recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Ερρίκος Α' κόμης του Μπεργκ-Σέλκλινγκεν**, γερμ.: *Henry I, Count of Berg-Schelklingen*, (π. 1073 – 24 Σεπτεμβρίου 1115) ήταν Βαυαρός ευγενής, που κυβέρνησε το κάστρο Μπεργκ στο Έχινγκεν της Βαυαρίας.

Βιογραφία
---------

Οι γονείς του ήταν ο Πόπο κόμης του Μπεργκ-Σέλκλινγκεν και η σύζυγός του Σοφία, η οποία μερικές φορές λέγεται ότι ήταν πριγκίπισσα της Ουγγαρίας, μία -κατά τα άλλα ανεπιβεβαίωτη- κόρη του Σολομώντα, βασιλιά της Ουγγαρίας και της Ιουδίθ της Σουαβίας, αλλά αυτό είναι πολύ απίθανο για χρονολογικούς λόγους. Ο ιστορικός Κρίστοφ-Φρήντριχ φον Στέλιν θεώρησε ότι η μεγάλη πολιτική τους δύναμη, παρά την ταπεινή καταγωγή, οφειλόταν στη συγγένεια με τον επίσκοπο Άγιο Όθωνα του Μπάμπεργκ, που ήταν επίσης ιερέας της Ιουδήθ μετά τον γάμο της με τον Βλαντίσλαφ Α' δούκα της Πολωνίας, με τον οποίο είχε μία κόρη την Αδελαΐδα, που παντρεύτηκε τον κουνιάδο του Ερρίκου Ντήπολντ Γ΄μάργραβο του Βόχμπουργκ και γέννησε την Aδελαΐδα του Βόχμπουργκ, την πρώτη σύζυγο του Φρειδερίκου Α΄ Βαρβαρόσσα της Γερμανίας.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε γύρω στο 1090 την Αδελαΐδα του Μόχενταλ, κόρη του Ντήπολντ Β' μαργράβου του Βόχμπουργκ. Κατά τη δεκαετία του 1090 ο Ερρίκος και η Αδελαΐδα απέκτησαν τρεις γιους και τρεις κόρες, οι οποίες παντρεύτηκαν ευγενείς με μεγάλη επιρροή από τους Οίκους Πρέμυσλ της Βοημίας και Πιάστ της Πολωνίας. Ο Ερρίκος Α΄ αποσύρθηκε κατά τη διάρκεια του 1100 και έγινε μοναχός στο αβαείο Τσβήφαλτεν. Ο μεγαλύτερος γιος του τον διαδέχθηκε ως κόμης του Μπεργκ-Σέλκλινγκεν.

Ο Ερρίκος Α΄ και η Αδελαΐδα είχαν τέκνα:

* Ερρίκος Β΄ (π. 1093 – 1126), κόμης του Μπεργκ-Σέλκλινγκεν , που τον διαδέχτηκε.
* Ρίχετσα (π. 1095 –  1125), παντρεύτηκε τον Βλαδίσλαο Α' δούκα της Βοημίας .
* Ντήπολντ Β΄ (π. 1097 – 1160), κόμης του Μπεργκ-Σέλχιλινγκεν , που διαδέχθηκε τον Ερρίκο Β'.
* Σοφία (π. 1099 –  1126), παντρεύτηκε τον Όθωνα Β', πρίγκιπα του Όλομουτς .
* Σαλομέα (π. 1101 –  1144), παντρεύτηκε τον Μπολέσλαφ Γ΄ δούκα της Πολωνίας .
* Ραπότo, κόμης του Μπεργκ-Σέλχλινγκεν (π. 1103 – 1164), που διαδέχθηκε τον Ντήπολντ Β΄.

Ο Ντήπολντ Β΄ παντρεύτηκε τη Γκίζελα των Άντεχς, κόρη του Berthold II, κόμη του Άντεχς και της Σοφίας της Ιστρίας και απέκτησαν γιους, συμπεριλαμβανομένων των επισκόπων Ερρίκου, Ντήπολντ και Mάνεγκολντ του Πάσσαου, καθώς και του Μπέρτολντ, κόμη του Μπεργκ-Σέλχλινγκεν, που ήταν ο διάδοχος του Ραπότo και πατέρας του Ερρίκου Α', του πρώτου μαργράβου του Μπούργκαου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.
2. 1 2 3  Wiszewski 2010, σελ. 513.

Πηγές
-----

* Wiszewski, Przemyslaw (2010). *Domus Bolezlai: Values and social identity in dynastic traditions of medieval Poland (c.966-1138)*. Brill.
Ο **Ρογήρος Γ΄**, γαλλ.: *Roger III de Foix* (απεβ. 1148) από τον Οίκο του Φουά, ήταν κόμης του Φουά από το 1124 έως το 1148. Ήταν γιος του Ρογήρου Β΄ κόμη του Φουά και της Ετιενέτ του Μπεζαλού.

Βιογραφία
---------

Ξεκίνησε υποστηρίζοντας τους ισχυρισμούς του Μπερνέρ-Ατόν Δ΄ Τρανκαβέλ για την υποκομητεία του Καρκασόν εναντίον του Ραϋμόνδου-Βερεγγάτιου Γ΄κόμη της Βαρκελώνης. Όταν ο Μπερνάρ-Ατόν Δ΄ απεβίωσε το 1129, ο Ρογήρος πήρε τα παιδιά τού τελευταίου υπό την προστασία του.

Το 1134 βοήθησε τον επικυρίαρχό του Aλφόνσο-Ιορδάνη κόμη της Τουλούζης να διαπραγματευτεί την ειρήνη μεταξύ των βασιλέων Αλφόνσου Ζ΄ της Καστίλης και Ραμίρο Β΄ της Αραγόνας. Στα χρόνια που ακολούθησαν, οι πόλεμοι των Μπω ξεκίνησαν μεταξύ των κομήτων της Τουλούζης και εκείνων της Βαρκελώνης για την κατοχή της Προβηγκίας. Σε αντίθεση με πολλούς άρχοντες του Λανγκεντόκ, ο Ρογήρος Γ΄ παρέμεινε πιστός στον Aλφόνσο-Ιορδάνη.

Οικογένεια
----------

Το 1117 νυμφεύτηκε τη Χιμένα της Βαρκελώνης, χήρα του Bερνάρδου Γ΄ κόμη του Μπεζαλού και κόρη του Ραϊμόνδου-Βερεγγάριου Γ΄ κόμη της Βαρκελώνης και είχε τέκνα:

* Ρογήρος-Βερνάρδος Α΄ αποβ. 1188, κόμης του Φουά.
* Bραδιμένη, παντρεύτηκε το 1131 τον Γκυγιώμ υποκόμη του Σωλ (Sault) και βαρόνο του Νιορ (Niort) ;
* Ντούσε (Douce) αποβ. 1209, παντρεύτηκε το 1157 τον Ερμενγκόλ Ζ΄ (απεβ. 1184), κόμη του Ουρζέλ.

Παραρτήματα
-----------

### Βιβλιογραφία

* Μεσαιωνικές βιογραφίες : Roger III του Foix .
* Ίδρυμα Μεσαιωνικής Γενεαλογίας : Roger III, Κόμης του Φουά

### Σημειώσεις και παραπομπές

1. ↑  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.
2. ↑  fief de Sault, dans l’Aude.

### Σχετικά Άρθρα

* Κατάλογος Κόμης του Φουά
* Κομητεία του Φουά
Συντεταγμένες: 39°40′32″N 20°54′54″E﻿ / ﻿39.67556°N 20.91500°E﻿ / 39.67556; 20.91500

Η **Mονή Ντουραχάνης** ή Δουραχάνης βρίσκεται στα Ιωάννινα και είναι αφιερωμένη στη γέννηση της Θεοτόκου. Απέχει 11.5 χιλ. από το κέντρο της πόλης των Ιωαννίνων και 3 χιλ. από το χωριό Λογγάδες. Είναι χτισμένη ακριβώς δίπλα στη λίμνη Παμβώτιδα και στους πρόποδες του Μιτσικελίου, ακριβώς απέναντι από την κάστρο της πόλης των Ιωαννίνων.

Η παράδοση αναφέρει πως το μοναστήρι χτίστηκε από έναν Οθωμανό στρατιωτικό, τον Ντουραχάν πασά. Ο Ντουραχάν πασάς κατεβαίνοντας από το Δρίσκο ενώ κινούνταν με το στράτευμά του προς το Αργυρόκαστρο είδε σε κάποιο σημείο ένα χτιστό εικονοστάσι και πίστεψε πως ήταν θαύμα (καταγόταν από χριστιανική οικογένεια). Το βράδυ βάδισε με το στράτευμά του πάνω στη παγωμένη λίμνη και όταν αργότερα κατάλαβε τον κίνδυνο στον οποίο βρέθηκε γύρισε στο σημείο της εικόνας και έχτισε το μοναστήρι.

