recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η **Μαρί Άντελεϊντ Ελίζαμπεθ Ρέινερ Λάουντς** (αγγλικά: *Marie Adelaide Elizabeth Rayner Lowndes*, 5 Αυγούστου 1868 - 14 Νοεμβρίου 1947), το γένος Μπέλλοκ (*Belloc*), ήταν πολυγραφότατη Αγγλίδα συγγραφέας και αδελφή του συγγραφέα Χίλερ Μπέλλοκ. Ξεκίνησε να γράφει από το 1898 μέχρι και τον θάνατό της. Η γραφή της χαρακτηριζόταν από εντυπωσιακά επεισόδια συνδεδεμένα με ψυχολογικά ενδιαφέροντα. Τρία μυθιστορήματα της διασκευάστηκαν και στον κινηματογράφο: το *The Lodger*, το *Letty Lynton* και το *The Story of Ivy*. 

Γεννημένη στο Λονδίνο, μεγάλωσε στη Γαλλία. Ο πατέρας της ήταν Γάλλος δικηγόρος και η μητέρα της Αγγλίδα, Μπέσι Ρέινερ Παρκς, πρωτοπόρος φεμινίστρια.Το 1896, παντρεύτηκε τον Φρέντερικ Σόρι Α. Λάουντς, χρησιμοποιώντας και το όνομά του στα βιβλία της. Η πρώτη της κυκλοφορία, έγινε το 1898, στο βιογραφικό *H.R.H. The Prince of Wales: An Account of His Career*. Κατά τη διάρκεια της ζωής της έγραψε πάνω από 40 μυθιστορήματα -κυρίως μυστηρίου - ενώ πολλές φορές ήταν βασισμένα σε πραγματικά γεγονότα. Παρόλα αυτά, εκείνη δεν δεχόταν ότι ήταν αστυνομική συγγραφέας.

Ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ είχε επαινέσει την ανάλυση της στην ψυχολογία των γυναικείων χαρακτήρων της. Το τελευταίο βιβλίο της που εκδόθηκε μετά θάνατον και αφορούσε τον αδελφό της, ήταν το *The Young Hilaire Belloc*. Απεβίωσε σε ηλικία 79 ετών, στο σπίτι της κόρης της και ενταφιάστηκε κοντά στις Βερσαλλίες, στο μέρος όπου μεγάλωσε.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
2. ↑  «Kindred Britain»
3. ↑  I. Ousby ed. *The Cambridge Guide to Literature in English* (1995) p. 575
4. ↑  I. Ousby ed. *The Cambridge Guide to Literature in English* (1995) p. 575
5. ↑  F. Kelleghan, *100 Masters of Mystery and Detective Fiction* (2001) p. 415
6. ↑  F. Kelleghan, *100 Masters of Mystery and Detective Fiction* (2001) p. 415
7. ↑  ThePeerage.com, person page 7575

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Έργα του/της Marie Belloc Lowndes στο Project Gutenberg
* Έργα της/του ή για την/τον Μαρί Μπέλλοκ Λάουντς στο Internet Archive
* Marie Belloc Lowndes στην IMDb

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 24729680
* **BiblioNet**: **79902**
* LCCN: n50043535
* ISNI: 0000 0000 8103 5651
* GND: 119233444
* SUDOC: 060732083
* BNF: cb128190722 (data)
* BIBSYS: 2118465
* MusicBrainz: db943ce2-8097-4cdd-9779-3717bb825d27
* NLA: 35354013
* NDL: 00523964
* NKC: jx20060216003
* ICCU: SBLV104590
* BNE: XX1168089

 |

 |
Ο **Εμμανουήλ (Μανώλης) Μπριλλάκης** (1929 - 30 Δεκεμβρίου 2018) ήταν αντιστράτηγος της Ελληνικής Αστυνομίας. Υπήρξε ο τελευταίος αρχηγός του Σώματος της Ελληνικής Χωροφυλακής και ο πρώτος αρχηγός του Σώματος της Ελληνικής Αστυνομίας, μαζί με τον προερχόμενο από την Αστυνομία Πόλεων Παναγιώτη Ραφτόπουλο. Μετά την αποστρατεία του διατέλεσε νομάρχης Χανίων.

Βιογραφικό
----------

Καταγόταν από τη Σητεία. Ως νεαρός αξιωματικός της Χωροφυλακής υπηρέτησε στην προσωπική ασφάλεια του Γεωργίου Παπανδρέου. Αργότερα διατέλεσε, μεταξύ άλλων, διευθυντής Ασφαλείας Χανίων, διευθυντής Διεθνών και Διακρατικών Υποθέσεων στο Αρχηγείο Χωροφυλακής και διοικητής της Ανωτέρας Διοικήσεως Χωροφυλακής (ΑΔΧ) Στερεάς Ελλάδος.

Στις 19 Ιανουαρίου 1982 διορίστηκε αρχηγός της Χωροφυλακής με απόφαση του υπουργού Δημόσιας Τάξης Γιάννη Σκουλαρίκη. Ο μέχρι τότε αρχηγός, στρατηγός Ριζάς, ο οποίος είχε επιλεγεί από τις κυβερνήσεις της Νέας Δημοκρατίας, είχε υποβάλλει την παραίτησή του ήδη από τον Οκτώβριο του 1981 και τη νίκη του ΠΑΣΟΚ στις εκλογές, αλλά ο Σκουλαρίκης του είχε ζητήσει να παραμείνει στη θέση του προσωρινά.

Ως αρχηγός της Χωροφυλακής προέβη σε τολμηρές και προοδευτικές μεταρρυθμίσεις (πολτοποίηση φακέλλων πολιτικών φρονημάτων, αποστράτευση χουντικών και ακροδεξιών στοιχείων) ενώ ενδεικτική ήταν η προσπάθειά του να αλλάξει πρόσωπα και καταστάσεις στην Ασφάλεια Θεσσαλονίκης, η οποία είχε τη φήμη άντρου διεφθαρμένων αξιωματικών με εμπλοκή σε παράνομες δραστηριότητες.

Τον Φεβρουάριο του 1984 ανακοινώθηκε από τον πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου η επικείμενη κατάργηση και συγχώνευση Χωροφυλακής και Αστυνομίας Πόλεων και η δημιουργία της νέας Ελληνικής Αστυνομίας, η οποία συστήθηκε το Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς. Για μια μεταβατική περίοδο τεσσάρων μηνών, υπήρξε μια κατάσταση συναρχηγίας, όπου ο Μπριλλάκης ως τελευταίος αρχηγός της Χωροφυλακής και ο Παναγιώτης Ραφτόπουλος ως τελευταίος αρχηγός της Αστυνομίας Πόλεων καθοδηγούσαν ταυτόχρονα το νέο Σώμα, προτού αποχωρήσουν και οι δύο και αποστρατευτούν τον Φεβρουάριο του 1985.

Τον Ιούνιο του 1987 διορίστηκε νομάρχης Χανίων από την κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου και υπηρέτησε σε αυτή τη θέση μέχρι τον Ιούλιο του 1989.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Πέθανε ο αντιστράτηγος Μανώλης Μπριλάκης, τελευταίος αρχηγός της Χωροφυλακής
2. ↑  Καθημερινή, 21 Ιουνίου 1980
3. ↑  Καθημερινή, 20 Ιανουαρίου 1982
4. ↑  Αυριανή, 30 Μαΐου 1983
5. ↑
6. ↑  Καθημερινή, 17 Ιουνίου 1987
Η **Ιωάννα Μπουραζοπούλου** είναι Ελληνίδα συγγραφέας μυθιστορημάτων, θεατρικών έργων, έργων επιστημονικής φαντασίας, δράματος, τρόμου και παιδικής λογοτεχνίας.

Βιογραφία
---------

Η Μπουραζοπούλου γεννήθηκε το 1968 στην Αθήνα. Σπούδασε ξενοδοχειακές επιχειρήσεις στην Σχολή Τουρισμού της Ρόδου και έχει μεταπτυχιακό στην διοίκηση ξενοδοχείων από το Πανεπιστήμιο του Μπάκινγχαμ. Μέχρι το 2000 εργάστηκε στον τομέα του τουρισμού και της φιλοξενίας.

Το 2002 έλαβε πτυχίο στην διαχείριση της υγείας από την Εθνική Σχολή Δημόσιας Διοίκησης στην Αθήνα. Εργάζεται ως δημόσιος υπάλληλος στις υπηρεσίες της δημόσιας υγείας και στην ανάπτυξη προγραμμάτων υγείας στην Αττική.

Παράλληλα γράφει μυθιστορήματα, διηγήματα, θεατρικά έργα και παιδική λογοτεχνία. Το πρώτο της μυθιστόρημα, Το Μπουντουάρ του Ναδίρ, δημοσιεύτηκε το 2003. Το τρίτο μυθιστόρημά της, Τι είδε η γυναίκα του Λοτ?, δημοσιεύτηκε το 2007 και έλαβε το Βραβείο Λογοτεχνίας του Περιοδικού ΔΕΚΑΤΑ. Το 2013 η εφημερίδα Guardian κατέταξε αυτό το μυθιστόρημα στην λίστα με τα καλύτερα βιβλία επιστημονικής φαντασίας της χρονιάς.

