recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Διονύσιος Μούρτζινος**, γνωστός και σαν **Τρουπάκης**, ήταν Μανιάτης οπλαρχηγός, αγωνιστής και πολιτικός του 1821.

Με καταγωγή την Οικογένεια Τρουπάκη ήταν γιος του Παναγιώτη Μούρτζινου. Γεννήθηκε στη Μάνη αλλά μαζί με την οικογένειά του, κυνηγημένοι από τους Τούρκους, κατέφυγε στη Ζάκυνθο σε μικρή ηλικία όπου φαίνετε να έμαθε γράμματα. Μάλιστα από νεαρή ηλικία έπασχε από ποδάγρα κάτι που δεν του επέτρεπε ευκινησία στα κάτω άκρα. 

Τον Μάρτιο του 1821 μαζί με τον πατέρα του Παναγιώτη και 500 ακόμα συντρόφους τους μπήκαν στην Καλαμάτα. Πήρε μέρος στη Μάχη του Αγίου Αθανασίου Καρύταινας, έπειτα στην Πολιορκία και άλωση της Τριπολιτσάς, και στη Μάχη των Δερβενακίων.

Ήταν μέλος της Ελληνικής Κυβέρνησης του 1823 και υπουργός πολέμου, μέλος της τριμελούς επιτροπής ως εκπρόσωπος της Μάνης, μαζί με τους Χριστόφορο Περραιβό και Αναγνώστη Παπαγεωργίου. Το 1826 πήρε μέρος στη Μάχη της Βέργας κατά του Ιμπραήμ όπου έπειτα από εντολή του χτίστηκε το τείχος.

Το 1829 πήρε μέρος στην Δ΄ Εθνοσυνέλευση Άργους ως πληρεξούσιος της επαρχίας Ανδρουβίστας. Την ίδια χρονιά διορίσθηκε από τον Ιωάννη Καποδίστρια μέλος του πολεμικού συμβουλίου και Γερουσιαστής. Πέθανε τον Φεβρουάριο του 1830 αφήνοντας έναν γιό τον Γεώργιο.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Γούδας, σελ. 411
2. 1 2 3  Γούδας, σελ. 410
3. ↑  Γούδας, σελ. 412
4. ↑  Γεώργιος Δημακόπουλος (1966). Η διοικητική οργάνωσις κατά την Ελληνική Επανάσταση 1821-1827: συμβολή εις την ιστορίαν της ελληνικής διοικήσεως, Αθήνα, σελ. 240
5. ↑  Γενική Εφημερίς της Ελλάδος, σελ. 103 και 244
6. ↑  Γούδας, σελ. 413
7. ↑  της ιστορίας αναγεννειθήσις Ελλάδος, σελ. 90

Πηγές
-----

* Αναστασίου Γούδα, Βίοι Παράλληλοι των επί της αναγεννήσεως της Ελλάδος διαπρεψάντων αντρών
H **Χέντβιχ**, γερμ. Hedwig von Sachsen von Wettin, Äbtissin von Quedlinburg (31 Οκτωβρίου 1445 - 13 Ιουνίου 1511) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν κόρη του εκλέκτορα της Σαξονίας. Έγινε ηγουμένη του αββαείου του Κβέντλινμπουργκ.

Βιογραφία
---------

Ήταν η τέταρτη κόρη του Φρειδερίκου Β΄ εκλέκτορα της Σαξονίας και της Μαργαρίτας των Αψβούργων, κόρης του Ερνέστου δούκα της Έσω Αυστρίας. 

Γεννήθηκε στο Μάισσεν. Το 1458 ο Σύλλογος του αββαείου του Κβέντλινμπουργκ την εξέλεξε -αν και 12ετή- ως διάδοχο της πριγκίπισσας-ηγουμένης Άννας Α΄, που απεβίωσε 42 ετών. Ο πάπας Κάλλιστος Γ΄ επικύρωσε την εκλογή, από αποφάνθηκε ότι η Χέντβιχ πρέπει να κυβερνήσει υπό την επιτροπεία του πατέρα της και της πρεσβύτερης του Κβέντλινμπουργκ, ώσπου η να γίνει 20 ετών. Πράγματι το 1465 περιβλήθηκε με τα διάσημα από τον εκ μητρός θείο της Φρειδερίκο Β΄ της Γερμανίας και ξεκίνησε να διοικεί το αββαείο-πριγκιπάτο μόνη της.

Πηγές
-----

* Vollmuth-Lindenthal, Michael: Äbtissin Hedwig von Quedlinburg. Reichsstift und Stadt Quedlinburg am Ende des 15. Jahrhunderts, in: Mitteldeutsche Lebensbilder. Menschen im späten Mittelalter, Werner Freitag, Böhlau, Cologne, 2002, pages 69–88.


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 55338724
* GND: 133506258

 |

 |
Ο **Διονύσιος Ροδοθεάτος** (1849 - 28 Ιουνίου 1892) ήταν Έλληνας συνθέτης.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στην Ιθάκη το 1849. Ήταν γιος δικαστικού και μεγάλωσε στην Κέρκυρα. Υπήρξε ο πρώτος Έλληνας συμφωνιστής και μαθητής του Μάντζαρου. Συνέχισε τη μελέτη του στο ωδείο Σαν Πιέτρο α Μαϊέλλα της Νάπολης (1864-1871) αλλά και αργότερα στο Μιλάνο, ενώ -ταξίδεψε στην Αυστρία και τη Γερμανία για να μελετήσει από κοντά τις νεότερες μουσικές εξελίξεις στον κεντροευρωπαϊκό χώρο. Το Μιλάνο, ασφαλώς, ήταν ο ιδανικός χώρος σύνδεσης της Ιταλίας με τις κεντροευρωπαϊκές μουσικές εξελίξεις, αφού μέχρι και τις παραμονές τις ιταλικής ένωσης ως πολιτικό κέντρο της αυστροκρατούμενης Λομβαρδίας είχε άμεσες πολιτικές και καλλιτεχνικές σχέσεις με τη Βιέννη και τον γερμανικό κόσμο εν γένει. Έτσι, δεν είναι τυχαίο ότι μέσα στο κλίμα αυτό σπούδασε και δημιούργησε σχεδόν ταυτόχρονα με το Faccio ο Διονύσιος Ροδοθεάτος, μαθητής επίσης του Mazzucato στο μιλανέζικο ωδείο, θιασώτης της συμφωνικής μουσικής σε μια εποχή κατά την οποία στην Ιταλία ήταν ακόμα εν τη γενέσει της, συνθέτης κατά τη διαμονή του στο Μιλάνο δύο συμφωνικών ποιημάτων και μιας ραψωδίας (έργων μοναδικών για τη δημιουργική συναίρεση των τεχνοτροπιών του βορρά και του νότου). Αναφέρεται ότι καθιέρωσε μια βαγκνερική εκδοχή συμφωνικής γραφής.

Υπήρξε ο πρώτος που συνέγραψε εγχειρίδιο αρμονίας στην ελληνική γλώσσα με τον τίτλο «Πραγματεία θεωρητική και πρακτική περί Αρμονίας» που εκδόθηκε στην Κέρκυρα το 1886.

Συνέθεσε επίσης ένα πένθιμο εμβατήριο (Α Vittorio Emmanuele II, Re d’ Italia), η πρωτότυπη παρτιτούρα του οποίου βρίσκεται στο αρχείο της Φιλαρμονικής «Μάντζαρος».

Πέθανε στο Ψυχιατρείο της Κέρκυρας στις 28 Ιουνίου 1892.

Εργογραφία
----------

### Τραγούδι

* Παρακλήσεις εις τη Θεμήτορα της ρωμανής και μικραρραβωνιασμένης, σε ποίηση αγνώστου, για υψίφωνο και πιάνο

### Χορωδιακά

* Διθυραμβος σε ποίηση από τον «Ηθικό Κόσμο» του Σ. Μελισσηνού, για τετράφωνη ανδρική χορωδία
* Ύμνος προς την πατρίδα, σε ποίηση Π. Σούτσου, για τέσσερις σολίστ, χορωδία και πιάνο (εκδ.1885)

### Διάφορα

* Εκκλησιαστική μουσική
* Vittorio Emmanuele B’, Πένθιμο εμβατήριο στη μνήμη του βασιλιά της Ιταλίας
* Αποχαιρετισμός εις τους έκτακτους εφέδρους, εύθυμο εμβατήριο

### Γραπτά Κείμενα

* «Πραγματεία Θεωρητική και πρακτική περί αρμονίας»
* Εκδότες: Ι.Γ. Λούπης, Ν. Πατρίκιος, Ι. Ναχαμούλης "Φιλαρμονική Εταιρεία"

### Όπερα

* Ρομπέρτα ντε Κεραντίνι (Roberta de Cherandini) σε ιταλικό κείμενο αγνώστου.
* Οϊτόνα (Oitona) σε ιταλικό κείμενο αγνώστου
* Μελόδραμα (όχι εξακριβωμένος τίτλος) Τεργέστη 1881

### Ορχήστρα

* Αθαλία (Αtalia), συμφωνικό ποίημα
* Ο Σιντ (Lo Cid), συμφωνικό ποίημα
* Αλληγορική ιδέα, ραψωδία για ορχήστρα

Οι χειρόγραφες παρτιτούρες των τριών παραπάνω έργων βρίσκονται στη βιβλιοθήκη της Παλαιάς Φιλαρμονικής της Κέρκυρας. Χειρόγραφα αντίγραφά τους βρίσκονται στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος (αρχείο Μοτσενίγου)

