recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η **Μηχανική Περιβάλλοντος** είναι αναγκαίος κλάδος της Μηχανικής για την ανθρωπότητα, δεδομένου της ανεξέλεγκτης τεχνολογικής προόδου των τελευταίων δεκαετιών, καθώς και των περιβαλλοντικών προβλημάτων που έχει επιφέρει. Έτσι, ένας Μηχανικός Περιβάλλοντος συμβάλλει στη μέτρηση, παρακολούθηση, αξιολόγηση και αντιμετώπιση ρύπανσης ή/και μόλυνσης από ανθρώπινη επέμβαση στο περιβάλλον.

Ως κύρια δραστηριότητα έχει την ενασχόληση με το σχεδιασμό και την εφαρμογή μελετών για την προστασία, ανάπτυξη και εν γένει διαχείριση του Περιβάλλοντος. Ένας Μηχανικός Περιβάλλοντος κινείται στο τρίπτυχο δραστηριότητας αέρας-νερό-έδαφος. Η πραγματοποίηση αυτής της δραστηριότητας γίνεται μέσω της εκπόνησης ή τον έλεγχο μελετών διαχείρισης φυσικών ή ανθρωπογενών περιβαλλοντικών συστημάτων, καθώς επίσης και την μελέτη περιβαλλοντικών επιπτώσεων (ΜΠΕ) τεχνικών έργων ή άλλων δραστηριοτήτων με βάση την ισχύουσα νομοθεσία.

Επαγγελματική κατάρτιση
-----------------------

Η απασχόληση του Μηχανικού Περιβάλλοντος, γίνεται σε φορείς του δημοσίου και ιδιωτικού τομέα αυτοδύναμα ή σε συνεργασία με άλλες ειδικότητες μηχανικών και επιστημόνων (Περιβαλλοντολόγοι, Ωκεανογράφοι). Ο μηχανικός περιβάλλοντος απασχολείται επίσης και στην εκπαίδευση με τη διδασκαλία μαθημάτων περιβαλλοντικής αγωγής.

Σήμερα, με βάση το ΠΔ 99, και συγκεκριμένα το Άρθρο 13 (ΦΕΚ 187/05-11-2018, τεύχος Α’),ρυθμίζονται τα Επαγγελματικά Δικαιώματα του Μηχανικού Περιβάλλοντος.

Καθήκοντα-αρμοδιότητες
----------------------

Συγκεκριμένα, τα καθήκοντά του μηχανικού περιβάλλοντος ανάγονται στον σχεδιασμό, την κατασκευή και λειτουργία εγκαταστάσεων επεξεργασίας υγρών αποβλήτων, αερίων εκπομπών, αστικών απορριμμάτων, αποβλήτων γεωργικών βιομηχανιών και βιομηχανιών τροφίμων, τοξικών και επικινδύνων αποβλήτων (νοσοκομειακά απόβλητα κ.α.). Επιπροσθέτως, ένας Μηχανικός Περιβάλλοντος ασχολείται με την διαχείριση της ατμοσφαιρικής ρύπανσης, των επιφανειακών και υπογείων νερών, όπως και με τα συστήματα μέτρησης ρύπανσης αέρα, νερών Ρύπανση των υδάτων και εδαφών. Καθήκον του επίσης είναι η εξυγίανση του εδάφους και η αποκατάσταση υπογείων νερών, οι Μελέτες Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΜΠΕ) και επικινδυνότητας, ο έλεγχος θορύβων και ακτινοβολιών, όπως και η έρευνα και οι μελέτες για τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και τους περιβαλλοντικά φιλικούς θερμοδυναμικούς κύκλους. Εργαλεία σχεδιασμού και αξιολόγησης επιπτώσεων στο περιβάλλον είναι ο ισοδύναμος πληθυσμός, οι τουριστικοί δείκτες, ανεμοδιαγράμματα, γεωχωρικοί δείκτες με GIS, η φέρουσα ικανότητα οικοσυστήματος, μετρήσεις φυσικοχημικές, χημικές, βιοχημικές και υδραυλικές σε εργαστήριο και πεδίο κ.α.

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Μηχανική Περιβάλλοντος** |



|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85044170
* GND: 4061650-2
* BNF: cb11976343v (data)
* NDL: 00564909
* NKC: ph119808
* BNE: XX524846

 |

 |
Συντεταγμένες: 41°54′7″N 12°27′40″E﻿ / ﻿41.90194°N 12.46111°E﻿ / 41.90194; 12.46111



Το **Παλάτσο Ντέλα Ρόβερε** (ιταλικά: Palazzo Della Rovere) είναι παλάτι στη Ρώμη της Ιταλίας, που έχει πρόσοψη στη Βία ντέλα Κοντσιλιατσιόνε. Είναι επίσης γνωστό ως **Παλάτσο ντέι Πενιτεντσιέρι** (Palazzo dei Penitenzieri).

Ιστορία
-------

Η κατασκευή του παλατιού ξεκίνησε το 1480 από τον Καρδινάλιο Ντομένικο ντέλα Ρόβερε, συγγενή του Πάπας Σίξτου Δ΄ της οικογένειας ντέλλα Ρόβερε, ίσως υπό το σχέδιο του Φλωρεντίνου αρχιτέκτονα Μπάτσιο Ποντέλι. Το παλάτι χτίστηκε μεταξύ 1480 και 1490 στη νότια πλευρά της Πιάτσα Σκοσακαβάλι και καταστράφηκε το 1937. Ο Ποντέλι το δημιούργησε με το πρότυπο του αρχιτεκτονικού στυλ του Παλάτσο Βενέτσια, του πιο σημαντικού κτιρίου στη Ρώμη του 15ου αιώνα. Πέντε αίθουσες του *piano nobile*, με σημαντικές τοιχογραφίες και οροφές, αποτελούν πλέον τις επίσημες αίθουσες υποδοχής του Ιππικού Τάγματος του Παναγίου Τάφου της Ιερουσαλήμ.

Το σημερινό όνομα προστέθηκε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Πάπα Αλέξανδρου Ζ΄, ο οποίος μετέφερε εδώ τους εξομολογητές που εργάζονταν στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου, γνωστή ως *penitenzieri*. Παλαιότερα στέγαζε το ξενοδοχείο Columbus και εξακολουθεί να είναι η έδρα του Τάγματος του Παναγίου Τάφου. Η αλυσίδα ξενοδοχείων Four Seasons είναι ο νέος ένοικος του παλατιού.

Περιγραφή
---------

Το κτίριο έχει μια τεράστια πρόσοψη, εμπνευσμένη από αυτή του Παλάτσο Βενέτσια, με έναν πύργο στη βορειοανατολική γωνία. Το όνομα του Ντομένικο ντέλα Ρόβερε είναι γραμμένο στα παράθυρα του πρώτου ορόφου, ενώ το οικόσημο στην πρόσοψη είναι του Πάπα Κλήμη ΙΔ΄.

Το εσωτερικό έχει μια αυλή σε δύο επίπεδα: ένα χαμηλότερο με στοά με οκταγωνικούς πυλώνες και έναν λάκκο και ένα υψηλότερο με κήπους. Το παλάτι έχει πλούσιο εσωτερικό διάκοσμο, τα κύρια δωμάτια είναι τοιχογραφημένα με πλασματική αρχιτεκτονική. Σώζεται τμήμα της εξωτερικής ζωγραφικής, που αντιπροσωπεύει επίσης πλασματική αρχιτεκτονική. Το πιο αξιοσημείωτο χαρακτηριστικό είναι η οροφή των ημίθεων, μια γκαλερί μυθολογικών και αλληγορικών μορφών που ζωγράφισε ο Πιντουρίκκιο γύρω στο 1490. Στην αυλή του κτιρίου το 2023 έχουν βρεθεί τα ερείπια του Θεάτρου του Νέρωνα.

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Παλάτσο Ντέλα Ρόβερε** |



|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 242741108
* GND: 4612757-4

 |

 |
Η διαδρομή της πτήσης 11 της American Airlines στις 11 Σεπτεμβρίου 2001 
Η **πτήση 11 της American Airlines** ήταν μια πτήση εσωτερικού επιβατών που καταλήφθηκε από πέντε τρομοκράτες της Αλ Κάιντα στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, ως μέρος των επιθέσεων της 11ης Σεπτεμβρίου. Ο αεροπειρατής Μοχάμεντ Άτα συνετρίβη σκόπιμα το αεροπλάνο στον Βόρειο Πύργο του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου στη Νέα Υόρκη, σκοτώνοντας και τους 92 επιβαίνοντες και εξασφαλίζοντας τον θάνατο 1.402 ανθρώπων στη ζώνη πρόσκρουσης του αεροσκάφους και πάνω από αυτό. Το αεροσκάφος που εμπλέκεται, ένα Boeing 767-223ER, με ταξινόμηση N334AA, πετούσε καθημερινά την προγραμματισμένη πρωινή διηπειρωτική γραμμή της American Airlines από το Διεθνές Αεροδρόμιο Logan στη Βοστώνη προς το Διεθνές Αεροδρόμιο του Λος Άντζελες στο Λος Άντζελες.

