 3172–3176. doi:10.1021/ja00348a035.
Ένας **προσωπικός αριθμός αναγνώρισης** (αγγλικά: Personal identification number, PIN), είναι ένας αριθμητικός ή αλφαριθμητικός κωδικός πρόσβασης που χρησιμοποιείται στη διαδικασία επαλήθευσης της ταυτότητας ενός χρήστη που έχει πρόσβαση σε ένα σύστημα.

Τα PIN χρησιμοποιούνται ευρέως σε smartphones, ως μορφή προσωπικής πιστοποίησης, έτσι ώστε μόνο όσοι γνωρίζουν το PIN θα μπορούν να έχουν πρόσβαση στη συσκευή. Μετά από μια σειρά αποτυχημένων προσπαθειών εισαγωγής του σωστού PIN, ο χρήστης μπορεί να αποκλείσει ή να μην μπορεί να επιχειρήσει να εισάγει για ένα καθορισμένο χρονικό διάστημα. Το αν κάποιο από τα προαναφερθέντα φαινόμενα εμφανίζονται μετά από αποτυχημένες προσπάθειες εισαγωγής του PIN εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τη συσκευή και τις προτιμήσεις του ιδιοκτήτη στις ρυθμίσεις του.

Τα PIN χρησιμοποιούνται και για την ανταλλαγή ιδιωτικών δεδομένων μεταξύ διαφόρων κέντρων επεξεργασίας δεδομένων σε δίκτυα υπολογιστών για χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, κυβερνήσεις και επιχειρήσεις. Οι κωδικοί PIN μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τον έλεγχο ταυτότητας τραπεζικών συστημάτων με κατόχους καρτών, κυβερνήσεις με πολίτες, επιχειρήσεις με υπαλλήλους και υπολογιστές με χρήστες.

Σε κοινή χρήση, τα PIN χρησιμοποιούνται σε συναλλαγές ATM ή POS, έλεγχος ασφαλούς πρόσβασης, συναλλαγές μέσω διαδικτύου ή για σύνδεση σε προσαρμοσμένα δίκτυα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Higgs, Edward (1998). *History and Electronic Artefacts*. Oxford University Press. ISBN 0198236336.
2. ↑  Martin, Keith (2012). *Everyday Cryptography: Fundamental Principles and Applications*. Oxford University Press. ISBN 9780199695591.
3. ↑  Cale, Stephane (2013). *Mobile Access Safety: Beyond BYOD*. Wiley Publishing. ISBN 978-1-84821-435-4.
4. ↑  «E-Commerce: A Tangled Web for PIN Debit». *Digital Transactions*. 1 February 2013. .
Ο **Πσέμισλ Α΄**, πολων. Przemysł I (5 Ιουνίου 1220/4 Ιουνίου 1221 - 4 Ιουνίου 1257) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν δούκας της Μεγάλης Πολωνίας (1239-57) με συγκυβερνήτη τον μικρότερο αδελφό του Μπολέσλαφ τον *Ευσεβή*. Έγινε δούκας τού Πόζναν και τού Γκνιέζνο (1247-), τού Κάλις (1249-).

Βιογραφία
---------

Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Βλάντισλαφ Οντόνιτς δούκα της Μεγάλης Πολωνίας και της Χέντβικ/Γιάντβιγκα, αγνώστου καταγωγής. Από τα ονόματα των τέκνων της μπορούμε να υποθέσουμε, ότι ήταν κόρη τού Μέστβιν Α΄ δούκα της Πομερανίας, ή ήταν από τους Πρεμυσλίδες της Βοημίας.

Ο πατέρας του διέταξε ο Πσέμισλ Α΄ να έχει ολοκληρωμένη παιδεία· το *Χρονικό Βιελσκοπόλσκα* αναφέρει ότι ο νεαρός διάβαζε Ψαλμούς στα λατινικά. Ο Πσέμισλ Α΄ εμφανίζεται για πρώτη φορά σε επίσημα έγγραφα το 1232, που υπογράφει ο Βλάντισλαφ. Η εξουσία του άρχισε το 1239, όταν απεβίωσε ο πατέρας του, κατά την περίοδο της κατάτμησης της Πολωνίας (1138-1314). Δύο έτη μετά, το 1241 επικύρωσε τον αδελφό του Μπολεσλάφ ως συγκυρίαρχο, αν και αυτό ήταν τυπικά μόνο, διότι στην πράξη εξουσίαζε μόνος.

Το πριγκιπάτο που κληρονόμησε ήταν το βόρειο τμήμα της Μεγάλης Πολωνίας, που περιλάμβανε το Ουίστσιε και το Νάκτο. Έτσι αγωνίστηκε για την ανάκτηση τού υπόλοιπου μέρους της Μεγάλης Πολωνίας. Το 1241 στη μάχη της Λεγκνίτσα απεβίωσε ο εξάδελφός του Ερρίκου Β΄ των Πιαστ-Σιλεσίας ο *Ευσεβής* και ο Πσέμισλ Α΄ ανέκτησε το Πόζναν και το Γκνιέζνο. Στη συνέχεια κατάφερε να κατακτήσει μέρη της Μεγάλης Πολωνίας, που πριν ήλεγχαν οι δούκες Πιαστ-Σιλεσίας.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε το 1244 την Ελισάβετ των Πιαστ-Σιλεσίας, κόρη τού Ερρίκου Β΄ τού *ευσεβούς* δούκα τού Βρότσλαφ και είχε τέκνα:

* Κωνστάνς (Κωνσταντία) 1245/6-1281, παντρεύτηκε τον Κορράδο των Ασκάνια μαργράβο τού Βρανδεμβούργου-Στέννταλ.
* Ευφροσύνη 1247/50-1298, ηγουμένη στην Αγ. Κλάρα της Τσεμπνίτσα.
* Άννα 1253-1295, ηγουμένη στην Οβίνσκα.
* Ευφημία 1253-1298, δίδυμη με την Άννα, μοναχή στην Αγ. Κλάρα τού Βρότσλαφ.
* Πσέμισλ Β΄ ο *υστερότοκος* 1257-1296, δούκας της Μεγάλης Πολωνίας, δούκας τού Πόζναν, της Κρακοβίας.

Πηγές
-----

* Chronicle of Greater Poland, p. 221-258.

