Ο **Σάμιουελ Άνταμς** (27 Σεπτεμβρίου [Π.Η. 16 Σεπτεμβρίου] 1722 – 2 Οκτωβρίου 1803) ήταν Αμερικανός πολιτικός, πολιτικός φιλόσοφος και ιδρυτής των Ηνωμένων Πολιτειών. Ήταν πολιτικός στην αποικιακή Μασαχουσέτη, ηγέτης του κινήματος που εξελίχθηκε στην Αμερικανική Επανάσταση, υπογράφων τη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας και άλλα ιδρυτικά έγγραφα και ένας από τους αρχιτέκτονες των αρχών του αμερικανικού ρεπουμπλικανισμού που διαμόρφωσαν την πολιτική κουλτούρα των Ηνωμένων Πολιτειών. Ήταν δεύτερος ξάδελφος του επίσης ιδρυτή πατέρα, του προέδρου Τζον Άνταμς.

Ο Άνταμς γεννήθηκε στη Βοστώνη και μεγάλωσε σε μια θρησκευόμενη και πολιτικά ενεργή οικογένεια. Απόφοιτος του Κολεγίου Χάρβαρντ, ήταν αποτυχημένος επιχειρηματίας και φοροεισπράκτορας πριν επικεντρωθεί στην πολιτική. Υπήρξε σημαίνον στέλεχος της Βουλής των Αντιπροσώπων της Μασαχουσέτης και της Δημοτικής Συνέλευσης της Βοστώνης τη δεκαετία του 1760 και έγινε μέλος ενός κινήματος που αντιτάχθηκε στις προσπάθειες του βρετανικού Κοινοβουλίου να φορολογήσει τις βρετανικές αμερικανικές αποικίες χωρίς τη συγκατάθεσή τους. Η εγκύκλιος επιστολή της Μασαχουσέτης το 1768 με την οποία καλούσε σε μη συνεργασία των αποικιών προκάλεσε την κατάληψη της Βοστώνης από Βρετανούς στρατιώτες, που τελικά οδήγησε στη σφαγή της Βοστώνης το 1770. Ο Άνταμς και οι συνεργάτες του επινόησαν το 1772 ένα σύστημα επιτροπής δια αλληλογραφίας για να βοηθήσουν στον συντονισμό της αντίστασης σε αυτό που θεωρούσε ως προσπάθειες της βρετανικής κυβέρνησης να παραβιάσει το βρετανικό Σύνταγμα εις βάρος των αποικιών, το οποίο συνέδεσε ομοϊδεάτες πατριώτες σε όλες τις δεκατρείς αποικίες. Η συνεχιζόμενη αντίσταση στη βρετανική πολιτική είχε ως αποτέλεσμα το 1773 το Κόμμα του Τσαγιού της Βοστώνης και τον ερχομό της Αμερικανικής Επανάστασης. Ο Άνταμς συμμετείχε ενεργά στις αποικιακές εφημερίδες που δημοσίευαν απολογισμούς των συναισθημάτων των αποίκων για τη βρετανική αποικιοκρατία, οι οποίοι ήταν θεμελιώδους σημασίας για την ένωση των αποικιών.

Το Κοινοβούλιο ψήφισε τις Πράξεις Καταναγκασμού το 1774, οπότε ο Άνταμς συμμετείχε στο Ηπειρωτικό Κογκρέσο στη Φιλαδέλφεια, το οποίο συγκλήθηκε για να συντονίσει την αντίδραση των αποικιών. Βοήθησε στην καθοδήγηση του Κογκρέσου προς την έκδοση της Ηπειρωτικής Ένωσης το 1774 και της Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας το 1776, ενώ συνέβαλε στη σύνταξη των Άρθρων της Συνομοσπονδίας και του Συντάγματος της Μασαχουσέτης. Ο Άνταμς επέστρεψε στη Μασαχουσέτη μετά την Αμερικανική Επανάσταση, όπου υπηρέτησε στην πολιτειακή γερουσία και τελικά εξελέγη κυβερνήτης.

Ο Άνταμς έγινε αργότερα μια αμφιλεγόμενη προσωπικότητα της αμερικανικής ιστορίας. Οι αναφορές που γράφτηκαν τον 19ο αιώνα τον εξυμνούσαν ως κάποιον που είχε κατευθύνει τους αποίκους του προς την ανεξαρτησία πολύ πριν από το ξέσπασμα του Επαναστατικού Πολέμου. Η άποψη αυτή αμφισβητήθηκε από τις αρνητικές εκτιμήσεις για τον Άνταμς στο πρώτο μισό του 20ού αιώνα, κυρίως από Βρετανούς ιστορικούς, στις οποίες παρουσιάστηκε ως ειδικός της προπαγάνδας που προκαλούσε τη βία του όχλου για να επιτύχει τους στόχους του. Ωστόσο, σύμφωνα με τον βιογράφο Μαρκ Πουλς, μια διαφορετική εκδοχή προκύπτει κατά την εξέταση των πολλών γραπτών του Άνταμς σχετικά με τα πολιτικά δικαιώματα των αποίκων, ενώ ο "όχλος" στον οποίο αναφερόταν ήταν μια εξαιρετικά σκεπτόμενη ομάδα ανδρών που εμπνεόταν από τον Άνταμς και υποστήριζε την άποψή του με λογικά επιχειρήματα σε φυλλάδια και εφημερίδες, χωρίς τη χρήση συναισθηματικής ρητορικής.

Πρώτα χρόνια
------------

Ενώ ήταν στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ, ο Άνταμς παρακολούθησε μαθήματα στο Μασακιούσετς Χολ. 
Ο Άνταμς γεννήθηκε στη Βοστώνη, στη βρετανική αποικία της Μασαχουσέτης, στις 16 Σεπτεμβρίου 1722, σύμφωνα με το παλαιό ημερολόγια η οποία μερικές φορές μετατρέπεται στην ημερομηνία του νέου ημερολογίου, την 27η Σεπτεμβρίου. Ο Άνταμς ήταν ένα από τα δώδεκα παιδιά που γεννήθηκαν από τον Σάμιουελ Άνταμς, τον πρεσβύτερο, και τη Μαίρη (Φίφιλντ) Άνταμς σε μια εποχή υψηλής παιδικής θνησιμότητας- μόνο τρία από αυτά τα παιδιά έζησαν μετά τα τρίτα τους γενέθλια. Οι γονείς του Άνταμς ήταν ευσεβείς πουριτανοί και μέλη της Παλαιάς Συγκλητικής Εκκλησίας του Νότου. Η οικογένεια ζούσε στη σημερινή Purchase Street της Βοστώνης. Ο Άνταμς ήταν υπερήφανος για την πουριτανική κληρονομιά του και έδωσε έμφαση στις πουριτανικές αξίες στην πολιτική του σταδιοδρομία, ιδίως στην αρετή.

Ο Σάμιουελ Άνταμς, ο πρεσβύτερος (1689–1748) ήταν εύπορος έμπορος και διάκονος της εκκλησίας. Ο διάκονος Άνταμς έγινε ηγετική φυσιογνωμία στην πολιτική της Βοστώνης μέσω μιας οργάνωσης που έγινε γνωστή ως Boston Caucus, η οποία προωθούσε υποψηφίους που υποστήριζαν λαϊκούς σκοπούς. Τα μέλη του Caucus συνέβαλαν στη διαμόρφωση της ημερήσιας διάταξης της δημοτικής συνέλευσης της Βοστώνης. Η δημοτική συνέλευση της Νέας Αγγλίας είναι μια μορφή τοπικής διακυβέρνησης με εκλεγμένους αξιωματούχους και όχι απλώς μια συγκέντρωση πολιτών- σύμφωνα με τον ιστορικό Γουίλιαμ Φάουλερ, ήταν «ο πιο δημοκρατικός θεσμός στη βρετανική αυτοκρατορία». Ο διάκονος Άνταμς ανέβηκε στην πολιτική ιεραρχία και έγινε ειρηνοδίκης, δημοτικός σύμβουλος και μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων της Μασαχουσέτης. Συνεργάστηκε στενά με τον Ελίσα Κουκ Τζούνιορ (1678–1737), τον ηγέτη του «λαϊκού κόμματος», μιας παράταξης που αντιστεκόταν σε κάθε παρέμβαση των βασιλικών αξιωματούχων στα αποικιακά δικαιώματα που ενσωματώνονταν στη Χάρτα της Μασαχουσέτης του 1691. Τα επόμενα χρόνια, τα μέλη του «λαϊκού κόμματος» έγιναν γνωστά ως Ουίγοι ή Πατριώτες.

Ο νεότερος Σάμιουελ Άνταμς φοίτησε στο Λατινικό Σχολείο της Βοστώνης και στη συνέχεια μπήκε στο Κολέγιο Χάρβαρντ το 1736. Οι γονείς του ήλπιζαν ότι η εκπαίδευσή του θα τον προετοίμαζε για το ιερατείο, αλλά ο Άνταμς σταδιακά έστρεψε το ενδιαφέρον του στην πολιτική. Μετά την αποφοίτησή του το 1740, ο Άνταμς συνέχισε τις σπουδές του και απέκτησε μεταπτυχιακό δίπλωμα το 1743. Στη διατριβή του υποστήριξε ότι ήταν «νόμιμο να αντιστέκεται κανείς στον ανώτατο άρχοντα, αν η Κοινοπολιτεία δεν μπορεί να διαφυλαχθεί με άλλο τρόπο», γεγονός που έδειχνε ότι οι πολιτικές του απόψεις, όπως και του πατέρα του, ήταν προσανατολισμένες προς τα αποικιακά δικαιώματα.

Η ζωή του Άνταμς επηρεάστηκε σημαντικά από την εμπλοκή του πατέρα του σε μια τραπεζική διαμάχη. Το 1739, η Μασαχουσέτη αντιμετώπιζε σοβαρή έλλειψη συναλλάγματος, και ο διάκονος Άνταμς και η ομάδα της Βοστώνης δημιούργησαν μια «τράπεζα γης» , η οποία εξέδιδε χαρτονόμισμα σε δανειολήπτες που υποθήκευαν τη γη τους ως εγγύηση. Η τράπεζα γης υποστηρίχθηκε γενικά από τους πολίτες και το λαϊκό κόμμα, το οποίο κυριαρχούσε στη Βουλή των Αντιπροσώπων, τον κατώτερο κλάδο της Γενικής Διοίκησης. Η αντίθεση στην τράπεζα γης προερχόταν από το πιο αριστοκρατικό «κόμμα της αυλής», το οποίο ήταν υποστηρικτής του βασιλικού κυβερνήτη Τζόναθαν Μπέλτσερ και ήλεγχε το Κυβερνητικό Συμβούλιο, το ανώτερο τμήμα της Γενικής Διοίκησης. Το κόμμα της αυλής χρησιμοποίησε την επιρροή του για να αναγκάσει το βρετανικό κοινοβούλιο να διαλύσει την τράπεζα γης το 1741. Οι διευθυντές της τράπεζας γης, συμπεριλαμβανομένου του Ντίκον Άνταμς, έγιναν προσωπικά υπεύθυνοι για το νόμισμα που εξακολουθούσε να κυκλοφορεί, πληρωτέο σε ασήμι και χρυσό. Οι αγωγές για την τράπεζα συνεχίστηκαν για χρόνια, ακόμη και μετά τον θάνατο του Ντίκον Άνταμς, και ο νεότερος Σάμιουελ Άνταμς έπρεπε συχνά να υπερασπιστεί την οικογενειακή περιουσία από την κατάσχεση από την κυβέρνηση. Για τον Άνταμς, αυτές οι αγωγές «λειτουργούσαν ως μια συνεχής προσωπική υπενθύμιση ότι η εξουσία της Βρετανίας επί των αποικιών μπορούσε να ασκείται με αυθαίρετους και καταστροφικούς τρόπους».

Πρώιμη σταδιοδρομία
-------------------

Μετά την αποχώρησή του από το Χάρβαρντ το 1743, ο Άνταμς δεν ήταν σίγουρος για το μέλλον του. Σκέφτηκε να γίνει δικηγόρος, αλλά αντ' αυτού αποφάσισε να ασχοληθεί με τις επιχειρήσεις. Εργάστηκε στο λογιστήριο του Τόμας Κάσινγκ, αλλά η δουλειά κράτησε μόνο λίγους μήνες, επειδή ο Κάσινγκ θεώρησε ότι ο Άνταμς ήταν πολύ απασχολημένος με την πολιτική για να γίνει καλός έμπορος. Στη συνέχεια, ο πατέρας του Άνταμς του δάνεισε 1.000 λίρες για να ασχοληθεί μόνος του με τις επιχειρήσεις, ένα σημαντικό ποσό για την εποχή εκείνη. Η έλλειψη επιχειρηματικού ενστίκτου του Άνταμς επιβεβαιώθηκε- δάνεισε τα μισά από αυτά τα χρήματα σε έναν φίλο του, ο οποίος δεν τα ξεπλήρωσε ποτέ, ενώ τα άλλα μισά τα σπατάλησε. Ο Άνταμς παρέμεινε πάντα, σύμφωνα με τα λόγια της ιστορικού Πολίν Μάιερ, «ένας άνθρωπος που δεν ενδιαφερόταν καθόλου ούτε να βγάζει ούτε να κατέχει χρήματα».

Το Old South Meeting House (*σε φωτογραφία του 1968*) ήταν η εκκλησία του Άνταμς. Κατά τη διάρκεια της κρίσης με τη Μεγάλη Βρετανία, πραγματοποιήθηκαν εδώ μαζικές συναντήσεις που ήταν πολύ μεγάλες για το Faneuil Hall.
Αφού ο Άνταμς έχασε τα χρήματά του, ο πατέρας του τον έκανε συνέταιρο στο οικογενειακό βυνοποιείο, το οποίο βρισκόταν δίπλα στο σπίτι της οικογένειας στην Purchase Street. Αρκετές γενιές των Άνταμς ήταν βυνοποιοί, οι οποίοι παρήγαγαν τη βύνη που ήταν απαραίτητη για την παρασκευή μπίρας. Χρόνια αργότερα, ένας ποιητής κορόιδεψε τον Άνταμς αποκαλώντας τον «Σαμ ο βυνοποιός». Ο Άνταμς έχει συχνά περιγραφεί ως ζυθοποιός, αλλά τα υπάρχοντα στοιχεία δείχνουν ότι εργαζόταν ως βυνοποιός και όχι ως ζυθοποιός. Έπαιρνε επίσης οικονομικές αποφάσεις για το βυνοποιείο και κατείχε θέση επιρροής στην επιχείρηση, την οποία έχασε λόγω της έλλειψης κατανόησης των υποχρεώσεων της λογιστικής και της λειτουργίας μιας επιχείρησης, γεγονός που οδήγησε σε πολλές κακές αποφάσεις που προκάλεσαν το κλείσιμο του βυνοποιείου.

Τον Ιανουάριο του 1748, ο Άνταμς και μερικοί φίλοι του, που είχαν ξεσηκωθεί από τις βρετανικές επιδρομές, ξεκίνησαν την εβδομαδιαία εφημερίδα *The Independent Advertiser*, η οποία τύπωνε πολλά πολιτικά δοκίμια γραμμένα από τον Άνταμς. Τα δοκίμιά του βασίζονταν σε μεγάλο βαθμό στη *Δεύτερη Πραγματεία της Διακυβέρνησης* του Άγγλου πολιτικού θεωρητικού Τζων Λοκ και τόνιζαν πολλά από τα θέματα που χαρακτήριζαν τη μετέπειτα σταδιοδρομία του. Υποστήριζε ότι ο λαός πρέπει να αντιστέκεται σε κάθε καταπάτηση των συνταγματικών του δικαιωμάτων. Ανέφερε την παρακμή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ως παράδειγμα για το τι θα μπορούσε να συμβεί στη Νέα Αγγλία εάν εγκατέλειπε τις πουριτανικές αξίες της.

Όταν ο διάκονος Άνταμς πέθανε το 1748, ο Άνταμς ανέλαβε την ευθύνη της διαχείρισης των υποθέσεων της οικογένειας. Τον Οκτώβριο του 1749 παντρεύτηκε την Ελίζαμπεθ Τσέκλεϊ, κόρη του πάστορα του. Η Ελίζαμπεθ γέννησε έξι παιδιά τα επόμενα επτά χρόνια, αλλά μόνο δύο έζησαν μέχρι την ενηλικίωσή τους: Ο Σάμιουελ (γεννήθηκε το 1751) και η Χάνα (γεννήθηκε το 1756). Τον Ιούλιο του 1757, η Ελίζαμπεθ πέθανε αμέσως μετά τη γέννηση ενός θνησιγενή γιου. Ο Άνταμς ξαναπαντρεύτηκε το 1764 την Ελίζαμπεθ Γουέλς, αλλά δεν απέκτησε άλλα παιδιά.

