recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Θέα της Πιτυούσσας από την ενδοχώρα
Η **Πιτυούσσα** ή **Πιτούσσα** (λατινικά: Pityoussa, τουρκικά: Dana) είναι Μεσογειακό νησάκι στις ακτές της Τουρκίας. Ανήκει στην Επαρχία Μερσίνης και απέχει δυόμισι χιλιόμετρα από την ακτή και 85 χιλιόμετρα βόρεια της Κύπρου. Το σχήμα του παρομοιάζει με ορθογώνιο, έχοντας διαστάσεις 2,7 χλμ × 0,9 χλμ. Η υψηλότερη κορυφή του φτάνει τα 250 μέτρα, ενώ η επιφάνεια του είναι βραχώδης και καλύπτεται με μακία και κίτρινο πευκοδάσος.

Ιστορία
-------

Σύμφωνα με πρόσφατες έρευνες, στην Πιτυούσσα υπήρχαν πολλά ναυπηγεία, τα οποία πιθανότατα χρονολογούνται στην Ύστερη Εποχή του Χαλκού (περί το 1200 π.Χ.). Ο επίκουρος καθηγητής Χακάν Όνιζ λέει ότι το νησί ήταν το μεγαλύτερο αποδεδειγμένο ναυπηγείο στον αρχαίο κόσμο. Υπάρχουν επίσης μερικά ερείπια στη νότια ακτή της ενδοχώρας στραμμένα προς το νησί. Πιθανώς, αυτοί οι δύο οικισμοί ήταν οι θέσεις ελέγχου που κυριαρχούσαν στα δύο άκρα του στενού. Το νησί κατοικήθηκε κατά τη ρωμαϊκή και πρώιμη βυζαντινή εποχή. Υπάρχουν ερείπια από μερικές εκκλησίες, τάφοι, οικίες, υδραγωγεία, ένα ρωμαϊκό λουτρό και ένα λιμανάκι στα βόρεια του νησιού. Σύμφωνα με ορισμένες πηγές, και Γάλλοι έμποροι χρησιμοποιούσαν το νησί ως λιμάνι τους κατά τον Μεσαίωνα.

Δείτε επίσης
------------

* Αφροδισιάδα της Κιλικίας

Παραπομπές
----------

1. ↑  Hürriyet newspaper
2. ↑  «Report of Research Institute». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Ιανουαρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 2 Ιανουαρίου 2022.
3. ↑  *Pocket Guide of Mersin*, MTSO, Mersin, 2004
Ο **Σάμπορ Β΄ του Tσεφ,** πολωνικά: Sambor II Tczewski‎ (π. 1211/1212 – Δεκέμβριος 1277 ή 1278) ήταν δούκας της Πομερελίας και πρίγκιπας του Λουμπιτσέβο Τσέβσκιε.

Βιογραφία
---------

Ο Σάμπορ ήταν γιος του Μέστβιν Α' δούκα της Πομερελίας και μέλος του Οίκου των Σαμποριδών. Ήταν νυμφευμένος με τη Ματθίλδη, κόρη του Ερρίκου Μπόρβιν Β' κυρίου του Μεκλεμβούργου. Η κόρη του Μαργαρίτα Σαμπίρια έγινε βασίλισσα της Δανίας το 1248 με τον γάμο της με τον Χριστόφορο Α' της Δανίας. Ο μοναχογιός τού Σάμπορ Β΄, ο Σουμπίσλαφ, απεβίωσε το 1254. Η κόρη του Ευφημία (ονομάζεται επίσης Aλέντα ή Γιολάντα ή Aδελαΐδα) (γενν. π. 1245 - απεβ. π. στις 15 Φεβρουαρίου 1309) παντρεύτηκε τον Μπολέσλαφ Β΄ τον Κερασφόρο το 1261. Μετά από αυτό ο Σάμπορ ίδρυσε ένα νέο Κιστερκιανό μοναστήρι, τη Σαμπόρια, που βρίσκεται στο σημερινό Πέλπιν.  Ωστόσο, αφορίστηκε τον Μάρτιο του 1266 για αποτυχία να επιστρέψει εδάφη σε ένα μοναστήρι στην Oλίβα. 

Ο Σάμπορ πολέμησε εναντίον του αδελφού του, Σβιεντόπελκ Β΄ και συμμάχησε με το Τευτονικό Τάγμα. Ο Σάμπορ παραχώρησε τα περισσότερα από τα υπάρχοντά του, συμπεριλαμβανομένου του Γκνίεφ (Mέβε), στους Τεύτονες Ιππότες. Αυτό καθιέρωσε οριστικά τους Τεύτονες Ιππότες στην αριστερή όχθη του ποταμού Βιστούλα. Άλλοι, συμπεριλαμβανομένου του ανιψιού του Μέστβιν Β', των εγγονιών και των δουκών της Σιλεσίας Ερρίκου Ε', δούκα της Λεγκνίτσα και Μπολέσλαβ του Ευσεβούς και ο γαμπρός του Ζιεμόμυσλ της Κουγιάβια αμφισβήτησαν τη διαθήκη.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε τη Ματθίλδη, κόρη του Ερρίκου Μπόρβιν Β' κυρίου του Μεκλεμβούργου, και είχε τέκνα:

* Μαργαρίτα, παντρεύτηκε τον Χριστόφορο Α' της Δανίας.
* Σουμπίσλαφ, 1235-1254, απεβ. 19 ετών.
* Ευφημία (ονομάζεται επίσης Aλέντα ή Γιολάντα ή Aδελαΐδα) (γενν. π. 1245 - απεβ. π. στις 15 Φεβρουαρίου 1309), παντρεύτηκε τον Μπολέσλαφ Β΄ τον Κερασφόρο των Πιαστ-Σιλεσίας, Ύπατο Δούκα της Πολωνίας και δούκα της Σιλεσίας στο Βρότσλαφ.

Δείτε επίσης
------------

* Σάμπορ Α΄ της Πομερελίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  dw.1095.
2. ↑  *Czech National Authority Database*. js2016905620. Ανακτήθηκε στις 1  Μαρτίου 2022.
3. 1 2 3  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.
4. ↑  Urban, William (2000). *The Prussian Crusade* (2nd έκδοση). Chicago, Illinois: Lithuanian Research and Studies Center. σελ. 258. ISBN 0-929700-28-7.
5. ↑  Urban, William (2000). *The Prussian Crusade* (2nd έκδοση). Chicago, Illinois: Lithuanian Research and Studies Center. σελ. 309. ISBN 0-929700-28-7.
6. ↑  Urban, William (2000). *The Prussian Crusade* (2nd έκδοση). Chicago, Illinois: Lithuanian Research and Studies Center. σελίδες 348–349. ISBN 0-929700-28-7.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Σάμπορ Β΄ της Πομερελίας** |

* Βιογραφία του Sambor II στο Polski słownik biograficzny

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 81536305
* LCCN: n2014006475
* GND: 137330898
* NKC: js2016905620

 |

 |
Ο **Σώτος Βασιλειάδης** (1905-1990) ήταν Έλληνας συνθέτης και αρχιμουσικός.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στις 5 Απριλίου 1905 στη Θεσσαλονίκη, όπου το 1920 άρχισε να παρακολουθεί μαθήματα βιολιού και θεωρίας στο εκεί Κρατικό Ωδείο. Το 1929 άρχισε τις σπουδές του σχετικά με τη φούγκα, την ενορχήστρωση και τη σύνθεση στο Εθνικό Ωδείο, με δάσκαλο τον Μανώλη Καλομοίρη, και αργότερα σενάρια μουσικής σε χώρες της Ευρώπης (Αυστρία, Ιταλία, Γαλλία). Επέστρεψε στην Ελλάδα, και ορίστηκε διευθυντής του Εθνικού Ωδείου της Θεσσαλονίκης. Εκεί δίδαξε βιολί και θεωρία, αλλά και έγινε διευθυντής της Μεικτής Χορωδίας Θεσσαλονίκης και της ανδρικής χορωδίας Σιδηροδρομικών. Από το 1941 ξεκίνησε η συνεργασία του με την Εθνική Λυρική Σκηνή διευθύνοντας αρκετά γνωστά έργα, ενώ υπήρξε πρόεδρος της Καλλιτεχνικής της Επιτροπής την περίοδο 1988-1990. Μεταξύ 1948 και 1950 δραστηριοποιήθηκε στην Κύπρο, διευθύνοντας το Ωδείο Λύκειο και ιδρύοντας χορωδίες. Πέθανε στην Αθήνα στις 30 Νοεμβρίου 1990.

Έργα
----

Οι συνθέσεις του είναι αποτέλεσμα διασύνδεσης της αρχαιοελληνικής, της βυζαντινής και της δημοτικής μουσικής. Είχε βραβευθεί για πολλές από αυτές τόσο σε εθνικό όσο και σε διεθνές επίπεδο. Μεταξύ των έργων που διυήθυνε ήταν τα εξής:

* Τόσκα, 1942
* Λουτσία ντι Λαμμερμούρ, 1943
* Μια νύχτα στη Βενετία, 1943
* Ο Κουρέας της Σεβίλλης, 1943
* Η Γιορτή της λευτεριάς, 1944

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Σώτος Βασιλειάδης». *virtualmuseum.nationalopera.gr*. Εθνική Λυρική Σκηνή. Ανακτήθηκε στις 11 Αυγούστου 2017.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Σώτος Βασιλειάδης στον *Πανδέκτη*, του Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 70233957
* **ΕΒΕ**: 15637
* LCCN: n80114849
* ISNI: 0000 0000 2185 5551

 |

 |
Ο **Ραψομάτης** ήταν βυζαντινός στρατηγός και στασιαστής, διοικητής του Θέματος Κύπρου. Έζησε τα τέλη 11ου αρχές 12ου αιώνα.

