recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Οι **Καμπότζοι** ή **Καμποτζιανοί** (αγγλικά: Kambojas) ήταν μια φυλή στην Ινδία της Εποχής του Σιδήρου, που αναφέρεται συχνά στη σανσκριτική και παλική (γλώσσα Πάλι) λογοτεχνία. Η φυλή συνασπίστηκε και αποτέλεσε ένα από τα δεκαέξι *Μαχατζαναπάντας* (μεγάλα βασίλεια) της αρχαίας Ινδίας.

Εθνότητα και γλώσσα
-------------------

Οι αρχαίοι Καμπότζοι πιθανόν ήταν ινδοϊρανικής καταγωγής. Περιγράφονται επίσης ως βασιλική φατρία των Σακών.

Η πρώτη αναφορά στους Καμπότζους είναι στα έργα του Ινδού λόγιου Πανίνι, περίπου τον 5ο αιώνα π.Χ. Επίσης, εμφανίζονται στη Μαχαμπαράτα (10ος αιώνας π.Χ.) και στο *Μανουσμρίτι* (12ος αιώνας π.Χ.), όπου περιγράφονται ως πρώην *ξατρίγιας* (κάστα πολεμιστών) που είχαν υποβαθμιστεί από την αποτυχία τους να τηρήσουν την ινδουιστική θρησκευτική λατρεία. Οι περιοχές τους βρίσκονταν πέρα από τη Γανδάρα στο σημερινό Τατζικιστάν, Ουζμπεκιστάν, Κιργιστάν, όπου είχαν ανεγερθεί αγάλματα του Βούδα στ΄ όνομα των διάσημων Ινδών αυτοκρατόρων Τσαντραγκούπτα Μωρύα και Ασόκα. Τον 3ο αιώνα π.Χ. τα Ήδικτα του Ασόκα αναφέρονται στην περιοχή που βρισκόταν υπό τον έλεγχο των Καμπότζων ως ανεξάρτητης από την Αυτοκρατορία των Μωρύα.

Κάποια τμήματα των Καμπότζων διέσχισαν τον Ινδοκαύκασο και εγκατέστησαν καμποτζιανές αποικίες στις Παροπαμισάδες και μέχρι το Ρατζάουρι. Το έπος Μαχαμπαράτα εντοπίζει τους Καμπότζους στις πλαγιές του Ινδοκαύκασου, ως γείτονες των Νταράντα, και τους Παράμα-Καμπότζους πέρα από τον Ινδοκαύκασο ως γείτονες των Ρισίκα της κοιλάδας Φεργκάνα.

Η συνομοσπονδία των Καμπότζων ίσως εκτεινόταν από την κοιλάδα του Ρατζάουρι στο νοτιοδυτικό τμήμα του Κασμίρ μέχρι την οροσειρά του Ινδοκαύκασου. Στα νοτιοδυτικά τα σύνορα εκτείνονταν πιθανόν μέχρι τις περιοχές της σημερινής Καμπούλ, Γκάζνι και Κανταχάρ, με τον πυρήνα συγκεντρωμένο στην περιοχή βορειοανατολικά της Καμπούλ, ανάμεσα στον Ινδοκαύκασο και τον ποταμό Κουνάρ, περιλαμβάνοντας την Καπίσα και εκτεινόμενα πιθανόν από τις κοιλάδες της Καμπούλ μέχρι την Κανταχάρ.

Τα καμποτζιανά κράτη
--------------------

Η πρωτεύουσα των Καμπότζων ήταν πιθανόν η Ρατζαπούρα (σημερινό Ρατζάουρι).

Η αρχαία ινδική πολιτική πραγματεία Αρθασάστρα του Τσανάκυα, και τα Ήδικτα του Ασόκα No. XIII, αναφέρουν ότι οι Καμπότζοι ακολούθησαν μια δημοκρατική πολιτική οργάνωση. Οι αφορισμοί (σούτρας) του Πανίνι τείνουν να διαλαλούν ότι οι Καμπότζοι ήταν μια "μοναρχία πολεμιστών", αλλά ο "ειδικός κανόνας και η έκτακτη μορφή παραγώγου" που χρησιμοποιεί για να σημάνει τον ηγέτη των Καμπότζων, υποδηλώνει ότι η εξουσία του βασιλιά τους ήταν κατ΄ όνομα μόνο (βασιλιάς-σύμβουλος). Ένας βασιλιάς των Καμπότζων ήταν ο Σρίντρα Βαρμάνα Καμπότζ (Srindra Varmana Kamboj).

Η σύγκρουση με τον Αλέξανδρο το Μέγα
------------------------------------

Οι Καμπότζοι συγκρούστηκαν με το Μέγα Αλέξανδρο κατά την εισβολή του τελευταίου στην Κεντρική Ασία. Ο Μακεδόνας κατακτητής, αφού κατέλυσε την Αυτοκρατορία των Αχαιμενιδών, ξεχύθηκε στο σημερινό ανατολικό Αφγανιστάν και δυτικό Πακιστάν. Εκεί συνάντησε την αντίσταση των καμποτζιανών φυλών των Ασπάσιων και Ασσακηνών.
Συντεταγμένες: 50°53′29.51″N 4°21′16.99″E﻿ / ﻿50.8915306°N 4.3547194°E﻿ / 50.8915306; 4.3547194

Το **Κάστρο Μπελβεντέρε** (γαλλικά: *Château du Belvédère*, ολλανδικά: *Kasteel Belvédère*) είναι βελγική βασιλική κατοικία στο Λάκεν του Βελγίου, η οποία φιλοξενεί σήμερα τον Βασιλιά Αλβέρτο Β΄ του Βελγίου και τη σύζυγό του, Βασίλισσα Πάολα του Βελγίου.

Ιστορικά στοιχεία
-----------------

Το Κάστρο Μπελβεντέρε χτίστηκε τη δεκαετία του 1780 από τον τραπεζίτη Έντουαρ ντε Ουαλκίρ. Το 1867 αγοράστηκε από τον Βασιλιά Λεοπόλδο Β΄ του Βελγίου προκειμένου να στεγάσει την αδελφή του Καρλότα. Εκείνη όμως επέλεξε να ζήσει στο Τερβίρεν, αφήνοντας το Μπελβεντέρε ακατοίκητο για ένα διάστημα.

Το 1890, ξέσπασε πυρκαγιά στο Παλάτι του Λάκεν, αναγκάζοντας τον Λεοπόλδο Β΄ και τη σύζυγό του, Μαρία Ερριέττα, να μετακομίσουν στο Μπελβεντέρε για όσο διάστημα απαιτούσαν οι επισκευές. Μόλις τελείωσαν οι επισκευές, το βασιλικό ζεύγος επέστρεψε στο Παλάτι του Λάκεν, ενώ το Μπελβεντέρε έγινε κατοικία της μικρότερης κόρης τους, Πριγκίπισσας Κλημεντίνης. Η Κλημεντίνη έζησε στο Μπελβεντέρε μέχρι το 1910, όταν παντρεύτηκε και εγκαταστάθηκε στο Παλάτι του Λάκεν. Μετέπειτα, το Μέγαρο αποτέλεσε κατοικία διαφόρων μελών της βασιλικής αυλής.

Το 1958 χρησιμοποιήθηκε για τις ανάγκες της Παγκόσμιας Έκθεσης του 1958. Το επόμενο έτος, οι νεόνυμφοι Πρίγκιπας Αλβέρτος και Πριγκίπισσα Πάολα μετακόμισαν στο Μπελβεντέρε, το οποίο επεκτάθηκε σε 5 εκτάρια (12 στρέμματα), καταλαμβάνοντας τμήματα ενός γειτονικού πάρκου. Και τα τρία παιδιά του βασιλικού ζεύγους γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στο Μπελβεντέρε. Ακόμη και μετά την άνοδο του Αλβέρτου στο θρόνο του Βελγίου, το ζευγάρι αποφάσισε να παραμείνει στο κάστρο.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑
3. 1 2  *Historical dictionary of Brussels*, Paul F. State, 2004.
4. ↑  DEMEY (Th.), *Léopold II, la marque royale sur Bruxelles*,Bruxelles, Badeaux, 2009, pp. 394 à 396
5. ↑
6. ↑
7. 1 2
Το **Θέμα Τριαδίτσης και Βελεβούσδου** , ήταν διοικητική διαίρεση, Θέμα, της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας στην σημερινή Βουλγαρία κατά τον 11ο αιώνα. Η Τριαδίτσα ήταν η σημερινή Σόφια.

Το θέμα αναφέρεται το 1198 σε χρυσόβουλο του Αλέξιου Β΄ Κομνηνού χωρίς νάναι κάτι άλλο γνωστό γι' αυτό. Σήμερα υπάρχουν δύο εκδοχές για την ίδρυση του, ή δημιουργήθηκε μετά την διάλυση του Θέματος Βουλγαρίας ή ήταν η περιοχή που διοικούσε ο βούλγαρος ευγενής Κρακράς και ο γιος του παρέδωσε το Κάστρο Πέρνικο στους Βυζαντινούς με 35 άλλα κάστρα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Κυριαζόπουλος, Χρίστος (1997, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ)), Η Θράκη κατά τους 10ο - 12ο αιώνες: συμβολή στη μελέτη της πολιτικής, διοικητικής και εκκλησιαστικής της εξέλιξη, σελ. 255
Ο **Ιουστίνος** (Ἰουστίνος) (πέθανε το 528) ήταν στρατηγός της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, που δραστηριοποιήτω στην αρχή της βασιλείας του αυτοκράτορα Ιουστινιανού Α΄ (527-565) ως διοικητής των παραδουνάβιων περιοχών στην Μοισία Σεκούντα.

