recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Συντεταγμένες: 44°1′15.2″N 20°53′57.1″E﻿ / ﻿44.020889°N 20.899194°E﻿ / 44.020889; 20.899194

Το **Στάδιο Τσίκα Ντάτσα** (σερβικά: Стадион Чика Дача‎) είναι στάδιο πολλαπλών χρήσεων στο Κραγκούγιεβατς της Σερβίας. Επί του παρόντος χρησιμοποιείται κυρίως για ποδοσφαιρικούς αγώνες και είναι η έδρα της ΦΚ Ραντνίτσκι 1923. Το στάδιο ονομάστηκε προς τιμή του Ντανίλο Στογιάνοβιτς, γνωστού ως Τσίκα Ντάτσα, ο οποίος θεωρείται πρωτοπόρος του ποδοσφαίρου στη Σερβία.

Ιστορία
-------

 Ουράνιο τόξο πίσω από το Στάδιο Τσίκα Ντάτσα το 2010.
Η κατασκευή του σταδίου ξεκίνησε τον Νοέμβριο του 1949 και κράτησε οκτώ χρόνια, για διάφορους λόγους. Τελικά, το νέο ποδοσφαιρικό σπίτι του συλλόγου ολοκληρώθηκε στις 6 Ιουνίου 1957. Το νεόκτιστο στάδιο έχει υποδεχτεί 30.000 θεατές και το πρώτο παιχνίδι που διεξήχθη ήταν μεταξύ της Ραντνίτσκι 1923 Κραγκούγιεβατς και της Παρτιζάν Βελιγραδίου, που έληξε ισόπαλος με 2-2. Η μεγαλύτερη προσέλευση σε αγώνα της Πρώτης Κατηγορίας Γιουγκοσλαβίας ήταν στις 24 Αυγούστου 1969 όταν η Ραντνίτσκι έπαιξε εναντίον της Χάιντουκ Σπλιτ μπροστά σε 35.000 θεατές. Η μεγαλύτερη προσέλευση που έχει καταγραφεί ποτέ στο γήπεδο έλαβε χώρα το 1969, όταν η Ραντνίτσκι έπαιξε έναν φιλικό αγώνα εναντίον της Σάντος, στον οποίο 40.000 θεατές ήρθαν για να παρακολουθήσουν τον θρυλικό Πελέ να αγωνίζεται για πρώτη φορά στη Γιουγκοσλαβία.

Ανακαίνιση
----------

Το 2007 εγκαταστάθηκαν 15.100 νέες θέσεις στο γήπεδο.

Συναυλίες
---------

* Ζντράβκο Τσόλιτς - 6 Ιουλίου 2004
* Η Τσέτσα πραγματοποίησε μια συναυλία στο πλαίσιο της περιοδείας της Poziv Tour, μπροστά σε 18.000 θεατές, προωθώντας το άλμπουμ της Poziv - 14 Σεπτεμβρίου 2013.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) *GeoNames*. 2005. Ανακτήθηκε στις 6  Απριλίου 2015.
2. ↑  FK Radnički – Prvi put u Prvoj ligi
3. ↑  Blic - Prosili su devojke na stadionu Radničkog (σερβικά) Ανακτήθηκε στις 6 Μαρτίου 2010.
Δεξιό μόνιμο πτερύγιο ευστάθειας πλοίου
Οι **σταθεροποιητήρες** (απαντάται και ως: **σταθερωτές**, και στην ναυτική καθομιλουμένη και με τον μάλλον όχι και τόσο δόκιμο όρο: **σταθεροποιητές**) **πλοίου** ή **πηδάλια αντιδιατοίχισης** ή περισσότερο γνωστά ως **πτερύγια ευστάθειας** (stabilizers) ονομάζονται οι υδραυλικοί μηχανισμοί που προσφέρει η σύγχρονη τεχνολογία και ειδικότερα εκείνη των πλοίων, οι οποίοι περιορίζουν στο ελάχιστο τους κλυδωνισμούς από τον κυματισμό, διατηρώντας την ισορροπία και ευστάθεια του πλοίου.

Γενικά
------

Πρόκειται για οριζόντια πτερύγια που βρίσκονται αναδιπλωμένα στα ύφαλα του πλοίου ανά ζεύγη. Η λειτουργία τους είναι ηλεκτροϋδραυλική και λειτουργούν αντιθέτως προς τον εγκάρσιο, προς το πλοίο, νοητό κοινό άξονά τους. Έτσι όταν υφίσταται κυματισμός αυτά ανοίγουν σε οριζόντια υποβρύχια θέση και όταν το πλοίο αρχίζει να παίρνει κλίση, να διατοιχίζεται, κοινώς να "μποτζάρει" π.χ. δεξιά, τότε το δεξιό πτερύγιο (κατά πλευρά σκάφους) στρέφεται ελαφρά, έτσι ώστε όλη η πρωραία ακμή του να στρέφει προς την επιφάνεια της θάλασσας, αντίθετα και ταυτόχρονα κινείται το αριστερό πτερύγιο του ζεύγους στην αριστερή πλευρά του σκάφους, που η πρωραία αυτού ακμή στρέφεται προς τα κάτω. Με την ταχύτητα όμως που έχει το πλοίο ο διατοιχισμός διακόπτεται ακριβώς στην έναρξή του και το πλοίο επανέρχεται και διατηρείται συνεχώς σε θέση ισορροπίας. Θέση στην οποία και τα πτερύγια ισορροπούν οριζόντια παραμένοντα σε ετοιμότητα επανάληψης λειτουργίας των, ανάλογα, με την επόμενη έναρξη κλίσης του πλοίου (αριστερά ή δεξιά).

Με τέτοιους μηχανισμούς είναι εφοδιασμένα τα σύγχρονα επιβατηγά αλλά και όλα τα κρουαζιερόπλοια στα οποία η έννοια "άνεση" (των επιβατών) είναι κυρίαρχη.

Ιστορικό
--------

Η πρώτη εφαρμογή τέτοιων πηδαλίων σε πλοία οφείλεται στον Ιάπωνα Μοτόρα (S. Motora) το 1920. Το 1936 ο αγγλικός οίκος Ντένυ Μπράουν (Denny Brown) επέφερε στην αρχή τη σημαντική βελτίωση της περιστροφής των πηδαλίων πέριξ του άξονά τους, που γινόταν στο τέλος εκάστης γωνίας ταλάντωσης, ενώ τα πηδάλια του Μοτόρα έστρεφαν στο τέλος της κάθε περιόδου. Αργότερα και κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου συμπληρώθηκε το σύστημα αυτών με τη περιστροφή όχι ολόκληρης της επιφάνειας αυτών αλλά μόνο του πρυμναίου τμήματος αυτών όπως ακριβώς των αεροπλάνων. Έτσι με την εφαρμογή αυτή ο χρόνος περιστροφής μειώθηκε μόλις στο 1 δευτερόλεπτο, γεγονός που πρόσφερε σημαντική ελάττωση της διατοίχισης στα πλοία με συνέπεια ν΄ αποτελέσουν για τα επιβατηγά πλοία στοιχείο διαφήμισης.
Η **Τσετσενική Δημοκρατία της Ιτσκερίας** (ονομαστική Ιτσκέρια, Τσετσενικά: Nóxçiyn Respublik Içkeri; Ρωσικά: Чеченская Республика Ичкерия) ήταν ένα μερικώς αναγνωρισμένο κράτος που διαδέχθηκε την Τσετσενο-Ινγκουσετική Αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία. 

Ο Πρώτος Πόλεμος της Τσετσενίας είχε ως αποτέλεσμα τη νίκη των αυτονομιστικών δυνάμεων. Μετά την de facto ανεξαρτησία από τη Ρωσία το 1996, η κυβέρνηση της Τσετσενίας απέτυχε να επιβάλλει την έννομη τάξη. Τον Νοέμβριο του 1997 η Τσετσενία ανακηρύχθηκε ισλαμική δημοκρατία. Ο Δεύτερος Πόλεμος της Τσετσενίας ξεκίνησε τον Αύγουστο του 1999 και τελείωσε τον Μάιο του 2000, με τους Τσετσένους αντάρτες να συνεχίζουν τον ανταρτοπόλεμο μέχρι το 2009.

Παράλληλα η κυβέρνηση εισήγαγε το λατινικό αλφάβητο σε μια προσπάθεια διασφάλισης της εθνικής ανεξαρτησίας, απόφαση που ακυρώθηκε με την επανένταξη της περιοχής στη Ρωσία. Παράλληλα ο πόλεμος στη Τσετσενία οδήγησε στην πλήρη σχεδόν έξοδο των Ρώσων από την Τσετσενία, σε βαθμό που πλέον έμειναν λίγες χιλιάδες.

Ιστορία
-------

Τον Νοέμβριο του 1990 ο Τζοχάρ Ντουντάγιεφ εξελέγη επικεφαλής της Εκτελεστικής Επιτροπής του ανεπίσημου αντιπολιτευτικού Τσετσενικού Εθνικού Κογκρέσου (NCChP), που υποστήριζε μία αυτόνομη Τσετσενική Δημοκρατία εντός της Σοβιετικής Ένωσης.

