recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Φερνάρντο Ρέι** (ισπανικά: Fernando Casado Arambillet) (20 Σεπτεμβρίου 1917 - 9 Μαρτίου 1994) ήταν Ισπανός κινηματογραφικός, θεατρικός και τηλεοπτικός ηθοποιός, ο οποίος εργάστηκε τόσο στην Ευρώπη όσο και στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Ο Ρέι ήταν ένας συναρπαστικός διεθνής ηθοποιός, γνωστός για τους ρόλους του στις ταινίες του σουρεαλιστή σκηνοθέτη Λουίς Μπουνιουέλ (*Τριστάνα*, του 1970, *Η κρυφή γοητεία της μπουρζουαζίας*, του 1972, *Το Σκοτεινό Αντικείμενο του Πόθου*, του 1977) και ως βαρόνος ναρκωτικών στον *Ο Άνθρωπος από τη Γαλλία* του 1971, έπαιξε σε περισσότερες από 150 ταινίες για πάνω από μισό αιώνα.

Βιογραφία
---------

Ο Ρέι γεννήθηκε στην Κορούνια της Ισπανίας, γιος του καπετάνιου Casado Veiga. Σπούδασε αρχιτεκτονική, αλλά ο Ισπανικός εμφύλιος πόλεμος του διέκοψε τις πανεπιστημιακές σπουδές του και που τον οδήγησε να στραφεί προς την υποκριτική τέχνη.

Καριέρα
-------

Το 1936, ο Ρέι ξεκίνησε την καριέρα του σε ταινίες σε μικρούς όμως ρόλους. Ήταν τότε που επέλεξε το καλλιτεχνικό όνομα του, Φερνάντο Ρέι. Διατήρησε το όνομά του, αλλά πήρε το δεύτερο επώνυμο της μητέρας του, Ρέι, ένα μικρό επώνυμο με σαφή νόημα ("Rey" στα ισπανικά σημαίνει "βασιλιάς").

Το 1944, έπαιξε τον πρώτο βασικό ρόλο του ως Δούκας της Άλμπα στο "Eugenia de Montijo" του Ρουμπιό. Τέσσερα χρόνια αργότερα, θα πάρει τον ρόλο του Felipe I el Hermoso, βασιλιά της Ισπανίας, στη ισπανική κινηματογραφική επιτυχία "Locura de amor".

Αυτή ήταν η αρχή μιας παραγωγικής καριέρας στον κινηματογράφο (έπαιξε σε περίπου 200 ταινίες), το ραδιόφωνο, το θέατρο και την τηλεόραση. Ο Ρέι ήταν επίσης ένας σπουδαίος ηθοποιός στην ισπανική τηλεόραση. Η φωνή του θεωρήθηκε έντονη και προσωπική, και έγινε ο αφηγητής σημαντικών ισπανικών ταινιών.

Επιλεγμένη φιλμογραφία
----------------------

* Βιριδιάνα (1961)
* Τριστάνα (1970)
* Ο Άνθρωπος από τη Γαλλία (1971)
* Η κρυφή γοητεία της μπουρζουαζίας (1972)
* Το Σκοτεινό Αντικείμενο του Πόθου (1977)
* 1492: Χριστόφορος Κολόμβος (1992)

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. 119169606. Ανακτήθηκε στις 15  Οκτωβρίου 2015.
2. 1 2  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. data.bnf.fr/ark:/12148/cb13898950s. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
3. ↑  (Αγγλικά) *SNAC*. w64m9bmw. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
4. ↑  www.aveleyman.com/ActorCredit.aspx?ActorID=14529.
5. ↑  www.movieactors.com/actors/fernandorey.htm.
6. ↑  www.spainisculture.com/en/artistas\_creadores/fernando\_rey.html.
7. ↑  www.western-locations-spain.com/r7/fernando-rey/seite.htm.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ο Φερνάντο Ρέι  στην IMDb (Αγγλικά)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 17408703
* LCCN: n90699044
* ISNI: 0000 0001 2021 7408
* GND: 119169606
* SUDOC: 055738494
* BNF: cb13898950s (data)
* NKC: xx0136021
* BNE: XX1725273

 |

 |
Το **Δουκάτο του Μπωπρεώ**, με πρωτεύουσα το Μπωπρεώ (επαρχία του Ανζού, σημερινός νομός του Μαιν-ε-Λουάρ), αποτέλεσε, αρχικώς, βαρωνία του Οίκου ντε Μοντεσπεντόν, προτού αναβαθμιστεί, αρχικώς, σε μαρκιζάτο (1557), ενώ, στην συνέχεια, σε απλό δουκάτο από τον Βασιλέα Κάρολο Θ΄ για λογαριασμό του Σαρλ ντε Μπουρμπόν-Μονπανσιέ, Πρίγκιπα του Λα Ρος-συρ-Ιόν (1515-1565) ως ευχαριστία για τα στρατιωτικά του επιτεύγματα. Ο τελευταίος, απεβίωσε δίχως αρσενικό απόγονο. Με τον θάνατο της συζύγου του, Φιλίπ [Φιλιπέτ] ντε Μοντεσπεντόν (✝1578), το Δουκάτο του Μπωπρεώ πέρασε υπό τον έλεγχο του Οίκου ντε Σεπώ, ενώ, στην συνέχεια, διαδοχικά υπό εκείνον της Οικογένειας ντε Γκοντί, του Οίκου ντε Κοσέ-Μπρισάκ και της Οικογένειας ντε Νεβίλ ντε Βιλερουά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Géographie historique, ecclésiastique et civile: ou description de toutes les parties du globe terrestre*, Joseph Vaissète, 1755

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ανζού
 |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Duché de Beaupréau  της Γαλλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Φερνάντο Μοριέντες Σάντσες** (*Fernando Morientes Sánchez*, γεννήθηκε 5 Απριλίου 1976) είναι Ισπανός ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός. Πλέον είναι προπονητής.

Ξεκίνησε την καριέρα του 1993 από την Αλμπαθέτε Μπαλοπιέ και συνέχισε στη Σαραγόσα, όπου σε δύο σεζόν πέτυχε 28 γκολ. Οι επιδόσεις του εκεί τράβηξαν την προσοχή της Ρεάλ Μαδρίτης, η οποία τον απέκτησε το 1997 για περίπου 6,5 εκατομμύρια ευρώ. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του εκεί είχε συχνή επαφή με τα δίκτυα και βοήθησε τη βασίλισσα τα κερδίσει δύο Τσάμπιονς Λιγκ (σκόραρε στον τελικό το 2000) και ένα πρωτάθλημα. 

Η άφιξη του Ρονάλντο το 2002 άρχισε να προκαλεί προστιβές με την ομάδα και τη σεζόν 2003-04 δόθηκε δανεικός στη Μονακό. Με τη Μονακό σκόραρε 9 γκολ στο Τσάμπιονς Λιγκ και ήταν πρώτος σκόρερ εκείνης της σεζόν, φτάνοντας μέχρι τον τελικό. Επέστρεψε για την επόμενη χρονιά πάλι στη Ρεάλ Μαδρίτης, όπου όμως δυσκολεύτηκε να βρει θέση και τελικά αποκτήθηκε τον Ιανουάριο του 2005 από τη Λίβερπουλ για 9,3 εκατομμύρια ευρώ. Το 2006 μετεγράφει στη Βαλένθια και έπειτα στη Μαρσέιγ πρωτού αποσυρθεί και ασχοληθεί με την προπονητική.

Ο Μοριέντες έπαιξε 47 φορές με την εθνική ομάδας της Ισπανίας, συμμετέχοντας σε δύο Παγκόσμια Κύπελλα (με συνολικά πέντε γκολ) και ένα ευρωπαϊκό πρωτάθλημα (το 2004).

Παραπομπές
----------

1. ↑  (πολλαπλές γλώσσες) *Transfermarkt*. 7531. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  (Ισπανικά) *Argentine Soccer Database*. 47437.
3. ↑  (Ισπανικά) *Argentine Soccer Database*. 47437. Ανακτήθηκε στις 4  Απριλίου 2022.
4. ↑  (πολλαπλές γλώσσες) *Transfermarkt*. 25140. Ανακτήθηκε στις 4  Απριλίου 2022.
Το **Δουκάτο της Φεράρα** (Λατινικά: *Ducatus Ferrariensis*, Εμίλια: *Ducà ad Frara* Ιταλικά: *Ducato di Ferrara*) ήταν μια πολιτεία που είναι τώρα η βόρεια Ιταλία. Αποτελείται από περίπου 1.100 km2 νότια του κάτω ποταμού Πάδου, που εκτείνεται μέχρι την κοιλάδα του κάτω ποταμού Ρένο, συμπεριλαμβανομένης της πόλης της Φερράρα. Το έδαφος που αποτελούσε μέρος του Δουκάτου κυβερνήθηκε από το Οίκο των Έστε από το 1146 έως το 1597.

