recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Αλεξάντερ Γιόχαν Γιάλμαρ Σκάρσγκορντ** (*Alexander Johan Hjalmar Skarsgård*) γεννήθηκε στις 25 Αυγούστου 1976. Είναι Σουηδός ηθοποιός και σκηνοθέτης. Είναι πιο γνωστός για τους ρόλους του ως Έρικ Νόρθμαν στην τηλεοπτική σειρά *True Blood* του καναλιού HBO και ως Μπραντ Κόλμπερτ στο *Generation Kill*.

Ζωή και σταδιοδρομία
--------------------

Ο Σκάρσγκορντ γεννήθηκε στη Στοκχόλμη της Σουηδίας. Είναι γιος του διάσημου Σουηδού ηθοποιού Στέλλαν Σκάρσγκορντ και της πρώτης συζύγου του, Μάι. Έχει έξι μικρότερα αδέλφια: τον Γκούσταφ (γεν. 1980), τον Σαμ (γεν. 1982), τον Μπιλ (γεν. 1990), την Έιγια (γεν. 1992), τον Βάλτερ (γεν. 1995) και τον ετεροθαλή αδελφό του Όσσιαν (γεν. 2009).

Ο Σκάρσγκορντ έπαιξε σε πολλές σουηδικές τηλεοπτικές σειρές και ταινίες ενώ, υπηρέτησε στο ναυτικό πυροβολικό της Σουηδίας. Το 2003 ήταν υποψήφιος για Guldbagge για τον ανδρικό υποστηρικτικό ρόλο στην ταινία Hundtricket (αγγλικός τίτλος: The Dog Trick). Αποκάλυψε στην New York Daily News πως συνήθιζε να είναι μέλος της αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας του ναυτικού της Σουηδίας.

Από το 2005 με τις ερμηνείες του στο Revelations και στο The Last Drop, έχει λάβει μέρος σε διεθνείς παραγωγές. Το 2007 έπαιξε έναν από τους κύριους χαρακτήρες, τον Μπραντ Κόλμπερτ, στη μίνι σειρά Generation Kill. Είναι μέλος του καστ της τηλεοπτικής σειράς True Blood: παίζει το ρόλο του Έρικ Νόρθμαν, ενός βαμπίρ 1.000 ετών, πρώην βασιλιά των Βίκινγκς, σερίφη των βαμπίρ της Περιοχής 5 και ιδιοκτήτης μπαρ στο Σρίβπορτ της Λουιζιάνα.

Το 2009, ο Σκάρσγκορντ εμφανίστηκε στο βιντεοκλίπ της ποπ τραγουδίστριας Lady Gaga "Paparazzi". Το 2010, συμμετέχει στα γυρίσματα τριών ταινιών: "Metropia", "Beyond the Pole" και "Straw Dogs", όπου συμπρωταγωνιστεί με την Κέιτ Μπόσγουορθ και τον Τζέιμς Μάρσντεν. Το Straw Dogs είναι ένα ριμέικ της ταινίας του 1971 με το ίδιο όνομα.

Από το 2017 πρωταγωνιστεί στην τηλεοπτική σειρά *Big Little Lies* στον ρόλο του Πέρι Ράιτ, για τον οποίο κέρδισε Χρυσή Σφαίρα, Emmy και Βραβείο Σωματείου Ηθοποιών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. Ανακτήθηκε στις 27  Απριλίου 2014.
2. ↑  *filmportal.de*. 374543d094734d5c9acf6910114217d8. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
3. ↑  (Πολωνικά) *MAK*. 9811719941305606.
4. ↑  «Sveriges befolkning 2000» (σουηδικά) Sveriges släktforskarförbund. 2020. Ανακτήθηκε στις 26  Δεκεμβρίου 2022.
5. ↑  «Alexander Skarsgård - Golden Globes: 1 Nomination, 1 Win». Ανακτήθηκε στις 17 Οκτωβρίου 2018.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 35565455
* LCCN: no2009176463
* ISNI: 0000 0000 7850 9684
* GND: 130530735
* SUDOC: 156596318
* BNF: cb16149726s (data)
* BIBSYS: 69875
* NKC: xx0212174
* BNE: XX5262127

 |

 |
Το γένος ***Ουροκύων*** (δηλ. "σκύλος με ουρά") είναι γένος που περιέχει δύο (ή ενδεχομένως τρεις) ζωντανές αλεπούδες του δυτικού ημισφαιρίου στην οικογένεια των Κυνιδών· τη γκρίζα αλεπού (*Urocyon cinereoargenteus*) και την στενά συγγενική νησιωτική αλεπού (*Urocyon littoralis*), που είναι ένας ξάδερφος νάνος της γκρίζας αλεπούς· καθώς και ένα απολιθωμένο είδος, τον *Urocyon progressus*.

Ο *ουροκύων* και ο σκύλος ρακούν είναι τα μόνα κυνοειδή που μπορούν να αναρριχηθούν σε δέντρα. Ο *ουροκύων* είναι ένα από τα παλαιότερα γένη αλεπούδων που υπάρχουν ακόμη. Απόδειξη της ύπαρξης της αλεπούς Κοσουμέλ, ένα αμφισβητούμενο εξαφανισμένο ή επικίνδυνο για εξαφάνιση είδος τρίτου βαθμού, βρέθηκε στο νησί Κοσουμέλ του Μεξικού. Η αλεπού του Κοσουμέλ, η οποία μέχρι σήμερα δεν έχει περιγραφεί επιστημονικά, είναι μια μορφή νάνου όπως η νησιωτική αλεπού, αλλά λίγο μεγαλύτερη, περίπου στα τρία τέταρτα του μεγέθους της γκρίζας αλεπούς.

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Wikispecies logoWikispecies logo | Τα Βικιείδη έχουν πληροφορίες για το θέμα:   **Ουροκύων** |

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ουροκύων** |

1. ↑  «University of Arkansas-Monticello. Meanings of scientific names of wild and domesticated mammals of Arkansas: Urocyon». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 31 Ιουλίου 2010. Ανακτήθηκε στις 7 Ιουνίου 2017.
2. ↑  Prevosti, F.J. & Rincóon, A.D. (2007). «A new fossil canid assemblage from the late Pleistocene of northern South America: the canids of the Inciarte asphalt pit (Zulia, Venezuela), fossil record and biogeography». *J. Pal.* **81** (5): 1053–1065. doi:10.1666/pleo05-143.1. .
3. ↑  Cuarón, Alfredo D.; Martinez-Morales, Miguel Angel; McFadden, Katherine W.; Valenzuela, David; Gompper, Matthew E. (2004). «The status of dwarf carnivores on Cozumel Island, Mexico». *Biodiversity and Conservation* (Springer Netherlands) **13** (2): 317–331. doi:10.1023/B:BIOC.0000006501.80472.cc. . [*νεκρός σύνδεσμος*]
4. ↑  Gompper, M. E.; Petrites, A. E.; Lyman, R. L. (2006). «Cozumel Island fox (*Urocyon* sp.) dwarfism and possible divergence history based on subfossil bones». *J. Zool.* **270** (1): 72–77. doi:10.1111/j.1469-7998.2006.00119.x.
Το **δημοψήφισμα για το καταστατικό του Σάαρ** έλαβε χώρα στο προτεκτοράτο του Σάαρλαντ στις 23 Οκτωβρίου 1955.[1] Το καταστατικό θα έκανε την επικράτεια ανεξάρτητο κράτος υπό τις διαταγές ενός ευρωπαίου επιτρόπου που θα διορίζεται από το Υπουργικό συμβούλιο της Δυτικής Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενώ θα παραμείνει σε οικονομική ένωση με τη Γαλλία. 

