recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο θυρεός των Βέττιν.
H **Σοφία**, γερμ. Sophie von Landsberg (π. 1259 - 24 Αυγούστου 1318) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν κόρη του μαργράβου του Λάντσμπεργκ και με τους γάμους της έγινε πρώτα δούκισσα της Σουαβίας και μετά δούκισσα του Γκλόγκουφ. Τέλος έγινε ηγουμένη στη μονή της Αγ. Κλάρας στο Βάισσενφελς.

Βιογραφία
---------

Ήταν η μεγαλύτερη κόρη του Θεοδώριχου μαργράβου του Λάντσμπεργκ και της Ελένης των Ασκάνια, κόρης του Ιωάννη Α΄ μαργράβου του Βρανδεμβούργου..

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε πρώτα το 1266 τον Κορραδίνο των Χοενστάουφεν δούκα της Σουαβίας και βασιλιά της Σικελίας & Ιερουσαλήμ. Ο γάμος έγινε δι' αντιπροσώπου (by proxy, desponsatio per procuratinem), αλλά πριν προλάβει να συναντήσει τη νύφη, ο Κορράδος αποκεφαλίστηκε το 1268. Ίσως το συμβόλαιο γάμου που υπογράφτηκε να ήταν αρραβώνας, καθώς εκείνη ήταν 7 ετών και ο Κορραδίνος 14 ετών. 

Το 1271 ήταν 12 ετών, όταν έκανε δεύτερο γάμο με τον Κορράδο Α΄ των Πιαστ-Σιλεσίας δούκα του Γκλόγκουφ, χήρο 40 ετών. Το 1274 απεβίωσε ο Κορράδος Α΄ και η Σοφία επέστρεψε στη χώρα της, όπου έγινε μοναχή στην Αγ. Κλάρα στο Βάισσενφελς και αργότερα εκλέχθηκε ηγουμένη.

Πηγές
-----

* Marek, Miroslav. "Complete Genealogy of the House of Wettin". Genealogy.EU

1. ↑  p254.htm#i2540.
2. ↑  p254.htm#i2540. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
3. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 38139611
* GND: 135674077

 |

 |
Ως **κάθετοι κύκλοι** ή **κατακόρυφοι κύκλοι** (vertical circles) στην Αστρονομία και στην Αστρονομική ναυτιλία ονομάζονται οι μέγιστοι κύκλοι που περιέχουν την κατακόρυφο ενός τόπου, διέρχονται επομένως από το Ζενίθ και Ναδίρ του τόπου και είναι κάθετοι προς τον μαθηματικό ορίζοντα.

**Πρώτος κάθετος κύκλος** ονομάζεται ο κατακόρυφος κύκλος που τέμνει το επίπεδο του μεσημβρινού του τόπου κατά γωνία **90°** και διέρχεται από τα σημεία ανατολής και δύσης του ορίζοντα.

Επίσης με την ονομασία «κατακόρυφος κύκλος» φέρεται και ο κύκλος του θεοδολίχου, με τον οποίο μετρούνται τα ύψη των αστέρων.

* Ο κατακόρυφος κύκλος που διέρχεται από έναν αστέρα ονομάζεται **κατακόρυφος του αστέρα**.
Μπιραρία Γκαμπρίνους (ισόγειο), Λουβέν, Βέλγιο 2009
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Γκαμπρίνους (αποσαφήνιση).
Ο **Γκαμπρίνους** (Gambrinus) αναφέρεται σε μυθικό βασιλιά ή κόμη της Φλάνδρας και μυθικός βασιλιάς της μπίρας και της ζυθοποιίας, που εορτάζεται σε ευρωπαϊκές χώρες στις 11 Απριλίου κάθε έτους. Απεικονίζεται είτε ως μυθικός βασιλιάς της Φλάνδρας είτε ως ιππότης των μεσαιωνικών χρόνων κι ακόμη ως ένας χοντρός γέρος.

Πρότυπο της καταγωγής του Γκαμπρίνους πιστεύεται ότι είναι ο Ιωάννης ο Άφοβος (Jean sans Peur), δούκας της Βουργουνδίας (1371 – 1419), ο οποίος θεωρείται και ο εφευρέτης της βύνης. Άλλες πηγές αναφέρουν ότι κάποιος από τους οινοχόους του Καρλομάγνου (742 – 814) έφερε το όνομα Γκαμπρίνους. Το 1543, ο Γερμανός Λουθηρανός ιερωμένος και ποιητής Μπούρκαρτ Βάλντις (Burkart Waldis, 1495 – 1557) έγραψε για τον Γκαμπρίνους, υποστηρίζοντας ότι ο Γκαμπρίνους διδάχτηκε την τέχνη της ζυθοποιίας από την Ίσιδα, την αρχαία αιγυπτιακή θεότητα της γονιμότητας. 

Μια άλλη εκδοχή δέχεται ότι ο Γκαμπρίνους ήταν ο Δούκας Ιωάννης Α΄ της Βραβάντης (1254 – 1298), γνωστός επίσης ως "Jan Primus" (Ιωάννης ο Πρώτος), παραφθορά του οποίου είναι το όνομα «Γκαμπρίνους». Άλλες ετυμολογικές αναλύσεις δέχονται ότι το όνομα Γκαμπρίνους προέρχεται από το λατινικό "cambarus", που σημαίνει κελάρης.

Λόγω της μυθικής και ιστορικής προέλευσης του χαρακτήρα του Γκαμπρίνους, πολλές ευρωπαϊκές ζυθοποιίες έχουν ως σήμα κατατεθέν ή μάρκα τους το όνομά του, όπως η βελγική *Rose de Gambrinus*, η τσέχικη *Gambrinus* της Πίλσεν, η λουξεμβουργιανή *Gambrinus* της ζυθοποιίας *Battin*, η αλσατική *Gambrinus* της Μυλούζ κ. ά. αλλά και μπιραρίες ή παμπ σε πολλές ευρωπαϊκές πόλεις έχουν την επωνυμία «Γκαμπρίνους». Το 1898, αναφέρεται στην περιοχή του Κολωνακίου της Αθήνας το ζυθοπωλείο του Έλληνα ζυθοποιού Λ. Μάμου με το όνομα *Γαμβρίνος* (βλ. Το Ζυθοπωλείο *Γαμβρίνος*).

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Γκαμπρίνους** |

* «ΠΡΑΓΑ» (Οδηγοί του Κόσμου), σελ. 196 – 197, Εκδόσεις Καθημερινή/Dorling Kindersley Ltd, Αθήνα, 1996.
* «Μπίρες απ’ όλο τον κόσμο» (ελληνική έκδοση), Εκδόσεις Naumann & Goebel, Κολωνία – Γερμανία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Bulletin de la Commission royale d'histoire, Τόμος 5
2. 1 2  *Εγκυκλοπαίδεια Δομή*, τόμος 4, σελ. 79, Αθήνα 1999

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* *Ιστορία μπύρας στο Βέλγιο* από το beeroskopio.com
Ο **Γκέρχαρντ Ράιχναρντ**(4 Μαΐου 1916 – 22 Αυγούστου 1989) ήταν Ανατολικογερμανός πολιτικός, και αγωνιστής της Γερμανικής αντίστασης κατά του Ναζισμού.

Ζωή και έργο
------------

Ο Ράινχαρντ γεννήθηκε στο Βερντάου της Γερμανίας. Γεννήθηκε σε μια οικογένεια εργαζομένων στην κλωστοϋφαντουργία, και ο ίδιος έμαθε την τέχνη του κλειδαρά, τελειώνοντας την εκπαίδευσή του με την παραδοσιακή περιπλάνηση τεχνίτη διερχόμενος από διάφορες χώρες της Ευρώπης, μεταξύ των οποίων τη Γαλλία, την Ελβετία και την Αυστρία. Το 1930, εντάχθηκε στη Συμμαχία Νέων Κομμουνιστών της Γερμανίας.

Αφού οι Ναζί κατέλαβαν την εξουσία το 1933, ο Ράινχαρντ άρχισε να δραστηριοποιείται στη γερμανική αντίσταση. Συνελήφθη και το 1936, καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης στο Ζούχτχαους στο Βαλντχάιμ της Σαξονίας. Εργάστηκε ως μηχανικός στο Βερντάου μεταξύ 1939 και 1942, όταν αναγκάστηκε να πολεμήσει στην 999η Ελαφρά Αφρικανική Μεραρχία, ένα ποινικό τάγμα. Το 1943, λιποτάκτησε και πήγε να πολεμήσει με τους Έλληνες αντάρτες ως μέρος της Αντιφασιστικής Επιτροπής για μια Ελεύθερη Γερμανία στην Ελλάδα, την οποία συνίδρυσε με τον Φαλκ Χάρνακ. Αργότερα, έγινε ο εκπρόσωπός της στην ΙΓ΄ Μεραρχία του ΕΛΑΣ. Έγινε καπετάνιος στον ΕΛΑΣ πριν πάει στη Γιουγκοσλαβία, όπου έγινε αξιωματικός στο Δεύτερο Αυστριακό Τάγμα Ελευθερίας του Τρίτου Γιουγκοσλαβικού Στρατού.

