recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Σίκονουλφ** (*Siconulf*, *Siconolf*, *Sikenolf*, *Siconolfo* ή *Siconulfus*) ήταν ο πρώτος πρίγκιπας του Σαλέρνο, αδελφός του Σίκαρντ πρίγκιπα του Μπενεβέντο (832-839), ο οποίος δολοφονήθηκε από τον Ράντελχις. Σε απάντηση στη δολοφονία του Σίκαρντ, οι κάτοικοι του Σαλέρνο ανακήρυξαν τον Σίκονουλφ πρίγκιπα σε αντίθεση με τον Ράντελχις. Την εποχή αυτή ο Ράντελχις κρατούσε τον Σίκονουλφ αιχμάλωτο στον Τάραντα. Μία ομάδα ανθρώπων από τις πόλεις Σαλέρνο και Αμάλφι πήγε εκεί, μεταμφιεσμένοι ως Αμαλφινοί έμποροι και έσωσαν τον Σίκονουλφ από τη φυλακή, φέρνοντάς τον στο Σαλέρνο. 

Ήταν ο Ράντελχις, που κάλεσε για πρώτη φορά τη βοήθεια των Σαρακηνών εναντίον του Σίκονουλφ το 841, αν και ο Σίκονουλφ σύντομα ανταπέδωσε, κάνοντας το ίδιο εναντίον τού αντιπάλου του. Ο πόλεμος κράτησε δέκα χρόνια, κατά τη διάρκεια των οποίων οι καταστροφές των Σαρακηνών επιδεινώθηκαν και οι εκκλησίες λεηλατήθηκαν. Τελικά το 849 ο βασιλιάς της Λομβαρδίας Λουδοβίκος Β΄ κατέβηκε στη Νότια Ιταλία και επιβεβαίωσε τη διαίρεση του πριγκιπάτου του Μπενεβέντο, αναγκάζοντας τους δύο αντιπάλους να υπογράψουν ειρήνη και να κάνουν τον Σίκονουλφ πρίγκιπα του Σαλέρνο. Οι μεγάλες πόλεις στο νέο πριγκιπάτο ήταν ο Τάραντας, το Κασάνο Ιρπίνο, το Παίστουμ, η Κόντσα, το Σάρνο, η Τσιμιτίλε (Νόλα), η Κάπουα, το Τεάνο και η Σόρα. Απεβίωσε αμέσως μετά και τον διαδέχθηκε ο γιος του Σίκο Β΄.

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Kreutz, Barbara M. Before the Normans: South Italy in the Ninth and Tenth Centuries. (University of Pennsylvania Press: Philadelphia, 1991) p. 23.

Πηγές
-----

* Gwatkin, HM, Whitney, JP, edd. *The Cambridge Medieval History: Volume III*. Cambridge University Press, 1926.
Ο **Νικόλαος Αθανασίου** του Βασιλείου (Πόποβο, 1η Ιανουαρίου 1912 - 7 Σεπτεμβρίου 1989) ήταν Έλληνας βουλευτής.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στην Αγία Κυριακή του Σουλίου. Εργάστηκε ως δημοσιογράφος στην εφημερίδα "Ηπειρωτικός Αγών" και έπειτα ως δημοτικός υπάλληλος. Ανέπτυξε αντιστασιακή δράση με τον Ναπολέοντα Ζέρβα. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Ιωαννίνων με το Εθνικό Κόμμα Ελλάδας (Εθνικής Αντιστάσεως) το 1946. Στη συνέχεια εξελέγη βουλευτής με τον Ελληνικό Συναγερμό στις εκλογές του 1952. To 1951 ήταν Γενικός Γραμματέας του υπουργείου Δημοσίων Έργων.

Το 1956 εκλέγεται ξανά με την ΕΡΕ στην περιφέρεια Θεσπρωτίας-Ιωαννίνων, όπως και στην εκλογική περιφέρεια Θεσπρωτίας το 1958, 1961, 1963 και 1964. Εντάχθηκε τέλος στη Νέα Δημοκρατία, με την οποία εξελέγη βουλευτής Θεσπρωτίας το 1974.

Στην κυβέρνηση Κ. Καραμανλή υπηρέτησε ως υφυπουργός Εσωτερικών, από τις 29 Φεβρουαρίου 1956 ως τις 5 Μαρτίου 1958.

Απεβίωσε τον Σεπτέμβριο του 1989 και κηδεύτηκε στις 8 Σεπτεμβρίου από τον ιερό ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου της Παραμυθιάς. Άφησε πίσω του τη σύζυγό του, Θεοδώρα, παιδιά και εγγόνια.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ήλιου, τ. ΙΗ΄ (συμπλήρωμα).
2. ↑  Βουλή των Ελλήνων, Μητρώον Πληρεξουσίων, Γερουσιαστών και Βουλευτών. 1822-1935, Αθήνα 1986, σελ. 51 αρ. 12. (pdf)
3. ↑  Θητεία στο Κοινοβούλιο, Βουλή των Ελλήνων, ανάκτηση 19 Μαΐου 2015.
4. ↑  «Κυβέρνησις Κωνσταντίνου Γ. Καραμανλή, Από 29.2.1956 έως 5.3.1958». Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης. Ανακτήθηκε στις 19 Μαΐου 2015.
5. ↑  Η Καθημερινή, 8 Σεπτεμβρίου 1989, σελ. 2.
6. ↑  Η Σκάλα της Παραμυθιάς Θεσπρωτίας Αρχειοθετήθηκε 2015-02-21 στο Wayback Machine. ιστότοπος για το Μαργαρίτι, ανάκτηση 19 Μαΐου 2015.
Συντεταγμένες: 37°58′21″N 23°44′24″E﻿ / ﻿37.97250°N 23.74000°E﻿ / 37.97250; 23.74000Η σύγχρονη **Οδός Ηρώδου Αττικού** βρίσκεται στο κεντρικότερο σημείο της Αθήνας και έχει πάρει το όνομά της από τον αρχαίο ρήτορα και ευεργέτη της Αθήνας Ηρώδη τον Αττικό. Η οδός οδηγεί στο Παναθηναϊκό Στάδιο στην ανατολική κλιτύ του οποίου, στην περιοχή του σημερινού Παγκρατίου, ήταν τοποθετημένο το Μαυσωλείο του. Όταν έγινε η διάνοιξή της ήταν το απώτερο σημείο της τότε Αθήνας, μετά το οποίο ακολουθούσαν κήποι, περιβόλια και το ρέμα του ποταμού Ιλισού. Η οδός ξεκινά (βόρεια) από τη λεωφόρο Βασιλίσσης Σοφίας και καταλήγει (νότια) στη λεωφόρο Βασιλέως Κωνσταντίνου, έναντι του Παναθηναϊκού Σταδίου. Είναι μονής κατεύθυνσης, το συνολικό της μήκος είναι περίπου 630 μέτρα και αποτελείται από τέσσερα οικοδομικά τετράγωνα.

Αποτελεί το ανατολικό όριο του Εθνικού Κήπου. Επί της ανατολικής πλευράς βρίσκεται το Προεδρικό Μέγαρο και το Μέγαρο Μαξίμου, όπου είναι το επίσημο γραφείο του Πρωθυπουργού της Ελλάδας από το 1982. Στη συμβολή της με τη λεωφόρο Βασιλίσσης Σοφίας βρισκόταν έως το 1961 η Αμερικανική Πρεσβεία, σε τετραώροφο νεοκλασικό κτίριο, στη θέση του οποίου έχει ανεγερθεί σήμερα πολυώροφη πολυκατοικία.

Η οδός Ηρώδου Αττικού είναι ο δρόμος με τις υψηλότερες εμπορικές τιμές κατοικιών στην Ελλάδα. Οι κατοικίες είναι μόνο υπερπολυτελή διαμερίσματα και στο δρόμο δεν υπάρχουν καθόλου καταστήματα. Ο δρόμος συνδέει τις συνοικίες του Κολωνακίου, ένα από τα σημαντικότερα εμπορικά κέντρα της Αθήνας, και του Παγκρατίου, μιας από τις πιο ιστορικές συνοικίες του κέντρου των Αθηνών.

