recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Γκούντρεντ Μπγιέρνσον**, νορβηγ.: *Gudrød Bjørnsson*, από τον Οίκο του Χορφάγκρε ήταν -κατά την ύστερη παράδοση- ο γιος του Μπγιέρν Φέρμαν βασιλιά του Βέστφολντ, και εγγονός του Χάραλντ Α΄ του Καλλίκομου (Χορφάγκρε) της Νορβηγίας. Αυτές οι παραδόσεις κάνουν τον Γκούντρεντ ως πατέρα του Χάρλαντ Γκρένσκ και πάππο του Αγίου Όλαφ Β΄ από την πλευρά του πατέρα, αλλά οι σύγχρονοι μελετητές έχουν προτείνει ότι αυτή η γενεαλογία κατασκευάστηκε για να συνδέσει τον Άγιο Όλαφ Β΄ με τον Χάραλντ Α΄.

Βιογραφία
---------

Αφού ο πατέρας του Γκούντρεντ είχε σκοτωθεί από τον Έρικ Α΄ τον Αιματοβαφή, έζησε με τον θείο του Όλαφ Χάραλντσον Γκάιρστανταλφ, τον βασιλιά του Βίνγκουλμαρκ. Ο Όλαφ επαναστάτησε εναντίον του Έρικ Α΄, αλλά σκοτώθηκε στη μάχη, και έτσι ο γκούντρεντ έπρεπε να διαφύγει στο Όπλαντ.

Όταν ο Χάακον Α΄ ο Αγαθός έγινε βασιλιάς, ο Γκούντρεντ έλαβε το Βέστφολντ, το βασίλειο του πατέρα του, ως φέουδο.

Ο Γκούντρεντ σκοτώθηκε στην περιοχή του Tένσμπεργκ, από τον Χάραλντ Β΄ τον Φαιοχίτωνα, ο οποίος φοβόταν μία εξέγερση από τους υφιστάμενούς του βασιλείς.

Πηγές
-----

This article contains content from the Owl Edition of Nordisk familjebok, a Swedish encyclopedia published between 1904 and 1926, now in the public domain. (, )
**Βαλέρια Μάσα** (ισπανικά: Valeria Raquel Mazza), (17 Φεβρουαρίου 1972), είναι Αργεντίνα σουπερμοντελ και επιχειρηματίας.

Η Μάσα πρωτοστάτησε στη δεκαετία του 1990 και έγινε διάσημη 
μετά την εμφάνισή της στο εξώφυλλο του Sports Illustrated Swimsuit του 1996 μαζί με την Τάιρα Μπανκς. Έχει εργαστεί με μεγάλους σχεδιαστές μόδας όπως οι Τζάννι Βερσάτσε και Ρομπέρτο Καβάλι.

Πρώτα χρόνια και Καριέρα
------------------------

Η Μάσα γεννήθηκε στο Ροζάριο της επαρχίας Σάντα Φε από τον Ραούλ Μαριάνο Μάσα και την Μόνικα Φερέιρα και μεγάλωσε στο Παρανά της επαρχίας Entre Ríos.

Ξεκίνησε το μοντέλινγκ από την ηλικία των 14 ετών και έχει επίσης εργαστεί ως ηθοποιός και παρουσιάστρια τηλεόρασης.

Ως επιχειρηματίας, η Βαλέρια κυκλοφόρησε την δική της επωνυμία αρωμάτων, ένα περιοδικό και δημιούργησε μια εταιρεία γυαλιών και μια εταιρεία παραγωγής.

Αφού σπούδασε Εργοθεραπεία, συνεργάστηκε με τους Special Olympics, την UNICEF και την Παιδιατρική Μονάδα του Αυστραλιανού Νοσοκομείου στο Πιλάρ της επαρχίας του Μπουένος Άιρες. Επίσης αναπτύσει έντονη φιλανθρωπική δραστηριότητα.

Η Βαλέρια παραμένει κορυφαίο μοντέλο στη Λατινική Αμερική και θεωρείται ως το πιο σημαντικό μοντέλο μόδας στην ιστορία της Αργεντινής.

Προσωπική ζωή
-------------

Στις 9 Μαΐου 1998, η Βαλέρια Μάσα παντρεύτηκε τον επιχειρηματία Αλεχάντρο Γκραβιέρ στο Μπουένος Άιρες και η γαμήλια δεξίωση πραγματοποιήθηκε στο "Hipodromo Argentino de Palermo" με 1.500 καλεσμένους. Το ζευγάρι έχει απόκτησει τρεις γιους και μια κόρη: τον Μπαλτάσαρ (1999), τον Τιτσιάνο (2002), τον Μπενιτσίο (2005) και την Τάινα (2008) και διαμένουν στο Μπουένος Άιρες.

Το ζευγάρι κατέχει την Finca Valeria, μια εξοχική κατοικία στο Λα Μπάρα, κοντά στην Πούντα ντελ Έστε, στην Ουρουγουάη, όπου διοργανώνει ένα σημαντικό πάρτι με διάσημους καλεσμένους κάθε καλοκαίρι.

Το 2008, η ίδια και ο σύζυγός της ήταν υπό έρευνα από την υπηρεσία εσόδων της Αργεντινής (AFIP), για φερόμενη φοροδιαφυγή ύψους δύο εκατομμυρίων δολαρίων ΗΠΑ.

Εκτός από τη μητρική της γλώσσα, η Βαλέρια μιλά επίσης Ιταλικά και Αγγλικά.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

* Ο Επίσημος ιστότοπος (Ισπανικά)
* Η Βαλέρια Μάσα στην IMDb (Αγγλικά)

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.lanacion.com.ar/espectaculos/personajes/valeria-mazza-estar-con-el-papa-francisco-fue-un-privilegio-unico-nid1595711/#:~:text=Soy%20cat%C3%B3lica%2C%20creo%20en%20Dios,Me%20gusta%20transmitir%20ese%20mensaje..
2. ↑  (Αγγλικά) *The Fashion Model Directory (FMD)*. valeria\_mazza. Ανακτήθηκε στις 4  Απριλίου 2022.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 169429411
* ISNI: 0000 0001 1835 7188
* BNE: XX4798627

 |

 |
Ο **βιγάτος**, λατιν. bigatus, πληθ. bigati, ήταν αργυρό νόμισμα της Αρχαίας Ρώμης, στον τύπο του δηναρίου με το σχέδιο ενός άρματος (biga) με δύο άλογα στην πίσω όψη. Ξεκίνησε να εμφανίζεται την πρώτη δεκαετία του 2ου αι. ως εναλλακτικό του βικτοριάτου και οι πιο πολλοί νομισματολόγοι πιστεύουν ότι δεν χρησιμοποιήθηκε πριν το 190 π.Χ. Ένας κουαδριγάτος (δηνάριο με τέθριππο άρμα) ήταν ήδη σε χρήση για κάποιο διάστημα, που ονομάστηκε όμοια από την παράσταση του τεθρίππου (quadriga) στην πίσω όψη· στην εμπρόσθια είχε Ιανόμορφη κεφαλή, μάλλον τους διδύμους Διοσκούρους.

Δηνάριο (βιγάτος) με κεφαλή Άρεως/Mars και στην άλλη όψη άρμα με δύο ίππους (biga). Κάτω το όνομα του τραπεζίτη που το έκοψε.
Ο κουαδριγάτος ήταν το αντίστοιχο του δίδραχμου της Μεγάλης Ελλάδας και ο βιγάτος το αντίστοιχο της δραχμής. Τα νομίσματα αυτά χρησιμοποιούσαν οι Ρωμαίοι στις αγορές τους με τους Έλληνες της Κάτω Ιταλίας. Ο πρώτος βιγάτος παρίστανε τη θεά Σελήνη με άρμα δύο ίππων. Συνέχισε να χρησιμοποιείται μαζί με τον κουαδριγάτο (με τον Ιανό/Διόσκουρους) ως το 170 π.Χ. όταν το δηνάριο ήταν προσωρινά σε περιστολή. Αναβίωσε περί το 157 π.Χ. με τον τύπο των Διοσκούρων και έναν νέο βιγάτο, που παρίστανε Νίκη στο άρμα της (biga), μάλλον σε ανάμνηση της κυριαρχίας της Ρώμης μετά από τη μάχη της Πύδνας. Ο Τάκιτος και ο Πλούταρχος αναφέρουν ένα άγαλμα της νίκης σε biga.

