recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Συντεταγμένες: 37°41′12″N 31°43′50″E﻿ / ﻿37.68667°N 31.73056°E﻿ / 37.68667; 31.73056

Το **Μπέισεχιρ** (τουρκικά: *Beyşehir*) είναι πόλη και διαμέρισμα της επαρχίας Ικονίου στην περιοχή Μεσογείου της Τουρκίας. Η πόλη βρίσκεται στη νοτιοανατολική όχθη της λίμνης Κάραλλις και χαρακτηρίζεται στα δυτικά και νοτιοδυτικά από τις απόκρημνες πλαγιές και τα δάση της οροσειράς του Ταύρου, ενώ μια εύφορη πεδιάδα, επέκταση της περιοχής της λίμνης, εκτείνεται προς τη νοτιοανατολική κατεύθυνση. Σύμφωνα με την απογραφή του 2000, ο πληθυσμός του διαμερίσματος ήταν 118.144 κάτοικοι από τους οποίους οι 41.312 ζούσαν στην πόλη Μπέισεχιρ.

Κατά τους ελληνιστικούς, ρωμαϊκούς και βυζαντινούς χρόνους, η πόλη είχε το όνομα **Μίσθεια** και **Κλαυδιοκαισάρεια**, και αποτελούσε πόλη της αρχαίας Λυκαονίας.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *GEOnet Names Server*. 11  Ιουνίου 2018. 11849037.
2. ↑  Turkish Statistical Institute. «Census 2000, Key statistics for urban areas of Turkey» (στα Τουρκικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (XLS) στις 27 Σεπτεμβρίου 2007. Ανακτήθηκε στις 23 Μαρτίου 2008.
3. ↑  GeoHive. «Statistical information on Turkey's administrative units». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Οκτωβρίου 2007. Ανακτήθηκε στις 8 Απριλίου 2015.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 239198892
* LCCN: n2004048418
* GND: 4591676-7

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Τουρκία
 |

 |
Ο **Μώραλης Ντεφτερντάρ** ήταν Έλληνας λόγιος στη Κωνσταντινούπολη κατά τον 17ο αιώνα.

Είχε καταλάβει σπουδαίες κυβερνητικές θέσεις μέχρι και ανώτατος οικονομικός έφορος (= τουρκικά Ντεφτερντάρ) εξ ου και η προσωνυμία του. Λέγονταν Μώραλης εκ καταγωγής Πελοποννήαου (Μωριάς). Ο Μώραλης έχοντας κερδίσει την εύνοια της Βαλιντέ Σουλτάνας (= Βασιλομήτωρ) έφθασε στο βαθμό του υπουργού οικονομικών. Επωφελούμενος όμως της εύνοιας αυτής άρχισε να χρηματίζεται σε μεγαλύτερο βαθμό απ΄ ότι οι Μεγάλοι Βεζίρηδες κυρίως από τους υπαλλήλους του κράτους αναβιβάζοντας και καταβιβάζοντας με δολοπλοκίες άλλους υπουργούς και Οθωμανούς μεγιστάνες και διοικητές.

Αυτό είχε ως συνέπεια να ξεσηκωθούν εναντίον του πολλοί πασάδες, αγάδες ως και οι γενίτσαροι που κάποια φορά περικύκλωσαν το σπίτι του και στη συνέχεια εισήλθαν και το λαφυραγώγησαν. Παρά ταύτα ο Μώραλης φιλοδοξούσε να αναλάβει Μέγας Βεζίρης. Όταν όμως τη θέση αυτή ανέλαβε ο αντίπαλός του υποψήφιος και διοικητής του Χαλεπίου Ιψώρ Πασάς συνελήφθη απ΄ αυτόν και στάλθηκε εξορία στην Κύπρο. Καθ΄ οδόν όμως είχε διατάξει τον αποκεφαλισμό του, ο οποίος και συνέβη τον Απρίλιο του 1656. Λίγες ημέρες μετά κατασχέθηκαν όλα τα κτήματά και ακίνητα που είχε στη Πελοπόννησο και την Κωνσταντινούπολη, καθώς και όλη την κινητή περιουσία του.

Πηγές
-----

* "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια", τομ.ΙΖ΄, σελ.958.
Η προς τη θάλασσα «γλώσσα» της Νήσου Βασιλιέφσκι
Η **Νήσος Βασίλιεφσκι** (ρωσ. Васи́льевский о́стров) είναι ποτάμιο νησί στην Αγία Πετρούπολη της Ρωσίας. Η έκτασή του είναι 19,3 τετραγωνικά χιλιόμετρα και σχηματίζεται μεταξύ δύο κλάδων του ποταμού Νέβα στο δέλτα του: τον Μεγάλο Νέβα (Μπόλσαγια Νέβα) και τον Μικρό Νέβα (Μάλαγια Νέβα). Συνορεύει επίσης, στα δυτικά, με τη θάλασσα, και συγκεκριμένα τον Φινλανδικό Κόλπο. Χωρίζεται από τη Νήσο των Δεκεμβριστών από το κανάλι Σμολένκα. Μαζί τα δύο νησιά αποτελούν το Διαμέρισμα Βασιλεοστρόφσκι, ένα από τα διοικητικά διαμερίσματα στα οποία διαιρείται η Αγία Πετρούπολη.

Ευρισκόμενη απέναντι από τα Χειμερινά Ανάκτορα, η Νήσος Βασίλιεφσκι καταλαμβάνει ένα μεγάλο μέρος του ιστορικού κέντρου της πόλεως και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 209.188 κατοίκους (απογραφή του 2017). Δύο από τις γνωστότερες γέφυρες στην πόλη, η Γέφυρα των Ανακτόρων και η Γέφυρα του Ευαγγελισμού, συνδέουν τη νήσο με το ηπειρωτικό έδαφος στα νότια. Το νησί εξυπηρετείται από δύο σταθμούς του Μετρό της Αγίας Πετρούπολης, στη Γραμμή 3: τον Βασιλεοστρόφσκαγια και τον Πριμόρσκαγια. Υπάρχουν επίσης λεωφορεία και γραμμές τραμ.

Τοπογραφία και τοπόσημα
-----------------------

Η Νήσος Βασίλιεφσκι αποτελείται από δύο μεγάλα τμήματα: Το νοτιοανατολικό μέρος είναι παλαιό, με κτίσματα κυρίως του 19ου αιώνα. Στη νότια όχθη βρίσκονται κάποια από τα παλαιότερα κτήρια στην πόλη, χρονολογούμενα από τον 18ο αιώνα. Αυτό το μέρος του νησιού είναι αξιοσημείωτο για το ορθογώνιο πλέγμα των οδών του (που στο πρώτο σχέδιο της πόλεως σχεδιαζόταν να γίνουν κανάλια, ώστε μέρος της πόλεως να μοιάζει με τη Βενετία ή το Άμστερνταμ), με τρεις λεωφόρους (*prospekts*, τη Μεγάλη Λεωφόρο, τη Μέση Λεωφόρο και τη Μικρή Λεωφόρο) να τη διασχίζουν στη διεύθυνση περίπου ανατολής-δύσης και με περίπου τριάντα κάθετες οδούς, επονομαζόμενες «γραμμές» (*linii*). Για την ακρίβεια ο όρος αναφέρεται σε μία πλευρά μιας οδού, δηλαδή τα κτήρια στην απένταντι πλευρά του δρόμου έχουν διαφορετική διεύθυνση (όνομα). Υπάρχουν έτσι στην πραγματικότητα περίπου 15 οδοί με ιδιόμορφη αρίθμηση και διεύθυνση προσεγγιστικά βορρά-νότου. Ο ένας από αυτούς είναι ο στενότερος σε όλη την πόλη και φέρει το όνομα του ζωγράφου Ιλιά Ρέπιν.

Στο ανατολικότερο επίπεδο άκρο (γλώσσα) του νησιού, τη «Στρέλκα» (= «βέλος»), βρίσκονται μουσεία, το παλαιό χρηματιστήριο της Αγίας Πετρούπολης (επίσης σήμερα μουσείο) και δύο μεγάλες επινίκιες στήλες, προσελκύοντας έτσι πολλούς τουρίστες στην περιοχή. Τα κτίσματα κατά μήκος της «Ακτής Πανεπιστημίου» (Университетская набережная), στην όχθη του Μεγάλου Νέβα, περιλαμβάνουν την Κουνστκάμερα, τα «Δώδεκα Κολέγια», το Ανάκτορο Μένσικοφ, την Αυτοκρατορική Ακαδημία Επιστημών και τον καθεδρικό Ναό του Αγίου Ανδρέα, όλα του 18ου αιώνα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* WebCam στο νησί

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 236118386
* GND: 4599316-6
* NKC: ge581630

 |

 |
Οι **Εκλογές Εθνικής Συνέλευσης για την Ουαλία** διεξήχθησαν στις 5 Μαΐου 2016. Εξελέγησαν τα μέλη της Εθνοσυνέλευσης της Ουαλίας. Ήταν οι 5ες εκλογές για συνέλευση.