Το 1471, το έδαφος μεταφέρθηκε στα παπικά κράτη. Ο Μπόρσο των Έστε, ήδη "Δούκας της Μόντενα και Ρέντζο", ενώ δημιουργήθηκε ο τίτλος "Δούκας της Φερράρα" από τον Πάπα Παύλο Β΄. Ο Μπόρσο και οι διάδοχοί του κυβέρνησαν τη Φερράρα ως σχεδόν κυρίαρχο κράτος μέχρι το 1597, όταν τέθηκε υπό άμεση παπική κυριαρχία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Tuohy, Thomas (1996). *Herculean Ferrara: Ercole d'Este (1471–1505) and the Invention of a Ducal Capital*. Cambridge: Cambridge University Press, with the assistance of the Istituto di Studi Rinascimentali, Ferrara.
2. ↑  *Ducato di Ferrara* (στα Ιταλικά). σελ. 25.
Το **Δουκάτο του Λίμπουργκ** (γερμανικά: *Herzogtum Limburg*, γαλλικά: *Duché de Limbourg*, ολλανδικά: *Hertogdom Limburg*) ήταν ένα αυτοκρατορικό κτήμα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Μεγάλο μέρος της περιοχής του Δουκάτου βρίσκεται σήμερα στην επαρχία Λιέγη του Βελγίου, με ένα μικρό τμήμα στον δήμο Φούρε. Η πρωτεύουσα του ήταν το Λίμπουργκ, στη σημερινή επαρχία Λιέγη.

Το Δουκάτο εξελίχθηκε από μια κομητεία που συναρμολογήθηκε για πρώτη φορά υπό την κυριαρχία ενός κατώτερου μέλους της Οίκου των Αρντέν-Λουξεμβούργου, Φρειδερίκο. Αυτός και οι διάδοχοί του έχτισαν και προφανώς ονόμασαν την οχυρωμένη πόλη που πήρε το όνομά της από το νομό και αργότερα το Δουκάτο.

Σε αντίθεση με άλλα μέρη αυτής της επαρχίας, τα εδάφη του Δουκάτου παρέμειναν ανέπαφα εντός της Νότιας Ολλανδίας, υπό τον έλεγχο των Αψβούργων, μετά τις διαιρέσεις που προκλήθηκαν από τον Ογδοηκονταετή Πόλεμο και τον Πόλεμο της Ισπανικής Διαδοχής. Ωστόσο, τελικά, μετά την αποτυχημένη Βελγική Επανάσταση το 1789, η ιστορία του δουκάτου τερματίστηκε με την κατοχή από τα γαλλικά επαναστατικά στρατεύματα το 1793. Αυτά τα εδάφη ενώθηκαν ξανά στο σύγχρονο Βέλγιο μόνο μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 125548418
* LCCN: n85043777

 |

 |
Ο **Κνουτ Χιάλμαρ Φέρντιναντ Φρένκελ** (σουηδικά: Knut Hjalmar Ferdinand Frænkel‎, 14 Φεβρουαρίου 1870, τέλη Οκτωβρίου 1897) ήταν Σουηδός μηχανικός και αρκτικός εξερευνητής ο οποίος απεβίωσε κατά τη διάρκεια της αρκτικής αποστολής με αερόστατο του Σάλομον Αντρέε το 1897.

Ο Φρένκελ γεννήθηκε στο Κάρλσταντ, και ήταν γιος ταγματάρχη του Σώματος Κατασκευής Οδών και Πορθμών του Στρατού Ξηράς της Σουηδίας. Μεγάλωσε στην ορεινή περιοχή Γιέμτλαντ όπου απέκτησε ενδιαφέρον για δραστηριότητες αναψυχής και αθλητισμού. Στη συνέχεια παρακολούθησε μαθήματα στη Σχολή Πάλμγκρεν της Στοκχόλμης και αποφοίτησε με πτυχίο πολιτικού μηχανικού από το Βασιλικό Ινστιτούτο Τεχνολογίας το 1896. Προετοιμαζόταν να εισέλθει στο σώμα μηχανικών του στρατού όταν το 1897 προσέγγισε τον Σάλομον Αντρέε όταν αυτός σχεδίαζε την αποστολή στον Βόρειο Πόλο με αερόστατο. Ο τρίτος συμμετέχοντας της αποστολής αυτής ήταν ο Νιλς Στρίντμπεργκ. Ο Φρένκελ αντικατέστησε τον μετεωρολόγο Νιλς Γκούσταφ Έκχολμ, ο οποίος συμμετείχε στην προετοιμασία αλλά αποχώρησε την τελευταία στιγμή, ανησυχώντας για την κατασκευή του αεροστάτου.

Κατά τη διάρκεια της αποστολής με το αερόστατο, ο Φρένκελ ήταν υπεύθυνος για τη συγγραφή λεπτομερών πρωτοκόλλων για οτιδήποτε πραγματοποιούσαν οι συμμετέχοντες. Μετά από την προσγείωση τους στον πάγο, έγραψε το μετεωρολογικό δελτίο και ήταν υπεύθυνος για τη διάταξη της σκηνής τους. Ενώ παρασυρόταν στους πάγους για εβδομάδες, προσέγγισαν τα βορειοδυτικά της νήσου Κβίτεγια στην οποία αποβιβάστηκαν στις 5 Οκτωβρίου 1897. Εκεί έστησαν μια σκηνή και μετά από λίγες μέρες απεβίωσαν σε παρακείμενο ύψωμα. Ο Στρίντμπεργκ πέθανε πρώτος και τάφηκε από τους άλλους δύο συμμετέχοντες σχεδόν άμεσα.

Τα αντικείμενα της αποστολής βρέθηκαν κατά λάθος από τη νορβηγική Αποστολή Μπράτβααγκ στις 6 Αυγούστου 1930. Τα σώματα των Αντρέε και Στρίντμπεργκ βρέθηκαν και επεστράφησαν στην πατρίδα τους, ενώ το σώμα του Φρένκελ βρέθηκε από άλλη αποστολή στις αρχές Σεπτεμβρίου όταν είχε λιώσει μεγαλύτερο μέρος του χιονιού και του πάγου. Στους τρεις εξερευνητές αποδόθηκαν οι μέγιστες τιμές κατά τη διάρκεια της κηδείας τους. Μετά την αποτέφρωση των σωμάτων τους, οι τέφρες τάφηκαν μαζί σε κοιμητήριο της Στοκχόλμης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) *Find A Grave*. 14059184. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. 1 2 3 4  «Svenskt biografiskt lexikon» (σουηδικά) 14415. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
3. 1 2  «Karlstads stadsförsamlings kyrkoarkiv, Födelse- och dopböcker, SE/VA/13275/C I/10 (1861-1873), bildid: A0022404\_00137». *Swedish church birth records*. Ανακτήθηκε στις 17  Μαΐου 2019.
4. 1 2 3  «Knut H F Frænkel - Svenskt Biografiskt Lexikon». *sok.riksarkivet.se*. Ανακτήθηκε στις 15 Φεβρουαρίου 2020.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 71321630
* LCCN: nr2001036483
* ISNI: 0000 0000 6702 7647
* GND: 1041601522
* SELIBR: 187296
* SUDOC: 060336145
* BIBSYS: 90250707
* NKC: osa20181009775
* KulturNav: id

 |

 |
Στην άλγεβρα, ένα **διώνυμο** είναι ένα πολυώνυμο το οποίο έχει το πολύ δύο μη-μηδενικούς όρους. Για παράδειγμα, τα πολυώνυμα 

{\displaystyle p\_{1}(x)=3x^{4}-2x\quad }και {\displaystyle \quad p\_{2}(x)=2x^{7}+2x^{3}}
είναι διώνυμα, ενώ το πολυώνυμο

{\displaystyle p\_{3}(x)=5x^{5}+3x^{2}+5}
δεν είναι, καθώς έχει τρεις μη-μηδενικούς όρους.

Ορισμός
-------

Ένα διώνυμο {\displaystyle P(x)} με μία μεταβλητή x έχει την γενική μορφή 

{\displaystyle P(x)=ax^{n}+bx^{m}},
για {\displaystyle a,b\in \mathbb {R} } και {\displaystyle n,m\in \mathbb {N} }.

Ένα διώνυμο {\displaystyle P(x\_{1},\ldots ,x\_{k})} με μεταβλητές {\displaystyle x\_{1},\ldots ,x\_{k}} έχει την γενική μορφή 

{\displaystyle P(x\_{1},\ldots ,x\_{k})=ax\_{1}^{n\_{1}}\cdot \ldots \cdot x\_{k}^{n\_{k}}+bx\_{1}^{m\_{1}}\cdot \ldots \cdot x\_{k}^{m\_{k}}},
όπου {\displaystyle a,b\in \mathbb {R} } και {\displaystyle n\_{1},\ldots ,n\_{k},m\_{1},\ldots ,m\_{k}\in \mathbb {N} }.

