recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Πέτερ Κρίστιαν Αμπιλγκώρ** (*Peter Christian Abildgaard*, 22 Δεκεμβρίου 1740 – 21 Ιανουαρίου 1801) ήταν Δανός ιατρός, κτηνίατρος, φυσιολόγος και φυσιοδίφης.

Γεννήθηκε στην Κοπεγχάγη και σπούδασε ιατρική στο εκεί πανεπιστήμιο. Μετά από αίτημα του Γιόχαν Φρήντριχ Στρούενσε, ο Αμπιλγκώρ ίδρυσε το 1773 την Κτηνιατρική Σχολή της Κοπεγχάγης στην περιοχή Κρίστιανσχαβν, μία από τις παλαιότερες του είδους της στην Ευρώπη, της οποίας η αρχική βιβλιοθήκη συνίστατο από τη συλλογή βιβλίων του ίδιου του Αμπιλγκώρ. Η σχολή αυτή μετεγκαταστάθηκε στο προάστιο Φρέντερικσμπεργκ το 1858, όταν μετεξελίχθηκε στο «Βασιλικό Κτηνιατρικό και Γεωπονικό Πανεπιστήμιο», ενώ σήμερα αποτελεί τη Σχολή Φυσικών Επιστημών του Πανεπιστημίου της Κοπεγχάγης. Ο Αμπιλγκώρ ίδρυσε επίσης την Εταιρεία Φυσικής Ιστορίας στην Κοπεγχάγη, το 1789.

Ως προς τη δική του επιστημονική συνεισφορά, ο Αμπιλγκώρ είναι γνωστός κυρίως από το ότι υπήρξε ο πρώτος στην ιστορία που χρησιμοποίησε τον ηλεκτρισμό για την καρδιακή ανάνηψη ενός ζώου: ένα πρώτο ηλεκτρικό σοκ στην κεφαλή μιας όρνιθας προκαλούσε τον φαινομενικό θάνατο του ζώου, ενώ ένα δεύτερο σοκ, εφαρμοζόμενο στην περιοχή του θώρακα, την επανέφερε στη ζωή. Ως συγγραφέας, ο Αμπιλγκώρ έγραψε πολλά έργα, κτηνιατρικά αλλά ακόμα και ορυκτολογικά. Ασχολήθηκε επίσης με τη μελέτη των φυτών.

Ο Αμπιλγκώρ απεβίωσε στην Κοπεγχάγη σε ηλικία 60 ετών.

Πηγές
-----

* Το λήμμα «Αμπιλντγκώρντ Πέτρος-Χριστιανός» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 5, σελ. 134

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Абильдгаард, Сёрен» (Ρωσικά) 1890.
2. 1 2  (Δανικά, Αγγλικά) *Kunstindeks Danmark*. 8138. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
3. ↑  «Artists of the World Online» (Γερμανικά, Αγγλικά) K. G. Saur Verlag, Walter de Gruyter. Βερολίνο. 2009. 42150820.
4. 1 2 3  «Абильдгаард, Сёрен» (Ρωσικά) 1890.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 64753140
* LCCN: n86842852
* ISNI: 0000 0000 6319 6961
* GND: 116239859
* SELIBR: 274325
* BIBSYS: 90186459
* NKC: ola2008419191
* Botanist: Abildg.

 |

 |
Ο **Λάζαρος Μπουλάκης** του Δημητρίου (γενν. 1924) είναι Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός που διετέλεσε βουλευτής Χαλκιδικής με το ΠΑΣΟΚ.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1924 στο Βάβδο Χαλκιδικής. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ) και άσκησε τη δικηγορία.

Το 1974 ήταν ιδρυτικό μέλος του ΠΑΣΟΚ Χαλκιδικής και το 1982 υποψήφιος δήμαρχος Πολυγύρου.

Διετέλεσε πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Χαλκιδικής από το 1982 έως το 1985, και βουλευτής Χαλκιδικής του ΠΑΣΟΚ από το 1985 έως το 1989.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εξόρμηση της Κυριακής, 7 Ιουνίου 1985
2. ↑  Εξόρμηση της Κυριακής, 7 Ιουνίου 1985
3. ↑  Εξόρμηση της Κυριακής, 7 Ιουνίου 1985
4. ↑
Συντεταγμένες: 35°10′58″N 24°17′59″E﻿ / ﻿35.18283°N 24.29982°E﻿ / 35.18283; 24.29982

Η **παραλία Περιστερές** ανήκει στην τοπική κοινότητα του Ροδακίνου του Αγίου Βασιλείου. Ο Περιστερές βρίσκεται 47 χλμ νοτιοδυτικά του Ρεθύμνου, ανάμεσα στο Φραγκοκάστελο και στο Ροδάκινο. Σχηματίζεται στα δυτικά του λόφου Κάστελου, όπως ονομάζεται και το ανατολικό τμήμα της, και εκτείνεται στα δυτικά ως την Αγία Μαρίνα. Οφείλει την ονομασία του στις σπηλιές που σχηματίζονται ανατολικά της παραλίας, στον Κάστελο, όπου φωλιάζουν άγρια περιστέρια.

Ιστορικό Σημείωμα
-----------------

Ο Περιστερές αποτελεί τον τελευταίο σταθμό στην επιχείρηση απαγωγής του υποστράτηγου Κράιπε. Συγκεκριμένα, στις 14 Μαίου του 1944 οι Βρετανικές Επιχειρήσεις Ειδικών Αποστολών (SOE) με αρχηγό τον Πάτρικ Λη Φέρμορ και τη βοήθεια αντρών της Κρητικής αντίστασης οδήγησαν τον Κράιπε, δύο Γερμανούς αιχμαλώτους πολέμου και έναν άρρωστο Σοβιετικό λιποτάκτη στην παραλία του Περιστερέ, όπου επιβιβάστηκαν σε ένα Βρετανικό μηχανοκίνητο σκάφος στις 10:00μ.μ. ολοκληρώνοντας έτσι την αποστολή τους με την άφιξή τους στην Μάρσα Ματρούχ στην Αίγυπτο.  
Στον Περιστερέ προσάραζαν συμμαχικά υποβρύχια και αντιτορπιλικά κατά τη διάρκεια του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου, μεταφέροντας εφόδια και πυρομαχικά για των αγώνα κατά των Γερμανών.

Συμβολή στην τοπική κοινότητα
-----------------------------

Η παραλία του Περιστερέ αποτελούσε τόσο παλαιότερα όσο και σήμερα έναν σύμμαχο για τους ντόπιους. Παλαιότερα οι ντόπιοι εκμεταλλεύονταν τις γούρνες που σχηματίζονται χαμηλά στον βράχο Καστέλο, οι οποίες τους θερινούς μήνες με την αύξηση της θερμοκρασίας μετατρέπονται σε αλικές, για την εξόρυξη αλατιού. Στις μέρες μας, η παραλία του Περιστερέ συνιστά έναν δημοφιλή καλοκαιρινό πόλο έλξης συμβάλλοντας έτσι στην τοπική οικονομία.

Βιβλιογραφία
------------

1. ABDUCTING A GENERAL: The Kreipe Operation and SOE in Crete, Patrick Leigh Fermor

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

* https://www.cretanbeaches.com/el/
Ο **Παλαιολόγος Ζαχαρίας** (ιταλικά: Paleologo Zaccaria, απεβ. 1314), με άγνωστο το μικρό του όνομα, από την Οικογένεια Ζαχαρία, υπήρξε ηγεμόνας της Χίου και της Παλαιάς και Νέας Φώκαιας τον 13ο-14ο αιώνα. Ήταν μικτής, γενουατικής και βυζαντινής, καταγωγής.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στη Γένουα, με καταγωγή από τον ισχυρή Γενουατική Οικογένεια Ζαχαρία ή *di Castro* ή *di Castello*, εκ της συνοικίας όπου ήταν το σπίτι τους. Ο Παλαιολόγος Ζαχαρίας ήταν πρωτότοκος γιος του Βενέδικτου Α΄, τον οποίο και διαδέχτηκε μετά το θάνατό του, και της συζύγου του Παλαιολογίνας, αδελφής του Αυτοκράτορα Μιχαήλ Η΄. Ο Παλαιολόγος Ζαχαρίας εγκαταστάθηκε στη Χίο και απαίτησε λόγο από τον εξάδελφό του Τεδίτσιο Ζαχαρία περί της πενταετούς διοίκησής του στη Φώκαια. Ο Τεδίτσιος απάντησε, αλλά ο Παλαιολόγος Ζαχαρίας δεν ευχαριστήθηκε και απέβαλε τον εξάδελφό του, διορίζοντας διοικητή της Φώκαιας τον Ανδριόλο Καττάνεο δέλλα Βόλτα, σύζυγο της αδελφής του Αιλιανής. Ο Παλαιολόγος Ζαχαρίας εξακολούθησε τις μεγάλες κερδοσκοπικές επιχειρήσεις του πατέρα του και απέκτησε άπειρα πλούτη. Διοίκησε τη Χίο μέχρι το 1314, οπότε πέθανε αφήνοντας δύο γιους, τον Μαρτίνο και Βενέδικτο Β΄, στους οποίους κληροδότησε τη Χίο. Ίσως όμως να είναι παιδιά του θείου του Νικολίνο Ζαχαρία. Πριν πεθάνει είχε εξασφαλίσει από τον Αυτοκράτορα Ανδρόνικο Β΄ νέα επικύρωση της κυριαρχίας του στη Χίο και στην Παλαιά και Νέα Φώκαια για άλλα πέντε χρόνια.

