recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Μεσίτης** είναι αυτός που μεσολαβεί ανάμεσα σε δύο πρόσωπα (φυσικά ή νομικά) ώστε να γίνει κάποια συναλλαγή, παίρνοντας προμήθεια.

Μεσίτης Σπιτιών
---------------

Αυτός φέρνει κοντά αγοραστές και πωλητές σπιτιών και κάνει την συναλλαγή παίρνοντας αμοιβή. Συνήθως ο μεσίτης έχει ένα γραφείο και καταχωρούνται εντολές πώλησης ή αγοράς. Εάν βρει καλά χαρακτηριστικά (όμοια με εντολή αγοραστή) θα πάει τον αγοραστή να δει το σπίτι και, εάν το αγοράσει, παίρνει προμήθεια.

Μεσίτης Δανείων
---------------

Δεν είναι διαδεδομένο φαινόμενο στην Ελλάδα αλλά σε άλλες χώρες κάποιος δεν πάει για δάνειο στην τράπεζα πάει σε αυτούς τους μεσίτες οι οποίοι του βρίσκουν φθηνότερα. Η διαδικασία είναι σχεδόν ίδια με τα σπίτια. Ο δανειζόμενος πάει στο γραφεί ο του μεσίτη και μετά ο μεσίτης βρίσκει ή τράπεζα ή δανειστή με καλύτερο επιτόκιο.

Μεσίτης Ομολόγων
----------------

Ο μεσίτης ομολόγων παίρνει εντολές μόνο για ομόλογα είναι σαν τον χρηματιστή (Χρηματιστής), αλλά για ομόλογα.

Συλλογικός φορέας των Μεσιτών - Κτηματομεσιτών είναι είναι ο Σύλλογος Μεσιτών Ελλάδας.
Ο **Μιχάλης Κυρίτσος** ήταν Φαναριώτης και πληρεξούσιος της παραλιακής πόλης Αχελού (Αγχίαλο) στον Εύξεινο Πόντο της Ρουμυλίας επί Τουρκοκρατίας.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Λίγα ξέρουμε για την ζωή και την δράση του. Διασύρθηκε στον Σουλτάνο, με αποτέλεσμα αυτός να στείλει εντολή να τον πνίξουν, να κατασχέσουν την περιουσία του και να πιάσουν τον γιο του αιχμάλωτο. Το περιστατικό αυτό διαδραματίζεται σε δημοτικό τραγούδι. 

Το δημοτικό αυτό τραγούδι είναι το αρχαιότερο του είδους του. Βρέθηκε στην Βασιλική βιβλιοθήκη του Παρισιού. Η γραφή είναι του 16ου αιώνα, ενώ το τραγούδι πρέπει να είναι ακόμα παλαιότερο.

Πηγές
-----

* *Mittheilungen aus der Geschichte und Dichtung der Neu-Griechen. Zweiter Band*. Coblenz: Jacob Hölscher. 1825. Ανακτήθηκε στις 28 Μαρτίου 2010.

[
Η **Καπνοβιομηχανία** «**Κεράνης**» ήταν μια από τις πρώτες Ελληνικές καπνοβιομηχανίες και έδρευε στον Πειραιά, στην οδό Αθηνών.

Ιδρύθηκε μετά από τις βιομηχανίες «*Καρέλια*» και «*Παπαστράτος*» το 1926 από τον Γεώργιο Α. Κεράνη και τον Σοφοκλή Φλέγκα. Αργότερα (1939) εισάγεται στο Χρηματιστήριο Αξιών Αθηνών.

Γνωστές μάρκες τσιγάρων Κεράνης ήταν τα «*Παλλάς*» το «*Έθνος*» και το «*Άρωμα*».

Αργότερα η καπνοβιομηχανία αποφασίζει να δραστηριοποιηθεί και στα διεθνή σήματα υπογράφοντας συμβόλαιο για την παραγωγή του «KENT» στην Ελλάδα και στη συνέχεια του «PALL MALL».

Στις εποχές ακμής είχαν φτάσει να εργάζονται στην εταιρεία περίπου 2.500 υπάλληλοι.
Μετατράπηκε αργότερα σε συμμετοχική εταιρεία και άρχισε δραστηριότητες στο εμπόριο ποτών, τροφίμων, ενώ είχε εξαγοράσει και τις ιχθυοκαλλιέργειες «Γαλαξίδι».

Το 1998 η εταιρεία «Κεράνης Συμμετοχών Α.Ε.Β.Ε.» πωλήθηκε, τέθηκε υπό καθεστώς πτώχευσης και έκλεισε οριστικά το 2006.
Ο **Ματθαίος Β΄ της Νάντης** (πέθανε 1101/1104) ήταν Κόμης της Νάντης από το 1084 μέχρι τον θάνατο του, δεύτερος γιος του Οέλ Β΄ της Βρετάνης και της Αβουάζ της Βρετάνης. Το όνομα *"Ματθαίος"* του το έδωσε ο από πατέρα ξάδελφος του Ματθαίος Α΄ της Νάντης επειδή προοριζόταν να τον κληρονομήσει στην Νάντη. Ο Οέλ Β΄ κληροδότησε το Δουκάτο της Βρετάνης στον μεγαλύτερο γιο του Αλαίν Δ΄ της Βρετάνης και την Κομητεία της Νάντης στον μικρότερο γιο του Ματθαίο. Μερικοί ιστορικοί προτείνουν την άποψη ότι ο Οέλ Β΄ κληροδότησε όλο το Δουκάτο στον Αλαίν Β΄ ο οποίος με την σειρά του έδωσε την Νάντη Φέουδο στον αδελφό του, αυτό έχει απορριφθεί. Ο Οέλ Β΄ είχε απο την αρχή στόχο την ανεξαρτητοποίηση της Νάντης με κυβερνήτη τον Ματθαίο στον οποίο έδωσε τον αντίστοιχο τίτλο. Ο Μαθαίος Β΄ κυβέρνησε με τις συμβουλές του θείου του επισκόπου Βενέδικτου, έκανε δωρεές γης στους υπηκόους του. Η ημερομηνία θανάτου του χωρίς απογόνους βρισκόταν την τριετία 1101-1104, τον κληροδότησε ο μεγαλύτερος αδελφός του Αλαίν Β΄.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Everard 2000, σ. 28
2. ↑  Everard 2000, σσ. 28-29
3. ↑  Everard 2000, σσ. 28-29
4. ↑  Everard 2000, σσ. 28-29

Πηγές
-----

* Everard, Judith A. (2000). Brittany and the Angevins: Province and Empire 1158–1203. Cambridge University Press
εναπομένον τμήμα της Fossa Carolina
Τα διάφορα σχέδια σύνδεση του Μάιν με τον Δούναβη. Το Κανάλι του Καρλομάγνου (στα δυτικά) θα ήταν το συντομότερο.
Το **Κανάλι του Καρλομάγνου** (λατινικά: Fossa Carolina, γερμανικά: Karlsgraben) ήταν κανάλι που αναμενόταν να ενώσει τις κοιλάδες απορροής του Δούναβη και του Ρήνου την εποχή του Καρλομάγνου. Υπήρξε το σπουδαιότερο έργο ποτάμιας μηχανικής του Πρώιμου Μεσαίωνα βόρεια των Άλπεων. Απομεινάρια του σώζονται κοντά στην σιδηροδρομική γραμμή Νυρεμβέργης-Τρούχτλινγκεν.

Συνέδεε τον παραπόταμο του Δούναβη, Άλτμιουλ, με τον Σουηβικό Ρέζατ, παραπόταμο του Ρέντνιτζ ο οποίος με τη σειρά του χύνεται στον Μάιν. Η σύνδεση έγινε στο σημείο όπου τα δύο ποτάμια συστήματα του Ρήνου και του Δούναβη βρίσκονται στην μικρότερη δυνατή απόσταση, διαμορφώνοντας μια σύντομη κοιλάδα μήκους 1800 μ. μεταξύ των παραπάνω παραπόταμων που έχουν μια υψομετρική διαφορά 12 μέτρων. Το πλάτος του καναλιού ξεκινούσε από τα 14 κι έφτανε τα 25 μέτρα. Αν και είναι άγνωστο εάν χρησιμοποιήθηκε ποτέ ως ποτάμια οδός, ο Σουηβικός Ρέζατ πιθανότατα έτυχε καναλικοποίησης από τους μηχανικούς της αυτοκρατορίας, εξασφαλίζοντας την άνετη διέλευση διαμέσω των υπόλοιπων ήδη πλεύσιμων ποταμών του συστήματος. Χρησιμοποιήθηκε κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Ισπανικής Διαδοχής ως αμυντική τοποθεσία ενώ από το 1790 κι έπειτα οι ντόπιοι άρχισαν να αφαιρούν μέρη του για να τα χρησιμοποιήσουν ως οικοδομικά υλικά.

