recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η **Ευδοκία Μεγάλη Κομνηνή** (απεβ. μετά τις 4 Σεπτεμβρίου του 1395),, γεννήθηκε πριγκίπισσα της Τραπεζούντας και από τους γάμους της έγινε δέσποινα της Σερβίας και δέσποινα της Σινώπης.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε σε άγνωστη ημερομηνία. Ήταν η δεύτερη κόρη του αυτοκράτορα της Τραπεζούντας Αλέξιου Γ΄ Μέγα Κομνηνού και της Θεοδώρας Καντακουζηνής. Η αδελφή της Άννα παντρεύτηκε τον Βαγράτιος Ε΄ της Γεωργίας, ενώ ο αδελφός της Μανουήλ Γ΄ έγινε αυτοκράτορας της Τραπεζούντας.

Στις 8 Οκτωβρίου 1378 παντρεύτηκε τον Τουρκομάνο Tadjeddin, πασά της Σινώπης και εμίρη στα Λίμνια του Πόντου. Αν και απέκτησε πολλά παιδιά -άγνωστο πόσα ακριβώς- με τον Tadjeddin, είναι γνωστό μόνο το όνομα του ενός γιου της, του 

* Αλταμούρ.

Το 1387 ένα χρόνο μετά το θάνατο του Tadjeddin σε μάχη, που έγινε στις 24 Οκτωβρίου του 1386 εναντίον του θείου του Χατζί Ομάρ και όπου είχε "κοπεί το σώμα του σε κομμάτια", παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο τον Σέρβο δεσπότη Κωνσταντίνο Δραγάτση με τον οποίο δεν απέκτησε παιδιά. 

Στις 17 Μαΐου 1395 έχασε τον δεύτερο σύζυγό της στην Μάχη της Ροβίνας και στις 4 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους από την Κωνσταντινούπολη επέστρεψε στην Τραπεζούντα. Μετά την ημερομηνία αυτή δεν υπάρχει περαιτέρω αναφορά της στα Χρονικά ή κρατικά έγγραφα, αλλά θεωρείται, ότι αποσύρθηκε στην Τραπεζούντα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  p21917.htm#i219170. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
2. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
3. 1 2  Medieval Lands, Trebizond
4. ↑  Bryer (1975)
5. ↑  Bryer (1975), p. 148
6. ↑  Bryer (1975), p. 148, fn. 141

Πηγές
-----

* Bryer, Anthony (1975). «Greeks and Turkmens: The Pontic Exception». *Dumbarton Oaks Papers* (Dumbarton Oaks) **29**: 113–148. . [*νεκρός σύνδεσμος*]
Η **Επισκοπή Τάβων** είναι πρώην εκκλησιαστική επαρχία του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως. Βρισκόταν στην Καρία της Μικράς Ασίας με έδρα την πόλη Τάβαι στα σύνορα της Καρίας με την Φρυγία, σημερινό Ντάβας (Davas). Εκκλησιαστικά ήταν εκκλησιαστική επαρχία της Μητρόπολης Αφροδισιάδος. 

Η Επισκοπή είναι άγνωστο πότε δημιουργήθηκε και αναφέρεται στα τακτικά ως τον 13ο αιώνα όταν και κατακτήθηκε από τους Οθωμανούς. 

Είναι γνωστοί μόνοι τρεις από τους επισκόπους της πόλης που υπέγραψαν σε οικουμενικές συνόδους. Κι ένας τέταρτος αγνώστου ονόματος που ήταν επίσκοπος επί πατριάρχη Αλέξιου Στουδίτη.

Από το 1900 αποτελεί τιμητική επισκοπή της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας.

### Επισκοπικός κατάλογος

| Όνομα | Έτη | Σημειώσεις |
| --- | --- | --- |
| Ρουφίνος | 5ος αιώνας | πήρε μέρος στην Γ΄ Οικουμενική Σύνοδο του 431 |
| Σεβέρος | 6ος αιώνας | πήρε μέρος στην Ε΄ Οικουμενική Σύνοδο του 553 |
| Βασίλειος | 8ος αιώνας | πήρε μέρος στην Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδο του 787 |
| άγνωστος | 13ος αιώνας |  |

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Ραγιά, Ευθυμία (2004). Η κοιλάδα του Μαιάνδρου (7ος-13ος αι.): γεωγραφία και ιστορία (Διδακτορική διατριβή). Αθήνα: Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών (ΕΚΠΑ), σελ. 169
2. ↑  Tabae - Catholic Answers
3. ↑  Tabae (Titular See)- Catholic-Hierarchy
4. 1 2 3  Vincenzo Ruggieri, historical Addendum to the episcopal Lists of Caria, Revue des études byzantines, Année 1996 , σελ. 234
Οι **Κριτές** ήταν οι ανώτατοι πολιτικοί άνδρες που ηγήθηκαν του Ισραήλ από τον θάνατο του Ιησού του Ναυή μέχρι τον πρώτο βασιλέα, τον Σαούλ. Η λέξη απαντάται στην Παλαιά Διαθήκη και με την έννοια του δικαστή. Σύμφωνα με τη βιβλική παράδοση και τις διηγήσεις της Παλαιάς Διαθήκης, η περίοδος των Κριτών μεσολαβεί ανάμεσα στον θάνατο του Ιησού του Ναυή και την άνοδο στη βασιλεία του Σαούλ.

Σύμφωνα με το βιβλικό κείμενο η εξουσία δεν ήταν κληρονομική και συνεχιζόμενη διαδοχικά, αλλά οι κριτές εμφανίζονταν κατά τα παραστρατήματα των Ισραηλιτών για να καθοδηγήσουν τον λαό και πάλι στο θέλημα του Θεού. Όταν ο περιούσιος λαός απομακρύνεται από τον Θεό και στρέφεται σε άλλους θεούς, τότε η τιμωρία, το αποτέλεσμα της στροφής αυτής, είναι η κατάκτηση του λαού από άλλους. Τούτο συμβαίνει καθώς κατά τη βιβλική θεώρηση της Ιστορίας, απώλεια της πίστης στον πραγματικό Θεό του Ισραήλ, στον Θεό των πατέρων, οδηγεί σε απώλεια της ελευθερίας - είναι αποτέλεσμα της αχαριστίας που δείχνουν οι Ισραηλίτες. Έτσι, παρουσιάζεται κάποιος εχθρός που τους στερεί την αυτοδιάθεση μέχρι να επιστρέψουν στην αληθινή πίστη. Όταν ο λαός μετανοεί για το λάθος του τότε εμφανίζεται ο άνθρωπος του Θεού, ένας κριτής, οδηγεί τον λαό στην ελευθερία και επανέρχεται περίοδος ειρήνης και ευμάρειας για το Ισραήλ.

Είναι οι εξής: Γοθονιήλ, Εχούδ, Σαμγάρ, Δεββώρα και Βαράκ, Γεδεών και μετά ο γιος του Αβιμέλεχ, Τολά, Ζαΐρ, Ιεφθάε, Ιβζάν, Ελόν, Αβδόν, Σαμψών. Όλα τα περιστατικά είναι στο βιβλίο Κριταί.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Σιμώτα Π. «Κριταί» *ΘΗΕ*,τόμ. 7, Αθήναι 1967, στ. 1038

Δείτε επίσης
------------

* Κριτές (βιβλίο)
Η **Επισκοπή Στρατονίκειας** είναι πρώην εκκλησιαστική επαρχία του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως. Βρισκόταν στην Καρία της Μικράς Ασίας με έδρα την πόλη Στρατονίκεια, σημερινό Εσκί Χισάρ. Εκκλησιαστικά ήταν εκκλησιαστική επαρχία της Μητρόπολης Αφροδισιάδος. 

Η Επισκοπή είναι άγνωστο πότε δημιουργήθηκε και αναφέρεται στα τακτικά ως τον 13ο αιώνα. Από τους βίους των αγίων Τροφίμου και Θαλλού φαίνεται ότι τον 3ο αιώνα είχε ήδη διαδοδεί ο χριστιανισμός στην πόλη.

Σύμφωνα με το Συναξάριο της Κωνσταντινούπολης στην Στρατονίκεια μεταφέρθηκαν τα τοποθετήθηκαν τα λείψανα των αγίων Τρόφιμου και Θαλλού μετά στο μαρτύριό τους τον 3ο αιώνα στην Λαοδίκεια. Οι δύο Άγιοι κατάγονταν από την Στρατονίκεια.

Η αρχαιολογική έρευνα έφερε στο φως δύο επιγραφές: μια ακρωτηριασμένη, με ανώνυμο επίσκοπο που αναφέρεται στον 7ο αιώνα ή αργότερα, μια άλλη αποσπασματική, που καταγράφεται στον 6ο/7ο αιώνα, όπου το όνομα του επισκόπου είναι γνωστό μόνο για τα πρώτα τέσσερα γράμματα, *Κλέο...*, που αφήνει πολλές πιθανές λύσεις ανοιχτές.

Σήμερα, τόσο η Ορθόδοξη όσο και η Ρωμαιοκαθολική εκκλησία αποδίδουν τον τίτλο του επισκόπου της Στρατονίκειας τιμητικά.

