recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Κυριακάτικο παζάρι στα Παλιατζήδικα
Τα **Παλιατζήδικα** είναι μια μικρή συνοικία του Πειραιά σε μια στενή ζώνη περίπου 1 χιλιομέτρου γύρω από τις γραμμές της γραμμής 1 από την Καπνοβιομηχανία του Κεράνη έως την είσοδο του Αμαξοστασίου του Μετρό και την πλατεία Ιπποδάμειας γνωστή για το μεγάλο Κυριακάτικο παζάρι.

Θέση
----

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Βορειοδυτικά: Παπαστράτος | Βόρεια: Λεύκα | Βορειοανατολικά: Λεύκα |
| Δυτικά: Λεμονάδικα | **Παλιατζήδικα** | Ανατολικά: Γούβα του Βάβουλα |
| Νοτιοδυτικά: Δημοτική αγορά | Νότια: Δημοτική αγορά | Νοτιοανατολικά: Γούβα του Βάβουλα |

Συνορεύουν βόρεια με την Λεύκα, νότια με την Δημοτική αγορά, ανατολικά με την Γούβα του Βάβουλα και δυτικά με τα Λεμονάδικα. Τα όρια της περιοχής είναι η Οδός Ομηρίδου Σκυλίτση στα βόρεια και η Οδός Αλιπέδου στα νότια στο μέσο διασχίζεται από τις γραμμές της γραμμής 1 του Μετρό.

Χαρακτηριστικά
--------------

Οδός Ομηρίδου Σκυλίτση στα Παλιατζήδικα
Είσοδος Αμαξοστασίου Μετρό Παλιατζήδικα
Η περιοχή είναι αρκετά υποβαθμισμένη στην Οδό Αλιπέδου κυριαρχούν οι παλιές εγκαταλελειμμένες κυρίως βιομηχανίες κατά μήκος των γραμμών του Ηλεκτρικου ενώ στην Οδό Ομηρίδου Σκυλίτση κυριαρχούν τα παλαιοπωλεία και τα μικρά καταστήματα. Το μεγάλο παζάρι του Πειραιά το οποίο γινόταν μέχρι το 1968 στην Δημοτική Αγορά μετά την κατεδάφιση της από τον δήμαρχο Σκυλίτση μεταφέρθηκε στα Παλιατζίδικα. Το παζάρι πραγματοποιείται κάθε Κυριακή με μεγάλη συγκέντρωση κόσμου για φθηνές αγορές μεταχειρισμένων ειδών, συμμετέχουν άνθρωποι ιδιαίτερα από τις κατώτερες λαϊκές τάξεις και αλλοδαποί. Κομβικό σημείο της συνοικίας είναι η πλατεία Ιπποδάμειας με την είσοδο του Αμαξοστασίου του Ηλεκτρικού στο οποίο βρίσκεται ο Τερματικός σταθμός.

Πηγές
-----

* Φωτογραφικό Λεύκωμα "Νεοκλασσικά σπίτια της Αθήνας και του Πειραιά", Στέλιου Σκοπελίτη

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Το παζάρι του Περαιά
* Ο ΠΕΙΡΑΙΑΣ ΤΟΥ ΣΤΕΛΙΟΥ ΣΚΟΠΕΛΙΤΗ

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Συνοικίες και περιοχές του Δήμου Πειραιώς |
| --- |
|  |
| 
* Αγιά Σοφιά (Μανιάτικα)
* Άγιος Βασίλειος
* Άγιος Νείλος
* Βούρλα
* Βρυώνη
* Βώκος
* Γούβα του Βάβουλα
* Δημοτική αγορά
* Ευαγγελίστρια
* Ζέα (Πασαλιμάνι)
* Ηλεκτρικός (Λεμονάδικα)
* Καμίνια
* Καλλίπολη
* Καρβουνιάρικα
* Κοπή
* Καστέλλα
* Λεύκα
* Μικρολίμανο
* Νέο Φάληρο
* Ξαβέρη
* Παλαιά Κοκκινιά
* Παλιατζήδικα
* Παπαστράτος
* Πειραϊκή
* Πηγάδα
* Καστέλλα (Προφ. Ηλίας)
* Ταμπούρια
* Τερψιθέα
* Τρούμπα
* Υδραίικα
* Φρεαττύδα
* Χατζηκυριάκειο
* Ψυττάλεια
 |

 |
Το **οκταθείο** (αγγλικά ΗΠΑ: *octasulfur*, αγγλικά ΗΒ *octasulphur*) ή **οκταθειοκάνιο** (αγγλικά: *octathiocane*) ή **κυκλοοκταθείο** (αγγλικά ΗΠΑ: *cyclooctasulfur*, αγγλικά ΗΒ: *cyclooctasulphur*), με μοριακό τύπο **S8**, είναι η πιο συνηθισμένη αλλομορφή του στοιχειακού θείου. Αποτελεί ένα από τα κυριότερα βιομηχανικά χημικά, ενώ υπάρχει ευρύτατα και στη φύση. Το χημικά καθαρό οκταθείο, στις κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος, δηλαδή σε θερμοκρασία 25 °C και υπό πίεση 1 atm, είναι κίτρινο στερεό.

Ονοματολογία
------------

Η ονομασία «οκταθείο» η πιο χρησιμοποιούμενη, αν και οι προτεινόμενες ονομασίες από την IUPAC είναι οι «συστηματικές» «κυκλοοκταθείο» και «οκταθειοκένιο». Η τελευταία ονομασία προκύπτει από το σύστημα ονοματολογίας Hantzsch-Widman για τις ετεροκυκλικές ενώσεις, αν και στην πραγματικότητα το οκταθείο είναι ισοκυκλική αλλομορφή. Σημειώνεται ότι ονομασία «οκταθείο» τυπικά συμπεριλαμβάνει και κάθε άλλη ισομερή οκταατομική αλλομορφή του θείου.

Δομή
----

Η αλλομορφή αυτή υιοθετεί διαμόρφωση στέμματος με συμμετρία σημειομάδας D4d. Οι δεσμοί S-S έχουν ίσα μήκη δεσμών, περίπου 205 pm. Το οκταθείο κρυσταλλώνεται σε τρία (3) διακριτά πολύμορφα: μια ρομβοεδρική και δύο (2) μονοκλινείς μορφές, από τις οποίες μόνο δύο (2) είναι σταθερές στις κανονικές συνθήκες.Η ρομβοεδρική κρυσταλλομορφή είναι η βασική αποδεκτή μορφή, Οι υπόλοιπες μονοκλινείς πολυμορφές είναι σταθερές σε θερμοκρασίες 96-115 °C, υπό πίεση 100 kPa. Το οκταθείο σχηματίζει με τη σειρά του αρκετές άλλες αλλομορφές και πιο συγκεκριμένα: α-θείο (Sα), β-θείο (Sβ), γ-θείο (Sγ), λ-θείο (Sλ) και μ-θείο (Sμ).

Η αλλομορφή λ-θείο είναι η υγρή μορφή του οκταθείου, από την οποία μπορεί να κρυσταλλωθεί με απόθεση η αλλομορφή γ-θείο. Αν το λ-θείο κρυσταλλωθεί με αργό ρυθμό, τότε λαμβάνεται η αλλομρφή β-θείο. Εφόσον για την τήξη του οκταθείου απαιτείται θέρμανση πάνω από τους 115 °C, ούτε το β-θείο ούτε το γ-θείο λαμβάνεται σε καθαρή μορφή, παρά μόνο σε μείγμα και των δύο αλλομορφών. Ο μόνος γνωστός τρόπος για λήψη καθαρού γ-θείου είναι με κρυστάλλωση θείου από διάλυμά του.

Το οκταθείο σχηματίζει εύκολα μεγάλους κρυστάλλους, που τυπικά είναι κίτρινοι και κάπως ημιδιαφανείς.

Παραγωγή
--------

Κύριο λήμμα: Θείο
Το οκταθείο τυπικά δεν παράγεται ως καθαρό S8. Αποτελεί το κύριο συστατικό (99%) του στοιχειακού θείου που ανακτάται από ηφαιστειογενείς πηγές, καθώς και το κύριο προϊόν της διεργασίας Κλάους (*Claus process*), που σχετίζεται με διυλιστήρια πετρελαίου.

Παραπομπές και σημειώσεις
-------------------------

1. ↑  Steudel, R. "Homocyclic Sulfur Molecules", Topics Curr. Chem. 1982, 102, 149.

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Octasulfur  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Cyclooctasoufre  της Γαλλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
**Βουλευτικές εκλογές** διεξήχθησαν στο Λάος στις 20 Μαρτίου 2016.[1] Το κυβερνών Επαναστατικό Λαϊκό Κόμμα του Λάος ήταν το μοναδικό που έλαβε μέρος στις εκλογές και διατήρησε την πλειοψηφία των εδρών στην εθνοσυνέλευση.

