recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Εγχειρίδιο του 1874
Το **εγχειρίδιο** είναι ένα βιβλίο στο οποίο περιέχονται πληροφορίες ή οδηγίες για ένα θέμα ή για ένα αντικείμενο. Το εγχειρίδιο μπορεί να παρέχει συνοπτικές οδηγίες για τη λειτουργία και τη χρήση ενός αντικειμένου ή γενικές πληροφορίες, τη θεωρία ή /και τη φιλοσοφία ενός θέματος. Για παράδειγμα ένα εγχειρίδιο που συνοδεύει κάποιο περιοδικό μπορεί να παρέχει περαιτέρω πληροφορίες για τα πρόσωπα και τα θέματα που περιέχονται στο κυρίως υλικό καθώς επίσης και πρόσθετες πληροφορίες για τη συχνότητα έκδοσης. Γενικότερα, υπάρχουν πολλών ειδών εγχειρίδια που καλύπτουν διάφορους τομείς και ουσιαστικά βοηθούν τους χρήστες τεκμηρίων ή αντικειμένων να κατανοήσουν την χρησιμότητα και τον τρόπο λειτουργίας τους. Αποτελεί πηγή πληροφοριών για τον μέσο πολίτη που επιθυμεί να λάβει γενική γνώση για ένα θέμα, αλλά εργαλείο συμβουλής για έναν επαγγελματία ερευνητή. Συνοψίζοντας μπορούμε να πούμε ότι ένα εγχειρίδιο απευθύνεται στο κοινό/ χρήστες, ενός αντικειμένου καλύπτοντας βασικές πληροφορίες γι’ αυτό το αντικείμενο αλλά και για τους τρόπους χρήσης του. Τέλος, παρατηρείται συχνά τα εγχειρίδια να εκδίδονται σε μικρό/μεσαίο μέγεθος ώστε να είναι εύχρηστα και λειτουργικά στον τρόπο διαχείρισης τους.

Βιβλιογραφία
------------

* ΚΑΚΟΥΡΗ, Μ. 1998. Ελληνικές και ξένες πηγές πληροφόρησης. Θεσσαλονίκη: ΑΤΕΙΘ.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **εγχειρίδιο**  |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh99001300

 |

 |
Η **Σοσιαλιστική Ένωση** υπήρξε μία άτυπη ομάδα πολιτικού προβληματισμού, η οποία δραστηριοποιήθηκε μεταξύ 1942-1945, στην οποία συμμετείχαν αξιόλογοι μετέπειτα πολιτικοί και οικονομολόγοι, όπως οι Κωνσταντίνος Τσάτσος (ο οποίος ήταν ουσιαστικά ο επικεφαλής της), Γεώργιος Μαύρος, Πέτρος Γαρουφαλιάς, Πέτρος Κόκκαλης, Άγγελος Αγγελόπουλος, Ξενοφών Ζολώτας κλπ. Σε αυτήν δραστηριοποιήθηκε τα πρώτα χρόνια και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο οποίος όμως διαφώνησε με τον «ακαδημαϊσμό» της.

Η Σοσιαλιστική Ένωση δεν μετεξελίχθηκε σε πολιτικό κόμμα, αν και κάτι τέτοιο επιχειρήθηκε το 1943. Πολιτικά εντασσόταν μάλλον στον κεντρώο/κεντροαριστερό χώρο, όχι όμως με βάση το υπάρχον τότε δίπολο βενιζελισμού - αντιβενιζελισμού. Τασσόταν κατά της Μοναρχίας, αλλά και του ΕΑΜ.

Η Σοσιαλιστική Ένωση ουσιαστικά διαλύθηκε τον Ιανουάριο του 1945, συμμετέχοντας στην ίδρυση του «Σοσιαλιστικού Κόμματος», με το οποίο είχε παραπλήσιες αρχές.

Πηγές
-----

* Ευάνθης Χατζηβασιλείου, Ελληνικός Φιλελευθερισμός, το ριζοσπαστικό ρεύμα, 1932-1979, Πατάκης, Αθήνα 2019, σ. 129-138)
Ο **Εγκίντιο Κουερίνι** ήταν ευγενής, αξιωματούχος και πρέσβης από την Δημοκρατία της Βενετίας τον 13ο αιώνα. Το όνομα του καταγράφεται για πρώτη φορά ως Ποντεστά της Κωνσταντινούπολης (4 Απριλίου 1247), η Βενετία τον είχε διορίσει στην θέση αυτή το προηγούμενο φθινόπωρο. Δεν είναι γνωστή η διάρκεια της θητείας του, η πιο αποδεκτή από τους ιστορικούς ήταν η περίοδος 1245-1248. Μετά την λήξη της θητείας του υπηρέτησε ως Δουκικός Σύμβουλος στην Βενετία (1250) και ως απεσταλμένος του πάπα Ουρβανού Δ΄ (1261). Η επιτυχημένη θητεία του στην Κωνσταντινούπολη επιβραβεύτηκε από την Δημοκρατία με την συμμετοχή του στην Βυζαντινοβενετική Συνθήκη (1268).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Jacoby 2006, σ. 76
2. ↑  Jacoby 2006, σ. 76
3. ↑  Jacoby 2006, σ. 76

Πηγές
-----

* Jacoby, David (2006). "The Venetian Government and Administration in Latin Constantinople, 1204–1261: A State within a State". In Gherardo Ortalli; Giorgio Ravegnani; Peter Schreiner (eds.). Quarta Crociata. Venezia - Bisanzio - Impero latino. Atti delle giornate di studio. Venezia, 4-8 maggio 2004. Venice: Istituto veneto di scienze, lettere ed arti.
Ο **Αλέξανδρος Στιούαρτ, κόμης του Μαρ** (περί το 1375 - 1435) Σκωτσέζος ευγενής και κόμης του Μαρ (1404 - 1435) ήταν νόθος γιος του Αλέξανδρου Στιούαρτ, κόμη του Μπάκαν και της Μαρέιντ ίνγκιν Ίχαν. Ο Αλέξανδρος κράτησε την κομητεία του Μαρ και την ηγεμονία του Γκαριόχ χάρη στα δικαιώματα της πρώτης συζύγου του Ισαβέλλας Ντάγκλας, κόμισσας του Μαρ (πέθανε το 1408). Ο Αλέξανδρος και η Ισαβέλλα μετά τον γάμο τους αιχμαλωτίστηκαν στο *κάστρο του Κιλντρούμι* (1404), ακολούθησαν μεγάλες ταραχές στην Σκωτία αλλά γλύτωσαν την τιμωρία λόγω της στενής τους συγγένειας με την βασιλική οικογένεια. Οι κατοχές του στο δουκάτο επικυρώθηκαν αργότερα με δωρεά που του έκανε ο ξάδελφος του Ιάκωβος Α΄ της Σκωτίας. 

Ο Αλέξανδρος Στιούαρτ ήταν πιστός οπαδός του θείου του Ροβέρτου Στιούαρτ, δούκα του Όλμπανυ που έγινε αντιβασιλιάς της Σκωτίας όταν ο μεγαλύτερος αδελφός του Ροβέρτος Γ΄ της Σκωτίας έμεινε ανάπηρος ύστερα από ατύχημα με το άλογο του. Έγινε αρχηγός του στρατού του *"Λάουλαντ"* εναντίον του Ντόμναλ του Άιλα, λόρδου του Άιλα στην σκληρή και αιματηρή *μάχη του Χάρλαου* (1411). Ο Ουόλτερ Μπάουερ (1385 - 1449) σημειώνει ότι σε αντίθεση με τον πατέρα του που δεν μπορούσε να διατηρήσει την ειρήνη ο Αλέξανδρος κυβέρνησε με *"μεγάλη πρόσβαση σε όλες τις περιοχές βόρεια του Μάουνθ"*. Η διακυβέρνηση του ήταν διαφορετική από αυτή του πατέρα του, είχε τον έλεγχο σε ολόκληρη την κομητεία και προστάτευσε τις περιοχές του Άμπερντίνσαϊρ και του Μόρεϊ. Ο Αλέξανδρος ήταν μέλος του συμβουλίου των 21 ευγενών που αποφάσισε την εκτέλεση για προδοσία του Μέρντοχ Στιούαρτ, των γιων του και την κατάσχεση της περιουσίας της οικογένειας του.

Οικογένεια
----------

Ο Αλέξανδρος Στιούαρτ παντρεύτηκε στον πρώτο του γάμο την Ισαβέλλα Ντάγκλας, κόμισσα του Μαρ (πέθανε το 1408) και στον δεύτερο γάμο του την Μαρία βαν Χόορν, κόρη του Βίλεμ λόρδου του Ντάαφφελ (1410). Δεν απέκτησε κανένα νόμιμο παιδί από τους δυο γάμους του, νόθα παιδιά του ήταν :

* Τόμας Στιούαρτ, Κύριος του Μαρ
* Μαργαρίτα, παντρεύτηκε τον Λαχλάν Μακλίαν του Ντουάρτ

Παραπομπές
----------

1. ↑  p10803.htm#i108022.
2. 1 2  p10803.htm#i108022. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
3. 1 2 3 4  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
4. ↑  David Ditchburn, ‘Stewart, Alexander, earl of Mar (c.1380–1435)’,Oxford Dictionary of National Biography, Oxford University Press, 2004; online edn, May 2005 accessed 1 Aug 2007
5. ↑  Alison Weir, Britain's Royal Family: A Complete Genealogy p. 220 (London, UK: The Bodley Head, 1999)
6. ↑  Grant, p. 157.
7. ↑  Boardman, pp. 265, 266
8. ↑  George Crawfurd, p.159, A General Description of the Shire of Renfrew (1818)

Πηγές
-----

* Boardman, Stephen I.The Early Stewart Kings: Robert II and Robert III Edinburgh, Reprint 2007.
* Grant, Alexander, "The Wolf of Badenoch" in W.D.H. Sellar (ed.), Moray: Province and People. Scottish Society for Northern Studies, Edinburgh, 1993.
* Nigel Tranter, The Stewart Trilogy, Dunton Green, Sevenoaks, Kent: Coronet Books, 1986.
Ο **Μιχαήλ** (μετά το 1351 - 1376/77) από τη Δυναστεία των Παλαιολόγων ήταν κυβερνήτης της Μεσημβρίας και διεκδικητής της αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο τέταρτος γιος του Ιωάννη Ε΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων και της Ελένης Καντακουζηνής, κόρης του Ιωάννη ΣΤ΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων.

