recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Το παλιό σχολείο
Συντεταγμένες: 40°30′36″N 22°30′8″E﻿ / ﻿40.51000°N 22.50222°E﻿ / 40.51000; 22.50222

Ο δρόμος ανάμεσα στο Λιβάδι και στα Παλιάμπελα
Τα **Παλιάμπελα** είναι χωριό του δήμου Πύδνας - Κολινδρού στην Π.Ε. Πιερίας στο νοτιοδυτικό τμήμα της Κεντρικής Μακεδονίας. Έχει πληθυσμό 210 κατοίκων σύμφωνα με την απογραφή του 2011 και βρίσκεται ανάμεσα στο Αιγίνιο και στον Κολινδρό. Έως το 2011 αποτελούσε δημοτικό διαμέρισμα του, πλέον καταργημένου, δήμου Κολινδρού.Δεν υπήρξε ποτέ αυτόνομη κοινότητα. Απέχει μόλις 3 χιλιόμετρα από τον Κολινδρό. Το χωριό έχει έντονο το παραδοσιακό στοιχείο. Οι κάτοικοι ασχολούνται με καλλιέργεια αμπελιών και βαμβακιού, ελαιόδεντρων και πολύ λίγο με την καλλιέργεια καπνού. Παλιότερα όμως η κύρια ασχολία τους ήταν η καπνοκαλλιέργεια και η κτηνοτροφία σε μικρότερο βαθμό. Οι περισσότεροι κάτοικοι του είναι πρόσφυγες από την Ανατολική Θράκη. Πολιούχος του χωρίου είναι "η Κοίμηση της Θεοτόκου" όμως το μεγαλύτερο πανηγύρι του χωριού γινόταν την μέρα της γιορτής της Παναγίας Ζωοδόχου Πηγής όπου μαζευόταν όλοι οι κοντοχωριανοί και διασκέδαζαν στις παραδοσιακές ταβέρνες του χωριού.

Ιστορικά στοιχεία
-----------------

### Αρχαιολογία

Αρχαιολογικά ευρήματα που βρέθηκαν στα Παλιάμπελα και εκτίθενται στο Εθνολογικό και Λαογραφικό Μουσείο Κολινδρού
Από αρχαιολογικής άποψης, τα Παλιάμπελα βρίσκονται μέσα στο τρίγωνο που σχηματίζουν τρεις σημαντικές αρχαιολογικές θέσεις: η αρχαία πόλη του Δίου, η οποία απέχει 50 χιλιόμετρα, οι βασιλικοί Μακεδονικοί τάφοι της Βεργίνας και οι αρχαίες Αιγές, στο γειτονικό νομό Ημαθίας (σε απόσταση 17 χιλομέτρων) και η ελληνιστική πόλη της Πέλλας, επίσης σε απόσταση 50 χιλιομέτρων.

Ονομασία και σύγχρονη ιστορία
-----------------------------

Παλαιότερη ονομασία του χωριού είναι το *Λόντζιανο* (=αμπέλι). Το χωριό έλαβε τη σημερινή του ονομασία το 1928, σε μετάφραση της προηγούμενης και ίσως από τα πολλά αμπέλια που είχε εκείνη την εποχή. Έχει Μορφωτικό Αθλητικό Σύλλογο και ο κεντρικός ναός του είναι αυτός της Κοίμησης της Θεοτόκου. Από πολιτιστική άποψη ενδιαφέρον έχει η πανήγυρη της Ζωοδόχου Πηγής. Το 1987 ιδρύθηκε η ποδοσφαιρική ομάδα ΜΑΣ Παλιαμπέλων, η οποία όμως διαλύθηκε έπειτα από μία δεκαετία περίπου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Αρχαιολογικό Πρόγραμμα Παλιαμπέλων
* Τα Παλιάμπελα στην ιστοσελίδα του Δήμου Κολινδρού.

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Οικισμοί του Δήμου Πύδνας - Κολινδρού |
| --- |
|  |
| Δημοτική ενότητα Αιγινίου | 
* Αιγίνιο
* Καταχάς
* Μεγάλη Γέφυρα
 |
|  |
| Δημοτική ενότητα Κολινδρού | 
* Καστανέα
* Κολινδρός
* Λιβάδι
* Παλιάμπελα
* Ρυάκια
 |
|  |
| Δημοτική ενότητα Μεθώνης | 
* Αγιάννης
* Αρχαία Πύδνα
* Μακρύγιαλος
* Μεθώνη
* Νέα Αγαθούπολη
* Παλαιό Ελευθεροχώρι
 |
|  |
| Δημοτική ενότητα Πύδνας | 
* Αλυκή
* Αλώνια
* Κίτρος
* Μικρή Μηλιά
* Παλαιόστανη
* Σφενδάμι
 |
|  |
| 
* Έδρα: Αιγίνιο - Iστορική έδρα: Κολινδρός
* \*(Οικισμοί με μη μόνιμο πληθυσμό)
 |

 |
*Για τον συνονόματο πάππο του δείτε Παντελής Λ. Κουντουριώτης ο πρεσβύτερος.*

  

Ο **Παντελής Λ. Κουντουριώτης** ο νεότερος (1900 - 1978) υπήρξε ευεργέτης της Ιστορικής και Εθνολογικής Εταιρείας της Ελλάδος.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ήταν γιος του Λάζαρου Κουντουριώτη, αξιωματικού του Πολεμικού Ναυτικού & κυβερνήτη της Αμφιτρίτης, και της Δέσποινας Ακακίου. Από την πλευρά του πατέρα του ήταν εγγονός του Παντελή Κουντουριώτη και δισέγγονος του Λάζαρου Κουντουριώτη. Κατοικούσε μεταξύ Αθήνας και Ύδρας, όπου είχε στην ιδιοκτησία του το Αρχοντικό Λάζαρου Κουντουριώτη. Υπήρξε μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Ιστορικής και Εθνολογικής Εταιρείας της Ελλάδος και πρόεδρος της Αδελφότητος των Υδραίων Αθηνών (1954 - 1978).

Μαζί με την σύζυγό του, Ευφροσύνη Γούτου, δώρισε το Αρχοντικό Κουντουριώτη στην Ιστορική και Εθνολογική Εταιρεία της Ελλάδος με τον όρο να λειτουργήσει ως μουσείο.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Συλλογικό έργο, *Η ιστορική οικία Λάζαρου Κουντουριώτη*, άρθρο του Ιωάννη Μαζαράκη - Αινιάν, *Το αρχοντικό Λάζαρου Κουντουριώτη*, Ιστορική και Εθνολογική Εταιρεία της Ελλάδος, Αθήνα 2002, σελ. 5 - 6
2. ↑  Ιστορικό της Αδελφότητος Αρχειοθετήθηκε 2012-11-21 στο Wayback Machine. από την ιστοσελίδα της Αδελφότητος των Υδραίων Αθηνών
Συντεταγμένες: 69°13′00″N 51°06′00″W﻿ / ﻿69.21667°N 51.10000°W﻿ / 69.21667; -51.10000


Η **Παλιά Πόλη της Βίλνιους** (Λιθουανικά:*Vilniaus senamiestis*) είναι μία από τις μεγαλύτερες υπάρχουσες μεσαιωνικές πόλεις της Ανατολικής Ευρώπης. Έχει έκταση 3,59 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Περικλείει 74 συνοικίες, με 70 δρόμους και λεωφόρους που απαριθμούν 1487 κτήρια με συνολική έκταση 1.497.000 τετραγωνικά μέτρα. Είναι το αρχαιότερο μέρος της Λιθουανικής πρωτεύουσας Βίλνιους και έχει αναπτυχθεί δια μέσου των αιώνων, λαμβάνοντας τη μορφή της από την ιστορία της πόλης και από μια συνεχώς εναλλασσόμενη πολιτιστική επίδραση. Είναι τόπος στον οποίο μερικές από τις μεγαλύτερες Ευρωπαϊκές αρχιτεκτονικές τεχνοτροπίες - Γοτθική αρχιτεκτονική, Αναγεννησιακή αρχιτεκτονική, Μπαρόκ αρχιτεκτονική, Νεοκλασική αρχιτεκτονική- συνυπάρχουν και αλληλοσυμπληρώνονται.

Βασική αρτηρία της παλιάς πόλης είναι ο Δρόμος Πίλιες και ο κόμβος των καφετεριών και της εμπορικής ζωής. Ο βασικός δρόμος της Βίλνιους, η Λεωφόρος Γκεντιμίνας, βρίσκεται εν μέρει στην Παλιά Πόλη. Οι βασικές πλατείες της Παλιάς Πόλης είναι η Πλατεία Καθεδρικού και η Πλατεία Δημαρχείου.

Ένα από τα πλέον περίτεχνα αρχιτεκτονικό συγκρότημα είναι το Αρχιτεκτονικό Σύνολο του Πανεπιστημίου του Βίλνιους, το οποίο διαθέτει 13 προαυλιακούς χώρους. Επιλέχθηκε ως εκπρόσωπος της Λιθουανίας στο Πάρκο Μίνι-Ευρώπη στις Βρυξέλλες. 