Ο εξοπλισμός προσγείωσης από την πτήση 11 βρέθηκε στις οδούς West και Rector

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Πτήση 11 της American Airlines** |

Δεκαπέντε λεπτά μετά την πτήση, οι αεροπειρατές τραυμάτισαν τουλάχιστον τρία άτομα (πιθανώς σκότωσαν ένα), παραβίασαν βίαια το πιλοτήριο και κατατρόπωσαν τον καπετάνιο και τον πρώτο αξιωματικό. Ο Άτα, μέλος της Αλ Κάιντα και αδειούχος εμπορικός πιλότος, ανέλαβε τους ελέγχους. Οι ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας υποψιάστηκαν ότι η πτήση ήταν σε κίνδυνο επειδή το πλήρωμα δεν ανταποκρινόταν πλέον. Συνειδητοποίησαν ότι η πτήση είχε γίνει αεροπειρατεία όταν οι ανακοινώσεις του Μοχάμεντ Άτα για τους επιβάτες μεταδόθηκαν ακούσια στον έλεγχο εναέριας κυκλοφορίας. Στο αεροσκάφος, οι αεροσυνοδοί Amy Sweeney και Betty Ong επικοινώνησαν με την American Airlines και παρείχαν πληροφορίες σχετικά με τους αεροπειρατές και τους τραυματισμούς επιβατών και πληρώματος.

Το αεροσκάφος συνετρίβη στον Βόρειο Πύργο του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου στις 08:46:40 τοπική ώρα. Αμέτρητοι άνθρωποι στους δρόμους της Νέας Υόρκης παρακολούθησαν την πρόσκρουση, αλλά λίγες βιντεοσκοπήσεις απαθανάτισαν τη στιγμή. Ο σκηνοθέτης ντοκιμαντέρ Jules Naudet κατέγραψε το μόνο γνωστό πλάνα της αρχικής πρόσκρουσης από την αρχή μέχρι το τέλος. Πριν επιβεβαιωθεί η αεροπειρατεία, τα πρακτορεία ειδήσεων άρχισαν να αναφέρουν το περιστατικό και υπέθεσαν ότι η συντριβή ήταν ατύχημα.

Η πρόσκρουση και η επακόλουθη πυρκαγιά προκάλεσαν την κατάρρευση του Βόρειου Πύργου 102 λεπτά μετά τη συντριβή, με αποτέλεσμα εκατοντάδες επιπλέον θύματα. Κατά τη διάρκεια της προσπάθειας ανάκτησης στο χώρο του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου, οι εργαζόμενοι ανακάλυψαν και αναγνώρισαν δεκάδες λείψανα από τα θύματα της πτήσης 11, αλλά πολλά θραύσματα σωμάτων δεν ήταν δυνατό να αναγνωριστούν.
**Η Σύντομη Δεύτερη Ζωή της Μπρι Τάνερ** είναι νουβέλα της Έκλειψης με συγγραφέα τη Στέφενι Μέιερ. Διηγείται την ιστορία μιας νεογέννητης βρικόλακα, της Μπρι Τάνερ, που εμφανίζεται στο τρίτο βιβλίο της σειράς, την Έκλειψη. Το βιβλίο είναι γραμμένο απ' την οπτική της Μπρι.

Πλοκή
-----

Η ιστορία αρχίζει με την Μπρι και τον Ντιέγκο σε κυνήγι ανθρώπινου αίματος στο Σιατλ, στην Ουάσινγκτον. Η Μπρι ήταν βρικόλακας τρεις μήνες, ήταν δηλαδή νεογέννητη ακόμα, και ο Ντιέγκο έντεκα (επίσης νεογέννητος δηλαδή). Μετά το κυνήγι συζητάνε για *Εκείνη* (τη Βικτόρια), και, κρυμμένοι σε μια σπηλιά, μιλάνε για τις ανθρώπινες ζωές τους και πως αποφάσισε ο Ράιλι να τους χαρίσει μια δεύτερη ζωή ως βρικόλακες. Καταλήγουν ότι ο Ράιλι τους χρησιμοποιεί και πιθανότατα τους λέει ψέματα, και ανακαλύπτουν πως ο ήλιος δε μπορεί να σκοτώσει έναν βρικόλακα, όπως τους είχε είπε, αλλά κάνει το δέρμα τους να ακτινοβολεί. Γρήγορα γίνονται φίλοι, κι έπειτα ψάχνουν για τον Ράιλι και την αγέλη τους, που ζούσε νομαδικά. Τους βρίσκουν, κι όταν νυχτώνει ακολουθούν τον Ράιλι πιστεύοντας πως πάει να συναντήσει *Εκείνη*. Οι υποψίες τους επαληθεύτηκαν, κι έτσι κρυφάκουσαν τη συζήτηση τους.

Όταν οι Βολτούρι εμφανίστηκαν, απείλησαν τη Βικτόρια πως θα τη σκοτώσουν επειδή δημιούργησε έναν στρατό από νεογέννητους τον οποίο δε μπορεί να ελέγξει (καταπατώντας έτσι το νόμο), αλλά προθυμοποιήθηκαν να της δώσουν μια ευκαιρία εάν κατέστρεφε τη σύναξη των Κάλεν. Αν δεν έκανε την επίθεση της μέσα σε πέντε μέρες, θα την σκότωναν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  archive.org/details/shortsecondlifeo00litt. Ανακτήθηκε στις 21  Φεβρουαρίου 2019.

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Η σειρά **Λυκόφως** της **Στέφανι Μέγιερ** |
| --- |
|  |
| Σειρά βιβλίων | 
* *Λυκόφως*
* *Νέα Σελήνη*
* *Έκλειψη*
* *Χαραυγή*
 |
|  |
| Σειρά ταινιών | 
* *Λυκόφως* (2008)
* *Νέα Σελήνη* (2009)
* *Έκλειψη* (2010)
* *Χαραυγή - Μέρος 1* (2011)
* *Χαραυγή - Μέρος 2* (2012)
 |
|  |
| Χαρακτήρες | 
* Μπέλα Σουάν
* Έντουαρντ Κάλεν
* Τζέικομπ Μπλακ
 |
|  |
| Βιβλία Spin-offs | 
* *Η Σύντομη Δεύτερη Ζωή της Μπρι Τάνερ*
* *Ήλιος του Μεσονυκτίου* (ανέκδοτο)
* *Ζωή και Θάνατος: Λυκόφως με νέα ματιά*
 |
|  |
| Κόμικς | 
* *Λυκόφως: Graphic Novel*
* *Νέα Σελήνη: Graphic Novel*
 |
|  |
| Άλλα | 
* *To Έπος του Λυκόφωτος: Ο Επίσημος Οδηγός*
* Scene It? Twilight
 |

 |
Οι περιφέρειες του Βασιλείου των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων
Η **περιφέρεια Τράβνικ** (*κροατικά : Travnička oblast*, *σερβικά : Травничка област*) ήταν διοικητική περιφέρεια του Βασιλείου Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων από το 1922 έως το 1929. Διοικητικό της κέντρο ήταν η πόλη Τράβνικ στην σημερινή Βοσνία και Ερζεγοβίνη.

Το 1929 καταργήθηκαν οι περιφέρειες και η περιοχή διαιρέθηκε μεταξύ των Μπανόβινα Λίτοραλ, Μπανόβινα Ντράβα και Μπανόβινα Ζέτα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Oblast of TRAVNIK, 1900.ethnia.org, στα σερβικά
2. ↑  SLAVO GRGIĆ, Katoliĉki školski centar *Ivan Pavao II*, Bihać, στα σερβικά
3. ↑  The historical maps of Yugoslavia, Arhiv Jugoslavije Αρχειοθετήθηκε 2014-04-28 στο Wayback Machine. στα αγγλικά
Το **MusicBrainz** είναι ένα έργο που έχει ως στόχο να δημιουργήσει μία ανοικτού περιεχόμενου μουσική βάση δεδομένων. Παρόμοια με το εγχείρημα freedb, ιδρύθηκε ως απάντηση στους περιορισμούς που υπάρχουν στην CDDB. Ωστόσο, το MusicBrainz επέκτεινε τους στόχους του για να γίνει κάτι πέρα από απλό αποθετήριο μεταδεδομένων compact disc, μία δομημένη ανοιχτή διαδικτυακή βάση δεδομένων για τη μουσική.

Το MusicBrainz καταγράφει πληροφορίες σχετικά με τους καλλιτέχνες, τα δημοσιευμένα έργα τους, και τις σχέσεις μεταξύ τους. Οι καταχωρήσεις για τα δημοσιευμένα έργα περιλαμβάνουν στο ελάχιστο τον τίτλο του άλμπουμ, τους τίτλους των κομματιών, και τη διάρκεια του κάθε κομματιού. Οι εγγραφές αυτές διατηρούνται από τους συντάκτες εθελοντές που ακολουθούν τις γραμμένες από την κοινότητα οδηγίες μορφής. Ηχογραφημένα έργα μπορούν επιπρόσθετα να αποθηκεύουν πληροφορίες σχετικά με την ημερομηνία κυκλοφορίας και την χώρα, το CD ID, εξώφυλλο, ακουστικό αποτύπωμα, ελεύθερης μορφής κείμενο σχολιασμού και άλλα μεταδεδομένα. Ώς προς τις 6 Φεβρουαρίου 2014, το MusicBrainz περιείχε πληροφορίες για περίπου 850.000 καλλιτέχνες, 1,3 εκατομμύρια εκδόσεις, και 13,5 εκατ ηχογραφήσεις.

