recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Νικολά Σαρλ Σερένζ** (γαλλ. *Nicolas Charles Seringe*, 3 Δεκεμβρίου 1776 – 29 Δεκεμβρίου 1858) ήταν Γάλλος ιατρός χειρουργός και βοτανολόγος.

Ο Σερένζ γεννήθηκε στο Λονζυμώ, σήμερα νότιο προάστιο των Παρισίων. Σπούδασε ιατρική στο Παρίσι και κατόπιν υπηρέτησε ως στρατιωτικός χειρουργός, ιδιότητα με την οποία συμμετείχε στην εκστρατεία κατά της Γερμανίας υπό τον στρατηγό Μορώ (1763-1813). Στη συνέχεια αποστρατεύθηκε και εγκαταστάθηκε στη Βέρνη, όπου αναπτύχθηκε το ενδιαφέρον του για τη βοτανική. Από το 1801 μέχρι το 1820 δίδαξε στη Βέρνη και ακολούθως στη Γενεύη (1820-1830). Το 1830 διορίσθηκε διευθυντής του «Κήπου Φυτών της Λυών» (*Jardin de Plantes de Lyon*) και από το 1834 δίδασκε μαθήματα στο Πανεπιστήμιο της Λυών.

Ανάμεσα στα έργα του συγκαταλέγονται μια μονογραφία του 1815 με θέμα τα είδη ιτιάς που είναι ιθαγενή της Ελβετίας, μια πραγματεία με θέμα τα δημητριακά της Ελβετίας (τίτλος *Monographie des céréales de la Suisse*, 1818) και μια εργασία για τα δημητριακά της Ευρώπης γενικότερα (*Descriptions et figures des céréales européennes*, 1841). Στο γένος φυτού *Seringia* έχει δοθεί το όνομα του προς τιμή του.

Η πρότυπη συντομογραφία **Ser.** χρησιμοποιείται διεθνώς για να υποδηλώσει τον Νικολά Σαρλ Σερένζ σε επιστημονικές αναφορές βοτανικών ονομασιών. Ο Σερένζ ήταν μέλος σε αρκετές επιστημονικές εταιρείες, όπως στη «Λινναία Εταιρεία» της Λυών, της οποίας υπήρξε ιδρυτικό μέλος.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  Dominique Saint-Pierre: «Dictionnaire historique des Académiciens de Lyon» (Γαλλικά) Académie des sciences, belles-lettres et arts de Lyon. Λυών. Μάρτιος 2017. σελ. 1369. ISBN-13 978-2-9559433-0-4.
2. 1 2  (Ιταλικά) *www.accademiadellescienze.it*. nicolas-charles-seringe. Ανακτήθηκε στις 1  Δεκεμβρίου 2020.
3. ↑  «Annuaire prosopographique : la France savante» 100089. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
4. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. data.bnf.fr/ark:/12148/cb10609362r. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
5. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. Ανακτήθηκε στις 24  Ιουνίου 2015.
6. 1 2  BHL Taxonomic literature: a selective guide to botanical publications
7. ↑  International Plant Names Index (IPNI): «Ser.»

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 64784906
* **ΕΒΕ**: 232420
* LCCN: nr00028854
* ISNI: 0000 0001 2136 8996
* GND: 11746693X
* SUDOC: 095603549
* BNF: cb10609362r (data)
* Botanist: Ser.
* BNE: XX1437542

 |

 |
Το **Μεγάλο Φασιστικό Συμβούλιο** (Ιταλικά: **Gran consiglio del fascismo**), που ιδρύθηκε, ανεπίσημα, το Δεκέμβριο του 1922, ήταν το ανώτατο όργανο του Ιταλικού Εθνικού Φασιστικού Κόμματος και, αργότερα, το ανώτατο συνταγματικό όργανο του Βασιλείου της Ιταλίας. Οι συνεδριάσεις του πραγματοποιούνταν κεκλεισμένων των θυρών συνήθως στο Palazzo Venezia της Ρώμης, έδρα του από τον Ιούνιο του 1923. Η πρώτη συνεδρίαση του οργάνου αυτού έλαβε χώρα στις 12 Ιανουαρίου του 1923. Σταδιακά το Συμβούλιο απώλεσε την ισχύ του, καθώς ο Μπενίτο Μουσολίνι, έως και την εμπλοκή της Ιταλίας στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, συγκέντρωσε όλες τις εξουσίες στα χέρια του. Η τελευταία του συνεδρίαση έγινε το απόγευμα της 24 Ιουλίου 1943 και η απόφαση που λήφθηκε σχετιζόταν με την καθαίρεση του Μουσολίνι, την κατάργηση του καθεστώτος και τη σύλληψή του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Μεγάλο συμβούλιο φασισμού,σε Treccani.it – Enciclopedie σε απευθείας σύνδεση,Istituto dell'Enciclopedia Italiana
2. ↑  Αυτή η ημερήσια διάταξη και αυτή που εγκρίθηκε κατά τη συνεδρίαση της 13ης Φεβρουαρίου 1923 σχετικά με το ασυμβίβαστο μεταξύ της ιδιότητας μέλους του P.N.F. και της ιδιότητας μέλους του Freemasonry,ήταν τα μόνα ψηφίσματα που το Μεγάλο Συμβούλιο δεν έλαβε ομόφωνα (Cf. G. Candeloro, Ιστορία της Σύγχρονης Ιταλίας: Ο φασισμός και οι πόλεμοι του, τόμος 9, Συντάκτης Feltrinelli, 1993)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 210170257
* SUDOC: 104226730

 |

 |
Ο **Μαξιμίλιαν Εμάνουελ Αϊνμίλερ** (*Maximilian Emanuel Ainmiller*, 14 Φεβρουαρίου 1807 – 9 Δεκεμβρίου 1870) ήταν Γερμανός ζωγράφος γεννημένος στο Μόναχο, που ειδικεύθηκε στην τέχνη της υαλογραφίας (βιτρώ), θεωρούμενος ως θεμελιωτής της σύγχρονης υαλογραφίας.

Υπό την καθοδήγηση του Φρίντριχ Βίλχελμ φον Γκέρτνερ, διευθυντή της βασιλικής Porzellan Manufaktur Nymphenburg, ο Αϊνμίλερ σπούδασε την υαλογραφία τόσο ως μηχανική διαδικασία όσο και ως τέχνη, στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Μονάχου.

Τα πρώτα δείγματα της καλλιτεχνικής παραγωγής του Αϊνμίλερ βρίσκονται στον καθεδρικό ναό του Ρέγκενσμπουργκ (Ρατισβόνης). Επιπλέον, με λίγες εξαιρέσεις, όλες οι υαλογραφίες στον καθεδρικό ναό της Γλασκώβης είναι δικές του δημιουργίες. Δείγματα της δουλειάς του μπορεί επίσης να δει κάποιος στον Ναό του Αγίου Παύλου στο Λονδίνο και στον Καθεδρικό Ναό της Κολωνίας, αλλά φιλοτέχνησε και παραστάσεις των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου σε παράθυρα του Βατικανού.

«Ο γάμος του Γουλιέλμου Ε΄ και της Ρενάτας της Λωρραίνης», πίνακας του Μ.Ε. Αϊνμίλερ (1854)
Ο Αϊνμίλερ είχε επίσης καλές επιδόσεις στην ελαιογραφία, ιδίως με θέμα εσωτερικά κτηρίων: οι απεικονίσεις του Βασιλικού Παρεκκλησίου στο Κάστρο του Ουίντσορ και του Αββαείου του Ουέστμινστερ έχουν γίνει αντικείμενο θαυμασμού, με τη δεύτερη να εκτίθεται στη Νέα Πινακοθήκη του Μονάχου.

Ο Μαξ Αϊνμίλερ πέθανε στο Μόναχο σε ηλικία 63 ετών και έχει ταφεί στο Παλαιό Νότιο Κοιμητήριο της πόλεως. Μία οδός στο Σβάμπινχ του Μονάχου, η Ainmillerstrasse, φέρει το όνομά του.

Ο Αϊνμίλερ υπήρξε μέντορας πολλών αξιόλογων ζωγράφων. Εγγονοί του, από την κόρη του τη Μαρίε, ήταν ο θεατρικός συγγραφέας Μαξ Νηλ και ο συνθέτης Χάινριλ Νηλ, που γεννήθηκε δυο μήνες πριν από τον θάνατο του παππού του.