Βίλνιους 1576
Το 1994 η Παλιά Πόλη της Βίλνιους συμπεριλήφθηκε από την UNESCO στον κατάλογο Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς (Αριθμός 541) σε αναγνώριση της διεθνούς αξίας του και αυθεντικότητάς του.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η Παλιά Πόλη της Βίλνιους σε γραμματόσημα
Ο **Παναγιώτης Ιωάννου** από τη Λήμνο (γεν. 1806) υπήρξε αγωνιστής στην Ελληνική Επανάσταση του 1821. Αναγνωρίστηκε ως αξιωματικός Ζ΄ τάξεως. Στο Αρχείο Αγωνιστών του 21 έχει Α.Μ. 3043. Μεταπολεμικά έζησε στη Σύρο.

Η δράση του
-----------

Ο Παναγιώτης Ιωάννου γεννήθηκε στη Λήμνο το 1806 και συμμετείχε στην Επανάσταση στα τελευταία έτη του αγώνα. Το 1828, σε ηλικία 22 ετών, υπηρετούσε ως ιππέας στη χιλιαρχία ιππικού του Χατζηχρήστου, μαζί με τον συμπατριώτη του Κωνσταντίνο Γεωργίου. Μεταγενέστερα κατατάχτηκε ως στρατιώτης στον 4ο λόχο του ΙΒ΄ Τάγματος, στο οποίο διοικητής ήταν ο συμπατριώτης του Τριαντάφυλλος Τζουράς.

Μετά το τέλος του αγώνα της εθνεγερσίας εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Ερμούπολη Σύρου, όπου ζούσαν οι συγγενείς του Λήμνιοι έμποροι Βασίλειος Ιωάννου και Γεώργιος Ιωάννου. Συγγενής του μάλλον ήταν και ο Λήμνιος αγωνιστής και αξιωματικός Νικόλαος Ιωάννου.

Πηγές
-----

* Τάσος Καψιδέλης: *Η Λήμνος στην επανάσταση του 1821*, Αθήνα 1986
Ο **Παναγιώτης Κακλαμάνος** ή **Χρυσανθόπουλος** ήταν αγωνιστής της Επανάστασης του 1821.

Δράση
-----

Γεννήθηκε στη Βυτίνα το 1790 και ήταν εγγονός του Παν. Κακλαμάνου (πρώην Κορδούρου). Πριν την έκρηξη του απελευθερωτικού αγώνα κατοικούσε στην Κωνσταντινούπολη και εργαζόταν στον τραπεζικό οίκο των Παπαρρηγόπουλων. Το 1822 κατήλθε στην επαναστατημένη Ελλάδα και κατατάχθηκε στο ιππικό. Υπηρέτησε ως υπασπιστής διαδοχικά τους αρχηγούς Ν. Ταμπακόπουλο, Γ. Μαυρομιχάλη, Χατζημιχάλη και Γ. Καραϊσκάκη. Πήρε μέρος σε διάφορες πολεμικές επιχειρήσεις εναντίον των δυνάμεων του Δράμαλη, του Κεχαγιάμπεη, του Κιουταχή, του Ιμπραήμ κλπ. Μεταξύ άλλων συμμετείχε στις μάχες στο Σούλι Κορινθίας, στα Βέρβαινα, στο Νεόκαστρο, στο Δίστομο, στο Κερατσίνι όπου τραυματίστηκε στο πόδι, στο Κλήμα Ναυπάκτου όπου τραυματίστηκε στο στήθος και στη μάχη του Φαλήρου όπου έχασε το δεξί του χέρι από βολή κανονιού. 

Επί κυβέρνησης Ιωάννη Καποδίστρια διετέλεσε το 1829 υπασπιστής του φρούραρχου του Ναυπλίου, Καρόλου Γουλιέλμου φον Χάιντεκ και αργότερα πολιτάρχης της ίδιας πόλης. Σύμφωνα με τη διήγηση του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη στον Γεώργιο Τερτσέτη, ο Κακλαμάνος φαίνεται να ήταν μυημένος στο σχέδιο δολοφονίας του Καποδίστρια. Για τη συνεισφορά του στην επανάσταση, κατετάγη από το αρχείο αγωνιστών στην πέμπτη τάξη αξιωματικών.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  *Σύγχρονος Εγκυκλοπαιδεία Ελευθερουδάκη*, έκδοσις πέμπτη, εκσυγχρονισμένη δια συμπληρώματος κατά τόμον, Εγκυκλοπαιδικαί Εκδόσεις Ν. Νίκας και ΣΙΑ Ε.Ε. Αθήναι, τόμος 13ος, σελ. 72.
2. ↑  Καραντζίνας, Κωνσταντίνος (1940). *Η Βυτίνα και οι πεντήκοντα τρεις ήρωες και ηρωίδες*. Αθήνα: Εκδοτική εταιρία Πυθεία. σελ. 142-143.
3. 1 2  *Αρχεία της Ελληνικής Παλιγγενεσίας*, Επανέκδοσις υπό της βιβλιοθήκης της Βουλής, Αθήναι 1973, τόμος Δ', σελ. 479.
4. ↑  Κωνσταντίνου Παπαρρηγοπούλου, *Γεώργιος Καραϊσκάκης. Κατά τους προτέρους βιογράφους, τα επίσημα έγγραφα και άλλας αξιοπίστους ειδήσεις*, Εκ του τυπογραφείου Νικήτα Πάσσαρη, Εν Αθήναις 1867 σελ. 129.
5. ↑  Θεόδωρος Κωνσταντίνου Κολοκοτρώνης, *Διήγησις συμβάντων της ελληνικής φυλής από τα 1770 έως τα 1836*, Τύποις Χ. Νικολαϊδου Φιλαδελφέως, Αθήνησιν 1846, σελ. 236.
Η **Μαρία Άννα Ελεονώρα των Βουρβόνων** (*Marie Anne Éléonore de Bourbon*, 22 Δεκεμβρίου 1690 - 30 Αυγούστου 1760) από τον Οίκο των Βουρβόνων ήταν κόρη του Λουδοβίκου Γ΄ του Κοντέ και της Λουίζας Φραγκίσκης των Βουρβόνων. Ήταν η ηγουμένη του Αγίου Αντωνίου των Πεδίων (*Saint-Antoine-des-Champs*), μια μονή στο προάστιο του Παρισιού, Βιλζουίφ.

Βιογραφία
---------

Η *Μαρία Άννα Ελεονώρα Γαβριέλλα* γεννήθηκε στο Παλάτι των Βερσαλλιών ως κόρη του Δούκα και της Δούκισσας των Βουρβόνων. Ως το πρωτότοκο παιδί των γονιών της, ήταν γνωστή ως *Mademoiselle de Bourbon* στη νεολαία της. Αρχικά ήταν η αγαπημένη της μητέρας της αλλά αργότερα αντικαταστάθηκε από την αδελφή της Λουίζα Ελισάβετ. Η Ελεονώρα, μέσω της μητέρας της, ήταν εγγονή του Λουδοβίκου ΙΔ΄ της Γαλλίας και της ερωμένης του Ατεναΐς ντε Μοντεσπάν.

Στις 6 Μαΐου 1706, στην ηλικία των 16 ετών, έγινε καλόγρια στο βασιλικό Αββαείο του Φοντεβρώ στο Ανζού. Αργότερα έγινε η ηγουμένη του μοναστηριού του Saint-Antoine-des-Champs (που ήταν μοναστήρι ήδη από τον 13ο αιώνα) το 1723 και ήταν γνωστή ως "*Madame de Bourbon*".

Η Μαρία Άννα Ελεονώρα πέθανε στο Βιλζουίφ και θάφτηκε στο Αββαείο του Saint-Antoine-des-Champs.Η αδελφή της Ερριέττα Λουίζα των Βουρβόνων ήταν ηγουμένη, όπως και μια ξαδέρφη, η Λουίζα Αδελαΐδα της Ορλεάνης. Η Μονή στο Saint-Antoine είναι τώρα η έδρα του Νοσοκομείου Σαιντ-Αντουάν έξω από το Παρίσι.

Παραπομπές
----------

1. ↑   Achaintre, Nicolas Louis (1825). Histoire Généalogique Et Chronologique de la Maison Royale de Bourbon (in French). 2. Paris: Jules Didot Aine. p. 407.
2. ↑   Barthelemy, Edouard (1883). Les correspondants de la marquise de Balleroy (in French). 2. Paris: Lebraierie Hachette Et C. pp. 529–530.
3. ↑
4. ↑   Houry, Laurent (1749). Almanach national: annuaire officiel de la République française (in French). Paris. p. 34.
5. ↑   Barthelemy, Edouard (1883). Les correspondants de la marquise de Balleroy (in French). 2. Paris: Lebraierie Hachette Et C. pp. 529–530.

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Marie Anne Éléonore de Bourbon  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο Παναγιώτης Κουτρέτσης είναι Έλληνας οικονομολόγος και δικηγόρος. Διετέλεσε νομάρχης Πρέβεζας, Ευρυτανίας και Κεφαλληνίας.

Βιογραφικό
----------

Ο Παναγιώτης Κουτρέτσης, γιος του Γεωργίου, γεννήθηκε στην Αρχαία Φενεό (τέως Καλύβια) της Κορινθίας το 1931.