Η βούληση σύνδεσης των δύο μεγάλων ποταμών είχε ως αποτέλεσμα στα μέσα του 19ου αιώνα να κτιστεί το Κανάλι του Λουδοβίκου που φάνηκε ανεπαρκές και στο δεύτερο τρίτο του 20ού, το λειτουργικό Κανάλι Ρήνου-Μάιν-Δούναβη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Eva Leithold et al. «Fossa Carolina:The First Attempt to Bridge the Central European Watershed—A Review, New Findings, and Geoarchaeological Challenges» στο Geoarchaeology: An International Journal **27** (2012). σελ. 88.
2. 1 2 3  Eva Leithold *et al.: idib.* σελ. 91.
3. ↑  Eva Leithold *et al.: idib.* σελ. 90.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 238976624
* GND: 4017996-5

 |

 |
Η **Καραβιά** είναι συστάδα δύο βραχονησίδων του Μυρτώου πελάγους που πήρε το όνομα της απο το καπετάνιο Δημήτρη Καραβία που σώθηκε εκ θαύματος στο εν λόγω ναυάγιο της Κρήτης το 17ο αιώνα. Οι Καραβιάδες, Καραβαίοι ή Καραβίες ηταν μελη της γνωστής οικογένειας Καραβία παλαιάς και αρχοντικής οικογένειας της Ιθάκης και της Ακαρνανίας που σύμφωνα με ιστορικούς αποτελεί κλάδο της βυζαντινής οικογενείας των Καλλέργηδων της Κρήτης. Οι Καραβιάδες που ταξίδευαν με τρία πλοία έχοντας ως προορισμό τα Ιόνια νησιά, λόγω ισχυρών ρευμάτων στην περιοχή, άλλαξαν τη πορεία τους με αποτέλεσμα τα δύο από τα τρία πλοία να βουλιάξουν στο Μυρτώο πέλαγος προσκρούοντας στην βραχονησίδα. 

Η Καραβιά είναι μία από τις τέσσερις βραχονησίδες του Μυρτώου πελάγους, οι οποίες, σε συνδυασμό με ισχυρά θαλάσσια ρεύματα που υπάρχουν στην περιοχή, ακόμα και σε συνθήκες άπνοιας, έχουν κατά το παρελθόν αποτελέσει μεγάλο κίνδυνο για τη Ναυσιπλοΐα. Στα νερά του Μυρτώου πελάγους έχει σημειωθεί σημαντικό πλήθος ναυαγίων, με χαρακτηριστικότερο εκείνο του επιβατηγού - οχηματαγωγού πλοίου "Ηράκλειον", το 1966.

Οι νησίδες χρησιμοποιούνται ως πεδίο βολής του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού .

  

Οι άλλες τρείς βραχονησίδες του Μυρτώου πελάγους είναι οι:

* Φαλκονέρα
* Βελοπούλα
* Ανάνες

Παραπομπές
----------

1. ↑  Σήμερα .gr, Σαν. «Το ναυάγιο του «Ηράκλειον»». *Σαν Σήμερα .gr*. Ανακτήθηκε στις 6 Ιανουαρίου 2021.
2. ↑  ΜΥΡΤΩΟ ΠΕΛΑΓΟΣ.ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΗΣΗ ΠΕΔΙΟΥ ΒΟΛΗΣ 'ΝΗΣΙΔΕΣ ΚΑΡΑΒΙΑ Στην Ιστοσελίδα της Υδρογραφικής Υπηρεσίας του Πολεμικού Ναυτικού. Ανάκτηση 08/09/2020.
Ο Χάνδακας χτυπήθηκε άσχημα από επιδημίες. Επί τουρκοκρατίας το 1717 αποφασίστηκε οι λεπροί να απομακρύνονται από την πόλη. Μέχρι τότε φορούσαν επάνω τους κουδούνια, για να χτυπούν καθώς περπατούσαν και να προειδοποιούν τον κόσμο να μην τους πλησιάζει. Από το 1717 μέχρι το 1903, που άρχισε να λειτουργεί σαν λοιμοκαθαρτήριο η γνωστή Σπιναλόγκα, περνούσαν από αυτήν την πύλη, που ονομάστηκε γι αυτό το λόγο και πύλη Λαζαρέτο, για να καταλήξουν στο λοιμοκαθαρτήριο, την συνοικία του Μαρουλά, όπως ονομάστηκε και βρισκόταν κοντά στο πολύ γνωστό Καπετανάκειο σχολείο έξω από τα τείχη της παλιάς ενετικής πόλης.

Επι ενετοκρατίας στο χώρο αυτό, που ονομαζόταν κοιλάδα του Μαρουλά, βρισκόταν ένα βενετσιάνικο χωριό. Που ήταν πολύ κοντά στη θάλασσα και το λιμάνι. Οι βενετσιάνοι ήθελαν να διώξουν από εκεί τους κρητικούς κατοίκους, γιατί ασχολούνταν με το λαθρεμπόριο, και φοβόντουσαν ότι αν ερχόταν εχθροί από εκεί, θα τους βοηθούσαν , για να διώξουν τους Ενετούς. Τελικά το χωριό εγκαταλήφθηκε το 1648, όταν άρχισε η πολιορκία του μεγάλου Κάστρου. Εκεί εγκαταστάθηκαν οι Τούρκοι και από εκεί χτυπούσαν τον προμαχώνα της Σαμπιονάρας, τον προμαχώνα της άμμου, κατά την πολιορκία του μεγάλου κάστρου (1648-1699).

Από το 1717 εγκαταταστάθηκαν εκεί οι λεπροί ,σε ένα χώρο γεμάτος σπηλιές όπου μέσα εύρισκαν καταφύγιο. Έπαιρναν νερό από τα πηγάδια, δημιούργησαν έναν οικισμό εκει, διατηρούσαν κήπους και κοτέτσια, όμως κανένα προϊόν δεν τους επιτρεπόταν να πωλούν από τον φόβο της μετάδοσης της ασθένειας. Έτσι εκτός από ότι προϊόντα έβγαζαν , ζητιάνευαν στην πύλη αυτή του Λαζαρέτο, για να ζήσουν. Μπορούσαν να παντρεύονται μεταξύ τους και από το 1852 ο τούρκος διοικητής διέταξε να μοιράζουν από μία οκά ψωμί την ημέρα για κάθε άρρωστο, και από το 1890 τοποθετήθηκε και μία βρύση για να παίρνουν νερό. Η συνοικία ονομαζόταν και Μεσκινιά , από τον τούρκικο όρο μεσκίνης, που σημαίνει άθλιος, λεπρός. Μία από τις σπηλιές την μετέτρεψαν σε εκκλησία ,την Παναγία την Χρυσοπηγή και ο πρώτος ιερέας που λειτούρησε εκεί ήταν και αυτός λεπρός. Το 1852 μετρήθηκαν και ζούσαν 119 άτομα στην συνοικία του Μαρουλά και τα εννέα από αυτά δεν έπασχαν από τη Νόσο του Χάνσεν. Όποια παιδιά γεννιόταν και μεγάλωναν εκει, ακόμα κι αν δεν ήταν άρρωστα, έμεναν και ζούσαν και αυτά σε αυτή την συνοικία των λεπρών.

Σήμερα η συνοικία ονομάζεται Χρυσοπηγή.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Πύλη Σαμπιονάρα».

* Πύλη Μαρουλά (Αγίου Γεωργίου),
* Η πύλη του Αγίου Γεωργίου,
Ο **Κέλτος** ήταν γιος του Ηρακλή και της Κελτίνης, κόρης του Βρεταννού.

Ο Ηρακλής, στην εκστρατεία του εναντίον του Γηρυόνη, βρέθηκε στη Βρετανία -- γεγονός το οποίο πολλοί μελετητές συνδέουν με τον Δέκατο Άθλο του. Εκεί γνώρισε την κόρη του βασιλιά Βρεταννού, *Κελτίνη*, με την οποία απέκτησαν τον Κέλτο, που σημαίνει *αυτόν που ιππεύει τον κέλητα ίππο* (*κέλης, κέλητος, κέλλω: άλογο ιππασίας*). Σε άλλη εκδοχή, που συναντάται στον Αππιανό, ο Κέλτος ήταν γιος του Πολύφημου και της Γαλάτειας, αδελφός του Ιλλυριού.

Από αυτό το παιδί πήραν το όνομά τους οι Κέλτες.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  «Παρθένιος, Ερωτικά Παθήματα, 30». *www.theoi.com*. Ανακτήθηκε στις 1 Ιουλίου 2023.
2. ↑  «Αππιανός, Ιλλυρικοί Πόλεμοι, Κεφ. 1». *www.perseus.tufts.edu*. Ανακτήθηκε στις 1 Ιουλίου 2023.
3. ↑  Grimal, Pierre· Grimal, Pierre (1998). *The Dictionary of classical mythology*. Blackwell reference (Repr έκδοση). Oxford: Blackwell. σελ. 168. ISBN 978-0-631-20102-1.

Πηγές
-----

* Ε. Μερτζ: Οίνωψ Πόντος
* Παυσανίας: Ελλάδος περιήγησις
* E. Curtius: The History of Greece, vol. 1
* Ν. Μάρκου: Ελλήνων προϊστορία
Το Και γύρω στο 1910.
Με το όνομα **Καί** ή **Κε**, (από το γαλλικό *Quai*, αποβάθρα) φέρονταν η, κατά μήκος της παραλίας, ξακουστή συνοικία της Σμύρνης.

Το Κε ήταν η παραλιακή και πιο κοσμοπολίτικη συνοικία της Σμύρνης. Εκεί βρίσκονταν τα μεγαλύτερα θέατρα, οι κινηματογράφοι, όλες οι τράπεζες και τα γραφεία των ατμοπλοϊκών εταιρειών, αντίστοιχα με την παραλία της Θεσσαλονίκης. Στο Κε από τις αρχές του 19ου αιώνα είχαν μεταφέρει τις κατοικίες τους οι πλούσιοι Ευρωπαίοι αλλά και πολλοί Έλληνες. Ο κεντρικός δρόμος, η *Οδός προκυμαίας*, ήταν λιθόστρωτος με πλάκες από την Νεάπολη, ενώ την διέσχιζε ιππήλατος σιδηρόδρομος.