Βιογραφία
---------

Ο Ιουστίνος αναφέρεται το 528 ως "στρατηλάτης της Μοισίας". Μάλλον κράτησε τον τίτλο του δούξ της Μοισίας Σεκούντα και το βαθμό του στρατηλάτη (magister militum). Ένωσε τις δυνάμεις του με τον Βαδουάριο, δούξ της Μικράς Σκυθίας, σε μάχη ενάντια σε μια δύναμη ξένων εισβολέων, τους οποίους ο Ιωάννης Μαλάλας χαρακτηρίζει ως «Ούννους», ενώ ο Θεοφάνης ο Ομολογητής ως Βούλγαρους. Ο Ιουστίνος σκοτώθηκε σε εκείνη τη μάχη και τον διαδέχθηκε στην τη θέση του ο Κωνσταντίολος.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Martindale, Jones & Morris 1992, σελ. 748
2. ↑  Martindale, Jones & Morris 1992, σελίδες 163–164, 748

Πηγές
-----

* Martindale, John Robert· Jones, Arnold Hugh Martin· Morris, J. επιμ. (1992). *The Prosopography of the Later Roman Empire*. III: A.D. 527–641. Cambridge, United Kingdom: Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-20160-5.



|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Justin (Moesia)  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Έκταση του Καναλιού της Μοζαμβίκης
Το **Κανάλι της Μοζαμβίκης** (γαλλικά: Canal du Mozambique‎, μαλαγασικά: Lakandranon'i Mozambika, πορτογαλικά: Canal de Moçambique‎) είναι βραχίονας του Ινδικού Ωκεανού που βρίσκεται μεταξύ της της Μαδαγασκάρη και της Μοζαμβίκης, δύο χωρών στην ΝΑ Αφρική. Το κανάλι έχει πλάτος 1600 χιλιόμετρα μακρά και η απόσταση μεταξύ των δύο πλευρών είναι 419 χιλιόμετρα στο στενότερο σημείο του, και το βάθος του φτάνει τα 3.292 μέτρα περίπου 230 χιλιόμετρα από τις ακτές της Μοζαμβίκης. Ένα θερμό ρεύμα, το Ρεύμα Μοζαμβίκης, ρέει με νότια κατεύθυνση προς το κανάλι, που οδηγεί στο ρεύμα Αγκούλιας ανοικτά της ανατολικής ακτής της Νότιας Αφρικής.  

Το Κανάλι της Μοζαμβίκης ήταν χώρος συγκρούσεων του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου κατά τη διάρκεια της Μάχης της Μαδαγασκάρης.

Έκταση
------

Ο Διεθνής Υδρογραφικός Οργανισμός (ΔΥΟ) καθορίζει τα όρια του Καναλιού της Μοζαμβίκης, ως εξής:

*Στο Βορρά.* Μια γραμμή από τις εκβολές του Ποταμού Ροβούμα (10°28′S 40°26′E﻿ / ﻿10.467°S 40.433°E﻿ / -10.467; 40.433) στο Ρας Χαμπού, το Βόρειο σημείο της Μεγάλης Κομόρας στις Βόρειες Νήσους Κομόρες, στο Καπ Ντ'Αμπρ, το Βόρειο άκρο της Μαδαγασκάρης (11°57′S 49°17′E﻿ / ﻿11.950°S 49.283°E﻿ / -11.950; 49.283).
*Στα Ανατολικά.*  Η Δυτική ακτή της Μαδαγασκάρης.
*Στα Νότια.*  Μια γραμμή του ακρωτηρίου Σαιντ-Μαρί, το Νότιο άκρο της Μαδαγασκάρης μέχρι το Πόντο ντο Ούρο στην ηπειρωτική χώρα (26°53′S 32°56′E﻿ / ﻿26.883°S 32.933°E﻿ / -26.883; 32.933).
*Στα Δυτικά του.*  Η ηπειρωτική χώρα της Νότιας Αφρικής.
Παρά το γεγονός ότι ορίζεται ως Νοτιοαφρικάνικη ακτή από τον ΔΥΟ, το δυτικό όριο του καναλιού ορίζεται πιο σωστά ως ακτή της Νότιας Αφρικής, ή πιο συγκεκριμένα της Μοζαμβίκης.

Νησιά του καναλιού
------------------

### Κομόρες

* Μεγάλη Κομόρα
* Μοελί
* Ανζουάν

### Γαλλία

* Περιοχές της Γαλλίας: Μαγιότ (διεκδικούμενη από της Κομόρες)
* Γαλλικά Νότια και Ανταρκτικά Εδάφη, περιοχή Διάσπαρτων Νησιών Ινδικού Ωκεανού:
	+ Μπανκ ντι Γκέηζερ (διεκδικούμενη από τη Μαδαγασκάρη και τις Κομόρες)
	+ Νήσος Χουάν ντε Νόβα (διεκδικούμενη από τη Μαδαγασκάρη)
	+ Νήσος Ευρώπη (διεκδικούμενη από τη Μαδαγασκάρη)
	+ Ύφαλος Ινδίας (διεκδικούμενη από τη Μαδαγασκάρη)

### Μοζαμβίκη

* Αρχιπέλαγη Πριμέιρας και Σεγκούντας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Mozambique Channel». *Encyclopædia Britannica*. Encyclopædia Britannica Inc.. 2015.. Ανακτήθηκε στις 2015-09-27.
2. ↑  «Limits of Oceans and Seas, 3rd edition» (PDF). International Hydrographic Organization. 1953. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 8 Οκτωβρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 7 Φεβρουαρίου 2010.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Κανάλι της Μοζαμβίκης** |

* Japanese Submarines at Madagascar and the Mozambique Channel

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 6339155919303939730005
* SUDOC: 050599585

 |

 |
Ο **Ζώσιμος** ή **Κόσιμος** ήταν επίσκοπος Νάπολης, τον 4ο αιώνα, και άγιος της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας.

Βιογραφία
---------

Ο Ζώσιμος οπαδός του Αρείου, ήταν επίσκοπος Νεαπόλεως περίπου έως το 347 αντικαθιστώντας τον Μάξιμο που εξορίσθηκε. Η παράδοση αναφέρει ότι κάθε φορά που προσπαθούσε να μιλήσει στους πιστούς τα λόγια του δεν έβγαιναν. Πολλοί το αποδίδουν ως θαύμα, μέσω των προσευχών του εξόριστου Μάξιμου. Λόγω του ήταν οπαδός του Αρείου, άρα αιρετικός, από την καθολική εκκλησία δεν προσμετράτε στον κατάλογο των επισκόπων της Νάπολης και παρόλο που είναι τοπικός άγιος της Νάπολης.

Διάδοχός του στον επισκοπικό θρόνο ήταν ο Σεβήρος, επίσης άγιος.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| ΠροκάτοχοςΦορτουνάτους | **Επίσκοπος Νάπολης** | ΔιάδοχοςΣεβήρος |

Παραπομπές
----------

1. ↑  [Le chiese d'Italia dalla loro origine sino ai nostri giorni opera Le chiese d'Italia dalla loro origine sino ai nostri giorni ... - Σελίδα 361
2. ↑  San Massimo di Napoli
3. ↑  Herbermann, Charles, ed. (1913). "Naples". Catholic Encyclopedia. New York: Robert Appleton Company.
4. ↑  Cronotassi dei Vescovi - Chiesa di Napoli
Τα βυζαντινά θέματα κατά το έτος 950
Το **Θέμα Κολωνείας** αποτελούσε διοικητικό διαμέρισμα («θέμα») της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, στα βόρεια-ανατολικά της Μικράς Ασίας, νότια από το Θέμα της Χαλδίας. Αρχικά ήταν μέρος του Θέματος των Αρμενιακών. Ιδρύθηκε στα μέσα του 9ου αιώνα και καταλύθηκε από τους Σελτζούκους, το 1071, μετά την ήττα των Βυζαντινών στη Μάχη του Μαντζικέρτ.

Η πρώτη μνεία για Θέμα στην Κολωνεία γίνεται σε γραπτές πηγές το 863, νωρίτερα όμως, γύρω στο 842, αναφέρεται δούκας Κολωνίας ο Κάλλιστος που δείχνει ότι ίσως είχε δημιουργηθεί από τότε το Θέμα. Ο Κωνσταντίνος Πορφυρογέννητος αναφέρει τον 10ο αιώνα ότι το Θέμα είχε 16 κάστρα, πρωτεύουσα έγινε το κάστρο της Κολωνείας που ονομαζόταν έτσι από τους γειτονικούς λόφους που λέγονταν κολόνες από τον ντόπιο πληθυσμό. Ο Πορφυρογέννητος έδωσε τα όρια του θέματος που ήταν από την Μικρά Αρμενία μέχρι την Νεοκαισάρεια και το Φαλακρό όρος και από την πόλη των Αραβακρηνών έως την Νικόπολη την Τεφρική.

Το 1069 κατέλαβε το Κάστρο της Κολωνείας ο στασιαστής Ροβέρτος Κρισπίνος και το κράτησε μέχρι το 1073 όταν πέθανε και το κατέλαβαν οι τουρκομάνοι.