Μετά την αποφοίτησή του από το Γυμνάσιο Γκούρας, φοίτησε στην Ανώτατη Σχολή Οικονομικών και Εμπορικών Επιστημών (Α.Σ.Ο.Ε.Ε.) του σημερινού Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών. Σπούδασε στη Σχολή αυτή, εργαζόμενος σε διάφορες εργασίες λόγω του θανάτου του πατέρα του και
λόγω οικονομικής δυσχέρειας της χήρας μητέρας του, που είχε να αναθρέψει τα οκτώ άλλα αδέρφια του.

Μετά την ολοκλήρωση της στρατιωτικής του θητεία, ως έφεδρος αξιωματικός του Σώματος Οικονομικού Ελέγχου (Σ.Ο.Ε.), υπηρέτησε στην τότε Εφορία Ανωνύμων Εταιριών Αθηνών και κατόπιν στην Κεντρική Υπηρεσία του Υπουργείου Οικονομικών. Ως εργαζόμενος του Υπουργείου αυτού, συνέχισε Πανεπιστημιακές σπουδές και πήρε το πτυχίο της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης καθώς και του Πολιτικού και Οικονομικού Τμήματος του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Αφού έλαβε το πτυχίο της Νομικής Σχολής και την άδεια να ασκεί τη δικηγορία, διορίστηκε Δικηγόρος Αθηνών.

Διορίστηκε Νομάρχης Πρέβεζας, Ευρυτανίας και Κεφαλληνίας μέχρι το 1982, οπότε καταργήθηκαν οι θέσεις των Νομαρχών επί θητεία.

Είναι παντρεμένος με την Κυριακή Κουτρέτση, το γένος Κωνσταντίνου Ξυνού και πατέρας δύο παιδιών, του Κωνσταντίνου, δικηγόρου Αθηνών, και της Μάρθας, συμβολαιογράφου Αθηνών.

Βιβλιογραφικές παραπομπές
-------------------------

1. ↑  Ιωάννης Γεωργ. Λαλιώτης, *Φενεάτες Συγγραφείς και εκδότες τοπικών εντύπων*, έκδοση της Εταιρείας Κορινθίων Συγγραφέων, Επιμέλεια έκδοσης: Γιάννης Δ. Μπάρτζης & Σωτήρης Εμμ. Κοκκωνάκης, Κόρινθος, 2013, σελ. 42-45.
2. ↑  Ιωάννης Γεωργ. Λαλιώτης, *Φενεάτες Συγγραφείς και εκδότες τοπικών εντύπων*, έκδοση της Εταιρείας Κορινθίων Συγγραφέων, Επιμέλεια έκδοσης: Γιάννης Δ. Μπάρτζης & Σωτήρης Εμμ. Κοκκωνάκης, Κόρινθος, 2013, σελ. 45.
Ο **Παναγιώτης Κοκοντίνης** (Αμπελοχώρι Βοιωτίας, 1918 - Αθήνα, 1 Αυγούστου 2000) ήταν Έλληνας κλαρινίστας δημοτικής μουσικής.

Γεννήθηκε το 1918 στο Αμπελοχώρι Θηβών και πέθανε την 1η Αυγούστου 2000 στην κατοικία του στον Άγιο Παύλο στην Αθήνα.

Είχε γράψει τραγούδια, όπως το "Θ' αλλάξω σπίτι και θα 'ρθώ", "Πατέρα μας μεγάλωσες", που τα ερμήνευσε ο Ανδρέας Τσαούσης, κ.α.

Είχε γραμμοφωνήσει μ' όλους τους επώνυμους Έλληνες τραγουδιστές (Καζαντζίδη, Λύδια, Ζάχο, Βέρρα, Τσαούση κλπ.).

Κατά την Κατοχή, συμμετείχε στην Εθνική Αντίσταση.

Είχε βασανιστεί, εξοριστεί και φυλακιστεί στη Μακρόνησο, στη Γυάρο και στην Αίγινα μέχρι το 1952.
Η **Μαρία Αντρέγιεβα Παλαιολογίνα** ήταν βυζαντινής καταγωγής ευγενής, πριγκίπισσα του Πριγκιπάτου Βερέγια-Μπελόζερσκ, και πριγκίπισσα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, τιτουλάρια εφόσον η αυτοκρατορία δεν υφίσταται.

Ήταν κόρη του Ανδρέα Παλαιολόγου, τιτουλάριου βυζαντινού αυτοκράτορα και της Αικατερίνης, ή άλλης γυναίκας από άγνωστο γάμο του πατέρα της ή και ακόμα τέκνο κάποιας παράνομης σχέσης του Ανδρέα. Είχε έναν ακόμα αδελφό τον Κωνσταντίνο. Η Μαρία είχε γεννηθεί και αυτή πιθανότατα στη Ρώμη και το Παπικό κράτος όπου είχε καταφύγει ο πατέρας της στην προστασία του πάπα.

Σε ένα ταξίδι του πατέρα της στη Μόσχα και την αδελφή του Ζωή το 1480, αποφασίστηκε ο γάμος της με τον Βασίλι πρίγκιπα του Βερέγια-Μπελόζερσκ. Πιστεύεται ότι η Μαρία τότε ήταν σε πολύ μικρή ηλικία, παιδική, ο γάμος έγινε και η Μαρία έζησε στη Ρωσία όπου είναι άγνωστη η μετέπειτα ζωή της εκεί. Απεβίωσε το 1505 χωρίς να αφήσει απογόνους.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  Cawley, Charles, Foundation for Medieval Genealogy, 2011, ανακτήθηκε 27 Μαρτίου 2020
2. ↑  Donald M. Nicol, The Immortal Emperor, Cambridge University Press, 1992, pp. 116. ISBN 0-521-41456-3.
Παλιρροιακό ρεύμα.

**Παλιρροϊκό ρεύμα** χαρακτηρίζεται το θαλάσσιο ρεύμα που παρατηρείται στις ακτές ως συνέπεια των παλιρροϊκών δυνάμεων που προκαλούν το φαινόμενο της παλίρροιας.

Το παλιρροϊκό ρεύμα είναι ιδιαίτερα αντιληπτό σε θαλάσσια στενά και διαύλους, και στην Ελλάδα μάλιστα στην Παλίρροια του Ευρίπου είναι ακόμη πιο έντονα αντιληπτό. Η δημιουργία του εν λόγω ρεύματος οφείλεται[1] στις μορφολογικές ιδιαιτερότητες της περιοχής. Η ταχύτητά του φθάνει τους 8 κόμβους κατά τις ισημερινές συζυγίες, και τους 4,5 κόμβους στις συζυγίες των τροπών. Τα παλιρροϊκά ρεύματα μεταβάλλουν τη φορά τους ανάλογα με τα παλιρροϊκά φαινόμενα από τα οποία και προέρχονται (δηλαδή από την πλημμυρίδα ή την άμπωτη).

Πηγές
-----

* *Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου* τ.15ος, σ. 369.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εγκυκλοπαίδεια Μείζονος Ελληνισμού, *Λήμμα Αιγαίο*
Η **Μαρία Αντουανέττα** (γερμ. *Marie Antoinette von Mecklenburg-Schwerin*, 28 Μαΐου 1884 - 26 Οκτωβρίου 1944) από τον Οίκο του Μεκλεμβούργου ήταν κόρη του Δούκα του Μεκλεμβούργου.

Βιογραφία
---------

Η *Μαρία Αντουανέττα Μαργαρίτα Ματθίλδη*, γνωστή και ως *Μανέτ*, ήταν η δεύτερη κόρη του Παύλου Φρειδερίκου του Mεκλεμβούργου και της Μαρίας, κόρης του Ούγου του Βίντις-Γκρετς.

Αδέλφια της ήταν ο Παύλος Φρειδερίκος του Μεκλεμβούργου (1882–1904) και ο Ερρίκος Μπόρβιν του Μεκλεμβούργου-Σβερίν (1885–1942). Η Mαρία Αντουανέττα είχε μία δύσκολη σχέση με τον εξάδελφό της Φρειδερίκο Φραγκίσκο Δ΄ του Mεκλεμβούργου, ο οποίος τακτικά έπρεπε να αποσβένει τα χρέη της. Η Mαρία-Αντουανέττα αναγκάστηκε να πωλεί τακτικά τα αρχαιολογικά αντικείμενα που ανήκαν στη μητέρα της, που εκείνη τα είχε ανασκάψει στην Αυστρία και την Καρνιόλη, συμπεριλαμβανομένου του αρχαιολογικού χώρου Χάλστατ στο Βάτσε. Ορισμένα από αυτά τα αντικείμενα είναι ακόμη στο Χάρβαρντ, την Οξφόρδη και το Βερολίνο, όπου τα είχε πωλήσει η Μαρία Αντουανέττα. Παρέμεινε τακτικά στο Μπλεντ με την κυρία επί των τιμών της, την Aντόνια Πίλαρς, Βαρόνη ντε Πίλαρ. Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, από το 1914 έως το 1918, και οι δύο τους υπηρέτησαν σε διάφορα στρατιωτικά νοσοκομεία ως κυρίες του Ερυθρού Σταυρού.

Ο Γουλιέλμος Β΄ της Γερμανίας την πρότεινε ως νύφη για τον Aλφόνσο ΙΓ΄ της Ισπανίας. Τελικά αυτός νυμφεύτηκε τη Βικτωρία Ευγενία του Μπάττενμπεργκ, εξαδέλφη του Γουλιέλμου Β΄ και ανιψιά του Eδουάρδου Ζ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου.