Επέστρεψε στη Γερμανία το καλοκαίρι του 1945 και το 1946, έγινε μέλος του Σοσιαλιστικού Κόμματος Ενότητας. Εργάστηκε στο Υπουργείο Γης και Δασών, τμήματος του Υπουργείου Εσωτερικών. Το 1961, έγινε ο Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής της Jugendweihe. Αργότερα, έγινε ο Γραμματέας της κεντρικής ηγεσίας των Επιτροπών των Αντιφασιστικών Αντιστασιακών Αγωνιστών.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Gottfried Hamacher et al. (Ed.), *Gegen Hitler. Deutsche in der Résistance, in den Streitkräften der Antihitlerkoalition und der Bewegung »Freies Deutschland«. Kurzbiografien* Αρχειοθετήθηκε 2007-10-05 στο Wayback Machine. (PDF) (Series: Manuskripte/Rosa-Luxemburg-Stiftung; Vol. 53). Dietz, Berlin (2005), p. 171. ISBN 3-320-02941-X (Γερμανικά)

Πηγές
-----

* *Strafdivision 999: Erlebnisse und Berichte aus dem antifaschistischen Widerstandskampf*. Deutscher Militärverlag, Berlin (1965), p. 332 (Γερμανικά)
* Andreas Herbst et al. (Ed.): *So funktionierte die DDR*. Volume 3: *Lexikon der Funktionäre*. Rowohlt, Reinbek (1994), p. 271 (Γερμανικά)
* Gerd-Rüdiger Stephan et al. (Ed.): *Die Parteien und Organisationen der DDR. Ein Handbuch*. Dietz, Berlin (2002), p. 1060 (Γερμανικά)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 267821792
* GND: 1026854733

 |

 |
Η **Γυγαία** ήταν κόρη του Αμύντα Α' της Μακεδονίας και αδερφή του Αλεξάνδρου Α' της Μακεδονίας. Δώθηκε για γάμο από τον αδερφό της, στον Πέρση στρατηγό Βουβάρη. Ο Ηρόδοτος αναφέρει επίσης έναν γιο του Βουβάρη και της Γυγαίας, που ονομάζεται Αμύντας Β', ο οποίος αργότερα έλαβε την πόλη Αλαβάνδα της Καρίας από τον Ξέρξη Α' της Περσίας (486-465). 

Υπάρχει επίσης μια άλλη Γυγαία, δεύτερη σύζυγος του Αμύντα Γ' της Μακεδονίας, του οποίου ο γιος, Μενέλαος, δολοφονήθηκε από τον ετεροθαλή αδελφό του, Φίλιππο Β ' της Μακεδονίας, το 347 π.Χ..

Παραπομπές
----------

1. ↑  Roisman & Worthington, σελ. 343.
2. ↑  Roisman & Worthington, σελ. 136.
3. ↑  Herodotus. *Herodotus, The Histories, Book 5, chapter 21, section 2*.

Πηγές
-----

* Carney, Elizabeth Donnelly (2000), *Women and monarchy in Macedonia*, Norman: University of Oklahoma Press, σελ. 46, ISBN 0-8061-3212-4
* Roisman, Joseph· Worthington, Ian (2011). *A Companion to Ancient Macedonia*. John Wiley and Sons. ISBN 978-1-44-435163-7.
Ο **Γιώργης Λαμπαθάκης** είναι Έλληνας αρχιτέκτονας και παρουσιαστής. Είναι παντρεμένος και έχει ένα παιδί. Κατάγεται από τη Σκύρο, την Κρήτη και τη Λευκάδα. Είναι 41 ή 42 ετών.

Σπουδές
-------

Όταν τελείωσε το σχολείο, έγραψε στις πανελλήνιες εξετάσεις και πέρασε Αρχιτέκτονας Μηχανικός στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Καριέρα
-------

Η καριέρα του στην τηλεόραση άρχισε το 2006 στο *Star System* στον Alpha. Το 2009 ξανά εμφανίστηκε με την εκπομπή *Chart show - Your countdown* πάλι στον Alpha. Το 2010 μέχρι και το 2012, ήταν στην εκπομπή *Σπίτι από την αρχή* που ήταν βοηθός της Σίσσυς Φειδά στον Alpha. Το 2011 μαγείρεψε για καλό σκοπό στο *Κάτι ψήνεται**- Celebrity Edition* για άλλη μια φορά στον Alpha. Το 2012 στην τελευταία εμφάνισή του στη μικρή οθόνη, άρχισε τη δική του εκπομπή στον τηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΪ με το όνομα *Μαστορέματα.*

### Τηλεοπτικά προγράμματα

| Έτος | Τίτλος | Κανάλι | Ρόλος | Σημειώσεις |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 2006 | *Star System* | Alpha | Ο ίδιος |  |
| 2009 | *Chart Show - Your Countdown* | Παίκτης |
| 2010-2012 | *Σπίτι από την αρχή* | Βοηθός Σίσσυς Φειδά |
| 2011 | *Κάτι ψήνεται - Celebrity Edition* | Παίκτης |
| 2012 | *Μαστορέματα* | ΣΚΑΪ | Παρουσιαστής |

Δημοτικές Εκλογές 2019
----------------------

Το 2019 έβαλε υποψηφιότητα για δήμαρχος της Σκύρου όπου και βγήκε δεύτερος με ποσοστό 47,04% στον β' γύρο.

Γάμος και παιδί
---------------

Το 2017, παντρεύτηκε τη Χριστίνα Οικονόμου στη Σκύρο, ενώ το 2018, ανακοινώθηκε πως θα γίνει πατέρας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Γιώργης Λαμπαθάκης βιογραφικό». *www.ishow.gr*. Ανακτήθηκε στις 15 Αυγούστου 2020.
2. ↑  «Στο ΣΚΑΪ με δική του εκπομπή ο Γιώργης Λαμπαθάκης». *iefimerida.gr*. 13 Δεκεμβρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 15 Αυγούστου 2020.
Στις 13 Απριλίου 1945 έξω από το Γκαρντελέγκεν, στη Βόρεια Γερμανία,δολοφονήθηκαν 1.016 άνθρωποι από κατοίκους της περιοχής. Τα θύματα ήταν κρατούμενοι από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης Μίττελμπαουμ –Ντόρα και Χάνοβερ –Στόκεν, που είχαν μεταφερθεί στην περιοχή, οι οποίοι κάηκαν ζωντανοί όταν ντόπιοι, κάτοικοι και πυροσβέστες, υπό την καθοδήγηση των SS τους κλείδωσαν σε έναν αχυρώνα και έβαλαν φωτιά. Όσοι από τους κρατούμενους προσπάθησαν να διαφύγουν δολοφονήθηκαν από τους κατοίκους που τους πυροβολούσαν. Από τη σφαγή αυτή, που είναι γνωστή ως **Σφαγή του Γκαρντελέγκεν**, επέζησαν μόνο 11 άνθρωποι. Το εν λόγω έγκλημα αποκαλύφθηκε δύο μέρες αργότερα όταν τα αμερικανικά στρατεύματα κατέλαβαν την περιοχή.

Φωτογραφίες από τη σφαγή και το μνημείο
---------------------------------------

* Ο καμένος αχυρώνας στον οποίο διαπράχθηκε η Σφαγή του ΓκάρντελέγκενΟ καμένος αχυρώνας στον οποίο διαπράχθηκε η Σφαγή του Γκάρντελέγκεν
* Νεκροί κρατούμενοιΝεκροί κρατούμενοι
* Υπό την εποπτεία ενός Αμερικανού στρατιώτη Γερμανοί πολίτες από Γκαρντελέγκεν μεταφέρουν ξύλινους σταυρούς στο σημείο όπου διετάχθησαν να θάψουν τους σωρούςΥπό την εποπτεία ενός Αμερικανού στρατιώτη Γερμανοί πολίτες από Γκαρντελέγκεν μεταφέρουν ξύλινους σταυρούς στο σημείο όπου διετάχθησαν να θάψουν τους σωρούς
* Το μνημείο στο Γκαρντελέγκεν  -ο τοίχος είναι ότι απέμενινε από τον αχυρώνα στον οποίο διαπράχθηκε η σφαγήΤο μνημείο στο Γκαρντελέγκεν -ο τοίχος είναι ότι απέμενινε από τον αχυρώνα στον οποίο διαπράχθηκε η σφαγή
* Το νεκροταφείοΤο νεκροταφείο
Ο **Γιώργος Αλεξόπουλος** (Αθήνα, 7 Φεβρουαρίου 1977) είναι Έλληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως κεντρικός αμυντικός.

Καριέρα ποδοσφαιριστή
---------------------

### Σε συλλογικό επίπεδο

Ξεκίνησε την καριέρα του από τις ακαδημίες του Παναθηναϊκού και μετέπειτα προωθήθηκε στην επαγγελματική ομάδα όπου όμως είχε περιορισμένο αριθμό συμμετοχών. Ακολούθησε ένα σύντομο πέρασμα από τον Ηρακλή και αργότερα το Αιγάλεω, με τη φανέλα του οποίου ήταν βασικό στέλεχος το 2004 όταν η ομάδα κατετάγη 5η και κέρδισε την έξοδο στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Οι καλές εμφανίσεις με το Αιγάλεω του χάρισαν τη μεταγραφή στην ΑΕΚ το 2005, ένας σοβαρός τραυματισμός όμως τον άφησε εκτός δράσης για 2 αγωνιστικές περιόδους. Όταν επέστρεψε από τον τραυματισμό έκανε 12 εμφανίσεις όντας "ρεζέρβα" των Σωτήρη Κυργιάκου και Ντάνιελ Μαϊστόροβιτς. Μεταγράφηκε στον Εργοτέλη ως ελεύθερος το καλοκαίρι του 2010, με τη φανέλα του οποίου έκλεισε την καριέρα του.