Εκλογικό σύστημα
----------------

Τα 149 μέλη της Εθνοσυνέλευσης εξελέγησαν από 18 πολυεδρικές περιφέρειες με τις 3-14 έδρες να αποφασίζονται με το πλειοψηφικό σύστημα.[2] Οι υποψήφιοι απαιτείτο να κερδίζουν την υποστήριξη μιας τοπικής αρχής ή ενός ομαδικού οργανισμού προκειμένου να διεκδικήσουν την έδρα και οι υποψηφιότητες έπρεπε να εγκριθούν από τις εκλογικές επιτροπές.[2] Λόγω της αύξησης του πληθυσμού, ο αριθμός των εδρών αυξήθηκε από τις 132 στις προηγούμενες εκλογές (2011) σε 149 σε αυτές.[3]

Πλαίσιο
-------

Οι συνολικά 149 έδρες διεκδικήθηκαν από 211 υποψηφίους, συμπεριλαμβανομένων 50 γυναικών και 48 που ήταν ήδη βουλευτές στην προηγούμενη εθνοσυνέλευση.[1] Το μεγαλύτερο μέρος της προεκλογικής εκστρατείας μονοπώλησε η οικονομική ανάπτυξη.[3]

Αποτελέσματα
------------

Επί συνόλου 149 εκλεγμένων βουλευτών, το 73% εξελέγησαν για πρώτη φορά μέλη της εθνοσυνέλευσης.[3]

| Κόμμα | Ψήφοι | % | Έδρες | +/– |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Επαναστατικό Λαϊκό Κόμμα του Λάος |  |  | 144 | +16 |
| Ανεξάρτητοι |  |  | 5 | +1 |
| Άκυρα/λευκά ψηφοδέλτια |  | – | – | – |
| **Σύνολο** | **3.657.026** |  | **149** | **+17** |
| Εγγεγραμμένοι/συμμετοχή | 3.733.932 | 97,94 | – | – |
| Πηγή: IPU |

Επακόλουθα
----------

Έπειτα από τις εκλογές, η εθνοσυνέλευση συνήλθε στις 20 Aπριλίου και εξέλεξε πρόεδρο της χώρας τον Μπουνχάνγκ Βορασίθ (αντικατέστησε τον Τσουμάλι Σαγιασόνε) και πρωθυπουργό τον Θόνγκλουν Σισουλίθ στη θέση του Τονγκσίνγκ Ταμαβόνγκ.[3]

Παραπομπές
----------

1. 1 2  The National Committee for Election (NEC) announces NA candidates LNTV
2. 1 2  Electoral system Διακοινοβουλευτική Ένωση
3. 1 2 3 4  Last elections Διακοινοβουλευτική Ένωση
Το **Λαρέντο** (αγγλ. *Laredo*, προφορά στις ΗΠΑ: /ləˈreɪdoʊ/) είναι πόλη στην πολιτεία Τέξας των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής, έδρα της Κομητείας Γουέμπ. Το Λαρέντο βρίσκεται στα σύνορα Ηνωμένων Πολιτειών και Μεξικού, στη βόρεια όχθη του Ρίο Γκράντε, απέναντι από την πόλη Νουέβο Λαρέδο του Μεξικού που βρίσκεται στην άλλη όχθη του ποταμού. Το Λαρέντο ιδρύθηκε το 1755 και από χωριό αναπτύχθηκε τόσο, ώστε έγινε η πρωτεύουσα της βραχύβιας Δημοκρατίας του Ρίο Γκράντε και κατόπιν το μεγαλύτερο ποτάμιο λιμάνι πάνω στα σύνορα ΗΠΑ-Μεξικού. Η οικονομία του Λαρέντο βασίζεται και σήμερα στο εμπόριο με το Μεξικό. Πολλές μεγάλες μεταφορικές εταιρείες έχουν αποθήκες ή άλλες εγκαταστάσεις στην πόλη. Τα σύνορα διασχίζουν 4 οδικές γέφυρες και μία σιδηροδρομική γέφυρα.

Σύμφωνα με εκτίμηση του 2019, ο πληθυσμός του Λαρέντο ήταν 262.491 κάτοικοι, μια αύξηση κατά 11,2% σε σχέση με την απογραφή του 2010. Με βάση αυτόν τον πληθυσμό, το Λαρέντο είναι η δέκατη μεγαλύτερη πόλη του Τέξας, η 88η μεγαλύτερη των ΗΠΑ και η τρίτη μεγαλύτερη πόλη των ΗΠΑ από όσες βρίσκονται στα σύνορα με το Μεξικό, μετά το Σαν Ντιέγκο και το Ελ Πάσο. Η μητροπολιτική περιοχή του περιλαμβάνει όλη την Κομητεία Γουέμπ, που δεν έχει άλλη αξιόλογη πόλη.

Το Λαρέδο ξεχωρίζει για τη μεγάλη αναλογία ισπανόφωνων κατοίκων, που είναι 95,6%, η υψηλότερη σε σχέση με οποιαδήποτε άλλη πόλη των ηπειρωτικών ΗΠΑ. Εξαιτίας αυτού του γεγονότος είναι μία από τις πόλεις με τη μικρότερη ποικιλομορφία πληθυσμού στις ΗΠΑ.

Στην πόλη υπάρχει ομώνυμο κολέγιο, ενώ διατηρεί παράρτημα το Πανεπιστήμιο A&M του Τέξας. Το Λαρέντο έχει το δικό του Διεθνές Αεροδρόμιο, ενώ η απένταντι μεξικανική πόλη, το Νουέβο Λαρέδο, έχει ξεχωριστό Διεθνές Αεροδρόμιο.

Ο μεγαλύτερος εορτασμός στην πόλη είναι τα Γενέθλια του Προέδρου Ουάσινγκτον και διαρκεί σχεδόν έναν μήνα, προσελκύοντας δεκάδες χιλιάδες επισκέπτες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Γερμανικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά) *archINFORM*. 31207. Ανακτήθηκε στις 6  Αυγούστου 2018.
2. ↑  www.cityoflaredo.com/mayor-council/N\_MCmSites/Mayor/biography.html. Ανακτήθηκε στις 19  Φεβρουαρίου 2023.
3. ↑  United States Census Bureau: «2016 U.S. Gazetteer Files» (Αγγλικά) United States Census Bureau. Ουάσινγκτον. 2016.
4. ↑  «United States Census 2010». *2010 United States Census*. Ανακτήθηκε στις 9  Ιουλίου 2020.
5. ↑  *Απογραφές των Ηνωμένων Πολιτειών 2020*. data.census.gov/cedsci/table?t=Populations+and+People&g=0100000US%2C%241600000&y=2020. Ανακτήθηκε στις 1  Ιανουαρίου 2022.
6. 1 2  Bureau, U.S. Census. «American FactFinder – Community Facts». *factfinder.census.gov*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Φεβρουαρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 27 Αυγούστου 2017.
7. ↑  «P2: HISPANIC OR LATINO, AND NOT HISPANIC OR LATINO BY RACE». *2020 Census*. United States Census Bureau. Ανακτήθηκε στις 10 Οκτωβρίου 2021.
8. ↑  «Study says Laredo is least racially diverse city in America». *Laredo Morning Times*.. Ανακτήθηκε στις May 12, 2016.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος του Δήμου

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 244719676
* LCCN: n81149495
* NKC: ge990977

 |

 |
Συντεταγμένες: 8°43′S 125°39′E﻿ / ﻿8.717°S 125.650°E﻿ / -8.717; 125.650

Η **Λαουλάρα** (πορτογαλικά και τετούμ: Laulara) είναι μια από τις τέσσερις επαρχίες του διαμερίσματος Αϊλέου στο Ανατολικό Τιμόρ. Πρωτεύουσα της είναι η πόλη Λαουλάρα, έχει πληθυσμό 7.173 κατοίκων (απογραφή 2010). Βρίσκεται στο κεντρο-δυτικό Ανατολικό Τιμόρ, δυτικά της Λόρο Μούνου και στα δυτικά του Διαμερίσματος.

Διαιρείται σε 5 δήμους: Κοτολάου, Φατίσι, Μαδαμπένο, Ταλίτου και Τοουμέτα.

Γεωγραφία
---------

Η Λαουλάρα συνορεύει στα νότια με το Αϊλέου, στα νοτιοανατολικά με το Ρεμέξιο, στα βόρεια με το Ντίλι, στα βορειοδυτικά με τη Λικιζά και την Ερμέρα. Είναι η μόνη επαρχία που συνορεύει με τη Λικιζά.

Δήμοι
-----

Η Λαουλάρα διαιρείται σε 5 δήμους:

1. Κοτολάου
2. Φατίσι
3. Μαδαμπένο
4. Ταλίτου
5. Τοουμέτα

Δείτε επίσης
------------

* Αϊλέου

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανατολικό Τιμόρ. www.statistics.gov.tl/wp-content/uploads/2016/11/Wall-Chart-Poster-Landscape-Final-English-rev.pdf.
2. ↑  «2015 | STATISTICS TIMOR-LESTE». Ανατολικό Τιμόρ.
3. ↑  www.statistics.gov.tl/wp-content/uploads/2016/11/Wall-Chart-Poster-Landscape-Final-English-rev.pdf.
4. ↑  «Ministry of State Administration and Territorial Management: District profile summary - Aileu». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Μαρτίου 2012. Ανακτήθηκε στις 6 Μαρτίου 2012.
Τα **Κόμανα** είναι αρχαία πόλη της Καππαδοκίας και αργότερα της Καταονίας. Τα ερείπιά της βρίσκονται στο σύγχρονο τουρκικό χωριό Σαρ, στην επαρχία Αδάνων.