Διακρίσεις
----------

* Μεκλεμβούργο: Διάκριση για γυναίκες τού Τάγματος του Οίκου του Στέμματος των Βένδων, με διαμάντια

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*. p11199.htm#i111988. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  Pilapil, Vicente R. (1969). «Alfonso XIII».
3. ↑  *Grossherzoglich Mecklenburg-Schwerinscher Staatskalendar*, 1908, p. 3

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 305426166
* GND: 1044617829

 |

 |
Ως **λιπιδουρία** καλείται η παρουσία σταγονιδίων λίπους στο ίζημα των ούρων. Τα σταγονίδια λίπους είναι σφαιρικά στοιχεία που παρατηρούνται στο ίζημα των ούρων κατά την μικροσκόπησή του στα πλαίσια της γενικής εξέτασης ούρων. Η παρουσία τους συσχετίζεται με μια ποικιλία νεφρικών ασθενειών και ίσως να εμφανίζονται και μετά από σοβαρούς τραυματισμούς. Εμφανίζονται κυρίως στο νεφρωτικό σύνδρομο σε συνδυασμό με σοβαρή πρωτεϊνουρία και οίδημα. Η παρουσία τους δεν συνδέεται με τα επίπεδα χοληστερόλης στο αίμα.

Συλλογή ούρων
-------------

Απαιτούνται τα πρώτα πρωινά ούρα.

Τιμές αναφοράς
--------------

Φυσιολογικά δεν παρατηρούνται στα ούρα σταγονίδια λίπους.

Αναπαράσταση σταγονιδίων λίπους και λιπωδών κυλίνδρων στα ούρα

Τα σταγονίδια λίπους στο μικροσκόπιο
------------------------------------

Τα σταγονίδια λίπους υπάρχουν στο ίζημα των ούρων ως:

* ελεύθερα σφαιρίδια
* κυλίνδρους (λιπώδεις κύλινδροι)
* ενδοκυτταρικά μέσα σε επιθηλιακά κύτταρα.

Τα σταγονίδια λίπους είναι διαφόρων μεγεθών. Στο συνηθισμένο οπτικό μικροσκόπιο εμφανίζουν φωτεινό κίτρινο ή καφέ χρώμα και είναι ιδιαίτερα διαθλαστικά. Στο μικροσκόπιο πολωμένου φωτός τα σταγονίδια λίπους που περιέχουν ουδέτερα λιπαρά χωρίς χοληστερόλη είναι ισοτροπικά ενώ τα σταγονίδια λίπους που περιέχουν χοληστερόλης και εστέρες της είναι ανισοτροπικά.  

Για την καλύτερη παρατήρησή τους στο απλό οπτικό μικροσκόπιο προτείνεται η χρώση σταγόνας ιζήματος με την χρωστική Sudan III.

Βιβλιογραφία
------------

1. Αρσένη Α. *Εξετάσεις ούρων στην εργαστηριακή διαγνωστική*. Εκδόσεις Ζήτα, 2003.
2. Birch D, Fairly G, Becher G, Kincald-Smith P. *Άτλαντας μικροσκοπικής εξέτασης των ούρων*. Εκδόσεις Παρισιάνος, 1997.
3. Καρκαλούσος Π. *Τεχνικές Μικροσκόπησης ούρων*. Έκδοση ΤΕΙ Αθηνών 2006.
Ο **Παναγιώτης Κατσαούνης** ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής της προπολεμικής εποχής. Αγωνιζόταν ως μέσος και έγινε γνωστός με την ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης, κατακτώντας τα πρωταθλήματα Ελλάδος του 1928 και του 1932.

Καριέρα
-------

Ο Κατσαούνης ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του πορεία με τον Άρη σε ηλικία 15 ετών, όταν στελέχωνε την "χρυσή" ομάδα του συλλόγου, δηλαδή την τρίτη ομάδα. Η πρώτη χρονιά στην οποία παρουσίασε χρόνο συμμετοχής στην πρώτη ομάδα ήταν το 1927, όταν για το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης ο Άρης κατέλαβε την τρίτη θέση.

Από την επόμενη περίοδο, ο μέσος του Άρη αγωνιζόταν με την πρώτη ομάδα του συλλόγου, συμμετέχοντας και στους τέσσερις αγώνες του Άρη για την τελική φάση του πρώτου πρωταθλήματος Ελλάδος. Η ομάδα των "κίτρινων" κατέκτησε τον τίτλο νικώντας τον Εθνικό Πειραιά και τον Ατρόμητο Αθηνών.

Για το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης του 1929, έπαιξε σε πέντε ματς, όπως και στους δύο αγώνες μπαράζ με αντίπαλο τον ΠΑΟΚ, όπου ο Άρης κέρδισε τελικά τον τίτλο. Από αυτή την περίοδο και έπειτα, ο Κατσαούνης καθιερώθηκε ως δεξί χαφ της ομάδας του Άρη, διακρινόμενος για τα ανασταλτικά του καθήκοντα.

Την σεζόν 1929-30 έπαιξε σε οκτώ αγώνες για το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης, όπως και στους τέσσερις αγώνες της τελικής φάσης, όπου ο Άρης κατέλαβε την δεύτερη θέση πίσω από τον Παναθηναϊκό.

Στην πρώτη διοργάνωση πρωταθλήματος οκτώ ομάδων το 1931, ο Άρης κατέλαβε την τρίτη θέση, ισοβαθμώντας με τον δεύτερο Παναθηναϊκό. Ο μέσος των "κίτρινων" έπαιξε σε επτά αγώνες της ομάδας του.

Την επόμενη χρονιά, ο Άρης έφθασε στον πρώτο τελικό κυπέλλου Ελλάδος, όπου ηττήθηκε από την ΑΕΚ με 5-3. Την ίδια σεζόν, κατέκτησε το πρωτάθλημα Ελλάδος για δεύτερη φορά, συγκεντρώνοντας 22 βαθμούς σε 14 αγώνες.

Το 1933, οι "κίτρινοι" ηττήθηκαν και πάλι στον τελικό του κυπέλλου, αυτή την φορά από τον Εθνικό. Ο Κατσαούνης συμμετείχε και πάλι στην βασική ενδεκάδα της ομάδας του, με την οποία κατέλαβε την δεύτερη θέση του πρωταθλήματος, πίσω από τον Ολυμπιακό.

Συνέχισε με την ομάδα του Άρη μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1935, όταν έχασε την ζωή του από ασθένεια, σε ηλικία μόλις 25 ετών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  17 Ιουνίου 1928: Άρης, ο πρώτος πρωταθλητής![*νεκρός σύνδεσμος*]
2. ↑  «Από το πρώτο «ραντεβού» ως και το 1946!». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Νοεμβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 15 Μαΐου 2015.
3. ↑  «82 χρόνια πριν: Πως ο Παναθηναϊκός νίκησε 8-2 τον Ολυμπιακό (pics)». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Δεκεμβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 15 Μαΐου 2015.
4. ↑  Τελικοί Κυπέλλου Ελλάδος
5. ↑  «Αφιέρωμα 100 χρόνια ΑΡΗΣ vol.1». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Αυγούστου 2015. Ανακτήθηκε στις 15 Μαΐου 2015.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Βασίλης [άγνωστο επίθετο], *Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ...Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό*, αυτοέκδοση, 2014. ISBN 978-960-93-5927-6
* Κατσαούνης Παναγιώτης | aris.re
Στην ελληνική μυθολογία ο **Λεύκος** ήταν γιος του Τάλω στην Κρήτη. Ο Λεύκος εγκαταλείφθηκε στο ύπαιθρο μετά τη γέννησή του και ανατράφηκε από τον βασιλιά Ιδομενέα. Κι όταν, αρκετά χρόνια αργότερα, ο Ιδομενέας έφυγε για να συμμετάσχει στον Τρωικό Πόλεμο, εμπιστεύθηκε τη φύλαξη της συζύγου του Μήδας και της κόρης του Κλεισιθήρας στον Λεύκο. Λέγεται μάλιστα ότι ο Ιδομενέας είχε μνηστεύσει την κόρη του με τον Λεύκο. Αλλά ο Ναύπλιος ο Νεώτερος παρεκίνησε τον Λεύκο να διαφθείρει τη Μήδα παρασύροντάς τη σε μοιχεία. Με αυτό τον τρόπο θέλησε ο Ναύπλιος να εκδικηθεί τον άδικο φόνο του γιου του, του Παλαμήδη. Η συνέχεια ήταν τραγική: ο Λεύκος σκότωσε τη Μήδα και την Κλεισιθήρα, και μάλλον και τα δύο μικρά αγόρια του Ιδομενέα, τον Ίφικλο και τον Λύκο. Ο Ιδομενέας, μόλις επέστρεψε στην Κρήτη και έμαθε ότι ο θετός γιος του είχε ξεκληρίσει την οικογένειά του, τον τύφλωσε και τον έδιωξε. Σύμφωνα όμως με άλλη εκδοχή, ο Λεύκος κατόρθωσε να εκδιώξει τον Ιδομενέα αναγκάζοντάς τον να πάρει τον δρόμο της εξορίας.