### Στις εθνικές ομάδες

Το ντεμπούτο του με την εθνική Ελλάδας πραγματοποιήθηκε στις 17 Αυγούστου 2005 στην εκτός έδρας φιλική αναμέτρηση εναντίον του Βελγίου, υπό τις οδηγίες του Ότο Ρεχάγκελ. Συνολικά με τη γαλανόλευκη φανέλα είχε 3 συμμετοχές από το 2005 μέχρι το 2006.

Υπήρξε βασικό στέλεχος της εθνικής Ελπίδων, ενώ ήταν μέλος της ομάδας που έλαβε μέρος στον τελικό του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος Ελπίδων (Κ-21) το 1998, εναντίον της Ισπανίας.

Καριέρα προπονητή
-----------------

Με την ολοκλήρωση της ποδοσφαιρικής του καριέρας ξεκίνησε αυτή του προπονητή. Την περίοδο 2011-12 ήταν βοηθός προπονητή του Νίκου Κωστένογλου στην ΑΕΚ και συνέχισε ως βοηθός του στην Ξάνθη, στην Ανόρθωση Αμμοχώστου και στον Απόλλωνα Σμύρνης. 

Στη συνέχεια ανέλαβε την τεχνική ηγεσία της Α.Ε. Πετραλώνων και του Π.Α.Ο. Καματερού και το καλοκαίρι του 2017 ανέλαβε την τεχνική ηγεσία της ομάδας Κ20 της ΑΕΚ, ενώ τον Σεπτέμβριο του 2019 ανέλαβε το πόστο του βοηθού προπονητή στην πρώτη ομάδα της ΑΕΚ, ξανά σαν βοηθός του Νίκου Κωστένογλου. Την άνοιξη του 2021 ανέλαβε το πόστο του βοηθού προπονητή στον Α.Ο. Αιγάλεω ως βοηθός του Αποστόλου Χαραλαμπίδη και συνέχισε μαζί του στην Προοδευτική. Με την αποχώρηση του Αποστόλου Χαραλαμπίδη από τους βυσσινί τον Μάιο του 2023, ανέλαβε την τεχνική ηγεσία της ομάδας, ωστόσο αποχώρησε έπειτα από μία αγωνιστική.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Στον Εργοτέλη ο Αλεξόπουλος, www.inewsgr.com[*νεκρός σύνδεσμος*]
2. ↑  «Βοηθός ο Αλεξόπουλος στην Ανόρθωση, www.inewsgr.com». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Μαΐου 2016. Ανακτήθηκε στις 4 Απριλίου 2014.
3. ↑  *Ανέλαβε το Καματερό ο Αλεξόπουλος*, a-sports.gr
4. ↑  *Επιστρέφει ο Αλεξόπουλος στην ΑΕΚ*, sport-fm.gr
5. ↑  *Κωστένογλου: Το νέο τιμ του στην ΑΕΚ*, sportime.gr
6. ↑  *Ο Γιώργος Αλεξόπουλος στο τιμ με φόντο τη συσπείρωση*, sportime.gr
7. ↑  *Προοδευτική: Με Αλεξόπουλο ως το τέλος της σεζόν*, gazzetta.gr

Πηγές
-----

* Η καριέρα του Γιώργου Αλεξόπουλου στο national football teams
* Το προφίλ του Γιώργου Αλεξόπουλου στο transfermarkt
Η **γνωσιακή ψυχολογία της θρησκείας** είναι η γνωσιακή προσέγγιση του «θρησκεύεσθαι»· αυτό σημαίνει ότι εξετάζει  τη σπουδή της θρησκευτικής σκέψης και συμπεριφοράς από τη σκοπιά των γνωσιακών επιστημών. Η Γνωσιακή Ψυχολογία της Θρησκείας είναι ένας πολύ νέος κλάδος της ψυχολογίας της θρησκείας, που αναδύθηκε το 1990. Σκοπός της είναι η πληροφόρηση, η κατάρτιση και η κριτική θεώρηση όλων των σχετικών θρησκειοψυχολογικών τάσεων παγκόσμια. Εν ολίγοις, η ΓΨΘ ούτε εναντιώνεται ή αντιπαρατίθεται σε καμία Θρησκεία ή Ομολογία απολογητικά, ούτε αξιολογικά λαμβάνει, και μάλιστα με απολυτότητα, θέση υπέρ της Α΄ ή Β΄ άποψης.

Πηγές
-----

* Σ. Tσιτσίγκου, *Στοιχεία Γνωσιακής Ψυχολογίας της Θρησκείας*, Αθήνα 2018: Tremendum.
Η **σφαγή του Πορτ Άρθουρ** έγινε στα πλαίσια του Α΄ Σινοϊαπωνικού Πολέμου, από τις 21 Νοεμβρίου 1894 για δύο ή τρεις ημέρες. Κατά τη διάρκειά της μέλη της πρώτης Μεραρχίας της δεύτερης ιαπωνικής στρατιάς υπό τις διαταγές του στρατηγού Γιαμάτζι Μοτοχάρου (Yamaji Motoharu, 1841-1897) σκότωσαν μεταξύ 1.000 και 20.000 Κινέζους στρατιώτες και αμάχους στην παραλιακή πόλη του Πορτ Άρθουρ (πλέον Lüshunkou). Βάσει σύγχρονων απολογισμών, συμπεριλαμβανομένων κάποιωνιΙαπωνικών, υποστηρίζεται ότι οι νεκροί ήταν μέχρι και 60.000, παρόλο που κάποιοι τότε σύγχροιοι υπολογισμοί υπολογίζουν τον συνολικό πληθυσμό του Πορτ Άρθουρ στους 13.000 (6.000 αν εξαιρεθούν τα στρατεύματα της φρουράς).

Ιστορικό
--------

Ως μέρος της πολεμικής στρατηγικής της κατά τη διάρκεια του πρώτου Σινοϊαπωνικού πολέμου, η Ιαπωνία προέλασε μέσω της Κορέας, εμπλεκόμενη με τα κινέζικα στρατεύματα στο Ασάν, κοντά στη Σεούλ και στην Πιονγιάνγκ τον Σεπτέμβριο του 1894, κερδίζοντας και στις δύο μάχες. Μετά τη νίκη στην Πιονγιάνγκ, η δεύτερη ιαπωνική στρατιά υπό τον στρατάρχη Ογιάμα Ιβάο (1842-1916) μετακινήθηκε προς τη Μαντζουρία, με το σχέδιο να περιλάβει την κατάκτηση του Πορτ Άρθουρ, έδρα του στόλου Πεϊγιάνγκ της Κίνας και ισχυρά φρουρούμενη πόλη που έλεγχε το πέρασμα από την Κορέα στην νοτιοανατολική Κίνα. Τον Σεπτέμβριο, ο ιαπωνικός στόλος επέφερε μεγάλες ζημιές στον στόλο Πεϊγιάνγκ στη μάχη του ποταμού Γιαλού, ωστόσο τα κινέζικα πλοία αποβίβασαν με επιτυχία τις στρατιωτικές τους μονάδες κοντά στα σινοκορεάτικα σύνορα.

Παραπομπές
----------

1. ↑   "Northrop, Henry Davenport. Flowery Kingdom and The Land of Mikado or China, Japan and Corea: Graphic Account of the War between China and Japan-Its Causes, Land and Naval Battles (1894)"
2. ↑  "John Curtis Perry" (1964). "The Battle off the Tayang, 17 September 1894". The Mariner's Mirror. "The battle of tangyang"
Συντεταγμένες: 37°6′28″N 25°22′36″E﻿ / ﻿37.10778°N 25.37667°E﻿ / 37.10778; 25.37667

Η **Γρόττα** είναι αρχαιολογικός τόπος οικισμού της προϊστορικής και αρχαίας περιόδου στην κωμόπολη της Χώρας, στη Νάξο, στην Ελλάδα. Βρίσκεται επί και κάτω από την πλατεία του Μητροπολιτικού Ναού της Ζωοδόχου Πηγής.

Ο αρχαιολογικός τόπος της Γρόττας λειτουργεί ως μουσείο, εντός του οποίου στεγάζονται κατάλοιπα του αρχαίου οικισμού. Είναι χτισμένος σε τρία επίπεδα, βάσει των αρχαιολογικών στρώσεων. Οι συγκεκριμένες στρώσεις χρονολογούνται μεταξύ της μυκηναϊκής περιόδου, πιο συγκεκριμένα προς το 1300 π.Χ. και της γεωμετρικής περιόδου της Αρχαιότητας, πιο συγκεκριμένα προς το 700 π.Χ. Ο προϊστορικός οικισμός εκτεινόταν ως την κοντινή χερσόνησο ή νησί των Παλατιών, όπου και βρισκόταν ο Ναός του Απόλλωνα κατά τη διάρκεια της Αρχαιότητας. Κοιμητήρια του οικισμού έχουν ανευρεθεί στα Απλώματα και στο Καμίνι. Κεραμικά αρχαιολογικά ευρήματα χρονολογούμενα από την περίοδο του προμυκηναϊκού κυκλαδικού πολιτισμού, γνωστού ως πολιτισμού Γρόττας-Πηλού, πιο συγκεκριμένα προς το 3200–3000 π.Χ. επίσης ανακαλύφθηκαν στην περιοχή της Γρόττας, χωρίς, ωστόσο, να βρεθεί η οποιαδήποτε ένδειξη ύπαρξης οργανωμένου οικισμού εκείνη την περίοδο.

