recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Το **εθνόσημο της Ουρουγουάης** καθιερώθηκε για πρώτη φορά με νόμο στις 19 Μαρτίου 1829. Αποτελείται από ένα ελλειψοειδές σχήμα, που χωρίζεται σε 4 ίσα τμήματα και που στέφεται από έναν ανατέλλοντα χρυσό ήλιο, το λεγόμενο «Ήλιο του Μαΐου». Ο ήλιος αυτός συμβολίζει το ξύπνημα του ουρουγουανικού έθνους. Το ελλειψοειδές σχήμα περιβάλλεται από δυο κλαδιά ελιάς, που αντιπροσωπεύουν την ειρήνη και τα οποία ενώνονται στο κάτω μέρος με μια μπλε κορδέλα.

Στο πάνω αριστερό τέταρτο βρίσκεται μια ζυγαριά, σύμβολο ισότητας και δικαιοσύνης, σε γαλάζιο φόντο. Στο πάνω δεξιά μέρος βρίσκεται το *Cerro de Montevideo* (Λόφος του Μοντεβιδέο) με το φρούριό του πάνω στην κορυφή (σύμβολο σθένους) σε ασημένιο φόντο. Κάτω αριστερά, επίσης σε ασημί φόντο, υπάρχει ένα άλογο που καλπάζει, το οποίο συμβολίζει την ελευθερία. Στο κάτω δεξιά τέταρτο βρίσκουμε το βόδι, σύμβολο αφθονίας, σε μπλε φόντο.

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Εθνόσημο της Ουρουγουάης** |

1. ↑  Picture of Uruguay flag and coat of arms | Uruguay flag and coat of arms Photo | World Book Encyclopedia[*νεκρός σύνδεσμος*]

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Εθνόσημα των χωρών της Νότιας Αμερικής |
| --- |
|  |
| Ανεξάρτητα Κράτη | 
* Αργεντινή
* Βενεζουέλα
* Βολιβία
* Βραζιλία
* Γουιάνα
* Ισημερινός
* Κολομβία
* Ουρουγουάη
* Παναμάς
* Παραγουάη
* Περού
* Σουρινάμ
* Χιλή
 |  |
|  |
| Εξαρτημένα εδάφη | 

|  |  |
| --- | --- |
| Γαλλία | 
* Γαλλική Γουιάνα
 |
|  |
| Ολλανδία | 
* Αρούμπα
* Κουρασάο
* Μποναίρ
 |
|  |
| Ηνωμένο Βασίλειο | 
* Νήσοι Φώκλαντ
* Νότιος Γεωργία και Νότιοι Σάντουιτς Νήσοι
 |

 |

 |
Άποψη του Εστοσαντόκ από το Όρος Αϊμπγκά

Το **Εστοσαντόκ**, μερικές φορές γράφεται ως **Έστο-Σαντόκ**(ρωσικά: Э́стосадо́к ή Э́сто-Садо́к, εσθονικά: Eesti Aiake, μετάφραση: Μικρός Εσθονικός Κήπος) είναι μια αγροτική περιοχή (*σέλο)* υπό τη διοικητική δικαιοδοσία της Επαρχίας της Πόλης του Αντλέρσκι της Πόλης του Σότσι στο Κράι Κρασνοντάρ στη Ρωσία. Βρίσκεται στον ποταμό Μζύμτα και απέχει 4 χιλιόμετρα από την Κράσναγια Πολιάνα. Ο πληθυσμός του Εστοσαντόκ είναι 890 άτομα.

  

Ιδρύθηκε το 1886 από τριάντα έξι εσθονικές οικογένειες που έφτασαν στην Κράσναγια Πολιάνα για να καταστήσουν κατοικήσιμα τα εδάφη που κατοικούσαν παλαιότερα από τους Σαντζ.