* Συμφωνίες (Εισαγωγές) (αμφίβολη η ύπαρξή τους)

### Πιάνο

* Ερμελίντα, πόλκα-μαζούρκα
* Ελβίρα, πόλκα-μαζούρκα

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  *Ιστορικό Αρχείο Ρικόρντι*. 11100. Ανακτήθηκε στις 3  Δεκεμβρίου 2020.
2. ↑  *Ιστορικό Αρχείο Ρικόρντι*. 11100.
Η σύνδεση του καλωδίου και του ολοκληρωμένου κυκλώματος (φαίνονται μόνο οι ακροδέκτες του γιατί βρίσκεται στην άλλη μεριά της πλακέτας) έγινε με κράμα σόλντερ.
Με την ονομασία **καλάι** (στα αγγλικά: *solder* ή *kalay*), από την τουρκική λέξη kalay που σημαίνει κασσίτερος, φέρεται στο ελληνικό εμπόριο το συγκολλητικό κράμα μαλακής συγκόλλησης, δηλαδή ετερογενούς συγκόλλησης σε χαμηλή θερμοκρασία (π.χ. κάτω από 200°C). Πρόκειται συνήθως για κάποιο κράμα κασσίτερου με άλλα μαλακά μέταλλα χαμηλού σχετικά σημείου τήξης όπως χαλκός, ψευδάργυρος και κάτω από 2% άργυρος. Τα κράματα αυτά μορφοποιούνται συνήθως σε ράβδους ή σε συρμάτινα ρολά. 

Η *κασσιτεροκόλληση* (αγγλικά: *soldering*) είναι μια μαλακή συγκόλληση της οποίας οι συγκολλήσεις είναι αγώγιμες και μη ανθεκτικές στη μηχανική καταπόνηση. Το κράμα περιείχε παλιότερα και μόλυβδο, του οποίου η χρήση έχει σήμερα περιοριστεί διότι είναι ένα ιδιαίτερα τοξικό μέταλλο. Η ευρωπαϊκή κοινοτική οδηγία WEEE έχει απαγορεύσει τη χρήση μολύβδου σε ηλεκτρονικές συσκευές μαζικής παραγωγής, και επίσης η χρήση του περιορίζεται από την ευρωπαϊκή οδηγία RoHS.

Η συγκόλληση αυτή χρησιμοποείται σε χάλκινα σκεύη, στη συσκευασία τροφίμων και στη σύνδεση των καλωδίων και ολοκληρωμένων κυκλωμάτων στις ηλεκτρονικές πλακέτες. Επίσης χρησιμοποιείται ευρύτατα και στη φανοποιία. Παλαιότερα με καλάι σφραγίζονταν από ειδικά συνεργεία της υπηρεσίας σταθμών, του υπουργείου εμπορίου, από το κάτω μέρος οι ειδικές χελώνες, μετρικά βάρη, υποδιαιρέσεις και πολλαπλάσια της οκάς που χρησιμοποιούνταν στα διάφορα καταστήματα καθώς και οι πλάστιγγες αυτών, ως δείκτες ελέγχου ακρίβειας βάρους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «solder» (html). *λήμα Αγγλοελληνικού Λεξικού Τεχνικών Όρων*. www.jewelpedia.com. Ανακτήθηκε στις 12 Ιουνίου 2010.
2. ↑  ΣΟΥΤΗΣ, Σ. (13 Ιουνίου 2006). «ΣΥΓΚΟΛΛΗΣΕΙΣ ΧΑΛΥΒΩΝ ΟΠΛΙΣΜΟΥ ΣΚΥΡΟΔΕΜΑΤΟΣ». *ΧΑΛΥΒΕΣ ΟΠΛΙΣΜΟΥ ΣΚΥΡΟΔΕΜΑΤΟΣ, ΥΛΙΚΟ ΚΑΙ ΜΟΡΦΩΣΗ*. Αθήνα: ΤΕΧΝΙΚΟ ΕΠΙΜΕΛΗΤΗΡΙΟ ΕΛΛΑΔΑΣ. σελ. 3. Ανακτήθηκε στις 12 Ιουνίου 2010.
3. ↑  Πίτρης, Κωνσταντίνος (2009). «Βασικές Οδηγίες Κασσιτεροκόλλησης» (pdf). *οδηγίες*. Πανεπιστήμιο Κύπρου Τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών. Ανακτήθηκε στις 12 Ιουνίου 2010.
4. ↑  «ΣΥΣΚΕΥΑΣΙΑ ΤΡΟΦΙΜΩΝ» (PDF). *παρουσίαση*. Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, Σχολή Χημικών Μηχανικών, Εργαστήριο Χημείας και Τεχνολογίας Τροφίμων. 2009. σελίδες 19 (διαφάνεια 39). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (pdf) στις 27 Φεβρουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 12 Ιουνίου 2010.
Ο **Τιβέριος Κλαύδιος Νάρκισσος** ήταν Ρωμαίος μεγιστάνας που το όνομά του έμεινε στην Ιστορία ως ταυτόσημο της φιλαργυρίας. Απελευθερωμένος δούλος από τον Ρωμαίο Αυτοκράτορα Κλαύδιο και ευνούχος (κατά τον Ιουβενάλη) ο Νάρκισσος υπηρέτησε το υπέρμετρο πάθος του, της φιλαργυρίας, όσο κανένας άλλος στην ιστορία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

Αναλαμβάνοντας το έργο της αποξήρανσης της λίμνης του Φοκίνου καθώς και τα έργα στο λιμάνι της Όστιας λέγεται ότι πλήρωσε πολύ πενιχρά τους 30.000 εργάτες που απασχολούσε. Εξ αυτών δε, αλλά και άλλων παρόμοιων έργων απέκτησε μυθώδη πλούτη, ανερχόμενα κατά τον Δίωνα τον Κάσιο σε 400.000.000 σηστέρτια. Αφού κατάφερε και έγινε Γραμματεύς του Κλαύδιου άσκησε μεγάλη σ΄ αυτόν επιρροή προκαλώντας τον θάνατο της Μεσσαλίνας της οποίας προηγουμένως υπήρξε φίλος και σύμβουλος. Φονεύθηκε μόλις ο Νέρων ανήλθε στο θρόνο (54 μ.Χ.) μετά από εισήγηση της Αγριπίνας επειδή είχε προσπαθήσει να ματαιώσει τον γάμο της με τον Κλαύδιο, μετά τον θάνατο της Μεσαλίνας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Claude, un empereur au destin singulier*. 2018. ISBN-13 978-2-35906-255-7. ISBN-10 2-35906-255-7.
2. ↑  en.wikisource.org/wiki/Page:Dictionary\_of\_Greek\_and\_Roman\_Biography\_and\_Mythology\_(1870)\_-\_Volume\_2.djvu/1153.
Το **Εδαφικό Συμβούλιο του Μπόντολαντ** (ΕΣΜ) είναι εδαφικό συμβούλιο στην πολιτεία του Ασσάμ της Ινδίας, η οποία έχει δικαιοδοσίες στις Επαρχίες Εδαφικής Έκτασης του Μπόντολαντ. Ιδρύθηκε στις 10 Φεβρουαρίου 2003. Το ΕΣΜ έχει 46 εκτελεστικά μέλη, ένα για κάθε συγκεκριμένη περιοχή εξουσίας που ονομάζεται σομίσθι. Η περιοχή υπό τη δικαιοδοσία του ΕΣΜ ονομάζεται επίσημα **Επαρχίες της Εδαφικής Περιοχής του Μπόντολαντ** (ΕΕΠΜ). Η περιοχή εμπίπτει στο γεωγραφικό χάρτη της λιγότερο αναπτυγμένης περιοχής στην Ινδία. Η αγροτική οικονομία είναι η μόνη πηγή βιοπορισμού των ανθρώπων. Η εκβιομηχάνιση και άλλες ευκαιρίες απασχόλησης είναι λιγοστές.

Η ΕΕΠΜ αποτελείται από τέσσερις συνεχόμενες επαρχίες — Κοκρατζάρ, Μπάκσα, Ουνταλγκούρι και Τσιράνγκ — δημιουργημένες από επτά υπάρχουσες επαρχίες — Κοκρατζάρ, Μπονγκαϊγκαόν, Μπαρπέτα, Ναλμπάρι, Καμρούπ, Νταρράνγκ και Σονιτπούρ — μια περιοχή 8.822 τ.χλμ. (11% της έκτασης του Ασσάμ, που αριθμεί 78.438 τ.χλμ.) αποτελείται από διάφορες προστατευόμενες φυλετικές ζώνες και τετράγωνα στο Ασσάμ. Η ίδρυσή του έγινε σύμφωνα με το Τροποποιημένο Έκτο Πρόγραμμα του Συντάγματος της Ινδίας.

Δείτε επίσης
------------

* Αυτόνομες περιοχές της Ινδίας
* Μπόντολαντ
* Κάμπα Μποργκογιάρι

Παραπομπές
----------

1. ↑  «BTC Accord». 1 Ιανουαρίου 2018. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Απριλίου 2012. Ανακτήθηκε στις 28 Αυγούστου 2018.
Ο **Τιβέριος Γέμελλος** (10 Οκτωβρίου 19 μ.Χ. - 37/38) από την Ιουλιο-Κλαυδιανή δυναστεία ήταν γιος τού Δρούσου Ιουλίου Καίσαρος (Δρούσου τού νεοτέρου) και της Λιβίλλας, κόρης τού Νέρωνα Κλαύδιου Δρούσου (Δρούσου τού πρεσβυτέρου)· οι γονείς του ήταν εξαδέλφια. Το παρωνύμιο *Γέμελλος (Gemellus)* σημαίνει *δίδυμος* και τού δόθηκε διότι είχε γεννηθεί μαζί με τον Τιβ. Κλ. Καίσαρα Γερμανικό Β΄ Γέμελλο, που απεβίωσε το 23 μ.Χ. σε ηλικία 4 ετών.

