recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Βλάντιμιρ Γκρμπιτς** (*Vladimir Grbić*, γεννήθηκε στις 14 Δεκεμβρίου 1970) είναι πρώην διεθνής πετοσφαιριστής με καταγωγή από τη Σερβία. Έχει ύψος 1,94 μέτρα και αγωνιζόταν ως ακραίος.

Καριέρα
-------

Ο Βλάντιμιρ Γκρμπιτς γεννήθηκε στην Κλεκ της Σερβίας. Είναι αδελφός του Νίκολα Γκρμπιτς και μέλος του Βόλεϊ Hall of Fame. Με την εθνική ομάδα βόλεϊ της Σεβίας/Γιουγκοσλαβίας, κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2000 και ένα χάλκινο μετάλλιο το 1996 στην Ατλάντα. Στις διεθνείς νίκες του περιλαμβάνονται το ασημένιο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1998 και ένα χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2001.

Σε συλλογικό επίπεδο ο Βλάντιμιρ Γκρμπιτς αγωνίστηκε εκτός από τη Γιουγκοσλαβία(Μλάντοστ Ζάγκρεμπ, Βοϊβοντίνα), στα πρωταθλήματα της Ιταλίας(Πάντοβα, Κούνεο, Ρόμα και Λατίνα), της Βραζιλίας(Σάο Πάολο), της Ιαπωνίας(Οζάκα Μπλέιζερς), Ρωσίας(Ντιναμό Μόσχας) και της Τουρκίας(Φενέρμπαχτσε), ενώ πέρασε και από το ελληνικό πρωτάθλημα για λογαριασμό του Π.Α.Ο.Κ..

Η γιουγκοσλαβική Ολυμπιακή Επιτροπή τον είχει δηλώσει ως υποψήφιο καλύτερο αθλητή της χρονιάς από το 1996 έως το 2000, κερδίζοντας τον τίτλο το 1999 και το 2000. Ο Γκρμπιτς αποσύρθηκε από την ενεργό δράση το καλοκαίρι του 2009 σε ηλικία 38 ετών.

Διεθνείς συμμετοχές
-------------------

Ο Βλάντιμιρ Γκρμπιτς ήταν βασικό μέλος της εθνικής Γιουγκοσλαβίας (Σερβίας μετέπειτα) την περίοδο 1991-2004, κατακτώντας πολλά μετάλλια σε όλες τις διοργανώσεις, όπως σε Ολυμπιακούς Αγώνες, Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, Παγκόσμιο Κύπελλο και Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα.

Τίτλοι
------

### Διεθνείς

* **1** 01 !1η θέση, χρυσό μετάλλιο **Ολυμπιακών Αγώνων**:
	+ 2000
* **1** 3 !Τρίτη θέση, χάλκινο μετάλλιο **Ολυμπιακών Αγώνων**:
	+ 1996
* **1** 2 !Δεύτερη θέση, αργυρό μετάλλιο **Παγκοσμίου Πρωταθλήματος**:
	+ 1998
* **1** 01 !1η θέση, χρυσό μετάλλιο **Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος**:
	+ 2001
* **1** 2 !Δεύτερη θέση, αργυρό μετάλλιο **Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος**:
	+ 1997
* **2** 3 !Τρίτη θέση, χάλκινο μετάλλιο **Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος**:
	+ 1995, 1999
* **1** 3 !Τρίτη θέση, χάλκινο μετάλλιο **Παγκοσμίου Κυπέλλου**:
	+ 2003
* **1** 2 !Δεύτερη θέση, αργυρό μετάλλιο **FIVB Παγκοσμίου Λιγκ**:
	+ 2003
* **2** 3 !Τρίτη θέση, χάλκινο μετάλλιο **FIVB Παγκοσμίου Λιγκ**:
	+ 2002, 2004
* **1** 2 !Δεύτερη θέση, αργυρό μετάλλιο **Μεσογειακών Αγώνων**:
	+ 1991

### Συλλογικοί

* **1 CEV Cup:**
	+ 1997
* **1 Πρωτάθλημα Σερβίας:**
	+ 1992
* **1 Πρωτάθλημα Ιταλίας:**
	+ 2000
* **1 Πρωτάθλημα Τουρκίας:**
	+ 2008

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) *CEV people database*. 20472. Ανακτήθηκε στις 6  Μαΐου 2022.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Vladimir Grbic biography
*Βιόλα (δεξιά) &  
 Βιολί (αριστερά)*
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Βιόλα (αποσαφήνιση).
Η **Βιόλα** είναι έγχορδο μουσικό όργανο που μοιάζει με το βιολί και παίζεται επίσης με δοξάρι που αποτελείται από 200-250 τρίχες ουράς αλόγου. 

Ο ήχος του είναι βαρύτερος από του βιολιού. Έχει τέσσερις χορδές διαφορετικού πάχους (ντο, σολ, ρε, λα), που κουρδίζονται κατά διαστήματα πέμπτης και η μουσική του έκταση περιλαμβάνει 37 χρωματικούς φθόγγους. Εξελίχτηκε ταυτόχρονα με το βιολί και έχει το ίδιο σχήμα, με τη διαφορά πως είναι λίγο μεγαλύτερη σε διαστάσεις, ενώ παίζεται και αυτή τοποθετημένη στον ώμο. 

Η μεγαλύτερη βιόλα στον κόσμο έχει μήκος 2 μέτρα ενώ η μικρότερη μόλις 60 εκατοστά. Για μικρότερο ύψος υπάρχει και διαφορετικού μεγέθους βιόλα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Η βιόλα
2. ↑  «Βιόλα». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Ιουνίου 2017. Ανακτήθηκε στις 28 Ιουνίου 2017.
3. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Νοεμβρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 20 Νοεμβρίου 2011.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **βιόλα**  |

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Βιόλα** |


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85143429
* GND: 4188364-0
* NDL: 01037064
* NKC: ph188865

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Τέχνη
* Πύλη:Μουσική
 |

 |
Προσωπογραφία Βασιλιά Γεωργίου Α΄ 
Η **Προσωπογραφία Βασιλιά Γεωργίου Α΄** είναι έργο του Γεώργιου Ιακωβίδη φιλοτεχνημένου στα 1914.

Πληροφορίες
-----------

Η **Προσωπογραφία Βασιλιά Γεωργίου Α΄** είναι λάδι σε μουσαμά διαστάσεων 190 × 148 εκ. Βρίσκεται στο Μουσείο της Ιστορικής και Εθνολογικής Εταιρείας της Ελλάδος. Σύμφωνα με βιβλιογραφικές παραπομπές η πρσωπογραφία του Γεωργίου Α' ήταν παραγγελία στον Ιακωβίδη του πρέσβη της Ελλάδας στο Παρίσι Ρωμάνου το 1910, για να αναρτηθεί στην αίθουσα υποδοχής του νέου μεγάρου της εκεί ελληνικής πρεσβείας. Ο βασιλιάς επισκέφθηκε συχνά το εργαστήριο του καλλιτέχνη για να ποζάρει Τελικά ολοκληρώθηκε το 1914.

Ο Βασιλιάς Γεώργιος καθισμένος σε μια κοινή πολυθρόνα χωρίς κανένα διακριτικό του υψηλού αξιώματός του, αναπαριστάνεται σε ένα ουδέτερο φόντο με το κεφάλι στραμμένο στα δεξιά. Το φως πέφτει στο πρόσωπο , στο μεγάλο μέτωπο, δίνει έμφαση στο σοβαρό βλέμμα του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Μεντζάφου-Πολύζου 1999, σελ. 354
2. ↑  Μεντζάφου-Πολύζου 1999, σελ. 260

Πηγές
-----

* Μεντζάφου-Πολύζου, Όλγα (1999). *Ιακωβίδης*. Αθήνα: Εκδόσεις Αδάμ.
Σύμφωνα με το ισχύον ελληνικό εκκλησιαστικό δίκαιο*, ο* **αφορισμός**, που οι απαρχές του ανάγονται στους βυζαντινούς χρόνους, είναι ποινή που επιβάλει η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος σε ένα χριστιανό, όταν παρεκτρέπεται από τις θρησκευτικές δοξασίες κατά τέτοιο τρόπο ώστε να προκαλεί σκάνδαλο στη κοινωνία των χριστιανών αφού προηγουμένως κληθεί να αποκηρύξει τις ιδέες του, αποκλείοντάς τον από τη συμμετοχή στις λατρευτικές τελετές και και τα Μυστήρια.

Λεκτικό
-------

Ο Άγγελος Βλάχος μας παραδίδει το λεκτικό του αφορισμού του Ανδρόνικου του Κομνηνού  όταν ο Πατριάρχης Βασίλειος Καματηρός, παιδικός φίλος και ευνοούμενος άλλοτε του Ανδρονίκου, για να κολακέψει τον νέο βασιλέα (Ισαάκιο Β' Άγγελο) αφώρισε τον νεκρό. Από τον άμβωνα ψηλά της Μεγάλης Εκκλησίας φώναξε:

«*Κατηραμένος ἔστω καί ἂλυτος καί τυμπανιαῖος. Οι λίθοι καί οἱ σίδηροι λυθήσονται αὐτός δέ μηδαμῶς. Κλῆρος αὐτοῦ ἔστω ἡ λέπρα τοῦ Γιεζή καί ἡ ἀγχόνη τοῦ Ιούδα. Στέκων εἴη καί τρέμων ἐν τη γεέννῃ ὡς ὁ Κάϊν έως οὖ μεταγνῷ*».

