recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η **οικογένεια Βότζη** ξεκίνησε απο την ορεινή επαρχία των Σφακίων στην Κρήτη και συγκεκριμένα απο το χωριό Άγιος Ιωάννης Σφακίων.
Σήμερα, η οικογένεια Βότζη έχει εξαπλωθεί σε όλη τη Δυτική Κρήτη, στη Χώρα Σφακίων, στις πόλεις των Χανίων και του Ρεθύμνου,
στις επαρχίες Αποκορώνου, Κυδωνίας, Σφακίων, Ρεθύμνου και στο δυτικό κομμάτι της επαρχίας Αγίου Βασιλείου.
Επίσης, μέλη της οικογένειας βρίσκονται στον Καναδά, στις ΗΠΑ, στη Νορβηγία και στην Ιταλία. Τα επώνυμα Βότζης και Βοτζάκης συνδέονται οικογενειακά μεταξύ τους καθώς ήταν η ίδια οικογένεια που ξεκίνησε απο τα ορεινά των Σφακίων.

Τα μέλη της οικογένειας Βότζη είναι απόγονοι μεγάλης οικογένειας που λόγω βεντέτας κατα τα παλαιά χρόνια στην περιοχή των Σφακίων αναγκάστηκαν να χωριστούν και να απλωθούν σε όλη τη Δυτική Κρήτη.
Το **ουγέστ Μόσχας** ήταν διοικητική μονάδα στο κυβερνείο Μόσχας, η οποία υπήρχε μέχρι το 1929. Κέντρο της αποτελούσε η πόλη της Μόσχας. Περιλάμβανε ορισμένους μεγάλους οικισμούς όπως η Μόσχα, το Κούντσεβο, το Ισαμιλόβο, το Περόβο, το Ροστόκινο, το Τσαρίτσινο, το Ναγκάτινο και το Ρέουτοφ.

Διοικητική διαίρεση
-------------------

### Διοικητική διαίρεση 14ου–18ου αιώνα

Τα βόλοστ του ουγέστ Μόσχας - από τα πρώτα γνωστά στο κράι Ζαμοσκόβνι. Τα πρώτα από αυτά αναφέρονται από τον πνευματικό Ιβάν Καλίτα. Σε σχέση με την μεγάλη περιοχή και πυκνοκατοικημένη, το ουγέστ ήδη από το 17ο αιώνα ήταν χωρισμένο σε δύο μέρη: Ζαμοσκόβνιου και Ζαρέτσκι, συγκεντρώνοντας δεκάδες σταν και βόλοστ, καθώς και το παλάτι και τα χωριά των στάβλων.

### Διοικητική διαίρεση 19ου–20ού αιώνα

Μέχρι το 1912, το ουγέστ χωρίστηκε σε 8 σταν. Το ουγέστ περιλάμβανε 15 βόλοστ:

* Βόλοστ Βσεχσβιάτσκαγια
* Βόλοστ Βιχίνσκι
* Βόλοστ Ντουρίνσκαγια
* Βόλοστ Ζιουζίνσκι
* Βόλοστ Μαρφίνσκαγια
* Βόλοστ Μιτίτσι
* Βόλοστ Ναγκατίσκαγια
* Βόλοστ Οζέρετς
* Βόλοστ Πέχορ
* Βόλοστ Ροστοκίνσκι
* Βόλοστ Τροΐτσκο-Γκολενιστσέβσκαγια
* Βόλοστ Τροΐτσκαγια
* Βόλοστ Χοροσέβσκαγια
* Βόλοστ Τσαριτσίνσκι
* Βόλοστ Τσερκιζόφσκι

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Селиванов А.Ф. Забелин И.Е.*. Москва // Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона : в 86 т. (82 т. и 4 доп.). — СПб. 1890—1907.
2. ↑  *Памятная книжка Московской губернии на 1912 год*. М.: под ред. Б. Н. Пенкина. 1912.

Επιπλέον ανάγνωση
-----------------

* *Селиванов А.Ф. Забелин И.Е.*. Москва // Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона : в 86 т. (82 т. и 4 доп.). — СПб. 1890—1907.
Ο **Νικολό Γκάλο** (Nicolò Gallo) (Αγκριτζέντο, 10 Αυγούστου 1849 - Ρώμη, 7 Μαρτίου 1907) ήταν ιταλός πολιτικός της ιστορικής Αριστεράς

Διετέλεσε υπουργός Δημόσιας Παιδείας και Δικαιοσύνης. Για μια σύντομη περίοδο υπήρξε επίσης Πρόεδρος του Κοινοβουλίου στο Βασίλειο της Ιταλίας.

Ήταν δικηγόρος και καθηγητής Αισθητικής στο Πανεπιστήμιο της Ρώμης. Εξελέγη για πρώτη φορά στο ΙΕ' Κοινοβούλιο και εκπροσώπησε τους εκλογείς του, της περιφέρειας της Μπιβόνα, σε όλες τις επόμενες συνθέσεις του Κοινοβουλίου ως το 1907.

Φίλος και οπαδός του Τζουζέπε Τσαναρντέλι, μπήκε στην κυβέρνηση του Αντόνιο ντι Ρουντινί ως υπουργός Δημόσιας Παιδείας (από τον Δεκέμβριο του 1897 ως τον Ιούνιο του 1898), αφήνοντας την προεδρία της Ομάδας επί των Εκλογών που ασκούσε στο Κοινοβούλιο. Ανέλαβε ξανά επικεφαλής στο ίδιο Υπουργείο από τον Ιούνιο του 1900 ως το Φεβρουάριο του 1901 στην κυβέρνηση του Τζουζέπε Σαράκο.

Εξελέγη πρόεδρος του Κοινοβουλίου στις 16 Ιουνίου 1900, όμως άφησε το αξίωμα, για να επιστρέψει στην Δημόσια Παιδεία, στις 28 του ίδιου μήνα. Από το Μάιο του 1906 ως το Μάρτιο του 1907 ήταν υπουργός Δικαιοσύνης στην κυβέρνηση του Τζοβάνι Τζολίτι.

Ασχολήθηκε επίσης με τη λογοτεχνία, συνθέτοντας λυρική ποίηση, τραγωδίες και συγγράφοντας δοκίμια κριτικής.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Nicolò Gallo στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 59101248
* ISNI: 0000 0000 0007 3059
* BNF: cb12043745w (data)
* ICCU: CFIV033297

 |

 |
Ο **Νικολάι Ντιμιτρόβ Χατζιγκένοβ** (βουλγάρικα: Николай Димитров Хаджигенов) (γενν. 30 Ιουνίου 1971) είναι Βούλγαρος δικηγόρος, δημόσιο πρόσωπο και πολιτικός.

Βιογραφία
---------

Ο Χατζιγκένοβ γεννήθηκε στις 30 Ιουνίου 1971 στη Σόφια της Βουλγαρίας. Αποφοίτησε από την Νομική Σχολή του Νέου Βουλγάρικου Πανεπιστημίου. Είναι ακτιβιστής για τα δημόσια δικαιώματα και συνήγορος υπεράσπισης ποινικών κατηγοριών, ο οποίος συχνά συζητά για αστικά και πολιτικά θέματα στο προσωπικό του ιστολόγιο. Απέκτησε αναγνωρισιμότητα ως συνήγορος υπεράσπισης της Ντεσίσλαβα Ιβάντσεβα, πρώην δημάρχου στην περιοχή Μλάντοστ στη Σόφια.

Ο Χατζιγκένοβ είναι ένας από τους διοργανωτές των βουλγάρικων διαδηλώσεων που έλαβαν χώρα το 2020-2021 και ειλικρινής πολέμιος της διεφθαρμένης εξουσίας και της ολιγαρχίας που κατατρώει την βουλγαρική νομολογία, την πολιτική και τις επιχειρήσεις.

Εξελέγη βουλευτής στην 45η εθνοσυνέλευση, από την 25η εκλογική περιφέρεια, στην πόλη της Σόφιας, από το κόμμα συνασπισμού Stand Up! Mafia, Get Out! Εξελέγη βουλευτής στην 46η εθνοσυνέλευση, από την 25η εκλογική περιφέρεια, στην πόλη της Σόφιας, από το κόμμα συνασπισμού Stand Up.BG! We are coming!

Δημόσια δραστηριότητα
---------------------

Τον Μάρτιο 2021, η θέση του κόμματος συνασπισμού Stand Up! Mafia, Get Out! δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα 24 Chasa. Σε αυτή τη δήλωση το κόμμα τασσόταν κατά του γάμου των ομοφυλόφιλων και της Σύμβασης της Κωνσταντινούπολης. Μετά από αυτή τη δήλωση, ο Χατζιγκένοβ και ο Βίκτορ Λίλοβ - ο μοναδικός ανοιχτά ομοφυλόφιλος υποψήφιος βουλευτής στην 45η εθνοσυνέλευση, πραγματοποίησαν συνάντηση με την ΛΟΑΤ+ κοινότητα.