Δείτε επίσης
------------

* Με το όνομα Λεύκος εξάλλου αναφέρεται στην *Ιλιάδα* (Δ 491) ένας από τους συμπολεμιστές του Οδυσσέα στον Τρωικό Πόλεμο, στον οποίο και σκοτώθηκε από το ακόντιο του Αντίφου, γιου του Πριάμου. Ο θάνατός του χόλωσε πολύ τον Οδυσσέα, που αμέσως τον εκδικήθηκε σκοτώνοντας τον Δημοκόωντα, νόθο γιο του Πριάμου.
* Επίσης, ένας ποταμός της Μακεδονίας αναφέρεται με το όνομα «Λεύκος» στον Ομηρικό ύμνο στον Απόλλωνα (στ. 217).

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969
* Κρουσίου: «Λεξικόν Ομηρικόν», διασκευή από την 6η γερμανική έκδ. υπό Ι. Πανταζίδου, έκδοση «Βιβλιεκδοτικά καταστήματα Αναστασίου Δ. Φέξη», Αθήνα 1901, σελ. 524
Συντεταγμένες: 37°58′39.0″N 23°44′16.4″E﻿ / ﻿37.977500°N 23.737889°E﻿ / 37.977500; 23.737889

Το **Μέγαρο Δεληγεώργη** βρίσκεται μεταξύ των οδών Πινδάρου, Ακαδημίας και Κανάρη στην Αθήνα. Ανήκε στον Λεωνίδα Δεληγεώργη, δικηγόρο, πολιτικό και δημοσιογράφο, αδελφό του πρωθυπουργού της Ελλάδος Επαμεινώνδα Δεληγεώργη. 

Ο Λεωνίδας Δεληγεώργης γεννήθηκε στο Μεσολόγγι το 1839 και υπήρξε συνεργάτης του αδελφού του στις αντιοθωνικές εξεγέρσεις. Κατηγορήθηκε ως εμπλεκόμενος στην απόπειρα δολοφονίας της βασίλισσας Αμαλίας, συνελήφθη και εκτοπίστηκε μαζί με τον αδελφό του στην Κύθνο. Μετά την έξωση του Όθωνος, ανέλαβε τη διεύθυνση της εβδομαδιαίας εφημερίδας *«Εφημερίς των Συζητήσεων»* (1870 - 1880), δημοσιογραφικού οργάνου του κόμματος του αδελφού του. Μετά το θάνατο του αδελφού του, πολιτεύτηκε ως βουλευτής στο Μεσολόγγι. Διετέλεσε υπουργός των Εξωτερικών (1890 - 1892) στην κυβέρνηση του Θεόδωρου Δεληγιάννη. Πέθανε το 1928 σε ηλικία 89 ετών.

Το Μέγαρο Δεληγεώργη κτίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1880 σε σχέδια του Γερμανού αρχιτέκτονα Ερνστ Τσίλλερ (Ernst Ziller, 1837 - 1923). Το διώροφο αυτό μέγαρο συνδυάζει νεοκλασικά με αναγεννησιακά στοιχεία. Η κύρια είσοδός του προς την οδό Κανάρη, με τη μαρμάρινη σκάλα, εντυπωσιάζει με το υπερυψωμένο πρόπυλο με τα τοξωτά ανοίγματα και αντανακλά αναγεννησιακές επιδράσεις.

Μέχρι πολύ πρόσφατα, το Μέγαρο Δεληγεώργη στέγαζε την «Ταινιοθήκη της Ελλάδος».

Πηγές
-----

* Μάρω Καρδαμίτση - Αδάμη:*"Ερνστ Τσίλλερ 1837 - 1923: Η Τέχνη του Κλασικού"*, Εκδοτικός Οίκος ΜΕΛΙΣΣΑ, α' έκδοση, Αθήνα, 2006.
* Σ. Β. Σκοπελίτης:*"Νεοκλασικά σπίτια της Αθήνας και του Πειραιά"*, β' έκδοση, Αθήνα, 1981.
* Εγκυκλοπαίδεια "Πάπυρος-Λαρούς-Μπριτάνικα", λήμμα *"Δεληγεώργης, Λεωνίδας"*, τόμ. 20, Εκδόσεις Πάπυρος, Αθήνα, 1996.
Παλιρροιογράφος
Ο **Παλιρροιογράφος** είναι ένα αυτογραφικό παλιρροιομετρικό όργανο, στο οποίο καταγράφεται σε συνεχή καμπύλη η μεταβολή του ύψους της επιφάνειας της θάλασσας που προέρχεται από παλίρροια.

Το όργανο αυτό αποτελείται από έναν κυλινδρο (τύμπανο), που περιστρέφεται με ωρολογιακό μηχανισμό και φέρει χάρτινη ταινία, στην οποία και σημειώνονται αυτόματα από μια γραφίδα οι μεταβολές τους ύψους της επιφάνειας της θάλασσας. Για τον σκοπό αυτό τοποθετείται μόνιμα πάνω από ειδικό φρεάτιο κρηπιδώματος, εντός του οποίου κινείται ελεύθερα πλωτήρας που συνδέεται με σύστημα τροχαλιών με την ακίδα του οργάνου αυτού. Στο φρεάτιο η επιφάνεια της θάλασσας είναι η ίδια κάθε φορά με εκείνη εκτός αυτού σε όλα τα στάδια της παλίρροιας. Επιλέγεται το φρεάτιο για προφύλαξη από άλλους παράγοντες όπως ο άνεμος, ο κυματισμός, τα απόνερα διερχόμενου σκάφους κ.λπ.

Με παλιρροιογράφους τύπου Thompson και OTT είχε εφοδιασθεί και η ελληνική Υδρογραφική Υπηρεσία καθώς και η Υπηρεσία Φάρων του Πολεμικού Ναυτικού.

Σήμερα υφίστανται πολλοί τύποι παλιρροιογράφων με δυνατότητες ακόμη και ηλεκρονικής διασύνδεσης, καθώς και παροχής και άλλων στοιχείων, όπως θερμοκρασίας, ατμοσφαιρικής πίεσης κ.λπ. Τέτοιος τύπος είναι ο ηλεκτρονικός παλιρροιογράφος. Επίσης εκτός του μονίμου τύπου υφίστανται ακόμη και φορητοί παλιρροιογράφοι, όπως ο τύπος Favé με τους οποίους εφοδιάζονται κυρίως ωκεανογραφικά ερευνητικά κλιμάκια και αντίστοιχα ωκεανογραφικά πλοία.

* Η χάρτινη ταινία του παλιρροιογράφου ονομάζεται **παλιρροιογράφημα**, ενώ η καμπύλη που καταγράφεται στο παλιρροιογράφημα, από την ειδική ακίδα, που περιέχει τις διάφορες τιμές/θέσεις της στάθμης της θάλασσας από σημείο αναφοράς, ονομάζεται **παλιρροιόγραμμα**.

Πηγές
-----

* *Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου*, τόμ. 15ος, σελ. 369
Συντεταγμένες: 40°37′59″N 22°56′43″E﻿ / ﻿40.63306°N 22.94528°E﻿ / 40.63306; 22.94528

Το **Μέγαρο Λόγγου**, περισσότερο γνωστό ως **Κόκκινο Σπίτι** λόγω της αποτελούμενης από κόκκινο τούβλο εξωτερικής του πρόσοψης, είναι τριώροφη οικία ευρισκόμενη επί της Πλατείας Αγίας Σοφίας, στο κέντρο της πόλεως της Θεσσαλονίκης. Ανεγέρθηκε το 1926 από τον αρχιτέκτονα Λεονάρντο Τζεννάρι για λογαριασμό της οικογένειας του Γρηγορίου Λόγγου, εύπορου βιομηχάνου από τον κλάδο της υφαντουργίας, ο οποίος καταγόταν από τη Νάουσα. Αργότερα, το παραχώρησε στον αδερφό του, Ιωάννη, ο οποίος και αποτέλεσε την αιτία για την οποία η οικία έγινε γνωστή ως "Μέγαρο Ιωάννη Λόγγου". Το 1983, καταγράφηκε από το Υπουργείο Πολιτισμού ως διατηρητέο.

Η εταιρεία η οποία ανέλαβε την ανέγερσή του χρεοκόπησε λίγους μήνες αργότερα, ενώ το εργοστάσιο του Λόγγου στη Νάουσα καταστράφηκε από πυρκαγιά. Ως αποτέλεσμα, φήμες έκαναν την εμφάνισή τους σχετικά με αυτοκτονίες και φαντάσματα εντός του εγκαταλελειμμένου μεγάρου.

