Η **Ρε μείζονα** (ή **Ρε ματζόρε**, στα αγγλικά D major) είναι μείζονα κλίμακα με πρώτη νότα το ρε, που αποτελείται από τις νότες ρε, μι, φα δίεση, σολ, λα, σι και ντο δίεση. Ο οπλισμός της έχει δύο διέσεις. Η σχετική της είναι η Σι ελάσσονα και η ομώνυμή της η Ρε ελάσσονα.

Η Ρε μείζονα είναι η εξής κλίμακα:

 {
\override Score.TimeSignature #'stencil = ##f
\relative c' {
 \clef treble \key d \major \time 7/4 d4 e fis g a b cis d cis b a g fis e d2
 \clef bass \key d \major
} }
Audio playback is not supported in your browser. You can download the audio file.

Χαρακτηριστικά
--------------

Σύμφωνα με τον Πάολο Πιετροπάολο, η ρε μείζονα είναι η "Miss Congeniality": είναι χαρούμενη και φωτεινή. 

Η ρε μείζονα ταιριάζει πολύ στη μουσική του βιολιού λόγω της δομής του οργάνου, το οποίο είναι κουρδισμένο στις νότες σολ, ρε, λα και μι. Οι ανοιχτές χορδές αντηχούν χαρακτηριστικά στη χορδή του ρε, παράγοντας έναν ιδιαίτερα λαμπρό ήχο. Αυτό συμβαίνει και με όλα τα άλλα έγχορδα της ορχήστρας.

Έτσι, δεν είναι τυχαίο ότι πολλοί κλασικοί συνθέτες ανά τους αιώνες επέλεξαν να γράψουν κοντσέρτα για βιολί σε ρε μείζονα, συμπεριλαμβανομένων των Μότσαρτ (No. 2, 1775, No. 4, 1775), Μπετόβεν (1806); Παγκανίνι (Νο. 1, 1817), Μπραμς (1878), Τσαϊκόφσκι (1878), Προκόφιεφ (Νο. 1, 1917), Στραβίνσκι (1931) και Κόρνγκολντ (1945).

Η κλίμακα είναι επίσης κατάλληλη σε μουσική για κιθάρα, όπου δύο ανοιχτές χορδές είναι κουρδισμένες σε ρε. Για κάποιους αρχάριους μαθητές που παίζουν πνευστά, ωστόσο, η ρε μείζονα δεν είναι πολύ κατάλληλη κλίμακα, καθώς μετατρέπεται σε Μι μείζονα σε πνευστά σε σι ύφεση και γενικά συνήθως αποφεύγονται οι κλίμακες με περισσότερες από τρεις διέσεις.

Αλλά και πάλι, το κλαρινέτο σε σι ύφεση εξακολουθεί να χρησιμοποιείται συχνά για μουσική σε ρε μείζονα και είναι ίσως η κλίμακα με τις περισσότερες διέσεις που είναι πρακτική για το όργανο. Ωστόσο, υπάρχουν συνθέτες που, γράφοντας ένα κομμάτι σε ρε ελάσσονα με κλαρινέτα σε σι ύφεση, θα αλλάξουν τα κλαρίνα σε λα αν η μουσική γίνει σε Ρε μείζονα. Δύο παραδείγματα είναι το Τρίτο Κοντσέρτο για πιάνο του Ραχμάνινοφ και η Ένατη Συμφωνία του Μπετόβεν, στο τέταρτο μέρος.

Η συντριπτική πλειονότητα των σφυριχτρών από κασσίτερο είναι σε ρε, καθώς χρησιμοποιούνται συχνά στη μουσική μαζί με έγχορδα με δοξάρι.

Ιστορία
-------

Στην περίοδο του Μπαρόκ, η ρε μείζονα θεωρούνταν ως «η κλίμακα της δόξας»·  επομένως πολλά κοντσέρτα για τρομπέτα γράφτηκαν σε Ρε μείζονα, όπως αυτά των Γιόχαν Φρίντριχ Φας, Γκρος, Μόλτερ (No. 2), Λέοπολντ Μότσαρτ, Τέλεμαν (No. 2) και Τζουζέπε Τορέλλι. Πολλές σονάτες για τρομπέτα ήταν επίσης σε ρε μείζονα, από συνθέτες όπως Κορέλι, Πετρόνιο Φραντσεσίνι, Πέρσελ και Τορέλι. Το "The Trumpet Shall Sound" και η χορωδία "Hallelujah" από τον *Μεσσία* του Χέντελ και ο ύμνος *Zadok the Priest* είναι σε ρε μείζονα. Επιπλέον, η Λειτουργία του Μπαχ σε σι ελάσσονα, χρησιμοποιεί τη ρε μείζονα ως σχετική και τα περισσότερα μεγάλα ρεφρέν σε αυτή την τονικότητα (Gloria, Cum Sancto Spiritu, Sanctus, Hosanna) κάνουν εκτενή χρήση της τρομπέτας.

