recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Ιβάν Ζακμάρντι** (κροατ. *Ivan Zakmardi*, περ. 1600 – 20 Απριλίου 1667) ήταν Κροάτης ποιητής, ουμανιστής και νομικός, που υπηρέτησε ως ο Πρωτονοτάριος του Βασιλείου της Κροατίας το 1644. Διετέλεσε σύμβουλος και εκπρόσωπος τόσο του βασιλέως, όσο και του Μπάνου της Κροατίας σε νομικά ζητήματα. Αξιόλογη συνεισφορά του ήταν ότι έθεσε τα θεμέλια των Κρατικών Αρχείων της Κροατίας το 1643.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ο Ζακμάρντι μαθήτευσε στο νεοϊδρυθέν τότε από τους Ιησουίτες Κλασικό Γυμνάσιο του Ζάγκρεμπ και στη συνέχεια πήγε και σπούδασε φιλοσοφία στο Όλομουτς της Μοραβίας. Επιστρέφοντας στην Κροατία, έγινε δικηγόρος της Επισκοπής του Ζάγκρεμπ και εργάσθηκε επιπλέον σε δημόσιες θέσεις, όπως δικαστής στην Κομητεία του Križevci, νοτάριος στην Κομητεία του Βάραζντιν, θησαυροφύλακας και αρχιεφοριακός του Βασιλείου. Το 1641 το Σάμπορ τον επέλεξε ως μέλος της επιτροπής για την κατάρτιση καταλόγου και την ανάλυση όλων των προνομίων στην Κροατία. Τότε συγκέντρωσε όλα τα διατάγματα, νόμους και άλλα σχετικά με τα προνόμια, και τα επέδωσε στο Σάμπορ για ασφαλή φύλαξη στο λεγόμενο «θησαυροφυλάκιο των προνομίων» (*Cista privilegiorum Regni*). Το 1644 το ίδιο σώμα τον επέλεξε στο αξίωμα του Πρωτονοταρίου του Βασιλείου της Κροατίας. Τέλος, από το 1662 μέχρι τον θάνατό του, ο Ζακμάρντι διετέλεσε «υποκόμης» (*podžupan*) της Κομητείας του Βαραζντίν. Γνωστό είναι το φιλανθρωπικό έργο του, καθώς συχνά χρηματοδοτούσε φτωχούς φοιτητές και άφησε ένα σημαντικό ποσό στα κολέγια των πόλεων Βάραζντιν, Λεπογκλάβα και Κρίζεβτσι. Στους πολέμους κατά των Οθωμανών, βοήθησε με την παροχή τροφίμων και όπλων στους στρατιώτες. Ο ποιητής απεβίωσε στην πόλη Μπάνσκα Μπίστριτσα της σημερινής Σλοβακίας, αλλά τάφηκε στον Καθεδρικό Ναό του Ζάγκρεμπ.

Σωζόμενα έργα
-------------

Τα σωζόμενα έργα του Ιβάν Ζακμάρντι είναι όλα γραμμένα στη λατινική γλώσσα. Μεταξύ αυτών ξεχωρίζουν τα εξής:

* *Apologia comitis Nicolai Erdődy* (= «Απολογία του Κόμητος Νικολάου Erdődy»)
* *Illa ego Sclavonia, ac iam dicta Croatia tellus* (= «Εγώ είμαι κείνη η Σκλαβονία και η προμνημονευθείσα κροατική γη»), ποιητικό έργο

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 20  Ιουνίου 2019.
2. ↑  «Otkrivena blaga o životu i djelu osnivača državnog arhiva». *www.vecernji.hr*. Ανακτήθηκε στις 9 Απριλίου 2020.
3. ↑  «Krizevci.eu -». *www.krizevci.eu*. Ανακτήθηκε στις 9 Απριλίου 2020.
4. ↑  «Croatian State Archives». 25 Μαρτίου 2015. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Μαρτίου 2015. Ανακτήθηκε στις 9 Απριλίου 2020.
5. ↑  [*νεκρός σύνδεσμος*]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ο Ιβάν Ζακμάρντι στην κροατική εγκυκλοπαίδεια *Proleksis*
* Ο Ιβάν Ζακμάρντι στο *Enciklopedija.hr*
Τα **βόδια του Γηρυόνη** που φιλοξενείται στο Μουσείο του Λούβρου είναι μετόπη από τον Ναό του Δία στην Ολυμπία.

Ιστορία του ευρήματος
---------------------

Βρέθηκε μαζί με άλλα σπαράγματα το 1829 στα ερείπια του ναού της Ολυμπίας από τους Γάλλους Λεόν-Ζαν-Ζοζέφ Ντυμπουά (Léon-Jean-Joseph Dubois) και Γκιγιώμ-Αμπέλ Μπλουέ (Guillaume-Abel Blouet), διευθυντές του επιστημονικού μέρους της γαλλικής αποστολής της Εκστρατείας του Μωριά (1828-1833), και το 1830 από εκεί μεταφέρθηκε στο Παρίσι, όπου τοποθετήθηκε στο Μουσείο του Λούβρου ως δωρεά της τότε ελληνικής βουλής.

Περιγραφή
---------

Καλλιτεχνική αναπαράσταση της μετόπης από τον Γκιγιώμ-Αμπέλ Μπλουέ, 1831
Είναι από πάριο μάρμαρο. Στο τμήμα που σώζεται διακρίνουμε τον Ηρακλή να πολεμάει τον πάνοπλο Γίγαντα Γηρυόνη. Ο Ηρακλής πιέζει το αριστερό του καλάμι στο σώμα του αντίπαλού του, που κλίνει το κεφάλι προς τα κάτω, ενώ του καταφέρνει το τελικό πλήγμα με το ρόπαλό του. Αν και οι λεπτομέρειες του ανάγλυφου έχουν χαθεί, ο Γυρηώνης εικονίζονταν μάλλον ως τριπλός άνδρας, όπως συνιθίζεται και σε άλλα αρχαία γλυπτά, ενώ αργότερα συναντάται και η εκδοχή του τρικέφαλου πλάσματος. Η ολοστρόγγυλη ασπίδα που κρατάει ο τερατόμορφος Γίγαντας είναι στραμμένη προς τον θεατή, όπως επίσης συνιθίζεται στις αρχαίες απεικονίσεις και στις αρχαίες αγγειογραφίες, ενώ μια δεύτερη ασπίδα που ανήκει στο ίδιο ανάγλυφο προστάτευε ένα δεύτερο σώμα του τέρατος. Εκτός από την ασπίδα, ο Γηρυώνης φοράει κράνος και θώρακα.

Ιστορική τοποθέτηση
-------------------

Ο Παυσανίας αναφέρει στην περιγραφή του ναού της Ολυμπίας ότι η μετόπη του Ηρακλή με τον Γηρυόνη ήταν τοποθετημένη στον πρόναο του ναού. Είναι έργο του Καλλιτέχνη του ναού της Ολυμπίας και χρονολογείται στα 460 π.Χ.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο αρχαιολογία | Πύλη αρχαιολογία |

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο τέχνη | Πύλη τέχνη |

* Καρλ Φρίντριχς (1831-1871) (1868). *Berlins antike bildwerke, Τόμος Α'*. Düsseldorf: J. Buddeus. σελίδες 130. Ανακτήθηκε στις 15 Φεβρουαρίου 2012.
* Γεωργία Χατζή  (2008). *Το Αρχαιολογικό Μουσείο Ολυμπίας*. Αθήνα: ΟΛΚΟΣ, ISBN 978-960-89339-3-4. σελίδες 262-263. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Δεκεμβρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 17 Φεβρουαρίου 2012.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Παρουσίαση της μετόπης από το Μουσείο του Λούβρου
Ο **Ιβάν Ζορόσκι** (γεννημένος στις 24 Ιουλίου 1979 στο Βελιγράδι) είναι Σέρβος παλαίμαχος διεθνής καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 197 εκατοστά και αγωνίζεται τόσο ως πλέι μέικερ. όσο και ως σούτινγκ γκαρντ.

Καριέρα
-------

Ο Ζορόσκι υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο το 2000 σε ηλικία 21 ετών με τη σερβική ΦΜΠ Ζελέζνικ, στην οποία αγωνίστηκε για τρία χρόνια έχοντας μάλιστα καταφέρει να κατακτήσει ένα Κύπελλο Σερβίας το 2003. Νωρίτερα και συγκεκριμένα το 2001 έκανε μια προσπάθεια μέσω των Ντραφτ του ΝΒΑ εκείνου του έτους να εξασφαλίσει κάποιο συμβόλαιο με ομάδα του καλύτερου πρωταθλήματος μπάσκετ του κόσμου, ωστόσο δεν κατάφερε να διακριθεί με αποτέλεσμα να μην επιλεγεί από καμία ομάδα και να επιστρέψει στη Σερβία και την ΦΜΠ Ζελέζνικ. Το 2003 μεταπήδησε στην Ρέφλεξ Βελιγραδίου, επίσης ομάδα της Σερβίας, στην οποία παρέμινε για μόλις ένα χρόνο.