Ο Ραψομάτης πιθανότατα σε συνεννόηση με τον διοικητή της Κρήτης Καρύκη στασίασε κατά του αυτοκράτορα Μανουήλ. Ο αυτοκράτορας έστειλε εναντίον του τον Ιωάννη Δούκα ο οποίος αποκαλεί τον Ραψομάτη απειροπόλεμο και άπειρο σε πολεμικές τέχνες. Ο Δούκας έστειλε εναντίον του στράτευμα με διοικητή τον Μανουήλ Βουτομύτη ο οποίος τον νίκησε και τον έπιασε αιχμάλωτο. Αναφέρεται ότι ο Βουτομύτης τον παρέδωσε στον Δούκα για να τον πάει στην Κωνσταντινούπολη όταν αυτός επιστρέψει εκεί και να τον παραδώσει στον αυτοκράτορα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Μελετήματα βυζαντινής προσωπογραφίας και τοπικής ιστορίας: ανατύπωση άρθρων 1981-1991*, Αλέξης Γ. Κ Σαββίδης, Ηρόδοτος 1992, σελ. 481
2. ↑  Βλάσσιος μοναχός - *Το ιστορικο της κυπριακης τραγωδιας και τα διδαγματα του: σελιδες απο την κυπριακη προδοσια και συμφορα του 1974*, εκδόσεις Ερωδιός, 2006, σελ. 44
3. ↑  Αθηνά Τασουρλή -*Κύπρος*, εκδόσεις Άλφα 1955, σελ. 417
Ο **Ποδοσφαιρικός Όμιλος Παγκύπρια** (ΠΟΠ) ήταν η πρώτη αμιγώς ποδοσφαιρική ομάδα της Κύπρου. Ιδρύθηκε στις 19 Φεβρουαρίου 1916 στη Λευκωσία από απόφοιτους της Αγγλικής Σχολής και καθοδηγητή τον γυμναστή Χαράλαμπο Νικολαΐδης. Ο Νικολαΐδης αποτέλεσε και πρόεδρο του ΠΟΠ. Έδρα της ομάδας ήταν η περιοχή Κουπάτι στη Λευκωσία. Το χρώμα της φανέλας του ΠΟΠ ήταν το πράσινο. Ο Ποδοσφαιρικός Όμιλος Παγκύπρια θεωρείται ως ο «πατέρας» των κυπριακών ποδοσφαιρικών σωματείων.

Ο ΠΟΠ ήταν πολύ δημοφιλής στους κατοίκους της Λευκωσίας. Το 1919 ο ΠΟΠ κατέκτησε το πρωτάθλημα που διοργανώθηκε από την Αγγλική Σχολή με τη συμμετοχή τεσσάρων ομάδων, νικώντας στον τελικό την Τουρκική Αθλητική Λέσχης με 1-0.

Ο ΠΟΠ διαλύθηκε το Μάρτιο του 1924 εξαιτίας διαφωνιών μεταξύ των ποδοσφαιριστών του. Την τότε εποχή οι ομάδες δεν είχαν προπονητή. Την ενδεκάδα επέλεγε ο αρχαιότερος ή ο καλύτερος παίχτης της ομάδας. Μια διαμάχη ξέσπασε μεταξύ δύο ποδοσφαιριστών του ΠΟΠ για τη θέση του δεξιού κυνηγού. Οι γηραιότεροι Τηλέμαχος Γαβριηλίδης και Χριστάκης Συμεωνίδης υποστήριζαν για τη θέση αυτή ο μεν πρώτος τον Γιαννουρή και ο δεύτερος τον Αλέκο Ταβερνάρη. Η διαφωνία οδήγησε τον Τηλέμαχο Γαβριηλίδη και τους υποστηριχτές τους στην αποχώρηση από τον ΠΟΠ και στην ένταξη τους στον «Πανεργατικό Όμιλο», ο οποίος είχε ιδρυθεί το 1921 στη Λευκωσία και ήταν η ομάδα της εργατικής τάξης. Μετά την εξέλιξη αυτή μετονομάστηκε σε «Ποδοσφαιρικός Σύνδεσμος Πανεργατικός». Ο Χριστάκης Συμεωνίδης και οι υποστηριχτές του προσχώρησαν στο νεοσύστατο σωματείο Ένωσις Νέων Τραστ, το οποίο ιδρύθηκε στις 19 Σεπτεμβρίου 1924 από μια ομάδα διαπρεπών μελών της κοινωνίας της Λευκωσίας.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Μελετίου 2011, σελ. 16-17
2. ↑  Γαβριηλίδης & Παπαμωυσέως 2001, σελ. 9
3. 1 2 3 4 5 6  «24sports.com.cy | ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ | 100 χρόνια από την ίδρυση της πρώτης αμιγώς ποδοσφαιρικής ομάδας». *24sports.com.cy*. 2016-02-16. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2016-10-21.. Ανακτήθηκε στις 2016-10-21.
4. 1 2 3  Μελετίου 2011, σελ. 22
5. 1 2 3 4  Γαβριηλίδης & Παπαμωυσέως 2001, σελ. 11
6. ↑  Γαβριηλίδης & Παπαμωυσέως 2001, σελ. 10
7. 1 2  Μελετίου 2011, σελ. 18

Βιβλιογραφία
------------

* Γαβριηλίδης, Μιχάλης· Παπαμωυσέως, Στέλιος (2001). *Ένας αιώνας Κυπριακό ποδόσφαιρο*. Λευκωσία: Ο Συγγραφέας. ISBN 9963-8720-1-8.
* Μελετίου, Γιώργος (2011). *Κυπριακό ποδόσφαιρο 1900-1960*. Λευκωσία: Power Publishing. ISBN 978-9963-688-87-6.

Δείτε επίσης
------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Ποδόσφαιρο στην Κύπρο
Ο **Ρούσσος Ι. Κούνδουρος** (Άγιος Νικόλαος Κρήτης, 1923 - 3 Μαρτίου 1990) ήταν Έλληνας γιατρός, αντιστασιακός και πρωτοπόρος της ελεύθερης ραδιοφωνίας. Πατέρας του ήταν ο Ιωσήφ Κούνδουρος, νομικός και βουλευτής, που είχε υπηρετήσει και ως υπουργός. Ασχολήθηκε επίσης με τον κινηματογράφο και σκηνοθέτησε πολλές ταινίες μικρού μήκους και ντοκιμαντέρ, όπως το "Στα ίχνη του Μεγάλου Αλεξάνδρου".

Βιογραφία
---------

Αφού ολοκλήρωσε το Γυμνάσιο στον Άγιο Νικόλαο, γράφτηκε στην Ιατρική Σχολή. Πολέμησε στην Εθνική Αντίσταση (στο ΕΑΜ και στον ΕΛΑΣ) κατά τη γερμανική Κατοχή. Ήταν πρωτοπόρος στην ίδρυση του κόμματος της ΕΔΑ και κατά την εξορία του στη Μακρόνησο ήταν γνωστός ως "ο γιατρός της Μακρονήσου".

Το 1953 ίδρυσε το Ινστιτούτο Μορφωτικού και Επιστημονικού Κινηματογράφου και γύρισε μια σειρά από επιστημονικές ταινίες σε 16 χιλιοστά και με χρώμα, με θέμα τη χειρουργική. Βραβεύτηκε με το πρώτο βραβείο στο Διεθνές Φεστιβάλ Επιστημονικού Κινηματογράφου στις Κάννες (1956). Λίγα χρόνια αργότερα, το 1958, τέθηκε επικεφαλής μιας ομάδας μαζί με το Ροβήρο Μανθούλη, το Φώτη Μεσθεναίο, το Γιάννη Μπακογιαννόπουλο και τον Ηρακλή Παπαδάκη που αποσκοπούσε στο να διαδοθεί και να αναπτυχθεί το ντοκιμαντέρ. Η Πολιτεία θα τον εμπιστευτεί τη διεύθυνση του κινηματογράφου. Το 1961 ανέλαβε ειδικός σύμβουλος στον τομέα του κινηματογράφου στο υπουργείο Προεδρίας και έργο του ήταν η οργάνωση της Υπηρεσίας Κινηματογραφικών Επικαίρων και Ντοκιμαντέρ. Η λειτουργία της υπηρεσίας διακόπηκε το 1967, εξαιτίας της χούντας.

Κατά την περίοδο της δικτατορίας ο Κούνδουρος έφυγε στη Γαλλία και εργάστηκε στην UNESCO ως σύμβουλος σε θέματα ΜΜΕ. 
Μετά το πραξικόπημα του 1974 εναντίον του Μακαρίου στην Κύπρου, ανέλαβε την οργάνωση πλωτού ραδιοφωνικού σταθμού, που μετέδωσε μεταξύ άλλων και τη φωνή του Μακαρίου που ανέφερε ότι ήταν ζωντανός.

