recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Συντεταγμένες: 38°3′58″N 21°48′10″E﻿ / ﻿38.06611°N 21.80278°E﻿ / 38.06611; 21.80278

Τα **Νιαχαίικα** (εναλλακτική γραφή: **Νιαχέικα**) είναι μικρή οικιστική περιοχή και τοποθεσία της Αχαΐας, υπαγόμενη διοικητικά στην Τοπική Κοινότητα Ελληνικού του Δήμου Ερυμάνθου. Απέχουν 27 χλμ από την πόλη της Πάτρας, 7 χλμ από την Χαλανδρίτσα, καθώς και 2 χλμ από το Ελληνικό.

Τοποθεσία
---------

Βρίσκονται σε μια ημιορεινή τοποθεσία στις βόρειες υπώρειες του Ερυμάνθου και σε υψόμετρο 330 μέτρων περίπου. Περιβάλλονται ως επί το πλείστον από καλλιεργήσιμες εκτάσεις και κυρίως από ελαιώνες και αμπελώνες, ενώ και από δασικές εκτάσεις που κυριαρχεί το πουρνάρι, κυρίως στα βόρεια και βορειοανατολικά του οικισμού.

Ονομασία
--------

Το όνομα της περιοχής προέρχεται από το επώνυμο της οικογένειας *Νιάχου* που κατοικεί εκεί.

Λοιπά στοιχεία
--------------

Τα Νιαχαίικα κατοικούνται από λιγοστές οικογένειες και η κύρια απασχόληση των κατοίκων εκεί είναι ο πρωτογενής τομέας και κυρίως η γεωργία και η κτηνοτροφία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Νέα Αρχιτεκτονική της Αυτοδιοίκησης και της Αποκεντρωμένης Διοίκησης - Πρόγραμμα «Καλλικράτης» (Νόμος 3852/2010 - Σε ισχύ από 1/1/2011).
2. ↑  Χιλιομετρικές αποστάσεις βασισμένες σε στοιχεία από τους Χάρτες της Google. Αναφέρεται η συντομότερη διαδρομή σε χλμ καθώς και σε χρόνο, με μετάβαση οδικώς.

Βιβλιογραφία
------------

* Θεόδωρος Η. Λουλούδης, *Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση*, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010.
Συντεταγμένες: 22°16′33″S 166°27′29″E﻿ / ﻿22.2758°S 166.4580°E﻿ / -22.2758; 166.4580

Η **Νουμεά** (γαλλικά: *Nouméa*) είναι η πρωτεύουσα μίας Γαλλικής υπερπόντιας κτήσης στον Ειρηνικό, της Νέας Καληδονίας. Είναι χτισμένη σε μία χερσόνησο στο νότιο τμήμα της νήσου Γκραν Τερ και έχει 101.909 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2014.

Ιστορία
-------

Ο πρώτος Ευρωπαίος που ίδρυσε έναν οικισμό στην περιοχή ήταν ο Βρετανός έμπορος Τζέιμς Πάντον το 1851. Στην προσπάθειά τους να διεκδικήσουν τον έλεγχο του νησιού, οι Γάλλοι ίδρυσαν και εκείνοι έναν οικισμό τρία χρόνια αργότερα, το 1854. Ο οικισμός ονομάστηκε αρχικά Πορ-ντε-Φρανς (λιμάνι της Γαλλίας) και μετονομάστηκε σε Νουμεά το 1866. Η περιοχή ήταν στην αρχή σωφρονιστική αποικία, ενώ αργότερα εξελίχθηκε σε κέντρο εκμετάλλευσης του νικελίου και του χρυσού που εξορύσσονταν σε κοντινή απόσταση.
Από το 1904 έως το 1940 η Νουμεά συνδεόταν με τη Ντυμπεά και τη Παϊτά με τη σιδηροδρομική γραμμή Νουμεά-Παϊτά, τη μόνη σιδηροδρομική γραμμή που υπήρξε ποτέ στη Νέα Καληδονία.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Νουμεά υπηρέτησε ως έδρα του στρατού των Ηνωμένων Πολιτειών στο Νότιο Ειρηνικό. Μετά το τέλος του πολέμου το κτιριακό συγκρότημα του αρχηγείου του αμερικανικού στρατού έγινε η έδρα της Γραμματείας της Κοινότητας του Ειρηνικού (SPC).

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Recensement de la population 2014 - Populations légales 2014». ISEE. Ανακτήθηκε στις 16 Νοεμβρίου 2014.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Νουμεά** |

* Επίσημος ιστότοπος του δήμου της Νουμεά (Γαλλικά) (Αγγλικά)
* Τουριστικός ιστότοπος για τη Νέα Καληδονία Αρχειοθετήθηκε 2013-05-29 στο Wayback Machine. (Γαλλικά) (Αγγλικά)

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Πρωτεύουσες κρατών της Ωκεανίας |
| --- |
|  |
| Ανεξάρτητα Κράτη | 
* Απία
* Γιαρέν
* Καμπέρα
* Ματζούρο
* Νγκερουλμούντ
* Νότια Ταράουα
* Νουκουαλόφα
* Ονιάρα
* Ουέλλινγκτον
* Παλικίρ
* Πορτ Βίλα
* Πορτ Μόρεσμπι
* Σούβα
* Φονγκαφάλε
 |
|  |
| Εξαρτημένα Εδάφη | 
* Αβαρούα
* Αλόφι
* Άνταμσταουν
* Κίνγκστον
* Μάτα Ούτου
* Νουμεά
* Πάγκο Πάγκο
* Παπεέτε
* Σαϊπάν
* Χαγκάτνια
* Χάνγκα Ρόα
* Χονολουλού
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 168125093
* LCCN: n81018729
* GND: 4248174-0
* SUDOC: 087924986
* BNF: cb13556273p (data)
* NKC: ge607902

 |

 |
Ο Μπότης Θαλασσινός (1926 – 2017) ήταν Έλληνας ζωγράφος. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Τύλισο, στο Ηράκλειο Κρήτης. Στην τρίτη Δημοτικού βραβεύτηκε από το Υπουργείο Παιδείας για το πορτραίτο του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη. Η διάκριση του αυτή ήταν η αφορμή για να ασχοληθεί από τα εφηβικά του χρόνια με τη ζωγραφική, την αγιογραφία και την αγγειοπλαστική.

Παρακολούθησε μαθήματα αγιογραφίας πλάι σε δύο σπουδαίους δασκάλους στην Κρήτη. Κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας εργάστηκε ως σκηνογράφος στα θέατρα 'Ρεξ' και 'Κοτοπούλη'. Το 1956 έφυγε και σπούδασε στη Βραζιλία, στο Σάο Πάολο, πεντέμισι χρόνια, στη Σχολή Καλών Τεχνών, Associacao Paulista De Belas Artes.

Στη συνέχεια βρέθηκε στις ΗΠΑ, έπειτα από πρόσκληση του Αρχιεπίσκοπου Αμερικής, Ιάκωβου. Εκεί αγιογράφησε την εκκλησία 'Η Κοίμιση της Θεοτόκου' στο Μπρούκλιν. Γνώρισε πολλές γνωστές προσωπικότητες όπως τον Τέλι Σαβάλας, το Σπύρο Σκούρα, το Σαλβαντόρ Νταλί και τη Τζάκι Κένεντι. Έζησε εκεί σαράντα χρόνια και παρουσίασε τη δουλειά του σε πάνω από σαράντα εκθέσεις. Εκθέσεις παρουσίασε επίσης σε Λονδίνο, Παρίσι, Μαδρίτη και Ελλάδα. Στη συλλογή του βρίσκονται περίπου 150 διεθνή βραβεία.

Είχε ζωγραφίσει πορτρέτα της Τζάκι Κένεντι, του Τζον Γουέιν, της Μπάρμπρα Στρέιζαντ, της βασίλισσα της Ισπανίας Άννα Μαρία, του Ελευθέριου Βενιζέλου, του Νίκου Ξυλούρη, του Λυκούργου Καλέργη και άλλων διάσημων προσώπων. Σειρά έργων του απεικονίζουν στιγμές από τη Μάχη της Κρήτης, γεγονός που τον σημάδεψε ως πατριώτη και ως άνθρωπο που βίωσε την απώλεια σε προσωπικό επίπεδο. Άλλα έργα του παρουσιάζουν νεκρές φύσεις, θαλασσογραφίες και την κρητική φύση. Δημιούργησε και σουρεαλιστικά έργα με μια δική του τεχνοτροπία που ονόμασε 'φωτοκυλινδρισμό'. Σε πολλά από τα έργα του χρησιμοποίησε ως υλικό το παστέλ.

Στην Αθήνα διατηρούσε για χρόνια γκαλερί και σχολή. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του επέστρεψε στο Ηράκλειο.