Ο δικηγόρος Χατζιγκένοβ υποστηρίζει δημόσια τον αγώνα για τα δικαιώματα των ΛΟΑΤΚΙ ατόμων, αλλά δηλώνει την υποστήριξή του ως προσωπική άποψη και όχι εκ μέρους του κόμματός του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Strazha.bg*.
2. 1 2  *Strazha.bg*. Ανακτήθηκε στις 10  Ιανουαρίου 2023.
3. ↑  hadjigenov.com
4. ↑  «Осем вместо 20 години. Иванчева е с намалена присъда, но виновна по всички обвинения». *Свободна Европа* (στα Βουλγαρικά). Ανακτήθηκε στις 24 Απριλίου 2023.
5. ↑  «Николай Хаджигенов, един от организаторите на протестите: Гешев иска да вярваме избирателно на Божков». *bTV Новините* (στα Βουλγαρικά). Ανακτήθηκε στις 24 Απριλίου 2023.
6. ↑
7. ↑  «Виктор Лилов към ЛГБТИ общността: „Имаш глас, този глас сме ние"». *We Are PROUD.BG* (στα Βουλγαρικά). Ανακτήθηκε στις 24 Απριλίου 2023.
Η **Πρεσβυτεριανή Εκκλησία στην Αμερική** (αγγλ.: *Presbyterian Church in America* ή εν συντομία *PCA*) είναι Ευαγγελικό Προτεσταντικό χριστιανικό δόγμα και το δεύτερο μεγαλύτερο Πρεσβυτεριανό εκκλησιαστικό σώμα στις Ηνωμένες Πολιτείες, μετά την Πρεσβυτεριανή Εκκλησία (ΗΠΑ). Η Πρεσβυτεριανή Εκκλησία στην Αμερική δίνει έμφαση στον ευαγγελισμό, στο ιεραποστολικό έργο, και στην χριστιανική εκπαίδευση. Ως στόχος της τίθεται το να είναι *πιστή στις Γραφές, σύμφωνη με την Μεταρρυθμισμένη πίστη, και υπάκουη στη Μεγάλη Αποστολή*.

Σύγκριση με άλλα Πρεσβυτεριανά δόγματα
--------------------------------------

Η Πρεσβυτεριανή Εκκλησία στην Αμερική, κοινωνικά και θεολογικά είναι πιο συντηρητική από την μεγαλύτερη Πρεσβυτεριανή Εκκλησία (ΗΠΑ). Εν γένει είναι λιγότερο συντηρητική από την Ορθόδοξη Πρεσβυτεριανή Εκκλησία, αλλά πιο συντηρητική από την Ευαγγελική Πρεσβυτεριανή Εκκλησία, αν και οι διαφορές μπορεί να ποικίλουν από πρεσβυτέριο σε πρεσβυτέριο, ή ακόμη και από συνάθροιση σε συνάθροιση. Η Πρεσβυτεριανή Εκκλησία στην Αμερική, δεν αναγνωρίζει τη χειροτονία γυναικών ως ποιμένες, πρεσβύτερους και διακόνους. Η Ευαγγελική Πρεσβυτεριανή Εκκλησία θεωρεί ότι αυτό το θέμα ως *μη ουσιώδες*, όπου εναπόκειται στην κάθε τοπική εκκλησία. Επίσης, οι συναθροίσεις των εκκλησιών της Πρεσβυτεριανής Εκκλησίας στην Αμερική έχουν διάφορα είδη λατρείας (παραδοσιακό Πρεσβυτεριανό, λειτουργικό, σύγχρονο), ενώ οι περισσότερες της Ορθόδοξης Πρεσβυτεριανής Εκκλησίας κρατούν το παραδοσιακό Σκωτσέζικο και Ιρλανδικό στυλ, με την υμνωδία μόνο ψαλμών και παλαιών ύμνων.

Υποσημειώσεις
-------------

1. ↑  «Stated Clerk Releases 2013 Stats on the PCA». *By Faith*. 19 June 2014. .

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η επίσημη σελίδα της Πρεσβυτεριανής Εκκλησίας στην Αμερική
Ο **Νικολάι Στεπάνοβιτς Τσερνίχ** (ρωσ. Никола́й Степа́нович Черны́х, 6 Οκτωβρίου 1931 – 26 Μαΐου 2004) ήταν Ρώσος και Σοβιετικός αστρονόμος, που ανεκάλυψε πολλούς αστεροειδείς και μερικούς κομήτες παρατηρώντας από το Αστροφυσικό Αστεροσκοπείο Κριμαίας, στο Ναούτσνι της Κριμαίας.

Βιογραφία και έργο
------------------

Ο Τσερνίχ γεννήθηκε στη μικρή ρωσική πόλη Ούσμαν (σήμερα στο Όμπλαστ του Λίπετσκ). Ειδικεύθηκε στην αστρομετρία και τη δυναμική των μικρών σωμάτων του Ηλιακού Συστήματος και εργαζόταν στο Αστροφυσικό Αστεροσκοπείο Κριμαίας από το 1963.

Ο Τσερνίχ ανεκάλυψε δύο *περιοδικούς* κομήτες, τους 74P/Σμιρνόβα-Τσερνίχ και 101P/Τσερνίχ. Επίσης το Κέντρο Ελασσόνων Πλανητών της Διεθνούς Αστρονομικής Ενώσεως τον πιστώνει με την ανακάλυψη 537 αστεροειδών, με πρώτο τον 1796 Ρίγα τον Μάιο του 1966 και τελευταίους τους 4534 Ρίμσκι-Κόρσακοφ και 7924 Σιμπίρσκ στις 6 Αυγούστου 1986. Οι αξιολογότεροι ίσως αστεροειδείς που ανεκάλυψε είναι ο 2207 Αντήνωρ, που ανήκει στην Τρωική Ομάδα του Δία, και ο 2867 Στέινς, ένας από τους ελάχιστους που έχει ποτέ επισκεφθεί διαστημικό σκάφος.

Ο Νικολάι Στεπάνοβιτς Τσερνίχ εργαζόταν μαζί με τη σύζυγο και συνάδελφό του Λιουντμίλα Τσερνίχ, σε ένα αποδοτικό πρόγραμμα παρατηρήσεων και ανακαλύψεων αστεροειδών. Ο αστεροειδής 2325 Τσερνίχ, που ανακαλύφθηκε το 1979 από τον Τσέχο αστρονόμο Αντονίν Μρκος, ονομάστηκε έτσι προς τιμή του ζεύγους.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  gamma400.lebedev.ru/docs/2005-astr.pdf.
2. 1 2  Schmadel, Lutz D. (2007). «(2325) Chernykh». *Dictionary of Minor Planet Names – (2325) Chernykh*. Springer Berlin Heidelberg. σελ. 189. doi:10.1007/978-3-540-29925-7\_2326. ISBN 978-3-540-00238-3.
3. ↑  «16515 Usman'grad (1990 VN14)». *Minor Planet Center*. Ανακτήθηκε στις 10 Ιουλίου 2017.
4. ↑  «Minor Planet Discoverers (by number)». *Minor Planet Center*. 4 Σεπτεμβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 24 Σεπτεμβρίου 2016.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* ««40 χρόνια ανακαλύψεων αστεροειδών» (στα Ρωσικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Ιουλίου 2011. Ανακτήθηκε στις 14 Ιανουαρίου 2008.  - μια εκτίμηση του έργου του Ν.Σ. Τσερνίχ

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 11245274
* LCCN: n84075667
* ISNI: 0000 0000 2416 1504
* CiNii: DA12240486

 |

 |
Για τον ομώνυμο ζωγράφο, δείτε: Νικόλαος Δοξαράς.  

Ο **Νικόλαος Δοξαράς** ήταν Έλληνας ιππότης του 17ου αιώνα. Γεννήθηκε στην επαρχία της Μάνης. Εγκατέλειψε την πατρίδα του για να ζήσει ατυράννευτος από τους Τούρκους και κατέφυγε στη Ζάκυνθο υπό τη σκέπη της Ενετικής προστασίας. Το 1685, όταν έγινε πόλεμος ανέλαβε την αποστολή να επιστρατεύσει συμπολίτες του υπέρ της Ενετικής πολιτείας. Υπηρέτησε και πολέμησε γενναία στην άλωση των φρουρίων Ζαρνάτας, Κεφαλά και Πασσαβά και οδήγησε δικό του στρατό στο στενό της Κορίνθου. Ανταμείφθηκε δια επιχωρήσεως μεγάλων κτημάτων στην Πελοπόννησο και δια τιμών. Γιος του ήταν ο Παναγιώτης Δοξαράς.

Πηγές
-----

* Ανδρέας Μουστοξύδης (Ιανουάριος 1843). «Παναγιώτης Δοξαράς». *Ελληνομνήμων ή σύμμικτα ελληνικά : σύγγραμμα ελληνικόν*.
Συντεταγμένες: 36°25′54″N 71°49′42″E﻿ / ﻿36.43167°N 71.82833°E﻿ / 36.43167; 71.82833

Το **Νοσάκ** (περσικά/παστού: نوشاخ) είναι η δεύτερη υψηλότερη κορυφή της οροσειράς Χίντου Κους (μετά την Τίριχ Μιρ) με υψόμετρο 7.492 μέτρων. Βρίσκεται στη μεθόριο της περιφέρειας Μπανταχσάν στο Αφγανιστάν. Είναι η υψηλότερη κορυφή του Αφγανιστάν και πλέον δυτική κορυφή με υψόμετρο 7.000 μέτρων.

Η πρώτη αναρρίχηση στο Νοσάκ έγινε από ιαπωνική αποστολή το 1960, υπό τον καθηγητή Σακάτο. Άλλα μέλη της αποστολής ήταν ο Γκόρο Ιβατσάμπο και Τοσιάκι Σακάι. Η ομάδα ακολούθησε την προσέγγιση μέσω Πακιστάν, τη νοτιοανατολική πλαγιά από τον παγετώνα Κατζί Ντεχ. Η προσέγγιση μέσω Αφγανιστάν γίνεται από τη δυτική πλαγιά. 