Ιστορία
-------

Σύμφωνα με τους αρχαίους γεωγράφους, τα Κόμανα ευρίσκονταν στην Καππαδοκία (και αργότερα στην Καταονία). Ένα άλλο επίθετο για την πόλη, το οποίο βρίσκεται σε επιγραφές, είναι **Ιεράπολις**, το οποίο οφείλεται σε έναν διάσημο ναό της συριακής θεάς της Σελήνης, Ενυώ ή, στην τοπική γλώσσα: Μα. Ο Στράβων και ο Ιούλιος Καίσαρ επισκέφθηκαν τα Κόμανα· ο Στράβων αναφέρει με μεγάλες λεπτομέρειες την θέση τους σε μια βαθιά κοιλάδα στον ποταμό Σάρο. Ο ναός είναι φημισμένος ως ο τόπος όπου εορτάζονταν με πολλή επισημότητα οι ιεροτελεστίες της Ενυούς, μιας ποικιλίας της μεγάλης θεάς της φύσεως της δυτικής Ασίας. Τα τελετουργικά τελούνταν σε πολυτελή ναό με μεγάλη μεγαλοπρέπεια από πολλές χιλιάδες ιερόδουλους (δούλους του ναού). Για την κάλυψη των εξόδων, είχαν χωριστεί μεγάλα κτήματα, τα οποία απέφεραν περισσότερο κέρδος και από βασιλικά έσοδα. Η πόλη, μια απλή γαιοκτησία του ναού, διοικούνταν απευθείας από τον αρχιερέα, ο οποίος ήταν πάντα μέλος της βασιλεύουσας οικογένειας της Καππαδοκίας, και έφερε αξίωμα παρά τω βασιλεί. Ο αριθμός των ατόμων που ασχολούνταν με την υπηρεσία του ναού, ακόμη και στην εποχή του Στράβωνος, ξεπερνούσε τα 6.000, και μεταξύ αυτών, κρίνοντας από τα κοινά ονόματα επί των τοπικών επιτύμβιων στηλών, πολλοί ήταν Πέρσες. Υπό τους Ρωμαίους ο ναός ανατέθηκε εκ νέου στην Μπελλόνα και ο Λυκομήδης καθιερώθηκε ως αρχιερέας. Ο αυτοκράτωρ Καρακάλλας κατέστησε τα Κόμανα ρωμαϊκή αποικία και ο ναός-πόλη έλαβε τιμές από μεταγενέστερους αυτοκράτορες μέχρι την επίσημη αναγνώριση του Χριστιανισμού. Τα Χρυσά Κόμανα, εμφανίζονται από ένα από τις Νεαράς Διατάξεις του Ιουστινιανού (31 Νοεμβρίου περ. 1), για να τα ξεχωρίσει από τα Κόμανα στον Πόντο. Βρίσκονταν στη διοικητική διαίρεση την οποία ονόμασε Τρίτη Αρμενία και η οποία, όπως σημειώνει, περιείχε τη Μελιτηνή, κοντά στον Ευφράτη.

*Αφιέρωμα στη θεά των Κομάνων Ενυώ*, Εθνικό Μουσείο της Βαρσοβίας.
Υπήρχε παράδοση ότι ο Ορέστης, με την αδελφή του, έφεραν από την Ταυρική Σκυθία τις ιερές τελετές αυτού του ναού, οι οποίες ήταν αυτές της Ταυροπόλου Αρτέμιδος. Εδώ ο Ορέστης κατέθεσε τα μαλλιά που έκοψε από το κεφάλι του ως αναμνηστική τελετή του τέλους των παθών του (η πένθιμος κόμη), και ως εκ τούτου, σύμφωνα με λαϊκή ετυμολογία των Ελλήνων, έτσι προήλθε το όνομα του τόπου, Κόμανα. Ενώ σε μεταγενέστερους χρόνους, για να ταιριάζει καλύτερα το όνομα στην ιστορία, όπως φέρεται, άλλαξε σε θηλυκό: η Κόμανα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Richard Talbert, *Barrington Atlas of the Greek and Roman World*, (ISBN 0-691-03169-X), Map 64 & notes.
2. ↑  Στράβων, XI, 521
3. ↑  Στράβων, XI, 521· XII, 535, 537.
4. ↑  Hogarth 1911.
Το **Ορατόριο του Μοκκιρόλο** (**L'oratorio di Mocchirolo**, ονομάζεται και *Oratorio di San Grato* -Ορατόριο ντι Σαν Γκράτο ή *Oratorio di Santa Maria nascente* -Ορατόριο της Γεννήσεως της Θεοτόκου) είναι παρεκκλήσι που βρίσκεται στο Μοκκιρόλο, στη πόλη Λεντάτε σουλ Σεβέζο, στην Επαρχία Μόντσα-Μπριάντσα, της Λομβαρδίας, στη βόρεια Ιταλία. 

Χτίστηκε το 1369 από τον Λανφράνκο Πόρρο, funzionario visconteo e referendario di Regina della Scala στο Μπέργκαμο, που ανήκε στη γνωστή οικογένεια Πόρρο.  Το 17ο αιώνα έγιναν εργασίες αποκατάστασης στην πρόσοψη. Έχει πολλά κοινά στοιχεία με το Ορατόριο του Αγίου Στεφάνου, που βρίσκεται επίσης στο Λεντάτε σουλ Σεβέζο, στη πλατεία του Σαν Βίτο και κατασκευάστηκε από ένα άλλο μέλος της οικογένειας Πόρρο, τον Στέφανο Πόρρο.

Πρόκειται για μονόκλιτο κεραμοσκεπή ναό, με μαρμάρινο αέτωμα στη πρόσοψη. Στο ιερό βήμα, στο δεξί τοίχο υπήρχε νωπογραφία που απεικόνιζε τον Λανφράνκο Πόρρο να κρατά ένα ομοίωμα της εκκλησίας μαζί με την οικογένειά του ενώ η νωπογραφία στον απέναντι τοίχο απεικόνιζε τον Αγίο Αμβρόσιο που διώχνει τους αιρετικούς (Sant’Ambrogio in cattedra che flagella gli eretici) και το Μυθικό Γάμο της Αγίας Αικατερίνης (il Matrimonio mistico di Santa Caterina). Στο βάθος του ιερού βήματος ήταν ζωγραφισμένη η Σταύρωση του Χριστού.   Δημιουργός τους ήταν ο Πεκίνο από την Νόβα (που είναι γνωστός και ως Δάσκαλος του Μοκκιρόλο). Οι εν λόγω νωπογραφίες αφαιρέθηκαν το 1949 με φροντίδα του Μάουρο Πελλιτσιόλι (Mauro Pellicioli) προκειμένου να προστατευθούν από τη φθορά και τοποθετήθηκαν στη Πινακοθήκη Μπρέρα. Στη θέση των νωπογραφιών που αφαιρέθηκαν έχουν γίνει αντίγραφά τους.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  (Ιταλικά) *SIRBeC*.
2. ↑
3. ↑
4. ↑
5. ↑
6. ↑
7. ↑

Βιβλιογραφία
------------

* Carotti G, Pitture giottesche nell'oratorio di Mocchirolo a Lentate sul Seveso, Milano, 1887.
* E. Mattavelli, Lentate sul Seveso, Romanò di Inverigo, Graffiti ed. e parrocchia San Vito, 1991.
* V. Pracchi, L’oratorio di Santo Stefano a Lentate sul Seveso.Il restauro, Cinisello Balsamo, SilvanaEditoriale, 2007.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Oratorio di Mocchirolo (Lentate sul Seveso) στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 315523580

 |

 |
Στην ελληνική μυθολογία η **Κόμβη** ήταν κόρη του ποτάμιου θεού Ασωπού, που πιθανώς ταυτίζεται με τη Χαλκίδα, την επώνυμη ηρωίδα της ομώνυμης πόλεως: η παράδοση αναφέρει την ηρωίδα Κόμβη, *«την επικληθείσαν χαλκίδα»*, ως μητέρα εκατό τέκνων (κατ' άλλους μόνο 7). Ως παιδιά της Κόμβης αναφέρονται οι Κουρήτες (από τον Ησύχιο), οι 7 Ευβοϊκοί Κορύβαντες (Πρυμνέας, Μίμας, `Ακμων, Δαμνέας, Ωκύθους, Ιδαίος και Μελισσέας) κ.ά.. Ως σύζυγος της Κόμβης αναφέρεται ο Σωχός. Εξαιτίας της τρέλας που προσέβαλε τον σύζυγό της, η Κόμβη με τα παιδιά της κατέφυγε στην Κνωσό, μετά στη Φρυγία και τελικώς στην Αθήνα, στον βασιλιά Κέκροπα, ο οποίος σκότωσε τον Σωχό και ξανάφερε την Κόμβη και τα τέκνα της στην πατρίδα τους, την Εύβοια.

Η Κόμβη συνδέεται και με την Πλευρώνα στην Αιτωλία, όπου σύμφωνα με άλλη παράδοση μεταμορφώθηκε σε πουλί. Από μία λέξη που παραθέτει ο Ησύχιος γνωρίζουμε ότι οι Πολυρρήνιοι που κατοικούσαν στην Κρήτη ονόμαζαν *κόμβαν* το πουλί κορώνη.

Πηγή
----

* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969
Ο **Πέτρος Βακάλογου ή Βουρλιώτης** (Σμύρνη 1809 - Χαλκίδα 1884), ήταν Μικρασιάτης αγωνιστής του 1821, αξιωματικός της χωροφυλακής και πολιτικός.