Η απόρριψη της πρότασης από τους ψηφοφόρους πάρθηκε ως ένδειξη ότι θέλουν να ενταχθούν στην Δυτική Γερμανία.[2] Επομένως, στις 27 Οκτωβρίου 1956 η Γαλλία και η Δυτική Γερμανία υπέγραψαν την συμφωνία του Σάαρ που καθόριζε ότι το Σάαρλαντ θα έχει το δικαίωμα ένταξης στην Δυτική Γερμανία, όπως αναφέρεται στο άρθρο 23 του συντάγματός του. Το Σάαρλαντ προχώρησε και έγινε γερμανικό κρατίδιο στις 1 Ιανουαρίου 1957.[2]

Αποτελέσματα
------------

| Επιλογή | Ψήφοι | % |
| --- | --- | --- |
| Υπέρ | 201.973 | 32.29 |
| Κατά | 423.434 | 67.71 |
| Άκυρα/λευκά ψηφοδέλτια | 15.725 | – |
| **Συνολικά** | **641.132** | **100** |
| Εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι/συμμετοχή | 662.839 | 96.73 |
| Πηγή: CVCE |

### Ανά εκλογική περιφέρεια

| Εκλογική περιφέρεια | Υπέρ | Κατά | Άκυρα/λευκά ψηφοδέλτια | Σύνολο ψήφων | Εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι | Προσέλευση |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Ψήφοι | % | Ψήφοι | % |
| Σααρμπρύκεν | 30.858 | 39.10 | **48.063** | 60.90 | 1.531 | 80.452 | 83.369 | 96.50 |
| Σααρμπρύκεν (επαρχία) | 48.523 | 30.68 | **109.659** | 69.32 | 3.339 | 161.521 | 166.349 | 97.10 |
| Σάαρλουις | 36.074 | 34.63 | **68.094** | 65.37 | 3.590 | 107.758 | 111.260 | 96.85 |
| Μέρτσιχ-Βάντερν | 16.980 | 32.67 | **34.991** | 67.33 | 1.691 | 53.662 | 55.661 | 96.41 |
| Οτβάιλερ | 30.620 | 30.66 | **69.256** | 69.34 | 2.379 | 102.255 | 105.927 | 96.53 |
| Ζανκτ Βέντελ | 12.200 | 24.56 | **37.484** | 75.44 | 1.266 | 50.950 | 52.824 | 96.45 |
| Ζανκτ Ίνγκμπερτ | 15.866 | 37.39 | **26.573** | 62.61 | 1.104 | 43.543 | 45.287 | 96.15 |
| Χόμπουργκ | 10.852 | 27.02 | **29.314** | 79.98 | 826 | 40.992 | 42.125 | 97.31 |
| **Συνολικά** | **201.973** | **32.29** | **423.434** | **67.71** | **15.725** | **641.132** | **662.839** | **96.73** |
| Πηγή: CVCE |

Παραπομπές
----------

1. ↑  Results of the referendum on the Saar Statute CVCE
2. 1 2  Rearmament and the European Defense Community Library of Congress Country Studies
Ο **Δημήτριος Δίγκας** (Αθήνα, 1876 - Θεσσαλονίκη, 1974) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός.

Τα πρώτα χρόνια
---------------

Μακεδόνες βουλευτές Οθωμανικού Κοινοβουλίου: από αριστερά προς τα δεξιά, Χαρίσιος Βαμβακάς, Δημήτριος Δίγκας και Γεώργιος Μπούσιος.
Γεννήθηκε το 1876 στην Αθήνα και καταγόταν από την περιοχή της Νάουσας και συγκεκριμένα από το Δραζίλοβο (Μεταμόρφωση). Νήπιο ακόμη, έμεινε ορφανός και μετακόμισε στη Θεσσαλονίκη, όπου ανατράφηκε από τον θείο του και αρχιλογιστή της τοπικής μητρόπολης, Κωνσταντίνο Αλεξιάδη. 

Αργότερα σπούδασε νομικά στο πανεπιστήμιο Αθηνών και στην Κωνσταντινούπολη όπου και εγκαταστάθηκε μετά το πέρας των σπουδών του, ενώ στη συνέχεια επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη, ασκώντας το επάγγελμα του δικηγόρου διακρινόμενος για την επαγγελματική, κοινωφελή και εθνική του δράση.

Μετά την επανάσταση των Νεότουρκων και την επαναφορά σε λειτουργία του συντάγματος διατέλεσε βουλευτής στο Οθωμανικό Κοινοβούλιο κατά την περίοδο 1908 - 1912, εκπροσωπώντας την περιοχή του βιλαετίου Θεσσαλονίκης και επιδεικνύοντας σημαντική εθνική δράση σε συνεργασία με το Πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης και τους υπόλοιπους Έλληνες στην καταγωγή βουλευτές.

Μετά την απελευθέρωση
---------------------

Μετά την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης από τον ελληνικό στρατό, αναμίχθηκε στην ελληνική πολιτική σκηνή και το 1915 εξελέγη βουλευτής Σερρών. Το 1916 συμμετείχε στο Κίνημα Εθνικής Αμύνης όπου ο Ε. Βενιζέλος τον συμπεριέλαβε στη Προσωρινή Κυβέρνηση διορίζοντάς τον υπουργό Δικαιοσύνης από τις 6 Οκτωβρίου του 1916 έως τις 13 Ιουνίου του 1917. Με την ολοκληρωτική επικυριαρχία της Ελλάδας υπό την Αντάντ και την δι΄ αυτής εγκατάσταση της προσωρινής κυβέρνησης Βενιζέλου στην Αθήνα, ο Δίγκας ανέλαβε το Υπουργείο Εκκλησιαστικών και Δημοσίας Εκπαιδεύσεως, θέση στην οποία διατηρήθηκε μέχρι τον Νοέμβριο του 1920, έχοντας ως σημαντικότερο επίτευγμα του, την εισαγωγή της διδασκαλίας της δημοτικής γλώσσας στα δημοτικά σχολεία.

Στις Εκλογές του 1920 ήταν ο μοναδικός βενιζελικός βουλευτής της Θεσσαλονίκης.

Στις Εκλογές του 1929 εξελέγη γερουσιαστής Θεσσαλονίκης και αργότερα διορίστηκε υπουργός Δικαιοσύνης (1929-1930). Ως υπουργός Δικαιοσύνης μνημονεύεται για τη σύσταση των *Δικαστηρίων Ανηλίκων* και των επιτροπών του Αστικού Κώδικα. Το διάστημα 1930-1932 διετέλεσε υπουργός Συγκοινωνιών. Επανεξελέγη στις εκλογές του 1936 και του 1946 και χρημάτισε υπουργός Αεροπορίας από τις 7 Σεπτεμβρίου του 1947 μέχρι τις 7 Μαΐου του 1948.

Απεβίωσε το 1974 στη Θεσσαλονίκη. Ο Δήμος τον τίμησε δίνοντας το όνομά του σε δρόμο της πόλης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Απεβίωσε και εκηδεύθη ο πρ. υπουργός Δ. Δίγκας». Μακεδονία. 19 Μαρτίου 1974. σελ. 6. Ανακτήθηκε στις 10 Οκτωβρίου 2020.
Η **Αλίσα Γουάιτ-Γκλουζ** (*Alissa White-Gluz*, γεννημένη 31 Ιουλίου 1985) είναι Καναδή τραγουδίστρια, γνωστή ως ηγέτιδα της σουηδικής death metal μπάντας Arch Enemy, πρώην τραγουδίστρια και ιδρυτικό μέλος του καναδικού metalcore συγκροτήματος The Agonist. Το φωνητικό στυλ της περιλαμβάνει τόσο χτύπημα[*ασαφές*] όσο και καθαρά φωνητικά (τραγούδι). Αν και πρωταγωνιστούσε με το μελωδικό death metal και metalcore, εμφανίστηκε ως τραγουδίστρια για power metal, symphonic metal και deathcore συγκροτήματα, κυρίως Kamelot, Delain και Carnifex και έχει εμφανιστεί ζωντανά με Nightwish και με Tarja Turunen.

Alissa White-Gluz

Οικογένεια
----------

Η Αλίσα γεννήθηκε στο Μόντρεαλ του Καναδά. Οι παππούδες της ήταν φυλακισμένοι σε στρατόπεδα συγκέντρωσης κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και κατάφεραν να ξεφύγουν. Οι εμπειρίες τους στα στρατόπεδα ενέμπνευσαν το τραγούδι των Arch Enemy, "First Day In Hell".

Σταδιοδρομία
------------

### Τhe Agonist (2004-2014)

Το 2004 η Αλίσα ξεκίνησε με τους «The Agonist» (τότε γνωστούς ως «Tempest») με τους συναδέλφους της Danny Marino και Chris Kells στο Μόντρεαλ του Κεμπέκ του Καναδά. Έχει κυκλοφορήσει τρία άλμπουμ μαζί τους ως τραγουδίστρια τους.

### Αrch Enemy (2014-σήμερα)

Στις 17 Μαρτίου 2014 οι Arch Enemy ανακοίνωσαν μέσω του δελτίου τύπου ότι η Αλίσα θα αντικαταστήσει την πρώην τραγουδίστρια Angela Gossow. Με τους Arch Enemy κυκλοφόρησε δύο studio άλμπουμ (*War Eternal* και *Will to Power*) και δύο ζωντανά άλμπουμ (*The Stages Burn!* και *Live Power*).

Δισκογραφία
-----------

### Τhe Agonist

2007- *Once Only Imagined*

2009- *Lullabies for the Dormant Mind*

2011- *The Escape* [EP]

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) *Discogs*. 1081118. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 16147602322757640709
* **Europeana**: agent/base/144207
* ISNI: 0000 0004 5972 3596
* MusicBrainz: d6228c97-5b2e-47d1-8d99-06bf7484be54

 |

 |
Ο **Διομήδης ο μάρτυρας** ήταν Χριστιανός Μικρασιάτης άγιος της Ορθόδοξης Εκκλησίας, που έζησε και μαρτύρησε τον 3ο αιώνα μ.Χ.