Πηγές
-----

* Το λήμμα «Αϊνμίλλερ Μαξιμιλιανός Εμμανουήλ» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 2, σελ. 805
* Το παρόν λήμμα ενσωματώνει κείμενο από έκδοση που είναι πλέον κοινό κτήμα: Chisholm, Hugh, επιμ.. (1911) «Ainmuller, Maximilian Emmanuel» *Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάννικα* (11η έκδοση) Cambridge University Press

Παραπομπές
----------

1. ↑  διάφοροι συγγραφείς: «Энциклопедический словарь» (Ρωσικά) Brockhaus–Efron. Αγία Πετρούπολη. 1907.
2. ↑  «Artists of the World Online» (Γερμανικά, Αγγλικά) K. G. Saur Verlag, Walter de Gruyter. Βερολίνο. 2009. 10020391.
3. ↑  «Artists of the World Online» (Γερμανικά, Αγγλικά) K. G. Saur Verlag, Walter de Gruyter. Βερολίνο. 2009. 20000697.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 759051
* **Europeana**: agent/base/153890
* ISNI: 0000 0000 6674 3844
* GND: 116257520
* SUDOC: 249017164
* ULAN: 500006192
* RKD: 744

 |

 |
Το **Μεγάλο τείχος της Αιγύπτου** ήταν μία δοξασία που είχε επικρατήσει στον αρχαίο κόσμο ότι κάποιος Φαραώ είχε χτίσει ένα μεγάλο τείχος από την Ελ Φαράνα στη Χερσόνησο του Σινά μέχρι την Ηλιούπολις ή από τη Μεσόγειο έως την Ερυθρά Θάλασσα. Η δοξασία αυτή διατηρήθηκε έως την αραβική κατάκτηση της Αιγύπτου. Ταυτίζεται μερικές φορές με την τοποθεσία της Εβραϊκής βίβλου Σιούρ.

Στην πραγματικότητα ο Φαραώ Αμνεμχάτ έχτισε μία σειρά από φρούρια κατά μήκος των συνόρων της χώρας με την Ασία από όπου βγήκε η δοξασία. Τα φρούρια ήταν αρχικά με πλίνθους, ψηλά με διπλούς τοίχους και κοντά το ένα στο άλλο που έδιναν την εντύπωση τείχους. Ένα από τα φρούρια αυτά είναι το Κετάμ το οποίο αναφέρεται στην Αγία Γραφή, εκεί έκαναν στάση οι Ισραηλίτες κατά την έξοδο τους από την Αίγυπτο.

Παρόμοια σειρά από φρούρια είχαν χτιστεί στα σύνορα με τη Νουβία από τον Φαραώ Σνοσέρτ Γ΄.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  touregypt, Construction in Ancient Egypt by The Egyptian Government
2. 1 2  biblehub, Etham
3. ↑  Gerald Massey , Ancient Egypt The Light of the World: Vol. 1 and 2[*νεκρός σύνδεσμος*], από τα Google Books
**Μεταφορικό ισοδύναμο** ονομάζεται στην Ελλάδα, μέτρο επιδότησης του μεταφορικού κόστους για τους κατοίκους των νησιών. Με το μέτρο αυτό επιδιώκεται να γίνει εξισωθεί το κόστος μεταφοράς με μέσα μαζικής μεταφοράς προς και από νησιά, με αυτό που θα ίσχυε σε μεταφορές ίδιας απόστασης στην ξηρά.

Το μέτρο θεσμοθετήθηκε τον Ιούλιο του 2018, οπότε ίσχυσε πιλοτικά για 49 νησιά για το κόστος των ακτοπλοϊκών μεταφορών. Επεκτάθηκε και από την 1η Ιανουαρίου 2020 θα ισχύει για όλα τα νησιά και για τη μεταφορά καυσίμων και στις 20 Μαΐου 2019 περιλήφθηκαν εκτός από τις ακτοπλοϊκές και οι αεροπορικές μεταφορές.

Το μέτρο ισχύει και για νησιώτες ως πρόσωπα, αλλά και για επιχειρήσεις. Ο υπολογισμός της επιδότησης γίνεται σύμφωνα με τον Ν. 4551/2018 «Μηχανισμός εφαρμογής, κρατική εποπτεία, γενικοί όροι υλοποίησης του Μεταφορικού Ισοδυνάμου (Μ.Ι.) και άλλες διατάξεις» (ΦΕΚ Α’ 116).

Ορολογία
--------

* Μ.Α.Ν. Μοναδικός Αριθμός Νησιώτη (ο αριθμός που λαμβάνει κάθε δικαιούχος που διαμένει σε νησί μετά από αίτησή του)
* Α.ΝΗ.ΚΟ. Αντιστάθισμα Νησιωτικού Κόστους (η ενίσχυση)

Αναφορές
--------

1. ↑  Μεταφορικό ισοδύναμο Αρχειοθετήθηκε 2019-07-06 στο Wayback Machine. επίσημη ιστοσελίδα
2. ↑  Ο τρόπος λειτουργίας του Μεταφορικού Ισοδύναμου βήμα-βήμα Αρχειοθετήθηκε 2019-07-07 στο Wayback Machine. 17/1/19, politischios.gr
3. ↑  Επεκτείνεται και στις αεροπορικές μεταφορές το Μεταφορικό Ισοδύναμο, 20 Μαΐου 2019, in.gr
Η πόλη **Ντιμάλ** (αλβανικά: Dimal‎) πρώην Ούρα Βαϊγκουρόρε (αλβανικά: Ura Vajgurore‎) είναι δήμος στον νομό του Μπεράτ, στην κεντρική Αλβανία. Δημιουργήθηκε κατά τη μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης το 2015 με τη συγχώνευση των πρώην δήμων Τσουκαλάτ, Κουτάλι, Πόσνια και Ντιμάλ, που έγιναν δημοτικές ενότητες. Η έδρα του δήμου είναι η πόλη Ντιμάλ. Ο συνολικός πληθυσμός ανέρχεται σε 27.295 (απογραφή 2011), και η συνολική έκταση 156.56 χλμ.2. Ο πληθυσμός του πρώην δήμου κατά την απογραφή του 2011 ήταν 7.232 κάτοικοι.

Ιστορία
-------

Παλιά γέφυρα της Γκόριτσα
Ερείπια παρόμοια με την παλιά γέφυρα της Γκόριτσα στο Μπεράτ πιστοποιούν την ύπαρξη κατοίκων από τα πρώιμα χρόνια στην περιοχή που μεταγενέστερα δημιουργήθηκε η πόλη. Η σύγχρονη πόλη έχει τις ρίζες της σε μετακινήσεις κατοίκων από κοντινά χωριά τα τελευταία 100 χρόνια. Το κτίσιμο των γεφυρών σηματοδότησε τη συνέχεια στην ιστορία της πόλης. Γνωστή με διάφορα ονόματα, όπως «Γέφυρα του Χασάν Μπέη», το σύγχρονο όνομα προέρχεται από μια γέφυρα από τσιμέντο και σίδηρο που πιστεύεται ότι κατασκευάστηκε από τους Ιταλούς ως υποδομή για αγωγούς πετρελαίου που συνδέουν την Κούτσοβα με τον Αυλώνα. Οι κάτοικοι την ονομάζουν «παλιά γέφυρα». Σήμερα είναι μια μικρή πόλη, γνωστή ως σταυροδρόμι μεταξύ Μπεράτ και Κούτσοβα.

Γεωγραφία
---------

Η πόλη βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Οσούμ, στους πρόποδες χαμηλών βουνών.

Δημογραφικά στοιχεία
--------------------

Ο πληθυσμός αποτελείται από ένα μείγμα μεταξύ ντόπιων, με κυρίως ορθόδοξα επώνυμα, με μετανάστες από τη δεκαετία του 1960 που προέρχονται από χωριά κοντά στο Μπεράτ. Η πόλη η οποία έχει κυρίως άτομα νεανικής ηλικίας και μεσήλικες, όπως και άλλες αλβανικές κοινότητες που βρίσκονται σε μεταβατικό στάδιο, έχει αντιμετωπίσει αύξηση της εξωτερικής και της εσωτερικής μετανάστευσης και της μετανάστευσης ανθρώπων από τα ορεινά χωριά του Μπεράτ. Η οικονομία της χαρακτηρίζεται μακροχρόνια από την εξόρυξη επιφανειακών λίθων και πρόσφατα από την επεξεργασία κοκκωδών πετρωμάτων και ασβέστη. Οι κυριότερες δραστηριότητες είναι το εμπόριο και οι μεταφορές.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Νόμος 115/2014» (PDF). *www.reformaterritoriale.al*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 24 Σεπτεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 7 Ιουνίου 2019.
2. ↑  «Διαδραστικός χάρτης διοικητικής μεταρρύθμισης». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Ιανουαρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 7 Ιουνίου 2019.
3. ↑  «Αποτελέσματα απογραφής 2011» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 3 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 7 Ιουνίου 2019.
4. ↑  Nagel, Thomas (1990). *Albania*. UK: Nagel Publishers. σελ. 136. ISBN 9782826308270.
Ο **Μιχάλης Χριστογιώργος** (1912-29 Δεκεμβρίου 2008) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής της ΕΔΑ, από το 1958 ως το 1961.

Δράση
-----

Γεννήθηκε στο Καλέντζι Ιωαννίνων. Σπούδασε στη Νομική Σχολή και δικηγόρησε στα Γιάννενα. Έγινε μέλος του ΕΑΜ το 1942 και το 1946 ανέλαβε υπεύθυνος στην εφημερίδα "Αγωνιστής". Για τα άρθρα του και για την αντιστασιακή του δράση καταδικάστηκε σε φυλάκιση και και εξορία, ως το 1952. Μετά την αποφυλάκισή του ανέλαβε γραμματέας της Νομαρχιακής Επιτροπής Ιωαννίνων της ΕΔΑ. Εξελέγη βουλευτής Ιωαννίνων στις εκλογές που διεξήχθησαν το 1958. 

