recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η **Γκόλντι Στέινμπεργκ**, το γένος **Γκάρφινκελ** (*Gurfinkel*) (αγγλικά: *Goldie Steinberg*, 30 Οκτωβρίου 1900 - 16 Αυγούστου 2015) ήταν Αμερικανοεβραία, γεννημένη στη Μολδαβία, υπεραιωνόβια, που πέθανε σε ηλικία 114 ετών και 290 ημερών. Ήταν το έκτο γηραιότερο εν ζωή πρόσωπο στον κόσμο και το δεύτερο γηραιότερο εν ζωή πρόσωπο στις Ηνωμένες Πολιτείες, μετά τη Σουζάνα Μούσατ Τζόουνς. Είναι, επίσης, το γηραιότερο πρόσωπο που γεννήθηκε στη Ρωσική Αυτοκρατορία, καθώς και ο γηραιότερος καταγεγραμμένος Εβραίος στην ιστορία.

Η Στέινμπεργκ γεννήθηκε το 1900 στο Κισίνεφ της Ρωσικής Αυτοκρατορίας (σημερινό Κισινάου, Μολδαβία). Ήταν ένα από τα οχτώ παιδιά του Κάζκελ και της Ντβόιρα Γκάρφινκελ. Το 1903 επιβίωσε από το προγκρόμ που έλαβε χώραν στο Κισίνεφ, χωρίς, φυσικά, η ίδια να ανακαλεί μνήμες. Το 1923, αυτή και δύο αδελφές της μετανάστευσαν στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Εκεί γνώρισε τον Φίλιπ Στέινμπεργκ, ο οποίος ήταν κι αυτός από το Κισίνεφ, τον οποίον παντρεύτηκε το 1932, οι δύο τους έζησαν στο διαμέρισμά του, σε περιοχή του Μπρούκλιν, όπου η Γκόλντι, διέμεινε εκεί για 72 χρόνια. Ο σύζυγός της εργαζόταν ως κοσμηματοπώλης στην οδό Φούλτον, και απεβίωσε το 1967. Η Γκόλντι, μετά τον θάνατο του Φίλιπ, δεν παντρεύτηκε ξανά.

Η Στέινμπεργκ, εργαζόταν ως μοδίστρα και συνταξιοδοτήθηκε σε ηλικία 80 ετών. Έως και το τέλος της ζωής της ήταν οικονομικά ανεξάρτητη. Με τον Φίλιπ, απέκτησε δύο παιδιά (έναν γιο, γεννημένο το 1935 και μία κόρη, γεννημένη το 1942), ενώ είχε τέσσερα δισέγγονα και επτά τρισέγγονα. Από την ηλικία των 104, ζούσε στο κέντρο ηλικιωμένων *Grandell Rehabilitation and Nursing Center*, στο Λονγκ Μπιτς, της Νέας Υόρκης, όπου και απεβίωσε στις 16 Αυγούστου του 2015. Η Στέινμπεργκ είναι ο 49ος καταγεγραμμένος γηραιότερος άνθρωπος. Είναι, επίσης, η 46η καταγεγραμμένη γηραιότερη γυναίκα που έζησε ποτέ, καθώς επίσης και ο 22ος γηραιότερος άνθρωπος που έζησε ποτέ στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Δείτε επίσης
------------

* Γηραιότερο εν ζωή πρόσωπο στον κόσμο

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Mrs. Goldie Steinberg, World's Oldest Living Jew, Turns 114 Retrieved July 3, 2015.
2. 1 2  Super-Centenarian Mrs. Goldie Steinberg Turns 113.
3. ↑  Goldie Steinberg, reportedly the world’s oldest Jew, dies at 114
4. 1 2 3 4  «World's oldest known Jew dies at 114 | j. the Jewish news weekly of Northern California». Jweekly.com. 13 Ιανουαρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 29 Αυγούστου 2015.
5. 1 2  «New York's Second-Oldest Resident, Goldie Steinberg, Celebrated Her 114th Birthday at Grandell Rehabilitation and Nursing Center». *MarketWatch*. 31 Οκτωβρίου 2014. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Ιανουαρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 5 Ιανουαρίου 2015.
6. 1 2  Dovid Margolin (17 Αυγούστου 2015). «Goldie Steinberg, World's Oldest Jewish Person, Passes Away at 114». chabad.org. Ανακτήθηκε στις 18 Αυγούστου 2015.
7. ↑  «GRG Deaths for 2010 (in Chronological Order) (as of May 29, 2011)». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Μαΐου 2011. Ανακτήθηκε στις 30 Μαΐου 2011.

  

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
 |

 |
Ο **Αθανάσιος Λευκαδίτης** (1872–1944) γεννήθηκε στην Αθήνα με καταγωγή από το Αργοστόλι της Κεφαλονιάς. Γονείς του ήταν ο Κοσμάς Λευκαδίτης (1810-1902) και η Χαρίκλεια Λούδη (1840-1918). Εγγράφεται στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών το 1893 και στην Ειδική Γυμναστική Σχολή το 1897. Το 1899 λαμβάνει το δίπλωμα Καθηγητή Γυμναστικής. Η αγάπη του για τον αθλητισμό τον οδηγεί να γίνει άριστος αθλητής της γυμναστικής και άρχων αγώνων. Υπήρξε, επίσης, διευθυντής του Πανελλήνιου Γυμναστικού Συλλόγου και καθηγητής της γυμναστικής στο Μαράσλειο Διδασκαλείο και το Ελληνικό Εκπαιδευτήριο του Δημήτρη Μακρή.

Το 1908 με την ευκαιρία των 4ων Ολυμπιακών Αγώνων στο Λονδίνο της Αγγλίας, ως μέλος της Ελληνικής Αντιπροσωπείας, συνάντησε σ' ένα κατάστημα ένα μικρό παιδί που φορούσε την Προσκοπική του στολή. Τον ρώτησε τι είναι *Πρόσκοπος*. Εκείνο πρόθυμα του εξήγησε ότι *Πρόσκοπος είναι ένα παιδί που είναι πάντα έτοιμο να βοηθάει τους άλλους και να κάνει μια καλή πράξη κάθε μέρα*. Η ωραία αυτή απάντηση του Άγγλου Προσκόπου έδωσε την αφορμή στον Αθανάσιο Λευκαδίτη να μελετήσει τον Προσκοπισμό και να τον μεταφέρει και στην Ελλάδα. Τον Νοέμβριο του 1910 ίδρυσε με μαθητές του Ελληνικού Εκπαιδευτηρίου του Δημητρίου Μακρή, όπου δίδασκε ως καθηγητής, την πρώτη ομάδα Ελλήνων Προσκόπων και το 1911 συνέστησε την πρώτη επιτροπή του Σώματος Ελλήνων Προσκόπων (ΣΕΠ), της οποίας το πρώτο Καταστατικό δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως το 1912.

Λάτρης της φύσης και της ζωής της υπαίθρου, κληροδότησε με τη διαθήκη του στον Ελληνικό Ορειβατικό Σύλλογο (σήμερα Ελληνική Ομοσπονδία Ορειβασίας - Αναρρίχησης) το επί των οδών Σόλωνος και Μηλιώνη διαμπερές ακίνητό του στο Κολωνάκι. Παράλληλα, ανέπτυξε και έντονη φιλανθρωπική δραστηριότητα. Το 1922 μυήθηκε στον Ελευθεροτεκτονισμό και διετέλεσε μέλος της Στοάς "Σκενδέρμπεης" υπ´ αρ. 31 των Αθηνών. Ο Δήμος Αθηναίων τον ανακήρυξε Εθνικό Ευεργέτη.
Πέθανε άγαμος, στις 18 Ιουνίου 1944, στην Αθήνα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Παναγιώτης Δ. Καγκελάρης (2017). «Αθανάσιος Λευκαδίτης (1872-1944) - Ο Κεφαλονίτης ιδρυτής του ελληνικού προσκοπισμού». *Η Κεφαλονίτικη Πρόοδος* (Β-24): 31–33. .
2. ↑  Καγκελάρη, Π. Δ. (1994). *Αθανάσιος Λευκαδίτης 1872-1944, Ιδρυτής του Ελληνικού Προσκοπισμού* (2η επαυξημένη έκδοση). Αθήνα: Ιδιωτική Έκδοση. σελ. 16-18. ISBN 960-85532-0-2.
3. ↑  Καγκελάρης (1994), σελ. 19-27.
4. ↑  Καγκελάρης (1994), σελ. 34-53.
5. ↑  Κουρκουρής, Νίκος (2010). *Ελληνικός Προσκοπισμός, 1910-1935, τ.2: Αθανάσιος Λευκαδίτης*. Αθήνα: Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού. σελ. 17. ISBN 978-960-7957-69-6.
6. ↑  Καγκελάρης (1994), σελ. 28-33, 54-56.
7. ↑  Φυσεντζίδης, Μιχάλης (2017). *Βιογραφικό Λεξικό Ελλήνων Τεκτόνων*. Αθήνα: Εταιρεία Ερευνών Σκωτικού Τύπου. σελ. 380-382. ISBN 978-960-93-7906-9.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ο Αθανάσιος Λευκαδίτης στη Σχολή Ι.Μ.Παναγιωτόπουλου

Δείτε επίσης
------------

* Προσκοπισμός στην Ελλάδα
Η **Γρανάτα** είναι η ονομασία των πρώτων φορητών εκρηκτικών σφαιρών, προγόνων των σημερινών χειροβομβίδων.