Το κυβερνών Ουαλικό Εργατικό Κόμμα υπέστη μείωση κατά άνω του 7% στα ποσοστά του, ενώ δεύτερο μεγαλύτερο κόμμα στη συνέλευση και επίσημη αντιπολίτευση με 12 έδρες έγινε το Plaid Cymru.

Οι εκλογές έγιναν τον Μάιο ταυτόχρονα με πολλές άλλες τοπικές εκλογές στο Ηνωμένο Βασίλειο και η ημερομηνία διεξαγωγής τους καθορίστηκε με την Πράξη του 2011.[1] Elections to the Welsh Assembly have now also been permanently moved to a five-year cycle under the Wales Act 2014.

Εκλογικό σύστημα
----------------

Στις γενικές εκλογές για Εθνοσυνέλευση στην Ουαλία, κάθε ψηφοφόρος έχει δύο ψηφοφορίες, στο πλαίσιο ενός συστήματος μικτής αναλογικής. Η πρώτη ψήφος προορίζεται για τον υποψήφιο που θέλει να γίνει μέλος της συνέλευσης στην εκλογική περιφέρεια, με τη χρήση του πλειοψηφικού συστήματος. Η δεύτερη ψήφος γίνεται για την κλειστή λίστα υποψηφίων σε τοπικό επίπεδο.

Αποτέλεσμα
----------

Στις εκλογές, έδρα κατέλαβαν οι βουλευτές των εξής κομμάτων:

| Κόμμα | Έδρες (σύνολο) |
| --- | --- |
| Ουαλικό Εργατικό Κόμμα | **29** |
| Plaid Cymru | **12** |
| Ουαλικό Συντηρητικό Κόμμα | **11** |
| Κόμμα Ανεξαρτησίας του Ηνωμένου Βασιλείου | **7** |
| Ουαλοί Φιλελεύθεροι Δημοκράτες | **1** |

Παραπομπές
----------

1. ↑  Fixed-term Parliaments Act 2011 section 5
Το σύστημα ουβικουιτίνωσης
Η **ουβικουιτίνη** (αγγλ. *ubiquitin*) είναι μια πρωτεΐνη αποτελούμενη από 76 αμινοξέα (≈8,5kDa) η οποία είναι ευρύτατα διαδεδομένη στους ευκαρυωτικούς οργανισμούς (εξ ού και η ονομασία της από το λατινικό *ubiquitous* δηλ. «πανταχού παρούσα»). Η προσθήκη ενός ή λίγων μορίων ουβικουιτίνης σε μια πρωτεΐνη (μονοουβικουιτίνωση ή ολιγοουβικουιτίνωση αντίστοιχα) επηρεάζει τη δραστηριότητα της και τη θέση της μέσα στο κύτταρο. Αντίθετα, η προσθήκη πολλών μορίων ουβικουιτίνης σε μια πρωτεΐνη (πολυουβικουιτίνωση) οδηγεί στο σχηματισμό αλυσίδων ή δενδρικών δομών ουβικουιτίνης πάνω στην πρωτεΐνη-στόχο και τη σημαίνει για μεταφορά και αποικοδόμηση στο πρωτεάσωμα.

Η διαδικασία προσθήκης ουβικουιτίνης σε μια πρωτεΐνη ξεκινά με τη σύνδεση μεταξύ ενός ενζύμου που ενεργοποιεί την ουβικουιτίνη (**Ε1**, ubiquitin-activating enzyme) και του καρβοξυλικού άκρου (C-άκρου) ελεύθερης ουβικουιτίνης. Η ενεργοποιημένη, πλέον, ουβικουιτίνη μεταφέρεται με ένα "ένζυμο που προσθέτει ουβικουιτίνη" (**Ε2**, ubiquitin-conjugating enzyme). Τέλος, με τη βοήθεια μιας λιγάσης ουβικουιτίνης (**Ε3**, ubiquitin-ligase) καταλύεται η σύνδεση της ουβικουιτίνης στην ε-αμινομάδα κάποιου υπολείμματος λυσίνης της πρωτεΐνης-στόχου. 

Κατά την πολυουβικουιτίνωση τα πρόσθετα μόρια ουβικουιτίνης συνδέονται μέσω της λυσίνης τους στη θέση 48 (lys-48) με τη γλυκίνη στη θέση 76 (gly-76) του καρβοξυτελικού άκρου μορίου ουβικουιτίνης που έχει ήδη συνδεθεί άμεσα ή έμμεσα (μέσω άλλου μορίου ουβικουιτίνης) στην πρωτεΐνη-στόχο. 

Η πολυουβικουιτίνωση δεν καταδικάζει πάντα μια πρωτεΐνη σε αποικοδόμηση και αυτό λόγω της δράσης ενζύμων γνωστών ως **DUBs** (De-UBiquitinating enzymes) τα οποία μπορούν και αφαιρούν τα μόρια ουβικουιτίνης. Οι δύο κατηγορίες των DUBs είναι οι **υδρολάσες ουβικουιτίνης C-άκρου** (**UCHs**, Ubiquitin C-terminal Hydrolases) και οι **ειδικές στην επεξεργασία ουβικουιτίνης πρωτεάσες** (**UBPs**, Ubiquitin Processing Proteases).

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

* Πληροφορίες για την ουβικουιτίνη από την UniProt.
|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **ουγγιά**  |

Η **ούγγα** (ή **ούγκα**), συντετμημένα διεθνώς: **oz** είναι μονάδα μέτρησης μάζας. 

Χρησιμοποιείται κυρίως στο Ηνωμένο Βασίλειο και τις Ηνωμένες Πολιτείες ως μονάδα μάζας για τα κοινά εμπορεύματα και ισοδυναμεί με το 1/16 της κοινής (avoirdupois) λίβρας. Παγκόσμια, χρησιμοποιείται ευρέως ως μονάδα μάζας πολύτιμων μετάλλων και σ' αυτή την περίπτωση ισοδυναμεί με το 1/12 της ευγενούς (troy) λίβρας. Η ισοδυναμία σε γραμμάρια είναι: 1 κοινή ουγγία = 28,35 γραμμάρια, ενώ 1 ευγενής ουγγία = 31,10 γραμμάρια.

Πηγές
-----

«How Many? A Dictionary of Units of Measurement». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Αυγούστου 2018. Ανακτήθηκε στις 25 Οκτωβρίου 2009.
Ο **Ντάριο Λο Μπόσκο** (ιταλικά: Dario Lo Bosco, γεννηθείς στις 3 Ιανουαρίου 1960 στο Ραφφαντάλι) είναι Ιταλός διευθυντής εταιρίας και λέκτορας, καθώς και ο πρώην πρόεδρος του Ιταλικού Σιδηροδρομικού Δικτύου Rete Ferroviaria Italiana και της Σικελικής Μεταφορικής Εταιρείας Azienda Siciliana Trasporti.

Βιογραφία
---------

Αποφοίτησε από τις επιστήμες μηχανικών στο Πανεπιστήμιο του Παλέρμο το 1984. Αρχικά ήταν αναπληρωτής καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Ρηγίου Καλαβρίας, στη συνέχεια κατέστη μόνιμος καθηγητής Κατασκευής Δρόμων, Σιδηροδρόμων και Αεροδρομίων, ενώ έφτασε το 2001 να γίνει αναπληρωτής κοσμήτωρ της σχολής μηχανικών μέχρι το 2006.

Το 1997 διορίστηκε επίτροπος της Σικελικής Εταιρείας Μεταφορών από τον Πρόεδρο της Περιφέρειας της Σικελίας, Τζουζέππε Προβεντσάνο, της περιφερειακής δημόσιας εταιρείας εξωαστικών μεταφορών. Παρέμεινε πρόεδρος με τον Άντζελο Καποντικάζα και τον Σαλβατόρε Κουφφάρο, συμπολίτη του, και ήταν επίσης ο διευθύνων σύμβουλός του. Επιβεβαιωμένο αργότερα από τους διαδόχους του, Ραφφαέλε Λομπάρντο και Ροζάριο Κροτσέττα.

Από το 2007 έως τον Δεκέμβριο του 2012 διετέλεσε και Πρόεδρος του Λιμεναρχείου Μεσσήνης. Εκείνη τη χρονιά εξελέγη στο διοικητικό συμβούλιο της Γενικής Συνομοσπονδίας Ιταλικής Βιομηχανίας του Παλέρμο. Στις 8 Ιανουαρίου 2013, ο Πρόεδρος Κροτσέττα τον διόρισε έκτακτο επίτροπο του εμπορικού επιμελητηρίου της Κατάνιας έως τις 18 Ιανουαρίου 2014.

Το 2010 έγινε πρόεδρος του Ιταλικού Σιδηροδρομικού Δικτύου, μιας μετοχικής εταιρείας που ανήκει 100% στους Ιταλικούς Σιδηροδρόμους του Κράτους με καθήκοντα διαχειριστή της εθνικής σιδηροδρομικής υποδομής της οποίας ήταν διευθυντής από το 2002.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑
4. ↑  «Copia archiviata». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Δεκεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 29 Οκτωβρίου 2015.
5. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Σεπτεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 5 Μαρτίου 2023.
6. ↑
*Αυτό το λήμμα αναφέρεται σε ένα έγγραφο του 14ου αιώνα και τον συγγραφέα του. Για τον Αρχιεπίσκοπο ιστορικό του 12ου αιώνα, βλέπε Γουλιέλμος της Τύρου*

Ο **Ναΐτης ο Τύριος** (Διεθνώς: *Templar of Tyre*, γαλλικά: *Le Templier de Tyr*) είναι το όνομα ενός ιστορικού του Μεσαίωνα και **Ναΐτης της Τύρου** το έγγραφο, υπό μορφή χρονικού, το οποίο έγγραψε τον 14ο αιώνα και αποτελεί το τρίτο και μεγαλύτερο μέρος του χρονικού *«Πράξεις των Κυπρίων»* (*Gestes des Chiprois*).