Αναφορές σε πηγές
-----------------

1. 1 2  dw.416.
2. ↑  p11463.htm#i114625. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
3. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 72502091
* LCCN: n2005048238
* GND: 130518468

 |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Przemysł I of Greater Poland  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Πρόωρες **γενικές εκλογές** διεξήχθησαν στο Κουβέιτ στις 26 Νοεμβρίου 2016. Των εκλογών προηγήθηκε η διάλυση του κοινοβουλίου που είχε αναδειχθεί μετά τις εκλογές του 2013 από τον εμίρη Σαμπάχ αλ-Άχμαντ αλ-Τζαμπρ αλ-Σαμπάχ τον Οκτώβριο του 2016. Με βάση το σύνταγμα, οι εκλογές θα πρέπει να διεξάγονται σε διάστημα εντός δύο μηνών. Οι υποψήφιοι της αντιπολίτευσης κέρδισαν τις 24 από τις συνολικά 50 έδρες στην Εθνοσυνέλευση. Η συμμετοχή των ψηφοφόρων στις εκλογές ήταν γύρω στο 70 τοις εκατό.

Εκλογικό σύστημα
----------------

Τα 50 αιρετά μέλη της εθνοσυνέλευσης εξελέγησαν σε πέντε δεκαεδρικές περιφέρειες με τη μέθοδο της ενιαίας μη μετατρέψιμης ψήφου.

Αποτελέσματα
------------

Οι Σαλαφιστές της αντιπολίτευσης και οι Αδερφοί Μουσουλμάνοι κέρδισαν περίπου τις μισές από τις 24 έδρες από εκείνες που κέρδισε η αντιπολίτευση, ενώ η σιιτική μειονότητα μείωσε τις έδρες της από 9 σε έξι. Εξελέγη μία γυναίκα, με γύρω στους 20 από τους συνολικά 42 βουλευτές που διεκδίκησαν την επανεκλογή τους να διατηρούν τις έδρες τους.

Παρότι σημαντικές φυλές τείνουν να κυριαρχούν στις εκλογές του Κουβέιτ, στις εκλογές του 2016 για πρώτη φορά μικρότερες φυλές επέδειξαν την κυριαρχία τους. Τα μέλη τριών από τις μεγαλύτερες φυλές στο Κουβέιτ - Αϊμάν, Ματράν και Αβαζέμ- κέρδισαν όλα μαζί μόνο 7 έδρες, έναντι 15 που είχαν στις προηγούμενες εκλογές.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Kuwait emir dissolves parliament over fuel price row BBC News, 16-10-2016
2. ↑  Stage set for snap elections after Assembly dissolved – Amir cites ‘security challenges’ in dissolution decree Kuwait Times, 16-10-2016
3. 1 2  Kuwait poll: Opposition wins nearly half of parliament Al Jazeera, 27-11-2016
4. ↑  Electoral system Διακοινοβουλευτική Ένωση
5. ↑  Strong showing by opposition, outgoing Assembly punished Kuwait Times, 27-11-2016
6. ↑  After big election win, what’s next for Kuwait’s opposition? Αρχειοθετήθηκε 2017-10-16 στο Wayback Machine. Courtney Freer, Journal of Middle Eastern Politics and Policy, 8-12-2016
**Βουλευτικές εκλογές** διεξήχθησαν στο Πράσινο Ακρωτήριο στις 20 Μαρτίου 2016. Το κυβερνών Αφρικανικό Κόμμα για την Ανεξαρτησία του Πράσινου Ακρωτηρίου (PAICV), με αρχηγό τον Ζανίρα Χόπφερ Αλμάντα, ηττήθηκε από το Κίνημα για Δημοκρατία (MpD), με αρχηγό τον Ουλίσες Κορέια ε Σίλβα.

Εκλογικό σύστημα
----------------

Τα 72 μέλη της Εθνοσυνέλευσης εκλέγονται σε 16 πολυεδρικές περιφέρειες, με το μέγεθός τους να κυμαίνεται από 2 ως και 15 έδρες. Η διενέργεια των εκλογών γίνεται με κλειστές λίστες και με απλή αναλογική. Η κατανομή των εδρών γίνεται με τη μέθοδο Ντ'Οντ.

Πλαίσιο
-------

Συνολικά 551 υποψήφιοι, ανάμεσα στους οποίους και 73 γυναίκες, πήραν μέρος στις εκλογές.

Αποτελέσματα
------------

| Κόμμα | Ψήφοι | % | Έδρες | +/– |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Κίνημα για Δημοκρατία | 122.881 | 54,48 | 40 | +8 |
| Αφρικανικό Κόμμα για την Ανεξαρτησία του Πράσινου Ακρωτηρίου | 86.078 | 38,16 | 29 | –9 |
| Δημοκρατική και Ανεξάρτητη Ένωση του Πράσινου Ακρωτηρίου | 15.488 | 6,87 | 3 | +1 |
| Κόμμα του Λαού | 777 | 0,34 | 0 | Νέο |
| Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα | 232 | 0,10 | 0 | 0 |
| Κόμμα Εργασίας και Αλληλεγγύης | 107 | 0,05 | 0 | 0 |
| Άκυρα/λευκά ψηφοδέλτια | 3.774 | – | – | – |
| **Σύνολο** | **229.337** | **100** | **72** | **0** |
| Εγγεγραμμένοι/συμμετοχή | 347.622 | 65,97 | – | – |
| Πηγή: CNE |

Αντιδράσεις
-----------

Παρατηρητές από την Αφρικανική Ένωση επόπτευσαν τις εκλογές. Η ομάδα των 20 παρατηρητών του οργανισμού αναφέρθηκε σε ειρηνικές και ελεύθερες εκλογές σχετικά με τον τρόπο διεξαγωγής τους. Επίσης, ο Τύπος και τα ΜΜΕ εργάστηκαν ελεύθερα, καθώς η κυβέρνηση μερίμνησε να δημιουργηθούν οι κατάλληλες νομικές συνθήκες για να επιτευχθεί αυτό.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Global elections calendar NDI
2. ↑  "Opposition returns to power in Cape Verde after 15 years", Agence France-Presse, 20 Μαρτίου 2016.
3. ↑  Electoral system IPU
4. ↑  Cabo Verde/Eleições: Cento e 73 candidatos a deputados são mulheres Αρχειοθετήθηκε 2016-04-03 στο Wayback Machine. Angop, 14 Μαρτίου 2016
5. ↑  «African Union observer mission to the legislative elections of 20 March 2016 in the Republic of Cabo Verde». *TheNigerianVoice*. Ανακτήθηκε στις 16 Απριλίου 2016.
Η **Εντιτάρ Αντιάμπο Οτσένγκ** (*Editar Adhiambo Ochieng*) είναι Κενυάτισα ακτιβίστρια που υπερασπίζεται τα δικαιώματα των γυναικών και βοηθά τους επιζώντες της σεξουαλικής βίας. Το 2020 έγινε η πρώτη νικήτρια του βραβείου Βανγκάρι Μαατάι στην Κένυα για την συμβολή της να μειώσει την μετάδοση της πανδημίας του κορονοϊού στην επαρχία Κιμπέρα.