Η πρώτη χειμερινή ανάβαση πραγματοποιήθηκε στις 13 Φεβρουαρίου 1973 από τους Ταντέους Πιοτρόφσκι και Αντρέι Ζαβάντα, μέλη της πολωνικής αποστολής, μέσω της βόρειας πλευράς. Επρόκειτο για την πρώτη χειμερινή ανάβαση σε κορυφή άνω των 7.000 μέτρων. Μέχρι σήμερα, η ανάβαση αυτή αποτελεί τη μοναδική χειμερινή ανάβαση σε τέτοιο υψόμετρο.

Η κύρια κορυφή και το Δυτικό Νοσάκ (7.250 μ.) βρίσκονται στη μεθόριο Αφγανιστάν-Πακιστάν εντός των εδαφών του Πακιστάν συνορεύοντας παράλληλα με το Αφγανιστάν (γραμμή Ντουράντ), έναν διαχωρισμό από κοιλάδα ποταμού. Οι υπόλοιπες κορυφές αυτής της οροσειράς βρίσκονται κυρίως εντός του Πακιστάν. Όλες αυτές είναι εύκολα προσβάσιμες από το Τσιτράλ το οποίο βρίσκεται σε απόσταση 64 χιλιομέτρων. Η δυτική πλευρά της οροσειράς βρίσκονται εντός του Αφγανιστάν ενώ οι νότιες και ανατολικές πλαγιές βρίσκονται στο Πακιστάν. Η δεύτερη υψηλότερη κορυφή είναι το Ανατολικό Νοσάκ (7.480 μ.). Σε αυτή την κορυφή αναρριχήθηκαν για πρώτη φορά το 1963 οι Γκέραλντν Γκρούμπερ και Ρούντολφ Πίσενγκερ από την Αυστρία. Η τρίτη υψηλότερη κορυφή είναι το Κεντρικό Νοσάκ (7.400 μ,) και στη συνέχεια το Δυτικό Νοσάκ. Σε αυτές τις κορυφές αναρριχήθηκαν τα μέλη της ίδιας αυστριακής αποστολής του 1963.

Παραπομπές
----------

1. ↑  McColl, R. W. (2014). *Encyclopedia of World Geography*. New York: Infobase Publishing. σελ. 702. ISBN 9780816072293.
2. ↑  Club, American Alpine (1997). *American Alpine Journal, 1973*. New York: The Mountaineers Books. σελ. 493. ISBN 9780930410704.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Το Νοσάκ στην ιστοσελίδα Summitpost
Η **Πρεσβεία της Δημοκρατίας της Ινδονησίας στην Αθήνα** (Ινδονησιακά: Kedutaan Besar Republik Indonesia di Athena) είναι η διπλωματική αποστολή της Δημοκρατίας της Ινδονησίας στην Ελληνική Δημοκρατία. Οι διπλωματικές σχέσεις μεταξύ Ινδονησίας και Ελλάδας καθιερώθηκαν με το άνοιγμα της ινδονησιακής πρεσβείας στο Βελιγράδι της Γιουγκοσλαβίας, η οποία ήταν διαπιστευμένη στην Ελλάδα. Η πρεσβεία της Ινδονησίας στην Αθήνα άνοιξε στις 5 Ιανουαρίου 1994 με τον Σουνιότο Παμούνγκας (Sunyoto Pamungkas) ως τον πρώτο πρέσβη της Ινδονησίας στην Ελλάδα. Ο σημερινός πρέσβης, Φέρι Ανταμχάρ (Ferry Adamhar), διορίστηκε από τον Πρόεδρο Τζόκο Ουιντόντο στις 18 Μαΐου 2017.

Δείτε επίσης
------------

* Σχέσεις Ελλάδας-Ινδονησίας
* Κατάλογος διπλωματικών αποστολών στην Ελλάδα

Παραπομπές
----------

1. ↑  kemlu.go.id/athens.
2. ↑  «Embassy of the Republic of Indonesia in Athens, Greece». Embassy of the Republic of Indonesia in Athens, Greece. Ανακτήθηκε στις 17 Νοεμβρίου 2019.
3. ↑  «History of Diplomatic Ties». Embassy of the Republic of Indonesia in Athens, Greece. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Ιανουαρίου 2009. Ανακτήθηκε στις 17 Νοεμβρίου 2019.
4. ↑  Ihsanuddin (2017-05-18). «Jokowi Lantik Enam Dubes, Salah Satunya Rusdi Kirana» (στα id). *Kompas*.. Ανακτήθηκε στις 2019-11-17.
Ο **Νικόλαος Ζορμπάς** (1906-1996), του Ιωάννη, ήταν Έλληνας δημοσιογράφος και πολιτικός. Υπηρέτησε επί μακρόν ως βουλευτής Χίου εκλεγμένος με φιλελεύθερα κόμματα και το 1965 ως υπουργός.

Πρώτα χρόνια
------------

Γεννήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου 1906 στη Βολισσό της Χίου. Σπούδασε νομικά και πολιτικές επιστήμες στην Αθήνα. Από το 1926 ως το 1946 υπηρέτησε ως αξιωματικός του Βασιλικού Ναυτικού

### Κοινοβουλευτική δραστηριότητα

Πολιτεύτηκε στην εκλογική περιφέρεια Χίου. Εξελέγη βουλευτής για πρώτη φορά με το Κόμμα Προοδευτικών Φιλελευθέρων (Κ.Π.Φ.) το 1950 και επανεξελέγη με την ΕΠΕΚ το 1951 και το 1952. 

Το 1958 εξελέγη σε επαναληπτική εκλογή ανεξάρτητος βουλευτής, μετά την ακύρωση της εκλογής του Θεόδωρου Καρακατσάνη. Ειδικότερα, η εκλογή όμως ακυρώθηκε με απόφαση του Εκλογοδικείου, έπειτα από ένσταση του Ζορμπά εναντίον του κύρους των εκλογών σε 4 εκλογικά τμήματα στα Καρδάμυλα για παράβαση του εκλογικού νόμου και παράβαση του απορρήτου της εκλογής. Η ένσταση εκδικάστηκε στις 4 Αυγούστου 1958 και έγινε δεκτή, με το εκλογοδικείο να διατάζει τη διενέργεια επαναληπτικής ψηφοφορίας στα προαναφερόμενα εκλογικά τμήματα. Η εκλογή διεξήχθη στις 24 Αυγούστου και νικητής αναδείχθηκε με 997 ψήφους (έναντι 661 για την ΕΡΕ, 103 της ΕΔΑ και 3 άκυρων) ο Ζορμπάς, με αποτέλεσμα να χάσει την έδρα ο Καρακατσάνης.

Εν συνεχεία, επανεξελέγη βουλευτής με την Ένωση Κέντρου, το 1961, 1963 και 1964. Στην κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου διετέλεσε υπουργός Κοινωνικής Προνοίας από τις 6 Ιανουαρίου 1965 ως τις 15 Ιουλίου, οπότε και η κυβέρνηση παραιτήθηκε.

Στις εκλογές του 1974 κατήλθε ως υποψήφιος βουλευτής Χίου με την Ένωση Κέντρου-Νέες Δυνάμεις, λαμβάνοντας 6.260 σταυρούς προτίμησης, ερχόμενος πρώτος σε σταυρούς για το κόμμα αυτό, χωρίς όμως να κερδίσει έδρα. Ήταν υποψήφιος στην ίδια εκλογική περιφέρεια το 1977 με την ΕΔΗΚ χωρίς να πετύχει την εκλογή του.

Θάνατος
-------

Απεβίωσε σε ηλικία 89 ετών στην Αθήνα και κηδεύτηκε από τον ιερό ναό Αγίων Θεοδώρων στο Πρώτο Νεκροταφείο στις 9 Ιουλίου 1996. Κατέλιπε έναν γιο (από τη σύζυγό του, Καλλιόπη Παπαθεοδοσίου) και εγγόνια.

Βιβλιογραφία
------------

* Διγκαβές, Κώστας (1986). *Οι Εκλογές στην Ελλάδα 1844-1985*.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Μητρώο Γερουσιαστών και Βουλευτών 1929-1974 Βουλή των Ελλήνων, Εθνικό Τυπογραφείο, 1977 (σελ. 65, αρ. 339).(pdf)
2. 1 2  Ελληνικόν who's who, Εκδοτικός Οργανισμός Ελληνικών who's who 1965, σελ. 167
3. ↑  Εγένετο αποδεκτή η ένστασις, εφ. Η Πρωία, φύλλο 8ης Αυγούστου 1958, σελ. 1.
4. ↑  εφ. Η Πρωία, φύλλο 26ης Αυγούστου 1958, σελ. 1.
5. ↑  Κυβέρνησις Γεωργίου Παπανδρέου, Γενική Γραμματεία Νομικών και Κοινοβουλευτικών Θεμάτων, ανακτήθηκε στις 23 Ιουλίου 2020.
6. ↑  Διγκαβές 1986, σελ. 82.
7. ↑  Διγκαβές 1986, σελ. 144.
8. ↑  Η Καθημερινή, Κοινωνικά, φύλλο 9ης Ιουλίου 1996, σελ. 14.
Η **Πρεσβυτεριανή Εκκλησία (ΗΠΑ)** (αγγλ.: *Presbyterian Church (U.S.A.)* ή εν συντομία *PC(USA)*) είναι Προτεσταντικό χριστιανικό δόγμα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ανήκει στη Μεταρρυθμισμένη παράδοση, και είναι το μεγαλύτερο Πρεσβυτεριανό δόγμα στις Ηνωμένες Πολιτείες, με 1,760,200 μέλη, στα τέλη του 2013[1].

