recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Ουμβέρτος**, ιταλ. Umberto (απεβ. π. 969) από τον Οίκο των Μποζονιδών ήταν δούκας του Σπολέτο & μάργραβος του Καμερίνο (943-946) και μάργραβος της Τοσκάνης (936-π.969).

Βιογραφία
---------

Ήταν νόθος γιος του Ούγου της Ιταλίας και της ερωμένης του Βάνντελμοντα.

Αδελφός του ήταν ο Μπόζο, που έγινε επίσκοπος. Το 936 ο πατέρας του Ούγος εκτόπισε τον αδελφό του Μπόζο από μάργραβο της Τοσκάνης και έθεσε τον Ουμβέρτο. Ο τελευταίος το 942 έγινε παλατινός κόμης (δούκας). Το επόμενο έτος ο Σάρλιο δούκας του Σπολέτο εκδιώχθηκε, διότι είχε φονεύσει σε διαμάχη και διαδεχθεί τον Άνσκαρ προηγούμενο δούκα του Σπολέτο. Η διαμάχη είχε ενορχηστρωθεί από τον Ούγο, που αντικατέστησε τον Σάρλιο με τον δικό του γιο Ουμβέρτο.

Όταν ο Βερεγγάριος Β΄ έγινε το 950 βασιλιάς της Λομβαρδίας ("Ιταλίας"), ο Ουμβέρτος έχασε το δουκάτο, του επετράπη όμως η μαρκιωνία της Τοσκάνης. Ήταν ο πιο ισχυρός φεουδάρχης της βόρειας Ιταλίας και έμεινε πιστός στον Βερεγγάριο Β΄, ακόμη και όταν ο Όθων Α΄ της Γερμανίας πέρασε τις Άλπεις και ανέλαβε το βασίλειο. Είναι η εποχή που η Λομβαρδία με πρωτεύουσα την Παβία, διεκδικεί την ανεξαρτησία της από τον Γερμανό βασιλιά. Ο Βερεγγάρος Β΄ ηττήθηκε και τότε ο Ουμβέρτος συμφιλιώθηκε με τον Όθωνα Α΄, που και αυτός του επέτρεψε να κρατήσει την Τοσκάνη.

Είναι ο ιδρυτής του ναού Μπάντια Φιορεντίνα στη Φλωρεντία.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε τη Βίλλα, κόρη του Βονιφατίου Α΄ δούκα του Σπολέτο και της Βάλνντραντα των Παλαιών Γουέλφων (κόρης του Ροδόλφου Α΄ βασιλιά της Άνω Βουργουνδίας). Είχε τέκνα:

* Ούγος 953/4-1001, μάργραβος της Τοσκάνης.
* Βαλντράντα απεβ. 997, παντρεύτηκε τον Πέτρο Δ΄ δόγη της Βενετίας.
* Μπέρτα απεβ. μετά το 1014, παντρεύτηκε τον Αρντουίνο της Ιταλίας.
* Βίλλα, παντρεύτηκε τον Τένταλντ κόμη της Κανόσσα.

Πηγές
-----

* Previté Orton, C. W. (1917). "Italy and Provence, 900–950". The English Historical Review. 32 (127): 335–47. doi:10.1093/ehr/xxxii.cxxvii.335.
* Previté Orton, C. W. (1922). "Italy in the Tenth Century". In Whitney, J. P.; Tanner, J. R.; Gwatkin, H. W.; et al. The Cambridge Medieval History, Volume 3: Germany and the Western Empire. Cambridge: Cambridge University Press. pp. 148–87.
* Wickham, Chris (1981). Early Medieval Italy: Central Power and Local Society, 400–1000. London: Macmillan.
* Wickham, Chris (1988). The Mountains and the City: The Tuscan Appennines in the Early Middle Ages. Oxford: Clarendon Press.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Dizionario Biografico degli Italiani». (Ιταλικά) *Dizionario Biografico degli Italiani*. 1960. Ανακτήθηκε στις 12  Νοεμβρίου 2021.
Ο **Σάρλιο** , Sarlio ήταν δούκας του Σπολέτο από το 940 έως το 943. Καταγόταν από την Προβηγκία και υπηρέτησε ως κόμης του παλατιού υπό τον Ούγο των Μποζονιδών βασιλιά της Λομβαρδίας.

Βιογραφία
---------

Σύμφωνα με τον Λιούτπραντ της Κρεμόνα ο βασιλιάς έδωσε χρήματα στον Σάρλιo, για να εξεγερθεί εναντίον του Άνσκαρ δούκα του Σπολέτο. Ο Σάρλιo νυμφεύτηκε τη χήρα του προηγούμενου δούκα, Θεοβάλδου Α΄, έναν ανιψιό (*nepos*) του Ούγου και απέκτησε πληροφορίες και οπαδούς στο Σπολέτo.   Σε μία απροσδιόριστη ημερομηνία, ο Σάρλιο ξεσήκωσε μία εξέγερση εναντίον του Άνσκαρ, ο οποίος εγκατέλειψε την πόλη Σπολέτo, για να τον συναντήσει στη μάχη του Σπολέτo. Αν και ο Σάρλιo δεν μπήκε στη μάχη προσωπικά, τα στρατεύματά του ήταν νικητές και ο Άνσκαρ σκοτώθηκε. 

Το 941 ο Ούγος πήρε πολλά μοναστήρια στη μαρκιωνία της Τοσκάνης και τη μαρκιωνία του Φέρμo, συμπεριλαμβανομένου του αβαείου της Φάρφα, και τα έδωσε στον Σάρλιo,  ο οποίος πήρε τον τίτλο «πρύτανης της Σαμπίνα» σύμφωνα με το Χρονικό της Φάρφα (*Chronicon Farfense)*. Το 943 ο Ούγος ανάγκασε τον Σάρλιo να αποσυρθεί σε ένα μοναστήρι, κατηγορώντας τον για τη δολοφονία του Άνσκαρ, και τοποθέτησε τον νόθο γιο του Ουμβέρτο των Μποζονιδών, που ήδη κυβερνούσε την Τοσκάνη, ως επικεφαλής του Σπολέτo.

Σημειώσεις
----------

1. ↑  In Liutprand he is referred to as *Sarlionem* (>Sarlio), *Serlione* (>Serlio) and *Serlius*. In the *Chronicon Farfense* his name is give as *Sarilo*. In Italian his name is sometimes given as *Sarlione*.

Αναφορές
--------

1. ↑  Colonna 1996, σελ. 187 n. 10.
2. 1 2  Previté-Orton 1922, σελ. 157.
3. 1 2  Eads 2010, σελ. 306.
4. ↑  Sergi 1999, σελ. 353.
5. ↑  Previté Orton 1922, σελ. 157.

Πηγές
-----

* .
* Colonna, Enza (1996). *Le poesie di Liutprando di Cremona: commento tra testo e contesto*. Bari: Edipuglia.
* .
* Hofmeister, Adolf (1907). «Markgrafen und Markgrafschaften im italienischen Königreich in der Zeit von Karl dem Grossen bis auf Otto den Grossen (774–962)». *Mitteilungen des Instituts für österreichische Geschichtsforschung* (Ergänzungsband **7**): 215–435. .
* .
* .
Συντεταγμένες: 22°13′23″N 36°38′51″E﻿ / ﻿22.22306°N 36.64750°E﻿ / 22.22306; 36.64750

Η **Χαλάιμπ** (*αραβικά : حلايب*) είναι κωμόπολη και λιμένας της Ερυθράς θάλασσας στο Τρίγωνο της Χαλάιμπ που διεκδικείται εξίσου από την Αίγυπτο και το Σουδάν, ενώ σήμερα ελέγχεται ντε φάκτο από την Αίγυπτο. Βρίσκεται κοντά στην αρχαία μεσαιωνική πόλη Αϊντάμπ.

Όταν, το 1899, διευθετήθηκαν τα σύνορα των δύο χωρών, η Χαλάιμπ ανήκε στην Αίγυπτο αλλά το 1902 μια νέα διευθέτηση η πόλη δόθηκε στο Σουδάν. Από τότε η κάθε χώρα δέχεται τη συμφωνία που της δίνει την περιοχή.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «No Man's Land». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Δεκεμβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 1 Φεβρουαρίου 2015.
2. ↑  Rumours surrounding Hala’ib territory revive debate
3. ↑  area between Egypt and Sudan has not been claimed by any country.[*νεκρός σύνδεσμος*]

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 124502909
* LCCN: n96070488

 |

 |
Συντεταγμένες: 19°31′52″N 96°54′58″W﻿ / ﻿19.53111°N 96.91611°W﻿ / 19.53111; -96.91611

Η **Χαλάπα** (ισπανικά: *Xalapa*, προφορά: [xaˈlapa]) είναι η πρωτεύουσα της πολιτείας Βερακρούς. Στην απογραφή του 2005 η πόλη ανέφερε πληθυσμό 387.879 και ο δήμος του οποίου λειτουργεί ως δημοτική έδρα ανέφερε πληθυσμό 413.136. [2] Ο δήμος έχει έκταση 118,45 km². 