23 από τις 104 συμφωνίες του Χάυντν είναι σε ρε μείζονα, καθιστώντας την την πιο συχνά χρησιμοποιούμενη κύρια κλίμακα των συμφωνιών του. Η συντριπτική πλειοψηφία των μη αριθμημένων συμφωνιών του Μότσαρτ είναι σε ρε μείζονα, δηλαδή οι K. 66c, 81/73, 97/73m, 95/73n, 120/111a και 161/163/141a. Η συμφωνία αποτέλεσε εξέλιξη της οβερτούρας και «η ρε μείζονα ήταν μακράν η πιο συνηθισμένη τονικότητα στις οβερτούρες, στο δεύτερο μισό του δέκατου όγδοου αιώνα».  Αυτό συνεχίστηκε ακόμη και στη ρομαντική περίοδο και χρησιμοποιήθηκε για τα «θριαμβευτικά» τελευταία μέρη αρκετών συμφωνιών σε ρε ελάσσονα, συμπεριλαμβανομένης της Ένατης Συμφωνίας του Μπετόβεν, της Τέταρτης του Ρόμπερτ Σούμαν, της μοναδικής συμφωνίας του Σεζάρ Φρανκ, της Πρώτης του Σεργκέι Ραχμάνινοφ και της Πέμπτης του Φέλιξ Μέντελσον.

Διάσημες συμφωνίες γραμμένες σε ρε μείζονα περιλαμβάνουν τις συμφωνίες του Μότσαρτ No. 31 (Παρίσι) και No. 38 (Πράγα), τη No. 2 Op. 36 του Μπετόβεν, τη No. 2 Op. 73 του Μπραμς, τη 2η Συμφωνία του Σιμπέλιους και τη No. 1 Op. 25 του Προκόφιεφ.