Γεννήθηκε στην Σμύρνη και διέφυγε στα ελεύθερα Ελληνικά εδάφη το 1827 μετά τη σφαγή της οικογενείας του από τους Οθωμανούς και την Πελοπόννησο όπου συμμετείχε στην Εκστρατεία της Χίου, έπειτα κατατάχτηκε κι υπηρέτησε στον τακτικό στρατό. Το 1834 κατατάχτηκε στην Ελληνική Χωροφυλακή όπου έφτασε μέχρι τον βαθμό του μοιράρχου και ήταν διοικητής πολλών αποσπασμάτων και γνωστός για τον αγώνα του στην πάταξη της ληστείας. Είχε σπουδάσει ιστορία, φιλοσοφία και φυσική ενώ μιλούσε εκτός τα ελληνικά, τουρκικά, ιταλικά και γαλλικά.

Το 1870 διορίσθηκε νομάρχης Αιτωλοακαρνανίας και το 1872 Φθιώτιδος και Φωκίδος. Τιμήθηκε με τον Αργυρό και έπειτα με τον χρυσό σταυρό του Τάγματος του Σωτήρος, με το Αριστείο του Αγώνα, αλλά τιμήθηκε και από τους Οθωμανούς με το παράσημο Οσμανιέ για την προσφορά του στην πάταξη των ληστοσυμμοριών στα σύνορα των δύο κρατών.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6  Κτενιάδης 1976, σελ. 35
2. 1 2  Λάμπρου
3. ↑  greekencyclopedia 2013
4. ↑  Γιαννακόπουλος

Πηγές
-----

* Γιαννακόπουλος, Θανάσης. «Οι ληστές στην Δυτική Ελλάδα κατά τα έτη 1871 και 1872». *Η Νέα Εποχή (Αγρίνιο)*. .
* Κτενιάδης, Νικόλαος (1976). «Η χωροφυλακή συντρίβει τους ληστάς». *Επιθεώρησις Χωροφυλακής* (Απρίλιος 1976). .
* Λάμπρου, Δημήτρης. «12 Ιουλίου 1856: Η συμπλοκή στο Ζεμενό και η εξόντωση του Κακαράπη και του Νταβέλη-Μια πρώτη προσέγγιση». *viotia plus.gr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2018-07-16.. Ανακτήθηκε στις 2018-07-17.
* «Βακάλογλου(ς) ή Βουρλιώτης, Πέτρος (Σμύρνη, 1809 - Χαλκίδα, 1884)». *greekencyclopedia.com* (2013). 28 Ιουνίου. .
Ο  **Κώστας Τσαπόγας** ήταν Έλληνας αξιωματικός της Αστυνομίας Πόλεων και αντιστασιακός, στέλεχος του ΕΑΜ και αρχηγός της Εθνικής Πολιτοφυλακής στην Αττική μετά την Απελευθέρωση.

Βιογραφικό
----------

Ως αξιωματικός είχε μακρά θητεία στην Υποδιεύθυνση Γενικής Ασφαλείας Αθηνών, ενώ επί Κατοχής υπηρετούσε επίσης σε νευραλγική θέση, στο Αρχηγείο Αστυνομίας Πόλεων. Ήλθε σε επαφή με το ΕΑΜ μέσω της «26 ΣΤ΄ Γκρούπας», παράνομης μυστικής οργάνωσης αστυνομικών που καθοδηγούνταν από το Πολιτικό Γραφείο του ΚΚΕ, και κατηγορήθηκε ως επικεφαλής της ΟΠΛΑ. Η ΟΠΛΑ είχε ως πολιτικό καθοδηγητή τον Στέργιο Αναστασιάδη (μέλος του Πολιτικού Γραφείου του ΚΚΕ), αλλά επιχειρησιακός επικεφαλής θεωρήθηκε πως ήταν ο Τσαπόγας, με βασικό βοηθό του τον επίσης αξιωματικό της Αστυνομίας Διονύση Δήμου. Ο ιστορικός Ιάσονας Χανδρινός αναφέρει ότι «*οι πρώτες ομάδες εκτελεστών της ΟΠΛΑ συγκροτήθηκαν από κομμουνιστές αστυνομικούς που επιφορτίστηκαν με την τιμωρία "προδοτών"»*.

Κατά τα Δεκεμβριανά ο Τσαπόγας ήταν αρχηγός της Εθνικής Πολιτοφυλακής στην Αττική. Για τη δράση του εξορίστηκε στην Ικαρία και στη Μακρόνησο.

Ο γιος του Γιώργος Τσαπόγας (φοιτητής Ιατρικής επί Κατοχής) ήταν επίσης στέλεχος του ΕΑΜ και υπεύθυνος του παραρτήματος της ΕΠΟΝ στην περιοχή της Νέας Σμύρνης. Μετέπειτα Καπετάνιος Συντάγματος του ΕΛΑΣ (Καπετάν Θάνος).

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «ΤΟ ΤΙΜΩΡΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ ΛΑΟΥ»: Η δράση του ΕΛΑΣ και της ΟΠΛΑ στην κατεχόµενη Αθήνα (1942-1944)
2. ↑  Πέμπτη 6 Γενάρη 2005, εφημερίδα Ριζοσπάστης, ηλεκτρονική έκδοση, ανακτήθηκε στις 23/3/2017

Πηγές
-----

* «ΤΟ ΤΙΜΩΡΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ ΛΑΟΥ»: Η δράση του ΕΛΑΣ και της ΟΠΛΑ στην κατεχόμενη Αθήνα (1942-1944)
Πάγκος λαϊκής αγοράς σε πλατεία του Βερολίνου.
Η **λαϊκή αγορά** είναι εβδομαδιαία διοργάνωση πώλησης φρέσκων τροφίμων με κύριο σκοπό την προμήθευση του πληθυσμού με βασικά προϊόντα διατροφής κατευθείαν από τον παραγωγό από την μια, και για να δώσει την δυνατότητα στον παραγωγό να διοχετεύσει τα προϊόντα του κατευθείαν στον καταναλωτή από την άλλη μεριά. Βέβαια εκτός από γεωργικά τρόφιμα στην λαϊκή αγορά συναντούμε και άλλα προϊόντα, διατροφής και μη, π.χ. ψάρια, ρουχισμό και άλλα. 

Η λαϊκή αγορά συνήθως διοργανώνεται μια φορά την εβδομάδα σε προκαθορισμένο, πάντα το ίδιο μέρος, που συνήθως είναι μια πλατεία ή ένας δρόμος. Διαρκεί λίγες ώρες. Συνήθως από το πρωί (οχτώ η ώρα) μέχρι το μεσημέρι (δύο ή τρεις). Οι πάγκοι είναι φορητοί, συναρμολογούνται το πρωί και αποσυναρμολογούνται στο τέλος της αγοράς. 

Η λαϊκή αγορά σε ορισμένες περιοχές του κόσμου, διεκδικώντας τις ρίζες της στην αρχαιότητα, όπως για παράδειγμα στην Καμπανία της Ιταλίας, θεωρείται πολιτιστική κληρονομιά και πόλος τουριστικής έλξης. Οι λαϊκές αγορές στην εν λόγω περιφέρεια θεωρούνται περισσότερες από ό,τι σε άλλες περιφέρειες της Ιταλίας.

Λαϊκές αγορές στην Ελλάδα
-------------------------

Στην Ελλάδα ο θεσμός αυτός ήταν γνωστός από τα χρόνια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, όταν γινόταν το γνωστό "παζάρι" σε μεγάλα οικιστικά κέντρα, μια καθορισμένη ημέρα της εβδομάδας. Τότε οι παραγωγοί (αγρότες, κηπουροί, κτηνοτρόφοι, βιοτέχνες που κατασκεύαζαν ιδίως, υποδήματα, δισάκια και σχοινιά κ.α.) από την γύρω περιοχή πωλούσαν την παραγωγή τους απευθείας στους καταναλωτές.

Νομικά καθιερώθηκαν επί κυβέρνησης Ελευθερίου Βενιζέλου το 1929. Τρία χρόνια αργότερα, ιδρύθηκε το Ταμείο Λαϊκών Αγορών. Οι λαϊκές αγορές από τότε που καθιερώθηκαν μέχρι να φτάσουν στη σημερινή τους μορφή, πέρασαν από πολλά στάδια εξέλιξης.

Στις ελληνικές λαϊκές αγορές υπάρχουν δύο κατηγορίες πωλητών: Οι παραγωγοί και οι επαγγελματίες.

Οι παραγωγοί είναι αγρότες ή μελισσοκόμοι οι οποίοι διαθέτουν προς πώληση τα προϊόντα που παράγουν οι ίδιοι.(φρούτα, λαχανικά, μέλι) και οι επαγγελματίες αγοράζουν τα προϊόντα τα οποία πωλούν από διάφορες πηγές χωρίς απαραιτήτως να είναι οι ίδιοι οι παραγωγοί τους. Για την άσκηση του επαγγέλματος πωλητή στις λαϊκές αγορές απαιτείται ειδική άδεια, οι προϋποθέσεις της οποίας καλύπτονται από τον νόμο.