Στην πρόσφατη δράση της μονής, ιδιαίτερα στο φιλανθρωπικό της έργο, μεγάλο ρόλο έπαιξε ο πατέρας Αθανάσιος (κατά κόσμο Σωτήρης Χατζής) ιδρύοντας το *Άνθος* ένα οικοτροφείο που λειτουργεί Δημοτικό σχολείο και Γυμνάσιο.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  «Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού | Μονή Παναγίας Ντουραχάνης». *odysseus.culture.gr*. Ανακτήθηκε στις 5 Νοεμβρίου 2016. [*νεκρός σύνδεσμος*]
2. 1 2  «ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΝΤΟΥΡΑΧΑΝΗΣ – ΙΩΑΝΝΙΝΑ | Μοναστήρια της Ελλάδος». *www.monastiria.gr*. Ανακτήθηκε στις 5 Νοεμβρίου 2016. [*νεκρός σύνδεσμος*]
3. ↑  Σαλαμάγκας, Δημήτρης (1965). *Περίπατοι στα Γιάννινα*. Ιωάννινα: Εταιρεία Ηπειρωτικών Μελετών.
4. ↑  «"Ο καλόγερος του λαού" στο θρυλικό μοναστήρι της Ντουραχάνης». *paterikos.blogspot.gr*. Ανακτήθηκε στις 5 Νοεμβρίου 2016.
5. ↑  Αγάπα, συγχώρα και προχώρα στη ζωή σου... (2016-09-08), *π. Αθανάσιος Χατζής, αποσπάσματα από την εκπομπή Ένας τόπος ένας άνθρωπος.*, ανακτήθηκε στις 2016-11-05
Περιοχή των Μήδων το 625 – 549 π.Χ.
Οι **Μήδοι** ήταν ιστορικός αρχαίος λαός με ινδοευρωπαϊκή γλώσσα και είχαν υπό τον έλεγχό τους την Περσική Αυτοκρατορία και τη Μικρά Ασία κατά τον 7ο και 6ο αιώνα π.Χ.. Πρωτεύουσά τους ήταν τα Εκβάτανα, η σημερινή Χαμαντάν του Ιράν (Περσίας).

Το 550 π.Χ. ο Κύρος της Περσίας ενσωμάτωσε τη χώρα τους Μηδία στη αυτοκρατορία του. Από το σημείο αυτό και μετά οι Μήδοι κατείχαν εξέχουσα θέση στη περσική ζωή. Αναφέρεται επίσης ότι Μήδοι βρίσκονταν στην Ιερουσαλήμ ως προσκυνητές στην Πεντηκοστή, όπως και Ελαμίτες.

Οι Μήδοι κατά τον Ηρόδοτο
-------------------------

### Δημιουργία της αυτοκρατορίας

Μήδος (λιθογραφία), 1884
Οι Μήδοι ήταν ο πρώτος λαός που απελευθερώθηκε από τον Ασσυριακό ζυγό που κυριαρχούσε στην Ασία για μια διάρκεια πεντακοσίων είκοσι χρόνων. Μετά την απελευθέρωση τους έγιναν αυτοί κυρίαρχοι της Ασίας για τέσσερις γενιές, ώσπου υποτάχτηκαν στους Πέρσες. Κατά τη βασιλεία του Κυαξάρη, γιου του Φραόρτη, οι Μήδοι έχασαν για ένα διάστημα την υπεροχή τους στην Ασία από τους Σκύθες οι οποίοι κυριάρχησαν για μια διάρκεια είκοσι οχτώ χρόνων.

#### Μηδική δυναστεία

* Δηιόκης (βασίλεψε από το 700 ως το 647 π.Χ.)
* Φραόρτης (βασίλεψε από το 647 ως το 625 π.Χ.)
* Σκύθες (624–597 π.Χ.)
* Κυαξάρης (βασίλεψε από το 624 ως το 585 π.Χ.)
* Αστυάγης (βασίλεψε από το 585 ως το 549 π.Χ.)

### Σκυθική υπεροχή και το τέλος της

Οι Σκύθες κέρδισαν την υπεροχή τους στην Ασία όταν νίκησαν σε μάχη τους Μήδους όταν αυτοί πολιορκούσαν τη Νινευή, πρωτεύουσα των Ασσύριων. Οι Σκύθες μπήκαν στην Ασία καταδιώκοντας του Κιμμέριους γεγονός που εξηγεί την παρουσία τους σε Μηδικό έδαφος. Σ ’αυτή τη μάχη αρχηγός του Σκυθικού στρατεύματος ήταν ο βασιλιάς Μαδύας, γιος του Προτοθύη. Ύστερα οι Σκύθες άρχισαν να έχουν βλέψεις και στην Αίγυπτο, αλλά μετά από ικεσίες και δωροδοκίες του Αιγύπτιου βασιλιά, Ψαμμήτιχου, υποχώρησαν. Οι Σκύθες όταν ήταν κύριοι στην Ασία φέρονταν σαν κοινοί ληστές και η βία και η παρανομία κυριαρχούσαν. Έτσι ο Κυαξάρης και οι Μήδοι κάλεσαν και σκότωσαν τους περισσότερους από αυτούς σ ’ένα συμπόσιο ξανακερδίζοντας την υπεροχή τους στην Ασία.

### Τέλος της Μηδικής υπεροχής

Ο Κύρος κατέλαβε τη Μηδία όταν ήταν υπό τη βασιλεία του Αστυάγη, γιου του Κυαξάρη.

Σημειώσεις
----------

1. ↑  κατά τη διάρκεια της αποχώρησης τους από την Αίγυπτο οι Σκύθες χτυπήθηκαν από τη «γυναικεία αρρώστια»

* [1.105.4] τοῖσι δὲ τῶν Σκυθέων συλήσασι τὸ ἱρὸν τὸ ἐν Ἀσκάλωνι καὶ τοῖσι τούτων αἰεὶ ἐκγόνοισι ἐνέσκηψε ἡ θεὸς θήλεαν νοῦσον· ὥστε ἅμα λέγουσί τε οἱ Σκύθαι διὰ τοῦτό σφεας νοσέειν, καὶ ὁρᾶν παρ᾽ ἑωυτοῖσι τοὺς ἀπικνεομένους ἐς τὴν Σκυθικὴν χώρην ὡς διακέαται τοὺς καλέουσι ἐνάρεας οἱ Σκύθαι.
* [1.105.4] Σε κείνους όμως τους Σκύθες, που σύλησαν το ιερό στην Ασκάλωνα, και στους απογόνους τους όλους στη σειρά έριξε η θεά μια αρρώστια που τους έκανε γυναικωτούς. Το γεγονός είναι ότι οι Σκύθες μ᾽ αυτόν τον τρόπο δικαιολογούν την αρρώστια τους, κι αυτή λεν είναι η αιτία που όσοι φτάνουν στη χώρα των Σκυθών βλέπουν εκεί σε μια τέτοια κατάσταση τους άνδρες τους, αυτούς που οι Σκύθες τούς ονομάζουν ενάρεες.

Πηγές
-----

* Ηρόδοτος, *Ιστορία 1 Κλειώ 1.105.4*, Εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα: Ιούλιος 1994, σσ. 157-99, ISBN 978-960-352-070-2.
Ο **Λέων Ραβδούχος** (άκμασε το 917) ήταν ευγενής της Ρωμανίας και διπλωμάτης την εποχή του Κωνσταντίνου Ζ΄.

Ο Κωνσταντίνος Ζ΄ των Μακεδόνων, που έστειλε τον Λέοντα Ραβδούχο σε πρεσβεία στη Σερβία.

Βιογραφία
---------

Ο Λέων ήταν προφανώς μέλος της δυναστείας των Μακεδόνων και κουνιάδος του περίφημου διπλωμάτη Λέοντα Χοιροσφάκτη. Το 917 έγινε κυβερνήτης (*στρατηγός*) του θέματος του Δυρραχίου και εστάλη στον Πέταρ πρίγκιπα τη Ράσκια/Σερβίας (κυβ. 892-917). Εκεί προσπάθησε να τον πείσει να επιτεθεί στον Συμεών Α΄ της Βουλγαρίας (κυβ. 893-927), με τον οποίο οι Ρωμαίοι ήταν σε πόλεμο. Ο Λέων ήταν επιτυχής στην αποστολή του, αλλά η Σερβική επίθεση απέτυχε και ο Πέταρ αιχμαλωτίστηκε. Από το έργο Περί θεμάτων του Κωνσταντίνου Ζ΄ του *Πορφυρογέννητου* (βασ. 913-959) είναι επίσης γνωστό ότι ο Λέων αργότερα προωθήθηκε από τον βαθμό του *πρωτοσπαθαρίου* σε αυτόν του *μαγίστρου* και έγινε Λογοθέτης του Δρόμου (υπουργός Εξωτερικών).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Tougher 1997, σ. 229
2. ↑  Stephenson 2000, σσ. 26–27
3. ↑  Moravcsik & Jenkins 1967, σ. 157

Πηγές
-----

* Moravcsik, Gyula; Jenkins, R. J. H. eds. (1967). Constantine Porphyrogenitus: De Administrando Imperio. Washington, District of Columbia: Dumbarton Oaks Center for Byzantine Studies.
* Stephenson, Paul (2000). Byzantium's Balkan Frontier: A Political Study of the Northern Balkans, 900–1204. Cambridge, United Kingdom: Cambridge University Press. ISBN 0-521-77017-3.
* Tougher, Shaun (1997). The Reign of Leo VI (886-912): Politics and People. Leiden; New York; Köln: Brill.
Ο **Ερρίκος** (απβ. 1189) από τον Οίκο του Μπλουά ήταν ηγούμενος του αββαείου του Φεκάμπ. Επίσης διορισμένος επίσκοπος του Σαλίσμπουρυ και εκλεγμένος επίσκοπος της Υόρκης, θέσεις που τελικά δεν επικυρώθηκαν.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Γουλιέλμου κόμη του Μπλουά & Σαρτρ και της Αγνής κόμισσας του Συλλύ-συρ-Λουάρ. Αδελφοί του Γουλιέλμου ήταν ο Θεοβάλδος Β΄ κόμης του Μπλουά, ο Στέφανος της Αγγλίας και ο Ερρίκος ηγούμενος του αββαείου του Γουίντσεστερ.