Η Χαλάπα βρίσκεται κοντά στο γεωγραφικό κέντρο της πολιτείας και είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της πολιτείας μετά την πόλη της Βερακρούς στα νοτιοανατολικά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www3.inegi.org.mx/sistemas/iter/consultar\_info.aspx.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Μεξικό
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 148919991
* LCCN: n80053309

 |

 |
Το **Βασίλειο του Αρτσάχ** (αρμενικά: Արցախի թագավորություն‎) ήταν ένα μεσαιωνικό βασίλειο και εξαρτώμενο αρμενικό βασίλειο στην επικράτεια των Σιουνίκ και Αρτσάχ, στο καντόνι Γκαρμτμάν του Ουτίκ, και στα καντόνια Μαζάζ και Βαραζνουνίκ της επαρχίας Αϊραράτ. Οι σύγχρονες πηγές αναφέρονται σε αυτό με την ονομασία **Χατσέν**. Ωστόσο, επειδή οι κτήσεις του Χατσέν κατά την διακυβέρνηση του πρίγκιπα Χασάν Τζαλάλ περιλάμβαναν όλο το Ναγκόρνο Καραμπάχ μαζί με πολλές συνεχείς περιοχές στα δυτικά, βόρεια και νότια, το πριγκιπάτο του συχνά λεγόταν βασίλειο του Αρτσάχ. Το βασιλικό δόκιμο παράρτημα της αρχαίας δυναστείας των Σιουνιδών ονομαζόταν Χατσέν από το κύριο κέντρο του. Ο Χασάν Τζαλάλ καταγόταν από την αρμενική Δυναστεία Αρανσαχίκ, που προηγείτο ιστορικά της κατάκτησης της περιοχής από τους Αρσακίδες της Παρθίας. Το βασίλειο αναδύθηκε όταν ο Χοβάνες-Σενεκερίμ απέκτησε το βασιλικό τίτλο το 1000.

Το Αρτσάχ διατήρησε τους κυρίαρχους ηγεμόνες του. Στις αρχές του 13ου αιώνα δέχτηκαν την επικυριαρχία του Βασιλείου της Γεωργίας, και έπειτα της Μογγολίας. Έχασαν τον Βασιλικό τίτλο μετά την δολοφονία του Χασάν Τζαλάλ (1214–1261) από τον Ιλχανίδη κυβερνήτη Αρκούν, αλλά συνέχισαν να κυβερνούν το Σιουνίκ ως πριγκιπάτο, το οποίο από τον 16ο αιώνα αποτελούνταν από τα πέντε αρμενικά μελικάτα του Αρτσάχ και το μελικάτο του Κασατάγ του Σιουνίκ που υπήρξε μέχρι τις αρχές του 19ου αιώνα. Οι απόγονοι των βασιλιάδων του Σιουνίκ έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην ιστορία του Σιουνίκ μέχρι τον 20ό αιώνα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Hewsen, Robert H (2001). *Armenia: A Historical Atlas*. Chicago: University of Chicago Press. σελίδες 118–121. ISBN 0-226-33228-4.
2. ↑  Hewsen, Robert H. "The Kingdom of Artsakh," in T. Samuelian & M. Stone, eds. Medieval Armenian Culture. Chico, CA, 1983
3. ↑  Hewsen, Robert H. "The Kingdom of Artsakh," p. 47
4. ↑  Ulubabyan, Bagrat (1975). *Խաչենի իշխանությունը, X-XVI դարերում [The Principality of Khachen, From the Tenth to Sixteenth centuries]* (στα Αρμενικά). Yerevan: Armenian Academy of Sciences. σελίδες 56–59.
5. ↑  Hewsen, Robert H. "The Meliks of Eastern Armenia: A Preliminary Study." *Revue des Études Arméniennes*. NS: IX, 1972, pp. 255-329.
Συντεταγμένες: 37°38′22″N 21°37′59″E﻿ / ﻿37.63944°N 21.63306°E﻿ / 37.63944; 21.63306

Η **Οικία του Νέρωνα**, η οποία βρίσκεται νοτιοανατολικά της αρχαίας τοποθεσίας της Ολυμπίας στην Ελλάδα, είναι μια από τις αρχαίες ρωμαϊκές επαύλεις, που χτίστηκαν για τον Ρωμαίο αυτοκράτορα Νέρωνα τον 1ο αιώνα μ.Χ.

Η οικία του Νέρωνα κατασκευάστηκε, για να μπορεί ο Νέρωνας και οι ακόλουθοί του να διαμένουν εκεί, όταν διεξάγονταν Ολυμπιακοί Αγώνες. Στη θέση της οικίας στην κλασική εποχή υπήρχε το ιερό της Εστίας, καθώς και άλλα κτίσματα, τα οποία στην πορεία κατεδαφίστηκαν. Οι αρχαιολογικές ανασκαφές αποκαλύπτουν την παρουσία μολύβδινου αγωγού νερού, που φέρει την επιγραφή «ner. aug.», συντομογραφία του ονόματος Νέρων Αύγουστος.

Μέχρι και τον 3ο αι. μ.Χ. στην οικία του Νέρωνα έγιναν διάφορες επεκτάσεις και μετατροπές.

Η οικία του Νέρωνα διέθετε μεγάλη περίστυλη αυλή, γύρω από την οποία υπήρχαν αρκετοί χώροι, δωμάτια και μεγάλοι κήποι. Η κύρια είσοδος του κτηρίου βρισκόταν στα δυτικά και οδηγούσε σε αίθριο. Στο νότιο σημείο του κτίσματος υπήρχαν λουτρά. Η αρχική μορφή του κτηρίου δεν είναι δυνατόν να αποκατασταθεί πλήρως, επειδή έχουν γίνει επεμβάσεις στους επόμενους αιώνες. Οι μεγαλύτερες αλλαγές πραγματοποιήθηκαν στην εποχή του Σεπτίμιου Σεβήρου, στις αρχές του 3ου αι. μ.Χ. 

Στη νοτιοανατολική γωνία της οικίας του Νέρωνα διατηρείται σε πολύ καλή κατάσταση το ''Οκτάγωνο'', το οποίο είναι τμήμα των λουτρών (tepidarium). Στο δάπεδό του διατηρούνται μέχρι σήμερα υπέροχα ψηφιδωτά. Δυτικά του συγκροτήματος αυτού υπάρχει η θεμελίωση της θριαμβευτικής αψίδας του Νέρωνα καθώς και τα ερείπια ενός μικρού ωδείου, που κτίσθηκε επίσης τον 3ο αι. μ.Χ.

Έχουν γίνει εργασίες συντήρησης και στερέωσης των κονιαμάτων των τοίχων του κτηρίου. Από το 2002 το συγκρότημα των κτηρίων έγινε επισκέψιμο.

Δείτε επίσης
------------

* Χρυσός Οίκος

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Η Αρχαία Ολυμπία». *olympia-guide.gr*.
2. ↑  «ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ». *www.fhw.gr*. Ανακτήθηκε στις 13 Αυγούστου 2022.
3. ↑  «Οικία του Νέρωνα - Ανατολικές Θέρμες». *odysseus.culture.gr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Μαΐου 2022. Ανακτήθηκε στις 10 Αυγούστου 2022.
4. 1 2 3  «Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού | Οικία του Νέρωνα - Ανατολικές Θέρμες». *odysseus.culture.gr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Μαΐου 2022. Ανακτήθηκε στις 13 Αυγούστου 2022.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Οικία του Νέρωνα** |

* Πληροφορίες Αρχειοθετήθηκε 2022-05-18 στο Wayback Machine. στο ιστότοπο του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 233904495

 |

 |
Σκιέρ
Μία πίστα γιά Άλμα με σκι
Το **σκι** ή **χιονοδρομία** είναι ένα χειμερινό άθλημα και τρόπος μετακίνησης ο οποίος γίνεται με τη χρήση ειδικού εξοπλισμού για την ολίσθηση πάνω σε χιόνι. Ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του είναι οι ποικίλες καιρικές συνθήκες σε ορεινό έδαφος και οι αντικειμενικοί και υποκειμενικοί κίνδυνοι. Δεν υπάρχουν προγραμματισμένες τεχνικές κίνησης όπως σε άλλα αθλήματα. Είναι ατομικό άθλημα και ο κάθε αθλητής χρησιμοποιεί ειδική προστατευτική ενδυμασία, παπούτσια και κατάλληλα πέδιλα. Υπάρχει διεθνής χιονοδρομική ομοσπονδία, και στην Ελλάδα έχει εξαπλωθεί τα τελευταία χρόνια, το σκι όπως και η δημιουργία και οργάνωση χιονοδρομικών κέντρων στον Παρνασσό, στο Παγγαίο, στο Βέρμιο και σε πολλές άλλες ορεινές τοποθεσίες.