Serratus (οδοντωτό) με ην Άρτεμη/Diana στη μία όψη με επιγρ. S.C. Στην άλλη όψη Νίκη επάνω σε άρμα δύο ίππων, επιγρ. A. XXXXV TI.CLAVD. TI. F.
Η ημερομηνία στην οποία ο *βιγάτος* ξεκίνησε να εκδίδεται είναι ασαφής, λόγω της - όχι με σιγουριά - χρήση της λέξης *βιγάτοι* από τον ιστορικό του Αυγούστου, τον Λίβιο. Γράφοντας για τα γεγονότα του 216 π.Χ. πριν οι βιγάτοι γίνουν γνωστοί στην κυκλοφορία, ο Λίβιος χρησιμοποιεί τη λέξη για να αναφερθεί σε αργυρά χρήματα, που πάρθηκαν ως λάφυρα από την Εντεύθεν Γαλατία ή την Ισπανία και μετά επιδείχθηκαν σε θριάμβους μεταξύ των ετών 197 και 190 π.Χ. Η λέξη *βιγάτοι* ίσως να χρησιμοποιήθηκε γενικά για αργυρά δηνάρια και όχι για ειδική χρήση. Επίσης έχει υποτεθεί ότι ο *βιγάτος* έγινε λαϊκός όρος για το δηνάριο σε μία ευρεία έννοια των "δύο ίππων" (με την έννοια του διπλού), που μπορεί να επίσης να εφαρμοστεί στην εικόνα των Διοσκούρων ως δύο ιππέων. Ωστόσο οι εξηγήσεις αυτές δεν έχουν γίνει καθολικά αποδεκτές.

Στην εθνογραφία της Γερμανίας, ο Τάκιτος (56 μ.Χ.-117) αναφέρει ότι ενώ οι πιο πολλοί Γερμανικοί λαοί στην εποχή του ακόμη στηριζόταν στις ανταλλαγές αγαθών, όσοι ζούσαν στα σύνορα με την Αυτοκρατορία και ασχολήθηκαν με το εμπόριο, χρησιμοποιούσαν νομίσματα. Αυτοί όμως εμπιστευόταν μόνο την αξία των "παλαιών και γνωστών" *βιγάτων* και *οδοντωτών* (τα τελευταία είχαν οδοντωτή περίμετρο). Δεδομένου ότι τα επιχρυσωμένα (πλαστά) νομίσματα είχαν αρχίσει να κυκλοφορούν κατά την περίοδο του Ιουλίου Καίσαρα και μετά, οι έμποροι είχαν λόγο να είναι προσεκτικοί. Έτσι παλαιότερα νομίσματα τους απάλλασσαν από τον φόβο τους. Ωστόσο υπήρχαν και επάργυροι βιγάτοι, ώστε ο λόγος προτίμησής τους δεν ήταν πλήρως ασφαλής.

Πηγές
-----

* Rudi Thomsen, Early Roman Coinage (1957, 1961).
Ο **Γκρασούλφο** (Grasulfo) ήταν επίσκοπος της Φλωρεντίας τον 10ο αιώνα.

Βιογραφία
---------

Γύρω στο έτος 900, παρενέβη στον αγώνα για τον τίτλο του αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, υποστηρίζοντας πρώτα τον Λαμπέρτο ​​Β' του Σπολέτο (υπάρχει ένα έγγραφο αυτής της υποστήριξης με ημερομηνία *Ραβέννα, 21 Μαΐου 898*), λαμβάνοντας ως αντάλλαγμα δωρεά στην Φλωρεντινή εκκλησία γης και ελαιώνες γύρω από την πόλη, και στη συνέχεια υποστήριξε τον Λουδοβίκο Δ΄, που τον συνοδεύσε στο ταξίδι του στη Ρώμη για την παπική στέψη.

Κατά τη διάρκεια της επισκοπής του έγινε στην πόλη η τρομερή εισβολή των Ούγγρων (925).

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Il capitolo della Cattedrale di Firenze dalle origini al XV secolo» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 4 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 5 Ιανουαρίου 2022.
2. ↑  Storia di Firenze - alto medioevo Αρχειοθετήθηκε 2011-07-22 στο Wayback Machine.

Βιβλιογραφία
------------

* *La chiesa fiorentina*, Curia arcivescovile, Firenze 1970.
Η **βιβλιοθηκονομία** είναι ένας διεπιστημονικός ή πολυεπιστημονικός τομέας που εφαρμόζει τις πρακτικές, τις προοπτικές και τα εργαλεία διαχείρισης, τεχνολογίας πληροφοριών, εκπαίδευσης και άλλους τομείς στις βιβλιοθήκες, τη συλλογή, οργάνωση, διατήρηση και διάδοση των πόρων πληροφοριών και την πολιτική οικονομία της πληροφορίας. Ο Μάρτιν Σρέτινγκερ, ένας Βαυαρός βιβλιοθηκονόμος, επινόησε την πειθαρχία στο έργο του (1808–1828) *Versuch eines vollständigen Lehrbuchs der Bibliothek-Wissenschaft oder Anleitung zur vollkommenen Geschäftsführung eines Bibliothekars*. Αντί να ταξινομεί τις πληροφορίες με βάση στοιχεία προσανατολισμένα στη φύση, όπως γινόταν προηγουμένως στη βαυαρική βιβλιοθήκη του, ο Σρέτινγκερ οργάνωσε τα βιβλία με αλφαβητική σειρά. Το πρώτο αμερικανικό σχολείο για τη βιβλιοθηκονομία ιδρύθηκε από τον Μέλβιλ Ντιούι στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια το 1887.

Ιστορικά, η βιβλιοθηκονομία έχει συμπεριλάβει και την αρχειονομία. Αυτή περιλαμβάνει τον τρόπο οργάνωσης των πόρων πληροφοριών για την εξυπηρέτηση των αναγκών επιλεγμένων ομάδων χρηστών, τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι αλληλεπιδρούν με συστήματα ταξινόμησης και τεχνολογίας, πώς αποκτώνται, αξιολογούνται και εφαρμόζονται οι πληροφορίες από άτομα εντός και εκτός βιβλιοθηκών, καθώς και διαπολιτισμικά, πώς οι άνθρωποι εκπαιδεύονται και καταρτίζονται για σταδιοδρομία σε βιβλιοθήκες, την ηθική που καθοδηγεί την υπηρεσία και την οργάνωση των βιβλιοθηκών, το νομικό καθεστώς των βιβλιοθηκών και των πόρων πληροφοριών και την εφαρμοσμένη επιστήμη της τεχνολογίας υπολογιστών που χρησιμοποιείται στη διαχείριση τεκμηρίωσης και αρχείων.

Ο όρος βιβλιοθηκονομία και επιστήμη της πληροφόρησης, με τη συντομογραφία ΒΕΠ, θεωρείται από τους περισσότερους βιβλιοθηκονόμους ως παραλλαγή του όρου, που προορίζεται να τονίσει τα επιστημονικά και τεχνικά θεμέλια του αντικειμένου και της σχέσης του με την επιστήμη της πληροφορίας. Η ΒΕΠ δεν πρέπει να συγχέεται με τη θεωρία πληροφορίας, τη μαθηματική μελέτη της έννοιας της πληροφορίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «βιβλιοθηκονομία». *Η Πύλη για την ελληνική γλώσσα*.
2. ↑  «Schrettinger, Martin (Ordensname Willibald)» [Schrettinger, Martin (religious name Willibald)]. *Deutsche Biographie* (στα Γερμανικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Απριλίου 2021.
3. ↑  Buckland, M (2005, June 12). Information schools: a monk, library science, and the information age. Retrieved from .
4. ↑  «Dewey Resources». OCLC. 2014. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Φεβρουαρίου 2006. Ανακτήθηκε στις 14 Αυγούστου 2021.
5. ↑  Versuch eines vollständigen Lehrbuchs der Bibliothek-Wissenschaft. Oder, Anleitung zur vollkommenen Geschäftsführung eines Bibliothekars. In wissenschaftlicher Form abgefasst. München. (2 bind).Google books: Bd 1:  ; Bd 2:
6. ↑  Harris, Michael H. (1995). *History of Libraries in the Western World. 4th ed. Lanham, Maryland 3 – "The distinction between a library and an archive is relatively modern"*. Scarecrow.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **βιβλιοθηκονομία**  |

* Αρχειακή εκπαίδευση στην Ελλάδα στα ΓΑΚ
Ο **αϊκινίτης** (αγγλ. aikinite) είναι θειούχο ορυκτό του μολύβδου, του χαλκού και του αντιμονίου.

Περιγραφή και χαρακτηριστικά
----------------------------

Το όνομα τού αποδόθηκε προς τιμήν του Δρα Άρθουρ Άικιν (Dr. Arthur Aikin, 1773–1854), Άγγλου χημικού και ορυκτολόγου, ενός από τους ιδρυτές και επί μακρό χρονικό διάστημα γραμματέως της Γεωλογικής Εταιρείας του Λονδίνου (Geological Society of London).

Είναι ασύνηθες ορυκτό και ανευρίσκεται σε υδροθερμικές πολυμεταλλικές φλέβες. Ορυκτά με τα οποία σχετίζεται είναι ο γαληνίτης, ο βισμουθινίτης, ο εναργίτης, ο σιδηροπυρίτης, ο τενναντίτης, ο χαλκοπυρίτης, ο αυτοφυής χρυσός και ο χαλαζίας.