Στην Ελλάδα οι λαϊκές αγορές αποτελούν επίσης παράδοση για πολλές, αν όχι όλες τις πόλεις.Στα όρια του Δήμου Αθηναίων λειτουργούν επισήμως 44 λαϊκές αγορές. Δημοφιλείς είναι ακόμη και στην Κύπρο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ναπολιτάνικη αγορά στο Ελληνοϊταλικό επιμελητήριο[*νεκρός σύνδεσμος*]
2. ↑  «Απόφαση ΥΠΑΝ - Κ1/188-18/1/2006». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Ιουνίου 2009. Ανακτήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 2008.
3. ↑  «Λαϊκές αγορές». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Οκτωβρίου 2008. Ανακτήθηκε στις 20 Οκτωβρίου 2008.
4. ↑  Αποκτούν τη χαμένη τους αίγλη οι λαϊκές αγορές

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Wochenmarkt** |

* Ιστορικές φωτογραφίες λαϊκών αγορών (Γερμανικά)
* Οργανισμός Λαϊκών Αγορών Θεσσαλονίκης
* Λαϊκές αγορές Περιφέρεια Αττικής
Η **Μάχη στον Πλαταμώνα (Καβάλας)** ή **μάχη στο Ολατζάκ** πραγματοποιήθηκε στα τέλη Ιουλίου του 1944 μεταξύ των αντιστασιακών του ΕΛΑΣ και του Βουλγαρικού στρατού κατοχής.

Ευρύτερο πλαίσιο
----------------

Παρόλη τη δυσχερή θέση των δυνάμεων του ΕΛΑΣ στην περιοχή, ο ΕΛΑΣ όπου είχε δυνατότητα κτυπούσε Βουλγαρικούς στόχους.

Προετοιμασία μάχης
------------------

Οι δυνάμεις του ΕΛΑΣ ήταν υποσιτιζόμενες και κακά εξοπλισμένες, αλλά με εντολή του Λοχαγού Κωνσταντάρα επιτέθηκαν στις υπέρτερες Βουλγαρικές δυνάμεις τις οποίες και αιφνιδίασαν.

Μάχη
----

Η μάχη κράτησε πέντε ώρες, με αρκετές απώλειες για το Βουλγαρικό στρατό. Αν τμήμα του ΕΛΑΣ δεν είχε δράσει βεβιασμένα θα είχε εξοντωθεί όλος ο Βουλγάρικος λόχος. Η μάχη ήταν η μεγαλύτερη του ΕΛΑΣ της Ανατολικής Μακεδονίας.

Πηγές
-----

* Χατζηαναστασίου Τάσος, Αντάρτες και Καπετάνιοι, εκδοτικός οίκος αδελφών Κυριακίδη, 2003, σελ. 206-7

Παραπομπές
----------
Ο **Πέτρος Βενέτης** (γεν. στον Πειραιά στις 10 Δεκεμβρίου 1954, ύψος 1,72 μ.) είναι Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής, διεθνής με την Εθνική ομάδα των Ελπίδων, που αγωνιζόταν σαν επιθετικός, με πολλές συμμετοχές στα εθνικά πρωταθλήματα. Ξεκίνησε τον αθλητισμό σε ηλικία 12 ετών (1966) από τα τμήματα υποδομών του Ολυμπιακού και το καλοκαίρι του 1973 υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο με τον Αιγάλεω Α.Ο. Στην ομάδα της δυτικής Αθήνας αγωνίσθηκε έως και το καλοκαίρι του 1978 αποκτήθηκε για ένα χρόνο από τον Πανελευσινιακό. Έκλεισε την επαγγελματική ποδοσφαιρική του σταδιοδρομία στην ομάδα του Α.Ο. Νικαίας (1980 - 83), ενώ τερμάτισε την καριέρα του σαν παίκτης της Χαλκηδόνας στο τοπικό πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας Πειραιά, τη σεζόν 1983 - 84.

Διεθνής
-------

Τη διετία 1971 - 1972 αγωνίσθηκε στα κλιμάκια των Εθνικών Ομάδων Ελπίδων, Νέων και Ερασιτεχνών, λαμβάνοντας μέρος σε πολλές διεθνείς διοργανώσεις Είχε ως συμπαίκτες του, μεταξύ άλλων τους Χρήστο Αρδίζογλου, Θωμά Μαύρο κ.α.

Επιστήμονας
-----------

Παράλληλα με τον αθλητισμό, ο Βενέτης σπούδασε στην Οδοντιατρική Σχολή της Αθήνας και μέχρι σήμερα ασκεί το επάγγελμα του οδοντιάτρου στον Πειραιά.

Πηγές - Παραπομπές
------------------

1. ↑  Εφημερίδα "Μακεδονία", φύλλο της 7 Απριλίου 1972, σελ. 7[*απέτυχε η επαλήθευση*]
2. ↑  Εφημερίδα "Μακεδονία", φύλλο της 28 Δεκεμβρίου 1972, σελ. 6[*απέτυχε η επαλήθευση*]
3. ↑  Εφημερίδα "Μακεδονία", φύλλο της 14 Απριλίου 1972, σελ. 9
Η **Λαϊκή νομοθετική πρωτοβουλία** είναι ένας θεσμός άμεσης δημοκρατίας. Σύμφωνα με αυτήν, οι πολίτες έχουν το δικαίωμα να υποβάλλουν αίτηση προς τα νομοθετικά όργανα της πολιτείας για την ψήφιση, κατάργηση ή τροποποίηση ενός νόμου, είτε την διατύπωση νόμου για τον οποίο οι πολίτες καλούνται να αποφανθούν με Δημοψήφισμα. Η λαϊκή πρωτοβουλία μπορεί να είναι άμεση ή έμμεση. Στην πρώτη περίπτωση κάθε πρόταση που συγκεντρώνει τον προβλεπόμενο κατά πολιτεία αριθμό υπογραφών υποβάλλεται στην κρίση των ψηφοφόρων. Έμμεση θεωρείται η πρωτοβουλία που η συλλογή των υπογραφών απευθύνεται στις αρμόδιες αρχές με στόχο την υιοθέτηση μιας πρότασης νόμου.

Η λαϊκή νομοθετική πρωτοβουλία εφαρμόζεται σε πολλά κράτη ανά τον κόσμο, με διάφορες παραλλαγές. Στην Ελλάδα η λαϊκή νομοθετική πρωτοβουλία κατοχυρώθηκε με την συνταγματική αναθεώρηση του 2019. Σύμφωνα με αυτήν, αν συγκεντρωθούν 500.000 χιλιάδες υπογραφές, τότε μία ομάδα πολιτών μπορεί να καταθέσει πρόταση νόμου στον πρόεδρο της Βουλής, ο οποίος υποχρεούται να την στείλει στην αρμόδια επιτροπή της βουλής για επιμέλεια ή τροποποίηση, και στην συνέχεια για ψήφιση στην ολομέλεια του κοινοβουλίου.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Λαϊκή Πρωτοβουλία και Σύνταγμα – Λαϊκή Πρωτοβουλία ΚΛΙΜΑ 500». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Αυγούστου 2021. Ανακτήθηκε στις 4 Αυγούστου 2021.
2. ↑  «Ο νέος θεσμός της λαϊκής νομοθετικής πρωτοβουλίας, www.syntagmawatch.gr, 23/4/2021». *Ξενοφών Ι. Κοντιάδης* (στα Αγγλικά). 26 Απριλίου 2021. Ανακτήθηκε στις 4 Αυγούστου 2021.
3. ↑  «Λαϊκή νομοθετική πρωτοβουλία και εκτελεστικός νόμος». *Η Εφημερίδα των Συντακτών*. Ανακτήθηκε στις 4 Αυγούστου 2021.
4. ↑  «Η λαϊκή νομοθετική πρωτοβουλία (άρθρο 73 παρ. 6 του Συντάγματος) και ο φόβος ενώπιον της δημοκρατίας». *Syntagma Watch*. Ανακτήθηκε στις 4 Αυγούστου 2021.
Στη Βιολογία με τον όρο **ομοιόθερμο**, (homoiotherm, ή homotherm, ή homeotherm) χαρακτηρίζεται οποιοδήποτε ζώο του οποίου η θερμοκρασία του σώματός του δεν ακολουθεί εκείνη του περιβάλλοντος που βρίσκεται.  
 
Γενικά τα ομοιόθερμα ζώα, δηλαδή τα θηλαστικά και τα πτηνά, περιγράφονται και ως θερμόαιμα.  
 
Ένα θερμόαιμο ζώο διατηρεί τη θερμοκρασία του σώματός του σε περιορισμένα στενά όρια και συνήθως πάνω από τη θερμοκρασία του περιβάλλοντός του, παρά τις μεγάλες διαφοροποιήσεις που μπορεί αυτό να παρουσιάζει.

* Το χαρακτηριστικό αυτό φαινόμενο που παρατηρείται στα ομοιόθερμα ζώα χαρακτηρίζεται γενικά ομοιοθερμία.

Δείτε επίσης
------------

* Ποικιλόθερμο
Μεσαιωνικές οχυρώσεις του Σαντ'Αγκάτα ντε' Γκότι.
Ο **Λανδούλφος Ζ΄** ο λεγόμενος *της Σαντ'Αγκάτα*, ιταλ.: *Landolfo di Sant'Agata* (απεβ. το 1007) από τον Οίκο της Κάπουα, ήταν πρίγκιπας της Κάπουα από το 1000 έως το τέλος του.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο δεύτερος γιος του Λανδούλφος Γ΄ πρίγκιπα του Μπενεβέντο, ο οποίος ήταν απλώς συγκυβερνήτης. Έτσι, απομακρύνθηκε εύκολα από τη διαδοχή με το τέλος τού πατέρα του. Ο αδελφός του Πανδόλφος Β΄ κατάφερε τελικά να γίνει πρίγκιπας του Μπενεβέντο.