Το 2004 αποφάσισε να αφήσει για πρώτη φορά στην καριέρα του τη Σερβία και ταξίδεψε με προορισμό την Ελλάδα για λογαριασμό του Ολυμπιακού Πειραιώς, στον οποίο παρέμεινε για ένα χρόνο χωρίς ωστόσο να καταφέρει να κατακτήσει κάποιο τίτλο.

Τη σεζόν 2005-06 αγωνίστηκε αρχικά με τη βελγική Σπιρού Σαρλερουά, κι έπειτα με τη ρωσική Δυναμό Μόσχας. Δεν κατάφερε να κατακτήσει κάποιο τίτλο με καμία από τις δύο ομάδες.

Την περίοδο 2006-07, αγωνίστηκε στην ισπανική Βαγιαδολίδ, ενώ το καλοκαίρι του 2007 επέστρεψε στην Ελλάδα για δεύτερη φορά στην καριέρα του, για λογαριασμό αυτή τη φορά του Πανιωνίου. Στην ομάδα της Νέας Σμύρνης αγωνίστηκε μέχρι το 2010, έτος κατά τη διάρκεια του οποίου μετεγγράφη στην ιταλική Τεράμο Μπασκέτ.

Τη σεζόν 2011-12 μεταπήδησε στην επίσης ιταλική Σούτορ Μοντεγκρανάρο και την αμέσως επόμενη σεζόν μετεγγράφη στην Ουμάνα Βανέτσια, η οποία αποτέλεσε και τον τελευταίο σταθμό της καριέρας του καθώς μετά το τέλος της αγωνιστικής περιόδου 2012-13 αποφάσισε να αποσυρθεί από την ενεργό δράση.

Διεθνείς συμμετοχές
-------------------

Ο Ζορόσκι έχει κατακτήσει με την Εθνική ομάδα της Γιουγκοσλαβίας το χρυσό μετάλλιο στην Πανεπιστημιάδα που έλαβε χώρα στην Κίνα το 2001.

Τίτλοι
------

* 1 Πανεπιστημιάδα: 2001
* 1 Κύπελλο Σερβίας: 2003

Πηγές
-----

* Το προφίλ του Ζορόσκι στο euroleague.net
* Το προφίλ του Ιβάν Ζορόσκι στο eurobasket.com
* Στον Πανιώνιο ο Ιβάν Ζορόσκι[*νεκρός σύνδεσμος*]
Το **Λαμπαρενέ** (*Lambaréné*) είναι πόλη της Γκαμπόν, πρωτεύουσα της Επαρχίας του Μέσου Ογκοουέ, με πληθυσμό 25.257 κατοίκους (απογραφή του 2009). Βρίσκεται περίπου 75 χιλιόμετρα νοτίως του ισημερινού της Γης, ενώ η γύρω του περιοχή του καλύπτεται από το τροπικό δάσος της κεντρικής Αφρικής.

Το Λαμπαρενέ διαρρέεται από τον μεγάλο ποταμό Ογκοουέ (κοντά στη συμβολή του με τον Νγκουνιέ), ο οποίος τη χωρίζει σε τρία διαμερίσματα, καθώς σχηματίζει νησίδα: τα Rive Gauche (Αριστερά του ποταμού), Ile Lambaréné (Νήσος Λαμπαρενέ) και Rive Droite (Δεξιά του ποταμού). Οι συνοικίες Αντουμά και Αμπονγκό είναι κτισμένες στο Rive Droite. Οι συνοικίες Atongowanga, Sahoty, Dakar, Grand Village, Château, Lalala και Bordamur βρίσκονται στο Ile Lambaréné. Αλλά η πλειονότητα των κατοίκων ζει στη συνοικία Ισαάκ (Isaac), που είναι κτισμένο στο Rive Gauche, όπου και το αερόδρόμιο της πόλης.

Σήμερα το Λαμπαρενέ κατοικείται κυρίως από φυλές των Μπαντού, όπως είναι οι Beti-Pahuin (Φανγκ), Bapounou, Eshira και Myéné, φυλές που εκτόπισαν τους Πυγμαίους και εν μέρει τη φυλή Μπακαλέ προς τα ανατολικά και τα βόρεια της χώρας. Η οικονομία βασίζεται στην αλιεία στον ποταμό, με ένα νέο ποτάμιο λιμάνι να βρίσκεται υπό κατασκευή, ενώ η περιοχή είναι πλούσια σε παραγωγή ξυλείας και έχει πολλές φυτείες ελαιοφοινίκων.

Το κλίμα της περιοχής του Λαμπαρενέ είναι θερμό και υγρό, με μέση ετήσια θερμοκρασία 27 °C. Η εποχή των βροχών αρχίζει τον Οκτώβριο και λήγει τον Ιούνιο (περιέχει και μία σύντομη ξηρή εποχή τον Δεκέμβριο και Ιανουάριο).

Ο Σβάιτσερ
----------

Ο τάφος του Σβάιτσερ στο Λαμπαρενέ
Ο Αλσατός θεολόγος και φιλάνθρωπος γιατρός Άλμπερτ Σβάιτσερ (1875-1965, Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης 1952) ίδρυσε στο Λαμπαρενέ αρχικώς ένα πρόχειρο ιατρικό κέντρο για την περίθαλψη των ιθαγενών το 1913. Αργότερα, με την παγκόσμια φήμη που απέκτησε, το κέντρο εξελίχθηκε στο Ινστιτούτο Σβάιτσερ και στο σύγχρονο Νοσοκομείο Αλμπέρ Σβαϊτσέρ (Hôpital Albert Schweitzer), κτισμένο στο διαμέρισμα «Δεξιά του ποταμού», με τμήματα παθολογίας, χειρουργικής, παιδιατρικής, μαιευτήριο και οδοντιατρεία. Από το 1981 έχει και μία Μονάδα Ιατρικών Ερευνών, που εστιάζει στην έρευνα της ελονοσίας. Ο Σβάιτσερ διέμενε μονίμως στο Λαμπαρενέ από το 1939 μέχρι το 1948 και στη συνέχεια μοίραζε τον χρόνο του μεταξύ Λαμπαρενέ και Ευρώπης μέχρι τον θάνατό του. Ο τάφος του βρίσκεται στο Λαμπαρενέ.

Ας σημειωθεί ότι και ένας άλλος αξιόλογος Ευρωπαίος, έστω και λιγότερο διάσημος από τον Σβάιτσερ, διέμενε κατά καιρούς στην πόλη. Πρόκειται για τον ιταλικής καταγωγής Γάλλο εξερευνητή και αργότερα αποικιακό κυβερνήτη της Γαλλικής Ισημερινής Αφρικής Πιερ Σαβορνιάν ντε Μπραζά (1852-1905), το όνομα του οποίου φέρει και σήμερα η πρωτεύουσα της Δημοκρατίας του Κονγκό (Μπραζαβίλ).

Πηγές
-----

* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη-Πάτση», τόμος 16 (1972), σελ. 621

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Lambaréné στο Wikimedia Commons

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 125426031
* LCCN: n82138953
* GND: 4034160-4
* BNF: cb119455290 (data)
* NKC: ge385738

 |

 |
Ο **Ηρακλής του Φόρουμ Μποάριουμ** (Αγορά των Βοοειδών) είναι ένα επιχρυσωμένο χάλκινο άγαλμα του Ηρακλέως .

Ανακάλυψη
---------

Το άγαλμα βρέθηκε στην τοποθεσία του Φόρουμ Μποάριουμ  της αρχαίας Ρώμης ανάμεσα στα ερείπια του ναού που του ήταν αφιερωμένο και που κατεδαφίστηκε κατά τη διάρκεια του ποντιφικάτου του Σίξτου Δ΄ (1471 -84). 
Το 1510 το άγαλμα τοποθετήθηκε στο Παλάτσο ντέι Κονσερβατόρι στο Καπιτώλιο όπου εκτίθεται. Πρόκειται μάλλον για το λατρευτικό άγαλμα που ανέφερε ο Πλίνιος στον κυκλικό ναό, τον Ναό του Νικητήριου Ηρακλή  που βρισκόταν στην αρχαία αγορά βοοειδών, και το οποίο είχε επίσης έναν υπαίθριο βωμό αφιερωμένο στον Ηρακλή.

Περιγραφή
---------

Ο Ηρακλής που ανακαλύφθηκε στο Θέατρο της Πομπηίας
Το επιχρυσωμένο χάλκινο άγαλμα έχει ύψος 2,41 μ και ακολουθεί τον ρυθμό της ελληνιστικής τέχνης  του 2ου αι. π.Χ. που βασίζεται στις αναλογίες που είχε καθιερώσει ο Λύσιππος στις αρχές του 4ου αι. π.Χ με συγκριτικά μικρότερο κεφάλι σε σχέση με το υπόλοιπο σώμα.

Το άγαλμα του Ηρακλή του Φόρουμ Μποάριουμ είναι ένα από τα δύο χάλκινα ελληνικά αγάλματα που σώζονται από την αρχαιότητα.   

