recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ν-συνδεδεμένη γλυκοζυλίωση πρωτεΐνης (Ν-γλυκοζυλίωση Ν-γλυκανών) στα κατάλοιπα Asn (μοτίβα Asn-x-Ser/Thr) σε γλυκοπρωτεΐνες.
**Γλυκοπρωτεΐνες** είναι πρωτεΐνες που περιέχουν αλυσίδες ολιγοσακχαριτών (γλυκάνες) ομοιοπολικά συνδεδεμένες με πλευρικές αλυσίδες αμινοξέων. Ο υδατάνθρακας προσκολλάται στην πρωτεΐνη σε μια συνμεταφραστική ή μεταμεταφραστική τροποποίηση. Αυτή η διαδικασία είναι γνωστή ως γλυκοζυλίωση. Οι εκκρινόμενες εξωκυτταρικές πρωτεΐνες συχνά γλυκοζυλιώνονται.

Στις πρωτεΐνες που έχουν τμήματα που εκτείνονται εξωκυτταρικά, τα εξωκυτταρικά τμήματα συχνά επίσης γλυκοζυλιώνονται. Οι γλυκοπρωτεΐνες είναι επίσης τις πιο πολλές φορές συμαντικές αναπόσπαστες μεμβρανικές πρωτεΐνες, όπου παίζουν ρόλο στις αλληλεπιδράσεις κυττάρου-κυττάρου. Σημαντικό είναι να διακρίνεται η γλυκοζυλίωση του ενδοπλασματικού δικτυωτού κεκρυφάλου του εκκριτικού συστήματος από την αναστρέψιμη κυτταρολυτική πυρηνική γλυκοζυλίωση. Οι γλυκοπρωτεΐνες της κυτοσόλης και του πυρήνα μπορούν να τροποποιηθούν μέσω της αναστρέψιμης προσθήκης ενός μοναδικού υπολείμματος GlcNAc το οποίο θεωρείται αμοιβαίο στη φωσφορυλίωση και οι λειτουργίες αυτών είναι πιθανό να είναι πρόσθετος ρυθμιστικός μηχανισμός που ελέγχει τη σηματοδότηση που βασίζεται στη φωσφορυλίωση. Αντίθετα, η κλασσική εκκριτική γλυκοζυλίωση μπορεί να είναι δομικά απαραίτητη. Για παράδειγμα, η αναστολή της συνδεδεμένης με ασπαραγίνη, δηλαδή Ν-συνδεδεμένης γλυκοζυλίωσης μπορεί να αποτρέψει την σωστή αναδίπλωση γλυκοπρωτεΐνης και η πλήρης αναστολή μπορεί να είναι τοξική σε ένα μεμονωμένο κύτταρο. Αντίθετα, η διαταραχή της επεξεργασίας της γλυκάνης (ενζυματική απομάκρυνση/προσθήκη υπολειμμάτων υδατάνθρακος στη γλυκάνη), η οποία συμβαίνει τόσο στο ενδοπλασματικό δίκτυο όσο και στο σωμάτιο Γκόλτζι, είναι επουσιώδης για απομονωμένα κύτταρα (ως ένδειξη για επιβίωση με αναστολείς γλυκοσιδών) αλλά μπορεί να οδηγήσει σε ανθρώπινη νόσο (συγγενείς διαταραχές της γλυκοζυλίωσης) και μπορεί να είναι θανατηφόρος σε πειραματόζωα. Είναι επομένως πιθανό ότι η λεπτή επεξεργασία των γλυκανών είναι σημαντική για την ενδογενή λειτουργικότητα, όπως την κυτταρική διακίνηση, αλλά αυτό είναι πιθανό να ήταν δευτερεύον του ρόλου της στις αλληλεπιδράσεις ξενιστή-παθογόνου. Ένα γνωστό παράδειγμα αυτού του τελευταίου αποτελέσματος είναι το σύστημα ομάδας αίματος ΑΒΟ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ruddock, L. W.; Molinari, M. (2006). «N-glycan processing in ER quality control». *Journal of Cell Science* **119** (21): 4373–4380. doi:10.1242/jcs.03225. PMID 17074831.
Στη δομή του DNA ένα ζευγάρι των **βιοπολυμερών**, τα πολυνουκλεοτίδια, διαμορφώνουν τη διπλή έλικα
**Βιοπολυμερές** ονομάζεται το πολυμερές που παράγεται από ζωντανούς οργανισμούς. Με άλλα λόγια, τα βιοπολυμερή είναι πολυμερικά βιομόρια. Τα βιοπολυμερή περιέχουν μονομερείς μονάδες που συνδέονται με ομοιοπολικό δεσμό για να σχηματίσουν μεγαλύτερες δομές. Υπάρχουν τρεις κύριες κατηγορίες βιοπολυμερών, που κατατάσσονται σύμφωνα με τις μονομερείς μονάδες που χρησιμοποιούνται και τη δομή που σχηματίζεται: τα πολυνουκλεοτίδια (RNA και DNA), τα οποία είναι μακριά βιοπολυμερή που αποτελούνται από 13 ή περισσότερα νουκλεοτιδικά μονομερή, τα πολυπεπτίδια που είναι μικρά πολυμερή αμινοξέων και οι πολυσακχαρίτες, δομές υδατανθράκων. Άλλα παραδείγματα βιοπολυμερών περιλαμβάνουν το καουτσούκ, τη σουβερίνη, τη μελανίνη και τη λιγνίνη.

Η κυτταρίνη είναι η πιο κοινή οργανική ένωση και βιοπολυμερές στη Γη. Σχεδόν το ένα τρίτο του φυτικού υλικού είναι κυτταρίνη. Το περιεχόμενο κυτταρίνης του βαμβακιού είναι 90% ενώ για το ξύλο είναι 50%.

Παραπομπές
----------

1. ↑  
Mohanty, A.K. et al. *Natural Fibers, Biopolymers, and Biocomposites* (CRC Press, 2005)
2. ↑  
Chandra, R. and Rustgi, R. "Biodegradable Polymers", *Progress in Polymer Science*, Vol. 23, p. 1273 (1998)
3. ↑  
Meyers, M.A. et al. "Biological Materials: Structure & Mechanical Properties", *Progress in Materials Science*, Vol. 53, p. 1 (2008)
4. ↑  
Kumar, A. et al. "Smart Polymers: Physical Forms & Bioengineering Applications", *Progress in Polymer Science*, Vol. 32, p. 1205 (2007)
5. ↑  
Klemm, D. Heublein, B. Fink, H. and Bohn, A. "Cellulose: 
Fascinating Biopolymer / Sustainable Raw Material", Ang. Chemie (Intl. Edn.) Vol. 44, p. 3358 (2004)
Βυζαντινό ψηφιδωτό της Δημιουργίας του Αδάμ, (Καθεδρικός Ναός Μονρεάλε).
Το **Βυζαντινό ημερολόγιο**, επίσης γνωστό ως «**Εποχή Δημιουργίας της Κωνσταντινούπολης**» ή «**Εποχή του Κόσμου**» βασιζόταν στη χρονολόγηση από κτίσεως κόσμου (αρχαία ελληνικά: Έτη Γενέσεως Κόσμου κατά Ρωμαίους και Έτος Κτίσεως Κόσμου ή Έτος Κόσμου). Αυτή η χρονολόγηση χρησιμοποιούσε και το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως από το 691 έως το 1728. Ήταν επίσης η επίσημη χρονολόγηση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας από το 988 έως το 1453, και στη Ρωσία από το 988 έως το 1700.

| Βυζαντινός πολιτισμός |
| --- |
|  |
| 
* Άνθρωποι (Γυναίκες)
* Αρχιτεκτονική
* Αριστοκρατία και Γραφειοκρατία
* Διπλωματία
* Ενδυμασία
* Επιστήμη
* Ημερολόγιο
* Ιατρική
* Κήποι
* Κουζίνα
* Λογοτεχνία
* Μουσική
* Ναυτικό
* Νόμισμα
* Νόμοι
* Οικονομία
* Στρατός
* Τέχνη
* Χορός

 |
| π • σ • ε
 |

Το Βυζαντινό ημερολόγιο βασίζεται στο Ιουλιανό, εκτός του ότι το έτος ξεκινούσε την 1η Σεπτεμβρίου και τα έτη μετρούνταν από κτίσεως κόσμου (Λατινιστί: εποχή *Anno Mundi*). Η χρονολογία της κτίσεως κόσμου υπολογιζόταν σύμφωνα με τα αναφερόμενα στη μετάφραση της Παλαιάς Διαθήκης που έκαναν οι Εβδομήκοντα. Βασιζόταν στους παλαιότερους υπολογισμούς του Πανοδώρου του Αλεξανδρινού και τοποθετούσε την ημερομηνία της δημιουργίας στο 5509 π.Χ. πριν την Ενανθρώπηση. Η παράδοση να χρονολογούν τα έτη από κτίσεως κόσμου (λατινικά: «*Annus Mundi*» η *Ab Origine Mundi* — **AM**) είχε ήδη δημιουργηθεί ανάμεσα στους Εβραίους και τους πρώτους Χριστιανούς. Το έτος 1 της Δημιουργίας εθεωρείτο ότι διήρκεσε από την 1 Σεπτεμβρίου 5509 π.Χ. έως την 31 Αυγούστου 5508 π.Χ.