Εκεί υπάρχουν τα ερείπια ενός Καυκασιανού φρουρίου και το μνημειακό σπίτι του Εσθονού συγγραφέα Άντον Χάνσεν Ταμσάαρε. Είναι η θέση του ορεινού θερέτρου σκι Αλπίκα Σέρβις. Ο σιδηροδρομικός σταθμός Ρόζα Χουτόρ συνδέει την περιοχή με τον σιδηροδρομικό σταθμό του Αντλέρ, με περαιτέρω συνδέσεις προς τοΔιεθνές Αεροδρόμιο του Σότσι, το Ολυμπιακό Χωριό του Σότσι, και το κεντρικό Σότσι.

Παραπομπές
----------

1. ↑
Η **Δαμώ** είναι σύμφωνα με την παράδοση, μετά τον Μνήσαρχο και τον Τηλαύγη, το τρίτο παιδί του Πυθαγόρα του Σάμιου και της Θεανούς της Κροτωνιάτιδος. Μυήθηκε από μικρή στη διδασκαλία και τη φιλοσοφία του πατέρα της, και μάλιστα λέγεται ότι εκείνος, προτού πεθάνει, της εμπιστεύθηκε τα γραπτά του, ορκίζοντάς την σε μυστικότητα και μη δημοσίευσή τους, όπως άλλωστε γινόταν με όλη τη διδασκαλία του. Ενώ μάλιστα θα μπορούσε κατά τις αφηγήσεις του Διογένη του Λαέρτιου να τα πουλήσει και να αποκομίσει σημαντικά οφέλη, προτίμησε τη φτώχεια θεωρώντας τις οδηγίες του πατέρα της πιο σημαντικές και από τον χρυσό. Αργότερα όμως δημοσίευσε μόνο την γεωμετρική διδασκαλία του Πυθαγόρα με την βοήθεια του Φιλόλαου και του Θυμαρίδα. Η έκδοση αυτή όπως αναφέρει ο Ιάμβλιχος είχε τον τίτλο *«Η προς Πυθαγόρου Ιστορία»*. Η χρήση της λέξης *ιστορία* έχει να κάνει με το ότι κατά τον Ιάμβλιχο, ο Πυθαγόρας την γεωμετρία την ονόμαζε ιστορία. Η Δαμώ παντρεύτηκε κάποιον Πυθαγόρειο και απέκτησε μία κόρη την Βιτάλη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Διογένης Λαέρτιος, Βίοι καὶ γνῶμαι τῶν ἐν φιλοσοφίᾳ εὐδοκιμησάντων, 8.1 *( αρχαίο κείμενο )*,
2. ↑  Ιάμβλιχος, Περί του Πυθαγορικού Βίου, 89

Πηγές
-----

John Strohmeier & Peter Westbrook: *Πυθαγόρας: Η ζωή και η διδασκαλία του*
Ο **δήμος Κορμίστας** ήταν δήμος του νομού Σερρών που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Αμφίπολης. Αποτελούταν από τέσσερα χωριά του νομού Σερρών: Την Νέα Μπάφρα, την Κορμίστα, την Ηλιοκώμη και την Συμβολή. Έδρα του δήμου ήταν η Νέα Μπάφρα, η οποία ήταν και το μεγαλύτερο χωριό του δήμου σε πληθυσμό. Ο πληθυσμός του δήμου το 2001 ήταν 2.887 μόνιμοι κάτοικοι.

Διαίρεση
--------

Ο δήμος Κορμίστας είχε (πραγματικό) πληθυσμό 2.887 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονταν:

 **Δ.δ. Νέας Μπάφρας**  -- η Νέα Μπάφρα [ 1.004 ]
 **Δ.δ. Ηλιοκώμης**  -- η Ηλιοκώμη [ 582 ]
 **Δ.δ. Κορμίστας**  [ 991 ] 
* η Κορμίστα [ 941 ]
* η Μονή Εικοσιφοινίσσης [ 50 ]

 **Δ.δ. Συμβολής**  [ 457 ] 
* η Συμβολή [ 419 ]
* η Άνω Συμβολή [ 38 ]

Ιστορικά στοιχεία
-----------------

Ο Δήμος Κορμίστας είχε σχηματιστεί το 1997 από τις εξής κοινότητες:

* Κοινότητα Νέας Μπάφρας
* Κοινότητα Συμβολής
* Κοινότητα Ηλιοκώμης
* Κοινότητα Κορμίστης

Υποδομές
--------

Στην περιοχή που καταλάμβανε ο δήμος υπάρχουν 3 αθλητικά κέντρα (στο Δ.Δ. Ηλιοκώμης, στο Δ.Δ. Κορμίστας και στο Δ.Δ. Συμβολής), δημοτικά σχολεία με ενσωματωμένο νηπιαγωγείο ( στο Δ.Δ. νέας Μπάφρας,στο Δ.Δ. Κορμίστας και στο Δ.Δ. Ηλιοκώμης). Στο Δ.Δ. Συμβολής υπάρχει και Εθνικός παιδικός σταθμός.

Δήμαρχοι
--------

Τελευταίος δήμαρχος του δήμου Κορμίστας ήταν ο εκλεγμένος το 2006 Αλέξανδρος Καραμπογιούκας του Βασιλείου και αμέσως προηγούμενος ο Παναγιώτης Χατζηθεοδωρίδης, το 2002.

Παραπομπές
----------

1. ↑  ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997
2. ↑  «Διοικητικές μεταβολές / ΟΤΑ Δήμου Κορμίστας Ν. Σερρών». Ελληνική Εταιρεία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης. Ανακτήθηκε στις 9 Ιουλίου 2011. [*νεκρός σύνδεσμος*]
3. ↑  «Αποτελέσματα Δημοτικών & Νομαρχιακών Εκλογών 2006». Υπουργείο Εσωτερικών. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Σεπτεμβρίου 2010. Ανακτήθηκε στις 8 Ιουλίου 2011.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Δήμος Κορμίστας[*νεκρός σύνδεσμος*] (επίσημος ιστότοπος)

|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Σχέδιο Καποδίστριας: Διοικητική διαίρεση του νομού Σερρών |
| --- |
|  |
| Δήμοι | 
* Σερρών
* Αλιστράτης
* Αμφίπολης
* Αχινού
* Βισαλτίας
* Εμμανουήλ Παππά
* Ηρακλείας
* Μητρουσίου
* Κερκίνης
* Κορμίστας· Λευκώνα
* Νέας Ζίχνης
* Νιγρίτας
* Πετριτσίου
* Πρώτης
* Ροδολίβους
* Σιδηροκάστρου
* Σκοτούσσας
* Σκουτάρεως
* Στρυμωνικού· Στρυμώνα
* Τραγίλου
 |
|  |
| Κοινότητες | 
* Αγκίστρου
* Άνω Βροντούς
* Αχλαδοχωρίου
* Ορεινής
* Προμαχώνος
 |

 |
Διάφορα διακοσμητικά λαμινέιτ.
**Επενδύσεις λαμινέιτ** (αγγλ. *Laminates*) είναι οι συνθετικές επενδύσεις επιφανειών που γίνονται σε έπιπλα, δάπεδα, πάγκους και άλλες κατασκευές εσωτερικού χώρου.

Τυπικό δάπεδο λαμινέιτ.

Χρήσεις
-------

Οι επενδύσεις λαμινέιτ τοποθετούνται για να καλύψουν επιφάνειες σε πορτάκια κουζίνας, πάγκους, τοίχους ή πόρτες. Το υπόστρωμα αυτών, δηλ. το υλικό που βρίσκεται κάτω από το λαμινέιτ, μπορεί να αποτελείται από συμπαγές ξύλο (συνήθως, λεύκη, limba ή poplar) όπως επίσης συχνά από ινοσανίδες ή μοριοσανίδες (το κοινό *νοβοπάν*).

Ρολό και φύλλα λαμινέιτ.

Σύνθεση
-------

Οι επενδύσεις λαμινέιτ παράγονται από συνθετικά υλικά σε στρώσεις, είτε με υψηλή είτε με χαμηλή πίεση, και βιομηχανικά σε πρέσες. Σήμερα στην Ελλάδα κυριαρχούν δύο τύποι τέτοιων προϊόντων, από τα οποία κατασκευάζονται -σε μεγάλο ποσοστό- τα πορτάκια κουζίνας, οι εσωτερικές πόρτες, οι πάγκοι κουζίνας, και τα δάπεδα (γνωστά ως δάπεδα λαμινέιτ), καθώς και άλλα προϊόντα.