Διάσημοι κάτοικοι
-----------------

* Γιάννης Κωστόπουλος, τραπεζίτης, πρώην πρόεδρος της Alpha Bank.
* Νίκος Πατέρας, εφοπλιστής, πρώην πρόεδρος του Παναθηναϊκού.
* Στέλιος Παναγόπουλος, τραπεζίτης και συνεργάτης του Ανδρέα Παπανδρέου, πρώην διοικητής της Εθνικής Τράπεζας και ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ.
* Αλεξάνδρα Κανελλοπούλου, ιδρύτρια του Μουσείου Παύλου & Αλεξάνδρας Κανελλοπούλου.
* Παύλος Κανελλόπουλος, βιομήχανος.
* Δημήτριος Μάξιμος, τραπεζίτης, Πρωθυπουργός της Ελλάδας.
* Οικογένεια Νοτιά, Εφοπλιστική οικογένεια.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Γιάννης Κωστόπουλος: Ο μετρ της τραπεζικής σκακιέρας». *newmoney.gr*. 16 Μαρτίου 2021. Ανακτήθηκε στις 8 Ιουνίου 2022.
2. ↑  «ΝΙΚΟΣ ΠΑΤΕΡΑΣ». *Το Βήμα*. Ανακτήθηκε στις 2 Μαΐου 2016.
3. ↑  «ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ». 3 Ιουλίου 2003. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Ιουλίου 2003. Ανακτήθηκε στις 2 Μαΐου 2016. CS1 maint: Unfit url (link)
4. ↑  «Οδός Ηρώδου Αττικού: Ο δρόμος των 630 μέτρων που μετρά... χιλιόμετρα ιστορίας ανοίγει για τους πολίτες». *ProtoThema*. 14 Οκτωβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 8 Ιουνίου 2022.
Το **Ντίνγκο** (*Canis lupus dingo*) είναι σαρκοφάγο θηλαστικό που ανήκει στην οικογένεια των Κυνιδών (*Canidae*). Πρόκειται για είδος άγριου σκύλου που ζει στην Αυστραλία, όπου, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των ειδικών, έφτασε πριν 5.000-8.000 χρόνια από τη νοτιοανατολική Ασία. Λόγω της σχετικής απομόνωσης τους, τα ντίνγκο έχουν διατηρήσει τα πανάρχαια χαρακτηριστικά που τα συνδέουν με τα πρωτόγονα σκυλιά και το λύκο και τα διαφοροποιούν από τον κατοικίδιο σκύλο. Είναι ζώα με ρωμαλέο σώμα, ψηλά και δυνατά πόδια, πλατύ κεφάλι, μυτερό ρύγχος και όρθια αυτιά. Το μήκος του σώματός τους φτάνει τα 1,30 μέτρα και το ύψος τους έως το ακρώμιο τα 60 εκατοστά. Τα αρσενικά είναι συνήθως μεγαλύτερα και βαρύτερα από τα θηλυκά της ίδιας ηλικίας. Το τρίχωμα του ντίνγκο είναι κοντό, πυκνό και το χρώμα του είναι κιτρινωπό έως καστανοκόκκινο και λευκό στην κοιλιά. Η ουρά του είναι μακριά και φουντωτή. Τα ντίνγκο ζουν και κυνηγούν σε αγέλες. Τρέφονται με μικρά θηλαστικά, κατοικίδια ζώα και πουλερικά, τρωκτικά, ερπετά, ακόμα και με έντομα, ενώ παλαιότερα κυνηγούσαν και καγκουρό. Επικοινωνούν μεταξύ τους με ουρλιαχτά. Το θηλυκό γεννάει 3-8 μικρά ύστερα από κύηση 63 ημερών. Τα ντίνγκο εξημερώνονται και παλαιότερα οι Αβορίγινες τα χρησιμοποιούσαν ως κυνηγόσκυλα. Στο παρελθόν κυριάρχησαν στην ηπειρωτική αυστραλία απέναντι στο λύκο της Τασμανίας και το σαρκόφιλο. Σήμερα οι πληθυσμοί τους απειλούνται λόγω του κυνηγιού και της επιμειξίας με τους κατοικίδιους σκύλους.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑  *National Geographic - Η μεγάλη μαθητική εγκυκλοπαίδεια, τόμος 17*. Αθήνα: Τέσσερα Πι. 2010–2011. σελ. 181.
Ο **Ντίνος (Κωνσταντίνος) Γαλανός** (γεν. Πάτρα 1936) ήταν Έλληνας αθλητής του στίβου και της πυγμαχίας, πρωταθλητής Ελλάδος στην πυγμαχία και έπειτα προπονητής πυγμαχίας.

Ο Γαλανός ξεκίνησε αρχικά σαν αθλητής στίβου στην Παναχαϊκή Γ.Ε. και δρομέας στα 400 και 800 μέτρα χωρίς μεγάλη επιτυχία. Από το 1954 ασχολήθηκε στην Παναχαϊκή Γ.Ε. και με την πυγμαχία με προπονητή τον Βαγγέλη Μαυρόπουλο. Το 1956, δυσαρεστημένος από την Παναχαϊκή, αποχωρεί και μαζί με τον Γεωργιάδη, γραμματέα του ΝΟΠ, και τον Ν. Οικονόμου ιδρύουν το τμήμα πυγμαχίας της Ε.Α. Πατρών. Την πυγμαχία της ΕΑ Πατρών υπηρέτησε από το 1956 έως το 1993 αρχικά ως παίκτης και έπειτα προπονητής .

Το 1957 βγήκε πρωταθλητής Γ΄ κατηγορίας, το 1958 Β΄ και Α΄ κατηγορία και το 1959 πρωταθλητής Α΄ κατηγορίας. Το 1960 σταμάτησε να αγωνίζεται και επανήλθε το 1964 που έφτασε στον τελικό στην κατηγορία 71 κιλά χάνοντας από τον Οικονομάκο στα σημεία. Το 1958 στον τελικό των 63,5 κιλών νίκησε τον Βλαχόπουλο του Ολυμπιακού με διακοπή στον β΄ γύρο και για πρώτη γινόταν πρωταθλητής Ελλάδος. Μετά τη νίκη του αυτή δέχτηκε προσφορά να γίνει επαγγελματίας στην Αμερική αλλά αρνήθηκε. Έδωσε όμως έναν επαγγελματικό αγώνα στο Τορίνο απέναντι σε Ιταλό αθλητή με αποτέλεσμα να τιμωρηθεί από την Ελληνική ομοσπονδία. 

Το 1960 έγινε προπονητής πυγμαχίας στην ΕΑ Πατρών έως το 1993, μέχρι το 1964 ήταν ταυτόχρονα και αθλητής. Σε όλη την καριέρα του σημείωσε 22 νίκες όλες με νοκ άουτ ή διακοπή, ήταν έξι (6) φορές πρωταθλητής Ελλάδας στα 63,5 στα 67 και στα 71 κιλά.

Σαν προπονητής ανέδειξε πολλούς πυγμάχους , ήταν η σημαία της ΕΑ Πατρών ως αθλητής και προπονητής , μαζί της κατέκτησε τα ομαδικά πρωταθλήματα Ελλάδος του 1979, 1983, 1984, 1988, και 1989.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  *Πάτρα Σπορ*, φύλλο 8 Απριλίου 1980, αφιέρωμα στον Ντίνο Γαλανό
2. 1 2 3 4 5 6 7 8  *Πελοπόννησος*, φύλλο 10 Δεκεβρίου 2007, αφιέρωμα στον Ντίνο Γαλανό
3. ↑  *Αθλητική Ηχώ*, φύλλο 19 Ιουνίου 1958 πρωτάθλημα Νοτίου Ελλάδος Β' κατηγορίας 1958[*νεκρός σύνδεσμος*]
Η Ντίνα Μαυρίδου (γεννηθείσα στις 1 Αυγούστου 1970) είναι πρώην κολυμβήτρια και διεθνής πολίστρια του Εθνικού Πειραιά. Είναι το μικρότερο παιδί της τρίτεκνης οικογένειάς της.

Σύντομη βιογραφία
-----------------

Ξεκίνησε το κολύμπι στην ομάδα του Εθνικού Πειραιά και σύντομα διακρίθηκε.

Από το 1979 έως το 1987 υπήρξε χρυσή, αργυρή και χάλκινη πρωταθλήτρια στα 100 και 200 μέτρα ύπτιο, καθώς και στο ελεύθερο 50, 100 και 200 μέτρων του ελληνικού πρωταθλήματος. 

Έπειτα την κέρδισε ο χώρος της υδατοσφαίρισης και υπήρξε βασικό μέλος της Εθνικής ομάδας Υδατοσφαίρισης την περίοδο 1988-1996. Από το 1988 έως το 1990 ήταν Χρυσή πρωταθλήτρια, ενώ από το 1991 έως το 1996 ήταν Ασημένια και χάλκινη πρωταθλήτρια.

Προσωπική ζωή
-------------

Ήταν παντρεμένη με τον πολίστα Επαμεινώνδα (Νώντα) Σαμαρτζίδη ο οποίος έχασε την ζωή του στις 22 Ιουνίου 1996, κάνοντας υποβρύχιο ψάρεμα στην Επίδαυρο. Έχει δύο παιδιά, τον Κωνσταντίνο και τη Λυδία.
Το **Σαράουτς** (επίσημα, βασκική μορφή Zarautz, ισπανική μορφή Zarauz, **Θαράουθ**) είναι πόλη και δήμος της επαρχίας της Γκιπούθκοα στη Χώρα των Βάσκων στη βόρεια Ισπανία, 15 χιλιόμετρα δυτικά του Σαν Σεμπαστιάν, όντας μέρος της μητροπολιτικής περιοχής του. 