Βιογραφία
---------

Καταγόταν από εύπορη οικογένεια της Ταρσού της Κιλικίας (Μικρά Ασία) και ήταν ιατρός. Ποτέ δεν έπαιρνε χρήματα από τους ασθενείς του (ήταν δηλαδή Ανάργυρος). Για τη δράση του, επειδή βοηθούσε τους άπορους ασθενείς, όταν πήγε στη Νίκαια της Βιθυνίας τον διέβαλαν στον αυτοκράτορα Διοκλητιανό. Οι στρατιώτες του αυτοκράτορα διατάχτηκαν να εκτελέσουν με αποκεφαλισμό τον ιατρό Διομήδη και να φέρουν την κεφαλή του στον αυτοκράτορα. Ωστόσο, ο Διομήδης είχε ήδη πεθάνει προτού φτάσουν οι δήμιοί του. Έκοψαν όμως το κεφάλι του για να πείσουν τον αυτοκράτορα ότι είχαν εκτελέσει τη διαταγή του. Όταν έγινε αυτό, έχασαν το φως τους. Ο αυτοκράτορας τότε διέταξε να επιστρέψουν το κεφάλι στη θέση του και να το προσαρμόσουν στο άψυχο σώμα του αγίου. Όταν έγινε αυτό, οι στρατιώτες ξαναβρήκαν το φως τους .

Η μνήμη του Διομήδη τιμάται στις 16 Αυγούστου.

Απολυτίκιο
----------

Τῶν σωμάτων τὰς νόσους θεραπεύων Διόμηδες,
καὶ ψυχῶν τὴν ῥῶσιν ἐν λόγῳ, ἀληθείας ἐβράβευες
τὴν θείαν εἰληφὼς γὰρ δωρεάν, τοῖς πάσχουσι ποικίλως βοηθεῖς
καὶ Μαρτύρων ταῖς ἀκτῖσι, καταυγασθεὶς, σώζεις τοὺς ἐκβοῶντάς σοι
δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι Χριστῷ, δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι,
δόξα τῷ ἐνεργοῦντι διὰ σοῦ πᾶσιν ἰάματα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Αγιολόγιον, 16 Αυγούστου, ανάκτηση 16-8-2013.
2. ↑  Πρωτοπρ. Γεώργιος Δορμπαράκης, Ο άγιος μάρτυς Διομήδης, Ακτίνες, ανάκτηση 16-8-2013.
Ο **Αλβοΐνος**, *Alboin* (άκμασε 757 - 758) ήταν Λομβαρδός δούκας του Σπολέτο από το 757 έως το 758. Επιλέχθηκε να γίνει δούκας από τους Σπολετιανούς ευγενείς, χωρίς τη σύμφωνη γνώμη του βασιλιά.

Βιογραφία
---------

Ενώ ο πάπας Στέφανος Β΄ εργαζόταν για να δώσει το βασίλειο στα χέρια τού Δεζιδέριου, ετοιμαζόταν επίσης να δηλώσει υποτέλεια (homage) για τα δουκάτα του Μπενεβέντo και του Σπολέτo στον Πεπίνο τον *Βραχύ*, βασιλιά των Φράγκων. Ο Aλμπόιν και ο Λιουτπρανδος του Μπενεβέντο πρόσφεραν για επικύρωση τα δουκάτα τους στον Φράγκο βασιλιά, ο οποίος δεν τη ζήτησε. Ο Δεζιδέριος προήλασε και κατέστρεψε το Σπολέτο και το Μπενεβέντο και ο Aλμόιν αιχμαλωτίστηκε. Ο Λιούτπραντ τράπηκε σε φυγή. Έτσι ο ίδιος ο Δεζιδέριος ανέλαβε την άσκηση της δουκικής εξουσίας στο Σπολέτo.

Πηγές
-----

* Hallenbeck, Jan T. «Pavia and Rome: The Lombard Monarchy and the Papacy in the Eighth Century». *Transactions of the American Philosophical Society*, New Ser. Vol. 72, Νο. 4. (1982), ρρ. 1–186.
Τα **Αλάβανδα** ήταν αρχαία πόλη της Καρίας, στη Μικρά Ασία, κτισμένη κοντά στον ποταμό Μαρσύα (τον σημερινό Τσίνα-τσάυ), παραπόταμο του Μαιάνδρου. Βρισκόταν τριάντα χιλιόμετρα νοτίως των Τράλλεων, κοντά στο σημερινό χωριό Ντογανγιούρτ της Επαρχίας Αϊδινίου της Τουρκίας.

Αλάβανδα

Ονομασία και φήμη
-----------------

Το όνομα της πόλεως θεωρείται ότι προέρχεται από τις λέξεις της τοπικής γλώσσας *άλα* (= άλογο) και *βάνδα* (= νίκη), με αφορμή τη νίκη κάποιου κατοίκου της πόλεως σε μονομαχία ιππέων. Η ελληνική μυθολογία αναφέρει βεβαίως τον «επώνυμο ήρωα» της πόλεως, εκείνον δηλαδή του οποίου το όνομα έλαβε η πόλη, και ήταν ο Αλάβανδος, γιος του Καρός και της Καλλιρρόης, εγγονός του ποτάμιου θεού Μαιάνδρου από τη μητέρα του.

Τα Αλάβανδα ήταν μία από τις πλουσιότερες πόλεις ολόκληρης της Μικράς Ασίας. Το έδαφός της ήταν πολύ γόνιμο, το εμπόριό της ήταν εξαιρετικά ανεπτυγμένο και σε λατομεία της εξορυσσόταν μαύρο μάρμαρο υψηλής ποιότητας, που ονομαζόταν **αλαβανδικός λίθος**. Οι κάτοικοί της, οι *Αλαβανδείς*, συνεκδοχικώς είχαν τη φήμη φιλήδονων και άσωτων ανθρώπων, και πολλοί αρχαίοι αποκαλούσαν τα Αλάβανδα «Σύβαριν της Μικράς Ασίας».

Αλαβανδείς ήταν οι ρήτορες Μενεκλής και Ιεροκλής (αδελφοί), Απολλώνιος ο Μαλακός και Απολλώνιος ο Μόλων. Αν και στην πόλη είχαν καλλιεργηθεί τα γράμματα και οι τέχνες, ήταν παροιμιώδης ο *σολοικισμός Αλαβανδέων*, δηλαδή η χρήση του «μη» εκεί όπου έπρεπε να χρησιμοποιηθεί το «ου».

Ιστορία
-------

Στους Περσικούς Πολέμους ο τύραννος των Αλαβάνδων Αρίδωλις ακολούθησε τον Ξέρξη, αλλά αιχμαλωτίσθηκε στη Ναυμαχία του Αρτεμισίου. Κατά τους χρόνους των Διαδόχων του Μεγάλου Αλεξάνδρου τα Αλάβανδα μετονομάσθηκαν σε **Αντιόχεια των Χρυσαορίων**, καθώς κατά τον Γ΄ αιώνα π.Χ. ήταν μέλος του Χρυσαορικού συστήματος, δηλαδή της ομοσπονδίας εννέα πόλεων της Καρίας. Μετά την ήττα του Αντιόχου Γ΄ στη Μαγνησία το 190 π.Χ. τα Αλάβανδα υποτάχθηκαν στους Ρωμαίους και ξαναπήραν το παλιό τους όνομα. Το 170 π.Χ. οι Αλαβανδείς για να κολακέψουν τους Ρωμαίους έκτισαν ναό της Ρώμης και θέσπισαν ετήσιους αγώνες προς τιμή της. Οι Ρωμαίοι ωστόσο παρεχώρησαν την πόλη στους Ροδίους και αργότερα την ανεκήρυξαν ελεύθερη. Οι Ρόδιοι την κράτησαν, αλλά το 168 π.Χ. ηττήθηκαν από τους Ρωμαίους. Κατά τους αυτοκρατορικούς ρωμαϊκούς χρόνους τα Αλάβανδα ήταν αυτόνομη πόλη και έδρα δικαστικού συνεδρίου.

### Εκκλησιαστική ιστορία

Τα Αλάβανδα κατά τη βυζαντινή εποχή ήταν έδρα επισκόπου, που υπαγόταν στη Μητρόπολη Σταυροπόλεως. Από τους επισκόπους της πόλεως είναι γνωστοί οι Θεοδώρητος, Κωνσταντίνος και Ιωάννης, που έλαβαν μέρος αντιστοίχως στις Συνόδους της Χαλκηδόνος (451 μ.Χ.), της Νικαίας (782) και της Κωνσταντινουπόλεως (879).

Πηγές
-----

* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 3, σελίδες 550-551

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 108145003781361341457
* GND: 107982846X

 |

 |
Ο **Δημήτριος Γουργουράκης** (1931) είναι Έλληνας νομικός.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στη Σύρο. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και συμπλήρωσε τις σπουδές του στο Ναυτικό Δίκαιο στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου. Επέλεξε να σταδιοδρομήσει στον δικαστικό κλάδο, στον οποίο εισήχθη το 1962. Υπηρέτησε ως εφέτης στο νομικό γραφείο της Προεδρίας της Δημοκρατίας και το 1998 αποχώρησε από το δικαστικό σώμα λόγω ορίου ηλικίας με τον βαθμό του αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου, τίτλο που διατηρεί επί τιμή.