Το μυθιστόρημά της *Η Κοιλάδα της Λάσπης* από την τριλογία *Ο Δράκος της Πρέσπας*, δημοσιευμένο το 2014, κέρδισε βραβείο Ακαδημίας Αθηνών και βραβείο από το περιοδικό Κλεψύδρα.

Τα αντί-ουτοπικά μυθιστορήματά της συνδυάζουν στοιχεία τραγελαφικά και αλληγορικά ενώ έχουν μια ατμόσφαιρα μυστηρίου και μια πλοκή γεμάτη απροσδόκητες ανατροπές. Απεικονίζουν τα πολιτικά συστήματα του μέλλοντος, φανταστικές κοινωνίες σε κρίση ή σε μετάβαση, συγκρουόμενες κοσμοθεωρίες.

Εργογραφία
----------

### Μυθιστορήματα

* Το Μπουντουάρ του Ναδίρ (2003)
* Το Μυστικό Νερό (2005)
* Τι είδε η γυναίκα του Λωτ (2007, 2018) ***Τι είδε η γυναίκα του Λωτ?***, επιμέλεια : „Унискорп", Σόφια (2019), εκδόσεις Мая Граховска
* Το ταξίδι των τρολ (2009)
* Η ενοχή της αθωότητας (2011)

### Σειρά βιβλίων „Ο Δράκος της Πρέσπας"

1. Η Κοιλάδα της Λάσπης (2014)
2. Κεχριμπαρένια Έρημος (2019)

### Παιδική λογοτεχνία

* Το ταξίδι των τρολ (2009)

Παραπομπές
----------

* στο Internet Speculative Fiction Database
* στο Моята библиотека
* Βιογραφία Ιωάννας Μπουραζοπούλου στην Βιβλιοχώρα
* Βιογραφία Ιωάννας Μπουραζοπούλου στο Biblionet
* Βιογραφίας Ιωάννας Μπουραζοπούλου στις εκδόσεις Καστανιώτη
Συντεταγμένες: 42°26′47.85″N 2°56′39.84″E﻿ / ﻿42.4466250°N 2.9444000°E﻿ / 42.4466250; 2.9444000

Το κάστρο του Ρεκεζένς. Εδώ φαίνεται η δεύτερη και τρίτη σειρά τειχών του.
Το **κάστρο του Ρεκεζένς** (*Castell de Requesens* στα καταλανικά) είναι ένα κάστρο που βρίσκεται στην περιοχή του Άνω Εμπορδά της Καταλονίας. Το πρώτο κάστρο κατασκευάστηκε στην τοποθεσία αυτή το 859 για να υποστεί στην πορεία καταστροφές και ανακατασκευές για να φτάσει στις μέρες μας η τελική ανακατασκευή που έγινε τον 19ο αιώνα.

Ιστορία
-------

Αναφορές του φρουρίου υφίστανται ήδη από τον 11ο αιώνα οπότε και το φρούριο φαίνεται να αποτελεί μήλον της έριδος για τις γειτονικές κομητείες του Ροσελιό και των Εμπούριες λόγω της συνοριακής του θέσης. Υπήρξε πατρική εστία οικογένειας ευγενών με το ίδιο όνομα που φέρουν ορισμένες σημαντικές προσωπικότητες της ιστορίας της Καταλονίας. Υπέφερε δύο πολιορκίες και μία σύντομη κατοχή από γαλλικά στρατεύματα κατά τη διάρκεια της Σταυροφορίας της Αραγωνίας το 1285 και 1288 αντίστοιχα. Παρέμεινε στα χέρια των κόμητων των Εμπούριες μέχρι την οριστική ενσωμάτωση της κομητείας στο Στέμμα της Αραγονίας το 1402 και από τότε ανήκε στην οικογένεια των Ροκαβερτί μέχρι τον 19ο αιώνα.

Μεταξύ 1893 και 1899 ο τελευταίος κόμης της Περαλάδα το ανακατασκεύασε ολοκληρωτικά με σκοπό να το μετατρέψει σε καλοκαιρινή του κατοικία. Η ανακατασκευή προσαρμόστηκε στα δεδομένα της περιοχής, την τεχνοτροπία και τα υλικά κατασκευής και σήμερα δεν είναι πολύ εύκολο να διαχωριστεί το μεσαιωνικό (από το οποία διατηρούνται μονάχα μερικές πολεμίστρες, ένας πύργος και μια εσωτερική πύλη) από το ανακατασκευασμένο κτίριο.

Με τον θάνατο των τελευταίων κομητών πέρασε από διάφορα χέρια πλούσιων οικογενειών. Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου καταληστεύθηκε από μέλη του CNT-FAI ενώ μετέπειτα έγινε έδρα στρατιωτικού αποσπάσματος με σκοπό τον έλεγχο των ανταρτών που μάχονταν εναντίον του Φράνκο. Σήμερα αποτελεί ένα από τα κυριότερα δείγματα νεο-μεσαιωνικής αρχιτεκτονικής της Ευρώπης και ανήκει σε δύο ντόπιους επιχειρηματίες.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  *Wiki Loves Monuments monuments database*. 13  Νοεμβρίου 2017. tools.wmflabs.org/heritage/api/api.php?action=search&format=json&srcountry=es&srlang=es&srid=RI-51-0005929.

Βιβλιογραφία
------------

* CAMPO i JORDÀ, Ferran del, *El Castell de Requesens*. Girona: Brau Edicions, 1998
* PRATS, Joan de Déu, *Terra de castells : un viatge pels castells de Catalunya*. Barcelona : Barcanova, 2003

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Κάστρο του Ρεκεζένς** |

* Η ιστοσελίδα του Κάστρου του Ρεκεζένς
* Σελίδα του Καταλόγου Αρχιτεκτονικής Κληρονομιάς της Καταλονίας αφιερωμένη στο Κάστρο του Ρεκέζενς[*νεκρός σύνδεσμος*]

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 316736363

 |

 |
Συντεταγμένες: 39°1′0.286″N 16°47′11.044″E﻿ / ﻿39.01674611°N 16.78640111°E﻿ / 39.01674611; 16.78640111

Το **Κάστρο του Μπελκάστρο** (ιταλικά: *Castello di Belcastro*) είναι Βυζαντινό κάστρο στην Ιταλία στην περιφέρεια της Καλαβρίας και στην κωμόπολη Μπελκάστρο της επαρχίας Βίμπο Βαλέντια. Κατασκευάστηκε, πιθανότατα πριν τον 9ο αιώνα κατά τις Αραβικές επιδρομές, από τους Βυζαντινούς και σήμερα διασώζεται ερειπωμένο στην κορυφή του λόφου Ρούπε. 

Αναφέρεται αρχικά με την ονομασία *Γενόκαστρο*, στην *Νοτίσια Γ΄* του αυτοκράτορα Αλέξιου Κομνηνού τον 10ο αιώνα αναφέρεται με την ονομασία Παλαιόκαστρο. Το σημερινό του όνομα το απέκτησε το 1331 Το 896 καταλήφθηκε από τους Άραβες που έδιωξαν τους βυζαντινούς, το 936 το ανακατέλαβαν οι Βυζαντινοί με την βοήθεια των Λομβαρδών έως το 1065 που το κατέλαβαν οι Νορμανδοί. Έπειτα το κάστρο και η γύρω περιοχή αποτέλεσε φέουδο αλλάζοντας πολλούς ιδιοκτήτες. Τον 17ο αιώνα έπαθε ζημιές από σεισμούς και εγκαταλείφθηκε.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  *Atlante castellano d'Italia*.
2. ↑  atlante.beniculturalicalabria.it/luoghi\_della\_cultura.php?id=25584.
3. ↑  atlante.beniculturalicalabria.it/schede.php?id=166.
4. ↑  *Wiki Loves Monuments Italia*.
5. 1 2  Castelli della Calabria
6. 1 2 3 4 5  belcastro Storia
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Ισμήνη** είναι κυρίως γνωστή η κόρη του Οιδίποδα και της Ιοκάστης, αδελφή της Αντιγόνης και των διδύμων Ετεοκλή και Πολυνείκη, ανήκει στην τραγική γενιά των Λαβδακιδών. Κατ΄ άλλους ήταν μεν κόρη του Οιδίποδα αλλά εκ της Ευρυγανείας (κόρης του Υπέρφαντα).

Ο μύθος
-------

Σύμφωνα με τις αναφορές του Σοφοκλή η Ισμήνη υπήρξε ευλαβής και φιλάδελφος. Κατά την πορεία των γεγονότων που ακολούθησαν, όταν αποκαλύφθηκε η πατροκτονία και η αιμομιξία του Οιδίποδα, μετα 
έγινε μάρτυρας του απαγχονισμού της μητέρας της και της αυτοτύφλωσης του πατεραδελφού της. Συνόδευσε τον Οιδίποδα στην Αθήνα, μαζί με την Αντιγόνη. Είδε τα δυο αδέλφια της, Ετεοκλή και Πολυνείκη, να ερίζουν για τον θρόνο, να κάνουν συμφωνία για την εναλλαγή της εξουσίας, την αθέτηση που ακολούθησε και το αποτέλεσμα που είχε η πολιορκία των «Επτά επί Θήβας».