Ως πόλη ιδρύθηκε το 1237 από τον Φερδινάνδο Γ΄ της Καστίλης και οι κάτοικοί του ασχολήθηκαν τόσο με την αλιεία φάλαινας στο Κανταβρικό πέλαγος όσο και με τη ναυτική τέχνη γενικότερα. Λόγω του μήκους της παραλίας του, που είναι μία από τις μακρύτερες της ατλαντικής ακτής της Ισπανίας (2,8 χιλιόμετρα) αποτελεί από τον 19ο αιώνα τόπο παραθερισμού, αρχικά της βασιλικής οικογένειας και των ευγενών και στη συνέχεια της μέσης τάξης. To 2017 είχε 23.118 κατοίκους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικών της Ισπανίας: «Municipal Register of Spain of 2022» 16  Μαΐου 2022. σελ. 1,235.
2. ↑  Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικών της Ισπανίας: *Δημοτική απογραφή της Ισπανίας 2017*.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 124353016
* LCCN: n82026545
* GND: 1084174-X

 |

 |
Διάγραμμα που δείχνει τη θέση του σκληρωτικού δακτυλίου εντός του ματιού ενός πτηνού
Ο σκληρωτικός δακτύλιος του οφθαλμόσαυρου είναι από τους μεγαλύτερους στο βασίλειο των ζώων
Οι **σκληρωτικοί δακτύλιοι** είναι οστέινοι δακτύλιοι που βρίσκονται στα μάτια διαφόρων ομάδων σπονδυλωτών ζώων, εκτός των θηλαστικών και των κροκοδείλιων. Μπορεί να αποτελούνται από ένα οστό ή και περισσότερα μικρά οστά. Πιστεύεται ότι ο ρόλος τους είναι να υποστηρίζουν το μάτι, ειδικά στα ζώα των οποίων τα μάτια δεν είναι σφαιρικά, ή ζουν κάτω από το νερό. Απολιθωμένοι σκληρωτικοί δακτύλιοι έχουν βρέθει από πολλά εξαφανισμένα ζώα, όπως ιχθυόσαυρους, πτερόσαυρους και δειόσαυρους, αν και δεν διατηρούνται συχνά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ιστότοπος του *Natural History Museum*, Why did it have such large eyes?
2. 1 2  Montani, Ryosuke. «Eyes».  Unknown parameter `|accesdate=` ignored (`|access-date=` suggested) (βοήθεια)[*νεκρός σύνδεσμος*]
3. ↑  «Palaeos Vertebrates: Glossary S». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Ιουλίου 2007. Ανακτήθηκε στις 17 Φεβρουαρίου 2014.  Unknown parameter `|accesdate=` ignored (`|access-date=` suggested) (βοήθεια)
4. ↑  Pgdon, Dann. «Re: Sclerotic ring in eyes». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Σεπτεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 17 Φεβρουαρίου 2014.  Unknown parameter `|accesdate=` ignored (`|access-date=` suggested) (βοήθεια)

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Sclerotic ring  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Σιπάι ινδικού πεζικού - 1900
Με την ονομασία **Σιπάι**, ή **Σιπάυ**, ή **Σεπάυ** φέρονταν οι Ινδοί που υπηρετούσαν σε ένοπλα τμήματα ευρωπαϊκών δυνάμεων. Καθιερώθηκε όμως περισσότερο για τους Ινδούς που υπηρετούσαν στον στρατό κατοχής των Άγγλων. Η ονομασία αυτή είναι πολύ παλαιά και προέρχεται από την περσική λέξη «σιπάχι» που σημαίνει στρατιώτης.  
 
Η ίδια λέξη στην Οθωμανική Αυτοκρατορία σήμαινε το τιμαριωτικό ιππικό, και έχει περάσει στα ελληνικά (είναι οι έφιπποι στρατιώτες οι λεγόμενοι «σπαχήδες)».

Γενικά
------

Στην ιστορία της Ινδίας ο όρος αυτός είναι ταυτόσημος με τον όρο «Ινδός στρατιώτης του βρετανο-ινδικού πεζικού», σε αντιδιαστολή με το αντίστοιχο ιππικό που το συγκροτούσαν οι «σοβάρ». Όταν την Ινδία κατέλαβαν οι Άγγλοι, ο όρος αυτός ήταν ήδη σε χρήση για τους Ινδούς που συγκροτούσαν το στρατό της Μογγολικής Αυτοκρατορίας της Ινδίας. Αρχικά η μεγάλη Αγγλική Εταιρεία των Ανατολικών Ινδιών χρησιμοποίησε Ινδούς για την ανάπτυξη στρατιωτικής δράσης. Η εποχή εκείνη συνέπεσε με την μεγάλη παρακμή της Μογγολικής Αυτοκρατορίας, που αδυνατούσε πλέον να συντηρεί μεγάλες μονάδες σιπάι. Έτσι πολλοί από αυτούς εγκατέλειπαν τις μονάδες τους προκειμένου να ενταχθούν στις δυνάμεις του νέου κατακτητή.  

Σημειώνεται ότι μονάδες από σιπάι υπήρξαν και σε περιοχές της Ινδίας υπό γαλλική κατοχή, καθώς και υπό πορτογαλική, προσφέροντας αντίστοιχες στρατιωτικές υπηρεσίες και εκτελώντας καθήκοντα αστυνομικής φύσεως.

Αξιολογότεροι όμως όλων ήταν οι Ινδοί του Αγγλο-ινδικού πεζικού, η στρατολόγηση των οποίων γινόταν με κριτήρια ευγενούς καταγωγής, καλής υγείας και σωματικής διάπλασης, κ.ά. κυρίως από την περιοχή της Βομβάης και του Μαντράς. Οι πρώτες μονάδες σιπάι ήταν οι λεγόμενες «παλτάν», σε δύναμη τάγματος ή και συντάγματος, οι οποίες και έδιναν όρκο πίστεως. Οι δε αμοιβές τους, τροφοδοσία και γενικότερα η διοικητική μέριμνα γι΄ αυτούς σε στολές, όπλα και πυρομαχικά ήταν σαφώς ανώτερες από εκείνες που λάμβαναν προηγουμένως από τους τοπικούς άρχοντες.

Μονάδες των σιπάι αναδείχθηκαν για τη μαχητικότητά τους στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, μερικές μάλιστα από αυτές πολέμησαν στην Κριμαία αλλά και στην Ελλάδα στο Μακεδονικό Μέτωπο. Και στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο αναδείχθηκαν για την ικανότητά τους, πολεμώντας μαζί με τους Έλληνες στη Βόρειο Αφρική. Με την ανεξαρτησία της Ινδίας όλες οι δυνάμεις αυτές συγκρότησαν τις πρώτες εθνικές ένοπλες δυνάμεις της Ινδίας. Σήμερα με τον ίδιο όρο χαρακτηρίζονται παραστρατιωτικές δυνάμεις τόσο στην Ινδία όσο και στο Πακιστάν και το Μπανγκλαντές.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Σιπάι** |

*Γκάντι*. (Σειρά: *Τα υπέρ και τα κατά*, 8). Αθήνα: Φυτράκης, 1972, σ. 12-13.
Ο **Σιρίλ Σουκ (ο τρίτος)** (*λατινικό αλφάβητο : Cyril Suk*), γεννημένος στην Πράγα της Τσεχοσλοβακίας στις 29 Ιανουαρίου 1967, είναι πρώην Τσεχοσλοβάκος, σήμερα Τσέχος, πρωταθλητής της αντισφαίρισης. Με μεγάλη καριέρα κυρίως στα διπλά, ο Σουκ κέρδισε ένα τίτλο στο διπλό ανδρών σε τουρνουά Γκραντ σλαμ και τέσσερις τίτλους στο μεικτό κατά τη διάρκεια της καριέρας του.

Προσωπική ζωή
-------------

Ο Σουκ γεννήθηκε στην Πράγα, της Τσεχοσλοβακίας, μέλος τσέχικης οικογένειας με παράδοση στην αντισφαίριση. Η μητέρα του, Βέρα Σούκοβα, ήταν φιναλίστ γυναικών στο Γουίμπλεντον το 1962. Ο πατέρας του "Σιρίλ Σουκ ο δεύτερος" ήταν πρόεδρος της Τσεχοσλοβακικής ομοσπονδίας αντισφαίρισης. Η αδελφή του, Έλενα Σούκοβα, επιτυχημένη αντισφαιρίστρια που συνεργάστηκε με τον Σουκ για να κερδίσει τρεις μικτούς διπλούς τίτλους Γκραντ σλαμ στη δεκαετία του 1990.

Είναι παντρεμένος με την Λένκα από το 1991, έχουν ένα γιο, τον Σιρίλ (ο τέταρτος) (γεννημένος το 1992) και μια κόρη την Ναταλί Μία (γεννημένη το 1996).

Καριέρα
-------

Το 1985 ο Σουκ συνεργάστηκε με τον Πετρ Κόρντα για να κερδίσει τον τίτλο του διπλού στο Γαλλικό Όπεν. 

