recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Τεντ Χρονόπουλος** γεννήθηκε στις 16 Σεπτεμβρίου 1972 στην πόλη Λόμα Λίντα της Καλιφόρνια. Υπήρξε ποδοσφαιριστής του Πανιωνίου και ομάδων του αμερικανικού πρωταθλήματος. Αγωνιζόταν στην αμυντική και στη μεσαία γραμμή. Υπήρξε μια φορά διεθνής με την εθνική ομάδα των ΗΠΑ.

Το ξεκίνημα
-----------

Μεγάλωσε στο Ριάλτο της Καλιφόρνια και ως το 1990 φοίτησε στο Γυμνάσιο Αϊζενχάουερ. Το φθινόπωρο του 1990 εντάχθηκε στο Cal State San Bernardino, στο οποίο αγωνίστηκε για δυο περιόδους. Στη συνέχεια πήρε μεταγραφή στο San Diego State, όπου αγωνίστηκε το 2003.

Στην Ελλάδα
-----------

Το 1993 ήρθε στην Ελλάδα και υπέγραψε στον Πανιώνιο, στην Α΄ Εθνική. Έπαιξε τρεις σεζόν, ως το 1996, είχε 47 συμμετοχές και πέτυχε επτά γκολ.

Επιστροφή στις ΗΠΑ
------------------

Το Φεβρουάριο του 1996 επελέγη στα ντραφτς από τους New England Revolution που αγωνίζονταν στην Major League Soccer των ΗΠΑ. Έπαιξε εκεί για έξι σεζόν, αποτελώντας βασικό παίκτη στην αμυντική γραμμή της ομάδας.

Το Μάιο του 2002 παραχωρήθηκε στην MetroStars μαζί με τους Andy Williams και Mamadou Diallo ως αντάλλαγμα για τη μεταγραφή των Daniel Hernandez, Diego Serna και Brian Kamler. Στη νέα του ομάδα πρόλαβε να αγωνιστεί σε 18 ματς, ως τη διάλυσή της το Νοέμβριο του 2002.

Στη συνέχεια ο Χρονόπουλος υπέγραψε στην Charleston Battery της USL First Division, στην οποία αγωνίστηκε από το Φεβρουάριο του 2003 για τρεις σεζόν. Μάλιστα, το 2003 επιλέχτηκε στη δεύτερη ομάδα των All Star. Το ίδιο έτος πέτυχε χατ-τρικ στη νίκη της ομάδας του εναντίον της Minnesota Thunder.

Παράλληλα, από τον Αύγουστο του 2004 αγωνιζόταν στη Chicago Storm, ομάδα ποδοσφαίρου σάλας της Major Indoor Soccer League. Τη σεζόν αυτή αντιμετώπισε προβλήματα τραυματισμών και τελικά το Σεπτέμβριο του 2005 σταμάτησε να αγωνίζεται επαγγελματικά.

Διεθνής
-------

Ο Χρονόπουλος κλήθηκε και αγωνίστηκε σε έναν αγώνα της Εθνικής ΗΠΑ, εναντίον του Ισραήλ στις 17 Ιουνίου 1997. Μπήκε ως αλλαγή στο 71’ λεπτό.

Προπονητής
----------

Μετά τη λήξη της αγωνιστικής καριέρας εργάστηκε ως προπονητής ή κόουτς σε αρκετές ποδοσφαιρικές ομάδες, κυρίως ομάδες νέων. Το 2005 διετέλεσε βοηθός προπονητή των Charleston Battery.

Καριέρα
-------

* **Εφηβικές ομάδες**
	+ 1990-1991:  Cal State San Bernardino
	+ 1993:  San Diego State

* **Επαγγελματικές ομάδες**
	+ 1993-1996:  Πανιώνιος: 47 αγ. (7 γκολ)
	+ 1996-2002:  New England Revolution: 144 (16)
	+ 2002:  MetroStars: 18 (0)
	+ 2003-2005:  Charleston Battery: 57 (13)
	+ 2004-2005:  Chicago Storm (σάλας): 19 (2)

* **Εθνική ομάδα**
	+ 1997:  ΗΠΑ: 1 (0)

* **Προπονητής**
	+ 2005:  Charleston Battery (βοηθός)


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Ted Chronopoulos  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Αρίστος Κασμίρογλου** είναι Έλληνας νομικός και Αναπληρωτής διοικητής της Αυτόνομης Πολιτείας του Αγίου Όρους από τον Οκτώβριο 2019. Από το 2010 ως το 2018 διετέλεσε Πολιτικός διοικητής του Αγίου Όρους.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ο Άριστος Κασμίρογλου γεννήθηκε στην Αθήνα, από γονείς από την Μικρά Ασία. Είναι πτυχιούχος της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Είναι συνταξιούχος διευθυντής της Εταιρείας Ύδρευσης και Αποχέτευσης Πρωτεύουσας (ΕΥΔΑΠ Α.Ε.) και στέλεχος του Συλλόγου «Φίλοι του Αγίου Όρους».

Το 1996 ανέλαβε καθήκοντα Αναπληρωτή Πολιτικού Διοικητή της Αυτόνομης Μοναστικής Πολιτείας Αγίου Όρους, και έχαιρε της εκτίμησης του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, της Εκκλησίας της Ελλάδος και του Αγίου Όρους.

Παράλληλα, από το 1999 έως το 2004, άσκησε καθήκοντα Διευθυντή του Ραδιοφωνικού Σταθμού της Εκκλησίας της Ελλάδος. Παράλληλα συμμετείχε στην Συνοδική Επιτροπή Τύπου, Δημοσίων Σχέσεων και Διαφωτίσεως της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Ασχολείται με το Άγιο Όρος, από το 1977 ως ιδρυτικό μέλος και γραμματέας των «Φίλων του Αγίου Όρους».

Στις 29 Απριλίου 2010, προήχθη σε Πολιτικό Διοικητή της Αυτόνομης Μοναστικής Πολιτείας του Αγίου Όρους, θέση την οποία διατήρησε έως τις 12 Αυγούστου 2018, ενώ από τις 27 Αυγούστου 2019, είναι Αναπληρωτής διοικητής.

Παραπομπές
----------

1. ↑   Νέος Πολιτικός Διοικητής του Αγίου Όρους ο κ. Αρίστος Κασμίρογλου *diakonima.gr*, 29 Απριλίου 2010 (πρόσβαση 25 Νεοεμβρίου 2016).
2. ↑   «Αποστολή» με στόχο την Πολιτική Διοίκηση του Αγίου Όρους *orthodoxia.info*, 21 Νεοεμβρίου 2015 (πρόσβαση 25 Νεοεμβρίου 2016).
3. ↑  «Ο Αρίστος Κασμίρογλου νέος υποδιοικητής του Αγίου Όρους». *Newpost.gr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Αυγούστου 2019. Ανακτήθηκε στις 27 Αυγούστου 2019.
Στην ελληνική μυθολογία η **Θελξινόη** ήταν θυγατέρα του Δία και της Νύμφης Πλουσίας. Θεότητα η ίδια ως γέννημα δύο θεοτήτων, η Θελξινόη αναφέρεται από τον ποιητή Άρατο (και από τον Κικέρωνα) ότι ήταν μία από τις τέσσερις Μούσες στην ύστερη ελληνική παράδοση. Οι άλλες τρεις ήταν: η Αρχή, η Αοιδή και η Μελέτη. Το σχετικό απόσπασμα του Αράτου παρατίθεται στα *«Σχόλια εις Ησιόδου έργα»*, κεφάλαιο 1, του Ιωάννη Τζέτζη. Η Θελξιόπη, μία από τις Σειρήνες, αναφέρεται από τον Ησίοδο και ως Θελξινόη. Τέλος, στα *«Διονυσιακά»* του Νόννου (Η΄ 178) αναφέρεται μία Θελξινόη ως συνοδός της Σεμέλης.

Δείτε επίσης
------------

* Ο μικρός δορυφόρος του πλανήτη Δία Θελξινόη πήρε το όνομά του από τη μυθική θυγατέρα του Δία.

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969
Συντεταγμένες: 38°01′37″N 21°57′55″E﻿ / ﻿38.02694°N 21.96528°E﻿ / 38.02694; 21.96528

Η **Ιερά Μονή Αγίου Γεωργίου** είναι μικρή Ανδρώα Μονή, που ανήκει στην Ιερά Μητρόπολη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας και βρίσκεται κοντά στο χωριό Μάνεσι του Δήμου Καλαβρύτων. Είναι χτισμένη σε υψόμετρο 767 μέτρων, και απέχει 20 περίπου χιλιόμετρα από τα Καλάβρυτα και 55 περίπου χιλιόμετρα από την Πάτρα.

Ιστορία της Μονής
-----------------

Η ακριβής χρονολογία ιδρύσεως της Μονής μας είναι άγνωστη. Κατά την παράδοση, η περίοδος ιδρύσεώς της, τοποθετείται μεταξύ του 12ου και 14ου αιώνα. Η πρώτη αυτή Μονή που βρισκόταν στην ίδια θέση με τη σημερινή, καταστράφηκε το 15ο αιώνα, μετά την κατάληψη της ευρύτερης περιοχής από τους Τούρκους. 

