recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Αεροφωτογραφία του αεροδρομίου.
Το **Διεθνές Αεροδρόμιο Μαδρίτης - Μπαράχας** (ισπανικά: *Aeropuerto Adolfo Suárez, Madrid-Barajas*) (IATA: **MAD**, ICAO: **LEMD**) είναι το μεγαλύτερο διεθνές αεροδρόμιο της Ισπανίας και ένα από τα κύρια αστικά κέντρα της αεροπορίας του κόσμου. Από τις 24 Μαρτίου 2014 φέρει το όνομα του Αδόλφο Σουάρες. Το αεροδρόμιο λειτουργεί ως κύριος κόμβος για την Ισπανικές Αερογραμμές Iberia.

Το αεροδρόμιο περιλαμβάνει τέσσερις τερματικούς σταθμούς (συμπεριλαμβανομένου του ένα από τους μεγαλύτερους στον κόσμο Τερματικού σταθμού 4, που άνοιξε το 2006, σε έκταση 760.000 τ.μ.) Όσον αφορά τον φόρτο εργασίας το 2008, το αεροδρόμιο έγινε το 11ο στον κόσμο και το τέταρτο στην Ευρώπη (καθώς τότε πραγματοποιήθηκαν 469,7 χιλιάδες απογειώσεις και προσγειώσεις). Το 2015, η ροή επιβατών ανήλθε σε 46 εκατομμύρια άτομα, δηλαδή πάνω από 126 χιλιάδες επιβάτες την ημέρα. Λόγω των υψηλών βαθμολογιών ακρίβειας, το αεροδρόμιο βρίσκεται στην τρίτη θέση στη λίστα των αεροδρομίων με τις λιγότερες καθυστερήσεις πτήσεων.

Το Μπαράχας συνδέει την Ιβηρική Χερσόνησο με την υπόλοιπη Ευρώπη και επίσης χρησιμεύει ως σύνδεσμος μεταξύ Ευρώπης και Λατινικής Αμερικής.
Η ισπανική αεροπορική εταιρεία Iberia Airlines παρέχει στο αεροδρόμιο περισσότερο από το 60 τοις εκατό της επιβατικής κίνησης.

Το αεροδρόμιο βρίσκεται σχεδόν εντός της πόλης, μόλις 14 χλμ. βορειοανατολικά της Μαδρίτης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «ACI passenger statistics for 2007». *web.archive.org*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Απριλίου 2012. Ανακτήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 2023. CS1 maint: Unfit url (link)
2. ↑  «Passenger traffic at Adolfo Suárez Madrid-Barajas Airport from 2005 to 2022». *statista.com*. Ανακτήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 2023.
3. ↑  «Top 10 World's Best Airports 2023». *airadvisor.com*. Ανακτήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 2023.
4. ↑  «Madrid Barajas International Airport». *mobilitybooker.com*. Ανακτήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 2023.
5. ↑  «What is the distance between madrid barajas international airport and Puerta del Sol?». *web.archive.org*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Δεκεμβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 2023. CS1 maint: Unfit url (link)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Madrid-Barajas Airport στο Wikimedia Commons
* Adolfo Suárez Madrid-Barajas Airport (Αγγλικά)
* Διεθνές Αεροδρόμιο Μαδρίτης 'Barajas' (Ελληνικά)

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Αεροπορία
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 261358728
* LCCN: no2005093145
* BNF: cb13330773v (data)

 |

 |
Ο **Γιάννης Κατσικογιάννης** (γεν. Αιγάλεω, 11 Σεπτεμβρίου 1962) είναι Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής, που αγωνίζονταν στη θέση του επιθετικού μέσου και έκανε μεγάλη καριέρα στο πρωτάθλημα της Α’ Εθνικής, συμμετέχοντας σ' αυτήν για 7 περιόδους με τα χρώματα του Εθνικού Πειραιά.

Ακόμη, έπαιξε και στη Β’ Εθνική και τη Γ΄Εθνική, με τα χρώματα άλλων συλλόγων, ενώ μετά το τέλος της ποδοσφαιρικής του καριέρας ασχολήθηκε με την προπονητική.

Ξεκίνησε από τα "τσικό" (παιδικό τμήμα) του Α.Ο. Αιγάλεω το 1974, με προπονητές το Νίκο Τσιαμπουρή και το Τζέκο Μπαλαρίνη και τρία χρόνια αργότερα (1977) παραχωρείται στον Εθνικό, όπου εντάσσεται στους ερασιτέχνες της ομάδας του Πειραιά, μαζί με τους Κ. Μπατσινίλα, Ηλ. Αρμόδωρο, Π. Κοττίδη, Άρη Μακρυωνίτη, Γ. Αντωνόπουλο κ.α. Το ντεμπούτο του στην επαγγελματική ομάδα και την Α΄Εθνική πραγματοποιήθηκε με το ξεκίνημα της περιόδου 1981-82, όταν ο βούλγαρος τεχνικός του Εθνικού Μανόλι Μανόλοφ του έδωσε φανέλα βασικού στην αναμέτρηση κατά του Ολυμπιακού, στο Ν. Φάληρο (αποτέλεσμα 0-0).

Έπαιξε στον Εθνικό για τα επόμενα επτά χρόνια, λαμβάνοντας μέρος σε συνολικά **110 επίσημους αγώνες πρωταθλήματος** της Α΄Εθνικής και επιτυγχάνοντας 8 γκολ. Το καλοκαίρι του 1988, ο Γ. Κατσικογιάννης αποχώρησε, μαζί με τους τότε συμπαίκτες του Κώστα Τσούξτο και Πέτρο Δημητρίου, για να υπογράψουν στον Α.Ο. Τρικάλων, που προπονούσε ο Νίκος Στριμπέλης. Ο Κατσικογιάννης όμως παρέμεινε στα Τρίκαλα μόνο για 6 μήνες, καθώς το Δεκέμβριο του 1988 μεταγράφηκε στην Καλλιθέα, όπου έμεινε για 1,5 έτος. Επόμενος σταθμός της καριέρας του ήταν ο Α.Ο. Χαϊδαρίου (1991 και 1992), ενώ την περίοδο 1992-93 αγωνίσθηκε στον Πανναυπλιακό. Έκλεισε σαν ποδοσφαιριστής, με τα χρώματα της Δύναμης Κορυδαλλού, ενώ στη συνέχεια εργάσθηκε στην ίδια ομάδα σαν προπονητής, έως και το 1996.

Το 1997 και το 1998 ανέβασε από τη Β΄Κατηγορία Ε.Π.Σ.Α. και την κράτησε στην Α΄Κατηγορία, την ιστορική Ιεράπολη, ενώ το ίδιο επανέλαβε με την Ελλάδα Ποντίων, τη διετία 1999-2000.

Το 2001 ανέβασε από τη Γ΄Κατηγορία της Ε.Π.Σ. Αθηνών στη Β΄Κατηγορία τον Θεμιστοκλή Αιγάλεω και το 2002 τον έφτασε στην Α΄Κατηγορία. 

Από το 2003 ασχολείται αποκλειστικά με "φυτώριο" νεαρών ποδοσφαιριστών, διατηρώντας Ακαδημία, μαζί με τον αδελφό του
Π. Κατσικογιάννη, με τον οποίο υπήρξαν και συμπαίκτες στον Εθνικό, επί σειρά ετών.

Αγωνίσθηκε επίσης, στην Εθνική ομάδα των Ενόπλων.

Ο Γιάννης Κατσικογιάννης δημιούργησε την ανεξάρτητη ποδοσφαιρική ομάδα *Νάπολη Αιγάλεω*, στα τέλη της δεκαετίας του ΄80. 

Ο γιος του Γιώργος Κατσικογιάννης είναι εν-ενεργεία ποδοσφαιριστής.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* «40 ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ & ΠΡΟΠΟ" (Έκδοση εφημερίδας "ΠΡΟΠΟΡΑΜΑ" , 2000)
* Αρχείο αθλητικής εφημερίδας "ΦΩΣ ΤΩΝ ΣΠΟΡ"
* Γεώργιος Παγιωτέλης, "ΤΟ ΕΠΟΣ ΤΗΣ Α΄ΕΘΝΙΚΗΣ" (Ένθετο περιοδικού "ΟΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΙ")
Ο **Πρόδρομος Κυριακίδης** (γενν. *Χαλκιάδες*, δήμου *Πολυδάμαντα* Φαρσάλων, 1944) είναι παλαίμαχος Έλληνας ποδοσφαιριστής και πρώην προπονητής ποδοσφαίρου.