Απαντάται σε πολλές τοποθεσίες του πλανήτη, αλλά συνήθως σε μικρές και μη εκμεταλλεύσιμες ποσότητες. Σημαντικές εμφανίσεις του είναι στο Μπερεσόβσκ και στο Γιεκατερίνμπουργκ της Ρωσίας, (μέσα Ουράλια όρη, όπου και αποτελεί χαρακτηριστικό ορυκτό - type locality, TL),, στη περιοχή Djida της Σιβηρίας, στη Σλοβακία, στη Γαλλία (περιοχή Iseres), στο Guerrero του Μεξικού και στις Πολιτείες Κολοράντο, Γιούτα και Βιρτζίνια των ΗΠΑ.

Στην Ελλάδα απαντάται στα μεταλλεία Λαυρίου (περιοχή Καμάριζα).

Πηγές
-----

* Handbook of Mineralogy
* Mindat.org
* Webmineral.com

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος ορυκτών
* Κατάλογος ορυκτών των μεταλλείων Λαυρίου

Βιβλιογραφία
------------

* James Dwight Dana, *Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks*, READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244
* Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil, *A Field Guide to Rocks and Minerals*, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 039591096X

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Ο Dana αναφέρει 7,25 gr/cm3
2. ↑  Ονομασία "pre-IMA", "grandfathered"
Συντεταγμένες: 12°05′N 61°42′W﻿ / ﻿12.083°N 61.700°W﻿ / 12.083; -61.700

Η **Γραντ Ετάνγκ** (γαλλ.: Grand Etang) είναι η μεγαλύτερη λίμνη της Γρενάδας. Βρίσκεται στην ενορία του Άγιου Ανδρέα.

Γεωγραφία
---------

Η Γκραντ Ετάνγκ είναι ένας πλημμυρισμένος κρατήρας ηφαιστείου. Οι αποδείξεις προτείνουν ότι η Γκραντ Ετάνγκ είναι συνδεδεμένη με το Κικ εμ Τζέννυ ένα νησιωτικό ηφαίστειο.

Η Γκραντ Ετάνγκ έχει υψόμετρο 1.800 πόδια (550 μέτρα) πάνω από τη θάλασσα. Έχει βάθος 20 πόδια (περίπου 6 μέτρα).

Ονομασία
--------

Η *Γκραντ Ετάνγκ (Grand Etang)* σημαίνει *μεγλαλη λίμνη*, όπου το *Γκραντ* σημαίνει *μεγάλος* και το *Ετάνγκ* σημαίνει *λίμνη*.

Άλλες πληροφορίες
-----------------

Ένας μπορεί να ανακαλύψει οικοζώνες εξαιτίας της μεγάλης ποικιλίας ζώων στο Πάρκο. Υπάρχει μάλιστα μια γαλάζια λίμνη-κρατήρας ηφαιστείου που αργότερα γέμισε με νερό που βρίσκεται πάνω από 1.700 μέτρα πάνω από τη θάλασσα. Οι τουρίστες κάνουν πεζοπορία γύρω από τη λίμνη. Υπάρχουν επίσης πολλά ζώα όπως πολύχρωμα τροπικά πουλιά, μικρές σαύρες, πολλές ορχιδέες και ίσως ακόμα και αρμαντίλλο. Απέναντι από τη λίμνη και είναι ορατό το όρος Κουά Κουά.

Δείτε επίσης
------------

* Πετίτ Ετάνγκ
Ο **Δήμος Καλλινδοίων** ήταν δήμος του νομού Θεσσαλονίκης που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Λαγκαδά. Βρισκόταν στο νότιο τμήμα του νομού. Αποτελούνταν από 4 δημοτικά διαμερίσματα και είχε συνολικό πληθυσμό 4.689 κατοίκους (σύμφωνα με την απογραφή του 2001). Έδρα του δήμου ήταν το Ζαγκλιβέρι.

Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς (σε αγκύλες ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2001):

 **Δ.δ. Ζαγκλιβερίου**  -- το Ζαγκλιβέρι [ 2.311 ]
 **Δ.δ. Αδάμ**  -- ο Αδάμ [ 781 ]
 **Δ.δ. Καλαμωτού**  -- το Καλαμωτόν [ 800 ]
 **Δ.δ. Πετροκεράσων**  -- τα Πετροκέρασα [ 494 ]
 **Δ.δ. Σαρακήνας**  [ 303 ] 
* η Σαρακήνα [ 195 ]
* ο Άγιος Χαράλαμπος [ 108 ]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Υπουργείο εσωτερικών, δήμοι του σχεδίου Καποδίστριας Αρχειοθετήθηκε 2009-09-24 στο Wayback Machine.
* Πληροφορίες για την παλαιότερη κοινότητα Ζαγκλιβερίου[*νεκρός σύνδεσμος*]
3 αψιδωτά παρεκκλήσια (δεξιά, με ανοιχτό γκρίζο χρώμα) περιτριγυρίζουν μία αψίδα.
Στη θρησκευτική αρχιτεκτονική, ένα **αψιδωτό παρεκκλήσιο** είναι δευτερεύον παρεκκλήσιο μικρού μεγέθους ανοιγόμενο προς την αψίδα. Προεξέχων σε ποικίλο αριθμό περιμετρικά της αψίδας κεντρικού κλίτους, είναι επίσης γνωστό ως «ακτινωτό παρεκκλήσιο». Τα αψιδωτά παρεκκλήσια είναι δυνατό, επίσης, να είναι κατασκευασμένα ώστε να πλαισιώνουν τον περιμετρικό διάδρομο του χοροστασίου.

Κατ'επέκταση, τα παρεκκλήσια τα οποία κατασκευάζονται επί των σταυρωτών βραχιόνων του εγκάρσιου κλίτους είναι επίσης γνωστά ως αψιδωτά παρεκκλήσια. Ένα παρεκκλήσιο το οποίο ξεπερνά τον τοίχο του βραχίονα του εγκάρσιου κλίτους είναι γνωστό ως «προσανατολισμένο παρεκκλήσιο».

Φωτοθήκη
--------

* Η αψίδα και τα αψιδωτά παρεκκλήσια του Αββαείου Σαιν-Ζουέν του Μαρν.Η αψίδα και τα αψιδωτά παρεκκλήσια του Αββαείου Σαιν-Ζουέν του Μαρν.
* Η εκκλησία του Σαιν-Νεκταίρ - Στο αριστερό άκρο της εκκλησίας, είναι ορατά τα ακτινωτά παρεκκλήσια.Η εκκλησία του Σαιν-Νεκταίρ - Στο αριστερό άκρο της εκκλησίας, είναι ορατά τα ακτινωτά παρεκκλήσια.

Δείτε επίσης
------------

* Γλωσσάριο της αρχιτεκτονικής

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Γαλλικά) Claude Wenzler (2006). *Églises et cathédrales de la France médiévale*. Édition de Lodi. σελ. 71. .

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

* (Γαλλικά) CNTRL : Absidiole

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Αρχιτεκτονική
* Πύλη:Χριστιανική αρχιτεκτονική
 |

 |
Συντεταγμένες: 35°10′0.0″N 33°25′0.0″E﻿ / ﻿35.166667°N 33.416667°E﻿ / 35.166667; 33.416667

Αυτό το λήμμα αφορά το χωριό της ΤΔΒΚ.  Για τη συνοικία της Κυπριακής Δημοκρατίας, δείτε: Άγιος Κασσιανός (συνοικία Λευκωσίας).  

Το **Αϊκασιανό** είναι συνοικία της Βόρειας Λευκωσίας στην Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου. Το έδαφος της συνοικίας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, σύμφωνα με την οποία η συνοικία ονομάζεται Άγιος Κασσιανός. Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, η συνοικία δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Ο **Δήμος Δικαίου** ήταν ένας από τους τρεις δήμους στους οποίους διαιρούνταν διοικητικά η Κως την περίοδο που ίσχυσε το πρόγραμμα Καποδίστριας. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Κω. Καταλάμβανε το κεντρικό τμήμα του νησιού και βρισκόταν ανάμεσα στους άλλους δύο δήμους του νησιού, τους δήμους Κω και Ηρακλειδών. Ο δήμος αποτελούνταν από δύο δημοτικά διαμερίσματα και είχε συνολικό πληθυσμό 6.094 κατοίκους. Έδρα του δήμου ήταν το Ζηπάρι. 

Στον δήμο περιλαμβάνονταν τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμοί:

 **Δ.δ. Ασφενδιού**  [ 3.205 ] 
* το Ζηπάρι [ 2.355 ]
* ο Άγιος Δημήτριος [ 1 ]
* το Ασφενδιού [ 96 ]
* το Λαγούδι-Ζια [ 200 ]
* ο Λινοπότης [ 327 ]
* το Τιγκάκι [ 226 ]

 **Δ.δ. Πυλίου**  [ 2.889 ] 
* το Πυλίον [ 2.431 ]
* το Μαρμάρι [ 458 ]

Δήμαρχοι
--------

Ο Βασίλειος Χατζηγιακουμής διατέλεσε δήμαρχος από το 1999 ως το 2002, έχοντας εκλεγεί για πρώτη φορά το 1998 με ποσοστό 76% και επανεξελέγη το 2002 με ποσοστό 100% (ως ο μοναδικός υποψήφιος). Τελευταίος δήμαρχος εξελέγη το 2006 με ποσοστό 50,1% ο Μιχαήλ Χατζηκαλύμνιος, επικρατώντας του Χατζηγιακουμή, ο οποίος συγκέντρωσε ποσοστό 49,82%.