### Επισκοπικός κατάλογος

| Όνομα | Έτη | Σημειώσεις |
| --- | --- | --- |
| Εύπειθος | 5ος αιώνας | Πήρε μέρος στην Σύνοδο της Χαλκηδόνας το 451 |
| *Κλέο...* | 6ος-7ος αιώνας |  |
| Θεόπεμπτος | 7ος αιώνας | Πήρε μέρος στην ΣΤ΄ Οικουμενική Σύνοδο το 692 |
| Γρηγόριος | 8ος αιώνας | Πήρε μέρος στην Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδο το 692 |
| Ιωάννης | 10ος αιώνας | γνωστός από σφραγίδα |
| **Τιτουλάριοι Επίσκοποι** |
| Δομέτιος | 23 Οκτωβρίου 1843-1848 |  |
| Κάλλιστος | 9 Ιουλίου 1852-17 Ιουνίου 1885 |  |
| Στέφανος (Αθανάσιος Κατές) | 27 Δεκεμβρίου 2016-σήμερα |  |

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Ραγιά, Ευθυμία (2004). Η κοιλάδα του Μαιάνδρου (7ος-13ος αι.): γεωγραφία και ιστορία (Διδακτορική διατριβή). Αθήνα: Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών (ΕΚΠΑ), σελ. 155
2. ↑  Imma Ollich-Castanyer, Archaeology: New Approaches in Theory and Techniques, 2012, σελ. 191
3. 1 2 3 4 5  Vincenzo Ruggieri, historical Addendum to the episcopal Lists of Caria, Revue des études byzantines, Année 1996 , σελ. 234
4. ↑  (Γαλλικά) Destephen, *Prosopographie du diocèse d'Asie*, σελ. 57.
5. ↑  Stratonicea in Caria (Titular See) [Catholic-Hierarchy]
6. 1 2 3  Μάρκος Μάρκου, Επισκοπή Στρατονίκειας
Η **Επισκοπή Σόλων** είναι μια Επισκοπή που ανήκει Εκκλησιαστικά στην Εκκλησία της Κύπρου και σε αυτήν υπάγονται οι ενορίες στην περιοχή Σολέας. Προστάτης και Πολιούχος της Επισκοπής και γενικότερα της Μητροπολιτικής Περιφέρειας Μόρφου είναι ο Άγιος Μάμας, που γιορτάζει στις 2 Σεπτεμβρίου. Η Επισκοπή έχει αναδείξει αρκετούς Αγίους, όπως τον Άγιο Αυξίβιο.

Σήμερα, η Ιερά Μητρόπολις Μόρφου, η οποία από το 1973 αποτελεί την ανασυστημένη πάλαι ποτέ διαλάμψασα Επισκοπή Σόλων έχει την έδρα της στο χωριό Ευρύχου μέχρι της ημέρα απελευθερώσεως της κανονικής της έδρας, της Μόρφου. Ο Σημερινός Επίσκοπος της Μητροπόλεως είναι ο Πανιερώτατος Μητροπολίτης Μόρφου και Πρόεδρος Σόλων κ. Νεόφυτος.

Δείτε επίσης
------------

* Επισκοπή Μόρφου
* Σόλοι (Κύπρος)

Σύνδεσμοι
---------

* Ο άγιος Μάμας
* Ιερά Μητρόπολις Μόρφου
* Μητροπόλεις Εκκλησίας της Κύπρου
Ο **Χιμάσα Εασάν Ουαθθακανκανάμγκε** είναι σριλανκανός αθλητής του σπριντ που ειδικεύεται στα 100 και 200 μέτρα. Αυτός είναι ο τωρινός κάτοχος του ρεκόρ στα 100 μέτρα σπριντ της Νότιας Ασίας και της Σρι Λάνκα, σε χρόνο 10.26. Ο Χιμάσα βρέθηκε θετικός στην απαγορευμένη ουσία μεθυλεξαμίνη το 2012 και απαγορεύτηκε η συμμετοχή του στα αθλήματα για ένα χρόνο, αλλά επανήλθε μετά την απαγόρευση κερδίζοντας το εθνικό πρωτάθλημα.

Προσωπική ζωή
-------------

Γεννήθηκε στις 7 Μαΐου 1995. Παρακολούθησε το Καλουτάρα Βιντγιαλάγια στη Δυτική Επαρχία για την τριτοβάθμια εκπαίδευση.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος Σριλανκανών ανά άθλημα

Παραπομπές
----------

1. ↑  *World Athletics Database*. 277714.
2. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 2018.
3. ↑
Η **επιστήμη και η τεχνολογία στη Βουλγαρία** διεξάγονται σε διάφορα ιδρύματα, τα οποία ανήκουν στη Βουλγαρική Ακαδημία Επιστημών, και σε διάφορα πανεπιστήμια.

Ο θόλος του 2 μέτρων τηλεσκοπίου RCC στο Rozhen Observatory, το μεγαλύτερο οπτικό τηλεσκόπιο στα Βαλκάνια.

Επισκόπηση
----------

Οι δαπάνες για την έρευνα και την ανάπτυξη είναι χαμηλές, ανέρχονται στο 0,75% του ΑΕΠ και το μεγαλύτερο μέρος της δημόσιας χρηματοδότησης πηγαίνει στην Βουλγαρική Ακαδημία Επιστημών. Οι ιδιωτικές επιχειρήσεις αντιπροσώπευσαν πάνω από το 73% των δαπανών και απασχόλησαν το 42% των 22.000 ερευνητών της Βουλγαρίας το 2015. Την ίδια χρονιά η Βουλγαρία κατέλαβε την 39η θέση μεταξύ 50 χωρών στο Δείκτη Καινοτομίας του Bloomberg, με την υψηλότερη βαθμολογία στην εκπαίδευση (24η θέση) και την χαμηλότερη βαθμολογία στην μεταποίηση (48η θέση). Το 2020 η Βουλγαρία κατέλαβε την 42η θέση και είδε αύξηση στο τομέα της μεταποίησης (33η θέση). Το 2021 η Βουλγαρία κατέλαβε την 35η θέση στον Παγκόσμιο Δείκτη Καινοτομίας, από την 40η θέση το 2019.

Η χρόνια κυβερνητική υποεπένδυση στην έρευνα από το 1990 μέχρι σήμερα ανάγκασε πολλούς επαγγελματίες της επιστήμης και της μηχανικής να εγκαταλείψουν τη Βουλγαρία. Παρά την έλλειψη χρηματοδότησης, παραμένει ισχυρή η έρευνα στη χημεία, τη φυσική και την επιστήμη των υλικών.

Τα υψηλά επίπεδα συμμετοχής των γυναικών στην επιστήμη και τη μηχανική, ως κληρονομιά της σοσιαλιστικής εποχής, είναι χαρακτηριστικά σε όλους τους τομείς της έρευνας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «EU Presidency Puts Lagging Bulgarian Science in the Spotlight - Novinite.com - Sofia News Agency». *www.novinite.com*. Ανακτήθηκε στις 24 Απριλίου 2023.
2. ↑  «R&D Spending in Bulgaria Up in 2015, Mostly Driven by Businesses - Novinite.com - Sofia News Agency». *www.novinite.com*. Ανακτήθηκε στις 24 Απριλίου 2023.
3. ↑  «The Bloomberg Innovation Index». *Bloomberg.com*.. Ανακτήθηκε στις 2023-04-24.
4. ↑  «Germany Breaks Korea’s Six-Year Streak as Most Innovative Nation» (στα αγγλικά). *Bloomberg.com*. 2020-01-18.. Ανακτήθηκε στις 2023-04-24.
5. ↑  «Global Innovation Index 2021: Which are the most innovative countries?». *www.wipo.int* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 24 Απριλίου 2023.
6. ↑  «Global Innovation Index 2019». *www.wipo.int* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 24 Απριλίου 2023.
7. ↑  «RTD - Global Innovation Index 2020 (Cornell/Insead/WIPO)». *ec.europa.eu*. Ανακτήθηκε στις 24 Απριλίου 2023.
8. ↑  Shopov V (2007). *The impact of the European scientific area on the Brain leaking problem in the Balkan countries.* Nauka.
9. ↑  «Bulgaria builds on legacy of female engineering elite». *Financial Times*. 2018-03-09.. Ανακτήθηκε στις 2023-04-24.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Science in Bulgaria στο Wikimedia Commons
Ξενοδοχείο "Κολόμβου" (1922), Λέοντος Σοφού & Βαλαωρίτου, Θεσσαλονίκη
Ο **Ελευθέριος Πάικος** ήταν αρχιτέκτονας, ένας από τους πιο σημαντικούς που εργάστηκαν στη Θεσσαλονίκη του Μεσοπολέμου και ήταν επίσης δημιουργός, σε συνεργασία με τον Απόστολο Γρεκό το 1922, ενός συμβολικού κτηρίου, του μεγάρου Λ.Ναβάρρο-Μ. Νισσίμ στην παραλία της Θεσσαλονίκης, στη συμβολή της λεωφόρου Νίκης με την οδό Αγίας Σοφίας, που στέγασε το Ξενοδοχείο «Ματζέστικ» που σήμερα έχει κατεδαφιστεί. Επίσης, σχεδίασε το Ξενοδοχείο Κολόμβου (1922) στη γωνία Βαλαωρίτου & Λέοντος Σοφού και την οικοδομή Παπαδόπουλου (1925), στην οδό Φιλίππου στη Θεσσαλονίκη.

Πηγές
-----

Δισλή Ε. 2016 Αποκατάσταση – επανάχρηση διατηρητέου κτιρίου στην οδό Ιουστινιανού 27, Διπλωματική Εργασία ΑΠΘ

Κολώνας Β. 2012, Θεσσαλονίκη 1912-2012. Η Αρχιτεκτονική μιας εκατονταετίας. UNIVERSITY STUDIO PRESS.