Αγωνιστική σταδιοδρομία
-----------------------

Ο Κυριακίδης γεννήθηκε στην Αθήνα, μεγάλωσε και ζει στα Άνω Ιλίσια. Από μικρός έπαιζε ποδόσφαιρο στις αλάνες του Ζωγράφου. Κατά την διάρκεια των εργασιών για το νέο γήπεδο στα Άνω Ιλίσια, εξερράγησαν οβίδες ξεχασμένες από τον B' παγκόσμιο πόλεμο, με αποτέλεσμα να τραυματιστούν οι νεαροί της γειτονιάς, μεταξύ των οποίων ήταν ο ίδιος και αρκετοί ακόμη, μετέπειτα ποδοσφαιριστές του Ηλυσιακού. Στο σύλλογο του Ηλυσιακού ξεκίνησε και τελείωσε τον αθλητισμό αγωνιζόμενος σαν αμυντικός μέσος. Σταδιακά εξελίχθηκε πολύ, οπότε το καλοκαίρι του 1963 αποκτήθηκε από τον Παναθηναϊκό, ως μεγάλο ταλέντο. Στους "πράσινους" έπαιξε έως και την περίοδο 1965/66, χωρίς να μονιμοποιηθεί, αλλά το καλοκαίρι του 1966 άνοιξε νέα προοπτική στην καριέρα του, όταν παραχωρήθηκε στο Αιγάλεω, ως μέρος των ανταλλαγμάτων για την απόκτηση του Β. Μητρόπουλου. Τα επόμενα χρόνια της πορείας του έπαιξε ποδόσφαιρο υψηλών προδιαγραφών στην Α΄Εθνική με τα χρώματα του Αιγάλεω και ύστερα για 3 χρόνια στην Λάρισα. Ειδικά στο Αιγάλεω (όπου έμεινε 7 συνεχείς σεζόν), αποτέλεσε μέλος της καλύτερης τριάδας κεντρώων παικτών (όσον αφορούσε όχι στην ατομική διάκριση, αλλά στη μεταξύ τους συνεργασία) που είχε εμφανιστεί ποτέ, μαζί με τους Τ. Μαρκόπουλο και Γ. Γιαννακόπουλο, όπως επανειλημμένα έγραφαν οι αθλητικές εφημερίδες της εποχής γι αυτό το ιστορικό τρίγωνο. 

Έχει βραβευθεί επανειλημμένα, από τους συλλόγους στους οποίους υπήρξε παίκτης ή προπονητής, για το ήθος και την προσφορά του στο ποδόσφαιρο.

Έλαβε μέρος σε συνολικά **250 επίσημους αγώνες πρωταθλήματος Α΄Εθνικής**, πετυχαίνοντας παράλληλα και **15** τέρματα.

Στα τέλη της δεκαετίας του ΄90 διατέλεσε πρόεδρος του Συνδέσμου Παλαιμάχων του Αιγάλεω.

Μετά το τέλος της σταδιοδρομίας του σαν παίκτης, ανέλαβε προπονητής αρκετών ομάδων της Αθήνας, μεταξύ των οποίων είναι ο Ήφαιστος Περιστερίουκαι ο Ηλυσιακός.

Στατιστικά στοιχεία
-------------------

* έως και το 1963 στον Ηλυσιακό (Ε.Π.Σ. Αθηνών)
* 1963/64 έως και 1965/66: ΠΑΟ-Α΄ Εθνική-7 συμμετοχές
* 1966/67: Αιγάλεω Α.Ο.-Α΄ Εθνική-26 συμμετοχές, 2 γκολ
* 1967/68: Αιγάλεω Α.Ο.-Α΄ Εθνική-27 συμμετοχές, 2 γκολ
* 1968/69: Αιγάλεω Α.Ο.-Α΄ Εθνική-20 συμμετοχές, 1 γκολ
* 1969/70: Αιγάλεω Α.Ο.-Α΄ Εθνική-26 συμμετοχές, 2 γκολ
* 1970/71: Αιγάλεω Α.Ο.-Α΄ Εθνική-30 συμμετοχές, 2 γκολ
* 1971/72: Αιγάλεω Α.Ο.-Α΄ Εθνική-27 συμμετοχές, 5 γκολ
* 1972/73: Αιγάλεω Α.Ο.-Α΄ Εθνική-27 συμμετοχές, 1 γκολ
* 1973/74: Α.Ε. Λάρισα-Α΄ Εθνική-31 συμμετοχές
* 1974/75: Α.Ε. Λάρισα-Α΄ Εθνική-29 συμμετοχές
* 1975/76: Ηλυσιακός-Β΄ Εθνική

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Διεθνής αθλητική ιστοσελίδα
* Γεώργιος Παγιωτέλης "Το Έπος της Α΄Εθνικής" (Περιοδικό "Οι Παγκόσμιοι", τεύχη ετών 1994-96)
* Νίκος Δημ. Νικολαΐδης "*50 Χρόνια Αιγάλεω*" (1998)
* Ηλεκτρονικό αρχείο "Αθλητικής Ηχούς"

Παραπομπές
----------

1. ↑  Φύλλο εφημερίδας "Αθλητική Ηχώ" της 12 Αυγούστου 1983, σελ. 3: "*Ξεκινάει την Τετάρτη ο Ήφαιστος Περιστερίου*"
**HOP!**  είναι το εμπορικό σήμα των περιφερειακών πτήσεων που εκτελούνται από θυγατρικές της Air France. Οι πτήσεις της εκτελούνται από την Airlinair, τη Brit Air και την Régional υπό το εμπορικό σήμα HOP!. Η HOP! προσφέρει καθημερινές πτήσεις σε 50 γαλλικούς και ευρωπαϊκούς προορισμούς. Το κεντρικό του γραφείο βρίσκεται στο αεροδρόμιο Nantes Atlantique .

Ιστορία
-------

 HOP! Bombardier CRJ1000 
 HOP! Embraer 170 
Η HOP δημιουργήθηκε για να ανταγωνιστεί καλύτερα τις αεροπορικές εταιρείες χαμηλού κόστους που κατέχουν σημαντικό μερίδιο αγοράς των περιφερειακών δρομολογίων της Air France. Η Régional Compagnie Aérienne Européenne λειτουργεί με 44 αεροσκάφη σε 38 προορισμούς. Η Brit Air διαθέτει 39 αεροσκάφη και εξυπηρετεί 32 προορισμούς. και η Airlinair εξυπηρετεί 26 προορισμούς με τα 24 αεροσκάφη της. ένα συνδυασμένο σύνολο 107 αεροσκαφών. 

Τον Οκτώβριο του 2018, αναφέρθηκε ότι η HOP! θα αντιμετωπίσει μέτρα αναδιάρθρωσης, συμπεριλαμβανομένης της συγχώνευσης όλων των ενεργειών βάσει των κωδικών πτήσης *AF* της μητρικής Air France και της αναθεώρησης των τύπων αεροσκαφών που εκτελούνται. 

Τον Φεβρουάριο του 2019, η Air France ανακοίνωσε ότι η HOP! θα αναπροσαρμοστεί ως "Air France HOP".

Προορισμοί
----------

### Συμφωνίες κωδικοποίησης

Η HOP! έχει συνάψει συμφωνία για πτήσεις κοινού κωδικού με τις παρακάτω εταιρείες:

* Air Corsica
* Η Air France
* Alitalia

Στόλος
------

Από τον Μάιο του 2019, ο στόλος της HOP! αποτελείται από τα ακόλουθα αεροσκάφη:  

**Ο στόλος της HOP!**|  Αεροσκάφος  |  Σε υπηρεσία  | Σε Παραγγελία | Επιβάτες |
| --- | --- | --- | --- |
| ATR 42-500 | 3 | — | 48 |
| ATR 72-500 | 1 | — | 70 |
| ATR 72-600 | 6 | — | 72 |
| Bombardier CRJ700 | 11 | — | 70 |
| Bombardier CRJ1000 | 14 | — | 100 |
| Embraer ERJ 145 | 14 | — | 50 |
| Embraer 170 | 15 | — | 76 |
| Embraer 190 | 12 | 6 | 100 |
|  Σύνολο  | 76 | 6 |  |

Αναφορές
--------

1. ↑
2. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 27 Μαρτίου 2014. Ανακτήθηκε στις 17 Ιουνίου 2019.
3. ↑  «Archived copy». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Ιουνίου 2013. Ανακτήθηκε στις 21 Απριλίου 2013.
4. ↑  "Mentions légales Αρχειοθετήθηκε 2014-03-28 στο Wayback Machine.." HOP! Retrieved on April 27, 2013.
5. ↑  "Legal notice Αρχειοθετήθηκε 2013-10-15 στο Wayback Machine.."
6. ↑  airliners.de - "Les Echos": Hop fliegt nur noch für die Mutter Air France (German) 9 October 2018
7. ↑  O'Keeffe, Niall (1 February 2019). «Air France adds own name to Hop unit's branding». *Flightglobal.com*. .
8. ↑  actu-aero.fr
9. ↑  «Profile on HOP!». *CAPA*. Centre for Aviation. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Νοεμβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 3 Νοεμβρίου 2016.
10. ↑

εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Hop ! στο Wikimedia Commons

* Επίσημος ιστότοπος
Μια **έξυπνη πόλη** (αγγλικά: smart city) είναι ο τόπος όπου τα παραδοσιακά δίκτυα και οι υπηρεσίες γίνονται πιο αποτελεσματικά με τη χρήση ψηφιακών λύσεων προς όφελος των κατοίκων και των επιχειρήσεων της. Μια έξυπνη πόλη υπερβαίνει τη χρήση ψηφιακών τεχνολογιών για καλύτερη χρήση πόρων και λιγότερες εκπομπές. Σημαίνει εξυπνότερα δίκτυα αστικών μεταφορών, αναβαθμισμένες παροχές ύδρευσης και διάθεσης αποβλήτων και πιο αποτελεσματικούς τρόπους φωτισμού και θέρμανσης κτιρίων. Σημαίνει επίσης μια πιο διαδραστική και ανταποκρινόμενη διοίκηση της πόλης, ασφαλέστερους δημόσιους χώρους και κάλυψη των αναγκών του γηράσκοντος πληθυσμού. Ενδεικτικά παραδείγματα έξυπνων πόλεων στην Ευρωπαϊκή Ένωση είναι η Κοπεγχάγη, το Ελσίνκι, το Άμστερνταμ, το Παρίσι, η Βιέννη και η Στοκχόλμη. Στην Ελλάδα παρατηρείται μία τάση στον τομέα των έξυπνων πόλεων, με μεμονωμένες πόλεις να έχουν διακρίσεις και σε διεθνές επίπεδο. Παραδείγματα έξυπνων πόλεων είναι τα Τρίκαλα, το Ηράκλειο, η Θεσσαλονίκη, τα Ιωάννινα, η Βέροια και η Κοζάνη.