Έτσι, το τρέχον έτος 2023 μ.Χ. είναι το έτος 7531 σύμφωνα με τη Βυζαντινή χρονολόγηση (πιο συγκεκριμένα, το 7531 ως και την 31η Αυγούστου 2023 και 7532 από την 1η Σεπτεμβρίου).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Pavel Kuzenkov. "How Old is The World? The Byzantine Era and its Rivals". Institute for World History, Moscow, Russia. In: Elizabeth Jeffreys, Fiona K. Haarer, Judith Gilliland. *Proceedings of the 21st International Congress of Byzantine Studies: London, 21–26 August 2006: Vol. 3, Abstracts of Communications.* Ashgate Publishing, Ltd. 2006. pp. 23–24.
Ο **Γιανίκ Στοπιρά** (*Yannick Stopyra,* 9 Ιανουαρίου 1961) είναι Γάλλος παλαίμαχος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός. 

Αγωνίστηκε σε συνολικά 455 αγώνες στη Λιγκ 1, σημειώνοντας 130 γκολ, αγωνιζόμενος σε έξι ομάδες, κυρίως στις Σοσό και Τουλούζ, κατά τη διάρκεια της 17ετούς επαγγελματικής σταδιοδρομίας του. 

Συμμετείχε με την Εθνική Γαλλίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1986.

Σταδιοδρομία σε συλλόγους
-------------------------

Γεννήθηκε στην Τρουά και είναι πολωνικής καταγωγής. Ο Στοπιρά πέρασε τις 15 από τις 17 σεζόν του ως επαγγελματίας στη Λιγκ 1, όπου αγωνίστηκε στις Σοσό, Σταντ Ρενναί, Τουλούζ, Μπορντό, Κάννες και Μετς. Έκανε το επαγγελματικό ντεμπούτο του με τη Σοσό σε ηλικία μόλις 17 ετών, βοηθώντας την στην κατάληψη της δεύτερης θέσης στο πρωτάθλημα τη σεζόν 1979-80 και στους ημιτελικούς του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ την επόμενη σεζόν. 

Ο Στοπιρά σταμάτησε το ποδόσφαιρο τον Ιούνιο του 1994 στην ηλικία των 33 ετών, μετά από δύο χρόνια στη Λιγκ 2 με τη Μυλούζ. Αργότερα, επέστρεψε στο Μπορντό, όπου εργάστηκε στις ομάδες νέων.

Διεθνής σταδιοδρομία
--------------------

Ο Στοπιρά κέρδισε την πρώτη του συμμετοχή για την Εθνική Γαλλίας στις 27 Φεβρουαρίου 1980, σε έναν φιλικό αγώνα με την Ελλάδα, όπου σκόραρε για το τελικό 5-1. Εμφανίστηκε σε άλλους 32 αγώνες και σημείωσε 11 γκολ, κατά τη διάρκεια οκτώ ετών. 

Ο Στοπιρά επιλέχθηκε από τον προπονητή Ανρί Μισέλ, για την ομάδα που συμμετείχε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1986. Εμφανίστηκε σε όλους τους αγώνες στο Μεξικό, εκτός από έναν, καθώς ο *οι Μπλε* κατέκτησαν την τρίτη θέση, σκοράροντας εναντίον της Ουγγαρίας στη φάση των ομίλων (3-0) και εναντίον της Ιταλίας στη φάση των 16 (2-0).

Διακρίσεις
----------

**Γαλλία**

* Παγκόσμιο Κύπελλο Τρίτη θέση: 1986

Παραπομπές
----------

1. ↑  (πολλαπλές γλώσσες) *Transfermarkt*. 117499. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  8615-stopyra-yannick. Ανακτήθηκε στις 16  Μαΐου 2022.
3. ↑  Braun, Didier (Ιούλιος–Αύγουστος 2000). «L’Équipe de France de football, c'est l'histoire en raccourci d'un siècle d'immigration» (στα γαλλικά). *L'Équipe*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Ιανουαρίου 2012.. Ανακτήθηκε στις 15 Αυγούστου 2009.
4. ↑  «Bordeaux: Stopyra intègre le centre de formation» (στα Γαλλικά). Foot 365. 1 Ιουνίου 2012. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Σεπτεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 9 Μαΐου 2014.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* (Γαλλικά) Αποτυχία απόδοσης της ιδιότητας P4883: Η ιδιότητα P4883 δεν βρέθηκε.

- Γιανίκ Στοπιρά στην επίσημη ιστοσελίδα της Γαλλικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου Επεξεργασία στα Wikidata
* Γιανίκ Στοπιρά στην ιστοσελίδα National-Football-Teams.com Επεξεργασία στα Wikidata
* (Αγγλικά) Γιανίκ Στοπιρά – Επιδόσεις στις διοργανώσεις της FIFA Επεξεργασία στα Wikidata
Αιώνες πριν από το Σχίσμα υπήρξε μία περίοδος κατά την οποία η βυζαντινή θεολογία, αλλά και πολιτική και οικονομική παρουσία, είχε κυριέψει τη Ρώμη.

Όλα ξεκίνησαν μετά την απελευθέρωση της Ρώμης από τους Γότθους από τον Ιουστινιανό το 535. Δεν θα αργούσε να διορίσει τον πρώτο Έλληνα Πάπα το 537 αλλά και τους δύο επόμενους. Επίσης ίδρυσε την Εξαρχία της Ραβέννας με σκοπό τον καλύτερο έλεγχο της Ρώμης. Η αλήθεια είναι ότι μέχρι το 758 κανένας Πάπας εκτός από τον Μαρτίνο Α΄ δεν αντιτάχθηκε στην Κωνσταντινούπολη.

Παρά το ότι οι Βυζαντινοί καλούσαν τους εαυτούς τους Ρωμαίους, οι ίδιοι οι Ρωμαίοι είχαν βαθύ ανθελληνικό αίσθημα και για αυτόν ακριβώς τον λόγο απέστειλαν ψήφισμα στον Ιουστινιανό ότι προτιμούσαν τον Ναρσή, που κατέκτησε τη Ρώμη το 533, παρά τους «Ελληνιστές». Όπως και να έχει, οι αποκρισάριοι της Κωνσταντινούπολης έπαιρναν όλες τις σημαντικές αποφάσεις. Το τελευταίο χτύπημα για τους Λατίνους ήταν η απόφαση σύμφωνα με την οποία μοναχοί θα μπορούσαν να είναι ιερωμένοι. Αυτό αποτέλεσε την αφορμή για να ξεκινήσει η μετανάστευση εκατοντάδων μοναχών - ιερέων από την Ελλάδα στη Ρώμη υπό την πίεση των Σλάβων και των Αβαρών, που επέδραμαν την αυτοκρατορία.

Δημογραφικά η πόλη έμελε να αλλάξει, κατέφθασαν μοναχοί από την Παλαιστίνη, ιερείς και έμποροι από τη Συρία και τον Λίβανο, ενώ σχεδόν ολόκληρη η ιατρική κοινότητα της Ρώμης ήταν Έλληνες, οι οποίοι ίδρυσαν ιατρική σχολή στην πόλη, και οι οποίοι εγκαταστάθηκαν στην «Schola Greca», την ελληνική όχθη του ποταμού Τίβερη. Τέλος, ιδρύθηκε και διακονία για τους αναξιοπαθούντες.

Η επιρροή της ελληνικής κοινότητας ήταν τέτοια που όταν ο αυτοκράτορας Βάλης Γ΄ απέλασε όλους τους «Γραικούς εμπόρους», ξέσπασε πείνα και αναγκάστηκε να ανακαλέσει την απόφαση του.

Όπως όλες οι ιστορικές περίοδοι έτσι και αυτή έμελε να τελειώσει και η αφορμή για αυτό ήταν η Εικονομαχία. Τότε στην Κωνσταντινούπολη αυτοκράτορας ήταν ο Λέων Γ΄ ο Ίσαυρος, ο οποίος ήταν εικονομάχος. Αυτό έδωσε την ευκαιρία στην Ρώμη να βγάλει απόφαση σύμφωνα με την οποία, όποιος ήταν εικονομάχος έπρεπε να εγκαταλείψει την Ιταλία. Παρά το ότι το κομμάτι του ελληνικού κλήρου που ήταν βαθιά εικονολατρικό χαιρέτισε την απόφαση και ο Έξαρχος της Ραβέννας έστειλε έξι κίονες από όνυχα στον Πάπα για να δείξει τη συμφωνία του, η ρήξη είχε επέλθει.

Τρεις αιώνες υπό ξένη διοίκηση ήταν αρκετοί για τους Ρωμαίους, οι οποίοι είδαν στο πρόσωπο των Λομβαρδών και αργότερα του Καρλομάγνου αυτόν που θα τους γλίτωνε από τους ενοχλητικούς ελληνόφωνους. Οι σχέσεις των δύο Πατριαρχείων, Ρώμης και Κωνσταντινούπολης, μαζί με αυτές των λαών που αντιπροσώπευαν, είχαν διαρρηχθεί τελείως, ο ένας ήταν πλέον εχθρός για τον άλλο. Μία έχθρα που θα κατέληγε όχι μόνο στο Σχίσμα αλλά και στην Άλωση του 1204, με τα γνωστά αποτελέσματα
Ο **Γιάννης Μίχας** (1938 - 2008) ήταν Έλληνας ζωγράφος.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην Αθήνα. Μαθήτευσε αρχικά δίπλα στον ζωγράφο Κ. Ηλιάδη και την περίοδο 1958 - 1962 σπούδασε στην Ecole des Metiers d' Art στο Παρίσι.