Ο Σουκ διεκδίκησε το πρώτο του Γκραντ σλαμ μεικτό διπλό τίτλο το 1991 στο Γαλλικό όπεν, όπου συνεργάστηκε με την αδερφή Έλενα. Το 1992 συνεργάστηκε με τη Λαρίσα Σαβτσένκο Νάιλαντ για να κερδίσει τον τίτλο του μικτού διπλού Γουίμπλεντον. Συνέχισε να κερδίζει στο Γουίμπλεντον άλλες δύο φορές την με συμπαίκτρια την αδελφή του Έλενα. Το 1998 συνεργάστηκε με την Σάντον Στολ για να κερδίσει τον τίτλο στο διπλό μεικτό του Αμερικανικού όπεν. Έχει κατακτήσει έξι πρωταθλήματα της "ATP World Doubles", πάντα στα διπλά, το 1991, 1992, 1993, 1994, 1995 και το 1996.

Έφτασε στο νούμερο 7 στα διπλά στον κόσμο το 1994, στα απλά, η καριέρα του έφτασε σε υψηλό βαθμό το Νο 180 το 1988. 

Ο Σουκ από το 1992 έως το 2003 έχει αγωνιστεί σε 6 διοργανώσεις του κυπέλλου Ντέιβις, το 1992 για την Τσεχοσλοβακία και τις υπόλοιπες για την Τσεχία, έχει ρεκόρ 6 νίκες και 4 ήττες. Το 2003 ήταν ο αρχηγός της ομάδας.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *Czech National Authority Database*. js20040107052. Ανακτήθηκε στις 23  Νοεμβρίου 2019.
2. 1 2 3 4  Bud Collins: «The Bud Collins History of Tennis» (Αγγλικά) New Chapter Press. Νέα Υόρκη. 2010. σελ. 710. ISBN-13 978-0-942257-70-0.
3. ↑  Collins, Bud (2008). *The Bud Collins History of Tennis: An Authoritative Encyclopedia and Record Book*. New York, N.Y: New Chapter Press. σελίδες 695, 703. ISBN 0-942257-41-3.
4. ↑  Memory of Nations - Helena Suková (1965) - Biography[*νεκρός σύνδεσμος*]
5. ↑  «ATP Player Profile». ATP. Ανακτήθηκε στις 29 Μαρτίου 2012.
6. 1 2 3 4  Ο Σουκ στην ΑΤΡ
7. ↑  Ο Σουκ στο κύπελλο Ντέιβις

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 84231120
* NKC: js20040107052

 |

 |
Ο **Σιρίλ Τερεώ**, (Cyril Théréau (βοήθεια·πολυμέσα)), (γεννημένος στις 24 Απριλίου 1983 στο Πριβά της Γαλλίας), είναι Γάλλος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται για λογαριασμό της ιταλικής Φιορεντίνα, ως επιθετικός.

Συλλογική Καριέρα
-----------------

Προτού ενταχθεί στην ΡΣΚ Άντερλεχτ, ο Τερώ αγωνίστηκε με τις ΟΣ Ορλεάν και Ανζέ ΣΚΟ στη Γαλλία, τη Σπορτίνγκ Σαρλερουά στο Βέλγιο και τη Στεάουα Βουκουρεστίου στη Ρουμανία.
Ο Τερεώ πραγματοποίησε το μεγάλο βήμα στην καριέρα του το καλοκαίρι του 2006. Τον Ιούνιο, του ιδίου έτους, αγωνιζόταν ακόμη στην 3η Κατηγορία της Γαλλίας, ενώ τον Σεπτέμβριο του 2006 χρησιμοποιήθηκε ως αλλαγή σε αναμέτρηση για το Τσάμπιονς Λιγκ.

### Στεάουα

Αποκτήθηκε από τη Στεάουα Βουκουρεστίου κατόπιν σχετικής εισήγησης του προπονητή της ομάδας, ο οποίος τον είδε να αγωνίζεται απέναντι στη Σταντάρ Λιέγης και τον βρήκε ως μια καλή λύση στη θέση του τραυματία Βίκτορας Γιάκομπ. Κατάφερε να πετύχει το πρώτο του *hat-trick* με τη Στεάουα σε αναμέτρηση της ομάδας απέναντι στην ΦΚ Νασιονάλ για την Α΄ Κατηγορία Ρουμανίας, στις 12 Νοεμβρίου 2006. Ο Τερεώ θεωρούνταν, μαζί με τον Βαλνετίν Μπαντέα, ως η καλύτερη μεταγραφή για τη σεζόν 2006-07, καταφέρνοντας σε σύντομο διάστημα να γίνει εξαιρετικά δημοφιλής στο κοινό της ομάδας. 

Στις 26 Ιουνίου, υπέγραψε τετραετές συμβόλαιο με την πρωταθλήτρια Βελγίου εκείνης της σεζόν, ΡΣΚ Άντερλεχτ, με το κ΄σοτος της μεταγραφής του να φτάνει τα 3 εκατομμύρια ευρώ.

Πέτυχε ένα *hat-trick* απέναντι στην Λόκερεν στις 10 Μαρτίου 2010. Η Σαρελρουά πήρε την εντός έδρα νίκη με σκορ 4-1.

Στις 24 Αυγούστου 2010, αποκτήθηκε από την ιταλική Κιέβο Βερόνα, η οποία αγωνίζεται στη Σέριε Α.

Αγωνιστικό Στυλ
---------------

Ο Τερεώ είναι εξαιρετικά ικανός επιθετικός, ο οποίος μπορεί να πετύχει τέρμα σχεδόν από κάθε θέση. Έτυχε αναγνώρισης στο Βέλγιο όταν και κατάφερε να πετύχει τέρμα έπειτα από ατομική του προσπάθεια η οποία ξεκίνησε από τον χώρο της μεσαίας γραμμής του γηπέδου. Αν και είναι πολύ ψηλός, έχει πολύ καλές ικανότητες στο σουτ, ενώ έχει εξίσου καλή τεχνική κατάρτιση.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα του Σιρίλ Τερεώ
* Fan Club του Σιρίλ Τερεώ
* Σιρίλ Τερεώ @ Romaniansoccer.ro (Αγγλικά)
* Σιρίλ Τερεώ @ UEFA.com (Αγγλικά)
* Guardian Football Αρχειοθετήθηκε 2015-02-17 στο Wayback Machine.
Η **Οδός Αγίου Γρηγορίου του Αρμενίου** (ιταλικά: *Via San Gregorio Armeno*) είναι δρόμος στο Ιστορικό Κέντρο της Νάπολι.

Άποψη της *Via San Gregorio Armeno*.
Πήλινα αγαλματίδια εκτεθειμένα κατά μήκος της οδού *San Gregorio Armeno.*
Έλαβε την ονομασία του από την γειτονική εκκλησία του *San Gregorio Armeno* η οποία ανεγέρθηκε το 930. Διάσημη για τα καταστήματα πώλησης πήλινων διακοσμητικών αγαλματιδίων για την φάτνη, αποτελεί επίκεντρο του ενδιαφέροντος των τουριστών κατά την περίοδο πριν από τα Χριστούγεννα.

Ιστορία
-------

Η οδός αυτή είναι ιδιαίτερα παλιά και ανάγεται στην ρωμαϊκή περίοδο. Φαίνεται, μάλιστα, ότι η παράδοση αυτή των αγαλματιδίων έχει αρχαίες καταβολές, καθώς στον δρόμο αυτό υπήρχε ναός (στην θέση του οποίου υπάρχει σήμερα η εκκλησία *San Gregorio Armeno*) αφιερωμένος στην Κέρες, θεότητα στην οποία οι κάτοικοι άφηναν ως *ex-voto* αγαλματίδια από τερακότα τα οποία ήταν κατασκευασμένα στα κοντινά καταστήματα. 

Η οδός είναι επίσης γνωστή ως *platea nostraina* εις ανάμνηση του δέκατου πέμπτου επισκόπου της Νάπολι, *san Nostriano*, ο οποίος και διέταξε την κατασκευή θερμών στην περιοχή. Αναπόσπαστο τμήμα του ιστορικού κέντρου της πόλης, συνδέεται με τις κυριότερες οδικές αρτηρίες όπως η *via San Biagio dei Librai* και η *via Tribunali* (decumanus). 

Με το πέρας των αιώνων, διατήρησε μία χαρακτηριστική ζωντάνια. Παλαιότερα, τόπος πολιτισμικού και καλλιτεχνικού ενδιαφέροντος ο οποίος φιλοξενούσε τα εργαστήρια ζωγράφων, γλυπτών, επιγραμματοποιών, χρυσοχόων και άλλων καλλιτεχνών, οι οποίοι χάρη στο ταλέντο τους κατέστησαν ευρέως γνωστές εκκλησίες και παλάτια της ευρύτερης περιοχής. Σήμερα, είναι κυρίως αφιερωμένη στην παραγωγή χριστουγεννιάτικων φατνών.