Οικοδομή Παπαδόπουλου (1925), Φιλίππου 34, Θεσσαλονίκη
Κολώνας Β. 2015, Εκατό χρόνια φιλοξενίας. Τα ξενοδοχεία της Θεσσαλονίκης (1914-2014), UNIVERSITY STUDIO PRESS.
Το **κρίθμον το παράλιο** (*Crithmum maritimum*) με κοινή ονομασία **κρίταμο** ή **αλμύρα**, είναι φυτό της οικογένειας των σελινοειδών. Το κρίταμο έχει μεσογειακή κυρίως κατανομή και αποτελεί κοινό είδος των ελληνικών ακτών. Επίσης απαντάται στις ακτές της Μεγάλης Βρετανίας, της Ιρλανδίας, των δυτικών ακτών της Ευρώπης, στα Κανάρια Νησιά, και στις ακτές του Εύξινου Πόντου.Απαντά σε γκρεμούς, βράχια, τοίχους κοντά στη θάλασσα, ακόμη και σε προβλήτες ή και κυματοθραύστες, αποτελώντας μαζί με το γένος *Limonium* έναν από τους πιο χαρακτηριστικούς και διαδεδομένους εκπροσώπους της αλόφιλης βλάστησης στις βραχώδεις ακτές. Τα φύλλα του είναι σαρκώδη και έχουν χαρακτηριστικό γλαυκό χρώμα. Ανθίζει από Ιούλιο μέχρι Οκτώβριο και τα άνθη είναι λευκό-πρασινωπά, σε πυκνό σκιάδιο. Οι βλαστοί, τα φύλλα και οι καρποί του διατηρούνται συχνά σε άλμη ή ξύδι και χρησιμοποιούνται σε σαλάτες.

Πηγές
-----

* Παπιομύτογλου Β. 2006, Αγριολούλουδα της Ελλάδας.

* Φυτολογία 2006, Εκδοτική Αθηνών

* Lafranchis T. & Sfikas G. 2001, Flowers of Greece (Vol. II)

* Pignatti S. 1982, Flora d’ Italia (Vol. II).

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Κρίταμο** |

1. ↑  «Crithmum maritimum L. GRIN-Global». *npgsweb.ars-grin.gov*. Ανακτήθηκε στις 20 Αυγούστου 2021.
2. ↑  «Crithmum maritimum L. 1753». *www.greekflora.gr*. Ανακτήθηκε στις 20 Αυγούστου 2021.
**Φράγμα Βάιοντ**|  |
| **Τοποθεσία** | Ιταλία |
| **Συντεταγμένες** | 46°16′02″N 12°19′44″E﻿ / ﻿46.26722°N 12.32889°E﻿ / 46.26722; 12.32889 |
| **Έναρξη κατασκευής** | 1956 |
| **Διαχειριστής** | SADE - Società Adriatica di Elettricità |
| **Ύψος** | 262 μέτρα |
| **Μήκος** | 160 μέτρα (χορδή) |
| **Πλάτος (βάση)** | 27 μέτρα |

Το **Φράγμα Βάιοντ** (ή **Φράγμα Βαγιόντ**) είναι ένα εγκαταλελειμμένο φράγμα, που ολοκληρώθηκε το 1959 στην κοιλάδα του ποταμού Βάιοντ, 100 χιλιόμετρα βόρεια της Βενετίας στην Ιταλία. Είναι ένα από τα υψηλότερα φράγματα στον κόσμο με ύψος 262 μέτρων.

Η καταστροφή του 1963
---------------------

Στις 9 Οκτωβρίου του 1963 τα στοιχεία της φύσης κατανίκησαν το φράγμα. Λίγο μετά τις 11 το βράδυ, υπονομευμένη από τις καταρρακτώδεις φθινοπωρινές βροχές, η πλαγιά του όρους Τοκ υποχώρησε και έπεσε με τρομερή ορμή στην τεχνητή λίμνη του Βάιοντ. Το κύμα που δημιουργήθηκε υπερπήδησε με ευκολία το φράγμα, χωρίς να το βλάψει σοβαρά, και όρμησε στο φαράγγι. Δευτερόλεπτα αργότερα έφτασε στο Λονγκαρόνε, σκοτώνοντας δύο χιλιάδες από τις τέσσερις χιλιάδες των κατοίκων του. Στις 11 Οκτωβρίου, δύο ημέρες μετά τον κατακλυσμό που εξαφάνισε την πόλη, έμειναν ένα καμπαναριό και λίγα δέντρα που σημείωναν τη θέση του Λονγκαρόνε στη βόρεια Ιταλία. Αργότερα έγινε γνωστό ότι οι αρχές είχαν δεχθεί δεκάδες επιστολές από τους κατοίκους της πόλης. Όλες κατέγραφαν ανησυχίες για τις συνεχείς κατολισθήσεις στην τεχνητή λίμνη και όλες αγνοήθηκαν πλήρως.

Παραπομπές
----------

1. ↑  The Vaiont (Vajont) landslide of 1963 Αρχειοθετήθηκε 2013-12-06 στο Wayback Machine. The Landslide Blog
2. ↑  *Χιλιάδες νεκροί στην Ιταλία*, Ιστορικό Λεύκωμα 1963, σελ. 141, *Καθημερινή* (1997)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Φράγμα Βάιοντ** |

* Αστοχία Φράγματος Vaiont Engineering Geology
Το **Φράγκο ΔΕΣ** (κωδικός νομίσματος: **XFU**) ήταν εικονική νομισματική μονάδα που χρησιμοποιούνταν από τη Διεθνή Ένωση Σιδηροδρόμων (ΔΕΣ). Αποσύρθηκε από τον κατάλογο νομισμάτων ISO-4217 τον Νοέμβριο του 2013. Το ευρώ έχει πάρει τη θέση του.

Ένα σχετικό νόμισμα της βιομηχανίας αεροπορικών εισιτηρίων είναι η Ουδέτερη Μονάδα Κατασκευής (Neutral Unit of Construction).

Δείτε επίσης
------------

* Ιδιωτικό νόμισμα

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «ISO 4217 Amendment Number 157» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 20 Οκτωβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 2 Απριλίου 2016.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Διεθνής Ένωση Σιδηροδρόμων
Συντεταγμένες: 9°36′N 83°57′W﻿ / ﻿9.6°N 83.95°W﻿ / 9.6; -83.95

Η **Επαρχία Σαν Χοσέ** (ισπανικά: Provincia de San José) είναι μια επαρχία της Κόστα Ρίκα. Έχει έκταση 4.965,9 τ.χλμ. και πληθυσμό 1.489.237 κατοίκων (2007). Πρωτεύουσα είναι η Σαν Χοσέ. Άλλες σημαντικές πόλεις είναι το Σαντιάγο, το Σαν Ισίδρο δε Ελ Χενεράλ και το Σαν Μάρκος.

Γεωγραφία
---------

Η Επαρχία Σαν Χοσέ βρίσκεται κεντρικά της Κόστα Ρίκα. Συνορεύει στα νότια και ανατολικά με την Πουνταρένας, στα βόρεια με την Αλαχουέλα και την Ερέδια, στα βόρεια-κεντρικά με το Καρτάγο και στα βορειοανατολικά με την Λιμόν. Έχει έκταση 4.965,9 τ.χλμ.. Είναι σε έκταση η πέμπτη μεγαλύτερη επαρχία της Κόστα Ρίκα μετά την Πουνταρένας, την Γκουανακάστε, την Αλαχουέλα και την Λιμόν.

Πόλεις
------

Οι τέσσερις μεγαλύτερες πόλεις είναι η Σαν Χοσέ, το Σαντιάγο, το Σαν Ισίδρο δε Ελ Χενεράλ και το Σαν Μάρκος. Άλλες πόλεις είναι η Εσκασού, η Ντεσαμπαράδος, η Ασερρί, η Σιουδάδ Κολόν, η Γουαδαλούπε, η Σάντα Άνα, η Αλαχουελίτα, η Σαν Ισίδρο, η Σαν Ιγνάσιο, η Σαν Χουάν, η Σαν Βισέντε, η Σαν Πέδρο, η Κουρριδαμπάτ, η Σάντα Μαρία και η Σαν Πάμπλο.

Καντόνια
--------

Η Επαρχία Σαν Χοσέ διαιρείται σε 20 καντόνια:

Καντόνι (πρωτεύουσα)

* Σαν Χοσέ (Σαν Χοσέ)
* Εσκασού (Εσκασού)
* Ντεσαμπαράδος (Ντεσαμπαράδος)
* Πουρισκάλ (Σαντιάγο)
* Ταρρασού (Σαν Μάρκος)
* Ασερρί (Ασσερί)
* Μόρα (Σιουδάδ Κολόν)
* Γκοϊκοετσέα (Γουαδαλούπε)
* Σάντα Άνα (Σάντα Άνα
* Αλαχουελίτα (Αλαχουελίτα)
* Βάσκες δε Κορονάδο (Σαν Ισίδρο)
* Ακόστα (Σαν Ιγνάσιο)
* Τιμπάς (Σαν Χουάν)
* Μορόβια (Σαν Βισέντε)
* Μόντες δε Όκα (Σαν Πέδρο)
* Τουρρουμπάρες (Σαν Πάμπλο)
* Ντότα (Σάντα Μαρία)
* Κουρριδαμπάτ (Κουρριδαμπάτ)
* Πέρες Σελεντόν (Σαν Ισίδρο δε Ελ Χενεράλ)
* Λεόν Κορτές (Σαν Πάμπλο)

Δημογραφία
----------

Η Επαρχία Σαν Χοσέ είχε, σύμφωνα με την απογραφή του 2007, 1.489.237 κατοίκους. Είναι σε πληθυσμό η μεγαλύτερη επαρχία της Κόστα Ρίκα. Έχει πυκνότητα 0,1 κατοίκων ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Είναι κατά πυκνότητα η μικρότερη επαρχία της Κόστα Ρίκα.

