recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Μάρκο Φριτζ** (*Marco Fritz,* 3 Οκτωβρίου 1977) είναι Γερμανός διαιτητής ποδοσφαίρου με έδρα το Κόρμπ. Είναι διαιτητής της FIFA και κατατάσσεται ως διαιτητής δεύτερης κατηγορίας της UEFA.

Σταδιοδρομία
------------

Στην ηλικία των έξι ετών, έγινε μέλος της SV Breuningsweiler, για την οποία είναι διαιτητής από το 1997. Σφύριξε στη Landesverband Württemberg και το 2006 έγινε διαιτητής της Γερμανικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας. Σφύριξε για πρώτη φορά στη 2. Μπούντεσλιγκα την περίοδο 2008-09. Κατά τη διάρκεια της σεζόν, έδωσε 34 κίτρινες κάρτες και 1 κόκκινη κάρτα. Προήχθη στη Μπουντεσλίγκα την επόμενη περίοδο.  Ο πρώτος του αγώνας στη Μπουντεσλίγκα ήταν μεταξύ της Φράιμπουργκ και της Μπάγερ Λεβερκούζεν. 

Το 2012, προστέθηκε στη λίστα διαιτητών της FIFA μαζί με το Φέλιξ Ζβάιερ. Η πρώτη του διεθνής διοργάνωση ήταν ο Elite προκριματικός γύρος του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος U19 του 2012. Το διεθνές του ντεμπούτο έγινε στις 23 Μαΐου 2012, στον αγώνα μεταξύ της Ελλάδας και της Τουρκίας. 

Μαζί με τους βοηθούς του, *Dominik Schaal* και *Marcel Pelgrim*, ο Φριτζ επελέγη ως διαιτητής για τον τελικό του Κυπέλλου Γερμανίας 2016, ο οποίος πραγματοποιήθηκε στις 21 Μαΐου 2016 στο Ολυμπιακό Στάδιο του Βερολίνου, μεταξύ της Μπάγερν Μονάχου και της Μπορούσια Ντόρτμουντ.

Προσωπική ζωή
-------------

Ο Φριτζ είναι τραπεζίτης και ζει στο Κορμπ. Τα χόμπι του περιλαμβάνουν τον αθλητισμό και τη μουσική.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (πολλαπλές γλώσσες) *Transfermarkt*. 753. Ανακτήθηκε στις 4  Απριλίου 2022.
2. ↑   *Schiedsrichter-Duo steigt auf* . kicker.de, 3 Ιουλίου 2009
3. ↑  Thomas Schwarz: «*Schiedsrichter aus dem Rems-Murr-Kreis: Aufstieg in Königsklasse*». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Αυγούστου 2009. Ανακτήθηκε στις 13 Μαΐου 2016. CS1 maint: BOT: original-url status unknown (link)
4. ↑  *Fandel: „Unsere Schiedsrichter pfeifen auf hohem Niveau"* Σφάλμα στο πρότυπο webarchive: Ελέγξτε την τιμή `|url=`. Empty.; Deutscher Fußball-Bund, Report from 14 January 2012
5. ↑  «Marco Fritz pfeift das DFB-Pokalfinale in Berlin». *DFB - Deutscher Fußball-Bund e.V*. Ανακτήθηκε στις 13 Μαΐου 2016.
6. ↑  «Schiedsrichter der Bundesligen». *DFB - Deutscher Fußball-Bund e.V*. Ανακτήθηκε στις 13 Μαΐου 2016.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Προφίλ στο dfb.de (Γερμανικά)
* Προφίλ στο worldfootball.net
Ο **Θάντιους ΜακΚλέιν** (10 Σεπτεμβρίου 1876 - 21 Απριλίου 1935) ήταν Αμερικανός αθλητής του στίβου. Συμμετείχε στους δρόμους ταχύτητας.

Προκρίθηκε στο αγώνισμα των 100 μέτρων στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1900, όπου έφτασε μέχρι τους ημιτελικούς. Εκεί ήταν 2ος και πήγε στα ρεπεσάζ, όπου τερμάτισε 4-6ος και δεν προκρίθηκε στον τελικό.

Συμμετείχε και στα 200 μέτρα, όπου τερμάτισε τρίτος στους ημιτελικούς και δεν προκρίθηκε στον τελικό. Δεν κατάφερε να τερματίσει στον τελικό των 4000 μέτρων στιπλ.

Στο άλμα εις μήκος έκανε άλμα στα 6.435 μ. και κατατάχθηκε 7ος.

Παραπομπές
----------

* Προφίλ στο *sports-reference*
Συντεταγμένες: 29°20′48.206″N 30°35′15.983″E﻿ / ﻿29.34672389°N 30.58777306°E﻿ / 29.34672389; 30.58777306

Η **Θεαδέλφεια** ήταν αρχαία πόλη, πιθανότατα κώμη, της Αιγύπτου στη Κάτω Αίγυπτο. Ο αρχαιολογικός τόπος, γνωστός σήμερα με το όνομα Χαραμπάτ Ιχρίτ, βρίσκεται 30 χλμ από το Φαγιούμ και περιλαμβάνει ερείπια κτιρίων, οικίες που διασώζονται οι τοίχοι τους ως 3 μέτρα ύψος, αλλά και τοιχογραφίες που έχουν βρεθεί. Από τις ανασκαφές στη πόλη έχουν βρεθεί πολλοί πάπυροι που βρίσκονται σήμερα στο Μουσείο του Βερολίνου.

Η πόλη έφερε το όνομα της Αρσινόης που είχε θεοποιηθεί. Η πόλη ιδρύθηκε από τους Πτολεμαίους τον 3ο αιώνα π.Χ. μαζί με τη γειτονική Ευημερία και είχε επτά ναούς αλλά μόνο οι τέσσερις είχαν το δικαίωμα του ασύλου. Στη πόλη λατρευόταν ο Φέφερος που είχε τη μορφή Κροκόδειλου, ο ναός του είχε χτιστεί από τον Πτολεμαίο Γ΄. Σήμερα τμήμα του ναού έχει μεταφερθεί και ανακατασκευαστεί στο Μουσείο της Αλεξάνδρειας. Κύρια ασχολία των κατοίκων ήταν η γεωργία, παρόλο που βρισκόταν σε έρημο μεταφερόταν νερό με κανάλια.

Σε πάπυρο που βρίσκεται στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν έχει βρεθεί κείμενο για μία γυναίκα και τη κόρη της από τη Θεαδέλφεια που ενώ ήταν χριστιανές κατά την περίοδο των διωγμών των χριστιανών υπάκουσαν αυτοκρατορικό διάταγμα και θυσίασαν σε ειδωλολάτρες θεούς. Άλλος πάπυρος από το ίδιο Μουσείο περιλαμβάνει το αρχείο του αγρότη Αυρηλίου Σακαόν αλλά και το αρχείο του αγρότη και ιερέα Χαρθότη.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  The Princeton Encyclopedia of Classical Sites Richard Stillwell, William L. MacDonald, Marian Holland McAllister, Stillwell, Richard, MacDonald, William L. McAlister, Marian Holland, Ed. The Princeton Encyclopedia of Classical Sites, THEADELPHIA (Batn-Ihrît) Egypt
2. ↑  Theadelphia
3. ↑  «Berlin Papyrus Collection». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Απριλίου 2015. Ανακτήθηκε στις 10 Οκτωβρίου 2019.
4. ↑  Μαίρη Ζωγράφου, Αρσινόη η Φιλάδελφος Η θεά Αφροδίτη της Πτολεμαϊκής Αιγύπτου
5. ↑  Roger S. Bagnall, Dominic Rathbone, Egypt from Alexander to the Early Christians: An Archaeological ... από τα Google Books, 2004
6. ↑  Papyri, Archaeology, and Modern History, Paola Davoli
7. ↑  Early Manuscripts of the Mike Willis
8. ↑  The Archive of Aurelius Sakaon: papers of an Egyptian farmer in the last century of Theadelphia, από τα Google Books

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 245696115

 |

 |
Αθήνα, Φειδίου 18, Τ. 2103302051 - www.pushkin.grΙνστιτούτο Πούσκιν Αθηνών
Το **Ινστιτούτο Πούσκιν Αθηνών** ιδρύθηκε το 1945 ως αποκλειστικός εκπρόσωπος στην Ελλάδα του Κρατικού Ινστιτούτου Ρωσικής Γλώσσας και Λογοτεχνίας «Α.Σ. Πούσκιν», Ανώτατου Εκπαιδευτικού Ιδρύματος της Ρωσίας. Την ίδια χρονιά είχε ιδρυθεί ως επίσημος φορέας για τη διδασκαλία της ρωσικής γλώσσας ο Ελληνοσοβιετικός Σύνδεσμος από τον Νίκο Καζαντζάκη, τον Άγγελο Σικελιανό, τον Γεώργιο Λαιμό, τον Αιμίλιο Βεάκη και άλλες 116 εξέχουσες προσωπικότητες, με καθοριστικό ρόλο στην πνευματική, οικονομική, πολιτική και καλλιτεχνική ζωή της χώρας μας. Ο Σύνδεσμος λειτούργησε ως το 1991.