Σχετικά Λήμματα
---------------

* Ιστορικό Κέντρο της Νάπολης
* Ναπολιτάνικη Φάτνη
Ο **Σανέλ Γιάχιτς** (*Sanel Jahić*, 10 Δεκεμβρίου 1981) είναι Βόσνιος ποδοσφαιριστής, διεθνής με την Εθνική Ελπίδων της Βοσνίας. Υπήρξε επί σειρά ετών ποδοσφαιριστής στη Βοσνιακή Ζελιέσνιτσαρ του Σαράγιεβο και μεταγράφηκε τον Ιανουάριο του 2008 στον Άρη Θεσσαλονίκης.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στο Στρασβούργο της Γαλλίας. Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο στα τμήματα υποδομής της Ρασίνγκ Στράσμπουργκ και ακολούθως της Σοσό προτού μεταπηδήσει στη Βοσνία και στη Ζελέσνιτσαρ (ντεμπούτο στο βοσνιακό πρωτάθλημα στον αγώνα Žepče - Ζελέσνισταρ 1:1 στις 4.8.2002) με την οποία αναδείχτηκε πρωταθλητής Βοσνίας. Πρόκειται για πολυσύνθετο παίκτη που μπορεί και αγωνίζεται σε διάφορες θέσεις της άμυνας, άλλοτε ως δεξί μπακ, άλλοτε ως κεντρικός αμυντικός ή αμυντικός μέσος ενώ έχει παίξει και στη θέση του ακραίου επιθετικού ή του σέντερ φορ. Έχει ύψος 1.85 μ και βάρος 85 κιλά, ενώ διακρίνεται για την έφεση του στην εκτέλεση στημένων φάσεων (φάουλ, πέναλτι, κόρνερ).

Χάρη στις εντυπωσιακές του εμφανίσεις με τη Ζελιέσνιτσαρ, κινήθηκαν για την απόκτησή του Ισπανικές ομάδες και το καλοκαίρι του 2003 μεταπήδησε στη Λας Πάλμας (Β' Εθνική Ισπανίας) όπου παρέμεινε μέχρι το 2005. Επόμενος σταθμός του η επίσης ισπανική Μέριδα (Γ' Εθνική Ισπανίας) και το καλοκαίρι του 2006 επέστρεψε στη Ζελιέσνιτσαρ. Στο χαμηλής δυναμικότητας Βοσνιακό Πρωτάθλημα, αν και μη αγωνιζόμενος ως επιθετικός, διακρίθηκε για την εκτελεστική του δεινότητα, φτάνοντας να πετύχει χατ-τρικ στον αγώνα κυπέλλου Ζελέζνιτσαρ-FK Modriča 3-2, τον Νοέμβριο του 2007 αλλά και συνολικά 12 γκολ σε 15 εμφανίσεις στο πρώτο μισό της αγωνιστικής σεζόν 2007-08.

Τον Νοέμβριο του 2007, εκπληρώθηκε ένα παιδικό του όνειρο, καθώς κλήθηκε για πρώτη φορά στην Εθνική ομάδα της Βοσνίας στον εκτός έδρας αγώνα της χώρας του εναντίον της Τουρκίας για τα προκριματικά του Euro 2008.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* - Προφίλ.
Η ονομασία **«Σανιδικά»** δόθηκε στα επεισόδια και στις διαδηλώσεις του λαού της Αθήνας που έλαβαν χώρα από τις 17 μέχρι τις 21 Νοεμβρίου 1902.

Αφορμή για τις ταραχές αυτές ήταν η απαίτηση των Ανακτόρων να μη σχηματισθεί μετά τις βουλευτικές εκλογές της 17ης Νοεμβρίου (30 Νοεμβρίου με το νέο ημερολόγιο) κυβέρνηση από τα δύο πρώτα κόμματα, αυτά των Θ. Δηλιγιάννη (ή Δεληγιάννη) και Γ. Θεοτόκη, το καθένα από τα οποία πήρε από 102 έδρες. Ο βασιλιάς Γεώργιος Α΄ αντιπρότεινε να σχηματισθεί κυβέρνηση είτε «άχρωμη», υπό τον υπασπιστή του, στρατηγό Ι. Παπαδιαμαντόπουλο, είτε καθαρώς στρατιωτική, προκειμένου να εκκαθαρίσει την πολιτική κατάσταση.

Τότε το κόμμα του Θ. Δηλιγιάννη οργάνωσε τις διαδηλώσεις, που επονομάσθηκαν «Σανιδικά» επειδή το πλήθος, για να απωθήσει τις αστυνομικές δυνάμεις που διατάχθηκαν να το διαλύσουν, άρπαξε τις σανίδες από μία ανεγειρόμενη οικοδομή της οδού Σταδίου και αμύνθηκε εναντίον τους. Οι διαδηλώσεις σταμάτησαν μόνο όταν ο βασιλιάς ανέθεσε στον Θ. Δηλιγιάννη να σχηματίσει κυβέρνηση.

Πηγές
-----

* *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 20, σελ. 144
* Σανιδικά στο ygeiaonline.gr
Ο Υποστράτηγος **Σανγκουλέ Λαμιζανά** (Aboubakar Sangoulé Lamizana, 31 Ιανουαρίου 1916 – 26 Μαΐου 2005) ήταν 2ος πρόεδρος της Άνω Βόλτα (η οποία το 1984 μετονομάστηκε σε Μπουρκίνα Φάσο), από τις 3 Ιανουαρίου 1966 ως τις 25 Νοεμβρίου 1980. Επιπλέον, την περίοδο από τις 8 Φεβρουαρίου 1974 ως τις 7 Ιουλίου 1978 διετέλεσε και πρωθυπουργός.

Καριέρα
-------

Ο Λαμιζανά ακολούθησε στρατιωτική καριέρα και ήταν στρατηγός επί προεδρίας του Μορίς Γιαμεογκό. Ο Γιαμεογκό είχε επιβάλει μονοκομματικό καθεστώς, προκαλώντας αντιδράσεις από φοιτητές και συνδικάτα, με αποκορύφωμα την γενική απεργία τον Ιανουάριο του 1966, που οδήγησε στην παραίτησή του. Στις 3 Ιανοαυρίου 1966 ο Γιαμεογκό παρέδωσε την εξουσία στον Λαμιζανά, ο οποίος ήταν πρόσωπο αποδεκτό από τους διαδηλωτές. Έτσι, ο στρατηγός ήταν κατ' όνομα αρχηγός μιας "προσωρινής στρατιωτικής κυβέρνησης" μέχρι την επικύρωση ενός νέου Συντάγματος, στις 14 Ιουνίου 1970. Με βάση το Σύνταγμα εκείνο, η εξουσία θα παραδιδόταν σε μη στρατιωτικούς εντός 4 ετών, έπειτα από την διεξαγωγή εκλογών. Ο Λαμιζανά ανέλαβε επίσης υπουργός εξωτερικών από το 1966 ως το 1967. Οι εκλογές που διεξήχθησαν με το νέο Σύνταγμα έδωσαν καθαρή πλειοψηφία στο κυβερνών κόμμα UDV.

Η μετέπειτα διακυβέρνησή του χαρακτηρίστηκε από προβλήματα, όπως η ξηρασία που διήρκεσε 5 χρόνια και η ερημοποίηση στην περιοχή Σαχέλ, τα οποία απείλησαν με λιμό τους κατοίκους πολλών χωρών, ανάμεσα στις οποίες και η Άνω Βόλτα. Ο Λαμιζανά είχε διορίσει κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον Ζεράρ Ουεντραογκό (Gérard Ouédraogo). Για μια ακόμη φορά παρενέβη ο στρατός και ο Λαμιζανά κυβέρνησε ως δικτάτορας. Το κόμμα του ονομαζόταν Εθνικό Κίνημα για Ανανέωση, παρά το γεγονός ότι ήταν βραχύβιο. Το 1977 θεσπίστηκε και ψηφίστηκε ένα νέο Σύνταγμα και ο Λαμιζανά επανεξελέγη στις ανοικτές προεδρικές εκλογές που διεξήχθησαν το 1978.Εν συνεχεία ο Λαμιζανά έγινε μέλος του UDV.

Στις 25 Νοεμβρίου 1980 εκδηλώθηκε ένα αναίμακτο πραξικόπημα που διοργανώθηκε με την υποστήριξη πολιτών και συλλόγων. Νέος αρχηγός κράτους ανέλαβε ο Συνταγματάρχης Σάγιε Ζέρμπο (Saye Zerbo). Ο Λαμιζανά πέθανε το Μάιο του 2005.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. Ανακτήθηκε στις 2  Μαΐου 2014.
2. 1 2  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. 13773964p.
3. 1 2  (Γερμανικά) *Munzinger Personen*. 00000012113. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
4. ↑  «Identifiants et Référentiels». (Γαλλικά) *IdRef*. Agence bibliographique de l'enseignement supérieur. Ανακτήθηκε στις 5  Μαρτίου 2020.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Kenneth Janda, "Political Parties: A Cross-National Survey": Upper Volta
* Συνοπτική ιστορία της Μπουρκίνα Φάσο

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 7571543
* LCCN: n81124303
* ISNI: 0000 0001 1437 3703
* GND: 130329851
* SUDOC: 071530649
* BNF: cb13773964p (data)

 |

 |
Η **Οδός Ερμού** (τουρκικά: *Ermu Sokağı*) ήταν σημαντικός εμπορικός δρόμος στο κέντρο της Λευκωσίας. Εκτείνεται από το βόρειο άκρο της Οδού Λήδρας και την οδό Έκτορος στα ανατολικά.

