recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Δρ. Χένρι Γουάλτον «Ιντιάνα» Τζόουνς, ο Νεώτερος**, γνωστός κυρίως ως **Ιντιάνα Τζόουνς**, (πρωτότυπη γλώσσα: *Indiana Jones*) είναι ο τιτλοδοτούμενος χαρακτήρας αμερικανικής καταγωγής και ο πρωταγωνιστής του ομώνυμου φρανσαϊζ. Ο Τζορτζ Λούκας δημιούργησε τον χαρακτήρα προς τιμήν των ηρώων δράσης των κινηματογραφικών σειρών της δεκαετίας του 1930. Ο χαρακτήρας εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην ταινία του 1981 *Οι κυνηγοί της Χαμένης Κιβωτού*, για να εμφανιστεί μετέπειτα και στις ταινίες *Ο Ιντιάνα Τζόουνς και ο Ναός του Χαμένου Θησαυρού* το 1984, *Ο Ιντιάνα Τζόουνς και η Τελευταία Σταυροφορία* το 1989, *Ο Ιντιάνα Τζόουνς και το βασίλειο του Κρυστάλλινου Κρανίου* το 2008, και *Ο Ιντιάνα Τζόουνς και ο Δίσκος του Πεπρωμένου* το 2023, αν κι εμφανίστηκε πέρα από τον κινηματογράφο, και στην τηλεόραση, δια μέσω της τηλεοπτικής σειράς *Ιντιάνα Τζόουνς: Οι Πρώτες Περιπέτειες*, που προβάλλονταν από το 1992 έως το 1996. Ο συγκεκριμένος χαρακτήρας εμφανίζεται επίσης και σε μυθιστορήματα, κόμικς, βιντεοπαιχνίδια καθώς και σε άλλα μέσα. Ακόμη, εμφανίζεται και σε πολλά αξιοθέατα πάρκων ψυχαγωγίας της Disney, όπως το Indiana Jones Adventure, Indiana Jones et le Temple du Péril και στην ατραξιόν Epic Stunt Spectacular!.

Ο χαρακτήρας απεικονίστηκε κυρίως από τον Χάρισον Φορντ. Έχει επίσης απεικονιστεί από τον Ρίβερ Φίνιξ σε νεαρή ηλικία στην *Τελευταία Σταυροφορία*, καθώς και στην τηλεοπτική σειρά *Ιντιάνα Τζόουνς: Οι Πρώτες Περιπέτειες* από τους Κόρι Κάριερ, Σον Πάτρικ Φλάνερι και Τζορτζ Χολ. Οι Νταγκ Λι, Ντέιβιντ Εσκ και Τζομ Άρμστρονγκ δάνεισαν τις φωνές τους στον συγκεκριμένο χαρακτήρα για τις ανάγκες βιντεοπαιχνιδιών της LucasArts.

Ο χαρακτήρας έχει ταυτιστεί με τις εμβληματικές του ιδιότητες (μαστίγιο, καπέλο φεντόρα, σάκα και δερμάτινο μπουφάν), με την πονηρή, πνευματώδης και σαρκαστική αίσθηση του χιούμορ, με την βαθιά γνώση των αρχαίων πολιτισμών και γλωσσών καθώς και με τον φόβο που έχει για τα φίδια.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Indiana Jones and the Staff of Kings» – μέσω www.imdb.com.
2. ↑  «George Lucas claims copyright violation in suit». *The Gadsden Times*. December 14, 1988.. Ανακτήθηκε στις September 4, 2014.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* IndianaJones.com – η επίσημη ιστοσελίδα του Ιντιάνα Τζόουνς
* Indiana Jones στο IMDb

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Σειρά έργων *Ιντιάνα Τζόουνς* |
| --- |
|  |
| Ταινίες | 
* *Οι Κυνηγοί της Χαμένης Κιβωτού*
* *Ο Ναός του Χαμένου Θησαυρού*
* *Η Τελευταία Σταυροφορία*
* *Το Βασίλειο του Κρυστάλλινου Κρανίου*
* *Ο Δίσκος του Πεπρωμένου*
 |
|  |
| Σειρές | 
*Ιντιάνα Τζόουνς: Οι Πρώτες Περιπέτειες* |
|  |
| Χαρακτήρες | 
* Ιντιάνα Τζόουνς
 |
|  |
| Δημιουργοί | 
* Στίβεν Σπίλμπεργκ
* Τζορτζ Λούκας
 |

 |
Ο **Νομός Αττικοβοιωτίας** ήταν νομός της Ελλάδας. 

Ο νομός Αττικοβοιωτίας καθιερώθηκε για πρώτη φορά το 1833, καταργήθηκε το 1836 και χωρίστηκε στους νομούς Αττικής και Βοιωτίας προτού ανασυσταθεί το 1845. Ο νομός χωρίστηκε πάλι σε ξεχωριστούς νομούς Αττικής και Βοιωτίας το 1899, αλλά επανενώθηκαν το 1909. Ο νομός έπαψε να υπάρχει το 1943, όταν χωρίστηκε και πάλι σε Αττική και Βοιωτία (ΦΕΚ 223Α/26-7-1943). Με την Διοικητική Διαίρεση του 1909 ο νομός Αττικής και Βοιωτίας περιελάμβανε τις εξής επαρχίες: Επαρχία Αττικής, Επαρχία Αίγινας, Επαρχία Μεγαρίδας, Επαρχία Λιβαδειάς, και Επαρχία Θηβών. Πρωτεύουσα του Νομού ήταν η Αθήνα.

Νομάρχες Αττικής και Βοιωτίας
-----------------------------

Παρακάτω αναφέρονται ονόματα νομαρχών του νομού Αττικής και Βοιωτίας. Ο κατάλογος δεν είναι πλήρης.

| Θητεία | Νομάρχης | Σημειώσεις |
| --- | --- | --- |
| 1833-1836 | Μιχαήλ Γ. Σχινάς |
| 1845-1884 |  ? |  |
| 1884 | Δ. Δημητριάδης |  |
| 1909-1922 |  ? |  |
|  ? - Σεπτ. 1922 | Β. Ρούφος | Παραιτήθηκε. |
| 1928-1930 | Νικόλαος Τρικούπης |  |
| 1931-1932 | Νικόλαος Παρίτσης(1878-19??) |  |
| 1 Φεβ 1933-31 Μαρ 1933 | Αθανάσιος Περρωτής |  |
| 31 Μαρ 1933 - ? | Γερακάρης |  |
|  ? - Σεπ 1936 | Κωνσταντίνος Ι. Καλαμάρας(18?? - 13 Απρ 1937) |  |
| Σεπ 1936 | Κισσόπουλος | Στρατηγός |
| 1936-? | Ν. Σπυρόπουλος | Πρώην αντιστράτηγος. |
| 1938- 194? | Κισσόπουλος | Δεύτερη φορά |
|  | Μάιος 1941- 1942 | Ν. Τσίπουρας |  |
| Απρίλιος 1942- 1943 | Ευάγγελος Κιβωτός | Τελευταίος νομάρχης Αττικοβοιωτίας. |
Η εταιρεία **Αφοί Χαΐτογλου** είναι ελληνική εταιρεία παραγωγής και μεταποίησης τροφίμων. Με έδρα τη Θεσσαλονίκη, η εταιρεία ξεκίνησε το 1924 ως παραγωγός χαλβά και σταδιακά επέκτεινε την γκάμα προϊόντων της για να συμπεριλάβει ταχίνι και διάφορα άλλα προϊόντα.

Η εταιρεία πωλεί κυρίως μεταποιημένους σπόρους σησαμιού, ταχίνι, χαλβά και μαρμελάδα. Εξάγει το 45% -50% των προϊόντων της σε πολλές χώρες, κυρίως στην ΕΕ και τις ΗΠΑ.

Το συγκρότημα της έδρας βρίσκεται στο Καλοχώρι, ένα μικρό χωριό έξω από τη Θεσσαλονίκη και αποτελείται από πολλές παραγωγές, αποθήκες και εγκαταστάσεις γραφείων που καλύπτουν περίπου 170.000m2

Ιστορία
-------

Η εταιρεία ιδρύθηκε το 1924 από τα τρία αδέλφια, τον Ελευθέριο, τον Κωνσταντίνο και τον Σάββα Χαϊτόγλου, που ήταν αρχικά Έλληνες πρόσφυγες από το Ικόνιο της Μικράς Ασίας. Το 1931 η εταιρεία μετακόμισε από ένα μικρό εργαστήριο στο κέντρο της Θεσσαλονίκης σε μια ευρύτερη εγκατάσταση στα περίχωρα της πόλης και μετακόμισε και πάλι το 1962 στο Καλοχώρι, όπου εξακολουθεί να εδρεύει μέχρι της παρούσης. Η εταιρεία επέκτεινε τις πωλήσεις της στη Νότιο Ελλάδα στις αρχές της δεκαετίας του '50. Την ίδια περίοδο εισήγαγε η επωνυμία *Μακεδονικός χαλβάς*, αρχικά για να διαφοροποιήσει το προϊόν και να τονίσει την καταγωγή του. Η εταιρεία ξεκίνησε την εξερεύνηση σε αγορές του εξωτερικού στη δεκαετία του '70. Οι Αφοί Χαϊτόγλου στόχευσαν αρχικά στις στην ελληνική διασπορά στη Γερμανία, τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Αυστραλία.