Έπειτα από την αποκατάσταση της δημοκρατίας στην Ελλάδα επέστρεψε στη γενέτειρά του και ανέλαβε την έκδοση του μαχητικού περιοδικού "Πολιτικά Θέματα". Στα τέλη της δεκαετίας του ' 80 διηύθυνε το Κανάλι 15 , μια συμβολική ομάδα που εξέπεμπε συμβολικά και της οποίας τα μέλη συνελήφθησαν και παραπέμφθηκαν σε δίκη.
Ο αγώνας του Κούνδουρου για τη νομιμοποίηση των ραδιοφωνικών σταθμών βρήκε τελικά απήχηση και στις 25 Ιανουαρίου 1988 δημοσιεύτηκε το Προεδρικό Διάταγμα με το οποίο επιβλήθηκε η κατάργηση στο κρατικό μονοπώλιο στα ΜΜΕ.

Πέθανε το Μάρτιο του 1990 από ανακοπή καρδιάς.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Πληροφορίες για το Ρούσσο Ι. Κούνδουρο, Σφακιά, η ρίζα της Κρήτης, ανάκτηση 4-8-2013.
2. 1 2 3  Έφυγε ένας πρωτοπόρος της ελεύθερης ραδιοφωνίας, εφημερίδα Ανατολή, φ. 6/3/1990, σελ. 3.
3. ↑  Αλίντας Δημητρίου, Λεξικό Ταινιών Μικρού Μήκους (1939 - 1992), εκδόσεις Καστανιώτη 1993.
4. ↑  Βιογραφία Κατερίνας Σχοινά. Biblionet.gr
5. ↑  Ανδρέα Ρουμελιώτη, Είμαστε στον Αέρα. Κεφάλαιο «Χρονολόγιο της ελεύθερης ραδιοφωνίας», εκδόσεις Παρατηρητής, ανάκτηση μέσω ιστολογίου MetaJournalism 5/9/2016
Ο **Ραϊμούνντο ντε Λενκάστρε**, πορτογαλ. Raimundo de Lencastre (απεβ. 1666) από τον κλάδο των Αβίς-Λενκάστρε ήταν 4ος δούκας τού Αβέιρο (1636-63). Επίσης δούκας και μαρκήσιος τού Τόρρες Νόβας (1632-36).

Βιογραφία
---------

Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Γεωργίου ντε Λενκάστρε 1ου δούκα τού Τόρρες Νόβας και της Άννα Μανρίκε δε Καδένας, κόρης τού 3ου δούκα της Μακουέδα από την Ισπανία.

Το 1632 απεβίωσε ο πατέρας του Γεώργιος και τον διαδέχθηκε ως 4ος μαρκήσιος τού Τόρρες Νοβας και 2ος δούκας τού Τόρρες Νόβας. Το 1636 απεβίωσε η μητέρα τού Γεωργίου, η Ζουλιάνα ντε Λενκάστρε 3η δούκισσα του Αβέιρο, την οποία ο Ραϊμούνντο διαδέχθηκε ως 4ος δούκας τού Αβέιρο.

Το 1640 ο κλάδος Αβίς-Μπραγκάνσα εκτόπισε τους Αψβούργους από την Πορτογαλία και ο Ραϊμούνντο ήταν υποψήφιος για το Συμβούλιο τού Κράτους. Ωστόσο το 1659 διέφυγε στη Βρέστη της Βρεττάνης και μετά μετέβη στην Ισπανία, όπου υποστήριξε τα δικαιώματα των Αψβούργων στον Πορτογαλικό θρόνο. Τον υποδέχθηκε στη Μαδρίτη ο Φίλιππος Δ΄ της Ισπανίας και τού απένειμε τον τίτλο τού δούκα τού Κιουδάδ Ρεάλ. Αν και η μητέρα και η αδελφή του ζούσαν στη Μαδρίτη, δεν ένοιωθε άνετα μεταξύ των συντηρητικών ευγενών εκεί.

Το 1663 στην Πορτογαλία καταδικάστηκε για προδοσία· ο Ιωάννης Δ΄ της Πορτογαλίας κατάσχεσε το δουκάτο τού Ραϊμούνντο και το παραχώρησε στον θείο αυτού Πέτρο ντε Λενκάστρε, υποστηρικτή των Μπραγκάνσα. Το 1665 οι Ισπανοί προσπάθησαν για τελευταία φορά να καταλάβουν την Πορτογαλία. Ο Ραϊμούνντο συμβούλευσε μία ταυτόχρονη ναυτική εκστρατεία, που θα ξεκινούσε από το Κάδιθ και τελικά ηγήθηκε αυτής. Η εκστρατεία δεν ήταν επιτυχής και ο Ραϊμούνντο απεβίωσε το 1666 στο Κάδιθ.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε τη Λουίζα-Κλαίρη τού Λιν, κόρη τού Κλαύδιου Λαμοράλ 3ου πρίγκιπα τού Λιν, αλλά δεν απέκτησαν απογόνους.

Από μη νόμιμη σχέση είχε τέκνα:

* (νόθος) Πέντρο, απεβ. πολεμώντας στη Σικελία.
* (νόθη) Ζενέμπρα-Σιμόες. Οι απόγονοί της είναι η οικογένεια Μεϊρέλες Γκαρρίντο στην Πορτογαλία.
* (νόθη) Μικαέλα-Μαρία ντε Μεντόσα απεβ. 1718, παντρεύτηκε τον Ζοάο Μπότο Πιμέντελ Κόρτε-Ρεάλ.

Πηγές
-----

* "Nobreza de Portugal e do Brasil" – Vol. II, pages 344 and 345; Vol. III, pages 446 and 447. Published by Zairol Lda. Lisbon 1989.
Ο **Ποδοσφαιρικός Σύλλογος Αγγλικής Παροικίας Πάτρας** ιδρύθηκε το 1921 από νεαρούς Άγγλους που ζούσαν στην Πάτρα. 

Για γήπεδο χρησιμοποιούσε ένα οικόπεδο στην περιοχή του σημερινής συνοικίας του Σκαγιοπουλείου, που τότε ήταν εξοχή. Λόγω έλλειψης αντίπαλου σωματείου στην αρχή αγωνιζόταν με τα πληρώματα πολεμικών και εμπορικών ξένων πλοίων, κυρίως αγγλικών, που έπιαναν στο λιμάνι της πόλης. Το 1922 όταν ο Παναχαϊκός Γ.Σ. επανίδρυσε το ποδοσφαιρικό του τμήμα έγιναν πολλοί αγώνες μεταξύ των δύο ομάδων. Το 1922 έδωσαν έναν αγώνα υπέρ του ταμείου αποκατάστασης προσφύγων με εισιτήριο 2,50 δρχ. στον οποίο νικητής αναδείχτηκε ο Παναχαϊκός με σκορ 3-2. Το 1924 το σωματείο λόγω ίδρυσης πολλών πλέον σωματείων στα οποία προσχώρησαν οι παίκτες του, διαλύθηκε.

Πηγές
-----

* *Η Πάτρα στις αρχές του 20ου αιώνα. Μέσα από γυάλινες φωτογραφικές πλάκες – ανέκδοτο υλικό*, Εκδόσεις TYPORAMA. ISBN 960-7620-14-3.
* *Η Πάτρα στις αρχές του 20ου αιώνα. Μέσα από την οικογενειακή συλλογή – λεύκωμα της Edith W. Morphy*, Εκδόσεις TYPORAMA. ISBN 960-7620-20-8.
* Νίκος Ε. Πολίτης, *Πατραϊκός Αθλητισμός*, Β΄ Τόμος, *Από την εποχή του Τόφαλου έως την ίδρυση της Παναχαϊκής*, Πάτρα: Αχαϊκές Εκδόσεις, 1997, ISBN 960-7164-92-x
* Νίκος E. Πολίτης, *Πατραϊκός Αθλητισμός*, Α΄ Τόμος, *Η πρώτη δεκαετία 1891-1900*, Πάτρα: Αχαικές Εκδόσεις, 1994, ISBN 960-7164-91-1
Στα πλαίσια της μουσικολογίας, ως **ραψωδία** ορίζεται ορχηστρικό ή άλλο έργο, σε μία κίνηση, το κύριο χαρακτηριστικό του οποίου είναι ο απαγγελτικός χαρακτήρας. Οι ραψωδίες στη μουσική είναι συνήθως ευμεγέθη σε διάρκεια έργα, στα οποία αντιπαραβάλλονται «επεισόδια» και διαφορετικές υφές, που αφορούν κατά κύριο λόγο στα στοιχεία του ρυθμού, της τονικότητας, της ενορχήστρωσης κλπ. Συνδέεται άμεσα με το στοιχείο του αυτοσχεδιασμού, ενώ παραπλήσια μουσικά είδη θεωρούνται το συμφωνικό ποίημα, η φαντασία καθώς και η παραλλαγή.

Ως μουσικός όρος, η ραψωδία έλκει την καταγωγή της από το ομώνυμο αρχαίο λογοτεχνικό είδος, το οποίο επικεντρώνεται στην ποιητική (μετρική) αφήγηση ηρωικών βίων (έπη). Μέχρι τον 16ο αι. ραψωδία στη δυτική Ευρώπη αποτελεί έναν όρο-ομπρέλα, που συγκεντρώνει πολλά λογοτεχνικά είδη, κυρίως δε αυτά που χαρακτηρίζονται από ελεύθερη δομή. Κατά τον 18ο αι. η ραψωδία ως λογοτεχνικό είδος μεταλαμπαδεύεται στη μουσική, όπως μέσα από το έργο του Κρίστιαν Φρήντριχ Ντάνιελ Σούμπαρτ *Μουσικές Ραψωδίες* (1786), το οποίο αποτελεί μια συλλογή τραγουδιών με συνοδεία πληκτροφόρου, καθώς και κάποια σολιστικά κομμάτια για πληκτροφόρο. Υπό τη ρομαντική φιλελληνική τάση, το 1810, ο Βοημός συνθέτης Václav Tomášek γράφει δεκαπέντε ραψωδίες για σόλο πιάνο, μεταξύ άλλων έργων με αρχαιοελληνική χροιά (διθύραμβος, εκλογή). Περίφημο παράδειγμα ρομαντικής ραψωδίας αποτελεί και η *Ραψωδία για Άλτο* έρ. 53 (1869) του Γιοχάνες Μπραμς, ο επικός χαρακτήρας του οποίου είναι τυπικό δείγμα του ώριμου ρομαντισμού.