Ο δείκτης Smart City Index του Institute for Management Development αξιολογεί και κατατάσσει περισσότερες από 100 έξυπνες πόλεις από όλο τον κόσμο.

Πηγές
-----

* Which are the leading smart cities in Europe, tomorrow.city, Ανάκτηση στις 9 Ιουλίου 2021
* Παναγιωτοπούλου, Μ. Στρατηγέα, Α. και Σωμαράκης, Γ. Έξυπνες Πόλεις και Βιώσιμη Αστική Ανάπτυξη – Παραδείγματα από τη Μεσογειακή και την Ελληνική Εμπειρία, (Ελληνικό τμήμα της Ευρωπαϊκής και Διεθνούς Εταιρείας Περιφερειακής Επιστήμης, 12o επιστημονικό συνέδριο «Αστική και Περιφερειακή Ανάπτυξη: σύγχρονες προκλήσεις», 2014)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Smart city index, imd.org
* www.e-trikala.gr
* http://www.heraklion.gr/
* www.ioannina.gr
* www.veria.gr
* www.kozanh.gr

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Smart cities». *ec.europa.eu*. Ανακτήθηκε στις 9 Ιουλίου 2021.
Ο **μονόγναθος** (λατινική και επιστημονική ονομασία *Monognathus*, από τις ελληνικές λέξεις *μόνος* και *γνάθος*) είναι γένος ψαριών που ανήκει στην τάξη των χελιών (εγχελυόμορφα). Αποτελεί το μοναδικό γένος σε δική του, ξεχωριστή οικογένεια, τις **μονογναθίδες** (*Monognathidae*). Πρόκειται για ψάρια που ζουν σε πολύ μεγάλα βάθη των ωκεανών, και για τον λόγο αυτόν ανακαλύφθηκαν μόλις τον 20ό αιώνα. Το στόμα τους, και ειδικότερα η κάτω γνάθος, είναι μεγάλο σε σχέση με το σώμα τους, ενώ η άνω γνάθος (τα οστά της γνάθου και της πρόγναθου) απουσιάζουν, χαρακτηριστικό στο οποίο το γένος οφείλει την ονομασία του.

Περιγραφή
---------

Το ραχιαίο και το πρωκτικό πτερύγιο δεν διαθέτουν οστική υποστήριξη, ενώ τα θωρακικά πτερύγια απουσιάζουν. Το ρύγχος φέρει έναν κυνόδοντα που συνδέεται με αδένες, οι οποίοι είναι δηλητηριώδεις στους ενήλικες μονόγναθους. Οι μονόγναθοι ειναι σχεδόν τυφλοί, με υποτυπώδεις οφθαλμούς και μικρά οσφρητικά όργανα, αν και στο αρσενικό τα τελευταία είναι μεγαλύτερα, ίσως για να ανιχνεύει με την όσφρηση το ταίρι του.

Τα είδη του μονόγναθου έχουν μήκος που κυμαίνεται συνήθως από 4 μέχρι 10 εκατοστά, με το μέγιστο καταγεγραμμένο μήκος να είναι 15,9 εκατοστά.

Ενδιαίτημα
----------

Οι μονόγναθοι συναντώνται σε βάθη μεγαλύτερα των 2 χιλιάδων μέτρων, σε όλους τους ωκεανούς της Γης.

Είδη
----

Μέχρι σήμερα αναγνωρίζονται γενικώς 15 είδη στο γένος *Monognathus*, τα εξής:

* *Monognathus ahlstromi*, Raju, 1974
* *Monognathus berteli*, J.G. Nielsen & Hartel, 1996
* *Monognathus bertini*, Bertelsen & J.G. Nielsen, 1987
* *Monognathus boehlkei*, Bertelsen & J.G. Nielsen, 1987
* *Monognathus bruuni*, Bertin, 1936
* *Monognathus herringi*, Bertelsen & J.G. Nielsen, 1987
* *Monognathus isaacsi*, Raju, 1974
* *Monognathus jesperseni*, Bertin, 1936
* *Monognathus jesse*, Raju, 1974
* *Monognathus nigeli*, Bertelsen & J.G. Nielsen, 1987
* *Monognathus ozawai*, Bertelsen & J.G. Nielsen, 1987
* *Monognathus rajui*, Bertelsen & J.G. Nielsen, 1987
* *Monognathus rosenblatti*, Bertelsen & J.G. Nielsen, 1987
* *Monognathus smithi*, Bertelsen & J.G. Nielsen, 1987
* *Monognathus taningi*, Bertin, 1936

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  BÖHLKE, EUGENIA B.· BÖHLKE, JAMES E.· LEIBY, MARK M.· McCOSKER, JOHN E.· BERTELSEN, E.· ROBINS, CATHERINE H.· ROBINS, C. RICHARD· SMITH, DAVID G.· TIGHE, KENNETH A. (1989). *Orders Anguilliformes and Saccopharyngiformes: Part 9, Volume 1*. Yale University Press. ISBN 978-1-933789-19-4. JSTOR j.ctvbcd0dm.
2. ↑  Poulsen, Jan Y.; Miller, Michael J.; Sado, Tetsuya; Hanel, Reinhold; Tsukamoto, Katsumi; Miya, Masaki (2018-07-25). «Resolving deep-sea pelagic saccopharyngiform eel mysteries: Identification of Neocyema and Monognathidae leptocephali and establishment of a new fish family "Neocyematidae" based on larvae, adults and mitogenomic gene orders». *PLOS ONE* **13** (7): e0199982. doi:10.1371/journal.pone.0199982. ISSN 1932-6203. PMID 30044814. Bibcode: 2018PLoSO..1399982P.
3. 1 2  Rainer Froese και Daniel Pauly (επιμ.): «Monognathidae» στη *FishBase*, Ιούνιος 2011
Ο **Κώστας Κάππος** (1937 – 10 Σεπτεμβρίου 2005) ήταν Έλληνας πολιτικός της Αριστεράς, βουλευτής του ΚΚΕ και συγγραφέας.

Βιογραφικό
----------

### Τα νεανικά χρόνια

Γεννήθηκε στο Κεφαλόβρυσο Αργολίδας το 1937. Προερχόμενος από αριστερή οικογένεια, σε ηλικία 18 ετών οργανώνεται στη νεολαία της ΕΔΑ. Σπούδασε στην Ανωτάτη Βιομηχανική και εργάστηκε ως λογιστής. Κατά τη διάρκεια της Δικτατορίας εξορίστηκε στη Γυάρο και στη Λέρο, ενώ με την επιστροφή του από την εξορία διετέλεσε γραμματέας της Οργάνωσης Αθήνας της ΚΝΕ και έγινε μέλος του Γραφείου του Κεντρικού Συμβουλίου της ΚΝΕ. Το 1974 συλλαμβάνεται και βασανίζεται από το ΕΑΤ-ΕΣΑ. Υπήρξε ένας από τους βασικούς μάρτυρες στη δίκη των βασανιστών της χούντας.

### Στην ηγεσία του ΚΚΕ

Εκλέχτηκε βουλευτής του ΚΚΕ το 1974 και έκτοτε εκλεγόταν ανελλιπώς μέχρι το 1989. Επίσης, τον Φεβρουάριο του 1981 αντικατέστησε τον Κώστα Λουλέ ως ευρωβουλευτής με το ΚΚΕ. Υπηρέτησε ως ευρωβουλευτής ως τον Οκτώβριο του 1981. Τον Ιούνιο του 1989 δεν προέκυψε αυτοδύναμη κυβέρνηση και ο Συνασπισμός της Αριστεράς και της Προόδου σχημάτισε μαζί με τη Νέα Δημοκρατία συγκυβέρνηση με πρωθυπουργό τον Τζαννή Τζαννετάκη, στέλεχος της Ν.Δ. Αίσθηση προκάλεσε η τοποθέτηση του Κώστα Κάππου ως κοινοβουλευτικού εκπροσώπου του ΚΚΕ στη Βουλή ότι θα καταψηφίσει την κυβέρνηση Τζαννετάκη: *«Ψήφισα λευκό γιατί είμαι αντίθετος στη συνεργασία του Συνασπισμού με τη Νέα Δημοκρατία (...) Πιστεύω επίσης ότι η συνεργασία αυτή είναι ολέθρια για τo ΚΚΕ (...) Το ΚΚΕ τείνει να υποταχτεί σε μικροαστικές και αστικές "εκσυγχρονιστικές θέσεις" (...) Αποκορύφωμα αυτής της στάσης υποταγής είναι η στήριξη της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας από τον Συνασπισμό (...) Βεβαίως, είμαι κατά της συνεργασίας του Συνασπισμού και με το ΠΑΣΟΚ (...)»*

### Απομάκρυνση από την ηγεσία του ΚΚΕ

Στις 21 Σεπτεμβρίου 1989 και στο φόντο της κατάρρευσης των "σοσιαλιστικών" καθεστώτων στην Ανατολική Ευρώπη πραγματοποιείται η διάσπαση του ΚΚΕ και της ΚΝΕ. Ο Κώστας Κάππος μαζί με άλλα μέλη και στελέχη του ΚΚΕ και της ΚΝΕ, συμβάλλει στην ίδρυση του Νέου Αριστερού Ρεύματος. Από το ΝΑΡ αποχώρησε το '91, λίγο μετά τη 2η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του εργάστηκε στο Κέντρο Μαρξιστικών Ερευνών (ΚΜΕ) ως μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του, ενώ συνέχιζε να συμμετέχει στους λαϊκούς αγώνες. Σπουδαίο είναι το θεωρητικό έργο του Κώστα Κάππου. Σε αυτό συμπεριλαμβάνονται σειρά άρθρων, συνεντεύξεων, μελετών και βιβλίων. Ο Κώστας Κάππος πέθανε σε ηλικία 68 ετών το 2005.