To Mέγαρο Ι. Λόγγου με φεγγάρι
Έως το 1992, στο επίπεδο του ισογείου ευρισκόταν καφενείο με την ονομασία "Ερμής", στο οποίο σύχναζαν συνταξιούχοι δάσκαλοι και καθηγητές. Στη συνέχεια, στη θέση του, υπήρχε εστιατόριο με την ονομασία "Κουρδιστό Γουρούνι", ενώ σήμερα υπάρχει άλλο κατάστημα εστίασης. Στις αρχές του 2014, ο Ιβάν Σαββίδης, εύπορος επιχειρηματίας και ιδιοκτήτης της ποδοσφαιρικής ομάδας του ΠΑΟΚ, προχώρησε στην αγορά της οικίας, έναντι ποσού της τάξεως των τεσσάρων εκατομμυρίων ευρώ. Πλέον, εντός του κτιρίου υπάρχει επίσημο κατάστημα προϊόντων του ΠΑΟΚ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Καζαντζίδου, Νένα (26 Ιουλίου 2016). «Ο Χάρτης της πόλης: Το Κόκκινο σπίτι». Parallaxi.. Ανακτήθηκε στις 31 Ιουλίου 2017.
2. ↑  «"Κόκκινο Σπίτι" ή "μέγαρο Λόγγου" στη Θεσσαλονίκη». *thessalonikiartsandculture.gr*. Ανακτήθηκε στις 31 Ιουλίου 2017.
3. ↑  «Θεσσαλονίκη: Νέα αλυσίδα με σπιτικό φαγητό ανοίγει μαγαζί στο «Κόκκινο Σπίτι»». *Typosthes.gr*. Ανακτήθηκε στις 9 Οκτωβρίου 2022.
4. ↑  «Ο Ιβάν Σαββίδης αγόρασε και το «κόκκινο σπίτι» της Θεσσαλονίκης για 4 εκατ. ευρώ [εικόνες»]. iefimerida. 27 Ιανουαρίου 2014.. Ανακτήθηκε στις 31 Ιουλίου 2017.
Ο **Μαξίμ Ζος** (γεννημένος στις 21 Μαρτίου 1987 στο Σαιν-Κεντάν) είναι Γάλλος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται για λογαριασμό του Πανθρακικού στην θέση του κεντρικού αμυντικού.

Ο Ζος ήταν μέλος της ομάδας της Εθνικής Γαλλίας U17 που κατέκτησε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα U17 του 2004.

Καριέρα
-------

### Στη Γαλλία

Ο Ζος ξεκίνησε την καριέρα του από την Σοσό, προερχόμενος από τις ακαδημίες του συλλόγου και πραγματοποιώντας το ντεμπούτο του με την πρώτη ομάδα στην Λιγκ 1, σε μια εκτός έδρας ισοπαλία με σκορ 2–2 απέναντι στην Παρί Σεν Ζερμέν στις 14 Μαΐου 2005. Στις πρώτες του δύο σεζόν με την Σοσό, σημείωσε μόλις 9 συμμετοχές, με αποτέλεσμα την παραχώρησή του υπό την μορφή δανεικού για την σεζόν 2006–07 στην Σταντ Μπρεστουά, η οποία αγωνιζόταν στην Λιγκ 2.

Το ντεμπούτο του Ζος με την Σταντ Μπρεστουά έλαβε χώρα στις 8 Σεπτεμβρίου 2006 σε μια εντός έδρας ισοπαλία με σκορ 0–0 απέναντι στην Μονπελιέ ΣΚ. Όταν ο δανεισμός του στην Μπρεστ ολοκληρώθηκε, είχε πραγματοποιήσει συνολικά 20 συμμετοχές στο πρωτάθλημα με την ομάδα.

Αφότου πέρασε την σεζόν 2007–08 στην Σοσό, στις 28 Αυγούστου 2009, ο Ζος υπέγραψε στην Ανζέ ΣΚΟ ως δανεικός για διάστημα μίας σεζόν.

### Λίτεξ Λόβετς

Στις 6 Ιουλίου 2011, ο Ζος μεταγράφηκε στην βουλγάρικη Λίτεξ Λόβετς, βάζοντας την υπογραφή του σε συμβόλαιο τριετούς διάρκειας, λαμβάνοντας, ταυτόχρονα, τον αριθμό 6, στη φανέλα του, μετά την αποχώρηση από την ομάδα του Ιβαΐλο Πετκόφ.

Στατιστικά Καριέρας
-------------------

Έως τις 1 Ιουλίου 2011

| Ομάδα | Σεζόν | Πρωτάθλημα | Κύπελλο | Ευρώπη | Σύνολο |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Συμμ | Γκολ | Συμμ | Γκολ | Συμμ | Γκολ | Συμμ | Γκολ |
| **Σοσό** | 2004–05 | 3 | 0 | 0 | 0 | – | – | 3 | 0 |
| 2005–06 | 6 | 0 | 0 | 0 | – | – | 6 | 0 |
| **Σύνολο** | **9** | **0** | **0** | **0** | **0** | **0** | **9** | **0** |
| **Σταντ Μπρεστουά** | 2006–07 | 20 | 0 | 0 | 0 | – | – | 20 | 0 |
| **Σύνολο** | **20** | **0** | **0** | **0** | **0** | **0** | **20** | **0** |
| **Σοσό** | 2007–08 | 12 | 0 | 1 | 0 | 0 | 0 | 13 | 0 |
| **Σύνολο** | **12** | **0** | **1** | **0** | **0** | **0** | **13** | **0** |
| **Ανζέ ΣΚΟ** | 2008–09 | 6 | 0 | 0 | 0 | – | – | 6 | 0 |
| **Σύνολο** | **6** | **0** | **0** | **0** | **0** | **0** | **6** | **0** |
| **Σοσό** | 2009–10 | 7 | 0 | 2 | 0 | – | – | 9 | 0 |
| 2010–11 | 11 | 0 | 1 | 0 | – | – | 12 | 0 |
| **Σύνολο** | **18** | **0** | **3** | **0** | **0** | **0** | **21** | **0** |
| **Λίτεξ Λόβετς** | 2011–12 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 |
| **Σύνολο** | **0** | **0** | **0** | **0** | **0** | **0** | **0** | **0** |
| Σύνολο Καριέρας | 65 | 0 | 4 | 0 | 0 | 0 | 69 | 0 |

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Josse, Itoua and Flores sign for Litex». uefa.com. Ανακτήθηκε στις 8 Ιουλίου 2011.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Προφίλ στο L'Equipe.fr (Γαλλικά)
* (Γαλλικά) Maxime Josse : Στατιστικά γαλλικού πρωταθλήματος στο LFP.fr

  

  

|  |  |
| --- | --- |
|  | *Αυτό το λήμμα σχετικά με το **γαλλικό** ποδόσφαιρο χρειάζεται επέκταση. Βοηθήστε τη Βικιπαίδεια επεκτείνοντάς το!*. |
Το 1947 συνέβη **μαζική αυτοκτονία** περίπου 90 γυναικών Σιχ στο χωριό **Τόχα Χάλσα** (Thoha Khalsa) του σημερινού Πακιστάν.

Το 1946 και 1947, μετά την παραχώρηση ανεξαρτησίας στις πρώην Βρετανικές Ινδίες, ξέσπασαν φυλετικές/θρησκευτικές συγκρούσεις μεταξύ Ινδουιστών, Σιχ και Μουσουλμάνων, ιδιαίτερα στα όρια μεταξύ των σημερινών κρατών της Ινδίας και του Πακιστάν. Συνέβησαν μαζικές εκδηλώσεις βίας όπου, μεταξύ άλλων, πολλές γυναίκες και των δυο πλευρών (Ινδουϊστές/Σιχ - Μουσουλμάνοι) έπεσαν θύματα απαγωγών (όπως και παιδιά), βιασμών και άλλων εξευτελισμών, όπως δημόσιων ξεγυμνωμάτων. Στη διάρκεια αυτών των επεισοδίων, πολλές γυναίκες αυτοκτόνησαν πέφτοντας σε πηγάδια. Η διακοινοτική βία έπληξε κυρίως τις γυναίκες, καθόσον αυτές θεωρούνταν τα πρόσωπα στα οποία αποτυπωνόταν η «τιμή» κάθε οικογένειας.

Ένα σημαντικό περιστατικό μαζικής αυτοκτονίας τιμής συνέβη στο χωριό Thoha Khalsa, που τότε κατοικείτο από Σικχ. Τον Μάρτιο του 1947, μουσουλμάνοι μπήκαν στο χωριό και έδωσαν τελεσίγραφο στους κατοίκους να εξισλαμισθούν. Μετά από μερικών ημερών αντίσταση, οι Σιχ έκριναν ότι δεν μπορούσαν πλέον να αντισταθούν και άρχισαν να σκοτώνουν τις γυναίκες τους για να μη συλληφθούν από τους εχθρούς. Άλλες γυναίκες, μερικές με παιδιά στα χέρια, συγκεντρώθηκαν γύρω από ένα πηγάδι του χωριού και άρχισαν να πέφτουν μέσα σ' αυτό, λέγοντας προσευχές. Μερικές δεν κατάφεραν να πνιγούν γιατί το πηγάδι είχε γεμίσει πτώματα. Συνολικά περίπου 90 γυναίκες αυτοκτόνησαν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ian Talbot· Gurharpal Singh. *The Partition of India*. Cambridge University Press. σελίδες 64, 70–72, 74. ISBN 978-0-521-85661-4.
2. ↑  Elisabeth Åsbrink, "1947: Where Now Begins", Other Press, LLC, 2018 σ. 74, 75.
3. ↑  Agony of women during Partition, THE EXPRESS TRIBUNE, επιστολή αυτόπτη μάρτυρα, 19 Οκτ. 2013
4. ↑  Tabea Linhard, Timothy H. Parsons, "Mapping Migration, Identity, and Space", Springer, 14 Ιουλ 2018, σ. 149, 150
5. ↑  Gyanendra Pandey, "The Long Life of Rumor", *Alternatives: Global, Local, Political*, Vol. 27, No. 2, Apr.-June 2002, σ. 181 κ.ε. στο jstor.org
Συντεταγμένες: 4°40′S 55°28′E﻿ / ﻿4.667°S 55.467°E﻿ / -4.667; 55.467

Παραλία στη Μαέ.
Η **Μαέ** (Mahé) είναι το μεγαλύτερο νησί στις Σεϋχέλλες. Έχει έκταση 155 τετραγωνικά χιλιόμετρα και βρίσκεται στα βορειοανατολικά της χώρας. Ο πληθυσμός του είναι 72.000 κάτοικοι. Στα δάση της απαντώνται σπάνια ενδημικά φυτά, όπως το *Medusagyne oppositifolia* (το "δέντρο μέδουσα"), το σαρκοφάγο φυτό *Pitcher plant* και πολλά είδη ορχιδέας.