Στις 8 Ιουνίου 1991, με πρωτοβουλία του Ντζοχάρ Ντουντάγιεφ, ένα μέρος των αντιπροσώπων του Πρώτου Εθνικού Συνεδρίου της Τσετσενίας συγκεντρώθηκε στο Γκρόζνι, το οποίο αυτοανακηρύχθηκε ως το Παγκόσμιο Συνέδριο του Τσετσενικού Λαού (OKChN). Ακολούθησε η ανακήρυξη της Δημοκρατίας και έναν μήνα η ανακήρυξη ανεξαρτησίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Still growling». *The Economist*. 22 January 1998. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 December 2017.. Ανακτήθηκε στις 9 December 2017.
2. ↑  «Chechen president cracks down on crime». *BBC News*. 20 July 1998. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 December 2017.. Ανακτήθηκε στις 9 December 2017.
3. ↑  «Chechnya's chop-chop justice». *The Economist*. 18 September 1997. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 December 2017.. Ανακτήθηκε στις 9 December 2017.
4. ↑  «Chechnya proclaimed Islamic republic» (στα αγγλικά). *UPI*. 5 November 1997. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 December 2017.. Ανακτήθηκε στις 9 December 2017.
5. 1 2  Чеченская Республика Ичкерия. Общий обзор // IGPI.RU
6. ↑  Десять дней, которые отменили мир
7. ↑  *Черкасов А. В.*, *Орлов О. П.* РОССИЯ-ЧЕЧНЯ: цепь ошибок и преступлений
Ο **Τζόνι Γκαλέκι** (1975) είναι Αμερικανός ηθοποιός.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1975 στο Μπρι του Βελγίου και σε ηλικία τριών ετών μετακόμισε στο Ιλινόι.

Είχε σχέση με τη συμπρωταγωνίστριά του στο *Roseanne*, Σάρα Γκίλμπερτ, με την οποία έπαιξαν ξανά μαζί στο *The Big Bang Theory*. Από το 2007 ως το 2009 είχε σχέση με τη συμπρωταγωνίστριά του στο *The Big Bang Theory*, Κέιλι Κουόκο.

Καριέρα
-------

Ξεκίνησε να παίζει στο θέατρο από την ηλικία των 7 ετών.

Η πρώτη του σημαντική συμμετοχή στην τηλεόραση ήρθε στην εφηβική του ηλικία με τη σειρά *Roseanne*, όπου συμμετείχε σε 92 επεισόδια από το 1992 ως το 1997.

Στον κινηματογράφο έχει παίξει σε ταινίες όπως: *Vanilla Sky*, *Ξέρω τι Κάνατε Πέρυσι το Καλοκαίρι* και *Suicide Kings*.

Από το 2007 πρωταγωνιστεί στην τηλεοπτική σειρά *The Big Bang Theory* στον ρόλο του φυσικού *Λέοναρντ Χοφστάντερ*. Για την ερμηνεία του, το 2012 κέρδισε ένα βραβείο Satellite καλύτερου ηθοποιού και προτάθηκε για Χρυσή Σφαίρα.

Το 2009 δάνεισε τη φωνή του στο *Family Guy* υποδυόμενος τον *Λέοναρντ Χοφστάντερ*.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 22  Μαΐου 2019.
2. ↑  www.theatreworldawards.org/past-recipients.html.
3. ↑  «Johnny Galecki Biography». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Απριλίου 2017. Ανακτήθηκε στις 30 Ιουνίου 2017.
4. ↑  «Sara Gilbert: I Realized I Was Gay While Dating Johnny Galecki». Ανακτήθηκε στις 30 Ιουνίου 2017.
5. ↑  «Η Πένυ και ο Λέοναρντ από το «Big Bang Theory» ήταν ζευγάρι στην πραγματικότητα». Ανακτήθηκε στις 30 Ιουνίου 2017.
6. ↑  «Johnny Galecki». Ανακτήθηκε στις 30 Ιουνίου 2017.
7. ↑  «Johnny Galecki». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Ιουνίου 2017. Ανακτήθηκε στις 30 Ιουνίου 2017.
8. ↑  «Satellite Awards 2012». Ανακτήθηκε στις 30 Ιουνίου 2017.
9. ↑  «Johnny Galecki - Golden Globes: 1 Nomination». Ανακτήθηκε στις 30 Ιουνίου 2017.
Το **Τρεμ** (καταλανικά: Tremp) είναι κωμόπολη και δήμος της επαρχίας της Λιέιδα στην Καταλονία, πρωτεύουσα της φυσικής επαρχίας (κομάρκας) του Κάτω Παλιάρς. Είναι το σημαντικότερο αστικό κέντρο της ευρύτερης περιοχής των πρόποδων των Πυρηναίων της Λιέιδα, λειτουργώντας ως το κύριο σημείο αναφοράς για τις υπηρεσίες των γύρω οικισμών και χωριών. 

Ιστορικά το Τρεμ και η κομάρκα του ανήκαν στην μεσαιωνική κομητεία του Παλιάρς και γι' αυτόν τον λόγο εντοπίζονται γύρω στα είκοσι απομεινάρια μεσαιωνικών φρούριων και πύργων που μαζί με τις πάμπολλες εκκλησίες (κυρίως ρομανικού ρυθμού) και το φυσικό κάλος προσελκύουν αρκετά μεγάλο αριθμό τουριστών. Από τα όρια του δήμου περνάνε οι ποταμοί Νογέρα Παλιαρέζα και Νογέρα Ριβαγορσάνα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.idescat.cat/pub/?id=aec&n=925&t=2016.
2. ↑  «Tremp, municipi turístic — Ajuntament de Tremp». *www.ajuntamentdetremp.cat*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Οκτωβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 10 Σεπτεμβρίου 2015.

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Τρεμ** |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 126704187
* LCCN: n83035476
* GND: 4576255-7

 |

 |
Ο **Σταμάτης Βαφιαδάκης** (1868 - 1945) ήταν Έλληνας πολιτικός που διετέλεσε δήμαρχος και βουλευτής Σύρου.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην Ερμούπολη της Σύρου και ήταν γιος του Δημητρίου Βαφιαδάκη. Αδελφή του ήταν η Όλγα Βαφιαδάκη, σύζυγος του Αθανάσιου Λαδόπουλου.

Εξελέγη πρώτη φορά βουλευτής Σύρου στις εκλογές του 1902 και επανεξελέγη σε αυτές του 1906 καθώς και ως βουλευτής Κυκλάδων στις του Νοεμβρίου 1910, του 1912 και του Μαΐου 1915.

Ήταν παντρεμένος με την Ελένη Κριεζή, κόρη του Επαμεινώνδα Κριεζή, και δεν είχαν αποκτήσει παιδιά. Απεβίωσε το 1945.

Μετά τον θάνατό του, και σύμφωνα με τις επιθυμίες του, ιδρύθηκαν τα ιδρύματα "Προστασία των Μητρικών Έργων Σταμάτη και Ελένης Βαφειαδάκη" στην Αθήνα και τη Σύρο καθώς το Εκπολιτιστικό Ίδρυμα Σύρου.

Αναφορές
--------

1. 1 2  Βιογραφικά στοιχεία Βαφιαδάκη, από την ιστοσελίδα vafeiadakeio.gr
2. ↑  Βουλή των Ελλήνων, Μητρώον Πληρεξουσίων, Γερουσιαστών και Βουλευτών. 1822-1935, Αθήνα 1986, σελ. 94 - 95, 196 - 197(pdf)
Ο **Σταμάτης Μπασιάς** ήταν Έλληνας επαναστάτης του 18ου αιώνα, ο οποίος γεννήθηκε στο χωριό Επανοχώρι της επαρχίας Σελίνου κοντά στα Χανιά το έτος 1728. 

Οπως αναφέρουν οι προφορικές παραδόσεις οι οποίες μεταδόθηκαν από γενιά σε γενιά αλλά και όπως προκύπτει από αρκετά γραπτά στοιχεία που υπάρχουν, όταν ο Δασκαλογιάννης το 1770 κάλεσε τους Κρητικούς να έλθουν να τον βοηθήσουν στην επανάσταση που κήρυξε εναντίον των Τούρκων, ο Σελινιώτης Σταμάτης Μπασιάς αμέσως ανταποκρίθηκε θετικά. Ετσι αφού τέθηκε επικεφαλής των συνεπαρχιωτών του καθώς και μερικών ανδρών από άλλες επαρχίες έτρεξε για να τον βοηθήσει με δύναμη γύρω στους 150 γενναίους πολεμιστές. Πολεμώντας με τους άνδρες του δίπλα στους Σφακιανούς επαναστάτες, πήρε μέρος σ’ όλες τις μάχες που διεξήχθησαν εκείνη την περίοδο, όπως π.χ.στην Κράπη , στον Καλλικράτη, στα Ασκύφου, στην Ανώπολη, στο Λουτρό και αλλού.