Υπήρξε εκπρόσωπος του κοντσρουκτιβισμού ενώ χαρακτηριστική είναι η χρήση γεωμετρικών σχημάτων στα έργα του. Από τη δεκαετία του 1970 άρχισε να δημιουργεί ανάγλυφα και επιτοίχια γλυπτά ενώ το 1990 επέστρεψε στη ζωγραφική με πίνακες σε λάδι.

Εκθέσεις του έχουν πραγματοποιηθεί σε διάφορα μουσεία και εκθεσιακούς χώρους μεταξύ άλλων στο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (2012) κ.α. ενώ έργα του φιλοξενούνται στην Εθνική Πινακοθήκη, στο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, στη συλλογή της Τράπεζας Alpha Bank και στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης.

Απεβίωσε στην Αθήνα το 2008.

Αναφορές
--------

1. 1 2 3 4  collection.emst.gr/en/artists/%ce%9c%ce%af%cf%87%ce%b1%cf%82-%ce%93%ce%b9%ce%ac%ce%bd%ce%bd%ce%b7%cf%82/. Ανακτήθηκε στις 13  Δεκεμβρίου 2020.
2. 1 2 3  Έκθεση για τον Μίχα, από την ιστοσελίδα του ΕΜΣΤ
3. ↑  Μίχας Γιάννης Αρχειοθετήθηκε 2018-11-29 στο Wayback Machine. από την ιστοσελίδα της Εθνικής Πινακοθήκης
4. ↑  μόνιμη Συλλογή[*νεκρός σύνδεσμος*], από την ιστοσελίδα του Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης
5. ↑  Συλλογή της Alpha Bank, από την ιστοσελίδα της Alpha Bank
Ο **Αρφαξάδ**, ήταν πρόσωπο της Βίβλου, τρίτος από τους πέντε γιους του Σημ μεγαλύτερου γιου του Νώε γενάρχη όλων των Σημιτικών φυλών, αδελφός του Ελάμ, του Ασσούρ, του Αράμ και του Λούδ. Σύμφωνα με την **Γένεση 11:10** γεννήθηκε δύο χρόνια μετά τον κατακλυσμό. Ο Αρφαξάδ θεωρείται γενάρχης των Χαλδαίων σύμφωνα με τον Ιουδαίο ιστορικό του 1ου μ.χ. αιώνα Φλάβιο Ιώσηπο. Ένας απόγονος του, ο Ούρα ίδρυσε την Ουρ της Χαλδαίας γι’αυτό είναι ο άμεσος πρόγονος του Αβραάμ και του ίδιου του Ιησού Χριστού. Ο Ιώσηπος συνταύτισε την Ουρ με τους Χαλδαίους λόγω της γεωγραφικής θέσης της Σουμεριακής πόλης Ουρ στην περιοχή της κοιτίδας των Χαλδαίων, το όνομα του ταυτίστηκε με την Βαβυλώνα την πόλη στην οποία κυριάρχησε η Σημιτική φυλή των Χαλδαίων. Δεν είχε υπόψη του την πραγματική Ουρ των Σουμερίων, η οποία ανακαλύφθηκε στις αρχές του 20ου αιώνα από τον διάσημο αρχαιολόγο Λεονάρντ Γούλει/Leonard Wooley.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Mattis Kantor: (Αγγλικά) *Εγκυκλοπαίδεια του Εβραϊκού Χρονοδιαγράμματος, Νέα Ανανεωμένη Έκδοση*. 2004. σελ. 9. ISBN-13 978-0-87668-229-6. ISBN-10 0-87668-229-8.
2. ↑  «Genesis» (Εβραϊκά της Βίβλου)
3. ↑  Mattis Kantor: (Αγγλικά) *Εγκυκλοπαίδεια του Εβραϊκού Χρονοδιαγράμματος, Νέα Ανανεωμένη Έκδοση*. 2004. σελ. 17. ISBN-13 978-0-87668-229-6. ISBN-10 0-87668-229-8.
4. ↑  «Genesis» (Εβραϊκά της Βίβλου)
5. ↑  «Genesis» (Εβραϊκά της Βίβλου)
6. 1 2 3 4 5  «Genesis» (Εβραϊκά της Βίβλου)

Πηγές
-----

* Millard, Alan R. Biblical Archaeology Review May/June 2001: Where Was Abraham's Ur?
* Egypt, Canaan, and Israel in Ancient Times, σελ. 405
Το **Έκθεμα του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου με αριθμό Π3908** είναι πρώιμο καλλιτέχνημα των Κυκλάδων που βρέθηκε σε τάφο στην Κέρο.

Περιγραφή
---------

Το μαρμάρινο άγαλμα παριστάνει καθιστό αρπιστή τη στιγμή που παίζει. Κάθεται σε ιδιαίτερα περίτεχνο θρόνο. Στηρίζει επάνω στον δεξί μηρό μουσικό όργανο τριγωνικής κατασκευής, που ερμηνεύεται ως άρπα ή λύρα. Το πρόσωπο είναι στραμμένο στον ουρανό. Η μύτη είναι το μοναδικό πλαστικό χαρακτηριστικό του προσώπου. Διατηρείται σε καλή κατάσταση. Λείπουν τμήματα και των δύο χεριών από τον αγκώνα, ενώ αποτελείται από ανασυγκολλημένα θραύσματα.

Ερμηνεία και ιστορική τοποθέτηση
--------------------------------

Πρόκειται για μοναδικό δείγμα του θέματός του στην πρωτοκυκλαδική γλυπτική. Ο αρπιστής και ο αυλητής είναι τα μοναδικά και αρχαιότατα δείγματα γλυπτικής που παρουσιάζουν τρισδιάστατη ανάπτυξη στο χώρο. Το μουσικό όργανο είναι είδος αρχαίας Ελληνικής άρπας η λύρας και διαφέρει στην κατασκευή από παρόμοια όργανα της εποχής του. Κατασκευάστηκε το 2800 - 2300 π.Χ.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Αρχαιολογία | Πύλη Αρχαιολογία |

* Νικόλαος Καλτσάς: *Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο: Τα γλυπτά.*, Αθήνα, Καπόν 2001, ISBN 960-7037-09-X

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Οdysseus.culture Αρχειοθετήθηκε 2014-05-29 στο Wayback Machine.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού | Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο». *odysseus.culture.gr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Μαΐου 2014. Ανακτήθηκε στις 15 Ιουνίου 2022.
2. ↑  Sōtērakopoulou, Panagiōta I.· Sotirakopoulou, Peggy (2005). *The "Keros Hoard": Myth Or Reality? : Searching for the Lost Pieces of a Puzzle*. Getty Publications. ISBN 978-0-89236-837-2.
3. ↑  Mertens, Joan R. (1998). «Some Long Thoughts on Early Cycladic Sculpture». *Metropolitan Museum Journal* **33**: 7–22. doi:10.2307/1513004. ISSN 0077-8958. .
4. ↑  Gavalas, Giorgos; Renfrew, Colin; Boyd, Michael (2018-01-01). «The Marble Finds from Kavos and the Archaeology of Ritual». *The sanctuary on Keros and the origins of Aegean ritual practice: the excavations of 2006–2008 Volume III*. .
5. ↑  «Harp Player, Early Cycladic period (video)». *Khan Academy* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 15 Ιουνίου 2022.
6. ↑  «Greek Art / Cycladic Art». *sasgreekart.pbworks.com*. Ανακτήθηκε στις 15 Ιουνίου 2022.
Η **Γλυκερία Σιούτη** (1954) είναι καθηγήτρια δημοσίου δικαίου στην Νομική σχολή Αθηνών. Επίσης, διετέλεσε νομική σύμβουλος του πρωθυπουργού Γεώργιου Παπανδρέου.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε νομική στο πανεπιστήμιο Αθηνών. Συμπλήρωσε επίσης τις σπουδές της στο Πανεπιστήμιο Παντεόν-Ασσάς. Ακολούθησε ακαδημαϊκή καριέρα και το 1981 έγινε επιστημονικός συνεργάτης του τομέα δημοσίου δικαίου της νομικής Αθηνών. Το 1986 εξελέγη λέκτορας, το 1990 επίκουρη καθηγήτρια, το 1995 αναπληρώτρια καθηγήτρια και το 1999 καθηγήτρια δημοσίου δικαίου. Την περίοδο 2004 - 2006 ήταν διευθύντρια του τομέα αυτού. Ασκεί ενεργή δικηγορία και από το 1990 διατηρεί δικηγορικό γραφείο με τους Σπύρο Φλογαΐτη και Χάρη Παμπούκη.

Έχει διατελέσει μέλος του Ανώτατου Ειδικού Δικαστηρίου, διευθύνει επιστημονικά περιοδικά ενώ έχει γράψει αρκετά βιβλία νομικού περιεχομένου. Τον Οκτώβριο του 2009 αναφέρθηκε στα μέσα μαζικής ενημέρωσης ότι διοριστήκε προσωπάρχης στο Μέγαρο Μαξίμου. Είδηση η οποία διαψεύστηκε λίγο αργότερα από την ίδια με επιστολή της προς κυριακάτικη εφημερίδα τονίζοντας ότι διορίστηκε νομική σύμβουλος του πρωθυπουργού και όχι προσωπάρχης του Μαξίμου. Στις 30 Αυγούστου 2010 παραιτήθηκε από την θέση της νομική συμβούλου του πρωθυπουργού για λόγους ευθιξίας ύστερα από θέμα που προέκυψε με μια πρόσληψη νομικού συμβούλου στο γραφείο του πρωθυπουργού.