Έγινε μοναχός στο Κλυνύ και το 1140 ο θείος του Ερρίκος ηγούμενος του Γουίντσεστερ τον διόρισε επίσκοπο του Σαλίσμπουρυ. Ο διορισμός δεν επικυρώθηκε, αλλά καταργήθηκε· τότε ο θείος του τον έκανε ηγούμενο του αββαείου του Φεκάμπ στη Νορμανδία. Το 1140 απεβίωσε εκ πατρός μάμμη του Αδέλα της Νορμανδίας και ο Ερρίκος τοποθετήθηκε αρχιεπίσκοπος της Υόρκης, αλλά πάλι ο διορισμός ακυρώθηκε από τον πάπα Ιννοκέντιο Β΄. Αυτό διότι ο Ερρίκος επιθυμούσε να κατέχει και τις δύο θέσεις, του αββαείου του Φεκάμπ και της αρχιεπισκοπής, που ήταν αντικανονικό.

Το 1189 απεβίωσε στο Φεκάμπ. Στο Σαλίσμπουρυ τον διαδέχθηκε ο Φίλιππος του Αρκούρ και στην Υόρκη ο Γουλιέλμος, γιος του Χέρμπερτ καγκελαρίου του θησαυροφυλακίου του Γουίντσεστερ επί Γουλιέλμου Β΄ της Αγγλίας.

Πρόγονοι
--------

| Πρόγονοι του Ερρίκου του Συλλύ, αββά του Φεκάμπ |
| --- |
| 

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|   | Θεοβάλδος Γ΄ του Μπλουά |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|   | Στέφανος Β΄ του Μπλουά |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|   | Γερσίνδη του Μαιν |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|   | Γουλιέλμος, κόμης του Σαλλί |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|   | Γουλιέλμος Α΄ της Αγγλίας |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|   | Αδέλα της Νορμανδίας, κόμισσα του Μπλουά |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|   | Ματθίλδη της Φλάνδρας |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|   | **Ερρίκος του Συλλύ, αββάς του Φεκάμπ** |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|   | Αγνή του Συλλύ |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|

 |

Πηγές
-----

* Barlow, Frank The English Church 1066–1154 London:Longman 1979 ISBN 0-582-50236-5
* British History Online Archbishops of York accessed on 14 September 2007
* British History Online Bishops of Salisbury accessed on 14 September 2007
* Davis, R. H. C. King Stephen 1135–1154 Third Edition London:Longman 1990 ISBN 0-582-04000-0
* Huscroft, Richard Ruling England 1042–1217 London: Pearson Longman 2005 ISBN 0-582-84882-2
* LoPrete, Kimberly Adela Countess and Lord Dublin:Fourcourts Press, 2007 ISBN 978-1-85182-563-9
Η **Αγία Αγνή του Πουατιέ** είναι Γαλλίδα αγία και ηγουμένη, η οποία «αναγνωρίστηκε για την αγιότητά της και την ευφυΐα της» και ονομάστηκε «πρότυπο της καλογερικής ζωής». Υπηρέτησε ως ηγουμένη του Μοναστηριού του Τιμίου Σταυρού στο Πουατιέ της Γαλλίας μέχρι το θάνατό της το 586.

Η Άγκνες ανατράφηκε στην αυλή της Πριγκίπισσας της Θουριγγίας, Αγίας Ραδεγούνδης, η οποία την υιοθέτησε και την έκανε πνευματική της κόρη. Το 557, η Ραδεγούνδη ίδρυσε το Μοναστήρι του Τιμίου Σταυρού, που ήταν ένα διπλό μοναστήρι, στο οποίο στεγάζονταν 200 μοναχές και ήταν γνωστό ως τόπος μάθησης. Η Αγνή και η Ραδεγούνδη επισκέφθηκαν την Αρλ για να μελετήσουν τον Κανόνα του Αγίου Καισαρίου γύρω στο 570. Ο Κανόνας τελικά υιοθετήθηκε και στο Πουατιέ. Ο λόγιος Μπράιαν Μπρέναν υποστήριξε ότι η Αγνή και η Ραδεγούνδη αναγκάστηκαν ουσιαστικά να δεχτούν τον Κανόνα του Αγίου Καισαρίου, επειδή δεν είχαν την υποστήριξη του τοπικού επισκόπου.

Η Αγνή είναι γνωστή για τη σχέση και τη φιλία της με τον ποιητή και συγγραφέα ύμνων Άγιο Βενάντιο Φορτουνάτο, ο οποίος επισκέφθηκε τον Τίμιο Σταυρό και εγκαταστάθηκε σε κοντινό μέρος για το υπόλοιπο της ζωής του. Η Αγνή και η Ραδεγούνδη έγιναν προστάτες του, στέλνοντάς του δώρα και φαγητό. Εκείνος τους έγραψε «ιδιαίτερα στυλιζαρισμένες επιστολές, συμπεριλαμβανομένων των χαιρετισμών στην Αγνή στην επέτειο του ορισμού της ως ηγουμένης. Σύμφωνα με τον Μπρέναν, «ο τόνος αυτών των προσωπικών ποιημάτων είναι ανοιχτόκαρδος και ζωηρός, που υποδηλώνει μια στενή και οικεία σχέση μεταξύ του ποιητή και της πατρόνας του». Η οικειότητα που επιδεικνύεται στην αλληλογραφία του Βενάντιου με την Αγνή ερμηνεύτηκε ότι παρομοιάζει με ποιήματα αγάπης.

Τα λείψανα της Αγνής σώζονται στην Εκκλησία της Αγίας Ραδεγούνδης. Ο τάφος της θεωρείται ένα δημοφιλές προσκύνημα της περιοχής. Η ημέρα εορτής της είναι η 13η Μαΐου.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  «St. Agnes of Poitiers» (στα Αγγλικά). Catholic Online. Ανακτήθηκε στις 8 Ιουνίου 2020.
2. ↑  Brennan, p. 347
3. 1 2 3  Brennan, p. 341
4. ↑  «Sainte Agnès de Poitiers». *nominis.cef.fr* (στα Γαλλικά). Ανακτήθηκε στις 8 Ιουνίου 2020.
5. 1 2 3 4  «Agnes of Poitiers, St». *Encyclopedia.com*. 26 Απριλίου 2020. Ανακτήθηκε στις 8 Ιουνίου 2020.
6. ↑  Saint Augustine's Abbey (2015). *The Book of Saints* (στα Αγγλικά). London: Aeterna Press.
7. ↑  Brennan, p. 343
8. ↑  Englebert, Omer (1994). *The Lives of the Saints*. New York: Barnes & Noble. σελ. 187. ISBN 1566195160.
9. ↑  Butler, Alban (1998). *Butler's lives of the saints* (8 έκδοση). Tunbridge Wells, Kent: Burns & Oates. σελ. 105. ISBN 0-8146-2377-8. OCLC 33824974.
10. ↑  Brennan, pp. 341–342
11. 1 2  Brennan, p. 342

Brennan, Brian, 1985. "St. Radegund and the early development of her cult at Poitiers". *Journal of Religious History*, 13(4), σελ. 340-354.
Ο **Ζαφείριος ο Νεομάρτυς** έζησε τον 19ο αιώνα και είναι άγιος της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Ο βίος του
----------

Ήταν Έλληνας και ο τόπος καταγωγής του είναι αμφίβολος, αλλά σίγουρα καταγόταν από κάποιο χωριό της Χαλκιδικής.

Το 1821 με την επανάσταση της Χαλκιδικής, πολλοί κάτοικοι των χωριών της περιοχής κατέφυγαν με τις οικογένειές τους στο Άγιον Όρος προκειμένου να διαφύγουν της σφαγής από τους Τούρκους. Υπήρξαν περιπτώσεις Χαλκιδικιωτών οι οποίοι αρνήθηκαν να αλλαξοπιστήσουν με αποτέλεσμα να δεχθούν τον στέφανο του μαρτυρίου, ένας από αυτούς ήταν και ο νεαρός Ζαφείριος. Έφηβος στην ηλικία, ήταν ο μόνος από το σύνολο των νεαρών παιδιών που οδηγήθηκαν από το Άγιο Όρος στη Θεσσαλονίκη που παρέμεινε πιστός στον Χριστό.

Υπάρχουν πολλά στοιχεία της ζωής του που παραμένουν άγνωστα, όπως ο ακριβής τόπος καταγωγής του ή η ημερομηνία γεννήσεως ή θανάτου του.