Όπως και ο πατέρας του, ο Άνταμς ξεκίνησε πολιτική σταδιοδρομία με την υποστήριξη του Boston Caucus. Εξελέγη στο πρώτο του πολιτικό αξίωμα το 1747, υπηρετώντας ως ένας από τους υπαλλήλους της αγοράς της Βοστώνης. Το 1756, η δημοτική συνέλευση της Βοστώνης τον εξέλεξε στη θέση του φοροεισπράκτορα, η οποία του εξασφάλιζε ένα μικρό εισόδημα. Συχνά αποτύγχανε να εισπράξει φόρους από τους συμπολίτες του, γεγονός που αύξανε τη δημοτικότητά του μεταξύ εκείνων που δεν πλήρωναν, αλλά τον άφηνε υπεύθυνο για το έλλειμμα. Μέχρι το 1765, ο λογαριασμός του είχε ληξιπρόθεσμες οφειλές άνω των 8.000 λιρών. Η δημοτική συνέλευση βρισκόταν στα πρόθυρα της χρεοκοπίας και ο Άνταμς αναγκάστηκε να καταθέσει αγωγές κατά των φορολογουμένων που είχαν καθυστερήσει, αλλά πολλοί φόροι έμειναν ανείσπρακτοι. Το 1768, οι πολιτικοί του αντίπαλοι χρησιμοποίησαν την κατάσταση προς όφελός τους, επιτυγχάνοντας δικαστική απόφαση ύψους 1.463 λιρών εναντίον του. Οι φίλοι του Άνταμς εξόφλησαν μέρος του ελλείμματος και η δημοτική συνέλευση διέγραψε το υπόλοιπο. Μέχρι τότε είχε αναδειχθεί σε ηγέτη του λαϊκού κόμματος και η δυσάρεστη κατάσταση δεν μείωσε την επιρροή του.

Σύγκρουση με τη Μεγάλη Βρετανία
-------------------------------

Ο Σάμιουελ Άνταμς αναδείχθηκε σε σημαντικό δημόσιο πρόσωπο στη Βοστώνη αμέσως μετά τη νίκη της Βρετανικής Αυτοκρατορίας στον Γαλλοϊνδιανικό Πόλεμο (1754–1763). Το βρετανικό κοινοβούλιο βρέθηκε βαθιά χρεωμένο και αναζητούσε νέες πηγές εσόδων και επιδίωξε να φορολογήσει άμεσα τις αποικίες της Βρετανικής Αμερικής για πρώτη φορά. Αυτή η φορολογική διαμάχη ήταν μέρος μιας ευρύτερης απόκλισης μεταξύ των βρετανικών και αμερικανικών ερμηνειών του βρετανικού Συντάγματος και της έκτασης της εξουσίας του Κοινοβουλίου στις αποικίες.

Κατά τα χρόνια που προηγήθηκαν της επανάστασης ο Άνταμς έκανε συχνή χρήση των αποικιακών εφημερίδων και άρχισε να ασκεί ανοιχτή κριτική στη βρετανική αποικιακή πολιτική και από το 1775 υποστήριζε την ανεξαρτησία από τη Βρετανία. Ο Άνταμς ήταν ο πρώτος που χρησιμοποιούσε ενεργά εφημερίδες όπως η *Boston Gazette* για να προωθήσει τα ιδανικά των αποικιακών δικαιωμάτων, δημοσιεύοντας τις επιστολές του και άλλες αναφορές που ασκούσαν δριμεία κριτική στη βρετανική αποικιακή πολιτική και ιδίως στην πρακτική της αποικιακής φορολόγησης χωρίς αντιπροσώπευση. Η *Boston Gazette* είχε κυκλοφορία δύο χιλιάδες αντίτυπα, τα οποία εκδίδονταν εβδομαδιαίως, αριθμός σημαντικός για την εποχή εκείνη. Οι εκδότες της, ο Μπέντζαμιν Εντς και ο Τζον Γκιλ, και οι δύο ιδρυτικά μέλη των Υιών της Ελευθερίας, διατηρούσαν φιλικές και συνεργατικές σχέσεις με τον Άνταμς, τον Τζέιμς Ότις και την Boston Caucus. Ο ιστορικός Ραλφ Χάρλοου υποστηρίζει ότι δεν υπάρχει καμία αμφιβολία για την επιρροή που είχαν αυτοί οι άνδρες στην αφύπνιση του δημόσιου αισθήματος. Στα γραπτά του στην *Boston Gazette*, ο Άνταμς έγραφε συχνά με διάφορα ψευδώνυμα, όπως "Candidus", "Vindex", και άλλα. Σε λιγότερο συχνές περιπτώσεις οι επιστολές του ήταν ανυπόγραφες.

Ο Άνταμς προσπάθησε σοβαρά να αφυπνίσει τους συμπολίτες του για τις θεωρούμενες επιθέσεις στα συνταγματικά τους δικαιώματα, με έμφαση στον κυβερνήτη της Μασαχουσέτης Τόμας Χάτσινσον. Ο Χάτσινσον τόνισε ότι κανείς δεν μπορούσε να συγκριθεί με τις προσπάθειες του Άνταμς για την προώθηση της ριζοσπαστικής θέσης των Ουίγων και του επαναστατικού αγώνα, κάτι που ο Άνταμς απέδειξε αναλόγως με τα πολυάριθμα δημοσιευμένα και με αιχμηρό τρόπο γραμμένα δοκίμια και επιστολές του. Σε κάθε ένα από τα τεύχη της από τις αρχές Σεπτεμβρίου έως τα μέσα Οκτωβρίου του 1771, η *Gazette* δημοσίευε τα υποκινούμενα δοκίμια του Άνταμς, ένα από τα οποία επέκρινε το Κοινοβούλιο επειδή χρησιμοποιούσε τους αποικιακούς φόρους για να πληρώνει τον ετήσιο μισθό του Χάτσινσον, ύψους 2.000 λιρών. Σε μια επιστολή του Φεβρουαρίου 1770, που δημοσιεύτηκε από την εφημερίδα *New York Journal* οο Άνταμς υποστήριζε ότι γινόταν όλο και πιο δύσκολο να δει κανείς τον βασιλιά Γεώργιο Γ΄ ως κάποιον που δεν συμμετείχε παθητικά στις κοινοβουλευτικές αποφάσεις. Σε αυτήν ρωτούσε αν κάποιος με κοινή λογική μπορούσε να αρνηθεί ότι ο βασιλιάς είχε αναλάβει «προσωπικό και αποφασιστικό» ρόλο εναντίον των Αμερικανών.

### Νόμος της Ζάχαρης

Το πρώτο βήμα στο νέο πρόγραμμα ήταν ο νόμος περί ζάχαρης του 1764, τον οποίο ο Άνταμς θεώρησε ως παραβίαση των μακροχρόνιων αποικιακών δικαιωμάτων. Οι άποικοι δεν εκπροσωπούνταν στο Κοινοβούλιο, υποστήριξε, και ως εκ τούτου δεν μπορούσαν να φορολογηθούν από αυτό το σώμα- οι άποικοι εκπροσωπούνταν από τις αποικιακές συνελεύσεις και μόνο αυτές μπορούσαν να επιβάλλουν φόρους σε αυτούς. Ο Άνταμς εξέφρασε αυτές τις απόψεις τον Μάιο του 1764, όταν η δημοτική συνέλευση της Βοστώνης εξέλεξε τους αντιπροσώπους της στη Βουλή της Μασαχουσέτης. Όπως συνηθιζόταν, η δημοτική συνέλευση παρείχε στους αντιπροσώπους ένα σύνολο γραπτών οδηγιών, τις οποίες επέλεξε να γράψει ο Άνταμς. Ο Άνταμς υπογράμμισε αυτό που αντιλαμβανόταν ως κινδύνους από τη φορολόγηση χωρίς αντιπροσώπευση:

> Διότι αν το εμπόριό μας μπορεί να φορολογηθεί, γιατί όχι και τα εδάφη μας; Γιατί όχι τα προϊόντα των γαιών μας και ό,τι κατέχουμε ή χρησιμοποιούμε; Αυτό θεωρούμε ότι εκμηδενίζει το καταστατικό μας δικαίωμα να κυβερνάμε και να φορολογούμε τους εαυτούς μας. Χτυπάει τα βρετανικά μας προνόμια, τα οποία, καθώς δεν τα έχουμε χάσει ποτέ, τα κατέχουμε από κοινού με τους συμπολίτες μας που είναι γηγενείς της Βρετανίας. Εάν μας επιβάλλονται φόροι σε οποιαδήποτε μορφή χωρίς να έχουμε νόμιμη εκπροσώπηση στο σημείο όπου επιβάλλονται, δεν υποβιβάζουμε τον χαρακτήρα των ελεύθερων υπηκόων στην άθλια κατάσταση των υποτελών δούλων;
> 
> 

«Όταν η συνέλευση της Βοστώνης ενέκρινε τις οδηγίες του Άνταμς στις 24 Μαΐου 1764», αναφέρει ο ιστορικός Τζον Κ. Αλεξάντερ, «έγινε το πρώτο πολιτικό σώμα στην Αμερική που δήλωσε ότι το Κοινοβούλιο δεν μπορούσε συνταγματικά να φορολογήσει τους αποίκους. Οι οδηγίες περιείχαν επίσης την πρώτη επίσημη σύσταση να παρουσιάσουν οι αποικίες μια ενιαία υπεράσπιση των δικαιωμάτων τους». Οι οδηγίες του Άνταμς δημοσιεύτηκαν σε εφημερίδες και φυλλάδια και σύντομα συνδέθηκε στενά με τον Τζέιμς Ότις, τον νεότερο, μέλος της Βουλής της Μασαχουσέτης, διάσημο για την υπεράσπιση των αποικιακών δικαιωμάτων. Ο Ότις αμφισβήτησε με τόλμη τη συνταγματικότητα ορισμένων πράξεων του Κοινοβουλίου, αλλά δεν θα έφτανε τόσο μακριά όσο ο Άνταμς, ο οποίος κινούνταν προς το συμπέρασμα ότι το Κοινοβούλιο δεν είχε την κυριαρχία επί των αποικιών.

### Νόμος περί σφραγίδων

Το 1765, το Κοινοβούλιο ψήφισε τον νόμο περί σφραγίδων, ο οποίος υποχρέωνε τους αποίκους να πληρώνουν έναν νέο φόρο για τα περισσότερα τυπωμένα υλικά. Η είδηση της ψήφισης του νόμου περί σφραγίδων προκάλεσε αναταραχή στις αποικίες. Η αντίδραση των αποίκων απηχούσε τις οδηγίες του Άνταμς του 1764. Τον Ιούνιο του 1765, ο Ότις συγκάλεσε ένα Κογκρέσο για τον Νόμο περί σφραγίδων για τον συντονισμό της αντίστασης των αποίκων. Η Βουλή της Βιρτζίνια πέρασε μια σειρά από ψηφίσματα που ανατυπώθηκαν ευρέως κατά του νόμου περί σφραγίδων, τα οποία έμοιαζαν με τα επιχειρήματα του Άνταμς κατά του Νόμου περί ζάχαρης. Ο Άνταμς υποστήριζε ότι ο νόμος περί σφραγίδων ήταν αντισυνταγματικός- πίστευε επίσης ότι θα έβλαπτε την οικονομία της Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Υποστήριξε τις εκκλήσεις για μποϊκοτάζ των βρετανικών αγαθών ώστε να ασκηθεί πίεση στο Κοινοβούλιο για την κατάργηση του φόρου.

Στη Βοστώνη, μια ομάδα που ονομαζόταν "Πιστοί Εννέα", πρόδρομος των "Υιών της Ελευθερίας", οργάνωσε διαμαρτυρίες για τον νόμο περί σφραγίδων. Ο Άνταμς ήταν φίλα προσκείμενος στους "Πιστούς Εννέα", αλλά δεν ήταν μέλος τους. Στις 14 Αυγούστου, ο εισηγητής του νόμου περί των γραμματοσήμων Άντριου Όλιβερ κρεμάστηκε εικονικά στο δέντρο της Ελευθερίας της Βοστώνης- την ίδια νύχτα, το σπίτι του λεηλατήθηκε και το γραφείο του κατεδαφίστηκε. Στις 26 Αυγούστου, το σπίτι του υποδιοικητή Τόμας Χάτσινσον καταστράφηκε από εξαγριωμένο πλήθος.

Αν Γουίτνι, *Samuel Adams*, άγαλμα από μπρούτζο και γρανίτη, 1880, που βρίσκεται μπροστά από το Faneuil Hall, το οποίο ήταν ο χώρος της Δημοτικής Συνέλευσης της Βοστώνης
Αξιωματούχοι όπως ο κυβερνήτης Φράνσις Μπέρναρντ πίστευαν ότι οι απλοί άνθρωποι ενεργούσαν μόνο υπό την καθοδήγηση των ταραχοποιών και κατηγόρησαν για τη βία τον Άνταμς. Αυτή η ερμηνεία επανήλθε από μελετητές στις αρχές του 20ού αιώνα, οι οποίοι θεωρούσαν τον Άνταμς ως έναν δεξιοτέχνη της προπαγάνδας που χειραγωγούσε τον όχλο με σκοπό να εκτελεί τις εντολές του. Για παράδειγμα, ο ιστορικός Τζον Κ. Μίλερ έγραψε το 1936 σε ένα βιβλίο που έγινε η καθιερωμένη βιογραφία του Άνταμς ότι ο Άνταμς «έλεγχε» τη Βοστώνη με τον «εκπαιδευμένο όχλο» του. Ορισμένοι σύγχρονοι μελετητές έχουν υποστηρίξει ότι αυτή η ερμηνεία είναι μύθος και ότι δεν υπάρχουν αποδείξεις ότι ο Άνταμς είχε οποιαδήποτε σχέση με τις ταραχές του νόμου περί σφραγίδων. Εκ των υστέρων, ο Άνταμς ενέκρινε μεν τη δράση της 14ης Αυγούστου, επειδή δεν έβλεπε άλλες νομικές επιλογές για να αντισταθεί σε αυτό που θεωρούσε αντισυνταγματική πράξη του Κοινοβουλίου, αλλά καταδίκασε τις επιθέσεις στα σπίτια των αξιωματούχων ως «οχλαγωγία». Σύμφωνα με τη σύγχρονη επιστημονική ερμηνεία του Άνταμς, υποστήριζε τις νόμιμες μεθόδους αντίστασης στην κοινοβουλευτική φορολογία, όπως τα διαβήματα, τα μποϊκοτάζ και οι μη βίαιες διαδηλώσεις, αλλά αντιτάχθηκε στη βία του όχλου, την οποία θεωρούσε παράνομη, επικίνδυνη και αντιπαραγωγική.

Τον Σεπτέμβριο του 1765, ο Άνταμς διορίστηκε και πάλι από τη συνέλευση του δήμου της Βοστώνης για να γράψει τις οδηγίες για την αντιπροσωπεία της Βοστώνης στη Βουλή των Αντιπροσώπων της Μασαχουσέτης. Όπως αποδείχθηκε, έγραψε τις δικές του οδηγίες- στις 27 Σεπτεμβρίου, η συνέλευση της πόλης τον επέλεξε να αντικαταστήσει τον πρόσφατα αποθανόντα Όξενμπριτζ Θάτσερ ως έναν από τους τέσσερις αντιπροσώπους της Βοστώνης στη συνέλευση. Ο Τζέιμς Ότις συμμετείχε στο Κογκρέσο του Νόμου περί γραμματοσήμων στη Νέα Υόρκη, οπότε ο Άνταμς ήταν ο κύριος συντάκτης μιας σειράς ψηφισμάτων της Βουλής κατά του Νόμου περί σφραγίδων, τα οποία ήταν πιο ριζοσπαστικά από εκείνα που ενέκρινε το Κογκρέσο του Νόμου περί γραμματοσήμων. Ο Άνταμς ήταν ένας από τους πρώτους αποικιακούς ηγέτες που υποστήριξε ότι η ανθρωπότητα διέθετε ορισμένα φυσικά δικαιώματα τα οποία οι κυβερνήσεις δεν μπορούσαν να παραβιάζουν.

Ο νόμος περί σφραγίδων επρόκειτο να τεθεί σε ισχύ την 1η Νοεμβρίου 1765, αλλά δεν εφαρμόστηκε επειδή οι διαδηλωτές σε όλες τις αποικίες είχαν αναγκάσει τους διανομείς γραμματοσήμων να παραιτηθούν. Εν τέλει, οι Βρετανοί έμποροι κατάφεραν να πείσουν το Κοινοβούλιο να καταργήσει τον φόρο. Έως τις 16 Μαΐου 1766, τα νέα για την κατάργηση είχαν φτάσει στη Βοστώνη. Υπήρξαν πανηγυρισμοί σε ολόκληρη την πόλη και ο Άνταμς έκανε μια δημόσια δήλωση ευχαριστιών προς τους Βρετανούς εμπόρους που βοήθησαν τον αγώνα τους.

Το λαϊκό κόμμα της Μασαχουσέτης κέρδισε έδαφος στις εκλογές του Μαΐου 1766. Ο Άνταμς επανεξελέγη στη Βουλή των Αντιπροσώπων και επελέγη ως γραμματέας της, θέση στην οποία ήταν υπεύθυνος για τα επίσημα έγγραφα της Βουλής. Τα επόμενα χρόνια, ο Άνταμς χρησιμοποίησε τη θέση του ως γραμματέας με μεγάλη αποτελεσματικότητα για την προώθηση του πολιτικού του μηνύματος. Μαζί με τον Άνταμς στη Βουλή ήταν και ο Τζον Χάνκοκ, ένας νέος εκπρόσωπος από τη Βοστώνη. Ο Χάνκοκ ήταν πλούσιος έμπορος -ίσως ο πλουσιότερος άνθρωπος στη Μασαχουσέτη- αλλά σχετικά νέος στην πολιτική. Αρχικά ήταν προστατευόμενος του Άνταμς και χρησιμοποίησε τον πλούτο του για να προωθήσει τον αγώνα των Ουίγων.