Τελετουργικό
------------

Το τελετουργικό μάς το παρέχει ο Γεώργιος Σεφέρης στο χειρόγραφο Σεπ. ΄41:

«*Έφτασα στην Αθήνα τον καιρό που άρχιζε ο μεγάλος Διχασμός. Δεν πρόφτασα να νιώσω μήτε αγάπη μήτε υπόληψη για τον Κωνσταντίνο. Έπειτα ήρθαν τα "Νοεμβριανά"... Θυμάμαι τ΄απομεσήμερο που είδα, από ένα παράθυρο της οδού Μπουμπουλίνας,[τι σύμπτωση μια και η Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα είχε αφορισθεί] το ελεεινό θέαμα του όχλου με δεσποτάδες και παπάδες που κουβαλούσαν πέτρες για τ΄ ανάθεμα του Βενιζέλου [Δεκέμβριος 1916]· την αηδία που μ΄ έπνιγε στο Πολύγωνο, μπροστά στο φριχτό μνημείο με τα κερατοφόρα καύκαλα από τραγιά στην κορυφή του... Ήτανε πράγματα που δεν καταλάβαινα. Και τώρα ακόμη που πέρασαν τα χρόνια και ξεβίδωσα πολλές φορές το μηχανισμό του ανθρώπου και του Έλληνα, μπορεί να βρίσκω εξηγήσεις αλλά δεν απολυτρώθηκα ολωσδιόλου από την κατάντια εκείνη*».

Παραπομπές
----------

1. ↑  Κωνσταντίνος Βαβούσκος, Ελληνικό Εκκλησιαστικό Δίκαιο, σ. 223, 1970
2. ↑  Άγγελος Σ.Βλάχος, Οι τελευταίοι γαληνότατοι, σ. 17 ISBN 960-05-0350-8, Βιβλιοπωλείον της Εστίας 20006η
3. ↑  Έλληνες ποιητές «Γιώργος Σεφέρης», σ. 17 εκδόσεις Ίκαρος ISBN 978-960-475-988-0

*Το παρόν λήμμα αναφέρεται στο ισχύον ελληνικό εκκλησιαστικό δίκαιο.*
Από το Φεβρουάριο του 1992 έως τον Μάρτιο του 1993 η Κολομβία υπέστη συνεχιζόμενες διακοπές ρεύματος έως και 10 ώρες την ημέρα, λόγω μιας ιδιαίτερα ισχυρής εποχής Ελ Νίνιο, η οποία αποξήρανε τους ταμιευτήρες σε υδροηλεκτρικούς σταθμούς σε μια χώρα που το 70% της παραγωγής ενέργειας προερχόταν από υδροηλεκτρικές πηγές. Κατά συνέπεια, η κυβέρνηση αποφάσισε να χρησιμοποιεί τη θερινή ώρα για να βοηθήσει στην εξοικονόμηση ηλεκτρικής ενέργειας. Το πείραμα απέτυχε να δώσει τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα, πιθανώς λόγω του χαμηλού γεωγραφικού πλάτους της χώρας, και το πείραμα θερινής ώρας διακόπηκε.

Δείτε επίσης
------------

* Θερινή ώρα ανά χώρα
* Κολομβιανή ενεργειακή κρίση (1992)

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Time zone changes and daylight saving time start/end dates between year 1990 and 1999 - Bogota, Colombia». timeanddate.com. Ανακτήθηκε στις 9 Μαΐου 2008.
Από το 2009, η Αργεντινή δεν χρησιμοποιεί την θερινή ώρα και πλέον όλη η χώρα χρησιμοποιεί την ζώνη ώρας UTC-03:00.

Η επαρχία Σαν Λουίς χρησιμοποιούσε άλλη ζώνη ώρας σε σχέση με την υπόλοιπη χώρα και παλιά χρησιμοποίησε την θερινή ώρα μέχρι την απόφαση τον Απρίλιο 2010 να μην βάλουν χειμερινή ώρα και να μείνουν στην UTC-03:00 όλο το χρόνο.

Η πιο πρόσφατη περίοδος όπου η Αργεντινή χρησιμοποίησε την θερινή ώρα ήταν το 2007-2009. Μετά από μία περίοδο χωρίς θερινή ώρα, και μερικές επαρχίες χρησιμοποίησαν την θερινή ώρα για εξοικονόμηση ενέργειας. Για κάθε περίοδο, η κυβέρνηση αποφάσιζε για πόσο καιρό θα χρησιμοποιηθεί η θερινή ώρα, και δεν υπήρχαν ετήσιες ημερομηνίες.

Δείτε επίσης
------------

* Ώρα στην Αργεντινή
* Θερινή ώρα ανά χώρα
Ο **Γάιος Σουλπίκιος Γάλλος** (**Gaius Sulpicius Gallus** ή **Galus**) ήταν στρατηγός, κυβερνητικός και ομιλητής της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας.

Υπό τον Λούκιο Αιμιλιανό Παύλο, τον στενό του φίλο, διοίκησε την 2η Λεγεώνα στην εκστρατεία κατά του Περσέα, βασιλιά της Μακεδονίας, και κέρδισε μεγάλο σεβασμό όταν προέβλεψε μια έκλειψη σελήνης την νύχτα πριν τη Μάχη της Πύδνας (168 π.Χ.).

Στην επιστροφή του από την Μακεδονία εκλέχτηκε ύπατος (166) και το ίδιο έτος υπέταξε τους Λιγουριανούς. Το 164 απεστάλλει ως πρέσβης στην Ελλάδα και την Ασία, όπου έκανε μια συνάντηση στις Σάρδεις για να ερευνήσει τις κατηγορίες κατά του Ευμένη Β' της Περγάμου από αντιπρόσωπους διάφορων πόλεων της Μικράς Ασίας.

Ο Γάλλος ήταν ευρυμαθής, εξαίρετος Έλληνας λόγιος, και στα ύστερα χρόνια του αφιερώθηκε στη μελέτη της αστρονομίας, στο οποίο θέμα αναφέρεται ως αυθεντία από τον Πλίνιο. Ο σεληνιακός κρατήρας Σουλπίκιος Γάλλος έχει ονομαστεί προς τιμή του.

Δείτε Livy xliv. 37, Epit. 46; Polybius xxxi. 9, 10; Cicero, Brutus, 20, De officiis, i. 6, De senectute, 14; Pliny, Nat. Hist. ii. 9.

Πηγές
-----

1. ↑  T.R.S. Broughton, *The Magistrates of the Roman Republic* (American Philological Association, 1951, 1986), vol. 1, γράφει το *παρώνυμο* ως Galus αντί Gallus.

|  |  |
| --- | --- |
|  | *Αυτό το λήμμα βασίζεται ή περιλαμβάνει κείμενο από λήμμα της Encyclopædia Britannica του 1911 που αποτελεί κοινό κτήμα.* |
Ο **Γάλανθος του Έλβες** ή **σκουλαρίκι** (επιστ. ονομ. *Galanthus elwesii*), ανήκει στην οικογένεια Amaryllidaceae (Αμαρυλλιδοειδή). Το όνομα του γένους οφείλεται στα λευκά σαν γάλα άνθη (*Galanthus*=γάλα + άνθος). Στην Ελλάδα απαντούν συνολικά, περίπου 6 είδη του γένους *Galanthus*, δύο απ’ αυτά ενδημικά (*Galanthus ikariae*, *Galanthus samothracicus*). Αναφορικά με το είδος *Galanthus elwesii*, οφείλει το όνομα του στον Βρετανό βοτανικό Henry John Elwes (1846-1922) ο οποίος το ανακάλυψε για πρώτη φορά σε μια επίσκεψη του στην Τουρκία το 1874, αν και στη συνέχεια βρέθηκε ότι τα φυτά που ανακάλυψε, ανήκουν σε άλλο είδος (*Galanthus gracilis*). Ο γάλανθος του Έλβες αποτελεί είδος της ΝΑ Ευρώπης, το οποίο στην Ελλάδα συναντάται κυρίως στο βόρειο-ανατολικό τμήμα της, καθώς και στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου. Απαντά σε φυλλοβόλα και ανοιχτά δάση, σε υψόμετρο μεταξύ 300-1400μ. και ανθίζει από Φεβρουάριο μέχρι Απρίλιο. Χαρακτηρίζεται από τα εσωτερικά μέρη του περιγωνίου (τέπαλα), μισού μήκους σε σχέση με τα εξωτερικά, με πλατιά σκουροπράσινη κηλίδα στο κατώτερο μέρος τους και μια στενή κηλίδα στο άκρο σε σχήμα «Λ».

Πηγές
-----

* Lafranchis T. & Sfikas G. 2001, Flowers of Greece (Vol. II).