Βιογραφία
---------

Ο πατέρας του και τα εξαδέλφια του απεβίωσαν και οι ιστορικοί της εποχής υποπτεύονται, ότι ο ισχυρός Σηιανός έπαρχος τού Πραιτωρίου τους εξάλειψε μεθοδικά. Μάλιστα ο Σηιανός, αν και από την τάξη των ιππέων, είχε ζητήσει να νυμφευτεί τη χήρα Λιβίλλα. Έμειναν συγγενείς τού Τιβερίου ο εγγονός του Γέμελλος και ο μικρανιψιός του Γάιος Καλιγούλας, τους οποίους ο Αυτοκράτορας έκανε συγκληρονόμους το 35 μ.Χ.. Το 37 μ.Χ. ο Τιβέριος απεβίωσε και ο Καλιγούλας ανέλαβε την αρχή· φόνευσε τον κατά 7 έτη μικρότερό του Γέμελλο ή τον ανάγκασε να αυτοκτονήσει στα τέλη τού 37 ή στις αρχές τού 38 μ.Χ..

Την αδελφή του Γέμελλου, την Ιουλία Λιβία νυμφεύτηκε ο Νέρων Ιούλιος Καίσαρ.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Πολωνικά) *MAK*. 9811262730305606. Ανακτήθηκε στις 1  Μαρτίου 2021.

Πηγές
-----

* Cassius Dio, Roman History Books 58–59
* Philo, Against Flaccus
* Suetonius, Lives of the Twelve Caesars, Life of Caligula, Life of Tiberius
* Tacitus, Annals, II–VI

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 2879157416830416710006

 |

 |
Συντεταγμένες: 24°28′06″N 39°36′39″E﻿ / ﻿24.468333°N 39.610833°E﻿ / 24.468333; 39.610833

Το **Τέμενος του Προφήτη** ή **Μασγίντ αλ-Ναμπαουί** (αραβικά: المسجد النبوي) είναι μουσουλμανικό τέμενος στη Μεδίνα το οποίο κατασκευάστηκε από το προφήτη του Ισλάμ Μωάμεθ. Είναι το δεύτερο πιο ιερό τέμενος για το Ισλάμ (το πρώτο είναι το Μασγίντ αλ-Χαράμ στη Μέκκα). Είναι το δεύτερο τζαμί το οποίο κατασκευάστηκε και είναι ένα από τα μεγαλύτερα στον κόσμο. Μετά την επέκτασή του επί βασιλείας του Ουαλίντ Α' (705-715) περιλαμβάνει επίσης τον τελευταίο τόπο ανάπαυσης του Μωάμεθ, καθώς και των μουσουλμάνων ηγετών Αμπού Μπακρ και Ουμάρ.

Αρχικά, ο χώρος ήταν δίπλα στην οικία του Μωάμεθ, ο οποίος εγκαταστάθηκε εκεί μετά την εγίρα (μετανάστευση) στη Μεδίνα το 622 και συμμετείχε στο έργο της οικοδόμησης. Το αρχικό τζαμί ήταν ανοικτό. Το βασικό σχέδιο του κτιρίου έχει υιοθετηθεί από κτίρια τζαμιών σε όλο τον κόσμο. Το τεμένος ήταν επίσης κοινοτικό κέντρο, δικαστήριο και θρησκευτικό σχολείο. Υπήρχε μια ανυψωμένη εξέδρα για όσους δίδασκαν το κοράνι. Μετέπειτα μουσουλμάνοι ηγέτες το επέκτειναν και το διακόσμησαν. Το 1909 έγινε το πρώτο μέρος στην αραβική χερσόνησο το οποίο απέκτησε ηλεκτρικό φωτισμό.

Ένα από τα πιο αξιοσημείωτα χαρακτηριστικά του χώρου είναι ο Πράσινος Θόλος στη νοτιοανατολική γωνία του τεμένους, αρχικά κατοικία της Αϊσά, συζύγου του Προφήτη, όπου σήμερα βρίσκεται ο τάφος του Μωάμεθ. Το 1279 πάνω από τον τάφο κατασκευάστηκε ένας ξύλινος θόλος, ο οποίος στη συνέχεια ξαναχτίστηκε και ανακαινίστηκε πολλές φορές στα τέλη του 15ου αιώνα και μία φορά το 1817. Ο θόλος στη συνέχεια βάφτηκε πράσινος το 1837 και στη συνέχεια έγινε γνωστός ως ο "Πράσινος Θόλος".

Το τέμενος βρίσκεται εκεί όπου παραδοσιακά βρισκόταν το κέντρο της Μεδίνα, και σε μικρή απόσταση βρίσκονται πολλά ξενοδοχεία και παλαιές αγορές. Είναι μείζων τόπος προσκυνήματος. Πολλοί προσκυνητές που πραγματοποιούν το χατζ πηγαίνουν στη Μεδίνα για να επισκευθούν το τέμενος, εξαιτίας της σχέσης του με τη ζωή του Μωάμεθ.

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Τέμενος του Προφήτη** |

1. 1 2 3  Ariffin, Syed Ahmad Iskandar Syed (2005). *Architectural Conservation in Islam : Case Study of the Prophet's Mosque*. Penerbit UTM. σελίδες 88–89,109. ISBN 9789835203732.
2. ↑  Η ιστορία του ηλεκτρικού φωτός στην Αραβική Χερσόνησο Αρχειοθετήθηκε 2015-10-01 στο Wayback Machine. (στα Αραβικά)
3. ↑  Petersen, Andrew (11 Μαρτίου 2002). *Dictionary of Islamic Architecture*. Routledge. σελ. 183. ISBN 9780203203873.
Ο **Κλαύδιος (Κλωντ)**, γαλλ. *Claude*, (5 Ιουνίου 1578 - 24 Ιανουαρίου 1657) από τον Οίκο της Λωρραίνης ήταν δούκας του Σεβρέζ.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο τρίτος γιος του Ερρίκου Α΄ δούκα του Γκιζ και της Αικατερίνης των Λα Μαρκ, κόρης του Φραγκίσκου Α΄ δούκα του Νεβέρ.

Το 1611 ο Λουδοβίκος ΙΓ΄ τον έκανε δούκα του Σεβρέζ και *ευγενή της Γαλλίας*. Το 1621 έγινε Μέγας Καγκελάριος (Champerlain) της Γαλλίας και το επόμενο έτος Μέγας Γερακοκυνηγός (Grand Fauconnier). To 1625 o Κάρολος Α΄ βασιλιάς της Αγγλίας τον έχρισε ιππότη του Τάγματος της Περικνημίδος.

Νυμφεύτηκε την 22 έτη μικρότερή του Μαρία ντε Ροάν, γνωστή ως Μαντμουαζέλ ντε Μονμπαζόν, αργότερα Μαντάμ ντε Σεβρέζ. Ζούσε με την οικογένειά του στο Σατώ ντε Νταμπιέρ, κοντά στο Σεβρέζ. Η σύζυγός του, ως ευνουμένη της Άννας των Αψβούργων, συζύγου του Λουδοβίκου ΙΓ΄, εμπλεκόταν σε πολλές ίντριγκες της πολιτικής ζωής στην Αυλή. Ο ίδιος όμως κράτησε μια αποστασιοποιημένη, από τα σχέδια αυτά, ζωή.

Απεβίωσε το 1657 χωρίς άρρενες απογόνους.

Οικογένεια
----------

Το 16 νυμφεύτηκε τη Μαρία ντε Ροάν, κόρη του Ηρακλή δούκα του Μονμπαζόν και είχε τέκνα:

* Άννα-Μαρία 1624-1652, ηγουμένη του αβαείου Ποντ-ω-Νταμ.
* Καρλόττα-Μαρία 1627-1652, ερωμένη του Ιωάννη-Φραγκίσκου-Παύλου ντε Γκοντί καρδινάλιου ντε Ρετς.
* Ενριέττα 1631-1693, ηγουμένη του Ζουάρ.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 100979629
* ISNI: 0000 0000 7200 1783
* GND: 1030444706
* SUDOC: 183330641
* BNF: cb13350504w (data)

 |

 |
Χάρτης με τους δήμους της Αλβανίας
Οι **Δημοτικές εκλογές στην Αλβανία** διεξήχθησαν στην Αλβανία στις 30 Ιουνίου 2019. Οι ψηφοφόροι εξέλεξαν τους εκτελεστικούς και τους νομοθετικούς εκπροσώπους των κοινοτήτων τους, δηλαδή τους 61 δημάρχους και τους 1595 δημοτικούς συμβούλους. Η Κεντρική Επιτροπή είναι υπεύθυνη για την ομαλή διεξαγωγή των εκλογών. Πρόκειται για τις δεύτερες δημοτικές εκλογές που πραγματοποιήθηκαν στην Αλβανία μετά τις διοικητικές μεταρρυθμίσεις του 2014, σύμφωνα με τις οποίες καταργήθηκε η κοινότητα της Κουμούνας και ταυτόχρονα μείωθηκε ο συνολικός αριθμός των δήμων από 373 σε 61.

Στις προηγούμενες δημοτικές εκλογές είχε κερδίσει το Σοσιαλιστικό Κόμμα της Αλβανίας με μεγάλη πλειοψηφία σε όλες τις επαρχίες της χώρας. Στις 9 Ιουνίου 2019, οι εργασίες στους δήμους της χώρας αναστάλθηκαν προσωρινά.

