recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Ρούρικ** ή **Ριούρικ** (Рюрик, 830 - 879), σύμφωνα με το *Πρώτο Χρονικό* του 12ου αιώνα, ήταν Βάραγγος αρχηγός των Ρώσων, ο οποίος κατά το έτος 862 απέκτησε τον έλεγχο της Λάντογκα και ίδρυσε το Κράτος των Ρως. Θεωρείται γενάρχης των Ρουρικίδων, της ελίτ που κυβέρνησε τον ανατολικό σλαβικό κόσμο από τον 9ο έως τα τέλη του 16ου αιώνα. Η έρευνα δεν είναι σίγουρη εάν πρόκειται για ιστορικό πρόσωπο, για θρύλο ή για κάποιο ιστορικό μεν πρόσωπο, στο οποίο όμως αποδόθηκαν μετά θάνατον περισσότερα απ' όσα πραγματικά έκανε.

Καταγωγή
--------

Υπάρχει η εκδοχή, ότι Ρούρικ έφτασε στη Ρωσία από φυλές, των οποίων η γλώσσα ήταν κοντά στους σλαβικούς γλώσσες. Οι υποστηρικτές αυτής της έκδοσης δείχνουν το γεγονός ότι τα ονόματα των πρώτων ηγεμόνων της Ρωσίας ήταν Βαλτοσλαβικής προέλευσης.

Σειρά επιστημόνων πιστεύει ότι Ρούρικ είναι διαστρεβλωμένη γερμανικό όνομα Hrærekr. Σε αυτή την έκδοση Ρούρικ προέρχεται από το δανό γης.

Τα δεδομένα της γενετικής έρευνας
---------------------------------

Συνολικά DNA-η μελέτη επιβεβαιώνει ότι οι περισσότεροι Ρουρικίδες (προέρχονται κυρίως από τον Βλαδίμηρος Β΄ Μονομάχος) έχει N1a1, κοινό στην χώρες της βαλτικής, καθώς και σε ορισμένους λαούς Σιβηρία και τα Ουράλια. Σύμφωνα με την έρευνα του DNA Ρουρικίδες στο Family Tree DNA, гаплотипы N1a1 που βρίσκονται κυρίως σε χώρες της βαλτικής, τη Φινλανδία, τη Σουηδία, τη Νορβηγία. Επίσης, λήφθηκε υπόψη το γεγονός ότι λόγω των στενών δεσμών της Ρωσίας και της Σουηδίας, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Γιαροσλάβ Α΄ ο Σοφός οι περισσότεροι κυβερνήτες Σουηδία έχουν σλαβική καταγωγή.

Ρουρικίδες
----------

Ως διάδοχος του Ρούρικ φέρεται ο κουνιάδος του Όλεγκ, ο οποίος κατέλαβε το Κίεβο και ίδρυσε το Κράτος των Ρως. Η γραμμή διαδοχής που ξεκίνησε ο Όλεγκ ονομάσθηκε Ρουρικίδες (παιδιά του Ρούρικ) και σταμάτησε το 1598, όταν απεβίωσε ο τσάρος Φιοντόρ Α'.

Ο Ρούρικ και τα αδελφια του Τρούβορ του και Σινέους φτάνουν στη Λαντόγκα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Барабанов, О. Н. Рюриковичи или Олафовичи: гипотеза об Y-гаплогруппе I2 у Рюрика по данным ДНК его возможных потомков / О. Н. Барабанов // Пространство и Время. — 2015. — № 3 (21), стр. 201
2. ↑  Барабанов, О. Н. Рюриковичи или Олафовичи: гипотеза об Y-гаплогруппе I2 у Рюрика по данным ДНК его возможных потомков / О. Н. Барабанов // Пространство и Время. — 2015. — № 3 (21), стр. 201
3. ↑  [www.familytreedna.com/public/rurikid/default.aspx?fixed\_columns=on&section=yresults Rurikid Dynasty DNA Project]. Дата обращения 2 сентября 2013.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Rurik στο Wikimedia Commons

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 43581032
* LCCN: n97015174
* ISNI: 0000 0000 3348 1876
* GND: 1013717430
* NKC: jx20110713009

 |

 |
Ο **Σολομών Ροδινός** ήταν Έλληνας λόγιος του 16ου αιώνα.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε γύρω στο 1516 στην Ποταμιού της Κύπρου. Σπούδασε στην Αμμόχωστο. Ήταν αυτόπτης μάρτυρας της άλωσης της πατρίδας του. Πέθανε το 1586, σε ηλικία εβδομήντα ετών. Γιος του ήταν ο Νεόφυτος.

Συγγράμματα
-----------

Έγραψε ημερολόγιο από της εμφανίσεως του τουρκικού στόλου μέχρι της κατακτήσεως του νησιού. Πρόσθεσε και περιγραφή των γενομένων σεισμών, βροχών, ακρίδων, λοιμού, και άλλων θανατικών. Στο ημερολόγιό του θρήνησε την απώλεια της πατρίδας του σε στίχους και πεζό λόγο.

Πηγές
-----

* Κωνσταντίνος Σάθας (1868). *Νεοελληνική Φιλολογία: Βιογραφία των εν τοις γράμμασι διαλαμψάντων Ελλήνων, από της καταλύσεως της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας μέχρι της Ελληνικής εθνεγερσίας (1453-1821)*. Αθήνα: Τυπογραφείο των τέκνων Ανδρέου Κορομηλά. Ανακτήθηκε στις 15 Οκτωβρίου 2009.
Οι βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στο Βασίλειο της Σερβίας στις 26 Απριλίου 1886. Στις αρχές του 1886 είχε δοθεί εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στον Γιόβαν Ρίστιτς ο οποίος απέτυχε να σχηματίσει κυβέρνηση, ο βασιλιάς Μίλαν παρ'όλα αυτάα αρνήθηκε να διαλύσει το κοινοβούλιο με την αιτιολογία ότι δεν ήταν μια καλή στιγμή για εκλογές κατά τη διάρκεια της βουλγαρικής κρίσης. Κρίθηκε επίσης ότι όποιος ελέγχει την κυβέρνηση θα είναι σε θέση να επηρεάσει το αποτέλεσμα των εκλογών.

Έπειτα δόθηκε η εντολή σχηματισμού κυβέρνηση στον Μιλούτιν Γκαρασάνιν ο οποίος σχημάτισε κυβέρνηση και ο βασιλιάς δέχτηκε το αίτημα του για τη διάλυση του κοινοβουλίου .

Το νέο Κοινοβούλιο άνοιξε τον Ιούλιο. Ενώ ο Ρίστιτς δεν μπορούσε να εκλεχθεί πάλι πρωθυπουργός λόγω του ότι οι υποστηρικτές του κέρδισαν περίπου 15 έδρες, ενώ το υπόλοιπο των θέσεων της αντιπολίτευσης που ήταν 78 έδρες τις κέρδισε το Λαϊκό Ριζοσπαστικό κόμμα. Οι άλλες κυβερνητικές ομάδες πήραν 82 έδρες, ενώ 40 από τούς βουλευτές είχαν διοριστεί, σύμφωνα με το σύνταγμα, από τον βασιλιά. Ωστόσο πριν από την εκλογή της νέας κυβέρνησης πολλά μέλη της αντιπολίτευσης συνελήφθησαν ή τους αφαιρέθηκε το δικαιώμα ψήφου και μειώθηκαν οι έδρες σε 68.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  "The Eastern Crisis", *The Times*, 7 April 1886
2. 1 2  "The Eastern Crisis", *The Times*, 6 April 1886
3. 1 2 3 4  "Servia", *The Times, 15 July 1886*

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Εκλογές και Δημοψηφίσματα στη Σερβία |
| --- |
|  |
| Βουλευτικές εκλογές | 
* 1858
* 1861
* 1864
* 1867
* 1870
* 1875
* 1877
* 1880
* 1884
* 1886
* Μαρτίου 1888
* Νοεμβρίου 1888
* 1889
* Μαρτίου 1893
* Μαΐου 1893
* 1895
* 1903
* 1905
* 1906
* 1907
* 1908
* 1912
* 1990
* 1992
* 1993
* 1997
* 2000
* 2003
* 2007
* 2008
* 2012
* 2014
* 2016
 |
|  |
| Προεδρικές εκλογές | 
* 1990
* 1992
* Σεπτεμβρίου-Οκτωβρίου 1997
* Δεκεμβρίου 1997
* Σεπτεμβρίου-Οκτωβρίου 2002
* Δεκεμβρίου 2002
* 2003
* 2004
* 2008
* 2012
* 2017
 |
|  |
| Βουλευτικές εκλογέςΑυτόνομων επαρχιών | 
Βοϊβοντίνα
1992
1996
2000
2004
2008
2012
Κοσσυφοπέδιο
2001
2004
2007
2010
2014 |
|  |
| Δημοτικές εκλογές | 
* 1992
* 1996
* 2000
* 2004
* 2008
* 2012
* 2014
 |
|  |
| Δημοψηφίσματα | 
* 1990
* Μαΐου 1992
* Οκτωβρίου 1992
* 1998
* 2006
* 2012
 |

 |
Ο **Ρούσσος Βρανάς** (1950 - 2012) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στα Χανιά το 1950. Στην Ε΄ Γυμνασίου κέρδισε υποτροφία για το Μέριλαντ, όπου ολοκλήρωσε το σχολείο και σπούδασε στη Νομική Σχολή της Θεσσαλονίκης. Ήταν μέλος του ΠΑΚ. Τον Αύγουστο του 1969, επηρεασμένος από μια ομιλία του Γεωργίου - Αλέξανδρου Μαγκάκη, έριξε βόμβα μολότωφ σε εγκαταστάσεις κλιμακίου του ΝΑΤΟ, στη Θεσσαλονίκη και καταδικάστηκε σε 18,5 χρόνια κάθειρξης. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στις φυλακές, γνωρίστηκε με τον Γιάννη Καψή, μετέπειτα διευθυντή της εφημερίδας Τα Νέα, ο οποίος τού έκανε μαθήματα δημοσιογραφίας. Tο 1972, ο Βρανάς αποφυλακίστηκε επειδή είχε πάθει φυματίωση. Διέφυγε στο εξωτερικό (Ιταλία, Γερμανία, Σουηδία) και επέστρεψε μετά την πτώση του δικτατορικού καθεστώτος. Την ημέρα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, η αστυνομία εισέβαλε στο σπίτι του για να τον συλλάβει.