Το 1000 ο κυβερνών πρίγκιπας της Κάπουα, Αδεμάρος, ανατράπηκε. Κλήθηκε ο αδελφός του κυβερνώντος πρίγκιπα του Μπενεβέντο, δηλ. ο Λανδούλφος Ζ΄, που έτσι έγινε πρίγκιπας. Αυτός, πριν γίνει πρίγκιπας, είχε αποζημιωθεί με την κομητεία Σαντ'Αγκάτα ντε' Γκότι, τοποθεσία ενός μεγάλου φρουρίου. Ο Λανδούλφος Ζ΄ κυβέρνησε για επτά χρόνια. Τον διαδέχθηκε ο μικρός του γιος Πανδόλφος Β΄ και ο αδελφός του, ο οποίος κυβέρνησε την Κάπουα ως επίτροπος και πρίγκιπας ως Πανδόλφος Γ΄.

Πηγές
-----

* Caravale, Mario (επιμ.). *Dizionario Biografico degli Italiani: LXIII, Labroca – Laterza*. Ρώμη: 2004.

Παραπομπές σε πηγές
-------------------

1. ↑  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.
Ο **Κώστας Τσαμπάς** (γένν. 1963) είναι παλαίμαχος ποδοσφαιριστής, μέλος της ομάδας της Παναχαϊκής των αρχών της δεκαετίας του 1980. Είναι ο πιο νέος παίκτης που έχει αγωνιστεί στην Α΄ Εθνική. Σε ηλικία 14,5 ετών το 1977 έπαιξε στον αγώνα πρωταθλήματος Παναχαϊκή – Απόλλων Αθηνών (0-0). Έπαιζε σαν επιθετικός, όπως και ακραίος κυνηγός (εξτρέμ) από εννέα ετών στην Παναχαϊκή και είχε συμμετοχές στις Εθνικές ομάδες Νέων και Ελπίδων.

Έπαιξε επίσης στην Καβάλα, στη Β΄ Εθνική την περίοδο 1985- 1986, στην Κέρκυρα το 1986-1989 και στον Εθνικό Πατρών στη Δ΄ Εθνική. Στην Παναχαϊκή έπαιξε από το 1977 έως το 1985, ενώ ολοκλήρωσε την καριέρα του παίζοντας σε ερασιτεχνικές ομάδες. Είχε συμμετοχές στις Εθνικές ομάδες Παίδων και Νέων.

Πηγές
-----

* *Πελοπόννησος*, 28/6/2015
* *Αθλητική Ηχώ*, 6/1/1980
Η **μάχη στην πεδιάδα του Σανταμερίου** έγινε περί το 1326 μ.Χ. ή μεταγενέστερα σε άγνωστη σήμερα θέση, σύμφωνα με τις πηγές στην πεδιάδα μπροστά από το κάστρο του Σανταμερίου, ανάμεσα στο Πριγκιπάτο της Αχαΐας και το Δεσποτάτο του Μυστρά. 

Το 1325 είχε έρθει στο πριγκιπάτο ο Ιωάννης της Γραβίνας κι αμέσως μάζεψε στρατό και ξεκίνησε να ανακαταλάβει τα χαμένα εδάφη του κρατιδίου από τους Βυζαντινούς. Μετά την αποτυχήμενη πολιορκία της Καρύταινας ο Φράγκικος στρατός αποσύρθηκε. Οι Βυζαντινοί βλέποντας το αυτό ξεκίνησαν μέσω της περιοχής της Κλειτορίας για την Ηλεία αλλά έγιναν αντιληπτοί από τους Φράγκους. 

Ο Αρχιεπίσκοπος και βαρώνος της Πάτρας Γουλιέλμος Φραγκιπάνης και ο Νικόλαος Α΄ Σανούδος δούκας του Αρχιπελάγους, σύμμαχοι του Ιωάννη μάζεψαν στρατό και συγκεντρώθηκαν στο κάστρο του Σανταμερίου. Φτάνοντας οι Βυζαντινοί στην πεδιάδα τους επιτέθηκαν οι Φράγκοι, ύστερα από σκληρή μάχη νίκησαν οι Φράγκοι και σύμφωνα με το Αραγωνικό χρονικό απέκτησαν σαν λάφυρα πάνω από 500 άλογα.

Πηγές
-----

* Βασίλης Κ. Λάζαρης (επιμ.), *Στέφανου Ν. Θωμόπουλου "Ιστορία της Πόλεως Πατρών από αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι του 1821". Έκδοση τέταρτη στη δημοτική γλώσσα και με βάση τα χειρόγραφα του συγγραφέα*, Τόμος Α΄, Αχαϊκές Εκδόσεις, Πάτρα 1998. ISBN 960-7960-08-4
* Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, *Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών*, τόμος Β΄, Τυπογραφείο Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Σκόλλις
Η μία αγία Εκκλησία είναι συνεχής. Η Εκκλησία είναι η κοινότητα των Αγίων, μέσω της οποίας το Ευαγγέλιο διδάσκεται ορθώς και τα Μυστήρια χορηγούνται ορθώς. – Ομολογία της Αυγούστας
Οι **Ομολογιακοί Λουθηρανοί** είναι Λουθηρανοί Χριστιανοί που υπογραμμίζουν την σημαντικότητα της αποδοχής της διδασκαλίας του Βιβλίου της Ομόνοιας, καθώς πιστεύουν ότι είναι απολύτως πιστό στην Αγία Γραφή. Αν και οι περισσότεροι Λουθηρανοί θέτουν ως βάση της πίστης τους το Βιβλίο της Ομόνοιας, οι Ομολογιακοί Λουθηρανοί υποστηρίζουν ότι η αποδοχή του Βιβλίου της Ομόνοιας, απαιτεί προσοχή ως προς τον τρόπο που η πίστη κηρύττεται, διδάσκεται και τίθεται σε εφαρμογή. Οι Ομολογιακοί Λουθηρανοί πιστεύουν πως αυτό είναι ένα ζωτικής σημασίας μέρος της ταυτότητάς τους, ως Λουθηρανοί.

Ως Ομολογιακές Λουθηρανικές, χαρακτηρίζονται οι πιο συντηρητικές εκκλησίες που συνδέονται με το Διεθνές Λουθηρανικό Συμβούλιο και την Ομολογιακή Ευαγγελική Λουθηρανική Διάσκεψη, ενώ οι υπόλοιπες Λουθηρανικές εκκλησίες, που συνδέονται με την Παγκόσμια Λουθηρανική Ομοσπονδία, δέχονται το Βιβλίο της Ομόνοιας ως δευτερεύουσα ομολογία πίστεως.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) «The Augsburg Confession, άρθρο 7». bookofconcord.org. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Μαρτίου 2021. Ανακτήθηκε στις 3 Φεβρουαρίου 2016.
Οι διοικητικές περιοχές (Οκρούγκ ή Ζουπανίες) του Βασιλείου Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων 1918-1922
Η **Οκρούγκ Πιεβάλτσκι** (*σερβικά : Пљеваљски округ*) ήταν διοικητική περιοχή, Διοικητική διαίρεση του Βασιλείου Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων από το 1918 έως το 1929. Διοικητικό της κέντρο ήταν η πόλη Πλιέβλιε όπου οφείλει και το όνομα της, καταργήθηκε οριστικά το 1929.

Πληθυσμός
---------

Σύμφωνα με την απογραφή του 1921 η διοικητική περιοχή είχε 26.798 κατοίκους από τους οποίους 17.306 Ορθόδοξοι, 134 καθολικοί και 9.356 μουσουλμάνοι. Ο Δήμος της Πλιέβλιε είχε 6.356 κάτοικοι, από αυτούς οι 2.287 ορθόδοξοι, 3.933 μουσουλμάνοι, και 134 καθολικοί.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  «PDF Raška oblast u jugoslovenskoj državi - Архив Југославије». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 31 Δεκεμβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 26 Φεβρουαρίου 2014.
Ο **Λανδούλφος Η΄**. Landulf VIII,  (άκμασε 10547-1062) από τον Οίκο της Κάπουας, ήταν ο τελευταίος Λομβαρδός πρίγκιπας της Κάπουα από το 1057, όταν απεβίωσε ο αδελφός του Πάντουλφ ΣΤ΄, μέχρι την κατάκτηση της πόλης το 1058 από τον Ριχάρδο κόμη της Αβέρσα.

Βιογραφία
---------

Ο Λανδούλφος Η΄ συγκυβέρνησε για πρώτη φορά με τον αδελφό του το 1047, όταν ο πατέρας τους, ο διαβόητος Πάντουλφ ΣΤ΄ πρίγκιπας της Κάπουα & δούκας της Γκαέτα, επανήλθε ως πρίγκιπας για δεύτερη φορά. Σύμφωνα με τον *Κατάλογο Πριγκίπων της Κάπουα* (Catalogus Principum Capuæ) βασίλευσε για δώδεκα χρόνια, τα οποία θα αντιστοιχούσαν στη διακυβέρνησή του από κοινού με τον αδελφό του από το τέλος του πατέρα τους το 1050 μέχρι την τελική εκδίωξή του από την Κάπουα.

