recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ριγωτή θαλάσσια ανεμώνη
Τα **εξακοράλλια** (*Hexacorallia*) είναι μία υφομοταξία ανθόζωων, την οποία αποτελούν περίπου 4.300 είδη υποθαλάσσιων ζωντανών οργανισμών. Τα εξακοράλλια είναι πολύποδες, που σχηματίζουν σύνολα με εξαγωνική συμμετρία, δηλαδή με 6 άξονες συμμετρίας στη δομή του σώματός τους. Περιλαμβάνει το σύνολο των πετρωδών κοραλλιών, όλες τις θαλάσσιες ανεμώνες και τα ζωανθίδια. Η υφομοταξία έχει 5 τάξεις. Τα εξακοράλλια ξεχωρίζουν από την άλλη μεγάλη υφομοταξία των ανθόζωων, τα οκτακοράλλια, καθώς έχουν 6 (ή και λιγότερους) αντί οκτώ άξονες συμμετρίας. Τα πλοκάμια τους είναι απλά, αδιακλάδωτα και συνήθως περισσότερα από οκτώ. Οι (μαλακοί) πολύποδες ζουν σε αρκετά είδη σε αποικίες και μπορούν να εκκρίνουν έναν ασβεστώδη εξωσκελετό. Καθώς συμβαίνει με όλα τα κνιδόζωα, αυτοί οι οργανισμοί έχουν έναν πολύπλοκο βιολογικό κύκλο, που περιλαμβάνει μία κινούμενη, πλαγκτονική φάση, και μία ακολουθούσα φάση χωρίς κινητήρια όργανα. Στα εξακοράλλια υπάγεται και η σημαντική προϊστορική τάξη τετρακοράλλια, της οποίας τα μέλη έχουν εξαφανισθεί εδώ και εκατοντάδες εκατομμύρια έτη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Daly, M.; Brugler, M.P.; Cartwright, P.; Collins, A.G.; Dawson, M.N.; Fautin, D.G.; France, S.C.; McFadden, C.S. *και άλλοι*. (2007-07-21). «The phylum Cnidaria: A review of phylogenetic patterns and diversity 300 years after Linnaeus». *Zootaxa* **1668**: 1–766. doi:10.11646/zootaxa.1668.1.11. ISSN 1175-5326.
2. ↑  Light. Sol Felty (2007). *The Light and Smith Manual: Intertidal Invertebrates from Central California to Oregon*. University of California Press. σελ. 177. ISBN 978-0-520-23939-5.
Σύγχρονο αναλογικό ρολόι
Καθώς το ημερονύκτιο αποτελείται από 24 ώρες της ημέρας, χωρίζεται σε δύο ισομερείς περιόδους: π.μ. (προ μεσημβρίας) και μ.μ. (μετά μεσημβρίαν).

Ο ημερήσιος κύκλος ξεκινά στις 12 τα μεσάνυχτα (συνήθως αναφέρεται ως 12:00 π.μ.), διαρκεί έως τις 12 το μεσημέρι (συνήθως αναφέρεται ως 12:00 μ.μ.) και συνεχίζεται μέχρι τις 11:59μμ. Το σύστημα έλαβε την παρούσα μορφή του τον 16ο αιώνα. Το 12ωρο ρολόι μπορεί να εντοπιστεί μέχρι τη Μεσοποταμία και την αρχαία Αίγυπτο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «The History of Clocks». 13 Οκτωβρίου 2008. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Οκτωβρίου 2008. Ανακτήθηκε στις 12 Νοεμβρίου 2017.
Ο **Ζεράλντ Κλερβίλ** (γεννήθηκε 25 Απριλίου του 1976) είναι Αϊτινός πρώην αθλητής του στίβου ο οποίος αγωνίστηκε στο αγώνισμα των 400 μέτρων στους άνδρες στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2000. Κατέγραψε επίδοση 46,69 δευτερολέπτων, τοποθετώντας τον ως 8ο στην προκριματική σειρά του. Η καλύτερη προσωπική του επίδοση είναι 45,71 δευτερόλεπτα, σε αγώνα του 1999.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  *World Athletics Database*. 137983.
2. ↑  (Αγγλικά) *Sports-Reference.com*. www.sports-reference.com/olympics/athletes/cl/gerald-clervil-1.html. Ανακτήθηκε στις 31  Ιανουαρίου 2016.
3. ↑  «Archived copy». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 19 Μαΐου 2016.
Για άλλα άτομα με το ίδιο όνομα, δείτε: Ευφορίων.  
Στην ελληνική μυθολογία, ο **Ευφορίων** ήταν ο γιος του Αχιλλέα και της Ωραίας Ελένης, και γεννήθηκε όταν οι γονείς κατοικούσαν στα Ηλύσια Πεδία. Πήρε το όνομα του από την *εύφορη* γη, και διέθετε ένα ζευγάρι φτερά. Σύμφωνα με άλλες πηγές ο Αχιλλέας και η Ελένη δεν είχαν ποτέ καμία σχέση και δεν έκαναν ποτέ κανένα παιδί. Αντιθέτως ο Αχιλλέας στα Ηλύσια Πεδία παντρεύτηκε την Ιφιγένεια.

Για άγνωστους λόγους, ο Ευφορίων αντιμετώπισε το μένος του Δία, ο οποίος τον βρήκε στο νησί της Μήλου και τον φόνευσε εξαπολύωντας εναντίον του ένα κεραυνό. Κατόπιν απαγόρευσε την ταφή του, και τις νύμφες που παράκουσαν την εντολή του και τελικά τον έθαψαν, τις τιμώρησε μεταμορφώνοντας τες σε βατράχους.

Πηγές
-----

* Πατριάρχης Φώτιος Α΄, *Βιβλιοθήκη*, 190 (Πτολεμαίου Χέννου, *Καινή ιστορία, 4*). Ελληνικό πρωτότυπο κείμενο και Γαλλική μετάφραση
Η **Σταύρωση** είναι εικονογραφικό θέμα τοιχογραφίας στη Μονή Βαρλαάμ Μετεώρων.

Περιγραφή
---------

Είναι μια από τις πιο πολυπρόσωπες συνθέσεις του ναού. Η παράσταση χωρίζεται σε δυο επίπεδα , που οριοθετούνται από τη συμβολική απόδοση των τειχών της Ιερουσαλήμ Ο εσταυρωμέος Ιησούς τοποθετείται στον άξονα της σύνθεσης. Στο κεφάλι του φέρει ακάνθινο στεφάνι, ενω από το στήθος του ρέει αίμα και ύδωρ. Το αίμα το Χριστού πέφτει πάνω στο κρανίο του Αδάμ, που βρίσκεται μέσα στο σπήλαιο του Άδη, στο κάτω μέρος της σύνθεσης. Κάτω από τον Σραυρό, στα αριστερά, απεικονόζεται η Παναγία, η οποία φέρει το χέρι στο πρόσωπό της εκφράζοντας τον πόνο της, στηριζόμενη από ομάδα πέντε γυναικών. Στα δεξιά εικονίζονται οι μορφές του στρατιώτη με τον σπόγγο, του Ιωάννη που θρηνεί, και το εκατόνταρχου Λογγίνου. Απεικονίζονται ακόμα οι δύο ληστές,πάνω σε μικρότερους σταυρούς τοποθετημένους σε διαφορετικό επίπεδο,πίσω από τον Σταυρό του Χριστού. Τα χέρια τους είναι περασμένα πάνω από την οριζόντια κεραία. Ο Δυσμάς ο οποίος κοιτάζει προς τον Χριστό, τοποθετείται προς τα αριστερά, ενώ ο Γέστας, με το στήθος πάνω στον σταυρό, στα δεξιά. Τη βάση του σταυρού αγκαλιάζει γινατισμένη η Μαρία Μαγδαληνή, η οποία θρηνεί με ακάλυπτη την κεφαλή και ξέπλεκα μαλλια. υψώνοντας το βλέμμα της προς τον Χριστό. Στο βάθος της σύνθεσης,πίσω από το χαμηλό τείχος, κλείνουν οι μορφές τριών εφίππων στρατιωτών, και η έφιππη μορφή ηλικιωμένου γενειοφόρου Ιουδαίου, ο οποίος λογχίζει τον Χριστό. Στα δεξιά μορφή έφιππου στρατιώτη με ανατολίτικα χαρακτηρηστικά και μουστάκι, στοιχείο από το άμεσο κοινωνικό περιβάλλον του ζωγράφου.Στον ουρανό εικονίζονται ο Ήλιος και η Σελήνη, σαν ανθρώπινα εκφραστικά πρόσωπα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Σαμπανίκου 1996, σελ. 128-129

Πηγές
-----

* Σαμπανίκου, Εύη (1996). *Ο ζωγραφικός διάκοσμος του παρεκκλησίου των Τριών Ιεραρχών της Μονής Βαρλαάμ στα Μετέωρα (1637)*. Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων (Τμήμα Ιστορίας, Αρχαιολογίας)/Εκδόσεις Φιλολογικός Ιστορικός Λογοτεχνικός Σύνδεσμος (Φ.Ι.ΛΟ.Σ.) Τρικάλων.
Ο **διβρωμιούχος σίδηρος** είναι η ανόργανη χημική ένωση, άλας του σιδήρου, με τον μοριακό χημικό τύπο **FeBr2**. Η συνηθισμένη (άνυδρη) μορφή της είναι κίτρινο ή με καφετί χρώμα παραμαγνητικό στερεό. Αποτελεί συνηθισμένο πρόδρομο άλλων ενώσεων του σιδήρου στο χημικό εργαστήριο. Είναι γνωστές αρκετές ένυδρες μορφές της ουσίας.