Παραδείγματα
------------

Τα παρακάτω πολυώνυμα μίας μεταβλητής είναι διώνυμα 

{\displaystyle p\_{1}(x)=3x^{4}-2x\quad }και {\displaystyle \quad p\_{2}(x)=2x^{7}+2x^{3}},
ενώ τα 

{\displaystyle p\_{3}(x)=3x^{4}-2x+5\quad }και {\displaystyle \quad p\_{2}(x)=2x^{7}+5x^{6}+x^{4}+2x^{3}},
δεν είναι. 

Τα παρακάτω πολυώνυμα πολλαπλών μεταβλητών είναι διώνυμα 

{\displaystyle q\_{1}(x,y)=2x^{4}y^{3}-2y\quad }και {\displaystyle \quad p\_{2}(x,y,z)=2x^{7}y^{2}z^{3}+2x^{3}y^{5}z^{2}},
ενώ τα 

{\displaystyle q\_{3}(x,y)=3x^{4}y-2y+5y^{2}\quad }και {\displaystyle \quad p\_{2}(x,y,z)=2x^{7}y^{2}+5y^{2}+xyz},
δεν είναι.

Δείτε επίσης
------------

* Διωνυμικό θεώρημα
* Πολυώνυμο

Παραπομπές
----------

1. ↑  Αργυράκης, Δημήτριος· Βουργάνας, Παναγιώτης· Μεντής, Κωνσταντίνος· Τσικοπούλου, Σταματούλα· Χρυσοβέργης, Μιχαήλ. *Μαθηματικά Γ' Γυμνασίου*. Αθήνα: Διόφαντος.
Ο **Φωτεινός** ήταν Βυζαντινός διοικητής και κυβερνήτης, ο οποίος ήταν ενεργός στην διάρκεια της δεκαετίας του 820.

Η πρώτη αναφορά στο όνομά του γίνεται μετά την Αραβική κατάκτηση της Κρήτης στα μέσα της δεκαετίας του 820. Εκείνη την περίοδο, ήταν στρατιωτικός κυβερνήτης (*στρατηγός*) του Θέματος Ανατολικών, και του ανατέθηκε από τον Αυτοκράτορα Μιχαήλ Β΄ (βασίλευσε μεταξύ 820-829) η ανακατάληψη του νησιού. Αφού ενισχύθηκε με στρατεύματα ευρισκόμενα υπό τον πρωτοσπαθάριο Δαμιανό, αποβιβάστηκε στο νησί. Και οι δυο τους ηττήθηκαν από τους Άραβες, ωστόσο: ο Δαμιανός έπεσε μαχόμενος, ενώ ο Φωτεινός μετά βίας πέτυχε να διαφύγει ζωντανός.

Παρά την συγκεκριμένη αποτυχία του, σύντομα του ανατέθηκε νέα σημαντική αποστολή, καθώς εστάλη στη Σικελία ως στρατηγός του τοπικού θέματος, προκειμένου να αντιμετωπίσει την εξέγερση και αποστασία του τοπικού τουρμάρχη Ευφήμιου προς τους Αγλαβίδες της Ιφρικίγια. Πιθανώς να ήταν διάδοχος του στρατηγού Κωνσταντίνου Σούδα, τον οποίον ο Ευφήμιος είχε φονεύσει, ωστόσο ορισμένοι ακαδημαϊκοί θεωρούν πως επρόκειτο για το ίδιο πρόσωπο. Ο Έλληνας ιστορικός Χρήστος Μακρυπούλιας, αντιθέτως, θεωρεί πως η περίπτωση αυτή είναι εξαιρετικά απίθανη, καθώς και πως ο ορισμός του ως στρατηγού της Σικελίας πρέπει να έλαβε χώρα προ της εκστρατείας του στην Κρήτη. Καμία περαιτέρω πληροφορία δεν είναι γνωστή για τον ίδιο έπειτα από τον διορισμό του στο συγκεκριμένο νησί.

Ο Φωτεινός ήταν, επίσης, προπάππος της Ζωής Καρβωνοψίνας, τέταρτης συζύγου του Αυτοκράτορα Λέοντα ΣΤ΄ του Σοφού (βασίλευσε μεταξύ 886-912).

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  PmbZ, Photeinos (#6241).
2. ↑  PmbZ, Konstantinos (#3928/corr.); Photeinos (#6241).
3. ↑  Makrypoulias 2000, σελ. 351.

Πηγές
-----

* Lilie, Ralph-Johannes; Ludwig, Claudia; Zielke, Beate και άλλοι. επιμ. (2013) (στα γερμανικά). *Prosopographie der mittelbyzantinischen Zeit Online. Berlin-Brandenburgische Akademie der Wissenschaften. Nach Vorarbeiten F. Winkelmanns erstellt*. De Gruyter. .
* Makrypoulias, Christos G. (2000). *Byzantine Expeditions against the Emirate of Crete c. 825–949*. *Graeco-Arabica*. **7–8**. σελίδες 347–362.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Photeinos (strategos)  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Δοβρομηρός ο Χρύσος** (βουλγάρικα: Добромир Хриз) ήταν ηγέτης των Βλάχων και των Βουλγάρων την εποχή της που ο Αλέξιος Γ' Άγγελος ήταν Βυζαντινός αυτοκράτορας. Έγινε γνωστός το 1197 ενώ η τελευταία αναφορά για αυτόν είναι από το 1202. Ήταν τοπάρχης στην Ανατολική Μακεδονία.

Ήταν ήδη παντρεμένος, αλλά για να παγιώσει μια συμμαχία με τον Αυτοκράτορα δέχθηκε την κόρη του Βυζαντινού πολέμαρχου Μανουήλ Καμύτζη, η οποία υποχρεώθηκε να χωρίσει τον σύζυγό της και να παντρευτεί τον Δοβρομηρό το 1198. Περί το 1200 παντρεύτηκε για τρίτη φορά την εγγονή του Αυτοκράτορα, Θεοδώρα Αγγελίνα, η οποία προηγουμένως ήταν παντρεμένη με έναν άλλο τοπάρχη, τον Ιβαγκό.

Το 1202 η επικράτεια του Χρυσού κατακτήθηκε από τον Βούλγαρο αυτοκράτορα Καλογιάννη.

Πηγές
-----

* *Ο city of Byzantium: annals of Niketas Choniates* tr. Harry J. Magoulias (Detroit: Wayne State University Press, 1984) pp. 267-270, 277-280, 293-294.

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Το νόημα του όρου «Βλάχος» για εκείνη την εποχή και περιοχή ήταν θέμα έντονης διαφωνίας τα τέλη του 19ου και του 20ου αιώνα (δείτε και Καλογιάν της Βουλγαρίας).
Η **Φωτεινή Δεκάζου - Στεφανοπούλου** (απεβίωσε στις 7 Οκτωβρίου 2021) ήταν Ελληνίδα πανεπιστημιακός.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, ιστορία των θεσμών στο Paris II και ιστορία των Δικαίων της Αρχαιότητας και Παπυρολογία στην École Pratique des Hautes Études. Το 1993 εξελέγη βουλευτής Ηλείας με την Πολιτική Άνοιξη. Ήταν αναπληρώτρια καθηγήτρια στο Τμήμα Ψυχολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου.

Ήταν παντρεμένη με τον Στέφανο Β. Στεφανόπουλο, καθηγητή και βουλευτή.

Παραπομπές
----------

1. ↑   Απεβίωσε η πρώην βουλευτής Ηλείας Φωτεινή Στεφανοπούλου - Δεκάζου], ilialive.gr, 10 Οκτωβρίου 2021.
2. 1 2 3 4  Βιογραφικό Φωτεινή Δεκάζου Στεφανοπούλου, από την βάση δεδομένω biblionet.gr
Συντεταγμένες: 57°00′16″N 4°56′04″W﻿ / ﻿57.0045691°N 4.9345034°W﻿ / 57.0045691; -4.9345034

Υδατοφράχτης της διώρυγας της Καληδονίας-περιοχή Fort Augustus 
Υδατοφράχτης της διώρυγας της Καληδονίας-περιοχή Fort Augustus
Η **διώρυγα της Καληδονίας** είναι θαλάσσιο κανάλι μήκους 97 χλμ. στην Σκωτία, το οποίο συνδέει την βόρεια θάλασσα με τον Ατλαντικό Ωκεανό στο βόρειο μέρος της Ιρλανδικής Θάλασσας. Περιλαμβάνει πλωτές διώρυγες σύνδεσης μήκους 35 χλμ. με 29 υδατοφράκτες.