Ιστορία
-------

Το έργο αναγέννησης[*ασαφές*] το 2013.
Πριν από την Ενετική εποχή ο Ποταμός Πεδιαίος κινούταν φυσικά μέσα από το κέντρο της πόλης, ωστόσο αυτός εκτρέπηκε όταν χτίστηκαν τα νέα τείχη. Η παλιά κοίτη του ποταμού στη συνέχεια έγινε ανοιχτός υπόνομος μέχρι την άφιξη των Βρετανών το 1878. Βρήκαν την αποχέτευση της πόλης σε απαράδεκτη κατάσταση και έτσι αποφάσισαν να δοθεί η ιδιοκτησία της γης σε κάποιον που θα μπορούσε να βοηθήσει στην ανοικοδόμηση της περιοχής. Η οδός Ερμού χτίστηκε το 1881 με τη βοήθεια των οικοδόμων και εργατών από την περιοχή Καϊμακλί. Έκτισαν τον κεντρικό υπόνομο της πόλης κάτω από το δρόμο και πολλά καταστήματα στο επίπεδο του δρόμου. Οι αρχές έδωσαν πολλές από τις εγκαταστάσεις στους οικοδόμους ως ανταμοιβή για τις προσπάθειές τους.

Στην οδό βρισκόταν η άκρη της ελληνικής συνοικίας της πόλης από το 1958 μέχρι το 1974.

Σήμερα
------

Η Οδός Ερμού το βράδυ το Νοέμβριο του 2014
Τα δύο τρίτα της οδού βρίσκεται εγκαταλελειμμένα εντός της Ζώνης Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών στην Κύπρο. Από την Οδό Λήδρας, διασχίζοντας μια μεταλλική πύλη εμποδίζει την πρόσβαση σε Οδό Ερμού, ωστόσο μέρος του δρόμου εξακολουθεί να είναι προσβάσιμο από την οδό Μάνης.

Δείτε επίσης
------------

* Οδός Λήδρας
* Οδός Ονασαγόρου
* Οδός Ρηγαίνης

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Μαρτίου 2012. Ανακτήθηκε στις 31 Ιουλίου 2018.
2. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 5 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 31 Ιουλίου 2018.
3. ↑
Συντεταγμένες: 40°37′48.97200″N 22°57′9.39600″E﻿ / ﻿40.6302700000°N 22.9526100000°E﻿ / 40.6302700000; 22.9526100000

Η **Οδός Εθνικής Αμύνης** είναι δημόσιος δρόμος στη Θεσσαλονίκη της Ελλάδας.

Ιστορία
-------

Ο συγκεκριμένος οδικός άξονας, γνωστός ως **Λεωφόρος Χαμιντιέ** (τουρκικά: *Hamidiye Bulvarı*) σχεδιάστηκε το 1899, περίοδο κατά τη διάρκεια της οποίας η πόλη βρισκόταν υπό οθωμανική κυριαρχία, στο πλαίσιο ευρύτερου σχεδίου αστικής ανάπλασης. Για τον συγκεκριμένο σκοπό, ο κυβερνήτης της πόλης, Μεχμέντ Σαμπρί Πασάς, προχώρησε στην κατεδάφιση των τειχών τα οποία περίκλειαν τη μεσαιωνική πόλη, καθώς και στην απαλλοτρίωση τμήματος του μεγάλου εβραϊκού νεκροταφείου της Θεσσαλονίκης. Η οδός η οποία σχεδιάστηκε είχε πλάτος 18 μέτρων. Συνέδεε τον Λευκό Πύργο, επί του θαλασσίου μετώπου, με μία νεόχτιστη πλατεία στο ύψος της πύλης της Καλαμαριάς (τουρκικά: *Kelemeriya*). Στα πρότυπα αντίστοιχων λεωφόρων ευρωπαϊκών πόλεων της ίδιας περιόδου, η συγκεκριμένη λεωφόρος ήταν πλαισιωμένη από μία διπλή σειρά δέντρων. Διώροφες πολυκατοικίες ανεγέρθηκαν κατά μήκος του συγκεκριμένου οδικού άξονα, γνωστές ως σουλτανλίκια (τουρκικά: *sultanlik*), οι οποίες στη συνέχεια καθιερώθηκαν ως πρότυπο εντός του θεσσαλονικιώτικου αστικού ιστού.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) Naar, Devin E. (2016). *Jewish Salonica: between the Ottoman Empire and modern Greece*. Stanford University Press. σελ. 244-245. ISBN 978-0-8047-9887-7.
2. 1 2  (Αγγλικά) Bugatti, Emiliano (2013). «Urban identities and catastrophe: Izmir and Salonica at the end of the Ottoman Empire». *Geographical Review* **103** (4): 498–516. ISSN 0016-7428.. Ανακτήθηκε στις 2022-04-12.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ελλάδα
* Πύλη:Γεωγραφία
 |

 |
Ο **Αναστάσιος (Τάτσης ή Τάτζης) Μαγγίνας** (1792 - 16 ή 17 Νοεμβρίου 1880) ήταν Έλληνας αγωνιστής του 1821 και πολιτικός, πληρεξούσιος σε δυο εθνοσυνελεύσεις, μέλος του Πανελληνίου, της Γερουσίας, του Συμβουλίου της Επικράτειας και δυο φορές υπουργός Οικονομικών.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στον Αστακό Αιτωλοακαρνανίας το 1792. Νέος υπηρέτησε στον Ιωάννη Κωλέττη, σύμβουλο του Αλή-πασά, και έγινε γραμματέας τού Βελή-πασά, γιου τού Αλή. Αναφέρεται ότι είχε μυηθεί από τη Φιλική Εταιρεία και ότι με τη σειρά του είχε μυήσει αρκετούς στον αγώνα, ανάμεσα σε αυτούς και τον Ιωάννη Στάϊκο. Πριν την αρχή της επανάστασης, χρηματοδότησε την αγορά προμηθειών μαζί με τους Χρηστάκη Στάϊκο, Πέτρο Μπαμπινιώτη και Πάνο Γαλάνη και άλλους Ακαρνάνες από το φίλο του Κωνσταντίνο Δρακούλη στην Ιθάκη.

Πολέμησε αργότερα στην δυτική Στερεά μαζί με τους Έλληνες επαναστάτες. Διορίστηκε επιμελητής των στρατευμάτων της δυτικής Ελλάδας. Πήρε μέρος στις μάχες της πολιορκίας του Μεσολογγίου διευθύνοντας μαζί με το Μήτσο Κοντογιάννη τον προμαχώνα του Φραγκλίνου, όπου και τραυματίστηκε στο κεφάλι. Αιχμαλωτίστηκε με όλη του την οικογένεια από τον Κιουταχή και έμεινε αιχμάλωτος επί σχεδόν δυο χρόνια στην Πρεμετή της Αλβανίας. Διέφυγε στην Κάλαμο της Επτανήσου και στη συνέχεια έγινε πληρεξούσιος της Εθνοσυνέλευσης της Τροιζήνας το 1827. Επί Καποδίστρια διετέλεσε μέλος τού Πανελληνίου το 1828 και εκλέχθηκε πληρεξούσιος στη Δ' Εθνοσυνέλευση Άργους το 1829 και κατόπιν γερουσιαστής το ίδιο έτος. Αργότερα διορίστηκε μέλος τού Συμβουλίου τής Επικρατείας, το 1844 γερουσιαστής. Κατά τα χρόνια της Βασιλείας του Όθωνα είχε διοριστεί υπουργός Οικονομικών το 1848. 

Συμμετείχε στην επανάσταση του 1862 για την εκθρόνιση του Όθωνα, και αργότερα ανέλαβε και πάλι το υπουργείο Οικονομικών, στις 11 Οκτωβρίου του 1862 στην Προσωρινή Κυβέρνηση της Ελλάδος μέχρι τις 8 Φεβρουαρίου 1863. Αργότερα έγινε πρεσβευτής. 

Η κηδεία του έγινε στις 18 Νοεμβρίου 1880 στην Μητρόπολη. Τον επικήδειο λόγο εκφώνησε ο καθηγητής Νικόλαος Σαρίπολος.