* Strid A. 1980, Φυτά του Ολύμπου. Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* 

* 

*

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Γάλανθος του Έλβες** |

1. ↑  «Galanthus elwesii Hook.f. 1875». *www.greekflora.gr*. Ανακτήθηκε στις 22 Αυγούστου 2021.
O **Γάλαυρος** (πριν το 678 π.Χ. - 640 π.Χ.) ήταν στα μέσα του 7ου αιώνα π.Χ. βασιλιάς των Ταυλάντιων Ιλλυριών. Στην εποχή του έγινε η πρώτη Ιλλυρική εισβολή στην Μακεδονία την εποχή που ήταν βασιλιάς ο Αργαίος Α΄ της Μακεδονίας, προκάλεσαν μεγάλες καταστροφές. Η επιχείρηση ωστόσο απέτυχε και ο Αργαίος Α΄ κατόρθωσε να θανατώσει με τέχνασμα τους περισσότερους εισβολείς, οι υπόλοιποι δραπέτευσαν αλλά οι επιδρομές συνεχίστηκαν μέχρι την εποχή του Φιλίππου Β΄.

Ο ιστορικός Πολύαινος ο ρήτορας περιγράφει την μάχη στο βιβλίο του *"Στρατηγήματα"*:

*"Την εποχή του βασιλέως Αργέως οι Ταυλάντιοι Ιλλυριοί υπό την ηγεσία του Γάλαυρου επιτέθηκαν στην Μακεδονία. Ο βασιλιάς Αργαίος που δεν είχε ικανό στρατό να τους αντιμετωπίσει διέταξε τις παρθένες να ντυθούν ως μαινάδες και να κατέβουν από το βουνό της Ερεβίας. Οι Ιλλυριοί είδαν τις Παρθένες να κραδαίνουν τους Θύρσους ως δόρατα, με τα στεφάνια του κισσού να σκιάζουν τα πρόσωπά τους, τις πέρασαν για άντρες και τράπηκαν σε φυγή, αφήνοντας πίσω τους όπλα και πολεμοφόδια. Ο Αργαίος ενθουσιασμένος που πέτυχε μια μεγάλη νίκη χωρίς να δώσει μάχη ανήγειρε ναό αφιερωμένο στον Διόνυσο Ψευδάνωρ και παρήγγειλε ιέρειες για τον ναό. Οι ιέρειες ονομάστηκαν από τους Μακεδόνες* "Κλώδωνες"*, αργότερα έμειναν γνωστές με τον τίτλο* "Μιμαλλόνες"*.*

Παραπομπές
----------

1. ↑  Encyclopaedia Londinensis: or, Universal dictionary of arts ... Volume 14 By John Wilkes (of Milland House, Sussex.)
2. ↑  Jaupaj 2019, σ. 81
3. ↑  Cabanes 2002, σ. 163
4. ↑  Hatzopoulos (1994), σ. 75-81
5. ↑

Πηγές
-----

* Cabanes, Perre (2002). "Taulantii". In Hubert, Cancik; Schneider, Helmuth; Salazar, Christine F.; Orton, David E. (eds.). Brill's New Pauly: Sym–Tub. Brill's New Pauly.
* Jaupaj, Lavdosh (2019). Etudes des interactions culturelles en aire Illyro-épirote du VII au III siècle av. J.-C (Thesis). Université de Lyon; Instituti i Arkeologjisë (Albanie).\*
Ο **Θέογνις ο Αθηναίος** ήταν τραγικός ποιητής και ένας από τους "Τριάκοντα Τυράννους". Έζησε το δεύτερο μισό του 5 αιώνα π.Χ. Οι τραγωδίες του Θεόγνιδος δεν ήταν αξιόλογες και για αυτόν το λόγο έχουν σωθεί μοναχά μερικά αποσπάσματα. Ο Θέογνις χαρακτηριζόταν από ψυχρότητα, διαφθορά και φιλοχρηματία. 

Ο Αριστοφάνης ως ποιητής, τον αποκαλούσε "Χιὠν" λόγω ψυχρότητας, και πρόσθετε: *«ψυχρὸς ὢν ψυχρῶς ποιεῖ»*. Ενώ, αντιληπτό είναι και πως είχε κακή φήμη και σαν άνθρωπος, διότι ο Λυσίας έγραψε για εκείνον: σε τίποτα δεν το είχε να αφαιρεί ζωές ανθρώπων, όμως ήταν κάτι γι'αυτόν... τα χρήματα. (=*«ἀποκτιννύναι ἀνθρώπους περὶ οὐδενὸς ἡγοῦντο , λαμβάνειν δὲ χρήματα περὶ πολλοῦ ἐποιοῦντο»* )

Πηγές
-----

* *Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν ἩΛΙΟΥ"* - Τόμος Ι (σελ, 393) (1975)
* *Βασική Παγκόσμιος Εγκυκλοπαίδεια "ΧΑΡΗ ΠΑΤΣΗ"* - Τόμος 5 (σελ, 17) (1967)
Ο **Θέμος Ανδρεόπουλος** (Αθήνα 1917-1996) ήταν Έλληνας ζωγράφος, σχεδιαστής εικονογραφημένων εκδόσεων και εκδότης ο ίδιος, παιδικών περιοδικών. Εργάσθηκε με πολλά περιοδικά («*Ρομάντσο*», «*Εικόνες*» κ.α.) και εφημερίδες της εποχής του.

Απόφοιτος της Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών της Αθήνας στο εργαστήριο του Ουμβ. Αργυρού, ο Ανδρεόπουλος ήταν το μικρότερο από τα πέντε παιδιά της οικογένειάς του. Το πρώτο του σκίτσο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «*Εβδομάς*» το 1937, ενώ το 1950 εξέδωσε το εικονογραφημένο περιοδικό «*Ταμ-Ταμ*», που ήταν το πρώτο στα χρονικά αμιγώς ελληνικό περιοδικό με Κόμικς.

Ακολούθησαν πολλές άλλες εκδόσεις του, με πιο χαρακτηριστικές τα «*Κινηματογραφικά Εικονογραφημένα*» (1957), ΤΟ «Πάνθεον Αριστουργημάτων» (1960) κ.α. Παράλληλα, ο Ανδρεόπουλος συνεργάσθηκε με τον Π. Στρατίκη στην έκδοση των ιστορικών περιοδικών Μικρός Σερίφης, «*Μικρός Κάου-Μπόϋ*» και «*Μικρός Αρχηγός*», στα οποία είχε αναλάβει την αποκλειστική εικονογράφηση. Σχέδιά του δημοσιεύθηκαν και στα έντυπα «*Ελληνόπουλο*», «*Μικρός Ήρως*», «*Τζόε Ντικ*» κλπ.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8  (Αγγλικά, Ολλανδικά) *Lambiek Comiclopedia*. Lambiek. 1  Νοεμβρίου 1999. a/andreopoulos\_themos. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2022.

Πηγές
-----

* *Λευτέρης Ταρλαντέζος*, «*Ιστορία των Κόμικς*»
* *Βαγγέλης Σαΐτης*, «*Ο Μικρός Σερίφης και ο Μικρός Κάου-Μπόϋ μεγαλώνουν τώρα μόνοι τους*», εφημερίδα «*ΕΘΝΟΣ*», της 24 Νοεμβρίου 1996.
Συντεταγμένες: 35°11′11.81105″N 33°4′40.51535″E﻿ / ﻿35.1866141806°N 33.0779209306°E﻿ / 35.1866141806; 33.0779209306

Αυτό το λήμμα αφορά το χωριό της ΤΔΒΚ.  Για το χωριό της Κυπριακής Δημοκρατίας, δείτε: Μάσαρη.  
Το **Σαχινλέρ** είναι χωριό της επαρχίας Γκιουζέλγιουρτ στην Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, σύμφωνα με την οποία το χωριό ονομάζεται Μάσαρη. Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

Πηγές
-----

* «Masari». *www.prio-cyprus-displacement.net*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Οκτωβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 12 Οκτωβρίου 2018.
Συντεταγμένες: 13°28′14.46″S 172°25′28.35″W﻿ / ﻿13.4706833°S 172.4245417°W﻿ / -13.4706833; -172.4245417

| Safune Σαφούνε |
| --- |
| Άποψη της Σαφούνε |
|
| Συνταγμένες: | 13°28′14.46″Ν 172°25′28.35″Δ |
|
| Χώρα: | Σαμόα |
|
| Νησί: | Σαβάι |
|
| Διαμέρισμα: | Γκαγκα'ιφομάουγκα |
|
| Πληθυσμός (2006): | 786 κάτ. |

Η **Σαφούνε** (σαμόα: Safune) είναι κωμόπολη των νησιών Σαμόα. Είναι η πρωτεύουσα της Γκαγκάιφομαουγκα. Έχει πληθυσμό 786 κατοίκων (2006)

Γεωγραφία
---------

Η Σαφούνε βρίσκεται δυτικά των Σαμόα, ανατολικά του Σαβάι και βορειοδυτικά της Γκαγκάιφομαουγκα. Βρίσκεται ανάμεσα στην Βαϊπούλι και την Φαγκάλοα. Βρίσκεται ανατολικά της Σαφότου.

Ονομασία
--------

Όπως λέει η μυθολογία των Σαμόα, το όνομα **Σαφούνε** προήλθε από τον Φούνε, παιδί του Λαφάι.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος πόλεων των Σαμόα
* Κατάλογος πόλεων της Φάασαλελεαγκα

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Population and Housing Census Report 2006» (PDF). *Samoa Bureau of Statistics*. Ιούλιος 2008. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 21 Ιουλίου 2011. Ανακτήθηκε στις 19 Δεκεμβρίου 2009.

