recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Με τον όρο **αντιστάθμιση**, στις εγκαταστάσεις κεντρικής θέρμανσης με νερό ως μέσο μεταφοράς της θερμότητας, εννοούμε τη λειτουργία ρύθμισης της θερμοκρασίας προσαγωγής του θερμού νερού ανάλογα με τη θερμοκρασία περιβάλλοντος.

Ιδιαίτερα κατά τους φθινοπωρινούς και ανοιξιάτικους μήνες, και ενώ λειτουργεί η κεντρική θέρμανση του κτιρίου, παρατηρείται συχνά περιοδική αύξηση ή μείωση της θερμοκρασίας χώρου η οποία υπερβαίνει σημαντικά τα όρια άνεσης των ανθρώπων που ζουν ή εργάζονται σε αυτόν. Το φαινόμενο αυτό οφείλεται στην έλλειψη αντιστάθμισης στην εγκατάσταση θέρμανσης και επιφέρει έλλειψη άνεσης και σπατάλη χρημάτων.

Η αιτία βρίσκεται στο ότι η ισχύς των σωμάτων που τοποθετούνται σε ένα χώρο υπολογίζεται ώστε να μπορούν να ανταποκριθούν στις ανάγκες θέρμανσης, όταν στο περιβάλλον επικρατούν οι αντιξοότερες συνθήκες. Βέβαια οι συνθήκες αυτές στη διάρκεια της χειμερινής περιόδου θα επικρατήσουν ελάχιστες φορές ή και καθόλου. Αυτό σημαίνει ότι, αν η θερμοκρασία δεν ελέγχεται από ένα θερμοστάτη χώρου, όπως π.χ. σε μια πολυκατοικία χωρίς αυτονομία, οι χώροι θα υπερθερμαίνονται, με αποτέλεσμα τη σημαντική απώλεια θερμικής ενέργειας. Δεν είναι λίγες οι φορές που σε πολυκατοικίες χωρίς αυτονομία, όπου η εγκατάσταση λειτουργεί με χρονοδιακόπτη, οι κάτοικοι των διαμερισμάτων να ανοίγουν τα παράθυρα για να μειώσουν τη θερμοκρασία του χώρου τους, ενώ ελάχιστοι είναι αυτοί που κλείνουν τους διακόπτες των σωμάτων, όπως είναι το σωστό.

Λειτουργία
----------

Τα διάφορα συστήματα αντιστάθμισης έχουν σαν αποστολή την αυξομείωση της ισχύος των θερμαντικών σωμάτων ανάλογα με τις επικρατούσες συνθήκες του περιβάλλοντος. Όπως μας είναι γνωστό, η ισχύς ενός σώματος εξαρτάται και από τη μέση θερμοκρασία του, με την προϋπόθεση ότι η θερμοκρασία του χώρου παραμένει σταθερή. Δηλαδή είναι δυνατός ο έλεγχος της θερμαντικής ισχύος ενός σώματος μέσω αυξομείωσης της μέσης θερμοκρασίας του. 

Σε μία αντισταθμισμένη εγκατάσταση η θερμοκρασία του νερού προσαγωγής (δηλαδή του νερού που αποστέλλεται στα θερμαντικά σώματα) ρυθμίζεται ανάλογα με τη θερμοκρασία περιβάλλοντος, έτσι ώστε όταν έχει "πολύ κρύο" η θερμοκρασία στα σώματα να είναι υψηλή ενώ όταν έχει "καλό καιρό" η θερμοκρασία στα σώματα είναι σχετικά χαμηλή (κυκλοφορεί χλιαρό νερό). Εργαστηριακές μετρήσεις επιβεβαιώνουν οικονομία έως 35% με την εγκατάσταση αντιστάθμισης, με την προϋπόθεση ότι είναι σωστά ρυθμισμένη. 

Η μονάδα αντιστάθμισης μπορεί να είναι ψηφιακή ή αναλογική και αποτελείται τουλάχιστον από τα εξής τμήματα:

* Αισθητήριο θερμοκρασίας περιβάλλοντος (εξωτερικού χώρου)
* Αισθητήριο θερμοκρασίας νερού προσαγωγής
* Βάνα ανάμιξης, ρυθμιστής παροχής καυσίμου ή άλλο σύστημα ρύθμισης της θερμοκρασίας νερού προσαγωγής
* Αναλογικός ή ψηφιακός ελεγκτής αντιστάθμισης όπου συνδέονται τα παραπάνω.

Πηγές
-----

Περισσότερα στο forum του monachos.gr από όπου προέρχεται με άδεια το περιεχόμενο
Η **Παγκόσμια Ισραηλιτική Συμμαχία** (γαλλικά: Αlliance israélite universelle‎, εβραϊκά: כל ישראל חברים‬), γνωστή στα ελληνικά ως **Αλλιάνς**, είναι μία διεθνής εβραϊκή οργάνωση που έχει έδρα το Παρίσι. Ιδρύθηκε το 1860 από το Γάλλο πολιτικό Αντόλφ Κρεμιέ για την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των Εβραίων ανά την υφήλιο. Η οργάνωση προωθεί τα ιδεώδη της εβραϊκής αυτοάμυνας και αυτοβοήθειας μέσω της εκπαίδευσης και επαγγελματικής προόδου. Είναι γνωστή για την ίδρυση γαλλόφωνων σχολείων για εβραιόπουλα σε όλη τη Μεσόγειο τον 19ο και τον 20ο αιώνα.

Μόττο της οργάνωσης είναι η εβραϊκή ραββινική φράση *Κολ γιζραέλ αρεβίμ ζε λαζέ* (כל ישראל ערבים זה לזה‬), που αποδίδεται στα γαλλικά ως *Tous les israélites sont solidaires les uns des autres* ("Όλοι οι Εβραίοι υπέχουν ευθύνη ο ένας για τον άλλο").

Υποσημειώσεις
-------------

1. ↑  *Sacred Bonds of Solidarity: The Rise of Jewish Internationalism in Nineteenth-Century France,* Lisa Moses Leff

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Alliance Israélite Universelle (έκδοση 847188847) της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η **Εθνική Φοιτητική Ένωση Ελλάδος (ΕΦΕΕ)** ήταν τριτοβάθμια οργάνωση των φοιτητικών συλλόγων των Ανωτάτων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων της Ελλάδας. 

Ιδρύθηκε το 1963 κατά το πρότυπο της αντίστοιχης οργάνωσης της Γαλλίας UNEF. 

Το πρώτο καταστατικό της, είχε εκπονήσει ο Στέλιος Ράμφος. Το 1967 διαλύθηκε από τη δικτατορία και επανασυστήθηκε από την ίδια το 1971, ελεγχόμενη από το κράτος. Ηγετικά στελέχη της, υπήρξαν φοιτητές που μετέπειτα έκαναν πολιτική σταδιοδρομία. 

Στη δεκαετία του 1980 πρακτικά έπαυσε να λειτουργεί λόγω ασυμφωνίας των φοιτητικών παρατάξεων να εκλέξουν διοικητικό συμβούλιο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Kostis Kornetis, Children of the Dictatorship: Student Resistance, Cultural Politics and the 'Long 1960s' in Greece, Berghahn Books, 30 Νοε 2013, σ. 132.
2. ↑  Νανούρης Δημήτρης, "Η ΕΦΕΕ έχει τη δική της ιστορία", Ελευθεροτυπία, 26 Απριλίου 2009.

Εξωτερικές πηγές
----------------

* «Το χρονικό διάλυσης της ΕΦΕΕ», Ριζοσπάστης, 18 Μαρτίου 2001.
Συντεταγμένες: 51°15′45″N 23°19′27″E﻿ / ﻿51.2626°N 23.3242°E﻿ / 51.2626; 23.3242

Η **Δυτική Πολεσία** (Πολωνικά: Polesie Podlaskie) είναι μία γεωλογική περιφέρεια που αποτελεί μέρος του βορειοδυτικού τμήματος της Πολεσία (μία περιοχή που βρίσκεται στη Λευκορωσία και την Ουκρανία), στα δυτικά του Ποταμού Μπαγκ. Από γεωλογική άποψη, τα πεδινά προέρχονται από την προκάμβρια περίοδο. Στα βόρεια της προκάμβριας περιοχής βρίσκονται λιθανθρακοφόρες αποθέσεις καθώς και κοιτάσματα καινοζωικής κιμωλίας.

Γεωγραφία
---------

Στη Δυτική Πολεσία υπάρχουν πολλά ελώδη και γόνιμα εδάφη, καθώς η γη δεν έχει χρησιμοποιηθεί για καλλιέργειες. Η έκταση αρόσιμης γης είναι μικρότερη από άλλων περιοχών στα πεδινά της κεντρικής Πολωνίας, καθώς υπάρχουν περισσότερα λιβάδια και βοσκοτόπια. Υπάρχουν, επίσης, αρκετά δάση. Στις πιο ξηρές περιοχές, υπάρχουν δάση πεύκων, ενώ στις ελώδεις περιοχές υπάρχουν, μεταξύ άλλων, δασώδεις περιοχές με άλνους και υγρότοποι με κολλώδεις άλνους (*Alnus glutinosa*).