Λίγα είναι γνωστά για τη ζωή του: γεννήθηκε μετά το 1351 και ήταν ο τρίτος ή τέταρτος γιος. Νυμφεύτηκε μία πριγκίπισσα της Βουλγαρίας, την κόρη του Ντομπροτίτσα κυβερνήτη του πριγκιπάτου Καρβούνα και του φρουρίου Καλιάκρα (1354-1379/86). Ο Μιχαήλ ανήλθε στο αξίωμα του δεσπότη.

Το 1336 συνόδευσε τον πατέρα του κατά την επίσκεψή του στη Βούδα, πρωτεύουσα της Ουγγαρίας, όπου ο Ιωάννης Ε΄ ζήτησε βοήθεια εναντίον των Οθωμανών. Περί το 1371 ήταν κυβερνήτης της Μεσημβρίας, λιμένος στη Θράκη, παρά τον Εύξεινο Πόντο. Τον Νοέμβριο του 1373 ταξίδεψε με στόλο τριών πλοίων στην Τραπεζούντα, όπου προσπάθησε να ενισχύσει την εκτόπιση του Αλεξίου Γ΄ Μεγάλου Κομνηνού. Ο στόλος αγκυροβόλησε έξω από το λιμάνι της πόλης για πέντε ημέρες, αλλά το εγχείρημα απέτυχε και επέστρεψε πίσω.

Το 1376/77 φονεύτηκε από τον Τέρτερ, γιο του Ντομπροτίτσα.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε μία πριγκίπισσα της Βουλγαρίας, κόρη του Ντομπροτίτσα κυβερνήτη του πριγκιπάτου Καρβούνα και του φρουρίου Καλιάκρα.

Αναφορές
--------

1. ↑  Guilland (1959), p. 64
2. 1 2 3  PLP 21522
3. ↑  Michael Panaretos, *Chronicle*, ch. 46. Greek text in *Original-Fragmente, Chroniken, Inschiften und anderes Materiale zur Geschichte des Kaiserthums Trapezunt*, part 2; in *Abhandlungen der historischen Classe der königlich bayerischen Akademie* **4** (1844), abth. 1, p. 35; German translation, p. 63

Πηγές
-----

* Guilland, Rodolphe (1959). "Recherches sur l'histoire administrative de l'Empire byzantin: Le despote, δεσπότης". Revue des études byzantines (in French). 17: 52–89. doi:10.3406/rebyz.1959.1199. Retrieved 28 May 2011.
* Trapp, Erich; Beyer, Hans-Veit; Kaplaneres, Sokrates; Leontiadis, Ioannis (1989). "21522. Παλαιολόγος Μιχαήλ". Prosopographisches Lexikon der Palaiologenzeit (in German). 9. Vienna: Verlag der Österreichischen Akademie der Wissenschaften.
Ο **Σταθμός Αγίας Σοφίας** είναι σταθμός του μετρό Θεσσαλονίκης. Αναμένεται να τεθεί σε λειτουργία τον Νοέμβριο του 2024. Στην επιφάνεια του σταθμού, και προς την Πλατεία Μακεδονομάχων, εκτίθεται πληθώρα αρχαιολογικών ευρημάτων.

Οι αποβάθρες του Σταθμού, σε φωτογραφία στις 26 Νοεμβρίου 2023.
Ο σταθμός της Αγίας Σοφίας θα διαθέτει και ένα μουσείο μικρών διαστάσεων εντός του σταθμού, παρόμοιο με αυτά των σταθμών του Μετρό της Αθήνας, όπως στον  σταθμό Σύνταγμα, όπου στεγάζεται η Αρχαιολογική Συλλογή του Σταθμού Μετρό Συντάγματος. Σε αντίθεση με τον Σταθμό Βενιζέλου, ωστόσο, τα αρχαιολογικά ευρήματα δεν θα διατηρηθούν εντός του σταθμού, καθώς προτιμήθηκε να αποσυναρμολογηθούν και να επανασυναρμολογηθούν αλλού, εκτός σταθμού.

Ο σταθμός Αγίας Σοφίας εμφανίζεται και στον σχεδιασμό του 1987 - 1988, ο οποίος έμεινε στην ιστορία ως *η τρύπα του Κούβελα*, επειδή ενώ τα έργα κατασκευής Μετρό ξεκίνησαν από τον τότε δήμαρχο Θεσσαλονίκης Σωτήρη Κούβελα, στην πράξη δεν μπόρεσαν να ολοκληρωθούν και μόλις το 1989 τα έργα σταμάτησαν οριστικά, λόγω έλλειψης χρηματοδότησης.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος σταθμών Μετρό Θεσσαλονίκης

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Κι όμως! Το ΜΕΤΡΟ Θεσσαλονίκης είναι έτοιμο (στα χαρτιά) από το 1987!» [It's true! The Thessaloniki Metro was ready (on paper) in 1987 already!]. *www.karfitsa.gr* (στα Greek). 29 Φεβρουαρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 13 Αυγούστου 2018. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Μετρό Θεσσαλονίκης |
| --- |
|  |
| Σταθμοί | 
* 25ης Μαρτίου
* Αγίας Σοφίας
* Ανάληψη
* Αρετσού
* Βενιζέλου
* Βούλγαρη
* Δημοκρατίας
* Ευκλείδη
* Καλαμαριά
* Μίκρα
* Νέα Ελβετία
* Νέα Κρήνη
* Νέος Σιδηροδρομικός Σταθμός
* Νομαρχία
* Πανεπιστήμιο
* Παπάφη
* Σιντριβάνι/Έκθεση
* Φλέμιγκ
 |
|  |
| Γραμμές | 
* Γραμμή 1
* Γραμμή 2
 |
|  |
| Αμαξοστάσια | 
* Αμαξοστάσιο Πυλαίας
 |

 |
Ο **Ιωάννης ο ευνούχος** (α΄ ήμισυ 14ου αι.) ήταν αξιωματούχος της αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας.

Βιογραφία
---------

Δεν έχουμε πληροφορίες από τις πηγές για την καταγωγή του· φαίνεται ότι δεν ανήκε σε αριστοκρατική οικογένεια, αλλά ανήλθε λόγω της ικανότητάς του. Είχε τον τίτλο του *μεγάλου δούκα*, που σημαίνει ότι ήταν διοικητής του στόλου της Τραπεζούντας. Ζούσε στη Λίμνια, πόλη στις ακτές του Ευξείνου Πόντου, που ήταν ναυτική βάση. Έπαιξε σημαντικό ρόλο στις εσωτερικές υποθέσεις της αυτοκρατορίας εκεί.

Ο μέγας δούκας Ιωάννης αναφέρεται για πρώτη φορά σε συνδυασμό με την άνοδο στο θρόνο του Βασιλείου Μεγάλου Κομνηνού (βασίλευσε 1332-40), έπειτα από τις βραχείες βασιλείες του Ανδρονίκου Γ΄ (1330-32) και του Μανουήλ Β΄ (1332). 

Ο νέος αυτοκράτορας της Τραπεζούντας είχε υποστήριξη από την Κωνσταντινούπολη και μερικών αξιωματούχων, που ήταν υπέρ του Ανδρονίκου Γ΄ Παλαιολόγου. Τα μέτρα που πήρε ο Βασίλειος αμέσως μετά την άνοδό του, είναι χαρακτηριστικά: ήταν εναντίον εκείνων των μελών της αριστοκρατίας που δεν είχαν Ελληνική καταγωγή και νυμφεύτηκε την Ειρήνη Παλαιολογίνα, νόθη κόρη του Ανδρονίκου Γ΄. Ο μέγας δούκας Ιωάννης συμμετείχε στις 21 Φεβρουαρίου 1333 στα γεγονότα της έξωσης του Μανουήλ Β΄ και της δολοφονίας του· τα συμβάντα περιγράφει ο Μιχαήλ Πανάρετος. Λίγους μήνες μετά ο ευνούχος Ιωάννης ενεπλάκη στον εμφύλιο πόλεμο της Τραπεζούντας (1340-49), υποστηρίζοντας την Ειρήνη Πααιολογίνα, ώσπου αυτός δολοφονήθηκε το 1344.