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Πόλεις του Γκαγκάιφομαουγκα |
| --- |
|  |
| 
Πρωτεύουσα: Σαφότου |
|  |
| 
* Σαφούνε
* Φαλεταγκαλόα
* Λεφαγκαοάλίι
* Μανάσε
* Σαμάουγκα
* Σασίνα
 |

 |
Για άλλα άτομα ή χρήσεις της ονομασίας, δείτε: Ζεύξις (αποσαφήνιση).  
Ο **Ζεύξις** (85/75 - 10 π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ιατρός που έζησε κατά το δεύτερο μισό του 1ου αιώνα π.Χ.. Διεύθυνε την ιατρική σχολή που είχε ιδρύσει ο Ηρόφιλος, και μαζί με τον Αλέξανδρο τον Φιλαλήθη αντιπροσωπεύουν την περίοδο όπου η ιατρική της ελληνιστικής Αιγύπτου επεκτάθηκε προς τη Μικρά Ασία.

Ο Στράβων στα Γεωγραφικά του αναφέρει πως ο ίδιος ζούσε την ίδια περίοδο με τον Ζεύξι και Αλέξανδρο Φιλαλήθη, ενώ ολοκλήρωσε τα *Γεωγραφικά* κατά το 7 π.Χ. χρονολογία όπου ο Αλέξανδρος είχε αντικαταστήσει πλέον τον Ζεύξι στη διεύθυνση της σχολής. Υπάρχουν επίσης αναφορές για τον Ζεύξι σε 2 ρωμαϊκά νομίσματα που χρονολογούνται μετά το 27 π.Χ.

Συχνά συγχέεται με τον επίσης ιατρό Ζεύξι τον Ταραντίνο, ο οποίος έζησε τον 3ο αιώνα π.Χ.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Αγγλικά) ΧΧΙ Zeuxis, Herophilus: The Art of Medicine in Early Alexandria, Heinrich von Staden, Cambridge University Press, 20 Apr 1989
2. ↑  (Αγγλικά) Zeuxis (2), A Dictionary of Greek and Roman biography and mythology
3. ↑  «Στράβων, Γεωγραφικά, 12.8.20 - perseus.tufts.edu».
4. ↑  (Αγγλικά) Zeuxis (1), A Dictionary of Greek and Roman biography and mythology
Συντεταγμένες: 10°26′N 85°24′W﻿ / ﻿10.433°N 85.400°W﻿ / 10.433; -85.400

Η **Επαρχία Γκουανακάστε** (ισπανικά: *Provincia de Guanacaste*) είναι μια επαρχία της Κόστα Ρίκα. Έχει έκταση 10.140,7 τ.χλμ. και πληθυσμό 264.274 κατοίκων (2007). Πρωτεύουσα είναι η Λιμπέρια. Άλλες σημαντικές πόλεις είναι η Κάνιας και η Νικόγια.

Γεωγραφία
---------

Η Επαρχία Γκουανακάστε βρίσκεται στα βορειοδυτικά της Κόστα Ρίκα. Συνορεύει στα ανατολικά με την Αλαχουέλα και στα νοτιοανατολικά και νοτιοδυτικά με την Πουνταρένας. Έχει έκταση 10.140,7 τ.χλμ.. Είναι σε έκταση η δεύτερη μεγαλύτερη επαρχία της Κόστα Ρίκα μετά την Πουνταρένας.

Πόλεις
------

Οι τρεις μεγαλύτερες πόλεις είναι η Λιμπέρια, Κάνιας και η Νικόγια. Άλλες πόλεις είναι η Σάντα Κρους, η Μπαγάσες, η Φιλαδέλφια, η Λας Χούντας, η Τιλαράν, η Καρμόνα, η Λα Κρους και η Οχάντσα.

Καντόνια
--------

Η Επαρχία Γκουανακάστε διαιρείται σε 11 καντόνια:

Καντόνι (πρωτεύουσα)

* Αμπανγκάρες (Λας Χούντας)
* Κάνιας (Κάνιας)
* Καρρίγιο (Φιλαδέλφια)
* Λα Κρους (Λα Κρους)
* Σάντα Κρους (Σάντα Κρους)
* Λιμπέρια (Λιμπέρια)
* Μπαγάσες (Μπαγάσες)
* Νανταγιούρε (Καρμόνα)
* Νικόγια (Νικόγια)
* Τιλαράν (Τιλαράν)
* Οχάντσα (Οχάντσα)

Δημογραφία
----------

Η Επαρχία Γκουανακάστε είχε, σύμφωνα με την απογραφή του 2007, 264.274 κατοίκους. Είναι σε πληθυσμό η μικρότερη επαρχία της Κόστα Ρίκα μετά τη Σαν Χοσέ. Έχει πυκνότητα 26.1 κατοίκων ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Είναι κατά πυκνότητα η δεύτερη μικρότερη επαρχία της Κόστα Ρίκα μετά τη Σαν Χοσέ.

Δείτε επίσης
------------

* Επαρχίες της Κόστα Ρίκα

Παραπομπές
----------

1. ↑  Πληροφορίες της Επαρχίας Γκουανακάστε[*νεκρός σύνδεσμος*]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Φωτογραφίες της Επαρχίας Γκουανακάστε

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Επαρχίες της Κόστα Ρίκα |
| --- |
|  |
| 
* Αλαχουέλα
* Καρτάγο
* Γκουανακάστε
* Ερέδια
* Λιμόν
* Πουνταρένας
* Σαν Χοσέ
 |  |

 |

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Καντόνια της Επαρχίας Γκουανακάστε |
| --- |
|  |
| 
* Αμπανγκάρες
* Κάνιας
* Καρρίγιο
* Λα Κρους
* Σάντα Κρους
* Λιμπέρια
* Μπαγάσες
* Νανταγιούρε
* Νικόγια
* Τιλαράν
* Οχάντσα
 |  |

 |
Ο **Ράνγελ Ρανγέλοφ** (βουλγαρικά: Рангел Рангелов), γεννημένος στις 13 Φεβρουαρίου 1937 στη Πλόβντιβ, είναι Βούλγαρος παλαίμαχος πρωταθλητής της αντισφαίρισης και ποδοσφαιριστής. Γνωστός με το παρατσούκλι Μπάτε Ρέινιο (Бате Реньо).

Ξεκίνησε τον αθλητισμό από μικρή ηλικία και τη Λοκομοτίβ Πλόβντιβ κι αργότερα την Μπότεφ Πλόβντιφ παίζοντας ποδόσφαιρο αλλά ταυτόχρονα και αντισφαίριση. Στο ποδόσφαιρο έπαιξε σε δύο τελικούς κυπέλλου Βουλγαρίας το 1956 με τη Μπότεφ και το 1960 με τη Λοκομοτίβ χάνοντας και τους δύο. Ήταν διεθνής με την εθνική νέων της Βουλγαρίας. Μετά από έναν τραυματισμό στον αστράγαλο το 1963 εγκατέλειψε οριστικά το ποδόσφαιρο.

Στην αντισφαίριση ήταν πρωταθλητής εφήβων το 1954 και το 1955, Νο 1 στη χώρα το 1964, 1965 και το 1966. Με το τέλος της καριέρας του μαζί με τον αδελφό του Ζντράβκο Ρανγέλοφ ανέλαβαν την ακαδημία αντισφαίρισης της Λοκομοτίβ και από το 1970 έως το 1990 προπονούσε την ακαδημία της Λέφσκι και της Σπάρτακ Σόφιας κερδίζοντας με τους αθλητές του 340 τίτλους. 

Στο κύπελλο Ντέιβις έχει αγωνιστεί για τη Βουλγαρία το 1964 κι το 1967 με ρεκόρ 3 νίκες και 5 ήττες, έχει επίσης αγωνιστεί σε βαλκανικά κύπελλα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ο Ρανγέλοφ στην ITF[*νεκρός σύνδεσμος*], ανακτήθηκε 7 Ιουλίου 2018
2. 1 2 3 4 5  Легенда на българския тенис навърши 75 години - Tennis24, ανακτήθηκε 7 Ιουλίου 2018
3. ↑  Ο Ρανγέλοφ στο κύπελλο Ντέιβις, ανακτήθηκε 7 Ιουλίου 2018
Συντεταγμένες: 53°30′N 17°32′E﻿ / ﻿53.500°N 17.533°E﻿ / 53.500; 17.533

Το **Ράντζιμ** (πολωνικά: Radzim) είναι χωριό στη διοικητική περιφέρεια της Γκμίνα Κάμιεν Κραγένσκι, στο Πόβιατ Σεμπούλνο του Βοεβοδάτου Κουγιαβίας-Πομερανίας της βορειοκεντρικής Πολωνίας. Ο πληθυσμός του είναι 310 κάτοικοι.