Ιδρύθηκε το 1983 μετά τη συγχώνευση της Πρεσβυτεριανής Εκκλησίας στις Ηνωμένες Πολιτείες και της Ενωμένης Πρεσβυτεριανής Εκκλησίας στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Σήμερα είναι μέλος του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών και της Παγκόσμιας Κοινωνίας Αναμορφωμένων Εκκλησιών.

Υποσημειώσεις
-------------

1. ↑  "Summaries of Statistics – Comparative Summaries"

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η επίσημη σελίδα της Πρεσβυτεριανής Εκκλησίας (ΗΠΑ)
Ο όσιος **Πέτρος της Καπιτωλιάδος** ή Πέτρος από την Καπιτώλιο (αρχές 8ου αιώνα) ήταν μοναχός, που αναγνωρίζεται σήμερα ως άγιος της Εκκλησίας. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Καπιτωλιάδα, πόλη γνωστή και ως (η) Καπιτώλιος ή «Καπιτωλίων πόλις», στη σημερινή ανατολική Ιορδανία, στον δρόμο για τη Δαμασκό. Ο Πέτρος ήταν έγγαμος και με τη σύζυγό του είχαν τρία τέκνα. Μετά τον θάνατο της συζύγου του, έγινε μοναχός και, σύμφωνα με κάποιες παραδόσεις, έγινε αργότερα επίσκοπος Βόσρας (στη σημερινή νότια Συρία). Ακόμα και αν δεν ήταν επίσκοπος, το πιθανότερο είναι ότι είχε χειροτονηθεί τουλάχιστον πρεσβύτερος (ιερέας), δηλαδή ήταν ιερομόναχος.

Ο Πέτρος θανατώθηκε πιθανώς με λιθοβολισμό στη Βόσρα επειδή επέκρινε τη μουσουλμανική θρησκεία. Σύμφωνα όμως με άλλη παράδοση, καταγγέλθηκε στον εθνάρχη των «Αγαρηνών» (Αράβων), ότι απλώς είναι διδάσκαλος των Χριστιανών. Πιο συγκεκριμένα αναφέρεται ότι ανακρίθηκε διαδοχικώς από τον κυβερνήτη του διαμερίσματος Τζουντ αλ-Ουρντούν, ονόματι Ουμάρ ιμπν αλ-Ουαλίντ, μετά από τον αντικυβερνήτη Ζούρα και τέλος από τον ίδιο τον Χαλίφη Ουαλίντ Α΄ (βασίλευσε από το 705 έως το 715 μ.Χ.). Επειδή ο Πέτρος και μπροστά στον Αγαρηνό εθνάρχη ομολόγησε με θάρρος την πίστη του, του έκοψαν τα χέρια και τα πόδια, κατόπιν του έβγαλαν τα μάτια, τον σταύρωσαν και στο τέλος τον αποκεφάλισαν. Το μαρτυρικό του σώμα, αφού το έκαψαν στη φωτιά, κατόπιν το έριξαν στο ποτάμι.

Ανακηρύχθηκε άγιος και η Ορθόδοξη Εκκλησία εορτάζει τη μνήμη του στις 4 Οκτωβρίου, ενώ η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία στις 13 Ιανουαρίου

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 27  Νοεμβρίου 2018.
2. ↑  Sahner, Christian C. (2020) Christian Martyrs Under Islam: Religious Violence and the Making of the Muslim World, σελ. 167
3. ↑  Hugh N. Kennedy: *The Byzantine and Early Islamic Near East*, Ashgate Publishing 2006, σελ. 333
4. ↑  A New Dictionary of the Saints: East and West, by Michael J. Walsh
5. ↑  Ρωμαϊκή Μαρτυρολογία

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ο όσιος Πέτρος στο *saint.gr*
Οι **οξαζολιδινόνες** ανήκουν στη ομάδα των κορεσμένων ετεροκυκλικών ενώσεων, που φέρουν στον πενταμελή δακτύλιο ένα άτομο αζώτου, ένα άτομο οξυγόνου και μια καρβονυλική ομάδα. Προκύπτει είτε κυκλικός εστέρας (λακτόνη), είτε κυκλικό αμίδιο (λακτάμη), είτε κετόνη ή καρβαμάτη (ουραιθάνιο). Οι μητρικές ενώσεις της ομάδας είναι η 1,3-οξαλιδίνη και η 1,2-οξαλιδίνη (ισοξαζολιδίνη). Από καθεμία παράγονται από τρεις οξαζολιδινόνες. 

  

 Από αριστερά προς τα δεξιά: 1,2 οξαζολιδιν-3-όνη, 1,2 οξαζολιδιν-4-όνη, 1,2 οξαζολιδίν-5-όνη, 1,3 οξαζολιδιν-2-όνη, 1,3 οξαζολιδιν-5-όνη 

  

Στην παρασκευαστική χημεία οι 1,3 οξαζολιδιν-2-όνες από μακρού χρησιμοποιούνται ως βοηθητικές χειρόμορφες. Ορισμένες οξαζολιδινόνες ανήκουν σε μία ομάδα αντιβιοτικών. Η πρώτη δραστική ουσία που ήταν διαθέσιμη στην αγορά ήταν η κυκλοσερίνη (4-αμινο-1,2-οξαζολολιδίν-3-όνη) ως φάρμακο κατά της φυματίωσης το 1956. Άλλες οξαζολιδινόνες είναι η λινεζολίδη και η επερεζολίδη.

Βοηθητικές χειρόμορφες
----------------------

Στην παρασκευαστική χημεία οι 1,3 οξαζολιδιν-2-όνες χρησιμοποιούνται ως βοηθητικές χειρόμορφες.  Η ουσία προς μεταβολή πριν από τη κυρίως αντίδραση υποκαθίσταται από βοηθητικές Evans. Το ογκώδες βοηθητικό χειρόμορφο ρυθμίζει τη σύνθεση έτσι, ώστε ένα προϊόν της αντίδρασης να προτιμάται στη σύνθεση (στερεοεκλεκτική σύνθεση):

  

 **a)** βοηθητική χειρόμορφη Evans **b)** Ζ- ενολικό ανιόν (κάλυψη της άνω πλευράς προσβολή από κάτω, βλ. βέλος)  **c)** πρακτικά εναντιομερικά καθαρό προϊόν  **d)** βοηθητική χειρόμορφη Evans

  

Μετά την αντίδραση η βοηθητική Evans πρέπει και πάλι να αποσπασθεί, στο άνω παράδειγμα με υδροξύδιο του λιθίου (λιθίνη) και υπεροξείδιο του υδρογόνου.

 ((4*R*)-4-αμινο-1,2-οξαζολιδιν-3-όνη)

Αντιβιοτικά
-----------

Οι οξαζολιδινόνες με θεραπευτική δράση ανήκουν στα αντιβακτηριακά φάρμακα και είναι αναστολείς πρωτεϊνοσύνθεσης (όπως οι τετρακυκλίνες, οι αμινογλυκοσίδες, οι λινκοσαμίδες και οι μακρολίδες). Οι οξαζολιδινόνες αναστέλλουν την έναρξη της σύνθεσης της πεπτιδιακής αλυσίδας διαδικασία σην οποία συμμετάσχουν το ριβόσωμα, αγγελιαφόρο mRNA και το tRNA συν ένα αμινοξύ (σύμπλοκο έναρξης). Δρουν βακτηριοστατικά σε Gram-θετικά βακτήρια. Η κυκλοσερίνη αναστέλλει και Gram-αρνητικά βακτήρια καθώς και το *Mycobacterium tuberculosis*. 

Ως παρενέργεια έχει περιγραφεί η καταστολή του μυελού των οστών, ως εκ τούτου συνιστάται ο έλεγχος του αιμογράμματος. Στη Γερμανία η κυκλοσερίνη λόγω των ισχυρών νευροτοξικών παρενεργειών δεν χρησιμοποιείται καθεαυτή για την παραγωγή φαρμάκων, αλλά σε μορφή απόσταξης τερεφθαλδιαλδεΰδη τεριζιδόνη, που όμως επίσης δρα νευροτοξικά και έτσι είναι μόνον δεύτερης επιλογής αντιβιοτικό.

Παραπομπές
----------

1. ↑  F. A. Carey, R. J. Sundberg, Organische Chemie, Wiley-VCH Verlag 2004 ISBN 3-527-29217-9
2. 1 2  A. W. Frahm, H. H. J. Hager, F. v. Bruchhausen, M. Albinus, H. Hager: *Hagers Handbuch der pharmazeutischen Praxis: Folgeband 4: Stoffe A-K.*, Birkhäuser, 1999, ISBN 978-3-540-52688-9
3. ↑  Mutschler, Arzneimittelwirkungen, 9. Auflage, Wissenschaftliche Verlagsgesellschaft Stuttgart 2008 ISBN 978-3-8047-1952-1
Το **Παλάτι των Τεσσάρων Ανέμων** (πολωνικά: Pałac Pod Czterema Wiatrami‎), επίσης γνωστό ως **Παλάτι Τέππερ**, είναι ροκοκό αρχιτεκτονικής παλάτι στην πρωτεύουσα της Πολωνίας, Βαρσοβία, επί του αριθμού 38/40 της *ulica Długa* (Μακρά Οδός).