Ήσαν μεγέθους ικανού ώστε να φέρονται στο χέρι αλλά και να περιέχουν εκρηκτικό γέμισμα από πυρίτιδα, ενώ κατασκευάζονταν από μέταλλο ή και πηλό. Ο χειριστής οπλίτης που ονομαζόταν γρεναδιέρος, έπρεπε να τοποθετήσει στο άνοιγμά τους μία θρυαλίδα (φυτίλι), την οποία άναβε από ήδη αναμμένο τεμάχιο που φύλαγε στο άλλο του χέρι ή αργότερα σε ειδική μεταλλική θήκη επάνω στον τελαμώνα του. Κατόπιν εκτόξευε στον αντίπαλο το αναμμένο βλήμα το οποίο εκρήγνυτο διασπείροντας τα κομμάτια του, δημιουργώντας ωστικό κύμα. Στην πραγματικότητα το βλήμα ήταν εξίσου επικίνδυνο για τον χειριστή όσο και για τον αντίπαλό του. Εύκολα μπορούσε να προκληθεί πρόωρη έκρηξη, ενώ το φιτίλι μπορούσε να σβήσει πριν την έκρηξη ή να καίγεται αργά επιτρέποντας στον αντίπαλο να στείλει το βλήμα πίσω στον αποστολέα του.

Οι λόχοι γρεναδιέρων οπλισμένοι με το βλήμα αυτό, μεσουράνησαν περίπου από τα μέσα του δεκάτου εβδόμου αιώνα μέχρι τα μέσα του δεκάτου ογδόου. Η ονομασία τους μετά τη χρονολογία αυτή και έως τις μέρες μας σε ορισμένους στρατούς, υποδηλώνει τους επίλεκτους στρατιώτες. Χρήση γρανατών αναφέρεται και κατά τη διάρκεια του ελληνικού απελευθερωτικού αγώνα κατά την πολιορκία της Ακρόπολης από τα τουρκικά στρατεύματα.

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Γρανάτα** |
Η διπλή κορυφή του όρους Ούσμπα
Το **Ούσμπα** (γεωργιανά: უშბა) είναι μία από τις πιο αξιοσημείωτες κορυφές του Καυκάσου. Βρίσκεται στην περιοχή Σβανέτι στην βορειοδυτική Γεωργία, ακριβώς νότια των συνόρων με την δημοκρατία της Καμπαρντινο-Βαλκαρίας στη Ρωσία. Αν και δεν ανήκει στις 10 μεγαλύτερες κορυφές της οροσειράς, το Ούσμπα είναι γνωστό και ως "Μάττερχορν του Καυκάσου "για το γραφικό του σχήμα, που θυμίζει διπλή κορυφή σε σχήμα στύλου. Λόγω του απότομου σχήματος και του ασταθούς καιρού πολλοί ορειβάτες θεωρούν το Ούσμπα το δυσκολότερο βουνό στο Καύκασο.

Γεωγραφία
---------

Η νότια κορυφή του Ούσμπα είναι λίγο υψηλότερη από τη βόρεια κορυφή με 4.690 μέτρα. Η πρώτη ανάβαση στην βόρεια κορυφή έγινε από τους Τζον Γκάρφορντ Κόκλιν και Ούλριχ Άλμερ το 1888. Το 1903 έγινε η πρώτη ανάβαση στην νότια κορυφή από μια γερμανοελβετοαυστριακή αποστολή με επικεφαλής τον Μπ. Ρίκμερ-Ρίκμερς.

Η βόρεια κορυφή του Ούσμπα είναι πιο προσβάσιμη από τη νότια κορυφή: η τυπική διαδρομή, η βορειοανατολική κορυφογραμμή, ανεβαίνει από τη ρωσική πλευρά της περιοχής σε ένα υψηλό οροπέδιο και από εκεί μέχρι τη κορυφή. Ως εκ τούτου, μια ανάβαση στη κορυφή μέσω αυτής της διαδρομής περιλαμβάνει τεχνικά τη διέλευση των συνόρων. Η διαδρομή βαθμολογείται ως AD+ στο γαλλικό σύστημα ή 4a στο ρωσικό σύστημα. Οι διαδρομές στη νότια κορυφή από τη γεωργιανή πλευρά περιλαμβάνουν δύο διαδρομές με βαθμό δυσκολίας ED στο γαλλικό σύστημα.

Σοβιετική εποχή
---------------

Πριν από την ανακάλυψη της Κορυφής 4810 (ύψους 4.810 μέτρων) στο Καράβσιν, η Ούσμπα, μαζί με το Τσατίν-Τάου και την Κορυφή της Ελεύθερης Κορέας στη Κιργιζία, θεωρήθηκαν μερικές από τις πιο δύσκολες και εξέχουσες κορυφές για ανάβαση στην πρώην Σοβιετική Ένωση.

Πρόσφατη ιστορία
----------------

Τον Αύγουστο του 2012, οι καταιγίδες έκαναν την ανάβαση στην Ούσμπα δύσκολη. Ένας ορειβάτης πέθανε και ένας άλλος, ο Αρμένιος Αντρανίκ Μιριμπιάν, κόλλησε κοντά στην κορυφή για τέσσερις ημέρες αφού παγιδεύτηκε σε μια προεξοχή από έντονη χιονόπτωση. Λόγω των ισχυρών ανέμων, οι διασώστες δεν ήταν σε θέση να τον προσεγγίζουν από ελικόπτερο και ο Αντρανίκ πήρε την απόφαση να κατέβει από το βουνό, παρά το γεγονός ότι δεν είχε τσεκούρι πάγου αφού έσπασε κατά την εκκαθάριση του χιονιού.

Οι Ρώσοι τουρίστες Βικτόρια Μπουσούγιεβα, 30 ετών, και Αντρέι Σιντόροφ, 36 ετών, εξαφανίστηκαν στην Ούσμπα τον Σεπτέμβριο του 2013.

Αναφορές στο πολιτισμό
----------------------

Στη γεωργιανή μυθολογία, η Ούσμπα θεωρείται σπίτι της θεάς του κυνηγιού Ντάλι.

Το ρωσικό συγκρότημα φολκ-ροκ Μέλνιτσα έχει ένα τραγούδι που λέγεται Ούσμπα στο τέταρτο άλμπουμ τους. Είναι αφιερωμένο στον Γεωργιανό ορειβάτη, φίλο ενός από τους τραγουδιστές, ο οποίος πέθανε σε αυτό το βουνό.

Βιβλιογραφία
------------

* Irving, R. L. G. *Ten Great Mountains* (London, J. M. Dent & Sons, 1940)

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Μαΐου 2021. Ανακτήθηκε στις 11 Μαΐου 2021.
2. ↑  «Ushba: The Irresistible Climb». www.LetsBeWild.com. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Ιανουαρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 13 Νοεμβρίου 2012.
3. ↑
4. ↑  «Melnitsa - Ushba (the text and author's comments)».
Το **Γουίτμπι** (αγγλικά: Whitby) είναι καναδική πόλη στην Περιοχή Ντάραμ. Το Γουίτμπι βρίσκεται στο νότιο Οντάριο ανατολικά του Έιτζαξ και δυτικά της Όσαβα, στη βόρεια όχθη της λίμνης Οντάριο, και φιλοξενεί την έδρα της περιοχής Ντάραμ. Είχε πληθυσμό 128.377 κατοίκων στην απογραφή του 2016. Βρίσκεται περίπου 20 χλμ. ανατολικά του Σκάρμπορο, και είναι γνωστό ως οικιστικό προάστιο στο ανατολικό τμήμα της ευρύτερης περιοχής του Τορόντο. Ενώ το νότιο τμήμα του Γουίτμπι είναι κατά κύριο λόγο αστικό και οικονομικό κέντρο, το βόρειο τμήμα του δήμου είναι πιο αγροτικό και περιλαμβάνει τις κοινότητες Άσμπερν, Μπρούκλιν, Μυρτλ και Μυρτλ Στέισον.

Το Γουίτμπι συνορεύει με το Έιτζαξ προς τα δυτικά, το Πίκερινγκ στα βορειοδυτικά, την κοινότητα του Σκιούγκογκ στα βόρεια και την Όσαβα στα ανατολικά. Από τα μέσα της δεκαετίας του 1990 τουλάχιστον, η ανάπτυξη των υποδιαιρέσεων για τη διευκόλυνση αυξήσεως του πληθυσμού προσέφυγε σε μια κυρίως βόρεια κατεύθυνση.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Série "Perspective géographique ", Recensement de 2011 – Subdivision de recensement, Whitby, T - Ontario» (στα Γαλλικά). Statistique Canada. 2011. Ανακτήθηκε στις 10 Ιουλίου 2013.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 127770252
* LCCN: n85081440
* GND: 10196176-5

 |

 |
Το **Ούου χάττα** (Όντια: ଓଉ ଖଟା) ή **Ου Τένγκα** (Ασσαμικά) είναι μια γλυκόξινη σάλτσα φτιαγμένη από μήλο ελέφαντα (ούου) Dillenia indica με τζάγκερι στα Ινδικά κρατίδια  Οντίσα και Άσαμ κυρίως στη μεταμουσωνική εποχή. Μερικές φορές το ούου προστίθεται σε νταλ ή ντάλμα. Είναι πλούσιο σε βιταμίνη C.

Ιστορία
-------

Σύμφωνα με τους λαϊκούς μύθους των Ορίγια το φυτό Ούου συναντόταν μόνο στο Παράδεισο. Η θεά Παρβάτι το έφερε στη γη, μαζί με το άμπελο ινδοκάρυδου.