Στο εμπόριο, τα δύο συνθετικά υλικά που χρησιμοποιούνται, ως λαμινέιτ, είναι: α) το υψηλής πίεσης, High Pressure Laminate (HPL), με την ονομασία ***βακελίτης***, και β) το χαμηλής πίεσης, Low Pressure Laminate (LPL), που λέγεται ***μελαμίνη***.

Τμήμα πάγκου κουζίνας με ***μελαμίνη*** (LPL)

Συγκρίσεις
----------

Σύγκριση των υλικών αυτών δεν γίνεται. Το πρώτο (δηλ. HPL) είναι υπέρτερο από το δεύτερο, σε ποιότητα και αντοχή. Το LPL γίνεται σε πιέσεις χαμηλές (200-300 kg/m2), ενώ αντίθετα το HPL παράγεται σε πιέσεις >1.000 kg/m2. Επίσης, το HPL περιέχει πολύ περισσότερες στρώσεις και επίσης περιέχει τη ρητίνη φαινόλης-φορμαλδεΰδης (PF) που πολυμερίζεται σε υλικό αντοχής και υψηλή ανθεκτικότητα σε καταπονήσεις (οξέα, θερμότητα, γρατζουνιές).

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑
O **Δομίτιος** (Domitius) ήταν πολιτικός και στρατιωτικός της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Από κάποιους ερευνητές ταυτίζεται με τον Ευτόλμιο.

Ο Δομίτιος ήταν γιος ενός άγνωστου ατόμου και αδελφός του Ευμόλπιου. Είχε παιδιά που πήγαν να σπουδάσουν στη Φοινίκη και την Αίγυπτο και ήταν συγγενής με τον σοφιστή Λιβάνιο. Εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 357-358, όταν υπηρέτησε στο προσωπικό του Πραίτωρα Ιλλυριακού Ανατόλιου (357–359), ίσως ως σύμβουλος. Το 357, βρισκόταν στην Αντιόχεια και το 358 ταξίδεψε από την Κωνσταντινούπολη στην Αντιόχεια. Στη συνέχεια κατείχε υψηλό αξίωμα στη Συρία, ίσως Κόμης της εώας. 

Χρησιμοποίησε την Αντιόχεια ως βάση για να επισκεφτεί τις πόλεις υπό την εξουσία του. Μία από τις επιστολές του Λιβάνιου δίνει ενδείξεις ότι η Αίγυπτος ήταν υπό την εξουσία του, αλλά σε αυτό το απόσπασμα λέγεται ότι θα ήταν ντροπή αν πήγε στην Αίγυπτο χωρίς να έχει λάβει πανηγυρική από τον Λιβάνιο και ακολουθεί ένα άλλο απόσπασμα που υποδηλώνει ότι η θητεία του πρέπει να τελειώσει. Οι συγγραφείς του *The Prosopography of the Later Roman Empire* προτείνουν ότι η επίσκεψή του στην Αίγυπτο, όπως αναφέρεται από τον Λιβάνιο, πραγματοποιήθηκε αφού εγκατέλειψε την θέση του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Martindale 1971, p. 264.
2. ↑  XI.21
3. ↑  Martindale 1971, p. 263-264.