Την περίοδο της χούντας εξορίστηκε στη Γυάρο και στη Λέρο. Έπειτα από την πτώση της χούντας ήταν υποψήφιος βουλευτής ξανά με την ΕΔΑ και με το ΚΚΕ Εσωτερικού, συνολικά 4 φορές. Την περίοδο εκείνη (1974-81) βοήθησε πολλούς πολιτικούς πρόσφυγες να επιστρέψουν στην Ελλάδα.

Κηδεύτηκε στις 30 Δεκεμβρίου 2008.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Πέθανε ο πρώην βουλευτής της ΕΔΑ Μιχ. Χριστογιώργος, Ελευθεροτυπία, 30/12/2008.
2. ↑  Ανακοίνωση ΣΥΝ για τον θάνατο του Μιχάλη Χριστογιώργου, πρ. βουλευτή της ΕΔΑ Αρχειοθετήθηκε 2013-10-12 στο Wayback Machine. 29-12-2008.
Ο ***Νέος Ελληνομνήμων*** ήταν επιστημονικό περιοδικό που εκδιδόταν ανά τρίμηνο και ειδικευόταν στη Βυζαντινή και Μεταβυζαντινή ιστορία, καθώς και σε θέματα παλαιογραφίας.

Το περιοδικό ιδρύθηκε από τον πανεπιστημιακό και μετέπειτα πρωθυπουργό Σπυρίδωνα Λάμπρο, ο οποίος ήταν ο εκδότης και ο κυριότερος συντάκτης του περιοδικού. Υπό τη διεύθυνσή του εκδόθηκαν από το 1904 μέχρι το 1917 δεκατρείς τόμοι και το πρώτο τεύχος του 14ου. Η εμπλοκή του Λάμπρου στην πολιτική και η καταδίκη του σε εξορία από την κυβέρνηση των Φιλελευθέρων οδήγησε στην προσωρινή αναστολή της εκδόσεως του περιοδικού.

Το 1920 μετά από πρόταση της χήρας του Άννας, διέθεσε ολόκληρο το αδημοσίευτο αρχείο του συζύγου της (Κατάλοιπα Σπυρίδωνος Λάμπρου) και ξανάρχισε η έκδοση του περιοδικού, με στόχο τη δημοσίευση των καταλοίπων του Λάμπρου, με την κατάλληλη επεξεργασία. Το 1920 ολοκληρώθηκε ο 14ος τόμος, υπό την ευθύνη του Γ. Χαριτάκη και από το 1921 μέχρι το 1927 εκδόθηκαν, υπό την ευθύνη του καθηγητή Κωνσταντίνου Δυοβουνιώτη άλλοι 7 τόμοι. Μετά την έκδοση του συνόλου των καταλοίπων του Λάμπρου, ο σκοπός του περιοδικού θεωρήθηκε ολοκληρωμένος και η έκδοσή του σταμάτησε.

Οι 21 τόμοι μαζί με την κλείδα του 22ου θεωρούνται μέχρι τις μέρες μας ένα από τα σημαντικότερα έργα για την ελληνική παλαιογραφία και ιστορία, και βάση για πάρα πολλές μελέτες, καθώς τα αρχικά του περιοδικού (*ΝΕ*) εντοπίζονται σε πολλά ιστορικά έργα μέχρι και σήμερα.
Ο βαρόνος **Μαξ** (Μαξιμιλιανός) **φον Χάουζεν**, (στα γερμανικά: Max Clemens Lothar Freiherr von Hausen) (1846 – 1922) ήταν Γερμανός στρατιωτικός και πολιτικός, ένας από τους πρώτους επτά Γερμανούς στρατηγούς διοικητές του Δυτικού Μετώπου στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Είχε διατελέσει υπουργός πολέμου και πρόεδρος του Υπουργικού Συμβουλίου (σαν πρωθυπουργός) στο Βασίλειο της Σαξονίας.

Βιογραφία
---------

### Πρώτα χρόνια

Γιος του Σάξονα υποστράτηγου Κλήμη Λοθάριου Ερρίκου φον Χάουζεν, γεννήθηκε στη Δρέσδη στις 17 Δεκεμβρίου του 1846. Από νεαρή ηλικία ακολούθησε στρατιωτική καριέρα φοιτώντας αρχικά στη Στρατιωτική Σχολή Δρέσδης από την οποία αποφοίτησε το 1863 ως ανθυπολοχαγός πεζικού. Συμμετέχοντας στον Γερμανο-δανικό πόλεμο του 1866 και στη συνέχεια στο Γερμανο-πρωσικό πόλεμο φοίτησε ακολούθως στη Στρατιωτική Ακαδημία του Βερολίνου ολοκληρώνοντας τις σπουδές του το 1874.

Τρία χρόνια αργότερα διορίστηκε στο Γενικό Επιτελείο και το 1890 ανέλαβε διοικητής του συντάγματος των γρεναδιέρων της Αυτοκρατορικής φρουράς. Το 1897 ως υποστράτηγος ανέλαβε διοικητής της Στρατιάς της Σαξονίας που λίγο αργότερα μετονομάστηκε 3η Γερμανική Αυτοκρατορική Στρατιά.

Παράλληλα από τον Αύγουστο του 1902 μέχρι το 1906 ανέλαβε υπουργός Πολέμου στο Βασίλειο της Σαξονίας ενώ την περίοδο από Ιούλιο του 1912 μέχρι τον Μάιο του 1914 εκλέχθηκε πρόεδρος του εκλογικού συμβουλίου του ίδιου βασιλείου.

### Α’ Π.Π.

Με το ξέσπασμα του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου ο Μαξ φον Χάουζεν συντάχθηκε με τη υπό διοίκηση Στρατιά του στο Δυτικό Μέτωπο, νοτιότερα της 1ης και 2ης Στρατιάς σύμφωνα με το ακολουθούμενο τότε σχέδιο Σλίφεν. Μετά την λεγόμενη Μάχη των Συνόρων συνέχισε ταχύτατη προέλαση εισβάλλοντας στη Γαλλία, αρχικά δυτικά και στη συνέχεια νότια φθάνοντας στο μέτωπο του ποταμού Μάρνη, συμμετέχοντας στην πρώτη μάχη του Μάρνη. Στις 12 Σεπτεμβρίου αντικαταστάθηκε στα καθήκοντά του αιφνίδια λόγω της προσβολής του από τυφοειδή πυρετό και αποστρατεύθηκε.

Το τέλος
--------

Αποσυρθείς της ενεργούς υπηρεσίας πέθανε λίγα χρόνια μετά στη γενέτειρά του Δρέσδη, στις 19 Μαρτίου του 1922, έχοντας ζήσει με θλίψη την κατάρρευση της χώρας του. Είχε τιμηθεί με πολλά παράσημα μεταξύ των οποίων του Μέλανος Αετού και του Ερυθρού Αετού μετά περιδέραιου, ενώ είχε χριστεί ιππότης του Αυτοκρατορικού Τάγματος των "Αδαμάντων του Στέμματος".

Πηγές
-----

* "Ιστορία του 20ου Αιώνος" τομ. 6, Εκδ. ΠΑΡΝΕΛ - Χρυσός Τύπος - Αθήναι 1974, τομ. 2ος, σελ. 475.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. Ανακτήθηκε στις 9  Απριλίου 2014.
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 7  Μαΐου 2020.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 10909407
* **AA**: 25421
* LCCN: n90645166
* ISNI: 0000 0001 0954 335X
* GND: 128863544
* SUDOC: 253196167
* BNF: cb14978280p (data)

 |

 |
Τα **μαδρέπορα** (*Madrepora*, ονομασία που σημαίνει «μητέρα των πόρων») ή η **αμφ(ι)ηλία** είναι γένος πετρωδών κοραλλιών της υφομοταξίας εξακοράλλια, που σχηματίζει συχνά κοραλλιογενείς υφάλους ή κοραλλιογενή νησιά (ατόλες) σε τροπικές θάλασσες. Η ονομασία «μαδρέπορα» υποδήλωνε παλαιότερα οποιοδήποτε πετρώδες κοράλλι της τάξεως σκληρακτίνια, δηλαδή χιλιάδες είδη. Τα μαδρέπορα αναπαράγονται με τρεις διαφορετικούς τρόπους, όπως ανακαλύφθηκε από τη ζωολόγο Άννα Τυν (1800-1866). Μερικά είδη είναι γνωστά κοινώς ως «κερατοκοράλλια» (*horn coral*). Ως αποικίες, διακλαδίζονται με τους πολύποδες (που είναι πολύ μικροί) μέσα σε κυλινδρικά «κύπελλα», που διαχωρίζονται από διάτρητο κοινόστεο. Ο ακραίος πολύποδας κάθε κυπέλλου φέρει 6 πλοκαμάκια, ενώ οι πλευρικοί πολύποδες φέρουν 12. Το γένος συναντάται στη Μεσόγειο Θάλασσα (νοτίως της Γαλλίας, Αδριατική) και στον Ατλαντικό Ωκεανό, σε βάθη έως 600-700 μέτρα. Γνωστότερο είδος είναι το *Madrepora oculata*.