Η Μονή επανιδρύθηκε το 1824 από τον Ιθακήσιο μοναχό Ευγένιο τον αποκαλούμενο "Αγιοπατέρα" ή "Παπουλάκη", που τρία χρόνια αργότερα βρήκε τραγικό θάνατο στο χωριό Τριπόταμα, από τα στρατεύματα του Ιμπραήμ. Από τότε και για 150 περίπου χρόνια, το μοναστήρι έμεινε έρημο με αποτέλεσμα τα περισσότερα κτήριά του να ερειπωθούν.

Το 1978 ανακαινίστηκε "εκ βάθρων", με την συνδρομή του στρατηγού Γεωργίου Πασσά αλλά και άλλων κατοίκων του Μανεσίου. Την ίδια περίοδο εγκαταστάθηκε στο μοναστήρι η μοναχή Χαριτίνη Βαστάκη, που παρέμεινε εκεί μέχρι το θάνατό της. 

Σήμερα (2017) εφησυχάζει στη Μονή μόνο ένας μοναχός, ο π. Γερμανός Μανούκας. Το μοναστήρι πανηγυρίζει στη μνήμη του Αγίου Γεωργίου, δηλαδή στις 23 Απριλίου ή την Δευτέρα της Διακαινησίμου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ι. Μ. Αγίου Γεωργίου Αρχειοθετήθηκε 2017-03-30 στο Wayback Machine.. exploring-greece.gr. Ανακτήθηκε: 13/12/2017.

Πηγές
-----

* Πρωτοπρ. Γεωργίου Α. Μπίρμπα, *Καλάβρυτα. Η Εθνεγερσία του 1821. Η αποφράδα ημέρα (13.12.1943). Τα προσκυνήματα της επαρχίας*, Καλάβρυτα 2007, σελ. 65.
* Πολιτιστικός Σύλλογος Μανεσίου - Μονή Αγίου Γεωργίου[*νεκρός σύνδεσμος*]. www.manesi-kalavritwn.gr. Ανακτήθηκε: 13/12/2017.
Ο **Γκιούλα Ζιβότσκι** (*Gyula Zsivótzky*, 25 Φεβρουαρίου 1937 – 29 Σεπτεμβρίου 2007) ήταν Ούγγρος σφυροβόλος, χρυσός Ολυμπιονίκης στη διοργάνωση της Πόλης του Μεξικού το 1968.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στη Βουδαπέστη στις 25 Φεβρουαρίου του 1937. Διακρίθηκε στο αγώνισμα της σφυροβολίας. Πήρε μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες τέσσερις φορές κατακτώντας ένα χρυσό μετάλλιο, το 1968 στην Πόλη του Μεξικού και δύο αργυρά, το 1960 στη Ρώμη και το 1964 στο Τόκυο. Το 1972, στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μονάχου κατέλαβε την πέμπτη θέση. Κατέκτησε επίσης 3 μετάλλια σε Πανευρωπαϊκά Πρωταθλήματα, εκ των οποίων το ένα χρυσό, το 1962 στο Βελιγράδι, όπου κατέρριψε το ρεκόρ Ευρώπης με 69,64 μ. Τα άλλα δύο μετάλλια ήταν ένα αργυρό στη διοργάνωση της Βουδαπέστης, το 1966 και ένα χάλκινο στη Στοκχόλμη, το 1958. Ήταν πρωταθλητής Ουγγαρίας στη σφυροβολία για 13 συνεχόμενα χρόνια, από το 1958 έως το 1970. Στη διάρκεια της καριέρας του πέτυχε δύο φορές παγκόσμιο ρεκόρ στη σφυροβολία, στις 4 Σεπτεμβρίου του 1965 στο Ντέμπρετσεν με επίδοση 73,74 μέτρα και στις 14 Σεπτεμβρίου του 1968 στη Βουδαπέστη με επίδοση 73.76 μέτρα.

Πέθανε στη γενέτειρά του, στις 29 Σεπτεμβρίου 2007. Ο γιος του, Ατίλα Ζιβότσκι (γεννήθηκε το 1977) είναι δεκαθλητής.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Το Ευρωπαϊκό Στίβου στο Βελιγράδι*, Ιστορικό Λεύκωμα 1962, σελ. 160, Καθημερινή (1997)
2. ↑  *Ρίπτες και δρομείς οι πρωταγωνιστές στο στίβο*, Ιστορικό Λεύκωμα 1965, σελ. 158, Καθημερινή (1997)
3. ↑  «World Record Progression, men Hammer Throw». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Ιανουαρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 19 Αυγούστου 2013.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Gyula Zsivótzky Sports-reference (Αγγλικά)
|  |  |
| --- | --- |
|  | 
"Los Cuatro Generales" και "Viva La Quince Brigada"

Δύο τραγούδια του Ισπανικού εμφυλίου πολέμου τραγουδισμένα από τον Λέον Λίσνερ. Το Viva la XV Brigada (*Ay Carmela*) ακούγεται δεύτερο.

---

 |
| *Έχετε προβλήματα με ; Δείτε βοήθεια πολυμέσων.* |

Το **¡Ay Carmela!** είναι ένα από τα πιο γνωστά τραγούδια του Ισπανικού Δημοκρατικού Στρατού κατά τη διάρκεια του Ισπανικού εμφυλίου πολέμου.

Παραλλαγές
----------

Οι πιο δημοφιλείς στίχοι σε αυτό το τραγούδι έχουν δύο παραλλαγές, γνωστές ως "El Paso del Ebro" και "Viva la XV Brigada". Η πρώτη σχετίζεται με τη Μάχη του Έβρου και η δεύτερη αναφέρεται στη Μάχη του Χάραμα, δύο από τις κύριες αναμετρήσεις του εμφυλίου πολέμου. Η μελωδία, ωστόσο, είναι μια λαϊκή μουσική πολύ πιο παλιά, που χρονολογείται από τον Πόλεμο της Ιβηρικής Χερσονήσου στις αρχές του 19ου αιώνα.

Ο στίχος *Luchamos contra los moros* (*Αγωνιζόμαστε εναντίον των Μαυριτανών*) αναφέρεται στους Regulares, τις μαροκινές στρατιωτικές μονάδες που πολεμούσαν ως ομάδες κρούσης με το μέρος των Εθνικιστών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «¡Ay Carmela! Una canción con historia». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Ιουνίου 2016. Ανακτήθηκε στις 4 Απριλίου 2018.
2. ↑  «¡Ay, Carmela! at GALA Hispanic Theatre, Reviewed». Ανακτήθηκε στις 4 Απριλίου 2018.
3. ↑  «Canciones Republicanas». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Ιουνίου 2016. Ανακτήθηκε στις 4 Απριλίου 2018.
Η **Κλουμπ Μπολίβαρ** (ισπανικά: *Club Bolívar*) είναι ποδοσφαιρική ομάδα της Βολιβίας που ιδρύθηκε από μια παρέα νέων στη Λα Πας στις 12 Απριλίου του 1925 με αρχική ονομασία *Atletico Bolivar Literario Musical* προς τιμήν του εθνικού ήρωα Σιμόν Μπολίβαρ. Το κυρίαρχο χρώμα της ομάδας είναι το γαλάζιο.

Με την ίδρυση του συλλόγου, οι ιδρυτές του θέλησαν ταυτόχρονα να γιορτάσουν τα 100 χρόνια από την ανεξαρτησία της χώρας (1825-1925) και επέλεξαν ένα ισπανικό όνομα για το σωματείο τους εν αντιθέσει με τα αγγλικά ονόματα των προϋφιστάμενων ομάδων της πόλης. Πρώτος υπηρεσιακός πρόεδρος της ομάδας υπήρξε ο Ουμπέρτο Μπονιφάσιο. Το 1927 η Κλουμπ Μπολίβαρ υπήρξε επίσης ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Βολιβιανής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας και έλαβε μέρος στο πρώτο επίσημο πρωτάθλημα της χώρας που ξεκίνησε στις 26 Ιουλίου του 1927. Το 1964, η ομάδα για πρώτη φορά στην ιστορία της υποβιβάστηκε στη δεύτερη κατηγορία.

Παραδοσιακή έδρα της ομάδας είναι το Εστάδιο Λιμπερταδόρ Σιμόν Μπολίβαρ αλλά συχνά αγωνίζεται και στο Εστάδιο Ερνάντο Σίλες. Οι αναμετρήσεις της με την Δε Στρόνγκεστ αποτελούν το κλασικό ντέρμπυ της πόλης της Λα Πας.