Ο Σταμάτης Μπασιάς πολεμώντας στη μάχη της Ανώπολης Σφακίων κυκλώθηκε με πολλούς άνδρες του από τους Τούρκους. Τότε επιτέθηκε με το ξίφος του κατά των εχθρών και κατόρθωσε να διασπάσει την ζώνη που είχαν δημιουργήσει γύρω του.
Ομως πληγώθηκε βαριά. Οι άνδρες του τον μετέφεραν σε ένα γειτονικό σπήλαιο και φρόντισαν τα τραύματα του, αλλά σύντομα ξεψύχησε. Οι άνθρωποι της περιοχής προκειμένου να τον τιμήσουν, ονόμασαν το σπήλαιο στο οποίο ξεψύχησε «του Μπασιά το σπηλιάρι». Η ονομασία αυτή διατηρήθηκε από τότε μέχρι και σήμερα. Το σπήλαιο βρίσκεται κοντά στην Ανώπολη Σφακίων και είναι μέσα στο φαράγγι που τελειώνει στην παραλία Ιλιγγας της επαρχίας Σφακίων.

Αυτό που κάνει τον Σταμάτη Μπασιά να ξεχωρίζει είναι ότι όταν ο Δασκαλογιάννης κάλεσε όλους τους άλλους Κρητικούς να τον βοηθήσουν αυτός δεν σκέφθηκε όπως όλοι τους, πλην των Σφακιανών, και δεν συμμετείχαν στην επανάσταση. Ηταν δηλαδή ο μοναδικός μη Σφακιανός αρχηγός, που συμμετείχε στην επανάσταση του Δασκαλογιάννη και αυτοθυσιάστηκε.

Πηγές
-----

* Ιστορία: Ι. Μουρέλλου
* Ιστορία: Παν. Κριάρη
* Ιστορία: Βασ.Ψυλάκη
* Αρχείο οικ. Μπασιά στο ΙΑΚ στα Χανιά
* Εφημερίδα Σελινιώτικα Νέα στις 16-10-2008 και 23-10-2008.
* Εφημερίδες "Αγώνας της Κρήτης" στις 31-10-2008 και "Χανιώτικα Νέα" στις 23-3-2009.
* Εφημερίδα "Χανιώτικα Νέα" στις 18-3-2011

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ιστολόγιο Μπασιάς: Σταμάτης Μπασιάς
* Ιστοσελίδα Μπασιάς: Σταμάτης Μπασιάς
Ο **Σπύρος Προσαλέντης** (Κέρκυρα, 1830 - Αθήνα, 1895) ήταν Έλληνας ζωγράφος και καθηγητής της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών. Είναι γνωστός κυρίως για τις προσωπογραφίες του.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1830 και ήταν γιος του ζωγράφου και γλύπτη Παύλου Προσαλέντη. Η πρώτη του επαφή με τη ζωγραφική ήταν στην καλλιτεχνική σχολή του πατέρα του ενώ αργότερα σπούδασε στην *Accademia di Belle Arti* της Βενετίας από την οποία αποφοίτησε λαμβάνοντας τη διάκριση του πρώτου βραβείου. Παρά την ολοκλήρωση των σπουδών του παρέμεινε για αρκετά χρόνια στη Βενετία προτού επιστρέψει στην Κέρκυρα. Το 1865 διορίστηκε καθηγητής ελαιογραφίας στο Σχολείον των Τεχνών της Αθήνας όμως το επόμενο έτος αποχώρησε από τη θέση και επέστρεψε στη Βενετία όπου συμμετέχοντας στη Διεθνή Έκθεση της Βενετίας κατάφερε να αποσπάσει βραβείο. Το 1870 μετά από προτροπή του βασιλιά Γεωργίου Α' επέστρεψε στην Αθήνα αναλαμβάνοντας τη διακόσμηση του παρεκκλησίου των Ανακτόρων. Το 1876 με αφορμή τη θέσπιση δεύτερης έδρας ζωγραφικής στο Σχολείο των Τεχνών επανήλθε στο διδακτικό προσωπικό της σχολής κρατώντας τη θέση του μέχρι το θάνατο του το 1895.

Μεταξύ των μαθητών του συγκαταλέγονται ο Σπυρίδων Βικάτος, ο Δημήτριος Γερανιώτης, ο Νικόλαος Φέρμπος κ.α.

Παιδιά του ήταν οι Παύλος, Αιμίλιος, Όλγα, και Ελένη Προσαλέντη.

Έργο
----

Ο Προσαλέντης ασχολήθηκε κατά κύριο λόγο με τις προσωπογραφίες και σε μικρότερο βαθμό με την ηθογραφία. Ζωγράφισε πορτραίτα διαφόρων αγωνιστών της Ελληνικής Επανάστασης αλλά και άλλων προσωπικοτήτων συνδυάζοντας στην τεχνοτροπία του το ακαδημαϊκό ύφος με στοιχεία ρεαλισμού. Όσον αφορά τις ηθογραφίες του εκεί είναι εμφανής η επιρροή από την ιταλική σχολή.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *Artnet*. spyridon-prosalentis. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. 1 2  (Ολλανδικά) *RKDartists*. 203615.
3. ↑  www.nationalgallery.gr/el/zographikh-monimi-ekthesi/painter/prosalentis-aimilios.html. Ανακτήθηκε στις 24  Νοεμβρίου 2020.
4. ↑  www.nationalgallery.gr/el/zographikh-monimi-ekthesi/painter/prosalentis-spuridon.html. Ανακτήθηκε στις 22  Σεπτεμβρίου 2021.
5. 1 2  «Προσαλέντης Σπυρίδων». Πινακοθήκη της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Ιουλίου 2015. Ανακτήθηκε στις 16 Ιουλίου 2015.
6. 1 2  *Ζωγραφίζοντας στην Κέρκυρα*. Παράρτημα Κέρκυρας: Εθνική Πινακοθήκη και Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου-Υπουργείο Πολιτισμού. σελίδες 74 – 76.
7. ↑  *Ζωγραφίζοντας στην Κέρκυρα,* σελ. 76.

  


|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Επτανησιακή Σχολή |
| --- |
|  |
| 
* Παναγιώτης Δοξαράς
* Νικόλαος Δοξαράς
* Διονύσιος Καλλυβωκάς
* Νικόλαος Καντούνης
* Νικόλαος Κουτούζης
* Στέφανος Παζηγέτης
* Χαράλαμπος Παχής
* Ιερώνυμος Στρατής Πλακωτός
* Σπυρίδων Προσαλέντης
* Στέφανος Τσαγκαρόλας
* Διονύσιος Τσόκος
* Νικόλαος Ξυδιάς Τυπάλδος
 |  |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* RKD: 203615

 |

 |
Ο **Σπυρίδων Μπαμπαλετάκης**, (1892 - -;-), ήταν Έλληνας στρατιωτικός (συνταγματάρχης) στο Β' Π.Π. και στην εθνική αντίσταση.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στο Μυστρά της Σπάρτης το 1892. Αποφοίτησε από τη Σχολή Ευελπίδων και έλαβε μέρος στους Βαλκανικούς πολέμους, στη Μικρασιατική Εκστρατεία και στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940.  

Επιστρέφοντας από το αλβανικό μέτωπο μετά την εισβολή της Γερμανίας και την κατάρρευση του μετώπου, εντάχθηκε στην εθνική αντιστασιακή Οργάνωση Ανάστασης του Γένους, που προέβαινε σε συλλογή πληροφοριών και δολιοφθορές. Η δραστηριότητά του αυτή έγινε γνωστή στις ιταλικές αρχές των δυνάμεων κατοχής όπου και τον συνέλαβαν. Κατά τη διάρκεια των πολλών εξαντλητικών ανακρίσεων και βασανισμών που υποβλήθηκε υπέστη τύφλωση.

Μετά την απελευθέρωση τιμήθηκε ιδιαίτερα με πλείστα παράσημα ανδρείας και στρατιωτικής αξίας ελληνικά και συμμαχικά.

Πηγές
-----

* "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ.13ος, σελ.886.
Με την τουρκική ονομασία **Χαϊνί Ζορμπαλίκ**, που σημαίνει "κακόπιστη αποστασία" χαρακτηρίστηκε εξαρχής στα επίσημα έγγραφα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας η Ελληνική Επανάσταση του 1821.

Με αυτή δε την ονομασία συνεχίζεται ν΄ αναφέρεται και σε πολλά σύγχρονα τουρκικά βιβλία ιστορίας η περίοδος εκείνη καθώς και με άλλους χαρακτηρισμούς, όπως: "Ανταρσία των Ραγιάδων" και "Απιστία κατά του ενδόξου Ισλαμισμού" εξ ου και ο τότε συνήθης χαρακτηρισμός των Ελλήνων εκ μέρους των Τούρκων ως άπιστοι που αφορά όχι τόσο προς το θρήσκευμα, που ήταν δεδομένο, όσο περισσότερο στην ανυπακοή προς την Υψηλή Πύλη.

Άξιο προσοχής είναι ότι ο χαρακτηρισμός "Χαϊνί Ζορμπαλίκ" δόθηκε σε αντίθεση με προγενέστερες επαναστάσεις των Ελλήνων, όπως εκείνη του Μοριά και της Δυτικής Ελλάδας, του 1769, που είχαν ονομαστεί "Χαρμπεντέ", ή εκείνη της Σμύρνης του 1798 που είχε χαρακτηριστεί με τη φράγκικη ονομασία "Ρεμπελιό".