Το 1990 η περιοχή της Δυτικής Πολεσία έγινε Εθνικό Πάρκο, όπου, μεταξύ άλλων, ζει και η Ευρωπαϊκή στικτή νεροχελώνα.

Ο κύριος οικισμός της Δυτικής Πολεσία είναι η Βλοντάβα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Turystyka Polska». *Turystyka Pojezierze Zachodniego Polesia W Polsce*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Απριλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 30 Απριλίου 2015.
2. ↑  «Oficjalny Serwis Internetowy». *Poleski Park Narodowy*. Ανακτήθηκε στις 30 Απριλίου 2015.
3. ↑  «Ludnosc w gminach, stan w dniu 31 marca 2011 r». *Statystyki Polska*. Ανακτήθηκε στις 30 Απριλίου 2015.
Το Ζωνικό Συμβούλιο Δυτικής Ινδίας είναι σε μωβ
Το **Δυτικό Ζωνικό Συμβούλιο** είναι διοικητική περιοχή (ζωνικό συμβούλιο) της Ινδίας που αποτελείται από τις πολιτείες Γκόα, Γκουτζαράτ, Μαχαράστρα και τις ενωσιακές επικράτειες του Νταμάν και Ντίου και Ντάντρα και Ναγκάρ Χαβέλι.

Οι πολιτείες έχουν ομαδοποιηθεί σε έξι ζώνες, έχοντας ένα Συμβουλευτικό Συμβούλιο για την προώθηση της συνεργασίας μεταξύ των πολιτείων αυτών. Πέντε Ζωνικά Συμβούλια δημιουργήθηκαν από τον Νόμο Αναδιοργάνωσης των Πολιτειών το 1956.

Δείτε επίσης
------------

* Βόρειο Ζωνικό Συμβούλιο
* Βορειοανατολικό Ζωνικό Συμβούλιο
* Κεντρικό Ζωνικό Συμβούλιο
* Ανατολικό Ζωνικό Συμβούλιο
* Νότιο Ζωνικό Συμβούλιο

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Μαΐου 2012. Ανακτήθηκε στις 10 Ιουνίου 2018.
2. ↑
3. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Απριλίου 2012. Ανακτήθηκε στις 10 Ιουνίου 2018.
Η απεικόνιση του δυϊσμού από τον Ρενέ Ντεκάρτ. Ερεθίσματα μεταφέρονται από τα αισθητήρια όργανα προς την επίφυση του εγκεφάλου και από εκεί να στο άυλο πνεύμα.
Ο **δυϊσμός σώματος-νου**, ή **δυαδικότητα σώματος-νου**, είναι μια θεώρηση στη φιλοσοφία του νου με βάση την οποία τα νοητικά φαινόμενα είναι, από κάποιες απόψεις, μη φυσικά, ή ότι ο νους και το σώμα είναι διακριτέα και διαχωριστέα. Περιλαμβάνει μια σειρά από απόψεις σχετικά με τη σχέση μεταξύ νου και ύλης, και μεταξύ υποκειμένου και αντικειμένου, και βρίσκεται σε αντίθεση με άλλες θέσεις όπως ο φυσικαλισμός.

Αναφορές
--------

1. ↑  Hart, W.D. (1996) "Dualism", in *A Companion to the Philosophy of Mind*, ed. Samuel Guttenplan, Oxford: Blackwell, pp. 265-7.
2. ↑  Crane, Tim· Patterson, Sarah (2001). «Introduction». *History of the Mind-Body Problem*. σελίδες 1–2.
Η **δυτική ανδαλουσιανική διάλεκτος** είναι μία εκ των νότιων διαλέκτων της ισπανικής γλώσσας στην Ιβηρική χερσόνησο. Παρότι τα ανδαλουσιανικά ιδιώματα συχνά εντάσσονται σε μια κοινή **ανδαλουσιανική διάλεκτο**, οι διαφορές μεταξύ των δύο κύριων ιδιωματικών μπλοκ είναι τέτοιες που κάνουν απαραίτητη τη διαφοροποίησή τους, ακολουθώντας ταυτόχρονα το έτερο διακριτικό κριτήριο της ισπανικής διαλεκτολογίας μεταξύ δυτικών και ανατολικών διαλέκτων. Η δυτική διάλεκτος εκτείνεται στις επαρχίες της Ουέλβα, Σεβίλλης, Κάδιθ και εν μέρει σε αυτές της Μάλαγα και Κόρδοβας και χαρακτηρίζεται από μια αυξομειούσα χρήση ανά περιοχή και κοινωνική ομάδα.

Χαρακτηριστικά
--------------

Οι κύριες διαφορές μεταξύ των ανδαλουσιανικών διαλέκτων μεταξύ τους και σε σχέση με τις υπόλοιπες ισπανικές διαλέκτους εντοπίζονται στο φωνολογικό επίπεδο και στο λεξιλόγιο. Στη φωνολογία, τα δυτικά ανδαλουσιανικά δεν διαθέτουν τα ανοικτά φωνηεντικά φωνήματα των ανατολικών ενώ χαρακτηρίζονται από την, περιορισμένη πάντα, παρουσία δασέων αλλοφώνων του άηχου υπερωικού /x/. Στις ακτές της Μεσογείου και του Ατλαντικού εμφανίζουν το οδοντικό αλλόφωνο [θ] του φωνήματος που προέκυψε από τη σύγχυση των μεσαιωνικών φωνημάτων /dz/, /ts/, /s/ και /z/ (θεθέο) ενώ η Σεβίλλη και η επαρχία της Κόρδοβας και η περιοχή της Αντεκέρα εμφανίζουν το οδοντικό-φατνιακό αλλόφωνο [s]. Στη γραμματική, τα δυτικά ανδαλουσιανικά χαρακτηρίζονται από τη χρήση της αντωνυμίας *ustedes* με το δεύτερο πρόσωπο πληθυντικού των ρημάτων (π.χ. ustedes cantáis).

Γενικότερα η ιστορική πρωτοκαθεδρία της Σεβίλλης έχει ασκήσει μια ιδιαίτερη επιρροή στη διαμόρφωση ενός περιφερειακού προτύπου που χαίρει αξιόλογου κύρους, σε αντίθεση με τις περισσότερες διαλέκτους που δεν διαθέτουν κάποιο έγκυρο πρότυπο. Εντούτοις, οι νεότεροι ομιλητές που προέρχονται από παραδοσιακές επικράτειες των δυτικών ανδαλουσιανικών όπως η Μάλαγα σταδιακά τείνουν προς την διαλεκτική ισοπέδωση, συγκλίνοντας προς τις διαλέκτους της Καστίλλης-Λα Μάντσα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Mondejar, J. (2007): «De la antigüedad y la naturaleza de las hablas andaluzas» στο Moya Corral και Sosinski (eds.)*: Las hablas andaluzas y la enseñanza, Actas de las XII Jornadas sobre la enseñanza de la lenguaespañola.* Γρανάδα. σελ. 14.
2. ↑  Fernández Ordoñez, I. (2016): «Dialectos del español peninsular» στο Gutiérrez-Rexach: *Enciclopedia de lingüística hispánica*. Routledge.
3. 1 2  Villena Ponsoda, J. A. (2001): *La continuidad del cambio lingüístico. Tendenciasconservadoras e innovadorasen la fonología del español*. Universidad de Granada.
Ο **Ανδρίτσος Σαφάκας** ήταν οπλαρχηγός. Γεννήθηκε στην Αρτοτίνα στα 1775 - 1780 με καταγωγή από τη Μπρούφλιανη (σημερινό Δίλοφο) της Φθιώτιδας. Το πατρικό επώνυμό του ήταν Καραδήμας. Ο ίδιος πήρε το επώνυμο Σαφάκας, μάλλον από το τούρκικο «σαφάκ» (=αστραπή). Τόσο πριν από την Επανάσταση του 1821 όσο και μετά το ξέσπασμά της, ο Σαφάκας, άλλοτε ήταν σε αντιπαράθεση με τους Οθωμανούς και άλλοτε, κυρίως όταν η κατάσταση έδειχνε να ξεφεύγει από τον έλεγχο των επαναστατών, προσκυνούσε το σουλτάνο, ευελπιστώντας ίσως σε αλλαγή των συνθηκών κάποια στιγμή αργότερα, που θα του έδινε τη δυνατότητα να ξαναστραφεί εναντίον των στρατευμάτων του τελευταίου.