Μετά το θάνατό του, το 2017 , λειτούργησε η Δημοτική Πινακοθήκη Μαλεβιζίου 'Μπότης Θαλασσινός', όνειρο ζωής του. Στην πινακοθήκη φιλοξενείται μόνιμη έκθεση με 148 έργα, που ο ζωγράφος δώρισε.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

Τα έργα του Μπότη Θαλασσινού

Τα έργα του διάσημου ζωγράφου Μπότη Θαλασσινού

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Associação Paulista de Belas Artes».
2. ↑  «Συνέντευξη Μπότη Θαλασσινού».
3. ↑  «Μπότης Θαλασσινός».
4. ↑  «φωτοκυλινδρισμός». [*νεκρός σύνδεσμος*]
5. ↑  «Έφυγε από τη ζωή ο Μπότης Θαλασσινός».
6. ↑  «Πέθανε ο Μπότης Θαλασσινός».
7. ↑  «Άνοιξε τις πύλες της η πινακοθήκη 'Μπότης Θαλασσινός'». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Δεκεμβρίου 2019.
Ο **Μπάναστρ Τάρλετον** (*Banastre Tarleton*, 21 Αυγούστου 1754 - 15 Ιανουαρίου 1833), 1ος βαρώνος του Λίβερπουλ, κάτοχος του Μεγαλόσταυρου των Ιπποτών, ήταν Βρετανός στρατιωτικός και πολιτικός. Έγινε γνωστός με τη συμμετοχή του στον Αμερικανικό Πόλεμο της Ανεξαρτησίας, όπου ξεχώρισε σε νεαρή ηλικία ως αξιωματικός του ιππικού με τις επιδρομές του στο έδαφος των Αμερικανών επαναστατών.

Μετά τον πόλεμο ασχολήθηκε με την πολιτική όπου και διακρίθηκε με το κόμμα των Ουίγων.

Τα πρώτα χρόνια
---------------

Ο Μπάναστρ ήταν το τέταρτο από τα εφτά παιδιά του βαρώνου εφοπλιστή και δουλέμπορου Τζον Τάρλετον (1718-1773) του Λίβερπουλ, ο οποίος χρημάτισε και δήμαρχος της πόλης στα 1764 και του οποίου οι επαγγελματικές ενασχολήσεις εκτείνονταν έως την αμερικανική ήπειρο.

Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης προαλειφόμενος για καριέρα νομικού. Το 1773, με το θάνατο του πατέρα του κληρονόμησε 5.000 αγγλικές λίρες, ποσό τεράστιο εκείνη την εποχή. Οι κακές του συνήθειες όμως, ο τζόγος και οι γυναίκες, τον άφησαν με ελάχιστα από αυτά μόλις σε διάστημα ενός χρόνου. Το 1775 αγόρασε το αξίωμα (συνήθης πρακτική για τους ευγενείς στους ευρωπαϊκούς στρατούς της εποχής, με εξαίρεση τον Ρωσικό και Πρωσικό Στρατό) του δόκιμου αξιωματικού στο 1ο Σύνταγμα Δραγώνων της Αυτοκρατορικής Φρουράς.

Αμερικανική Επανάσταση
----------------------

Το Δεκέμβριο του 1775, εθελοντής σάλπαρε από το λιμάνι του Κορκ της Ιρλανδίας για τη Βόρεια Αμερική, όπου η επανάσταση βρισκόταν στα σπάργανα. Σάλπαρε υπό την αρχηγία του λόρδου Κορνουόλις με αντικειμενικό σκοπό την κατάληψη της πόλης του Τσάρλεστον στην πολιτεία της Νότιας Καρολίνας, η οποία βρισκόταν σε στρατηγική θέση. Μετά την αποτυχία αυτής της προσπάθειας, ενσωματώθηκε στον κύριο κορμό του Βρετανικού Στρατού που ήταν στη Νέα Υόρκη υπό τις προσταγές του στρατηγού Χάουι. Η δράση του εκεί τού έδωσε τη θέση του ταξίαρχου του Ιππικού.

Γρήγορα ανέλαβε τη διοίκηση μονάδας ιππικού με αποστολή τις καταδρομικές ενέργειες στο έδαφος του εχθρού και τη συλλογή πληροφοριών. Η μονάδα του απέκτησε το προσωνύμιο *Οι Κυνηγοί του Τάρλετον*.

Δεύτερη πολιορκία και κατάληψη του Τσάρλεστον
---------------------------------------------

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Αγγλικά) *SNAC*. w65m6g87. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*. p34749.htm#i347485.
3. 1 2  «Oxford Dictionary of National Biography» (Αγγλικά) Oxford University Press. Οξφόρδη. 2004. 26970.
4. ↑  p34749.htm#i347485. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
5. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.

Πηγές
-----

* The American Revolution: War for Independence (Η Αμερικανική Επανάσταση: Πόλεμος για την Ανεξαρτησία) του Alden R. Carter

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Banastre Tarleton στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 32345561
* LCCN: n85089057
* ISNI: 0000 0000 8369 8520
* GND: 1089706243
* SUDOC: 187815569
* BNE: XX1758441

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
 |

 |
Η **Οστεομετρία** είναι επιμέρους κλάδος της Οστεολογίας με κύριο αντικείμενο έρευνας και μελέτης τη σπουδή ενός ζωικού σκελετού ή τμήματος αυτού με μετρικές μεθόδους.

Γενικά
------

Ιδιαίτερη σημασία για την ακρίβεια μιας οστεομέτρησης έχει η κατάσταση του προς εξέταση οστού με δεδομένο ότι η ξήρανση αυτού ή η απώλεια διαφόρων οργανικών ουσιών ή ο εμποτισμός του λόγω κατάδυσης, ή η καταστροφή των χόνδρων ή κάποια χημική προσβολή του αλλοιώνει την μορφή και τις διαστάσεις του, ειδικότερα αν πρόκειται για μικρής ηλικίας άτομο όπου και παρατηρούνται οι μεγαλύτερες μεταβολές.

Διακρίσεις
----------

Ανάλογα με το μέρος του σκελετού όπου επιχειρείται οστεομετρία αυτή διακρίνεται σε κρανιομετρία, θωρακομετρία, σπονδυλομετρία, πυελομετρία, βραχιονομετρία κ.λπ.

Οστεομετρικά όργανα
-------------------

Στην οστεομετρία χρησιμοποιούνται διάφορα μετρικά όργανα όπως π.χ. μετρική ταινία, κρανιόμετρα, γωνιόμετρα, πυελόμετρα, οστεομετρικοί άβακες, (για μικρά οστά), παραλληλογράφοι, ειδικοί ζυγοί και διάφορα ογκομετρικά όργανα.

Ειδικότερα με τους οστεομετρικούς άβακες είναι δυνατόν από ένα μικρό αριθμό οστών ή ακόμα και από ένα μόνο να γίνει αναγνώριση του μεγέθους του ατόμου, ή το γένος του κ.λπ. Μάλιστα η οστεομέτρηση του ιερού οστού μέχρι τον κόκκυγα έχει μεγάλη φυλογονική σημασία μεταξύ των διαφορών που παρουσιάζουν οι διάφορες φυλές. Επ΄ αυτού όμως σημαντικότερη καθίσταται η κρανιομετρία στην γενικότερη ανθρωπομετρική.

Πηγές
-----

* Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου τ.15ος, σ.25
Ο **Οστιάριος** (από το λατινικό ostiarius, "θυροφύλακας, κλητήρας") ήταν βυζαντινό αυλικό αξίωμα αποκλειστικά για ευνούχους αυλικούς αξιωματούχους.

Ιστορία και αρμοδιότητες
------------------------

Στα «Πάτρια Κωνσταντινουπόλεως» αναφέρεται ως οστιάριος κάποιος Αντίοχος στην διάρκεια του 6ου αιώνα, πιο συγκεκριμένα κατά την περίοδο βασιλείας του Αυτοκράτορα Ιουστινιανού Α΄ (βασίλευσε μεταξύ 527-565), ενώ σε σφραγίδα του 7ου αιώνα αναφέρεται ένας "οστιάριος και κουβικουλάριος" (υπηρέτης της αυτοκρατορικής κρεβατοκάμαρας). Ως καθαρά τιμητικός τίτλος, ο οποίος φερόταν παράλληλα με ενεργά αξιώματα, ο οστιάριος αναφέρεται για πρώτη φορά σε ιστορικές πηγές το έτος 787. Εκείνη την περίοδο, ο τίτλος φαίνεται ότι είχε πια καθιερωθεί ως τιμητικός, αν και υπάρχουν αναφορές για εξακολούθηση της ύπαρξής του ως ενεργού αξιώματος, όπως στο «Κλητορολόγιον» του Φιλοθέου το 899, όπου γίνεται αναφορά σε έναν "βασιλικό οστιάριο", με ρόλο θυρωρού.

Το αξίωμα αποτελούσε απονεμόμενο τίτλο (διὰ βραβείου ἀξία), με έναν χρυσό στέφανο με διακοσμημένη λαβή ως χαρακτηριστικό του «βραβείον», του οποίου η απονομή σηματοδοτούσε και τηνα πονομή του τίτλου. Αποτελούσε το τέταρτο χαμηλότερο αξίωμα για ευνούχους, πάνω από τον σπαθαροκουβικουλάριο και κατώτερο του πριμικηρίου, ενώ ήταν αποκλειστικά δεσμευμένο για ευνούχους. Συνήθως δινόταν σε μεσαίας τάξεως δημόσιους λειτουργούς, όπως οι πρωτονοτάριοι.