Αναφορές
--------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8  *Επίτομο λεξικό της ελληνικής ιστορίας*. Το Βήμα. Αθήνα. 2004. σελ. 182.
2. ↑  «Άτλαντας προσωπικοτήτων του νομού Αιτωλοακαρνανίας». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Οκτωβρίου 2009. Ανακτήθηκε στις 13 Μαΐου 2010.
3. 1 2 3  ΛΟΓΟΣ ΕΠΙΚΗΔΕΙΟΣ ΕΙΣ ΤΑΤΣΗΝ ΜΑΓΓΙΝΑΝ Εκφωνηθείς εν τω ιερώ ναώ της Μητροπόλεως την 18 Νοεμβρίου 1880[*νεκρός σύνδεσμος*] Νικόλαος Σαρίπολος

Πηγές
-----

* Άτλαντας προσωπικοτήτων του νομού Αιτωλοακαρνανίας
Ο τάφος που ταυτίστηκε από την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία με αυτόν του Αγίου Πέτρου βρίσκεται σε μια περιοχή κάτω από τη Βασιλική του Αγίου Πέτρου και στεγάζεται από ένα κιβώριο. Σε αυτό το τάφο, βρέθηκαν τα λείψανα τεσσάρων ατόμων και οστά οικοσίτων ζώων. Οι επιστήμονες, που στηρίχθηκαν στη μέθοδο της χρονολόγησης με άνθρακα 14, κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι τα λείψανα ανάγονται στον 1ο ή 2ο μ.Χ. αιώνα. Μέσα στη σαρκοφάγο, οι αρχαιολόγοι που έσκαβαν στο ναό από το 2002, ανακάλυψαν—εκτός από τα οστά—κόκκους από λιβάνι αλλά και υπολείμματα από δύο λινά υφάσματα. Το 1953, μετά το πέρας της πρώτης φάσης των ανασκαφών, βρέθηκαν ορισμένα οστά σε μία κρύπτη, στην βόρεια πλευρά του ενεπίγραφου τοίχου. Ο ανθροπολόγος Venerando Correnti, ο οποίος μελέτησε τα οστά καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι άνηκαν σε ένα άντρα γεροδεμένο, ύψους ενός μέτρου και 65 εκατοστών και ηλικίας ανάμεσα στα 60 και τα 70. Στην ταφική κόγχη εντοπίστηκαν οστά από κάθε σχεδόν σημείο του σώματος του, εκτός από τα πόδια. Πάνω τους υπήρχαν ίχνη από χρυσάφι και υφάσματος από πορφύρα, γεγονός ασύνηθες για μια ταφή σε μια λαϊκή νεκρόπολη, όπως εκείνη του λόφου του Βατικανό. Στις 26 Ιουνίου 1968, ο Πάπας Παύλος V ανακοίνωνε την ολοκλήρωση των ερευνών που συμπέραναν την ταύτιση των οστών με τα λείψανα του Αποστόλου Πέτρου. Η Margherita Guarducci υποστήριξε ότι αυτά ήταν τα λείψανα του Αποστόλου Πέτρου και ότι είχαν μετακινηθεί από τον τάφο κάτω από το κιβώριο, "κατά την εποχή του Κωνσταντίνου, μετά την ειρήνη της εκκλησίας» (313). Ο Αντόνιο Ferrua, επικεφαλής της ανασκαφής του λεγομένου "τάφου του Αποστόλου Πέτρου", είπε ότι δεν ήταν πεπεισμένος αν τα οστά που βρέθηκαν ανήκαν στον Απόστολο Πέτρο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Guarducci, Margherita. «The Remains of Peter». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Μαΐου 2009. Ανακτήθηκε στις 28 Μαΐου 2009.
2. ↑  «Antonio Ferrua, 102; Archeologist Credited as Finding St. Peter's Tomb». Los Angeles Times. Ανακτήθηκε στις 13 Φεβρουαρίου 2012.
**Σύμφωνο μη επιθέσεως** ονομάζεται μία διακρατική συμφωνία μεταξύ δύο ή περισσοτέρων κρατών που περιλαμβάνει την υπόσχεση των υπογραφόντων να μην αναλάβουν στρατιωτική δράση εναντίον του άλλου.

Αυτού του είδους τα σύμφωνα ήταν δημοφιλής μορφή συμφωνίας στις δεκαετίες του 1920 και του 1930, αλλά δεν χρησιμοποιήθηκαν ιδιαίτερα μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η εφαρμογή ενός συμφώνου μη επιθέσεως επαφίεται στην καλή πίστη των μερών. Μεταπολεμικά, υιοθετήθηκαν, άτυπα, οι πολυμερείς συμφωνίες συλλογικής ασφαλείας, όπως ο Οργανισμός Βορειοατλαντικού Συμφώνου, κοινώς ΝΑΤΟ, και το Σύμφωνο της Βαρσοβίας.

Το Σύμφωνο Μολότοφ-Ρίμπεντροπ του 1939 μεταξύ της Σοβιετικής Ένωσης και της Ναζιστικής Γερμανίας είναι ίσως το πιο γνωστό παράδειγμα ενός συμφώνου μη επιθέσεως. Το Σύμφωνο κράτησε μέχρι τη γερμανική εισβολή του 1941 στη Σοβιετική Ένωση γνωστή και ως Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα. Τέτοια σύμφωνα μπορεί να είναι μια πρόφαση για την εξουδετέρωση μιας πιθανής στρατιωτικής απειλής.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Volker Krause, J. David Singer "Minor Powers, Alliances, And Armed Conflict: Some Preliminary Patterns", in "Small States and Alliances", 2001, pp 15-23, (ISBN 978-3-7908-2492-6) (Print) (ISBN 978-3-662-13000-1) (Online)
Το **Σύμφωνο του Όζιμο** υπεγράφη στις 10 Νοεμβρίου 1975 από τη Γιουγκοσλαβία και την Ιταλία στο Όζιμο, χωρίζοντας οριστικά την Ελεύθερη περιοχή της Τεργέστης. Το Σύμφωνο υπεγράφη στα γαλλικά και τέθηκε σε εφαρμογή στις 11 Οκτωβρίου 1977. 

Στηρίχθηκε στο Μνημόνιο Φιλίας που είχε υπογραφεί στο Λονδίνο το 1954, το οποίο έδινε προσωρινή πολιτική διοίκηση της *Ζώνης Α* στην Ιταλία και της *Ζώνης Β* στη Γιουγκοσλαβία. Το Σύμφωνο του Όζιμο καθόρισε μερικώς μόνο το ζήτημα. Η Ζώνη Α, συμπεριλαμβανομένης και της πόλης της Τεργέστης έγινε η ιταλική επαρχία της Τεργέστης αλλά στη Γιουγκοσλαβία παραχωρήθηκε ελεύθερη πρόσβαση στο λιμάνι της πόλης. 

Το ιταλικό Υπουργείο Εξωτερικών δεν ενεπλάκη πότε στις διαπραγματεύσεις, τις οποίες διεύθυνε σχεδόν αποκλειστικά ο τότε γενικός διευθυντής του Υπουργείου Βιομηχανίας και Εμπορίου Εουτζένιο Καρμπόνε (*Eugenio Carbone*), ο οποίος και υπέγραψε το Σύμφωνο για λογαριασμό της Ιταλίας. Για τη Γιουγκοσλαβία υπέγραψε ο τότε Υπουργός των Εξωτερικών Μίλος Μίνιτς (*Miloš Minić*).

Κριτική στην Ιταλία
-------------------

Η ιταλική κυβέρνηση επικρίθηκε σκληρά για την υπογραφή του Συμφώνου και ιδιαίτερα για τον μυστικό τρόπο που οι διεξήχθησαν οι διαπραγματεύσεις, παρακάμπτοντας τη διπλωματική οδό. Οι Ιταλοί εθνικιστές απέρριψαν την ιδέα της παραχώρησης της Ίστρια, στην οποία ζούσε κατά μεγάλο ποσοστό ιταλικός πληθυσμός και ανήκε στην Ιταλία για 25 χρόνια στη διάρκεια του Μεσοπολέμου και κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Πολλοί μάλιστα ζήτησαν την εκτέλεση του τότε Πρωθυπουργού και του Υπουργού των Εξωτερικών για εσχάτη προδοσία, λόγω και του Άρθρου 241 του ιταλικού Ποινικού Κώδικα που όριζε τη θανατική ποινή για όποιον αποδεικνυόταν ένοχος για βοήθεια και υποκίνηση εξωτερικής δύναμης για άσκηση κυριαρχίας στο εθνικό έδαφος. Επιπλέον, το Σύμφωνο δεν εγγυόταν την προστασία της ιταλικής μειονότητας στη γιουγκοσλαβική ζώνη, καθώς επίσης και της σλοβενικής μειονότητας στο ιταλικό έδαφος. Το ζήτημα της προστασίας των μειονοτήτων διευθετήθηκε αργότερα με τη σύναψη χωριστών πρωτοκόλλων.