Είδη
----

Μερικά από τα είδη μαδρεπόρων είναι τα εξής:

* *Madrepora arbuscula* (Moseley, 1881)
* *Madrepora astroites* Forskål, 1775
* *Madrepora carolina* (Pourtalès, 1871)
* *Madrepora minutiseptum* Cairns & Zibrowius, 1997
* *Madrepora oculata* Linnaeus, 1758
* *Madrepora porcellana* (Moseley, 1881)
* †*Madrepora trochiformis* Pallas, 1766

Παραπομπές
----------

1. ↑  «ITIS Standard Report Page: Madrepora». Ανακτήθηκε στις 27 Αυγούστου 2008.
2. ↑  «On the increase of Madrepores». *Annals and Magazine of Natural History* (Λονδίνο: Taylor and Francis) **3** (29): 449-461. 1859. .
3. ↑

Πηγές
-----

* Το λήμμα «αμφιλία» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 5, σελ. 234
Ο **Μιχαήλ Αιλιανός** (1896 - 25 Ιουλίου 1966) ήταν Έλληνας οικονομολόγος και πολιτικός του 20ού αιώνα.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ήταν ο νεώτερος, και συγχρόνως ένας από τους σημαντικότερους των Ελλήνων οικονομολόγος και κοινωνιολόγος. Η επιστημονική και εγκυκλοπαιδική του μόρφωση ήταν φαινόμενο. Σε ηλικία 22 χρονών άρχισε να εκδίδει το πρώτο στην Ελλάδα οικονομικό φύλλο, τον «Οικονομολόγο Αθηνών». Η επιτυχία του φύλλου αυτού τον ώθησε να εκδώσει και άλλο περιοδικό, σε γαλλική γλώσσα, τον «Economiste d' Athènes», του οποίου η εμφάνιση σημείωσε αληθινό θρίαμβο. 

Το 1946 ανέλαβε τη θέση του υφυπουργού συντονισμού στις κυβερνήσεις Τσαλδάρη και στην Κυβέρνηση Δημητρίου Μαξίμου 1947 μέχρι τις 17 Φεβρουαρίου. Στη συνέχεια διορίστηκε Υπουργός άνευ Χαρτοφυλακίου με καθήκοντα Υφυπουργού Τύπου και Πληροφοριών στις κυβερνήσεις του Σοφούλη και Διομήδη μέχρι το 1950.

Πέθανε σε ηλικία 70 ετών από συγκοπή και κηδεύτηκε στις 26 Ιουλίου 1966, με τιμές εν ενεργεία υπουργού.

Πηγές
-----

* Μιχαήλ Αιλιανός συνοπτικό βιογραφικό σημείωμα από το Ινστιτούτο Νεοελληνικών Ερευνών
* *Πανελλήνιον Λεύκωμα Εθνικής Εκατονταετηρίδος 1821-1921 : Η χρυσή βίβλος του ελληνισμού. Τόμος Α' Οικονομολογικά*. Αθήνα: Ν. Σηφάκης και Ι. Χατζηιωάννου. 1921. Ανακτήθηκε στις 24 Μαΐου 2010.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  εφ. Ελευθερία, Απέθανε και κηδεύεται σήμερον ο Μιχαήλ Αιλιανός, 26/7/1966, σελ. 8.
Το **Μπαλβέρδε δελ Καμίνο** (στα ισπανικά: Valverde del Camino) είναι δήμος και κωμόπολη που βρίσκεται στην επαρχία της Ουέλβα στην Ανδαλουσία. Προέκυψε τον 14ο αιώνα ως σημείο ξεκούρασης των ταξιδιωτών που ταξίδευαν από την Ουέλβα προς την Εξτρεμαδούρα στην πορεία ανάμεσα στα δύο κύρια ποτάμια της επαρχίας της Ουέλβα, Τίντο και Οδιέλ.

Η φυσική επαρχία Αντέβαλο
-------------------------

Η κωμόπολη είναι κέντρο της φυσικής επαρχίας Ανέβαλο, που αποτελεί μια από τις παραδοσιακές συνοριακές περιοχές μεταξύ της Ανδαλουσίας και της Πορτογαλίας. Η κομάρκα κατέχει σημαντικά μεγαλιθικά μνημεία όπως το Los Gabrieles στο Μπαλβέρδε δελ Καμίνο 

Τις προσπάθειες εποικισμού της περιοχής κατά τη διάρκεια του Ύστερου Μεσαίωνα τις ανέλαβαν κυρίως οι κόμεις της Μεδίνα Σιδόνια· το διοικητικό κέντρο της περιοχής πάντα βρισκόταν στην ατλαντική ακτή (π.χ. Αγιαμόντε) ενώ απουσίαζαν ιστορικά αξιοπρόσεκτα αστικά κέντρα. 

Η σύγχρονη μεταλλευτική εκμετάλλευση της περιοχής που ξεκίνησε το 1873 από την *Rio Tinto Company Limited* άλλαξε άρδην τη φυσιογνωμία της. Κοινωνικά είδε την εξέλιξη του εργατικού και του οικολογικού κινήματος ενώ χάρισε στο Αντέβαλο ένα ευρύ δίκτυο σιδηροδρόμων που το συνέδεαν με την ακτή. Η μείωση του όγκου των μεταλλευτικών εργασιών ώθησε τους ντόπιους σε αποτυχημένες και δίχως σχέδιο μαζικές αναδασώσεις με σκοπό την παραγωγή χαρτιού.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Επίσκεψη στο Μπαλβέρδε δελ Καμίνο».
2. ↑  Κυβέρνηση της Ανδαλουσίας, «El Andévalo» στο *Atlas de historia del territorio de Andalucía*. σελ.193
Ο **Μιχαήλ Α. Καντακουζηνός** (1840 - 1891) ήταν Ρώσος αξιωματικός του στρατού.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ήταν γιος του Αλεξέι Καντακουζηνού. Από την πλευρά του πατέρα του καταγόταν από την πριγκιπική οικογένεια Καντακουζηνού και ήταν εγγονός του Νικολάου Καντακουζηνού, υποστράτηγου και κτηματία, δισέγγονος του Ροντιόν Καντακουζηνού, αξιωματικού του ρωσικού στρατού καθώς και απόγονος αξιωματούχων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ακολούθησε σταδιοδρομία στον ρωσικό στρατό φτάνοντας μέχρι την θέση του υποστρατήγου.

Στις 10 Φεβρουαρίου 1884 ανέλαβε το υπουργείο Στρατιωτικών της Βουλγαρίας παραμένοντας μέχρι τις 7 Μαρτίου του ίδιου έτους. Στις 22 Απριλίου 1885 ανέλαβε το ίδιο υπουργείο για δεύτερη φορά παραμένοντας μέχρι τις 22 Σεπτεμβρίου 1885. Ήταν ο τελευταίος αξιωματικός του ρωσικού στρατού που τοποθετήθηκε επικεφαλής του υπουργείου στρατιωτικών του βουλγαρικού κράτους.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  ΒΑΛΕΡΙ ΤΟΜΑΖΟΒ, *Το γένος των Μαυρογορδάτων στη Ρωσική Αυτοκρατορία*, Αθήνα 2010, σελ. 49
To **"Μαζί Γιβραλτάρ"** *(Αγγλικά: Together Gibraltar)* είναι ένα προοδευτικό πολιτικό κόμμα στο Γιβραλτάρ που ιδρύθηκε στις 28 Νοεμβρίου 2018.

Το κόμμα ιδρύθηκε το 2017 ως πολιτική οργάνωση από την ανεξάρτητη βουλευτή Μαρλίν Χασάν Νέιχον, η οποία προηγουμένως διατελούσε ως μέλος των Σοσιαλδημοκρατών του Γιβραλτάρ. Στις 17 Οκτωβρίου 2018 σε μια γενική συνέλευση, το 86% των μελών της οργάνωσης ψήφισαν υπέρ του να γίνει πολιτικό κόμμα, με στόχο να συμμετάσχει στις γενικές εκλογές του Γιβραλτάρ του 2019. Στις 8 Νοεμβρίου 2018, η Χασάν Νέιχον ανακοίνωσε ότι η λειτουργεία του κόμματος είχε προγραμματιστεί για τις 28 Νοεμβρίου. Η Νέιχον διατήρησε την έδρα της στις εκλογές του 2019, αλλά δεν εξελέγησαν άλλοι υποψήφιοι του κόμματος.