Μπροστά στο Και διαμορφώνονταν το λιμάνι της Σμύρνης, αλλά και στο νότιο άκρο οι μεγάλοι στρατώνες και σχεδόν τα πιο πολλά δημόσια κτίρια. Σε νοικιασμένη έκταση κατασκεύασε ο Πανιώνιος το πρώτο του γήπεδο. Στην παραλία αυτή είχαν αναπτυχθεί πολλές ναυταθλητικές δραστηριότητες, κυρίως από τον ναυταθλητικό όμιλο Πέλοπα. 

Από τον κεντρικό προβλήτα της παραλίας του Κε, στις 2 Μαΐου 1919 αποβιβάστηκε και προέλασε στην προκυμαία ο Ελληνικός στρατός και το 1/38 σύνταγμα Ευζώνων. Εκεί στις 27 Αυγούστου 1922 και τις πρώτες ημέρες μετά στοιβάχθηκαν και πέθαναν χιλιάδες Έλληνες πρόσφυγες με την ελπίδα να φύγουν στην Ελλάδα μετά την κατάρρευση του μικρασιατικού μετώπου και την άτακτη αποχώρηση του Ελληνικού Στρατού. Δυστυχώς όμως τα ελληνικά πολεμικά και εμπορικά πλοία ήταν δεσμευμένα από κινηματίες στο λιμάνι της Χίου, ενώ το μόνιμα αγκυροβολημένο στη Σμύρνη ελληνικό Θωρηκτό Κιλκίς είχε μεθορμίσει στη Σάμο για την επιβολή της επανάστασης που ξέσπασε μετά.

Όλη η συνοικία του Κε κάηκε λίγο μετά την είσοδο των Τούρκικων στρατευμάτων στη Σμύρνη στις 31 Αυγούστου 1922.

Δείτε επίσης
------------

* Καταστροφή της Σμύρνης

Πηγές
-----

* Βιβλίο *Η Σμύρνη του Πανιώνιου* Πέτρου Λινάρδου, Έκδοση *Οι φίλοι των τεχνών*, Νέα Σμύρνη 1998 ISBN 960-86238-0-4.
* Εφημερίδα Καθημερινή, ένθετο «Επτά ημέρες», 3 Μαΐου 1998.
Ο **Κένας Αρόι** (*Kenas Aroi*, 17 Απριλίου 1942 - 22 Ιανουαρίου 1991) ήταν πολιτικός από το Ναουρού, που υπηρέτησε ως πρόεδρος της χώρας από τις 17 Αυγούστου ως τις 12 Δεκεμβρίου 1989.

Προφίλ
------

Ήταν βουλευτής και υπηρέτησε ως υπουργός Οικονομικών επί προεδρίας του Κέναν Αντέανγκ. Προτού γίνει πρόεδρος, ο Αρόι έλαβε μέρος στην Ένωση Φωσφάτας του Ναουρού (Nauru Phosphate Corporation).

Προεδρία
--------

Με την υποστήριξη του Κέναν Αντέανγκ, καθώς ο Χάμερ ντε Ρομπίρτ αντιμετώπισε στρατιωτική κατάσταση, ο Αρόι έγινε πρόεδρος στις 17 Αυγούστου 1989. Εν συνεχεία ο Αντέανγκ έγινε υπουργός Οικονομικών. Στη διάρκεια της προεδρικής θητείας ο Αρόι αντιμετώπισε προβλήματα υγείας και έπειτα από ένα εγκεφαλικό επεισόδιο τον Νοέμβριο του 1989 δεν κατήλθε υποψήφιος στις εκλογές του Δεκεμβρίου εκείνου του έτους. Τον διαδέχθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 1989 από τον Μπέρναρντ Ντοουιγιόγκο.

Προεδρικές θητείες
------------------

Ο Αρόι πέθανε τον Ιανουάριο του 1991. Η χήρα του, Μίλισεντ Αρόι, είναι ύπατη αρμοστής του Ναουρού στα Φίτζι και συνθέτρια.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Stuart Inder, Nauru, *The Contemporary Pacific*, Spring 1992

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Πρόεδροι του Ναουρού |
| --- |
|  |
| 
* Χάμερ ντε Ρομπίρτ
* Μπέρναρντ Ντοουιγιόγκο
* Λάγκουμοτ Χάρις
* Χάμερ ντε Ρομπίρτ
* Κέναν Αντέανγκ
* Χάμερ ντε Ρομπίρτ
* Κέναν Αντέανγκ
* Χάμερ ντε Ρομπίρτ
* Κένας Αρόι
* Μπέρναρντ Ντοουιγιόγκο
* Λάγκουμοτ Χάρις
* Μπέρναρντ Ντοουιγιόγκο
* Κέναν Αντέανγκ
* Ρούμπεν Καν
* Κίνζα Κλοντούμαρ
* Μπέρναρντ Ντοουιγιόγκο
* Ρενέ Χάρις
* Μπέρναρντ Ντοουιγιόγκο
* Ρενέ Χάρις
* Μπέρναρντ Ντοουιγιόγκο
* Ρενέ Χάρις
* Μπέρναρντ Ντοουιγιόγκο
* Ντέρογκ Γκιούρα
* Λούντβιχ Σκόττι
* Ρενέ Χάρις
* Λούντβιχ Σκόττι
* Μάρκους Στίβεν
* Φρέντερικ Πίτσερ
* Σπρεντ Νταμπουίντο
* Μπάρον Γουάκα
* Λάιονελ Αϊνγκιμέα
* Ρας Καν
 |

 |
Συντεταγμένες: 49°48′15″N 22°55′55″E﻿ / ﻿49.80417°N 22.93194°E﻿ / 49.80417; 22.93194

Η **Μεντίκα** (πολωνικά: Medyka, ουκρανικά: Медика‎) είναι χωριό του Πόβιατ Πσέμισλ, στο Βοεβοδάτο Κάτω Καρπαθίων της νοτιοανατολικής Πολωνίας, στα σύνορα με την Ουκρανία. Είναι η έδρα της Γκμίνα Μεντίκα. Απέχει περίπου 13 χιλιόμετρα ανατολικά του Πσέμισλ και 72 χιλιόμετρα ανατολικά της πρωτεύουσας, του βοεβοδάτου, Ζέσουφ. Ο πληθυσμός του χωριού είναι 2.800 κάτοικοι (2006).

Ιστορία
-------

Το χωριό χρονολογείται από τον Μεσαίωνα. Έγινε μέρος της Μοναρχίας των Αψβούργων μετά τους διαμελισμούς της Πολωνίας το 1772 και παρέμεινε στην Αυστρία μέχρι το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Το 1832, μια μόνο σελίδα από τις αρχές του 15ου αιώνα, η οποία περιέχει μια πολωνική έκδοση του *50ου Ψαλμού*, ανακαλύφθηκε στη Μεντίκα. Ονομάζεται *Karta medycka* («Σελίδα της Μεντίκα») και φυλάσσεται στο Ινστιτούτο *Ossolineum* στο Βρότσουαφ.

Η 23η Πολωνική Επιλαρχία Παρατήρησης στάθμευσε στη Μεντίκα κατά τη διάρκεια της κοινής γερμανοσοβιετικής εισβολής στην Πολωνία, η οποία ξεκίνησε το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το Σεπτέμβριο του 1939. Στη συνέχεια, το χωριό καταλήφθηκε από τη Σοβιετική Ένωση μέχρι το 1941, υπό την οποία προσαρτήθηκε στο νεοσύστατο Όμπλαστ Ντροχόμπιτς της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Ουκρανίας. Το 1941 καταλήφθηκε από τη Ναζιστική Γερμανία και το 1944 από τη Σοβιετική Ένωση. Τελικά αποκαταστάθηκε στην Πολωνία το 1948 κατά τη διάρκεια μιας αναθεώρησης των συνόρων.

Συνοριακό πέρασμα
-----------------

Η Μεντίκα είναι ένα από τα κύρια οδικά συνοριακά περάσματα μεταξύ Πολωνίας και Ουκρανίας μαζί με μια σημαντική σιδηροδρομική γραμμή που διασχίζει το χωριό, που συνδέει και τις δύο χώρες. Το χωριό πέρα από τα σύνορα στην Ουκρανία είναι το Σεχινί. Κατά τη διάρκεια της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία το 2022, η Μεντίκα ήταν ένας χώρος υποδοχής Ουκρανών προσφύγων που διέσχισαν τα σύνορα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  bdl.stat.gov.pl/api/v1/data/localities/by-unit/061813413062-0606576?var-id=1639616&format=jsonapi. Ανακτήθηκε στις 5  Οκτωβρίου 2022.
2. ↑  «Κεντρική Στατιστική Υπηρεσία (ΚΣΥ) - Εθνικό Μητρώο Εδαφικής Κατανομής Γης» (στα Πολωνικά). 1 Ιουνίου 2008.
3. ↑  Τζέικς, Λάρα. «"For Ukraine’s Refugees, Europe Opens Doors That Were Shut to Others"». New York Times.. Ανακτήθηκε στις 26 Φεβρουαρίου 2022.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 313288423
* LCCN: n2015001524
* GND: 4597256-4

 |

 |
Η **Καθόρλα** (στα ισπανικά: *Cazorla*) είναι δήμος και κωμόπολη που βρίσκεται στην επαρχία της Χαέν στην Ανδαλουσία. Στη ρωμαϊκή εποχή η ομώνυμη οροσειρά ήταν γνωστή ως *Mons Argentarum* λόγω της παρουσίας κοιτασμάτων αργύρου. Μετά την κατάκτηση της επαρχίας της από τον Φερδινάνδο Γ΄ της Καστίλλης στα μέσα του 13ου αιώνα, η Καθόρλα έγινε το κέντρο μιας σειράς από φρούρια που λειτουργούσαν ως συνοριακά φυλάκια μεταξύ της Καστίλης και του Εμιράτου της Γρανάδα.

