recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
***Ο Δραπέτης του Φεγγαριού*** είναι μια ελληνική δραματική αισθηματική περιπέτεια φαντασίας, παραγωγής του 1994 σε σενάριο και σκηνοθεσία Θόδωρου Μαραγκού. Πρωταγωνιστούν οι Γιώργος Τσοκόπουλος, Άντζελα Γκερέκου, Χρήστος Καλαβρούζος και Αλεξάνδρα Λαδικού.

Πλοκή
-----

Στο χωριό Καλλιρόη, ο Μπίλι δεν έχει γνωρίσει ακόμη τον έρωτα κι ας έχει φτάσει την ηλικία των πενήντα. Η μητέρα του, η γριά Αντριάνα, η οποία δεν τον αφήνει στιγμή μόνο του, φροντίζει καθε φορά που εμφανίζεται μια κοπέλα να την απομακρύνει από τον Μπίλι. Αυτήν την φορά θα κάνει την εμφάνιση της μια πανέμορφη νεράιδα, την οποία η Αντριάνα μεταμορφώνει σε κακάσχημη γριά. Ο αγαπημένος της νεράιδας, ο όμορφος νεαρός πρίγκιπας φθάνει με το άλογο του και σπεύδει αμέσως να λύσει τα μάγια της Αντριάνας με ένα φιλί στην νεράιδα του, αλλά όμως παρεμποδίζεται από όλες τις γριές και άσχημες γυναίκες του χωριού, οι οποίες τον περικυκλώνουν για να πάρουν το φιλί του και να γίνουν και αυτές νέες και πανέμορφες όπως η νεράιδα του. Στο μεταξύ, ο Αχιλλέας Καραφωτιάς, ο οποίος μεγάλωσε στην Καλλιρόη με τα παραμύθια και τις ιστορίες του χωριού του, πλέον εργάζεται στην Αθήνα ως αστυνομικός, αναλαμβάνει μια έρευνα, όπου θα κάνει την επανεμφάνιση της η νεράιδα, μεταμφιεσμένη σε εντυπωσιακή Ελληνοαμερικανίδα. Ο Καραφωτιάς στέλνεται για περαιτέρω έρευνες πίσω στην Καλλιρόη και εκεί, κατεβαίνοντας στο βυθό του πηγαδιού, για να εξιχνιάσει μια μυστηριώδη δολοφονία, ανακαλύπτει ότι τα παγωμένα δάχτυλα του πτώματος κρατούν την ιστορία της νιότης του.

Διανομή ρόλων
-------------

|  |  |
| --- | --- |
| * Γιώργος Τσοκόπουλος
* Άντζελα Γκερέκου
* Δημήτρης Βέλλιος
* Χρήστος Καλαβρούζος
* Σπύρος Φωκάς
* Αλεξάνδρα Λαδικού
* Γωγώ Ατζολετάκη
* Βέρα Γκούμα
* Γιάννης Ευδαίμων
* Κώστας Καφάσης
* Κώστας Τσάκωνας
 | * Αρτό Απαρτιάν
* Κώστας Στεφανάκης
* Παναγιώτης Μποτίνης
* Κώστας Σιμενός
* Γρηγόρης Πατρικαρέας
* Μενέλαος Ντάφλος
* Κατερίνα Λιναρδή
* Θανάσης Μιχαηλίδης
* Ανθή Ιακωβίδου
* Γιώργος Βούλγαρης
* Δημήτρης Κατσιμάνης
 |

Βραβεία
-------

Η ταινία απέσπασε το Βραβείο β' ανδρικού ρόλου του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης το 1994.

Βιβλιογραφία
------------

* Βρασίδας Κάραλης. *Η Ιστορία του Ελληνικού Κινηματογράφου*, σ. 236, στα Google Books

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Πληροφορίες για την ταινία του Θόδωρου Μαραγκού *Ο Δραπέτης του Φεγγαριού*». cine.gr. Ανακτήθηκε στις 25 Μαΐου 2020.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* *Ο Δραπέτης του Φεγγαριού* στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος
* *Ο Δραπέτης του Φεγγαριού*   στην IMDb

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Τέχνη
* Πύλη:Κινηματογράφος
 |

 |
Ο **Παρβ Καντακουζηνός** (*Pârvu Cantacuzino*, ... - 1769) ήταν υψηλόβαθμος πρίγκιπας της Βλαχίας στην Ολτενία. Ήταν ο ηγέτης της αντι οθωμανικής εξέγερσης , και αξιωματικός στον Ρωσικό στρατό κατά τον Ρωσο-τουρκικό πόλεμο του 1768-1774. Ήταν μέλος της ελληνικής οικογένειας των Καντακουζηνών και συμμετείχε σε όλες τις πολιτικές και στρατιωτικές ενέργειές μαζί με τον αδελφό του Μιχάι. Το 1768 συγκρότησαν μαζί με τον αδελφό του ένα μικρό στρατιωτικό σώμα και τον Νοέμβριο του 1769 μπήκαν με τα υπόλοιπα ρωσικά στρατεύματα στο Βουκουρέστι. Όταν οι Οθωμανοί την άνοιξη ξαναπήραν την Βλαχία ο Παρβ οργάνωσε μια ομάδα εθελοντών και στις 16 Νοεμβρίου επιτέθηκε και νίκησε τη μικρή οθωμανική φρουρά και συνέλαβε τον διορισμένο από τους Οθωμανούς πρίγκηπα της Βλαχίας Γρηγόριο Γ΄. Σκοτώθηκε στην μάχη της Comana την ίδια χρονιά.


1. 1 2 3  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.
***Οι πρώτοι άνθρωποι στη Σελήνη*** (τίτλος πρωτοτύπου: *The First Men in the Moon*) είναι μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας του Άγγλου συγγραφέα Χ. Τζ. Γουέλς, που αρχικώς δημοσιεύθηκε σε συνέχειες στο περιοδικό *The Strand Magazine* από τον Δεκέμβριο του 1900 μέχρι τον Αύγουστο του 1901 και κυκλοφόρησε σε βιβλίο μέσα στο 1901. Ο συγγραφέας του το απεκάλεσε «μία από τις φανταστικές ιστορίες του».

Το μυθιστόρημα αφηγείται την ιστορία ενός ιδιωτικού ταξιδιού στη Σελήνη, που πραγματοποιούν οι δύο κεντρικοί ήρωες: ο επιχειρηματίας Μπέντφορντ (που έχει τον ρόλο του αφηγητή) και ένας εκκεντρικός επιστήμονας, ο Καβόρ. Οι Μπέντφορντ και Καβόρ ανακαλύπτουν ότι η Σελήνη κατοικείται από έναν προηγμένο εξωγήινο πολιτισμό πλασμάτων παρόμοιων με τα μυρμήγκια, τα οποία οι δυο τους αποκαλούν «Σεληνίτες» (και στο πρωτότυπο: *Selenites*).

Παραπομπές
----------

1. ↑  McLean, S. (17 Απριλίου 2009). *The Early Fiction of H.G. Wells: Fantasies of Science*. ISBN 9780230236639. Ανακτήθηκε στις 31 Ιανουαρίου 2018.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Το πλήρες κείμενο του *The First Men in the Moon* στην αγγλόγλωσση Βικιθήκη
* Το βιβλίο στο Project Gutenberg
* [ Κριτικές στο *LibraryThing*
* Ακούστε το μυθιστόρημα στο *LibriVox*

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* BNE: XX2230791

 |

 |
*Μοντέλο ανθρώπινου εγκεφάλου, όπου η παρεγκεφαλίδα διακρίνεται με μοβ χρώμα.*
Η **παρεγκεφαλίδα** είναι δομή του εγκεφάλου που παίζει σημαντικό ρόλο στον συντονισμό των κινήσεων. Δέχεται αισθητικές πληροφορίες και στη συνέχεια επηρεάζει νευρικές οδούς, ώστε να προκαλέσει τις λεπτές, ήπιες και συνδυασμένες κινήσεις. Βρίσκεται στο πίσω μέρος του εγκεφάλου και καλείται «ελάσσων εγκέφαλος».

Περιοχές
--------

Η παρεγκεφαλίδα χωρίζεται σε τρεις γενικές περιοχές:

### Αρχαιοπαρεγκεφαλίδα

Ονομάζεται επίσης και αιθουσοπαρεγκεφαλίδα. Συμμετέχει κυρίως στον έλεγχο της θέσης και της ισορροπίας, καθώς και στην κίνηση της κεφαλής και των οφθαλμών. Δέχεται προσαγωγά σήματα από την αιθουσαία συσκευή και στη συνέχεια στέλνει απαγωγές ίνες στις κατάλληλες κατιούσες κινητικές οδούς.

### Παλαιοπαρεγκεφαλίδα

Ονομάζεται επίσης νωτιοπαρεγκεφαλίδα. Ελέγχει κατά κύριο λόγο την κίνηση των εγγύς τμημάτων των άνω και κάτω άκρων. Δέχεται αισθητικές πληροφορίες για την κίνηση των σκελών και στη συνέχεια τροποποιεί και συντονίζει αυτές τις κινήσεις διά μέσου απαγωγών οδών στις κατάλληλες κατιούσες κινητικές οδούς.