Για πολύ καιρό πίστευαν ότι το έγγραφο αυτό γράφτηκε από έναν ιππότη στο νησί της Κύπρου, περίπου την εποχή που το νησί ήταν το ορμητήριο για τα τρία μεγάλα στρατιωτικά τάγματα, των Ναϊτών Ιπποτών, των Τευτόνων Ιπποτών και των Ιωαννιτών Ιπποτών. Ωστόσο, ο συντάκτης του εγγράφου αυτού είναι πιθανό να ήταν ένας αραβόφωνος μεταφραστής, γραμματέας και έμπιστος του Μεγάλου Μαγίστρου των Ναϊτών Γκιγιόμ ντε Μποζέ και είναι επίσης πιθανό να μην ήταν ο ίδιος Ναΐτης.

Ναΐτης της Τύρου
----------------

Το έγγραφο **Ναΐτης της Τύρου** αποτελεί μια πρωτογενή πηγή των προσωπικών εμπειριών του συγγραφέα του και δίνει πολύτιμες πληροφορίες για μια σημαντική περίοδο των Σταυροφοριών, τεκμηριώνοντας τα χρόνια από τις αρχές της δεκαετίας του 1230 μέχρι το 1314 περίπου. Καλύπτει τις τελευταίες ημέρες των δραστηριοτήτων των χριστιανών στους Αγίους Τόπους, καθώς ήταν μια χαμένη μάχη εναντίον των μουσουλμάνων Μαμελούκων, καθώς και άλλα σημαντικά γεγονότα όπως η πολιορκία και η πτώση της Άκρας το 1291 και η διάλυση του Τάγματος των Ναϊτών Ιπποτών στις αρχές του 14ου αιώνα. Το έγγραφο συντάχθηκε στα αρχαία γαλλικά και έχει δημοσιευθεί επίσης σε μεταφράσεις στα αγγλικά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Halsall, Paul (1998). «Chronique du Templier de Tyr». Fordham Univercity. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Αυγούστου 2015. Ανακτήθηκε στις 4 Σεπτεμβρίου 2015.

### Βιβλιογραφία

* Barber, Malcolm (2006). *The Trial of the Templars*. Canto Classics (2η έκδοση). Cambridge University Press. ISBN 978-1-10764-576-9.
* Crawford, Paul (2003). *The Templar of Tyre: Part III of the 'Deeds of the Cypriots'*. Crusade Texts in Translation (Book 6). Ashgate Pub Ltd. ISBN 978-1-84014-618-9.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* G. Raynaud, επιμ. (1887). «Les gestes des Chiprois». Geneva: Openlibrary.org. Ανακτήθηκε στις 4 Σεπτεμβρίου 2015.
Ο **Νικόλαος Δελαγραμμάτικας** ήταν Έλληνας υποστράτηγος του πεζικού.

Γεννήθηκε το 1853. Αν και προερχόμενος από το στράτευμα προήχθη μέχρι τον βαθμό του υποστρατήγου. Συμμετείχε ως υπαξιωματικός στην έξοδο του ελληνικού στρατού στη Θεσσαλία το 1878. Κατά τον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 υπηρέτησε ως λοχαγός. Κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους έφερε το βαθμό του συνταγματάρχη όπου στον μεν Α' Βαλκανικό Πόλεμο ήταν αρχικά διοικητής συντάγματος πεζικού όπου και μετείχε στη κατάληψη της Θεσσαλονίκης και στη συνέχεια διοικητής του αποβατικού αποσπάσματος που κατέλαβε [en] τη Χίο. Στον Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο του 1913 ήταν διοικητής της 6ης Μεραρχίας.

Μετά τους πολέμους αυτούς προάχθηκε σε υποστράτηγο και διετέλεσε διοικητής της νέας 13ης Μεραρχίας και αργότερα διοικητής του 1ου Σώματος Στρατού. Αποστρατεύθηκε το 1916.
Το ηφαίστειο Μπέερενμπεργκ
Το **Μπέερενμπεργκ** είναι ηφαίστειο που βρίσκεται στο βορειοανατολικό άκρο του νησιού Γιαν Μάγεν, στον Αρκτικό Ωκεανό, 600 χλμ. βορειοανατολικά της Ισλανδίας. 

Πρόκειται για ένα στρωματοηφαίστειο (stratovolcano), δηλαδή ηφαίστειο που σχηματίστηκε από επάλληλα στρώματα λάβας και τέφρας. Πρόκειται για το βορειότερο ενεργό ηφαίστειο στον κόσμο (μη συμπεριλαμβανομένων των θαλάσσιων ηφαιστείων) και το πέμπτο ψηλότερο στην Ευρώπη. Έχει ύψος 2.277 μ. και ο κρατήρας του έχει διάμετρο περίπου 1 χιλιόμετρο. Η υψηλότερη κορυφή του είναι η κορυφή Haakon VII Toppen, που βρίσκεται στη δεξιά πλευρά του. Στις πλαγιές του ηφαιστείου υπάρχουν παγετώνες ο μεγαλύτερος από τους οποίους είναι ο παγετώνας Βάιπρεχτ (Weyprecht) με μήκος 6 χιλ.

Το όνομά Μπέερενμπεργκ είναι ολλανδικό και σημαίνει «το βουνό των αρκούδων». Το έδωσαν στο ηφαίστειο Ολλανδοί φαλαινοθήρες που είχαν δει εκεί πολικές αρκούδες, στις αρχές του 17ου αιώνα. 

Οι πιο πρόσφατες εκρήξεις του Μπέερενμπεργκ σημειώθηκαν το 1985 και το 1970. Εκρήξεις του καταγράφηκαν επίσης το 1851, το 1818 και το 1732.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑   James Gordon Hayes, The Conquest of the North Pole: Recent Arctic Exploration,σελ. 222, Taylor & Francis, 1934
3. ↑

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Beerenberg στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 86148570512524311085

 |

 |
**Ναβουχοδονόσορ Δ΄** ή *Ναμπου-κουντουρι-ούσουρ Δ΄* ήταν το επίσημο όνομα του **Αράχα** ( - 5. Δεκεμβρίου 521 π.Χ.). Ο πατέρας του ονομάζονταν Χαλδίτα. Ο Ναβουχοδονόσορ Δ' υπήρξε αυτοκράτορας της Βαβυλώνας το 521 π.Χ. και συγκεκριμένα για μια διάρκεια επτά μηνών. Η πρώτη του διαταγή ως αυτοκράτορα χρονολογείται την 17η Μαΐου 521 π.Χ. ενώ η τελευταία του εντολή χρονολογείται την 3η Νοεμβρίου του 521 π.Χ. Ο επίσημος τίτλος του ήταν *Τέκνο του Ναβοναΐδ*, ενώ το αυτοκρατορικό του όνομα ήταν Ναβουχοδονόσορ για να τηρεί την παράδοση.

Ο αυτοκρατορικός του τίτλος αρχικά δεν αναγνωρίστηκε στην Βαβυλώνα, αφού μέχρι τις 27 Αυγούστου του 521 π.Χ. μεμονωμένα συνεχίζει να αναφέρεται το όνομα του Δαρείου στα χρονικά της πόλης. Μετά την μάχη του Ουράρτου ο στρατηγός Ινταφέρνης που ανέλαβε την διοίκηση νίκησε τον Αράχα στις 27 Νοεμβρίου του 521 π.Χ. και έκανε 2500 αιχμάλωτους. Όταν φτάσανε στην Βαβυλώνα, ο Δαρείος διέταξε να τους σκοτώσουν όλους. Τον Ναβουχοδονόσορ Δ' τον διαδέχτηκε ο Δαρείος, αφού αναφέρεται και πάλι ως αυτοκράτορας στα χρονικά της πόλης από τις 6 Δεκεμβρίου του 521 π.Χ.

Βιβλιογραφία
------------

* Dietz-Otto Edzard: *Reallexikon der Assyriologie und vorderasiatischen Archäologie, Bd. 9*, de Gruyter, Berlin 2001, ISBN 3-11-017296-8, S. 206

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 81413244
* GND: 137187076

 |

 |
Συντεταγμένες: 18°01′32″N 77°51′03″W﻿ / ﻿18.02556°N 77.85083°W﻿ / 18.02556; -77.85083

Για άλλες χρήσεις, δείτε: Μπλακ Ρίβερ.  
Η **Μπλακ Ρίβερ** (αγγλικά: Black River) είναι μια κωμόπολη της Τζαμάικα. Είναι η πρωτεύουσα της Ενορίας της Αγίας Ελίζαμπεθ. Έχει πληθυσμό 4.261 κατοίκων (2009).