Οι τελικοί χρήστες μπορούν να χρησιμοποιήσουν λογισμικό που επικοινωνεί με το MusicBrainz για να προσθέτουν ετικέτες μεταδεδομένων στα ψηφιακά αρχεία πολυμέσων τους, όπως MP3, Ogg Vorbis ή AAC.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Highfield, Ashley. "Keynote speech given at IEA Future Of Broadcasting Conference", BBC Press Office, 2007-06-27. Retrieved on 2008-02-11.
2. ↑  doi:10.1109/5254.988466
3. ↑  «Database Statistics». MusicBrainz. Ανακτήθηκε στις 14 Ιουνίου 2014.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **MusicBrainz** |

* Επίσημος ιστότοπος
Η **γλυπτογόνη** (λατινική και επιστημονική ονομασία *Glyptogona*) είναι γένος αραχνών που ανήκει στην οικογένεια αραχνίδες, η οποία περιλαμβάνει τις αράχνες που υφαίνουν τον συνηθισμένο κυκλικό ιστό (ομόκεντρη διάταξη).

Το γένος γλυπτογόνη περιγράφηκε περιγράφηκε για πρώτη φορά επιστημονικά από τον Γάλλο φυσιοδίφη Εζέν Σιμόν το 1885. Πολλά είδη που κατατάσσονταν παλαιότερα στο *Glyptogona* έχουν μεταφερθεί σε άλλα γένη, με αποτέλεσμα το γένος να περιλαμβάνει πλέον μόνο δύο είδη, τα εξής (αναφέρονται με τα ονόματα των επιστημόνων που τα περιέγραψαν πρώτοι και τη γεωγραφική κατανομή τους):

* *Glyptogona duriuscula*, Simon, 1895 – Σρι Λάνκα
* *Glyptogona sextuberculata* (Keyserling, 1863) – από Ιταλία και Ελλάδα μέχρι το Ισραήλ. Αυτό είναι το είδος με βάση το οποίο ορίστηκε το γένος (*species typica*).

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Gen. Glyptogona Simon, 1885». *World Spider Catalog*. Natural History Museum Bern. Ανακτήθηκε στις 13 Μαΐου 2019.
2. ↑  Simon, E. (1885). «Études arachnologiques. 16e Mémoire. XXIII. Matériaux pour servir à la faune des arachnides de la Grèce». *Annales de la Société Entomologique de France* **4** (6): 305-356.
Ο **Δαβίδ Α΄**, γεωργιανά: დავით I David I, (απεβ. στις 23 Φεβρουαρίου 943) ήταν Γεωργιανός πρίγκιπας από τον Oίκο των Βαγρατιδών-Ιβηρίας του κλάδου του Tάο-Κλαρτζέτι που κυβέρνησε, με τον τίτλο του *πατρός-κυρίου* (mampali), στην Aντζάρα και στο Nιγκάλι από το 889 και στο Kλαρτζέτι από το 900 έως την παραίτησή του το 943.

Βιογραφία
---------

Ο Δαβίδ Α΄ ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Σουμπάτ Α΄, ιδρυτή της γραμμής Κλαρτζέτι των Βαγκρατιδών. Μετά το τέλος του Σουμπάτ Α΄ το 889, ο μικρότερος αδελφός τού Δαβίδ Α΄, ο Βαγράτ Α΄ έγινε διάδοχος στο Κλαρτζέτι, ενώ οι κτήσεις του Δαβίδ Α΄ περιορίζοντο στις λιγότερο σημαντικές περιοχές της Ατζαρίας και του Νιγκάλι. Με το τέλος του Βαγράτ Α΄ το 900, ο Δαβίδ Α΄ ανέκτησε το Kλαρτζέτι με το βασικό φρούριο και την εμπορική πόλη Aρτανούτζι. Παραιτήθηκε υπέρ του γιου του Σουμπάτ Β΄ και απεβίωσε ως μοναχός το 943.

Ο Δαβίδ Α΄ αναφέρεται από τον Κωνσταντίνο Ζ΄ των Μακεδόνων στο *Προς τον ίδιον υιόν Ρωμανόν (περί διοικήσεως της Αυτοκρατορίας)* που αποδίδει τον τίτλο *πατήρ-κύριος* του Δαυίδ Α΄ στα ελληνικά ως *μάμπαλις* και τον μεταφράζει λανθασμένα ως «πανάγιος».

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Rapp, Stephen H. (2003), *Studies in Medieval Georgian Historiography: Early Texts And Eurasian Contexts*, p. 388. Peeters Publishers, (ISBN 90-429-1318-5)
Ο **Δημήτριος**, γεωργιανά: დემეტრე *Demetre,* (απεβ. το 1455) από τον Οίκο των Βαγρατιδών-Ιβηρίας ήταν Γεωργιανός βασιλικός πρίγκιπας. Ήταν δούκας του Ιμερέτι, με διαλείμματα, από το 1401 έως το 1455.

Βιογραφία
---------

Ο Δημήτριος ήταν γιος του Αλέξανδρου Α΄ του Ιμερέτι (απεβ. το 1389), ο οποίος είχε αποσχιστεί από το βασίλειο της Γεωργίας κατά τις εισβολές του Τιμούρ στη χώρα αυτή το 1387. Αφού σκοτώθηκε ο θείος του Γεώργιος Α΄ το 1392, ο Δημήτριος παρασύρθηκε από τον άλλο θείο του, τον Κωνσταντίνο (Β΄), για να αναζητήσει καταφύγιο στα βουνά του Καυκάσου. Κατάφεραν να επιστρέψουν στο Ιμερέτι το 1396, οπότε ο Κωνσταντίνος Β΄ ανακηρύχθηκε βασιλιάς. Αυτός απεβίωσε άτεκνος το 1401, αφήνοντας τον θρόνο στον νεαρό και αδύναμο Δημήτριο. Ωστόσο την ανάρρησή του στον θρόνο εμπόδισε ο Γεώργιος Ζ΄ της Γεωργίας, ο οποίος, μόλις απελευθερώθηκε από έναν παρατεταμένο πόλεμο με τον Τιμούρ Λενκ, εισέβαλε στο Ιμερέτι. Οι Δαδιάνι της Μινγκρελίας και οι ευγενείς του Ιμερέτι αιχμαλώτισαν τον Δημήτριο και τον παρέδωσαν στον Γεώργιο Ζ΄, ο οποίος του φέρθηκε με προσοχή και τον έστειλε σε ασφαλές καταφύγιο στο Σομχίτη του Κάρτλι. Ο Αλέξανδρος Α΄ της Γεωργίας, ο οποίος νυμφεύτηκε την αδελφή του Δημητρίου Τάμαρ περί το 1415, τον επανέφερε στηο Ιμερέτι ως υποτελή *εριστάβι* (δούκα, φεουδάρχη). Ο Δημήτριος παρέμεινε πιστός στο στέμμα της Γεωργίας και απεβίωσε το 1455 .

Ο ισχυρισμός του Γεωργιανού ιστορικού των αρχών του 18ου αι. πρίγκιπα Βαχούστι, ότι ο Βαγράτ ΣΤ΄, ο προπάτορας της μετέπειτα δυναστείας των βασιλέων του Ιμερέτι, ήταν γιος του Δημητρίου, είναι ψευδής. Η εκδοχή υιοθετήθηκε από τη Mαρί-Φελισιτέ Μπροσέ τον 19ο αι. και επέζησε μέχρι τον 2ό αι. Έχει απορριφθεί από αρκετούς μελετητές και ο Κύριλ Τουμάνοφ διευκρίνισε τελικά την πραγματική καταγωγή του Βαγράτ ως εγγονού του Κωνσταντίνου Α΄ της Γεωργίας.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Bagrationi, Vakhushti (1976). Nakashidze, N.T. επιμ. (PDF) (στα Russian). Tbilisi: Metsniereba. σελ. 42 .  Missing or empty `|title=` (βοήθεια)CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
2. ↑  Toumanoff, Cyril (1949–51). «The Fifteenth-Century Bagratids and the Institution of Collegial Sovereignty in Georgia». *Traditio* **7**: 190–197.
Η **Σταυριάνθη Αναστασιάδου** (Σμύρνη, 1882 - Αθήνα, 1962) ήταν διακεκριμένη Ελληνίδα παιδαγωγός.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1882 στη Σμύρνη και ήταν κόρη των, καταγόμενων από τη Σάμο, Νικολάου Βουτσαδοπούλου και Θεανώς Μαυρομάτη. Φοίτησε στο Διδασκαλείο του Ομηρείου Παρθεναγωγείου Σμύρνης και μετά την αποφοίτησή της μετέβη στο Ναζλί όπου διετέλεσε νηπιαγωγός για μια διετία. Με την επιστροφή της στη Σμύρνη διορίστηκε νηπιαγωγός στη συνοικία του Αγίου Νικολάου από όπου αργότερα παραιτήθηκε ιδρύοντας, μαζί με τον σύζυγό της, ιδιωτικό εκπαιδευτήριο που λειτούργησε αδιάκοπα μέχρι το 1922. Την ίδια περίοδο εδραιώθηκε ως παιδαγωγός μέσα από το βιβλίο της *Παιδικαί βαθμίδες*.