Το Ινστιτούτο λειτουργεί υπό την αιγίδα του Ιδρύματος Ελληνορωσικής Συνεργασίας, το οποίο συστάθηκε από τον ιδρυτή του Ινστιτούτου Πούσκιν στην Αθήνα Γιάννη Γιαννίκο και εγκρίθηκε με το από 21-2-1995 (ΦΕΚ 136/1-3-1995, Τεύχος Β’).

Το Ινστιτούτο Πούσκιν Αθηνών έχει ενταχθεί στα προγράμματα πολιτιστικής συνεργασίας Ελλάδας-Ρωσίας, έχει βραβευθεί από τη ρωσική κυβέρνηση για την ανάπτυξη των ελληνορωσικών σχέσεων και έχει στην ιδιοκτησία του το πολύτιμο αρχείο του Ελληνοσοβιετικού Συνδέσμου, τη σημαντικότερη ρωσική βιβλιοθήκη στην Ελλάδα με 18.000 βιβλία.

Σήμερα το Ινστιτούτο Πούσκιν Αθηνών στεγάζεται σε κτίριο στο κέντρο της Αθήνας. Οι καθηγητές του Ινστιτούτου διδάσκουν τη ρωσική γλώσσα στην Βουλή των Ελλήνων, στους μεγαλύτερους οργανισμούς και εταιρείες της Ελλάδας και σε ξένες εταιρείες που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα. Ακόμη, το Ινστιτούτο καλύπτει τις ανάγκες διερμηνείας σε διεθνείς συναντήσεις και αναλαμβάνει μεταφράσεις μεγάλου αριθμού λογοτεχνικών και επιχειρηματικών κειμένων.

Λειτουργεί, τέλος, ως εξεταστικό κέντρο της ρωσικής γλώσσας, είναι ένας από τους έξι οργανισμούς πιστοποίησης ξένων γλωσσών στην Ελλάδα με διπλώματα που αναγνωρίζονται από το ΑΣΕΠ.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  «Ινστιτούτο Πούσκιν Αθηνών». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Ιουνίου 2016.
2. ↑  «Ίδρυμα Ελληνορωσικής Συνεργασίας».
3. ↑  «Προεδρικό Διάταγμα».
Ο φιλοσοφικός και θρησκευτικός όρος **θεία δίκη** χρησιμοποιείται με διπλή σημασία, υπό γενική και μερική άποψη, συνεπάγοντας καταστροφές.

Κατά τη γενικότερη άποψη ο όρος αποδίδεται με τις καταστροφές που επαπειλούνται ως τιμωρία από τον Θεό οι αδικοπραξίες που τελούν οι άνθρωποι είτε μεμονωμένα, είτε κατά λαός είτε και κατά των εχθρών λαού. Αντίθετα με τη στενότερη σημασία του όρου αποδίδεται κυρίως το επώδυνο τέλος της ιστορίας της ανθρωπότητας.  

Οι τρόποι (μέσα) καταστροφής κατά τη πρώτη περίπτωση θεωρούνται εκείνα τα οποία και αναφέρονται στα λεγόμενα "ειρηνικά" (ειρηνευτικές δεήσεις) που ψάλλονται στις χριστιανικές εκκλησίες, όπως π.χ. λιμός, λοιμός, σεισμός, καταποντισμός, αιφνίδια επιδρομή αλλοφύλων, αιφνίδιος πόλεμος ή θάνατος, καταιγίδα, πλημμύρα, πυρκαγιά κ.λπ. Ειδικότερα η θεία δίκη αναφαίνεται περισσότερο στη θρησκεία των Εβραίων, αν και προϋπήρχαν παρόμοια στοιχεία και σε παλαιότερες θρησκείες μη μονοθεϊστικές, όπως π.χ. στη βαβυλωνιακή, αρχαία αιγυπτιακή, τον ζωροαστρισμό, την αρχαία ελληνική κ.λπ, πολλά από τα οποία φέρεται να παρέλαβαν και οι Εβραίοι. Επ΄ αυτού μέγα πλήθος διαφόρων μυθολογημάτων έπλεξαν σχεδόν όλοι οι λαοί ως αυταπόδεικτη εκδήλωση της εξέλιξης της συνείδησης και συναίσθησης ευθύνης των ανθρωπίνων πράξεων ως πρώιμο αίσθημα δικαίου.

Όσον αφορά τη στενότερη σημασία του όρου, η θεία δίκη συμπαρατάσσεται με την εσχατολογία αλλά και με μια παρουσία προσδοκίας με την οποία απαντάται ισοδύναμη και που περιγράφονται στη Βίβλο κατά ποικίλους τρόπους.

Δείτε επίσης
------------

* Θεοδικία
* Νέμεσις

Πηγές
-----

* Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" τομ.ΙΒ΄, σελ.483.
Κάστρο του Ευρίπου
**Κάστρο του Ευρίπου** ή **Φρούριο του Ευρίπου** ονομαζόταν κάστρο που υπήρχε σε νησάκι στον πορθμό του Ευρίπου μέχρι το 1890, οπότε καταστράφηκε από τις αρχές για να κατασκευαστεί η γέφυρα του Ευρίπου. Σήμερα σώζονται μόνο οι ανάγλυφοι λέοντες που είχαν εντοιχίσει οι Ενετοί στο κάστρο, οι οποίοι βρίσκονται στο Μουσείο της Χαλκίδας. Η άλλη κοντινή οχύρωση ήταν το τουρκικό κάστρο του Καράμπαμπα το οποίο βρίσκεται στην ακτή της Βοιωτίας χτισμένο από τους Τούρκους μεταξύ 1680 – 1690.

Το κάστρο του Ευρίπου ήταν συνδεδεμένο με γέφυρες, από τη μια πλευρά με τη Βοιωτία και από την άλλη πλευρά με την Εύβοια.

Τα πρώτα έργα έγιναν κατά τον Πελοποννησιακό πόλεμο το 411 π.Χ. και τα οποία συνεχίστηκαν κατά τους αιώνες και από το Μεγάλο Αλέξανδρο και από τον Ιουστινιανό ο οποίος έχτισε τετράγωνο φρούριο το 540 μ.Χ. στο βράχο στη μέση του πορθμού. Το 1205, οι Σταυροφόροι της Δ' Σταυροφορίας και συγκεκριμένα ο Ιάκωβος Β΄ ντ' Αβέν επισκεύασε τις οχυρώσεις και έχτισε το φρούριο που αργότερα πέρασε στα χέρια των Ενετών. Όταν οι Τούρκοι κατέλαβαν τη Χαλκίδα, ενίσχυσαν το κάστρο με νέο πύργο.

Από το 1853, στο νέο ελληνικό κράτος, άρχισαν έργα για τη βελτίωση της πρόσβασης στη Χαλκίδα, με βελτίωση και διαπλάτυνση των γεφυρών, γκρέμισμα μέρους του κάστρου και τελικά την πλήρη καταστροφή του το 1890. για να δώσει χώρο για την περιστρεφόμενη γέφυρα του Ευρίπου.

Αναφορές
--------

1. ↑  «Χαλκίδα και Ιστορία». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Σεπτεμβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 7 Απριλίου 2013.
2. ↑  Πορθμός του Ευρίπου Αρχειοθετήθηκε 2013-08-15 στο Wayback Machine. servitoros.gr
Ο **Μάρκο Τρίφκοβιτς** (*σερβικά : Марко Трифковић*), (Βελιγράδι 6 Σεπτεμβρίου 1864 – Βελιγράδι 26 Ιουλίου 1928 ) ήταν Σέρβος πολιτικός και νομικός.

Σπούδασε νομικά στο Βελιγράδι και στη συνέχεια συνέχισε τις σπουδές του στο Βερολίνο και τη Ζυρίχη. Μετά την αποφοίτησή του άρχισε την πρακτική του εξάσκηση στο δικαστήριο του Βάλιεβο και του Κρούσεβατς, και στη συνέχεια εργάστηκε ως δικηγόρος στο Βελιγράδι. Από εκεί πήγε στο υπουργείο εθνικής οικονομίας όπου εργάστηκε ως επιθεωρητής.

Διετέλεσε μέλος του Ριζοσπαστικού κόμματος της Σερβίας κι εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής το 1906. Διετέλεσε υπουργός στις κυβερνήσεις του Νικόλα Πάσιτς και του Μίλοβαν Μιλοβάνοβιτς. Μετά το θάνατο του Μιλοβάνοβιτς τον αντικατέστησε σαν πρωθυπουργός της Σερβίας από την 1 Ιουλίου έως τις 12 Σεπτεμβρίου 1912 επίσης ήταν ταυτόχρονα και ο υπουργός Εξωτερικών. Κατά τη διάρκεια του Πρώτου παγκοσμίου πολέμου κατά τη διάρκεια της Σερβικής κυβέρνησης που έδρευε στην Κέρκυρα, με μια ομάδα 14 βουλευτών αποχώρησαν από το Ριζοσπαστικό κόμμα και ίδρυσε το Ανεξάρτητο Ριζοσπαστικό Κόμμα και κατέλαβε αντιπολιτευτική στάση προς την πολιτική του Νίκολα Πάσιτς και του Στόγιαν Πρότιτς. Στην τελευταία κυβέρνηση του Βασιλείου της Σερβίας ήταν υπουργός Εσωτερικών στην κυβέρνηση του Νίκολα Πάσιτς.