Η εικόνα του Αγίου Ζαφειρίου  :

Αγιοκατάταξη
------------

Η Ορθόδοξη Εκκλησία γιορτάζει τη μνήμη του στις 11 Ιουνίου και στην Σύναξη των Αγιορειτών Πατέρων (η Κυριακή μετά των Αγίων Πάντων). Η ακολουθία του συντέθηκε από τον Αθανάσιο Σιμωνοπετρίτη.

### Απολυτίκιον

Ήχος α΄. Της ερήμου πολίτης.

Εν τη πίστεως πέτρα εδρασθείς γενναιότατα,

πλάνην εμυκτήρισας Αγαρ,

νεομάρτυς Ζαφείριε·

νεότητος το άνθος παριδών,

τό αίμά σου προσήνεγκας Θεώ·

όθεν στέφει εκοσμήθης εν ουρανοίς,

ως αθλητής χριστόψυχος.

Δόξα τώ σε καλέσαντι Θεώ,

δόξα τώ σε δυναμώσαντι,

δόξα τώ δεδωκότι σε ημίν,

μεσίτην ακαταίσχυντον

Παραπομπές
----------
Ο **Χαμ**, ήταν πρόσωπο της Παλαιάς Διαθήκης γενάρχης των Χαμιτών των κατοίκων της Αφρικής και των Χαναανιτών, γιος του βιβλικού Νώε και πατέρας των Χους, Μεστράιμ, Φούδ και Χαναάν αδελφός του Σημ και του Ιάφεθ. Το όνομα του Χαμ προέρχεται από μια Εβραϊκή λέξη που σχετίζεται με το μαύρο και το θερμό σύμφωνα με την Βίβλο **(Γένεσις 5,32)**. Ο πατέρας του τον απέκτησε μαζί με τους αδελφούς του όταν ήταν 500 ετών, ο κατακλυσμός έγινε 100 χρόνια αργότερα. Μετά τον κατακλυσμό ο πατέρας του Νώε έγινε γεωργός, καλλιεργώντας έναν αμπελώνα, μέθυσε πίνοντας σταφύλια και ξεγυμνώθηκε. Ο ίδιος ο Χαμ γέλαγε με την γύμνια του πατέρα του ενώ οι δύο αδελφοί του Σημ και Ιάφεθ έτρεξαν να τον ντύσουν. Όταν συνήλθε ο Νώε κατάλαβε τι είχε συμβεί και τότε ευλόγησε τους δύο γιούς του Σημ και Ιάφεθ ενώ τον Χαμ για τιμωρία τον καταράστηκε να είναι δούλος των άλλων δύο αδελφών του **(Γένεσις 9,20 - 29)**. Ο Χαμ σύμφωνα με την Βίβλο **(Γένεσις 10,6 - 20)** απέκτησε τέσσερις γιούς: τους Χους, Μεσραίν, Φουδ και Χαναάν. Mεγαλύτερος γιος του Χους, ήταν ο Νεβρώδ ο πρώτος ισχυρός βασιλιάς της ανθρωπότητας και ο ιδρυτής της Βαβυλώνας. Απόγονοι του Χαμ είναι οι Αφρικάνοι, οι Χαναανίτες, οι Νεφθαλείμ, οι Φιλισταίοι, οι Αιγύπτιοι και οι Χετταίοι. Σύμφωνα με το Βιβλίο των Ιωβηλαίων ο Χαμ γεννήθηκε δύο χρόνια μετά τον μεγαλύτερο αδελφό του Σημ και τρία χρόνια πριν τον μικρότερο αδελφό του Ιάφεθ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Mattis Kantor: (Αγγλικά) *Εγκυκλοπαίδεια του Εβραϊκού Χρονοδιαγράμματος, Νέα Ανανεωμένη Έκδοση*. 2004. σελ. 8. ISBN-13 978-0-87668-229-6. ISBN-10 0-87668-229-8.
2. 1 2 3 4  «Genesis» (Εβραϊκά της Βίβλου)
3. ↑  «Genesis» (Εβραϊκά της Βίβλου)

Πηγές
-----

* David Noel Freedman, Allen C. Myers, Astrid B. Beck, Eerdmans dictionary of the Bible, (Wm. B. Eerdmans Publishing: 2000), p.543
* Stanley E. Porter, Craig A. Evans, The Scrolls and the Scriptures, (Continuum International Publishing Group: 1997), p.377
* Goldenberg, David M. (New ed. 2005). The Curse of Ham: Race and Slavery in Early Judaism, Christianity, and Islam. Princeton University Press. p. 144.
* Levine, Molly Myerowitz (2004). "David M. Goldenberg, The Curse of Ham: Race and Slavery in Early Judaism, Christianity, and Islam.". Bryn Mawr Classical Review. Retrieved 4 February 2013.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Ham (son of Noah) στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 58292502
* LCCN: n93073073
* ISNI: 0000 0000 9722 3526
* GND: 120339994

 |

 |
Το **Πεισιστράτειο Υδραγωγείο** ανάγεται στην εποχή του τυράννου Πεισίστρατου, ο οποίος προχώρησε στην κατασκευή υδραγωγείου για την συγκέντρωση των υδάτων του Υμηττού, και των πηγών των Πελασγών που θεωρούνται ως οι αρχαιότερες στο χώρο της Αττικής. Το έργο χρονολογείται τη περίοδο μεταξύ 540 και 530 π.Χ.

Περιγραφή
---------

Το υδραγωγείο περιελάμβανε μια υπόγεια σήραγγα μεταφοράς νερού. Το μήκος της ήταν 2.800 μ. ενώ υπήρχαν πολλές διακλαδώσεις σε μορφή καναλιών. Το νερό εντός του υδραγωγείου περνούσε μέσα από πήλινους αγωγούς των οποίων η εσωτερική διάμετρος ήταν περίπου 20 εκατοστά. Οι αγωγοί αυτοί τοποθετούνταν μέσα στη σήραγγα (ή στο κανάλι αντίστοιχα) και περιελάμβαναν ανοίγματα ώστε να καθαρίζονται, χαρακτικά που υποδήλωναν τη ροή του νερού κ.ά. Η δημόσια κρήνη Εννεάκρουνος στην Αρχαία Αγορά θεωρείται πως τροφοδοτούταν από αυτό υδραγωγείο.

Το μεγαλύτερο μέρος του υδραγωγείου βασιζόταν σε μία υπόγεια σήραγγα, η οποία έφτανε μέχρι 14 μ. σε βάθος. Σε άλλα μέρη το υδραγωγείο είχε τη μορφή καναλιού, είτε λαξευμένου σε σχιστόλιθους είτε κατασκευασμένου με ογκόλιθους διαστάσεων από 1,30 έως 1,50 μ. μήκους και 0,65 μ πλάτους. Στο κάτω μέρος της σήραγγας (ή του καναλιού) συνδέονταν οι κυλινδρικοί κεραμικοί αγωγοί, που είχαν χαρακτικά προσανατολισμού.

Οι κυλινδρικοί αγωγοί είχαν εσωτερική διάμετρο 20 εκατοστά και στο πάνω μέρος τους διέθεταν ελλειπτικά ανοίγματα με καλύμματα: οι οπές είχαν μέγεθος τέτοιο ώστε να μπορεί να περνά ανθρώπινο χέρι για τον απαραίτητο καθαρισμό και συντήρησή τους. Οι αγωγοί ήταν χρωματισμένοι με μαύρες ρίγες και συνδέονταν μεταξύ τους με ζεύξεις εξαιρετικού σχεδιασμού: τα σημεία σύνδεσης ήταν ερμητικά κλειστά και σφραγίζονταν με μόλυβδο για πλήρη στεγανοποίηση. Μετά την εποχή του Πεισίστρατου, κατά τη διάρκεια της Κλασικής περιόδου, το δίκτυο διατηρήθηκε και επεκτάθηκε, ενώ εμπλουτίστηκε με την κατασκευή νέων κρηνών.

Σήμερα, τμήματα του Υδραγωγείου εκτίθενται στους σταθμούς του Μετρό *«Σύνταγμα»* (χρονολογούμενο στο πρώτο μισό του 5ου αιώνα π.Χ.) και *«Ευαγγελισμός»* (χρονολογούμενο από τα τέλη του 6ου αιώνα π.Χ.).

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Πεισιστράτειο υδραγωγείο** |

1. ↑  www.halandri.gr/appdata/documents/περιοδικό/t\_11\_p.%2050.pdf Αρχειοθετήθηκε 2016-09-10 στο Wayback Machine. - Δήμος Χαλανδρίου
2. 1 2 3  «Το υδραγωγείο του Πεισίστρατου στην Αθήνα - Έργα Νερού». *www.hydriaproject.net*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Ιουνίου 2016. Ανακτήθηκε στις 13 Ιουνίου 2016.
3. ↑  «Το υδραγωγείο του Πεισίστρατου στην Αθήνα - Τοποθεσία». *www.hydriaproject.net*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Ιουνίου 2016. Ανακτήθηκε στις 13 Ιουνίου 2016.
Η βάση Εσπεράνζα στην Ανταρκτική χερσόνησο.
Ο **Εμίλιο Μάρκος Πάλμα** (ισπανικά: *Emilio Marcos Palma*, 7 Ιανουαρίου 1978) είναι υπήκοος Αργεντινής και ο πρώτος άνθρωπος που γεννήθηκε στην ήπειρο της Ανταρκτικής.