Διδυμοποιήσεις
--------------

Ο Δήμος Δικαίου είχε διδυμοποιηθεί με τα Πάνω Πολεμίδια στις 26 Αυγούστου 2006. Μετά την κατάργηση του Δήμου Δικαίου και τη δημιουργία του νέου δήμου Κω, η διδυμοποίηση ισχύει για τον δήμο Κω.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Δημοτικές εκλογές- ΕΕΤΑΑ, αποτελέσματα εκλογών». *www.eetaa.gr*. Ανακτήθηκε στις 28 Δεκεμβρίου 2020.
2. ↑  «Διδυμοποιήσεις». *www.panopolemidia.org*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Μαΐου 2017. Ανακτήθηκε στις 27 Μαΐου 2017.
3. ↑  «Η αποστολή από τα Πάνω Πολεμίδια Κύπρου στον Δήμο της Κω». 2016-08-24. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2018-06-29.. Ανακτήθηκε στις 2018-06-29.
4. ↑  «Ανακοινώσεις». *www.panopolemidia.org*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Ιουνίου 2018. Ανακτήθηκε στις 29 Ιουνίου 2018.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

* Δήμος Δικαίου

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Δήμοι Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου |
| --- |
|  |
| Δήμοι | 
* Αγαθονησίου
* Αμοργού
* Ανάφης
* Άνδρου
* Αντιπάρου
* Αστυπάλαιας
* Θήρας
* Ιητών
* Καλυμνίων
* Καρπάθου
* Ηρωικής Νήσου Κάσου
* Κέας
* Κιμώλου
* Κύθνου
* Κω
* Λειψών
* Λέρου
* Μεγίστης
* Μήλου
* Μυκόνου
* Νάξου και Μικρών Κυκλάδων
* Νισύρου
* Πάρου
* Πάτμου
* Ρόδου
* Σερίφου
* Σικίνου
* Σίφνου
* Σύμης
* Σύρου - Ερμούπολης
* Τήλου
* Τήνου
* Φολεγάνδρου
* Χάλκης
 |

 |
Ο **Αϊζάια Λορντ Τόμας** (*Isiah Lord Thomas III*, γεννήθηκε στις 30 Απριλίου 1961) είναι Αμερικανός πρώην καλαθοσφαιριστής, που έπαιξε επαγγελματικά για τους Ντιτρόιτ Πίστονς στο NBA. Αγωνίστηκε στη θέση του πόιντ γκαρντ, καταφέρνοντας να αναδειχθεί 12 φορές NBA All Star, ως ένας από τους 50 καλύτερους παίκτες στην Ιστορία του ΝΒΑ το 1996 και να ενταχθεί στο Naismith Memorial Basketball Hall of Fame. Έχει υπάρξει επίσης επαγγελματίας και κολεγιακός προπονητής, διοικητικό στέλεχος καλαθοσφαίρισης και τηλεοπτικός σχολιαστής. 

Ο Τόμας αγωνίστηκε στο κολέγιο για τους *Indiana Hoosiers*, οδηγώντας τους στο πρωτάθλημα NCAA του 1981 ως δευτεροετής φοιτητής και δηλώνοντας στη συνέχεια συμμετοχή στο ντραφτ του ΝΒΑ. Επιλέχθηκε ως η δεύτερη συνολικά επιλογή από τους Ντιτρόιτ Πίστονς στο ντραφτ του NBA του 1981, και έπαιξε για αυτούς σε ολόκληρη την καριέρα του, ενώ οδήγησε τα "κακά παιδιά "στα πρωταθλήματα NBA 1988-89 και 1989-90. 

Μετά την καριέρα του, διετέλεσε στέλεχος των Τορόντο Ράπτορς, σχολιαστής τηλεόρασης, στέλεχος στην Continental Basketball Association, επικεφαλής προπονητής των Ιντιάνα Πέισερς, καθώς και στέλεχος και επικεφαλής προπονητής των Νιου Γιορκ Νικς. Θήτευσε αργότερα ως προπονητής μπάσκετ ανδρών για το κολέγιο *Golden International Panther University (FIU)* για τρεις σεζόν από το 2009 έως το 2012. Στις αρχές Μαΐου 2015, εν μέσω διαμάχης, ο Τόμας ανακηρύχθηκε πρόεδρος και εν μέρει ιδιοκτήτης της αδελφικής ομάδας των Νικς στο WNBA, των New York Liberty, μετά την εκ νέου πρόσληψη του πρώην συμπαίκτη του στους Πίστονς, Μπιλ Λαϊμπίρ, ως προπονητή της ομάδας.

Τίτλοι και διακρίσεις
---------------------

* 2 × Πρωτάθλημα NBA: 1989, 1990
* NBA MVP των τελικών: 1990
* 12 × NBA All-Star (1982–1993)
* 2 × NBA All-Star Game MVP: 1984, 1986
* 3 × All-NBA πρώτη ομάδα : 1984–1986
* 2 × All-NBA δεύτερη ομάδα: 1983, 1987
* NBA καλύτερη Rookie ομάδα: 1982
* NBA πρώτος στις ασίστ: 1985
* J. Walter Kennedy Citizenship Award (1987)
* Επετειακές ομάδες 50 και 75 χρόνων
* Η φάνε με το No. 11 απόσυρε από τους Ντιτρόιτ Πίστονς
* NCAA Πρωτάθλημα: 1981
* NCAA καλύτερος παίκτης φάιναλ φορ: 1981
* Consensus first-team All-American: 1981
* USA Basketball Male Athlete of the Year: 1980

Παραπομπές
----------

1. ↑  Broussard, Chris (5 Μαΐου 2015). «Isiah Thomas returns to N.Y. basketball as Liberty president, part owner». *espn.com*. ESPN. Ανακτήθηκε στις 8 Μαΐου 2015.
2. ↑  Berkman, Seth (May 8, 2015). «Seattle Storm Express Concern After Liberty's Hiring of Isiah Thomas». *The New York Times*.. Ανακτήθηκε στις 8 Μαΐου 2015.
3. ↑  Mandell, Nina (May 6, 2015). «Isiah Thomas' message to concerned Liberty fans: 'Come out and enjoy the game'». *USA Today*.. Ανακτήθηκε στις 8 Μαΐου 2015.
Ο **Διονύσιος ο Φασηλίτης** ήταν αρχαίος Έλληνας γραμματικός. Άκμασε στην ελληνιστική εποχή, περί τον 1ο αιώνα π.Χ..

Ασχολήθηκε ιδιαίτερα με την κριτική της αρχαίας ποίησης. Έργα του θεωρούνται τα «*Περί ποιητών*» και «*Περί της Αντιμάχου ποίησης*» και το απόσπασμα από ένα υπόμνημα στον Βακχυλίδη.

Στην εποχή του ιδιαίτερη σημασία αποδίδονταν στο χαρακτηρισμό των διαφόρων ποιημάτων. Μεγάλο πρόβλημα, είχε ξεσπάσει τότε, ως προς την κατάταξη των ποιημάτων σε διθυράμβους και παιάνες. Μεταξύ αυτών που προκάλεσε ιδιαίτερο ενδιαφέρον ήταν και το ποίημα *Κασσάνδρα* του Βακχυλίδη για το οποίο ο Διονύσιος συμφωνούσε με τον Αρίσταρχο ότι πρόκειται για διθύραμβο, ενώ διαφωνούσε με τον Καλλίμαχο που το είχε χαρακτηρίσει παιάνα.

Πηγές
-----

* "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ.6ος, σελ.90 (8ος)
* "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα" τομ.21ος, σελ. 136 (15ος)
Συντεταγμένες: 9°39′43.42″N 80°0′42.61″E﻿ / ﻿9.6620611°N 80.0118361°E﻿ / 9.6620611; 80.0118361

Η **Δημόσια Βιβλιοθήκη της Τζάφνα** (ταμίλ: யாழ் பொது நூலகம்) βρίσκεται στη Τζάφνα, της Σρι Λάνκα. Είναι ένα από τα πιο αξιοσημείωτα αξιοθέατα της Τζάφνα και διοικείται από το Δημοτικό Συμβούλιο της Τζάφνα. Η βιβλιοθήκη χτίστηκε το 1933 και κάηκε το 1981. Στις αρχές της δεκαετίας του 1980, ήταν μια από τις μεγαλύτερες βιβλιοθήκες στην Ασία, και περιείχε πάνω από 97.000 βιβλία και χειρόγραφα. Το 2001, ολοκληρώθηκε η αποκατάσταση της βιβλιοθήκης, με την κατασκευή ενός νέου κτιρίου και την προσθήκη νέων βιβλίων, αν και τα παλιά βιβλία και τα χειρόγραφα δεν αντικαταστάθηκαν. Είναι η δεύτερη κύρια δημόσια βιβλιοθήκη της Σρι Λάνκα που τη συναγωνίζεται μόνο η Βιβλιοθήκη στο Κολόμπο.