Ιστορία
-------

Ο *Βορέας*.
Το παλάτι ανεγέρθηκε προς το 1680, πιθανώς βάση αρχιτεκτονικών σχεδίων του Τίλμαν φαν Γκάμερεν, για λογαριασμό του υψηλόβαθμου αξιωματούχου και βασιλικού γραμματέα Στάνισλαβ Κλάινπολτ. Το παλάτι, στη συνέχεια, πωλήθηκε, το 1685, στον Γιάν Ντόμπρογκοστ Κρασίνσκι, το 1698, στον Αντρζέι Χρίζοστομ Ζαλούσκι, ενώ, στις αρχές του 18ου αιώνα, πωλήθηκε στον Επίσκοπο του Πλοκ, Αντρζέι Στάνισλαβ Κόστκα Ζαλούσκι.

Μετά την δεκαετία του 1730, ιδιοκτήτης ήταν ο Φράντσισεκ Μακσιμίλιαν Οσολίνσκι, ενώ, στη συνέχεια, ο Μίχαλ Κάζιμιρζ («Ριμπένκο») Ράτζιβιλ, ο οποίος προχώρησε στην ανακατασκευή του παλατιού βάση ροκοκό αρχιτεκτονικής, πιθανώς βάση αρχιτεκτονικών σχεδίων του Γιόχαν Ζίγκμουντ Ντέιμπελ. Τα θαυμάσια γλυπτά των Τεσσάρων Ανέμων (*Νότος*, *Βορέας*, *Ζέφυρος* και *Εύρος*) επί των κιόνων της περίφραξης χρονολογούνται από την συγκεκριμένη περίοδο. Ο καλλιτέχνης ο οποίος τα φιλοτέχνησε παραμένει άγνωστος, ωστόσο θεωρείται πιθανό, επίσης, να συμμετείχε στην διακόσμηση του Σαξονικού Κήπου.

Κατά την διάρκεια της περιόδου μεταξύ 1769-71, το παλάτι ανακατασκευάστηκε από τον Σιμόν Μπόγκουμιλ Ζουγκ για λογαριασμό του Πιότρ Τέππερ. Η δεξιά πτέρυγα επεκτάθηκε, ενώ ένα νέο τμήμα ανεγέρθηκε παράλληλα της *ulica Długa*, με μία πρώιμη κλασικιστική υψωμένη πρόσοψη.

Το 1801, το παλάτι αγοράστηκε μέσω δημοπρασίας από τον Κάρολ Φρίντερικ Ντύκερτ. Έως το 1891, τελούσε υπό την κατοχή των κληρονόμων του. Την περίοδο μεταξύ 1808-1914, λειτούργησε ως ένα καλαίσθητο ξενοδοχείο, υπό την ονομασία *Hôtel de Dresde* (Ξενοδοχείο Δρέσδη). Μετά το πέρας του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το παλάτι περιέπεσε σε παρακμή, μετατρεπόμενο σε κατοικία χαμηλού μισθώματος.

Το 1927, αγοράστηκε από το Πολωνικό Υπουργείο Οικονομικών, αναπαλαιώθηκε, και κατέστη έδρα του Υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικής Πρόνοιας. Το 1944, το παλάτι πυρπολήθηκε σκοπίμως από τους Γερμανούς έπειτα από την καταστολή της Εξεγέρσεως της Βαρσοβίας.

Δείτε επίσης
------------

* Σαξονικός Κήπος
* Παλάτι του Κρασίνσκι
* Παλάτι Μπρυλ

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Πολωνικά) «Pałac pod Czterema Wiatrami». *naszemiasto.pl*. Ανακτήθηκε στις 18 Φεβρουαρίου 2008. [*νεκρός σύνδεσμος*]
2. ↑  (Πολωνικά) Jerzy Baranowski. «Serwis fotograficzny XX wieku». *fotohistoria.pl*. Ανακτήθηκε στις 18 Φεβρουαρίου 2008. [*νεκρός σύνδεσμος*]
3. ↑  (Πολωνικά) «Pałac pod Czterema Wiatrami». *warszawa1939.pl*. Ανακτήθηκε στις 18 Φεβρουαρίου 2008.

Πηγές
-----

* (Πολωνικά) Stefan Kieniewicz, επιμ. (1984). *Warszawa w latach 1526-1795 (Warsaw in 1526-1795)*. Warsaw. ISBN 83-01033-23-1.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Palace of the Four Winds** |

* (Πολωνικά) www.warszawa1939.pl

Συντεταγμένες: 52°14′50″N 21°0′14″E﻿ / ﻿52.24722°N 21.00389°E﻿ / 52.24722; 21.00389
Ο **Νικόλαος Ζέρβας** (1800 - 1869) ήταν Έλληνας επαναστάτης και αρχιστράτηγος της Επανάστασης του 1821.

Βιογραφία
---------

Ο Ζέρβας γεννήθηκε στο Σούλι της Ηπείρου που τότε άνηκε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Έγινε ένας από τους ηγέτες των Σουλιώτων. Ο Ζέρβας συμμετείχε στην Ελληνική Επανάσταση του 1821 (1821-1830) και διακρίθηκε στη Μάχη του Ανάλατου. Τον Μάρτιο του 1828, μαζί με έναν άλλο επαναστατικό ηγέτη, τον Δήμο Τσέλιο, κατάφεραν να απομακρύνουν την Οθωμανική δύναμη από το Μενίδι.

Μετά την επιτυχία της επανάστασης των Ελλήνων, ο Ζέρβας συμμετείχε σε αντάρτικη εξέγερση στην Ακαρνανία (1836). Το 1854, ήδη αρχιστράτηγος του Ελληνικού Στρατού, παραιτήθηκε από τη θέση του και έλαβε μέρος στην Επανάσταση της Ηπείρου του 1854. Η εξέγερση αποσκοπούσε στην ένωση της Ηπείρου με το Βασίλειο της Ελλάδας, αλλά απέτυχε.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό ("Universal Biographical Lexicon")*. **III**. Αθήνα: Εκδοτική Αθηνών. 1990. σελίδες 414–415.
2. ↑  Ντάγκλας Ντέικιν. Ο Ελληνικός αγώνας για την ανεξαρτησία, 1821-1833. Πανεπιστήμιο Καλιφόρνιας, 1973 (ISBN 978-0-520-02342-0), σελ. 266
3. ↑  M. V. Sakellariou. Ήπειρος, 4000 χρόνια Ελληνικής ιστορίας και πολιτισμού. Εκδοτική Αθηνών, 1997, (ISBN 978-960-213-371-2), σελ. 289: "όπου αργότερα εντάχθηκαν από στρατιώτες του τακτικού στρατού και εθελοντές, κυρίως Σουλιώτες, υπό την ηγεσία του στρατηγού Ν. Ζέρβα".
Το **Νοσοκομείο Σωτηρία**, με την επίσημη ονομασία **Γενικό Νοσοκομείο Νοσημάτων Θώρακος Αθηνών**, είναι νοσοκομείο που βρίσκεται επί της λεωφόρου Μεσογείων στην Αθήνα, το οποίο εξειδικεύεται στην πνευμονολογία και τα νοσήματα του αναπνευστικού συστήματος. Ιδρύθηκε το 1902 από τη Σοφία Σλήμαν ως σανατόριο για τους νοσούντες από την πνευμονική φυματίωση και λειτουργεί ως Γενικό Νοσοκομείο από το 1950. Αποτελεί μέρος του Εθνικού Συστήματος Υγείας (ΕΣΥ) και ανήκει στην 1η Υγειονομική Περιφέρεια Αττικής. Είναι αναγνωρισμένο ως ένα από τα μεγαλύτερα πνευμονολογικά νοσοκομεία της Ευρώπης και το μεγαλύτερο της Ελλάδας. Ιδιαιτερότητα του Σωτηρία είναι πως είναι χτισμένο μέσα σε φυσικό περιβάλλον με μεγάλη έκταση και πολλά δέντρα και απαρτίζεται από 34 διώροφα κτήρια με μπαλκόνια που βρίσκονται σε διαφορετικά μέρη μέσα στο χώρο. Αυτός ο τρόπος ευρύχωρης διάταξης είχε επιλεχτεί καθώς ο καθαρός αέρας συνέβαλλε στην καταπολέμηση της φυματίωσης.

Ιστορικό
--------

### Ίδρυση

Το σχέδιο για τη δημιουργία του νοσοκομείου Σωτηρία ως σανατόριο ξεκίνησε από τη Σοφία Σλήμαν όταν επισκέφθηκε φυματικούς στρατιώτες του ελληνικοτουρκικού πολέμου του 1897 στο Νοσοκομείο Ελπίς. Έγινε επικεφαλής ενός «ομίλου κυριών» και με τον όμιλο αυτόν κατάφερε να συστήσει το σανατόριο και μέχρι το 1902 να λάβει υποστήριξη από την Ιερά Μονή Πετράκη που προσέφερε οικόπεδο 600 στρεμμάτων για το ίδρυμα. Το ίδιο έτος, Βασιλικό Διάταγμα διακήρυξε την ίδρυσή του.  

### Σανατόριο "Η Σωτηρία"

Μετά από 2 έτη εργασιών, καλυμμένων οικονομικά από τη Σοφία Σλήμαν, κατασκευάστηκε το πρώτο κτήριο σανατορίου στην Ελλάδα με 40 κλίνες και εγκαινιάστηκε από την βασίλισσα Όλγα. Με την εισαγωγή των πρώτων ασθενών με φθίση στις κλίνες, συνεχίστηκε η οικοδόμηση του σανατορίου μέσω δωρεών ιδιωτών. Από το 1919, το κράτος ανέλαβε τη διοίκησή του, ενώ η Σοφία Σλήμαν υπηρέτησε ως πρόεδρος του 8μελούς συμβουλίου του νοσοκομείου έως τον θάνατό της το 1932.    