Κατά τη διάρκεια της κατοχής της Πολωνίας (Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος), οι Γερμανοί λειτούργησαν ένα προσωρινό στρατόπεδο συγκέντρωσης στο χωριό (*Internierungslager Resmin*). Οι κρατούμενοι του ήταν Πολωνοί και Εβραίοι από τις κοντινές πόλεις Σεμπούλνο Κραγένσκιε, Βιέντσμπορκ, Τουχόλα και Κάμιεν Κραγένσκι. Οι κρατούμενοι ως επί το πλείστον απελάθηκαν σε άλλα στρατόπεδα συγκέντρωσης ή δολοφονήθηκαν στο Ράντζιμ και στο Ρούτσκι Μοστ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  bdl.stat.gov.pl/api/v1/data/localities/by-unit/040416813015-0087886?var-id=1639616&format=jsonapi. Ανακτήθηκε στις 4  Οκτωβρίου 2022.
2. ↑  «Κεντρική Στατιστική Υπηρεσία - Εθνικό Μητρώο Εδαφικής Επιμερισμού Γης» (στα Πολωνικά). 1 Ιουνίου 2008.
3. ↑  Μάρια Βαρντζίνσκα, *Był rok 1939. Operacja niemieckiej policji bezpieczeństwa w Polsce. Intelligenzaktion*, Ινστιτούτο Εθνικής Μνήμης, Βαρσοβία, 2009, σελ. 111, 168 (πολωνικά)
4. ↑  Βαρντζίνσκα, σελ. 169-170

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* NKC: ge1170747

 |

 |
Η **Ράμλα** (εβραϊκά: רַמְלָה‎, Ράμλα, αραβικά: الرملة, αρ-Ράμλαχ (επίσης Ράμλαχ, Ράμλε, Ρέμλε και κάποιες φορές Ράμα) είναι πόλη στο κεντρικό Ισραήλ. Είναι κυρίως εβραϊκή πόλη, αλλά με σημαντική αραβική μειονότητα. Ιδρύθηκε περίπου το 705-715 μ.Χ. από τον τοπικό κυβερνήτη των Ομαγιαδών και μελλοντικό χαλίφη, Σουλεϊμάν ιμπν Αμπντ αλ-Μαλίκ. Η Ράμλα βρίσκεται δίπλα στην οδό Via Maris, που συνδέει το παλαιό Κάιρο (Φουστάτη) με τη Δαμασκό, και συγκεκριμένα στη διασταύρωση αυτής με το δρόμο που ενώνει το λιμάνι της Γιάφας με την Ιερουσαλήμ.

Κατακτήθηκε πολλές φορές στη διάρκεια της ιστορίας της, από τους Αββασίδες, Ιχσιδίδες, Φατιμίδες, Σελτζούκους Τούρκους, Σταυροφόρους, Μαμελούκους της Αιγύπτου, Οθωμανούς Τούρκους, Βρετανούς, και Ισραηλινούς. Μετά από μια επιδημία πανώλης το 1347, που μείωσε σε μεγάλο βαθμό τον πληθυσμό της, ένα τάγμα Φραγκισκανών μοναχών ίδρυσε εκεί ένα παράρτημά του. Υπό την αραβική και οθωμανική εξουσία η πόλη αποτέλεσε σημαντικό κέντρο εμπορίου. Ο γαλλικός στρατός του Μεγάλου Ναπολέοντα την κατέλαβε το 1799 καθ'οδόν προς την Άκρα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Ramla στο Wikimedia Commons

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Šnatôn statîstî le-Yisra'el». (πολλαπλές γλώσσες) *Statistical Yearbook for Israel*. Κεντρικό Γραφείο Στατιστικής του Ισραήλ. Ανακτήθηκε στις 3  Μαΐου 2020.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 139666754
* LCCN: n88229650
* GND: 4226805-9
* SUDOC: 152972447
* BNF: cb159410908 (data)

 |

 |
Το εξώφυλλο του βιβλίου
Το **Ζητώ Αποδείξεις** (τίτλος πρωτότυπου: *The New Evidence That Demands A Verdict*) είναι ένα βιβλίο Χριστιανικής απολογιτικής του Τζος ΜακΝτάουελ. Η βελτιωμένη αγγλική έκδοση κυκλοφόρησε το 1999, ενω στα ελληνικά κυκλοφόρησε το 2005 από τις Εκδόσεις "Ο Λόγος", και αριθμεί 736 σελίδες (ISBN 960-510-093-2).

Το βιβλίο αυτό έχει αποτελέσει ένα από τα δημοφιλέστερα βιβλία Χριστιανικής απολογιτικής, παγκοσμίως. Για τις διαπιστώσεις στις οποίες καταλλήγει χρησιμοποιεί διάφορες πηγές, όπως: την Αγία Γραφή, την αρχαιολογία, αρχαία γραμματεία, απόψεις διάφορων επιστημόνων, μελετητών, ερευνητών και άλλες.

Το *Ζητώ Αποδείξεις* εκτός των άλλων, ασχολείται και με τα εξής θέματα:

* Η μοναδικότητα, ο τρόπος απόκτησης, η ιστορική αξιοπιστία, η θεοπνευστία και η αρχαιολογία της Αγίας Γραφής
* Η ιστορικότητα, η Θεότητα και η σωματική ανάσταση του Ιησού Χριστού.
* Η υπεράσπιση των θαυμάτων.
* Η κατάρριψη συστημάτων όπως ο μεταμοντερνισμός, ο σκεπτικισμός, ο αγνωστικισμός, ο μυστικισμός.

Το βασικό μέρος του βιβλίου αρχίζει χαρακτηριστικά: *Προσοχή! Αυτό είναι ένα επικίνδυνο βιβλίο. Η πρόσληψη του περιεχομένου μπορεί να μεταβάλλει σοβαρά τις απόψεις σας.*

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Μια παρουσίαση του βιβλίου στα ελληνικά[*νεκρός σύνδεσμος*]
**Ζητείται ψεύτης** είναι Ελληνική ταινία, παραγωγής του 2010, διάρκειας 90', σε σενάριο και σκηνοθεσία Ιεροκλή Μιχαηλίδη. Η ταινία είναι διασκευή (η δεύτερη), του ομώνυμου θεατρικού έργου του Δημήτρη Ψαθά. Η πρεμιέρα του έργου έγινε στις 23 Δεκεμβρίου 2010.  
Η ταινία ήταν συμπαραγωγή των: ODEON, Village Roadshow Productions Hellas, Multichoice Hellas/NOVA, CL Productions, Φίνος Φιλμ, FilmInMind.

Στην ταινία παίζουν οι: Ιεροκλής Μιχαηλίδης (Θεόφιλος Φερέκης) , Ζέτα Μακρυπούλια (Τζένη Φερέκη), Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος (Θεόδωρος Πάρλας), Πυγμαλίων Δαδακαρίδης, Μιχάλης Ιατρόπουλος, Φωτεινή Μπαξεβάνη, Κλέλια Ρένεση, Άκης Σακελλαρίου, Δημήτρης Μαυρόπουλος, Τάσος Κωστής, Μαρία Φιλίππου, Νίκος Κάπιος, Κρατερός Κατσούλης, Παύλος Ορκόπουλος, Γεράσιμος Σκιαδαρέσης, Μπέσυ Μάλφα, Γιολάντα Μπαλαούρα.

Πλοκή
-----

Ο Θεόφιλος Φερέκης αναλαμβάνει το Υπουργείο Υγείας & Κοινωνικής Αλληλεγγύης, αλλά έρχεται αντιμέτωπος με όλες τις προεκλογικές χάρες που είχε υποσχεθεί στους ψηφοφόρους του. Καταλάβει ότι δεν πρόκειται να τα καταφέρει, και προσλαμβάνει έναν επαγγελματία ψεύτη. Ο Θεόδωρος Πάρλας, ή Ψευτοθόδωρος με ταλέντο στις ψεύτικες υποσχέσεις, ξεκινάει μια λαμπρή καριέρα, ως το δεξί χέρι του Φερέκη. Το ένα ψέμα φέρνει το άλλο και σύντομα χρειάζονται πολλά περισσότερα ψέματα για να τους ξεμπλέξουν από ξεκαρδιστικές καταστάσεις...
Η **Ζηλιάνα** ή **Συς** (γεν.: της Συός, *αρχαία ελληνικά*: Σῦς, δηλ. αγριόχοιρος) είναι ποταμός και διοικητικό όριο των χωριών Σκοτίνας και Λεπτοκαρυάς, στη Νότια Πιερία. Πηγάζει από τον Όλυμπο και εκβάλει στο νότιο Θερμαϊκό κόλπο. Στην κοίτη του ποταμού βρίσκονται κυρίως δασικές και σε λιγότερο βαθμό αγροτικές εκτάσεις. Κοντά στις όχθες του ποταμού βρίσκονται οι οικισμοί Σκοτίνα, Άνω Σκοτίνα, Καρυά και Συκαμινέα.

Ετυμολογία
----------

Ο ποταμός σήμερα ονομάζεται Ζηλιάνα, Ζυλιάνα και Ζλ(ι)άνα παρά τα υγρά η ένρινα. Η Ζυλιάνα φωνητικώς φαίνεται να προήλθε από την αρχική ονομασία του ποταμού με τις εξής αλλοιώσεις: Συς=Ζυς=Ζυσιάνα με προσθήκη της μεγεθυντικής κατάληξης (ι)άνα - Ζυλιάνα η Ζλ(ι)άνα. 