Η Οτσένγκ γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Κιμπέρα, μια από τις μεγαλύτερες επαρχίες στο Ναϊρόμπι. Βιάστηκε για πρώτη φορά σε ηλικία έξι ετών και αργότερα από ομάδα ατόμων σε ηλικία 16 ετών, οι οποίοι αργότερα καυχήθηκαν για το έγκλημά τους. Αναφέρει αυτές τις προσωπικές εμπειρίες ως παραδείγματα για την σεξουαλική βία εναντίον των γυναικών και την δύναμη των γυναικών απέναντι στην ζωή.

Κέρδισε το Wangari Maathai Award το 2020 μετά τις υπηρεσίες που πρόσφερε στην κοινότητα της Κιμπέρα κατά την διάρκεια της πανδημίας του κορονοϊού και έγινε η πρώτη γυναίκα παραλήπτρια αυτού του βραβείου.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  pm, Michael Musyoka on 9 June 2020-2:39. «Former Kibra Aspirant Editar Ochieng' Wins Wangari Maathai Award». *Kenyans.co.ke* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 1 Μαΐου 2021.
2. 1 2  «Kibra Activist Editar Ochieng' Wins Wangari Maathai Award». *Muhabarishaji News Agency* (στα Αγγλικά). 9 Ιουνίου 2020. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Μαΐου 2021. Ανακτήθηκε στις 1 Μαΐου 2021.
3. 1 2  «Editar Adhiambo Ochieng, Kenyan Woman Human Rights Defender | PBI United Kingdom». *peacebrigades.org.uk*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Ιανουαρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 1 Μαΐου 2021.
4. ↑  «2006\_03\_27 A Trip Through Kenya's Kibera Slum - International Medical Corps». *web.archive.org*. 6 Οκτωβρίου 2014. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Οκτωβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 1 Μαΐου 2021. CS1 maint: Unfit url (link)
Ο **Ερμάνος Β΄** (γερμ.: *Hermann II.*, 1060 - 7 Οκτωβρίου 1130) από τον Οίκο του Τσέρινγκεν ήταν μάργραβος του Μπάντεν (1074-1130).

Βιογραφία
---------

Ήταν ο μόνος γιος του Χέρμαν Α΄ και της Γιούντιτ του Μπάκνανκ-Ζούλιχγκαου. Έγινε μαρκήσιος της Βερόνας (1112-1130).

Ονόμαζε τον εαυτό του κύριο του Μπάντεν, κόμη του Μπρίσγκαου και μαρκήσιο της Βερόνας. Περί του 1070 άρχισε το κτίσιμο του κάστρου Χόενμπαντεν επάνω από τα ερείπια μίας Κελτικής κατασκευής. Ξαναέκτισε τη μονή Αυγουστίνων, που είχε ικοδομήσει ο πατέρας του το 1123 στο Μπάκνανκ.

Τάφηκε εκεί με την επιγραφή: "Εδώ βρίσκεται ο Χέρμαν μάργραβος του Μπάντεν, ιδρυτής του ναού και της μονής. Απεβίωσε το έτος χίλια και εκατό και τριάντα από τη γέννηση που έκανε η ευσεβής Παρθένος Μαρία. Η μεταφορά εδώ αυτού και των απογόνων του έγινε το έτος χίλια πεντακόσια".

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε τη Γιούντιτ του Χόενμπερκ και είχε τέκνα:

* Χέρμαν Γ΄ π. 1105-1160, μάργραβος του Μπάντεν.
* Ιουδήθ απεβ. 1162, παντρεύτηκε τον Ούλριχ Α΄ των Σπόνχαϊμ δούκα της Καρινθίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Γερμανικά) *Catalog of the German National Library*. 135868823. Ανακτήθηκε στις 17  Ιουλίου 2021.

Πηγές
-----

* Oexle, Otto Gerhard. "Hermann I". Deutsche Biographie. Neue Deutsche Biographie (NDB). Retrieved 26 October 2017.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 80312318
* GND: 135868823

 |

 |
Οι **Ερινεύς** ή **Ερινεός** (αρχαία ελληνικά: Ἐρινεός), επίσης γνωστή ως **Ερινεόν** (Ἐρινεόν), είναι μια πόλη στην αρχαία Φθιώτιδα της αρχαίας Θεσσαλίας. Η ύπαρξη της πόλης αναφέρεται από τον Στράβωνα και τον Στέφανο του Βυζαντίου.

Η θέση της πόλης είναι άγνωστη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Στράβων. «Γεωγραφικά». *Γεωγραφικά*. **9.5.10**.  Οι αριθμοί των σελίδων αναφέρονται σε εκείνους της έκδοσης του Ισαάκ Καζομπόν.
2. ↑  (Αρχαία Ελληνικά) Στέφανος ο Βυζάντιος. «*Εθνικά*». Εθνικά. ***s.v.***.
3. ↑  Mogens Herman Hansen & Thomas Heine Nielsen (2004). «Thessaly and Adjacent Regions». *An inventory of archaic and classical poleis*. New York: Oxford University Press. σελ. 678. ISBN 0-19-814099-1.
 Το συγκεκριμένο λήμμα περιλαμβάνει περιεχόμενο από πηγή, η οποία αποτελεί, πλέον, κοινό κτήμα:   
(Αγγλικά) Smith, William, επιμ. (1854–1857). «Erineus». *Dictionary of Greek and Roman Geography*. Λονδίνο: John Murray.
Ο **Εριχθόνιος** ήταν μυθικός βασιλιάς της Αθήνας. Βασίλεψε αφού εξόρισε από τον θρόνο τον Αμφικτύονα. Σύμφωνα με τη μυθολογία ήταν μισός άνθρωπος και μισός φίδι. Ήταν αυτός που τοποθέτησε το ξύλινο άγαλμα της Αθηνάς σε ναό αφιερωμένο στη θεά (στους κλασικούς χρόνους φυλασσόταν στο Ερέχθειο) και ίδρυσε γιορτή προς τιμή της, τα Αθήναια. Αργότερα ο Θησέας όταν ένωσε όλες τις αθηναϊκές κοινότητες σε μία, μετονόμασε τη γιορτή σε Παναθήναια.