Το δεύτερο άγαλμα του Ηρακλή ανακαλύφθηκε το 1864 κοντά στο Θέατρο της Πομπηίας και φυλάσσεται στο Μουσείο του Βατικανού.. 
Και τα δύο γλυπτά ακολουθούν τον ρυθμό του Λύσιππου που διαφέρει αισθητά από τον Ηρακλή των Φαρνέζε όπου ο Ηρακλής εμφανίζεται υπερμεγέθης, γυμνός, γενειοφόρος με κοντά μαλλιά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγορά των Βοοειδών)
2. ↑  ποντιφικάτου του Σίξτου Δ΄
3. ↑  Ναό του Νικητήριου Ηρακλή
4. ↑  ελληνιστικής τέχνης
5. ↑  Φόρουμ Μποάριουμ
6. ↑  Two statues of Hercules in the Forum Boarium in Rome

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

* Φωτογραφίες του Ηρακλή του Φόρουμ Μποάριουμ
* Informatie over het beeld op de website van de Capitolijnse Musea |accessdate=24-12-2020
* The Temple of Hercules
* The Temple of Hercules Victor

βιβλιογραφία
------------

* Haskell, Francis και Nicholas Penny, 1981. *Γεύση και αρχαιότητα: Το δέλεαρ της κλασικής γλυπτικής 1500-1900* (Yale University Press) Cat. όχι. 45.
* Samuel Ball Platner και Thomas Ashby, *ένα τοπογραφικό λεξικό της αρχαίας Ρώμης*
**Η λετονική μυθολογία** είναι η συλλογή των μύθων που έχουν αναδυθεί σε ολόκληρη την ιστορία της Λετονίας. 

Ενίοτε, οι μύθοι αυτοί αποτελούν προϊόν επεξεργασίας από διαδοχικές γενιές και άλλες φορές απορρίπτονται και αντικαθίστανται από άλλες επεξηγηματικές αφηγήσεις. Προέρχονται από τις λαϊκές παραδόσεις του λετονικού λαού και από την προχριστιανική βαλτική μυθολογία. 

Η λετονική μυθολογία χρησιμοποιείται ιδιαίτερα ως εργαλείο για την ανασυγκρότηση και την ανάλυση των ιστορικών παγανιστικών πεποιθήσεων και της εθνικής ταυτότητας της Λετονίας .

Ιστορία
-------

### Πρώιμη ιστορία - Νεοπαγανισμός του 19ου αιώνα

 Εδάφη φυλών της Βαλτικής στις αρχές του 13ου αιώνα. Η πρώιμη έρευνα προσπάθησε να αποκαταστήσει την παγανιστική θρησκεία που ασκείται εκείνη τη στιγμή. 
Από τον χριστιανισμό, υπάρχουν αρκετές αναφορές που σχετίζονται με την τοπική μυθολογία, όπως τα χρονικά, οι ταξιδιωτικές αναφορές, τα αρχεία επισκεψιμότητας, οι εκθέσεις ιησουιτών και άλλες αφηγήσεις παγανιστικών πρακτικών. Αυτά τα υλικά είναι μερικές φορές ανακριβή και περιέχουν σφάλματα, κατασκευασμένα γεγονότα και αλλοιώσεις, που απορρέουν από μια χριστιανική κοσμοθεωρία. Ωστόσο, συχνά μπορούν να επαληθευτούν χρησιμοποιώντας πληροφορίες από τη λαογραφία.

Τα περισσότερα λαογραφικά υλικά έχουν συλλεχθεί από τα μέσα του 19ου αιώνα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Kursīte, Janīna (2005). «Baltic Religion: History of study». *Baltic Religion: History of study*. Thomson Gale, σσ. 767–771.
Ο **Ιβάν Ιβάνοβιτς**, ρωσ. Ива́н Иванович (28 Μαρτίου 1554 - 19 Νοεμβρίου 1581) από τον Οίκο των Ρουρικιδών ήταν διάδοχος (tsarevitch) της Ρωσίας. Ο πατέρας του Ιβάν Δ΄ τον χτύπησε θανάσιμα.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Ιβάν Δ΄ τού *τρομερού* τσάρου της Ρωσίας και της πρώτης (από τις επτά) συζύγους του Αναστασίας Ρομάνοβνας, κόρης τού Ρομάν Γιούριεβιτς Κόσκιν. Αδελφός του ήταν ο Φιοντόρ Α΄.

Ήταν 15 ετών, όταν προφανώς συνόδευσε τον πατέρα του στη σφαγή τού Νόβγκοροντ· για πέντε εβδομάδες οι δύο τους θα παρακολούθησαν τους Οπρίτσνικς με ενθουσιασμό, ενώ είχαν αποσυρθεί σε ναό για προσευχή. Στα 27 έτη του ήταν καλά διαβασμένος, τουλάχιστον όσο και ο πατέρας του: έγραψε τη βιογραφία τού αγίου Αντωνίου τού ποταμού Σίγια. Υποτίθεται ότι έσωσε τον πατέρα του από μία απόπειρα δολοφονίας του· ο φυλακισμένος Μπικόβσκι από τη Λιβονία σήκωσε το ξίφος του ενάντια στον τσάρο, αλλά ο Ντμίτρι τον μαχαίρωσε.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε το 1571 την Ευδοξία Σαβούροβνα, που πιο πριν ήταν μία από τις 12 που είχαν προταθεί ως σύζυγοι στον Ιβάν Δ΄ για να επιλέξει. Ο τσάρος ήθελε η νύφη του να κάνει γρήγορα διάδοχο και όταν αυτό δεν επετεύχθη, την έκλεισε σε μονή και πάντρεψε τον Ντμίτρι με άλλη, την Πρασκόβια Σόλοβα, που είχε την ίδια τύχη με την προκάτοχό της: κλείστηκε σε μονή. Τότε ο Ιβάν Δ΄ βρήκε τρίτη νύφη στον γιο του, τη Γιελένα Σερεμέτεβα, που έμεινε έγκυος, αλλά απέβαλλε, όταν ο Ντμίτρι απεβίωσε από το χτύπημα τού τσάρου το 1581.

Πηγές
-----

* Troyat, Henri Ivan le Terrible. Flammarion, Paris, 1982
* de Madariaga, Isabel Ivan the Terrible. Giulio Einaudi editore, 2005

1. ↑  «Иоанн Иоаннович» (Ρωσικά)
2. ↑  «Иоанн Иоаннович» (Ρωσικά)
3. 1 2 3 4 5  «Иоанн Иоаннович» (Ρωσικά)
4. 1 2 3  «Иоанн Иоаннович» (Ρωσικά)
5. ↑  «Сабурова, Евдокия Богдановна» (Ρωσικά)
6. ↑  p11490.htm#i114897. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
7. ↑  «Шереметева, Елена Ивановна» (Ρωσικά)


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Tsarevich Ivan Ivanovich of Russia  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Το **Λετονικό Κίνημα Εθνικής Ανεξαρτησίας** (λετονικά: Latvijas Nacionālās Neatkarības Kustība‎, LNNK) ήταν πολιτική οργάνωση στη Λετονία η οποία έδρασε από το 1988 έως τα μέσα της δεκαετίας του '90.

Δημιουργήθηκε το 1988 ως ριζοσπαστική πτέρυγα του λετονικού εθνικιστικού κινήματος. Σε αντίθεση με το Λετονικό Λαϊκό Μέτωπο που υποστήριξε αρχικά μεγαλύτερη αυτονομία για τη Λετονία στη Σοβιετική Ένωση, το Κίνημα επέμεινε στην ανεξαρτησία από την αρχή του. Στους ηγέτες του κινήματος συγκαταλέγονταν τον Έντουαρντ Μπέρκλαβς, τον Αλεξάντρς Κιρστέινς, τον Αντρέις Κραστίνς, τον Εϊνάρς Ρέπσε και τον Γιούρις Ντομπέλις.

Αφού η Λετονία επανέκτησε την ανεξαρτησία της, το ΛΚΕΑ έγινε πολιτικό κόμμα και μετονομάστηκε σε Εθνικό Συντηρητικό Κόμμα. Κέρδισε 15 έδρες από τις 100 στις κοινοβουλευτικές εκλογές το 1993 και ήταν ισχυρό κόμμα της αντιπολίτευσης. Το 1993, ο υποψήφιος για τη θέση του πρωθυπουργού ήταν ο Γιόαχιμ Σίγκεριστ, ο οποίος έχασε μόνο για μία ψήφο στη ψηφοφορία του κοινοβουλίου και κατέληξε δεύτερος. Το ΛΚΕΑ κέρδισε τις δημοτικές εκλογές στη πρωτεύουσα της Λετονίας Ρίγα το 1994, αλλά η δημοτικότητά του γρήγορα άρχισε να μειώνεται μετά από αυτό. Έχασε τις μισές του έδρες στο κοινοβούλιο στις κοινοβουλευτικές εκλογές του 1995 και τελικά συγχωνεύθηκε με το Tēvzemei un Brīvībai (Για την Πατρίδα και την Ελευθερία), ένα άλλο δεξιό κόμμα με παρόμοια προέλευση στο κίνημα της ανεξαρτησίας της Λετονίας.