Παραλλαγές και μέθοδοι
----------------------

Ως ξινό φρούτο, μαγειρεύται με τζάγκερι ή ζάχαρη. Οι άνθρωποι στους οποίους δεν αρέσει η ζάχαρη επίσης το προετοιμάζουν με πάστα μουστάρδας και σκόρδου  με βάση το ζωμό μαζί με το κόκκινο τσίλι σε σκόνη.

Δείτε επίσης
------------

* Dillenia indica
* Κουζίνα των Ορίγια

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Προετοιμασία για το γλυκό και το ξινό όου χάτα Αρχειοθετήθηκε 2018-10-10 στο Wayback Machine.
*Μποντ σκαντ* ("Θιβετιανή γλώσσα") γραμμένο στο στυλ Ουτσέν. Το "κεφάλι" στη γραφή αυτή είναι η οριζόντια γραμμή στην κορυφή κάθε χαρακτήρα.
Η γραφή **Ουτσέν** (Θιβετιανά: དབུ་ཅན་, Γουίλι: *dbu-can*, οι παραλλαγές στην ορθογραφία περιλαμβάνουν τα *ucen*, *u-cen*, *u-chen*, *ucan*, *u-*, *uchan*, *u-chan*, και *ucän*) είναι όρθιο, τυπογραφικό στυλ του Θιβετιανού αλφαβήτου. Το όνομά του σημαίνει "με το κεφάλι" και είναι η μορφή γραφής του αλφαβήτου, η οποία χρησιμοποιείται για εκτυπώσεις και επίσημα χειρόγραφα.

Χρησιμοποιείται για την γραφή της θιβετιανής και της γλώσσας Ντζόνγκα, επίσημης γλώσσας του Μπουτάν.

Υπάρχουν επίσης μια σειρά από καλλιγραφικές μορφές του θιβετιανού αλφάβητου, μερικές φορές συλλογικά αναφερόμενες ως ουμέ (Θιβετιανά: དབུ་མེད་, Γουίλι: *dbu-med*), "ακέφαλος."

Δείτε επίσης
------------

* Θιβετιανό αλφάβητο
* Γραφή Ουμέ
* Θιβετιανή καλλιγραφία
* Γλώσσα Ταμάνγκ

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Θιβετιανό αλφάβητο και γραφή Ουτσέν
Η **Γκαμπριέλα Τσβετάνοβα** (βουλγαρικά: Габриела Цветанова, 11 Απριλίου 1991, Σόφια) είναι Βουλγάρα διεθνής αθλήτρια πετοσφαίρισης, η οποία αγωνίζεται με τη φανέλα της Μαρίτσα Φιλιππούπολης στο Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης γυναικών Βουλγαρίας ως διαγώνια (2016-17).

Καριέρα
-------

Η Γκαμπριέλα Τσβετάνοβα έκανε τα πρώτα της βήματα στο χώρο της πετοσφαίρισης στις ακαδημίες της ΤΣ.Σ.Κ.Α. Σόφιας, στις οποίες εισήχθη το 2002 σε ηλικία μόλις 11 ετών. Στην ομάδα της Σόφιας παρέμεινε μέχρι το 2011 με εξαίρεση ένα σύντομο πέρασμα από την επίσης βουλγαρική Λέφσκι Σόφιας (Σικόνκο) το 2009. Κατά τη διάρκεια της 9ετούς παρουσίας της στην ΤΣ.Σ.Κ.Α. Σόφιας κατέκτησε τρία πρωταθλήματα και τρία κύπελλα Βουλγαρίας τα έτη 2008, 2010 και 2011.

Το 2011 άφησε για πρώτη φορά στην καριέρα της στη Βουλγαρία και ταξίδεψε στη γειτονικη Ρουμανία για λογαριασμό της Κ.Σ. Τίργκου Μούρες της ομώνυμης πόλης, στην οποία παρέμεινε για τρία χρόνια.

Το 2014 ήρθε στην Ελλάδα και υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με τον Πανναξιακό, με τον οποίο κατέκτησε την 3η θέση του Πρωταθλήματος Ελλάδας 2014-15, αναδείχθηκε καλύτερη διαγώνιος του Πρωταθλήματος και επίσης έφτασε μέχρι τους ημιτελικούς του Κυπέλλου Ελλάδας της ίδιας χρονιάς.

Το Καλοκαίρι του 2015 παίρνει το πλοίο από τη Νάξο για τον Πειραιά, εντασσόμενη στον Ολυμπιακό Πειραιώς, με τον οποίο κατέκτησε τόσο το Πρωτάθλημα όσο και το Κύπελλο Ελλάδας της περιόδου 2015-16.

Το 2016 η Γκαμπριέλα Τσβετάνοβα επιστρέφει στην πατρίδα της και αποτελεί στέλεχος της ανερχόμενης δύναμης της βουλγαρικής γυναικείας πετοσφαίρισης Μαρίτσα Φιλιππούπολης (Πλόβντιβ), με τα χρώματα της οποίας κατέκτησε το Κύπελλο Βουλγαρίας το 2017.

Διεθνείς συμμετοχές
-------------------

Η Γκαμπριέλα Τσβετάνοβα από το 2008 αποτέλεσε μέλος της Εθνικής Κορασίδων της Βουλγαρίας και το 2010 χρήστηκε διεθνής με την Εθνική ομάδα πετοσφαίρισης Γυναικών της πατρίδας της, με την οποία έχει πραγματοποιήσει πολλές συμμετοχές σε αγώνες της Ευρωπαϊκής Λίγκας, Παγκόσμιων και Ευρωπαϊκών Πρωταθλημάτων καθώς και προκριματικών των Ολυμπιακών Αγώνων.

Συλλογικοί τίτλοι - Διακρίσεις
------------------------------

### Εθνικά Πρωταθλήματα

 **3 Πρωταθλήματα Βουλγαρίας**

* 2007-08, 2009-10, 2010-11 (ΤΣ.Σ.Κ.Α. Σόφιας)

 **1 Πρωτάθλημα Ελλάδας**

* 2015-16 (Ολυμπιακός Πειραιώς)
	+ **3η Θέση**: Πρωτάθλημα Ελλάδας 2014-15 (Πανναξιακός Α.Ο. Νάξου)

### Εθνικά Κύπελλα

**4 Κύπελλα Βουλγαρίας**

* 2008, 2010, 2011 (ΤΣ.Σ.Κ.Α. Σόφιας)
* 2017 (Μαρίτσα Φιλιππούπολης)
	+ **2η Θέση**: Κύπελλο Βουλγαρίας 2009 (Λέφσκι Σόφιας - Σικόνκο)

**1 Κύπελλο Ελλάδας**

* 2016 (Ολυμπιακός Πειραιώς)

### Ατομικές διακρίσεις

* Πρωτάθλημα Ελλάδας 2014-15: Καλύτερη διαγώνιος του Πρωταθλήματος

Παραπομπές
----------

1. ↑  Η Τσβετάνοβα αποχωρεί από τον Ολυμπιακό www.volleyplanet.gr

Πηγές
-----

* Γκαμπριέλα Τσβετάνοβα: Ατομικά στοιχεία - Ομάδες - Διακρίσεις women.volleybox.net
* Γκαμπριέλα Τσβετάνοβα - Βιογραφικό www.marica.bg (βουλγ.)
* Εθνική Βουλγαρίας 2013 www.cev.eu
* Στον Ολυμπιακό η Τσβετάνοβα www.olympiacos.org
* Γκαμπριέλα Τσβετάνοβα - Διεθνείς αγώνες www.cev.eu
* Γκαμπριέλα Τσβετάνοβα: Στοιχεία - Ομάδες καριέρας www.greekvolley.gr
**Η Ανίλα Ντενάι** (γεννημένη στις 18 Σεπτεμβρίου 1973) είναι Αλβανή πολιτικός που υπηρετεί ως Υπουργός Οικονομικών και Οικονομίας της χώρας από τον Ιανουάριο του 2019.

Νεαρή ηλικία και εκπαίδευση
---------------------------

Η Ντενάι γεννήθηκε στα Τίρανα και αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο των Τιράνων με πτυχίο στη Χρηματοοικονομική και Τραπεζική Διοίκηση το 1995.

Καριέρα
-------

Η Ντενάι εργάστηκε στην Τράπεζα ΠροΚρέντιτ στο Ελ Σαλβαδόρ, τη Βολιβία, τον Ισημερινό, τη Ρουμανία και τη Μοζαμβίκη. Τον Οκτώβριο του 2013, έγινε Γενική Διευθύντρια του Υπουργείου Οικονομικών της Αλβανίας. Έχει δώσει διαλέξεις στη Διοίκηση Ανθρώπινων Πόρων στη Σχολή Δημόσιας Διοίκησης από το 2014. 

Η Ντενάι διορίστηκε Γενική Διευθύντρια του Ταμείου Υποχρεωτικής Υγείας της Αλβανίας τον Οκτώβριο του 2018.  Τρεις μήνες αργότερα, διορίστηκε Υπουργός Οικονομικών και Οικονομίας σε ανασχηματισμό του υπουργικού συμβουλίου από τον Πρωθυπουργό Έντι Ράμα, αντικαθιστώντας τον Άρμπεν Αχμέται.  Το 2020, εισήγαγε μία σειρά μέτρων με στόχο να βοηθήσει την οικονομία της χώρας να ανακάμψει από τα «δύο σοβαρά σοκ» του σεισμού του 2019 στην Αλβανία και την πανδημία COVID-19.