Κρυσταλλική δομή
----------------

Καθώς συμβαίνει με τα περισσότερα άλατα μετάλλων με αλογόνα, ο FeBr2 υιοθετεί μία πολυμερική κρυσταλλική δομή, που αποτελείται από μεμονωμένα μεταλλικά κέντρα που συνδέονται διασταυρωτικά με τα άτομα του αλογόνου. Ο διβρωμιούχος σίδηρος ειδικότερα κρυσταλλώνεται στο ρομβοεδρικό σύστημα. Η ακριβής δομή του είναι η ίδια με εκείνη του ιωδιούχου καδμίου (CdI2), με πυκνά στρώματα ιόντων βρωμίου, ανάμεσα στα οποία βρίσκονται τα ιόντα του δισθενούς σιδήρου, μέσα σε οκταεδρικά ανοίγματα. Η τοποθέτηση των ιόντων βρωμίου είναι ελαφρώς διαφορετική από εκείνη που υπάρχει στον διχλωριούχο σίδηρο (FeCl2), η οποία είναι όπως του CdCl2.

Σύνθεση και αντιδράσεις
-----------------------

Ο διβρωμιούχος σίδηρος παρασκευάζεται με τη χρήση ενός διαλύματος σε μεθανόλη πυκνού υδροβρωμικού οξέος, το οποίο αφήνουμε να επιδράσει σε σκόνη σιδήρου. Τότε προκύπτει στο διάλυμα [Fe(MeOH)6]Br2 μαζί με αέριο υδρογόνο. Θερμαίνοντας στη συνέχεια σε κενό αέρα παράγουμε καθαρό διβρωμιούχο σίδηρο. Η ένωση δεν μπορεί να παρασκευασθεί με την απλή αντίδραση σιδήρου με βρώμιο, επειδή αυτή παράγει τριβρωμιούχο σίδηρο.

Ο FeBr2 αντιδρά με βρωμιούχες ενώσεις και το βρώμιο σχηματίζοντας το ζωηρόχρωμο [FeBr3Br9]−.

Ο διβρωμιούχος σίδηρος είναι ασθενές αναγωγικό μέσο, όπως γενικότερα οι ενώσεις του δισθενούς σιδήρου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Haberecht, J. Borrmann, H. Kniep, R.: «Refinement of the Crystal Structure of Iron Dibromide, FeBr2» *Zeitschrift für Kristallographie - New Crystal Structures*, 2001, τόμ. 216, σελ. 510. doi:10.1524/ncrs.2001.216.14.544
2. ↑  G. Winter: «Iron(II) Halides», *Inorganic Syntheses*, τόμος 14 (1973), σσ. 101-104. doi: 10.1002/9780470132456.ch20
3. ↑  Holleman, A.F. & Wiberg, E.: *Inorganic Chemistry*, Academic Press, San Diego 2001, ISBN 0-12-352651-5
Συντεταγμένες: 47°14′18.902″N 40°2′12.178″E﻿ / ﻿47.23858389°N 40.03671611°E﻿ / 47.23858389; 40.03671611

Η **Εκκλησία των Αγίων Πέτρου και Παύλου** (ρωσικά: *Церковь святых апостолов Петра и Павла*‎), επίσης γνωστή ως **Εκκλησία Πετροπαβλόφσκ** (ρωσικά: *Петропавловская церковь*‎) είναι ρωσική ορθόδοξη εκκλησία στη στανίτσα της Σταροτσερκάσκαγια, στο Ραγιόν του Ακσάι, στο Όμπλαστ του Ροστόφ, στη Ρωσία, η οποία ανεγέρθηκε το 1751. Αποτελεί μία από τις παλαιότερες ως προς την ημερομηνία ανέγερσής της εκκλησίες στο Όμπλαστ του Ροστόφ.

Ιστορία
-------

Η μικρή ξύλινη Εκκλησία Αγίων Πέτρου και Παύλου στο Τσερκάσκ αναφέρεται για πρώτη φορά εντός επίσημων εγγράφων το 1692. Έπειτα από την καταστροφή της πόλης λόγω πυρκαγιάς το 1744, η Αυτοκράτειρα της Ρωσίας, Ελισάβετ Α΄, απέστειλε δέκα χτίστες και σοβατζήδες για την ανέγερση νέας εκκλησίας στη θέση της παλαιότερης, στον τοπικό αταμάνο Ντανίλ Εφρέμοφ το 1749, κατασκευή την οποία και ολοκλήρωσαν εντός σύντομου χρονικού διαστήματος Το 1751, Θεία Λειτουργία έλαβε χώρα εντός της νεόδμητης εκκλησίας στο πλαίσιο των θυρανοιξίων της εκκλησίας, καθώς και του παρεκκλησίου της, αφιερωμένου στον Άγιο Ιωάννη τον Στρατιώτη.

Κατά τη διάρκεια του ίδιου έτους, εντός της νεόδμητης εκκλησίας, έλαβε χώρα η βάπτιση του Αταμάνου Ματφέι Πλατόφ. Τον Αύγουστο του 2013, πινακίδα με σχετική αναφορά κειμένου τοποθετήθηκε επί των τοίχων της εκκλησίας:

*Εδώ, στην Εκκλησία των Αγίων Πέτρου και Παύλου, το 1753, έλαβε χώρα η βάπτιση του Ματφέι Πλατόφ, Αταμάνου της Στρατιάς του Ντον, ήρωα του Πατριωτικού Πολέμου του 1812 και Στρατηγού Ιππικού.*
Κατά τη διάρκεια της σοβιετικής περιόδου, η εκκλησία έπαυσε να λειτουργεί, με συνέπεια, σταδιακά, η κατάσταση διατήρησής της να ξεκινήσει να χειροτερεύει. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970, το κτίριο βρισκόταν σε πολύ κακή κατάσταση διατήρησης, καθώς ο θόλος του είχε καταστραφεί, όπως και τα πλευρικά ιερά του, ενώ το κωδωνοστάσιό του είχε κατεδαφιστεί ολοκληρωτικά. Το 1975, εργασίες αναπαλαίωσης της Εκκλησίας των Αγίων Πέτρου και Παύλου ξεκίνησαν, ωστόσο, λόγω ανεπαρκούς χρηματοδότησης, σταμάτησαν. Το 2004, οι εργασίες ξεκίνησαν εκ νέου μέσω σχετικής χρηματοδότησης που παρείχε η τοπική περιφερειακή διοίκηση. Το 2008, το μεγαλύτερο μέρος των εργασιών αναπαλαίωσης είχε ολοκληρωθεί.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Ρωσικά) «Выставки». *siamz-ro.ru*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Νοεμβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 15 Νοεμβρίου 2017.
2. ↑  (Ρωσικά) «Выставки музея». *siamz-ro.ru*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Νοεμβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 15 Νοεμβρίου 2017.
3. ↑  (Ρωσικά) «В Старочеркасске открыли мемориальную доску Матвею Платову». *Российская газета*. 19 Αυγούστου 2013. Ανακτήθηκε στις 15 Νοεμβρίου 2017.
Συντεταγμένες: 37°40′39″N 23°07′46″E﻿ / ﻿37.67750°N 23.12944°E﻿ / 37.67750; 23.12944Το **κάστρο Νέας Επιδαύρου** ή **κάστρο Πιάδας** είναι ενετικό κάστρο που η κατασκευή του ανάγεται στον 13ο αιώνα. Πιάδα είναι το παλαιότερο όνομα της Νέας Επιδαύρου. Βρίσκεται σε απότομο ύψωμα 80 περίπου μέτρων, που αποτελεί φυσική οχύρωση.

Ονομασία
--------

Από την αρχή του 14ου αιώνα στους δυτικούς πορτολάνους το συναντάμε με τις ονομασίες Preduia, Pedruia, Predena, Pednera. Στους φράγκικους καταλόγους συναντάμε τις ονομασίες Pigiada, Pegiada, Pyegata, Pleda, Pedroia.

Ιστορία
-------

Το 1342, το κάστρο παραχωρήθηκε στον Φλωρεντίνο Νικολό Ατσαγιόλι από την τιτουλάρια Λατίνα Αυτοκράτειρα Αικατερίνη Β΄, η οποία κατήχε το πριγκιπάτο της Αχαΐας ως αναγνώριση των υπηρεσιών του στο πριγκιπάτο.

Στα μέσα του 15ου αιώνα το κάστρο πέρασε στην κατοχή των Ενετών. Το 1481, οι Τούρκοι καταλαμβάνουν την περιοχή.

Από τις 20 Δεκεμβρίου 1821 έως τις 16 Ιανουαρίου 1822, στην *Πιάδα* πραγματοποιείται η Α' Εθνοσυνέλευση των Ελλήνων. Η Εθνοσυνέλευση ανακήρυξε την ανεξαρτησία της Ελλάδας, αποφάσισε για την ελληνική σημαία και το πολίτευμα της χώρας. Αποφάσισε και τη μετονομασία του χωριού από *Πιάδα* σε Νέα Επίδαυρο.