Σύμφωνα με τα *Χρονικά της Νάπολης* (Annali di Napoli), η ίδια η πόλη Κάπουα δεν καταλήφθηκε πλήρως από τον Ριχάρδο μέχρι τις 21 Μαΐου 1062. Ο Λανδούλφος Η΄ πιθανότατα αναγκάστηκε να παραδώσει τα κλειδιά της πόλης στον Ριχάρδο και τον γιο του Ιορδάνη το 1058, αλλά του επετράπη να συνεχίσει να κυβερνά μέχρι το 1062. Οι γιοι του Λανδούλφος Η΄ δεν τα πήγαν καλά: τους είδε ο πάπας Βίκτωρ Γ΄ (εξάδελφος του πατέρα τους) να περιφέρονται στην ύπαιθρο της Νότιας Ιταλίας ως ζητιάνοι.

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 27  Νοεμβρίου 2018.
2. ↑  He is also numbered Landulf V or VI because the first two Landulfs of Capua, who were not princes, are sometimes ignored in the numbering, as well as another Landulf, who was only a co-ruler.

Πηγές
-----

* Νόριτς, Τζον Τζούλιους. *Οι Νορμανδοί στο Νότο 1016-1130*. Longmans: Λονδίνο, 1967.
* Γρηγορόβιος, Φερδινάνδος. *Η Ρώμη στο Μεσαίωνα Τόμ.* *IV Μέρος 1*. 1905.
Ο **Λάζαρος** (λατινικά Lazzaro) (... - Μιλάνο, 449) ήταν επίσκοπος του Μιλάνου, Μεδιολάνο τότε, από το 440 μέχρι το θάνατό του. Είναι σεβαστός ως άγιος από την Καθολική Εκκλησία που τον θυμάται στις 14 Μαρτίου.

Βιογραφία
---------

Λίγα είναι γνωστά για τον επίσκοπο Λάζαρο, ο *Catalogus archiepiscoporum Mediolanensium*, τον τοποθετεί μεταξύ μεταξυ του Γλυκέριου, που πέθανε στις 15 Σεπτεμβρίου 440 και του Ευσέβιου, που μαρτυρείται από το καλοκαίρι του 451. Ο ίδιος κατάλογος του αναθέτει 11 χρόνια θητείας και λέει ότι κηδεύτηκε στις 14 Μαρτίου στην εκκλησία του Αγίου Ναζάρο. Παραδοσιακά, η επισκοπική του θητεία ανατίθεται στα έτη 438-449.

Ένα από τα *Carmina* του Φήλιξ Εννοδίου, που γράφτηκε πριν από το 521, είναι αφιερωμένο στον Λάζαρο, στο οποίο ο Μιλανέζος επίσκοπος επαινείται «για τη σοβαρότητα με την οποία κατέστειλε, ακόμη και με ένα βλέμμα μόνο, το θράσος των κακών, ακόμη και μολονότι ήξερε πώς να δόση χρόνο για να δώσει κουράγιο σε όσους προσπάθησαν να μετανοήσουν»

Σύμφωνα με μια παράδοση που αναφέρεται από τον Baldassarre Oltrocchi, ο Λάζαρος ήταν υπεύθυνος για τη θεσμοθέτηση ειδικών λιτανειών για να κρατήσει τις επιδρομές των βαρβάρων μακριά από το Μιλάνο. 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| ΠροκάτοχοςΓλυκέριος | **Επίσκοπος Μιλάνου** | ΔιάδοχοςΕυσέβιος |

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Catalogus Archiepiscoporum Mediolanensium». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Απριλίου 2017. , Monumenta Germaniae Historica, *Scriptores*, vol. VIII, Hannover 1848, p. 103.
2. ↑  Pietri,  *Prosopographie de l'Italie chrétienne*, I, p. 933.
3. ↑  Pietri,  *Prosopographie de l'Italie chrétienne*, I, p. 704.
4. ↑  Pius Bonifacius Gams, *Series episcoporum Ecclesiae Catholicae*, Leipzig 1931, pp. 795.
5. ↑  Magno Felice Ennodio. «Carmina, nº 201». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Απριλίου 2017. , in Monumenta Germaniae Historica, *Auctores antiquissimi*, vol. VII, Berlino 1885, p. 165.
6. ↑  Rimoldi, BS VII, 1155.
7. ↑  *Archiepiscoporum Mediolanensium series*, p. 118.

Βιβλιογραφία
------------

* (Λατινικά) Giuseppe Antonio Sassi, Baldassarre Oltrocchi, *Archiepiscoporum Mediolanensium series historico-chronologica*, vol. I, Milano 1755, pp. 117-121
* Francesco Lanzoni, *Le diocesi d'Italia dalle origini al principio del secolo VII (an. 604)*, vol. II, Faenza 1927, p. 1020
* Élisabeth Paoli, *Les notices sur les évêques de Milan (IVe-VIe siècle)*, in « Mélanges de l'Ecole française de Rome. Moyen-Age, Temps modernes », tomo 100, nº1 (1988), pp. 207-225
* (Γαλλικά) Charles Pietri, Luce Pietri (ed.), *Prosopographie chrétienne du Bas-Empire. 2. Prosopographie de l'Italie chrétienne (313-604)*, École française de Rome, vol. II, Roma 2000, p. 1267
* Antonio Rimoldi, *Lazzaro, vescovo di Milano, santo*, in Bibliotheca Sanctorum, vol. VII, coll. 1155-1156
Το **Κόνγκενς Λίνγκμπι** (δανικά: *Kongens Lyngby* προφέρεται: [ˈkʌŋəns ˈlyːŋby]) είναι η έδρα και το εμπορικό κέντρο του δήμου Λίνγκμπι-Τόρμπεκ στα βόρεια προάστια της Κοπεγχάγης στη Δανία. Η περιοχή φιλοξενεί αρκετές μεγάλες εταιρείες.

Ιστορία
-------

Το όνομα Κόνγκενς Λίνγκμπι καταγράφεται για πρώτη φορά το 1893. Την εποχή εκείνη τα μεγάλα τμήματα της Βόρειας Ζηλανδίας ανήκαν στην Καθολική Εκκλησία (εκπροσωπούμενη από τον καθεδρικό ναό του Ρόσκιλντε και το όνομα Λίνγκμπι συνδέθηκε με πολλά μέρη). Το Στόρε Λίνγκμπι σχετίζεται με την εκκλησία του Άρεσο. Από την άλλη, το Άουρ Λίγνκμπι ήταν γη του στέμματος, επομένως, μπορεί δόθηκε για να το διακρίνει από τις άλλες τοποθεσίες στις οποίες προέκυψε το όνομα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Sorgenfri Castle». lyngbyok.dk. Ανακτήθηκε στις 21 Φεβρουαρίου 2017.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Kongens Lyngby στο Wikimedia Commons
* Επίσημος ιστότοπος

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 244733844
* GND: 4555130-3

 |

 |
Ο **Λάιμαν Γουίσγουελ Γκίλμορ, Τζούνιορ** (αγγλικά: Lyman Wiswell Gilmore, Jr‎, 11 Ιουνίου 1874 – 18 Φεβρουαρίου 1951) ήταν πρωτοπόρος της αεροπορίας. Κατασκεύασε ένα ατμοκίνητο αεροπλάνο στο Γκρας Βάλεϊ της Καλιφόρνια και ισχυρίστηκε πως πέταξε με αυτό στις 15 Μαΐου 1902. Λόγω των απαιτήσεων για μεγαλύτερο λέβητα και της εξάρτησης από τον άνθρακα ως πηγή ισχύος, οι πτήσεις ήταν ασταθείς. Οι καταγραφές και οι αποδείξεις σχετικά με τους ισχυρισμούς του χάθηκαν μετά από πυρκαγιά στο υπόστεγο του, το 1935.

Πρώτη πτήση
-----------

Ο Γκίλμορ, σε συνέντευξή του το 1936, ανέφερε μία επιτυχή προσδεδεμένη πτήση με ανεμόπτερο το 1893 και μία ελεύθερη πτήση το 1894. Ο Γκίλμορ προσέθεσε επίσης πως (αν και δεν το είχε αναφέρει μέχρι το 1927) πραγματοποίησε ελεγχόμενη ατμοκίνητη πτήση στις 15 Μαΐου 1902. Ωστόσο, όλες οι καταγραφές και τα έγγραφα που σχετιζόταν με το αεροσκάφος του καταστράφηκαν σε πυρκαγιά.

Υπάρχουν φωτογραφίες του 1898 που αναπαριστούν τη μηχανή του Γκίλμορ, αλλά καμία δεν τη δείχνει στον αέρα. Οι ισχυρισμοί πως το αεροσκάφος κατάφερε να πετάξει είναι ανεπιβεβαίωτοι, και λαμβάνοντας υπόψη το βάρος του αεροσκάφους που φαίνεται στις φωτογραφίες, η πιθανότητα για πτήση είναι εξαιρετικά αμφίβολη.

Έργο
----

Ο Λάιμαν Γκίλμοορ βρισκόταν σε επαφή με άλλους πρωτοπόρους της αεροπορίας όπως ο Σάμιουελ Λάνγκλεϊ και τελικά με τους αδελφούς Ράιτ.