Ιστορικό
--------

Ο πατέρας του, Χόρχε Πάλμα, ήταν ο στρατιωτικός διοικητής της αργεντινικής βάσης Εσπεράνσα στη βόρεια άκρη της Ανταρκτικής Χερσονήσου. Η μητέρα του, Σίλβια Μορέλλα ντε Πάλμα, εστάλη εκεί στα τέλη του 1977 αεροπορικώς (μαζί με άλλες επτά οικογένειες) ενώ ήταν ήδη 7 μηνών έγκυος, από τον τότε στρατιωτικό δικτάτορα της Αργεντινής, Χόρχε Ραφαέλ Βιδέλα, και μάλιστα με εντολή να γεννήσει στη βάση αυτή, ώστε να εξακριβωθεί αν η ήπειρος προσφέρεται για οικογενειακή ζωή.

Ο γιός τους γεννήθηκε στις 7 Ιανουαρίου 1978 στις εγκαταστάσεις της βάσης, και έγινε ο πρώτος γνωστός άνθρωπος ο οποίος γεννήθηκε στην ήπειρο αυτή, και γενικότερα ο μόνος πρώτος γνωστός άνθρωπος που έχει γεννηθεί σε οποιαδήποτε ήπειρο. Του απονεμήθηκε αυτόματα η αργεντινική υπηκοότητα μέσω των γονιών του, καθώς και από το γεγονός ότι βρισκόταν στο τμήμα της θεωρούμενης ως αργεντινικής Ανταρκτικής, αν και η περιοχή διεκδικείται επίσης και από τη Βρετανία και τη Χιλή.

Πριν τον Πάλμα, η κοντινότερη γνωστή γέννηση (εκτός όμως της ηπειρωτικής χώρας της Ανταρκτικής) είναι της Νορβηγίδας *Σόλβιγκ Γκάνμπγιοργκ Τζάκομπσεν* στο νησί της νοτίου Γεωργίας το 1913 ανάμεσα στη Λατινική Αμερική και την Ανταρκτική, και η οποία μεγάλωσε στην περιοχή αυτή, ενώ η πρώτη γνωστή γέννηση στην ευρύτερη θαλάσσια περιοχή ήταν ο Αυστραλός *Τζέιμς Κεργκουέλεν Ρόμπινσον* σε νησί του αρχιπελάγους Κεργκελέν το 1859.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Walker, Gabrielle (15 Ιανουαρίου 2013). *Antarctica: An Intimate Portrait of a Mysterious Continent*. Houghton Mifflin Harcourt. σελ. 271, 354. ISBN 0547536976.
2. ↑  Shapley, Deborah (26 Νοεμβρίου 2013). *The Seventh Continent: Antarctica in a Resource Age*. Routledge. σελ. 127. ISBN 9781135993931.
3. ↑  Gravminner i Norge, DISNorge.no; retrieved 14 June 2012. (Νορβηγικά)
4. ↑  J. Robinson. Appendix B: Log of the Ofﬂey. In: *Reminiscences*. Hobart: Archives Ofﬁce of Tasmania, 1906. pp. 98-99. (Transcribed and edited by D. Cerchi.)
Ο  **Γιώργος Νταρακλίτσας** (γεννημένος την 1η Αυγούστου 1968, στην Καρδίτσα) είναι Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής ποδοσφαίρου. Κατά τη διάρκεια της ποδοσφαιρικής του καριέρας αγωνίστηκε κυρίως ως μέσος αλλά και ως δεξιός πλάγιος επιθετικός στον Άρη Θεσσαλονίκης και τον Ιωνικός Νίκαιας.

Ποδοσφαρική καριέρα
-------------------

Ο Γιώργος Νταρακλίτσας, ξεκίνησε την καριέρα του από τη γενέτειρά του, την Καρδίτσα, αγωνιζόμενος με τα χρώματα της τοπικής  Αναγέννησης. Το μεγάλο άλμα της καριέρας του πραγματοποιήθηκε το 1988, όταν και μεταγράφηκε στον Αρη, όπου και παρέμεινε για 1,5 χρόνο. Πραγματοποίησε το επαγγελματικό του ντεμπούτο στις 4 Σεπτεμβρίου 1988 στον αγώνα Κυπέλλου Α.Ο. Χαλκίδας - Άρης Θεσσαλονίκης 0-3. Αγωνίζονταν κυρίως ως πλάγιος μέσος, αλλά χρησιμοποιήθηκε κάποιες φορές κι ως εξτρέμ. Με τους «κίτρινους» είχε συνολικά 28 συμμετοχές (23 για το Πρωτάθλημα και 5 για το Κύπελλο Ελλάδας) και τρία τέρματα. 

Τον Δεκέμβριο του 1989 πήγε στον Ιωνικό όπου και έμεινε για 12 χρόνια, δηλαδή σχεδόν ολόκληρη την διάρκεια της ποδοσφαιρικής του καριέρας. Το καλοκαίρι του 2004 μεταγράφηκε στον Εθνικός Ο.Φ.Π.Φ - Α.Ο. Μάνης, ο οποίος αγωνίζονταν στην Γ’ Εθνική. 

Συνέχισε την καριέρα του αγωνιζόμενος στις χαμηλότερες κατηγορίες με τα χρώματα της Αγία Παρασκευή (2004-06), του **Πρωτεά Παλαιάς Φωκαίας** (2006-07) και του **Α.Ο. Καρτεράδου Σαντορίνης** (2008-09) όπου υπήρξε παίκτης και παράλληλα προπονητής της ομάδας. Την επόμενη χρονιά (2009-10) επέστρεψε για να αγωνιστεί με τη φανέλα της Αναγέννησης Καρδίτσας  και στην ουσία να κλείσει την πολύχρονη καριέρα του ως ποδοσφαιριστής.

Προπονητική καριέρα
-------------------

Μετά το τέλος της ποδοσφαιρικής του πορείας ακολούθησε προπονητική καριέρα σε τοπικές ομάδες της Καρδίτσας κρατώντας τυπικά τον διττό ρόλο του παίκτη-προπονητή: στον **Αετό Αγίου Θεοδώρου Καρδίτσας** (2010-11, 2013-14 , 2017-18 και 2020), και στον Ταυρωπός Καρδίτσας (2011-13 και 2014-15). 

Ενδιάμεσα προπόνησε επίσης τον Α.Ο. Καρτεράδος Σαντορίνης (2015-2016) , τον Ατρόμητο Παλαμά Καρδίτσας (2019) , την Αναγέννηση Καρδίτσας (2018-19) και τον Α.Ο. Σελλάνων Καρδίτσας (2020).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ο Γιώργος Νταρακλίτσας στον Α.Ο.Κ
2. ↑
3. ↑  «Βόμβα με Νταρακλίτσα, ο Καρτεράδος
4. ↑   Παραιτήθηκε από την τεχνική ηγεσία του Ατρόμητου ο Νταρακλίτσας!
5. ↑  ΑΟ Σελλάνων: Με Νταρακλίτσα στο τιμόνι!
6. ↑  Α.Ο. Σελλάνων: Νταρακλίτσας ο εκλεκτός!
7. ↑  A.O. Σελλάνων: Λύση συνεργασίας με τον Γιώργο Νταρακλίτσα

Πηγές
-----

* Προφίλ του Γ. Νταρακλίτσα στο transfermarkt.com
* Προφίλ του Γ. Νταρακλίτσα στο weltfussball.de
Ο Λοθάριος Β΄ της Γερμανίας, γιος του Γκέμπχαρτ.
Ο **Γκέμπχαρτ του Σούπλινμπουργκ**, (Γερμανικά : *"Gebhard"*, πέθανε στις 9 Ιουνίου 1075) από τον Οίκο του Σούππλινμπουργκ ήταν κόμης του Χάρτσγκαου και του Νόρττυρινγκαου στη Σαξονία. Ο γιος του ήταν ο Λοθάριος Γ΄ Σούπλινμπουργκ, Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. 
Ο Γκέμπχαρτ του Σούπλινμπουργκ ήταν γιος του κόμητος Μπέρνχαρντ του Σούπλινμπουργκ (πέθανε γύρω στο 1069) και της Ίδας του Κβέρφουρτ, ανιψιάς του Αποστόλου Μπρούνο του Κβέρφουρτ, διαδέχθηκε τον πατέρα του στο Χάρτσγκαου και το Νόρττυρινγκαου (1052).