Γεωγραφία
---------

Η Μπλακ Ρίβερ βρίσκεται νοτιοδυτικά της Τζαμάικα και κεντρικά της Αγίας Ελίζαμπεθ. Βρίσκεται βόρεια του κόλπου Μπλακ Ρίβερ. Βρίσκεται κοντά στις εκβολές του ποταμού Μπλακ Ρίβερ.

Ιστορία
-------

Η Μπλακ Ρίβερ είναι μια από τις αρχαιότερες πόλεις της Τζαμάικα. Έγινε η πρωτεύουσα της Αγίας Ελίζαμπεθ το 1773 αντικαθιστώντας την Λακοβία.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος πόλεων της Τζαμάικα
Ο **Νικόλαος Δίκας** (1879 - 6 Φεβρουαρίου 1957) ήταν Έλληνας πολιτικός. Διετέλεσε ο πρώτος δήμαρχος Κατερίνης (η πόλη έγινε Δήμος επίσημα το 1929). Έγινε δήμαρχος το 1929 και διατηρήθηκε στο αξίωμα μέχρι το 1933. Ανέπτυξε σημαντικό έργο και χαρακτηριστικό ήταν η αυτεπιστασία των εκτελούμενων έργων. Συνήθιζε να επιβλέπει ο ίδιος τα έργα καβαλώντας ένα λευκό άλογο, ελέγχοντας τους εργολάβους και τους εργάτες. Πέθανε το 1957 και είναι θαμμένος στο Α΄ Κοιμητήριο της Κατερίνης.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στο Λιβάδι Ολύμπου. Καταγόταν από τη μεγάλη παροικία των Λιβαδιωτών στην Κατερίνη, όπου έμαθε τα πρώτα του γράμματα και εγκαταστάθηκε. Επιδόθηκε στο εμπόριο και απέκτησε περιουσία. 

Ανέπτυξε σημαντική εθνική και κοινωνική δράση. Ειδικότερα, υπηρέτησε ως γραμματέας του Μακεδονικού Αγώνα και αρχειοφύλακας της αλληλογραφίας των Μακεδονομάχων. Ήταν στενός συνεργάτης του Παύλου Μελά και του Καπετάν Ματαπά. Παντρεύτηκε και απέκτησε 8 παιδιά.

Εξελέγη Δήμαρχος της Κατερίνης το 1929 σχεδόν παμψηφεί. Η δημαρχία του χαρακτηρίζεται από πολλά έργα, με σημαντικότερα την απαλλαγή της πόλης από το πρωτόγονο υδραγωγείο του Πέλεκα και την ύδρευσή της από τις περίφημες Πηγές της Βρυάζας, στα Πιέρια Όρη.

Απεβίωσε ξαφνικά το Φεβρουάριο του 1957. Το Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Κατερίνης συνεδρίασε εκτάκτως και εξέδωσε ψήφισμα στις 7 Φεβρουαρίου 1957 και η κηδεία έγινε στις 10 Φεβρουαρίου 1957 υπό τους ήχους της Φιλαρμονικής του Δήμου, με το Δήμαρχο Σολομώντα Παπαδόπουλο να εκφωνεί τον επικήδειο κατά τη νεκρώσιμη ακολουθία του στο ναό της Θείας Ανάληψης. Το όνομά του φέρει οδός στην πρωτεύουσα της Πιερίας, στην περιοχή του Μοσχοπόταμου.

Πηγές
-----

* Γεώργιος Ράπτης, *Κατερίνης Οδώνυμα*, εκδόσεις Όλυμπος, 2003.

1. ↑  Δικτυακός τόπος Δήμου Κατερίνης[*νεκρός σύνδεσμος*], Δήμαρχοι της Κατερίνης (1929- σήμερα)
2. ↑  Καζταρίδης Ιωάννης (2006). *Κατερίνη: από τη μικρή κώμη στην πολύτροπη πόλη*. εκδ. Μάτι. σελ. 103. ISBN 960-8042-72-0.
3. 1 2 3  Νεκρολογία στην εφημερίδα "Κήρυξ των Πιερίων", 6-2-1957, σελ. 2. (μέσω ΓΑΚ- Αρχεία Νομού Πιερίας Αρχειοθετήθηκε 2014-09-24 στο Wayback Machine.)
Ο **Νικόλαος Δημαράς** (1856–1906) ήταν Έλληνας νομικός και καθηγητής πανεπιστημίου. Ανιψιός του ήταν ο Κωνσταντίνος Δημαράς.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1856 στο Ναύπλιο και σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Το 1886 ανακηρύχθηκε διδάκτορας αυτού, και συνέχισε τις σπουδές του στα πανεπιστήμια του Μονάχου, της Λειψίας και του Γκέτινγκεν στη Γερμανία. Ανάμεσα στους καθηγητές του ήταν και ο διαπρεπής Ρούντολφ φον Γκέρινγκ. Επέστρεψε στην Αθήνα το 1890 και διορίστηκε υφηγητής ιστορίας και εισηγήσεων του ρωμαϊκού δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, ενώ το 1894 διορίστηκε τακτικός καθηγητής στην ίδια έδρα. Στα σημαντικότερα έργα που συνέγραψε ήταν τα *Περί αντιπροσωπεύσεως εν τη πολιτική δικονομία των Ρωμαίων* (1879) και *Ιστορία και εισηγήσεις του ρωμαϊκού δικαίου* (σε 2 τόμους, 1883-4), ενώ μετέφρασε και τα έργα *Ρωμαϊκό δίκαιο* του Βίτσαϊντ και *Νομική επιστήμη του καθημερινού βίου* του καθηγητή του Γκέρινγκ. Ήταν μέλος της Μεγάλης Στοάς της Ελλάδας. Απεβίωσε στην Αθήνα στις 15 Αυγούστου 1906, μετά από μακροχρόνια ασθένεια.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Δημαράς, Νικόλαος». *www.ygeiaonline.gr*. Εγκυκλοπαίδεια Δομή. Ανακτήθηκε στις 8 Νοεμβρίου 2018.
2. ↑  «Δημαράς Νικόλαος». *www.grandlodge.gr*. Μεγάλη Στοά της Ελλάδας. Ανακτήθηκε στις 8 Νοεμβρίου 2018.
3. ↑  «Ο θάνατος του καθηγητού του Πανεπιστημίου Νικόλαου Δημαρά». *Εμπρός*: σελ. 2. 17 Αυγούστου 1906.. Ανακτήθηκε στις 8 Νοεμβρίου 2018.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Νικόλαος Δημαράς στον *Πανδέκτη* του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.
Ο **Μοζέλλας** (γαλλικά: *Moselle*, γερμανικά: *Mosel* προφέρεται Μόζελ, λουξεμβουργιανά: *Musel*) είναι ποταμός που διαρρέει τη Γαλλία, το Λουξεμβούργο και τη Γερμανία. Είναι αριστερός παραπόταμος του Ρήνου, με τον οποίο συμβάλλει στο Κόμπλεντς. Ένα μικρό μέρος της απορροής του Βελγίου καταλήγει στο Μοζέλλα μέσω του ποταμού Ουρ.

Το όνομά του προέρχεται από το λατινικό *Mosella* που σημαίνει ο «Μικρός Μεύσης» (*Mosa* στα λατινικά). Από τον ποταμό πήραν το όνομά τους δύο γαλλικοί νομοί, οι Μοζέλ (Moselle) και Μερτ-ε-Μοζέλ (Meurthe-et-Moselle).

Γεωγραφία
---------

Η πηγή του Μοζέλλα είναι η δυτική πλαγιά του Μπαλόν ντ' Αλζάς (Ballon d'Alsace) στα Βόσγια όρη. Ο Μοζέλ διαρρέει την περιφέρεια της Λωρραίνης δυτικά από τα Βόσγια όρη. Περαιτέρω κατάντη στη Γερμανία η κοιλάδα του Μοζέλλα χωρίζει τις οροσειρές Άιφελ και Χούνσρουκ. Το συνολικό μήκος του από τις πηγές ως τη συμβολή του με τον Ρήνο είναι περίπου 545 χ.λ.μ.

Πόλεις που βρίσκονται κατά μήκος του Μοζέλλα είναι στη Γαλλία: το Επινάλ, το Τουλ, το Ποντ-α-Μουσόν, το Μετς και η Τιονβίλ, στο Λουξεμβούργο: το Σένγκεν, το Ρέμιχ, το Γκρέβενμαχερ και το Βάσερμπίλιχ και στη Γερμανία το Τριρ, το Μπέρνκαστελ-Κούες, το Κόχεμ και το Κόμπλεντς

Η λεκάνη απορροής του Μοζέλλα

Οικονομία
---------

Η κοιλάδα του Μοζέλλα μεταξύ του Νανσύ, του Μεζ και της Τιονβίλ είναι βιομηχανική περιοχή με ανθρακωρυχεία και βιομηχανίες χάλυβα.