### Νεοπαρεγκεφαλίδα

Ονομάζεται επίσης εγκεφαλοπαρεγκεφαλίδα. Είναι το μεγαλύτερο τμήμα της παρεγκεφαλίδας και συντονίζει την κίνηση των άπω τμημάτων των άνω και κάτω άκρων. Δέχεται σήματα από τον εγκεφαλικό φλοιό και έτσι βοηθάει στον σχεδιασμό της κινητικής δραστηριότητας (π.χ. βλέποντας ένα μολύβι και στη συνέχεια σχεδιάζοντας και επιτελώντας την κίνηση του χεριού για να το σηκώσει).

Βιβλιογραφία
------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Παρεγκεφαλίδα** |

* Snell R. "Κλινική ανατομική", ιατρικές εκδόσεις Λίτσας.
* Hansen J. & Koeppen B. "Φυσιολογία του ανθρώπου - Netter", εκδόσεις Π.Χ. Πασχαλίδης, 2004.
Οι **Ορόμπι** ήταν μια Κελτική φυλή Λιγυρικού πληθυσμού, ζούσαν στην Εποχή του Σιδήρου στα βορινότερα τμήματα της Ιταλίας με επίκεντρα τις πόλεις Κόμο και Μπέργκαμο. Ο Κάτων ο Πρεσβύτερος καταγράφει τον 2ο αιώνα π.Χ. τους Ορόμπι και τις πόλεις τους. Το εθνικό όνομα *"Ορόμπι"* δείχνει Κελτική καταγωγή, προέρχεται από την Κελτική λέξη *"Όρβιος"* που μεταφράζεται ως *"διάδοχοι"* και την θηλυκή μορφή της μετέπειτα Ιταλικής Ούμπριας. Από το όνομα τους προερχόταν ο αρχαίος ποταμός του Όγκρε, το ρεύμα του Όγκρε και ο σημερινός Ποταμός Ομπ. Μερικοί Ρωμαίοι συγγραφείς όπως ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος γράφουν ότι το όνομα τους προέρχεται από το Ελληνικό *"Όρων βιον"*. Η περιοχή που ζούσαν βρισκόταν ανάμεσα στις σημερινές πόλεις Κόμο και Μπέργκαμο. Οι σύγχρονοι ιστορικοί έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι οι Ορόμπι ήταν Κελτο-Λίγυρες, συνδυασμός Λιγύρων με Κελτικούς πληθυσμούς που κατέβηκαν από τον Δούναβη πριν τις μεγάλες Γαλατικές επιδρομές του 4ου αιώνα π.Χ. Οι Ορόμπι, οι Λεπόντιοι και οι Ίνσουβροι ήταν φορείς του Πολιτισμού της Γκολαζέκα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Vietti 2008
2. ↑  Delamarre 2003, σ. 243
3. ↑  C. Cantù, Storia di Como e sua provincia, Como, 1859
4. ↑  Vietti 2008
5. ↑  M. Gianoncelli, "Vecchie e nuove ipotesi sulla stirpe degli Orobi", in Oblatio; A. Noseda ed, Como, 1971
6. ↑  R. de Marinis, "La civiltà di Golasecca", in La Lombardia, Jaka book, 1985
7. ↑  Vietti 2008

Πηγές
-----

* Delamarre, Xavier (2003). Dictionnaire de la langue gauloise: Une approche linguistique du vieux-celtique continental. Errance.
* Talbert, Richard J. A. (2000). Barrington Atlas of the Greek and Roman World. Princeton University Press.
* Vietti, Gianluca (2008). "Orobi". Historisches Lexikon der Schweiz.
Ροδόδενδρο και με λευκά άνθη, το είδος διαπρεπές

Αγγειόσπερμο, δικότυλο φυτό το **ροδόδενδρο** ανήκει στην τάξη ερεικώδη και στην οικογένεια των Ερεικοειδών με πολλά είδη φυλλοβόλων και αείφυλλων θάμνων, ποωδών φυτών και λίγων δέντρων.
Τα ροδόδενδρα έχουν ωραία φύλλα και όμορφα πολύχρωμα άνθη είναι δε συγγενικά φυτά με τις αζαλέες.

Τα περισσότερα είδη βρίσκονται στις βόρειες και εύκρατες περιοχές της γης και αγαπούν τα υγρά εδάφη των ορεινών και ημιορεινών περιοχών.

Η καταγωγή του φυτού είναι από τα Ιμαλάια όπου και σήμερα βρίσκεται σε υψόμετρο πάνω από 5,500 μέτρα, δημιουργώντας μία εικόνα που ενέπνευσε διάφορους ζωγράφους.

Τα ροδόδενδρα ποικίλουν σε ύψος και το πιο ψηλό είδος είναι το ροδόδενδρο **αρμπόρεουμ** , δέντρο που φτάνει τα 30 μέτρα σε ύψος , αλλά και το πιο κοντό το μικρό φυτό **ροδόδενδρο το δασώδες** που δύσκολα ξεπερνά τα 3 εκατοστά.

Τα φύλλα του ποικίλουν σε μέγεθος, από 2 έως 25 εκατοστά μήκος, αλλά και σε σχήμα και είναι δερματώδη , σκληρά και ελαστικά. Τα άνθη του είναι πολύχρωμα , αλλού μικροσκοπικά και αλλού πολύ μεγάλα και αρωματικά όπως του είδους **νουτάλι** που φτάνουν σε διάμετρο τα 15 εκατοστά.

Οι χρωματισμοί των ανθών ποικίλουν , έτσι έχουμε αποχρώσεις του μοβ, του κίτρινου, λευκά , πορτοκαλί , πορφυρά και μπλε.

Τα ροδόδενδρα εξαιτίας της διακοσμητικής τους αξίας έχουν γίνει αιτία να δημιουργηθούν πολλές υβριδικές ποικιλίες και πάμπολλες διασταυρώσεις από τις οποίες έχουν δημιουργηθεί πολλά καλλωπιστικά οικιακά φυτά.

Στην Ελλάδα βρίσκουμε το είδος **Φλάβιος** στη Χίο και τη Μυτιλήνη.
Εικονογράφηση του 10ου αιώνα του Οππιανού της Απάμειας στα *Κυνηγετικά*, που απεικονίζει έναν λύκο να ζευγαρώνει με έναν γατόπαρδο και έναν άλλο να τρώει έναν λαγό
Ο **Οππιανός**, γνωστός με διάφορα επίθετα όπως **ο εξ Απαμείας**, **ο Πελλαίος** και **ο Σύριος**, ήταν αρχαίος Έλληνας ποιητής κατά τη βασιλεία του αυτοκράτορα Καρακάλλα. Συχνά, τα εύσημα από το έργο του δίνονται στον διασημότερο Οππιανό της Κωρύκου στην Κιλικία (σημερινή νότια Τουρκία) και είναι πιθανό το πραγματικό του όνομα να μην ήταν Οππιανός, μολονότι έγινε γνωστός με αυτό το όνομα από τη σύγχυση των δύο συγγραφέων.

Στον Οππιανό της Απάμειας γενικά δίνονται τα εύσημα για το σωζόμενο έργο *Κυνηγετικά*, του οποίου η αφιέρωση στον Καρακάλλα το τοποθετεί μετά το 211 μ.Χ. Αποτελείται από περίπου 2150 στίχους και χωρίζεται σε τέσσερα βιβλία, εκ των οποίων το τελευταίο φαίνεται ατελές. Ο συγγραφέας προφανώς γνώριζε για τα πρωτύτερα *Αλιευτικά* του Οππιανού και ίσως προόριζε το ποίημά του ως συμπλήρωμα. Το ύφος και το ποιητικό του προσόν είναι γενικά φτωχότερο· ωστόσο, παρουσιάζει επίσης την αξιόλογη εξοικείωση του συγγραφέα με το αντικείμενο.

Εκδόσεις
--------

* P. Boudreaux (1908).
* M. Papathomopoulos (2003).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 20  Ιουνίου 2019.
2. 1 2 3   Chisholm, Hugh, επιμ.. (1911) «Oppian» *Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάννικα* **20** (11η έκδοση) Cambridge University Press, σελ. 140

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 100036127
* LCCN: n2003032893
* ISNI: 0000 0000 9482 6743
* GND: 118736477
* SELIBR: 271778
* SUDOC: 033688206
* ICCU: RMLV019121
* BNE: XX4981099

 |

 |
Ο **Οππιανός** ήταν αρχαίος Έλληνας ποιητής από την Ανάζαρβο της Κιλικίας, που έζησε τον 2ο αιώνα μ.Χ..