Το αξίωμα αναφέρεται για τελευταία φορά το 1086. Ο Νικόλαος Οικονομίδης συμπεραίνει πως έπαυσε να υφίσταται προς τα τέλη του 11ου αιώνα, παρά το γεγονός πως ακόμη μια αναφορά σε οστιάριο γίνεται το 1174, ενώ ορισμένες σφραγίδες έχουν χρονολογηθεί στον 12ο ή, ακόμη και στον 13ο αιώνα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Kazhdan 1991, σελ. 1540.
2. 1 2  Oikonomides 1972, σελ. 300.
3. ↑  Bury 1911, σελ. 122.
4. ↑  Bury 1911, σελ. 120.

Πηγές
-----

* Bury, John Bagnell (1911). *The Imperial Administrative System of the Ninth Century - With a Revised Text of the Kletorologion of Philotheos*. London: Oxford University Press.
* Guilland, Rodolphe (1967). «L'Ostiaire (ὀστιάριος)». *Recherches sur les institutions byzantines, Tome I* (στα Γαλλικά). Berlin: Akademie-Verlag. σελίδες 286–299.
* Kazhdan, Alexander, επιμ. (1991). *Oxford Dictionary of Byzantium*. New York and Oxford: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-504652-6.
* Oikonomides, Nicolas (1972). *Les listes de préséance byzantines des IXe et Xe siècles* (στα Γαλλικά). Paris: Editions du Centre National de la Recherche Scientifique.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Ostiarios  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Νίκος Σερέτης** (18 Οκτωβρίου 1963 - 12 Ιουλίου 2007) ήταν Έλληνας διεθνής καλαθοσφαιριστής που αγωνίστηκε στην Α1΄ κατηγορία με τον Πανιώνιο, τον Α.Ο. Δάφνης και το Μίλωνα. Είχε ύψος 2,05 και εξαιρετική τεχνική κατάρτιση για το ύψος του. Έπαιζε σε θέσεις πάουερ-φόργουορντ και σέντερ.

Στο Πρωτάθλημα
--------------

Ο Νίκος Σερέτης γεννήθηκε το 1963 και ξεκίνησε την καριέρα του στον Πρωτέα Ν. Κόσμου. Το 1985 πήρε μετεγγραφή στον Πανιώνιο, τη φανέλα του οποίου φόρεσε μέχρι και τη σεζόν 1988-89. Ακολούθησε μία σεζόν στον Α.Ο. Δάφνης, επέστρεψε στον Πανιώνιο τη σεζόν 1991-1992 και συνέχισε την καριέρα του αγωνιζόμενος στον Μίλωνα τη διετία 1994-1996.

Ως λάτρης του μπάσκετ ο Νίκος Σερέτης συνέχισε να αγωνίζεται μέχρι και το 2006 σε ημιεπαγγελματικές ομάδες, με τελευταίο σταθμό της καριέρας του τους Τράχωνες. Ο 44χρονος παλαίμαχος μπασκετμπολίστας της ομάδας της Νέας Σμύρνης βρήκε τραγικό θάνατο από πνιγμό στο μέρος που παραθέριζε, στην Κάρυστο της Εύβοιας, στις 12 Ιουλίου 2007, όταν προσπάθησε να σώσει το παιδί του από τα κύματα.

Στις εθνικές ομάδες
-------------------

Ο Σερέτης ήταν διεθνής με τις εθνικές εφήβων και ελπίδων, ενώ χρημάτισε μέλος και της εθνικής ενόπλων για πολλά χρόνια. Με την εθνική εφήβων αγωνίστηκε σε 15 αγώνες (180 πόντοι) το 1981 και 1982 στα αντίστοιχα Βαλκανικά Πρωταθλήματα. Ήταν από τους βασικούς σέντερ της ομάδας. Την κορυφαία επίδοση με 19 πόντους πέτυχε σε δύο αγώνες επί της Γιουγκοσλαβίας στις 3-4-1982 και 8-8-1982. Με την εθνική ελπίδων αγωνίστηκε μόνο σε 6 φιλικούς αγώνες (36 πόντοι) το 1982 και 1983. Αγωνίστηκε επίσης σε πολλούς αγώνες της εθνικής ενόπλων αλλά δεν κλήθηκε ποτέ στην Εθνική Ανδρών.

Ομάδες
------

| Χρονιές | Σύλλογος | Συμμετοχές | Πόντοι |
| --- | --- | --- | --- |
| ως το 1985 |  Πρωτέας Ν. Κόσμου |  |  |
| 1985-1989 |  Πανιώνιος |  |  |
| 1989-1991 |  Α.Ο. Δάφνης |  |  |
| 1991-1994 |  Πανιώνιος |  |  |
| 1994-1996 |  Μίλων Νέας Σμύρνης |  |  |
| 1996-97; |  Κρόνος Αγίου Δημητρίου |  |  |
| 1997;-2006 |  Ένωση Τραχώνων / Δίας Αλίμου |  |  |
| **ΣΥΝΟΛΟ** | **Α1** |  |  |
| Χρονιές | Εθνικές ομάδες | Συμμετοχές | Πόντοι |
| 1981-1982 | Ελλάδα Ελλάδα (εφήβων) | 15 | 180 |
| 1982-1983 | Ελλάδα Ελλάδα (ελπίδων) | 6 | 36 |
|  | Ελλάδα Ελλάδα (ενόπλων) |  |  |

Διακρίσεις
----------

* Τελικός πλέι-οφ Α1΄: 1987

Τιμητικές Εκδηλώσεις
--------------------

Το Μάιο του 2009 διοργανώθηκε το "Τουρνουά Olympia Basketball Camp Παμπαίδων 2009 "Νίκος Σερέτης", στο οποίο δόθηκε το όνομά του από τη διοργανώτρια ομάδα "Δάφνη Αγ. Δημητρίου". Στο τουρνουά μετειχαν επίσης ο Πανιώνιος και ο Κρόνος Αγίου Δημητρίου, στις οποίες αγωνίστηκε και τιμήθηκε η μητέρα του.

1. ↑  Τουρνουά Olympia Basketball Camp Παμπαίδων 2009 "Νίκος Σερέτης"[*νεκρός σύνδεσμος*]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Νίκος Σερέτης, στατιστικά στοιχεία αθλητή στον επίσημο ιστότοπο της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Ελληνικά).
* Έφυγε ένας σπάνιος άνθρωπος. Ένας ξεχωριστός αθλητής (νεκρολογία)[*νεκρός σύνδεσμος*]
Η Νησίδα στον δορυφορικό χάρτη
Το **Οστροβούλ (νησίδα) Τσιοκανέστι** (*ρουμανικά : Ostrovul Ciocănești*) είναι νησί στον ποταμό Δούναβη που ανήκει στη Ρουμανία. 

Η νησίδα βρίσκεται κοντά στην πόλη Τσιοκανέστι είναι προστατευόμενος βιότοπος με την ονομασία "Ostrovul Ciocanesti Nature" και καταλαμβάνει έκταση 206,7 εκτάρια και μήκος 3,000 μέτρα. Η νησίδα αποτελεί Ζώνη ειδικής προστασίας για την ορνιθοπανίδα και προστατεύεται από τις διεθνείς συμβάσεις της Βόννης και της Βέρνης. Στη νησίδα φωλιάζουν πάνω από 100 είδη πουλιών όπου τα 70 περίπου είναι μεταναστευτικά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Ostrovul Ciocănești». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Αυγούστου 2015. Ανακτήθηκε στις 13 Φεβρουαρίου 2014.
2. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 4 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 13 Φεβρουαρίου 2014.
3. ↑  Osaci-Costache\_PESD\_2008.pdf CHANGES OF THE ENVIRONMENTAL COMPONENTS ... - pesd.ro[*νεκρός σύνδεσμος*]
***Οι γυναίκες του τελευταίου ορόφου*** (πρωτότυπος τίτλος: ***Les Femmes du 6e étage***) είναι γαλλική ταινία του 2010. 

Συμμετείχε στο διαγωνιστικό τμήμα των βραβείων Σεζάρ στις κατηγορίες: κοστουμιών, παραγωγής και Β' Γυναικείου Ρόλου. Κέρδισε το τελευταίο, το οποίο έλαβε η Κάρμεν Μάουρα.

Πλοκή
-----

Παρίσι, 1962. Ο Ζαν-Λουί είναι ένας μεγαλοαστός που ζει μία βαρετή ζωή με τη σύζυγό του, Σουζάν. Μένουν σε ένα πολυτελές διαμέρισμα, ενώ ο ίδιος είναι ιδιοκτήτης όλου του κτιρίου. Στα δώματα του έκτου ορόφου μένουν Ισπανίδες υπηρέτριες, μεταξύ αυτών η Μαρία, την οποία προσλαμβάνει ο Ζαν-Λουί στο σπίτι του. 

Η Μαρία, όσο δουλεύει στο σπίτι, κερδίζει συνεχώς τη συμπάθεια του Ζαν-Λουί και μετά από λίγο καιρό εκείνος την ερωτεύεται. Η Σουζάν αντιλαμβάνεται ότι ο Ζαν-Λουί ενδιαφέρεται για κάποια άλλη γυναίκα και εκείνος της λέει ψευδώς ότι έχει ερωτευτεί μία γνωστή τους, την Μπετίνα, προκειμένου να φύγει από το σπίτι.