### Απαγωγή

Οι αδελφοί έλαβαν εκτεταμένη κάλυψη από τις ειδήσεις το 1995, όταν ο γενικός διευθυντής Αλέξανδρος Χαϊτόγλου απήχθη και κρατήθηκε όμηρος μέχρις ότου η οικογένειά του πλήρωσε 260.000.000 δραχμές λύτρα. Ο Βασίλης Παλαιοκώστας, Έλληνας εγκληματίας και ο αδελφός του Νίκος καταδικάστηκαν για την απαγωγή και καταδικάστηκαν σε 25 χρόνια φυλάκισης.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Οικονομία
* Πύλη:Ελλάδα
 |

 |
Ο **Πάνος Λασκαρίδης** (1947) είναι Έλληνας εφοπλιστής.

Βιογραφία
---------

Σπούδασε μηχανολόγος - μηχανικός στη Γερμανία και έκανε μεταπτυχιακό στη ναυπηγική στο Λονδίνο.

Είναι ιδρυτής και διευθύνων σύμβουλος των ναυτιλιακών εταιριών Laskaridis Shipping Co. Ltd (Shipmanagers) και Lavinia Corporation.

Το 2020 τιμήθηκε με τον τίτλο του "Υποναύαρχου επί τιμή" λόγω των άνω των 30 εκατομμυρίων ευρώ δωρεών προς το Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό.

Είναι πρόεδρος του ιδρύματος Αικατερίνης Λασκαρίδη και έχει διατελέσει μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Ένωσης Ελλήνων Εφοπλιστών και αντιπρόεδρος του Ναυτικού Μουσείου Ελλάδος.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Αθανασίου, Σάββας. «Πάνος Λασκαρίδης: Πάνω από 30 εκατ. ευρώ οι δωρεές του προς το Πολεμικό Ναυτικό!». mononews. Ανακτήθηκε στις 23 Μαρτίου 2024.
Η **Αγγελίνα** (αγγλ. *Angelina*‎‎) είναι αστεροειδής της κύριας ζώνης που κατά την αντίθεσή του παρουσιάζει φαινόμενο μέγεθος 10,6. Ανακαλύφθηκε στις 4 Μαρτίου 1861 από τον Βίλχελμ Τέμπελ, που παρατηρούσε από τη Μασσαλία, και ήταν ο πρώτος από τους 5 αστεροειδείς που ανακάλυψε στη ζωή του αυτός ο γνωστός από τον ομώνυμο κομήτη Γερμανός αστρονόμος. Πήρε την ονομασία της από τον ομώνυμο αστρονομικό σταθμό που ίδρυσε ο Φραντς Ξάβερ φον Τσαχ στα βουνά πάνω από τη Μασσαλία (η ονομασία προτάθηκε από τον τότε διευθυντή του αστεροσκοπείου της Μασσαλίας, Μπενζαμέν Βαλζ).

Η Αγγελίνα περιφέρεται γύρω από τον Ήλιο σε μέση απόσταση 2,68 αστρονομικών μονάδων ή 400 περίπου εκατομμυρίων χιλιομέτρων. Η κλίση της τροχιάς της Αγγελίνας ως προς την εκλειπτική είναι μόλις 1,31 μοίρα.

Φυσικά χαρακτηριστικά
---------------------

Οι διαστάσεις της Αγγελίνας πιστευόταν ότι είναι 190×85 χλμ. (πολύ επίμηκες σχήμα), ενώ η μάζα της είναι άγνωστη. Ωστόσο, μία επιπρόσθηση που παρατηρήθηκε το 2004 κατέδειξε ότι έχει διαστάσεις μόλις 48×53 χλμ. Δεδομένου ότι ο φασματικός της τύπος είναι E, αυτό σημαίνει ότι έχει ασυνήθιστα υψηλή λευκαύγεια για αστεροειδής αυτού του τύπου, δηλαδή έχει σχετικώς πολύ ανοικτόχρωμη επιφάνεια. Η Αγγελίνα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 8 ώρες και 45 λεπτά. Τον Ιανουάριο του 2010 η Αγγελίνα παρατηρήθηκε με την τεχνική του ραντάρ από το Ραδιοτηλεσκόπιο του Αρεσίμπο με προκύπτουσες διαστάσεις 60x53x45 χλμ.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

  


Αστεροειδείς| 63 Αυσονία | 64 Αγγελίνα | 65 Κυβέλη |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ηλιακό Σύστημα
* Πύλη:Αστρονομία
 |

 |
Η **Αλέκα Κανελλίδου** (Αθήνα, 29 Ιανουαρίου 1946) είναι Ελληνίδα τραγουδίστρια.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στην Πλάκα και μεγάλωσε μέσα σε οικογένεια μουσικών. Είναι κόρη του βιολιστή Γιάννη Κανελλίδη.

Στα 17 της χρόνια, ενώ ήταν ακόμη μαθήτρια, αποφάσισε να ασχοληθεί επαγγελματικά με το τραγούδι. Λόγω της αγάπης της για την τζαζ ασχολήθηκε κυρίως με το ξένο ρεπερτόριο.

Έγινε γνωστή από το τραγούδι «Crazy Girl» στη ταινία του Γιάννη Δαλιανίδη *Οι θαλασσιές οι χάντρες* (1967), όπου ντουμπλάρει την Ζωή Λάσκαρη.

Το 1974 η Κανελλίδου διακρίθηκε στο Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης με το Βραβείο Ερμηνείας, ερμηνεύοντας το τραγούδι «Άσε με να φύγω», μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της. Είχε συμμετάσχει στο Φεστιβάλ άλλες τρεις φορές το 1966, το 1968, το 1972.

Η επιτυχία του τραγουδιού την έκανε ευρύτερα γνωστή. Εμφανίστηκε δίπλα σε γνωστούς καλλιτέχνες ενώ ήταν παραγωγική και δισκογραφικά. Τραγούδια της έγραψαν σημαντικοί συνθέτες και στιχουργοί με κυριότερη τη Νινή Ζαχά το όνομα της οποίας συνδέθηκε με αυτό της Κανελλίδου. Τα εμπορικότερα άλμπουμ της παραμένουν το "Για λίγους" (1979) και το "Νύχτα είναι θα περάσει" (1985) με τις συνολικές πωλήσεις τους να ξεπερνούν τα 100.000 αντίτυπα.

Δισκογραφία
-----------

* 12 ερωτικές στιγμές (1974)
* Η Αλέκα Κανελλίδου τραγουδά Γιάννη Σπανό (1976)
* Έλα στο σήμερα (1977)
* Για λίγους (1979)
* Εμπιστευτικά (1980)
* Αν ξαναγεννιόμουν (1981)
* Αναμνήσεις (1982)
* Αν θα σ' αγαπήσω (1983)
* Μια φωνή (1984)
* Νύχτα είναι θα περάσει (1985)
* Σαπφώ (1987)
* Μικρές επαναστάσεις (1988)
* Πρόσωπο με πρόσωπο (1989)
* Φταίμε (1991)
* Δίδυμα φεγγάρια (1993)
* Απόψε που χωρίζουμε (1995)
* Back to jazz (2000)
* Άργησες (2002)
* Μάθε να αγαπάς και τα ξαναλέμε (2008)

Παραπομπές
----------

1. 1 2  ««Δίνεις αγάπη και δεν ξοδεύεται. Πολλαπλασιάζεται» | Το Κουτί της Πανδώρας». *www.koutipandoras.gr*. Ανακτήθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου 2020.
2. ↑  admin. «"Αφιερωμένο Εξαιρετικά" στην Αλέκα Κανελλίδου! – 23/10/2012». *MusicCorner.gr* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου 2020.
Ο **Κυριάκος Βενιζέλος** (1892 - 1942) ήταν Έλληνας εφοπλιστής και πρωτότοκος γιος του Ελευθερίου Βενιζέλου.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στα Χανιά και ήταν γιος του Ελευθερίου Βενιζέλου και της Μαρίας Κατελούζου. Λόγω του πρόωρου θανάτου της τελευταίας, αυτός και ο αδελφός του, Σοφοκλής, μεγάλωσαν με την αδελφή του πατέρα τους, Μαριώ Βενιζέλου. Στις εκλογές του 1928 εξελέγη βουλευτής Αθηνών.

Για τη συμμετοχή του στο Κίνημα 1ης Μαρτίου 1935 καταδικάστηκε ερήμην σε δεκαετή ειρκτή από ειδικό στρατοδικείο. Το ξέσπασμα του κινήματος τον βρήκε στο Παρίσι, όπου μαζί με τον αδελφό του είχαν αναλάβει τη μεταφορά του Νικόλαου Πλαστήρα στην Ελλάδα με αεροπλάνο, σχέδιο το οποίο δεν ολοκληρώθηκε ποτέ.