Έχει συμμετάσχει σε αρκετές επιτροπές κατά το παρελθόν. Μεταξύ αυτών, στην επιτροπή για την κατάρτιση του Κώδικα Διοικητικής Διαδικασίας, του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας και της Ρυθμιστικής Αρχής Ενέργειας. Ακόμη, είναι μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Δημοσίου Δικαίου, της Ένωσης Ελλήνων Συνταγματολόγων καθώς και πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Δικαίου Περιβάλλοντος.

Πηγές
-----

1. ↑  «Συνέντευξη με τη Διευθύντρια του Τομέα Δημοσίου Δικαίου του Τμήματος Νομικής καθηγήτρια Γλ. Π. Σιούτη». *kapodistriako.uoa.gr*. 15 Απριλίου 2006. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Οκτωβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 21 Αυγούστου 2016.
2. ↑  «Βιογραφικό - Χαράλαμπος Παμπούκης». *www.enet.gr*. 6 Οκτωβρίου 2009. Ανακτήθηκε στις 21 Αυγούστου 2016.
3. ↑  «Το νέο Υπουργικό Συμβούλιο υπό τoν Γ. Παπανδρέου». *news.in.gr*. 6 Οκτωβρίου 2009. Ανακτήθηκε στις 21 Αυγούστου 2016.
4. ↑  Μακρυγιάννης, Γιάννης (31 Αυγούστου 2010). «Βαρύ το κλίμα στο Μαξίμου μετά την απομάκρυνση Σιούτη». *Πρώτο Θέμα*. Ανακτήθηκε στις 21 Αυγούστου 2016.
5. ↑  «ΕΚΠΑ: Νομική Σχολή - Γλυκερία Σιούτη». *www.law.uoa.gr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Ιουνίου 2016. Ανακτήθηκε στις 21 Αυγούστου 2016.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η σελίδα της στον ιστότοπο του Τμήματος Νομικής του Πανεπιστημίου Αθηνών

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 289912991
* **BiblioNet**: **3704**
* ISNI: 0000 0003 9524 4608
* GND: 171544676
* SUDOC: 243511205

 |

 |
Ο **βυθομετρικός χάρτης** είναι ένας λεπτομερής χάρτης που περιλαμβάνει βυθομετρικά στίγματα μεγάλης συνήθως θαλάσσιας έκτασης που τα "*ισοβαθή*" στίγματα ενώνονται με συνεχή γραμμή. Έτσι οι χάρτες αυτοί παρουσιάζουν "*ισοβαθείς καμπύλες*" που περικλείουν "*ισοβαθείς εκτάσεις*" του θαλάσσιου βυθού.

Η ιδέα αυτού του τρόπου αποτύπωσης του βάθους των βυθών και η απεικόνισή τους σε χάρτη οφείλεται στον Αμερικανό υποπλοίαρχο Μόρρυ που εκδόθηκε για πρώτη φορά για τον Ατλαντικό Ωκεανό το 1856 όπου και συζητήθηκε πολύ στο τότε ναυτικό Συνέδριο των Βρυξελλών. Κατόπιν πολλών άλλων ομοίων Συνεδρίων (Μπισμπάντεν, Βερολίνου, Μονακό κ.λπ.) τελικά αποφασίσθηκε από το Συνέδριο της Χριστιάνιτης το 1901 η "**υπό κλίμακα 1:10.000.000**" επίσημη έκδοση, από 24 φύλλα για όλους τους βυθούς των θαλασσών. Τα πρώτα 16 φύλλα θα ήταν κατά την "Μερκατορική επιπεδογράφηση" ή Μερκατορική προβολή, όπως καθιερώθηκε να λέγεται, 4 για τις αρκτικές θάλασσες και 4 για τις ανταρκτικές θάλασσες κατά την γνωμονική μέθοδο του Πτολεμαίου.

Το πράγματι τεράστιο (Ηράκλειο) αυτό έργο ανέλαβε το 1904 ο τότε Πρίγκιπας του Μονακό Αλβέρτος Α΄ στην πρόσκληση του οποίου και ανταποκρίθηκαν σχεδόν όλοι οι Πλοίαρχοι των εμπορικών στόλων της εποχής.

Αργότερα επί της βάσης των 24 αυτών φύλλων καταρτίσθηκαν νεότεροι χάρτες έγχρωμοι με αποχρώσεις του μπλε και στη συνέχεια καταχωρήθηκαν σ΄ αυτούς ακόμη νεότερα στοιχεία περί του είδους των βυθών και των γεωλογικών υποστρωμάτων με αποτέλεσμα να αποκαλούνται πλέον οι χάρτες αυτοί και "βυθολιθολογικοί χάρτες".

Την επίσημη έκδοση βυθομετρικών χαρτών των ελληνικών θαλασσών έχει αναλάβει η Υδρογραφική Υπηρεσία που αποτελεί ανεξάρτητη Υπηρεσία του ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού.

Δείτε επίσης
------------

* Ωκεανογραφία
* Γεωλογική Ωκεανογραφία

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Γεωεπιστήμες |
| --- |
|  |
| Κύρια Πεδία | 
* Ατμοσφαιρικές Επιστήμες
* Γεωδαισία
* Γεωλογία
* Γεωφυσική
* Εδαφολογία
* Ηφαιστειολογία
* Μετεωρολογία
* Παγετωνολογία
* Περιβαλλοντικές επιστήμες
* Υδρολογία
* Φυσική γεωγραφία
* Γεωμορφολογία
* Ωκεανογραφία
 |  |
|  |
| Επαγγέλματα | 
* Γεωλόγος
* Γεωφυσικός
* Εδαφολόγος
* Ηφαιστειολόγος
* Μετεωρολόγος
* Περιβαλλοντολόγος
* Υδρολόγος
* Ωκεανογράφος
 |
|  |
| 
* Commons page **Commons**
 |

 |
Ο **Γ´ Μιθριδατικός πόλεμος (73–63 BC),** ήταν ο τελευταίος και ο μεγαλύτερος από τους Μιθριδατικούς πολέμους, ανάμεσα στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και τον Μιθριδάτη ΣΤ΄, βασιλειά του Πόντου. Και τα δύο εμπλεκόμενα μέρη, είχαν μαζί τους μεγάλο αριθμό συμμάχων, μετατρέποντας ολόκληρη την Βορειοανατολική Μεσόγειο και μεγάλα μέρη της Ασίας (Μικρά Ασία, μεγαλύτερη Αρμενία, βόρεια Μεσοποταμία και βόρεια Μέση Ανατολή) σε εμπόλεμες ζώνες. Η διαμάχη τελείωσε με ήττα του Μιθριδάτη και των συμμάχων του, έχοντας ως αποτέλεσμα την υποταγή του βασιλείου του Πόντου και της αυτοκρατορίας των Σελευκιδών στην Ρωμαϊκή Αυτοκρτορία καθώς επίσης και την εδραίωση ενός αρμένικου κράτους εξαρτημένου από την Ρώμη. 

Την ηγεσία του Ρωμαϊκού στρατού είχε ο Λεύκιος Λικίνιος Λούκουλος. Κατά τον πόλεμο αυτό ο βασιλιάς του Πόντου υπέστη διαδοχικές ήττες από τους Ρωμαίους, οι οποίοι κατέλαβαν τις σημαντικότερες πόλεις του κράτους του στην Ασία (71-70). Ο ίδιος ο Μιθριδάτης αναγκάστηκε να καταφύγει στο σύμμαχό του Τιγράνη, ενώ ο γιος του Μαχάρης, που είχε διοριστεί από τον πατέρα του βασιλιάς του κράτους του Κιμμερίου Βοσπόρου, προσχώρησε στους Ρωμαίους. Σημαντικές επιτυχίες είχε επίσης ο Λούκουλλος και στον πόλεμο κατά του Τιγράνη (68-67). Ωστόσο, οι αντίπαλοι του Ρωμαίου στρατηγού στη Ρώμη υπέσκαψαν το κύρος του στο στρατό, οι λεγεώνες του αρνήθηκαν να τον υπακούουν και ο ίδιος ανακλήθηκε στη Ρώμη.

Τότε ο Μιθριδάτης βρήκε την ευκαιρία ν΄ ανακαταλάβει το μεγαλύτερο μέρος της επικράτειάς του και ακόμη να εισβάλει στη Βιθυνία και την Καππαδοκία (67). Παρά τις επιτυχίες του αυτές, κατά τη δεύτερη φάση του τρίτου πολέμου, ο αντίπαλός του Γναίος Πομπήιος με το αναμφισβήτητο κύρος του στο στρατό, με στόλο που δέσποζε - μετά την εξόντωση των πειρατών από την Φοινίκη ως το Βόσπορο - και αφού είχε αναγκάσει τον Τιγράνη να δηλώσει υποταγή στη Ρώμη, ζήτησε από τον Μιθριδάτη να παραδοθεί άνευ όρων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Παγκόσμιο βιογραφικό Λεξικό, τόμ. 6, σ. 181, Εκδοτική Αθηνών, 1987

Πηγές
-----

* Βίοι Παράλληλοι/Πομπήιος § 30-42
* Αππιανός«Ιστορία της Ρώμης (History of Rome)»:πόλεμοι εναντίον του Μιθριδάτη § 69-121 Αρχειοθετήθηκε 2015-11-16 στο Wayback Machine.