Μετά την κατάργηση του νόμου περί σφραγίδων, το Κοινοβούλιο υιοθέτησε μια διαφορετική προσέγγιση για την αύξηση των εσόδων, ψηφίζοντας το 1767 τους νόμους του Τάουνσεντ, οι οποίοι καθιέρωσαν νέους δασμούς σε διάφορα αγαθά που εισάγονταν στις αποικίες. Οι δασμοί αυτοί ήταν σχετικά χαμηλοί, επειδή το βρετανικό υπουργείο ήθελε να δημιουργήσει το δεδικασμένο ότι το Κοινοβούλιο είχε το δικαίωμα να επιβάλλει δασμούς στις αποικίες πριν από την αύξησή τους. Τα έσοδα από αυτούς τους δασμούς επρόκειτο να χρησιμοποιηθούν για την πληρωμή κυβερνητών και δικαστών που θα ήταν ανεξάρτητοι από τον αποικιακό έλεγχο. Για την επιβολή της συμμόρφωσης με τους νέους νόμους, οι Νόμοι του Τάουνσεντ δημιούργησαν μια τελωνειακή υπηρεσία γνωστή ως Αμερικανικό Συμβούλιο Τελωνειακών Επιτρόπων, το οποίο είχε την έδρα του στη Βοστώνη.

Η αντίσταση στους νόμους του Τάουνσεντ αυξήθηκε με αργούς ρυθμούς. Η Γενική Διοίκηση δεν συνεδρίαζε όταν τα νέα για τους νόμους έφτασαν στη Βοστώνη τον Οκτώβριο του 1767. Ως εκ τούτου, ο Άνταμς χρησιμοποίησε τη συνέλευση της Βοστώνης για να οργανώσει ένα οικονομικό μποϊκοτάζ και κάλεσε και άλλες πόλεις να κάνουν το ίδιο. Μέχρι τον Φεβρουάριο του 1768, πόλεις της Μασαχουσέτης, του Ρόουντ Άιλαντ και του Κονέκτικατ είχαν προσχωρήσει στο μποϊκοτάζ. Η αντίθεση στους νόμους του Τάουνσεντ ενθαρρύνθηκε επίσης από τα *Γράμματα ενός αγρότη στην Πενσυλβάνια*, μια σειρά δημοφιλών δοκιμίων του Τζον Ντίκινσον που άρχισαν να δημοσιεύονται τον Δεκέμβριο του 1767. Το επιχείρημα του Ντίκινσον ότι οι νέοι φόροι ήταν αντισυνταγματικοί είχε διατυπωθεί και στο παρελθόν από τον Άνταμς, αλλά ποτέ σε τόσο ευρύ ακροατήριο.

Τον Ιανουάριο του 1768, η Βουλή της Μασαχουσέτης έστειλε αίτηση στον βασιλιά Γεώργιο ζητώντας τη βοήθειά του. Ο Άνταμς και ο Ότις ζήτησαν από τη Βουλή να στείλει την αίτηση στις άλλες αποικίες, μαζί με αυτό που έμεινε γνωστό ως Εγκύκλιος Επιστολή της Μασαχουσέτης, η οποία έγινε «σημαντικό ορόσημο στο δρόμο προς την επανάσταση». Η επιστολή που έγραψε ο Άνταμς καλούσε τις αποικίες να ενωθούν με τη Μασαχουσέτη στην αντίσταση κατά των νόμων του Τάουνσεντ. Η Βουλή ψήφισε αρχικά κατά της αποστολής της επιστολής και του αιτήματος στις άλλες αποικίες, αλλά, μετά από κάποιες πολιτικές κινήσεις του Άνταμς και του Ότις, εγκρίθηκε στις 11 Φεβρουαρίου.

Ο Βρετανός υπουργός αποικιών Λόρδος Χίλσμπορο, ελπίζοντας να αποτρέψει την επανάληψη του Κογκρέσου του Νόμου περί σφραγίδων, έδωσε εντολή στους αποικιακούς κυβερνήτες στην Αμερική να διαλύσουν τις συνελεύσεις, εάν απαντούσαν στην εγκύκλιο επιστολή της Μασαχουσέτης. Διέταξε επίσης τον κυβερνήτη της Μασαχουσέτης Φράνσις Μπέρναρντ να ζητήσει από τη Βουλή της Μασαχουσέτης να ανακαλέσει την επιστολή. Στις 30 Ιουνίου, η Βουλή αρνήθηκε να ανακαλέσει την επιστολή με ψήφους 92 έναντι 17, με τον Άνταμς να επικαλείται ως δικαιολογία το δικαίωμά τους να υποβάλλουν αιτήσεις. Αντίθετα, αντί να συμμορφωθεί με τη διαταγή του κυβερνήτη, ο Άνταμς υπέβαλε νέα αναφορά στον βασιλιά ζητώντας την απομάκρυνση του κυβερνήτη Μπερνάρντ από το αξίωμά του. Ο Μπέρναρντ απάντησε διαλύοντας το νομοθετικό σώμα.

Οι επίτροποι του Τελωνειακού Συμβουλίου διαπίστωσαν ότι δεν ήταν σε θέση να επιβάλουν τους εμπορικούς κανονισμούς στη Βοστώνη, οπότε ζήτησαν στρατιωτική βοήθεια. Η βοήθεια ήρθε με τη μορφή του HMS *Romney*, ενός πολεμικού πλοίου πενήντα πυροβόλων, το οποίο έφτασε στο λιμάνι της Βοστώνης τον Μάιο του 1768. Οι εντάσεις κλιμακώθηκαν όταν ο καπετάνιος του *Romney* άρχισε να ναυτολογεί ντόπιους ναύτες. Η κατάσταση ξέσπασε στις 10 Ιουνίου, όταν οι τελωνειακοί υπάλληλοι κατέσχεσαν το *Liberty*, ένα ιστιοφόρο που ανήκε στον Τζον Χάνκοκ - έναν κορυφαίο επικριτή του Τελωνειακού Συμβουλίου - για υποτιθέμενες τελωνειακές παραβάσεις. Ναύτες και πεζοναύτες βγήκαν στην ξηρά από το *Romney* για να ρυμουλκήσουν το *Liberty* και ξέσπασε εξέγερση. Τα πράγματα ηρέμησαν τις επόμενες ημέρες, αλλά οι φοβισμένοι τελωνειακοί υπάλληλοι μάζεψαν τις οικογένειές τους και κατέφυγαν για προστασία στο Romney και τελικά στο Κάστρο Γουίλιαμ, ένα νησιωτικό οχυρό στο λιμάνι.

Ο κυβερνήτης Μπέρναρντ έγραψε στο Λονδίνο ως απάντηση στο περιστατικό με το *Liberty* και τη διαμάχη για την εγκύκλιο επιστολή, ενημερώνοντας τους ανωτέρους του ότι χρειάζονταν στρατεύματα στη Βοστώνη για την αποκατάσταση της τάξης. Ο Λόρδος Χίλσμπορο διέταξε τέσσερα συντάγματα του Βρετανικού Στρατού να μεταβούν στη Βοστώνη.

### Η Βοστώνη υπό κατοχή

 Γκραβούρα του Πολ Ρεβέρ του 1768 με τα βρετανικά στρατεύματα που έφτασαν στη Βοστώνη, η οποία ανατυπώθηκε σε όλες τις αποικίες.
Μαθαίνοντας ότι τα βρετανικά στρατεύματα ήταν καθ' οδόν, η δημοτική συνέλευση της Βοστώνης συνήλθε στις 12 Σεπτεμβρίου 1768 και ζήτησε από τον κυβερνήτη Μπέρναρντ να συγκαλέσει τη Γενική Διοίκηση. Ο Μπέρναρντ αρνήθηκε, οπότε η συνέλευση κάλεσε τις άλλες πόλεις της Μασαχουσέτης να στείλουν αντιπροσώπους για να συναντηθούν στο Faneuil Hall από τις 22 Σεπτεμβρίου. Περίπου 100 πόλεις έστειλαν αντιπροσώπους στη συνέλευση, η οποία ήταν ουσιαστικά μια ανεπίσημη σύνοδος της Βουλής της Μασαχουσέτης. Η συνέλευση εξέδωσε μια επιστολή στην οποία επέμενε ότι η Βοστώνη δεν ήταν μια άνομη πόλη, χρησιμοποιώντας γλώσσα πιο μετριοπαθή από αυτήν που επιθυμούσε ο Άνταμς, και ότι η επικείμενη στρατιωτική κατοχή παραβίαζε τα φυσικά, συνταγματικά και καταστατικά δικαιώματα των κατοίκων της Βοστώνης. Μέχρι τη στιγμή που η συνέλευση διέκοψε τη συνεδρίασή της, βρετανικά μεταγωγικά με στρατεύματα είχαν φθάσει στο λιμάνι της Βοστώνης. Δύο συντάγματα αποβιβάστηκαν τον Οκτώβριο του 1768, ακολουθούμενα από άλλα δύο τον Νοέμβριο.

Σύμφωνα με ορισμένες μαρτυρίες, η κατάληψη της Βοστώνης αποτέλεσε σημείο καμπής για τον Άνταμς, μετά την οποία εγκατέλειψε την ελπίδα για συμφιλίωση και άρχισε να εργάζεται κρυφά για την αμερικανική ανεξαρτησία. Ωστόσο, ο ιστορικός Καρλ Μπέκερ έγραψε το 1928 ότι «δεν υπάρχουν σαφείς ενδείξεις στα σύγχρονα γραπτά του ότι κάτι τέτοιο συνέβαινε». Παρ' όλα αυτά, η παραδοσιακή, καθιερωμένη άποψη για τον Άνταμς είναι ότι επιθυμούσε την ανεξαρτησία πριν από τους περισσότερους συγχρόνους του και εργαζόταν σταθερά προς την κατεύθυνση αυτού του στόχου για χρόνια. Υπάρχουν πολλές εικασίες μεταξύ των ιστορικών, με πειστικά επιχειρήματα είτε προς τη μία είτε προς την άλλη κατεύθυνση, σχετικά με το αν και πότε πριν από τον πόλεμο ο Άνταμς υποστήριζε ανοιχτά την ανεξαρτησία από τη Βρετανία. Η ιστορικός Πολίν Μάιερ αμφισβήτησε το 1980 την ιδέα ότι το είχε κάνει, υποστηρίζοντας αντίθετα ότι ο Άνταμς, όπως και οι περισσότεροι από τους συγχρόνους του, δεν ασπάστηκε την ανεξαρτησία παρά μόνο μετά την έναρξη του Πολέμου της Αμερικανικής Επανάστασης το 1775. Σύμφωνα με τον Μάιερ, ο Άνταμς αυτή τη στιγμή ήταν μεταρρυθμιστής και όχι επαναστάτης. Επιδίωξε να αλλάξει το βρετανικό υπουργείο τις πολιτικές του και προειδοποίησε τη Βρετανία ότι η ανεξαρτησία θα ήταν το αναπόφευκτο αποτέλεσμα της αποτυχίας του. Ο βιογράφος του Άνταμς Στιούαρτ Μπιτς αμφισβήτησε επίσης το κατά πόσον ο Άνταμς επεδίωκε την ανεξαρτησία πριν από τα μέσα της δεκαετίας του 1770, δεδομένου ότι ο Χάτσινσον, ο οποίος περιφρονούσε τον Άνταμς και είχε αρκετούς λόγους να το κάνει, δεν κατηγόρησε ποτέ στα έγγραφά του τον Άνταμς ότι προωθούσε την ιδέα της ανεξαρτησίας από τη Βρετανία, αν και σημειώνει ότι ο Άνταμς είχε υποσχεθεί δημοσίως αντίποινα σε τυχόν βρετανικά στρατεύματα που θα στέλνονταν για να καταπνίξουν την εξέγερση, επιπλέον ότι ο Άνταμς δεν κατηγορήθηκε ποτέ για προδοσία από το Κοινοβούλιο πριν από τον πόλεμο.

Ο Άνταμς έγραψε πολυάριθμες επιστολές και δοκίμια κατά της κατοχής, την οποία θεωρούσε παραβίαση της Χάρτας των Δικαιωμάτων του 1689. Η κατοχή δημοσιοποιήθηκε σε όλες τις αποικίες στην *Εφημερίδα των Συμβάντων*, μια ανυπόγραφη σειρά άρθρων σε εφημερίδες που μπορεί να είχε γραφτεί από τον Άνταμς σε συνεργασία με άλλους. Η *Εφημερίδα* παρουσίαζε, όπως ισχυριζόταν, μια πραγματική καθημερινή περιγραφή των γεγονότων στη Βοστώνη κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής κατοχής, μια καινοτόμος προσέγγιση σε μια εποχή χωρίς επαγγελματίες δημοσιογράφους εφημερίδων. Απεικόνιζε μια Βοστώνη πολιορκημένη από ανυπότακτους Βρετανούς στρατιώτες που επιτίθονταν σε άνδρες και βίαζαν γυναίκες με συνέπεια και ατιμωρησία, αντλώντας από την παραδοσιακή αγγλοαμερικανική δυσπιστία απέναντι σε μόνιμους στρατούς που φρουρούνταν ανάμεσα σε πολίτες. Η *Εφημερίδα* σταμάτησε να εκδίδεται την 1η Αυγούστου 1769, ημέρα γιορτής στη Βοστώνη: Ο κυβερνήτης Μπέρναρντ είχε φύγει από τη Μασαχουσέτη, χωρίς να επιστρέψει ποτέ.

Ο Άνταμς συνέχισε να εργάζεται για την απόσυρση των στρατευμάτων και τη διατήρηση του μποϊκοτάζ μέχρι να καταργηθούν οι δασμοί του Τάουνσεντ. Δύο συντάγματα απομακρύνθηκαν από τη Βοστώνη το 1769, αλλά τα άλλα δύο παρέμειναν. Οι εντάσεις μεταξύ στρατιωτών και πολιτών οδήγησαν τελικά στη δολοφονία πέντε πολιτών στη σφαγή της Βοστώνης τον Μάρτιο του 1770. Σύμφωνα με την «προπαγανδιστική ερμηνεία» του Άνταμς που διαδόθηκε από τον ιστορικό Τζον Μίλερ, ο Άνταμς προκάλεσε σκόπιμα το περιστατικό για να προωθήσει τη μυστική του ατζέντα για την αμερικανική ανεξαρτησία. Σύμφωνα με την Πολίν Μάιερ, ωστόσο, «δεν υπάρχει καμία απόδειξη ότι προκάλεσε την εξέγερση της σφαγής της Βοστώνης».

Μετά τη σφαγή της Βοστώνης, ο Άνταμς και άλλοι ηγέτες της πόλης συναντήθηκαν με τον διάδοχο του Μπέρναρντ, κυβερνήτη Τόμας Χάτσινσον, και με τον συνταγματάρχη Γουίλιαμ Ντάλριμπλ, διοικητή του στρατού, για να απαιτήσουν την αποχώρηση των στρατευμάτων. Η κατάσταση παρέμενε εκρηκτική, οπότε ο Ντάλριμπλ συμφώνησε να απομακρύνει και τα δύο συντάγματα στο Κάστρο Γουίλιαμ. Ο Άνταμς ήθελε οι στρατιώτες να έχουν μια δίκαιη δίκη, διότι αυτό θα έδειχνε ότι η Βοστώνη δεν ελεγχόταν από έναν άναρχο όχλο, αλλά αντίθετα ήταν θύμα μιας άδικης κατοχής. Έπεισε τα ξαδέλφια του Τζον Άνταμς και Τζοσάια Κουίνσι να υπερασπιστούν τους στρατιώτες, γνωρίζοντας ότι αυτοί οι Ουίγοι δεν θα συκοφαντούσαν τη Βοστώνη για να κερδίσουν μια αθώωση. Ωστόσο, ο Άνταμς έγραψε δοκίμια που καταδίκαζαν την έκβαση της δίκης- πίστευε ότι οι στρατιώτες θα έπρεπε να είχαν καταδικαστεί για φόνο.

### "Ήσυχη περίοδος"

Μετά τη σφαγή της Βοστώνης, η πολιτική στη Μασαχουσέτη εισήλθε σε αυτό που μερικές φορές είναι γνωστό ως «ήσυχη περίοδος». Τον Απρίλιο του 1770, το Κοινοβούλιο κατήργησε τους δασμούς του Τάουνσεντ, εκτός από τον φόρο στο τσάι. Ο Άνταμς παρότρυνε τους αποίκους να συνεχίσουν το μποϊκοτάζ των βρετανικών προϊόντων, υποστηρίζοντας ότι η καταβολή έστω και ενός μικρού φόρου επέτρεπε στο Κοινοβούλιο να δημιουργήσει το προηγούμενο της φορολόγησης των αποικιών, αλλά το μποϊκοτάζ παραπαίει. Καθώς οι οικονομικές συνθήκες βελτιώνονταν, η υποστήριξη για τους σκοπούς του Άνταμς μειωνόταν. Το 1770, η Νέα Υόρκη και η Φιλαδέλφεια εγκατέλειψαν το μποϊκοτάζ μη εισαγωγής βρετανικών προϊόντων και οι έμποροι της Βοστώνης αντιμετώπισαν τον κίνδυνο οικονομικής καταστροφής, οπότε συμφώνησαν επίσης να τερματίσουν το μποϊκοτάζ, απορρίπτοντας ουσιαστικά τον αγώνα του Άνταμς στη Μασαχουσέτη. Ο Τζον Άνταμς αποσύρθηκε από την πολιτική, ενώ ο Τζον Χάνκοκ και ο Τζέιμς Ότις φάνηκε να γίνονται πιο μετριοπαθείς. Το 1771, ο Σάμιουελ Άνταμς έθεσε υποψηφιότητα για τη θέση του Μητρώου Κτηματολογίου, αλλά ηττήθηκε από τον Εζέκιελ Γκολντθουέιτ με ποσοστό μεγαλύτερο από δύο προς ένα. Επανεξελέγη στη Βουλή της Μασαχουσέτης τον Απρίλιο του 1772, αλλά έλαβε πολύ λιγότερες ψήφους από ποτέ.