Το 1936, το Σωτηρία εντάσσεται στον δημόσιο τομέα.

### Μετεξέλιξη

Από το 1950, σταδιακά υιοθετεί χαρακτήρα Γενικού Νοσοκομείου, παρέχοντας υπηρεσίες διάγνωσης, νοσηλείας και θεραπείας σε ασθενείς με νοσήματα του αναπνευστικού συστήματος με την ευρεία έννοια. Καθ’ αυτή την αλλαγή, ίδρυσε το πρώτο κέντρο αντιμετώπισης της αναπνευστικής ανεπάρκειας και την πρώτη Θωρακοχειρουργική Κλινική στην Ελλάδα. Με την πάροδο του χρόνου επεκτάθηκε και σε άλλους ιατρικούς τομείς, όπως την καρδιολογία και την ψυχιατρική.   

Από το έτος 2020, το Σωτηρία αποτέλεσε ένα από τα κύρια κέντρα αναφοράς για ασθενείς με Covid-19 στην Ελλάδα.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος Νοσοκομείων της Ελλάδας

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Ιστορικό Νοσοκομείου επίσημη ιστοσελίδα Νοσοκομείου Σωτηρία
2. ↑  Κατάλογος νοσοκομείων του Εθνικού Συστήματος Υγείας που ανήκουν στην 1η Υγειονομική Περιφέρεια Αττικής επίσημη ιστοσελίδα της Ελληνικής Δημοκρατίας
3. 1 2 3  "Το Νοσοκομείο «Σωτηρία» αφηγείται την ιστορία του" Αναρτήθηκε στις 4/10/2015, ιστοσελίδα ειδήσεων in.gr
4. 1 2  "Σοφία Σλήμαν και "Σωτηρία"" αφιέρωμα, δημοσιεύθηκε 24/3/2013, ιστοσελίδα Βιογραφιών Διαπρεπών Ελλήνων
5. ↑  Ιατρικά Τμήματα Νοσοκομείου επίσημη ιστοσελίδα Νοσοκομείου Σωτηρία
Ο **Πέτρος ντε Πάου** (ισπανικά: Don Petro de Pau, αναφερόμενος και ως Pere de Pau), ήταν στρατιωτικός και ο τελευταίος Καταλανός υπερασπιστής της Ακρόπολης των Αθηνών.

Ιστορία
-------

Ο γενικός επίτροπος Ραϊμόνδος ντε Βιλανόβα του δουκάτου της Αθήνας αναγκάζεται να φύγει από την Αθήνα, λόγω οικογενειακών διαφορών μεταξύ του Πέτρου Δ΄ και του γιου του Ιωάννη Α΄. Αναθέτει την στρατιωτική διοίκηση στους Ρογήρο Β΄ και Αντουάν ντε Λούρια γιους του Ρογήρο Α΄ ντε Λούρια, που είχε υπηρετήσει κατά το παρελθόν ως γενικός επίτροπος. Τη φρουρά της Ακρόπολης, της πόλης των Αθηνών και των άλλων περιοχών των δουκάτων, την αναθέτει στον στρατιωτικό Πέτρο ντε Πάου.

Τον Ιούλιο του 1385, ο άρχοντας της Κορίνθου Νέριο Α΄ Ατσαγιόλι, μετά από επίθεση καταλαμβάνει το δουκάτο των Αθηνών, εκτός από την Ακρόπολη της οποίας την υπεράσπιση έχει αναλάβει ο Πέτρος ντε Πάου.

Τον Ιανουάριο του 1387, πεθαίνει οι Πέτρος Δ΄ της Αραγωνίας και γίνεται βασιλιάς ο γιος του Ιωάννης ο Α΄ που είναι και ο νέος δούκας Αθηνών και Νέων Πατρών.

Το Μάρτιο του 1387, είχε στείλει τον Ροδονέλο στη Βαρκελώνη, στον βασιλιά της Ισπανίας Ιωάννη Α΄, για να λάβει εντολές σχετικά με την τύχη του δουκάτου.

Ο Πάου είχε κατορθώσει μέχρι το τέλος του 1387 να βρίσκεται σε επικοινωνία με την κυβέρνηση της Ισπανίας.

Στις 2 Μαΐου του 1388, ο Νέριο Ατσαγιόλι καταλαμβάνει και την Ακρόπολη.

Ο ιστορικός Ουΐλλιαμ Μίλλερ τον εκθειάζει για την σθεναρή υπεράσπιση της Ακρόπολης λέγοντας ότι «το όνομά του είναι άξιο να συμπεριληφθεί στον κατάλογο των ηρώων του ιερού βράχου».

Παραπομπές
----------

1. ↑  publicacions.iec.cat/repository/pdf/00000100/00000090.pdf.
2. ↑  Μίλλερ & Λάμπρος 1909-1910, σελ. 457.
3. ↑  Μίλλερ & Λάμπρος 1909-1910, σελίδες 459-460.
4. 1 2 3  Μίλλερ & Λάμπρος 1909-1910, σελ. 460.
5. ↑  Μίλλερ & Λάμπρος 1909-1910, σελίδες 460-461.

Πηγές
-----

* Μίλλερ, Ουΐλλιαμ· Λάμπρος, Σπυρίδων Π. (1909–1910). *Ιστορία της Φραγκοκρατίας εν Ελλάδι (1204-1566). Μετάφρασις Σπυρ. Π. Λάμπρου, μετά προσθηκών και βελτιώσεων. Tόμος A'*. Αθήνα: Ελληνική Εκδοτική Εταιρεία.
Γλυπτή πρόσοψη του παλατιού από την εσωτερική αυλή
Το **Παλάτι των Δόγηδων** (ιταλικά:*Palazzo Ducale di Venezia*) είναι ένα παλάτι Γοτθικής αρχιτεκτονικής στη Βενετία. Το σημερινό παλάτι κατασκευάστηκε κατά την περίοδο από το 1309 ως 1424 πάνω σε υπάρχον κτίριο του 9ου αιώνα. Το κτίριο εικάζεται ότι σχεδιάστηκε από τον Φιλίππο Καλεντάριο (Filippo Calendario). Οι Μπαρτολομέο και Τζιοβάννι Μπον (Bartolomeo και Giovanni Bon) δημιούργησαν σε μεταγενέστερη εποχή τη μνημειώδη είσοδο του κτιρίου (*Porta della Carta*) από την πλευρά της πλατείας (*Piazzetta*). 

Το παλάτι ήταν η κατοικία των ηγετών της Βενετίας ή Δόγηδων και περιείχε τα γραφεία ενός αριθμού πολιτικών ιδρυμάτων, διαρρυθμισμένα γύρω από μία κεντρική αυλή. Ο πρώτος όροφος στέγαζε τα δικηγορικά γραφεία, το διευθυντήριο, τη ληξιαρχική διεύθυνση και τη διεύθυνση του στόλου. Στον δεύτερο όροφο υπήρχαν η αίθουσα του Μεγάλου Συμβουλίου, η αίθουσα ψηφοφορίας και τα διαμερίσματα του Δόγη. Στον τρίτο όροφο υπήρχε η αίθουσα του Κολλεγίου (*Sala del Collegio*) διακοσμημένη με πίνακες, (κάποιοι από αυτούς ήταν πορτραίτα Δόγηδων), και η αίθουσα Λεπάντο (*Lepanto*), διακοσμημένη από τον Πάολο Βερονέζε, όπου γίνονταν συνήθως δεκτοί οι ξένοι πρέσβεις. Υπάρχουν επίσης κτίρια που χρησιμοποιούνταν από κυβερνητικά όργανα όπως η αίθουσα *Bussola* όπου οι πολίτες μπορούσαν να καταθέτουν γραπτώς τα παράπονά τους, οι αίθουσες του Συμβουλίου των Δέκα και *Sala dei Tre Capi* που διακοσμήθηκαν από τον Έλληνα ζωγράφο της αναγέννησης Αντώνη Βασιλάκη, και το κρατικό Ιεροδικείο.

Η πιο θεαματική αίθουσα θεωρείται αυτή του Μεγάλου Συμβουλίου ή *Sala del Maggior Consiglio* που χρησιμοποιήθηκε αρχικά για τις συζητήσεις νομοθεσίας. Η τεράστια αυτή αίθουσα κοσμείται από τοιχογραφίες, περίτεχνες διακοσμήσεις στην οροφή και πολλούς πίνακες, ιδιαίτερα πορτραίτων Δόγηδων. Ένας από αυτούς τους πίνακες είναι και ο *Παράδεισος* του Τιντορέττο που θεωρείται ο μεγαλύτερος πίνακας του κόσμου σε καμβά.