Βιογραφικό
----------

Στις αρχές του 19ου αιώνα ο Σαφάκας ήταν σε αντιπαράθεση με τον Αλή πασά των Ιωαννίνων και το 1806 για να γλυτώσει αναγκάστηκε να καταφύγει στη Λευκάδα. Αργότερα και αφού επέστρεψε στον τόπο του, ήρθε και πάλι σε αντιπαράθεση με τον πασά των Ιωαννίνων και τον Βελή Πασά και τους προσκύνησε μέχρι το 1820 οπότε και τους εγκατέλειψε. Όταν ξέσπασε η επανάσταση προσχώρησε στο στρατόπεδο του Μαυροκορδάτου και κατάφερε να υπερισχύσει των τοπικών του αντιπάλων. Συμμετείχε στην Εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου ως πληρεξούσιος της επαρχίας του. Πήρε μέρος στον εμφύλιο και συμμετείχε στις λεηλασίες που έγιναν στην Πελοπόννησο, από τους Ρουμελιώτες. Όταν τα στρατεύματα του σουλτάνου μπήκαν στη Ρούμελη (1826), ο Σαφάκας δήλωσε υποταγή και διορίστηκε αρματολός όμως μετά την παρέμβαση της Διοίκησης επέστρεψε στο στρατόπεδο των επαναστατών μέχρι την πτώση του Μεσολογγίου. Μετά το θάνατο του Καραϊσκάκη και την αποτυχία των επιχειρήσεων των Ελλήνων στην Αττική ο Σαφάκας πέρασε ξανά στο στρατόπεδο των Τούρκων, οδηγήθηκε όμηρος στη Λαμία και στη συνέχεια στα Ιωάννινα από όπου κατάφερε να δραπετεύσει. Προσπάθησε να επιστρέψει στην ορεινή Ναυπακτία αλλά τελικά δολοφονήθηκε από τον αδερφοποίητό του Σωτήρη Στράτο, ο οποίος έστειλε το κεφάλι του στον Κιουταχή(Αύγουστος του 1828).

Πηγές
-----

* Ένθετο εφημερίδας Ελευθεροτυπία,Ε/Ιστορικά-Οι οπλαρχηγοί της Στερεάς Ελλάδας,29 Νοεμβρίου 2001
**Αντιστρεπτή μεταβολή** συνήθως ενός συστήματος (δηλαδή ύλης με προσδιορισμένα σαφή όρια) λέγεται όταν σε οποιαδήποτε χρονική στιγμή κατά τη διάρκεια μιας μεταβολής το σύστημα μπορεί να επανέλθει στην αρχική του κατάσταση με ταυτόχρονη επαναφορά του περιβάλλοντος ομοίως στην αρχική του κατάσταση.  
 
Ειδικότερα στη Θερμοδυναμική **αντιστρεπτή** καλείται η μεταβολή κατά την οποία το σύστημα μεταβαίνοντας απ' την αρχική σε άλλη κατάσταση, ή περνώντας από διαδοχικές καταστάσεις θερμοδυναμικής ισορροπίας τούτο επανέρχεται στην αρχική του κατάσταση. Η αντιστρεπτή μεταβολή μπορεί να σημειωθεί σε οποιοδήποτε χρονικό στάδιο αλλαγής κατάστασης. Προϋπόθεση γι' αυτό είναι να θεωρήσουμε ότι η μεταβολή γίνεται πολύ αργά και κάθε βήμα της είναι απειροστά μικρό.

Παράδειγμα
----------

* Απλό (εποπτικό) παράδειγμα: Αν φουσκώσουμε ένα μπαλόνι αργά-αργά, μπορούμε κατόπιν να το ξεφουσκώσουμε και να ξαναγυρίσει στην αρχική του κατάσταση. Αν το φουσκώσουμε απότομα, θα σκάσει και δεν υπάρχει περίπτωση να επανέλθει όπως ήταν πριν.
* Παράδειγμα: Αν συμπιέσουμε πολύ αργά μια ποσότητα αερίου μέσα σ' ένα δοχείο κλεισμένο με έμβολο, μπορούμε, τραβώντας σιγά σιγά πάλι πίσω το έμβολο στην αρχική του θέση, να ξαναγυρίσουμε στην αρχική πίεση, όγκο και θερμοκρασία που είχε το αέριο στην αρχή.

Ιδανική κατασκευή
-----------------

Αντιστρεπτές μεταβολές δεν υπάρχουν στη φύση. Πρόκειται για ιδανικές θεωρητικές κατασκευές, για να μπορούμε να μελετήσουμε ευκολότερα τα φαινόμενα του πραγματικού κόσμου. Εκτός απ' τις ενεργειακές απώλειες, που πάντα έχουμε στα πραγματικά φαινόμενα, ο δεύτερος νόμος της θερμοδυναμικής που συνεπάγεται de facto αύξηση της εντροπίας κάθε συστήματος αποκλείει την ύπαρξη αντιστρεπτών μεταβολών.  
 
Παρά ταύτα επειδή στη Θερμοδυναμική η αντιστρεπτή μεταβολή αποτελεί θεμελιώδη έννοια που αποτελεί το μηχανικό ανάλογο της κίνησης χωρίς τριβή μπορούμε να προσεγγίσουμε τις πραγματικές μεταβολές με αντιστρεπτές μεταβολές ορίζοντας μια "*πρότυπη κατάσταση*" με εσωτερική ενέργεια μηδέν όπου με αυτήν υπολογίζεται η εσωτερική ενέργεια του συστήματος σε οποιαδήποτε άλλη κατάσταση. Επ΄ αυτού βασίζεται το πρώτο θερμοδυναμικό αξίωμα και κατ΄ επέκταση η ειδική θερμότητα, ο ορισμός της ενθαλπίας κ.λπ.
Οι **εθνοτικές ομάδες στην Αλγερία** περιλαμβάνουν Άραβες, Βερβέρους και Ευρωπαίους.

Βερβέροι
--------

Οι Βερβέροι αποτελούν τον αυτόχθονο πληθυσμό της Αλγερίας. Ξεκινώντας με το βασίλειο της Νουμιδίας μέχρι το Μεσαίωνα, οι Βερβέροι είχαν εκτενείς ιστορικές σχέσεις τόσο με τους Ρωμαίους όσο και με τους Φοίνικες, που τελικά έχτισαν την Καρχηδόνα στη γη τους. Μερικώς εκρωμαϊσμένοι και εκχριστιανισμένοι κατά τη διάρκεια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, οι Βερβέροι και οι περιοχές τους εξισλαμίστηκαν τον 7ο αιώνα με την επέκταση της Αυτοκρατορίας των Ομαγιαδών της Συρίας. Προηγούμενες ρωμαιο-βερβερικές πόλεις άρχισαν σταδιακά να γίνονται αραβο-βερβερικές, με την ανάπτυξη εκεί του αραβοϊσλαμικού πολιτισμού. Η αραβοποίηση θεωρήθηκε ως ένα μικρό φαινόμενο, κυρίως λόγω των πολιτιστικών και οικονομικών ανταλλαγών μεταξύ του νέου Μαγκρέμπ και του παλαιού Μασρέκ του αραβικού κόσμου μέχρι τον 12ο αιώνα. Με την εισβολή της φυλής των Βεδουίνων Μπανού Χιλάλ επεκτάθηκε η πολιτισμική επιρροή των Αράβων στις εσωτερικές περιοχές. Μέσα σε λίγους αιώνες, η γλωσσική αραβοποίηση του Μαγκρέμπ έγινε πολύ πιο σημαντική και κυρίαρχη.

Οι βερβερόφωνοι Αλγερινοί χωρίζονται σε πολλές υποομάδες. Οι Καβύλοι, φυλή αγροτικής ενασχόλησης, ζουν στο συμπαγές ορεινό τμήμα του βόρειου τμήματος της χώρας μεταξύ Αλγερίου και Κωνσταντίνης. Οι Σαουίγια ζει στα Όρη Ωρές της βορειοανατολικής χώρας. Οι φυλές Τσενούα και διάφορες παρόμοιες ομάδες των Ζενάτα κατοικούν σε μια πολύ μεγάλη περιοχή από την κεντρική έως τη δυτική Αλγερία. Οι Μοζαβίτες καταλαμβάνουν αγροτικές περιοχές στην όαση Μζαμπ. Φυλές της ερήμου περιλαμβάνουν τους Τουαρέγκ και τους Τουάτ.

Άλλες εθνοτικές ομάδες
----------------------

Άλλες εθνοτικές ομάδες στην Αλγερία περιλαμβάνουν Ευρωπαίους γαλλικής, ισπανικής, ιταλικής και μαλτέζικης καταγωγής, οι οποίοι υπολογίζονται σε λιγότερο από το 1% του πληθυσμού κατά το 2005. Στην Αλγερία υπήρχε μια σημαντική εβραϊκή κοινότητα, της οποίας τα περισσότερα μέλη εγκατέλειψαν την περιοχή μετά την ανεξαρτησία της Αλγερίας.

Παραπομπέ
---------

1. ↑  UNESCO (2009). «Diversité et interculturalité en Algérie» (PDF). UNESCO. σελ. 9. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 25 Ιουλίου 2013.
2. ↑  «Africa :: ALGERIA». CIA The World Factbook. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Ιανουαρίου 2010.
H **Διοίκηση Κυλληνίας** ήταν παλαιότερη διοικητική διαίρεση του ελληνικού κράτους.

Διοικητική ιστορία
------------------

Το χρονικό διάστημα 1836-1845 ίσχυε στο Βασίλειο της Ελλάδας η διοικητική διαίρεση του 1836, με την οποία καταργήθηκε το νομαρχιακό σύστημα. Απότοκο ήταν ο Νομός Αχαΐας και Ήλιδος να καταργηθεί, ο οποίος κατόπιν χωρίστηκε στις Διοικήσεις Αχαΐας με έδρα την Πάτρα, Κυλληνίας με έδρα τα Καλάβρυτα, και Ηλείας με έδρα τον Πύργο[1].