Το άθλημα του σκι περιλαμβάνεται στο πρόγραμμα των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων.

Ιστορία
-------

Προέρχεται από την Σκανδιναβία και αρχικά κάλυπτε την ανάγκη μετακίνησης των ανθρώπων πάνω στο χιόνι. Αυτό επιτυγχάνονταν με ένα ζευγάρι μακρόστενες ξύλινες σανίδες, οι οποίες δένονταν σε παπούτσια ή σε μπότες, τα γνωστά ως σκι από τα οποία πήρε το όνομά του το άθλημα. Τα αρχαιότερα δείγματα σκι βρέθηκαν στη Σουηδία και τη Φινλανδία και έχουν ηλικία 4.000 έως 5.000 χρόνων. Ήταν κοντύτερα και πιο πλατιά από τα σημερινά πέδιλα. Μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα δεν υπήρχε ικανοποιητικός τρόπος σταθερής πρόσδεσης των σκι στις μπότες. Αυτό άλλαξε το 1860, όταν ο Νορβηγός Sondre Nordheim χρησιμοποίησε πρώτος δέστρες που σταθεροποιούσαν τις μπότες στα σκι, όχι μόνο στο μπροστινό τους μέρος αλλά και στη φτέρνα. Η βελτίωση αυτή το εκανε μέσο τόσο αναψυχής όσο και άθλησης. Το 1924 ιδρύθηκε η Διεθνής Ομοσπονδία Σκι (F.I.S.).

Το πρώτο οργανωμένο χιονοδρομικό κέντρο στην Ελλάδα είναι αυτό του Σελίου, το οποίο βρίσκεται στο όρος Βέρμιο και λειτουργεί και στις μέρες μας.

Παράλληλα με το χειμερινό σκι υπάρχει και το θαλάσσιο σκι, που έχει τους δικούς του κανονισμούς και το δικό του ξεχωριστό εξοπλισμό. Τα τελευταία χρόνια έχει διαδοθεί ιδιαίτερα στην Ελλάδα, αφού διαθέτει κατάλληλες παραλίες και πολύ καλές καιρικές συνθήκες για την άσκησή του.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Χιονοδρομία** |

* Παγκόσμια ομοσπονδία σκι
* Ελληνική ομοσπονδία χιονοδρομίας Αρχειοθετήθηκε 2016-01-12 στο Wayback Machine.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85123208
* GND: 4077484-3
* BNF: cb11933275n (data)
* NDL: 00571663
* NKC: ph115188

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Αθλητισμός
 |

 |
Ο **Αϊμέρικ[ο] Μανρίκε**, ισπαν.: *Aimeric[o] Manrique de Lara* , (π. 1152 – 14 Οκτωβρίου 1177) από τον Οίκο της Λάρα ήταν ο συγκυβερνήτης της υποκομητείας του Ναρμπόν (Narbonne) από το 1167 και αυτοαποκαλούμενος δούκας του Ναρμπόν από το 1172. Ήταν ανιψιός και κληρονόμος της υποκόμισσας Eρμενγάρδας. Φαίνεται ότι κυβέρνησε για λίγο το Ναρμπόν στο όνομά του από το 1176 μέχρι το τέλος του.

Καταγωγή
--------

Αναφέρεται για πρώτη φορά σε ένα βασιλικό καταστατικό για τον καθεδρικό ναό της Σεγόβια (Μάρτιος 1161) και αργότερα στην παραχώρηση του χωριού Mαδρίγαλ στον καθεδρικό ναό του Μπούργος (Αύγουστος 1164). Ήταν ο πρωτότοκος ή ο δευτερότοκος γιος του Mανρίκε Πέρεθ, επικεφαλής του Οίκου της Λάρα και κόμης Moλίνα, και της Eρμεσένδε, κόρης του Aϊμέρικ Β΄ του Ναρμπόν και αδελφής της Ερμενγάρδας. Ο ιστορικός της οικογένειας Λάρα του 17ου αι. Λούις δε Σαλάθαρ υ Κάστρo, υποστήριξε ότι ο Aϊμέρικ ήταν ο μεγαλύτερος γιος, επειδή κληρονόμησε τη Nαρμπόν και ήταν καταχωρημένος πριν από τον αδελφό του Πέδρο Μανρίκε δε Λάρα στο έγγραφο του 1164. Καταγράφηκε δεύτερος, ωστόσο, σε έγγραφο του 1161, και καθώς ο Πέδρο κληρονόμησε τη Μολίνα, η οποία θεωρούνταν πιο σημαντική από τους Λάρα, είναι πιο πιθανό ο Αϊμέρικ να ήταν δεύτερος γιος, σύμφωνα με τον Αντόνιο Σάντσεθ δε Μόρα. Ο Ντέρεκ νίκολσον υποστήριξε επίσης ότι ο Αϊμέρικ ήταν ο μεγαλύτερος γιος, αφού ο Πέδρo ακολούθησε αργότερα τη θεία τους στο Ναρμπόν, το οποίο μοιάζει να ακολουθεί μία σειρά διαδοχής. Ο Kαρλ Άπελ, ακολουθώντας τον Ζοζέφ Βαισέτ, νόμιζε ότι ο Αϊμέρικ ήταν ο μεγαλύτερος γιος και τοποθέτησε τη γέννησή του το 1152, όταν οι γονείς του ήταν παντρεμένοι, λόγω του αριθμού των παιδιών που είχαν μετά από αυτόν.

Πρώτο ταξίδι στη Nαρμπόν (1167–71)
----------------------------------

Τελική παραμονή στη Nαρμπόν (1174–77)
-------------------------------------

Σημειώσεις
----------

1. ↑  His name can be spelled **Aymeric**, and is sometimes Gallicised as **Aimery**, but he is not usually numbered among the others of this name who ruled Narbonne.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 26  Νοεμβρίου 2018.
2. ↑  Sánchez de Mora, 341, makes his conclusion in spite of the importance given to Narbonne in a charter of the widowed Ermessende dated 1167, in which she calls herself *Armesen cometissa, uxor comitis Almarrich et filia Aimerich de Narbona* ("Countess Ermessende, wife of Count Manrique and daughter of Aimeric of Narbonne"). Nicholson, 67–68, assigns the opposite conclusion to Salazar.
3. ↑  Nicholson, 67–68.

Βιβλιογραφία
------------

* Simon F. Barton. *Η Αριστοκρατία στη Λεόν και την Καστίλη του 12ου αιώνα*. Cambridge: Cambridge University Press, 1997.
* Silvia Orvietani Busch. *Μεσαιωνικά λιμάνια της Μεσογείου: Οι καταλανικές και οι ακτές της Τοσκάνης, 1100 έως 1235*. Leiden: Brill, 2001.
* Derek ET Nicholson, επιμ. *Τα ποιήματα του τροβαδούρου Peire Rogier*. Manchester: Manchester University Press, 1976.
* Αντόνιο Σάντσεθ ντε Μόρα. *La nobleza castellana en la plena Edad Media: el linaje de Lara (SS.* *XI–XIII)*. Διδακτορική Διατριβή, Πανεπιστήμιο Σεβίλλης, 2003.
Η **Φιλελεύθερη–Εθνική Συμμαχία** (αγγλικά: Liberal–National Coalition‎), κοινώς γνωστή ως **Κοαλίσιον** (αγγλικά: Coalition‎), είναι μια κεντροδεξιά συμμαχία δύο μεγάλων συντηρητικών κομμάτων στην Αυστραλία: το Φιλελεύθερο Κόμμα και το Εθνικό Κόμμα. 

Αυτά τα δύο κόμματα σχηματίζουν τη συμμαχία τόσο στην κυβέρνηση όσο και στην αντιπολίτευση σε ομοσπονδιακό επίπεδο και σε ορισμένες πολιτείες. Είναι μια επίσημη συμμαχία σε κρατικό επίπεδο στη Νέα Νότια Ουαλία και τη Βικτώρια, ενώ είναι άτυπη στη Δυτική Αυστραλία και ανύπαρκτη στη Νότια Αυστραλία, την Τασμανία και την Επικράτεια Αυστραλιανής Πρωτεύουσας. Στο Κουίνσλαντ, τα δύο κόμματα συγχωνεύθηκαν το 2008 για να γίνουν το Φιλελεύθερο Εθνικό Κόμμα, ενώ στη Βόρεια Επικράτεια τα δύο κόμματα υπήρξαν μόνο ως Φιλελεύθερο Κόμμα Χώρας.