Εκτός από τον ρόλο της στην κυβέρνηση, η Ντενάι υπήρξε μέλος του Γνωμοδοτικού Συμβουλίου της Παγκόσμιας Τράπεζας (WBG) για το φύλο και την ανάπτυξη.

Αλλες δραστηριότητες
--------------------

* Ευρωπαϊκή Τράπεζα Ανασυγκρότησης και Ανάπτυξης (ΕΤΑΑ), Ex-Officio Μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου (από το 2019)
* Παγκόσμια Τράπεζα, Ex-Officio Μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου (από το 2019)

Προσωπική ζωή
-------------

Η Ντενάι έχει έναν γιο.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  ps.al/familja-jone/anila-denaj-2.
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 11  Νοεμβρίου 2021.
3. ↑  «Government». (Αγγλικά) Ανακτήθηκε στις 29  Ιουλίου 2021.
4. 1 2 3 4  «Chair: Anila Denaj». Albania Investment Council. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Σεπτεμβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 8 Μαΐου 2021.
5. 1 2  «Anila Denaj: Ministër i Financave dhe Ekonomisë» (στα Albanian). Ministry of Finance and the Economy. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
6. ↑  «Sudden reshuffle in Rama's cabinet, who is leaving and who is coming». Independent Balkan News Agency. 28 Δεκεμβρίου 2018. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Μαΐου 2021. Ανακτήθηκε στις 11 Αυγούστου 2020.
7. ↑  «Denaj: Ekonomia pësoi dy goditje të forta, tërmetin dhe pandeminë! Balanca primare do jetë negative deri në fund të vitit» (στα Albanian). Time.al. 23 Ιουλίου 2020. Ανακτήθηκε στις 11 Αυγούστου 2020. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link) [*νεκρός σύνδεσμος*]
8. ↑  World Bank Advisory Council on Gender and Development World Bank Group.
9. ↑  Board of Governors European Bank for Reconstruction and Development (EBRD).
10. ↑  Board of Governors World Bank.
O **Γκωτιέ/Βάλτερ Δ΄** o *μέγας*, γαλλ. Gautier IV le grand, γερμ. Walter (1205 - 1246) από τον Οίκο του Μπριέν ήταν κόμης του Μπριέν (1205 - 1246).

Βιογραφία
---------

Ήταν ο μόνος γιος του Γκωτιέ/Βάλτερ Γ΄ κόμη του Μπριέν και της Ελβίρας των Ωτβίλ κόμισσας του Λέτσε, πριγκίπισσας του Τάραντο και διεκδικήτριας του βασιλείου της Σικελίας, κόρης του Ταγκρέδου της Σικελίας.

Τον καιρό που γεννήθηκε, ο πατέρας του απέτυχε να διαδεχθεί τον αδελφό της Ελβίρας, τον Γουλιέλμο Γ΄ στον θρόνο της Σικελίας, τον οποίο διαδέχθηκε η μεγάλη θεία τους Κωνσταντία Α΄ Ωτβίλ και οι Χοενστάουφεν απόγονοί της. Ο Γκωτιέ Γ΄ απεβίωσε στη φυλακή. Οι τίτλοι του κατασχέθηκαν: πρίγκιπας του Τάραντα έγινε ο γιος τής Κωνσταντίας Α΄, ο Φρειδερίκος Β΄.

Όταν ήταν νέος τον έστειλαν στην Ανατολή (Outremer), όπου ο θείος του Ιωάννης του Μπριέν είχε νυμφευτεί τη Μαρία του Μομφερράτου βασίλισσα της Ιερουσαλήμ. Αυτός τού έδωσε την κομητεία της Ιόππης (Γιάφας) & Ασκαλώνος και τον νύμφευσε με τη Μαρία των Λουζινιάν, κόρη του Ούγου Α΄ της Κύπρου. Ο Γκωτιέ Δ΄ διοίκησε τον σταυροφορικό στρατό, που κινήθηκε εναντίον του Αλ-Σαλίχ Αγιούμπ το 1244. Ο Σύριος σύμμαχός του Αλ-Μανσούρ του Χομς συμβούλευσε να ενισχύσουν το στρατόπεδό τους και να περιμένουν τη υποχώρηση των Χοβαρεσμίων. Αντίθετα, ο Γκωτιέ Δ΄ επιτέθηκε στο Λα Φορμπή και στην εκεί καταστροφική μάχη οι Σταυροφόροι και οι Σύριοι σχεδόν εκμηδενίστηκαν. Ο κόμης του Μπριέν αιχμαλωτίστηκε και βασανίστηκε μπροστά στα τείχη της Ιόππης. Όταν το 1246 οι Χωβαρέσμιοι ηττήθηκαν μπροστά στο Χομς, τον απέδωσαν στους Αιγυπτίους. Αυτοί τον φυλάκισαν στο Κάιρο και, με τη συγκατάθεση του σουλτάνου, έμποροι -των οποίων είχε ληστέψει τα καραβάνια- τον σκότωσαν.

Τον διαδέχθηκαν οι γιοί του, πρώτα ο Ιωάννης (άτεκνος) και μετά ο Ούγος. Ο τελευταίος εγκαταστάθηκε στην Ιταλία και για τις υπηρεσίες του στον Κάρολο Α΄ της Σικελίας(-Νάπολης), του αποδόθηκε η κομητεία του Λέτσε.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε το 1233 τη Μαρία των Λουζινάν, κόρη του Ούγου Α΄ της Κύπρου και είχε τέκνα:

* Ιωάννης Β΄ π. 1235-π. 1260, κόμης του Μπριέν.
* Ούγος π. 1240-1296, κόμης του Μπριέν & του Λέτσε.

Πηγές
-----

* Robert Payne (1985). The Dream and the Tomb. Stein and Day/Publishers. ISBN 0-8128-6227-9.

Παραπομπές σε πηγές
-------------------

1. 1 2 3  Ανακτήθηκε στις 9  Ιουλίου 2019.
2. 1 2  Ανακτήθηκε στις 9  Ιουλίου 2019.
3. 1 2 3  Ανακτήθηκε στις 9  Ιουλίου 2019.
4. 1 2 3 4 5  (Αγγλικά, Γερμανικά) *WikiTree*. www.wikitree.com/wiki/Brienne-27. Ανακτήθηκε στις 9  Ιουλίου 2019.
5. ↑  Ανακτήθηκε στις 9  Ιουλίου 2019.
6. 1 2 3  Ανακτήθηκε στις 9  Ιουλίου 2019.
7. ↑  p12004.htm#i120032. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
8. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
9. ↑  Ανακτήθηκε στις 9  Ιουλίου 2019.
10. 1 2  Ανακτήθηκε στις 9  Ιουλίου 2019.

|  |
| --- |
| Γκωτιέ Δ΄ του Μπριέν **Οίκος του Μπριέν****Γέννηση:** 1205 **Θάνατος:** 1246 |
| Βασιλικοί τίτλοι |
| ΠροκάτοχοςΓκωτιέ Γ΄ | **Κόμης του Μπριέν**1205 - 1246Υπό την κηδεμονία του θείου του Ιωάννη του Μπριέν1205 - 1221  | ΔιάδοχοςΙωάννης |
Ο **Γουλιέλμος Γ΄** ο *Νικηφόρος* (π. 1392 - 1482) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν πρίγκιπας του Βολφενμπύτελ (1428-32, 73-82), του Λύνεμπουργκ (1416-28), του Κάλενμπεργκ (1432-73) και του Γκέτινγκεν (1463-73), περιοχών του δουκάτου του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ. Το 1473 παραιτήθηκε από τα δύο τελευταία πριγκιπάτα υπέρ των δύο γιων του.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο πρώτος γιος του Ερρίκου Α΄ πρίγκιπα του Βόλφενμπυτελ και της 1ης συζύγου του Σοφίας, κόρης του Βάρτισλαβ Δ΄ δούκα της Πομερανίας-Βόλγκαστ. Το 1416 που απεβίωσε ο πατέρας του τον διαδέχθηκε μαζί με τον ετεροθαλή αδελφό του Ερρίκο Β΄ τον *Ειρηνικό*.

Αποδείχθηκε ένας δραστήριος ηγέτης: σύντομα διαφιλονείκησε με τους γείτονές του, τον αρχιεπίσκοπο της Βρέμης και τον επίσκοπο του Χίλντεσχαϊμ. Υποστήριξε τους κόμητες του Σάουνμπουρκ και του Χόλσταϊν εναντίον του Ερρίκου των Γκρίφινς βασιλιά της Δανίας· επίσης τον Φρειδερίκο Α΄ μάργραβο του Μάισσεν στο να νικήσει τους Ουσίτες το 1421 στη μάχη του Μπρουξ.

Το 1428 ο Γουλιέλμος Γ΄ και ο αδελφός του Ερρίκος αντάλλαξαν το Λύνεμπουργκ με το Βόλφενμπυτελ -και την περιοχή που αργότερα απετέλεσε το Κάλενμπερκ- του θείου τους Βερνάρδου Α΄. Όταν ήταν το 1432 σε εκστρατεία, εκτοπίστηκε από τον αδελφό του Ερρίκο και μετά από σφοδρή, πολεμική αντιπαράθεση διαχώρισαν την κτήση τους: ο Γουλιέλμος Γ΄ έλαβε το δυτικό Βόλφενμπυτελ, που ονομάστηκε Κάλενμπερκ από το ομώνυμο κάστρο, που έγινε έδρα του Γουλιέλμου Γ΄. Όταν απεβίωσε ο Όθων Β΄ πρίγκιπας του Γκέτινγκεν το 1463, o Γουλιέλμος Γ΄ εξαγόρασε το πριγκιπάτο του και το ένωσε με το δικό του. Το 1473 απεβίωσε ο αδελφός του Ερρίκος και πήρε την κτήση του, αυτή του Βολφενμπύτελ, παραχωρώντας το Κάλενμπερκ-Γκέτινγκεν στους δύο γιούς του.

