recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ένα *shishi-odoshi* σπάει την ησυχία ενός γιαπωνέζικου κήπου όταν ο σωλήνας από μπαμπού χτυπά τον βράχο.

|  |  |
| --- | --- |
|  | 
*Sōzu* recording

Ο ήχος ενός sōzu. Ηχογράφηση στον βουδιστικό ναό Shisen-dō στο Κιότο

---

 |
| *Έχετε προβλήματα με ; Δείτε βοήθεια πολυμέσων.* |

Το ***Σισί-οντόσι*** (鹿威し) (κυριολεκτικά, "τρομάζοντας τα ελάφια" ή "τρομάζοντας τα αγριογούρουνα"), ή και **Σόζου** ήταν ένα γιαπωνέζικο είδος *σκιάχτρου*, που χρησιμοποιεί τον ξαφνικό, κοφτό ήχο για να τρομάξει τα ζώα που τρώνε τις σοδειές. Σήμερα, αποτελεί μέρος του σχεδιασμού ενός γιαπωνέζικου κήπου υψηλής αισθητικής αξίας.

Το *σισί-οντόσι* είναι ένας τύπος σιντριβανιού που χρησιμοποιείται σε ιαπωνικούς κήπους. Αποτελείται από έναν σωλήνα, συνήθως από μπαμπού, που περιστρέφεται στη μία πλευρά του σημείου ισορροπίας του. Σε κατάσταση ηρεμίας, το βαρύτερο άκρο του είναι κάτω και ακουμπά πάνω σε ένα βράχο. Όταν στάλες νεροου στο πάνω άκρο του σωλήνα συσσωρευτούν τόσο ώστε να μετακινήσουν το κέντρο βάρους του σωλήνα πέρα από τον άξονα περιστροφής, προκαλούν την περιστροφή του σωλήνα και την ρίψη του νερού. Το βαρύτερο άκρο στη συνέχεια πέφτει πίσω στον βράχο, βγάζοντας έναν οξύ ήχο και ο κύκλος επαναλαμβάνεται.

Αυτά τα σιντριβάνια προορίζονταν αρχικά να τρομάξουν κάθε φυτοφάγο ζώο, όπως ελάφια ή κάπρους, που μπορεί να βόσκουν τα φυτά σε κήπους, αλλά τα σισί-οντόσι αποτελούν πλέον μέρος του οπτικού και ακουστικού σχεδιασμού των κήπων και χρησιμοποιούνται κυρίως για την αισθητική τους αξία.

Φωτοθήκη
--------

* Σχέδιο λειτουργίαςΣχέδιο λειτουργίας
* Sōzu, ένα είδος σισί-οντόσι, στο Shisen-dō του Κιότο*Sōzu*, ένα είδος *σισί-οντόσι*, στο Shisen-dō του Κιότο
* Morikami Museum and Gardens - γέμισμα ενος σισί-οντόσιMorikami Museum and Gardens - γέμισμα ενος *σισί-οντόσι*
* ΆδειασμαΆδειασμα

Δείτε επίσης
------------

* Μοντζόλο
* Σουικινκούτσου
* Σέσουλα νερού (υδροηλεκτρική ενέργεια)
* Tsukubai (μια λεκάνη που χρησιμοποιείται συχνά σε συνδυασμό)

Παραπομπές
----------

1. ↑  Cerwén, Gunnar (November 22, 2019). «Listening to Japanese Gardens: An Autoethnographic Study on the Soundscape Action Design Tool». *International Journal of Environmental Research and Public Health* **16** (23): 4648. doi:10.3390/ijerph16234648.
2. ↑  Young, Michiko· Young, David (21 Μαΐου 2019). *The Art of the Japanese Garden: History / Culture / Design*. Tuttle Publishing. ISBN 9781462905829. Ανακτήθηκε στις 17 Φεβρουαρίου 2020.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Information, diagram, and audio file
* movie file
* Shishi-odoshi
Ο **Ιωάννης**, γαλλ. Jean (1450 - 1500) από τον Οίκο του Γκραγύ ήταν υποκόμης τού Ναρμπόν.

Ο θυρεός των Φουά-Γκραγύ: ερυθρές και χρυσές λωρίδες (Φουά), ζεύγος βοδιών (Μπεάρν), σταυρός με αχιβάδες (Γκραγύ).

Βιογραφία
---------

Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Γκαστόν Δ΄ κόμη της Φουά και της Ελεονώρας των Τραστάμαρα βασίλισσας της Ναβάρρας, κόρης τού Ιωάννη Β΄ της Αραγωνίας και της Λευκής Α΄ των Εβρέ βασίλισσας της Ναβάρρας.

Μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο Γκαστόν πρίγκιπας της Βιάνα και μικρότεροι αδελφοί του ο Πέτρος ο Νεότερος καρδινάλιος, επίσκοπος τού Βαν και ο Ιάκωβος κόμης τού Μονφόρ.

Έλαβε την υποκομητεία τού Ναρμπόν από τον πατέρα του. Ήταν σε καλές σχέσεις με τον Λουδοβίκο ΙΑ΄ και τον Λουδοβίκο ΙΒ΄ βασιλείς της Γαλλίας. Νυμφεύτηκε την αδελφή τού τελευταίου, Μαρία.

Το 1483 απεβίωσε ο ανιψιός του Φραγκίσκος Φοίβος της Ναβάρρας, γιος τού Γκαστόν πρίγκιπα της Βιάνα και ο Ιωάννης διεκδίκησε τη Ναβάρρα ως ο επόμενος άρρην στη διαδοχή, πλήττοντας έτσι τη διαδοχή από την αδελφή τού Φραγκίσκου-Φοίβου, την Αικατερίνη. Όμως ο Σαλικός νόμος (μόνο οι άρρενες διαδέχονται) δεν ίσχυε ποτέ στη Ναβάρρα και ο ισχυρισμός του προκάλεσε εμφύλιο πόλεμο στη Ναβάρρα, που τελείωσε το 1497 υπέρ της Αικατερίνης. Ο Ιωάννης εξαναγκάστηκε να παραιτηθεί της διεκδίκησής του· απεβίωσε τρία έτη μετά.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε το 1476 τη Μαρία των Βαλουά, κόρη τού Καρόλου Α΄ δούκα της Ορλεάνης και είχε τέκνα:

* Ζερμαίν 1488-1538, παντρεύτηκε τον Φερδινάνδο Β΄ των Τραστάμαρα της Αραγωνίας. Αργότερα ο Φερδινάνδος Β΄ θα χρησιμοποιήσει τη συγγένεια αυτή για να διεκδικήσει τον θρόνο της Ναβάρρας.
* Γκαστόν 1489-1512, δούκας τού Νεμούρ. Υπηρέτησε ως στρατηγός τού θείου του Λουδοβίκου ΙΒ΄ και απεβίωσε στη μάχη της Ραβέννας στην Ιταλία.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6 7  «Kindred Britain»
2. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.

Πηγές
-----

* Stuart Carroll (2006). Blood and Violence in Early Modern France. Oxford University Press. p. 43.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* SUDOC: 133658767

 |

 |
Ο **Πέτρος ο νεότερος**, γαλλ. Pierre de Foix, le jeune (7 Φεβρουαρίου 1449 - 1490) από τον Οίκο του Γκραγύ ήταν Ρωμαιοκαθολικός επίσκοπος στη Γαλλία και καρδινάλιος· τον αποκαλούσαν ο *καρδινάλιος ης Φουά*. Έγινε επίσκοπος τού Βάννες, αποστ. αρχιγραμματέας και αποστ. διοικητής τού Μπαγιόν & της Μάλτας.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο τρίτος γιος τού Γκαστόν Δ΄ κόμη της Φουά και της Ελεονώρας των Τραστάμαρα βασίλισσας της Ναβάρρας, κόρης τού Ιωάννη Β΄ της Αραγωνίας και της Λευκής Α΄ των Εβρέ βασίλισσας της Ναβάρρας. Ο πατέρας του ήταν ανιψιός τού Πέτρου των Φουά τού Πρεσβύτερου, επίσης καρδινάλιου.

Σπούδασε στο Παρίσι και μετά στο Πανεπιστήμιο της Φερράρα, όπου διδάχθηκε υπό τον Φελίνο Μαρία Σανντέο και έλαβε το διδακτορικό δίπλωμα στο Κανονικό Δίκαιο. Έπειτα από την αποφοίτησή του ταξίδευσε στη Ρώμη, όπου εκφώνησε λόγο μπροστά στον πάπα Παύλο Β΄ και τον Σύλλογο των καρδιναλίων. Τότε προσχώρησε στο Τάγμα των Ελασσόνων Αδελφών. Ο πάπας τον έκανε αποστολικό αρχιγραμματέα (protonotarius).

Toν Μάιο τού 1475 εκλέχθηκε επίσκοπος τού Βάννες. Ο Πάπας Σίξτος Δ΄ επικύρωσε τον διορισμό του τον Μάρτιο τού 1476. Ο Πέτρος ο Νεότερος κράτησε τη θέση αυτή ως το τέλος του. Το 1475 ονομάστηκε επίσης επίσκοπος τού Αιρ.