Όταν ο Συνασπισμός σχηματίζει κυβέρνηση ομοσπονδιακά, ο αρχηγός του Φιλελεύθερου Κόμματος γίνεται Πρωθυπουργός, ενώ ο ηγέτης του Εθνικού Κόμματος γίνεται Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης.

Ο σημερινός ομοσπονδιακός ηγέτης της Συμμαχίας είναι ο Πίτερ Ντάτον, ο οποίος είναι ο ηγέτης του Φιλελεύθερου Κόμματος και του Αρχηγού της Αντιπολίτευσης, και ο Αναπληρωτής Αρχηγός είναι ο Ντέιβιντ Λίτλπρουντ, ο οποίος είναι ο ηγέτης του Εθνικού Κόμματος.

Παραπομπές
----------
Ο **Θεοβάλδος** (γερμ. *Theobald*, *Teudebald*, *Theodolt*, *Theodoalt*, απεβ. 717/719) από τον Οίκο των Αγιλολφιδών ήταν δούκας της Βαυαρίας τουλάχιστον από το 711, όταν ο πατέρας του Θέοδος τον συσχέτισε με την εξουσία στο Πάσσαου ή το Σάλτσμπουργκ.

Η βάπτιση του Θέοδου δούκα της Βαυαρίας, πατέρα του Θεοβάλδου.

Bιογραφία
---------

Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Θέοδου δούκα της Βαυαρίας και της Φόλχαϊντ.

Ο πατέρας του διαίρεσε το δουκάτο μεταξύ των τεσσάρων γιών του κάποια στιγμή πριν το 715. Με το τέλος του το 716, το δουκάτο ήταν διαιρεμένο, αλλά δεν είναι σίγουρο αν αυτή η διαίρεση ήταν εδαφική ή όχι. Αν ήταν, μοιάζει, από αναφορές σε πολέμους του με τους Θουρίγγειους, ότι ο Θεοβάλδος είχε την έδρα του στη Ρατισβόνη και ότι η επικράτειά του αντιστοιχούσε σε αυτή την επισκοπή.

Το όνομα του Θεοβάλδου συναντάται συχνά στον *Κώδικα του Σάλτσμπουργκ* (Verbrüderungsbuch, Βιβλίο της αδελφότητας) το 784. Ο Θεοβάλδος παντρεύτηκε τη Μπίλτρουντε ως πρώτη (ή δεύτερη) σύζυγό του. Ίσως είχε έναν προηγούμενο γάμο με τη Βαλντράντα, που αντίστροφα μπορεί να ήταν σύζυγος του νεότερου αδελφού του Τάσιλου Β΄. Η Μπίλτρουντε παντρεύτηκε αργότερα τον Γριμοάλδο, νεότερο αδελφό και διάδοχό του.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε ίσως πρώτα τη Βαλντράντα (μπορεί όμως να ήταν σύζυγος του αδελφού του Τάσσιλο Β΄).

Έπειτα ο Θεοβάλδος ίσως έκανε δεύτερο γάμο με τη Μπίλτρουντε.

Πηγές
-----

* Die Genealogie der Franken und Frankreichs

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 103351537
* GND: 140038701

 |

 |
Το **Χουοπαλάχτι** (σουηδικά: Hoplax‎) ήταν δήμος κατά τα έτη 1920-1945 στην Ουουσιμάα στη Φινλανδία. Ο δήμος ήταν δίγλωσσος.

Ο δήμος συγκροτούνταν από τις σημερινές περιοχές Μουνκινιέμι, Λαουτασάρι και μέρη της βόρειας Πασίλα. Αποσπάστηκε από την πρώην ενορία του Ελσίνκι το 1920. Η Χάαγκα ήταν μέρος του δήμου, αλλά αποσπάστηκε από το 1923. Το Φινλανδικό Πανεπιστήμιο Άμυνας έδρευε στο Χουοπαλάχτι μέχρι το 1923, αλλά μετακινήθηκε στο Μουνκινιέμι. Το 1946, ο δήμος ενοποιήθηκε με το Ελσίνκι.

Η Φινλανδική Εταιρεία Κυνηγών εδρεύει στη πόλη και φιλοξένησε τις εκδηλώσεις σκοποβολής για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1952. Το 1931 είχε πληθυσμό 2.377 κατοίκων.

Δείτε επίσης
------------

* Σιδηροδρομικός σταθμός του Χουοπαλάχτι

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη έκθεση των Ολυμπιακών Αγώνων του. σ. 57.
Ο **Φώτιος Παναγιωτόπουλος** (1919 - 24 Σεπτεμβρίου 1975) ήταν Έλληνας πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής Μαγνησίας με την Ένωση Κέντρου.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στα Θωμαίικα της δυτικής Αχαΐας αλλά εγκαταστάθηκε στη Μαγνησία, λόγω της αγαπημένης του συζύγου Μαρίας, η οποία καταγόταν από τον Αλμυρό. Καταγόταν από φτωχή οικογένεια και με δυσκολίες κατάφερε να σπουδάσει Πολιτικές και Οικονομικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών. Ο γάμος του με τη Μαρία έγινε στον Αλμυρό με κουμπάρο το Σοφοκλή Βενιζέλο. Στις εκλογές του 1964 εξελέγη βουλευτής με την Ένωση Κέντρου, ενώ ήταν και φίλος του Ανδρέα Παπανδρέου. Λίγο πριν το θάνατό του προσχώρησε στο ΠΑΣΟΚ με το οποίο ήταν υποψήφιος βουλευτής στις εκλογές του 1974 συγκεντρώνοντας 3.154 ψήφους. Κατά τη χούντα του 1967-74 ήταν μέλος της Δημοκρατικής Άμυνας και του ΠΑΚ και για το λόγο αυτό εξορίστηκε.

Με τη σύζυγό του απέκτησαν έναν γιο. Ο Φώτης Παναγιωτόπουλος απεβίωσε το Σεπτέμβριο του 1975 και κηδεύτηκε στα Θωμαίικα την επομένη του θανάτου του.

Πηγές
-----

* "Όλα όσα προηγήθηκαν της ίδρυσης του ΠΑΣΟΚ στη Μαγνησία", Πανθεσσαλική εφημερίδα *Ταχυδρόμος*, 11-11-2007, ανάκτηση 14-8-2013.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Γεώργιος Σούρλας, *Οι πολιτικοί της Μαγνησίας: Ιστορική αναδρομή*, εκδόσεις Λιβάνη, 2007, σελ. 289.
2. 1 2  "Πέθανε χθες ο τ. βουλευτής Φ. Παναγιωτόπουλος", *Το Βήμα*, 25/9/1975, σελ. 10.
Ο **Φώτιος Παπαθανασίου** ήταν Έλληνας στρατιωτικός. Διετέλεσε νομάρχης στην Πρέβεζα.

Βιογραφία
---------

Ο Φώτιος Παπαθανασίου γεννήθηκε στη Θήβα το 1923. Οι γονείς του ήταν εκπαιδευτικοί και ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές του σπουδές στην Κρήτη. Απόφοιτος της Στρατιωτικής Σχολής Ευελπίδων, συμμετείχε στον Εμφύλιο Πόλεμο ως διοικητής Λόχου Ορεινών Καταδρομών (Λ.Ο.Κ.). Λόγω τραυματισμού του μετατάχθηκε σε κατάσταση πολεμικής διαθεσιμότητας. Υπηρέτησε στο Ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών. Για μία τριετία υπηρέτησε ως τεχνικός σύμβουλος στα Υπουργεία Εξωτερικών και Εσωτερικών της κυβερνήσεως του Κογκό (Ζαΐρ). Ήταν γνώστης της αγγλικής και γαλλικής γλώσσας.

Έλαβε μέρος στις πολεμικές επιχειρήσεις της απελευθέρωσης της Ιταλίας με την ΙΙΙη Ελληνική Ορεινή Ταξιαρχία του Ρίμινι. Στις επιχειρήσεις αυτές διακρίθηκε και προήχθηκε επ' ανδραγαθία. Συμμετείχε στις επιχειρήσεις των Δεκεμβριανών με την προαναφερθείσα Ταξιαρχία και διακρίθηκε επίσης διά προαγωγής επ΄ ανδραγαθία. 

Τιμήθηκε με τον Χρυσού Σταυρό του Φοίνικος μετά Ξιφών, με το Χρυσούν Αριστείον Ανδρείας και με Πολεμικόν Σταυρόν Εξαιρέτων Πράξεων.