Οικογένεια
----------

Δεν γνωρίζουμε το όνομα της συζύγου του. Είχε τέκνα (ή ίσως ήταν τέκνα του θείου του Νικολό):

* Μαρτίνος ηγεμόνας της Χίου.
* Βενέδικτος Β΄, ηγεμόνας της Χίου.

Πηγές
-----

* Δελτίο Ιστορικής και εθνολογικής Εταιρείας της Ελλάδος, τόμος Β', 1890, Εν Αθήναις, Εκ του τυπογραφείου των Αδελφών Περρή, σσ. 6-7.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Γενεαλογικό δέντρο των Ζαχαριάδων

|  |
| --- |
| Παλαιολόγος Ζαχαρίας **Οικογένεια Ζαχαρία** **Θάνατος:** 1314 |
| Βασιλικοί τίτλοι |
| ΠροκάτοχοςΒενέδικτος Ζαχαρίας | **Κύριος της Χίου**1307 - 1314 | ΔιάδοχοςΒενέδικτος Β΄ Ζαχαρίας και Μαρτίνος Ζαχαρίας |
Συντεταγμένες: 12°58′S 40°33′E﻿ / ﻿12.967°S 40.550°E﻿ / -12.967; 40.550

| Pemba Πέμπα |
| --- |
|   |
|
| Συνταγμένες: | 12°58′S 40°33′E |
|
| Χώρα: | Μοζαμβίκη |
|
| Επαρχία: | Κάμπο Ντελγκάντο |
|
| Συνοικία: | Πέμπα-Μετούγκε |
|
| Δήμος: | Πέμπα |
|
| Πληθυσμός (2007): | 141.316 κάτ. |

Για άλλες χρήσεις, δείτε: Πέμπα (αποσαφήνιση).
Η **Πέμπα** (πορτογαλικά: Pemba) είναι μια παράκτια πόλη της Επαρχίας Κάμπο Ντελγκάντο, Μοζαμβίκη. Έχει πληθυσμό 141.316 κατοίκων (απογραφή 2007). Είναι η πρωτεύουσα της Επαρχίας Κάμπο Ντελγκάντο και της συνοικίας Πέμπα-Μετούγκε και του δήμου Πέμπα.

Γεωγραφία
---------

Η Πέμπα απλώνεται σε μια χερσόνησο στον Κόλπο Πέμπα. Βρίσκεται βορειοανατολικά της Μοζαμβίκης, κεντροανατολικά της Κάμπο Ντελγκάντο και της κεντρικά συνοικίας Πέμπα.

Δημογραφία
----------

Η Πέμπα έχει πληθυσμό 141.316 κατοίκων ενώ το 1886 είχε 50.215 κατοίκους και το 1997 88.149.

| Χρονιά | Πληθυσμός |
| --- | --- |
| 1886 | 50.215 |
| 1997 | 88.149 |
| 2007 | 141.316 |

### Κάτοικοι

Οι περισσότεροι κάτοικοι είναι Μακόντε (Makonde), Μάκουα (Macua) και Μουάνι (Mwani). 

### Γλώσσες

Οι κύριες γλώσσες που ομιλούνται στην Πέμπα είναι η Κινουάνι (Kinwani) και η Μάκουα (Macua), παρόλο που τα Πορτογαλικά είναι η γλώσσα που ομιλείται κυρίως στη Μοζαμβίκη.

Ονομασία
--------

Η Πέμπα βρέθηκε από την Εταιρεία Νιάσα το 1904 με το όνομα *Πόρτο Αμέλια* από μια βασίλισσα της Πορτογαλίας. Μετονομάστηκε σε *Πέμπα* στο τέλος της Πορτογαλικής κυριαρχίας το 1975.

Κτήρια-Οδοί
-----------

Στο κέντρο της Πέμπα υπάρχει μία τοπική αγορά.

Αθλητισμός
----------

Η Πέμπα είναι ένας προορισμός για υγρό στίβο και καταδύσεις.

Δείτε επίσης
------------

* Πέμπα (αποσαφήνιση)
* Επαρχία Κάμπο Ντελγκάντο

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Μεγαλύτερες πόλεις και κωμοπόλεις ανά πληθυσμό». *World Gazetteer*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Ιουλίου 2012. Ανακτήθηκε στις 18 Ιουνίου 2008.

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Επαρχία Κάμπο Ντελγκάντο |
| --- |
|  |
| 
Πρωτεύουσα: Πέμπα |
|  |
| 
* Ανκουάμπε
* Κελιμάνε
* Κισάνγκα
* Μακομία
* Μακόντε Πλατώ
* Μεκούφι
* Μελούκο
* Μοσίμποα ντα Πράια
* Μοντεπουέζ
* Μουέδα
* Μπαλάμα
* Ναμούνο
* Νανγκάντε
* Πάλμα
* Τσιούρε
 |

 |
Ο **Παλαιολόγος Κορνάρο ντελ Καρπάσο** ήταν πολίτης της Δημοκρατίας του Αγίου Μάρκου με μεικτή καταγωγή εκ θηλυγονίας από τους Παλαιολόγους, έζησε τον 16ο αιώνα την περίοδο ενετοκρατίας της Κύπρου.

Ο Παλαιολόγος ήταν γιος του Γοδεφρείδου Κορνάρου (Giofredo (Zuffre) Cornaro del Carpasso) και της Παλαιολογίνας, αγνώστου μικρού ονόματος. Ο πατέρας του ήταν φεουδάρχης στο Ριζοκάρπασο, ήταν από τους υπερασπιστές της Λευκωσίας κατά την οθωμανική πολιορκία του 1570, η μητέρα του ήταν κάποια Παλαιολογίνα από τον κλάδο της οικογένειας στο Δεσποτάτο του Μυστρά, έχοντας μετοικήσει από την Κωνσταντινούπολη στην Πελοπόννησο κι έπειτα στην Κύπρο που είχαν δημιουργήσει δύο κλάδους. Κατά την ίδια πολιορκία έχασε τον πατέρα του κι έναν αδελφό του. 

Κατά την Οθωμανική κατάκτηση της Κύπρου αιχμαλωτίστηκε και απελευθερώθηκε αργότερα όπου έζησε στο φέουδο της οικογένειας στο Ριζοκάρπασο, υπό Οθωμανική κυριαρχία ποια. Μετοίκησε στην Κρήτη όπου βρισκόταν υπό ενετική κυριαρχία και εκεί διορίσθηκε διοικητής στρατιωτικού τμήματος στο Ρέθυμνο.΄

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  Πολίτης news-Νατάσα Παταπίου, *Ο κλάδος Κορνάρο του Ριζοκαρπάσου: Μια ιστορική περιδιάβαση[*νεκρός σύνδεσμος*]*, ανακτήθηκε 7 Φεβρουαρίου 2019
2. 1 2  Πολίτης news, Παράθυρο-Νατάσα Παταπίου, *Από τον Μάρκο Κορνάρο της πολυκλαδικής βενετικής οικογένειας των Κορνάρων μέχρι τον Παλαιολόγο Κορνάρο και τους νερόμυλους, μια περιδιάβαση στο Ριζοκάρπασο, "την ακρότατη άκρη της κυπρίζουσης Κύπρου" Αρχειοθετήθηκε 2020-09-27 στο Wayback Machine.*, ανακτήθηκε 7 Φεβρουαρίου 2019
Ο **Εγινμίσαν Έντουαρντ Ογκχαρανεμέγιε Νικαγκμπάτσε**, ή απλά **Μίσαν Νικαγκμπάτσε** (γεννημένος στις 7 Ιουλίου 1982) είναι Γερμανός πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 1,93 μέτρα και αγωνίζεται σαν πλέι μέικερ. Το 2011, ο Μισάν Νικαγκμπάτσε άλλαξε το επώνυμό του από Νικαγκμπάτσε σε Χαλντίν.

Καριέρα
-------

Ο Μίσαν Νικαγκμπάτσε ξεκίνησε τη μπασκετική του καριέρα στην τοπική Λίχτερφέλντε. 

Το 2000 ταξίδεψε στο Βερολίνο για λογαριασμό της Άλμπα Βερολίνου, στην οποία ωστόσο δεν πραγματοποίησε καμία συμμετοχή με αποτέλεσμα το καλοκαίρι του 2001 να μεταγγραφεί στον Ολυμπιακό Πειραιώς. Στους Πειραιώτες έμεινε για ένα μόλις χρόνο χωρίς να καταφέρει ωστόσο να κατακτήσει κάποιον τίτλο.

Το 2002 μεταπήδησε στην Ιταλία και τη Σναϊντέρο Ούντινε, στην οποία παρέμεινε για περίπου έξι μήνες. Τον Ιανουάριο του 2003 επέστρεψε στη Γερμανία και μετεγγράφη στη Μιτελντόιτσερ, με την οποία μάλιστα κατέκτησε το Γιούροκαπ της σεζόν 2003-04.

Το 2004 επέστρεψε στην Ιταλία, στην οποία αγωνίστηκε μέχρι το 2007 αγωνιζόμενος στις Ροζέτο Μπάσκετ (2004-05), Παλακανέστρο Καντού (2005-06) και Πρεμιάτα Μοντεγκρανάρο (2006-07).

Την περίοδο 2007-08 αγωνίστηκε με τους Κολωνίας 99ερς ενώ την αμέσως επόμενη σεζόν αγωνίστηκε με την ιταλική Παλακανέστρο Βαρέζε.