Το 1926 παντρεύτηκε τη Μαρίκα Ρούσσου, κόρη του εφοπλιστή Νικήτα Ρούσσου από τη Λέρο, με την οποία απέκτησαν δύο γιους, τον Λευτέρη, εφοπλιστή και βουλευτή, και τον Νικήτα, εφοπλιστή και βουλευτή, και μια κόρη, τη Χάρις. Μετά τον θάνατο του πεθερού του ανέλαβε τη διαχείριση της ναυτιλιακής εταιρείας που ο τελευταίος είχε ιδρύσει, την έδρα της οποίας μετέφερε στη Νέα Υόρκη, όπου και εγκαταστάθηκε οικογενειακώς. Υπήρξε μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Ένωσης Ελλήνων Εφοπλιστών για πέντε θητείες.

Υπήρξε ιδιοκτήτης της πολυκατοικίας επί των οδών Ομήρου & Βησσαρίωνος, έργο του αρχιτέκτονα Κώστα Κιτσίκη.

Απεβίωσε στη Νέα Υόρκη τον Αύγουστο του 1942.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Τα εκατό πλοία της ελευθερίας Αρχειοθετήθηκε 2012-07-16 στο Wayback Machine. άρθρο της εφημερίδας Η Καθημερινή.
2. ↑  Βουλή των Ελλήνων, Μητρώον Πληρεξουσίων, Γερουσιαστών και Βουλευτών. 1822-1935, Αθήνα 1986, σελ. 196 - 197 (pdf)
3. ↑  Δαφνής Γρηγόριος, *Η Ελλας μεταξύ δύο πολέμων (1923 - 1940)*, εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα 1997, τόμος δεύτερος, σελ. 350
4. ↑  Δαφνής Γρηγόριος, ο.π. σελ. 354
5. ↑  Δαφνής Γρηγόριος, ο.π. σελ. 336
6. ↑  «Τα 262 εκλεγέντα μέλη των Διοικητικών Συμβουλίων της ΕΕΕ (1916 - 2025)». Ένωση Ελλήνων Εφοπλιστών. Ανακτήθηκε στις 23 Μαρτίου 2024.
7. ↑  Πολυκατοικία Κυριάκου Βενιζέλου, από την ιστοσελίδα του Αρχείου Νεοτέρων Μνημείων
8. ↑  Λήμμα για τον Κυριάκο Βενιζέλο, Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό, Εκδοτική Αθηνών 1988, τ.2.
Χημική δομή της φλουκοναζόλης – μιας αζόλης που είναι δραστική αντιμυκητιακή ουσία
Οι **αζόλες** (αγγλ. *azoles*), ή αλλιώς **αζόλια**, είναι ετεροκυκλικές ενώσεις που δομούνται συνήθως από πενταμελείς δακτυλίους, καθένας εκ των οποίων περιέχει ένα άτομο αζώτου (N) και τουλάχιστον ένα άλλο άτομο, λ.χ. αζώτου ή θείου (S) ή οξυγόνου (O), ή φθορίου (F), εξαιρουμένου του άνθρακα (C). Είναι κατά βάση αρωματικές ουσίες που έχουν δύο (2) διπλούς δεσμούς μέσα σε κάθε δακτύλιο. Σχηματίζουν έτσι σύνθετες ενώσεις με πενταμελείς δακτυλίους, όπως λ.χ. θειαδιαζόλες, οξαδιαζόλες, τριαζόλες, ιμιδαζόλες, πυραζόλες και πολλές άλλες. Είναι κατά βάση συνθετικές ή ημισυνθετικές ενώσεις, αμιγώς προϊόντα της έρευνας. Από τις αζόλες παράγονται χρήσιμα οργανικά μυκητοκτόνα.

Μετά το 1945, η έρευνα για νέες ενώσεις με μυκητοκτόνο δράση εντάθηκε, ώστε να αναπτυχθούν με τη βοήθεια της συνθετικής χημείας ενώσεις με πολύ χαμηλότερη τοξικότητα. Αυτό οδήγησε στην ανακάλυψη της πρώτης αζόλης, της *κετοκοναζόλης*, η οποία χρησιμοποιήθηκε στις αρχές της δεκαετίας του ’80 για ορισμένες αντιμυκητιακές λοιμώξεις. Λίγο αργότερα, έγινε η σύνθεση της φλουκοναζόλης και της ιτρακοναζόλης, οι οποίες είχαν ακόμη υψηλότερη αντιμυκητιασική δράση και καλύτερο προφίλ ασφάλειας χρήσης. 

Για τη φαρμακολογία, η ανακάλυψή τους τη δεκαετία του ’80 ήταν εξόχως σημαντική, αφού βοήθησε στο να καταπολεμηθούν βλαστικοί μύκητες σε πάρα πολλά πεδία, λ.χ. μυκητιασικές λοιμώξεις, δερματικές παθήσεις, καντιντίαση και πολλές άλλες. Οι κυριότερες μυκητοκτόνες ενώσεις από τις αζόλες, είναι οι ιμιδαζόλες και οι τριαζόλες. Σύμφωνα με τη βιβλιογραφία, οι συγκεκριμένες αζόλες επιδρούν καταλυτικά με το να προσκολλούνται στις μεμβράνες των μυκήτων και να μπλοκάρουν τη σύνθεση μυκητιακών λιπιδίων, τα οποία είναι γνωστά ως *εργοστερόλες*.

Από τη δεκαετία του ’90, ορισμένες νέες αζόλες, όπως λ.χ. η τεμπουκοναζόλη και η προπικοναζόλη, βρήκαν μεγάλη εφαρμογή στη βιομηχανία ξύλου ως εμποτιστικές ουσίες. Η συνέργεια αυτών των αζολών με το χαλκό (Cu) δρα ευεργετικά και επιφέρει αποτελεσματική προστασία του ξύλου έναντι των σηπτικών μυκήτων που το προσβάλλουν.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑
4. ↑
5. ↑
6. ↑
7. ↑
8. ↑

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Azoles στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh2007003939
* GND: 4143813-9
* BNF: cb13195120q (data)
* BNE: XX541840

 |

 |
Συντεταγμένες: 45°3′14.5080″N 7°41′12.7237″E﻿ / ﻿45.054030000°N 7.686867694°E﻿ / 45.054030000; 7.686867694

Το **Καστέλλο ντελ Βαλεντίνο**, ιταλ. Castello del Valentino, είναι ένα ιστορικό κτήριο βορειοδυτικά του Τορίνο, στην Ιταλία. Βρίσκεται στο Πάρκο ντελ Βαλεντίνο και είναι η έδρα του Τμήματος Αρχιτεκτονικής της Πολυτεχνικής Σχολής του Τορίνο. Ήταν μία από τις κατοικίες του βασιλικού Οίκου της Σαβοΐας και περιλαμβάνεται στον κατάλογο των Τόπων Παγκοσμίου Κληρονομίας της ΟΥΝΕΣΚΟ από το 1997.

Ιστορία
-------

Ο Εμμανουήλ-Φιλιβέρτος δούκας της Σαβοΐας αγόρασε το αρχαίο κάστρο, που υπήρχε εδώ, μετά από τη συμβουλή του Αντρέα Παλλάντιο. Το όνομα του κάστρου μνημονεύεται από το 1275 και μάλλον προέρχεται από τον Άγιο Βαλεντίνο, που τα λείψανά του βρίσκονται στον γειτονικό ναό.

Η τωρινή κατασκευή οφείλεται στην πριγκίπισσα Χριστίνα-Μαρία των Βουρβόνων (1606-1663), σύζυγο του Βίκτωρα-Αμεδαίου Α΄ (εγγονού του Εμμανουήλ-Φιλιβέρτου]]). που κατοίκησε εδώ από το 1630. Ο αρχιτέκτονας Κάρλο ντι Καστελλαμόντε ανακαίνισε δραστικά την κατασκευή, με τη βοήθεια του γιου του Αμεντέο ντι Καστελλαμόντε. Οι εργασίες ξεκίνησαν από το 1633 και διήρκεσαν ως το 1660.

Έχει σχήμα Π: είναι ένα ορθογώνιο χωρίς τη δυτική πλευρά, με τέσσερις πύργους, έναν σε κάθε γωνία. Η ευρεία εσωτερική αυλή έχει μαρμάρινο δάπεδο. Εκτός από το ισόγειο υπάρχουν δύο όροφοι· οι στέγες αποτελούν ψευδο-όροφο σε γαλλικό στυλ. H πρόσοψη φέρει έναν μεγάλο θυρεό του Οίκου της Σαβοΐας. Κάθε πλαϊνή πτέρυγα προεκτείνεται με μία στοά. Στη δυτική πλευρά που δεν έχει κτίσμα, υπάρχει κιγκλίδωμα. Στο ορθογώνιο κτήριο έχει προεκταθεί η ανατολική του πλευρά προς το νότο με μία πτέρυγα, κατά μήκος του ποταμού Πάδου.