Παράλληλα διακρίθηκε για την έντονη κοινωνική και εθνική της δράση: συγκεκριμένα δραστηριοποιήθηκε αρχικά κατά τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1910 μέσω της τοπικής της ενορίας ενώ από το 1914, όταν άρχισαν οι διωγμοί εναντίον των ελληνικών πληθυσμών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, είχε σημαντική συμβολή στην οργάνωση συσσιτίων υπέρ των διωκόμενων. Το 1919, με την άφιξη του ελληνικού στρατού στη Σμύρνη στα πλαίσια της Μικρασιατικής εκστρατείας υπήρξε πρόεδρος του σωματείου *Ιάδα Αδελφή του Στρατιώτου*, το οποίο μεριμνούσε για την ψυχαγωγία και την ανακούφιση των Ελλήνων στρατιωτών μέσω της αποστολής δεμάτων, της δημιουργίας τμήματος αλληλογραφίας και των επισκέψεων στους στρατιώτες του μετώπου. Επίσης, ήταν ιδρυτικό μέλος της *Άμυνας Ελληνίδων Μικρασίας*. Για τη δράση της τιμήθηκε με τον πολεμικό σταυρό Γ΄ τάξεως.

Μετά τη Μικρασιατική καταστροφή η Αναστασιάδου κατέφυγε στην Αθήνα όπου ίδρυσε πρώτα το *Εργαστήριον Απόρων Γυναικών* και έπειτα, το 1923, τη Χριστιανική Ένωση Νεανίδων, της οποίας διετέλεσε πρώτη πρόεδρος. Το 1930 συμμετείχε σε διεθνές συνέδριο στο Παρίσι ενώ το ίδιο έτος τιμήθηκε εκ νέου από το ελληνικό κράτος με την απονομή μεταλλίου εξαιρέτων πράξεων. Η δράση της συνεχίστηκε και τα επόμενα χρόνια ενώ από το 1950 απετέλεσε μέλος του διοικητικού συμβουλίου του συλλόγου *Αποφοίτων Ομηρειάδων*. 

Κατά τα τελευταία χρόνια της ζωής της αντιμετώπισε κινητικά προβλήματα. Απεβίωσε στις 23 Αυγούστου του 1962 στην Αθήνα. Ήταν παντρεμένη από το 1904 με τον θεολόγο Αθανάσιο Αναστασιάδη από το Τσεσμέ. Γιος της ήταν ο καθηγητής ηλεκτρονικής φυσικής του Πανεπιστημίου Αθηνών, Μιχαήλ Αναστασιάδης.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  Βικέτος, Νίκος; Μπαρμπάτση, Αικατερίνη (Οκτώβριος - Δεκέμβριος 2015). «Η νηπιαγωγός Σταυριάνθη Αναστασιάδου». *Μικρασιατική Ηχώ*: 8-9.. Ανακτήθηκε στις 10 Ιουλίου 2016. [*νεκρός σύνδεσμος*]
2. 1 2 3 4  «Εκείνοι που μας φεύγουν». *Μικρασιατικά Χρονικά* (Αθήναι: Τμήμα Μικρασιατικών Μελετών της Ενώσεως Σμυρναίων) **τόμος δέκατος**: 500 - 501. 1963.
3. ↑  «Το Γυναικείο Κίνημα στην Ελλάδα». *www.segth.gr*. Σύλλογος Επιστημόνων Γυναικών Θεσσαλονίκης. Ανακτήθηκε στις 10 Ιουλίου 2016.
4. ↑  Καμούζης, Δημήτρης (2015). «Η γυναικεία εκπαίδευση και ο γλωσσικός εξελληνισμός των τουρκόφωνων Ρωμιών της Μικράς Ασίας: To Ομήρειο Παρθεναγωγείο Σμύρνης (1881-1922)». *Δελτίο Κέντρου Μικρασιατικών Σπουδών* **19**: 133.. Ανακτήθηκε στις 10 Ιουλίου 2016.
Ο **Όντο**, γαλλ.: *Odo* (απεβ. το 985) ήταν ο δεύτερος κόμης του Fézensac από το 960 έως το τέλος του.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Γουλιέλμου Γκαρθές. Ο μικρότερος αδελφός του Όντο, ο Βερνάρδος Α΄, έλαβε το Αρμανιάκ, ένα μέρος της επικράτειας τού πατέρα τους.

Ο Όντο πέρασε τα πρώτα του χρόνια λεηλατώντας γειτονικά εδάφη, και διαπράττοντας πολλές παραβιάσεις κατά της Εκκλησίας. Γι' αυτό ονομάστηκε από τους εκκλησιαστικούς χρονικογράφους *Eλλειπής* ή *Aνόητος*. Στη μετέπειτα ζωή του επανορθώθηκε, δωρίζοντας την εκκλησία του Σαιν-Μαρτίν ντε Μπερντάλ στους Κανόνες μοναχούς του Σαιν-Μαρί.

Τον διαδέχθηκε ο μονάκριβος γιος του Bερνάρδος.

Πηγές
-----

* *Histoire de la Gascogne*, l'Abbé JJ Montlezun, 1846 – 50 ( σε απευθείας σύνδεση )
* *L'art de vérifier les dates des faits historiques, des inscriptions, des chroniques, κ.λπ.*, τόμ. 9, 1818, σσ.296 κ.εξ. ( σε απευθείας σύνδεση )
Το **Γήπεδο Μεσσηνιακού** βρίσκεται στην Καλαμάτα, στη βορειοανατολική συνοικία της πόλης, στην οδό Άστρους7, κοντά στο Κάστρο. Χτίστηκε το 1967 και ανήκει στον Μεσσηνιακό Γ.Σ.

Ιστορικό
--------

Το γήπεδο του Μεσσηνιακού Γ.Σ. υπήρχε ανέκαθεν στον ίδιο χώρο και εξυπηρετούσε τον ομώνυμο ιστορικό αθλητικό σύλλογο που λειτουργεί από το 1888. Η αρχική έκταση αποκτήθηκε από το σύλλογο στο τέλος του 19ου αιώνα από σταδιακές παραχωρήσεις οικοπέδων από τις επιφανείς προσωπικότητες-μέλη του συλλόγου. Από τη δεκαετία του '30 ο σύλλογος δημιούργησε και στεγασμένο χώρο εκγύμνασης, ένα πρωτοποριακό για την εποχή έργο. Το στάδιο δεν είχε κερκίδες και φιλοξενούσε τους αθλητές στίβου, αφού αυτό ήταν το βασικό άθλημα που καλλιεργούσε το σωματείο. Παράλληλα, το γήπεδο χρησιμοποιούσαν οι ποδοσφαιρικές ομάδες της πόλης Απόλλων Καλαμάτας και Πράσινα Πουλιά Καλαμάτας, αφού ο Μεσσηνιακός δεν είχε ποδοσφαρικό τμήμα ως το 1967.

Το 1967, η δημιουργία ερασιτεχνικού ποδοσφαιρικού τμήματος από το Μεσσηνιακό και η ίδρυση της ημιεπαγγελματικής ομάδας Π.Σ. Καλαμάτα υπήρξε η αφορμή να χτιστούν οι πρώτες κερκίδες και να λάβει ο χώρος μορφή γηπέδου. Τη σημερινή του μορφή, με τις τρεις κερκίδες, έλαβε το 1994 με πρωτοβουλία και χρηματοδότηση του Σταύρου Παπαδόπουλου, τότε προέδρου του Π.Σ. Καλαμάτα, η οποία μετέφερε εκεί την έδρα της αντί για το Δημοτικό Στάδιο Καλαμάτας, στο οποίο αγωνιζόταν ως τότε. 

Το 2000 το γήπεδο αναμορφώθηκε με την τοποθέτηση πλαστικών καθισμάτων και την ανανέωση του φωτισμού και φιλοξένησε φιλικό αγώνα της εθνικής Ελλάδος. Το 2003 ο Π.Σ. Καλαμάτα αποχώρησε από το γήπεδο αλλά επανήλθε το 2010. Το γήπεδο αποτελεί πάντα την έδρα της ποδοσφαιρικής ομάδας του Μεσσηνιακού, που έχει αγωνιστεί ως τη Β΄ Εθνική.

Περιγραφή
---------

Το γήπεδο του Μεσσηνιακού περιλαμβάνει:

* Ποδοσφαιρικό αγωνιστικό χώρο με χλοοτάπητα διαστάσεων Α΄ Εθνικής.
* Εγκαταστάσεις στίβου (προπονητήριο): βαλβίδες ρίψεων και αλμάτων και διαδρομές χωρίς πλαστικό τάπητα.
* Αποδυτήρια.
* 4 προβολείς.
* Τρεις κερκίδες: Νότια (η παλιότερη), Βόρεια και Δυτική (η νεότερη) με πλαστικά καθίσματα, συνολικής χωρητικότητας 5.613 καθήμενων θεατών. Παλιότερα η χωρητικότητά του ήταν μεγαλύτερη.
* Γραφεία στη νότια κερκίδα και την αίθουσα "Αναστάσιος Μισέρος", από το όνομα του εκλιπόντα παλιού προέδρου του συλλόγου. Η αίθουσα αυτή διαθέτει φωτογραφικό υλικό, έπαθλα, ιστορικά αρχεία και ντοκουμέντα του συλλόγου.

Ρεκόρ προσέλευσης
-----------------

* Α΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 1995-1996: Π.Σ. Καλαμάτα - Παναθηναϊκός: **8.323 θεατές**.