Πηγές
-----

* "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" τομ. Α', σελ.66
Ο **Σπυρίδων Τετενές** (1908 - 24 Ιουλίου 1977) ήταν Έλληνας διπλωμάτης. Υπηρέτησε ως υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας από το 1973 ως το 1974.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Υπηρέτησε στο διπλωματικό σώμα. Σπούδασε Νομικά στο Βουκουρέστι και Οικονομικά στο Παρίσι. Την περίοδο της κατοχής βρέθηκε στο Κάιρο, όπου είχε μεταφερθεί το ελληνικό υπουργείο εξωτερικών μαζί με την υπόλοιπη κυβέρνηση. Υπήρξε από τοτε φίλος με τους Άγγελο Βλάχο και Λεωνίδα Παπάγο. Ο Τετενές ανέλαβε πρεσβευτής στο Βελιγράδι από την 1η Σεπτεμβρίου 1967 ως τις 30 Ιουνίου 1973.

Στις 25 Νοεμβρίου 1973 ο Γεώργιος Παπαδόπουλος ανατράπηκε με πραξικόπημα από το Δημήτριο Ιωαννίδη και σχηματίστηκε νέα κυβέρνηση, με πρωθυπουργό τον Αδαμάντιο Ανδρουτσόπουλο. Σε αυτήν ο Τετενές ανέλαβε υπουργός Εξωτερικών. Παραιτήθηκε από υπουργός στις 8 Ιουλίου 1974 εξαιτίας των ανησυχιών του ότι η δικτατορική κυβέρνηση υπερέβαινε τους διπλωματικούς διαύλους χωρίς να αποφευχθεί η μετέπειτα απόπειρα πραξικοπήματος στην Κύπρο.
Συνταξιοδοτήθηκε στις 30 Αυγούστου 1974.

Πέθανε στη Γενεύη και κηδεύτηκε από τον ιερό ναό Αγίων Θεοδώρων του Α΄ Νεκροταφείου Αθηνών. Ήταν παντρεμένος με τη Μαρίκα Τετενέ (πέθανε τον Ιανουάριο του 1992).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Διατελέσαντες Πρέσβεις από το 1950 μέχρι το 2009, πρεσβεία της Ελλάδας στο Βελιγράδι.
2. ↑  Αντώνης Μακρυδημήτρης, Οι υπουργοί των εξωτερικών της Ελλάδας 1829-2000, εκδ.Καστανιώτης, Αθήνα, 2000, σελ.106
3. ↑  εφ. Το Βήμα, 28/7/1977 (ανακοίνωση θανάτου).
4. ↑  Καθημερινή, 16-2-1992.

Πηγές
-----

* Αντώνης Μακρυδημήτρης, Οι υπουργοί των εξωτερικών της Ελλάδας 1829-2000, εκδ.Καστανιώτης, Αθήνα, 2000, σελ.106
Ο **χείμαρρος Σέλλας** ή όπως συχνά αποκαλείται ποταμός Ράδος  ή Μπεντένι (Μπεδένι) είναι ο κύριος χείμαρρος της κεντρικής Αργολίδας μήκους περίπου 20 χιλιομέτρων δυτικά του οικισμού Τραχειάς του νομού Αργολίδας που διασχίζει το φαράγγι του Μπεντενιού καθ' όλη τη διάρκεια του χειμώνα, αρκετές χρονιές δε έως τον μήνα Ιούνιο και εκβάλλει στον Αργολικό Κόλπο στην πεδιάδα των Ιρίων. Έχει συλλεκτική λεκάνη ομβρίων το οροπέδιο της Τραχειάς και όλο τον περιβάλλοντα σε αυτήν ορεινό όγκο, πηγάζει από το όρος Ορθολίθι και τον οικισμό Χώρα (Χώριζα), πολύ κοντά στους οικισμούς Ράδο και Καρατζά καθώς και από το ακατοίκητο πιά χωριό Μπεντένι (από το "Beden", ουσιαστικό της Τουρκικής και σημαίνει «έπαλξις») που είναι χτισμένο στα πόδια της ομώνυμης ακρόπολης και μεταφερμένο πλέον στον οικισμό Αγία Ελένη ή Μπάφι. Στη θέση Διπόταμο (ή Ποταμιά) στον χείμαρρο συμβάλλουν δύο μεγάλα ρέματα που πηγάζουν από το όρος Δίδυμο την περιοχή της Πελεής και το Μεγαλοβούνι στην Τραχειά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ράδος ποταμός
2. ↑  Αγία Ελένη
3. ↑  Ιερά Μονή Αγίου Δημητρίου Αυγού Αργολίδας

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Μονή Αυγού
* Αργολική Αρχειακή Βιβλιοθήκη Ιστορίας και Πολιτισμού
Τα **Τσιταγκονιανά** ή **Βεγγαλικά της Τσιταγκόνγκ**, επίσης γνωστή ως **Τσατγκάγια** (চাঁটগাঁইয়া) είναι μια ινδοάρια γλώσσα που ομιλείται από τους κάτοικους της Τσιταγκόνγκ στο Μπαγκλαντές και σε μεγάλο μέρος της νοτιοανατολικής χώρας. Είναι στενά συνδεδεμένη με τα Βεγγαλικά και συχνά θεωρείται ως μια μη τυποποιημένη διάλεκτος των Βεγγαλικών, αλλά οι δύο δεν είναι αμοιβαία κατανοητές. Εκτιμάται (2009) ότι τα Τσιταγκονιανά έχουν 13-16 εκατομμύρια ομιλητές, κυρίως στο Μπαγκλαντές.

Ταξινόμηση
----------

Τα Τσιταγκονιανά είναι μέλος του Βεγγαλο-Ασσαμικού υποπαραρτήματος της Ανατολικής ομάδας των Ινδοάριων γλωσσών, μιας εκ των οικογενειών γλωσσών της ευρύτερης ινδοευρωπαϊκής γλωσσικής οικογένειας. Οι αδελφές γλώσσες της περιλαμβάνουν τα Σιλέτι, τα Ροχίνγκια, τα Τσάκμα, τα Ασαμέζικα και τα Βεγγαλικά. Όπως και άλλες Βεγγαλο-Ασσαμικές γλώσσες, προέρχεται από μια Ανατολική Μέση Ινδοάρια από την Παλιά Ινδοάρια και τελικά από την Πρωτοϊνδοευρωπαϊκή.

Δείτε επίσης
------------

* Τσιταγκόνγκ
* Ροχίνγκια
* Τσιταγκόνγκ

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Chittagonian A language of Bangladesh». Ethnologue: Languages of the World, Sixteenth edition. 2009. Ανακτήθηκε στις 3 Φεβρουαρίου 2013.
2. ↑  «Summary by language size». Ethnologue: Languages of the World, Sixteenth edition. 2009. Ανακτήθηκε στις 3 Φεβρουαρίου 2013.
3. ↑  Ethnologue (2005). *Chittagonian, a language of Bangladesh*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2007-02-24.. Ανακτήθηκε στις 2018-03-10.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ilovechittagong.com Αρχειοθετήθηκε 2020-10-26 στο Wayback Machine.
**Σπογγαλιευτικό** ή κοινώς **σφουγγαράδικο** ονομάζεται μικρό σχετικά πλοιάριο, ασχολούμενο με την αλιεία των σπόγγων, τη λεγόμενη σπογγαλιεία.

Το σπογγαλιευτικό κατά το είδος της επιχειρούμενης σπογγαλιείας μπορεί να είναι «καμακατζίδικο» (αλιεία με καμάκι) ή «γκαγκάβα» (αλιεία με γρύπο), ή και «μηχανοκάικο» (αλιεία με σκάφανδρο). Σπογγαλιευτικό όμως χαρακτηρίζεται και το «ντεπόζιτο», ως επί το πλείστον μεγάλη βρατσέρα που συνοδεύει τα μηχανοκάικα ως αποθήκη αλιευμένων προϊόντων, αλλά και ως αναπαυτήριο των πληρωμάτων τις μέρες αργίας ή ως πρόχειρο ακόμη πλωτό νοσοκομείο σε οργανωμένους στολίσκους σφουγγαράδικων.

Παλαιότερα, όταν τα σκάφη αυτά ήταν ιστιοφόρα, έφεραν ως εξαρτισμό (πανιά) τα μεν μηχανοκάικα και τα καμακατζίδικα σακκολαίφη, οι δε γκαγκάβες λατίνι.
Ο **Σρτζαν Άλεξιτς** (στα σερβικα: **Срђан Алексић**) (1966- 27 Ιανουαρίου 1993) ήταν στρατιώτης του σερβοβοσνιακού στρατού στη διάρκεια του Πολέμου στη Βοσνία. 

Πέθανε στις 27 Ιανουαρίου 1993 στο νοσοκομείο όπου είχε μεταφερθεί λίγες μέρες νωρίτερα, σε κωματώδη κατάσταση, ύστερα από επίθεση που δέχτηκε από Σερβοβόσνιους στρατιώτες, όταν παρενέβη για να σώσει έναν Βόσνιο φίλο του, που οι στρατιώτες χτυπούσαν στην μέση του δρόμου.

Για τη θυσία του ο Σρτζαν Άλεξιτς τιμήθηκε μετά θάνατον με το Χρυσό Μετάλλιο Μίλαν Όμπιλιτς ενώ το όνομά του δόθηκε σε δρόμους σε διάφορες πόλεις της πρώην Γιουγκοσλαβίας.