Ο Σίξτος Δ΄ τον έκανε καρδινάλιο διάκονο στο Συμβούλιο των Καρδιναλίων (consistorium) το 1476. Έλαβε τον ερυθρό πίλο και έγινε καρδινάλιος-διάκονος στο ναό των Σάντι Κόσμα ε Νταμιάνο το 1477. Υπηρέτησε ως αποστολικός διοικητής της επισκοπής τού Μπαγιόν από το 1484 ως το τέλος του.

Περί το 1485 έγινε ο μεσάζων για μία συμφωνία ειρήνης μεταξύ τού Καρόλου Η΄ της Γαλλίας και τού Φραγκίσκου Β΄ δούκα της Βρετάνης. Αργότερα τον Ιανουάριο τού 1488 ήλθε στη Ρώμη για μία ακρόαση με τον πάπα και έφυγε τον Ιούλιο τού 1488. Έπειτα ταξίδευσε στο βασίλειο της Νάπολης για να επισκεφθεί τον φίλο του Φερδινάνδο Α΄ Τραστάμαρα της Νάπολης. Επέστρεψε στη Ρώμη τον Οκτώβριο τού 1488. Το 1489 ονομάστηκε αποστολικός διοικητής της επισκοπής της Μάλτας, κρατώντας τη θέση αυτή ως το τέλος του.

Απεβίωσε στη Ρώμη το 1490 σε ηλικία 41 ετών. Τάφηκε στον ναό τού Αγ. Τρύφωνα, που έπειτα κατεδαφίστηκε. Ο ανιψιός του Ιάκωβος έγινε επίσκοπος τού Ολορόν και τού Λεσκάρ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Catholic-Hierarchy.org» (Αγγλικά) Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. foixp. Ανακτήθηκε στις 19  Οκτωβρίου 2020.
2. 1 2 3  foixp.

Πηγές
-----

* Biographical Dictionary of the Cardinals of the Holy Roman Church.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 44213229
* LCCN: nr98023242
* ISNI: 0000 0001 1431 8165
* GND: 1193089794

 |

 |
Οι **Διαδηλώσεις στη Σρι Λάνκα 2022**, στη Σρι Λάνκα αναφέρονται ως "Aragalaya" (Σιναλεζικά: අරගලය) που σημαίνει "Πάλη" είναι μια σειρά από συνεχιζόμενες διαδηλώσεις στη Σρι Λάνκα από τον λοό και τα κόμματα της αντιπολίτευσης κατά της κυβέρνησης και του προέδρου, Γκοταμπάγια Ραγιαπάκσε, ο οποίος κατηγορείται για κακή διαχείριση της οικονομίας, απόρροια του υψηλού πληθωρισμού, καθημερινές διακοπές ρεύματος έως και 10 ώρες και έλλειψη καυσίμων και πολλών βασικών ειδών. Το βασικό αίτημα των διαδηλωτών είναι η παραίτηση της κυβερνήσεως. Παρά τη συμμετοχή της αντιπολίτευσης, οι περισσότεροι διαδηλωτές δεν συντάσσονται με κανένα πολιτικό κόμμα, και ορισμένοι έχουν εκφράσει ακόμη και δυσαρέσκεια με την τρέχουσα αντιπολίτευση. Κυρίαρχο σύνθημα είναι το «Πήγαινε σπίτι, Γκότα». Συμμετέχουν δάσκαλοι, φοιτητές, ιατροί, υγειονομικοί, αγρότες, δικηγόροι, ακτιβιστές, αθλητές, μηχανικού ακόμη και αστυνομικοί. Ορισμένες διαδηλώσεις πραγματοποιήθηκαν από άτομα με πολιτικές διασυνδέσεις και πολιτικά κόμματα, αλλά στη συνέχεια κατέρρευσαν λόγω έλλειψης υποστήριξης. Η νεολαία της Σρι Λάνκα έχει διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στη διεξαγωγή διαμαρτυριών, φωνάζοντας συνθήματα όπως "Έχετε μπλέξει με τη λάθος γενιά" και "Μην παίζετε με το μέλλον μας".

Παραπομπές
----------

1. ↑ . . Ανακτήθηκε στις 22 May 2022.
2. ↑  Nadeera, Dilshan. «The betrayal of the young» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 3 Απριλίου 2022.
3. ↑  Srinivasan, Meera (4 April 2022). «Opposition reject Gotabaya call to join cabinet amid crisis» (στα en-IN). *The Hindu*. ISSN 0971-751X.. Ανακτήθηκε στις 10 April 2022.
4. ↑  «Don't play around with this generation | Daily FT». *www.ft.lk* (στα English). Ανακτήθηκε στις 18 Απριλίου 2022. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
5. ↑  «'Messed with the Wrong Generation'». *CeylonToday* (στα Αγγλικά). 18 Απριλίου 2022. Ανακτήθηκε στις 18 Απριλίου 2022.
6. ↑  «The youth are marching on». *Print Edition – The Sunday Times, Sri Lanka*. Ανακτήθηκε στις 18 Απριλίου 2022.
7. ↑  «Diverse but determined; the people keep coming to Galle Face». *Print Edition – The Sunday Times, Sri Lanka*. Ανακτήθηκε στις 18 Απριλίου 2022.
Το Ναύπλιο στην Ενετοκρατία το 1688
Το **Τερριτόριο Νάπολης της Ρωμανίας** (*ιταλικά: Territorio Napoli di Romagna*) ήταν διοικητική διαίρεση του Μορέα κατά την Ενετική κατοχή του, από το 1688 έως το 1715. Διοικητικά ανήκε στην επαρχία Ρωμανίας με έδρα την πόλη "Νάπολι ντι Ρομάνια" (Νάπολη της Ρωμανίας) το σημερινό Ναύπλιο, όπου ήταν και η πρωτεύουσα της κτίσης (.Napoli di Romania eccelentissima)

Το Ναύπλιο αποτελούσε κτήση της Βενετίας μαζί με το Άργος ήδη από το 1388 όταν αγοράστηκε από τους Αυθέντες Άργους και Ναυπλίας, έγινε Ενετική κτίση και ονομάστηκε "Νάπολη της Ρωμανίας", το 1540 το κατέλαβαν οι Οθωμανοί έως το 1686 που κατελήφθη πάλι από τους Ενετούς.

Το 1688 κατά την δημιουργία της διοικητικής διαίρεσης συντάχτηκε απογραφή από τους Ενετούς, για το τερριτόριο του Ναυπλίου έδωσε τα παρακάτω στοιχεία : είχε μία πόλη, 39 χωριά (6 εγκαταλελειμμένα) και 11 ορθόδοξα μοναστήρια. Το τερριτόριο παρήγαγε αλάτι από την "λίμνη Βερβερόντα", καλαμπόκι, μαλλί, κερί, λινό, κρασί, άγρια χόρτα όπως μανιτάρια και μέλι. Το τερριτόριο είχε 2.401 οικογένειες και η έκταση του υπολογίστηκε περίπου στα 1.380.000 στρέμματα

Το τερριτόριο περιελάμβανε τα εξής χωριά : Aria suff Agà,
Mersè, Curma, Lussi, Mandella, Zarchi, Burasagni, Catosca fidachi, Trumbè, Janena, Turachi, ò Trapano, Sapì, Caidari, Tarameli, Braim-Bei, Iri, Pirgo, Adami,
Ligurio, Cacingri, Bolmeti, Coffigni, Paleocastro, Platanachi Cuzzi, Merbaca, Manuraui, Castri, Cranidi, Fumi, Didimo, Illià, Agà, Balabani, Pelegi και Castel di Termis.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Encyclopaedia Britannica, Nauplia
2. 1 2  Ντόκος 1993, σελ. 121.
3. ↑  Ντόκος 1993, σελ. 130.
4. ↑  Ντόκος 1993, σελ. 103.

Πηγές
-----

* Κωνσταντίνος Ντόκος, "Breve descrittione del Regno di Morea. Αφηγηματική ιστορική πηγή ή επίσημο βενετικό έγγραφο της Β΄ Βενετοκρατίας στην Πελοπόννησο;", *Εώα και Εσπέρια*, 1 (1993), σελ. 81-131. Ανακτήθηκε: 12/11/2017. (αρχείο pdf)
Με τον όρο **κοινωνία των πολιτών** εννοούνται μορφές κοινωνικής δράσης ατόμων ή ομάδων που δεν συνδέονται ούτε διοικούνται από το κράτος. Ως οργανωτική δομή υπηρετεί την εφαρμογή δημοκρατικών διαδικασιών για το κοινωνικό συμφέρον και αναλαμβάνει τον ρόλο του διαμεσολαβητή ανάμεσα στους πολίτες.