Δείτε επίσης
------------

* Επαρχίες της Κόστα Ρίκα

Παραπομπές
----------

1. ↑  Πληροφορίες της Επαρχίας Σαν Χοσέ[*νεκρός σύνδεσμος*]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Επαρχία Σαν Χοσέ** |

* Φωτογραφίες της Επαρχίας Σαν Χοσέ[*νεκρός σύνδεσμος*]

  


|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Επαρχίες της Κόστα Ρίκα |
| --- |
|  |
| 
* Αλαχουέλα
* Καρτάγο
* Γκουανακάστε
* Ερέδια
* Λιμόν
* Πουνταρένας
* Σαν Χοσέ
 |  |

 |

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Καντόνια της Επαρχίας Σαν Χοσέ |
| --- |
|  |
| 
* Σαν Χοσέ
* Εσκασού
* Ντεσαμπαράδος
* Πουρισκάλ
* Ταρρασού
* Ασερρί
* Μόρα
* Γκοϊκοετσέα
* Σάντα Άνα
* Αλαχουελίτα
* Βάσκες δε Κορονάδο
* Ακόστα
* Τιμπάς
* Μοράβια
* Μόντες δε Όκα
* Τουρρουμπάρες
* Ντότα
* Κουρριδαμπάτ
* Πέρες Σελεντόν
* Λεόν Κορτές
 |  |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 145532357
* LCCN: n88286122

 |

 |
Η **Επισκοπή Σεβαστουπόλεως** ήταν επισκοπή του Οικουμενικού Πατριαρχείου στον σημερινό Πόντο. Υπαγόταν διοικητικά στην Μητρόπολη Σεβαστείας. Έδρα είχε την Σεβαστούπολη, πόλη του Πόντου που βρισκόταν κοντά στην Κολώνεια και την Νικόπολη στην Μικρή Αρμενία.

Είναι άγνωστο πότε ακριβώς δημιουργήθηκε, στα Τακτικά η επισκοπή αναφέρεται από τον 7ο έως τον 13ο αιώνα.

Το 451 ο Επίσκοπος *Κεκρόπιος* πήρε μέρος στην Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο. Το 1808 διορίσθηκε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο ο Νεόφυτος τιτουλάριος επίσκοπος Σεβαστουπόλεως.

Κατάλογος επισκόπων
-------------------

| Όνομα | Έτη | Σημειώσεις |
| --- | --- | --- |
| Μελέτιος | 4ος αιώνας |  |
| Κεκρόπιος | 5ος αιώνας | πήρε μέρος στην Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο |
| Γρηγόριος | 5ος αιώνας |  |
| Φώτιος | 7ος αιώνας |  |
| **Τιτουλάριοι Επίσκοποι** |
| Νεόφυτος | 1898- | τιτουλάριος επίσκοπος |

Παραπομπές
----------

1. ↑  Πρεμετίδης 1987, σελ. 34.
2. ↑  Η Μητρόπολη Κολωνείας
3. ↑  Πρεμετίδης, σελ. 51
4. ↑  Χρίστου Κ. Τσουβαλή, Οι Τιτουλάριοι Αρχειερείς εις το Οικουμενικό Πατριαρχείο, σελ. 233

Πηγές
-----

* Πρεμετίδης, Γαβριήλ (1987). *Η Μητρόπολις Κολωνείας*. Θεσσαλονίκη: Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ).
«Καθώς ομιλεί, τα χείλη της αναπνέουν τριαντάφυλλα: Ήμουν η Χλωρίς, που πλέον ονομάζομαι Φλώρα.» Οβίδιος
Στην ελληνική μυθολογία, η **Χλωρίς** ήταν νύμφη ή θεά που σχετιζόταν με την άνοιξη, τα λουλούδια και τη νέα ανάπτυξη, η οποία πιστεύεται ότι κατοικούσε στα Ηλύσια Πεδία.

Μυθολογία
---------

Η Χλωρίς απήχθη από τον Ζέφυρο, τον θεό του δυτικού ανέμου (ο οποίος, όπως επισημαίνει ο ίδιος ο Οβίδιος, ήταν παράλληλος με την ιστορία του αδελφού του, Βορέα, και της Ωρείθυιας), που την μεταμόρφωσε σε μια θεότητα γνωστή ως Φλώρα, αφότου παντρεύτηκαν. Μαζί, έχουν έναν υιό, ονόματι Καρπό. Θεωρήθηκε, επίσης, ότι ήταν υπεύθυνη για τις μεταμορφώσεις του Αδώνιδος, του Άττιδος, του Κρόκου, του Υακίνθου και του Νάρκισσου σε λουλούδια.

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Οβίδιος, *Fasti*, 5. 195 ff

Παραπομπές
----------

* Πόπλιος Οβίδιος Νάσων, *Fasti* μεταφρασμένο από τον James G. Frazer. Online version at the Topos Text Project.
* Πόπλιος Οβίδιος Νάσων, *Fasti.* Sir James George Frazer. London; Cambridge, MA. William Heinemann Ltd.; Harvard University Press. 1933. Latin text available at the Perseus Digital Library.
Στην Βιβλιοθήκη της Δημητσάνας φυλάσσεται χειρόγραφο με αύξοντα αριθμό 72, άγνωστου συγγραφέα - πιθανά του Νικηφόρου Θεοτόκη, το οποίο περιέχει σημειώσεις στοιχειώδους γεωμετρίας και αριθμητικής.

Το χειρόγραφο
-------------

Εν συντομία αναφέρεται ότι στο χειρόγραφο 72 της βιβλιοθήκης της Δημητσάνας περιέχονται τα κάτωθι στοιχεία:
Ο κώδικας, του οποίου ο τίτλος "Μαθηματάριον" φέρει τη σφραγίδα της Σχολής της Δημητσάνης. Το πρώτο μέρος του, δηλαδή αυτό της Γεωμετρίας περιέχει το 1ο βιβλίο, στο οποίο υπάρχουν οι βασικοί γεωμετρικοί ορισμοί (σημείου, ευθείας, γωνίας, κύκλου, τριγώνου, παραλληλογράμμου, κ. ά.), και αποδεικνύονται 48 προτάσεις. Το 2ο βιβλίο αφορά στα παραλληλόγραμμα και στα εμβαδά τους. Αποδεικνύονται 14 προτάσεις και επιλύονται 3 προβλήματα. Το 3ο βιβλίο αφορά στον κύκλο και περιέχει 37 προτάσεις. Το 4ο βιβλίο περιέχει τα εγγεγραμμένα και περιγεγραμμένα σε κύκλο πολύγωνα, και οι σχετικές προτάσεις σε 17. Το 5ο βιβλίο τους λόγους και τις αναλογίες, με 25 προτάσεις και 7 θεωρήματα. Το 6ο βιβλίο περιέχει τα όμοια ευθύγραμμα σχήματα στα οποία αναφέρονται 33 προτάσεις. Το 11ο βιβλίο, ή ¨1ο των στερεών¨, περιέχει τα κεφάλαια της Στερεομετρίας μέχρι και αυτό των παραλληλεπιπέδων. Αναφέρονται δὲ 40 σχετικές προτάσεις. Το 12ο βιβλίο περιέχει προτάσεις σχετικές με την πυραμίδα, τον κώνο, τον κύλινδρο, καθώς και τα εγγεγραμμένα και περιγεγραμμένα σε αυτά τα στερεά σχήματα. Οι προτάσεις σε 17 και αφορούν και στη θεωρία της σφαίρας.

Το δεύτερο μέρος του κώδικα περιέχει ύλη Αριθμητικής σχετιζομένη με τους ορισμούς των αριθμών, τις πράξεις μεταξύ αυτών, τον «Πυθαγορικόν Πίνακα», τις δοκιμές των πράξεων, όπου και ολοκληρώνεται από τον συγγραφέα το 1ο βιβλίο της Αριθμητικής. Στο 2ο βιβλίο της Αριθμητικής περιέχονται τα κλάσματα και οι πράξεις αυτών, καθώς και οι δεκαδικοί με τις πράξεις τους. Στο 3ο βιβλίο αναφέρονται μέθοδοι υπολογισμού ριζών πραγματικών αριθμών, και συγκεκριμένα τετραγωνικών και κυβικών ριζών. Το 4ο βιβλίο περιέχει θέματα σχετικά με τους λογαρίθμους και τις προόδους, και το 5ο βιβλίο αναφέρεται σε προβλήματα της καθημερινής ζωής, που αφορούν κυρίως στο εμπόριο.

Σημειωτέον ότι εκτός του κειμένου και των αριθμημένων υποσημειώσεων στο τέλος της κάθε σελίδας, δεν υπάρχουν άλλες υποσημειώσεις ή παρατηρήσεις στο πλάι που να δείχνουν ότι στο αρχικό κείμενο έγιναν παρεμβολές από αντιγραφείς.