Ο Οππιανός συνέγραψε στα τέλη της βασιλείας του αυτοκράτορα Μάρκου Αυρηλίου το ποίημα *«Αλιευτικά»* (δηλαδή αναφερόμενα στο ψάρεμα) σε 5 βιβλία, που σώζεται ακόμα. Το αφιέρωσε στον Μάρκο Αυρήλιο, ο οποίος ενθουσιάστηκε τόσο πολύ, ώστε του δώρησε ανά ένα χρυσό νόμισμα για κάθε στίχο του (οι στίχοι ήταν περίπου 3500)! Το ποίημα αυτό είναι γραμμένο σε στίχους «ηρωικού εξάμετρου». Και ένα άλλο ποίημα, τιτλοφορούμενο *«Κυνηγετικά»*, αφιερωμένο στον αυτοκράτορα Καρακάλλα, αποδίδεται επίσης στον Οππιανό, στην πραγματικότητα όμως ανήκει σε άλλον Οππιανό, Σύρο από την Απάμεια (ή Πέλλα της Συρίας), που έζησε αργότερα, στις αρχές του 3ου αιώνα, και είναι πολύ κατώτερο σε αξία από τα *«Αλιευτικά»* (και μικρότερο, 2150 στίχοι σε 4 βιβλία και το τελευταίο μοιάζει ημιτελές). Ο Οππιανός πέθανε σε ηλικία μόλις 30 ετών από επιδημία, οπότε λογικό είναι ακόμα και να μη συνέγραψε κανένα άλλο έργο. Οι συμπολίτες του έστησαν άγαλμα προς τιμή του με σωζόμενη επιγραφή που: 1) θρηνεί για τον πρόωρο θάνατό του και 2) εξυμνεί την ιδιοφυία του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Library of the World's Best Literature». *Library of the World's Best Literature*. 1897.

Πηγή
----

* Ιωάννη Κακαβούλια: *«Ελληνική Γραμματολογία (αρχαία και βυζαντινή)»*, εκδ. Νικόδημος, Αθήνα

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 86913544
* LCCN: n88020705
* ISNI: 0000 0003 7405 9112
* GND: 118590189
* SELIBR: 205892
* SUDOC: 033688184
* BNF: cb124530466 (data)
* ICCU: VIAV088284
* BNE: XX1166289

 |

 |
Ο **Παναθηναϊκός αμφορέας** που φιλοξενείται στη αρχαιολογική συλλογή του Πανεπιστημίου της Χάλλε με αριθμό καταλόγου 560, είναι αρχαιολογικό εύρημα από την Αθήνα.

Περιγραφή
---------

Βρέθηκε εντελώς θρυμματισμένος και ανασυγκολλήθηκε. Αν και λείπουν μεγάλα μέρη του αγγείου, η αρχική του μορφή έχει αποκατασταθεί με σιγουριά, και ομοιάζει με τον αμφορέα Bourgon. Ο λαιμός είναι άκοσμος χωρίς ανθέμια. Οι λαβές είναι χοντρότερες και μεγαλύτερες. Διασώθηκε το στόμιο, λαιμός, χέρια και ο πόδας του βάζου. Από την πρόσθια όψη σώθηκε μόνο ένα τμήμα με το σώμα της Αθηνάς, και άλλα κομμάτια του αγγείου χωρίς την αγγειογραφία. Διακρίνουμε την αιγίδα της Αθηνάς που είναι πλαισιωμένο με μαιάνδρους και διακοσμημένο με λέπια και σταυρουδάκια. Η όπισθεν αγγειογραφία περιέχει τρεις δρομείς προς τα δεξιά. Έχουν ανασηκωμένο τον αριστερό αγκώνα και το δεξί γόνατο. Διακρίνουμε το επάνω σώμα του πρώτου δρομέα μέχρι το στήθος, και τα πόδια του. Από τον δεύτερο επίσης το επάνω μέρος του σώματος και μέρος του ποδιού του. Από τον τρίτο δρομέα διακρίνεται σχεδόν όλο το σώμα. Οι σιλουέτες των σωμάτων είναι χαραγμένες στον πηλό μετά το ψήσιμο. 
Τα πρόσωπα είναι αρχαϊκού ρυθμού με μεγάλους αμυγδαλωτούς οφθαλμούς. Η κόμη είναι δεμένη κότσο. Δύο από τους αθλητές είναι γενειοφόροι, ενώ ο τρίτος είναι άμουσος. Ένα μέρος της επιγραφής «*...ΔΡΟΝ*» ίσως αρχικά να ήταν «*ΣΤΑΔΙΟΝ ΑΝΡΟΝ*» ή «*ΔΙΑΥΛΟΣ ΑΝΔΡΟΝ*».

Ερμηνεία
--------

Ο αμφορέας ήταν έπαθλο των Παναθηναίων. Λόγω των μεγάλων φθορών που έχει υποστεί τόσο το βάζο όσο και η επιφάνειά του, η επιγραφή του δεν έχει σωθεί. Συγκαταλέγεται όμως με μεγάλη πιθανότητα στους επίσημους παναθηναϊκούς αμφορείς, διότι το σχήμα και το μέγεθος είναι ακριβώς ίδιο με αυτό των εξακριβωμένων παναθηναϊκών Αμφορέων, αλλά και διότι η όπισθεν αγωνιστική επιγραφή του δεν συναντάται σε κανέναν από τους υπόλοιπους γνωστούς ψευδοπαναθηναϊκούς αμφορείς.

Ιστορική τοποθέτηση
-------------------

Το αγγείο έχει αρκετές ομοιότητες με τον αμφορέα Bourgon, τον αρχαιότερο σωζόμενο Παναθηναϊκό Αμφορέα. Η αγγειογραφική του διακόσμηση πάντως δείχνει ότι είναι καλλιτεχνικά μεταγενέστερός του. Χρονολογείται περί το 560 π.Χ.

Πηγές
-----

* Γκέοργκ φον Μπράουχιτς (1885-1940) (1910). *Die panathenäischen Preisamphoren*. Λειψία: Teubner. σελίδες 8-10. Ανακτήθηκε στις 5 Ιουνίου 2011.
* Mary B. Moore (1999). *METROPOLITAN MUSEUM JOURNAL 34: "Nikias Made Me": An Early Panathenaic Prize Amphora in The Metropolitan Museum of Art* (PDF). The Metropolitan Museum of Art. σελίδες 37–56. Ανακτήθηκε στις 12 Μαΐου 2012.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Αρχαιολογία | Πύλη Αρχαιολογία |

* Παρουσίαση του αμφορέα στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Χάλλε
Ιταλική ταινία, Ισπανικής και Ιταλικής συμπαραγωγής, έτους 1973, διάρκειας 93 λεπτών (Πρωτότυπος Ιταλικός τίτλος: Fuori uno... sotto un altro, arriva il Passatore)

Πλοκή
-----

Ο Stefano Pelloni, γνωστός ως «il Passatore», είναι ο αγαπημένος των γυναικών, αλλά και μισητός από τους εκπροσώπους του νόμου. Μαζί με τους δυο βοηθούς του, πάντα καταφέρνει να ξεφεύγει από την τσιμπίδα του νόμου και πάντα επιστρέφει στην αγκαλιά της πανέμορφης γυναίκας του, της Mora. Όλα αυτά μέσα από το πρίσμα της ιταλικής κωμωδίας της δεκαετίας του ’70...

Συντελεστές
-----------

Πρωταγωνιστούν: George Hilton, Έντβιτζε Φένεκ, Manuel Zarzo, Salvatore Borghese, Chris Avram, Cris Huerta

Σενάριο: Benito Bertaccini, Tito Carpi, Gustavo Quintana, Manda Migliozzi, Antonio Fos

Σκηνοθεσία: Giuliano Carnimeo

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.imdb.com/title/tt0068344/. Ανακτήθηκε στις 7  Ιουλίου 2016.
2. 1 2  (Τσεχικά) *Česko-Slovenská filmová databáze*. 2001.
**Ο Μισάνθρωπος** είναι πίνακας (τέμπερα σε καμβά) που ζωγράφισε το 1568 ο ζωγράφος της Φλαμανδικής Αναγέννησης Πίτερ Μπρίγκελ ο πρεσβύτερος. Εκτίθεται στο Εθνικό Μουσείο Καποντιμόντε στη Νάπολη της Ιταλίας.

Περιγραφή
---------

Η Φλαμανδική επιγραφή στο κάτω μέρος του πίνακα γράφει:

> *Om dat de werelt is soe ongetru / Daer om gha ic in den ru*  
> ("Επειδή ο κόσμος είναι ύπουλος, θα βυθιστώ στο πένθος")
> 
> 

Το ηθικό δίδαγμα του πίνακα είναι ότι μία τέτοια παραίτηση από τον πραγματικό κόσμο δεν είναι δυνατή: Ο καθένας πρέπει να αντιμετωπίζει τις δυσκολίες του κόσμου και όχι να αποποιείται την υπευθυνότητα που απαιτείται για την αντιμετώπισή τους. Ο κουκουλοφόρος μισάνθρωπος πέφτει θύμα ληστείας από το μικρόσωμο άτομο μέσα στη γυάλινη μπάλα, που αποτελεί σύμβολο ματαιοδοξίας. Η πράξη αυτή δείχνει πως είναι αδύνατο να εγκαταλείψει κάποιος τον κόσμο. Ο μισάνθρωπος περπατάει προς τα καρφιά που έχουν ρίξει στον δρόμο γι αυτόν. Δεν μπορεί να τα παραβλέψει όπως θα ήθελε, και βρίσκεται σε αντίθεση με τον βοσκό στο βάθος που φυλάει τα πρόβατά του και που είναι πιο ενάρετος από τον μισάνθρωπο λόγω της απλής, έντιμης εκτέλεσης των καθηκόντων του, της αίσθησης υπευθυνότητας που έχει απέναντι στις υποχρεώσεις του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Cf. Pietro Allegretti, *Brueghel*, Skira (2003), ISBN 0-00-001088-X (Ιταλικά)
2. ↑  R-M. Hagen & R. Hagen, *Bruegel: The Complete Paintings*, Taschen (2000), ISBN 3-8228-5991-5