Όταν φεύγει, πηγαίνει στον έκτο όροφο και ζει σε ένα δώμα. Εκεί, αισθάνεται πραγματικά ευτυχισμένος, κάτι που καταλαβαίνει και η Σουζάν. Η Μαρία αποφασίζει να γυρίσει στην Ισπανία και συγκεκριμένα στο Σανταντέρ, όπου βρίσκεται ο γιος της. Το τελευταίο βράδυ πριν φύγει το περνά με τον Ζαν-Λουί και την επομένη φεύγει χωρίς να τον χαιρετήσει.

Δύο χρόνια μετά, ο Ζαν-Λουί ταξιδεύει στην Ισπανία και βρίσκει την Κονσεψιόν. Της λέει πως χώρισε και τη ρωτά που βρίσκεται η Μαρία και του λέει πως δεν γνωρίζει, κάτι που είναι ψέμα. Όμως, ο άντρας της του λέει ότι βρίσκεται κοντά. Ο Ζαν-Λουί την επισκέπτεται και οι δυο τους συναντιούνται ξανά.

Διανομή
-------

| Ηθοποιός | Ρόλος |
| --- | --- |
| Φαμπρίς Λουκινί | Ζαν-Λουί |
| Νατάλια Βερμπέκε | Μαρία |
| Σαντρίν Κιμπερλέν | Σουζάν |
| Κάρμεν Μάουρα | Κονσεψιόν |
| Μπέρτα Οχέα | Ντολόρες |
| Λόλα Ντουένιας | Κάρμεν |
| Κόντσα Γκαλάν | Πιλάρ |
|

Παραπομπές
----------

1. ↑  JP. «Les Femmes du 6e étage (The Women on the 6th Floor) (2011)- JPBox-Office». *www.jpbox-office.com*.
2. ↑  «Οι γυναίκες του τελευταίου ορόφου (2010) - Awards». Ανακτήθηκε στις 8 Δεκεμβρίου 2016.
***Η ομαδοποίηση k*-μέσων** είναι μία μέθοδος διανυσματικής κβαντοποίησης η οποία είναι δημοφιλής στην ανάλυση συστάδων (κλάδος της εξόρυξης δεδομένων). Η ομαδοποίηση αυτή έχει ως στόχο να διαχωρίσει *n* παρατηρήσεις σε *k* ομάδες, έτσι ώστε κάθε παρατήρηση να ανήκει στη συστάδα με το κοντινότερο μέσο, το οποίο χρησιμεύει ως ένα χαρακτηριστικό δείγμα της συστάδας. Αυτό οδηγεί σε μια διαμέριση του χώρου δεδομένων σε κελιά Voronoi.

  

  

Υπάρχει μία σχετική συσχέτιση του αλγορίθμου με τον *k*-nearest neighbor classifier, μια δημοφιλή τεχνική μηχανικής μάθησης που χρησιμοποιείται για ταξινόμηση. Συχνά συγχέονται οι δύο αλγόριθμοι εξαιτίας του *k* στο όνομα αμφότερων.

Ιστορία
-------

Ο όρος "*k*-means" χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον Τζέιμς Μακ Κουήν το 1967,[1] αν και η ιδέα ανήκει στον Hugo Steinhaus, το 1957.[2]

Αναφορές
--------

1. ↑  MacQueen, J. B. (1967).
2. ↑  Steinhaus, H. (1957). «Sur la division des corps matériels en parties» (στα French). *Bull. Acad. Polon. Sci.* **4** (12): 801–804. MR 0090073. Zbl 0079.16403.
Ένα **ξηρόφιλο** (από τις ελληνικές λέξεις ξηρός και φίλος),[1] είναι ένας ακραιόφιλος οργανισμός που μπορεί να αναπτυχθεί και να αναπαραχθεί σε συνθήκες με χαμηλή διαθεσιμότητα νερού, γνωστή επίσης ως ενεργότητα νερού. Η ενεργότητα νερού (aw) είναι ένα μέτρο της ποσότητας του νερού στο υπόστρωμα ενός οργανισμού που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να υποστηρίξει σεξουαλική ανάπτυξη. Τα ξηρόφιλα ονομάζονται συχνά "ξηροάντοχα", που σημαίνει ότι αντέχουν τις ξηρές συνθήκες. Μπορούν να επιβιώσουν σε περιβάλλοντα με ενεργότητα νερού κάτω από 0,8. Οι ενδόλιθοι και οι αλόφιλοι είναι συχνά ξηροάντοχοι.

Η συνηθισμένη μέθοδος συντήρησης τροφίμων με ξήρανση μειώνοντας την ενεργότητα του νερού, μπορεί να μην αποτρέψει την ανάπτυξη ξηρόφιλων οργανισμών, έχοντας ως αποτέλεσμα συχνά την αλλοίωση του τροφίμου. Πολλά είδη μούχλας και ζύμης είναι ξηρόφιλα. Η ανάπτυξη μούχλας στο ψωμί είναι ένα παράδειγμα αλλοίωσης τροφίμου από ξηρόφιλους οργανισμούς.

Παραδείγματα των ξηρόφιλων περιλαμβάνουν το *Trichosporonoides nigrescens*[2] και τους κάκτους.

Παραπομπές
----------

1. ↑   «xero-». *The New Oxford American Dictionary* (2nd έκδοση). Oxford University Press, Inc. 2005.
2. ↑  Hocking AD; Pitt JI. (December 1981). «*Trichosporonoides nigrescens sp.* nov. a new xerophilic yeast-like fungus». *Antonie Van Leeuwenhoek.* **47** (5): 411–21. doi:10.1007/BF00426003. PMID 7198892.
Ο Νοητός ήταν Μικρασιάτης μοναρχιανικός θεολόγος του 2ου αιώνα. Θεωρείται ως ένας από τους κυριότερους εκπροσώπους του πατροπασχιτισμού.

Βιογραφία
---------

Δεν είναι γνωστό πότε ακριβώς γεννήθηκε και πότε πέθανε, σύμφωνα όμως με τις πηγές γεννήθηκε στη Σμύρνη οπού και έζησε κατά τον 2ο αιώνα μ.Χ. Κατά μια εκδοχή φαίνεται να ήταν ιερέας. 

Όταν εμφάνισε μοναρχιανικές αντιλήψεις κλήθηκε από τους πρεσβύτερους της εκκλησίας της Σμύρνης για συζήτηση κατά την οποία λοιδορήθηκε και χαρακτηρίστηκε ως «Ανόητος». Έπειτα από αυτό, ο Νοητός δημιούργησε δική του ιδιαίτερη θρησκευτική ομάδα και παρομοίασε τον εαυτό του με τον Μωυσή και τον αδελφό του με τον Ααρών, με επακόλουθο τη νέα κλήση του και τον αφορισμό του.

Για την περαιτέρω προσωπική του πορεία τίποτα δεν είναι γνωστό. Αν και υπάρχει η πεποίθηση ότι αργότερα μετέβη στη Ρώμη για να διαδώσει τη διδασκαλία του, αυτό δεν είναι επιβεβαιωμένο.

Διδασκαλία
----------

Σύμφωνα με τη διδασκαλία του Νοητού, ο Θεός, Πατήρ και Δημιουργός είναι ένας και αυτός. Δημιουργώντας τα πάντα, παρέμενε αφανής όποτε ήθελε, άλλοτε ήταν ορατός και άλλοτε αόρατος, άλλοτε ήταν αγέννητος και άλλοτε «γεννητός» και άλλοτε από αθάνατος γινόταν θνητός. Κατά τον Νοητό, ο Θεός είναι ο «γεννηθείς» και ο «παθών» και ο Υιός δεν ήταν παρά ένας τρόπος φανέρωσης του Πατέρα στον κόσμο.

Η διδασκαλία του Νοητού ήταν μια εκτενέστερη και πιο εμπεριστατωμένη εκδοχή της αντίστοιχης διδασκαλίας του Πραξέα. Γνώρισε μάλιστα ευρεία απήχηση στη Δύση, στην οποία μεταφέρθηκε μέσω των μαθητών του Νοητού και απετέλεσε τη βάση για τη διαμόρφωση του μοναρχιανικού δόγματος και του Σαβελλιανισμού.

Τη διδασκαλία του Νοητού, καταπολέμησε ο Ιππόλυτος Ρώμης μέσω του έργου του «Εις την αίρεσιν του Νοητού».