Παντρεύτηκε την Χέντβιχ του Φόρμπαχ (πέθανε γύρω στο 1069) κόρη του Βαυαρού κόμη Φρειδερίκου του Φόρμπαχ και διάδοχο στο κάστρο του Σούππλινμπουργκ. Σύμφωνα με το *Παγκόσμιο Σαξονικό Χρονικό* είχε να αντιμετωπίσει την αντίσταση των αντίπαλων κομήτων του Γκόσεκ, συγγενών του Αδαλβέρτου αρχιεπισκόπου του Αμβούργου ο οποίος ακύρωσε τον γάμο. Ο Γκέμπχαρτ ενώθηκε μαζί με άλλους Σάξονες ευγενείς στην επανάσταση του Όθων του Νόρτχαϊμ και του Μπούρχαρτ Β΄, επισκόπου του Χάμπερστατ εναντίον του αυτοκράτορα Ερρίκου Δ΄ από τον Οίκο των Σαλίων. Έπεσε στην μάχη του Λάνγκενσαλτσα εναντίον των δυνάμεων του βασιλιά (1075), ο μεταθανάτιος γιος του Λοθάριος γεννήθηκε αμέσως μετά.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε π. το 1060 την Χέντβιχ του Φόρμπαχ, κόρη του Φρειδερίκου κόμη του Φόρμπαχ στη Βαυαρία και είχε τέκνα:

* Λοθάριος Β΄ Σούπλινμπουργκ πριν το 1075-1137, δούκας της Σαξονίας, Β΄ ως βασιλιάς της Γερμανίας και, ως Γ΄, της Ιταλίας.
* Ίντα.

Η Χέντβιχ έκανε δεύτερο γάμο με τον Θεοδώριχο Β΄ δούκα της Λωρραίνης.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.
2. ↑  Fletcher 1914, σ. 19
3. ↑  Jackman 2013, σ. 35
4. ↑  Silvas 1999, σ. 279

Πηγές
-----

* Fletcher, Charles Robert Leslie (1914). The Making of Western Europe: Being an Attempt to Trace the Fortunes of the Children of the Roman Empire. Volume 2. E.P. Dutton and Company.
* Jackman, Donald C. (2013). Gerhard Flamens (Part Two). Editions Enlaplage.
* Jutta and Hildegard: The Biographical Sources. Translated by Silvas, Anna. The Pennsylvania State University Press. 1999.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 81126543
* GND: 136849393

 |

 |
Η **Αγνή του Μποζέ** (πέθανε στις 11 Ιουλίου 1231) ήταν Γαλλίδα ευγενής, κόρη του Γκισάρ Δ΄ του Μποζέ και της συζύγου του Σιβύλλης του Αινώ. Έγινε κόμισσα της Καμπανίας ως δεύτερη σύζυγος του κόμη Θεοβάλδου του Μεταθανάτιου, ο οποίος τρία μετά τον θάνατο της έγινε και βασιλιάς της Ναβάρρας. Ο σύζυγος της δεν κατόρθωσε ούτε με τον δεύτερο γάμο του να αποκτήσει διάδοχο γι'αυτό αμέσως μετά τον θάνατο της Αγνής παντρεύτηκε την τρίτη του σύζυγο Μαργαρίτα των Βουρβόνων, βασίλισσα της Ναβάρρας. 

Παντρεύτηκε τον Θεοβάλδο το 1223 μαζί του απέκτησε την Λευκή της Ναβάρρας, δούκισσα της Βρετάνης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Bouchard 1987, p. 294.
2. ↑  Evergates2007, p. 248.
3. ↑  Evergates 1999, p. 80.
4. ↑  Evergates 1999, p. 85.

Πηγές
-----

* Bouchard, Constance Brittain (1987). Sword, Miter, and Cloister: Nobility and the Church in Burgundy, 980-1198. Cornell University Press.
* Evergates, Theodore, ed. (1999). Aristocratic Women in Medieval France. University of Pennsylvania Press.
* Evergates, Theodore (2007). The Aristocracy in the County of Champagne, 1100-1300. University of Pennsylvania Press.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Agnes of Beaujeu  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Το **Ναόμι** είναι ένα κύριο όνομα σε διάφορες γλώσσες και πολιτισμούς.

Ετυμολογία
----------

Το όνομα στα εβραϊκά, σημαίνει "ευχάριστη" και αρχικά προφερόταν με την έμφαση στο *α* (Νάομι). Στο βιβλίο της Ρουθ η Ναόμι είναι η πεθερά της Ρούθ, καθιστώντας το όνομα Ναόμι ένα βιβλικό όνομα.

Το ονομα είναι επίσης γνωστό στην Ιαπωνία και η ετυμολογία του αλλάζει ανάλογα τους χαρακτήρες που χρησιμοποιούνται.

Τύποι και Υποκοριστικά
----------------------

* Ναόμι ή Ναομί
* Ναούμα
* Νωεμίν

* Νοέμη, Νωέμη, Νοεμί, εμπνευσμένο από την γαλλική μορφή του ονόματος (Noemie)

Η αντρική μορφή του ονόματος είναι Ναούμ.

Εορταστική Γιορτή
-----------------

* 1 Δεκεμβρίου, ημέρα κατά την οποία η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του Προφήτη Ναούμ
Το ***Μαλαματένια Λόγια*** είναι τραγούδι σε μουσική Γιάννη Μαρκόπουλου και σε στίχους Μάνου Ελευθερίου. Κυκλοφόρησε πρώτη φορά το 1974, στον δίσκο του Μαρκόπουλου *Θητεία*, και ερμηνεύτηκε από τους Λάκη Χαλκιά, Χαράλαμπο Γαργανουράκη και Λιζέτα Νικολάου. Το κομμάτι απέκτησε μεγάλη φήμη και διασκευάστηκε ή ερμηνεύτηκε από διάφορους Έλληνες καλλιτέχνες, μεταξύ αυτών ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου και ο Γιάννης Χαρούλης.

Οι στίχοι του κομματιού γράφτηκαν κατά τη διάρκεια της Χούντας και υπέστησαν λογοκρισία. Το κομμάτι αναφέρεται στο εργατικό κίνημα και πρόκειται για μία αφήγηση από την περίοδο της Κατοχής έως και την επταετία της Χούντας. Ενώ μερικοί στίχοι παραποιήθηκαν, όπως για παράδειγμα αντί του «*κι όχι να ζεις μ' αυτή τη συμμορία*» έχουμε «*κομπανία*» και αντί του «*και ξημερώνοντας Παρασκευή*» έχουμε «*μέρα κακή*». Παρασκευή έγινε το πραξικόπημα, ενώ Παρασκευή δολοφονήθηκε και ο Γρηγόρης Λαμπράκης.

Υποστηρίζεται επίσης ότι κάποιοι στίχοι του ποιήματος αναφέρονται στον Γιώργο Σεφέρη και στο ποίημα *Ελένη*. Στα μουσικά, το κομμάτι λέγεται ότι ο Μαρκόπουλος είχε σκεφτεί τη μελωδία όταν ήταν ακόμα 13 ετών, όταν προσπαθούσε να γράψει μουσική σε κάλαντα. Το κομμάτι είναι γραμμένο σε ελάσσονα, ενώ η χαρακτηριστική εισαγωγή του παίζεται με πιάνο στην πρώτη κυκλοφορία. Η χαρακτηριστική του μελωδία ακούγεται κατά καιρούς και σε γήπεδα, με παραλλαγμένους στίχους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Γιάννης Μαρκόπουλος - Μάνος Ελευθερίου – Θητεία». Discogs.com. Ανακτήθηκε στις 29 Αυγούστου 2017.
2. 1 2 3 4 5  Μανταλένα Μαρία Διαμαντή (26 Ιουλίου 2017). «Μαλαματένια Λόγια | Το εκπληκτικό τραγούδι, που ο Γιάννης Χαρούλης απογειώνει με την ιδιαίτερη ερμηνεία του». Klik.gr. Ανακτήθηκε στις 29 Αυγούστου 2017. [*νεκρός σύνδεσμος*]
3. 1 2 3  «Μαλαματένια Λόγια – Η ιστορία ενός ποιήματος». Kar.org.gr. 30 Νοεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 29 Αυγούστου 2017.
4. ↑  «Μαλαματένια λόγια (ανάλυση ποιήματος)». Convalesco.org. 4 Αυγούστου 2014. Ανακτήθηκε στις 29 Αυγούστου 2017.
5. ↑  Ηλίας Αναστασιάδης. «Τα τραγούδια που έγιναν οπαδικά συνθήματα». Oneman.gr. Ανακτήθηκε στις 29 Αυγούστου 2017.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Μαλαματένια Λόγια στο Stixoi.gr

  

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Μουσική
 |

 |
Ο **Δόκτωρ Νο** (πρωτότυπος τίτλος:*Dr. No*) είναι το έκτο μυθιστόρημα του Ίαν Φλέμινγκ της σειράς Τζέιμς Μποντ με πρωταγωνιστή τον φανταστικό πράκτορα της MI6, τον Τζέιμς Μποντ. Ο ίδιος έγραψε το μυθιστόρημα στις αρχές του 1957 στο κτήμα του Goldeneye στην Τζαμάικα. Εκδόθηκε για πρώτη φορά στο Ηνωμένο Βασίλειο από τον Τζόναθαν Κείπ στις 31 Μαρτίου 1958. Το μυθιστόρημα επικεντρώνεται στην έρευνα του Τζειμς Μποντ για την εξαφάνιση στην Τζαμάικα δύο συνεργατών της MI6. Διαπιστώνει ότι είχαν ψάξει για τον Δόκτωρ Νο, έναν Κινέζο χειριστή ενός ορυχείου γκουάνο στο φανταστικό νησί Κραμπ Κείτης Καραϊβικής. Ο Μποντ ταξιδεύει στο νησί και συναντά την Χόνεϋσαϊλ Ραΐντερ και αργότερα, τον Δόκτωρ No.