Ο Σάμιουελ Άνταμς το 1795 όταν ήταν Κυβερνήτης της Μασαχουσέτης.
Ένας αγώνας για την εξουσία επί του προϋπολογισμού επανέφερε τον Άνταμς στο πολιτικό προσκήνιο. Παραδοσιακά, η Βουλή των Αντιπροσώπων της Μασαχουσέτης πλήρωνε τους μισθούς του κυβερνήτη, του υποδιοικητή και των δικαστών του ανώτερου δικαστηρίου. Από τη σκοπιά των Ουίγων, η ρύθμιση αυτή αποτελούσε σημαντικό έλεγχο της εκτελεστικής εξουσίας, διατηρώντας τους βασιλικά διορισμένους αξιωματούχους υπόλογους στους δημοκρατικά εκλεγμένους αντιπροσώπους. Το 1772, η Μασαχουσέτη έμαθε ότι οι εν λόγω αξιωματούχοι θα πληρώνονταν στο εξής από τη βρετανική κυβέρνηση και όχι από την επαρχία. Για να διαμαρτυρηθούν γι' αυτό, ο Άνταμς και οι συνεργάτες του επινόησαν ένα σύστημα επιτροπών δι' αλληλογραφίας τον Νοέμβριο του 1772- οι πόλεις της Μασαχουσέτης θα συμβουλεύονταν η μία την άλλη σχετικά με πολιτικά θέματα μέσω μηνυμάτων που θα στέλνονταν μέσω ενός δικτύου επιτροπών που κατέγραφαν τις βρετανικές δραστηριότητες και διαμαρτύρονταν για τις αυτοκρατορικές πολιτικές. Σύντομα δημιουργήθηκαν επιτροπές δι' αλληλογραφίας και σε άλλες αποικίες.

Ο κυβερνήτης Χάτσινσον ανησύχησε ότι οι επιτροπές αλληλογραφίας εξελίσσονταν σε κίνημα ανεξαρτησίας και συγκάλεσε τη Γενική Διοίκηση τον Ιανουάριο του 1773. Απευθυνόμενος στο νομοθετικό σώμα, ο Χάτσινσον υποστήριξε ότι η άρνηση της υπεροχής του Κοινοβουλίου, όπως είχαν κάνει ορισμένες επιτροπές, πλησίαζε επικίνδυνα στην εξέγερση. «Δεν γνωρίζω καμία γραμμή που μπορεί να τραβηχτεί», είπε, «μεταξύ της ανώτατης εξουσίας του Κοινοβουλίου και της πλήρους ανεξαρτησίας των αποικιών». Ο Άνταμς και η Βουλή απάντησαν ότι η Χάρτα της Μασαχουσέτης δεν καθιέρωνε την υπεροχή του Κοινοβουλίου στην επαρχία, και έτσι το Κοινοβούλιο δεν μπορούσε να διεκδικήσει αυτή την εξουσία τώρα. Ο Χάτσινσον συνειδητοποίησε σύντομα ότι είχε κάνει ένα μεγάλο λάθος ξεκινώντας μια δημόσια συζήτηση σχετικά με την ανεξαρτησία και την έκταση της εξουσίας του Κοινοβουλίου στις αποικίες. Η Επιτροπή Αλληλογραφίας της Βοστώνης δημοσίευσε τη δήλωσή της για τα αποικιακά δικαιώματα, μαζί με την ανταλλαγή απόψεων του Χάτσινσον με τη Βουλή της Μασαχουσέτης, στο ευρέως διανεμημένο «Φυλλάδιο της Βοστώνης».

Η περίοδος ηρεμίας στη Μασαχουσέτη είχε τελειώσει. Ο Άνταμς επανεξελέγη εύκολα στη Βουλή της Μασαχουσέτης τον Μάιο του 1773 και εξελέγη επίσης συντονιστής της δημοτικής συνέλευσης της Βοστώνης. Τον Ιούνιο του 1773 εισήγαγε στη Βουλή της Μασαχουσέτης μια σειρά από ιδιωτικές επιστολές που είχε γράψει ο Χάτσινσον αρκετά χρόνια νωρίτερα. Σε μια επιστολή, ο Χάτσινσον συνιστούσε στο Λονδίνο να υπάρξει «μια συρρίκνωση αυτών που αποκαλούνται αγγλικές ελευθερίες» στη Μασαχουσέτη. Ο Χάτσινσον αρνήθηκε ότι αυτό εννοούσε, αλλά η σταδιοδρομία του είχε ουσιαστικά τελειώσει στη Μασαχουσέτη, και η Βουλή έστειλε αναφορά ζητώντας από τον βασιλιά να τον ανακαλέσει.

### Κόμμα Τσαγιού της Βοστώνης

Ο Άνταμς είχε ηγετικό ρόλο στα γεγονότα που οδήγησαν στο περίφημο Κόμμα Τσαγιού της Βοστώνης στις 16 Δεκεμβρίου 1773, αν και ο ακριβής ρόλος της εμπλοκής του έχει αμφισβητηθεί.

Τον Μάιο του 1773, το βρετανικό κοινοβούλιο ψήφισε τον νόμο περί τσαγιού, έναν φορολογικό νόμο για να βοηθήσει την προβληματική Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών, έναν από τους σημαντικότερους εμπορικούς οργανισμούς της Μεγάλης Βρετανίας. Οι Βρετανοί μπορούσαν να αγοράζουν λαθραίο ολλανδικό τσάι φθηνότερα από το τσάι της Εταιρείας Ανατολικών Ινδιών, λόγω των βαρέων φόρων που επιβάλλονταν στο τσάι που εισάγονταν στη Μεγάλη Βρετανία, και έτσι η εταιρεία συγκέντρωσε ένα τεράστιο πλεόνασμα τσαγιού που δεν μπορούσε να πουλήσει. Η λύση της βρετανικής κυβέρνησης στο πρόβλημα ήταν να πουλήσει το πλεόνασμα στις αποικίες. Ο νόμος περί τσαγιού επέτρεψε στην Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών να εξάγει για πρώτη φορά τσάι απευθείας στις αποικίες, παρακάμπτοντας τους περισσότερους εμπόρους που μέχρι τότε λειτουργούσαν ως μεσάζοντες. Το μέτρο αυτό αποτελούσε απειλή για την αμερικανική αποικιακή οικονομία, διότι παρείχε στην Εταιρεία Τσαγιού σημαντικό πλεονέκτημα κόστους έναντι των τοπικών εμπόρων τσαγιού, ακόμη και των τοπικών λαθρεμπόρων τσαγιού, οδηγώντας τους εκτός επιχειρήσεων. Ο νόμος μείωσε επίσης τους φόρους επί του τσαγιού που πλήρωνε η εταιρεία στη Βρετανία, αλλά διατήρησε τον αμφιλεγόμενο δασμό του Τάουνσεντ επί του τσαγιού που εισάγονταν στις αποικίες. Λίγοι έμποροι στη Νέα Υόρκη, τη Φιλαδέλφεια, τη Βοστώνη και το Τσαρλστάουν επιλέχθηκαν για να παραλαμβάνουν το τσάι της εταιρείας προς μεταπώληση. Στα τέλη του 1773, επτά πλοία στάλθηκαν στις αποικίες μεταφέροντας τσάι της Εταιρείας Ανατολικών Ινδιών, εκ των οποίων τέσσερα με προορισμό τη Βοστώνη.

Η είδηση του Νόμου περί Τσαγιού προκάλεσε θύελλα διαμαρτυριών στις αποικίες. Δεν επρόκειτο για διαμάχη σχετικά με τους υψηλούς φόρους- η τιμή του νόμιμα εισαγόμενου τσαγιού μειώθηκε στην πραγματικότητα με τον Νόμο περί Τσαγιού. Οι διαδηλωτές ασχολήθηκαν αντίθετα µε διάφορα άλλα ζητήματα. Το γνωστό επιχείρημα «καμία φορολογία χωρίς εκπροσώπηση» παρέμεινε σε περίοπτη θέση, μαζί με το ζήτημα της έκτασης της εξουσίας του Κοινοβουλίου στις αποικίες. Ορισμένοι άποικοι ανησυχούσαν ότι, αγοράζοντας το φθηνότερο τσάι, θα παραδέχονταν ότι το Κοινοβούλιο είχε το δικαίωμα να τους φορολογεί. Η διαμάχη για την «εξουσία του πορτοφολιού» εξακολουθούσε να είναι επίμαχη. Τα έσοδα από τον φόρο τσαγιού επρόκειτο να χρησιμοποιηθούν για την πληρωμή των μισθών ορισμένων βασιλικών αξιωματούχων, καθιστώντας τους ανεξάρτητους από τον λαό. Οι αποικιακοί λαθρέμποροι έπαιξαν σημαντικό ρόλο στις διαμαρτυρίες, καθώς ο νόμος περί τσαγιού έκανε φθηνότερο το νόμιμα εισαγόμενο τσάι, γεγονός που απειλούσε να θέσει εκτός λειτουργίας τους λαθρέμπορους ολλανδικού τσαγιού. Οι νόμιμοι εισαγωγείς τσαγιού που δεν είχαν κατονομαστεί ως παραλήπτες από την Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών απειλήθηκαν επίσης με οικονομική καταστροφή από τον νόμο περί τσαγιού και άλλοι έμποροι ανησυχούσαν για το προηγούμενο ενός μονοπωλίου που δημιουργήθηκε από την κυβέρνηση.

Αυτή η εμβληματική λιθογραφία του 1846 του Ναθάνιελ Κάριερ είχε τον τίτλο "The Destruction of Tea at Boston Harbor". η φράση «Boston Tea Party» δεν είχε καθιερωθεί ακόμη.
Ο Άνταμς και οι επιτροπές αλληλογραφίας προωθούσαν την εναντίωση στον νόμο περί τσαγιού. Σε κάθε αποικία εκτός από τη Μασαχουσέτη, οι διαδηλωτές κατάφεραν να αναγκάσουν τους παραλήπτες του τσαγιού να παραιτηθούν ή να επιστρέψουν το τσάι στην Αγγλία. Στη Βοστώνη, ωστόσο, ο κυβερνήτης Χάτσινσον ήταν αποφασισμένος να κρατήσει τη θέση του. Έπεισε τους αποδέκτες του τσαγιού, δύο από τους οποίους ήταν γιοι του, να μην υποχωρήσουν. Το συμβούλιο της Βοστώνης και στη συνέχεια η δημοτική συνέλευση προσπάθησαν να εξαναγκάσουν τους παραλήπτες να παραιτηθούν, αλλά εκείνοι αρνήθηκαν. Καθώς τα πλοία με το τσάι επρόκειτο να φτάσουν, ο Άνταμς και η Επιτροπή της Βοστώνης επικοινώνησαν με κοντινές επιτροπές για να συγκεντρώσουν υποστήριξη.

Το πλοίο με το τσάι *Dartmouth* έφτασε στο λιμάνι της Βοστώνης στα τέλη Νοεμβρίου και ο Άνταμς έγραψε μια εγκύκλιο επιστολή με την οποία καλούσε σε μαζική συγκέντρωση στο Faneuil Hall στις 29 Νοεμβρίου. Χιλιάδες άνθρωποι έφτασαν, τόσοι πολλοί που η συγκέντρωση μεταφέρθηκε στο μεγαλύτερο Old South Meeting House. Η βρετανική νομοθεσία απαιτούσε από το *Dartmouth* να ξεφορτώσει και να πληρώσει τους δασμούς εντός είκοσι ημερών, διαφορετικά οι τελωνειακοί υπάλληλοι θα μπορούσαν να κατάσχουν το φορτίο. Η μαζική συνέλευση ενέκρινε ψήφισμα που εισήγαγε ο Άνταμς και προέτρεπε τον καπετάνιο του *Dartmouth* να στείλει το πλοίο πίσω χωρίς να πληρώσει τον εισαγωγικό δασμό. Εν τω μεταξύ, η συνέλευση ανέθεσε σε είκοσι πέντε άνδρες να παρακολουθούν το πλοίο και να εμποδίζουν την εκφόρτωση του τσαγιού.

Ο κυβερνήτης Χάτσινσον αρνήθηκε να δώσει άδεια στο *Dartmouth* να φύγει χωρίς να πληρώσει τον δασμό. Δύο ακόμη πλοία με τσάι έφτασαν στο λιμάνι της Βοστώνης, το *Eleanor* και το *Beaver*. Το τέταρτο πλοίο, το *William*, ναυάγησε κοντά στο Ακρωτήριο Κοντ και δεν έφθασε ποτέ στη Βοστώνη. Η 16η Δεκεμβρίου ήταν η τελευταία ημέρα της προθεσμίας του Dartmouth και περίπου 7.000 άνθρωποι συγκεντρώθηκαν γύρω από το Old South Meeting House. Ο Άνταμς έλαβε αναφορά ότι ο κυβερνήτης Χάτσινσον είχε αρνηθεί και πάλι να αφήσει τα πλοία να φύγουν και ανακοίνωσε: «Αυτή η συνέλευση δεν μπορεί να κάνει τίποτε άλλο για να σώσει τη χώρα». Σύμφωνα με μια διαδεδομένη ιστορία, η δήλωση του Άνταμς ήταν ένα προσχεδιασμένο σήμα για την έναρξη του «κόμματος του τσαγιού». Ωστόσο, ο ισχυρισμός αυτός δεν εμφανίστηκε στον Τύπο παρά μόνο σχεδόν έναν αιώνα μετά το γεγονός, σε μια βιογραφία του Άνταμς που έγραψε ο δισέγγονός του, ο οποίος προφανώς παρερμήνευσε τα στοιχεία. Σύμφωνα με μαρτυρίες αυτοπτών μαρτύρων, οι άνθρωποι δεν αποχώρησαν από τη συγκέντρωση παρά μόνο δέκα ή δεκαπέντε λεπτά μετά το υποτιθέμενο "σήμα" του Άνταμς, και ο Άνταμς στην πραγματικότητα προσπάθησε να εμποδίσει τους ανθρώπους να αποχωρήσουν επειδή η συγκέντρωση δεν είχε ακόμη τελειώσει.

Ενώ ο Άνταμς προσπαθούσε να επανακτήσει τον έλεγχο της συνέλευσης, ο κόσμος ξεχύθηκε από το Old South Meeting House και κατευθύνθηκε προς το λιμάνι της Βοστώνης. Εκείνο το βράδυ, μια ομάδα 30 έως 130 ανδρών επιβιβάστηκε στα τρία πλοία, μερικοί από αυτούς ελάχιστα μεταμφιεσμένοι σε Ινδιάνους Μοχάουκ, και πέταξαν και τα 342 κιβώτια με τσάι στο νερό σε διάστημα τριών ωρών.Ο Άνταμς δεν αποκάλυψε ποτέ αν πήγε στην αποβάθρα για να παρακολουθήσει την καταστροφή του τσαγιού. Είναι άγνωστο αν βοήθησε ή όχι στο σχεδιασμό του γεγονότος, αλλά ο Άνταμς εργάστηκε αμέσως για να το δημοσιοποιήσει και να το υπερασπιστεί. Υποστήριξε ότι το Κόμμα του Τσαγιού δεν ήταν πράξη ενός άνομου όχλου, αλλά αντίθετα ήταν μια διαμαρτυρία αρχών και η μόνη εναπομείνασα επιλογή που είχε ο λαός για να υπερασπιστεί τα συνταγματικά του δικαιώματα.

Επανάσταση
----------

Η Μεγάλη Βρετανία απάντησε στο Κόμμα του Τσαγιού της Βοστώνης το 1774 με τους Νόμους Εξαναγκασμού. Ο πρώτος από αυτούς τους νόμους ήταν ο νόμος για το λιμάνι της Βοστώνης, ο οποίος έκλεισε το εμπόριο της Βοστώνης μέχρι να εξοφληθεί η Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών για το καταστραμμένο τσάι. Ο νόμος για την κυβέρνηση της Μασαχουσέτης αναδιατύπωσε τη Χάρτα της Μασαχουσέτης, καθιστώντας πολλούς αξιωματούχους βασιλικά διορισμένους αντί για εκλεγμένους και περιορίζοντας σημαντικά τις δραστηριότητες των δημοτικών συνελεύσεων. Ο νόμος περί απονομής δικαιοσύνης επέτρεψε στους αποίκους που κατηγορούνταν για εγκλήματα να μεταφέρονται σε άλλη αποικία ή στη Μεγάλη Βρετανία για δίκη. Ένας νέος βασιλικός κυβερνήτης διορίστηκε για να επιβάλει τους νόμους: Ο στρατηγός Τόμας Γκέιτζ, ο οποίος ήταν επίσης διοικητής των βρετανικών στρατιωτικών δυνάμεων στη Βόρεια Αμερική.

Ο Άνταμς εργάστηκε για τον συντονισμό της αντίστασης στους Νόμους Εξαναγκασμού. Τον Μάιο του 1774, η δημοτική συνέλευση της Βοστώνης (με συντονιστή τον Άνταμς) οργάνωσε οικονομικό μποϊκοτάζ των βρετανικών προϊόντων. Τον Ιούνιο, ο Άνταμς ήταν επικεφαλής μιας επιτροπής στη Βουλή της Μασαχουσέτης -με τις πόρτες κλειδωμένες για να αποτρέψει τον Γκέιτζ από το να διαλύσει το νομοθετικό σώμα- η οποία πρότεινε να συνεδριάσει ένα δια-αποικιακό συνέδριο στη Φιλαδέλφεια τον Σεπτέμβριο. Ήταν ένας από τους πέντε αντιπροσώπους που επιλέχθηκαν για να συμμετάσχουν στο Πρώτο Ηπειρωτικό Κογκρέσο. Ο Άνταμς δεν ήταν ποτέ κομψά ντυμένος και είχε ελάχιστα χρήματα, οπότε οι φίλοι του του αγόρασαν καινούργια ρούχα και πλήρωσαν τα έξοδά του για το ταξίδι στη Φιλαδέλφεια, το πρώτο του ταξίδι εκτός Μασαχουσέτης.