Πηγές
-----

* ΠΡΙΝ: Αφιέρωμα στον Κώστα Κάππο
* Ελευθεροτυπία: «Έφυγε» ο Κώστας Κάππος[*νεκρός σύνδεσμος*]

1. ↑  *www.europarl.europa.eu*. 806. Ανακτήθηκε στις 20  Απριλίου 2022.
2. ↑  www.europarl.europa.eu/meps/en/806.
3. ↑  Έλληνες ευρωβουλευτές Αρχειοθετήθηκε 2012-01-30 στο Wayback Machine. αφιέρωμα στο in.gr, 28-5-2004, ανάκτηση 23-6-2015.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ιστοσελίδα με κείμενα και υλικό για τη ζωή και τη δράση του Κώστα Κάππου

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 33528752
* **ΕΒΕ**: 34772
* **AA**: 70121
* **BiblioNet**: **28266**
* LCCN: n87904491
* ISNI: 0000 0000 3092 8927

 |

 |
Ο **Βασίλης Ιβάνοφ Καντσόφ** (παλαιά βουλγαρικά: Василъ Ивановъ Кѫнчовъ, 26 Ιουλίου 1862, Βράτσα — 6 Φεβρουαρίου 1902, Σόφια) ήταν γεωγράφος, εθνογράφος και δάσκαλος που υπηρέτησε ως Υπουργός Παιδείας της Βουλγαρίας.

Δολοφονήθηκε στο γραφείο του στην Σόφια, τον Φεβρουάριο του 1902.

Ζωή και εκπαίδευση
------------------

Ο Βασίλης Καντσόφ γεννήθηκε στην Βράτσα. Μετά την αποφοίτησή του από το Λύκειο στο Λομ της Βουλγαρίας και έπειτα εισήλθε στο Πανεπιστήμιο του Χαρκόβου, στην τότε Ρωσική Αυτοκρατορία. Κατά τον Σερβοβουλγαρικό Πόλεμο του 1885 ανέστειλε την εκπαίδευσή του και πήρε μέρος στον πόλεμο. Αργότερα, συνέχισε τις σπουδές του σε πανεπιστήμια του Μονάχου και της Στουτγάρδης, αλλά το 1888 διέκοψε ξανά τις σπουδές του λόγω ασθένειας.

Σταδιοδρομία
------------

Τα επόμενα χρόνια ο Καντσόφ ήταν δάσκαλος Βουλγαρικών στη Μακεδονία. Υπήρξε δάσκαλος στο Βουλγαρικό Λύκειο Ανδρών Θεσσαλονίκης (1888–1891), διευθυντής βουλγαρικών σχολείων της επαρχίας Σερρών (1891–1892), διευθυντής του Βουλγαρικού Λυκείου Ανδρών Θεσσαλονίκης (1892–1893), επικεφαλής σχολικός επιθεωρητής των βουλγαρικών σχολείων στη Μακεδονία (1894–1897).

Μετά το 1898 ο Καντσόφ επέστρεψε στη Βουλγαρία και ασχολήθηκε με την πολιτική. Στις αρχές του 1902 έγινε υπουργός Παιδείας της Βουλγαρίας. Ταξίδεψε εξανλτητικά μετά το 1888, επισκεπτόμενος και ερευνώντας όλη τη Μακεδονία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. data.bnf.fr/ark:/12148/cb13749240k. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 26  Ιουνίου 2019.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 54326907
* LCCN: n94002443
* ISNI: 0000 0000 0106 4488
* GND: 119461617
* SUDOC: 145176762
* BNF: cb13749240k (data)
* NKC: mzk2013775640

 |

 |
Συντεταγμένες: 40°56′59.32″N 29°15′29.32″E﻿ / ﻿40.9498111°N 29.2581444°E﻿ / 40.9498111; 29.2581444

***για άλλες χρήσεις : Κάστρο Αετού***

Το **Κάστρο Αετού** (*τουρκικά : Aydos Kalesi* ) είναι ένα κάστρο, ερειπωμένο σήμερα, στα ασιατικά περίχωρα της Κωνσταντινούπολης. Βρίσκεται στην κορυφή του ψηλότερου λόφου της περιοχής με ύψος 537 μέτρα. Το τουρκικό όνομα του, "Aydos", είναι τουρκοποίηση της λέξης "αετός".

Το κάστρο χτίστηκε στα τέλη του 13ου αιώνα από τους Βυζαντινούς και χρησιμοποιήθηκε κυρίως για την παρακολούθηση του παραλιακού δρόμου και της γύρω περιοχής. Το 1328 το κατέκτησαν οι Οθωμανοί υπό τον Ορχάν Γαζή.

Το κάστρο χτίστηκε με υλικά κυρίως από αργολιθοδομή και ασβεστόλιθο. Είναι ελλειπτικού σχήματος, μήκους περίπου 120 μέτρων και το πλατύτερο σημείο του φτάνει τα 50 μέτρα. Το φρούριο έχει δεξαμενή 12 μέτρων μήκους και 7,5 μέτρων πλάτους. Η δεξαμενή είναι πόλος έλξης για τους τουρίστες και σήμερα έχει πολλά διαφορετικά είδη ψαριών.

Πιστεύεται ότι το κάστρο, που δεν έχει ανασκαφεί ακόμα, ήταν μεγαλύτερο και ότι αυτό που σώζεται σήμερα είναι απλώς ένα μικρό μέρος του. Οι προηγούμενες μεγάλες πυρκαγιές κατέστρεψαν το κάστρο, έτσι ώστε μόνο έξι πύργοι με τις εισόδους και εξόδους τους και δύο μυστικά περάσματα έχουν διατηρηθεί στα δυτικά του κάστρου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) *GeoNames*. 2005. Ανακτήθηκε στις 6  Απριλίου 2015.
2. ↑  Akşam Gazetesi, Aydos Kalesi'ndeki kazı çalışmaları, belgesel oldu
3. ↑  pendiknethaber.com , Pendik’te Osmanlı hakimiyeti Αρχειοθετήθηκε 2013-02-08 at Archive.is
4. ↑  «Aydos Kalesi, 2010 yili kazı çalışmaları». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Φεβρουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 8 Αυγούστου 2014.

Βιβλιογραφία
------------

* Paul Wittek: *The taking of Aydos Castle. A ghazi legend and its transformation.* In: George Makdisi (Hrsg.): *Arabic and Islamic Studies in Honor of Hamilton A. R. Gibb.* Harvard University Press, Cambridge, Mass. 1968, S. 662–672. (Google Books).
* William Hickmann: *The taking of Aydos Castle. Further considerations on a chapter from Aşikpaşazade.* In: *Journal of the American Oriental Society* 99, 1979, S. 399–407.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 257393738

 |

 |
Είδος αθερίνας
Η **αθερίνα** είναι μικρό ψάρι μήκους 8 – 15 εκατοστά και μοιάζει πολύ με τη μαρίδα. Λέγεται και «σουβλίτης». Το επίσημο όνομά της είναι "Αθερίνα η εψητός" (Atherina hepsetus) και ανήκει στην οικογένεια αθερινίδες (atherinidae).

Περιγραφή
---------

Το χρώμα της είναι γκριζοπράσινο, λίγο ασημί με μια μαύρη ταινία στα πλευρά που εκτείνεται από το κεφάλι μέχρι την ουρά. Το σώμα της στρογγυλεύει από το κεφάλι και μετά. Έχει μάτια σχετικά μεγάλα και ρύγχος μυτερό, εξ ου και το όνομα σουβλίτης. Τα λέπια της είναι μικρά και στρογγυλά με μαύρα στίγματα. Τα θωρακικά πτερύγια είναι κοντά και πίσω από τα βράγχια, ενώ τα δύο ραχιαία πτερύγια είναι σε αρκετή απόσταση μεταξύ τους.  
 