Οι κλασικές γραμμές του κτηρίου και οι όμορφες αναλογίες του το κάνουν να ξεχωρίζει αρχιτεκτονικά. Περιβάλλεται από καταπράσινους κήπους και έχει εκσυγχρονιστεί με νέες εγκαταστάσεις, όπως δωρεάν Wi-Fi από το 2016.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Jaffna Library». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Μαρτίου 2014. Ανακτήθηκε στις 19 Μαρτίου 2014.
2. ↑  «Fire at Kandy public library». *BBC*. Ανακτήθηκε στις 14 Μαρτίου 2006.
3. ↑  Wilson, A.J. *Sri Lankan Tamil Nationalism: Its Origins and Development in the Nineteenth and Twentieth Centuries*, p.125
4. ↑  «Up From The Ashes, A Public Library In Sri Lanka Welcomes New Readers». *NPR.org*.. Ανακτήθηκε στις 2017-01-09.
5. ↑  SureshikaThilakarathna. «Free Wi-Fi from today at 26 public locations in Sri Lanka».. Ανακτήθηκε στις 2017-01-09.
6. ↑  «Up From The Ashes, A Public Library In Sri Lanka Welcomes New Readers». *NPR.org*.. Ανακτήθηκε στις 2017-01-09.

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Δημόσια Βιβλιοθήκη της Τζάφνα** |


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 152484116
* LCCN: n83167414

 |

 |
Ο **Γρηγόριος Καμπούρογλου** ή **Καμπούρογλους** (1810- 1868) ήταν Έλληνας εκδότης του 19ου αιώνα.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ήταν πρωτότοκος γιος του Δημήτριου Καμπούρογλου, ενός από τους πιο θερμούς φιλικούς. Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1810. Στα 1821 ο παππούς του σφάχτηκε από τους Τούρκους, και ο πατέρας του έστειλε τα παιδιά δεξιά και αριστερά πριν καταφύγει και αυτός κρυφά στη Βιέννη. Ο Γρηγόριος έφτασε στην Οδησσό σε κάποιον οικογενειακό φίλο. Μπήκε στο σχολείο Ρισελιέ, όπου είχε συμμαθητές τον Πέτρο Παραρρηγόπουλο και τον Αλέξανδρο Ρίζο Ραγκαβή. 

Στα χρόνια του Καποδίστρια ήλθε στο Ναύπλιο και στην Αίγινα και τέλος στην Αθήνα, όπου κατοίκησε στο σπίτι του φιλικού Γεωργίου Λασσάνη, γραμματικού του Αλέξανδρο Υψηλάντη. 

Εξέδωσε την εφημερίδα *Courier* σε ελληνική και γαλλική γλώσσα, έπειτα την *Εβδομάδα*, την *Πατρίδα*, τον *Παρατηρητή* και το περιοδικό *Ευτέρπη*. Ήταν παντρεμένος με τη λαογράφο Μαριάννα Σωτηριανού-Γέροντα και γιος τους ήταν ο λογοτέχνης και ακαδημαϊκός Δημήτριος Καμπούρογλου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό, εκδ. Αθηνών, 1988, τ. 4.

Πηγές
-----

* Γεώργιος Δροσίνης, επιμ. (1932). *Ημερολόγιον της Μεγάλης Ελλάδος, Τόμος 11*. Αθήνα: Ι. Ν. Σιδέρης, Τυπογραφείον «Εστία». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 24 Μαΐου 2010.
Ο **Γρηγόριος Βεγλερής** (1862–1948) ήταν ο τελευταίος Πρίγκιπας της Σάμου για λίγο το 1912, όταν διαδέχτηκε τον δολοφονημένο Ανδρέα Κοπάση.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1862 στην Κωνσταντινούπολη, και σπούδασε στην εκεί πολιτική σχολή. Διετέλεσε ανώτερος αξιωματούχος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, όντας βοηθός νομάρχη του Ντιγιαρμπακίρ (1895–1901) και της Τραπεζούντας (1901–10). Στη συνέχεια, μεταξύ 1910 και 1912 διετέλεσε διοικητής των επαρχιών της Πρέβεζας και της Μερσίνης της Κιλικίας.

Τον Μάρτιο του 1912 αντικατέστησε στον δολοφονημένο ηγεμόνα της Σάμου Ανδρέα Κοπάση. Με την έναρξη της άσκησης των καθηκόντων του, ήρθε αντιμέτωπος με εξέγερση του σαμιακού λαού, διότι δεν έδωσε αμνηστία στους εχθρούς του προκατόχου του, παρά την απόφαση της Σαμιακής Βουλής, αλλά περίμενε την απόφαση της Υψηλής Πύλης. Οι επαναστάστες, με επικεφαλής τον Θεμιστοκλή Σοφούλη, ήρθαν σε σύγκρουση με την φρουρά του νησιού, η οποία υποστήριζε τον Βεγλερή. Μετά από επέμβαση των μεγάλων ευρωπαϊκών δυνάμεων, η Σάμος ενώθηκε με την Ελλάδα και ο τουρκικός στρατός αποχώρησε από το νησί.

Μετά την αποβίβαση των ελληνικών στρατευμάτων στη Σάμο τον Μάρτιο του 1913, ο Γρηγόριος Βεγλερής αποχώρησε και μετέβη στην Κωνσταντινούπολη. Ωστόσο, οι Τούρκοι συνέχισαν να τον θεωρούν επίσημο ηγεμόνα της Σάμου μέχρι την υπογραφή της Συνθήκης των Σεβρών, όταν επισημοποιήθηκε η ένωση της Σάμου με την Ελλάδα. Ο Βεγλερής διετέλεσε στη συνέχεια γερουσιαστής του Οθωμανικού Κοινοβουλίου, αλλά και διευθυντής του Ελληνικού Σχολείου και του Ιωακιμείου Παρθεναγωγείου της Κωνσταντινούπολης. Πέθανε το 1948 στην Πόλη.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  data.nlg.gr/resource/authority/record44741.
2. 1 2 3  «Βεγλερής, Γρηγόριος». *www.ygeiaonline.gr*. Εγκυκλοπαίδεια Δομή. Ανακτήθηκε στις 23 Αυγούστου 2017.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Γρηγόριος Βεγλερής στον *Πανδέκτη*, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Grigorios Vegleris  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
 Ηγεμόνες της Σάμου  |
| --- |
|  |
| 
* Στέφανος Βογορίδης (1833-50)
* Αλέξανδρος Καλλιμάχης (1850-54)
* Ιόν Γκίκα (1854-59)
* Μιλτιάδης Αριστάρχης (1859-66)
* Παύλος Μουσούρος (1866-73)
* Γεώργιος Γεωργιάδης (1873, ασκών καθήκοντα)
* Κωνσταντίνος Αδοσίδης (1873-74)
* Κωνσταντίνος Φωτιάδης (1874-79)
* Κωνσταντίνος Αδοσίδης (1879-85)
* Αλέξανδρος Καραθεοδωρής (1885-95)
* Γεώργιος Βέροβιτς (1895-96)
* Στέφανος Μουσούρος (1896-99)
* Κωνσταντίνος Βαγιάννης (1899-1900)
* Μιχαήλ Γρηγοριάδης (1900-02)
* Αλέξανδρος Μαυρογένης (1902-04)
* Ιωάννης Βιθυνός (1904-06)
* Κωνσταντίνος Καραθεοδωρής (1906-07)
* Γεώργιος Γεωργιάδης (1907-08)
* Ανδρέας Κοπάσης (1908-12)
* Γρηγόριος Βεγλερής (1912)
 |  |

 |


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* **ΕΒΕ**: 44741

 |

 |
Ένα **δημοψήφισμα για την τροποποίηση του εκλογικού συστήματος** για την ανάδειξη της Βουλή διενεργήθηκε στις Αμερικανικές Παρθένους Νήσους στις 30 Μαρτίου 2019. Παρότι η πρόταση εγκρίθηκε από το 75% των ψηφοφόρων, το ποσοστό συμμετοχής ήταν κάτω του 10%, ακυρώνοντας το αποτέλεσμα.

Πλαίσιο
-------

Το δημοψήφισμα ήταν μια λαϊκή πρωτοβουλία που προτάθηκε από την οργάνωση των Συνταξιούχων Υπαλλήλων της κυβέρνησης του Σαιντ Κρουά. Προκειμένου να τεθεί η πρωτοβουλία σε δημοψήφισμα, η οργάνωση απαιτείτο να συλλέξει υπογραφές από τουλάχιστον του 10% των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων σε δύο εκλογικές περιφέρειες, στην Σαιντ Κρουά  και Άγιος Θωμάς /Άγιος Ιωάννης. Συνέλεξαν 2.243 υπογραφές στο Σαιντ Κρουά (υπερβαίνοντας το απαιτούμενο των 2.298) και 2.553 στον Άγιο θωμά/Άγιο Ιωάννη (όπου απαιτούνταν 2.530 υπογραφές), με αποτέλεσμα η πρόταση να τεθεί σε δημοψήφισμα.