Όταν ο Κρέοντας, βασιλιάς της Θήβας για δεύτερη φορά, διατάζει την ταφή του Ετεοκλή, αλλά όχι και του Πολυνείκη, η Ισμήνη λυπάται μεν, αλλά δεν έχει τον ηρωισμό ν΄ αντισταθεί και με την απραξία της φέρεται να συμφωνεί. Μάλιστα προσπάθησε ν΄ αποτρέψει και την αδελφή της, Αντιγόνη, από την ηρωική της απόφαση να θάψει τον αδελφό τους, αφού κάτι τέτοιο θα την οδηγούσε στον θάνατο. Πράγματι μετά την ταφή η Αντιγόνη συλλαμβάνεται και τιμωρείται με θάνατο. Μάταια η Ισμήνη, προσπάθησε να πείσει τον Κρέοντα να ανακαλέσει την απόφασή του. Έτσι κατέληξε να γίνει μάρτυρας και του θανάτου της Αντιγόνης.

Τραγικό όμως ήταν και το τέλος της, όπως και η ζωή της. Αν και ιέρεια της Αθηνάς παραδίδεται στον έρωτα του Περικλύμενου και μάλιστα μέσα στον ναό της θεάς. Τότε η Αθηνά, θυμωμένη για την ασέβειά της, παροτρύνει τον Τυδέα, ένας από τους Επτά στρατηγούς κατά της Θήβας, που τους είδε στον ναό, να ορμήξει και να τους σκοτώσει. Ο Περικλύμενος το έβαλε στα πόδια αφήνοντας την Ισμήνη απροστάτευτη, οπότε εκείνη σκοτώθηκε από τον μανιασμένο Τυδέα. Ίσως το τέλος αυτό ν΄ αποτελούσε μια ηθική προέκταση του άγους που έφερε πλέον όλος ο οίκος των Λαβδακιδών.

Επίδραση
--------

* Με το όνομα **Ισμήνη** αναφέρεται και μία θυγατέρα του βοιωτικού ποτάμιου θεού Ασωπού, σύζυγος του Άργου και μητέρα του Ιάσου, επομένως γιαγιά της Ιούς).
* Ο αστεροειδής **190 Ισμήνη** (190 Ismene), που ανακαλύφθηκε το 1878, πήρε το όνομά του από την τραγική αδελφή της Αντιγόνης.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Oedipus» (Ρωσικά)

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 316444173
* SUDOC: 241541611
* BNF: cb15082924g (data)

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ελληνική μυθολογία
 |

 |
Ο **Ισμαήλ Πασόμπεης** (1770 - 1821) ήταν Αλβανός πασάς.

Φέρεται να γεννήθηκε στα Ιωάννινα το 1770 όπου και υπήρξε ένας από τους σφοδρότερους αντιπάλους του Αλή Πασά. Το 1820 διορίστηκε από τον Σουλτάνο πασάς των Ιωαννίνων και αρχηγός της εκστρατείας εναντίον του Αλή Πασά.  
 
Το 1821 ανακλήθηκε λόγω ανικανότητας, καθαιρέθηκε και εξορίστηκε στο Διδυμότειχο όπου λίγο καιρό αργότερα με τη γενίκευση της ελληνικής επανάστασης θανατώθηκε.

Για τον Ισμαήλ Πασόμπεη υπάρχει τραγούδι για τη σύζυγό του η οποία μετά την εξορία του έμεινε στα Γιάννενα.

Πηγές
-----

* "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ. 15ος, σελ.596.
[...]ita cum per saltum iret, Thraecum decem haud amplius milia ex quattuor populis, Astii et **Caeni** et Maduateni et Coreli, ad ipsas angustias viam circumsederunt.
Τίτος Λίβιος

Το θρακικό φύλο των **Καινών** κατοικούσε βόρεια και ανατολικά των Κορπίλων και των Αψινθίων, στο κέντρο της Ανατολικής Θράκης, σε απόσταση λίγων χιλιομέτρων από την πόλη των Κυψέλων και του Έβρου ποταμού. Τόσο οι Καινοί, όσο και οι Ασταίοι και οι Μαδουατηνοί και οι Κορπίλοι είχαν εγκατασταθεί κοντά στα στενά των Κυψέλων. 

Ο Διήγυλις, ένας ωμός και απάνθρωπος βασιλιάς, φέρεται ως βασιλιάς των Καινών. Ο βασιλιάς Άτταλος (ίσως της Περγάμου) εξεστράτευσε κατά του λαού αυτού και τους υποδούλωσε. Η χώρα των Καινών κατά την Ρωμαϊκή εποχή σχημάτισε την στρατηγία της Καινικής. 

Αναφέρονται από τον ιστορικό Τίτο Λίβιο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Διόδωρος Σικελιώτης, Βιβλίο 33, κεφ. 14-15». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Μαρτίου 2012. Ανακτήθηκε στις 18 Ιανουαρίου 2011.

Πηγές
-----

* The Perseus Project - Τίτος Λίβιος, Ιστορία της Ρώμης, Βιβλίο 38, κεφ. 40.7
Ο **Ιωακείμ**, τσεχ.: Jáchym z Minstrberka (18 Ιανουαρίου 1503 - 27 Δεκεμβρίου 1562) από τον Οίκο του Ποντιέμπραντυ ήταν δούκας του Μύνστερμπεργκ-Ελς (1536-42). Είχε τον τίτλο του κόμη του Κλάντσκο/Κλόντσκο, αν και δεν κυβέρνησε την κομητεία πραγματικά. Έγινε πρίγκιπας-επίσκοπος του Βρανδεμβούργου.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Καρόλου Α΄ δούκα του Μύνστερμπεργκ-Ελς και της Άννας των Πιαστ-Σιλεσίας, κόρης του Ιωάννη Β΄ δούκα του Ζαγκάν.

Ο Κάρολος Α΄ ήταν εγγονός του Γεωργίου της Βοημίας, ο οποίος απέκτησε την κομητεία του Κλόντσκο (1454) και το δουκάτο του Μύνστερμπεργκ στη Σιλεσία (1456). Ο Κάρολος Α΄ έλαβε το δουκάτο του Ελς από τον Βλαδίσλαο Β΄ (1495). Ο Κάρολος Α΄ κυβερνούσε αρχικά μαζί με τους δύο μεγαλύτερους αδελφούς του, οι οποίοι όμως απεβίωσαν χωρίς άρρενα διάδοχο, έτσι ο Κάρολος Α΄ έμεινε μόνος του· είχε επιρροή στην Αυλή της Πράγας, στον Βλαδίσλαο Β΄ και στον γιο του Λουδοβίκο και είχε παίξει ρόλο στην εκλογή του Φερδινάνδου Α΄ των Αψβούργων ως βασιλιά της Βοημίας (1526). Αν και προσκολλημένος στην Καθολική πίστη, ο Κάρολος Α΄ μόρφωσε τους γιους του το διάστημα 1515-17 στον Γιόχαν Χες Λουθηρανό μεταρρυθμιστή, ο οποίος ήταν τότε ιερέας στη Νύσα.

Αναφορές
--------

1. ↑  «Catholic-Hierarchy.org» (Αγγλικά) Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. muenst. Ανακτήθηκε στις 16  Οκτωβρίου 2020.
2. 1 2  muenst.

Πηγές
-----

* Hugo Weczerka: Manual of historic sites: Silesia, Stuttgart: 1977, ISBN 3-520-31601-3, pp. 322 and 506 as well as genealogical tables on pp. 602–603.
Κατά τη φαινομενική περιστροφή της ουράνιας σφαίρας οι διάφοροι αστέρες, διαγράφοντας τους κύκλους απόκλισής τους, διέρχονται δύο φορές μέσα στο 24ωρο από τον μεσημβρινό του παρατηρητή. Αυτή η διέλευση ονομάζεται **μεσημβρινή διάβαση**.

Από τις δύο μεσημβρινές διαβάσεις (εντός του 24ώρου), αυτή που πραγματοποιείται στον άνω ημιμεσημβρινό καλείται *άνω μεσημβρινή διάβαση* (*Upper transit*) ενώ αντίθετα εκείνη που συμβαίνει στο κάτω ημιμεσημβρινό καλείται *κάτω μεσημβρινή διάβαση* (*Lower transit*).

Καθίσταται αντιληπτό ότι ένας αστέρας κατά τη μεσημβρινή διάβασή του έχει το μέγιστο αυτού αληθές ύψος **Ηλ**, θετικό κατά την άνω διάβαση και ελάχιστο κατά την κάτω, θετικό ή αρνητικό.

Η ιδιαίτερη σημασία της μεσημβρινής διάβασης των ουρανίων σωμάτων έγκειται στο γεγονός ότι εκείνη ακριβώς την στιγμή της διέλευσής τους, ο όποιος παρατηρητής τους (και ιδίως ο ναυτιλλόμενος) μπορεί να βρει το γεωγραφικό πλάτος της θέσης του χωρίς να χρειάζεται να επιλύσει κάποιο σφαιρικό τρίγωνο, αλλά πολύ απλά διοπτεύοντας με τη διόπτρα την απόκλιση αστέρος και μετρώντας το αληθές ύψος αυτού με τον εξάντα.