Μέχρι τα τέλη του 19ου αι. η ραψωδία αφορά κυρίως οργανικά έργα, με κύριο όργανο το πιάνο και αργότερα -με την άνοδο της συμφωνικής μουσικής- για μεγάλη συμφωνική ορχήστρα. Ο επικός χαρακτήρας που επιτάσει ο όρος ραψωδία συνδέθηκε συχνά με τα εθνικά αισθήματα στον χώρο της μουσικής, γεγονός που συνέβαλλε στη χρήση του όρου από πλειάδα συνθετών διαφόρων εθνικών σχολών, όπως Αντονίν Ντβόρζακ, Φραντς Λιστ, Τζόρτζε Ενέσκου κλπ. 

Τον 20ό αι. η χρήση του όρου αρχίζει να φθίνει, ενώ υπό το πλαίσο του νεοκλασικισμού πολλοί συνθέτες στρέφονται σε παραδοσιακές δομές, όπως το κοντσέρτο και τη συμφωνία, εντάσσοντας σ' αυτά τα όποια επικά ή ηρωικά χαρακτηριστικά της έμπνευσής τους. 

Σπουδαία παραδείγματα ραψωδιών από την ιστορία της μουσικής αποτελούν μεταξύ άλλων η *Γαλάζια Ραψωδία* του Τζωρτζ Γκέρσουιν, η *Ουγγρική Ραψωδία* του Φραντς Λιστ, η *Ραψωδία πάνω σ' ένα θέμα του Παγκανίνι* του Σεργκέι Ραχμάνινοφ, η *Ισπανική Ραψωδία* του Μωρίς Ραβέλ, οι ραψωδίες του Μπέλα Μπάρτοκ κλπ. 

Το 1975 το ροκ συγκρότημα Queen γράφει το περίφημο *Bohemian Rhapsody*, το οποίο αν και δεν εντάσσεται στα πλαίσια της συγκριτικής μουσικολογίας της δυτικής κλασικής μουσικής, εντούτοις, με τον αφηγηματικό και επεισοδιακό του χαρακτήρα, διαφαίνεται να ενστερνίζεται τις βασικές αρχές του όρου.

Πηγές
-----

* Rink, John, λήμμα *Rhapsody*, The New Grove Dictionary of Music and Musicians, Λονδίνο 2001
Η **Πρεσβεία του Ισραήλ στην Αθήνα** βρίσκεται στην οδό Μαραθωνοδρόμων 1 στο Παλαιό Ψυχικό. Το Προξενείο του Ισραήλ βρίσκεται στο ίδιο κτήριο με την Πρεσβεία του Ισραήλ στην Αθήνα και η είσοδος είναι από την οδό Μουσών.

Η Πρεσβεία του Ισραήλ αρχικά στεγάστηκε στην οδό Ηροδότου το 1948, αμέσως μετά την ίδρυση του Κράτους του Ισραήλ, ως Διπλωματική Αντιπροσωπία του Ισραήλ. Αργότερα μεταφέρθηκε στην οδό Κουμπάρη. Σήμερα στεγάζεται σε κτήριο που κτίστηκε τη δεκαετία του 1930 ως ιδιωτική κατοικία. Στη δεκαετία του 1970 το κτήριο αγόρασε η Ισραηλιτική Κοινότητα Θεσσαλονίκης, η οποία το παραχώρησε στο Κράτος του Ισραήλ το 1975, για να στεγάσει τη Διπλωματική Αντιπροσωπία του. 

Με την de jure αναγνώριση του Κράτους του Ισραήλ από την ελληνική κυβέρνηση τον Μάιο του 1990, η Διπλωματική Αντιπροσωπία αναβαθμίστηκε σε Πρεσβεία. 

Από τον Σεπτέμβριο του 2019, πρέσβης του Ισραήλ στην Ελλάδα ήταν ο Γιόσι Αμράνι, ενώ από τον Οκτώβριο του 2022 είναι ο Νόαμ Κατς.

Η πρεσβεία.
Εκτεταμένες εργασίες ανακαίνισης το 2007 είχαν ως αποτέλεσμα να αλλάξει η εξωτερική όψη του κτηρίου της Πρεσβείας και να αναμορφωθούν οι εσωτερικοί χώροι.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ιστοσελίδα της Πρεσβείας του Ισραήλ στην Αθήνα

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Ο Γιόσι Αμράνι, νέος πρέσβης του Ισραήλ στην Ελλάδα». *HuffPost Greece*. 18 Σεπτεμβρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 4 Μαΐου 2020.
2. ↑  «Ποιός είναι ο νέος Πρέσβης του Ισραήλ, Νοάμ Κατς, που επέδωσε τα διαπιστευτήριά του». *HuffPost Greece*. 3 Οκτωβρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 8 Δεκεμβρίου 2022.
Ο **Ραδοάλδος**, γερμ. Radolad (απεβ. 651) από τον Οίκο των Γκαουζιδών ήταν δούκας του Μπενεβέντο (του νοτιότερου δουκάτου των Λομβαρδών στη μεσαιωνική Ιταλία) από το 646 ως το 651. 

Ο σταυρός του Γισούλφου Α΄ δούκα του Φρίουλι, πάππου του Ραδοάλδου.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του Γισούλφου Β΄ δούκα του Φρίουλι και της Ρομίλδας των Αγιλολφιδών, κόρης του Γαριβάλδου Α΄ δούκα της Βαυαρίας.

Ο μεγαλύτερος "αδελφός" του Άιουλφ Α΄ ήταν διανοητικά ασταθής και ο Ραδοάλδος με το νεότερο αδελφό του Γριμοάλδο υπηρέτησαν ως αντιβασιλείς. Ο Ραδοάλδος και ο Γριμοάλδος είχαν υιοθετηθεί από τον Αρέχι Α΄ δούκα του Μπενεβέντο, του οποίου ο Αϊούλφος Α΄ ήταν φυσικός γιος του.

Το 646 Σλάβοι επιδρομείς εισέβαλλαν κοντά στο Σιπόντο της Αδριατικής. Ο Αϊούλφος οδήγησε προσωπικά τον στρατό του εναντίον των επήλυδων, αλλά το άλογό του έπεσε σε μία τάφρο, που είχαν σκάψει οι Σλάβοι γύρω από το στρατόπεδό τους και, αφού τον περικύκλωσαν, τον σκότωσαν. Ο Ραδοάλδος τον διαδέχθηκε με την υποστήριξη του Ροθάριου ηγεμόνα των Λομβαρδών. Ο Ραδοάλδος γνώριζε τη Σλαβική γλώσσα και τους παρακίνησε να αποχωρήσουν. Τον διαδέχθηκε ο Γριμοάλδος.

Πηγές
-----

* Paul the Deacon. Historia Langobardorum. Available at Northvegr.
Ο **Ραφαήλ Ρομάνοβιτς Πετρουσάνσκι** (*ουκρανικά : Рафаїл Романович Петрушанський*) (15 Αυγούστου 1895, Μελιτόπολη, επαρχία Ταβρίγια, Ρωσική Αυτοκρατορία, 2 Σεπτεμβρίου 1937) ήταν σοβιετικός πολιτικός, Ουκρανικής καταγωγής, και δήμαρχος του Κιέβου από το 1934 έως το 1937.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1895 στη Μελιτόπολη , από την ηλικία των 13 ε΄των έμεινε ορφανός από πατέρα κι άρχισε να εργάζεται. Το 1915, μετά το ξέσπασμα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, επιστρατεύτηκε και πήρε μέρος στις μάχες στο αυστριακό μέτωπο με το 75ο Σύνταγμα της Σεβαστούπολης (1915-1917). Τραυματίστηκε και του απονεμήθηκε το παράσημο του Αγίου Γεωργίου για το Θάρρος του.

Μέλος του Ουκρανικού κομμουνιστικού κόμματος από το 1919. Το 1924 ήταν πρόεδρος του σωματείου οικοδόμων. Από τον Μάιο του 1926 ήταν μέλος του προεδρείου της εκτελεστικής επιτροπής της περιφέρειας του Κιέβου και επικεφαλής του τμήματος εργασίας.

Μετά την αποφοίτησή του από το ινστιτούτο πολιτικών μηχανικών του Κιέβου το 1932, εργάστηκε ως διευθυντής ορυχείου στο εργοτάξιο του μετρό της Μόσχας. Από τον Αύγουστο έως τον Δεκέμβριο του 1933 - Αντιπρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου του Χάρκοβο και επικεφαλής του Κομμουνιστικού Κόμματος του Χάρκοβο.

Μετά τη μεταφορά της πρωτεύουσας στο Κίεβο τον Μάρτιο του 1934 - Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου του Κιέβου.