Υποσημειώσεις
-------------

1. ↑   E. Mioni, *Εἰσαγωγὴ στην Ἑλληνικὴ Παλαιογραφία*, ἐκδ. ΜΙΕΤ, Ἀθήνα 1994, σελ. 124.

Πηγές
-----

* Το λήμμα βασίστηκε αρχικά στο Μαρία Δ. Χάλκου, *Η διδασκαλία των Μαθηματικών στην Ελλάδα κατά τα τελευταία χρόνια της Τουρκοκρατίας: σύμφωνα με τον κώδικα 72 του 18ου αι. της Βιβλιοθήκης της Δημητσάνας[*νεκρός σύνδεσμος*]*, Εισαγωγή, έκδοση και σχόλια Μαρία Δ. Χάλκου, Αθήνα 2009.
Το δισκοειδές επιπωμάτιο που φράζει την είσοδο του οστράκου των γαστεροπόδων
Το **επιπωμάτιο** των γαστεροπόδων είναι μια δισκοειδής κατασκευή με την οποία φράσσεται η είσοδος του οστράκου τους δίκην πώματος (καπάκι), εξ ου και η ονομασία του. Έχει γενικά μορφή δίσκου, ή ωοειδή· το ακριβές σχήμα και μέγεθος ποικίλλει αντίστοιχα με τη μορφή και τη διάσταση του ανοίγματος της εισόδου του οστράκου, το οποίο και φέρεται στο πόδι του γαστεροπόδου.

Γενικά
------

Η σημασία του επιπωματίου είναι ιδιαίτερα σπουδαία στην επιβίωση των γαστεροπόδων που φέρουν όστρακο. Τούτο, εκτός από την ασφάλεια που παρέχει κλείνοντας την είσοδο όταν το ζώο το τραβά καθώς εισχωρεί εντός του οστράκου, μπορεί να χρησιμοποιηθεί και ως σκαπτικό μέσο προς άγρα τροφής μέσα σε άμμο και λάσπη και να καταστήσει ευκολότερη την μετακίνηση του ζώου πάνω σ΄ αυτή. Η σημαντικότερη όμως λειτουργία του προκύπτει από το γεγονός ότι κλείνει ερμητικά και έτσι, όταν το γαστερόποδο κινούμενο σε πολύ μικρά βάθη που επηρεάζονται από την παλίρροια βρεθεί σε άμπωτη εκτός νερού, συγκρατεί εντός του οστράκου μια ποσότητα νερού ικανή να προφυλάξει το ζώο από τον κίνδυνο της αποξήρανσης.

Σχήμα
-----

Όπως αναφέρθηκε παραπάνω το σχήμα και το μέγεθος των επιπωματίων ποικίλλει. Συνηθέστερα έχουν σχήμα δισκοειδές, πεταλοειδές, ελλειπτικό ή πολύ ελλειπτικό ωοειδές που θυμίζει νύχι.

Είδη
----

Εκτός της ονομασίας που λαμβάνουν τα επιπωμάτια εκ του σχήματός τους, διακρίνονται επίσης και εκ του τρόπου της ανάπτυξης τους, που επί το πλείστον γίνεται ακτινοειδώς ή σπειροειδώς· έτσι διακρίνονται σε ακτινωτά και σπειροειδή. Τα δεύτερα ανάλογα του αριθμού των σπειρών διακρίνονται επιμέρους σε ολιγόσπειρα, μέτρια ή απλά σπειροειδή, πολύσπειρα, ακτινωτά, αρθρωτά κ.λπ..

Πολλοί βιολόγοι ταξινομιστές προχωρούν σε διάκριση των οστρακοφόρων γαστεροπόδων ανάλογα με την ύπαρξη ή όχι του οργάνου αυτού διακρίνοντας αυτά σε: "επιπωματιοφόρα" και σε "μη επιπωματιοφόρα" γαστερόποδα.

Πηγές
-----

* Collin's Λεξικό Όρων Βιολογίας Εκδ. Φλώρος Αθήνα σελ.653.
Πήλινο αγαλματίδιο έφηβου Μακεδόνα με με χιτώνα , μανδύα και καύκαλο (3ος αι. π.Χ.)
Ο **χιτώνας** ή **χλαίνα** ήταν αρχαίο ελληνικό ένδυμα. Διακρίνεται σε *δωρικό* και *ιωνικό* ρυθμό. Ο δωρικός χιτώνας, κοινώς "χλαίνη", ήταν κυρίως ανδρικό ένδυμα, υφασμένο από μαλλί. Τον φορούσαν στον αριστερό ώμο, ενώ κούμπωνε επάνω από το δεξί ώμο με παραμάνα, αφήνοντας το δεξί μέρος του σώματος γυμνό.

Ο ιωνικός χιτώνας ήταν μακρύτερος από τον δωρικό και ήταν υφασμένος από λινάρι. Ήταν μακρόστενο πανί με άνοιγμα για το κεφάλι. Έπεφτε και στους δύο ώμους προς τα κάτω και κουμπωνόταν δεξιά και αριστερά. 

Κούμπωμα χιτώνα δωρικού ρυθμού με ζώνη
Στους ομηρικούς χρόνους, ο χιτώνας ανήκε κυρίως στην ανδρική μόδα, ενώ οι γυναίκες ντύνονταν με τον πέπλο. Ο δωρικός χιτώνας έγινε και πάλι δημοφιλής κατά τον Πελοποννησιακό πόλεμο. Οι ελεύθεροι άνδρες τον φορούσαν με τρόπο τέτοιο ώστε να καλύπτει όλο το σώμα, ενώ οι σκλάβοι και οι απλοί εργάτες τον φορούσαν "εξωμίς", αφήνοντας δηλαδή το δεξιό μπράτσο γυμνό, για να μην εμποδίζει την εργασία. Ο χιτώνας των εργατών, των αγροτών και των πολεμιστών ήταν πάντα κοντός ενώ αντιθέτως, οι ιερείς και οι ηνίοχοι φορούσαν μακρύ χιτώνα, ο οποίος ονομαζόταν "ποδήρης".

Κατά την αρχαϊκή περίοδο, ξεκίνησε η χρήση του χιτώνα και από τις γυναίκες. Εκτός από τον απλό χιτώνα υπήρχε και μακρύτερος, ο λεγόμενος "διπλός", ο οποίος είχε διπλάσιο μήκος. Την ημέρα φορούνταν διπλωμένος, ενώ τη νύχτα χρησίμευε ως σκέπασμα στον ύπνο. Ο μακρύς γυναικείος χιτώνας, που ήταν μακρύτερος από τον ανδρικό, έδενε με ζώνη και σχημάτιζε δίπλωμα, τον "κόλπο", κάτω από το στήθος ή στη μέση, ανάλογα με το ύψος που έδενε η ζώνη.

Δείτε επίσης
------------

* Ιμάτιο, ένδυμα που φορούνταν πάνω από το χιτώνα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Παπαντωνίου, Ιωάννα (2000). *Η Ελληνική ενδυμασία. Από την αρχαιότητα ως τις αρχές του 20ου αιώνα*. Αθήνα: Εμπορική Τράπεζα της Ελλάδος. σελ. 54. ISBN 960-7059-10-7.

Πηγές
-----

* "Chiton" *Encyclopædia Britannica*
* Erika Thiel: *Geschichte der Mode. Von den Anfängen bis zur Gegenwart.* Augsburg 1990, 7. Auflage, S. 22

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **χιτών**  |

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Χιτών** |

* Ελληνικά ενδύματα
* Ελληνικά ενδύματα (γαλλ. Pdf)
|  |
| --- |
| *imi-r prwy ḥḏ*Επιστάτης των Θησαυρών/Επιστάτης των δύο θησαυρών |
| **Επιστάτης των Θησαυρών σε ιερογλυφικά** |

Ο **Επιστάτης των Θησαυρών** (imy-r prwy ḥḏ, εναλλακτική μετάφραση *επιστάτης των δύο θησαυρών*) ήταν επίσης σημαντικός τίτλος αξιώματος στην αρχαία αιγυπτιακή αυλή του Παλαιού και Νέου Βασιλείου. Ο τίτλος μαρτυρείται πρώτη φορά κατά τη Τέταρτη Δυναστεία. Δεν είναι συχνός στο Μέσο Βασίλειο, αλλά στο Νέο Βασίλειο είναι ένας από τους πιο σημαντικούς της βασιλικής αυλής. Το *θησαυροφυλάκιο* ήταν το μέρος στο βασιλικό παλάτι όπου φυλάσσονταν τα πολύτιμα αντικείμενα, όπως τα αντικείμενα από μέταλλο, αλλά επίσης και λινό. Έτσι, ο επιστάτης των θησαυρών ήταν ουσιαστικά υπεύθυνος για τη διαχείριση των αποθεμάτων του πλούτου της χώρα. Ο τίτλος επίσης μαρτυρείται κατά την Ύστερη Περίοδο. Η γραφή του τίτλου διαφέρει ανάμεσα στο *επιστάτης του θησαυρού* (imy-r pr ḥḏ) και *επιστάτης των δύο θησαυρών* (imy-r prwy ḥḏ), ενώ δεν είναι πάντα ξεκάθαρο αν η διαφορετική γραφή αναφέρεται σε διαφορετικές αρμοδιότητες

Παραπομπές
----------

1. ↑  H, Papazian: *Departments, Treasuries, Granaries and Work Centers*, in: Carlos Moreno Gracía: *Ancient Egyptian Administration*, Leiden, Boston 2013, pp. 73-76
2. 1 2  P. Grandet: *The Ramesside State*, in: Juan Carlos Moreno Gracía: *Ancient Egyptian Administration*, Leiden, Boston 2013, p. 868
3. ↑  D. A. Pressl: *Beamte und Soldate, Die Verwaltung in der 26. Dynastie in Ägypten (664-525 v. Chr.)*, Frankfurt am Main 1998, p. 31
Η **Επισκοπή Δρουγουβιτείας** ήταν επισκοπή που υπήρχε κατά τους βυζαντινούς χρόνους στην σημερινή Μακεδονία. Υπαγόταν στην Μητρόπολη Θεσσαλονίκης και στο Οικουμενικό Πατριαρχείο.