Βιογραφικό
----------

Ο Σρτζαν Άλεξιτς γεννήθηκε στο Τρέμπινιε (Trebinje), στις 9 Μαΐου 1966. Ασχολούνταν με την κολύμβηση και ήταν ερασιτέχνης ηθοποιός. Όταν ξεκίνησε ο πόλεμος στη Βοσνία κατατάχθηκε στο στρατό της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας (Army of Republika Srpska –VRS). Κατά τη διάρκεια του πολέμου συνέχισε να ασχολείται με το θέατρο.

Στις 21 Ιανουαρίου 1993 τέσσερις στρατιώτες του VRS, αφού έβγαλαν δια της βίας από ένα καφέ στο Τρέμπινιε, τον Βόσνιο Alen Glavović, στο δρόμο, άρχισαν να τον βρίζουν και να τον χτυπούν. Όταν ο Άλεξιτς είδε τους στρατιώτες να χτυπούν τον Glavović, που ήταν γείτονας και φίλος του, πλησίασε και άρχισε να τους φωνάζει να σταματήσουν. Πράγματι οι στρατιώτες σταμάτησαν, και έτσι ο Glavović γλύτωσε, όμως αμέσως μετά στράφηκαν κατά του Άλεξιτς και άρχισαν να τον χτυπούν με τα όπλα τους. Ο Άλεξιτς μεταφέρθηκε σε κωματώδη κατάσταση στο νοσοκομείο όπου εξέπνευσε στις 27 Ιανουαρίου 1993.

Από τους τέσσερις δράστες ο ένας σκοτώθηκε στη διάρκεια του πολέμου. Στους άλλους τρείς επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 28 μηνών. Ο Alen Glavović, που ζει στη Σουηδία, κάθε χρόνο επισκέπτεται το τάφο του Σρτζαν και τον πατέρα του, με την οικογένειά του.

Στη δολοφονία του Άλεξιτς βασίστηκε η ταινία του Σρτζαν Γκολούμποβιτς *Krugovi* (*Διασταυρούμενες Ζωές*) το 2013.Επίσης από τη Ραδιοτηλεόραση της Σερβίας μεταδόθηκε ένα ντοκιμαντέρ για τον Σρτζαν Άλεξιτς, με τον τίτλο "SRĐO", που ήταν το υποκοριστικό του εικοσιεπτάχρονου Σερβοβόσνιου.

Το όνομα του Σρτζαν Άλεξιτς έχει δοθεί σε ένα δρόμο στο δήμο του Νόβι Γκραντ, στο Σαράγεβο, σε ένα δρόμο στην πρωτεύουσα του Μαυροβουνίου, Ποντγκόριτσα και σε ένα δρόμο στο Νόβι Μπέογκραντ.

Η μη κυβερνητική οργάνωση *Post-Conflict Research Center* διεξάγη σε διάφορες πόλεις της Βοσνίας το *Διαγωνισμό Νέων Σρτζαν Άλεξιτς* (*Srđan Aleksić Youth Competition*), με σκοπό να διατηρηθεί ζωντανό το πνεύμα της θυσίας του Άλεξιτς στους νέους ανθρώπους στη Βοσνία.

Ο Σρτζαν Άλεξιτς τιμήθηκε από την Σερβική Δημοκρατία με το Χρυσό Μετάλλιο Μίλαν Όμπιλιτς το 2012.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑
4. ↑
5. ↑
6. ↑
7. ↑
8. ↑
9. ↑
10. ↑
11. ↑
12. ↑
13. ↑
14. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Δεκεμβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου 2016.
15. ↑


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Srđan Aleksić  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Τόμας Τζον Χοφ**, ή απλά **Τομ Χοφ** (γεννημένος στις 9 Ιουνίου 1973) είναι Αμερικανός παλαίμαχος διεθνής πετοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,03 μέτρα και αγωνιζόταν στη θέση του διαγώνιου.

Καριέρα
-------

Ο Τομας Χοφ εκανε τα πρώτα του βήματα στο χώρο της πετοσφαίρισης κατά τη διάρκεια των σπουδών του σε πανεπιστήμια της Αμερικής και συγκεκριμένα στο Οχάιο Στέιτ και στο Λονγκ Μπιτς Στέιτ.

Το 2001 ταξίδεψε στην Ελλάδα για λογαριασμό του Ηρακλή Θεσσαλονίκης, στον οποίο παρέμεινε για αρκετά χρόνια. Με την ομάδα του Ηρακλή κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδας το 2002 και το 2006, ενω το ίδιο έτος έφτασε στον τελικό του CEV Τσάμπιονς Λίγκ.

Την περίοδο 2006-07 αγωνίστηκε στη ρωσική Λοκομοτίβ Μπέλγκοροντ.

Τη σεζόν 2007-08 αγωνίστηκε στην Φάκελ Νόβι Ουρενγκόι, ομάδα επίσης της Ρωσίας.

Το 2008 επέστρεψε στην Ελλάδα και πήρε μεταγραφή στον Ολυμπιακό Πειραιώς, με τον οποίο κατέκτησε το Πρωτάθλημα αλλά και το Κύπελλο Ελλάδος του 2009.

Πέρα από τη Ρωσία και την Ελλάδα, ο Τζον Χοφ έχει αγωνιστεί επίσης στην Ιαπωνία και το Πουέρτο Ρίκο.

Διεθνείς συμμετοχές
-------------------

Ο Τζον Χοφ έχει πραγματοποιήσει αρκετές συμμετοχές με την Εθνική ομάδα πετοσφαίρισης των ΗΠΑ.

Μεταξύ άλλων, έχει συμμετάσχει με την εθνική ομάδα τη χώρας του στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008, στους οποίους μάλιστα κατέκτησε και το χρυσό μετάλλιο.

Τίτλοι
------

### Διεθνείς

* **1**  **Ολυμπιακών Αγώνων**:
	+ 2008
* **1**  **Παγκοσμίου Πρωταθλήματος**:
	+ 2008
* **2**  **Κυπέλλου Αμερικής**:
	+ 2005, 2007
* **1**  **Παγκοσμίου Κυπέλλου Πρωταθλητών**:
	+ 2005

### Συλλογικοί

* **3 Πρωταθλήματα Ελλάδας:**
	+ 2002, 2005, 2009
* **4 Κύπελλα Ελλάδας:**
	+ 2002, 2005, 2006, 2009
* **2 Σούπερ Καπ:**
	+ 2004, 2005

### Ατομικοί

* **CEV Champions League 2006: Καλύτερος Ακραίος**
* **Πρωτάθλημα Ελλάδας 2005: Πολυτιμότερος Παίκτης**

Πηγές
-----

* Αρχειοθετήθηκε 2016-03-05 στο Wayback Machine.
* 
* Τομ Χοφ

  


|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Βραβείο πολυτιμότερου πετοσφαιριστή ελληνικού πρωταθλήματος |
| --- |
|  |
| 
1999: Γκιούρδας | 2000: Ντράγκοβιτς | 2001: Κράβαρικ | 2002: Μπάεφ | 2003: Γκιούρδας | 2004: Κονσταντίνοφ & Γκόμες | 2005: Χοφ | 2006: Γκόμες | 2007: Ντεπεστέλ | 2008: Νίλσον | 2009: Τζούριτς | 2010: Μίλκοβιτς | 2011: Ντεσπέιν | 2012: Κράβαρικ | 2013: Γιορντάνοφ | 2014: Χριστοφιδέλης | 2015: Γκόμες | 2016: Σεπέδα | 2017: Σαφράνοβιτς | 2018: Αλεξίεφ | 2019: Ράουερντινκ | 2020: Ράπτης | 2021: Στιβαχτής | 2022: Γιάκομπσεν |  |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 45384418
* ISNI: 0000 0000 2131 5256
* GND: 129527041

 |

 |
Η Δυτική στοά, γνωστή και ως **Στοά των Αιτωλών**, στον αρχαιολογικό χώρο των Δελφών είναι ένα από τα μεγαλύτερα κτίρια των Δελφών, με μήκος περίπου 72 μέτρα και πλάτος περίπου 11. Περιλάμβανε διπλή σειρά κιονοστοιχίας. Πιθανόν κατασκευάστηκε τον 4ο αιώνα π.Χ. για να λειτουργήσει ως οπλοθήκη, ενώ αργότερα στέγασε αναθήματα των Αιτωλών.

Περιγραφή
---------

Η Δυτική στοά βρίσκεται σε ένα πλάτωμα στα δυτικά του ανδήρου του ναού του Απόλλωνα στους Δελφούς, έξω από τον περίβολο του ιερού τεμένους. Πρόκειται για οικοδόμημα μήκους 72,60 μέτρων και πλάτους 11,60 μέτρων. Διέθετε διπλή κιονοστοιχία: η εξωτερική περιλάμβανε 29 κίονες και η εσωτερική 15 κίονες. Με βάση μία από τις προτάσεις αποκατάστασης, θα πρέπει να ήταν διώροφη. Είναι ένα από τα μεγαλύτερα κτίρια του αρχαιολογικού χώρου. Στον τοίχο του βάθους βρέθηκε επιγραφή που αναφέρει την αφιέρωση των όπλων που κατέκτησαν οι Αιτωλοί από τους Γαλάτες το 278 π.Χ. Με βάση τα νεώτερα δεδομένα, θα πρέπει να ανεγέρθηκε τον 4ο αιώνα π.Χ. για να χρησιμεύσει ως οπλοθήκη και, όταν οι Αιτωλοί απέκτησαν τον έλεγχο του ιερού, στέγασε, στο δυτικό τμήμα της, τα αφιερώματά τους. Κατά την παλαιοχριστιανική περίοδο, επάνω και μπροστά από την στοά ανεγέρθηκαν μεγάλες οικίες.