Προκειμένου να είναι έγκυρο το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος απαιτείτο η πλειοψηφία να ψήφιζε υπέρ της πρότασης και το ποσοστό συμμετοχής να ήταν άνω του 50%.

Προτάσεις
---------

Προτού διεξαχθεί το δημοψήφισμα, η Βουλή αποτελείτο από 15 μέλη: από αυτά, τα 14 εκλέγονταν από δύο επταεδρικές περιφέρειες (Σαιντ Κρουά και Άγιος Θωμάς/Άγιος Ιωάννης) και έναν βουλευτή Επικρατείας (at-large), ο οποίος θα έπρεπε να είναι κάτοικος των νήσων. Οι προτάσεις αν εγκρίνονταν θα διαιρούσαν αμφότερα τα νησιά Σαιντ Κρουά και Άγιο Θωμά σε δύο διεδρικές περιφέρειες, ενώ ο Άγιος Ιωάννης θα αποτελούσε μία μονοεδρική περιφέρεια. Τρεις βουλευτές Επικρατείας θα εκλέγονταν επίσης από τα νησιά Σαιντ Κρουά και Άγιο Θωμά.

Αποτελέσματα
------------

| Επιλογή | Ψήφοι | % |
| --- | --- | --- |
| Υπέρ | 3.577 | 74,63 |
| Κατά | 1.216 | 25,37 |
| Άκυρα/λευκά ψηφοδέλτια | 28 | – |
| **Σύνολο** | **4.821** | **100** |
| Εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι/συμμετοχή | 51.734 | 9,32 |
| Πηγή: VI Vote |

Παραπομπές
----------

1. ↑  Reapportionment Initiative Fails to Come Close to Required Turnout St Thomas Source, 30 Μαρτίου 2019
2. ↑  St. Croix Government Retirees, Inc. initiative completed St. Croix Government Retirees
3. ↑  History Αρχειοθετήθηκε 2018-10-12 στο Wayback Machine. Legislature of the Virgin Islands
4. ↑  Will Voters in the USVI Change the Way They Elect Senators in March? Αρχειοθετήθηκε 2019-09-25 στο Wayback Machine. SOTTVI News, 29 Ιανουαρίου 2019
Βούκινο
Το **βούκινο** (λατ. *buccina* ή *būcina*) ήταν αρχαίο ρωμαϊκό χάλκινο πνευστό μουσικό όργανο, το οποίο ήλκε την καταγωγή του από το *κέρας*. Χρησιμοποιούνταν ευρέως στον ρωμαϊκό στρατό, με τον *σαλπιγκτή* να λαμβάνει τον τίτλο *aeneator* (*χαλκούχος*, από το *aes* που σημαίνει χαλκός) και ειδικότερα αυτόν του *buccinator*.

Το βούκινο αποτελούνταν από έναν στενό σωλήνα μήκους περίπου 3,5 μ. ο οποίος ήταν κυρτός σε σχήμα C, με την καμπάνα να περιέρχεται πάνω από το κεφάλι του εκτελεστή. Διέθετε επιστόμιο παρόμοιο μ' αυτό της σύγχρονης τούμπας, ενώ για λόγους στήριξης έφερε και μια μεταλική βέργα στο μέσον περίπου του οργάνου, απ' όπου ο σαλπιγκτής το κρατούσε. 

Η κύρια χρήση του ήταν ανάλογη μ' αυτή των νεότερων στρατιωτικών σημάνσεων, αγγέλοντας εγερτήρια, σιωπητήρια και άλλες παρόμοιες σημάνσεις της στρατιωτικής καθημερινότητας. Σταδιακά αντικαταστάθηκε από τη σάλπιγγα και το τρομπόνι, ενώ αξιοσημείωτο είναι πως η γερμανική λέξη για το τρομπόνι (*Posaune*) έχει ως ετυμολογική ρίζα το βούκινο.

Το βούκινο αναβίωσε κατά τη Γαλλική Επανάσταση μαζί με το κέρας, επί τη ευκαιρία μιας παράστασης στις 11 Ιουλίου 1791, σε μουσική του Φρανσουά Ζοζέφ Γκοσέκ.

Στη νεότερη εποχή, ο Ιταλός συνθέτης Οτορίνο Ρεσπίγκι σημειώνει στην παρτιτούρα του έργου *Τα πεύκα της Ρώμης* (1924) την ένδειξη *«Buccine»*, ως ένδειξη για έξι χάλκινα πνευστά διαφορετικής έκτασης. Εντούτοις, ο συνθέτης δεν κυριολεκτεί, αλλά κινείται στο γενικότερο κλίμα του νεοκλασικισμού που χαρακτηρίζει μεγάλο μέρος της μουσικής του· στην εκτελεστική πρακτική μιας συμφωνικής ορχήστρας τον ρόλο των *buccine* αναλαμβάνει συνήθως μια μικρή ομάδα από κόρνα και φλικόρνα.

Λαογραφία
---------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **βούκινο**  |

Στη νεότερη ελληνική γλώσσα απαντάται η φράση «θα σε κάνω βούκινο» ή «το έβγαλε βούκινο», εννοώντας τη δημοσιοποίηση εκμυστηρεύσεων και προσωπικών δεδομένων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Constant Pierre, Les Hymnes et Chansons de la Révolution française, aperçu général et catalogue, avec notices historiques, analytiques et bibliographiques, 1904, page 210-213.
2. ↑  Πύλη της ελληνικής γλώσσας

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

 
Η Βικιθήκη έχει το κείμενο της *Encyclopædia Britannica*, 11η έκδοση (1911), για το λήμμα ***Buccina***.

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Βούκινο** |

* Buccina στο Λεξικό *Smith's Dictionary* περί Ελληνικών και Ρωμαϊκών αρχαιοτήτων.
* Ρωμαϊκή Μουσική
Η **γονιμότητα** είναι η φυσική ικανότητα ενός οργανισμού να παράγει απογόνους. Για την μέτρηση της γονιμοτητας χρησιμοποιείται ο δείκτης γονιμότητας, ο οποίος είναι ο αριθμός των απογόνων που γεννά ένα ζευγάρι, ένας ζωντανός οργανισμός ή ένας πληθυσμός. Η γονιμότητα διαφέρει από την αναπαραγωγική ικανότητα, η οποία ορίζεται ως το δυναμικό αναπαραγωγής ενός οργανισμού (η αναπαραγωγική ικανότητα επηρεάζεται μεταξύ άλλων από την παραγωγή των γαμετών και τη γονιμοποίηση). 

Η ανθρώπινη γονιμότητα εξαρτάται από διάφορους παράγοντες: από την διατροφή, από την σεξουαλική συμπεριφορά, από την συγγένεια εξ αίματος, από τον τοπικό πολιτισμό, από το ένστικτο, από την ενδοκρινολογία, από τις οικονομικές συνθήκες, από τον τρόπο ζωής και από τα συναισθήματα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  A. B.; Schultz, Paul T. (June 1976). «Fertility Determinants: A Theory, Evidence, and an Application to Policy Evaluation.». *Population and Development Review* **2** (2): 293. doi:10.2307/1972043. ISSN 0098-7921. .
Ο **Δαβίδ Ε΄**, γεωργιανά: დავით V, *Davit' V*) (απεβ. το 1155) από τον Οίκο των Βαγρατιδών-Ιβηρίας, ήταν ο 7ος βασιλιάς της Γεωργίας το 1154 ως το τέλος του το 1155.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Δημητρίου Α΄ της Γεωργίας. Φοβούμενος ότι ο Δημήτριος θα έκανε διάδοχο του θρόνου τον μικρότερο γιο του Γεώργιο (Γ΄), ο Δαβίδ Ε΄ επιχείρησε μία εξέγερση το 1130. Τελικά ανάγκασε τον πατέρα του να παραιτηθεί και ο Δαβίδ Ε΄ έγινε βασιλιάς το 1154 ή το 1155.