### Πρώτο Ηπειρωτικό Κογκρέσο

Ο Άνταμςς όπως απεικονίζεται από τον Πολ Ρίβιρ, 1774. Γκαλερί Τέχνης του Πανεπιστημίου Γέιλ.
Στη Φιλαδέλφεια, ο Άνταμς προώθησε την αποικιακή ενότητα, ενώ παράλληλα χρησιμοποίησε τις πολιτικές του ικανότητες για να ασκήσει πιέσεις σε άλλους αντιπροσώπους. Στις 16 Σεπτεμβρίου, ο αγγελιοφόρος Πολ Ρίβιρ έφερε στο Κογκρέσο τις Αποφάσεις του Σάφολκ, ένα από τα πολλά ψηφίσματα που είχαν ψηφιστεί στη Μασαχουσέτη και υποσχόταν σθεναρή αντίσταση στους Νόμους Εξαναγκασμού. Το Κογκρέσο ενέκρινε τα Ψηφίσματα του Σάφολκ, εξέδωσε μια Διακήρυξη Δικαιωμάτων που αρνούνταν το δικαίωμα του Κοινοβουλίου να νομοθετεί για τις αποικίες και οργάνωσε ένα αποικιακό μποϊκοτάζ γνωστό ως Ηπειρωτική Ένωση.

Ο Άνταμς επέστρεψε στη Μασαχουσέτη τον Νοέμβριο του 1774, όπου υπηρέτησε στο Επαρχιακό Κογκρέσο της Μασαχουσέτης, ένα εξωθεσμικό νομοθετικό σώμα ανεξάρτητο από τον βρετανικό έλεγχο. Το Επαρχιακό Κογκρέσο δημιούργησε τους πρώτους λόχους άμεσης δράσης, αποτελούμενους από πολιτοφύλακες που έπρεπε να είναι έτοιμοι για δράση σε περίπτωση που τους ζητηθείς. Ο Άνταμς διετέλεσε επίσης συντονιστής της συνέλευσης της Βοστώνης, η οποία συγκλήθηκε παρά τον νόμο περί κυβέρνησης της Μασαχουσέτης, και διορίστηκε στην Επιτροπή Επιθεώρησης για την επιβολή της Ηπειρωτικής Ένωσης. Επιλέχθηκε επίσης να συμμετάσχει στο Δεύτερο Ηπειρωτικό Κογκρέσο, που είχε προγραμματιστεί να συνεδριάσει στη Φιλαδέλφεια τον Μάιο του 1775.

Ο Τζον Χάνκοκ είχε προστεθεί στην αντιπροσωπεία και μαζί με τον Άνταμς συμμετείχαν στο Επαρχιακό Κογκρέσο στο Κόνκορντ της Μασαχουσέτης, πριν από το ταξίδι του Άνταμς στο δεύτερο Κογκρέσο. Οι δύο άνδρες αποφάσισαν ότι δεν ήταν ασφαλές να επιστρέψουν στη Βοστώνη πριν αναχωρήσουν για τη Φιλαδέλφεια, οπότε έμειναν στο πατρικό σπίτι του Χάνκοκ στο Λέξινγκτον. Στις 14 Απριλίου 1775, ο στρατηγός Γκέιτζ έλαβε επιστολή από τον λόρδο Ντάρτμουθ που τον συμβούλευε «να συλλάβει τους κύριους συντελεστές και υποκινητές του Επαρχιακού Κογκρέσου, των οποίων οι διαδικασίες φαίνονται από κάθε άποψη ως πράξεις προδοσίας και εξέγερσης». Τη νύχτα της 18ης Απριλίου, ο Γκέιτζ έστειλε ένα απόσπασμα στρατιωτών στη μοιραία αποστολή που πυροδότησε τον Πόλεμο της Αμερικανικής Επανάστασης. Σκοπός της βρετανικής αποστολής ήταν να κατασχέσει και να καταστρέψει τις στρατιωτικές προμήθειες που είχαν αποθηκεύσει οι άποικοι στο Κόνκορντ. Σύμφωνα με πολλές ιστορικές αναφορές, ο Γκέιτζ έδωσε επίσης εντολή στους άνδρες του να συλλάβουν τον Χάνκοκ και τον Άνταμς, αλλά οι γραπτές εντολές που εξέδωσε ο Γκέιτζ δεν ανέφεραν τη σύλληψη των ηγετών των Πατριωτών. Ο Γκέιτζ είχε προφανώς αποφασίσει να μην συλλάβει τον Άνταμς και τον Χάνκοκ, αλλά οι πατριώτες πίστευαν αρχικά το αντίθετο, ίσως επηρεασμένοι από τις εφημερίδες του Λονδίνου που έφτασαν στη Βοστώνη με την είδηση ότι ο ηγέτης των πατριωτών θα κρεμόταν αν συλλαμβανόταν. Από τη Βοστώνη, ο Τζόζεφ Γουόρεν έστειλε τον Πολ Ρίβιρ για να προειδοποιήσει τους δύο ότι βρετανικά στρατεύματα βρίσκονταν εν κινήσει και ενδέχεται να επιχειρήσουν να τους συλλάβουν. Καθώς ο Χάνκοκ και ο Άνταμς διέφυγαν, άρχισαν οι πρώτοι πυροβολισμοί του πολέμου στο Λέξινγκτον και το Κόνκορντ. Αμέσως μετά τη μάχη, ο Γκέιτζ εξέδωσε διακήρυξη με την οποία παρείχε γενική χάρη σε όλους όσοι «κατέθεταν τα όπλα και επέστρεφαν στα καθήκοντα των φιλήσυχων υπηκόων» - με εξαίρεση τον Χάνκοκ και τον Σάμιουελ Άνταμς. Η εξαίρεση του Χάνκοκ και του Άνταμς με αυτόν τον τρόπο απλώς αύξησε τη φήμη τους μεταξύ των Πατριωτών και, σύμφωνα με την ιστορικό των Πατριωτών Μέρσι Ότις Γουόρεν, ίσως υπερέβαλε τη σημασία των δύο ανδρών.

### Δεύτερο Ηπειρωτικό Κογκρέσο

 Στη *Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας* του Τζον Τράμπαλ, ο Άνταμς κάθεται στα δεξιά του θεατή του Ρίτσαρντ Χένρι Λι, του οποίου τα πόδια είναι σταυρωμένα στην πρώτη σειρά. 
Το Ηπειρωτικό Κογκρέσο λειτουργούσε υπό τον κανόνα της μυστικότητας, οπότε ο ακριβής ρόλος του Άνταμς στις διαβουλεύσεις του Κογκρέσου δεν είναι πλήρως τεκμηριωμένος. Φαίνεται ότι είχε σημαντική επιρροή, δουλεύοντας παρασκηνιακά ως ένα είδος «κοινοβουλευτικού μαστιγίου» και ο Τόμας Τζέφερσον πιστώνει στον Σάμιουελ Άνταμς -τον λιγότερο γνωστό Άνταμς- την καθοδήγηση του Κογκρέσου προς την ανεξαρτησία, λέγοντας: «Αν υπήρχε κάποιος Παλιννούρος στην Επανάσταση, ο Σάμιουελ Άνταμς ήταν αυτός ο άνθρωπος». Υπηρέτησε σε πολυάριθμες επιτροπές, συχνά ασχολούμενος με στρατιωτικά θέματα. Μεταξύ των πιο αξιοσημείωτων ενεργειών του, ο Άνταμς πρότεινε τον Τζορτζ Ουάσινγκτον ως αρχιστράτηγο του ηπειρωτικού στρατού.

Ο Άνταμς ήταν προσεκτικός υποστηρικτής της διακήρυξης της ανεξαρτησίας, προτρέποντας τους πρόθυμους επιστολογράφους στη Μασαχουσέτη να περιμένουν τους πιο μετριοπαθείς αποίκους να υποστηρίξουν τον διαχωρισμό από τη Μεγάλη Βρετανία. Το 1775 έδειξε την ικανοποίησή του όταν οι αποικίες άρχισαν να αντικαθιστούν τις παλιές κυβερνήσεις τους με ανεξάρτητες δημοκρατικές κυβερνήσεις. Υπεραμύνθηκε του δημοφιλούς φυλλαδίου του Τόμας Πέιν "Κοινή λογική", γράφοντας ως "Candidus" στις αρχές του 1776, και υποστήριξε την έκκληση για αμερικανική ανεξαρτησία. Στις 7 Ιουνίου, ο πολιτικός σύμμαχος του Άνταμς, ο Ρίτσαρντ Χένρι Λι, εισήγαγε ένα τριμερές ψήφισμα που καλούσε το Κογκρέσο να κηρύξει την ανεξαρτησία, να δημιουργήσει μια αποικιακή συνομοσπονδία και να ζητήσει εξωτερική βοήθεια. Μετά από μια καθυστέρηση για τη συγκέντρωση υποστήριξης, το Κογκρέσο ενέκρινε τη γλώσσα της Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας των Ηνωμένων Πολιτειών στις 4 Ιουλίου 1776, την οποία υπέγραψε ο Άνταμς.

Όταν επέστρεψε στο Κογκρέσο, συνέχισαν να χειρίζονται την πολεμική προσπάθεια. Ο Άνταμς υπηρέτησε σε στρατιωτικές επιτροπές, συμπεριλαμβανομένου ενός διορισμού στο Συμβούλιο Πολέμου το 1777. Τάχθηκε υπέρ της καταβολής μπόνους στους στρατιώτες του Ηπειρωτικού Στρατού για να τους ενθαρρύνει να καταταγούν εκ νέου για τη διάρκεια του πολέμου. Ζήτησε σκληρή πολιτειακή νομοθεσία για την τιμωρία των πιστών-Αμερικανών που συνέχιζαν να υποστηρίζουν το βρετανικό στέμμα- οι οποίοι, κατά την άποψη του Άνταμς, ήταν εξίσου επικίνδυνοι για την αμερικανική ελευθερία με τους Βρετανούς στρατιώτες. Στη Μασαχουσέτη, περισσότεροι από 300 νομιμόφρονες εξορίστηκαν και η περιουσία τους κατασχέθηκε. Μετά τον πόλεμο, ο Άνταμς αντιτάχθηκε στο να επιτραπεί στους νομιμόφρονες να επιστρέψουν στη Μασαχουσέτη, φοβούμενος ότι θα εργάζονταν για την υπονόμευση της δημοκρατικής κυβέρνησης.

Ο Άνταμς ήταν ο αντιπρόσωπος της Μασαχουσέτης που διορίστηκε στην επιτροπή για τη σύνταξη των Άρθρων της Συνομοσπονδίας, του σχεδίου για την αποικιακή συνομοσπονδία. Με την έμφαση που έδιναν στην κυριαρχία των πολιτειών, τα Άρθρα αντανακλούσαν την επιφυλακτικότητα του Κογκρέσου απέναντι σε μια ισχυρή κεντρική κυβέρνηση, μια ανησυχία που συμμεριζόταν ο Άνταμς. Όπως και άλλοι εκείνη την εποχή, ο Άνταμς θεωρούσε τον εαυτό του πολίτη των Ηνωμένων Πολιτειών, ενώ συνέχιζε να αναφέρεται στη Μασαχουσέτη ως "πατρίδα" του. Μετά από πολλές συζητήσεις, τα Άρθρα στάλθηκαν στις πολιτείες για επικύρωση τον Νοέμβριο του 1777. Από τη Φιλαδέλφεια, ο Άνταμς παρότρυνε τη Μασαχουσέτη να επικυρώσει τα άρθρα, όπως και έγινε. Ο Άνταμς υπέγραψε τα Άρθρα της Συνομοσπονδίας μαζί με τους άλλους αντιπροσώπους της Μασαχουσέτης το 1778, αλλά δεν επικυρώθηκαν από όλες τις πολιτείες μέχρι το 1781.

Ο Άνταμς επέστρεψε στη Βοστώνη το 1779 για να συμμετάσχει σε μια πολιτειακή συνταγματική συνέλευση. Η Γενική Διοίκηση της Μασαχουσέτης είχε προτείνει ένα νέο σύνταγμα το προηγούμενο έτος, αλλά οι ψηφοφόροι το απέρριψαν, και έτσι πραγματοποιήθηκε συνέλευση για να γίνει νέα προσπάθεια. Ο Άνταμς διορίστηκε σε τριμελή επιτροπή σύνταξης με τον ξάδελφό του Τζον Άνταμς και τον Τζέιμς Μπόουντοϊν. Συνέταξαν το Σύνταγμα της Μασαχουσέτης, το οποίο τροποποιήθηκε από τη συνέλευση και εγκρίθηκε από τους ψηφοφόρους το 1780. Το νέο σύνταγμα καθιέρωσε μια δημοκρατική μορφή διακυβέρνησης, με ετήσιες εκλογές και διαχωρισμό των εξουσιών. Αντανακλούσε την πεποίθηση του Άνταμς ότι «μια πολιτεία δεν είναι ποτέ ελεύθερη παρά μόνο όταν κάθε πολίτης δεν δεσμεύεται από κανέναν νόμο που δεν έχει εγκρίνει, είτε άμεσα είτε μέσω των αντιπροσώπων του». Σύμφωνα με τα σύγχρονα πρότυπα, το νέο σύνταγμα δεν ήταν «δημοκρατικό». Ο Άνταμς, όπως και οι περισσότεροι ομοϊδεάτες του, πίστευε ότι μόνο οι ελεύθεροι άνδρες που κατείχαν περιουσία θα έπρεπε να έχουν δικαίωμα ψήφου και ότι η γερουσία και ο κυβερνήτης χρησίμευαν για να εξισορροπούν τυχόν υπερβολές που θα μπορούσαν να προκύψουν από την κυριαρχία της πλειοψηφίας.

Το 1781, ο Άνταμς αποσύρθηκε από το Ηπειρωτικό Κογκρέσο. Ένας λόγος ήταν η υγεία του- πλησίαζε τα εξηκοστά του γενέθλια και υπέφερε από τρέμουλο που δυσκόλευε το γράψιμο. Αλλά ήθελε επίσης να επιστρέψει στη Μασαχουσέτη για να επηρεάσει την πολιτική στην Κοινοπολιτεία. Επέστρεψε στη Βοστώνη το 1781 και δεν έφυγε ποτέ ξανά από τη Μασαχουσέτη.

### Μετακόμιση στο Ντένταμ

Κατά τη διάρκεια της Επανάστασης, ο Άνταμς επέστρεψε στη Μασαχουσέτη από το Ηπειρωτικό Κογκρέσο για ένα δίμηνο διάλειμμα. Διαπίστωσε ότι το σπίτι του στην Οδό Purchase είχε καταστραφεί. Τα τζάμια των παραθύρων είχαν χαραχτεί με προσβολές και στους τοίχους είχαν σχεδιαστεί καρικατούρες. Ο κήπος του είχε καταπατηθεί, τα βοηθητικά κτίσματα είχαν γκρεμιστεί και το σπίτι είχε λεηλατηθεί από όλα του τα έπιπλα. Ο Άνταμς δεν μπόρεσε να φτιάξει το σπίτι, οπότε μετέφερε την οικογένειά του στο Ντένταμ.

Επιστροφή στη Μασαχουσέτη
-------------------------

Ο Άνταμς παρέμεινε ενεργός στην πολιτική μετά την επιστροφή του στη Μασαχουσέτη. Έζησε σε ένα ετοιμόρροπο σπίτι στην οδό Winter στη Βοστώνη, το οποίο είχε κατασχεθεί από τον ιδιοκτήτη του. Διετέλεσε συχνά συντονιστής της δημοτικής συνέλευσης της Βοστώνης και εξελέγη στην πολιτειακή γερουσία, όπου συχνά διετέλεσε πρόεδρος του σώματος αυτού.

Ο Άνταμς εστίασε την πολιτική του ατζέντα στην προώθηση της αρετής, την οποία θεωρούσε απαραίτητη σε μια δημοκρατική κυβέρνηση. Αν οι δημοκρατικοί ηγέτες δεν είχαν αρετή, πίστευε, η ελευθερία κινδύνευε. Ο κύριος αντίπαλός του σε αυτή την εκστρατεία ήταν ο πρώην προστατευόμενός του Τζον Χάνκοκ- οι δύο άνδρες είχαν έρθει σε ρήξη στο Ηπειρωτικό Κογκρέσο. Ο Άνταμς αποδοκίμαζε αυτό που θεωρούσε ματαιοδοξία και σπατάλη του Χάνκοκ, τα οποία ο Άνταμς πίστευε ότι δεν ήταν κατάλληλα για έναν δημοκρατικό ηγέτη. Όταν ο Χάνκοκ αποχώρησε από το Κογκρέσο το 1777, ο Άνταμς και οι υπόλοιποι αντιπρόσωποι της Μασαχουσέτης ψήφισαν κατά της ευγνωμοσύνης για τις υπηρεσίες του ως προέδρου του Κογκρέσου. Ο αγώνας συνεχίστηκε στη Μασαχουσέτη. Ο Άνταμς πίστευε ότι ο Χάνκοκ δεν ενεργούσε όπως ένας ενάρετος δημοκρατικός ηγέτης, συμπεριφερόμενος ως αριστοκράτης και φλερτάροντας με τη δημοτικότητα. Ο Άνταμς προτιμούσε τον Τζέιμς Μπόουντοϊν για κυβερνήτη και θλίβονταν όταν ο Χάνκοκ σημείωνε αλλεπάλληλες σαρωτικές νίκες κάθε χρόνο.