Στις 20 Μαρτίου 2000 διορίστηκε υπηρεσιακός υπουργός δικαιοσύνης στην κυβέρνηση Κώστα Σημίτη, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι και τις 13 Απριλίου 2000. Έχει διατελέσει πρόεδρος του επιστημονικού σωματείου "Εταιρία Δικαστικών Μελετών" (1983 - 2003), πρόεδρος της κεντρικής νομοπαρασκευαστικής επιτροπής, πρόεδρος του νομικού συμβουλίου της Οργανωτικής Επιτροπής Ολυμπιακών Αγώνων - Αθήνα 2004 καθώς και πρόεδρος της Αρχής Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων (2003 - 2007). Από την τελευταία θέση παραιτήθηκε λόγω διαφωνίας του με τους χειρισμούς της κυβέρνησης και παρά την αντίθετη γνωμοδότηση της Αρχής επί συγκεκριμένου θέματος.

Κατοικεί στην Αθήνα και είναι παντρεμένος.

Πηγές
-----

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 19  Αυγούστου 2022.
2. 1 2  Βιογραφικό Γουργουράκη, από την εφημερίδα "Πατρίς"
3. ↑  Κυβέρνηση Κώστα Σημίτη, από την ιστοσελίδα της Γενικής Γραμματείας της Κυβερνήσεως
4. ↑  Διατελέσαντες πρόεδροι, από την ιστοσελίδα της Εταιρίας Δικαστικών Μελετών
5. ↑  Παραίτηση Γουργουράκη Αρχειοθετήθηκε 2007-11-21 στο Wayback Machine. από την ιστοσελίδα pathfinder.gr
Ο **Δήμος Φλώρινας** του προγράμματος Καποδίστριας ήταν δήμος που λειτούργησε την περίοδο 1999-2010. Συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση του παλαιότερου δήμου Φλώρινας και των γειτονικών του παλαιότερων κοινοτήτων, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Το 2010 καταργήθηκε και εντάχθηκε στον νέο διευρυμένο δήμο Φλώρινας. Βρισκόταν στο κεντρικό τμήμα του νομού. Αποτελείτο από 8 δημοτικά διαμερίσματα, καταλάμβανε έκταση 150,6 τ.χλμ. και είχε συνολικό πληθυσμό 16.771 κατοίκους (απογραφή 2001).

Διαίρεση
--------

Ο δήμος αποτελείτο από τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς (σε αγκύλη ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2001):

 **Δ.δ. Φλώρινας**  [ 14.555 ] 
* η Φλώρινα [ 14.279 ]
* ο Σίμος Ιωαννίδης [ 276 ]

 **Δ.δ. Αλώνων**  -- τα Άλωνα [ 237 ]
 **Δ.δ. Αρμενοχωρίου**  -- το Αρμενοχώρι [ 1.063 ]
 **Δ.δ. Κορυφής**  -- η Κορυφή [ 5 ]
 **Δ.δ. Μεσονησίου**  -- το Μεσονήσι [ 227 ]
 **Δ.δ. Πρώτης**  -- η Πρώτη [ 103 ]
 **Δ.δ. Σκοπιάς**  -- η Σκοπιά [ 571 ]
 **Δ.δ. Τριβούνου**  [ 10 ] 
* το Τρίβουνο [ 5 ]
* η Καλογερίτσα [ 5 ]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η επίσημη ιστοσελίδα του δήμου

|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Σχέδιο Καποδίστριας: Διοικητική διαίρεση του νομού Φλώρινας |
| --- |
|  |
| Δήμοι | 
* Φλώρινας
* Αετού
* Αμυνταίου
* Κάτω Κλεινών
* Μελίτης
* Περάσματος
* Πρεσπών
* Φιλώτα
 |
|  |
| Κοινότητες | 
* Βαρικού
* Κρυσταλλοπηγής
* Λεχόβου
* Νυμφαίου
 |

 |
Ο **Δήμος Χαιρώνειας** ήταν δήμος του νομού Βοιωτίας που λειτούργησε την περίοδο 1994-2010. Συστάθηκε το 1994 όταν η μέχρι τότε κοινότητα Χαιρώνειας αναγνωρίστηκε σε δήμο. Με την εφαρμογή του προγράμματος Καποδίστριας, το 1999, διευρύνθηκε με την συνένωση στο δήμο, παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης καταργήθηκε και εντάχθηκε στον νέο δήμο Λεβαδέων. Εκτεινόταν σε ένα τμήμα του Παρνασσού και ένα τμήμα της κοιλάδας του Βοιωτικού Κηφισού. Ο δήμος είχε πληθυσμό 2.218 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Έδρα του δήμου ήταν η Χαιρώνεια.

Διαίρεση
--------

Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:

 **Δ.δ. Χαιρωνείας**  -- η Χαιρώνεια [762]
 **Δ.δ. Αγίου Βλασίου**  -- ο Άγιος Βλάσιος [410]
 **Δ.δ. Ακοντίου**  -- το Ακόντιο [119]
 **Δ.δ. Ανθοχωρίου**  -- το Ανθοχώρι [207]
 **Δ.δ. Βασιλικών**  -- τα Βασιλικά [32]
 **Δ.δ. Θουρίου**  -- το Θούριο [127]
 **Δ.δ. Προσηλίου**  -- το Προσήλιο [89]
 **Δ.δ. Προφήτου Ηλία**  -- ο Προφήτης Ηλίας [112]

Δήμος Χαιρώνειας 1835-1912
--------------------------

Ο Δήμος Χαιρώνειας συστάθηκε για πρώτη φορά το 1835 και περιλάμβανε εκτός από τη Χαιρώνεια (τότε Κάπραινα) τους οικισμούς: Άγιος Βλάσιος, Μέρα, Μπράμαγα (Θούριο), Καραμπούσα (Άγιοι Απόστολοι), Βελής (Προσήλιο) , Ρωμαϊκό και Αραποχώρι. Το 1840 ο δήμος διευρύνθηκε με την ένταξη σ'αυτόν του μέχρι τότε Δήμου Δαυλίδος. Παράλληλα αποσπάστηκαν από τον δήμο οι οικισμοί Ρωμαίικο, Αραποχώρι, Βελής και Μπράμαγα οι οποίοι εντάχθηκαν στον δήμο Λεβαδεών. Έδρα του δήμου Χαιρώνειας μετά το 1840 ορίστηκε η Δαύλεια, με εξαίρεση την περίοδο που διεξήχθη η απογραφή του 1861 οπού αναφέρεται ως έδρα του δήμου ο οικισμός Άγιος Βλάσιος. Ο δήμος Χαρώνειας καταργήθηκε το 1912 και αντικαταστάθηκε από μικρότερες κοινότητες.

Κοινότητα Χαιρώνειας
--------------------

Η Κοινότητα Χαιρώνειας συστάθηκε το 1912 αρχικά με την ονομασία κοινότητα Κάπραινας. Το 1916 μετονομάστηκε σε κοινότητα Χαιρώνειας καθώς μετονομάστηκε ο ομώνυμος οικισμός από Κάπραινα σε Χαιρώνεια. Εκτός από τον ομώνυμο οικισμό, περιλάμβανε επίσης τον οικισμό Άγιοι Απόστολοι ο οποίος καταργήθηκε το 1971. Το 1994 η κοινότητα Χαιρώνειας αναγνωρίστηκε σε δήμο, ο οποίος με την εφαρμογή του προγράμματος Καποδίστριας, το 1999 διευρύνθηκε με την προσάρτηση γειτονικών κοινοτήτων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνικό ίδρυμα ερευνών, Εξέλιξη πληθυσμού επαρχίας Λιβαδειάς
2. ↑  Διοικητικές μεταβολές ΟΤΑ, κοινότητα Χαιρώνειας[*νεκρός σύνδεσμος*]

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

* Δήμος Χαιρώνειας

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Σχέδιο Καποδίστριας: Διοικητική διαίρεση του νομού Βοιωτίας |
| --- |
|  |
| Δήμοι | 
* Λεβαδέων
* Θηβαίων
* Ακραιφνίας
* Αλιάρτου
* Αράχωβας
* Βαγίων
* Δαύλειας
* Δερβενοχωρίων
* Διστόμου
* Θεσπιέων
* Θίσβης
* Κορώνειας
* Οινοφύτων
* Ορχομενού
* Πλαταιών
* Σχηματαρίου
* Τανάγρας
* Χαιρώνειας
 |
|  |
| Κοινότητες | 
* Αντίκυρας
* Κυριακίου
 |

 |
Οι **Ανίγριδες** ήταν στην ελληνική μυθολογία οι νύμφες - δηλαδή, οι ποταμίδες - του Άνιγρου ποταμού στην Ηλεία. Στην ακτή της Ηλείας, όχι μακριά από την εκβολή του ποταμού, υπήρχε ένα ιερό σπήλαιο κοντά στο σύγχρονο Σαμικό, το οποίο επισκέπτονταν άτομα που έπασχαν από δερματικές παθήσεις. Υποτίθεται ότι θεραπεύονταν εδώ από προσευχές και θυσίες στις νύμφες και με το μπάνιο τους στον ποταμό.   Η παλαιότερη γνωστή βεβαίωση της λατρείας αυτών των νυμφών, προέρχεται από την ποιήτρια Μοιρώ τον 3ο αιώνα π.Χ..