Η συνοριακή αυτή δομή ονομάστηκε *Adelantamiento de Cazorla*. Περιέκλυε τα χωριά γύρω από τον Άνω Γουαδαλκιβίρ και είχε ως κύριους πυρήνες της την Καθόρλα και την Κεσάδα. Ως έδαφος ανήκε την Αρχιεπισκοπή του Τολέδο που είχε τον πλήρη έλεγχό της τόσο σε θέματα διοίκησης όσο και σε στρατιωτικά θέματα.

Το ελαιόλαδο που παράγεται στην φυσική επαρχία της Οροσειράς της Καθόρλα είναι Προστατευόμενης Ονομασίας Προέλευσης.

Η φυσική επαρχία της οροσειράς της Καθόρλα
------------------------------------------

Η Καθόρλα είναι το σημαντικότερο αστικό κέντρο της φυσικής επαρχίας της οροσειράς της Καθόρλα, γνωστής και ως φυσικής επαρχίας του Άνω Γουαδαλκιβίρ. Πέραν της Καθόρλα αξιοπρόσεκτο χωριό είναι η Κεσάδα, στα όρια του οποίου πηγάζει ο Γουαδαλκιβίρ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  GARCÍA GUZMÁN, María del Mar. *El adelantamiento de Cazorla en la Baja Edad Media*. Universidad, Κάδιθ, 1985.
2. ↑  García Guzmán, María del Mar, El señorío de Cazorla en la Baja Edad Media. Libros EPCCM. ISBN 978-84-96191-05-2
3. ↑  «Υπουργείο Γεωργίας της Ισπανίας: «Χάρτης των ΠΟΠ ελαιόλαδου της Ισπανίας»» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 6 Σεπτεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 6 Σεπτεμβρίου 2015.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 148922634
* LCCN: n80089395
* GND: 4216321-3
* BNF: cb133302170 (data)

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Ευρώπη
* Πύλη:Ισπανία
 |

 |
Η **Καισάρεια** (εβραϊκά: קֵיסָרְיָה‎) είναι μια εύπορη κωμόπολη στο βορειοκεντρικό Ισραήλ, η οποία πήρε το όνομά της και το μεγαλύτερο μέρος της επικράτειάς της από την Παράλιο Καισάρεια. Βρίσκεται στη μέση μεταξύ Τελ Αβίβ και Χάιφα στην παράκτια πεδιάδα κοντά στην πόλη Χαντερά, υπάγεται στη δικαιοδοσία του Περιφερειακού Συμβουλίου Χοφ ΧαΚαρμέλ. Με πληθυσμό 5.343 κατοίκους, αποτελεί τη μόνη ισραηλινή περιοχή που διαχειρίζεται ιδιωτικός οργανισμός, η Caesarea Development Corporation, και είναι επίσης μια από τις πολυπληθέστερες περιοχές που δεν αναγνωρίζονται ως τοπικό συμβούλιο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  he.wikipedia.org/w/index.php?title=%D7%AA%D7%91%D7%A0%D7%99%D7%AA%3A%D7%91%D7%95%D7%98\_%D7%99%D7%99%D7%A9%D7%95%D7%91%D7%99%D7%9D%2F1167&oldid=29002841.
2. ↑  About the CDC Αρχειοθετήθηκε 8 July 2011 στο Wayback Machine.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Caesarea στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 172493628

 |

 |
Το **Μαύρο Δάσος Λαγκαδά**, ήταν ένα από τα μεγαλύτερα των Βαλκανίων. Το Καρά Ορμάν όπως το έλεγαν επί Τουρκοκρατίας, ξεκινούσε από το Σχολάρι, και ακολουθώντας τη λίμνη Κορώνεια έφθανε έως την πόλη του Λαγκαδά. Ήταν πλούσιο σε πανίδα και χλωρίδα. Η καταστροφή του άρχισε με τη διάνοιξη των αγρών, και ολοκληρώθηκε το 1922 με την αναγκαστική απαλλοτρίωση, για την εγκατάσταση των προσφύγων. Διεσώθησαν μόνο τρία πλατάνια στο δρόμο Ευαγγελισμός- Σχολάρι, τα οποία γεμίζουν με αποδημητικά πουλιά την άνοιξη. Η Μελίνα Μερκούρη, τα ανακήρυξε διατηρητέα σε ειδική εξαιρετική τελετή. Σήμερα αποτελούν ζωντανό μουσείο της φύσης.

Πηγές
-----

1. ΛΑΓΚΑΔΑΣ - Ο ΤΟΠΟΣ ΜΟΥ, Τριανταφυλλιά Πεντέρη-Σοφιανίδου, ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΑΘΛΗΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΛΑΓΚΑΔΑ, Λαγκαδάς 2013
Συντεταγμένες: 33°21′17″N 010°30′19″E﻿ / ﻿33.35472°N 10.50528°E﻿ / 33.35472; 10.50528

Αγορά της Μεντενίν
Η **Μεντενίν** είναι πόλη της Τυνησίας, πρωτεύουσα του ομώνυμου Κυβερνείου. Βρίσκεται στη ΝΑ. Τυνησία στη πεδιάδα Τζεφάρα, ΝΔ. της νήσου Τζέρμπα, δεν είναι παράλια πόλη πλην όμως αποτελεί το μεγαλύτερο εμπορικό κέντρο της περιοχής παρά τα σύνορα με τη Λιβύη. Από την πρωτεύουσα της χώρας την Τύνιδα απέχει 482 χλμ. και από την Κίμπις ή Γκαμπές 75 χλμ. Ο πληθυσμός της κατά την απογραφή του 2004 ήταν 61.705 κάτοικοι.

Την πόλη αυτή φαίνεται να την δημιούργησαν οι Βέρβεροι οι οποίοι και την ανέδειξαν σε μεγάλο εμπορικό κέντρο. Σήμερα στη πόλη αυτή εδρεύει το Συμβούλιο Ανάπτυξης της Νοτίου Τυνησίας. Υφίστανται εργοστάσια γαλακτοκομίας, ελαιουργίας, κεραμοποιίας και ποτοποιίας ανθρακούχων ποτών. Διαθέτει ανώτερα τεχνολογικά ινστιτούτα, που συμπληρώνουν την εκπαίδευση καθώς και μεγάλο νοσοκομείο που φέρει το όνομα του πρώην προέδρου της χώρας Μπουργκίμπα.

Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος
---------------------------

Στη περιοχή της πόλης αυτής τον Μάρτιο του 1943, στον πόλεμο της ερήμου, συνέβη η ιστορική ομώνυμη μάχη μάχη της Μεντενίν όπου η αντεπίθεση του Ρόμελ κατά της 8ης βρετανικής Στρατιάς υπήρξε ανεπιτυχής. Στην επιχείρηση αυτή είχε λάβει μέρος με τις βρετανικές δυνάμεις και ο ελληνικός Ιερός Λόχος Μέσης Ανατολής.

Ταινίες
-------

* Εκεί γυρίστηκαν μερικά επεισόδια των Star Wars.
* Εκεί γυρίστηκε το τελευταίο επεισόδια του τηλεοπτικού προγράμματος La Femme Nikita (Καναδάς)
* Εκεί γυρίστηκε το 2ο επεισόδια (Confirmed Dead) της 4ης σεζόν του αμερικάνικου τηλεοπτικού προγράμματος ***Οι Αγνοούμενοι***.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **Μεντενίν**  |

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Μεντενίν** |

* Lexicorient Αρχειοθετήθηκε 2012-07-16 στο Wayback Machine.(Αγγλικά)

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 129041048
* LCCN: n83043268
* SUDOC: 028726421
* BNF: cb12050301n (data)

 |

 |
H **Μαργαρίτα Φαρνέζε**, ιταλ. Margherita Farnese (7 Νοεμβρίου 1567 - 13 Απριλίου 1643) από τον Οίκο των Φαρνέζε ήταν κόρη του δούκα της Πάρμας· παντρεύτηκε τον διάδοχο του δουκάτου της Μάντοβας. Αργότερα έγινε μοναχή.

Βιογραφία
---------

Ήταν η μόνη κόρη του Αλεξάνδρου δούκα της Πάρμας & της Πλακεντίας και της Μαρίας των Αβίς, κόρης του Εδουάρδου 4ου δούκα του Γκουιμαράες.

Γεννήθηκε στην Πάρμα και έλαβε το όνομα της εκ πατρός μάμμης της Μαργαρίτας, νόθης κόρης του Καρόλου Ε΄ αρχιδούκα της Αυστρίας και βασιλιά τη Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας. Η Μαργαρίτα Φαρνέζε παντρεύτηκε τον διάδοχο της Μάντοβας, μάλλον για να συμφιλιωθεί η οικογένειά του των Γκοντζάγκα με τη δική της των Φαρνέζε, καθώς το 1547 ο Φερδινάνδος Γκοντζάγκα είχε οργανώσει σχέδιο εναντίον του Πιερ-Λουίτζι Φαρνέζε 1ου δούκα της Πάρμας & Πλακεντίας (πάππου του Αλεξάνδρου). Η συνένωση των οικογενειών έγινε με τον πολιτικό σκοπό μίας αντι-Φλωρεντιανής συμμαχίας.