Γνωστοί διοικητές της Κολωνείας ήταν οι παρακάτω :

* Κάλλιστος
* Βάρδας Φωκάς
* Κατακαλών Κεκαυμένος, 1057-1059,
* Γρηγόριος Γαβράς Ταρωνίτης

Παραπομπές
----------

1. ↑  Πρεμετίδης, σελ. 60
2. 1 2  Κωνσταντίνος Πορφυρογέννητος, σελ. 31
3. 1 2  Πρεμετίδης, σελ. 65
4. ↑  Πρεμετίδης, σελ. 61
5. ↑  Πρεμετίδης, σελ. 62

Πηγές
-----

* Πρεμετίδης, Γαβριήλ (1987, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ)), [ Η Μητρόπολις Κολωνείας]
* Constantinus (Imperium Byzantinum, Imperator, VII.), Johann Jacob Reiske, Opera, Τόμος 3

  

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Θέματα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας κατά το *Περί Θεμάτων* |
| --- |
|  |
| Θέματα της Ανατολής(Μικρά Ασία) | 
1. Θέμα Ανατολικών
2. Θέμα Αρμενιακών (συμπεριλ. του Θέματος Καππαδοκίας και του Θέματος Χαρσιανού)
3. Θέμα Θρακησίων
4. Οψίκιον
5. Θέμα Οπτιμάτων
6. Θέμα Γερμανίκειας
7. Θέμα Βουκελλαρίων
8. Θέμα Παφλαγονίας
9. Θέμα Χαλδίας
10. Θέμα Μεσοποταμίας
11. Θέμα Κολωνείας
12. Θέμα Σεβαστείας
13. Θέμα Λυκανδού
14. Θέμα Σελευκείας
15. Θέμα Κιβυρραιωτών
16. Θέμα Κύπρου
17. Θέμα Σάμου
18. Θέμα Αιγαίου Πελάγους
 |
|  |
| Θέματα της Δύσης(Ευρώπη) | 
1. Θέμα Θράκης#
2. Θέμα Μακεδονίας#
3. Θέμα Στρυμώνος
4. Θέμα Θεσσαλονίκης
5. Θέμα Ελλάδος
6. Θέμα Πελοποννήσου
7. Θέμα Κεφαλληνίας
8. Θέμα Νικοπόλεως
9. Θέμα Δυρραχίου
10. Θέμα Σικελίας
11. Θέμα Λογγοβαρδίας
12. Θέμα Χερσώνος
 |
|  |
| 
# Τα θέματα Θράκης και Μακεδονίας συγκαταλέγονταν ιεραρχικά μεταξύ των πρεσβύτερων ανατολικών θεμάτων |

 |
**Ηγέτης των πιστών** (αραβικά: أمير المؤمنين‎, αμίρ αλ-μου[α]μινίν) είναι αραβικός τίτλος που φέρεται από ανώτατους πολιτικοθρησκευτικούς ηγέτες του ισλαμικού κόσμου. Οι Σιίτες υποστηρίζουν ότι ο τίτλος ανήκει αποκλειστικά στον Αλί, ενώ οι Σουνίτες θεωρούν τον χαλίφη σε οποιαδήποτε χρονική στιγμή ως κάτοχο του τίτλου. 

Η χρήση του τίτλου δεν σημαίνει απαραιτήτως αξίωση του χαλιφάτου, αλλά περιγράφει μια συγκεκριμένη μορφή ακτιβιστικής ηγεσίας η οποία συνήθως συνδεόταν με χαλίφη αλλά μπορούσε επίσης να δηλώνει ένα κατώτερο επίπεδο εξουσίας. Οι Οθωμανοί σουλτάνοι, ειδικότερα, χρησιμοποίησαν τον τίτλο ελάχιστα. Επιπλέον, ο όρος χρησιμοποιήθηκε από άνδρες που δεν αξίωναν τον τίτλο του χαλίφη.

Όρος
----

Ο αραβικός όρος λατινικοποιήθηκε στο μεσαίωνα ως Miramolinus, εξ ου και η ιταλική λέξη Miramolino, η γαλλική Miramolin, η ισπανική Miramolín και η πορτογαλική Miramolim, ενώ στα βυζαντινά ελληνικά η απόδοση ήταν ἀμερμουμνῆς.

Άποψη των σιιτών
----------------

Οι Σιίτες θεωρούν ότι ο Αλί, γαμπρός του Προφήτη Μωάμεθ και πρόγονος της μοναδικής συνεχούς γενεαλογίας του, έλαβε τον τίτλο κατά την εποχή του Μωάμεθ.

Οι Σιίτες πιστεύουν ότι ο τίτλος είναι αποκλειστικός για τον Αλί.:276 :600 Η κατοχή του τίτλου του διοικητή των πιστών δεν συνεπάγεται μόνο πολιτική εξουσία, αλλά και πνευματική και θρησκευτική εξουσία.

Άποψη των σουνιτών
------------------

Οι Σουνίτες γενικά θεωρούν τον Ουμάρ ως τον πρώτο άνθρωπο που κατείχε τον τίτλο, παρόλο που σύμφωνα με αρκετούς διάσημους σουνίτες επιστήμονες όπως ο Ιμπν αλ-Τζαβζί, ο Αλ-Νταχαμπί, ο Ιμπν Ασακίρ κλπ. ο Προφήτης (Μωάμεθ) αποκάλεσε μόνο τον Αλί ως Αμίρ αλ-Μουμινίν.

Τρέχουσα χρήση
--------------

* Ο μουσουλμάνος χαλίφης Αχμαντίγια, Μιρζά Μασρούρ Αχμάντ.
* Σύμφωνα με το μαροκινό σύνταγμα, ο βασιλιάς του Μαρόκου είναι επίσης *Αμίρ αλ-Μου'μινίν*.
* Ο σουλτάνος του Σοκότο τον κατέχει ως δευτερεύοντα τίτλο, αν και μερικές φορές μετατρέπεται σε «Σαρκίν Μουσουλμί» στη γλώσσα Χαουσά.
* Ο ανώτατος ηγέτης των Αφγανών Ταλιμπάν
* Ο αυτοαποκαλούμενος Χαλίφης του Ισλαμικού Κράτους

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Imam Ali – Commander of The Faithful». *Al-Islam.org*. Ahlul Bayt Digital Islamic Library Project. Ανακτήθηκε στις 11 Απριλίου 2019.
2. ↑  Pennell, Richard (11 March 2016). «What is the significance of the title ‘Amīr al-mu'minīn?'». *The Journal of North African Studies* **21** (4): 623–644. doi:10.1080/13629387.2016.1157482.
3. ↑   Majlesi, Bahar al-Anwar, τόμ. 37, σελ. 339, χαντίθ 81
4. ↑   Shia Encyclopedia, τόμ. 2
5. ↑  Muhammad Ibn Masoud Ayyashi. *Tasfir Al Ayashi*. **1**.
6. ↑  Shaikh al-Hur al-Aamili. *Wasā'il al-Shīʿa*. **14**.
7. ↑  Ibn al-Jawzi, Al-Mozooat, τόμ. 1, σσ. 376-377
8. ↑  Ibn 'Asakir , The history of Medina Damascus, τόμ. 42, σελ. 386
9. ↑  Al-Dhahabi, Mizan al-E'tedaal, τόμ. 1, σελ. 64
10. ↑  Valentine, Simon, Ross. *Islam and the Ahmadiyya Jamaʻat: History, Belief, Practice*. Columbia University Press. σελ. 208.
Η **Μεσοποταμία της δύσεως** σήμερα αναφέρεται και "Μεσοποταμία Πρεσλάβιτσα" ήταν βυζαντινή διοικητική διαίρεση, βραχύβιο Θέμα, του 10ου αιώνα. Το θέμα καταλάμβανε περιοχές του Κάτω Δούναβη που πρωτύτερα είχαν κατακτηθεί από την Πρώτη Βουλγαρική Αυτοκρατορία. Η περιφέρεια είναι άγνωστο ακριβώς ποια εδάφη περιελάμβανε, και διοικούνταν από έναν στρατηγό ή κατεπάνω.

Δημιουργήθηκε από τον αυτοκράτορα Ιωάννη Τσιμισκή , πιθανότερα το 971 που απελευθερώθηκε η πόλη Δρίστρα και μάλλον έγινε η έδρα του διοικητή του. Το θέμα έπαψε να υπάρχει από το 986 όταν οι Βούλγαροι ανακατέλαβαν τα περισσότερα εδάφη και την Δρίστρα. Τα εδάφη αυτά γύρω στο 1000 αποτελούσαν το νέο Θέμα Παρίστριον. 