Εκπρόσωπος της κοινωνίας των πολιτών στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είναι η Ευρωπαϊκή Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή. Το άρθρο 15 της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης ο ρόλος της κοινωνίας των πολιτών είναι αναγνωρισμένος και αναγκαίος για την ορθή διακυβέρνηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μέσω του ανοικτού διαλόγου με οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών στις οποίες περιλαμβάνονται: κοινωνικοί εταίροι, μη κυβερνητικές οργανώσεις και οργανώσεις βάσης, όπως είναι η νεολαία και ομάδες οικογενειών. 

Σε ένα ευρύτερο πλαίσιο η *κοινωνία των πολιτών* ερμηνεύεται ως «*σύνολο μη κυβερνητικών οργανώσεων και θεσμών που εκπροσωπούν τα συμφέροντα και τη θέληση των πολιτών*». Στο ίδιο πλαίσιο η κοινωνία των πολιτών περιλαμβάνει την οικογένεια και τον ιδιώτη, στον οποίο αναφέρεται ως τριτογενή τομέα της κοινωνίας, διακριτό από εκείνο της κυβέρνησης και των επιχειρήσεων. Σύμφωνα με άλλους συγγραφείς, η κοινωνία των πολιτών χρησιμοποιείται ως όρος με την έννοια του συνόλου των μη-κυβερνητικών οργανώσεων και ιδρυμάτων που υπηρετούν τα συμφέροντα και τη βούληση των πολιτών ή άτομα και οργανώσεις σε μια κοινωνία, η οποία είναι ανεξάρτητη από την κυβέρνηση..

Παραπομπές σημειώσεις
---------------------

1. ↑  «Οργάνωση της κοινωνίας των πολιτών». UR-Lex. Ανακτήθηκε στις 2 Σεπτεμβρίου 2016.
2. 1 2  «Civil society - Define Civil society at Dictionary.com». *Dictionary.com*.
3. ↑  *What is Civil Society* Αρχειοθετήθηκε 2009-05-02 στο Wayback Machine. civilsoc.org Αρχειοθετήθηκε 2 Μαΐου 2009 στη Wayback Machine του *Internet Archive*

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* LSE Centre for Civil Society Αρχειοθετήθηκε 2010-09-03 στο Wayback Machine.
* UN and Civil Society
* UNEP Global Civil Society Forum Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine..
* EU relations with Civil Society
* UK DFID relations with Civil Society
* Civicus – Worldwide Alliance for Citizen Participation
* Global civil society (PCDF).
* One World Trust Database of Civil Society Self-regulatory Initiatives
* Wiser.org – World Index for Social and Environmental Responsibility – formerly www.civilsociety.org.
* Stakeholder Forum for a Sustainable Future engagement in UN stakeholder relations
* International Society for Third-Sector Research Αρχειοθετήθηκε 2018-08-31 στο Wayback Machine.
* Requier-Desjardins Mélanie & Bied-Charreton Marc, 2007. Science and Civil Society in the fight against desertification. Les dossiers thématiques du CSFD. Issue 6. 40 pp. Αρχειοθετήθηκε 2014-04-29 στο Wayback Machine.
* 100 years of trends in international civil society by the Union of International Associations
* Interface journal special issue on civil society and social movements

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh90004194
* GND: 7668631-0
* BNF: cb12047995z (data)
* NDL: 00570991
* NKC: ph123633

 |

 |
O **Γκαστον Α΄**, γαλλ. Gaston I (1287 - 13 Δεκεμβρίου 1315) από τον Οίκο των Φουά ήταν 9ος κόμης της Φουά, (ως Γκαστόν Η΄) 22ος υποκόμης τού Μπεάρν και συν-πρίγκιπας της Ανδόρρας.

 O θυρεός τού κόμη της Φουά (οι ερυθρές και χρυσές ρίγες) & τού Μπεάρν (το ζεύγος βοδιών).

Βιογραφία
---------

Ήταν ο μόνος γιος τού Ρογήρου-Βερνάρδου Γ΄ κόμη της Φουά και της Μαργαρίτας δε Μονκάδα, κόρης και κληρονόμου τού Γκαστόν Ζ΄ υποκόμη τού Μπεάρν.

Το 1302 διαδέχθηκε τον πατέρα του, υπό την επιτροπεία της μητέρας του. Μάλλον ήταν παρών στη μάχη των Χρυσών Σπιρουνιών το 1302 και πολέμησε πάλι για τον βασιλιά της Γαλλίας εναντίον των Φλαμανδών στη μάχη τού Μονς-αν-Πεβέλ το 1304. Για να χρηματοδοτηθούν οι δαπάνες τού πολέμου εναντίον της Φλάνδρας, αυξήθηκαν οι φόροι· όταν όμως ήλθαν οι βασιλικοί φοροσυλλέκτες, οι πόλεις της κομητείας της Φουά εξεγέρθηκαν. Για τον λόγο αυτόν η κομητεία κατασχέθηκε για ένα μικρό χρονικό διάστημα από τον σενεσάλη τού Καρκασσόν.

Το 1308 ξεκίνησε πόλεμο εναντίον τού κόμη τού Αρμανιάκ, παρά την εντολή τού βασιλιά που είχε απαγορεύσει τις διαμάχες στο εσωτερικό της Γαλλίας. Ο Γκαστόν Α΄ αιχμαλωτίστηκε και φυλακίστηκε στο Σατελέ. Ελευθερώθηκε μόνο με την πληρωμή 26.000 πονντ ως λύτρων. Επίσης είχε ένοπλη αντιπαράθεση με τον θείο του Ιάκωβο Β΄ της Μαγιόρκας και ακόμη και με τη μητέρα του, που κυβερνούσε σταθερά τη Φουά κατά τις πολλές του απουσίες.

Το 1310 κληρονόμησε την υποκομητεία τού Μαρσάν από τη θεία του Κωνσταντία δε Μονκάδα. Όταν ένας άλλος θείος του, ο Ερμενγκόλ Ι΄ κόμης τού Ουρζέλ, απεβίωσε χωρίς άρρενα διάδοχο, ο Γκαστόν διεκδίκησε το Ουρζέλ, αλλά δεν αντιστάθηκε στον Αλφόνσο Δ΄ της Αραγωνίας, που ενσωμάτωσε το Ουρζέλ στο στέμμα της Αραγωνίας.

Όταν επέστρεψε από έναν άλλο πόλεμο εναντίον της Φλάνδρας, ο Γκαστόν Α΄ ασθένησε και απεβίωσε στο αββαείο Μωμπισσόν, κοντά στο Ποντουάζ. Η σορός του μεταφέρθηκε στο αββαείο Μπουλμπόν, όπου τάφηκε δίπλα στους προγόνους του. Μερικές πηγές αναφέρουν, ότι τάφηκε στη μονή των Ιακωβίνων στο Παρίσι, που τώρα δεν υφίσταται.

Οικογένια
---------

Νυμφεύτηκε το 1301 την Ιωάννα των Καπετιδών-Αρτουά, κόρη τού Φιλίππου κυρίου του Κονς και είχε τέκνα:

* Γκαστόν Β΄ 1308-1343, κόμης της Φουά & υποκόμης τού Μπεάρν.
* Ρογήρος-Βερνάρδος Δ΄ 1310-1350, παντρεύτηκε την Κωνστάντσα ντε Λούνα 1310-1353, κόρη τού Αρτάλ ντε Λούνα. Γιος του ήταν ο:
	+ Ρογήρος-Βερνάρδος Ε΄ υποκόμης τού Καστελμπόν. Παιδιά του ήταν:
		- Ματθαίος π. 1363-1398, κόμης της Φουά.
		- Ισαβέλλα 1361-1428, κόμισσα της Φουά.
* Ροβέρτος, επίσκοπος τού Λαβώρ.
* Μαργαρίτα.
* Λευκή, παντρεύτηκε το 1328 τον Ιωάννη Β΄ των Γκραγύ υποκόμη τού Καστιγιόν, πρωτεύοντα τού Μπυς (captal de Buch). Γιος του ήταν ο:
	+ Ιωάννης Γ΄ απεβ. 1376, πρωτεύων τού Μπυς.
* Ιωάννα απεβ. 1358, παντρεύτηκε τον Πέτρο πρίγκιπα (infante) της Αραγωνίας, κόμη της Ριβαγόθα, γιο τού Ιακώβου Β΄ της Αραγωνίας, από τον Οίκο της Βαρκελώνης.
	+ Ελενώρα 1333-1417, παντρεύτηκε τον Πέτρο Α΄ της Κύπρου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  p52065.htm#i520646. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
2. ↑  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.
3. ↑  Ανακτήθηκε στις 22  Μαρτίου 2020.

Πηγές
-----

* Histoire de comptes de Foix
O **Φάλανθος** ήταν ιδρυτής του Τάραντα, της μοναδικής αποικίας της Σπάρτης στην Μεγάλη Ελλάδα.