Αποτελέσματα εκλογών
--------------------

### Κοινοβούλιο του Γιβραλτάρ

| Εκλογή | Ψήφοι | % | Έδρες | +/- | Αποτέλεσμα |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2019 | 32.455 | 20.5 | 1 / 17 | +/- | Αντιπολίτευση |
**Μισανθρωπία** ονομάζεται το γενικό μίσος, αντιπάθεια, δυσπιστία ή περιφρόνηση του ανθρώπινου είδους, της ανθρώπινης συμπεριφοράς ή της ανθρώπινης φύσης. Η προέλευση της λέξης προέρχεται από τις ελληνικές λέξεις «μίσος» και ἄνθρωπος. Μαρτυρείται ήδη από τον 17ο αιώνα. Η μισανθρωπία περιλαμβάνει την αρνητική αξιολογική στάση απέναντι στην ανθρωπότητα που βασίζεται σε μια αρνητική κρίση σχετικά με αυτήν και τα ελαττώματά της και θεωρείται ότι χαρακτηρίζει τη συντηρητική πλειοψηφία των ανθρώπων. Θεωρείται επίσης ότι είναι εδραιωμένες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Cooper, David E. (2018). «4. Human failings». *Animals and Misanthropy*. Routledge. ISBN 9781351583770.
Συντεταγμένες: 52°14′59″N 21°0′34″E﻿ / ﻿52.24972°N 21.00944°E﻿ / 52.24972; 21.00944

*Ο **Μικρός εξεγερμένος*** (πολωνικά: *Mały Powstaniec*) είναι άγαλμα σε ανάμνηση των παιδιών στρατιωτών που πολέμησαν και πέθαναν κατά την Εξέγερση της Βαρσοβίας του 1944. Βρίσκεται στην οδό Ποντβάλε στη Βαρσοβία της Πολωνίας, δίπλα στους προμαχώνες της Παλιάς Πόλης της Βαρσοβίας.

Το άγαλμα είναι ενός νεαρού αγοριού που φορά ένα κράνος πολύ μεγάλο για το κεφάλι του και κρατά ένα πυροβόλο όπλο. Παρά το γεγονός ότι μερικές φορές ονομάζεται *Antek Rozpylacz*, δεν αντιπροσωπεύει κάποιο συγκεκριμένο παιδί. Το κράνος και το πυροβόλο όπλο είναι στυλιζαρισμένα από το γερμανικό εξοπλισμό, ο οποίος πάρθηκε κατά τη διάρκεια της εξέγερσης και χρησιμοποιήθηκε από τους αντιστασιακούς ενάντια στις δυνάμεις κατοχής.

Ο Γέζι Γιαρνουσκιέβιτς δημιούργησε το σχέδιο το 1946 και χρησιμοποιήθηκε για χρόνια για την παραγωγή μικρών αγαλματιδίων, για να γίνει το μνημείο δεκαετίες αργότερα. Οι Πολωνοί προσκόποι συγκέντρωσαν το σύνολο των χρημάτων για το άγαλμα, το οποίο παρουσιάστηκε την 1η Οκτωβρίου 1983 από τον Καθηγητή Γέζι Σφιντέρσκι, έναν καρδιολόγο ο οποίος κατά τη διάρκεια της εξέγερσης ήταν 14χρονος αγγελιαφόρος (ψευδώνυμο: «Lubicz») που υπηρετούσε στο σύνταγμα *Gustaw* του Εσωτερικού Στρατού. Πίσω από το άγαλμα υπάρχει μια πλάκα με χαραγμένες τις λέξεις «Warszawskie Dzieci» («Βαρσοβιανά Παιδιά»), ένα δημοφιλές τραγούδι της εποχής: «Warszawskie dzieci, pójdziemy w bój - za każdy kamień twój, stolico damy krew» («Βαρσοβιανά παιδιά, θα πάμε στη μάχη - για κάθε πέτρα σας, θα δώσουμε το αίμα μας»).

Εικόνες
-------

* Γενική άποψη του αγάλματος Γενική άποψη του αγάλματος
* Το άγαλμα τη νύχτα Το άγαλμα τη νύχτα
* Πλάκα πίσω από το άγαλμα Πλάκα πίσω από το άγαλμα
* Αντίγραφο του αγάλματος στο Μουσείο Εξέγερσης της Βαρσοβίας Αντίγραφο του αγάλματος στο Μουσείο Εξέγερσης της Βαρσοβίας

Δείτε επίσης
------------

* Εξέγερση της Βαρσοβίας
* Πολωνικός Εσωτερικός Στρατός
* Πολωνικό κίνημα αντίστασης στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
* Μουσείο Εξέγερσης της Βαρσοβίας
* Κοιμητήριο Ανταρτών της Βαρσοβίας
* Στρατιωτική εκμετάλλευση των παιδιών

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Pomnik bez brązu». 2 Αυγούστου 2015.
2. ↑  Ο πραγματικός *Άντεκ Ροζπίλατς* ήταν 21 ετών κατά τη διάρκεια της εξέγερσης.
3. ↑  «Pomnik Małego Powstańca» (στα Πολωνικά). www.sztuka.net.pl. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Σεπτεμβρίου 2007. Ανακτήθηκε στις 18 Αυγούστου 2008.
Ο **Μανόλης Κατεβαίνης** κατάγεται από τη Σάμο και έλαβε το διδακτορικό του στην Επιστήμη Υπολογιστών (Computer Science) από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Berkeley το 1983. Το 1984-85 ήταν επίκουρος καθηγητής στο πανεπιστήμιο Stanford των ΗΠΑ, ενώ από το 1986 βρίσκεται στη Ελλάδα, στο Τμήμα Επιστήμης Υπολογιστών του Πανεπιστημίου Κρήτης, όπου τώρα είναι καθηγητής. Ταυτόχρονα, εργάζεται και στο ΙΤΕ (Ίδρυμα Τεχνολογίας και Έρευνας), στο Ινστιτούτο Πληροφορικής (ΙΠ) (ICS - Institute of Computer Science), όπου είναι επικεφαλής του Εργαστηρίου Αρχιτεκτονικής Υπολογιστών και Συστημάτων VLSI. Τα κύρια ενδιαφέροντά του είναι η αρχιτεκτονική μεταγωγέων πακέτων και δικτύων υψηλής ταχύτητας, ή αρχιτεκτονική υπολογιστών, και τα συστημάτα VLSI. 'Εχει βραβευθεί το 1983 με το Βραβείο Sakrison (U.C.Berkeley), για την εργασία του για τον μικροεπεξεργαστή RISC II, και γιά την ίδια εργασία τιμήθηκε το 1984 με το Βραβείο Διδακτορικής Διατριβής της ACM. Το δέντρο που ο ίδιος φύτεψε δεσπόζει στο Τμήμα Επιστήμης Υπολογιστών του Πανεπιστημίου Κρήτης.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Μανόλης Γ.Η. Κατεβαίνης
* Ινστιτούτο Πληροφορικής, Ίδρυμα Τεχνολογίας και Έρευνας (ΙΤΕ)
* Εργαστήριο Αρχιτεκτονικής Υπολογιστών και Συστημάτων VLSI, ITE-IΠ
Η **Νορβηγική Αγγλικανική Εκκλησία του Γκριντβίκεν** (**Grytviken kirke**; γνωστή ως **Νορβηγική Λουθηρανική Εκκλησία** πριν από το 2013) βρίσκεται στην νήσο Νότια Γεωργία, στον νότιο Ατλαντικό Ωκεανό και ανήκει στην Εκκλησία της Νορβηγίας.

Κατασκευάστηκε από φαλαινοθήρες με επικεφαλής τον Καρλ Άντον Λάρσεν, το 1912 -1913 και καθαγιάστηκε τα Χριστούγεννα του 1913.Έχει ένα κλίτος και για τους πιστούς υπάρχουν ξύλινοι πάγκοι. Ο μοναδικός πάστορας της εκκλησίας ήταν ο Kristen Løken, τη διετία 1913 -1914. Η εκκλησία ανακαινίστηκε το 1996 -1998.

Το εσωτερικό της εκκλησίας
Επτακόσια μέτρα από την εκκλησία βρίσκεται το νεκροταφείο του Γκριντβίκεν, στο οποίο υπάρχουν 64 τάφοι μεταξύ των οποίων και οι τάφοι των εξερευνητών Έρνεστ Σάκλετον και Φρανκ Γουάιλντ καθώς και ο τάφος του Αργεντινού αξιωματικού Félix Artuso, που σκοτώθηκε το 1982 κατά την ανακατάληψη της Νότιας Γεωργίας από τους Βρετανούς, κατά τη διάρκεια του Πολέμου των Φώκλαντ.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑
4. ↑
5. ↑
6. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Ιανουαρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 3 Δεκεμβρίου 2016.

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Νορβηγική Αγγλικανική Εκκλησία του Γκριντβίκεν** |



|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Norwegian Lutheran Church (Grytviken, South Georgia)  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
***Ο Άρχων της Μαφίας*** (**Πρωτότυπος τίτλος: The Don Is Dead**) είναι μια γκανγκστερική ταινία αμερικανικής παραγωγής του 1973 σε σκηνοθεσία Ρίτσαρντ Φλέτσερ και σε σενάριο των Κρίστοφερ Τράμπο, Μάικλ Μπάτλερ και Μάρβιν Άλμπερτ, προσαρμοσμένο από το ομώνυμο μυθιστόρημα του Μάρβιν Άλμπερτ. Πρωταγωνιστούν οι Άντονι Κουίν, Φρέντερικ Φόρεστ, Ρόμπερτ Φόρστερ, Αλ Λετιέρι και η Έιντζελ Τόμπκινς.