Συνελήφθη τον Ιούλιο του 1937 κατά τις Σταλινικές διώξεις για συμμετοχή στην «αντεπαναστατική τροτσκιστική οργάνωση» και εκυελέστηκε στις 2 Σεπτεμβρίου 1937. Το όνομα του αποκαταστάθηκε το 1956 λόγω έλλειψης στοιχείων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *birth certificate*. babynyar.org/storage/arch-files/%D1%84\_%D1%80-1654-%D0%BE%D0%BF1-%D1%81%D0%BF%D1%80553-0142\_VCayLxU.jpg.
2. ↑  Киіві. Перше засідання нового Окрвиконкому // Пролетарська правда. — 1926. — № 108 (1408). — 14 травня. — С. 4.

Πηγές
-----

* Київ. Історична енциклопедія. 1917–2000 рр.
* *Карамаш С. Ю.* Керівники Києва // Поділ і ми. — 2001. — № 4–5 (41–42). — С. 18–31.
* *Салій Іван Миколайович* Обличчя столиці в долях її керівників / Іван Салій; [ред.[Ковалинський Віталій Васильович. : Довіра, 2008. — С. 55, 56, 57. —  **ISBN 978-966-507-226-3**.
* *Кумок В. Н. Воловник С. В.* Евреи Мелитополя. — Т. 1. — Мелитополь: ООО «Издательский дом МГТ», 2012. — С. 717. —  **ISBN 978-966-197-167-6**.
Ο **Ρενώ Γ'** (π. 1141) από τον Οίκο της Νορμανδίας-Σουασόν, ήταν κόμης του Σουασόν.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του Ιωάννη Α΄ κόμη του Σουασόν και της Αβελίν ντε Πιερεφόν.

Λίγα είναι γνωστά για τον Ρενώ Γ΄, εκτός από το ότι κληρονόμησε την κομητεία του Σουασόν από τον πατέρα του το 1115. Μετά το τέλος του Ρενώ Γ¨ το 1141,  ο Ιβό Β΄ ντε Νεσλ (Ιvo II de Nesle) επιλέχθηκε ως διάδοχός του στην κομητεία του Σουασόν από τον επίσκοπο του Σουασόν, Ζοσελέν ντε Βιερζί.

Οικογένεια
----------

Ο Ρενώ Γ¨ νυμφεύτηκε την Μπατίλντ (Bathilde), άγνωστης οικογένειας, το 1137. Δεν καταγράφονται παιδιά. Ο Ρενώ Γ΄ ήταν ο τελευταίος από τους Νορμανδούς κόμητες του Σουασόν.

Σημειώσεις
----------

1. 1 2 3 4  Ανακτήθηκε στις 16  Ιουλίου 2019.
2. ↑  Becket 2000, σελ. 52.
3. ↑  Slack 2001, σελ. 75.

Πηγές
-----

* Becket, Thomas (2000). Duggan, Anne, επιμ. *The Correspondence of Thomas Becket, Archbishop of Canterbury, 1162-1170*. **I**. Oxford University Press.
* Slack, Corliss Konwiser (2001). *Crusade Charters, 1138-1270*. Arizona Center for Medieval and Renaissance Studies.
Το «Πόθος» ανακατευθύνει εδώ. Για την ελληνική θεότητα, δείτε: Πόθος (μυθολογία).
Ο **Πόθος** είναι φημισμένο γλυπτό του αρχαίου Έλληνα γλύπτη Σκόπα. Το πρωτότυπο που έχει χαθεί χρονολογείται στο 330 π.Χ. ενώ πολλά αντίγραφα της Ρωμαϊκής εποχής σε μάρμαρο φυλάσσονται στα μουσεία. Σημαντικότατο αντίγραφο είναι το έκθεμα στα Μουσεία Καπιτωλίου στη Ρώμη. Συνολικά σώζονται περίπου είκοσι αντίγραφα, στο Μουσείο του Λούβρου και αλλού.

Περιγραφή
---------

Το άγαλμα παρουσιάζει έναν νεαρό γυμνό έφηβο, με λεπτά χαρακτηριστικά και εύκαμπτο σώμα. Ακουμπάει κάπου με το αριστερό του χέρι. Η κεφαλή είναι μικρή με όμορφη κώμη, αφηρημένη έκφραση με το βλέμμα στραμμένο προς τον ουρανό. Συνοδεύεται από μια περιστερά.

Ερμηνεία
--------

Το άγαλμα αντιπροσωπεύει το ιδανικό του ερωτικού ρεμβασμού, του πόθου και το ίνδαλμα της αγάπης. Συμβολίζει την επιθυμία και την αναπόληση. Την ερμηνεία αυτή έδωσε για πρώτη φορά ο Φούρτβένγκλερ.

Ιστορική τοποθέτηση
-------------------

Το έργο φέρει τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της τέχνης του 4ου αιώνα π.Χ. Το πρότυπο χρονολογείται πιθανώς στο τελευταίο στάδιο της παραγωγής του Σκόπα. Αναφέρεται από τον Παυσανία και τον Πλίνιο, και ήταν μέλος μιας ομάδας αγαλμάτων μαζί με τον Έρωτα και τον Υμέναιου που ήταν αφιερωμένα στα Μέγαρα στην Αφροδίτη, τον Φαέθοντα και στη Σαμοθράκη.

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Πόθος** |


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Έργα του Σκόπα |
| --- |
|  |
| 
* *Ο αναπαυόμενος Άρης*
* *Κεφαλή της θεάς Υγείας*
* *Κεφαλή του Μελέαγρου*
* *Μεγάλο ανάγλυφο του Σκόπα*
* *Πόθος*
* *Μαινάς ορχούμενη*
 |

 |
***Ρακίνας και Σαίξπηρ*** (γαλλικός τίτλος: *Racine et Shakespeare*) είναι δοκίμιο του Σταντάλ στο οποίο τάσσεται υπέρ του ρομαντισμού ενάντια στον κλασικισμό. Γραμμένο μεταξύ 1823 και 1825, υποστηρίζει την αναζήτηση της νεωτερικότητας και την εγκατάλειψη των παλιών κανόνων που δεν είχαν πλέον θέση και δεν ίσχυαν πια παρά μόνο λόγω συντηρητισμού και ακαδημαϊκού κομφορμισμού. 

Γράφτηκε δύο χρόνια πριν από τον πρόλογο του *Κρόμγουελ* του Βικτόρ Ουγκώ και τα δύο κείμενα έθεσαν τις θεωρητικές βάσεις του λογοτεχνικού Ρομαντισμού στη Γαλλία.

Περιεχόμενο
-----------

Ο Σταντάλ, υπερασπιζόμενος την ιδέα μιας σύγχρονης λογοτεχνίας, ισχυρίζεται ότι ο κανόνας των τριών ενοτήτων (του χρόνου, του τόπου και της δράσης όπως είχαν κωδικοποιηθεί τον 17ο αιώνα από τους Γάλλους τραγικούς ποιητές με βάση την αρχαία ελληνική τραγωδία) δεν είναι απαραίτητος και επαινεί το θέατρο σε πεζογραφία.

«Το να είσαι ρομαντικός σημαίνει να περιφρονείς τις καθιερωμένες σχέσεις, να παραβιάζεις τυπικές απαγορεύσεις, να αγνοείς την ποιητική που καταπιέζει το μυαλό και περιορίζει την ιδιοφυΐα, σημαίνει να ταράζεις συνήθειες, να τολμάς να καινοτομείς, να προσφέρεις ζωντανά έργα, σε άμεση επαφή με καθημερινές ανάγκες και προβλήματα: Ο Ρομαντισμός σε όλες τις τέχνες είναι αυτό που αντιπροσωπεύει τους σημερινούς ανθρώπους, και όχι εκείνους των ηρωικών εποχών των τόσο μακρινών μας, και που μάλλον δεν υπήρξαν ποτέ». 

Τάσσεται υπέρ ενός θεάτρου που να προσαρμόζεται στις ιστορικές συνθήκες και τη λογοτεχνική ζωή της εποχής του: «Οι Ρομαντικοί δεν συμβουλεύουν κανέναν να μιμηθεί απευθείας τα δράματα του Σαίξπηρ. Αυτό που πρέπει να μιμηθούμε από αυτόν τον σπουδαίο άνθρωπο είναι ο τρόπος μελέτης του κόσμου μέσα στον οποίο ζούμε και η τέχνη να δίνουμε στους συγχρόνους μας ακριβώς το είδος της τραγωδίας που χρειάζονται, αλλά που δεν έχουν το θάρρος να διεκδικήσουν, τρομοκρατημένοι κατά κάποιο τρόπο από τη φήμη του μεγάλου Ρακίνα.»

Και συνεχίζει: «Ο ρομαντισμός είναι η τέχνη που παρουσιάζει στον κόσμο λογοτεχνικά έργα που, στη σημερινή κατάσταση των συνηθειών και των πεποιθήσεών τους, είναι πιθανό να τους δώσουν τη μεγαλύτερη δυνατή ευχαρίστηση. Ο κλασικισμός, αντίθετα, τους παρουσιάζει τη λογοτεχνία που έδινε τη μεγαλύτερη δυνατή ευχαρίστηση στους παππούδες τους».

Εν ολίγοις, για τον Σταντάλ, το να είναι κάποιος ρομαντικός σημαίνει να είναι αποφασιστικά και απόλυτα σύγχρονος με την εποχή του.

