recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Λιλίπουτ
Το **Λιλίπουτ**, ή **Λιλίπουτ Μείζονος Πολωνίας** (πολωνικά: *liliput wielkopolski*), είναι τυρί ωρίμανσης, το οποίο παρασκευάζεται από αγελαδινό γάλα, κυρίως στη Μείζονα Πολωνία. Το Λιλίπουτ Μείζονος Πολωνίας μπήκε στον κατάλογο των παραδοσιακών προϊόντων στις 13 Ιουλίου 2008.

Χαρακτηριστικά
--------------

Το Λιλίπουτ παράγεται στη Μείζων Πολωνία, ιδίως στην περιοχή των Βονγκρόβιετς, Ομπορνίκι, Γκνιέζνο, Βζέσνια, Βιτκόβο και Κέμπνο. Ωστόσο, το μεγαλύτερο μέρος του γάλακτος προέρχεται από την περιοχή του Πόβιατ Βονγκρόβιετς, όπου οι αγελάδες δεν παρήχθησαν πλήρως μαζικά. Οι αγρότες που προμηθεύουν την πρώτη ύλη έχουν συνήθως μικρά κοπάδια (μέχρι 20 αγελάδες) και χρησιμοποιούν παραδοσιακές ζωοτροφές, χωρίς χημικά πρόσθετα. Ένα από τα αγροκτήματα έχει ατμολέβητα του 1914, ο οποίος είναι σε λειτουργία.

Εκτός της Μείζονος Πολωνίας (π.χ. στο Γκραγέβο ή στο Τσιεχάνουφ), παράγεται με βιομηχανικές μεθόδους, βασισμένες σε χαμηλότερες απαιτήσεις σε πρώτες ύλες, με προσθήκη νιτρικού καλίου και ανάτο.

Γεύση
-----

Η ιδιαίτερη γεύση του τυριού προέρχεται από διάφορους παράγοντες: τη χειρωνακτική παραγωγή, τα φυσικά συστατικά και την αρχική διαδικασία αλατίσματος σε ειδικές δεξαμενές άρμης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Ser liliput wielkopolski». *gov.pl* (στα Πολωνικά).
2. ↑  «Te sery musisz znać i...spróbować!». *infostrow.pl* (στα Πολωνικά). 14 Μαρτίου 2013.

Βιβλιογραφία
------------

* Σελίδα τυριού Αρχειοθετήθηκε 2012-12-21 at Archive.is
Ο **Κάρλο Ροσίνι Γουίθ** (δανικά: *Carlo Rossini Wieth*, 11 Δεκεμβρίου 1885 - 30 Ιουνίου 1943) ήταν Δανός ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου. Γεννήθηκε στην Κοπεγχάγη, ως **Καρλ Άντερσεν**. Όταν ξεκίνησε την καριέρα του στην υποκριτική άλλαξε το όνομά του, όπως προαναφέρθηκε. Σπούδασε στο Βασιλικό Δανικό Θέατρο, από το 1902 έως και το 1905. Την ίδια χρονιά έκανε και το ντεμπούτο του στο θέατρο. Γενικά, υπήρξε αρκετές φορές και για μεγάλο διάστημα ηθοποιός στο Βασιλικό Δανικό Θέατρο.

Το 1910, συμμετείχε και στην πρώτη του ταινία. Λίγο καιρό αργότερα έγινε ηθοποιός της Nordisk Film, στην οποία πέρασε σχεδόν όλη του την κινηματογραφική καριέρα. Κατά αυτήν την περίοδο συμμετείχε στην ταινία *Mormonens offer*, η οποία είχε πολυσυζητηθεί εξ αιτίας της δεμονοποίησης, της Μορμονικής Θρησκείας. Η ταινία αυτή έγινε πολύ γνωστή, λόγω της δημοσιότητας που έλαβε, στην προσπάθεια της Μορμονικής Εκκλησίας, αν την απαγορεύσει. Στο υπόλοιπο της καριέρας του, συνέχισε να εμφανίζεται, εκτός από τον Δανικό, και στον Σουηδικό κινηματογράφο. 

Ο Γουίθ υπήρξε μέλος του Δανικού Συμβουλίου Τεχνών και στη Διεθνής Ένωση Ηθοποιών. Επίσης, είχε χρηματίσει και αντιπρόεδρος της Δανικής Ένωσης Ηθοποιών. Μεταξύ το 1906 και το 1917, υπήρξε νυμφευμένος με την Κλάρα Ποντοπιντάν, ενώ από το 1917, έως και τον θάνατό του με την Άγκνες Γουίθ, με την οποία απέκτησε τον Μόενς Γουίθ, που έγινε γνωστός ηθοποιός στη Δανία. Πέθανε στο Χόβεσταδεν, ενώ έκανε ποδήλατο, σε ηλικία 57 ετών, από ανακοπή καρδίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Det Danske Filminstitut». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Φεβρουαρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 9 Ιουνίου 2018.
2. ↑  Det Danske Film Database
3. ↑  Wollheim, Peter *Latter-day screens: a history of Mormons and the movies*, AfterFile: The Journal of Media Arts and Cultural Criticism, Issue 33, 2006, pp. 26-29
4. ↑  Astle, Randy *A Victim of the Mormons* Αρχειοθετήθηκε 2016-10-22 στο Wayback Machine. Mormon Literature & Creative Arts, Brigham Young University, 2003
5. ↑  Wollstein, Hans J. *Mormonens Offer (1911)* Αρχειοθετήθηκε 2008-09-28 στο Wayback Machine. New York Times 2008
6. ↑  «Det Danske Filminstitut». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Φεβρουαρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 9 Ιουνίου 2018.
7. ↑  «Det Danske Filminstitut». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Φεβρουαρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 9 Ιουνίου 2018.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Carlo Wieth στην IMDb
* Photograph of Carlo Wieth
* Det Danske Filminstitut

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 908157342862110100003
* GND: 1199021431

 |

 |
Συντεταγμένες: 44°31′48″N 73°19′48″W﻿ / ﻿44.53000°N 73.33000°W﻿ / 44.53000; -73.33000

Η **λίμνη Σαμπλαίν** (γαλλικά: *Lac Champlain*), επίσης αναφερόμενη ως **λίμνη Τσάμπλεϊν** (αγγλικά: *Lake Champlain*), είναι λίμνη στην Βόρειο Αμερική και αποτελεί φυσικό σύνορο μεταξύ των πολιτειών του Βερμόντ και της Νέας Υόρκης. Εκτείνεται και εντός των ορίων του Καναδά, στην επαρχία Κεμπέκ. 

Καταλαμβάνει συνολικό εμβαδόν 1127 τχλμ υδάτινης περιοχής και 142 τχλμ νησιών. Το μέγιστο πλάτος της είναι 23χλμ.

Έλαβε το όνομά της από τον Σαμουέλ ντε Σαμπλαίν, κυβερνήτη του Καναδά στις αρχές του 17ου αιώνα ο οποίος την ανακάλυψε με τους στρατιώτες του το 1609 όταν εκστράτευσε κατά των Ινδιάνων της περιοχής. 

Στις 11 Οκτωβρίου του 1776, κατά τον Πόλεμο της Ανεξαρτησίας των ΗΠΑ στην νήσο Βαλκούρ εντός της λίμνης, δόθηκε η πρώτη ναυμαχία μεταξύ Βρετανών και Αμερικανών. 

* Δορυφορική φωτογραφία της λίμνης από την διαστημική αποστολή Sentinel-2Δορυφορική φωτογραφία της λίμνης από την διαστημική αποστολή Sentinel-2
* Η λίμνη Τσάμπλεϊν στο σημείο της πόλης Σάρλτοτ (Charlotte) του  ΒερμόντΗ λίμνη Τσάμπλεϊν στο σημείο της πόλης Σάρλτοτ (Charlotte) του Βερμόντ

Παραπομπές
----------

1. ↑  *ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΓΕΩΓΡΑΦΙΑ ΚΑΙ ΑΤΛΑΣ, επιμέλεια ΠΑΝ.ΓΑΒΡΕΣΣΑ, τόμος 2ος*. ΕΚΔΟΤΙΚΟΣ ΟΙΚΟΣ ΠΕΤΡΟΥ ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ Α.Ε.
2. ↑  «Εγκυκλοπαίδεια Britannica».

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Ηνωμένες Πολιτείες
* Πύλη:Καναδάς
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 239912819
* LCCN: sh85022455
* GND: 4098950-1

 |

 |
Μαχαίρι
 **Μαχαίρι** ονομάζεται το κοφτερό εργαλείο που συναντάται σε πολλά σχήματα και ποιότητες, και αποτελείται πάντα από τη λεπίδα και τη λαβή.

Η λεπίδα κατασκευάζεται από ατσάλι και η λαβή από το ίδιο μέταλλο (ενιαία κατασκευή, όπως στα τραπεζομάχαιρα) ή από άλλο υλικό, όπως ξύλο, ελεφαντόδοντο κλπ. Ανάλογα με τη χρήση τους, τα μαχαίρια ονομάζονται μαχαίρια φαγητού, ψωμομάχαιρα, κρεατομάχαιρα, σουγιάδες, νυστέρια, μπαλντάδες, στιλέτα, κ.ά.