Η Διοίκηση Κυλληνίας αποτελείτο από την Επαρχία Καλαβρύτων και τμήμα της κατηργημένης Επαρχίας Διποταμίας και έδρα της ορίστηκε η Κυναίθη (Καλάβρυτα)[2][3]. Μετονομάστηκε σε Διοίκηση Κυναίθης με τον νόμο της 22/6/1838 (4/7/1838) (ΦΕΚ 24)[4]. Μετονομάστηκε σε Διοίκηση Καλαβρύτων με το Νόμο ΚΕ΄, άρθρο 8, της 5ης Δεκεμβρίου 1845[3].

Η Διοίκηση Κυλληνίας απαρτιζόταν αρχικά από 20 δήμους, τους δήμους: Καλαβρύτων, Κερπηνής, Κερηνείας, Σελλινόης, Λαπαθών, Βλασίας, Καλλιφωνίας, Ψωφίδος, Πάου, Λυκουρίας, Κάτω Κλειτορίας, Κλειτορίας, Σουδενών, Κραθίδος, Αιγών, Νεζερών, Σειρών, Φελόης, Αροανείας και Νωνάκριδος[5]. Το 1837 οι δήμοι Κερηνείας και Σελλινόης συγχωνεύτηκαν και σχημάτισαν το διευρυμένο Δήμο Σελληνόης[6]. Την ίδια χρονιά συγχωνεύτηκαν και οι δήμοι Κάτω Κλειτορίας και Αροανείας και δημιούργησαν το νέο Δήμο Αροανείας[7]. Το 1840 οι 18 πια δήμοι της Διοικήσεως Κυναίθης (όπως ονομαζόταν πλέον) μετασχηματίστηκαν σε 9, τους δήμους: Καλαβρύτων, Κερπινής, Λαπαθών, Αροανείας, Ψωφίδος, Κλειτορίας, Νωνάκριδος, Κράθιδος και Φελλόης[8]. Στο μετασχηματισμό αυτό δεν συμπεριελήφθησαν οι οικισμοί του καταργηθέντος Δήμου Νεζερών. Αυτοί δεν προσαρτήθηκαν σε άλλο δήμο της Διοικήσεως Κυναίθης αλλά στον τότε Δήμο Φαρών που ανήκε στη Διοίκηση Αχαΐας[9]. 

Με την εφαρμογή της διοικητικής διαίρεσης του 1845, και την κατάργηση του συστήματος των διοικήσεων και υποδιοικήσεων, επανήλθε το νομαρχιακό σύστημα του 1833 με το οποίο επανασυστάθηκε ο Νομός Αχαΐας και Ήλιδος ενώ η Διοίκηση Κυλληνίας καταργήθηκε και έδωσε τη θέση της στην Επαρχία Καλαβρύτων, που διατήρησε τα όρια και τη σύστασή της ως επαρχία του Νομού Αχαΐας και Ήλιδος[4].

Παραπομπές
----------

1. ↑  Δρακάκης-Κούνδουρος 1939-1940, σελ. 67-73.
2. ↑  Δρακάκης-Κούνδουρος 1939-1940, σελ. 69-71.
3. 1 2  Δρακάκης-Κούνδουρος 1939-1940, σελ. 69 [υποσημείωση 3].
4. 1 2  Λουλούδης 2010, σελ. 39.
5. ↑  Δρακάκης-Κούνδουρος 1939-1940, σελ. 69-70.
6. ↑  Δρακάκης-Κούνδουρος 1939-1940, σελ. 69 [υποσημείωση 4].
7. ↑  Δρακάκης-Κούνδουρος 1939-1940, σελ. 70 [υποσημείωση 1].
8. ↑  Δρακάκης-Κούνδουρος 1939-1940, σελ. 70-71.
9. ↑  ΦΕΚ 5Α - 08/03/1841, ΒΔ της 22 Ιανουαρίου/3 Φεβρουαρίου 1841

Πηγές
-----

* Αλέξ. Θ. Δρακάκης - Στυλ. Ι. Κούνδουρος, *Αρχεία περί της συστάσεως και εξελίξεως των δήμων και κοινοτήτων 1836-1939 και της διοικητικής διαιρέσεως του κράτους. (Τέως δήμοι, κοινότητες, σύνδεσμοι κοινοτήτων, ανοργάνωτοι κοινότητες, συνοικισμοί, μοναί, θέσεις – Αναγνωρίσεις, προσαρτήσεις, αποστάσεις, μετονομασίες, συγχωνεύσεις)*, τόμοι Α΄-Β΄, Τύποις «Γραφικαί Τέχναι», Αθήνα 1939-1940.

Βιβλιογραφία
------------

* Θεόδωρος Η. Λουλούδης, *Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση*, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010.
Ο **Αμέλ Μαρδούκ**, ήταν βασιλιάς της Βαβυλώνας (562 - 560 π.χ.) γιος και διάδοχος του Ναβουχοδονόσορα. Δεν έχουν διασωθεί επιγραφές για την βασιλεία του, ότι γνωρίζουμε γι'αυτόν προέρχεται από διάφορους αρχαίους ιστορικούς όπως ο Βαβυλώνιος Βεροσσός, ο Ιουδαίος Ιώσηπος και η Βίβλος. Ο Βεροσσός γράφει ότι δολοφονήθηκε από συνωμοσία εναντίον του, που οργάνωσε ο διάδοχος και γαμπρός του Νεργκάλ σαρεζέρ. Επίσης γράφει ότι κυβέρνησε με έναν ανόσιο τρόπο που εξόργισε την ιερατική τάξη. Οι μεταρρυθμίσεις του καταγράφονται από τη Βίβλο όπου αναφέρεται με το όνομα Εβίλ Μεροδάχ ο οποίος ελευθέρωσε τον βασιλιά του Ιούδα Ιεχονία απόγονο του Δαβίδ ο οποίος είχε φυλακιστεί άδικα από τον πατέρα του Ναβουχοδονόσορα. Ο Ιώσηπος λέει ότι ο Ιεχονίας φυλακίστηκε από τον Ναβουχοδονόσορα λόγω εξέγερσης εναντίον του αλλά απελευθερώθηκε από τον γιό του Αμέλ Μαρδούκ.

Πηγές
-----

* Hirsch, E.G. et al. Evil-Merodach in Singer, Isidore; Adler, Cyrus; (eds.) et al. (1901–1906) The Jewish Encyclopedia. Funk and Wagnalls, New York. LCCN 16-014703
* Oded, B. Evil-Merodach in Skolnik, F. & Berenbaum, M. (2007). Encyclopaedia Judaica, vol. 6, Detroit: Macmillan Reference USA in association with the Keter Pub.

House.

* Sack, R.H. Evil-Merodach in Freedman, et al. (1992). Anchor Bible Dictionary, vol. 2, New York: Doubleday.

  



|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Προκάτοχος:**Ναβουχοδονόσωρ Β´** | **Βασιλιάς της Βαβυλώνας562–560** | Διάδοχος:**Νεριγκλισσάρ** |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 46230886
* LCCN: n2008022228
* ISNI: 0000 0000 4125 1333
* GND: 11864873X

 |

 |
Η **Αμάτα** ήταν σύμφωνα με την Ρωμαϊκή μυθολογία σύζυγος του βασιλιά των Λατίνων Λατίνου, κόρη τους ήταν η Λαβίνια. Ο Βιργίλιος στην Αινειάδα περιγράφει την σύγκρουση ανάμεσα στον Αινεία και τον Τούρνο για την κόρη της Λαβίνια. Ο Αινείας ζήτησε από τον Λατίνο και την Αμάτα το χέρι της κόρης τους Λαβίνια, η Αμάτα την είχε υποσχεθεί σε γάμο στον βασιλιά των Ρούτουλων Τούρνο και την έκρυψε στα δάση. 

Οι δύο άντρες ετοιμάστηκαν να συγκρουστούν, σύμμαχος του Τούρνου ήταν ο βασιλιάς των Ετρούσκων Μεζέντιος. Ο Αινείας βρήκε αντίστοιχα σύμμαχο την πόλη Παλλάντιον που είχαν ιδρύσει Πελασγοί από την Αρκαδία πριν από 60 χρόνια, οικιστής τους ήταν ο Εύανδρος που ήταν υπέργηρος εκείνη την εποχή, του έδωσε στρατό με αρχηγό τον γιο του Πάλλαντα. Τα γεγονότα της σύγκρουσης περιγράφει αναλυτικά ο Βιργίλιος στο μεγαλύτερο τμήμα του εβδόμου βιβλίου της Αινειάδας. Η Αμάτα όταν έμαθε ότι ο Τούρνος σκοτώθηκε κρεμάστηκε και αυτοκτόνησε.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  «Amata» (Ρωσικά)
2. ↑  «Latinus» (Ρωσικά)
3. ↑  «Venilia» (Ρωσικά)
4. ↑  «Turnus» (Ρωσικά)
5. ↑  Βιργίλιος, Αινειάδα, Βιβλίο 12, Γραμμές 593-613
6. ↑  Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς, «Ρωμαϊκή Αρχαιολογία», Βιβλίο 1, 64
7. ↑

Πηγές
-----

* Βιργίλιος, Αινειάδα, Βιβλίο 12
* Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς, «Ρωμαϊκή Αρχαιολογία», Βιβλίο 1
Το **Αργυροκοπείο** (αρχαία ελληνικά: ἀργυροκοπείον) ήταν το νομισματοκοπείο στην αρχαία Ελλάδα. 