Διορίσθηκε Νομάρχης Πρέβεζας την 13η Φεβρουαρίου 1976, όπου έφτασε και ανέλαβε υπηρεσία την 25η Φεβρουαρίου 1976. Παρέμεινε Νομάρχης στην Πρέβεζα μέχρι την 25η Ιουνίου 1976.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Βλ. άρθρο της Ημερήσιας Εφημερίδας της Πρέβεζας *Τοπική Φωνή*, φύλλο 492, της Παρασκευής 27ης Φεβρουαρίου 1976, σελ. 1, με τίτλο: *Ποίος ο νέος Νομάρχης Πρεβέζης κ. Φώτ. Παπαθανασίου*.
2. ↑  Βλ. Φ.Ε.Κ. τεύχος Γ΄, Αρ. 74/13.2.1976.
3. ↑  Βλ. *Τοπική Φωνή*, φύλλο 492, 27ης Φεβρουαρίου 1976, σελ. 1.
4. ↑  Βλ. Φ.Ε.Κ. τεύχος Γ΄, Αρ. 289/25.6.1976.
Ο **Αμύντας**, λατιν.: *Amyntas*, ήταν τετράρχης των Τεκτοσαγίων και μετά βασιλιάς της Τραχείας Κιλικίας μεταξύ 36 π.Χ. και 25 π.Χ. Ήταν ο προκάτοχος του Πολέμωνα Α΄ του Πόντου ως βασιλιάς της Τραχείας Κιλικίας. Ο Αμύντας ήταν γιος του Δυτιλάου, τετράρχη των Τεκτοσαγίων.

Βιογραφία
---------

Ο Αμύντας ήταν πατέρας μιας πριγκίπισσας των Τεκτοσαγίων, που παντρεύτηκε τον Αρτεμίδωρο των Τροκμίων, γιο του Αμύντα, τετράρχη των Τροκμίων, βασιλιά της Γαλατίας. Μέσω της κόρης του και του συζύγου της ήταν παππούς του Γάιου Ιούλιου Σεβήρου, ενός ευγενή από την Ακμονία της Γαλατίας, με τη σειρά του πατέρα του Γάιου Ιούλιου Βάσσου, ανθυπάτου στη Βιθυνία το 98, και του Γάιου Ιούλιου Σεβήρου, τριβούνου στη Legio VI *Ferrata*.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε μία πριγκίπισσα των Τεκτοσαγίων και είχε τέκνο:

* μία κόρη, παντρεύτηκε τον Αρτεμίδωρο των Τροκμίων (γιος του Αμύντα βασιλιά της Γαλατίας).
	+ Γάιος Ιούλιος Σεβήρος, ευγενής από την ακμονία της Γαλατίας
		- Γάιου Ιούλιου Βάσσου, ανθυπάτου της Βιθυνίας το 98.
		- Γάιου Ιούλιου Σεβήρου, τριβούνου της Λεγεώνας VI *Ferrata*.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* Christian Settipani, Les Ancêtres de Charlemagne (Γαλλία: Éditions Christian, 1989).
**Ο Χάιντς Στάι** (γεννημένος στις 6 Φεβρουαρίου 1945, Χέρνε ) είναι Ολλανδός, πρώην τερματοφύλακας ποδοσφαίρου που έπαιξε για τον Άγιαξ και συμμετείχε στις κατακτήσεις του Τσάμπιονς Λιγκ το 1971, το 1972 και το 1973 .

Καριέρα
-------

Ο Χάιντς Στάι - με το παρατσούκλι Χάιντς η κροκέτα ("Heinz Croquette"), επειδή μερικές φορές έπεφτε μια μπάλα σαν να ήταν μια καυτή κροκέτα - κέρδισε με τον Άγιαξ στη χρυσή εποχή του συλλόγου το Διηπειρωτικό Κύπελλο, τρία Τσάμπιονς Λιγκ, δύο Ευρωπαϊκά Σούπερ Καπ, τέσσερα πρωταθλήματα και τρία κύπελλα Ολλανδίας. Έτσι, μαζί με τον παίκτη της Μπάγερν Μονάχου, Μπερντ Ντίρνμπεργκερ, κατέχει το ρεκόρ ως ο παίκτης που έχει κερδίσει τους περισσότερους σημαντικούς τίτλους συλλόγων χωρίς να έχει παίξει ποτέ για την εθνική ομάδα της χώρας του.

Ο Χάιντς Στάι κατέχει, μετά από τον Σεπ Μάιερ της Μπάγερν Μονάχου, το ρεκόρ για τα περισσότερα λεπτά που έπαιξε τερματοφύλακας χωρίς να ηττηθεί, σε τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ (270 λεπτά σε νίκες 2–0 επί του Παναθηναϊκού, 2–0 επί της Ίντερ και 1–0 επί της Γιουβέντους ). Ο Μάιερ συγκέντρωσε 276 συνεχόμενα αήττητα λεπτά μεταξύ 1974 και 1976 (1–1, 4–0, 2–0, 1–0).

Τίτλοι
------

**Άγιαξ** 

* Έρεντιβιζι : 1971–72, 1972–73
* Κύπελλο Ολλανδίας : 1969–70, 1970–71, 1971–72
* Τσάμπιονς Λιγκ : 1970–71, 1971–72, 1972–73
* Ευρωπαϊκό Σούπερ Καπ : 1972
* Διηπειρωτικό Κύπελλο : 1972

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Plaatje 1974: Heinz Stuy». NOS.nl.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Heinz Stuy στο Wikimedia Commons
Τα κορυφαία 10 ιδρύματα χρηματοδότησης καθαρής ενέργειας 2014
Η κλιματική χρηματοδότηση είναι η χρηματοδότηση που στοχεύει στη μείωση των εκπομπών, και την ενίσχυση των δεξαμενών των αερίων θερμοκηπίου. Αυτή στοχεύει στη μείωση της τρωτότητας, στη διατήρηση και την αύξηση της ανθεκτικότητας του ανθρώπου και των οικοσυστημάτων στις αρνητικές επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής, όπως ορίζεται από τη Μόνιμη Επιτροπή Οικονομικών της Σύμβασης-πλαισίου των Ηνωμένων Εθνών για την κλιματική αλλαγή. Ο όρος έχει χρησιμοποιηθεί με στενή έννοια για να αναφερθεί στις μεταφορές δημόσιων πόρων από τις ανεπτυγμένες στις αναπτυσσόμενες χώρες, υπό το φως της Σύμβασης του ΟΗΕ για το κλίμα που υποχρεώνει την παροχή "νέων και πρόσθετων οικονομικών πόρων" και, με ευρύτερη έννοια, αναφορά σε όλες τις χρηματοοικονομικές ροές που σχετίζονται με τον μετριασμό και τη προσαρμογή στη κλιματική αλλαγή.

Η 21η σύνοδος της Διάσκεψης των μερών της Σύμβασης πλαισίου του ΟΗΕ (Παρίσι 2015) εισήγαγε μια νέα εποχή για τη κλιματική χρηματοδότηση, τη κλιματική πολιτική και τις αγορές. Η Συμφωνία του Παρισιού που εγκρίθηκε εκεί καθόρισε ένα παγκόσμιο σχέδιο δράσης για να θέσει τον κόσμο σε καλό δρόμο για την αποφυγή επικίνδυνων κλιματικών αλλαγών περιορίζοντας την παγκόσμια υπερθέρμανση αρκετά κάτω από τους 2 βαθμούς Κελσίου πάνω από τα προβιομηχανικά επίπεδα. Περιλαμβάνει την χρηματοδότηση για το κλίμα που διοχετεύεται από εθνικούς, περιφερειακούς και διεθνείς φορείς για τον μετριασμό της κλιματικής αλλαγής, έργα και προγράμματα προσαρμογής. Αυτά περιλαμβάνουν μηχανισμούς ειδικής στήριξης για το κλίμα και οικονομική βοήθεια για τις δραστηριότητες μετριασμού και προσαρμογής, τονώνοντας και επιτρέποντας τη μετάβαση προς ένα είδος ανάπτυξης με χαμηλές εκπομπές άνθρακα, ανάπτυξη που δεν προκαλεί ζημιά στο κλίμα και ανάπτυξη μέσω τις δημιουργίας χωρητικότητας, έρευνας και ανάπτυξη, καθώς και οικονομικής ανάπτυξης.