Μετά από την είσοδο στη συμμαχία με την Πατρίδα και την Ελευθερία, το κόμμα προσπάθησε ολοένα και περισσότερο να μεταδώσει ένα ιδιαίτερα «λετονικό» όραμα για τη Λετονία, όπως τονίστηκε από μια σειρά αμφιλεγόμενων διαφημίσεων που ενθάρρυναν την κατανάλωση λετονικών αγαθών και προειδοποιούσαν για τους κινδύνους των μη Λετονών.

Ένας οργανισμός με παρόμοιους στόχους και σχεδόν ταυτόσημο όνομα, το Εσθονικό Εθνικό Κόμμα Ανεξαρτησίας υπήρχε στην Εσθονία.

Δείτε επίσης
------------

* Συντηρητισμός
* Εθνικισμός

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Latvians campaign for national independence, 1989-1991 | Global Nonviolent Action Database». Nvdatabase.swarthmore.edu. Ανακτήθηκε στις 5 Νοεμβρίου 2015.
2. ↑  «The restoration of Latvian independence 1986-1992». Latvian History. Ανακτήθηκε στις 5 Νοεμβρίου 2015.
3. ↑  TB/LNNK advertTB/LNNK advert; TB/LNNK advert (all in Latvian)
Το **Μακαρόνι πο-φλότσκι** (ρωσικά: *макароны по-флотски*, κυριολεκτικά **ζυμαρικά ναυτικού στυλ**) είναι ρωσικό πιάτο μαγειρεμένων ζυμαρικών (συνήθως μακαρόνια, πέννες ή φουζίλι) αναμεμιγμένο με γέμιση από βρασμένο κιμά (συνήθως βοδινό ή χοιρινό), τηγανητά κρεμμύδια και καρυκευμένο με αλάτι και μαύρο πιπέρι. Αρχικά τρωγόταν στις ναυτικές δυνάμεις και ύστερα το πιάτο έγινε πολύ δημοφιλές στη Ρωσία, λόγω της απλότητας, του χαμηλού κόστους και της ταχύτητας στην προετοιμασία. Το Μακαρόνι πο-φλότσκι έγινε ιδιαίτερα δημοφιλές μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο κατά τη διάρκεια των χρόνων της φτώχειας στην Σοβιετική Ένωση.

Προετοιμασία
------------

Τα ζυμαρικά μαγειρεύονταν σε βραστό αλατισμένο νερό. Τα κρεμμύδια είναι καλά ψιλοκομμένα, ενώ το κρέας είναι κομμένο σε κιμά. Μετά ρίχνεται λίγο λάδι στο τηγάνι. Τα ψιλοκομμένα κρεμμύδια τηγανίζονται και μετά παίρνουν και προστίθεται κρέας για να τηγανιστούν. Το κρέας μπορεί να αντικατασταθεί από κονσερβοποιημένο κρέας (*τουσόνκα*). Η γέμιση είναι καρυκευμένη με αλάτι και πιπέρι. Όταν το κρέας έχει ψηθεί και η πάστα έχει μαγειρευτεί αναμιγνύονται μαζί. Το πιάτο συνήθως σερβίρεται χωρίς οποιαδήποτε προσθήκη, αλλά μπορεί να καταναλωθεί με τουρσιά.

Δείτε επίσης
------------

* Σπαγγέτι μπολονέζ
* Σπαγγέτι με κεφτεδάκια
* Κατάλογος πιάτων ζυμαρικών
* Κατάλογος ρωσικών πιάτων

Παραπομπές
----------

1. ↑  П. В. Абатуров (1955). «1620. Макароны отварные с мясом (по-флотски)». *Кулинария*. Москва: Госторгиздат, Министерство пищевой промышленности СССР. σελ. 566.  [P. V. Abaturov (1955). «1620. Cooked pasta with meat (navy-style)». *Cookery* (στα Russian). Moscow: Gostorgizdat, USSR Ministry of Food Industry. σελ. 566. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link) ]
2. ↑  Delicious TV: Russian pasta navy-style
Ο **Ηρακλής,** γεωργιανά: ერეკლე, Ερέκλε (1568 – 1589) ήταν Γεωργιανός πρίγκιπας ( *batonishvili*) τού βασιλικού Οίκου των Μπαγκρατιόνι τού Kαχέτι, γιος τού βασιλιά Αλεξάνδρου Β΄ τού Καχέτι από τη σύζυγό του Tινατίν Αμιλαχβάρι.

Σύμφωνα με τον γεωργιανό ιστορικό τού 18ου αι. πρίγκιπα Βαχούστι, ο Ηρακλής, αμέσως μετά την άνοδο του Αλέξανδρου Β΄ στον θρόνο του Kαχέτι, προσέβαλε τον αδελφό του Δαβίδ Α΄ και μετέβη κρυφά στην οθωμανική αυλή στην Κωνσταντινούπολη. Ο Ιρανός σάχης Tαχμάσπ Α΄ των Σαφαβιδών είδα αυτό ως άρνηση της δέσμευσης πίστης των Καχετιανών. Προχωρώντας με τον στρατό του στο Καραμπάχ, ο σάχης κάλεσε τον Αλέξανδρο Β΄ στο στρατόπεδό του. Μέσω των μηχανορραφιών τού πρίγκιπα Τσολοκασβίλι, οι Καχέτιοι κατάφεραν να στρέψουν την προσοχή τού σάχη στις πολιτικές ίντριγκες στο πριγκιπάτο τού Σάμτσχε, το οποίο εισέβαλαν και αυτό λεηλατήθηκε από τους Ιρανούς το 1574. 

Το 1578, όταν ο οθωμανικός στρατός τού Λάλα Καρά Μουσταφά Πασά βάδισε στη Γεωργία, όπου ο Αλέξανδρος Β΄ τού Καχέτι αποδέχτηκε την επικυριαρχία τού σουλτάνου και βοήθησε τον Λάλα Πασά να κατακτήσει το Σιρβάν. Ο γιος τού Αλέξανδρου Ηρακλής διορίστηκε για λίγο από τους Οθωμανούς ως κυβερνήτης τού σαντζακιού τού Σακί στο Σιρβάν, το οποίο μέχρι τότε διοικείτο από τον αποξενωμένο αδελφό τού Αλέξανδρου Ιεσσαί (Ισά-Χαν) για λογαριασμό τού σάχη τού Ιράν. Ο Ηρακλής επανεμφανίζεται στα ιστορικά αρχεία ως υπογράφων, μαζί με τον πατέρα του Αλέξανδρο Β΄ και τα αδέλφια, Δαβίδ Α΄ και Γεώργιο, τον όρκο πίστης στον Φιοντόρ Α΄ της Ρωσίας στις 28 Σεπτεμβρίου 1587, ως αποκορύφωμα της αποστολής τού Ρώσου απεσταλμένου Ροντιόν Μπιρκίν, που όμως δεν επέφερε απτές αλλαγές στο πολιτικό κλίμα της περιοχής.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. 1 2  Brosset, Marie-Félicité (1850). *Histoire de la Géorgie depuis l'Antiquité jusqu'au XIXe siècle. IIe partie. Histoire moderne* (στα French). S.-Pétersbourg: A la typographie de l'Academie Impériale des Sciences. σελ. 336. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
Ο **Λουδοβίκος**, ιταλ.: Ludovico Gonzaga (1481 - Ιούνιος 1540) από τον Οίκο των Γκοντζάγκα ήταν Ιταλός ευγενής και κοντοτιέρο, μέλος του κλάδου Γκοντζάγκα-Σαμπιονέτα.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στο Μπότσολο, ως ο πρώτος γιος του Τζιανφραντσέσκο 1ου κόμη της Σαμπιονέτα και της Αντωνίας ντελ Μπάλτσο, κόρη του Πιέτρο δούκα της Άντρια. Με το τέλος του πατέρα του, έλαβε τμήματα της οικογενειακής γης, όπως το Ροντίγκο και -μαζί με τον αδελφό του Πύρρο- τα Γκατσουόλο, Σαμπιονέτα, Πομπονέσκο και Ντόζολο. Οι άλλοι δύο γιοι, ο Φεντερίκο (1484-1527) και ο Τζιανφραντσέσκο (απεβ. νέος), έλαβαν τα Μπότσολο (Ιταλία)|Μπότσολο, Ριβαρόλο και Ίζολα Ντοβαρέζε, ενώ το Σαν Μαρτίνο έπρεπε να μοιραστεί μεταξύ όλων των αδελφών.