Επίσης ενδιαφέρουσα είναι η αίθουσα μελέτης *Sala dello Scrutinio* όπου εκτίθενται πολλοί αριστουργηματικοί πίνακες, ιδιαίτερα η *Μάχη του Λεπάντο* (1571) του Αντρέα Βιντσεντίνο (Andrea Vicentino). Στο πίσω μέρος του παλατιού βρίσκεται η Γέφυρα των στεναγμών που συνδέει το παλάτι με την φυλακή.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  «Indagine sui musei e le istituzioni similari». *d:Q112132470*. 2022.
2. ↑  101045.
3. 1 2 3  *dati.beniculturali.it*.
4. ↑  4136.
5. ↑  (Γερμανικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά) *archINFORM*. 4136. Ανακτήθηκε στις 31  Ιουλίου 2018.
6. ↑  палата Дуждева палата.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Παλάτι των Δόγηδων** |

* Bενετία, Παλάτι των Δόγηδων
* Κρατικό Μουσείο Βενετίας

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 141415455
* **ΕΒΕ**: 252804
* LCCN: n80086500
* ISNI: 0000 0001 2248 5916
* GND: 4078765-5
* SUDOC: 02989932X
* BNF: cb12142717k (data)
* BIBSYS: 90595930
* ULAN: 500312349
* NLA: 36086960
* NKC: kn20070427014
* BNE: XX85648
* CiNii: DA05707971

 |

 |
Το **Παπικό παλάτι**, στην Αβινιόν, αποτελεί τη μεγαλύτερη από τις κατασκευές γοτθικού ρυθμού του Μεσαίωνα. Ταυτόχρονα φρούριο και παλάτι, η ποντιφική κατοικία υπήρξε στη διάρκεια του 14ου αιώνα η έδρα του Δυτικού Χριστιανισμού. Έξι κονκλάβια έλαβαν χώρα στο παλάτι της Αβινιόν που οδήγησαν στην εκλογή του Βενέδικτου XII, το 1335, του Κλήμη VI, το 1342, του Ινοκέντιου VI, το 1352, του Ουρβανού V, το 1362, του Γρηγορίου XI, το 1370, και του Βενέδικτου XIII (αντίπαπας), το 1394.

Το παλάτι, που αποτελεί συνδυασμό δύο κτιρίων, το παλιό παλάτι του Βενέδικτου XII, πραγματικό φρούριο βρισκόμενο πάνω στον απόρθητο βράχο των Ντομ, και το νέο παλάτι του Κλήμη VI, το πλουσιότερου των Παπών της Αβινιόν, αποτελεί όχι μόνο το μεγαλύτερο κτίσμα γοτθικού ρυθμού αλλά και αυτό στο οποίο εκφράστηκε σε όλο του το μεγαλείο ο αρχιτεκτονικός ρυθμός του διεθνούς γοτθικού (γαλ:gothique international). Αποτελεί αποτέλεσμα, για την κατασκευή του και την διακόσμησή του, του κοινού έργου των καλύτερων Γάλλων αρχιτεκτόνων, του Πιέρ Πεϋσόν και του Ζαν του Λουβρ, γνωστού ως Ντε Λουμπιέρ, και των καλύτερων τοιχογράφων της Σχολής της Σιένα, Σιμόνε Μαρτίνι και Ματέο Τζιοβανέτι.

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Επτά πάπες και δύο αντίπαπες διαδέχτηκαν ο ένας τον άλλο. Οι πρώτοι παρέμειναν στην Αβινιόν από το 1309 μέχρι και το 1376. Οι δεύτεροι εγκαταστάθηκαν από το 1378 μέχρι και το 1413.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Dominique Vingtain, *Avignon, le palais des papes*, p. 13.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 143831338
* LCCN: n97065908
* ISNI: 0000 0001 2174 973X
* GND: 4297022-2
* SUDOC: 026547708
* BNF: cb11877465h (data)
* NKC: olak2003164586

 |

 |
Συντεταγμένες: 52°14′24.56″N 21°1′1.61″E﻿ / ﻿52.2401556°N 21.0171139°E﻿ / 52.2401556; 21.0171139

Το **Παλάτι Ουρούσκι** (πολωνικά: *Pałac Uruskich*) είναι ιστορικό κτίριο που βρίσκεται στην οδό Κρακόφσκιε Πσεντμιέστσιε στη Βαρσοβία της Πολωνίας.

Ιστορία
-------

Παλαιότερα, στη θέση του σημερινού παλατιού βρισκόταν ένα μπαρόκ παλάτι που χτίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1830 και του 1840, που αποδόθηκε στον αρχιτέκτονα Γιαν Ζίγκμουντ Ντέιμπελ, έναν καστελάνο της Κρακοβίας υπό τον Στανίσουαφ Πονιατόφσκι, πατέρα του Βασιλιά Στανίσουαφ Αύγουστου Πονιατόφσκι. Ήταν εδώ που ο Στανίσουαφ Αύγουστος έμαθε ότι είχε εκλεγεί βασιλιάς της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας. Το παλάτι άλλαξε χέρια αρκετές φορές. Το 1843 έγινε ιδιοκτησία του Σεβέριν Ουρούσκι, στρατάρχη των ευγενών του κυβερνείου της Βαρσοβίας, ενός μυστικού συμβούλου και δημάρχου της Αυτοκρατορικής Αυλής. Ο Ουρούσκι επέλεξε να κατεδαφίσει το παλάτι για να ανοίξει ο δρόμος για ένα νέο κτίριο.

Το έργο ανατέθηκε από τον αρχιτέκτονα Άντζεϊ Γκουόνσκι, ο οποίος έδωσε στο νέο κτίριο το αναγεννησιακό αρχιτεκτονικό του στυλ. Οι κατασκευαστικές εργασίες διήρκεσαν από το 1844 έως το 1847. Κατά τα έτη 1893-1895 το παλάτι ανακαινίστηκε υπό τη διεύθυνση του Γιούζεφ Χους, ο οποίος έχτισε ένα νέο εξώστη στα βόρεια του. Το παλάτι κάηκε κατά τη διάρκεια της Εξέγερσης της Βαρσοβίας. Μετά το 1947, το παλάτι έγινε ιδιοκτησία του Πανεπιστημίου της Βαρσοβίας. Το ανοικοδομημένο παλάτι (1948-1951) τροποποιήθηκε, δηλαδή χωρίς πύλη εισόδου στα βόρεια του. Επί του παρόντος, το παλάτι στεγάζει τη Σχολή Γεωγραφίας και Περιφερειακών Σπουδών του Πανεπιστημίου της Βαρσοβίας.

* Το Παλάτι Ουρούσκι όπως φαίνεται από την οδό Κρακόφσκιε ΠσεντμιέστσιεΤο Παλάτι Ουρούσκι όπως φαίνεται από την οδό Κρακόφσκιε Πσεντμιέστσιε
* Το Παλάτι Ουρούσκι και η πύλη του Πανεπιστημίου της ΒαρσοβίαςΤο Παλάτι Ουρούσκι και η πύλη του Πανεπιστημίου της Βαρσοβίας
* Βασιλική δέλτος στην κορυφή του Παλατιού ΟυρούσκιΒασιλική δέλτος στην κορυφή του Παλατιού Ουρούσκι

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Παλάτι Ουρούσκι** |

1. ↑  Turystyki, Stołeczne Biuro. «Uruski / Czetwertyński Palace (Pałac Uruskich / Czetwertyńskich) | WarsawTour - Official Tourist Portal of Warsaw». *www.warsawtour.pl* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 13 Απριλίου 2017.
2. ↑  «PLACES». *www.czetwertynski.net*. Ανακτήθηκε στις 13 Απριλίου 2017.
3. ↑  «The Palace Uruski». *www.gen4trip.com* (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Απριλίου 2017. Ανακτήθηκε στις 13 Απριλίου 2017.
Συντεταγμένες: 55°39′36″N 3°46′48″W﻿ / ﻿55.66000°N 3.78000°W﻿ / 55.66000; -3.78000

Το **Νιου Λάναρκ** (αγγλικά: *New Lanark*) ήταν ένα πρότυπο βιομηχανικό χωριό του 18ου αιώνα, χτισμένο στις όχθες του ποταμού Κλάιντ στη Σκωτία. Απέχει περίπου 1,4 μίλια (ή 2,2 χιλιόμετρα) από το κοντινό χωριό Λάναρκ, του Νότιου Λάναρκσαϊρ. Ιδρύθηκε το 1786 από τον Ντέιβιντ Ντέιλ, ο οποίος έχτισε εκεί βαμβακουργείο και καταλύματα για τους εργάτες. Ο Ντέιλ επέλεξε την συγκεκριμένη τοποθεσία για να εγκαταστήσει το εργοστάσιο επειδή επέτρεπε την εκμετάλλευση της υδραυλικής ενέργειας από τους καταρράκτες του ποταμού.

Στα 1800 τη διοίκηση του βαμβακουργείου ανέλαβε ο Ρόμπερτ Όουεν, γαμπρός του Ντέιλ, ως επικεφαλής ενός συνεταιρισμού. Ο Όουεν ήταν αρχικά οπαδός της ωφελιμιστικής σχολής του Μπένθαμ αλλά μετακινήθηκε σε σοσιαλιστικές ιδέες και τους οραματισμούς του αυτούς εφάρμοσε στην ισότητα των εργαζομένων και στην κοινοβιακή, σοσιαλιστική οργάνωση της βιομηχανίας στο Νέο Λάναρκ. Ο Ρόμπερτ Όουεν έμεινε γνωστός ως φιλάνθρωπος και κοινωνικός μεταρρυθμιστής και το Νέο Λάναρκ κατέστη ένα επιτυχημένο κοινωνικό και βιομηχανικό πείραμα και επιτομή του ουτοπικού σοσιαλισμού ή *οουενισμού* αλλά και τη βάση για μεταγενέστερα συνεταιριστικά εγχειρήματα. Η φήμη του Νέου Λάναρκ εξαπλώθηκε σε όλη την Ευρώπη και το χωριό επισκέφθηκε ο μετέπειτα τσάρος Νικόλαος Β'.