Η επισκοπή αναφέρεται για πρώτη φορά τον 9ο αιώνα, όταν ο επίσκοπός της Πέτρος πήρε μέρος στην σύνοδο για την άρση αφορισμού του Πατριάρχη Φωτίου (879/880). Από την ονομασία της πιστεύεται ότι σχετίζεται με το σλαβικό φύλο των Δρουγουβιτών που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή περί τον 7ο αιώνα και το Θέμα Δρουγουβιτείας που βρισκόταν μεταξύ των ποταμών Αλιάκμονα, Λουδία και Αξιού. Δεν πρέπει να συγχέεται με την Εξαρχία Θράκης και Δρουγουβιτείας στην Ροδόπη.

Είναι άγνωστο που βρισκόταν η έδρα της και ποιες ακριβώς περιοχές περιλαμβάνονταν στη δικαιοδοσία της. Κάποιοι θεωρούν ότι έδρα της ήταν το χωριό Άγιοι Απόστολοι κοντά στην Πέλλα και άλλοι το χωριό Επισκοπή Νάουσας. Μετά τα τέλη του 9ου αιώνα δεν μαρτυρρείται ξανά σε άλλες πηγές και θεωρείται ότι σε απροσδιόριστο χρόνο τον 9ο ή 10ο αιώνα καταργήθηκε ή συγχωνεύτηκε με γειτονική επισκοπή (την Βεροίας ή Καμπανίας).

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Χατζηαντωνίου 2007, σελ. 155.
2. ↑  Χατζηαντωνίου 2012, σελ. 150.
3. ↑  Χατζηαντωνίου 2007, σελ. 157.

Πηγές
-----

* Χατζηαντωνίου, Ελισάβετ (2007). *Η Μητρόπολη Θεσσαλονίκης από τα μέσα του 8ου αι. έως το 1430: ιεραρχική τάξη - εκκλησιαστική περιφέρεια - διοικητική οργάνωση*. Θεσσαλονίκη: Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ).
* Χατζηαντωνίου, Ελισάβετ (2012). «Αφιέρωμα στη Θεσσαλονίκη για τα 100 χρόνια από την απελευθέρωσή της». *Βυζαντιακά* (Θεσσαλονίκη: Ελληνική Ιστορική Εταιρεία) **30**. .

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Χριστιανισμός
* Πύλη:Ιστορία
 |

 |
Το Χελιδόνιο Ακρωτήριο με τις Χελιδόνιες νήσους στον ορίζοντα
Οι **Χελιδονίδες νήσοι**, γνωστές και ως **Χελιδόνιαι**, **Χελιδονίαι** ή **Πέντε Νησιά** (λατινικά: Chelidoniae Insulae, τουρκικά: Beş Adalar, ιταλικά: Celidoni) είναι συστάδα νησιών στα ανοιχτά του Χελιδόνιου ακρωτηρίου στη νότια ακτή της Μικράς Ασίας, στην Τουρκία. Χελιδόνιον ήταν η αρχαία ελληνική του ονομασία, αλλά ήταν επίσης γνωστό και ως Ιερόν Ακρωτήριον, ενώ στα τουρκικά ονομάζεται Gelidonya Burnu. Το μεγαλύτερο νησί της συστάδας ονομάζεται Μελανίππεια. Άλλα νησιά περιλαμβάνουν την Κορύδελα και την Κραμπούσα. Βρίσκονται σε απόσταση 73 χλμ ανατολικά του Καστελλόριζου.

Τα νησιά αποτελούν φυσικό καταφύγιο για τις φώκιες στη νότια ακτή της Τουρκίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Διεθνής Οργάνωση Τροφίμων και Γεωργίας (1982). *Mammals in the Seas: Report*. **4**. Ηνωμένα Έθνη. σελ. 241. ISBN 9789251005149. Ανακτήθηκε στις 12 Ιανουαρίου 2015.
Συντεταγμένες: 39°36′0″N 16°31′0″E﻿ / ﻿39.60000°N 16.51667°E﻿ / 39.60000; 16.51667

Η **Κοριλιάνο Κάλαμπρο** είναι προάστιο του μεγάλου Δήμου Κοριλιάνο Ροσάνο της Ιταλικής επαρχίας της Κοζέντσα, στην Ιταλική Περιφέρεια Καλαβρία στην νότια Ιταλία. Η Κοριλιάνο Κάλαμπρο βρίσκεται περίπου 40 χιλιόμετρα βορειοανατολικά από την πρωτεύουσα της επαρχίας Κοζέντσα. Ο πληθυσμός της πόλης σύμφωνα με την τελευταία Απογραφή (31 Μαρτίου 2017) είναι 40.428 κάτοικοι. Βρίσκεται στο στόμιο ενός ποταμού που περιέχει ένα υδραγωγείο, το Μεσαιωνικός κάστρο δεσπόζει στην περιοχή με ισχυρούς πύργους και μιά βαθιά τάφρο. Στην κοινότητα βρίσκονται τα ερείπια της αρχαίας πόλης Σύβαρις, της αρχαίας πόλης Θούριοι και μια Λατινική επισκοπή. Η πόλη είχε το 1879 13.000 κατοίκους με 5 εκκλησίες, έξι μονές και λίγα δημόσια κτίρια, υπάρχει εκτεταμένο εμπόριο ξυλείας, εσπεριδοειδών και ελαιόλαδου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Superficie di Comuni Province e Regioni italiane al 9 ottobre 2011». Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής της Ιταλίας. Ανακτήθηκε στις 16  Μαρτίου 2019.
2. ↑  «Popolazione Residente al 1° Gennaio 2018». Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής της Ιταλίας. Ανακτήθηκε στις 16  Μαρτίου 2019.
3. ↑

Πηγές
-----

* Ripley, George; Dana, Charles A. eds. (1879). "Corigliano"

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 131555457
* LCCN: n2004140288
* GND: 4270258-6

 |

 |
Η **Επισκοπή Μυλάσων** είναι πρώην εκκλησιαστική επαρχία του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Βρισκόταν στην Καρία της Μικράς Ασίας με έδρα την πόλη Μύλασα. Εκκλησιαστικά ήταν εκκλησιαστική επαρχία της Μητρόπολης Αφροδισιάδος. Σήμερα η Ρωμαιοκαθολική εκκλησία διορίζει τιτουλάριο καθολικό επίσκοπο.

Άγνωστο πότε δημιουργήθηκε η επισκοπή, πιστεύεται ότι ήταν στους πρώτους χριστιανικούς χρόνους. Την εποχή της Οσίας Ξένης, τον 5ο αιώνα ήταν ήδη επισκοπή, όπως μαθαίνουμε από τον βίο της ήταν διακόνισσά της επισκοπής. Στα τακτικά ή επισκοπή αναφέρεται από τον 7ο έως τον 12ο αιώνα.

### Επισκοπικός κατάλογος

| Όνομα | Έτη | Σημειώσεις |
| --- | --- | --- |
| Άγιος Έφρεμος ή Εφραίμ | 5ος αιώνας |  |
| Κύριλος | 5ος αιώνας |  |
| Παύλος | 5ος ή 6ος αιώνας |  |
| Παρηγόριος  | 5ος αιώνας |  |
| Βασίλειος | 5ος αιώνας  |  |
| Γρηγόριος | 787 |  |
| Ξενοφών | 870 |  |
| Φίλιππος | 879 |  |
| Ιωάννης  | 10ος ή 11ος αιώνας |  |
| Λεόντιος | 11ος αιώνας |  |
| Νικήτας | 11ος αιώνας |  |

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Ραγιά, Ευθυμία (2004). Η κοιλάδα του Μαιάνδρου (7ος-13ος αι.): γεωγραφία και ιστορία (Διδακτορική διατριβή). Αθήνα: Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών (ΕΚΠΑ), σελ. 153
2. 1 2 3 4  «Η Μύλασα ή Μυλάσων ή Μίλας» Σταύρου Π. Καπλάνογλου
3. 1 2 3 4 5 6 7 8  Vincenzo Ruggieri, historical Addendum to the episcopal Lists of Caria, Revue des études byzantines, Année 1996 , σελ. 234
4. ↑  Dumbarton Oaks-ohn bishop of Mylasa (tenth/eleventh century))
5. ↑  Dumbarton Oaks-Leo bishop of Mylasa (eleventh century)
Με τον όρο **Χλωρίνη** αναφερόμαστε στο κατοχυρωμενο -εδώ και 60 έτη- εμπορικό σήμα της εταιρειας ΕΛΑΪΣ - Unilever Hellas, κάτω από το οποίο η εταιρεία διαθέτει στην αγορά διαλύματα υποχλωριώδους νατρίου (NaClO), τα οποία προορίζονται για οικιακή χρήση, κυρίως για καθαρισμό και απολύμανση χώρων και επιφανειών, καθώς επίσης και για λεύκανση ρούχων. Ωστόσο, η ονομασία «χλωρίνη» χρησιμοποιούνταν και από πριν στον ελληνικό χώρο, τουλαχιστον από το 1837, όπως φαίνεται από το παρακάτω κείμενο της εποχής: «...διότι μετὰ τὸν θάνατον ἑνὸς ἐκ τούτων ὁ Τομπακάκης καὶ ὁ Δουμὼν μήτε τοὺς ἤλλαζαν τὰ ἐνδύματα, μήτε τοὺς ἔλουον, μήτε τοὺς ἔπλυνον μὲ χλωρίνην, ὡς ἔκαμνεν ὁ Ἡπίτης...»