Ιστορία
-------

Η πρώτη ιδέα του ανοίγματος του καναλιού ξεκίνησε το 1773 από τον James Watt, για να μπορέσει να υπάρξει ασφαλής διάπλους για τα ξύλινα ιστιοφόρα της εποχής , τα οποία θα απέφευγαν την διαδρομή της βόρειας ακτής. Τελικά στις 27 Ιουλίου του 1803, στο Κοινοβούλιο ψηφίστηκε νόμος για την αδειοδότηση του έργου, και ο μηχανικός Thomas Telford κλήθηκε να σχεδιάσει και να κατασκευάσει το κανάλι. 
Το έργο ξεκίνησε από τα δύο άκρα του, δηλαδή σημείο εισόδου η πόλη Ινβερνές (Inverness) και σημείο εξόδου το Fort William. Εργάστηκαν περίπου 3000 κάτοικοι της περιοχής και τελικά το κανάλι άνοιξε το 1822, και κόστισε 910.000 £. Εν τω μεταξύ, η ναυπηγική βιομηχανία είχε προχωρήσει, με την κατασκευή των ατμοκίνητων πλοίων, πολλά από τα οποία ήταν πλέον πολύ μεγάλα για να χρησιμοποιήσουν το κανάλι με αποτέλεσμα την πολύ μικρή χρησιμότητά του. Κατά την διάρκεια του πρώτου παγκοσμίου πολέμου υπήρξε μια έξαρση της εμπορικής κίνησης λόγω της μεταφοράς υλικών. Σήμερα λειτουργεί κανονικά με διελεύσεις φορτηγίδων και γιοτ, θεωρείται μνημείο και το επισκέπτονται περίπου 500.000 τουρίστες το χρόνο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Υδρία Cambridge Ήλιος (1992). «τόμος 6». Εκδόσεις Τέσσερα Έψιλον. ISBN 0-521-39528-3.  Missing or empty `|title=` (βοήθεια)
2. ↑  
Επίσημη Ιστοσελίδα του καναλιού. «caledonian-canal».

  



|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Caledonian Canal (έκδοση 630886810) της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Συντεταγμένες: 31°4′48″N 34°8′24″E﻿ / ﻿31.08000°N 34.14000°E﻿ / 31.08000; 34.14000

Το **Ελ Γκόρα** είναι μια τοποθεσία στο βορειοανατολικό Σινά, στην Αίγυπτο, περίπου 16 χιλιόμετρα από τα ισραηλινά σύνορα και 37 χλμ νοτιοανατολικά του El Arish. Η περιοχή είναι αραιοκατοικημένη από νομάδες και από αγρότες που περιποιούνται τα μικρά περιβόλια.

Το Ελ Γκόρα είναι η τοποθεσία της πρώην ισραηλινής αεροπορικής βάσης Eitam (που πήρε το όνομά του από τον βιβλικό σταθμό Ίθαμ ), που χτίστηκε κατά τη διάρκεια της ισραηλινής κατοχής του βόρειου Σινά από το 1967 έως το 1979. Αυτήν τη στιγμή βρίσκεται η έδρα της διεθνούς ειρηνευτικής δύναμης Πολυεθνικών Δυνάμεων και Παρατηρητών (MFO), που ονομάζεται MFO North Camp.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Canadian Contingent Multinational Force and Observers Handbook, 10 Tactical Air Group, July 1987 (unclassified) pg A-1

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος του MFO

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Αίγυπτος
 |

 |
Συντεταγμένες: 46°44′38″N 4°29′22″E﻿ / ﻿46.74389°N 4.48944°E﻿ / 46.74389; 4.48944

Για άλλες χρήσεις, δείτε: Διώρυγα του Κέντρου.
Γέφυρα στην Διώρυγα στην Ντιγκουάν
Η λεγόμενη **Διώρυγα του Κέντρου**, "Κανάλ ντυ Σαντρ", (Canal du Centre), στη Γαλλία, είναι ηπειρωτική διώρυγα, που αρχίζει από την κοιλάδα του Λίγηρα (Val de Loir), και βαίνοντας παράπλευρα της αριστερής όχθης του ποταμού διέρχεται από την πόλη Νεβέρ και φθάνει μέχρι την Ντιγκουάν, και από εκεί εκτείνεται μέχρι την κοιλάδα του Σαλοναί όπου και συναντά τον ποταμό Σον παρά την πόλη Σαλόν-συρ-Σον. Διανοίχτηκε το 1792, κάνοντας δυνατή για πρώτη φορά την επικοινωνία με υδάτινα μέσα μεταξύ του βορρά και του νότου της Γαλλίας.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *GEOnet Names Server*. 11  Ιουνίου 2018. -1417408.

Πηγές
-----

* Π. Δρανδάκη, *Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια*, τ.ΙΔ', σ.219

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Canal du Centre (France) στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 248313088
* GND: 7575508-7

 |

 |
Φωτεινό νυκτερινό νέφος πάνω από τη Σουηδία.
Φωτεινό νυκτερινό νέφος πάνω από την Ολλανδία.
Το **φωτεινό νέφος** ή **φωτεινό νυχτερινό νέφος** ή **νυχαυγές νέφος** (**noctilucent cloud**) είναι ένας σπάνιος τύπος νέφους που δημιουργείται από παγοκρυστάλλους και μετεωρική σκόνη σε εξαιρετικά μεγάλο ύψος και είναι το υψηλότερο νέφος που παρατηρείται στην ατμόσφαιρα της Γης.

Βασικά στοιχεία
---------------

Τα νέφη αυτά σχηματίζονται σε υψόμετρο 76 έως 85 χιλιόμετρα (47 έως 53 μίλια), δηλαδή στα ανώτερα όρια της Μεσόσφαιρας. Λόγω του τεράστιου ύψους, εξακολουθούν να φωτίζονται για αρκετή ώρα μετά τη δύση του Ηλίου, εξ ου και η ονομασία «φωτεινό νυχτερινό νέφος», αν και για την ακρίβεια φαίνονται κατά το λυκόφως, ενώ αντιθέτως είναι πολύ θαμπά για να είναι ορατά την ημέρα. Η απόχρωσή τους είναι αργυρόλευκη ή κυανόλευκη και είναι ορατά μόνο σε περιοχές μεγάλου γεωγραφικού πλάτους, πολικές και υπο-πολικές, και ιδιαίτερα κατά τις θερινές νύχτες, όταν και είναι εξαιρετικά φωτεινά. Σπανιότερα έχουν εμφανιστεί και σε μέσα γεωγραφικά πλάτη (σε χώρες όπως το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γερμανία, η Ολλανδία ή και ακόμα νοτιότερα), αλλά τότε είναι λιγότερο έντονα ορατά.

Παρά τη μικρή σχετική πυκνότητα του αέρα και κατά συνέπεια τη σπανιότητα των υδρατμών σε τόσο μεγάλο ύψος, ο σχηματισμός του νέφους αυτού είναι δυνατός, καθόσον αυτό το ύψος θεωρείται το ψυχρότερο της ατμόσφαιρας και τα έστω ελάχιστα ίχνη υδρατμών που μπορεί να βρεθούν εκεί γρήγορα μετατρέπονται σε παγοκρυστάλλους. Η όψη του φωτεινού νέφους είναι συνήθως κυματοειδής, που αποτελεί και το χαρακτηριστικό ενδεικτικό της παρουσίας ισχυρών ανέμων στο ύψος του σχηματισμού του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ζερεφός (2001). *Μαθήματα Φυσικής της Ατμόσφαιρας και Φυσικής του Περιβάλλοντος*.
Συντεταγμένες: 27°45′N 18°00′W﻿ / ﻿27.750°N 18.000°W﻿ / 27.750; -18.000

Η σημαία του Ελ Ιέρρο
Το **Ελ Ιέρρο** (ισπανικά:*El Hierro*) είναι ισπανικό νησί στον Ατλαντικό ωκεανό και το νοτιοδυτικότερο των Καναρίων Νήσων. Έχει έκταση 268,71 τετρ. χλμ. και είναι το μικρότερο νησί των Καναρίων Νήσων. Είναι επίσης το νεαρότερο νησί του αρχιπελάγους, με ηλικία περίπου 1,2 εκατομμυρίων ετών. Από το 2000 χαρακτηρίστηκε από την UNESCO ως απόθεμα βιοποικιλότητας.

Το νησί έχει ηφαιστειογενή προέλευση, καθώς είναι η κορυφή ενός μεγάλου ασπιδοηφαιστείου, και είναι τριγωνικού σχήματος. Το αρχικό ηφαίστειο, το Ελ Γκόλφο, κατέρρευσε εξαιτίας της βαρύτητας πριν 130.000 χρόνια, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ο κόλπος Ελ Γκόλφο, που έχει διάμετρο 12 χιλιόμετρα. Το κόλπο περιτριγυρίζουν βουνά ύψους 1500 μέτρων. Ανάμεσα στο βουνό και τον κόλπο υπάρχει μια μικρή πεδιάδα. Σε όλο το νησί βρίσκονται ηφαιστειακοί κώνοι μικρής ηλικίας. Η τελευταία επιβεβαιωμένη έκρηξη του ηφαιστείου ήταν το 550 π.Χ. (±75 χρόνια), ενώ υπάρχουν και ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες για μια έκρηξη το 1793. Το 2011 άρχισε μια υποθαλάσσια έκρηξη που συνεχίζεται μέχρι σήμερα.