Ξεκίνησε τη δημοσιογραφική του καριέρα στην εφημερίδα Το Ποντίκι, ως μεταφραστής και επιμελητής κειμένων. Από το 1995 εργαζόταν στην εφημερίδα Τα Νέα, στην οποία είχε προσωπική στήλη από το 1999 και μετά. Πέθανε στις 16 Νοεμβρίου του 2012 από καρκίνο. Για το θάνατό του εξέδωσαν ανακοινώσεις η κυβέρνηση, μέσω του εκπροσώπου της, Σίμου Κεδίκογλου, ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ.

Εργογραφία
----------

* *Η Άχρονη Χώρα* (2002), Εκδόσεις Ποταμός

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Οι ανακοινώσεις του κυβερνητικού εκπροσώπου και των πολιτικών κομμάτων για το θάνατο του Βρανά

* Άρθρα του Βρανά

Παραπομπές
----------

1. 1 2  ^ Έφυγε ο δημοσιογράφος Ρούσσος Βρανάς TA NEA
2. 1 2  ^ Πέθανε ο δημοσιογράφος Ρούσσος Βρανάς Η Ναυτεμπορική Αρχειοθετήθηκε 2012-11-18 στο Wayback Machine.
Η **Τελετή** κατά την Ελληνική Μυθολογία ήταν κόρη του Διονύσου και της Νικαίας (κόρη του Σαγγαρίου και της Κυβέλης). Λάτρευε τους νυκτερινούς χορούς, τις εορτές και διασκεδάσεις κι ευχαριστιόταν ν΄ ακούει τους ήχους των κροτάλων παρακολουθώντας από μικρή τον πατέρα της.

Όπως καταγράφει ο Παυσανίας, στα «Βοιωτικά» (Θ' 30-4), δίπλα στο άγαλμα του Ορφέα που βρισκόταν στον Ελικώνα υπήρχε και το άγαλμα της Τελετής και γύρω απ΄ αυτά είχαν στηθεί πέτρινα αγάλματα θηρίων (από λίθο και χαλκό) που φαίνονταν ν΄ άκουγαν τον Ορφέα ως θαμώνες.

Ο δε Αριστοφάνης υποστηρίζει ότι ο Ορφέας ήταν εκείνος που υπέδειξε τις τελετές στους ανθρώπους προκειμένου να αποφεύγουν έτσι τις αγριότητες και συμπλοκές.

Στη τέχνη η Τελετή παριστάνονταν συνήθως ανάγλυφη μαζί με την Επίκτηση και την Ευθυνία ως ιδεατές ανθρωπόμορφες κόρες των εγκαινίων, του κέρδους και της ευφορίας της Γης των οποίων οι παρουσίες κρίνονταν απαραίτητες στη τέλεση των εορταστικών τελετών.
Σύγχρονη ανακατασκευή του ρομπότ
**Το ρομπότ του Λεονάρντο ντα Βίντσι** είναι εφεύρεση του Λεονάρντο ντα Βίντσι του έτους 1495.Στα χειρόγραφα του Λεονάρντο που ανακαλύφθηκαν το 1950 υπάρχει το σχέδιο κατασκευής του. Ο Λεονάρντο παρουσίασε την κατασκευή του σε μια γιορτή που διοργάνωσε ο Δούκας Σφόρτσα στο Μιλάνο το 1495. Το ρομπότ ήταν τοποθετημένο μέσα σε μια μεσαιωνική πανοπλία. Κινούσε τα χέρια και τα πόδια του, καθόταν και σηκωνόταν όρθιο σαν άνθρωπος, και σήκωνε το κλείστρο του κράνους του.

Σήμερα υπάρχουν κατασκευές βασισμένες στα χειρόγραφα του Λεονάρντο που αποδεικνύουν ότι το ρομπότ ήταν λειτουργικό.

Περιγραφή
---------

Στα χειρόγραφα του Λεονάρντο που ανακαλύφθηκαν το 1950 υπάρχει το σχέδιο κατασκευής του. Ο Λεονάρντο παρουσίασε την κατασκευή του σε μια γιορτή που διοργάνωσε ο Δούκας Σφόρτσα στο Μιλάνο το 1495. Το ρομπότ ήταν τοποθετημένο μέσα σε μια μεσαιωνική πανοπλία. Κινούσε τα χέρια και τα πόδια του, καθόταν και σηκωνόταν όρθιο σαν άνθρωπος, και σήκωνε το κλείστρο του κράνους του.

Σήμερα υπάρχουν κατασκευές βασισμένες στα χειρόγραφα του Λεονάρντο που αποδεικνύουν ότι το ρομπότ ήταν λειτουργικό.

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ρομπότ του Λεονάρντο ντα Βίντσι** |
Τελετουργική ανθρωποθυσία των Αζτέκων, Codex Mendoza.
Με τον όρο **τελετουργία** εννοείται ένα σύνολο κινήσεων που διαθέτουν συμβολικό νόημα, διαφέροντας με αυτόν τον τρόπο από τις κινήσεις της καθημερινότητας. Η διαφορά θεμελιώνεται στο ιδιαίτερο νόημα που αποδίδεται στην τελετουργική πράξη με την χρήση συγκεκριμένων συμβόλων.

Στηριγμένος στον ορισμό του Κλίφορντ Γκερτζ (Clifford James Geertz) για τον πολιτισμό ο Ντέιβιντ Κέρτζερ (David Kertzer) ορίζει την τελετουργία ως δράση συνδεδεμένη σε ένα δίκτυο συμβολισμού. Κάτι τέτοιο υπονοεί ότι η τελετουργία έχει έναν επικοινωνιακό ρόλο. Εν γένει υφίσταται ένας σκοπός, μια λειτουργία και ένα νόημα πριν την τελετουργική δράση, γεγονός που δημιουργεί επιπλοκές στις σχέσεις της τελετουργίας με την πολιτική και την κοινωνική δομή.

Οι απόψεις ως προς τον σκοπό, την λειτουργία και το νόημα της τελετουργίας διαφέρουν. Όπως υπέδειξαν οι Κέλι και Κάπλαν (John D. Kelly & Martha Kaplan), η τελετουργία συνδέεται εθιμικά με την παράδοση και το ιερό. Προσπάθειες καθορισμού της διασύνδεσης της τελετουργίας με το πολιτικό και το κοινωνικό γίγνεσθαι οδήγησαν τους κοινωνιολόγους στην άποψη πως η τελετουργία ενισχύει την κοινωνική δομή είτε αναπαριστώντας την άμεσα, είτε νομιμοποιώντας εν κρυπτώ την κοινωνική εξουσία. Ιδωμένος από αυτή την οπτική γωνία ο κοινωνικός ρόλος της τελετουργίας είναι είτε να προωθήσει ή να αποκρύψει την επικρατούσα πολιτική τάξη.

Σημειώσεις-παραπομπές
---------------------

1. ↑  Kertzer, D.I. (1989). *Ritual, Politics and Power*. London: Yale University Press. σελ. 9. ISBN 978-0300043624.
2. ↑  Barnard, Alan· Spencer (eds), Jonathan (eds) (2011). *Encyclopedia of Social and Cultural Anthropology*. New York: Routledge. σελ. 738. ISBN 978-0415809368. CS1 maint: Extra text: authors list (link)
3. ↑  Kelly, J.D.; Kaplan M. (1990). «History, Structure and Ritual». *Annual Review of Anthropology* (19): 119–150. .

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Καλογερόπουλος, Κ. (2010), Τελετουργία, *Kosmos-zine* Αρχειοθετήθηκε 2016-11-13 στο Wayback Machine.
* Francesca Gino, Gino (14 Μαΐου 2013). «Why Rituals Work». *Scientific American*. Ανακτήθηκε στις 19 Μαρτίου 2017.  Unknown parameter `|coauthors=` ignored (`|author=` suggested) (βοήθεια)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85114228
* GND: 4050164-4

 |

 |
Ο **Ρον Άτκινσον** (**Ronald Frederick Atkinson**, γνωστότερος σαν «The Tank», «Mr. Bojangles» ή «Big Ron», γενν. Στο Λίβερπουλ στις 18 Μαρτίου 1939) είναι βραβευμένος Βρετανός πρώην ποδοσφαιριστής, σχολιαστής αγώνων, διοικητικός παράγων και προπονητής ποδοσφαίρου. Η αγωνιστική του καριέρα εκτυλίχθηκε με τα χρώματα της Oxford Utd, ομάδα στην οποία κατέχει την ανώτατη επίδοση συμμετοχών (500+, 14 γκολ). Ως τεχνικός, κατέκτησε το Κύπελλο Αγγλίας με τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ το 1983 και το 1985 και το Λιγκ Καπ Αγγλίας με τη Sheffield Wednesday το 1991 και με την Άστον Βίλα το 1994.