Μεταξύ των διαφόρων αρχαιολογικών ευρημάτων συμπεριλαμβάνονται τείχη και κεραμικά αντικείμενα χρονολογούμενα από τη μυκηναϊκή περίοδο, καθώς και κεραμικά αντικείμενα χρονολογούμενα από τη γεωμετρική περίοδο. Αρχαιολογικές ανασκαφές στη συγκεκριμένη τοποθεσία ξεκίνησαν το 1980. Το μουσείο ανεγέρθηκε το 1999.

Φωτοθήκη
--------

* Άποψη ερειπίων χρονολογούμενων από την ύστερη μυκηναϊκή περίοδο, πιο συγκεκριμένα, περίπου, μεταξύ 1250–1100 π.Χ.Άποψη ερειπίων χρονολογούμενων από την ύστερη μυκηναϊκή περίοδο, πιο συγκεκριμένα, περίπου, μεταξύ 1250–1100 π.Χ.
* Άποψη ταφικών μνημείων και κεραμικών αντικειμένων χρονολογούμενων από τη γεωμετρική περίοδο, πιο συγκεκριμένα προς το 700 π.Χ.Άποψη ταφικών μνημείων και κεραμικών αντικειμένων χρονολογούμενων από τη γεωμετρική περίοδο, πιο συγκεκριμένα προς το 700 π.Χ.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  (Αγγλικά) «Archaeological Park in Grotta». *ArchiTravel*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Σεπτεμβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 21 Αυγούστου 2017.
2. 1 2  (Αγγλικά) «Archaeological Site of Grotta». *Naxos and Small Cyclades*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Σεπτεμβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 21 Αυγούστου 2017.
3. 1 2 3  (Αγγλικά) «On-site Archaeological Museum of Naxos». *My Naxos*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Σεπτεμβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 21 Αυγούστου 2017.
4. ↑  (Αγγλικά) Cline, Eric H. (2012). *The Oxford Handbook of the Bronze Age Aegean*. Oxford Handbooks. Oxford University Press. σελ. 87. ISBN 019024075X.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Γρόττα στο Wikimedia Commons
Με την διατύπωση αυτή έχει γίνει γνωστή και έχει καταγραφεί η δολοφονία τουλάχιστον 38 αθώων και αόπλων κατοίκων του χωριού Άνω Καρυόφυτο Ξάνθης, από τις δυνάμεις των βουλγάρων κατακτητών, στις 9 Σεπτεμβρίου του 1944.

Στο χώρο της θυσίας πραγματοποιείται, κατά καιρούς, επετειακο μνημόσυνο.

Τι προηγήθηκε
-------------

Το πρωΐ της 9ης Σεπτεμβρίου του 1944 και έξω από το Καρυόφυτο, ομάδα Ελλήνων ανταρτών υπό τον Καπετάν-Μάρκο (Μερκούριος Γεκτίδης) προσέβαλλε μια εμπροσθοφυλακή βουλγαρικού τμήματος, σκοτώνοντας αρκετούς από τους άνδρες του. Σύντομα όμως ο εχθρός ανασυγκροτήθηκε με ενισχύσεις που κατέφθασαν από τις γύρω περιοχές (Σταυρούπολη, Νεοχώρι, Λεκάνη αλλά και Ξάνθη) με αποτέλεσμα την υποχώρηση των ελλήνων μαχητών.

Σαν αντίποινα για την επίθεση αυτή ισχυρές βουλγαρικές δυνάμεις κύκλωσαν το χωριό και στη συνέχεια επιδόθηκαν σε μια ανελέητη σφαγή όσων αμάχων δεν είχαν προλάβει ή θελήσει να καταφύγουν στα βουνά. Αφού συγκέντρωσαν τους κατοίκους σε ομάδες, αρχικά λεηλάτησαν και εν συνεχεία πυρπόλησαν όλα τα σπίτια. Κατόπιν οδήγησαν τους κρατούμενους (κυρίως άνδρες) πολίτες σε διάφορα σημεία του χωριού (στο σχολείο, στην εκκλησία, στο "*καραγάτσι*", στην "*αχλαδιά του Κασαπάκη*") όπου τους εκτέλεσαν ομαδικά. Παράλληλα νεαρές γυναίκες βιάσθηκαν και δολοφονήθηκαν άγρια ακόμη και βρέφη λίγων μηνών δεν γλύτωσαν. Αναφέρονται δε περιπτώσεις που κάποιους άνδρες τους έκαψαν ζωντανούς ενώ άλλους τους έσφαξαν. Επιπλέον οι επιδρομείς τουφέκισαν και τον διορισμένο (κατοχικό) πρόεδρο του χωριού *Βασίλιε Καίσεφ*, ο οποίος τους εκλιπαρούσε να μην πειράξουν τους αμάχους.

Ο απόηχος
---------

Την επομένη ημέρα το χωριό παρουσίαζε την εικόνα ολοκληρωτικής καταστροφής. Συμπεριλαμβανομένης της εκκλησίας του Αγίου Δημητρίου, η πλειονότητα των κατοικιών και μαγαζιών του είχε μεταβληθεί σε ερείπια. Ο συνολικός απολογισμός της θηριωδίας των βουλγάρων στρατιωτών ήταν 38 δολοφονημένοι άνθρωποι, μεταξύ των οποίων αρκετά παιδιά και πολλοί γέροντες.

Οι δολοφόνοι και οι ντόπιοι συνεργοί τους εντούτοις παρέμειναν, μέχρις σήμερα, ατιμώρητοι.

Πηγές
-----

* Μηνιαία εφημερίδα αποστράτων "*ΕΘΝΙΚΗ ΗΧΩ*", φύλλο Οκτώβριος 2012, Ομιλία πρωτοπρεσβύτερου-διδασκάλου κ. Βασιλείου Βερβερίδη.
Ο **Γοδεφρείδος Β΄ του Ανζού** ή **Γοδεφρείδος Μαρτέλος** (*Geoffroy II d'Anjou*, 14 Οκτωβρίου 1006 - 14 Νοεμβρίου 1060) κόμης του Ανζού (1040 - 1060) ήταν γιος και διάδοχος του Φούλκωνος του μελανού. Ο Γοδεφρείδος Β΄ ήταν ο τελευταίος κόμης του Ανζού από τον Οίκο του Ινζελζέ, αναφέρεται ως πολεμοχαρής και ύπουλος και ενοχλούσε αφόρητα με επιδρομές τους γείτονές του.

Πόλεμοι με τους γείτονες
------------------------

Σε συνεργασία με τον Ερρίκο Α΄ της Γαλλίας πολιόρκησε την Τουρ (1042 - 1043), μετά την μάχη του Νουί στις 21 Αυγούστου 1044 αιχμαλώτισε τον Θεοβάλδο Α΄ κόμη του Μπλουά και κυρίευσε το Τουραίν. Το γεγονός αυτό ψύχρανε τις σχέσεις του με τον Ερρίκο Α΄, αλλά συμφιλιώθηκαν (1052) για να υπερασπιστούν τον νεαρό δούκα της Νορμανδίας Γουλιέλμο στο κίνημα που έκανε εναντίον του ο Γουλιέλμος του Ταλού. Αργότερα φοβήθηκαν την αυξημένη δύναμη του δούκα Γουλιέλμου, πραγματοποιώντας συνδυασμένες επιθέσεις μαζί με τον βασιλιά Ερρίκο στην Νορμανδία, αλλά αποκρούστηκαν (1054, 1057) 
Το 1038, ενώ ζούσε ο πατέρας του, ξυλοκοπήθηκε από τον επίσκοπο του Λεμάν, με στόχο την εκδίκηση. Τον αιχμαλώτισε (1048), αλλά αφορίστηκε από τον πάπα Λέοντα Θ΄.

Διαδοχή
-------

Νυμφεύτηκε την Αγνή της Βουργουνδίας (1032), με την οποία χώρισε, χωρίς να αφήσει απογόνους (1050).
Τον διαδέχθηκε ο ανιψιός του Γοδεφρείδος Γ΄ του Ανζού, μεγαλύτερος γιος της αδελφής του Ερμενγάρδης του Ανζού και του συζύγου της Γοδεφρείδου του Γκατινέ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Van Houts, p. 123.
2. ↑  Van Houts, p. 123.