Πηγές
-----

* Martindale, J. R.; A. H. M. Jones (1971). «Domitius 1». The Prosopography of the Later Roman Empire, Vol. I AD 260-395. Cambridge e Nova Iorque: Cambridge University Press
Ο **Δαμιανός Κυριαζής** (1890 - 1948) ήταν Έλληνας επιχειρηματίας και πολιτικός.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στο Κάιρο και ήταν πρωτότοκος γιος του Ιωάννη Κυριαζή, καπνοβιομήχανου από τον Κισσό του Πηλίου. Η οικογένειά του διατηρούσε μια από τις σημαντικότερες καπνοβιομηχανίες της Αιγύπτου, η οποία για ένα διάστημα υπήρξε πρώτη σε εξαγωγές τσιγάρων. Μεγάλωσε στον Βόλο και σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και το Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης και εν συνεχεία αναγορεύθηκε διδάκτωρ νομικών και πολιτικών επιστημών του Πανεπιστημίου της Λειψίας. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα διορίστηκε στο Υπουργείο Οικονομικών αναλαμβάνοντας σε σύντομο χρονικό διάστημα την διεύθυνση του τομέα βιομηχανίας. Μετά τον θάνατο του πατέρα του, το 1919, ανέλαβε την διοίκηση των οικογενειακών επιχειρήσεων μαζί με τον αδελφό του Κωνσταντίνο, όμως αποχώρησε από αυτές το 1932.

Υπήρξε στενός φίλος με τον Αλέξανδρο Παπαναστασίου και μέλος της *«Δημοκρατικής Ενώσεως»*. Στην κυβέρνηση Παπαναστασίου (1932) διετέλεσε υφυπουργός Εθνικής Οικονομίας.

Υπήρξε μέλος της Αθηναϊκής Λέσχης και άλλων συλλόγων. Ήταν επίσης συλλέκτης σπάνιων βιβλίων, αρχείων και έργων τέχνης. Το 1953 η κόρη του δώρισε ιστορικά έγγραφα του Αλη Πασά καθώς και εκατοντάδες βιβλία και χαρακτικά στη Γεννάδειο Βιβλιοθήκη. Γενικότερα πραγματοποίησε πλήθος δωρεών προς το Μουσείο Μπενάκη και το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο ενώ υπήρξε ο ιδρυτής της Λαϊκής Βιβλιοθήκης Βόλου. Στο Μουσείο Μπενάκη, με τον ιδρυτή του οποίου, Αντώνη Μπενάκη διατηρούσε στενή φιλία, υπάρχει αίθουσα με το όνομά του. Είχε επίσης συγγράψει στα γερμανικά την μελέτη με τίτλο *«Η εξέλιξις της χειροτεχνίας εις την σημερινήν Ελλάδα»*. 

Ήταν παντρεμένος με την Αγγέλα Συννεφιά και είχαν αποκτήσει μια κόρη, την Μαρία, σύζυγο Γεωργίου Σπέντζα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Γερμανικά) *Catalog of the German National Library*. 116634383. Ανακτήθηκε στις 31  Μαΐου 2020.
2. ↑  (Γερμανικά) *Catalog of the German National Library*. 116634383. Ανακτήθηκε στις 10  Ιουνίου 2020.
3. ↑  data.cerl.org/owners/00010570. Ανακτήθηκε στις 3  Νοεμβρίου 2021.
4. 1 2 3 4  Κρεμμυδάς, Βασίλειος (2005). *Ο Ιωάννης Κωλέτης του Σπυρομίλιου, ένας ανέκδοτος λίβελος*. Αθήνα: εκδόσεις Βιβλιόραμα. σελ. 18.
5. 1 2 3  Βάρδα, Χριστίνα (29 Οκτωβρίου 2001). «Βιογραφικό Δαμιανού Κυριαζή». *www.elia.org.gr*. Αρχείο ΕΛΙΑ. Ανακτήθηκε στις 12 Ιουλίου 2016.
6. ↑  «Καταχώρηση επιχείρησης «Αδελφοί Κυριαζή»». *www.elia.org.gr*. Ανακτήθηκε στις 12 Ιουλίου 2016.
7. ↑  «Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης | Κυβέρνηση ΠΑΠΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ (1932)». *www.ggk.gov.gr*. Ανακτήθηκε στις 12 Ιουλίου 2016.
8. ↑  «Library Collections on the Roa» (PDF). *www.ascsa.edu.gr*. Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών Αθήνας. 2008. Ανακτήθηκε στις 12 Ιουλίου 2016.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 769210
* **ΕΒΕ**: 131094
* ISNI: 0000 0000 2009 4842
* GND: 116634383
* BNE: XX1650066