Παραπομπές
----------

1. ↑  McGavin, Harvey (22 Απριλίου 2004). "Ron Atkinson quits ITV after his racist remarks are heard on air". The Independent. London. Ανακτήθηκε στις 22 Μαΐου 2010
2. ↑  "Manager profile: Ron Atkinson". Premier League. Ανακτήθηκε στις 14 Σεπτεμβρίου 2018
3. ↑  ^ "Ex-U's boss: 'I can't believe my pal Ron has gone in the Celebrity Big Brother house'". Oxford Mail. 24 Αυγούστου 2013
Ο τελικός  *'1994 FA Cup' ,* ήταν ο 49ος τελικός Κυπέλλου Αγγλίας που διεξήχθη μετά τον  Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και έγινε μεταξύ Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και Τσέλσι. Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ πέρασε στον τελικό ως πρωταθλήτρια Premier League, έχοντας κερδίσει τον τίτλο με οκτώ βαθμούς διαφορά από την Μπλάκμπερν Ρόβερς. Επιχειρούσαν να γίνουν μόνο η τέταρτη ομάδα του 20ού αιώνα που ολοκλήρωσε το "Νταμπλ (ποδόσφαιρο)" και η πρώτη στην ιστορία τους. Η Τσέλσι, από την άλλη πλευρά, έπαιζε στον πρώτο της τελικό κυπέλλου FA μετά το 1970 και τον πρώτο μεγάλο τελικό μετά τον τελικό Λιγκ Καπ του 1972. Τερμάτισε 14η στην Πρέμιερ Λιγκ.

Σύνοψη
------

Ο αγώνας διεξήχθη ένα βροχερό απόγευμα του Μάη, και στο πρώτο ημίχρονο η Τσέλσι ήταν καλύτερη. Ο Γκάβιν Πίκοκ είχε την μεγαλύτερη ευκαιρία του ημιχρόνου με καραβολίδα στο δοκάρι. Στην επανάληψη η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ έβαλε 3 γκολ σε 9 λεπτά. Δύο πέναλτι με τον Ερίκ Καντονά,και ένα σουτ από τον Μαρκ Χιούες. Ο Μπράιαν Μακλέρ έβαλε το 4ο γκολ μετά από πάσα του Πολ Ινς. Ήταν η 8η κατάκτηση Κυπέλλου Αγγλίας από την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ ισοφαρίζοντας την Τότεναμ Χότσπερ. Η Τσέλσι προκρίθηκε στο Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης ποδοσφαίρου 1994-95 καθώς η Γιουνάιτεντ είχε κερδίσει το πρωτάθλημα και προκρίθηκε στο ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ. Ο Μαρκ Χιούες κατέκτησε για 3η φορά στην καριέρα του το Κύπελλο Αγγλίας.

Ο δρόμος προς τον τελικό
------------------------

*Πρώτα αναγράφονται οι γηπεδούχες ομάδες.* 

|  |  |
| --- | --- |
| Τσέλσι
**3ος γύρος:** Μπάρνετ ΦΚ 0–0 Τσέλσι
***Ρεβάνς:** Τσέλσι 4–0 Μπάρνετ* 
**4ος γύρος:** Τσέλσι 1–1 Σέφιλντ Γουένσντεϊ
***Ρεβάνς:** Σέφιλντ Γουένσντεϊ 1-3 Τσέλσι* 
**5ος γύρος:** Όξφορντ Γιουνάιτεντ 1–2 Τσέλσι
**6ος γύρος:** Τσέλσι 1–0 Γουλβερχάμπτον Γουόντερερς
**Ημιτελικός:** Τσέλσι 2–0 Λούτον Τάουν | Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ
**3ος γύρος:** Sheffield United 0–1 Manchester United
 
**4ος γύρος:** Norwich City 0–2 Manchester United
 
**5ος γύρος:** Wimbledon 0–3 Manchester United
**6ος γύρος:** Manchester United 3–1 Charlton Athletic
**Ημιτελικός:** Oldham Athletic 1–1 Manchester United
***Ρεβάνς:** Manchester United 4–1 Oldham Athletic* |
Ο **Σεϊκού Εντιαγέ**, γεννημένος στις 5 Φεβρουαρίου 1971 στο Ντακάρ της Σενεγάλης, είναι πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,04 μ. και αγωνιζόταν στην θέση του πάουερ φόργουορντ.

Καριέρα
-------

Ο Εντιαγέ ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα από την Ντιζόν, όπου την σεζόν 1990-91 κατέκτησε την έκτη θέση του γαλλικού πρωταθλήματος. Την επόμενη χρονιά, υπέγραψε στην Σεντ Κουεντέν, η οποία αγωνίστηκε στο κύπελλο Κόρατς αλλά υποβιβάστηκε στην δεύτερη κατηγορία του πρωταθλήματος.

Το καλοκαίρι του 1992, μεταγράφηκε στην Ρουπέλα Λα Ροσέλ και το 1993-94 αγωνίστηκε με την ομάδα της Λε Μαν, η οποία κατέλαβε την 13η θέση του γαλλικού πρωταθλήματος με μόλις πέντε νίκες σε 26 παιχνίδια.

Από το 1994 ως το 1997, φόρεσε την φανέλα της Ολιμπίκ Αντίμπ, με την οποία κατέκτησε το πρωτάθλημα της σεζόν 1994-95. Αγωνίστηκε για δύο χρονιές στην Ευρωλίγκα και το 1996-97 έπαιξε στο κύπελλο Κυπελλούχων, αγωνιζόμενος σε έντεκα αγώνες με μέσους όρους 8,2 πόντων και 3,1 ριμπάουντ.

Το 1997-98, ξεκίνησε την χρονιά στην Μπεσανσόν και ολοκλήρωσε την σεζόν στην Πορτογαλία και την Ιλιαμπούμ. Την επόμενη χρονιά, φόρεσε την φανέλα της Μπράδερ Γκεντ, ενώ το 1999-00 μεταγράφηκε στην Ελλάδα και την ομάδα του Άρη, όπου έπαιξε σε μόλις επτά αγώνες καθ' όλη την διάρκεια της χρονιάς με 2,0 πόντους και 2,8 ριμπάουντ ανά αγώνα.

Το καλοκαίρι του 2000, συμμετείχε στο Summer League της Nike στο Τρεβίζο και συνέχισε στην ομάδα του Σπόρτιγκ, ενώ το 2002-03 φόρεσε την φανέλα της γερμανικής Τριέρ. Ολοκλήρωσε την χρονιά στην Ουλμ και μετά από ένα μακρύ διάστημα που δεν αγωνιζόταν, έπαιξε στην δεύτερη κατηγορία της Γερμανίας με το Αννόβερο. Ολοκλήρωσε την αγωνιστική του καριέρα στην Κλαμπ Αφρικέν από την Τυνησία το 2008.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Cheikhou NDIAYE - Dijon – Joueurs - Pro A – LNB.fr
2. ↑  Cheikhou N'Diaye | European Cup Radivoj Korac (1992) | FIBA Europe
3. ↑  Cheikhou N'Diaye | European Championship for Men's Clubs (1996) - FIBA Europe
4. ↑  Cheikhou N'Diaye | EuroCup (1997) | FIBA Europe
5. ↑  Κυριακή 5 Σεπτέμβρη 1999, ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, Σελίδα 30 ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ Το πάρε - δώσε των ομάδων
6. ↑  Cheikhou N'Diaye | Korac Cup (2000) | FIBA Europe

Πηγές
-----

* Cheikhou N'Diaye | FIBA Europe
* CHEIKOU N'DIAYE basketball profile[*νεκρός σύνδεσμος*]
Ο **Ρομπέρτο Πιάτσα** (γεννημένος στις 29 Ιανουαρίου 1968) είναι Ιταλός προπονητής πετοσφαίρισης και παλαίμαχος επαγγελματίας πετοσφαιριστής. Αγωνιζόταν στη θέση του κεντρικού.

Καριέρα
-------

Ο Ρομπέρτο Πιάτσα έκανε τα πρώτα του βήματα στο χώρο της πετοσφαίρισης στις ακαδημίας της Παγιάβολο Πάρμα, με την οποία μάλιστα υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο συνεργασίας το 1987.

Στην ομάδα της Πάρμα παρέμεινε μέχρι το 1989, έχοντας καταφέρει ενδιάμεσα να κατακτήσει δύο κύπελλα κυπελλούχων Ευρώπης τα έτη 1988 και 1989.

Επόμενος σταθμός στην καριέρα του Πιάτσα ήταν η Παγιάβολο Πασιέντσα, στην οποία ωστόσο παρέμεινε για ένα μόλις χρόνο.

Προπονητική καριέρα
-------------------

Το 1990, ο Πιάτσα επέστρεψε στην Παγιάβολο Πάρμα στην οποία ανέλαβε χρέη βοηθού προπονητή. Στο πόστο αυτό παρέμεινε για έξι χρόνια, καθώς το 1996 μεταπήδησε στην επίσης ιταλική Βόλεϊ Τρεβίζο, όπου του ανατέθηκαν και πάλι χρέη βοηθού προπονητή.