Η προώθηση της δημόσιας αρετής από τον Άνταμς έλαβε διάφορες μορφές. Έπαιξε σημαντικό ρόλο στο να εξασφαλίσει η Βοστώνη δωρεάν δημόσια εκπαίδευση για τα παιδιά, ακόμη και για τα κορίτσια, κάτι που ήταν αμφιλεγόμενο. Ο Άνταμς ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών το 1780. Μετά τον Πόλεμο της Επανάστασης, ο Άνταμς μαζί με άλλους, μεταξύ των οποίων και ο Τόμας Τζέφερσον, καταδίκασε την Εταιρεία του Σινσινάτι, μια οργάνωση πρώην αξιωματικών του στρατού. Ο Άνταμς ανησυχούσε ότι η Εταιρεία αποτελούσε «ένα βήμα προς μια κληρονομική στρατιωτική αριστοκρατία», και επομένως μια απειλή για τον ρεπουμπλικανισμό. Ο Άνταμς πίστευε επίσης ότι τα δημόσια θέατρα υπονόμευαν την πολιτική αρετή και συμμετείχε σε μια τελικά ανεπιτυχή προσπάθεια να απαγορευτούν τα θέατρα στη Βοστώνη. Δεκαετίες μετά τον θάνατο του Άνταμς, ο ρήτορας Έντουαρντ Έβερετ τον αποκάλεσε «τον τελευταίο πουριτανό».

Τα μεταπολεμικά οικονομικά προβλήματα στη δυτική Μασαχουσέτη οδήγησαν σε μια εξέγερση γνωστή ως εξέγερση του Σέις, η οποία ξεκίνησε το 1786. Μικροί αγρότες, εξοργισμένοι από τους υψηλούς φόρους και τα χρέη, οπλίστηκαν και έκλεισαν τα δικαστήρια οφειλετών στις κομητείες Γουόρσεστερ και Χαμπσάιρ, γεγονός που ώθησε τον κυβερνήτη Τζέιμς Μπόουντοϊν να συμβουλευτεί πρώτα τον Άνταμς. Ο Άνταμς σε μια δημοτική συνέλευση της Βοστώνης επέβλεψε τη σύνταξη μιας εγκύκλιου επιστολής που κατήγγειλε τις ενέργειες αυτές ως αντισυνταγματικές και ως πράξεις προδοσίας. Ως γερουσιαστής της Μασαχουσέτης που εκπροσωπούσε τη Βοστώνη, ο Άνταμς διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση της σκληρής πολιτικής του κυβερνήτη Μπόουντοϊν για την καταστολή της εξέγερσης. Ο παλιός του πολιτικός σύμμαχος Τζέιμς Γουόρεν πίστευε ότι ο Άνταμς είχε εγκαταλείψει τις αρχές του, αλλά ο Άνταμς δεν έβλεπε καμία αντίφαση. Ενέκρινε την εξέγερση εναντίον μιας μη αντιπροσωπευτικής κυβέρνησης, όπως είχε συμβεί κατά τη διάρκεια της Αμερικανικής Επανάστασης, αλλά αντιτάχθηκε στη λήψη των όπλων εναντίον μιας δημοκρατικής κυβέρνησης, που αποτελούνταν από συμπολίτες του Αμερικανούς πολίτες, όπου τα προβλήματα θα έπρεπε να αντιμετωπίζονται μέσω εκλογών. Πίστευε ότι οι ηγέτες της εξέγερσης του Σέις θα έπρεπε να απαγχονιστούν, φέρεται να είπε ότι «ο άνθρωπος που τολμά να επαναστατήσει εναντίον των νόμων μιας δημοκρατίας θα έπρεπε να υποστεί τον θάνατο», και προέτρεψε τον κυβερνήτη Μπόουντοϊν να χρησιμοποιήσει στρατιωτική βία, ο οποίος υποχρεώθηκε και έστειλε τέσσερις χιλιάδες πολιτοφύλακες για να καταστείλουν την εξέγερση.

Η εξέγερση των Σέις συνέβαλε στην πεποίθηση ότι τα Άρθρα της Συνομοσπονδίας έπρεπε να αναθεωρηθούν. Το 1787, οι αντιπρόσωποι της Συνέλευσης της Φιλαδέλφειας, αντί να αναθεωρήσουν τα Άρθρα, δημιούργησαν ένα νέο Σύνταγμα των Ηνωμένων Πολιτειών με μια πολύ ισχυρότερη εθνική κυβέρνηση. Το Σύνταγμα στάλθηκε στις πολιτείες για επικύρωση, όταν ο Άνταμς εξέφρασε τη δυσαρέσκειά του. «Ομολογώ», έγραψε στον Ρίτσαρντ Χένρι Λι στη Βοστώνη στις 3 Δεκεμβρίου 1787, «καθώς εισέρχομαι στο κτίριο σκοντάφτω στο κατώφλι. Συναντώ μια Εθνική Κυβέρνηση, αντί για μια Ομοσπονδιακή Ένωση Πολιτειών». Ο Άνταμς ήταν ένας από εκείνους που χαρακτηρίζονταν χλευαστικά "Αντι-ομοσπονδιακοί" από τους υποστηρικτές του νέου Συντάγματος, οι οποίοι αποκαλούσαν τους εαυτούς τους "Ομοσπονδιακούς". Ο Άνταμς εξελέγη στην επικυρωτική συνέλευση της Μασαχουσέτης που συνεδρίασε τον Ιανουάριο του 1788. Παρά τις επιφυλάξεις του, ο Άνταμς σπάνια μιλούσε στη συνέλευση και άκουγε προσεκτικά τα επιχειρήματα αντί να προβάλλει αντιρρήσεις. Ο Άνταμς και ο Τζον Χάνκοκ είχαν συμφιλιωθεί και τελικά συμφώνησαν να δώσουν την υποστήριξή τους στο Σύνταγμα, με την προϋπόθεση ότι θα προστεθούν αργότερα ορισμένες τροποποιήσεις. Ακόμη και με την υποστήριξη του Χάνκοκ και του Άνταμς, η συνέλευση της Μασαχουσέτης επικύρωσε οριακά το Σύνταγμα με ψήφους 187 έναντι 168.

Ενώ ο Άνταμς συμμετείχε στο συνέδριο επικύρωσης, ο μοναχογιός του Σάμιουελ Άνταμς ο νεότερος πέθανε σε ηλικία μόλις 37 ετών. Ο νεότερος Άνταμς είχε υπηρετήσει ως χειρουργός στον Πόλεμο της Επανάστασης, αλλά είχε αρρωστήσει και δεν ανάρρωσε ποτέ πλήρως. Ο θάνατος ήταν ένα ισχυρό πλήγμα για τον μεγαλύτερο Άνταμς. Ο νεότερος Άνταμς άφησε στον πατέρα του τα πιστοποιητικά που είχε αποκτήσει ως στρατιώτης, δίνοντας στον Άνταμς και στη σύζυγό του απροσδόκητη οικονομική ασφάλεια στα τελευταία τους χρόνια. Οι επενδύσεις σε γη τους έκαναν σχετικά πλούσιους στα μέσα της δεκαετίας του 1790, αλλά αυτό δεν άλλαξε τον λιτό τρόπο ζωής τους.

Ο Άνταμς ανησυχούσε για το νέο Σύνταγμα και επιχείρησε να επανέλθει στην εθνική πολιτική. Επέτρεψε να προταθεί το όνομά του ως υποψήφιος για τη Βουλή των Αντιπροσώπων στις εκλογές του Δεκεμβρίου του 1788, αλλά έχασε από τον Φίσερ Έιμς, προφανώς επειδή ο Έιμς ήταν ισχυρότερος υποστηρικτής του Συντάγματος, μια πιο δημοφιλής θέση. Ο Άνταμς ανήκε στη σχολή των σταυροφόρων της επανάστασης, των οποίων ο σκοπός και η επιρροή συσκοτίστηκαν από το 1776 και σχεδόν εξαφανίστηκαν μέχρι το τέλος του πολέμου. Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1780 ο Άνταμς φαινόταν να είναι ένας γηρασμένος πολιτικός του οποίου οι μέρες δόξας επισκιάζονταν από τα σημερινά συνταγματικά ζητήματα. Ο Έιμς, ωστόσο, ανήκε στην ομάδα των εποικοδομητικών πολιτικών ανδρών που οικοδομήθηκαν από τα συντρίμμια της επανάστασης και προσπάθησαν να φέρουν το νεαρό έθνος σε έναν ταχέως μεταβαλλόμενο κόσμο, καθιερώνοντας ένα ισχυρό ομοσπονδιακό σύνταγμα. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου οι εφημερίδες σκιαγραφούσαν στις σελίδες τους την έντονη πολιτική αντίθεση μεταξύ του Άνταμς και του Έιμς. Παρά την ήττα του, ο Άνταμς συνέχισε να εργάζεται για τροποποιήσεις του Συντάγματος, ένα κίνημα που κατέληξε τελικά στην προσθήκη ενός νομοσχεδίου για τα δικαιώματα το 1791. Στη συνέχεια ο Άνταμς έγινε σταθερός υποστηρικτής του Συντάγματος, με αυτές τις τροποποιήσεις και τη δυνατότητα για περισσότερες.

Το 1789, ο Άνταμς εξελέγη υποδιοικητής της Μασαχουσέτης και υπηρέτησε στο αξίωμα αυτό μέχρι το θάνατο του κυβερνήτη Χάνκοκ το 1793, οπότε ανέλαβε χρέη κυβερνήτη. Την επόμενη χρονιά, ο Άνταμς εξελέγη αυτοδύναμος κυβερνήτης, η πρώτη από τις τέσσερις ετήσιες θητείες του. Θεωρήθηκε γενικά ως ο ηγέτης των Ρεπουμπλικανών υποστηρικτών του Τζέφερσον της πολιτείας του, οι οποίοι αντιτάχθηκαν στο Ομοσπονδιακό Κόμμα. Σε αντίθεση με ορισμένους άλλους Ρεπουμπλικάνους, ο Άνταμς υποστήριξε την καταστολή της Εξέγερσης του Ουίσκι το 1794 για τους ίδιους λόγους που είχε αντιταχθεί στην εξέγερση των Σέις. Όπως και οι ομοϊδεάτες του Ρεπουμπλικάνοι, τάχθηκε κατά της Συνθήκης του Τζέι το 1796, μια θέση που προκάλεσε επικρίσεις σε μια πολιτεία που γινόταν όλο και περισσότερο ομοσπονδιακή. Στις προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ εκείνης της χρονιάς, οι Ρεπουμπλικάνοι στη Βιρτζίνια έδωσαν 15 εκλεκτορικές ψήφους στον Άνταμς σε μια προσπάθεια να τον κάνουν αντιπρόεδρο του Τζέφερσον, αλλά ο ομοσπονδιακός Τζον Άνταμς κέρδισε τις εκλογές, με τον Τζέφερσον να γίνεται αντιπρόεδρος. Τα ξαδέλφια Άνταμς παρέμειναν φίλοι, αλλά ο Σάμιουελ ικανοποιήθηκε όταν ο Τζέφερσον νίκησε τον Τζον Άνταμς στις προεδρικές εκλογές του 1800.

Ο Σάμιουελ Άνταμς πήρε παράδειγμα από τον πρόεδρο Ουάσινγκτον, ο οποίος αρνήθηκε να θέσει υποψηφιότητα για επανεκλογή το 1796: αποσύρθηκε από την πολιτική στο τέλος της θητείας του ως κυβερνήτης το 1797. Ο Άνταμς υπέφερε από αυτό που σήμερα πιστεύεται ότι ήταν ο βασικός τρόμος, μια διαταραχή της κίνησης που τον κατέστησε ανίκανο να γράφει την τελευταία δεκαετία της ζωής του. Πέθανε σε ηλικία 81 ετών στις 2 Οκτωβρίου 1803 και κηδεύτηκε στο κοιμητήριο Granary Burying Ground στη Βοστώνη. Η ρεπουμπλικανική εφημερίδα της Βοστώνης *Independent Chronicle* τον εκθείασε ως «Πατέρα της Αμερικανικής Επανάστασης».

Κληρονομιά
----------

A rectangular, rough-hewn block of stone on the ground. There is a walkway in the foreground, grass and trees in the background. A weathered plaque on the stone reads: "Samuel Adams, Signer of the Declaration of Independence, Governor of this Commonwealth, A Leader of Men and an ardent Patriot." Ο τάφος του Σάμιουελ Άνταμς
Ο Σάμιουελ Άνταμς είναι μια αμφιλεγόμενη προσωπικότητα της αμερικανικής ιστορίας. Οι διαφωνίες σχετικά με τη σημασία και τη φήμη του άρχισαν πριν από τον θάνατό του και συνεχίζονται μέχρι σήμερα.

Οι σύγχρονοι του Άνταμς, φίλοι και εχθροί, τον θεωρούσαν έναν από τους σημαντικότερους ηγέτες της Αμερικανικής Επανάστασης. Ο Τόμας Τζέφερσον, για παράδειγμα, χαρακτήρισε τον Άνταμς ως «πραγματικά τον *άνθρωπο της Επανάστασης*». Ηγέτες σε άλλες αποικίες συγκρίνονταν μαζί του. Ο Κορνέλιους Χάρνετ ονομαζόταν «Σάμιουελ Άνταμς της Βόρειας Καρολίνας», ο Τσαρλς Τόμσον ο «Σάμιουελ Άνταμς της Φιλαδέλφειας» και ο Κρίστοφερ Γκάντσντεν ο «Σαμ Άνταμς του Νότου». Όταν ο Τζον Άνταμς ταξίδεψε στη Γαλλία κατά τη διάρκεια της Επανάστασης, έπρεπε να εξηγήσει ότι δεν ήταν ο Σάμιουελl, «ο διάσημος Άνταμς».

Οι υποστηρικτές της Επανάστασης επαινούσαν τον Άνταμς, αλλά οι πιστοί τον θεωρούσαν ως μια μοχθηρή μορφή. Ο Πίτερ Όλιβερ, ο εξόριστος αρχιδικαστής της Μασαχουσέτης, τον χαρακτήρισε ως έναν ύπουλο μακιαβελικό με «σπασμένο πόδι». Ο Τόμας Χάτσινσον, πολιτικός εχθρός του Άνταμς, πήρε την εκδίκησή του στο έργο του *History of Massachusetts Bay* (*Ιστορία του Κόλπο της Μασαχουσέτης*), στο οποίο τον κατηγόρησε ως ανέντιμο δολοφόνο χαρακτήρα, δίνοντας έμφαση στις αποτυχίες του ως επιχειρηματία και φοροεισπράκτορα. Αυτή η εχθρική «συντηρητική ερμηνεία» του Άνταμς αναβίωσε τον 20ό αιώνα από τον ιστορικό Κλίφορντ Κ. Σίπτον στη σειρά αναφοράς *Sibley's Harvard Graduates*. Ο Σίπτον έγραψε θετικές προσωπογραφίες του Χάτσινσον και του Όλιβερ και καυστικές σκιαγραφήσεις του Άνταμς και του Χάνκοκ- το λήμμα του για τον Άνταμς χαρακτηρίστηκε από την ιστορικό Πολίν Μάιερ ως «σαράντα πέντε σελίδες περιφρόνησης». 

Οι ιστορικοί των Ουίγων αμφισβήτησαν την «συντηρητική ερμηνεία» του Άνταμς. Ο Γουίλιαμ Γκόρντον και η Μέρσι Ότις Γουόρεν, δύο ιστορικοί που γνώριζαν τον Άνταμς, έγραψαν γι' αυτόν ως έναν άνθρωπο ανιδιοτελώς αφοσιωμένο στην Αμερικανική Επανάσταση. Όμως στις αρχές του 19ου αιώνα, ο Άνταμς συχνά θεωρούνταν ως παλιομοδίτης πουριτανός και κατά συνέπεια αγνοούνταν από τους ιστορικούς. Ο ιστορικός Τζορτζ Μπάνκροφτ τον παρουσίασε θετικά στο μνημειώδες έργο του *History of the United States from the Discovery of the American Continent* (*Ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών από την Ανακάλυψη της Αμερικανικής Ηπείρου*, 1852). Η πρώτη πλήρης βιογραφία του Άνταμς εμφανίστηκε το 1865, ένα τρίτομο έργο γραμμένο από τον Ουίλιαμ Γουέλς, τον δισέγγονό του. Η βιογραφία του Γουέλς εξακολουθεί να είναι πολύτιμη για τον πλούτο των πληροφοριών της, αν και οι απεικονίσεις του Άνταμς από τους Ουίγους ήταν άκριτα φιλοαμερικανικές και είχαν στοιχεία αγιογραφίας, άποψη που επηρέασε ορισμένες μεταγενέστερες βιογραφίες που γράφτηκαν για το ευρύ κοινό.