Στο νέο κράτος ήταν υπουργός στις κυβερνήσεις του Νίκολα Πάσιτς, Στόγιαν Πρότιτς και Μιλένκο Βέσνιτσα. Το 1920 εξελέγη πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης και ήταν αντιπρόεδρος του Ριζοσπαστικού Κόμματος.

Πηγές
-----

* *Ко је ко у Југославији*, Загреб, Издање југословенског годишњака, 1928.
* Алекс Драгнић, *The First Yugoslavia: Search for a Viable Political System*, 1983. ISBN 0-8179-7841-0


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Марко Трифковић  της Σερβικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Μάρκος Δράκος** (1888 - 1975) του Αλεξάνδρου υπήρξε Έλληνας αξιωματικός του στρατού και υφυπουργός.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων και σε στρατιωτικές σχολές στη Γαλλία. Το 1908 έφτασε στο βαθμό του Ανθυπολοχαγού. Πολέμησε σε όλους τους μεγάλους πολέμους. Το 1933 έγινε διοικητής της Ανωτέρας Σχολής Πολέμου (ΑΣΠ), θέση όπου έμεινε ως το 1935.
Κατά τον Πόλεμο του 1940 ήταν Γενικός Επιθεωρητής του Στρατού και αργότερα διοικητής στην Ανατολική Μακεδονία και στην Ήπειρο. 
Από το 1945 και για έναν χρόνο υπηρέτησε ως επικεφαλής του Ανωτάτου Στρατιωτικού Συμβουλίου. Στις 16 Απριλίου 1945 έγινε υφυπουργός Στρατιωτικών (υπηρεσιακά) στην κυβέρνηση του Πέτρου Βούλγαρη και μέχρι τις 11 Αυγούστου της ίδιας χρονιάς. Αποστρατεύτηκε με το βαθμό του Αντιστράτηγου.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Δημοσθένη Κούκουνα, Οι Έλληνες πολιτικοί 1926-1949, εκδόσεις Μέτρον 1999, σελ. 61.
2. ↑  Ελληνικόν who's who, Εκδοτικός Οργανισμός Ελληνικών who's who 1965, σελ. 148.
3. ↑  «Κυβέρνησις Πέτρου Βούλγαρη (De Facto) Από 8.4.1945 έως 11.8.1945». Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης. Ανακτήθηκε στις 28 Νοεμβρίου 2015.
Λεπτομέρεια από τη διακόσμηση της δεύτερης εσωτερικής λάρνακας του τάφου του Τουταγχαμών. Απεικονίζεται o θεός Μέχεν που ως φίδι έχει τυλιχτεί γύρω από τον θεό Ήλιο - Ρα. (18η Δυναστεία, 1330 π.Χ. περίπου). Μουσείο Αιγυπτιακών Αρχαιοτήτων Καΐρου.
Στην αρχαία Αίγυπτο, το όνομα **Μέχεν** (αγγλικά: *Mehen*), το οποίο σημαίνει "αυτό που περιελίσσεται, τυλίγεται γύρω από κάτι, κουλουριάζεται", αναφέρεται σε μία φιδόμορφη θεότητα της μυθολογίας ή σε ένα επιτραπέζιο παιχνίδι.

Ο θεός - φίδι
-------------

Οι πρωιμότερες αναφορές στο θεό Μέχεν απαντώνται στα Κείμενα των Σαρκοφάγων. Ο Μέχεν είναι ένας προστάτης θεός που απεικονίζεται ως φίδι το οποίο τυλίγεται γύρω από τον θεό Ήλιο - Ρα, κατά τη διάρκεια του νυχτερινού του ταξιδιού προς την Ανατολή. Παράδειγμα τέτοιου κειμένου είναι το Αμντουάτ (Amduat), η παλαιότερη πλήρης εκδοχή του οποίου έχει βρεθεί στον τάφο του Tούθμωση Γ' (Thutmose III, KV34), στην Κοιλάδα των Βασιλέων.

Στο Αιγυπτιακό - Γερμανικό λεξικό του R. Hanning αναφέρεται ότι το φίδι Μέχεν (*mḥn*) ή Μεχενέτ (*mḥnt)* είναι όρος ταυτόσημος του Ουροβόρου. 

Βάση παιχνιδιού Μέχεν από τον τάφο του φαραώ Seth-Peribsen της 2ης Δυναστείας. Σήμερα βρίσκεται στο Μουσείο του Λούβρου.

Παιχνίδι Μέχεν και θεότητα Μέχεν: η σύνδεση
-------------------------------------------

Η ακριβής σχέση μεταξύ της θεότητας Μέχεν και του παιχνιδιού Μέχεν είναι άγνωστη. Δεν είναι εξακριβωμένο δηλαδή εάν το παιχνίδι προέρχεται από τον μυθολογικό θεϊκό χαρακτήρα ή εάν ο φιδόμομορφος αυτός θεός γεννήθηκε μέσα από το έθιμο του παιχνιδιού Μέχεν.

Οι μελέτες που έχουν γίνει για το παιχνίδι Μέχεν βάσει των απεικονίσεων του στις ζωγραφικές παραστάσεις των τάφων, αλλά και των σωζόμενων παιχνιδιών Μέχεν (κυκλικές ελικοειδείς βάσεις, πιόνια, βώλοι) δείχνουν ότι το αντικείμενο που είναι γνωστό ως *Μέχεν* αποτελεί ένα παιχνίδι μάλλον, παρά ένα ιερό φετιχιστικό σύμβολο. Οι κανόνες και η μέθοδος που ακολουθούσαν στην αρχαιότητα για να παίξουν Μέχεν δεν είναι γνωστοί, μολονότι στη σημερινή εποχή έχουν επινοηθεί διάφοροι κανόνες για την αναπαράστασή του, οι οποίοι όμως βασίζονται σε υποθετικές προσεγγίσεις του τρόπου με τον οποίον παιζόταν το παιχνίδι στην πραγματικότητα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Discussion of the game by University College London
2. ↑  The Complete Gods and Goddesses of Ancient Egypt by R. Wilkinson ISBN 0-500-05120-8
3. ↑  The Ancient Egyptian Books of the Afterlife by Erik Hornung ISBN 0-8014-8515-0
4. ↑  Hannig, R. 1995. Die Sprache der Pharaonen: Großes Handwörterbuch Ägyptisch-Deutsch

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

* Mehen at BoardGameGeek
* Educational pdf printable Mehen boardgame with suggesteds playing rules, Birmingham Museums and Art Gallery schools liaison
Τύποι κλιματικής ταξινόμησης Κέππεν του Καναδά
Η **θερμοκρασία στον Καναδά** ποικίλλει πολύ από περιοχή σε περιοχή. Οι χειμώνες μπορεί να είναι δριμείς σε πολλά μέρη της χώρας, ιδίως στο εσωτερικό και στις επαρχίες της Στέπας, που αντιμετωπίζουν ηπειρωτικό κλίμα, όπου οι μέσες ημερήσιες θερμοκρασίες είναι κοντά στους -15 °C, αλλά μπορούν να πέσουν και κάτω των -40 °C με δυνατούς ψυχρούς ανέμους. Σε μη παράκτιες περιοχές, το χιόνι μπορεί να καλύψει το έδαφος για σχεδόν έξι μήνες του έτους, ενώ σε τμήματα του βορρά το χιόνι μπορεί να παραμείνει ολόκληρο το χρόνο. Η παράκτια Βρετανική Κολομβία έχει εύκρατο κλίμα, με ήπιους και βροχερούς χειμώνες. Στις ανατολικές και δυτικές ακτές, οι μέσες υψηλές θερμοκρασίες είναι γενικά στους χαμηλούς 20 °C, ενώ μεταξύ των ακτών, η μέση θερινή υψηλή θερμοκρασία κυμαίνεται από 25 έως 30 °C, με θερμοκρασίες σε ορισμένες εσωτερικές τοποθεσίες που περιστασιακά υπερβαίνουν τους 40 °C.