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Μαχαίρι** |

Το μαχαίρι είναι από τα πρώτα εργαλεία που χρησιμοποίησε ο άνθρωπος. Τα πρώτα λίθινα, σχεδόν ακατέργαστα, μαχαίρια παρουσιάζονται κατά τη μέση ευρωπαϊκή παλαιολιθική εποχή, ενώ κατά τη νεότερη παλαιολιθική εποχή συναντούνται οι λεπτές λεπίδες από πυριτόλιθο. Τα μεταλλικά μαχαίρια εμφανίστηκαν κατά την εποχή του ορείχαλκου. Κατά την εποχή του σιδήρου, το μαχαίρι τελειοποιήθηκε και έφερε πολλά γλυπτά διακοσμητικά στοιχεία. Η τέχνη της μαχαιροποιίας αναπτύχθηκε ιδιαίτερα κατά το 14ο αιώνα με θαυμάσια δείγματα τις ατσάλινες λεπίδες της αγγλικής πόλης Σέφιλντ. Κατά το 15ο αι. εμφανίστηκαν για πρώτη φορά τα τραπεζομάχαιρα, με εξαιρετικά διακοσμημένες χειρολαβές και το οικόσημο του ιδιοκτήτη (π.χ. του Δούκα της Βουργουνδίας, που βρίσκονται στο Βρετανικό Μουσείο του Λονδίνου).

Το μαχαίρι χρησιμοποιήθηκε ευρύτατα και ως πολεμικό όπλο.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85072715
* GND: 4169502-1
* BNF: cb11941209k (data)
* NKC: ph115469

 |

 |
Ο **Βιφρέδο Β΄** (Ισπανικά: Wifredο ΙΙ, απεβ. 927) από τον Οίκο της Βαρκελώνης-Σερδάνια ήταν κόμης της Μπεσαλού (927-957).

Βιογραφία
---------

Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Μιρό Β΄ κόμη της Σερδάνια & Μπεσαλού και της Άβα, κόρης τού Φιδέλ ή τού Βερνάρδρου Ουνιφρέδου της Ριβαγόρσας.

Το 927 απεβίωσε ο πατέρας του και ο πρωτότοκος Σουνιφρέδος Β΄ έλαβε τη Σερδάνια, ενώ ο Βιφρέδο Β΄ την Μπεσαλού. Ήταν και οι δύο ανήλικοι και η μητέρα τους έγινε επίτροπος της αρχής ως το 941. Ήταν ο τελευταίος κόμης της Καταλωνίας, που πλήρωνε εισφορές σε Καρολίγειο βασιλιά των Φράγκων. Το 952 ταξίδευσε στη Ρώμη. Ίδρυσε τη μονή τού Σαντ Πέρε ντε Καμπροδόν.

Οι υποτελείς του εξεγέρθηκαν και απεβίωσε στα χέρια τους. Ήταν άτεκνος και τον διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος αδελφός του Σουνιφρέδος Β΄.

Πηγές
-----

* Taylor, Nathaniel L, *"A Early Catalonian Charter in the Houghton Library from the Joan Gili Collection of Medieval Catalonian Manuscripts"*, Harvard Library Bulletin
Η **Κομητεία Λος Άντζελες** (αγγλικά: *Los Angeles County, California*), είναι κομητεία των ΗΠΑ, και μία από τις 58 κομητείες της πολιτείας Καλιφόρνια. Με πληθυσμό 10.039.107 κατοίκους (σύμφωνα με εκτιμήσεις για το 2020/21), αποτελεί την πολυπληθέστερη κομητεία της Καλιφόρνιας, καθώς και την πολυπληθέστερη κομητεία όλων των Ηνωμένων Πολιτειών. Ιδρύθηκε το 1850. Έδρα και μεγαλύτερη πόλη της κομητείας Λος Άντζελες, είναι η πόλη του **Λος Άντζελες**.

Η έκταση της κομητείας είναι 12.308 τ.χλμ. από τα οποία 10.518 τ.χλμ. είναι έδαφος και 1.791 τ.χλμ. ή 14,55% καλύπτονται από νερό (ο αριθμός περιλαμβάνει και τα χωρικά ύδατα των ΗΠΑ στον Ειρηνικό Ωκεανό). 

Το νότιο μέρος είναι μια υψηλά αστικοποιημένη περιοχή και περιλαμβάνει την πλειοψηφία του πληθυσμού που ζει στην ακτογραμμή της Νότιας Καλιφόρνια και της ενδοχώρας. Το βόρειο μισό είναι κυρίως έρημος με λιγότερο πληθυσμό και περιλαμβάνει την κοιλάδα Σαν Κλαρίτα και την κοιλάδα της Αντιλόπης. Την κομητεία χωρίζουν περίπου στο μέσο της τα βουνά Σαν Γκάμπριελ και ο Εθνικός Δρυμός Άντζελες.

Η κομητεία περιλαμβάνει 88 πόλεις και πολλές περιοχές που δεν ανήκουν σε κάποιο δήμο. Οι κύριες πόλεις της μητροπολιτικής περιοχής του Λος Άντζελες βρίσκονται σε αυτή την κομητεία, που είναι και ο πυρήνας της περιοχής. Το 2004 ο πληθυσμός της κομητείας ήταν μεγαλύτερος από τον πληθυσμό 42 πολιτειών των ΗΠΑ, και μεγαλύτερος από το σύνολο του πληθυσμού των 11 μικρότερων πολιτειών. Η κομητεία περιλαμβάνει το ένα τέταρτο των κατοίκων της Καλιφόρνια. Αν η Κομητεία Λος Άντζελες ήταν ανεξάρτητο κράτος, το ΑΕΠ του θα ήταν μεταξύ των 20 μεγαλύτερων κρατών του κόσμου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Los Angeles County, California Population 2021». *worldpopulationreview.com*. Ανακτήθηκε στις 19 Μαΐου 2021.
2. ↑  *The Role of Metro Areas in the US Economy*. United States Conference of Mayors, 2002: 5. USmayors.org Αρχειοθετήθηκε 2013-03-28 στο Wayback Machine.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Los Angeles County, California στο Wikimedia Commons
* Επίσημη σελίδα

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Ηνωμένες Πολιτείες
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 133677400
* LCCN: n79055167
* ISNI: 0000 0004 0428 9534
* GND: 4470722-8
* SUDOC: 050767372
* BNF: cb13544976z (data)
* BIBSYS: 5098343
* NLA: 36179626
* BNE: XX5496009

 |

 |
Ο **Σταμάτης Μωραΐτης** (γενν. *Μονοκάμπι* Ικαρίας, 1914 ή 1910 – 2 Φεβρουαρίου 2013) ήταν Έλληνας αιωνόβιος συνταξιούχος, του οποίου η περίπτωση κίνησε το παγκόσμιο ενδιαφέρον. Το 1976 ο Μωραΐτης είχε διαγνωσθεί με καρκίνο στον πνεύμονα και σύμφωνα με τους Αμερικανούς ιατρούς που τον εξέτασαν, είχε μόλις 6 έως 9 μήνες ζωής. Ωστόσο επέζησε, χωρίς μάλιστα να υποβληθεί σε οποιαδήποτε θεραπεία. Ο ίδιος απέδιδε τους λόγους της μακροζωΐας του στην υγιεινή διατροφή. Πέθανε σε ηλικία 98 ή 102 ετών, τον Φεβρουάριο του 2013. Κηδεύθηκε στις 6 Φεβρουαρίου 2013.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Περιοδικό *BHMAGAZINO*, ένθετο στο *ΒΗΜΑ της Κυριακής* 2 Δεκεμβρίου 2012, σελ. 32-33, συνέντευξη στη Λίνα Ψάϊλα, «Μάλλον φταίει το κρασί που δεν πεθαίνω»
2. ↑  Σκάι Πάτρας[*νεκρός σύνδεσμος*], Καρκινοπαθής «έφυγε» 36 χρόνια μετά την πρόβλεψη των γιατρών!, 5-2-2013.
Οι **σχέσεις Κύπρου και Κουβέιτ** αναφέρονται στις διμερείς σχέσεις της Κύπρου και του Κουβέιτ. Η Κύπρος έχει πρεσβεία στη πόλη του Κουβέιτ, ενώ το Κουβέιτ έχει πρεσβεία στη Λευκωσία. Η Κύπρος ήταν μεταξύ των πρώτων χωρών που αναγνώρισαν την ανεξαρτησία του Κουβέιτ το 1961. Στην Κύπρο υπάρχει κοινότητα Κουβεϊτιανών, ενώ στο Κουβέιτ ζουν αρκετοί Κύπριοι.
Το 2011, με τα εγκαίνια της νέας πρεσβείας του Κουβέιτ στη Λευκωσία, ο πρόεδρος Δημήτρης Χριστόφιας υποσχέθηκε στον πρέσβη του Κουβέιτ ότι οι σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών θα ενισχυθούν περαιτέρω και ότι η Κύπρος δεν θα ξεχάσει ποτέ την συνεισφορά του Κουβέιτ στην σταθεροποίηση της κυπριακής οικονομίας σε περιόδους κρίσης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Archived copy». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 31 Ιανουαρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 29 Δεκεμβρίου 2012.