Αξιόλογες συνθέσεις σε ρε μείζονα
---------------------------------

* Αντόνιο Βιβάλντι
	+ Γκλόρια RV 589
* Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ
	+ Βρανδεμβούργιο Κοντσέρτο No. 5, BWV 1050
	+ Σουίτα για τσέλο No. 6, BWV 1012
	+ Ορχηστρική σουίτα No. 3, BWV 1068
	+ Ορχηστρική σουίτα No. 4, BWV 1069
	+ Μαγκνίφικατ, BWV 243
	+ Παρτίτα No. 4, BWV 828
* Γιόχαν Πάχελμπελ
	+ Κανόνας σε Ρε
* Γκέοργκ Φρίντριχ Χέντελ
	+ *Μουσική για τα βασιλικά πυροτεχνήματα*, HWV 351
* Γιόζεφ Χάυντν
	+ Κοντσέρτο για τσέλο No. 2, Op. 101, Hob. VIIb/2
	+ Κουαρτέτο εγχόρδων No. 41, Hob.III:49 ("Ο Βάτραχος")
	+ Κουαρτέτο εγχόρδων No. 53, Hob.III:63 ("Ο Κορυδαλλός")
	+ Κουαρτέτο εγχόρδων No. 64, Hob.III:79 ("Largo")
	+ 86η Συμφωνία, Hob.I:86
	+ 96η Συμφωνία, Hob.I:96 ("Το Θαύμα")
	+ 101η Συμφωνία, Hob.I:101 ("Το Ρολόι")
	+ 104η Συμφωνία, Hob.I:104 ("Λονδίνο")
* Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ
	+ 8η Συμφωνία, KV 48
	+ 20ή Συμφωνία, KV 133
	+ 30ή Συμφωνία, KV 202
	+ 31η Συμφωνία, KV 297 ("Παρίσι")
	+ 35η Συμφωνία, KV 385 ("Χάφνερ")
	+ 38η Συμφωνία, KV 504 ("Πράγα")
	+ Κοντσέρτο για πιάνο No. 5, KV 175
	+ Κοντσέρτο για πιάνο No. 16, KV 451
	+ Κοντσέρτο για πιάνο No. 26, KV 537 ("Στέψη")
	+ Κουαρτέτο εγχόρδων No. 20, KV 499 ("Χοφμάιστερ")
	+ Κουαρτέτο εγχόρδων No. 21, KV 575
	+ Κουιντέτο εγχόρδων No. 5, KV 593
	+ Σονάτα για πιάνο No. 6, KV 284 ("Ντύρνιτς")
	+ Σονάτα για πιάνο No. 9, KV 311
	+ Σονάτα για πιάνο No. 18, KV 576
	+ Σονάτα σε Ρε μείζονα για δύο πιάνα, KV 448
	+ Ave verum corpus, KV 618
* Λούντβιχ βαν Μπετόβεν
	+ Σονάτα Kurfürsten No. 3 WoO 47/3
	+ Σονάτα για τέσσερα χέρια, Op. 6
	+ Τρίο εγχόρδων No. 2, Op. 8 (καθώς και η μεταγραφή για βιόλα και πιάνο, Op. 42)
	+ Τρίο εγχόρδων No. 4, Op. 9/2
	+ Κουαρτέτο εγχόρδων No. 3, Op. 18 No. 3
	+ Σερενάτα για φλάουτο, βιολί και βιόλα Op. 25 (όπως και η μεταγραφή για φλάουτο και πιάνο, Op. 41)
	+ Σονάτα για βιολί No. 1 Op. 12/1
	+ Σονάτα για πιάνο No. 7, Op. 10/3
	+ Σονάτα για πιάνο No. 15, Op. 28 ("Pastoral")
	+ 2η Συμφωνία, Op. 36
	+ Κοντσέρτο για βιολί, Op. 61
	+ Τρίο για πιάνο No. 5, Op. 70 No. 1 ("Ghost")
	+ Παραλλαγές σε ένα τουρκικό εμβατήριο Op. 76
	+ Σονάτα για τσέλο No. 5, Op. 102/2
	+ *Missa Solemnis*, Op. 123
* Φραντς Σούμπερτ
	+ 1η Συμφωνία, D. 82
	+ 3η Συμφωνία, D. 200
	+ 10η Συμφωνία, D 936A
	+ Κουαρτέτο εγχόρδων No. 6, D. 74
	+ Κουαρτέτο εγχόρδων No. 7, D. 94
	+ Σονάτα για πιάνο No. 17, D 850 "Gasteiner"
* Φέλιξ Μέντελσον
	+ Συμφωνίες για ορχήστρα εγχόρδων No. 2 και 8
	+ Παραλλαγές για βιολοντσέλο και πιάνο, Op. 17
	+ *Ήρεμη θάλασσα και ακμαίο ταξίδι*, Op. 27
	+ Κουαρτέτο εγχόρδων No. 3, Op. 44 No. 1
	+ Σονάτα για βιολοντσέλο No. 2, Op. 58
	+ Σονάτα για όργανο No. 5, Op. 65 No. 5
	+ Σεξτέτο για πιάνο, βιολί, δύο βιόλες, βιολοντσέλο και διπλό μπάσο, Op.post. 110
* Φρεντερίκ Σοπέν
	+ Μαζούρκα, Op. 33 No. 2
	+ Πρελούδιο No. 5, Op. 28 No. 5
* Γιοχάνες Μπραμς
	+ Ουγγρικός Χορός No. 6, WoO 21
	+ Σερενάτα No. 1, Op. 11
	+ 2η Συμφωνία, Op. 73
	+ Κοντσέρτο για βιολί, Op. 77
	+ Μπαλάντα No. 2 για σόλο πιάνο, Op. 10/2
	+ Δύο σειρές από παραλλαγές, Op. 21
* Εμίλ Βαλντόιφελ
	+ Βαλς Estudiantina, Op. 191
* Πιοτρ Ιλίτς Τσαϊκόφσκι
	+ Κουαρτέτο εγχόρδων No. 1, Op. 11
	+ 3η Συμφωνία, Op. 29 ("Πολωνική")
	+ Κοντσέρτο για βιολί, Op. 35
* Αντονίν Ντβόρζακ
	+ 6η Συμφωνία, B 112 Op. 60
	+ Τσεχική Σουίτα, B 39 Op. 39
	+ Σλαβονικός Χορός No. 6, B 83 Op. 46
* Γκούσταβ Μάλερ
	+ 1η Συμφωνία "Τιτάνας"
	+ 9η Συμφωνία (τελειώνει σε Ρε ύφεση μείζονα)
* Γιαν Σιμπέλιους
	+ 2η Συμφωνία, Op. 43
	+ *Οι Ωκεανίδες*, Op. 73
* Ραλφ Βων Ουίλιαμς
	+ 5η Συμφωνία σε Ρε μείζονα
* Σεργκέι Προκόφιεφ
	+ Κοντσέρτο για βιολί No. 1, Op. 19
	+ 1η Συμφωνία, Op. 25 ("Κλασική")
	+ Σονάτα για φλάουτο Op. 94 (και η μεταγραφή ως η σονάτα για βιολί No. 2 Op. 94bis)
* Ντμίτρι Σοστακόβιτς
	+ Κουαρτέτο εγχόρδων No. 4, Op. 83
	+ Πρελούδιο No. 5, Op. 87 No. 5
* Εϊτόρ Βίλα-Λόμπος
	+ Σπουδή No. 3 για κιθάρα

Δείτε επίσης
------------

* Κλίμακα (τονικότητα)
* Μείζονα και ελάσσονα κλίμακα

Παραπομπές
----------

1. ↑  Paolo Pietropaolo. «D major: Miss Congeniality». *CBC Music*. Ανακτήθηκε στις 18 Δεκεμβρίου 2021.
2. ↑  Steblin, Rita (1996). *A History of Key Characteristics in the Eighteenth and Early Nineteenth Centuries*. Rochester: University of Rochester Press. σελ. 124. The key of triumph, of Hallelujahs, of war-cries, of victory-rejoicing.
3. ↑  Rice, John (1998). *Antonio Salieri & Viennese Opera*. Chicago: University of Chicago Press. σελ. 124.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  στο Wikimedia Commons