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ο Μισάνθρωπος (Μπρίγκελ)** |



|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα The Misanthrope (Bruegel)  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Ουρ-Μπαμπά** (Σουμεριακή γλώσσα : *"ur-Dba.ba6"*, *"ur-Dba.U2"*, *"υπηρέτης της θεότητας Μπα"*) ήταν βασιλιάς της Λαγκάς την περίοδο (2157 π.Χ. - 2144 π.Χ) σύμφωνα με την Μέση Χρονολόγηση ή την περίοδο (2093 π.Χ. - 2080 π.Χ.) σύμφωνα με την Νέα Χρονολόγηση. Ο Ουρ-Μπαμπά ήταν σύγχρονος του Σου-Τουρούλ του τελευταίου βασιλιά στην Ακκαδική αυτοκρατορία. Σε μιά από τις επιγραφές του φαίνεται ότι ήταν γιος του θεού Νινουρτά. Στην περίοδο που ήταν βασιλιάς η πόλη της Λαγκάς γνώρισε μεγάλη ευημερία για πρώτη φορά μετά την πτώση στους Ακκάδες, ανεξαρτητοποιήθηκε από αυτούς. Ο Ουρ-Μπαμπά δεν είχε γιους, πάντρεψε την κόρη του Νινάλλα με τον Γουδέα που τον διαδέχθηκε σαν *"Ενσί"* και κορυφαίος βασιλιάς της πόλης στην αρχαιότητα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Leick, Gwendolyn (2002). Who's Who in the Ancient Near East. Routledge. σ. 185
2. ↑  Edzard, Sibylle; Edzard, Dietz Otto (1997). Gudea and His Dynasty. University of Toronto Press. σ. 20
3. ↑  Leick, Gwendolyn (2002). Who's Who in the Ancient Near East. Routledge. σ. 185

Πηγές
-----

* Eppihimer, Melissa (2019). Exemplars of Kingship: Art, Tradition, and the Legacy of the Akkadians. Oxford University Press.
* Leick, Gwendolyn (2002). Who's Who in the Ancient Near East. Routledge.
* Edzard, Sibylle; Edzard, Dietz Otto (1997). Gudea and His Dynasty. University of Toronto Press.
Περονοφόρο ανυψωτικό όχημα
**Περονοφόρα ανυψωτικά οχήματα** ονομάζονται τύποι βοηθητικών οχημάτων, σχετικά βραδυκίνητων που χρησιμοποιούνται στη φορτο-εκφόρτωση και μεταφορά βαρέων φορτίων που είναι συσκευασμένα σε παλέτες ή κιβώτια. Σε αντίθεση με τους τροχήλατους γρύλους, έχουν σημαντική δυνατότητα ανύψωσης και μεταφοράς του φορτίου, ενώ ηλεκτροδοτούνται ή έχουν κινητήρα εσωτερικής καύσης για πηγή ενέργειας.

Μηχανήματα σαν αυτά χρησιμοποιούνται σε μεγάλες επιχειρήσεις (αναψυκτικών, αλουμινίων, ειδών υγιεινής κτλ.) με σκοπό την εξοικονόμηση χρόνου και την πιο γρήγορη μεταφορά των εμπορευμάτων σε μακρινές περιοχές. Είναι ένα είδος μικρού φορτηγού το οποίο στο μπροστινό του μέρος έχει δυο πιρούνες όπως ονομάζονται όπου τοποθετούνται τα προϊόντα για μεταφορά και στα οποία μπορούμε να ρυθμίσουμε το ύψος τους ανάλογα με το ύψος του φορτηγού ή της τοποθεσίας στην οποία θέλουμε να ξεφορτώσουμε τα εμπορεύματα. Ορισμένα έχουν την ικανότητα του σκαρφαλώματος και άλλα πολύ γρήγορη ταχύτητα.

Ονομάζονται περονοφόρα από τις μεγάλες μεταλλικές περόνες (κοινώς νύχια) με τις οποίες και ανυψώνουν τις παλέτες. Εξέλιξη αυτών είναι τα περονοφόρα που φέρουν διπλά αντιτακτά ζεύγη περόνων με τα οποία μπορούν ν΄ αγκαλιάζουν μια συσκευασία, ακομα και κυλινδρική, να την υψώσουν και να την μετακινήσουν δεξιά - αριστερά, άνευ μετακίνησης του οχήματος, καθώς επίσης και να την αναστρέψουν μέχρι 180° για ταχύτερη στοιβασία. 

* Η οδήγηση και χρήση αυτών των οχημάτων απαιτεί ιδιαίτερη άδεια.

Στην Ελλάδα ονομάζονται συχνά και *Κλαρκ* από συνήθεια αν και Clark είναι το όνομα της κατασκευαστικής εταιρείας των πρώτων οχημάτων αυτού του είδους. Τέτοια οχήματα απαντώνται κυρίως σε βιομηχανικές ζώνες, λιμένες, αεροδρόμια, κ.λπ. που περιλαμβάνονται στους τεχνικούς εξοπλισμούς τους.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Περονοφόρο ανυψωτικό όχημα** |

* Information der Handelskammer Hamburg über den Gabelstaplerführerschein
* ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΓΙΑ ΤΑ ΑΝΤΑΛΛΑΚΤΙΚΑ ΠΕΡΟΝΟΦΟΡΩΝ

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85050789
* GND: 4019041-9
* NDL: 00563384
* NKC: ph305464

 |

 |
Συντεταγμένες: 59°57′N 119°54′E﻿ / ﻿59.950°N 119.900°E﻿ / 59.950; 119.900

Το **Ουολμπούτ** (ρωσικά: *Уолбут*) είναι αγροτική τοποθεσία (*σέλο*) στο αγροτικό οκρούγκ Ζαρχάνσκι της επαρχίας Ολγιοκμίνσκι στη Δημοκρατία των Σαχά, στη Ρωσία και βρίσκεται 93 χιλιόμετρα (58 μίλια) από το Ολγιοκμίνσκ, το διοικητικό κέντρο της επαρχίας και 3 χιλιόμετρα από το Τόκκο, το διοικητικό κέντρο του αγροτικού οκρούγκ. Ο πληθυσμός του χωριού ήταν 313 κάτοικοι στην απογραφή του 2002.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Ρωσικά) *OKTMO*. www.gks.ru/metod/classifiers.html. Ανακτήθηκε στις 9  Φεβρουαρίου 2017.
2. ↑  *Registry of the Administrative-Territorial Divisions of the Sakha Republic*

### Πηγές

* Επίσημη ιστοσελίδα της Sakha Republic. *Μητρώου των Διοικητικών-Εδαφικές Διαιρέσεις της Sakha Republic*. Olyokminsky Περιοχή (Ρωσικά)
* Πρότυπο:RussiaAdmMunRef/sa/munlist1

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Ρωσία
 |

 |
Η **περιφερειακή οδός** είναι ένας δρόμος που περικυκλώνει την πόλη με μορφή δακτυλίου. Το όνομα "οδό" χρησιμοποιείται για την πλειοψηφία των μητροπολιτικών περιφερειακές διαδρομές στην Ευρωπαϊκή Ένωση, όπως η *Berliner Ring*, *το δαχτυλίδι των Βρυξελλών*, *το δαχτυλίδι του Άμστερνταμ*, η λεωφόρος *Périphérique* γύρω από το Παρίσι και η *Εσωτερική Περιφερειακή του Leeds*. Η Αυστραλία και η Ινδία, επίσης, χρησιμοποιούν τον όρο περιφερειακή οδό, π.χ. *Περιφερειακή οδός Δυτικής Μελβούρνης* και *Εξωτερική Περιφερειακή Οδό Χαϊντεραμπάντ*. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, πολλοί δρόμοι με την μορφή δακτυλίου, ονομάζονται *προσβάσεις* (*beltways*) ή *βρόχοι*. Στην Ελλάδα η πιο χαρακτηρηστηκή περιφερειακή οδός είναι η Αττική Οδός στην Αθήνα και η Περιφερειακή Οδός στην Θεσσαλονίκη.

Φωτογραφίες
-----------

* Η Περιφερειακή Οδός της ΣτοκχόλμηςΗ Περιφερειακή Οδός της Στοκχόλμης
* Η Περιφερειακή Οδός της ΟυάσινγκτονΗ Περιφερειακή Οδός της Ουάσινγκτον
* Η Περιφερειακή Οδός του ΒερολίνουΗ Περιφερειακή Οδός του Βερολίνου
* Η Περιφερειακή Οδός του ΠαρισίουΗ Περιφερειακή Οδός του Παρισίου
* Η Περιφερειακή Οδός της ΚολωνίαςΗ Περιφερειακή Οδός της Κολωνίας
* Η Αττική Οδός, η Περιφερειακή Οδός της ΑθήναςΗ Αττική Οδός, η Περιφερειακή Οδός της Αθήνας

Παραπομπές
----------

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος Περιφερειακών Οδών
* Περιφερειακή Οδός Θεσσαλονίκης
* Αττική Οδός
Το **περιφερικό νευρικό σύστημα** αποτελείται από νευρικές ίνες πού μεταφέρουν αισθητικά μηνύματα τόσο προς το κεντρικό νευρικό σύστημα (ΚΝΣ) αλλά και την απάντηση του ΚΝΣ πρός την αντίθετη μεριά των ινών δήλαδή το σώμα (κυρίως μύες, όργανα, αδένες).