Επιτυχίες
---------

### Εγχώριες

* **Πρωταθλήματα Βολιβίας (επαγγελματική περίοδος) :** 
	+ **15** (1978, 1982, 1983, 1985, 1987, 1988, 1991, 1992, 1994, 1996, 1997, 2002, 2004-A, 2005-AD και 2006-C)
	+ **Φιναλίστ: 5** (1990, 1993, 2001, 2003-A and 2005-A)
* **Πρωταθλήματα Βολιβίας (ημιεπαγγελματική περίοδος):**
	+ **3** (1966, 1968 and 1976)
	+ **Φιναλίστ: 1** (1975)

### Διεθνείς

* **Κόπα Σουδαμερικάνα**:
	+ **Φιναλίστ: 1** (2004)

Αξιόλογοι ποδοσφαιριστές
------------------------

Γνωστοί παίκτες που φόρεσαν την φανέλα της Κλαμπ Μπολίβαρ είναι οι:
Erwin Romero,
Vladimir Soria,
Carlos Angel López,
Jorge Hirano,
Erwin Sánchez,
Fernando Salinas,
William Ramallo Carlos Trucco,
Marco Etcheverry, 
Julio César Baldivieso,
Marco Sandy,
Iván Castillo,
Milton Melgar,
Miguel Rimba,
Jorge Olaechea,
Ronald García,
Joaquín Botero.

Παραπομπές
----------

1. ↑  1964 EL AÑO "MALDITO", clubbolivar.com (Ισπανικά)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Club Bolívar  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Τα **λαλάγγια*,*** ή αλλιώς *τηγανίτες Μάνης*, είναι παραδοσιακή συνταγή των νομών Μεσσηνίας και Λακωνίας, ειδικότερα της Μάνης. Συγκεκριμένα, είναι τηγανητά, τραγανά και παρασκευάζονται από αλεύρι και λάδι. Στις περισσότερες περιπτώσεις συνοδεύονται με τυρί και ελιές ή αντίθετα με μέλι και κανέλα. Βέβαια, η συνταγή τροποποιείται από περιοχή σε περιοχή, όπου για παράδειγμα στο Γύθειο και στην Σπάρτη προσθέτουν χυμό και ξύσμα πορτοκαλιού, ενώ στην Καλαμάτα αυγά και γάλα.

Η παράδοση τους
---------------

Είναι παραδοσιακό έθιμο καθώς ζυμώνονταν και τηγανίζονταν από τις νοικοκυρές σε κάθε θρησκευτική εορτή. Ιδιαίτερα τα Χριστούγεννα, τα ζυμώναν όχι μόνο με το κλασσικό μακρόστενο σχήμα τους, αλλά και με μορφή Χριστουγεννιάτικου πνεύματος, όπως σταυρούς και αστεράκια. Μάλιστα, η ποσότητα που τηγάνιζαν ήταν αρκετή για να την μοιράσουν και σε όσους ήταν ανήμποροι να τα φτιάξουν αλλά και σε όσους πενθούσαν. Την πρώτη και μεγαλύτερη τηγανίδα την αφιέρωναν στον Χριστό.   
Σήμερα, η παράδοση αυτή δεν βρίσκεται μόνο στα σπίτια, αλλά τα λαλάγγια μπορούν να βρεθούν και σε τοπικούς, και όχι μόνο, φούρνους, ζαχαροπλαστεία, πολιτιστικές εκδηλώσεις που λαμβάνουν μέρος στις ευρύτερες περιοχές της Πελοποννήσου, αλλά και σε όλη την Ελλάδα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  argiro.gr|Τα λαλάγγια της Μάνης
2. ↑  greekgastronomyguide.gr
3. ↑  maniatopoules.webnode.gr

Εξωτερικός σύνδεσμος
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Λαλάγγια** |

*
Η **βατώρα** (σύμβολο **Wh** ή **W-h**) είναι μονάδα ενέργειας. Χρησιμοποιείται συνήθως σε οικιακούς μετρητές ηλεκτρισμού με τη μορφή του πολλαπλασίου της, της κιλοβατώρας (kWh), που ισούται με χίλιες βατώρες.

Η βατώρα δεν αποτελεί μονάδα του Διεθνούς Συστήματος Μονάδων (SI), παρά το ότι βασίζεται στη μονάδα ισχύος βατ (Watt, W), καθώς η ώρα δεν είναι μονάδα του SI. Η μονάδα ενέργειας στο SI είναι το 1 W επί δευτερόλεπτο, ονομαζόμενη Τζάουλ (joule, J). Μία βατώρα είναι ίση με 3600  J (1 J/s x 3600 s). Μία κιλοβατώρα είναι, επομένως, ίση με 3.600.000  J.

Ορισμός
-------

Μία βατώρα είναι η ποσότητα ενέργειας που καταναλώνει μία συσκευή ισχύος ενός βατ σε μία ώρα.

Χρήση
-----

Το ευρύ κοινό και οι εταιρείες παραγωγής ενέργειας τείνουν να χρησιμοποιούν τις βατώρες και τις κιλοβατώρες για τη μέτρηση της (ηλεκτρικής κυρίως) ενέργειας, ενώ οι φυσικοί και άλλοι επιστήμονες χρησιμοποιούν τα Joule (J). Η χρήση των πρώτων γίνεται για πρακτικούς και διαισθητικούς λόγους. Για παράδειγμα, ένας λαμπτήρας καταναλώνει ισχύ (που μετράται σε βατ) για κάποιο χρονικό διάστημα, που έχει ως αποτέλεσμα την κατανάλωση ενέργειας: το βατ αντιπροσωπεύει ενέργεια ανά μονάδα χρόνου, και η ώρα είναι μια βολικότερη μονάδα χρόνου από ό,τι ένα δευτερόλεπτο σε ένα νοικοκυριό, έτσι όταν πολλαπλασιάζονται δίνουν μία πρακτική μονάδα ενέργειας που ονομάζεται βατώρα. Μία ηλεκτρική θερμάστρα που καταναλώνει 500 J ενέργειας κάθε δευτερόλεπτο (500 W), θα καταναλώσει 500 βατώρες ενέργειας αν παραμείνει αναμμένη επί 1 ώρα, ή 5 κιλοβατώρες σε 10 ώρες.

Παρότι χιλιάδες φορές μεγαλύτερη από το τζάουλ, η βατώρα είναι πολύ μικρή για να εκφράσει ποσά ενέργειας που αντιστοιχούν στη μακροοικονομική κλίμακα. Π.χ. η ημερήσια παραγωγή ενέργειας ενός μέσου εργοστασίου παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας ανέρχεται σε εκατοντάδες εκατομμύρια βατώρες. Σε τέτοιες περιπτώσεις χρησιμοποιούνται οι μεγαβατώρες και οι γιγαβατώρες.

Μετατροπές
----------

| από / σε | Joule | βατώρες | Ηλεκτρονιοβόλτ | Θερμίδες |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 J = 1 kg m2 s-2 = | 1 | 0,278 × 10−3 | 6,241 × 1018 | 0,239 |
| 1 W·h = | 3600 | 1 | 2,247 × 1022 | 859,8 |
| 1 eV = | 1,602 × 10−19 | 4,45 × 10−23 | 1 | 3,827 × 10−20 |
| 1 cal = | 4,1868 | 1,163 × 10−3 | 2,613 × 1019 | 1 |

Δείτε επίσης
------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **βατώρα**  |

* Αμπερώριο
* Κιλοβατώρα
* Ενέργεια
* Τάξεις μεγέθους (ενέργεια)

  



|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Watt-hour  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η **Αγλαϊα Καραδήμα**, (4 Φεβρουαρίου 1982) είναι πρώην διεθνής Ελληνίδα αθλήτρια της καλαθοσφαίρισης, με ύψος 1.78, που αγωνιζόταν στην θέση της γκαρντ.

Έπαιξε καλαθοσφαίριση για το Α.Σ. Βελβεντό Κοζάνης , για τον Γ.Σ.Κ. Λασσάνης Κοζάνης και έπειτα για τον Γ.Α.Σ. Απόλλων Πτολεμαΐδας, βασική στην πεντάδα. Ακόμη, έπαιξε στην Α1 κατηγορία με τα χρώματα του Απόλλωνα για 10 δέκα χρόνια τόσο στο Ελληνικό Πρωτάθλημα όσο και σε Ευρωπαϊκό επίπεδο. 

**Eurocup**

* 2003: FIBA Europe Cup for Women
* 2005: FIBA Europe Cup Women
* 2007: EuroCup Women
* 2008: EuroCup Women

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Εθνική ομάδα

* Μεσογειακή ομάδα Ελλάδα - Ιταλία 80-72 17 πόντους (4) τρίποντα
Ο **Λεβάν Βαρσαλομίτζε**  (*Levan Varshalomidze*) είναι Γεωργιανός πολιτικός, σημερινός Πρόεδρος της Κυβέρνησης της Αυτόνομης Δημοκρατίας της Αζαρίας. Έγινε Πρόεδρος έπειτα από την ανατροπή του Ασλάν Αμπασίτζε, το Μάιο του 2004.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στις 17 Ιανουαρίου του 1972 στο Μπατούμι της Γεωργίας. Είναι γιος του Γκουράμ Βαρσαλομίτζε, ο οποίος ήταν Γενικός Διευθυντής της Εθνικής Εταιρείας Πετρελαίου στη Γεωργία. Το 1994 ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο Διεθνές Δίκαιο στο Πανεπιστήμιο του Κιέβου. Την πενταετία 1994 – 1999 έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο αντικείμενο των διεθνών σχέσεων, στο ίδιο πανεπιστήμιο.