Οικογένεια
----------

Το 1423 νυμφεύτηκε την Καικιλία των Χοεντσόλερν, κόρη του Φρειδερίκου Α΄ εκλέκτορα δούκα του Βρανδεμβούργου και είχε τέκνα:

* Φρειδερίκος Γ΄ π. 1424-1495 ο *ανήσυχος*, πρίγκιπας του Κάλενμπερκ-Γκέτινγκεν
* Γουλιέλμος Δ΄ π. 1425-1503 ο *νεότερος*, πρίγκιπας του Κάλενμπερκ-Γκέτινγκεν.

Το 1449 απεβίωσε η Καικιλία και το 1466 έκανε 2ο γάμο με τη Ματίλντα του Χόλσταϊν, κόρη του Όθωνα Β΄ κόμη του Σάουνμπουρκ-Πίνεμπερκ από την οποία είχε ένα θνησιγενές τέκνο.

Πηγές
-----

* Zedlers Universal-Lexicon, vol. 56, p. 581-584
* William the Victorious of Lüneburg, Duke of Lüneburg at www3.dcs.hull.ac.uk
* Wilhelm (William) "The Victorious" (1400–1482) at www.gwleibniz.com.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 80584797
* GND: 136198600

 |

 |
Συντεταγμένες: 29°8′S 59°15′W﻿ / ﻿29.133°S 59.250°W﻿ / -29.133; -59.250

Η **Γκόγια** (ισπανικά: *Goya*‎) είναι πόλη στα νοτιοδυτικά της επαρχίας Κορριέντες στην Αργεντινή. Έχει περίπου 71.606 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2010.

Η πόλη βρίσκεται στην ανατολική όχθη του ποταμού Παρανά, απέναντι από την πόλη Ρεκονκίστα, 218 χιλιόμετρα νότια από την πρωτεύουσα της επαρχίας (Κορριέντες) και 715 χιλιόμετρα βόρεια-βορειοδυτικά από το Μπουένος Άιρες.

Η Γκόγια φιλοξενεί το ετήσιο Εθνικό Φεστιβάλ του Σουρουμπί, το οποίο περιλαμβάνει διαγωνισμό ψαρέματος. Το σουρουμπί είναι ένα γνωστό μεγάλο γατόψαρο του ποταμού Παρανά.

Ιστορικά στοιχεία
-----------------

Η πόλη Γκόγια προήλθε από την αγορά γης στην τοποθεσία από την Γκρεγκόρια Μοράλες και τον σύζυγό της, Μπερνάρντο Ολιβέρα, το 1771. Η πόλη δεν έχει ιδρυτικό νόμο και, σε συμφωνία με την προφορική παράδοση, το όνομά της οφείλεται στο επιχειρηματικό παρατσούκλι της Γκρεγκόρια Μοράλες: Ντόνια Γκόγια. Μετά την εγκατάσταση του ζευγαριού στις γειτονιές της σημερινής «costanera» (παραποτάμια περιοχή), άνοιξε ένα γενικό κατάστημα κατά την άφιξή της, και σύμφωνα με τον ιστορικό Χοσέ Μ. Καμπρέρ, η παράδοση έλεγε ότι αυτή η κυρία έφτιαχνε εξαιρετικά τυριά, με γάλα αγελάδων που τρέφονταν με καλαμιώνες και καρύδες. Τα κονσερβοποιημένα προϊόντα της, με τη σειρά τους, αγοράζονταν από επισκέπτες και εμπόρους που διέσχιζαν τον ποταμό Παρανά, διαδίδοντας το όνομα των λιχουδιών σε βαθμό που, μέχρι το 1801, η τοποθεσία ήταν ευρέως γνωστή ως «Λιμάνι Γκόγια».

Ο οικισμός ιδρύθηκε ανεπίσημα ως τέτοιος το 1807 και ο καθεδρικός ναός της περιοχής, η Παναγία του Ροδαρίου, εγκαινιάστηκε το 1884.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 15  Νοεμβρίου 2018.
2. ↑  «Goya (Goya, Corrientes, Argentina) - Population Statistics, Charts, Map, Location, Weather and Web Information». *citypopulation.de*. Ανακτήθηκε στις 20 Μαΐου 2022.
3. ↑  «Surubí National Festival 2018». *Welcome Argentina* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 20 Μαΐου 2022.
4. ↑  Markic, Mario (2020). *Misteriosa Argentina: Diario de viaje*. Argentina: Editorial El Ateneo. σελ. 27. ISBN 978-950-02-1084-3.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 148536715
* LCCN: n90690859

 |

 |
Ο **Γουλιέλμος Ζ΄** γερμ.: Wilhelm VII herzog von Jülich-Berg (9 Ιανουαρίου 1455 - 6 Σεπτεμβρίου 1511) από τον Οίκο του Γύλιχ ήταν ο τελευταίος κυβερνήτης του δουκάτου του Γύλιχ-Μπεργκ και κόμης του Ράβενσμπεργκ.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του Γκέρχαρτ Ζ΄ δούκα του Γύλιχ-Μπεργκ και της Σοφίας των Ασκάνια, κόρης του Βερνάρδου Β΄ δούκα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ. Όταν ο πατέρας του απεβίωσε το 1475, ο Γουλιέλμος έγινε δούκας του Γύλιχ-Μπεργκ.

Νυμφεύτηκε την πλούσια Ελισάβετ κόμισσα του Nάσσαου-Ζάρμπρυκεν το 1472, αλλά αυτή απεβίωσε το 1479. Το 1481 ο Γουλιελμος Δ΄ ξαναπαντρεύτηκε, με τη Σίβυλλα των Χοεντσόλερν, κόρη του Αλβέρτου Γ΄ Αχιλλέα εκλέκτορα του Βραδεμβούργου. Από κανέναν γάμο δεν απέκτησε γιο, οπότε η διαδοχή του δουκάτου έγινε πρόβλημα.

Στη συνέχεια, ο Γουλιέλμος Δ΄ ολοκλήρωσε το 1496 την *Ένωση τη Κλέβης* με τον Ιωάννη Β΄ δούκα της Κλέβης, στην οποία σχεδιάστηκε η ένωση του δουκάτου του Γύλιχ-Μπεργκ και του δουκάτου της Κλέβης-Λα Μαρκ. Ο Γουλιέλμος είχε μία μόνο 5χρονη κόρη, τη Μαρία, την οποία υποσχέθηκε σε γάμο με τον εξαετή γιο τού Ιωάννη Β΄, τον Ιωάννη Γ΄. Ο γάμος έγινε το 1510.

Ο Γουλιέλμος Δ΄ απεβίωσε το 1511, αφήνοντας την κόρη του το τελευταίο μέλος του Οίκου του Γύλιχ. Τάφηκε στο αβαείο του Άλτενμπεργκ. Τον διαδέχθηκε ο γαμπρός του, ο οποίος κληρονόμησε το δουκάτο της Κλέβης-Λα Μαρκ το 1521. Ο Ιωάννης Γ΄ έγινε τότε ο πρώτος κυβερνήτης των Ενωμένων δουκάτων Γύλιχ-Κλέβης-Μπεργκ(-Λα Μαρκ), που θα υπήρχαν έτσι έως το 1666.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε πρώτα το 1472 την πλούσια Ελισάβετ του Νάσσαου-Σάαρμπρυκεν, αλλά αυτή απεβίωσε το 1479.

Έπειτα ο Γουλιέλμος Δ΄ έκανε δεύτερο γάμο το 1481 με τη Σίβυλλα των Χοεντσόλερν, κόρη του Αλβέρτου Γ΄ Αχιλλέα εκλέκτορα του Βραδεμβούργου, και είχε τέκνα:

* Μαρία 1491-1543, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Γ΄ των Λα Μαρκ, δούκα της Κλέβης.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* Hansjörg Laute: *Die Herrn von Berge.* *Auf den Spuren der Geschichte des Bergischen Landes (1101-1806)*. Boll, Solingen 1988,(ISBN 3-9801918-0-X)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Γενεαλογία Mittelalterliche (στα γερμανικά) Αρχειοθετήθηκε 2007-09-30 στο Wayback Machine.

Παραπομπές σε πηγές
-------------------

1. 1 2  p10309.htm#i103089. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 77473637
* GND: 132387336

 |

 |
Το **Αλέξανδρος Ζ΄** ήταν επίτακτο ναυαγοσωστικό (εκ της εταιρείας Ζαροκώστα) του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού περιόδου 1922-1923 τύπου "ευκαιρία" (=μεταφοράς προσωπικού). Στις 10 Μαρτίου 1923 μεταφέροντας αδειούχους αξ/κούς, υπαξ/κούς και ναύτες από τον ορμούντα στο Κερατσίνι στόλο στον Πειραιά, λόγω υψηλού κυματισμού παρά τη ν. Ψυτάλλεια και απότομης μετακίνησης των επιβαινόντων του καταστρώματος από τη μία πλευρά στην άλλη, έχασε την ευστάθεια και ανετράπει παρασύροντας στο βυθό περίπου 300 εκ των επιβαινόντων: 12 Αξ/κοί, 87 υπαξ/κοί, 193 ναύτες και 5 τεχνικοί.