Πηγές
-----

* Duby, Georges (1983). The Knight, the Lady, and the Priest: the making of modern marriage in medieval France.
* Jumièges, William of; Vitalis, Orderic; Torigni, Robert of (1995). The Gesta Normannorum Ducum (or GND) of William of Jumièges, Orderic Vitalis, and Robert of Torigni, edited and translated by Elisabeth M. C. Van Houts. Oxford: Clarendon Press.
* Douglas, David C. (1964). William the Conqueror. Berkeley and Los Angeles: University of California Press.

|  |
| --- |
| Γοδεφρείδος Β΄ του Ανζού **Οίκος του Ινζελζέ****Γέννηση:** 14 Οκτωβρίου 1006 **Θάνατος:** 14 Νοεμβρίου 1160 |
| Βασιλικοί τίτλοι |
| ΠροκάτοχοςΦούλκων Γ΄ ο *Μελανός* | **Κόμης του Ανζού**1040 - 1060 | ΔιάδοχοςΓοδεφρείδος Γ΄ ο *Γενειοφόρος* |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 44658226
* GND: 100942296
* BNF: cb16296751g (data)

 |

 |
Ο **Γοδεφρείδος Β΄ ντε Μπρυγέρ**, (γαλλικά: *Godefroy de Bruyères*), ήταν Γάλλος ιππότης και ευγενής του Πριγκιπάτου της Αχαΐας. Ήταν εξάδελφος (ή ανιψιός) του Γοδεφρείδου Α΄ ντε Μπρυγέρ βαρόνου της Καρύταινας και ξακουστού ιππότη του Πριγκιπάτου.

Βιογραφία
---------

Όταν ο Γοδεφρείδος Α΄ απεβίωσε το 1272 χωρίς απογόνους, ο Γοδεφρείδος Β΄ διεκδίκησε τη βαρονία εκείνου. Πήρε δάνειο και μετέβη με συνοδεία επτά έμμισθων λογχοφόρων στον Κάρολο Α΄ των Καπετιδών-Ανζού βασιλιά της Σικελίας(-Νάπολης), που ήταν επικυρίαρχος του Πριγκιπάτου. Εκεί ο Γοδεφρείδος Β΄ του έδειξε τα απαραίτητα έγγραφα, που απέδειχναν ότι ήταν ο νόμιμος διάδοχος του εξαδέλφου του και ο Κάρολος Α΄ του είπε να πάει στο Δικαστήριο (Κούρτη) του πριγκιπάτου της Αχαΐας και αυτό να αποφασίσει. Το Δικαστήριο έλεγξε τα έγγραφα του Γοδεφρείδου Β΄ και δέχτηκε ότι ήταν ο νόμιμος διάδοχος και ότι έπρεπε να του αποδοθεί η βαρονία της Καρύταινας. Όμως ο Γουλιέλμος Β' Βιλλαρδουίνος πρίγκιπας της Αχαΐας αρνήθηκε να του δώσει την Καρύταινα, που τη μοίρασε μεταξύ αυτού και της Ισαβέλλας ντε Λα Ρος, χήρας του Γοδεφρείδο Α΄.

Ο Γοδεφρείδος Β΄ τότε, δυσαρεστημένος, κατέλαβε το Κάστρο του Αράκλοβου με τέχνασμα, ξεγελώντας τον Έλληνα φρούραρχο Φιλόκαλο. Μάλιστα έστειλε αγγελιοφόρους στους Βυζαντινούς να διαπραγματευτούν την πώληση του κάστρου. Την επόμενη ημέρα οι Φράγκοι, με αρχηγό τον Σιμεών Βιδώνη κηβητάνο των Σκορτών, περικυκλώνουν το κάστρο στέλνοντας αγγελιοφόρο στον βάιλο Νικόλαο Σαιντ-Ομέρ, ο οποίος ξεκίνησε αμέσως στρατολόγηση.

Οι Φράγκοι ξεκίνησαν στενή και πεισματική πολιορκία του Αράκλοβου· μετά από πολλές εφόδους, ο Γοδεφρείδος Β΄, βλέποντας ότι δεν αντέχει άλλο την πολιορκία, ζήτησε να κάνει συμφωνία. Οι δύο πλευρές συμφώνησαν να δοθούν στον Γοδεφρείδο Β΄ τιμάρια στην Μόραινα και ως σύζυγός του η Μαργαρίτα ντε Ροζιέρ παίρνοντας έτσι ο Γοδεφρείδος Β΄ σαν προίκα και το τιμάριο της Λισαρέας. Με τη Μαργαρίτα απέκτησαν μια κόρη, που παντρεύτηκε έναν από τους βαρόνους της Αρκαδίας.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε τη Μαργαρίτα ντε Ροζιέρ, κυρία της Λισαρέας και είχε τέκνο:

* Ελένη, κυρία της Μόραινας και της Λισαρέας, παντρεύτηκε τον Βιλαίν Β΄ ντ'Ωλναί βαρόνο της Αρκαδίας.

Πηγές
-----

* Η Γορτυνία / Υπό Τάκη Χ. Κανδηλώρου, Εν Πάτραις: Τυπογραφείον Ανδρέου Β. Πασχά, 1898.
* Ιστορία της Φραγκοκρατίας εν Ελλάδι (1204-1566) / Ουΐλλιαμ Μίλλερ, μετάφρ. Σπυρ. Π. Λάμπρου, μετά προσθηκών και βελτιώσεων, Εν Αθήναις Ελληνική Εκδοτική Εταιρεία, 1909-1910

Παραπομπές
----------

1. ↑  Πέτρος Καλονάρος, Το Χρονικόν του Μορέως, Αθήναι, Αρχαίος Εκδοτικός οίκος Δημ. Δημητράκου Α.Ε. σελίδα 145
Ο **Γκέρχαρντ ΣΤ΄**, γερμ.: Gerhard VI von Jülich, graf von Berg und Ravensberg (π. 1325 - 18 Μαΐου 1360) από τον Οίκο του Γύλιχ ήταν γιος του Γουλιέλμου Ε΄ δούκα του Γύλιχ και της Ιωάννας των Αβέν, κόρης του Γουλιέλμου Α΄ κόμη του Αινώ.

Βιογραφία
---------

Ο Γκέρχαρντ μνηστεύθηκε το 1333 (ανανεώθηκε το 1342) με τη Μαργαρίτα των Χέλρε, κόρη του Ρέγκιναλντ Β΄  δούκα του Χέλρε και της Σοφίας Μπέτρουτ. Ωστόσο αυτός ο γάμος δεν ολοκληρώθηκε ποτέ, λόγω του τέλους της Μαργαρίτας το 1344.

Ο Γκέρχαρντ ΣΤ΄ νυμφεύτηκε στη συνέχεια περί το 1344 με τη Mαργαρίτα των Κάλβελαγκε, κληρονόμο του Μπεργκ και του Ράβενσμπεργκ (απεβ. στις 13/19 Φεβρουαρίου 1389), κόρη του Όθωνα Δ΄ κόμη του Ράβενσμπεργκ και της Μαργαρίτας του Μπεργκ. Ο πατέρας της Mαργαρίτας των Κάλβελανγκε, ο Όθων, δεν είχε γιούς, οπότε με το τέλος του το 1328 η κομητεία του Ράβενσμπεργκ πήγε στον αδελφό του Μέρναρντ. Ωστόσο όταν ο Μπέρναρντ απεβίωσε το 1346 άτεκνος, η Mαργαρίτα έγινε κληρονόμος του Ράβενσμπεργκ, αφού η μεγαλύτερη αδελφή της Χέντβιχ είχε αποβιώσει το 1336.

Στη συνέχεια, όταν ο θείος της Μαργαρίτας Aδόλφος Θ΄ των Λίμπουργκ κόμης του Μπεργκ, απεβίωσε το 1348 άτεκνος, η Mαργαρίτα κληρονόμησε επίσης το Μπεργκ από το δικαίωμα της μητέρας της. Έτσι οι τίτλοι του Μπεργκ και του Ράβενσμπεργκ περιήλθαν στον Οίκο του Γύλιχ και παρέμειναν μέχρι το 1511, οπότε πέρασαν στους δούκες της Κλέβης του Οίκου του Λα Μαρκ.

Ο Γκέρχαρντ ΣΤ΄ έπαυσε αρκετές αναποτελεσματικές συμμαχίες και αντιτάχθηκε στον αρχιεπίσκοπο της Κολωνίας. Κέρδισε μεταξύ άλλων τα Χάρντενμπεργκ, Nέβιγκες, Λάνγκενμπεργκ, Ρέμανγκεν και Kάιζερσβερτ.

Ο Γκέρχαρντ ΣΤ΄ απεβίωσε στις 18 Μαΐου 1360 σε μία κονταρομαχία στο Ντύσελντορφ και τάφηκε με τη σύζυγό του στο αβαείο του Άλτενμπεργκ.

Οικογένεια και παιδιά
---------------------

Ο Γκέρχαρντ ΣΤ΄ και η σύζυγός του Mαργαρίτα των Κάλβελανγκε, κόρη του Όθωνα Γ΄ κόμη του Ράβενσμπεργκ είχαν παιδιά:

* Ελισάβετ (π. 1346 - 1388), παντρεύτηκε τον Ερρίκο ΣΤ΄ κόμη του Βάλντεκ.
* Γουλιέλμος Ζ΄ (π. 1348 - 1408), κόμης του Μπεργκ και του Ράβενσμπεργκ.
* Mαργαρίτα (π. 1350 - 1425/29), παντρεύτηκε τον Aδόλφο Γ΄ των Λα Μαρκ κόμη της Κλέβης και του Λα Μαρκ.