Είδη νευρώνων
-------------

Το περιφερικό νευρικό σύστημα και νευρώνας σε μεγέθυνση
Τα κύτταρα του νευρικού συστήματος τα οποία μεταφέρουν πληροφορίες από το το σώμα (δηλαδή τους περιφερικούς υποδοχείς που υπάρχουν στο σώμα και αναγνωρίζουν τις αλλαγές) ονομάζονται κεντρομόλοι ή προσαγωγοί νευρώνες. Οι πληροφορίες αυτές όταν πλέον γίνουν αντιληπτές από τον εγκέφαλο ονομάζονται αισθητικοί νευρώνες. Οι φυγόκεντροι ή εξαγωγοί νευρώνες είναι αυτοί που μεταφέρουν την απάντηση του εγκεφάλου στο ερέθισμα του προσαγωγού νευρώνα. Όταν οι φυγόκεντροι νευρώνες (αυτοί δηλαδή που έχουν κατεύθυνση από τον εγκέφαλο προς το σώμα) νευρώνουν σκελετικούς μυς προκαλώντας κινήσεις ονομάζονται κινητικοί νευρώνες. Θα πρέπει να αναφερθεί και μιά άλλη κατηγορία νευρώνων που υπάρχει οι διάμεσοι ή συνδετικοί ή εφεδρικοί νευρώνες. Οι νευρώνες αυτοί όμως ανήκουν στο ΚΝΣ.

Επίσης θα πρέπει να τονισθεί πως όταν αναφερόμαστε στην αισθητική οδό του περιφερικού νευρικού συστήματος δεν περιλαμβάνονται οι ειδικές αισθήσεις που μεταφέρονται με τα εγκεφαλικά νεύρα (όσφρησης, όρασης, γεύσης, ακοής και ισορροπίας) αλλά οι γενικές αισθήσεις όπως αυτές της αφής, πίεσης, πόνου, θερμοκρασίας κτλ.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* The Peripheral Nervous System and What It Does Αρχειοθετήθηκε 2010-12-03 στο Wayback Machine.
* Central nervous system (CNS) anatomy

Δείτε επίσης
------------

* Νευρικό σύστημα
* Κεντρικό νευρικό σύστημα
* Κύτταρα νευρικού συστήματος
Ο **Ουρ-Νινγκιρσού** (Σουμεριακή γλώσσα : *"Ur-D-nin-gir-su"*) ή **Ουρ Νινγκιρσού Β΄** για να διαχωρίσει την θέση του από τον προκάτοχο του Ουρ Νινγκιρσού Α΄ ήταν δεύτερος βασιλιάς ή *"Ενσί"* της Σουμεριακής πόλης Λαγκάς από τον Οίκο των Νινγκιρσού (περί το 2100 π.Χ.). Ο Ουρ-Νινγκιρσού ήταν γιος και διάδοχος του Γουδέα, του κορυφαίου βασιλιά της Λαγκάς και ενός από τους μεγαλύτερους των Σουμερίων, τον διαδέχθηκε ο Ουρ-Γκάρ. Ένας επιβλητικός ανδριάντας του θεού της βλάστησης Νινγκισζίντα τον οποίο ο Ουρ-Νινγκιρσού είχε ως προστάτη του βρίσκεται σήμερα στο Μητροπολιτικό Μουσείο της Νέας Υόρκης και στο Μουσείο του Λούβρου, εκεί βρίσκονται αντίστοιχα το κεφάλι και το σώμα του. Η επιγραφή στον ανδριάντα από το σώμα που βρίσκεται στο Λούβρο γράφει :

*"Για τον Νινγκισζίντα τον προσωπικό μου θεό, εγώ ο Ουρ-Νινγκιρσού, κυβερνήτης της Λαγκάς, γιος του Γουδέα επίσης κυβερνήτη της Λαγκάς και ανήγειρε τον Ενίννου για τον Νινουρτά. Είμαι δούλος του και του ζητά να μου χαρίσει πολλά χρόνια, με τον ίδιο τρόπο που ο πατέρας μου έφερε τον Νινουρτά στον οίκο του"'*

Παραπομπές
----------

1. ↑  Edzard, Sibylle; Edzard, Dietz Otto (1997). Gudea and His Dynasty. University of Toronto Press. σσ. 185–186
2. ↑  Edzard, Sibylle; Edzard, Dietz Otto (1997). Gudea and His Dynasty. University of Toronto Press. σσ. 7–8
3. ↑
4. ↑  Art of the First Cities: The Third Millennium B.C. from the Mediterranean to the Indus. Metropolitan Museum of Art. 2003. σσ. 431-432
5. ↑
6. ↑  Edzard, Sibylle; Edzard, Dietz Otto (1997). Gudea and His Dynasty. University of Toronto Press. σσ. 185–186

Πηγές
-----

* Edzard, Sibylle; Edzard, Dietz Otto (1997). Gudea and His Dynasty. University of Toronto Press.
* Dijk-Coombes, Renate Marian van. Portrait of a Ruler: The Portrayal of Ur-Ningirsu in Statuary and Inscriptions
Η **Σάουθεντ Γιουνάιτεντ** (αγγλικά: Southend United Football Club) είναι αγγλικός ποδοσφαιρικός σύλλογος της περιοχής Πρίτγουελ της πόλης Σάουθεντ στην κομητεία Έσσεξ, έχει έδρα το στάδιο *Ρουτς Χωλ* και παίζει αυτή τη στιγμή στη Φούτμπολ Λιγκ 2 της Αγγλίας.

Ιστορία
-------

Η Σάουθεντ Γιουνάιτεντ (το Κοινό του Σάουθεντ) ιδρύθηκε το 1906 και εντάχθηκε στη Σάουθερν Λιγκ, όπου και αγωνίστηκε μέχρι το 1920, όταν η Σάουθερν Λιγκ εντάχθηκε στη Φούτμπολ Λιγκ αποτελώντας την Τρίτη Κατηγορία της και τρίτη κατηγορία του ενιαίου πλέον αγγλικού πρωταθλήματος. Εκείνη τη χρονιά τερμάτισε στη 17η θέση ενώ την αμέσως επόμενη, η Τρίτη Κατηγορία χωρίστηκε σε Βορρά και Νότο με τη Σάουθεντ Γιουνάιτεντ να συμμετέχει στο πρωτάθλημα του Νοτίου Ομίλου όπου και παρέμεινε μέχρι την αναδιάρθρωση της Λίγκας το 1958. Δύο χρονιές πλησίασε στην άνοδο, όταν τερμάτισε 3η το 1932 και το 1950, οι υψηλότερες θέσεις της ομάδας στη Λίγκα έως το 1991.

Το 1958 συμμετείχε στη νέα εθνική Τρίτη Κατηγορία, όπου παρέμεινε έως το 1966 όταν και υποβιβάστηκε για πρώτη φορά στην Τέταρτη Κατηγορία. Εκεί αγωνίστηκε έξι σεζόν μέχρι το 1972 οπότε και ανέβηκε για πρώτη φορά κατηγορία τερματίζοντας 2η πίσω από τη Γκρίμσμπι Τάουν. Το 1976 υποβιβάστηκε ξανά για να προαχθεί πάλι το 1978 ως 2η πίσω από τη Γουότφορντ. Το 1980 επήλθε νέος υποβιβασμός για να ακολουθήσει μια από τις πιο επιτυχημένες σεζόν, με την κατάκτηση του τίτλου στην Τέταρτη Κατηγορία το 1981, με μια σειρά ρεκόρ στην ιστορία της ομάδας σε στατιστικές κατηγορίες[*ασαφές*]. Παρόλα αυτά όμως, τα εισιτήρια παρέμεναν χαμηλά, αντανακλώντας μια εικόνα παρακμής ως προς τη ζωτικότητα της πόλης, δείγμα της οποίας πάντα αποτελεί ο αθλητισμός.
Η **Ουάουα** είναι δήμος στην επαρχία του Οντάριο του Καναδά, ο οποίος βρίσκεται στο Διαμέρισμα Αλγκόμα και σχετίζεται με τη Λίμνη Ουάουα. Παλαιότερα γνωστός ως δήμος του Μιτσιπικότεν, μετά από έναν κοντινό ποταμό με αυτό το όνομα, ο δήμος μετονομάστηκε επίσημα το 2007 για τη μεγαλύτερη και πιο γνωστή κοινότητα της Ουάουα.

Αυτή η περιοχή αναπτύχθηκε για πρώτη φορά για εμπόρια γούνας. Στα τέλη του 19ου αιώνα, βρέθηκαν και έγινε εξόρρυξη μεταλλευμάτων χρυσού και σιδήρου, οδηγώντας την περιοχή στην άνοδο, καθώς η βιομηχανία χάλυβα αναπτύχθηκε στο Σου Σέιντ Μαρί του Οντάριο. Από το 1900-1918 το ορυχείο Έλεν είχε την υψηλότερη παραγωγή σιδηρομεταλλεύματος οποιουδήποτε ορυχείου στον Καναδά.