Διοργανώσεις
------------

* Διεθνής φιλικός αγώνας: Ελλάδα-Αυστρία 4-1 (Τετάρτη 23 Φεβρουαρίου 2000).
* Κύπελλο Ιντερτότο: Π.Σ. Καλαμάτα - Τσμελ Μπιλσάνι (Τσεχίας: 0-3, καλοκαίρι 2000.
* Αγώνες Α΄ Εθνικής: ως έδρα του Π.Σ. Καλαμάτα τις σεζόν: 1972-73, 1974-75, 1995-96, 1996-97, 1997-98, 1999-2000 και 2000-01.
* Β΄ Εθνική, Γ΄ Εθνική και Δ΄ Εθνική: ως έδρα του Μεσσηνιακού, του Π.Σ. Καλαμάτα και του Απόλλωνα Καλαμάτας (την περίοδο 1959 ως 1967).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Γήπεδο Μεσσηνιακού.
Ο **Μιχαήλ ο Βουρλιώτης** († 1771 ή 1772) είναι νεομάρτυρας της Ορθόδοξης Εκκλησίας που εκτελέστηκε στα τέλη του 18ου αιώνα από τους Οθωμανούς.

Βιογραφία
---------

Σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία, ο Μιχαήλ γεννήθηκε στα Βουρλά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και αργότερα μετέβη στη γειτονική Σμύρνη, όπου αρχικά εργαζόταν ως γανωματής. Σε νεαρή ηλικία εξισλαμίστηκε μετά από παραινέσεις ενός μουσουλμάνου ιδιοκτήτη καφενείου, ο οποίος επιπλέον τον προσέλαβε στην επιχείρησή του. Ωστόσο αργότερα ο Μιχαήλ μετάνιωσε και επέστρεψε φανερά στον χριστιανισμό κατά τη γιορτή της Ανάστασης, γεγονός που οδήγησε στη σύλληψή του από τις αρχές, καθώς θεωρήθηκε αυτομάτως αποστάτης του Ισλάμ. 

Στη διάρκεια της φυλάκισης και των ανακρίσεων επέμεινε στην απόφασή του, με επακόλουθο την καταδίκη του σε θάνατο και την εκτέλεσή του δια αποκεφαλισμού. Κατόπιν η σορός του πετάχτηκε στη θάλασσα και ξεβράστηκε σε ακτή από όπου περισυνελέγη από χριστιανούς οι οποίοι τον έθαψαν στην εκκλησία της Αγίας Φωτεινής. Αναφέρεται ως ένας από τους έξι συνολικά νεομάρτυρες που εκτελέστηκαν στη Σμύρνη τη χρονική περίοδο από τη δεκαετία του 1760 μέχρι και τις παραμονές της Ελληνικής Επανάστασης. Η μνήμη του τιμάται από την Ορθόδοξη Εκκλησία την 16η Απριλίου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Οι νεομάρτυρες». Ανακτήθηκε στις 28  Ιουλίου 2023.
2. ↑  Παπαδοπούλου, Χρυσοστόμου (1922). *Οι νεομάρτυρες*. Αθήναι: χ.ε. σελ. 38.
3. 1 2 3  *Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια*. **8ος**. Αθήναι: Αθ. Μαρτίνος. 1966. σελ. 1212.
4. 1 2 3  Δουκάκη, Κωνσταντίνου Χ. (1892). *Μέγας συναξαριστής*. Εν Αθήναις: Α. Κολλαράκη και Ν. Τριανταφύλλου. σελ. 161-163.
5. 1 2  Καραμπελιάς, Γιώργος (2009). *Κοραής και Γρηγόριος Ε΄. Κοινωνικές συγκρούσεις και Διαφωτισμός στην προεπαναστατική Σμύρνη*. Αθήνα: Εναλλακτικές Εκδόσεις. σελ. 86-87.
Συντεταγμένες: 38°27′54.673″N 23°35′4.056″E﻿ / ﻿38.46518694°N 23.58446000°E﻿ / 38.46518694; 23.58446000

Το **κάστρο Καράμπαμπα** είναι οχύρωση που βρίσκεται σε λόφο στην ηπειρωτική ακτή της Χαλκίδας. Το σημερινό κάστρο κτίστηκε το 1684 σε σχέδια του Βενετού Τζερόλιμο Γκαλόπο για λογαριασμό των Οθωμανών. Στη θέση του κάστρου βρισκόταν κατά την αρχαιότητα η πόλη Κάνηθος και πιθανόν να ήταν οχυρωμένη κατά τους Ρωμαϊκούς χρόνους, όμως δε σωζόταν κάστρο κατά την βυζαντινή και ενετική εποχή. Ο Φραγκίσκος Μοροζίνι το πολιόρκησε ανεπιτυχώς το 1688 και παρέμεινε απόρθητο μέχρι που πέρασε στην κυριότητα του ελληνικού κράτους το 1833.

Το κάστρο αυτό βρίσκεται στην κορυφή του λόφου Φούρκα, από την οποία εποπτεύει τόσο την Χαλκίδα και τον Εύριπο όσο και μεγάλο τμήμα του βόρειου και του νότιου Ευβοϊκού κόλπου. Το κάστρο είναι στενόμακρο, αναπτυγμένο σε άξονα ανατολής-δύσης, με μέγιστο μήκος 240 μέτρα και πλάτος 54. Διαθέτει τρεις προμαχώνες, ένα μεγάλο πύργο και προτείχισμα στη βόρεια πλευρά. Ο πιο σύνθετος προμαχώνας είναι ο εξαγωνικός στην ανατολική άκρη του κάστρου, απέναντι από τη Χαλκίδα. Η μόνη πύλη του κάστρου βρίσκεται στη νοτιοανατολική πλευρά. Ανάμεσα στην πύλη και στον προμαχώνα βρίσκεται το κωδωνοστάσιο, όπου βρισκόταν η καμπάνα συναγερμού του κάστρου. Στη δυτική πλευρά του κάστρου βρίσκεται εφτάγωνος πύργος, με στενή είσοδο. Βρίσκεται στο ψηλότερο σημείο του λόφου και οι τοίχοι του έχουν πάχος 3,5 μέτρα εξωτερικά. Στο εσωτερικό του υπήρχε δεξαμενή για τις ανάγκες του κάστρου. Το ύψος των τειχών είναι 6 μέτρα.

Στο παρελθόν στο κάστρο βρίσκονται στρατιωτικές εγκαταστάσεις. Σήμερα το μόνο σωζόμενο κτίριο στο εσωτερικό του κάστρου είναι ο ναός του Προφήτη Ηλία, κτισμένος το 1895. Στις επάλξεις του ανατολικού προμαχώνα βρίσκονται δύο ρωσικά κανόνια του 19ου αιώνα. Στο βόρειο τμήμα του τείχους διατηρούνται οι τυφεκιοθυρίδες. Ο εσωτερικός διάδρομος του δυτικού πύργου έχει μετατραπεί σε εκθεσιακό χώρο όπου εκτίθενται γλυπτά, από ανάγλυφες παραστάσεις μέχρι αρχιτεκτονικά μέλη, που χρονολογούνται από την παλαιοχριστιανική, βυζαντινή, ενετική και οθωμανική εποχή.

Εικόνες
-------

* Εσωτερική άποψηΕσωτερική άποψη
* Η πύλη εισόδουΗ πύλη εισόδου
* Εξωτερική άποψηΕξωτερική άποψη
* ΤυφεκιοθυρίδεςΤυφεκιοθυρίδες

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  «Φρούριο Καράμπαμπα». *odysseus.culture.gr*. Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Αυγούστου 2007. Ανακτήθηκε στις 12 Οκτωβρίου 2021.
2. 1 2 3  «Το Κάστρο του Καράμπαμπα στη Χαλκίδα». *Eviaportal.gr*. 5 Απριλίου 2014. Ανακτήθηκε στις 12 Οκτωβρίου 2021.
Συντεταγμένες: 49°26′02″N 0°12′24″E﻿ / ﻿49.43389°N 0.20667°E﻿ / 49.43389; 0.20667



Ο **Σηκουάνας** (γαλλικά: *Seine,* προφέρεται [sɛn]) είναι ένας από τους κυριότερους ποταμούς της βορειοδυτικής Γαλλίας. Έχει μήκος 780 χιλιόμετρα και αποτελεί σημαντικότατη υδάτινη εμπορική αρτηρία. Αποτελεί επίσης πόλο έλξης τουριστών, κυρίως στην πόλη του Παρισιού.

Ετυμολογία
----------

Το όνομα «Σηκουάνας» προέρχεται από το λατινικό *Sequana*, που με τη σειρά του προέρχεται από το κελτικό *Sicauna*, η ρίζα του οποίου (*sak-*) σημαίνει «ιερός» και η κατάληξη *-onna* δηλώνει «πηγή, ποταμός». Στην περιοχή που αποτελεί τώρα τη Νορμανδία, ο Σηκουάνας ήταν γνωστός ως *Rodo* ή *Roto*, παραδοσιακές κελτικές ονομασίες για ποταμούς, όπως για παράδειγμα ο Ροδανός.