Ελάσσονες μετατροπές έγιναν στις αρχές του 19ου αι. και επίσης τότε Γαλλικά στρατεύματα μετέφεραν την επίπλωση του 17ου αι, που είχε. Για το επόμενο ήμισυ του αιώνα το ανάκτορο ήταν σχεδόν εγκαταλελειμμένο και περιήλθε σε κατάσταση ερείπωσης. Το 1860 εκτελέστηκαν οι ανακαινίσεις, όταν επελέγη ως η έδρα του Τμήματος Μηχανικών. Τα πρόσφατα έτη αποκαταστάθηκε περισσότερο.

Σήμερα είναι το κεντρικό κτήριο του Τμήματος Αρχιτεκτονικής της Πολυτεχνικής Σχολής του Τορίνο. Οι Βοτανικοί Κήποι του Πανεπιστημίου του Τορίνο είναι ένας ιστορικός βοτανικός κήπος στην περιοχή του κάστρου.

Πηγές
-----

* Κατάλογο Τόπων Παγκόσμιας Κληρονομίας της ΟΥΝΕΣΚΟ

Πινακοθήκη
----------

* 
* 
* 
* 
*

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Γερμανικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά) *archINFORM*. 7663. Ανακτήθηκε στις 23  Αυγούστου 2018.
2. 1 2 3  «Indagine sui musei e le istituzioni similari». *d:Q112132470*. 2022.
3. ↑  Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής της Ιταλίας: «Indagine sui musei e le istituzioni similari». *d:Q112194636*. 28  Νοεμβρίου 2013.
4. 1 2  *dati.beniculturali.it*.
5. 1 2  (Γερμανικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά) *archINFORM*. 7663. Ανακτήθηκε στις 31  Ιουλίου 2018.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 246961666
* LCCN: sh00005323
* GND: 4593265-7
* SUDOC: 174903952

 |

 |
Η **ομάδα δορυφόρων του Κρόνου Ινουίτ** είναι μια δυναμική ομαδοποίηση των ανάδρομων ακανόνιστων δορυφόρων του Κρόνου που ακολουθούν παρόμοιες τροχιές. Οι ημιμεγάλοι άξονες των τροχιών τους κυμαίνονται μεταξύ 11 και 18 Gm (11-18 εκατ. χλμ.), οι κλίσεις τους μεταξύ 40° και 50°, και οι εκκεντρότητές τους από 0,15 έως 0,48.

Ακανόνιστοι δορυφόροι του Κρόνου. Το διάγραμμα απεικονίζει την ομάδα Ινουίτ σε σχέση με άλλους ακανόνιστους δορυφόρους του Κρόνου. Η εκκεντρότητα των τροχιών αντιπροσωπεύεται από τα κίτρινα τμήματα (που εκτείνεται από το περίκεντρο προς το απόκεντρο) με την κλίση να αναπαριστάται στον κάθετο άξονα.

Ταξινόμηση
----------

Τα μέλη της ομάδας είναι (κατά σειρά αυξανόμενης απόστασης από τον Κρόνο):

* S/2019 S 1
* Κίβιουκ
* Ίτζιρακ
* Παάλιακ
* S/2004 S 29
* S/2004 S 31
* Σίαρνακ
* Τάρκεκ

Η Διεθνής Αστρονομική Ένωση (ΔΑΕ) χρησιμοποιεί ονόματα που λαμβάνονται από την μυθολογία των Ινουίτ για αυτούς τους δορυφόρους.

Η φασματική ομοιογένεια (με εξαίρεση τον Ίτζιρακ) είναι σύμφωνη με τη θεωρία της κοινής καταγωγής από την διάλυση ενός ενιαίου αντικειμένου, αλλά η διασπορά των τροχιακών παραμέτρων απαιτεί περαιτέρω εξήγηση. Οι πρόσφατα αναφερθέντες παροδικοί συντονισμοί μεταξύ των μελών θα μπορούσαν να εξηγήσουν αυτή τη διασπορά μετά την σύγκρουση.

Παραπομπές
----------

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Μέσες τροχιακές παράμετροι από το JPL.
Ο αμπελώνας στη Σλοβακία
Η **αμπελουργία** είναι ένας κλάδος της γεωργίας, το σύνολό των δραστηριοτήτων, πρακτηκών και γνώσεων που απευθείνονται στην καλλιέργεια της αμπέλου για παραγωγή κρασιών, επιτραπέζιων σταφυλιών και σταφίδας. 

Οι δραστηριότητες της αμπελουργίας περιλαμβάνουν παρακολούθηση και καταπολέμηση των παρασίτων και ασθενειών, λίπανση, άρδευση, παρακολούθηση της ανάπτυξης των φυτών και καρπών, συγκομιδή και κλάδεμα. Κατά κανόνα οι αμπελουργοί συνεργάζονται με τους οινοπαραγωγούς τους οποίους προμηθεύονται με τα σταφύλια. 

Η αμπελουργία διαχωρίζεται σε τρείς τομείς:

* παραγωγή οινοποιήσιμων σταφυλιών
* παραγωγή σταφίδων
* παραγωγή επιτραπέζιων σταφυλιών

Μηχανικός τρύγος της ποικιλίας σοβινιόν μπλαν στη Γαλλία

Σταφύλι
-------

Ο καρπός της αμπέλου λέγεται ράγα. Ο φλοιός της ράγας αποτελεί 5-20% συνολικής μάζας της ράγας ανάλογα με την ποικιλία. Όταν οι ράγες ωριμάζουν το δέρμα ή φλοιός τους περιέχει την πλειονότητα των αρωματικών ουσιών και της τανίνης. Αυτοί οι παράγοντες καθίστανται σημαντικοί στην οινοποίηση για μεθόδους όπως εκχύλιση χρώματος ή διάλυση αρώματος.

Δείτε επίσης
------------

* Αμπελώνας
* Τερουάρ
* Αμπελουργία ακριβείας
* Οινολογία

Παραπομπές
----------

1. ↑  Vine, Richard (1997). *Winemaking: From Grape Growing to Marketplace*. New York: Chapman & Hall. σελ. 223. ISBN 9780412122217.
2. ↑  Unwin, Tim (1991). *Wine and the Vine: An Historical Geography of Viticulture and the Wine Trade*. London: Routledge. σελ. 36.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Viticulture στο Wikimedia Commons
* Λεξιλογικός ορισμός του αμπελουργία  στο Βικιλεξικό

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85144017
* GND: 4065136-8
* BNF: cb11933804s (data)
* HDS: 049585
* NKC: ph116575
* BNE: XX527214

 |

 |
Ο **Σταμάτιος Εμπειρίκος** (1868 - 1934) ήταν Έλληνας εφοπλιστής.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ήταν γιος του Γεωργίου Εμπειρίκου, εφοπλιστή και μέλους της οικογένεια Εμπειρίκου με καταγωγή από την Άνδρο. Το 1896 ίδρυσε ναυτιλιακό γραφείο με την επωνυμία "S.G. Embiricos Ltd" στο Κάρντιφ, το οποίο στις αρχές του 20ου αιώνα μετέφερε στο Λονδίνο. Η ναυτιλιακή του εταιρεία υπήρξε από τις μακροβιότερες στον χώρο λειτουργώντας μέχρι και το 1994. Το γραφείο του στο Λονδίνο αποτέλεσε το κέντρο δραστηριοτήτων για πολλά μέλη της οικογένειας Εμπειρίκου καθώς και για πολλούς μικρο-πλοιοκτήτες της Άνδρου. Το 1925 πραγματοποίησε σημαντική δωρεά για την ανέγερση γυμνασίου στην Άνδρο, το οποίο φέρει και το επίθετό του ("Εμπειρίκειο Γυμνάσιο Άνδρου").

Την περίοδο 1924 - 1934 διετέλεσε πρόεδρος της Ένωσης Ελλήνων Εφοπλιστών και μέλος του διοικητικού συμβουλίου αυτής για έντεκα θητείες.