Μέχρι τον Νοέμβριο του 2020, οι αναπτυξιακές τράπεζες και η ιδιωτική χρηματοδότηση δεν είχε φτάσει τα 100 δισεκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ ετησίως που προβλέπονται στις διαπραγματεύσεις του ΟΗΕ για το κλίμα για το 2020. Ωστόσο, λόγω της οικονομικής ύφεσης από την πανδημία του κορονοϊού, 450 αναπτυξιακές τράπεζες δεσμεύθηκαν να χρηματοδοτήσουν μια "Πράσινη ανάκαμψη" στις αναπτυσσόμενες χώρες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Documents | UNFCCC». *unfccc.int* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 8 Σεπτεμβρίου 2018.
2. ↑  Oscar Reyes (2013), "A Glossary of Climate Finance Terms", Institute for Policy Studies, Washington DC, p. 10 and 11
3. ↑
4. ↑  Barbara Buchner, Angela Falconer, Morgan Hervé-Mignucci, Chiara Trabacchi and Marcel Brinkman (2011) "The Landscape of Climate Finance" A CPI Report, Climate Policy Initiative, Venice (Italy), p. 1 and 2.
5. ↑  «Banks around world in joint pledge on 'green recovery' after Covid». *the Guardian* (στα Αγγλικά). 11 Νοεμβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 12 Νοεμβρίου 2020.
Ο **Ονησίφορος Ρουσιάς** (γενν. στις 15 Ιουλίου 1992) είναι Κύπριος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός για την Ένωσις Νέων Παραλιμνίου.

Σταδιοδρομία σε συλλόγους
-------------------------

### Νεανική σταδιοδρομία

Γεννημένος στο Παραλίμνι, ο Ρουσιάς ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο στις ακαδημίες νέων της Ένωσις Νέων Παραλιμνίου. Ήταν ο κορυφαίος σκόρερ στο εθνικό πρωτάθλημα U17 με 26 γκολ και κέρδισε το πρωτάθλημα με την ΕΝ Παραλιμνίου U17. 

Οι δεξιότητες και τα επιτεύγματα του Ρουσιά έκαναν την αγγλική Μίντλεσμπρο να τον υπογράψει την 1η Ιανουαρίου 2009. Ο Ρουσιάς έμεινε εκεί για 2,5 χρόνια, όπου αγωνίστηκε για την ομάδα U18 και την εφεδρική ομάδα της Μίντλεσμπρο. Στη Μίντλεσμπρο βελτίωσε τις δεξιότητές του και προετοιμάστηκε για μία σταδιοδρομία σε ομάδα της Α' κατηγορίας Κύπρου. 

### Ένωσις Νέων Παραλιμνίου

Στις 31 Ιουλίου 2011, ο Ρουσιάς επέστρεψε στην Κύπρο και εντάχθηκε με ελεύθερη μεταγραφή στην Ένωσις Νέων Παραλιμνίου. Αυτή τη φορά ήταν έτοιμος να πάρει περισσότερες συμμετοχές και να αποδείξει ότι ήταν σε θέση να παίξει για την Ένωσις. Έχοντας 18 συμμετοχές και σκοράροντας 2 γκολ τη σεζόν 2011-2012, ο Ρουσιάς έδειξε ότι θα μπορούσε να θεωρηθεί ένα από τα μεγάλα ταλέντα του νησιού. Τη σεζόν 2012-2013, ο Ρουσιάς φαινόταν να παραγκωνίζεται από τον προπονητή της Ένωσις, Τον Κάανεν, έχοντας μόνο 8 συμμετοχές (7 ως αλλαγή), κάτι που τον έκανε να ζητήσει να φύγει με ελεύθερη μεταγραφή. Έτσι, ο Ρουσιάς έφυγε από την Ένωσις στις 28 Δεκεμβρίου 2012. 

### Ομόνοια Λευκωσίας

Λίγες μέρες μετά την αποχώρησή του από την ΕΝΠ, η Ομόνοια έδειξε το ενδιαφέρον της για αυτόν. Την 1η Ιανουαρίου 2013, ο Ρουσιάς υπέγραψε συμβόλαιο 2,5 ετών με την ομάδα. Είχε 74 συμμετοχές με την ομάδα και σκόραρε 17 γκολ. Στις 26 Μαΐου 2017, ο σύλλογος ανακοίνωσε ότι στο τέλος της σεζόν ο παίκτης θα αποχωρήσει από την ομάδα.

### Μετέπειτα σταδιοδρομία

Το καλοκαίρι του 2017, υπέγραψε διετές συμβόλαιο με την ΑΕΚ Λάρνακας.

Στις 18 Ιουλίου 2019, υπέγραψε συμβόλαιο με την Ένωσις Νέων Παραλιμνίου, επιστρέφοντας στην ομάδα που έκανε τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα.

Διεθνής σταδιοδρομία
--------------------

Ο Ρουσιάς έχει αγωνιστεί στις «μικρές» Εθνικές Κύπρου U19 και U21.

Στις 27 Μαΐου 2014, έκανε το ντεμπούτο του με την Εθνική Κύπρου, σε έναν φιλικό αγώνα εναντίον της Ιαπωνίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (πολλαπλές γλώσσες) *Transfermarkt*. 203657. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  (πολλαπλές γλώσσες) *FBref.com*. 685be1d3.
3. ↑  «Ολοκλήρωση συνεργασίας και ευχές για καλή συνέχεια στην καριέρα τους». Ομόνοια. 4 Ιουνίου 2017. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Ιουλίου 2018. Ανακτήθηκε στις 21 Μαρτίου 2020.
4. ↑  «Και επίσημα στην ΑΕΚ ο Ρουσιάς». *shootandgoal.cyprustimes.com*. 30 Μαΐου 2017. [*νεκρός σύνδεσμος*]
5. ↑  «Aνακοίνωσε Ρουσιά, επιστρέφει στο… σπίτι του». *goal.philenews.com*. 18 Ιουλίου 2019. [*νεκρός σύνδεσμος*]
6. 1 2  «National team career». *www.transfermarkt.com*.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* (Αγγλικά) Προφίλ Ονησίφορος Ρουσιάς στο Soccerway
* Προφίλ στο Transfermarkt.com
Το ***Gran Hotel*** είναι μια ισπανική τηλεοπτική σειρά, δημιουργία των Ramon Campos και Gema R. Neira, στην οποία πρωταγωνιστούν οι Yon González και Amaia Salamanca. Είναι ιστορικό δράμα και αποτελείται από 3 σεζόν και 39 επεισόδια. Η σειρά έκανε πρεμιέρα το 2011 και φινάλε το 2013.

Τα γεγονότα διαδραματίζονται στην αρχή του 20ου αιώνα σε μια πόλη της Ισπανίας, την Κανταλόα, και αφορούν ένα ξενοδοχείο και τα μυστικά των ιδιοκτητών του. Με σκοπό να επισκεφτεί την αδερφή του, ο Χούλιο φτάνει στο ξενοδοχείο που αυτή εργάζεται. Εκεί τον πληροφορούν πως η αδερφή του Χριστίνα, έχει απολυθεί. Με τη βοήθεια και συνεργασία της κόρης της ιδιοκτήτριας του ξενοδοχείου Αλίθια, ο Χούλιο παριστάνοντας κάποιον άλλον πιάνει δουλειά στο ξενοδοχείο, μαθαίνει τι συμβαίνει με την αδερφή του, ενώ παράλληλα βρίσκει την πραγματική αγάπη. Μέσα από δυσκολίες και εμπόδια ο Χούλιο και οι σύμμαχοι που έχει αποκτήσει, μαθαίνουν τα μυστικά του Gran Hotel και παλεύουν για τη δικαιοσύνη.

Παραπομπές
----------

Πηγές
-----

wikipedia, netflix, IMDb 

1. ↑   *Gran Hotel*, Bambú Producciones, 2014-09-15, ανακτήθηκε στις 2021-11-12
Ο **Ματίας Βάλκιερς** (*Matthias Valkiers*) είναι Βέλγος διεθνής πετοσφαιριστής, ο οποίος γεννήθηκε στις 8 Απριλίου 1990 και αγωνίζεται ως πασαδόρος.

Καριέρα
-------

Ο Ματίας Βάλκιερς ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα με την ομάδα της Λίντεμανς Άαλστ το 2009. Στη συνέχεια πήρε μεταγραφή στη Νόλικο Μαασέικ αγωνιζόμενος για τρία χρόνια, κατακτώντας το τρεμπλ το 2012. Το 2015 αγωνίστηκε στην τουρκική Παλαντόκεν Μπελεντιγεσί, το 2016 στην βελγική Μένεν, ενώ το 2017 μεταπήδησε στην ρουμάνικη Ζάλαου με την οποία κατέκτησε το πρωτάθλημα. Το 2017 αγωνίστηκε με την ομάδα του Π.Α.Ο.Κ. κατακτώντας το κύπελλο. Τον Μάϊο του 2018 μετεγγράφη στην γαλλική Τουρκοίνγκ Λιλ.

Διεθνείς συμμετοχές
-------------------

Ο Ματίας Βάλκιερς αγωνίζεται με την εθνική ομάδα του Βελγίου όντας βασικό στέλεχος. Έχει κατακτήσει το χρυσό μετάλλιο του Ευρωπαϊκού Λιγκ του 2013 παίρνοντας μάλιστα τον τίτλο του καλύτερου πασαδόρου.