Ωστόσο ο γάμος λύθηκε δύο έτη μετά λόγω μη ολοκλήρωσης: ο σύζυγός της Βιντσέντσο Α΄ είπε ότι η Μαργαρίτα δεν μπορούσε να ολοκληρώσει τον γάμο λόγω μίας παραμόρφωσής της. Τότε ο αδελφός της Ρανούτσο την πήρε πίσω στην Πάρμα. Ο Βιντσέντσο Α΄ νυμφεύτηκε το 1584 την Ελεονώρα των Μεδίκων και έκανε έξι τέκνα ενώ απέκτησε και πέντε νόθα.

Αφού δεν μπορούσε να κάνει παιδιά, η Μαργαρίτα αναγκάστηκε να αποσυρθεί σε μοναστήρι και να αναλάβει τον όρκο της μοναχής. Ακολούθησε το Τάγμα των Βενεδικτίνων στη μονή του Σαν Πάολο της Πάρμας, με το όνομα *αδελφή Μάουρα Λουτσένια*. Το 1616 παρενέβη, με την υποστήριξη οικονομικής βοήθειας που έδωσαν αφιερωτές, με σκοπό να ολοκληρώσει τη Φραγκισκανική εκκλησία του Σάντι Γκερβάζο ε Ποτάζο, τώρα αφιερωμένη στον Ευαγγελισμό της Παναγίας, σύμφωνα με τα σχέδια του Τζαμπατίστα Φορνόβο.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε το 1581 τον Βιντσέντσο Α΄ Γκοντζάγκα δούκα της Μάντοβας & του Μομφερράτου. Ο γάμος λύθηκε το 1583 λόγω μη ολοκλήρωσης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003. I00017168.
2. ↑  p34235.htm#i342347. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.

Πηγές
-----

* Matthews-Grieco, SaraF (2017-07-05). "Cuckoldry, Impotence and Adultery in Europe (15th-17th century) ". Routledge. p. 38. ISBN 9781351570466.
* "Diocesi di Parma - Chiesa della Santissima Annunziata - Via M.D'Azeglio". 2015-02-07. Retrieved 2018-07-01.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 169240129
* GND: 143838814

 |

 |
Το ***Μικροί Κύριοι*** είναι σειρά παιδικών βιβλίων από τον Βρετανό συγγραφέα Ρότζερ Χάργκριβς, η οποία δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά τον Αύγουστο του 1971. Το 1981 ξεκίνησε μια καινούρια σειρά βιβλίων, από τον ίδιο συγγραφέα, η οποία αυτή τη φορά φέρει τον τίτλο ***Μικρές Κυρίες***. Μια παρόμοια σειρά βιβλίων, αλλά αυτή τη φορά με ζώα για κεντρικούς χαρακτήρες, με τίτλο Timbuctoo ξεκίνησε το 1978. Μετά τον θάνατο του Χάργκριβς το 1988, ο γιος του, Άνταμ Χάργκριβς, ξεκίνησε μια καινούρια σειρά βιβλίων με τίτλο ***Μικροί Κύριοι και Μικρές Κυρίες***. Κάθε βιβλίο της πρωτότυπης σειράς, Μικροί Κύριοι και Μικρές Κυρίες, παρουσιάζει ένα διαφορετικό τύπο συμπεριφοράς, όπου ο κάθε χαρακτήρας είτε είναι αρσενικό είτε θηλυκός, παίρνει το όνομα της συμπεριφοράς που απεικονίζει και στο τέλος κάθε ιστορίας υπάρχει και ένα ηθικό δίδαγμα για τον κάθε χαρακτήρα. Οι χαρακτήρες των βιβλίων πολλές φορές συμπεριλαμβάνονται και σε άλλα βιβλία της σειράς ως συμπρωταγωνιστές. Μέχρι το 2021, συνολικά υπάρχουν 92 χαρακτήρες στα βιβλία Μικροί Κύριοι και Μικρές Κυρίες. Οι απλές ιστορίες των βιβλίων με τις πολύχρωμες εικόνες έχουν πουληθεί σε πάνω από 100 εκατομμύρια αντίτυπα σε 28 χώρες.

Ιστορίες
--------

### Κύριος Γαργαλίτσας

Ο πρώτος χαρακτήρας που δημιούργησε ο Ρότζερ Χάργκριβς για τα βιβλία του ήταν ο Κύριος Γαργαλίτσας (Mr. Tickle), τον οποίο εμπνεύστηκε από τον γιο του, Άνταμ, ο οποίος τον είχε ρωτήσει πως απεικονίζεται ένα γαργάλημα.

Παραπομπές
----------
Συντεταγμένες: 48°46′38″N 9°10′51″E﻿ / ﻿48.77722°N 9.18083°E﻿ / 48.77722; 9.18083

Το **μνημείο συζυγικής τρυφερότητας και αγάπης του λαού** ήταν οβελίσκος που αναρτήθηκε στην Στουτγκάρδη το 1796 ως δείγμα ευγνωμοσύνης για την ανάρρωση του τότε δούκα της Βυρτεμβέργης Φρίντριχ Όιγκεν από βαριά αρρώστια. Ήταν έργο του Φίλιππ Γιάκομπ Σέφφαουερ.

Ιστορικό του μνημείου
---------------------

Στις αρχές της δεκαετίας του 1793 το Δουκάτο της Βυρτεμβέργης θρήνυσε δύο φορές τον ηγεμόνα του. Ο Καρλ Όιγκεν κατόπιν μακροχόνιας βασιλείας απεβίωσε τον Οκτώβριο του 1793, ακολουθούμενος από τον αδελφό του, Λούντβιχ Όιγκεν, ο οποίος επίσης πέθανε μετά από διετή βασιλεία το 1795. Διάδοχός του ανέβηκε στο θρόνο ο Φρίντριχ Όιγκεν, ο οποίος και αυτός τη νύχτα της 18ης Ιουνίου 1795 προσβλήθηκε από εγκεφαλικό. Η λύπη που επικράτησε στο μικρό δουκάτο ήταν μεγάλη. Όταν ο Φρίντριχ Όιγκεν ανάρρωσε και έκανε την επόμενη δημόσια εμφάνισή του στις 24 Ιουνίου του ίδιου χρόνου, λαός πολύς προσήλθε στην αυλή του παλατιού και όλοι μαζί τραγούδησαν αυθόρμητα έναν ευχαριστήριο ύμνο. Η δούκισσα Φρειδερίκη Δωροθέα Σοφία φον Μπράντενμπουργκ Σβεντ συγκινήθηκε πολύ από την αυθόρμητη αυτή εκδήλωση αγάπης του λαού και πρότεινε να στηθεί ένα κατάλληλο μνημείο προς τιμή του διαδραματισθέντος γεγονότος. Κατασκευαστής του μνημείου ορίστηκε ο αυλικός γλύπτης Φίλιππ Γιάκομπ Σέφφαουερ. Το μνημείο ανεγέρθηκε το 1796, αλλά δεν έμεινε για πολύ. Ο διάδοχος Φρίντριχ Όιγκεν αφού ανέβηκε στον θρόνο έδωσε εντολή το 1807 να το μεταφέρουν σε μια άλλη πλατεία, όπου και τελικά κατεδαφίστηκε το 1817 κατά την ανάπλαση του χώρου όπου βρίσκονταν.

Περιγραφή
---------

Στις τέσσερις πλευρές της βάσης του οβελίσκου υπήρχε από ένα ανάγλυφο πλάτους 120 και ύψους 95 εκατοστά. Τα ανάγλυφα αυτά σε κλασσικό ρυθμό είχαν ως θέμα τέσσερις χρυσές επιγραφές που είχε ορίσει η Δούκισσα Φρειδερίκη. Το πρώτο ανάγλυφο εικόνιζε την σύζυγο, τα τέκνα και τρία εγκόνια του δούκα Φρίντριχ Όιγκεν, Το δεύτερο ανάγλυφο εικόνιζε παιδιά κάτω από ανοιχτό ουρανό με ακτίνες ήλιου, το τρίτο εικόνιζε πλήθος των υπηκόων χαιρετώντας τον δούκα, ενώ στο τέταρτο ανάγλυφο έδειχνε υπηόους που παρελάμβαναν αγροτικό και οικονομικό πλούτο. Τα ανάγλυφα ήταν κατασκευασμένα από γύψο και ήταν αναρτημένα σε μετάλινες πλάκες επάνω σε πέτρινη βάση, επάνω σε κριπήδωμα από δύο σκαλοπάτια στην κορυφή ενός χαμηλού τύμβου. Στην πανυγηρική τοποθέτηση θεμέλιου λίθου με ευαγγελισμό παρευρέθηκαν ο δούκας και οι διάδοχοι πρίγκηπες Βίλχελμ και Χάινριχ. Μαζί με τον θεμέλιο λίθο τοποθετήθηκαν ως συμβολικά κτερίσματα μια ενεπίγραφη χάλκινη πλάκα, οίνος και φρούτα, ενώ ο καθηγητής ιστορίας της Σχολής Καλών Τεχνών και αρχιβιβλιοθηκάριος της δημόσιας βιβλιοθήκης εκφώνησε τον εγκώμιο λόγο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Carl Lang: *Denkmal der Gattenzärtlichkeit und Volksliebe.* S. 10.
2. ↑  Carl Lang: *Denkmal der Gattenzärtlichkeit und Volksliebe.* S. 11.
3. ↑  Carl Lang: *Denkmal der Gattenzärtlichkeit und Volksliebe.* S. 12.