Ήταν παντρεμένος με την δεύτερη εξαδέλφη του, Ευγενία Ν. Εμπειρίκου, εγγονή του Κωνσταντίνου Εμπειρίκου, πολιτικού και πλοιοκτήτη, και είχαν αποκτήσει δύο παιδιά τον Γεώργιο και τον Νικόλαο, αμφότερους εφοπλιστές. Ανιψιός του ήταν ο Γεώργιος Α. Εμπειρίκος.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Χαρλαύτη, Τζίνα· Θεοτοκάς, Ιωάννης (2009). *Leadership in World Shipping: Greek Family Firms in International Business*. Νέα Υόρκη: Pallgrave Macmillan. σελ. 147 - 148.
2. ↑  Χαρλαύτη, Τζελίνα (30 Απριλίου 2008). «Ελληνική εμπορική δραστηριότητα και ναυτιλία στα βαλκανικά παράλια του Ευξείνου». *Εγκυκλοπαίδεια Μείζονος Ελληνισμού - Εύξεινος Πόντος*. Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού. Ανακτήθηκε στις 21 Δεκεμβρίου 2016.
3. ↑  «Στην Άνδρο για το νέο θέατρο». *lifo*. 8 Αυγούστου 2015.
4. ↑  «100 χρόνια Ένωσης Ελλήνων Εφοπλιστών». *capital.gr*. 9 Ιουνίου 2016.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Σταμάτιος Εμπειρίκος στον *Πανδέκτη*, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών
Βολβοί κρεμμυδιών
Ο **Βολβός** είναι ο υπόγειος βλαστός ενός φυτού που έχει τροποποιηθεί κατάλληλα έτσι ώστε να εκτελεί αποταμιευτική λειτουργία. Αποτελείται από ένα δίσκο ωοειδή ή στρογγυλεμένο που στην άκρη του φέρει ένα οφθαλμό από λέπια που είναι σαρκώδη, τα οποία προέρχονται από τροποποιημένα φύλλα και από ριζικό σύστημα.

Ο βολβός ανθίζει την άνοιξη ενώ το χειμώνα παραμένει ανενεργός μέσα στο έδαφος. Ο δίσκος του βολβού είναι ένας πολύ μικρός βλαστός ο οποίος δεν φέρει μεσογονάτια κενά ενώ τα λέπια είναι γεμάτα θρεπτικές ουσίες και προσκολλούνται στα πλάγια τμήματα του δίσκου. Ο οφθαλμός του βολβού βρίσκεται στην κορυφή του και δίνει έναν υπέργειο βλαστό ο οποίος αναπτύσσεται στην προέκταση του άξονα του. Στο κάτω τμήμα του δίσκου βρίσκονται πολλές, λεπτές και μακριές ρίζες σε δέσμες.

Υπάρχουν βολβοί που ανθίζουν μία φορά αλλά και άλλοι που ανθίζουν κάθε χρόνο δίνοντας υπέργειους βλαστούς.

Οι βολβοί είναι τριών ειδών:

* **Φολιδωτοί**. Φέρουν λέπια που καλύπτουν το ένα το άλλο μερικώς.
* **Συμπαγείς**
* **Χιτωνοφόροι**. Τα λέπια τους αναπτύσσονται σε μορφή χιτώνων και καλύπτει το ένα το άλλο.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Λεξιλογικός ορισμός του βολβός  στο Βικιλεξικό
* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Bulbs στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85017839
* GND: 4112796-1
* BNF: cb16510168z (data)
* NKC: ph134731

 |

 |
Ο **Ανδρέας Γ. Λαιμός** (1900 - 21 Μαΐου 1983) ήταν Έλληνας εφοπλιστής, πολιτικός και συγγραφέας.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Εργάστηκε ως δικηγόρος. 

Υπήρξε μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Ένωσης Ελλήνων Εφοπλιστών για δώδεκα θητείες.

Από το 1940 ως το 1941 ήταν Δήμαρχος Χίου και το 1957 ήταν αντιπρόεδρος της Ειδικής Επιτροπής επί της Παιδείας. Εξελέγη δύο φορές βουλευτής Χίου, το 1951 με τον Ελληνικό Συναγερμό και το 1956 με την ΕΡΕ.

Πέθανε στις 21 Μαΐου 1983 και κηδεύτηκε τρεις ημέρες μετά, από τον μητροπολιτικό ναό Χίου. Η ταφή έγινε στην Αιγιούσα.

Άφησε συγγραφικό έργο, που αριθμεί 15 βιβλία. Σημαντικά έργα του είναι και "Το Ναυτικό του Γένους των Ελλήνων (τόμος Α΄: Η Ιστορία του)" , "Πονήματα", "Χρονικό των Οινουσσών" και άλλα.

Από τα αποφθέγματα του, που έχουν μείνει στην ιστορία, ξεχωρίζει το παρακάτω ερώτημά του για την ναυτιλία και την ατομικιστική νοοτροπία. "Με τον τεράστιο όγκο της Ναυτιλίας μας και με τις ποικιλώνυμες σημαίες, που είμαστε αναγκασμένοι να επενδύουμε τη ναυτιλιακή μας δραστηριότητα, μπορούμε άραγε να αντιμετωπίσουμε τα ανακύπτοντα προβλήματα με την ατομικιστική νοοτροπία μας και με την ασυντόνιστη τακτική μας;"

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Τα 262 εκλεγέντα μέλη των Διοικητικών Συμβουλίων της ΕΕΕ (1916 - 2025)». Ένωση Ελλήνων Εφοπλιστών. Ανακτήθηκε στις 23 Μαρτίου 2024.
2. ↑   Ελληνικόν who's who, Εκδοτικός Οργανισμός Ελληνικών who's who 1965, σελ. 314
3. ↑  Η Πρόοδος της Χίου, φύλλο 23 Μαΐου 1983, σελ. 4.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 206397892
* **ΕΒΕ**: 22523
* **AA**: 126480
* LCCN: no2005063225
* ISNI: 0000 0003 8560 3881

 |

 |
Ο **Ματθαίος** (Γαλλ. *Mathieu de Boulogne*, 1137 - 1173) από τον Οίκο της Λωρραίνης (Μετς) ήταν κόμης της Βουλώνης ως σύζυγος της Μαρίας των Μπλουά.

Βιογραφία
---------

Ήταν δεύτερος γιος του Τιερί κόμη της Φλάνδρας και της Σίβυλλας, κόρης του Φούλκωνος Ε΄ κόμη του Ανζού.

Βιογραφία
---------

Ο μεγαλύτερος αδελφός του Φίλιππος διαδέχθηκε τον πατέρα του ως κόμης της Φλάνδρας.
Το 1160 ο Ματθαίος απήγαγε βίαια τη Μαρία των Μπλουά κόμισσα της Βουλώνης, μοναχή και κόρη του Στεφάνου της Αγγλίας και την εξανάγκασε σε γάμο. Έτσι ανακηρύχθηκε κόμης της Βουλώνης χάρη στα δικαιώματα τής συζύγου του. Αν και ο γάμος ακυρώθηκε από την εκκλησία (1170), ο Ματθαίος συνέχισε να εξουσιάζει την κομητεία.

Το 1173-74, στην εξέγερση του Ερρίκου του *Νεότερου* εναντίον τού πατέρα του Ερρίκου Β΄ της Αγγλίας, υποστήριξε με τον αδελφό του τον πρώτο, που τους υποσχέθηκε γαίες. Στις επιχειρήσεις υπό την αρχηγία του αδελφού του κόμη της Φλάνδρας πήρε μέρος στην πολιορκία του Τρεντόν (νυν Νεσατέλ-αν-Μπραί) (1173), αλλά μία βαλλίστρα τον τραυμάτισε θανάσιμα και πέθανε. Η Μαρία απεβίωσε το 1182 και τη διαδέχθηκε η κόρη της Ίδα ως κόμισσα της Βουλώνης.

Οικογένεια
----------

Με την πρώτη σύζυγό του Μαρία Α΄ των Μπλουά κόμισσα της Βουλώνης, κόρη τού Στεφάνου της Αγγλίας, απέκτησε:

* Ίδα 1160-1216, κόμισσα της Βουλώνης. Παντρεύτηκε πρώτα τον Ζεράρ των Γκέλντερς, μετά τον Μπέρτολτ Δ΄ δούκα τού Τσέρινγκεν και έπειτα τον Ρενώ κόμη του Νταμμαρτίν.
* Ματθίλδη 1170-1210, παντρεύτηκε τον Ερρίκο Α΄ των Ρέγκιναρ δούκα της Βραβάντης.

Το 1170 η Εκκλησία κήρυξε το γάμο άκυρο και ο Ματθαίος νυμφεύτηκε το επόμενο έτος την Ελεονώρα των Καπετιδών, κόρη του Ραούλ Α΄ κόμη τού Βερμαντουά, χωρίς να αποκτήσει παιδιά.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Kindred Britain»
2. ↑  p10217.htm#i102163. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
3. ↑  John Gillingham, *Richard the Lionheart* (2nd edition 1989), p.67.
4. ↑  FLANDERS COUNTS, Medieval Lands

|  |
| --- |
| Ματθαίος της Αλσατίας **Οίκος της Λωρραίνης** **Θάνατος:** 1173 |
| Βασιλικοί τίτλοι |
| ΠροκάτοχοςΜαρία Α΄ | **Κόμης της Βουλώνης**1169 - 1173Με τον σύζυγο της Μαρία Α΄  | ΔιάδοχοςΊδα, κόμισσα της Βουλώνης |
Ο **Δημήτρης Σαράφογλου** (1950) είναι Έλληνας πολιτικός που διετέλεσε δήμαρχος Κερατσινίου για συνολικά 20 χρόνια (1978-1994 και 2002-2006) και γενικός γραμματέας του ΥΠΕΧΩΔΕ επί υπουργίας Κώστα Λαλιώτη.