Γνωστοί διοικητές αναφέρονται οι :

* Λέων Σακελαρόπουλος
* Θωμάς
* Αρκάδιος
* Τζοτζίκιος

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Manuela Dobre, ASUPRA ORGANIZĂRII TERITORIILOR BIZANTINE DE LA DUNĂREA DE JOS ÎN SECOLELE X-XII: THEMA MESOPOTAMIA APUSULUI, STRATEGATUL DRISTREI, THEMA PARISTRION-PARADUNAVON Αρχειοθετήθηκε 2016-03-03 στο Wayback Machine. dr. Vasile Mărculeţ
2. ↑  Γεώργιος Α. Λεβενιώτης, *Η πολιτική κατάρρευση του Βυζαντίου στην ανατολή*, Θεσσαλονίκη 2007, σελ. 230
3. 1 2 3  Василка Тъпкова-Заимова, Долни Дунав — Гранична зона на византийския Запад Към историята на северните и североизточните български земи, края на X—XII в.
Συντεταγμένες: 38°25′17.20″N 22°25′09.40″E﻿ / ﻿38.4214444°N 22.4192778°E﻿ / 38.4214444; 22.4192778﻿ (Κρισσαίος\_κόλπος)

Οι νησίδες Άγιος Αθανάσιος και Άγιος Κωνσταντίνος και η κωμόπολη της Ιτέας με το λιμάνι της, όπως φαίνονται από ψηλά
Ο **Κρισσαίος κόλπος** (ή Κόλπος της Ιτέας ) είναι όρμος της βόρειας ακτής του Κορινθιακού κόλπου, στο Δήμο Δελφών του Νομού Φωκίδας και παράκτιο τμήμα του αποτελεί την παραλία της Ιτέας  αλλά και της γειτονικής Κίρρας, από την οποία αντλεί την ονομασία του.

Στον κόλπο υπάρχουν αρκετά μικρά νησάκια και βραχονησίδες, όπως ο Άγιος Αθανάσιος, ο Άγιος Δημήτριος, ο Άγιος Κωνσταντίνος, η Αψιφιά κ.ά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Eagle Ray: Κορινθιακός κόλπος Ανακτήθηκε στις 11/9/2019
2. ↑  Υδρογραφική Υπηρεσία Πολεμικού Ναυτικού - Όρμοι Β. Ακτών Κορινθιακού Κόλπου Ανακτήθηκε στις 11/9/2019
3. ↑  «Ειδική Γραμματεία Υδάτων: Ταυτότητα υδάτων κολύμβησης – Ιτέα Ανακτήθηκε στις 11/9/2019». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Ιουλίου 2017. Ανακτήθηκε στις 11 Σεπτεμβρίου 2019.
4. ↑  Τσαρούχα Α. αρχαιολόγος. «Η αρχαία Κίρρα». *odysseus.culture.gr*. Υπουργείο Πολιτισμού. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Μαρτίου 2016.
Ο **Ιωάννης Α΄**, γαλλ.: *Jean I* (απεβ. στις 24 Μαρτίου 1386) από τον Οίκο του Ωβέρν ήταν κόμης του Ωβέρν και κόμης του Μπουλόν από το 1361 μέχρι το τέλος του.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Ροβέρτου Ζ΄ κόμη του Ωβέρν και του Μπουλόν από τη δεύτερη σύζυγό του Μαρία του Οίκου του Νταμπιέρ. Ο πατέρας του είχε πρώτη σύζυγο τη Λευκή των Βουρβόνων, κόρη του Ροβέρτου κόμη του Κλερμόν.

Τις δύο κομητείες είχε αρχικά κληρονομήσει ο μεγαλύτερος, ετεροθαλής αδελφός τού Ιωάννη Α΄, ο Γουλιέλμος ΙΒ΄, μετά το μόνο τέκνο τού Γουλιέλμου ΙΒ΄, η Ιωάννα Α', και στη συνέχεια το μόνο παιδί της, ο Φίλιππος Β΄. Όταν ο έφηβος Φίλιππος Β΄ απεβίωσε μετά από ένα ατύχημα από το άλογο, οι κομητείες πέρασαν στον μεγάλο θείο του Ιωάννη Α΄.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε το 1328 την Ιωάννα του Οίκου του Κλερμόν και είχε τέκνα:

* Μαρία, παντρεύτηκε τον Ραϋμόνδο Ζ΄ υποκόμη του Τουρέν.
* Ιωάννης Β΄ κόμης του Ωβέρν και του Μπουλόν.

Πηγές
-----

1. ↑  www.genealogics.org/getperson.php?personID=I00341441&tree=LEO.
Το ***Καρδιόκρινο το γιγαντιαίο*** (επιστ. ονομ.: ***Cardiocrinum giganteum***), ή αλλιώς ο **γιγάντιος κρίνος των Ιμαλαΐων**, είναι το μεγαλύτερο είδος από οποιοδήποτε από τα φυτά κρίνων, με ύψος έως και 3,5 μέτρα. Βρίσκεται στα Ιμαλάια, την Κίνα και τη Μιανμάρ ( Βιρμανία ). 

Cardiochrinum giganteum

Ποικιλίες
---------

Αναγνωρίζονται δύο ποικιλίες  

* *C. giganteum* var. *γιγάντιο* - ύψος έως 3 μέτρα, το εξωτερικό μέρος του λουλουδιού είναι πρασινωπό και το εσωτερικό με ραβδώσεις μωβ - Θιβέτ, Μπουτάν, Ασάμ, Μιανμάρ, Νεπάλ, Σικίμ
* *C. giganteum* var. *yunnanense* - ύψος 1–2 μέτρα, το εξωτερικό μέρος του λουλουδιού λευκό και το εσωτερικό με ραβδώσεις μωβ κόκκινο - Myanmar, Gansu, Guangdong, Guangxi, Guizhou, Henan, Hubei, Hunan, Shaanxi, Sichuan, Yunnan

Ιστορία της καλλιέργειας του
----------------------------

Το φυτό περιγράφηκε για πρώτη φορά επιστημονικά το 1824 από τον Nathaniel Wallich.  Το είδος εισήχθη στην εμπορική παραγωγή (ως *Lilium giganteum* ) στη Βρετανία τη δεκαετία του 1850. Ένας βολβός που αναπτύχθηκε από σπόρους που συνέλεξε ο Ταγματάρχης Madden άνθισε στο Εδιμβούργο τον Ιούλιο του 1852, ενώ εκείνοι που συλλέχθηκαν από τον Thomas Lobb εκτέθηκαν για πρώτη φορά σε άνθη τον Μάιο του 1853 

* 1880 εικονογράφηση1880 εικονογράφηση
* Ένα φυτό του C. giganteum var. yunnanense που καλλιεργείται στο Jardin Jungle Karlostachys στη ΓαλλίαΈνα φυτό του *C. giganteum* var. *yunnanense που* καλλιεργείται στο Jardin Jungle Karlostachys στη Γαλλία
* ΦρούταΦρούτα

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Kew World Checklist of Selected Plant Families
2. ↑  Kew World Checklist of Selected Plant Families
3. ↑  Xinqi Chen· Song-Yun Liang· Jie-mei Xu· David E. Boufford· Michael G. Gilbert· Rudolf V. Kamelin· Shoichi Kawano· Tetsuo Koyama· Elena V. Mordak. «Cardiocrinum giganteum». *Flora of China*.
4. ↑  Wallich, Nathaniel. 1824. Tentamen Florae Napalensis Illustratae 1: 21–23, pl. 12–13. as *Lilium giganteum*
5. ↑  James H. Veitch (1906). *Hortus Veitchii*. σελ. 448.
Ο **Ηγεμόνας Μεχμέτ** (τούρκικα:**Şehzade Mehmed**) (1521-1543) ήταν ο πρώτος γιος του Σουλεϊμάν Α΄ και της Χασεκί Χουρέμ Σουλτάν.Έγινε κυβερνήτης της Μανίσας όταν ο αδελφός του Ηγεμόνας Μουσταφά στάλθηκε απο εκεί στην Αμάσεια.

Ζωή
---

Ο Μεχμέτ γεννήθηκε το 1521 στο παλάτι Τοπ Καπί στην Κωνσταντινούπολή,ήταν το πρώτο παιδί του Σουλεϊμάν Α' και της Χουρέμ Σουλτάν.Οι ιστορικοί αναφέρουν πως εξωτερικά έμοιαζε με τον αδερφό του, τον Ηγεμόνα Μουσταφά η με την μητερα του Χουρεμ σουλταν.Τον είχε ως πρότυπο προς μίμηση και είχαν καλή σχέση απο την παιδική τους ηλικία.Ήταν αδελφός του Ηγεμόνα Μαχμούτ,του Ηγεμόνα Μουράτ,της Φατμά Σουλτάν,του Ηγεμόνα Μουσταφά,της Ραζιγιέ Σουλτάν,της Μιχριμάχ Σουλτάν,του Σελίμ Β',του Ηγεμόνα Μπεγιαζίτ,του Ηγεμόνα Αμπντουλάχ και του Ηγεμόνα Τζιχανγκίρ.

Είχε συμμετάσχει σε αρκετές μάχες μαζί με τον πατέρα του και πέθανε το 1543, σε ηλικία 22 ετών, αφού συμμετείχε στην επιτυχημένη εκστρατεία Εστεργκόμ του πατέρα του.

Υπάρχουν διαφορετικές απόψεις σχετικά με το θάνατό του. Σύμφωνα με ορισμένους ιστορικούς πέθανε από ευλογιά.Σύμφωνα με μια άλλη άποψη πέθανε απο φυσικό θάνατο.

Μετά τον θανατό του ο πατέρας του,Σουλεϊμάν Α',διέταξε τον φημισμένο αρχιτέκτονα Μιμάρ Σινάν να χτίσει το Σεχζάντε Τζαμί στην Κωνσταντινούπολη για να τιμήσουν τον Ηγεμόνα Μεχμέτ.