Ήταν γιος του Αράκου, ενός περίοικου. Ο Φάλανθος ήταν ένας από τους Παρθενίες, δηλαδή ένας από τους νόθους Σπαρτιάτες νέους με πατέρες περίοικους που είχαν γεννηθεί στη διάρκεια του Α’ Μεσσηνιακού πολέμου (743-724 π.Χ.) στην αρχαία Σπάρτη. Εκείνη την εποχή, για να μην ελαττωθεί ο δωρικός πληθυσμός, οι Βασιλείς έδωσαν την άδεια στις Σπαρτιάτισσες να συνάψουν γάμους με περίοικους και είλωτες που είχαν πολεμήσει μαζί τους. Οι γάμοι αυτοί δεν θεωρούνταν νόμιμοι, γι’ αυτό και τις γυναίκες που αποκτούσαν παιδιά από τους περιοίκους τις θεωρούσαν παρθένες και τα παιδιά τους, που λογαριάζονταν ως νόθα, ονομάστηκαν γι’ αυτό τον λόγο Παρθενίες (επίσης τα παιδιά που γεννήθηκαν από τους γάμους με είλωτες ονομάστηκαν Επεύνακτοι).

Μετά το τέλος του εικοσάχρονου πολέμου οι Βασιλείς αρνήθηκαν να δώσουν πολιτικά δικαιώματα και κλήρο γης στους Παρθενίες όπως είχαν υποσχεθεί με αποτέλεσμα οι δεύτεροι να συνωμοτήσουν κατά του πολιτεύματος. Ωστόσο, τα σχέδια των Παρθενίων έγιναν αντιληπτά και ακολούθησαν ταραχές. Τελικά η επανάστασή τους καταστάλθηκε και αποφασίστηκε ότι πρέπει να απομακρυνθούν οριστικά μέσω μετανάστευσης. Αρχηγός της αποστολής των Παρθενίων ορίστηκε ο Φάλανθος, ο οποίος ζήτησε χρησμό από το Μαντείο των Δελφών για τον τόπο εγκατάστασής τους. Πράγματι, όπως υπέδειξε το Μαντείο οι Παρθενίες ταξίδεψαν στη νότια Ιταλία όπου και κατέλαβαν τον Τάραντα (που μέχρι τότε προϋπήρχε με το όνομα "Άνξα"). Έτσι ο Φάλανθος έμεινε γνωστός ως ο ιδρυτής του Τάραντα, που ιδρύθηκε το 706 π.Χ..

Λέγεται μάλιστα ότι προτού φτάσει στην Ιταλία, βρέθηκε σε ναυάγιο στον Κρισσαίο και τον έβγαλε στη στεριά ένα δελφίνι.

Ο Φάλανθος ήταν παντρεμένος με την Αίθρα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Παυσανίας. «Ελλάδος Περιήγησις, Βιβλίο Ι', κεφ. 10.6-8». *www.perseus.tufts.edu*. Ανακτήθηκε στις 11 Αυγούστου 2023.
2. 1 2  Αριστοτέλης. «Πολιτικά, Βιβλίο Ε'». *Βικιθήκη*. Ανακτήθηκε στις 11 Αυγούστου 2023.
3. 1 2 3  Στράβων. «Γεωγραφικά, Βιβλίο ΣΤ', κεφ. 3.2-3». *www.perseus.tufts.edu*. Ανακτήθηκε στις 11 Αυγούστου 2023.
4. ↑  Παυσανίας. «Ελλάδος Περιήγησις, Βιβλίο Ι', κεφ. 13.10». *www.perseus.tufts.edu*. Ανακτήθηκε στις 11 Αυγούστου 2023.
Το ***Παγκόσμιος κίνδυνος: Geostorm*** (Πρωτότυπος τίτλος: *Geostorm*) είναι Αμερικανική κινηματογραφική ταινία καταστροφής επιστημονικής φαντασίας, παραγωγής του 2017, σε σκηνοθεσία Ντην Ντέβλιν, του οποίου ήταν η πρώτη ταινία μεγάλου μήκους. Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι ηθοποιοί Τζεράρντ Μπάτλερ, Τζιμ Στέρτζες, Εντ Χάρις, Άμπι Κόρνις, Ρίτσαρντ Σιφ, Αλεξάντρα Μαρία Λάρα, Ρόμπερτ Σήχαν, Ντάνιελ Γου, Εουχένιο Ντερμπέζ και Άντι Γκαρσία. Η υπόθεση ακολουθεί έναν σχεδιαστή τεχνητών δορυφόρων που προσπαθεί να σώσει τον κόσμο από μία παγκόσμια «υπερθύελλα» προκαλούμενη από ένα σύστημα δορυφόρων εκτός ελέγχου, το οποίο μπορεί να τροποποιεί τον καιρό.

Η κινηματογράφηση του έργου άρχισε στις 20 Οκτωβρίου 2014 στη Νέα Ορλεάνη. Επαναλήφθηκε τον Δεκέμβριο του 2016 με παραγωγό τον Τζέρυ Μπρουκχάιμερ, σεναριογράφο τη Λαέτα Καλογρίδη και δεύτερο σκηνοθέτη τον Ντάνυ Κάνον. Η ταινία υπήρξε η πρώτη συμπαραγωγή των εταιρειών Skydance Media και Warner Bros. με διανομή από την τελευταία στις ΗΠΑ σε 2D, Real D 3D και IMAX 3D. Παρά τις εισπράξεις 221 εκατομμυρίων δολαρίων παγκοσμίως, η ταινία χαρακτηρίσθηκε εμπορική αποτυχία με δεδομένο το κόστος παραγωγής των 120 εκατομμυρίων δολαρίων και τις αρνητικές κριτικές.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Warner Bros. Skydance's 'Geostorm' Undergoes Reshoots, Brings on Jerry Bruckheimer». *The Hollywood Reporter*. Ανακτήθηκε στις 16 Δεκεμβρίου 2016.
2. ↑  Giles, Jeff (19 Οκτωβρίου 2017). «Only the Brave Is a Powerful Tribute». *Rotten Tomatoes*. Ανακτήθηκε στις 20 Οκτωβρίου 2017.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος
* Το *Παγκόσμιος κίνδυνος: Geostorm*   στην IMDb
* Το *Geostorm* Αρχειοθετήθηκε 2020-08-04 στο Wayback Machine. στο *cine.gr*
* Το *Geostorm* στο *Rotten Tomatoes*

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 4153713690458660289
* BNE: XX5775745

 |

 |
Ο φάρος Thridrangaviti στη θάλασσα της νότιας Ισλανδίας
Ο **φάρος** **Thridrangaviti** είναι ένας φάρος - που έχει ιδιαίτερα γνωρίσματα - και ανευρίσκεται σε θέση 7,2 χλμ από τη νοτιοδυτική ακτή της Ισλανδίας, στο αρχιπέλαγος Βέστμανεγιαρ. Συχνά ο εν λόγω φάρος περιγράφεται ως ο πιο απομονωμένος φάρος στον πλανήτη μας.

Η ονομασία του αυτή, στα ισλανδικά, σημαίνει *«τρεις πυλώνες βράχου»*, και αφορά στις τρεις προεξοχές ξηράς καταμεσής στον Ατλαντικό ωκεανό, όπως οι αντίστοιχες τοποθεσίες των, ήτοι: *Stóridrangur* (πάνω σε αυτόν τον βράχο βρίσκεται ο εν λόγω φάρος), *Þúfudrangur* και *Klofadrangur*. Κατασκευάστηκε μεταξύ των ετών 1938 και 1939 και τέθηκε σε λειτουργία το 1942. Αρχικά κατασκευάστηκε εντελώς χειρωνεκτικά, χωρίς μηχανήματα, και ήταν προσβάσιμος μόνον διαμέσου λαξεμένης σκάλας στον βράχο, σε ένα ύψος περίπου στα 34 μ. Σήμερα ο φάρος είναι άμεσα προσβάσιμος με ελικόπτερο.

Τα τεχνικά χαρακτηριστικά του φάρου είναι τα εξής:

* Το φως από τον φάρο είναι εμφανές από τα εννέα ναυτικά μίλια
* Ο φάρος βρίσκεται στα 34 μ. πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας
* Το μονόροφο κτίριο – που εδράζει τον φάρο – έχει ύψος περίπου 7,4 μ.

Ο φάρος κατασκευάστηκε υπό τη διεύθυνση του Ισλανδού μηχανικού Árni G. Þórarinsson, ο οποίος στρατολόγησε έμπειρους ορειβάτες για να μπορούν να σκαρφαλώνουν στις βραχώδεις νησίδες.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  explorer, outdoor (29 Νοεμβρίου 2020). «Þrídrangaviti lighthouse».
2. ↑  «Iceland's Loneliest Lighthouse». *Atlas Obscura* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 8 Αυγούστου 2022.
3. ↑  «Incredible location for a lighthouse perched on a rock in Iceland's wild surf». *Iceland Monitor*. Ανακτήθηκε στις 8 Αυγούστου 2022.
4. ↑  Chen, Justine (26 Φεβρουαρίου 2020). «Thridrangaviti Lighthouse: The Perfect Place To Survive Any Pandemic». *Elite Readers* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 8 Αυγούστου 2022.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Βίντεο από τον φάρο Τhridrangaviti *youtube.com*

Συντεταγμένες: 63°29′20″N 20°30′47″W﻿ / ﻿63.48883°N 20.51317°W﻿ / 63.48883; -20.51317
O **Βάλεραν Α΄**, γερμ. Waleran I (απεβ. 1082) από τον Οίκο του Λίμπουργκ ήταν κόμης του Αρλόν (από το 1052) και του Λίμπουργκ (από το 1065). Έκτισε το κάστρο Λίμπουργκ και είναι ο αρχηγέτης του Οίκου του.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του Βάλεραν κόμη του Αρλόν. Οι απαρχές του Οίκου του δεν είναι γνωστές· φαίνεται να είναι πλάγιος κλάδος (μάλλον εκ θηλυγονίας) του Οίκου του Αρντέν δουκών της Άνω Λωρραίνης: ίσως η μητέρα του να ήταν η Αδέλα, κόρη του Θεοδώριχου Α΄.