Χαρακτηριστικό της Ζηλιάνας είναι πως πρόκειται για ένα από τα λίγα ποτάμια στην Ελλάδα που έχει ονομασία θηλυκού γένους, με την Αράπιτσα στη Νάουσα, την Έρκυνα στη Λειβαδιά, την Ερμίτσα στο Αγρίνιο, τη Νέδα στα σύνορα Ηλείας και Μεσσηνίας να συναποτελούν τα πιο γνωστά.

Πορεία
------

Ο ποταμός εκβάλλει στον Θερμαϊκό κόλπο κοντά στον σταθμό διοδίων της εταιρείας Αυτοκινητόδρομος Αιγαίου (Αθηνών - Θεσσαλονίκης) στη Λεπτοκαρυά. Η Ζυλιάνα σχηματίζεται από πηγαία ύδατα του Ολύμπου επί της Ν.Α κοιλάδας του χωριού Καρυές σε υψόμετρο 900μ. Η κοίτη της Ζυλιάνας διέρχεται μέσα από δασώδη χαράδρα και καθώς κατέρχεται προς τον Θερμαϊκό κόλπο στενεύει ακόμη περισσότερο και γίνεται αρκετά βαθιά. Μέσα σε αυτή διαβιούν ακόμη και σήμερα αγριόχοιροι από τους οποίους πήρε και το όνομα ο ποταμός (Σύς=Αγριόχοιρος, Κάπρος). Τα νερά της Ζυλιάνας κατά την έξοδο στην πεδιάδα της Σκοτίνας καταδύονται κατά το καλοκαίρι σε μία αμμουδερή από τον χρόνο κοίτη, ενώ παλαιότερα κατέρρεαν μέχρι την εκβολή. Ως χείμαρρος ήδη, και μάλιστα κατά την πτώση ραγδαίας βροχής ή και της τήξης των χιονιών, συμπαρασύρει λίθους και δένδρα και ρέει με θόρυβο και πολύ ορμητικός, πολλές φορές εκχειλίζει και κατακλύζει μεγάλη έκταση από τα κτήματα της Σκοτίνας. Εξαιτίας των καιρικών φαινομένων, στο παρελθόν σημειώθηκαν καταστροφές σε συγκοινωνιακά έργα του ποταμού. Τον Μάρτιο του 1972 κατέρρευσε η σιδηροδρομική γέφυρα, ενώ τον Νοέμβριο του 1998 κατέρρευσε η γέφυρα της εθνικής οδού Αθηνών - Θεσσαλονίκης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Πολυχρονιάδης, Κωνσταντίνος Ευσταθίου (2010). «Τυπολογία και εκτίμηση της οικολογικής κατάστασης με τη χρήση των γεωγραφικών συστημάτων πληροφοριών (ΓΣΠ) στη λεκάνη απορροής του ποταμού Ζηλιάνα (υδατικό διαμέρισμα Δυτικής Μακεδονίας)». *Μεταπτυχιακή Διπλωματική εργασία*. .

Βιβλιογραφία
------------

* Λαϊκή Παράδοση στον Κάτω Όλυμπο "Η Σκοτίνα", Ιωάννης Α. Καλιαμπός, Κώδικας, Θεσσαλονίκη 2007.
Η **Βριμώ** ήταν δευτερεύουσα θεότητα στην Ελληνική Μυθολογία και τιμόταν ιδιαίτερα στη πόλη των Φερών της Θεσσαλίας, εξ ου και επονομαζόταν *Φεραία*, η οποία και παριστανόταν στα νομίσματα της πόλης ως «*δαδοφόρος έφιππος*».

Ο Απολλώνιος ο Ρόδιος στα Αργοναυτικά, περιγράφοντας την προετοιμασία της Μήδειας να φτιάξει το φίλτρο που θα βοηθούσε τον Ιάσονα να αντιμετωπίσει τους ταύρους του Άρη αναφέρει «Το μαύρο της χυμό, όπως αυτός της ορεινής βελανιδιάς, τον είχε μαζέψει σ' ένα κοχύλι από την Κασπία για να φτιάξει φίλτρο, αφού πρώτα λουτρό είχε κάνει σ' εφτά αστείρευτα ρυάκια κι εφτά φορές είχε καλέσει την παιδοτρόφο Βριμώ, τη νυχτοπλάνητη, τη καταχθόνια, τη βασίλισσα των νεκρών».

Επειδή το όνομά της σήμαινε την "*φρυάττουσα*" ή "*λυσσώσα*" εικάζεται ότι επρόκειτο για θεότητα του κάτω κόσμου, του Άδη. Έτσι συχνά παρατηρείται το όνομα Βριμώ να αποτελεί σε άλλους τόπους προσωνύμιο που έφεραν μεγάλες θεότητες όπως η Περσεφόνη, η Δήμητρα, η Εκάτη αλλά και η Κυβέλη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Απολλώνιος Ρόδιος (1999). *Αργοναυτικά*. Αθήνα: κάκτος. σελ. 257. ISBN 978-960-352-691-9.

Πηγές
-----

* "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου", τομ.4ος, σελ.844.

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Θεότητες της ελληνικής μυθολογίας |
| --- |
|  |
| 
* Άδης
* Άδωνις
* Αίγλη
* Αίολος
* Αντέρως
* Ασκληπιός
* Αξίερος
* Αξιόκερσος
* Αξιόκερσα
* Αστραία
* Βριζώ
* Βριμώ
* Γαία
* Γέλως
* Γλαύκος
* Διόνυσος
* Εγκέλαδος
* Εκάτη
* Έρεβος
* Έρις
* Έρως
* Ευθυμία
* Ζαγρεύς
* Θάλασσα
* Θάλεια
* Θάνατος
* Θέτις
* Ιασώ
* Ίρις
* Κάβειροι
* Καδμίλος
* Κουρήτες
* Κυβέλη
* Μαία
* Μαρσύας
* Μήτις
* Μοίρες
* Μούσες
* Ναϊάδες
* Νέμεσις
* Νηρέας
* Νηρηίδες
* Νύμφες
* Πανάκεια
* Πάνας
* Περσεφόνη
* Πλειάδες
* Πλούτος
* Πόθος
* Πρίαπος
* Ταράξιππος
* Τύχη
* Υγεία
* Υμέναιος
* Ύπνος
* Φήμη
* Φόρκυς
* Χάριτες
* Χάρων
* Χάος
* Ωκεανίδες
* Ώρες
 |

 |
Η **Επαρχία Διποταμίας** ήταν επαρχία του πρώην Νομού Αχαΐας και Ήλιδος που συστάθηκε το 1835 και καταργήθηκε ένα χρόνο αργότερα.

Διοικητική ιστορία
------------------

Η Επαρχία Διποταμίας δημιουργήθηκε με το Β.Δ. της 8/20 Απριλίου 1835, όταν αποφασίστηκε ο επαναπροσδιορισμός των ορίων του Νομού Αχαΐας και Ήλιδος. Έτσι, με την εφαρμογή του παραπάνω διατάγματος, στις τέσσερις επαρχίες που αποτελούσαν το Νομό Αχαΐας και Ήλιδος προστέθηκε ακόμα μία, αυτή της Διποταμίας, με πρωτεύουσα τη Δίβρη. Σε αυτήν εντάχθηκαν 15 συνολικά δήμοι, που προηγουμένως υπάγονταν στις επαρχίες Καλαβρύτων, Γορτυνίας και Ηλείας. Οι βασικοί λόγοι που οδήγησαν το τότε Υπουργείο Εσωτερικών στη δημιουργία της συγκεκριμένης επαρχίας ήταν η απουσία της κρατικής αρχής, η έξαρση της ληστείας, και τα προβλήματα της οδικής επικοινωνίας με τα διοικητικά κέντρα της περιοχής κατά τους χειμερινούς μήνες.

Με το Β.Δ. της 20 Ιουνίου/2 Ιουλίου 1836 το Νομαρχιακό σύστημα του 1833 αντικαταστάθηκε με νέο διοικητικό σύστημα με αποτέλεσμα η επαρχία Διποταμίας, όπως και όλες οι τότε επαρχίες της Ελληνικής επικράτειας, να καταργηθεί.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Λουλούδης 2010, σελ. 39.
2. ↑  Παρά τη δημιουργία της Επαρχίας Διποταμίας με το Β.Δ. της 8/20 Απριλίου 1835, αυτό ωστόσο δεν δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως. Λουλούδης 2010, σελ. 39.
3. ↑  *Εφετηρίς του Βασιλείου της Ελλάδας δια το έτος 1837', σελ. 179*.
4. ↑  Μακρή 2016, σελ. 260.
5. ↑  ΦΕΚ 28/1836, 21 Ιουνίου 1836, Διάταγμα περί διοικητικού οργανισμού (Εθνικό Τυπογραφείο)

Πηγές
-----

* Θεόδωρος Η. Λουλούδης, *Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση*, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010.
* Μάρθα Φ. Μακρή, *Εκπαίδευση και κοινοτική αυτοδιοίκηση στην Ηλεία κατά την Οθωνική περίοδο Αρχειοθετήθηκε 2020-01-29 στο Wayback Machine.*. Διδακτορική διατριβή. Πανεπιστήμιο Πατρών/Σχολή Κοινωνικών και Ανθρωπιστικών Επιστημών - Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης, Πάτρα 2016.
Ο ***Βροντόρνις* (*Brontornis*)** ήταν ένα γένος γιγαντιαίων αρπακτικών πουλιών που ζούσαν στην Παταγονία. Το μόνο είδος που σήμερα γίνεται δεκτό ως έγκυρο είναι το *Β. burmeisteri*. Έχει παραδοσιακά τοποθετηθεί στην οικογένεια Φοροραχίδες (*Phorusrhacidae*) –μια ομάδα αρπακτικών πουλιών που τους δόθηκε το παρατσούκλι «πουλιά του τρόμου» για το μεγάλο μέγεθος και τον επιθετικό τρόπο ζωής τους– πιο συγκεκριμένα ανήκει στην υποοικογένεια *Βροντορνιθίδες* (*Brontornithinae*), η οποία περιλαμβάνει την εξαιρετικά μεγάλα και με βαριά κατασκευή πουλιά του τρόμου.