Τη διετία 2010-2012 αγωνίστηκε στη Γερμανία αρχικά με τη Σαρλότενμπουργκ κι έπειτα με τους Γκίσεν 46ερς.

Διεθνείς συμμετοχές
-------------------

Ο Μίσαν Νικαγκμπάτσε έχει πραγματοποιήσει αρκετές συμμετοχές με την Εθνική ομάδα μπάσκετ της Γερμανίας. 

Συγκεκριμένα, έχει κατακτήσει το χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2002 και το αργυρό μετάλλιο στο Ευρωπαικό Πρωτάθλημα του 2005.

Πηγές
-----

* 






1. ↑  *RealGM*. 3171. Ανακτήθηκε στις 4  Απριλίου 2022.
Η **Παλαιολογίνα Καρνάρο ντελ Καρπάσο**, αγνώστου μικρού ονόματος, ήταν ευγενής της Δημοκρατίας του Αγίου Μάρκου με καταγωγή από τους Παλαιολόγους, έζησε τέλη 15ου αρχές 16ου αιώνα την περίοδο ενετοκρατίας της Κύπρου.

Μετά την πτώση του Δεσποτάτου του Μυστρά στους Οθωμανούς το 1460 οι προγονοί της μετανάστευσαν από τον Μυστρά στην Ενετοκρατούμενη Κύπρο. Η Παλαιολογίνα παντρεύτηκε τον Γοδεφρείδο Κορνάρο (Giofredo (Zuffre) Cornaro del Carpasso) άρχοντα του Ριζοκάρπασου, στρατιωτικό και σημαίνων πρόσωπο των ενετών της Κύπρου. Γιος της ήταν ο Παλαιολόγος Κορνάρο.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Πολίτης news-Νατάσα Παταπίου, *Ο κλάδος Κορνάρο του Ριζοκαρπάσου: Μια ιστορική περιδιάβαση Αρχειοθετήθηκε 2020-09-27 στο Wayback Machine.*, ανακτήθηκε 25 Ιανουαρίου 2020
Το **Κινεζικό Παλατάκι** (ιταλικά: **Palazzina Cinese**‎), γνωστό και ως Βασιλική Κινεζική Οικία (Real Casina alla Cinese), είναι μια πρώην βασιλική κατοικία του Οίκου των Bουρβόνων-Δύο Σικελιών σχεδιασμένη στο *Κινεζικό στυλ*. Βρίσκεται στο Παλέρμο, μέσα στο πάρκο Λα Φαβορίτα. Το Εθνογραφικό Μουσείο της Σικελίας, που πήρε το όνομά του από τον Τζιουζέπε Πιτρέ, βρίσκεται σε έναν από τους ξενώνες του Παλατιού.

Ιστορία
-------

Το κτίριο σχεδιάστηκε το 1799 από τον αρχιτέκτονα Τζιουζέπε Βενάντσιο Μαρβούλια κατόπιν παραγγελίας του βασιλιά Φερδινάνδου Γ' της Σικελίας.  Ο ηγεμόνας είχε αγοράσει προηγουμένως γη και ένα σπίτι κινεζικά σχεδιασμένο, που ανήκε στον βαρόνο Μπενεντέτο Λομπάρντo και σχεδιάστηκε από τον ίδιο τον Mαρβούλια.  Το αρχιτεκτονικό συγκρότημα και ο κήπος του ολοκληρώθηκαν μεταξύ 1800 και 1806.

Το 1860, ως αποτέλεσμα της Ενοποίησης της Ιταλίας, η κατοικία πέρασε στον Οίκο της Σαβοΐας. Στη συνέχεια, έγινε ιδιοκτησία της κοινότητας του Παλέρμο και έχει μετατραπεί σε μουσείο.

Περιγραφή
---------

Τα διαμερίσματα του Ανακτόρου κατανέμονται σε τρεις ορόφους. Στον πρώτο όροφο υπάρχουν η αίθουσα υποδοχής, η τραπεζαρία και το υπνοδωμάτιο του Βασιλιά. Στον δεύτερο όροφο υπάρχει το διαμέρισμα της βασίλισσας Μαρίας-Καρολίνα της Αυστρίας.  Στον τρίτο όροφο υπάρχει μια οκταγωνική βεράντα, σκεπασμένη σαν παγόδα.

Το κτίριο είναι διακοσμημένο με πίνακες και τοιχογραφίες του Τζιουζέπε Βελάσκες, του Βιντσέντσο Ριόλo και άλλων καλλιτεχνών.

Εικόνες
-------

* Τοιχογραφίες με Κινεζικό στυλ (Chinoiserie), Τζιουζέπε ΒελάσκεςΤοιχογραφίες με *Κινεζικό στυλ* (Chinoiserie), Τζιουζέπε Βελάσκες
* Φρέσκο, Τζιουζέπε ΒελάσκεςΦρέσκο, Τζιουζέπε Βελάσκες
* Ο κήποςΟ κήπος
* Μουσείο ΠιτρέΜουσείο Πιτρέ

Δείτε επίσης
------------

* Πάρκο ντελα Φαβορίτα
* Φυσικό Καταφύγιο με προσανατολισμό το Μόντε Πελεγκρίνο
* Εθνογραφικό Μουσείο Σικελίας Τζιουζέπε Πιτρέ

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  «Indagine sui musei e le istituzioni similari». *d:Q112132470*. 2022.
2. ↑  Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής της Ιταλίας: «Indagine sui musei e le istituzioni similari». *d:Q112194636*. 28  Νοεμβρίου 2013.
3. 1 2 3  «Storia della Palazzina Cinese - Official site of the La Favorita Park». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Μαΐου 2018.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Παλατσίνα Τσινέζε** |

* (in ιταλική) Image gallery
* (in ιταλική) History of the palace - Provincia Regionale di Palermo Αρχειοθετήθηκε 2016-12-31 στο Wayback Machine.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 172971746
* LCCN: sh2016002305
* GND: 4757434-3
* SUDOC: 224399888
* ULAN: 500309934

 |

 |
Ο **Μίροσλαβ Πόλακ** (σερβ. Mиpocлaв Пoлaк - Miroslav Polak) (γεν. 1958) είναι παλαίμαχος ποδοσφαιριστής από τη Σερβία και νυν προπονητής, ο οποίος αγωνίστηκε κυρίως στη Ραντ Βελιγραδίου. Επίσης, έπαιξε σε διάφορα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα μεταξύ των οποίων και στην Α΄ Εθνική με τoν Πανιώνιο. Αγωνιζόταν στη μεσαία γραμμή. Ως προπονητής έχει εργαστεί κυρίως σε ομάδες μικρών κατηγοριών της Αυστρίας.

Βιογραφικό
----------

Ο Μίροσλαβ Πόλακ γεννήθηκε στις 8 Φεβρουαρίου 1958 στο Βελιγράδι. Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο στην Παρτιζάν Βελιγραδίου το 1976 αλλά έκανε καριέρα κυρίως στη Ραντ, όπου αγωνίστηκε από το 1978 ως το 1986. Στη συνέχεια αναζήτησε την τύχη του σε άλλα πρωταθλήματα και έπαιξε στη Σουηδία με τη Μάλμοε, στην Ελλάδα με τον Πανιώνιο και στην Αυστρία με τη Σάλτσμπουργκ και την Πουχ ως το 1991. Όταν σταμάτησε εργάστηκε ως προπονητής, αρχικά στην Πουχ (παίκτης, προπονητής) κι έπειτα σε διάφορες αυστριακές ομάδες, με πιο γνωστές την Αούστρια Βιέννης (ερασιτέχνες) και τη Αούστρια Σάλτσμπουργκ (1933-2005).

Καριέρα
-------

### Ως ποδοσφαιριστής

| Χρονιές | Σύλλογος | Συμμετοχές | Γκολ |
| --- | --- | --- | --- |
| 1976-1978 |  Παρτιζάν Βελιγραδίου | 9 | 0 |
| 1978-1986 |  Ραντ Βελιγραδίου | 173 | 12 |
| 1986-1987 |  Μάλμοε |  |  |
| 1987-1988 |  Πανιώνιος | 8 | 2 |
| 1988-1990 |  Σάλτσμπουργκ |  |  |
| 1990-1991 |  Πουχ |  |  |

### Ως προπονητής

* 1990-1991: Πουχ
* 1991-1995: ΒΝΖ Σάλτσμπουργκ
* 1995-1996: Αούστρια Βιέννης (ερασιτέχνες)
* 1996-1997: ΒΝΖ Σάλτσμπουργκ (νέοι)
* 1997-1998: Μπράουναου
* 2000: Σάλτσμπουργκ
* 2001-2003: Σ. Γιόχαν
* 2004-2007: Σ. Γιόχαν (αθλητικός διευθυντής)
* 2007-σήμερα: Πουχ
Ο **Λάσος ο Ερμιονεύς** ήταν λυρικός ποιητής και μουσικός (6ος αιώνας π.Χ.). Γεννήθηκε στην Ερμιόνη. Έζησε και έδρασε στα χρόνια του Σιμωνίδη του Κείου κυρίως στην Αθήνα, στην αυλή του Ιππάρχου (527 - 510 π. Χ.) γιου του τυράννου των Αθηνών Πεισιστράτου, όπως αναφέρει ο Αριστοφάνης στις Σφήκες (1410 κ. ε.) και τα αρχαία Σχόλια στον Αριστοφάνη. Από κάποιους κατατάσσεται στους επτά σοφούς της αρχαιότητας, αντί του Περιάνδρου. Γιος του Χαρβίνου ή Χαβρίνου, ήταν μαθητής του Αργείου Σακάδα. Όταν εγκαταστάθηκε στην Αθήνα ίδρυσε Μουσική Σχολή και ασχολήθηκε με τη λυρική ποίηση. 