Καταγωγή
--------

Υπάρχουν δύο εκδοχές για την καταγωγή του Εριχθόνιου. Η πρώτη τον θέλει γιο του θεού Ηφαίστου και της Ατθίδος, κόρης του βασιλιά της Αθήνας Κραναού, από την οποία πήρε το όνομα της η Αττική. Η δεύτερη εκδοχή του μύθου αναφέρει ως γονέα του τον Ήφαιστο, του οποίου το σπέρμα δέχτηκε η γη στη θέα της νεογέννητης Αθηνάς. Σύμφωνα με τον μύθο ο Εριχθόνιος γεννήθηκε ως φίδι. Η Αθηνά τον έκλεισε σε ένα καλάθι και τον εμπιστεύτηκε στις τρεις κόρες του Κέκροπα, Έρση, Πάνδροσο και Άγραυλο, με την εντολή να μην το ανοίξουν. Μόνο η Πάνδροσος υπάκουσε όμως στη θεά. Όταν οι άλλες δύο κοπέλες άνοιξαν το καλάθι αντίκρισαν ένα μωρό τυλιγμένο με δύο φίδια. Ο τρόμος τους ήταν τέτοιος που έπεσαν από τον βράχο της Ακρόπολης. Η Αθηνά όταν κατάλαβε οτι οι κόρες του Κέκρωπα αυτοκτόνησαν απο τα νεύρα της εκτόξευσε ενα βράχο απο την Ακρόπολη και έτσι δημιουργήθηκε ο Λυκαβηττός. Κατά μια άλλη εκδοχή, όταν οι κόρες του Κέκροπα άνοιξαν το καλάθι, είδαν μόνο το φίδι και αφού έπεσαν από την Ακρόπολη, το φίδι κρύφτηκε στην ασπίδα της Αθηνάς. Η θεά τον μεταμόρφωσε σε άνθρωπο, τον μεγάλωσε και τον δίδαξε πρώτον να ιππεύει άμαξα με τέσσερα άλογα. Σύμφωνα πάλι με τον Απολλόδωρο, ο Εριχθόνιος ήταν παιδί που είχε ως φρουρό ένα φίδι.

Η Δυναστεία του Εριχθόνιου
--------------------------

Ο Εριχθόνιος παντρεύτηκε τη νύμφη Πασιθέα και απέκτησαν ένα γιό, τον Πανδίονα. Ο Πανδίονας ο Α΄ λοιπόν έκανε με τη νύμφη Ζευξίππη δύο κόρες, την Πρόκνη και τη Φιλομήλα και δύο γιους, τον Ερεχθέα και τον Βούτη. Γιος του Ερεχθέα ήταν ο Κέκροπας ο νεότερος, του οποίου ο γιος, ο Πανδίονας ο Β΄ ήταν ο πατέρας του Αιγέα και παππούς του ήρωα Θησέα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Erechtheus» (Ρωσικά)
2. ↑  August Mommsen (1898). «Feste der Stadt Athen im Altertum, geordnet nach attischem Kalender» (στα Γερμανικά). B. G. Teubner. σελ. 104. Ανακτήθηκε στις 20 Αυγούστου 2009.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 22932814
* GND: 118530763
* SUDOC: 193820595

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ελληνική μυθολογία
 |

 |
Η **Βερίκα Καλάνοβιτς** (*σερβικά : Верица Калановић*), γεννημένη στις 19 Ιουλίου 1954 στο Τρστένικ. Είναι πολιτικός της Σερβίας που έχει διατελέσει επανειλημμένα υπουργός.

Αποφοίτησε το 1977 από την σχολή τεχνολογίας και μεταλλουργίας του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου. Από το 1980 έως το 1993 υπηρέτησε σε διάφορες θέσεις στο εργοστάσιο „Прве петолетке" στο Τρστένικ. Το 2003 εργάστηκε ως καθηγητής στο Πολυτεχνείο του Τρστένικ]. Από το 2000 έως το 2001 ήταν μέλος της εκτελεστικής επιτροπής της Τρστένικ.

Από το 2003 έως το 2006 ήταν επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας του κόμματος G17 στο κοινοβούλιο της Σερβίας και του Μαυροβουνίου. Μέλος της κοινοβουλευτικής αντιπροσωπείας του κοινοβουλίου της Σερβίας και του Μαυροβουνίου στο συμβούλιο της Ευρώπης και μέλος της επιτροπής τοπικής και περιφερειακής ανάπτυξης του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου.

Διετέλεσε υφυπουργός στο υπουργείο Οικονομίας και περιφερειακής ανάπτυξης από το 2007. Υπουργός εθνικής υλοποίησης επενδυτικού σχεδίου από τις 7 Ιουλίου 2008 έως τις 21 Φεβρουάριου 2011. Αναπληρωτής πρωθυπουργός της Σερβίας από τις 14 Μαρτίου 2011 έως τις 27 Ιουλίου 2012. Υπουργός νεολαίας και αθλητισμού της Σερβίας από τις 8 Φεβρουαρίου 2012 έως τις 27 Ιουλίου 2012. Από το 2012 είναι ο υπουργός περιφερειακής ανάπτυξης και τοπικής αυτοδιοίκησης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) *pace.coe.int*. 5330. Ανακτήθηκε στις 20  Απριλίου 2022.
2. ↑  www.assembly.coe.int/nw/xml/AssemblyList/MP-Details-EN.asp?MemberID=5330.
3. ↑  Ανακτήθηκε στις 28  Αυγούστου 2021.
4. ↑  Ανακτήθηκε στις 28  Αυγούστου 2021.
5. ↑  Ανακτήθηκε στις 28  Αυγούστου 2021.