Το 2007, ο Ρομπέρτο Πιάτσα αποφάσισε να αφήσει για πρώτη φορά στην καριέρα του την Ιταλία και να ταξιδέψει στη Ρωσία για λογαριασμό της Ντιναμό Μόσχας, στην οποία παρέμεινε για δύο χρόνια έχοντας καταφέρει να κατακτήσει και πάλι ως βοηθός προπονητή ένα πρωτάθλημα αλλά και ένα κύπελλο Ρωσίας (2008 και 2009 αντίστοιχα).

Μετά το διετούς διαρκείας πέρασμά του από τη Ρωσία, ο Πιάτσα επέστρεψε στη χώρα του προκειμένου να αναλάβει για πρώτη φορά στην καριέρα του χρέη πρώτου προπονητή στην ομάδα της Βόλει Τρεβίζο. Στην Τρεβίζο παρέμεινε για τρία χρόνια και στη συνέχεια μεταπήδησε στην επίσης ιταλική Κούνεο.

Την περίοδο 2014-15, ο Πιάτσα ανέλαβε χρέη προπονητή στην Πολωνική Γιαστρέμπσκ, ενώ την περίοδο 2015-16 διετέλεσε προπονητής του Ολυμπιακού Πειραιώς, με τον οποίο κατέκτησε το Λίγκ Κάπ και το Κύπελλο Ελλάδας.

Τίτλοι
------

*Διεθνείς*

* 2 Κύπελλα Κυπελλούχων Ευρώπης: 1988, 1989
* 3 Τσάμπιονς Λιγκ: 1999, 2000, 2006
* 4 CEV Cup: 1992, 1995, 1998, 2003
* 2 Σουπερ Καπ Ευρώπης: 1990, 1999

*Εγχώριοι*

* 9 Πρωταθλήματα Ιταλίας: 1992, 1993, 1998, 1999, 2001, 2003, 2004, 2005, 2007
* 5 Κύπελλα Ιταλίας: 1992, 2000, 2004, 2005, 2007
* 7 Σούπερ Καπ Ιταλίας: 1998, 2000, 2001, 2003, 2004, 2005, 2007
* 1 Πρωτάθλημα Ρωσίας: 2008
* 1 Κύπελλο Ρωσίας: 2009
* 1 Λιγκ Καπ Ελλάδας: 2016
* 1 Κύπελλο Ελλάδας: 2016

Πηγές
-----

* Στον Ολυμπιακό ο Ρομπέρτο Πιάτσα
Η **Σκιάς** ήταν πολίχνη της αρχαίας Αρκαδίας.

ο Παυσανίας που πέρασε από εκεί την αναφέρει χωρίο , βρισκόταν 103 στάδια από την Μεγαλόπολη , 70 στάδια από το Μεθύδριο και 10 στάδια από την Χαρισία. Ο Παυσανίας βρήκε την πολίχνη σε παρακμή, ίσως και κατεστραμμένη αφού αναφέρει ότι στην πολίχνη υπήρχε ναός της Άρτεμιδος Σκιάτιδος ο οποίος ήταν ερειπωμένος. [1] Η θέση της αρχαίας πολίχνης μας είναι άγνωστη σήμερα.

Αναφορές
--------

1. ↑  [5] εἰσὶ δὲ ἐκ Μεγάλης πόλεως καὶ ἐς τὰ χωρία ὁδοὶ τὰ ἐντὸς Ἀρκαδίας, ἐς Μεθύδριον ἑβδομήκοντα στάδιοι καὶ ἑκατόν, τρισὶ δὲ ἀπὸ Μεγάλης πόλεως ἀπωτέρω σταδίοις καὶ δέκα Σκιάς τε καλούμενον χωρίον καὶ Ἀρτέμιδος Σκιάτιδος ἐρείπιά ἐστιν ἱεροῦ: ποιῆσαι δὲ αὐτὸ ἐλέγετο Ἀριστόδημος ὁ τυραννήσας. Παυσανία Αρκαδικά
Σημαία της Γροιλανδίας.
Η **σημαία της Γροιλανδίας** σχεδιάστηκε από τον Ινουίτ ιθαγενή Thue Christiansen. Αποτελείται από δύο ισομεγέθεις οριζόντιες λωρίδες χρώματος λευκού (στην κορυφή) και κόκκινου, με έναν δίσκο τοποθετημένο εκτός κέντρου προς την πλευρά του ιστού. Το επάνω μισό του δίσκου είναι κόκκινο και το κάτω μισό είναι άσπρο. Καθιερώθηκε στις 21 Ιουνίου 1985. Η Γροιλανδία έχει Σύνταγμα από τις 5 Ιουνίου του 1953.

Η τοπική της ονομασία είναι *Erfalasorput*, που σημαίνει «η δική μας σημαία», ενώ και το *Aappalaartoq* (που σημαίνει «η κόκκινη») χρησιμοποιείται επίσης για να περιγράψει τόσο τη γροιλανδική όσο και τη σημαία της Δανίας.

Ιστορικά στοιχεία
-----------------

Η Γροιλανδία άρχισε να σκέφτεται σοβαρά την πρόταση για σημαία το 1973, όταν πέντε Γροιλανδοί πρότειναν τη σημαία με το πράσινο, το λευκό και το μπλε χρώμα. Ένα χρόνο μετά, εφημερίδα παρουσίασε τις 11 προτάσεις για σημαία και ζήτησε από τους αναγνώστες της να ψηφίσουν την καλύτερη. Ωστόσο, επικράτησε πάλι ως καλύτερη η σημαία της Δανίας. Το 1978, με την αναγνώριση δικαιώματος αυτοδιάθεσης στη Γροιλανδία, επίσημα αναβίωσε η πρόταση για δική της σημαία και μάλιστα έγινε επίσημα. Τελικά επικράτησε το σημερινό σχέδιο και καθιερώθηκε το 1985.

Η λευκή λωρίδα συμβολίζει τους παγετώνες που καλύπτουν το μεγαλύτερο μέρος του νησιού ενώ η κόκκινη αντιπροσωπεύει τον ωκεανό. Το κόκκινο ημικύκλιο σημαίνει τον ήλιο, ο οποίος βυθίζεται στον ωκεανό και το λευκό ημικύκλιο συμβολίζει τα παγόβουνα. Το σχέδιο επίσης φέρει στο νου τον ήλιο που δύει.

Άλλες προτάσεις
---------------

Πρόταση του 1973
Πρόταση του 1984.
Ανώνυμη πρόταση του 1991.
Άλλη μια πρόταση που βασίστηκε πρώτιστα στη σημαία της Δανίας.

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Σημαία της Γροιλανδίας** |

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Σημαία της Γροιλανδίας** |

* Σημαία της Γροιλανδίας στις Σημαίες του Κόσμου.

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Σημαίες των χωρών της Βόρειας Αμερικής |
| --- |
|  |
| Ανεξάρτητα κράτη | 
* Αγία Λουκία
* Άγιος Βικέντιος και Γρεναδίνες
* Άγιος Χριστόφορος και Νέβις
* Αϊτή
* Αντίγκουα και Μπαρμπούντα
* Γουατεμάλα
* Γρενάδα
* Δομινίκα
* Δομινικανή Δημοκρατία
* Ελ Σαλβαδόρ
* ΗΠΑ
* Καναδάς
* Κολομβία
* Κόστα Ρίκα
* Κούβα
* Μεξικό
* Μπαρμπάντος
* Μπαχάμες
* Μπελίζ
* Νικαράγουα
* Ονδούρα
* Παναμάς
* Τζαμάικα
* Τρινιντάντ και Τομπάγκο
 |
|  |
| Εξαρτημένα εδάφη | 

|  |  |
| --- | --- |
| Δανία | 
Γροιλανδία |
|  |
| Γαλλία | 
* Άγιος Βαρθολομαίος
* Άγιος Μαρτίνος
* Γουαδελούπη
* Μαρτινίκα
* Σαιν Πιερ και Μικελόν
* Κλίππερτον
 |
|  |
| Ολλανδία | 
* Άγιος Ευστάθιος
* Άγιος Μαρτίνος
* Σάμπα
 |
|  |
| Ηνωμένο Βασίλειο | 
* Ανγκουίλα
* Βερμούδες
* Βρετανικές Παρθένοι Νήσοι
* Μοντσερράτ
* Νήσοι Κέιμαν
* Τερκς και Κέικος
 |
|  |
| Ηνωμένες Πολιτείες | 
* Αμερικανικές Παρθένοι Νήσοι
* Νήσος Ναβάσσα
* Πουέρτο Ρίκο
 |

 |

 |
Ο **Ροδόλφος Β΄** (γερμ.: *Rudolf II*, π. 1270 - 10 Μαΐου 1290) από τον Οίκο των Αψβούργων, ήταν δούκας της Αυστρίας & Στυρίας (1282-83) από κοινού με τον μεγαλύτερο αδελφό του Αλβέρτο Α΄.

Νεανικά έτη
-----------

Γεννήθηκε στο Ράινφελντεν της Σουαβίας και ήταν ο δεύτερος (από τους επιζώντες της ενηλικίωσης) γιος του Ροδόλφου Γ΄ κόμη του Χάμπσμπουργκ και της πρώτης συζύγου του Γερτρούδης, κόρης του Μπούρκχαρντ Ε΄ κόμη του Χόενμπεργκ.