Αυτές οι εκλογές πραγματοποιήθηκαν σε μια περίοδο μεγάλης πολιτικής έντασης στην Αλβανία, με την αντιπολίτευση να μποϊκοτάρει κατά τους τελευταίους μήνες το κοινοβούλιο της Αλβανίας και να μην συμμετέχει τελικά στις δημοτικές εκλογές.

Δημοσκοπήσεις
-------------

Οι εκλογές πραγματοποιήθηκαν στις 30 Ιουνίου 2019. Η αντιπολίτευση μποϊκόταρε τις δημοσκοπήσεις, αφήνοντας μόνο έναν υποψήφιο για το γραφείο του δημάρχου σε 34 δήμους, και κανέναν υποψήφιο στο σύνολο των δήμων. Όπως στις κομμουνιστικές εποχές, έτσι και τώρα μόνο ένας υποψήφιος θα ήταν διαθέσιμος, έγραψαν οι δημοσιογράφοι. Σε κάποιες κοινότητες, οι δήμαρχοι απέφυγαν να παραχωρήσουν δημόσια κτίρια για την διεξαγωγή των δημοσκοπήσεων.

Η αντιπολίτευση κάλεσε τους υποστηρικτές της να μην εμπλακούν στις βιαιότητες. Ωστόσο υπήρξαν εντάσεις με την αστυνομία. Σε κάποιες περιοχές, το υλικό των εκλογών κάηκε και σχολεία καταστράφηκαν. Οι δήμαρχοι της αντιπολίτευσης δήλωσαν ότι δεν θα παραιτούνταν από τις θέσεις τους επειδή θεωρούσαν τις εκλογές παράνομες.

Τις εκλογές έλεγξε καθ'όλη την διάρκειά τους το Γραφείο για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα του Οργανισμού Ασφαλείας και Συνεργασίας στην Ευρώπη και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Οι δημοσιογράφοι ανέφεραν παραβάσεις όπως δώρα για τους ψηφοφόρους και μια πρώιμη δημοσίευση των αποτελεσμάτων από την Κεντρική Εκλογική Επιτροπή. Αρκετά γραφεία δημοσκοπήσεων παρέμειναν κλειστά.

Συμμετέχοντα κόμματα
--------------------

Εξαιτίας του μποϊκοτάζ, ο αριθμός των κομμάτων που συμμετείχαν σε αυτές τις εκλογές ήταν σημαντικά μικρότερος από τις προηγούμενες εκλογές. 36 κόμματα εγγράφηκαν για να συμμετάσχουν στις φετινές εκλογές. Οι σοσιαλιστές συνασπίστηκαν με αρκετά κόμματα ; έξι ακόμα κόμματα εισήχθησαν αργότερα στον συνασπισμό αυτό, που είχε τον τίτλο "Ελπίδα για αλλαγή".

Υφίσταται κανονισμός στην Αλβανία που υποστηρίζει ότι το 50% των υποψηφίων πρέπει να είναι γυναίκες στην λίστα του κάθε κόμματος για το δημοτικό συμβούλιο.

Διαδικτυακοί σύνδεσμοι
----------------------

* Κεντρική Εκλογική Επιτροπή Αρχειοθετήθηκε 2019-07-01 στο Wayback Machine.
* OSZE (14. Ιουνίου 2019): Αλβανία, Δημοτικές Εκλογές, 30 Ιουνίου 2019: Εσωτερική αναφορά (PDF, αγγλικά)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Central Elections Commissions Αρχειοθετήθηκε 2013-11-09 στο Wayback Machine.
Συντεταγμένες: 41°28′0″N 24°11′0″E﻿ / ﻿41.46667°N 24.18333°E﻿ / 41.46667; 24.18333

Το **Δεμπρετζέλ** είναι ένα εγκαταλελειμμένο χωριό εντός των ορίων του δήμου Δράμας στην περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης.

Γενικά στοιχεία
---------------

Ο οικισμός περιήλθε στο ελληνικό κράτος κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων, ενώ σύμφωνα με ελληνική στατιστική του 1913, στην οποία αναφέρεται ως *Δεμπρενζίλ*, είχε πληθυσμό 667 κατοίκων (331 άνδρες και 336 γυναίκες) και υπαγόταν στην υποδιοίκηση Δράμας. Το 1919 υπήχθη στην κοινότητα Ρασόβου (μετέπειτα Λειμώνος) και στην απογραφή του 1920 είχε 391 κατοίκους. Το 1927 υπήχθη στην κοινότητα Σιδηρονέρου, ωστόσο ένα χρόνο αργότερα, ο οικισμός καταργήθηκε.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  «ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΕΣ ΜΕΤΑΒΟΛΕΣ ΟΙΚΙΣΜΩΝ - ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ: Δεμπρετζέλ (Δράμας)». *eetaa.gr*. ΕΕΤΑΑ. Ανακτήθηκε στις 3 Ιανουαρίου 2020.
2. ↑  Βασίλειον της Ελλάδος. Υπουργείον Εθνικής Οικονομίας, Διεύθυνσις Στατιστικής, *Απαρίθμησις των κατοίκων των νέων επαρχιών της Ελλάδος του έτους 1913*, Εν Αθήναις, 1915, σελ.50.
3. ↑  Βασίλειον της Ελλάδος. Υπουργείον Εθνικής Οικονομίας, Διεύθυνσις Στατιστικής, *Πληθυσμός του Βασιλείου της Ελλάδος κατά την απογραφήν της 19 Δεκεμβρίου 1920*, Εν Αθήναις, 1921, σελ. 78.
Η **Τολόσα** (επίσημα βασκική μορφή Tolosa, κοινή με την ισπανική) είναι πόλη και δήμος του εσωτερικού της επαρχίας της Γκιπούθκοα στη Χώρα των Βάσκων στη βόρεια Ισπανία στις όχθες του ποταμού Όρια. Ιδρύθηκε επίσημα το 1256 από τον Αλφόνσο Ι΄ της Καστίλης ως οχυρή πόλη στα σύνορα με το βασίλειο της Ναβάρας. Υπέφερε έναν μεγάλο εμπρησμό το 1503, αναγκάζοντας τους κατοίκους της να την ανοικοδομήσουν αποκλειστικά με πέτρα. Κατά τους Καρλικούς Πολέμους υπήρξε σταθερά ο σημαντικότερος αστικός πυρήνας κάτω από την εξουσία των Καρλιστών. Σήμερα φιλοξενεί πολλές βιομηχανίες επεξεργασίας χάρτου. Το 2017 είχε 19.386 κατοίκους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικών της Ισπανίας: «Municipal Register of Spain of 2022» 16  Μαΐου 2022. σελ. 1,235.
2. ↑  «Tolosa y su arquitectura» (στα es). 2018-03-21. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2020-09-29.. Ανακτήθηκε στις 2018-08-07.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 125506624
* GND: 4381862-6
* NKC: ge445973

 |

 |
Η **Δημοτική Επιχείρηση Ύδρευσης και Αποχέτευσης** (ΔΕΥΑ) είναι νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου υπεύθυνο για την εγκατάσταση και συντήρηση υδρευτικού και αποχετευτικού δικτύου του δήμου στον οποίον εδρεύει αλλά και γειτονικών όμορων. Συστάθηκαν, αρχικά, από τον ν. 1069/80, ο οποίος όριζε ότι oι δαπάνες της επιχείρησης δεν υπερβαίνουν τις 500.000 δραχμές, και οι περαιτέρω αρμοδιότητές τους καθορίζονται από τον Κώδικα Δήμων και Κοινοτήτων. Διοικούνται από το Διοικητικό Συμβούλιο το οποίο συνέρχεται το πρώτο πενθήμερο κάθε μήνα υπό του προέδρου. Τα μέλη και Πρόεδρος επιλέγονται από την Επιτροπή Δημοτικών Επιχειρήσεων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Νόμος 1069/1980 - ΦΕΚ 191/Α/23-8-1980
Ο **Κιμ Μαν-ιλ** (κορεατικά χάνγκουλ: 김만일, χάντζα: 金萬一, 1944–1947/8) ήταν ο δεύτερος γιος και παιδί του ηγέτη της Βόρειας Κορέας Κιμ Ιλ-σονγκ και της πρώτης συζύγου του, της Κιμ Γιονγκ-σουκ. 

Σοβιετικές αναφορές αναφέρουν ότι γεννήθηκε ως **Αλεξάντερ Ιρσένοβιτς Κιμ** (ρωσικά: Александр Ирсенович Ким‎) το 1944 στο Ρωσικό χωριό Βιάτσκογιε. Εντός της οικογένειάς του, ονομαζόταν *Σούρα*. Επίσημες Βορειοκορεατικές βιογραφίες αναφέρουν ότι ο Σούρα και ο αδερφός του Κιμ Τζονγκ-Ιλ είχαν πολύ καλές σχέσεις και έπαιζαν μαζί.