Στα Γεωργιανά και Αρμενικά χρονικά υπάρχει σύγχυση σχετικά με τη διάρκεια και τη φύση της βασιλείας του Δαβίδ Ε' και διαφωνούν για τις συνθήκες του μυστηριώδους τέλους του. Σύμφωνα με τον Αρμένιο χρονικογράφο Βαρντάν Αρεβέλτσι, κυβέρνησε για έναν μήνα και δολοφονήθηκε από τους ευγενείς του Σουμπάτ και Iβάνε Ορμπέλι, που είχαν κάνει μυστική συμφωνία με τον Γεώργιο 9Γ΄), τον μικρότερο αδερφό του Δαβίδ. Ο Αρμένιος Στέπανος Ορμπελιάν, απόγονος της φυλής Ορμπέλι, γράφοντας λίγο μετά τον Βαρντάν, ισχυρίζεται ότι ο Δαβίδ Ε΄ βασίλευσε για δύο χρόνια και αρνείται οποιαδήποτε οικογενειακή ανάμειξη στη δολοφονία του βασιλιά. Αναφέρει ότι ο Γεώργιος Γ΄ είχε ορκιστεί στον βασιλεύοντα αδελφό του, ότι θα κυβερνούσε μόνο μέχρις ο γιος του Δαβίδ, η Ντέμνα, να έφτανε στην ενηλικίωσή του, αλλά στη συνέχεια αρνήθηκε τον όρκο του. Ισχυρίζεται ότι οι Ορμπέλις ήταν μάρτυρες αυτού τού όρκου και ότι οδήγησαν την εξέγερση τού 1177 για να επαναφέρουν τον Ντέμνα, ο οποίος ήταν πλέον ενήλικος, στη θέση που εδικαιούτο. Τα Γεωργιανά χρονικά λένε ότι η βασιλεία του Δαβίδ Ε΄ διήρκεσε έξι μήνες, αλλά αποφεύγουν προσεκτικά οποιαδήποτε αναφορά στις συνθήκες του τέλους του.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος Γεωργιανών Βασιλέων

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| ΠροκάτοχοςΔημήτριος Α΄ της Γεωργίας | **βασιλιάς της Γεωργίας**1154-1155 | ΔιάδοχοςΔημήτριος Α΄ της Γεωργίας(αποκαταστάθηκε) |
Συντεταγμένες: 44°29′21″N 19°10′48″E﻿ / ﻿44.48917°N 19.18000°E﻿ / 44.48917; 19.18000

Το όρος **Γκούτσεβο** (σερβικά κυριλλικά: *Гучево*, σερβικά λατινικά: *Gučevo*) είναι βουνό στα δυτικά της Σερβίας, με υψόμετρο 779 μέτρων. Αποτελεί τμήμα των Δειναρικών Άλπεων.

Το όρος Γκούτσεβο αποτελεί τμήμα του ορεινού όγκου του Πόντρινιε-Βάλιεβο. Βρίσκεται σε κοντινή απόσταση της δεξιάς όχθης του Δρίνου και εντός του εδάφους του Δήμου της Λόζνιτσα.

Επί της κορυφής του βρίσκεται μνημείο ανεγερθέν προς τιμήν των Σέρβων και Αυστροούγγρων πεσόντων στρατιωτών κατά τη διάρκεια της Μάχης του Γκούτσεβο, στο πλαίσιο του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος βουνών της Σερβίας

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Αγγλικά) «Dinaric Alps». *www.summitpost.org*. Ανακτήθηκε στις 29 Μαρτίου 2009.
2. ↑  (Αγγλικά) «Gucevo, Serbia and Montenegro». *www.traveljournals.net*. Ανακτήθηκε στις 29 Μαρτίου 2009. [*νεκρός σύνδεσμος*]

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Σερβία
 |

 |
Συντεταγμένες: 54°38′11″N 3°33′18″W﻿ / ﻿54.63639°N 3.55500°W﻿ / 54.63639; -3.55500

Το **Γουόρκινγκτον** (αγγλικά: *Workington*) είναι μια πόλη και μια πολιτική ενορία στο στόμιο του ποταμού Ντέρβεντ στη δυτική ακτή της Κάμπρια της Αγγλίας. Ιστορικά, στο Κάμπερλαντ και στο δήμο Άλερντεϊλ, το Γουόρκινγκτον βρίσκεται 51,5 χλμ. νοτιοδυτικά του Καρλάιλ, 11 μίλια δυτικά του Κόκερμαουθ και 8 μίλια νοτιοδυτικά του Μέριπορτ. Κατά την απογραφή του 2011 είχε πληθυσμό 25.207 κατοίκους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Βρετανικό πλουτώνιο στη Γαλλία tovima.gr
2. ↑  «Population Density, 2011». *Area: Workington (Parish)*. Office for National Statistics. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Δεκεμβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 28 Αυγούστου 2018.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Αγγλία
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 134877006
* LCCN: n81066413

 |

 |
Ο **Δαυίδ Β΄** ( γεωργιανά: დავით II Davit II, (1417 - π. 1457) από τον Βαγρατίδες-Ιβηρίας ήταν Καθολικός-Πατριάρχης της Γεωργίας του 15ου αι. που χειροτονήθηκε ως τέτοιος το 1426. Ήταν ο τέταρτος γιος του Αλεξάνδρου Α΄ βασιλιά της Γεωργίας (π. 1412–1442), από τη δεύτερη σύζυγό του Τάμαρ από το Ιμερέτι.

Βιογραφία
---------

Δεν υπάρχει επιστημονική συναίνεση σχετικά με τη διάρκεια της θητείας του Δαβίδ Β΄, καθώς ορισμένοι ιστορικοί, όπως ο Μισέλ Ταμαράτι, τοποθετούν τρεις διαφορετικούς καθολικούς που ονομάζονται Δαβίδ —Δαυίδ Β΄ ή Γ΄ (1426-1428), Δαβίδ Γ΄ ή Δ΄ (1435-1439) και Δαυίδ Δ΄ ή Ε΄ (1447–1457)— κατά τη διάρκεια του 15ου αι. · η χρονολογία έγινε επίσης αποδεκτή από τη Γεωργιανή Ορθόδοξη Εκκλησία.  Άλλοι, ιδιαίτερα ο Κύριλ Τουμάνοφ, βλέπουν σε αυτά τα τρία ονόματα ένα και το αυτό πρόσωπο, έναν γιο του Αλεξάνδρου Α΄. Η σύγχυση προκύπτει από τις τρεις χρονολογικές ομάδες εγγράφων, ενώ η ασυνέπεια στους αριθμούς με τα καθολικά ονόματα οφείλεται, στο ότι ορισμένοι ιστορικοί -όπως ο Ταμαράτι- παραλείπουν τον καθολικό Δαβίδ των ετών 859–861. 

Σύμφωνα με τον Τουμάνωφ, ο Δαβίδ, που γενν. το 1417, προοριζόταν από τον πατέρα του για την εκκλησιαστική σταδιοδρομία σε νεαρή ηλικία και έγινε, ή ορίστηκε να γίνει, καθολικός το 1426. Κατά την άποψη του Τουμάνωφ, η θητεία του διήρκεσε μέχρι το τέλος του περί το 1457, ενώ οι δύο άλλοι σύγχρονοι καθολικοί, ο Θεόδωρος Γ΄ και ο Σίο Β΄, που αναφέρονται τα έτη 1427–1434 και 1440–1446, αντίστοιχα, ήταν *τοποτηρητές* του]] με τον τίτλο τού Καθολικού, καθώς ο Δαβίδ ήταν ακόμη πολύ νέος και προτού ο ίδιος προσχωρήσει στην πρωτοκαθεδρία της Γεωργιανής εκκλησίας περί το 1447.

Σημειώσεις
----------

1. 1 2  Toumanoff 1949–51, σελ. 190.
2. ↑  «Leaders of Georgian Church». Patriarchate of Georgia. Ανακτήθηκε στις 15 Δεκεμβρίου 2012.
3. ↑  Toumanoff 1949–51.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* Toumanoff, Cyril (1949–51). «The Fifteenth-Century Bagratids and the Institution of Collegial Sovereignty in Georgia». *Traditio* **7**: 169–221. doi:10.1017/S0362152900015142.

| Θρησκευτικοί τίτλοι |
| --- |
| ΠροκάτοχοςΜιχαήλ ΣΤ΄ | **Καθολικός-Πατριάρχης της Γεωργίας**1426 - 1428 | ΔιάδοχοςΘεόδωρος Γ΄ της Γεωργίας |
Η **Δημητριάς** (αλλιώς και **Δημητριάπολις**), ήταν αρχαία ελληνική πόλη στο ανατολικό Ιράν.

Ιδρύθηκε από τον Έλληνα βασιλέα της Βακτριανής Δημήτριο Α΄, όταν εισέβαλε στην επαρχία της Αραχωσίας. Βρισκόταν κοντά στην Αλεξάνδρεια. Η πόλη αναφέρεται από τον γεωγράφο Ισίδωρο τον Χαρακηνό (1ος αιώνας π.Χ.). 