Ο Λουδοβίκος στάλθηκε από τον πατέρα του στην Αυλή του Καρόλου Ζ΄ της Γαλλίας. Αργότερα έλαβε από τον αυτοκράτορα Μαξιμιλιανό Α΄ το δικαίωμα να κόβει νομίσματα για τη Σαμπιονέτα και το Μπότσολο (Ιταλία)|Μπότσολο. Το 1509 συμμετείχε στην Πολιορκία της Πάδοβας. Έναν χρόνο αργότερα υπερασπίστηκε τη Βερόνα και απέκτησε τον τίτλο του κυβερνήτη αυτής της πόλης. Το 1511, μετά το τέλος του θείου του Λουδοβίκου Γκοντζάγκα, επισκόπου της Μάντουα, δέχθηκε τα φέουδα του Οστάνο και του Καστέλ Γκοφφρέντο, προκαλώντας διαμάχες με τους συγγενείς του, τού κύριου κλάδου των Γκονζάγκα της Μάντοβα. Το 1515 προσλήφθηκε ως διοικητής από τον πάπα Λέοντα Ι΄ και έναν χρόνο αργότερα ήταν υπό τον Φραγκίσκο Β΄ Γκοντζάγκα μαρκήσιο της Μάντουα. Το 1517 αγόρασε για 20.000 δουκάτα το φέουδο Καζαλματζόρε, αλλά μετά από πολιορκία αναγκάστηκε να το παραδώσει στους Σφόρτσα.

Ο Λουδοβίκος ζούσε τις περισσότερες φορές στη Σαμπιονέτα, την οποία είχε λάβει από τον Πύρρο, μαζί με τη σύζυγό του Φραντσέσκα Φιέσκι και τα παιδιά τους. Δεδομένου ότι κανένας γιος του δεν επέζησε, με το τέλος του Λουδοβίκου τα εδάφη του πήγαν στον εγγονό του Βεσπασιανό Α΄ Γκονζάγκα, μεγαλύτερο γιο του πρωτότοκου γιου του Λουδοβίκου.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε τη Φραντσέσκα Φιέσκι και είχε τέκνα: 

* Λουδοβίκος *Ροντομόντε* 1500-1532, στρατιωτικός ηγέτης.
	+ Βεσπασιάνο Α΄ 1531-1591, κοντοτιέρο, διπλωμάτης, στρατιωτικός μηχανικός και συγγραφέας.
* Τζιανφραντσέσκο Κανίνο 1502-1529, στρατιωτικός ηγέτης.
* Πύρρος 1505-1529, Ρωμαιοκαθολικός καρδινάλιος.
* Τζούλια 1513-1566, σύζυγος του Βεσπασιάνο Κολόννα κοντοτιέρου.
* Iππολύτη απεβ. 1571, παντρεύτηκε τον Γκαλεότο Β΄ Πίκο ντελα Μιράντολα.
* Πάολα απεβ. 1550, παντρεύτηκε τον Τζαν Γκαλεάτσο Σανβιτάλε κοντοτιέρο.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.

Πηγές
-----

* Ventura, Leandro (2008). *I Gonzaga delle nebbie: storia di una dinastia cadetta nelle terre tra Oglio e Po*. Silvana.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Ludovico I Gonzaga, Count of Sabbioneta στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 129145003838761341430
* GND: 1080034757

 |

 |
Ο **Κάπτεν Μίκι** (ιταλικά: **Capitan Miki**) είναι χαρακτήρας του ομώνυμου γουέστερν κόμικ, που δημιουργήθηκε το 1951 από τους EsseGesse. Ο Κάπτεν Μίκι είναι για ένας νεαρός ρέιντζερ της Νεβάδα, ο οποίος διακρίνεται στη μάχη εναντίον διαφόρων κακοποιών που επιβουλεύονται την τάξη στην Άγρια Δύση. Στις περιπέτειές του, του συμπαραστέκονται οι πιστοί του φίλοι Doppio Rhum (στην ελληνική έκδοση: "Τσικουδιάς") και Doctor Salasco ("Αφαιμάξη"), αλλά και η μνηστή του, Susy.

Στην Ελλάδα, ο χαρακτήρας πρωτοεμφανίσθηκε το 1968 στο περιοδικό *Εικονογραφημένος Μικρός Ήρως* και αργότερα στο *Ζαγκόρ*, ενώ ολόκληρη η σειρά ανατυπώθηκε εκ νέου τη δεκαετία του 1980 στον *Μικρό Ιππότη*.

Παραπομπές
----------

1. ↑  EsseGesse. I Classici del Fumetto Serie Oro - Capitan Miki. L'Espresso/ Panini Comics, 2005.
2. ↑   Maurice Horn. The World encyclopedia of comics. Chelsea House Publishers, 1976.

Πηγή
----

* *Ο Μπλεκ και οι ...άλλοι, οι χάρτινοι ήρωες του Στέλιου Ανεμοδουρά*, (Νίκος Δημ. Νικολαΐδης, Γιώργος Πολ Παπαδάκης, έκδοση "Περιοδικός Τύπος",
Ο **Ηρακλής** ο φερώνυμος Αλεξάνδρου ήταν νόθος γιος του Μεγάλου Αλεξάνδρου και της ερωμένης του Βαρσίνης, κόρης του Σατράπη Αρταβάζου της Φρυγίας και χήρας του Μέμνονα.

Γεννήθηκε το 327 π.Χ. και ήταν ο πρωτότοκος γιος του Αλέξανδρου. Πήρε το όνομά του από τον μυθικό ήρωα, τον πρόγονό της βασιλικής οικογένειας των Μακεδόνων.

Την εποχή της γέννησής του δεν υπήρχε λόγος να θεωρηθεί πιθανός υποψήφιος του θρόνου. Ο πατέρας του ήταν μόλις 29 ετών και επρόκειτο να παντρευτεί τη Ρωξάνη, πριγκίπισσα της Βακτρίας, με την οποία σκόπευαν να αποκτήσουν νόμιμους απογόνους. Πράγματι, αν και ο Αλέξανδρος πέθανε το 323 π.Χ. σε ηλικία 33 ετών, η Ρωξάνη γέννησε το νόμιμο γιο του, ετεροθαλή αδελφό του Ηρακλή, Αλέξανδρο Δ' τον Μακεδόνα, λίγο μετά το θάνατο του Αλέξανδρου. 

Αν και η μητέρα του δεν είχε ποτέ αναγνωρισθεί ως νόμιμος σύζυγος του Αλεξάνδρου, ο Πολυπέρχων επεδίωξε να υποστηρίξει τα κληρονομικά δικαιώματα του Ηρακλή στο μακεδονικό θρόνο το 310 π.Χ. αμέσως μετά το φόνο της Ολυμπιάδας και της δολοφονίας της Ρωξάνης και του γιου της Αλέξανδρου από τον Κάσσανδρο.

Ο Ηρακλής, όταν κλήθηκε από τον Πολυπέρχοντα ήταν τότε 21 ετών και διέμενε μαζί με τη μητέρα του στην Πέργαμο σχεδόν λησμονημένος, έχοντας μάλλον μετακινηθεί στη Μικρά Ασία μετά το γάμο του Αλέξανδρου με τη Ρωξάνη.

Τότε όλοι που διάγονταν εχθρικά προς τον Κάσσανδρο τον υποστήριξαν. Μάλιστα ο Πολυπέρχων συγκέντρωσε και στρατό από 20.000 πεζούς και 1000 ιππείς.

Όταν όμως ο Κάσσανδρος το έμαθε έστειλε επιστολή στον Πολυπέρχοντα που ήδη είχε στρατοπεδεύσει κοντά στη Τυμφαία στα όρια της Μακεδονίας, Ηπείρου και Αιτωλίας, υποσχόμενος σ΄ αυτόν να του δώσει τις πρότερες κτήσεις του στη Μακεδονία και να μοιράσει μ΄ αυτόν την εξουσία του στην Ευρώπη, εφόσον θα παραμέριζε τον νόθο γιο του Αλέξανδρου. Με την επιστολή αυτή του έστειλε και δώρο 100 τάλαντα. 

Τότε ο Πολυπέρχων ευχαριστημένος από το δώρο σύναψε μυστική συμφωνία με τον Κάσσανδρο και καλώντας τον Ηρακλή για δείπνο τον δηλητηρίασε (κατ' άλλους στραγγάλισε), όπως και τη μητέρα του, Βαρσίνη. Με τη δολοφονία αυτή και του Ηρακλή εξέλιπε πλέον και ο τελευταίος απόγονος του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Πλουτάρχου *Βίοι Παράλληλοι*, Αλέξανδρος, κεφ.21.
2. ↑  Ιουστίνος, Βιβλίο 11, Κεφ. 10, 2-3
3. ↑  «Αλέξανδρος ο Μέγας - Ιστορία και Θρύλος». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Μαρτίου 2009. Ανακτήθηκε στις 22 Μαρτίου 2009.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Μικρό βιογραφικό του Ηρακλή
* Livius.org - Αναφορά στη Βαρσίνη και τον γιο της, Ηρακλή
* Γενεαλογικό δέντρο
Ο **Κάρελ Σκρέτα** (*Karel Škréta*, Πράγα 1610 – 30 Ιουλίου 1674) ήταν Τσέχος ζωγράφος, ένας από τους πιο σημαντικούς εκπροσώπους της μπαρόκ ζωγραφικής στη χώρα του. Πήρε μαθήματα ζωγραφικής κοντά στους καλλιτέχνες της βασιλικής Αυλής. Σπούδασε στη Σαξωνία και την Ιταλία. Είναι γνωστός κυρίως για τις έξοχες προσωπογραφίες του.