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Κανάριες Νήσοι |
| --- |
|  |
| 
* Γκραν Κανάρια
* Ελ Ιέρρο
* Λα Γκομέρα
* Λα Πάλμα
* Λανθαρότε
* Τενερίφη
* Φουερτεβεντούρα
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 187414794
* LCCN: no2011163431
* GND: 4016879-7
* SUDOC: 029796253
* BNF: cb12134531v (data)
* NKC: ge129140

 |

 |
Η **κλινική διατροφή** και **διαιτολογία** (ΚΔΔ) ή αλλιώς Ιατρική Διατροφική Θεραπευτική (ΙΔΘ) αποτελεί τον τομέα εκείνο που ασχολείται με την αξιολόγηση της διατροφικής κατάστασης των ατόμων που πάσχουν από κάποια ασθένεια που σχετίζεται ή όχι με την δίαιτα τους, με σκοπό να βελτιωθεί η υγεία τους, να θεραπευθεί η νόσος και να μειωθεί το κόστος της υγειονομικής περίθαλψης. 

Η ΙΔΘ περιλαμβάνει τον καθορισμό στόχων για τη θεραπεία του ασθενούς και την ανάπτυξη ενός εξειδικευμένου πλάνου διατροφής που περιλαμβάνει την εκπαίδευση του ασθενούς και την εκμάθηση της αυτοδιαχείρισης από την πλευρά του. Η κλινική διαιτολογία και διατροφή, η οποία καλείται επίσης και θεραπευτική διατροφή, έχει καταστεί πλέον μια όλο και πιο σημαντική συνιστώσα των ολοκληρωμένων συστημάτων παροχής υγειονομικής περίθαλψης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ζαμπέλας, Αντώνης (2008). *Κλινική διαιτολογία και διατροφή με στοιχεία παθολογίας*. Αθήνα: Ιατρικές Εκδόσεις Π.Χ. Πασχαλίδης. ISBN 9789603994510.
Ο **Φιλίπ Βιλιέ ντε λ' Ιλ-Αντάμ** (*Philippe de Villiers de L'Isle-Adam*, 1464 – 21 Αυγούστου 1534) ήταν εξέχον μέλος του Ιπποτικού Τάγματος της Μάλτας στη Ρόδο και αργότερα στη Μάλτα. Έχοντας κατοχυρώσει τη θέση του Καθηγούμενου, εξελέγη Μέγας Μάγιστρος του Τάγματος το 1521.
Ήταν διοικητής του Τάγματος κατά τη διάρκεια της μακράς και αιματηρής Πολιορκίας της Ρόδου, επί του σουλτάνου Σουλεϊμάν Α', το 1522, όπου 600 ιππότες και 4500 στρατιώτες αντιστέκονταν για έξι μήνες σε μια εισβολή 200.000 ανδρών. Τελικά, συνθηκολόγησε και ακολούθησε η αναχώρηση των ιπποτών στην Κρήτη, την Πρωτοχρονιά του 1523.

Συνέχισε να ηγείται του Τάγματος για αρκετά χρόνια, χωρίς όμως μια μόνιμη έδρα—πρώτα στο Ηράκλειο της Κρήτης, ύστερα στη Μεσσήνη της Σικελίας, αργότερα στο Βιτέρμπο της Ιταλίας και κατέληξε στη Νίκαια (1527-1529). Το 1530 ο Φιλίπ Βιλιέ ντε λ' Ιλ-Αντάμ έλαβε τα νησιά Μάλτα και Γκόζο όπως και το βορειοαφρικανικό λιμάνι της Τρίπολης, ως φέουδο για το Τάγμα, από τον αυτοκράτορα Κάρολο Ε' και εδραίωσε το Τάγμα που στο εξής έγινε γνωστό ως *Ιπποτικό Τάγμα της Μάλτας*. Το Τάγμα εγκαταστάθηκε στα νησιά την εποχή που το ασημένιο κλειδί της πόλης Μντίνα δόθηκε στον Μεγάλο Μάγιστρο, εγκαταστάθηκε στην παραλιακή πόλη Μπίργκου την οποία έκανε πρωτεύουσα, την οχύρωσε και οικοδόμησε ένα ανάκτορο. Τα σχέδια του Τάγματος μέχρι την μεγάλη πολιορκία της ίδιας της Μάλτας από τους Οθωμανούς 35 χρόνια αργότερα ήταν να ανακαταλάβουν τα Δωδεκάνησα.

Ο Φιλίπ Βιλιέ ντε λ' Ιλ-Αντάμ πέθανε στη Μάλτα στις 21 Αυγούστου 1534. Tάφηκε στο παρεκκλήσι της Αγίας Άννας του Καθεδρικού ναού τον Σαιντ Άντζελο στο Μπίργκου. Τα οστά του μεταφέρθηκαν τον 16ο αιώνα στην κρύπτη του Καθεδρικού ναού του Αγίου Ιωάννη στην Βαλέτα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. data.bnf.fr/ark:/12148/cb123842840. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
2. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. data.bnf.fr/ark:/12148/cb123842840. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
3. ↑  L. Kinross, The Ottoman Centuries: The Rise and Fall of the Turkish Empire, 176
4. ↑
5. ↑
6. ↑

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Philippe de Villiers de L'Isle-Adam (GM 44) στο Wikimedia Commons

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| ΠροκάτοχοςΦαμπρίτσιο ντελ Καρρέττο | **Μέγας Μάγιστρος του Κυρίαρχου Στρατιωτικού Τάγματος της ΜάλταςΘυρεός του Τάγματος του Αγίου-Ιωάννη της Ιερουσαλήμ**1521 - 1534 | ΔιάδοχοςΠιέρο ντε Πόντε |
|

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 88672364
* **Europeana**: agent/base/3621
* LCCN: n94058254
* ISNI: 0000 0001 2018 5231
* GND: 119225700
* SUDOC: 032903308
* BNF: cb123842840 (data)
* NKC: jx20110429005
* BNE: XX5353379

 |

 |
**Η κλινική ψυχολογία** είναι ένας επιστημονικός κλάδος που σχετίζεται με τη θεωρία και τη κλινική γνώση με σκοπό την κατανόηση, την πρόληψη και την θεραπεία της ψυχολογικής δυσλειτουργίας και για την προώθηση της ευημερίας και της προσωπικής ανάπτυξης και προοδου.  Κεντρικό στοιχείο της πρακτικής της είναι η ψυχική αξιολόγηση και η ψυχοθεραπεία, αν και οι κλινικοί ψυχολόγοι ασχολούνται επίσης με την έρευνα, τη διδασκαλία, τη διαβούλευση, την ιατροδικαστική μαρτυρία και την ανάπτυξη και διαχείριση προγραμμάτων. 

Η ανάπτυξη του πεδίου θεωρείται ότι ξεκίνησε το 1896 με την εγκαινίαση της πρώτης ψυχιατρικής κλινικής στο Πανεπιστήμιο της Πενσυλβανίας από τον Lightner Witmer. Στο πρώτο μισό του 20ού αιώνα, η κλινική ψυχολογία επικεντρώθηκε στην ψυχολογική αξιολόγηση, με λίγη προσοχή στη θεραπεία. Αυτό άλλαξε μετά τη δεκαετία του 1940, όταν ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος είχε ως αποτέλεσμα την ανάγκη αύξησης του αριθμού των εκπαιδευμένων ιατρών. Από τότε, τρία κύρια εκπαιδευτικά μοντέλα έχουν αναπτυχθεί στις ΗΠΑ - το Ph.D. Μοντέλο Κλινικής Επιστήμης (σε μεγάλο βαθμό επικεντρωμένη στην έρευνα),  το Ph.D. μοντέλο επιστήμης-ασκούμενου (ενσωμάτωση επιστημονικής έρευνας και πρακτικής), και η Psy. D Μοντέλο ασκούμενου-μελετητή (με έμφαση στην κλινική θεωρία και πρακτική). Στο Ηνωμένο Βασίλειο και τη Δημοκρατία της Ιρλανδίας, το Διδακτορικό Κλινικής Ψυχολογίας εμπίπτει μεταξύ των δύο τελευταίων από αυτά τα μοντέλα, ενώ σε μεγάλο μέρος της ηπειρωτικής Ευρώπης, η εκπαίδευση είναι σε μεταπτυχιακό επίπεδο και κυρίως ψυχοθεραπευτική. Οι κλινικοί ψυχολόγοι είναι ειδικοί στην παροχή ψυχοθεραπείας και γενικά εκπαιδεύονται σε τέσσερις κύριους θεωρητικούς προσανατολισμούς - ψυχοδυναμική, ανθρωπιστική, γνωστική συμπεριφορική θεραπεία (CBT) και συστήματα ή οικογενειακή θεραπεία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «About Clinical Psychology». *American Psychological Association*. American Psychological Association, Division 12. 1996. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Απριλίου 2015. Ανακτήθηκε στις 5 Ιουλίου 2019.
2. ↑  Brain, Christine. (2002). *Advanced psychology: applications, issues and perspectives.* Cheltenham: Nelson Thornes. (ISBN 0-17-490058-9)
3. ↑  McFall, Richard M. (2006). «Doctoral Training in Clinical Psychology». *Annual Review of Clinical Psychology* **2** (1): 21–49. doi:10.1146/annurev.clinpsy.2.022305.095245. ISSN 1548-5943. PMID 17716063.
Το **Δοκίμειον** (αλλιώς και Δοκιμία και Δοκίμιον) ήταν αρχαία πόλη της Φρυγίας της Μικράς Ασίας, όπου υπήρχαν περίφημα λατομεία μαρμάρου. Ακόμη και σήμερα παραμένει έδρα Ρωμαιοκαθολικού επισκόπου. 