 |

 |
Απόδοση του Μιχαήλ Άγγελου της Δελφικής Σίβυλλας
Η **Δελφική Σίβυλλα** ήταν γυναίκα πριν από τον Τρωικό πόλεμο (περ. 11ος αιώνας π.Χ.) η οποία αναφέρεται από τον Παυσανία ο οποίος έγραφε τον 2ο αιώνα μ.Χ. ιστορίες που είχε ακούσει σε τοπικό επίπεδο. Η Σίβυλλα θα προηγούνταν της πραγματικής Πυθίας, του μαντείου και της ιέρειας του Απόλλωνα, που προέρχεται περίπου από τον 8ο αιώνα π.Χ.

Υπήρχαν πολλές προφητικές γυναίκες που ονομάζονταν Σίβυλλες και ανδρικές μορφές που ονομάζονταν Βάκιδες στον ελληνορωμαϊκό κόσμο. Η πιο διάσημη Σίβυλλα βρισκόταν στην Κύμη και ο πιο διάσημος Βάκις στη Βοιωτία.

Ο Παυσανίας ισχυρίστηκε ότι η Σίβυλλα «γεννήθηκε μεταξύ ανθρώπου και θεάς, όντας κόρη θαλάσσιων τεράτων και αθάνατη νύμφη». Είπε ότι η Σίβυλλα ήρθε από την Τρωάδα στους Δελφούς πριν από τον Τρωικό Πόλεμο, «οργισμένη με τον αδελφό της Απόλλωνα», παρέμεινε για λίγο στη Σάμο, επισκέφτηκε την Κλάρο και τη Δήλο και πέθανε στην Τρωάδα, αφού επέζησε από εννέα γενεές ανδρών. Μετά τον θάνατό της, ειπώθηκε ότι έγινε μια περιπλανώμενη φωνή που έφερνε ακόμα στα αυτιά των ανδρών τα νέα για το μέλλον τυλιγμένα σε σκοτεινά αινίγματα.

Δείτε επίσης
------------

* Κυμαία Σίβυλλα

Παραπομπές
----------

1. ↑  Παυσανίας 10.12.1
2. ↑  Bowden, Hugh, *Classical Athens and the Delphic Oracle. Divination and Democracy*. Cambridge: Cambridge University Press, 2005. (ISBN 0-521-53081-4). Cf. p.14. "They may learn about the mysterious Delphic Sibyl, a mythical prophetess unrelated to the traditions of the oracle itself."
3. ↑  Παυσανίας 10.12.3
Η **Δανάη Μουρατίδη** (γεννήθηκε στις 20 Μαρτίου 1995 στην Αθήνα) είναι Ελληνίδα επαγγελματίας αθλήτρια πετοσφαίρισης που αγωνίζεται με τη φανέλα του Πανιωνίου στην Α2 Εθνική κατηγορία πετοσφαίρισης της Ελλάδας.

Καριέρα
-------

Έκανε τα πρώτα της βήματα στο χώρο της πετοσφαίρισης στις ακαδημίες του Ολυμπιακού Πειραιώς, στις οποίες βρέθηκε από πολύ μικρή ηλικία. Από πολύ νωρίς αποτέλεσε μόνιμο στέλεχος της ομάδας κορασίδων που συμμετείχε στο αντίστοιχο πρωτάθλημα ΕΣΠΕΔΑ. Το ντεμπούτο της με την πρώτη ομάδα του Ολυμπιακού το έκανε αρκετά νωρίτερα από το αναμενόμενο και συγκεκριμένα στις 18 Ιανουαρίου του 2011 όταν (όντας μόλις 15 ετών) αναγκάστηκε έπειτα από απόφαση του τότε προπονητή της ομάδας Γιάννη Νικολάκη, να προωθηθεί στην πρώτη ομάδα προκειμένου να καλύψει το κενό της βασικής πασαδόρου του Ολυμπιακού, της Σέρβας Μάγια Ογκνιένοβιτς, στο εντός έδρας ματς με αντίπαλο τον Πανιώνιο. 