Στο διάστημα που ήταν στη Ρώμη, ο Σκρέτα συγκατοικούσε με τον αναγνωρισμένο Γερμανό ακουαρελίστα ζωγράφο Willem Bouwer (1607 – 1640). Έγινε μέλος της περίφημης κλίκας καλλιτεχνών Bentvueghels (ολλανδικά: «Πουλιά του ενός Φτερού»), μιας ομάδας Ολλανδών και Φλαμανδών κυρίως ζωγράφων, που έδρασαν στη Ρώμη μεταξύ των ετών 1620 και 1720. Ο Σκρέτα ήταν δάσκαλος του ζωγράφου από την Πράγα Γιόχαν Γκέοργκ Χάινς (Johann Georg Heinsch, 1640-1713). 

Από το 1638, ο Σκρέτα έζησε στην Πράγα, όπου εργάστηκε στους βωμούς πολλών εκκλησιών, μεταξύ των οποίων και της Εκκλησίας της Παναγίας του Τυν (Church of Our Lady in front of Týn) στην Πράγα. Σήμερα, μια αναμνηστική πλάκα σηματοδοτεί το σπίτι στην παλιά πόλη της Πράγας, όπου γεννήθηκε ο Σκρέτα. 

Ανάμεσα στα πιο γνωστά έργα του Κάρελ Σκρέτα περιλαμβάνονται: «Η γέννηση του Αγίου Βενσεσλάου» (1640), «Πορτρέτο του μαθηματικού και της γυναίκας του» (περ. 1640), «Πορτρέτο ενός άντρα με μακριά ξανθιά μαλλιά» (1630 – 1640), «Αγία Αικατερίνη, προστάτιδα της φιλοσοφίας», «Ο Ντιονίζιο Μιζερόνι και η οικογένειά του» (1653), «Διδώ και Αινείας» (περ. 1670).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. 118765728. Ανακτήθηκε στις 16  Οκτωβρίου 2015.
2. ↑  «Karel ?kr?ta». *British Museum person-institution thesaurus*. 45749.
3. ↑  Άαρον Σβαρτς: «Karel Škréta». (Αγγλικά, Ισπανικά, Γαλλικά, Γερμανικά, Τσεχικά, Κροατικά, Τελούγκου) *Open Library*. OL7097408A.
4. 1 2  *Czech National Authority Database*. jn19990209862. Ανακτήθηκε στις 23  Νοεμβρίου 2019.
5. 1 2 3 4  *The Fine Art Archive*. cs.isabart.org/person/27245. Ανακτήθηκε στις 1  Απριλίου 2021.
6. ↑  (Σλοβακικά, Τσεχικά, Αγγλικά) *Web umenia*. www.webumenia.sk/autor/8955. Ανακτήθηκε στις 7  Απριλίου 2018.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Karel Škréta στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 120783966
* **Europeana**: agent/base/52627
* LCCN: n91052651
* ISNI: 0000 0001 1580 8043
* GND: 118765728
* SUDOC: 115140778
* ULAN: 500115725
* NKC: jn19990209862
* BNE: XX1524458
* RKD: 72956

 |

 |
Ο **Λουδοβίκος Γ΄** ο *Ήπιος* ή *ο Ευσεβής*, γερμ. Ludwig III der Fromme oder der Milde (1151/52 - 16 Οκτωβρίου 1190 κοντά στην Κύπρο) από τον Οίκο των Λουδοβικιδών ήταν λάντγκραβος της Θουριγγίας (1172-90).

Ο Λουδοβίκος Γ΄ λάντγκραβος της Θουριγγίας.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Λουδοβίκου Β΄ λαντγκράβου της Θουριγγίας και της Ιουδήθ των Χοενστάουφεν, κόρης τού Φρειδερίκου Β΄ δούκα της Σουαβίας.

Το 1172 διαδέχθηκε τον πατέρα του ως λάντγκραβος της Θουριγγίας. Ο νεότερος αδελφός του Ερρίκος Ράσπε Γ΄ κληρονόμησε την Έσση και τις ιδιοκτησίες επί του Ρήνου. Ο Λουδοβίκος Γ΄ κράτησε και συνέχισε την πολιτική τού πατέρα του. Πολέμησε σε διενέξεις με τους ευγενείς Οίκους της Θουριγγίας και τους ηγέτες των γειτονικών εδαφών (όπως ο Οίκος του Σβάρτσμπουργκ και ο Οίκος των Ασκάνια) και με τον αρχιεπίσκοπο τού Μάιντς. Ως ανιψιός τού Φρειδερίκου Α΄ Βαρβαρόσσα της Γερμανίας υποστήριξε τις πολιτικές του. Αρχικά ήταν με τη μερίδα τού δούκα Ερρίκου τού *Λέοντος*, Γ΄ δούκα της Σαξονίας και ΙΒ΄ της Βαυαρίας, τού Οίκου των Γουέλφων. Όταν όμως ο Ερρίκος εξέπεσε το 1179, ο Λουδοβίκος Γ΄ πήρε το μέρος των εχθρών τού Ερρίκου. Το 1180 έλαβε την παλατινή κομητεία (δουκάτο) της Σαξονίας ως αμοιβή γι' αυτό από τον βασιλιά της Γερμανίας. Πάντως την παραχώρησε στον αδελφό του Χέρμαν Α΄ το 1181.

Συμμετείχε στην Γ΄ Σταυροφορία. Όταν ο κύριος στρατός πήρε την οδό δια μέσου των Βαλκανίων και της Μ. Ασίας, ο Λουδοβίκος Γ΄ και το σώμα του επιβιβάστηκαν στο Μπρίντιζι και έπλευσαν στην Τύρο. Όταν έφθασαν στους Αγίους Τόπους, έλαβε μέρος στην πολιορκία της Άκρας. Ωστόσο πριν φθάσει ο Φρειδερίκος Β΄ με τον κύριο στρατό, ο Λουδοβίκος Γ΄ ασθένησε και αποφάσισε να επιστρέψει στην πατρίδα του. Απεβίωσε επάνω στο πλοίο, που είχε αποπλεύσει για την Κύπρο. Τα σπλάγχνα του τάφηκαν στη νήσο, ενώ τα οστά του τάφηκαν ξανά στον ναό τού Αγ. Γεωργίου στο Άιζεναχ.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε πρώτα τη Μαργαρίτα της Κλέβης και έπειτα τη Σοφία των Ρουρικιδών, κόρη τού Βολοντάρ τού Μινσκ (;) και είχε τέκνο:

* Γιούττα, παντρεύτηκε τον Ντήτριχ μάργραβο τού Λάνντσμπεργκ (γιο τού Ντέντι Γ΄ των Βέττιν μαργράβου της Λουζατίας). Κόρη της ήταν η:
	+ Μέχτιλντ/Ματίλντα π.1203-1291, παντρεύτηκε τον Ερρίκο Γ΄ κόμη τού Ζάυν.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. Ανακτήθηκε στις 9  Απριλίου 2014.
2. 1 2  p890.htm#i8893.
3. ↑  p890.htm#i8893. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
4. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.

Πηγές
-----

* Walter Heinemeyer (1987), "Ludwig III. der Fromme, Landgraf von Thüringen", Neue Deutsche Biographie (NDB) (in German), 15, Berlin: Duncker & Humblot, pp. 421–422
* Karl Robert Wenck (1884), "Ludwig III. der Fromme, Landgraf von Thüringen", Allgemeine Deutsche Biographie (ADB) (in German), 19, Leipzig: Duncker & Humblot, pp. 593–594

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 232428260
* LCCN: nr97017607
* ISNI: 0000 0001 0774 2830
* GND: 100952526
* SUDOC: 092867448

 |

 |
Ως **λευκά μέταλλα** χαρακτηρίζονται γενικά λόγω της λευκής απόχρωσής τους ορισμένα μέταλλα, όπως ο άργυρος, ο άργιλος κ.λπ. και κυρίως ορισμένα κράματα όπως του κασσίτερου με χαλκό, ψευδάργυρο, αντιμόνιο, σίδηρο κ.λπ.

Γενικά τα λευκά μέταλλα επειδή παρουσιάζουν χαρακτηριστικές ιδιότητες με κυριότερες την σκληρότητα και πλαστικότητα χρησιμοποιούνται κυρίως στη κατασκευή τριβέων. Οι τριβείς που κατασκευάζονται από τέτοια κράματα παρουσιάζουν τα ακόλουθα πλεονεκτήματα:

1. Με την πλαστικότητά τους εξασφαλίζουν ομοιόμορφη και πλήρη επαφή των προστριβομένων επιφανειών, με συνέπεια την ομοιόμορφη κατανομή των πιέσεων.
2. Δίνουν χαμηλό συντελεστή τριβής, με συνέπεια την μείωση των επακόλουθων της τριβής.
Εκ των παραπάνω ιδιοτήτων τα λευκά μέταλλα χαρακτηρίζονται και **αντιτριβικά μέταλλα**, ή κράματα.