Ο δήμος περιλαμβάνει τις μικρότερες κοινότητες Μιτσιπικότεν και Μιτσιπικότεν Ρίβερ, οι οποίες είναι μικροί λιμενικοί οικισμοί στην όχθη της λίμνης Σουπήριορ. Αυτές οι ονομασίες προέρχονται από τον όρο της γλώσσας Οτζίμπουε για τον ποταμό.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *Canada 2016 Census*.
2. ↑  «Annual changes to census subdivision codes, names and types, between 2006 and 2011, by province and territory, and by year». *Standard Geographical Classification (SGC) 2011*. Statistics Canada. Ανακτήθηκε στις 22 Φεβρουαρίου 2012.
Ο **Παναθηναϊκός αμφορέας** που φιλοξενείται στην Κρατική αρχαιολογική συλλογή Μονάχου με αριθμό καταλόγου 1451, είναι αρχαιολογικό εύρημα από την Ετρουρία.

Περιγραφή
---------

Ο λαιμός είναι διακοσμημένος με άνθη λοτού. Στην μπροστινή όψη εικονίζεται η θεά Αθηνά πολιάς με πλατύγυρο μανδύα, αιγίδα και κράνος. Κάνει ένα βήμα μπροστά με το μπροστινό πέλμα να ακουμπάει στο έδαφος και το πίσω πόδι να στηρίζεται στα δάκτυλα. Κραδαίνει το δόρυ προς τα αριστερά και κρατάει ασπίδα, που είναι διακοσμημένη με ανθέμια φοινίκων. Η Αθηνά είναι πλαισιωμένη από δύο κίονες, στους οποίους είναι τοποθετημένοι δύο αλέκτορες στραμμένοι προς τη θεά Αθηνά. Στα δεξιά του αριστερού κίονα διαβάζουμε την επίσημη επιγραφή «*ΤΟΝ ΑΘΕΝΕΘΕΝ ΑΘΛΟΝ*» που είναι γραμμένη με μικρά γράμματα, από επάνω προς τα κάτω και σε αντίστροφη γραφή. 

Η πίσω όψη είναι διακοσμημένη με σκηνή από αγώνα δρόμου ανδρών και επιγραμμένη με τον τίτλο του αθλήματος: «*ΣΤΑΔΙΟ ΑΝΔΡΟΝ ΝΙΚΕ*». Τέσσερις γυμνοί γενειοφόροι άνδρες τρέχουν προς τα δεξιά, ενώ στο στιγμιότυπο αυτό έχουν υψωμένο το αριστερό πόδι και το δεξί χέρι. Η μέση τους είναι πολύ στενή δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στους ισχυρούς μηρούς. Η κόμη και τα επιθήλια είναι ζωγραφισμένα κόκκινα. 

Ο αμφορέας διατηρείται σε αρκετά καλή γενική κατάσταση.

Ιστορική τοποθέτηση
-------------------

Ο αμφορέας είναι από τους αρχαιότερους του είδους του. Τα χαρακτηριστικά στοιχεία της αγγειογραφίας τα συναντάμε επίσης σε έργα που φιλοξενούνται στο Βρετανικό Μουσείο, και είναι υπογραμμένα με το όνομα του Αμάσι. Η τέχνη μοιάζει με αυτή του Εξηκία (γ΄ τέταρτο 6ου αι. π.Χ.).

Βιβλιογραφία
------------

* Publ. Mon. dell Instituto Ι, πίνακας 22, 4
* Sz. u. Rz. 10, πίνακας 48
* Έντουαρντ Γκέρχαρντ, Annali dell' Instituto II, σελ. 217
* Ζαν-Ζοζέφ-Μαρί-Αντουάν ντε Βιττ, Anali 1878, σελ. 281, πίνακας 7

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Αρχαιολογία | Πύλη Αρχαιολογία |

* Γκέοργκ φον Μπράουχιτς (1885-1940) (1910). *Die panathenäischen Preisamphoren*. Λειψία: Teubner. σελίδες 11-12. Ανακτήθηκε στις 5 Ιουνίου 2011.
Συντεταγμένες: 37°15′N 6°57′W﻿ / ﻿37.250°N 6.950°W﻿ / 37.250; -6.950

Η **Ουέλβα** (ισπανικά: *Huelva*‎, ισπανική προφορά ΔΦΑ: [ˈwelβa]) είναι πόλη στην περιφέρεια της Ανδαλουσίας, στην Ισπανία και είναι η πρωτεύουσα της επαρχίας της Ουέλβας. Σύμφωνα με το Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής στην Ουέλβα ζουν 149.310 κάτοικοι. Ωστόσο, η Ουέλβα είναι κέντρο μητροπολιτικής περιοχής που έχει συνολικά 490.000 κατοίκους. Είναι η πόλη από την οποία το 1492 ξεκίνησε το μακρινό του ταξίδι, προς την άγνωστη τότε Αμερική, ο Χριστόφορος Κολόμβος. Στην ουσία ολόκληρη η πόλη είναι αφιερωμένη σ' αυτόν αφού υπάρχουν πολλά μουσεία τα οποία μας παρουσιάζουν την ζωή του και τις εξερευνήσεις του. Την πόλη τη διασχίζουν δυο μεγάλοι ποταμοί, ο Γουαδιάνα και ο Γουαδαλκιβίρ. Στην πόλη εδρεύει η Ρεκρεατίβο Ουέλβα, ο παλαιότερος ποδοσφαιρικός σύλλογος της χώρας.

Αξιοθέατα
---------

Στο Αρχαιολογικό Μουσείο (Museo Arqueológico Provincial) της πόλης υπάρχουν πολλά εκθέματα φοινικικής και ελληνικής προελεύσεως, καθώς επίσης και τοιχογραφίες από την ζωή του Χριστόφορου Κολόμβου. Περισσότερες πληροφορίες για το Χριστόφορο Κολόμβο μπορεί κανείς να βρει στο Μοναστήρι Santa María de la Rábida, το οποίο είναι περικυκλωμένο από εξωτικά φυτά, στην τοποθεσία *Palos de la Frontera*, όπου ο Κολόμβος έκανε τις προετοιμασίες για το πρώτο του ταξίδι, και στο *Convento de Santa Clara*, το οποίο επισκεπτόταν πολύ συχνά. Το πιο αναγνωρίσιμο μνημείο είναι το *Monumento a la Fe Descubridora*, ένα άγαλμα του Χριστόφορου Κολόμβου το οποίο βρίσκεται στην *Punta del Sebo*. Το *Santuario de Nuestra Señora de la Cinta* είναι ο ναός στον οποίο ο Χριστόφορος Κολόμβος προσευχόταν πριν αναχωρήσει για τα ταξίδια του. Η *Iglesia de la Merced* είναι η σημαντικότερη εκκλησία της πόλης (χτίστηκε τον 17ο αιώνα), η οποία μετά τον καταστροφικό σεισμό της Λισαβόνας το 1755 άρχισε να ανακατασκευάζεται το 1765 και ολοκληρώθηκε το 1953. Στην εκκλησία αυτή υπάρχουν πολλές εικόνες της Παναγίας του 17ου και 18ου αιώνα. Ο ναός του Αγίου Πέτρου (Iglesia de San Pedro) είναι η αρχαιότερη εκκλησία της πόλης, κατασκευάστηκε ανάμεσα στον 15ο και 16ο αιώνα. Τα πρώτα χρόνια χρησιμοποιούνταν ως οχυρό ενάντια στους Πορτογάλους ενώ αργότερα ως κάστρο. Το 1999 η εκκλησία ανακηρύχθηκε ως μνημείο πολιτιστικού ενδιαφέροντος.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικών της Ισπανίας: «Municipal Register of Spain of 2022» 16  Μαΐου 2022. σελ. 1,235.

Πηγές-Συνδέσεις
---------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **Ουέλβα**  |

* Αφιέρωμα στην Ανδαλουσία

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 146580089
* LCCN: n80089393
* GND: 4196015-4
* NKC: ge314771
* BNE: XX451320

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Ευρώπη
* Πύλη:Ισπανία
 |

 |
Το **Πανεπιστήμιο της Σαγκάης** (κινεζ. 上海大学, αγγλ. *Shanghai University*, συντομογρ. **SHU**), είναι δημοτικό δημόσιο πανεπιστήμιο με έδρα την πόλη Σαγκάη της Κίνας. Η εκτάσεως 2246 στρεμμάτων κεντρική πανεπιστημιόπολή του βρίσκεται βορείως του κέντρου της πόλεως, στο προάστιο Πάο-Σαν, και υπάρχουν δύο άλλες πανεπιστημιοπόλεις, στο Τζιαντίν και στο Τζινγκάν. Η λειτουργία του συγχρηματοδοτείται από το κινεζικό Υπουργείο Παιδείας και τη Δημοτική Κυβέρνηση της Σαγκάης.