Η πόλη ήταν μια μακεδονική αποικία των ελληνιστικών χρόνων, όπως προκύπτει από τα νομίσματά της. Φέρουν τις επιγραφές *Δήμος* ή *Ιερά Σύγκλητος Δοκιμέων Μακεδόνων*, ενώ οι κάτοικοι της πόλεως ονομάζονταν Μακεδόνες. Ιδρυτής της πόλεως φέρεται ο στρατηγός του Μεγάλου Αλεξάνδρου **Αντίγονος Δόκιμος** (τέλη του 4ου αιώνα π.Χ.) που διετέλεσε διοικητής της Φρυγίας για λογαριασμό του Αντιγόνου Μονοφθάλμου. Πιστεύεται ότι η αρχική ονομασία της πόλεως ήταν Δοκίμειον, Δοκιμία κώμη και Δοκίμαιον και αργότερα επικράτησε ο τύπος Δοκίμιον.

Ο Στράβων το τοποθετεί κοντά στα Σύνναδα. Το αποκαλεί *χωρίον*, προσθέτοντας ότι εκεί υπήρχε λατομείο που εξάγονταν πολύτιμοι λίθοι οι *Συνναδινοί*. Οι Φρύγες ωστόσο τους αποκαλούσαν *Δοκιμίτες* και *Δοκιμαίους λίθους*. Στην αρχή, οι προσπάθειες εκσκαφής από το λατομείο απέδοσαν μόνο μικρές ποσότητες λίθων. Αργότερα όμως, χάρη στις συστηματικές προσπάθειες των Ρωμαίων, εισάγονταν προς την Ρώμη τεράστιες στήλες λίθου. Ως προς την ποιότητα πλησιάζουν αυτήν του αλαβαστρίτη. Σύμφωνα με την παράδοση οι κόκκινες ραβδώσεις του λίθου οφείλονταν στον θνήσκοντα Φρυγικό θεό Άττι. 

Ο Στράβων υποστηρίζει ότι η πεδιάδα των Συννάδων έχει 60 στάδια μήκος και ότι πιο πέρα είναι το Δοκίμειον. Ο Πευτιγγεριανός πίνακας τοποθετεί το Δοκίμειον στην οδό που συνδέει τα Σύνναδα με το Δορύλαιον. Πάνω στην αρχαία πόλη βρίσκεται η σύγχρονη İscehisar της επαρχίας Afyonkarahisar (το αρχαίο Ακροϊνόν). 

Στον αρχαιολογικό χώρο του Δοκιμείου έχουν ανακαλυφθεί και χριστιανικές επιγραφές, από τις οποίες η πιο ύστερη είναι της εποχής του Μ. Κωνσταντίνου. Ή έξι ή επτά επίσκοποι είναι γνωστοί από το 344 -879 μ.Χ. Η επισκοπή της πόλεως υπαγόταν στην μητρόπολη των Συννάδων της Φρυγίας Σαλουταρίας.
Συντεταγμένες: 62°55′32″N 40°34′40″E﻿ / ﻿62.92556°N 40.57778°E﻿ / 62.92556; 40.57778

Πλεσέτσκ is located in ΡωσίαΠλεσέτσκΠλεσέτσκΗ θέση του κοσμοδρομίου στη Ρωσία
Το **Κοσμοδρόμιο του Πλεσέτσκ** (ρωσικά: Космодром «Плесецк»‎) είναι ρωσικό διαστημοδρόμιο το οποίο βρίσκεται στην Περιφέρεια Αρχάγγελσκ, περίπου 800 χλμ. βόρεια της Μόσχας και 200 χλμ. νότια του Αρχάγγελσκ. Η κατασκευή του ξεκίνησε το 1957, αρχικά για την εκτόξευση πυραύλων R7. Η γεωγραφική του θέση το καθιστά κατάλληλο για εκτοξεύσεις συγκεκριμένων ειδών, ιδίως στις αποκαλούμενες τροχές Μολνίγια. Στη σοβιετική περίοδο λειτούργησε κυρίως ως δευτερεύον κοσμοδρόμιο, με τον όγκο των τροχιακών αποστολών να εκτοξεύεται από το Κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ στη ΣΣΔ Καζακστάν. Μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ και την ανεξαρτητοποίηση του Καζακστάν ο ρόλος του Πλεσέτσκ αναβαθμίστηκε για τη Ρωσική Ομοσπονδία διότι εν αντιθέσει με το Μπαϊκονούρ το Πλεσέτσκ βρίσκεται σε εθνικό έδαφος.

Το κοσμοδρόμιο χρησιμοποίηθηκε κυρίως για στρατιωτικές αποστολές που αφορούν στην τοποθέτηση διαστημικών συσκευών σε πολικές τροχιές με μεγάλη κλίση. Στο Πλεσέτσκ υπάρχουν εξέδρες εκτόξευσης που υποστηρίζουν τις περισσότερες οικογένειες σοβιετικών/ρωσικών πυραύλων, εξαιρουμένου του Proton, που μπορεί να εκτοξευτεί μόνο από το Μπαϊκονούρ.

Ιστορικό
--------

Στις 11 Ιανουαρίου 1957 η σοβιετική κυβέρνηση απεφάσισε την κατασκευή ειδικού στρατιωτικού συμπλέγματος που έφερε την κωδική ονομασία «Ανγκαρά». Η μυστική στρατιωτική εγκατάσταση θα κατασκευάζονταν στην περιοχή Πλεσέτσκ, στην περιφέρεια του Αρχαγγέλσκ. Αρχικά λειτούργησε ως σημείο εκτόξευσης διηπειρωτικών πυραύλων R7 και ανακηρύχθηκε επιχειρησιακή στις 15 Ιουλίου 1957. 

Στα 1963-64 ξεκίνησε η επέκταση της βάσης με την εγκατάσταση συστημάτων τηλεμετρίας, δοκιμών κλπ. Η 17 Μαρτίου του 1966 είναι ιστορική ημέρα στην πορεία του Πλεσέτσκ, διότι τότε εκτοξεύτηκε από εκεί ο πρώτος τεχνητός δορυφόρος (ο Κόσμος 112 με πύραυλο Βοστόκ). Ακολούθησαν πολλές εκατοντάδες εκτοξεύσεις και η αρχική στρατιωτική εγκατάσταση εξελίχθηκε σταδιακά σε πλήρες διαστημικό κέντρο το οποίο υποστηρίζεται από πληθώρα υποδομών για το προσωπικό που εργάζεται εκεί.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Κοσμοδρόμιο του Πλεσέτσκ** |

* RussianSpaceWeb.com on Plesetsk

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Διάστημα
* Πύλη:Σοβιετική Ένωση
* Πύλη:Ρωσία
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 152601571
* LCCN: n95000600
* ISNI: 0000 0001 0231 4837

 |

 |
Ο **Φιλήμων Φωτόπουλος** (1875–1961) ήταν Κώος κληρικός, δάσκαλος και πατριαρχικός επίτροπος Καλύμνου. Γεννήθηκε στην Κω στις 28 Μαΐου 1875. Διδάχθηκε τα πρώτα γράμματα στη γεννέτειρά του, το 1894 αποφοίτησε από το σχολαρχείο. Στη συνέχεια μετέβη στα Ιεροσόλυμα και έγινε υποτακτικός του Αρχιπεισκόπου Φιλαδελφείας και μετέπειτα Πατριάρχη Ιεροσολύμων Δαμιανού Α'. Από το 1897 μέχρι το 1904 φοίτησε στην Ιερά Θεολογική Σχολή του Τιμίου Σταυρού.