Το 1273 ο πατέρας του εκλέχθηκε βασιλιάς της Γερμανίας ως Ροδόλφος Α΄, ο πρώτος Αψβούργος σε αυτό το αξίωμα. Το 1276 κατέλαβε τα πολύτιμα δουκάτα της Αυστρίας, Στυρίας, Καρινθίας από τον Ότακαρ Β΄ Πρεμυσλιδών της Βοημίας. Το 1278 στη μάχη του Μάρσφελντ, ο Ότακαρ Β΄ νικήθηκε και σκοτώθηκε και το 1282 ο Ροδόλφος Α΄ ενέδυσε τους γιους του Αλβέρτο Α΄ και Ροδόλφο Β΄ με το αξίωμα του δούκα της Αυστρίας και Στυρίας. Ωστόσο το 1283 στο Ράινφελντεν ο Ροδόλφος Β΄ συμφώνησε να παραιτηθεί υπέρ του αδελφού του.

Ως ανταμοιβή του υποσχέθηκαν την υποψηφιότητα για βασιλιά της Γερμανίας και του δόθηκε ο ψιλός τίτλος του *δούκα της Σουαβίας*. Ο τελευταίο δούκας της Κορραδίνος είχε σκοτωθεί το 1268 και οι Αψβούργοι είχαν διάφορες μικρές περιοχές εκεί, οι οποίες αργότερα ονομάστηκαν συνοπτικά Πέραν Αυστρία. Για να συμφιλιωθούν με τους Πρεμυσλίδες, ο Ροδόλοφος Β΄ νυμφεύτηκε την κόρη του Ότακαρ Β΄.

Απεβίωσε αιφνίδια 20 ετών στην Πράγα, στην αυλή του Βεγκέσλαου Β΄ της Βοημίας, συζύγου της αδελφής του Ιουδήθ. Σε λίγο γεννήθηκε ο γιος του Ιωάννης. Ο Αλβέρτος Α΄ δεν αντάμειψε επαρκώς την παραίτηση του δικαιώματος του αδελφού του και αυτό προκάλεσε τη σύγκρουση του Ιωάννη με τον θείο του. Τελικά ο Ιωάννης σκότωσε τον Αλβέρτο Α΄.

Οικογένεια
----------

Το 1289 νυμφεύτηκε την Αγνή των Πρεμυσλιδών, κόρη του Ότακαρ Β΄ της Βοημίας και είχε τέκνο:

* Ιωάννης π. 1290-1312/13, ο φονέας του θείου του.

|  |
| --- |
| Ροδόλφος Β΄ της Αυστρίας **Οίκος των Αψβούργων****Γέννηση:** 1270 **Θάνατος:** 10 Μαΐου 1290 |
| ΠροκάτοχοςΡοδόλφος Α΄ | **δούκας της Αυστρίας και Στυρίαςμε Αλβέρτος Α΄**1282-1283 | ΔιάδοχοςΑλβέρτος Α΄ |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 85980157
* GND: 137797877

 |

 |
Ο **Σαμσί Αντάντ Β'**, ήταν βασιλιάς της Ασσυρίας (1585 - 1580 π.Χ.) γιος και διάδοχος του βασιλιά της Ασσυρίας Ερισούμ Γ'. Επί της βασιλείας του οι Χετταίοι διέλυσαν το Αμορίτικο βασίλειο της Βαβυλώνας της δυναστείας του Χαμουραμπί και την παρέδωσαν στους συμμάχους τους Κασσίτες. Οι Ασσύριοι δεν ενοχλήθηκαν από την αλλαγή επειδή ο Σαμσί Αντάντ Β' υπέγραψε συνθήκη φιλίας με τον Αγκούμ Α', πρώτο βασιλιά των Κασσιτών. Οι Κασσίτες δεν υπέταξαν την Ασσυρία αλλά αυτό θα γίνει λίγο αργότερα με τους Μιτάννι που έφτασαν στο αποκορύφωμα της ακμής τους τον 15ο αιώνα.

Πηγές
-----

* *Heather D. Baker (2008). "Šamši-Adad II". Reallexikon der Assyriologie: Prinz, Prinzessin - Samug, Bd. 11. Walter De Gruyter. pp. 635–636.*


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Προκάτοχος:**Ερισούμ Γ'** | **Βασιλιάς των Ασσυρίων1585–1580** | Διάδοχος:**Ισμέ Νταγκάν Β'** |
Ως **Σκιαδικά** έμειναν στην ιστορία τα σοβαρά επεισόδια που έγιναν στο Πεδίο του Άρεως στην Αθήνα στις 10 και 11 Μαΐου του 1859.

Τα γεγονότα
-----------

Ο Αλέξανδρος Ρίζος Ραγκαβής, υπουργός Εξωτερικών εκείνη την εποχή, είχε διατυπώσει πολλές φορές σε οικογενειακές συζητήσεις την άποψη ότι οι πιο εύπορες τάξεις έπρεπε να στραφούν στην αγορά ελληνικών προϊόντων, προκειμένου να ενισχυθεί η εγχώρια παραγωγή, που η ενίσχυσή της για τον Ραγκαβή αποτελούσε εθνική ανάγκη. Ο γιος του Κλέων διέδωσε την ιδέα σε μαθητές και φοιτητές οι οποίοι στις 10 Μαΐου του 1859 βγήκαν περίπατο στο Πεδίο του Άρεως φορώντας ψάθινα καπέλα από τη Σίφνο, που ονομάζονταν σκιάδια. Όμως οι εισαγωγείς καπέλων από το εξωτερικό που πλήττονταν από αυτήν την πρωτοβουλία, έστειλαν στο Πεδίο του Άρεως υπαλλήλους τους που φορούσαν αστεία και κουρελιασμένα σκιάδια για να διακωμωδήσουν τους νέους, με αποτέλεσμα να γίνουν επεισόδια. Κλήθηκε η αστυνομία η οποία στράφηκε κατά των φοιτητών και των μαθητών και συνέλαβε ορισμένους εξ αυτών.

Την επόμενη ημέρα φοιτητές και πλήθος λαού συγκεντρώθηκαν μπροστά στα προπύλαια του Πανεπιστημίου. Ακολούθησε διαδήλωση η οποία κατέληξε στο Υπουργείο Εσωτερικών. Εκεί οι διαδηλωτές απαίτησαν από τον υπουργό την παύση του διευθυντή της αστυνομίας Δημητριάδη. Η απάντηση του υπουργού ότι το θέμα θα εξεταζόταν δεν ικανοποίησε τους συγκεντρωμένους που ζήτησαν να εμφανισθούν και ενώπιον του Όθωνα για το ίδιο θέμα, ο βασιλιάς όμως αρνήθηκε προβάλλοντας ορισμένες δικαιολογίες, γεγονός που εξερέθισε ακόμα περισσότερο τα πνεύματα. Ο κόσμος επέστρεψε στο Πανεπιστήμιο και καθώς η συγκέντρωση άρχισε να παίρνει απειλητικότερο χαρακτήρα ο φρούραρχος της Αθήνας, Μιχαήλ Σούτσος έδιωξε τους συγκεντρωμένους με στρατιωτική δύναμη. Την ίδια μέρα παύθηκε ο Δημητριάδης και αποφυλακίσθηκαν οι συλληφθέντες.

Πηγή
----

* Οδυσσέας Δημητρακόπουλος, *Τα ΄΄Σκιαδικά΄΄*, Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Εκδοτική Αθηνών, τόμος ΙΓ,(1977),σελ.187
* Κωνσταντίνος Δημαράς, *Ιδεολογική υποδομή του νέου Ελληνικού κράτους-Τα Σκιαδικά*, Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Εκδοτική Αθηνών, τόμος ΙΓ,(1977),σελ.480-481
Η χαρακτηριστική εικόνα της προμετωπίδας των *Ροδόλφειων Πινάκων* τιμά τους μεγάλους αστρονόμους του παρελθόντος: Τον `Ιππαρχο, τον Πτολεμαίο, τον Κοπέρνικο και ιδίως τον Τύχωνα.***Ροδόλφειοι Πίνακες*** (ή ***Ροδολφινοί Πίνακες***) ονομάζεται μια σειρά πινάκων με τις κινήσεις των πλανητών και μια σειρά αστρικών καταλόγων που δημοσίευσε το 1627 ο μεγάλος Γερμανός αστρονόμος Γιοχάνες Κέπλερ. Ήταν βασισμένοι στις ακριβείς παρατηρήσεις του Τύχο Μπράχε. Παρέχουν με ακρίβεια μερικών πρώτων λεπτών της μοίρας τις θέσεις 1055 άστρων. Επίσης έχουν οδηγίες και πίνακες για τον εντοπισμό τον πλανητών του Ηλιακού Συστήματος. Είναι οι πρώτοι που περιέχουν διορθωτικούς συντελεστές για την ατμοσφαιρική διάθλαση, καθώς και λογαριθμικούς-αντιλογαριθμικούς πίνακες επεξεργασμένους από τον ίδιο τον Κέπλερ.

Το όνομά τους το οφείλουν στον αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του Γερμανικού `Εθνους Ροδόλφο Β΄: ήταν ένας φόρος τιμής του Κέπλερ στον «προστάτη» του.