Ο Άνιγρος (ποταμός) ήταν ένα μικρό ρέμα στη νότια Ηλεία που έτρεχε από το όρος Λαπίθας και από τα βουνά στη Μίνθη στο Ιόνιο Πέλαγος. Τα νερά χαρακτηρίζονται από το καθαρό θείο. Ο ποταμός και το σπήλαιο είναι πλέον μέρος των ιαματικών πηγών του Καϊάφα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Lambrakis, Nicolaos; Katsanou, Konstantina (2014), «Geothermal fields and thermal waters of Greece: an overview», στο: Baba, Alper; Bundschuh, Jochen, επιμ. *Geothermal Systems and Energy Resources: Turkey and Greece*, Sustainable Energy Developments, CRC Press, σελ. 25, ISBN 1138001090, ανακτήθηκε στις 2015-12-21
2. ↑  Pausanias, *Description of Greece* v. 5. § 6
3. ↑  Strabo, viii. p. 346
4. ↑  Eustathius of Thessalonica, *On Homer* p. 880.
5. 1 2  Larson, Jennifer Lynn (2001). *Greek Nymphs: Myth, Cult, Lore*. Oxford University Press. σελ. 159. ISBN 0195122941.
6. ↑  .
Ο **Δημήτριος Διαμαντίδης** (1871 - 1926) ήταν Έλληνας πολιτικός μηχανικός και πολιτικός.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ήταν γιος του Αναστασίου Διαμαντίδη, εργαζόμενου στην βιομηχανία Αγαθοκλή στη Στυλίδα και συγγενή της οικογένειας Αγαθοκλή. Σπούδασε πολιτικός μηχανικός και εργάστηκε ως επιβλέπων μηχανικός στην κατασκευή του λιμανιού Στυλίδας την περίοδο 1896 - 1898 και διευθυντής των Θεσσαλικών Σιδηροδρόμων. Παράλληλα ως υπουργός συγκοινωνιών συνέβαλε καθοριστικά στην επέκταση του λιμανιού. Για την προσφορά του αυτή το δ.σ. του δήμου ονόμασε προς τιμήν του την κεντρική πλατεία με το όνομά του. Υπήρξε επίσης μέλος του δ.σ. της εταιρείας Κέκρωψ, η οποία ανέλαβε την σχεδίαση της κηπούπολης του Παλαιού Ψυχικού και την πώληση των οικοπέδων, και ένας εκ των βασικότερων συντελεστών του εγχειρήματος. Σήμερα μια από τις κεντρικότερες οδούς της περιοχής φέρει το όνομά του.

Υπήρξε στενός συνεργάτης του Ελευθερίου Βενιζέλου, στην κυβέρνηση του οποίου διετέλεσε πρώτος υπουργός συγκοινωνιών (1912 - 1915) καθώς και στην κυβέρνηση που σχημάτισε μετά τις εκλογές του Μαΐου 1915, κατά τις οποίες εξελέγη βουλευτής Αττικής και Βοιωτίας.

Απεβίωσε στην Αθήνα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Βιογραφικά στοιχεία Διαμαντίδη Αρχειοθετήθηκε 2019-07-31 στο Wayback Machine. από την ιστοσελίδα του ΤΕΕ
2. ↑  Το λιμάνι της Στυλίδας από το χθές στο σήμερα, από την ιστοσελίδα kaliterilamia
3. 1 2  Η αρχιτεκτονική των προαστίων, από την εφημερίδα Το Βήμα
4. ↑  Βουλή των Ελλήνων, Μητρώον Πληρεξουσίων, Γερουσιαστών και Βουλευτών. 1822-1935, Αθήνα 1986, σελ. 208 - 209 (pdf)
Γυναίκα στη Ρωσία σε κατάσταση ανίας
Η **ανία**, **πλήξη**, ή κοινώς **βαρεμάρα**, είναι συναισθηματική και περιστασιακά ψυχολογική κατάσταση που βιώνει όταν ένα άτομο μένει χωρίς κάτι συγκεκριμένο να κάνει, δεν ενδιαφέρεται για το περιβάλλον. Κατανοείται επίσης από τους μελετητές ως ένα σύγχρονο φαινόμενο που έχει πολιτιστική διάσταση. "Δεν υπάρχει καθολικά αποδεκτός ορισμός για την πλήξη. Αλλά ό,τι κι αν είναι, υποστηρίζουν οι ερευνητές, δεν είναι απλώς ένα άλλο όνομα για την κατάθλιψη ή την απάθεια. Φαίνεται ότι είναι μια συγκεκριμένη ψυχική κατάσταση που οι άνθρωποι βρίσκουν δυσάρεστη - έλλειψη διέγερσης με μια σειρά από συμπεριφορικές, ιατρικές και κοινωνικές συνέπειες. "Σύμφωνα με το BBC News, η πλήξη ενδέχεται να είναι βλαβερή για την πνευματική υγεία αλλά δίνει ώθηση για την επίτευξη στόχων.

Διαφορετικοί μελετητές χρησιμοποιούν διαφορετικούς ορισμούς για την ανία, γεγονός που περιπλέκει την έρευνα. Η ανία έχει οριστεί από τη Σύνθια Ντ. Φίσερ ως "μια δυσάρεστη, παροδική συναισθηματική κατάσταση στην οποία το άτομο αισθάνεται μια διάχυτη έλλειψη ενδιαφέροντος και δυσκολία συγκέντρωσης στην τρέχουσα δραστηριότητα."

Παραπομπές
----------

1. ↑  Koerth-Baker, Maggie (2016). «Why Boredom Is Anything but Boring». *Nature* **529** (7585): 146–8. doi:10.1038/529146a. PMID 26762441. Bibcode: 2016Natur.529..146K.. Ανακτήθηκε στις 28 April 2018.
2. ↑  Robson, David. «Psychology: Why boredom is bad... and good for you». *bbc.com*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Αυγούστου 2017. Ανακτήθηκε στις 28 Απριλίου 2018.
3. ↑  Vodanovich, Stephen J. (November 2003) "Psychometric Measures of Boredom: A Review of the Literature" *The Journal of Psychology*. **137**:6 p. 569 "Indeed, a shortcoming of the boredom literature is the absence of a coherent, universally accepted definition. The lack of an agreed-upon definition of boredom has limited the measurement of the construct and partly accounts for the existence of diverse approaches to assessing various subsets of boredom."
4. ↑  Leary, M. R.; Rogers, P. A.; Canfield, R. W.; Coe, C. (1986). «Boredom in interpersonal encounters: Antecedents and social implications». *Journal of Personality and Social Psychology* **51** (5): 968–975 [968]. doi:10.1037/0022-3514.51.5.968.
Ο **Αντιστράτηγος** είναι βαθμός αξιωματικού στην ιεραρχία της Ελληνικής Αστυνομίας. Ανήκει στην κατηγορία των Ανωτάτων Αξιωματικών από κοινού με τον Ταξίαρχο και τον Υποστράτηγο. Αποτελεί βαθμό μεγαλύτερο του Υποστρατήγου και είναι ο καταληκτικός βαθμός της ιεραρχίας. Αντίστοιχοι βαθμοί στον Στρατό Ξηράς και στην Πυροσβεστική είναι ο Αντιστράτηγος, στο Πολεμικό Ναυτικό και στο Λιμενικό ο Αντιναύαρχος και στην Πολεμική Αεροπορία ο Αντιπτέραρχος. 

Το διακριτικό του Αντιστρατήγου της ΕΛ.ΑΣ
Το διακριτικό του Αντιστρατήγου της Ελληνικής Χωροφυλακής
Το διακριτικό του Αρχηγού της Αστυνομίας Πόλεων
Το διακριτικό του Chief of Police/Bureau Chief/Assistant Chief/Assistant Commissioner/Deputy Chief/Deputy Police Commissioner/First Deputy Police Commissioner/Executive Assistant Chief/Undersheriff στις Ηνωμένες πολιτείες
Το διακριτικό του Chief of Staff στις Ηνωμένες πολιτείες
Το διακριτικό του Assistant Sheriff στο LASD
Ο Αντιστράτηγος καταλαμβάνει οργανική θέση Αντιστρατήγου.