Παραπομπές σε πηγές
-------------------

1. ↑  p4306.htm#i43053. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
2. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
3. ↑  Walther Möller, *Stammtafeln westdeutscher Adelsgeschlechter im Mittelalter* (Darmstadt, 1922, reprint Verlag Degener & Co. 1995), Vol. 1, page 14.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 80957150
* GND: 136648215

 |

 |
Ο **Γκέρχαρντ Μύλερ** (*Gerhard Müller*) είναι ένας Γερμανός πρώην τρομοκράτης και μέλος της λεγόμενης «πρώτης γενιάς» της τρομοκρατικής οργάνωσης Φράξια Κόκκινος Στρατός (RAF).

Ζωή
---

Ο Μύλερ γεννήθηκε το 1948 στη Σαξωνία, όπου και πέρασε τα πρώτα χρόνια της ζωής του. Αργότερα πήγε στη δυτική Γερμανία, όπου σε νεανική ηλικία παράτησε την επαγγελματική του εκπαίδευση. Στο εξής επιβίωνε με ανειδίκευτη ευκαιριακή εργασία. Το διάστημα εκείνο της ζωής του είχε τις πρώτες επαφές με το φοιτητικό και εξωκοινοβουλευτικό κίνημα, μέσα από το οποίο βρήκε τον δρόμο στην RAF. Έγινε μέλος της τρομοκρατικής οργάνωσης το 1971.

Ο Μύλερ συνέβαλε σε πολυάριθμες τρομοκρατικές δράσεις της RAF, μέχρι που συνελήφθη μαζί με την Ουλρίκε Μάινχοφ (*Ulrike Meinhof*) στις 15 Ιουνίου 1972 στο Αννόβερο. Η βαρύτερη κατηγορία εναντίον του ήταν η δολοφονία του αστυνομικού Νόρμπερτ Σμιτ (*Norbert Schmid*). Υπήρχαν σοβαρά αποδεικτικά στοιχεία και διάφοροι μάρτυρες, μεταξύ αυτών και συνάδελφοι του νεκρού αστυνομικού, κατέθεσαν εις βάρος του Μύλερ και επιβεβαίωσαν την ευθύνη του. Παρόλα αυτά έγινε παραίτηση από το δικόγραφο αγωγής για να καταθέσει στην δίκη του Σταμχάιμ ως μάρτυρας της Ομοσπονδιακή Εισαγγελίας, η οποία ξεκίνησε στις 21 Μαΐου 1975. Οι καταθέσεις του κατά των τρομοκρατών της «πρώτης γενιάς» ήταν σημαντικότατες. Ο ίδιος καταδικάστηκε σε δέκα χρόνια φυλακή, του παραχωρήθηκε όμως πρόωρη αποφυλάκιση μετά από έξι χρόνια. Επίσης από κρατικής πλευράς του παραχωρήθηκε νέα ταυτότητα και μάλιστα διάφορες πηγές υποστηρίζουν ότι του χωρηγήθηκαν 500.000 γερμανικά μάρκα για να εγκατασταθεί στις ΗΠΑ.

Πηγές
-----

1. ↑  *Czech National Authority Database*. ola2003172300.
2. ↑  (Γερμανικά) *Catalog of the German National Library*. 1106392337. Ανακτήθηκε στις 17  Ιουλίου 2021.
3. ↑  *Die Bundesanwaltschaft konnte zwar Indizien für die Täterschaft der RAF vorlegen, hatte aber keine Beweise, durch die nachgewiesen werden konnte, dass die Stammheimer Angeklagten persönlich die Verbrechen verübt hatten. Das ist nach den Regeln des deutschen Rechts zwingend erforderlich. Müllers Aussage brachte also die entscheidende Wende in die strafrechtliche Arbeit des Verfahrens.* (Ulf G. Stuberger: "Die Tage von Stammheim - Als Augenzeuge beim RAF-Prozess.", Herbig-Verlag, München 2007, ISBN 978-3-7766-2528-8, S. 110)
4. ↑  Isolationshaft ist kein Mythos - NRhZ-Online - Neue Rheinische Zeitung - info@nrhz.de - Tel.: +49 (0)221 22 20 246 - ein Projekt gegen den schleichenden Verlust der Meinungs- ...
5. ↑  «Terrorismus - Mutmaßungen über ein verschwundenes RAF-Mitglied - Deutschland - sueddeutsche.de». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Απριλίου 2008. Ανακτήθηκε στις 8 Απριλίου 2008.

Βιβλιογραφία
------------

* Stefan Aust: *Der Baader-Meinhof-Komplex.* Goldmann Verlag (Spiegel-Buch), erw. und akt. Aufl. München 1998, ISBN 3-442-12953-2

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 474146936650513780981
* GND: 1106392337

 |

 |
Ο **Ιωάννης Ευροίας** ήταν Χριστιανός επίσκοπος, θεολόγος και συγγραφέας, που έζησε τον 8ο αιώνα μ.Χ..

Βίος
----

Στις πηγές άλλοτε εμφανίζεται ως μοναχός , άλλοτε ως πρεσβύτερος κι άλλοτε ως επίσκοπος. Σύγχυση υπάρχει από τον τίτλο του και την επισκοπή στην οποία εμφανίζεται να είναι επίκεφαλής: ‘’Ευβοίας’’, επίσκοπος με τέτοιο τίτλο όμως δεν υπήρξε όμως ποτέ. Πιθανότερο είναι να πρόκειται για την Ευαρία της Συρίας κοντά στη Δαμασκό, ή της Ευροίας της Ηπείρου, το οποίο είναικαι πιο πιθανό.

Συγγραφικό έργο
---------------

Μας έχουν σωθεί *Λόγος εις τα άγια νήπια* γραμμένος το 744, *Λόγος εις την σύλληψιν της Αγίας Άννης*, *Λόγος εις την ανάστασιν του Λαζάρου*, *Μαρτύριον της Αγίας Παρασκευής*.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Dictionnaire de spiritualité. Ascétique et mystique» (Γαλλικά) 13509. Ανακτήθηκε στις 18  Ιανουαρίου 2021.

Πηγή
----

* Παναγιώτης Χρήστου, Ελληνική Πατρολογία, τομ.Ε, εκδ. Κυρομάνος, Θεσσ/ίκη, 2006, σελ.492
Ο **Ιωάννης Ηπίτης** (Αθήνα, 1867 - 20 Σεπτεμβρίου 1956) ήταν Έλληνας αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού και συγγραφέας. Υπηρέτησε ως Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού από το 1920 ως το 1921. Ήταν γιος του στρατιωτικού Θεοδώρου Ηπίτου και εγγονός του ιατρού Πέτρου Ηπίτου.

Βιογραφία
---------

Εισήχθη στη νεοσύστατη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων σε ηλικία 19 χρονών. Αποφοίτησε από τη σχολή του με το βαθμό του σημαιοφόρου το 1888.
Σταδιοδρόμησε στο Πολεμικό Ναυτικό και ήταν κυβερνήτης αντιτορπιλικών και θωρηκτού στη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων. Δίδαξε το μάθημα της Ηλεκτρολογίας στη Σχολή Δοκίμων (επί 4 χρόνια) και στη Σχολή Υποπλοιάρχων (επί 2 χρόνια).

Ο Υποναύαρχος Ηπίτης ανέλαβε αρχηγός ΓΕΝ στις 9 Νοεμβρίου 1920. Αποχώρησε από αρχηγός ΓΕΝ στις 26 Απριλίου 1921. Αποχώρησε από το Πολεμικό Ναυτικό με το βαθμό του Αντιναυάρχου, το 1923.

Κατά την υπηρεσιακή κυβέρνηση του Ιωάννη Θεοτόκη υπηρέτησε ως υφυπουργός Ναυτικών.

Έπειτα από την αποστράτευσή του έγινε διευθυντής της Ελληνικής Θαλασσίας Ενώσεως.

Εκτός από τα έργα του για την ηλεκτρολογία και τις τορπίλες, μαζί με τον αδελφό του Αντώνιο, ήταν συνεργάτης στο Γαλλοελληνικό και Ελληνογαλλικό Λεξικό.