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Διεθνείς σχέσεις της Κύπρου |
| --- |
|  |
| Αφρική | 
* Αλγερία
* Αίγυπτος
 | Εθνόσημο της Κύπρου |
|  |
| Αμερική | 
* Καναδάς
* Ηνωμένες Πολιτείες
 |
|  |
| Ασία | 
* Αρμενία
* Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα
* Ισραήλ
* Κουβέιτ
* Κατάρ
* Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας
* Μπανγκλαντές
* Σαουδική Αραβία
 |
|  |
| Ευρώπη | 
* Βουλγαρία
* Δανία
* Γεωργία
* Γερμανία
* Ελλάδα
* Ηνωμένο Βασίλειο
* Ιρλανδία
* Μάλτα
* Μαυροβούνιο
* Νορβηγία
* Πολωνία
* Ρωσία
* Σερβία
* Σουηδία
* Τσεχία
 |
|  |
| Διαφορές | 
Κυπριακό |
|  |
| Αποστολές | 
Διπλωματικές αποστολές από / προς την Κύπρο |
|  |
| 
Υπουργείο Εξωτερικών |

 |
Η **Σοφία Μινέικο** (Πάτρα 1887 - Αθήνα 1981) ήταν κόρη του Πολωνού Ζίγκμουντ Μινέικο και της Ελληνίδας Περσεφόνης Μανάρη, σύζυγος του Γεωργίου Παπανδρέου και μητέρα του Ανδρέα Παπανδρέου.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ο πατέρας της, Ζίγκμουντ, ανήκε σε παλιά οικογένεια της πολωνικής αριστοκρατίας και είχε πάρει μέρος στη μεγάλη πολωνική εξέγερση του 1863 ενάντια στον Τσάρο. Η Σοφία παντρεύτηκε το 1913 τον Γεώργιο Παπανδρέου, μετέπειτα πρωθυπουργό της Ελλάδας, και το 1919 απέκτησαν μαζί έναν γιο, τον Ανδρέα, επίσης μετέπειτα πρωθυπουργό. Ενάμιση χρόνο μετά ο Γεώργιος Παπανδρέου ερωτεύτηκε τη διάσημη ηθοποιό της εποχής Κυβέλη Αδριανού. Το 1926 η Σοφία και ο Γεώργιος Παπανδρέου πήραν διαζύγιο.

Στην ιδιοκτησία της βρισκόταν μια μονοκατοικία στο Παλαιό Ψυχικό, στην οποία διέμεινε η οικογένεια Παπανδρέου μέχρι το 1967 αλλά και ο Γιώργος Παπανδρέου την περίοδο 1986-1990. Το 1991 ο Ανδρέας Παπανδρέου πούλησε τη μονοκατοικία στον επιχειρηματία Βλαχούτσικο. Το 1997 βρέθηκε ιδιόχειρη διαθήκη της Σοφίας Μινέικο με την οποία κληροδοτούσε το σπίτι στα εγγόνια της και όχι στον γιο της. Από τότε η υπόθεση έχει καταλήξει στα δικαστήρια.

Απεβίωσε στην Αθήνα, στις 27 Αυγούστου 1981. Το πατρικό της σπίτι στην Πάτρα βρισκόταν στην πλατεία των Υψηλών Αλωνίων.

Βιβλίο και τηλεοπτική σειρά
---------------------------

Η ιστορία της νεαρής αριστοκράτισσας Σοφίας Μινέικο, που παντρεύεται τον ανερχόμενο πολιτικό Γεώργιο Παπανδρέου (με φόντο όλα τα συνταρακτικά πολιτικά γεγονότα της εποχής), είναι το αντικείμενο ενός από τα πιο γνωστά και εμπορικά βιβλία του δημοσιογράφου Φρέντυ Γερμανού, με τίτλο *Ακριβή μου Σοφία*, που εκδόθηκε το 1985. Την τηλεοπτική σεζόν 1990-1991, η ΕΡΤ1 διασκεύασε το βιβλίο σε τηλεοπτική σειρά. Το σενάριο ήταν του Φρέντυ Γερμανού και η σκηνοθεσία του Διαγόρα Χρονόπουλου, ενώ η μουσική του Γιώργου Χατζηνάσιου. Ο Γιώργος Κιμούλης υποδύθηκε τον Γεώργιο Παπανδρέου (χρόνια αργότερα θα έπαιζε και τον Ανδρέα Παπανδρέου στην ταινία *Πρώτη Φορά Νονός*) και η Ελένη Κούρκουλα έπαιξε τον ρόλο της Σοφίας Μινέικο. Στη σειρά έπαιζαν και πολλοί άλλοι γνωστοί ηθοποιοί, όπως ο Δημήτρης Μυράτ (βασιλιάς Γεώργιος), ο Πέτρος Φυσσούν (Ζίγκμουντ Μινέικο) κ.ά.. Στη σειρά της ΕΡΤ «Φλόγα και άνεμος» που προβάλει τον έρωτα του Γεωργίου Παπανδρέου και της Κυβέλη, την Σοφία Μινέικο την ενσαρκώνει η Ισιδώρα Δωροπούλου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Γενεαλογία των Μινέικο από τον Krysztof Mineyko, μέλος της οικογένειας
2. ↑
3. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Μαΐου 2013. Ανακτήθηκε στις 30 Μαΐου 2014.
Οι **Άλπεις Μαριτίμαι**, λατιν.: *Alpes Maritimae* (ie Άλπεις [παρα]θαλάσσιες), ήταν μία μικρή επαρχία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, που ιδρύθηκε το 63 μ.Χ. από τον Νέρωνα. Ήταν μία από τις τρεις επαρχίες, που αποτελούσαν τις Άλπεις μεταξύ της σύγχρονης Γαλλίας και της Ιταλίας, μαζί με τις Άλπεις Γραίαι και Ποινιναί βόρεια και τις Άλπεις Κοττίαι ενδιάμεσα. Το Alpes Maritimae περιλάμβανε τμήματα των σημερινών γαλλικών διαμερισμάτων Aλπ-Μαριτίμ (στο οποίο σώζεται το όνομα), Aλπ-ντε-Ωτ-Προβάνς και Ωτ-Αλπ. 

Πρωτεύουσα της επαρχίας ήταν το Cemenelum (σημερινό Cimiez, μία γειτονιά της Νίκαιας), μέχρι που αντικαταστάθηκε από το Eburodunum (σημερινό Embrun) κατά τη διάρκεια της βασιλείας τού Διοκλητιανού (284–305).

Ιστορία
-------

 Το ρωμαϊκό αμφιθέατρο τού Cemenelum.
Μετά την υποταγή των τοπικών φυλών της Λιγουρίας το καλοκαίρι του 14 π.Χ. η περιοχή διοικήθηκε από έναν έπαρχο πόλεως (*praefectus civitatium)*, στη συνέχεια έλαβε τα Λατινικά δικαιώματα το 63 μ.Χ. και τέθηκε υπό τη διοίκηση ενός *επιτρόπου (procurator)*. Το Cemenelum (σημερινό Cimiez), η κύρια πόλη των Vediantii, έγινε η πρωτεύουσα της νέας επαρχίας. 

Επί Διοκλητιανού (284–305) η επαρχία επεκτάθηκε μέσω της ενσωμάτωσης τμημάτων της Ναρβωνική Γαλατία και των Άλπεων Κοττίων και κατανεμήθηκε στην επισκοπή της Βιέννης (praefectura Galliarum). Η πρωτεύουσα μεταφέρθηκε στο Eburodunum (σημερινό Embrun), το οποίο ήταν μέρος των Άλπεων Κοττίων μέχρι εκείνη την εποχή.

Οικισμοί
--------

Οι κύριοι οικισμοί της επαρχίας περιλαμβάνουν:

* *Cemenelum* (Cimiez)
* *Νίκαια* (Νίκαια)
* *Αντίπολις* (Αντίμπ)
* *Portus Herculis Monoeci* ( Μονακό)
* *Salinae* (Καστελάν)
* *Sanitium* (Senez)
* *Vintium* (Vence)

Μετά το 297 η επαρχία επεκτάθηκε ώστε να περιλαμβάνει:

* *Ebrodunum* (Embrun)
* *Brigantiο* (Μπριανσόν)
* *Brigomagus* (Briançonnet)
* *Civitas Rigomagensium / Rigomagus* (Chorges)

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Michael Grant, Gli imperatori romani, Roma, Newton & Compton, 1984, (ISBN 88-7819-224-4).
2. 1 2 3  Graßl 2006.

### Βιβλιογραφία

* Graßl, Herbert (2006). «Alpes Maritimae». *Brill's New Pauly*. doi:10.1163/1574-9347\_bnp\_e116390.
* Morabito, Stéphane (2010). «Entre Narbonnaise et Italie : le territoire de la province des Alpes Maritimae pendant l'Antiquité romaine (I er S. av. J.-C.-V e S. apr. J.-C.)». *Gallia* **67** (2): 99–124. ISSN 0016-4119.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 234596457
* SUDOC: 027322025

 |

 |
"Δύο γυναίκες στη βεράντα", του Σουζούκι Χαρουνόμπου (Suzuki Harunobu)
**Νισίκι-ε** (錦絵 μεταφράζεται *κεντημένη εικόνα*) είναι η Ιαπωνική τέχνη της δημιουργίας πολύχρωμων ξυλόγλυπτων χαρακτικών με βάση την τεχνική μέθοδο ουκίγιο-ε. Η τεχνική νισίκι-ε εφευρέθηκε το 1765, τελειοποιήθηκε και έγινε δημοφιλής από τον Σουζούκι Χαρουνόμπου που δημιούργησε πολλά έργα νισίκε-ε από το 1765 και μέχρι το θάνατό του 5 χρόνια μετά. 