* Πολλοί αντί του όρου αυτού χρησιμοποιούν τον όρο **μεσουράνηση**. Έτσι διακρίνεται η *άνω μεσουράνηση* και η *κάτω μεσουράνηση* και κατ΄ επέκταση οι αστέρες *μεσουρανούν άνω* ή *μεσουρανούν κάτω*.
* Ιδιαίτερα για τον Ήλιο η άνω μεσημβρινή διάβαση λέγεται **μεσημβρία** ενώ η κάτω μεσημβρινή διάβαση λέγεται **μεσονύκτιο**.
Ο **Ιωάννης Γεωργακόπουλος** (1945) είναι απόστρατος αντιστράτηγος της Ελληνικής Αστυνομίας που διετέλεσε αρχηγός αυτής από τον Σεπτέμβριο του 1998 έως και τον Αύγουστο του 2001.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1945 στο Σταυροδρόμι Αρκαδίας και το 1964 κατετάγη στην τότε Χωροφυλακή. Είναι απόφοιτος της Σχολής Αξιωματικών Χωροφυλακής και της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Στους ανώτατους βαθμούς υπηρέτησε ως επιθεωρητής Αστυνομίας Νοτίου Αιγαίου, ως Αττικάρχης και ως Υπαρχηγός.

Κατά την εξέταση του φακέλου «Αθήνα 2004» από την Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ), εκπροσώπησε την ΕΛ.ΑΣ. στον τομέα των μέτρων ασφάλειας Ολυμπιακών Αγώνων.

Ανέλαβε την Αρχηγία μετά την παραίτηση του Αθανάσιου Βασιλόπουλου λόγω της υπόθεσης Σορίν Ματέι. Ήταν μέσα στο διαμέρισμα κατά τη διάρκεια της επιχείρησης αφόπλισης του Σορίν Ματέι με αποτέλεσμα να τραυματιστεί σοβαρά στο μάτι. Ο Γεωργακόπουλος είναι ο «πατέρας» πολλών Υπηρεσιών, είχε καλή συνεργασία με τον Μιχάλη Χρυσοχοΐδη και επί των ημερών του έγινε σημαντική προσπάθεια βελτίωσης και εκσυγχρονισμού της ΕΛΑΣ. Ιδρύθηκε το Αρχηγείο της Ελληνικής Αστυνομίας, η Υπηρεσία Εσωτερικών Υποθέσεων (Δ.Ε.Υ.), το σώμα των Ειδικών Φρουρών, το σώμα των Συνοριοφυλάκων (λόγω της αυξανόμενης λαθρομετανάστευσης), οι Ομάδες Πρόληψης και Καταστολής Εγκλήματος (ΟΠΚΕ) και αυξήθηκε η δύναμη των ΜΑΤ. Η θητεία του όμως είχε άδοξο τέλος λόγω μιας αποτυχημένης επιχείρησης για τη σύλληψη του κακοποιού Κώστα Πάσσαρη.

Αυτή η αποτυχία απασχόλησε την τηλεόραση και τον Τύπο για πολλές ημέρες. 

Ο Γεωργακόπουλος δεν είχε καμία ανάμειξη στο σχεδιασμό και την εκτέλεση της επιχείρησης αλλά υπέβαλλε την παραίτησή του στον Χρυσοχοΐδη και ζήτησε να γίνει αποδεκτή «*κατανοώντας και συμμεριζόμενος τη δυσφορία και την ανησυχία της κοινής γνώμης, η οποία προεκλήθη από την παραπάνω αιτία, δοθέντος ότι, αντικειμενικά για ό,τι ατυχές συμβαίνει στην Αστυνομία, την ευθύνη φέρει ο Αρχηγός της*». Πράγματι, ο Χρυσοχοΐδης έκανε δεκτή την παραίτηση τονίζοντας ότι: «*Επί των ημερών που ο κ. Γεωργακόπουλος ήταν Αρχηγός της ΕΛΑΣ στο Σώμα έγιναν σημαντικά βήματα αναβάθμισης*».

Τον διαδέχθηκε στην Αρχηγία ο Φώτης Νασιάκος.

Μετά την αποστρατεία του διετέλεσε Γενικός Γραμματέας Πολιτικής Προστασίας.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

Ελευθεροτυπία: **Γεωργακόπουλος: Εργατικός, αποτελεσματικός, αλλά...** [*νεκρός σύνδεσμος*]
Ο **Ιωάννης**, πολων. Jan cieszyński (1339/40 - μετά τις 18 Μαΐου 1359) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας-Οπόλε προορίστηκε για τον κλήρο: έγινε αιδεσιμότατος σε 20 επισκοπές του Βρότσλαφ.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο τέταρτος γιος του Καζιμίρ Α΄ δούκα του Τσέσυν, Μπύτομ, Σέβιες και της Ευφημίας των Πιαστ, κόρης του Τρόιντεν Α΄ δούκα της Μαζοβίας. 

Από τους πέντε γιους του, ο Καζιμίρ Α΄ προόρισε τον Μπολέσλαφ, τον Ιωάννη και τον Σιεμόβιτ για εκκλησιαστική σταδιοδρομία, ώστε να μη διαιρεθεί περαιτέρω το ήδη μικρό δουκάτο του. Επίσης από τις τέσσερις κόρες του η Γιολάντα-Ελένη και η Ελισάβετ έγιναν ηγούμενες. Ο πατέρας τους ήταν υποτελής των βασιλέων της Βοημίας και ήλπιζε με τη βοήθεια εκείνων οι γιοί του να αποκτήσουν εκκλησιαστικά αξιώματα.

Το 1359 ο Ιωάννης αναφέρεται σε ένα παπικό έγγραφο που εκδόθηκε στην Αβινιόν, όπου τοποθετείται ως αιδεσιμότατος σε 20 επισκοπές του Βρότσλαφ. Δεν αναφέρεται έπειτα σε πηγές, έτσι υποθέτουμε ότι απεβίωσε πρόωρα (20 ετών), μάλιστα μερικοί ιστορικοί υποστηρίζουν ότι απεβίωσε λίγο πριν την έκδοση του εγγράφου και η είδηση του τέλους του δεν είχε ακόμη φθάσει στην Αβινιόν.

Πηγές
-----

* Cawley, Charles, SILESIA, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy.
* Marek, Miroslav. "Complete Genealogy of the House of Piast". Genealogy.EU.
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Κάσος (αποσαφήνιση).

Ο **Κάσος** ήταν επώνυμος ήρωας της ελληνικής μυθολογίας.

Ήταν γιος του Ινάχου από το Άργος. Κάποτε βρέθηκε στην Κύπρο όπου βασίλευε ο Σαλαμίνος και παντρεύτηκε την κόρη του Αμυκή. Μία εκδοχή του μύθου μας λέει ότι με την Αμυκή και πολλούς Κύπριους ίδρυσαν αποικία στην Συρία με την ονομασία Κίτιο , μετά τον θάνατο τους η χώρα ονομάστηκε Αμυκή και το παρακείμενο όρος Κάσιο στη σημερινή Παλαιστίνη.

Άλλη εκδοχή του μύθου λέει ότι ίδρυσαν αποικία σε νήσο των Δωδεκανήσων τη σημερινή Κάσο όπου πήρε το όνομα του. Άλλος μύθος αναφέρει ότι ήταν γίγαντας και ζούσε στην Αμυκή, χώρα όπου αποκαλούνταν και Γη των Γιγάντων.

Πηγές
-----

* Μυριανθεύς Ιερώνυμος, *Περί των αρχαίων Κυπρίων* , Τυπογραφείον Α. Κτενά και Σ. Οικονόμου, Εν Αθήναις 1869
Ο **Μαυρήλιος** (ιταλικά : Maurilio ή Maurisilio ή Mauricillo) (... - 661) ήταν αρχιεπίσκοπος Μεδιολάνων από το 661 έως το 662 και τιμάται ως άγιος από την Καθολική Εκκλησία. στις 31 Μαρτίου.

Βιογραφία
---------

Η ζωή του Αγίου Μαυρισιλίου είναι ως επί το πλείστον καλυμμένη από μυστήριο. Όσο για την επισκοπή του, ορισμένοι μελετητές πιστεύουν ότι διήρκεσε μόνο 4 μήνες, μεταξύ των ετών που αναφέρονται.

Δεν αναφέρεται στο Ρωμαϊκό Μαρτυρολόγιο και το πρώτο έργο που το αναφέρει συγκεκριμένα είναι το «Beroldo Nuovo» του δέκατου τρίτου αιώνα. Σήμερα, ο Άγιος Μαυρήλιος τιμάται στη Μιλανέζικη βασιλική του Αγίου Σατύρου, όπου τον ένατο αιώνα τα λείψανά του μεταφέρθηκαν κάτω από τον βωμό του ναού από τον Αρχιεπίσκοπο Ανσπέρτο.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| ΠροκάτοχοςΑντωνίνος | **Αρχιεπίσκοπος Μιλάνου** | ΔιάδοχοςΑμπέλιος |

Παραπομπές
----------

1. ↑  Chiesa di Milano
2. ↑  San Mauricillo, su Santi, beati e testimoni, santiebeati.it.