Αρχικώς το Πανεπιστήμιο ιδρύθηκε από την εθνικιστική διακυβέρνηση και τους κομμουνιστές το 1922, με δεδηλωμένο σκοπό τη μόρφωση ηγετών για την κινεζική επανάσταση. Συνεισέφερε πράγματι μια ομάδα ανθρώπων που άσκησαν επίδραση στα πράγματα του Επαναστατικού Πολέμου της Κίνας και της μετέπειτα αναπτύξεως της χώρας. Η λειτουργία του πανεπιστημίου διακόπηκε το 1927 ως συνέπεια της Σφαγής της Σαγκάης, στην οποία οι εθνικιστές εκκαθάρισαν όλες τις κομμουνιστογενείς οργανώσεις. Μόλις το 1983 η κινεζική κυβέρνηση ξανάνοιξε το Πανεπιστήμιο της Σαγκάης, και ένδεκα χρόνια αργότερα, το 1994 το συγχώνευσε με τρία άλλα Α.Ε.Ι. επανιδρύοντάς το ως το μεγαλύτερο ίδρυμα ανώτατης εκπαιδεύσεως που διοικείται μερικώς ή ολικώς από τον Δήμο της Σαγκάης. Σύμφωνα με στοιχεία του 2018, το Πανεπιστήμιο της Σαγκάης είχε 19.934 προπτυχιακούς και 16.954 μεταπτυχιακούς φοιτητές και φοιτήτριες, μεταξύ των οποίων οι 4.505 προέρχονταν από άλλες χώρες.

Τα ετήσια ερευνητικά κονδύλια του Πανεπιστημίου της Σαγκάης ανέρχονταν το 2018 σε 505,3 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ, γεγονός που το καθιστά ένα πανεπιστήμιο που επιδίδεται εντατικά στην επιστημονική έρευνα. Διαθέτει δύο κολέγια προπτυχιακών σπουδών και πέντε ευρείες ακαδημαϊκές διαιρέσεις, αντίστοιχες με τις Σχολές των πανεπιστημίων του Δυτικού κόσμου. Αυτές είναι η Φυσικών Επιστημών, η Ανθρωπιστικών και Κοινωνικών Επιστημών, η Πολυτεχνική, η Οικονομικών και Διοικήσεως, και η Καλών Τεχνών, και περιλαμβάνουν συνολικώς 29 τμήματα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Shanghai University > About > History of SHU». *www.shu.edu.cn*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Ιουλίου 2014. Ανακτήθηκε στις 27 Απριλίου 2016.
2. ↑  «Shanghai University». *Top Universities*. 16 Ιουλίου 2015. Ανακτήθηκε στις 27 Απριλίου 2016.
3. ↑  学校介绍. *www.shu.edu.cn*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Μαΐου 2018. Ανακτήθηκε στις 11 Αυγούστου 2019.
4. ↑  2019中国大学科研经费排名：清华大学153亿第一. *新浪网*.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 129085050
* LCCN: n85012852
* ISNI: 0000 0001 2323 5732
* GND: 5187142-7
* SUDOC: 055818498
* BNF: cb136112238 (data)
* NLA: 36633077

 |

 |
Ο **Παναθηναϊκός αμφορέας** που φιλοξενείται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο με αριθμό καταλόγου 20048, είναι αρχαιολογικό εύρημα από την Ερέτρια.

Περιγραφή
---------

Η έμπροσθεν όψη είναι διακοσμημένη με τη θεά Αθηνά Πρόμαχο. Κρατάει ασπίδα και κραδαίνει δόρυ, ενώ στηρίζεται στο μπροστινό πόδι. Δεξιά και αριστερά υψώνονται οι δύο ακανθωτοί κίονες. Στον αριστερό κίονα μια Νίκη κάνει ένα βήμα εμπρός. Δίπλα στον αριστερό κίονα βρίσκεται η επιγραφή «*των Αθένεθεν άθλων*», ενώ δίπλα στον δεξιό κίονα, το όνομα του επώνυμου άρχοντα «*Χαρικλείδη*» χρονολογεί τον αμφορέα στο έτος 363/62 π.Χ.. 

Στην όπισθεν άποψη μια σύνθετη σκηνή περιγράφει τον αγώνα πάλης. Δύο παλαιστές παλεύουν, ο ένας είναι έτοιμος να νικήσει, ενώ ένας έφεδρος αθλητής περιμένει την έκβαση του αγώνα για να αναμετρηθεί με τον νικητή. Μια Νίκη κρατάει στα χέρια της ταινία και είναι έτοιμη να στέψει με αυτή τον ένδοξο νικητή.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Αρχαιολογία | Πύλη Αρχαιολογία |

* Νικόλαος Καλτσάς: *Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο*, σελ. 332, Αθήνα, ΟΛΚΟΣ 2007, ISBN 978-960-89339-1-0
Ο **Πέτρος** ήταν βυζαντινός στρατηγός, κυβερνήτης του Δουκάτου της Ρώμης από το 711 έως το 725. Είναι γνωστός από το  Liber Pontificalis στο οποίο δεν αναφέρονται οι τίτλοι ή τα αξιώματα που είχε, (Πατρίκιος ή σπαθάριος ή πρόξενος είχαν κυρίως την εποχή αυτή στην Ιταλία).

Ο Πέτρος διορίσθηκε *δουξ* της Ρώμης από τον Αυτοκράτορα Φιλιππικό Βαρδάνη, μάλλον το 711 αφού αναφέρεται ότι τον διόρισε μόλις έγινε αυτοκράτορας. Αρχικά ο Πέτρος στάλθηκε στην Ραβέννα και στον Έξαρχο Ραβέννας, Σχολαστικό, όπου ανήκε τότε διοικητικά το δουκάτο, για να πάρει οδηγίες. Λόγω όμως του ότι ο Πάπας Κωνσταντίνος ήταν υπέρ του Μονοθελητισμού και βρισκόταν σε έριδα με τον έξαρχο δεν ήθελε τον Πέτρο στην Ρώμη. Φτάνοντας στην Ρώμη ο Πέτρος αντιμετώπισε έχθρα και συγκρούστηκε με τον Πριμηκίριο του Πάπα *Χριστόφορο* σε μάχη στη Σάκρα με απώλειες 30 νεκρούς και ήττα του Πέτρου όπου αναγκάστηκε να αποσυρθεί, πιθανότατα στην Ραβέννα.

Το 713 ο Βαρδάνης ανατρέπεται και στον Βυζαντινό θρόνο ανεβαίνει ο Αναστάσιος Α΄. Ο Αναστάσιος στέλνει το έξαρχο Ραβέννας στον πάπα όπου παίρνει πίστη από αυτόν και συμφωνούν να επιστρέψει ο Πέτρος στην Θέση του, δουξ της Ρώμης, χωρίς αντίποινα για τα προηγούμενα γεγονότα. Ο Πέτρος επέστρεψε στην Ρώμη και ανέλαβε τα καθήκοντα του, κρατώντας και τον λόγο του, χωρίς να κάνει αντίποινα σε αυτούς που τον έδιωξαν πριν λίγα χρόνια. Ταυτίζεται με έναν δούκα Πέτρο που έγινε δουξ της Ρώμης γύρω στα 728 όπου είχε βραχύβια θητεία, κατηγορήθηκε ότι έκανε κινήσεις κατά του πάπα, συνελήφθη και τυφλώθηκε.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9   e duché byzantin de Rome. Origine, durée et extension géographique, Bernard Bavant, Mélanges de l'école française de Rome, Année 1979, 91-1, pp. 41-88, σελ. 72
Συντεταγμένες: 53°34′01″N 9°59′02″E﻿ / ﻿53.56694°N 9.98389°E﻿ / 53.56694; 9.98389

Το **Πανεπιστήμιο του Αμβούργου** (γερμανικά: *Universität Hamburg*) είναι ένα πανεπιστήμιο στο Αμβούργο της Γερμανίας. Ιδρύθηκε το 1919 από τον Βίλχελμ Στερν και άλλους. Αντικατάστησε τα προηγούμενα *Allgemeines Vorlesungswesen*και το Kolonialinstitut όπως και το *Akademisches Gymnasium*.
Σήμερα στο Πανεπιστήμιο φοιτούν περίπου 40.008 σπουδαστές.

Κάθε χρόνο εισάγονται περίπου 7.000 πρωτοετείς, και περίπου 3.500 άτομα παίρνουν πτυχίο και 900 διδακτορικό.

Ιστορία
-------

Το 1919 στο Πανεπιστήμιου του Αμβούργου υπήρχαν 1.719 φοιτητές. Ο αριθμός αυτός αυξήθηκε στα 6.000 στη δεκαετία του '50. Στη δεκαετία του '60 έφτασε τους 12.600 φοιτητές και την δεκαετία του '70 εκτινάχτηκε στους 19.200. Σήμερα στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου σπουδάζουν πάνω από 38.000 άτομα, από τους οποίους οι 2.200 είναι από το εξωτερικό. Από τα τέλη της δεκαετίας του '50 έως τα μέσα της δεκαετίας του '60 η πανεπιστημιούπολη Von-Melle-Park, στο κέντρο της πόλης, κοντά στη λίμνη Aussenalster ανανεώθηκε. Το έτος 1974-1975 χτίστηκαν νέα μοντέρνα κτήρια. Κατασκευάστηκε επίσης το «Geomatikum» για τις σχολές των Μαθηματικών και των Επιστημών της Γης που βρίσκεται στο Eimsbüttel (περιοχή του Αμβούργου).