Πριν την ανακάλυψη της τεχνικής νισίκι-ε, τα έργα ουκίγιο-ε ήταν ασπρόμαυρα και ζωγραφισμένα συνήθως στο χέρι. Το νισίκι-ε δημιουργείται με την σμίλευση ενός ξεχωριστού ξύλινου τμήματος για κάθε χρώμα και την χρήση αυτών ξεχωριστά για τη δημιουργία του τελικού πολύχρωμου χαρακτικού. Ένας χαράκτης με το όνομα Κινρόκου (Kinroku) εφηύρε την τεχνική που επέτρεψε την συγκόλληση όλων των τμημάτων ξύλου με τα διαφορετικά χρώματα ώστε το τελικό τυπωμένο χαρακτικό στο χαρτί να αποτελεί μια πλήρη εικόνα. 

Η τεχνική αυτή είναι γνωστή επίσης ως Έντο-ε (江戸絵) λόγω της ιδιαίτερης άνθησης που γνώρισε στο Έντο (σημερινό Τόκυο) την εποχή εκείνη.

Βιβλιογραφία
------------

* Munsterberg, Hugo (1957). "The Arts of Japan: An Illustrated History." Tokyo: Charles E. Tuttle Company.
* Paine, Robert Treat and Alexander Soper (1955). "The Art and Architecture of Japan." New Haven: Yale University Press.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ukiyo-e Caricatures 1842-1905 Database of the Department of East Asian Studies of the University of Vienna. All pictures of the database are nishiki-e.
* *Ο εφήμερος κόσμος που ζει αιώνες*  **Το Βήμα** 26 Σεπτεμβρίου 2004.
Η **Ελπίς Νέας Ιωνίας** υπήρξε ποδοσφαιρικό σωματείο που δραστηριοποιήθηκε στη Νέα Ιωνία από το 1967 ως το 1976 με παρουσία στην Α΄ ΕΠΣΑ. Στη συνέχεια μετονομάστηκε σε **Όμιλο Φιλάθλων Ν. Ιωνίας**, από τον οποίο προέκυψε ο Α.Ο. Νέας Ιωνίας.

Ίδρυση
------

Με την ονομασία "Ελπίς" υπήρχε ομάδα στη Νέα Ιωνία κατά την προπολεμική περίοδο, η οποία ως ανεπίσημο σωματείο αναφέρεται από το 1930 και μεταπολεμικά το 1945, χωρίς να εξελιχθεί περαιτέρω. Ο πλήρης τίτλος της ομάδας ήταν *"Πανιώνιος Αθλητικός Σύλλογος η "Ελπίς" Ν. Ιωνίας "* και εκτός από ποδοσφαιρικό διέθετε και αθλητικό τμήμα (στίβου). Το 1947 απορροφήθηκε από την Α.Ε. Ελευθερούπολης.

Το καλοκαίρι του 1967 η χούντα επέβαλε τη συγχώνευση πολλών γειτονικών σωματείων. Αποτέλεσμα μιας τέτοιας συγχώνευσης υπήρξε και η "Ελπίς Ν. Ιωνίας", η οποία δημιουργήθηκε από τη συγχώνευση των παλιών συλλόγων ΑΕ Ν. Ιωνίας (προπολεμική ομάδα) και Α.Ε. Ελευθερούπολης (έτος ίδρυσης 1929).

Αγωνιστική πορεία
-----------------

* 1967-68: Β΄ ΕΠΣΑ (2η θέση ομίλου)
* 1968-69: Β΄ ΕΠΣΑ (πρωταθλήτρια-άνοδος)
* 1969-70: Α΄ ΕΠΣΑ
* 1970-71: Α΄ ΕΠΣΑ
* 1971-72: Α΄ ΕΠΣΑ
* 1972-73: Α΄ ΕΠΣΑ
* 1973-74: Α΄ ΕΠΣΑ (υποβιβάστηκε)
* 1974-75: Β΄ ΕΠΣΑ
* 1975-76: Β΄ ΕΠΣΑ (μετονομασία σε ΟΦΝΙ)

Μετονομασία
-----------

Μετά τη δικτατορία επανιδρύθηκε η Α.Ε. Ελευθερούπολης και η Ελπίς είχε πρόβλημα ταυτότητας. Το 1976 μετονομάστηκε σε "Όμιλο Φιλάθλων Ν. Ιωνίας" (ΟΦΝΙ) με σκοπό να απορροφηθούν σε αυτόν όλοι οι σύλλογοι της Ν. Ιωνίας (Ίκαρος, Ελπίς, Νεάπολη, Καλογρέζα, Ελευθερούπολη, Αλσούπολη). Τελικά, τη σεζόν εκείνη δεν εντάχθηκε κανείς. Μόνο το 1978 στον ΟΦΝΙ απορροφήθηκε ο παραπαίων Ίκαρος Αθηνών. Ο ΟΦΝΙ συνέχισε με την ονομασία αυτή ως το 2001, οπότε συγχωνεύτηκε με τον Π.Α.Ο. Καλογρέζας και τον ΑΟ Νεάπολης δημιουργώντας τον Α.Ο. Νέας Ιωνίας, που προήχθη στη Δ΄ Εθνική.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Ψηφιακό αρχείο εφ. "Αθλητική Ηχώ".
* Πρωταθλήματα Β' Εθνικής

Αναφορές
--------

1. ↑  «"Οι εσωτερικοί αγώνες του Πανιωνίου Αθλητικού Συλλόγου η Ελπίς",εφ. "ΑΘλητικός Χρόνος", 10/10/1934, ψηφ. σελ. 95». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Σεπτεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 27 Οκτωβρίου 2012.
2. ↑  ΑΘλ. Ηχώ, 3/7/1947.[*νεκρός σύνδεσμος*]
Ο Λουκάς Μιλτιάδης Μίλλερ (15 Σεπτεμβρίου 1824 - 4 Δεκεμβρίου 1902) ήταν Ελληνοαμερικανός έμπορος, δικηγόρος και πολιτικός που υπηρέτησε ως Αντιπρόσωπος των ΗΠΑ από το Ουισκόνσιν.

Βιογραφία
---------

Γεννημένος στη Λιβαδειά της Πρώτης Ελληνικής Δημοκρατίας (προσωρινό κράτος που υπήρχε κατά τη διάρκεια της Ελληνικής επανάστασης του 1821), ο Μίλερ έμεινε ορφανός σε ηλικία τεσσάρων ετών, όποτε υιοθετήθηκε από τον υπέρμαχο της κατάργησης της δουλείας Τζόναθαν Πέκαμ Μίλερ, έναν Αμερικανό που υπηρέτησε ως συνταγματάρχης στον Ελληνικό Στρατό κατά την ελληνική επανάσταση. Επέστρεψε μαζί με τον πατέρα του στις Ηνωμένες Πολιτείες και εγκαταστάθηκαν στο Μονπελιέ του Βερμόντ το 1828. Φοίτησε στα πρώιμα δημόσια σχολεία και σπούδασε νομικά, ενώ έγινε δεκτός στο δικηγορικό σύλλογο το 1845.

Ξεκίνησε την πρακτική του στην δικηγορία στο Oshkosh, του Wisconsin, το 1846 ενώ παράλληλα, σε συνεργασία με έναν άλλον φίλο του μετανάστη από το Βερμόντ, τον Έντουαρντ Ίστμαν, είχαν την δικιά τους επιχείρηση με είδη παντοπωλείου. Επίσης, εκτός από το εμπόριο ασχολήθηκε και με την γεωργία και υπηρέτησε ως συνταγματάρχης του στρατού στον Αμερικανικό-Μεξικανικό πόλεμο.

Είχε προταθεί για την θέση του γερουσιαστή για την Τέταρτη Περιφέρεια της Γερουσίας της Πολιτείας του Ουισκόνσιν το 1849 ως υποψήφιος του δημοκρατικού κόμματος ("Union Democratic Party") (που σύντομα θα ενταχθεί στο κόμμα Free Soil ) του Ουισκόνσιν, αλλά έχασε από τον John A. Eastman, που ανήκε στους regular democrats ή στους "Hunker".

Υπηρέτησε ως μέλος της Πολιτειακής Συνέλευσης του Ουισκόνσιν το 1853 και ήταν επίτροπος του Συμβουλίου Δημοσίων Έργων του Ουισκόνσιν. Υπηρέτησε δέκα χρόνια ως πρόεδρος του συμβουλίου εποπτών της κομητείας Winnebago.

Ο Μίλλερ εξελέγην ως δημοκρατικός στο πεντηκοστό έβδομο συμβούλιο του Κονγκρέσου (4 Μαρτίου, 1891- Μαρτίου, 1893), παρόλο που απέτυχε να επανεκλεγεί το 1892. Πέθανε στις 4 Δεκεμβρίου του 1902 στο Oshkosh του Ουινσκόνσιν και θάφτηκε στο νεκροταφείο του Riverside.

Κατά τη διάρκεια της θητείας του στο Κογκρέσο, πρότεινε μια Συνταγματική τροποποίηση με σκοπό την μεταβολή του ονόματος της χώρας σε «Ηνωμένες Πολιτείες της Γης».

Παραπομπές
----------

1. ↑  "'Birds of a Feather'" *Fond du Lac Journal* April 29, 1852; p. 2, col. 5
2. ↑
3. ↑  Dwyer, Jim, ed. (1989). "Immortal Amendments". *Strange Stories, Amazing Facts of America's Past*. Pleasantville, New York/Montreal: The Reader's Digest Association. p. 13. ISBN 0-89577-307-4.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* United States Congress. "Lucas M. Miller (id: M000746)". *Biographical Directory of the United States Congress*.

Πρότυπο:CongBio

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* US Congress: M000746

 |

 |
Ο **Δημήτρης Κομποδιέτας** (26 Απριλίου 1985) είναι Έλληνας επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως σούτινγκ γκαρντ/σμολ φόργουορντ Παλαιό Φάληρο αοπφ].