Μεγάλο μέρος του Βόρειου Καναδά καλύπτεται από πάγο και πέρμαφροστ. Ωστόσο, το μέλλον του μόνιμα παγωμένου εδάφους (πέρμαφροστ) είναι αβέβαιο διότι η Αρκτική έχει θερμανθεί τρεις φορές από τον παγκόσμιο μέσο όρο ως αποτέλεσμα της κλιματικής αλλαγής στον Καναδά. Η μέση ετήσια θερμοκρασία του Καναδά στην ξηρά έχει θερμανθεί κατά 1,7 °C, με αλλαγές που κυμαίνονται από 1,1 έως 2,3 °C σε διάφορες περιοχές, από το 1948. Ο ρυθμός θέρμανσης ήταν υψηλότερος σε ολόκληρο τον Βορρά και τις Στέπες. Στις νότιες περιοχές του Καναδά, η ατμοσφαιρική ρύπανση τόσο από τον Καναδά όσο και από τις Ηνωμένες Πολιτείες—που προκαλείται από τήξη μετάλλων, καύση άνθρακα σε επιχειρήσεις ηλεκτρικής ενέργειας και εκπομπές οχημάτων—είχε ως αποτέλεσμα την όξινη βροχή, η οποία επηρέασε σοβαρά τις πλωτές οδούς, την ανάπτυξη των δασών και τη γεωργική παραγωγικότητα στον Καναδά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Statistics, Regina SK». The Weather Network. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Ιανουαρίου 2009. Ανακτήθηκε στις 18 Ιανουαρίου 2010.
2. ↑  «Regina International Airport». *Canadian Climate Normals 1981–2010*. Environment Canada. 25 Σεπτεμβρίου 2013. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Μαΐου 2015. Ανακτήθηκε στις 12 Μαΐου 2015.
3. ↑  Bush, E· Lemmen, D.S. (2019). «Canada's Changing Climate Report» (PDF). Government of Canada. σελ. 84.
4. 1 2  Zhang, X. Flato, G. Kirchmeier-Young, M. Vincent, L. Wan, H. Wang, X. Rong, R. Fyfe, J. Li, G. Kharin, V.V. (2019). Bush, E.· Lemmen, D.S. επιμ. «Changes in Temperature and Precipitation Across Canada]; Chapter 4» (PDF). *Canada's Changing Climate Report*. Government of Canada. σελίδες 112–193. CS1 maint: Uses authors parameter (link)
5. ↑  Boyd, David R (2011). *Unnatural Law: Rethinking Canadian Environmental Law and Policy*. UBC Press. σελίδες 67–69. ISBN 978-0-7748-4063-7.
Το **Μέτωπο Τζατίγια Όικγια** (Μέτωπο Εθνικής Ενότητας, Βεγγαλικά: জাতীয় ঐক্য ফ্রন্ট) είναι Μπανγκλαντεσιανή πολιτική συμμαχία που βασίζεται σε κυρίως τέσσερα κόμματα με επικεφαλής τον Καμάλ Χοσέν. Ανακοίνωσε την επίσημη ίδρυσή του στις 13 Οκτωβρίου 2018 στον Εθνικό Σύλλογο Τύπου πριν τις εθνικές εκλογές.

Το μέτωπο σήμερα περιλαμβάνει το φόρουμ Γκάνο, το Εθνικιστικό Κόμμα του Μπανγκλαντές, το Τζατίγια Σαματζταντρίκ Νταλ και το Ναγκορίκ Όικγια. Στις 5 Νοεμβρίου 2018, ο Σύνδεσμος Κρισάκ Σραμίκ Τζανάτα του Μπανγκαμπίρ Καντέρ Σιντίκι προσχώρησε στο μέτωπο. 

Το μπροστινό έχει δηλώσει επτά αιτήματα και έντεκα στόχους για ελεύθερες, δίκαιες και αξιόπιστες εκλογές και να εξασφαλίσει την ισορροπία δυνάμεων στην κυβερνητική δομή.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «New alliance launched». *The Daily Star*. 14 October 2018. .
Η χημική δομή της ινοσιτόλης
Η **ινοσιτόλη**, ή πιο συγκεκριμένα **μυοϊνοσιτόλη**, είναι καρβοκυκλικό σάκχαρο που είναι άφθονο στον εγκέφαλο και σε άλλους ιστούς των θηλαστικών, μεσολαβεί στη μεταγωγή κυτταρικού σήματος σε ανταπόκριση ποικίλων ορμονών, νευροδιαβιβαστών και αυξητικών παραγόντων και συμμετέχει στην οσμορύθμιση. Είναι αλκοόλη σακχάρου με το ήμισυ της γλυκάδας της σακχαρόζης (επιτραπέζια ζάχαρη). Φτιάχνεται φυσιολογικά στους ανθρώπους από τη γλυκόζη. Κάθε νεφρός φτιάχνει 2 γραμμάρια την ημέρα· έτσι φτιάχνονται συνολικά 4 γραμμάρια ημερησίως. Το συνθέτουν επίσης και αλλοι ιστοί, και η υψηλότερη συγκέντρωση βρίσκεται στον εγκέφαλο όπου παίζει σημαντικό ρόλο φτιάχνοντας κι άλλους νευροδιαβιβαστές, και μερικές στεροειδείς ορμόνες δεσμεύονται στους υποδοχείς τους.

Επισκόπηση
----------

Η μυοϊνοσιτόλη παίζει σημαντικό ρόλο ως δομική βάση για αρκετούς δευτερογενείς αγγελιαφόρους σε ευκαρυωτικά κύτταρα, τα διάφορα φωσφορικά ινοσιτόλης. Επιπλέον, η ινοσιτόλη χρησιμεύει ως σημαντικό συστατικό των δομικών λιπιδίων φωσφατιδυλινοσιτόλης (PI) και των διαφόρων φωσφορικών της, τα λιπίδια φωσφορικής φωσφατιδυλινοσιτόλης (PIP).

Η ινοσιτόλη ή τα φωσφορικά της και τα συναφή λιπίδια βρίσκονται σε πολλά τρόφιμα, προπαντός στα φρούτα, ιδιαίτερα στο πεπόνι και τα πορτοκάλια. Στα φυτά, η εξαφωσφορική ινοσιτόλη, το φυτικό οξύ ή τα άλατά του, χρησιμεύουν ως αποθέματα φωσφορικών σε σπόρους, για παράδειγμα στους ξηρούς καρπούς και τα φασόλια. Το φυτικό οξύ εμφανίζεται επίσης σε δημητριακά με υψηλή περιεκτικότητα σε πίτυρα. Ωστόσο, το φυτικό οξύ δεν είναι άμεσα βιοδιαθέσιμο στους ανθρώπους στη διατροφή, επειδή δεν είναι εύπεπτο. Ορισμένες τεχνικές προετοιμασίας τροφίμων αποσυνθέτουν εν μέρει τα φυτικά οξέα για να το αλλάξουν αυτό. Ωστόσο, η ινοσιτόλη με τη μορφή γλυκεροφωσφολιπιδίων, όπως απαντάται σε ορισμένες φυτικές παράγωγες ουσίες όπως οι λεκιθίνες, απορροφάται καλά και είναι σχετικά βιοδιαθέσιμη.

Η μυοϊνοσιτόλη (χωρίς φωσφορικά) θεωρήθηκε κάποτε μέλος του συμπλέγματος της βιταμίνης B, ονομαζόμενη βιταμίνη B8 στο πλαίσιο αυτό. Ωστόσο, επειδή παράγεται από το ανθρώπινο σώμα από γλυκόζη, δεν αποτελεί απαραίτητη θρεπτική ουσία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Mammalian inositol 3-phosphate synthase: its role in the biosynthesis of brain inositol and its clinical use as a psychoactive agent». *Sub-Cellular Biochemistry* **39**: 293–314. 2006. PMID 17121280.
2. ↑  «Potential role and therapeutic interests of myo-inositol in metabolic diseases». *Biochimie* **95** (10): 1811–27. October 2013. doi:10.1016/j.biochi.2013.05.011. PMID 23764390.
3. ↑  «Phytic acid». *www.phytochemicals.info*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Αυγούστου 2017. Ανακτήθηκε στις 2 Οκτωβρίου 2017.
4. ↑  Reynolds, James E. F. (1 Ιανουαρίου 1993). *Martindale: The Extra Pharmacopoeia*. **30**. Pennsylvania: Rittenhouse Book Distributors. σελ. 1379. ISBN 0-85369-300-5. An isomer of glucose that has traditionally been considered to be a B vitamin although it has an uncertain status as a vitamin and a deficiency syndrome has not been identified in man
Η λέξη ***Μαμιχλαπιναταπάι*** (αγγλικά: *Mamihlapinatapai*) είναι μια λέξη της γλώσσας Γιαγκάν της Γης του Πυρός, και αναφέρεται στο Βιβλίο Γκίνες ως η «πιο συνοπτική λέξη», και θεωρείται (για παράδειγμα από τον Αυστριακό συγγραφέα Κλέμενς Μπέργκερ), ως μία από τις πιο δύσκολες λέξεις για μετάφραση.

Νόημα
-----

Αυτή φέρεται να αναφέρεται σε «Μια ματιά που μοιράζονται δύο άτομα, που ο ένας επιθυμεί να του προσφέρει κάτι ο άλλος, το οποίο θέλουν και οι δύο, αλλά δεν είναι διατεθειμένοι να το προτείνουν ή να το προσφέρουν στον εαυτό τους.»

Μια ελαφρώς διαφορετική ερμηνεία της έννοιας υπάρχει επίσης: «Είναι αυτό το βλέμμα, όταν δύο άνθρωποι μοιράζονται μια άρρητη, αλλά ιδιωτική στιγμή που ο καθένας γνωρίζει τι σκέπτεται ο άλλος και συμφωνεί με αυτό που εκφράζεται μέσω μιας ουσιαστικής σιωπής.» Είναι, επίσης, αναφερομένη σε βιβλία και άρθρα σχετικά με την Θεωρία παιγνίων που σχετίζεται με το δίλημμα του εθελοντή.

Είναι, αναφερόμενη στο *Defining the World* για τις δυσκολίες που αντιμετώπισε ο Σάμιουελ Τζόνσον στην προσπάθεια να καταλήξουμε σε συνοπτικούς, αλλά ακριβής, ορισμούς των λέξεων. Είναι, επίσης, αναφερόμενη στο ντοκιμαντέρ, *Life in a Day* (2011), για την απάντηση στην ερώτηση «τι αγαπάς;».