Βιβλιογραφία
------------

* Dizionario di erudizione storico-ecclesiastica *di Gaetano Moroni, 1879, Venezia, Tip. Emiliana*
* *Dizionario Biografico degli Italiani* di Alberto Maria Ghisalberti, Massimiliano Pavan, Istituto della Enciclopedia italiana - 1960, Milano
H **Μαργαρίτα**, ιταλ. Margherita Malatesta (1370 - 28 Φεβρουαρίου 1399) από τον Οίκο των Μαλατέστα ήταν κόρη του κυρίου του Ρίμινι και με τον γάμο της έγινε σύζυγος του κυβερνήτη της Μάντουα.

Βιογραφία
---------

Ήταν κόρη του Γκαλεότο Α΄ κοντοτιέρου, κυρίου των Ρίμινι, Φάνο, Άσκολι, Πιτσέρνο, Τσεζένα & Φοσομπρόνε και της Ελιζαβέτας ντα Βαράνο.

Το 1393 παντρεύτηκε τον Φραντσέσκο Α΄ Γκοντζάγκα, κυβερνήτη της Μάντουα. Οι δύο τους είχαν συγγένεια εξ αγχιστείας, καθώς ο αδελφός της Κάρλο Α΄ Μαλατέστα είχε νυμφευτεί την Ελιζαμπέτα, αδελφή του Φραντσέσκο Α΄. Ο κυβερνήτης της Μάντουας είχε πιο πριν σύζυγο την Ανιέζε Βισκόντι, αλλά την εκτέλεσε για απιστία το 1391. Η Μαργαρίτα του έκανε έναν γιο, τον Τζιανφραντσέσκο Α΄ 1ο μαρκήσιο της Μάντουα, ο οποίος νυμφεύτηκε την Πάολα Μαλατέστα.

Η Μαργαρίτα Μαλατέστα, η πεθερά της Άλντα ντ'Έστε, η Ελιζαμπέτα Γκοντζάγκα και η Μαργαρίτα Γκοντζάγκα ήταν γυναίκες που σχετίζονταν και το δίκτυό τους αυτό έφερε πιο κοντά τις Αυλές της Μάντουα, της Φερράρα, του Ρίμινι και του Πέζαρο. Ο Οίκος των Γκοντζάγκα έκοψε μετάλλια με τη Μαργαρίτα. Αυτή έφερε την κληρονομική ασθένεια της ραχίτιδας στους Γκοντζάγκα, που εκδηλωνόταν περιοδικά στους κυρίους της Μάντουα ως τον 16ο αι. Η Μαργαρίτα απεβίωσε 29 ετών και τάφηκε στην εκκλησία του Σαν Φραντσέσκο στη Μάντουα, στο μαυσωλείο των Γκοντζάγκα.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε το 1393 τον Φραγκίσκο Α΄ Γκοντζάγκα κύριο της Μάντουα και είχε τέκνο:

* Ιωάννης-Φραγκίσκος (Τζανφραντσέσκο) 1395-1444, μαρκήσιος της Μάντουα.
* Σουζάννα, απεβ. νέα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.

Πηγές
-----

* Adelaide, Murgia (1972). I Gonzaga. Milan: Mondadori.
* Giancarlo, Malacarne (2010). Gonzaga, Genealogie di una dinastia. Modena.
* Litta Biumi, Pompeo. Famiglie celebri italiane (in Italian). Milano: Luciano Basadonna Editore.
* Giuseppe Amadei; Ercolano Marani, eds. (1980). I ritratti gonzagheschi della collezione di Ambras. Mantua.
Ο **Κάσιο Μότα** (*λατινικό αλφάβητο: Cássio Motta*), γεννημένος στο Σάο Πάολο στις 22 Φεβρουαρίου 1960, ήταν Βραζιλιάνος πρωταθλητής της αντισφαίρισης. Το 1989 ήταν στο νο 134 στον κόσμο.

Ο Μότα αγωνίστηκε με τη Βραζιλία στο κύπελλο Ντέιβις από το 1979 έως το 1993 σε 11 διοργανώσεις με ρεκόρ 28 νίκες και 21 ήττες. Ήταν με την εθνική ομάδα νικητής της Αμερικανικής ζώνης το 1987, φιναλίστ το 1983, το 1984, το 1985, στα ημιτελικά το 1979, 1980, 1986, και το 1992 στα ημιτελικά του παγκοσμίου, στην τελική φάση

Στο Γαλλικό πρωτάθλημα στο διπλό μεικτό ήταν δεύτερος το 1982 με συμπαίκτρια την Κλαούντια Μοντέιρο, ήατν επίσης στα ημιτελικά το 1982 και το 1992 και στα προημιτελικά το 1983 και το 1989. Στα προημιτελικά του αμερικανικού όπεν το 1983 ενώ δεν έχει συμμετάσχει ποτέ στο Αυστραλιανό όπεν.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *ATP website*.
2. 1 2  Ο Μότα στην ΑΤΡ
3. 1 2  «Ο Μότα στην ITF». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 16 Οκτωβρίου 2017.
Ματέ
Κομμένα φύλλα έτοιμα για την παρασκευή ματέ
Το **Ματέ** γνωστό και ως **τσάι ματέ** είναι ρόφημα που παρασκευάζεται από φύλλα 15 περίπου είδη φυτών του γένους Ilex, της οικογενείας Aquifoliaceae. Οι μεγαλύτερες ποσότητες είναι του είδους Ilex Paraguariensis. Κατά την εποχή της συγκομιδής (Δεκέμβριος-Αύγουστος), στην Παραγουάη, συλλέγονται οι βλαστοί, ξηραίνονται και αφαιρούνται τα φύλλα.

Περιέχουν 0,3 έως 1,5% καφεΐνη, επίσης θεοφυλλίνη και θεοβρωμίνη. Το τσάι Μάτε ἔχει δράση όμοια με το κοινό τσάι ή τον καφέ, αλλά ασθενέστερη. Οι Ιησουίτες μοναχοί το έμαθαν από τους Ινδιάνους, έτσι λέγεται και τσάι των Ιησουιτών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Φωκᾶς, Γεώργιος (1979). *Φαρμακογνωσία*. Θεσσαλονίκη: Ἀριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. σελ. 362.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85082048
* GND: 4235042-6
* SUDOC: 029511852
* BNF: cb12112404s (data)
* NDL: 00567522
* NKC: ph865133
* BNE: XX557827

 |

 |
Καρατσαΐτες αρχηγοί φατριών, από φωτογραφία του 19ου αιώνα
Οι **Καρατσαΐτες** είναι τουρανικό φύλο του βορείου Καυκάσου. Ομιλούν την ομώνυμη γλώσσα που είναι διάλεκτος της Καρατσαϊκής-Μπαλκαρικής (μία από τις δυτικές τουρκικές γλώσσες). Θρησκευτικά είναι σουνίτες μουσουλμάνοι. Ο συνολικός αριθμός τους υπολογίζεται στους 300.000, με τους περισσότερους να ζουν στη Ρωσική Ομοσπονδία (192.182 - απογραφή 2002 Αρχειοθετήθηκε 2011-07-19 στο Wayback Machine.), κυρίως στο Καρατσάγεβο-Κιρκασία. Αρκετοί ζουν επίσης στο Καζακστάν και την Τουρκία.

Ιστορία
-------

Οι Καρατσαΐτες είναι απόγονοι (όχι οι μοναδικοί) των Αλανών, ενός ιρανικού φύλου που ζούσε στην περιοχή του Καυκάσου από τα αρχαία χρόνια και κατά τον Μεσαίωνα είχε συγκροτήσει το Βασίλειο της Αλανίας, το οποίο μας είναι γνωστό από βυζαντινές πηγές. Τον 14ο αιώνα, η Αλανία καταλύθηκε από τον τουρκομογγόλο Ταμερλάνο, με αποτέλεσμα τον εκτουρκισμό του πληθυσμού και τον προσηλυτισμό τους στο Ισλάμ.