Πηγές
-----

* Carl Lang: *Denkmal der Gattenzärtlichkeit und Volksliebe dem wiedergenesenen durchlauchtigsten Herzog Friedrich Eugen Herzog zu Würtemberg errichtet.* Heilbronn (Industrie-Comptoir) 1797 (online).
Η **Ιωάννα** η *κόρη του Μπερτράν*, πορτογαλικά Joanna la Bertraneja (21 Φεβρουαρίου 1462 - 12 Απριλίου 1530) από τον Οίκο της Τραστάμαρα ήταν πριγκίπισσα της Καστίλης και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Πορτογαλίας. Διεκδίκησε τη διαδοχή στην Καστίλη, ως το μόνο τέκνο του πατέρα της.

Βιογραφία
---------

Ο Ερρίκος Δ΄ της Καστίλης και η Ιωάννα των Αβίς, κόρη του Εδουάρδου/Ντουάρτε της Πορτογαλίας, παντρεύτηκαν στις 21 Μαΐου 1455 και 7 έτη μετά, γεννήθηκε η Ιωάννα στο Βασιλικό Αλκάθαρ (=Κάστρο) της Μαδρίτης.

Ο Ερρίκος Δ΄ είχε πιο πριν νυμφευτεί τη Λευκή Β΄ της Ναβάρρας, όμως 13 έτη μετά ακύρωσε τον γάμο, ένεκα τού ότι δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Αυτό αποδόθηκε σε αρά, που επηρέασε τη σχέση του με τη Λευκή· ένας αριθμός κοινών γυναικών από τη Σεγόβια πιστοποίησαν ότι δεν παρατήρησαν κάποια επιρροή.

Ο Ερρίκος Δ΄ δεν είχε άλλους απογόνους και φημολογείτο ότι ήταν ανίκανος. Αληθής ή όχι, η φήμη διαδόθηκε ευρέως από τους αντιπάλους του. Επιπρόσθετα ο Ερρίκος Δ΄ διέδιδε ότι η πριγκίπισσα (infanta) Ιωάννα ήταν του Μπερτράν ντε λα Κουέβα, βασιλικού ευνοούμενου στην Αυλή, που από το 1464 είχε γίνει 1ος δούκας του Αλμπουρκέρκε. Την αποκάλεσαν Ιωάννα *λα Μπερτρανέχα*, μία κοροϊδευτική αναφορά στην υποτιθέμενη μη γνησιότητά της.

Η μητέρα της Ιωάννα της Πορτογαλίας τελικά εξορίστηκε στο κάστρο του επισκόπου Χουάν Ροδρίγεθ δε Φονσέκα, όπου εκεί ερωτεύθηκε τον ανιψιό του και έμεινε έγκυος. Το 1468 ο Ερρίκος Δ΄ τη διαζεύχθηκε.

### Κληρονόμος του θρόνου της Καστίλης

### Διεκδικεί το στέμμα της Καστίλης

### Μετέπειτα ζωή

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε το 1475 τον Αλφόνσο Ε΄ των Αβίς βασιλιά της Πορτογαλίας· δεν απέκτησε τέκνα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.

Πηγές
-----

* Palenzuela, Vicente Ángel Alvarez. La guerra civil castellana y el enfrentamiento con Portugal (1475-1479). Universidad de Alicante, Biblioteca Virtual Miguel de Cervantes, 2006.
* Bury, John B. The Cambridge Medieval History, Volume 8. Macmillan, 1959.
* González, Juan B.España Estratégica, guerra y diplomacia en la história de España. Madrid, Sílex ediciones, 2007. ISBN 978-8477371830

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 64845441
* LCCN: n93065274
* ISNI: 0000 0000 5932 3307
* GND: 120738139
* SUDOC: 084604123
* BNF: cb146294562 (data)
* BNE: XX1152456

 |

 |
Στην ιρλανδική μυθολογία, ο **Κίαν**, γιος του Ντίαν Κεχτ των Τουάθα ντε Ντανάν, είναι γνωστός ως πατέρας του θεού Λουγ από την Έθνι των Φομόριαν. Γεννήθηκε με προσωπίδα στο κεφάλι του και μικρός μεταμορφώθηκε σε γουρούνι όταν τον χτύπησε το ραβδί ενός δρυΐδη. Από τότε, μπορούσε να μεταμορφώνεται σε γουρούνι όποτε το επιθυμούσε.

Σύμφωνα με μια προφητεία, ο βασιλιάς Μπάλορ των Φομόριαν θα σκοτωνόταν από τον εγγονό του, έτσι λοιπόν κλείδωσε την κόρη του, Έθνι, σε έναν κρυστάλλινο πύργο, ο Κίαν όμως κατάφερε να μπει κι έτσι γεννήθηκε ο Λουγ. Ο Μπάλορ τον πέταξε στη θάλασσα, αλλά σώθηκε και ανατράφηκε σαν γιος του Μανάνναν μακ Λιρ.

Ο Κίαν βρήκε το θάνατο από τους γιους του Τούιρεν, όταν προσπάθησε ανεπιτυχώς να ξεφύγει παίρνοντας μορφή γουρουνιού. 

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Θέματα της Κελτικής μυθολογίας |
| --- |
|  |
| Κελτικός πολιτισμός | 
* Αλφάβητο Όγκχαμ
* Δρυίδες
* Κελτικές γλώσσες
* Ρούνοι
 |  |
|  |
| Θεότητες | 
* Άρμετ
* Γκοϊβένου
* Έθνι
* Επόνα
* Ερίου
* Κέριντγουεν
* Κερνούνος
* Κίαν
* Κρέιγνε
* Λουγ
* Λούχτα
* Μανάνναν
* Μιοχ
* Μόρριγαν
* Μπαβ
* Μπάλορ
* Μπρες
* Μπρίγκιντ
* Νουάντου
* Ντάγδα
* Ντάνου
* Ντίαν Κεχτ
* Όγμα
* Ρίανον
* Τούιρεν
* Φαντ
 |
|  |
| Φυλές και γεγονότα | 
* Κούλεϊ
* Μόι Τούραχ
* Τουάθα ντε Ντανάν
* Φομόριαν
 |
|  |
| Λατρεία και εορτές | 
* Ίμπολκ
* Λούγνασαδ
* Μπελτέιν
* Σόουιν
 |
|  |
| Κύκλος του Όλστερ | 
* Κόνορ μακ Νέσσα
* Κουχούλιν
* Μάεβ
* Νες
* Νάσι
* Ντέιρντρε
* Φέργκους
 |

 |
Συντεταγμένες: 45°N 13°E﻿ / ﻿45°N 13°E﻿ / 45; 13

Η **Μητροπολιτική Πόλη της Μπολόνια** (ιταλικά: Città Metropolitana di Bologna) είναι μητροπολιτική πόλη στην Εμίλια-Ρομάνια. Ο πληθυσμός είναι 1.011.291 άτομα.

Πρωτεύουσα είναι η πόλη της Μπολόνια. Αντικαθιατώντας την επαρχία Μπολόνια, πρωτοδημιουργήθηκε από την μεταρρύθμιση των τοπικών αρχών (νόμος 142/1990) και μετά ιδρύθηκε από το νόμο 
56/2014. Είναι λειτουργική από τη 1η Ιανουαρίου 2015.

Επικεφαλής της Μητροπολιτικής πόλης είναι ο Μητροπολιτικός δήμαρχος (*Sindaco metropolitano*) και το μητροπολιτικό συμβούλιο (*Consiglio metropolitano*).

Γεωγραφία
---------

Η μητροπολιτική πόλη της Μπολόνια είναι μέρος της Εμίλια-Ρομάνια στη βορειοδυτική Ιταλία. Βρίσκεται στο κέντρο της περιφέρειας Εμίλια-Ρομάνια και οριοθετείται ανατολικά από την επαρχία της Ραβέννας, ενώ η επαρχία της Φερράρα βρίσκεται στα βόρεια και η επαρχία Μόντενα βρίσκεται στα δυτικά. Στα νότια βρίσκεται η Μητροπολιτική Πόλη της Φλωρεντίας, η επαρχία Πράτο και η επαρχία Πιστόια στην περιοχή της Τοσκάνης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Codici delle città metropolitane al 1° gennaio 2017». *www.istat.it* (στα Ιταλικά). 23 Δεκεμβρίου 2016.
2. ↑  «Demographic Balance for the year 2017 (provisional data)». Istat. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Ιουλίου 2018. Ανακτήθηκε στις 4 Νοεμβρίου 2017.
Ο **καπουτσίνο** είναι ένα ρόφημα ιταλικής προέλευσης που αποτελείται από καφέ εσπρέσο και γάλα σε μορφή αφρού.

Στην Ιταλία, στη χώρα που είναι πιο διαδεδομένος, παραδοσιακά καταναλώνεται το πρωί, στο πρωινό ή μετά, ποτέ όμως κατά τη διάρκεια των γευμάτων.

Ιστορία
-------

Το όνομα αντιπροσωπεύει την καφέ ενδυμασία των καπουτσίνων. Φαίνεται πως η ιδέα του καπουτσίνο ήταν μια βιεννέζικη προετοιμασία του λεγόμενου Καπουτσίνερ, με βάση τον καφέ, σαντιγί και άλλα συστατικά, δοκιμασμένη από το τέλος του 18ου  αιώνα, στη συνέχεια προσαρμοσμένη στα εδάφη της Τεργέστης και στις άλλες ιταλοαυστροουγγρικές κτήσεις. Η διάδοση του ιταλικού καπουτσίνο μπορεί να χρονολογηθεί στα πρώτα 30 χρόνια του 20ου αιώνα.

Οι μηχανές εσπρέσσο, απαραίτητες για το χαρακτηριστικό αποτέλεσμα του καπουτσίνο, εξαπλώθηκαν μόλις από τα πρώτα χρόνια του 20ου αιώνα, με το πρώτο δίπλωμα ευρεσιτεχνίας που εκδόθηκε από τον Λουίτζι Μπέτζερα το 1901.