Μορφολογία
----------

Αποτελείται από το παθητικό αυτοπαθές πρόθεμα μα (μαμ μπροστά από φωνήεντα), τη ρίζα ιχλάπι που σημαίνει αναποφασιστικότητα για το τι θα γίνει μετά, την κατάληξη της στατικής μορφής του ρήματος -ν, μια κατάληξη επιτυχίας -άτα, και την κατάληξη του δυικού -απάι, η οποία μαζί με το αυτοπαθές μαμ- έχει αλληλοπαθή σημασία.

Στην μαζική κουλτούρα
---------------------

* Το *Mamihlapinatapai* ήταν ο τίτλος μιας έκθεσης και αυτοδημοσίευσε τον κατάλογο της έκθεσης ο Max Pinckers και ο Michiel Burger στο Πολιτιστικό Κέντρο της Φλάνδρας του Άμστερνταμ, De Brakke Grond, το 2012.
* Το "Mamihlapinatapai" είναι ένα τραγούδι από τον Ronny Cox από το άλμπουμ του Ronny Cox Live το 2004.

Δείτε επίσης
------------

* Ithkuil
* Αμετάφραστο

Περαιτέρω ανάγνωση
------------------

περιεκτικότερη και δυσμεταφραστότερη λέξη-Το περιπλανώμενο τουατάρα[*νεκρός σύνδεσμος*]

Παραπομπές
----------

1. ↑  Damion Searls. «intranslation». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Αυγούστου 2016. Ανακτήθηκε στις 7 Αυγούστου 2014.
2. ↑  Peter Matthews, Norris McWhirter. *The Guinness Book of Records 1994*. σελ. 392. Ανακτήθηκε στις 20 Ιουνίου 2011.
3. ↑  «Drachenfutter, Saudade, Onsay».
4. ↑  Kollock, Peter (1998). «Social Dilemmas: the anatomy of cooperation». *Annu. Rev. Sociol.* **24**: σελ. 183–214.
5. ↑  Fisher, Len. *Rock, Paper, Scissors: Game Theory in Everyday Life*. σελ. 76.
6. ↑  Hitchings, H. (2005). *Defining the World*. New York: Farrar, Straus, and Giroux. σελ. 92. ISBN 0-374-11302-5.
7. ↑   *Mamihlapinatapai- Life in a day*, ανακτήθηκε στις 2015-10-09
8. ↑  «Max Pinckers en Michiel Burger: *Mamihlapinatapai*» (στα Dutch και English). De Brakke Grond. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Νοεμβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 24 Νοεμβρίου 2014. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
9. ↑  «Ronny Cox Live RELEASED 2004». *Ronny Cox*. ronnycox.com. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Φεβρουαρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 29 Ιουλίου 2016.
Ο **Ιννοκέντιος της Αλάσκας** ο ισαπόστολος (κατά κόσμον **Ιβάν Ευσέγιεβιτς Ποπώφ – Βενιαμίνωφ**, 26 Αυγούστου 1797 – 31 Μαρτίου 1879), ήταν Ρώσος ιερέας, επίσκοπος, αρχιεπίσκοπος και μητροπολίτης της Μόσχας και Πασών των Ρωσιών. Είναι γνωστός για το ιεραποστολικό του έργο στην Αλάσκα και τη ρωσική Άπω Ανατολή κατά το 1800, καθώς επίσης καθώς και για τον μεγάλο ζήλο που επέδειξε στο έργο του. Ως λόγιος επέδειξε σημαντικές ικανότητες κατανόησης των γηγενών γλωσσών και των τοπικών ιδιωμάτων στις περιοχές που επισκέφθηκε. Έγινε επίσκοπος και αρχιεπίσκοπος της Αλάσκας και της ρωσικής Άπω Ανατολής. Στη διάρκεια του βίου του έμαθε αρκετές από τις γηγενείς γλώσσες και ιδιώματα και υπήρξε συγγραφέας πολλών πρώιμων δοκιμίων για τους γηγενείς και τις γλώσσες τους, όπως επίσης και πολλών λεξικών και θρησκευτικών έργων σε αυτές τις γλώσσες. Μετέφρασε επίσης τμήματα της Βίβλου σε αρκετές γηγενείς γλώσσες. Πέθανε στις 31 Μαρτίου 1879, σε ηλικία 82 ετών, και ετάφη στην Λαύρα της Τρόιτσε-Σεργκίγεβα.

Στις 6 Οκτωβρίου 1977 η Ρωσική Εκκλησία ενεργώντας εκ μέρους της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Αμερικής ανακήρυξε τον Ιννοκέντιο άγιο. Η μνήμη του εορτάζεται στις 31 Μαρτίου.

Το 1994, κατά τη διάρκεια ανασκαφών κοντά στον Ναό του Αγίου Πνεύματος στην Μονή Τρόιτσε-Σεργκίγιεβα ανακαλύφθηκαν τα λείψανα του Αγίου Ιννοκέντιου, τα οποία τιμήθηκαν τόσο από πιστούς της Αμερικής, όσο και από πιστούς της Ρωσίας.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ιννοκέντιος της Αλάσκας** |

* Βιογραφία
* Ορθόδοξα κείμενα από τον Ιννοκέντιο της Αλάσκας Αρχειοθετήθηκε 2009-11-21 στο Wayback Machine.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 74066677
* LCCN: n79089974
* ISNI: 0000 0001 0916 1386
* GND: 104234261
* SUDOC: 068451423
* BNF: cb144110345 (data)
* NKC: jo2014810998

 |

 |
Ο **Ντομένικο**, ιταλ.: *Domenico Malatesta*, πιο γνωστός ως **Μαλατέστα Νοβέλλο**, ιταλ.: *Malatesta Novello* (5 Αυγούστου 1418 – 20 Νοεμβρίου 1465) από τον Οίκο των Μαλατέστα ήταν Ιταλός κοντοτιέρος, κύριος της Τσεζένα.

Ο Ντομένικο Μαλατέστα Νοβέλλο.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στη Μπρέσια, ως γιος του Παντόλφο Γ΄ και της Aντονία ντα Μπαρινιάνο. Το 1429, μετά το τέλος του θείου του Κάρλο Α΄, έγινε κύριος της Τσεζένα σε ηλικία 11 ετών, μαζί με τα αδέλφια του Γκαλεότο-Ροβέρτο (ο μόνος ενήλικος, που όμως απεβίωσε το 1432) και τον Σιγισμόνδο-Παντόλφο. Δύο χρόνια αργότερα κατέστειλε αρκετές ταραχές στην πόλη, που υποκινήθηκαν από τους Μαλατέστα του Πέζαρο. Όμως ο λαός στράφηκε εναντίον του αρχηγού εκείνων και χαιρέτισε αυτόν και τον αδελφό του Σιγισμόνδο-Πάντολφο ως κυρίους. Επίσης το 1431 ο Ντομένικο κατέπνιξε μία εξέγερση στο Φάνο.

Το 1433, το έτος από το οποίο εξουσίαζε μόνος του στην Τσεζένα, χρίστηκε αυτοκρατορικός ιππότης από τον Σιγισμούνδο της Γερμανίας. Ως εκ τούτου, εγκατέλειψε το όνομα Ντομένικo για να ονομαστεί Μαλατέστα Νοβέλλο. Εκείνη την εποχή τα εδάφη του περιλάμβαναν τις πόλεις Τσεζένα, Μπερτινόρo, Μεντόλα, Σαρσίνα, Ρονκοφρέντο και το Πιβιέρο ντι Σιστίνο. Παρέλαβε επίσης την Τσέρβια από τον Σιγισμόνδο-Παντόλφo, κτίζοντας εκεί σημαντικές οχυρώσεις.

Εκτός από τις στρατιωτικές του πράξεις, ο Νοβέλλο φημίζεται για τα μεγάλα οικοδομικά του προγράμματα στην Τσεζένα, όπως τη μονή της Σάντα Μαρία (1438), την ενίσχυση του Κάστρου των Μαλατέστα και τη διεύρυνση των τειχών της πόλης (1441). Το 1452 ίδρυσε τη Βιβλιοθήκη των Μαλατέστα, την πρώτη δημόσια βιβλιοθήκη στην Ευρώπη. Κατασκεύασε επίσης δημόσια έργα όπως γέφυρες, σήραγγες και φράγματα.

Απεβίωσε στην Τσεζένα το 1465. Το τέλος του σήμανε τη λήξη της θητείας των Μαλατέστα στην Τσεζένα.

Οικογένεια
----------

Το 1434, όταν ήταν 16 ετών, νυμφεύτηκε τη Βιολάντε ντα Μοντεφέλτρο, κόρη του Γκουιντανόνιο κόμη του Ουρμπίνο, η οποία ήταν 4 ετών τότε. Οι δύο τους ζούσαν χωρισμένοι, ενώ ενώθηκαν μόνο στα 12α γενέθλιά της (το 1442).