Σήμερα σώζονται ελάχιστα υπολείμματα του κάστρου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.arxaiologikoktimatologio.gov.gr/el/monuments\_info?id=147561&type=Monument.
2. 1 2 3 4 5  «Κάστρο Νέας Επιδαύρου ή Κάστρο Πιάδας» από kastra.eu. Αρχειοθετήθηκε 10/09/2016. Ανακτήθηκε 25/06/2018.
3. ↑  Μίλλερ, Ουΐλλιαμ μετάφρ. Σπυρ. Π. Λάμπρου, 1909-1910, «Ιστορία της Φραγκοκρατίας εν Ελλάδι (1204-1566)» μετά προσθηκών και βελτιώσεων, Tόμος A'. Εν Αθήναις: Ελληνική Εκδοτική Εταιρεία, σελ. 390
4. ↑  (Αγγλικά) Miller, W. (1908) *"The Latins in the Levant.  A History of Frankish Greece (1204-1566)*" (Cambridge and New York), σελ. 272. Αρχειοθετήθηκε 10/11/2017. Ανακτήθηκε 17/06/2017.
Η αυλή του Εμιράτου Ντουράνι στο Αφγανιστάν το 1839
Ο **Εμίρης** (أمير, Αμίρ στα αραβικά) σημαίνει ηγεμόνας, διοικητής, στρατηγός ή πρίγκιπας και γενικώς αποτελεί τίτλο υψηλού διοικητικού αξιώματος. Ο όρος χρησιμοποιήθηκε ευρέως στον ισλαμικό κόσμο και με διάφορες παραφθορές και αλλού. Ως εμίρηδες θεωρούνται γενικώς οι υψηλόβαθμοι σεΐχηδες, αλλά στα μοναρχικά κράτη ο όρος χρησιμοποιείται επίσης και για τους πρίγκιπες, με τον όρο εμιράτο να αποτελεί το αντίστοιχο του πριγκιπάτου.

Η θηλυκή μορφή είναι η **εμίρα** (أميرة *ʾamīrah*)

Προέλευση
---------

Ο Εμίρης του Κάνο Σανούσι Λαμίντο Σανουσί
Ο Φαρούκ της Αιγύπτου, εμίρης του Βασίλειο της Αιγύπτου και του Σουδάν, στην ενθρόνιση του ως βασιλιάς Φαρούκ Α΄
Η λέξη αμίρ, που σημαίνει κύριος, προέρχεται από την αραβική ρίζα α-μ-ρ, που σημαίνει "οδηγώ, είμαι επικεφαλής". Χρησιμοποιήθηκε αρχικά για αναφορά σε κυβερνήτες, συνήθως σε μικρότερα κράτη, ενώ στα σύγχρονα αραβικά είναι ισοδύναμη με την λέξη πρίγκιπας. Ήταν ένας από τους τίτλους του μωαμεθανού προφήτη Μωάμεθ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *The West: A Narrative History, Volume Two* (2 έκδοση). CTI Reviews. 2016. σελ. 661. ISBN 9781478439394. Ανακτήθηκε στις 9 Δεκεμβρίου 2017. Emir ('commander' or 'general', also 'King'; also transliterated as *amir*, *aamir* or *ameer*) is a high title of nobility or office, used throughout the Muslim world. Emirs are usually considered high-ranking sheikhs, but in monarchical states the term is also used for princes, and princesses with 'Emirate' being analogous to principality in this sense. [*νεκρός σύνδεσμος*]
2. ↑  Harper, Douglas. «amir (n.)». *Online Etymology Dictionary*. Ανακτήθηκε στις 29 Ιουνίου 2017.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **εμίρης**  |
Κάστρο Κάτω Χώρας Μυλοποτάμου
Το **Κάστρο Μυλοποτάμου Κυθήρων** ή όπως αναφέρεται τοπικά **Κάστρο Κάτω Χώρας Μυλοποτάμου** Ενετικό κάστρο Κάτω Χώρας Μυλοποτάμου θεωρείται ότι χτίστηκε στις αρχές του 16ου αιώνα, ως ένα μικρού μεγέθους φρούριο όπου μπορούσαν να προστατευθούν οι κάτοικοι του χωριού σε περίπτωση που γινόταν επίθεση από τη θάλασσα, αλλά ιδίως για κατόπτευση της δραστηριότητας στη θάλασσα της δυτικής πλευράς των Κυθήρων. Μετά το 1545 αναφέρεται ότι κατοικούν εκεί 80 οικογένειες προσφύγων από την Κύπρο και την Κρήτη οι οποίοι δίνουν και τους απαραίτητους στρατιώτες για τη φύλαξή του, ο Άγιος Ιωάννης Θεολόγος, οι Άγιοι Ανάργυροι, ο Άγιος Νικόλαος, οι Άγιοι Πάντες, ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος και ο Άγιος Δημήτριος. Πάνω από την πύλη του οχυρού, σώζεται ανάγλυφο με το σύμβολο της κυριαρχίας των Ενετών, το φτερωτό λέοντα του Αγίου Μάρκου, με την επιγραφή «PAX TIBI MARCE EVANGELISTA MEUS MDLXV (1565)», («Ειρήνη σοι Ευαγγελιστά μου Μάρκε»). Ο χώρος κατοικείτο μέχρι και τη δεκαετία του 1950, ενώ μέχρι τα τέλη της Ενετοκρατίας γίνονταν και ταφές.

Αναφορές
--------

1. 1 2  Εμμανουήλ Π. Καλλίγερος, Συνοπτική Ιστορία των Κυθήρων, Εδώ γεννήθηκε η Αφροδίτη, 4η έκδοση, Αθήνα, 2008, Εκδόσεις Κυθηραϊκά
2. ↑
3. ↑  Τα κάστρα των Κυθήρων, Εγχώριος Περιουσία Κυθήρων και Αντικυθήρων, ανακτήθηκε στις 10 Αυγ. 2014
Κάστρο Κάτω Χώρας Μυλοποτάμου
Το **Δρακονήσι** είναι βραχονησίδα του Αιγαίου πελάγους. Η νησίδα έχει μικρή έκταση και στην απογραφή του 2011 ήταν ακατοίκητη. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Τήνου και στον νομό Νότιου Αιγαίου.

Χλωρίδα και Πανίδα
------------------

Η βραχονησίδα κατοικείται από κοράκια και γλάρους που βρίσκουν καταφύγιο εκεί με αποτέλεσμα να φτιάχνουν τις φωλιές τους στο Δρακονήσι.Η βραχονησίδα είναι κατάφυτη από ένα είδος μικροσκοπικού θάμνου που αναπτύσσεται με την αλμύρα των βράχων, τον κρίταμο. Οι ντόπιοι συλλέγουν το φυτό αυτό, το οποίο αποτελεί εξαιρετικό πικάντικο συμπλήρωμα στις σαλάτες και σε διάφορα φαγητά. Επιπλέον υπάρχουν διάφορες απόκρημνες θαλάσσιες σπηλιές.
Συντεταγμένες: 37°42′55.25″N 22°15′18.28″E﻿ / ﻿37.7153472°N 22.2550778°E﻿ / 37.7153472; 22.2550778

Το **Κάστρο Μπεζενίκου**, επίσης γνωστό ως **Κάστρο της Βλαχέρνας**, είναι ερειπωμένο σήμερα κάστρο που βρίσκεται στην Αρκαδία κοντά στο Λεβίδι και 32 χλμ από την Τρίπολη. Βρίσκεται σε ύψος 1.150 μέτρων στη κορυφή βραχώδους λόφου.

Το όνομά του προέρχεται από το παλιό όνομα του χωριού Βλαχέρνα, «Μπεζενίκος».

Τα τείχη του κάστρου έχουν χαρακτηριστικά βυζαντινής αρχιτεκτονικής και πιστεύεται ότι κτίστηκε κατά την Φραγκοκρατία μετά την επανάκτηση της περιοχής από το Δεσποτάτο του Μυστρά τον 15ο αιώνα. Διασώζονται χαρακτηριστικά αρχαίας τοιχοδομίας και ερείπια δύο πύργων, ο ένας στο εσωτερικό του έχει στέρνα. Αναφέρεται ότι το 1458 ο Μωάμεθ Β΄ ο Πορθητής δεν κατάφερε να το κατακτήσει, παρόλο που το πολιόρκησε, λόγω της οχυρής θέσης του, αλλά και ότι το 1826 κατά την Ελληνική επανάσταση του 1821 το κάστρο δέχτηκε επίθεση από τον Ιμπραήμ, που και αυτός δεν κατάφερε να το εκπορθήσει.

Στα νότια του κάστρου βρίσκεται ο ναός της Παναγίας της Καταφυγιώτισσας. Είναι χτισμένος μέσα σε μεγάλη σπηλιά και είναι εύκολα προσεγγίσιμος από τον ταξιδιώτη. Φέρει στοιχεία αρχαίας τοιχοποιίας και δύο εμφανείς πύργους, ενώ οι ντόπιοι ασβεστόλιθοι, τα κεραμίδια και το ασβεστοκονίαμα που χρησιμοποιήθηκαν στην οχύρωση του βράχου μαρτυρούν και τη βυζαντινή τοιχοδομία της.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.arxaiologikoktimatologio.gov.gr/el/monuments\_info?id=147701&type=Monument.
2. 1 2 3  «Κάστρο Μπεζενίκου». *Καστρολόγος*. Ανακτήθηκε στις 25 Οκτωβρίου 2016.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ιστορία
* Πύλη:Αρχαιολογία
* Πύλη:Κάστρα
* Πύλη:Ελλάδα
 |

 |
*Για άλλους με το ίδιο όνομα δείτε Εμμανουήλ Ζυμβρακάκης*

Ο **Εμμανουήλ Ζυμβρακάκης** υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους αγωνιστές και ήρωες της Κρήτης στην Ελληνική Επανάσταση του 1821.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Κυδωνία της Κρήτης και έδρασε σχεδόν σε όλη τη Μεγαλόνησο. Με την έκρηξη όμως της επανάστασης το 1821, σε ενέδρα των Τούρκων, συνελήφθη και σφαγιάστηκε. Η σύζυγός του μόλις που κατάφερε να σωθεί με τα δυό τέκνα της Χαράλαμπο και Ιωάννη και να καταφύγει στα Σφακιά και αργότερα στο Ναύπλιο όπου και εγκαταστάθηκε στην εκεί δημιουργηθείσα παροικία των Κρητών.