Βιογραφικό
----------

Γεννήθηκε το 1950 στο Κερατσίνι. Το 1974 αποφοίτησε από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο (ΕΜΠ) με πτυχίο πολιτικού μηχανικού. Συμμετείχε ενεργά στο αντιδικτατορικό φοιτητικό κίνημα και υπήρξε στέλεχος της ΚΝΕ και του ΚΚΕ. Με τη στήριξη του ΚΚΕ εκλέχθηκε δήμαρχος Κερατσινίου σε ηλικία 28 ετών στις δημοτικές εκλογές του 1978. Επανεκλέχθηκε το 1982 και το 1986 (ξανά με στήριξη ΚΚΕ) και το 1990 (με στήριξη του ενιαίου τότε Συνασπισμού και του ΠΑΣΟΚ).

Εκτός από δήμαρχος Κερατσινίου, υπήρξε μέλος του διοικητικού συμβουλίου της ΕΥΔΑΠ (1981-1985), αντιπρόεδρος της Κεντρικής Ένωσης Δήμων και Κοινοτήτων Ελλάδας (ΚΕΔΚΕ, 1983-1986), γραμματέας της Τοπικής Ένωσης Δήμων και Κοινοτήτων Αττικής (ΤΕΔΚΝΑ, 1983-1990) κ.α.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 ο Δημήτρης Σαράφογλου αποχώρησε από το ΚΚΕ και τελικά εντάχθηκε στο ΠΑΣΟΚ, εν μέρει λόγω και της στενής φιλίας του με τον Κώστα Λαλιώτη. Επί υπουργίας Λαλιώτη στο ΥΠΕΧΩΔΕ διετέλεσε αντιπρόεδρος της Δημόσιας Επιχείρησης Πολεοδομίας και Στέγασης (ΔΕΠOΣ), γενικός γραμματέας του υπουργείου, καθώς και πρόεδρος της Δημόσιας Επιχείρησης Ανέγερσης Νοσηλευτικών Μονάδων (ΔΕΠΑΝΟΜ).

Από το 2002 μέχρι το 2006 ήταν ξανά δήμαρχος Κερατσινίου.

Κόρη του είναι η δημοσιογράφος και παρουσιάστρια Μαρία Σαράφογλου.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 1 Δεκεμβρίου 2015.
2. ↑   Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine..
3. ↑
Χώρες στις οποίες κατοικούν οι Ανατολικοί Σλάβοι.
Οι **Ανατολικοί Σλάβοι** είναι ένα υποσύνολο σλαβικών λαών που μιλούν ανατολικές σλαβικές γλώσσες στην Ανατολική Ευρώπη. Κατά τον μεσαίωνα αποτελούσαν τον κύριο πληθυσμό του κράτους των Ρως, όπου τον 17ο εξελίχθηκαν στα σημερινά κράτη της Ρωσίας, της Λευκορωσίας και της Ουκρανίας, όπου αποτελούν και την πλειοψηφία του πληθυσμού.

Ανατολικοί σλαβικοί λαοί
------------------------

* Ρώσοι
* Λευκορώσοι
* Ουκρανοί

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  East Slavs στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85123388
* GND: 4044114-3
* NKC: ph249657

 |

 |
Ο **Δημήτρης Νικολάου** είναι Έλληνας επιχειρηματίας, αθλητικός παράγων και πολιτικός, πρώην δήμαρχος Χολαργού επί δύο τετραετίες (2003 - 2010), με την υποστήριξη της Νέας Δημοκρατίας. Για πρώτη φορά συμμετείχε στα κοινά, ως υποψήφιος δήμαρχος στις Δημοτικές Εκλογές του 1998. Κατά τη διάρκεια της θητείας του πραγματοποιήθηκε η αναβάθμιση της Λεωφόρου Περικλέους, με την τοποθέτηση και του ανδριάντα του Περικλέους στη συμβολή της με τη Λεωφόρο Μεσογείων, διαμορφώθηκε το κεντρικό άλσος της πόλης με παράλληλη δημιουργία αναψυκτήριου, κατασκευάστηκε κτίριο ΚΑΠΗ - Κοινωνικής Πρόνοιας, αναστηλώθηκε η βίλα Σαλίγκαρου σε ιστορικό αρχείο, ενώ εκτελέσθηκαν και άλλα έργα. Πριν την εκλογή του, ο Δημήτρης Νικολάου υπήρξε επί σειρά ετών πρόεδρος του Δ.Σ. του Ο.Φ. Χολαργού, ενώ θήτευσε και ως γενικός γραμματέας της Τ.Ε.Δ.Κ.Ν.Α.. Με απόφαση του δημοτικού συμβουλίου το όνομά του δόθηκε, τιμητικά στο κτίριο ΚΑΠΗ, επί της οδού Αγαμέμνονος.

Παραπομπές
----------

1. ↑  "Νέα Παρακαταθήκη Νικολάου στο Χολαργό" Ανακτήθηκε στις 3/10/2021

Πηγές
-----

* "Το Περιοδικό" (έκδοση του Δήμου Παπάγου - Χολαργού), #6 (Σεπτέμβριος 2021) Συνέντευξη του βιογραφούμενου με τίτλο: "Δημήτρης Νικολάου: Ο Δήμαρχος των εμβληματικών έργων του Χολαργού"
**Συνδυασμός ανεξάρτητος υποψηφίων** λεγόταν ο συνδυασμός ανεξάρτητων τοπικών υποψηφίων που συμμετείχαν στις εκλογές στην Ελλάδα μεταξύ 1946 και 1974.

Ιστορία
-------

Ο κατάλογος συμμετείχε στις εκλογές του 1946, τις πρώτες μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Έλαβε το 1% των ψήφων και κέρδισε δύο έδρες.  Στις εκλογές του 1950 ο συνδυασμός έχασε τις 2 έδρες του και κέρδισε το 0.2% των ψήφων. Ο κατάλογος παρέμεινε χωρίς έδρα μετά τις εκλογές του 1951, αλλά κέρδισε δύο έδρες το 1952 όταν έλαβε το 3,6% των ψήφων. Διατήρησε τις δύο έδρες και στις εκλογές του 1956.

Οι εκλογές του 1958 είδαν τη λίστα να χάνει την εκπροσώπησή της στη Βουλή των Ελλήνων και παρέμεινε χωρίς έδρα μετά τις εκλογές του 1961, 1963, 1964, 1974, μετά τις οποίες έπαψε να διεκδικεί εκλογές.

Εκλογική ιστορία
----------------

### Βουλή των Ελλήνων

| Ημερομηνία εκλογών | Αριθμός ψήφων | Ποσοστό ψήφων | Αριθμός εδρών που κερδήθηκαν |
| --- | --- | --- | --- |
| 1946 | 12.036 | 1,08% | 2 / 354 |
| 1950 | 2.979 | 0,2% | 0 / 250 |
| 1951 | 1.554 | 0,1% | 0 / 258 |
| 1952 | 56.679 | 3,6% | 2 / 300 |
| 1956 | 31.002 | 0,9% | 2 / 300 |
| 1958 | 4.009 | 0.1 | 0 / 300 |
| 1961 | 41.550 | 0,9 | 0 / 300 |
| 1963 | 22.093 | 0,5 | 0 / 300 |
| 1964 | 9.951 | 0.2 | 0 / 300 |
| 1974 | 42.291 | 0,9 | 0 / 300 |

Παραπομπές
----------

1. ↑  Greece - National Lower House Elections (1946) Global Elections Database
2. ↑  Greece - National Lower House Elections (1950) Global Elections Database
3. ↑  Nohlen & Stöver 2010, σελ. 861.

Πηγές
-----

* (Αγγλικά) Nohlen, Dieter· Stöver, Philip (2010). *Elections in Europe: A Data Handbook*. Nomos Verlagsgesellschaft. ISBN 978-3-8329-5609-7.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ιστορία
* Πύλη:Πολιτική
* Πύλη:Ελλάδα
 |

 |
Ο **Δημήτριος Κωνσταντίνου** ήταν Έλληνας φωτογράφος του 19ου αιώνα.

Βίος
----

Για τον Δημήτριο Κωνσταντίνου δεν έχουμε πολλές γνωστές πληροφορίες σχετικά με τη ζωή του. Ήταν φωτογράφος που εργάστηκε στην Αθήνα. Πρωτοπαρουσιάζεται το 1857. Η παλιότερη αναφορά του ονόματός του βρίσκεται στο περιοδικό *Πανδώρα*, τον Ιούνιο του 1858, σχετικά με την περιγραφή της ετήσιας έκθεσης του Πολυτεχνείου. Η στενή φιλία του με τον εκδότη και συγγραφέα Μαρίνο Βρετό, ο οποίος ζει και εργάζεται στο Παρίσι, συνηγορεί στην πιθανότητα να εργάστηκε για κάποιο χρονικό διάστημα στην Γαλλική πρωτεύουσα ή να διδάχθηκε τη φωτογραφία εκεί.