Αναφορές
--------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 27  Νοεμβρίου 2018.
2. ↑  *Ιστορία του Ελληνικού έθνους,*τομ. Θ’ (Αθήνα 1980), p. 330 (E. Ahrweiler – Glykatzi)
3. ↑  Karpov, S.P. «Trapezund i Konstantinopol v XIV veke», *Vizantijskij vremennik* 36 (1974), p. 86.

Πηγές
-----

* Radic, Radivoj (2003). "John Eunuch". Encyclopaedia of the Hellenic World, Asia Minor. Foundation of the Hellenic World.
Ο **Δημήτριος Τζαμπλάκων** (άκμασε από το 1345 μέχρι το 1366/67) ήταν Βυζαντινός αριστοκράτης και ανώτερος στρατιωτικός αρχηγός.

Βιογραφία
---------

Οι Τζαμπλάκωνες ήταν μία σημαντική, πλούσια κα αριστοκρατική οικογένεια, που καταγράφεται από τα μέσα του 13ου αι. όταν ένα από τα μέλη της επέτυχε τον υψηλό βαθμό του δομεστίκου των Σχολών (αρχηγού του Στρατού). Γιος αυτού ήταν ο Αλέξιος Τζαμπλάκων, πατέρας του Δημητρίου. Ο τελευταίος είχε αδέλφια τους Ασωματιανό και Αρσένιο, που επίσης επέτυχαν υψηλά αξιώματα κατά την ίδια περίοδο.

Ο Δημήτριος καταγράφεται για πρώτη φορά το 1345, έχοντας ήδη τον υψηλό στρατιωτικό βαθμό του *μεγάλου στρατοπεδάρχη* κατά την πολιορκία των Σερρών από τις δυνάμεις του Στεφάνου-Ούρος Δ΄ *ντουσάν*. Ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού της πόλης υπό τον Μανουήλ Ασέν ήθελε να παραδώσει την πόλη στους Σέρβους, ενώ ο Τζαμπλάκων ήταν αρχηγός της νομιμόφρονης μερίδας. Μετά την πτώση της πόλης, αποσύρθηκε στη Χριστούπολη και μαρτυρείται ακόμη στη δεκαετία του 1360. Τις εκτεταμένες γαίες του στη Μακεδονία που είχε, τις δώρησε στη μονή Βατοπαιδίου του Όρους Άθω.

Οικογένεια
----------

Ο Δημήτριος παντρεύτηκε την Ευδοκία Παλαιολογίνα και είχε αρκετά παιδιά, τα ονόματα των οποίων δεν μας είναι γνωστά. Ένα από αυτά είναι:

* κόρη, παντρεύτηκε κάποιον Νικηφόρο Λάσκαρη, που ζούσε την Χριστούπολη (Καβάλα) το 1366/67.

Αναφορές
--------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 27  Νοεμβρίου 2018.
2. ↑  ODB, "Tzamblakon" (A. Kazhdan), p. 2135.
3. 1 2 3 4  PLP, 27755. Τζαμπλάκων ∆ημήτριος.
4. ↑  Guilland 1967, σελίδες 509, 550.
5. ↑  Guilland 1967, σελ. 509.
6. ↑  PLP, 14555. Λάσκαρις Νικηφόρος; 27755. Τζαμπλάκων ∆ημήτριος.

Πηγές
-----

* Guilland, Rodolphe (1967). Recherches sur les institutions byzantines, Tome I (in French). Berlin: Akademie-Verlag.
* Kazhdan, Alexander, ed. (1991). The Oxford Dictionary of Byzantium. Oxford and New York: Oxford University Press. ISBN 0-19-504652-8.
* Trapp, Erich; Beyer, Hans-Veit; Walther, Rainer; Sturm-Schnabl, Katja; Kislinger, Ewald; Leontiadis, Ioannis; Kaplaneres, Sokrates (1976–1996). Prosopographisches Lexikon der Palaiologenzeit (in German). Vienna: Verlag der Österreichischen Akademie der Wissenschaften. ISBN 3-7001-3003-
Ο **Μιχαήλ** (απεβ. 1156) ήταν παλαιό μέλος της σημαντικής οικογένειας των Παλαιολόγων, που αργότερα βασίλευσε στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Έγινε στρατηγός κατά τη βασιλεία του Μανουήλ Α΄ Κομνηνού.

Βιογραφία
---------

Το 1150 εστάλη να εγείρει στρατό μεταξύ των κατοίκων της περιοχής στην Αγκώνα, ως μία προσπάθεια ανασύστασης του θέματος της Λογγοβαρδίας. 

Την άνοιξη του 1155 ο Ροβέρτος Γ΄ κόμης του Λοριτέλο, ένας στασιαστής εναντίον τού εξαδέλφου του Γουλιέλμου Α΄ της Σικελίας (ήταν και οι δύο εγγονοί του Ρογήρου Α΄ της Σικελίας), διαπραγματεύτηκε υποστήριξη στον Μανουήλ. Με στρατό από κατοίκους της Αγκώνας, ο Μιχαήλ και ο Ιωάννης Δούκας Καματηρός προχώρησαν νοτιότερα στην Ιταλική χερσόνησο, ως την Απουλία. Η Βιέστε ήταν η πρώτη πόλη που έπεσε, αλλά το σημαντικό Τράνι αντιστεκόταν. Το Μπάρι, έπειτα από δωροδοκία για να ανοίξει τις πύλες της ακρόπολης, παραδόθηκε και μία εβδομάδα μετά ακολούθησε και το Τράνι, το Τζιοβινάτσο και το Ρούβο, που αποκτήθηκαν από το στρατό του Παλαιολόγου. Όταν ο Ριχάρδος κόμης της Άντρια σκοτώθηκε στη μάχη, η πόλη του επίσης παραδόθηκε. 

Ο Αυτοκρατορικός στρατός κινήθηκε προς πολιορκία του Μπόσκο, όταν νίκησε ένα στρατό του βασιλιά της Σικελίας. Το Μοντεπελόζο, η Γκραβίνα και πενήντα κώμες παραδόθηκαν και η Μονόπολι υπέγραψε συνθήκη. Τότε, στην κορύφωση της εκστρατείας, ο Παλαιολόγος απεβίωσε στο Μπάρι.

Πηγές
-----

* Oikonomidès, N. A. (1965). "Constantin VII Porphyrogénète et les Thèmes de Céphalonie et de Longobardie". Revue des études byzantines (in French). 23 (23): 118–123. doi:10.3406/rebyz.1965.1343.
* Ostrogorsky, George (1956). History of the Byzantine State. Oxford: Basil Blackwell.

1. 1 2  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.
2. ↑  Jean-Claude Cheynet, Jean-François Vannier: «Études prosopographiques». (Γαλλικά) *Études prosopographiques*. Éditions de la Sorbonne. Παρίσι, OpenEdition Books. 1986. 10.4000/BOOKS.PSORBONNE.1939. ISBN-13 978-2-85944-110-4. ISBN-10 2-85944-110-7.
Ο **κινεζικός δράκος** είναι μυθολογικό ζώο, που, όπως υποδηλώνει η ονομασία του, προέρχεται από την Κίνα.

Πρώην κινεζικό λάβαρο, με τον κινεζικό δράκο.

Περιγραφή
---------

Οι περιγραφές τον θέλουν με μακρόστενο σώμα, σκληρό, φολιδωτό δέρμα, μεγάλο κεφάλι, μακριά ουρά, και πόδια κοντά εξοπλισμένα με νύχια. Τρίχες φέρει μόνο στο κεφάλι, τους αγκώνες, τη μύτη και την ουρά. Ακόμη, στην κορυφή του κεφαλιού του φέρει κέρατα.

Χαρακτήρας
----------

Στην Ευρώπη μπορεί ο δράκος να είναι ένα επικίνδυνο, ολέθριο πλάσμα, που βγάζει φωτιά από το στόμα του. Αντιθέτως, στην κινεζική, κορεατική και βιετναμέζικη παράδοση περιγράφεται ως καλόβουλο πλάσμα, σύμβολο ειρήνης, εξουσίας,καλοτυχίας και ευημερίας. Χρησιμοποιήθηκε ευρύτατα σαν σύμβολο στην αυτοκρατορική Κίνα.
Η **Ελένη Καρασαββίδου** γεννήθηκε στον Κολινδρό Πιερίας το 1972 και είναι ειδική γραμματέας της Εταιρείας Συγγραφέων Βορείου Ελλάδος.

Βιογραφία
---------

Σπούδασε παιδαγωγική και κατόπιν ΜΜΕ στο ΑΠΘ. Επίσης, με υποτροφία του Πανεπιστημίου του Νότιγχαμ "Cultural Studies" (Ma) και Γλωσσική Πολιτισμική Παιδεία (μεταπτυχιακό) στην Παιδαγωγική Σχολή του ΑΠΘ. 

Τιμήθηκε με υποτροφία επίδοσης από το Ίδρυμα Κρατικών Υποτροφιών κι έχει συμμετοχή σε ελληνικά και διεθνή συνέδρια. 

Αρκετά άρθρα της δημοσιεύτηκαν σε επιστημονικά κι έγκυρα λογοτεχνικά περιοδικά κι εφημερίδες στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. 

Είναι μέλος διάφορων κοινωνικών και πολιτιστικών φορέων, όπως στο Δ.Σ. του Διεθνούς Δικτύου για τα Δικαιώματα του Παιδιού στην Πόλη CRIN υπό την αιγίδα της UNICEF, του Παγκόσμιου Δικτύου Πολιτισμικής Έρευνας, του Παρατηρητηρίου Διεθνών Οργανισμών και Παγκοσμιοποίησης και στο ΔΣ του Συνδέσμου Byron για τον Πολιτισμό και τον Φιλελληνισμό κ.ά.).