Ο Μοζέλλας έχει γίνει πλεύσιμος για μεγάλα φορτηγά πλοία από τον Ρήνο στο Κόμπλεντς μέχρι το Νεβ Μαιζόν (Neuves-Maisons), νοτίως του Νανσύ. Για μικρότερα πλοία συνδέεται με άλλα μέρη της Γαλλίας μέσω των καναλιών *Κανάλ ντε λ'Έστ* και *Κανάλ ντε λα Μαρν ω Ραν*.

Η κοιλάδα του Μοζέλλα είναι γνωστή για τα τοπία της και το κρασί που παράγεται εκεί. Το γερμανικό τμήμα του Μοζέλλα είναι δημοφιλής τουριστικός προορισμός.

Λογοτεχνία
----------

Ο Ρωμαίος ποιητής Αυσόνιος υμνεί τον ποταμό στο ποίημα *Mosella*.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Μοζέλλας (ποταμός)** |

* Επίσημες πληροφορίες για το γερμανικό τμήμα του Μοζέλλα (Αγγλικά)

Παραπομπές
----------

1. ↑ . «Le-vignoble-de-Moselle».

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 6148704222036932735
* LCCN: sh85087448
* GND: 4040325-7
* SUDOC: 026392909
* BNF: cb11955534s (data)
* NKC: ge370350

 |

 |
Οι **Νιζαρίτες** είναι κλάδος του Ισμαηλισμού, που με τη σειρά του είναι ο δεύτερος σε οπαδούς κλάδος του Σιισμού. Η θεολογία των Νιζαριτών δίνει έμφαση στην κοινωνική δικαιοσύνη, τον πλουραλισμό και την ανθρώπινη λογική μέσα στο πλαίσιο της μυστικιστικής παράδοσης του Ισλάμ. Οι Νιζαρίτες αποτελούν την πλειοψηφία των Ισμαηλιτών. Υπολογίζονται σε 15.000.000 οι Νιζαρίτες Ισμαηλίτες ανά τον κόσμο, κατοικώντας σε περισσότερες από 25 χώρες.

Η διδασκαλία των Νιζαριτών επιβεβαιώνει το ισλαμικό αξίωμα ότι «δεν υπάρχει παρά μόνο ο Ένας Θεός (Αλλάχ), και ο Μωάμεθ είναι ο Προφήτης του Θεού». Όπως όλοι οι Σιίτες, οι Νιζαρίτες πιστεύουν ότι ο γαμπρός του Μωάμεθ, Αλής, επιλέχθηκε κατόπιν θεϊκής εντολής να διαδεχθεί τον Προφήτη ως Ιμάμης (πνευματικός αρχηγός της μουσουλμανικής κοινότητας). Ο θεσμός του Ιμαμάτου συνεχίζει ως μια αδιάσπαστη χρονική αλυσίδα και φτάνει από τον Αλή και τη Φάτιμα, κόρη του Μωάμεθ και σύζυγο του Αλή, ώς τις μέρες μας, υπό την αιγίδα του πρίγκιπα-σάχη Καρίμ αλ-Χουσαϋνί (Αγά Χάν Δ'), 49ου Ιμάμη των Νιζαριτών.

Οι Νιζαρίτες είναι οι πνευματικοί απόγονοι του Χαλιφάτου των Φατιμιδών (909–1094 μ.Χ.). 

Οι διαβόητοι Ασασίνοι της εποχής των Σταυροφοριών ήταν φανατικοί Νιζαρίτες σιίτες.
Ο **Πέτρος ο Πατρίκιος** ήταν ανώτερος βυζαντινός στρατιωτικός διοικητής στις αρχές του 9ου αι. ο οποίος αργότερα έγινε μοναχός και αγιοποιήθηκε από την Εκκλησία. Τιμάται την 1η Ιουλίου.

Βιογραφία
---------

Ο Πέτρος είναι γνωστός μόνο από τις μηνολογίες.  Ήταν γιος τού *πατρικίου* Κωνσταντίνου, ο οποίος σύμφωνα με το *Συναξάριον Κωνσταντινουπόλεως* κατείχε τη θέση τού *στρατηγού*.  Ο Πέτρος γεννήθηκε κατά την κοινή βασιλεία της Ειρήνης της Αθήνας και τού γιου της Κωνσταντίνου ΣΤ΄ (780–796). 

Ο Πέτρος είχε επίσης τον βαθμό του *πατρικίου* και υπηρέτησε ως διοικητής τού επίλεκτου τάγματος των *Σχολών* κατά τη διάρκεια της αποκλειστικής βασιλείας της Ειρήνης της Αθήνας (βασ. 797–802 ) και ως διοικητής τού τάγματος των *Ικανάτων* υπό τον διάδοχό της, Νικηφόρο Α΄ (βασ. 802–811 ).   Πολέμησε στην καταστροφική μάχη της Πλίσκα το 811, και αιχμαλωτίστηκε μαζί με άλλους 50 αξιωματικούς από τους Βούλγαρους. Ο Πέτρος κατάφερε να δραπετεύσει «θαυματουργικά» με τη βοήθεια τού Αγ. Ιωάννη του Θεολόγου, έγινε μοναχός στον Όλυμπο της Βιθυνίας, μαζί με τον Ιωαννίκιο τον Μέγα, με τον οποίο έζησε μαζί ως μαθητής του για 34 χρόνια.   Μετά το τέλος τού Ιωαννίκιου το 846, ο Πέτρος επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη, όπου έκτισε μια εκκλησία στη συνοικία *τα* *Ευάνδρου*. Έζησε σε μία καλύβα κοντά και απεβίωσε οκτώ χρόνια αργότερα, την 1η Ιουλίου 854.   Η αλήθεια της ζωής του αυτής μετά το 811 αμφισβητήθηκε από τον Τζον Γουόρτλυ, ο οποίος θεωρεί τη μοναστική του ζωή θρύλο. 

Ο Ροντόλφ Γκυγιάν πρότεινε μία ταύτηση με έναν *πατρίκιο* με το ίδιο όνομα, που αναφέρεται στην *Ιστορία* τού Θεοφάνη του Ομολογητή, ο οποίος συμμετείχε στην ανατροπή της Ειρήνης το 802, και ο οποίος το 809 κατέστειλε μία ανταρσία τού στρατού εναντίον τού Νικηφόρου Α΄. Ωστόσο, το άτομο αυτό αναφέρεται από τον Θεοφάνη ότι σκοτώθηκε στην Πλίσκα.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. 1 2  Guilland 1970.
2. 1 2 3 4 5  PmbZ.
3. 1 2 3 4 5  Dumbarton Oaks Hagiography Database.

Πηγές
-----

* Guilland, Rodolphe (1970). «Сontribution a l'histoire administrative de l'empire byzantin. Les patrices du règne de Léon III l'Isaurien (717–741) au règne de Michel II (820–827)» (στα French). *Byzantion* (Brussels) **XL**: 317–360.
* Kazhdan, Alexander; Talbot, Alice-Mary; Alexakis, Alexander; Efthymiadis, Stephanos; McGrath, Stamatina; Sherry, Lee Francis; Zielke, Beate, eds. (1998). Dumbarton Oaks Hagiography Database of the Eighth, Ninth and Tenth Century (PDF). Washington, DC: Dumbarton Oaks.
* Lilie, Ralph-Johannes; Ludwig, Claudia; Pratsch, Thomas; Zielke, Beate (2013). Prosopographie der mittelbyzantinischen Zeit Online. Berlin-Brandenburgische Akademie der Wissenschaften. Nach Vorarbeiten F. Winkelmanns erstellt (in German). Berlin and Boston: De Gruyter.
Οι **Μπλε** είναι ελληνικό μουσικό συγκρότημα από τη Θεσσαλονίκη. Τα μέλη του συγκροτήματος αποτελούν ο Γιώργος Παπαποστόλου (manager, σύνθεση, φωνή, φωνητικά), ο Γιώργος Παρώδης (στίχοι), η Νατάσα Αλεξίου (βιολί) και η Τζώρτζια Κεφαλά (φωνή).

Οι Μπλε δημιουργήθηκαν στη Θεσσαλονίκη μετά τη γνωριμία των Γιώργου Παπαποστόλου και Γιώργου Παρώδη με τη Θεοδοσία Τσάτσου. Ήταν η πρώτη ερμηνεύτρια του συγκροτήματος και σε αυτήν ανήκουν τα φωνητικά του παρθενικού δίσκου (*Ενοχές,* 1996).

Μετά την απόφαση της Τσάτσου να αποχωρήσει και να ακολουθήσει σόλο καριέρα, οι Μπλε άλλαξαν σύνθεση. Από το δεύτερο δίσκο τους (*Μπλε*, 1998), Οι Παπαποστόλου και Παρώδης συνεργάστηκαν με επιτυχία με την Τζώρτζια Κεφαλά -και τη *Melody-* για τα φωνητικά, με την πρώτη να αποτελεί έκτοτε την ερμηνεύτρια του γκρουπ.

Συνολικά, οι Μπλε χαρακτηρίζονται σαν ένα αρκετά πρωτότυπο γκρουπ για τα δεδομένα της σύγχρονης ελληνικής σκηνής, αφού κατάφεραν να συνδυάσουν ποπ-ροκ στοιχεία με έντονες πινελιές από μπλουζ, φανκ αλλά και τζαζ, ενώ ταυτόχρονα σημείωσαν αξιοπρόσεκτη εμπορική επιτυχία.