Είναι ψάρι του αφρού (αφρόψαρο), ζει και μετακινείται κοπαδιαστά και τροφή του είναι περισσότερο πλαγκτόν. Κατά τον Μάρτιο πλησιάζει τις ακτές όπου και αποθέτει τ΄ αυγά του που μένουν κολλημένα σε πέτρες και σε φύκια. 

Αθερίνες υπάρχουν άφθονες στα ελληνικά νερά, το κρέας τους είναι πολύ νόστιμο (ειδικά όταν είναι αυγομένες).  
 
Παραλλαγή της είναι η κάπως μεγαλύτερη, λεγόμενη "κεφαλάς" (atherina boyeri) μήκους μέχρι 18 εκατοστά με ρύγχος στρογγυλό.

Αλιεία
------

Οι μεγάλες αθερίνες ψαρεύονται με δίκτυα της τράτας και οι μικρές κυρίως με τον αθερινολόγο ή μπέντουλα για να χρησιμοποιηθούν και ως δολώματα.

Πηγές
-----

* "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τ.1ος, σ.605
* Θ. Μαρσέλλου "Τα ψάρια και το ψάρεμα" - Αθήναι 1973, σ.156

Δείτε επίσης
------------

* Αλιεία
* Κατάλογος ελληνικών αλιευμάτων
Συντεταγμένες: 12°11′S 34°22′E﻿ / ﻿12.183°S 34.367°E﻿ / -12.183; 34.367

Η λίμνη **Νιάσα** (πορτογαλικά: *Lago Niassa*), γνωστή και ως **Νυάσα** ή **Μαλάουι**, είναι μεγάλη λίμνη που βρίσκεται στην νοτιοανατολική Αφρική, στη Μεγάλη Ρηξιγενή Κοιλάδα, ανάμεσα στα κράτη Μαλάουι, Μοζαμβίκη και Τανζανία. Η λίμνη είναι η τρίτη μεγαλύτερη στην Αφρική και η δεύτερη βαθύτερη. Η λίμνη φιλοξενεί το μεγαλύτερο αριθμό ειδών ψαριών από οποιαδήποτε άλλη λίμνη, με περισσότερα από 1.000 είδη ψαριών της οικογένειας των Κιχλιδών. Τμήμα της λίμνης στο Μαλάουι αποτελεί το Εθνικό Πάρκο Λίμνης Μαλάουι, το οποίο από το 1984 είναι Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς.

Γεωγραφία
---------

Η Νιάσα έχει μήκος μεταξύ 560 και 580 χιλιομέτρων και μέγιστο πλάτος 75 χιλιόμετρα. Η συνολική έκταση της λίμνης είναι 29.600 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Το μέγιστο βάθος της είναι 705 μέτρα. Η ακτογραμμή της λίμνης βρίσκεται στο ανατολικό Μαλάουι, τη δυτική Μοζαμβίκη και τη νότια Τανζανία. Η λίμνη περιβάλλεται από οροσειρές, οι οποίες φτάνουν στα 2.000 μέτρα ύψος στα δυτικά, ενώ αυτές στα ανατολικά είναι ψηλότερες, και περιλαμβάνουν τα όρη Λίβινγκστον (2.521 μέτρα) στα ΒΑ. Στο βόρειο άκρο της λίμνης βρίσκεται το ενεργό ηφαίστειο Ρούνγκβε (Rungwe). Το μεγαλύτερο ποτάμιο σύστημα που εκβάλει στη λίμνη είναι ο ποταμός Ρουχούχου, ενώ το νερό από την λίμνη εκρέει στο νότιο άκρο της λίμνης στον ποταμό Σίρε, ο οποίος είναι παραπόταμος του Ζαμβέζη.

Η λίμνη βρίσκεται σε μια κοιλάδα, την Μεγάλη Ρηξιγενή Κοιλάδα, η οποία διατρέχει την ανατολική Αφρική και χωρίζει την Αφρικανική Τεκτονική Πλάκα στα δύο. Στη Μεγάλη Ρηξιγενή Κοιλάδα βρίσκονται και άλλες μεγάλες λίμνες της Αφρικής, όπως η λίμνη Τανγκανίκα, 350 χιλιόμετρα βόρεια της Νιάσα, η λίμνη Κίβου, η λίμνη Εδουάρδου, η λίμνη Αλβέρτου και η λίμνη Ροδόλφου.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  «Malawi Cichlids». *AC Tropical Fish*. Aquaticcommunity.com. Ανακτήθηκε στις 2 Απριλίου 2007.
2. 1 2 3 4 5  «Lake Malawi». *World Lakes Database*. International Lake Environment Committee Foundation. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Φεβρουαρίου 2007. Ανακτήθηκε στις 2 Απριλίου 2007.
3. 1 2 3  «Νιάσα». *ΔΟΜΗ*. Ανακτήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 2012.
4. ↑  «Λίμνη Μαλάουι». Acquarium4u.gr. 3 Φεβρουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 2012. [*νεκρός σύνδεσμος*]
5. ↑  «Lake Nyasa». *Columbia Encyclopedia Online*. Columbia University Press. Ανακτήθηκε στις 2 Αυγούστου 2011.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Lake Malawi στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 304911273
* LCCN: sh85093503
* GND: 4037201-7
* NKC: ge134342
* BNE: XX458630

 |

 |
Η **Έμμα Ράμπε** (*Emma Rabbe*, γεννημένη ως Έμμα Ιρμγκάρντ Μαρίνα Ράμπε Ραμίρες *Emma Irmgard Marina Rabbe Ramírez*, 18 Απριλίου 1969) είναι Καναδο-Βενεζουελανή ηθοποιός, μοντέλο και πρώην εστεμμένη σε καλλιστεία.

Συμμετείχε στη Μις Βενεζουέλα 1988, ως εκπρόσωπος της Ομοσπονδιακής Περιφέρειας, αποκτώντας τον τίτλο της «Μις Κόσμος της Βενεζουέλας». Εκπροσώπησε τη χώρα της στο διαγωνισμό Μις Κόσμος 1988, όπου ήταν 3η επιλαχούσα.

Προσωπική ζωή
-------------

Ήταν παντρεμένη με τον Βενεζουελάνο ηθοποιό Ντανιέλ Αλβαράδο από το 1998 έως το 2015. Το ζευγάρι έχει τρεις γιους, τον Ντανιέλ Αλεχάντρο (γενν. το 1999), τον Ντιέγο Χοσέ (γενν. το 2001) και τον Κάλβιν Ντανιέλ (γενν. 2007).

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) *Internet Movie Database*. nm1319916. Ανακτήθηκε στις 10  Ιουλίου 2016.
2. ↑  (Τσεχικά) *Česko-Slovenská filmová databáze*. 2001. 23538.
3. ↑  es:Miss Venezuela, Retrieved 2006-07-31[*χρειάζεται καλύτερη πηγή*]
4. ↑  Emma Rabbe στην IMDb

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Emma Rabbe στο Wikimedia Commons
* Έμμα Ράμπε, επίσημος λογαριασμός στο Twitter.
* Emma Rabbe in VenCOR
* Facebook: Emma Rabbe
* Emma Rabbe, MW Venezuela 1988
* Αρχειοθετήθηκε 2012-03-12 στο Wayback Machine.
Ο **Βασίλης Σκουλάς** (Ανώγεια Ρεθύμνου, 3 Φεβρουαρίου 1946) είναι Έλληνας τραγουδιστής και λυράρης.

Γεννήθηκε στα Ανώγεια Μυλοποτάμου Ρεθύμνου Κρήτης στις 3 Φεβρουαρίου του 1946. Η οικογένεια του έχει μεγάλη παράδοση στη μουσική και γενικότερα στις τέχνες. Ο παππούς του, ο Μιχάλης Σκουλάς, ήταν σπουδαίος λυράρης της εποχής του και ο πατέρας του Αλκιβιάδης Σκουλάς ή Γρυλιός (1902-1996) γνωστός λαϊκός ζωγράφος των Ανωγείων.

Άρχισε να μαθαίνει λύρα σε ηλικία 7 ετών και στα 16 του χρόνια, κατάφερε να καθιερωθεί, ανάμεσα στους πρώτους λυράρηδες και τραγουδιστές της Κρήτης. Έχει παίξει και τραγουδήσει σε μια μεγάλη σειρά, από επιτυχημένες καλλιτεχνικές, κοινωνικές και πολιτιστικές εμφανίσεις, στην Αμερική, στον Καναδά, στην Αυστραλία και στη Γερμανία, όπου υπάρχουν Έλληνες και ιδίως Κρητικοί.

Καλλιτεχνικό Έργο
-----------------

Τον πρώτο του δίσκο ηχογράφησε το 1965,ο οποίος περιείχε κοντυλιές με τον Θανάση Σταυρακάκη και τον Νίκο Ξυλούρη, ακολούθησε ο πρώτος προσωπικός δίσκος 33 στροφών το 1969.

Ο Βασίλης Σκουλάς όμως έκανε τη σημαντικότερη δισκογραφική του δουλειά και άρχισε να συνεργάζεται με έντεχνους Έλληνες συνθέτες από το 1980, με το δίσκο *"Σεργιάνισμα στην Κρήτη"*. Ακολούθησαν η *"Κρητική ανθολογία"*, *"Τα τραγούδια του σίδερου και του νερού"* σε μουσική του Γιάννη Μαρκόπουλου, και πολλοί άλλοι.