Πανεπιστημιούπολη
-----------------

Όψη του ιδρύματος
Η κύρια πανεπιστημιούπολη βρίσκεται στο Rotherbaum στο κέντρο του Αμβούργου. Άλλα πρόσθετα ιδρύματα του Πανεπιστημίου του Αμβούργου που βρίσκονται σε άλλες περιοχές είναι:

* Ιατρικό Κέντρο του Πανεπιστημίου του Αμβούργου (Eppendorf)
* Ινστιτούτο βοτανολογίας (Flottbek)
* Ινστιτούτο Υδροβιολογίας και Αλιείας Επιστήμης κοντά στο λιμάνι και Έλβα (Altona)
* Παρατηρητήριο Αμβούργου (Bergedorf)

Σχολές
------

* Νομική Σχολή
* Σχολή Οικονομικών και Κοινωνικών Επιστημών
* Ιατρική Σχολή
* Σχολή Παιδαγωγικής Ψυχολογίας και Ανθρώπινης Κίνησης
* Σχολή Ανθρωπιστικών Επιστημών
* Σχολή Μαθηματικών, Πληροφορικής, και Φυσικών Επιστημών
* ZBH Κέντρο Βιοπληροφορικής

### Μέλη ΔΕΠ

Με σχεδόν 850 καθηγητές που ασχολούνται με τη διδασκαλία και την έρευνα, το Πανεπιστήμιο του Αμβούργου είναι το μεγαλύτερο στο Αμβούργο. Υπάρχουν 1.800 μέλη ΔΕΠ και 6.650 διοικητικοί υπάλληλοι σε 270 κτήρια στο Αμβούργο, τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Γερμανίας.

Παραπομπές
----------

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Πανεπιστήμιο του Αμβούργου** |

* Επίσημος ιστότοπος

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 133411557
* LCCN: n79127126
* ISNI: 0000 0001 2287 2617
* GND: 35534-3
* SUDOC: 029966477
* BNF: cb12148012c (data)
* NKC: kn20010710029

 |

 |
Ο **Σκορπιός και ο Βάτραχος** είναι ένας μύθος άγνωστης προέλευσης, που έχει σχέση με τον μύθο του Αισώπου «Γεωργός και έχιδνα» ως προς τα δευτερεύοντα ηθικά ζητήματα «δίκαια πάσχω τον πονηρόν οικτείρας» αλλά και της αχαριστίας που επιπρόσθετα συμπεραίνεται.

Θεματολογία
-----------

Ένας σκορπιός που αναζητά τροφή στην απέναντι όχθη του ποταμού προτείνει
στο βάτραχο να τον διαπεραιώσει μεταφέροντάς τον στην πλάτη του. Στις αντιρρήσεις του βατράχου ότι κινδυνεύει να τον θανατώσει με το κεντρί του επειδή είναι επιρρεπής σε τέτοιες περιπτώσεις ο σκορπιός αντεπιχειρηματαλογεί ότι σε τέτοια περίπτωση θα πνίγονταν και ίδιος μια και δεν γνωρίζει να κολυμπά. 

Πείθεται ο βάτραχος, αλλά περίπου στο μέσο της διαδρομής η τρυφερή σάρκα του βατράχου έβαλε τον σκορπιό σε πειρασμό και τον κέντρισε. 

Τότε ο βάτραχος πρόλαβε και αναφώνησε «**γιατί το έκανες** αφού και οι δυο μας είμαστε πια χαμένοι». 

«Το ξέρω» απάντησε ο σκορπιός, «αλλά **είναι στη φύση μου** να κεντρίζω».

Αναφορές
--------

* Θεόδωρος Κουλουμπής, Διεθνείς σχέσεις «Εξουσία και δικαιοσύνη» κεφ. 10 «Τα αίτια του πολέμου», πανεπιστημιακές παραδόσεις, εκδόσεις Παπαζήση, 1980
* Κάρλο Τσιπόλλα «Οι βασικοί νόμοι της ανθρώπινης ηλιθιότητας», εκδόσεις Κέδρος, 2012 ISBN 978-960-04-4325-7
* The Crying Game, ταινία 1992, του Neil Jordan.
* Skin Deep, 1989
* Natura Born Killers (Γεννημένοι δολοφόνοι), 1994
* Gilmore Girls season 6, episode 1
* Korea Drama "Η Αγάπη της Κληρονομου" episode 11

Παραπομπές
----------

1. ↑   Γεωργὸς καὶ ὄφις ὑπὸ κρύους πεπηγώς.

Βιβλιογραφία
------------

* Giancarlo Livraghi, The Poweder of the Stupidity

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Scorpion and Frog
Η **οικογένεια Βούλγαρι** (ή αλλιώς **Βούλγαρη**) είναι αριστοκρατική οικογένεια της Κέρκυρας, η οποία ανάγει την καταγωγή της στον Βούλγαρο πρίγκιπα Στέφανο Βούλγαρη που εγκαταστάθηκε στην Κέρκυρα στα μέσα του 15ου αιώνα. Το 1544 η οικογένεια γράφτηκε στη Χρυσή Βίβλο (Libro d'Oro) των ευγενών. Το 1698 της απονεμήθηκε ο τίτλος του κόμη. 

Στην κατοχή της οικογένειας βρισκόταν το λείψανο του Αγίου Σπυριδώνος στην χρονική περίοδο (1521 - 1925). Το λείψανο του Άγιου Σπυρίδωνα αποκτήθηκε σαν προικώο μετά από τον γάμο του Σταματέλου Βούλγαρη και της Ασημίνας Καλοχαιρέτη, εγγονής του ιερέα Γεώργιου Καλοχαιρέτη, ο οποίος ήταν ο κομιστής του λειψάνου από την Κωνσταντινούπολη, λίγο μετά την άλωση από τους Τούρκους.

Μια από τις πιο εξέχουσες προσωπικότητες της οικογένειας ήταν ο Ευγένιος Βούλγαρης (1716-1806), ο ιεράρχης και Δάσκαλος του Γένους. 

Άλλα εξέχοντα μέλη είναι ο Σταμάτιος Βούλγαρης του Αλεξάνδρου, πολεοδόμος που έζησε το διάστημα 1774-1842.

Επίσης τα αδέλφια Νικόλαος και Χριστόφορος Βούλγαρης, λόγιοι του 17ου αι.

Η οικογένεια Βούλγαρη είχε συνάψει γαμήλιους δεσμούς με μεγάλες αριστοκρατικές οικογένειες της Κέρκυρας όπως ήταν η οικογένεια Βασιλάκη, η οικογένια Καλοχαιρέτη, η οικογένεια Καποδίστρια καθώς και με την οικογένεια Βλασοπούλου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Η αριστοκρατορική οικογένεια Βουλγάρεως και η συμβολή της στον πολιτισμό της Κέρκυρας

Πηγές
-----

* Εγκυκλοπαίδεια *Νέα Δομή*, εκδόσεις Τεγόπουλου-Μανιατέα

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η αριστοκρατορική οικογένεια Βουλγάρεως και η συμβολή της στον πολιτισμό της Κέρκυρας
Το σήμα της εκπομπήςΟ **Ταξιτζής** (ή *Ταξιτζής μας*) ήταν ελληνική τηλεοπτική σειρά του Καναλιού των Ενόπλων Δυνάμεων της κρατικής τηλεόρασης, με βασικό πρωταγωνιστή τον ηθοποιό Θεόδωρο Κατσαδράμη, στο ρόλο ενός συνηθισμένου επαγγελματία οδηγού Ταξί της Αθήνας. Η σειρά προβλήθηκε επί εβδομαδιαίας βάση (Σάββατο ή Κυριακή) από το Δεκέμβριο του 1977 έως τα μέσα Αυγούστου του 1979 σε 70 επεισόδια των 45 λεπτών το καθένα. Παραγωγός της σειράς -της οποίας το σενάριο έγραφαν πολλοί διαφορετικοί συγγραφείς, ενώ τη σκηνοθετούσαν αρκετοί σκηνοθέτες- ήταν ο Τζέιμς Πάρις. Η σειρά, της οποίας το περιεχόμενο ήταν κοινωνικό, προβλήθηκε σε επανάληψη λίγα χρονιά μετά την αρχική της προβολή, τόσο από την ΕΤ2 όσο και το ΡΙΚ.

Πηγές
-----

* «Ο ταξιτζής (1977)» Ανακτήθηκε στις 13/12/2019
Η **Οικογένεια Δερμοκαΐτη** ήταν σημαντική οικογένεια αξιωματούχων της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Μετά το 1453 και την κατάλυση της αυτοκρατορίας το όνομα αναφέρεται **Δημοκαΐτης** ή **Δρομοκάτης** ή **Δρομοκαΐτης**. Το όνομα σημαίνει αυτόν που έχει δέρμα στιγματισμένο με καυτηρίαση, συνήθως από πυρωμένο σίδερο[1].

Σημαντικότερα μέλη της οικογένειας αναφέρονται οι : 

* Μιχαήλ Δερμοκαΐτης, στρατηγός[2].
* Γεώργιος Δερμοκαΐτης, στρατηγός.
* Νικόλαος Δερμοκαΐτης, στρατηγός.
* Μιχαήλ Χρυσολωράς ο Δρομοκάτης, λόγιος.
* Ζωρζής Δρομοκαΐτης, ευεργέτης της Χίου και ιδρυτής του Δρομοκαΐτιου ψυχιατρείου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Λεξικό Βυζαντινών Λέξεων
2. ↑  Byzantium's Balkan frontier: a political study of the Northern Balkans, 900–1204, p. 130

Πηγές
-----

* Academic Dictionaries and Encyclopedias, Δερμοκαΐτης
* Παιδεία online, Δερμοκαΐτης