Πηγές
-----

* Биографије министара на сајту Владе Србије
* Спречили смо сигуран банкрот - интервју („Вечерње новости", 18. октобар 2012)
Η **Σεβαστοπούλειος Σχολή** ήταν η πρώτη τεχνική σχολή στην Ελλάδα. Ιδρύθηκε το 1905 από τον Σύλλογο προς Διάδοση Ωφελίμων Βιβλίων με πρωτοβουλία του Γεωργίου Δροσίνη. 

Ο ίδιος κατοικεί για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα στο μικρό σπιτάκι που προοριζόταν για τον επιστάτη, αγρυπνώντας έτσι για την πρόοδό της και για την τήρηση του κανονισμού της που ο ίδιος είχε εκπονήσει. Από το 1908-1913 μέχρι τους Βαλκανικούς πολέμους, όταν η Σχολή πέρασε από επίταξη σε επίταξη, ο Δροσίνης περνούσε σχεδόν κάθε μέρα από τη Σχολή και από την Παρασκευή μέχρι τη Δευτέρα, έμενε στο "σπιτάκι" κτισμένο στην άκρη του οικοπέδου, για να επιτηρεί την λειτουργία της Σχολής. 

Θεμελιώθηκε την 24η Απριλίου 1908, από τον δυναμικό Δημήτριο Βικέλα. Ένα μεγάλο μέρος των χρημάτων εξασφαλίσθηκε από τις δωρεές των Κωνσταντίνου Σεβαστοπούλου, του οποίου τιμητικώς η Σχολή φέρει το όνομά του, και του Μαρίνου Κοριαλένιου. 

Ο Δημήτριος Βικέλας εξελέγη το 1894 πρώτος πρόεδρος της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής. Παρέμεινε στη θέση αυτή έως το 1896, οπότε τον διαδέχθηκε ο βαρώνος Ντε Κουμπερτέν.

Οικοδομήθηκε από τον αρχιτέκτονα Αριστείδη Μπαλάνο με βάση το σχέδιο της σχολής Σομοσκού της Γαλλίας, στην οποία είχε πάει ο Βουκελάς το 1905 για να συλλέξει στοιχεία σχετικά με την ίδρυση και την οργάνωση τής σχολής. Ευρίσκεται πίσω από την οικία του Πρέσβεως των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, στην οδό Παναγή Κυριακού.

Πηγές
-----

* *Χρυσή στήλη των ευεργετών του έθνους. Εγκυκλοπαιδικόν Ημερολόγιον*. 1912. σελ. 145. Ανακτήθηκε στις 30 Ιουλίου 2011. [*νεκρός σύνδεσμος*]
Ο **Ρουντόλφους Αντόνιους "Ρόι" Μακάι** (*Rudolphus Antonius "Roy" Makaay*, 9 Μαρτίου 1975) είναι Ολλανδός πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως κεντρικός επιθετικός, και προπονητής ποδοσφαίρου. Ήταν γνωστός για την ικανότητά του να σκοράρει και με τα δύο πόδια και την ταχύτητά του.

Ξεκίνησε από την καριέρα του από την Φίτεσε Άρνεμ και την Τενερίφη, πρωτού αποκτηθεί από την Ντεπορτίβο Λα Κορούνια το 1999. Εκεί βοήθησε την πρώτη του χρονιά τον σύλλογο να κατακτήσει το πρώτο του πρωτάθλημα, ενώ το 2002 κέρδισε το Κόπα ντελ Ρέι και την επόμενη χρονιά κέρδισε το Χρυσό Παπούτσι, με 29 γκολ. Παραμένει ο πρώτος σκόρερ στην ιστορία του συλλόγου με 96 γκολ.

Το 2003 αποκτήθηκε από την Μπάγερν Μονάχου με 18,75 εκατομμύρια ευρώ, το οποίο αποτελούσε ρεκόρ στην ιστορία του συλλόγου, και λόγω της ικανότητάς του να σκοράρει απέκτησε τα προσωνύμια *Das Phantom* (το φάντασμα) και *Tor Maschine* (μηχανή γκολ). Τον Μάρτιο του 2007, στη φάση των 16 του Τσάμπιονς Λιγκ ενάντια στη Ρεάλ Μαδρίτης, ο Ρόι Μακάι σκόραρε στο 10,12 δευτερόλεπτο του αγώνα, το οποίο αποτελεί το γρηγόροτερο γκολ στην ιστορία του Τσάμπιονς Λιγκ. Με την Μπάγερν κέρδισε δύο συνεχόμενα πρωταθλήματα και το 2007 επέστρεψε στην Ολλανδία για λογαριασμό της Φέγερνορντ.

Ο Μακάι πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την εθνική ομάδα της Ολλανδίας το 1996 και έχει 6 γκολ και 43 συμμετοχές με το εθνόσημο. Συμμετείχε σε ευρωπαϊκά πρωταθλήματα (2000, 2004) και στους Ολυμπιακούς αγώνες του 2008.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (πολλαπλές γλώσσες) *Transfermarkt*. 3994. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  (Ισπανικά) *Argentine Soccer Database*. 46643.
3. ↑  «Roy Makaay». paolo-1899.narod.ru. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Δεκεμβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 1 Μαΐου 2012.
4. ↑  Bennett, Mark (3 November 2003). «Makaay bonanza for Bayern». *UEFA.com* (Union of European Football Associations).. Ανακτήθηκε στις 19 October 2014.
5. ↑  «Makaay quick to make his mark». UEFA.com. 8 Μαρτίου 2012. Ανακτήθηκε στις 5 Ιουλίου 2012.
6. ↑  Liew, Jonathan (7 Μαΐου 2014). «Bayern Munich v Real Madrid: Champions League's greatest rivalry». The Telegraph. Ανακτήθηκε στις 23 Ιουλίου 2014.
7. ↑  «Roy Makaay». *EU-football.info*. Ανακτήθηκε στις 19 Οκτωβρίου 2014.
Το **Θέατρο του Βάλβου**, λατιν. Theatrum Balbi, ήταν μία αρχαία ρωμαϊκή κατασκευή στο Άρεως Πεδίον (Campus Martius) της Ρώμης. Kτίστηκε το 13 π.Χ. από τον ανθύπατο Λεύκιο Κορνήλιο Βάλβο (τον Νεότερο), πιθανότατα από τα λάφυρα μίας στρατιωτικής εκστρατείας με εντολή του Αυγούστου (Δίων Κάσσιος 54.18.2· Πλίνιος ο Πρεσβύτερος, Φυσική Ιστορία 36.59-60).