Διακριτικά
----------

Τα διακριτικά βαθμού του Αντιστρατήγου αποτελούνται από τρεις αδαμάντινους αστέρες, σύμπλεγμα ράβδου και σπάθης και φλογοφόρο ροιά τα οποία τοποθετούνται στον διαμήκη άξονα των επωμίδων, κατά σειρά από την κορυφή προς την βάση, η φλογοφόρος, το σύμπλεγμα ράβδου και σπάθης, κατά τρόπο ώστε το άνοιγμα να βρίσκεται προς τα εμπρός και στη συνέχεια τρεις αστέρες οι οποίοι τοποθετούνται έτσι ώστε να αποτελούν τις κορυφές ισοσκελούς τριγώνου με τη βάση του παράλληλα προς τη βάση της επωμίδας. Στην στολή εκστρατείας τοποθετούνται στο αριστερό πέτο κεντητά σε μικρογραφίες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Νόμος 1481/1984 - ΦΕΚ Α-152/8-10-1984».
2. ↑  «Π.Δ.24 / 1997 (ΦΕΚ Α-29/28-2-1997)».
3. ↑  «Απόφαση 7012/6/103 - ΦΕΚ 1426/Β/16-7-2009».
Ο **Πέρσυ Σμάιζερ** (5 Ιανουαρίου 1931-13 Οκτωβρίου 2020) ήταν Καναδός επιχειρηματίας, αγρότης και πολιτικός. Διεθνώς γνωστός έγινε κατά τη διάρκεια της πολύχρονης νομικής μάχης του ενάντια στην πολυεθνική αγροχημική εταιρεία Monsanto.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Οι παπούδες του κατάγονταν απο τη Βαυαρία και μετανάστευσαν στον Καναδά τα τέλη του 19ου αιώνα. Σχετικά νέος ανέλαβε την επιχείρηση των γονιών του (αγροτεμάχια, κατάστημα πώλησης και βενζινάδικο). Από το 1966 ως το 1983 ήταν δήμαρχος στην πόλη Μπρούνο όπου ζούσε στον Καναδά, και στη αργότερα συμμετείχε στο δημοτικό συμβούλιο της πόλης. Το 1952 παντρεύτηκε τη γυναίκα του Λουίζε, η οποία ασχολήθηκε αργότερα με τη βιολογική καλλιέργεια και με την οποία απέκτησαν πέντε παιδιά. Σε μεγαλύτερη ηλικία έπασχε από Παρκινσον.

Αγώνας κατά της Monsanto
------------------------

Κατά την πρώτη δίκη ασκήθηκε μήνυση το 1997 κατά του Πέρσυ από τη Μονσαντο. Σύμφωνα με τη Μονσάντο ο Πέρσυ καλλιέργησε στα χωράφια του πατενταρισμένη ελαιοκράμβη της εταιρείας. Σύμφωνα με τον Πέρσυ, η ελαιοκράμβη δεν καλλιεργήθηκε από τον ίδιο, αλλά κατέληξε στο χωράφι του είτε με τον άνεμο, είτε από περαστικά φορτηγά. Καθότι δεν χρησιμοποίησε ποτέ το παρασιτοκτόνο της Μονσαντο, για το οποίο σχεδιάστηκε η πατέντα, και καθότι τα φυτά βρέθηκαν τυχαίο στον ιδιωτικό του χώρο, δεν θα έπρεπε να πληρώσει την εταιρεία για δικαιώματα χρήσης του φυτού. Η τελική απόφαση πάρθηκε από το ανώτατο δικαστήριο της χώρας. Με πλειοψηφία 9-0 αποφασίστηκε πως δεν θα έπρεπε να πληρώσει για τη χρήση της τεχνολογίας, από την άλλη ωστόσο, με πλειψηφία 5-4, πως παραβίασε το δικαίωμα της πατέντας. Κατά τη διάρκεια της διαδικασίας, η Μονσάντο είχε πληρώσει ιδιωτική εταιρεία για να παρενοχλεί τον Πέρσυ. Η διαπίστωση επίσης, πως στα χωράφια του καλλιεργούνταν το πατενταρισμένο προϊόν, είχε γίνει με παράνομο τρόπο.

Η δεύτερη δίκη ξεκίνησε το 2005, όταν ο Πέρσυ διαπίστωσε ότι το πατενταρισμένο προϊόν αναπτύσσεται στα χωράφια του. Η δίκη αυτή έληξε το 2008 με εξωδικαστικό συμβιβασμό.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Γερμανικά) *Munzinger Personen*. 00000026396. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  www.cbc.ca/news/canada/saskatchewan/percy-schmeiser-dead-89-monsanto-1.5761714.
3. ↑  www.theglobeandmail.com/canada/article-farmer-percy-schmeiser-who-fought-monsanto-became-a-hero-of-the-anti/.
4. ↑  rightlivelihood.org/the-change-makers/find-a-laureate/percy-and-louise-schmeiser/.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Percy Schmeiser στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 71121092
* LCCN: no2005035848
* ISNI: 0000 0000 4480 0836
* GND: 1190053667

 |

 |
Δομή της αμυλόζης.
Η **αμυλόζη** είναι ένας από τους δύο πολυσακχαρίτες που αποτελούν το θρεπτικό απόθεμα των φυτών, το άμυλο. Η αμυλόζη αντιστοιχεί περίπου στο 20-30% του αμύλου, ενώ το υπόλοιπο αντιστοιχεί στην αμυλοπηκτίνη.

Από χημικής άποψης είναι ένα γραμμικό πολυμερές εκατοντάδων έως και χιλιάδων μονάδων γλυκόζης, ενωμένων μεταξύ τους με γλυκοζιτικούς δεσμούς τύπου α(1→4). Σε καθαρή κατάσταση η αλυσίδα της αμυλόζης έχει άτακτη δομή, ενώ στο άμυλο απαντάται με την μορφή έλικας, συνήθως με έξι έως οκτώ μονάδες γλυκόζης σε κάθε σπείρα. Η ελικοειδής δομή σταθεροποιείται με τον σχηματισμό δεσμών υδρογόνου.

Σε αντίθεση με την αμυλοπηκτίνη, η αμυλόζη είναι πρακτικά αδιάλυτη στο νερό. Αυτό έχει ως συνέπεια η περιεκτικότητα του αμύλου σε αμυλόζη να καθορίζει την ολική διαλυτότα του αμύλου στο νερό, και κατ' επέκταση την ευκολία με την οποία το άμυλο ζελατινοποιείται.

Στον άνθρωπο και στα άλλα θηλαστικά η αμυλόζη και η αμυλοπηκτίνη διασπώνται σε δύο στάδια της πέψης από το ένζυμο α-αμυλάση, το οποίο εκκρίνεται από τους σιελογόνους αδένες (οπότε αποκαλείται συνήθως «πτυελίνη» ή «πτυαλίνη») και από το πάγκρεας. Η αμυλάση διασπά υδρολυτικά τους εσωτερικούς δεσμούς α(1→4) δίνοντας μαλτόζη, μαλτοτριόζη και α-δεξτρίνη. Στα φυτά το αντίστοιχο ένζυμο είναι η β-αμυλάση, η οποία διαφέρει στο ότι διασπά την αμυλόζη και την αμυλοπηκτίνη αποκλειστικά σε μαλτόζη με διαδοχικό αποχωρισμό δισακχαριτικών μονάδων μόνο από τα άκρα της αλυσίδας και όχι από τυχαία σημεία στο εσωτερικό της.

Πηγές
-----

* J. M. Berg, L. Stryer, J. L. Tymoczko, *Βιοχημεία*, Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, 2005.

Δείτε επίσης
------------

* Αμυλοπηκτίνη
* Άμυλο
* Γλυκογόνο

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* GND: 4142318-5

 |

 |
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Αμυμώνη** αναφέρεται μία από τις 50 κόρες του Δαναού, δηλαδή μία από τις Δαναΐδες (βλ.λ.). Μητέρα της Αμυμώνης ήταν η Ευρώπη, και επομένως η Αμυμώνη ήταν ομοθαλής αδελφή της Αγαύης ή Αγαυής, της Αυτομάτης και της Σκαιής. Η Αμυμώνη, κατά την επικρατούσα εκδοχή, παντρεύτηκε τον γιο του Αιγύπτου Εγκέλαδο και τον δολοφόνησε την πρώτη νύχτα του γάμου τους, όπως έπραξαν με τους συζύγους τους και οι άλλες 48 από τις Δαναΐδες. Ωστόσο, το όνομά της (που σημαίνει «αθώα») την ταυτίζει ίσως με την Υπερμήστρα, τη μόνη Δαναΐδα που δεν δολοφόνησε τον σύζυγό της.

Πριν από τον γάμο της, λίγο μετά την άφιξή της στο Άργος, η Αμυμώνη πρωταγωνίστησε σε ένα ερωτικό περιστατικό με τον θεο Ποσειδώνα, όταν η κόρη είχε σταλεί με αδελφές της να βρουν νερό. Ο Ποσειδώνας είχε αποξηράνει όλες τις πηγές του κάμπου αφότου η Αργολίδα είχε περάσει στην προστασία της θεάς `Ηρας. Ωστόσο, έτυχε εκείνη την ημέρα να σώσει την Αμυμώνη από ένα Σάτυρο που ήθελε να τη βιάσει. Για να την κερδίσει, ο Ποσειδώνας της φανέρωσε επιπλέον τις περίφημες πηγές της Λέρνης, από τις οποίες υδρεύεται μέχρι και σήμερα ακόμα ο αργολικός κάμπος. Η Αμυμώνη και ο Ποσειδώνας απέκτησαν μαζί ένα γιο, τον Ναύπλιο.