Ο Εμμανουήλ Ζυμβρακάκης ήταν ο γενάρχης της ιστορικής ομώνυμης οικογένειας.
Ο **Δρακούλης Χαμόδρακας** υπήρξε Μανιάτης οπλαρχηγός της Ελληνικής Επανάστασης του 1821.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το έτος 1793 στην Κοίτα του παλαιού δήμου Μέσσης της Λακωνίας και ήταν έγγαμος με την Κασσάνδρα Καλκατζή.
Πολέμησε εναντίον των Οθωμανών πάντοτε ως αξιωματικός, ήτοι κατά το 1821 στην πολιορκία των Μεσσηνιακών Φρουρίων, στη μάχη της Καρύταινας και στην πολιορκία της Τριπόλεως, έως την άλωσή της. Το δε έτος 1822, επί Δράμαλη, πολέμησε στο Άργος και στο Κουτσοπόδι, ενώ το 1826, επί Ιμβραήμ, στις μάχες της Βέργας και του Πολυάραβου. Χάριν των εκδουλεύσεών του ονομάσθηκε με το υπ' αριθμ. 25700 Βασιλικό Διάταγμα της 1.11.1837 Ανθυπολοχαγός Εκλεκτός της Σπαρτιάτικης Φάλαγγας, ενώ το έτος 1839, δυνάμει της με αριθμό VIII Διαταγής του Στρατού που δημοσιεύθηκε στο από 5.10.1839 ΦΕΚ, τέθηκε εν ενεργεία Ανθυπολοχαγός με αριθμό μητρώου 541 στην Τέταρτη Τετραρχία της Φάλαγγας, με έδρα αρχικώς το Λιμένι της Μάνης και ακολούθως την Καλαμάτα, με διοικητή του τον Αντισυνταγματάρχη Νικόλαο Πιεράκο - Μαυρομιχάλη. 
Κατά το έτος 1844 έλαβε το Αργυρό Αριστείο του Αγώνος, ως ανταμοιβή του για την συμμετοχή του στην Ελληνική Επανάσταση ως Αξιωματικός.

Με το από 31.12.1848 Βασιλικό Διάταγμα του Όθωνα, επί Αναστασίου Π. Μαυρομιχάλη ως Υπουργού Στρατιωτικών, εκφράσθηκε η Βασιλική Ευαρέσκεια προς τον Δρακούλη Χαμόδρακα και προς άλλους Λάκωνες αξιωματικούς, ένεκα της συνδρομής τους για την αποκατάσταση της δημοσίας τάξεως κατά το έτος 1848 στη Λακωνία. Ο δε υιός του Δρακούλη Χαμόδρακα Λεωνίδας μετείχε ως εθελοντής στο Λακωνικό Σώμα του Μανιάτη Συνταγματάρχη της Φάλαγγας Δημητρίου Πετροπουλάκη, κατά την Κρητική Επανάσταση του 1866 - 1869. 

Ο Δρακούλης Χαμόδρακας, όπως αναφέρεται στην υπ' αριθμ. 2898/8.2.1868 Διαταγή του Στρατού, απεβίωσε στις 15 Ιανουαρίου 1868 στην Κοίτα της Λακωνίας με το βαθμό του εν ενεργεία Ανθυπολοχαγού της Βασιλικής Φάλαγγας.
Ο **Ζάχος Θάνος** (Πειραιάς 1884-Αθήνα 1946) ήταν Έλληνας, ηθοποιός, θιασάρχης και θεατρικός συγγραφέας.

Αποφοίτησε από το Βαρβάκειο Γυμνάσιο Αθηνών και στη συνέχεια φοίτησε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών το οποίο όμως εγκατέλειψε προκειμένου ν΄ ασχοληθεί με το θέατρο, παρασυρόμενος από τον ξάδελφό του Πέτρο Λέοντα, στον θίασο του οποίου αρχικά και συμμετείχε.

Το 1912 ο Ζάχος Θάνος έγινε θιασάρχης συνεταιριζόμενος με τον Ηλία Θεοδώρου. Τον επόμενο χρόνο δημιούργησε δικό του θίασο και ίδρυσε το "Θέατρο του Λαού" στη συμβολή των οδών Κολοκυνθούς και Μ. Αλεξάνδρου, στο Μεταξουργείο, στο οποίο και ανέβαζε δικές του επιθεωρήσεις. Σημαντικότερη εξ αυτών ήταν, το 1914, η επιθεώρηση *Σκούπα* που σημείωσε εξαιρετική επιτυχία.

Ο Ζάχος Θάνος έγραψε λιμπρέτα για περίπου εξήντα οπερέτες καθώς και πολλά μονόπρακτα κυρίως δράματα που συνεχίζουν να παίζονται από περιοδεύοντες θιάσους. Επίσης σημαντική επιτυχία είχαν σημειώσει οι οπερέτες του *Το κορίτσι της γειτονιάς*, *Η γυναίκα του δρόμου*, *Το αλανάκι*, *Πώς περνούν οι παντρεμένοι*, *Ο άνθρωπος της ταβέρνας*, *Γιόλα*, *Πονεμένες καρδιές*, Ο ταχπίνης σερβιτόρος *κ.ά.*

Επίσης έγραψε πολλές επιθεωρήσεις μερικές των οποίων ανέβασε στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά καθώς και θεατρικές διασκευές ξένων μυθιστορημάτων. Είχε ασχοληθεί επίσης και με την ποίηση.

Δείτε επίσης
------------

* Ελληνική Οπερέτα

Πηγές
-----

* "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ.9ος, σελ.477.
Ο **Θεόδωρος Μανέτας** (1881 - 4 Οκτωβρίου 1947) ήταν Έλληνας στρατιωτικός και πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής με το Κόμμα Φιλελευθέρων.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στην Τρίπολη και ήταν ο τριτότοκος γιος του Παναγιώτη Μανέτα και της Ζωίτσας Κολοκοτρώνη, κόρης του Γενναίου Κολοκοτρώνη. Καταγόταν από την οικογένεια Κολοκοτρώνη και είχε βαφτιστεί "Θεόδωρος" προς τιμήν του προπάππου του, Θεόδωρου Κολοκοτρώνη. 

Ακολούθησε στρατιωτική σταδιοδρομία, αποφοίτησε από τη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων και έφτασε ως τον βαθμό του αντιστρατήγου. Το 1913 προήχθη σε λοχαγό, το 1915 σε ταγματάρχη και το 1917 σε αντισυνταγματάρχη. Έλαβε μέρος στο Κίνημα της Εθνικής Άμυνας καθώς και στις μάχες στο Μακεδονικό Μέτωπο. Το 1918 διετέλεσε υπασπιστής του Βασιλιά Αλέξανδρου και την περίοδο 1918 - 1920 προσωπάρχης του Υπουργείου Στρατιωτικών. Το 1920 απομακρύνθηκε από το στράτευμα για πολιτικούς λόγους, μετά τη νίκη των φιλοβασιλικών στις εκλογές του Νοεμβρίου 1920, επανήλθε στο στράτευμα το 1922 με το Κίνημα της 11ης Σεπτεμβρίου 1922, και το 1924 διορίστηκε επιθεωρητής του Πυροβολικού. Το ίδιο έτος προήχθη σε υποστράτηγο και το 1926 του ανετέθη η διοίκηση του Γ΄ Σώματος Στρατού.

Διετέλεσε υφυπουργός Στρατιωτικών στην κυβέρνηση Βενιζέλου την περίοδο 1928-1929 , Αρχηγός ΓΕΣ (1931-33), υπουργός Εθνικής Οικονομίας και Γεωργίας στη βραχύβια κυβέρνηση Αλέξανδρου Οθωναίου (1933), αργότερα υπουργός Γενικός Διοικητής Βορείου Ελλάδος στην κυβέρνηση Πλαστήρα (1945), και υπουργός Στρατιωτικών και προσωρινώς Αεροπορίας στις κυβερνήσεις των Θεμιστοκλή Σοφούλη και Πέτρου Βούλγαρη (1945 - 1946). Το 1945 εξελέγη βουλευτής Αρκαδίας, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1947.

Απεβίωσε στην Αθήνα στις 4 Οκτωβρίου σε ηλικία 66 ετών και κηδεύτηκε την επόμενη μέρα, 5 Οκτωβρίου 1947. Την έδρα του στη Βουλή πήρε ο Εμμανουήλ Γρηγορίου.Ήταν αδελφός του επίσης στρατιωτικού και πολιτικού Κωνσταντίνου Μανέτα και του δικηγόρου και πολιτικού Ιωάννη Μανέτα, ενώ είχε και μια αδελφή.