Έργα
----

* *Μαθήματα ηλεκτρολογίας* (τρίτομο έργο)
* *Περί αυτοκινήτων τορπιλών*

Πηγές
-----

1. 1 2  «Διατελέσαντες Αρχηγοί ΓΕΝ». Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Φεβρουαρίου 2015.
2. ↑  Λήμμα για τον Ηπίτη στην εγκυκλοπαίδεια Δομή
3. ↑  Εγκυκλοπαιδικό λήμμα για τον Ηπίτη
4. ↑  ««Κυβέρνησις Ιωάννου Θεοτόκη, Από 6.1.1950 Έως 23.3.1950»». Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης. Ανακτήθηκε στις 20 Απριλίου 2014.
Ο **Τάκης Αθηναίος** (πραγματικό όνομα: Παναγιώτης Γαϊδεμβέργος, Νεάπολη Εξαρχείων, Αθήνα, 27 Απριλίου 1920 – 21 Μαΐου 2004) ήταν Έλληνας συνθέτης, μαέστρος (ενορχηστρωτής) και στιχουργός, με πολλές διακρίσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Υπήρξε διευθυντής της Ορχήστρας Ελαφράς Μουσικής της Ελληνικής Ραδιοφωνίας και της Ορχήστρας του Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης (του οποίου ήταν εκ των ιδρυτών), όπως και πρόεδρος (και «επί τιμή») του Πανελλήνιου Μουσικού Συλλόγου (1984 – 1996).
Ο Τάκης Αθηναίος ήταν γόνος μουσικής οικογένειας και παρά τις σπουδές του στα Οικονομικά (ήταν πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ) ενώ παράλληλα φοιτούσε στο Ελληνικό Ωδείο και στο Ωδείο Αθηνών, στράφηκε τελικά από νωρίς στη σύνθεση. Με έργα του πήρε μέρος σε πολλές διεθνείς εκδηλώσεις (διαγωνισμούς και φεστιβάλ) κατακτώντας τιμητικές βραβεύσεις. Ακόμη, έγραψε συνθέσεις για θεατρικές σκηνές, επιθεωρήσεις και παραστάσεις που προβλήθηκαν σε τηλεοπτικές εκπομπές

Κατά τη Στρατιωτική δικτατορία συμμετείχε στους χουντικούς εορτασμούς της επετείου της 21ης Απριλίου στο Παναθηναϊκό Στάδιο ανάμεσα σε άλλους ηθοποιούς και τραγουδιστές. Ο Αθηναίος ήταν ένας από τους Διευθυντές της ορχήστρας του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας.

Παράλληλα με το καλλιτεχνικό του έργο, υπήρξε και δραστήριος συνδικαλιστής στο χώρο του, «για ένα καλύτερο αύριο των μουσικών και της μουσικής», όπως συχνά έλεγε, προσπαθώντας να βελτιώσει τη θέση των συναδέλφων του. Η κηδεία του τελέστηκε δημοσία δαπάνη, στο Α΄ Κοιμητήριο της Αθήνας, την 24η Μαΐου 2004.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Η Καθημερινή, 23 Μαΐου 2004, σελ. 24.
2. ↑  Ριζοσπάστης: «Αγωνίστηκε για τον κόσμο της μουσικής» Ανακτήθηκε στις 21/11/2019
3. ↑  «Έφυγε ο μαέστρος και συνθέτης Τάκης Αθηναίος» Ανακτήθηκε στις 21/11/2019
4. ↑  «Τάκης Αθηναίος (Συνθέτης)» Ανακτήθηκε στις 21/11/2019
5. ↑  Retrodb.gr: «Εργογραφία Τάκη Αθηναίου» Ανακτήθηκε στις 21/11/2019
6. ↑  Ο Βόγλης για τους καλλιτέχνες την περίοδο της χούντας, 25/04/2020, ogdoo.gr
7. ↑  Ο άγνωστος τσακωμός της Μελίνας Μερκούρη με τη Ρένα Βλαχοπούλου, 20 Σεπτεμβρίου 2018, ΤΑ ΝΕΑ

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 41596876
* LCCN: no2006076367
* ISNI: 0000 0000 4908 9844

 |

 |
Ο **Γκερασίμ "Ρέζο" Γκεοργκίγιεβιτς Χουγκάγιεφ** (Οσσετικά: Хуыгаты Георгийы фырт Герасим (Резо), *Xwygaty Georgijy fyrt Gerasim (Rezo)*, γεωργιανά: გერასიმე ხუგაევი, *Gerasime Khugaevi*, ρωσικά: Герасим (Резо) Георгевич Хугаев, γεννήθηκε στις 15 Νοεμβρίου του 1946 στο Τσασαβάλ, στην περιφέρεια Ντζάου, στην Αυτόνομη περιοχή της Νότιας Οσσετίας, της Γεωργιανή ΣΣΔ, Σοβιετική Ένωση) είναι Οσσέτιος πολιτικός, πρώην Πρωθυπουργός της Δημοκρατίας της Νότιας Οσετίας. Είναι ο μόνος Νότιος Οσσέτιος Πρωθυπουργός που υπηρέτησε περισσότερες από μία φορές στο αξίωμα. Υπηρέτησε από τον Οκτώβριο του 1993 έως το Μάιο του 1994, υπό την κυβέρνησξ του αρχηγού του Κράτους Λιούντβιγκ Τσιμπίροφ, και στη συνέχεια και πάλι από τον Δεκέμβριο του 2001 μέχρι τον Αύγουστο του 2003, ως πρώτος Πρωθυπουργός διορισμένος από τον Πρόεδρο της Νότιας Οσετίας Έντουαρντ Κοκόιτι.

Από το 1975 μέχρι το 1981, ο Χουγκάγιεφ σπούδασε στο ψυχολογία τμήμα του Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας. Το 1981, εξελέγη γραμματέας του κόμματος στην Κβάισα. Μετά από ένα προβιβασμό το 1987, έγινε μέλος της πρώτης συνόδου του κοινοβουλίου της Νότιας Οσσετίας. Συμμετείχε ενεργά στον Πόλεμο της Νότιας Οσσετίας το 1991-1992, όπου διοικούσε μια μονάδα. Μετά τον πόλεμο, έγινε για πρώτη φορά αναπληρωτής Πρωθυπουργός υπό τον πρωθυπουργό Όλεγκ Τέζιεφ και τον αρχηγό του κράτους του Κράτους Τορέζ Κουλουμπέγκοφ, και στη συνέχεια Πρωθυπουργός.

Το 1996, ο Χουγκάγιεφ ήταν αναπληρωτής πρωθυπουργός στη κυβέρνησξ του Αλεξάντρ Σαβλόχοφ. Ήταν επίσης υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές του 1996, οι πρώτες που έγιναν ποτέ στη χώρα. Ο Χουγκάγιεφ τελείωσε 2ος, μετά από τον εν ενεργεία αρχηγό Κράτους Λιούντβιγκ Τσιμπίροφ, με 23.9% των ψήφων.

Το 2001, ο Χουγκάγιεφ οδήγησε την εκστρατεία του Έντουαρντ Κοκόιτι για τις προεδρικές εκλογές του 2001. Μετά τη νίκη του Κοκόιτι, διόρισε τον Χουγκάγιεφ ως τον πρώτο πρωθυπουργό.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Ανακτήθηκε στις 11  Οκτωβρίου 2021.
2. ↑  (Ρωσικά) Regnum: Ossetians evicted from the Pankisi Gorge Αρχειοθετήθηκε 2012-03-23 στο Wayback Machine. (4 August 2003)
3. ↑  Rulers.org: South Ossetia
4. ↑  (Ρωσικά) Chronicle of the Georgian-Ossetian conflict (1988-2008) Αρχειοθετήθηκε 2010-06-13 στο Wayback Machine.
5. ↑  (Ρωσικά) Osinform: Thirteen South Ossetian PMs (2 November 2008)
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Ισαβέλλα (αποσαφήνιση).

Η **Ισαβέλλα ντε Λα Ρος**, *γαλλικά: Isabelle de La Roche* (απεβ. πριν το 1291) από τον Οίκο των ντε Λα Ρος ήταν Βουργουνδή ευγενής του Πριγκιπάτου της Αχαΐας, βαρόνη της Καρύταινας.

Βιογραφία
---------

Ήταν κόρη του Γκυ Α΄ ντε Λα Ρος δούκα των Αθηνών και της συζύγου του από τον Οίκο των ντε Μπρυγιέρ. Αδελφούς είχε τον Γουλιέλμο Α΄ και το Ιωάννη Α΄, δούκες των Αθηνών.

Πρώτα παντρεύτηκε τον Γοδεφρείδος ντε Μπρυγέρ βαρόνο της Καρύταινας. Μετά τον θάνατο του άνδρα της το 1272 η βαρονία της Καρύταινας, λόγω του ότι δεν είχαν απογόνους, πέρασε στον επικυρίαρχο της βαρονίας, τον Γουλιέλμο Β΄ πρίγκιπα της Αχαΐας, όμως εκείνος της παραχώρησε τη μισή βαρονία. Τότε εμφανίστηκε κάποιος συγγενής του ανδρός της, με την ονομασία Πεστέλ (Pestel) ντε Μπρυγέρ, ο οποίος διεκδίκησε το μερίδιο που κατείχε η Ισαβέλλα, όμως ο Γουλιέλμος Β΄ αρνήθηκε να το αφαιρέσει από την Ισαβέλλα και να το δώσει σε αυτόν.

Το 1277 ξαναπαντρεύτηκε με τον Γαλλικής καταγωγής Ούγο ντε Μπριέν κόμη του Μπριέν και του Λέτσε και ο γάμος τους τελέστηκε στην Ανδραβίδα. Μετά τον γάμο τους, αναχώρησαν για το Λέτσε της Απουλίας, αφήνοντας στη βαρονία επίροπο. Στην Απουλία απεβίωσε μετά από λίγα χρόνια η Ισαβέλλα (1290).

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε πρώτα τον Γοδεφρείδο ντε Μπρυγέρ βαρόνο της Καρύταινας, ο οποίος απεβίωσε το 1272· δεν απέκτησαν τέκνα.