Πλοήγηση του ποταμού
--------------------

Ο Σηκουάνας έχει εκβαθυνθεί και ποντοπόρα σκάφη ελλιμενίζονται στη Ρουέν, 120 χιλιόμετρα από τη θάλασσα. Στο Παρίσι, ο ποταμός είναι μόλις 24 μέτρα πάνω από το επίπεδο της θάλασσας και 560 χιλιόμετρα από το στόμιό του, με αποτέλεσμα να έχει αργή ροή και να καθιστά εύκολη την πλοήγησή του.

Το μέσο βάθος του Σηκουάνα σήμερα στο Παρίσι είναι περίπου οκτώ μέτρα, ενώ ελέγχεται και το πλάτος του. Κατά διαστήματα, παρουσιάζεται υπερχείλιση των υδάτων από το σύστημα υπονόμων του Παρισιού, κυρίως κατά περιόδους μεγάλων βροχοπτώσεων, με αποτέλεσμα μεγάλες ποσότητες αστικών λυμάτων να καταλήγουν στον Σηκουάνα.

Ιστορία
-------

Από τo 855, ομάδες Βίκινγκς ανεβαίνουν τον Σηκουάνα, λεηλατούν τη Νορμανδία και πολιορκούν το Παρίσι. Τελικά εγκαθίστανται μόνιμα στην περιοχή κατά το 896. Με τη συνθήκη του Σαιν Κλέρ συρ Επτ (Saint-Clair-sur-Epte) στα 911, το δουκάτο της Νορμανδίας αναγνωρίζεται από τον βασιλιά της Γαλλίας Κάρολο Γ΄, ενώ το όριό του είναι ο μικρός παραπόταμος Επτ (Epte), στην αριστερή όχθη του Σηκουάνα.

Το 1684, ο βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΔ΄ εγκαινιάζει τη μηχανή Μαρλύ, που βρίσκεται μέσα στον Σηκουάνα, προκειμένου να αντλήσει το νερό του ποταμού για τις διάφορες υδάτινες κατασκευές και σιντριβάνια στο πάρκο του ανακτόρου των Βερσαλλιών. Από το 1830 αρχίζει η διευθέτηση του Σηκουάνα με την κατασκευή φραγμάτων και υδατοφρακτών.

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Σηκουάνας** |

1. ↑  archive.wikiwix.com/cache/?url=http%3A%2F%2Fgeodesie.ign.fr%2Ffiche\_nivellement.asp%3Fnom\_rn%3DZ.C.R3-7&title=rep%C3%A8re+de+nivellement+Z.C.R3-7.
2. ↑  Martin Seidl, *The fate of organic matter in river Seine after a combined sewer overflow*, ENPC - University Paris Val de Marne Paris XII (France), 1997, 181 pp.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85119617
* GND: 4054330-4
* BNF: cb119582905 (data)
* NDL: 00970894
* NKC: ge594235

 |

 |
Συντεταγμένες: 35°14′54.69″N 23°48′39.50″E﻿ / ﻿35.2485250°N 23.8109722°E﻿ / 35.2485250; 23.8109722
Η **Συία** ήταν αρχαία πόλη της νοτιοδυτικής Κρήτης. Βρίσκεται στο χωριό Σούγια, 70 χιλιόμετρα νότια των Χανίων. 

Όπως και η Λισός η Συία αποτελούσε ευρύχωρο και ασφαλές επίνειο της Ελύρου. Ο Στράβωνας ονομάζει την πόλη «*Σύβα*». Το όνομά της πιθανόν να προέρχεται από την αρχαία λέξη *Συς* που σημαίνει χοίρος, εξαιτίας της πιθανής ύπαρξης δασών βελανιδιάς τα οποία αποτελούν τη βασική τροφή των χοίρων. Η Συία γνώρισε άνθηση κατά τη διάρκεια της Ρωμαϊκής και πρώτης Βυζαντινής περιόδου. Υπάρχουν ρωμαϊκά ερείπια και τρεις παλαιοχριστιανικές βασιλικές. Πιθανόν η πόλη να καταστράφηκε να καταστράφηκε από τους Σαρακηνούς. Ο Ρόμπερτ Πάσλεϊ (*Robert Pashley*) εντόπισε στα βορειοδυτικά της Ελύρου ερείπια ρωμαϊκού δικτύου ύδρευσης και λουτρών. Στη Συία υπάρχουν επίσης ερείπια αρχαίων κτιρίων, τειχών, θολωτών τάφων και θεμέλια ρωμαϊκών σπιτιών. 

Η Συία είχε δημιουργήσει οικονομική ένωση με την Υρτακίνα, την Έλυρο, τη Λισσό και την Τάρρα, ενώ συμμετείχε και στην Ένωση των Ορέων τον 3ο αιώνα π.χ. α, μια ομοσπονδίας ορεινών πόλεων όπου τα μέλη της απολάμβαναν ανεξαρτησία αλλά είχαν κοινή εσωτερική και εξωτερική πολιτική. Η ομοσπονδία αυτή αποτελούνταν από τις πόλεις Λισό, Συία, Ποικιλασσός, Τάρρα, Υρτακίνα και Έλυρος.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Υπουργείο Πολιτισμού». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 6 Ιανουαρίου 2009.
2. ↑  Αρχαία Λισός
Ο **Βαγράτ**, πρίγκιπας τού Μουχράνι (γεωργιανά: ბაგრატ I მუხრანბატონი, *Bagrat I Mukhranbatoni*), (π. 1487 – π. 1540) ήταν ο τρίτος γιος τού βασιλιά Κωνσταντίνου Β΄ της Γεωργίας, τού Οίκου των Μπαγκρατιόνι και ιδρυτής τού κλάδου των Μουχράνι.

Βιογραφία
---------

Ο Κωνσταντίνος Β΄ βασιλιάς της Γεωργίας τώρα μειωμένης στην περιοχή τού Κάρτλι (κεντρική Γεωργία), έκανε συμβασιλείς του όλους τους γιους του, μεταξύ αυτών και τον Βαγράτ, όπως φαίνεται από τη θέση τού βασιλικού τίτλου του μετά το όνομά του στις βασιλικές πράξεις.  Ωστόσο σε αντίθεση με τα δύο μεγαλύτερα αδέλφια του, τον Δαβίδ Ι΄ και τον Γεώργιο Θ΄, ο Βαγράτ δεν ανήλθε ποτέ στον θρόνο τού Κάρτλι. Ο Βαγράτ έλαβε το πριγκιπάτο τού Μουχράνι και τον τίτλο τού Ύπατου Κοντόσταυλου τού Άνω Κάρτλι ως ανταμοιβή για τη ζωτική βοήθειά του στον αδελφό του Δαβίδ Ι΄ ενάντια στην επίθεση από τον Γεώργιο Β΄, έναν γειτονικό Βαγρατίδη ηγεμόνα τού Καχέτι (ανατολική Γεωργία), το 1512. Ο Βαγράτ απέκρουσε την πολιορκία των Καχετών στο φρούριό του στον ποταμό Κσάνι και ανάγκασε τον Γεώργιο Β΄ να αποσυρθεί. Το 1513, αιχμαλώτισε τον Γεώργιο Β΄ σε ενέδρα και τον έβαλε στη φυλακή, όπου απεβίωσε ο βασιλιάς, αφήνοντας το Καχέτι ευάλωτο στις επιδρομές του Βαγράτ. 

Το 1539, ο Βαγράτ παραιτήθηκε και εκάρη μοναχός με το όνομα Βαρνάβας. Έγραψε ένα πολεμικό έργο *Ιστορία της Θρησκείας των Απίστων Ισμαηλιτών* (მოთხრობάჲ სჯულთა უღმერთოთა ისმაილიტთაჲ), μια χριστιανική απολογία κριτικής τού Ισλάμ.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε κάποια Ελένη και απέκτησε τους πρίγκιπες:

* Βαχτάνγκ Α΄ (1511–1580), πρίγκιπας του Μουχράνι.
* Ηρακλής (1527–1556). Νυμφεύτηκε την πριγκίπισσα Ελένη, κόρη του Λέβαν της Καχετίας.
* Δεδισιμέδη (απεβ. π. το 1595), παντρεύτηκε τον Kαϊχοσρό Β΄ Γιακελί, αταμπέγκ του Σάμτσχε .
* Αλέξανδρος (άκμασε 1550–1604).
* Ιωανάθαν (άκμασε 1548–1572).
* Γκουλνταπάρ (απεβ. το 1572).
* Θεοδώρα (απεβ. το 1572).
* Ιοτάμ (απεβ. μετά το 1572).
* Aσοτάν (απεβ. το 1561), συν-πρίγκιπας τού Μουχράνι και πατέρας της Αγίας Kετεβάν της μάρτυρος.
* Αρτσίλ (π. 1540 – 25 Νοεμβρίου 1582), αιχμάλωτος στο Ιράν από το 1560 έως το 1576.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 26  Νοεμβρίου 2018.
2. ↑  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.
3. ↑  Toumanoff, Cyril (1949–51). The Fifteenth-Century Bagratids and the Institution of Collegial Sovereignty in Georgia. *Traditio* 7: 215.
4. ↑  Rayfield, Donald (2012). *Edge of Empires: A History of Georgia*. London: Reaktion Books. σελ. 165. ISBN 978-1780230306.
5. ↑  Guchua, V.; Oniani, Sh. (1977). «ბაგრატ მუხრანბატონი» (στα Georgian). *ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია [Georgian Soviet Encyclopedia]*. **2**. Tbilisi, σελ. 132. Guchua, V.; Oniani, Sh. (1977). "ბაგრატ მუხრანბატონი" [Bagrat Mukhranbatoni]. *ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია [Georgian Soviet Encyclopedia]* (in Georgian). Vol. 2. Tbilisi. p. 132.
Συντεταγμένες: 27°29′S 64°52′W﻿ / ﻿27.483°S 64.867°W﻿ / -27.483; -64.867

Το **Τέρμας ντε Ρίο Χόνδο** (ισπανικά: *Termas de Río Hondo*‎) είναι λουτρόπολη στην επαρχία Σαντιάγο δελ Εστέρο της Αργεντινής. Έχει 32.166 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2010. Βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Ντούλσε, 65 χιλιόμετρα βόρεια της πρωτεύουσας της επαρχίας Σαντιάγο δελ Εστέρο, κοντά στην τεχνητή λίμνη Ρίο Χόνδο.