Η ένταξη των Καρατσαϊτών στη Ρωσία έγινε το 1828 χωρίς τη θέλησή τους. Αυτό είχε ως συνέπεια να ξεκινήσει μία μακρά περίοδος εξεγέρσεων, από κοινού με άλλα μη σλαβικά φύλα του Καυκάσου, που κράτησε τρεις δεκαετίες, μέχρι να επιβληθεί οριστικά ο ρωσικός έλεγχος στην περιοχή (1860). Τα αντιρωσικά συναισθήματα παρέμειναν ισχυρά και δεν αμβλύνθηκαν ούτε μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση, μολονότι η σοβιετική κυβέρνηση τους παραχώρησε εκτεταμένη αυτονομία. Έτσι το 1942, όταν τα χιτλερικά στρατεύματα κατέλαβαν τον Καύκασο, οι Καρατσαΐτες υποδέχθηκαν τους Γερμανούς ως ελευθερωτές και έσπευσαν να ενταχθούν στα δωσιλογικά σώματα. Όμως τον επόμενο χρόνο ο Κόκκινος Στρατός ανακατέλαβε την περιοχή, με αποτέλεσμα 80.000 άτομα (κυρίως γυναικόπαιδα και υπερήλικες, αφού οι άνδρες πολεμούσαν στο πλευρό των Γερμανών) να εκτοπισθούν στο Καζακστάν και την Κιργιζία. Η επιστροφή τους επετράπη 14 χρόνια αργότερα, το 1957.
Ο **Ματέρνος** ήταν ο έβδομος επίσκοπος του Μιλάνου, Μεδιολάνο τότε, από τον 316 έως 328. Τιμάται ως Άγιος στην Καθολική Εκκλησία και η εορτή του είναι στις 18 Ιουλίου.

Βιογραφία
---------

Το 316 εξελέγη επίσκοπος Μιλάνου δια βοής, τόσο από κληρικούς όσο και από ανθρώπους, και θήτεεψε μέχρι το 328 περίπου.

Ο Ματέρνος πιστεύεται ότι ανακάλυψε στο Λόντι Βέκιο τα λείψανα των αγίων Ναμπόρ και Φήλιξ, οι οποίοι είχαν μαρτυρήσει κατά τη διάρκεια της βασιλείας του αυτοκράτορα Διοκλητιανού το 303, και στη συνέχεια μετέφερε αυτά τα λείψανα στο Μιλάνο, όπου χτίστηκε μια εκκλησία προς τιμήν τους. Ο Mατέρνοs ολοκλήρωσε επίσης την κατασκευή, η οποία είχε ξεκινήσει το 313, του πρώτου καθεδρικού ναού του Μιλάνου, που βρίσκεται στην περιοχή που τώρα καταλαμβάνεται από τον σημερινό Καθεδρικό Ναό του Μιλάνου.

Ήταν αγαπητός ακόμη και από τους ειδωλολάτρες, ενθάρρυνε και παρηγόρησε το ποίμνιό του κατά τον διωγμό επί Διοκλητιανού.

Ο Ματέρνος πέθανε το 328 στις 18 Ιουλίου, που αργότερα ορίστηκε ως η εορτή του από την Καθολική Εκκλησία. Το σώμα του θάφτηκε επίσης στη Βασιλική Ναμποριάνα, αλλά το 1258 μεταφέρθηκε στην εκκλησία του Αγίου Φραγκίσκου της Ασίζης. Στις 14 Απριλίου 1798, λίγο πριν την κατεδάφιση της εκκλησίας, μεταφέρθηκαν ξανά στη Βασιλική του Αγίου Αμβροσίου όπου βρίσκονται και σήμερα σε μια αρχαία σαρκοφάγο στο δεξιό σηκό της εκκλησίας, μαζί με τα λείψανα των Αγίων Ναμπόρ και Φήλιξ, καθώς και της Αγίας Βαλέριας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ruggeri, Fausto (1991). *I Vescovi di Milano*. Milano: NED. σελ. 9. ISBN 88-7023-154-2. (in ιταλική)
2. ↑  Cazzani, Eugenio (1996). *Vescovi e arcivescovi di Milano*. Milano: Massimo. σελ. 15. ISBN 88-7030-891-X. (in ιταλική)
3. 1 2  Pasini, Cesare (1990). «Materno di Milano, santo (sec. IV)». *Dizionario della Chiesa Ambrosiana*. **4**. Milano: NED, σελ. 2112–2114. ISBN 88-7023-102-X. (in ιταλική)
4. ↑  Monks of Ramsgate. "Maternus". *Book of Saints*, 1921. CatholicSaints.Info. 7 December 2014 *Αυτό το λήμμα περιλαμβάνει κείμενο από αυτή την πηγή, που είναι κοινό κτήμα.*

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| ΠροκάτοχοςΜιροκλής | **Επίσκοπος Μιλάνου** | ΔιάδοχοςΠροτάσιος |
Ο **Κάσσανδρος Στίγγας** (γεννημένος στις 29 Νοεμβρίου του 1993) είναι Έλληνας πετοσφαιριστής που αγωνίζεται στην ομάδα του ΠΑΟΚ στη θέση του κεντρικού.

Καριέρα
-------

Ο Κάσσανδρος Στίγγας ξεκίνησε την καριέρα του από την ομάδα της ΧΑΝΘ (2007-10) και στη συνέχεια αγωνίστηκε για τον Απόλλων Καλαμαριάς (2010-11). Επόμενος σταθμός ήταν ο Παναθηναϊκός (2012-13) και μετέπειτα η ομάδα του ΠΑΟΚ (2013-14). Επιστρέφει στη Θεσσαλονίκη για λογαριασμό του Άρη (2014-15) και τον Ηρακλή (2015-16). Ακολουθεί ο Εθνικός Αλεξανδρούπολης (2016-17), ενώ την επόμενη χρονιά αγωνίστηκε στην Α2 για τον Νέστωρ (2017). Τον Ιανουάριο του 2018 επέστρεψε στον ΠΑΟΚ.

Τίτλοι και Διακρίσεις
---------------------

* **1 Κύπελλο Ελλάδας:**
	+ 2018

Πηγές
-----

* Κάσσανδρος Στίγγας
Το **Καναρέτζιο** είναι το βορινότερο από τα έξι *"Σεστιέρι"* ή *"ιστορικές επαρχίες"* στις οποίες έχει διαιρεθεί η Βενετία. Αποτελεί την δεύτερη Σεστιέρι σε έκταση και την μεγαλύτερη σε πληθυσμό με 13.169 κατοίκους (2007). Το νησάκι Ιζόλα ντι Σαν Μικέλε στο οποίο βρίσκεται το ιστορικό κοιμητήριο της Βενετίας ανήκει στο Καναρέτζιο. Το *"Κανάλι του Καναρέτζιο"* ήταν η κύρια διαδρομή επικοινωνίας στην πόλη μέχρι την εποχή που κατασκευάστηκε η σιδηροδρομική γραμμή που συνδέει την Βενετία με την ηπειρωτική ενδοχώρα. Το ίδιο το όνομα *"Καναρέτζιο"* μεταφράζεται στην Ιταλική γλώσσα ως *"Μεγάλο Κανάλι"*.

Ιστορία
-------

Η ανάπτυξη της περιοχής ξεκίνησε τον 11ο αιώνα καθώς έγινε αποστράγγιση της περιοχής και κατασκευάστηκε μια βαθιά διώρυγα. Κατά μήκος του Καναλιού οικοδομήθηκαν πολυτελή Ανάκτορα αν και οι περισσότεροι κάτοικοι του Σεστιέρι ανήκαν στην Εργατική τάξη και την Παραγωγή. Οι Εβραίοι μεταφέρθηκαν στο Γκέτο της Βενετίας μια εντοιχισμένη συνοικία με πύλες από τις οποίες τους απαγορευόταν να εξέλθουν τις βραδυνές ώρες. Πολλοί Εβραίοι ωστόσο είχαν αποκτήσει σημαντικές θέσεις στην εμπορική, κοινωνική και την πολιτική ζωή της πόλης. Η κατάσταση διατηρήθηκε 270 χρόνια μέχρι την εποχή που ο Ναπολέων Α΄ διέλυσε την Δημοκρατία της Βενετίας (1797), έσπασε τις πύλες του Γκέτο επιτρέποντας στους Εβραίους να ζήσουν ελεύθερα με τους υπόλοιπους.

Τον 19ο αιώνα μηχανικοί κατασκεύασαν τον περίφημο δρόμο *"Στράντα Νουόβα"* που διέσχιζε το Καναρέτζιο και μια γέφυρα που έκανε την σύνδεση ανάμεσα στην Βενετία και την ηπειρωτική ενδοχώρα στην περιοχή του Μέστρε. Η περιοχή γύρω από το Μεγάλο Κανάλι είναι σήμερα γεμάτη τουρίστες, το υπόλοιπο Καναρέτζιο είναι μία ήσυχη συνοικία με πολλά μικρά μαγαζιά και καφετέριες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Γερμανικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά) *archINFORM*. 15676. Ανακτήθηκε στις 6  Αυγούστου 2018.
2. ↑
3. ↑

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Κοινότητες της Βενετίας
* Παλάτσο Μόρο
Συντεταγμένες: 44°12′N 27°20′E﻿ / ﻿44.20°N 27.33°E﻿ / 44.20; 27.33

Το **Καλαράσι** (Călărași) είναι πόλη της νότιας Ρουμανίας, στη Μουντένια της ιστορικής περιοχής της Βλαχίας, έδρα της ομώνυμης επαρχίας , στην όχθη του κλάδου Μπορτσέα του Δούναβη, περίπου 12 χιλιόμετρα από τα Βουλγαρικά σύνορα και 125 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του Βουκουρεστίου. Οι κάτοικοι της πόλης σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 65.181

Η πόλη είναι βιομηχανικό κέντρο ξυλείας και χαρτιού, επεξεργασίας τροφίμων, υαλουργίας, υφασμάτων, παραγωγής ιατρικού εξοπλισμού και βαριάς βιομηχανίας, που αντιπροσωπεύεται από τα χαλυβουργεία Καλαράσι. Το λιμάνι του Καλαράσι είναι από τα μεγαλύτερα στο ρουμανικό τμήμα του Δούναβη και η βιομηχανία της περιλαμβάνει μονάδες μεταποίησης τροφίμων (κυρίως ψάρια) , αλευρόμυλους και παραγωγής χαρτιού και χαρτοπολτού.