Τα γραπτά του Άνταμς περιλαμβάνουν επιστολές και δοκίμια, πολλά από τα οποία δημοσιεύτηκαν σε αποικιακές εφημερίδες όπως η *Boston Gazette*. Τα έργα αυτά έχουν συγκεντρωθεί, επιμεληθεί και δημοσιευθεί σε ένα τετράτομο έργο (1906-1908), το οποίο επιμελήθηκε ο Χάρι Α. Κάσινγκ. Στον πρόλογο του έργου αυτού ο Κάσινγκ υποστηρίζει ότι: «Τα γραπτά κανενός από τους ηγέτες της Αμερικανικής Επανάστασης δεν αποτελούν πληρέστερη έκφραση των αιτιών και της δικαίωσης του κινήματος παρά εκείνα του Σάμιουελ Άνταμς».

Στα τέλη του 19ου αιώνα, πολλοί Αμερικανοί ιστορικοί δεν ένιωθαν άνετα με τις σύγχρονες επαναστάσεις και θεωρούσαν προβληματικό να γράφουν επιδοκιμαστικά για τον Άνταμς. Οι σχέσεις μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ηνωμένου Βασιλείου είχαν βελτιωθεί και ο ρόλος του Άνταμς στη διαίρεση των Αμερικανών από τους Βρετανούς αντιμετωπίστηκε όλο και περισσότερο με λύπη. Το 1885, ο Τζέιμς Χόσμερ έγραψε μια βιογραφία που επαινούσε τον Άνταμς, αλλά έβρισκε επίσης κάποιες από τις ενέργειές του ανησυχητικές, όπως η δημοσίευση των ιδιωτικών επιστολών του Χάτσινσον το 1773. Οι μεταγενέστεροι βιογράφοι γίνονταν όλο και πιο εχθρικοί προς τον Άνταμς και τους απλούς ανθρώπους που εκπροσωπούσε. Το 1923, ο Ραλφ Β. Χάρλοου χρησιμοποίησε μια «φροϋδική» προσέγγιση για να χαρακτηρίσει τον Άνταμς ως έναν «νευρωτικό ιδιόρρυθμο» που οδηγούνταν από ένα «σύμπλεγμα κατωτερότητας». Ο Χάρλοου υποστήριξε ότι, επειδή οι μάζες παραπλανούνταν εύκολα, ο Άνταμς "κατασκεύαζε την κοινή γνώμη" για να παραγάγει την Επανάσταση, άποψη που αποτέλεσε τη θέση της βιογραφίας του 1936 από τον Τζον Κ. Μίλερ *Sam Adams: Pioneer in Propaganda*. Ο Μίλερ παρουσίασε τον Άνταμς περισσότερο ως εμπρηστικό επαναστάτη παρά ως επιδέξιο πολιτικό παράγοντα, αποδίδοντας σε αυτόν τον έναν άνθρωπο όλες τις πράξεις του «σώματος του λαού» της Βοστώνης και αποκαλώντας το θέμα του σταθερά "Σαμ", παρά το γεγονός ότι ο Άνταμς ήταν σχεδόν πάντα γνωστός ως "Σάμιουελ" κατά τη διάρκεια της ζωής του.

Το επιδραστικό βιβλίο του Μίλερ έγινε, σύμφωνα με τα λόγια του ιστορικού Τσαρλς Άκερς, η «επιστημονική κατοχύρωση του μύθου του Σαμ Άνταμς ως δικτάτορα της Βοστώνης που οδήγησε σχεδόν μόνος του την αποικία του σε εξέγερση». Σύμφωνα με τον Άκερς, ο Μίλερ και άλλοι ιστορικοί χρησιμοποίησαν το «ο Σαμ το έκανε» για να εξηγήσουν τις ενέργειες του πλήθους και άλλες εξελίξεις, χωρίς να παραθέσουν καμία απόδειξη ότι ο Άνταμς κατεύθυνε αυτά τα γεγονότα. Το 1974, ο Άκερς κάλεσε τους ιστορικούς να επανεξετάσουν κριτικά τις πηγές αντί να επαναλαμβάνουν απλώς τον μύθο. Μέχρι τότε, οι μελετητές απέρριπταν ολοένα και περισσότερο την άποψη ότι ο Άνταμς και άλλοι χρησιμοποιούσαν "προπαγάνδα" για να υποκινήσουν "αδαή όχλο", και αντ' αυτού απεικόνιζαν μια επαναστατική Μασαχουσέτη υπερβολικά περίπλοκη για να ελέγχεται από έναν άνθρωπο. Η ιστορικός Πολίν Μάιερ υποστήριξε ότι ο Άνταμς, κάθε άλλο από το να είναι ένας ριζοσπάστης ηγέτης του όχλου, είχε μια μετριοπαθή θέση βασισμένη στην αγγλική επαναστατική παράδοση που επέβαλε αυστηρούς περιορισμούς στην αντίσταση στην εξουσία. Η πεποίθηση αυτή δικαιολογούσε τη βία μόνο έναντι απειλών κατά των συνταγματικών δικαιωμάτων τόσο σοβαρών που το "σώμα του λαού" αναγνώριζε τον κίνδυνο, και μόνο αφού είχαν αποτύχει όλα τα ειρηνικά μέσα επανόρθωσης. Στο πλαίσιο αυτής της επαναστατικής παράδοσης, η αντίσταση ήταν ουσιαστικά συντηρητική. Το 2004, το *Founding Myths* του Ρέι Ραφαέλ συνέχισε τη γραμμή του Μάιερ αποδομώντας αρκετούς από τους μύθους του "Σαμ" Άνταμς που εξακολουθούν να επαναλαμβάνονται σε πολλά σχολικά βιβλία και λαϊκές ιστορίες. 

Το όνομα του Σάμιουελ Άνταμς έχει χρησιμοποιηθεί από εμπορικές και μη κερδοσκοπικές επιχειρήσεις μετά τον θάνατό του. Η Boston Beer Company δημιούργησε την Samuel Adams Boston Lager το 1985, αξιοποιώντας την παράδοση που είχε ο Adams ως ζυθοποιός- έγινε ένα δημοφιλές βραβευμένο εμπορικό σήμα. Το όνομα του Άνταμς χρησιμοποιείται επίσης από δύο μη κερδοσκοπικούς οργανισμούς, τη Sam Adams Alliance και το Sam Adams Foundation. Οι ομάδες αυτές πήραν τα ονόματά τους από τον Άνταμς ως φόρο τιμής στην ικανότητά του να οργανώνει τους πολίτες σε τοπικό επίπεδο για την επίτευξη ενός εθνικού στόχου.

Στη βιογραφία της για τον Άνταμς το 2022, η Στέισι Σιφ γράφει ότι ο Άνταμς «λειτουργούσε κρυφά, χωμένος σε επιτροπές και δράσεις πλήθους, ψευδώνυμα και ομιχλώδη παρασκήνια».

Οικογένεια
----------

Το 1749, ο Σάμιουελ Άνταμς παντρεύτηκε την Ελίζαμπεθ Τσέκλεϊ, με την οποία απέκτησε έξι παιδιά, δύο από τα οποία έζησαν μέχρι την ενηλικίωσή τους: Ο Σάμιουελ (γεννημένος το 1751) και η Χάνα (γεννημένη το 1756). Από αυτούς τους δύο, μόνο η Χάνα παντρεύτηκε και απέκτησε παιδιά, και όλοι οι γνωστοί απόγονοι του Σάμιουελ Άνταμς προέρχονται από αυτήν. Το 1764, ο Άνταμς παντρεύτηκε τη δεύτερη σύζυγό του, την Ελίζαμπεθ Γουέλς. Δεν απέκτησαν παιδιά.