Τα χλωριολευκαντικά προϊόντα, όπως η Χλωρίνη, είναι διαλύματα NaClO περιεκτικότητας από 3% έως 6%, ανάλογα με τον κατασκευαστή. Έχουν χρώμα υποκίτρινο, έχουν έντονη οσμή χλωρίου και είναι καυστικά για το δέρμα, τα μάτια και τους βλεννογόνους. Η πυκνότητα ενός διαλύματος 6% είναι περίπου 1,1 gr/cm3. Η δραστικότητα ενός διαλύματος υποχλωριώδους νατρίου εξαρτάται από το χρόνο που μεσολαβεί ανάμεσα στην παρασκευή και στη χρήση του. Και τούτο γιατί υφίσταται υδρόλυση, σχηματίζοντας υποχλωριώδες οξύ, είτε βρίσκεται σε ανοικτό είτε σε κλειστό δοχείο. Η υδρόλυση είναι, επίσης, συνάρτηση της θερμοκρασίας. Το εμπορικό διάλυμα έχει διάρκεια ζωής (διατηρεί την απολυμαντική του δράση)περίπου 12 έως 24 μήνες, με την προϋπόθεση ότι φυλάσσεται σε θερμοκρασίες δωματίου.

Χημικά, το υποχλωριώδες νάτριο είναι ισχυρό οξειδωτικό σε περιεκτικότητες άνω του 40%, ενώ θεωρείται μετρίας οξειδωτικότητας σε διαλύματα κάτω του 40%, όπως η χλωρίνη (NFPA 430, 2000). Ωστόσο, επειδή ως σταθεροποιητής της διάσπασης του, που, όπως προαναφέρθηκε, γίνεται αυτόματα, περιέχεται υδροξείδιο του νατρίου (NaOH), τα χλώρια είναι διαβρωτικά για το δέρμα, τα μάτια και τους βλεννογόνους. Τα χλώρια είναι, επίσης, δηλητήρια, αν καταποθούν. 

Δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται σε συνδυασμό με άλλα λευκαντικά ή χημικά καθαριστικά, επειδή είναι δραστικά και αντιδρούν εύκολα με αυτά. Π.χ. αντιδρούν με υπεροξείδιο του υδρογόνου (γνωστότερο σαν οξυζενέ):

H2O2 + NaClO → NaCl + H2Ο + O2

Η αντίδραση παράγει ελεύθερο οξυγόνο, ενώ με άλλες ουσίες, όπως το υδροχλωρικό οξύ, είναι δυνατό να παραχθεί ελεύθερο αέριο χλώριο, το οποίο είναι ιδιαίτερα επικίνδυνο δηλητήριο.

Στο εμπόριο κυκλοφορούν χλωριολευκαντικά από αρκετούς κατασκευαστές (με συνήθη περιεκτικότητα περίπου 3%), ενώ σε άλλες χώρες έχει το εμπορικό όνομα "bleach" εκτός της Γαλλίας, όπου είναι γνωστή ως "Eau de Javel" από το όνομα της εταιρείας που την έθεσε πρώτη σε εμπορική χρήση.

Πηγές
-----

1. ↑  Από σύγγραμμα του Βασιλείου Κιατίπη με τίτλο *Η πανώλη εις Πόρον και ο Κάρολος Βίπμερ εις την Ελλάδα* (Αθήνα 1837), σελ. 17.
2. ↑  Το σύγγραμμα μπορείτε να το βρείτε εδώ.
3. ↑  «Chemie.de». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Απριλίου 2008. Ανακτήθηκε στις 4 Ιανουαρίου 2008.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85014822
* GND: 4145890-4
* NDL: 00563853

 |

 |
Ο **Εμίλιο Φερέρα** είναι Βέλγος πρώην ποδοσφαιριστής και προπονητής ποδοσφαίρου, γεννημένος στις 19 Ιουνίου 1967 στο Σάαρμπεκ του Βελγίου. Μετά από μια μέτρια καριέρα ως ποδοσφαιριστής ανέλαβε σε ηλικία μόλις 26 ετών προπονητής στην ομάδα των Βρυξελλών την περίοδο 1993-1994. Την επόμενη σεζόν πήγε στην Αμέρικα Μεξικού ως βοηθός του μεγάλου Λέο Μπένακερ για να αποκτήσει εμπειρίες και γύρισε στην ομάδα των Βρυξελλών με το τέλος της σεζόν. Τα επόμενα χρόνια πέρασε από αρκετές βελγικές ομάδες με αποκορύφωμα το πέρασμά του από την Κλαμπ Μπρυζ, μια από της κορυφαίες βελγικές ομάδες, την περίοδο μεταξύ Απριλίου 2006 και Ιανουαρίου 2007. Ακολούθησε ένα σύντομο πέρασμα από την Σκόντα Ξάνθη, ενώ από τον Ιούνιο του 2008 ανέλαβε τον Πανθρακικό Κομοτηνής, που ανέβηκε για πρώτη φορά στη μεγάλη κατηγορία του Ελληνικού ποδοσφαίρου και κατάφερε μετά από μια εντυπωσιακή πορεία να διατηρήσει την ομάδα της Κομοτηνής σχετικά άνετα στη Σούπερ Λίγκα. Από τον Απρίλιο του 2009 ανέλαβε τον Πανιώνιο, αποχωρήσε όμως από την ομάδα τον Ιανουάριο του 2010 λόγω των μέτριων αποτελεσμάτων. Επέστρεψε στην πατρίδα του, όπου βρήκε αμέσως δουλεία στην Κ.Σ.Κ. Λόκερεν, η οποία είχε μείνει ήδη αρκετά πίσω στη βαθμολογία της πρώτης κατηγορίας Βελγίου και παρά την προσπάθεια η ομάδα υποβιβάστηκε. Τον Οκτώβριο του 2010 επέστρεψε στην Κομοτηνή και τον Πανθρακικό για να βοηθήσει την ομάδα που είχε υποβιβαστεί από την Σούπερ Λίγκα και κατέβαλε προσπάθεια για να επανέλθει. Η αδυναμία της ομάδας να ανακάμψει και να διεκδικήσει την άνοδο οδήγησαν στο διαζύγιο μετά από συζητήσεις των δύο πλευρών, όπου ο προπονητής τόνισε ότι δεν σκοπεύει να μείνει και την επόμενη χρονιά παρά την επιθυμία της διοίκησης να παραμείνει και να οργανώσει τον σχεδιασμό και της νέας αγωνιστικής περιόδου. Μετακόμισε στη Σαουδική Αραβία και την Αλ Σαμπάμπ ΦΚ αρχικά ως βοηθός και απο το 2013 ως πρώτος προπονητής. Το 2014 ανέλαβε την Γκενκ.
Οι **εσωτερικοί δορυφόροι του Δία** (ή **ομάδα της Αμάλθειας**) είναι μια ομάδα φυσικών δορυφόρων του Δία. Σε αυτήν συγκαταλέγονται η Μήτις, η Αδράστεια, η Αμάλθεια και η Θήβη. Οι δορυφόροι αυτοί πειρφέρονται γύρω από το Δία σε πολύ μικρές αποστάσεις από αυτόν. Μάλιστα, η Μήτις και η Αδράστεια, που είναι οι δύο εγγύτεροι σε αυτόν, ολοκληρώνουν μια περιφορά γύρω από τον πλανήτη σε λιγότερο από μία μέρα του Δία. Η Αμάλθεια και η Θήβη αποτελούν τον πέμπτο και έβδομο μεγαλύτερο δορυφόρο του Δία, αντίστοιχα. Διάφορες παρατηρήσεις οδηγούν στο συμπέρασμα ότι τουλάχιστον ο μεγαλύτερος δορυφόρος της Ομάδας, η Αμάλθεια, δεν σχηματίστηκε στην περιοχή όπου βρίσκεται σήμερα η τροχιά της, αλλά πολύ πιο μακριά, ή ήταν ένα αντικείμενου του Ηλιακού Συστήματος που αιχμαλωτίστηκε από το Δία. Αυτοί ου δορυφόροι, μαζί με άλλους μικρούς δορυφόρους που δεν έχουν ακόμα εντοπιστεί, αναπληρώνουν και συντηρούν το λεπτό σύστημα δακτυλίων του Δία. Η Μήτις και η Αδράστεια συτνηρούν τον κύριο δακτύλιο του Δία, ενώ η Αμάλθεια και η Θήβη διατηρεί η κάθε μία τον δικό της λεπτό δακτύλιο.