Κληρονόμησε το Αρλόν μαζί με τον αδελφό του Φουλκ, ο οποίος απεβίωσε το 1078 και τον άφησε μόνο κόμη του Αρλόν. Έγινε επίτροπος (advocate) του αββαείου του Σιντ Τρούιντεν. Ο γάμος του με την κόρη του δούκα της Κάτω Λωρραίνης τον έκανε κόμη του Λεν, περιοχής κοντά στη Λιέγη. Ο Βάλεραν Α΄ έκτισε εκεί κάστρο, το Λένμπουρκ, όνομα που αργότερα έγινε Λίμπουργκ. Το έκανε έδρα του και είναι γνωστός ως ο πρώτος κόμης του Λίμπουργκ.

Το 1082 απεβίωσε και τον διαδέχθηκε ο γιος του Ερρίκος.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε τη Γιούττα των Αρντέν, κόρη του Φρειδερίκου δούκα της Κάτω Λωρραίνης και είχε τέκνο:

* Ερρίκος π. 1059-π. 1119, δούκας της Κάτω Λωρραίνης.

Πρόγονοι
--------

| Πρόγονοι του Βάλεραν Α΄ κόμη του Λίμπουργκ |
| --- |
| 

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|   | Βάλεραν Α΄ του Αρλόν |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|   | **Βάλεραν Α΄ κόμης του Αρλόν & Λίμπουργκ** |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|   | Αδέλα της Άνω Λωρραίνης |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|

 |

Αναφορές σε Πηγές
-----------------

1. 1 2  «Walram I van Limburg». *Biografisch Portaal*. 70554521.
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 26  Αυγούστου 2021.
3. ↑  p60444.htm#i604437. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
4. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
5. ↑  Loud & Schenk 2017, σελ. xxix.

Πηγές
-----

* Loud, Graham A.; Schenk, Jochen, eds. (2017). The Origins of the German Principalities, 1100-1350: Essays by German Historians. Routledge.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* BPN: 70554521

 |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Waleran I of Limburg  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η **Μπαγιόν** (γαλλικά: Bayonne, βασκικά: Baiona [baj'ona], γασκωνικά: Baiona [baˈjunɔ]) είναι πόλη και μια από τις δύο υποπεριφέρειες του διαμερίσματος των Ατλαντικών Πυρηναίων, στην περιοχή Νέα Ακουιτανία της νοτιοδυτικής Γαλλίας. Βρίσκεται στη συμβολή των ποταμών Νιβ και Αντούρ στο βόρειο τμήμα της πολιτιστικής περιοχής της Χώρας των Βάσκων, και στο νότιο τμήμα της Γασκώνης στο σημείο όπου το λεκανοπέδιο της Ακουιτανίας ενώνεται με τους λόφους στις υπώρειες των Πυρηναίων. Μαζί με τις γειτονικές Μπιαρίτς και Ανγκλέτ αποτελεί μέρος ενός κοινού οικιστικού συγκροτήματος γνωστού ως Κοινότητα Βασκική Ακτή ενώ είναι η βορειότερη άκρη του αστικού συνεχούς που εκτείνεται από το Σαν Σεμπαστιάν στην Ισπανία και που είναι γνωστό εως «Βασκική Ευρωπόλη Σαν Σεμπαστιάν-Μπαγιόν».

Η Μπαγιόν αποτελεί διαχρονικά σημαντικό λιμάνι της Γαλλίας, τόσο για εμπορικούς όσο και στρατιωτικούς σκοπούς. Πολιτισμικά βρίσκεται στα όρια μεταξύ της γασκώφωνης και βασκόφωνης επικράτειας, όντας οι δύο γλώσσες παρούσες στη δημόσια ζωή της, μαζί με τα γαλλικά που αποτελούν την κυρίαρχη γλώσσα από τον 20ό αιώνα κι έπειτα.

Ιστορία
-------

Η Μπαγιόν ιδρύθηκε το 950 πάνω στα ερείπια ενός παλαιού ρωμαϊκού castrum ονόματι *Lapurdum*, που έδωσε το όνομά του στην ευρύτερη περιοχή του Λαπούρ. Στην πόλη εγκαταστάθηκαν Βίκινγκς κατά τον 9ο αιώνα, γεγονός που οδήγησε στην άνθηση της ναυπηγικής και αλιείας που αποτελεί παραδοσιακά την κύρια ασχολία των κατοίκων της. Αποτέλεσε μέρος του δουκάτου της Ακουιτανίας που υπήρξε αγγλική κατοχή από το 1155 μέχρι το 1451 με το πέρας του Εκατονταετούς Πολέμου. Πολλοί Εβραίοι, προερχόμενοι από την Ιβηρική, εγκαταστάθηκαν μεταξύ 1492 και 1602 στη γειτονιά του Σεν Εσπρί. Το 1951 ανακαλύφθηκαν κοιτάσματα θείου

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **Μπαγιόν**  |

1. ↑  *répertoire géographique des communes*. Institut national de l'information géographique et forestière. Ανακτήθηκε στις 26  Οκτωβρίου 2015.
2. ↑  «Populations légales 2020» Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής και Οικονομικών Μελετών. 29  Δεκεμβρίου 2022.
3. ↑  «Base officielle des codes postaux» La Poste. 1  Οκτωβρίου 2018.
4. ↑  «Agglomération Côte Basque-Adour : technopoles Côte Basque-Adour, izarbel, transport Chronoplus, école supérieure d'art, marinadour - Agglomération Côte Basque Adour». *www.agglo-cotebasque.fr* (στα Γαλλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Αυγούστου 2018. Ανακτήθηκε στις 12 Αυγούστου 2018.
5. ↑  «Eurocité Basque Bayonne-San Sebastian».
6. ↑  Eugène Goyheneche, *Basque Country: Soule, Labourd, Lower-Navarre*, Société nouvelle d’éditions régionales et de diffusion, Pau, 1979. σελ. 152.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 169161160
* LCCN: n81072078
* GND: 4086984-2
* BNF: cb15269925f (data)
* NKC: ge672200

 |

 |
Ο **Σάντσο Α΄**, αγγλ.: *Sancho I López ή Lupus Sancho,* επίσης *Lupo*, βασκικά: *Antso Otsoa*  Γαλλικά: *Sanche Loup*, γασκωνικά: *Sans Lop*) ήταν δούκας της Γασκώνης μεταξύ των ετών 801 και 812.

Βιογραφία
---------

Η καταγωγή του είναι άγνωστη, αλλά η ονοματολογία και η χρονολογία δείχνουν ότι μπορεί να ήταν γιος του Λούπου Β'.  Αυτό είναι ιδιαίτερα πιθανό, εάν οι πρώτοι δούκες της Γασκώνης πρέπει να θεωρηθούν συγγενείς.

Ο Σάντσο Α΄ εμφανίζεται για πρώτη φορά (ως Lupus Sancho) στο ιστορικό αρχείο με τον τίτλο *dux* "των Βασκόνων".  Αυτό σημαίνει ότι ήταν σχεδόν σίγουρα Βάσκος. Ήταν αρχηγός του στρατού του Λουδοβίκου Α΄ του *Ευσεβούς,* που πολιόρκησε και κατέλαβε τη Βαρκελώνη το 801. Πιθανότατα ήταν ο αρχηγός του αποσπάσματος της Γασκώνης. Ο Ερμόλδος Νίγκερ τον επαινεί σε ένα ποίημα ως *τροφή* του Καρλομάγνου, υποδεικνύοντας ίσως ότι μεγάλωσε στην Αυλή του Φράγκου βασιλιά.  Αυτό οδήγησε σε εικασίες ότι αρχικά στάλθηκε από τον Καρλομάγνο για να ειρηνεύσει τους Γασκώνoυς, και να είναι ο δούκας τους: ένας διορισμένος από τον Φράγκο βασιλιά. 

Ήταν ο πιθανός μεγαλύτερος αδελφός του Λούπους Σεντούλε, του Σεγκουέν Α΄, και του Γκαρσάντ (Γκαρθία) και πατέρας του Aθνάρ και του Σάντσο Β΄. Είναι πιθανό ότι η Σάντσα, η σύζυγος του Eμενόν, ήταν κόρη ή εγγονή του. Ο Σάντσο Α΄ απεβίωσε σε άγνωστη ημερομηνία πριν από το 812, και πιθανότατα τον διαδέχθηκε ο αδελφός του Σεγκουέν. Είναι ο περίφημος πατέρας της Ντουόντα.