To 1859 ο Κωνσταντίνου συμμετέχει στα Α' Ολύμπια και βραβεύεται με Αργυρό Μετάλλιο β΄τάξεως. Την ίδια χρονιά με αφορμή τη συμμετοχή του στην έκθεση δύο άλλοι φωτογράφοι αμφισβήτησαν αν οι ρετουσαρισμένες φωτογραφίες του θα μπορούσαν να θεωρηθούν φωτογραφίες ή όχι. Το 1861 η ελληνική κυβέρνηση του ανέθεσε να δημιουργήσει ένα λέυκωμα με 22 φωτογραφίες με τοπία και αρχαιότητες της Αθήνας.

Το λεύκωμα αυτό κυκλοφόρησε με τον τίτλο *Athenes et ses Antiqutes* ενώ το 1865 κυκλοφόρησε το *Athen ynd Ungebung* με 26 αλμπουμίνες. Το 1862 ο Κωνσταντίνου συμμετείχε στην Παγκόσμια Έκθεση του Λονδίνου, το 1873 στην Παγκόσμια Έκθεση της Βιέννης, ενώ το 1875 ήταν ο μόνος Έλληνας φωτογράφος που συμμετείχε στην Παγκόσμια Έκθεση του Παρισιού.

Ο Κωνσταντίνου, οποίος σπάνια δημιουργούσε καρτ-ντε-βιζιτ και προτιμούσε φωτογραφίες μεγάλων διαστάσεων (37,5Χ 27,5 και 27Χ21 εκ) κατάλληλες δηλαδή για φωτογραφικά λευκώματα, ήταν ο πρώτος φωτογράφος που εργάστηκε για λογαριασμό της Ελληνικής Αρχαιολογικής Εταιρείας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) *Museum of Modern Art online collection*. 1226. Ανακτήθηκε στις 4  Δεκεμβρίου 2019.
2. ↑  44830. Ανακτήθηκε στις 4  Δεκεμβρίου 2019.
3. ↑  2801.
4. ↑  Άλκης Ξανθάκης, Ιστορία της Ελληνικής φωτογραφίας, 1839-1970, εκδ. Πάπυρος, Αθήνα, 2008, σελ.56
5. ↑  Άλκης Ξανθάκης, Ιστορία της Ελληνικής φωτογραφίας, 1839-1970, εκδ. Πάπυρος, Αθήνα, 2008, σελ54
6. ↑  Άλκης Ξανθάκης, Ιστορία της Ελληνικής φωτογραφίας, 1839-1970, εκδ. Πάπυρος, Αθήνα, 2008, σελ.56-57
7. ↑  Άλκης Ξανθάκης, Ιστορία της Ελληνικής φωτογραφίας, 1839-1970, εκδ. Πάπυρος, Αθήνα, 2008, σελ.57
8. ↑  Άλκης Ξανθάκης, Ιστορία της Ελληνικής φωτογραφίας, 1839-1970, εκδ. Πάπυρος, Αθήνα, 2008, σελ.58-59
9. ↑  Άλκης Ξανθάκης, Ιστορία της Ελληνικής φωτογραφίας, 1839-1970, εκδ. Πάπυρος, Αθήνα, 2008, σελ.58-59

Πηγές
-----

* Άλκης Ξανθάκης, Ιστορία της Ελληνικής φωτογραφίας, 1839-1970, εκδ. Πάπυρος, Αθήνα, 2008, σελ. 54-59
Θυρεός Ελληνικού Εμπορικού Ναυτικού
Η τωρινή Ελληνική σημαία χρησιμοποιείται ως ναυτική σημαία από το 1828.
Το **Ελληνικό Εμπορικό Ναυτικό** είναι ο γενικός όρος για τον εμπορικό στόλο της Ελλάδας, ο οποίος ασχολείται με το εμπόριο και τη μεταφορά αγαθών και υπηρεσιών παγκοσμίως. Το ελληνικό εμπορικό ναυτικό αποτελείται από τα εμπορικά πλοία που ανήκουν σε Έλληνες πολίτες. Τα εμπορικά πλοία που ανήκουν σε Έλληνες πολίτες φέρουν είτε την ελληνική σημαία ή μια σημαία ευκαιρίας. 

Μέχρι το 2023 η Ελλάδα ήταν η μεγαλύτερη πλοιοκτήτρια χώρα του σε όρους ολικής χωρητικότητας ενώ παραμένει πρώτη σε χωρητικότητα εκτοπίσματος (dead weight tonnage).

Το συνολικό βάρος του ελληνικού εμπορικού ναυτικού εκφρασμένο σε τόνους νεκρού βάρους φτάνει τους 334.649.089 τόνους και υπάρχουν 5.226 ελληνόκτητα πλοία. Η Ελλάδα είναι παραδοσιακά θαλάσσιο έθνος, καθώς το ναυτικό επάγγελμα είναι το παλαιότερο επάγγελμα των Ελλήνων και συνιστά σημαντικό τμήμα της Ελληνικής εμπορικής δραστηριότητας από την αρχαιότητα. Σήμερα είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος τομέας της ελληνικής οικονομίας μετά τον τουρισμό. Τα ελληνόκτητα εμπορικά πλοία φέρουν διάφορες σημαίες. Ωστόσο μερικοί Έλληνες εφοπλιστές σταδιακά επαναφέρουν την Ελληνική σημαία στα πλοία μετά τις αλλαγές στο νομοθετικό πλαίσιο που διέπει τις δραστηριότητες τους και την βελτίωση των υποδομών.

Ιστορία
-------

Παραδοσιακά, η Ελλάδα είναι ναυτιλιακό κράτος. Το ναυτιλιακό επάγγελμα είναι το παλαιότερο επάγγελμα των Ελλήνων. Η ναυτιλία συνιστά βασικό στοιχείο της ελληνικής οικονομικής δραστηριότητας από την αρχαιότητα. Οι Έλληνες συνέχισαν να συμμετέχουν και να παίζουν σημαντικό ρόλο στη διεθνή ναυσιπλοΐα κατά τη διάρκεια της Βυζαντινής και της Οθωμανικής περιόδου. Κατά την Οθωμανική περίοδο τα ελληνόκτητα πλοία ήταν συχνό θέαμα στα λιμάνια της Ανατολικής Μεσογείου. 

Μετά την Επανάσταση του 1821 και κατά την δεκαετία του 1860, μερικές επιχειρήσεις που ασχολούνταν με την ναυτιλία έπαυσαν να λειτουργούν. Ωστόσο συνέχισαν να δίνουν επιχορηγήσεις. Για παράδειγμα η Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος, όπως και άλλοι θεσμοί και ιδρύματα που είναι σημαντικά για την Ελλάδα, χρηματοδοτήθηκαν από εφοπλιστές.

Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου οι Ελληνικές ναυτιλιακές επιχειρήσεις λειτουργούσαν σε περιοχές που έλεγχαν οι Σύμμαχοι. Επίσης, τοποθέτησαν τους στόλους τους υπό τον έλεγχο του βρετανικού εμπορικού ναυτικού.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Willmington, Rob. «China overtakes Greece to become largest shipowning nation». Ανακτήθηκε στις 23 Μαρτίου 2024.
2. ↑  Polemis, Spyros M. «The History of Greek Shipping». Greece.org. Ανακτήθηκε στις 9 Απριλίου 2007.
3. ↑  *Depredations: Overend, Gurney & Co and the Greek and Oriental Steam Navigation Company*, by Stefanos Xenos (1869)
Ο **Αθανάσιος Πετιμεζάς** (1767-1804) ήταν αρματολός και αρχηγός της κλεφτουριάς των Καλαβρύτων.

Βιογραφία να επιστρέψει στη Πελοπόννησο, αλλά κατά τη διάρκεια του πλου το πλοίο κυριεύθηκε από πειρατές και ο Αθανάσιος πουλήθηκε ως δούλος στη Λιβύη. Εκεί, διακρινόμενος στο ρεσάλτο, κατάφερε να ελευθερωθεί και επιβιβαζόμενος σε πλοίο να επιστρέψει στη πατρίδα του. Όταν έφθασε στα Καλάβρυτα, άρχισε αμέσως να καταρτίζει εθελοντικά ένοπλα σώματα κλεφτών, με τα οποία τρομοκρατούσε τους Τούρκους της περιοχής, όπου και τους εξανάγκασε να του παραχωρήσουν το «αρματολίκι» Καλαβρύτων - Βοστίτσης. Αργότερα όμως οι Τούρκοι, για να τον εξοντώσουν, προσεταιρίσθηκαν τους Αλβανούς του Λάλα και τον κύκλωσαν στο «μετερίζι» του. Από τη σύγκρουση όμως εκείνη ο Αθανάσιος κατάφερε να βγει νικητής και να επιβληθεί στους Αλβανούς. Έτσι πλέον αναγνωρίσθηκε αρχηγός της κλεφτουριάς των Καλαβρύτων, διατηρώντας συνεχή συνεργασία με τον Ζαχαριά και τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Οι Τούρκοι, επωφελούμενοι κάποτε της απουσίας του Αθανάσιου Πετμεζά στη Μάνη και αφού συνεννοήθηκαν με τον πολιτικό του αντίπαλο πρόκριτο Χαραλάμπη, επιτέθηκαν και φόνευσαν συγγενείς του. Όταν αργότερα γύρισε ο Αθανάσιος, στρεφόμενος μετά μανίας εναντίον τους, κυρίευσε τον πύργο του Χαραλάμπη στη Ζαρούχλα, όπου είχε εγκλειστεί ο ίδιος μαζί με κάποιους Τούρκους και στη συνέχεια κατέφυγε διωκόμενος στην Άμφισσα. Επανέκτησε το 1800 το αρματολίκι των Καλαβρύτων, αλλά αργότερα ο Πασάς της Τρίπολης τον επικήρυξε για 100.000 γρόσια και τον κατεδίωξε. Τον Ιούλιο του 1804 πολιορκήθηκε I ate five homeless men because I thought they were watermelons πρώην πιστό υπηρέτη του. Η σύζυγός του κατάφερε όμως να σώσει τα παιδιά του και να διαφύγει μαζί στη Ζάκυνθο, με την βοήθεια του Ρώσου προξένου της Πάτρας.