Πλοκή
-----

Τρεις κορυφαίες «εγκληματικές οικογένειες» αποτελούν το συνδικάτο του εγκλήματος της πόλης, 
ελέγχοντας ένα πλήθος οικονομικών και επιχειρηματικών δραστηριοτήτων, εφαρμόζοντας πιστά τους σκληρούς και άγραφους νόμους της μαφίας. Μετά τον θάνατο του Ντον Πάολο, συνεδριάζει η τακτική επιτροπή και ανακηρύσσει «Νονό» τον αξιοσέβαστο και καθολικής αποδοχής Ντον Άντζελο Ντιμόρα, 
ο οποίος ορίζει διάδοχό του τον φιλόδοξο και αφελή γιο του Ντον Πάολο, Φρανκ. 
Αυτός εντάσσει στην οικογένειά του τους ανεξάρτητους αδερφούς Φάργκο και δραστηριοποιείται στη διακίνηση ναρκωτικών από την Ιταλία. Ο άπληστος όμως και ραδιούργος δικηγόρος Λουίτζι Ορλάντο θα επινοήσει ένα πανούργο σχέδιο με το οποίο θα επιφέρει σφοδρή αντιπαλότητα μεταξύ του Ντον Άντζελο και του Φρανκ, αποτέλεσμα της οποίας θα είναι ένας ολοκληρωτικός πόλεμος.
Ευελπιστώντας την απόκτηση του ελέγχου ενός μεγάλου μεριδίου της πόλης ο φιλόδοξος Ορλάντο, θα βγάλει από τη μέση τον Φρανκ κι ενώ τα σχέδιά του οδεύουν προς ολοκλήρωση, ο Τόνι Φάργκο αντιλαμβανόμενος τις δόλιες διαθέσεις του, θα του σταθεί εμπόδιο.

Διανομή ρόλων
-------------

* Άντονι Κουίν ως...Ντον Άντζελο Ντιμόρα
* Φρέντερικ Φόρεστ ως...Τόνι Φάργκο
* Ρόμπερτ Φόρστερ ως...Φρανκ Ρετζαλμπούτο
* Αλ Λετιέρι ως...Βινς Φάργκο
* Έιντζελ Τόμπκινς ως...Ρούμπι Ντουν
* Τσαρλς Ζιοφί ως...Λουίτζι Ορλάντο
* Μπάρι Ρούσο ως...Ντον Ατζίμιο Μπερνάρντο
* Λούις Ζόρικ ως...Μιτς Ντιμόρα
* Ίνα Μπάλιν ως...Νέλι
* Τζο Σάντος ως...Τζο Λούτσι
* Φρανκ ΝτεΚόβα ως...Τζιούντα
* Άμπι Βικόντα ως...Ντον Ταλούζο
* Βίκτορ Άργκο ως...Ώγκι
* Βαλ Μπισόγκλιο ως...Πητ Λαζάτι
* Ρόμπερτ Κάρικατρ ως...Μάικ Σπάντα
* Σιντ Χέιγκ ως...ο Άραβας
* Βικ Τέιμπακ ως...Ραλφ Νέγκρι

Παραγωγή
--------

Την σκηνοθεσία της ταινίας ανέλαβε ο βετεράνος Ρίτσαρντ Φλέτσερ (1916–2006), ο οποίος είχε στο ενεργητικό του δεκάδες εμπορικές ταινίες όλων των κατηγοριών:20,000 Λεύγες Υπό την Θάλασσα (1954), Οι Βίκινγκς (1958), Τόρα! Τόρα! Τόρα! (1970) και το Compulsion (1959). Το σενάριο βασίζεται στο βιβλίο του Μάρβιν Άλμπερτ, ενώ ο Τζέρι Γκόλντσμιθ ανέλαβε την μουσική επένδυση.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.imdb.com/title/tt0069989/. Ανακτήθηκε στις 10  Ιουλίου 2016.
2. 1 2 3 4 5 6 7 8  (Τσεχικά) *Česko-Slovenská filmová databáze*. 2001.
3. ↑  McLellan, Dennis (2011-01-12). «Christopher Trumbo dies at 70; screen and TV writer whose father was blacklisted». *Los Angeles Times*.. Ανακτήθηκε στις 2011-01-26.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* *Ο Άρχων της Μαφίας*   στην IMDb
* *Ο Άρχων της Μαφίας* στο Rotten Tomatoes

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Τέχνη
* Πύλη:Κινηματογράφος
 |

 |
Η **Μανώλαινα Μπινιάρη** ήταν αγωνίστρια της επανάστασης του 1821.

Προσωπική ζωή
-------------

Η Μανώλαινα ήταν από τα άγνωστα, στο ευρύ κοινό, πρόσωπα της επανάστασης αλλά με σημαντική προσφορά σε αυτή που η ιστορία τη διέσωσε με το όνομα του συζύγου της, του Αθηναίου Μανώλη Μπινιάρη. Γιος της ήταν ο Αργυρός.

Δράση
-----

Η Μανώλαινα το 1821 κουβάλαγε μπαρούτι από τον πυροτεχνίτη Μαστροπαυλή που το έφτιαχνε στο μετόχι της Αγίας Δύναμης Πεντέλης για τους Οθωμανούς που ήταν κλεισμένοι στην Ακρόπολη. Έκλεβε όμως από το μπαρούτι που προορίζονταν για τους Οθωμανούς και, κρυμμένο μέσα σε άπλυτα ρούχα, το μετέφερε στη βρύση Καλλιρόη: υποτίθεται ότι πήγαινε τα ρούχα για πλύσιμο εκεί•

από εκεί το έπαιρναν οι Έλληνες επαναστάτες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Δημήτριος Καμπούρογλου, Μνημεία της ιστορίας των Αθηναίων, σελ. 386-387
2. ↑  Διονύσιος Ηλιόπουλος, Εν Αθήναις κάποτε,εκδόσεις Ελληνικά γράμματα, 2000, σελ. 195
3. ↑  Ξηραδάκη, Κούλα (1995). *ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΟΥ '21, Προσφορές, ηρωισμοί και θυσίες*. Αθήνα: ΔΩΔΩΝΗ. σελ. 155-156.
4. ↑  Κυριάκος Σιμόπουλος, Πως είδαν οι ξένοι την Ελλάδα του 21, 179, σελ. 465
Ο **Μανόλης Κουμπαράκης** είναι Καθηγητής του Τμήματος Πληροφορικής και Τηλεπικοινωνιών του Πανεπιστημίου Αθηνών από τον Νοέμβριο του 2005. Στο παρελθόν έχει διατελέσει Αναπληρωτής και Επίκουρος Καθηγητής στο Τμήμα Ηλεκτρονικών Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών του Πολυτεχνείου Κρήτης (Αύγουστος 1999 – Οκτώβριος 2005) και Lecturer in the Dept. of Computation, University of Manchester, Institute of Science and Technology (Ιανουάριος 1995 – Δεκέμβριος 1998).

Ο κ. Κουμπαράκης έχει δημοσιεύσει πάνω από 100 άρθρα τα οποία έχουν συγκεντρώσει ιδιαίτερα υψηλό αριθμό ετεροαναφορών στις παρακάτω ερευνητικές περιοχές: overlay networks and their applications, P2P and Grid computing, artificial intelligence, semantic web, agent systems, database management and business process modeling. Έχει διατελέσει μέλος της οργανωτικής επιτροπής ή της επιτροπής προγράμματος σε πλήθος διεθνών ερευνητικών συνεδρίων, και ήταν πρόεδρος της επιτροπής προγράμματος του συνεδρίου European Semantic Web Conference 2008.

Η έρευνα του κ. Κουμπαράκη έχει χρηματοδοτηθεί από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή (έργα CHOROCHRONOS, DIET, BRIDGEMAP, Evergrow, OntoGrid και SemsorGrid4Env), την Γενική Γραμματεία Έρευνας και Τεχνολογίας, και τη βιομηχανία (Microsoft, British Telecommunications).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα
Ο **Μιέσκο**, πολων. Mieszko (16 Απριλίου 1045 - 28 Ιανουαρίου 1065) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν πιθανώς δούκας της Κουγιάβια (1058-65).

Βιογραφία
---------

Ήταν ο τρίτος γιος τού Καζιμίρ Α΄ τού *αποκαταστάτη* δούκα της Πολωνίας και της Μαρίας Ντομπρονιέγκας των Ρουρικιδών, κόρης τού Βλαντίμιρ Α΄ μεγάλου πρίγκιπα τού Κιέβου. Έλαβε το όνομα τού πάππου του Μιέσκο Β΄ Λάμπερτ της Πολωνίας. Αδέλφια του ήταν ο Μπολέσλαφ Β΄ ο Γενναιόδωρος, ο Βλάντισλαφ Α΄ Χέρμαν, κ.ά.