Πηγές
-----

1. 1 2  Βιογραφικό Μανέτα, από την ιστοσελίδα "Αρκάδων Χρόνοι"
2. 1 2 3  Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, Αθήνα, τόμος 40, σελ. 198
3. ↑  Δαφνής Γρηγόριος, "Η Ελλάς μεταξύ δύο πολέμων", Τόμος α΄, εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα 1997, σελ.354
4. ↑  Κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου Αρχειοθετήθηκε 2017-09-13 στο Wayback Machine. από την ιστοσελίδα της Γενικής Γραμματείας της Κυβερνήσεως
5. ↑  κυβέρνηση Αλέξανδρου Οθωναίου, από την ιστοσελίδα της Γενικής Γραμματείας της Κυβερνήσεως
6. ↑  κυβέρνηση Νικολάου Πλαστήρα, από την ιστοσελίδα της Γενικής Γραμματείας της Κυβερνήσεως
7. ↑  κυβέρνηση Θεμιστοκλή Σοφούλη, από την ιστοσελίδα της Γενικής Γραμματείας της Κυβερνήσεως
8. ↑  εφ. Εμπρός, φύλλο 5/10/1947, ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ, σελ. 2,
9. ↑  Μητρώο Γερουσιαστών και Βουλευτών 1929-1974 Βουλή των Ελλήνων, Εθνικό Τυπογραφείο, 1977 (σελ. 120, αρ. 231).(pdf)
Η **Ζέγια**(ρωσικά: Зе́я‎) είναι πόλη στην περιφέρεια Αμούρ, στη Ρωσία και βρίσκεται στον ποταμό Ζέγια, έναν παραπόταμο του Αμούρ ποταμού, 230 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Τύντα και 532 χιλιόμετρα βόρεια του Μπλαγκοβεστσένσκ. Πληθυσμός: 24,986 (απογραφή 2010)

Ιστορία
-------

Ιδρύθηκε το 1879 ως Ζέϊσκι Σκλαντ (Зе́йский Склад σημαίνει. *αποθήκη Ζέγια*), και ήταν ένας οικισμός που βρίσκεται κοντά στα αποθέματα χρυσού στον ποταμό Ζέγια. Είχε πάνω από 5.000 κατοίκους το 1906 και δόθηκε καθεστώς πόλης με το όνομα *Ζέγια*-*Πριστάν* (Зе́я-При́стань σημαίνει λιμάνι της Ζέγια). Το 1913, το όνομα της απλοποιήθηκε σε Ζέγια.

Έγινε ένα από τα πιο σημαντικά κέντρα παραγωγής χρυσού στη Ρωσία, μέχρι το άνοιγμα της περιφέρειας Κολίμα τη δεκαετία του 1930. 

Η κατασκευή του φράγματος Ζέγια, το 1964 έδωσε μια νέα περίοδο ανάπτυξης για την πόλη.

Κλίμα
-----

Η πόλη έχει υγρό ηπειρωτικό κλίμα (κλιματική ταξινόμηση Köppen *Dwb*). Το κλίμα είναι πολικού ψύχους, με ζεστά και υγρά καλοκαίρια και κρύους, ξηρούς χειμώνες. 


| Κλιματικά δεδομένα για το Ζέγια |
| --- |
| Μήνας | Ιαν | Φεβ | Μαρ | Απρ | Μάϊ | Ιούν | Ιουλ | Αυγ | Σεπτ | Οκτ | Νοε | Δεκ | Ετησίως |
| Μέγιστη υψηλότερη °C (°F) | −0.5
(31.1) | 7.2
(45) | 13.9
(57) | 25.3
(77.5) | 34.0
(93.2) | 34.7
(94.5) | 40.0
(104) | 35.5
(95.9) | 28.1
(82.6) | 21.0
(69.8) | 6.2
(43.2) | −1.0
(30.2) | 40.0
(104) |
| Μέση υψηλότερη °C (°F) | −20.2
(−4.4) | −13.2
(8.2) | −3.6
(25.5) | 7.4
(45.3) | 16.8
(62.2) | 23.8
(74.8) | 26.1
(79) | 23.2
(73.8) | 16.2
(61.2) | 5.1
(41.2) | −10.7
(12.7) | −20
(−4) | 4.3
(39.7) |
| Μέση ημερήσια °C (°F) | −25.9
(−14.6) | −20.2
(−4.4) | −10.2
(13.6) | 1.6
(34.9) | 10.3
(50.5) | 17.1
(62.8) | 20.0
(68) | 17.1
(62.8) | 9.8
(49.6) | −0.9
(30.4) | −16.4
(2.5) | −25.1
(−13.2) | −1.8
(28.8) |
| Μέση χαμηλότερη °C (°F) | −31.2
(−24.2) | −27.7
(−17.9) | −18.5
(−1.3) | −5.5
(22.1) | 2.5
(36.5) | 9.6
(49.3) | 13.4
(56.1) | 10.6
(51.1) | 2.9
(37.2) | −7.6
(18.3) | −22.7
(−8.9) | −30.5
(−22.9) | −8.7
(16.3) |
| Μέγιστη χαμηλότερη °C (°F) | −47.8
(−54) | −46.1
(−51) | −38.9
(−38) | −26.1
(−15) | −8.6
(16.5) | −3.9
(25) | 2.2
(36) | −1.5
(29.3) | −10
(14) | −30
(−22) | −42.2
(−44) | −48.9
(−56) | −48.9
(−56) |
| Μέση βροχόπτωση (ίντσες) | 5.4
(0.213) | 7.6
(0.299) | 10.3
(0.406) | 22.8
(0.898) | 47.8
(1.882) | 91.4
(3.598) | 135.1
(5.319) | 108.8
(4.283) | 78.8
(3.102) | 22.5
(0.886) | 18.0
(0.709) | 8.4
(0.331) | 556.9
(21.925) |
| Πηγή: climatebase.ru  |

Παραπομπές
----------

1. ↑  "Weatherbase: Historical Weather for Zeya, Russia". 2011.
Ο **Εκβέν Δαβουσσί** ή **Δαβουσί** ή **Δεμπουσί** (γαλ.: Davousi ή Davoussi ή Debousi) ήταν Αιγύπτιος φιλέλληνας και αγωνιστής της Ελληνικής επανάστασης του 1821.

Ο Δαβουσσί γεννήθηκε στην Αίγυπτο, ήταν Μαμελούκος και μουσουλμάνος στο θρήσκευμα, είναι άγνωστο αν είναι το πραγματικό του όνομα, το Δαβουσί (Davousi) είναι πιθανότατα παραφθορά ή απόδοση του ονόματος του στα Γαλλικά, το επώνυμο υπάρχει και σήμερα στη Γαλλία. Στο μνημείο που έχει στηθεί σαν ανάμνηση της μάχης τον αναφέρει στους πεσόντες Γάλλους φιλέλληνες.

Δεν υπάρχει κάτι γνωστό για την παιδική του ηλικία, κατατάχτηκε στον στρατό του Μέγα Ναπολέων όπου υπηρέτησε στην προσωπική του φρουρά παίρνοντας μέρος σε πολλές μάχες. Όταν αποστρατεύτηκε επέστρεψε στη γενέτειρά του διεκδικώντας την κληρονομιά του. Οι συγγενείς του δωροδόκησαν όμως τον πασά ο οποίος τον συνέλαβε και τον τιμώρησε με ραβδισμό. 

Ο Δαβουσσί κατέφυγε πάλι στη Γαλλία και με την κήρυξη της ελληνικής επανάστασης ήρθε στην Ελλάδα μαζί με άλλους Γάλλους φιλέλληνες. Πήρε μέρος με το τάγμα των φιλελλήνων στην Μάχη του Πέτα στις 4 Ιουλίου του 1822 όπου και σκοτώθηκε, αναφέρεται ότι έπεσε ηρωικά σκοτώνοντας πολλούς Οθωμανούς πέφτοντας νεκρός διάτρητος από πληγές.

Παραπομπές
----------

1. ↑  genealogie davousi

Πηγές
-----

* Μπάμπη Άννινου, *Οι Φιλέλληνες του 1821*, Τυπογραφείον "Εστία", Αθήναι 1925
* Καλλιόπης Δ. Γρ. Καμπούρογλου, Ερίκου Φορνέζη, *Οι Φιλέλληνες. Πλήρης καταγραφή των εν Ελλάδι αγωνισθέντων φιλελλήνων*, 1884
Ο **Θεόδωρος Λεονταρίτης** (1894 - 1963) υπήρξε αρχηγός του σώματος της Αστυνομίας Πόλεων τα έτη 1954 και 1955 - ο 22ος αρχηγός από την ίδρυση του Σώματος.   

Ο Λεονταρίτης γεννήθηκε στην Καλαμάτα το 1894 και πέθανε στην Αθήνα στο στρατιωτικό νοσοκομείο Ν.Ι.Μ.Τ.Σ. στις 10 Οκτωβρίου 1963, από καρκίνο.  