Παραπομπές
----------

1. ↑ . «britannica.com/topic/Racine-et-Shakespeare».
2. ↑ . «academia.edu/Stendhals\_Racine\_et\_Shakespeare\_the\_Classicist\_Romantic\_conflict\_and\_Racine\_as\_the\_overlooked\_mystical\_romantic».
3. ↑ . «gallica.bnf.fr/ark:/Racine et Shakspeare / Stendhal».
4. ↑ . «gallica.bnf.fr/essentiels/stendhal/racine-shakespeare».
5. ↑  Yves Ansel, introduction aux *Œuvres romanesques complètes de Stendhal*, vol. 1, Éditions Gallimard, Collection Pléiade, 2005, P34.
Η **ρεολογία** (διεθνής ελληνικός όρος) αποτελεί ιδιαίτερο επιστημονικό κλάδο της μηχανικής με κύριο αντικείμενο έρευνας και μελέτης τη ροή της ύλης, κυρίως σε υγρή κατάσταση, καθώς επίσης και τη συμπεριφορά των «μαλακών στερεών» ή στερεών υπό συνθήκες πλαστικής ροής που παρουσιάζουν ελαστικές παραμορφώσεις σε εφαρμοζόμενη δύναμη, όπως π.χ. οι λάσπες, το υγρό μπετό, τα εναιωρήματα, οι μπογιές, οι σάλτσες, το αίμα, κ.λπ.

Έχοντας υπόψη τη διάκριση των ρευστών σε **νευτώνεια ρευστά**, (εκείνα που διατηρούν σταθερό ιξώδες στο ρυθμό ροής), και τα **μη-νευτώνεια ρευστά**, (εκείνα που αλλάζουν το ιξώδες αναλόγως του ρυθμού ροής), γίνεται αντιληπτό ότι η Ρεολογία εξετάζει κυρίως τη συμπεριφορά των μη-νευτώνείων ρευστών όπου δια της πειραματικής εφαρμογής της **ρεομετρίας**, προσδιορίζει τον ελάχιστο αριθμό ή ποσό διεργασιών που συνδέονται με τους ρυθμούς παραμόρφωσης, ή απλούστερα τη σχέση "ροής /παραμόρφωσης", καθώς και την εσωτερική δομή των ρευστών κατά τη προηγούμενη σχέση.  

Γενικότερα η Ρεολογία και η Ρεομετρία, αν και πολλές φορές φέρονται ως συνώνυμες καλύπτουν όλο εκείνο το πεδίο που αφήνει ακάλυπτο η κλασσική Μηχανική των ρευστών.

Ο όρος φέρεται να επινοήθηκε το 1920, από τον Ευγένιο Μπίνγχαμ (Eugene Γ. Bingham), από το γενικευμένο γνωστό γνωμικό του αρχαίου Έλληνα φιλόσοφου Ηράκλειτου "*Τα πάντα ρει*".

Πηγές
-----

* *Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος-Larousse-Britannica*, τόμ. 52ος, σελ. 23

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η προέλευση της Ρεολογίας: Μια σύντομη ιστορική αναδρομή από τον Deepak Doraiswamy, Πανεπιστήμιο του Σίδνεϋ
* Ρουμανική Εταιρεία Ρεολογίας
* Βρετανική Εταιρεία Ρεολογίας
* Αυστραλιανή Εταιρεία Ρεολογίας
* Αμερικανική Εταιρεία Ρεολογίας
* Rheonova: Γαλλική Ρεολογική Tεχνολογική Πλατφόρμα
Ο **πιγκουίνος των Γκαλάπαγκος** (*Spheniscus mendiculus*) είναι πιγκουίνος ενδημικός των Νησιών Γκαλάπαγκος. Είναι ο μόνος πιγκουίνος που ζει βόρεια του ισημερινού. Τα δροσερά νερά του ρεύματος Χούμπολτ και Κρόμγουελ τους επιτρέπουν να επιβιώνουν παρά το τροπικό γεωγραφικό πλάτη.

Ο μέσος πιγκουίνος έχει μήκος 49 εκατοστών και βάρος 25 κιλά. Είναι το δεύτερο μικρότερο είδος πιγκουίνου, μετά το μικρό πιγκουίνο. Έχουν μαύρο κεφάλι με λευκό περίγραμμα γύρω από τα μάτια. Τα θηλυκά είναι μικρότερα από τα αρσενικά.

Περίπου το 90% των πιγκουίνων ζουν στο νησί Fernandina και τη δυτική ακτή της νήσου Isabela, στο δυτικό τμήμα του αρχιπελάγους. Μικροί πληθυσμοί επίσης να εμφανιστούν στο Σαντιάγκο, Βαρθολομαίος, βόρεια της Σάντα Κρουζ και στο Floreana. Το βόρειο άκρο της Isabela διασχίζει τον ισημερινό, με την έννοια ότι κάποιοι πιγκουίνοι ζουν στο βόρειο ημισφαίριο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «World Wide Fund for Nature - Galapagos Penguin Facts». World Wide Fund for Nature.
Μια γαλάζια σαπουνοθήκη με σαπούνι
Η **σαπουνοθήκη** ή σαπουνιέρα είναι ένα αβαθές και πλατύ δοχείο ή βάση, όπου τοποθετείται μια πλάκα σαπούνι και είναι κατάλληλο ώστε το σαπούνι να στεγνώνει μετά τη χρήση χωρίς να κολλά. Οι σαπουνοθήκες βρίσκονται συνήθως δίπλα σε έναν νιπτήρα ή νεροχύτη, πάνω από μια μπανιέρα ή μέσα σε μια ντουζιέρα. Οι περισσότερες σαπουνοθήκες είναι κατασκευασμένες από υδατοστεγή υλικά, όπως το πλαστικό, το κεραμικό, το μέταλλο ή το γυαλί, ενώ υπάρχουν και σαπουνοθήκες από μπαμπού. Επίσης, ένα πιατάκι ή ένα σφουγγάρι μπορούν να χρησιμεύσουν ως πρόχειρη σαπουνοθήκη. Το αντίστοιχο της σαπουνοθήκης για υγρό σαπούνι ή αφρό σαπουνιού είναι ένας διανομέας σαπουνιού.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Mayhew, Elizabeth (12 July 2017). «How to give household clutter a new life». *Washington Post*.. Ανακτήθηκε στις 2 February 2018.
Ο **Σάββας Εξουζίδης** (γεννημένος στις 4 Δεκεμβρίου 1981) είναι Έλληνας αμυντικός ποδοσφαιριστής που έχει αγωνιστεί σε διάφορες ομάδες στην Ελλάδα, στην Κύπρο, στη Γερμανία και στην Ολλανδία. Έχει ύψος 1,93 μ. Στο τέλος της σεζόν 2009-2010 είχε παίξει σε 143 ματς πρωταθλήματος στην Ελλάδα και είχε πετύχει 7 γκολ.

Βιογραφικό
----------

Ο Σάββας Εξουζίδης γεννήθηκε στις 4 Δεκεμβρίου 1981 στη Στουτγκάρδη της Γερμανίας. Ξεκίνησε να αγωνίζεται επαγγελματικά το 2000 στη Λούντβιγκσμπουργκ (SpVgg Ludwigsburg) και το 2002 πήγε στον Άρη Λεμεσού Κύπρου. Την επόμενη σεζόν αγωνίστηκε στον Ποσειδώνα Ν. Πόρων και από το 2004 ως το 2007 έπαιξε με τον Πανιώνιο στην Α΄ Εθνική και στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ.

Ακολούθως, έπαιξε για μια σεζόν στην ολλανδική Βααλβάικ και έπστρεψε στην Ελλάδα, στον Ηρακλή Θεσσαλονίκης. Τη σεζόν 2009-10 αγωνίζεται με τον Πιερικό στη Β΄ Εθνική.

Καριέρα
-------

| Χρονιές | Σύλλογος | Συμμετοχές | Γκολ |
| --- | --- | --- | --- |
| 2000-2002 |  Λούντβιγκσμπουργκ | 13 | 0 |
| 2002-2003 |  Άρης Λεμεσού | 11 | 1 |
| 2003-2004 |  Ποσειδών Ν. Πόρων | 3 | 0 |
| 2004-2007 |  Πανιώνιος | 54 | 2 |
| 2007-2008 |  Βάαλβαϊκ | 34 | 4 |
| 2009 |  Ηρακλής Θεσσαλονίκης | 3 | 0 |
| 2009-2010 |  Πιερικός |  |  |
| 2010-2011 |  Διαγόρας Ρόδου |  |  |

Παραπομπές
----------

1. ↑  (πολλαπλές γλώσσες) *FBref.com*. 91eff84d.

Αναφορές
--------

* player history

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* "Football League Αφιέρωμα 2010-2011", εφ. Εξέδρα, 11/9/2010.
Ο **Ροδόλφο Μάρτιν Αρουαμπαρένα** (*Rodolfo Martín Arruabarrena*, 20 Ιουλίου 1975) είναι Αργεντινός ποδοσφαιριστής. Αγωνίστηκε ως παίκτης στη θέση του αριστερού μπακ στην Τίγρε της Αργεντινής και έχει μεγάλη θητεία στα γήπεδα της Ευρώπης.

Καριέρα
-------

Ο Αρρουαμπαρρένα γεννήθηκε στο Μάρκος Παζ της Αργεντινής. Ξεκίνησε την καριέρα του στην Μπόκα Τζούνιορς το 1992 και έπειτα από πολυετή θητεία στην ομάδα του Μπουένος Άιρες, με μια μικρή διακοπή το 1996 όταν παραχωρήθηκε δανεικός στη Ροσάριο Σεντράλ, μεταπήδησε στην ισπανική Βιγιαρρεάλ (2000). Εκεί καθιερώθηκε άμεσα στη βασική ενδεκάδα, ενώ αρκετές φορές αγωνίστηκε ως αρχηγός μέχρι το 2007 που αποχώρησε. Ήταν μάλιστα μέλος της ομάδας που προχώρησε μέχρι τα ημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ την περίοδο 2005-06.