Θεωρείται ο μεγάλος μεταρρυθμιστής του διθυράμβου, ύστερα από τον Αρίωνα. Τελειοποίησε τον διθύραμβο, τους εγκυκλίους χορούς και ήταν ο πρώτος που έγραψε θεωρία της μουσικής. Ο Πλούταρχος (Περί Μουσικής 29) λέει, ότι ο Λάσος προσπάθησε να προσδώσει στο διθύραμβο μεγάλη μουσική ποικιλία, επιτρέποντας πέρασμα από μια μελωδία στην άλλη, και χρησιμοποιούσε τον ηχητικό πλούτο των αυλών, έτσι, που πέτυχε ανατροπή στη σύγχρονη μουσική. Ο Ησύχιος αναφέρει, ότι του Λάσου του άρεσαν διάφορα ηχητικά αποτελέσματα, που από το όνομά του ονομάστηκαν λασίσματα. Ο Λάσος εκτός από τους διθυράμβους συνέταξε και το πρώτο στην ελληνική γραμματεία εγχειρίδιο περί μουσικής.

Το ταλέντο του ανθούσε κατά την 64-η Ολυμπιάδα (524 - 521 π. Χ.). Λέγεται ότι δίδαξε τον Πίνδαρο. Σε αγώνα διθυραμβοποιών που οργανώθηκε στην Αθήνα το 508 π.Χ. κατόπιν εισήγησής του, διαγωνίσθηκε με τον Σιμωνίδη τον Κείο, βάση αναφορών του Αριστοφάνη.

Υπάρχει αναφορά του Ηροδότου όZ 61) τι συνέλαβε τον εταίρο χρησμοδότη ποιητή της αυλής του Ίππαρχου, τον Ονομάκριτο, να κατασκευάζει ψεύτικους χρησμούς στα ποιήματα του Μουσαίου, τον κατήγγειλε για κατάχρηση εμπιστοσύνης του τυράννου και πέτυχε την εξορία του.

Λέγεται ότι ο Λάσος έγραψε δύο ποιήματα, τους «Κενταύρους» και τον ύμνο στη θεά Δήμητρα, ως λειπογράμματα δίχως το γράμμα σίγμα (ἄσιγμος ᾠδή). Αυτό το έκανε γιατί είχε δυσκολία στην προφορά του συμφώνου.

Από τα έργα του μόνο ελάχιστοι στίχοι διασώθηκαν. Οι στίχοι που διασώζονται από τον ύμνο προς την Δήμητρα είναι:

| αρχαίο κείμενο | μετάφραση | σχόλια |
| --- | --- | --- |
| *Δάματρα μέλπω Κόραν τε Κλυμένοι᾽ ἄλοχον* | Μελωδώ για την Δήμητρα και την Κόρη, σύζυγο του Κλυμένου | ως *κόρη* αναφέρεται η Περσεφόνη |
| *μελιβόαν ὕμνον ἀναγνέων* | τραγουδώντας γλυκόηχο ύμνο |  |
| *Αἰολίδ᾽ ἂμ βαρύβρομον ἁρμονίαν* | σε αρμονία με τον βαρύηχο Αιολιδικό τρόπο |  |

Παραπομπές
----------

1. ↑  Αθήναιος. 14.624e-f, και 10.455c-d
2. ↑  «LASUS, Fragments | Loeb Classical Library» (στα αγγλικά). *Loeb Classical Library*.. Ανακτήθηκε στις 2017-09-06.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 15159968
* **Europeana**: agent/base/149738
* **ΕΒΕ**: 44308
* **AA**: 142943
* LCCN: no2003048237
* ISNI: 0000 0000 8003 5764
* GND: 102397023
* SUDOC: 150609116
* BNF: cb165697157 (data)
* BIBSYS: 95002742

 |

 |
Η **Λέα Σπρούνγκερ** (γεν. 5 Μαρτίου 1990) είναι Ελβετίδα αθλήτρια του στίβου και πρώην επταθλήτρια, που ειδικεύεται στα 100, 200, 400 και 400 μέτρα με εμπόδια.

Καριέρα
-------

Η Σπρούνγκερ πρώτη στον τελικό των 400 μέτρων στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2019.
Γεννημένη στη Νιόν, συμμετείχε στα 200 μέτρα και στα 4 x 100 μέτρα σκυταλοδρομίας στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2012, ενώ στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 συμμετείχε στα 400 μέτρα με εμπόδια.

Έχει ατομικό ρεκόρ 54.29 δ από τη Λωζάνη το 2017 στα 400 μέτρα με εμπόδια. Επίσης, έχει στην κατοχή της το ρεκόρ Ελβετίας στα 400 και τα 200 μέτρα, με χρόνους 50.52 και 22.38 δευτερολέπτων αντίστοιχα.

Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2016 κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στα 400 μέτρα εμπόδια, ενώ στη διοργάνωση δύο χρόνια μετά κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο, με χρόνο 54.33 δευτερόλεπτα.

Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2017 τερμάτισε πέμπτη στον τελικό των 400 μέτρων μετ' εμποδίων, με επίδοση 54.59 δευτερολέπτων.

Με χρόνο 51.61, κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2019, στα 400 μέτρα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  BBC Sport – Lea Sprunger, BBC.
2. 1 2  Η Λέα Σπρούνγκερ στην World Athletics
3. ↑  «Swiss Athletics: Schweizer Rekorde – Outdoor *(German)*» (PDF). [*νεκρός σύνδεσμος*]
Η **Μάχη της Άρτας** ήταν η μεγαλύτερη πολεμική εμπλοκή του εμφυλίου μεταξύ των αντάρτικων οργανώσεων του ΕΔΕΣ και του ΕΛΑΣ
που έληξε με νικηφόρα έκβαση για τον ΕΛΑΣ. Ξεκίνησε στις 21 Δεκεμβρίου 1944 και υπήρξε η πιο φονική των Δεκεμβριανών στην Ήπειρο. Διήρκεσε δυο ημέρες. Ο αντικειμενικός σκοπός του ΕΛΑΣ ήταν η κατάληψη της Άρτας προκειμένου να διακοπεί ο ανεφοδιασμός του ΕΔΕΣ στην υπόλοιπη Ήπειρο και συγκεκριμένα στην περιοχή των Ιωαννίνων. Ο ΕΔΕΣ αναγκάστηκε να υποχωρήσει και να συμπτυχθεί στη γραμμή άμυνας ποταμός Λούρος - Φιλιππιάδα, για να ασφαλιστεί η οδική αρτηρία Ιωαννίνων - Πρεβέζης, ώστε να υποχωρήσουν τα υπόλοιπα τμήματά του από τα Ιωάννινα προς Πρέβεζα. Από το λιμάνι της Πρέβεζας οδηγούνται στην Κέρκυρα με Βρετανικά πλοία. Μέχρι τις 26 Δεκεμβρίου 1944 έχουν αποβιβαστεί και οι τελευταίες δυνάμεις του ΕΔΕΣ στο νησί. 

Λίγο πριν την κατάληψη της πόλης από τον ΕΛΑΣ, ένα τμήμα της αστικής ελίτ που είχε συνεργαστεί με τον ΕΔΕΣ θεώρησε ότι δε θα αντιμετώπιζε πρόβλημα και παρέμεινε στην πόλη. Μάλιστα, ο Διοικητής του ΕΔΕΣ στην Άρτα δέχθηκε πιέσεις ώστε να απελευθερώσει 70 άτομα προσκείμενα στον ΕΛΑΣ και να μην τα πάρει ως αιχμαλώτους στην Κέρκυρα. Η αντίδραση του ΕΛΑΣ μετά την κατάληψη της πόλης ήταν ακραία, με την εκτέλεση των τοπικών προκρίτων με την κατηγορία του δοσιλογισμού. Θανάτωσε συνολικά 20 πολίτες. Περισσότερες εκτελέσεις έγιναν στα περίχωρα της Άρτας. Παραμένει αναμφισβήτητο γεγονός ότι η αντίδραση αυτή δεν έφερε την ομαλοποίηση της κατάστασης στην περιοχή του νομού Άρτας.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Βαγγέλης Τζούκας, *Ο ΕΔΕΣ 1941-1945. Μια επανεκτίμηση*, εκδόσεις Αλεξάνδρεια, Αθήνα 2017, σελ. 67-68.
2. ↑  Βαγγέλης ΤΖούκας, Οι οπλαρχηγοί του ΕΔΕΣ στην ήπειρο, Βιβλιοπωλείο της Εστίας, σελ. 56
3. ↑  Ἡ Ἐθνική Ἀντίστασις : Ε.Ο.Ε.Α. - Ε.Δ.Ε.Σ. 1941-1944 Νομοῦ Ἄρτης καί ἡ προσφορά του ὠργανομένου ἀμάχου πληθυσμοῦ εἰς τόν ἀγῶνα τοῦτον / Στέφανου Β. Παππά
4. ↑  Η τρίτη αλήθεια : (Χρονικό γεγονότων Ελληνοϊταλικού πολέμου 1940 - 41 και εθνικής αντίστασης - εμφυλίου πολέμου 1942 - 47 στην περιοχή Άρτας - Βάλτου - Αγράφων) / Νικηφόρου Γρηγ. Κοσσυβάκη
5. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος: Ιστορικές μνήμες του τάγματος Καστανιάς : Των ΕΟΕΑ - ΕΔΕΣ 1942-1945 Νομού Άρτης / του Βουλευτή Άρτας Κωνσταντίνου Ν. Παπαδημητρίου
6. ↑  Βαγγέλης Τζούκας, Δρ Κοινωνιολογίας Πάντειο Πανεπιστήμιο. «Η Άρτα της Κατοχής και της Αντίστασης, στο: Π. Γεωργογιάννης (επιμ.), Άρτα. Ιστορία και Πολιτισμός 1881-2006, Άρτα, 2007, σσ. 21-32».
Η **Πανδία** (εκ του παν-δίος, δηλ. πανθειοτάτη), ήταν θεότητα της ελληνικής μυθολογίας και προσωποποίηση της φωτεινότητας της Σελήνης.. Ήταν κόρη της Σελήνης και του Δία και αδερφή της Έρσας. Από τον Ομηρικό Ύμνο προς τη Σελήνη έχουμε: «Με αυτήν κάποτε έσμιξε σε κλίνη του Κρόνου ο γιός. Εκείνη έμεινε έγκυος και γέννησε την Πάνδεια, που είχε μορφή ξεχωριστή ανάμεσα στους αθανάτους». Η αθηναϊκή παράδοση ίσως κατέστησε την Πανδία σύζυγο του Αντίοχου, του επώνυμου ήρωα της Αντιοχίδος, μια από τις δέκα φυλές των Αθηναίων.