Πολιτική καριέρα
----------------

Το 1998 – 2000 ήταν επικεφαλής στο αρμόδιο τμήμα του Υπουργείου Εξωτερικών για τις διμερείς σχέσεις. Τα επόμενα χρόνια ανέλαβε θέσεις στα Υπουργεία Δικαιοσύνης και Οικονομίας. Το 2004 ανέλαβε διευθυντής των Γεωργιανών Σιδηροδρόμων ΕΠΕ.

Στις 5 Μαΐου 2004 έγινε απεσταλμένος του Προέδρου της Γεωργίας στην αυτόνομη δημοκρατία της Αζαρίας. Στις 20 Ιουλίου του 2004 παραιτήθηκε ο Πρόεδρος της Αζαρίας, Ασλάν Αμπασίτζε και το Ανώτατο Συμβούλιο επιβεβαίωσε το διορισμό του Βαρσαλομίτζε ως επικεφαλής της αυτόνομης δημοκρατίας της Αζαρίας.

Πηγές
-----

* Κυβέρνηση της Αυτόνομης Δημοκρατίας Αζαρίας

1. ↑  «Untitled Document». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Οκτωβρίου 2007. Ανακτήθηκε στις 13 Ιανουαρίου 2008.

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Levan Varshalomidze  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η **Κάθριν Μπολ** (*Catharine Northcutt Ball*, 30 Σεπτεμβρίου 1951) είναι Αμερικανίδα πρώην κολυμβήτρια, δύο φορές χρυσή ολυμπιονίκης και πρώην κάτοχος παγκοσμίων ρεκόρ σε τρία αθλήματα.

Στις 28 Δεκεμβρίου του 1966 κατέρριψε στο Φορτ Λόντερντεϊλ το παγκόσμιο ρεκόρ στα 100 μ. προσθίως, με επίδοση 1.15.6. Στις 30 Ιουλίου του 1967, αποτέλεσε μέλος της ομάδας των Η.Π.Α. που κατέρριψε στο Γουίνιπεγκ το παγκόσμιο ρεκόρ στα 4x100 μ. μικτής με χρόνο 4.30.0. Την ίδια χρονιά βελτίωσε εντυπωσιακά τα ρεκόρ του προσθίου. Στις 19 Αυγούστου του 1967 κατέρριψε στη Φιλαδέλφεια (Πενσυλβάνια) το παγκόσμιο ρεκόρ στα 100 μ. προσθίως με χρόνο 1.14.6. Την επόμενη ημέρα, 20 Αυγούστου, κατέρριψε και το παγκόσμιο ρεκόρ στα 200 μ. προσθίως με χρόνο 2.39.5.

Στις 25 Αυγούστου του 1968, στο Λος Άντζελες, κατέρριψε το παγκόσμιο ρεκόρ στα 100 μ. προσθίως με χρόνο 1.14.2 και την επόμενη ημέρα, στις 26 Αυγούστου, και πάλι στο Λος Άντζελες, κατέρριψε το παγκόσμιο ρεκόρ και στα 200 μ. προσθίως με χρόνο 2.38.5. Επίσης, την ίδια χρονιά, αποτέλεσε μέλος της ομάδας των Η.Π.Α. που στις 14 Σεπτεμβρίου κατέρριψε στο Κολοράντο Σπρινγκς το παγκόσμιο ρεκόρ στα 4x100 μ. μικτής με χρόνο 4.28.1.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Τα ρεκόρ του 1966*, Ιστορικό Λεύκωμα 1966, σελ. 163, Καθημερινή (1997)
2. ↑  *Χρονιά-σταθμός για τη διεθνή κολύμβηση*, Ιστορικό Λεύκωμα 1967, σελ. 160-161, Καθημερινή (1997)
3. ↑  *Τα ρεκόρ του 1968*, Ιστορικό Λεύκωμα 1968, σελ. 160, Καθημερινή (1998)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Catie Ball στο Wikimedia Commons

  


| Ρεκόρ |
| --- |
| Προκάτοχος Γκαλίνα Προζουμεντσίκοβα | **Κάτοχος παγκοσμίου ρεκόρ στα 100 μ. προσθίως γυναικών**28 Δεκεμβρίου 1966 - 2 Σεπτεμβρίου 1972 | Διάδοχος Cathy Carr |
|
| Προκάτοχος Γκαλίνα Προζουμεντσίκοβα | **Κάτοχος παγκοσμίου ρεκόρ στα 200 μ. προσθίως γυναικών**9 Ιουλίου 1967 - 7 Απριλίου 1971 | Διάδοχος Yuliya Bogdanova |
|
Η **Άννα Βλαντιμίροβνα Τσιτσέροβα** (ρωσικά: *Анна Владимировна Чичерова*, γεννήθηκε 22 Ιουλίου 1982) είναι Ρωσίδα αθλήτρια του άλματος εις ύψος. Είναι χρυσή Ολυμπιονίκης στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012 του Λονδίνου.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στο Γερεβάν, της ΣΣΔ Αρμενίας στην ΕΣΣΔ, αλλά γρήγορα μετακόμισε στην Μπελάγια Καλίτβα (μέρος της σημερινής Ρωσίας). Το 1999, κατέκτησε το πρώτη της χρυσό σε μεγάλη διοργάνωση, σε ηλικία 16 ετών, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νέων, που είχε γίνει στην Πολωνία.

Από το 2000 έως και το 2010 ήρθαν αρκετά μετάλλια και υψηλές θέσεις αυτήν. Πήρε χρυσό μετάλλιο στους Στρατιωτικές Αγώνες, το 2003. Ενώ το 2005, πήρε δύο χρυσά μετάλλια, έναν στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2005, στην Ισπανία κι ένα στην Πανεπιστημιάδα, στην Τουρκία. Η πρώτη της συμμετοχή σε Ολυμπιακούς Αγώνες έγινε το 2008 στο Πεκίνο, χωρίς να έχει κάποια διάκριση. Για πολλά χρόνια ήταν στο υψηλότερο επίπεδο του άλματος εις ύψος, με μικρό διάλειμμα εξ αιτίας της εγκυμοσύνης της. Το 2011 επέστρεψε και εδραιώθηκε ως μία από τις σπουδαιότερες αθλήτριες του αγωνίσματος. Κατέλαβε το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, που είχε γίνει στη Νότια Κορέα, παίρνοντας τη θέση της Μπλάνκα Βλάσιτς. 

Οι επιτυχίες συνεχίζονται, και την ίδια χρονιά παίρνει το ασημένιο μετάλλιο στο Ντάιμοντ Λιγκ. Το 2012, στους Ολυμπιακούς του Λονδίνου, συμμετέχει για δεύτερη φορά σε ολυμπιάδα, κατακτώντας κιόλας το χρυσό μετάλλιο. Την ίδια χρονιά είχε πάρει και το ασημένιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου. Μετά του Ολυμπιακούς, δεν έλαβε άλλο χρυσό, αλλά έως και το 2015, πήρε ακόμα δύο ασημένια και τρία χάλκινα σε μεγάλες διοργανώσεις. Το προσωπικό της ρεκόρ σε επίσημους αγώνες κλειστού στίβου είναι τα 2,06 μέτρα, ρεκόρ που πέτυχε το 2012. Προηγουμένως, το 2011, το προσωπικό της ρεκόρ σε επίσημες διοργανώσεις ανοιχτού στίβου ήταν το 2,07. Και τα δύο αυτά είναι στην κατηγορία τους τα τρίτα υψηλότερα όλων των εποχών. Παρόλα αυτά, μπλέχτηκε κι αυτή με τις υποθέσεις ντόμπινγκ της ρωσικής ομάδας και τις αφαιρέθηκαν μετάλλια.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. 1 2  www.eurosport.com/athletics/anna-chicherova\_prs31546/person.shtml.
3. ↑  Russia’s Chicherova jumping back into the spotlight Αρχειοθετήθηκε 2012-05-26 at Archive.is. European Athletics (2011-04-05). Retrieved on 2011-04-29.
4. ↑  High Jump Indoor All Time. IAAF. Retrieved on 2012-02-08.
5. ↑  High Jump Outdoor All Time. IAAF. Retrieved on 2012-02-08.
6. ↑

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Άννα Τσιτσέροβα** |

* Russian Athletics Association Profile Αρχειοθετήθηκε 2006-10-07 στο Wayback Machine.
Το **ντοματίνι** ή **ντοματάκι** είναι ποικιλία ντομάτας (Στρύχνον το λυκοπερσικόν) η οποία καλλιεργείται από το 1800 για τους πολύ μικρούς καρπούς της. Προέρχεται από το Περού και τη βόρεια Χιλή. Το μέγεθος των καρπών είναι περίπου ίσο με αυτό μίας μπάλας του γκολφ και έχουν σφαιρικό ή ελαφρός στενόμακρο σχήμα. Η πιο γνωστή ελληνική ποικιλία είναι το ντοματάκι Σαντορίνης.