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 21  Ιουλίου 2021.
2. 1 2 3  Βλασίου Ιω. Φειδά, Εκκλησιαστική Ιστορία, τόμος Α΄,τρίτη έκδοση, Αθήναι 2002, σελ 241.
3. 1 2 3 4 5  Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια, τόμος 9ος, σελ 572.
4. 1 2 3 4  Σύγχρονος Εγκυκλοπαίδεια Ελευθερουδάκη, τόμος 18ος, σελ 847.
5. 1 2  Βλασίου Ιω. Φειδά, 2002, σελ 242.
6. ↑  Εγκυκλοπαιδικό Λεξικό Ελευθερουδάκη, λήμμα Νοητός, Εκδοτικός Οίκος Ελευθερουδάκης, Αθήνα, 1930
7. ↑  Στυλιανού Παπαδοπούλου, Πατρολογία Α', Αθήναι 2000, σελ 376.
Ο **Ομάρ Ραζάζ** (Omar Razzaz, αραβικά: عمر الرزاز, ) , είναι πολιτικός, ο οποίος χρημάτισε πρωθυπουργός της Ιορδανίας από τον Ιούνιο του 2018 ως τις 12 Οκτωβρίου 2020. Από τις 4 Ιανουαρίου 2017 ως τις 4 Ιουνίου 2018 ήταν υπουργός Παιδείας. Νωρίτερα, ήταν επικεφαλής της διευθυντικής επιτροπής της Τράπεζας της Ιορδανίας Αχλί.

Εκπαίδευση
----------

Γεννημένος το 1961, ο Ραζάζ κατέχει διδακτορικό τίτλο από το Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ στο Σχεδιασμό Οικονομικών. Πραγματοποίησε μεταδικτατορικές σπουδές στη Νομική Σχολή του Χάρβαρντ.Προηγουμένως, απέκτησε μεταπτυχιακό δίπλωμα ειδίκευσης από το Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης (MIT).

Πρωθυπουργία
------------

Ο Χάνι αλ Μούλκι, παραιτήθηκε στις 4 Ιουνίου 2018 έπειτα από μαζικές διαδηλώσεις κατά των μέτρων λιτότητας που επέβαλε το ΔΝΤ στην κυβέρνηση, προκειμένου να αντιμετωπίσει το πρόβλημα με το δημόσιο χρέος. Ο υπουργός Παιδείας Ραζάζ έγινε νέος πρωθυπουργός.

Στις 3 Οκτωβρίου 2020 ο Ραζάζ υπέβαλε την παραίτησή του στο βασιλιά και ο τελευταίος του ζήτησε να παραμείνει υπηρεσιακά ως προσωρινός πρωθυπουργός μέχρι τον διορισμό αντικαταστάτη του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 12  Δεκεμβρίου 2021.
2. ↑  Alghad.
3. ↑  «Omar Razzaz | MIT - Solve». *SOLVE MIT* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 4 Ιουνίου 2018.
4. ↑  «Jordan PM Hani al-Mulki resigns amid mass protests over tax bill». *Al Jazeera*. 4 Ιουνίου 2018. Ανακτήθηκε στις 4 Ιουνίου 2018.
5. ↑  «Jordan's King Abdullah accepts prime minister's resignation». Al Jazeera. 3 Οκτωβρίου 2020. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Οκτωβρίου 2020.
Ο Αντιναύαρχος **Σερ Ντέιβιντ Τζορτζ Στιλ** (γεννημένος στις 6 Απριλίου 1961) είναι απόστρατος ανώτερος αξιωματικός του Βασιλικού Ναυτικού που υπηρέτησε ως Δεύτερος Λόρδος της Θάλασσας μεταξύ 2012

και 2015. Ανέλαβε το αξίωμα του Κυβερνήτη του Γιβραλτάρ στις 11 Ιουνίου 2020.

Πρώιμος βίος
------------

Ο Στιλ γεννήθηκε στις 6 Απριλίου 1961. Σπούδασε στο Rossall School στο Lancashire και παρακολούθησε το Πανεπιστήμιο του Durham όπου σπούδασε νομική, αποφοιτώντας το 1983. Μπήκε στην ενεργό δράση το 1988.

Στρατιωτική σταδιοδρομία
------------------------

Ο Στιλ εντάχθηκε στο Βασιλικό Ναυτικό το 1979. Η πρώιμη καριέρα του πέρασε σε διάφορα ραντεβού στη θάλασσα και στην ξηρά, συμπεριλαμβανομένου του νομικού συμβούλου του στόλου. Τον Δεκέμβριο του 1999, ενώ υπηρετούσε στο αεροπλανοφόρο HMS Invincible, του απονεμήθηκε ο έπαινος της βασίλισσας για την πολύτιμη υπηρεσία για την υποστήριξη επιχειρήσεων στο Κοσσυφοπέδιο και τη Βόρεια Μακεδονία νωρίτερα εκείνο το έτος. Τον Νοέμβριο του 2005 ανέλαβε τη διοίκηση της Αυτής Μεγαλειότητάς Ναυτικής Βάσης του Πόρτσμουθ και με αυτή την ιδιότητα τιμήθηκε για την «εμπνευσμένη ηγεσία» του κατά τη διάρκεια της κυβερνητικής επιθεώρησης αποταμίευσης των Ναυτικών Βάσεων το 2007. Διορίστηκε επίσης Αρχηγός Ναυτικού Επιμελητείας και Βοηθός της Αυτού Μεγαλειότητας της Βασίλισσας.

Τον Νοέμβριο του 2008 ο Στιλ διορίστηκε Διευθυντής Πολιτικής Υπηρεσιακού Προσωπικού (Αμοιβές και Αποζημιώσεις) στο Υπουργείο Άμυνας και, τον Απρίλιο του 2010, προήχθη σε υποναύαρχο και διορίστηκε Γραμματέας του Ναυτικού. Προήχθη σε υποναύαρχο και διορίστηκε τον Οκτώβριο του 2012.

Ήδη Διοικητής του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας (CBE), ο Steel τιμήθηκε ως Ιππότης Διοικητής του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας (KBE) στις Τιμές Πρωτοχρονιάς του 2015. Τιμήθηκε ως Ιππότης του Τάγματος του Αγίου Ιωάννη (KStJ) στις 11 Νοεμβρίου 2020.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.gov.uk/government/news/change-of-governor-of-gibraltar-june-2020.
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 9  Ιουλίου 2022.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  David Steel (Royal Navy officer) στο Wikimedia Commons
Η τουρκική λέξη **μπελντέ** (Belde) (επίσης γνωστή ως kasaba) σημαίνει "μεγάλο χωριό που αποτελεί έδρα κοινότητας".

Όλα τα τουρκικά κέντρα νομών και τα κέντρα επαρχιών έχουν δήμους, αλλά τα χωριά είναι συνήθως πολύ μικρά για να έχουν δήμους. Ο πληθυσμός σε ορισμένα χωριά μπορεί να υπερβεί τις 2000 και σε τέτοια χωριά μπορεί να δημιουργηθεί μία κοινότητα ανάλογα με την επιλογή των κατοίκων. Τα χωριά αυτά ονομάζονται μπελντέ (belde). 

Έως το 2014 ο αριθμός των κοινοτήτων (μπελντέ) ήταν περίπου 1400. Ωστόσο, στις 30 Μαρτίου 2014 με την πράξη αριθ. 6360 όλα τα χωριά (με και χωρίς δήμο) συμπεριλήφθηκαν στους δήμους των επαρχιών σε 30 νομούς. Έτσι, οι κοινότητες (μπελντέ) σε 30 νομούς καταργήθηκαν. Ο αριθμός των καταργηθέντων κοινοτήτων (μπελντέ) είναι 1040.

Επί του παρόντος, σε 51 νομούς, οι οποίοι δεν εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της πράξης αριθ. 6360, εξακολουθούν να υπάρχουν 394 κοινότητες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  [«Dicle University Essay by Ali Özçağlar (in τουρκική)[[Κατηγορία:Λήμματα με πηγές στην τουρκική γλώσσα (tr)]]» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 4 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 26 Νοεμβρίου 2021.  URL–wikilink conflict (βοήθεια) Dicle University Essay by Ali Özçağlar (in τουρκική)]
2. ↑  «ORDU SELE TESLİM». *Ordu Gazete, Ordu Haber, Ordu Haberleri, Haber Ordu, Ordu* (στα Τουρκικά). Ανακτήθηκε στις 26 Νοεμβρίου 2021.
3. ↑  «KAPANACAK KÖY ve BELDELER LİSTESİ (BÜYÜKŞEHİRLER), YAYED - Yerel Yönetim Araştırma Yardım ve Eğitim Derneği». *www.yayed.org*. Ανακτήθηκε στις 26 Νοεμβρίου 2021.
4. ↑  «30 Mart'ta Bir Gecede 16 Bin Köy Kente Katıldı!». kesfetmekicinbak.com. 8 Απριλίου 2014. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Απριλίου 2014.
**Ξιφίας Ι (Υποβρύχιο) / 65, Υ-10**, Υποβρύχιο τύπου ‘LAUBEUE’