Ο Μεχμέτ είχε κάνει μόνο ένα παιδί, την Χιουμασάχ Σουλτάν, η οποία γεννήθηκε από την Εσμαχάν Μπαχαρνάζ Σουλτάν, που ήταν σύζυγος του Ηγεμόνα Μεχμέτ και κόρη της Σαχ Σουλτάν.Η Σαχ Σουλτάν ήταν θεία του Ηγεμόνα Μεχμέτ εφόσον ήταν αδελφή του πατέρα του,Σουλεϊμάν Α' του Μεγαλοπρεπή.

Ο Γκιουρμέι Ιλέρι υποδύεται τον νεαρό Μεχμέτ στην σειρά *Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής*.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Şehzade Mehmed  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |

Παραπομπές
----------

* Peirce, Leslie P. The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback)
* Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları *(Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications)*, 15th Ed. 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover).
Ο **Ιωάννης Αδρακτάς** (1795-1850) ήταν οπλαρχηγός στην Ελληνική Επανάσταση του 1821 και μέλος της Φιλικής Εταιρείας, καταγόμενος από τη Ναυπακτία ή από την Κυνουρία.

Ο Αδρακτάς μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία από τον Αναγνώστη Κονδάκη. Πολέμησε ως αρχηγός ένοπλου σώματος εναντίον του Ιμπραήμ, οπότε και τραυματίσθηκε σοβαρά. Ωστόσο επέζησε και με την ίδρυση του νέου ελληνικού κράτους, ο Ι. Αδρακτάς διορίσθηκε σε διάφορες θέσεις, αλλά οι υπηρεσίες του σε αυτές δεν εκτιμήθηκαν αρκετά και αναγκάσθηκε να παραιτηθεί.

Πηγές
-----

* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 2 (1968), σελίδα 120
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Θυία** είναι γνωστή μία Νύμφη η οποία κατά την παράδοση ήταν η πρώτη ιέρεια του Διονύσου στους Δελφούς. Από τη Θυία πήραν το όνομά τους οι Θυιάδες (βλ.λ.). Το ίδιο το όνομα *«Θυία»* προέρχεται από το αρχαίο ρήμα *θύω* = θυσιάζω ή θυμιάζω, καθώς η Θυία ήταν η πρώτη που θυσίασε στον Διόνυσο. Η Θυία ήταν κόρη του Δευκαλίωνα και της Πύρρας, και μητέρα του Μάγνητα, τον οποίο απέκτησε από τον Δία. Από τον Δία απέκτησε επίσης και τον Μακεδόνα ή Μακεδνό.

Ο Ηρόδοτος, ακολουθώντας την τοπική δελφική παράδοση, γράφει (Ζ 178) ότι η Θυία ήταν Ναϊάδα μιας πηγής στον Παρνασσό, κόρη του Κηφισού ή του Κασταλίου, ενός αυτόχθονα των Δελφών. Κατά τον Παυσανία (Ι΄ 6, 2-4) η Θυία απέκτησε και ένα γιο από τον Απόλλωνα, τον Δελφό, ενώ παριστανόταν σε τοιχογραφία Νεκυία του Πολυγνώτου, στη «Λέσχη των Κνιδίων» στους Δελφούς.

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η Νύμφη Θυία στο «Theoi.com»
Ο **Ιωάννης Αβραάμ Κυφωνίδης** (26 Σεπτεμβρίου 1903 - 3 Αυγούστου 1975) ήταν αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού και ο πρώτος, ιστορικά, Πόντιος στρατηγός.

Πρώιμος βίος
------------

Γεννήθηκε στην Τραπεζούντα του Πόντου στις 26 Σεπτεμβρίου 1903, γιος του επιτυχημένου ξυλέμπορα Αβραάμ Κυφωνίδη και της Αθηνάς. Τελείωσε με άριστα το "Φροντιστήριον Τραπεζούντος" και το 1917 ήρθε στην Ελλάδα και κατετάγη εθελοντικά ως μόνιμος υπαξιωματικός στον Ελληνικό Στρατό. Το 1923 έδωσε εξετάσεις και φοίτησε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, απ' όπου αποφοίτησε το 1927 με το βαθμό του ανθυπολοχαγού του μηχανικού.

Προσφορά στον Ελληνικό Στρατό
-----------------------------

Μετά την σύλληψη του συνταγματάρχη Τσιγάντε, το Στρατηγείο της Μέσης Ανατολής του ανέθεσε στη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου την δημιουργία ομάδων δολιοφθοράς κατά των Γερμανοϊταλών, οπότε κατέβηκε στη Μέση Ανατολή. Την περίοδο εκείνη γνώρισε και συνδέθηκε φιλικά με τους κατοπινούς Πρωθυπουργούς Γεώργιο Παπανδρέου και Παναγιώτη Κανελλόπουλο. Μεταπολεμικά τιμήθηκε με μετάλλια ανδρείας για την προσφορά του στην πατρίδα, μεταξύ αυτών και το "Χρυσούν Αριστείον Ανδρείας" για την ενεργό δράση του στο πεδίο της μάχης, από τον τότε βασιλιά της Ελλάδος Παύλο. 

Ως Διευθυντής της Δ.Ε.Σ.Ε. στο Γ' Σώμα Στρατού και Διευθυντής μηχανικού στο Γ.Ε.Σ. συνέβαλε στην δημιουργία και εκτέλεση σημαντικών οδικών και κατασκευαστικών έργων σε όλη την χώρα, όπως τη σύνδεση της Καστανιάς Βερμίου με το μοναστήρι της Παναγίας της Σουμελά και τα έργα οχύρωσης στα Ελληνοβουλγαρικά Σύνορα (Ρούπελ).

Ο υποστράτηγος αρνήθηκε να εμπλέξει την στρατιωτική του παρουσία και προσφορά με τα πολιτικά τεκταινόμενα της χώρας, παρά την πολύχρονη φιλία του με τον Παπανδρέου και τον Κανελλόπουλο. Λόγω των βαθύτατων δημοκρατικών του πεποιθήσεων αρνήθηκε την πρόταση των Συνταγματαρχών της Χούντας να αναλάβει το 1967 τη θέση του Διευθυντή Πόλεως Αθηνών.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε την Ιφιγένεια Ταξίδη και απέκτησε τρεις γιους: τον Χαράλαμπο και τον Αβραάμ, στρατιωτικούς, και τον Θεόδωρο, οικονομολόγο. Διέθετε ένα σπουδαίο ιστορικό αρχείο, το οποίο κληροδότησε στα παιδιά του. Το 1970 άρχισε να γράφει τα απομνημονεύματα του, αλλά τα προβλήματα υγείας δεν τον άφησαν να ολοκληρώσει το έργο του. Πέθανε σε ηλικία 72 ετών στο νοσοκομείο "Νίμιτς" στην Αθήνα στις 3 Αυγούστου 1975.

Αναφορές
--------

1. ↑  Εγκυκλοπαίδεια του Ποντιακού Ελληνισμού τόμος 5, Μαλλιάρης Παιδεία

Πηγές
-----

* Ημερολόγιο Παναγιώτη Κανελλόπουλου • 31 Μαρτίου 1942 - 4 Ιανουαρίου 1945. Αθήνα, Εκδ. Κέδρος, 1977.
* Διεύθυνσις Ιστορίας Στρατού,
Η Μπέττυ Φορντ με την θυγατέρα της
**Θυγατέρα** ή **κόρη**, είναι η σχέση κάθε γυναίκας με τους γονείς της.

Στις πατριαρχικές κοινωνίες αλλά και στα παλαιότερα χρόνια, οι θυγατέρες συχνά έχουν διαφορετικά ή λιγότερα οικογενειακά δικαιώματα από τους υιούς. Μια οικογένεια μπορεί να προτιμά να έχει υιούς παρά θυγατέρες, επειδή χρειάζεται περισσότερα εργατικά χέρια. Στις ίδιες κοινωνίες υπήρχε, και υπάρχει, ένα έθιμο όπου οι γονείς καταβάλλουν στον σύζυγο ένα χρηματικό ποσό για να αντισταθμίσει το οικονομικό βάρος της γυναίκας, που αναφέρεται ως προίκα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Stein, Dorothy: *Burning widows, burning brides: The perils of daughterhood in India.* Pacific Affairs, Vol 61, No. 3, p. 465. University of British Columbia.
Στην Αρχαία ελληνική μυθολογία ο **Κρηθέας** ήταν γιος του Αιόλου (γιου του Έλληνος και της Εναρέτης ή της Λαοδίκης. Υπήρξε αδελφός του Αθάμαντος, του Σισύφου, του Σαλμωνέως και του Περιήρης. Ο Κρηθέας ήταν ο ιδρυτής και ο πρώτος βασιλιάς της Ιωλκού. Πήρε για σύζυγό του την ανεψιά του Τυρώ και απέκτησαν μαζί τρεις γιούς και μία κόρη: Αίσονας (πατέρα του Ιάσονα), Αμυθάονας, τον Φέρης και Μύρινα, η οποία παντρεύτηκε τον Θόαντα. Αναφέρεται ότι η η Τυρώ είχε εξωσυζυγική σχέση με τον θεό Ποσειδώνα, και από αυτόν γέννησε τους Πελία και Νηλέα, οι οποίοι όμως αναφέρονται από ορισμένες πηγές και ως γιοί του Κρηθέα. Σύμφωνα με μία ανεξάρτητη παράδοση, η σύζυγος του Κρηθέα ονομαζόταν Δημοδίκη ή Βιαδίκη. Εξάλλου, ο Κρηθέας είχε έλθει σε δεύτερο γάμο με τη Σιδηρώ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Aeolus» (Ρωσικά)
2. ↑  Ησίοδος, Κατάλογος Γυναικών, fr. 10(a); Βιβλιοθήκη Απολλόδωρου, 1.7.3
3. ↑  Όμηρος, Οδύσσεια 11.235
4. ↑  Γάιος Ιούλιος Υγίνος, De Astronomica 2.20
5. ↑  Όμηρος, Οδύσσεια 11.259; Βιβλιοθήκη Απολλόδωρου, 1.9.11; Ιωάννης Τζέτζης σε Λυκόφρων, 175
6. ↑  Hamilton, Edith (1942). Mythology. Little, Brown and Company. σ. 299

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969.
* Hamilton, Edith (1942). Mythology. Little, Brown and Company.
Η αρχαία ελληνική έκφραση **Ημεραίος πλους** μπορεί γραμματολογικά να σημαίνει ο πλους που συντελείται κατά την ημέρα, πλην όμως στην αρχαία Ελλάδα αποτελούσε την συνήθη κατά θάλασσα μονάδα μέτρησης μήκους για μεγάλες αποστάσεις πλού.