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Βασίλειο του Πόντου |
| --- |
|  |
| Δυναστεία των Μιθριδατιδών | 
* Μιθριδάτης Α΄ του Πόντου
* Μιθριδάτης Β΄ του Πόντου
* Μιθριδάτης Γ΄ του Πόντου
* Φαρνάκης Α΄ του Πόντου
* Μιθριδάτης Δ΄ ο Φιλοπάτωρ και Φιλάδελφος
* Μιθριδάτης Ε΄ ο Ευεργέτης
* Μιθριδάτης ΣΤ΄ Ευπάτωρ
* Φαρνάκης Β΄ του Πόντου
 |  |
|  |
| Μιθριδατικοί πόλεμοι | 
* Α΄ Μιθριδατικός Πόλεμος
* Β´ Μιθριδατικός πόλεμος
* Γ´ Μιθριδατικός πόλεμος
 |
|  |
| Συναφή θέματα | 
* Μιθριδατισμός
* Σινώπη
* Βιθυνία
* Τιγράνης
* Αρχέλαος ο Καππαδόκης
* Σύλλας
* Πομπήιος
 |

 |
Η **Γκρασχόπερς** (γερμανικά: *Grasshoppers*) είναι επαγγελματικός αθλητικός σύλλογος της Ελβετίας ιδρύθηκε την 1 Σεπτεμβρίου 1886. Το παλιότερο και ευρύτερα γνωστό τμήμα του συλόγγου είναι το ποδοσφαιρικό τμήμα όπου η ομάδα έχει κατακτήσει τους περισσότερους εγχώριος τίτλους στην Ελβετία, έδρα της είναι το γηπεδο Λέτσιγκρουντ («Letzigrund»), 26.104 θέσεων.

Τίτλοι
------

Η Γκρασχόπερς έχει κατακτήσει 27 φορές το Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ελβετίας και 19 φορές το Κύπελλο Ελβετιας στους τίτλους τις ομάδας συμεριλαμβάνεται 2 Λιγκ καπ Ελβετίας μια διοργάνωση που άρχισε να διεξάγεται το 1972 και σταμάτησε το 1982 και ένα Σούπερ καπ Ελβετίας.Αναλυτικά οι τίτλοι της ομάδας:

**Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ελβετίας**

1898, 1900, 1901, 1905, 1921, 1927, 1928, 1931, 1937, 1939, 1942, 1943, 1945, 1952, 1956, 1971, 1978, 1982, 1983, 1984, 1990, 1991, 1995, 1996, 1998, 2001, 2003

**Κύπελλο Ελβετίας**

1926, 1927, 1932, 1934, 1937, 1938, 1940, 1941, 1942, 1943, 1946, 1952, 1956, 1983, 1988, 1989, 1990, 1994, 2013

**Λιγκ καπ Ελβετίας**

1973, 1975

**Σούπερ καπ Ελβετίας**

1989

Άλλες δραστηριότητες συλλόγου
-----------------------------

Η ομάδα διατηρεί και άλλα τμήματα όπως Κωπηλασία,Χόκεϊ επί πάγου,Χειροσφαίριση,Αντισφαίριση κ.α

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Γκρασχόπερς Ζυρίχης** |

* Η επίσημη ιστοσελίδα της Γκρασχόπερς Ζυρίχης

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 125347697
* GND: 10192128-7

 |

 |
Ο **Γιουσούφ Σέρεζλης** ήταν στρατηγός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που έδρασε κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821.

Βιογραφία
---------

Συγκεκριμένα ήταν ένας από τους στρατηγούς που στάλθηκαν σε βοήθεια του Ισμαήλ Πασά εναντίον του Αλή Πασά το 1820. Όταν όμως έφθασε ο σερασκέρης Χουρσίτ Μεχμέτ Πασάς και χήρεψε η θέση του πασά της Χαλκίδας, διατάχθηκε να μεταβεί στη Χαλκίδα. Ακολουθώντας όμως το δρόμο της Δυτικής Στερεάς εξερράγη η ανταρσία των Ελλήνων, ο ξεσηκωμός της Πάτρας (1821) όπου και αναγκάσθηκε να κλειστεί στο κάστρο του Ρίου μαζί με 600 περίπου ντελήδες που τον ακολουθούσαν.

Τότε μαθαίνοντας ο Άγγλος πρόξενος της Πάτρας Φίλιπ Γκρην περί της άφιξης του Γιουσούφ στο Ρίο, πασχίζοντας τη διατήρηση της οθωμανικής κυριαρχίας, έστειλε απεσταλμένο που του ζητούσε την άμεση επέμβασή του στη Πάτρα που είχε στασιάσει, προκειμένου να επιβάλλει την τάξη, ενημερώνοντάς τον σχετικά τόσο για την ένοπλη δύναμη που είχαν συγκροτήσει οι Έλληνες όσο και για τις ακριβείς θέσεις κάλυψής των. Ακόμα δε περισσότερο του υπέδειξε και τα μη φυλασσόμενα σημεία από τα οποία θα μπορούσε να διεκπεραιωθεί. Για την πληρέστερη δε ασφάλεια των ντελήδων του, τους εφοδίασε με διάφορα ρούχα και σύμβολα ώστε να φαίνονται αυτοί κατά την επιχείρηση ως Έλληνες χριστιανοί επαναστάτες.

Κατόπιν αυτών ο Γιουσούφ στις 3 Απριλίου του 1821, ανήμερα της Κυριακής των Βαΐων, διαπεραιώθηκε σε κάποια «έρημη» ακτή της Αχαΐας και εισήλθε στη Πάτρα καταλαμβάνοντας την πόλη σχεδόν αμαχητί, ενώ οι Έλληνες αγωνιστές αναγκάστηκαν να λύσουν την πολιορκία που επιχειρούσαν στο κάστρο της πόλης. Αρχικά ο Γιουσούφ φάνηκε ιδιαίτερα επιεικής πλην όμως οι συνεχείς οχλήσεις και τα διάφορα επεισόδια εκ μέρους των Πατρινών τον εξόργισαν και άρχισε τις λεηλασίες.

Τελικά ο Γιουσούφ παρέμεινε στην Πάτρα ως φρούραρχος σε όλο τον Αγώνα. Βοήθησε τους Λαλαίους, στη μάχη του Λάλα, τους οποίους και προστάτεψε στη συνέχεια ως πρόσφυγες, ενώ τον επόμενο χρόνο υπέστη δεινή ήττα στη μάχη του Γηροκομείου όπου και έκτοτε δεν φέρεται να ήλθε σε πολεμική αναμέτρηση με τους Έλληνες. Αργότερα προστάτεψε και τα λείψανα του στρατεύματος του Δράμαλη.  

Λίγο πριν το τέλος του απελευθερωτικού Αγώνα ήρθε σε έριδα με τον Καρά Μεχμέτ, που είχε σταλεί με 6.000 Ασιάτες σε ενίσχυσή του, oπότε εγκαταλείποντας την Πάτρα, αποσύρθηκε της ενεργού υπηρεσίας, διαμένοντας το υπόλοιπο της ζωής στην Οδησσό.

Πηγές
-----

* "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια", τομ. Η΄, σελ.382-383.
* "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica", τομ. 17ος, σελ.209.

Περαιτέρω ανάγνωση
------------------

* Ειρήνη Καλογεροπούλου, «Ζητήματα ανεφοδιασμού και πειθαρχίας στο πολιορκούμενο φρούριο της Πάτρας (1821-1825): η μαρτυρία του στρατιωτικού διοικητή Γιουσούφ Μουχλίς πασά», στο: *Όψεις της Επανάστασης του 1821. Πρακτικά συνεδρίου, Αθήνα, 12 και 13 Ιουνίου 2015*, επιμέλεια Δημήτρης Δημητρόπουλος, Χρήστος Λούκος και Παναγιώτης Μιχαηλάρης, Αθήνα: Εταιρεία Μελέτης Νέου Ελληνισμού ‒ Περιοδικό *Μνήμων*, 2018, σελ. 45-58.
Η **ανταρσία των Γιούνκερ** (Ρωσικά:Юнкерский мятеж) ήταν μια αντεπαναστατική ανταρσία των μαθητών των σχολών Γιούνκερ κατά των Μπολσεβίκων στην Πετρούπολη τον Οκτώβριο του 1917.

Στις 29 Οκτωβρίου (11 Νοεμβρίου) του 1917, οι μαθητές των σχολών Γιούνκερ στην Πετρούπολη εξεγέρθηκαν κατά των Μπολσεβίκων υπό την ηγεσία της Επιτροπής για την Σωτηρία της Πατρίδας και της Επανάστασης (Комитет спасения родины и революции), που οργανώθηκε από τους Δεξιούς Εσέρους. Ο στόχος της ανταρσίας ήταν να υποστηρίξει την εξέγερση Κερένσκι-Κρασνόφ (26-31 Οκτώβριου 1917). Οι επαναστάτες μαθητές ήθελαν να καταλάβουν το τηλεφωνικό κέντρο της πόλης, το Φρούριο Πέτρου και Παύλου και το Σμόλνι, και να συλλάβουν την Σοβιετική κυβέρνηση μαζί με τους ηγέτες των Μπολσεβίκων.