Είναι γνωστό από οστά, κυρίως των ποδιών, αλλά και ορισμένων τμημάτων κρανίων και της σπονδυλικής στήλης, που βρέθηκαν σε διάφορες περιοχές της επαρχίας Σάντα Κρουζ.

Ο Βροντόρνις ήταν το δεύτερο ψηλότερο πουλί του τρόμου, με ύψος που έφτανε τα 2,8 μέτρα, και το μεγαλύτερο σε μάζα που έφτανε τα 350-400 κιλά σε βάρος, κάνοντάς τον το τρίτο μεγαλύτερο πτηνό στην ιστορία σύμφωνα με τις τρέχουσες γνώσεις (μετά από το *Aepyornis maximus* και τον *Dromornis stirtoni*), και το μεγαλύτερο άπτερο αρπακτικό του χρόνου και του τόπου του. 

Λόγω του όγκου του, κατά πάσα πιθανότητα είχε ένα τρόπο ζωής ανάμεσα σε ένα ενεδρεύον αρπακτικό και ένα που ενεργά κυνηγούσε θήραμα, ορμώντας πάνω στο τελευταίο από μια κρυψώνα και ανατρέποντάς το από την τεράστια δύναμη της επίθεσης, μετά από μια σύντομη καταδίωξη. Στην επιτιθέμενη λεία (αλλά ίσως όχι απαραίτητα σε αμυντική θέση, καθώς ήταν υπερβολικά αργοκίνητα) είναι πιο πιθανό ο Βροντόρνις να ήταν το κυρίαρχο σαρκοφάγο του Μειόκαινου της Παταγονίας, έχοντας την ικανότητα να σκοτώσει ακόμη και μεγάλα ζώα όπως ο ελέφαντας-όπως το *Αστραποθήριο (Astrapotherium)* και στον αρπακτικό ρόλο είναι στο ίδιο επίπεδο με μία αγέλη θυλακόσμιλων. Συνυπήρχε με κάποια ελαφρώς μικρότερα και πιο ενεργά πουλιά του τρόμου όπως ο Φορόραχος, αλλά προφανώς εξαφανίστηκαν πριν από την εμφάνιση του τεράστιου *Αργεντάβις (Argentavis)*, του μεγαλύτερου πουλιού που πέταξε ποτέ.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Alvarenga, Herculano M. F. & Höfling, Elizabeth (2003): *Systematic revision of the Phorusrhacidae (Aves: Ralliformes)*. *Papéis Avulsos de Zoologia* **43**(4): 55-91 PDF fulltext
2. ↑  Moreno, Francisco P. & Mercerat, A. (1891): Catálogo de los pájaros fósiles de la República Argentina conservados en el Museo de La Plata. *Anales del Museo de La Plata* **1**: 7-71.
3. ↑
4. ↑
5. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Φεβρουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 9 Μαρτίου 2017.
6. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Νοεμβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 9 Μαρτίου 2017.
Συντεταγμένες: 11°00′N 123°30′E﻿ / ﻿11.000°N 123.500°E﻿ / 11.000; 123.500

Η περιοχή **Βισάγιας** είναι ένα σύμπλεγμα νησιών και αποτελεί μια από τις τρεις κύριες γεωγραφικές περιοχές των Φιλιππίνων. Οι κάτοικοι των νησιών ονομάζονται Βισάγιαν. Στη γλώσσα τους ονομάζουν την περιοχή Καμπισαγιάν. Τα κύρια νησιά της περιοχής είναι τα:

* Λέιτε
* Μποχόλ
* Νέγκρος
* Πανάι
* Σαμάρ
* Σεμπού

Ιστορία
-------

Λίγα είναι γνωστά για την περιοχή πριν την άφιξη των Ισπανών. Διασώζεται όμως πως αποτελούσαν κατά τον 12ο αιώνα μέρος της Αυτοκρατορίας Σριβιγιάγια.
Είναι σίγουρο ότι οι κάτοικοι διατηρούσαν σχέσεις με τα Μαλαισιανά βασίλεια καθώς όταν το 1521 έφθασε ο Μαγγελάνος στην περιοχή οι κάτοικοι μπορούσαν να συνεννοηθούν στη Μαλαισιανή γλώσσα.

Η άφιξη των Ισπανών αρχικά δεν ενόχλησε τους τοπικούς πληθυσμούς.Μάλιστα πολύ γρήγορα άρχισαν να εκχριστιανίζονται. Ωστόσο σύντομα οι τοπικοί πληθυσμοί άρχισαν να εκδηλώνουν τη δυσαρέσκεια τους προς την Ισπανική κατοχή με επαναστάσεις όπως αυτή του Φραγκίσκου Νταγκοχόυ. Εκτός από τους Ισπανούς και οι Μόρο επέδραμαν εναντίον κάποιων νησιών των Βισάγιας την ίδια εποχή. Η περιοχή διαδραμάτισε σπουδαίο ρόλο κατά τη διάρκεια της Φιλιππινέζικης επανάστασης.

Γεωγραφία
---------

Τα Βισάγιας αποτελούνται από πολλά μικρά και μεγάλα νησιά και περιβάλλονται από την ομώνυμη θάλασσα. Η έκταση της περιοχής είναι 58,295 τετραγωνικά χιλιόμετρα.

Πολιτισμός
----------

Όπως και στις υπόλοιπες Φιλιππίνες τα Βισάγιας κατοικούνται από πολλές διαφορετικές εθνότητες όπως οι Σεμπουάνο οι Καλουγιανόν οι Εσκάγια οι Καράγια και οι Μασμπατένο. Υπάρχουν πολλές προ-Ισπανικές ιστορίες για τους φυλάρχους (Ντάτου) της περιοχής και τα κατορθώματά τους.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 236878820
* GND: 4223175-9

 |

 |
Ο **Ερνέστος Β΄** (1418 - 1466) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν πρίγκιπας του Γκρουμπενχάγκεν (1440-64) μαζί με τους αδελφούς του Ερρίκο Γ΄ και Αλβέρτο Β΄. Η περιοχή του ήταν μέρος του δουκάτου του Μπράουνσβαϊχ.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο δεύτερος γιος του Έρικ πρίγκιπα του Γκρουμπενχάγκεν και της Ελισάβετ των Γουέλφων, κόρης του Όθωνα Α΄ πρίγκιπα του Γκέτινγκεν. Ο πατέρας του απεβίωσε το 1427 και τον διαδέχθηκαν οι τρεις γιοί του Ερρίκος Γ΄, Ερνέστος Β΄ και Αλβέρτος Β΄, που ήταν ανήλικοι. Ο εξάδελφος του πατέρα τους Όθων ανέλαβε την κηδεμονία τους και τη διακυβέρνηση του πριγκιπάτου ως το 1437 που ενηλικιώθηκε και ο μικρότερος.

Όταν το 1464 απεβίωσε ο μεγαλύτερος αδελφός του Ερρίκος Γ΄, ο Ερνέστος Β΄ παραιτήθηκε και έγινε αρχιμανδρίτης (canon) στο Χάλμπερστατ. Ήταν διοικητής (provost) της μονής του Αγ. Αλεξάνδρου στο Άινμπεκ. Δεν νυμφεύτηκε. Στο πριγκιπάτο έμεινε ο μικρότερος αδελφός του Αλβέρτος Β΄ και ο γιος του Ερρίκου Γ΄, ο Ερρίκος Δ΄.

Πηγές
-----

* www.Welfen.de
Ο **Ερνέστος Β΄** (31 Δεκεμβρίου 1564 - 2 Μαρτίου 1611) από τον Οίκο των Γουέλφων-Αννόβερου, ήταν πρίγκιπας του Λύνεμπουργκ, που είναι μέρος του δουκάτου του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ.

Βιογραφικά
----------

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Γουλιέλμου ΣΤ΄ και της Δωροθέας Ολδενβούργου, κόρης του Χριστιανού Γ΄, βασιλιά της Δανίας. Σπούδασε στο Βίτενμπεργκ, στη Λειψία και στο Στρασβούργο, αλλά επέστρεψε στο Τσέλλε διότι χειροτέρευε η υγεία του πατέρα του. Όταν αυτός απεβίωσε το 1592, ο Ερνέστος Β΄ ανέλαβε πρίγκιπας του Λύνεμπουργκ. Αν και αρχικά συμφωνήθηκε με τον αδελφό του και τους ευγενείς να μείνει μόνο 8 έτη, αργότερα συμφωνήθηκε να παραμείνει περαιτέρω.