Δισκογραφία
-----------

**Άλμπουμ**

* *Ενοχές* (1996)
* *Μπλε* (1998)
* *Έλα να δεις* (2000)
* *Στα μαύρα έχω ντυθεί* (2002)
* *Έτσι θέλω εγώ να ζω* (2004)
* *Όνειρα σου τραγουδάω* (2006)
* *Best of* (2009)
* *.20* (2016)

**Singles**

* *Ποιος νοιάζεται για μας* (1996)
* *Κόλα Κόκα* (1999)
* *Κόκκινο Φιλί* (2000)
* *Πιάνω φωτιά* (2002)
* *Δε Θέλω* (2002)
* *Δεν Ξέρεις πόσο* (2003)
* *Τον Ίδιο τον Θεό* (2006)
* *Έχω πολύ θυμό* (2012)
* *Μαζί σου εγώ* (2012)
* *Εγώ μπορώ και μόνη* (2013)
* *Please baby* (2013)
* Άκου τη ζωή - ντουέτο με την Ευρυδίκη (2023)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα
Η **παλάσκα** (από το τουρκ. **palaska**) είναι ένα είδος θήκης που χρησιμοποιούνταν στο παρελθόν από ένοπλους προς αποθήκευση πυρίτιδας και φυσιγγίων.

Τον 18ο και τον 19ο αιώνα κυριαρχούσαν στη Δυτική Ευρώπη οι δερμάτινες παλάσκες. Το ίδιο ίσχυε και για την Οθωμανική Αυτοκρατορία, όπου οι παλάσκες ήταν ορθογώνιου ή τετράγωνου σχήματος και διακοσμημένες με κεντήματα. Δημοφιλής και στον Ελλαδικό χώρο παρουσιάζουν μια μεγάλη ποικιλία σε σχήμα, μορφή και υλικό κατασκευής.

Στη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης χρησιμοποιήθηκαν μαζικά και από τους Έλληνες εξεγερμένους. Οι παλάσκες ελληνικού τύπου διακρίνονταν από ιδιαίτερα στοιχεία: είχαν κυρτές κάτω άκρες και οξεία κατάληξη έχοντας αντιγράφοντας το σχήμα τους από τις αντίστοιχες ευρωπαϊκές, ήταν κατά κανόνα μεταλλικές, κατασκευασμένες κυρίως από ορείχαλκο (πιο σύνηθες) και ασήμι και παρουσίαζαν ποικιλία μοτίβων που περιλάμβαναν παραστάσεις της Θεάς Αθηνάς και άλλα μυθολογικά στοιχεία, δικέφαλους αετούς κ.α.

Βιβλιογραφία
------------

* *Τα άρματα του Αγώνα 1821 (δίγλωσσο)*, Πολεμικό Μουσείο, Αθήνα 2021

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Παράλληλη αναζήτηση». *www.greek-language.gr*. Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2023.
2. 1 2  geetha (11 Μαρτίου 2021). «Η Παλάσκα». *Γενικό Επιτελείο Εθνικής Άμυνας - Επίσημη Ιστοσελίδα*. Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2023.
3. 1 2 3  *Τα άρματα του Αγώνα 1821 (δίγλωσσο)*, Πολεμικό Μουσείο, Αθήνα 2021,127-128.
Συντεταγμένες: 41°22′48.29″N 2°07′12.18″E﻿ / ﻿41.3800806°N 2.1200500°E﻿ / 41.3800806; 2.1200500

Το **Παλάου Μπλαουγκράνα** (καταλανικά: *Palau Blaugrana* ή *Palacio Blaugrano*, ελλ. μτφρ. «μπλε-μοβ παλάτι») είναι κλειστό γυμναστήριο στη Βαρκελώνη της Καταλονίας στην Ισπανία, που ανήκει στην Μπαρτσελόνα. Το κλειστό γυμναστήριο χωρητικότητας 7.585 θεατών φιλοξενεί τα τμήματα καλαθοσφαίρισης, χειροσφαίρισης, ρόλερ χόκεϊ και ποδοσφαίρου σάλας της Μπαρτσελόνα. Το Παλάου Μπλαουγκράνα βρίσκεται ανάμεσα στο Μίνι Εστάντι και το Καμπ Νου.

Ιστορία
-------

Το γυμναστήριο κατασκευάστηκε το 1971 και είχε αρχικά χωρητικότητα 5.696 θεατών, αλλά η εγκατάσταση αναδιαμορφώθηκε το 1994, για να ταιριάζει με την τρέχουσα χωρητικότητα 7.585. Κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του 1992, το γυμναστήριο φιλοξένησε διάφορα γεγονότα, μεταξύ των οποίων το ρόλερ χόκεϊ, το ταεκβοντό και το τζούντο. Η κύρια αίθουσα του γυμναστηρίου ανακαινίστηκε το 2016.

Εικόνες
-------

* Εξωτερική όψη του σταδίουΕξωτερική όψη του σταδίου
* Άποψη του σταδίουΆποψη του σταδίου

Παραπομπές
----------

1. ↑  1992 Summer Olympics official report. Αρχειοθετήθηκε 2008-05-28 στο Wayback Machine. Volume 2. pp. 217-20.
2. ↑  La nova cara del parquet del Palau Blaugrana (Καταλανικά).
3. ↑  Et presentem la nova imatge del Palau Blaugrana per al curs 2016/17. Què et sembla? (Καταλανικά).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Palau Blaugrana at fcbarcelona.com
Ο **Ντέρεκ Λάρκιν Σμιντ** (αγγλικά: *Derek Larkin Schimdt*, 23 Ιανουαρίου 1968), είναι Αμερικανός πολιτικός και δικηγόρος, που υπηρετεί ως 44ος Γενικός Εισαγγελέας του Κάνσας από τον Ιανουάριο του 2011. Είναι μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος.

Προηγουμένως, ο Σμιντ έχει υπηρετήσει ως Μέλος της πολιτειακής Γερουσίας του Κάνσας για την 15η περιφέρεια από το 2001 έως το 2011, καθώς και ως Ηγέτης της Πλειοψηφίας σε αυτή, από το 2005 έως το 2011. 

Ο Σμιντ, εξελέγη πρώτη φορά στο αξίωμα του πολιτειακού Γενικού Εισαγγελέα, το 2010, νικώντας τον τότε εν ενεργεία Δημοκρατικό Γενικό Εισαγγελέα Στίβεν Σιξ, με ποσοστό 54.9% έναντι 41.8%. Επανεξελέγη το 2014 και το 2018. 

Ιδεολογικά θεωρείται σκληροπυρηνικός συντηρητικός Ρεπουμπλικανός, καθώς ως Γενικός Εισαγγελέας, έχει μηνύσει πολλές φορές την Κυβέρνηση του Μπαράκ Ομπάμα για τις πολιτικές τις, ενώ επίσης είναι ενάντιος για θέματα όπως ο γάμος ομόφυλων ζευγαριών, η αποποινικοποίηση της μαριχουάνας κ.α. Επίσης, έχει έρθει σε αντιπαράθεση με τη Δημοκρατική κυβερνήτη του Κάνσας Λόρα Κέλι για την διαχείριση της πανδημίας του COVID-19 καθώς και τις εντολές δημόσιας υγείας. Τέλος, ήταν ένας από τους Γενικούς Εισαγγελείς στις Ηνωμένες Πολιτείες, που δεν αναγνώρισε την εκλογική νίκη του Προέδρου Τζο Μπάιντεν, και συμμετείχε σε αποτυχημένες προσπάθειες για ανατροπή των αποτελεσμάτων.

Τον Μάρτιο του 2021, ανακοίνωσε ότι θα είναι υποψήφιος για τις Κυβερνητικές Εκλογές του 2022 στο Κάνσας, για το αξίωμα του Κυβερνήτη του Κάνσας, ενάντια στην Δημοκρατική υποψήφιο και εν ενεργεία Κυβερνήτη Λόρα Κέλι.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 22  Αυγούστου 2019.
2. ↑
3. ↑  «Attorneys general from 33 states urge banking reform for pot industry». *PBS NewsHour* (στα Αγγλικά). 8 Μαΐου 2019. Ανακτήθηκε στις 16 Ιανουαρίου 2022.
4. ↑  «Kansas AG dismisses state court case against gay marriage». *KSNT News* (στα Αγγλικά). 1 Ιουλίου 2015. Ανακτήθηκε στις 16 Ιανουαρίου 2022.
5. ↑
6. ↑  «GOP Kansas attorney general launches campaign for governor». *AP NEWS* (στα Αγγλικά). 9 Μαρτίου 2021. Ανακτήθηκε στις 16 Ιανουαρίου 2022.
Συντεταγμένες: 29°53′S 31°03′E﻿ / ﻿29.883°S 31.050°E﻿ / -29.883; 31.050

Το **Ντέρμπαν** (αγγλικά: *Durban*, ζουλού *eThekwini*, στα ελληνικά αναφέρεται -λανθασμένα- και **Ντούρμπαν**) είναι η δεύτερη σε πληθυσμό πόλη της Νοτίου Αφρικής. 