Μετά την αποφοίτησή του εκάρη μοναχός από τον Πατριάρχη Δαμιανό και από Δημήτριος μετονομάστηκε σε Φιλήμωνα. Διορίστηκε Βοηθός Βιβλιοθηκάριος της Πατριαρχικής Βιβλιοθήκης και Γραμματέας στην Πατριαρχική Υπηρεσία Διερμηνείας. Το 1905 χειροτονήθηκε Διάκονος και εντάχθηκε στην Αγιοταφική Αδελφότητα. Το 1907 μετέβη με εντολή του Πατριάρχη Ιεροσολύμων στην Κωνσταντινούπολη με σκοπό να επιστατήσει στη Βιβλιοθήκη του εκεί Μετοχίου του Παναγίου Τάφου. Το 1908 γύρισε στα Ιεροσόλυμα με σκοπό την ανάλυψη της Διεύθυνσης του Πατριαρχικού Τυπογραφείου. Το 1914 ανέλαβε καθήκοντα Βοηθού Μητροπολίτη Κώου Αγαθέγγελου Αρχύτα. Το σχολικό έτος 1914–1915 διορίστηκε από την Κοινότητα Κω Ελληνοδιδάσκαλος στην Αστική Σχολή Κω. Το 1915 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος από τον Μητροπολίτη Κώου Αγαθέαγγελο και έλαβε το οφφίκιο του Αρχιμανδρίτη. Το ίδιο έτος ανέλαβε καθήκοντα Πρωτοσύγκελου στη μητρόπολη. Το 1918 συνέβαλε στη σύνταξη του *Κανονισμού της Ορθοδόξου Ελληνικής Κοινότητας* Κω. Το 1922 διορίστηκε Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος και το ίδιο έτος Πατριαρχικός Επίτροπος της μητροπόλεως. Το 1937 διορίστηκε Γενικός Πατριαρχικός Επίτροπος της Μητροπόλεως Κώου και Καλύμνου. Πέθανε στις 21 Ιουλίου 1961. Το 1954 ο Δήμος Κω του απένειμε τιμητικά το *Χρυσούν Μετάλιον* της πόλεως για αναγνώριση των υπηρεσιών του προς το λαό του νησιού.

Δημοσιέυσεις
------------

ακολουθούν άρθρα του στο περιοδικό Νέα Σιών:

* *Αγιοταφείται αναδειχθέντες Πατριάρχαι Κων/πόλεως και Αντιοχείας*
* *Δοσίθεου Πατριάρχου Ιεροσολύμων , Επιστολαί ανέκδοται*
* Συμβολή εις την Ιστορίαν του εν Παλαιστίνη Μοναχικού Βίου
* *Περί Σκευοφυλάκων του Ναού Αναστάσεως*
* *Ηθική του Σωκράτους*
* *Περί των επισήμων αξιωμάτων του Δραγουμάνου, Αρχιγραμματέως και Καραμάση εν τη Αγιοταφική Αδελφότητι*
* *Πατριάρχης Ιεροσολύμων Πολύκαρπος*.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Χαραμαντάς, σελ. 272.
2. ↑  Χαραμαντάς, σελίδες 272–273.
3. ↑  Χαραμαντάς, σελ. 273.
4. 1 2  Χαραμαντάς, σελ. 284.

Πηγές
-----

* Χαραμαντάς, Γεώργιος (1994). «Ο Κώος αρχιμ. Φιλήμων Φωτόπουλος με την ιδιότητα του Πατριαρχικού Επιτρόπου Καλύμνου στη χρονική περίοδο 1937–1947». *Δωδεκανησιακά Χρονικά*. Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών Δωδεκανήσου. **15**: 271–284.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 317133822
* **ΕΒΕ**: 97787

 |

 |
Η **Ελίζα Ντούσκου** (*Eliza Patricia Dushku* · 30 Δεκεμβρίου 1980) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός, μοντέλο και παραγωγός. Πρωταγωνίστησε στην ταινία *Buffy the Vampire Slayer* και στην συνέχειά της *Angel* καθώς και στις δυο σειρές του Fox, το *Dollhouse*, για την οποία ήταν επίσης παραγωγός, και το *Tru Calling*. Είναι επίσης γνωστή για την συμμετοχή της στις ταινίες *True Lies*, *Bye Bye Love*, *The New Guy*, *Bring It On*, *Wrong Turn* και *Jay and Silent Bob Strike Back* καθώς και για τις δουλειές της ως ηθοποιός φωνής σε βιντεοπαιχνίδια!

Βιογραφία
---------

Η Ντούσκου γεννήθηκε στην Βοστώνη της Μασαχουσέτης. Είναι η μοναδική κόρη και το νεότερο από τα τέσσερα παιδιά του Φίλιπ Ρίτσαρντ Τζόρτζ Ντούσκου και της Τζούντι Ντούσκου, καθηγήτριας πολιτικών επιστημών. Ο πατέρας της Ντούσκου γεννήθηκε στην Βοστώνη και οι γονείς της κατάγονται από την Κορυτσά. Η μητέρα της κατάγεται από το Αϊντάχο και είναι δανέζικης, αγγλικής, ιρλανδικής και γερμανικής καταγωγής. Οι γονείς της χώρισαν προτού η ίδια γεννηθεί.

Η μητέρα της Ντούσκου ήταν μέλος της Εκκλησίας του Ιησού Χρηστού. Η ίδια και οι τρεις αδερφοί της ανατράφηκαν ως μορμόνοι. Φοίτησε στο Beaver Country Day School της Μασαχουσέτης και αποφοίτησε από το Λύκειο Γουότερταουν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. Ανακτήθηκε στις 27  Απριλίου 2014.
2. ↑  *d:Q19763486*.
3. ↑  Ανακτήθηκε στις 4  Μαρτίου 2021.
4. ↑  Ανακτήθηκε στις 4  Μαρτίου 2021.
5. ↑  (Ρουμανικά) *CineMagia*. 2563. Ανακτήθηκε στις 4  Απριλίου 2022.
6. ↑  Ανακτήθηκε στις 22  Μαΐου 2019.
7. ↑  www.instagram.com/p/B1UTgcQnHkJ/.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ελίζα Ντούσκου στην IMDb

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 46388514
* LCCN: no98126835
* ISNI: 0000 0000 7840 6298
* GND: 141130067
* BNF: cb141740845 (data)
* MusicBrainz: 145b4b95-e0c3-4a5f-93b2-89b12244d579
* NKC: xx0155539
* BNE: XX1649671

 |

 |
Ο **Κερμπογκά** (... - 1102) ήταν ατάμπεης του εμιράτου της Μοσούλης κατά τη διάρκεια της Α΄ Σταυροφορίας και είχε τη φήμη σπουδαίου στρατιωτικού.

Ήταν τουρκικής καταγωγής που όφειλε την πολιτική του ανέλιξη και επιτυχία στο στρατιωτικό του ταλέντο. Το 1098, όταν πληροφορήθηκε ότι οι Σταυροφόροι πολιορκούσαν την Αντιόχεια, συγκέντρωσε το στρατό του και βάδισε να ανακουφίσει την πόλη. Έφτασε όμως αργά, γύρω στις 5-9 Ιουνίου, όταν ήδη η πόλη είχε πέσει στα χέρια των Φράγκων (3 Ιουνίου).

Παρόλα αυτά, παρέμεινε και πολιόρκησε την πόλη, δεν κατάφερε όμως να την καταλάβει καθότι προδόθηκε από τους συμμάχους του εμίρηδες που αποσκίρτησαν, φοβούμενοι ότι ο Κερμπογκά στη συνέχεια θα αποκτούσε τόση δύναμη που θα απειλούσε τα δικά τους εμιράτα στη Συρία, και έκανε λάθη στρατηγικής μοιράζοντας το στρατό του σε τμήματα. Αποτέλεσμα ήταν να ηττηθεί από τους Σταυροφόρους και να επιστρέψει στη Μοσούλη.
Στη μεσαιωνική μουσική της Δύσης, **κλαούζουλα** (λατ. *clausula* - **κατακλείδα**) ονομάζεται το πολυφωνικό μέρος μιας σύνθεσης, το οποίο υποδεικνύει το κλείσιμο μιας φράσης. Το μέρος της πολυφωνίας αυτό καθεαυτό εκτελείται από δύο ή περισσότερες φωνές σε ύφος ντισκάντους [*discantus*] (δηλ. με αντιστοιχία "νότας προς νότα"), πάνω από τη βασική μελωδία του έργου, το λεγόμενο κάντους φίρμους [*cantus firmus*]. Το κάντους φίρμους εκτελείται από τη φωνή του τενόρου, είτε ως απλή μελωδία, είτε ως οργκάνουμ (δηλ. με διπλασιασμό της μελωδίας σε σύμφωνο διάστημα). Σε αυτό μπορεί να προστεθεί μια ελεύθερη φωνή (συνήθως ο *contra-tenor*) δημιουργώντας το λεγόμενο *organum duplum* (*διπλό οργκάνουμ*), πάντα σε ύφος ντισκάντους ως προς τη βασική μελωδία του τενόρου. Έτσι, εντός της όλης σύνθεσης, η κλαούζουλα εμφαίνεται ως μελισματικές ρυθμικές φιγούρες, σε αντίθεση με τη βασική μελωδία του ψαλμού. 