Ιστορία
-------

Τα ντοματίνια καλλιεργούνταν από τους Αζτέκους του Μεξικού τουλάχιστον από τον 15ο αιώνα. Ένας καλόγερος εισήγαγε τα ντοματάκια στη Σαντορίνη τον 19ο αιώνα και από τότε άρχισαν να καλλιεργούνται ευρέως.

Τα ντοματίνια έγιναν δημοφιλή στις ΗΠΑ το 1919. Συνταγές με ντοματίνια μπορεί να δημοσιεύτηκαν πρώτη φορά σε άρθρα τη δεκαετία το 1960.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Ιουνίου 2013. Ανακτήθηκε στις 21 Ιουλίου 2013.
2. ↑  F. Smith, Andrew (1994). The tomato in America: early history, culture, and cookery. ISBN 978-1-57003-000-0.
3. ↑
4. ↑
Η ταινία ***Βασίλισσα Χριστίνα*** (αγγλ. ***Queen Christina***), είναι βιογραφικό δράμα παραγωγής 1933 σε σκηνοθεσία Ρούμπεν Μαμούλιαν. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι η Γκρέτα Γκάρμπο και ο Τζον Γκίλμπερτ στην τέταρτη και τελευταία τους ταινία μαζί. Η ταινία αφηγείται τη ζωή της βασίλισσας Χριστίνας που ανέβηκε στο θρόνο της Σουηδίας σε ηλικία έξι ετών και εστιάζεται στην περίοδο του Τριακονταετούς Πολέμου και στο ειδύλλιό της με τον Ισπανό ακόλουθο Αντόνιο. Η ταινία ήταν μεγάλη εισπρακτική επιτυχία παγκοσμίως.

Υπόθεση
-------

Μετά το θάνατο του πατρός της βασιλέως Γουστάβου Αδόλφου το 1632 και εν μέσω του Τριακονταετούς Πολέμου, η εξάχρονη Χριστίνα (Γκρέτα Γκάρμπο) ανεβαίνει στον θρόνο της Σουηδίας. Η Χριστίνα μεγαλώνοντας γίνεται άξια μονάρχης που ενδιαφέρεται για τη λογοτεχνία και τις τέχνες και ντύνεται συχνά σαν άνδρας προκειμένου να δείχνει πιο δυνατή. Επίσης είναι υπέρμαχος της ειρήνης και εύχεται να τελειώσει ο Τριακονταετής Πόλεμος, παρά το γεγονός ότι η Σουηδία φαίνεται να τον κερδίζει. Οι αυλικοί της ανησυχούν για τη Χριστίνα, η οποία ακόμη δεν έχει βρει το ταίρι της με το οποίο θα φέρει στον κόσμο τον διάδοχό της στο θρόνο και θα διασφαλίσει το μέλλον της χώρας. Πολλοί είναι εκείνοι που ενδιαφέρονται για τη νεαρή μονάρχη με πρώτο και κυριότερο τον θησαυροφύλακα του παλατιού, κόμη Μάγκνους (Ίαν Κιθ), ενώ οι ακόλουθοί της σπρώχνουν προς το μέρος της τον ήρωα του πολέμου Κάρολο Γουσταύο (Ρέτζιναλντ Όουεν). Η Χριστίνα δείχνει όμως να μην ενδιαφέρεται για τον έρωτα, μέχρι και τη στιγμή που γνωρίζεται και ερωτεύεται κεραυνοβόλα τον Ισπανό ακόλουθο Αντόνιο (Τζον Γκίλμπερτ), ο οποίος έρχεται να ζητήσει το χέρι της εκ μέρους του Βασιλιά της Ισπανίας. Ο Αντόνιο, ο οποίος επίσης την ερωτεύεται βρίσκεται σε δίλημμα όταν μαθαίνει ότι η Χριστίνα είναι η βασίλισσα της Σουηδίας, εφόσον πρέπει να μείνει πιστός στο Βασιλιά της Ισπανίας που τη θέλει για σύζυγό του. Η Χριστίνα τότε απορρίπτει την πρόταση του Βασιλιά της Ισπανίας για να είναι μαζί με τον Αντόνιο και ο κόμης Μάγκνους στρέφει το λαό της Σουηδίας ενάντια στη βασίλισσα και υποκινεί εξέγερση που θα έχει άσχημη έκβαση για τους δυο εραστές.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10  www.imdb.com/title/tt0024481/. Ανακτήθηκε στις 13  Απριλίου 2016.
2. 1 2 3  stopklatka.pl/film/krolowa-krystyna. Ανακτήθηκε στις 13  Απριλίου 2016.
3. 1 2  www.imdb.com/title/tt0024481/fullcredits. Ανακτήθηκε στις 13  Απριλίου 2016.
4. 1 2 3 4 5 6 7  (Τσεχικά) *Česko-Slovenská filmová databáze*. 2001.
5. ↑  Matthew Bernstein, *Walter Wagner: Hollywood Independent*, Minnesota Press, 2000 p435

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Βασίλισσα Χριστίνα στην IMDb (Αγγλικά)Edit on Wikidata

* Βασίλισσα Χριστίνα στο AllMovie (Αγγλικά)Edit on Wikidata

* Βασίλισσα Χριστίνα στο Rotten Tomatoes (Αγγλικά)Edit on Wikidata

* Βασίλισσα Χριστίνα στο Box Office Mojo (Αγγλικά)Edit on Wikidata

* Βασίλισσα Χριστίνα στο TCMDB (Αγγλικά)Edit on Wikidata

* Βασίλισσα Χριστίνα στο AlloCine (Γαλλικά)Edit on Wikidata

* Βασίλισσα Χριστίνα στο Cine.gr (αρχειοθετημένο)Edit on Wikidata

* Βασίλισσα Χριστίνα στο Αμερικανικό Ινστιτούτο ΚινηματογράφουEdit on Wikidata
Οι **Πόροι ή περί προσόδων** , λατ. De Vectigalibus και αγγλ. Ways and Means, είναι έργο του Ξενοφώντα που γράφτηκε το 355 π.Χ. 354 π.Χ. σε μια χρονική περίοδο που η Αρχαία Αθήνα έχασε το ρόλο της ως ηγεμονική δύναμη.

Ιστορικό πλαίσιο
----------------

Η ήττα του Αθηναϊκού στόλου στα Έμβατα μεταξύ Χίου και Ερυθρών το 355 π.Χ. ο κίνδυνος από τις επεκτατικές τάσεις το Φιλίππου στο Βόρειο Αιγαίο και η οικονομική κρίση που αντιμετώπιζαν οι Αθηναίοι τους ανάγκασαν να εγκαταλείψουν τον πόλεμο εναντίον των αποστατών συμμάχων τους της Δεύτερης Αθηναϊκής Συμμαχίας.

Θεματολογία
-----------

«δοκεῖ δέ μοι καὶ ἡ πόλις προτέρα ἐμοῦ ταῦτ᾽ ἐγνωκέναι: παρέχει γοῦν ἐπὶ ἰσοτελείᾳ καὶ τῶν ξένων τῷ βουλομένῳ ἐργάζεσθαι ἐν τοῖς μετάλλοις».
Βιβλίο IV, 12

Ο Ξενοφώντας συνιστά στους Αθηναίους να στηρίξουν την οικονομική ανόρθωση αξιοποιώντας τους πόρους που παρέχει η ίδια τους η χώρα. Το πλούσιο υπέδαφος νέα μεταλλεία αργύρου στο Λαύριο α [›] και ώθηση στην εξόρυξη μαρμάρου. Επίσης υποδεικνύει αξιοποίηση του λιμανιού του Πειραιά με την κατασκευή ναυστάθμου, καταλυμάτων και αγορών που όλα αυτά θα συνοδευτούν και με κίνητρα υπέρ των μετοίκων (αλλοδαποί που είχαν επίσημα άδεια παραμονής στην Αττική, αλλά δεν είχαν πολιτικά δικαιώματα) έτσι ώστε ν΄ αυξηθεί ο αριθμός τους. Εισηγείται ισοτέλεια δηλαδή καθεστώς φορολογικής ισότητας και κυρίως απαλλαγής από την καταβολή του μετοικίου, που παραχωρούσαν σε μετοίκους οι οποίοι είχαν προσφέρει κάποια ιδιαίτερη υπηρεσία στην πόλη.