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Δορυφόροι Δία |
| --- |
|  |
| Εσωτερικοί (4) | 
* Μήτις
* Αδράστεια
* Αμάλθεια
* Θήβη
 |
|  |
| Δορυφόροι Γαλιλαίου (4) | 
* **Ιώ**
* **Ευρώπη**
* **Γανυμήδης**
* **Καλλιστώ**
 |
|  |
| Ομάδα Θεμιστούς (1) | 
**Θεμιστώ** |
|  |
| Ομάδα Ιμαλίας (9) | 
* Λήδα
* Έρσα
* S/2018 J 2
* **Ιμαλία**
* Πανδία
* Λυσιθέα
* Ελάρα
* S/2011 J 3
* Δία
 |
|  |
| Ομάδα Καρπούς (2) | 
* S/2018 J 4
* **Καρπώ**
 |
|  |
| Ομάδα Υγείας (1) | 
* **Υγεία**
 |
|  |
| Ομάδα Ανάγκης (26) | 
* Ευπορία
* Δίας LV
* Ευφήμη
* S/2021 J 3
* Δίας LII
* Δίας LIV
* Μνήμη
* Ευάνθη
* S/2003 J 16
* Αρπαλύκη
* Ορθωσία
* S/2022 J 3
* Ελίκη
* S/2021 J 2
* Πραξιδίκη
* Δίας LXIV
* S/2021 J 1
* S/2003 J 12
* Δίας LXVII
* Θελξινόη
* Θυώνη
* S/2003 J 2
* **Ανάγκη**
* Ιοκάστη
* Ερμίππη
* Δίας LXX
 |
|  |
| Ομάδα Κάρμης (30) | 
* S/2022 J 1
* S/2022 J 2
* S/2016 J 3
* Πασιθέα
* Δίας LXIX
* S/2021 J 6
* S/2003 J 24
* Χαλδήνη
* Δίας LXIII
* Ισονόη
* S/2021 J 4
* Καλλιχόρη
* Ερινόμη
* Καλή
* Ειρήνη
* Αίτνη
* Ευκελάδη
* Αρχή
* Ταϋγέτη
* Δίας LXXII
* **Κάρμη**
* Έρση
* Δίας LXI
* Δίας LI
* S/2003 J 9
* Δίας LXVI
* Καλύκη
* S/2018 J 3
* S/2021 J 5
* S/2003 J 10
 |
|  |
| Ομάδα Πασιφάης (18) | 
* Φιλοφροσύνη
* Ευρυδόμη
* Δίας LVI
* S/2003 J 4
* S/2016 J 4
* Δίας LXVII
* Ηγεμόνη
* Πασιφάη
* Σπονδή
* Μεγακλείτη
* Κυλλήνη
* Σινώπη
* Δίας LIX
* Αοιδή
* Αυτονόη
* Καλλιρρόη
* S/2003 J 23
* Κόρη
 |

 |
Ο **Κόσμος 11** (ρωσικά: Космос 11‎, γνωστός και ως **DS-A1 No.1**) ήταν σοβιετικός δορυφόρος επίδειξης τεχνολογίας ο οποίος εκτοξεύτηκε το 1962. Ήταν ο ενδέκατος δορυφόρος που έφερε την ονομασία "κόσμος" και ο τέταρτος του προγράμματος Ντνιεπροπετρόφσκ Σπούτνικ που τέθηκε με επιτυχία σε τροχιά, μετά τους Κόσμος 1, Κόσμος 6 και Κόσμος 8. Κύριος σκοπός της αποστολής ήταν η δοκιμή τεχνολογιών για μελλοντικούς στρατιωτικούς δορυφόρους.

Αποστολή
--------

Εκτοξεύτηκε με πύραυλο Κόσμος-2I 63S1  από το κοσμοδρόμιο του Καπούστιν Γιαρ στις 20 Οκτωβρίου 1962 (04:00 UTC). Τέθηκε επιτυχώς σε χαμηλή περιγήινη τροχιά και παρέμεινε στο διάστημα μέχρι και την 18 Μαΐου 1964 που καταστράφηκε στην ατμόσφαιρα. Ήταν ο πρώτος από επτά δορυφόρους τύπου DS-A1 που στάλθηκαν στο διάστημα.

Δείτε επίσης
------------

* Διαστημικές αποστολές το 1962

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Wade, Mark. «DS-A1». Encyclopedia Astronautica. Ανακτήθηκε στις 25 Μαΐου 2009.
2. ↑  McDowell, Jonathan. «Launch Log». Jonathan's Space Page. Ανακτήθηκε στις 25 Μαΐου 2009.
3. ↑  Wade, Mark. «Kosmos 2». Encyclopedia Astronautica. Ανακτήθηκε στις 25 Μαΐου 2009.
4. ↑  McDowell, Jonathan. «Satellite Catalog». Jonathan's Space Page. Ανακτήθηκε στις 25 Μαΐου 2009.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Διάστημα
 |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Kosmos 11 (έκδοση 592167710) της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η **εσωτερική γαλήνη** (ή **ηρεμία του μυαλού** ) αποτελεί κατάσταση ψυχικής ή πνευματικής ηρεμίας παρά την πιθανή παρουσία στρεσογόνων παραγόντων. Το να διαθέτουμε «γαλήνη» θεωρείται από πολλούς ως κάτι το υγιές ( ομοιόσταση ) και το αντίθετο του άγχους. Όταν βρισκόμαστε σε αυτή την κατάσταση, το μυαλό μας αποδίδει στο βέλτιστο επίπεδο με θετικά αποτελέσματα. Η ηρεμία του μυαλού επομένως συνδέεται με την ευδαιμονία, την ευτυχία και την ικανοποίηση .

Σε ορισμένους πολιτισμούς, η εσωτερική ειρήνη θεωρείται μια κατάσταση συνείδησης ή φώτισης που μπορεί να καλλιεργηθεί με διάφορες μορφές εκπαίδευσης, όπως ασκήσεις αναπνοής, προσευχή, διαλογισμό, τάι τσι ή γιόγκα, επί παραδείγματι.

Οι άνθρωποι δυσκολεύονται να αγκαλιάσουν την εσωτερική τους πνευματικότητα, επειδή οι καθημερινοί στρεσογόνοι παράγοντες τους εμποδίζουν να το πράξουν. Το να βρεις γαλήνη και ευτυχία στις μικρές χαρές της ζωής φαίνεται δύσκολο και τα αποτελέσματα ίσως να μην είναι και τόσο ευχάριστα. Η επίτευξη της πνευματικότητας είναι μια αργή διαδικασία. Υπάρχουν τρόποι μέσω των οποίων μπορεί κάποιος να γίνεται κάποιος καθημερινά όλο και πιο πνευματικός, μέχρι να φτάσει στο απώτερο στάδιο. 

Ο Τενζίν Γκιάτσο τονίζει τη σημασία της εσωτερικής ειρήνης στον κόσμο:

> Το ζήτημα της πραγματικής, διαρκούς παγκόσμιας ειρήνης αφορά τα ανθρώπινα όντα, επομένως τα βασικά ανθρώπινα συναισθήματα βρίσκονται επίσης στις ρίζες του. Μέσω της εσωτερικής γαλήνης, μπορεί να επιτευχθεί πραγματική παγκόσμια ειρήνη. Η εσωτερική γαλήνη αποτελί και προσωπική υπόθεση του κάθε ανθρώπου. Μια ατμόσφαιρα ειρήνης πρέπει πρώτα να δημιουργηθεί μέσα μας και στη συνέχεια να επεκταθεί σταδιακά για να συμπεριλάβει τις οικογένειές μας, τις κοινότητές μας και τελικά ολόκληρο τον πλανήτη.
> 
>

Περαιτέρω ανάγνωση
------------------

* Scupoli, Lorenzo (1875). «Interior Peace or The Path to Paradise». *The Spiritual Combat, together with the supplement and The path of Paradise*. Rivingtons.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «How to find Inner Peace and Happiness within Yourself». *Inner Peace Zone*.
2. ↑  Kraft, Kenneth (1992). *Inner Peace, World Peace: Essays on Buddhism and Nonviolence*. 1992. σελ. 2. ISBN 0-7914-0969-4.
3. ↑  Kraft, Kenneth (1 Ιανουαρίου 1992). *Inner Peace, World Peace: Essays on Buddhism and Nonviolence*. SUNY Press. Ανακτήθηκε στις 19 Αυγούστου 2014.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85098951

 |

 |
Η δέσποινα **Ελένα Αικατερίνα**, σερβ.: *Doamna Elena Ecaterina Rareş*, σερβικά κυριλλικά: Јелена Бранковић‎, (απεβ. 1553) από τον Οίκο των Μπράνκοβιτς ήταν κόρη τού δεσπότη της Σερβίας και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα της Moλδαβίας.

Βιογραφία
---------

Ήταν κόρη τού Γιοβάν δεσπότη της Σερβίας και της Γιελένα Γιάκσιτς. Αδέλφια της ήταν η Μαρίγια σύζυγος τού Φερδινάνδου Φρανκοπάν, η Άννα σύζυγος τού Φιόντορ Σανγκούσκο μαρεσάλη της Βολυνίας και η Μαγδαληνή σύζυγος του Ιβάν Βισνιοβιέκι ευγενούς της Βολυνίας.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε τον Πέτρο Δ΄ Ράρες, πρίγκιπα της Μολδαβίας (1527-38, 41-46). Έγινε επίτροπος της Μολδαβίας το 1551–1553 υπέρ τού γιου της Στεφάνου Ε΄ πρίγκιπα της Μολδαβίας, ως την ενηλικίωσή του.

Αναφορές
--------

* George Marcu (coord.), Dicţionarul personalităţilor feminine din România, Editura Meronia, București, 2009.