Πηγές
-----

* Το αντίστοιχο άρθρο της αγγλόγλωσσης Wikipedia
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 306360960
* GND: 1047652544
* SUDOC: 238375838
* BNF: cb16571996w (data)

 |

 |
Στην ελληνική μυθολογία οι **Αμυθαονίδες** ήταν το γένος που καταγόταν από τον Αμυθάονα και τους γιους του, Μελάμποδα και Βίαντα, που κατέφυγαν στην αργολική πεδιάδα και ίδρυσαν κατά μία εκδοχή τα βασίλεια του Άργους και των Μυκηνών.

Οι Αμυθαονίδες γνώριζαν τη μαντική τέχνη και θαυμάζονταν για την ευφυία τους. Απόγονός τους ήταν και ο γνωστός από τον Τρωικό Πόλεμο μάντης Κάλχας. Ο Ησίοδος (225) γράφει ότι ξεκίνησαν από την Πισάτιδα χώρα και την Τριφυλλία, και έφθασαν στο Άργος, όπου ήρθαν σε επιμιξία με τους απογόνους του Δαναού. Τα δύο βασίλεια που ίδρυσαν είχαν κοινό ιερό το Ηραίον στον μεταξύ τους δρόμο, στο εσωτερικό του οποίου είχαν τοποθετήσει τα ξόανα του Πολυκλείτου.

Με την πάροδο του χρόνου, οι Αμυθαονίδες άρχισαν ανταγωνισμό με τους απογόνους του Περσέως (*Περσείδες*), ο οποίος εξελίχθηκε λίγο μετά σε πόλεμο, που είχε ως αποτέλεσμα την ήττα των δεύτερων. Από τους Αμυθαονίδες του Άργους είναι γνωστότερος ο Αμφιάραος, απόγονος του Μελάμποδα, ενώ στη Σικυώνα περίφημος ήταν ο Άδραστος, απόγονος του Βίαντα.

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 130

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Μυθολογία
* Πύλη:Ελληνική μυθολογία
 |

 |
*Για τον νεότερο πολιτικό και βουλευτή Δράμας, δείτε Δημήτριος Θ. Γρίβας*

Ο υποστράτηγος **Δημήτριος Γρίβας** (1829 - 1889) ήταν στρατιωτικός και πολιτικός της νεώτερης Ελλάδας, πληρεξούσιος, βουλευτής και τέσσερις φορές υπουργός.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στο Ναύπλιο. Η καταγωγή του ήταν από την Αμφιλοχία. Ανήκε στην σπουδαία οικογένεια Γρίβα και πιο συγκεκριμένα ήταν γιος του Θεόδωρου Γρίβα και εγγονός της Μπουμπουλίνας. Διώχτηκε από την σχολή Ευελπίδων το 1845 εξαιτίας στρατιωτικής στάσης.

Ήταν αντιμοναρχικός και το 1847 συμμετείχε στο κίνημα του πατέρα του. Το 1862 συμμετείχε στην στάση του Ναυπλίου αλλά ύστερα από την αποτυχία του κινήματος κατέφυγε στη Γαλλία, απ' όπου επέστρεψε μετά την εκθρόνιση του Όθωνα για να συμμετάσχει στην πολιτική. Ήταν μέλος της τριμελούς επιτροπής που ταξίδεψε στην Κοπεγχάγη για να προσφέρει το στέμμα στον Γεώργιο Α΄.. Εκλέχθηκε πληρεξούσιος στην Β' Εθνική Συνέλευση του 1862.

Από τότε σταδιοδρόμησε στην πολιτική και συμμετείχε σε πολλές κυβερνήσεις ως υπουργός. Συγκεκριμένα χρημάτισε υπουργός στρατιωτικών (Κυβέρνηση Δεληγεώργη Οκτωβρίου 1865, Κυβέρνηση Δεληγεώργη Νοεμβρίου 1865, Κυβέρνηση Δεληγεώργη 1872 και στην Κυβέρνηση Βούλγαρη 1874). Το 1882 διετέλεσε αρχηγός του στρατού απ' όπου παραιτήθηκε για να εκλεγεί βουλευτής το 1885. Στις εκλογές του 1887 απέτυχε και αποσύρθηκε από την ενεργό πολιτική.

Απεβίωσε το 1889 στη Μασσαλία της Γαλλίας, όπου είχε εγκατασταθεί. Η τελετή της κηδείας έγινε στην Αθήνα. Στον νεκρό αποδόθηκαν τιμές υποστράτηγου, ενώ την νεκρώσιμη πομπή παρακολούθησαν ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί, καθώς και αρχές της Αθήνας. Στον ναό μετέβη ο βασιλιάς. Μετά την κηδεία μεταφέρθηκε στη Βόνιτσα, όπου και ενταφιάστηκε.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Βιογραφικό Δημητρίου Γρίβα, από την Αργολική Βιβλιοθήκη

Πηγές
-----

* Δημήτριος Γρίβας συνοπτικό βιογραφικό σημείωμα από το Ινστιτούτο Νεοελληνικών Ερευνών
* Ν.Γ. Πολίτης και Γεώργιος Δροσίνης, επιμ. (1889). *Εστία, Τόμος 27ος*. Αθήνησι. σελίδες 2 του τεύχους 645. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Νοεμβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 30 Μαΐου 2010.
Ο **Πέταρ Γκλιγκόροφσκι** (Petar Gligorovski - κυριλλικά: Петар Глигоровски) ήταν Γιουγκοσλάβος ακαδημαϊκός ζωγράφος και σκηνοθέτης ταινιών κινουμένων σχεδίων. Αρχικά ονομαζόταν **Πέριτσα Γκλιγκόροβιτς** (Perica Gligorović, κυριλλικά: Перица Глигоровић). Γεννήθηκε το 1938 και πέθανε το 1995, στην πόλη των Σκοπίων, πρώην Γιουγκοσλαβία, νυν Βόρεια Μακεδονία).

Μετά την εκπαίδευση του στην Ακαδημία Καλών Τεχνών στο Βελιγράδι και την εξειδίκευση του στα κινούμενα σχέδια στο Ζάγκρεμπ, ξεκίνησε τη συγγραφή ταινιών κινουμένων σχεδίων για το τηλεοπτικό κανάλι TV Skopje από το 1963-1968. Πριν περάσει από την καλλιτεχνική συγγραφή στον κινηματογράφο, ήταν ένας από τους πρωτοπόρους των κόμικς και των κινουμένων σχεδίων της Γιουγκοσλαβίας στη δεκαετία του '50, εργαζόμενος ως επί το πλείστον με διάσημους καρτουνίστες στο Ζάγκρεμπ. Δημιούργησε αρκετές ταινίες, αρκετά πειραματικό ως προς την τεχνική υλικό, το οποίο δεν έγινε γνωστό στο ευρύ κοινό, και άφησε δύο ημιτελή έργα που είχαν σχεδιαστεί υπό την αιγίδα της εταιρείας παραγωγής ταινιών "Vardar Film".

Τα κύρια χαρακτηριστικά των ταινιών του, οι οποίες είναι από άποψη τεχνικής σχεδιασμένες με πολυχρωματικά, κυρίως βιομορφικά σχήματα σε επαναλαμβανόμενα και υποτονικά μοτίβα αποτελούν ένα μοναδικό και αναγνωρίσιμο στυλ. Θεματικά οι ταινίες εκφράζουν συνδυασμό παγκόσμιων μυθολογικών θεμάτων (η γέννηση, η πτώση του ανθρώπου, η αποκάλυψη, ο φοίνικας), μέσα από εκτεταμένες οπτικές αλληγορίες και μεταφορές. Σε ορισμένα από τα έργα του σκηνοθέτη συναντάμε ενσωματωμένα αποσπάσματα από ντοκιμαντέρ, τα οποία ευθυγραμμίζονται για να αυξήσουν τον συμβολισμό της επωδού του σεναρίου, και όχι για λόγους οπτικής έλξης ή εξερεύνησης των τεχνικών ορίων.