Σημειώσεις
----------

**^** **α:** Εκτός από τη μαρτυρία αυτή του Ξενοφώντα και άλλες πηγές αναφέρουν σχετικά με την από τα πανάρχαια χρόνια εκμετάλλευση των μεταλλίων του Λαυρίου. Ο Ηρόδοτος αναφέρει σχετικά με πρόταση του  Θεμιστοκλή να χρησιμοποιηθούν τα έσοδα από το Λαύριο. Ο Πλίνιος λέει πως η εκμετάλλευσή τους ανάγεται στα χρόνια του Ερεχθέα, ενώ ο Πλούταρχος υποστηρίζει πως πρώτος ο Θησέας έκοψε νόμισμα από ασήμι του Λαυρίου. Κατά τη διάρκεια του  Πελοπονnησιακού Πολέμου οι Σπαρτιάτες προσπάθησαν να τα καταλάβουν για να στερήσουν τους Αθηναίους από τη σημαντική αυτή πρόσοδο, αλλά αποκρούστηκαν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Αυτόθι, 12
2. ↑   Ηρόδοτος Ζ΄144
3. ↑   Πλούταρχος, Θησεύς, 25

Αναφορές στο διαδίκτυο
----------------------

* εισαγωγική παράγραφος με αντικριστή απόδοση στην νεοελληνική
* Πόροι ή περί προσόδων[*νεκρός σύνδεσμος*]
* Πόροι ή περί προσόδων (αρχαίο κείμενο)

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Έργα του Ξενοφώντα |
| --- |
|  |
| Ιστορικές και βιογραφικές εργασίες | 
* Κύρου Ανάβασις
* Κύρου Παιδεία
* Ελληνικά
* Αγησίλαος
 |  |
|  |
| Σωκρατικά έργα και διάλογοι | 
* Απομνημονεύματα
* Απολογία Σωκράτους
* Συμπόσιον
* Οικονομικός
* Ιέρων ή τυραννικός
 |
|  |
| Μικρής έκτασης έργα (Scripta minora) | 
* Πόροι ή περί προσόδων
* Περί ιππικής
* Ιππαρχικός
* Κυνηγετικός
 |
|  |
| Ειδικότερα έργα (Πολιτειολογία) | 
Λακεδαιμονίων Πολιτεία |

 |
Ο **Παναγιώτης Μάντης** είναι Έλληνας αθλητής της ιστιοπλοΐας. Γεννήθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου 1981 στην Αθήνα. Ξεκίνησε την ενασχόλησή του με το συγκεκριμένο άθλημα από την ηλικία των 8 ετών, όταν και ασχολήθηκε με την κατηγορία Optimist στον Ναυταθλητικό Όμιλο Τζιτζιφιών Καλλιθέας. Το 1994 μετεγγράφη στον Ιστιοπλοϊκό Όμιλο Πειραιώς όπου άρχισε να ασχολείται με την κατηγορία 470 και στέφθηκε πρωταθλητής Ελλάδας. Παραμένει στον σύλλογο έως σήμερα (2016).

Το 2001 και το 2002 κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο παγκόσμιο πρωτάθλημα νέων στην κατηγορία 470.

Συμμετείχε για πρώτη φορά σε Ολυμπιακούς Αγώνες το 2016 στο Ρίο ντε Τζανέιρο στο αγώνισμα 470 με τον Παύλο Καγιαλή και κατέκτησαν το χάλκινο μετάλλιο. Η κοινή τους πορεία στον αθλητιμσό ξεκίνησε το 2008, και η πρώτη κοινή τους επιτυχία ήρθε το 2010 με το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα 470. Το 2013 και το 2014 κατέκτησαν το χάλκινο μετάλλιο στα αντίστοιχα Παγκόσμια πρωταθλήματα, και το 2015 αργυρό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό. Το 2017 κατέκτησαν το χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ιστιοπλοΐας στο Μαϊάμι, και το Ιέρ της Γαλλίας, και το χρυσό στο Παγκόσμιο Κύπελλο της κατηγορίας 470 στο Σανταντέρ της Ισπανίας.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Βιογραφικό Παναγιώτη Μάντη». *mantis-kagialis.gr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Αυγούστου 2016. Ανακτήθηκε στις 19 Αυγούστου 2016.
2. 1 2 3  «Βιογραφικά Αθλητών Ρίο 2016». *www.eio.gr*. Ελληνική Ιστιοπλοϊκή Ομοσπονδία. Ανακτήθηκε στις 18 Αυγούστου 2016.
3. ↑  «Panagiotis Mantis». *rio2016.com*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Αυγούστου 2016. Ανακτήθηκε στις 18 Αυγούστου 2016.
4. ↑  «Τρίτοι στον κόσμο οι Καγιαλής-Μάντης». *ΕΡΤ*. 2017-01-29. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2017-01-29.. Ανακτήθηκε στις 2017-01-30.
5. ↑  Αμπελάκης, Σπυρίδων (2017-05-01). «Xάλκινο μετάλλιο οι Μάντης-Καγιαλής στα 470». *ΕΡΤ*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2017-05-01.. Ανακτήθηκε στις 2017-05-02.
6. ↑  «Ιστιοπλοΐα: Παγκόσμιοι πρωταθλητές οι Μάντης- Καγιαλής». *euronews*. 11 Ιουνίου 2017. Ανακτήθηκε στις 11 Ιουνίου 2017.
To **Κλιουβραστάιν** είναι ένα σπίτι στην πεδιάδα Mosfellsdalur, κοντά στο Μόσφελμπερ και βορειοανατολικά του Ρέυκιαβικ, στην Ισλανδία. Το Κλιουβραστάιν ήταν το σπίτι του Χαλντόρ Λάξνες, του Ισλανδού συγγραφέα που κέρδισε το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1955. Ο Χαλντόρ έζησε εκεί από το 1945 ως το θάνατό του το 1998.

Το 2002, η Ισλανδική κυβέρνηση αγόρασε το σπίτι, το οποίο μετετράπη σε μουσείο σχετικά με τη ζωή και το έργο του Χαλντόρ.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Gljúfrasteinn  της Ολλανδικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |

Συντεταγμένες: 64°10′51″N 21°34′54″W﻿ / ﻿64.18083°N 21.58167°W﻿ / 64.18083; -21.58167
Ο **Πέτρος Γλέζος** (1902–1996) ήταν Έλληνας συγγραφέας και νομικός.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1902 στην Απείρανθο της Νάξου. Πατέρας του ήταν ο κτηματίας Δημήτριος Γλέζος, ο οποίος πέθανε το 1911. Τότε ο Πέτρος μαζί με την οικογένειά του μετακόμισαν στην Αθήνα, όπου ο Πέτρος παρακολούθησε τα μαθήματα του Διδασκαλείου Μέσης Εκπαίδευσης του Δημήτριου Γληνού. Σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, και για λίγα χρόνια ασχολήθηκε με τη δικηγορία. Παράλληλα υπήρξε και διορθωτής στην εφημερίδα *Η Καθημερινή* και σε άλλα περιοδικά. Έπειτα εργάστηκε ως δημόσιος υπάλληλος στα υπουργεία Εθνικής Οικονομίας (1924–26), Γεωργίας (1927–32) και την Αγροτική Τράπεζα της Ελλάδας (1938–67), αποχωρώντας με τη θέση του διευθυντή. Ξεκινώντας από το 1930, άρχισε να ασχολείται με τη λογοτεχνία, ώντας συνεργάτης της εφημερίδας *Το Βήμα* και της *Νέας Εστίας*, χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμο *Πέτρος Βαλμάς*. Επίσης, διετέλεσε πρόεδρος της Εθνικής Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών, γενικός γραμματέας της Ελληνικής Λαογραφικής Εταιρείας και μέλος της Γλωσσικής Εταιρείας, του Ελληνοαργεντινού Συνδέσμου, της Εταιρείας Διοικητικών Μελετών και της Μεγάλης Τεκτονικής Στοάς της Ελλάδας. Σύζυγός του ήταν η λογοτέχνιδα Διαλεχτή Ζευγώλη-Γλέζου. Πέθανε το 1996 στην Αθήνα.

Εργογραφία
----------

Στα έργα του διηγείται κυρίως ιστορίες της καθημερινότητας. Η Ακαδημία Αθηνών τον τίμησε το 1977 με βραβείο για τη συλλογή *Τα θαμπά μάτια*, ενώ το 1986 τιμήθηκε με το Α΄ Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας για το έργο *Τα απομνημονεύματα ενός κυρίου*. Τα έργα του μεταφράστηκαν σε πολλές ευρωπαϊκές γλώσσες. Μερικά από τα σημαντικά του έργα είναι τα εξής:

* *Φθινοπωρινή εξοχή*, 1957
* *Η πρώτη γνωριμία*, 1965
* *Το σπίτι με τα περιστέρια*, 1977
* *Ταξίδι στα περασμένα*, 1977
* *Τα θαμπά μάτια*, 1977
* *Τα απομνημονεύματα ενός κυρίου*, 1986
* *Μορφές*, 1996

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Γλέζος Πέτρος». *www.grandlodge.gr*. Ανακτήθηκε στις 3 Σεπτεμβρίου 2018.
2. 1 2  «Γλέζος, Πέτρος». *www.ygeiaonline.gr*. Εγκυκλοπαίδεια Δομή. Ανακτήθηκε στις 3 Σεπτεμβρίου 2018.
3. ↑  «Γλέζος, Πέτρος (Απείρανθος Νάξου, 1902)». *Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό - Τόμος: 3*. Εκδοτική Αθηνών. Ανακτήθηκε στις 3 Σεπτεμβρίου 2018.
4. 1 2  «Γλέζος, Πέτρος». *www.biblionet.gr*. Εθνικό Κέντρο Βιβλίου. Ανακτήθηκε στις 3 Σεπτεμβρίου 2018.
5. ↑  Μόσχος, Ευάγγελος Ν. (15 Οκτωβρίου 1996). «Τα γεγονότα και τα ζητήματα: Πέτρος Γλέζος». *Νέα Εστία* **140** (1663): 1377. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2020-09-18.. Ανακτήθηκε στις 2018-09-03.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πέτρος Γλέζος στον *Πανδέκτη*, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.
* Άρθρα του Πέτρου Γλέζου Αρχειοθετήθηκε 2020-09-18 στο Wayback Machine. στη *Νέα Εστία*.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 27303769
* **ΕΒΕ**: 17113
* **AA**: 135455
* **BiblioNet**: **27882**
* ISNI: 0000 0000 7842 877X
* GND: 157598071
* BNF: cb145398922 (data)
* NLA: 35559746

 |

 |
Το **Παλάτσο Βενέτσια** (ιταλ. *Palazzo Venezia*), γνωστό παλαιότερα ως **Ανάκτορο του Αγίου Μάρκου**, είναι μέγαρο και αρχιτεκτονικό συγκρότημα στους βόρειους πρόποδες του Καπιτωλίνου λόφου, στην κεντρική περιοχή της Ρώμης, στην Ιταλία. 