Πηγές
-----

* Ιστορία της Τσεζένα[*νεκρός σύνδεσμος*]

Παραπομπές σε πηγές
-------------------

1. ↑  «Dizionario Biografico degli Italiani». (Ιταλικά) *Dizionario Biografico degli Italiani*. 1960. malatesta-domenico-detto-malatesta-novello. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 65313581
* LCCN: n80139129
* ISNI: 0000 0000 6154 3835
* GND: 128610697
* SUDOC: 074075179
* BNF: cb14558355n (data)
* BNE: XX4998509

 |

 |
Η **Ινουκτούν** (γροιλανδικά: *avanersuarmiutut*, δανικά: *nordgrønlandsk*) είναι η γλώσσα 1000 περίπου ιθαγενών Ινουγουίτ, που κατοικούν στους βορειότερους οικισμούς στον κόσμο, στη βορειοδυτική Γροιλανδία.

Όλοι οι ομιλητές της Ινουκτούν μιλούν επίσης και Γροιλανδικά, ορισμένοι Δανικά και ελάχιστοι Αγγλικά. Η γλώσσα ομιλείται κυρίως στην πόλη Κανάκ και τα κοντινά σε αυτή χωριά. 

Τα Ινουκτούν περιγράφηκαν πρώτη φορά από τους εξερευνητές Κνουντ Ράσμουσεν και Πίτερ Φρόικεν οι οποίοι περιηγήθηκαν τη βόρεια Γροιλανδία στις αρχές του 20ου αιώνα. Η γλώσσα δεν έχει καθιερωμένη ορθογραφία και δεν διδάσκεται στα σχολεία. Ωστόσο οι κάτοικοι της πόλης Κανάκ και τον τριγύρω χωριών τη χρησιμοποιούν στις καθημερινές τους συνδιαλέξεις. 

Η γλώσσα ανήκει στην Εσκιμελεουτική οικογένεια και είναι συγγενική με τα Γροιλανδικά και τη γλώσσα Ινουκτιτούτ του Καναδά. Οι Ινουγουίτ ήταν οι τελευταίοι ιθαγενείς της Γροιλανδίας που πέρασαν στο νησί από τον Καναδά. Εικάζεται ότι πραγματοποίησαν το πέρασμα κατά τον 18ο αιώνα.

Φωνολογία
---------

### Φωνήεντα

|  | Πρόσθια | Μέσο | Οπίσθια |
| --- | --- | --- | --- |
| Κλειστά | [/i/] |  | [/u/] |
| Ανοικτό |  | [/a/] |  |
|

Σύμφωνα
-------

|  | Χειλικά | Φατνιακά | Ουρανικά | Υπερωικά | Σταφυλικά | Γλωττιδικά |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Κλειστά | [/p/] | [/t/] |  | [/k/] | [/q/] |  |
| Τριβόμενα | [/v/] |  |  | [/ɣ/] |  | [/h/] |
| Ρινικά | [/m/] | [/n/] |  | [/ŋ/] |  |  |
| Προσεγγιστικά |  | [/l/] | [/j/] |  | [/ʁ/] |  |
|

Παραπομπές
----------

1. ↑  770 στη Γροιλανδία, και ίσως 20% περισσότεροι στη Δανία. Lewis, M. Paul, ed. (2009). Ethnologue: Languages of the World (16th ed.). Dallas, Texas: SIL International.
2. ↑  Erik Holtved. Remarks on the Polar Eskimo Dialect. International Journal of American Linguistics. Vol. 18, No. 1 (Jan. 1952), pp. 20-24
3. ↑  Fortescue 1991. page 1
Η **Μήκων η υπνοφόρος** είναι είδος παπαρούνας από το οποίο παρασκευάζεται το όπιο. Το όπιο είναι πηγή πολλών ναρκωτικών συμπεριλαμβανομένης της μορφίνης (και της παράγωγης της ηρωίνης). Η επιστημονική της ονομασία *Μήκων η υπνοφόρος* αναφέρεται στις υπνωτικές ιδιότητες των οπιούχων ουσιών.

Η μήκων η υπνοφόρος είναι το μόνο είδος παπαρούνας που καλλιεργείται εμπορικά σε μεγάλη κλίμακα. Καλλιεργείται για φαρμακευτικούς καθώς και για καλλωπιστικούς σκοπούς. Οι σπόροι του φυτού λέγονται παπαρουνόσποροι και χρησιμοποιούνται στη βιομηχανία τροφίμων και στη παραγωγή παπαρουνελαιου.

Περιγραφή
---------

Η μήκων η υπνοφόρος είναι ένα ετήσιο ανθοφόρο φυτό που φτάνει σε ύψος το ένα μέτρο. Ο μίσχος και τα φύλλα καλύπτονται από λεπτά τριχίδια. Τα φύλλα της είναι λοβωτά και τα άνθη της έχουν διάμετρο 120 χιλιοστά. Τα άνθη της έχουν 4 πέταλα λευκού, κόκκινου ή μωβ χρώματος με μαύρα στίγματα στη βάση τους. Ο καρπός της είναι μία στρογγυλή, ακτινωτή κάψουλα. Όλα τα μέρη του φυτού βγάζουν ένα λευκό κόμμι όταν τραυματιστούν.

### Ποικιλίες

Η μήκων η υπνοφόρος έχει πολλά υποείδη και ποικιλίες. Τα χρώματα των ανθών της ποικίλουν ευρέως, καθώς και άλλα χαρακτηριστικά όπως το σχήμα και ο αριθμός των πετάλων, ο αριθμός των ανθών και το καρπών που παράγει, το χρώμα των σπόρων και η περιεκτικότητα σε μορφίνη.

Μερικές ποικιλίες όπως η ''*Norman* και η *Przemko* έχουν χαμηλή περιεκτικότητα σε μορφίνη (λιγότερο από 1%) και υψηλότερες συγκεντρώσεις σε άλλα αλκαλοειδή. Ωστόσο οι περισσότερες ποικιλίες ,πολλές από τις οποίες καλλιεργούνται για καλλωπιστικούς σκοπούς και για την παραγωγή παπαρουνόσπορων έχουν περιεκτικότητα σε μορφίνη κατά μέσω όρο 10%.

Οπιούχα
-------

Αυτή η παπαρούνα είναι η κύρια φυσική πηγή των οπιούχων ουσιών. Τα οπιούχα εξάγονται από το όπιο, τον αποξηραμένο δηλαδή γαλακτώδη χυμό του φυτού, και μαζεύεται σχίζοντας την κάψουλα που περιέχει τους σπόρους του. Εκτός από την μορφίνη και άλλα αλκαλοειδή εξάγονται από το φυτό όπως η κωδεΐνη, η θηβαΐνη και η οριπαβίνη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Stace, C.A. (2010). *New flora of the British isles* (Third έκδοση). Cambridge, U.K.: Cambridge University Press. σελ. 87. ISBN 9780521707725.
2. ↑  Blamey, M.· Fitter, R.· Fitter, A (2003). *Wild flowers of Britain and Ireland: The Complete Guide to the British and Irish Flora*. London: A & C Black. σελ. 32. ISBN 978-1408179505.
3. ↑  "Poppy law" on Erowid.org
4. ↑  Ayatollah (25 Φεβρουαρίου 2006). «How potent are the major culinary (spicerack) varieties such as McCormick?». *Poppies*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Ιανουαρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 2 Σεπτεμβρίου 2009.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Μήκων η υπνοφόρος** |


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85095097
* GND: 4179662-7
* NDL: 00565636
* NKC: ph198769

 |

 |
Πύργος ρολογιού Μαχμούντ Πασά, Μαμούσα (2013)
Η **Μαμούσα**(Αλβανικά: Mamushë ή *Mamusha*; τουρκικά: Mamuşa, Σερβικά Κυριλλικά: Мамуша) είναι δήμος στο Κοσσυφοπέδιο. Το 2008, αναβαθμίστηκε σε δήμο. Πριν από αυτό, αποτελούσε μέρος του δήμου Πρίζρεν. Σε σύγκριση με όλες τις δημοτικές ενότητες του Κοσσυφοπεδίου, είναι με διαφορά η μικρότερη σε έκταση, έχοντας έκταση 11 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός ανερχόταν στους 2011. Δήμαρχος είναι ο Αρίφ Μπουτούτς.

Γεωγραφία
---------

### Τοποθεσία

Η πόλη βρίσκεται στο βόρειο τμήμα του Πρίζρεν. Συνορεύει με την Τζακόβιτσα και την Σούβα Ρέκα. 

### Πληθυσμός

Οι κάτοικοι του χωριού είναι κυρίως Τούρκοι. Είναι ο μόνος οικισμός στο Κοσσυφοπέδιο όπου οι Τούρκοι αποτελούν την πλειοψηφία του πληθυσμού. 

|  |
| --- |
| **Εθνοτική Σύνθεση, Συμπεριλαμβανομένων των Εκτοπισμένων** |
| Έτος | Τούρκοι |  % | Αλβανοί |  % | Άλλοι |  % | Συνολικά |
| 1961 | 1,220 | 76.73 | 367 | 23.09 | - | - | 1,590 |
| 1971 | 1,794 | 88.5 | 241 | 11.83 | – | - | 2,038 |
| 1981 | 2,372 | 86.19 | 366 | 13.30 | - | - | 2,752 |
| 2011 | 5,128 | 93.1 | 327 | 5.9 | 52 | 0.9 | 5507 |

Αδελφοποιημένες πόλεις
----------------------

* Κοσσυφοπέδιο Πρίζρεν, Κοσσυφοπέδιο

Δείτε επίσης
------------

* Τούρκοι στο Κοσσυφοπέδιο

Παραπομπές
----------

1. ↑  MUNICIPAL PROFILES, OSCE 2013

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Δήμος Mamuša
Συντεταγμένες: 59°22′28″N 28°13′25″E﻿ / ﻿59.3744°N 28.2236°E﻿ / 59.3744; 28.2236

Το **Ιβάνγκοροντ** (ρωσικά: Ивангород, εσθονικά: Jaanilinn) είναι πόλη της βορειοδυτικής Ρωσίας, κτισμένη στις όχθες του ποταμού Νάρβα. Υπάγεται στην Περιφέρεια Λένινγκραντ και απέχει 159 χλμ. από την Αγία Πετρούπολη. Ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 11.200 κατοίκους (απογραφή 2004).