Το 1914 και αφού είχε τελειώσει την Νομική σχολή του Πανεπιστημίου των Αθηνών, κατατάχθηκε στο σώμα της Χωροφυλακής κατ' ευθείαν με τον βαθμό του Υπενωμοτάρχη, λόγω της πανεπιστημιακής του μόρφωσης. Με τη δημιουργία του σώματος της Αστυνομίας Πόλεων, μετατάχθηκε σε αυτό, τον Απρίλιο του 1922 με τον βαθμό του Αστυνόμου Β' τάξεως. Από την τότε η ανέλιξή του συνεχίστηκε απρόσκοπτα.
Από το 1923 και ως το 1940 υπηρετούσε μόνιμα στην Κέρκυρα, σαν Διευθυντής της Αστυνομίας του νησιού αλλά και σαν καθηγητής στην εκεί Αστυνομική σχολή.
Το 1924 προβιβάστηκε σε Αστυνόμο Α' τάξεως, το 1933 σε Αστυνομικό Διευθυντή Β' τάξεως, το 1941 σε Αστυνομική Διευθυντή Α' τάξεως. Το 1951 έγινε Επιθεωρητής του Αστυνομικού Σώματος και τέλος στις 19 Σεπτεμβρίου του 1954 Αρχηγός της Αστυνομίας.   

Κατόπιν δικής του πρωτοβουλίας αποχώρησε από την θέση αυτή και από το Αστυνομικό Σώμα στις 21 Δεκεμβρίου του 1955, όταν φάνηκαν τα πρώτα προβλήματα της υγείας του.  

Κηδεύτηκε στις 12 Οκτωβρίου του 1963 στο Β' Νεκροταφείο Αθηνών.

Πηγές
-----

* «Αστυνομικά Χρονικά», τεύχος 234, έτος ΙΑ, σελ. 47

Παραπομπές
----------

1. ↑
Ο **Ιωάννης Αντ. Κυριαζής** (1907-1971) γεννήθηκε στην τότε κοινότητα Πετρομαγούλας του Ορχομενού Βοιωτίας. Φαρμακοποιός στο επάγγελμα και επί 12 συναπτά έτη πρώτος αιρετός Δήμαρχος του νεοσύστατου τότε Δήμου Ορχομενού (1952-1964). Ήταν ο εμπνευστής της συνένωσης των αθλητικών δυνάμεων «Σκριπούς» και Πετρομαγούλας ιδρύοντας την Α.Ε.Ορχομενού της οποίας υπήρξε πρόεδρος από την ίδρυσή της και επί σειρά ετών. Ήταν ο άνθρωπος που καθιέρωσε τους «Πανορχομένιους Αγώνες Στίβου» το 1946. Με δικές του ενέργειες θα εξασφαλισθεί χώρος εκ 15 περίπου στρεμμάτων για τη δημιουργία ενός σύγχρονου για την τότε εποχή γηπέδου για τις ανάγκες τόσο της ποδοσφαιρικής ομάδας όσο και των αγωνισμάτων του στίβου. Βοήθησε για την άνοδο του αθλητισμού τόσο στον Ορχομενό όσο και στη Βοιωτία, και υπήρξε εκ των πρωτεργατών για την μεταφορά της έδρας της ΕΠΣΕΒ από τη Χαλκίδα στη Λιβαδειά. 

Για το έργο του ως Δήμαρχος τιμήθηκε από τον Βασιλιά Παύλο με τον Χρυσούν Σταυρό του Ημετέρου Τάγματος του Φοίνικος ως ένας από τους επιτυχέστερους Δημάρχους της χώρας. Τιμήθηκε επίσης από την Ε.Π.Σ.Ε.Β. (Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ευβοίας Βοιωτίας) για την δραστηριότητά του ως παράγοντας του ποδοσφαίρου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.orchomenos.gr/ORCHOMENOS/LEV01/02NEWS/2007/11/kiriazis/kiriazis.htm
2. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Δεκεμβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 16 Απριλίου 2019.
3. ↑  Το Βοιωτικό Ποδόσφαιρο - Χρήστος Ιωάν.Νταντούμης 2005
4. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Ιουνίου 2020. Ανακτήθηκε στις 20 Απριλίου 2019.
5. ↑  «Α.Ε. Ορχομενού». *Βικιπαίδεια*. 2019-04-04. .
6. ↑  «ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΕΟ».
7. ↑  Το Βοιωτικό Ποδόσφαιρο - Χρήστος Ιωάν.Νταντούμης 2005

Πηγές
-----

* Το Βοιωτικό Ποδόσφαιρο - Χρήστος Ιωάν.Νταντούμης, 2005
* Ιστοσελίδα Α.Ε.Ορχομενού
* Blog Α.Ε.Ορχομενού
Ο **Θεόδωρος Μανωλόπουλος** (1900 - 16 Οκτωβρίου 1981) ήταν Έλληνας γιατρός με ειδικότητα στην Παθολογία, πτυχιούχος της Ιατρικής σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών που διετέλεσε βουλευτής και υπουργός. Γεννήθηκε το 1900 στην Ομβριακή Δομοκού του νομού Φθιώτιδας. Ως έφεδρος Αξιωματικός Υγειονομικού (ανθυπίατρος) έλαβε μέρος στις επιχειρήσεις του Ελληνικού Στρατού στη μικρά Ασία, στην εξαντλητική πορεία της Αλμυράς ερήμου και στη μάχη του Σαγγαρίου-Γκεούκ. Το 1924 εγκαθίσταται ως γιατρός στο Σαρίσαμπαν (σημερινή Χρυσούπολη ) του νομού Καβάλας και με προτροπή του καθηγητού στην Ιατρική σχολή Αθηνών,των τροπικών νοσημάτων, Ιωάννου Καρδαµάτη αναλαμβάνει την οργάνωση και εκμοντερνισμό των τοπικών υγειονομικών Υπηρεσιών για την καταπολέμηση των ελωδών νόσων και κυρίως της ελονοσίας.

Πολιτική σταδιοδρομία
---------------------

Ο Θ. Μανωλόπουλος εξελέγη πολλές φορές βουλευτής. Για πρώτη φορά εξελέγη βουλευτής με το Λαϊκό Κόμμα στην εκλογική περιφέρεια Καβάλας στις εκλογές του 1935. Από την 28 Φεβρουαρίου 1946 και μέχρι τις εθνικές εκλογές του ιδίου έτους διετέλεσε νομάρχης Φθιώτιδας. Επανεξελέγη βουλευτής με το Λαϊκό Κόμμα το 1946 και το 1950 και με τον Ελληνικό Συναγερμό το 1951 και το 1952. Ως βουλευτής αγωνίστηκε για την αντιμετώπιση του καπνικού ζητήματος και για την υλοποίηση του έργου υδρεύσεως και αρδευτικού δικτύου της πεδιάδας του Νέστου. Τον Φεβρουάριο του 1955 προσχώρησε στο Κόμμα Προοδευτικών.  με το οποίο εξελέγη βουλευτής το 1961. 

Στις 23 Ιουνίου 1964 εξελέγη βουλευτής Καβάλας με την Ένωση Κέντρου με απόφαση του Εκλογοδικείου, αντικαθιστώντας στην έδρα το Θεόδωρο Λυμπερίδη. Διετέλεσε υπουργός Κοινωνικής Προνοίας στην κυβέρνηση του Ηλία Τσιριμώκου, από τις 20 Αυγούστου 1965 ως τις 17 Σεπτεμβρίου 1965.. Στη συνέχεια, στις 5 Οκτωβρίου 1965, ανέλαβε υπουργός Βορείου Ελλάδος στην κυβέρνηση του Στέφανου Στεφανόπουλου, ως τις 22 Δεκεμβρίου 1966.

Μετά αποσύρθηκε από την πολιτική και πέθανε το 1981, σε ηλικία 81 ετών. Κηδεύτηκε στις 17 Οκτωβρίου 1981 από τον ιερό ναό Αγίων Θεοδώρων του Πρώτου Νεκροταφείου Αθηνών. Ήταν παντρεμένος με την Κλεοπάτρα Μανωλοπούλου και είχαν παιδιά.

Το 1964 τιμήθηκε, για την κοινωνική προσφορά του, με τον Μεγαλόσταυρο του Τάγματος του Φοίνικος.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Μητρώο Γερουσιαστών και Βουλευτών 1929-1974 Βουλή των Ελλήνων, Εθνικό Τυπογραφείο, 1977 (σελ. 77, αρ. 650).(pdf)
2. ↑  Ελληνικόν who's who, Εκδοτικός Οργανισμός Ελληνικών who's who 1965, σελ. 669.
3. ↑  Ανδρέας Γ. Δημητρόπουλος (2004). *Οι Ελληνικές Κυβερνήσεις 1843-2004* (PDF). Αθήνα. σελ. 79. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 12 Αυγούστου 2011. Ανακτήθηκε στις 18 Αυγούστου 2015.
4. ↑  «Κυβέρνησις Στέφανου Στεφανόπουλου Από 17.9.1965 Έως 22.12.1966». Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης. Ανακτήθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου 2015.
5. ↑  Η Καθημερινή, Κοινωνικά, 17 Οκτωβρίου 1981.
Ο **Ιωάννης Αμβροσίου** (γενν. 1794) ήταν Έλληνας έμπορος στην Οδησσό, μέλος της Φιλικής Εταιρείας και πολιτικός παράγοντας στην πρώτη περίοδο της Ελληνικής Επαναστάσεως του 1821.

Ο Αμβροσίου γεννήθηκε στο χωριό Δροβολοβό των Καλαβρύτων. Νεός ακόμη μετανάστευσε στην Οδησσό σε αναζήτηση εργασίας και γρήγορα εξελίχθηκε σε έναν από τους σημαντικούς εμπόρους της πόλεως. Παραλλήλως διατηρούσε επικοινωνία αλληλογραφίας με τον Ιωάννη Καποδίστρια, τον Αλέξανδρο Υψηλάντη και την Οικογένεια Κουντουριώτη. Υπήρξε έτσι ένας από τους πρώτους Έλληνες που μυήθηκαν στη Φιλική Εταιρεία και συνέβαλε με διάφορους τρόπους στην οργάνωσή της. Το 1819 ο Κυριάκος Καμαρηνός επισκέφθηκε την Οδησσό με εντολή από τον Πετρόμπεη να εξακριβώσει την πηγή της Φιλικής Εταιρείας και τότε ο Αμβροσίου προσπάθησε να τον πείσει να επιστρέψει στη Μάνη.