Επαγγελματική σταδιοδρομία
--------------------------

Ξεκίνησε την ενασχόληση του με την καλαθοσφαίριση στις ακαδημίες νέων της αναγέννησης καρδιτσας. Ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία με το Δούκα, στην Α2 Εθνική, κατά την περίοδο 2003-04. Στα Άνω Λιόσια για την περίοδο 2004-05. 

Στη συνέχεια, μετακόμισε στον Άλιμο, όπου έπαιξε πάλι στην Α2, κατά τη διάρκεια της σεζόν 2005-06. Ακολούθως, εντάχθηκε στον Ηλυσιακό, όπου έπαιξε και πάλι στην Α2, για τις επόμενες δύο περιόδους. Έπειτα, μετακόμισε στην ομάδα του Πανελλήνιου, η οποία συμμετείχε στο EuroCup. 

Στη συνέχεια, έπαιξε στον Κολοσσό Ρόδου,στο Περιστέρι και στη Α.Ε.Ν. Κηφισιάς στην Α1, προτού υπογράψει με τον Φάρο Κερατσινίου στην Α2.

Το 2018, εντάχθηκε στον Ιωνικό Νίκαιας στην Α2, με τον οποίο την περίοδο 2018-19 κέρδισε την άνοδο στην Α1.

Διεθνής σταδιοδρομία
--------------------

Ήταν μέλος της Εθνικής πανεπιστημιακής ομάδας της Ελλάδας, που συμμετείχε στη Θερινή Πανεπιστημιάδα του 2009. Επίσης, ήταν επίσης μέλος της Εθνικής Ενόπλων, η οποία κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ενόπλων Δυνάμεων του 2012.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *RealGM*. 32070. Ανακτήθηκε στις 4  Απριλίου 2022.
2. ↑  «Κομποδιέτας διετίας (Ελληνικά)». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Δεκεμβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 2 Οκτωβρίου 2019.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Προφίλ EuroCup
* Προφίλ FIBA Europe
* Προφίλ FIBA Game Center Αρχειοθετήθηκε 2016-03-05 στο Wayback Machine.
* Προφίλ στο Eurobasket.com
* Προφίλ Basket League (Ελληνικά)
* Προφίλ στο Draftexpress.com
* Προφίλ στο BBasket.com
Για τον αρχαιολόγο, δείτε: Γεώργιος Μυλωνάς (Ακαδημαϊκός).  
Ο **Γεώργιος Μυλωνάς** (6 Απριλίου 1919 - 14 Φεβρουαρίου 1998) ήταν Έλληνας πολιτικός.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε και βαπτίστηκε στο Παρίσι, γιος του πολιτικού Αλέξανδρου Μυλωνά (1881-1967) και εγγονός του αντιστρατήγου Παναγιώτη Δαγκλή. Σπούδασε νομική και συμμετείχε ως γραμματέας της ελληνικής αντιπροσωπείας στη Διάσκεψη του Αγίου Φραγκίσκου το 1945. Την περίοδο 1947-1963 εργάστηκε ως δικηγόρος στην Αθήνα. Εκλέχτηκε βουλευτής Ιωαννίνων στις εκλογές του 1963 και 1964 με την Ένωση Κέντρου, Υφυπουργός Προεδρίας Κυβερνήσεως (19 Φεβρουαρίου 1964-29 Απριλίου 1965), υφυπουργός Εθνικής Παιδείας (29 Απριλίου 1965-15 Ιουλίου 1965). Κατά την περίοδο της παρουσίας του στο Υπουργείο Παιδείας προχώρησε στην ίδρυση του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων.

Κατά την διάρκεια της δικτατορίας συνελήφθη και εκτοπίστηκε στην Αμοργό το 1968 από όπου δραπέτευσε τον Οκτώβριο του 1969 και κατέφυγε στο εξωτερικό. Η περιπετειώδης απόδρασή του από την εξορία της Αμοργού θα αποτελέσει πηγή έμπνευσης για το βιβλίο του Ηλία Κουλουκουντή , που οργάνωσε και την διαφυγή, «Η Συνωμοσία της Αμοργού», και την ταινία «Απόδραση από την Αμοργό». Μετά την αποκατάσταση της Δημοκρατίας διετέλεσε υπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών στην κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας. Το 1987 εξελέγη πρόεδρος της Δημοκρατικής Ένωσης. Το 1989 διετέλεσε υπουργός Πολιτισμού (7 Ιουλίου 1989-20 Νοεμβρίου 1989) ως μέλος του Συνασπισμού στον οποίο είχε προσχωρήσει στην κυβέρνηση συνεργασίας Νέας Δημοκρατίας και Συνασπισμού και στην οικουμενική (13 Φεβρουαρίου 1990-10 Απριλίου 1990).

Ήταν παντρεμένος με τη γλύπτρια Αλεξάνδρα Μπογδάνου.

Πηγές
-----

* Βιογραφικό από το Υπουργείο Πολιτισμού
* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, τόμ. 44, σελ. 223.
*

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.sansimera.gr/biographies/1630. Ανακτήθηκε στις 6  Μαΐου 2020.
2. ↑  Βουλή των Ελλήνων. 7a2fdf74-f9cf-4f5a-b59f-5513ac05eb09. Ανακτήθηκε στις 23  Απριλίου 2022.
3. ↑  Ελληνικόν Who's who,Σελίδα 409
4. ↑  Π. Γ. Δαγκλή (1965), Στρατηγού Π. Γ. Δαγκλή Αναμνήσεις, Έγγραφα, Αλληλογραφία, τ. 2, σελ. 520.
5. ↑  «Κάποτε στην εξορία της Αμοργού», Όλγα Σελλά, Η Καθημερινή, 22.3.15
6. ↑  Κουλουκουντής, Ηλίας (2012). *Η συνωμοσία της Αμοργού*. Αθήνα: Εκδόσεις Πατάκη.
7. ↑  *Απόδραση από την Αμοργό*. Σκηνοθεσία–Σενάριο: Στέλιος Κούλογλου. Έτος Παραγωγής: 2015
Ο **Καζιμίρ Β΄**, γερμαν. Casimir II (π. 1180 - 1219) από τον Οίκο των Γκρίφφινς ήταν δούκας της Πομερανίας-Ντεμμίν (1187-1219).

Βιογραφία
---------

Ήταν ο τρίτος γιος τού Μπόγκισλαβ Α΄ δούκα της Πομερανίας και της Αναστασίας των Πιαστ, κόρης τού Μιέσκο Γ΄ υψηλού δούκα της Πολωνίας.

Ο Μπόγκισλαβ Α΄ είχε έδρα το Στεττίν και ο νεότερος αδελφός του Καζιμίρ Α΄ το Ντεμμίν. Ο Καζιμίρ Α΄ απεβίωσε το 1180 και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος τού Μπόγκισλαβ Α΄, ο Βάρτισλαβ Β΄, ο οποίος απεβίωσε το 1184. Το 1187 απεβίωσε ο πατέρας τους Μπόγκισλαβ Α΄ και τον διαδέχθηκε ο δευτερότοκος γιος του Μπόγκισλαβ Β΄ με έδρα το Στεττίν και ο Καζιμίρ Β΄ στο Ντεμμίν.

Καθώς ήταν 7 ετών, η μητέρα του ανέλαβε επίτροπος. Μαζί της ήταν και ο Βάρτισλαβ Σβαντιμπόριτς καστελλάνος τού Στεττίν (πολων. Στσετσίν) ως το 1189, οπότε αντικαταστάθηκε από τον Γιαρομάρ Α΄ πρίγκιπα τού Ρύγκεν. Η επιτροπεία κράτησε ως το 1194. Παρά το ότι η Πομερανία ήταν πιο πριν υποτελής στη Γερμανία, τώρα με την πίεση τού Δανού βασιλιά έγινε φέουδο αυτού. Οι δύο αδελφοί έγιναν, έπειτα από τον πρίγκιπα τού Ρύγκεν, υποτελείς τού Κ[α]νούτου Δ΄ της Δανίας.

Τον διαδέχθηκε ο μόνος γιος του Βάρτισλαβ Γ΄.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε το 1210 την Ίνγκαρντις της Δανίας και είχε τέκνο:

* Βάρτισλαβ Γ΄ π. 1160-π. 1184, δούκας της Πομερανίας-Ντεμίν.
* Ελισάβετ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.deutsche-biographie.de/pnd137808151.html. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.

Πηγές
-----

* Gottfried von Bülow (1876), "Bogislav I.", Allgemeine Deutsche Biographie (ADB) (in German), 3, Leipzig: Duncker & Humblot, pp. 40–41
* Häckermann (1876), "Bogislav II.", Allgemeine Deutsche Biographie (ADB) (in German), 3, Leipzig: Duncker & Humblot, pp. 41–42
* Joachim Wächter: Das Fürstentum Rügen – Ein Überblick. In: Beiträge zur Geschichte Vorpommerns: die Demminer Kolloquien 1985–1994. Thomas Helms Verlag, Schwerin 1997, ISBN 3-931185-11-7.
* Martin Wehrmann: Geschichte von Pommern. Band 1, Weltbild Verlag 1992, Reprint der Ausgaben von 1919 und 1921, ISBN 3-89350-112-6, Seite 91–95.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 85989028
* GND: 137808151

 |

 |
Ο **Γεώργιος Βαλέττας** ήταν Έλληνας στρατιωτικός, που υπηρέτησε ως διοικητής μεραρχίας και κατόπιν επιτελάρχης της Στρατιάς Μικράς Ασίας κατά τη Μικρασιατική Εκστρατεία.