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Η ομάδα συνεδρίαζε αρχικά στο Faneuil Hall στη Βοστώνη, όπου ο Άνταμς είχε εκφωνήσει αρκετές δημόσιες ομιλίες υπέρ της ανεξαρτησίας, και κανόνισε τη μετεγκατάστασή της στη Φιλαδέλφεια.
2. ↑  Σε άλλα ονόματα περιλαμβάνονται τα, "A Chatterer,", "Alfred", "A Tory", "Valerius Poplicola". "A Freeholder", "A Puritan", "An American", "Determinus".
3. ↑  Ο Φόουλερ πιστεύει ότι ο Άνταμς πρέπει να γνώριζε εκ των προτέρων για την επίθεση στο σπίτι του Χάτσινσον, αν και παραδέχεται ότι δεν υπάρχουν αρχεία που να τον συνδέουν με το περιστατικό.
4. ↑  Στο Λονδίνο, η αίτηση προς τον βασιλιά δημοσιεύθηκε, μαζί με άλλα έγγραφα, από τον Τόμας Χόλις υπό τον τίτλο «Τα αληθινά αισθήματα της Αμερικής».
5. ↑  Ο Άνταμς και άλλοι είχαν υποψιαστεί προηγουμένως ότι ο μισθός του Χάτσινσον πληρωνόταν από το Στέμμα- αυτό δεν είχε επιβεβαιωθεί μέχρι αυτή την εξέλιξη.
6. ↑  Δείτε επίσης: John W. Tyler, *Smugglers & Patriots: Boston Merchants and the Advent of the American Revolution* (Boston, 1986) (στην ενότητα *Περαιτέρω ανάγνωση*)
7. ↑  Δείτε Harlow, 1923:*Samuel Adams, Promoter of the American Revolution: A Study in Psychology and Politics*.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. data.bnf.fr/ark:/12148/cb108795445. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
2. 1 2 3 4  «Адамсъ» (Ρωσικά) 1835.
3. 1 2 3 4  «Адамс, Самуэль» (Ρωσικά) 1890.
4. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. data.bnf.fr/ark:/12148/cb108795445. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
5. ↑  «A New Nation Votes: American Electoral Returns, 1788-1825». *A New Nation Votes: American Electoral Returns, 1788-1825*. Αμερικανική Αστρονομική Εταιρεία, Πανεπιστήμιο Ταφτς. Ανακτήθηκε στις 23  Δεκεμβρίου 2020.
6. ↑  (πολλαπλές γλώσσες) *geni.com*.
7. ↑  «Members of the American Academy Listed by election year, 1780-1799». (Αγγλικά) *Members of the American Academy Listed by election year, 1780-1799*. Αμερικανική Ακαδημία των Τεχνών και Επιστημών.
8. ↑  Bernstein, Richard B. (2011). «Appendix: The Founding Fathers: A Partial List». *The Founding Fathers Reconsidered*. New York: Oxford University Press. ISBN 978-0199832576.
9. ↑  Puls 2006, σελ. 15-16.
10. ↑  Fowler & Fowler 1997, σελ. 16.
11. ↑  Hosmer 1885, σελ. 14.
12. 1 2 3 4  Alexander 2002, σελ. 1.
13. ↑  Fowler & Fowler 1997, σελ. 4.
14. ↑  Puls 2006, σελ. 22.
15. ↑  Puls 2006, σελ. 21.
16. ↑  Maier 1980, σελ. 41–42.
17. ↑  Miller 1936, σελ. 3–4.
18. 1 2  Alexander 2002, σελ. 2.
19. 1 2  Maier 1980, σελ. 19.
20. 1 2  Maier 1976, σελ. 17.
21. ↑  Fowler & Fowler 1997, σελ. 8.
22. ↑  Miller 1936, σελ. 7–8.
23. 1 2  Puls 2006, σελ. 23.
24. ↑  Fowler & Fowler 1997, σελ. 11.
25. ↑  Fowler & Fowler 1997, σελ. 7–8.
26. ↑  Miller 1936, σελ. 9.
27. ↑  Alexander 2002, σελ. 23, 74.
28. ↑  Puls 2006, σελ. 25.
29. ↑  Miller 1936, σελ. 15–16.
30. 1 2 3 4  Alexander 2002, σελ. 7.
31. ↑  Fowler & Fowler 1997, σελ. 25.
32. ↑  Alexander 2002, σελ. 4–5.
33. ↑  Fowler & Fowler 1997, σελ. 21.
34. ↑  Alexander 2002, σελ. 5–6.
35. ↑  Fowler & Fowler 1997, σελ. 23.
36. ↑  Alexander 2002, σελ. 12.
37. ↑  Miller 1936, σελ. 17.
38. ↑  Alexander 2002, σελ. 3.
39. ↑  Alexander 2002, σελ. 3–4.
40. 1 2 3 4  Maier, *American National Biography*.
41. ↑  Alexander 2002, σελ. 58.
42. ↑  Baron 1962, σελ. 74.
43. ↑  Wells 1865, σελ. 24.
44. ↑  Baron 1962, σελ. 74–75.
45. ↑  Davis, Kenneth C. (2003). *Don't Know Much About History: Everything You Need to Know About American History but Never Learned* (1st έκδοση). New York: HarperCollins. σελ. 78. ISBN 978-0-06-008381-6.
46. ↑  Miller 1936, σελ. 17–18.
47. ↑  Miller 1936, σελ. 21.
48. 1 2 3  Alexander 2002, σελ. 8.
49. ↑  Miller 1936, σελ. 19.
50. ↑  Puls 2006, σελ. 30–31.
51. 1 2 3 4  Alexander 2002, σελ. 9.
52. ↑  Fowler & Fowler 1997, σελ. 34.
53. ↑  Puls 2006, σελ. 31–32.
54. ↑  Fowler & Fowler 1997, σελ. 55.
55. 1 2  Alexander 2002, σελ. 14.
56. 1 2  Alexander 2002, σελ. 27.
57. ↑  Alexander 2002, σελ. 53–54.
58. ↑  Fowler & Fowler 1997, σελ. 50.
59. ↑  Alexander 2002, σελ. 17.
60. ↑  Bailyn 1992, σελ. 162.
61. ↑  Alexander 2002, σελ. x, 23, 65.
62. ↑  Thomas 1874, σελ. lix.
63. ↑  Hosmer 1885, σελ. 129-130.
64. ↑  Puls 2006, σελ. 5–6, 92.
65. ↑  Harlow 1923, σελ. 46–47.
66. ↑  Cushing 1907, σελ. 28, 130, 261, κλπ.
67. ↑  Maier 1980, σελ. 23.
68. ↑  Cushing 1906, σελίδες 62, 70, 89, etc.
69. ↑  Alexander 2002, σελίδες 11, 53, 226.
70. ↑  Maier 1991, σελ. 22.
71. ↑  Cushing 1908, σελ. 250, 255.
72. ↑  Alexander 2002, σελ. 100–101.
73. ↑  Alexander 2002, σελ. 209.
74. ↑  Fowler & Fowler 1997, σελ. 51.
75. ↑  Fowler & Fowler 1997, σελ. 51–52.
76. 1 2  Alexander 2002, σελ. 21.
77. ↑  Alexander 2002, σελ. 22–23.
78. ↑  Alexander 2002, σελ. 17–18.
79. ↑  Miller 1936, σελ. 50–51.
80. ↑  Fowler & Fowler 1997, σελ. 61.
81. 1 2  Alexander 2002, σελ. 24.
82. ↑  Alexander 2002, σελ. 24–25.
83. ↑  Alexander 2002, σελ. 25.
84. 1 2  Miller 1936, σελ. 53.
85. ↑  Alexander 2002, σελ. 48.
86. ↑  Alexander 2002, σελ. 26.
87. 1 2  O'Toole 1976, σελ. 90–91.
88. 1 2 3  O'Toole 1976, σελ. 91.
89. ↑  Alexander 2002, σελ. 26–27.
90. 1 2  Fowler & Fowler 1997, σελ. 66.
91. 1 2  Maier 1980, σελ. 27.
92. ↑  Alexander 2002, σελ. 28.
93. 1 2  Alexander 2002, σελ. 29.
94. ↑  Maier 1980, σελ. 26–28.
95. ↑  Alexander 2002, σελ. 30.
96. ↑  Alexander 2002, σελ. 32–33.
97. ↑  Alexander 2002, σελ. 33.
98. ↑  
Alexander 2002· Puls 2006.
99. ↑  Wells 1865, σελ. 112.
100. ↑  Alexander 2002, σελ. 40.
101. ↑  Alexander 2002, σελ. 41.
102. ↑  Alexander 2002, σελ. 44–45.
103. ↑  Fowler & Fowler 1997, σελ. 73.
104. ↑  Nobles, "Old Republicans", 269.
105. ↑  Alexander 2002, σελ. 39.
106. 1 2  Alexander 2002, σελ. 50.
107. ↑  Alexander 2002, σελ. 49–50.
108. 1 2 3  Alexander 2002, σελ. 51.
109. 1 2  Hosmer 1885, σελ. 109.
110. 1 2  Alexander 2002, σελ. 52.
111. ↑  Fowler & Fowler 1997, σελ. 78.
112. ↑  Fowler & Fowler 1997, σελ. 78–80.
113. ↑  Alexander 2002, σελ. 54.
114. 1 2 3  Fowler & Fowler 1997, σελ. 82.
115. 1 2  Alexander 2002, σελ. 55.
116. 1 2  Alexander 2002, σελ. 57.
117. ↑  Alexander 2002, σελ. 57–60.
118. ↑  Fowler & Fowler 1997, σελ. 81.
119. ↑  Alexander 2002, σελ. 59–60.
120. ↑  Alexander 2002, σελ. 61–62.
121. ↑  Alexander 2002, σελ. 62–63.
122. ↑  Alexander 2002, σελ. 63.
123. 1 2  Fowler & Fowler 1997, σελ. 88.
124. ↑  Alexander 2002, σελ. 65.
125. ↑  Wells 1865, σελ. 207.
126. ↑  Hosmer 1885, σελ. 119–120.
127. ↑  Becker 1928, σελ. 95–101.
128. ↑  Raphael 2004, σελ. 47, 55.
129. ↑  Maier 1980, σελ. 15, 25.
130. ↑  Maier 1980, σελ. 21-25.
131. ↑  Beach 1965, σελ. 171–172.
132. ↑  Alexander 2002, σελ. 67.
133. ↑  Fowler & Fowler 1997, σελ. 90–92.
134. ↑  Alexander 2002, σελ. 68–69.
135. 1 2  Alexander 2002, σελ. 74.
136. ↑  O'Toole 1976, σελ. 92–95.
137. ↑  Miller 1936, σελ. 276.
138. ↑  Alexander 2002, σελ. 82.
139. ↑  Fowler & Fowler 1997, σελ. 105.
140. ↑  Alexander 2002, σελ. 82–84.
141. ↑  Fowler & Fowler 1997, σελ. 107.
142. ↑  Alexander 2002, σελ. 84–85.
143. ↑  Fowler & Fowler 1997, σελ. 109–110.
144. ↑  Alexander 2002, σελ. 94–95.
145. ↑  Alexander 2002, σελ. 93.
146. 1 2  Alexander 2002, σελ. 91.
147. ↑  Fowler & Fowler 1997, σελ. 111.
148. ↑  Alexander 2002, σελ. 105.
149. ↑  Alexander 2002, σελ. 97, 99.
150. ↑  Hassam, John T. *Registers of Deeds for the County of Suffolk, Massachusetts, 1735-1900,* σσ. 14–28, John Wilson & Son, University Press, Cambridge, Massachusetts, 1900.
151. ↑  Goldthwaite, Charlotte. *Descendants of Thomas Goldthwaite,* σσ. 84–87, Hartford Press, The Case, Lookwood & Brainard Company, 1899.
152. ↑  Alexander 2002, σελ. 104.
153. ↑  Wells 1865, σελ. 334.
154. ↑  Maier 1980, σελ. 22.
155. ↑  Fowler & Fowler 1997, σελ. 117.
156. 1 2  Alexander 2002, σελ. 106.
157. ↑  Wells 1865, σελ. 84.
158. ↑  Alexander 2002, σελ. 111–112.
159. 1 2  Fowler & Fowler 1997, σελ. 120.
160. ↑  Alexander 2002, σελ. 112.
161. ↑  Alexander 2002, σελ. 112–113.
162. ↑  Alexander 2002, σελ. 114.
163. ↑  Alexander 2002, σελ. 116.
164. ↑  Alexander 2002, σελ. 118.
165. ↑  Alexander 2002, σελ. 119.
166. ↑  Fowler & Fowler 1997, σελ. 121.
167. ↑  Thomas 1987, σελ. 248-249.
168. ↑  Labaree 1979, σελ. 334.
169. ↑  Labaree 1979, σελ. 67, 70.
170. ↑  Labaree 1979, σελ. 75–76.
171. ↑  Labaree 1979, σελ. 78–79.
172. 1 2 3  Alexander 2002, σελ. 120.
173. ↑  Fowler & Fowler 1997, σελ. 122.
174. ↑  Thomas 1987, σελ. 246.
175. ↑  Labaree 1979, σελ. 78, 106.
176. ↑  Labaree 1979, σελ. 102.
177. ↑  Thomas 1987, σελ. 256.
178. ↑  Alfred F. Young, *The Shoemaker and the Tea Party: Memory and the American Revolution* (Boston: Beacon Press, 1999; (ISBN 0-8070-5405-4); (ISBN 978-0-8070-5405-5)), 183–85.
179. ↑  Alexander 2002, σελ. 120–122.
180. ↑  Labaree 1979, σελ. 96–100.
181. ↑  Labaree 1979, σελ. 104–105.
182. ↑  Alexander 2002, σελ. 121–122.
183. ↑  Alexander 2002, σελ. 122–123.
184. ↑  Alexander 2002, σελ. 123–124.
185. ↑  Puls 2006, σελ. 143.
186. ↑  Alexander 2002, σελ. 123.
187. ↑  Alexander 2002, σελ. 125.
188. ↑  Wells 1865, σελ. 122–123.
189. ↑  Miller 1936, σελ. 294.
190. 1 2  Raphael 2004, σελ. 53.
191. ↑  Maier 1980, σελ. 27, 28–32.
192. ↑  Alexander 2002, σελ. 125–126.
193. ↑  Labaree 1979, σελ. 141–144.
194. ↑  Alexander 2002, σελ. 126.
195. ↑  Fowler & Fowler 1997, σελ. 124.
196. ↑  Alexander 2002, σελ. 129.
197. ↑  Alexander 2002, σελ. 130–133.
198. ↑  Alexander 2002, σελ. 131–132.
199. ↑  Alexander 2002, σελ. 135–136.
200. ↑  Fowler & Fowler 1997, σελ. 130.
201. ↑  Alexander 2002, σελ. 137.
202. ↑  Maier 1980, σελ. 33–34.
203. ↑  Alexander 2002, σελ. 139.
204. ↑  Alexander 2002, σελ. 139–140.
205. ↑  Raphael 2004, σελ. 298.
206. ↑  Alexander 2002, σελ. 140.
207. 1 2  Alexander 2002, σελ. 143.
208. ↑  Fowler & Fowler 1997, σελ. 134.
209. ↑  Fischer, *Paul Revere's Ride*, 94, 108.
210. ↑  Fischer, *Paul Revere's Ride*, 76; Alden, "March to Concord", 451.
211. ↑  Alexander 2002, σελ. 146.
212. ↑  Alden, "March to Concord", 453.
213. ↑  Burgan 2005, σελ. 11.
214. ↑  Fischer, *Paul Revere's Ride*, 110.
215. ↑  «Search results from Classroom Materials at the Library of Congress, Available Online, Presentation». *Library of Congress, Washington, D.C. 20540 USA*. Ανακτήθηκε στις 21 Ιανουαρίου 2024.
216. ↑  Maier 1980, σελ. 17.
217. ↑  Raphael 2004, σελ. 62–63.
218. ↑  «Key to Declaration of Independence». *americanrevolution.org*. Ανακτήθηκε στις 21 Ιανουαρίου 2024.
219. ↑  Nobles, "Old Republicans", 264, citing Jack N. Rakove, *The Beginnings of National Politics: An Interpretive History of the Continental Congress* (New York 1979), 103.
220. ↑  Randall, Henry Stephens, *The Life of Thomas Jefferson*, J. B. Lippincott, 1871, σελ. 182
221. ↑  Alexander 2002, σελ. 150.
222. ↑  Chernow 2010, σελ. 186.
223. ↑  Maier 1980, σελ. 26.
224. ↑  Alexander 2002, σελ. 151.
225. ↑  Alexander 2002, σελ. 152–153.
226. ↑  Alexander 2002, σελ. 153.
227. 1 2  Maier 1980, σελ. 5.
228. ↑  Alexander 2002, σελ. 154-155.
229. ↑  Alexander 2002, σελ. 157.
230. ↑  Wells 1865, σελ. 468.
231. ↑  Alexander 2002, σελ. 158–159.
232. ↑  Alexander 2002, σελ. 161–162.
233. ↑  Alexander 2002, σελ. 193–194.
234. ↑  Alexander 2002, σελ. 162–163, 197.
235. ↑  Alexander 2002, σελ. 181.
236. ↑  Alexander 2002, σελ. 184.
237. ↑  Alexander 2002, σελ. 183–185.
238. ↑  Alexander 2002, σελ. 167.
239. ↑  Alexander 2002, σελ. 188.
240. ↑  Alexander 2002, σελ. 170–171.
241. 1 2 3 4 5  Schiff 2022, σελ. 308.
242. ↑  Schiff 2022, σελ. 318.
243. ↑  Alexander 2002, σελ. 189.
244. 1 2  Alexander 2002, σελ. 178.
245. ↑  Alexander 2002, σελ. 186–189.
246. ↑  Alexander 2002, σελ. 192.
247. 1 2  Alexander 2002, σελ. 193.
248. ↑  Alexander 2002, σελ. 194.
249. ↑  «Charter of Incorporation». American Academy of Arts and Sciences. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Ιανουαρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 24 Ιανουαρίου 2024.
250. ↑  Alexander 2002, σελ. 196.
251. ↑  Hosmer 1885, σελ. 404.
252. ↑  Maier 1980, σελ. 47.
253. ↑  Alexander 2002, σελ. 202.
254. 1 2 3  Pencak 1989, σελ. 64.
255. ↑  Maier 1980, σελ. 30–31.
256. ↑  Cushing 1907, σελ. 323.
257. ↑  Alexander 2002, σελ. 203.
258. ↑  Alexander 2002, σελ. 203–204.
259. ↑  Alexander 2002, σελ. 205–206.
260. ↑  Wells 1865, σελ. 260–261.
261. ↑  Alexander 2002, σελ. 207.
262. ↑  Wells 1865, σελ. 255.
263. ↑  Alexander 2002, σελ. 209, 219.
264. 1 2  Alexander 2002, σελ. 214–215.
265. 1 2  Pencak 1989, σελ. 63.
266. ↑  Harlow 1923, σελ. 343-344.
267. ↑  Alexander 2002, σελ. 210–211.
268. ↑  Alexander 2002, σελ. 213–214.
269. ↑  Alexander 2002, σελ. 217.
270. ↑  Puls 2006, σελ. 227.
271. ↑  Hosmer 1885, σελ. 409.
272. ↑  Alexander 2002, σελ. 219.
273. ↑  Alexander 2002, σελ. 218.
274. ↑  Louis, Elan D. (2001-05-08). «Samuel Adams’ tremor» (στα αγγλικά). *Neurology* **56** (9): 1201–1205. doi:10.1212/WNL.56.9.1201. ISSN 0028-3878. .
275. ↑  Hosmer 1885, σελ. 416–417.
276. ↑  Alexander 2002, σελ. 221.
277. ↑  Maier 1980, σελ. 7–8.
278. 1 2  O'Toole 1976, σελ. 82.
279. 1 2  Maier 1980, σελ. 3.
280. ↑  E. Stanly Godbold, "Gadsden, Christopher"; *American National Biography Online*, February 2000.
281. ↑  O'Toole 1976, σελ. 83–84.
282. 1 2  Maier 1980, σελ. 11.
283. ↑  O'Toole 1976, σελ. 84–85.
284. 1 2  Maier 1980, σελ. 6–7.
285. ↑  O'Toole 1976, σελ. 85–86.
286. ↑  O'Toole 1976, σελ. 85, 92.
287. ↑  Cushing 1904, σελ. v-viii.
288. ↑  Maier 1980, σελ. 14.
289. ↑  O'Toole 1976, σελ. 86.
290. ↑  Maier 1980, σελ. 9.
291. ↑  Maier 1980, σελ. 10–11.
292. ↑  Harlow 1923, σελ. εξώφυλλο.
293. ↑  Raphael 2004, σελ. 58–59.
294. ↑  Akers 1974, σελ. 121-122.
295. ↑  Akers 1974, σελ. 130.
296. ↑  O'Toole 1976, σελ. 93.
297. ↑  O'Toole 1976, σελ. 94–95.
298. ↑  Raphael 2004.
299. ↑  «The Boston Beer Company – About Us». Boston Beer Company. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Νοεμβρίου 2006. Ανακτήθηκε στις 24 Ιανουαρίου 2024.
300. ↑  «The Sam Adams Alliance – Our Story». The Sam Adams Alliance. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Οκτωβρίου 2010. Ανακτήθηκε στις 24 Ιανουαρίου 2024.
301. ↑  *The Revolutionary: Samuel Adams*. Stacy Schiff. Little, Brown and Company. 2022. (ISBN 978-0316441117)

Βιβλιογραφία
------------

* Akers, Charles W. (March 1974). «Review: Sam Adams-And Much More». *The New England Quarterly* (The New England Quarterly, Inc.) **47** (1): 120–131. doi:10.2307/364333.. *«Reviewed Work: Political Parties in Revolutionary Massachusetts by Stephen E. Patterson»*.

* Alden, John R. "Why the March to Concord?" *The American Historical Review* 49 (1944): 446–54.

* Alexander, John K. (2002). *Samuel Adams: America's Revolutionary Politician*. Lanham, Maryland: Rowman & Littlefield. σελ. 249. ISBN 0-7425-2115-X.

* Bailyn, Bernard (1992) [1967]. *The Ideological Origins of the American Revolution* (enlarged έκδοση). Harvard University Press. ISBN 0-674-44302-0.

* Baron, Stanley Wade (1962). *Brewed in America: The History of Beer and Ale in the United States*. Boston: Little, Brown. σελίδες 462. ISBN 0405046839. LCCN 62009546. OCLC 428916.

* Beach, Stewart (1965). *Samuel Adams; the fateful years, 1764-1776*. New York, Dodd, Mead.

* Becker, Carl L. (1928). *Samuel Adams*. **1**. New York: Scribner and sons: Dictionary of American Biography.

* Burgan, Michael (2005). *Samuel Adams : patriot and statesman*. Minneapolis, Minn.: Compass Point Books. ISBN 978-0-7565-08234.

* Cushing, Harry Alonzo (1904). *The writings of Samuel Adams*. **I**. New York : G.P. Putnam's Sons.
* —— (1906). *The writings of Samuel Adams*. **II**. New York : G.P. Putnam's Sons.
* —— (1907). *The writings of Samuel Adams*. **III**. New York : G.P. Putnam's Sons.
* —— (1908). *The writings of Samuel Adams*. **IV**. New York : G.P. Putnam's Sons.

* Ferguson, Niall, "The Square and the Tower: Networks and Power from the Freemasons to Facebook", (2018), pp. 107–109.

* Chernow, Ron (2010). *Washington: A Life*Απαιτείται δωρεάν εγγραφή. Penguin Press. ISBN 978-1-59420-266-7.

* Fischer, David H. *Paul Revere's Ride*. New York: Oxford University Press, 1994. (ISBN 0-19-508847-6)

* Fowler, William M.· Fowler, Lillian M. (1 Ιανουαρίου 1997). Handlin, Oscar, επιμ. *Samuel Adams: Radical Puritan*. New York: Longman. σελ. 190. ISBN 0-673-99293-4.

* Harlow, Ralph Volney (1923). *Samuel Adams, promoter of the American revolution; Promoter of the American Revolution: A Study in Psychology and Politics*. New York, H. Holt and company.

* Hosmer, James K. (1885). *Samuel Adams*. Boston: Houghton Mifflin. σελ. 469.

* Labaree, Benjamin Woods (1979). «The Boston Tea Party». *The New England Quarterly* (Boston: Northeastern University Press) **38** (2): 255–257. ISBN 0-930350-05-7. .

* Maier, Pauline (1976). «Coming to Terms with Samuel Adams». *The American Historical Review* **81** (1): 12–37. doi:10.2307/1863739. .

* —— (1991) [1972]. *From Resistance to Revolution: Colonial Radicals and the Development of American Opposition to Britain, 1765–1776*. New York: Knopf. ISBN 0-394-46190-8.

* —— (1980). *The Old Revolutionaries: Political Lives in the Age of Samuel Adams*. New York: Knopf Doubleday Publishing Group. σελ. 309. ISBN 0-394-51096-8.
* Miller, John Chester (1936). *Sam Adams: Pioneer in Propaganda*. Boston: Little, Brown. σελ. 437. ISBN 978-0-5987-49451.

* Nobles, Gregory. "Yet the Old Republicans Still Persevere: Samuel Adams, John Hancock, and the Crisis of Popular Leadership in Revolutionary Massachusetts, 1775–90". In Ronald Hoffman and Peter J. Albert, eds. *The Transforming Hand of Revolution: Reconsidering the American Revolution as a Social Movement*, 258–85. Charlottesville: University Press of Virginia, 1995. (ISBN 0-8139-1561-9).

* O'Toole, James M. (March 1976). «The Historical Interpretations of Samuel Adams». *New England Quarterly* **49** (1): 82–96. doi:10.2307/364558. .

* Pencak, William (March 1989). «Samuel Adams and Shays's Rebellion». *The New England Quarterly* (The New England Quarterly, Inc.) **62** (1): 63–74. doi:10.2307/366210. .

* Puls, Mark (2006). *Samuel Adams: Father of the American Revolution*. New York: St. Martin's Press. σελ. 273. ISBN 1-4039-7582-5.

* Raphael, Ray (2004). *Founding Myths: Stories That Hide Our Patriotic Past*Απαιτείται δωρεάν εγγραφή. New York: The New Press. σελίδες 354. ISBN 1-56584-921-3.

* Stoll, Ira (2008). *Samuel Adams: A Life*. Simon and Schuster. ISBN 978-1-4165-94567.

* Thomas, Isaiah (1874). *The history of printing in America, with a biography of printers*. **I**. New York, B. Franklin.

* Thomas, Peter David Garner (1987). *The Townshend Duties Crisis: The Second Phase of the American Revolution, 1767-1773*. Clarendon Press. ISBN 978-0-1982-29674.

* Wells, William V. (1865). *The Life and Public Services of Samuel Adams: Being a Narrative of His Acts and Opinions, and of His Agency in Producing and Forwarding the American Revolution, with Extracts From His Correspondence, State Papers, and Political Essays*. **3**. Boston: Little, Brown. σελ. 540.

Περαιτέρω ανάγνωση
------------------

* Schiff, Stacy (2022). *The Revolutionary: Samuel Adams*. Little, Brown & Co. ISBN 9780316441117.
* Tyler, John W. (1986). *Tyler, 'Smugglers & Patriots: Boston Merchants:Boston Mechants and the Advent of the American Revolution*. Northeastern University Press. ISBN 978-0-9303-50765.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 73845465
* LCCN: n50037043
* ISNI: 0000 0000 8265 928X
* GND: 118643797
* SUDOC: 129365122
* BNF: cb108795445 (data)
* NKC: jx20101027001
* US Congress: A000045

 |

 |