Πηγές
-----

* "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" τομ.Γ΄ (συμπλήρωμα), σελ.672.
Συντεταγμένες: 56°56′36″N 24°7′19″E﻿ / ﻿56.94333°N 24.12194°E﻿ / 56.94333; 24.12194

Η **Λετονική Ακαδημία Επιστημών** (λετονικά: Latvijas Zinātņu akadēmija‎) είναι η επίσημη ακαδημία επιστημών της Λετονίας και η κρατική ένωση των πρώτιστων επιστημόνων της χώρας. Η ακαδημία ιδρύθηκε ως *Ακαδημία Επιστημών της Λετονικής ΣΣΔ* (λετονικά: Latvijas PSR Zinātņu akadēmija‎). Εδρεύει στη Ρίγα. Ο σημερινός πρόεδρος της ακαδημίας είναι ο Ογιάρς Σπαρίτις.

Κτίριο
------

Το κτίριο της Ακαδημίας Επιστημών χτίστηκε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, μεταξύ του 1951 και του 1961, αφότου βρέθηκε η χρηματοδότηση από τα νεοσύστατα κολχόζ στη Λετονία και καθώς περαιτέρω τα έξοδα αυξήθηκαν, η χρηματοδότηση της ακαδημίας γινόταν από μια "εθελοντική δωρεά" που παρακρατούταν από τους μισθούς του λετονικού αγροτικού πληθυσμού.

Το κτίριο είναι διακοσμημένο με πολλά σφυροδρέπανα, καθώς και με λετονικά λαϊκά στολίδια και μοτίβα. Το κωδωνοστάσιο αρχικά ήταν διακοσμημένο με ένα στεφάνι και ένα πεντάκτινο αστέρι, το οποίο αφαιρέθηκε μετά την ανάκτηση της ανεξαρτησίας της Λετονίας το 1991. Το μέγιστο ύψος του είναι 108 μέτρα. Ήταν ο πρώτος ουρανοξύστης στη δημοκρατία και ήταν το ψηλότερο κτίριο μέχρι την κατασκευή της Έδρας της Swedbank στη Λετονία με ύψος 121 μέτρων, και εκείνη την εποχή, ήταν ένα από τα υψηλότερα κτίρια οπλισμένου σκυροδέματος στον κόσμο.

Το κτίριο, το οποίο σχεδιάστηκε από τους Όσβαλντς Τιλμάνις, Βαϊντελότις Απσίτις και Κάρλις Πλούκσνε, είναι ένας ξάδερφος των παρόμοιων ουρανοξυστών της Σταλινικής εποχής, οι οποίοι είναι αντιπροσωπευτικοί της Σταλινικής αρχιτεκτονικής (μερικές φορές αναφέρεται ως *Σοσιαλιστικός Κλασικισμός*). Η αρχιτεκτονική του ουρανοξύστη μοιάζει με πολλούς άλλους που χτίστηκαν στη Σοβιετική Ένωση εκείνη την περίοδο, με πιο σημαντικό το κεντρικό κτίριο του Κρατικού Πανεπιστημίου της Μόσχας. Τα τοπικά ψευδώνυμα περιλαμβάνουν τα Τούρτα γενεθλίων του Στάλιν και το Κρεμλίνο. 

Η θέα του τοπίου της Ρίγας είναι ανοιχτή για δημόσια προβολή από τον 17ο όροφο (με ύψος 65 μέτρων). Ο πύργος βρίσκεται στο προάστιο Μασκάβα Φόρσταντ.

Δείτε επίσης
------------

* Πανρωσικό Εκθεσιακό Κέντρο
* Όγδοη Αδελφή
* Ξενοδοχείο Λενινγκράντσκαγια
* Υπουργείο Εξωτερικών της Ρωσίας
* Κτίριο Διοίκησης των Κόκκινων Πυλών
* Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας
* Παλάτι των Σοβιέτ
* Επτά Αδελφές (Μόσχα)
* Παλάτι του Θριάμβου
* Παλάτι του Πολιτισμού και της Επιστήμης στη Βαρσοβία

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Latvian Academy of Sciences website». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Μαΐου 2020. Ανακτήθηκε στις 4 Μαΐου 2018.
2. ↑  Pirmā augstbūve no saliekamām dzelzsbetona konstrukcijām
3. ↑  Nams ar raksturu

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Λετονική Ακαδημία Επιστημών** |

* Διεθνής συνεργασία της Λετονικής Ακαδημίας Επιστημών

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 141493052
* LCCN: no90021678
* ISNI: 0000 0001 0943 7370
* GND: 5078540-0
* SUDOC: 026618826
* BNF: cb118831548 (data)
* NKC: nlk20050164408

 |

 |
Το αυθεντικό *λουκάνικο Φρανκφούρτης* με πατατοσαλάτα.
Το **λουκάνικο Φρανκφούρτης** (στα γερμανικά: Frankfurter Würstchen) είναι λεπτό προψημένο λουκάνικο από αγνό χοιρινό κρέας σε περίβλημα από έντερο προβάτου. Η ιδιαίτερη γεύση του αποκτάται με μια ειδική μέθοδο καπνίσματος σε χαμηλή θερμοκρασία. Για να καταναλωθεί δε μαγειρεύεται αλλά μόνο θερμαίνεται σε ζεστό νερό για περίπου οκτώ λεπτά προκειμένου να μη σκάσει το περίβλημα. Σερβίρεται παραδοσιακά με ψωμί, μουστάρδα, χρένο ή/και πατατοσαλάτα.

Ιστορία
-------

Τα λουκάνικα κρέατος ως σπεσιαλιτέ της Φρανκφούρτης αναφέρονται ήδη σε μεσαιωνικές πηγές. Τα λουκάνικα μαγειρεύονταν συχνά κατά τη διάρκεια της τελετής στέψης των αυτοκρατόρων στο Ρέμερμπεργκ. Στη Γερμανία, το καπνιστό λουκάνικο Φρανκφούρτης έχει ένδειξη προστατευόμενης ονομασίας προέλευσης από το 1860 περίπου. Από το 1929 η ένδειξη μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνο για λουκάνικα που παράγονται στην περιοχή της Φρανκφούρτης, κυρίως στο Νόι-Ίζενμπουργκ και Ντράιαϊχ. Μια εταιρεία από το Βερολίνο προσπάθησε να παραγάγει λουκάνικα Φρανκφούρτης με την ίδια διαδικασία, αλλά έχασε σε μήνυση που κατέθεσαν 13 εταιρείες. 

Μετά την ανακάλυψη ειδικών μεθόδων γήρανσης και καπνίσματος, τα λουκάνικα τοποθετούνται σε ξύλινα κουτιά με μικρό χαρτί περγαμηνής ανάμεσα στα στρώματα. Επομένως τα παραδοσιακά λουκάνικα έχουν τετράγωνη διατομή, αλλά υπάρχουν μερικές εξαιρέσεις όπου το λουκάνικο είναι στρογγυλό.

Άλλες χώρες
-----------

Έξω από τη Γερμανία, η ονομασία "φρανκφούρτερ" είναι κοινή ονομασία για τα βραστά λουκάνικα, όπως τα βορειοαμερικάνικα λουκάνικα χοτ ντογκ. Στη Γερμανία ονομάζονται Βίενερ Βύρστχεν (λουκάνικα Βιέννης) στη Γερμανία. Στην Αυστρία, τα λουκάνικα της Βιέννης ονομάζονται *Φρανκφούρτερ Βυρστλ*. Σύμφωνα με την ιστορια, εισήχθησαν στη Βιέννη από τον Γιόχαν Γκέοργκ Λάχνερ (1772-1845). Ο Λάχνερ καταρτίστηκε στην Φρανκφούρτη, ενώ το 1805 άρχισε να παράγει λουκάνικα από μείγμα χοιρινού κρέατος και βοείου κρέατος.

Δείτε επίσης
------------

* Λουκάνικο

Βιβλιογραφία
------------

* Norbert Brieke: *Köstlichkeiten aus Frankfurts Küche und Keller.* Verlag Waldemar Kramer, Frankfurt am Main 1991, ISBN 3-7829-0409-5.
* Konstantin Kalveram: *Frankfurter Würstchen.* Verlag Henrich Editionen, 2012, ISBN 978-3-943407-06-8.
* Petra Foede: *Wie Bismarck auf den Hering kam. Kulinarische Legenden.* Verlag Kein & Aber, Zürich 2009, ISBN 978-3-03-695268-0.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Grundlage ist ein Urteil des 10. Zivilsenat des Kammergerichts Berlin, das der Bundesgerichtshof 1955 bestätigte: Frankfurter – eine Isenburger Spezialität Αρχειοθετήθηκε 2014-01-02 στο Wayback Machine..
2. ↑  Hans Reimann: *Das Buch von Frankfurt, Mainz, Wiesbaden.* R. Piper & Co. München 1930, Πρότυπο:DNB.
Το **Μανγκάν** είναι η πρωτεύουσα της επαρχίας Βόρειου Σικκίμ στην Ινδική πολιτεία του Σικκίμ. Η πόλη είναι συνδεεται οδικώς με την πρωτεύουσα Γκάνγκτοκ. Το Βόρειο Σικκίμ είναι η μεγαλύτερη επαρχία του Σικίμ από άποψη έκτασης. Η πόλη βρίσκεται στο γεωγραφικό νότο της επαρχίας. Μετά την δημιουργία της επαρχίας, το Μανγκάν γνώρισε μια έξαρση στην οικονομία, κυρίως λόγω της βιολογικής γεωργίας. Η πόλη ανοίγει το Οροπέδιο του Θιβέτ. Το Μανγκάν, επίσης, εξυπηρετεί τις πόλεις Λατσούνγκ, Τσουνγκθάνγκ και Λατσέν στο βορρά της επαρχίας. Λόγω της ανύψωσης, η πόλη έχει εύκρατο κλίμα.