Στις 29 Οκτωβρίου, περίπολος της Ερυθροφρουράς σταμάτησε και έκανε έλεγχο σε έναν από τους ηγέτες της εξέγερσης των Γιούνκερ, κάποιον Eser A. A. Bruderer, ο οποίος είχε το σχέδιο της εξέγερσης μαζί του. Ο πρώην διοικητής της στρατιωτικής περιοχής (Okrug) της Πετρούπολης Συνταγματάρχης Γκ. Π. Πολκόβνικοβ ανακήρυξε τον εαυτό του διοικητή του λεγόμενου "στρατού σωτηρίας" και διέταξε την φρουρά του να μην εκτελεί τις διαταγές που προέρχονται από την Στρατιωτική Επαναστατική Επιτροπή της Πετρούπολης (ΣΕΕΠ), να συλλάβει τους επιτρόπους (κομισάριους) και να στείλει εκπροσώπους από όλες τις στρατιωτικές μονάδες στην Σχολή Μηχανικών Νικολαγιεβσκόγιε (γνωστή ως το Φρούριο του Μηχανικού), την έδρα των αρχηγών της ανταρσίας. Οι Γιούνκερς της Σχολής Μηχανικών Νικολαγιεβσκόγιε κατέλαβαν το Mikhailovsky Manege, έκλεψαν έναν αριθμό θωρακισμένων οχημάτων, κατέλαβαν το τηλεφωνικό κέντρο της πόλης, έκοψαν το ρεύμα στο Σμόλνι, κατέλαβαν το Ξενοδοχείο Αστόρια, και άρχισαν να αφοπλίζουν τους Ερυθροφρουρούς και τους επαναστάτες στρατιώτες. Οι μαθητές της Στρατιωτικής Σχολής Βλαντιμίρσκογιε αφόπλισαν τους φρουρούς του σχολείου και συνέλαβαν κάποιους επιτρόπους της ΣΕΕΠ. Στις 8,30 π.μ. της 29ης Οκτωβρίου, οι ηγέτες της ανταρσίας των Γιούνκερ έστειλαν τηλεγραφήματα σε όλη την Πετρούπολη, αναγγέλλοντας την επιτυχία της στάσης και ζητώντας την σύλληψη των επιτρόπων της ΣΕΕΠ και την συγκέντρωση των στρατιωτικών μονάδων που συμμετείχαν, στη Σχολή Μηχανικών Νικολαγιεβσκόγιε.

Η επαναστατική φρουρά της Πετρούπολης, ωστόσο, αρνήθηκε να υποστηρίξει την ανταρσία. Η ΣΕΕΠ έκανε έκκληση στους πολίτες της Πετρούπολης και ανακοίνωσε την κατάσταση πολιορκίας. Ως τις 11 π.μ. της 29ης Οκτωβρίου, οι Ερυθροφρουροί και οι επαναστάτες στρατιώτες είχαν ανακτήσει τον έλεγχο του τηλεφωνικού κέντρου και περικύκλωσαν του Φρούριο του Μηχανικού. Οι περισσότεροι από τους Γιούνκερς έφυγαν, αλλά εκείνοι που έμειναν θα αφοπλίζονταν μέχρι τις 17.00 και θα στέλνονταν στο Φρούριο Πέτρου και Παύλου.

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Για να γίνει πιο κατανοητό, στα ελληνικά θα μπορούσε να αποδοθεί και ως *Ανταρσία των Ευελπίδων*.
Για τα υπόλοιπα μέλη της ιστορικής οικογένειας, δείτε: Οικογένεια Μεταξά.  Για άλλα πρόσωπα με το ίδιο επίθετο, δείτε: Μεταξάς.  

Ο υποστράτηγος **Γεράσιμος Μεταξάς** (1816 - 1890) υπήρξε Έλληνας στρατιωτικός του 19ου αιώνα.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1816. Η καταγωγή του ήταν από τον ιστορικό οίκο των Μεταξάδων. Πατέρας του ήταν ο κόμης Μεταξάς, και θείος του ο Ανδρέας Μεταξάς. 

Εκπαιδεύτηκε στην Στρατιωτική Σχολή των Ευελπίδων, και συνέχισε τις στρατιωτικές μελέτες του στο Παρίσι επί τέσσερα χρόνια. Το 1854 συγκρότησε δικό του σώμα και ήταν έτοιμος να εκστρατεύσει στην Καλαμπάκα, αλλά εμποδίστηκε από την κατοχή. 

Ο Μεταξάς έγινε μέλος της αποστολής που πήγε στην Κοπεγχάγη για να προσφέρει το στέμμα της Ελλάδας στον Βασιλέα Γεώργιο. Κατά τον χρόνο της προσάρτησης των νέων επαρχιών της Θεσσαλίας και της Άρτας το 1881, απεστάλη ως πρόεδρος της επιτροπής, η οποία χάραξε τα νέα όρια της Ελλάδας. 

Τιμήθηκε με πολλά παράσημα. Απεβίωσε στις 30 Δεκεμβρίου 1890. Γιος του ήταν ο Νικόλαος Μεταξάς.

Πηγές
-----

* Γεράσιμος Μεταξάς - βιογραφικά στοιχεία από το Ινστιτούτο Νεοελληνικών Ερευνών
* Νικόλαος Γ. Ιγγλέσης, Ιωάννης Πολέμης (1891). *Αττικόν Μουσείον*. Αθήνα: Εκ του Τυπογραφείου Ανδρέου Κορομηλά. Ανακτήθηκε στις 26 Ιουνίου 2010. [*νεκρός σύνδεσμος*]
Το **Ατς** (ουγγρ. *Ács*, γερμ. *Atsch*) είναι κωμόπολη της βόρειας Ουγγαρίας, στην Κομητεία Κόμαρομ-Έστεργκομ. Ο πληθυσμός της το 2004 ήταν 7.260 κάτοικοι.

Γεωγραφία
---------

Το Ατς βρίσκεται στο Διαμέρισμα Κόμαρομ, σε μεσοσταθμικό υψόμετρο 120 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και σε γεωγραφικές συντεταγμένες πλάτος 47°43΄ Βόρειο και μήκος 18°01΄ Ανατολικό. Αυτές αντιστοιχούν στο ανατολικό μέρος της Μικρής Ουγγρικής Πεδιάδας, κοντά στη συμβολή του ποταμού Κόνκο με τον Δούναβη, από τον οποίο απέχει μόλις τρία χιλιόμετρα. Δεδομένου ότι στο σημείο αυτό ο Δούναβης αποτελεί το σύνορο μεταξύ Ουγγαρίας και Σλοβακίας, το Ατς είναι ουσιαστικά ένας παραμεθόριος οικισμός. Επίσης απέχει οκτώ χιλιόμετρα νοτιοδυτικά από την πόλη Κόμαρνο, ενώ η οδική απόστασή της από τη Βουδαπέστη είναι 98,2 χιλιόμετρα (αυτοκινητόδρομος M1).

Ιστορία
-------

Το Ατς ήταν οικισμός ήδη από τη ρωμαϊκή εποχή, οπότε ήταν ενταγμένος στην Επαρχία της Παννονίας. Υπήρχαν δύο ρωμαϊκά κάστρα στην περιοχή, το *Ad Mures* και το *Ad Statuas*.

Μια πρώιμη μνεία του 13ου αιώνα αποκαλεί τον τόπο *Iwan de As*, ενώ ένα έγγραφο του 1346 τον ονομάζει *Alchy*.

Το 1970 η πόλη ανακηρύχθηκε «μεγάλη κοινότητα» (*Nagyközség*), ενώ την 1η Ιουλίου 2007 ανακηρύχθηκε «πόλη».

«Αδελφές» πόλεις
----------------

Το Ατς είναι «αδελφοποιημένο» με τις παρακάτω τρεις κωμοπόλεις:

* Ζλάτνα να Οστρόβε της Σλοβακίας
* Μπράντουτς της Ρουμανίας
* Στάιναου αν ντερ Στράσε της Γερμανίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Magyarország helységnévtára». (Ουγγρικά, Αγγλικά) Κεντρικό Γραφείο Στατιστικής της Ουγγαρίας. Ανακτήθηκε στις 16  Δεκεμβρίου 2022.
2. ↑  «Rómaiak éltek Ács határában» [Romans lived in the border of Ács] (στα Ουγγρικά). Múlt-kor. 7 Μαΐου 2010. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Ιουνίου 2018.
3. ↑  «Kalandozások Pannóniában: római tábor az őskori kút mellett» (στα Ουγγρικά). Múlt-kor. 30 Οκτωβρίου 2007.
4. ↑  Borovszky, Samu, επιμ. (1907). «Ács». *Magyarország vármegyéi és városai* [*The counties and cities of Hungary*] (στα Ουγγρικά). 11. Komarom varmegye es Komarom. Βουδαπέστη: Orszagos Monografia Tarsasag.
5. ↑  Nagy, Tamás (16 Σεπτεμβρίου 2017). «Várossá válásának jubileumából díszpolgárokat avattak Ácson» (στα ουγγρικά). Kemma. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Ιουνίου 2018. .