Η μονάδα αυτή ήταν ισοδύναμη με 600 στάδια (κατά Θουκυδίδη), προς 500 κατά Σκύλακα Καρυανδέα, κατά τι περισσότερο των 500 κατά Αρριανό, Θεόφιλο και Πτολεμαίο, ή και "οργυών επτακισμυρίων" κατά Ηρόδοτο (δηλαδή περίπου 700 στάδια). Έτσι ο μέσος όρος του κατά στάδια ισοδύναμου του ημερήσιου πλού ήταν 560 που αντιστοιχούν σε ωριαία ταχύτητα 4,5 κόμβων, όση δηλαδή και η ταχύτητα των φορτηγών πλοίων κατά τον Μεσαίωνα, δηλαδή μιάμιση περίπου λεύγα, που στο εικοσαπλάσιο, αντιστοιχούσε σε μια μοίρα του γεωγραφικού πλάτους.

Σε αμοιβαία συνάρτηση της αρχαίας αυτής ναυτικής μονάδας μέτρησης ήταν και οι αρχαίες επίσης μονάδες νυχθήμερος πλούς και ακόμη προαριστίδιος πλους.
Ο **Ιωάννης Αθηνογένης** (1878 - 1953) ήταν Έλληνας τραπεζίτης και πολιτικός.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη και ήταν γιος του Γεώργιου Αθηνογένη, τραπεζίτη, και της Μαρίας Σκουλούδη, αδερφής του Στέφανου Σκουλούδη. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού και εργάστηκε στον τραπεζικό τομέα. Διετέλεσε πρόεδρος του δ.σ. της Εμπορικής Τράπεζας και της Εταιρείας Διαχείρισης Υπεγγύων Προσόδων, νομάρχης Θεσσαλονίκης (1915 - 1917) και μέλος του δ.σ. της Ριζαρείου Εκκλησιαστικής Σχολής. Την περίοδο 1921 - 1922 αντιπροσώπευσε την Ελλάδα ως πληρεξούσιος υπουργός στη Διεθνή Επιτροπή Επανορθώσεων στο Παρίσι και στη Συνδιάσκεψη στη Χάγη. Στις εκλογές του Νοεμβρίου 1910 εξελέγη βουλευτής Λακωνίας.

Ήταν παντρεμένος με την Αικατερίνη Κανακάρη - Ρούφου, κόρη του Αθανάσιου Κανακάρη - Ρούφου, και είχαν αποκτήσει δύο παιδιά.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Αρχείο Αθηνογένη, από το Εθνικό Λογοτεχνικό και Ιστορικό Αρχείο (Ε.Λ.Ι.Α.)
2. ↑  Βουλή των Ελλήνων, Μητρώον Πληρεξουσίων, Γερουσιαστών και Βουλευτών. 1822-1935, Αθήνα 1986, σελ. 186 - 187(pdf)
Η αψίδα του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Ρώμη, 315 μ.Χ.
Η **αψίδα θριάμβου** είναι είδος μνημείου της ρωμαϊκής αρχιτεκτονικής, ιδρυόμενο προς τιμή ενός προσώπου ή σε ανάμνηση ενός σημαντικού γεγονότος. Συνήθως έχει τη μορφή μιας ή περισσότερων τοξωτών διόδων που φέρουν πάνω τους τα αγάλματα, διακοσμητικά στοιχεία και αναθηματικές επιγραφές, σχετικές με το πρόσωπο ή το γεγονός αυτό. Δεν υπήρχε ειδικός χώρος για την ίδρυση των αψίδων θριάμβων, προτιμούσαν όμως πολυσύχναστα μέρη, όπως η αγορά της πόλης, τα σταυροδρόμια, οι πλατείες, οι κεντρικοί δρόμοι, οι ναοί κ.α. Η κυκλοφορία γίνονταν μέσα, από το πλάι ή γύρω από τις αψίδες.

Δικαίωμα για ίδρυση αψίδων είχαν τόσο οι ανώτεροι αξιωματούχοι, όσο και οι ιερείς προς τιμή του αυτοκράτορα. Αφορμή για την ίδρυση και αφιέρωση μιας αψίδας ήταν ένα γεγονός μεγάλης πολιτικής σημασίας: μια λαμπρή νίκη, η αποκατάσταση του γοήτρου μετά από μια ήττα του παρελθόντος, η αύξηση των εδαφών της αυτοκρατορίας κ.ά..
Ο **Ιωάννης Αβράμιος** (Βενετία 1670 – Βιέννη 1718) ήταν Έλληνας λόγιος, ιατρός, δάσκαλος και διορθωτής ελληνικών βιβλίων και ιερωμένος κρητικής καταγωγής. Οι σπουδές του αφορούσαν τα αρχαία ελληνικά και τα λατινικά. Έγραψε, καθώς και διόρθωσε αρκετά κείμενα, φιλοτεχνώντας και πολλές μεταφράσεις. Έργα του γνωστά, πρέπει να θεωρούνται: *Απανθίσματα ποιητικά*, *Πολιτικόν θέατρον*, *Λόγοι*, κ.ά.

Βιογραφία
---------

Ο Αβράμιος διετέλεσε εφημέριος της ελληνικής εκκλησίας της Βενετίας, καθώς επίσης εργάστηκε σε διάφορα τυπογραφεία της πόλης, όπου είχε τον ρόλο του διορθωτή εκκλησιαστικών βιβλίων. Επιπλέον, υπήρξε και διδάσκαλος στη Ζάκυνθο όπως επίσης και στην κοινοτική σχολή της Βενετίας, έως ότου εκδιώχθηκε από τον Μελέτιο Τυπάλδο, τον μητροπολίτη.

Μετά τον διωγμό του κατέφυγε στο Βουκουρέστι, όπου έτυχε της προστασίας και της φιλίας του Ιωάννη Κωνσταντίνου Βασσαραβά, ηγεμόνα της Ουγγαροβλαχίας. Εκεί, η εκδοτική και διδακτική του δράση υπήρξε έντονη.

Το 1716, έλαβε μέρος στη συνωμοσία εναντίον του Μαυροκορδάτου. Η συμμετοχή του αυτή τον οδήγησε στο να φυλακιστεί στο μοναστήρι Σβαγκόβ. Οταν παρήλθε ο καιρός και απελευθερώθηκε, κατευθύνθηκε στη Βιέννη, όπου και πέθανε το 1718.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Χάρης Πάτσης -Βασική Παγκόσμιος Εγκυκλοπαίδεια (1967). «1». *Αβράμιος, Νικόλαος*. Χάρης Πάτσης. σελ. 67.
2. 1 2 3  Νέα Δομή (1997). «1». *Αβράμιος, Ιωάννης*. Οργανισμός Τεγοπούλου -Μανιατέα. σελ. 44.
3. ↑  Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν ΗΛΙΟΥ (1975). «1». *Αβράμιος, Ιωάννης*. ΗΛΙΟΣ. σελ. 120.
Ο **Θεοδόσιος** ήταν Βυζαντινός αξιωματούχος, δουξ της Νεάπολης την περίοδο 696-706.

Ο Θεοδόσιος είναι γνωστός από το Χρονικό των Δούκων του Μπενεβέντο, του Σαλέρνο, της Κάπυοας και της Νάπολης. Σύμφωνα με αυτό, έλαβε εξουσία επί του Δουκάτου της Νεάπολης το 696 μετά το θάνατο του προκατόχου του Μπονέλου. Επειδή εκείνη την εποχή η Νάπολη ήταν μέρος της Βυζαντινής αυτοκρατορίας ο Θεοδόσιος εκλέχτηκε από την αριστοκρατία της πόλης και έπειτα έπρεπε να εγκρίνει την εκλογή του ο αυτοκράτορας, αλλά είναι άγνωστο εάν έγινε αυτό επειδή επικρατούσε αναταραχή στον θρόνο της αυτοκρατορίας ανάμεσα στους Τιβέριο, Ιουστινιανό και Λεόντιο.