Άποψη από το εσωτερικό του κτιρίου
Η αρχική του δομή αποτελείτο από ένα μέσο μεσαιωνικό σπίτι, που κτίσθηκε ως κατοικία των καρδιναλίων που διορίζονταν στον ναό του Αγίου Μάρκου της Ρώμης. Το 1469 έγινε κατοικία του εκάστοτε Πάπα Ρώμης, έχοντας επεκταθεί σημαντικά, και το 1564 ο Πάπας Πίος Δ΄, προκειμένου να αναπτύξει καλή σχέση με τη Δημοκρατία της Βενετίας, δώρισε το μέγαρο ώστε να είναι η πρεσβεία της Βενετίας στη Ρώμη (δηλαδή στο τότε Παπικό Κράτος) υπό τον όρο ότι μέρος του θα ήταν κατοικία των καρδιναλίων και ότι η Βενετία θα παρείχε τους πόρους για τη συντήρηση όλου του συγκροτήματος και για τις μελλοντικές του ανακαινίσεις. Το Παλάτσο Βενέτσια έχει πρόσοψη στην περίφημη ομώνυμη πλατεία Πιάτσα Βενέτσια. Σήμερα στεγάζει το «Εθνικό Μουσείο του Παλάτσο Βενέτσια».

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *dati.beniculturali.it*.
2. ↑  (Γερμανικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά) *archINFORM*. 7656. Ανακτήθηκε στις 31  Ιουλίου 2018.
3. ↑  (Γερμανικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά) *archINFORM*. Ανακτήθηκε στις 30  Ιουλίου 2018.

Πηγές
-----

* Carlo, Cresti· Claudio Rendina· Massimo Listri (1998). *Palazzi of Rome*. Könemann. σελίδες 58–65.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 172755302
* LCCN: n82031721
* ISNI: 0000 0001 2306 7249
* GND: 4409318-4

 |

 |
Το **Ουγκαριτικό αλφάβητο** χρησιμοποιήθηκε στο κράτος της Ουγκαρίτ από το το 1500 π.Χ. μέχρι το 1200 π.Χ.. Τα κείμενα που ανήκουν στην Ουγκαριτικής γλώσσας είναι μία από τις βορειοδυτικές σημιτικές γλώσσες στις οποίες επίσης ανήκουν η Αραμαϊκή και η Εβραϊκή γλώσσα. Η Ουγκαριτική γραφή είναι μεν σφηνοειδής γραφή, φέρει όμως τα χαρακτηριστικά των βορειοσημιτικών συμφωνικών γραφών που είναι ένας τύπος συστήματος γραφής, στον οποίο κάθε σύμβολο αντιπροσωπεύει ένα σύμφωνο, ενώ ο αναγνώστης πρέπει να προσθέσει το κατάλληλο φωνήεν. Παρόμοιες γραφές είναι η Φοινικική, η Σαμαριτική, η Αραμαϊκή και η Εβραϊκή γραφή.

Η εμφάνιση της Ουγκαριτικής γραφής
----------------------------------

Η πρώτη φωνητική γραφή, δηλαδή αυτή που χρησιμοποιείται για να καταγράφουμε τον ήχο της φωνής του προφορικού λόγου, χρησιμοποιήθηκε μάλλον το 1700 π.Χ. από τους Χυκσούς εργάτες ή από τους σκλάβους της εξόδου από την Αίγυπτο. Από τα κείμενα αυτά που έχουν βρεθεί, μόνο λίγα μπόρεσαν να αποκρυπτογραφηθούν, ενώ η έρευνα συνεχίζεται.

Τα γράμματα του Ουγκαριτικού αλφάβητου
--------------------------------------


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
|  |  |  | Ουγκαριτικά |
| άλπα | μπέτα | γάμλα | δέλτα | χο | βο | ζήτα | χότα | τετ | γιόντ | χαφ |
| U+10380 | U+10381 | U+10382 | U+10384 | U+10385 | U+10386 | U+10387 | U+10388 | U+10389 | U+1038A | U+1038B | Unicode |
| Άλεφ | Μπέτ | Γκίμελ | Ντάλετ | Χε | Βάου | Τζαγίν | Χετ | Τετ | Γιόντ | Καφ | Εβραϊκό αλφάβητο |
| א | ב | ג | ד | ה | ו | ז | ח | ט | י | כ |

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
|  |  |  | Ουγκαριτικά |
| λάμπντα | μεμ | νουν | σάμκα | αΐν | που | σαντέ | κόπα | ράσα | σιν | το |
| U+1038D | U+1038E | U+10390 | U+10392 | U+10393 | U+10394 | U+10395 | U+10396 | U+10397 | U+1038C | U+1039A | Unicode |
| Λάμεντ | Μεμ | Νουν | Σαμέχ | Αγίν | Πε | Τζαντέ | Κοφ | Ρες | Σιν | Ταβ | Εβραϊκό αλφάβητο |
| ל | מ | נ | ס | ע | פ | צ | ק | ר | ש | ת |

Επίσης υπάρχουν και άλλα οκτώ γράμματα που δεν αντιστοιχούν σε κανένα Εβραϊκό γράμμα:

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  |  | **∇** | ∇ | Ουγκαριτικά |
| χα | ντα | τζου | τάννα | γκαΐν | ι | ου | σου | σινς | κενό |
| U+10383 | U+1038F | U+10391 | U+10398 | U+10399 | U+1039B | U+1039C | U+1039D | U+1039E | U+1039F | Unicode |

Παραπομπές
----------

1. ↑  Coulmas (1989), S. 140.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Omniglot
* Fonts for Ugaritic script Αρχειοθετήθηκε 2005-04-05 στο Wayback Machine.
* Ugaritic script Αρχειοθετήθηκε 2020-07-13 στο Wayback Machine.
* The Unicode Standard 5.0, Section 14.8: *Ugaritic*
* The Unicode Standard 5.0, Code Chart *Ugaritic*
* Ugaritic script (Brian Colless - Version 1)
* Ugaritic script[*νεκρός σύνδεσμος*] (Brian Colless - Version 2)
Συντεταγμένες: 37°58′23″N 23°43′52″E﻿ / ﻿37.973119°N 23.731045°E﻿ / 37.973119; 23.731045

Η **Οικία του Φίνλεϊ**, που ανακαινισμένη σώζεται μέχρι σήμερα, βρίσκεται στη διασταύρωση των οδών Κέκροπος 8 και Θουκυδίδου στην Αθήνα (Πλάκα). Ανήκε στον Σκωτσέζο ιστορικό της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 Τζορτζ Φίνλεϊ (George Finlay, 1799 - 1875), ο οποίος έλαβε μέρος στην Ελληνική Επανάσταση, ακολουθώντας τον Λόρδο Βύρωνα στην Ελλάδα. Έζησε στην Ελλάδα μέχρι το θάνατό του.

Στα 1834, ο Φίνλεϊ σε μια επιστολή σε φίλους του έγραφε *"Αι Αθήναι είναι ένα μεγάλο χωριό και κατέχουν τόσο χώρο, που θα μπορούσε να περιλάβει, αν πάρουμε υπ' όψει την πυκνότητα του πληθυσμού των ευρωπαϊκών πόλεων, 25.000 κατοίκους. Έχουν πολλούς ελικοειδείς δρομάκους, από καμιά όμως δεν διασχίζονται οδό κατάλληλη για οχήματα. Ένας μόνον σχεδόν δρόμος υπάρχει, αλλά και αυτός ξεκινά από το Θησείο και φθάνει στο σπίτι του βοεβόδα (Μεγάλο Κονάκι) και από κεί στην Πύλη του Αδριανού".* 

Αυτή ήταν η εικόνα της Αθήνας στα 1834, όταν άρχισε να διαμορφώνεται το οικιστικό περιβάλλον της Πλάκας με τις πρώτες ιδιωτικές κατοικίες. Η Πλάκα του 1833-34 ήταν η πιο κεντρική συνοικία της Αθήνας. Η οδός Αδριανού, που άρχιζε από την πλατεία του Αγίου Φιλίππου και κατέληγε στην Πύλη του Αδριανού, ήταν τότε ο πιο κεντρικός και πιο πολυσύχναστος δρόμος.