Επόμενος σταθμός της καριέρας του ήταν η ΑΕΚ, όπου όμως δεν κατάφερε να φανεί αντάξιος των απαιτήσεων της ομάδας, με αποτέλεσμα να μείνει το καλοκαίρι του 2008 ελεύθερος παρά το γεγονός ότι είχε συμβόλαιο για έναν ακόμα χρόνο και να επιστρέψει στην Αργεντινή.

Ο *Βάσκος*, όπως είναι το προσωνύμιό του, έχει αγωνιστεί 7 φορές με την Εθνική Αργεντινής από το 2000 έως το 2007, χωρίς όμως να συμμετάσχει σε κάποια μεγάλη διοργάνωση.

Μετά την αποχώρησή του από τα γήπεδα έγινε προπονητής.

Τίτλοι
------

*(όλοι με την Μπόκα Τζούνιορς)*

* **Πρωταθλητής Αργεντινής (2)**

Απερτούρα 1998, Κλαουσούρα 1999
* **Κόπα Λιμπερταδόρες (1)**

2000
* Κόπα ντε Όρο 1993
Ο **Πύργος της Βικτωρίας** είναι μνημείο στο Σαιν-Πιέρ-Πορ, στο Γκέρνζι, το οποίο ανεγέρθηκε προς τιμήν μιας επίσκεψης της Βασίλισσας Βικτωρίας και του Πρίγκιπα Αλβέρτου στο νησί, το 1846.

Καθώς η βασιλική επίσκεψη του 1846 ήταν η πρώτη φορά κατά την οποία ένας βασιλεύον μονάρχης επισκεπτόταν το νησί, μια μικρή πλάκα γρανίτη τοποθετήθηκε ώστε να σημειώνει το μέρος όπου η Βασίλισσα πάτησε για πρώτη φορά στο έδαφος του λιμανιού του Σαιν-Πιέρ-Πορ. Την επόμενη χρονιά, ο αρχιτέκτονας Γουίλιαμ Κόλινγκ κλήθηκε να φτιάξει σχέδια για την ανέγερση ενός πύργου ως ανάμνηση της επίσκεψη του μονάρχη.

Ο χώρος που επιλέχτηκε για τον Πύργο της Βικτωρίας ήταν ένα πήλινο ανάχωμα απέναντι από το Οπλοστάσιο, όπου φιλοξενούνταν η φρουρά του Γκέρνζι. Στις 27 Μαΐου 1848, ο θεμέλιος λίθος του μνημείου τοποθετήθηκε από τον Κυβερνήτη του Γκέρνζι, Υποστράτηγο Τζον Μπελ, στη διάρκεια μακράς τελετής. Στην βάση του θεμέλιου λίθου τοποθετήθηκε κάψουλα που περιείχε νομίσματα του Γκέρνζι και της Αγγλίας.

Ένας δημόσιος κήπος δημιουργήθηκε αργότερα, στον οποίο τοποθετήθηκαν δύο κανόνια, τα οποία ήταν λάφυρα από τους Ρώσους στη διάρκεια του Κριμαϊκού Πολέμου που πλέον είναι τοποθετημένα στα τείχη του Κάστρου Κορνέτ. Χρόνια αργότερα, προστέθηκαν κι άλλα πολυβόλα όπλα στον κήπο, όμως αυτά είτε διαλύθηκαν είτε θάφτηκαν λίγο πρίν την έλευση του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ώστε οι εισβάλουσες γερμανικές δυνάμεις να πιστέψουν ότι το νησί δεν ήταν οχυρωμένο. Δύο γερμανικά πολυβόλα τα οποία είχαν ταφεί εκεί, ξεθάφτηκαν το 1978 και βρίσκονται, πλέον, και πάλι στον κήπο.

Το 1999 μετά την διαπίστωση προβλημάτων στατικότητας του κτιρίου, ο πύργος έκλεισε για το κοινό. Άνοιξε ξανά στις 24 Μαΐου 2006, ανήμερα των γενεθλίων της Βασίλισσας Βικτωρίας, κατά την διάρκεια μιας αναπαράστασης της τελετής που συνόδευσε την τοποθέτηση του θεμελίου λίθου του το 1848. Ο Υποκυβερνήτης, Αντιναύαρχος Σερ Φάμπιαν Μάλμπον KBE, άνοιξε εκ νέου τον Πύργο, παρουσία του Βαΐλου Τζόφρεϊ Ρόουλαντ.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  «Victoria Tower». *BBC News Guernsey*. BBC. 3 Απριλίου 2008. Ανακτήθηκε στις 7 Σεπτεμβρίου 2012.
2. ↑  «Sir Fabian reopens Victoria tower». *BBC News*. BBC. 24 Μαΐου 2006. Ανακτήθηκε στις 7 Σεπτεμβρίου 2012.

Συντεταγμένες: 49°27′29″N 2°32′34″W﻿ / ﻿49.4581°N 2.5428°W﻿ / 49.4581; -2.5428
Συντεταγμένες: 37°59′22.013″N 22°16′12.684″E﻿ / ﻿37.98944806°N 22.27019000°E﻿ / 37.98944806; 22.27019000

Ο **Πύργος της Ζαρούχλας** ή (λανθασμένα) **Πύργος του Ασημάκη Φωτήλα** είναι οχυρή οικία που βρίσκεται στο χωριό Ζαρούχλα Αχαΐας και αποτελεί διατηρητέο μνημείο από το 1985. Ήταν οχυρωμένη κατοικία της οικογένειας Ντεμίρη και κατόπιν πέρασε στην οικογένεια Φωτήλα. Ο πύργος σήμερα διατηρείται σε άριστη κατάσταση, ανακαινισμένος, και λειτουργεί σαν ξενώνας, 38 χιλιόμετρα από τα Καλάβρυτα.

Άγνωστο πότε κατασκευάστηκε πρώτη φορά. Η παράδοση λέει για τον δεσπότη του Μυστρά που έμεινε για λίγο καιρό στο χωριό και έχτισε τον πύργο. Άλλοι αναφέρουν ότι κατασκευάστηκε πιθανότατα τον 17ο αιώνα. Γνωστοί είναι οι ιδιοκτήτες του μετά την επανάσταση του 1821, όμως λανθασμένα έχει επικρατήσει η παράδοση ότι ιδιοκτήτης του ήταν και ο Ασημάκης Φωτήλας.

Είναι χτισμένος σε οχυρή θέση δίπλα σε ρέμα με δύο πατώματα και είσοδο από τον 1ο όροφο ενώ το ισόγειο δεν είχε θύρα ούτε παράθυρα κι η είσοδος γινόταν από κάποια εσωτερική σκάλα. Στον δεύτερο και τελευταίο όροφο ο πύργος έχει πολεμίστρες ενώ πάνω από την είσοδο στον 1ο όροφο ζεματίστρα. Στον 1ο όροφο διασώζεται και σήμερα το οθωμανικό τζάκι που είχε.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6 7  Μαρία Π. Μπελογιάννη - Ασημακοπούλου, «Ο Πύργος της Ζαρούχλας», *CORPUS Αρχαιολογία. Ιστορία των πολιτισμών*, τχ. 22 (Δεκέμβριος 2000), σελ. 38-43.
2. ↑  «The courtyard of the tower». *trekearth.com*.
3. ↑  «Πευκοδάση, λίμνες και ψητές πέστροφες». *tovima.gr*.
4. ↑  «Ζαρούχλα - Καλάβρυτα». *athinorama.gr*.
5. ↑  «Ο Πύργος της Ζαρούχλας. *pyrgoszarouhlas.gr*.
6. ↑  «Πύργος της Ζαρούχλας». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 18 Ιανουαρίου 2014.
Ο **Ροδόλφος Α΄**, γερμ. Rudolf I (859 - 25 Οκτωβρίου 912) ήταν βασιλιάς της Άνω Βουργουνδίας (888-912).

Βιογραφία
---------

Ήταν ο μόνος γιος του Κορράδου Β΄ δούκα της Άνω (βορειοανατολικής) Βουργουνδίας και της Βαλντράντας των Ουνταλριχιδών, κόρης του Άντριαν δούκα της Ορλεάνης, και χήρας του Ροβέρτου Γ΄ κόμη του Βορμς.

Από τον πατέρα του κληρονόμησε τη θέση του βοηθού ηγουμένου στο αββαείο του Σαιν-Μωρίς-αν-Βαλαί, πράγμα που τον έκανε από τους πιο ισχυρούς μεγιστάνες της Άνω Βουργουνδίας (σήμερα είναι η δυτική Ελβετία και η Φράνσε-Κοντέ).

Μετά την καθαίρεση και την αποβίωση του Καρόλου Γ΄ της Δυτικής Φραγκίας, οι ευγενείς και ο ανώτερος κλήρος της Άνω Βουργουνδίας συναντήθηκαν στο Σαιν-Μωρίς και εξέλεξαν τον Ροδόλφο Α΄ ως βασιλιά. Αυτός διεκδίκησε όλη τη Λοθαριγγία, δηλ. και τις σημερινές περιοχές Λωρραίνη και Αλσατία, αλλά ο Αρνούλφος, ο νέος βασιλιάς της Ανατολικής Φραγγίας (ανιψιός του Καρόλου Γ΄), τον ανταγωνίστηκε σε αυτό. Εκείνος γρήγορα ανάγκασε τον Ροδόλφο να εγκαταλείψει τον ισχυρισμό του με ανταμοιβή την αναγνώρισή του ως βασιλιά της Βουργουνδίας. Ωστόσο οι σχέσεις τους έμειναν, με διαλείμματα, εχθρικές ως το 894.