Σημειώσεις
----------

1. ↑  There are many variants of his Basque name, see nomenclature.
2. ↑  Collins, p 130.
3. ↑  Einhard.
4. ↑  Collins, p 129.
5. ↑  Sedycias.

Πηγές
-----

* Κόλινς, Ρότζερ. *Οι Βάσκοι*. Blackwell Publishing: Λονδίνο, 1990.
* Άινχαρντ. *Annales Regni Francorum* .
* Lewis, Archibald R. *The Development of Southern French and Catalan Society, 718 – 1050*. University of Texas Press: Austin, 1965.
* Αστρονομος. *Vita Hludovici imperatoris*, εκδ. G. Pertz, κεφ. 2, στη Δευτ. Γεν. Ιστορ. Scriptores, II, 608.
* *Χρονικό του Μωισάκ* .
* Ermoldus Nigellus. *Carmina in honorem Hludovici*, εκδ. E. Dummier, I, στη *Μον.* *Γερ.* *Ιστορ.* *Σεναριογράφοι* , Ι, 472-475.
* Sedycias, João. *História da Língua Espanhola* .
* Monlezun, Jean Justin. *Histoire de la Gascogne*. 1864.
Η **Οδός Ονείρων** είναι ιστορική μουσικοθεατρική παράσταση που ανέβηκε τον Ιούνιο του 1962 στο θερινό θέατρο Μετροπόλιταν της Αθήνας. Είναι είδος μιούζικ χολ ή επιθεώρησης: μια σειρά από νούμερα, τραγούδια και χορευτικά δρώμενα. Το ίδιο όνομα φέρει και το άλμπουμ με τη μουσική και τα τραγούδια της παράστασης που έγραψε ο Μάνος Χατζιδάκις.

Συντελεστές
-----------

Η *Οδός Ονείρων* θεωρήθηκε ως μια απόπειρα ανανέωσης της επιθεώρησης για την οποία συνεργάστηκαν ο Μάνος Χατζιδάκις, ο Αλέξης Σολωμός, ο Μίνως Αργυράκης και ο Μανώλης Καστρινός. Πρωταγωνιστούσαν ο Δημήτρης Χορν, η Ρένα Βλαχοπούλου, η Μάρω Κοντού, η Ζωή Φυτούση, ο Λάκης Παππάς, ο Γιώργος Εμιρζάς, ο Γιώργος Κωνσταντίνου και πολλοί νέοι ηθοποιοί της εποχής. Χόρευαν ο Μανώλης Καστρινός και η Χρυσούλα Ζώκα. Έκτακτες εμφανίσεις πραγματοποίησαν η Αλίκη Βουγιουκλάκη, η Νάνα Μούσχουρη και ο Ευγένιος Σπαθάρης με τον Καραγκιόζη του.

Κυκλοφορία άλμπουμ
------------------

Ο δίσκος, που κυκλοφόρησε όσο ακόμα παιζόταν η παράσταση, περιλαμβάνει κλασικά τραγούδια όπως ο *Ηθοποιός* με τον Δημήτρη Χορν (που επίσης πρωταγωνιστεί στην παράσταση), η *Μαύρη Φορντ* με τη Μάρω Κοντού, *Το Τρένο* με τη Ζωή Φυτούση, *Ο κυρ-Μιχάλης* και *Μανούλα Μου* με τον Λάκη Παππά. Ο δίσκος δεν περιλαμβάνει τα τραγούδια που ερμήνευε η πρωταγωνίστρια του έργου, η Ρένα Βλαχοπούλου,επειδή ανήκε σε άλλη δισκογραφική εταιρία. Στην αρχική έκδοση του δίσκου σε βινύλιο δεν αναφερόταν το όνομά της. Όταν το 2000 ο δίσκος επανεκδόθηκε σε CD, το όνομά της Βλαχοπούλου προστέθηκε στους συντελεστές της παράστασης καθώς επίσης και αρκετές φωτογραφίες της, μολονότι δε διασώζεται κάποια ηχογράφησή της.

Υποδοχή
-------

Η παράσταση γνώρισε μεγάλη επιτυχία και το θέατρο ήταν ασφυκτικά γεμάτο καθημερινά. Την παρακολούθησαν μάλιστα πολλές καλλιτεχνικές προσωπικότητες απ' όλο τον κόσμο. Θεωρήθηκε το αντίπαλον δέον της *Όμορφης Πόλης*, της παράστασης του Μίκη Θεοδωράκη που παιζόταν λίγα μέτρα πιο κάτω στην ίδια οδό, στο θέατρο Παρκ. Και εκείνη η παράσταση ήταν μια απόπειρα ανανέωσης της επιθεώρησης, ωστόσο, παρά την επιτυχία που είχαν και τα δυο έργα, δεν πέτυχαν κάποια σημαντική ανανέωση του δημοφιλούς αυτού θεατρικού είδους και στην ιστορία έχουν μείνει περισσότερο για τα μουσικά παρά για τα θεατρικά τους επιτεύγματα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Μέσα στο ερειπωμένο ιστορικό θερινό θέατρο «Αθήναιον»». *ελculture*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2018-07-15.. Ανακτήθηκε στις 2018-07-30.
2. ↑  mixgrill. «Μάνος Χατζιδάκις - Οδός ονείρων». *Mixgrill: Μουσική, Συναυλίες, Θέατρο, Cinema*.. Ανακτήθηκε στις 2018-07-30.
3. ↑  «στην κιβωτό του ελληνικού τραγουδιού...». *www.musiccorner.gr*. Ανακτήθηκε στις 30 Ιουλίου 2018.
4. ↑  «ΝΑΝΑ ΜΟΥΣΧΟΥΡΗ "Μια φωνή"». *www.musiccorner.gr*. Ανακτήθηκε στις 30 Ιουλίου 2018.
5. ↑  «Οδός Ονείρων | Το θρυλικό έργο με την υπέροχη μουσική του αξέχαστου Μάνου Χατζιδάκι». *www.klik.gr* (στα gr). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Αυγούστου 2020. Ανακτήθηκε στις 30 Ιουλίου 2018. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

 Πρεμιέρα της παράστασης «Οδός Ονείρων» στο θέατρο «Μετροπόλιταν».14/06/1962 (Εθνικό Οπτικοακουστικό Αρχείο)
Η **Ελισάβετ Κουερίνι** ήταν Δόγισσα της Βενετίας μέσω του γάμου της με τον δόγη Σιλβέστρο Βαλιέρ, περιγράφεται σαν η σημαντικότερη δόγισσα της Βενετίας από την εποχή της Μοροζίνας Μοροζίνι. Το Μεγάλο Συμβούλιο είχε απαγορεύσει από το 1645 τα πανηγύρια όταν γινόταν η στέψη κάθε δόγισσας για να περιορίσουν τις σπατάλες λόγω οικονομικών δυσκολιών, ο σύζυγος της ζήτησε να εξαιρεθεί η Ελισάβετ και το πέτυχε. Η Ελισάβετ Κουερίνι κατόπιν στέφτηκε δόγισσα της Βενετίας σε μεγαλοπρεπή τελετή (4 Μαρτίου 1694), φορούσε μια χρυσή ρόμπα, ένα λευκό πέπλο και ένα δουκικό στέμμα διακοσμημένα με κοσμήματα και έναν αδαμάντινο σταυρό στο στήθος. Ο Βαλιέρ και η σύζυγος του κάθισαν κατόπιν στον θρόνο του δόγη και δέχτηκαν πολλά συγχαρητήρια από συμβούλους, δικαστές και υπουργούς. Η Ελισάβετ ήταν η τελευταία δόγισσα της Βενετίας που μπορούσε να δεχτεί τιμές και δώρα από ξένους όπως επίσης και η τελευταία δόγισσα που είχε δικαίωμα να φορέσει στέμμα κάτι οποίο επίσης απαγορεύτηκε μετά τον σύζυγο της.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Ιταλικά, Αγγλικά) *Nuova Biblioteca Manoscritta Catalogue*. 6235. Ανακτήθηκε στις 9  Φεβρουαρίου 2022.
2. ↑  Pompeo Molmenti, La storia di Venezia nella vita privata dalle origigini alla caduta della Repubblica, 1927-1929.

Πηγές
-----

* Pompeo Molmenti, La storia di Venezia nella vita privata dalle origigini alla caduta della Repubblica, 1927-1929.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Elisabetta Querini Valier στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 1863158070708508780007
* GND: 1203753861

 |

 |
Το ***Uncharted*** είναι μια αμερικανική ταινία δράσης-περιπέτειας του 2022 σε σκηνοθεσία Ρούμπεν Φλέτσερ σε σενάριο των Ρέιφ Τζάνκινς, Αρτ Μάρκουμ και Μάθιου Χολογουέι, βασισμένη στο ομώνυμο franchise βιντεοπαιχνιδιών που αναπτύχθηκε από την Naughty Dog και εκδόθηκε από τη Sony Interactive Entertainment. Πρωταγωνιστούν οι Τομ Χόλλαντ ως Nathan Drake και Μαρκ Γουόλμπεργκ ως Victor Sullivan, με τους Σοφία Άλι, Τάτι Γκαμπριέλ και Αντόνιο Μπαντέρας σε δεύτερους ρόλους.