Φυσική εξέταση
--------------

Το νησί περιλαμβάνει την πρωτεύουσα του αρχιπελάγους, Βικτώρια και σε αυτήν ζουν το 90% του συνολικού πληθυσμού του νησιωτικού κράτους. Η υψηλότερη κορυφή του είναι στα 905 μ. (*Morne Seychellois*) και εκεί βρίσκεται το ομώνυμο εθνικό πάρκο. Οι περισσότεροι κάτοικοι ζουν στο βόρειο και στο ανατολικό τμήμα του νησιού. Το διεθνές αεροδρόμιο άρχισε να λειτουργεί το 1971. Στα νότια και στα δυτικά του νησιού βρίσκεται το θαλάσσιο πάρκο Μπέι Τερνέ (*Baie Ternay*) και το εθνικό θαλάσσιο πάρκο Πορ Λονέ (*Port Launay* ).

Ιστορία
-------

Οι πρώτοι που επισκέφθηκαν το νησί ήταν οι Βρετανοί το 1609. Οι Ευρωπαίοι το επισκέφτηκαν ξανά το 1742, οπότε έλαβε χώρα η αποστολή του Λαζάρ Πικό. Η Μαέ παρέμεινε υπό γαλλική κατοχή ως το 1812 οπότε ανακηρύχθηκε βρετανική αποικία. Το 1976 οι Σεϋχέλλες έγιναν ανεξάρτητο κράτος.

Το νησί οφείλει την ονομασία του στον Μπερτράν-Φρανσουά Μαέ ντε λα Μπουρντονέ, Γάλλο κυβερνήτη του Μαυρικίου.

Πινακοθήκη
----------

* Η πρωτεύουσα ΒικτώριαΗ πρωτεύουσα Βικτώρια
* Η ΒικτώριαΗ Βικτώρια
* Άποψη του νησιούΆποψη του νησιού
* Παραλία στο νησίΠαραλία στο νησί

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Mahe». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Μαρτίου 2009. Ανακτήθηκε στις 20 Φεβρουαρίου 2009.
2. ↑  Σμαράγδια του Ινδικού Αρχειοθετήθηκε 2009-05-21 στο Wayback Machine. πληροφορίες για το νησί.
3. ↑  «Mahe travel guide». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Μαΐου 2009. Ανακτήθηκε στις 20 Φεβρουαρίου 2009.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Μαέ** |

* Ταξιδιωτικές εμπειρίες

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 247218785
* LCCN: sh2015002182

 |

 |
Η **Μέλμπουρν Κρίκετ Κλαμπ** (αγγλικά: *Melbourne Cricket Club*, MCC) είναι αθλητικός σύλλογος με έδρα τη Μελβούρνη της Αυστραλίας. Ιδρύθηκε το 1838 και είναι ένας από τους παλαιότερους αθλητικούς συλλόγους στην Αυστραλία. Η MCC είναι υπεύθυνη για τη διαχείριση και ανάπτυξη του Μέλμπουρν Κρίκετ Γκράουντ, μια εξουσία που του δόθηκε από το κυβερνητικό MCG Trust και μια πράξη του Κοινοβουλίου. Εγγυάται επίσης την κατοχή από το σύλλογο περίπου 20% του γηπέδου.

Το 1859, τα μέλη του συλλόγου συνέταξαν το πρώτο σύνολο κανόνων για το αυστραλιανό ποδόσφαιρο. Το 1877, φιλοξένησε το πρώτο παιχνίδι τεστ κρίκετ στην ιστορία μεταξύ Αυστραλίας και Αγγλίας. Το 1971, ο σύλλογος φιλοξένησε τον πρώτο αγώνα κρίκετ Ουάν Ντέι Ιντερνάσιοναλ. Εκτός από το κρίκετ, η MCC είναι επίσης ένα ευρύτερο σωματείο για άλλα αθλήματα, όπως το αυστραλιανό ποδόσφαιρο, το μπέιζμπολ, οι βόλοι, το χόκεϊ επί χόρτου, το γκολφ, το λακρός, το νέτμπολ, η σκοποβολή, το σκουάς και το ανακτορικό τένις. Από το 2009, η Μέλμπουρν Φούτμπολ Κλαμπ αποτελεί ξανά τμήμα ποδοσφαίρου του συλλόγου, καθώς στο παρελθόν ήταν μέλος του συλλόγου από το 1889 έως το 1980.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «About MCC Membership». Melbourne Cricket Club. Ανακτήθηκε στις 4 Απριλίου 2009.
2. ↑  «MCC and Melbourne Football Club». Melbourne Cricket Club. Ανακτήθηκε στις 10 Νοεμβρίου 2011.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Melbourne Cricket Club στο Wikimedia Commons
* Επίσημος ιστότοπος

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 123695719
* LCCN: nb2006010874
* ISNI: 0000 0001 0680 952X

 |

 |
Ο **Πίτερ Κλέντζος** (Peter Clentzos) ή **Παναγιώτης Χλέντζος** (15 Ιουνίου 1909 - 11 Σεπτεμβρίου 2006) ήταν Ελληνοαμερικανός επικοντιστής που έλαβε μέρος στην Ολυμπιάδα του 1932 στο Λος Άντζελες. Επίσης, εργάστηκε πολλά χρόνια σε σχολεία ως καθηγητής και γυμναστής.

Βιογραφικές πληροφορίες
-----------------------

Ο Πίτερ Κλέντζος (Παναγιώτης Χλέντζος) γεννήθηκε στις 15 Ιουνίου 1909 στο Όκλαντ της Καλιφόρνια. Ήταν γιος Ελλήνων μεταναστών. Ο πατέρας του, που ήταν ξυλουργός και η μητέρα του είχαν έρθει από τα Κύθηρα. Ο Κλέντζος φοίτησε στο Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνια (University of Southern California), όπου ήταν μέλος της ομάδας στίβου. Επί τρία χρόνια μετείχε στην ομάδα στίβου του Πανεπιστημίου, η οποία υπό τον κόουτς Ντιν Κρόμγουελ (Dean Cromwell) κατέκτησε δυο φορές τον εθνικό κολεγιακό τίτλο του NCAA, το 1930 και το 1931.

Ως αθλητής του επί κοντώ προσπάθησε να μπει στην Ομάδα των ΗΠΑ για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1932, αλλά δεν τα κατάφερε. Όμως, η ελληνική του ιθαγένεια του επέτρεψε να συμμετάσχει ως ένα από τα 16 μέλη της ελληνικής αποστολής. Κατέλαβε την 7η θέση με άλμα 12 πόδια και 3,5 ίντσες. Το προσωπικό του ρεκόρ ήταν 13 πόδια και 9 ίντσες (3,75μ). Ήταν ο πρώτος Έλληνας αθλητής που έσπασε το φράγμα των 4μ, το 1935 με 4,015μ ως αθλητής του Πανιωνίου Γ.Σ.

Μετά την αποφοίτησή του από το πανεπιστήμιο, δίδαξε ιστορία και ξυλουργική, την οποία είχε μάθει από τον πατέρα του, στο Γυμνάσιο του Μπάρστοου (Barstow) της Καλιφόρνια. Επίσης, εργάστηκε ως προπονητής σε ομάδες στίβου και αμερικανικού ποδοσφαίρου. 

Στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο υπηρέτησε στον αμερικανικό στρατό στην Αεροπορική Βάση της Σάντα Άνα (Santa Ana Army Air Base) στην Καλιφόρνια ως προπαιδευτής και γυμναστής νεοσυλλέκτων. Μετά τον πόλεμο εγκαταστάθηκε στην Πασαντίνα (Pasadena) της Καλιφόρνια, μαζί με τη σύζυγό του, Έλεν, όπου εργάστηκε ως δάσκαλος και προπονητής στο Γυμνάσιο Ρούσβελτ (Roosevelt High School). Αργότερα, υπηρέτησε ως διαχειριστής (administrator) στο Γυμνάσιο Ναρμπόν (Narbonne High School) και ως υποδιευθυντής αρρένων στο Γυμνάσιο Φράνκλιν (Franklin High School) στο βορειοανατολικόΛος Άντζελες.