Οι σχέσεις του με τους άλλους γείτονές του ήταν φιλικότερες. Μάλιστα η αδελφή του Αδελαΐδα παντρεύτηκε τον Ριχάρδο των Μπιβινιδών δούκα της (βορειοδυτικής) Βουργουνδίας και η κόρη του Αδελαΐδα τον βασιλιά της Κάτω (νότιας) Βουργουνδίας.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε την Γκουίλα των Μπιβινιδών, ίσως κόρη του Μπόζο της Κάτω (νότιας) Βουργουνδίας (αδελφού του Ριχάρδου) και είχε τέκνα:

* Ροδόλφος Β΄ π. 880-937, βασιλιάς της Βουργουνδίας.
* Αδελαΐδα, παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Γ΄ των Μπιβινιδών τον *Τυφλό*, βασιλιά της Κάτω (νότιας) Βουργουνδίας & Προβηγκίας (γιο του Μπόζο της Προβηγκίας). Για τον Λουδοβίκο Γ΄ ήταν ο δεύτερος γάμος· σε πρώτο είχε νυμφευτεί την Άννα των Μακεδόνων, κόρη του Λέοντα ΣΤ΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων.
* Βίλλα, παντρεύτηκε τον Μπόζο Α΄ μάργραβο της Τοσκάνης.

Όταν ο Ροδόλφος Α΄ απεβίωσε, η Γκουίλα έκανε δεύτερο γάμο με τον Ούγο των Μποζονιδών βασιλιά της Λομβαρδίας (αδελφό του Μπόζο Α΄).

Πηγές
-----

* Jackman, Donald C. (2008). Ius hereditarium Encountered II: Approaches to Reginlint. Editions Enlaplage.
* Riché, Pierre (1993). The Carolingians: A Family Who Forged Europe. Translated by Allen, Michael Idomir. University of Pennsylvania Press. ISBN 978-0-8122-1342-3.
* Reuter, Timothy (1991). Germany in the early middle ages, c. 800-1056. Addison-Wesley Longman Ltd. ISBN 0-582-49034-0.
* Wood, Susan (2006). The Proprietary Church in the Medieval West. Oxford University Press.

Παραπομπές σε πηγές
-------------------

1. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*. p887.htm#i8861. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  p67233.htm#i672324.
3. ↑  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003. I00020435.
4. ↑  pantheon.world/profile/person/Rudolph\_I\_of\_Burgundy.
5. ↑  p67233.htm#i672324. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 49659847
* GND: 104349972
* HDS: 020777

 |

 |
Ο **Στεφάν Ντεμόλ** (11 Μαρτίου 1966 - 22 Ιουνίου 2023) ήταν Βέλγος προπονητής ποδοσφαίρου και πρώην διεθνής παίκτης.

Ως ποδοσφαιριστής
-----------------

Άρχισε να αγωνίζεται από την ηλικία των 9 ετών στην ομάδα νέων της *ΦΚ Ντρόγκενμπος* και το 1980 εντάχθηκε στην ΡΣΚ Άντερλεχτ.

Θεωρούμενος μεγάλο ταλέντο, ο Ντεμόλ σύντομα (1985) προωθήθηκε στην ανδρική ομάδα, όπου κατέλαβε τη θέση του κεντρικού αμυντικού και άρχισε να συγκεντρώνει πάνω του τα βλέμματα άλλων μεγάλων συλλόγων της Ευρώπης.

Έτσι το 1988 υπέγραψε συμβόλαιο με την ιταλική Μπολόνια και τον επόμενο χρόνο βρέθηκε στην Πόρτο. Το 1990 ήταν ποδοσφαιριστής της γαλλικής Τουλούζ, ενώ το 1991 επέστρεψε στη χώρα του για χάρη της Σταντάρ Λιέγης, με την οποία επίσης διακρίθηκε κατακτώντας το Κύπελλο Βελγίου το 1993.

Στη συνέχεια φόρεσε τη φανέλα της Σερκλ Μπρυζ (1994) και την επόμενη χρονιά αυτήν της πορτογαλικής Σπόρτινγκ Μπράγκα.

Ακολούθησαν ο Πανιώνιος, η ελβετική Λουγκάνο και η Τουλόν της Β΄ κατηγορίας της Γαλλίας. Το 1998 έπαιξε στην Ντέντερλο και τερμάτισε την καριέρα του το 2000 με την τοπικής κατηγορίας ΣΚ Χάλε.

Ο Ντεμόλ αγωνίσθηκε 38 φορές στην Εθνική ομάδα του Βελγίου και σκόραρε 1 φορά, εναντίον της Σοβιετικής Ένωσης στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1986, στο Μεξικό.

Απεβίωσε από καρδιακή ανακοπή στις 22 Ιουνίου 2023

Ως προπονητής
-------------

Μετά το πέρας της σταδιοδρομίας του ως παίκτη, ανέλαβε προπονητής ή βοηθός προπονητή σε διάφορες ομάδες. Το φθινόπωρο του 2004 προσλήφθηκε στο Αιγάλεω, το οποίο οδήγησε στους ομίλους του κυπέλλου ΟΥΕΦΑ. Μετά την αποχώρησή του από το Αιγάλεω δήλωσε ότι απολύθηκε διότι δεν συμφωνούσε με τον πρόεδρο της ομάδας για το στήσιμο αγώνων.

Το 2005 ήταν βοηθός προπονητή στη Σταντάρ Λιέγης και από το 2006 βοηθός του Ρενέ Βαντερέϊκεν στην Εθνική ομάδα του Βελγίου. Από το καλοκαίρι του 2010 ως το Νοέμβριο του 2011 ήταν προπονητής του ΠΑΣ Γιάννινα.

Ομάδες
------

Οι ποδοσφαιρικοί σύλλογοι στους οποίους αγωνίστηκε ο Ντεμόλ στην καριέρα του ήταν οι εξής:

* ως το 1980:  Ντρόγκενμπος
* 1980-1988:  ΡΣΚ Άντερλεχτ
* 1988-1989:  Μπολόνια
* 1989-1990:  ΦΚ Πόρτο
* 1990-1991:  Τουλούζ
* 1991-1994:  Σταντάρ Λιέγης
* 1994-1995:  Σερκλ Μπρυζ
* 1995-1996:  Σπόρτινγκ Μπράγκα
* 1996-1997:  Πανιώνιος: 3 (0)
* 1997-1998 (α΄):  Λουγκάνο
* 1997-1998 (β΄):  Τουλόν
* 1998-1999:  Ντέντερλο
* 1999-2000:  ΣΚ Χάλε

**Εθνική ομάδα**

* 1985-1990(;):  Βέλγιο: 38 συμμετοχές - 1 γκολ

Παραπομπές
----------

1. ↑   (22 Ιουνίου 2023). «Voormalig Rode Duivel Stéphane Demol is overleden op 57-jarige leeftijd». *sporza.be* (στα Ολλανδικά). Ανακτήθηκε στις 23 Ιουνίου 2023.
2. ↑  H πτώση του Αιγάλεω
Πύργος του Ορμίσδα (5ος μ.Χ. αιώνας)
Πύργος του Ορμίσδα (Η ανατολική όψη, στο πάνω μέρος της οποίας φαίνεται η πλίνθινη επιγραφή)
Ο **πύργος του Ορμίσδα** είναι τετραγωνικός πύργος που βρίσκεται στα ανατολικά βυζαντινά τείχη της Θεσσαλονίκης, παραπλεύρως της οδού Δεινάρχου, απέναντι από το νεκροταφείο των προτεσταντών.

Περιγραφή
---------

Τα ανατολικά τείχη που αποτελούνται από ορθογώνιους πύργους με πλίνθινο σταυρό στην εξωτερική τους όψη κατασκευάστηκαν κατά την παλαιοχριστιανική περίοδο της Θεσσαλονίκης, στα μέσα του 5ου μ.Χ. αιώνα και ακολούθησαν την χάραξη της ρωμαϊκής περιόδου. Ο πύργος του Ορμίσδα που χαρακτηρίζεται από την πλίνθινη επιγραφή στο ανατολικό επάνω μέρος του πύργου και η οποία αναφέρει: «…τείχεσιν αρρήκτοις Ορμίσδας εξετέλεσε την δε πόλι(ν) χείρας έχων καθαράς…» δηλαδή: «Με ακλόνητα κάστρα οχύρωσε ο Ορμίσδας αυτή την πόλη, έχοντας καθαρά τα χέρια του», μας πληροφορεί λοιπόν για την χρηστή διαχείριση των δημόσιων πόρων κατά την εκτέλεση των έργων από πλευράς του Ορμίσδα. Ο Ορμίσδας, περσικής πιθανόν καταγωγής, ήταν υψηλός αξιωματούχος και συγκεκριμένα έπαρχος της Ανατολής επικεφαλής της αιγυπτιακής φρουράς της πόλης, υπεύθυνος μάλλον για την ανοικοδόμηση των τειχών που έγινε στα τέλη του 4ου με αρχές του 5ου αιώνα, επί βασιλείας του Μεγάλου Θεοδοσίου Α’.

Πηγές
-----

* Ενημερωτική πινακίδα Εφορείας Αρχαιοτήτων Πόλης Θεσσαλονίκης
* https://www.kastra.eu/castlegr.php?kastro=thesniki

Παραπομπές
----------