Την περίοδο 1981-85 είχε πραγματοποιήσει μια σειρά, από εμφανίσεις στην Αθήνα στο θέατρο Παρκ, στο έργο *"Καφενείον η Ελλάς"* και στο θίασο του Γιάννη Βόγλη, στη θεατρική παράσταση του έργου του Νίκου Καζαντζάκη *"Καπετάν Μιχάλης"*, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

Η πορεία του Βασίλη Σκουλά θα αλλάξει όταν το 1995 συμμετείχε σε δύο τραγούδια στο μουσικό έργο *"Αιολία"* του Μιχάλη Νικολούδη, ερμηνείες οι οποίες τον έκαναν να στραφεί και στο έντεχνο Ελληνικό τραγούδι.

Το 2002 κυκλοφόρησε διπλός δίσκος με μερικές από τις πιο γνωστές επιτυχίες του και διασκευές σε διάφορα κλασσικά Κρητικά τραγούδια και χορούς.

Στις 23 Σεπτεμβρίου 2012 ο Βασίλης Σκουλάς έκανε μια επιτυχημένη εμφάνιση στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού που λόγω της μεγάλης απήχησης του
κόσμου επαναλήφθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 2012.

Ο Βασίλης Σκουλάς διατηρεί μέχρι σήμερα, το ίδιο πάθος και μεράκι, να δημιουργεί και να διατηρεί το δικό του στέκι εμφανίσεων, την πασίγνωστη ταβέρνα "Ντελίνα", στο χωριό του, τα Ανώγεια.

Ενδεικτική δισκογραφία
----------------------

* *Σεργιάνισμα στην Κρήτη* (1980)
* *Κρητική ανθολογία* (1981)
* *Folk Melodies and Dances from Crete* (1981)
* *Τραγούδια του σίδερου και του νερού* (1983)
* *Αναφορά στην Κρήτη* (1989)
* *Του Βενιζέλου* (1992)
* *Πότε θα πάω στο χωριό* (1994)
* *Αναστορούμαι* (1998)
* *Τα άγρια πουλιά* (2000)
* *Η ρίζα της φωτιάς* (2002)
* *Άνθη του χρόνου* (2007)
* *Άσπρο μαντήλι ανέμιζε* (2007)
* Στο ξέσπασμα του Φεγγαριού (2009)

Παραπομπές
----------

1. ↑
Ο **Χρήστος Ευαγγελίδης** (1809 - 1881) ήταν σπουδαίος εκπαιδευτικός του 19ου αιώνα, γνωστός από το Ελληνικό Λύκειο Ευαγγελίδου που ίδρυσε και διεύθυνε στην Ερμούπολη.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη το 1809. Με το ξέσπασμα της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, η οικογένειά του αναγκάστηκε να καταφύγει για λόγους ασφαλείας στη Χίο. Με την καταστροφή της Χίου το 1822 ο νεαρός τότε Χρήστος έμεινε ορφανός από γονείς και τον περιέθαλψε η οικογένεια του Αμερικανού Σάμιουελ Γουόρντ, του νεώτερου (*Samuel Ward jr.*), ο οποίος περιόδευε στην Ευρώπη για δουλειές. Τελικά ο Σάμιουελ Γουόρντ και η σύζυγός του, πήραν μαζί τους τον μικρό Χρήστο στη Νέα Υόρκη και τον ανέθρεψαν μαζί με τα δικά τους παιδιά. Συναναστράφηκε έτσι με την κόρη του Σάμιουελ, Τζούλια Γουόρντ Χάου (*Julia Ward Howe*), την οποία αργότερα σε επιστολές αποκαλεί «αδελφή». Ανατράφηκε κατ' ουσίαν σε ένα αυστηρό αγγλικανικό προτεσταντικό περιβάλλον που αργότερα σημάδεψε την εξέλιξή του. 

Αναφέρεται ότι είχε ένα γιο που εργαζόταν στη Νέα Υόρκη ως δημοσιογράφος με το όνομα Α. Χ. Ευαγγελίδης (A. C. Evangelides).

Σπούδασε φιλολογία και παιδαγωγική στις ΗΠΑ και πρωτοστάτησε στην καλλιέργεια φιλελληνικού κινήματος διοργανώνοντας περιοδείες και διαλέξεις σε διάφορες πόλεις. Το 1839 μετέβη στη Ελλάδα και μετά από διάφορες περιπλανήσεις εγκαταστάθηκε στη Σύρο μετά από υπόδειξη του Νεόφυτου Βάμβα. Εκεί, μετά από αρκετές προσπάθειες ίδρυσε το Ελληνικό Λύκειο, το 1842 με παράλληλη λειτουργία οικοτροφείου για τις εύπορες οικογένειες. Ήταν ο πρώτος που εισήγαγε νέες και πρωτοποριακές παιδαγωγικές μεθόδους για την εποχή εκείνη, όπως οι μαθητικές εφημερίδες, μαθητικές θεατρικές παραστάσεις και οι διοργανώσεις μαθητικών διαλέξεων. Ο Χρήστος Ευαγγελίδης, ορμώμενος από την ελπίδα του για απελευθέρωση της ιδιαίτερης πατρίδας του (Μακεδονίας), είχε καταστεί φορέας της «Μεγάλης Ιδέας», την οποία εμφυσούσε και στους μαθητές του. Κατηγορήθηκε ωστόσο, για την προτεσταντική χροιά της αγωγής του λυκείου, στο οποίο και δίδασκε και για τη συνεργασία με το *Φιλελληνικό Παιδαγωγείο* της αγγλικανικής ιεραποστολής. 

Μεταξύ των μαθητών του ήταν ο επίσης Μακεδονικής καταγωγής Δημήτριος Βικέλας και ο Εμμανουήλ Ροΐδης.

Ο Χρήστος Ευαγγελίδης διετέλεσε επίσης, υποπρόξενος των ΗΠΑ στην Ερμούπολη την περίοδο 1865-1870.

Απεβίωσε στην Αθήνα το 1881.

Αναφορές
--------

* Εμμανουήλ Ροΐδης, Βιογραφικόν Σημείωμα
* Θεαμαπάτες & Δικτυώματα, 24 Ιουλίου 2002 Αρχειοθετήθηκε 2016-09-21 στο Wayback Machine.
* The First Greek Church in New York, Matthew Namee
* Famous American-Greeks, Thomas Burgess
* Julia Ward Howe, 1819-1910, σ. 42
* Κώστας Απέργης, Nα σώσουμε την αρχιτεκτονική μας κληρονομιά, δεκαπενθήμερη εφημερίδα Σύρου, *Άποψη*
* Tο Ελληνικόν Λύκειον Ερμουπόλεως και η προτεσταντική αγωγή του Εμμ. Ροΐδη, Αντώνης Λ. Σμυρναίος
* From the oak to the olive: A plain record of a pleasant journey, Julia WArd Howe, σ. 167
* Πανδέκτης, φωτογραφία του Χρήστου Ευαγγελίδη
* Πανδέκτης, φωτογραφία του Χρήστου Ευαγγελίδη
* Ιωάννης Αρσένης (1882). *Ποικίλη Στοά*. Αθήνα: Εστία. σελ. 297.

Εξωτετρικοί σύνδεσμοι
---------------------

* Χρήστος Ευαγγελίδης στον *Πανδέκτη*, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.
Η **πακλιταξέλη** είναι ουσία η οποία χρησιμοποιείται ως φάρμακο για τη θεραπεία πολλών μορφών καρκίνου (χημειοθεραπεία), όπως καρκίνο των ωοοθηκών, καρκίνο του μαστού, καρκίνο του τραχήλου της μήτρας, σάρκωμα Καπόσι, καρκίνο του πνεύμονα και καρκίνο του παγκρέατος. Πωλείται με το εμπορικό όνομα Taxol και χορηγείται μέσω ενδοφλέβιας έγχυσης. Συνήθεις ανεπιθυμήτες ενέργειες είναι η απώλεια των μαλλιών, οι αλλεργικές αντιδράσεις, το μούδιασμα και οι μυικοί πόνοι, και η διάρροια. Σοβαρές παρενέργειες αποτελούν τα καρδιακά προβλήματα, ο αυξημένος κίνδυνος λοίμωξης και η πνευμονική φλεγμονή, ενώ υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις ότι μπορεί να προκαλέσεις ανωμαλίες στο έμβρυο όταν χορηγείται κατά την κύηση.

Η πακλιταξέλη είναι παράγοντας αντι-μικροσωληνίσκων, που προάγει τη συνάθροιση μικροσωληνίσκων από διμερή τουμπουλίνης και σταθεροποιεί τους μικροσωληνίσκους μέσω αποτροπής του αποπολυμερισμού. Αυτή η σταθεροποίηση έχει ως αποτέλεσμα την αναστολή της φυσιολογικής δυναμικής αναδιοργάνωσης του δικτύου μικροσωληνίσκων, που είναι απαραίτητη για τη ζωτικής σημασίας ενδιάμεση φάση και τις μιτωτικές κυτταρικές λειτουργίες.