Οι θερμές πηγές της περιοχής έχουν θερμοκρασία άνω των 30 °C και έχουν καταστήσει την πόλη δημοφιλές θέρετρο υδροθεραπείας για τους Αργεντινούς, οι οποίοι απολαμβάνουν τα νερά που συνιστώνται κατά της υψηλής αρτηριακής πίεσης και των ρευματισμών. Δύο δημόσιες πισίνες, η *La Olla* και η *Pileta Municipal*, βρίσκονται κοντά στο κέντρο της πόλης, μαζί με πολλά αξιόλογα ξενοδοχεία και εστιατόρια.

Νέες επενδύσεις που έγιναν τα τελευταία χρόνια ήταν το νέο αεροδρόμιο Λας Τέρμας (IATA: **RHD**, ICAO: **SANR**) και το Autódromo Termas de Río Hondo, που ανακατασκευάστηκε πλήρως για να φιλοξενήσει αγώνες του παγκόσμιου πρωταθλήματος MotoGP από τον Απρίλιο του 2014.

Η πόλη βρισκόταν στη διαδρομή του Ράλι Ντακάρ το 2015 και το 2016.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Termas de Río Hondo (Río Hondo, Santiago del Estero, Argentina) - Population Statistics, Charts, Map, Location, Weather and Web Information». *citypopulation.de*. Ανακτήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 2022.
2. ↑  «Turismo Santiago». *turismosantiago.gob.ar*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Δεκεμβρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 2022.
3. ↑  «Termas de Río Hondo international Airport - SANR - Pilot info». *Metar-Taf.com* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 2022.
4. ↑  «2014 MotoGP Schedule Announced: Laguna Seca Dropped». Fox Sports. 2 Οκτωβρίου 2013. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Φεβρουαρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 2022.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 148998462
* LCCN: n85308491

 |

 |
Το **Κάστρο του Γαρδικίου** ή **Κάστρο της Ωριάς** είναι οχυρωματική περίβολος που βρίσκεται σε απόσταση 4 χιλιομέτρων από τον οικισμό Τουρκολέκα της περιφερειακής ενότητας Αρκαδίας. Βρίσκεται χτισμένη σε απόκρημνο λόφο, παρυφή του όρους Ελληνίτσας και στο πέρασμα του Μακρυπλαγίου στα όρια της Αρκαδίας με την Μεσσηνία.

Το κάστρο χτίστηκε από τους Φράγκους σταυροφόρους του Πριγκιπάτου της Αχαΐας άγνωστο πότε ακριβώς πάνω στα ερείπια της ακρόπολης της αρχαίας Αμφείας. Αναφέρεται πρώτη φορά στο Χρονικόν του Μορέως με το όνομα *Gradisco* που εκ παραφθοράς προφέρονταν από τους Έλληνες *Γαρδίκι* και *Γαρδικίη*. Πρώτη αναφορά για το κάστρο είναι το 1264-65 μετά την Μάχη του Μακρυπλαγίου όπου μεταφέρθηκαν εκεί και φυλακίστηκαν οι Βυζαντινοί αιχμάλωτοι της μάχης αλλά αναφέρεται ότι δεν υπήρχε ακόμα το κτίσμα, και υπολογίζεται ότι κτίστηκε ανάμεσα στα 1264 - 1292. 

Σε άγνωστο χρόνο πέρασε στο Δεσποτάτο του Μυστρά. Τον 14ο αιώνα πολιορκήθηκε από τον Φραγκίσκο του Σαν Σεβερίνο που ήρθε εδώ με 50 λογχοφόρους 50 βαλλιστές και 50 μισθοφόρους, φρούραρχος του ήταν ο βυζαντινός *Σεργιάνης Γιλόπουλος Χριστιάνος*. Αναφέρεται ότι ο Φραγκίσκος επιτέθηκε στο κάστρο αλλά δεν μπόρεσε να στήσει πολιορκία λόγω του ισχυρού τείχους που είχε. 

Το 1423 πολιορκήθηκε από τους Οθωμανούς και τον Τουραχάν χωρίς να το καταλάβουν. Το 1460 ήρθε και το πολιόρκησε ο ίδιος ο Μωάμεθ Β΄ και μετά πολυήμερη πολιορκία και λόγω λειψανδρίας παραδόθηκε. Οι Οθωμανοί έσφαξαν όλους τους κατοίκους και όσους είχαν καταφύγει εκεί, αναφέρονται 6.000, και λεηλάτησαν το κάστρο. Από τις Οθωμανικές αυτές πολιορκίες βγήκε και ο μύθος της ωριάς -ωραίας πριγκίπισσας που έπεσε στον γκρεμό για να μην πιαστεί από τους Οθωμανούς. Έκτοτε το ερειπωμένο, πλέον, κάστρο δεν αναφέρεται ξανά έως το 1821, όταν και στην κορυφή του λόφου πάνω στον οποίο αυτό βρισκόταν είχε ταμπουρωθεί ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης. 

Σήμερα σώζονται ερείπια των τειχών του αλλά και κτισμάτων μέσα σε αυτό.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Κάστρον της Ωριάς Γαρδικίου[*νεκρός σύνδεσμος*], Υπουργείο Πολιτισμού-Διαρκής Κατάλογος των Αρχαιολογικών Χώρων και Μνημείων της Ελλάδος, Ανακτήθηκε 28 Μαΐου 2013

Πηγές
-----

* Χρονικών Μορέως (ανάτυπο): Ιστορικά και Τοπωνυμικά / Στεφάνου Ν. Δραγούμη, Εν Αθήναις: Τύποις Π. Δ. Σακελλαρίου, 1912.
* Πεμπτουσία, Ερειπωμένα μεσαιωνικά κάστρα της Αρκαδίας
Ο **Ιωάννης Συμβουλίδης** είναι Στρατηγός εν αποστρατεία της Ελληνικής Αστυνομίας, της οποίας διετέλεσε Αρχηγός  από 4 - 3 - 1991 έως 2 - 3 - 1992.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1937 στην Καλαμάτα Μεσσηνίας. Είναι απόφοιτος της Σχολής Αξιωματικών Χωροφυλακής, της Σχολής Ξένων Γλωσσών (Τμήμα Αγγλικής) Χωροφυλακής, της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και της Σχολής Εθνικής Αμύνης (ΣΕΘΑ). 

Συνέγραψε εκπαιδευτικά εγχειρίδια ερμηνείας του Ποινικού Κώδικα, του Στρατιωτικού Ποινικού Κώδικα, που διδάσκονταν στις σχολές κατωτέρων αστυνομικών, στις οποίες υπηρέτησε ως εκπαιδευτής. 

Υπηρέτησε στην ασφάλεια των Προέδρων της Δημοκρατίας Μιχαήλ Στασινόπουλου, Κωνσταντίνου Τσάτσου και Κωνσταντίνου Καραμανλή. 

Στους βαθμούς του Αστυνομικού Διευθυντή και του Ταξίαρχου, διετέλεσε Διευθυντής της Διεθνούς Αστυνομικής Συνεργασίας (Interpol και Διεθνείς Οργανισμοί) και εκπροσώπησε την Ελληνική Αστυνομία σε διάφορες ομάδες και επιτροπές, στα πλαίσια της τότε ΕΟΚ (νυν Ευρωπαϊκής Ένωσης) και του Συμβουλίου της Ευρώπης. 

Τον Νοέμβριο του 1988 συνελήφθη στις ΗΠΑ (Βοστώνη - Μασαχουσέτη) μετά τη διαφυγή του από την Ελλάδα, ο Γεώργιος Κοσκωτάς, του οποίου η δράση τη δεκαετία του 1980 είχε προκαλέσει μεγάλο σκάνδαλο και είχε  επηρεάσει τα πολιτικά πράγματα της Ελλάδος, επρόκειτο δε να προσαχθεί ως κατηγορούμενος  ενώπιον δικαστηρίου των ΗΠΑ, ενώ οι αρμόδιες ελληνικές εισαγγελικές αρχές υπέβαλαν αίτημα εκδόσεώς του στην Ελλάδα. Τότε, ως Ταξίαρχος, μετέβη με κυβερνητική εντολή, συνοδευόμενος από αξιωματικό της Interpol, στη Βοστώνη, παρακολουθήσε τη διαδικασία ενώπιον του αμερικανικού δικαστηρίου μαζί με απεσταλμένους των κυριότερων ελληνικών ΜΜΕ και συνεργάσθηκε με το FBI της Βοστώνης, συλλέγοντας χρήσιμες πληροφορίες σχετικές με τη δράση του Κοσκωτά και τις συνθήκες διαφυγής του από την Ελλάδα, που είχαν προκαλέσει πολλά ερωτηματικά. Αργότερα ο Κοσκωτάς εκδόθηκε στην Ελλάδα, δικάσθηκε και καταδικάσθηκε για τη δράση του. 