Η Δανάη Μουρατίδη κατέκτησε με την ομάδα κορασίδων του Ολυμπιακού το αντίστοιχο πρωτάθλημα ΕΣΠΕΔΑ Κορασίδων του 2011, ενώ οι πολύ καλές της εμφανίσεις τη βοήθησαν να προωθηθεί στην ομάδα των Νεανίδων του Πειραικού συλλόγου. Η πρώτη της χρονιά στις Νεανίδες του Ολυμπιακού ήταν άκρως επιτυχημένη καθώς η ομάδα του Πειραιά κατάφερε να φτάσει στην κατάκτηση του αντίστοιχου ελληνικού πρωταθλήματος Νεανίδων για το 2012, με την ίδια τη Μουρατίδη να ανακηρύσσεται ως η καλύτερη πασαδόρος του τελικού. Παράλληλα, η Δανάη Μουρατίδη ήταν στέλεχος της ομάδας που κατέκτησε και το Κύπελλο Ελλάδος του 2012. Οι συνεχόμενα καλές εμφανίσεις της Δανάης Μουρατίδη κατά τη διάρκεια της αμέσως προηγούμενης διετούς παρουσίας της στον Ολυμπιακό, οδήγησαν στο να προωθηθεί στην πρώτη ομάδα του Πειραικού συλλόγου.

Η πρώτη χρονιά της Μουρατίδη στην πρώτη ομάδα του Ολυμπιακού αποδείχθηκε εξαιρετική, καθώς ο ερυθρόλευκος σύλλογος κατάφερε να κατακτήσει το Κύπελλο αλλά και το Πρωτάθλημα Ελλάδας για το 2013. Επρόκειτο για μια ιστορική στιγμή του συλλόγου, καθώς το Πρωτάθλημα αυτό ήταν το πρώτο που κατακτούσε το τμήμα βόλλευ γυναικών του Ολυμπιακού, από την ίδρυσή του και μετά.

Το καλοκαίρι του 2013, ο Πανιώνιος κατέθεσε επίσημη πρόταση για την απόκτηση της Μουρατίδη, με την ομάδα του Πειραιά να την κάνει αποδεκτή καθώς λόγω της παρουσίας των πασαδόρων Στέλλας Χριστοδούλου και Αρετής Τέζα στο ρόστερ της ομάδας, η Δανάη Μουρατίδη πολύ δύσκολα θα έπαιρνε αρκετό χρόνο συμμετοχής στην πρώτη ομάδα του Ολυμπιακού. Στις 18 Ιουλίου ο Πανιώνιος ανακοίνωσε επίσημα την απόκτηση της Μουρατίδη. Στην ομάδα της Νέας Σμύρνης παραμένει μέχρι και σήμερα.

Τίτλοι
------

* 1 Πρωτάθλημα ΕΣΠΕΔΑ Κορασίδων: 2011
* 1 Πρωτάθλημα ΕΣΠΕΔΑ Νεανίδων: 2012
* 1 Πρωτάθλημα Ελλάδας: 2013
* 2 Κύπελλα Ελλάδας: 2012, 2013

Πηγές
-----

* Το προφίλ της Δανάης Μουρατίδη στο katimagiko.gr
* Ρόστερ Ολυμπιακού Πειραιώς 2011-12
* Ντεμπούτο Μουρατίδη με τη φανέλα του Ολυμπιακού
* Πρωταθλητής ΕΣΠΕΔΑ Νεανίδων ο Ολυμπιακός. Καλύτερη πασαδόρος η Μουρατίδη
* Σύνθεση του Κυπελλούχου Ολυμπιακού
* Απέκτησε τη Δανάη Μουρατίδη του Ολυμπιακού ο Πανιώνιος
Ο **Δημήτριος Πανάς** (1856-1931) ήταν Έλληνας διπλωμάτης.