Βιβλιογραφία
------------

* Amandry, P. « Consécration d’armes galates à Delphes », BCH, 102, 1978, 571-586.
* Amandry, P. «Chronique delphique : portique Ouest, stade, fontaines», BCH, 105, 1981, 708, 729-732.
* Bommelaer, J.-F. « Les Portiques de Delphes », RA 1993, 33-51.
* Bommelaer, J.-F. Laroche, D. Guide de Delphes. Le site, Sites et Monuments 7, Paris 1991, 218-220.
* Jacquemin, A. 1985, Aitolia et Aristaineta. Offrandes monumentales étoliennes à Delphes au iiie s. av. J.-C. Ktèma, 10, 27-35.
* Jacquemin, A. 1999, Offrandes monumentales à Delphes, BEFAR, 304.
* Knoepfler, D. 2009, De Delphes à Thermos : un témoignage épigraphique méconnu sur letrophée galate des Étoliens dans leur capitale (le traité étolo-béotien), CRAI, 2007, p. 1215-1253.
* La Coste-Messelière, P. (de), 1923, Chronique des fouilles, BCH 47, 516-518.
* La Coste-Messelière, P. (de), 1925, Inscriptions de Delphes, BCH, 49, p. 75-99.
* Perrier, A. « Le portique dit ‘des Etoliens’ à Delphes: Bilan et perspectives", Pallas 87, 2011, 39-56
* Roux, G. «Problèmes delphiques d’architecture et d’épigraphie. II. Hoplothèque. Tholos et portique Ouest », RA 1989, 36-62.
* Roux, G. 1989, Problèmes delphiques d’architecture et d’épigraphie. II Hoplothèque. Tholos et portique Ouest, RA, 36-62.
Το **στάδιο** ήταν μονάδα μέτρησης μήκους την οποία χρησιμοποιούσαν οι Αρχαίοι Έλληνες, ίση με το μήκος ενός αθλητικού σταδίου (600 ποδιών) σε μήκος που αντιστοιχεί σε 182,18 μέτρα.

Το μήκος του σταδίου, του οποίου βασική μονάδα ήταν ο «πους», διέφερε από τόπο σε τόπο (Πόλη-Κράτος). Για παράδειγμα το στάδιο της αρχαίας Ολυμπίας ήταν 192,27 μ. αυτό της αρχαίας Επιδαύρου 181,08 μ. αυτό των Δελφών 177,55 μ. ενώ αυτό που χρησιμοποιήθηκε αργότερα για τη μέτρηση αποστάσεων ήταν 177,40 μ.

Τις υποδιαιρέσεις του σταδίου αναφέρει ο Ηρόδοτος (Β΄-149) κατά την περιγραφή της αιγυπτιακής λίμνης της Μοίριος λέγοντας πως το στάδιο ισοδυναμούσε με 6 πλέθρα ή 100 οργιές ή 600 πόδες. Έτσι το υπό του Ηροδότου αναφερόμενο στάδιο υπολογίζεται ως ισούμενο με 186 περίπου μέτρα. Το δε μήκος των 600 ποδών είχε ορισθεί για αγώνα των δρομέων της αρχαίας Ολυμπίας.

* Επίσης το στάδιο ήταν και αρχέγονο μέτρο ενός δρόμου αροτριώντων βοών που οι Δωριείς αποκαλούσαν «σπάδιον».
* Ως μονάδα μήκους, το στάδιο ήταν επίσης σε χρήση και κατά την εποχή της συγγραφής της Καινής Διαθήκης. Αναφέρεται στα χωρία: Β' Μακκαβαίων 11:5, Λουκάς 24:13, Ιωάννης 6:19, Αποκάλυψη 14:20, Αποκάλυψη 21:16.

Στη ρωμαϊκή εποχή στάδιο θεωρείτο το ένα όγδοο (1/8) του ρωμαϊκού μιλίου.

Από τις αρχές του 20ού αιώνα χρησιμοποιείται το ναυτικό στάδιο στη μέτρηση θαλασσίων αποστάσεων κατωτέρων του μιλίου που ισούται με το 1/10 του ναυτικού μιλίου, ίσο με 100 οργιές, ή 200 γυάρδες δηλαδή 185,2 μ.

Δείτε επίσης
------------

* Πούς (μονάδα μήκους)

Βιβλιογραφία
------------

* *Νεώτερο εγκυκλοπαιδικό Λεξικό Ηλίου*, τ.17 σ.196.
* *Εγκυκλοπαιδικό Λεξικό Ελευθερουδάκη*, Αθήνα 1931.
* *Βιβλική Εγκυκλοπαίδεια*

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Αρχαία Ελληνικά σταθμά και μέτρα |
| --- |
|  |
| Σταθμά και μέτρα | 
* Άδδιξ
* Άκαινα
* Άμμα
* Αμφορεύς
* Άρουρα
* Αρτάβη
* Αχάνη
* Δάκτυλος (Ίντσα)
* Εκτηεύς
* Ημίνα
* Ιππικό στάδιο
* Κόγχη
* Κοτύλη
* Κύαθος
* Μάρις
* Μεδίμνος
* Μέτρο
* Μετρητής
* Μύστρον
* Ξέστης
* Οβολός
* Οργυιά
* Παρασάγγης
* Πήχυς
* Πλέθρον
* Πους
* Σπιθαμή
* Στάδιον
* Σταθμά
* Σχοίνος
* Χήμη
* Χοίνιξ
* Χους
 |

 |
Αναπαράσταση της καταδυτικής συσκευής του Λέθμπριτζ στο *Σιτέ ντε λα Μερ* στο Σερμπούρ-Οκτβίλ, Γαλλία.
Ο **Τζον Λέθμπριτζ** (αγγλικά: *John Lethbridge*, 1675–1759) επινόησε την πρώτη καταδυτική συσκευή το 1715. Έζησε στην κομητεία Ντέβον στη νοτιοδυτική Αγγλία και φέρεται ότι είχε δέκα επτά παιδιά.

Έμπορος μαλλιού στο Νιούτον Άμποτ χρησιμοποίησε την εφεύρεσή του για την ανάκτηση πολύτιμων αγαθών από ναυάγια. Η συσκευή του ήταν ένα στεγανό δρύινο βαρέλι που επέτρεπε στον δύτη να μένει υποβρυχίως αρκετά, ώστε να ανακτήσει ό,τι ήθελε από τον βυθό.

Έχοντας δοκιμάσει την κατασκευή του στη λίμνη του κήπου του, που φτιάχτηκε ειδικά για αυτόν τον σκοπό, ο Λέθμπριτζ καταδύθηκε σε έναν αριθμό ναυαγίων, στα οποία περιλαβάνονταν: 

* τέσσερα αγγλικά πολεμικά πλοία
* ένα της εταιρίας ανατολικών Ινδιών, αγγλικών και ολλανδικών συμφερόντων
* δύο ισπανικά γαλεόνια και αρκετές γαλέρες.

Έγινε ιδιαίτερα πλούσιος εξαιτίας της ναυαγοσωστικής του δράσης. Μία από τις γνωστότερες ανακαλύψεις του ήταν το ολλανδικό *Slot ter Hooge*, που είχε βυθιστεί στη Μαδέιρα, με τρεις τόνους ασήμι στα αμπάρια του.

Ο Λέθμπριτζ τάφηκε στην εκκλησία Γουολμπόροου, στο Νιούτον Άμποτ.

Παραπομπές - σημειώσεις
-----------------------

1. 1 2  (Αγγλικά) *SNAC*. w6d89sc5. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. 1 2  *Grace's Guide*. John\_Lethbridge\_(1675-1759).
3. ↑  John Lethbridge, inventor from Newton Abbot, BBC website
4. ↑  Acott, C. (1999). «A brief history of diving and decompression illness.». *South Pacific Underwater Medicine Society Journal* **29** (2). ISSN 0813-1988. OCLC 16986801. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2011-09-05.. Ανακτήθηκε στις 2009-03-17.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 172165622
* LCCN: nb2011017164

 |

 |
Το **Στάνακ** είναι το πιο κοινό όνομα που αναφέρεται στη συνέλευση των ευγενών στη μεσαιωνική Βοσνία. Η συνέλευση ήταν επίσης γνωστή ως **Ρουσάγκ** (από την ουγγρική λέξη orszag, που σημαίνει *χώρα*), **Ζμπορ**, **Σβα Μπόσνα** (που σημαίνει *Ολόκληρη η Βοσνία* ) ή απλώς **Μπόσνα**, με τους αξιωματούχους της Δημοκρατίας της Ραγκούσας να χρησιμοποιούν επίσης πολλούς λατινικούς όρους για τη συνέλευση. Ο όρος Στάνακ πιστοποιείται για πρώτη φορά στο χάρτη του Τβρτκο Α΄ το 1354. 