Πολύ λίγα αναφέρονται για το θέατρο στα αρχαία γραπτά. Η τοποθεσία του συζητιόταν για δεκαετίες, έως ότου τα κομμάτια τού -σε μάρμαρο σχεδιασμένου- χάρτη Forma Urbis Romae συνδυάστηκαν τελικά μαζί στη δεκαετία του 1960. Οι ανασκαφές του θεάτρου ξεκίνησαν το 1981 και συνεχίζονται ακόμη, ωστόσο, το κύριο τμήμα της κρύπτης ολοκληρώθηκε το 2000. Σήμερα ό,τι έχει ανασκαφεί μπορεί να ιδωθεί στο Museo Nazionale Romano Crypta Balbi (Εθνικό Μουσείο της Ρώμης), το οποίο βρίσκεται στη Via delle Botteghe Oscure, 31, (γωνία της Via M. Caetani).

Το μουσείο βρίσκεται σε αυτό, που ήταν η κρύπτη ή η αυλή στο πίσω μέρος του συγκροτήματος του θεάτρου, πίσω από τη σκηνή. Αυτή η αυλή είναι η μικρότερη από όλα τα μεγάλα θέατρα της Ρώμης. Εδώ οι θαμώνες έκαναν έναν περίπατο ανάμεσα στις πράξεις μίας παράστασης και αναζητούσαν αναψυχή. Ένας κατάλογος που διαμορφώθηκε στα τέλη του 4ου αι. κατέγραφε ότι η χωρητικότητα του θεάτρου ήταν 11.510 άτομα.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος αρχαίων μνημείων στη Ρώμη
* Κατάλογος ρωμαϊκών θεάτρων

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Gregorovius, Ferdinand, *History of the City of Rome in the Middle Ages*, Vol. 1, (1894), pg. 45

Πηγές
-----

* Rendina, Claudio (1999). *L'enciclopedia di Roma*. Rome: Newton Compton.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 140346262
* GND: 7682073-7

 |

 |
Το **Σαν Πόλο** είναι το μικρότερο και πιο κεντρικό από τα έξι *"Σεστιέρι"* ή *"Συνοικίες"* στις οποίες έχει διαιρεθεί η Βενετία, αποτελεί την πρωτεύουσα Ριάλτο. Το Σαν Πόλο καλύπτει έκταση 35 εκτάρια κατά μήκος του Μεγάλου Καναλιού. Αποτελεί το παλαιότερο τμήμα της Βενετίας, έχει κατοικηθεί από τον 9ο αιώνα μαζί με το Σεστιέρι του Σαν Μάρκο, πήρε το όνομα του από την ομώνυμη εκκλησία του Σαν Πόλο. Το Σεστιέρι του Σαν Πόλο αποτελεί την κεντρική αγορά της πόλης από το 1097, από τον 13ο αιώνα συνδέεται με την ανατολική όχθη του Μεγάλου Καναλιού με τη Ριάλτο. 

Το δυτικό τμήμα της συνοικίας είναι διάσημο για τις Εκκλησίες ενώ το ανατολικό που πολλές φορές ονομάζεται *"Ριάλτο (Βενετία)|Ριάλτο"* για τα Ανάκτορα και τα μικρότερα σπίτια.
Τα μεγαλύτερα αξιοθέατα της συνοικίας είναι η *"Γέφυρα του Ριάλτο (Βενετία)|Ριάλτο"*, η εκκλησία του Σαν Τζάκομο ντι Ριάλτο (Βενετία)|Ριάλτο που σύμφωνα με τον θρύλο είναι η παλιότερη στην πόλη, το Γήπεδο του Σαν Πόλο με την εκκλησία του Σαν Πόλο και η οικία του Κάρλο Γκολντόνι.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Γερμανικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά) *archINFORM*. 15674. Ανακτήθηκε στις 6  Αυγούστου 2018.
2. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Μαρτίου 2012. Ανακτήθηκε στις 16 Μαρτίου 2012.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Σαν Πόλο
Η **ζάλη** είναι διαταραχή ισορροπίας αλλά μπορεί να εμφανιστεί και σαν σύμπτωμα άλλων καταστάσεων. Υπάρχουν πολλές λέξεις με τις οποίες μπορεί να περιγραφεί η ζάλη: μερικές είναι σκοτοδίνη, αστάθεια, μπέρδεμα κ.ά. Οι ιατροί ωστόσο προτιμούν να χρησιμοποιούν τους όρους ζάλη και ίλιγγος.

Όταν κάποιος βιώνει ζάλη, πολλές φορές αισθάνεται ότι το κεφάλι του είναι πολύ ελαφρύ ή ότι πρόκειται να λιποθυμήσει. Πολλές φορές η ζάλη προκαλεί διπλωπία, και νυσταγμό. 

Τα αίτια της ζάλης είναι πολλά. Ζάλη μπορεί να προκαλέσει μια μόλυνση στο αυτί όπως ωτίτιδα, όπως επίσης ψυχολογικές και ψυχιατρικές ασθένειες όπως κλινική κατάθλιψη, διπολική διαταραχή κ.ά. Πιο σοβαρές παθήσεις όπως εγκεφαλικός όγκος, εγκεφαλικό επεισόδιο, νόσος του Lyme καθώς και άλλες νευρολογικές παθήσεις μπορούν να προκαλέσουν ζάλη.