Πηγές
-----

* Το λήμμα «Ακς» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 3

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος (στην ουγγρική)
* Χάρτης οδών Αρχειοθετήθηκε 2020-11-03 στο Wayback Machine. (στην ουγγρική)
* Αεροφωτογραφίες του Ατς
Σχηματική αναπαράσταση του ατομικού μοντέλου του σταφιδόψωμου.
Το Μάρτιο του 1904 ο Τζ. Τόμσον (*Joseph John Thomson*) πρότεινε το **μοντέλο του σταφιδόψωμου** για να περιγράψει τη δομή του ατόμου. Σύμφωνα με το μοντέλο αυτό, το άτομο αποτελείται από μια σφαίρα θετικά φορτισμένη μέσα στην οποία κυκλοφορούν τα αρνητικά ηλεκτρόνια. Τα ηλεκτρόνια είναι τόσα στον αριθμό ώστε το συνολικό φορτίο του ατόμου να είναι μηδέν και να εξασφαλίζεται έτσι η ηλεκτρική του ουδετερότητα.
Τα ηλεκτρόνια "πλέουν" μέσα σε αυτή τη σφαίρα, σαν τις σταφίδες μέσα σε ένα σταφιδόψωμο και για αυτό το ατομικό μοντέλο αυτό ονομάζεται και **μοντέλο του σταφιδόψωμου**.

Το **μοντέλο του σταφιδόψωμου** διαψεύσθηκε το 1911 από τον Νεοζηλανδό φυσικό Έρνεστ Ράδερφορντ (*Ernest Rutherford*) ο οποίος για να το ελέγξει διεξήγαγε το 1909 τα περίφημα πειράματα σκέδασης του. Τα πειράματα αυτά έδειξαν ότι το θετικό φορτίο ήταν συγκεντρωμένο σε ένα μικρό χώρο στο κέντρο του ατόμου, όπου ήταν συγκεντρωμένη και σχεδόν όλη η μάζα του. Επειδή τα αποτελέσματα των πειραμάτων αυτών δεν μπορούσαν να εξηγηθούν από το ατομικό μοντέλο του Τόμσον, το μοντέλο του σταφιδόψωμου εγκαταλείφθηκε γρήγορα.
Ο **Γλαύκος ο Χίος** (Αρχαία Ελληνικά: Γλαῦκος) ήταν Έλληνας μεταλλουργός, γνωστός ως ο εφευρέτης της τέχνης της συγκόλλησης μετάλλων (Αρχαία Ελληνικά: σιδήρου κόλλησις). 

Το πιο γνωστό έργο του ήταν μια σιδηροκολλημένη βάση που υποστήριζε ένα ασημένιο κρατήρα. Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, αυτός ο κρατήρας προσφέρθηκε από τον Αλυάττη Β΄, το Λυδό, βασιλιά και πατέρα του Κροίσου, στο Μαντείο των Δελφών. Η βάση, ίσως χωρίς τον ο κρατήρας, αναφέρεται σε περιγραφή του Παυσανία, και από τον Αθήναιο, που λέει ότι διακοσμούνταν με μικρές φιγούρες από ζώα, έντομα και φυτά. Ίσως αυτός ο χαρακτηρισμός οδήγησε τον Meyer και άλλους σε λάθος χαρακτηρισμό της έννοιας "κόλλησις", ως ένα είδος χαρακτικής σε χάλυβα, η οποία τώρα ονομάζεται δάμασκηνος επένδυση. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι το "κόλλησις" σήμαινε μια τεχνική που συνδέει τα μέταλλα, χωρίς τη βοήθεια καρφιών, γάντζων, ή και των δυο. Ο Πλούταρχος μιλά επίσης για αυτό το δίσκο, ως περιβόητο και περίφημο.

Η παροιμία "Γλαύκου τέχνη" χρησιμοποιήθηκε σκόπιμα από κάποιους ότι αναφέρεται στον Γλαύκο τον Χίο, ενώ θα μπορούσε να αναφέρεται στην εξαιρετική τεχνική γραφής που εφευρέθηκε από τον Γλαύκο τον Σάμιο. Βλ. Στέφανος ο Βυζάντιος (s. v. Αἰθάλη) και Σούδας (s. v. γλαῦξ ἴπταται), που φαίνεται να συγχέουν αυτά τα δύο πρόσωπα με το όνομα Γλαύκος. Ένα σχολιαστής για τον Πλάτωνα ξεχωρίζει τους δύο.

Ο Γλαύκος τοποθετείται χρονικά από τον Ευσέβιο στο 2ο έτος της 22ης Ολυμπιάδας (691 π.Χ.). Όμως, ο Αλυάττης Β΄ βασίλεψε 617-560 π.Χ, αλλά οι ημερομηνίες δεν τόσο είναι αντιφατικές, καθώς δεν υπάρχει τίποτα στα κείμενα του Ηροδότου που να αποκλείει την υπόθεση ότι η βάση σιδήρου είχε κατασκευαστεί πριν από τον Αλυάττη και κατόπιν στάλθηκε στους Δελφούς.

Αναφορές
--------

1. ↑  Herodotus, *Histories*, 1. 25
2. ↑  Pausanias, *Description of Greece*, 10. 16. 1
3. ↑  *Banquet of the Learned*, 5. 210b–c, citing Hegesander of Delphi
4. ↑  *Kunstgeschichte* vol. 2. p. 24
5. ↑  Müller, in Bottigers *Amalthea* vol. 3. p. 25.
6. ↑  *De defectu oraculorum*, 47
7. ↑  *Realencyclopädie*, p. 1422
8. ↑  Scholia on Plato's *Phaedrus*, p. 13, Ruhnken, pp. 381–2, Bekker.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 96488260
* **Europeana**: agent/base/29185
* ULAN: 500107937

 |

 |
Ο **Γκότφριντ Λίνκε** (γεννήθηκε το 1792, πέθανε το 1867 στο Βρότσουαφ) ήταν Γερμανός επιχειρηματίας, συνιδρυτής του μεγάλου εργοστασίου βαγονιών και ατμομηχανών Linke-Hofmann-Werke (αργότερα Pafawag).

Ο Λίνκε διηύθυνε αρχικά ένα εργαστήριο χειροτεχνίας στη Leśnica που ειδικεύεται στην παραγωγή σελών και αμαξών αλόγων. Καθώς ο σιδηρόδρομος αναπτύχθηκε στη Σιλεσία, άρχισε να κατασκευάζει εξοπλισμό για σιδηροδρομικές εταιρείες. Αρχικά ξεκίνησε με ένα ενιαίο βαγόνι άνθρακα που κατασκευάστηκε για το τμήμα Βρότσουαφ - Leśnica το 1839 και ήταν μια μεγάλη παρτίδα τροχοφόρων για εργάτες που κατασκεύαζαν τις γραμμές του σιδηροδρόμου της Άνω Σιλεσίας. Στο μεταξύ, μετέφερε την παραγωγή από τη Leśnica στην οδό Rzeznicza στο κέντρο του Βρότσουαφ. Σύντομα συνένωσε το εργοστάσιό του με το εργοστάσιο των αδελφών Hofmann, ξεκινώντας την εταιρεία Linke-Hofmann-Busch-Werke, παράγοντας κυρίως βαγόνια και ατμομηχανές.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  www.deutsche-biographie.de/sfz70532.html. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  www.deutsche-biographie.de/pnd137966660.html.

Βιβλιογραφία
------------

* 
* - B. Maciejewska. Παρακαλώ μπείτε.. . Gazeta Wyborcza, Βρότσουαφ, 27 Οκτωβρίου 2006.
Οι **Βολιβιανοί** (ισπανικά: *Bolivianos*‎) είναι τα άτομα που σχετίζονται με τη Βολιβία. Η σχέση αυτή μπορεί να είναι κατοικησιακή, νομική, ιστορική ή πολιτιστική. Για τους περισσότερους Βολιβία, αρκετές (ή όλες) από αυτές τις συνδέσεις υπάρχουν και είναι συλλογικά η πηγή του αυτοπροσδιορισμού τους ως Βολιβία.

Η Βολιβία, όπως και οι γειτονικές της χώρες, είναι μια πολυεθνική και πολύγλωσση κοινωνία, η οποία είναι πατρίδα εκατομμυρίων ατόμων με διάφορες εθνικές, θρησκευτικές και εθνοτικές καταγωγές. Η πλειοψηφία του πληθυσμού της Βολιβίας αποτελείται από τους μετανάστες από χώρες του Παλαιού Κόσμου και τους απογόνους τους. Λόγω αυτού, η πλειοψηφία των Βολιβιανών δεν εξισώνουν την εθνικότητα τους με την εθνότητά τους αλλά με την αφοσίωση στη Βολιβία. Στη Βολιβία ζουν τόσο αυτόχθονες κάτοικοι όσο και μετανάστες από τον Παλαιό Κόσμο, κυρίως από την Ευρώπη και από την Αφρική, καθώς και οι απόγονοί τους. Η μετανάστευση ανθρώπων από τον Παλαιό Κόσμο στη Βολιβία ξεκίνησε από την ισπανική κατάκτηση της Νότιας Αμερικής και την ίδρυση των πρώτων ισπανικών οικισμών στην Αντιβασιλεία του Ρίο δε λα Πλάτα. 