Οι νέοι πίνακες ξεπερνούσαν τους παλαιότερους: τους «Πρωσικούς» ή «Προυτενικούς» Πίνακες του Ράινχολντ (1551) και τους Αλφόνσειους Πίνακες (13ος αιώνας μ.Χ.). Σκοπός των *Ροδόλφειων Πινάκων* ήταν αρχικώς η παροχή ενός ακριβούς εργαλείου για την κατάρτιση ωροσκοπίων.

Δημοσίευση
----------

Κατά την έκδοση των *Ροδόλφειων Πινάκων* ο Κέπλερ έπρεπε να αντιδικεί συνεχώς με τους πολυάριθμους συγγενείς του Τύχωνα, οι οποίοι προσπαθούσαν να αποκτήσουν τα δικαιώματα των παρατηρήσεων του νεκρού πλέον Δανού αστρονόμου για δικό τους όφελος, θεωρώντας τον Κέπλερ ανταγωνιστή του μάλλον, παρά συνεργάτη του. Ο Κέπλερ θεωρούσε την προσπάθεια αυτή πολύ άδικη, καθώς ο ίδιος και ο Τύχων είχαν συνεργασθεί πάνω στα δεδομένα αυτά επί πολλά χρόνια πριν τον θάνατο του δεύτερου, και επιπλέον ο Κέπλερ ήταν υπεύθυνος για τους περισσότερους υπολογισμούς και για την οργάνωση των δεδομένων. Τελικώς ο Κέπλερ κέρδισε τα πλήρη δικαιώματα επί όλων των πινάκων και τους εξέδωσε ο ίδιος.

Ο παγκόσμιος χάρτης των *Ροδόλφειων Πινάκων*.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Universitätsbibliothek Kiel – Digiport: *Tabulæ Rudolphinæ* - έκδοση των πινάκων από τον Jakob Bartsch του 1627, με παραρτήματα για τους «χριστιανικούς αστερισμούς» του Schiller και τις τροποποιήσεις αστερισμών από τον ίδιο τον Bartsch.
Ο **Σκεπαστός Ιππόδρομος της Κωνσταντινούπολης** ήταν χώρος ψυχαγωγίας, αλλά και δικαστικός χώρος, μικρός ιππόδρομος στην πόλη της Κωνσταντινούπολης και στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Ο Ιππόδρομος ήταν ιδιωτικός, για τον αυτοκράτορα, βρισκόταν μέσα στο *Παλάτι της Δάφνης* ή *παλάτι του Μεγάλου Κωνσταντίνου* ή *Ιερόν παλάτιον* και ήταν εξίσου παλιός όσο ο Μεγάλος Ιππόδρομος. Συγκεκριμένα βρισκόταν στις χαμηλότερες βαθμίδες του παλατιού και ήταν κήπος με τη μορφή ιπποδρόμου που αναφέρεται πρώτη φορά τον 9ο αιώνα.

Τα *Πάτρια* αναφέρουν ότι κατασκευάστηκε από τον Μέγα Κωνσταντίνο για να ασκούνται σε αυτόν οι αυτοκράτορες. Ονομάστηκε μάλιστα σκεπαστός επειδή αργότερα οι βαθμίδες γύρω από τον στίβο άσκησης σκεπάστηκαν και έγιναν αίθριο. Από κάποιους ερευνητές ταυτίζεται με τον *Καβαλάρην* που αναφέρεται σε διάφορες πηγές. Ο ιππόδρομος χρησιμοποιούνταν και για αυλικές τελετές, επίσης εκεί στάθμευε η αυτοκρατορική φρουρά. 

Ο ιππόδρομος ήταν το κεντρικό δικαστήριο της Κωνσταντινούπολης, αποκαλούνταν *δικαστήριο του Δρουγγάριου ή του Ιπποδρόμου* ενώ λειτουργούσε κι ένα δεύτερο το *δικαστήριο του Βήλου*.
Στον σκεπαστό ιππόδρομο είχε την έδρα του ο Δρουγγάριος της βίγλης αλλά και οι Κριτές της βίγλης όπου εκδίκαζαν εκεί υποθέσεις. Ο Δρουγγάριος ήταν ο ανώτερος όλων των δικαστών της αυτοκρατορίας και λειτουργούσε σαν σημερινός υπουργός δικαιοσύνης. Οι εκδικάσεις των υποθέσεων γίνονταν σε "κελιά" που μαρτυρούνταν ότι είχε ο ιππόδρομος, κάτι που αμφισβητείτε από σύγχρονους ερευνητές που δεν δέχονται ότι ο ιππόδρομος είχε κελιά ή άλλα κτίσματα και ταυτίζουν από κάποιους τα κελιά με τις αψίδες του Μεγάλου ιπποδρόμου ή κατά άλλους τα κελιά ήταν παρακείμενα κτίρια στον ιππόδρομο.

Τον 8ο αιώνα φαίνεται ο ιππόδρομος να καταργήθηκε και να χρησιμοποιείτε ο χώρος του σαν είσοδος του παλατιού, ενώ συνέχισε σαν δικαστήριο να εκδικάζονται εκεί υποθέσεις έως τουλάχιστον της Λατινικής κατάκτησης της πόλης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Γιατσής, σελ. 21
2. ↑  Kostenec Jan, «Παλάτι της Δάφνης», Εγκυκλοπαίδεια Μείζονος Ελληνισμού, Κωνσταντινούπολη
3. 1 2 3  Γκουτζιουκώστας, σελ. 88
4. 1 2 3  Γκουτζιουκώστας, σελ. 89
5. ↑  Γκουτζιουκώστας, σελ. 96
6. 1 2  Γκουτζιουκώστας, σελ. 90
7. 1 2  Γκουτζιουκώστας, σελ. 101
8. ↑  Γκουτζιουκώστας, σελ. 91

Πηγές
-----

* Γιατσής Σωτήριος (1988, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ)), *Το θέαμα του ιπποδρόμου και οι σωματικές ασκήσεις στο Βυζάντιο*
* Γκουτζιουκώστας, Ανδρέας (2004, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ)), Η απονομή δικαιοσύνης στο Βυζάντιο (9ος-12ος αιώνες): τα δικαιοδοτικά όργανα και τα δικαστήρια της πρωτεύουσας
|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|  | α | β | γ | δ | ε | ζ | η | θ |  |
| 8 | α8 μαύρος πύργος
β8 μαύρος ίππος
γ8 μαύρος αξιωματικός
δ8 μαύρη βασίλισσα
ε8 μαύρος βασιλιάς
ζ8 μαύρος αξιωματικός
η8 μαύρος ίππος
θ8 μαύρος πύργος
α7 μαύρο πιόνι
β7 μαύρο πιόνι
γ7 μαύρο πιόνι
δ7 μαύρο πιόνι
ε7 μαύρο πιόνι
ζ7 μαύρο πιόνι
η7 μαύρο πιόνι
θ7 μαύρο πιόνι
α6
β6
γ6
δ6
ε6
ζ6
η6
θ6
α5
β5
γ5
δ5
ε5
ζ5
η5
θ5
α4
β4
γ4
δ4
ε4
ζ4
η4
θ4
α3
β3
γ3
δ3
ε3
ζ3
η3
θ3
α2 λευκό πιόνι
β2 λευκό πιόνι
γ2 λευκό πιόνι
δ2 λευκό πιόνι
ε2 λευκό πιόνι
ζ2 λευκό πιόνι
η2 λευκό πιόνι
θ2 λευκό πιόνι
α1 λευκός πύργος
β1 λευκός ίππος
γ1 λευκός αξιωματικός
δ1 λευκή βασίλισσα
ε1 λευκός βασιλιάς
ζ1 λευκός αξιωματικός
η1 λευκός ίππος
θ1 λευκός πύργος
 | 8 |
| 7 | 7 |
| 6 | 6 |
| 5 | 5 |
| 4 | 4 |
| 3 | 3 |
| 2 | 2 |
| 1 | 1 |
|  | α | β | γ | δ | ε | ζ | η | θ |  |

 Σκακιστικό διάγραμμα με τη διάταξη της εκκίνησης

Τα **σκακιστικά διαγράμματα** είναι ένας συνηθισμένος τρόπος απεικόνισης μιας θέσης στο σκάκι σε βιβλία, εφημερίδες ή στον υπολογιστή. Πρόκειται για δισδιάστατες αναπαραστάσεις της σκακιέρας. Τα διαγράμματα επιτρέπουν στον αναγνώστη να αποκομίσει πληροφορίες σχετικά με την θέση σκακιστικών κομματιών ή να ασχοληθεί με ένα σκακιστικό πρόβλημα χωρίς να χρειάζεται να στήσει την θέση σε μια σκακιέρα. 

Είναι μόνιμη σύμβαση ότι στα διαγράμματα ο λευκός είναι στο κάτω μέρος και ο μαύρος είναι στο πάνω μέρος. Αυτό συνεπάγεται ότι τα λευκά πιόνια κινούνται προς τα πάνω, ενώ τα μαύρα κινούνται προς τα κάτω.

Σε μεσαιωνικές απεικονίσεις τα μαύρα εμφανίζονται αναποδογυρισμένα, αλλά στα σύγχρονα διαγράμματα λευκά και μαύρα εμφανίζονται όρθια.

Παραπομπές
----------

Περαιτέρω ανάγνωση
------------------

* Αλγεβρική σκακιστική γραφή
* Σκακιέρα
Ο **Σπύρος Μουστάκας** (1914 - 2002) ήταν Έλληνας δάσκαλος και συγγραφέας λαογραφικών βιβλίων για τη Λήμνο.