Δείτε επίσης
------------

* Ίλιγγος

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

(Αγγλικά)

* Citizendium on Dizziness
* Dizzytimes.com Αρχειοθετήθηκε 2010-08-05 στο Wayback Machine.
Το στέμμα των βασιλέων της Βαυαρίας.
**Βασιλιάς της Βαυαρίας** ήταν το αξίωμα των μοναρχών του Βασιλείου της Βαυαρίας, το οποίο κρατούσε ο επικεφαλής του Οίκου των Βίττελσμπαχ. Το βασίλειο σχηματίστηκε το 1806 και διαλύθηκε το 1918, ως αποτέλεσμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Περιγραφή
---------

Σύμφωνα με τους όρους της Συνθήκης του Πρέσμπουργκ του 1805, μεταξύ της Ναπολεόντειας Γαλλίας και της Αυτοκράτορα Φραγκίσκου Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, αρκετά πριγκιπάτα που είχαν συμμαχήσει με τον Ναπολέοντα αναβαθμίζονταν σε βασίλεια. Ένα από αυτά ήταν και εκείνο της Βαυαρίας του οποίου ο πρίγκιπας-ελέκτορας Μαξιμιλιανός Δ΄ Ιωσήφ θα λάβει επίσημα τον τίτλο του Βασιλιά της Βαυαρίας ως Μαξιμιλιανός Α΄ Ιωσήφ της Βαυαρίας στις 1 Ιανουαρίου 1806. Ο Μαξιμιλιανός υπήρξε μέλος του Οίκου των Βιττελσβάχων.

Οι διάδοχοι του Μαξιμιλιανού αντιστάθηκαν στον αναδυόμενο γερμανικό εθνικισμό και η Βαυαρία ανέλαβε την προστασία μικρότερων κρατιδίων, τα οποία αισθάνονταν ότι απειλούνταν από την Πρωσία ή την Αυστρία εντός της Γερμανικής Συνομοσπονδίας. Οι θρησκευτικοί δεσμοί συνέδεαν το Βασίλειο της Βαυαρίας περισσότερο με την Αυστρία, ωστόσο με την ήττα και των δύο στον Αυστροπρωσικό πόλεμο, το 1866, ο βασιλιάς Λουδοβίκος Β΄ υπέγραψε συμμαχία με την Πρωσία, παραιτούμενος έτσι ουσιαστικά από την εθνική κυριαρχία της Βαυαρίας.

Με τη συνθήκη της 23ης Νοεμβρίου του 1870 η Βαυαρία εντάχθηκε στη Γερμανική Αυτοκρατορία, έχοντας ωστόσο ένα σχετικά μεγάλο βαθμό αυτοδιάθεσης. Οι βασιλείς της Βαυαρίας διατηρούσαν τους τίτλους τους, καθώς και ξεχωριστό διπλωματικό και στρατιωτικό σώμα. Όταν η Γερμανική Αυτοκρατορία έπαψε να υπάρχει το Νοέμβριο του 1918, ως αποτέλεσμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο τελευταίος βασιλιάς της Βαυαρίας, Λουδοβίκος Γ΄, εκθρονίστηκε.

Βασιλείς της Βαυαρίας
---------------------

* Μαξιμιλιανός Α΄ 1805–1825
* Λουδοβίκος Α΄ 1825–1848
* Μαξιμιλιανός Β΄ 1848–1864
* Λουδοβίκος Β΄ 1864–1886
* Όθων 1886–1913
	+ *Πρίγκιπας Λεοπόλδος της Βαυαρίας (αποσαφήνιση), Αντιβασιλέας* 1886–1912
	+ *Πρίγκιπας Λουδοβίκος της Βαυαρίας, Αντιβασιλέας* 1912–1913
* Λουδοβίκος Γ΄ 1913–1918

Τιτουλάριοι και σημερινός διεκδικητής
-------------------------------------

* Λουδοβίκος Γ΄ 1918-1921
* Ρούπρεχτ 1921-1955
* Αλβέρτος 1955-1996
* Φραγκίσκος (γεννημένος στις 14 Ιουλίου 1933) είναι από το 1996 ο επικεφαλής του Οίκου των Βιττελσβάχων και ο διεκδικητής του θρόνου του πρώην Βασιλείου της Βαυαρίας.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4
2. 1 2 3
Συντεταγμένες: 37°36′N 83°48′E﻿ / ﻿37.600°N 83.800°E﻿ / 37.600; 83.800

Στούπα Εντερέ
Το **Εντερέ** είναι ένας αρχαιολογικός χώρος στο Σιντσιάνγκ της Κίνας, στη νότια έρημο Τάκλα Μακάν, ένα μέρος από τη νότια διαδρομή του αρχαίου Δρόμου του Μεταξιού. Έχει ταυτοποηθεί με ένα μέρος που λέγεται Σάκα που αναφέρεται σε έγγραφα που έχουν συνταχθεί στο αλφάβητο Χαροσθί που έχουν βρεθεί στην περιοχή.

Αρχαιολογικές ανασκαφές
-----------------------

Ανασκαμμένοι πυλώνες στο Εντερέ
Το 1901 το φρούριο του Εντερέ ανασκάφηκε από τον Σερ Μαρκ Αουρέλ Στάιν. Πιστεύεται ότι το Εντερέ ήταν μια σημαντική στρατιωτική θέση και κέντρο της Βουδιστικής λατρείας ευρισκόμενο περίπου στα μισά του δρόμου μεταξύ του Τσαρτσάν και της Νίνα (ή Νίγια). Τα νομίσματα που βρέθηκαν εκεί δείχνουν ότι η ελεγχόμενη από τους Κινέζους περιοχή ακόμη και από την αρχή της Δυναστείας των Χαν αλλά κατακτήθηκε από τους  Θιβετιανούς κατά τη διάρκεια της Δυναστείας των Τανγκ. Ωστόσο, το φρούριο εγκαταλείφθηκε τον ένατο αιώνα, όταν ο ποταμός Εντερέ άλλαξε πορεία.

Ο Στάιν ανακάλυψε ένα αριθμό κτιρίων, αφιερωμένο στην Βουδιστική λατρεία, συμπεριλαμβανομένων βωμών γεμάτες κουρέλια και κομμάτια από Βουδιστικά χειρόγραφα γραμμένα στα Κινέζικα, τα θιβετιανά και τα Σανσκριτικά που σημαίνει ότι είχαν συνταχθεί από προσκυνητές από μακριά και ευρέως.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Martin Rhie, Marylin (1999). *Early Buddhist Art of China & Central Asia*. Handbuch der Orientalistik, Part 4. **1**. Brill. σελ. 368. ISBN 9789004112018.
2. ↑  Noble, Peter S. (1931). *Bulletin of the School of Oriental Studies, University of London*.
3. ↑  «Sir Aurel Stein & the Silk Road finds». Ανακτήθηκε στις 22 Οκτωβρίου 2012.
Το **ερημόφιδο** ή βόας της άμμου, *Eryx jaculus* (Linnaeus, 1758) είναι ένα είδος φιδιού της οικογένειας Boidae.