Η πακλιταξέλη ανακαλύφθηκε το 1971 όταν απομονώθηκε από το κωνοφόρο δέντρο *Taxus brevifolia* (Taxaceae) που είναι ενδημικό της Νότιας Αμερικής. Η χρήση της εγκρίθηκε το 1993 και συμπεριλαμβάνεται στον Πρότυπο Κατάλογο Βασικών Φαρμάκων του ΠΟΥ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Γαληνός - Φάρμακο - TAXOL». *www.galinos.gr*. Ανακτήθηκε στις 18 Αυγούστου 2020.
Άποψη της οροφής.
Άποψη του μιχράμπ.
Το **Μαχμούτμπε Τζαμί** είναι ιστορικό τζαμί στο χωριό Κασαμπά της Επαρχίας Κασταμονής, στην Τουρκία.

Το Κασαμπά ήταν, παλαιότερα, σημαντικός οικισμός εντός της Επαρχίας Κασταμονής. Σήμερα, αποτελεί μικρό χωριό ευρισκόμενο σε απόσταση περίπου 18 χμ. από την Κασταμονή. Ωστόσο, το ιστορικό τζαμί του χωριού αποτελεί σημαντικό πολιτισμικό μνημείο για το σύνολο της επαρχίας.

Το τζαμί
--------

Η εντολή για την ανέγερση του δόθηκε από τον Μαχμούτ Μπέη, μέλος του οίκου των Τσανταριδών το 1366. Το τζαμί είναι μοναδικό ως προς την αρχιτεκτονική, καθώς δεν χρησιμοποιήθηκε τσιμέντο για την ανέγερσή του (με εξαίρεση το μιχράμπ του). Η οροφή του, επίσης, κατασκευάστηκε χωρίς την χρήση κάποιου μεταλλικού δομικού υλικού. Το σχέδιο του τζαμιού είναι ορθογώνιο. Αποτελεί ένα από τα πρώτα τζαμιά με ξύλινους κίονες, καθώς και ξύλινη οροφή στην Ανατολία. Το εξωτερικό του τζαμιού κατασκευάστηκε από πελεκητή πέτρα. Η οροφή του κτιρίου υποστηρίζεται από τέσσερις κίονες. Εντός του τζαμιού, το σύνολο των ξύλινων επιφανειών είναι διακοσμημένο με σχέδια φιλοτεχνημένα με φυτικές βαφές γνωστά ως *kalem işi*.  Η πύλη του τζαμιού, ωστόσο, η οποία αποτελούσε έργο τέχνης, σήμερα, φυλάσσεται στο Μουσείο της Κασταμονής. Ένα αντίγραφο της αρχικής πύλης έχει τοποθετηθεί στην θέση της.

Κατάσταση ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς
-------------------------------------------

Το τζαμί προστέθηκε εντός του ενδεικτικού καταλόγου στην πολιτισμική κατηγορία των Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO στις 15 Απριλίου 2014 και αναγνωρίστηκε ως μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς το 2023, από κοινού με τέσσερα άλλα τζαμιά, με τον τίτλο Τζαμιά με ξύλινο υποστυλίο της Μεσαιωνικής Ανατολίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  whc.unesco.org/en/tentativelists/5904/.
2. 1 2  Σελίδα του Υπουργείου Πολιτισμού (Τουρκικά)
3. 1 2  Σελίδα της UNESCO
4. ↑  «Wooden Hypostyle Mosques of Medieval Anatolia». *UNESCO World Heritage Centre* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 20 Σεπτεμβρίου 2023.

Συντεταγμένες: 41°28′48″N 33°41′17″E﻿ / ﻿41.48000°N 33.68806°E﻿ / 41.48000; 33.68806


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Mahmut Bey Mosque  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Οι καταρράκτες του Κολέσινου το 2018
Οι **καταρράκτες του Κολέσινου** βρίσκονται πάνω από το χωριό Κολέσινο του δήμου Νόβο Σέλο στη νοτιοανατολική περιοχή της Βόρειας Μακεδονίας.

Ρέοντας από τον ποταμό Μπάμπα, ο καταρράκτης βρίσκεται σε υψόμετρο 610 μέτρων στην οροσειρά Μπέλλες. Ο καταρράκτης πέφτει απαλά πάνω από τους πέτρινους βράχους που βρίσκονται στο δάσος της οροσειράς Μπέλλες σε ύψος 19 μέτρων σε πολλαπλά υδάτινα ρεύματα έτσι ώστε να μετατραπεί στον ποταμό από κάτω.

Ο καταρράκτης παραμένει όμορφος κάθε εποχή και συνεχώς μεταβάλλεται για να αντικατοπτρίζει τη φύση που τον περιβάλλει. Το χειμώνα, αυτά τα εύθραυστα ρέματα μπορεί να παγώσουν, και την άνοιξη, ενισχυμένα από τις πρόσφατες βροχοπτώσεις, τα ήπια ρυάκια σπεύδουν πιο δυνατά στις πλευρές του γκρεμού.

Οι καταρράκτες του Κολέσινου είναι σημαντικό τουριστικό αξιοθέατο για το δήμο Νόβο Σέλο. Είναι ανοιχτοί όλο το χρόνο και ο χώρος συνεχίζεται να αναπτύσσεται για να ανταποκρίνεται στις ανάγκες των επισκεπτών. Επί του παρόντος, η περιοχή έχει μια ξύλινη γέφυρα με θέα προς τον καταρράκτη, πάγκους για σύντομη ανάπαυση, ακόμη και περιοχή πικ-νικ με ένα καλυμμένο κιόσκι και χώρο ψησίματος. Ο δήμος έχει μακροπρόθεσμα σχέδια για την κατασκευή ενός εστιατορίου και ενός ξενοδοχείου κοντά στην περιοχή, καθώς και επιπλέον μονοπάτια πεζοπορίας και βελτιώσεις στο δρόμο πρόσβασης.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πληροφορίες σχετικά με τους Καταρράκτες του Κολέσινου στην επίσημη ιστοσελίδα του δήμου Νόβο Σέλο
* Τουριστικές πληροφορίες στην ιστοσελίδα της Εξερεύνησης της Βόρειας Μακεδονίας

Συντεταγμένες: 41°22′07″N 22°48′25″E﻿ / ﻿41.36861°N 22.80694°E﻿ / 41.36861; 22.80694
Παλαιότερο λογότυπο του συλλόγου.
Η **Σπορτίνγκ Τουλόν Βαρ**, τις περισσότερες φορές συντομευμένη σε *Σπορτίνγκ* ή *ΣΤΒ*, είναι γαλλικός ποδοσφαιρικός σύλλογος με έτος ίδρυσης το 1944 υπό την ονομασία *ΣΚ Τουλόν* και με έδρα την πόλη Τουλόν της Προβηγκίας. 

Παλαιότερα τμήμα του αθλητικού σωματείου του Κλαμπ Σπορτίφ Τουλονναί, η Σπορτίνγκ Κλαμπ ντε Τουλόν γνώρισε τις σημαντικότερες στιγμές της ιστορίας της το διάστημα μεταξύ 1983 και 1993, όταν και αγωνιζόταν αδιαλείπτως στην ελίτ του γαλλικού ποδοσφαίρου.

Όντας αντιμέτωπος με σοβαρά οικονομικά προβλήματα, ο σύλλογος εξαγοράστηκε τον Ιούλιο του 2011 από τον Κλοντ Ζουά, ο οποίος τον έθεσε, αρχικά, σε καθεστώς οικονομικής εκκαθάρισης. Στη συνέχεια, όρισε τον Ζακ Ζαγιέ στην θέση του προέδρου του συλλόγου. Την ίδια στιγμή, η DNCG άφησε την τύχη της ομάδας στα χέρια της Ένωσης Μεσογείου, η οποία και έκανε δεκτό το αίτημά της να αγωνιστεί στην Ντιβιζιόν Ντ'Ωνέρ για την σεζόν 2011-2012. Προπονητής της ομάδας είναι, από τον Ιούνιο του 2013, ο Μοχάμεντ Σαντανί.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.journal-officiel.gouv.fr/pages/associations-detail-annonce/?q.id=id%3A201600251531.
2. ↑  «Journal officiel des associations et fondations d’entreprise» (Γαλλικά)
3. ↑  Minister of Youth Affairs and Sports: (Γαλλικά) *recensement des équipements sportifs, espaces et sites de pratiques en France*.
4. ↑  Bilan saison par saison du Sporting Toulon Var Αρχειοθετήθηκε 2012-06-07 στο Wayback Machine. footballenfrance.fr
5. ↑  «Le président Jayet du Sporting Toulon en CFA: "La DNCG a eu raison"». *Var Matin*. 4 Αυγούστου 2011. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2013-06-30.. Ανακτήθηκε στις 11 Αυγούστου 2011.

Εξωτερικός Σύνδεσμος
--------------------

* Επίσημη Ιστοσελίδα

  

|  |  |
| --- | --- |
|  | *Αυτό το λήμμα σχετικά με το **γαλλικό** ποδόσφαιρο χρειάζεται επέκταση. Βοηθήστε τη Βικιπαίδεια επεκτείνοντάς το!*. |
Ο **διαγωνισμός εικονικής δίκης Ρωμαϊκού δικαίου** (International Roman Law Moot Court) είναι διεθνής ευρωπαϊκός ετήσιος διαγωνισμός εικονικής δίκης στο Ρωμαϊκό δίκαιο.

Τα συμμετέχοντα πανεπιστήμια είναι εκείνα της Οξφόρδης, του Κέιμπριτζ, της Νάπολης, της Βιέννης, του Τούμπινγκεν, της Λιέγης, της Τρίερ και της Αθήνας.