Γεννήθηκε στις 23 Οκτωβρίου 1870. Εισήλθε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, αποφοιτώντας ως ανθυπολοχαγός του Μηχανικού τον Αύγουστο του 1891. Έγινε καθηγητής στην ίδια σχολή, πολέμησε στους Βαλκανικούς Πολέμους, και το 1916 ήταν επιτελάρχης του Δ΄ Σώματος Στρατού με έδρα την Καβάλα. Ακολούθησε την αιχμαλωσία του Δ΄ Σώματος στο Γκέρλιτς, όπου πέρασε το υπόλοιπο του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Αποκαταστάθηκε στην ενεργό υπηρεσία μετά τη νίκη της φιλοβασιλικής Ηνωμένης Αντιπολίτευσης στις εκλογές του Νοεμβρίου 1920, ως διοικητής της 2ης Μεραρχίας Πεζικού στη Μικρασιατική Εκστρατεία. Το Μάιο του 1922, όταν ο αντιστράτηγος Γεώργιος Χατζανέστης ανέλαβε την ηγεσία της Στρατιάς Μικράς Ασίας, ο Βαλέττας έγινε επιτελάρχης της στρατιάς, κατέχοντας το πόστο κατά τη διάρκεια της καταστροφικής μάχης στο Τουμλού Μπουνάρ και την κατάρρευση του ελληνικού μετώπου. 

Τον Οκτώβριο του 1922 αποσύρθηκε από το στράτευμα με το βαθμό του υποστρατήγου.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  Μεγάλη Στρατιωτικὴ καὶ Ναυτικὴ Ἐγκυκλοπαιδεία. Tόμος Β': Ἀλαρκόν–Γωνιόμετρον, 1928. σσ. 306–307.
2. 1 2  «Εθνικό Ίδρυμα «Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος»». *www.venizelosarchives.gr*. Ανακτήθηκε στις 16 Σεπτεμβρίου 2023.
3. ↑  «Οι τελευταίες ημέρες της Μικρασιατικής Εκστρατείας». *Cognosco Team*. 29 Αυγούστου 2022. Ανακτήθηκε στις 16 Σεπτεμβρίου 2023.
Ο σύζυγος και κουνιάδος της Aγνής, Θεοβάλδος Β΄ κόμης της Καμπανίας.
Η **Αγνή**, γαλλ.: *Agnès of Sully* (τέλη 11ου - αρχές 12ου) ήταν Γαλλίδα ευγενής και κυρία του Συλύ.  Οι γονείς της Aγνής ήταν ο Ζυλ (Gilles) Β΄ κύριος του Συλύ και η Eδελβούργη του Μπουρζ (Bourges).

Βιογραφία
---------

Ο σύζυγος της Αγνής ήταν ο Γουλιέλμος των Μπλουά.

Οικογένεια
----------

Τα παιδιά της Αγνής και του Γουλιέλμου:

* Eύδης Αρσαμπώ.
* Ράινερ (ροδόλφος), βοηθός ηγούμενος (prior) του Λα Σαριτέ συρ Λουάρ, ηγούμενος (abbot) του Κλυνύ.
* Ερρίκος απεβ. 1189, ηγούμενος.
* Μαργαρίτα.
* Eλισάβετ, ηγουμένη του Σαιν-Τρινιτέ.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  LoPrete, Kimberly A. (1990). «Adela of Blois: Familial Alliances and Female Lordship». Στο: Evergates, Theodore. *Aristocratic Women in Medieval France*. University of Pennsylvania Press.
Ο Κεσέδ (*εβραϊκά: כֶּ֣שֶׂד* ) ήταν βιβλικό πρόσωπο στην Παλαιά Διαθήκη. Ήταν γιος του Ναχώρ και της Μελχά, ανιψιός του Αβραάμ και αδελφός των Βουζ (*εβραϊκά: בּ֣וּז* ), Κεμουήλ (*εβραϊκά: קְמוּאֵ֖ל* ), Αζαυ (*εβραϊκά: חֲז֔וֹ* ), Φαλδές (*εβραϊκά: פִּלְדָּ֖שׁ* ), Ιελδάφ (*εβραϊκά: יִדְלָ֑ף* ), Βαθουήλ (*εβραϊκά: בְּתוּאֵֽל* ) και Ουζ (εβραϊκά: ע֥וּץ ) ενώ είχε και ετεροθαλείς αδερφούς, από την Ρεημά, τους Ταβέκ (*εβραϊκά: טֶ֣בַח* ), Γαχάμ (*εβραϊκά: גַּ֔חַם* ), Ταχάς (*εβραϊκά: תַּ֖חַשׁ* ), Μααχά (*εβραϊκά: מַעֲכָֽה* )

Η Βιβλική Περικοπή
------------------

**Γένεσις 22:20-22**

« Ἰδού, ἡ Μελχὰ ἐγέννησε καὶ αὐτή υἱοὺς εἰς τὸν Ναχὼρ τὸν ἀδελφὸν σου·τὸν Οὔζ πρωτότοκον αὐτοῦ, καὶ τὸν Βοὺζ ἀδελφὸν αὐτοῦ, καὶ τὸν Κεμουήλ τὸν πατέρα τοῦ Ἀράμ,καὶ τὸν Κεσέδ, καὶ τὸν Ἀζαῦ, καὶ τὸν Φαλδές, καὶ τὸν Ἰελδάφ, καὶ τὸν Βαθουήλ.»

Πηγές
-----

* Η Παλαιά Διαθήκη Κατά τους Εβδομήκοντα, Τόμος Α' υπό Ιωάννου Θ. Κολιτσάρα, Έκδοσις Αδελφότητος Θεολόγων η «ΖΩΗ»
* Η Αγία Γραφή σε μετάφραση του Νεόφυτου Βάμβα (MNB)

Παραπομπές
----------

1. ↑  Γένεσις 22:20-22
Η **οικογένεια Καΐρη** είναι παλιά οικογένεια πολιτικών και εφοπλιστών της Άνδρου. Τα μέλη της προεπαναστατικά υπήρξαν πρόκριτοι του νησιού ενώ μετά την ανεξαρτησία εξελέγησαν δήμαρχοι, βουλευτές και γερουσιαστές. 

Κύριος εκπρόσωπος της οικογένειας είναι ο λόγιος Θεόφιλος Καΐρης. Ως πρόκριτοι στο νησί είχαν υπηρετήσει οι Λορέντζος Καΐρης και Νικόλαος Καΐρης, πρώτος δήμαρχος της Άνδρου διετέλεσε ο Μιχαήλ Λορέντζου Καΐρης (1790 - 1880) ενώ στην ίδια θέση υπηρέτησαν και οι Μιχαήλ Δ. Καΐρης, Δημήτριος Μ. Καΐρης (1845 - 1899) και Λορέντζος Μιχαήλ Καΐρης. Στον δήμο Κορθίου ως δήμαρχοι υπηρέτησαν οι Νικόλαος Π. Καΐρης (1817 - 1897), Γεώργιος Ν. Καΐρης (1817 - 1887) και Περικλής Γ. Καΐρης, γιος του προηγούμενου. Γερουσιαστής υπήρξε ο Μιχαήλ Λ. Καΐρης ενώ στα τέλη του 18ου αιώνα Αρχιεπίσκοπος Άνδρου ήταν ο Διονύσιος Καΐρης Β΄, αδερφός του Λορέντζου Καΐρη. Αγωνιστής του 1821 ήταν ο Μιχαήλ Καΐρης. Στην Χώρα της Άνδρου υπάρχει η Καϊρειος Βιβλιοθήκη, η οποία διαθέτει 40.000 τόμους μεταξύ των οποίων και σχεδόν το σύνολο της βιβλιοθήκης του Θεόφιλου Καΐρη. Τα μέλη της οικογένειας Καΐρη έχουν πραγματοποιήσει αρκετές δωρεές στο νησί μεταξύ των οποίων στο Εμπειρίκειο Γηροκομείο κ.α. Ο Νικόλαος Αλ. Καΐρης είχε αφήσει κληροδότημα για ανέγερση και συντήρηση ορφανοτροφείου, το οποίο όμως διετέθη τελικά υπερ της ανέγερσης σχολής απορων κορασίδων Άνδρου, δωρεά του Αλκιβιάδη Εμπειρίκου.

Τα μέλη της συνδέθηκαν με επιγαμίες με τις οικογένειες Μπίστη, των πολιτικών του νησιού, Γουλανδρή και Εμπειρίκου.