Το μυθιστόρημα ξεκίνησε ως σενάριο του 1956 για τον παραγωγό Henry Morgenthau III για μια προτεινόμενη τηλεοπτική εκπομπή με τίτλο *Commander Jamaica*. Όταν αυτά τα σχέδια εγκαταλείφθηκαν, ο Ίαν Φλέμινγκ προσάρμοσε τις ιδέες ως βάση για ένα μυθιστόρημα, με τον προσωρινό τίτλο *The Wound Man*. Ο ομώνυμος κακός του βιβλίουείναι επηρεασμένος από τις ιστορίες με τον Φου Μάντσου του Σαξ Ρόμερ.

Το συγκεκριμένο μυθιστόρημα ήταν το πρώτο από τα μυθιστορήματα του Ίαν Φλέμινγκ που έλαβε κύριως αρνητικές κριτικές στην Βρετανία, ενώ όταν κυκλοφόρησε στην αμερικανική αγορά έλαβε θετικές κυρίως κριτικές. Το μυθιστόρημα διασκευάστηκε σε σειρά στην Daily Express, αρχικά σε μια συνοπτική μορφή ιστορίας και αργότερα ως κόμικ. Το βιβλίο διασκευάστηκε το 1962 ως η πρώτη ταινία της σειράς ταινιών Τζείμς Μποντ, με τον Σον Κόνερι στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Το 2008 το BBC Radio 4 μετέδωσε μια έκδοση με τον Τόμπυ Στίβενς ως Τζείμς Μποντ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Lycett 1996, σελ. 330.
2. ↑  
«Books: The Upper-Crust Low Life». *Time*. 5 May 1958.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Δόκτωρ Νο** |

* Πρότυπο:Wikiquote-inline
* Ian Fleming.com Επίσημη ιστοσελίδα των Ian Fleming Publications

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 186269573

 |

 |
Συντεταγμένες: 37°58′22.01″N 24°37′25.00″E﻿ / ﻿37.9727806°N 24.6236111°E﻿ / 37.9727806; 24.6236111

Η **Κοινότητα Καφηρέως** ήταν κοινότητα του νομού Ευβοίας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα κοινοτικά της διαμερίσματα. Λειτούργησε την περίοδο 1997 - 2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στο νέο Δήμο Καρύστου. Βρισκόταν στο νοτιοανατολικό άκρο του νησιού, στις πλαγιές-απολήξεις του όρους Όχη. Η κοινότητα αποτελούταν από 2 κοινοτικά διαμερίσματα, καταλάμβανε έκταση 77,8 τ.χλμ. και είχε συνολικό πληθυσμό 1.003 κατοίκους. Έδρα της κοινότητας ήταν η Αμυγδαλιά.

Κοινοτικά διαμερίσματα
----------------------

Η κοινότητα περιλάμβανε τα παρακάτω κοινοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:

 **Κ.δ. Αμυγδαλέας**  [552]
* το Καψούρι [57]
* το Σημικούκι
* το Δρυμωνάρι [32]
* το Θύμι [81]
* η Ζαχαριά [48]
* η Αμυγδαλιά [179]
* οι Βρέστηδες
* η Πρινιά [80]
* η Σχίζαλη [75]

 **Κ.δ. Κομίτου**  [451]
* τα Αντιά [170]
* το Κόμητο [142]
* ο Ευαγγελισμός [139]

Διοικητικά
----------

Ως κοινότητα συστάθηκε για πρώτη φορά το 1997 με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 όταν αποσπάστηκε ο οικισμός Αμυγδαλιά από την κοινότητα Αμυγδαλέας και ορίστηκε ως έδρα της κοινότητας Καφηρέως. Επίσης αποσπάστηκαν από την κοινότητα Αμυγδαλέας οι οικισμοί Καψούρι, Δρυμωνάρι, Θύμι, Ζαχαριά, Πρινιά, Σχίζαλη και από την κοινότητα Κομίτου οι οικισμοί Αντιά, Κόμητο, Ευαγγελισμός.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Υπουργείο εσωτερικών, Κοινότητα Καφηρέως». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Σεπτεμβρίου 2009. Ανακτήθηκε στις 18 Μαρτίου 2010.
2. ↑  «Διοικητικές Μεταβολές Δήμων και Κοινοτήτωνwebsite=ΕΕΤΑΑ». Ανακτήθηκε στις 14 Αυγούστου 2023.

|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Σχέδιο Καποδίστριας: Διοικητική διαίρεση του νομού Εύβοιας |
| --- |
|  |
| Δήμοι | 
Χαλκιδέων · Αιδηψού · Αμαρυνθίων · Ανθηδόνος · Αρτεμισίου · Αυλίδας · Αυλώνα · Διρφύων · Δυστίων · Ελυμνίων · Ερέτριας · Ιστιαίας · Καρύστου · Κηρέως · Κονιστρών · Κύμης · Ληλαντίων · Μαρμαρίου · Μεσσαπίων · Νέας Αρτάκης · Νηλέως · Σκύρου · Στυραίων · Ταμιναίων · Ωρεών |
|  |
| Κοινότητες | 
Καφηρέως · Λιχάδας |

 |
Η **Οφέλια Καραπέτι Χαμπαρντζουμχάν** ( αρμενικά: Օֆելյա Կարապետի Համբարձումյան‎, 9 Ιανουαρίου 1925 - 13 Ιουνίου 2016) ήταν Αρμένια λαϊκή τραγουδίστρια.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στο Ερεβάν της Αρμενίας SSR στις 9 Ιανουαρίου 1925. Από νεαρή ηλικία, αναγνωρίστηκε για την όμορφη φωνή της. Παρακολούθησε φωνητική εκπαίδευση στο Μουσικό Κολλέγιο Ρωμανός Μελικιάνα. Το 1944, έγινε σόλο τραγουδίστρια για το σύνολο των λαϊκών οργάνων του ραδιοφώνου της Αρμενίας, όπου αφιέρωσε τις προσπάθειές της στο σύνολο με επικεφαλής τον Aram Merangulyan [hy] .

Το ρεπερτόριό της περιελάμβανε κλασική αρμενική μουσική, *μουσική Ασίκ* και λαϊκά τραγούδια. Αναγνωρίστηκε ιδιαίτερα για τις ερμηνείες της στα τραγούδια του Ασούγκ Sayat-Nova, όπως "Յարէն էրուած իմ *Yaren ervac im* ", "Յիս կանչում եմ լալանին Yis *kanchum em lalanin* "και άλλα. Ερμήνευσε, επίσης, τη μουσική των Φαράντ, Τζιβάνι, Σεράμ. Επιπλέον, ερμήνευσε τα τραγούδια των σύγχρονων ΄της, Gusan Shahen [hy], Havasi [hy], και Gusan Ashot [hy] και ήταν συχνά η πρώτη ερμηνευτής αυτών των τραγουδιών.

Η Οφέλια Χαμπαρντζουμχάν πέθανε στις 13 Ιουνίου 2016 στο Ερεβάν.

Βραβεία
-------

* People's Artist of Armenian SSR (1959)
* Μετάλλιο Mesrop Mashtots για σημαντική συμβολή στην τέχνη του αρμενικού τραγουδιού

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Aρμενικά) *Αρμένικη Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια*. 1974.
2. 1 2  «Ով ով է. հայեր» (Aρμενικά) Γερεβάν. 2005.
3. ↑  «Կյանքից հեռացել է երգչուհի Օֆելյա Համբարձումյանը». Ανακτήθηκε στις 13  Ιουνίου 2016.
4. ↑  «Ofelya Hambardzumyan: Queen of Armenian Song». Armenian Diaspora Museum. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Αυγούστου 2014. Ανακτήθηκε στις 18 Αυγούστου 2014.
5. ↑  «ՕՖԵԼՅԱ ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ» [Ofelya Hambardzumyan]. AV Production. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Αυγούστου 2014. Ανακτήθηκε στις 18 Αυγούστου 2014.
6. ↑  «Ofelya Hambardzumyan dies at age 91». *news.am* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 11 Ιουλίου 2020.
7. ↑  «Հանրապետության նախագահի հրամանագրերը - Փաստաթղթեր - Հայաստանի Հանրապետության Նախագահ». *www.president.am* (στα Αρμενικά). Ανακτήθηκε στις 11 Ιουλίου 2020.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Ofelya Hambardzumyan στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 171149533
* LCCN: no2019034807
* ISNI: 0000 0001 2009 038X
* GND: 161067085
* MusicBrainz: 5a64336b-36be-4fba-8052-1d971256a89c

 |

 |
Η **Bank am Bellevue** είναι μέρος του Ομίλου Bellevue. Ο Όμιλος Bellevue ιδρύθηκε το 1993. Η εταιρεία ειδικεύεται στη Διαχείριση Πλούτου και στη Διαχείριση Περιουσιακών Στοιχείων. Η μετοχή είναι εισηγμένη στο SIX Swiss Exchange.