Ανεξαρτησία της Σλοβενίας και της Κροατίας
------------------------------------------

Η Σλοβενία διακήρυξε την ανεξαρτησία της το 1991 και αναγνωρίστηκε διεθνώς το 1992. Αν και η εφαρμοσιμότητα του Σύμφωνου ήταν υπό συζήτηση, η Σλοβενία δήλωσε ότι θα αναγνώριζε τη συμφωνία. Η λύση αυτού του ζητήματος ήταν, εξάλλου, και προϋπόθεση για την είσοδο της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Αντίστοιχη δήλωση δεν έχει γίνει από την Κροατία. Ωστόσο, κάτι τέτοιο δεν κρίνεται σημαντικό από την Ιταλία, εφόσον δεν αμφισβητήθηκε από την Κροατία και άρα θεωρείται ότι αποδέχεται το Σύμφωνο.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Treaty of Osimo στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 174181192
* GND: 7577696-0

 |

 |
Μια **σύμπραξη δημοσίου και ιδιωτικού τομέα** (**ΣΔΙΤ)** (αγγλικά: public - private partnership, PPP, 3Ρ ή P3) είναι μια συμφωνία συνεργασίας μεταξύ δύο ή περισσότερων δημόσιων και ιδιωτικών φορέων, που έχει συνήθως μακροπρόθεσμο χαρακτήρα.   Με άλλα λόγια, αναφέρεται στη συνεργασία της κυβέρνησης (ή κυβερνήσεων) με ιδιωτικές επιχειρήσεις με σκοπό την εκτέλεση έργων ή / και την παροχή υπηρεσιών στους πολίτες.  Οι συμπράξεις δημόσιου - ιδιωτικού τομέα εφαρμόζονται σε πολλές χώρες του εξωτερικού και με τη χρήση τους έχουν υλοποιηθεί σημαντικά έργα κυρίως στους τομείς των μεταφορών, της εκπαίδευσης, της υγείας και του περιβάλλοντος.

Στην Ελλάδα εφαρμόζονται έργα ΣΔΙΤ από το 2009. Μέχρι το 2019 είχαν ολοκληρωθεί 14 συμβάσεις ΣΔΙΤ αξίας 822 εκ. ευρώ σε έργα όπως διαχείριση απορριμμάτων, ευρυζωνικά δίκτυα, σχολικές υποδομές κλπ, ενώ μέχρι το Δεκέμβριο του 2020 είχαν εγκριθεί προς υλοποίηση επιπλέον 18 έργα.

Πηγές
-----

* Συμπράξεις Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα (ΣΔΙΤ): απολογιστική έκθεση, (2021), todiktio.eu, Ανακτήθηκε στις 11 Ιουλίου 2021

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* European PPP Expertise Centre,
* Συμπράξεις δημόσιου και ιδιωτικού τομέα,

Παραπομπές
----------

1. ↑  Hodge, G. A and Greve, C. (2007), Public–Private Partnerships: An International Performance Review, Public Administration Review, 2007, Vol. 67(3), pp. 545–558
2. ↑  Roehrich, Jens K.; Lewis, Michael A.; George, Gerard (2014). «Are public–private partnerships a healthy f? A systematic literature review». *Social Science & Medicine* **113**: 110–119. doi:10.1016/j.socscimed.2014.03.037. PMID 24861412.
3. ↑  Caves, R. W. (2004). *Encyclopedia of the City*. Routledge. σελίδες 551. ISBN 9780415252256.
Το οικόσημο τού Οίκου των Μπαγκρατιόν-Νταβιτασβίλι.
Οι **Μπαγκρατιόν-Νταβιτασβίλι,** γεωργιανά: ბაგრატიონ-დავითაშვილი, είναι γεωργιανή ευγενής οικογένεια, υποκλάδος τού κλάδου τού Καχέτι της βασιλικής δυναστείας των Βαγρατιδών της Γεωργίας (γεωργ.: Μπαγκρατιόνι). Με τη σειρά του, ο κλάδος τού Καχέτι κατάγεται από τον Γεώργιο Η΄, τελευταίο βασιλιά τού ενωμένου Γεωργιανού βασιλείου και πρώτο βασιλιά τού Καχέτι (ανατολικής Γεωργίας). Η καταγωγή τού υποκλάδου ανάγεται στον Δαβίδ (γεωργ.: Νταβίτ) πρίγκιπα τού Καχέτι. Ο πατέρας αυτού Δημήτριος τυφλώθηκε από τον αδελφό του Γεώργιο Β΄ τον *Κακό*, όταν ο τελευταίος σκότωσε τον βασιλιά πατέρα του Αλέξανδρο Α΄ και σφετερίστηκε το στέμμα το 1511. Ο Δημήτριος αποκλήθηκε ο *Τυφλός* (γεωργ.: Τβαλνταμτσάρι)

Οι Μπαγκρατιόν-Νταβιτασβίλι διέφυγαν από το Kαχέτι στο γειτονικό γεωργιανό βασίλειο τού Kάρτλι (κεντρική Γεωργία), όπου παρέμειναν ως πριγκιπική οικογένεια. Μετά την προσάρτηση της Γεωργίας από την Αυτοκρατορική Ρωσία, η οικογένεια, στο πρόσωπο τού Σολομώντα Μπαγκρατιόν-Νταβιτασβίλι, επιβεβαιώθηκε στην πριγκιπική θέση (ρωσικά: Багратионы-Давыдовы‎, Μπαγκρατιόν-Νταβίντοφ) στις 21 Δεκεμβρίου 1849.

Bιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* Toumanoff, C. Iberia on the Eve of Bagratid Rule, p. 22, cited in: Suny (1994), note 30, p. 349: "All this has now come to be accepted in modern Georgian historiography".
* Toumanoff, Cyril, "Armenia and Georgia", in The Cambridge Medieval History, Cambridge, 1966, vol.
Ο **Νικόλαος Κοκκίνης** (γενν. στις 16 Ιανουαρίου 1949) είναι Έλληνας πολιτικός και βουλευτής Λασιθίου.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην Κριτσά Λασιθίου και είναι πτυχιούχος του Τμήματος Μαθηματικών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Από το 1982 ως το 1989 υπηρέτησε ως πρόεδρος της Κοινότητας Κριτσάς, Πρόεδρος του Nομαρχιακού Γενικού Nοσοκομείου Aγίου Nικολάου και από το 1990 ως το 1991 ως αιρετός νομαρχιακός σύμβουλος.

Πολιτική καριέρα
----------------

Στις εκλογές της 10ης Οκτωβρίου του 1993 εξελέγη βουλευτής με το ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ (μέλος του από το 1975) στο Νομό Λασιθίου. Έπειτα από τις εκλογές που διεξήχθησαν το 1996, στην έδρα του εξελέγη ο Μιχάλης Καρχιμάκης. Ο Κοκκίνης προσέφυγε στο Εκλογοδικείο και κέρδισε την έδρα. Ορκίστηκε εκ νέου βουλευτής στις 30 Σεπτεμβρίου 1997. Το 2010 διορίστηκε Διοικητής του Πανεπιστημιακού Γενικού Νοσοκομείου Ηρακλείου (ΠΑΓΝΗ). Από το 1990 ως το 2008 εκλεγόταν ανελλιπώς στην Κεντρική Επιτροπή του Κινήματος.

Τον Δεκέμβριο του 2018 ηγήθηκε πρωτοβουλίας πολιτών και προέβη στην ίδρυση ανεξάρτητης δημοτικής παράταξης με σκοπό να διεκδικήσει τον Δήμο Αγίου Νικολάου. Στις εκλογές της Κυριακής 26 Μαίου 2019 έλαβε στον πρώτο γύρο ποσοστό 37,51% έναντι 43,61% του αντιπάλου του Αντώνη Ζερβού, με τον οποίο θα αναμετρηθεί για τη δημαρχία.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Βιογραφικό

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ιστοσελίδα Βουλής των Ελλήνων
2. ↑  «Ιστοσελίδα του ΠΑΓΝΗ». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Νοεμβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 23 Μαρτίου 2013.
O **Σίμων**, γερμ. Simon (12ος αι.) από τον Οίκο του Λίμπουργκ ήταν ο πρώτος γνωστός κοντόσταυλος του βασιλείου της Ιερουσαλήμ.

Βιογραφία
---------

Μάλλον ήταν γιος του Ερρίκου δούκα της Κάτω Λωρραίνης, από τον Οίκο του Λίμπουργκ.

Αναφέρεται σε δύο καταστατικά (charters), του 1108 και του 1115, ως Symon ducis filius. Ίσως είναι ο Σίμοντος, που αναφέρει η Άννα Κομνηνή, ο απεσταλμένος του Βαλδουίνου Α΄ της Ιερουσαλήμ στην Τρίπολη, με σκοπό να υποδεχθεί τους πρέσβεις του Αλεξίου Α΄ Κομνηνού. Στην *Αλεξιάδα* τον αποκαλεί "εξάδελφο" του βασιλιά. Αυτά τα δύο στοιχεία οδηγούν στο συμπέρασμα, ότι μάλλον είναι γιος του Ερρίκου δούκα της Κάτω Λωρραίνης: η μητέρα του Ερρίκου ήταν η Γιούττα, κόρη της Γκέρμπεργκα, κόρης του Ευστάθιου Α΄ κόμη της Βουλώνης και ο Βαλδουίνος Α΄ ήταν γιος του Ευστάθιου Β΄ κόμη της Βουλώνης, γιου του Ευστάθιου Α΄.

Πηγές
-----

* Άννας Κομνηνής *Αλεξιάς*, Κωνσταντινούπολη 1148. Επανέκδοση από τις Εκδόσεις Άγρα 1991.