Σύμφωνα με τον Παύλο τον διάκονο, περίπου το 702 κατά την θητεία του Θεοδόσιου ο στρατός του Δούκα του Μπενεβέντο Γκιζούλφου, εισέβαλε στο Δουκάτο της Νάπολης. Οι Λομβαρδείς κατέλαβαν τις πόλεις Σόρα, Αρπίνο, Αρτς και Ακίνο, που ανήκαν στον Θεοδόσιο, αναγκάζοντας πολλούς ντόπιους να αναζητήσουν σωτηρία έξω από τα τείχη της Νάπολης, και στη συνέχεια επιτέθηκαν στα εδάφη του Πάπα Ιωάννη ΣΤ΄. Πιθανώς, οι επιτυχίες του Γκιζούλφου εξηγούνται από το γεγονός ότι ούτε η Νάπολη ούτε η Ρώμη είχαν τότε τακτικά βυζαντινά στρατεύματα, και τις δύο πόλεις φρουρούσαν πολιτοφυλακές (lat Milizia) μεταξύ των κατοίκων της περιοχής.

Το Χρονικό των Δούκων του Μπενεβέντο, του Σαλέρνο, της Κάπουα και της Νάπολης αναφέρει ότι ο Θεοδόσιος κυβέρνησε το Δουκάτο της Νάπολης για δέκα χρόνια και πέθανε το 706. Ο διάδοχός του ήταν ο Καισάριος Β΄.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Schipa M. Il Mezzogiorno d’Italia anteriormente alla monarchia, Bari, Gius. Laterza & Figli, 1923, pages 27—28
2. 1 2  Cappelli A. Cronologia, cronografia e calendario perpetuo, Milano, HOEPLI EDITORE, 1998, page 469, isbn 978-8-8203-2502-2
3. ↑  *Павел Диакон*. История лангобардов (книга VI, глава 27).
4. ↑  Schipa M.|заглавие=Gisulfo I duca di Benevento, Enciclopedia Italiana, 1933
5. ↑  Bedina A. Gisulfo, Roma, Istituto dell’Enciclopedia Italiana, Dizionario Biografico degli Italiani, 2001, τόμος 56

Πηγές
-----

* Capasso B. Monumenta ad Neapolitani ducatus historiam pertinentia, Napoli, Francisi Giannini, 1881, τόμος 1, page 325
* «Хроника герцогов Беневента, Салерно, Капуи и Неаполя». Восточная литература. Ανακτήθηκε στις 16 Οκτωβρίου 2018.
Ο **Ηρακλής Γκαντίνας** ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής της πρώιμης μεταπολεμικής εποχής, ο οποίος αγωνιζόταν ως τερματοφύλακας για την ομάδα του Άρη κατά την δεκαετία του '50.

Καριέρα
-------

Ο Γκαντίνας εντάχθηκε στο δυναμικό του Άρη στα δεκαέξι του χρόνια και έπαιξε για πρώτη φορά στον αγώνα που ολοκλήρωσε την τελική φάση του πανελλήνιου πρωταθλήματος του 1949, όπου οι "κίτρινοι" ηττήθηκαν από τον Παναθηναϊκό με 0-2 στην Θεσσαλονίκη.

Την επόμενη σεζόν, αγωνίστηκε στους περισσότερους αγώνες της κανονικής περιόδου, λόγω τραυματισμού του βασικού τερματοφύλακα, Κώστα Βελλιάδη. Συμμετείχε, επίσης, στον επαναληπτικό προημιτελικό αγώνα για την διοργάνωση του κυπέλλου Ελλάδος, όπου ο Άρης κατέβαλε την αντίσταση του ΠΑΟΚ με 3-1, όπως και στον ημιτελικό κατά του Εθνικού, που βρήκε τους "κίτρινους" νικητές με 2-1.

Τις επόμενες χρονιές αγωνίστηκε σε λίγους αγώνες με την πρώτη ομάδα του Άρη, αφού ο Βελλιάδης κυριάρχησε κάτω από τα δοκάρια της ομάδας. Τον Φεβρουάριο του 1955, ο τελευταίος τραυματίστηκε και ο Γκαντίνας έπαιξε σε όλους τους αγώνες για το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης και το κύπελλο Ελλάδος.

Την σεζόν 1955-56, αγωνίστηκε ως βασικός τερματοφύλακας της ομάδας, κατακτώντας το πρωτάθλημα βορείου ομίλου, ενώ στην τελική φάση του πανελλήνιου πρωταθλήματος μοιράστηκε την θέση με τον Γιάννη Συργιάννη.

Το 1956-57, έπαιξε σε μόλις τέσσερις αγώνες, αφού πλέον είχε πάρει την θέση του βασικού τερματοφύλακα ο Δημήτρης Αχπαρίδης. Αποχώρησε μετά το τέλος της χρονιάς και μετανάστευσε στην Στουτγκάρδη, όπου αγωνίστηκε σε τοπική ομάδα. Ήταν μεγαλύτερος αδελφός του μετέπειτα τερματοφύλακα του Άρη Γιώργου Γκαντίνα.

Στατιστικά
----------

| Διοργάνωση | Αγώνες | Γκολ |
| --- | --- | --- |
| Πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης | 28 | - |
| Πρωτάθλημα Ελλάδας | 16 | - |
| Κύπελλο Ελλάδας | 10 | - |

* *Τα στοιχεία του πίνακα δεν είναι ολοκληρωμένα, λόγω ελλιπούς ενημέρωσης από τα ΜΜΕ της εποχής*

Παραπομπές
----------

1. ↑  Greece - Final Tables 1906-1959
2. ↑  «Βελλιάδης Κώστας | aris.re». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Νοεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 30 Μαΐου 2015.
3. ↑  Άγγελος Καριπίδης, *Άρης 1914-2002. Οι μεγάλες στιγμές της ιστορικής ομάδος*, σελ. 98, University Studio Press, Θεσσαλονίκη 2003. ISBN 960-12-1189-6, ISBN-13 978-960-12-1189-3
4. ↑  «Γκαντίνας Γιώργος | aris.re». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Σεπτεμβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 30 Μαΐου 2015.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Βασίλης [άγνωστο επίθετο], *Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ...Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό*, αυτοέκδοση, 2014. ISBN 978-960-93-5927-6
* Γκαντίνας Ηρακλής | aris.re
Η **ηλεκτρονική πληροφόρηση** (αγγλικά: electronic information, e-information) αφορά στην ψηφιακή διάθεση πληροφοριών και δεδομένων. Μόνη προϋπόθεση για τη χρήση της ηλεκτρονικής πληροφόρησης είναι η σύνδεση στο διαδίκτυο. Η ηλεκτρονική πληροφόρηση ως μέρος της ηλεκτρονικής συμμετοχής αναφέρεται στην παροχή επαρκούς ενημέρωσης στους πολίτες, ώστε να είναι σε θέση να προσφέρουν εποικοδομητική συνεισφορά στις διαδικασίες στις οποίες συμμετέχουν. Επαρκής ενημέρωση νοείται η παροχή εκείνων των πληροφοριών που είναι απαραίτητες για τη διαμόρφωση γνώμης σχετικά με τη διαμόρφωση πολιτικών.

Δείτε επίσης
------------

* Ηλεκτρονική συμμετοχή
* Ανοικτά κυβερνητικά δεδομένα
* Ανοικτά δεδομένα
* Συνεργατική διακυβέρνηση

Πηγές
-----

* Riviere, P. The Framework That Will Make You Understand E-participation, citizenlab.com, 2017, Ανακτήθηκε στις 10 Ιουλίου 2021
Ο **Ιωάννης Καμπίτσης** (1938-1990) ήταν κλασικός φιλόλογος και καθηγητής πανεπιστημίου.

Βίος
----

Ο **Ιωάννης Καμπίτσης** γεννήθηκε στην Αθήνα το 1938. Σπούδασε κλασική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών (1956-1961) και συνέχισε ως υπότροφος του ΙΚΥ στο Παρίσι. Το 1968 ανακηρύχθηκε διδάκτωρ της Σορβόννης με θέμα την *Αντιγόνη* του Ευριπίδη. Μέχρι το 1971 εργάστηκε ως βοηθός στο Πανεπιστήμιο και επί συμβάσει ερευνητής στο Εθνικό Κέντρο Επιστημονικών Ερευνών της Γαλλίας. Το 1971 επέστρεψε στην Ελλάδα και η Διεύθυνση του Διδασκαλείου Μέσης Εκπαιδεύσεως του ανέθεσε επί συμβάσει τη διδασκαλία του μαθήματος της Ερμηνείας Κλασικών Κειμένων για τους μετεκπαιδευόμενους γυμνασιακούς καθηγητές.  Το 1972 έγινε επιμελητής στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων και από το 1975 τακτικός καθηγητής της κλασικής φιλολογίας. Το 1982 μετακλήθηκε στην Κρήτη, όπου από το 1977-1979 είχε έλθει με ειδική απόσπαση και είχε διατελέσει ο πρώτος κοσμήτορας της Φιλοσοφικής σχολής. Το 1979-1980 διετέλεσε κοσμήτορας στη Φιλοσοφική Ιωαννίνων. Διετέλεσε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής Εισαγωγικών Εξετάσεων Α.Ε.Ι. (1977, 1980,1982),τακτικό μέλος του ΔΙΚΑΤΣΑ και κατ' επανάληψιν εξεταστής του ΙΚΥ για αποστολή υποτρόφων στο εξωτερικό. Σκοτώθηκε σε τροχαίο δυστύχημα στις 7 Αυγούστου 1990 στην Σούδα της Κρήτης.

Ερευνητικά πεδία
----------------

Τα αντικείμενα με τα οποία ασχολήθηκε ήταν η αρχαία θρησκεία, η μυθολογία, η τραγωδία, οι θεσμοί και το δίκαιο.