Κατ΄ έτος η Διοίκηση του Ναυστάθμου Σαλαμίνας τελεί επιμνημόσυνη δέηση επί ανεγερθέντος, επί τουτου, μνημείου στη Ψυτάλλεια.

Αναφορές
--------

1. ↑  Vice Admiral C. Paizis-Paradellis, HN (2002). *Hellenic Warships (1829-2001)*. Athens, Greece: The Society for the study of Greek History. σελ. 31. ISBN 960-8172-14-4.
Παραδοσιακός θυρεός του οίκου των Άμπερφραου και του Γκουίνεθ.
Ο **Οίκος των Άμπερφραου** (αγγλικά: *House of Aberffraw*) ήταν βασιλική δυναστεία του Ουαλικού βασιλείου Γκουίνεθ που δημιουργήθηκε από τους γιούς του Ρόντρι του Μέγα κατά τον 9ο αιώνα. Ο οίκος κατάφερε να αποκτήσει τους τίτλους του πρίγκιπα της Ουαλίας, βασιλιά της Ουαλίας και βασιλιά του Άμπερφραου, οι οποίοι αναγνωρίστηκαν από την Αγγλία και τα υπόλοιπα Ουαλικά βασίλεια.

Ο οίκος ιδρύθηκε από την οικογένεια του Ρόντρι του Μέγα, ο οποίος καταγόταν από την βασιλική δυναστεία του Γκουίνεθ. Ο γιός και διάδοχος του Ρόντρι, Άναραουντ, ίδρυσε την κοινότητα Άμπερφραου στο νησί Άνγκλεσι βορειο-δυτικά της Ουαλίας, την οποία όρισε πρωτεύουσα του Γκουίνεθ και έδρα του δυναστικού οίκου. Ο νεοϊδρυθείς οίκος διοίκησε την Ουαλία από την δεκατία του 870 έως την κατάκτηση της Ουαλίας από τον Εδουάρδο Α΄ της Αγγλίας το 1283.

Δείτε επίσης
------------

* Βασίλειο του Γκουίνεθ
* Πριγκιπάτο της Ουαλίας

Παραπομπές
----------

1. ↑  "House of Aberffraw". *wappenwiki.org*.
2. ↑  *A history of the Principality of Wales*, p. 119, at Google Books
3. ↑  Pierce, Thomas Jones (1959). "Rhodri Mawr ('the Great') (died 877), king of Gwynedd, Powys, and Deheubarth". *Dictionary of Welsh Biography*. National Library of Wales.
4. ↑  *A history of the Principality of Wales*, p. 119, at Google Books
Στην ελληνική μυθολογία ο **Ανίκητος** ήταν γιος του Ηρακλή και της θεάς Ήβης. Ο Ηρακλής πήρε ως σύζυγό του την Ήβη μετά τον θάνατό του, όταν ανέβηκε στον Όλυμπο και έγινε αθάνατος, ενώ συμφιλιώθηκε και με την Ήρα (*Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου*, 11, 7, 7).

Το όνομα του Ανικήτου, όπως και του αδελφού του από την ίδια μάνα, του Αλεξιάρη, αναφέρονται και ως επίθετα του πατέρα τους Ηρακλή. Εκτός από αυτά τα δύο, όλα τα άλλα παιδιά του Ηρακλή (περίπου 50) είχαν γεννηθεί από θνητές γυναίκες. Ο Ανίκητος λατρεύοταν ως θεότητα, μαζί με τον Αλεξιάρη, ιδίως στη Θήβα και στη Ρόδο.

Δείτε επίσης
------------

* Ηρακλείδες

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969
Οι **Δαναοί** ήταν Ελληνική φυλή, απόγονοι σύμφωνα με τη μυθολογία του Δαναού.

Ιστορικές αναφορές
------------------

Οι Δαναοί αναφέρονται στα έπη του Ομήρου. Στον ναό του Άμμωνος στις Θήβες της Αιγύπτου βρέθηκε το 1859 από τον αιγυπτιολόγο Ωγκύστ Μαριέττ ενεπίγραφη στήλη του φαραώ Τούθμωσι Γ΄, η οποία εικονίζει την ένοπλη προσωποποίηση της Θηβαΐδος ή της Αιγύπτου, συνοδευόμενης από 25 ποιητικότατους στίχους σε ιερή γραφή. Οι στίχοι αυτοί απαριθμούν τα διάφορα έθνη, όσα κατατροπώθηκαν από τον Φαραώ. Μεταξύ αυτών αναφέρονται και οι «κάτοικοι των νήσων της μεγάλης θάλασσας και οι νήσοι των Δαναών (ΤΑΝΑ), υποταχθείσα εις την κυριαρχία αυτού» ως και «όλος ο κύκλος της παραλίας της μεγάλης θάλασσας». Η επιγραφή αυτή αποδεικνύει ότι τα Ελληνικά φύλα που κατοικούσαν στην Ελλάδα ονομάζονταν Δαναοί από τον 15ο αιώνα π.Χ.

Γενεαλογία
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Δαναός∞ΕλεφαντίδαΠιερία |  |
|
|  |  |  |  |
|
| 50 κόρεςΔΑΝΑΪΔΕΣ |
|

Πηγές
-----

* Διονύσιος Οικονομόπουλος (1889). *Αλεξανδρινός διάκοσμος, ήτοι, Πίνακες των εν Αλεξανδρεία ακμασάντων Ελλήνων και Ελληνιστών από της κτίσεως (331 π.Χ.) μέχρι της Αλώσεως αυτής (645 μ.Χ.) υπό των Αράβων: μετά εικόνων, χαρτών και επιγραφών*. Εν Αλεξανδρεία: Τύποις της ελληνικής εφημερίδος Τηλεγράφου. σελίδες λδ΄-λε΄ (pdf). Ανακτήθηκε στις 5 Δεκεμβρίου 2012.
**Αργυροί** ήταν το όνομα μιας εξέχουσας Βυζαντινής οικογένειας (επίσης αποκαλούμενης Argyrus στα Λατινικά). Αρχικά ήταν μια αριστοκρατική στρατιωτική οικογένεια και τα μέλη της κατείχαν αξιώματα στον τόπο προέλευσης τους που ήταν το θέμα Χαρσιανόν στη Μικρά Ασία. Στη συνέχεια δραστηριοποιήθηκαν στην Κωνσταντινούπολη έως και τον 11ο αιώνα όπου άρχισαν να χάνονται από το προσκήνιο. Από την οικογένεια προέρχεται ένας αυτοκράτορας, ο Ρωμανός Γ', καθώς επίσης και άλλα αξιομνημόνευτα μέλη, όπως ο Πόθος Αργυρός που ήταν Κατεπάνω της Βυζαντινής Ιταλίας.

Αξιοσημείωτα Μέλη (9ος - 12ος αι.)
----------------------------------

Λέων Αργυρός, τουρμάρχης περί το 840.

* Ευστάθιος Αργυρός (στρατηγός του Λέοντα ΣΤ΄) (απεβ. 910), δρουγγάριος της βίγλας, κυβερνήτης στο Χαρσιανόν.
	+ Πόθος Αργυρός (κατεπάνω), μαγλαβίτης και δομέστικος των Σχολών.
	+ Ρωμανός Αργυρός.
	+ Λέων Αργυρός (10ος αι.), στρατηγός και κυβερνήτης της Σεβαστείας.
		- Μαριανός Αργυρός (απεβ. 963), στρατιωτικός διοικητής στη Νότιο Ιταλία, μετά στα Βαλκάνια.
		- Ρωμανός Αργυρός (10ος αι.).
			* [Πόθος ή Ευστάθιος] Αργυρός.
				+ Πουλχερία Αργυροπούλαινα, παντρεύτηκε τον Βασίλειο Σκληρό αξιωματούχο.
				+ Βασίλειος Αργυρός 970-1025, στρατηγός της Σάμου, της Θράκης και του Βασπουρακάν.
					- Ελένη Αργυρή, παντρεύτηκε τον Βαγράτιος Δ΄ της Γεωργίας.
					- Αργυρή, παντρεύτηκε τον Κωνσταντίνο Διογένη στρατηγό.
						* Ρωμανός Δ΄ Διογένης Αυτοκράτορας των Ρωμαίων.
					- Αργυρή, αρχόντισσα των Ανατολικών.
				+ Αργυροπούλαινα, παντρεύτηκε τον Κωνσταντίνο Καραντινό δούκα της Αντιόχειας.
				+ Λέων Αργυρός απεβ. 1017, στρατιωτικός.
				+ Μαρία Αργυροπουλίνα, παντρεύτηκε τον Τζιοβάννι Ορσεόλο (γιο του Πιέτρο Β΄ Ορσεόλο δόγη της Βενετίας).
				+ Ρωμανός Γ΄ Αργυρός Αυτοκράτορας των Ρωμαίων.

### Από τον 13ο αι. ως τον 17ο

Το επώνυμο αλλάζει από Αργυρός σε Αργυρόπουλος. Το 1230 βρίσκουμε τον Ιωάννη Αργυρόπουλο λογοθέτη στη Σμύρνη και την Κωνσταντινούπολη. Επίσης έναν ιερέα του Πατριαρχείου Κωνσταντινούπολης και γύρω στο 1400 έναν άρχοντα της Αυλής περί το 1400.