Βορειοκορεατικές πηγές υποστηρίζουν ότι το καλοκαίρι του 1947 ή του 1948, ο Σούρα και ο αδερφός του έπαιζαν με σε μια λιμνούλα στην Πιονγιάνγκ, όταν ο Σούρα πνίγηκε από ατύχημα. Ρωσικές πηγές αναφέρουν ότι πνίγηκε σε πηγάδι στο Βιάτσκογιε, πριν την επιστροφή της οικογένειας στην Κορέα. Επίσημες αναφορές αναφέρουν ότι ο Κιμ Γιονγκ-ιλ συνετρίβη και δεν μπόρεσε να συνέλθει ποτέ από το τραύμα της απώλειας του μικρότερου αδερφού του. Το 1949, η μητέρα του, η Κιμ Γιονγκ-σουκ πέθανε κατά την διάρκεια της γέννας ενός κοριτσιού.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Both Jerrold Post in Post, Jerrold M. (2008). «Kim Jong-Il of North Korea: In the shadow of his father». *International Journal of Applied Psychoanalytic Studies* **5** (3): 191–210.
2. ↑  None of the sources appear to be entirely authoritative, and many show a bias towards or opposed to the Kim regime.
3. ↑  Chung Byoung-sun (22 August 2002). «Sergeyevna Remembers Kim Jong Il». *Chosunilbo*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 November 2002. .
Συντεταγμένες: 38°15′08″N 22°04′21″E﻿ / ﻿38.2521°N 22.0725°E﻿ / 38.2521; 22.0725

Το **Δημοτικό Στάδιο Αιγίου** είναι ποδοσφαιρικό στάδιο στην πόλη του Αιγίου. Είναι η έδρα του Παναιγιάλειου Γ.Σ. και έχει χωρητικότητά 7.000 θεατών. Βρίσκεται στην δυτικό τμήμα της πόλης και σε απόσταση -μέσω του οδικού δικτύου- από το κέντρο της, λιγότερη του 1,5 χιλιομέτρου. Έχει δύο σχεδόν όμοιες κερκίδες και διαθέτει φυσικό χλοοτάπητα, περιβάλλον στίβο, προβολείς φωτισμού, εξοπλισμένα αποδυτήρια, γυμναστήριο, ιατρείο-χώρο μασάζ, δημοσιογραφικά θεωρεία, γραφεία, κυλικείο και καφετέρια.

Ιστορία
-------

Το στάδιο εγκαινιάστηκε στις 29 Απριλίου του 1949. 

Στην τοποθεσία αυτή που βρίσκεται το στάδιο υπήρχε παλιότερα γήπεδο ποδοσφαίρου, χωρίς κερκίδες και περιβάλλοντα στίβο και γενικότερα χωρίς άλλες υποδομές πέραν μιας ξύλινης περίφραξης, που ήταν από τότε έδρα της ομάδας του Παναιγιάλειου ήδη από την ίδρυση του συλλόγου το 1927. 

Το γήπεδο απέκτησε το 1983 χλοοτάπητα, το 1999 στην δυτική εξέδρα πλαστικά καθίσματα και το 2011 πλαστική επίστρωση στο στίβο που περιβάλλει τον αγωνιστικό ποδοσφαιρικό χώρο.

Το στάδιο διέθετε και δυο όμοια μικρά πέταλα που ανέβαζαν την συνολική χωρητικότητα του σε αριθμό πάνω των 11.000 θεατών, ωστόσο τα πέταλα κατεδαφίστηκαν κατά την ανακαίνιση του το 1985 εκτός από ένα μικρό τμήμα τους διπλά από την δυτική εξέδρα.

Ρεκόρ προσέλευσης
-----------------

Το ρεκόρ προσέλευσης κόσμου στο Στάδιο του Αιγίου πραγματοποιήθηκε το 1963 σε αγώνα για το Πρωτάθλημα της Α΄ Εθνικής Κατηγορίας, μεταξύ του Παναιγιαλείου και του Ολυμπιακού, με 14.119 θεατές.

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Παλαιότερα ονομαζόταν «Εθνικό Στάδιο Αιγίου».

Εξωτερικοί σύνδεσμοι - Πηγές
----------------------------

* Πληροφορίες για το Δημοτικό Στάδιο Αιγίου από τον ιστότοπο Stadia.gr..
* Πληροφορίες για το Δημοτικό Στάδιο Αιγίου από τον επίσημο ιστότοπο της Π.Α.Ε. Παναιγιάλειος Γ.Σ..
* Βίντεο για το Δημοτικό Στάδιο Αιγίου στο Youtube.com..


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Στάδια Football league 2017–18 |
| --- |
|  |
| 
* Στάδιο Αχαρνών
* Δημοτικό Στάδιο Αγίων Αναργύρων
* Δημοτικό Στάδιο Αιγινίου
* Δημοτικό Στάδιο Καρδίτσας
* Δημοτικό Γήπεδο Περιβολίων
* Δημοτικό Γήπεδο Φιλιππούπολης
* Γήπεδο Απόλλωνα Καλαμαριάς
* Γήπεδο Κλεάνθης Βικελίδης
* Παγκρήτιο Στάδιο
* Γήπεδο Δόξας Δράμας
* Στάδιο «Γρηγόρης Λαμπράκης»
* Γήπεδο Θεόδωρος Βαρδινογιάννης
* Στάδιο Παναχαϊκής
* Δημοτικό Στάδιο Αιγίου
* Δημοτικό Γήπεδο Σερρών
* Δημοτικό Στάδιο Σπάρτης
* Δημοτικό Στάδιο Τρικάλων
* Δημοτικό Στάδιο Βέροιας
 |

 |
O **Τίτος Φλάβιος Πέτρο**, λατιν. *Titus Flavius Petro* (άκμασε τον 1ο αι. π.Χ.) από το γένος των Φλαβίων ήταν ο εκ πατρός πάππος του Αυτοκράτορα Βεσπασιανού.

Ο Τίτος Φλάβιος Σαβίνος, γιος του Τίτου Φλάβιου Πέτρο.

Βιογραφία
---------

Λεγόταν, ότι ήταν γιος ενός συμβασιούχου εργάτη, ο οποίος κάθε καλοκαίρι διέσχιζε τον Πο (Πάδο) για να βοηθήσει τους Σαβίνους με τις συγκομιδές τους. Ωστόσο ο Σουητώνιος γράφει, πως δεν επιβεβαίωσε αυτή την εκδοχή, όσο και αν έψαξε προσεκτικά. Ο Πέτρο γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Ρεάτε της Σαβινίας, στην περιοχή Λάτιο της κεντρικής Ιταλίας. Πολέμησε για τον Πομπήιο στον Εμφύλιο Πόλεμο τού Καίσαρα ως εκατόνταρχος (centurion) ή ως εθελοντής έφεδρος. Επειδή άφησε το πεδίο μάχης στα Φάρσαλα, εξασφάλισε από τον Ιούλιο Καίσαρα απαλλαγή με πλήρη χάρη και έγινε συλλέκτης φόρων.

Η σύζυγός του έγινε παιδαγωγός του εγγονού τους Βεσπασιανού, του μετέπειτα Αυτοκράτορα.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε την Τέρτουλλα (π. 40 π - μετά το 9 μ.Χ.), κόρη τού Τέρτουλλου και είχε τέκνο:

* Τίτος Φλάβιος Σαβίνος άκμασε τον 1ο αι. ιππέας, συλλέκτης φόρων, τραπεζίτης. Από τη σύζυγό του Βεσπασία Πόλλα γιος του ήταν ο:
	+ Βεσπασιανός Αυτοκράτορας των Ρωμαίων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 17  Ιουνίου 2019.
Ο **Καζιμίρ**, πολων. Kazimierz kozielski (π.1312 - ως τις 2 Μαρτίου 1347) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν δούκας του Κόζλε (από το 1336).

Βιογραφία
---------

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Βλαντύλσαφ δούκα του Μπύτομ, Τόσεκ, Σέβιες και της Βεατρίκης των Ασκάνια, κόρης του Όθωνα Ε΄ δούκα του Βρανδεμβούργου-Ζάλτσβεντελ.

To 1336, έπειτα από το τέλος του Λέσεκ δούκα του Ρατσίμπους, Κόζλε (εξαδέλφου του πατέρα του, άτεκνου) το Κόζλε επέστρεψε στο Μπύτομ, σύμφωνα με τους όρους της υποθήκης που είχε τεθεί τέσσερα έτη πριν. Ωστόσο ο Βλαντύσλαφ πιέστηκε να δώσει αμέσως την περιοχή στον πρωτότοκο Καζιμίρ. 

Το μόνο που γνωρίζουμε κατά τη διακυβέρνησή του είναι ότι, εξαιτίας της σπατάλης του και των τεραστίων χρεών, έπαυσε να πληρώνει την *εισφορά του Αγ. Πέτρου* στον πάπα και, ως συνέπεια, αφορίστηκε από αυτόν.

Δεν νυμφεύτηκε και στις 2 Μαρτίου 1347 είχε ήδη αποβιώσει.

Πηγές
-----

* Jasiński, Kazimierz (2007). Rodowód Piastów śląskich (in Polish). Kraków: Avalon. p. 543.

Παραπομπές σε πηγές
-------------------

1. 1 2  Ανακτήθηκε στις 30  Ιουνίου 2019.
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 30  Ιουνίου 2019.
3. 1 2  Ανακτήθηκε στις 30  Ιουνίου 2019.
"Το καθήκον" πίνακας του E. Leighton
Η λέξη **καθήκον**, με τη γενικότερη έννοια κατά τη χρήση της, συνώνυμο της *υποχρέωσης*, υποδηλώνει την οποιαδήποτε πράξη που επιτάσσουν αποδεκτοί ρυθμιστικοί κανόνες κοινωνικής

συμπεριφοράς και συνεργατικής δράσης. Ειδικότερα χρησιμοποιείται (επί το πλείστον) με την έννοια πράξης που υποδηλώνει "ρόλο" ή "λειτούργημα" με κάποια σχετική διάρκεια, (π.χ. συζυγικό, αστυνομικό, στρατιωτικό, καθήκον του πολίτη κ.ά.).