Αρχικά, η Πανδία ίσως αποτελούσε επίθετο της Σελήνης, αλλά τουλάχιστον από την εποχή του ύστερου ομηρικού ύμνου, η Πανδία είχε γίνει κόρη του Δία και της Σελήνης. Η Πανδία (ή η Πανδία Σελήνη) μπορεί να ήταν η προσωποποίηση της πανσελήνου και μία αρχαία γιορτή, που ονομάζεται Πάνδια, πιθανόν προς τιμήν του Δία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Fairbanks, p. 162. Regarding the meaning of "Pandia", Kerenyi, p. 197, says: '"the entirely shining" or the "entirely bright"— doubtless the brightness of nights of full moon.'
2. ↑  *Hymn to Selene* (32) 15–16; Allen, [15] "ΠανδείηΝ", says that Pandia was "elsewhere unknown as a daughter of Selene", but see Υγίνος, *Fabulae* Preface, Φιλόδημος, *De pietate* P.Herc. 243 Fragment 6 (Obbink, p. 353).
3. ↑  West, p. 19, which describes Pandia as an "obscure figure"; Tsagalis, p. 53.
4. ↑  Willetts, p. 178; Cook, p. 732; Roscher, p. 100; Scholiast on Demosthenes, 21.39a.
5. ↑  Cox, p. 138; Casford p. 174.
6. ↑  Parker 2005, p. 447.
Ο **Μάνσο**, ήταν κυβερνήτης του Δουκάτου του Αμάλφι, υποτελής του Βυζαντινού Αυτοκράτορα με το αξίωμα του έπαρχου (prefect).

Ήταν γιος του ευγενή Λέοντα που γεννήθηκε περίπου το 835 και εγγονός του Ούρσους (γεννήθηκε περίπου το 810) η ανώνυμη μητέρα του ήταν κόρη του κυβερνήτη Λουπίνου και αδελφή του κυβερνήτη Σεργίου από το 882 έως το 888 που φημολογείται ότι ήταν απόγονος του κόμη Μούσκους που γεννήθηκε στις αρχές του 8ου αιώνα. Γιος του ήταν ο πρώτος δούκας του Αμάλφι, ο πρώτος με αυτό το αξίωμα, Μάσταλος Α΄, τον οποίο είχε κάνει συνκυβερνήτη και ο *Κωνσταντίνος*.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Venance Grume, *Traité d'études byzantines La Chronologie I « Préfets et ducs d'Amalfi »*, Paris, Ρresses universitaires de France, 1958, p. 422
2. ↑  (Γαλλικά) Christian Settipani, *Continuité des élites à Byzance durant les siècles obscures*, Paris, De Broccard, 2006, pages 523-525 Amalfi, isbn 978-2-7018-0226-8
Η στήλη με τους τίτλους του Ούτου-χεγκάλ
Ο **Ούτου-χεγκάλ** (Σουμεριακή γλώσσα: *"𒀭𒌓𒃶𒅅"*) ήταν ο πρώτος γηγενής βασιλεύς των Σουμερίων μετά από 200 χρόνια που κυβέρνησαν η Ακκαδική αυτοκρατορία και οι Γκούτι, θεωρείται ο ιδρυτής στην Τρίτη Δυναστεία της Ουρ μέσω του γαμπρού του Ουρ Ναμμού. Ο επίσημος τίτλος του ήταν *"βασιλιάς της Ουρούκ"*, στις επιγραφές του θεωρείται ο ιδρυτής και ο μοναδικός βασιλιάς της *"πέμπτης δυναστείας της Ουρούκ"*. Υπάρχουν πολλές θεωρίες σχετικά με την καταγωγή του Ούτου-χεγκάλ, διετέλεσε κυβερνήτης της Ουρούκ μέχρι την εποχή που εξεγέρθηκε εναντίον του βασιλιά των Γκούτι Τιρίγκαν. Μετά από μια μάχη ο Ούτου-χεγκάλ νίκησε και ανάγκασε τον Τιρίγκαν να δραπετεύσει σε άγνωστη πόλη. Οι κάτοικοι τον δέχθηκαν θερμά αλλά όταν ο Ούτου-χεγκάλ τους επιτέθηκε τον συνέλαβαν και τον παρέδωσαν σε αυτόν, ακολούθησε συμφωνία με την οποία ο Τιρίγκαν παρέδωσε το βασίλειο της Σουμερίας στον Ούτου-χεγκάλ. 

Το όνομα και οι τίτλοι του Ούτου-χεγκάλ φαίνονται στην νικητήρια στήλη του Ούτου-χεγκάλ, *"ο μέγας βασιλιάς της Ουρούκ και των τριών μερών του κόσμου"*. Μετά την ήττα των Γκουτίων ανακηρύχτηκε βασιλιάς των Σουμερίων. Στον έβδομο χρόνο της βασιλείας του πέθανε σε ένα τραγικό δυστύχημα ενώ έκανε επιθεώρηση στην κατασκευή ενός φράγματος, τον διαδέχθηκε ο γαμπρός του Ουρ-Ναμμού. Ο Ούτου-χεγκάλ επίσημα καταγράφεται σαν βασιλιάς της πέμπτης δυναστείας της Ουρούκ αλλά θεωρείται ο ιδρυτής της τρίτης δυναστείας της Ουρ, για τους Σουμέριους είναι μια από τις σημαντικότερες μορφές της ιστορίας τους. Ο Ούτου-χεγκάλ είναι ιστορικά γνωστός από τις αμέτρητες επιγραφές του. Στην Ουρούκ ανηγέρθη μια νικήτρια στήλη που αποθανάτισε την νίκη του επί των Γκούτι και του Τιρίγκαν, ένα αντίγραφο της από την Δυναστεία της Ισίν βρίσκεται σήμερα στο Μουσείο του Λούβρου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Basmachi, Faraj (1975). Treasures of the Iraq Museum. Al-Jumhuriya Press. σ. 29
2. ↑  George, A. R. (2003). The Babylonian Gilgamesh Epic: Introduction, Critical Edition and Cuneiform Texts. Oxford University Press. σ. 109
3. ↑  Samuel Noah Kramer (2010-09-17). The Sumerians: Their History, Culture, and Character, σ. 37
4. ↑
5. ↑  THUREAU-DANGIN, Fr. (1912). "La Fin de la Domination Gutienne". Revue d'Assyriologie et d'archéologie orientale. 9 (3): 111–120
6. ↑  Cooper, Paul M. M. "The Sumerians - Fall of the First Cities"
7. ↑
8. ↑

Πηγές
-----

* Basmachi, Faraj (1975). Treasures of the Iraq Museum. Al-Jumhuriya Press.
* Cooper, Paul M. M. "The Sumerians - Fall of the First Cities"
* George, A. R. (2003). The Babylonian Gilgamesh Epic: Introduction, Critical Edition and Cuneiform Texts.
* Samuel Noah Kramer (2010-09-17). The Sumerians: Their History, Culture, and Character.
Ο **Μίλαν Τόμιτς** (γενν. 24 Ιουλίου 1973, Βελιγράδι) είναι Σέρβος πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως πόιντ γκαρντ και νυν πρώην προπονητής. 

Πέρασε τα περισσότερα χρόνια της καριέρας του στην Ελλάδα, τόσο ως καλαθοσφαιριστής όσο και ως προπονητής. Το 1992 απέκτησε την ελληνική υπηκοότητα.

Καριέρα σε συλλόγους
--------------------

Ο Μίλαν Τόμιτς υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο στη Ραντνίσκι, στην οποία αγωνίστηκε για μόλις ένα χρόνο. 