Ιστορία
-------

Θέση προϊστορικού οικισμού, με το όνομα *Λιτσιρέστι* από την εποχή του Μιχαήλ του Γενναίου, το **Καλαράσι** εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1700 σε ένα χάρτη του Κωνσταντίνου Καντακουζηνού. Πήρε το όνομά του όταν το 17ο αιώνα έγινε από τους πρίγκιπες της Βλαχίας σταθμός της "έφιππης ταχυδρομικής υπηρεσίας" στη διαδρομή από το Βουκουρέστι στην Κωνσταντινούπολη. Η υπηρεσία λειτουργεί από έφιππους αναβάτες (τους **καλαράσι**). Εξελίχθηκε σε μια μικρή πόλη και το 1834 έγινε πρωτεύουσα της γύρω επαρχίας.

Πληθυσμός
---------

Ιστορική εξέλιξη πληθυσμού| Έτος | Πληθ.   | ±%   |
| --- | --- | --- |
| 1900 | 11.024 | —     |
| 1912 | 12.995 | +17.9% |
| 1930 | 18.053 | +38.9% |
| 1948 | 24.448 | +35.4% |
| 1956 | 25.555 | +4.5% |
| 1966 | 35.684 | +39.6% |
| 1977 | 49.727 | +39.4% |
| 1992 | 76.952 | +54.7% |
| 2002 | 70.039 | −9.0% |
| 2011 | 65.181 | −6.9% |

Το 2011, το Καλαράσι είχε πληθυσμό 65.181, με 95,05% από αυτούς να δηλώνουν Ρουμάνοι  και 3,59% Ρομά.

Αδελφοποιήσεις
--------------

|  |  |
| --- | --- |
| \* Ριβερύ, Γαλλία
* Νάπολη, Ιταλία
* Ρόιαλ Παλμ Μπητς, Φλόριντα, ΗΠΑ
* Χεγκγιάγκ, Κίνα
 | * Ζάγετσαρ, Σερβία
* Καλαράσι, Μολδαβία
* Λεβύ, Καναδάς
* Σιλίστρα, Βουλγαρία
 |

Κλίμα
-----

Το κλίμα είναι ηπειρωτικό με μέση ετήσια θερμοκρασία 11,3°C. Η χαμηλότερη θερμοκρασία που έχει καταγραφεί στο Καλαράσι είναι -30,0°C στις 9 Ιανουαρίου 1938 και η υψηλότερη 41,4°C στις 10 Αυγούστου 1957.

| Κλιματικά δεδομένα Καλαράσι |
| --- |
| Μήνας | Ιαν | Φεβ | Μάρ | Απρ | Μάι | Ιούν | Ιούλ | Αύγ | Σεπ | Οκτ | Νοε | Δεκ | Έτος |
| Μέση Μέγιστη °C (°F) | 2(36) | 3(37) | 10(50) | 16(61) | 22(72) | 26(79) | 27(81) | 27(81) | 24(75) | 17(63) | 8(46) | 4(39) | 16(61) |
| Μέση Ελάχιστη °C (°F) | −3(27) | −2(28) | 1(34) | 6(43) | 11(52) | 15(59) | 16(61) | 15(59) | 12(54) | 6(43) | 1(34) | −1(30) | 6,5 |
| *Πηγή: weatherbase.com* |

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑  «Weatherbase data Călăraşi».

  


|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **Καλαράσι**  |

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Καλαράσι** |


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 139963337
* LCCN: no2010110781

 |

 |
Συντεταγμένες: 30°11′59″N 31°12′19″E﻿ / ﻿30.19972°N 31.20528°E﻿ / 30.19972; 31.20528

Η **Καλγιούμπ** (*αραβικά : قليوب*) είναι πόλη της Αιγύπτου στο Κυβερνείο Καλγιούμπια. Βρίσκεται στη δεξιά όχθη του Νείλου στην αρχή του Δέλτα του Νείλου και αποτελεί μέρος του Μητροπολιτικού Καΐρου. Το 1986 είχε πληθυσμό 84.413 κατοίκων ο οποίος αυξήθηκε σε 106.804 κατοίκους το 2006.

Ιστορία
-------

Η παράδοση αναφέρει ότι η πόλη χτίστηκε με υλικά από τη γειτονική αρχαία Ηλιούπολη. Κατά την αραβική κατάκτηση της Αιγύπτου ο Αμε ιμντν αλ ας έχτισε στη πόλη μια γέφυρα. Τον 19ο αιώνα λεηλατήθηκε από τους Μαμελούκους,.

Από το όνομα της πόλης είναι γνωστός και ένας ιός που μεταφέρεται από ένα είδος τσιμπουριού που ανακαλύφθηκε πρώτη φορά εδώ.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  britannica, Qalyūb
2. ↑  Qalyub
3. ↑  Miller BR, Loomis R, Dejean A, Hoogstraal H. Experimental studies on the replication and dissemination of Qalyub virus (Bunyaviridae: Nairovirus) in the putative tick vector, Ornithodoros (Pavlovskyella) erraticus.
Γενικά με το όνομα **Κακλαμάνοι** αποκαλούσαν οι Έλληνες τους Τούρκους στρατιώτες κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821, και αυτό λόγω της μεγάλης βράκας που φορούσαν, την οποία αποκαλούσαν **κακλαμάνα**. Οι λεγόμενοι Κακλαμάνοι ήταν στρατιώτες πολύ χαμηλής εκπαίδευσης, προερχόμενοι από τα βάθη της Ανατολίας, που πολεμούσαν μόνο κατά γιουρούσια (ομαδικές επιθέσεις) και ποτέ μεμονωμένα.

Κακλαμάνους χρησιμοποιούσε μεταξύ πολλών άλλων ο Χουρσίτ Μεχμέτ Πασάς στη πολορκία του Αλή Πασά στα Ιωάννινα και ο Ιτζέτ Μεχμέτ πασάς στη Πάτρα, καλούμενος εξ αυτού και Κακλαμάν πασάς.

Κάποιοι δε εξ αυτών αποκαλούνταν, από τους Έλληνες, και Κόνιαροι θεωρούμενοι ότι κατάγονταν από το Ικόνιο.

Πηγές
-----

* "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλόπαίδεια Δρανδάκη" τομ.ΙΓ΄, σελ.507
Ο **Κήρυκος** ήταν βυζαντινός ανώτερος πολιτικός και στρατιωτικός αξιωματικός του 5ου αιώνα με το αξίωμα του Κόμη της εώας (ανατολής)

Ο Κήρυκος αναφέρεται στο μαρτυρολόγιο του Οσίου Θεοδοσίου του κοινοβιάρχη όπου αναφέρεται με το αξίωμα του κόμη της Ανατολής. Ο Κήρυκος αναφέρεται ανδρείος και εύτολμος σε όσους πολέμους πήρε μέρος αλλά και θεοσεβούμενος. Ξεκινώντας ο Κήρυκος κάποτε με το στράτευμα του να πάει σε πόλεμο με τους Πέρσες πέρασε από τους Άγιους τόπους για να προσευχηθεί για την καλή έκβαση του πολέμου. Φτάνοντας εκεί έμαθε για τον Θεοδόσιο και πήγε να τον συναντήσει να πάρει την ευχή του. Ο Όσιος του έδωσε ένα τρίχινο φυλακτό που φορούσε και ο Κήρυκος το φορούσε στις μάχες και χάρη σε αυτό νίκησε τον πόλεμο αλλά δείχνοντας μεγάλη ανδρειωσύνη και αποκόμισε πολλά λάφυρα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  Συμεών Λογοθέτης (μετάφραση), Νέος παράδεισος έτοι λόγοι διάφοροι και βίοι Αγίων, σελ. 282
Συντεταγμένες: 47°21′11″N 0°26′59″W﻿ / ﻿47.35306°N 0.44972°W﻿ / 47.35306; -0.44972

Το **Κάστρο του Μπρισάκ** (γαλλικά: *Château de Brissac*) βρίσκεται στην περιοχή Μπρισάκ-Κενσέ στην πόλη Μπρισάκ Λουάρ Ωμπάνς τού νομού του Μαιν-ε-Λουάρ, νοτιο-ανατολικά του Ανζέρ. Η ιδιοκτησία ανήκει στην οικογένεια Κοσέ-Μπρισάκ, της οποίας ο αρχηγός φέρει τον τίτλο του *δούκα του Μπρισάκ*. Το κάστρο ανήκει στα ιστορικά Μνημεία του Υπουργείου Πολιτισμού της Γαλλίας.