Τα σπίτια που κτίζονταν στην Πλάκα από το 1832 και στα επόμενα χρόνια της οθωνικής Αθήνας, όπως το αρχοντικό των Μπενιζέλων, η οικία Τσωρτς, η οικία Κλεάνθη - Σάουμπερτ, το αρχοντικό Λασσάνη και άλλα, ακολουθούν την ίδια ρυθμολογία και αρχιτεκτονική φυσιογνωμία, με κεραμοσκεπές, παραστάδες, κυμάτια και ακροκέραμα. Εκείνη την εποχή, μαζί με τους Έλληνες, πολλοί ξένοι αγοράζουν μεγάλες εκτάσεις, είτε για εκμετάλλευση είτε για να οικοδομήσουν τα σπίτια τους.

Ανάμεσα σ' αυτά τα πρώτα σπίτια της Πλάκας ήταν το σπίτι του Αμερικανού ιεραπόστολου Ιωνά Κινγκ (1792 - 1869) στη γωνία των οδών Αδριανού και Σχολείου, σε σχέδια του διάσημου Μακεδόνα αρχιτέκτονα της οθωνικής εποχής Σταμάτη Κλεάνθη, το οποίο φιλοξένησε για πολλές δεκαετίες τον Φίνλεϊ. Σ' αυτό το σπίτι της οδού Αδριανού (που δεν υπάρχει σήμερα) γράφτηκαν τα περισσότερα από τα ιστορικά βιβλία του Φίνλεϊ *Η Ελλάδα υπό τους Ρωμαίους, Η ιστορία της Βυζαντινής και Ελληνικής Αυτοκρατορίας* και το κλασικό έργο του *Η ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως* (1861).

Η Οικία Φίνλεϊ της οδού Κέκροπος 8 θεωρείται κτίσμα της Τουρκοκρατίας, το οποίο επισκευάστηκε από τον Φίνλεϊ το 1835 και όπου έζησε μέχρι το θάνατό του το 1875. Το 1972, όπως αναγράφεται σε εντοιχισμένη μαρμάρινη πλάκα, το σπίτι του Φίνλεϊ φιλοξένησε τη Σωτηρία Μπέλλου και την ορχήστρα της.

Πηγές
-----

* Χρ. Εμ. Αγγελομάτης, *"*Το Σπίτι του Φίνλαιη*"*, περ. *Νέα Εστία*, τεύχος 222/1936.
* Γιάννης Καιροφύλας, *Η Αθήνα και οι Αθηναίοι*, τόμ. Α', γ' έκδοση, Εκδόσεις Φιλιππότη, Αθήνα 1983.
* Μαργαρίτα Γραφάκου & Ελένη Μαΐστρου, *"*Αρχιτεκτονικός χαρακτήρας της Πλάκας", Εφημ. *Η Καθημερινή* / Επτά Ημέρες, 23.6.1996.
Η λέξη **Τοτέμ** προέρχεται από ινδιάνικες φυλές του Καναδά και περιγράφει κάθε φυσικό αντικείμενο, ζώο, ή φυτό, για το οποίο πιστεύουν ότι έχει ιερές ιδιότητες κι έτσι το εκτιμούν ως προστάτη της πατριάς, της φυλής, και, γενικότερα ως γενάρχη. Κάθε φυλή έχει και το δικό της τοτέμ κι απαγορεύεται κανείς να το πειράξει ή να το θίξει ακόμη και να αναφέρει τ' όνομά του. Όλα τα έθιμα, που έχουν σχέση με το τοτέμ και αυτή η ίδια η πίστη στα τοτέμ, με μία λέξη ονομάζονται τοτεμισμός.

Το παλαιότερο γνωστό ξύλινο γλυπτό Τοτέμ στον πλανήτη, σχεδόν τριών μέτρων, που μετράει χιλιάδες χρόνια ζωής, βρίσκεται σε έναν παλιό θάλαμο ενός σκοτεινού μουσείου της Ρωσίας στα Ουράλια Όρη, όχι μακριά από τα σιβηρικά σύνορα. Το είδωλο του Σιγκίρ, όπως ονομάζεται, είναι ένα τοπίο πνευμάτων που μπερδεύει τον σύγχρονο παρατηρητή.

Δείτε επίσης
------------

* Φυλαχτό
* Βασκανία
* Ταμπού
* Φετιχισμός

Παραπομπές
----------

1. ↑  «www.kathimerini.gr».
2. ↑  FRANZ, LIDZ (06/04/2021). «New York Times».

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85136224
* GND: 4060495-0

 |

 |
Ο **Βαγγέλης Δημητρέας** ήταν Έλληνας ζωγράφος και ομότιμος καθηγητής της Σχολής Καλών Τεχνών του ΑΠΘ. Γεννήθηκε στο Μελίσσι Κορινθίας το 1934. Σπούδασε με υποτροφία του ΙΚΥ στην ΑΣΚΤ της Αθήνας, στο εργαστήριο του Γιάννη Μόραλη (1958-1963). Τα χρόνια της δικτατορίας εργάστηκε στο Παρίσι (1967-1975), όπου, παράλληλα με τη ζωγραφική, παρακολούθησε μαθήματα Κοινωνιολογίας της Τέχνης στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης και συμμετείχε, καλλιτεχνικά και πολιτικά, στις εκδηλώσεις του Μάη του ’68.

Η πρώτη του ατομική έκθεση έγινε στην Αθήνα το 1969 (Κέντρο Τεχνολογικών Εφαρμογών). Ακολούθησαν ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα, τη Γαλλία και άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Το ζωγραφικό έργο του Δημητρέα διακρίνεται για την επιλεκτική, λιτή αλλά και συμβολική χρησιμοποίηση των χρωμάτων, όπου κυριαρχεί ένας κοινωνικός και ιδεολογικός προβληματισμός.

Ο Δημητρέας δίδαξε αρχικά, από το 1965 έως το 1967, στο Κέντρο Τεχνολογικών Εφαρμογών (ΚΤΕ). Επιστρέφοντας από το Παρίσι το 1976, δίδαξε σχέδιο στη Σχολή Βακαλό και στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών (1981-1985). Το 1984 εκλέχθηκε καθηγητής στη Σχολή Καλών Τεχνών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης. Από το 2002 υπήρξε ομότιμος καθηγητής.

Aναδρομικές εκθέσεις του έργου του έχουν παρουσιαστεί στο Σπίτι της Κύπρου το 1993 και στη Δημοτική Πινακοθήκη Καλαμάτας το 2006.

Πέθανε σε ηλικία 85 ετών, στην Αθήνα, το 2019. Η πολιτική κηδεία του έγινε στο νεκροταφείο Καισσαριανής.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Πέθανε ο ζωγράφος Βαγγέλης Δημητρέας | LiFO». *www.lifo.gr*. 19 Ιουνίου 2019. Ανακτήθηκε στις 11 Ιανουαρίου 2024.
2. ↑  «Ψηφιακή Πλατφόρμα ΙΣΕΤ : Καλλιτέχνες - Δημητρέας Βαγγέλης». *dp.iset.gr*. Ανακτήθηκε στις 11 Ιανουαρίου 2024.
3. ↑  Epochi, rizospastis gr | Synchroni (20 Ιουνίου 2019). «rizospastis.gr - «Εφυγε» από τη ζωή ο ζωγράφος Βαγγέλης Δημητρέας». *ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ*. Ανακτήθηκε στις 11 Ιανουαρίου 2024.
4. ↑  Group), Radiotileoptiki S. A. (OPEN Digital (1 Ιανουαρίου 1980). «Πέθανε σε ηλικία 85 ετών ο ζωγράφος Βαγγέλης Δημητρέας». *ΕΘΝΟΣ*. Ανακτήθηκε στις 11 Ιανουαρίου 2024.
5. ↑  nikias.gr. «Δημητρέας Βαγγέλης». *www.nikias.gr*. Ανακτήθηκε στις 11 Ιανουαρίου 2024.
6. ↑  «ΠΡΟΣΩΠΟ – Βιβλιοnet» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 11 Ιανουαρίου 2024.
7. ↑  «Ο ζωγράφος Βαγγέλης Δημητρέας στον Μανδραγόρα 23mg». *metadeftero.gr* (στα Αγγλικά). 29 Νοεμβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 11 Ιανουαρίου 2024.
8. ↑  «Ψηφιακή Πλατφόρμα ΙΣΕΤ : Καλλιτέχνες - Δημητρέας Βαγγέλης». *dp.iset.gr*. Ανακτήθηκε στις 11 Ιανουαρίου 2024.
9. ↑  Group), Radiotileoptiki S. A. (OPEN Digital (1 Ιανουαρίου 1980). «Πέθανε σε ηλικία 85 ετών ο ζωγράφος Βαγγέλης Δημητρέας». *ΕΘΝΟΣ*. Ανακτήθηκε στις 11 Ιανουαρίου 2024.