Το 1277 η Ισαβέλλα έκανε δεύτερο γάμο με τον Ούγο του Μπριέν κόμη του Λέτσε και είχε τέκνο:

* Γκωτιέ Ε΄ του Μπριέν π. 1278-1311, κόμης του Μπριέν, δούκας των Αθηνών και διεκδικητής του Λέτσε, του Τάραντα, της Ιερουσαλήμ και της Κύπρου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Dizionario Biografico degli Italiani». (Ιταλικά) *Dizionario Biografico degli Italiani*. 1960.
2. ↑  p12004.htm#i120040. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
3. 1 2 3  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
4. ↑  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.

Πηγές
-----

* Ιστορία της Φραγκοκρατίας εν Ελλάδι (1204-1566) / Ουΐλλιαμ Μίλλερ, μετάφρ. Σπυρ. Π. Λάμπρου, μετά προσθηκών και βελτιώσεων, Εν Αθήναις Ελληνική Εκδοτική Εταιρεία, 1909-1910
Ο **Δήμος Αρχαγγέλου** ήταν ένας από τους δέκα δήμους στους οποίους διαιρεούνταν διοικητικά η Ρόδος, την περίοδο που ίσχυσε το πρόγραμμα Καποδίστριας. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Ρόδου. Βρισκόταν στα ανατολικά του νησιού και συνόρευε με τους δήμους Καλλιθέας, Καμείρου και Λινδίων. Ο δήμος αποτελούνταν από τρία δημοτικά διαμερίσματα και είχε συνολικό πληθυσμό 7.779 κατοίκους. Έδρα του δήμου ήταν ο Αρχάγγελος. Στην περιοχή που καταλάμβανε ο δήμος Αρχαγγέλου βρίσκεται το διάσημο μοναστήρι της Ρόδου, της Παναγίας της Τσαμπίκας.

Στον δήμο περιλαμβάνονταν τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμοί:

 **Δ.δ. Αρχαγγέλου**  [ 5.752 ] 
* ο Αρχάγγελος [ 5.500 ]
* το Μοναστήρι η Παναγιά Τσαμπίκα [ 25 ]
* τα Στεγνά [ 227 ]

 **Δ.δ. Μαλώνος**  [ 1.096 ] 
* ο Μαλώνας [ 977 ]
* το Χαράκι [ 119 ]

 **Δ.δ. Μασάρων**  -- τα Μάσαρη [ 931 ]

Δήμαρχοι
--------

Για τους κοινοτάρχες ως το 1994, δείτε Αρχάγγελος Ρόδου.
Ο Λουκάς Κανάκης διατέλεσε πρώτος δήμαρχος από το 1995 ως το 1998, έπειτα από τη νίκη του στις εκλογές του 1994 με ποσοστό 52%. Στις επόμενες εκλογές του 1998 κέρδισε ο Θεοδόσιος Κολιάδης και εξελέγη δήμαρχος με ποσοστό 51,8%. Ο Κολιάδης διατέλεσε δήμαρχος από το 1999 ως το 2002 και τον διαδέχθηκε από το 2003 ως το 2010 ο Αλέξανδρος Παπούρας, εκλεγείς το 2002 με ποσοστό 51,2% και επανεκλεγείς με 59,08% το 2006.

  

Συντεταγμένες: 36°13′N 28°07′E﻿ / ﻿36.217°N 28.117°E﻿ / 36.217; 28.117

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Δημοτικές εκλογές- ΕΕΤΑΑ, αποτελέσματα εκλογών». *www.eetaa.gr*. Ανακτήθηκε στις 28 Δεκεμβρίου 2020.
Το στενό της Κάζας
Η **Κάζα** είναι στενή ορεινή διάβαση στην περιοχή της Δυτικής Αττικής, που διέρχεται μέσα από μία χαράδρα ανάμεσα στα όρη Κιθαιρώνας και Πάστρα. Συνδέει τη Βοιωτία με τη δυτική Αττική. Από τη θέση αυτή διέρχεται η παλαιά εθνική οδός Αθήνας-Θήβας. 

Το πέρασμα της Κάζας ήταν γνωστό από την αρχαιότητα με την ονομασία πέρασμα Δρυός Κεφαλών και ήταν στρατηγικής σημασίας. Για τον έλεγχό του είχε κατασκευαστεί τον 4ο αιώνα π.Χ. το ισχυρό φρούριο των Ελευθερών. Το φρούριο στέκει στην ανατολική πλευρά της διάβασης και διατηρείται σε καλή κατάσταση σήμερα. Την περίοδο της Τουρκοκρατίας ήταν μέρος του κύριου περάσματος από τη Βοιωτία προς τη Μεγαρίδα και την Πελοπόννησο, που χαρακτηριζόταν Μεγάλο Δερβένι.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ελληνικός ορειβατικός σύλλογος Ελευσίνας, όρος Κιθαιρώνας
2. ↑  Το Πέρασμα της Κάζας[*νεκρός σύνδεσμος*]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Το Πέρασμα της Κάζας[*νεκρός σύνδεσμος*]
**Κάθισμα της Παναγίας** ή Κάθισμα της Παναγιάς.

Αρχαίο χριστιανικό προσκύνημα καθοδόν από Ιερουσαλήμ προς Βηθλεέμ όπου κατά τη τοπική θρησκευτική παράδοση η Παρθένος Μαρία στάθμευσε για να αναπαυθεί. Αν και κανείς των Ευαγγελιστών δεν αναφέρει το γεγονός εν τούτοις το θρησκευτικό συναίσθημα πέριξ της παράδοσης αυτής, που όμως περιγράφεται στο απόκρυφο Ευαγγέλιο του Ιακώβου (Γ’ 17), ήταν τόσο ανεπτυγμένο που κάποια Πριγκίπισσα γνωστή με το όνομα «Ικελία», κατόπιν αδείας του Πατριάρχη Ιεροσολύμων Ιουβενάλιου, ανήγειρε το 451, κατ΄ άλλους πολύ νωρίτερα το 130, μέγα οκταγωνικό Ναό προς τιμή της Υπεραγίας Θεοτόκου, ο οποίος έφερε στο κέντρο αυτού την πέτρα «το κάθισμα» της κατά παράδοση ανάπαυσης της Παναγίας.

Περί του Ναού αυτού υπάρχουν άφθονες μαρτυρίες μεταξύ των οποίων οι:

1. Στο βίο του Αγίου Θεοδοσίου του Κοινοβιάρχου που παρέμεινε στο πέριξ του Ναού Μοναστήρι (Σιναΐτου Συμεώνος του Μεταφραστού) περί το 475.
2. Στο κείμενο του προσκυνητή Θεοδοσίου το 530.
3. Στην εξιστόρηση του Ρώσου προσκυνητή Δανιήλ περί το 1115 στο οποίο γίνεται λόγος για ερείπια του Ναού, η καταστροφή του οποίου τοποθετείται περί τον 8ο αιώνα.

Στο Ναό αυτό φέρεται να τελούταν στην αρχή η εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στις 15 Αυγούστου και αργότερα δύο ακόμη επίσημες εορτές στις 13 Αυγούστου και την 2α ή 3η Δεκεμβρίου (πιθανώς εορτή των Εισοδίων της Θεοτόκου που συμπίπτει σήμερα με το παλαιό ημερολόγιο). Μάλιστα η Ικελία φέρεται να είχε καθιερώσει και τελετή λαμπαδηφορίας.

Από τότε η παράδοση αυτή διεσώθη μέχρι σήμερα, προφορικά μεν με την υπόδειξη του χώρου και με πρόσθετες εκδοχές ότι εκεί στάθμευσαν και οι τρεις Μάγοι, αλλά και τελετουργικά καθότι ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων οδεύοντας την παραμονή των Χριστουγέννων προς την Βηθλεέμ για την τέλεση της κατ΄ έτος πανήγυρης σε αυτό το χώρο σταθμεύει για να αναπαυθεί (όπως αναφέρεται σε πλείστες περιγραφές ανά τους αιώνες αλλά και σε επίσημα συγγράμματα παλαιών προσκυνητών).

Τη παράδοση αυτή με τον προσδιορισμό περίπου της ακριβούς θέσεως του ιστορικού αυτού Ναού ήλθε να επιβεβαιώσει και να αποκαλύψει η αρχαιολογική σκαπάνη που έφερε στο φως το αρχαίο αυτό προσκύνημα, που βρίσκεται εντός της κτηματικής περιουσίας του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων («Ιερού Κοινού του Παναγίου Τάφου»). Οι ανασκαφές αυτές άρχισαν το 1992 όπου μετά την αποκάλυψη μικρού μέρους των μωσαϊκών διακόπηκαν. Το καλοκαίρι του 1997 με την άδεια πλέον του Μακαριστού Πατριάρχη Ιεροσολύμων Διοδώρου Α', η Ισραηλινή Αρχαιολογική Αρχή ανέλαβε εκ νέου τις ανασκαφές του χώρου υπό την ευθύνη της αρχαιολόγου κ. Ρίνας Αβνέρ (ή Αβνάρ), οι οποίες απεκάλυψαν το «Κάθισμα» και ωραιότατα επιδάπεδα μωσαϊκά.

Το γεγονός αυτό θεωρήθηκε μεγάλης θρησκευτικής σημασίας στη χριστιανική κοινωνία, συνδυαζόμενο χρονικά με την παραμονή της δισχιλιετούς επετείου από της Γεννήσεως του Θεανθρώπου.