Ο σημερινός πληθυσμός της Βολιβίας, ο οποίος είναι περίπου 11 εκατομμύρια, αποτελείται από Αμερινδιάνους (κυρίως Κέτσουα, Αϊμάρα και Γκουαρανί), Μεστίζο, Ευρωπαίους και Αφροβολιβιανούς. Όλες οι παραπάνω ομάδες ομιλούν τα ισπανικά (βολιβιανά ισπανικά) ως κοινή γλώσσα, ενώ οι γλώσσες Γκουαρανί, Αϊμάρα και Κέτσουα ομιλούνται ευρέως από τις ομώνυμες εθνότητες. Ωστόσο υπάρχουν και άλλοι μη αμερινδιάνοι Βολιβιανοί που γνωρίζουν κάποια από τις τρεις παραπάνω γλώσσες. Οι τέσσερις παραπάνω γλώσσες, καθώς και άλλες 34 αυτόχθονες γλώσσες, είναι επίσημες γλώσσες της Βολιβίας. Η αμοιβαία επιρροή και αλληλεπίδραση των πολιτισμών της Βολιβίας έχει οδηγήσει στη διαμόρφωση, από τη βολιβιανή κοινωνία, ενός από τα κύρια παραδείγματα του ποτ πουρί σύμφωνα με μερικούς ανθρωπολόγους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Cónsul Boliviano con los días contados* por Raúl Kollman, *Página 12*, 9 de abril de 2006.
2. ↑  Deutsche Welle. «Brasil atrae gran número de inmigrantes bolivianos» (στα Spanish). Ανακτήθηκε στις 4 Φεβρουαρίου 2014. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
3. ↑  Europapress. «Nueve de cada diez bolivianos en España ya están en situación regular» (στα Spanish). Ανακτήθηκε στις 4 Φεβρουαρίου 2014. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
4. ↑  «Extranjeros en Chile superan el millón 110 mil y el 72% se concentra en dos regiones: Antofagasta y Metropolitana» (στα Spanish). El Mercurio. 9 Απριλίου 2018. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
5. ↑  US Census Bureau 2012 American Community Survey B03001 1-Year Estimates HISPANIC OR LATINO ORIGIN BY SPECIFIC ORIGIN retrieved September 20, 2013
6. ↑  «BOLIVIA Instituto Nacional de Estadística e Informática». *inei.gob.pe*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Απριλίου 1997. Ανακτήθηκε στις 16 Ιουνίου 2020.
7. ↑  «Las religiones en tiempos del Papa Francisco» (στα Spanish). Latinobarómetro. Απριλίου 2014. σελίδες 6, 31. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (pdf) στις 10 Μαΐου 2015. Ανακτήθηκε στις 4 Απριλίου 2015. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
Το **Αρχαίο Θέατρο της Μεγαλόπολης** βρίσκεται στον Νομό Αρκαδία στην Περιφέρεια Πελοποννήσου και κατά τον Παυσανία το μεγαλύτερο θέατρο της αρχαίας Ελλάδας ,(Παυσ. VIII 32.1).Επίσης το Θερσίλιο στηριζόταν σε μαρμάρινους στύλους και χωρούσε 6.000 άτομα καθιστά και 10.000 όρθια.

Η Μεγαλόπολης χτίστηκε με προτροπή του Επαμεινώνδα το 370 π.Χ. με σκοπό να αποτελέσει ένα κέντρο για όλους τους Αρκάδες και έναν αντίπαλο πόλο δύναμης στη γειτονική της Σπάρτη. Για να κατοικηθεί η πόλη μετακινήθηκαν κάτοικοι από 40 αρκαδικά χωριά και αρκετοί είλωτες που είχαν δραπετεύσει, έτσι ώστε να διασφαλιστεί ότι ποτέ αυτή η πόλη δε θα φερόταν φιλικά στη Σπάρτη. Μετά το 337 π.Χ. η πόλη συντάχθηκε με τους Μακεδόνες. Το 331 π.Χ.πολιορκήθηκε χωρίς επιτυχία από τους Σπαρτιάτες και τους συμμάχους τους. Εκεί,τον ίδιο χρόνο, συγκρούστηκαν οι Σπαρτιάτες και οι συμμαχοί τους με τους Μακεδόνες και τους δικούς τους συμμάχους, που είχαν φτάσει για να βοηθήσουν τη Μεγαλόπολη. Οι Μακεδόνες κατάφεραν να νικήσουν, σβήνοντας έτσι κάθε ελπίδα των Σπαρτιατών για ανασύσταση της ηγεμονίας τους. Στη μάχη σκοτώθηκε ο βασιλιάς της Σπάρτης, Άγις Γ΄. Τους Μακεδόνες διοικούσε ο Αντίπατρος.

Το 223 π.Χ. ο Σπαρτιάτης βασιλιάς Κλεομένης Γ΄ την κατέλαβε και την έκαψε, αλλά οι κάτοικοί της σώθηκαν ακολουθώντας τον Φιλοποίμενα στην Μεσσηνία. Το 208 π.Χ. ο Φιλοποίμην ως στρατηγός της Αχαϊκής Συμπολιτείαςτην ανοικοδόμησε. Αργότερα, η πόλη καταστράφηκε οριστικά. Διατηρητέα όμως μέχρι σήμερα και το θέατρο και η αρχαία αγορά με της πρόσφατες ανασκαφές Το όνομα Μεγάλο-πόλις δεν ήταν τυχαίο η Μεγαλόπολη αποτέλεσε κέντρο της κραταιάς Αρκαδικής Ομοσπονδίας, εκπαίδευσης και στρατηγικός επιχειρησιακός κόμβος κατά τον Πελοποννησιακός πόλεμος είχε κέντρα φιλοξενίας για χιλιάδες στρατεύματα απ΄ όλη την αρχαία Ελλαδα σε μια οργανωμένη δομή που είχε η Πόλη σε όλους τους τομής διοικητικό και πολιτισμικό. Στο θέατρο σώζονται ακόμη σήμερα δυο - τρις σειρές από της μπροστινές των επισήμων θέσεις, που αποκαλύφθηκαν από τις ανασκαφές του Βρετανικού Ινστιτούτου (1890 – 1891), καθόσον όπως λέγεται από τους ντόπιους στα παλιά χρόνια αποξηλώνονταν οι θέσεις του θεάτρου για να φτιάξουν ή να στηρίξουν γιοφύρια οι ντόπιοι. εν εξ αυτόν όπως λέγεται είναι δίπλα από το αρχαίο θέατρο στον δρόμο Μεγαλόπολης Ανδρίτσαινα Ηλείας Καρύταινα  του ποταμού Ελισσώνα .

Παραπομπές
----------

1. ↑  Παυσανία Αρκαδικά κεφάλαιο XXVII
2. ↑   Αρχειοθετήθηκε 2019-07-16 στο Wayback Machine.
Ο **Γρηγόριος Παπαδοπετράκης** (1828-1889) ήταν Έλληνας επίσκοπος Ιεροσητείας και ιστορικός.

Βίος
----

Ο Γρηγόριος Παπαδοπετράκης γεννήθηκε στα 1828 στην Κρήτη στο χωριό Καλλικράτης Σφακίων. Εκάρη μοναχός στη Μονή Αγίας Τριάδος Τσαγκαρόλων. Στη συνέχεια με υποτροφία της μονής σπούδασε θεολογία στην Αθήνα. Επιστρέφοντας χρημάτισε ηγούμενος στην μονή της μετανοίας του τα χρονικά διαστήματα μεταξύ 1862-1866 και 1873-1876. Στις 3 Φεβρουαρίου 1880 χειροτονήθηκε επίσκοπος Ιεροσητείας. Πέθανε στο Παρίσι τον Σεπτέμβριο του 1889 και τάφηκε στην Αθήνα. Συνέγραψε *Ιστορίαν της μονής Αγίας Τριάδος*.(ανέκδοτη χειρόγραφη) και *Ιστορία της Επαρχίας Σφακίων*, εν Αθήναις 1888, όχι αμερόληπτη, σύμφωνα με τον Νικόλαο Τωμαδάκη.

Εκδόσεις
--------

* Ἱστορία τῶν Σφακίων ἤτοι μέρος τῆς κρητικῆς ἱστορίας, διηρημένη εἰς δύο βιβλία κυρίως, 1904 και Ἀφοί Βαρδινογιάννη, 1971.
* Γρηγόριος Παπαδοπετράκης, «Ιστορία της Ιεράς Μονής Αγίας Τριάδος επονομαζόμενης των Ζαγκαρολών», *Κρητικά Χρονικά*, 20 (1966), σελ. 17-162.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Νικόλαος Τωμαδάκης, «Γρηγόριος ο Παπαδοπετράκης», *Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια*, τομ. 4 (1964), στ.806

Πηγές
-----

* Νικόλαος Τωμαδάκης, «Γρηγόριος ο Παπαδοπετράκης», Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια, τομ. 4 (1964), στ. 806.
Η **Βολερένγκα ΙΦ** (νορβηγικά: *Vålerengens IF*) είναι νορβηγικό αθλητικό σωματείο από τη συνοικία Βολερένγκα του Όσλο. Ιδρύθηκε στις 29 Ιουλίου του 1913.

Διαθέτει τμήματα ποδοσφαίρου, χόκεϊ επί πάγου, αμερικανικού ποδοσφαίρου, χειροσφάιρισης, φλόρμπολ και σκι. Η ομάδα ποδοσφαίρου, η ομάδα χόκεϊ επί πάγου και η ομάδα αμερικανικού ποδοσφαίρου έχουν κατακτήσει εθνικά πρωταθλήματα.

Στο παρελθόν διέθετε τμήματα στίβου, μπάντι, το καλαθοσφαίρισης και πάλης. Στο διοικητικό συμβούλιο της Βολερένγκα ΙΦ προεδρεύει ο Στέιν Μόρις.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Board of directors kxweb.no

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 111145969948632250325

 |

 |