Το 1991, ταξίδεψε στην Ελλάδα για να ενταχθεί στον Ολυμπιακό. Στην ομάδα του Πειραιά αγωνίστηκε για 13 χρόνια, κατακτώντας πολλούς τίτλους εντός αλλά και εκτός συνόρων. Συγκεκριμένα κατέκτησε πέντε Πρωταθλήματα Ελλάδος, τρία Κύπελλα Ελλάδος και μία Ευρωλίγκα.

Η αποτυχία του Ολυμπιακού να νικήσει τον Άρη Θεσσαλονίκης στον τελικό του Κυπέλλου του 2004, οδήγησε τον τότε πρόεδρο της ΚΑΕ Ολυμπιακός, Σωκράτη Κόκκαλη, να απολύσει τον Ντράγκαν Σακότα και να προτείνει στον Μίλαν Τόμιτς να αναλάβει το πόστο του προπονητή. Ο Τόμιτς απάντησε θετικά στην πρόταση αυτή, ωστόσο κάποιους μήνες μετά, οι διαφορές ανάμεσα σε αυτόν και τη διοίκηση του Ολυμπιακού, οδήγησαν στην αποχώρησή του από τον σύλλογο του Πειραιά.

Το 2005, μεταπήδησε στην ιταλική Αουρόρα Μπάσκετ Γέζι, ενώ τον αμέσως επόμενο χρόνο επέστρεψε στην Ελλάδα παίρνοντας μεταγραφή στον Κολοσσό Ρόδου. Ο Τόμιτς αποχώρησε από τον Κολοσσό Ρόδου έχοντας πραγματοποιήσει μόλις 2 συμμετοχές. 

Μετά το πέρας της σεζόν 2005-06, ο Τόμιτς αποφάσισε να αποσυρθεί από την ενεργό δράση και να βάλει τέλος στην πολυετή καριέρα του.

Προπονητική σταδιοδρομία
------------------------

Ο Τόμιτς ανέλαβε για πρώτη φορά το πόστο του προπονητή το 2004 μετά από πρόταση του τότε προέδρου του Ολυμπιακού, Σωκράτη Κόκκαλη. Στον πάγκο των ερυθρόλευκων έκατσε για λίγους μόνο μήνες.

Από το 2008 μέχρι και τον Ιουλίο του 2018, ο Τόμιτς βρίσκονταν στο πόστο του βοηθού προπονητή του Ολυμπιακού. 

Στις 13 Ιουλίου 2018, προσλήφθηκε ως προπονητής του Ερυθρού Αστέρα Βελιγραδίου. 

Στις 10 Δεκεμβρίου 2021, υπέγραψε συμβόλαιο με τον Γ.Σ. Περιστερίου μέχρι το τέλος της σεζόν.

Τίτλοι
------

#### Ολυμπιακός

* 5 Πρωταθλήματα Ελλάδας: 1993, 1994, 1995, 1996, 1997
* 3 Κύπελλα Ελλάδας: 1994, 1997, 2002
* 1 Ευρωλίγκα: 1997

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) *Basketball-Reference.com*. milan-tomic-1. Ανακτήθηκε στις 23  Απριλίου 2022.
2. ↑  (Αγγλικά) *eurobasket.com*. 10343. Ανακτήθηκε στις 25  Απριλίου 2022.
3. ↑  «Ανακοίνωσε τον Μίλαν Τόμιτς το Περιστέρι». *sport24.gr*. 10 Δεκεμβρίου 2021.

  


|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
**Ολυμπιακός - Πρωταθλητής Ευρώπης Μπάσκετ 1996–97** |
| --- |
|  |
|  | 
**4** Μπακατσιάς  · **5** Σιγάλας  · **7** Παπανικολάου  · **8** Γαλακτερός  · **9** Νάκιτς  · **10** Φασούλας  · **11** Τόμιτς  · **12** Τάρλατς  · **13** Βελπ  · **14** Ζεβροσένκο  · **15** Ρίβερς (MVP του φάιναλ φορ)  · **C** Ίβκοβιτς |

 |
Ο **Πάτρικ Όλιβερ Φέμερλινγκ** (Αμβούργο, 4 Μαρτίου 1975) είναι Γερμανός πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,15 μέτρα και αγωνιζόταν στη θέση του σέντερ.

Σταδιοδρομία
------------

Ο Πάτρικ Φέμερλινγκ ξεκίνησε να παίζει μπάσκετ στην ΑΡΤ Ντίσελντορφ, ενώ στη συνέχεια εισήχθη στο κολλέγιο της Ουάσινγκτον στο οποίο παρέμεινε μέχρι το 1998 αγωνιζόμενος στο Κολλεγιακό πρωτάθλημα με τους Ουάσινγκτον Χάσκις.

Το 1998 επέστρεψε στη Γερμανία και πήρε μεταγραφή στην Άλμπα Βερολίνου με την οποία αγωνίστηκε για δύο χρόνια καταφέρνοντας μάλιστα να κατακτήσει ισάριθμα Πρωταθλήματα Γερμανίας.

Το καλοκαίρι του 2000 μεταπήδησε στην Ελλάδα και πήρε μεταγραφή στον Ολυμπιακό Πειραιώς, με τον οποίο υπέγραψε συμβόλαιο 2 ετών με την προοπτική ανανέωσης για ακόμη ένα χρόνο. Με τον Ολυμπιακό αγωνίστηκε τελικά για δύο χρόνια κατακτώντας ένα Κύπελλο Ελλάδος το 2002.

Επόμενος σταθμός στην καριέρα του Πάτρικ Φέμερλινγκ ήταν η Μπαρτσελόνα. Με την ισπανική ομάδα κατέκτησε σε δύο χρόνια μία Ευρωλίγκα (2003), δύο Ισπανικά Πρωταθλήματα (2003, 2004), ένα Ισπανικό Κινγκς Καπ (2003) και ένα Ισπανικό Σούπερ Καπ (2004).

Το καλοκαίρι του 2004, ο Φέμερλινγκ επέστρεψε στην Ελλάδα αυτή τη φορά για λογαριασμό του Παναθηναϊκού, στον οποίο αγωνίστηκε για δύο χρόνια. Με τον Παναθηναϊκό κατέκτησε δύο Πρωταθλήματα Ελλάδος (2005, 2006) και δύο Κύπελλα Ελλάδος (2005, 2006).

Το 2006 επέστρεψε για ακόμη μια φορά στην Ισπανία και πήρε μεταγραφή στην Κάχα Σεβίγια. Στην ισπανική ομάδα παρέμεινε για μόλις ένα χρόνο.

Τη διετία 2007-2009 αγωνίστηκε για δεύτερη φορά στην καριέρα του στην Άλμπα Βερολίνου ενώ τη σεζόν 2009-10 αγωνίστηκε με την τουρκική Αντάλια BSB.

Το 2010 επέστρεψε για τρίτη φορά στη γερμανική Άλμπα Βερολίνου. Μετά το πέρας της σεζόν 2010-2011, ο Πάτρικ Φέμερλινγκ αποφάσισε να αποσυρθεί από την ενεργό δράση.

Διεθνείς συμμετοχές
-------------------

Ο Πάτρικ Φέμερλινγκ έχει πραγματοποιήσει 221 συμμετοχές με την Εθνική Γερμανίας κατακτώντας μάλιστα το χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Κύπελλο Καλαθοσφαίρισης του 2002 και το ασημένιο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Κύπελλο Καλαθοσφαίρισης του 2005.

Τίτλοι
------

#### Άλμπα Βερολίνου

* 2x Πρωταθλήματα Γερμανίας: (1999, 2000)

#### Ολυμπιακός

* Κύπελλο Ελλάδας: (2002)

#### Μπαρτσελόνα

* Ευρωλίγκα: (2003)
* 2x Πρωταθλήματα Ισπανίας: (2003, 2004)
* Κύπελλο Ισπανίας: (2003)
* Σούπερ Καπ Ισπανίας: (2004)

#### Παναθηναϊκός

* 2x Πρωταθλήματα Ελλάδος: (2005, 2006)
* 2x Κύπελλο Ελλάδας: (2005, 2006)

Πηγές
-----

* Ανακοίνωσε Φέμερλινγκ ο Ολυμπιακός
* Έβαλε τέλος στην επαγγελματική του καριέρα ο Φέμερλινγκ[*νεκρός σύνδεσμος*]

Παραπομπές
----------

1. ↑  in.gr (13 Ιουλίου 2000). «Ο Ολυμπιακός ανακοίνωσε Φέμερλινγκ». *in.gr*. Ανακτήθηκε στις 13 Απριλίου 2020.
2. ↑  «Στην Άλμπα ο Φέμερλινγκ». *www.contra.gr*. Ανακτήθηκε στις 13 Απριλίου 2020.
3. ↑  «Αποσύρεται ο Φέμερλινγκ». *www.gazzetta.gr*. Ανακτήθηκε στις 13 Απριλίου 2020.
Η **Μάχη στο Μαρχαμλί** (βουλγ. Битка при Мерхамли), μέρος των μαχών μεταξύ του Βασιλείου της Βουλγαρίας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κατά τον Α΄ Βαλκανικό πόλεμο, διεξήχθη στις 27 Νοεμβρίου του 1912, κοντά στο χωριό Μαρχαμλί (σημ. χωριό Πέπλος Έβρου).  

Οι Βούλγαροι όχι μόνο νίκησαν τον οθωμανικό στρατό αλλά αιχμαλώτισαν και το μεγαλύτερο μέρος του. Οι Οθωμανοί Τούρκοι έχασαν τη Δυτική Θράκη οριστικά.