Ιστορία
-------

Το κάστρο χτίστηκε αρχικά ως φρούριο από τους κόμητες τού Ανζού τον 11ο αι. Έπειτα από τη νίκη επί των Άγγλων από τον Φίλιππο Β΄ της Γαλλίας, ο βασιλιάς έδωσε την ιδιοκτησία στον ιππότη Γουλιέλμο ντε Ρος, σενεσάλη των περιοχών Ανζού, Μαιν και Τουραίν. Τον 15ο αι το οικοδόμημα ξανακτίστηκε από τον Πιερ ντε Μπρεζέ, έναν πλούσιο υπουργό τού Καρόλου Ζ΄ της Γαλλίας. Κατά τη βασιλεία τού Φραγκίσκου Α΄ της Γαλλίας (1515-47) η ιδιοκτησία αποκτήθηκε από τον Ρενέ ντε Κροσέ, που ο βασιλιάς τον ονόμασε κυβερνήτη τού Ανζού και τού Μαιν.

Κατά τους Θρησκευτικούς Πολέμους στη Γαλλία το κάστρο έγινε ιδιοκτησία το 1689 τού ηγέτη των Προτεσταντών Ερρίκου της Ναβάρρας. Έχοντας σοβαρές ζημίες, το φρούριο επρόκειτο να κατεδαφιστεί. Ωστόσο ο Κάρολος Β΄ ντε Κροσέ πήρε το μέρος του Ερρίκου, που σύντομα στέφθηκε βασιλιάς της Γαλλίας ως Ερρίκος Δ΄ των Βουρβόνων. Εκείνος τον αντάμειψε δίνοντάς του την ιδιοκτησία, τον τίτλο του *δούκα του Μπρισάκ* και χρήματα για να ξανακτίσει το κάστρο το 1611.

Η κατασκευή του το κατέστησε το υψηλότερο κάστρο της Γαλλίας. Η πρόσοψή του αντανακλά τις επιρροές της Μπαρόκ αρχιτεκτονικής τού 17ου αι. Μέσω γάμων, η οικογένεια Κοσέ-Μπρισάκ απέκτησε επίσης το κάστρο Μοντρέιγ-Μπελαί, το οποίο αργότερα πώλησε.

Το 1620 ο Λουδοβίκος ΙΓ΄ της Γαλλίας και η μητέρα του Μαρία των Μεδίκων συναντήθηκαν για να συζητήσουν τις διαφορές τους στο "ουδέτερο" έδαφος τού κάστρου τού Μπρισάκ. Επιτεύχθηκε ανακωχή μεταξύ τους, αλλά δεν κράτησε πολύ και η βασιλομήτωρ τελικά εξορίστηκε.

Οι απόγονοι τού 1ου δούκα τού Μπρισάκ διατήρησαν το κάστρο ως το 1792, όταν η ιδιοκτησία λεηλατήθηκε κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης. Έμενε στα αζήτητα ως το 1844, όταν ένα πρόγραμμα ανακαίνισης ξεκίνησε και συνεχίστηκε από τους επόμενους δούκες τού Μπρισάκ.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  «base Mérimée» (Γαλλικά) Υπουργείο Πολιτισμού της Γαλλίας.

Πηγές
-----

* Château de Brissac - official website
* Châteaux of the Loire Valley website
* Ministry of Culture database entry for the Château de Brissac
* Ministry of Culture photos of the Château de Brissac
* Photos of the interior of the Château de Brissac

Δείτε επίσης
------------

* Κάστρα του Λίγηρα
Το **κακαόδεντρο** είναι αειθαλές τροπικό δασικό δέντρο, ιθαγενές τών ανατολικών ισημερινών περιοχών των Άνδεων. Η επιστημονική του ονομασία είναι ***Theobroma cacao*** (**Θεοβρώμα το κακάο**). Προκύπτει από τις λέξεις «θεός» και «βρώμα» (βλ. το βρῶμα), δηλαδή είναι το «φαγητό των θεών». Το ύψος του κακαόδεντρου κυμαίνεται από 6 (συνήθως) έως και 12 μέτρα. Τα φύλλα του είναι απλά δερματώδη, επιμήκη και φθάνουν τα 30 εκατοστόμετρα. Τα άνθη του εμφανίζονται στον κορμό και στα κλαδιά. Είναι άοσμα και έχουν άσπρο, ροζ, κίτρινο ή λαμπρό κόκκινο χρώμα. Οι καρποί είναι μεγάλοι, ωοειδείς, κιτρινοκάστανοι έως μωβ και ωριμάζουν σε 4-6 μήνες. Οι ώριμοι καρποί έχουν μήκος 35 περίπου εκατοστόμετρα και διάμετρο περίπου 12. Κάθε καρπός περιέχει 20-40 ωοειδή σπέρματα καλυμμένα από μια γλυκόπικρη, άσπρη γλοιώδη σάρκα.

Ποικιλίες και χρήσεις των καρπών
--------------------------------

*Theobroma cacao*άνθη κακαόδεντρου
Το πιο μεγάλο μέρος της αγοράς κακάου προέρχεται από το κακαόδεντρο του τύπου φοραστέρο (*forastero*).
Ένας άλλος τύπος κακαόδεντρου είναι το κριόγιο (*criollo*). Το φοραστέρο κατάγεται από τον Αμαζόνιο και είναι το συνηθισμένο κακάο για την μαζική αγορά επειδή είναι το πιο ανθεκτικό και αποδοτικό. Έχει πικρή και ενίοτε ξινή γεύση. 
Το υβρίδιο του κριόγιο με το φοραστέρο έχει την εμπορική ονομασία *trinitario*. 
Το κριόγιο σήμερα δεν είναι γνήσιο και μοιάζει με τρινατάριο. 
Το γνήσιο κριόγιο υπάρχει ακόμα αλλά η παραγωγή του δεν φτάνει σε υπολογίσιμες ποσότητες. 
Όλοι οι τύποι κακάου είναι πιθανόν υβρίδια των φοραστέρο και κριόγιο. 

Ειδικά για το γνήσιο κριόγιο έχουν γίνει προσπάθειες στη ζούγκλα τής Βενεζουέλας να βρεθεί το γενετικώς πιο γνήσιο κακαόδεντρο και να εδραιωθεί μια εμπορική ονομασία και αγορά ανωτέρας ποιότητας κακάου. Ο τύπος του κριόγιο είναι ο ευγενέστερος από όλους, και εμπεριέχει μόνο μικρές ποσότητες πολυφενολών, για αυτό δεν είναι τόσο πικρός όπως οι άλλες ποικιλίες κακάο. Η γεύση του είναι μαλακή και αφήνει αισθητά αρώματα αμυγδάλου και μάνγκο. Έτσι τα προϊόντα του χρειάζονται μόνο μικρές ποσότητες ζάχαρης. Αλλά κάθε ποιότητα έχει και την τιμή της. Τα συνηθισμένα κακάο από Αφρική ή Αμερική κοστίζουν για την αγορά της Ευρώπης $500 τον τόνο και το γνήσιο κριόγιο $1500.

Επίσης υπάρχουν και άλλα καλά κακάο όπως είναι το φοραστέρο από το Εκουαδόρ με την ονομασία: Νacional (*arriba*).

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Κακαόδεντρο** |

* Εγκυκλοπαίδεια *Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα*, τόμος 31, σελ. 185

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85018593
* GND: 4163032-4
* BNF: cb11958020f (data)
* NDL: 00564710

 |

 |
Ο **Καρνεΐσκος** ήταν αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος, μαθητής του Επίκουρου, που έζησε περί το 300 π.Χ.. Είναι γνωστός ως ο συγγραφέας ενός δοκιμίου, σπαράγματα του οποίου βρέθηκαν μεταξύ των μισοκαμμένων υπολειμμάτων στη Βίλα των Παπύρων στο Ερκολάνο. Το δοκίμιο επιγράφεται *Φιλίστας* και έχει θέμα του τη φιλία, με αφορμή τον θάνατο ενός φιλικού προσώπου. Ο Φιλίστας ή Φιλίστα ήταν φίλος/φίλη του Καρνεΐσκου και παρουσιάζεται ως πρότυπο επικούρειου φιλοσόφου. Τα σωζόμενα χωρία περιέχουν μία πολεμική κατά του Πραξιφάνους, στην οποία ο Καρνεΐσκος αντιδιαστέλλει την επικούρεια άποψη της φιλίας και της ηδονής με την άποψη των Περιπατητικών φιλοσόφων, που περιγράφει ο Πραξιφάνης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  P.Herc. 1027

Πηγές
-----

* David Konstan: *Friendship in the Classical World*, Cambridge University Press, 1997, σσ. 109-110
* James Warren: *Facing Death: Epicurus and His Critics*, Oxford University Press, 2004, σελ. 134

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 39766510
* LCCN: nr92038616
* ISNI: 0000 0000 7973 8964
* GND: 102384126
* SELIBR: 44834
* SUDOC: 147573467
* BIBSYS: 1671433163319
* ICCU: CFIV091687
* BNE: XX1072373

 |

 |