Στο βαθμό του Αντιστράτηγου, διετέλεσε Β΄ και Α΄ Υπαρχηγός και την 4-3-1991 επιλέχτηκε από το ΚΥΣΕΑ ως Αρχηγός της Ελληνικής Αστυνομίας. 

Αποστρατεύτηκε την 2-3-1992 και με αποφάσεις του ΚΥΣΕΑ του απονεμήθηκαν ο βαθμός του Στρατηγού εν αποστρατεία και ο τίτλος του επίτιμου Αρχηγού της Ελληνικής Αστυνομίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ντασκας, Γιάννης (05/03/1991). «Κρίσεις». *Ελεύθερος Τύπος*: σελ. "σ. 9".
2. ↑  Νικολαΐδης, Νάσος (05/03/1991). «Νέος Αρχηγός στην Αστυνομία». *Απογευματινή*. *«Σελίδα 10»*.
3. ↑  Μαγκούλης, Ευάγγελος (05/03/1991). «Επιλογή του Συμβουλιδη στην ηγεσία της ΕΛΑΣ». *Αυριανή*.
4. ↑  ΣΟΜΠΟΛΟΣ, ΠΑΝΟΣ (05/03/1991). «Συμβουλίδης στην ΕΛ.ΑΣ.». *ΕΘΝΟΣ*. *«Σελιδα 14»*.
5. ↑  ΜΑΡΝΕΛΛΟΣ, ΓΕΩΡΓΙΟΣ (04/03/1992). «Αποχαιρετισμός Αρχηγού με υπουργικά δάκρυα». *Ελευθεροτυπια*. *«Σελ. 48»*.

Πρόσθετη βιβλιογραφία
---------------------

* Περιοδικό *Αστυνομική Επιθεώρηση*, τεύχος Απριλίου 1991 (Σελιδες 206 - 238 - 270).
* 
* Περιοδικό  *Αστυνομική Επιθεώρηση*, τεύχος  Μαΐου 1991 (Σελιδες 274 - 306 - 307).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Διατελέσαντες αρχηγοί. Ιωάννης Συμβουλίδης, *astynomia.gr*.
Ο ανταλλακτικός τουρισμός αποτελεί δραστηριότητα **ανταλλακτικής οικονομίας** στην οποία λαμβάνει χώρα η ανταλλαγή αγαθών και υπηρεσιών μεταξύ των οικονομικών μονάδων χωρίς την διαμεσολάβηση του χρήματος.

Αναπτύχθηκε τα τελευταία χρόνια ως νέα μορφή εναλλακτικού τουρισμού βασιζόμενη σε αρχές της Κοινωνικής και Αλληλέγγυας Οικονομίας όπως η συλλογικότητα, ο μουτουαλισμός και η συνεργασία με έμφαση στη συλλογική προσφορά του οικιστικού αγαθού από και προς τα μέλη μιας κοινότητας η οποία θεσμοθετεί άτυπα τους κανόνες διαχείρισής του.

Κύριο γνώρισμα του ανταλλακτικού τουρισμού είναι η επίσκεψη ενός προορισμού για αναψυχή, επαφή και γνωριμία με άλλες κουλτούρες (πολιτιστική ανταλλαγή) ή δημιουργία κοινωνικών σχέσεων, χωρίς τα έξοδα της διαμονής ανταλλάσσοντας αυτήν με αγαθό ή υπηρεσία. Το πλαίσιο της ανταλλαγής ορίζεται κατόπιν συμφωνίας μεταξύ του οικοδεσπότη- ιδιοκτήτη της κατοικίας και του φιλοξενούμενου-επισκέπτη.

Μορφές ανταλλακτικού τουρισμού
------------------------------

Ενδεικτικά παραδείγματα ανταλλακτικού τουρισμού με βάση το πλαίσιο ανταλλαγής αποτελούν τα παρακάτω:

* Φιλοξενία με σκοπό την πολιτιστική ανταλλαγή ή δημιουργία κοινωνικών σχέσεων.

Το CouchSurfing είναι ευρέως διαδεδομένο δίκτυο υπηρεσιών φιλοξενίας το οποίο εξυπηρετεί τους παραπάνω σκοπούς και τα μέλη της κοινότητας στην οποία απευθύνεται (οικοδεσπότες και φιλοξενούμενοι) έρχονται σε επαφή μέσω της διαδικτυακής πλατφόρμας ή μέσω σελίδων CouchSurfing του Facebook. Ο David Bollier χαρακτηρίζει το CouchSurfing ως *μια τεράστια διαδικτυακή οικονομία δώρου η οποία βοηθάει (...) άγνωστους μεταξύ τους ανθρώπους να προσφέρουν και να δέχονται φιλοξενία στα σπίτια ο ένας του άλλου, συχνά σφυρηλατώντας νέες φιλίες.*

* Παροχή στέγης με αντάλλαγμα την παροχή υπηρεσίας ή εθελοντικής εργασίας π.χ. αγροτική εργασία ή φροντίδα των οικόσιτων ζώων ή μαθήματα ξένης γλώσσας στους ιδιοκτήτες του σπιτιού.

Αυτή η μορφή ανταλλακτικού τουρισμού συναντάται σε πλατφόρμες όπως το workaway.info. Το Workaway είναι μια πλατφόρμα που έχει σκοπό την πολιτιστική ανταλλαγή των μελών μέσω της φιλοξενίας. Οι εθελοντές ή "Workawayers", εργάζονται για ένα προκαθορισμένο χρονικό διάστημα με αντάλλαγμα τη διαμονή και το φαγητό τους, το οποίο παρέχεται από τον οικοδεσπότη τους.

* Παγκόσμια δίκτυα ανταλλαγής σπιτιών τα οποία οργανώνονται σε ιστοσελίδες ή social media

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Αντιπραγματισμός». *Βικιπαίδεια*. 2020-10-10. .
2. ↑  «David Bollier» (στα αγγλικά). *Wikipedia*. 2020-08-27. .
3. ↑  Bollier, David (2016). *ΚΟΙΝΑ. Μια σύντομη εισαγωγή*. Αττική: Angelus Novus. σελ. 183. ISBN 978-618-82665-3-7.
4. ↑  «8+1 ευκαιρίες για να ταξιδέψετε δωρεάν σε όλο τον κόσμο». *enallaktikos.gr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Μαΐου 2021. Ανακτήθηκε στις 7 Μαΐου 2021.
5. ↑  Traveler, Independent (17 Οκτωβρίου 2019). «Home Exchange Tips: Is a House Swap Right for You?». *SmarterTravel* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 7 Μαΐου 2021.
Το **Αεροδρόμιο της Κατταβιάς** (ιταλικά: aerodromo di Cattavia) ήταν ένα αεροδρόμιο στη νότια πλευρά του νησιού της Ρόδου στο χωριό της Κατταβιάς

Το αεροδρόμιο κατασκευάστηκε κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο από την Regia Aeronautica (Βασιλική Ιταλική Αεροπορία) ως εφεδρικό αεροδρόμιο. Το αεροδρόμιο χρησιμοποιήθηκε ως διέλευση για τη Luftwaffe κατά τη διάρκεια της γερμανικής επίθεσης στην Κρήτη τον Μάιο του 1941. Μετά από αυτό δεν χρησιμοποιήθηκε στόσο, ωστόσο βομβαρδίστηκε από την Βασιλική Πολεμική Αεροπορία (RAF) αρκετές φορές.

Στις αρχές του 1943, οι Ιταλοί είχαν καταστήσει το αεροδρόμιο άχρηστο για προσγείωση αεροσκαφών και αλεξιπτωτιστών, τοποθετώντας κοντάρια στον διάδρομο προσγείωσης. Στις 8 Σεπτεμβρίου του 1943 το αεροδρόμιο έγινε σκηνικό σφοδρών μαχών μεταξύ των Ιταλών και των γερμανικών δυνάμεων. Αν και κατάφεραν να απωθήσουν τους Γερμανούς και μάλιστα να αιχμαλωτίσουν μεγάλο αριθμό από αυτούς, οι Ιταλοί έπρεπε να παραδοθούν στις 11 Σεπτεμβρίου. Δεν το έκαναν όμως πριν ανατινάξουν την εγκατάσταση. Μετά τις 11 Σεπτεμβρίου οι Γερμανοί χρησιμοποίησαν τις εγκαταστάσεις του αεροδρομίου ως στρατόπεδο αιχμαλώτων για τους Ιταλούς. Οι συνθήκες ήταν φρικτές, με τους Ιταλούς στρατιώτες να υποβάλλονται σε υποσιτισμό, βία και βασανιστήρια.

Δείτε Επίσης
------------

Αεροδρόμιο Κάλαθου

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Forgotten airfields europe». *www.forgottenairfields.com*. Ανακτήθηκε στις 28 Αυγούστου 2022.

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Αεροπορία
 |

 |