Γεωγραφική κατανομή
-------------------

Απαντάται στη Βαλκανική χερσόνησο, την Ανατολική Ευρώπη, την περιοχή του Καυκάσου, τη Βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή (ανατολικά έως και το Ιράν). Στην Ελλάδα εντοπίζεται στην ηπειρωτική Ελλάδα, την Πελοπόννησο, νησιά του Αιγαίου (Λέσβος, Λήμνος, Χίος, Σάμος, Λέρος, Κάλυμνος, Κως, Κέρκυρα, Τήνος, Νάξος, Πάρος, Αντίπαρος, Ίος, Πολύαιγος, Σίκινος, Αμοργός, Κίμωλος, Κέρος, Αντίκερος, Σχοινούσα, Φολέγανδρος, Επάνω Κουφονήσι, Ηρακλειά και πιθανότατα σε άλλα νησιά).

Περιγραφή
---------

Αποτελεί το μοναδικό είδος βόα στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Μη δηλητηριώδες και εντελώς ακίνδυνο για τον άνθρωπο φίδι. Μπορεί να φτάσει τα 80 εκατοστά σε ολικό μήκος. Τρέφεται με τρωκτικά, μικρές σαύρες, νεοσσούς, καθώς και με ασπόνδυλα.

Αρχαία Ελλάδα
-------------

Το ερημόφιδο ήταν ένα από τα φίδια που χρησιμοποιούσαν οι αρχαίοι Έλληνες ως βλήματα σε ναυμαχίες για να προκαλέσουν πανικό και σύγχυση στα εχθρικά πλοία. Για αυτό τον λόγο θεωρείται πως εξαπλώθηκε εκτός της φυσικής του κατανομής σε περιοχές που είχαν κατακτήσει ή εγκατασταθεί Έλληνες στην αρχαιότητα (π.χ. Σικελία, όπου ανακαλύφθηκε η παρουσία του είδους μόλις το 2015).

Παραπομπές
----------

1. ↑  *The Amphibians and Reptiles of Alberta*. University of Calgary Press. σελίδες 37–144. ISBN 978-1-55238-281-3.
2. 1 2  «herpetofauna.gr - Ελληνική Ερπετοπανίδα». *www.herpetofauna.gr*. Ανακτήθηκε στις 11 Φεβρουαρίου 2020.
3. ↑  Rawlings, Louis (1 Οκτωβρίου 2007). *The Ancient Greeks at War*. Manchester University Press. σελίδες 223–227. ISBN 978-0-7190-5657-4.
Ο **Ερμάνος**, ιταλ. Ermanno (π. 1045 - 1097) από τον Οίκο των Ωτβίλ ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ονφρουά κόμη της Απουλίας & Καλαβρίας και της Γκαϊτελγκρίμα, κόρης του Γκουαϊμάρ Γ΄ πρίγκιπα του Σαλέρνο. Έγινε κόμης των Καννών της Μπαρλέττας, στο Τράνι της Απουλίας.

Βιογραφία
---------

Το 1057 απεβίωσε ο Ονφρουά και ο αδελφός του Ροβέρτος Γυϊσκάρδος ανέλαβε κηδεμόνας των γιών του Αβελάρδου και Ερμάνου, όμως κατάσχεσε την Απουλία & Καλαβρία των δύο ανιψιών του και έγινε κόμης.

Το 1064 ο δυσαρεστημένος Αβελάρδος έγινε επικεφαλής εξέγερσης βαρόνων εναντίον του θείου του. Ο Ροβέρτος κατέβαλε τους στασιαστές και ο Ερμάνος δόθηκε ως όμηρος στον Αβουλχαρέ (Abulchares) δούκα του Δυρραχίου και κατεπάνω της Ιταλίας από τον Αυτοκράτορα των Ρωμαίων στην Κωνσταντινούπολη. Αυτό έγινε για να εξασφαλιστεί η υπακοή του Αβελάρδου. Όταν ο Ερμάνος ελευθερώθηκε, επέστρεψε στο Τράνι. Το 1071 ο αδελφός του έγινε πάλι επικεφαλής εξέγερσης· ο Ερμάνος βοήθησε τους στασιαστές και έγινε κύριος του Τράνι κατά τη διάρκεια της εξέγερσης. Ωστόσο το 1073 αιχμαλωτίστηκε από τον Γκυ δούκα του Σορέντο, σύμμαχο των Νορμανδών στην Κάτω Ιταλία. Φυλακίστηκε στη Ράπολα του Μέλφι και μετά στο Μίλετο της Καλαβρίας, που την κατείχε ο Ρογήρος Α΄, αδελφός του Ροβέρτου. 

Τελικά αποφυλακίστηκε και ταξίδεψε με τον Αβελάρδο στην Κωνσταντινούπολη, όπου τους υποδέχθηκε ο Αλέξιος Α΄ Κομνηνός Αυτοκράτορας των Ρωμαίων. Όταν ο θείος του εκστράτευσε εναντίον της Ελλάδας (1081-82), ο Ερμάνος επέστρεψε και κατέλαβε τις Κάννες της Μπαρλέττας, κοντά στο Τράνι της Απουλίας και τις κράτησε ως κόμης για περισσότερο από δέκα έτη. Όταν ο Ροβέρτος αποκλήρωσε τον πρωτότοκο γιο του Βοημούνδο Α΄, ο τελευταίος έλαβε μέρος στην Α΄ Σταυροφορία και ο Ερμάνος τον ακολούθησε. 

Κατά την πολιορκία της Αντιόχειας, απεβίωσε. Ο εξάδελφός του Βοημούνδος Α΄ έγινε, μετά την κατάληψη της πόλης, πρίγκιπας της Αντιόχειας.

Πηγές
-----

* Norwich, John Julius. The Normans in the South 1016–1130. London: Longmans, 1967.