Παραγγέλθηκε από την Ελληνική Κυβέρνηση. Ιδίου τύπου υποβρύχια Ξιφίας Ι και Δελφίν Ι. Παρελήφθη τον Μάρτιο του 1913. Εκτόπισμα: 310/460 ΤΝ. – Ταχύτητα : 13/8,5 κόμβους. – Μέγιστο βάθος κατάδυσης : 36 μέτρα. – Ακτίνα ενεργείας με 8 κόμβους 2 ώρες. Με 6 κόμβους 7.5 ώρες και με 4,5 κόμβους 17,5 ώρες. – Οπλισμός : 4 εκτοξευτήρες τορπιλών των 45 εκ. εξωτερικά του σκάφους κάτω από το ξύλινο κατάστρωμα. Δύο ΠΡ και 2 ΠΜ με γωνία 5 κατά το διάμηκες. 1 Τ/Σ εσωτερικώς του ΠΡ διαμέρισμα. Φόρτος συνολικά 6 τορπίλες ‘Σβάρτσκου’, πέντε σε θέσεις εκτόξευσης και μία εφεδρική. Παραλήφθηκε στις 5 Οκτωβρίου 1912. Δεν συμμετείχε σε επιχειρήσεις.
Το 1916 κατασχέθηκε από τους Γάλλους και όταν επεστράφη ήταν σε κακή κατάσταση. Το 1920 παροπλίστηκε και στην συνέχεια χρησιμοποιήθηκε σαν υδροφόρος.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

Τα Υ/Β "Δελφίν" - Υ/Β "Ξιφίας" στην επίσημη ιστοσελίδα του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού
Το **Μπελορετσένσκ**(ρωσικά: Белоре́ченск‎) είναι μια πόλη στο Κράι Κρασνοντάρ στη Ρωσία, που βρίσκεται στο Ποταμό Μπελάγια, από τον οποίο πήρε και το όνομά του. Ο πληθυσμός είναι 53.892 άτομα στην απογραφή του 2010. Στην απογραφή του 2002 ήταν 54.028 άτομα και το 1989 ήταν 51.177 άτομα.

Ιστορία
-------

Ιδρύθηκε ως ένας οικισμός των Κοζάκων το 1862. Το καθεστώς πόλης χορηγήθηκε το 1958. Κατά τη διάρκεια της Σοβιετικής περιόδου, ένα στρατόπεδο καταναγκαστικής εργασίας βρισκόταν εδώ.

Διοικητική και δημοτική κατάσταση
---------------------------------

Εντός του πλαισίου των διοικητικών διαιρέσεων, το Μπελορετσένσκ εξυπηρετεί ως το διοικητικό κέντρο της Επαρχίας Μπελορετσένσκι, αν και δεν ανήκει σε αυτήν. Ως μια διοικητική διαίρεση, μαζί με το αγροτικό οκρούγκ Γιούζνι (το οποίο περιλαμβάνει τρεις αγροτικές περιοχές), ενσωματώνεται χωριστά ως **Πόλη του Μπελορετσένσκ**—διοικητική μονάδα με καθεστώς ίσο με αυτό των επαρχιών. Ως δημοτική διαίρεση, η πόλη του Μπελορετσένσκ είναι ενσωματωμένη στο Δημοτικό Διαμέρισμα Μπελορετσένσκι ως **Αστικός Οικισμός Μπελορετσένσκογιε**. Ο Αγροτικός Θύλακας Γιούζνι είναι ενσωματωμένος στο Δημοτικό Διαμέρισμα Μπελορετσένσκογιε ως Αγροτικός Οικισμός Γιουζνένσκογιε.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *ОКТМО. 185/2016. Southern FD*. www.gks.ru/free\_doc/2016/oktmo/tom3\_oktmo.rar. Ανακτήθηκε στις 14  Οκτωβρίου 2016.
2. ↑  «26. Численность постоянного населения Российской Федерации по муниципальным образованиям на 1 января 2018 года». Federal State Statistics Service. Ανακτήθηκε στις 23  Ιανουαρίου 2019.
3. ↑  Belorechenskaya // Dictionary of Britannica: in 86 volumes (82 tons and 4 additional) - St. Petersburg, 1890-1907.
4. ↑  Reference Information #34.01-707/13-03
5. ↑  Law #767-KZ

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 132565874
* LCCN: n83211673

 |

 |
Ο **ξινγκζονγκίτης** (αγγλ. Xingzhongite) είναι μικτό θειούχο ορυκτό που περιέχει μόλυβδο, χαλκό, σίδηρο, ιρίδιο, λευκόχρυσο και ρόδιο. Οφείλει το όνομά του στην περιοχή της Κίνας όπου αναφέρεται ότι εντοπίστηκε για πρώτη φορά το 1974. Το όνομα του αποδόθηκε επίσημα το 1980.

Είναι σπάνιο ορυκτό και συναντάται σε δουνιτικές αποθέσεις λευκοχρυσιούχων μεταλλευμάτων, σχετιζόμενος με τη μεταλλογένεση του χρωμίου, συνήθως σε επιφλοιώσεις οσμιριδίου ή ιριδοσμίου. Σχετίζεται με τις αυτοφυείς μορφές αυτών των μετάλλων. Άλλα ορυκτά με τα οποία σχετίζεται είναι ο κουπερίτης, ο ιραρσίτης, ο χρωμίτης, ο μαγνητίτης, ο σιδηροπυρίτης, ο ολιβίνης, ο τάλκης και ο σερπεντίνης.

Απαντά στην Κίνα (περιοχή στην οποία οφείλει το όνομά του, μη καθοριζόμενη σαφώς), τη Νέα Καληδονία, τη Λαπωνία (Φινλανδία) και την Αλάσκα.

Πηγές
-----

* Handbook of Mineralogy
* Mindat.org
* Webmineral.com

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος ορυκτών

Βιβλιογραφία
------------

* James Dwight Dana, *Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks*, READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244
Το **Μοντόρο** (στα ισπανικά: Montoro) είναι δήμος και κωμόπολη που βρίσκεται στην επαρχία της Κόρδοβα στην Ανδαλουσία. Ως πόλη ανάγεται στη ρωμαϊκή *Epora*, που συνέχισε να υφίσταται στην βησιγοτθική περίοδο αλλά έζησε το απώγειό της κάτω από αραβικό έλεγχο που ορίστηκε ως κέντρο της ευρύτερης περιοχής της Οροσειράς της Ρόντα. Η οχυρή της θέση, στην κορυφή ενός απόκρημνου λόφου, η δυνατότητα ελέγχου των μονοπατιών που οδηγούν στην Κάτω Ανδαλουσία και η ύπαρξη ευρέων καλλιεργήσιμων εδαφών στα περίχωρά της συνέβαλαν στην αύξηση της σημασίας της.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Ιστορία του Μοντόρο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Μαΐου 2015.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 145459284
* LCCN: n83215460
* SUDOC: 029263255
* BNF: cb120927492 (data)
* BNE: XX451239

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Ευρώπη
* Πύλη:Ισπανία
 |

 |
Ο **Ντίτριχ Έκαρτ** (*Dietrich Eckart*, 23 Μαρτίου 1868 - 26 Δεκεμβρίου 1923) ήταν Γερμανός δημοσιογράφος, φίλος και σημαντικός σύντροφος του Αδόλφου Χίτλερ, τον οποίο βοήθησε στην άνοδό του.

Ο Έκαρτ γεννήθηκε στο Νόιμαρκτ στο Άνω Παλατινάτο της Γερμανίας. Αφού εγκατέλειψε τις σπουδές Ιατρικής που πραγματοποιούσε στο Μόναχο, μεταβαίνει το 1899 στο Βερολίνο, όπου αποτυγχάνει σαν ποιητής και δραματουργός. Το 1913 επιστρέφει στο Μόναχο. Εκεί γίνεται μέλος της ακροδεξιάς "Εταιρείας της Θούλης" (*Thule-Gesellschaft*), για την οποία γράφει και δημοσιεύει άρθρα με ακροδεξιό και αντισημιτικό περιεχόμενο.   
Το σύνθημα των Ναζί "Ξύπνα Γερμανία!" (*Deutschland erwache!*) είναι δική του επινόηση. Το 1920 γίνεται συντάκτης της κομματικής εφημερίδας του Χίτλερ "Λαϊκός Παρατηρητής" (Völkischer Beobachter). Ενάμιση μήνα μετά από το αποτυχημένο πραξικόπημα του Χίτλερ παθαίνει συγκοπή και πεθαίνει στο Μπερχτεσγκάντεν στις 26 Δεκεμβρίου του 1923, ενώ κατ' άλλες πηγές πέθανε από το υπερβολικό ποτό.

Το 1924 ο Χίτλερ δημοσιεύει το βιβλίο του "Mein Kampf", το οποίο αφιερώνει στον Ντίτριχ Έκαρτ. Το 1936 τον τιμά δίνοντας το όνομά του σε μία εγκατάσταση του Ολυμπιακού Σταδίου του Βερολίνου.