Ο Γάλλος ο Ανώνυμος που έγραψε το *Πεπραγμένα τού πριγκιπάτου της Πολωνίας (Gesta Principium Polonorum)* στις αρχές τού 12ου αι. τον αναφέρει ως τρίτο αδελφό, αλλά ο ιστορικός της εποχής μας Γιάνους Μπιένιακ τον θεωρεί δεύτερο. Το *Χρονικό της Κρακοβίας* δίνει την ημερομηνία γέννησής του, όχι όμως των αδελφών του. Ο Καζιμίερς Γιαζίνσκι πιστεύει, ότι το *Χρονικό* άρχισε να γράφεται λίγο πριν τη γέννηση τού Μιέσκο, έτσι δεν έχει τις ημερομηνίες των μεγαλυτέρων αδελφών του. Άλλη εξήγηση δίνει ο Πσεμύσλαφ Βιζέφσκι: ο Μιέσκο επελέγη από τον πατέρα του ως διάδοχος.

Το 1058 απεβίωσε ο πατέρας του· ο Μιέσκο ήταν 13 ετών. Ο Γιόζεφ Πουόχα αναφέρει, ότι είχε τη δική του περιοχή, τη Μαζοβία. Δύο άλλοι ιστορικοί αναφέρουν, ότι μετά το 1058 έλαβε την Κουγιάβια. Δεν υπάρχει αναφορά, ότι επηρέασε τα πολιτικά πράγματα. Απεβίωσε το 1065 άγαμος.

Πηγές
-----

* Anonim tzw. Gall (1999). Kronika polska. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich. p. 45. ISBN 83-04-04468-4.
* Najdawniejsze roczniki krakowskie i kalendarz, ed. Zofia Kozłowska-Budkowa, in: Monumenta Poloniae Historica, N. s. vol. 5, Warszawa 1978.
* Benyskiewicz, Krzysztof (2010). Książę Polski Władysław I Herman 1079-1102. Zielona Góra: Uniwersytet Zielonogórski. ISBN 978-83-7481-330-3.
Συντεταγμένες: 37°30′8.017″N 23°7′6.366″E﻿ / ﻿37.50222694°N 23.11843500°E﻿ / 37.50222694; 23.11843500

Η **Ιερά Μονή Αγίου Δημητρίου Αυγού** είναι ένα από τα σημαντικότερα χριστιανικά μνημεία της Αργολίδας. Οι απαρχές της ανάγονται στον 11ο αιώνα και βρίσκεται κοντά στο χωριό Δίδυμα Αργολίδας. Η πρόσβαση γίνεται είτε από τα Καρνεζαίικα Ιρίων στα δυτικά, είτε από την Πελεή στα ανατολικά.

Η Μονή, που διαλύθηκε όπως και πολλές άλλες από την αντιβασιλεία του Όθωνα, αναφέρεται σε ελάχιστα νεότερα έγγραφα που σώζονται στα Γενικά Αρχεία του Κράτους, οπότε είναι άγνωστο το έτος ιδρύσεώς της και όλη σχεδόν η ιστορία της.

Από το κτηριακό συγκρότημα του μοναστηριού σώζεται το δισυπόστατο καθολικό, που είναι λαξευμένο σε βράχο στις τρεις πλευρές του, εκτός από τη βόρεια και μέρος της δυτικής, δηλαδή της προσόψεως του ναού. Μια πυρκαγιά κατά τον 19ο αιώνα κατέστρεψε το ξυλόγλυπτο επίχρυσο τέμπλο και συνετέλεσε στην πτώση των κονιαμάτων των θόλων και των κογχών, με αποτέλεσμα να καταστραφούν οι αγιογραφίες και να αποκαλυφθεί η τοιχοδομία, που μαρτυρεί την άριστη πλινθοδομή. Χαρακτηριστικά του ναού είναι το τρίκογχο βήμα με τον θόλο, το σταυροθόλιο του κυρίως ναού και η πλινθοδομή.

Παρακείμενο σπήλαιο, που είναι η μία από τις δύο κρατηροειδείς δολίνες για τις οποίες είναι γνωστά τα Δίδυμα Αργολίδας, χρησιμοποιήθηκε από τη μονή ως οστεοφυλάκιο και είναι αφιερωμένο στη Μεταμόρφωση του Σωτήρος. Σε αυτό σώζεται τοιχογραφία του 11ου αιώνα, στην οποία απεικονίζεται η Θεοτόκος με το Θείο Βρέφος περιστοιχιζόμενη από τις Αγίες Άννα και Κυριακή. Στο ίδιο σπήλαιο σώζονται και άλλες τοιχογραφίες, αλλά πολύ μεταγενέστερες, του 17ου αιώνα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.arxaiologikoktimatologio.gov.gr/el/monuments\_info?id=147493&type=Monument.
2. ↑  «Μονή Αγ. Δημητρίου Αυγού (Ίρια)». *nafplio.gr*. Ανακτήθηκε στις 20 Ιανουαρίου 2022.
3. ↑  Στα *Μοναστηριακά*, φ. 220

Πηγές
-----

* Το ομώνυμο λήμμα στην *Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος-Larousse-Britannica*, έκδ. 2006, τόμος 1, σσ. 82-83
Ο **Μουσταφά Μεχμέτ Δευτέραλη** (τουρκικά: *Mustafa Defteralı*) ήταν Τουρκοκύπριος ποδοσφαιριστής. Θεωρείται ο κορυφαίος Τουρκοκύπριος ποδοσφαιριστής των δεκαετιών του 1940 και 1950. Αγωνιζόταν είτε ως κεντρικός μέσος, είτε ως κεντρικός αμυντικός.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στη Δευτερά. Από το χωριό καταγωγής του προέρχεται και το επώνυμο του (*Μουσταφά ο εκ Δευτεράς*). Εντάχθηκε στην Τουρκική Λέσχη Λευκωσίας το 1938. Το 1949 η ομάδα συγχωνεύτηκε με την Τουρκική Αθλητική Εστία Τσετίν Καγιά δημιουργώντας την Τσετίνκαγια ΤΣΚ. Ο Δευτέραλη συνέχισε στην ενοποιημένη ομάδα, με την οποία κατέκτησε ένα πρωτάθλημα, δύο κύπελλα και τρεις Ασπίδες Πάκκου.

Επιπλέον, αγωνίστηκε στη Μικτή Κύπρου (πρόδρομος της Εθνικής Κύπρου) που συστάθηκε το 1954 και έδωσε δύο εντός και δύο εκτός έδρας αγώνες με αντίπαλο την Εθνική Ισραήλ.

Τίτλοι
------

* Πρωτάθλημα Κύπρου (1): 1950-51

* Κύπελλο Κύπρου (1): 1951-52, 1953-54

* Ασπίδα Πάκκου (3): 1951, 1952, 1954

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6 7  Μελετίου 2011, σελ. 172
2. ↑  Μελετίου 2011, σελ. 224-226
3. ↑  «Από τη μεικτή στην Εθνική Κύπρου» (PDF). Χαραυγή. 15 Οκτωβρίου 2018. σελ. 14. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 16 Οκτωβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 16 Οκτωβρίου 2018.

Βιβλιογραφία
------------

* Μελετίου, Γιώργος (2011). *Κυπριακό ποδόσφαιρο 1900-1960*. Λευκωσία: Power Publishing. σελ. 172. ISBN 978-9963-688-87-6.
Ο **Μιέσκο**, πολων. Mieszko (π. 1069 - 1089) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν πρίγκιπας της Κρακοβίας (1086-89).

Βιογραφία
---------

Ήταν το μόνο τέκνο τού Μπολέσλαφ Β΄ τού *γενναιόδωρου* της Πολωνίας και της Βυσεσλάβας των Ρουρικιδών, κόρης τού Σβιατοσλάβ Β΄ μεγάλου πρίγκιπα τού Κιέβου.

Σύμφωνα με τον χρονικογράφο Γάλλο τον Ανώνυμο, εκπαιδεύτηκε από νέος για τη διαδοχή. Ήταν 10 ετών, όταν ο θείος του Βλάντισλαφ Α΄ Χέρμαν οδήγησε εξέγερση και εκτόπισε τον πατέρα του. Ο Μιέσκο αναγκάστηκε να αφήσει τη χώρα και τις σπουδές του και να βρεί καταφύγιο στη φιλική Αυλή τού εξαδέλφου τού πατέρα του, τού Λαδισλάου Α΄ της Ουγγαρίας, ο οποίος τον συμπάθησε και του συμπεριφέρθηκε σαν να ήταν γιος του. Ο Λαδίσλαος Α΄ ήταν γιος της Ριχέζας των Πιαστ (κόρης τού Μιέσκο Β΄ Λάμπερτ).

Το 1081 απεβίωσε ο Μπολέσλαφ Β΄ και έπειτα από πέντε έτη ο Μιέσκο επέστρεψε στην Πολωνία. Ο Γάλλος ο Ανώνυμος αναφέρει, ότι ο Βλάντισλαφ Α΄ Χέρμαν τον κάλεσε ειρηνικά· ίσως αυτό να συνοδεύτηκε από κάποια συμφωνία. Ένα Ουγγρικό χρονικό αναφέρει άλλη εκδοχή: ότι ο Λαδίσλαος Α΄ εισέβαλε στην Πολωνία, κατέλαβε την Κρακοβία και εγκατέστησε τον Μιέσκο ως ηγεμόνα. Πάντως οι κατάλογοι στην Κρακοβία αναφέρουν τον Μιέσκο ως πρίγκιπά της το διάστημα 1086-89. Κάποια στιγμή της περιόδου αυτής αποδέχθηκε την επικυριαρχία τού θείου του και παραιτήθηκε από τη διεκδίκηση τού στέμματος της Πολωνίας, με αντάλλαγμα να γίνει πρώτος στη διαδοχή.