Η οικογένεια συνεχίζει να ευημερεί εντός της Αυτοκρατορίας, ωστόσο μετά το 1453 αναγκάζεται να φύγει. Δύο γιοί του Μανουήλ Αργυρόπουλου, ο Δημήτριος και ο Ιωάννης (1395-1487) φεύγουν για τον Μωρέα και μετά για την Ιταλία. Ο Ιωάννης μετέβη πρώτα στη Φλωρεντία και μετά στη Ρώμη ως το τέλος του· αναγνωρίστηκε ως ένας από τους πιο σημαντικούς λογίους, φιλοσόφους και ανθρωπιστές της εποχής του. Ο Ιωάννης Αργυρόπουλος είχε δύο γιους, τον Βαρθολομαίο (απεβ. στη Ρώμη) και τον Ιωάννη, που εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη. Ο τελευταίος είχε πολλούς απογόνους, όπως τον Εμμανουήλ Αργυρόπουλο (γενν. το 1740 στη Θεσσαλονίκη), που εγκαταστάθηκε στην Κωνσταντινούπολη και έγινε ο γενάρχης του κλάδου τηω Φαναριωτών της οικογένειας:

Μανουήλ Αργ. νυμφεύτηκε μία Χρυσοβέργη, μάλλον ανιψιά του Ανδρέα Χρυσοβέργη, καθολικού αρχιεπισκόπου της Ρόδου.

* Δημήτριος Αργυρόπουλος.
* Ιωάννης Αργυρόπουλος (Κωνσταντινούπολη 1395 - Ρώμη 1487), λόγιος, φιλόσοφος, ανθρωπιστής.
	+ Βαρθολομαίος Αργυρόπουλος (απεβ. στη Ρώμη).
	+ Ιωάννης Αργυρόπουλος (απεβ. στη Θεσαλονίκη), γενάρχης των Φαναριωτών Αργυρόπουλων.

### Από τον 18ο αι. ως τώρα

Δες Οικογένεια Αργυροπούλου.
Το Δανικό και το Νορβηγικό αλφάβητο βασίζεται στο Λατινικό αλφάβητο και αποτελείται από τα παρακάτω 29 γράμματα, (καθιερώθηκαν στη Νορβηγία το 1917 και στη Δανία το 1955)

|  |
| --- |
| **Κεφαλαία γράμματα** |
| A | B | C | D | E | F | G | H | I | J | K | L | M | N | O | P | Q | R | S | T | U | V | W | X | Y | Z | Æ | Ø | Å |
| **Μικρά** |
| a | b | c | d | e | f | g | h | i | j | k | l | m | n | o | p | q | r | s | t | u | v | w | x | y | z | æ | ø | å |

Τα γράμματα c, q, w, x και z δε χρησιμοποιούνται στην προφορά των ενδογενών λέξεων. Σπάνια χρησιμοποιούνται στα Νορβηγικά, όπου συνήθως η ορθογραφία των γλωσσικών δανείων προσαρμόζεται στο τοπικό σύστημα προφοράς. Στον αντίποδα, τα Δανικά τείνουν να διατηρούν την αυθεντική προφορά των γλωσσικών δανείων. Συγκεκριμένα, ένα ‘c’ που «αντιπροσωπεύει» το /s/ σχεδόν ποτέ δεν προσαρμόζεται σε ‘s’ στα Δανικά, όπως θα συνέβαινε στα Νορβηγικά. Πολλές λέξεις με Λατινική ρίζα διατηρούν το ‘c’ ηχητικά στη Δανική προφορά.

Διφορούμενη η ειδική προφορά
----------------------------

Το "C" προφέρεται ως "σ" - π.χ. celle(σέλε) = κελί, ή "κ" - π.χ. cabin(κάμπιν) = καμπίνα. Το "O" προφέρεται ως "ου" - π.χ. "fort"(φουρτ) = γρήγορα, ή "ο" - π.χ. form(φορμ) = σχήμα. Το "U" προφέρεται ως "ου", μερικές φορές στενό. Το "Υ" προφέρεται ως βαθύ "ι" - π.χ. ymt(ιμτ) = υπαινιγμός. Ο δίφθογγος "Æ" προφέρεται ως φαρδύ "α" - π.χ. ære(άρε) = περιοπή. Το "Ø" προφέρεται ως "ε" - π.χ. øl(ελ) = μπίρα. Το "Å" προφέρεται ως "ο" - π.χ. åbor(όμπορ) = πέρκα.
Ο Ελληνορθόδοξος Μητροπολιτικός Ναός Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στο Όσλο της Νορβηγίας.
Η **Ορθόδοξη Εκκλησία της Νορβηγίας** αριθμεί σήμερα 8.492 μέλη (2010). Οι Ορθόδοξοι στη Νορβηγία είναι Ρώσοι, Σέρβοι, Έλληνες, Βούλγαροι, Ρουμάνοι και μερικοί Νορβηγοί.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία στη Νορβηγία υπάρχει ήδη από το 1930, τότε με Ρώσο ιερέα. Το 1965 ιδρύθηκε η ελληνική κοινότητα με κύριο σκοπό να εξυπηρετήσει τις θρησκευτικές ανάγκες των ελληνορθόδοξων της χώρας και υπάγεται στην Μητρόπολη Σουηδίας και πάσης Σκανδιναβίας. Τα μέλη της ελληνορθόδοξης κοινότητας είναι συγκεντρωμένα κυρίως στην πρωτεύουσα της χώρας Όσλο όπου είναι και η έδρα της ενώ ενορίες-κοινότητες υπάρχουν και στις πόλεις Μπέργκεν και Σταβάνγκερ. 
Το 1987 αποκτήθηκε από την Ελληνική Κοινότητα και τη Μητρόπολη Σουηδίας και πάσης Σκανδιναβίας το κτίριο του Ιερού Ναού Ευαγγελισμού Θεοτόκου Όσλο και το 1992 έγιναν τα εγκαίνιά του. Το 2002 επισκέφθηκε τον ναό και τέλεσε δοξολογία ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος.
Το έτος 2015 ιδρύθηκε η ενορία του Αγίου Νεκταρίου στο Σταβάνγκερ της Νορβηγίας και το 2017 ιδρύθηκε η ενορία του Αγίου Εθνοϊερομάρτυρος Χρυσοστόμου Σμύρνης στην πόλη Μπέργκεν Νορβηγίας.

Ακόμη υπάρχει η σερβική ενορία αλλά και η ενορία του Αγίου Γερμανού της Αλάσκας, κοντά στο Κρίστιανσαντ, που ανήκει στην εξαρχία του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως και εξυπηρετεί τους Ρώσους της Διασποράς.

Ελληνορθόδοξες Ενορίες
----------------------

Οι Ελληνορθόδοξες Ενορίες υπαγόμενες στη Μητρόπολη Σουηδίας και πάσης Σκανδιναβίας του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως είναι οι εξής:

* Ελληνική Ορθόδοξος Ενορία Ευαγγελισμού της Θεοτόκου - Όσλο Νορβηγίας (Μητροπολιτικός Ναός)
* Ελληνική Ορθόδοξος Ενορία Αγίου Νεκταρίου - Σταβάνγκερ Νορβηγίας
* Ελληνική Ορθόδοξος Ενορία Αγίου Εθνοϊερομάρτυρος Χρυσοστόμου Σμύρνης - Μπέργκεν Νορβηγίας

Παραπομπές
----------

1. ↑  Στατιστική Υπηρεσία της Νορβηγίας[*νεκρός σύνδεσμος*]
2. ↑  Ελληνική Ορθόδοξη Κοινότητα Νορβηγίας "Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου"
3. ↑  Ίδρυση ενορίας Αγίου Χρυσοστόμου Σμύρνης στο Μπέργκεν Νορβηγίας
4. ↑   Αρχειοθετήθηκε 2012-01-26 στο Wayback Machine. Ενορία του Αγίου Γερμανού
5. ↑  Ημερολόγιο Ιεράς Μητροπόλεως Σουηδίας 2017
Ο **Oρδόνιο Α΄**, ισπαν.: *Ordoño I*, (π. 821 – 27 Μαΐου 866) ήταν βασιλιάς της Αστούριας από το 850 μέχρι το τέλος του.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στο Οβιέδο, όπου πέρασε την πρώιμη ζωή του στην αυλή του Αλφόνσο Β'. Μάλλον συνδέθηκε με το στέμμα από νωρίς. Πιθανότατα μεγάλωσε στο Λούγο, πρωτεύουσα της επαρχίας της Γαλικίας, της οποίας ο πατέρας του, Ραμίρο Α΄, είχε ονομαστεί κυβερνήτης. Εκεί εκπαιδεύτηκε, μεταξύ άλλων στις στρατιωτικές τέχνες.

Ο Oρδόνιo ονομάστηκε κυβερνήτης της Γαλικίας, όταν ο πατέρας του πήγε στη Βαρδούλια για να νυμφευτεί την Πατέρνα (τη 2η σύζυγό του). Ενώ ήταν μακριά, ο Αλφόνσο απεβίωσε και οι ευγενείς εξέλεξαν τον κόμη Νεπόκιαν ως βασιλιά. Ο Oρδόνιo άρχισε αμέσως να συγκεντρώνει στρατό, για να βοηθήσει τον πατέρα του στη διεκδίκηση του θρόνου. Ωστόσο, δεν μπορούσε να αφήσει τη θέση του στη Γαλικία για να βοηθήσει, και ο στρατός του παρέμεινε αχρησιμοποίητος. Όταν τελικά ο πατέρας του επικράτησε, επιβεβαίωσε τον Oρδόνιo στην -μέχρι τώρα προσωρινή- θέση του.