Μαζί με τα προάστια της αποτελεί το μητροπολιτικό δήμο του eThekwini, έναν από τους 11 που αποτελούν την επαρχία KwaZulu-Natal. Η πόλη είναι γνωστή σαν το πιο πολυσύχναστο λιμάνι στην Αφρική αλλά και ένας δημοφιλής τουριστικός προορισμός χάρη στο θερμό, υποτροπικό κλίμα και τις παραλίες της. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 η πόλη έχει πληθυσμό 3,2 εκατομμύρια κατοίκους. Η περιοχή που καλύπτει η πόλη είναι 2.292 τ.χλμ. και είναι σχετικά μεγαλύτερη από την περιοχή που καλύπτουν οι άλλες Αφρικανικές πόλεις, με αποτέλεσμα μια συγκριτικά χαμηλή πυκνότητα πληθυσμού (1.460 κάτοικοι ανά τετρ.χιλιόμετρο).

Υπάρχουν ενδείξεις ότι η ευρύτερη περιοχή κατοικείται από το 100.000 π.Χ. αλλά πολύ λίγα είναι γνωστά για τους ανθρώπους που κατοικούσαν εκεί. Οι πρώτες καταγραφές αρχίζουν από τον Πορτογάλο εξερευνητή Βάσκο ντα Γκάμα που αποβιβάστηκε στην περιοχή τα Χριστούγεννα του 1497 (εξ ου και το όνομα "Natal" της επαρχίας). Η ιστορία της πόλης του Ντέρμπαν αρχίζει το 1824 ενώ το όνομα δόθηκε το 1835 προς τιμήν του κυβερνήτη της αποικίας του ακρωτηρίου Sir Benjamin d'Urban.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.britannica.com/place/Durban.
2. ↑  en.unesco.org/creative-cities/durban. Ανακτήθηκε στις 9  Ιουνίου 2021.
3. 1 2  *South African Post Office*.
4. 1 2  www.postoffice.co.za/tools/pcodes.xls.
5. ↑  Έρευνα για επιζώντες στα ερείπια του εμπορικού κέντρου στο Ντουρμπάν, in.gr, 20/11/2013
6. ↑  Ν. Αφρική: Τουλάχιστον 14 νεκροί από κατάρρευση γέφυρας[*νεκρός σύνδεσμος*], 11/12/2012, skai.gr

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ντέρμπαν** |

* Επίσημη ιστοσελίδα της πόλης του Ντέρμπαν Αρχειοθετήθηκε 1996-03-29 στο Wayback Machine.
* Το λιμάνι του Ντέρμπαν
* Google Maps
* Εκδηλώσεις, πολιτισμός, ειδήσεις και πληροφορίες για το Ντέρμπαν

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 156810052
* LCCN: n79108899
* GND: 4085512-0
* NKC: ge593206

 |

 |
Το Μπαγκέ Μπαλά στο βάθος
Το παλάτι από απόσταση
Το **Παλάτι Μπαγκέ Μπαλά** είναι πρώην βασιλικό παλάτι στην Καμπούλ του Αφγανιστάν. Βρίσκεται στην κορυφή ενός λόφου στο πάρκο Μπαγκέ Μπαλά (باغ بالا, *Υψηλός Κήπος*) πλησίον του Καρτέ Παρβάν. Κατασκευάστηκε από τον Εμίρη Αμπντούρ Ραχμάν Χαν το 1893 ως θερινό ανάκτορό του, ενώ αργότερα ο εμίρης πέθανε εκεί το 1901. Το παλάτι διαθέτει μία μεγάλη πισίνα (η οποία κατασκευάστηκε τη δεκαετία του 1970) και περιβάλλεται από πεύκα. Έπειτα χρησιμοποιήθηκε ως κάστρο από τον Εμίρη Χαμπιμπουλάχ Χαν και αργότερα ως ξενώνας. Το 1919 στέγασε το Εθνικό Μουσείο του Αφγανιστάν προτού η συλλογή του μεταφερθεί, ενώ το παλάτι έγινε στρατώνας κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Αμανουλάχ Χαν. Αφότου εγκαταλείφθηκε το 1930, ανακαινίστηκε και μετατράπηκε σε εστιατόριο από τον βασιλιά Ζαχίρ Σαχ τη δεκαετία του 1960. Το παλάτι κατάφερε να διατηρηθεί κατά τον εμφύλιο πόλεμο τη δεκαετία του 1990. Ανακαινίστηκε ξανά τη δεκαετία του 2000 και του 2010, με το εσωτερικό του να αποκτά τον αρχικό του σχεδιασμό από τον 19ο αιώνα, αλλά πλέον δε χρησιμοποιείται επισήμως. Η περιοχή γύρω από το παλάτι έχει γίνει ένα μεγάλο δημόσιο πάρκο. Στο παλάτι πραγματοποιήθηκε ο γάμος των Αμερικανών ιστορικών Νάνσι και Λιούις Νταπρί το 1966.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Tourism in Afghanistan - Ministry of Foreign Affairs - Islamic Republic of Afghanistan». *mfa.gov.af*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Νοεμβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 27 Οκτωβρίου 2018. CS1 maint: Unfit url (link)
2. ↑  Qayomi, Abdul Zahoor (18 Ιανουαρίου 2015). «Bagh-e-Bala Palace regains its colors - Afghanistan Times» (στα αγγλικά). *Afghanistan Times*.. Ανακτήθηκε στις 27 Οκτωβρίου 2018.
3. ↑  «Zahra Breshna Consulting - Architects + Urban Planners - Kabul - Berlin». *www.breshna-consulting.com*. Ανακτήθηκε στις 27 Οκτωβρίου 2018.
4. ↑  *The Best American Magazine Writing 2015* by The American Society of Magazine Editors

Δείτε επίσης
------------

* Μπαλά Χισάρ
* Παλάτι Νταρούλ Αμάν

Συντεταγμένες: 34°32′24″N 69°07′48″E﻿ / ﻿34.539994°N 69.129933°E﻿ / 34.539994; 69.129933
Ο **Πάβλε Μπάκιτς** (*σερβικά : Павле Бакић , ουγγρικά : Bakith Pál* ) (1525 - 20 Σεπτεμβρίου 1537) ήταν ο τελευταίος Δεσπότης της Σερβίας, που κυβέρνησε μια περιοχή στο πλαίσιο του ουγγρικού στέμματος μέχρι το θάνατό του το 1537.

Βιογραφία
---------

Ο Πάβλε είχε τιμάρια στην Οθωμανοκρατούμνη Σερβία, όπως και ο πατέρας του, και ήταν άρχοντας μεγάλων κτημάτων γύρω από Βάνσατς και Σουμαντίγια. Επίσης είχε την υποχρέωση για τη συλλογή των φόρων από τους ανθρώπους του. Σε συνενόηση με τον Παλ Τομόρι και τον Λουδοβίκο Β΄ της Ουγγαρίας, έφυγε από τη γη του με την οικογένειά του και ένα μεγάλο αριθμό των Σέρβων , και πήγαν στην Ουγγαρία, όπου σε αντάλαγμα έλαβε την πόλη της Λακ και πολλά κτήματα. Με τις δυνάμεις του συμμετείχε στη μάχη του Μοχάκς κατά των Οθωμανών το 1526.

Κατά τη διάρκεια του πολέμου διαδοχής μεταξύ Φερδινάδου και Ιωάννη Zápolya , πήρε την πλευρά του Zápolya. Μετά την ήττα του Zápolya το 1527 έδωσε όρκο πίστης στον Φερδινάνδο και έμεινε πιστός σε αυτόν όλη του τη ζωή. Πήρε μέρος με το ιππικό του στην υπεράσπιση της Βιέννης το 1529. Το 1537 του δόθηκε ο τίτλος του Δεσπότη της Σερβίας. Προσπάθησε να διώξει του Οθωμανούς από την Σλαβονία χωρίς να τα καταφέρει, σκοτώθηκε σε μάχη στην Γκοριανί το 1537 και το κεφάλι του στάλθηκε στον Σουλτάνο.

Πηγές
-----

* Lemajić Nenad, Donation charters of the Bakić family, in Istraživanja 2005, iss. 16, pp. 153–169,
* Stanojević Pavle, Classification of archive material in the Church of Saints Peter and Paul in Arad a comprehensive list of documents, in Temišvarski zbornik 2006, iss. 4, pp. 143–174, Matica srpska, Novi Sad
* Božanić, S. 2007, "Srem in the period between 1502 and 1526", Spomenica Istorijskog arhiva Srem, no. 6, pp. 72–88.
* Aleksa Ivić: Istorija Srba u Vojvodini, Novi Sad 1929
* Istanbul Britannica, Istanbul Αρχειοθετήθηκε 2013-01-18 at Archive.is

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 113148449819915692185
* GND: 121210966X

 |

 |
Ο **Μόριτζ φον Μπίσινγκ** (*γερμανικά : Alexander Moritz Reinhold "Fritz" von Bissing*) (Μετζ, Γερμανική Αυτοκρατορία, 9 Σεπτεμβρίου 1886 - Φρανκφούρτη, 18 Μαρτίου 1954) ήταν Γερμανός πρωταθλητής της αντισφαίρισης, του ποδόσφαιρου, ράγκμπι και χόκεϊ επί χόρτου.