Βιογραφικές πληροφορίες
-----------------------

Ο Σπύρος Μουστάκας γεννήθηκε στο Λιβαδοχώρι Λήμνου το 1914. Οι γονείς του ονομάζονταν Παναγιώτης και Φανιώ και ήταν μοναχοπαίδι. Έμαθε τα πρώτα γράμματα στο δημοτικό σχολείο του χωριού του και στο Γυμνάσιο Λήμνου. Στη συνέχεια φοίτησε στη **Ζαρίφειο Παιδαγωγική Ακαδημία** Αλεξανδρούπολης, την περίοδο που ήταν διευθυντής της ο κορυφαίος Έλληνας παιδαγωγός και λόγιος Ευάγγελος Παπανούτσος.

Στη συνέχεια υπηρέτησε ως δάσκαλος σε τέσσερα χωριά της Σαμοθράκης και σε πέντε χωριά της Λήμνου. Επίσης, υπηρέτησε στην Αλεξανδρούπολη, στο Γραφείο της Επιθεώρησης Δημοτικών Σχολείων.

Στη Λήμνο επέδειξε μεγάλο ενδιαφέρον στην καταγραφή λαογραφικού υλικού, το οποίο συγκέντρωνε με πολύ μεράκι. Το πλουσιότατο υλικό του το έχει ταξινομήσει σε ενότητες και το έχει καταχωρήσει σε είκοσι δύο (22) χειρόγραφα βιβλία, με το γενικό τίτλο: **"Λαογραφικοί Θησαυροί της Λήμνου"**. Κατάφερε να εκδώσει τα τέσσερα ενώ τα υπόλοιπα τα έχει καταθέσει στην **Καρατζάδειο Βιβλιοθήκη** της Μύρινα. 

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του έζησε στη Χαλκίδα κοντά στην κόρη του. Εκεί πέθανε σε βαθύ γήρας το 2002.

Το έργο του
-----------

**Βιβλία**

1. "Λαογραφικοί Θησαυροί της Λήμνου", τόμος Α΄, Δίπτυχο, Αθήνα 1982.
2. "Λαογραφικοί Θησαυροί της Λήμνου", τόμος Β΄, Δίπτυχο, Αθήνα 1982.
3. "Λαογραφικοί Θησαυροί της Λήμνου", τόμος Δ΄, Χαλκίδα 1999.
4. "Λαογραφικοί Θησαυροί της Λήμνου", τόμος Ε΄, Χαλκίδα 1999.

Ανέκδοτα χειρόγραφα "βιβλία" (στην Καρατζάδειο Βιβλιοθήκη Μύρινας):

* "Λαογραφικοί Θησαυροί της Λήμνου", τόμοι Γ΄, Στ΄, Ζ΄, Η΄, …ως ΚΒ΄.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 35845783
* LCCN: n84020380
* ISNI: 0000 0000 2474 5606

 |

 |
Ο Σκίρων θανατώνεται από τον Θησέα.
Στην ελληνική μυθολογία ο **Σκίρωνας** (***Σκίρων***) ήταν ένας περιβόητος Κορίνθιος ληστής, γιος του Πέλοπα. Ο Σκίρων είχε το λημέρι του στον γκρεμό που είχε το όνομά του, τις λεγόμενες **Σκιρωνίδες πέτρες**, τη σημερινή «Κακιά Σκάλα». Παραμόνευε στον δρόμο Αθηνών-Πελοποννήσου και όταν περνούσε από εκεί μοναχικός ταξιδιώτης, τον λήστευε, τον αιχμαλώτιζε και τον βασάνιζε. Συνήθως ο Σκίρων υποχρέωνε τον αιχμάλωτό του να του πλύνει τα πόδια στην άκρη του γκρεμού, και την ώρα που αυτός ήταν απασχολημένος, του έδινε μια κλοτσιά και τον έριχνε από τον γκρεμό στη θάλασσα. Εκεί έβγαινε μια τεράστια χελώνα και έτρωγε τα κομμάτια του. 

Ο ήρωας Θησέας σκότωσε τον Σκίρωνα είτε κατά το πρώτο του ταξίδι από την Τροιζήνα προς την Αθήνα, είτε αργότερα, όταν, βασιλιάς πια της Αθήνας, εξεστράτευσε κατά της Ελευσίνας. Σύμφωνα με μία παράδοση, ο Σκίρωνας ήταν γιος του Κανήθου και της Ηνιόχης, κόρης του Πιτθέα και αδελφής της Αίθρας, της μητέρας του Θησέα. Επομένως ο Σκίρων και ο Θησέας ήταν πρώτα εξαδέλφια από τις μητέρες τους.

Η άλλη άποψη
------------

Οι αρχαίοι ιστορικοί των Μεγάρων υπεστήριζαν ότι όλα αυτά ήταν γελοίες συκοφαντίες, και ότι ο Σκίρων όχι μόνο δεν ήταν ληστής, αλλά ήταν ευεργέτης ήρωας της περιοχής, και μάλιστα από πολύ καλή οικογένεια, γιος του βασιλιά των Μεγάρων Πύλαντα. Σύμφωνα με αυτή την άποψη, ο Σκίρων παντρεύτηκε τη Χαρικλώ, κόρη του Κυχρέως και εγγονή του θεού Ποσειδώνα. Από τον γάμο αυτό γεννήθηκε η Ενδηίδα, η μητέρα του Τελαμώνα και του Πηλέα.

Σύμφωνα με άλλη παράδοση, ο Σκίρων πήρε ως σύζυγό του μία από τις κόρες του Αθηναίου βασιλιά Πανδίονα, όταν αυτός ήταν εξόριστος στα Μέγαρα. Ο Σκίρωνας μάλωσε με τον Νίσο όταν αυτός μετά τον θάνατο του Πανδίονα κατέλαβε τον θρόνο των Μεγάρων. Τελικώς ζήτησαν τη διαιτησία του Αιακού, ο οποίος επεδίκασε στον Νίσο τη βασιλεία και στον Σκίρωνα έδωσε τη διοίκηση του στρατού.

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 680

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Σκίρωνας** |


1. ↑  Ανακτήθηκε στις 26  Σεπτεμβρίου 2016.
Συντεταγμένες: 41°53′41.291″N 12°29′12.487″E﻿ / ﻿41.89480306°N 12.48680194°E﻿ / 41.89480306; 12.48680194

Ο **Σαν Τζοβάννι Μπαττίστα των Ιπποτών της Ρόδου** (ιταλ. *San Giovanni Battista dei Cavalieri di Rodi*), δηλαδή ο **Άγιος Ιωάννης ο Βαπτιστής των Ιπποτών της Ρόδου**, είναι Ρωμαιοκαθολικός ναός στη Ρώμη, στην πλατεία Ντελ Γκρίλλο στο Διαμέρισμα Μόντι. Η πλήρης ονομασία του είναι «Παλατινό Παρεκκλήσιο του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή των Ιπποτών της Ρόδου» (*Cappella palatina di San Giovanni Battista dei Cavalieri di Rodi*).

Ιστορία
-------

Παρότι είναι κτισμένος πάνω στα ερείπια της Αγοράς του Αυγούστου, ο ναός είναι ένα σύγχρονο κτίσμα, που ανεγέρθηκε το 1946 σε μία από τις αίθουσες του Οίκου των Ιπποτών της Ρόδου (*Casa dei Cavalieri di Rodi*). Αυτό το Τάγμα Ιπποτών, γνωστό σήμερα ως Κυρίαρχο Στρατιωτικό Τάγμα της Μάλτας, είχε αγοράσει τη γη του από τους Ναΐτες Ιππότες, όταν οι τελευταίοι διαλύθηκαν, στις αρχές του 14ου αιώνα. Ο ναός είναι κτισμένος σε ένα τετράγωνο πρόθυρο με διακοσμητικούς κίονες και αψίδες από τραβερτίνη. Στον οπίσθιο τοίχο του υπάρχει Αγία Τράπεζα με γλυπτά του Αλφρέντο Μπιατζίνι (*Alfredo Biagini*, 1886-1952).

Πηγές
-----

* A. Manodori: «Rione I Monti» στο AA.VV, *I rioni di Roma*, Newton & Compton Editori, Μιλάνο 2000, τόμ. I, σσ. 36-130

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 6  Ιανουαρίου 2021.
Η ***Τηλεγόνεια*** ή ***Τηλεγονία*** ήταν το τελευταίο έπος του τρωικού κύκλου και αποτελούσε συνέχεια της Οδύσσειας. Ως ποιητής του φέρεται ο Ευγάμμων ο Κυρηναίος ή (σπανιότερα) ο Κιναίθων ο Λακεδαιμόνιος.

Περιεχόμενο της Τηλεγονείας
---------------------------

Σύμφωνα με την *Χρηστομάθεια του Πρόκλου* η *Τηλεγόνεια* περιελάμβανε τις εξής ιστορίες:  

Μετά την μνηστηροφονία και την ταφή των νεκρών, ο Οδυσσέας θυσίαζε στις Νύμφες και αναχωρούσε για την Ήλιδα. Εκεί τον φιλοξενούσε ο βασιλιά Πολύξενος, ένας από τους στρατηγούς των Επειών στο τρωικό πόλεμο, και του χάριζε έναν κρατήρα διακοσμημένο με παραστάσεις από τον μύθο του Τροφωνίου, του Αγαμήδη και του Αυγείου.  