Άγνωστη η σημερινή της τοποθεσία, πολύ πιθανόν να βρισκόταν στο σημερινό Αφγανιστάν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Παρθικοί σταθμοί: *Εντεύθεν Αραχωσία, σχοίνοι 36. Ταύτην δε οι Πάρθοι Ινδικήν λευκήν καλούσιν, ένθα Βϊύτ πόλις, και Φάσαργα, και Χοροχοάδ πόλις, και Δημητριάς πόλις...*

* Ισιδώρου Χαρακηνού *Παρθικοί σταθμοί* εκδ. Νέα θέσις.
Ο **Δαβίδ Α΄**, (γεωργιανά: დავით I David, (απεβ. το 881) από τον Οίκο των Βαγρατιδών-Ιβηρίας είχε τον Βυζαντινό τίτλο του κουροπαλάτη και ήταν πρίγκιπας της Ιβηρίας/Κάρτλι από το 876 έως το 881.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο πρωτότοκος γιος και διάδοχος του Βαγράτ Α΄· βαφτίστηκε από τον με επιρροή Γεωργιανό μοναχό Γκριγκόλ Χαντζτέλι. Ο Δαβίδ Α΄ μοιράστηκε τα κληρονομικά εδάφη των Βαγρατιδών στο Τάο-Κλαρτζέτι με τους θείους και τους εξαδέλφους του, με το φέουδό του να είναι το Κάτω Τάο. Το 881 ο Δαβίδ Α΄ δολοφονήθηκε από τον εξάδελφό του Νάσρα, τον μεγαλύτερο γιο τού Γκουαράμ Μαμπάλι. Οι μεσαιωνικές πηγές δεν προσδιορίζουν την αιτία πίσω από αυτό το έγκλημα, αλλά οι σύγχρονοι ιστορικοί έχουν ακολουθήσει τον καθηγητή Ιβάνε Τζαβαχισβίλι, στην παρατήρησή του ότι ο Νάσρα αγανάκτησε, όταν ο πατέρας του Γκουάραμ αποφάσισε να παραχωρήσει τις κτήσεις του στους συγγενείς του Bαγρατίδες, και πιο συγκεκριμένα τη δημιουργία των Λιπαριτιδών στο Τριαλέτι υπό την επικυριαρχία του Δαβίδ Α΄. Το τέλος του Δαβίδ οδήγησε σε μία εσω-δυναστική έριδα από τον μοναχογιό του Aδαρνάση Δ΄, ο οποίος τελικά το 888 εκδικήθηκε τη δολοφονία του πατέρα του.

Οικογένεια
----------

Ο Δαβίδ Α΄ νυμφεύτηκε τη μεγαλύτερη κόρη του Κωνσταντίνου Γ΄ της Αμπχαζίας, με την οποία απέκτησε δύο παιδιά:

* μία κόρη, παντρεύτηκε τον Αδαρνάσης Γ΄ των Βαγρατιδών πρίγκιπα του Τάο-Κλαρτζέτι.
* Αδαρνάσης Δ΄ απεβ. 881, πρίγκιπας της Ιβηρίας.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.
2. ↑  Rapp, Stephen H. (2003), *Studies in Medieval Georgian Historiography: Early Texts And Eurasian Contexts*, pp. 388, 404. Peeters Publishers, (ISBN 90-429-1318-5)
***Δάφνη*** (ιταλ. *Dafne*) είναι ο τίτλος όπερας με πρόλογο και έξι σκηνές του Ιταλού συνθέτη της Αναγέννησης Τζάκοπο Πέρι, σε λιμπρέτο του Οτάβιο Ρινουτσίνι που με τη σειρά του είναι βασισμένο στις *Μεταμορφώσεις* του Οβίδιου. Θεωρείται πως αποτελεί ιστορικά το πρώτο έργο όπερας, και συντέθηκε την περίοδο 1594-8. Μόνο ένα μικρό απόσπασμα της μουσικής διασώζεται, από το οποίο φαίνεται πως ο Πέρι συνεργάστηκε με τον ισχυρό αριστοκράτη και συνθέτη Τζάκοπο Κόρσι. Χαρακτηρίζεται ως το έργο που σφυρηλάτησε το θεατρικό ύφος (*stile rappresentativo*) του Πέρι, όπως ο ίδιος το περιέγραψε αναλυτικά στον πρόλογο της όπερας *Ευρυδίκη* (1600). 

Το λιμπρέτο είναι εμπνευσμένο από τον ελληνικό μύθο της νύμφης Δάφνης, όπως αυτός εμφανίζεται στις *Μεταμορφώσεις* του Οβίδιου, σύμφωνα με τον οποίο ο Απόλλων τη μεταμορφώνει σε φυτό όταν εκείνη αρνείται τον έρωτά του. Σε συμβολικό επίπεδο πραγματεύεται τη φύση της τέχνης. Στο ίδιο θέμα βασίστηκαν εκατοντάδες οπερατικά λιμπρέτι κατά την περίοδο 1600-1866, γεγονός που καθιστά με μεγάλη πιθανότητα το πρωτότυπο κείμενο του Ρινουτσίνι σημαντική επιρροή των μεταγενέστερων δημιουργών. Το 1607, ο Ρινουτσίνι διασκεύασε το λιμπρέτο για την ομώνυμη όπερα του Μάρκο ντα Γκαλιάνο που παρουσιάστηκε το επόμενο έτος στη Μάντοβα. Μια διασκευή της Δάφνης, αποτέλεσε επίσης την πρώτη γερμανική όπερα, σε μουσική του Χάινριχ Συτς και λιμπρέτο του Μάρτιν Όπιτζ.

Οι ακριβείς χρονολογίες των παρουσιάσεων της όπερας δεν είναι γνωστές με βεβαιότητα. Σύμφωνα με τον Μάρκο ντα Γκαλιάνο, η πρώτη παρουσίαση χρονολογείται το 1597 και πραγματοποιήθηκε στο παλάτι του Κόρσι στη Φλωρεντία, παρουσία του Τζοβάνι Άντζελο Μέντιτσι και άλλων ευγενών της πόλης. Κατά τον Ρινουτσίνι, παίχτηκε αρχικά μπροστά σε ένα μικρό και ενθουσιώδες κοινό και αργότερα μια βελτιωμένη έκδοση του έργου παρουσιάστηκε στο Παλάτσο Κόρσι.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Όρος που συναντάται για πρώτη φορά στην όπερα *Ευριδίκη* του Τζούλιο Κατσίνι και χρησιμοποιήθηκε από τους Ιταλούς συνθέτες του 17ου αιώνα για να περιγράψει ένα νέο δραματικό ύφος για την απόδοση του κειμένου.
2. ↑  Kimbell, 59
3. ↑  Για τη χρονολόγηση της όπερας βλ. O. G. Sonneck, "Dafne", the First Opera. A Chronological Study", Sammelbände der Internationalen Musikgesellschaft, 15. Jahrg. H. 1. (Oct. - Dec. 1913), pp. 102-110.

Βιβλιογραφία
------------

* Hanning, Barbara R.: «Dafne» στο *The New Grove Dictionary of Opera*, Ed. Stanley Sadie, Grove Music Online, Oxford Music Online, 2009
* Randel, Don Michael: «Dafne» στο *The Harvard dictionary of music*, Harvard University Press, 2003
* Kimbell, David R.B.: *Italian Opera*, Cambridge University Press, 1994

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  La Dafne (Peri) στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 6619148122906795200006
* GND: 1207420948

 |

 |
Ο **βαλεντινίτης** (αγγλ. valentinite) είναι ορυκτό οξείδιο του αντιμονίου. Ονομάστηκε έτσι προς τιμήν του Γερμανού αλχημιστή Basilius Valentinus (1394; - ;), ο οποίος ήταν ο πρώτος που περιέγραψε τις ιδιότητες του αντιμονίου.. Μία άλλη ονομασία για το ορυκτό, ιδίως παλαιότερα, είναι **αντιμονιακή ώχρα**.

Εμφάνιση, παραγενέσεις
----------------------

Σχηματίζεται ως προϊόν εξαλλοίωσης στις ζώνες οξείδωσης υδροθερμικά σχηματισμένων αντιμονιούχων ορυκτών. Ορυκτά με τα οποία σχετίζεται είναι ο αντιμονίτης, το αυτοφυές αντιμόνιο, ο στιμπικονίτης, ο τετραεδρίτης, ο κερμεσίτης και ο αρσενολίτης.

Απαντάται σε αρκετά σημεία της Γης. Αξιοσημείωτες εμφανίσεις του είναι στη Γαλλία (περιοχή Ιζέρ), το Φράιμπεργκ της Σαξωνίας (Γερμανία). Μεγάλοι κρύσταλλοι στο Pribram της Τσεχίας. Επίσης στη Σλοβακία, τη Ρουμανία, την Τοσκάνη της Ιταλίας, την Κορνουάλλη στην Αγγλία, την Αλγερία, τη Ζιμπάμπουε, το Μεξικό, τη Βολιβία, το Κεμπέκ του Καναδά, την Κίνα, την Κιργιζία και σχεδόν όλες τις δυτικές Πολιτείες των ΗΠΑ.

Στην Ελλάδα ανευρίσκεται στα μεταλλεία Λαυρίου (ορυχείο Πλάκας Νο 80).

Πηγές
-----

* Handbook of Mineralogy
* Mindat.org
* Webmineral.com

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος ορυκτών
* Κατάλογος ορυκτών των μεταλλείων Λαυρίου

Βιβλιογραφία
------------

* James Dwight Dana, *Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks*, READ BOOKS, 2008 ISBN 1-4437-4224-4
* Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil, *A Field Guide to Rocks and Minerals*, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 0-395-91096-X
* Walter Schumann, R. Bradshaw, K. A. G. Mills, *Handbook of Rocks, Minerals and Gemstones*, Houghton Mifflin Harcourt, 1993 ISBN 0-395-51137-2

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Όνομα εγκεκριμένο από την ΙΜΑ