Συγγραφικό έργο
---------------

* + 1915: *Heinrich der Hohenstaufe*, μτφ. Ερρίκος των Χοενστάουφεν, Γερμανική Ιστορία σε τέσσερις εκδηλώσεις σε στίχους
	+ 1924: *Der Bolschewismus von Moses bis Lenin. Zwiegespräche zwischen Hitler und mir*, μτφ. Ντίτριχ Έκαρτ: «μπολσεβικισμός από τον Μωυσή στον Λένιν: Ένας διάλογος μεταξύ του Αδόλφου Χίτλερ και εμού"

* Σε Εφημερίδες:
	+ Auf gut deutsch (1918-20)
	+ Völkischer Beobachter (1920- †)

Παραπομπές
----------

1. ↑  William Shirer, *The Rise and Fall of the 3d Reich*, σελ. 46

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 8181682
* **ΕΒΕ**: 120054
* LCCN: n86026124
* ISNI: 0000 0000 8087 8219
* GND: 118687638
* SUDOC: 144430037
* BNF: cb165865021 (data)
* NKC: jn20031021016

 |

 |
Ο **Οστάνης** (έζησε στα τέλη τού 5ου και στις αρχές του 4ου αι. π.Χ.) από τη Δυναστεία των Αχαιμενιδών ήταν πρίγκιπας της Περσίας.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος τού Δαρείου Β΄ της Περσίας. Αδέλφια του ήταν ο Αρταξέρξης Β΄ της Περσίας και ο Κύρος ο νεότερος, τέκνα της Παρυσάτιδος.

Δαρεικός τού Αρταξέρξη Β΄ τού Μνήμονα, αδελφού τού Οστάνη.
Οι πηγές που αναφέρονται σε αυτόν είναι ο Διόδωρος Σικελιώτης στο έργο του *Ιστορική βιβλιοθήκη* 15.5.5 και ο Πλούταρχος στον *Βίο τού Αρταξέρξη Β΄*. Ο τελευταίος αναφέρει ως πηγή του τον Κτησία ιατρό τού Αρταξέρξη Β΄ τού Μνήμονα. Ο Κτησίας όμως αναφέρει τον Αρτόστη ως γιο τού Δαρείου Β΄· ο ερευνητής Φερ. Γιούστι προτείνει, ότι οι πηγές συγχέουν τα ονόματα Αρτόστης και Οστάνης, που αναφέρονται στο ίδιο πρόσωπο.

Οικογένεια
----------

Γιος του ήταν ο:

* Αρσάμης (Β΄), που νυμφεύτηκε την εξαδέλφη του Σισύγαμβη, κόρη τού Αρταξέρξη Β΄ και είχαν τέκνα:
	+ Δαρείος Γ΄ Κοδομανός π. 380-330 π.Χ.. βασιλιάς της Περσίας.
	+ Οξυάθρης 4ος αι. πρίγκιπας της Περσίας.
Ο **Μυρωνίδης** ήταν Αθηναίος στρατηγός ο οποίος νίκησε το 458 π.Χ. τους Κορίνθιους στα Μέγαρα και το 457 π.Χ. νίκησε στη μάχη των Οινοφύτων τους Βοιωτούς με τέχνασμα. Το τέχνασμα ήταν να φωνάξουν οι Αθηναίοι στο αριστερό κέρας της παράταξής τους ότι νικούν τους απέναντι Θηβαίους (του δεξιού άκρου της δικής τους παράταξης). Μόλις το έμαθε το αριστερό κέρας των Θηβαίων, απογοητεύτηκε και αποφάσισε να μη συνεχίσει τη μάχη. Έτσι και το δεξιό κέρας των Θηβαίων, όταν έμαθε ότι αποχώρησε το αριστερό, αποφάσισε να εγκαταλείψει κι αυτό το πεδίο της μάχης.

Λέγεται πως πρόκειται για τον ίδιος Μυρωνίδη που, μαζί με τον Νικία και τον Ξάνθιππο, στάλθηκε στη Σπάρτη και υπηρέτησε στη μάχη των Πλαταιών ως στρατηγός.

Σύνδεσμοι
---------

Η Αρχαία Αθήνα
Η **Οστεολογία** είναι ιδιαίτερος επιστημονικός κλάδος της Ανατομίας και Ανθρωπολογίας που έχει ως κύριο αντικείμενο έρευνας και μελέτης τον οστίτη ιστό, δηλαδή τον σκελετό των έμβιων όντων. Αποτελεί δε βοηθητικό κλάδο, ιδιαίτερης σπουδαιότητας πολλών άλλων επιστημονικών ερευνών όπως της παλαιοντολογίας, αρχαιολογίας, εγκληματολογίας και ιατροδικαστικής κ.ά. ακόμα μέχρι και της πετρολογίας, στην παρουσία και ταυτοποίηση οστέινων δεδομένων. Οι ερευνητές του κλάδου αυτού καλούνται γενικά **οστεολόγοι**.

Βασικότεροι επιμέρους κλάδοι της οστεολογίας είναι η οστεομετρία, η οστεοσύνθεση και η οστεοσυγκριτική. Η Οστεολογία είναι διάφορη της οστεοπαθητικής.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Οστεολογία** |

* Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου τ.15ος, σ.93
Συντεταγμένες: 8°26′17.45″N 82°25′27.35″W﻿ / ﻿8.4381806°N 82.4242639°W﻿ / 8.4381806; -82.4242639

Το **Νταβίδ**, γνωστό και ως **Σαν Χοσέ ντε Νταβίδ** κατά την αποικιοκρατία, είναι μια πόλη και *κορεχιμιέντο (υποδιαίρεση διαμερίσματος, όπου είναι εναλλάξ υποδιαίρεση επαρχίας)* στο δυτικό κομμάτι του Παναμά. Είναι η πρωτεύουσα της επαρχίας του Τσιρίκι και έχει έναν εκτιμώμενο πληθυσμό των 82970 κατοίκων, όπως επιβεβαιώθηκε το 2013. Είναι μια σχετικά εύπορη πόλη με μια αποφασιστικά καθιερωμένη, κυρίαρχη μεσαία τάξη και ένα πολύ χαμηλό επίπεδο ανεργίας και φτώχειας. Ο Παναμερικανικός Αυτοκινητόδρομος είναι μια διάσημη διαδρομή προς το Δαβίδ. Ονομάζεται από τον Βασιλιά Δαβίδ της Βίβλου.

Η ανάπτυξη του τραπεζικού τομέα και οι δημόσιες κατασκευές όπως η επέκταση του αεροδρομίου και η εθνική οδός Νταβίδ-Boquette, μαζί με την ανάπτυξη της εμπορικής δραστηριότητας στην πόλη, έχουν ως αποτέλεσμα να είναι μια από τις πιο γρήγορα αναπτυσσόμενες πόλεις στην χώρα. Η πόλη είναι το οικονομικό κέντρο της *επαρχίας του Τσιρίκι* και παράγει πάνω από το μισό του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος της επαρχίας. Είναι γνωστή ως η τρίτη-μεγαλύτερη πόλη της χώρας και σε πληθυσμό και σε ΑΕΠ, και ως η μεγαλύτερη πόλη στον **Δυτικό Παναμά.**

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.contraloria.gob.pa/inec/archivos/P3601Cuadro11.xls.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 127856133
* LCCN: n81131553
* BNE: XX5056355

 |

 |
Ο **Μυρτίλος**, πρόσωπο της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας, ήταν ο ηνίοχος του Οινομάου, του βασιλιά της Πίσας στην Ήλιδα. Ο Μυρτίλος πρόδωσε το αφεντικό του εξαιτίας του Πέλοπα.

Ο μύθος
-------

Ο Μυρτίλος ήταν γιος του θεού Ερμή και της Φαέθουσας, κόρης του Δαναού, ή της Κλυμένης. Ως υπεύθυνος για το τέθριππο άρμα του Οινομάου, που το προετοίμαζε για τις αρματοδρομίες στις οποίες ο βασιλιάς κέρδιζε τους επίδοξους μνηστήρες της κόρης του Ιπποδάμειας (βλ. λ.) δέχθηκε την επίσκεψη ενός από αυτούς, του Πέλοπα. Ο Πέλοπας υποσχέθηκε στον Μυρτίλο ότι θα του έδινε το μισό βασίλειο ή την Ιπποδάμεια για μια νύχτα, αν τον βοηθούσε να νικήσει στην αρματοδρομία. Τότε ο Μυρτίλος, που κατά μία εκδοχή ήταν κρυφά ερωτευμένος με την Ιπποδάμεια, αντικατέστησε τα ορειχάλκινα καρφιά στον άξονα του εμπρόσθιου τροχού του άρματος του βασιλιά με κέρινα, ή δεν έβαλε καθόλου καρφιά. Μόλις λοιπόν ξεκίνησε ο αγώνας μεταξύ του Οινομάου και του Πέλοπα, το τέθριππο του βασιλιά αναποδογύρισε και ο Οινόμαος σκοτώθηκε. (Σύμφωνα όμως με άλλη εκδοχή του μύθου, ο Πέλοπας νίκησε τον Οινόμαο χάρη στα άλογα που του είχε χαρίσει ο Ποσειδών και μετά σκότωσε ο ίδιος τον Οινόμαο.) Μετά τη νίκη του, ο Πέλοπας διέφυγε προς την πατρίδα του με την Ιπποδάμεια και τον Μυρτίλο.