Μερικά από τα κύρια έργα του είναι:

* *Na Vrhu*, 1969 (καλλιτεχνικός διευθυντής, με τον Άντε Σαμάνιτς)

Ως σκηνοθέτης, σεναριογράφος, σκηνογράφος και animator:

* *Embrion № M*, 1971
* *Feniks*, 1976
* *Adam: 5 do 12*, 1977
* *A*, 1985

Βραβεία
-------

* 1971 YFDSF, Βελιγράδι, Ειδικό δίπλωμα για τη σκηνοθεσία της ταινίας *Embrion № M*
* 1977 IFF, Ανσί. Πρώτο Ειδικό Βραβείο για την ταινία *Feniks*
* 1977 IFF, Bερολίνο, Το βραβείο Ασημένια Αρκούδα για την ταινία *Feniks*
* 1977 YFDSF, Bελιγράδι, Χρυσό Μετάλλιο-Βελιγράδι για την ταινία *Adam: 5 do 12*
* 1982 YFDSF, Βελιγράδι, Ειδική καταχώρηση για την πρωτοποριακή και δημιουργική εργασία του στον τομέα των κινουμένων σχεδίων

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  www.maccinema.com/Person.aspx?p=20. Ανακτήθηκε στις 7  Νοεμβρίου 2021.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Πέταρ Γκλιγκόροφσκι** |

* Petar Gligorovski on IMDB
* Zagreb Film, "Na Vrhu", (1969)

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* **Europeana**: agent/base/26128

 |

 |
Ο **Δημήτριος Γεωργιάδης** ήταν Έλληνας κινηματογραφικός και τηλεοπτικός παραγωγός (1924-1990).

Γεννήθηκε στη Σούρπη Μαγνησίας το 1924. Στα πρώτα μεταεφηβικά του χρόνια και μετά από πολλές περιπέτειες λόγω του Εμφυλίου κατάφερε και πήγε στην Αθήνα, εργάστηκε σαν οδηγός αστικών λεωφορείων. Ταυτόχρονα αρχίζει να τον ενδιαφέρει πιο πολύ σαν προσωπική χρήση η εισαγωγή από το εξωτερικό ταινιών μεγάλου μήκους εξασφαλίζοντας όμως και τα δικαιώματα προβολής αυτών σε αίθουσες της Αθήνας και όχι μόνο.

Ασχολείται σχεδόν αυτοδίδακτα με μοντάζ, έως ότου το 1958 ιδρύει το δικό του στούντιο στην πλατεία Μεταξουργείου και συγκεκριμένα στην οδό Βιργινίας Μπενάκη. Σχεδόν αμέσως έρχονται οι πρώτες συνεργασίες με Έλληνες σκηνοθέτες και το μικρό μέχρι τότε στούντιο γεμίζει με νέες τεχνολογίες αποκτώντας μουβιόλες, κολλέζες και τηλεσινέ, μέθοδος που αργότερα στην Ελλάδα και πολύ νωρίτερα στο εξωτερικό χρησιμοποιούνταν σε μετατροπές ταινιών για τηλεοπτικό σήμα. Ταυτόχρονα εισάγει αυτός για πρώτη φορά από τη Γερμανία τις μηχανές λήψεως και προβολής με φιλμ διαμέτρου 16mm. 

Μετά το 1968 που η τηλεόραση κάνει το ντεμπούτο της στην Ελλάδα παραχωρεί μεγάλο μέρος των ταινιών, συμβάλλοντας έτσι στον εμπλουτισμό της κρατικής ταινιοθήκης.

Πέθανε στην Αθήνα στις 25 Ιουλίου 1990 σε ηλικία 66 ετών.
Ο **Δημήτριος Γαροφάλλου ή Φαρμασόνης** από τη Λήμνο (γεν. 1804) υπήρξε αγωνιστής στην Ελληνική Επανάσταση του 1821. Πολέμησε σε πολλές μάχες και τραυματίστηκε τρεις φορές. Παρασημοφορήθηκε με το "χαλκούν αριστείον ανδρείας". Έφτασε έως το βαθμό του εικοσιπένταρχου. Μεταπολεμικά έζησε άσημος στη Χαλκίδα.

Η δράση του
-----------

Ο Δημήτριος Γαροφάλλου γεννήθηκε το 1804 στη Λήμνο. Μετείχε στην Επανάσταση από το 1823, σε ηλικία 19 ετών, έως το τέλος της. Έλαβε μέρος σε χερσαίες επιχειρήσεις υπό τις διαταγές του Ν. Κριεζώτη και του Γ. Σκουρτανιώτη, στην εκστρατεία της μάχες Καρύστου, την πολιορκία Αθηνών, τις μάχες Νιόκαστρου και Θερμοπυλών. Τραυματίστηκε τρεις φορές, όπως αναφέρεται σε μεταγενέστερα πιστοποιητικά. Για τις υπηρεσίες που πρόσφερε του δόθηκε ο βαθμός του εικοσίπενταρχου στις 28 Μαΐου 1832:

*"Κον Δημήτριον Φαρμασόνην (Γαροφάλλου)*   

*Δια τας προς την πατρίδα εκδουλεύσεις σου και δια την προς τους Νόμους της Πατρίδος ευπείθειάν σου, η Διοικητική Επιτροπή σε προβιβάζει εις τον βαθμόν του εικοσιπεντάρχου...*  

*Τη 28 Μαρτίου 1832, εν Άργει."*

Με την άφιξη του Όθωνα εγκαταστάθηκε μόνιμα στη Χαλκίδα, όπου ασκούσε το επάγγελμα του κρεοπώλη για πολλά χρόνια. Από τη Χαλκίδα υπέβαλλε διάφορες αιτήσεις αναγνώρισης των υπηρεσιών του προς την πατρίδα. Το 1842 προτάθηκε για το "σιδηρούν αριστείον" από το Αρχηγείον Χωροφυλακής. Τελικά, το 1847 του χορηγήθηκε το "χαλκούν αριστείον ανδρείας του αγώνος".

Το 1865, σε μεγάλη πλέον ηλικία, με νέα αίτησή του ζητούσε μια μικρή σύνταξη για να επιβιώσει: "την δικαία αμοιβή μου ως στερούμενος αυτού του καθημερινού άρτου". Είναι η τελευταία είδηση που υπάρχει γι' αυτόν.

### Τιμητικές διακρίσεις

* Χαλκούν αριστείον ανδρείας: 1847.

Πηγές
-----

* Τάσος Καψιδέλης, "Η Λήμνος στην επανάσταση του 1821", Αθήνα 1986.
Ο **Ανδριόσαρχος** (*andrewsarchus*) ήταν σαρκοβόρο θηλαστικό που έζησε κατά την Ηώκαινη περίοδο, πριν από 45-36 εκατομμύρια χρόνια, στη σημερινή Μογγολία. Ανακαλύφτηκε το 1923 από τον Ρόι Τσάπμαν Άντριους, από τον οποίο πήρε και το όνομα του. Γνωρίζουμε πολύ λίγα για αυτό το θηρίο, καθώς το μόνο γνωστό μέρος του ζώου είναι το κρανίο του με μήκος 83 και πλάτος 56 εκατοστών. Το όνομα του σημαίνει κυρίαρχος του Άντριους απο την αρχαία ελληνική λέξη άρχω, και η επιστημονική του ονομασία είναι Ανδριόσαρχος ο Μογγολικός.

Περιγραφή
---------

Σύγχρονη αναπαράσταση του θηλαστικού
Το κρανίο και τα δόντια του Ανδριόσαρχου ήταν σχεδιασμένα για να συνθλίβουν κόκαλα και όστρακα. Λόγω της έλλειψης ευρημάτων δεν μπορούμε να υπολογίσουμε με ακρίβεια το ολικό μήκος και βάρος του ζώου. Οι υπολογισμοί κυμαίνονται από 5 έως και 8 μέτρα σε μήκος και ύψος 1.80 στους ώμους, και βάρος 700-1.000 κιλά. Για να υποστηρίξει τις τεράστιες σιαγόνες του πιθανότατα είχε ένα είδος καμπούρας πάνω στην πλάτη του. Η διατροφή του είναι άγνωστη. Πιθανότητα τρεφόταν με πτώματα γιγάντιων χορτοφάγων ή με οστρακοειδή που έβρισκε κοντά στις ακτές. Οι πιο σύγχρονοι υπολογισμοί τοποθετούν τον Ανδριόσαρχο στα 3,5 μέτρα μήκος. Μέχρι πρόσφατα ο Ανδριόσαρχος θεωρούνταν το μεγαλύτερο χερσαίο σαρκοβόρο θηλαστικό με μοναδικούς ανταγωνιστές του την γιγάντια αρκούδα Αρκτοθήριο με μήκος 4 μέτρα και βάρος 700-1750 κιλά και τη Βραχυπρόσωπη αρκούδα με μήκος 3 μέτρα και βάρος 500-1000 κιλά.

Ταξινόμηση
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ανδριόσαρχος** |

Αρχικά ο Ανδριόσαρχος θεωρούνταν πρόγονος των σημερινών λύκων και υαινών, παρόλα αυτά αργότερα κατατάχθηκε στην κατηγορία των Μεσονυχίδων, αλλά πρόσφατες αναλύσεις και έρευνες του κρανίου του δείχνουν ότι ήταν πρόγονος των Εντελόδοντων. Έτσι πιθανότατα ο Ανδριόσαρχος είχε στα πόδια του οπλές αντί για νύχια. Συνεπώς οι σημερινοί του συγγενείς είναι οι φάλαινες, οι ιπποπόταμοι και οι χοίροι.