Πολλές φορές το καθήκον περιλαμβάνει και κάποια έννοια θυσίας, τούτο παρατηρείται περισσότερο στην εθιμοτυπία στους λεγόμενους "κανόνες εθιμοτυπίας" (rules of etiquette), αλλά και στον ορθό λόγο (ορθή ομιλία), όπου στις περιπτώσεις αυτές το επιβαλλόμενο δεν αποτελεί καθήκον. Κάτω από αυτό το πρίσμα κινούνται και οι ηθικολόγοι που προτάσσουν σε αντιδιαστολή τη σύγκρουση μεταξύ καθήκοντος και συμφέροντος.

Διάκριση
--------

**Α**. Από "νομικής άποψης", ανάλογα των νομικών κανόνων που επιτάσσουν σε πρόσωπα να πράξουν κάτι ή να απόσχουν πράξης, το καθήκον διακρίνεται σε:

1. *Σχετικό καθήκον*, που πηγάζει από το Αστικό (Ιδιωτικό) Δίκαιο, (κυρίως σε αδικοπραξίες) και
2. *Απόλυτο καθήκον*, που αφορά υποχρέωση που ορίζει η ποινική νομοθεσία και το οποίο δεν αντιστοιχεί σε δικαίωμα ατόμου.

**B**. Από "κοινωνικής άποψης" το καθήκον διακρίνεται σε:

1. *Νόμιμο καθήκον*, που περιλαμβάνει την παραπάνω νομική διάκριση.
2. *Ηθικό καθήκον*, που κατά ορισμένους διακρίνεται επιπρόσθετα σε "ελάχιστο" και "μέγιστο" ή "υπερβατικό" (π.χ. ηρωισμός), και σε
3. *Πολιτικό καθήκον*, που ορίζεται ανάλογα, είτε ώς "υποχρέωση εκτέλεσης" αξιωματούχων, είτε ως "υποχρέωση υπακοής" ή αφοσίωσης πολιτών προς την Αρχή.

Σημείωση
--------

* Ο όρος **καθηκοντολογία** έχει πλαστεί κατά μετάφραση ξενικών όρων, ειδικότερα στη σφαίρα της έννοιας του ηθικού καθήκοντος.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **καθήκον**  |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85040146
* GND: 4140391-5
* NDL: 00562450

 |

 |
**Το Κόσμημα των Εφτά Αστεριών** (*The Jewel of Seven Stars*) είναι μυθιστόρημα τρόμου από τον Ιρλανδό συγγραφέα Μπραμ Στόκερ, που πρωτοδημοσιεύθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο το 1903 από τον Αγγλικό εκδοτικό οίκο *Heinemann*.

Υπόθεση
-------

Ένας πάμπλουτος αιγυπτιολόγος, ο Άβελ Τρελόνυ, βρίσκεται τραυματισμένος μέσα στο σπίτι του, μπροστά στο χρηματοκιβώτιό του. Έχει περιέλθει σε κατάσταση καταληψίας και κανείς δεν ξέρει ποιος και γιατί προσπάθησε να τον δολοφονήσει. Η κόρη του Μαργαρίτα καλεί σε βοήθεια ένα νεαρό δικηγόρο με τον οποίο είχε μια πρόσφατη γνωριμία. Έτσι ξεκινάει ένα συναρπαστικό ταξίδι στη χώρα του Νείλου, που αναζητεί και παρουσιάζει τις μεταφυσικές αρχαίες δοξασίες και πρακτικές των Αιγυπτίων Φαραώ και του Ιερατείου για την απόκτηση της αθανασίας, οι οποίες είχαν συναρπάσει τους λογίους της Βικτωριανής Αγγλίας.

Στην δεκαετία του 1970, η νουβέλα έγινε βάση για την ταινία *Blood from the Mummy's Tomb*. Σε μια άλλη κινηματογραφική μεταφορά, *The Awakening*, πρωταγωνιστούσαν οι Τσάρλτον Χέστον και Στέφανι Ζίμπαλιστ.

Εξωτερικοί συνδέσμοι
--------------------

* The Jewel of Seven Stars - Η αγγλική έκδοση του βιβλίου στο Project Gutenberg
Formation of thymine dimer lesion in DNA. The photon causes two consecutive bases on one strand to bind together, destroying the normal base-pairing double-strand structure in that area.Τα **διμερή θυμίνης** (ή πυριμιδίνης) είναι μοριακές αλλοιώσεις που σχηματίζονται από βάσεις θυμίνης ή κυτοσίνης στο DNA μέσω φωτοχημικών αντιδράσεων. Η υπεριώδης ακτινοβολία επάγει τον σχηματισμό ομοιοπολικών δεσμών μεταξύ διαδοχικών βάσεων κατά μήκος της νουκλεοτιδικής αλυσίδας κοντά στους διπλούς δεσμούς άνθρακα-άνθρακα. Η αντίδραση διμερισμού μπορεί επίσης να λάβει χώρα μεταξύ πυριμιδινικών βάσεων σε ουρακίλη ή κυτοσίνη dsRNA (RNA με διπλό έλικα).

Δύο κοινά προϊόντα της υπεριώδους ακτινοβολίας είναι τα διμερή κυκλοβουτανίου πυριμιδίνης και 6-4 φωτοπροϊόντα. Αυτές οι προμεταλλαξιογόνες αλλοιώσεις μεταβάλλουν τη δομή και ενδεχομένως το ζεύγος βάσεων. Οι τέτοιες αντιδράσεις ανά δευτερόλεπτο που ενδέχεται να εμφανιστούν σε ένα κύτταρο του δέρματος κατά τη διάρκεια της έκθεσης στο ηλιακό φως φτάνουν μέχρι τις 50-100, αλλά συνήθως διορθώνονται μέσα σε δευτερόλεπτα με την επανενεργοποίηση της φωτολύσης ή επισκευή αποκοπής νουκλεοτιδίων. Οι μη διορθωμένες αλλοιώσεις μπορούν να αναστέλλουν τις πολυμεράσες, να προκαλούν λανθασμένη ανάγνωση κατά τη διάρκεια της μεταγραφής ή της αντιγραφής ή να οδηγήσουν σε διακοπή της αντιγραφής.

Παραπομπές
----------

1. ↑  David S. Goodsell (2001). «The Molecular Perspective: Ultraviolet Light and Pyrimidine Dimers». *The Oncologist* **6** (3): 298–299. doi:10.1634/theoncologist.6-3-298. PMID 11423677. .
2. ↑  E. C. Friedberg· G. C. Walker· W. Siede· R. D. Wood· R. A. Schultz & T. Ellenberger (2006). *DNA repair and mutagenesis*. Washington: ASM Press. σελ. 1118. ISBN 978-1-55581-319-2.
3. ↑  S. E. Whitmore; C. S. Potten; C. A. Chadwick; P. T. Strickland; W. L. Morison (2001). «Effect of photoreactivating light on UV radiation-induced alterations in human skin». *Photodermatol. Photoimmunol. Photomed.* **17** (5): 213–217. doi:10.1111/j.1600-0781.2001.170502.x. PMID 11555330.
Ο **Διονύσιος Ζέπος** ( 1905 - 1985) ήταν Έλληνας αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού και πολιτικός.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του νομομαθή Ιωάννη Ζέπου. Αδέρφια του ήταν οι Παναγιώτης, καθηγητής νομικής και μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, Γεώργιος, υποναύαρχος του Πολεμικού Ναυτικού και Δημήτριος, δικηγόρος και υπουργός. Σπούδασε στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων, απ'όπου αποφοίτησε το 1923, και μετεκπαιδεύτηκε στην ηλεκτρολογία στη Λιέγη και στη μηχανολογία ασυρμάτου στην Ανώτερη Σχολή Ηλεκτρολογίας Παρισίων. Το 1926 με τον βαθμό του ανθυποπλοιάρχου συμμετείχε στο Κίνημα Κονδύλη.

Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής υπηρέτησε στον στόλο της Μέσης Ανατολής και στην ελληνική πρεσβεία στο Λονδίνο ως ναυτικός ακόλουθος ενώ μετά την απελευθέρωση διετέλεσε υπασπιστής του Βασιλιά (1947 - 1949). Διετέλεσε επίσης Διοικητής του Κέντρου Εκπαιδεύσεως Πόρου (1949 - 1952), Ανώτερος Διοικητής Υποβρυχίων (19/2/1953 - 11/3/1953), Αρχηγός του Βασιλικού Ναυστάθμου (1952 - 1954) και Αρχηγός Ναυτικής Εκπαιδεύσεως (1956 - 1957, 1958) και Διευθυντής Μικτού Επιτελείου του ΓΕΕΘΑ. Αποστρατεύθηκε το 1958 με τον βαθμό του αντιναυάρχου ε.α.

Από το 1959 ως το 1979 εργάστηκε ως Διευθυντής των Γραφείων της εν Αθήναις Αρχαιολογικής Εταιρείας.

Το 1977 ανακλήθηκε στο Πολεμικό Ναυτικό τοποθετούμενος μέλος του Μικτού Ειδικού Συμβουλίου Επανάκρισης αξιωματικών των Ενόπλων Δυνάμεων, οι οποίοι είχαν διωχθεί κατά την διάρκεια της επταετίας της Χούντας.