Το Ιβάνγκοροντ βρίσκεται ακριβώς πάνω στα ρωσο–εσθονικά σύνορα. Στο παρελθόν μάλιστα ήταν τμήμα της πόλης Νάρβα, που τώρα ανήκει στην Εσθονία. Σήμερα αποτελεί έναν από τους κυριότερους οδικούς και σιδηροδρομικούς σταθμούς εισόδου στη Ρωσία από τη γειτονική χώρα. Αποτελεί επίσης τουριστικό προορισμό, για την ομορφιά του τοπίου και το μεσαιωνικό του κάστρο.

Ιστορία
-------

Η ιστορία της πόλης είναι απόλυτα συνδεδεμένη με τη Νάρβα. Όταν οι γερμανοί καθολικοί σταυροφόροι της Τευτονικής Ορδής κατέλαβαν την πόλη το 1492, ο ρώσος Ιβάν Γ΄ της Μοσχοβίας ανέγειρε το κάστρο στην απέναντι πλευρά του ποταμού για να θέσει ένα τέρμα στην επέκτασή τους. Μετά την εκδίωξη των γερμανών, πόλη και κάστρο ενοποιούνται.

Το 1581 καταλαμβάνουν τη Νάρβα οι Σουηδοί, αλλά οι Ρώσοι την ανακτούν εννέα χρόνια αργότερα. Το 1612 οι Σουηδοί την ανακαταλαμβάνουν και την κρατούν μέχρι το 1704, όταν ο Μέγας Πέτρος την απελευθερώνει οριστικά.

Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917 και την ανεξαρτητοποίηση της Εσθονίας, η Νάρβα ανακηρύσσεται εσθονικό έδαφος με τη Συνθήκη του Τάρτου. Μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η Εσθονία (της οποίας οι κάτοικοι έβλεπαν θετικά τους ναζί) εξαναγκάζεται να προσχωρήσει στη Σοβιετική Ένωση και η πόλη διαιρείται σε δύο τομείς: τον εσθονικό που κρατά το παλαιό όνομα, και το ρωσικό που περιλαμβάνει τη συνοικία του κάστρου και ονομάζεται Ιβάνγκοροντ (*πόλη του Ιβάν*).

Όταν το 1991 διαλύεται η Σοβιετική Ένωση, το Ιβάνγκοροντ αποτελεί αιτία προστριβής μεταξύ των δύο πρώην ομόσπονδων δημοκρατιών της. Οι εσθονοί ισχυρίζονται ότι τα σύνορα πρέπει να επανέλθουν στο καθεστώς της συνθήκης του Τάρτου, ενώ οι ρώσοι επιμένουν πως πρέπει να διατηρηθούν τα σύνορα όπως ήταν κατά τη σοβιετική εποχή. Η διαμάχη κρατά μέχρι σήμερα, σε αυστηρά διπλωματικό επίπεδο, με τη Ρωσία να έχει κατοχυρώσει ένα ευνοϊκό για αυτήν status quo.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *d:Q26842998*. www.gks.ru/free\_doc/2016/oktmo/tom2\_oktmo.rar. Ανακτήθηκε στις 28  Οκτωβρίου 2016.
2. ↑  www.gks.ru/storage/mediabank/Численность%20по%20МО\_Site.xlsx. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24  Απριλίου 2020.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **Ιβάνγκοροντ**  |

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ιβάνγκοροντ** |

* Επίσημο site
* Φωτογραφίες

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 234777848
* GND: 4579356-6
* NKC: ge563578

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Ευρώπη
* Πύλη:Ρωσία
 |

 |
Η **Μαμελόντι Σάνταουνς** (αγγλικά: *Mamelodi Sundowns*) είναι μια ποδοσφαιρική ομάδα με βάση την Πρετόρια στη Νότια Αφρική. Ιδρύθηκε το 1970. Αποτελεί μία από τις κορυφαίες ομάδες της χώρας, καθώς είναι πολυνίκης της Πρέμιερσιπ και του Κυπέλλου. Είναι η πρώτη ομάδα της Νότιας Αφρικής που κατάφερε να κερδίσει το Τσάμπιονς Λιγκ, γεγονός που της έδωσε το δικαίωμα συμμετοχής στο Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων.

Επιτυχίες
---------

*Τελευταία ενημέρωση: 23 Ιουλίου 2017*
### Εγχώριες

* **Πρωτάθλημα Νότιας Αφρικής** (PSL)

Πρωταθλήτρια (13): 1997–98, 1998–99, 1999–00, 2005–06, 2006–07, 2013–14, 2015–16, 2017-18, 2018-19, 2019-20, 2020/21, 2021/22, 2022/23
Δεύτερη θέση (3): 2009–10, 2014–15, 2016-17
* **Πρωτάθλημα Νότιας Αφρικής** (NSL)

Πρωταθλήτρια (3): 1988, 1989–90, 1992–93
Δεύτερη θέση (2): 1990–91, 1994–95
* **Κύπελλο Νότιας Αφρικής**

Κυπελλούχος (4): 1986, 1998, 2008, 2014–15
Φιναλίστ (5): 1989, 2000, 2001, 2007, 2011–12
* **Λιγκ Καπ Νότιας Αφρικής**

Νικήτρια (3): 1990, 1999, 2015
Φιναλίστ (4): 1997, 1998, 2007, 2012
**Κύπελλο 8 Νότιας Αφρικής**
Νικήτρια (3): 1988, 1990, 2007
Φιναλίστ (6): 1992, 1994, 2001, 2002, 2008, 2016
### Αφρικανικές

* **Τσάμπιονς Λιγκ**

Νικήτρια (1): 2016
Φιναλίστ (1): 2001
* **ΚΑΦ Σούπερ Καπ**

Φιναλίστ (1): 2017

Παραπομπές
----------

1. ↑  FIFA: Μεγαλώνει το Μουντιάλ και το Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων protothema.gr

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Μαμελόντι Σάνταουνς ΦΚ** |

* Επίσημος ιστότοπος

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 305947303
* LCCN: no2013144061

 |

 |
Ο **Ιβάν Ψιάκης** (αναφέρεται και Ιωάννης) γεννημένος το 1906, πιθανότατα στην Αλεξάνδρεια, ήταν ομογενής πυγμάχος από την Αίγυπτο που συμμετείχε με την Ελληνική ολυμπιακή ομάδα σε Ολυμπιακούς αγώνες. 

Ο Ψιάκης ασχολήθηκε με την πυγμαχία αλλά και το στίβο στην Αλεξάνδρεια και έπαιρνε μέρος σαν ερασιτέχνης σε αγώνες σαν αθλητής της ΑΕΕΑ, έπειτα ήρθε στην Ελλάδα όπου έδινε αγώνες σαν αθλητής του Μίλωνα. Στην Αλεξάδρεια αναφέρεται πρωταθλητής στους Παναιγυπτιακούς αγώνες στην σφαιροβολία το 1938. Ο Ψιάκης πήρε μέρος στους ολυμπιακούς αγώνες του 1936 στο Βερολίνο όπου αποκλείστηκε στον πρώτο γύρο.

Ήταν από εύπορη οικογένεια ομογενών της Αλεξάνδρειας, ήταν γιος του Στέφανου Ψιάκη, αδελφοί του ήταν οι Μιχαήλ επίσης αθλητής της ΑΕΕΑ, Αλέξανδρος και Γεώργιος, ανιψιός του ο αθλητής Βλαδίμηρος. Το 1964 αναφέρεται ότι έμενε στην Βηρυτό του Λίβανου όπου η κόρη του Ιωάννα διεκδίκησε τον τίτλο της μις Λιβάνου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  pygmaxia.gr, Πυγμαχία Ολυμπιακοί αγώνες: Ο τίτλος που δεν ήρθε ποτέ στην Ελλάδα! Αρχειοθετήθηκε 2014-08-05 στο Wayback Machine.
2. ↑  ««Το αγωνιστικό«WHO IS WHO» των Ελλήνων Οlympians της πυγμαχίας», στο *athlisis.gr*». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Ιουλίου 2014. Ανακτήθηκε στις 21 Μαΐου 2014.
3. ↑  εφ. Ταχυδρόμος της Αλεξάνδρειας, Φύλλο: 16/5/1963, Σελίδα: 3, από την Εθνική Βιβλιοθήκη
4. ↑  εφ. Ταχυδρόμος της Αλεξάνδρειας, Φύλλο: 25/2/1964, Σελίδα: 1, από την Εθνική Βιβλιοθήκη
Ο **Κάλβος΄** (λατινικά : *Calvus* ή *Calbus*, ιταλικά : *Calvo*), (απεβίωσε το 761 στη Νάπολη), ήταν επίσκοπος της Νεαπόλεως από το 749 έως το 761. Τιμάτε ως άγιος από την Ρωμαιοκαθολική εκκλησία στις 20 Μαρτίου και 18 Νοεμβρίου.