Την 1η Φεβρουαρίου 850, ο Ορδόνιο διαδέχθηκε τον πατέρα του ως βασιλιάς. Καθώς ήταν κληρονόμος τού πατέρα του, ήταν ο πρώτος βασιλιάς των Αστουριών, που ανέβηκε στον θρόνο χωρίς εκλογή. Η πρώτη του αντιπαράθεση ήταν με τους Βάσκους, οι οποίοι επαναστάτησαν με την υποστήριξη των Μπανού Κάσι της Θαραγόθα. Ενώ επέστρεφε στο Οβιέδο, αφού νίκησε τους επαναστάτες, έλαβε είδηση για μία επικείμενη επίθεση των Μαυριτανών στη Βαρδούλια. Πριν προλάβουν να επιτεθούν οι Μαυριτανοί, τους συνάντησε κοντά στον Έβρο και τους νίκησε. Αυτές οι νίκες σήμαιναν ελάχιστα μακροπρόθεσμα, για τον κυβερνήτη της Θαραγόθα, Mουσά ιμπν Μουσά, οχύρωσε την πόλη Aλβάιδα (Aλβέλδα). Το 859, ο Oρδόνιo τον νίκησε στην Aλβέλδα και πολιόρκησε και ισοπέδωσε την πόλη.

Υποστήριξε τους αντάρτες Μοζάραβες, που του κόστισαν στο Γκουαδασελέτε το 854, αλλά αυτό το φιάσκο τον υποκίνησε μόνο να εδραιώσει την «έρημο του Ντουέρο», την ερημωμένη περιοχή μεταξύ της Αστουριανής Κορδιλλέρας και του ποταμού Δούρο. Διηύθυνε την *επανάσταση* των πόλεων Λεόν και Tαλαμάνκα,  Aστόργα, Tούι και Aμάγια. 

Σκόπευε να προωθήσει ενάντια στον κυβερνήτη της Τουδέλα και έτσι να ελέγξει όλη την πρόσβαση στη Ναβάρρα και στη Χώρα των Βάσκων, αλλά το εμιράτο της Κόρδοβα απάντησε με μία εισβολή και λεηλασία στην Άλαβα.  Στο Μπουρέβα, οι Άραβες νίκησαν τον Ροδρίγo, πρώτο κόμη της Καστίλης, και άφησαν πίσω τη Ρεκονκίστα για χρόνια. 

Ο Oρδόνιo απεβίωσε στο Oβιέδo και τον διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος γιος του Αλφόνσος Γ΄.

Οικογένεια
----------

Ο Oρδόνιo νυμφεύτηκε τη Mουνιαδόνα. Είχε έξι παιδιά, συμπεριλαμβανομένου του διαδόχου του, Αλφόνσο Γ΄.

Παραπομπές
----------

1. ↑  p15272.htm#i152719. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
2. ↑  According to the *Anales castellanos primeros*, which notes that in 860 Rodrigo of Castile razed the latter.
3. ↑  The *Anales castellanos primeros* credits the repopulation of this last place to Rodrigo.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Ordoño I of Asturias στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 316739246
* GND: 1023065258

 |

 |
Ο **Αναστάσιος Δρούλιας** (1899-1982) ήταν Έλληνας φυσικομαθηματικός και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής και ως υπουργός.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στο Αίγιο το 1899 και ήταν γιος του σταφιδέμπορου Ανδρέα Δρούλια. Καταγόταν από τους Λαπαναγούς και ο παππούς του, Αναστάσιος Δρούλιας, είχε διατελέσει δήμαρχος Κερπίνης. Είχε άλλα τρία αδέλφια μεταξύ των οποίων και τον Κωνσταντίνου Δρούλια. Σπούδασε οικονομικές & πολιτικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου.

Πολιτεύτηκε για πρώτη φορά στις εκλογές του 1936. Εξελέγη βουλευτής Αιγιαλείας το 1952 και βουλευτής Πατρών (στο Μητρώο της Βουλής η εκλογική περιφέρεια αναφέρεται ως Αχαΐας) στις εκλογές του 1956 με την υποστήριξη της ΕΡΕ. Επανεξελέγη σε εκείνες του 1958. Το 1961 αποχώρησε από την ΕΡΕ και προσχώρησε στην Ένωση Κέντρου, με την οποία εξελέγη βουλευτής Αχαΐας στις εκλογές του 1963 και του 1964. Το 1965 αποχώρησε μαζί με άλλους βουλευτές από την Ένωση Κέντρου σχηματίζοντας τις λεγόμενες κυβερνήσεις των Αποστατών.

Διετέλεσε υπουργός άνευ Χαρτοφυλακίου στις κυβερνήσεις Τσιριμώκου και Στεφανόπουλου..

Απεβίωσε σε ηλικία 83 ετών στην Πάτρα στις 12 Ιουνίου 1982.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.assembly.coe.int/nw/xml/AssemblyList/MP-Details-EN.asp?MemberID=6029.
2. 1 2 3  Μητρώο Γερουσιαστών και Βουλευτών 1929-1974 Βουλή των Ελλήνων, Εθνικό Τυπογραφείο, 1977 (σελ. 63, αρ. 296).(pdf)
3. 1 2 3  *Ελληνικόν Who's Who, Βιογραφικόν Λεξικόν Προσωπικοτήτων*, εκδοτικός οργανισμός, Αθήνα 1962, λήμμα: Δρούλιας.σελ. 144
4. ↑  Κυβέρνηση Τσιριμώκου, από την Γενική Γραμματεία Κυβερνήσεως
5. ↑  Κυβέρνηση Στεφανόπουλου, από την Γενική Γραμματεία Κυβερνήσεως
6. ↑  Αρχείο Δήμου Πατρών.
Συντεταγμένες: 52°45′7″N 23°52′45″E﻿ / ﻿52.75194°N 23.87917°E﻿ / 52.75194; 23.87917


Το **δάσος Μπιαλοβιέζα** (Białowieża, Λευκορωσικά: Белавежская пушча, Πολωνικά: Puszcza Białowieska προφορά: [ˈpuʂt͡ʂa ˌbʲawɔˈvʲɛska] , Ρωσικά: Беловежская пуща) είναι ένα από τα μεγαλύτερα σωζόμενα τμήματα του παρθένου δάσους το οποίο κάλυπτε κάποτε την ευρωπαϊκή πεδιάδα, το οποίο βρίσκεται στα σύνορα Πολωνίας και Λευκορωσίας. Το δάσος είναι σπίτι περίπου 800 ευρωπαϊκών βισόνων, των βαρύτερων ζώων της Ευρώπης. Από το 1979 έχει ανακηρυχθεί μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς από την UNESCO. Η έκταση που προστατεύεται ως μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς είναι 1.418,85 χλμ². Βρίσκεται περίπου 70 χιλιόμετρα βόρεια του Μπρεστ και 60 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του Μπιάλιστοκ.

Στην πολωνική πλευρά, το δάσος προστατεύεται ως το Εθνικό Πάρκο Μπιαλοβιέσκα, με έκταση περίπου 152 χλμ². Υπάρχει επίσης το ξέφωτο Μπιαλοβιέζα (Polana Białowieska), ένα συγκρότημα κτιρίων τα οποία ήταν ιδιοκτησία των τσάρων της Ρωσίας κατά τη διάρκεια των διαμελισμών της Πολωνίας. Σήμερα στην ίδια περιοχή υπάρχει εστιατόριο και ξενοδοχείο. Περίπου 120.000-150.000 επισκέπτονται κάθε χρόνο την πολωνική πλευρά του δάσους. Ανάμεσα στις δραστηριότητες που προσφέρονται είναι η παρατήρηση πουλιών, όπως η πυγμαία κουκουβάγια,, η παρατήρηση του ευρωπαϊκού βίσωνα στο φυσικό περιβάλλον του, καθώς και βόλτες με άμαξα. Οι ξεναγήσεις διοργανώνονται όλο το χρόνο. Το χωριό Μπιαλοβιέζα βρίσκεται μέσα στο δάσος.

Στη λευκορωσική πλευρά, το δάσος προστατεύεται ως Εθνικό Πάρκο Μπελοβέσκαγια Πούστσα, το οποίο έχει έκταση 1.771 χλμ². Στα κεντρικά γραφεία του πάρκου στο Καμιανγιούκι, πέρα από εργαστήρια, βρίσκεται ένας ζωολογικός κήπος με βίσονες, κόνικ (ημι-άγριο άλογο), αγριογούρουνα και άλκες μεταξύ άλλων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Baczynska, Gabriela (28 September 2008). «Climate change clouds fate of ancient Polish woods». Reuters.. Ανακτήθηκε στις 28 September 2008.
2. ↑  «Białowieża Forest, Belarus, Poland». *UNESCO/WHC website*. Ανακτήθηκε στις 27 Μαΐου 2015.
3. 1 2  «Information Centre + Tourist & Guide Service». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Νοεμβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 4 Μαΐου 2016.
4. ↑  «Birds rarities « Białowieża Forest guide – Arek Szymura "Pygmy owl" Nature tours». *bialowiezaforest.eu*.
5. ↑  «Pygmy owl whistling « Białowieża Forest guide – Arek Szymura "Pygmy owl" Nature tours». *bialowiezaforest.eu*.
6. ↑  «Peaceful out of season time... « Białowieża Forest guide – Arek Szymura "Pygmy owl" Nature tours». *bialowiezaforest.eu*.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Δάσος Μπιαλοβιέζα** |

* Εθνικό Πάρκο Μπιαλοβιέζα (Αγγλικά)
* Ιστοσελίδα για το πάρκο Μπελοβέσκαγια Πουστσα (Αγγλικά)

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 239060565
* LCCN: nb2017004487
* GND: 4212270-3
* SUDOC: 164392653
* NKC: ge442381

 |

 |