Στο αργυροκοπείο κοβόταν κυρίως ασήμι.

Στην Αθήνα φαίνεται να βρίσκεται δίπλα σε ένα παρεκκλήσι (ηρώο) ενός ήρωα με το όνομα Στεφανηφόρος, όπου φυλάσσονταν τα τυποποιημένα βάρη των νομισμάτων. 

Κατά παρόμοιο τρόπο, τα τυποποιημένα βάρη φυλάσσονται στο Ναό της Ήρας Μονέτα στο Ρωμαϊκό Φόρουμ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «αργυροκο [60] - PHI Greek Inscriptions». *epigraphy.packhum.org*. Ανακτήθηκε στις 16 Ιουλίου 2023.
2. ↑  «IG II² 1013 - PHI Greek Inscriptions». *epigraphy.packhum.org*. Ανακτήθηκε στις 16 Ιουλίου 2023.
3. 1 2  «A Dictionary of Greek and Roman Antiquities (1890)». *www.perseus.tufts.edu*. Ανακτήθηκε στις 16 Ιουλίου 2023.
Το **Διεθνές Αεροδρόμιο της Ουφά** (ρωσικά: *Международный аэропорт Уфа*‎, μπασκιρικά: *Өфө халыҡ-ара аэропорты*‎, IATA: **UFA**, ICAO: **UWUU**) είναι το βασικό αεροδρόμιο της πόλης Ουφά, πρωτεύουσας της Δημοκρατίας του Μπασκορτοστάν στη Ρωσία.

Το 2013 εξυπηρέτησε 2.218.000 επιβάτες και ήταν το ένατο μεγαλύτερο αεροδρόμιο της χώρας καθώς και το μεγαλύτερο στο Ομοσπονδιακό Διαμέρισμα Βόλγα. Επίσης αποτελούσε την έδρα της Bashkirian Airlines.

Ιστορικό
--------

Φωτογραφία του αεροδρομίου το 1989.
Το πρώτο υπόστεγο αεροσκαφών ολοκληρώθηκε κοντά στο χωριό Glumilino στις 11 Μαΐου 1924, ενώ στις 15 του ίδιου μήνα ξεκίνησε τη λειτουργία της αερολέσχη. Το 1933 ξεκίνησε η πρώτη αεροπορική σύνδεση (Ουφά–Στερλιταμάκ–Meleuz–Μράκοβο–Μπαϊμάκ–Μαγκνιτογκόρσκ–Beloretsk–Ουφά) και το 1956 άρχισε στο αεροδρόμιο η συντήρηση αεροσκαφών Yakovlev Yak-12 και ελικοπτέρων Mil Mi-1 που αξιοποιούνταν τότε στις αεροπορικές γραμμές του Μπασκορτοστάν. Στα 1959-1962 πραγματοποιήθηκε ανακατασκευή του αεροδρομίου και προστέθηκαν διάφορες υποδομές, όπως ξενοδοχεία, χώροι αποθήκευσης εμπορευμάτων και δεξαμενές καυσίμων. Επίσης ανακατασκευάστηκε ο τροχόδρομος και εκσυγχρονίστηκε ο εξοπλισμός αεροναυτιλίας ώστε να μπορούν να υποστηριχθούν σύγχρονα για την εποχή επιβατηγά όπως τα Tupolev Tu-124, Antonov An-10 και Ilyushin Il-18. Το 1964 χτίστηκε νέος τερματικός, ικανός να υποστηρίξει έως και 400 επιβάτες ανά ώρα. Το 2007 έγινε ριζική ανακατασκευή του τερματικού, με το ολικό εμβαδόν του να είναι πλέον διπλάσιο σε σχέση με πριν. Πλέον υποστηρίζει έως και 600 επιβάτες ανά ώρα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Bashkirian Airlines v. Federal Republic of Germany (Γερμανικά). District Court of Kostanz. Retrieved on September 11, 2011. "BASHKIRIAN AIRLINES
vertreten durch d. Generaldirektoren Flughafen d. Stadt UFA, Russische Föderation, 450056 Russland-UFA"
2. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Νοεμβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 5 Μαΐου 2016.

Εωτερικοί σύνδεσμοι
-------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Διεθνές Αεροδρόμιο της Ουφά** |

* Επίσημος ιστότοπος

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ρωσία
* Πύλη:Αεροπορία
 |

 |
Η **Ελεονόρ Ντιπλέ** (Éléonore Duplay, 1768– 26 Ιουλίου 1832) ήταν κόρη του Γάλλου επαναστάτη Μωρίς Ντιπλέ. Φημολογείται πως ήταν η αρραβωνιαστικιά του πολιτικού Μαξιμιλιανού Ροβεσπιέρου .

Ζωή
---

Η Ελεονόρ ήταν η μεγαλύτερη κόρη από τα πέντε παιδιά του μάστορα Μωρίς Ντιπλέ (1736-1820) και της συζύγου του Françoise-Éléonore Vaugeois. Κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης , σπούδασε ζωγραφική υπό τον Jean-Baptiste Regnault .

Σύμφωνα με την αδερφή της, Ελιζαμπέτ η οποία παντρεύτηκε τον Φίλιπ λε Μπάς της Επιτροπής Κοινής Σωτηρίας, προοριζόταν να παντρευτεί τον Ροβεσπιέρο, του οποίου τις πολιτικές απόψεις η ίδια συμμεριζόταν.

Την 9η Θερμιδόρ (27 Ιουλίου 1794) ο Ροβεσπιέρος συνελήφθη από την Εθνική Συνέλευση. Αν και δεν ήταν ένοχη για κανένα έγκλημα, φυλακίστηκε και η ίδια μαζί με την αδερφή της Ελιζαμπέτ και τον έξι εβδομάδων ανιψιό της. Ο Ροβεσπιέρος εκτελέστηκε την επόμενη μέρα. Οι γυναίκες αφέθηκαν ελεύθερες στις 8 Δεκεμβρίου 1794 καθώς κανένα έγκλημα δεν μπορούσε να αποδειχθεί. Μετά τον θάνατό του φορούσε μαύρα για το υπόλοιπο της ζωής της, χωρίς να παντρευτεί ποτέ, και ήταν γνωστή ως η χήρα του Ροβεσπιέρου.

Η Ελεονόρ πέθανε στις 26 Ιουλίου 1832, σε ηλικία 64 ετών, και θάφτηκε στο νεκροταφείο Περ Λασαίζ στο Παρίσι, όπου ο τάφος της μπορεί να φαίνεται ακόμα στο 34ο τμήμα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Jules Moiroux: «Le cimetière du Père-Lachaise». (Γαλλικά) *Le cimetière du Père-Lachaise*. Παρίσι. 1908. σελ. 140.
2. ↑  (Αγγλικά) *Union List of Artist Names*. 29  Οκτωβρίου 2008. 500078105. Ανακτήθηκε στις 14  Μαΐου 2019.
3. 1 2  COUTANT-P. (2020). *AUTOUR DE ROBESPIERRE, LE CONVENTIONNEL LE BAS*. [S.l.]: HACHETTE LIVRE - BNF. σελ. 77. ISBN 2-329-44279-3. 1249078362.
4. ↑  COUTANT-P. (2020). *AUTOUR DE ROBESPIERRE, LE CONVENTIONNEL LE BAS*. [S.l.]: HACHETTE LIVRE - BNF. σελίδες 78–79. ISBN 2-329-44279-3. 1249078362.
5. ↑  Guillon, Claude (2021). *Robespierre, les femmes et la Révolution* (Première édition έκδοση). Paris. σελ. 69. ISBN 978-2-36481-026-6. 1251848769.
6. ↑  Hemmler, Patrick (2008). *Énigmes, légendes et mystères du vieux Paris*. Editions Jean-paul Gisserot. σελ. 26. ISBN 978-2-87747-835-9.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 96236731
* SUDOC: 203799003
* ULAN: 500078105