Σύμφωνα με το περιοδικό *Λόγιος Ερμής* ο Ιωάννης Αμβροσίου προσέφερε αξιόλογα χρηματικά ποσά για την έκδοση διάφορων έργων. Στις 26 Μαρτίου 1821 έστειλε επιστολή προς τους αδελφούς Κουντουριώτη, με την οποία τους διαβεβαίωνε ότι «τα εταιρικά πράγματα [δηλαδή η κίνηση προς την επανάσταση] είναι βάσιμα και προστατεύονται δια της δεξιάς του Υψίστου». Ακόμα, προέτρεπε τους Έλληνες να έχουν ομόνοια και «σέβας προς το θείον, ίνα τούτο παράσχη το ύψιστον των αγαθών, την ελευθερίαν». Μετά τη διάλυση της Φιλικής Εταιρείας το 1821, ο Αμβροσίου επέστρεψε στην Πελοπόννησο και αναμείχθηκε στα πολιτικά πράγματα. Τα πολύτιμα όμως (ως ιστορική πηγή) έγγραφά του χάθηκαν στο αρχείο του Φωτάκου και δεν δημοσιεύθηκαν στο τέλος των *Βίων Πελοποννησίων ανδρών*.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Αρχείον Κουντουριώτου*, τόμ. Α΄, σελ. 4

Πηγές
-----

* Το αντίστοιχο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 4, σελίδα 714
Ο **Θεόδωρος Λαζαρής** (1882 – 1978) ήταν Έλληνας ζωγράφος και αγιογράφος.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1882 στη Λιβαδειά και σπούδασε ζωγραφική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών χάρη σε υποτροφία από τον δήμο Λιβαδειάς. Δάσκαλοι του στη σχολή ήταν οι Δημήτριος Γερανιώτης, Γεώργιος Ροϊλός και Γεώργιος Ιακωβίδης. Διέκοψε τις σπουδές του κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων όπου και συμμετείχε. Τελικά, αποφοίτησε με άριστα από την ΑΣΚΤ το 1919. Άρχισε να εκθέτει έργα του στις εκθέσεις του Συνδέσμου Ελλήνων Καλλιτεχνών, ενώ συμμετείχε και στη Μπιενάλε της Βενετίας το 1934. Η μοναδική ατομική του έκθεση πραγματοποιήθηκε το 1930 στην αίθουσα του Φιλολογικού Συλλόγου «Παρνασσός». Το 1974 η Εθνική Πινακοθήκη διοργάνωσε αναδρομική έκθεση στο έργο του. Ασχολήθηκε αρχικά κυρίως με τις τοπογραφίες και κυρίως το υδάτινο στοιχείο το οποίο παρουσίασε με ήπιους χρωματικούς συνδυασμούς αλλά και αδρές γραμμές. Αργότερα τα έργα του έγιναν πιο αφαιρετικά, ενώ ασχολήθηκε και με τη Βυζαντινή τέχνη, αγιογραφώντας ναούς στη Λιβαδειά και τη Χαλκίδα. Πέθανε το 1978 στην Αθήνα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Λαζαρής, Θεόδωρος (Λιβαδειά, 1882 - Αθήνα, 1978)». *Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό*. **5**. Αθήνα: Εκδοτική Αθηνών. 1983, σελ. 151.. Ανακτήθηκε στις 2020-09-21.
2. ↑  «Λαζαρής Θεόδωρος». *www.nationalgallery.gr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Νοεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 21 Σεπτεμβρίου 2020.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Θεόδωρος Λαζαρής στον *Πανδέκτη*, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* **ΕΒΕ**: 128111

 |

 |
Για τη μυθολογική θεά, δείτε: Ζάρια.  
Απεικόνιση κυβικού ζαριού
Paschier Joostens, *De Alea*, 1642
Το τυχερό παιγνίδι **κύβος** ή **κύβοι** και σήμερα αποκαλούμενο **ζάρια** ήταν γνωστό από τους αρχαιότατους χρόνους στον ελλαδικό χώρο που παίζονταν κυρίως από άνδρες, σε αντίθεση με τους αστραγάλους που θεωρούνταν τεχνικό παιχνίδι και παιζόταν προτιμώμενο από γυναίκες και παιδιά. Το ζάρι σήμερα χρησιμοποιείται σε εκατοντάδες τύπους παιχνιδιών ως ο παράγοντας τύχης.

Εφευρέτης των "κύβων" θεωρείται ο Βασιλιάς της Εύβοιας Παλαμήδης που κατά την πολιορκία της Τροίας το δίδαξε στους συμμάχους Έλληνες και που πρόσφερε, όπως αναφέρει ο Όμηρος, κύβους στο ναό της θεάς Τύχης. Σε μελανόμορφη αγγειογραφία αρχαίου ελληνικού αγγείου παρίστανται "*κυβοπαικτούντες*" ο Αχιλλέας και ο Αίας ενώ επιγραφή σ΄ αυτό αναφέρει και τα κέρδη των παικτών: "*τέσσερα Αχιλέος, τρία Αίαντος*". Στους Δελφούς υπήρχε επίσης εικόνα που είχε δημιουργήσει ο Πολύγνωτος η οποία παρίστανε άνδρες να παίζουν κύβους. Το παιχνίδι των κύβων φαίνεται όμως πως το γνώριζαν και οι αρχαίοι Αιγύπτιοι και οι Ινδοί.

Στην ιστορία του αρχαίου ελλαδικού χώρου και ιδιαίτερα στην αρχαία Αθήνα το παιχνίδι των κύβων ήταν πολύ διαδεδομένο όπου από τότε πολλοί μανιώδεις παίκτες είχαν καταστραφεί οικονομικά. Το παιχνίδι αυτό παιζόταν κυρίως στα συμπόσια, αλλά υπήρχαν στην τότε Αθήνα καθώς και σε άλλα μέρη του ελλαδικού χώρου δημόσια κέντρα τα καλούμενα "Κυβεία" ή Σκιραφεία, (θεωρούνται οι πρόδρομοι των σημερινών καζίνο), και που το όνομά τους οφείλονταν από τον ναό της Σκιράδος Αθηνάς στον οποίο και σύχναζαν οι θιασώτες του παιγνιδιού.

Το κυβικό σχήμα των ζαριών διατηρήθηκε αναλλοίωτο μέχρι σήμερα που ονομάζονται "ζάρια". Η κάθε πλευρά έφερε και μια αξία από του αριθμού 1 μέχρι και 6 που παριστάνονταν με σημεία, ή κάποιο τύπο περιβαλλόμενα από κύκλο μονό ή διπλό, και υπόψη, κατά τρόπο ώστε το άθροισμα των σημείων των απέναντι κατά ζεύγη εδρών, του κάθε κύβου, να είναι πάντα 7, δηλαδή το 1 με απέναντι το 6, το 2 με το 5 και το 3 με το 4.

Το παίγνιο αυτό παιζόταν με ρίψη δύο ή τριών κύβων σε τραπέζι από κωνικό κεράτιο ή ποτήρι με πλατιά βάση καλούμενο πύργος ή φορμίσκος ή κήθιον ή διάσειστον, επειδή σ΄ αυτό σείονταν οι κύβοι που έπρεπε ν΄ ακούγονται γι' αποφυγή δόλου. Κέρδιζε, αυτός που έφερνε τους μεγαλύτερους αριθμούς στη ριξιά, λεγόμενη "πλειστοβολίνδα". Η καλύτερη βολή , η "ευολώτατη", ονομαζόταν "Αφροδίτη" και ήταν οι τρεις εξάδες ή εξάρες όπως λέγονται σήμερα, η δε χειρότερη ήταν η αριθμητικά μικρότερη που ήταν οι τρεις μονάδες που τότε ονομαζόταν "κύων" (σκύλος) και σήμερα λέγονται "άσσοι".

Σήμερα επιτραπέζια παιγνίδια που χρησιμοποιούνται ζάρια είναι πολλά παιδικά όπως, ο "γκρινιάρης", το "φιδάκι", το "μονόπολυ" και άλλα παρόμοια, καθώς και για τους μεγαλύτερους το "τάβλι", και το παράνομο "μπαρμπούτι" που διώκεται ποινικά. Ο δε χώρος που επιχειρείται να παίζεται το τελευταίο λέγεται κοινώς *μπαρμπουτιέρα*.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **ζάρι**  |

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ζάρι** |
Ο **Εμμανουήλ Λαδόπουλος** (1870 - 1937)  ήταν Έλληνας βιομήχανος και πολιτικός.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στη Σύρο. Ήταν γιος του Ελπιδοφόρου Λαδόπουλου, εμπόρου και τραπεζίτη με καταγωγή από την Μακεδονία, και είχε άλλα τέσσερα αδέλφια, τον Κωνσταντίνο, τον Αθανάσιο, βουλευτή, την Ιφιγένεια, σύζυγο του Θεόδωρου Πετροκόκκινου, και τον Αριστοτέλη Λαδόπουλο. Υπήρξε διδάκτωρ της Νομικής Σχολής. Το 1895 μαζί με τα αδέλφια του ίδρυσαν στην Ερμούπολη κλωστουφαντουργείο με την επωνυμία *Αδελφοί Λαδόπουλοι*. Εκείνη την εποχή το εργοστάσιό του θεωρείτο από τα αντιπροσωπευτικότερα του είδους του. 