Η ταινία ξεκίνησε να αναπτύσσεται το 2008 με τον παραγωγό Άβι Άραντ να δηλώνει ότι θα συνεργαζόταν με τη Sony Pictures για να αναπτύξει μια κινηματογραφική προσαρμογή του franchise βιντεοπαιχνιδιών. Τότε βρισκόταν σε κόλαση ανάπτυξης με διάφορους σκηνοθέτες, σεναριογράφους και κύρια μέλη του καστ να συνδέονται σε διάφορα σημεία. Οι σκηνοθέτες Ντέιβιντ Ο. Ράσελ, Νιλ Μπέργκερ, Σεθ Γκόρντον, Νταν Τράχτενμπεργκ, Σον Λέβι και Τράβις Νάιτ υπέγραψαν αρχικά υπογραφή για τη σκηνοθεσία ενώ ο Γουόλμπεργκ επρόκειτο να παίξει τον Drake στην πρώιμη ανάπτυξη. Ο Χόλλαντ επιλέχθηκε ως Drake τον Μάιο του 2017 και ο Φλέτσερ προσλήφθηκε ως σκηνοθέτης στις αρχές του 2020. Τα γυρίσματα ξεκίνησαν τον Μάρτιο του 2020, αλλά σταμάτησαν λόγω της πανδημίας του COVID-19. Συνέχισαν τον Ιούλιο και ολοκληρώθηκε τον Οκτώβριο, με τοποθεσίες όπως η Βοστώνη, η Νέα Υόρκη, η Βαρκελώνη και η Κιάμπα.

Αρχικά είχε προγραμματιστεί να κυκλοφορήσει στις 18 Δεκεμβρίου 2020 και η ταινία αντιμετώπισε μεγάλες καθυστερήσεις λόγω της πανδημίας COVID-19. Τελικά έκανε πρεμιέρα στο Κολοσσαίο της Βαρκελώνης στις 7 Φεβρουαρίου 2022 και κυκλοφόρησε στις Ηνωμένες Πολιτείες από τη Sony Pictures Releasing στις 18 Φεβρουαρίου. Η ταινία έλαβε μικτές κριτικές από τους κριτικούς, οι οποίοι βρήκαν ότι ήταν μια παραπλανητική προσαρμογή του franchise βιντεοπαιχνιδιών και συγκριτικά με άλλες ταινίες δράσης-περιπέτειας. Η ταινία απέφερε 401,7 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως, καθιστώντας την την πέμπτη ταινία βιντεοπαιχνιδιών με τις περισσότερες εισπράξεις όλων των εποχών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 2  Οκτωβρίου 2021.
2. ↑  «Uncharted». *Box Office Mojo*. Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2022.
3. ↑  «Uncharted (2022) - Financial Information». *The Numbers*. Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2022.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Uncharted (ταινία)** |

* *Uncharted* στο IMDb

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
*Uncharted* |
| --- |
|  |
| 
* Μέσα
 |
|  |
| Κύρια σειρά | 
* *Drake's Fortune*
* *2: Among Thieves*
* *3: Drake's Deception*
* *4: A Thief's End*
 |
|  |
| Άλλα παιχνίδια και ταινίες | 
* *Golden Abyss*
* *Fight for Fortune*
* *The Nathan Drake Collection*
* *The Lost Legacy*
* *Uncharted*
 |
|  |
| Χαρακτήρες | 
* Nathan Drake
* Elena Fisher
* Chloe Frazer
 |
|  |
| 
* Κατηγορία **Κατηγορία**
 |

 |
Η **καλτσοδέτα** είναι εξάρτημα ενδύσεως (αξεσουάρ) που συγκρατεί τις μακριές κάλτσες, κυρίως των γυναικών (βλ. και ζαρτιέρα). Ως μη εμφανές στοιχείο ενδύσεως μπορεί να θεωρηθεί σημείο της γυναικείας σεξουαλικότητας ή και φετίχ.

Το τάγμα της "καλτσοδέτας" στο Ηνωμένο Βασίλειο
-----------------------------------------------

Κύριο λήμμα: Τάγμα της Περικνημίδας
Το Τάγμα της "καλτσοδέτας" -ή κατ' άλλη απόδοση "της περικνημίδας"- (Order of the Garter) είναι το παλαιότερο και το ανώτατο τάγμα της βρετανικής ιπποσύνης. Ιδρύθηκε από τον Εδουάρδο Γ΄ το 1348. Η ίδρυσή του συνδέεται με τον θρύλο ότι σε μία επίσημη δεξίωση της βρετανικής αριστοκρατίας στο Καλαί της Γαλλίας, έπεσε από τη γάμπα της κόμισσας του Σώλσμπερυ (Ιωάννας ή της μητέρας της Αικατερίνης), η καλτσοδέτα της, ενώ αυτή χόρευε. Ο βασιλιάς Εδουάρδος Γ΄, προκειμένου να μην αισχυνθεί η κόμισσα, έσκυψε και τής επέστρεψε την καλτσοδέτα, λέγοντας στα γαλλικά τη φράση "Ντροπή σε όποιον σκεφθεί κάτι άσχημο γι' αυτό". Η φράση αυτή αποτελεί το "μότο" του τάγματος ως σήμερα. Ενδεχομένως, ο πραγματικός λόγος της ίδρυσης του ανωτέρω τάγματος ήταν η διεκδίκηση του γαλλικού θρόνου από τον Εδουάρδο Γ΄, ενώ ίσως με τον όρο "garter" δηλώνεται ένα εξάρτημα της πολεμικής πανοπλίας.

Τρέχουσα ελληνική πολιτική
--------------------------

Τον Νοέμβριο του 2011, η λέξη "καλτσοδέτα" απασχόλησε την ελληνική δημοσιογραφική επικαιρότητα, όταν σε συνεδρίαση της κοινοβουλευτικής ομάδας του τότε κυβερνώντος κόμματος, μέλος της Κυβέρνησης αποκάλεσε (οπωσδήποτε απαξιωτικά και μάλλον απρεπώς) γυναίκα-βουλευτή, μέλος του ιδίου κόμματος, "καλτσοδέτα". Το επεισόδιο σχολιάσθηκε ιδιαίτερα από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Ξυνίδης προς διαμαρτυρόμενη Καϊλη: «Σιγά την καλτσοδέτα»». *iNews*. 3 Νοεμβρίου 2011. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Φεβρουαρίου 2013.
2. ↑  «Ξυνίδης σε Καϊλή : 'Σιγά την καλτσοδέτα...'». *news 24/7*. 3 Νοεμβρίου 2011. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Αυγούστου 2020.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Καλτσοδέτα** |

* 
* 
* 
* 
* 

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh95003481
* GND: 4672760-7

 |

 |
Ο **Κωνσταντίνος Κεφαλάς** (Θεσσαλονίκη, 1898 - 1989) ήταν εκπαιδευτικός, και διευθυντής του Λαογραφικού Μουσείου Βορείου Ελλάδος και στη συνέχεια του Λαογραφικού και Εθνολογικού Μουσείου Μακεδονίας (σημερ. Λαογραφικό και Εθνολογικό Μουσείο Μακεδονίας-Θράκης (ΛΕΜΜ-Θ).

Βιογραφία
---------

Ο Κωνσταντίνος Κεφαλάς γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1898. Ήταν ο πρώτος από έξι παιδιά του Πέτρου και της Άννας Κεφαλά. Σπούδασε Φυσικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και πιάνο στο Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης και στη συνέχεια υπηρέτησε ως έφεδρος λοχαγός του μηχανικού στη Μικρασιατική Εκστρατεία.

### Πρώτα χρόνια

Παντρεύτηκε την Αθηνά Πατσιάλη και είχε δύο κόρες, τη Γρηγορία και την Πετρούλα. Για μικρό διάστημα εργάστηκε ως καθηγητής στη δημόσια εκπαίδευση στα Γρεβενά. Μετά από μεταπτυχιακές σπουδές στη Γαλλία (παλαιοντολογία, φυσική, γεωγραφία και προϊστορική αρχαιολογία), εργάσθηκε κυρίως στην ιδιωτική εκπαίδευση (Σχολή Α. Σχινά), από όπου συνταξιοδοτήθηκε το 1969 ως γυμνασιάρχης.

### Μακεδονική Φιλεκπαιδευτική Αδελφότητα

Το 1958 εκλέχθηκε πρόεδρος της Μακεδονικής Φιλεκπαιδευτικής Αδελφότητας και Διευθυντής του Λαογραφικού Μουσείου Βορείου Ελλάδος, που η Αδελφότητα ίδρυσε το 1957 με πρωτοβουλία του τότε Προέδρου της Ιωάννη Τάρη. Έως το 1970 ο Κ. Κεφαλάς εργάστηκε πυρετωδώς με στόχο να εμπλουτίσει και να οργανώσει το μουσείο. 