Το δικαίωμα συμμετοχής στις συνελεύσεις του Στάνακ απολάμβανε κάθε Βόσνιος κνιάζ, από εξέχουσες προσωπικότητες έως περιφεριακούς άρχοντες, που ήταν κοινώς γνωστοί ως βλάστελα, αλλά η απόλυτη εξουσία ανήκε στην υψηλότερη αριστοκρατία.  Το Στάνακ συγκαλούνταν κάθε φορά που αυτό απαιτούνταν, συνήθως από τον κυβερνήτη, ο οποίος προήδρευε και συντόνιζε τις συνελεύσεις του.  Αν ήταν άνδρας, επιτρεπόταν να παρευρίσκεται στο Στάνακ η γυναίκα του, αλλά όχι και οι γιοι του. Οι κληρικοί της Βοσνιακής Εκκλησίας, που δεν ήταν βλάστελα, επίσης απαγορευόταν να παρευρίσκονται στις συνελεύσεις, αλλά επηρέαζαν τη λήψη αποφάσεων των Στάνακ μέσω των μεγάλων άρχοντων που σχετίζονταν με αυτό. Οι μεγιστάνες της χώρας συγκαλούσαν οι ίδιοι το Στάνακ κάθε φορά που η χώρα αντιμετώπιζε σημαντικά εσωτερικά προβλήματα, όπως κρίση διαδοχής ή καθαίρεση του κυβερνήτη. Το Στάνακ κανονικά λάμβανε χώρα σε καθε περιοχή όπου ο μονάρχης είχε την αυλή του: Μίλε, Μίλοντραζ, Μπόμποβατς, Κράλιεβα Σουτιέσκα και Γιάιτσε. 

Το Στάνακ απολάμβανε μεγάλη δύναμη και εξουσία. Εκεί συζητούνταν θέματα όπως η εκλογή και η στέψη του νέου βασιλιά ή της νέας βασίλισσας, η εξωτερική πολιτική, η πώληση ή η παραχώρηση εδαφών, η σύναψη και η υπογραφή συνθηκών με γειτονικές χώρες καθώς και διάφορα στρατιωτικά θέματα.  Οι χάρτες που εκδόθηκαν από μονάρχες αντικατοπτρίζουν τις αποφάσεις που λάμβανε το Στάνακ. Καθώς η βασιλική δύναμη εξασθενούσε, η δύναμη του Στάνακ αυξανόταν. Η επιρροή του κορυφώθηκε κατά την περίοδο μεταξύ 1390 και 1420. Ο Σέρβος ιστορικός Σίμα Τσιρκόβιτς καθώς και οι περισσότεροι Γιουγκοσλάβοι μελετητές πίστευαν ότι η ύπαρξη του Στάνακ αποδείκνυε ενότητα και αίσθημα ανήκει βοσνιακής ταυτότητας, ενώ ο Αμερικανός συνάδελφός τους Τζον Βαν Άντουερπ Φάιν ο νεότερος. υποστήριζε ότι απεικόνιζε την αδυναμία του μονάρχη και τη διοικητική αποκέντρωση του κράτους.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Radušić, Edin (2010). «Istorija parlamentarizma u BiH». *Parlamentarna skupština Bosne i Hercegovine*. Parliamentary Assembly of Bosnia and Herzegovina. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Μαΐου 2016. Ανακτήθηκε στις 29 Απριλίου 2021.
2. ↑  Miroslav Krleža, επιμ. (1980). *Enciklopedija Jugoslavije: Bje-Crn*. Jugoslavenski leksikografski zavod. σελ. 217.
3. ↑  Van Antwerp Fine, John (2007), *The Bosnian Church: Its Place in State and Society from the Thirteenth to the Fifteenth Century*, Saqi, σελ. 174, ISBN 0863565034
Συντεταγμένες: 1°28′12″S 78°26′41″W﻿ / ﻿1.47000°S 78.44472°W﻿ / -1.47000; -78.44472

Το ηφαίστειο όπως φαίνεται από τη Ριομπάμπα.
Το **Τουνγκουράουα** (ισπανικά: *Tungurahua*) είναι ενεργό στρωματοηφαίστειο στον Ισημερινό, στην Κορδιλιέρα Οξιδεντάλ. Βρίσκεται στην επαρχία Τουνγκουράουα, στην οποία έδωσε το όνομά του. Το όνομά του προέρχεται από τις Κέτσουα λέξεις τουνγκούρι (λαιμός), ράουα (φωτιά), δηλαδή λαιμός της φωτιάς. Το ηφαίστειο βρίσκεται σε αυξημένη ηφαιστειακή δραστηριότητα την τελευταία δεκαετία, με ισχυρές εκρήξεις το 1999, τις 16 Αυγούστου 2006, τις 6 Φεβρουαρίου 2008, 28 Μαΐου 2010, 4 Δεκεμβρίου 2010 και 26 Απριλίου 2011. Πριν το 1999 ισχυρές εκρήξεις έλαβαν χώρα το 1916-1918, το 1886 και το 1773. Η συνήθης ηφαιστειακή δραστηριότητα είναι στρομπολικού τύπου, με ανδεσιτική και δακιτική λάβα. Η πιο πρόσφατη ηφαιστειακή δραστηριότητα άρχισε τον Φεβρουάριο του 2014.

(2011) Τουνγκουράουα
Το Τουνγκουράουα έχει ύψος 5.023 μέτρα και βρίσκεται περίπου 130 χιλιόμετρα νότια της πρωτεύουσας Κίτο. Υψώνεται απότομα, περίπου 3 χιλιόμετρα ψηλότερα από τους βόρειους πρόποδές του. Κοντά βρίσκονται τα ανενεργά ηφαίστεια Τσιμποράσο και Ελ Αλτάρ. Με ύψος περίπου 5 χιλιόμετρα, το Τουνγκουράουα έχει χιόνι στην κορυφή του. Πριν την έκρηξη του 1999 υπήρχε επίσης ένας μικρός παγετώνας. Το σημερινό ηφαιστειακό οικοδόμημα είναι το τρίτο κατά σειρά του ηφαιστείου και δημιουργήθηκε μετά την κατάρρευση του προηγούμενου πριν περίπου 3000 χρόνια. Το πρώτο ηφαιστειακό οικοδόμημα κατέρρευσε στο τέλος του Πλειστόκαινου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «In the shadow of the Tungurahua volcano». BBC News. 7 Σεπτεμβρίου 2006. .
2. ↑  Tungurahua Αρχειοθετήθηκε 2012-10-05 στο Wayback Machine. Global Volcanism Program, Smithsonian Institution.
3. ↑  «Εικόνες «αποκάλυψης» έδωσε ο Λαιμός της Φωτιάς». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 14 Απριλίου 2014.
4. ↑  «Geología». *Volcán Tungurahua*. IGEPN. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Ιανουαρίου 2006. Ανακτήθηκε στις 3 Οκτωβρίου 2012.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Tungurahua στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 143136171
* LCCN: n85198084

 |

 |
Ο  **Στάμνος του Ηρακλή και Ιφικλή** που φιλοξενείται στο Μουσείο του Λούβρου με αριθμό καταλόγου G 192 είναι αρχαιολογικό εύρημα από το Βούλτσι της Ετρουρίας.

Περιγραφή
---------

Ο στάμνος είναι διακοσμημένος με δύο αγγειογραφίες. Κάτω από την αγγειογραφία της εικόνας Α΄ είναι ζωγραφισμένη ταινία μαιάνδρων προς αριστερά και δεξιά εναλλάξ με ενδιάμεσο σταυρό. Στρογγυλή ταινία γλωσσιδίων διακοσμεί την βάση των λαβών, ενώ επάνω και κάτω από τις λαβές είναι ζωγραφισμένα ανθέμια. 

### Εικόνα Α'

Η εικόνα Α΄ είναι εμπνευσμένη από τον μύθο του Ηρακλή, που στην βρεφική του κλίνη έπνιξε τα φίδια. Στα αριστερά ίσταται μια γυναίκα. Είναι τυλιγμένη σε χιτώνα, φοράει βραχιόλια και ταινία στα μαλλιά, και κάνει νόημα με το αριστερό της χέρι. Δίπλα της στέκει η θεά Αθηνά που φοράει χιτώνα ιονικού ρυθμού, ιμάτιο και αιγίδα και κρατάει το δόρυ στο χέρι της. Υψώνει και αυτή το αριστερό της χέρι ως προστατευτική χειρονομία για χάρη του Ηρακλή. Στην κλίνη εικονίζονται ο Ηρακλής που πνίγει τα φίδια, ενώ ο ετεροθαλής του αδελφός, ο Ιφικλής καταφεύγει έντρομος στην αγκαλιά της Αλκμήνης. Πίσω από την Αλκμήνη στέκει ο Αμφιτρύων.

### Εικόνα Β΄

Στην εικόνα Β΄ βλέπουμε τον Ερμή να αναχωρεί προς τα αριστερά. Φοράει τα φτερωτά μποτάκια του, κοντό χιτώνα, χλαμύδα και πέτασο, ενώ στο χέρι κρατάει το κηρύκειο. Στη μέση εικονίζεται ο Δίας που φοράει ιονικό χιτώνα και ιμάτιο, ενώ κρατάει κεραυνούς στο δεξί και μακρύ σκήπτρο στο αριστερό. Στα δεξιά η φτερωτή Ίρις τρέχει προς τα δεξιά. Φοράει ιονικό χιτώνα και ιμάτιο, βραχιόλια και στέφανο. Κρατάει και αυτή κηρύκειο.