Φραντσέσκο Πριματίτσιο: Οδυσσεύς και Πηνελόπη.
Ο Οδυσσέας επέστρεφε στην Ιθάκη, αλλά σύντομα ξαναέφευγε για την Θεσπρωτία. Τελούσε θυσίες για να εξευμενίσει τον Ποσειδώνα, παντρευόταν την βασίλισσα των Θεσπρωτών Καλλιδίκη και έκανε μαζί της ένα γιό, τον Πολυποίτη. Επικεφαλής των Θεσπρωτών ξεκινούσε πόλεμο ενάντια στους Βρύγους, στον οποίο ανακατεύονταν και ο Άρης με την Αθηνά, ο πρώτος υπέρ των Βρυγών και η δεύτερη υπέρ των Θεσπρωτών. Τελικά με την διαμεσολάβηση του Απόλλωνος επερχόταν η ειρήνη.

Μετά τον θάνατο της Καλλιδίκης, βασιλιάς των Θεσπρωτών γινόταν ο Πολυποίτης και ο Οδυσσέας ξαναγυρνούσε στην Ιθάκη, όπου έβλεπε για πρώτη φορά τον μικρότερο του γιο, τον Πολιπόρθη, που η Πηνελόπη είχε γεννήσει όσο αυτός έλειπε μακριά. 

Στην Ιθάκη όμως κατέφθανε και ο Τηλέγονος, ο άλλος του γιος από την Κίρκη που ταξίδευε αναζητώντας τον, και μη γνωρίζοντας που είναι άρχιζε να λεηλατεί το νησί. Ο Οδυσσέας προσπαθούσε τότε να τον σταματήσει, αλλά ο Τηλέγονος τον πλήγωνε θανάσιμα.  

Όταν καταλάβαινε ότι στην πραγματικότητα σκότωσε αυτόν που αναζητούσε, έπαιρνε το άψυχο σώμα του πατέρα του και μαζί με τον Τηλέμαχο και την Πηνελόπη κατέφευγαν στο μαγικό νησί της Κίρκης. Για τον νεκρό Οδυσσέα η Κίρκη βέβαια δεν μπορούσε να κάνει τίποτα πια, όμως τους υπόλοιπους τους έκανε αθάνατους. Στην συνέχεια ο Τηλέγονος παντρευόταν την Πηνελόπη, ο Τηλέμαχος την Κίρκη και η *Τηλεγόνεια* τελείωνε με τον ευφάνταστο αυτόν τρόπο.

Ορισμένοι μελετητές πιστεύουν ότι ένα μέρος της *Τηλεγονείας*, αυτό που μιλά για τις περιπέτειες του Οδυσσέα στην Θεσπρωτία, προερχόταν μάλλον από ένα παλαιότερο έπος, την Θεσπρωτίδα.

Από την Τηλεγόνεια διασώθηκαν ελάχιστα μόνον αποσπάσματα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  P. Kroh, *Λεξικό αρχαίων συγγραφέων*, εκδ. USP, 1996.
2. ↑  R. Westphal, "Πρόκλου, Χρηστομαθείας Γραμματικής Β΄", στο: *Scriptores metrici graeci (1866)*, σελ. 241.
3. ↑  A. Lesky, *Ιστορία της Αρχαίας ελληνικής λογοτεχνίας*, σελ. 138, εκδ. Κυριακίδη, 2011.
4. ↑  M. West, *Greek Epic Fragments: From the Seventh to the Fifth Centuries BC.*, **"Telegony"**, σελ. 164, Harvard University Press, 2003.

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Τρωικός επικός κύκλος |
| --- |
|  |
| 
* Κύπρια Έπη
* Ιλιάδα
* Αιθιοπίς
* Μικρά Ιλιάς
* Ιλίου Πέρσις
* Νόστοι
* Οδύσσεια
* Τηλεγόνεια
 |

 |
Ο **Στέφανος Ντούσκος** (*γενν.* 29 Μαρτίου 1997, Ιωάννινα) είναι Έλληνας χρυσός Ολυμπιονίκης της κωπηλασίας στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο, αθλητής του Ναυτικού Ομίλου Ιωαννίνων (Ν.Ο.Ι.).

Στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016, συμμετείχε μαζί με την ελληνική ομάδα στο αγώνισμα των ελαφρών τετράκοπων σκιφ, όπου τερμάτισε στην 6η θέση. Στους Μεσογειακούς Αγώνες 2018 κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο διπλό σκιφ μαζί με τον Χρήστο Στεργιάκα.

Στη μεγαλύτερη επιτυχία του, στους Ολυμπιακούς Αγώνες Τόκιο 2020 κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο μονό σκιφ με νέο ολυμπιακό ρεκόρ, καταρρίπτοντας εκείνο του Μάχε Ντρίσντεϊλ από τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο το 2016. Αυτή η μεγάλη διάκρισή του αντιπροσωπεύει το 4ο μετάλλιο της ελληνικής κωπηλασίας στην ιστορία των Ολυμπιακών αγώνων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Stefanos Ntouskos Bio, Stats, and Results». *Olympics at Sports-Reference.com* (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Απριλίου 2020. Ανακτήθηκε στις 22 Οκτωβρίου 2018.
2. ↑  «Stefanos Ntouskos» (στα αγγλικά). *International Olympic Committee*. 2018-09-24. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2016-08-06.. Ανακτήθηκε στις 2018-10-22.
3. ↑  Real.gr. «Χρυσός ολυμπιονίκης με ρεκόρ ο Στέφανος Ντούσκος - «Για όλους στην Ελλάδα το μετάλλιο»». *Real.gr*. Ανακτήθηκε στις 30 Ιουλίου 2021.
Η **τεμπούρα** είναι ένα είδος γιαπωνέζικου φαγητού. Πρόκειται για λαχανικά ή θαλασσινά τηγανισμένα σε μεγάλη ποσότητα λαδιού και σε πολύ υψηλή θερμοκρασία. Το είδος αυτού του φαγητού προήλθε από την Πορτογαλία και μεταφέρθηκε στην Ιαπωνία στα μέσα του 16ου αιώνα.

Μαγείρεμα
---------

Γενικά ο χυλός για την τεμπούρα φτιάχνεται με μαλακό αλεύρι σίτου και νερό. Ωστόσο, μερικές φορές μπορεί να προστίθενται άλλα υλικά, όπως αυγά, μαγειρική σόδα ή μπέηκιν πάουντερ, άμυλο, λάδι ή μπαχαρικά. Παραδοσιακά ο χυλός αναμειγνύεται την στιγμή που θα χρησιμοποιηθεί στο μαγείρεμα, χρησιμοποιώντας τα κινέζικα ξυλάκια φαγητού. Ο χυλός αναμειγνύεται μόνο για λίγα δευτερόλεπτα και οι σβώλοι που απομένουν, δίνουν στην τηγανιτή τεμπούρα το μοναδικό της σχήμα. Χρειάζεται πολλή προσοχή ώστε να μην αναμειχθεί παραπάνω από όσο χρειάζεται η τεμπούρα, διότι διαφορετικά θα αποκτήσει λαστιχωτή υφή και θα μοιάζει με λουκουμά.

Υπάρχει διαθέσιμο ειδικό αλεύρι για την παρασκευή tempura στα μεγάλα καταστήματα σε όλο τον κόσμο. Στην τεμπούρα δεν χρησιμοποιούνται τρίμματα ψωμιού. Το φαγητό που φτιάχνεται με αυτή αναφέρονται σε ιαπωνικού τύπου τηγανιτά φαγητά, όπως το *τονκάτσου* (χοιρινή κοτολέτα) ή *έμπι φουράι* (τηγανιτή γαρίδα).

Θαλασσινά ή λεπτοκομμένα λαχανικά βυθίζονται στο χυλό και στη συνέχεια τηγανίζονται γρήγορα μέσα σε καυτό λάδι. Συνήθως, χρησιμοποιείται φυτικής προέλευσης λάδι το οποίο ζεσταίνεται περίπου στους 160 με 180°C. Ο χρόνος μαγειρέματος για τους διάφορους τύπους τεμπούρα ποικίλει σημαντικά από μερικά δευτερόλεπτα για τα πολύ λεπτά λαχανικά έως μερικά λεπτά για τα παχύτερα υλικά ή για ανάμεικτα λαχανικά με κουρκούτι.

Κοινά υλικά για τεμπούρα είναι θαλασσινά, όπως γαρίδες και καλαμάρια, καθώς και πιπεριές, κολοκυθάκια, μελιτζάνες και γλυκοπατάτες μεταξύ άλλων.

* Με γαρίδαΜε γαρίδα
* Με γαρίδα και λαχανικάΜε γαρίδα και λαχανικά
* Με λαχανικάΜε λαχανικά

Σερβίρισμα
----------

Η τεμπούρα σερβίρεται καυτή μετά το μαγείρεμα. Μερικές φορές συνοδεύεται από μία σάλτσα, που συνήθως φτιάχνεται από ζωμό ντάσι, μιρίν και σόγια. Μερικές φορές η τεμπούρα σερβίρεται με ειδικό αλάτι. Σε άλλες περιπτώσεις μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως συνοδευτικό σε σούπες όπως *σόμπα* ή *ουμπόν*. 


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85133803
* NDL: 00572855

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ιαπωνία
 |

 |