### Η μάχη

Μετά τη μάχη στο Κάρτζαλι και την υποχώρηση των Οθωμανικών στρατευμάτων προς τον νότο, τα τμήματα που διοικούσε ο Γιαβέρ Πασά, διατάχτηκαν να κρατήσουν τους Βούλγαρους μακριά από τη σιδηροδρομική γραμμή Κωνσταντινούπολης - Θεσσαλονίκης, ώστε να ανεφοδιάζονται απρόσκοπτα τα στρατεύματα που πολεμούσαν στη Μακεδονία.  

Το «στρατιωτικό απόσπασμα του Χάσκοβο» που διοικούσε ο βούλγαρος στρατηγός Γκένοβ, χωρίστηκε σε τρία τμήματα: το πρώτο προχώρησε μετά το Κάρτζαλι και κατέλαβε την πόλη Σμόλιαν στις 26 Οκτωβρίου, ενώ συνέχισε νότια και κατέλαβε την Αλεξανδρούπολη (τότε Δεδέ-αγάτς) στις 8 Νοεμβρίου. Το δεύτερο τμήμα προχώρησε προς τη Δράμα, την οποία και κατέλαβε στις 5 Νοεμβρίου ενώ το τρίτο τμήμα κινούμενο δυτικά έφτασε στην πόλη που σήμερα ονομάζεται Γκότσε Ντέλτσεφ (Άνω Νευροκόπι).  

Μετά την οπισθοχώρηση από το Κάρτζαλι στις 21 Οκτωβρίου, το «στρατιωτικό απόσπασμα του Κάρτζαλι» που διοικούσε ο Μεχτέτ Γιαβέρ Πασά στρατοπέδευσε 25 χιλιόμετρα νοτιότερα, και στις 14 Νοεμβρίου επιχείρησε ανακατάληψη των χαμένων περιοχών. Ωστόσο, η άφιξη νέων βουλγαρικών στρατευμάτων τους εμπόδισε να επιτύχουν τον στόχο τους και έτσι σταθεροποιήθηκαν στην αμυντική γραμμή του ποταμού Άρδα.  

Στις 17 Νοεμβρίου τα δυο τμήματα του βουλγάρικου στρατού ενώθηκαν και επιτέθηκαν στα οθωμανικά στρατεύματα που αν και έχοντας χάσει πλέον τον έλεγχο της σιδηροδρομικής γραμμής, κρατούνταν σταθερά στην περιοχή. Στις 26 Νοεμβρίου, θέλοντας ο Γιαβέρ Πασά να απελευθερώσει τον στρατό του ξεκίνησε τη διάβαση του ποταμού Άρδα με σκοπό να ενωθεί με τα οθωμανικά στρατεύματα της Καλλίπολης. Οι Βούλγαροι επιτέθηκαν συνδυασμένα και πάλι, και ύστερα από δίωρη μάχη, ο Γιαβέρ Πασά σήκωσε λευκή σημαία. Στις 27 Νοεμβρίου μετά το ανάλογο σύμφωνο που υπέγραψε παραδόθηκε ο ίδιος, οι 252 αξιωματικοί του και οι 8.870 στρατιώτες του. 

#### Αποτελέσματα της μάχης

Με αυτήν την ήττα, οι Οθωμανοί έχασαν για πάντα τη Δυτική Θράκη, ενώ οι Βούλγαροι κατάφεραν να απομονώσουν τα οθωμανικά στρατεύματα που μάχονταν στο μέτωπο της Μακεδονίας και να επισπεύσουν την ήττα τους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Richard C. Hall: "The Balkan Wars, 1912–1913: Prelude to the First World War", 2000, σελ. 42
2. ↑  ομοίως, σελ. 43
3. ↑  Edward J. Erickson: "Defeat in Detail: The Ottoman Army in the Balkans, 1912–1913", Greenwood Publishing Group, 2003, σελ. 163
Ο **Λουδοβίκος Α΄**, γερμ. Ludwig Ι (απεβ. 12 Ιανουαρίου 1140) από τον Οίκο των Λουδοβικιδών ήταν λάντγκραβος της Θουριγγίας (1123-1140).

Ο θυρεός τού Λουδοβίκου Α΄, 1ου λάντγκραβου της Θουριγγίας.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος τού Λουδοβίκου κόμη τού Σάουενμπουργκ και της Αδελαΐδας τού Στάντε (χήρα τού Φρειδερίκου Γ΄ παλατινού κόμη της Σαξονίας).

Ο Λουδοβίκος Α΄ τοποθετήθηκε λάντγκραβος της Θουριγγίας από τον Λοθάριο Β΄ της Γερμανίας το 1131. Ήταν ο τρίτος με το όνομα *Λουδοβίκος* στον Οίκο του, ο πρώτος όμως που έγινε λάντγκραβος της Θουριγγίας. Συνηθίζεται η αρίθμηση να αναφέρεται στην περιοχή, έτσι είναι ο Λουδοβίκος Α΄.

Με τον γάμο του με τη Χέντβιγκ τού Γκούντενσμπεργκ, απέκτησε έλεγχο σε μία εκτεταμένη κληρονομία, έπειτα από το τέλος τού πεθερού του Γκίζο Δ΄ κόμη τού Γκούντενσμπεργκ. Αυτό οδήγησε στην ένωση της Θουριγγίας με την Έσση. Το 1137 ο Λουδοβίκος Α΄ έγινε λάντγκραβος της Έσσης-Γκούντενσμπεργκ επίσης.

Η στενή του σχέση με τον Λοθάριο Β΄ ευνόησε την άνοδό του στο αξίωμα τού λαντγκράβου. Έπειτα από το τέλος τού βασιλιά το 1137, ο Λουδοβίκος Α΄ αποφάσισε να υποστηρίξει τους Χοενστάουφεν στον αγώνα τους για την εξουσία στο βασίλειο, εναντίον της μερίδας των Γουέλφων. Ο Λουδοβίκος Α΄ απεβίωσε το 1140 και τάφηκε στο αββαείο τού Ράινχαρντσμπουρνν.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε την Χέντβιγκ, κόρη τού Γκίζο Δ΄ κόμη τού Γκούντενσμπεργκ και είχε τέκνα:

* Λουδοβίκος Β΄ 1128-1172, λάντγκραβος της Θουριγγίας.
* Γιούντιτ/Ιουδήθ π.1135-1174, παντρεύτηκε τον Βλαδίσλαο Β΄ της Βοημίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. 143629093. Ανακτήθηκε στις 12  Αυγούστου 2015.
2. ↑  (Αγγλικά, Γερμανικά) *WikiTree*.

Πηγές
-----

* Knochenhauer, Theodor (1871). Geschichte Thüringens Zur Zeit Des Ersten Landgrafenhauses (1039-1247). Gotha.
* Galletti, Johann Georg A. Geschichte Thüringens.
* Mägdefrau, Werner (2010). Thüringen im Mittelalter 1130-1310 Von den Ludowingern zu den Wettinern. Jena: Rockstuhl. ISBN 978-3-86777-152-8.
* Warsitzka, Wilfried (2002). Die Thüringer Landgrafen. Dr. Bussert & Stadeler. ISBN 978-3932906220.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 168190398
* GND: 143629093

 |

 |
Το **Πάττι** είναι η τέταρτη πόλη και κοινότητα της Μητροπολιτικής πόλης της Μεσσίνας στην Ιταλική Περιφέρεια Σικελία που αντικατέστησε την Ιταλική επαρχία της Μεσσίνας με διοικητική μεταρρύθμιση (15 Αυγούστου 2015). Βρίσκεται στην δυτική ακτή του κόλπου του Πάττι και απέχει 76 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα της επαρχίας Μεσσήνη, είναι γνωστό για τις μεγάλες αμμώδεις παραλίες του. Το Πάττι συνδέεται με την υπόλοιπη Σικελία μέσω σιδηροδρομικής γραμμής, είναι διάσημος αρχαιολογικός χώρος περιέχει τα ερείπια της αρχαίας Ελληνικής αποικίας Τίνταρι με το διάσημο Ελληνικό θέατρο και την Βίλα Ρομάνα.

Ιστορία
-------

Βρίσκεται στα ερείπια της αρχαίας Ελληνικής αποικίας *"Τυνδαρίς"* που είχε σημαντική ακμή στην αρχαιότητα με ναό του Μερκούριους που καταστράφηκε από τον τύραννο Βέρρες. Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος περιγράφει μια μεγάλη φυσική καταστροφή στην αρχαία πόλη, ένας ισχυρός σεισμός βύθισε την μισή στην θάλασσα αλλά δεν καταγράφει την ημερομηνία. Η πόλη στην συνέχεια εγκαταλείφθηκε, από την μετέπειτα περίοδο υπάρχει μόνο η εκκλησία Σάντα Μαρία ντελ Τιντάρο και ένα μοναστήρι Φραγκισκιανών. Οι κάτοικοι που διασώθηκαν από τον σεισμό μετανάστευσαν σε γειτονική περιοχή που πήρε την ονομασία *"Επ΄ ακτή"* ή *"πάνω στην ακτή"* από την οποία προέρχεται το όνομα *"Πάττι"*. Ο Ρογήρος Α΄ της Σικελίας μέλος του Οίκου των Ωτβίλ έκτισε ξανά την πόλη την εποχή που οι Νορμανδοί έδιωξαν τους Άραβες από την Μεσσήνη (1058), ο γιος του Ρογήρος Β΄ της Σικελίας ίδρυσε ξανά την πόλη. Ο Φρειδερίκος Β΄ της Σικελίας κατέστρεψε την πόλη (1300) επειδή είχε παραμείνει πιστή στους Ανδεγαυούς, ξανακτίστηκε τον 16ο αιώνα και αλώθηκε από την Οθωμανική αυτοκρατορία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Superficie di Comuni Province e Regioni italiane al 9 ottobre 2011». Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής της Ιταλίας. Ανακτήθηκε στις 16  Μαρτίου 2019.
2. ↑  «Popolazione Residente al 1° Gennaio 2018». Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής της Ιταλίας. Ανακτήθηκε στις 16  Μαρτίου 2019.
3. ↑  Richard Talbert, Barrington Atlas of the Greek and Roman World, Χάρτης 47
4. ↑  Πλίνιος ο Πρεσβύτερος, Φυσική Ιστορία, Βιβλίο 2, Παρ.94

Πηγές
-----

* Πλίνιος ο Πρεσβύτερος, Φυσική Ιστορία, Βιβλίο 2
* Richard Talbert, Barrington Atlas of the Greek and Roman World

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 130624522
* LCCN: nr92037889
* GND: 4486030-4

 |

 |
O **Μιλέν Ιβάνοφ Πέτκοφ** γεννήθηκε στις 12 Ιανουαρίου 1974 στο Τσόσεβο και είναι πρώην Βούλγαρος ποδοσφαιριστής που έπαιξε ως μέσος .