Τίτλοι και Διακρίσεις
---------------------

### Διεθνείς

* **1** 01 !1η θέση, χρυσό μετάλλιο **Ευρωπαϊκού Λιγκ:**
	+ 2013

### Συλλογικοί

* 1 **Πρωτάθλημα Βελγίου:**
	+ 2012
* 1 **Κύπελλο Βελγίου:**
	+ 2012
* 1 **Λιγκ Καπ Βελγίου:**
	+ 2012
* 1 **Πρωτάθλημα Ρουμανίας**
	+ 2017
* **1 Κύπελλο Ελλάδας:**
	+ 2018

Πηγές
-----

* Matthias Valkiers
* Παίκτης του ΠΑΟΚ ο Βάλκιερς Αρχειοθετήθηκε 2017-11-17 στο Wayback Machine.
Ο **Σάμουελ Χάινριχ Σβάμπε** (*Samuel Heinrich Schwabe*, 25 Οκτωβρίου 1789 – 11 Απριλίου 1875) ήταν Γερμανός Αστρονόμος, γνωστός για τις έρευνές του σχετικά με τις ηλιακές κηλίδες και την περιοδικότητά τους.

Βιογραφία
---------

Ο Σβάμπε γεννήθηκε στο Ντεσάου. Αρχικά ήταν φαρμακοποιός, αλλά το ενδιαφέρον του στράφηκε στην Αστρονομία και το 1826 άρχισε να παρατηρεί τις ηλιακές κηλίδες. Ο Σβάμπε προσπαθούσε αρχικώς να ανακαλύψει ένα νέο πλανήτη πιο κοντά στον Ήλιο από ό,τι ο Ερμής, τον υποθετικό Βουλκάν. Εξαιτίας της εγγύτητάς του στην ηλιακή σφαίρα, ένας τέτοιος πλανήτης θα ήταν ευκολότερο να ανιχνευθεί ως μία μαύρη κηλίδα που θα φαινόταν να περνά μπροστά από τον ήλιο (δηλαδή σε μία διάβασή του). Επί 17 χρόνια, από το 1826 ως το 1843, σε κάθε ηλιόλουστη ημέρα, ο Σβάμπε παρατηρούσε την ηλιακή επιφάνεια και κατέγραφε τις κηλίδες της, ώστε να εντοπίσει τον Βουλκάν ως μία από αυτές. Δεν ανακάλυψε τον πλανήτη, αλλά πρόσεξε μία περιοδική μεταβολή στον αριθμό των κηλίδων και δημοσίευσε το εύρημά του με ένα σύντομο άρθρο υπό τον τίτλο «Ηλιακές παρατηρήσεις κατά το 1843». Σε αυτό το άρθρο, ο Σβάμπε πρότεινε την ύπαρξη μιας πιθανής περιοδικότητας 10 ετών, δηλαδή ότι κάθε δέκατο έτος ο αριθμός των κηλίδων έφθανε σε ένα μέγιστο. Αρχικά η αστρονομική κοινότητα δεν έδωσε μεγάλη σημασία σε αυτή τη δημοσίευση, αλλά ο Ρούντολφ Βολφ, διευθυντής τότε του Αστεροσκοπείου της Βέρνης, εντυπωσιάστηκε κι έτσι άρχισε να παρατηρεί και ο ίδιος συστηματικά τις ηλιακές κηλίδες. Οι παρατηρήσεις του Σβάμπε χρησιμοποιήθηκαν αργότερα, το 1851, από τον Αλεξάντερ φον Χούμπολτ στον τρίτο τόμο του έργου του *Kosmos*. Σήμερα, η ενδεκαετής (κατά μέσο όρο) περιοδικότητα των ηλιακών κηλίδων είναι πλήρως επιβεβαιωμένη.

Το 1857 ο Σβάμπε τιμήθηκε με το Χρυσό Μετάλλιο της Βασιλικής Αστρονομικής Εταιρείας.

Ονομάσθηκαν προς τιμήν του
--------------------------

* Ο κρατήρας **Σβάμπε** στο βόρειο ημισφαίριο της Σελήνης, με διάμετρο 25 χιλιόμετρα, πήρε το όνομά του από τον Χάινριχ Σβάμπε.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Αποσπάσματα από το άρθρο «Ηλιακές παρατηρήσεις κατά το 1843» του Σβάμπε.
* Chris Plicht: "Schwabe, Samuel Heinrich (1789 - 1875)" Αρχειοθετήθηκε 2012-03-21 στο Wayback Machine.
* Η ιστορία του Ηλίου

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 17959425
* ISNI: 0000 0000 2054 3775
* GND: 115754504
* Botanist: Schwabe

 |

 |
Ο **ουρητήρας** αποτελεί τμήμα του ουροποιητικού συστήματος των σπονδυλωτών. Πρόκειται για τον αποστραγγιτικό αγωγό που συνδέει τους νεφρούς με την ουροδόχο κύστη. Μέσω του ουρητήρα ρέουν τα ούρα που έχουν συλλεχθεί στους νεφρούς και οδηγούνται στην ουροδόχο κύστη όπου και θα αποβληθούν μέσω της ουρήθρας.

Εμβρυογένεση και εξέλιξη ουρητήρων
----------------------------------

Κατά την εμβρυϊκή ανάπτυξη των αμνιωτών σπονδυλωτών, υπάρχει μία αλληλουχία τριών αναπτυξιακών σταδίων των νεφρών: ο πρόνεφρος, ο μεσόνεφρος και ο μετάνεφρος. Η μία μορφή διαδέχεται την άλλη εμβρυολογικά.

Σε όλα τα έμβρυα των σπονδυλωτών ο πρόνεφρος είναι ο πρώτος νεφρός που εμφανίζεται, σε αυτό το είδος νεφρού οι αντίστοιχοι ουρητήρες είναι οι νεφρικοί αγωγοί. Πιο συγκεκριμένα, στο σημείο σύνδεσης με τον πρόνεφρο διακλαδίζονται στα προνεφρικά σωληνάρια. Αυτό το είδος νεφρού παραμένει έτσι στα ενήλικα μυξινόψαρα, λίγους οστεϊχθύες και έμβρυα ψαριών και ερπετών, ενώ έχει προσωρινή παρουσία στα έμβρυα ερπετών, πουλιών και θηλαστικών.

Κατά την ανάπτυξη ο πρόνεφρος εκφυλίζεται και αντικαθίσταται από τον μεσόνεφρο. Είναι ο λειτουργικός νεφρός όλων των εμβρυϊκών σταδίων των αμνιωτών (ερπετά, πουλιά και θηλαστικά). Σε αυτό το στάδιο τα προνεφρικά σωληνάρια, που ενώνονται με τον πρόνεφρο, διαφοροποιούνται και δίνουν την επιδιδυμίδα που ενώνεται με τα αναπαραγωγικά όργανα, ενώ από τον προνεφρικό αγωγό προκύπτουν τα μεσονεφρικά σωληνάρια με σπειράματα και ο μεσονεφρικός αγωγός, αντίστοιχες δομές του ουρητήρα.

Ο μεσόνεφρος και ο μετάνεφρος μαζί ονομάζονται οπισθόνεφρος και είναι ο λειτουργικός νεφρός σε ενήλικες λάμπραινες, ψάρια και αμφίβια. Σε αυτή την μορφή δεν παρατηρούνται ουρητήρες, αλλά υπάρχει ο οπισθονεφρικός αγωγός, που είναι αντίστοιχος του μεσονεφρικού.

Ο **μετάνεφρος**,ο λειτουργικός νεφρός στα ενήλικα ερπετά, πουλιά και θηλαστικά, ξεχωρίζει από τους υπόλοιπους ποικιλοτρόπος. Εδώ παρατηρείται ξεκάθαρη η δομή του ουρητήρα. Ο οποίος αναπτύσσεται όταν ο παλιός αρχινεφρικός αγωγός παραχωρείται στο αναπαραγωγικό σύστημα των αρσενικών για την μεταφορά του σπέρματος και οι ουρητήρες δημιουργούνται για την λειτουργία του ουροποιητικού.

Παραπομπές
----------

1. Hickman Cleveland, Keen Susan, Larson Allan, Roberts Larry, I' Anson Helen, Ζωολογία, Ολοκληρωμένες Αρχές, Τόμος ΙΙ, Utopia. Αρχειοθετήθηκε 2018-11-19 στο Wayback Machine.
2. A.VANDER, J.SHERMAN, D.LUCIANO, M. ΤΣΑΚΟΠΟΥΛΟΣ, Φυσιολογία του ανθρώπου, Τόμος ll, Εκδόσεις : Πασχαλίση.
Οι **Χρυσανθακόπουλοι**, περισσότερο γνωστοί ως **Κουμανιώτες**, ήταν αγωνιστές του Επανάστασης του 1821, καταγόμενοι από το ορεινό χωριό Κούμανι του Νομού Αχαΐας. Πολέμησαν σε πολλές μάχες, επί το πλείστον εντός της Πελοποννήσου αλλά και σε άλλα μέρη της Ελλάδας.