 |

 |
Η **Ελεονόρε Μπάουρ** (γερμανικά: *Eleonore Baur*‎· Κίρχντορφ αμ Χάουνπολντ, κοντά στο Μπαντ Άιμπλινγκ, 7 Σεπτεμβρίου 1885 – Ομπερχάχινγκ, 18 Μαΐου 1981), το γένος Μάυρ (*Mayr*), γνωστή κυρίως ως **Αδελφή Πία** (*Schwester Pia*), ήταν Γερμανίδα φανατική ναζίστρια, από τα παλιότερα μέλη του Εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος και προσωπική φίλη του Αδόλφου Χίτλερ. Υπήρξε η μόνη γυναίκα που είναι γνωστή η συμμετοχή της στο λεγόμενο Πραξικόπημα της μπιραρίας. Η Μπάουρ υπηρέτησε στο Στρατόπεδο συγκέντρωσης του Νταχάου ως SS-Oberführerin, δηλ. έχοντας το ίδιο αξίωμα με έναν SS-Oberführer (βαθμός Ες Ες, μεταξύ συνταγματάρχη και ταξίαρχου). Ένα συνεργείο κρατουμένων του Νταχάου είχε, μάλιστα, χρησιμοποιηθεί για ένα διάστημα για καταναγκαστική εργασία και στην κατοικία της στο Νταϊζενχόφεν, κοντά στο Ομπερχάχινγκ της Βαυαρίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Pioneer Nazi», *The Advertiser* (Αδελαΐδα), 2 Σεπτεμβρίου 1949, σελ. 1.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 10755526
* ISNI: 0000 0000 1323 0666
* GND: 123495032
* BNE: XX5429635

 |

 |
Η **Ελεονώρα**, ιταλ. Eleonora Gonzaga di Urbino (31 Δεκεμβρίου 1493 - 13 Φεβρουαρίου 1550) από τον Οίκο των Γκοντζάγκα ήταν κόρη του μαρκησίου της Μάντουα και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Ουρμπίνο.

Βιογραφία
---------

Ήταν η πρώτη κόρη του Φραγκίσκου Β΄ μαρκήσιου της Μάντουα και της Ισαβέλλας των Έστε, κόρης του Έρκολε Α΄ δούκα της Φερράρα.

Ο πατέρας της ήταν διαβόητος άσωτος, αλλά η μητέρα της ήταν διάσημη προστάτιδα των τεχνών. Στις 25 Σεπτεμβρίου 1509 παντρεύτηκε τον Φραντσέσκο-Μαρία Α΄ ντελλα Ρόβερε, δούκα του Ουρμπίνο, γιο του Τζιοβάννι δούκα ντι Σόρα ε Σενιγκάλια και ανιψιό του πάπα Ιούλιου Β΄ ντελλα Ρόβερε. Από τα 13 παιδιά της επέζησαν 5 και απέκτησαν απογόνους.

Η Ελεονώρα, που ήταν κυρίως υπεύθυνη για την εσωτερική διοίκηση του Ουρμπίνο κατά την εξορία του συζύγου της, ήταν μία σημαντική προστάτιδα των τεχνών από μόνη της. Ως μία πριγκίπισσα υψηλής καλλιέργειας, ήταν φίλη με τον Πιέτρο Μπέμπο, τον Γιάκοπο Σαντολέτο και τον Μπαλντασσάρε Καστιλιόνε, όπως επίσης με τον Τορκουάτο Τάσο. Ο Τισιανός τη ζωγράφισε μία φορά επίσημα το 1537, σε ένα πορτραίτο που ταιριάζει με αυτό του συζύγου της Φραντσέσκο του ίδιου έτους, αλλά το πρόσωπό της μπορεί να αναγνωριστεί και σε τρία άλλα έργα του Τισιανού την εποχής εκείνης: *Η Ωραία, Κορίτσι με γούνινο μανδύα* και ίσως στο έργο *Η Αφροδίτη του Ουρμπίνο* που παρήγγειλε ο γιος της Γκουιντομπάλντο.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε το 1509 τον Φραντσέσκο Μαρία Α΄ ντελλα Ρόβερε δούκα του Ουρμπίνο και είχε τέκνα:

* Γκουιντομπάλντο Β΄ 1514-1574, δούκας του Ουρμπίνο.
* Ιππολύτη 1525-1561, παντρεύτηκε τον Αντώνιο των Τραστάμαρα, δούκα του Μοντάλτο (γιο του Φερδινάνδου δούκα του Μοντάλτο).
* Ελισαβέτα 1529-1561, παντρεύτηκε τον Αλμπέρικο Α΄ Τσύμπο-Μαλασπίνα μαρκήσιο της Μάσα.
* Ιουλία-Φέλτρια 1531-1563, παντρεύτηκε τον Αλφόνσο των Έστε κύριο του Μοντέκιο.
* Τζούλιο 1533-1598, καρδινάλιος.
* Φεντερίκο, Τζιοβάννα, Τζιοβάννι, Κατερίνα, Μπεατρίτσε, Φραντσέσκο, Μαρία, Βιολάντε, απεβίωσαν το πολύ 3 ετών.

Πηγές
-----

* "ELEONORA Gonzaga, duchessa di Urbino in "Dizionario Biografico"". www.treccani.it (in Italian). Retrieved 2020-01-03.

Παραπομπές σε πηγές
-------------------

1. ↑  www.treccani.it/enciclopedia/eleonora-gonzaga-duchessa-di-urbino\_(Dizionario\_Biografico)/. Ανακτήθηκε στις 27  Ιουνίου 2018.
2. 1 2  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 18299676
* GND: 129322261

 |

 |
Η **Πετροχημεία** είναι ένας κλάδος της χημείας, ο οποίος μελετά την μετατροπή του αργού πετρελαίου (πετρέλαιο) και του φυσικού αερίου σε χρήσιμα προϊόντα ή πρώτες ύλες. Αυτά τα λεγόμενα και πετροχημικά έχουν γίνει ένα ουσιαστικό μέρος της χημικής βιομηχανίας σήμερα.

Προέλευση
---------

Αμπαντάν Πετροχημικο Συγκρότημα (Ιράν, 1970)
Είναι δυνατόν να παραχθεί πετρέλαιο από οποιοδήποτε είδος οργανικής ύλης κάτω από τις κατάλληλες συνθήκες. Η συγκέντρωση της οργανικής ύλης δεν είναι πολύ υψηλή στις αρχές, αλλά το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο εξελίχθηκαν σε μέρη που ευνόησαν τη διατήρηση τέτοιων στοιχείων, όπως η περίκλειση του πορώδους ψαμμίτη. Το πετρέλαιο που παράγεται από φυσικές μεταβολές των οργανικών υλικών που διαρκούν εκατομμύρια έτη, συσσωρεύεται κάτω από την επιφάνεια της Γης σε εξαιρετικά μεγάλες ποσότητες.

Η πρώτη εμπορική εταιρεία πετρελαίου ιδρύθηκε το 1859, δύο χρόνια αργότερα συστάθηκε και το πρώτο διυλιστήριο πετρελαίου. Η βιομηχανία αναπτύχθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1940. Η ζήτηση για τα προϊόντα που προέρχονται από την πετροχημική βιομηχανία αυξήθηκε κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Η ζήτηση για συνθετικά υλικά σταδιακά αυξήθηκε, και αυτή η αυξανόμενη ζήτηση καλύφθηκε με την αντικατάσταση δαπανηρών και μερικές φορές λιγότερο αποδοτικών προϊόντων από τα συνθετικά υλικά. Αυτό συντέλεσε στο να εξελιχθεί η επεξεργασία των πετροχημικών σε μια μεγάλη βιομηχανία.

Πριν από αυτή την εξέλιξη, η πετροχημική βιομηχανία ήταν ένας προσωρινός κλάδος, όπου πραγματοποιούνταν διάφορα πειράματα. Η βιομηχανία χρησιμοποίησε βασικά υλικά: συνθετικά καουτσούκ κατά τη δεκαετία του 1900, βακελίτη, το πρώτο πετροχημικό που προήλθε από πλαστικό το 1907, οι πρώτοι διαλύτες πετροχημικών στη δεκαετία του 1920, πολυστυρένιο στη δεκαετία του 1930. Μετά την περίοδο αυτή, η βιομηχανία παρήγαγε υλικά για ένα μεγάλο φάσμα τομέων, από είδη οικιακής χρήσης (συσκευές κουζίνας, κλωστοϋφαντουργίας, έπιπλα), ιατρικής (βηματοδότες, σάκους μετάγγισης), αναψυχής (αθλητικά παπούτσια, υπολογιστές) ή είδη για εξαιρετικά εξειδικευμένους τομείς όπως αυτά για ανίχνευση στην αρχαιολογία και την εγκληματολογία.

Περαιτέρω ανάγνωση
------------------

* Πετρέλευση
* Πετροχημικά

Πηγές
-----

* Θεοδωρόπουλος Π. Παπαθεοφάνους Π. Σιδέρη Φ. *Χημεία Γ΄ Γυμνασίου*, ΟΕΔΒ, 2009.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Πετροχημεία** |

* Πετροχημεία στην Ευρώπη
* Εκπαιδευτικοί πόροι για την Πετροχημεία
Υγρό έδαφος μετά την βροχή
Ως **πετριχώρ** ή **πετριχώρας** ονομάζεται η οσμή που αναδύεται από το έδαφος όταν πέφτουν πάνω του οι σταγόνες της βροχής. Η ετυμολογία της λέξης προκύπτει από τον συνδυασμό των ελληνικών λέξεων *πέτρα* και ιχώρ, όπου κατά την ελληνική μυθολογία ο ιχώρας ήταν το χρυσό υγρό που έρεε στις φλέβες των θεών αντί αίματος.