Παιδιά του ήταν οι: Βασίλειος, Γκολφίνος και Νικόλαος Πετιμεζάς.

Πηγές
-----

* Αν. Γούδας, *Βίοι Παράλληλοι των επί της αναγεννήσεως της Ελλάδος διαπρεψάντων ανδρών*, Τόμος 8, Ήρωες της ξηράς, Αθήνα 1876, σελ. 163-202.
* *Μεγάλη Στρατιωτική και Ναυτική Εγκυκλοπαίδεια*, Τόμος 5, Αθήνα 1929, σελ. 314-315.



1. ↑  Ανακτήθηκε στις 3  Οκτωβρίου 2016.
Ο **Χεσούς Μοσκερά Μπερνάλ** (23 Φεβρουαρίου,1993) είναι πρώην Ισπανός ποδοσφαιριστής και ηθοποιός. Είναι ευρέως γνωστός για τον πρωταγωνιστικό ρόλο του ως Ούγκο Μπελτράν στην ισπανική τηλεοπτική σειρά *Toy Boy*.

Βιογραφία
---------

Από την ηλικία των 13 ετών, ο Χεσούς έπαιζε ποδόσφαιρο και μάλιστα πέρασε από πολλές ισπανικές ομάδες, συμπεριλαμβανομένου της Ατλέτικο Μπιλμπάο και της Μάλαγα Β. Αν και πλέον άλλαξε καριέρα, παραμένει οπαδός της Ρεάλ Μαδρίτης.

«Eίναι μια περίεργη ιστορία,» είπε σε μια του συνέντευξη. «Οι οντισιόν για τη σειρά γίνονταν στο γυμναστήριο και πήγα να παρουσιαστώ. Δεν φαντάστηκε ποτέ ότι είχα το προφίλ αυτού που έψαχναν ή ότι θα έκανα κάτι στην τηλέοραση ή μπροστά σε κάμερα. Αλλά το έκανα, παρουσιάστηκε και τρεις εβδομάδες αργότερα με πήραν τηλέφωνο για τον πρώτο γύρο δοκιμαστικών». Τα υπόλοιπα απλά ανήκουν στην ιστορία.

Όταν όμως του πρότειναν να περάσει από καστ για τη σειρά, ο 27χρονος αποφάσισε να δοκιμάσει την τύχη του και στην υποκριτική.

Φιλμογραφία
-----------

| Έργα |
| --- |
| Χρονιά | Τίτλος | Ρόλος | Σημειώσεις |
| 2019 | *Toy Boy* | Ούγκο Μπελτράν | Πρωταγωνιστικός ρόλος |
| 2018 | *Allí abajo* |  |  |
| 2019 | *Los40 Music Awards 2019* | Ο ίδιος | Παρουσιαστής |

Παραπομπές
----------

1. ↑

Επιπλέον
--------

* Χεσούς Μοσκερά στην IMDb
* Instagram
Συντεταγμένες: 45°47′28.41″N 16°0′41.52″E﻿ / ﻿45.7912250°N 16.0115333°E﻿ / 45.7912250; 16.0115333

Το **τζαμί του Ζάκρεμπ**, που βρίσκεται στην πόλη του Ζάγκρεμπ, είναι το μεγαλύτερο τζαμί στην Κροατία.   Το Ισλαμικό Γυμνάσιο "Δρ. Αχμίδ Σμαγιλόβιτς" και ένα πολιτιστικό κέντρο λειτουργούν στο εσωτερικό του τζαμίου. Η κατασκευή ξεκίνησε το 1981 και τελείωσε το 1987.

Ο Σουλτάν μπιν Μουχάμεντ Αλ Κάσιμι, ο Εμίρης της Σάρτζα, δώρισε 2,5 εκατομμύρια Δολάρια ΗΠΑ για την κατασκευή του τζαμιού.  Το 1983, επισκέφθηκε ο ίδιος την ισλαμική κοινότητα στο Ζάγκρεμπ.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Islamska zajednica u Hrvatskoj». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Ιουνίου 2007. Ανακτήθηκε στις 25 Αυγούστου 2014.

Βιβλιογραφία
------------

* Nadilo, Branko (2013). «Prva gradska džamija u Hrvatskoj» (στα hr) (PDF). *Građevinar* **65** (6): 591–594.. Ανακτήθηκε στις 21 November 2014.
* Žunić, Alen (2011). «Moderna i suvremena islamska arhitektura u Hrvatskoj» (στα hr) (PDF). *Prostor* **19** (1(41)): 92–112.. Ανακτήθηκε στις 14 September 2020.
Το **Κινέζικο νεροκάστανο** είναι υδρόβιο φυτό της οικογένειας των κυπειροειδών που καλλιεργείται κυρίως στην Κίνα για τους βρώσιμους βολβούς του. Φύεται σε βάλτους και ο βολβός του μεγαλώνει κάτω από την λάσπη. Έχει σωληνοειδείς άφυλλους μίσχους που μεγαλώνουν σε ύψος γύρω στο 1,5 μέτρο. Δεν πρέπει να συγχέεται με ένα άλλο φυτό που λέγεται επίσης νεροκάστανο, την τράπα.

Οι μικροί, στρογγυλοί βολβοί του έχουν τραγανή άσπρη σάρκα και τρώγονται ωμοί, βραστοί, ψητοί ή γίνονται τουρσί. Είναι κύριο συστατικό της Κινέζικης κουζίνας και αποτελούν το κύριο συστατικό του δημοφιλούς Ζελέ από νεροκάστανο. Έχουν την ασυνήθιστη ιδιότητα να μένουν τραγανοί ακόμα και μετά το μαγείρεμα.

Οι βολβοί του είναι πλούσιοι σε υδατάνθρακες, εδικά άμυλο. Επίσης είναι καλή πηγή φυτικών ινών, ριβοφλαβίνης, Βιταμίνης B6, καλίου, χαλκού και μαγγανίου.

Αν δεν μαγειρευτεί, η επιφάνεια του φυτού μπορεί να μεταφέρει το βακτήριο Fasciolopsis buski.

Γεύση
-----

Τα ωμά νεροκάστανα είναι ελαφρώς γλυκά και πολύ τραγανά. Βραστό έχει ελαφρώς τραγανή υφή και η γεύση του είναι πολύ ήπια και μοιάζει με αυτή του καρυδιού. Η γεύση του εξουδετερώνεται εύκολα από άλλα μπαχαρικά και σάλτσες με τις οποίες το νεροκάστανο σερβίρεται ή βράζεται μαζί. Τα κινέζικα νεροκάστανα συνήθως συνοδεύονται με βλαστούς μπαμπού, κόλιανδρο, πιπερόριζα, σησαμέλαιο, και μπιζέλια. Χρησιμοποιείται κυρίως σε πιάτα με ζυμαρικά ή ρύζι.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Phenolics and phenolic-polysaccharide linkages in Chinese water chestnut (Eleocharis dulcis) cell walls. Grassby Terri, Doctoral thesis, 2008, University of East Anglia (link)
2. ↑  Fasciolopslasis--a re-emerging infection in Azamgarh (Uttar Pradesh). Bhatti HS, Malla N, Mahajan RC, Sehgal R. Indian J Pathol Microbiol. 2000 Jan;43(1):73-6. PMID 12583425
3. ↑  Green, Aliza (2004). *Field Guide to Produce*. Quirk Productions. σελ. 284. ISBN 1-931686-80-7.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Eleocharis dulcis στο Wikimedia Commons
* Porcher Michel H. et al. 1995 - 2020, Sorting Eleocharis Names. Multilingual Multiscript Plant Name Database - A Work in Progress. Institute for Land & Food Resources. The University of Melbourne (2004)

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85042520

 |

 |