Βιογραφία
---------

Η κύρια ιστορική πηγή για τον Κοσμά της Νεάπολης είναι το πρώτο μέρος των «Πράξεων των Ναπολιτανών Επισκόπων» που γράφτηκε στις αρχές του 8ου-9ου αιώνα από ανώνυμο συγγραφέα. Δεν υπάρχουν πληροφορίες για την καταγωγή του επισκόπου Κοσμά. 

Ανέβηκε στην επισκοπική έδρα της Νεάπολης μετά τον Άγιο Κοσμά, ο οποίος πέθανε το 748 ή το 749.

Αν και στα μέσα του 8ου αιώνα το Βυζάντιο, του οποίου η Νάπολη αποτελούσε μέρος των ιταλικών κτήσεων, καταλήφθηκε από ένα εικονομαχικό κίνημα, οι πηγές δεν αναφέρουν τίποτα για το πώς αντιλήφθηκαν τότε τα γεγονότα αυτά από ο κλήρος και ο λαός της πόλης. Από τα κατορθώματα του Κάλβου είναι γνωστό μόνο η κατασκευή ενός ρητορείου αφιερωμένου στον μάρτυρα Σώσιο με εντολή του.

Οι Πράξεις των Επισκόπων της Νάπολης αναφέρουν ότι ο Καλβος κράτησε την επισκοπική έδρα για δώδεκα χρόνια, τέσσερις μήνες και τρεις ημέρες. Ο θάνατός του χρονολογείται από το 761. Ο διάδοχος του Καλβου στην επισκοπική τάξη ήταν ο Παύλος Β'.

Λίγο μετά το θάνατό του, ο Κάλβος άρχισε να τιμάται από τους Ναπολιτάνους ως άγιος. Αυτό αποδεικνύεται από την αναφορά του ονόματός του στο μαρτυρολόγιο του 9ου αιώνα, ο συγγραφέας του οποίου χρησιμοποίησε προγενέστερες εκκλησιαστικές πηγές για τη σύνταξη του. Η μνήμη του Αγίου Κάλβου της Νάπολης γίνεται δύο φορές: στις 20 Μαρτίου και στις 18 Νοεμβρίου .

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| ΠροκάτοχοςΚοσμάς | **Επίσκοπος Νάπολης**749-761 | ΔιάδοχοςΠαύλος Β΄ |

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Cronotassi dei Vescovi, Chiesa di Napoli
2. ↑  Francesco Ceva Grimaldi (marchesi di Pietracatella.), Memorie storiche della città di Napoli
3. 1 2 3 4  Zigarelli D. M. Biografie dei vescovi e arcivescovi della Chiesa di Napoli, Napoli, Stabilimento tipografico di G. Gioja, 1861, page 26—27
4. 1 2 3  Schipa M. Il Mezzogiorno d’Italia anteriormente alla monarchia, Bari, Gius. Laterza & Figli, 1923, page 29
Η Σχολή των Αθηνών, *του Ραφαήλ*  
Οι αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι και ειδικά οι Αθηναίοι, ήταν οι πρώτοι που διατύπωσαν τις αρχές της Δημοκρατίας και της **Ισότητας**
Η **Αρχή της Ισότητας** είναι η κατάσταση στην οποία όλα τα άτομα σε μια συγκεκριμένη κοινωνία έχουν ίσα δικαιώματα και ελευθερίες, συμπεριλαμβανομένων των πολιτικών δικαιωμάτων και της ισότητας ευκαιριών, και είναι η βασική αρχή για το δημοκρατικό πολίτευμα. Σύμφωνα με τις αρχές της ισότητας, σε μία κοινωνία θα πρέπει να τηρούνται οι αξίες της Ισονομίας *(ισότητα των ανθρώπων απέναντι στο νόμο)*, της Ισοπολιτείας *(ίση πρόσβαση και συμμετοχή όλων στα δημόσια αξιώματα και τις αρχές)*, της Ισοκρατίας *(το κράτος ανήκει εξ’ολοκλήρου σε όλους τους πολίτες)* και της Ισηγορίας *(ελευθερία του λόγου)*.

Η κοινωνική ισότητα απαιτεί την απουσία επιβεβλημένων ορίων κοινωνικής τάξης ή κάστας και την ίση αντιμετώπιση σε άτομα με διαφορετικά χαρακτηριστικά. Σύμφωνα με τις αρχές αυτές, όλοι οι άνθρωποι είναι ισάξιοι, ανεξαρτήτου φύλου, εθνικότητας, ηλικίας, σεξουαλικού προσανατολισμού, κοινωνικής τάξης, εισοδήματος, γλώσσας, θρησκείας, ιδεολογίας και κατάστασης της υγείας του.
Ο **Mαμούκα**, γεωργιανά: მამუკა მუხრანბატონი *Μαμούκα μουχρανμπατόνι*, (απεβ. το 1751) ήταν Γεωργιανός πρίγκιπας τού Οίκου του Μουχράνι, κύριου κλάδου τού βασιλικού Οίκου των Μπαγκρατιόνι. Ήταν *πρίγκιπας* (batoni) τού Μουχράνι και ex officio διοικητής τού μπανάτου τού Σίντα Κάρτλι από το π. 1730 ως το 1735. Έχοντας λάβει μέρος σε μία εξέγερση κατά της Περσίας τού Nαντέρ Σαχ, ο Mαμούκα έπρεπε να καταφύγει στη Ρωσική Αυτοκρατορία, όπου ακολούθησε στρατιωτική σταδιοδρομία. Ήταν γνωστός ως Mεχμέτ Μπέης στους Πέρσες και ως Mαμούκα Νταβίντοφ (ρωσικά: Мамука Давыдов‎) στους Ρώσους.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος τού Ηρακλή Β΄, πρίγκιπα του Μουχράνι. Ανέλαβε την αρχηγία τού κλάδου τού Οίκου του το 1730   ή το 1734,  όταν το βασίλειο τού Κάρτλι βρισκόταν σε κατάσταση αναταραχής και τελικά καταλήφθηκε από τον οθωμανικό στρατό. Καθώς οι Πέρσες άρχισαν να αποκτούν το επάνω χέρι στην ανατολική Καυκασία, οι γεωργιανοί ευγενείς διχάστηκαν, σχετικά με το πώς να αντιμετωπίσουν την αναδυόμενη περιφερειακή δύναμη. Ο Mαμούκα ενώθηκε με τους αξιωματούχους όπως ο Γκίβι Αμιλαχβάρι, ο Σάνσε δούκας τού Κσάνι και ο Βαχούστι Αμπασίντζε σε αντίθεση με την περσική ηγεμονία, αλλά πιάστηκε αιχμάλωτος και στάλθηκε να πολεμήσει στις περσικές τάξεις κατά των Αφγανών το 1735. Κατάφερε να διαφύγει και κατέφυγε στη Ρωσική Αυτοκρατορία, όπου υιοθέτησε το επίθετο Νταβίντοφ, μία αναφορά στον ισχυρισμό της οικογένειάς του για καταγωγή από τον Δαβίδ. Το 1738 ο Μαμούκα και οι άλλοι Γεωργιανοί εξόριστοι σύντοφοί του επέλεξαν να ενταχθούν στη ρωσική υπηρεσία και σχημάτισαν μία Γεωργιανή Εταιρεία Ουσάρων, η οποία αργότερα αναδιοργανώθηκε σε σύνταγμα. Ο Μαμούκα διορίστηκε πρώτος διοικητής της μονάδας με τον βαθμό τού λοχαγού και ανταμείφθηκε με μία ιδιοκτησία στη σημερινή Ουκρανία. Πήρε μέρος στην τελική φάση τού πολέμου 1735–39 με την Οθωμανική Αυτοκρατορία και αποσύρθηκε το 1741 .

Οικογένεια
----------

Ο Μαμούκα ήταν νυμφευμένος με μία κόρη τού βασιλιά Γεωργίου Ζ΄ τού Ιμερέτι. Δεν είναι γνωστό κανένα παιδί.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. 1 2 3  Dumin, S.V. επιμ. (1996). (στα Russian). Moscow: Linkominvest. σελ. 285.  Missing or empty `|title=` (βοήθεια)CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
2. 1 2  Metreveli, Roin, επιμ. (2003). *ბაგრატიონები. სამეცნიერო და კულტურული მემკვიდრეობა* (στα Georgian και English). Tbilisi: Neostudia. σελ. Table 8. ISBN 99928-0-623-0. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
3. ↑  Ferrand, Jacques (1983). *Familles princières de Géorgie: essai de reconstitution généalogique (1880-1983) de 21 familles reconnues princières par l'Empire de Russie*. Montreuil: J. Ferrand. σελ. 20.