Καριέρα
-------

Ομάδες του ήταν η Ντόμπρουτζα Ντόμπριτς , η ΤΣΣΚΑ Σόφιας , η Α.Ε.Κ. Αθηνών , ο Ατρόμητος, ΠΦΚ Τσέρνο Μόρε Βάρνα και ο Ηλυσιακός .

ΤΣΣΚΑ Σόφιας
------------

Με την ΤΣΣΚΑ Σόφιας αγωνίσθηκε την περίοδο 1995-1999. Ο Πέτκοφ σημείωσε 16 Γκόλ σε 133 παιχνίδια σε όλες τις διοργανώσεις.
Με την ΤΣΣΚΑ Σόφιας αγωνίσθηκε σε 11 ευρωπαϊκούς αγώνες στο Τσάμπιονς Λίγκ και το κύπελλο ΟΥΕΦΑ

Α.Ε.Κ.
------

Με την φανέλα της Α.Ε.Κ. αγωνίσθηκε την περίοδο 1999-2005. Ο Πέτκοφ σημείωσε 13 Γκόλ σε 151 παιχνίδια σε όλες τις διοργανώσεις. Αξίζει να σημειωθεί ότι με την Α.Ε.Κ. αγωνίσθηκε σε 27 ευρωπαϊκούς αγώνες στο Τσάμπιονς Λίγκ και το κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Το 2000 και το 2002 κατέκτησε με τα κιτρινόμαυρα το Κύπελλο Ελλάδος.

ΠΦΚ Τσέρνο Μόρε Βάρνα
---------------------

Με την Τσέρνο Μόρε αγωνίσθηκε την περίοδο 2008-2010.

Εθνική Βουλγαρίας
-----------------

Ο Πέτκοφ ήταν μέλος της Εθνικής Βουλγαρίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1998 και το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 2004. Αγωνίστηκε από το 1997 μέχρι το 2004 για την Εθνικής Βουλγαρίας είχε 37 συμμετοχές και σημείωσε 1 γκολ.

Διακρίσεις
----------

**ΤΣΣΚΑ Σόφια**

* Βουλγαρικό Πρωτάθλημα : 1997
* Βουλγαρικό Κύπελλο : 1997, 1999

**ΑΕΚ Αθηνών**

* Ελληνικό Κύπελλο : 2000, 2002

Bιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Μίλεν Πέτκοφ στην ιστοσελίδα National-Football-Teams.com
2. ↑  Mamrud, Roberto (16 Ιουλίου 2009). «Bulgaria – Record International Players». RSSSF. Ανακτήθηκε στις 17 Αυγούστου 2009.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Μίλεν Πέτκοφ στην ιστοσελίδα National-Football-Teams.com
Ο **Λουδοβίκος Α΄** (γαλλικά: *Louis I*, 25 Ιουλίου 1642 - 3 Ιανουαρίου 1701) ήταν πρίγκιπας του Μονακό από το 1662 μέχρι του 1701. Οι γονείς του ήταν ο Έρκολε Γκριμάλντι και η Μαρία Αυρηλία Σπινόλα.

Βιογραφία
---------

Το 1662 ο Λουδοβίκος διαδέχθηκε τον παππού του Πρίγκιπα Ονώριο Β΄ στο θρόνο του Μονακό. Λίγα χρόνια αργότερα, το 1666, διακρίθηκε στη Μάχη των Τεσσάρων Ημερών, μιας σύγκρουσης ανάμεσα στον αγγλικό και τον ολλανδικό στόλο. Στις 5 Ιουλίου 1668 ορκίστηκε στο Γαλλικό Κοινοβούλιο εν ονόματι του Βασιλιά Λουδοβίκου ΙΔ΄ Δούκας του Βαλεντινουά και Λόρδος της Γαλλίας. Στις 31 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους χρίστηκε ιππότης των γαλλικών βασιλικών ταγμάτων.

Ο Λουδοβίκος επέβαλε φορολόγηση στα εμπορικά πλοία και συγκεκριμένα 1% επί του φορτίου τους. Η περίοδος εξουσίας του σημαδεύτηκε από πολλές και μεγάλες κοινωνικές αντιδράσεις.

Στο 1699 ο Βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΔ΄ έστειλε τον Πρίγκιπα Λουδοβίκο στη Ρώμη ως πρέσβη του. Εκεί, στις 19 Δεκεμβρίου παρουσίασε το μεγαλόσταυρο του Τάγματος του Αγίου Πνεύματος στον Ιάκωβο Λουδοβίκο και τον Αλέξανδρο Βενέδικτο Σομπιέσκι, τους δύο γιους δηλαδή του Βασιλιά Ιωάννη Γ΄ της Πολωνίας. Ο Λουδοβίκος παρέμεινε στη Ρώμη, όπου και πέθανε στις 3 Ιανουαρίου 1701. Το σώμα του μεταφέρθηκε και ενταφιάστηκε πίσω στο Μονακό.

Στις 30 Μαρτίου 1660 είχε παντρευτεί στο Πο την Αικατερίνη Καρλότα του Γκραμόν (1639–1678), κόρη του στρατάρχη Αντώνιου Γ΄ του Γκραμόν. Μαζί της απέκτησε έξι παιδιά:

* Αντώνιος (1661–1731)
* Μαρία Θηρεσία Καρλότα (1662–1738)
* Άννα Ιππολύτη (1667–1700)
* Φραγκίσκος Ονώριος(1669–1748)
* Ιωάννα Μαρία
* Αυρηλία

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 8 Μαΐου 2015.
2. 1 2
3. ↑
4. ↑
Ο **Μάικλ Ντιν Κρέιπο** (αγγλικά: *Michael "Mike" Dean Crapo*, 20 Μαΐου 1951), είναι Αμερικανός πολιτικός και δικηγόρος, που υπηρετεί ως Γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών για το Άινταχο από το 1999. Είναι μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος. 

Επίσης έχει υπηρετήσει και ως Μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ για την 2η περιφέρεια του Άινταχο από το 1993 έως το 1999, καθώς και ως Μέλος της Γερουσίας του Άινταχο για την 32η περιφέρεια από το 1984 έως το 1992.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στις 20 Μαΐου 1951 στην πόλη Αϊντάχο Φολς του Αϊντάχο και σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Μπρίγκαμ Γιανγκ και στη Νομική Σχολή του Χάρβαρντ. Άσκησε τη δικηγορία στην ιδιαίτερη πατρίδα του, καθ' όλη τη δεκαετία του 1980, διατηρώντας ταυτόχρονα ενεργό ρόλο στην τοπική πολιτική σκηνή του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος. Επηρεασμένος από το θάνατο του αδελφού του, έθεσε υποψηφιότητα και εκλέχτηκε στην Γερουσία του Αϊντάχο το 1984. Από το 1988 ως το 1992 ήταν ο Αναπληρωτής Πρόεδρος της Γερουσίας του Αϊντάχο, ενώ τον Ιανουάριο του 1989 υπήρξε για 12 ώρες ο Κυβερνήτης του Αϊντάχο. Το 1992 εξελέγη στη Βουλή των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ, όπου παρέμεινε ως το 1999, οπότε και ορκίστηκε Γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών για την Πολιτεία Αϊντάχο.

Ο Κρέιπο, ο οποίος είχε προηγουμένως υποστηρίξει ότι ως Μορμόνος απείχε από τη χρήση αλκοόλ, κρίθηκε ένοχος για οδήγηση σε κατάσταση μέθης τον Ιανουάριο του 2013. Τότε, του επιβλήθηκε πρόστιμο 250 δολαρίων, καθώς και αναστολή της άδειας οδήγησης για ένα έτος.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Δεκεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 15 Δεκεμβρίου 2015.
2. ↑
3. ↑
4. ↑
5. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 15 Δεκεμβρίου 2015.
6. ↑
7. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Απριλίου 2016. Ανακτήθηκε στις 15 Δεκεμβρίου 2015.
8. ↑
9. ↑
10. ↑

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 78876588
* LCCN: n2009160922
* ISNI: 0000 0000 5496 9408
* US Congress: C000880

 |

 |