Η χρήση της κλαούζουλας άνθισε την εποχή της λεγόμενης ars antiqua, με επίκεντρο τη σχολή της Νοτρ Νταμ στο Παρίσι (12ος -13ος αιώνες), μια σχολή που εκπροσωπήθηκε κυρίως από τον Περοτέν και τον Λεονέν. Συνηθισμένη συνθετική πρακτική της εποχής υπήρξε η ανάπτυξη και ο εμπλουτισμός της προϋπάρχουσας μουσικής, μια πρακτική που επέτρεπε την προσθήκη της κλαούζουλας, χωρίς να αλλοιώνεται η αυθεντική σύνθεση. Η χρήση της έγινε τόσο δημοφιλής, ώστε σε πολλές περιπτώσεις αντικατέστησε ολόκληρα τμήματα του γρηγοριανού μέλους, ενώ η σταδιακή επικράτησή της οδήγησε στη σύλληψη της τεχνικής του ισορυθμού.

Οι μεγαλύτερες σε διάρκεια κλαούζουλες συγκεντρώθηκαν σε ξεχωριστά χειρόγραφα και αποτέλεσαν αυτόνομα έργα, τα οποία μπορούσαν να προστεθούν σε γρηγοριανούς ψαλμούς και οργκάνουμ, είτε να εκτελεστούν ως ανεξάρτητα τμήματα λειτουργικής μουσικής. Το είδος εξέπεσε περί τα μέσα του 13ου αιώνα, καθώς σταδιακά αντικαταστάθηκε από το μοτέτο, το οποίο και αποτέλεσε πεδίο πειραματισμού νέων συνθετικών τεχνικών, με ή άνευ χρήσης γρηγοριανού μέλους.

Δείτε επίσης
------------

* Αντίστιξη
* Πολυφωνία
* Γρηγοριανό μέλος
* Οργκάνουμ
Το **Χάντσα** ή **Χάντζα** (Κορεατικά: 한자, προφέρεται: [ha(ː)nt͈ɕa]) είναι η κορεατική ονομασία για τους κινεζικούς χαρακτήρες (κινεζικά: 漢字, πινγίν: *hànzì*). Πιο συγκεκριμένα, αναφέρεται στους κινεζικούς χαρακτήρες που πάρθηκαν ως δάνειο από τα κινεζικά και ενσωματώθηκαν στην κορεατική γλώσσα με κορεατική προφορά. Το *Χάντσα-μαλ* ή το *Χάντσα-ω* (το τελευταίο χρησιμοποιείται περισσότερο) αναφέρεται σε λέξεις που μπορούν να γραφτούν με το Χάντσα και το *χάνμουν* (한문, 漢文) αναφέρεται στην κλασική κινεζική γραφή, αν και το "Χάντσα" χρησιμοποιείται μερικές φορές για να συμπεριλάβει αυτές τις άλλες έννοιες. Επειδή το Χάντσα δεν υποβλήθηκε ποτέ σε σημαντικές μεταρρυθμίσεις, είναι σχεδόν εξ ολοκλήρου πανομοιότυπο με τους παραδοσιακούς κινέζικους και *κιουτζιτάι* χαρακτήρες, αν και οι κανόνες για ορισμένους χαρακτήρες είναι ελαφρώς διαφορετικοί. Για παράδειγμα, οι χαρακτήρες 教 και 研 είναι γραμμένοι ως 敎 και 硏. Μόνο ένας μικρός αριθμός χαρακτήρων Χάντσα είναι τροποποιημένοι ή μοναδικοί για τα κορεατικά. Αντίθετα, πολλοί από τους κινεζικούς χαρακτήρες που χρησιμοποιούνται σήμερα στην Ιαπωνία και στην ηπειρωτική Κίνα έχουν απλοποιηθεί και περιέχουν λιγότερους κανόνες από τους αντίστοιχους χαρακτήρες Χάντσα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Coulmas, Florian (1991). *The writing systems of the world*. Oxford: Wiley-Blackwell. σελ. 116. ISBN 978-0-631-18028-9.
2. ↑  «Korean Hanja Characters » SayJack». *www.sayjack.com*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Οκτωβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 4 Νοεμβρίου 2017.
Οι **Φλεγύες** (*Φλεγύαι*) ήταν πανάρχαιο φύλο θρακικής ή θεσσαλικής καταγωγής που απείλησαν με εισβολή την αρχαία Θήβα και γι' αυτό σύμφωνα με τον Όμηρο την τείχισε ο Αμφίονας. Εγκαταστάθηκαν μετά από αυτά στη Φωκίδα, κοντά στον Κηφισό ποταμό από όπου ο Φλεγύας, πρώτος μυθικός βασιλιάς, πυρπόλησε τον ναό των Δελφών. Και η μεν φωτιά κατασβέστηκε από τον θεό Απόλλωνα ο δε Φλεγύας τιμωρήθηκε σε αιώνια τιμωρία στον Άδη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ιλιάδα Ν 302
2. ↑  Παυσανίας, Βοιωτικά Θ, 36
3. ↑  Πίνδαρος, Πυθιόνικοι Γ, 8

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
**Προελληνικά φύλα** |
| --- |
|  |
| Πελασγικά φύλα | 
* Άονες
* Άβαντες
* Αιγιαλείς
* Δόλοπες
* Καύκωνες
* Κουρήτες
* Κραναοί
* Μινύες
* Τέμμικες
* Τηλεβόες (Ταφίοι)
* Φλεγύες
 |  |
|  |
| Άλλα φύλα | 
* Αθαμάνες
* Αιολείς
* Αινιάνες
* Αιτωλοί
* Δερσαίοι
* Δωριείς
* Επειοί
* Κάρες
* Κίκονες
* Λαπίθες
* Λέλεγες
* Μάγνητες
* Μαίδοι
* Μαλιείς
* Μυρμιδόνες
* Οιταίοι
* Ύαντες
 |

 |
Ο **Τζορτζ Ουάσινγκτον Ντε Λονγκ** (George Washington De Long, Νέα Υόρκη 1844 - Γιακουτία 1881) υπήρξε αξιωματικός του Αμερικανικού Πολεμικού Ναυτικού, γνωστός για την εξερευνητική αποστολή στον Αρκτικό Ωκεανό που οδήγησε στο θάνατό του.

Γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη στις 22 Αυγούστου 1844 και σε ηλικία 21 ετών αποφοίτησε από τη Ναυτική Ακαδημία της Αννάπολης. Το 1879, ως καπετάνιος της κανονιοφόρου *Ζανέτ* (USS Jeannette), ανέλαβε να διερευνήσει πιθανές θαλάσσιες οδούς από την Καλιφόρνια προς το Βόρειο Πόλο μέσω του Βερίγγειου Πορθμού.

Το Σεπτέμβριο του 1879, το πλοίο παγιδεύτηκε σε επιπλέοντα πάγο βορείως της Τσουκότκα και επί σχεδόν δύο χρόνια παρασυρόταν προς τα δυτικά (υπολογίζεται περ. 600 μίλια), μέχρι τον Ιούνιο του 1881 που τελικά συνεθλίβη. Οι άνδρες συνέχισαν με έλκηθρα ή πεζοί στην παγωμένη επιφάνεια, σέρνοντας τρεις σωσίβιες λέμβους. Όταν τελικά βρήκαν ανοιχτή θάλασσα, το Σεπτέμβριο, χωρίστηκαν και έπλευσαν προς τα νότια. Μία ομάδα εξαφανίστηκε χωρίς ίχνη, ενώ μια δεύτερη έφτασε στο δέλτα του Λένα και διασώθηκε. Η τρίτη, όπου επικεφαλής ήταν ο Ντε Λονγκ, έφτασε μεν στις ακτές της Γιακουτίας, αλλά τελικά επιβίωσαν μόνο δύο ναύτες που στάλθηκαν προς αναζήτηση κατοικημένης περιοχής - οι υπόλοιποι πέθαναν από ασιτία περιμένοντας βοήθεια. Ως ημερομηνία θανάτου του καταγράφηκε η 31η Οκτωβρίου 1881.

Κατά τη διάρκεια της περιπέτειάς του, ο Ντε Λονγκ κατέγραψε τρία έως τότε άγνωστα νησιά. Μαζί με δύο ακόμα, που ανακαλύφθηκαν στη συνέχεια, ονομάζονται προς τιμήν του *Νήσοι Ντε Λονγκ* και αποτελούν μέρος του αρχιπελάγους της Νέας Σιβηρίας. Το όνομά του δόθηκε επίσης στα *Όρη Ντε Λονγκ* της βόρειας Αλάσκας, καθώς και σε διάφορα πλοία του Αμερικανικού Πολεμικού Ναυτικού.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. Ανακτήθηκε στις 29  Απριλίου 2014.
2. ↑  «Encyclopædia Britannica» (Αγγλικά) biography/George-Washington-De-Long. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
3. ↑  (Αγγλικά) *SNAC*. w6086mgk. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
4. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. data.bnf.fr/ark:/12148/cb12106717q. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 2501650
* LCCN: n85288167
* ISNI: 0000 0000 7969 5247
* GND: 118679414
* SUDOC: 029440211
* BNF: cb12106717q (data)
* BIBSYS: 97007262
* NKC: xx0073178
* RLS: 000208502
* KulturNav: id

 |

 |