Ήταν παντρεμένος με την Μαρία Τσιροπινά, κόρη του Κωνσταντίνου Τσιροπινά, δημάρχου Ερμούπολης και βουλευτή, και είχαν αποκτήσει τον Έλπι Λαδόπουλο, βιομήχανο.

Πολιτική σταδιοδρομία
---------------------

Ασχολήθηκε με την πολιτική εκλεγόμενος πολλές φορές βουλευτής Κυκλάδων (το 1910, 1915 και 1920). Στις κυβερνήσεις Στράτου, Πρωτοπαπαδάκη και Ευταξία χρημάτισε υπουργός Οικονομικών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εγκυκλοπαίδεια "Υδρία", τ. 35, σελ. 388.
2. 1 2 3  Επαύλεις Σύρου Αρχειοθετήθηκε 2012-03-15 στο Wayback Machine. από την ιστοσελίδα syros.cycladesisland.gr
3. 1 2  Ε΄ Ιστορικά, *Σύρος, το μεγάλο λιμάνι του 19ου αιώνα*, εκδόσεις Ελευθεροτυπία, τεύχος 191, σελ.22
4. ↑  Μητρώο πληρεξουσίων, γερουσιαστών και βουλευτών 1822-1935, Αθήνα 1986, Βουλή των Ελλήνων, σελ. 119 (αριθμ. 833)
Συντεταγμένες: 44°45′N 20°25′E﻿ / ﻿44.750°N 20.417°E﻿ / 44.750; 20.417

Το κέντρο της Ζάρκοβο
To **Ζάρκοβο** (*σερβικά : Жарково*) είναι παλιό χωριό και δήμος, σήμερα συνοικία του Βελιγραδίου, διοικητικά ανήκει στον δήμο Τσουκαρίτσα. Είναι μία από τις πιο πυκνοκατοικημένες συνοικίες του Βελιγραδίου, το παλιότερο τμήμα της είναι το *Ζάρκοβο σέλο*.

Ιστορία
-------

Στo Ζάρκοβο έχουν βρεθεί ερείπια μεγάλου νεολιθικού οικισμού. Πρώτη μνεία του οικισμού με το όνομα Ζάρκοβο είναι από τον 17ο αιώνα.Το 1911 αναγνωρίστηκε δήμος και μέχρι το 1970 ήταν προάστιο του Βελιγραδίου αλλά ξεχωριστή και γρήγορα αναπτυσσόμενη πόλη (πληθυσμός 1961: 8.636 1971: 28.761), το 1970 λόγω του ότι ήταν συνεχή οικιστικά περιοχή με το Βελιγράδι συγχωνεύτηκε με την Τσουκαρίτσα σε έναν δήμο. Το 1981 το Ζάρκοβο είχε πληθυσμό 43.721, το οποίο καταλάμβανε το 40% του πληθυσμού του δήμου Τσουκαρίτσα.

Αναφορές
--------

* *Mala Prosvetina Enciklopedija*, Third edition (1985), Prosveta, ISBN 86-07-00001-2
* Jovan Đ. Marković (1990): *Enciklopedijski geografski leksikon Jugoslavije* Svjetlost-Sarajevo, ISBN 86-01-02651-6

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ζάρκοβο** |



|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Žarkovo  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Συντεταγμένες: 38°18′24.1333″N 23°42′16.9322″E﻿ / ﻿38.306703694°N 23.704703389°E﻿ / 38.306703694; 23.704703389

Η **Εκκλησία των Αγίων Τεσσαράκοντα** είναι ορθόδοξη εκκλησία στο Συκάμινο Αττικής, χωριό ευρισκόμενο σε απόσταση, περίπου, 3 χμ. από τον Ωρωπό.

Η ανέγερσή της χρονολογείται κατά την διάρκεια της βυζαντινής περιόδου, και πιο συγκεκριμένα στον 13ο αιώνα, ενώ είναι της αρχιτεκτονικής μορφής του ελεύθερου σταυρού. Από τον αρχικό τοιχογραφικό διάκοσμό της, σήμερα, τίποτε δεν έχει διασωθεί.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  «Τεσσαράκοντα, Άγιοι, Συκάμινο». *Βυζαντινά Μνημεία Αττικής*. Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών (ΕΙΕ). Ανακτήθηκε στις 2 Φεβρουαρίου 2019.
Συντεταγμένες: 40°17′58.661″N 44°21′55.501″E﻿ / ﻿40.29962806°N 44.36541694°E﻿ / 40.29962806; 44.36541694

Η **Εκκλησία Καρμραβόρ** (αρμενικά: *Կարմրավոր եկեղեցի*) είναι εκκλησία του 7ου αιώνα στο Ασταράκ, στο μαρζ του Αραγκατσότν, στα δυτικά της Αρμενίας.

Ονομασία
--------

Ο όρος *Καρμραβόρ* αναφέρεται σε μία από τις αποχρώσεις του κόκκινου. Στο Ασταράκ, σώζονται έως σήμερα, εν μέρει ερειπωμένες, εκκλησίες όπως οι *Τσιραναβόρ* (*βερικοκί χρώματος*) και *Σπιτακαβόρ* (*λευκού χρώματος*).

Σύμφωνα με τον σχετικό μύθο, τρεις αδερφές κατοικούσαν εντός της πόλης, οι οποίες ερωτεύτηκαν τον ίδιο άνδρα ο οποίος ονομαζόταν Σαργκίς. Οι μεγαλύτερες ηλικιακά αδερφές αποφάσισαν να θυσιαστούν με απώτερο σκοπό την ευτυχία της νεαρότερης και ρίχτηκαν σε παρακείμενο γκρεμό, με την μία εξ'αυτών να φορά κόκκινου χρώματος φόρεμα και την άλλη να φορά βερικοκό χρώματος φόρεμα. Ούσα δυστυχισμένη από τον θάνατο των δύο μεγαλύτερων ηλικιακά αδερφών της, η νεαρότερη αδερφή φορώντας λευκού χρώματος φόρεμα, με την σειρά της, ρίχτηκε επίσης στο γκρεμό. Όντας δυστυχισμένος από τον θάνατο των ερωμένων του, ο Σαργκίς έγινε ερημίτης, ενώ, στην ευρύτερη περιοχή, εκκλησίες ανεγέρθηκαν οι οποίες έλαβαν την ονομασία τους από τα χρώματα των φορεμάτων των τριών αδερφών.

Άλλη πιθανή ερμηνεία η οποία έχει δοθεί για την ονομασία των τριών εκκλησιών αναφέρει πως σε μία εκ των τοιχογραφιών της Εκκλησίας Καρμραβόρ, εικονιζόταν η Παναγία φορώντας κόκκινου χρώματος κάλυμμα κεφαλής, σε αντίστοιχη τοιχογραφία στην Εκκλησία Τσιραναβόρ βερικοκί χρώματος κάλυμμα κεφαλής, ενώ στην Εκκλησία Σπιτακαβόρ λευκού χρώματος κάλυμμα κεφαλής.

Ιστορία
-------

Η ακριβής ημερομηνία ανεγέρσεως της εκκλησίας δεν είναι γνωστή, ωστόσο, βάσει σχετικών αρχιτεκτονικής φύσεως μελετών πιστεύεται πως ανεγέρθηκε κατά τη διάρκεια του 7ου αιώνα. Ο ναός σώζεται σε καλή κατάσταση, ενώ η πλειονότητα εκ των κεραμιδιών του παραμένουν αναλλοίωτα από την περίοδο κατασκευής του. Η εκκλησία υπέστη εργασίες αναστήλωσης κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1950. Το 1983, ο Σαργκίς Πογοσιάν προχώρησε στην κατασκευή νέας ξυλόγλυπτης πύλης.

Αρχιτεκτονική
-------------

Μορφολογικά, η εκκλησία αποτελεί μικρών διαστάσεων κτίριο της τάξεως των 5,9 × 7,4 μ. σε σχήμα εγγεγραμμένου σταυρού. Ο θόλος του επιστεγάζει οκταγωνικού σχήματος τύμπανο, το οποίο είναι διακοσμημένο με γεωμετρικά και ανθικά μοτίβα. Η αψίδα είναι, από την εσωτερική πλευρά της, πεταλοειδούς σχήματος, ενώ από την εξωτερική πλευρά της είναι ορθογώνιου σχήματος. Η πύλη εισόδου της εκκλησίας βρίσκεται στη δυτική πλευρά της.

Εντός του παρακείμενου της εκκλησίας κοιμητηρίου βρίσκεται, μεταξύ άλλων, ο τάφος του ποιητή Γκεβόργκ Εμίν (1919–1998).

Δυτική άποψη της εκκλησίας.Άποψη του ιερού.Εσωτερική άποψη του θόλου.Άποψη του διακοσμημένου άνω τμήματος της πύλης της εκκλησίας.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  *Wiki Loves Monuments monuments database*. 7  Νοεμβρίου 2017. tools.wmflabs.org/heritage/api/api.php?action=search&format=json&srcountry=am&srlang=hy&srid=2.1%2F15.
2. 1 2 3 4 5 6 7
3. 1 2 3 4 5 6 7 8 9
4. ↑
5. ↑