Προετοιμασία
------------

Συνήθως πίνεται γλυκός, συχνά συνοδεύεται από κρουασάν ή άλλα προϊόντα αρτοποιίας ή ζαχαροπλαστικής. Ο καπουτσίνο αποτελείται συνήθως από περίπου 125 ml γάλα και 25 ml καφέ. Ο αφρός (ή, καλύτερα, κρέμα) πρέπει να είναι ευπαρουσίαστος και σε άφθονη ποσότητα. Μερικές φορές, για να ολοκληρωθεί, προστίθεται κακάο ή κανέλα σε σκόνη.

Υπάρχουν πολλές παραλλαγές στον κόσμο. Στην Ιταλία, οι κύριες είναι o καπουτσίνο σκούρο και o καπουτσίνο κιάρο. Τον τελευταίο καιρό, για την ενίσχυση της αισθητικής του καπουτσίνο, υπάρχουν και οι σύγχρονες τεχνικές της *τέχνης του καφέ* ή *του γάλακτος*, με τις οποίες μπορούμε να τον διακοσμήσουμε, χρησιμοποιώντας σχέδια που γίνονται με την κανάτα του γάλακτος ή χειρωνακτικά εργαλεία.
Ο Περσέας μάχεται τον Κήτο. Αγγειογραφεία σε κορινθιακό αγγείο.Στην ελληνική γλώσσα, η λέξη "κήτος" (αρχαία ελληνική: κῆτος) υποδηλώνει ένα τεράστιο ψάρι ή ένα θαλάσσιο τέρας. Τα θαλάσσια τέρατα σκοτώθηκαν από τους μεγάλους ήρωες των αρχαίων Ελλήνων, Περσέα και Ηρακλή, που καθένα αναφέρεται ως "κήτος" στις αρχαίες ελληνικές πηγές. Το όνομα του μυθολογικού τέρατος Κήτος προέρχεται από τη λέξη "κῆτος", όπως επίσης και το όνομα του αστερισμού (Cetus).

Όταν η βασίλισσα Κασσιέπεια καυχήθηκε ότι η κόρη της Ανδρομέδα, ήταν πιο όμορφη από τις Νηρηίδες, η ασέβειά της αυτή προκάλεσε την οργή του Ποσειδώνα, ο οποίος έστειλε το Κήτος, ένα θαλάσσιο τέρας, να επιτεθεί στην Αιθιοπία. Ο μάντης τότε είπε στο βασιλιά Κηφέα και στην Κασσιέπεια να θυσιάσουν την Ανδρομέδα στο Κήτος. Αλυσόδεσαν λοιπόν τη πριγκίπισσα σε ένα βράχο κοντά στον ωκεανό, για να την καταβροχθίσει το τέρας. Ο Περσέας είδε την Ανδρομέδα αλυσοδεμένη στο βράχο και έμαθε το κακό που την είχε βρει. Όταν το Κήτος αναδύθηκε από τον ωκεανό για να καταβροχθίσει την Ανδρομέδα, ο Περσέας κατάφερε να το σκοτώσει. Κατά μία εκδοχή, ο Περσέας βύθισε το σπαθί του στην πλάτη του τέρατος. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή, ο Περσέας χρησιμοποίησε το κεφάλι της Μέδουσας και πέτρωσε το Κήτος.

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Κήτος (μυθολογία)** |

1. ↑  "κῆτος" στο Liddell H.G. & Scott R. (1940), A Greek-English Lexicon. Revised and augmented throughout by H.S. Jones and R. McKenzie, Oxford: Clarendon Press.
2. ↑  Για τον Περσέα: Απολλόδωρος (ψευδο), *Βιβλιοθήκη* Β', 4,3. Για τον Ηρακλή: Όμηρος, *Ιλιάδα*, Φ 441 και Απολλόδωρος (ψευδο), *Βιβλιοθήκη* Β', 5,9.
Argostoli Napier gazebo
Ο **κήπος του Νάπιερ** είναι ένα πάρκο που βρίσκεται κοντά στην κεντρική πλατεία του Αργοστολίου (πρωτεύουσα της Κεφαλονιάς). 

Δημιουργήθηκε επί Αγγλοκρατίας στις αρχές του 19ου αιώνα, παίρνοντας το όνομα του από τον τοποτηρητή της Κεφαλονιάς Κάρολο Τζέιμς Νάπιερ, ως ένας χώρος για να παίζουν τα παιδιά του. Σύμφωνα με τα στοιχεία της εποχής, στην περιοχή που τότε λεγόταν "Κουτούπι", υπήρχε ένα αμπέλι, σε έκταση που ανήκε στον Πέτρο Βαλσαμάκη. Από αυτόν αγόρασε ο Νάπιερ το κτήμα και το μετέτρεψε σε υπερυψωμένο πάρκο, που έμεινε γνωστό ως «Κήπος του Νάπιερ» και παρέμεινε στην κατοχή της οικογένειας ως το 1905. Τότε, το Νοέμβριο του 1905 ο Δήμος Αργοστολίου κατόρθωσε να τον αποκτήσει και να τον μετατρέψει σε δημοτικό άλσος της πόλης όπου λειτουργούσε σαν χώρος αναψυχής και ψυχαγωγίας όπως παραμένει έως σήμερα. 

Για τη φύτευση, την κατασκευή περιπτέρου, την τοποθέτηση καθισμάτων και υδραγωγών σωλήνων, την κατασκευή της προτομής του Napier, τη διαμόρφωση του εδάφους και τις δαπάνες μεταβίβασης κατεβλήθη από τον Δήμο το ποσό των 45.542 δρχ. Το ίδιο έτος διαμορφώθηκε και η οδός Napier. Η προτομή του Νάπιερ δημιουργήθηκε το 1906 από τον γλύπτη Ιωάννη Κόκκινο, υπέστη όμως σοβαρές ζημιές και βανδαλισμούς κατά την Γερμανική Κατοχή. Ακολούθησαν οι σεισμοί, η εγκατάλειψη του Κήπου και επί Δημαρχίας Γερασίμου Φόρτε πραγματοποιήθηκε (2003-2004) η ανάπλαση του ιστορικού Κήπου με χρηματοδότηση από το Γ’ Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης. Μετά από μακρό διάστημα εγκατάλειψης, σήμερα το πάρκο ανακατασκευάστηκε για να αποκτήσει μεγάλο μέρος της παλιάς του αίγλης με τις βόλτες και το γραφικό κεντράκι που υπήρχε μέσα σε αυτό, κυρίως προσεισμικά. 

Περπατώντας στα γουλόστρωτα μονοπάτια του ολόφυτου πάρκου με διαμορφωμένα μονοπάτια και χώρους εκδηλώσεων, ο επισκέπτης μπορεί να δει το Ηρώο του Αργοστολίου, την προτομή του ιδρυτή του κήπου και ένα κιόσκι, φτιαγμένο σήμερα όπως το αρχικό. Ο Κήπος του Νάπιερ μένει ανοιχτός και μετά την δύση του ηλίου, γιατί ο φωτισμός είναι υπεραρκετός. Ο Κήπος καλλωπίστηκε με διάφορα φυτά, τοποθετήθηκαν καινούργια παγκάκια και σε δέκα σημεία του στήθηκαν πινακίδες με δίγλωσσα ιστορικά κείμενα και πλούσιο φωτογραφικό υλικό για να ξεναγούν και να πληροφορούν τον επισκέπτη. Κοντά στον Κήπο του Napier βρίσκεται το Αρχοντικό των Γκεντιλίνη-Κοσμετάτου και αυτό του Βρεττού. Μέσα στον Κήπο υπάρχει μνημείο,έργο του γλύπτη Γ. Μπονάνου, που στήθηκε το 1927 και είναι αφιερωμένο στους Κεφαλονίτες πεσόντες των πολέμων της περιόδου 1912-1922.

Πηγές
-----


 Αρχειοθετήθηκε 2015-04-02 στο Wayback Machine.
Τα **κανάλια του Άμστερνταμ**, της πρωτεύουσας της Ολλανδίας, έχουν μήκος άνω των 100 χλμ (62 μίλια), περίπου 90 νησιά και 1.500 γέφυρες. Τα τρία κύρια κανάλια (Χέρενγκραχτ, Πρίνσενγκραχτ και Κάιζεργκραχτ), που σκάφτηκαν τον 17ο αιώνα κατά την ολλανδική χρυσή εποχή, σχηματίζουν ομόκεντρες ζώνες γύρω από την πόλη, γνωστή ως Γκραχτενγκόρντελ. Όλη η περιοχή με τα κανάλια του 17ου αιώνα, συμπεριλαμβανομένων των Πρίνσενγκραχτ, Κάιζεργκραχτ, Χέρενγκραχτ και Γιορντάν μπήκαν το 2010 στην λίστα με τα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, συμβάλλοντας έτσι στην φήμη του Άμστερνταμ ως "Βενετίας του Βορρά".