Περιλαμβάνεται στο διεθνές επίσημο Who is Who, ενώ συμμετέχει έμπρακτα σε πολιτικούς φορείς διεθνώς και σε κοινωνικά κινήματα. Έχει διοργανώσει πολιτιστικές εκδηλώσεις, έχει ιδρύσει την "Art Attack", έχει αποσπάσει τιμητικές διακρίσεις από φορείς και διαγωνισμούς στην Ελλάδα και στη Γερμανία, ενώ έχει εκδώσει λογοτεχνικά και βιβλία δοκιμιακού περιεχομένου. 

Έχει βραβευτεί στον διαγωνισμό της *Ελευθεροτυπίας* για πρωτοεμφανιζόμενους συγγραφείς, ενώ συμμετείχε στην ειδική έκδοση της ίδιας εφημερίδας (εκδόσεις Φυτράκη). Έχει ανθολογηθεί και αρθρογραφεί στον ημερήσιο Τύπο. Το 2000, πραγματοποιήθηκε για το έργο της τιμητική εκδήλωση στην Αθήνα από την ΕΠΟΣ υπό την αιγίδα και χορηγία του Υπουργείου Πολιτισμού, ενώ τιμήθηκε με μετάλλιο από την UNESCO στον Πειραιά το 2003 και με βραβείο από τον Κούρο Ευρωπού το 2007. 

Είναι διδάκτορας στο ΤΕΠΑΕ του ΑΠΘ και περιστασιακή επιστημονική συνεργάτης στο Μεταπτυχιακό του. 

Αρθρογραφεί στην Τηλεόραση Χωρίς Σύνορα, στην Ελεύθερη Ζώνη, στην *Αυγή*, παλαιότερα στην Εποχή και στη Θεσσαλονίκη. 

Ανήκει στην ποιητική γενιά του 2000.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Ανακτήθηκε στις 3  Φεβρουαρίου 2019.
Ο **Γιώργος Καραμίχος** (Βέροια, 3 Ιανουαρίου 1974) είναι Έλληνας ηθοποιός.

Βιογραφία
---------

Είναι απόφοιτος του Τμήματος Ιστορίας του Ιονίου Πανεπιστημίου και της Ανωτέρας Σχολής Δραματικής Τέχνης του Εθνικού Θεάτρου. Έχει μεγάλη πορεία στο θέατρο, με παραστάσεις στο Εθνικό, ενώ έχει συμμετάσχει σε πολλές κινηματογραφικές ταινίες. Η παράσταση «*Συμβολαιογράφος*» του Νίκου Βασιλειάδη υπήρξε η πρώτη του σκηνοθετική απόπειρα. Επίσης είναι ιδιαίτερα γνωστός για τις τηλεοπτικές του συμμετοχές. 

Έχει δύο παιδιά, τη Ρεγγίνα, απο το πρώτο του γάμο και έναν γιο, τον Ντιέγκο-Τζον, απο το δεύτερο.

Στην τηλεόραση έχει εμφανιστεί στις σειρές Μυστικές Διαδρομές , Κόκκινος Κύκλος ,Φεύγα ,Λένη , Πεθαίνω για σένα , Η Νταντά , Κανείς δε λέει σ' αγαπώ ,Το καφέ της Χαράς , 10η εντολή , Επαφή , Γάμος με τα όλα του , Η τελευταία παράσταση , Πλάκα μου κάνεις! , Εντιμότατοι κερατάδες , Αληθινοί Έρωτες , Σε είδα... Οι ιστορίες του Αστυνόμου Μπέκα , Ματωμένα χώματα , Ονειροπαγίδα , NCIS , The Durrells , Genius , Bulletproof , Ήλιος , Η Γενιά του '30 , Μια νύχτα του Αυγούστου ,η Ζωή ,Έρημη Χώρα ,Ο Γιατρός

Από το 2023 παρουσιάζει το τηλεπαιχνίδι *Πες τη λέξη* στην ΕΡΤ1.

Παραπομπές
----------

1. ↑  movie.douban.com/celebrity/1110310.
2. 1 2 3 4 5  www.artandlife.gr/artists/Giorgos-Karamichos. Ανακτήθηκε στις 14  Σεπτεμβρίου 2021.
3. ↑  texnon100.gr/kathigites/giorgos-karamichos/. Ανακτήθηκε στις 14  Σεπτεμβρίου 2021.
4. ↑  «ΣΥΜΒΟΛΑΙΟΓΡΑΦΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΥΡΩ ΜΑΝΕ». *Art Info*. Ανακτήθηκε στις 18 Απριλίου 2022.
Το **GAZelle NEXT** είναι αγροτικό αυτοκίνητο που παράγεται από τη ρωσική εταιρεία GAZ, από το 2013 (μετά-Ford Model TT bus (1917-1925), Ford Model TT bus (1925-1927), Ford Model AA bus (1927-1929), Ford Model AA bus (1930-1931), ГАЗ-03-30 (1931–1938), ГАЗ-03-30 (1938–1956), РАФ-10, РАФ-8, РАФ-977 (1958-1960), РАФ-977В, РАФ-977Д, РАФ-977ДМ, RAF-2203, GAZ GAZelle (1994—2003), GAZ GAZelle (2003—2010), και GAZ GAZelle-Business) μέχρι σήμερα. Κατασκευάζεται στις μορφές του φορτηγού πικάπ, του μικρού λεωφορείου (μίνι μπας) και του φορτηγακιού. 

Είναι αρκετά δημοφιλές στη Ρωσία, όπου πωλείται στην τιμή των 650.000 ρουβλίων με τον βασικό εξοπλισμό, δηλαδή μόλις 8.000 ευρώ. Παράγεται στη Ρωσία (στο Νίζνι Νόβγκοροντ, κεντρικό εργοστάσιο της εταιρείας) και στην επαρχία Σαγγάριου της Τουρκίας.

Αναφορές
--------

* "На ГАЗе начато серийное производство "ГАЗели-Next""
Η **διαφθορά στην Αλβανία** είναι ένα πρόβλημα. Σύμφωνα με το Παγκόσμιο Βαρόμετρο Διαφθοράς 2013, το 66% των ερωτηθέντων σε δημοσκόπηση του βαρομέτρου απάντησαν ότι το επίπεδο της διαφθοράς έχει αυξηθεί στην Αλβανία.

Το 2017, ο Δείκτης Αντίληψης της Διαφθοράς που εκδίδει κάθε χρόνο η Διεθνής Διαφάνεια κατατάσσει την Αλβανία 91η σε σύνολο 180 χωρών με σκορ 38 βαθμών. Το 2016 είχε 39 βαθμούς, 36 το 2015, 33 το 2014 και 31 το 2013, αντιπροσωπεύοντας μια κάποια βελτίωση από το 2013, αλλά το επίπεδο παραμένει υψηλό. Όσο μεγαλύτερο το σκορ, τόσο χαμηλότερο είναι το επίπεδο της διαφθοράς σε μια χώρα.

Η διαφθορά εξακολουθεί να είναι ένας από τους πιο προβληματικούς παράγοντες που πρέπει να αντιμετωπίσει κάποιος που θέλει να ανοίξει επιχείριση στην Αλβανία. Αν και το νομικό πλαίσιο για την καταπολέμηση της διαφθοράς στην Αλβανία είναι μέτριο, η επιβολή του είναι αδύναμη και τα ποσοστά καταδίκης είναι ακόμα σε πολύ χαμηλά επίπεδα.

Διαφθορά και ανθρώπινη ανάπτυξη στην Αλβανία
--------------------------------------------

Μετά το 1990, η Αλβανία έχει περάσει από μια συγκεντρωτική, σχεδιασμένη οικονομία σε μια φιλελεύθερη, την ίδια περίοδο μαζί με τις υπόλοιπες οικονομίες του Ανατολικού Μπλοκ.

Η απελευθέρωση της οικονομίας έχει τόσο θετικές όσο και αρνητικές επιπτώσεις στην πολιτική, την οικονομία και άλλους δείκτες της οικονομίας. Υπάρχουν δύο κύρια συστατικά που μετρούν την πρόοδο της χώρας προς την επιτυχία.

Πρώτον, η οικονομική ανάπτυξη είναι η πλέον χρησιμοποιούμενη και πιο συζητημένη ένδειξη αυτής της προόδου. Κατά τις δύο τελευταίες δεκαετίες οι οικονομολόγοι ενδιαφέρονται περισσότερο για την οικονομική ανάπτυξη μιας χώρας, η οποία αποτελείται από το σύνολο του επιπέδου του συστήματος υγείας και της εκπαίδευσης, ενώ δεν δίνουν πλέον την ίδια σημασία στην οικονομική ανάπτυξη.

Δεύτερον, σύμφωνα με τις έρευνες η διαφθορά έχει σημαντική σχέση με το επίπεδο της προόδου που καταγράφεται σε μια χώρα. Σύμφωνα με διάφορες έρευνες υπάρχει μια αρνητική σχέση μεταξύ του επιπέδου της διαφθοράς και την πρόοδο των χωρών.

Η εμπειρική έρευνα του Χύσα (2011) αποκαλύπτει ότι υπάρχει μια στατιστικά σημαντική αρνητική σχέση μεταξύ των δεικτών για τη διαφθορά και του επιπέδου της ανθρώπινης ανάπτυξης. Τα εμπειρικά στοιχεία της μελέτης, συγκρίνοντας την Αλβανία με τα κράτη μέλη της ΕΕ, δείχνουν ότι οι πιο διεφθαρμένες χώρες τείνουν να έχουν χαμηλότερα επίπεδα ανθρώπινης ανάπτυξης. Στην αλβανική περίπτωση, η σχέση μεταξύ διαφθοράς και ανθρώπινης ανάπτυξης είναι πολύ πιο ισχυρότερη σε σχέση με τα κράτη-μέλη της ΕΕ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  e.V. Transparency International. «Albania 2013 - World's largest opinion survey on corruption - Transparency International». *www.transparency.org*. Ανακτήθηκε στις 22 Ιουνίου 2017.
2. ↑  e.V. Transparency International. «Corruption Perceptions Index 2017». *www.transparency.org*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2020-05-11.. Ανακτήθηκε στις 2017-03-24.
3. ↑  «Business Corruption in Albania». Business Anti-Corruption Portal. Ανακτήθηκε στις 14 Ιουλίου 2015.
4. ↑  Hysa, E. (2011). Corruption and human development: Albania and EU-27. Social Studies Journal, 5(2), 43-52.
Ο **Μανώλης Μαυρομμάτης** ( Πλατανιάς ,15 Αυγούστου 1941) είναι Έλληνας δημοσιογράφος, αθλητικογράφος και πολιτικός.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε τον Δεκαπενταύγουστο του 1941 στον Πλατανιά Χανίων. Σπούδασε κοινωνιολογία και διεθνείς σχέσεις στο Πανεπιστήμιο της Ρώμης στην Ιταλία. Εργάστηκε ως δημοσιογράφος και αθλητικογράφος στις εφημερίδες «Το Βήμα» και «Τα Νέα», και τηλεοπτικά στην ΕΡΤ, αναλαμβάνοντας την περιγραφή ή/και το σχόλιο στις πιο σημαντικές διοργανώσεις για πάρα πολλά χρόνια (Ολυμπιακούς Αγώνες, Παγκόσμια Κύπελλα Ποδοσφαίρου κ.α.), με το ποδόσφαιρο να αποτελεί την ειδικότητά του. Υπήρξε επίσης ανταποκριτής ιταλικών, ισπανικών και πορτογαλικών εφημερίδων στην Ελλάδα.

Διετέλεσε γενικός γραμματέας της Διεθνούς Ομοσπονδίας Αθλητικών Δημοσιογράφων (AIPS), μέλος της Διεθνούς Ολυμπιακής Ακαδημίας, και συνεργάτης της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής (ΔΟΕ).

Ήταν διευθυντής Τύπου και Επικοινωνίας στην ελληνική επιτροπή διεκδίκησης των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004, οι προσπάθειες της οποίας στέφθηκαν με επιτυχία, με την Αθήνα να αναλαμβάνει τους Αγώνες.

Πέραν του αθλητισμού, υπήρξε σκηνοθέτης και σεναριογράφος στο θέατρο και την τηλεόραση, με πιο γνωστή τη συνεργασία του με τον Νίκο Φώσκολο στην σειρά «13ο Ανακριτικό Γραφείο», που προβλήθηκε το 1971 στην ΕΡΤ, ενώ στο θέατρο έχει σκηνοθετήσει Πάμπλο Νερούντα.

Το 2004 ο Μανώλης Μαυρομμάτης εκλέχθηκε ευρωβουλευτής με τη Νέα Δημοκρατία, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 2009. Καθ' όλη τη διάρκεια της θητείας του, ήταν αντιπρόεδρος της Επιτροπής Παιδείας και Πολιτισμού του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Ύφος περιγραφής
---------------

Ο Μανώλης Μαυρομμάτης έγινε διάσημος για την αγάπη που έτρεφε προς το «λάτιν» ποδόσφαιρο, σε αντίθεση με τον Γιάννη Διακογιάννη, που προτιμούσε το αγγλικό και το γαλλικό. Αγαπούσε τις περίτεχνες ατομικές ενέργειες, τον έντονο ρυθμό, τις εκτελέσεις φάουλ και τα εντυπωσιακά μακρινά σουτ, ενώ πολλές φορές δυσανασχετούσε φανερά όταν ένας αγώνας ήταν βαρετός. Γνωστή και αγαπητή στον κόσμο ήταν και η ιδιαίτερη άρθρωσή του, με πιο χαρακτηριστική την εκφορά της λέξης «γκολ», την οποία ο ίδιος έλεγε «γκόλα».

Προσωπική ζωή
-------------

Είναι παντρεμένος με την ηθοποιό Ρένα Βενιέρη και έχει έναν γιο, τον Μιχαήλ Μαυρομμάτη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *www.europarl.europa.eu*. 28574. Ανακτήθηκε στις 20  Απριλίου 2022.
2. ↑  www.europarl.europa.eu/meps/en/28574.
3. 1 2
4. 1 2 3 4 5
5. 1 2 3
Ο **Αντόνιο Σοράντζο** ήταν ευγενής και αξιωματούχος από την Δημοκρατία της Βενετίας τον 13ο αιώνα. Το βασικότερο από τα αξιώματα του ήταν Ποντεστά της Κωνσταντινούπολης από τον φθινόπωρο του 1251 έως στην άνοιξη του 1254, διατηρήθηκε περισσότερο από την νόμιμη διάρκεια των δύο ετών πιθανότατα επειδή συμπλήρωσε τον προκάτοχο του Μάρκο Γκαουσόνι που το διατήρησε μόνο ένα έτος. Μετά την ολοκλήρωση της θητείας του επέστρεψε στην Βενετία, δεν υπάρχει καμιά πληροφορία στην συνέχεια για τον ίδιο εκτός του ότι διορίστηκε Δικαστής (1261).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Jacoby 2006, σ. 77
2. ↑  Jacoby 2006, σ. 77

Πηγές
-----

* Jacoby, David (2006). "The Venetian Government and Administration in Latin Constantinople, 1204–1261: A State within a State". In Gherardo Ortalli; Giorgio Ravegnani; Peter Schreiner (eds.). Quarta Crociata. Venezia - Bisanzio - Impero latino. Atti delle giornate di studio. Venezia, 4-8 maggio 2004. Venice: Istituto veneto di scienze, lettere ed arti.
Ο **Μανουήλ Άγγελος Φιλανθρωπηνός** (άκμασε στα τέλη του 14ου αι.) από την Οικογένεια Φιλανθρωπηνών ήταν ευγενής στη Ρωμανία με τον υψηλό τίτλο του *Καίσαρος*. Έγινε, ως υποτελής των Ρωμαίων, κυβερνήτης της Θεσσαλίας π. από το 1390 ως την κατάκτησή της από τους Οθωμανούς του 1393.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος (ή αδελφός) του Αλεξίου Αγγέλου Φιλανθρωπηνού *Καίσαρα* και κυβερνήτη -ως υποτελούς των Ρωμαίων- της Θεσσαλίας από τις αρχές της δεκαετίας του 1370.

Το 1389 ζούσε ακόμη ο Αλέξιος. Το 1390 κυβερνήτης της Θεσσαλίας ήταν ο Μανουήλ, που όπως και ο προκάτοχός του, αναγνώρισε την επικυριαρχία του Μανουήλ Β΄ Παλαιολόγου δεσπότη της Θεσσαλονίκης (μετέπειτα Αυτοκράτορα). Σε ανταμοιβή οι Ρωμαίοι του απένειμαν τον τίτλο του *Καίσαρος*. Το 1389 ο Ησαύ Μπουοντελμόντι δεσπότης της Ηπείρου ζήτησε τη συνδρομή του Καίσαρα της Θεσσαλίας, ο οποίος του έστειλε στρατό. Οι ενωμένες δυνάμεις τους νίκησαν τους Αλβανούς της Ηπείρου. Ο Καίσαρας που έστειλε τον στρατό, ήταν ο Μανουήλ (ή ο Αλέξιος, αν ακόμη ήταν εν ζωή). 

Το 1393 οι Οθωμανοί έστειλαν μεγάλο στρατό, που κατέλαβε τη Θεσσαλία. Έτσι ο Μανουήλ ήταν ο τελευταίος κυβερνήτης της Θεσσαλίας, ως το 1878 που η περιοχή ενσωματώθηκε στην Ελλάδα.

Οικογένεια
----------

Ο Μανουήλ είχε τέκνο:

* Άννα Φιλανθρωπηνή άκμασε 1395-1404, παντρεύτηκε τον Μανουήλ Γ΄ Μεγάλο Κομνηνό της Τραπεζούντας.

  

Ο Μανουήλ (ή λιγότερο πιθανά ο Αλέξιος) ήταν πάππος των:

* + Μιχαήλ Αγγκέλοβιτς άκμασε 1451-1473, βοεβόδας στη Σερβία.
	+ Μαχμούντ πασάς Αγγέλοβιτς 1420-1474, μεγάλος βεζύρης των Οθωμανών.

Αναφορές
--------

1. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
2. ↑  Kazhdan 1991, σελίδες 1649, 2074.
3. ↑  Fine 1994, σελ. 353; Stavrides 2001, σελίδες 76–77.
4. ↑  Fine 1994, σελ. 355.
5. ↑  Fine 1994, σελίδες 353, 430.
6. ↑  William Miller, *Trebizond: The last Greek Empire of the Byzantine Era: 1204-1461*, 1926 (Chicago: Argonaut, 1969), p. 72
7. ↑  Stavrides 2001, σελίδες 75–78.

Πηγές
-----

* Fine, John Van Antwerp (1994). The Late Medieval Balkans: A Critical Survey from the Late Twelfth Century to the Ottoman Conquest. Ann Arbor: University of Michigan Press. ISBN 978-0-472-08260-5.
* Kazhdan, Alexander, ed. (1991). The Oxford Dictionary of Byzantium. Oxford and New York: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-504652-6.
* Stavrides, Théoharis (2001). The Sultan of Vezirs: The Life and Times of the Ottoman Grand Vezir Mahmud Pasha Angelović (1453–1474). Leiden: Brill. ISBN 978-90-04-12106-5.
Το **Ζωή σαν Τριαντάφυλλο** (La Vie En Rose / La Môme) είναι μια βραβευμένη με Όσκαρ ταινία του 2007, σε σκηνοθεσία Ολιβιέρ Νταχάν. Στην ταινία ξεδιπλώνεται η ζωή της θρυλικής Εντίτ Πιάφ (την οποία ερμηνεύει η Μαριόν Κοτιγιάρ), μία ζωή γεμάτη πόνο, έρωτα, δόξα. Ζωντανεύουν οι πόθοι και τα όνειρα της τραγουδίστριας που σημάδεψε με την εύθραυστη φωνή της τον αιώνα. Στην ταινία ακούγονται τα γνωστά τραγούδια της Πιάφ, "Heaven Have Mercy", "Milord", "Rien de rien", "La foule", "Cri du cœur", "La vie en rose" (English version), "Mon Dieu", "Hymne à l'amour", "Mon manège à moi", "Non, je ne regrette rien", ερμηνευμένα από την ίδια, καθώς ο Ντάχαν πίστευε ότι ήταν αδύνατο να αντικαταστήσει κάποιος την μοναδική φωνή της γαλλίδας ερμηνεύτριας. Η ταινία συμμετείχε στο διαγωνιστικό τμήμα του Φεστιβάλ Βερολίνου.

Διανομή
-------

* Μαριόν Κοτιγιάρ - Εντίτ Πιάφ
* Ζεράρ Ντεπαρντιέ - Louis Leplée
* Σιλβί Τεστούντ - Mômone (Simone Bertaud)
* Ζαν-Πιερ Μαρτίνς - Marcel Cerdan
* Εμανουέλ Σέιγκνερ - Titine
* Πασκάλ Γκρέγκορι - Louis Barrier

Εισπράξεις
----------

Στους κινηματογράφους, η ταινία κέρδισε παγκοσμίως 81,945,871 δολλάρια — 10,072,300 δολλάρια στις Η.Π.Α. και στον Καναδά και τα υπόλοιπα 71,873,571 στον υπόλοιπο πλανήτη. Στη Γαλλία, στην Αλγερία, στο Μαρόκο και στην Τυνησία κέρδισε συνολικά 42,014,775 δολλάρια.

Βραβεία και Υποψηφιότητες
-------------------------

Η Μαριόν Κοτιγιάρ κέρδισε τη Χρυσή Σφαίρα για Καλύτερη Γυναικεία Ερμηνεία σε Κωμωδία ή Μιούζικαλ. Για την ερμηνεία της αυτή βραβεύτηκε επίσης με το BAFTA, το Σεζάρ, το Independent Spirit Award και το εν τέλει και με το Όσκαρ Καλύτερης Α' Γυναικείας Ερμηνείας. Στην ίδια κατηγορία ήταν υποψήφια και στα Screen Actors Guild Awards.

Το "Ζωή σαν Τριαντάφυλλο" βραβεύτηκε επίσης με το Όσκαρ Μακιγιάζ ενώ ήταν υποψήφιο και στην κατηγορία του Καλύτερων Κουστουμιών. Εκτός από το BAFTA Α' Γυναικείας Ερμηνείας κέρδισε και τα άλλα 3 BAFTA στις κατηγορίες του Μακιγιάζ, της Μουσικής και των Κουστουμιών, ενώ ήταν υποψήφια και για BAFTA Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας, Σκηνικών και Ήχου.

Στα Βραβεία Σεζάρ ήταν υποψήφια σε 11 κατηγορίες και βραβεύτηκε σε 5 κατηγορίες (Α' Γυναικεία Ερμηνεία, Φωτογραφία, Ήχο, Κοστούμια και Σκηνικά).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ζωή σαν Τριαντάφυλλο** |

* Επίσημο Αμερικάνικο Σάιτ
* Επίσημη Σελίδα
* Φωτογραφίες από την ταινία

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Τέχνη
* Πύλη:Κινηματογράφος
 |

 |





1. 1 2 3 4 5  *europeanfilmawards.eu*. 5223. Ανακτήθηκε στις 27  Ιουνίου 2022.
2. ↑  (Τσεχικά) *Česko-Slovenská filmová databáze*. 2001.
3. 1 2 3 4 5  www.europeanfilmacademy.org/2007.123.0.html. Ανακτήθηκε στις 21  Μαρτίου 2020.
4. ↑  (Τσεχικά) *Česko-Slovenská filmová databáze*. 2001. Ανακτήθηκε στις 19  Ιανουαρίου 2020.
Ο **Άντριαν Χάσλερ** (Adrian Hasler, γενν. στις 11 Φεβρουαρίου 1964) είναι αρχηγός της Εθνικής Αστυνομίας του Λίχτενσταϊν και υπηρέτησε ως πρωθυπουργός του κρατιδίου από τις 27 Μαρτίου 2013. ως τις 25 Μαρτίου 2021.

Σπουδές και προσωπική ζωή
-------------------------

Σπούδασε οικονομολόγος. Φοίτησε στο Γυμνάσιο του πριγκιπάτου και σπούδασε διοίκηση επιχειρήσεων στο πανεπιστήμιο του Αγίου Γάλλου. Εξελέγη βουλευτής στις εκλογές του 2001 με το Προοδευτικό Κόμμα των Πολιτών (FBP) και παραιτήθηκε το Μάρτιο του 2004, προκειμένου να αναλάβει νέος αρχηγός της Αστυνομίας. Την 1η Απριλίου 2004 απέλυσε τον προσωρινό αρχηγό της Αστυνομίας, Μάρτιν Μάγιερ και αργότερα και τον υπαρχηγό του. Είναι παντρεμένος με την Γκουντρούν Χάσλερ και έχουν 2 γιους, τον Πασκάλ και το Λουί.

Πρωθυπουργία
------------

Το 2012 πήρε το χρίσμα από το FBP και έγινε υποψήφιος πρωθυπουργός. Μετά την εκλογική του νίκη το 2013 ορκίστηκε πρωθυπουργός, το Μάρτιο του 2013. Ο νέος πρωθυπουργός δήλωσε ότι είναι έτοιμος να συζητήσει την ανταλλαγή πληροφοριών με την Ευρωπαϊκή Ένωση για τους καταθέτες των τραπεζών στο πριγκιπάτο.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑  Και το Λίχτενσταϊν «υποχωρεί» στις πιέσεις για το τραπεζικό απόρρητο[*νεκρός σύνδεσμος*], apospasma.gr, 13 Μαΐου 2013, ανάκτηση 22 Οκτωβρίου 2013.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Adrian Hasler στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 81562549
* GND: 1188563963

 |

 |
Ο **Κωνσταντίνος Μαργαρίτης** (μέσα 13ου αι.) ήταν ανώτερος αξιωματούχος και αυλικός στη Αυτοκρατορία της Νίκαιας.

Βιογραφία
---------

Η ζωή του είναι γνωστή μόνο από την *Ιστορία* τού Γεωργίου Ακροπολίτη, ο οποίος είναι πολύ εχθρικός απέναντί του. Ο ιστορικός απαξιεί τον Μαργαρίτη και όλους τους *νέους άνδρες* χαμηλής καταγωγής, που ανήλθαν σε εξέχουσες θέσεις ένεκα της εύνοιας του Θεοδώρου Β΄ Βατάτζη (βασίλευσε 1254-58), εις βάρος της παλαιάς αριστοκρατίας από την οποία επανδρωνόταν τα υψηλά αξιώματα. Σύμφωνα με τον Ακροπολίτη, ο Κωνσταντίνος γεννήθηκε στο θέμα των Νεοκάστρων (περιοχή Περγάμου-Χλιαράς) και ήταν "ένας αγρότης, γόνος αγροτών, που μεγάλωσε με κριθάρι και πίτουρα και που ήξερε μόνο να γρυλίζει". Εισήλθε στον θεματικό στρατό και ανήλθε στο βαθμό του *τζαουσίου* (αγγελιοφόρου). Η ικανότητά του εξέπληξε τον Ιωάννη Γ΄ Βατάτζη (1222-54), που τον έθεσε σωματοφύλακά του και μετά τον αναβίβασε στη θέση του *μεγάλου τζαουσίου*. Κατά τη διαδοχή του ο Θεόδωρος Β΄ (γιος του Ιωάννη Γ΄) τον έκανε *άρχοντα του αλλαγίου* (διοικητή της σωματοφυλακής) και έπειτα τον προβίβασε σε *μέγα άρχοντα*.

Ο Ακροπολίτης αναφέρει ότι το 1255 ο Θεόδωρος Β΄, μετά από την εκστρατεία του εναντίον της Βουλγαρίας, άφησε τον Μαργαρίτη και τον πρωτοσεβαστό Μανουήλ Λάσκαρη ως διοικητές του στρατού του θέματος Διδυμοτείχου, ώστε να φυλάνε το Βουλγαρικό σύνορο, χωρίς να εμπλακούν σε επιθέσεις δικές τους και επέστρεψε στη Νίκαια. Την άνοιξη του 1256 οι Βούλγαροι, που έμαθαν για την απουσία του Αυτοκράτορα, κάλεσαν 4.000 Κουμάνους να εισβάλουν για λεηλασία στη Θράκη. Όταν αυτοί πλησίασαν το Διδυμότειχο, οι δύο διοικητές, παραβλέποντας την εντολή να αποφύγουν απευθείας αντιμετώπιση, συνεπλάκησαν με τους επιδρομείς. Ο ιστορικός αναφέρει ότι οι ευκίνητοι Κουμάνοι τοξότες ιππείς μπορούσαν εύκολα να ρίξουν από το άλογο και να νικήσουν τους βαριά οπλισμένους και πιο αργούς ιππείς της Νίκαιας, που καταβλήθηκαν και διέφυγαν. Ο Λάσκαρης κατέφυγε στην Αδριανούπολη, αλλά ο Μαργαρίτης και οι άλλοι στρατιωτικοί διοικητές αιχμαλωτίστηκαν και πωλήθηκαν στους Βουλγάρους. Οι Κουμάνοι, μόλις έμαθαν ότι ο Θεόδωρος Β΄ διέσχισε τον Ελλήσποντο και προέλασε εναντίον τους, διέφυγαν βόρεια. Αντίθετα, ο άλλος ιστορικός της εποχής Θεόδωρος Σκουταριώτης αναφέρει πως, ένα μικρό απόσπασμα από τη Νίκαια πρόλαβε τους Κουμάνους, τους νίκησε και ελευθέρωσε τους φυλακισμένους.

Αναφορές
--------

1. ↑  Macrides 2007, σελίδες 296–297 (note 24).
2. ↑  Macrides 2007, σελίδες 40–41, 99, 299 (note 3).
3. ↑  Macrides 2007, σελίδες 297, 299 (note 3).
4. ↑  Guilland 1960, σελίδες 85, 87.
5. ↑  Macrides 2007, σελίδες 293, 297–298.
6. ↑  Macrides 2007, σελίδες 301–303.

Πηγές
-----

* Guilland, Rodolphe (1960). "Études sur l'histoire administrative de l'empire byzantin: les commandants de la garde impériale, l'ἐπὶ τοῦ στρατοῦ et le juge de l'armée". Revue des études byzantines (in French). 18 (18): 79–96. doi:10.3406/rebyz.1960.1221.
* Macrides, Ruth (2007). George Akropolites: The History – Introduction, Translation and Commentary. Oxford: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-921067-1.
Ο **Δημήτρης Σταυρίδης** (γεννήθηκε στις 29 Ιουνίου 1951) είναι Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίστηκε στον ΠΑΟΚ, τον Άρη, τη Νίκη Βόλου, τον Ολυμπιακό Βόλου, την Καστοριά και τον Μακεδονικό.

Καριέρα
-------

Ο Σταυρίδης ξεκίνησε την καριέρα του από την ομάδα του ΠΑΟΚ και την πρώτη του χρονιά πέτυχε επτά γκολ σε 25 αγώνες, όντας ο δεύτερος σκόρερ της ομάδας πίσω από τον Αχιλλέα Ασλανίδη. Τα επόμενα δύο χρόνια εκπλήρωσε την στρατιωτική του θητεία και αγωνίστηκε σε μόλις τρεις αγώνες πρωταθλήματος. Παρ' όλα αυτά, υπήρξε μέλος της ομάδας που κατέκτησε τον τίτλο του κυπελλούχου Ελλάδας του 1972, όπως και αυτής που συμμετείχε στον τελικό της προηγούμενης χρονιάς, όπου ο δικέφαλος ηττήθηκε με 3-1 από τον Ολυμπιακό.

Το καλοκαίρι του 1973, μεταγράφηκε στον Άρη, όπου αγωνίστηκε είτε ως σέντερ φορ είτε ως δεξιός εξτρέμ και συμμετείχε σε συνολικά 23 αγώνες πρωταθλήματος και κυπέλλου, σκοράροντας τέσσερις φορές. Στο ξεκίνημα της σεζόν 1974-75, ο Άρης αντιμετώπισε την Ραπίντ Βιέννης για το κύπελλο ΟΥΕΦΑ και ο Σταυρίδης έπαιξε στον επαναληπτικό αγώνα στη Θεσσαλονίκη, όπου οι «κίτρινοι» κέρδισαν με 1-0 αλλά αποκλείστηκαν λόγω της ήττας τους με 3-1 στο πρώτο παιχνίδι. Για το πρωτάθλημα, έπαιξε σε δεκατέσσερα ματς και σκόραρε πέντε φορές, αφού απείχε από τις προπονήσεις της ομάδας λόγω διαφωνίας με την διοίκηση για οικονομικούς λόγους. Το 1975-76 πέτυχε έξι γκολ σε 24 αγώνες, με κορυφαία ημέρα τις 4 Απριλίου 1976, όταν σκόραρε δύο φορές σε πέντε λεπτά, στη νίκη του Άρη με 3-0 κατά της Παναχαϊκής.

Το καλοκαίρι του 1976 μεταπήδησε στη Νίκη Βόλου και την επόμενη χρονιά (1977-78) στον Ολυμπιακό Βόλου, αγωνιζόμενος στην Β' Εθνική,, όπου και αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ του Βορείου Ομίλου με 28 τέρματα.

Το καλοκαίρι του 1978 μεταγράφηκε στην Καστοριά, για να κατακτήσει την ένατη θέση του ελληνικού πρωταθλήματος, όντας ο πρώτος σκόρερ της ομάδας με εννέα τέρματα σε 31 αγώνες.

Την επόμενη σεζόν επέστρεψε στην Θεσσαλονίκη αγωνιζόμενος για τον Μακεδονικό και φθάνοντας ως τον ημιτελικό του κυπέλλου Ελλάδας, όπου πέτυχε το γκολ απέναντι στην πρώην ομάδα του, την Καστοριά στην ήττα του Μακεδονικού με 1-2.

Στατιστικά με τον Άρη
---------------------

| Διοργάνωση | Αγώνες | Γκολ |
| --- | --- | --- |
| Α' Εθνική | 58 | 14 |
| Κύπελλο Ελλάδας | 7 | 2 |
| Ευρωπαϊκοί αγώνες | 1 | - |
| **Σύνολο** | **66** | **16** |

Παραπομπές
----------

1. ↑  Dimitrios Stavridis - Player profile | Transfermarkt
2. ↑  Greece 1970/71 - RSSSF
3. ↑  Greece 1971/72 - RSSSF
4. ↑  Greece 1972/73 - RSSSF
5. ↑  Αφιέρωμα στο Κύπελλο του 1972 - PAOK FC
6. ↑  1970-1971 ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ
7. ↑  Οι διπλοί «πράκτορες» που φόρεσαν τη φανέλα ΠΑΟΚ και Άρη - Metrosport
8. ↑  Greece 1973/74 - RSSSF
9. ↑  Εφημερίδα Μακεδονία, 3/10/1974, Σελίδα: 4
10. ↑  Greece 1974/75 - RSSSF
11. ↑  Greece 1975/76 - RSSSF
12. ↑  Εφημερίδα Μακεδονία, 6/4/1976, Σελίδα: 4
13. ↑  Greece - List of Second Level Final Tables - RSSSF
14. ↑  Greece 1978/79 - RSSSF
15. ↑  Εφημερίδα Μακεδονία, 15/5/1980, Σελίδα: 4

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Βασίλης [άγνωστο επίθετο], *Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ...Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό*, αυτοέκδοση, 2014. ISBN 978-960-93-5927-6
Ο **Νικηφόρος Καβάσιλας** (άκμασε π. 1024) ήταν Βυζαντινός στρατιωτικός διοικητής.

Βιογραφία
---------

Περί το 1024 κατείχε τη θέση του *δούκα* (κυβερνήτη με στρατιωτική εξουσία περισσότερο) της Θεσσαλονίκης. 

Μαζί με τον Δαβίδ της Οχρίδας στρατηγό της Σάμου και τον στόλο των Κιβυρραιωτών αντιμετώπισε μία επιδρομή των Ρως στο Αιγαίο. Οι επήλυδες, περίπου 800 στιβαροί, αφού ξεπέρασαν τις βυζαντινές άμυνες των Δαρδανελλίων, έφθασαν στη Λήμνο, όπου τους αντιμετώπισαν οι Βυζαντινοί εκεί διοικητές. Κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων οι Βυζαντινοί επέπεσαν στους Ρως, αιφνιδιάζοντάς τους και τους αφάνισαν.

Αναφορές
--------

1. ↑  PmbZ, Nikephoros Kabasilas (#25677).

Πηγές
-----

* Lilie, Ralph-Johannes; Ludwig, Claudia; Zielke, Beate; Pratsch, Thomas, eds. (2013). Prosopographie der mittelbyzantinischen Zeit Online. Berlin-Brandenburgische Akademie der Wissenschaften. Nach Vorarbeiten F. Winkelmanns erstellt (in German). De Gruyter.
Ο **Ράινερ Χάσλερ** (γερμανικά: *Rainer Hasler*), γεννηθείς στις 2 Ιουλίου 1958 και αποβιώσας προς τις 29 Οκτωβρίου 2014, ήταν ποδοσφαιριστής από το Λίχτενσταϊν, ο οποίος αγωνιζόταν ως αμυντικός. Τον Νοέμβριο του 2003, στα πλαίσια των εορτασμών για την συμπλήρωση πενήντα ετών από την ίδρυση της ΟΥΕΦΑ, επιλέχτηκε από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Λίχτενσταϊν ως ο Χρυσός Παίκτης της χώρας, συγκεκριμένα ως ο σημαντικότερος παίκτης της για το διάστημα των προηγούμενων 50 ετών.

Συλλογική Καριέρα
-----------------

Ο Χάσλερ αγωνίστηκε ως δεξιός αμυντικός για λογαριασμό των Γκρασχόπερς Ζυρίχης, ΦΚ Βαντούζ, Νεσατέλ Ξαμάξ και Σερβέτ ΦΚ. Αγωνιζόμενος με τα χρώματα της Σερβέτ, αποτέλεσε για διάστημα δύο σεζόν αρχηγό της ομάδας, με την οποία και κατέκτησε το ελβετικό πρωτάθλημα για την σεζόν 1984-85, καθώς και το Κύπελλο Ελβετίας. Άλλη σημαντική επιτυχία κατά την διάρκεια της καριέρας του ήταν η πορεία του, ως παίκτης της Ξαμάξ, έως τα προημιτελικά του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ για την σεζόν 1981-82.

Αποσύρθηκε από την ενεργό δράση το 1989, σε ηλικία 31 ετών.

Διεθνής Καριέρα
---------------

Ο Χάσλερ ουδέποτε αγωνίστηκε με το Λίχτενσταϊν, καθώς η εθνική ομάδα της χώρας σπάνια αγωνιζόταν σε οποιαδήποτε αναμέτρηση μέχρι την περίοδο κατά την οποία ο ίδιος αποσύρθηκε από την ενεργό δράση.

Θάνατος
-------

Ο Χάσλερ απεβίωσε προς τις 29 Οκτωβρίου 2014, σε ηλικία 56 ετών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) «Golden Players take centre stage». *UEFA.com* (Union of European Football Associations). 29 Νοεμβρίου 2003.. Ανακτήθηκε στις 30 Οκτωβρίου 2014.
2. ↑  (Αγγλικά) Ionescu, Romeo (27 Σεπτεμβρίου 2001). «Swiss Clubs' Players in European Cups 1955–2001». *Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation*. Ανακτήθηκε στις 30 Οκτωβρίου 2014.
3. 1 2 3  (Αγγλικά) «Liechtenstein's finest Hasler dies aged 56». *UEFA.com* (Union of European Football Associations). 29 Οκτωβρίου 2014.. Ανακτήθηκε στις 29 Οκτωβρίου 2014.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

* (Αγγλικά) Ernst Hasler (28 Ιανουαρίου 2011). «Liechtenstein's Hasler scaled Swiss peaks».. UEFA.com. Ανακτήθηκε στις 8 Μαΐου 2018.  Εξωτερικός σύνδεσμος στο `|website=` (βοήθεια)
Το **Κάστρο του Τσαρουχλίου** είναι μεσαιωνικό οχυρό κτίσμα, ερείπια του οποίου διασώζονται κοντά στο χωριό Πεύκο (πρώην Τσαρούχλι) του Δήμου Καλαβρύτων.

Στα νοτιοδυτικά του χωριού και σε απόσταση 2 περίπου χιλιομέτρων από αυτό υψώνεται απόκρημνος κωνοειδής λόφος που ονομάζεται "τα Κάστρα" ή "Άγιος Γεώργιος". Ο λόφος αυτός είναι οχυρωμένος και το τείχος που τον περιβάλει έχει μήκος 130 μέτρα. Εντός της οχυρωμένης έκτασης που είναι περίπου 400 m² διασώζονται τα ερείπια τριών πύργων, μιας δεξαμενής αλλά και άλλων κτιρίων των υστεροβυζαντινών χρόνων (1204 μ.Χ. - 1453 μ.Χ.), που είναι κτισμένα όπως και η οχύρωση χωρίς τη χρήση συνδετικού υλικού. Ο κεντρικός πύργος (donjon) που βρίσκεται στην νότια πλευρά του οχυρωμένου χώρου, έχει μήκος 8 μέτρα και πλάτος 5 μέτρα. Ερείπια δεκάδων άλλων κτιρίων διασώζονται και εκτός της οχυρωμένης έκτασης. Στην βορειοανατολική πλευρά του λόφου υπάρχει πηγή από την οποία υδρευόταν η εγκατάσταση ενώ στη νοτιοδυτική βρίσκεται ο ερειπωμένος ναΐσκος του Αγίου Γεωργίου.

Πηγές
-----

* Γεώργιος Παπανδρέου, *Ιστορία των Καλαβρύτων**, επιμέλεια: Δημήτρης Σ. Αβραμίδης, Έκδοση της Κοινωφελούς Δημοτικής Επιχείρησης Πολιτιστικής και Κοινωνικής Ανάπτυξης και Ποιότητας Ζωής Δήμου Καλαβρύτων (ΔΕΠΑΠΟΖ), Καλάβρυτα 2011, Δεύτερη Έκδοση, σελ. 128. ISBN 978-960-89356-3-1 (Α' έκδοση: 1928)*
* Αλεξοπούλου, Γεωργία (2009). *Συμβολή στην αρχαιολογία και τοπογραφία της Αζανίας (Βόρειας Αρκαδίας) επαρχία Καλαβρύτων*. Πάτρα: Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας. σελ. 318. doi:10.12681/eadd/27848.
Ο **Πέτρος**, λατιν. *Petrus* (π. 545 - 27 Νοεμβρίου 602) ήταν αδελφός του Μαυρικίου Αυτοκράτορα των Ρωμαίων.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στην Αραβισσό της Καππαδοκίας και ήταν γιος του Παύλου επικεφαλής της Συγκλήτου στην Κωνσταντινούπολη. Αδέλφια του ήταν ο Αυτοκράτορας Μαυρίκιος, η Γορδία (σύζυγος του Φιλιππικού κόμη εξκουβιτόρων) και η Θεοκτίστη.

### Στρατιωτική σταδιοδρομία

Ανήλθε στο βαθμό του *κουροπαλάτη* και έγινε σημαντικός στρατηγός του Ρωμαϊκού στρατού. Μαζί με τον Πρίσκο και τον Κομεντίολο ήταν ένας από τους αρχηγούς των Βαλκανικών εκστρατειών του Μαυρικίου.

Αν και ήταν λιγότερο ικανός του Πρίσκου, τον διαδέχθηκε ως αρχηγός των Ρωμαϊκών δυνάμεων στη Μοισία το 594, καθώς ήταν πιο πιστός στον Αυτοκράτορα, τον αδελφό του. Η αιτία για την αντικατάσταση αυτή ήταν η άρνηση του Πρίσκου να υπακούσει τις εντολές του Αυτοκράτορα για να περάσει τον χειμώνα στις βόρειες όχθες του Δούναβη το 593 και να συνεχίσει να πολεμά με τους Σλάβους. 

Ο Πέτρος νίκησε τους Σλάβους το 594 κοντά στη Μαρκιανούπολη και διατήρησε τον Δούναβη μεταξύ των Νοβών και του Δέλτα του ποταμού. Αργότερα πέρασε τον Δούναβη και πολέμησε καθ' οδόν προς τον ποταμό Ελιβακία, νικώντας πολυάριθμες Σλαβικές φυλές κατά τη διαδρομή. Το 601 πέρασε τον Δούναβη στη χώρα των Αβάρων και τους νίκησε σε αρκετές μάχες. Το 602 ο αδελφός του διέταξε τα στρατεύματά του να περάσουν τον χειμώνα βόρεια του Δούναβη. Ο Πέτρος δεν προσπάθησε να μην υπακούσει όπως ο Πρίσκος το 593. Το αποτέλεσμα ήταν ανταρσία· αν και προσπάθησε να τους καταπραΰνει, οι στρατιώτες του βάδισαν στην Κωνσταντινούπολη και εκθρόνισαν τον Μαυρίκιο. Ο Πέτρος ακολούθως σκοτώθηκε.

Ο ιστορικός Θεοφύλακτος Σιμοκάττης, στηριζόμενος στον μόνο επιζήσαντα μάρτυρα Πρίσκο, τον περιγράφει ως ανίκανο· ωστόσο η εμπειρία του Πέτρου τον έκανε τόσο ειδήμονα, ώστε να είναι υποψήφιος συγγραφέας του *Στρατηγικού*, που αποδίδεται στον Μαυρίκιο.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε την Αναστασία Αρεοβίνδα, κόρη του Αρεόβινδου (εγγονού της Αυτοκράτειρας Θεοδώρας) και μάλλον είχε τέκνο:

* (;) Δομιτιανός π.550-602, αρχιεπίσκοπος της Μελιτηνής, διπλωμάτης, διώκτης των Μονοφυσιτών.

Αναφορές
--------

1. ↑  Whitby (1988), pp. 5

Πηγές
-----

* Michael Whitby: The Emperor Maurice and his Historian – Theophylact Simocatta on Persian and Balkan Warfare. Oxford 1988.