Προέλευση
---------

Ο όρος χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά το 1964 από Αυστραλούς ερευνητές (ως *petrichor*) για τους σκοπούς ενός επιστημονικού άρθρου που έγραψαν για το περιοδικό *Nature*, και στο οποίο ανέλυσαν πώς η συγκεκριμένη οσμή αναδύεται από ένα έλαιο το οποίο παράγεται από κάποια φυτά κατά την διάρκεια των περιόδων ξηρασίας, και το οποίο απορροφάται από τα μαλακά πετρώματα του εδάφους. Όταν πέφτει η βροχή, τα έλαια αυτά απελευθερώνονται και διαφεύγουν στον αέρα μαζί με γεωσμίνη, η οποία είναι οργανική χημική ένωση που παράγεται από κάποιες ομάδες ακτινομυκήτων στο έδαφος. Ο συνδυασμός του ελαίου και της γεωσμίνης παράγει τη χαρακτηριστική μυρωδιά του υγρού εδάφους μετά από βροχή, ενώ σε περίπτωση όπου υπάρχουν αστραπές απελευθερώνεται και το στοιχείο του όζοντος η οσμή του οποίου γίνεται αντιληπτή λίγο πριν βρέξει.

Πείραμα
-------

Η απελευθέρωση της οσμής καταγράφηκε σε πείραμα του Τεχνολογικού Ινστιτούτου Μασαχουσέτης το 2015, και σύμφωνα με την έρευνα όταν η βροχή πέφτει σε πορώδες έδαφος, ο αέρας από τους πόρους σχηματίζει μικρές φυσαλλίδες οι οποίες ανεβαίνουν στην επιφάνεια και απελευθερώνουν αερολύματα, τα οποία είναι αυτά που μεταφέρουν τη μυρωδιά μαζί με βακτήρια του εδάφους. Η βροχή στην οποία οι σταγόνες πέφτουν με αργό ρυθμό απελευθερώνει μεγαλύτερη ποσότητα αερολυμάτων, κάτι που συμβαδίζει με την εμπειρική παρατήρηση πως ο πετριχώρας εμφανίζεται πιο συχνά μετά από βροχές μικρής έντασης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  
Bear, Isabel Joy; Thomas, Richard G. (March 1964). «Nature of argillaceous odour». *Nature* **201** (4923): 993–995. doi:10.1038/201993a0. Bibcode: 1964Natur.201..993B.
2. ↑  Garg, Anu (2007). *The Dord, the Diglot, and an Avocado Or Two: The Hidden Lives and Strange Origins of Words*. Penguin. σελ. 399. ISBN 9780452288614.
3. ↑  Bear, Isabel Joy; Thomas, Richard G. (September 1965). «Petrichor and plant growth». *Nature* **207** (5005): 1415–1416. doi:10.1038/2071415a0. Bibcode: 1965Natur.207.1415B.
4. ↑  Yuhas, Daisy (July 18, 2012). «Storm Scents: It's True, You Can Smell Oncoming Summer Rain: Researchers have teased out the aromas associated with a rainstorm and deciphered the olfactory messages they convey». *Scientific American*.. Ανακτήθηκε στις July 20, 2012.
5. 1 2 3 4  Cooper-White, Macrina (15 Ιανουαρίου 2015). «Here's Why Rain Has That Distinctive Smell». *The Huffington Post*. Ανακτήθηκε στις 17 Ιανουαρίου 2015.
6. ↑  Chu, Jennifer (14 Ιανουαρίου 2015). «Rainfall can release aerosols, study finds». *MIT News*. Ανακτήθηκε στις 17 Ιανουαρίου 2015.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **πετριχώρ**  |

* Πού οφείλεται η μυρωδιά μετά τη βροχή; του Βαγγέλη Πρατικάκη - Το Βήμα, 15.01.2015
* Το άρωμα της βροχήςΣτ. Ντάφης, ΕΑΑ-Πεντέλη (meteo.gr)
Ο **Αριστόδημος ο Χρηστός** (γιος του Αρτύλα, 4ος/3ος αιώνας π.Χ.) ήταν τύραννος της Μεγαλόπολης στην Πελοπόννησο. Ο ίδιος είχε γεννηθεί στην Φιγαλεία και είχε υιοθετηθεί από τον Τριταίο ο οποίος ήταν Μεγαλοπολίτης και σημαντική μορφή στην πόλη.

Με την επικράτηση των Μακεδόνων επί των υπολοίπων ελληνικών περιοχών, ο Αριστόδημος τοποθετήθηκε ως τύραννος της Μεγαλόπολης από τον Αντίγονο Β´ Γονατά. Κατά την διάρκεια της τυραννίδος του, η Μεγαλόπολη δέχτηκε την εισβολή των Σπαρτιατών υπό τον Ακρότατο. Η πόλη άντεξε την επίθεση και ο Ακρότατος σκοτώθηκε, έτσι η μάχη χρονολογείται στο έτος θανάτου του Ακρότατου το 262 π.Χ.. Παρά την ιδιότητα του τυράννου, ο Αριστόδημος απέκτησε την επωνυμία *ο Χρηστός* -με την έννοια *Καλός*- από τους κατοίκους οι οποίοι φέρονται να τον είχαν σε εκτίμηση. Το 252 π.Χ. ωστόσο δολοφονήθηκε από τους Έκδημο και Δαμοφάνη και η πόλη επέστρεψε στο πολίτευμα της δημοκρατίας για λίγα χρόνια.

Το επιτύμβιο μνημείο διασώζονταν ακόμα κατά την εποχή που επισκέφτηκε την περιοχή ο περιηγητής Παυσανίας κατά τον 2ο αιώνα μ.Χ..

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 27  Νοεμβρίου 2018.
2. ↑  «Αριστόδημος ο «χρηστός» ( ; - περ. 250 π.Χ.) - Εκδοτική Αθηνών Α.Ε.». *www.greekencyclopedia.com*. Ανακτήθηκε στις 20 Νοεμβρίου 2016.
3. ↑  Παυσανίας, Ἐλλάδος περιήγησις, 8 27,11. Αρχειοθετήθηκε 2015-04-02 στο Wayback Machine.
4. ↑  Πολύβιος, Ἰστορίαι 10 22,2.

Πηγές
-----

* Schmitz, Leonhard (1867), «Aristodemus (6)», *Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology*, **1**, σελ. 305, ανακτήθηκε στις 2016-11-20
Για τον γραμματικό και ιστορικό Αριστόκριτο, δείτε: Αριστόκριτος ο Μιλήσιος.  

Σύμφωνα με τα *Ψευδοκλημέντεια* ο **Αριστόκριτος** (5ος μ.Χ. αι.) ανήκε στην αίρεση των Μανιχαίων και είχε συγγράψει ένα βιβλίο με τίτλο *Θεοσοφία*, στο οποίο προσπαθούσε να καταδείξει ότι ο Χριστιανισμός, ο Ιουδαϊσμός, ο Μανιχαϊσμός και ο "Ελληνισμός" [δηλαδή, η *εθνική θρησκεία* των αρχαίων Ελλήνων] ήταν "εν καὶ τὸ αυτό δόγμα", δεν είχαν δηλαδή ουσιαστικές διαφορές μεταξύ τους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Παλαιά χριστιανικά αιρετικά κείμενα που ψευδώς αποδίδονταν στον επίσκοπο της Ρώμης Κλήμεντα.
2. ↑  Samuel N. C. Lieu, *Manichaeism in the Later Roman Empire and Medieval China*, σελ. 141, Mohr Siebeck, 1992.   
 • *Παγκόσμιο βιογραφικό λεξικό*, λήμμα: "Αριστόκριτος Μανιχαίος", Εκδοτική Αθηνών.
Ο **Αριστόνικος** ήταν, για σύντομο διάστημα, τύραννος της αρχαίας πόλεως της Μήθυμνας, στη Λέσβο, κατά τη διάρκεια του 4ου αιώνα π.Χ. Αποτελώντας εκπρόσωπο της ολιγαρχικής πολιτικής παράταξης της πόλεως, η οποία ήταν εχθρικά διακείμενη στον Αλέξανδρο τον Μέγα και φιλικά διακείμενη προς τους Πέρσες, εγκαταστάθηκε στην ηγεσία της Μήθυμνας από τον, ευρισκόμενο στην υπηρεσία των Περσών, Μέμνονα τον Ρόδιο το 334 π.Χ. Η περίοδος βασιλείας του ήταν σύντομης διάρκειας, καθώς συνελήφθη ως αιχμάλωτος στη Χίο, την αμέσως επόμενη χρονιά, μαζί με τον σατράπη Φαρνάβαζο, ενώ, στη συνέχεια, έπειτα από την κατάληψη του νησιού της Λέσβου από τον Μέγα Αλέξανδρο, ο τελευταίος παρέδωσε τον Αριστόνικο στους κατοίκους του νησιού οι οποίοι και τον εκτέλεσαν.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Εγκυκλοπαίδεια Δομή (2007). *Λήμμα «Αριστόνικος» - Εγκυκλοπαίδεια Δομή*. **3**. Εκδόσεις Δομή Α.Ε. σελ. 586. ISBN 960-8177-53-7.