Το 1970, χάρη στη δική του προσπάθεια και του Κλεόβουλου Τσούρκα, ιδρυτή και εκδότη του περιοδικού Μακεδονική Ζωή, ιδρύεται ως ΝΠΔΔ το Λαογραφικό και Εθνολογικό Μουσείο Μακεδονίας (βλ. σήμερα Λαογραφικό και Εθνολογικό Μουσείο Μακεδονίας - Θράκης), στο οποίο παραχωρείται η χρήση του κτηρίου του Παλαιού Κυβερνείου. Ως αντιπρόεδρος και διευθυντής του μουσείου ο Κ. Κεφαλάς εργάστηκε ακούραστα έως το 1980 για να το οργανώσει και να το στελεχώσει. Παράλληλα συντέλεσε στη δημιουργία τοπικών λαογραφικών μουσείων στη Μακεδονία και τη Θράκη. Στο συμβούλιο του μουσείου παρέμεινε έως το 1982. 

Πέρα από το λαογραφικό του έργο, ο Κ. Κεφαλάς άφησε και αξιόλογο λογοτεχνικό (ποιήματα, διηγήματα, χρονογραφήματα, καθώς και κριτικές για τις εικαστικές τέχνες).

Διακρίσεις
----------

Τιμήθηκε με το Χρυσό Σταυρό Γεωργίου Α´ και το Χρυσό Σταυρό του Φοίνικος. Το 1981 η Ακαδημία Αθηνών του απένειμε βραβείο για την «όλη προσφορά του στην προβολή της μακεδονικής λαϊκής τέχνης και λαογραφίας».

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  
«Μνήμη Κωνσταντίνου Κεφαλά». Λαογραφικό και Εθνολογικό Μουσείο Μακεδονίας. 20 Νοεμβρίου 1991.
2. 1 2  Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού. «Ιστορικό». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Οκτωβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 11 Νοεμβρίου 2015.
3. 1 2  
«Ιστορία». Ανακτήθηκε στις 11 Νοεμβρίου 2015.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Έκθεση-Αφιέρωμα "Μνήμη Κωνσταντίνου Κεφαλά", 1991.
O **Μπέρτολντ Α΄**, γερμ. Berthold I (π. 1110/1122 - 14 Δεκεμβρίου 1188) από τον Οίκο του Άντεχς ήταν μάργραβος της Ίστρια το διάστημα 1173-1188.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του Μπέρτολντ Β΄ κόμη του Άντεχς, κυρίου του Ντήσσεν (στη Βαυαρία), Πάσσενμπουργκ (στη Φραγκονία) & Στάιν (στην Καρνιόλα) και της πρώτης συζύγου του Σοφίας της Βαϊμάρης, κόρης του Πόππο Β΄ μαργράβου της Καρνιόλας & Ίστριας.

Ο αδελφός του Όθων έγινε πρίγκιπας-επίσκοπος του Μπρίξεν το 1165. Διαδέχθηκε τον πατέρα του το 1151 ως Μπέρτολντ Γ΄ κόμης του Άντεχς. Ο Μπέρτολντ ήταν ένας πιστός υποστηρικτής τού Φρειδερίκου Α΄ Χοενστάουφεν του *Βαρβαρόσσα*, βασιλιά της Γερμανίας. Ο Μπέρτολντ Α΄ ανήλθε σε έναν από τους πιο σημαντικούς ευγενείς και κατείχε εκτεταμένες ιδιοκτησίες στη Βαυαρία, όπως επίσης στη Φραγκονία και στην Καρνιόλα, νότια των Ανατολικών Άλπεων. 

Το 1173 τοποθετήθηκε μάργραβος της Ίστρια (ως Μπέρτολντ Α΄), διαδεχόμενος τον Ένγκελμπερτ Γ΄, τελευταίο μάργραβο από τον Οίκο του Σπόνχαϊμ και εξάδελφο της Σοφίας, μητέρας τού Μπέρτολντ Α΄. Όταν το 1180 ο Φρειδερίκος Α΄ εκτόπισε τον Ερρίκο Γ΄ των Γουέλφων τον *Λέοντα*, δούκα της Σαξονίας, περιέβαλε τον Μπέρτολντ, γιο τού Μπέρτολντ Α΄, τον με τον τίτλο τού δούκα της Μερανίας, αναβιβάζοντας έτσι τον Οίκο τού Άντεχς σε πριγκιπική θέση.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε πρώτα το 1152 τη Χέντβιχ των Βίττελσμπαχ, κόρη τού Όθωνα Δ΄ παλατινού κόμη τού Σάιερν και είχε τέκνα:

* Μπέρτολντ π.1159-1204, δούκας της Μερανίας (Δ΄ του Άντεχς και Β΄ της Ίστρια & Καρνιόλα).
* Σοφία απεβ. 1218, παντρεύτηκε τον Πόππο Δ΄ κόμη τού Χέννεμπεργκ (απεβ. π.1190).
* Κουνιγκούντε απεβ. μετά το 1207, παντρεύτηκε πιθανόν τον Έμπερχαρντ κόμη τού Έμπερσταϊν.
* Ματθίλδη απεβ. 1245, κόμισσα του Πιζίνο. Παντρεύτηκε πρώτα τον Μπέρτολντ μάργραβο τού Βόμπουργκ και μετά τον Ένγκελμπερτ Γ΄ κόμη της Γκορίτσια.

Ο Μπέρτολντ Α΄ έκανε δεύτερο γάμο περί το 1180 με τη Λούιτγκαρντ των Έστριντσεν, κόρη τού Σβεν Γ΄ της Δανίας και είχε τέκνα:

* Πόππο απεβ. 1245, επίσκοπος του Μπάμπενμπεργκ.
* Μπέρτα απεβ. 1190, ηγουμένη στο Γκέρμπστατ.

Αναφορές σε πηγές
-----------------

1. ↑  www.deutsche-biographie.de/sfz69463.html. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.
3. ↑  *d:Q106945312*. geschichte.digitale-sammlungen.de/hab/seite/bsb00007637\_00064. σελ. 48.

Πηγές
-----

* Marek, Miroslav. "german/diessen1.html". genealogy.euweb.cz.[self-published source][better source needed]
* "Archived copy". Archived from the original on 2009-01-08. Retrieved 2009-08-25.
* Arnold, Benjamin. Princes and Territories in Medieval Germany, Cambridge University Press, 2003 ISBN 9780521521482

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 90992283
* GND: 138735328

 |

 |
Ο **Γκομπάλντ** ή *Γκουντομπάλντ*  (απεβ. μετά το 998) ήταν αρχιεπίσκοπος του Μπορντώ από το 989 έως το τέλος του. Ήταν ο *episcopus Gasconum*, επίσκοπος των Γασκώνων, από το 978, κρατώντας τo επισκοπικό αξίωμα σε όλες τις έδρες της Γασκώνης.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο 3ος γιος του Σάντσο Δ΄ της Γασκώνης και έτσι αδελφός του Σάντσο Ε΄ και του Γουλιέλμου Β΄, διαδοχικών δούκων της Γασκώνης.

Το 977 ίδρυσε ξανά το μοναστήρι του Λα Ρεόλ (La Réole). Αυτός και ο αδελφός του Γουλιέλμος Β΄ είχαν από κοινού τον πλήρη έλεγχο της εκκλησιαστικής και κοσμικής διοίκησης της Γασκώνης, κάτι που επέτρεψε στο δουκάτο να ευημερήσει και να επανέλθει στην ιστορία -μετά από μια περίοδο αφάνειας- κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησής τους. Ο Γκ[ουντ]ομπάλντ ανυψώθηκε τελικά στο αρχιεπισκοπικό αξίωμα του Μπορντώ. Αφιέρωσε το μοναστήρι στο Μαϊλέζαϊς (Maillezais).

Τον Ιούνιο του 989 ηγήθηκε της συνόδου του Σαρού (Charroux), στην οποία ανακηρύχθηκε για πρώτη φορά η ειρήνη (εκεχειρία) του Θεού. Απήγγειλε αφορισμό σε όλους εκείνους που λεηλάτησαν εκκλησίες, επιτέθηκαν στους κληρικούς, ή λήστεψαν φτωχούς χωριάτες.

Πηγές
-----

* Higounet, Charles. *Μπορντό μενταγιόν le haut moyen ηλικίας*. Μπορντό, 1963.
* Τζόρνταν, Γουίλιαμ Τσέστερ. *Η Ευρώπη στον Μεσαίωνα*. Λονδίνο: Viking, 2003.

Σημειώσεις
----------

1. ↑  books.openedition.org/pup/5603.
2. ↑  French: *Gombaud*, Latin: *Gunbaldus* and *Gomboldus*.
3. ↑  Jordan, 26.