Πρόκειται για τους αδελφούς Θάνο, Κωνσταντίνο, Δημήτριο, Σταμάτη και Αγγελή. Ο Σταμάτης μάλιστα έπεσε μαχόμενος την 25 Μαρτίου στον Ξεσηκωμό της Πάτρας. Το πραγματικό επώνυμο τους ήταν Χρυσανθακόπουλοι αλλά ήταν ευρέως γνωστοί ως Κουμανιώτες, λόγω του τόπου καταγωγής τους, και τελικά το «Κουμανιώτης» υιοθετήθηκε ως επώνυμο της οικογενείας και αυτό πέρασε και στις μετέπειτα γενιές.

Πριν από την Επανάσταση του 1821 υπήρξαν καπεταναίοι και υπηρέτησαν στα Αγγλικά τάγματα των Επτανήσων ως αξιωματικοί, πιθανώς διωκόμενοι από τους Οθωμανούς, αφού, όπως αναφέρεται το 1816, τους δόθηκε αμνηστία. Εκεί διδάχτηκαν την οπλασκία και τις στρατιωτικές κινήσεις. Με την κήρυξη της ελληνικής επανάστασης, επέστρεψαν στην Αχαΐα και με τις γνώσεις τους αυτές παρουσιάστηκαν στην επανάσταση ως διδάσκαλοι. Δημιούργησαν δικά τους στρατιωτικά σώματα και σημαία και πολέμησαν γενναία με αυτά κατά την πολιορκία των Πατρών και αλλού. Το 1827 τα αδέλφια Κουμανιώτες διορίστηκαν αρχηγοί των όπλων της Επαρχίας Πατρών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  [metadata=1&&stored\_cclquery=&skin=&rss=0&store\_query=1&show\_form=&lang=el&export\_method=none&ioffset=1&display\_mode=detail&ioffset=1&offset=17&number=1&keep\_number=10&old\_offset=11&search\_help=detail Απομνημονεύματα : επιγραφόμενα απομνημονεύματα τινα της κατά του τυράννου των Ελλήνων οπλοφορίας, καί τινων πολιτικών συμβεβηκότων εν Πελοποννήσω κατά την πρώτην της διοικήσεως περίοδον / Γερμανού Π. Πατρών Μητροπολίτου, έκδοσις υπό Γ. Ι. Παπούλα, 1900, σελ. 30]

Πηγές
-----

* Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, *Ιστορικόν λεξικόν των Πατρών*, Εκ του τυπογραφείου Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Κουμανιώται
* Φώτιος Χρυσανθόπουλος, επιμ. (1888). *Βίοι Πελοποννησίων ανδρών και των εξώθεν εις την Πελοπόννησον ελθόντων κληρικών, στρατιωτικών και πολιτικών των αγωνισαμένων τον αγώνα της επαναστάσεως*. Αθήνα: Σταύρος Ανδρόπουλος, Τυπογραφείο Π. Δ. Σακελλαρίου. Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2010.
**Χρυσή μενίδα** στον Ευρώτα
Η **Χρυσή μενίδα** -(**Tropidophoxinellus spartiaticus**) - (αγγλικά: *Spartian minnowroach*) είναι ψάρι με μέγιστο μήκος τα 12 εκατοστά, ενδημικό είδος της νότιας Πελοποννήσου. Η κατανομή του εκτείνεται από τον Νέδα έως και τη λεκάνη απορροής του Ευρώτα. Συναντάται σε πεδινά ποτάμια, ρυάκια και κανάλια με μέτρια έως χαμηλή ροή, συνήθως σε ενδιαιτήματα με πλούσια βλάστηση. Ορισμένοι πληθυσμοί του απειλούνται από την αποστράγγιση των πεδινών υγροτόπων και την άντληση υδάτων. Το είδος έχει κατηγοριοποιηθεί ως «Τρωτό (VU)» τόσο σε διεθνείς όσο και σε εθνικές αξιολογήσεις διατήρησης. .

Παραπομπές
----------

1. ↑  Barbieri, Roberta· Zogaris, Stamatis (2015). *Freshwater fishes and lampreys of Greece: an annotated checklist*. Monographs on Marine Sciences No 8 (στα Αγγλικά). Co-authors: Kalogianni Eleni, Stoumboudi Maria, Chatzinikolaou Yorgos, Giakoumi Sofia. Kapakos Yiannis, Kommatas Dimitrios, Koutsikos Nikolas, Tachos Vasileios, Vardakas Leonidas & Economou Alcibiades. Athens, Greece: Institute of Marine Biological Resources and Inland Water - IMBRIW Hellenic Centre for Marine Research. σελ. 136. ISBN 978-960-9798-06-8. 950522303.
*Λατρεία του Βρέφους*, πίνακες ζωγραφικής της Φρα Ντιαμάντε 1470, Εθνικό Μουσείο στη Βαρσοβία.
**Ο Φρα Ντιαμάντε** (*Fra Diamante*, περ. 1430 – 1498) ήταν Ιταλός αναγεννησιακός ζωγράφος.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στο Πράτο, ήταν μοναχός των Καρμηλιτών, μέλος της Φλωρεντινής κοινότητας του Τάγματος και ήταν φίλος και βοηθός του Φιλίππο Λίππι. Η καρμηλιτική μονή του Πράτο, την οποία κόσμησε με πολλά έργα σε τοιχογραφίες, έχει καταργηθεί και τα κτίρια έχουν τροποποιηθεί σε βαθμό που να καταστραφούν οι τοιχογραφίες. Ήταν ο κύριος βοηθός του Λίππι στις μεγάλες τοιχογραφίες στο ανατολικό άκρο του καθεδρικού ναού του Πράτο.  Συνεργάστηκε επίσης στο πάνελ *της κηδείας του Αγίου Ιερώνυμου* στην ίδια εκκλησία.

Στη μέση του έργου ανακλήθηκε στη Φλωρεντία από τον μοναστικό προϊστάμενό του και η καταγραφή της διαδικασίας της κοινότητας του Πράτο διασώζεται. Αναφέρεται ότι είναι αποφασισμένο να υποβληθεί αναφορά στον δήμο της Φλωρεντίας για να επιστρέψει στο Πράτο, απόδειξη ότι η συμβολή του στο έργο ήταν τόσο σημαντική, που η ανάκλησή του περιλάμβανε την αναστολή του. Στη συνέχεια, βοήθησε τον Φιλίππο στην εκτέλεση των τοιχογραφιών στον καθεδρικό ναό του Σπολέτο, τις οποίες ο Φρα Ντιαμάντε ολοκλήρωσε το 1470, μετά τον θάνατο του δασκάλου του το 1469. 

Ο Λίππι άφησε έναν γιο δέκα ετών (τον μελλοντικό καλλιτέχνη Φιλιππίνο Λίππι) στη φροντίδα του Ντιαμάντε, ο οποίος, έχοντας λάβει 200 δουκάτα από την κοινότητα του Σπολέτο, ως οφειλόμενο υπόλοιπο για το έργο που έγινε στον καθεδρικό ναό, επέστρεψε με το παιδί στη Φλωρεντία, και, όπως αναφέρει ο βιογράφος καλλιτεχνών Τζόρτζο Βαζάρι, με τα χρήματα αγόρασε γη για τον εαυτό του, δίνοντας ένα μικρό τμήμα στο παιδί. Ωστόσο, η κατηγορία για αδικοπραξία εξαρτάται από το τμήμα του έργου που είχε εκτελέσει ο Φρα Ντιαμάντε, και από τους όρους της συμφωνίας του με τον Λίππι. Ο Φρα Ντιαμάντε πρέπει να ήταν σχεδόν εβδομήντα ετών, όταν ολοκλήρωσε τις τοιχογραφίες στο Σπολέτο, αλλά το ακριβές έτος θανάτου του δεν είναι γνωστό.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος Ιταλών ζωγράφων

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. 143434217. Ανακτήθηκε στις 15  Οκτωβρίου 2015.
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 23  Μαΐου 2019.
3. 1 2 3   Μία ή περισσότερες προτάσεις από το προηγούμενο κείμενο ενσωματώνει κείμενο από έκδοση που είναι πλέον κοινό κτήμα: Chisholm, Hugh, επιμ.. (1911) «Diamante, Fra» *Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάννικα* **8** (11η έκδοση) Cambridge University Press, σελ. 157

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Fra Diamante στο Wikimedia Commons

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 95762810
* **Europeana**: agent/base/150673
* LCCN: nr92039620
* GND: 143434217
* ULAN: 500013392
* RKD: 22495

 |

 |