Καριέρα στην αντισφαίριση
-------------------------

Συμμετείχε στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1908 στο Λονδίνο όπου πήρε μέρος μόνο στο απλό αντρών όπου αποκλείστηκε στο τρίτο του παιχνίδι.

Το 1913 κέρδισε τον τίτλο στο διπλό στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα σε σκληρό γήπεδο με συμπαίκτη τον Χάινριχ Κλάινσροτ. Είχε αγωνιστή στο Γουίμπλεντον από το 1908 έως το 1912 σε 8 παιχνίδια.

Καριέρα στα άλλα αθλήματα
-------------------------

Έπαιξε σε εθνικό επίπεδο ποδόσφαιρο, ράγκμπι και Χόκεϊ επί χόρτου. Το 1907 οργάνωσε τον πρώτο αγώνα χόκεϊ επί χόρτου στη Γερμανία, η μητέρα του μάλιστα δώρισε το τρόπαιο νίκης, μια «ασήμι ασπίδα».

Το 1918 εξελέγη πρόεδρος του σωματείου Χόκεϊ, *SC Frankfurt 1880*. Μετά την ανάληψη της εξουσίας από τους Ναζί στη Γερμανία λόγω του ότι ήταν παντρεμένος με Εβραία μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1933. Μετά τον Δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο επέστρεψε στη Φρανκφούρτη και επανεξελέγη πρόεδρος του σωματείου της SC Frankfurt 1880.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *ATP website*. V990. Ανακτήθηκε στις 27  Απριλίου 2022.
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 20  Ιουνίου 2019.
3. ↑  Ανακτήθηκε στις 20  Ιουνίου 2019.
4. 1 2 3  «Ο Μπίσινγκ στους Ολυμπιακούς αγώνες». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Δεκεμβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 29 Οκτωβρίου 2017.
5. ↑  Αρχείο τουρνουά Γουίμπλεντον
6. ↑  Hockey im 80 - SC Frankfurt 1880
7. ↑  Detlev Mewes: *Eine deutsche Geschichte.* Aus: Berliner Zeitung, 3. November 2005 (online[*νεκρός σύνδεσμος*])
8. ↑  Der „Juden-Club" an der Adickesallee – Die „Achtziger" von 1933 bis 1945, Thomas Bauer, Stadt Frankfurt am Main, Institut für Stadtgeschichte
Το **Μοναστήρι του Κρκα** (στα κροατικά: **Samostan Krka**, στα σέρβικα: **Манастир Крка**) είναι σερβικό ορθόδοξο μοναστήρι, το οποίο βρίσκεται δίπλα στον ποταμό Κρκα, στο Εθνικό Πάρκο Κρκα, 3 χιλιόμετρα ανατολικά του Kistanje, στην κεντρική Δαλματία, στην Κροατία. Είναι αφιερωμένο στον Αρχάγγελο Μιχαήλ και είναι χτισμένο πάνω σε ρωμαϊκές κατακόμβες.

Αναφέρεται πρώτη φορά το 1345, όταν συμπεριλήφθηκε στην προίκα της πριγκίπισσας Jelena Nemanjić Šubić, που ήταν ετεροθαλής αδελφή του Σέρβου αυτοκράτορα Ντούσαν και σύζυγος του τοπικού δούκα του Skradin και του Bribir, Mladen III Šubić Bribirski.

Η εκκλησία του Αρχαγγέλου Μιχαήλ χτίστηκε το 1422. Γύρω στο 1530 καταστράφηκε από τους Οθωμανούς αλλά αργότερα ξαναχτίστηκε. Η ολοκλήρωση των εργασιών έγινε σε διαφορετικές χρονικές περιόδους. Στο χώρο του μοναστηριού υπάρχει ένα παρεκκλήσι που κατασκευάστηκε το 19ο αιώνα και είναι αφιερωμένο στον Άγιο Σάββα. Τα υπόλοιπα κτίρια του μοναστηριού χτίστηκαν το 18 -19ο αιώνα. Το καμπαναριό του μοναστηριού είναι χτισμένο σε ρωμανικό ρυθμό.

* Το Μοναστήρι του ΚρκαΤο Μοναστήρι του Κρκα
* Το εσωτερικό του μοναστηριού και το καμπαναριόΤο εσωτερικό του μοναστηριού και το καμπαναριό
* Οι κατακόμβες κάτω από το χώρο του μοναστηριούΟι κατακόμβες κάτω από το χώρο του μοναστηριού

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Krka monastery στο Wikimedia Commons
* 

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 146813320
* LCCN: n2009027506

 |

 |
Η **Νάντια Ρούσεβα** (ρωσ. *Надя Рушева*, πλήρες όνομα **Ναϊντάν Νικολάγιεβνα Ρούσεβα**, ρωσ. *Найдан Николаевна Рушева*, 31 Ιανουαρίου 1952, Ουλάν Μπατόρ, Μογγολία - 6 Μαρτίου 1969, Μόσχα, ΕΣΣΔ) ήταν Ρωσίδα καλλιτέχνις. Έχοντας αρχίσει να σχεδιάζει από την ηλικία των πέντε ετών, είχε δημιουργήσει πάνω από 10.000 έργα τέχνης πριν τον θάνατο της, σε ηλικία 17 ετών.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στις 31 Ιανουαρίου του 1962 στο Ουλάν-Μπατόρ της Μογγολίας, στην οικογένεια του Ρώσου ζωγράφου Νικολάι Κονσταντίνοβιτς Ρούσεφ και της Τιβανής μπαλερίνας Νατάλια Ντοϊντάλοβνα Αζικμάα. Όπως τα περισσότερα παιδιά, η Ρούσεβα άρχισε να ζωγραφίζει περίπου στην ηλικία των 5 ετών. Μόλις στα 7 της, όμως, η οικογένειά της άρχισε να παίρνει στα σοβαρά τις καλλιτεχνικές της προσπάθειες. Άρχισε να ζωγραφίζει κάθε μέρα και μια φορά ζωγράφισε 36 εικονογραφήσεις του «Παραμυθιού του Τσάρου Σαλτάν» σε ένα μόνο βράδυ, ενώ ο πατέρας της της διάβαζε την ιστορία. Σύμφωνα με πληροφορίες, η Ρούσεβα δεν έκανε προσχέδια ή σκίτσα, ούτε χρησιμοποιούσε συχνά γόμα. Σύμφωνα με την ίδια «ζω τη ζωή αυτών που ζωγραφίζω. Πρώτα τους βλέπω... εμφανίζονται στο χαρτί ως υδατογραφήματα, και πρέπει να κάνω κάτι για να τα ζωντανέψω...» Η Ρούσεβα είναι πιο διάσημη για τις εικονογραφήσεις του Μαιτρ και της Μαργαρίτας του Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ. Αρχικά απαγορευμένο στη Σοβιετική Ένωση, το βιβλίο περιέχει δύο παράλληλες ιστορίες: την ιστορία του Μαιτρ και της Μαργαρίτας και την ιστορία των τελευταίων ημερών του Ιησού Χριστού όπως γράφτηκε από τον Μαιτρ. Λέγεται ότι οι εικονογραφήσεις της Ρούσεβα για τη Μαργαρίτα μοιάζουν πολύ με τη σύζυγο του Μπουλγκάκοφ, Γιελένα, την οποία η Ρούσεβα δεν γνώρισε ποτέ. Η Γιελένα Μπουλγκάκοβα είπε αργότερα, «Μακάρι να γνώριζα αυτό το καταπληκτικό και λεπτό πλάσμα, τη Νάντια Ρούσεβα».

### Θάνατος και υστεροφημία

 Οικογενειακός τάφος των Ρούσεφ στο νεκροταφείο Ποκρόφ
Πέθανε από εγκεφαλική αιμορραγία που προέκυψε από συγγενές ελάττωμα των εγκεφαλικών αρτηριών στις 6 Μαρτίου 1969. Η Νάντια θάφτηκε στο νεκροταφείο Ποκρόφ στη Μόσχα.

Ο αστεροειδής 3516 Ρούσεβα πήρε το όνομά του από τη Νάντια.

Πηγές
-----

* (στα ρωσικά) "Grafika Nadi Rushevoj." ("Graphic art of Nadya Rusheva") Σύνθεση: Ν.Κ. Ρούσεφ. Συγγραφέας κειμένου: Γ. Β. Πανφίλοφ. Μόσχα, Εκδόσεις Izobrazitelnoe iskusstvo, 1976.
* (στα ρωσικά) Ε. Ι. Πασνιόφ "Devochka i olen", Μόσχα, Terra, 2001, 276 σελίδες. Εικονογράφηση Νάντια Ρούσεβα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* World of Nadya Rusheva
* Rusheva.org.ua

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Τζέρεμι Χάουαρντ: «Rusheva, Nadya» 13  Δεκεμβρίου 2017.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 50029715
* **Europeana**: agent/base/154127
* LCCN: nr94032223
* ISNI: 0000 0000 8381 5045
* GND: 119170167
* SUDOC: 168414570
* ULAN: 500120618
* NKC: js2008479977

 |

 |