Οι πρώτοι πέντε διαγωνισμοί από το 2008 έως το 2012 διοργανώθηκαν υπό την αιγίδα του Ινστιτούτου Μοχάμεντ Αλί για τη Μελέτη της Ανατολικής Παράδοσης (IMARET). Αυτός ο μη κυβερνητικός οργανισμός εδρεύει στη Βόρεια Ελλάδα και είναι πλέον γνωστός ως Κέντρο Έρευνας MOHA. Από τότε, το Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ έχει αναλάβει την διοργάνωση του διαγωνισμού.

Σε αυτόν τον διαγωνισμό, από τη μία πλευρά, οι καλύτεροι φοιτητές του πανεπιστημίου τους έχουν την ευκαιρία να επιδείξουν τις δεξιότητές τους διεθνώς ή να δημιουργήσουν διεθνείς επαφές και, από την άλλη πλευρά, δημιουργείται μια επιστημονική και πολιτιστική σύνδεση μεταξύ των εθνών.

Η ιδέα του διαγωνισμού τιμήθηκε με το Βραβείο Διδασκαλίας UNIVIE από το Πανεπιστήμιο της Βιέννης το 2018. Θεωρείται ως ο σημαντικότερος διαγωνισμός στον ρωμαϊκό νόμο στον κόσμο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Cambridge: International Roman Law Moot Court
2. ↑  Cambridge: International Roman Law Moot Court
3. ↑  Cambridge: International Roman Law Moot Court
4. ↑  The UNIVIE Teaching Award goes to ...
5. ↑  Rüdiger Wulf "Akademische Gerichts- und Verhandlungssäle. Neue Orte für juristische Rhetorik", In: RW Rechtswissenschaft (1/2011) S. 116.
6. ↑  Areti Kotseli "Greek Law Students Finish Second in the 2012 International Roman Law Moot Court Competition" In: Greek Reporter 13.04.2012.
7. ↑  Paolo De Luca "Quattro studenti della Federico II in gara a Oxford inscenano un antico processo romano" In: La Repubblica, 05.04.2013.
Ο **Εθνικός Οργανισμός Φαρμάκων** (αρχικά ΕΟΦ) είναι Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου, υπαγόμενο στο Υπουργείο Υγείας. Δημιουργήθηκε το 1983 με τον Νόμο 1316

Η αποστολή του Εθνικού Οργανισμού Φαρμάκων είναι, σύμφωνα με τον ιδρυτικό του νόμο, «η προώθηση και κατοχύρωση της δημόσιας υγείας διά της εξασφάλισης καταλλήλων προτύπων ασφάλειας, ποιότητας και αποτελεσματικότητας για όλα τα προϊόντα αρμοδιότητας ΕΟΦ που κυκλοφορούν στην Ελληνική αγορά. Επίσης, η εφαρμογή σχετικών ελέγχων, η επιθεώρηση και επιτήρηση της αγοράς και η παροχή πληροφοριών που θα συμβάλουν στη ασφαλή και αποτελεσματική χρήση των προϊόντων αυτών από τους πολίτες».

Για να επιτύχει τους στόχους του, ο ΕΟΦ ελέγχει:

* Όλα τα φαρμακευτικά προϊόντα, είτε προορίζονται για χρήση από ανθρώπους είτε είναι κτηνιατρικής χρήσεως
* Όλες τις ζωοτροφές που περιέχουν φαρμακευτικά πρόσθετα και τα ίδια τα πρόσθετα των ζωωτροφών
* Όλα τα τρόφιμα που προορίζονται για άτομα που χρειάζονται ειδική διατροφή και όλα τα συμπληρώματα διατροφής
* Όλα τα ιατρικά βοηθήματα
* Τα πάσης φύσεως καλλυντικά
* Όλα τα βιοκτόνα (εντομοκτόνα, παρασιτοκτόνα, μυοκτόνα κτλ)
* Όλα τα σαπούνια που περιέχουν αρωματικές και χρωστικές ύλες και τα κρεμοσάπουνα χεριών. Το απλό πράσινο και λευκό σαπούνι, όλα τα ειδικά καθαριστικά χεριών κτλ. δεν ελέγχονται από τον ΕΟΦ αλλά από το Γενικό Χημείο του Κράτους.
* Τα αρωματικά χώρου και αυτοκινήτων
* Τα απολυμαντικά και απολυμαντικά νερού στις πισίνες.

Αντίθετα, ο ΕΟΦ δεν ελέγχει τα απορρυπαντικά και όλα τα υλικά καθαρισμού, των οποίων ο έλεγχος είναι στην αρμοδιότητα του Γενικού Χημείου του Κράτους. Ο ΕΟΦ δεν ελέγχει επίσης τα λιπάσματα και τα φυτοθρεπτικά προϊόντα, που υπάγονται στην αρμοδιότητα του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης.

Σύμφωνα με τα παραπάνω, για να κυκλοφορήσει νόμιμα ένα φάρμακο στην Ελλάδα απαιτείται να διαθέτει έγκριση από τον ΕΟΦ. Μετά την κυκλοφορία του, ο ΕΟΦ παρακολουθεί την ποιότητα, την ασφάλεια και την αποτελεσματικότητά του. Ενημερώνει, επίσης, με σχετικές εκδόσεις τους φορείς υγείας (ιατρούς και φαρμακοποιούς), ενώ παράλληλα καταρτίζει και τους καταλόγους με τα χορηγούμενα φάρμακα στους ασφαλισμένους των διαφόρων ασφαλιστικών φορέων, ενημερώνοντας σχετικά όλους τους πολίτες με σχετικές αναρτήσεις στην ιστοσελίδα του.

Ο ΕΟΦ συνεργάζεται, επίσης, με τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Φαρμάκων (European Medicine Agency, EMA).

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Ιστοσελίδα του ΕΟΦ». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Οκτωβρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 1 Αυγούστου 2011.
2. ↑  Ν. 1316/1983 Εθνικό Τυπογραφείο
3. ↑  Προφίλ του ΕΟΦ (pdf)
4. ↑  Γενικό Χημείο του Κράτους - Συχνές ερωτήσεις[*νεκρός σύνδεσμος*]
Ο **Απόστολος Βεσυρόπουλος** (Βέροια, 29 Μαΐου 1966) είναι Έλληνας πολιτικός, βουλευτής Ημαθίας της Νέας Δημοκρατίας και πρώην Υφυπουργός Οικονομικών, αρμόδιος για τη Φορολογική Πολιτική και τη Δημόσια Περιουσία.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1966 στη Βέροια. Σπούδασε στη Σχολή Διοίκησης και Οικονομίας του AΤΕΙ Λάρισας (Τμήμα Λογιστικής), και έκανε το μεταπτυχιακό του στον Τομέα Δημοσίου Δικαίου και Πολιτικής Επιστήμης της Νομικής Σχολής του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης.

Εργάστηκε ως εφοριακός στη Βέροια και από το 2004 έως και το 2008 διετέλεσε μέλος του διοικητικού συμβουλίου της ΔΑΚΕ Εφοριακών Ημαθίας – Πέλλας – Πιερίας. Επίσης, διετέλεσε νομαρχιακός σύμβουλος και αντινομάρχης Ημαθίας, αρμόδιος για τις διευθύνσεις Αγροτικής Ανάπτυξης, Οικονομικών, Εμπορίου και Προστασίας του καταναλωτή. Από το 2010 μέχρι σήμερα είναι αντιπρόεδρος της Νομαρχιακής Διοικούσας Επιτροπής (ΝΟΔΕ) Ημαθίας της Νέας Δημοκρατίας.

Εξελέγη βουλευτής Ημαθίας της ΝΔ στις εκλογές του Ιουνίου του 2012 και επανεξελέγη τον Ιανουάριο και τον Σεπτέμβριο του 2015. Το 2019, επανεξελέγη, πρώτος, βουλευτής Ημαθίας. Στην κυβέρνηση Μητσοτάκη 2019 τοποθετήθηκε Υφυπουργός Οικονομικών, Φορολογικής Πολιτικής και Δημόσιας Περιουσίας. Στις εκλογές του Μαϊου του 2023 εξελέγη πρώτος, σε σταυρούς προτίμησης, βουλευτής Ημαθίας.

Είναι έγγαμος και έχει δύο παιδιά.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Απόστολος Φωτίου Βεσυρόπουλος Αρχειοθετήθηκε 2015-03-21 στο Wayback Machine. Βουλή των Ελλήνων.
2. ↑  «Κοινοβουλευτική Θητεία Βουλευτών Από Τη Μεταπολίτευση Ως Σήμερα - Βεσυρόπουλος Απόστολος». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Νοεμβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 6 Σεπτεμβρίου 2019.
3. ↑  «Γενική Γραμματεία Νομικών και Κοινοβουλευτικών Θεμάτων | ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ ΚΥΡΙΑΚΟΥ». *www.ggk.gov.gr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Αυγούστου 2019. Ανακτήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 2019.
4. ↑  Newsroom (22 Μαΐου 2023). «Σταυροί εκλογών 2023: Οι πρώτοι των πρώτων στην εκλογική «μάχη» ανά περιφέρεια». *CNN.gr*. Ανακτήθηκε στις 26 Ιουνίου 2023.