Η βαμβακουργία λειτούργησε έως το 1968. Μετά από μια περίοδο παρακμής, ιδρύθηκε το 1975 η Συνεργασία για την Διατήρηση του Νέου Λάναρκ για να αποτρέψει την κατεδάφιση του χωριού. Από το 2006, τα περισσότερα από τα κτήρια έχουν αποκατασταθεί και το χωριό έχει γίνει ένα σημαντικό τουριστικό αξιοθέατο. Είναι ένα από τέσσερα μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO στη Σκωτία και ένα σημείο σταθμός της ERIH - της ευρωπαϊκής διαδρομής βιομηχανικής κληρονομιάς.

Παραπομπές
----------

1. ↑  vocaleyes.co.uk/research/heritage-access-2022/benchmark/. Ανακτήθηκε στις 9  Φεβρουαρίου 2023.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Νιου Λάναρκ** |

* *Το πείραμα ενός νέου κόσμου*. Βιβλιοκριτική του Θανάση Γιαλκέτση από την *ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ* για τη μετάφραση του έργου του Ρόμπερτ Όουεν *Μία νέα θεώρηση της κοινωνίας* στα ελληνικά[*νεκρός σύνδεσμος*]
* *Η φιλοσοφία της ελπίδας*. Βιβλιοκριτική του Θανάση Βασιλείου από την *ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ*
* *Ουτοπία*. Βιογραφία του Όουεν από τον *ΣΚΑΪ* Αρχειοθετήθηκε 2012-01-12 στο Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Σκωτία
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 138450404
* LCCN: n85312408
* SUDOC: 118144995

 |

 |
Το 2007 εκατοντάδες άστεγοι με τις οικογένειες τους εγκαταστάθηκαν άνευ άδειας ή εξουσιοδότησης στο ημιτελές κτίσμα του Πύργου του Δαυίδ. Τους αποκάλεσαν εισβολείς. Λοιδορήθηκαν από τα ΜΜΕ για υπόθαλψη εγκληματικότητας. Ωστόσο το 2012 χάρη σε ένα τυχαίο γεγονός, την απαγωγή ενός διπλωμάτη από την Κόστα Ρίκα, διεξήχθη μια ισχυρή αστυνομική επιχείρηση εντός του κτιρίου και του παρακείμενο χώρου. Μετά από εξονυχιστική έρευνα δε βρέθηκε κανένα επιβαρυντικό στοιχείο. Τότε αποδείχθηκαν ανυπόστατοι οι παραπάνω ισχυρισμοί και κατέρρευσε η απορρέουσα αρνητική φημολογία. Έκπληξη προκάλεσε η αποκάλυψη ότι επρόκειτο για μια πολύ καλά οργανωμένη κοινότητα.

Ήταν μια γειτονιά που αναπτυσσόταν κάθετα. Από τις πρώτες ημέρες της εγκατάστασής τους απαγόρευσαν το στήσιμο σκηνών. Μερίμνησαν με αυτοσχέδιες πρακτικές για την παροχή νερού και ηλεκτρισμού σε όλα τα διαμερίσματα. Ανταποκρίθηκαν επιτυχώς στην έλλειψη ανελκυστήρων εγκαθιστώντας ένα σύστημα με ράμπες μέχρι το 10ο όροφο. Με παρεμβάσεις τους στο κτίριο έγινε ευδιάκριτος ο διαχωρισμός των ιδιωτικών από τους κοινόχρηστους χώρους. Κάλυψαν τις ανάγκες που δημιουργήθηκαν με το πέρασμα του χρόνου σε εμπορικά καταστήματα και υπηρεσίες. Σε κάθε όροφο ορίστηκε ένας συντονιστής ως υπεύθυνος. Όλες οι επιχειρήσεις έπρεπε να περάσουν από τη έγκριση μιας επιτροπής προκειμένου να αδειοδοτηθεί η λειτουργία της. Κανόνες θεσπίστηκαν και για τη διατίμηση των προϊόντων και συνεπώς για τα περιθώρια κέρδους. Η κοινωνική συνοχή ενισχύθηκε επιρρωτικά με την ευαγγελική εκκλησία των πεντηκοστών που ιδρύθηκε στο ισόγειο. Ήταν μια κοινότητα με αυτάρκεια. Άσκησε θελκτική δύναμη στον επιστημονικό χώρο των αρχιτεκτόνων. Μελέτησαν τη νέα δυναμική της αυτοοργάνωσης της κοινότητας σε ένα αστικό περιβάλλον ως πρόκληση και μια εναλλακτική προοπτική για ένα πιο δίκαιο κόσμο. Το 2012 στη Μπιενάλε της Βενετίας και συγκεκριμένα στην έκθεση αρχιτεκτονικής, απέσπασε το βραβείο του χρυσού λιονταριού.

Παραπομπές
----------

* Manuel A. Gómez, The Tower of David: Social Order in a Vertical Community, 10 FIU L. Rev. 215 (2014)
* Alfredo Brillemburg & Humbert Klumpner (Δεκεμβρίου 2012). «Torre David: άτυπες κάθετες κοινότητες». *URBAN THINK TANK*. Lars Muller Publishers. Ανακτήθηκε στις 18 Δεκεμβρίου 2020.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Centro Financiero Confinanzas στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 295175523
* LCCN: no2013056172
* SUDOC: 166628085

 |

 |
Ο **Πακτωλός** (τουρκικά: Sart Çayı = *Ποταμός των Σάρδεων*) είναι ποταμός της Τουρκίας, που πηγάζει από τις βόρειες πλαγιές του Τμώλου, ρέει βόρεια και συμβάλλει στον Έρμο ποταμό. Στην αρχαιότητα διέρρεε την πρωτεύουσα της Λυδίας, τις Σάρδεις.

Σύμφωνα με τις αρχαιοελληνικές αναφορές ήταν γεμάτος με ψήγματα χρυσού και σ’ αυτόν οφειλόταν ο μυθικός πλούτος του βασιλιά των Λυδών, του Κροίσου.
Ο Πλούταρχος αναφέρει ότι ο ποταμός λεγόταν και Χρυσορρόας, επειδή έρεε σ’ αυτόν χρυσάφι. Το όνομα του ποταμού έχει περάσει και στη σύγχρονη ελληνική γλώσσα υποδηλώνοντας πληθώρα, μεγάλη ποσότητα.

Μυθολογία
---------

Η μυθολογία είχε συνδέσει την παρουσία χρυσού στον ποταμό με τον βασιλιά Μίδα της Φρυγίας.
Σύμφωνα με τον γνωστό μύθο, ο Μίδας φιλοξένησε στο παλάτι του τον Σειληνό μία θεότητα της ακολουθίας του Διονύσου και σε ανταπόδοση της φιλοξενίας ο Σειληνός ζήτησε από τον Διόνυσο να ικανοποιήσει μία χάρη στον Μίδα και ο Μίδας που αγαπούσε τον πλούτο, χωρίς να το πολυσκεφτεί ζήτησε να μετατρέπεται σε χρυσάφι κάθε αντικείμενο που αγγίζει. Σύντομα διαπίστωσε πως αυτή η επιθυμία του εξελίχθηκε σε κατάρα γιατί ακόμα και το φαγητό που έτρωγε, ακόμα και τα αγαπημένα του πρόσωπα μετατρέπονταν σε χρυσάφι. Καταλαβαίνοντας το λάθος του ζήτησε από τον Διόνυσο να τον απαλλάξει από αυτό το χάρισμα και ο Διόνυσος τον συμβούλεψε να πλυθεί στον Πακτωλό ποταμό ο οποίος από τότε γέμισε χρυσάφι.

Ιστορικά στοιχεία
-----------------

Το 395 π.Χ. στις όχθες του Πακτωλού, κοντά στις Σάρδεις, ο Αγησίλαος πραγματοποιώντας εκστρατεία στην Περσική αυτοκρατορία αντιμετώπισε τους Πέρσες σε μία μάχη η οποία ήταν νικηφόρα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ηρόδοτος 5.101
συνέῤῥεον ἔς τε τὴν ἀγορὴν καὶ ἐπὶ τὸν Πακτωλὸν ποταμόν, ὅς σφι ψῆγμα χρυσοῦ καταφορέων ἐκ τοῦ Τμώλου διὰ μέσης τῆς ἀγορῆς ῥέει καὶ ἔπειτα ἐς τὸν Ἕρμον ποταμὸν ἐκδιδοῖ, ὁ δὲ ἐς θάλασσαν
2. ↑  Στράβων 13.4.05 Αρχειοθετήθηκε 2011-04-16 στο Wayback Machine.
ῥεῖ δ' ὁ Πακτωλὸς ἀπὸ τοῦ Τμώλου, καταφέρων τὸ παλαιὸν ψῆγμα χρυσοῦ πολύ, ἀφ' οὗ τὸν Κροίσου λεγόμενον πλοῦτον καὶ τῶν προγόνων αὐτοῦ διονομασθῆναί φασι·
3. ↑  Βικιλεξικό[*νεκρός σύνδεσμος*]
4. ↑  Ξενοφώντας, 3.4.20-3.4.29 μάχη στον Πακτωλό.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **πακτωλός**  |

* Εγκυκλοπαίδεια ελληνικής μυθολογίας, Πακτωλός Αρχειοθετήθηκε 2011-05-21 στο Wayback Machine.