Δημοσιεύσεις
------------

* *L'Antiope d' Euripide,Edition commandée des fragments*, Athenes, 1972
* *Όμματα Πειθούς*, Ελληνικά 26 (1973), σελ.5-17
* *Κατακαλύπτειν τα σφάγια ταις ασπίσιν*, Δωδώνη, 3 (1974), σελ.69-86
* *Sur deux manuscripts des Argonautiques orphiques*, Θεσσαλονίκη, 1975
* *Μινυάδες και Προιτίδες*, Δωδώνη, παράρτημα 1975
* *Priam et le pacte juré*, Αρχαιογνωσία, 1, 1980, σελ.153-164
* *Ένα επίγραμμα εις Μήδειαν*, Δωδώνη, 11 (1982), σελ. 2-27
* *Από την προφητείαν του Αγχίση στους θριάμβους του Αυγούστου*, Πρακτικά Α΄ Πανελληνίου Συμποσίου Λατινικών Σπουδών, Γιάννινα, 1984
* *Ποίηση και ιστορία στο έπος του Λουκανού*, Πρακτικά Β΄ Πανελληνίου Συμποσίου Λατινικών Σπουδών, Ρεθυμνο, 1988
* *Θρησκεία και δίκαιο στην αρχαία Ελλάδα*, Αναζητήσεις, 3-4 (1982), σελ. 157-166

Παραπομπές
----------

1. ↑  Γ.Μ. Σηφάκης, «Νεκρολογία: Ιωάννης Σ. Καμπίτσης (1938-1990)», Ελληνικά, τομ.41 (1990),σελ.209
2. ↑  Ν. Πετρόχειλος, «Νεκρολογία: Ιωάννης Σ. Καμπίτσης (1938-1990)», Αρχαιογνωσία, 6 (1992),σελ.208
3. ↑  Γ.Μ. Σηφάκης, «Νεκρολογία: Ιωάννης Σ. Καμπίτσης (1938-1990)», Ελληνικά, τομ.41 (1990),σελ.209
4. ↑  Ν. Πετρόχειλος, «Νεκρολογία: Ιωάννης Σ. Καμπίτσης (1938-1990)», Αρχαιογνωσία, 6 (1992),σελ.208
5. ↑  Γ.Μ. Σηφάκης, «Νεκρολογία: Ιωάννης Σ. Καμπίτσης (1938-1990)», Ελληνικά, τομ.41 (1990),σελ.209
6. ↑  Γ.Μ. Σηφάκης, «Νεκρολογία: Ιωάννης Σ. Καμπίτσης (1938-1990)», Ελληνικά, τομ.41 (1990), σελ.210

Πηγές
-----

* Γ.Μ. Σηφάκης, «Νεκρολογία: Ιωάννης Σ. Καμπίτσης (1938-1990)», Ελληνικά, τομ.41 (1990),σελ.209-212
* Ν. Πετρόχειλος, «Νεκρολογία: Ιωάννης Σ. Καμπίτσης (1938-1990)», Αρχαιογνωσία, 6 (1992), σελ.207-211
Ο **Θεόδωρος Υρτακηνός** ήταν αξιωματούχος της αυτοκρατορικής αυλής της Βυζαντινής αυτοκρατορίας στις αρχές του 14ου αιώνα. Γεννήθηκε στην Ύρτακο (σημερινή Αρτάκη) της χερσονήσου του Κυζικού κοντά στα νότια παράλια της θάλασσας του Μαρμαρά. Διακρίθηκε κατά την εποχή του Ανδρόνικου Β´ Παλαιολόγου (1282-1328), όταν και ήταν ο επιστάτης των δημοσίων διδασκάλων, και έζησε την ίδια εποχή με τον Νικηφόρο Χούμνο.

Συγγραφικό έργο
---------------

Διασώζονται 93 από τις επιστολές του, ένα πανηγυρικός λόγος, και 3 επικήδειοι. Ο εξεζητημένος τρόπος γραφής των λόγων δυσκολεύει την κατανόηση τους, αλλά η τεχνοτροπία της γραφής φανερώνει μια καλή γνώση της αρχαίας ελληνικής ποίησης και λεπτομερή γνώση της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας. Επίσης διασώζεται ένα σώμα κειμένων του σχετικά με την Παναγία, τον Όσιο Άνινα τον Θαυματουργό, και μια περιγραφή του κήπου της Αγίας Άννας στη Ναζαρέτ.

Οι επιστολές του εκδώθηκαν κατά τον 19ο αιώνα από τους Γκαμπριέλ ντε Λα Πορτ ντου Τέιγ (*Gabriel de La Porte du Theil*) και τον Ζαν Φρανσουά Μπουασονάντ (*Jean François Boissonade*), μέσω των κειμένων που διασώζονται στο χειρόγραφο του Παρισινού Κώδικα. Ιδιαίτερα σε αυτές που απευθύνονται σε αξιωματούχους της εποχής του, εμφανίζεται να παραπονείται συχνά για την οικονομική του ένδεια και ζητά οικονομική ενίσχυση.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Αγγλικά) *Library of Congress Authorities*. Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου. n2018059123. Ανακτήθηκε στις 20  Μαρτίου 2021.
2. ↑  Krumbacher, Karl (1897–1900). *Ιστορία της Βυζαντηνής [sic] λογοτεχνίας. Μεταφρασθείσα υπό Γεωργίου Σωτηριάδου. Τόμος Β’*. Εν Αθήναις: Τύποις Π. Δ. Σακελλαρίου. Ανακτήθηκε στις 15 Φεβρουαρίου 2011.
3. 1 2  (Αγγλικά) Talbot, Alice-Mary (1991). *«Hyrtakenos, Theodore» - Oxford Dictionary of Byzantium, σελ. 966*. Oxford: Oxford University Press. ISBN 0198140983.
4. ↑  (Αγγλικά) «Byzantine Garden Culture - Dumberton Oaks, Harvard University» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 13 Μαΐου 2014.
5. ↑  «Θεόδωρος (12) - Παιδεία Online». [*νεκρός σύνδεσμος*]
6. ↑  Parisinus graecus 1209, Περγαμηνή 19, 8 x 14 εκ.φφ.  v + 164 + ii, αρ.σειρών 28-30 (σπν. 27), 14ου αι.

Σχετική βιβλιογραφία
--------------------

* (Αγγλικά) A. Karpozilos, "The Correspondence of Theodoros Hyrtakenos", *Jahrbuch der Österrichischen Byzantinistik*, **43** (1993), 221-231

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Οι μονωδίες του Θεόδωρου Υρτακηνού - του Ηλία Χρυσοστομίδη, μεταπτυχιακή εργασία, Τομέας Μεσαιωνικών και Νέων Ελληνικών Σπουδών, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
* Σύγχρονη μετάφραση επιστολής του Θεόδωρου Υρτακηνού - scribd.com

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 88811114
* LCCN: n2018059123
* GND: 100962289

 |

 |
Συντεταγμένες: 35°24′23.0″N 33°55′23.9″E﻿ / ﻿35.406389°N 33.923306°E﻿ / 35.406389; 33.923306

Το **Κάστρο της Καντάρας** βρίσκεται στον Πενταδάχτυλο της Κύπρου.

Χτίστηκε τον 11ο αιώνα από τους βυζαντινούς και καταστράφηκε από τους ενετούς τον 16ο αιώνα. Για πρώτη φορά αναφέρεται σε πηγές το 1191. Το όνομα πιστεύεται ότι προέρχεται από το αραβικό Kandar που σημαίνει βράχος- απόκρημνος βράχος, λόγω της θέσης του κάστρου.

Σε αυτό κατέφυγε ο Ισαάκιος Κομνηνός, ο οποίος ήταν διοικητής της Κύπρου και προσπάθησε να δημιουργήσει δικό του βασίλειο, κυνηγημένος από τον Ριχάρδο Λεοντόκαρδο.

Κοντά στη Καντάρα βρισκόταν το μοναστήρι της *Παναγίας της Καντάρας*, εκεί το 1231 σκοτώθηκαν 13 μοναχοί, με φρικτό τρόπο στη κοίτη του ποταμού Πεδιαίου, από τους Λατίνους επειδή αρνήθηκαν να δηλώσουν πίστη στον πάπα.

Λαϊκή παράδοση
--------------

Το κάστρο συνδέεται με την παράδοση της Ρήγαινας. Σύμφωνα με αυτή το έχτισε μια όμορφη αλλά κακιά κυρά, η Ρήγαινα, που βασάνιζε τους εργάτες. Όταν τελείωσε η κατασκευή του διέταξε τους στρατιώτες της να πετάξουν στο γκρεμό τους εργάτες για να μην αποκαλύψουν τα μυστικά του κάστρου, όπως κι έγινε. Η ίδια παράδοση επικρατεί και για τα άλλα δύο κάστρα του Πενταδάκτυλου, το κάστρο του Αγίου Ιλαρίωνα και το Βουφαβέντο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ιστορία της μονής της Παναγιάς της Καντάρας, ανακτήθηκε 26/12/2008

Πηγές
-----

* Καθημερινή, ένθετο "7 Ημέρες" , *Κερύνεια "Επιστροφή" στη κατεχόμενη πόλη*, τεύχος 23 Αυγούστου 1998.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Kantara Castle στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 51144647638646755350
* SUDOC: 033993912
* BNF: cb12479439w (data)

 |

 |