Μέλη
----

* Θωμάς (Τωμαδάκης) Καΐρης

* Νικόλαος Καΐρης, πρόκριτος, σύζυγος Ασημίνας Καμπανάκη και γιος του Θωμά

* Θεόφιλος Καΐρης, λόγιος και γιος του Νικολάου
* Ευανθία Καΐρη, λόγιος, συγγραφέας και κόρη του Νικολάου
* Δημήτριος Καΐρης, ευεργέτης του Καΐρειου Ορφανοτροφείου, έμπορος και γιος του Νικολάου

* Θωμάς Καΐρης, γιος του Δημητρίου

* Δημήτριος Καΐρης, γιος του Θωμά
* Νικόλαος Καΐρης, ευεργέτης της Καΐρειου Βιβλιοθήκης και γιος του Θωμά

* Μαρία Καΐρη, κόρη του Νικολάου
* Ευγένιος Καΐρης, μοναχός και γιος του Νικολάου
* Λασκαρώ Καΐρη, κόρη του Νικολάου

Αναφορές
--------

1. 1 2  Ε΄ Ιστορικά, *Θεόφιλος Καΐρης*, ένθετο της εφημερίδας "Η Ελευθεροτυπία", τεύχος 223, σελ.8
2. 1 2  Δράση Κατσώνη Αρχειοθετήθηκε 2016-03-06 στο Wayback Machine. από την ιστοσελίδα labroskatsonis.gr
3. 1 2 3 4 5  Ιστορικά δήμου Άνδρου Αρχειοθετήθηκε 2010-10-16 στο Wayback Machine. από την ιστοσελίδα giannisis.gr
4. 1 2 3  «ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΚΑΪΡΗΣ :: kaireios». *kaireios.com*. Ανακτήθηκε στις 16 Σεπτεμβρίου 2023.
5. ↑  Εμπειρίκος Αύγουστος, *Η ιστορία της οικογένειας Εμπειρίκων*, Αθήνα 1983, σελ.125
6. ↑  Εμπειρίκος Αύγουστος, *Η ιστορία της οικογένειας Εμπειρίκων*, Αθήνα 1983, σελ.361
7. ↑  «Απόγονοι Μπίστη Λιναρδάκη (Λεονάρδου) του Σταματέλου». *www.steniotes.gr*. Ανακτήθηκε στις 16 Σεπτεμβρίου 2023.
8. ↑  «Ο εφοπλιστικός γάµος και η παρουσία- έκπληξη της «ωραίας Ελένης»». *ProtoThema*. 18 Ιουλίου 2011. Ανακτήθηκε στις 16 Σεπτεμβρίου 2023.
9. ↑  Εμπειρίκος Αύγουστος, *Η ιστορία της οικογένειας Εμπειρίκων*, Αθήνα 1983, σελ.423, 424
10. ↑  Βιογραφικό Θεόφιλου Καΐρη Αρχειοθετήθηκε 2011-10-05 στο Wayback Machine. από την ιστοσελίδα της Καΐρειου Βιβλιοθήκη
Ο **Γιάννης Γ. Μυστακόπουλος** (γεν. Αθήνα, 23 Οκτωβρίου 1946) είναι Έλληνας πολιτικός. Έχει διατελέσει τρεις φορές δήμαρχος Αιγάλεω, με την υποστήριξη των δυνάμεων της Αριστεράς και ιδιαίτερα του Συνασπισμού, ως επικεφαλής του ανεξάρτητου συνδυασμού "Ανάπλαση Αιγάλεω".

Για πρώτη φορά εκλέχθηκε το 1986 σε ηλικία μόλις 40 ετών, για δεύτερη το 1994 και για τελευταία το 1998. Στις εκλογές του 2002 ηττήθηκε από τον Δημήτρη Καλογερόπουλο που υποστηρίχθηκε από τη Νέα Δημοκρατία, ενώ το 2006 ήταν για τελευταία φορά υποψήφιος και μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων αποσύρθηκε από την ηγεσία του συνδυασμού του και αποχώρησε από το Δημοτικό Συμβούλιο, ανοίγοντας το δρόμο σε νεώτερα στελέχη. 

Επί των ημερών του αναπτύχθηκαν στην πόλη σημαντικές υποδομές στους τομείς πρόνοιας και πολιτισμού.

Έχει επίσης ασχοληθεί ενεργά με το χώρο του αθλητισμού αφού σε πολύ νεαρή ηλικία κατείχε διοικητικές θέσεις στην ομάδα του Α.Ο. Αιγάλεω, ενώ το 1979 ήταν επικεφαλής της συντονιστικής επιτροπής αγώνα των ομάδων Β' Εθνικής, κατά τη διάρκεια της απεργιακής τους κινητοποίησης με θεσμικά και οικονομικά αιτήματα. Ακόμη, το 1995 ανέλαβε σημαντικό ρόλο στην προσπάθεια εξεύρεσης λύσης για τα διοικητικά της ομάδας του Αιγάλεω. 

Ως δήμαρχος της πόλης, χρεώθηκε με μια ημιτελή προσπάθεια ανακαίνισης του Δημοτικού Σταδίου στα τέλη της τρίτης θητείας του, την οποία χρησιμοποίησαν οι πολιτικοί του αντίπαλοι για να τον εμφανίσουν σαν υπόλογο. 

Τελευταία του δημαρχιακή θητεία ήταν την περίοδο 1999-2002 αφού γνώρισε την ήττα στις δημοτικές εκλογές του Οκτωβρίου 2002. Το 2006 είχε ανακοινώσει ότι δε θα ήταν υποψήφιος για την αρχηγία του συνδυασμού του, ωστόσο στη συνέχεια συμμετείχε στη διαδικασία εκλογής και επανεξελέγη. Στις δημοτικές εκλογές του Οκτωβρίου του ίδιου έτους όμως ηττήθηκε κατά τον πρώτο γύρο, όταν και βρέθηκε πίσω από τους κ.κ. Καλογερόπουλο (μετέπειτα δήμαρχο) και Καρδαρά, τότε υποψήφιο δήμαρχο με την υποστήριξη του ΠΑΣΟΚ. 

Ο Γιάννης Μυστακόπουλος παραμένει ενεργός πολίτης με άποψη και συμμετοχή σε δημόσιες εκδηλώσεις, ενώ παράλληλα συνεχίζει την επαγγελματική του δραστηριότητα ως φαρμακοποιός. Όπως δήλωσε για αυτόν ο Γιώργος Καφετζής, εκδότης της τοπικής εφημερίδας Αιγάλεω:

*«Ο Γιάννης Μυστακόπουλος, που σφράγισε θετικά και αρνητικά τα συμβαίνοντα στο Αιγάλεω κυρίως από το 1982 και μετά, ένας άνθρωπος που τον αποκαλούσαμε δήμαρχο από πολύ παλιά και μας έλεγε τότε "Μη λες τέτοια, θα με πάρουν στο ψιλό, πού θα αφήσω το φαρμακείο;", φαίνεται ότι ολοκλήρωσε τον κύκλο του. Σίγουρα, από άλλα λεγόμενά του, φαίνεται καθαρά ότι πιστεύει πως έκανε μεγάλο έργο στο Αιγάλεω και είναι πάρα πολύ απογοητευμένος από την κρίση τού Αιγαλιώτικου λαού που τον αποδοκίμασε με την ψήφο του τρεις φορές, το 1990, το 2002 και το 2006 (το τελευταίο για μας δεν σημαίνει τίποτα, γιατί είναι δεδομένη η παρακμή, ηθική, πολιτική και πνευματική, της πλειοψηφίας των Αιγαλιωτών).»*
Ο **Μουσταφά Μουσταφά** είναι Έλληνας βουλευτής Ροδόπης του Ελληνικού κοινοβουλίου, εκλεγμένος με το ΣΥΡΙΖΑ.

Γεννήθηκε το 1955 στο Μεγάλο Δουκάτο Κομοτηνής, στο Τουρκικό Δημοτικό Σχολείο του οποίου φοίτησε. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Κωνσταντινούπολης από το οποίο αποφοίτησε το 1982. Εργάζεται ως μικροβιολόγος.

Εντάχθηκε στην αριστερά μετά τη μεταπολίτευση και το 1981 ήταν υποψήφιος βουλευτής με το ΚΚΕ. Στις βουλευτικές εκλογές του 1989-90 και του 1993 και στις νομαρχιακές του 1994 και του 1998 ήταν υποψήφιος με τον Συνασπισμό της Αριστεράς και της Προόδου. Στις εκλογές του 1996 είχε εκλεγεί βουλευτής με το ΣΥΝ και έγινε ο πρώτος αριστερός βουλευτής που προέρχεται από τη Μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης. Στις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015 εκλέχτηκε με 12.429 σταυρούς πρώτος σε σταυρούς βουλευτής Ροδόπης με το ΣΥΡΙΖΑ.

Είναι παντρεμένος με την ψυχολόγο Ελβάν Μουσταφά και έχει δυο κόρες. Είναι άθεος.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  «Ποιος είναι ο Μουσταφά Μουσταφά». Ν.Ε. ΚΕΡΚΥΡΑΣ ΤΟΥ ΣΥΝ. 5 Δεκεμβρίου 1999. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Μαΐου 2009. Ανακτήθηκε στις 5 Φεβρουαρίου 2015.
2. ↑  Ο ΙΟΣ (2006-07-16). «Μια νέα πολιτική για τη μειονότητα». *Ελευθεροτυπία*.. Ανακτήθηκε στις 2015-02-05.
3. ↑  «Αναβιώνουν το κόμμα του Σαδίκ στη Θράκη». *Η Αυγή*. 23-05-2014.. Ανακτήθηκε στις 05-02-2015. [*νεκρός σύνδεσμος*]
4. ↑  «Turkish-descent MPs in Greece vow to work together on minority issues, economic crisis». Hürriyet Daily News. 27-01-2015.. Ανακτήθηκε στις 05-02-2015.
5. ↑  "Οι μισαλλόδοξοι οπαδοί του Τζιτζικώστα", Εφημερίδα των Συντακτών, 20.10.2015
Το Πείραμα Λιμοκτονίας της Μινεσσότα ήταν ένα ιατρικό πείραμα που έγινε κατά την διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Σκοπός του πειράματος αυτού ήταν να βρει ο Αμερικάνικος Στρατός αποτελεσματικό τρόπο να αντιμετωπίσει τις λιμοκτονίες στην Ευρώπη.