Πολεμική δράση
--------------

Συμμετείχε στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ως κυβερνήτης των υποβρυχίων «Γλαύκος» και «Τρίτων». Ως κυβερνήτης του τελευταίου εμβόλισε και βύθισε το ατμόπλοιο CARNIA. Ακολούθησε άκαρπη καταδίωξη του ΤΡΙΤΩΝ από το συνοδό ιταλικό τορπιλοβόλο, το οποίο έριξε συνολικά 17 βόμβες βυθού. Δυο ημέρες μετά την βύθιση του CARNIA, το απόγευμα της 25ης Μαρτίου 1941, το ΤΡΙΤΩΝ επέστρεψε στον ναύσταθμο της Σαλαμίνας. Αμέσως μετά την άφιξη του και σύμφωνα με το βασιλικό διάταγμα 31/3/41, ο κυβερνήτης του ΤΡΙΤΩΝ Γεώργιος Ζέπος τιμήθηκε επ΄ ανδραγαθία με προαγωγή σε αντιπλοίαρχο και παρασημοφορήθηκε με τον Πολεμικό Σταυρό Α΄ τάξεως.

Πηγές
-----

1. 1 2  Δρανδάκης, Παύλος. *Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια*. Αθήνα: Πυρσός.  Unknown parameter `|Λήμμα=` ignored (βοήθεια)
2. 1 2  Δημητρακόπουλος, Αναστάσιος. *Βιογραφικό Λεξικό των Αποφοίτων της Σχολής Ναυτικών Δοκίμων (οι Τάξεις Εισόδου 1884-1950)*. σελ. 270.
3. ↑  «Διατελέσαντες Διοικητές Ναυστάθμου Σαλαμίνας». *Πολεμικό Ναυτικό*. [*νεκρός σύνδεσμος*]
4. ↑  «Διοικητές Ναυτικής Εκπαίδευσης». *Πολεμικό Ναυτικό*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Μαρτίου 2017.
5. ↑  Φωκάς Α΄ (1953), σ. 318
Ο **Εζέν-Ανατόλ Ντεμαρσέ** (*Eugène-Anatole Demarçay*, 1 Ιανουαρίου 1852 – 5 Μαρτίου 1903) ήταν Γάλλος χημικός.

Ο Ντεμαρσέ σπούδασε με καθηγητή τον Ζαν-Μπατίστ Ντυμά. Κατά τη διάρκεια ενός πειράματος, μία έκρηξη είχε ως αποτέλεσμα να χάσει την όρασή του από το ένα μάτι.

Ο Ντεμαρσέ ήταν ειδικός στη φασματοσκοπία. Το 1896 συνειδητοποίησε ότι κάποια δείγματα του προσφάτως ανακαλυφθέντος χημικού στοιχείου σαμαρίου περιείχαν και ένα άλλο, άγνωστο στοιχείο της ύλης, το οποίο κατόρθωσε να απομονώσει πέντε χρόνια αργότερα, το 1901, και το ονόμασε ευρώπιο προς τιμή της ευρωπαϊκής ηπείρου.

Το 1898 χρησιμοποίησε τις δεξιότητές του στη φασματοσκοπία για να βοηθήσει τη Μαρία Κιουρί να επιβεβαιώσει ότι είχε ανακαλύψει το στοιχείο ράδιο.

Εργογραφία
----------

* *Spectres électriques. Atlas*, Gauthier-Villars, Παρίσι 1895
* *Sur les acides tétrique et oxytétrique et leurs homologues*, Gauthier-Villars, Παρίσι 1880

Παραπομπές
----------

1. ↑  GeneaNet
2. ↑  Asimov, I.: *Asimov's Biographical Encyclopedia of Science and Technology* 2η αναθεωρημένη έκδοση, Doubleday & Co. 1982

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 27430927
* ISNI: 0000 0003 8511 982X
* GND: 1055138374
* SUDOC: 076107116
* BNF: cb10391781j (data)

 |

 |
H **Διοίκηση Αχαΐας** υπήρξε παλαιότερη διοικητική διαίρεση του Ελληνικού κράτους.

Διοικητική ιστορία
------------------

Το χρονικό διάστημα 1836-1845 ίσχυε στο Βασίλειο της Ελλάδας η διοικητική διαίρεση του 1836, με την οποία καταργήθηκε το νομαρχιακό σύστημα. Απότοκο ήταν ο Νομός Αχαΐας και Ήλιδος να καταργηθεί, ο οποίος κατόπιν χωρίστηκε στις Διοικήσεις Αχαΐας με έδρα την Πάτρα, Κυλληνίας με έδρα τα Καλάβρυτα, και Ηλείας με έδρα τον Πύργο.

Η Διοίκηση Αχαΐας αποτελείτο από τις επαρχίες Παλαιών Πατρών με έδρα την Πάτρα και Αιγίου με έδρα το Αίγιο. 

Η Επαρχία Παλαιών Πατρών απαρτιζόταν αρχικά από 8 δήμους, τους δήμους: Πατρέων, Φαρρών, Δύμης, Τριταίας, Ερυμανθίας, Παναχαιών, Ερρινεού και Αργυράς. Το 1837 προστέθηκε και ο βραχύβιος Δήμος Αραξίων (1837-1840), που δημιουργήθηκε από εδάφη του δήμου Δύμης. Το 1840 οι 9 δήμοι της επαρχίας μετασχηματίστηκαν σε 5, τους δήμους: Πατρέων, Ερρινέων, Φαραίων, Τριτεαίων και Δυμαίων.

Η Επαρχία Αιγίου, της Υποδιοικήσεως Αιγιαλείας, απαρτιζόταν αρχικά από 5 δήμους, τους δήμους: Αιγίου, Μεγανήτης, Ελίκης, Βουρών και Αιγείρας. Το 1840 οι 5 δήμοι της επαρχίας μετασχηματίστηκαν σε 3, τους δήμους: Αιγίου, Αιγείρας και Βουρών.

Με την εφαρμογή της διοικητικής διαίρεσης του 1845, και την κατάργηση του συστήματος των διοικήσεων και υποδιοικήσεων, επανήλθε το νομαρχιακό σύστημα του 1833 με το οποίο επανασυστάθηκε ο Νομός Αχαΐας και Ήλιδος ενώ η Διοίκηση Αχαΐας καταργήθηκε.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Δρακάκης-Κούνδουρος 1939-1940, σελ. 67-73.
2. ↑  Δρακάκης-Κούνδουρος 1939-1940, σελ. 67-69.
3. ↑  Δρακάκης-Κούνδουρος 1939-1940, σελ. 67 [υποσημείωση 1].
4. ↑  Δρακάκης-Κούνδουρος 1939-1940, σελ. 67.
5. 1 2  Δρακάκης-Κούνδουρος 1939-1940, σελ. 68.
6. ↑  Δρακάκης-Κούνδουρος 1939-1940, σελ. 67 [υποσημείωση 2].
7. 1 2  Δρακάκης-Κούνδουρος 1939-1940, σελ. 69.
8. ↑  Λουλούδης 2010, σελ. 38.

Πηγές
-----

* Αλέξ. Θ. Δρακάκης - Στυλ. Ι. Κούνδουρος, *Αρχεία περί της συστάσεως και εξελίξεως των δήμων και κοινοτήτων 1836-1939 και της διοικητικής διαιρέσεως του κράτους. (Τέως δήμοι, κοινότητες, σύνδεσμοι κοινοτήτων, ανοργάνωτοι κοινότητες, συνοικισμοί, μοναί, θέσεις – Αναγνωρίσεις, προσαρτήσεις, αποστάσεις, μετονομασίες, συγχωνεύσεις)*, τόμοι Α΄-Β΄, Τύποις «Γραφικαί Τέχναι», Αθήνα 1939-1940.

Βιβλιογραφία
------------

* Θεόδωρος Η. Λουλούδης, *Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση*, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010.
"Ο Φαύνος που χορεύει" (1851). Έργο του Εζέν - Λουί Λεκέν. Παρίσι, Κήπος του ΛουξεμβούργουΟ **Εζέν – Λουί Λεκέν** (Eugène – Louis Lequesne, Παρίσι 1815 – 1887) ήταν Γάλλος γλύπτης. Μπήκε στη Σχολή Καλών Τεχνών του Παρισιού το 1841, στο εργαστήριο του Ζαν-Ζακ Πραντιέ (Jean – Jacques Pradier, 1790 – 1852). Βραβεύτηκε το 1844 με το Βραβείο της Ρώμης (Prix de Rome) με το έργο του «Ο Πύρρος (Νεοπτόλεμος) φονεύοντας τον Πρίαμο» (Pyrrhus tuant Priam). 

Επιστρέφοντας από τη Ρώμη στο Παρίσι, ο Λεκέν φέρνει μαζί του το ορειχάλκινο γλυπτό «Φαύνος που χορεύει» (1851, Faune dansant), ένα από τα πιο γνωστά και πιο αγαπητά έργα του, που βρίσκεται σήμερα στον Κήπο του Λουξεμβούργου στο Παρίσι. Ο Λεκέν φιλοτέχνησε αγάλματα για προσόψεις πολλών κτιρίων στο Παρίσι: Λούβρου, Παλαί ντε Ζυστίς, Σταθμού του Βορά και Όπερας Γκαρνιέ. Έργα του βρίσκονται και στις Εκκλησίες Αγίας Κλοτίλδης, Σαιν-Πωλ Σαιν-Λουί, Σαιν-Ωγκυστέν και Αγίας Τριάδας (Τρινιτέ).