Στη διαδρομή, ο Πέλοπας αρνήθηκε να εκπληρώσει την υπόσχεσή του προς τον Μυρτίλο, οπότε ο τελευταίος προσπάθησε με τη βία να του αποσπάσει την Ιπποδάμεια. Τότε ο Πέλοπας τον σκότωσε γκρεμίζοντάς τον από ψηλά στη θάλασσα στην ανατολική πλευρά της Πελοποννήσου, η οποία ονομάσθηκε από τότε Μυρτώο Πέλαγος. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή πάντως, το συμβάν έλαβε χώρα σε ακρωτήριο της Εύβοιας. Πέφτοντας όμως ο Μυρτίλος πρόλαβε και καταράστηκε τον Πέλοπα και τους απογόνους του. Αυτή η κατάρα πιστευόταν ότι έφερε δυστυχίες στα παιδιά και τα εγγόνια του Πέλοπα και της Ιπποδαμείας, ιδίως στους Ατρείδες.

Μετά τον θάνατο του Μυρτίλου, ο πατέρας του, ο θεός Ερμής, τον τίμησε υψώνοντάς τον στον ουρανό, όπου τον βλέπουμε ακόμα και σήμερα: είναι ο αστερισμός Ηνίοχος. Κατ' άλλους, το σώμα του βρέθηκε και τοποθετήθηκε στον ναό του Ερμή, όπου και το τιμούσαν με ετήσιες θυσίες. Το σημείο ταφής του στην Ολυμπία ήταν γνωστό ως ***ταράξιππος***, δηλαδή ένα μέρος όπου τα άλογα ταράσσονταν, όταν περνούσαν από εκεί.

Δείτε επίσης
------------

* Ερυθρόμορφος κρατήρας Πέλοπα και Οινομάου

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Мирсил» (Ρωσικά)
2. ↑  «Pelops» (Ρωσικά)
3. 1 2 3  «Μορφές και Θέματα της Αρχαίας Ελληνικής Μυθολογίας». *www.greek-language.gr*. Ανακτήθηκε στις 31 Οκτωβρίου 2021.

Πηγές
-----

* Sir William Smith: *A new classical dictionary of Greek and Roman biography, mythology and geography: partly based upon the Dictionary of Greek and Roman biography and mythology*, Harper and brothers, 1862, σελ. 621

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 316449887
* SUDOC: 240884280
* BNF: cb16549782z (data)

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ελληνική μυθολογία
 |

 |
Το **αγαλμάτιο της Νίκης** που εκτίθεται στο Εθνικό Αρχαιολογικό μουσείο με αριθμό καταλόγου 159 βρέθηκε στην Επίδαυρο και είναι έργο του ύστερου 4ου αι. π.Χ..

Περιγραφή
---------

Είναι κατασκευασμένο από μάρμαρο της Πάρου. Έχει ύψος 0,81 μέτρα. Διατηρείται σε καλή κατάσταση, λείπει όμως το αριστερό χέρι από τον αγκώνα, η δεξιά παλάμη και τα δάκτυλα του δεξιού ποδιού. Η κεφαλή και τα χέρια είχαν σπάσει και ανασυγκολλήθηκαν. Ο αριστερός ώμος είναι γύψινος, αποκαταστημένος. Παριστάνει μια νεαρή γυναίκα που περπατάει αέρινα με το δεξί πόδι σε βήμα εμπρός. Φοράει πέπλο λακωνικού ρυθμού, που είναι δεμένος με ζώνη κάτω από το στήθος. Το δεξιό στήθος και το δεξιό πόδι είναι ακάλυπτα. Η κόμη είναι μακρυά, τα μαλλιά κυματιστά, δεμένα πίσω κόμπο. Στον ώμο ανακαλύπτουμε υποδοχές, στις οποίες ήταν προσαρμοσμένα φτερά από μάρμαρο.

Ερμηνεία και ιστορική τοποθέτηση
--------------------------------

Το άγαλμα παρουσιάζει τη θεά Νίκη. Η εντύπωση του αέρινου βαδίσματος ενισχύονταν από τα φτερά, τα οποία χάθηκαν και δεν σώζονται. Το αγαλματίδιο ήταν τοποθετημένο στο ακροτήριο του αριστερού δυτικού αετώματος του ναού της Αρτέμιδος στην Επίδαυρο, και ανήκε στην ίδια ομάδα με τα εκθέματα αρ. 160 και 161. Είναι έργο του ύστερου 4ου αιώνα π.Χ..

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Αρχαιολογία | Πύλη Αρχαιολογία |

* Νικόλαος Καλτσάς: *Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο: Τα γλυπτά.*, Αθήνα, Καπόν 2001, ISBN 960-7037-09-X
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Αμάλθεια (αποσαφήνιση).

Η **Αμάλθεια (Amalthea)**, που δεν πρέπει να συγχέεται με τον ομώνυμο δορυφόρο του πλανήτη Δία, είναι ένας αστεροειδής του εσωτερικού τμήματος της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών. Ανακαλύφθηκε το 1871 από τον Γερμανό αστρονόμο Ρόμπερτ Λούτερ, που παρατηρούσε από το Ντίσελντορφ της Γερμανίας, και πήρε το όνομα της τροφού του Δία στην ελληνική μυθολογία. Η Αμάλθεια έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,74.

Φυσικά χαρακτηριστικά
---------------------

Η μέση διάμετρος της Αμαλθείας υπολογίσθηκε σε 46,1 χλμ. ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 100 τρισεκατομμύρια τόνους. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Αμαλθείας εκτιμάται σε 1,29 cm/sec² (759 φορές ασθενέστερη από την αντίστοιχη γήινη), ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 24,4 m/sec (88 χιλιόμετρα την ώρα).

Ο φασματικός τύπος της Αμαλθείας είναι **S** (λιθώδης). Το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,265 ± 0,017, ενώ η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 92 βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.

Η Αμάλθεια περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 9 ώρες και 57 λεπτά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *JPL Small-Body Database*. 2000113.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

  


Αστεροειδείς| 112 Ιφιγένεια | 113 Αμάλθεια | 114 Κασσάνδρα |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ηλιακό Σύστημα
* Πύλη:Αστρονομία
 |

 |
Ο **Ντανιέλ 'Ντάνι' Αρανθούμπια** (γεννηθείς 18 Σεπτεμβρίου 1979) είναι ένας επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στη θέση του τερματοφύλακα στην Ατλέτικο Μαδρίτης στην Λα Λίγκα.

Ο Αρανθούμπια γεννήθηκε στο Λογρόνιο. Έχει αγωνιστεί στις ομάδες των Αθλέτικ Μπιλμπάο, Ντεπορτίβο Λα Κορούνια και Ατλέτικο Μαδρίτης.

Έχει 1 συμμετοχή με την Εθνική Ισπανίας.

Καριέρα
-------

### Καριέρα σε ποδοσφαιρικές ομάδες

Ξεκινησε τη καριέρα του στις ακαδημίες της Αθλέτικ Μπιλμπάο και έκανε το ντεμπούτο του με τη πρώτη ομάδα στις 10 Απριλίου του 2001 σε μια εντός έδρας ήττα με 3-1 απο τη Ρεάλ Σοσιεδάδ. Μετά από δύο χρόνια σαν backup του Ινιάκι Λαφουέντε έγινε μέλος της πρώτης ομάδας και βοήθησε στην πρόκριση της Αθλέτικ Μπιλμπάο στο ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ του 2004. Τον Ιούνιο του 2008, υπέγραψε με την Ντεπορτίβο βοηθώντας την στο Κύπελλο Ιντερτότο ΟΥΕΦΑ. Στις 2 Οκτωβρίου 2008 έσωσε τρία πέναλτι στην διαδικασία των πέναλτι ενάντια στην ΣΚ Μπραν και βοήθησε στο να φτάσει έτσι η ομάδα του στους ομίλους του ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ. Στα πρώτα παιχνίδια του 2010-11 δεν αγωνίστηκε καθώς ήταν τραυματίας αλλά μετά ξαναεπέστρεψε στη βασική εντεκάδα. Στις 20 Φεβρουαρίου του 2011 στο 95ο λεπτό ενός παιχνιδιού ενάντια στην Αλμερία σκόραρε από ένα κόρνερ και έγινε ο πρώτος τερματοφύλακας που σκόραρε με τέτοιο τρόπο. Τον Αύγουστο του 2013 έγινε μέλος της Ατλέτικο Μαδρίτης σαν backup του Τιμπό Κουρτουά. Έκανε το ντεμπούτο του στο ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ την 11 Δεκεμβρίου του 2013 σώζοντας πέναλτι της Πόρτο. Το ντεμπούτο του στο πρωτάθλημα το έκανε σε μια ήττα από την Αλμερία με 2-0.

### Διεθνής καριέρα

Ο Αρανθούμπια συμμετείχε στο Euro 2004 με την Ισπανία.

Τιμητικές διακρίσεις
--------------------

### Με ομάδες

Ντεπορτίβο Λα Κορούνια
* Κύπελλο Ιντερτότο ΟΥΕΦΑ: 2008
* Σεγούντα Ντιβιζιόν: 2011-12

Ατλέτικο Μαδρίτης
* Λα Λίγκα: 2013-14
* ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ: φιναλίστ 2013-14
* Σούπερκαπ Ισπανίας: φιναλίστ 2013

### Με την εθνική ομάδα

Ισπανία U20
* Παγκόσμιο Κύπελλο ποδοσφαίρου U20: 1999

Παραπομπές
----------

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* 
* 
* 
* 
*