Προσπάθησε να βελτιώσει τα οικονομικά του πριγκιπάτου και της οικογένειας, μια και ο πατέρας του είχε αφήσει χρέη. Το 1610 συμφωνήθηκε στο Τσέλλε από την οικογένεια να μην διαιρούνται οι γαίες του πριγκιπάτου, πράγμα που επικύρωσε ο Ματθίας των Αψβούργων, βασιλιάς της Γερμανίας. 

Απεβίωσε το 1611 και τον διαδέχθηκε ο επόμενος αδελφός του Χριστιανός.

Πηγές
-----

* William Sauer (1877), "Ernst II. Herzog von Braunschweig-Lüneburg", Allgemeine Deutsche Biographie (ADB) (in German), 6, Leipzig: Duncker & Humblot, p. 261
* www.Welfen.de

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Ernest II, Duke of Brunswick-Lüneburg (1564–1611) στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 10632263
* ISNI: 0000 0000 0905 3142
* GND: 118018051

 |

 |
Το **ροχαλητό** είναι ο ήχος που παράγεται από τις ταλαντώσεις των ιστών της αναπνευστικής οδού, ως αποτέλεσμα μερικής απόφραξης της αναπνευστικής οδού. Ερευνητές έχουν καταγράψει ροχαλητό που ο ήχος του έφτανε τα 80 ντεσιμπέλ, κάτι ανάλογο με το θόρυβο που κάνει ένα κομπρεσέρ όταν σπάει το πεζοδρόμιο.

Έχει βρεθεί ότι ο αριθμός των αντρών που ροχαλίζουν είναι δύο φορές μεγαλύτερος από τον αριθμό των γυναικών. Αυτοί που ροχαλίζουν πιο έντονα συνήθως κοιμούνται βαθιά.

Όμως φαίνεται ότι το ροχαλητό μειώνεται τη στιγμή που αρχίζει το όνειρο.

Αιτία
-----

Αν κάποιος κοιμάται ανάσκελα η γλώσσα και το σαγόνι του γέρνουν λίγο, με αποτέλεσμα το άνοιγμα της μύτης στο πίσω μέρος του λαιμού να καλυφθεί μερικώς. Αυτό έχει ως συνέπεια να μπαίνει με δυσκολία ο αέρας από τη μύτη στους πνεύμονες και έτσι αναπνέει κυρίως από το στόμα.
Ο εισερχόμενος αέρας κάνει τον ιστό του μαλακού ουρανίσκου να πάλλεται, παράγοντας έναν ελαφρύ ήχο ροχαλητού. Όσο περισσότερο κάποιος αναπνέει από το στόμα, τόσο περισσότερο θα στεγνώνουν οι ιστοί και ο ήχος όλο και θα δυναμώνει.

Οτιδήποτε δυσκολεύει την αναπνοή μπορεί να προκαλέσει το ροχαλητό, έστω και προσωρινά. Οι αιτίες αυτές μπορεί να είναι κρυολόγημα και αλλεργίες.

Ορισμένες φορές μπορεί να είναι και σύμπτωμα ενός σοβαρότερου προβλήματος, της άπνοιας κατά τη διάρκεια του ύπνου.
Η άπνοια είναι ένα αναπνευστικό πρόβλημα που σταματάει την αναπνοή για μερικά δευτερόλεπτα ή και λεπτά ενώ κάποιος κοιμάται.
Όταν τελικά παίρνει ανάσα, ο θόρυβος βγαίνει σαν ένα εκρηκτικό ροχαλητό.

Πηγή
----

* Βιβλίο ΠΩΣ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ; πλανήτης γη

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **ροχαλητό**  |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* GND: 4195601-1
* NDL: 00576753
* NKC: ph119229

 |

 |
Ο **Ρουφίνος ο Σύρος** (;-410/415) ήταν θεολόγος και συγγραφέας.

Βίος
----

Περί του Ρουφίνου δεν έχουμε πληροφορίες. Η ονομασία του *Σύρος* προέκειψε επειδή έφθασε στη Ρώμη περί το 398-399 από τη μοναστική κοινότητα του Ιερωνύμου στη Βηθλεέμ. Το πιο σημαντικό συγγραφικό έργο του ήταν το *Liber de fide* αν και η πατρότητά του αμφισβητείται. Το έργο αυτό αποηχεί Ωριγενικές διδασκαλίες και για πρώτη φορά πελαγιανικές αντιλήψεις,όπως ότι το προπατορικό αμάρτημα δεν μεταδίδεται στους επιγόνους. Το έργο τοποθετείται χρονικά στα 404 μ.Χ ως απάντηση στο έργο του Αυγουστίνου *De libero arbitrio*. Σημαντική θεωρείται η προσφορά του στην αναθέωρηση του κειμένου της Βουλγάτα.

Παρότι επιφανειακά έχει αρκετές ομοιότητες με τον θεολόγο της ίδιας περιόδου Τυρράνιο Ρουφίνο, πρόκειται για διαφορετικά άτομα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Στυλιανός Παπαδόπουλος, Πατρολογία Γ', εκδ.Γρηγόρης, Αθήνα, 2010, σελ.219
2. ↑  Στυλιανός Παπαδόπουλος, Πατρολογία Γ', εκδ.Γρηγόρης, Αθήνα, 2010, σελ.219
3. ↑  Στυλιανός Παπαδόπουλος, Πατρολογία Γ', εκδ.Γρηγόρης, Αθήνα, 2010, σελ.219,243
4. ↑  Rufini Presbyteri Liber de Fide: A Critical Text and Translation with Introduction and Commentary, Volumes 96-97, Catholic University of America Press, 1964, σελ. 3-4

Πηγές
-----

* Στυλιανός Παπαδόπουλος, Πατρολογία Γ', εκδ.Γρηγόρης, Αθήνα, 2010, σελ.119
Το **Ρούνου** είναι ένα νησί της Εσθονίας στον κόλπο της Ρίγας στη Βαλτική Θάλασσα. Είναι μέρος της Επαρχίας Σάαρε. Στα 11,9 τετραγωνικά χιλιόμετρα (4.6 τετραγωνικά μίλια), σήμερα έχει λιγότερους από 100, μόνιμους κατοίκους κυρίως Εσθονούς. Το Ρούνου Πάρις έχει το μικρότερο πληθυσμό των 79 δήμων της Εσθονίας.

Ιστορία
-------

Τα πρώτα αρχαιολογικά αντικείμενα της ανθρώπινης δραστηριότητας στο Ρούνου, που θεωρείται ότι σχετίζονται με το εποχιακό κυνήγι φώκιας, χρονολογούνται γύρω στο 5000 π.Χ. Πιθανότατα δεν προηγήθηκε των Βόρειων Σταυροφοριών στις αρχές του 13ου αιώνα, όταν οι αυτόχθονες λαοί όλων των περιοχών που περιβάλλουν τον Κόλπο της Ρίγα μετατράπηκαν σε χριστιανισμό και υποτάχθηκαν στο Τευτονικό Τάγμα. Το Ρούνου ελεγχόταν από το Βασίλειο της Σουηδίας (1621-1708, τυπικά μέχρι το 1721) και στη συνέχεια από την αυτοκρατορική Ρωσία μέχρι τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Μετά τον πόλεμο, παρά τις τοπικές πρωτοβουλίες για επανένωση της Σουηδίας και τις εδαφικές διεκδικήσεις της Λετονίας, οι νησιώτες συμφώνησαν να γίνουν μέρος της πρόσφατα ανεξάρτητης Εσθονίας το 1919 (πιθανώς λόγω της ύπαρξης σουηδικής μειονότητας στην Εσθονία).

Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το Ρούνου, μαζί με την υπόλοιπη Εσθονία, καταλαμβανόταν για πρώτη φορά από τη Σοβιετική Ένωση (1940-1941) και στη συνέχεια από τη ναζιστική Γερμανία (1941-1944). Τον Νοέμβριο του 1943, η πρώτη ομάδα περίπου 75 νησιωτών μετεγκαταστάθηκε στη Σουηδία. Τον Αύγουστο του 1944, λίγο πριν ο Ερυθρός Στρατός της Σοβιετικής Ένωσης επανεγκαταστήσει την Εσθονία, ο υπόλοιπος πληθυσμός του νησιού, εκτός από δύο οικογένειες, κατέφυγε με πλοίο στη Σουηδία. Οι κάτοικοι της Σουηδίας δημιούργησαν μια ένωση για να διατηρήσουν την ιστορία και τον πολιτισμό του αρχικού πληθυσμού του Ρούνου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Püsielanikud on 22 saarel». Ανακτήθηκε στις 7  Ιουνίου 2021.
2. ↑  Runöborna.se. *Runöbornas förening.* Αρχειοθετήθηκε 2020-08-04 στο Wayback Machine. (Swedish)
3. ↑  Runöborna.se. *Runöbornas förening.* Αρχειοθετήθηκε 2020-08-04 στο Wayback Machine. (Swedish)