Πηγές
-----

* Εγκυκλοπαίδεια Δομή (2007). *Λήμμα «Αριστόνικος» - Εγκυκλοπαίδεια Δομή*. **3**. Εκδόσεις Δομή Α.Ε. σελ. 586. ISBN 960-8177-53-7.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Αρχαία Ελλάδα
 |

 |
Ο **Αριφρέντος** (ιταλικά : Arifredo) (Μιλάνο, ... - Ρώμη, Φεβρουάριος 742) ήταν αρχιεπίσκοπος Μεδιολάνων από το 741 έως το 742.

Βιογραφία
---------

Για τη ζωή του Αριφρέντο, τα νέα είναι αραιά και αποσπασματικά. Λίγο μετά την εκλογή του αποφάσισε να εξοπλίσει τη Βασιλική των Αποστόλων με νέο βωμό, με αφορμή την εύρεση των λειψάνων του αγίου Ματρωνιανού ασκητή, που έζησε την εποχή του Αγίου Αμβροσίου.

Μετά το θάνατό του, τον Φεβρουάριο του 742, θάφτηκε στη βασιλική του Αγίου Ναζάρο στο Μπρόλο. Κυβέρνησε την επισκοπή για περίπου εννέα μήνες συνολικά. 

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| ΠροκάτοχοςΝατάλιος | **Αρχιεπίσκοπος Μιλάνου** | ΔιάδοχοςΣταμπίλης |

Παραπομπές
----------

1. ↑  Giovanni Giuseppe Vagliano, Sommario delle vite, ed azioni degli arcivescovi di Milano da S. Barnaba ..
2. ↑  Arcivescovi di Milano

Βιβλιογραφία
------------

* Dizionario di erudizione storico-ecclesiastica da San Pietro sino ai nostri giorni di Gaetano Moroni, 1879, Venezia, Tip. Emiliana
* Dizionario Biografico degli Italiani di Alberto Maria Ghisalberti, Massimiliano Pavan, Istituto della Enciclopedia italiana - 1960, Milano
Η **Εθνοφυλακή** δημιουργήθηκε στις 10 Νοεμβρίου του 1944 με το Νόμο 17/1944, ενώ τα γερμανικά κατοχικά στρατεύματα αποχωρούσαν από την Ελλάδα. Το πρόσταγμα των μονάδων Εθνοφυλακής είχε η Γενική Διοίκηση. Μονάδες της Εθνοφυλακής έλαβαν μέρος στις συγκρούσεις του 1944 στην Αθήνα, στα λεγόμενα Δεκεμβριανά, ως τμήμα του συμμαχικού στρατού υπό βρετανική διοίκηση.

Έπειτα από τις αλλαγές που πραγματοποιήθηκαν στο στράτευμα το 1945, όπως προέβλεπε η «Διάταξις Μάχης 1946», η υπηρεσία αποτελούνταν πλέον από μία ανεξάρτητη ταξιαρχία Εθνοφυλακής, η οποία εμπεριείχε στη σύνθεσή της 34 τάγματα Εθνοφυλακής εσωτερικού και 13 τάγματα Εθνοφυλακής προκαλύψεως. Από το 1946 και μετά, οι μονάδες Εθνοφυλακής διαλύθηκαν και τα στελέχη τους ενσωματώθηκαν στον τακτικό στρατό.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Η ΧΩΡΟΦΥΛΑΚΗ, Η ΕΘΝΟΦΥΛΑΚΗ ΚΑΙ Η ΕΘΝΟΦΡΟΥΡΑ ΣΤΗΝ ΜΕΤΑΚΑΤΟΧΙΚΗ ΕΛΛΑΔΑ, 1944-1949 ikee.lib.auth.gr, σελ. 72
2. ↑  Γενικά Αρχειοθετήθηκε 2015-06-28 στο Wayback Machine. army.gr, σελ. 1-2
* *Το λήμμα αυτό αναφέρεται στον βυζαντινό ναό της Κύπρου. Για τον ομώνυμο υστεροβυζαντινό ναό της Χίου, δείτε την ενότητα «Παναγία η Αγριδιώτισσα» στο λήμμα Γρίδια Χίου.*

  

Η **Παναγία Αγριδιώτισσα** ή **Παναγία Αϊρκώτισσα** είναι αγροτικό παρεκκλήσιο στα κατεχόμενα εδάφη της Κύπρου. Βρίσκεται στην παραλία του Δήμου Λαπήθου της Επαρχίας Κερύνειας.

Είναι μονόκλιτος βυζαντινός ναός που ανακαινίσθηκε το 1896, έχει ωστόσο ορισμένα αρχιτεκτονικά στοιχεία του γοτθικού ρυθμού. Ο νάρθηκας είναι εγκάρσιος αψιδωτός, ενώ υπάρχει και εξωνάρθηκας με ρόδακες, λέοντες και άλλα διακοσμητικά στοιχεία. Περιέχει αξιόλογο ξυλόγλυπτο τέμπλο με ωραίες παραστάσεις της νεότερης εποχής. Ο ναός πανηγύριζε στην εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, στις 15 Αυγούστου.

Στην ίδια τοποθεσία με την Παναγία την Αγριδιώτισσα υπάρχουν τα ερείπια και άλλων ναών, όπως της Παναγίας Σωτήρας και του Αγίου Μάμαντος.

Πηγές
-----

* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 1 (1972), σελ. 704
**Περιπέτειες τριών Ρώσων και τριών Άγγλων στη Νότια Αφρική** ή **Οι τύχες τριών Ρώσων και τριών Άγγλων στη Νότια Αφρική** *(γαλλικά: Αventures de trois Anglais dans l'Afrique australe)* είναι ο τίτλος του μυθιστορήματος του Ιουλίου Βέρν που δημοσιεύθηκε σε συνέχειες στο περιοδικό Αρχείο Εκπαίδευσης και Ψυχαγωγίας *(Magasin d'Éducation et de Récréation*). Η δράση εκτυλίσσεται στη Νότια Αφρική του 1854.

Πλοκή
-----

Τρεις Άγγλοι και τρεις Ρώσοι επιστήμονες αναχωρούν για τη Νότια Αφρική το 1854, για να μετρήσουν το τόξο του 52ου μεσημβρινού μαζί με τον ντόπιο Μόκουμ. Κατά τη διάρκεια της αποστολής τους εκτυλίσσεται ο Κριμαϊκός Πόλεμος, στον οποίο η Αγγλία και η Ρωσία πολεμούν. Οι έξι επιστήμονες αναγκάζονται να πολεμήσουν όμως και τους τοπικούς Μακαλόλος.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  The Adventures of Three Englishmen and Three Russians in South Africa στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 180406952

 |

 |
Ο **Περίπατος** είναι το όνομα της φιλοσοφικής σχολής του Αριστοτέλη. Όπως και οι άλλες φιλοσοφικές σχολές της Αθήνας (Ακαδημίας, Στοά, Κήπος) αντλεί το όνομά του από τον τόπο απ 'όπου τα μαθήματα έλαβαν χώρα (σε αυτή την περίπτωση από *Περίπατο*). Κατά συνέπεια, τα μέλη του σχολείου ονομάστηκαν Περιπατητικοί.

Σήμερα, οι όροι «περιπατητικό» και το επίθετο «περιπατητικό» χρησιμοποιούνται σχεδόν αποκλειστικά με την έννοια των "εκπροσώπων / οπαδών του δόγματος του Αριστοτέλη" ή "με βάση τη διδασκαλία του Αριστοτέλη".

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85099930

 |

 |
Ο **Παναγιώτης Αυγουστίδης** (1873 ή 1896 - 1948) του Η. ήταν Έλληνας πολιτικός και έμπορος. Υπηρέτησε ως βουλευτής Θεσσαλονίκης από το 1927 ως το 1928 και ως γερουσιαστής από το 1929 ως το 1935.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1873 (σύμφωνα με το Μητρώο της Βουλής), ενώ ήταν 52 ετών (γεννηθείς το 1896) όταν πέθανε, σύμφωνα με το αγγελτήριο κηδείας του.

Εξελέγη βουλευτής Θεσσαλονίκης σε αναπληρωματικές εκλογές το 1927 ενώ το 1929 εξελέγη γερουσιαστής για τριετή θητεία, η οποία ανανεώθηκε παραμένοντας έτσι μέχρι το 1935.

Απεβίωσε στη Θεσσαλονίκη στις 11 Φεβρουαρίου 1948 και κηδεύτηκε την επομένη από τον ιερό ναό της Αγίας Σοφίας. Ήταν παντρεμένος με την Κλειώ Π. Αυγουστίδου.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  εφ. Μακεδονία, Κηδείαι, 12 Φεβρουαρίου 1948, σελ. 2.
2. ↑  «Μητρώο Γερουσιαστών και Βουλευτών» (PDF). *hellenicparliament*. Ελληνικό κοινοβούλιο.