Γεωγραφία
---------

Το Μανγκάν βρίσκεται σε γεωγραφικές συνταταγμένες 27.52°Β 88.53°Α. Έχει μέσο υψόμετρο 956 μέτρων.

Δημογραφικά στοιχεία
--------------------

Στην ινδική απογραφή του 2011, το Μανγκάν είχε πληθυσμό 4.644 κατοίκων. Οι άνδρες αποτελούν το 55% του πληθυσμού και οι γυναίκες το 45%. Το Μανγκάν έχει μέσο ποσοστό αλφαβητισμού 83.81%, υψηλότερο από το πολιτειακό μέσο όρο του 81.42 %: Ο αλφαβητισμός ανδρών είναι 87.80%, και ο αλφαβητισμός γυναικών είναι 79.34% στο Μανγκάν.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  *Census of India 2011 (Sikkim): (North, West, South and East Districts) Primary Census Abstract*. Office of Registrar General & Census Commissioner of India. www.censusindia.gov.in/2011census/dchb/1100\_PART\_B\_DCHB\_SIKKIM.pdf.
2. ↑  Falling Rain Genomics, Inc - Mangan
3. ↑  «Census of India 2011: Data from the 2011 Census, including cities, villages and towns (Provisional)». Census Commission of India. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Ιουνίου 2004. Ανακτήθηκε στις 1 Νοεμβρίου 2008.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Travelling Indians
Η σημαία της Κύπρου.
Κυπριακή λίρα.
Ο Τουρκοκύπριος ζωγράφος, σκιτσογράφος και δάσκαλος **Ισμέτ Βεχίτ Γκιουνέι** (İsmet Vehit Güney, 1932-2009) ήταν αυτός που σχεδίασε τη σημαία της Κύπρου (σήμερα χρησιμοποιείται μόνο από την Κυπριακή Δημοκρατία, στο ελεύθερο τμήμα του νησιού), τον θυρεό της χώρας και την πρώτη κυπριακή λίρα το 1960.

Βιογραφικό
----------

Ο Γκιουνέι γεννήθηκε στην Λεμεσό και ξεκίνησε να ζωγραφίζει ενώ ήταν ακόμα μαθητής στο γυμνάσιο. Το 1947 έγινε ο πρώτος τουρκοκύπριος ζωγράφος που παρουσίασε έκθεση με έργα του. Το 1948, αφού αποφοίτησε από το Teachers Training College, ξεκίνησε να εργάζεται ως δάσκαλος καλλιτεχνικών. Από το 1956 και μέχρι τα τέλη του 1960 συνεργάστηκε με τον Ιμπραχίμ Τσάλι (Ibrahim Çallı). Παρουσίασε και άλλες ατομικές εκθέσεις ενώ συμετείχε και σε ομαδικές εκθέσεις τόσο στην Κύπρο και όσο στο εξωτερικό. Το 1967 μια υποτροφία του έδωσε τη δυνατότητα να σπουδάσει στο Belfast Queen's University's Stranmills College. Το 1986 παρουσίασε μια αναδρομική έκθεση στην Λευκωσία. Πέθανε από καρκίνο στις 23 Ιουνίου του 2009.

Η σημαία
--------

Πριν το 1960 στην Κύπρο οι δύο κοινότητες χρησιμοποιούσαν την ελληνική και την τουρκική σημαία αντίστοιχα. Το 1960 έγινε ένας διαγωνισμός για τη δημιουργία της νέας σημαίας της Κύπρου, σύμφωνα με τον οποίο η νέα σημαία δεν έπρεπε να έχει το κόκκινο και το μπλέ χρώμα (που υπάρχουν στις σημαίες της Ελλάδας και της Τουρκίας) ούτε να έφερε τον σταυρό ή την ημισέλινο. Τελικά ο πρόεδρος Μακάριος και ο αντιπροέδρος Φαζίλ Κιουτσούκ έκαναν δεκτό το σχέδιο που είχε υποβάλλει ο Ισμέτ Γκιουνέι(ο χάρτης της Κύπρου σε πορτοκαλί χρώμα, από το χρώμα του χαλκού από τον οποίο πήρε το όνομά της η χώρα, σε άσπρο φόντο που συμβολίζει την αγνότητα και κάτω από το χάρτη του νησιού δύο κλάδοι ελιάς που συμβολίζουν την ειρήνη μεταξύ των δύο κοινοτήτων). Ο Ισμέτ Γκιουνέι σε μεταγενέστερη συνέντευξή του, δήλωσε ότι συμπεριέλαβε στη σημαία το χάρτη της Κύπρου επειδή θεώρησε πως με αυτόν τον τρόπο θα ενίσχυε την ταυτότητα του νέου κράτους που ήταν μικρό και άγνωστο. Σαν επιβράβευση για το σχέδιο του ο Γκιουνέι έλαβε πενήντα λίρες και μια συγχαρητήρια επιστολή από τον Μακάριο.

Σύμφωνα όμως με τουρκοκυπριακά μέσα ενημέρωσης ο Μακάριος είχε υποσχεθεί στον Γκιουνάι ότι θα έπαιρνε κάθε χρόνο 20 λίρες για το σχεδιασμό της σημαίας αλλά ο ζωγράφος δεν πήρε ποτέ αυτά τα λεφτά με αποτέλεσμα να αναθέσει σε μια ελληνοκυπριακή δικηγορική εταιρία την υπόθεση του και να σκεφτεί την περίπτωση προσφυγής, εφόσον ήταν αναγκαίο, στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.revolvy.com/page/%C4%B0smet-G%C3%BCney.
2. ↑  www.cosmo.gr/News/Cyprus/242946.html.

Πηγές
-----

* Εφημερίδα Πολίτης, 1η Μαρτίου του 2004.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα İsmet Güney  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Θανάσης Κωστούλας** (γεννήθηκε στις 24 Μαρτίου 1976 στον Βόλο) είναι Έλληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως αμυντικός.

Καριέρα
-------

### Σε συλλογικό επίπεδο

Ξεκίνησε σε επαγγελματικό επίπεδο την περίοδο 1993-94 αγωνιζόμενος στον Ολυμπιακό Βόλου. Ακολούθησε μία πενταετία στην Καλαμάτα, ενώ το μεγάλο άλμα στην καριέρα του πραγματοποιήθηκε το 1999 όταν και υπέγραψε στον Ολυμπιακό Πειραιώς, με τον οποίο κατέκτησε έξι πρωταθλήματα. 

Τον Ιανουάριο του 2007 συμφώνησε να συνεχίσει την καριέρα του στη Skoda Ξάνθη, όπου παρέμεινε έως το 2011. Επόμενος σταθμός της πολύχρονης καριέρας του υπήρξε ο Αστέρας Τρίπολης, όπου αγωνίστηκε επί μία διετία. Το 2013 επέστρεψε στον Ολυμπιακό Βόλου, στην ομάδα όπου είκοσι χρόνια νωρίτερα είχε ανδρωθεί ποδοσφαιρικά.

Έχει συνολικά αγωνιστεί σε 335 αγώνες στην Α΄ Εθνική και μέχρι την αποχώρησή του σε επαγγελματικό επίπεδο το καλοκαίρι του 2014, κατείχε το ρεκόρ των περισσότερων συμμετοχών στην πρώτη τη τάξει κατηγορία από τους εν ενεργεία τότε ποδοσφαιριστές.

### Στις εθνικές ομάδες

Το 2001 πραγματοποίησε δύο συμμετοχές με την εθνική Ελλάδας, υπό τις οδηγίες του Βασίλη Δανιήλ.

Υπήρξε μέλος της εθνικής Ελπίδων που έλαβε μέρος στον τελικό του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος Ελπίδων (Κ-21) το 1998, εναντίον της Ισπανίας.

Τίτλοι
------

* Πρωταθλήματα Ελλάδος (6): 2000, 2001, 2002, 2003, 2005, 2006.
* Κύπελλο Ελλάδος (1): 2005.

Παραπομπές
----------

1. ↑  novasports.gr[*νεκρός σύνδεσμος*] Σούπερ Λιγκ χωρίς... "μαθουσάλες" (20-08-2012)

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Το προφίλ του Θανάση Κωστούλα στο transfermarkt
* Αφιέρωμα στη Σούπερ Λίγκα 2010-11, "SportDay" (27-8-2010).