Κατά τον Γάλλο τον Ανώνυμο δηλητηριάστηκε το 1089 στην Κρακοβία σε μία εορτή με διαταγή τού Σιέτσιχ παλατινού κόμη της Πολωνίας, που σύμφωνα με τον χρονικογράφο "ήθελε να εξοντώσει όλους τους Πιαστ". Ο Σιέτσιχ θέλησε να ξεκάνει και τους γιους τού Βλάντισλαφ Α΄ Χέρμαν, αλλά απέτυχε και εξορίστηκε.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε το 1088 την Ευπραξία των Ρουρικιδών, κόρη τού Ιζιασλάβ Α΄ πρίγκιπα τού Τούροβ. Η Ευπραξία ήταν εξαδέλφη τού πατέρα του, ως κόρη της Γκέρτρουντε των Πιαστ (κόρης τού Μιέσκο Β΄ Λάμπερτ). Δεν απέκτησαν απογόνους

Παραπομπές
----------

1. 1 2  dw.311.
2. 1 2  p11459.htm#i114586.
3. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.

Πηγές
-----

* Gallus Anonymus – "Cronicae et gesta ducum sive principum Polonorum" (c.1115)

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 77462582
* LCCN: n2007042413
* ISNI: 0000 0000 5491 903X
* GND: 132000970

 |

 |
Το **Μπέιτ Σεμές** (εβραϊκά: בֵּית שֶׁמֶשׁ‎) είναι ισραηλινή πόλη περίπου 30 χλμ δυτικά της Ιερουσαλήμ στο Διαμέρισμα των Ιεροσολύμων, με πληθυσμό 124.957 κατοίκους το 2019.

Δημογραφικά στοιχεία
--------------------

Ιστορικός πληθυσμός| Έτος | Πληθ.   | ±%   |
| --- | --- | --- |
| 1955 | 3.000 | —     |
| 1961 | 7.000 | +133.3% |
| 1972 | 10.100 | +44.3% |
| 1983 | 13.000 | +28.7% |
| 1995 | 24.900 | +91.5% |
| 2008 | 72.700 | +192.0% |
| 2018 | 118.700 | +63.3% |

Όταν η πόλη χτίστηκε τη δεκαετία του 1950, κατοικήθηκε αρχικά από νέους μετανάστες από το Ιράν, το Ιράκ, τη Ρουμανία, τη Βουλγαρία, το Μαρόκο και το ιρακινό Κουρδιστάν. Στη δεκαετία του 1990, η πόλη είδε μια μεγάλη εισροή νέων μεταναστών από την πρώην Σοβιετική Ένωση, την Αιθιοπία και τις αγγλόφωνες χώρες, μετατρέποντάς την σε μεγάλο κέντρο για Άγγλους μετανάστες. Σημαντικός αριθμός ατόμων έχει προέλθει από τη Βόρεια Αμερική, το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Νότια Αφρική και την Αυστραλία. Ο πληθυσμός αυτός τείνει να είναι ορθόδοξος, μορφωμένος και από ομάδες μεσαίου εισοδήματος. Ταυτόχρονα, οι Ορθόδοξοι Εβραίοι από το Ισραήλ άρχισαν επίσης να μετακινούνται στην πόλη, αναζητώντας πιο ευρύχωρη και χαμηλού κόστους κατοικία.

Σύμφωνα με έναν δημοτικό σύμβουλο, δεν υπήρχαν υπερορθόδοξοι στο Μπέιτ Σεμές πριν τη δεκαετία του 1990. Από τότε, το Μπέιτ Σεμές έγινε όλο και περισσότερο θρησκευτικό, με μεγάλο τομέα υπερορθοδόξων. Πολλές συναγωγές και γιεσιβά έχουν χτιστεί στην πόλη. Οι θρησκευτικές κοινότητες που εκπροσωπούνται στο Μπέιτ Σεμές περιλαμβάνουν τους Γκερ, Μπελζ, Σομέρ Εμουνίμ, Σατμάρ και Νατουρέι Καρτά. Το 2011 οι υπερορθόδοξοι αποτελούσαν το 40% του πληθυσμού, εκ των οποίων περίπου 50 ή 60 οικογένειες με μεγάλη επιρροή είναι εθνοφρουροί. Σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία που δημοσίευσε ο δήμος, το 63% των μαθητών της πόλης το 2010 ήταν υπερορθόδοξοι.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Šnatôn statîstî le-Yisra'el». (πολλαπλές γλώσσες) *Statistical Yearbook for Israel*. Κεντρικό Γραφείο Στατιστικής του Ισραήλ. Ανακτήθηκε στις 3  Μαΐου 2020.
2. ↑  
«The growing pains of Beit Shemesh». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Δεκεμβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 13 Οκτωβρίου 2016.
3. ↑  
Nathan Jeffay (15 January 2009). «Building a Bit of America in Beit Shemesh». *The Jewish Daily Forward*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 January 2012.. Ανακτήθηκε στις 30 December 2011.
4. 1 2  
Sherwood, Harriet (31 October 2011). «The battle of Bet Shemesh». *The Guardian*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 March 2016.. Ανακτήθηκε στις 18 December 2011.
5. ↑  Ettinger, Yair (8 Σεπτεμβρίου 2010). «Black and white in color». *Haaretz*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Νοεμβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 21 Φεβρουαρίου 2012.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Beit Shemesh στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 131894583
* LCCN: n89106620

 |

 |
Ο **Μιέσκο** ο *νεότερος*, πολων. Mieszko młodszy (μεταξύ 1160-65 - 2 Αυγούστου 1193) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν δούκας τού Κάλις (1191-93).

Βιογραφία
---------

Ήταν ο τέταρτος γιος τού Μιέσκο Γ΄ τού *Γηραιού*, δούκα της Μεγάλης Πολωνίας και υψηλού δούκα της Πολωνίας και της (2ης συζύγου του) Ευδοξίας των Ρουρικιδών, κόρης τού Ιζιασλάβ Β΄ μεγάλου πρίγκιπα τού Κιέβου.

O αμέσως μεγαλύτερος αδελφός του Μπολέσλαφ γεννήθηκε το 1159 και ο αμέσως μικρότερος αδελφός του Βλάντισλαφ Γ΄ ζούσε το 1166, άρα ο Μιέσκο θα γεννήθηκε το 1160-65. Εμφανίζεται για πρώτη φορά το 1166/7 σε έγγραφο, που υπέγραψε ο Μιέσκο Γ΄ με τον αδελφό του Καζιμίρ Β΄ τον *δίκαιο* στο συνέδριο στο Γιενντζέγιουφ. Έπειτα από μία εξέγερση εναντίον τού Μιέσκο Γ΄, οι γονείς τού Μιέσκο τού νεοτέρου και τα αδέλφια του εξορίστηκαν από την Πολωνία το 1177-79, επέστρεψαν όμως μάλλον το 1181, όταν ο Μιέσκο Γ΄ ανέκτησε την εξουσία επί της Μεγάλης Πολωνίας.

Δεν νυμφεύθηκε και όταν απεβίωσε, ο πατέρας του έδωσε το Κάλις στον πρωτότοκο γιο του Όντο.

Πηγές
-----

* *Encyclopædia Britannica*, 1815 edition

Παραπομπές σε πηγές
-------------------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 23  Νοεμβρίου 2018.
2. ↑  p11462.htm#i114612.
3. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Mieszko the Younger  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
O **Μαξ Φέρνερ** (γερμανικά: *Max Ferner*, 18 Απριλίου 1881 - 9 Οκτωβρίου 1940) ήταν Γερμανός δραματουργός και σεναριογράφος. Ο Φέρνερ είναι περισσότερο γνωστός για τη συνεργασία του με τον Μαξ Νιλ, με τον οποίον έγραψαν το λιμπρέτο για δύο οπερέτες του Αυστριακού συνθέτη Καρλ Μίχαελ Ζίχερ. Εκτός από αυτό έγραψαν και αρκετά θεατρικά έργα, αλλά και μόνος του ο Φέρνερ, όπως το *Der Schuß im Pavillon* (1925), το *Der siebente Junge* (1926) και το *Du schönste aller Rosen* (1927). Κατά τη δεκαετία του 1920 έγραψε ή συνέγραψε και σενάριο για τον κινηματογράφο, όπως το *The Mountain Eagle* (1927), τη δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του Άλφρεντ Χίτσκοκ και το *Waterloo* (1929).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Μαξ Φέρνερ στην IMDb
2. ↑  Max Ferner

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Μαξ Φέρνερ στο IMDb

  

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Γερμανία
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 233972337
* ISNI: 0000 0003 6976 0879
* GND: 121075443
* BNF: cb16778300d (data)
* NKC: mzk2013781219

 |

 |