Το 2004, σε ηλικία 95 ετών, παρακολούθησε τους Ολυμπιακούς Αγώνες στην Αθήνα, ως επίσημος καλεσμένος της ελληνικής κυβέρνησης. Την ίδια χρονιά ήταν λαμπαδηδρόμος στη μεταφορά της ολυμπιακής φλόγας. Εθεωρείτο ο γηραιότερος εν ζωή Έλληνας που είχε λάβει μέρος σε Ολυμπιάδα.

Πέθανε στις 11 Σεπτεμβρίου 2006 σε ηλικία 97 ετών, στο νοσοκομείο του Ράντσο Μιράζ (Rancho Mirage) της Καλιφόρνια, από επιπλοκές σε εγχείρηση αποκατάστασης εξάρθρωσης. Άφησε ένα γιο, τον Πίτερ τζούνιορ.

Αναφορές
--------

* Noland, Claire. (2006, September 15). *Pete Clentzos, 97; USC Athlete Was Olympian in 1932*. The Los Angeles Times

  





1. ↑  Ανακτήθηκε στις 7  Μαΐου 2020.
Σφραγίδα του Λουδοβίκου ΣΤ΄, συζύγου της Λουσιέν.
H **Λουσιέν**, γαλλ. Lucienne de Rochefort (1088 - μετά τις 6 Μαΐου 1137) από τον Οίκο του Μονλερύ ήταν η πρώτη σύζυγος του Λουδοβίκου (ΣΤ΄), τότε διαδόχου της Γαλλίας.

Βιογραφία
---------

Ήταν κόρη του Γκυ Β΄ κυρίου του Ροσφόρ, σενεσάλη της Γαλλίας υπό τον Φίλιππο Α΄. Ο γάμος της με τον Λουδοβίκο (ΣΤ΄) το 1104, διάδοχο του Φιλίππου Α΄, έγινε για να ενδυναμώσει τη σχέση του ο βασιλιάς με τον πατέρα της.

Πέρασαν τρία έτη και το ζεύγος δεν είχε παιδιά. Σύμφωνα με τον Συζέρ ηγούμενο του Σαιν-Ντενί, που έγραψε πανηγυρικό για τον Λουδοβίκο ΣΤ΄ (*Vita Ludovici VI*), ο γάμος δεν είχε ολοκληρωθεί. Ακυρώθηκε από τον πάπα Πασχάλη Β΄ στη Σύνοδο του Τρουά για το λόγω της στενής συγγένειας το 1107. Το επόμενο έτος ο Λουδοβίκος (ΣΤ΄) έγινε βασιλιάς. Η αιτία της ακύρωσης είναι θέμα συζήτησης: μία άποψη λέει ότι η μητριά του Βερτράδη του Μονφόρ ήθελε να αποδυναμώσει τον Λουδοβίκο ΣΤ΄ με σκοπό να κάνει τον δικό της γιο, Φίλιππο κόμη του Μαντ, πιο πιθανό στη διαδοχή, ενώ άλλη άποψη είναι ο ανταγωνισμός του Γκυ Β΄ με την οικογένεια Γκαρλάντ, η οποία προσπαθούσε να αδυνατίσει τη θέση του. Έπειτα από την ακύρωση του γάμου, ο Γκυ Β΄ και ο αδελφός του Ούγος του Κρεσύ εξεγέρθηκαν εναντίον του Λουδοβίκου ΣΤ΄.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε πρώτα το 1104 τον Λουδοβίκο (ΣΤ΄) των Καπετιδών, τότε διάδοχο της Γαλλίας, αλλά δεν απέκτησαν απογόνους και ο γάμος ακυρώθηκε.

Έπειτα η Λουσιέν έκανε δεύτερο γάμο με τον Γκυσκάρ Γ΄ του Μπωζώ (απεβ. 1138) και είχε τέκνα:

* Γκυσκάρ.
* Γκωτιέ.
* Μπάλντουιν του Μπωζώ, απεβ. νέος.
* Στέφεν(;).
* Άλις.
* Μαρία.
* μία κόρη, παντρεύτηκε τον Γκυ Α΄ κόμη του Λυόν Φορέ.
* Ουμβέρτος Γ΄ του Μωζώ π.1120-1192, νυμφεύτηκε την Αδελαΐδα, κόρη του Αμεδαίου Γ΄ κόμη της Σαβοΐας.

Πηγές
-----

* Bouchard, Constance Brittain (1987). Sword, Miter, and Cloister: Nobility and the Church in Burgundy, 980-1198. Cornell University Press.
* Bouyer, Christian (2007). Les reines de France: Dictionnaire chronologique. Perrin.
* Bradbury, Jim (2007). The Capetians: kings of France, 987-1328. Hambledon Continuum.
* Chibnall, Marjorie (1969). The Ecclesiastical History of Orderic Vitalis. Volume 6. Clarendon Press.
* Previte-Orton, C.W. (1912). The Early History of the House of Savoy: 1000-1233. Cambridge University Press.

  

1. ↑  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003. I00013793.
2. ↑  p10254.htm#i102534. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
Λουίτζι Τζουλιάνο
Ο **Λουίτζι Τζουλιάνο** (στα ιταλικά Luigi Giuliano), ήταν ιταλός επαγγελματίας διεθνής ποδοσφαιριστής και προπονητής ποδοσφαίρου.
Γεννήθηκε στις 16 Αυγούστου του 1930 στην πόλη Βερτσέλλι και απεβίωσε το 1993, σε ηλικία 63 ετών.

Ξεκίνησε τον αθλητισμό από το εφηβικό τμήμα του τοπικού ερασιτεχνικού ποδοσφαιρικού συλλόγου Προ Βερτσέλλι το 1946 (5 συμμετοχές - 1 γκολ) και δυο μόλις χρόνια αργότερα μεταγράφηκε στην Τορίνο.

Παρότι αγωνιζόταν στη μεσαία γραμμή, σε καθένα από τα τρία πρώτα του παιχνίδια στην Α΄ κατηγορία Ιταλίας (σήμερα Serie A) πέτυχε να σκοράρει από ένα γκολ (περίοδος 1948-49).
Ήταν ο μοναδικός παίκτης του τμήματος υποδομής που έπαιζε κανονικά στην πρώτη ομάδα της Τορίνο. Εντούτοις μια καθυστέρηση στη διακρίβωση του διαβατηρίου του τον υποχρέωσε να αποκλειστεί από την αποστολή της ομάδας που ταξίδεψε αεροπορικά στη Λισαβόνα για διεθνή φιλική αναμέτρηση με τη Μπενφίκα, στις 3 Μαΐου του 1949.
Έτσι ο Τζουλιάνο διασώθηκε από την καταστροφή που ακολούθησε κατά την επιστροφή, με τη συντριβή του αεροσκάφους στη Σουπέργκα και τον θάνατο όλων των ποδοσφαιριστών της ιταλικής ομάδας.

Μετά από 6 χρονιές στην Τορίνο, όπου έλαβε μέρος σε 125 επίσημους αγώνες πρωταθλήματος, επιτυγχάνοντας παράλληλα 12 τέρματα, το καλοκαίρι του 1954 μεταπήδησε στη ΑΣ Ρόμα.
Έμεινε εκεί για τις υπόλοιπες 8 σεζόν (στις δυο τελευταίες υπέφερε από σοβαρούς τραυματισμούς στα γόνατα), λαμβάνοντας μέρος σε 142 αγώνες και σκοράροντας ακόμη 9 γκολ.

Συνολικά έπαιξε σε 267 αγώνες της πρώτης κατηγορίας, σημειώνοντας 21 τέρματα.

Την περίοδο 1960-61, προτελευταία της καριέρας του, κέρδισε το Κύπελλο Εκθέσεων με τη Ρόμα, σκοράροντας μία φορά στα προκριματικά της διοργάνωσης κατά της βελγικής Ρουαγιάλ Υνιόν Σεν Ζιλουάζ (*Royale Union Saint-Gilloise*) και μετέχοντας στην εντεκάδα του πρώτου τελικού εναντίον της αγγλικής Μπέρμπιγχαμ που έληξε 2-2 (συνολικό σκορ 4-2).

Ήταν μία φορά διεθνής, στον αγώνα της 27ης Νοεμβρίου 1955, μεταξύ των αντιπροσωπευτικών συγκροτημάτων Ιταλίας και Ουγγαρίας.

Προπονητής
----------

Ο Λουίτζι Τζουλιάνο ξεκίνησε την προπονητική του καριέρα το 1966 αναλαμβάνοντας την ομάδα του Αιγάλεω Α.Ο. την οποία οδήγησε στην κατάκτηση της 11ης θέσης στο πρωτάθλημα της Α΄ Εθνικής της περιόδου 1966-67. Ήταν μάλιστα ο πρώτος ξένος τεχνικός στην ιστορία της ομάδας του Αιγάλεω στην μεγάλη κατηγορία, που διατηρήθηκε στη θέση του για ολόκληρη την αγωνιστική περίοδο.
Την επόμενη χρονιά ανέλαβε το τμήμα ποδοσφαίρου Σάλας της Ρόμα (Giovanili).

Πηγές
-----

* Νίκος Δημ. Νικολαΐδης "50 Χρόνια Αιγάλεω", σελ. 65-66, 181 (έκδοση Δήμος Αιγάλεω, 1998)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Συνοπτικά η καριέρα του Λουίτζι Τζουλιάνο στο
* Ο Τζουλιάνο στον ιστότοπο