Χάρτης

Φιλοσοφία και Στρατηγική
------------------------

Η Bank am Bellevue τροποποίησε τη στρατηγική της το 2017 για να επικεντρωθεί ακόμη περισσότερο σε καινοτόμα προϊόντα και υπηρεσίες προστιθέμενης αξίας εντός των μονάδων Wealth Management και Asset Management. Οι επενδυτές εκτιμούν πολύ αυτή την αλλαγή τόσο εντός όσο και εκτός Ελβετίας. Η Bank am Bellevue διέκοψε τις χρηματιστηριακές και εταιρικές χρηματοδοτικές δραστηριότητες της το 2017. Η Bellevue Investment Partners ανέπτυξε μια νέα καινοτόμο στρατηγική για την επίτευξη ελκυστικών αποδόσεων.

Η αποστολή του Ομίλου Bellevue είναι ξεκάθαρα να δημιουργεί συνεχώς βιώσιμη αξία για τους πελάτες του. Πρωταρχικός στόχος του Ομίλου Bellevue είναι η οργανική ανάπτυξη και η βελτίωση και διατήρηση του υψηλού επιπέδου ποιότητας των επενδυτικών υπηρεσιών και προϊόντων.
Συντεταγμένες: 38°32′42.61″N 25°54′5.69″E﻿ / ﻿38.5451694°N 25.9015806°E﻿ / 38.5451694; 25.9015806

Η **Αμανή** είναι βουνό της Χίου. Βρίσκεται στο βορειοδυτικό τμήμα του νησιού και από αυτό είχε πάρει το όνομά του ο παλιότερος δήμος Αμανής. Το υψόμετρο της αγγίζει τα 800 μέτρα. Η ονομασία της με βάση τον ιστορικό Γεώργιο Ζολώτα προέρχεται από τον Άμανο, βουνό της Κιλικίας και της Συρίας.

Κύριο χαρακτηριστικό της Αμανής είναι τα βαθιά λαγκάδια και οι μαύρες πέτρες της. Οι πέτρες αυτές θρυμματίζονται πολύ εύκολα αποτελώντας ένδειξη για την παλαιότητα του ορεινού όγκου. Πεδινά εδάφη σε αυτή είναι σπάνια έως μηδαμινά. 

Οι κάτοικοι των χωριών της Αμανής για να μπορέσουν να καλλιεργήσουν αγροτικά προϊόντα αναγκάζονται να σχηματίσουν «πεζούλες» στις πλαγιές του βουνού. Σε αντίθεση με τις εδαφικές δυσκολίες οι πολλές πηγές που υπάρχουν στο βουνό, διευκολύνουν τις δραστηριότητες τους αυτές. Χρησιμοποιείται επίσης και ως βοσκότοπος από τους κτηνοτρόφους της περιοχής

Στο υπέδαφος του βουνού περιέχονται αρκετά μεταλλεύματα, κυρίως αντιμόνιο. Η περιοχή ενδείκνυται επίσης για κυνήγι, κυρίως λαγών και  περδίκων.

Πηγές
-----

* *Χίος, Τουριστικός Οδηγός*, εκδόσεις Καμπανά.
Η **Ειρήνη Γαλανού** (1895–1984) ήταν Ελληνίδα λογοτέχνις.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στις 17 Απριλίου 1895 ή 1898 στην Αθήνα. Ήταν κόρη του βουλευτή του Κόμματος των Φιλελευθέρων Μιχαήλ Γαλανού από την Κάλυμνο και της Ευδοξίας Σακελλαρίου από το Ναύπλιο και είχε τέσσερα μικρότερα αδέλφια. Σπούδασε στο Αρσάκειο και στη συνέχεια στο Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών και τη Σχολή Κινηματογράφου, και παράλληλα διδάχτηκε αγγλικά και γερμανικά.

Τα χρόνια του Μεσοπολέμου εργαζόταν στον τομέα της ιδιωτικής εκπαίδευσης και εργάστηκε εθελοντικά στον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό κατά τη διάρκεια των δύο παγκοσμίων πολέμων. Παράλληλα μετέφραζε έργα παιδικής λογοτεχνίας και μετακόμισε στο Αργοστόλι. Εκεί διετέλεσε διευθύντρια του Κοργιαλένειου Ανωτέρου Παρθεναγωγείου της πόλης (1931–1939) ενώ μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο επέστρεψε στην Αθήνα. Ήταν ιδρυτικό μέλος και μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών. Πέθανε το 1984 στην Αθήνα.

Εργογραφία
----------

Ανήκει κυρίως στον χώρο της πεζογραφίας, και πιο συγκεκριμένα τοποθετείται στη Γενιά του ’30. Εισήγαγε στοιχεία ελλειπτικότητας της δομής και λυρικότητας στην έκφρασή της, μέσω της ανανέωσης του παραδοσιακού αφηγηματικού λόγου. Η πρώτη της εμφάνιση στα γράμματα έγινε το 1924 με το έργο *Toute notre Hellade* (στα γαλλικά), που εκδόθηκε με τη συμβολή του καθηγητή του Γαλλικού Ινστιτούτου Αθηνών Ζακ Ρουσέλ. Πολλά από τα έργα της δημοσιεύτηκαν σε εφημερίδες και περιοδικά της εποχής της. Τα πιο σημαντικά εξ αυτών:

* *Πλούσια κι ευτυχισμένα*, 1925.
* *Οχτώ διηγήματα*, 1926.
* *Μικρές και μεγάλες αιτίες*, 1942.
* *Κόντρα στον άνεμο*, 1943.
* *Κάποτε*, 1965.
* *Καιρός σχεδόν αίθριος*, 1971.
* *Αντίκρυ στο πέτρινο τοπίο*, 1971.

Για τα έργα της έχει βραβευθεί μεταξύ άλλων το 1926 από τον διαγωνισμό Ζησάκη (*Πλούσια κι ευτυχισμένα* και *Στα Βρόχια αντίστοιχα*) και το 1942 με το Α΄ Κρατικό Βραβείο Διηγήματος του Υπουργείου Παιδείας (*Μικρές και μεγάλες αιτίες*). Ακόμη, υπήρξε μέλος της συντακτικής ομάδας του Εγκυκλοπαιδικού Λεξικού του εκδοτικού οίκου Ελευθερουδάκη, ενώ το μυθιστόρημα της *Κόντρα στον άνεμο* διασκευάστηκε και έγινε τηλεοπτική σειρά το 1980 από τον Βαγγέλη Γκούφα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Πανδέκτης: Γαλανού Ειρήνη». *pandektis.ekt.gr*. Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών. Ανακτήθηκε στις 21 Φεβρουαρίου 2018.
2. ↑  «Galanou, Eirī́nī Mich. (1898-) Γαλανού, Ειρήνη Μιχ. (1898-)». *www.idref.fr*. IdRef. Ανακτήθηκε στις 21 Φεβρουαρίου 2018.
3. 1 2 3 4  «Γαλανού, Ειρήνη». *www.ygeiaonline.gr*. Εγκυκλοπαίδεια Δομή. Ανακτήθηκε στις 21 Φεβρουαρίου 2018.
4. 1 2 3 4  «Αρχείο Ελλήνων Λογοτεχνών: Γαλανού Ειρήνη». *www.ekebi.gr*. Εθνικό Κέντρο Βιβλίου. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Νοεμβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 21 Φεβρουαρίου 2018.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Κείμενα της Ειρήνης Γαλανού[*νεκρός σύνδεσμος*] στη Νέα Εστία.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 66112101
* **ΕΒΕ**: 16348
* **AA**: 134336
* LCCN: no99083506
* ISNI: 0000 0000 4193 1611
* GND: 156753375
* SUDOC: 150300859

 |

 |
Μείζονες θάλασσες και κρατήρες
Η **σεληνιακή θάλασσα** (mare /ˈmɑːreɪ) είναι μεγάλες, σκοτεινόχρωμες, βασαλτικές πεδιάδες της Σελήνης, που σχηματίστηκαν από αρχαίες ηφαιστειακές εκρήξεις. Ονομάστηκαν *maria*, λατινικά «θάλασσες», από πρώιμους αστρονόμους που τις εξέλαβαν ως πραγματικές θάλασσες. Αντανακλούν λιγότερο το ηλιακό φως εξαιτίας της υψηλής περιεκτικότητας των πετρωμάτων τους σε σίδηρο και συνεπώς φαίνονται σκοτεινότερες. Οι θάλασσες καλύπτουν το 16% της σεληνιακής επιφάνειας, κυρίως της ορατής πλευράς. Οι λιγοστές θάλασσες της αόρατης από τη Γη πλευράς, είναι πολύ μικρότερες και βρίσκονται κυρίως μέσα σε μεγάλους κρατήρες. Η παραδοσιακή ονοματολογία για τη Σελήνη περιέχει και έναν *oceanus* (ωκεανό), τον Ωκεανό των Καταιγίδων, όπως επίσης και χαρακτηριστικά όπως η *lacus* (λίμνη), *palus* (έλος) και *sinus* (κόλπος). Και τα τρία τελευταία είναι μικρότερα από τις συνήθεις θάλασσες, αλλά έχουν την ίδια φύση και χαρακτηριστικά.

Σημειώσεις και παραπομπές
-------------------------

1. ↑  *The American Heritage Science Dictionary*, 2005.