Ιστορία
-------

Πολλοί τουρίστες ξεναγούνται στο Άμστερνταμ κάνοντας κρουαζιέρα στα κανάλια (2015)
Η δημιουργία και λειτουργία των καναλιών στο Άμστερνταμ αποτελούν την επιτυχή έκβαση του πολεοδομικού σχεδιασμού της πόλης. Στις αρχές του 17ου αιώνα, με την αύξηση της μετανάστευσης, συντάχθηκε ένα ολοκληρωμένο σχέδιο πόλης σύμφωνα με το οποίο σχηματίστηκαν τέσσερα ομόκεντρα κυκλικά κανάλια που κατέληγαν στην αποβάθρα IJ. Αυτό το σχήμα είναι γνωστό ως Γκραχτενγκόρντελ ενώ τρία από τα κανάλια προορίζονται για οικιστική χρήση (Χέρενγκραχτ, Κάιζεργκραχτ; Χέρενγκραχτ) και το τέταρτο, εξωτερικό κανάλι, το Σίνγκελγκραχτ, προορίζεται για λόγους άμυνας κα διαχείρισης των υδάτων. Το σχέδιο πόλης προέβλεπε επίσης την διασύνδεση των καναλιών μέσω ακτίνων, ένα σύνολο παράλληλων καναλιών στην περιοχή Γιορντάν (κυρίως για την μεταφορά εμπορευμάτων, όπως μπίρας); την μετατροπή του υπάρχοντος εντός της πόλης καναλιού Σίνγκελ από την χρήση του για αμυντικούς σκοπούς σε οικιστική και εμπορική χρήση, το χτίσιμο περισσότερων από εκατό γεφυρών. Ο αμυντικός σκοπός του καναλιού Νασάου εξυπηρετήθηκε από τάφρους και χωματώσεις, με πύλες στα σημεία διέλευσης αλλά όχι με τείχιση.

Η κατασκευή πραγματοποιήθηκε από τα δυτικά προς τα ανατολικά, σε όλο το πλάτος της διάταξης, σαν ένας γιγάντιος υαλοκαθαριστήρας, όπως τον ονομάζει ο ιστορικός Γκερτ Μακ - όχι από το κέντρο προς τα προάστια, όπως παρουσιάζεται στους λαϊκούς μύθους. Η κατασκευή του βορειοδυτικού τομέα ξεκίνησε το 1613 και ολοκληρώθηκε γύρω στο 1625. Το 1664 ξεκίνησε η κατασκευή του νότιου τομέα. Το ανατολικό τμήμα του ομόκεντρου καναλιού, που καλύπτει την περιοχή από τον ποταμό Άμστελ μέχρι τον κόλπο IJ, δεν υλοποιήθηκε επί μεγάλο χρονικό διάστημα. Στους επόμενους αιώνες, η γη χρησιμοποιήθηκε κυρίως ως πάρκο, βοτανικός κήπος, γηροκομείο, θέατρο και άλλες δημόσιες εγκαταστάσεις - αλλά και ως πλωτοί δρόμοι.

* Χάρτης του Άμστερνταμ και των καναλιών του (1662).Χάρτης του Άμστερνταμ και των καναλιών του (1662).
* Η εκκλησία Βέστερκερκ (π. 1660)Η εκκλησία Βέστερκερκ (π. 1660)
* Κανάλι στο Άμστερνταμ (β΄μισό του 17ου αι.)Κανάλι στο Άμστερνταμ (β΄μισό του 17ου αι.)
* Θέα στο Χέρενγκραχτ (π. 1670)Θέα στο Χέρενγκραχτ (π. 1670)
* ΣίνγκελΣίνγκελ
* Το ΧέρενγκραχτΤο Χέρενγκραχτ
* Το ΚάιζεργκραχτΤο Κάιζεργκραχτ
* Το ΠρίνσενγκραχτΤο Πρίνσενγκραχτ

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Canals in Amsterdam στο Wikimedia Commons
Το **Μαυσωλείο του Αμπντούλ Καντίρ Γκιλανί** (στα αραβικά: **الـحَـضـرة الـقَـادريّـة‎**, με λατινικούς χαρακτήρες: **Ḥaḍrat al-Qādiriyyah**) βρίσκεται στη Βαγδάτη, στην ανατολική όχθη του ποταμού Τίγρη, στη περιοχή al-Rusafa, δίπλα στην Πύλη al-Sheikh. Είναι αφιερωμένο στον ιδρυτή του Τάγματος Qadiriyya Sufi, Αμπντούλ- Καντιρ Γκιλανί. 

Πρόκειται για ισλαμικό θρησκευτικό σύμπλεγμα που είναι χτισμένο γύρω από την Πλατεία Kilani και αποτελείται από τζαμί, μαυσωλείο και τη Βιβλιοθήκη Κουαντιρίγια, η οποία φιλοξενεί σπάνια παλαιά βιβλία σχετικά με τις Ισλαμικές Σπουδές. 

Στη διάρκεια της βασιλείας του Σάχη Ισμαήλ του Α’ Ismail I, της δυναστείας των Σαφαβιδών, στις αρχές του 16ου αιώνα, το ιερό του Γκιλανί καταστράφηκε. Το 1535 ο Σουλτάνος Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής έχτισε πάνω από το ιερό ένα τρούλο, που διατηρείται μέχρι και σήμερα.

Στις 28 Μαΐου 2007 στο Μαυσωλείο του Αμπντούλ Καντίρ Γκιλανί έγινε τρομοκρατική επίθεση με αυτοκίνητο που μετέφερε εκρηκτικά, με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους τουλάχιστον 24 άτομα και να τραυματιστούν 68 και να προκληθούν μεγάλες ζημιές στο ιερό και στο τζαμί.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑  Al-Ghunya li-talibi tariq al-haqq wa al-din (Sufficient provision for seekers of the path of truth and religion), parts one and two in Arabic, Al-Qadir, Abd and Al-Gilani. Dar Al-Hurya, Baghdad, Iraq, (1988)
3. ↑
4. ↑  Duri, A. A. Baghdad, The Encyclopaedia of Islam. Vol. I. σελ. 903.
5. ↑  Braune, W. Abd al-Kadir al-Djilani. The Encyclopaedia of Islam. Vol. I. σελ. 70.
Η **Κάτω Παναγιά** (τουρκικά: Ciftlik) ήταν ένα αμιγώς ελληνικό κεφαλοχώρι στη Δυτική Μικρά Ασία, στη χερσόνησο της Ερυθραίας, σε απόσταση μόλις 2 χιλιομέτρων περίπου από τον Τσεσμέ, ακριβώς απέναντι από τη Χίο. Η σημερινή της ονομασία στην τουρκική γλώσσα είναι *Τσιφτλίκ* και τις τελευταίες δυο δεκαετίες γνωρίζει έντονη τουριστική ανάπτυξη.

Ιστορικά στοιχεία
-----------------

Κατοικήθηκε το 1720 από γεωργούς, που είχαν έρθει από τα κοντινά νησιά και κυρίως από τη Χίο. Στις αρχές του 1800 μετοίκησαν κάτοικοι από τη Θεσσαλία και ο πληθυσμός αυξήθηκε σημαντικά. Ο οικισμός κτίστηκε στην παραλία. Βόρεια και νότια υπήρχαν καλλιεργήσιμες κοιλάδες και λόφοι με αμπελώνες μέχρι την παραλία. Η επωνυμία Κάτω Παναγιά δόθηκε στην κωμόπολη από το κατηφορικό έδαφος που είχε και από το ναό της Θεοτόκου που υπήρχε κτισμένος εκεί. Τουρκικός πληθυσμός δεν υπήρχε στο χωριό, πέραν από τους διοικητικούς υπαλλήλους. 

Οι ασχολίες των κατοίκων ήταν κυρίως γεωργικές. Το βασικότερο προϊόν του τόπου ήταν η σταφίδα. Μετά έρχονταν τα καπνά, τα σιτηρά και πολλά σύκα. 

Τα σχολεία ήταν μεγάλα για τα δεδομένα της εποχής. Υπήρχαν και πνευματικοί σύλλογοι, με κυριότερο τον Σύλλογο "ΑΡΓΕΝΟΝ", όπου δίνονταν θεατρικές παραστάσεις.

Το 1914 οι κάτοικοι της Κάτω Παναγιάς, όπως και όλης της Ερυθραίας, εκδιώκονται από τις οικίες τους, για να επιστρέφουν οι περισσότεροι το 1919, με την κατάληψη της Δυτικής Μικράς Ασίας από τον Ελληνικό Στρατό. Κατά την προέλαση του τουρκικού στρατού το 1922 και ενώ, λόγω της άμεσης γειτνίασης με τη Χίο, θα μπορούσαν να εξασφαλίσουν εύκολη διαφυγή, οι περισσότεροι κάτοικοι παρέμειναν στις εστίες τους, υποτιμώντας προφανώς την έκταση των αντιποίνων που τους περίμενε. Αν και δεν υπάρχουν επίσημα στοιχεία, περί τους 800 κατοίκους βρήκαν τραγικό θάνατο. Οι υπόλοιποι κάτοικοι, κυρίως γυναικόπαιδα και ηλικιωμένοι μεταφέρθηκαν στην Ελλάδα σε διάφορες περιοχές (Χίο, Αττική κλπ), ενώ το 1924 ένας συμπαγής πυρήνας μεταφέρθηκε στην περιοχή της Κυλλήνης, δημιουργώντας την ομώνυμη κοινότητα της Κάτω Παναγιάς.

Στην Κάτω Παναγιά γεννήθηκε ο Μιχαήλ Χατζηαθανασίου (1880/81 - 1948), εκκλησιαστικός συνθέτης και καθηγητής στη σχολή της Χάλκης.
Στην Κάτω Παναγιά της επαρχίας Κρήνης, γεννήθηκε ο Μητροπολίτης Σερρών Αθανάσιος Πιπέρας (1876-1909).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανεστίδης, Θεοχάρης (2004). «Ανέκδοτες συνθέσεις του Μιχαήλ Χατζηαθανασίου». *Δελτίο Εταιρείας Μελέτης της καθ' ημάς Ανατολής*. τόμος Α΄. Αθήνα. σελ. 289.