Ανάμεσα στα πιο αξιόλογα έργα του Λεκέν, που βρίσκονται στο Παρίσι, περιλαμβάνονται: «Ισχύς, Δικαιοσύνη, Αθωότητα, Έγκλημα» (Παλαί ντε Ζυστίς), «Άγιος Λουδοβίκος» (Εκκλησία Σαιν-Πωλ Σαιν-Λουί), «Φιλανθρωπία, Πίστη, Ελπίδα» (Εκκλησία Τρινιτέ), «Η Φήμη χαλιναγωγώντας τον Πήγασο» (Όπερα Γκαρνιέ), «Προτομή του Ζαν-Ζακ Πραντιέ» (Ανάκτορο του Λουξεμβούργου), «Αμιένη» και «Ρουέν» (Σταθμός του Βορά). Στο Μουσείο του Λούβρου υπάρχει, μεταξύ άλλων, το γλυπτό «Σαπφώ και Φάων», ενώ στο Μουσείο Ορσέ το έργο του «Η Φήμη αναχαιτίζοντας τον Πήγασο». 

Στην κορυφή του καμπαναριού του καθεδρικού ναού της Μασσαλίας Νοτρ-Νταμ-ντε-λα-Γκαρντ (Notre Dame de la Garde), πάνω σ' ένα βάθρο 12 μέτρων, υψώνεται το ύψους 9,7 μ. επιχρυσωμένο άγαλμα της Παρθένου Μαρίας (1867, La bonne mère), μία από τις πιο σημαντικές δημιουργίες του Εζέν Λεκέν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «AGORHA». (Γαλλικά) *AGORHA*. Ανακτήθηκε στις 1  Απριλίου 2019.
2. ↑  (Γαλλικά) *Βάση δεδομένων Léonore*. Υπουργείο Πολιτισμού της Γαλλίας. www2.culture.gouv.fr/public/mistral/leonore\_fr?ACTION=CHERCHER&FIELD\_1=COTE&VALUE\_1=LH%2F1601%2F30.

Πηγές
-----

* Georges Belleiche: "Statues de Paris: Les Rues de la Rive Gauche", p. 116, Massin Editeur, Paris, 2006.
* Georges Belleiche: "Statues de Paris: Les Rues de la Rive Droite", p. 139, Massin Editeur, Paris, 2006.
* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος-Λαρούς-Μπριτάνικα, λήμμα «Λεκέν, Εζέν », τόμ. 38, σελ. 63, Εκδόσεις Πάπυρος, Αθήνα, 1996.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 314847967
* **Europeana**: agent/base/54785
* SUDOC: 181670593
* The Léonore id LH//1601/30 is not valid.
* RKD: 212578

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Τέχνη
* Πύλη:Γλυπτική
 |

 |
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Διόκλεια.
Η **Διόκλεια** ήταν μια αρχαία πόλη της Φρυγίας της Μικράς Ασίας. 
Βρισκόταν στην δυτική Φρυγία, περίπου μεταξύ των Κάδων με το Κοτύαιον και τους Πτολεμηνούς. Την πόλη αναφέρει ο Κλαύδιος Πτολεμαίος ως *Δόκελα*. Στο σημείο αυτό ο Ramsay υποστήριξε ότι ο τύπος Διόκλεια είναι μετεξέλιξη του τύπου Δόκελα, όπως ακριβώς συνέβη και στην Δοκλέα της Δαλματίας που έγινε επίσης Διόκλεια. Θα μπορούσε όμως ο τύπος Δόκελα να είναι εσφαλμένος. Η πόλη έκοψε αυτόνομα νομίσματα της εποχής του Ελεγάβαλου με την επιγραφή ΔΙΟΚΛΕΑΝΩΝ.ΜΟΙΕΑΝΩΝ. Στην Οικουμενική Σύνοδο της Χαλκηδόνος (451) (είχε επίσκοπο τον Εύανδρο) και την Κωνσταντινουπόλεως (553), η πόλη αναφέρεται ως *Διοκλητιανούπολις*. 

Πρόκειται για την σημερινή Αχιρχισάρ (Ahırhisar) της Τουρκίας.

Πηγές
-----

* The Cities and Bishoprics of Phyrgia: Being an Essay of the Local History of ... του William M. Ramsay.
* Φρυγία[*νεκρός σύνδεσμος*].
Ο **Διωγμός των Χριστιανών της Συρίας** αναφέρεται σε γεγονότα βίας (απαγωγές, δολοφονίες, εκτοπίσεις κτλ) που συνέβησαν κατά τον εμφύλιο πόλεμο της Συρίας που άρχισε το 2011 και σε περιοχές που βρέθηκαν υπό τον έλεγχο ακραίων ισλαμιστών, όπως το Χαλέπι.

Κατάσταση πριν τον εμφύλιο
--------------------------

Εκτιμάται ότι έως τη δεκαετία του 1920 οι χριστιανοί αποτελούσαν περίπου το 30% του πληθυσμού της Συρίας. Το 2015 εκτιμάται ότι αυτό το ποσοστό είναι 10% του πληθυσμού των 22 εκατομμυρίων. Οι σουνίτες μουσουλμάνοι αποτελούν περίπου το 70%, ενώ το υπόλοιπο είναι Αλαουίτες, άλλα ισλαμικά δόγματα και άλλες θρησκείες.

Η μεγάλη πλειοψηφία των χριστιανών ανήκει σε Ανατολικές Εκκλησίες, εκ των οποίων μεγαλύτερη είναι η Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία με περίπου 500.000 μέλη. Υπάρχουν επίσης η Αρμενική Αποστολική Εκκλησία με 110-160 χιλ. μέλη και η Συριακή Ορθόδοξη Εκκλησία με περίπου 90 χιλιάδες.[1] Κατά την εκτίμηση ορθόδοξου ιερωμένου της Συρίας που αναπλήρωνε τον απαχθέντα Σύρο επίσκοπο Ιωάννη Ιμπραχήμ, οι χριστιανοί που έφυγαν από τη Συρία κατά τον εμφύλιο ανέρχονται σε περίπου 600.000 άτομα.[2]

Περαιτέρω ανάγνωση
------------------

Χριστιανισμός στην Συρία

Παραπομπές
----------

1. ↑  "Syria's beleaguered Christians", BBC News, 25 Φεβ. 2015. Αριθμοί στρογγυλοποιήθηκαν στην πλησιέστερη δεκάδα.
2. ↑  Σταύρος Τζίμας, "Από 200.000 πιστοί μείναμε 40.000", 24 & 25 Δεκ. 2016, "Καθημερινή", σ. 15.   

Σημ.: Ο τίτλος αναφέρεται στο Χαλέπι.
Ο **Τζάκομο ντα Λεντίνι** (*Giacomo da Lentini*), γνωστός και ως **Τζάκοπο (ιλ) Νοτάρο** (*Jacopo il Notaro*), ήταν Ιταλός ποιητής που έζησε τον 13ο αιώνα. Υπήρξε ένας από τους κυριότερους ποιητές της λεγόμενης σικελικής σχολής. Διετέλεσε γραμματικός («νοτάριος») στην αυλή του Αυτοκράτορα Φρειδερίκου Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του Γερμανικού `Εθνους και βασιλιά της Σικελίας.

Ο Τζάκομο ντα Λεντίνι είναι κυρίως γνωστός ως ο άνθρωπος στον οποίο αποδίδεται η εφεύρεση ενός νέου ποιητικού είδους, του σονέτου.

Η ποίησή του γράφηκε στη λογοτεχνική σικελική γλώσσα, αλλά διασώζεται μόνο στη μετάφρασή της στην τοσκανική γλώσσα. Αποτελεί μία προσαρμογή στην ιταλική των ποιημάτων των μεσαιωνικών τροβαδούρων και έχει ως θέμα της τον ευγενή, ιπποτικό έρωτα. Ο ντα Λεντίνι, όπως και άλλοι ποιητές της εποχής του, αλληλογραφούσε συχνά με άλλους ποιητές, κυκλοφορώντας ποιήματα σε χειρόγραφα και σχολιάζοντας άλλα. Από τους κυριότερους αλληλογράφους του ήταν ο Πιέτρο ντε λα Βίνια. Κάποια από τα σονέτα του παράχθηκαν σε *tenzone*, μία συνεργατική μορφής ποιητικής δημιουργίας, στην οποία ένας ποιητής έγραφε ένα σονέτο και ένας άλλος του απαντούσε με ένα άλλο σονέτο. Ο ντα Λεντίνι συνεργαζόταν με αυτό τον τρόπο με τον Αββά του Τίβολι.

Παραπομπές
----------

1. ↑  "Giacomo Da Lentini."
2. ↑  Ploom 108.
3. ↑  Bondanella 255, 551.
4. ↑  Kleinhenz 62-64.

Βιβλιογραφία
------------

* R. Antonelli, επιμ. (1979). «Sonetti». *Giacomo da Lentini. Poesie*. Rome.
* Peter Bondanella, Julia Conaway Bondanella, επιμ. (1996). *Cassell dictionary of Italian literature*. Continuum. ISBN 978-0-304-70464-4.  `Η παράμετρος |access-date=` χρειάζεται `|url=` (βοήθεια)
* «Giacomo Da Lentini». *Encyclopædia Britannica*. Ανακτήθηκε στις 3 Οκτωβρίου 2010.
* Kleinhenz, Christopher (1986). *The early Italian sonnet: the first century (1220-1321)*. Milella. ISBN 978-88-7048-122-8.
* Ploom, Ular (2000). *Quest and fulfilment in the 13th century Italian love lyric: an idea of medieval cognitive poetics*. Aleksandra. ISBN 978-9985-9077-2-6.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 79398607
* **Europeana**: agent/base/81573
* LCCN: n80086702
* ISNI: 0000 0000 8851 2908
* GND: 118640429
* SUDOC: 032490089
* MusicBrainz: a7362929-d396-4739-a983-9a7bf6d1ac57
* ICCU: SBLV156217

 |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Giacomo da Lentini  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |