recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Ιάσονας Αποστολόπουλος** είναι Έλληνας ακτιβιστής υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των προσφύγων. Ασχολείται με τις διασώσεις προσφύγων στο Αιγαίο και την κεντρική Μεσόγειο, στη θάλασσα μεταξύ Ιταλίας και Λιβύης. Έχει κατηγορήσει τις ελληνικές αρχές για παράνομες επαναπροωθήσεις προσφύγων απο την Ελλάδα προς την Τουρκία, στο Αιγαίο. Πριν ξεκινήσει τις διασώσεις προσφύγων το 2015 στη Λέσβο, εργαζόταν ως πολιτικός μηχανικός. Συμμετείχε σε αποστολές των Γιατρών Χωρίς Σύνορα χτίζοντας νοσοκομεία στο Νότιο Σουδάν. Στις 6 Ιουλίου 2019, ως επικεφαλής διάσωσης του σκάφους Alex, παραβίασε την απαγόρευση πρόσβασης που είχε αποφασίσει ο τότε υπουργός Εσωτερικών της Ιταλίας, Ματέο Σαλβίνι, και μπήκε στη Λαμπεντούζα αποβιβάζοντας 46 διασωθέντες πρόσφυγες.

Το 2021 είχε αποφασιστεί η παρασημοφόρηση του από την Πρόεδρο της Δημοκρατίας, όμως ματαιώθηκε μετά από αντιδράσεις του τότε βουλευτή της ΝΔ, Κωνσταντίνου Μπογδάνου.

Το 2022, σε εκδήλωση στο Ευρωκοινοβούλιο, όπου ήταν ομιλητής ανέφερε μεταξύ άλλων ότι το Λιμενικό «αντί να διασώζει ανθρώπους στη θάλασσα, πετάει τους ανθρώπους στη θάλασσα». Είπε ακόμη ότι «οι ελληνικές αρχές απάγουν πρόσφυγες που έχουν ήδη φτάσει στις ελληνικές ακτές και τους πετάνε πάλι στην ανοικτή θάλασσα», δηλώσεις που προκάλεσαν την αντίδραση του έλληνα κυβερνητικού εκπροσώπου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Ιάσων Αποστολόπουλος: Ποιος είναι ο έλληνας διασώστης που τα βάζει με τον Σαλβίνι». *in.gr*. 6 Ιουλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 13 Ιουνίου 2022.
2. ↑  «Ιάσονας Αποστολόπουλος: Σάλος μετά τη ματαίωση της παρασημοφόρησης του διασώστη - Αντιδράσεις από την αντιπολίτευση». *ΕΘΝΟΣ*. 24 Ιουλίου 2021. Ανακτήθηκε στις 13 Ιουνίου 2022.
3. ↑  «Οικονόμου: Να απαντήσει ξεκάθαρα ο Τσίπρας αν έχει την ίδια άποψη με τον Κούλογλου και τον Αποστολόπουλο | ΣΚΑΪ». *www.skai.gr*. 7 Ιουνίου 2022. Ανακτήθηκε στις 13 Ιουνίου 2022.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ο «παρ’ ολίγον βραβευθείς» διασώστης προσφύγων Ιάσων Αποστολόπουλος μιλά στη LIFO
Απεικόνιση ηλιογκραβούρας του 1901 από τον Ο.Έ.Φ. Μπρίτεν για το ποίημα του Λόρδου Τένυσον *St. Simeon Stylites* .
Η **ηλιογκραβούρα** (γαλλικά: héliogravure, αγγλικά: photogravour) είναι μια διαδικασία φωτομηχανικής εκτύπωσης που συνδυάζει τη φωτογραφία και τη χαρακτική πλάκα. Αναπτύχθηκε αρχικά από τον Νισεφόρ Νιεπς στη Γαλλία κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1820 και αργότερα βελτιώθηκε από τον Χένρι Φοξ Τάλμποτ στην Αγγλία, η διαδικασία περιλαμβάνει κόκκους μιας πλάκας χαλκού και επικάλυψη της με φωτοευαίσθητο ιστό ζελατίνης, ο οποίος στη συνέχεια χαράσσεται για να δημιουργηθεί μια πλάκα ραβδώσεων υψηλής ποιότητας. Αυτή η πλάκα μπορεί να αναπαράγει λεπτομερείς συνεχείς τόνους μιας φωτογραφίας.

Ηλιογκραβούρα του Βίκτωρα Ουγκώ , 1883 από τον *Ουάλερι.*
Η ώριμη μορφή της φωτοχαρακτικής, γνωστή ως διαδικασία Τάλμποτ-Κλιτς, αναπτύχθηκε το 1878 από τον Τσέχο ζωγράφο Κάρελ Κλιτς.:4 Αυτή η διαδικασία ήταν εξέχουσα θέση για τη δημιουργία εκτυπώσεων καλών τεχνών και αναπαραγωγών παλαιών βασικών εκτυπώσεων λόγω της ικανότητάς της να αποτυπώνει παραλλαγές στον τόνο, και επέμβασης με διάφορα μέσα πάνω στο αρνητικό. Αξιοσημείωτοι χρήστες περιλαμβάνουν τον Πίτερ Χένρι Έμερσον και τον Άλφρεντ Στίγλιτζ, με το περιοδικό του Στίγκλιτζ *Camera Work* που περιλαμβάνε ηλιογκραβούρες.

Η δημοτικότητα της ηλιογκραβούρας μειώθηκε τον 20ο αιώνα με την έλευση της φωτογραφίας με ασημί ζελατίνη, αλλά έχει γνωρίζει μια αναβίωση τα τελευταία χρόνια, η οποία ασκείται σε πολλά εργαστήρια παγκοσμίως από καλλιτέχνες όπως ο Σαμά Αλσάιμπι/

Παραπομπές
----------

1. ↑  Gascoigne, Bamber (26 Απριλίου 2004). *How to Identify Prints: A Complete Guide to Manual and Mechanical Processes from Woodcut to Inkjet* (2nd έκδοση). Thames & Hudson. ISBN 050023454X.  Unknown parameter `|orig-date=` ignored (βοήθεια)
2. ↑  Stulik, Dusan C.· Kaplan, Art (2013). *Photogravure*. The Atlas of Analytical Signatures of Photographic Processes (στα Αγγλικά). Los Angeles: The Getty Conservation Institute. ISBN 978-1-937433-10-9.
3. ↑  Gascoigne, Bamber (26 Απριλίου 2004). *How to Identify Prints: A Complete Guide to Manual and Mechanical Processes from Woodcut to Inkjet* (2nd έκδοση). Thames & Hudson. ISBN 050023454X.  Unknown parameter `|orig-date=` ignored (βοήθεια)
4. ↑  «The Story of Photogravure». Katzman, Mark. Ανακτήθηκε στις 31 Ιανουαρίου 2022.
5. ↑  «The Story of Photogravure». Katzman, Mark. Ανακτήθηκε στις 31 Ιανουαρίου 2022.
6. ↑  «The Photogravure Process». *Florida Museum of Photographic Arts* (στα Αγγλικά). 15 Νοεμβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 19 Ιουλίου 2022.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ηλιογκραβούρα** |

* The Art of The Photogravure
* Printmaking Techniques, Defined and Explained in Plain English
Η Γενική Υπηρεσία Ασφαλείας (εβραϊκά: שירות הביטחון הכללי, *Sherut haBitaẖon haKlali*, αραβικά: جهاز الأمن العام), περισσότερο γνωστή με το ακρωνύμιο **Σαμπάκ** (εβραϊκά: שב"כ, αραβικά: شاباك, αγγλικά: ISA) ή **Σιν Μπετ** (από τα δύο πρώτα εβραϊκά γράμματα της σύντμησης του ονόματος), είναι η υπηρεσία εσωτερικής ασφάλειας του Ισραήλ (παρόμοια με τη βρετανική MI5 ή το αμερικανικό FBI). Το σύνθημά της είναι *Μαγκέν βεΛό Γιερα'έ* (מגן ולא יראה), που σημαίνει «αμυνόμενος που δεν πρέπει να φανεί» ή «η αόρατη ασπίδα».

Είναι μία από τις τρεις κύριες οργανώσεις της ισραηλινής κοινότητας υπηρεσιών πληροφοριών, παράλληλα με την Αμάν (στρατιωτική υπηρεσία πληροφοριών) και τη Μοσάντ (μυστική υπηρεσία εξωτερικών).

Οργάνωση
--------

Η Σιν Μπετ πιστεύεται ότι έχει τρεις επιχειρησιακές πτέρυγες:

* Το *Τμήμα Αραβικών Υποθέσεων*: υπεύθυνο κυρίως για αραβικές δραστηριότητες που σχετίζονται με την καταπολέμηση της τρομοκρατίας στο Ισραήλ, τη Δυτική Όχθη και τη Λωρίδα της Γάζας.
* Το *Τμήμα μη Αραβικών Υποθέσεων*: υπεύθυνο για μη αραβικά θέματα ασφάλειας και τη συνεργασία με ξένους οργανισμούς ασφάλειας, αφορούσε στο παρελθόν υποθέσεις σχετικές με το ανατολικό μπλοκ.
* Το *Τμήμα Προστασίας Ασφάλειας*: υπεύθυνο για την προστασία των φυσικών προσώπων υψηλής αξίας και σε περιοχές της χώρας, όπως κυβερνητικοί αξιωματούχοι, πρεσβείες, αεροδρόμια, και ερευνητικές εγκαταστάσεις.

Παρά το γεγονός ότι είναι υπηρεσία ασφαλείας, δεν αποτελεί μέρος του ισραηλινού υπουργείου άμυνας, ενώ ο επικεφαλής λογοδοτεί απευθείας στον πρωθυπουργό του Ισραήλ.

Καθήκοντα και ρόλοι
-------------------

Τα καθήκοντα της Σιν Μπετ αφορούν θέματα κρατικής ασφάλειας, αποκαλύψεις σχετικές με περιπτώσεις τρομοκρατίας, ανάκριση υπόπτων για τρομοκρατία, παροχή απόρρητων πληροφοριών για τις αντιτρομοκρατικές επιχειρήσεις στη Δυτική Όχθη και τη Λωρίδα της Γάζας, αντικατασκοπία, μέσα προσωπικής ασφάλειας των ανωτέρων δημοσίων υπαλλήλων, εξασφαλίζοντας παράλληλα προστασία σε σημαντικές υποδομές και κυβερνητικά κτίρια, όπως και η διαφύλαξη ισραηλινών αεροπορικών εταιρειών και πρεσβειών στο εξωτερικό.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Ποιος αποκομίζει κέρδη» από την εκμετάλλευση παλαιστινίων εργαζομένων σε ισραηλινούς εποικισμούς; enet.gr
2. ↑  «Profile: Israel's Shin Bet agency». BBC News. 30 Ιανουαρίου 2002. Ανακτήθηκε στις 30 Οκτωβρίου 2013.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος

Δείτε επίσης
------------

* ΜΙ5
* FBI
Συντεταγμένες: 51°32′42.2351″N 14°43′34.1040″E﻿ / ﻿51.545065306°N 14.726140000°E﻿ / 51.545065306; 14.726140000

Η **Λουσατία** (γερμανικά: Lausitz‎, πολωνικά: Łużyce‎, τσεχικά: Lužice‎, λατινικά: Lusatia‎) είναι μία ιστορική περιοχή της Κεντρικής Ευρώπης, που μοιράζεται μεταξύ της Γερμανίας και της Πολωνίας. Η περιοχή είναι η πατρίδα του σλαβικού φύλου των Σόρβων. Γεωγραφικά προσδιορίζεται από τα ποτάμια Μπουμπρ και Κβίσα στα ανατολικά, Πούλσνιτς και Μαύρο Έλστερ στα δυτικά. Σήμερα βρίσκεται στα κρατίδια της Σαξονίας και του Βρανδεμβούργου, αλλά και στην Κάτω Σιλεσία και την περιοχή του Λουμπούς στη δυτική Πολωνία.

Ιστορικά η Λουσατία ανήκε σε πολλές χώρες. Υπήρξε κομμάτι του Βασιλείου της Βοημίας (σημερινή Τσεχία) για τριακόσια χρόνια και μετά μαζί με το ίδιο το βασίλειο μεταβιβάστηκε στην Αυστρία, η οποία τότε ήταν υπό τη δυναστεία των Αψβούργων. Μετά μεταβιβάστηκε στη Σαξονία. Στη συνέχεια το μεγαλύτερο κομμάτι κυριεύτηκε από τους Πρώσους το 1815 και η περιοχή ενώθηκε με τη Γερμανία το 1871. Μετά την κατοχή της Ανατολικής Γερμανίας από τον Κόκκινο Στρατό το 1945, το ανατολικό κομμάτι της Λουσατίας δόθηκε στην Πολωνία με τη συνθήκη του Πότσδαμ. 

Στο πολωνικό κομμάτι σήμερα, μετά την απέλαση του γερμανικού πληθυσμού το 1945 και του πολωνικού επανεποικισμού, η Πολωνική γλώσσα επικράτησε, ενώ στη γερμανική πλευρά ομιλείται πλην της γερμανικής η μειονοτική γλώσσα των Άνω και Κάτω Σορβικών. Η μεγαλύτερη πόλη στη Λουσατία είναι το Κότμπους.

Ετυμολογία
----------

Το όνομα Λουσατία βγαίνει από τη Σορβική λέξη *łužicy* που σημαίνει "βάλτοι" ή "τρύπα νερού", γερμανιστί *Lausitz*. Η Λουσατία είναι το λατινικό της όνομα που μετά υιοθετήθηκε από τις υπόλοιπες Γερμανικές και Λατινογενείς γλώσσες της περιοχής.

Γεωγραφία
---------

Η Λουσατία χωρίζεται σε δύο περιοχές, τη λοφώδη Άνω Λουσατία και την Κάτω Λουσατία, η οποία είναι στη Βόρεια Ευρωπαϊκή πεδιάδα. Το σύνορο μεταξύ της Άνω και της Κάτω Λουσατίας συνήθως ορίζεται από τον ποταμό Μαύρο Έλστερ στο Σένφτενμπεργκ. Γειτονικές περιοχές αποτελούσαν η Σιλεσία στα ανατολικά, η Βοημία στα νότια, το Μάισσεν και το Δουκάτο της Σαξονίας-Βίτενμπεργκ στα δυτικά αλλά και το Βρανδεμβούργο στα βόρεια.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Działalność Wojciecha (Wojcecha) Kócki w serbołużyckim ruchu narodowym w latach 1945 - 1950 - Stowarzyszenie Polsko-Serbołużyckie». *www.prolusatia.pl*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Φεβρουαρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 18 Απριλίου 2020.
2. ↑  «STOLICA POLSKICH ŁUŻYC – Żary». *www.zary.pl*. Ανακτήθηκε στις 18 Απριλίου 2020.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 241421100
* LCCN: sh85078952
* GND: 4034753-9
* NKC: ge745406

 |

 |
Σύγχρονος χωροβάτης πάνω σε τρίποδο
Παλιότερος χωροβάτης τύπου "Υ". Το τηλεσκόπιο μπορεί να αφαιρεθεί και αντιστραφεί ή περιστραφεί για να αφαιρεθούν σφάλματα.
Ο **χωροβάτης** είναι ένα οπτικό όργανο που χρησιμοποιείται στην τοπογραφία και τις κατασκευές για τη δημιουργία σημείων στο ίδιο οριζόντιο επίπεδο. Ο όρος αυτός προέρχεται από τον τρόπο λειτουργίας του, καθώς συνδυάζει τη λέξη "χώρος" που αναφέρεται στην τοποθεσία ή τον χώρο, και το ρήμα "βαίνω" που σημαίνει κινούμαι. Έτσι, ο χωροβάτης κινείται στον χώρο για να δημιουργήσει οριζόντια επίπεδα. Συνήθως περιλαμβάνει ένα οπτικό τηλεσκόπιο και ένα επίπεδο φυσαλίδας και είναι τοποθετημένο σε τρίποδο. Εφευρέθηκε από τον πολιτικό μηχανικό Ουίλιαμ Γκρέιβατ το 1832, ο χωροβάτης βελτίωσε την απόδοση των παραδοσιακών οργάνων επιπέδου. Ο χωροβάτης παρέχει την οριζόντια γραμμή σκόπευσης χάρη στην οποία υπολογίζονται οι υψομετρικές διαφορές. Στην πραγματικότητα πρόκειται για ένα τηλεσκόπιο με σταυρόνημα ή στόχαστρο, προσαρμοσμένο σε κατάλληλη βάση στήριξης έτσι ώστε να μπορεί να προσανατολίζεται σε οποιαδήποτε οριζόντια διεύθυνση. Η υψομετρική διαφορά δύο σημείων μετριέτραι με την παρακάτω διαδικασία. Στο ένα σημείο τοποθετείται η σταδία με τη βαθμονομημένη κλίμακα, ενώ στο άλλο τοποθετείται ο χωροβάτης που πρέπει να είναι εντελώς οριζόντιος. Ο χωροβάτης σκοπεύει τη σταδία. Από την ένδειξη της σταδίας που διαβάζεται στο κέντρο του χωροβάτη και το ύψος του χωροβάτη από το έδαφος, υπολογίζεται η διαφορά ύψους των δύο σημείων (χωροβάτη - σταδίας). Αν είναι γνωστό το υψόμετρα του ενός σημείου, υπολογίζεται το υψόμετρο του άλλου.  Ο τοπογράφος ευθυγραμμίζει το τηλεσκόπιο με το προσωπικό που στέκεται σε ένα συγκεκριμένο σημείο και το ύψος καθορίζεται από την ευθυγράμμιση του σταυρονήματος με τις διαβαθμίσεις στην κάθετη ράβδο που κρατά το προσωπικό​​. Δεν πρέπει να συγχέεται με τον θεοδόλιχο που μετρά γωνίες σε κάθετο επίπεδο. 

Ανάλογα με τον τρόπο που επιτυγχάνεται η οριζόντια θέση του οργάνου, οι χωροβάτες χωρίζονται σε τρία είδη: dumpy level, tilting level και αυτόματοι χωροβάτες. Οι tilting levels διαθέτουν μια βάση στήριξης με τρία πόδια που μπορούν να ρυθμιστούν σε ύψος με κοχλίες ή βίδες, ενώ διαθέτουν επίσης ένα στρογγυλό αλφάδι φυσαλίδας. Ρυθμίζοντας τα τρία πόδια, επιτυγχάνεται η οριζόντια θέση του οργάνου, με τη φυσαλίδα στο κέντρο του αλφαδιού. Το τηλεσκόπιο μπορεί να περιστραφεί έως 180 μοίρες χωρίς να αλλάξει η οριζόντια θέση, ενώ ένα δεύτερο αλφάδι φυσαλίδας επιτρέπει την τελική απόλυτα οριζόντια ευθυγράμμιση του οργάνου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Saikia· και άλλοι. (30 Οκτωβρίου 2010). *Surveying*. PHI Learning. ISBN 978-8120339859.
2. ↑  «William Gravatt». craig-telescope.co.uk. Ανακτήθηκε στις 31 Μαΐου 2012.
3. 1 2  «Noesis | Χωροβάτης». *archive.noesis.edu.gr*. Ανακτήθηκε στις 23 Νοεμβρίου 2023.
Η **Ταβιθά** (αραμαϊκά: טביתא), το οποίο μεταφράζεται στα ελληνική ως **Δορκάς**, δηλαδή Δορκάδα, Ζαρκάδι, είναι ένα πρόσωπο του 1ου αιώνα μ.Χ. από την Ιόππη (σημερινή Γιάφα) που αναφέρεται στις Πράξεις των Αποστόλων. 

Η Ταβιθά ήταν ευκατάστατη, και διακρινόταν για τη φιλανθρωπία και τις ελεημοσύνες της. Αργότερα αρρώστησε και πέθανε. Οι χριστιανοί της εκκλησίας της Ιόππης, έστειλαν δύο άντρες στον Πέτρο, ο οποίος βρισκόταν στη γειτονική Λύδδα, παρακαλώντας τον να πάει άμεσα στην Ιόππη. Ο Πέτρος αφού προσευχήθηκε, ανέστησε την Ταβιθά. Ως αποτέλεσμα πολλοί άνθρωποι μεταστράφηκαν στο Χριστιανισμό.

Η Καθολική, η Ορθόδοξη καθώς και η Λουθηρανική Εκκλησία-Σύνοδος του Μιζούρι την τιμούν ως αγία και εορτάζουν τη μνήμη της στις 25 Οκτωβρίου, ενώ άλλες προτεσταντικές εκκλησίες όπως η Ευαγγελική Λουθηρανική και η Επισκοπελιανή, στις 27 Ιανουαρίου.

Υποσημειώσεις
-------------

1. ↑  Πράξεις 9:36
2. ↑  Πράξεις 9:36-42
3. ↑  Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού
Οι **Βίστωνες** ήταν αρχαίος λαός της Μακεδονίας που οι παλαιότερες αντιλήψεις τον κατέτασσαν στα θρακικά ή Παιονικά φύλα Ιδρυτής φέρεται ο Βίστωνας του Άρεος ή του Κίκονος και της Καλλιρρόης του Νέστου, αδελφός του Οδόμαντος και Ηδωνού.

Μυθικός βασιλεύς του λαού φέρονταν ο Διομήδης, τους ανθρωποφάγους ίππους του οποίου διατάχθηκε να φέρει στις Μυκήνες ο Ηρακλής. Κυριότερη πόλη των Βιστόνων ήταν κατά την αρχαία παράδοση η Κάρτερα, ενώ η παρακείμενη πόλη Άβδηρα φέρεται να ιδρύθηκε αργότερα προς τιμή του φίλου του Ήρακλή, του Αβδήρου τον οποίον κατασπάραξαν οι αρπαγέντες ίπποι κατά το χρόνο που προσπαθούσε ο Ηρακλής ν΄ ανοίξει δίαυλο προκειμένου να εισχωρήσει στη πεδιάδα η θάλασσα και να καταπνίξει τους ερχόμενους εναντίον του Θράκες ιππείς.

Από την ονομασία του λαού αυτού ονομάστηκε και όλη η περιοχή Βιστονία, όπως και η υφιστάμενη εκεί λιμνοθάλασσα, (Λίμνη Βιστονίδα), καθώς και η έναντι θάλασσα - κόλπος, (Βιστονικός Κόλπος), που είναι το σημερινό Πόρτο Λάγος.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ηρόδοτος Ζ΄13 και Στράβων Ζ΄33 ...Θράκες προς τω Αιγαίω παρά της Βιστωνίδος λίμνης, ανατολικώς των Αβδήρων
2. ↑  Fragmenta (αποσπάσματα) 7 Μ Ι Ι Ι.30 Oxford University
3. ↑  Στέφανος Βυζάντιος, Εθνικά.

Πηγές
-----

* "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" τομ.ΙΕ΄, σελ.367.
* Αλέξανδρος Ρίζος Ραγκαβής, Λεξικόν της αρχαιολογίας 1888
Οι ***14 Μπαγκατέλες***, Sz.38, BB 50· 3ο Σετ, έργο 6 (ουγγρικά: *14 Bagatell*‎) είναι μία σειρά από 14 κομμάτια για σόλο πιάνο που γράφτηκαν την άνοιξη του 1908 από τον Ούγγρο συνθέτη Μπέλα Μπάρτοκ. Η πρώτη εκτέλεση έγινε από τον ίδιο τον συνθέτη στις 29 Ιουνίου 1908, στο Βερολίνο. Το έργο δημοσιεύτηκε τον επόμενο χρόνο στη Βουδαπέστη από τον Ροσνιάι Κάρολυ.

Οι *14 Μπαγκατέλες*, οι οποίες συντέθηκαν το ίδιο έτος με τα *Δέκα Εύκολα Κομμάτια*, είχαν πειραματικό χαρακτήρα και σήμαναν την απομάκρυνση του Μπάρτοκ από την τονική μουσική του 19ου αιώνα. Το έργο έχει έντονα ατονικά στοιχεία και ο Μπάρτοκ υιοθέτησε για αυτό μερικές συνθετικές τεχνικές του Κλωντ Ντεμπυσί και του Άρνολντ Σένμπεργκ.

Ιστορία
-------

Το 1905, έχοντας ερευνήσει, μαζί με τον συνθέτη Ζόλταν Κόνταϊ, την ουγγρική λαϊκή μουσική, ο Μπάρτοκ διαμόρφωσε την άποψη ότι οι παραδοσιακές μουσικές αναπτύσσονταν σε ένα πολυπολιτισμικό περιβάλλον όπου γινόταν ενεργή ανταλλαγή ιδεών ανάμεσα στους πολιτισμούς. Η πρώτη μπαγκατέλα του έργου έχει στοιχεία πολυπολιτισμικής λαϊκής μουσικής. Σε αυτήν, ο συνθέτης χρησιμοποιεί άλλον οπλισμό στο αριστερό χέρι και άλλο στο δεξί.

Ο συγγραφέας και μουσικοκριτικός του περιοδικού *The New Yorker*, Άλεξ Ρος, επεσήμανε ότι σε αυτό το έργο η «περιφραγμένη ψυχή του Μπάρτοκ ανοίγεται στο χάος του εξωτερικού κόσμου».

Κατάλογος των κομματιών
-----------------------

1. Molto sostenuto
2. Allegro giocoso
3. Andante
4. Grave
5. Vivo
6. Lento
7. Allegretto molto capriccioso
8. Andante sostenuto
9. Allegretto grazioso
10. Allegro
11. Allegretto molto rubato
12. Rubato
13. Elle est morte. Lento funebre
14. Valse: Ma mie qui danse. Presto

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος συνθέσεων για σόλο πιάνο του Μπέλα Μπάρτοκ
* Μπαγκατέλα
* Δέκα Εύκολα Κομμάτια

Παραπομπές
----------

1. ↑  «14 Bagatelles, Op. 6 (Bartók, Béla)» (στα Αγγλικά). International Music Score Library Project. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Μαρτίου 2018. Ανακτήθηκε στις 2 Φεβρουαρίου 2019.
2. 1 2  Morgan, Robert P. (1991). *Twentieth-Century Music* (στα Αγγλικά). W.W. Norton & Co. σελ. 109. ISBN 0-393-95272-X.
3. ↑  Ross, Alex (2007). *The Rest Is Noise* (στα Αγγλικά). Farrat, Straus and Giroux. σελ. 82. ISBN 978-0-374-24939-7.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: no97082815

 |

 |
Ο **Χέντρικ Φέρβερντ** (*Hendrik Frensch Verwoerd*, 8 Σεπτεμβρίου 1901 – 6 Σεπτεμβρίου 1966) ήταν Νοτιοαφρικανός καθηγητής ψυχολογίας και κοινωνιολογίας, αρχισυντάκτης εφημερίδας και πρωθυπουργός της Νότιας Αφρικής.

Η ζωή του
---------

Καθηγητής εφηρμοσμένης ψυχολογίας και κοινωνιολογίας στο πανεπιστήμιο του Στέλενμπος, ο Χέντρικ Φέρβερντ εισήλθε στα πολιτικά πράγματα το 1937 ως διευθυντής της ημερήσιας εφημερίδας *Die Transvaler*.

Αργότερα, ως πολιτικός, έγινε γνωστός ως "ο αρχιτέκτονας του απαρτχάιντ". Ο στόχος του απαρτχάιντ ήταν να διασφαλιστεί επίσημα και θεσμικά η διακριτή ανάπτυξη των φυλετικών κοινοτήτων, χωρίς η μία να εκμεταλλεύεται την άλλη.

Το 1954, σε μια προσπάθεια επίθεσής του στην αφρικανική εκπαίδευση, υποστήριξε τα εξής: "*Ο ιθαγενής της Νοτίου Αφρικής κάνει λάθος εάν νομίζει πως στην ενήλικη ζωή του θα ζήσει σε ένα καθεστώς ίσων δικαιωμάτων. Δεν υπάρχει θέση για αυτόν μέσα στην ευρωπαϊκή κοινότητα και για τον λόγο αυτό δεν θα τον ωφελούσε μια εκπαίδευση που θα αποσκοπούσε στην αφομοίωσή του μέσα σε αυτήν*".

Ο Χέντρικ Φέρβερντ έπεσε νεκρός στις 6 Σεπτεμβρίου του 1966 από τις μαχαιριές ενός Έλληνα, του 48χρονου Δημήτρη Τσαφέντα, στο κτίριο του νοτιοαφρικανικού κοινοβουλίου στο Κέιπ Τάουν. Ο πρωθυπουργός μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο, ήταν όμως πολύ αργά. Απλώς διαπιστώθηκε ο θάνατός του. Ο Τσαφέντας είχε κάνει αίτηση να αποχαρακτηριστεί από «μιγάς» για να παντρευτεί μία μαύρη, καθώς οι γάμοι μεταξύ διαφορετικών φυλών απαγορεύονταν από το καθεστώς του απαρτχάιντ, αλλά η αίτησή του απορρίφθηκε. Τότε προσελήφθη ως κλητήρας στη Βουλή και οργάνωσε το σχέδιο του. Το μεσημέρι της 6ης Σεπτεμβρίου, ο 65χρονος Χέντρικ Φέρβερντ εισήλθε στην αίθουσα συνεδριάσεων του κοινοβουλίου και κατευθύνθηκε προς το πρωθυπουργικό έδρανο. Ο δολοφόνος χαρακτηρίστηκε ψυχοπαθής και γλύτωσε τη θανατική ποινή.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Χέντρικ Φέρβερντ (1901-1966) Το Βήμα
2. ↑  Κοινωνικός αποκλεισμός: ένα υπαρκτό φαινόμενο Protagon
3. ↑  Η ρατσιστική Νότια Αφρική και η Ελλάδα Alter Thess
4. ↑  *Δολοφονείται ο αρχιτέκτονας του "Απαρτχάιντ"*, Ιστορικό Λεύκωμα 1966, σελ. 112-113, Καθημερινή (1997)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πως ο Μαντέλα "έσβησε" το Απαρτχαϊντ On Alert
Συντεταγμένες: 40°39′29.16″N 22°55′51.13″E﻿ / ﻿40.6581000°N 22.9308694°E﻿ / 40.6581000; 22.9308694

Το **Μικρό Θέατρο Μονής Λαζαριστών** είναι θέατρο το οποίο βρίσκεται εντός του ομώνυμου χώρου πολιτισμού, στα περίχωρα της Θεσσαλονίκης, στην Ελλάδα.

Τοποθεσία
---------

Το κτίριο βρίσκεται επί του αριθμού 25-27 της Οδού Κολοκοτρώνη, στη Σταυρούπολη Θεσσαλονίκης. Αποτελεί μέρος ομώνυμου ευρύτερου χώρου πολιτισμού ο οποίος στεγάζεται εντός της πρώην Μονής Λαζαριστών.

Ιστορία και περιγραφή
---------------------

Συνολικής χωρητικότητας 150 θέσεων, ο συγκεκριμένος χώρος βρίσκεται σε λειτουργία από το 1997, ημερομηνία κατά την οποία και ολοκληρώθηκαν οι εργασίες αναστήλωσης του ευρύτερου κτιριακού συγκροτήματος, οι οποίες και έλαβαν χώρα στο πλαίσιο προετοιμασιών των εκδηλώσεων που συνόδευσαν την ανάδειξη της Θεσσαλονίκης ως πολιτισμικής πρωτεύουσας της Ευρώπης. Έκτοτε, αποτελεί, σε μόνιμη βάση, χώρο διεξαγωγής θεατρικών παραστάσεων, συναυλιών, εκθέσεων, καθώς και άλλης μορφής εκδηλώσεων.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  «Μικρό Θέατρο Μονής Λαζαριστών». *Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος*. Ανακτήθηκε στις 29 Οκτωβρίου 2023.
2. 1 2  «Μονή Λαζαριστών: Παράδεισος πολιτισμού στα δυτικά – Το τότε και το τώρα!». *Parallaxi Magazine*. 1 Ιουνίου 2019. Ανακτήθηκε στις 29 Οκτωβρίου 2023.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Θέατρο
* Πύλη:Ελλάδα
 |

 |
Ο **Γαβριήλ Ι. Χαρίτος** (Σύμη, 1907 - Ρόδος, 9 Απριλίου 1990) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, ο πρώτος αιρετός δήμαρχος Ρόδου (1946-50) και μετέπειτα βουλευτής Δωδεκανήσου με την ΕΡΕ (1956-1963).

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του δύτη Ιωάννη Χαρίτου. Από πολύ νωρίς ορφάνεψε από πατέρα και με δυσκολία μορφώθηκε σε σχολεία στη Νίσυρο και στην Αμαράντειο Σχολή του Νιοχωρίου, στη Ρόδο. Όταν φοιτούσε στο Γυμνάσιο, ανέπτυξε αντιστασιακή δράση και σε ένα επεισόδιο το 1926 στο Βενετόκλειο Γυμνάσιο της Ρόδου, μαζί με 2 συμμαθητές του υπέστειλε την ιταλική σημαία από το κτήριο και ύψωσε την ελληνική, προξενώντας τις αντιδράσεις των Ιταλών. Οι κατακτητές συνέλαβαν τους νεαρούς μαθητές και τους εξόρισαν, με τον Χαρίτο να εκτοπίζεται στη Σύμη. Ο Χαρίτος σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών με μεγάλη δυσκολία και παράλληλα με τις σπουδές του εργαζόταν. Το 1932 άρχισε τη δικηγορία στη Ρόδο. Αργότερα ενέτεινε την αντιστασιακή του δράση, με αποτέλεσμα να φυλακιστεί ξανά από τους Ιταλούς και να κινδυνέψει να πεθάνει από τύφο εξαιτίας των κακουχιών.
Στις 6 Αυγούστου 1946 εξελέγη ως ο πρώτος δήμαρχος της Ρόδου μετά τον τερματισμό της ιταλικής Κατοχής. Το 1948 με την ενσωμάτωση των Δωδεκανήσων στην Ελλάδα παρέδωσε συμβολικά τα κλειδιά του νησιού ως πρωτεύουσας των Δωδεκανήσων στο βασιλιά Παύλο. Τον Απρίλιο του 1950 παραιτήθηκε από δήμαρχος και τον αντικατέστησε ο γιατρός Συμεών Λαμπαδάριος.  Αργότερα εξελέγη βουλευτής τρεις φορές, σε ισάριθμες εκλογικές αναμετρήσεις, το 1956, 1958 και 1961 με την ΕΡΕ. Εξέδωσε τις εφημερίδες "Ηχώ της Δωδεκανήσου" και "Ελευθέρα Δωδεκάνησος".
Πέθανε στη Ρόδο και το όνομά του δόθηκε σε πλατεία του νησιού, μπροστά από την οικία του.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Κατάλογος Δημάρχων Ρόδου Αρχειοθετήθηκε 2016-02-26 στο Wayback Machine. από τον επίσημο δικτυακό τόπο του Δήμου Ρόδου, ανάκτηση 30-5-2015.
2. 1 2  Μητρώο Γερουσιαστών και Βουλευτών 1929-1974 Βουλή των Ελλήνων, Εθνικό Τυπογραφείο, 1977 (σελ. 102, αρ. 1254).(pdf)
3. ↑  Μπογιάννος, Θεοφάνης (9/11/1993). «Ποιοί, πως και πότε κατέβασαν την ιταλική σημαία του Βενετοκλείου». *Πρόοδος*. .
4. ↑  Αγγελής, Αντώνης (1948). «Ο εορτασμός της ενσωματώσεως της Δωδεκανήσου στις 7 Μαρτίου 1948». *Δωδεκανησιακή Επιθεώρησις* (2). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2015-10-04.. Ανακτήθηκε στις 2015-05-30.
Η **Νοφ ΧαΓκαλίλ** (εβραϊκά: נוֹף הַגָּלִיל‎, σημ. *Θέα της Γαλιλαίας*· αραβικά: نوف هچليل‎) είναι πόλη στο Βόρειο Διαμέρισμα του Ισραήλ με πληθυσμό 42.657 κατοίκους.

Η Νοφ ΧαΓκαλίλ ιδρύθηκε το 1957 ως **Νατσράτ Ιλίτ** (εβραϊκά: נָצְרַת עִלִּית‎, αραβικά: الناصرة العليا / نتسرات عيليت‎, σημ. *Άνω Ναζαρέτ*), και σχεδιάστηκε ως εβραϊκή πόλη με θέα στην αραβική πόλη της Ναζαρέτ και στην κοιλάδα Εσδρηλών. Το 1963 ανακηρύχθηκε τοπικό συμβούλιο και το 1974 απέκτησε επίσημα καθεστώς πόλεως. Μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, η πόλη είδε μεγάλη εισροή Εβραίων μεταναστών από τις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες, γεγονός που διπλασίασε τον πληθυσμό της και την κατέστησε ένα από τα κέντρα του ρωσικού εβραϊκού πολιτισμού στο Ισραήλ.

Τις τελευταίες δεκαετίες, η πόλη εξελίχθηκε επίσης σε μικτή πόλη μετά τη σημαντική μετανάστευση των Ισραηλινών Αράβων. Σήμερα το 29% του πληθυσμού της πόλης είναι Άραβες, αν και εξαρτώνται από τη γειτονική Ναζαρέτ για πολλές υπηρεσίες καθώς ο δήμος αρνείται να επιτρέψει την οικοδόμηση εκκλησιών, τεμένων ή αραβόφωνων σχολείων.

Η ονομασία της άλλαξε το 2019 σε «Νοφ ΧαΓκαλίλ» μετά από δημοψήφισμα στο οποίο το 80% των ψηφοφόρων, αν και με χαμηλή συμμετοχή, ενέκρινε την αλλαγή.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Μια Πόλη με Χαρακτήρα, The Jerusalem Post
2. ↑  Emmett, C.F. (2012). *Beyond the Basilica: Christians and Muslims in Nazareth*. University of Chicago Geography Research Papers. University of Chicago Press. σελ. 162. ISBN 978-0-226-92249-2. Ανακτήθηκε στις 15 Μαΐου 2022. Δεν υπάρχουν εκκλησίες ή τεμένη στην Άνω Ναζαρέτ και δεν υπάρχουν σχολεία (εκτός από ένα νηπιαγωγείο της γειτονιάς) όπου τα αραβικά να είναι η κύρια γλώσσα
3. ↑  «High above Nazareth, an Israeli mayor wants to keep his city Jewish 'now and forever'». *Washington Post*. 2013-09-20.. Ανακτήθηκε στις 2022-05-15.
4. ↑  Kraus, V.· Yonay, Y.P. (2018). *Facing Barriers: Palestinian Women in a Jewish-Dominated Labor Market*. Cambridge University Press. σελ. 29. ISBN 978-1-108-24560-9. Ανακτήθηκε στις 15 Μαΐου 2022.
Ο **Που-Σαρρούμα** ήταν βασιλιάς των πρώτο-Χετταίων περί το 1600 π.Χ. ταυτίζεται με τον Χιμσί-Σαρρούμα αν και ο Έμιλ Φόρερ το απορρίπτει. Ο Που-Σαρρούμα ταυτίζεται με τον παππού του Χατουσίλις Α΄ μέσω της μητέρας του και τον πεθερό του Λαβαρνάς Α΄, είχε άλλη μια κόρη την Ταβαννάννα. Δεν υπάρχουν πολλές πηγές για την βασιλεία του, είναι μια σκοτεινή φυσιογνωμία και οι γιοι του εξεγέρθηκαν εναντίον του. Ο ίδιος τους αποκλήρωσε και όρισε διάδοχο του τον σύζυγο της κόρης του Λαβαρνάς που έμεινε πιστός απέναντι του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Hittite Studies in Honor of Harry A. Hoffner, Jr: On the Occasion of His Birthday by Harry A. Hoffner, Gary M. Beckman, Richard Henry Beal, John Gregory McMahon
2. ↑  Proceedings of the eleventh annual UCLA Indo-European Conference, Los Angeles, June 4–5, 1999 by Karlene Jones-Bley, Martin E. Huld, Angela Della Volpe

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Αρχαίο Βασίλειο των Χετταίων
Ο υποστράτηγος **Ρόμπερτ Χάρι Μπέρτραμ Άρκραϊτ** (αγγλικά: *Robert Harry Bertram Arkwright*, CB, DSO & Bar, 1903–1971) ήταν αξιωματικός του βρετανικού στρατού που υπηρέτησε στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και αργότερα ως διοικητής στη 2η Μεραρχία Πεζικού.

Στρατιωτική σταδιοδρομία
------------------------

Ο Άρκραϊτ τοποθετήθηκε ως διοικητής στο 12ο Βασιλικό Σύνταγμα Λογχορόφων το 1924. Υπηρέτησε στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ως Αναπληρωτής Βοηθός Υπασπιστής Στρατηγός της 1ης Τεθωρακισμένης Μεραρχίας στη Γαλλία, ως Γενικός Επιθεωρητής με την 8η Τεθωρακισμένη Μεραρχία και ως Ταξίαρχος υπεύθυνος για τα Θωρακισμένα Οχήματα Μάχης στη Βρετανική Όγδοη Στρατιά πριν γίνει διοικητής της 23ης Τεθωρακισμένης Ταξιαρχίας το 1943. Ως διοικητής της 23ης Τεθωρακισμένης Ταξιαρχίας, συμμετείχε στην απόβαση στη Σικελία, στις αποβάσεις στην Ιταλία, και οι δύο μέρος της ιταλικής εκστρατείας, και αργότερα στα Δεκεμβριανά στην Ελλάδα. Μετά τον πόλεμο έγινε Στρατηγός Διοικών της 2ης Μεραρχίας Πεζικούς το 1946, Διευθυντής του Βασιλικού Σώματος Τεθωρακισμένων το 1947 και Στρατηγός Διοικών της 56ης Τεθωρακισμένης Μεραρχίας το 1948. Ο τελευταίος διορισμός του ήταν ως Στρατηγός Διοικών της 7ης Τεθωρακισμένης Μεραρχίας από το 1949 μέχρι την αποστράτευσή του το 1951.

Έζησε στο Πεν ι Μπριν Χολ στο Μοντγκόμερι.

Οικογένεια
----------

Το 1927 παντρεύτηκε την Κάθλιν Γκλάντις Χάνμπουρι.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Liddell Hart Centre for Military Archives
2. ↑  Major General Robert Harry Bertram Arkwright
3. ↑  *A Biographical Dictionary of Actors*, Volume 14, By Philip H. Highfill, Kalman A. Burnim, Edward A. Langhans, p.60
4. ↑  «Kemble Family». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Μαρτίου 2023. Ανακτήθηκε στις 31 Αυγούστου 2018.
Ο **Ταρν** είναι ποταμός της νότιας Γαλλίας στη διοικητική περιοχή Οξιτανία. Είναι δεξιός παραπόταμος του Γκαρόν (Γαρούνας) και έχει μήκος 381 χιλιόμετρα. Ο ποταμός έδωσε το όνομά του στους γαλλικούς νομούς Ταρν και Ταρν-ε-Γκαρόν.

Πηγάζει σε υψόμετρο 1550 μέτρων στο όρος Λοζέρ, στα βουνά Σεβέν (τμήμα του Μασίφ Σαντράλ) στο νομό Λοζέρ και ρέει σε δυτική κατεύθυνση, από την πηγή του μέσα από τα βαθιά φαράγγια, προς το Μουασάκ στο νομό Ταρν-ε-Γκαρόν, όπου ενώνεται με τον Γκαρόν, κατάντη του κέντρου της πόλης.

Το λεκανοπέδιο καλύπτει περίπου 15.700 τετραγωνικά χιλιόμετρα  και έχει μέση ροή περίπου 140 κυβικά μέτρα ανά δευτερόλεπτο.

Έχει πολλούς παραπόταμους, οι κυριότεροι εκ των οποίων είναι ο Αβερόν, με μήκος 194,4 χιλιόμετρα, ο Αγκού, με μήκος 194 χιλιόμετρα και ο Ντουρντού ντε Καμαρές με μήκος 86,8 χιλιόμετρα.

Η γέφυρα του Μιγιό, μια καλωδιωτή γέφυρα, εκτείνεται στην κοιλάδα του Ταρν και εξυπηρετεί τον οδικό άξονα που συνδέει τη Γαλλία με την Ισπανία.

Ετυμολογία
----------

Το όνομα του ποταμού προέρχεται από τη λατινική Tarnis ή Tanara, από τη λιγουριανή ρίζα tan (απόκρημνος βράχος) + ar (ποτάμι).

Ροή του ποταμού
---------------

Ο ποταμός Ταρν στο Αλμπί
Ο ποταμός Ταρν διαρρέει τους ακόλουθους νομούς και πόλεις:

* Λοζέρ: Λε Πον-ντε-Μονβέρ, Σαιντ-Ενιμί
* Αβερόν: Μιγιό
* Ταρν: Αλμπί, Γκαγιάκ, Λιλ-συρ-Ταρν, Ραμπαστάν
* Ωτ-Γκαρόν: Βιλμύρ-συρ-Ταρν
* Ταρν-ε-Γκαρόν: Μοντωμπάν, Μουασάκ.
*

Τουριστικές δραστηριότητες
--------------------------

Τα φαράγγια που έχουν δημιουργηθεί πριν από το Μιγιό προσελκύουν πολλούς τουρίστες.

Οι τουριστικές δραστηριότητες ποικίλλουν στα φαράγγια και στους δύο παραποτάμους του, Ζοντ και Ντουρμπί, όπως κωπηλασία με κανό, ράφτινγκ, Bungee jumping, κολύμβηση, εκδρομές με βάρκα κάτω από την οδογέφυρα του Μιγιό, καγιάκ.

* Η κοιλάδα του ποταμού ΤαρνΗ κοιλάδα του ποταμού Ταρν
* Η γέφυρα του ΜιγιώΗ γέφυρα του Μιγιώ

Παραπομπές
----------

1. ↑ . «F. Gaffiot, « Dictionnaire Gaffiot - Latin/Français »».
2. ↑ . «Le bassin versant du Tarn». [*νεκρός σύνδεσμος*]
3. ↑ . «cevennes-gorges-du-tarn».
4. ↑ . «Le Tarn en kayak».

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Tarn River στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 96144648495776834097
* LCCN: sh85132675
* GND: 4450936-4
* SUDOC: 027746526
* BNF: cb119723269 (data)
* NKC: ge138134

 |

 |
Ο όρος **Μεγάλα δεδομένα** ή **Μεγα-δεδομένα** (αγγλικά: Big data) χρησιμοποιείται για να περιγράψει σύνολα δεδομένων τόσο μεγάλα ή σύνθετα που ξεφεύγουν από τις δυνατότητες καταγραφής, αποθήκευσης και ανάλυσης των παραδοσιακών τεχνικών επεξεργασίας δεδομένων. Τα μεγάλα δεδομένα αναφέρονται σε μη δομημένα, ημι-δομημένα και δομημένα δεδομένα, κυρίως όμως εστιάζουν στα μη δομημένα δεδομένα

Τα μεγάλα δεδομένα προέρχονται από την κυκλοφορία δεδομένων στον ιστό, τα μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, το περιεχόμενο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, αλλά και τα αυτόματα παραγόμενα στοιχεία δεδομένων από αισθητήρες. Οι οργανισμοί συλλέγουν και αναλύουν μεγάλα δεδομένα με στόχο να βελτιώσουν τις διαδικασίες τους, αλλά και τις αποφάσεις που λαμβάνουν.

Ο όρος μεγάλα δεδομένα αναφέρεται επίσης στο πεδίο της επιστήμης της πληροφορικής που ασχολείται με θέματα που αφορούν στα μεγάλα δεδομένα.

Δείτε επίσης
------------

* Δομημένα δεδομένα
* Μη δομημένα δεδομένα
* Αναλυτική μεγάλων δεδομένων

Πηγές
-----

* Laudon, K. και Laudon, J. *Πληροφοριακά Συστήματα Διοίκησης: 11η αμερικανική έκδοση* (μετάφρ. Αρκουδέας Π, επιμελ. Μάνθου Β.), (Κλειδάριθμος 2015) σελ 283-4, 350, ISBN 978-960-461-623-7

Παραπομπές
----------

1. ↑
Συντεταγμένες: 40°35′25″S 72°07′02″W﻿ / ﻿40.59028°S 72.11722°W﻿ / -40.59028; -72.11722

Το **Πουγέγουε** (Puyehue) και **Κορντόν Κάουγε** (Cordón Caulle) είναι δύο ενωμένα ηφαιστειακά συγκροτήματα που σχηματίζουν τον ορεινό όγκο του Εθνικού Πάρκου Πουγέγουε στις νότιες Άνδεις, στη Χιλή. Ο ορεινός όγκος αποτελείται συνολικά από τέσσερα ηφαίστεια, τη καλδέρα Κορδιλιέρα Νεβάδα, το ηφαίστειο Μεντσέκα, τις ηφαιστειακές ρωγμές Κορντόν Κάουγε και το στρωματοηφαίστειο Πουγέγουε, το οποίο έχει ύψος 2.236 μέτρα. Το ηφαιστειακό οικοδόμημα έχει διαμορφώσει τη περιβάλλουσα περιοχή με πληθώρα ηφαιστειακών δομών όπως κώνοι τέφρας, ηφαιστειακοί δόμοι, καλδέρες και κρατήρες.

Το Κορντόν Κάουγε εξερράγη τελευταία φορά το 1960, μετά το σεισμό των 9,5 ρίχτερ στη Βαλντίβια. Από τότε το ηφαιστειακό σύμπλεγμα ήταν ανενεργό για 50 χρόνια, μέχρι τον Ιούνιο του 2011. Στις 4 Ιουνίου το ηφαίστειο εξερράγη παράγοντας μια εκρηκτική στήλη ύψους 12 χιλιομέτρων. Ο αέρας μετέφερε τα ηφαιστειακά υλικά μέχρι την Αργεντινή, με αποτέλεσμα να κλείσει το αεροδρόμιο της πόλης Σαν Κάρλος δε Μπαριλότσε, ενώ η στάχτη του ηφαιστείου διασκορπίστηκε σε όλο το νότιο ημισφαίριο. Οι αρχές της Χιλής απομάκρυναν από τις εστίες τους 3.500 άτομα. Η έκρηξη συνοδεύτηκε από σεισμούς με ένταση μέχρι 4 ρίχτερ. Το ηφαίστειο εξακολουθεί να παραμένει ενεργό μετά από αυτήν την έκρηξη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Lara, L. E.; H. Moreno; J. A. Naranjo; S. Matthews; C. Pérez de Arce (2006). «Magmatic Evolution of the Puyehue-Cordón Caulle Volcanic Complex (40° S), Southern Andean Volcanic Zone: From shield to unusual fissure volcanism». *Journal of Volcanology and Geothermal Research* (Elsevier) **157** (4): 343–366. doi:10.1016/j.jvolgeores.2006.04.010.. Ανακτήθηκε στις 25 Απριλίου 2009. [*νεκρός σύνδεσμος*]
2. ↑  Gerlach, David C.; Frederick A. Frey; Hugo Moreno-Roa; Leopoldo López-Escobar Stasiuk1; S. J. Lane; C. R. Adam; M. D. Murphy; R. S. J. Sparks *και άλλοι*. (1988). «Recent Volcanism in the Puyehue-Cordon Caulle Region, Southern Andes, Chile (40.5° S): Petrogeneis of Evolved Lavas». *Journal of Petrology* (Oxford University Press) **58**: 67–83. doi:10.1093/petrology/29.2.333.
3. ↑  Lara, L.E. Naranjo J.A. Moreno, H. "Rhyodacitic fissure eruption in Southern Andes (*Cordón Caulle*; 40.5°S) after the 1960 (Mw:9.5) Chilean earthquake: a structural interpretation". *Journal of Volcanology and Geothermal Research*. vol 138. 2004.
4. ↑  «Σαν Κάρλος ντε Μπαριλότσε». *Argo Platinum*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Νοεμβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 15 Σεπτεμβρίου 2012.
5. ↑  Εξερράγη ηφαίστειο στη Χιλή, εκκενώθηκε περιοχή news247 (5 Ιουνίου 2011)
|  |  |
| --- | --- |
|  | 
Πρελούδιο σε Ντο δίεση ελάσσονα, έργο 3, αρ. 2

Ερμηνεία του ίδιου του συνθέτη σε ηχογράφηση της Edison Records το 1919.

---

 |
| *Έχετε προβλήματα με ; Δείτε βοήθεια πολυμέσων.* |

Το **Πρελούδιο σε Ντο δίεση ελάσσονα**, έργο 3, αρ. 2 είναι μία από τις δημοφιλέστερες συνθέσεις του Ρώσου μουσικού Σεργκέι Ραχμάνινοφ. Πρόκειται για μέρος πέντε κομματιών για πιάνο, που τιτλοφορήθηκαν υπό τον τίτλο *Morceaux de fantaisie*, και πρόκειται για ένα πρελούδιο με 62 μέτρα και τριαδική φόρμα. Το κομμάτι είναι γνωστό και ως οι *Καμπάνες της Μόσχας*, καθότι η έναρξη του μοιάζει με τις λυπηρούς ήχους του καριγιόν του Κρεμλίνου.

Η πρώτη εκτέλεση του κομματιού πραγματοποιήθηκε από τον ίδιο τον συνθέτη στις 26 Σεπτεμβρίου του 1892, σε ένα φεστιβάλ που πραγματοποιήθηκε στη Μόσχα, ονόματι "Moscow Electrical Exhibition". Μετά την πρεμιέρα του, η κριτική που δέχτηκε ήταν πολύ θετική, σημειώνοντας ότι "δημιούργησε ενθουσιασμό", ο οποίος με το πέρας των χρόνων αυξήθηκε. 

Αργότερα ο Ραχμάνινοφ, κυκλοφόρησε άλλα 23 πρελούδιο, κλείνοντας έτσι το σετ του, έχοντας γράψει ένα για κάθε μείζονα και ελάσσονα κλίμακα, όπως είχαν κάνει κατά το παρελθόν οι Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ, Φρεντερίκ Σοπέν, Αλεξάντρ Σκριάμπιν, Νικολό Παγκανίνι και άλλοι.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Harrison, Max (2006). *Rachmaninoff: Life, Works, Recordings*. London: Continuum. σελίδες 72–73. ISBN 0-8264-9312-2.
2. 1 2  Bertensson, Sergei· Jay Leyda· Sophia Satina (2001). *Sergei Rachmaninoff: A Lifetime in Music*. Indiana: Indiana University Press. σελίδες 48–49. ISBN 0-253-21421-1.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Πρελούδιο σε Ντο δίεση ελάσσονα** |

* Free sheet music download
* History of the work, including a contemporary photography of the Electrical Exhibition (PDF, 1249 KB) Αρχειοθετήθηκε 2020-11-10 στο Wayback Machine.
Ο **Χαντίλις Α΄** ήταν βασιλιάς των Χετταίων στο παλαιό βασίλειο για 30 χρόνια, κυβέρνησε την περίοδο 1590-1560 π.Χ. σύμφωνα με την Μέση Χρονολόγηση. Σύμφωνα με το Διάταγμα του Τεπιλίνου ο Χαντίλις ήταν ο βασιλικός οινοχόος του Μουρσίλις Α΄ και γαμπρός του ως σύζυγος της αδελφής του. Με την βοήθεια του γαμπρού του Ζιντάντα Α΄ που είχε παντρευτεί την κόρη του τον δολοφόνησε και τον διαδέχθηκε στον θρόνο των Χετταίων. Οι πληροφορίες που σχετίζονται με την περίοδο της βασιλείας του είναι σπάνιες. Ο ίδιος συνέχισε τις στρατιωτικές επιχειρήσεις των προκατόχων του, διατήρησε την Συρία και προχώρησε σε εκστρατεία στο Καρχεμίς απέναντι στους Χουρρίτες, τους παραδοσιακούς εχθρούς των Χετταίων. Το τελικό αποτέλεσμα σχετικά με τις εκστρατείες αυτές είναι αβέβαιο. Μετά την έκβαση της εκστρατείας αποφάσισε να επιστρέψει στην πρωτεύουσα του Χαττούσα. Σύμφωνα με το Διάταγμα του Τεπιλίνου όταν έφτασε στην Γκιουρούν μετάνιωσε για την δολοφονία του Μουρσίλις Α΄ με την φράση *"Γιατί το έκανα αυτό το πράγμα, γιατί παρασύρθηκα από τον γαμπρό μου Ζιντάντα, οι θεοί αναζητούν δικαίωση για το αίμα του Μουρσίλις"*. Ο γαμπρός του ωστόσο Ζιντάντα τον δολοφόνησε τον ίδιον με όλους τους γιους του και τον διαδέχθηκε στον θρόνο, ο εγγονός του Αλλουβάμνα εκδικήθηκε αργότερα δολοφονώντας τον Ζιντάντα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Kuhrt, Amélie (2020). The Ancient Near East: c.3000–330 BC, Volume One. Routledge. σ. 230
2. ↑  Διάταγμα του Τεπιλίνου, §10
3. ↑  Bryce, (2005) σ. 100
4. ↑  Bryce, (2005) σ. 100
5. ↑  Διάταγμα του Τεπιλίνου, §13

Πηγές
-----

* Kuhrt, Amélie (2020). The Ancient Near East: c.3000–330 BC, Volume One. Routledge.



|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Προκάτοχος:**Μουρσίλις Α΄** | **Βασιλιάς των Χετταίωνπερί το 1590 π.Χ.-1560 π.Χ.** | Διάδοχος:**Ζιντάντα Α΄** |
Ο **Ουζίγια Α΄** ήταν Βασιλιάς των Χετταίων για μιά πενταετία, περί το 1530-1525 π.Χ. σύμφωνα με την Μέση Χρονολόγηση ή το 1466-1461 π.Χ. σύμφωνα με την Νέα Χρονολόγηση. Σύμφωνα με το *"Διατάγμα του Τεπιλίνου"* όταν πέθανε ο ανίκανος πατέρας του Αμμούνα δολοφονήθηκαν οι Τιτίγια και Χαντίλις και με τον τρόπο αυτό διάδοχος του θρόνου έγινε ο Ουζίγια. Οι μελετητές του Διατάγματος κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι οι δύο άντρες που καταγράφονται στο Διάταγμα ήταν μεγαλύτεροι αδελφοί του. Ο Ουγίζια Α΄ είχε επιπλέον μια αδελφή την Ισπαράγια που παντρεύτηκε τον Τεπιλίνου, ο τελευταίος τον εκθρόνισε και τον έστειλε στην εξορία. Ο Τρέβορ Ρ. Μπράις εκφράζει την άποψη ότι ο Τεπιλίνου ήταν ο πραγματικός γιος του Αμμούνα και ο Ουζίγια Α΄ ένας απλός σφετεριστής. Η άποψη αυτή εκφράζεται με την φράση για τον Τεπιλίνου *"κάθισε επιτέλους στον θρόνο του πατέρα του"*, ίσως η φράση να ήταν αλληγορική. Ο Ουγίζια Α΄ δολοφονήθηκε στην διάρκεια της βασιλείας του Τεπιλίνου υπό τις διαταγές του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Kuhrt, Amélie (2020). The Ancient Near East: c.3000–330 BC, Volume One. Routledge. σ. 230
2. ↑  The Kingdom of the Hittites by Trevor R. Bryce
3. ↑  The Kingdom of the Hittites by Trevor R. Bryce
4. ↑  The Kingdom of the Hittites by Trevor R. Bryce

Πηγές
-----

* Kuhrt, Amélie (2020). The Ancient Near East: c.3000–330 BC, Volume One. Routledge.



|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Προκάτοχος:**Αμμούνα** | **Βασιλιάς των Χετταίωνπερί το 1530 π.Χ.-1525 π.Χ.** | Διάδοχος:**Τεπιλίνου** |
Η **Ιντίλ Μπιρέτ** (τουρκικά: *İdil Biret*, 21 Νοεμβρίου 1941) είναι Τουρκάλα πιανίστα, ιδιαίτερα αναγνωρισμένη για το ρομαντικό ρεπερτόριό της. Γεννήθηκε στην Άγκυρα και ξεκίνησε μαθήματα πιάνου από την ηλικία των πέντε, με δάσκαλο τον Μιτχάτ Φένμεν, ο οποίος είχε μαθητεύσει στο πλευρό της Νάντια Μπουλανζέ και του Αλφρέντ Κορτό. Όταν γίνεται επτά ετών, με νομοσχέδιο η Τουρκική κυβέρνηση επιτρέπει την εκπαίδευση στο εξωτερικό, και η Μπιρετ άδραξε την ευκαιρία και πήγε στο Ωδείο του Παρισιο, όπου γνωρίζει την Μπουλανζέ. Σε ηλικία 15 ετών παίρνει μέρος σε διάφορους διαγωνισμούς. Ενώ συνεχίζει την εκπαίδευση της με τον Κορτό και τον Βίλχελμ Κεμπφ. 

Σε ηλικία 16 ετών ήδη είχε αρχίσει να είναι μία σολίστ πιανίστα, παίζοντας σε όλη την Ευρώπη και τον κόσμο, σε πολλές δημοφιλείς ορχήστρες, όπως τη Συμφωνική του Λονδίνου, τη Φιλαρμονική του Λονδίνου, τη Συμφωνική της Βοστώνης, τη Φιλαρμονική του Λένινγκραντ, τη Φιλαρμονική του Τόκιο και τη Συμφωνική του Σύδνεϋ, μεταξύ άλλων πολλών. Και συνεργάστηκε με πολλούς καταξιωμένους μαέστρους όπως ο Πιερ Μοντό, ο Ρούντολφ Κέμπε και ο Άρον Κόουπλαντ, μεταξύ άλλων. Επίσης έδωσε και πολλά κονσέρτα σε διάφορα φεστιβάλ ανά τον κόσμο. Ένα αξιοσημείωτο γεγονός σημειώθηκε στις 22 Νοεμβρίου του 1963, κι ενώ προετοιμαζόταν να ερμηνεύσει Ραχμάνινοφ, στη Συμφωνική της Βοστώνη, το κοινό ενημερώνεται ότι ο Τζ. Φ. Κένεντι μόλις είχε δολοφονηθεί, τελικά, μετά από λίγο, η παράσταση ξεκίνησε.

Κατά τη διάρκεια της καριέρας της έχει υπάρξει και κριτικής πολλών επιτροπών διαγωνισμών πιάνου. Πολλές εκτελέσεις της (πάνω από 100) του Σοπέν, του Μπραμς, του Μπετόβεν κ.ά. έχουν ηχογραφηθεί. Ωστόσο, περισσότερη γνωστή είναι για τις ηχογραφήσεις της σε έργα του Σοπέν, οι οποίες της έφεραν διάκριση στην Πολωνία, λαμβάνοντας το *Grand Prix du Disque Frédéric Chopin*, το 1995. Τον Σεπτέμβριο του 2006, κυκλοφόρησε και η βιογραφία της *Idil Biret - Une Pianiste Turque en France*, από τον Dominique Xardel. Αργότερα κυκλοφόρησε και τις 32 Σονάτες του Μπετόβεν, από δική της εταιρεία. Το 1971 έλαβε κρατικό βραβείο, από την Τουρκική Κυβέρνηση, η μεγαλύτερη καταξίωση για καλλιτέχνες στη χώρα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Radio broadcast of the concert, WFLN-FM, Philadelphia
2. ↑  "C comme Chopin", in *Improvisation* so *piano*, Jean-Pierre Thiollet, Neva Editions, 2017, p. 28. (ISBN 978-2-35055-228-6)
3. ↑  IBA (Idil Biret Archive) Αρχειοθετήθηκε 2020-12-18 στο Wayback Machine.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ιντίλ Μπιρέτ** |

* Idil Biret’s official website
* Idil Biret Archive Αρχειοθετήθηκε 2020-12-18 στο Wayback Machine.
* Hear İdil Biret in concert from WGBH Radio Boston

  

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 61734031
* **Europeana**: agent/base/56219
* LCCN: n81014579
* ISNI: 0000 0000 7823 7076
* GND: 13088653X
* SUDOC: 110035585
* BNF: cb13926783f (data)
* BIBSYS: 1024698
* MusicBrainz: 8a2ce8fe-35fa-44b5-a91f-d8cc38dfc676
* NLA: 35692442
* NKC: xx0114923
* BNE: XX1286794

 |

 |
Ο **Όττο Φρέντρικ Γκίντεον Σούντμπαικ** (σουηδικά: Gideon Sundbäck 24 Απριλίου 1880 - 21 Ιουνίου 1954) ήταν Σουηδός μηχανικός και είναι γνωστός για την εφεύρεση του φερμουάρ. 

Γεννημένος στο Τζόκοπινγκ Κάουντι του νομού Σμάλαντ στη Σουηδία, ήταν γιος ενός αγρότη που τον έλεγαν Γιόνας Όττο Μάγκνουσσον Σάντμπακ και η μητέρα του ήταν η Κριστίνα Καρολίνα Κλάσντόττερ. Μετά τις σπουδές του στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση, ο Γκίντεον πήγε στη Γερμανία. Εκεί σπούδασε σε πολυεθνικό πανεπιστήμιο, στην πόλη Μπίνγκεν άμ Ράιν και αποφοίτησε το 1903, παίρνοντας το πτυχίο του μηχανικού. Το 1905 πήγε στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής και εκεί εργαζόταν σε εταιρία ηλεκτρονικών ειδών, στην πόλη Πίτσμπουργκ της Πενσυλβάνια. Εκεί εργάστηκε ενα χρόνο, και αμέσως μετά εργάστηκε στην *Universal Fastener Company* στο Νιού Τζέρσει. 

Το σχέδιο για τη δημιουργία του φερμουάρ
Ο Σούντμπαικ ασχολήθηκε με το φερμουάρ τις χρονιές 1906 και 1914, και έχει συνεργαστεί με άλλους μηχανικούς όπως ο Ελίας Χόουι, Μάξ Γούλφ και Γουίτκομπ Τζάντσον. Μετά από πολλές προσπάθειες, το 1914 δημιουργεί ενα φερμουάρ από μέταλλο και το αποκάλεσε *Hookless No.2*. Εκεί ήταν η πρώτη φορά που χρησιμοποιήσε τα "δοντάκια" που υπάρχουν εκεί και επίσης κατάφερε να το δημιουργήσει σε σχήμα του γράμματος "Υ". 

Το 2006 ο Σούντμπαικ διακρίθηκε από τον οργανισμό "National Inventor Hall of Fame" για την εφεύρεση του στο φερμουάρ.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  (Αγγλικά) *Find A Grave*. 63510054. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. 1 2  «Ödestugu kyrkoarkiv, Födelse- och dopböcker. Huvudserien, SE/VALA/00473/C I/5 (1876-1894), bildid: A0009213\_00018». *Swedish church birth records*. Ανακτήθηκε στις 10  Μαΐου 2019.
3. ↑  Ανακτήθηκε στις 20  Ιουνίου 2019.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Gideon Sundback στο Wikimedia Commons
* Ο Σούντμπαικ στο Hall of Fame των Εθνικών Εφευρετών
* Η Εφεύρεση του φερμουάρ
* Συμπλήρωση 132 χρόνων της γεννήσεως του Σούντμπαικ από την Google.
Η **αβερλέα** (*Haberlea*) είναι μονοτυπικό γένος αγγειόσπερμων φυτών της οικογένειας γεσνεριοειδή και της υποοικογένειας διδυμοκαρποειδή. Το μοναδικό είδος του γένους είναι το ***Haberlea rhodopensis***, που ενδημεί σε μέρη της Βουλγαρίας και σε λιγότερα μέρη στη Βόρεια Ελλάδα, ιδίως στην Οροσειρά της Ροδόπης. Αποκαλείται κοινώς και «λουλούδι του Ορφέα» ή «φυτό της ανάστασης», εξαιτίας της αξιοσημείωτης ικανότητάς του να επιβιώνει μετά από πολύ μακρές περιόδους ξηρασίας.

Η αβερλέα είναι αειθαλές ποώδες πολυετές φυτό χωρίς βλαστό, που συναντάται σε βραχώδη ενδιαιτήματα, ιδίως σε βόρειες πλαγιές βουνών. Τα σκούρα πράσινα φύλλα της προβάλλουν σε ροζέτες από το έδαφος. Τα άνθη της, ζυγομορφικά σε σχήμα χοάνης, έχουν ανοικτό λιλά χρώμα και εμφανίζονται την άνοιξη και το καλοκαίρι.

Παρά το νέκταρ που παράγουν τα άνθη της και αντιθέτως με την πλειονότητα των ειδών των γεσνεριοειδών, η αβερλέα σπανίως μόνο επικονιάζεται από μέλισσες και δεν έχει ιδιαίτερους επικονιαστές. Η τάση αυτή προς τη γενίκευση των ειδών εντόμων που επικονιάζουν το φυτό παρατηρείται και στο άλλο ευρωπαϊκό γένος της οικογένειας (τη ραμόντα), ενώ τα άλλα γένη της είναι εξαπλωμένα κυρίως σε θερμότερους τόπους. Ενεργοί επικονιαστές της αβερλέας διαπιστώθηκε ότι είναι οι πλανόμυγες ή λουλουδόμυγες (οικογένεια *Syrphidae*) και το είδος *Lasioglossum morio* (υμενόπτερο), έντομα που χαρακτηρίζονται από μικρή τάση για προτιμήσεις σχετικώς με τα φυτά που επισκέπτονται για να τραφούν.

Η *Haberlea rhodopensis* περιγράφηκε για πρώτη φορά από τον Ούγγρο βοτανολόγο και εντομολόγο Ίμρε Φριβάλντσκι το 1835 (*Magyar Tud. Társ. Évk.*, τόμος 2, σελ. 249).

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Haberlea». *The Plant List*. Ανακτήθηκε στις 10 Αυγούστου 2015.
2. ↑  Πρότυπο:Cite iucn
3. ↑  «Molecular mechanisms of desiccation tolerance in the resurrection glacial relic *Haberlea rhodopensis*».
4. ↑  «Pollination Ecology of *Haberlea rhodopensis* Friv. (Gesneriaceae), A Tertiary Relict Endemic To The Balkan Peninsula».

Πηγές
-----

* Το ομώνυμο λήμμα στην *Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος-Larousse-Britannica*, έκδ. 2006, τόμος 1