Η διαδικασία
------------

Στο πείραμα όποιος ήθελε να συμμετάσχει συμμετείχε εντελώς εθελοντικά. Τους τρεις πρώτους μήνες οι συμμετέχοντες ταΐστηκαν ανάλογα με το βάρος τους. Ύστερα όμως τους κόπηκε η τροφή κατά δραματικό βαθμό. Τα γεύματα περιορίστηκαν σε δύο την ημέρα. Κρέας δεν υπήρχε. Οι άνδρες έτρεχαν επίσης και 36 χιλιόμετρα την εβδομάδα, καίγοντας ακόμη περισσότερες θερμίδες που δεν είχαν. Τα γεύματα που έτρωγαν οι συμμετέχοντες ήταν πλούσια σε υδατάνθρακες και πρωτεΐνες (για να μιμηθούν την κατάσταση των ανθρώπων στην Ευρώπη) με ιδιαίτερη έμφαση στις πατάτες, μακαρόνια και ψωμί ολικής αλέσεως. Οι ώρες του φαγητού έγιναν πλέον ο ημερήσιος πόθος. Οι συμμετέχοντες θύμωναν αν το φαγητό τους ερχόταν αργά. Μάλιστα πολλοί το συνδύαζαν με νερό ώστε να αισθάνονται ότι τρώνε περισσότερο. Επίσης κατά την διάρκεια των γευμάτων, επιτρεπόταν στους συμμετέχοντες απεριόριστες μαστίχες και μαύρος καφές. Οι συμμετέχοντες εκμεταλλεύτηκαν πλήρως αυτό το γεγονός με το να τρώνε μέχρι και 40 πακέτα μαστίχας την ημέρα και να πίνουν μέχρι και 15 ποτήρια μαύρο καφέ.

Αποτέλεσμα
----------

Όσοι παρέμειναν μέχρι το τέλος του πειράματος έχασαν το 25% του βάρους τους. Επίσης εμφανίστηκε τάση αδυναμίας προς την αναιμία. Μειώθηκε (και σε πολλές περιπτώσεις εξαφανίστηκε) η σεξουαλική επιθυμία για πολλούς άντρες. Ταυτοχρόνως οι συμμετέχοντες είχαν τάσεις κατάθλιψης από την έλλειψη σωστού φαγητού. Στην αρχή οι άντρες παρατηρήθηκαν να έχουν ισχυρές πολιτικές απόψεις και μεγάλη ενεργητικότητα. Κατά την διάρκεια του πειράματος δεν γινόντουσαν καθόλου συζητήσεις ούτε για τον έρωτα ούτε για την σεξουαλική επαφή. Αντίθετα, το μόνο που συζητιόταν ήταν η τροφή. Μάλιστα πολλοί άντρες κοιτούσαν βιβλία μαγειρικής με πορνογραφικό ενδιαφέρον.

Προτεινόμενη ανάγνωση
---------------------

* *The Great Starvation Experiment: The Heroic Men Who Starved so That Millions Could Live*, Todd Tucker

Παραπομπές
----------

1. ↑  «tovima.gr - Το πείραμα της Μινεσότα: έξι μήνες εθελοντικής λιμοκτονίας». *TO BHMA*. Ανακτήθηκε στις 3 Ιουλίου 2016.
2. ↑  «The Minnesota starvation experiment - BBC News» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 3 Ιουλίου 2016.
3. 1 2  «The Great Starvation Experiment, 1944-1945». *www.madsciencemuseum.com*. Ανακτήθηκε στις 3 Ιουλίου 2016.
**Ηπειρωτικό** είναι το κλίμα που παρατηρείται στο εσωτερικό των Ηπείρων, μακριά από τη μετριαστική επίδραση της θάλασσας και συναντάται στην εύκρατη ζώνη της γης.

Χαρακτηρίζεται από μεγάλες διαφορές θερμοκρασίας ανάμεσα στο καλοκαίρι και τον χειμώνα. Οι χειμερινές θερμοκρασίες είναι συνήθως αρκετά χαμηλές για να υποστηρίξουν τη χιονόστρωση για κάποιο ορισμένο χρονικό διάστημα.

Οι σχετικά μέτριες βροχοπτώσεις συμβαίνουν κυρίως το καλοκαίρι, αν και υπάρχουν και εξαιρέσεις, όπως τα ανατολικά παράλια της Βόρειας Αμερικής που παρουσιάζουν ομοιόμορφη κατανομή των βροχοπτώσεων. Το κλίμα αυτό ονομάζεται Υγρό ηπειρωτικό κλίμα. Υπάρχει επίσης και το ξηρό ηπειρωτικό κλίμα.

Περιοχές με ηπειρωτικό κλίμα υπάρχουν σε τμήματα των ηπείρων του Βόρειου Ημισφαιρίου (κυρίως στη Βόρεια Αμερική  και την Ασία), καθώς και στα μεγαλύτερα υψόμετρα σε άλλα μέρη του κόσμου.

Μόνο λίγες περιοχές, στα βουνά του Βορειοδυτικού Ειρηνικού, στο Ιράν, στο βόρειο Ιράκ, στην ανατολική Τουρκία, στο Αφγανιστάν, στο Πακιστάν και την Κεντρική Ασία παρουσιάζουν τις μέγιστες βροχοπτώσεις τον χειμώνα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Απριλίου 2009. Ανακτήθηκε στις 27 Απριλίου 2009.
Ο **Ηλίας Χ. Τσεριώνης** καταγόταν από τη Δίβρη (Λαμπεία) Ηλείας. 

Ήταν Βουλευτής Ηλείας τις περιόδους 1928 - 1932, 1935 - 1936 με το Κόμμα Φιλελευθέρων και το 1946 - 1950 με το Δημοκρατικόν Σοσιαλιστικόν Κόμμα και το Κόμμα Γεωργίου Παπανδρέου. 

Το 1950 και 1951 στις κυβερνήσεις του Νικολάου Πλαστήρα και του Σοφοκλή Βενιζέλου διετέλεσε Γενικός Διοικητής Ηπείρου. Μάλιστα στην Ήπειρο ανέπτυξε πλούσια δράση στην κατασκευή έργων. Ο τότε Αμερικανός πρεσβευτής Τζων Πιουριφόι συνεχάρη δημοσίως τον Τσεριώνη για την προσφορά του στην ανοικοδόμηση της Ηπείρου, ενώ και ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πρώην Μητροπολίτης Ιωαννίνων Σπυρίδων Βλάχος είχε εκφράσει πολλά εγκώμια για τον Τσεριώνη. Γνώριζε ιδιαίτερα το σταφιδικό ζήτημα και είχε αναπτύξει σχετικές δραστηριότητες.
Ο **Μάνιος Αιμίλιος Λέπιδος**, λατιν.: *Manius Aemilius Lepidus*, ήταν Ρωμαίος πολιτικός, που έγινε ύπατος το 66 π.Χ. μαζί με τον Λεύκιο Βολκάτιο Τούλλο.

Βιογραφία
---------

Μέλος τού γένους των πατρικίων Αιμιλίων, ο Λέπιδος ήταν βοηθός ταμία (proquaestor) σε μία ανατολική επαρχία μεταξύ 84 π.Χ. και 78,  και ήταν ο πατέρας τού Κόιντου Αιμίλιου Λέπιδου. Το 69 εξελέγη στη θέση τού πραίτορα  και το 66 εξελέγη ύπατος μαζί με τον Λεύκιο Βολκάτιο Τούλλο. 

Ο Λέπιδος αναφέρεται πολλές φορές από τον Κικέρωνα, αλλά ποτέ δεν απέκτησε μεγάλη πολιτική σημασία. Το 65 αναφέρεται ως ένας από τους μάρτυρες κατά του Γάιου Κορνήλιου, τον οποίο ο Κικέρων υπερασπίστηκε.  Το 63, ο Λ. Σ. Κατιλίνας προσφέρθηκε να τεθεί υπό την κράτηση τού Λέπιδου, αφού ο Κατιλίνας ενημερώθηκε για μία επικείμενη δίωξη. 

Ο Λέπιδος ανήκε στο αριστοκρατικό κόμμα, αλλά με την έναρξη τού εμφυλίου πολέμου το 49, αποσύρθηκε στην έπαυλή του στη Φόρμια , για να παρακολουθήσει την εξέλιξη των γεγονότων. Εδώ βρισκόταν σχεδόν σε καθημερινή επαφή με τον Κικέρωνα, από τις επιστολές τού οποίου μαθαίνουμε, ότι ο Λέπιδος είχε αποφασίσει να μην διασχίσει τη θάλασσα με τον Γναίο Πομπηία, αλλά να υποκύψει στον Ιούλιο Καίσαρα, εάν ο τελευταίος ήταν πιθανό να νικήσει. Τελικά επέστρεψε στη Ρώμη τον Μάρτιο.

Σημειώσεις
----------

1. 1 2  Thomas Robert Shannon Broughton: «The Magistrates of the Roman Republic» (Αγγλικά) Αμερικανική Φιλολογική Εταιρεία. 1951. ISBN-10 0-89130-812-1.
2. ↑  Broughton, pg. 85
3. ↑  Broughton, pg. 130
4. ↑  Broughton, pg. 150; Dio Cassius, *Roman History*,36.42
5. ↑  Syme, *Roman Revolution*, pg. 22
6. ↑  Holmes, T. Rice, *The Roman Republic and the Founder of the Empire*, Vol. I, pg. 261
7. ↑  Anthon & Smith, pg. 432