Πηγές
-----

* Παρουσίαση του αγγείου από το Πανεπιστήμιο TUFTS

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Στάμνος του Ηρακλή και Ιφικλή (Μουσείο του Λούβρου αρ. G 192)** |


|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Αρχαιολογία | Πύλη Αρχαιολογία |

* Παρουσίαση του αγγείου από το Μουσείο του Λούβρου
Το **Φρούριο Μπέαδνος** (*βουλγαρικά : Крепостта Беаднос*) είν αι μικρό κάστρο, ερειπωμένο σήμερα, στην οροσειρά της Ροδόπης κοντά στη Βουλγαρική πόλη Ντεβίν. 

Η ιστορία του δεν είναι πολύ γνωστή, αναφέρεται ανάμεσα στα φρούρια της Ροδόπης που έδωσε η Άννα της Σαβοΐας στον Βούλγαρο τσάρο Ιβάν Αλεξάντερ. Η Άννα τα δώρισε στον Ιβάν για την βοήθεια του εναντίον του Ιωάννη Καντακουζηνού διεκδικητή του Βυζαντινού θρόνου.

Σήμερα από το κάστρο διασώζονται τμήμα του τείχους χτισμένο με ξύλινα δοκάρια και πέτρα. Είχε ακανόνιστο σχήμα, το μήκος του υπολογίζεται στα 50 και το πλάτος του στα 25 μέτρα. Δίπλα στο κάστρο διασώζονται ερείπια οικισμού όπου πιστεύεται ότι χρησιμοποιούνταν από την φρουρά και τις οικογένειες τους κι εγκαταλείφθηκε την ίδια εποχή με το κάστρο.

Πηγές
-----

* Έβρος-Σμόλιαν, Δρόμος του πολιτισμού, Φρούριο Beadnos του Δήμου Devin[*νεκρός σύνδεσμος*]
Το **Φρούριο Ούστρα** (*βουλγαρικά: Крепост Устра*) είναι, ερειπωμένο σήμερα, βυζαντινό κάστρο στη Βουλγαρία κοντά στις πόλεις Ζλάτογκραντ και Μομτσίλγκραντ κοντά στα σύνορα με την Ελλάδα στην οροσειρά της Ροδόπης. 

Είναι χτισμένο στη κορυφή βραχώδη λόφου, καταλαμβάνει έκταση 1,300 τετραγωνικά μέτρα, σήμερα διασώζονται 113 μέτρα του τείχους και σε μερικά σημεία έως 2 μέτρα πάχος. Το κάστρο είχε τρεις πύργους, ο ένας τριώροφος με υπόγεια δεξαμενή νερού, η κεντρική πύλη ήταν στα ανατολικά και η πρόσβαση γινόταν με σκαλοπάτια σκαλισμένα στο βράχο. 

Χτίστηκε τον 10ο αιώνα επί βασιλείας του Κωνσταντίνου Πορφυρογέννητου για την προστασία των εμπορικών δρόμων της περιοχής. Πιστεύεται ότι κατακτήθηκε από τον Ιβάν Ασέν Β΄ και πέρασε στην κατοχή των Βουλγάρων. Από το 1968 είναι προστατευόμενο μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς.

Πηγές
-----

* Έβρος-Σμόλιαν, Δρόμος του πολιτισμού, Φρούριο Ustra
Το Βιβλίο των Πέντε Δαχτυλιδιών (ιαπωνικά: 五輪書, Go Rin no Sho) είναι ένα κείμενο για το kenjutsu (τέχνη του σπαθιού) και τις πολεμικές τέχνες γενικά, γραμμένο από τον Ιάπωνα ξιφομάχο Μιγιαμότο Μουσάσι γύρω στο 1645. (Ο Μουσάσι ήταν ένας φοβερός Ιάπωνας ξιφομάχος και έπειτα φιλόσοφος ο οποίος κατάφερε να νικήσει σε μονομαχίες μέχρι θανάτου πολλούς γνωστούς πολεμιστές της εποχής του) Έχουν γίνει διάφορες μεταφράσεις με τα χρόνια και απολαμβάνει το βιβλίο ένα κοινό πολύ ευρύτερο από αυτό μόνο των φίλων των πολεμικών τεχνών και των ανθρώπων στην Ανατολική Ασία: για παράδειγμα, ορισμένοι ξένοι επιχειρηματίες βρίσκουν ότι κάποιες από τις συμβουλές στο βιβλίο δεν αφορούν αποκλειστικά και μόνο την τέχνη του πολέμου και συνεπώς τις εκμεταλλεύονται εφόσον αυτές σχετίζονται με τη δουλειά τους.

*Το Βιβλίο των Πέντε Δαχτυλιδιών* γραμμένο στα Κάντζι (κινεζικοί χαρακτήρες). 
Ο Μουσάσι επιδίωκε την επίτευξη άρτιας τεχνογνωσίας τόσο στην Ιαπωνική καλλιγραφία όσο και στην σπαθασκία. 
Ο Μουσάσι καθιερώνει ένα θέμα που είναι αν και παράξενο, λογικό. Για παράδειγμα, αναφέρει επανειλημμένα ότι η γνώση μιας πληθώρας κινήσεων και τεχνικών είναι υπερβολή και ουδέποτε σε βοηθάει ενάντια ενός καλού αντιπάλου. Υπογραμμίζει επίσης συνεχώς ότι οι τεχνικές και οι συμβουλές που εκφράζονται στο βιβλίο είναι σημαντικές για τη μάχη σε οποιαδήποτε κλίμακα, είτε πρόκειται για μονομαχία (μάχη ένας εναντίον ενός) είτε για μια τεράστια μάχη. Συχνά ο Μουσάσι προτρέπει τους αναγνώστες να μην περιοριστούν στη θεωρία αλλά να εφαρμόσουν όσα διάβασαν ώστε να τα κατανοήσουν καλύτερα και να τα εμπεδώσουν. Ως έμπειρος πλέον πολεμιστής (όταν έγραψε το βιβλίο) γνώριζε τα λάθη που κάνουν πολλοί μαθητές και πιθανότατα έκανε κι ο ίδιος παρόλο που δεν έχασε σε καμία μονομαχία.

Ο Μιγιαμότο Μουσάσι στο αποκορύφωμα της πολεμικής σταδιοδρομίας του κρατώντας 2 *bokken*.
Ο Μουσάσι υιοθέτησε (και ουσιαστικά πρώτος ανέπτυξε) την τεχνική χρήσης δύο σπαθιών ταυτόχρονα, συνήθως ένα μακρύ σπαθί (όπως το κατάνα) και ένα μικρότερο (όπως το γούακιζασι).
Στο βιβλίο του αναφέρει ότι η τεχνική αυτή είναι σπουδαία κυρίως σε μάχες με πολλούς εχθρούς ταυτόχρονα. Λίγες είναι οι φορές που και ο ίδιος έχει χρειαστεί να πολεμήσει έτσι. Πάντως επισημαίνει πως αποτελεί ανάγκη οι πολεμιστές να προπονούνται με 2 κατάνα ταυτόχρονα ώστε να μάθουν να πολεμούν με τον τρόπο αυτό όποτε και αν χρειαστεί.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «σπαθασκία». *Βικιλεξικό*. 2021-11-24.. *«η άσκηση στη σωστή χρήση του σπαθιού - από την αγγλική "swordsmanship"»*.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 2560160606890216300000

 |

 |
**Φίλια πυρά** ονομάζεται η επίθεση από μια στρατιωτική δύναμη σε φίλια ή ουδέτερα στρατεύματα κατά την προσπάθεια επίθεσης στον εχθρό. Αυτό μπορεί να συμβεί κυρίως από εσφαλμένη αναγνώριση του στόχου ως εχθρικού. Η χρήση του αγγλικού όρου ξεκίνησε κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. ,με τον Paul R. Syms να ισχυρίζεται ότι αυτό το φαινόμενο υπάρχει από την αρχαιότητα.  Αρκετοί αξιωματούχοι του ΝΑΤΟ αναφέρονται ως **blue on blue**, *μπλε εναντίον μπλε*. Στην  Επιχείρηση ΝΙΚΗ κατά την Τουρκική εισβολή στην Κύπρο υπήρξε ανταλλαγή φιλικών πυρών μεταξύ Ελλήνων και Ελληνοκυπρίων, οδηγώντας στον θάνατο τριάντα τρεις Έλληνες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Oxford English Dictionary, 2nd ed. cites a 1925 reference to a term used in trenches during the war
2. ↑  Kirke, Charles (ed.). 2010. *Fratricide in Battle: (Un)Friendly Fire*. London: Bloomsbury, p. 7.
3. ↑  Γεώργιος Δ. Μήτσαινας. *Ελληνικά Φτερά Στην Κύπρο*, Ταξιδευτής, 2004. (ISBN 9606301826)
4. ↑  Γιάννης Φασουλάς, Γιάννης Σκάλκος. *Νίκη στη νεκρή ζώνη*, Αγαθός Λόγος, 2011. (ISBN 9609974953)
5. ↑  Operation "Niki" 1974: A suicide mission to Cyprus, Michael Solanakis, archived here.