Το 1902, ο Γκίλμορ έλαβε δύο διπλώματα ευρεσιτεχνίας για ατμομηχανές. Πραγματοποίησε εφευρέσεις και σε άλλους τομείς: για παράδειγμα ένα περιστρεφόμενο εκχιονιστικό. Στις 15 Μαρτίου 1907, ο Γκίλμορ άνοιξε το πρώτο εμπορικό πεδίο προσγειώσεων, το Gilmore Airfield, στο Γκρας Βάλεϊ. Στο χώρο πλέον στεγάζεται σχολείο με το όνομά του.

Το δεύτερο, μεγαλύτερο αεροπλάνο του Γκίλμορ
Σχέδιο του πρώτου μικρότερου αεροπλάνου
Το 1935, το υπόστεγο του Λάιμαν και δύο παλιά μονοπλάνα καταστράφηκαν από πυρκαγιά. Η φωτιά ακύρωσε τα σχέδια του να εκθέσει ένα μεγαλύτερο μονοπλάνο στη Διεθνή Έκθεση του Σικάγο. Ο Γκίλμορ άρχισε να ασχολείται με την εξόρυξη χρυσού και πέθανε φτωχός στη Νεβάντα Σίτι της Καλιφόρνια.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Αγγλικά) *SNAC*. w60p1npx. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. 1 2 3  Elam, F. Leland (1936). «Lyman Gilmore, Jr. – Pioneer». *Popular Aviation* **18** (April): 247–248. .
3. ↑  «The Gilmore Brothers Were Real Pioneers». *Popular Aviation* **15** (5): 312. 1934. .
4. ↑  "Lyman Gilmore Jr. - Aeronautical Pioneer" by Stephen Barber. *Nevada County Historical Society*, Volume 30, No. 2. (April, 1976).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Αφιέρωμα στην ιστοσελίδα *Flying Machines*

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 28306359
* LCCN: n00065908

 |

 |
Ο **Ορλάντο Σμιθ** (*Orlando Smith*, 1944-) είναι πολιτικός των Βρετανικών Παρθένων Νήσων, ο οποίος διετέλεσε πρωθυπουργός από τις 9 Δεκεμβρίου 2011 ως τις 26 Φεβρουαρίου 2019. Υπηρέτησε ως ο τελευταίος επικεφαλής υπουργός του εδάφους από τις 17 Ιουνίου του 2003 μέχρι τις 22 Αυγούστου του 2007.

Καριέρα
-------

Γεννήθηκε στις 28 Αυγούστου 1944. Έγινε ανώτερος υπουργός μετά τη νίκη του κόμματός του, του Εθνικού Δημοκρατικού Κόμματος στις βουλευτικές εκλογές του 2003, για πρώτη φορά στην ιστορία του κόμματος. Σπούδασε Μαιευτική και εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής το 1999.

### Εκλογές 2007

Ηττήθηκε στις εκλογές τον Αύγουστο του 2007 και τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Ραλφ Ο'Νιλ, ο οποίος έγινε και ο πρώτος στην ιστορία με το αξίωμα Πρωθυπουργός βάσει του νέου Συντάγματος του 2007.

### Εκλογικός θρίαμβος 2011 και επιστροφή στην πρωθυπουργία

Στις εκλογές του 2011, που διεξήχθησαν στις 7 Νοεμβρίου, το αντιπολιτευόμενο Εθνικό Δημοκρατικό Κόμμα του Ορλάντο Σμιθ κέρδισε νίκη με 9 έδρες επί του Κόμματος των Παρθένων Νήσων (VIP), του Πρωθυπουργού Ραλφ Ο' Νιλ, που έμεινε στις 4 έδρες επί συνόλου 13 που αποφασίστηκαν στην ψηφοφορία.

### Εκλογική νίκη 2015

Ο Σμιθ παρέμεινε πρωθυπουργός, καθώς κέρδισε και 2η θητεία, πετυχαίνοντας νέα νίκη στις εκλογές του Ιουνίου του 2015.
Τον Ιούνιο του 2018 ο Σμιθ έκανε γνωστό ότι θα παραιτηθεί και δεν θα είναι υποψήφιος στις επόμενες γενικές εκλογές.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Ανακτήθηκε στις 14  Δεκεμβρίου 2021.
2. ↑  «Loud celebration begins in Road Town!». Virgin Islands News Online. Ανακτήθηκε στις 8 Νοεμβρίου 2011.
3. ↑  «BREAKING NEWS: NDP Will Remain In Gov't». BVI Platinum. 8 Ιουνίου 2015. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Ιουνίου 2015. Ανακτήθηκε στις 23 Ιουνίου 2015.
4. ↑  «NDP secures landslide victory at the polls (official)». 9 Ιουνίου 2015. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Ιουνίου 2015. Ανακτήθηκε στις 23 Ιουνίου 2015.
5. ↑  «Premier not seeking re-election as NDP leader». BVI News. 19 Ιουνίου 2018.
Χάρτης του Λεζγκιστάν του Καυκάσου από τον Γιόχαν Κριστόφ Ματίας Ράινεκε, 1804
Χάρτης του Λεζγκιστάν του Καυκάσου από τον Γιόχαν Γκούσταβ Γκέρμπερ (1728)
Το **Λεζγκιστάν** ή *Λέκια* (Λεζγκικά: Леӄи Леӄи (lek'i)) μπορεί να αναφέρεται στα εξής: 

1. Όρος που χρησιμοποιείται ενίοτε για να περιγράψει το σημερινό Νταγκεστάν, πριν από τη ρωσική επανάσταση.
2. Αλυτρωτική ιδέα της αυτονομιστικής οργάνωσης Σαντβάλ η οποία έχει ως στόχο τη δημιουργία μιας ενοποιημένης εθνοπολιτικής οντότητας στις όμορες περιοχές της Ρωσικής Δημοκρατίας του Νταγκεστάν και του Αζερμπαϊτζάν που κατοικούνται από Λεζγκί.

Ιστορία
-------

Φέρεται ότι οι αρχαίοι Έλληνες ιστορικοί όπως ο Ηρόδοτος, ο Στράβων και ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος μιλούν για τους Λήγες (Λῆγαι) που κατοικούσαν στην Αλβανία του Καυκάσου. Οι Άραβες ιστορικοί του 9ου και 10ου αι. αναφέρουν το βασίλειο του Λακζ στο σημερινό νότιο Νταγκεστάν. Ο Αλ Μασουντί αναφέρει τους κατοίκους της περιοχής αυτής ως *Λακζάμ* (Λεζγκίν), που υπερασπίστηκαν τον *σιρβανσάχ* του Σιρβάν από τους εισβολείς από τον βορρά.

Πριν από τη ρωσική επανάσταση, ο όρος Λεζγκίν εφαρμοζόταν σε όλες τις εθνοτικές ομάδες που κατοικούσαν στη σημερινή ρωσική Δημοκρατία του Νταγκεστάν.

Πολιτική
--------

Το εθνικιστικό κίνημα των Λεζγκίν «Σαντβάλ» (Ενότητα) ιδρύθηκε τον Ιούλιο του 1990 στο Ντερμπέντ, του Νταγκεστάν, στη Ρωσία (τότε Σοβιετική Ένωση). Απαιτούσε την ενοποίηση των Λεζγκίν (στο Αζερμπαϊτζάν και Νταγκεστάν), επειδή «δεν είχαν την ευκαιρία να αναπτύξουν τον πολιτισμό τους υπό σοβιετική κυριαρχία».

Η Σαντβάλ δεν βρήκε υποστήριξη στο Αζερμπαϊτζάν, εξάλλου, κατηγορήθηκε για τη βομβιστική επίθεση της 19ης Μαρτίου 1994 στο μετρό του Μπακού, κατά την οποία σκοτώθηκαν 27 άτομα. Υπήρξαν μαρτυρίες ότι οι μυστικές υπηρεσίες των Αρμενίων συμμετείχαν στη δημιουργία της Σαντβάλ, παρέχοντας χρηματοδότηση, εκπαίδευση και όπλα στα μέλη της.

Παραπομπές σημειώσεις
---------------------

1. ↑  «Лезгистан». *Энциклопедический Словарь Ф.А.Брокгауза и И.А.Ефрона*. Библиотека «Вѣхи». 1890–1907. Ανακτήθηκε στις 21 Απριλίου 2011.
2. ↑  Markedonov, Sergey (2010). *Radical Islam in the North Caucasus*. Center for Strategic and International Studies. σελ. 2. ISBN 0892066148.
3. ↑  William Smith, επιμ. (1854). *Dictionary of Greek and Roman Geography*.
4. ↑  Haspelmath, Martin (1993). *A grammar of Lezgian*. Walter de Gruyter. σελ. 17. ISBN 3110137356.
5. ↑  Yakut, IV, 364. According to al-Masoudi (Murudzh, II, 5)
6. ↑  V. F. Minorsky. *History of Shirvan*. M. 1963
7. ↑  Olson, James Stuart· Pappas, Nicholas Charles (1994). *An Ethnohistorical dictionary of the Russian and Soviet empires*. Greenwood Publishing Group. σελ. 438. ISBN 0313274975.
8. ↑  Minorities at Risk Project, Chronology for Lezgins in Russia, 2004 (accessed 21 September 2011)
9. ↑  «Acts of terrorism in Metro in other countries». *Pravda*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Αυγούστου 2010. Ανακτήθηκε στις 29 Μαρτίου 2010.
10. ↑  Coene, Frederik (2009). *The Caucasus: an introduction*. Taylor & Francis. σελ. 161. ISBN 0415486602.