Βίος
----

Ο **Δημήτριος Πανάς** καταγόταν από ιστορική οικογένεια της Κεφαλλονιάς. Σταδιοδρόμησε στον διπλωματικό κλάδο και διατέλεσε από το 1905 έως το 1910 γενικός γραμματέας στο Υπουργείο των Εξωτερικών. Ανέλαβε διπλωματικές αποστολές και το 1913 διορίστηκε υπουργός Εξωτερικών για ένα τετράμηνο στην Κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου (από 18/08/1913 έως 22/12/1913). Τοποθετήθηκε πρέσβης στην Κωνσταντινούπολη και μετά στην Πετρούπολη και στην Πράγα. Συμμετείχε ως εκπρόσωπος της Ελλάδος στην πρώτη συνέλευση της Κοινωνίας των Εθνών το 1920. Το 1921 διορίστηκε πρέσβης στο Βουκουρέστι και το 1923 αποχώρησε από την ενεργό υπηρεσία.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Αντώνης Μακρυδημήτρης, Οι υπουργοί των εξωτερικών της Ελλάδας 1829-2000, εκδ.Καστανιώτης, Αθήνα, 2000, σελ.74

Πηγές
-----

* Αντώνης Μακρυδημήτρης, Οι υπουργοί των εξωτερικών της Ελλάδας 1829-2000, εκδ.Καστανιώτης, Αθήνα, 2000, σελ.74
Το έμβλημα του δελφίνου της Γαλλίας
**Δελφίνος** (γαλλικά :Dauphin) ήταν ένας γαλλικός τίτλος ευγενείας σε χρήση από το 1349 έως το 1830 και προοριζόταν για τους πρίγκιπες του στέμματος στο θρόνο της Γαλλίας που ήταν νόμιμοι απόγονοι του κυρίαρχου μονάρχη.

Αρχικά ήταν ο τίτλος των κομήτων του Αλμπόν, κυρίων του Ντωφινέ, και μετά τη μεταβίβαση του Ντωφινέ στο βασίλειο της Γαλλίας, το 1349, έγινε ο τίτλος που έφερε ο μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του βασιλιά της Γαλλίας. Τον έφερε ο κληρονόμος του στέμματος μέχρι τη στέψη του ή το θάνατό του, οπότε ο τίτλος περνούσε στον επόμενο κληρονόμο του θρόνου.

Ιστορία
-------

Το στέμμα του δελφίνου της Γαλλίας
Τον 12ο αιώνα, ο κόμης του Αλμπόν Γκι Δ' του Αλμπόν (1095-1142) πρόσθεσε ένα δελφίνι στο οικόσημό του και αποκαλούνταν Δελφίνος (le Dauphin, στα γαλλικά le dolphin είναι το δελφίνι). Οι απόγονοί του άλλαξαν τον τίτλο τους από Κόμης του Αλμπόν σε Δελφίνος του Βιενουά και η κομητεία του Αλμπόν μετονομάστηκε σε Ντωφινέ.

Τα σημαντικά χρέη του Ουμβέρτου Β' και ο θάνατος του γιου και κληρονόμου του οδήγησαν στην πώληση της κυριαρχίας του Ντωφινέ στον Γάλλο βασιλιά Φίλιππο ΣΤ' το 1349, που αγόρασε την περιοχή για τον εγγονό του. Οι όροι της μεταβίβασης προέβλεπαν ότι ο κληρονόμος του θρόνου της Γαλλίας θα έφερε τον τίτλο του «Δελφίνου», πράγμα που συνέβαινε από τότε μέχρι τη Γαλλική Επανάσταση και από το 1824 έως το 1830. Οι όροι περιελάμβαναν επίσης σημαντική αυτονομία και φορολογικές απαλλαγές για την περιοχή Ντωφινέ, η οποία παρέμεινε γαλλική επαρχία μέχρι τη Γαλλική Επανάσταση.

Για να φέρει κάποιος τον τίτλο του δελφίνου δεν ήταν αρκετό να είναι ο κληρονόμος του θρόνου, ήταν απαραίτητο να είναι άμεσος απόγονος του βασιλιά. Έτσι, ο Φραγκίσκος Α' της Γαλλίας, ξάδερφος του προκατόχου του Λουδοβίκου ΙΒ', δεν ήταν ποτέ δελφίνος.

Μέχρι τη βασιλεία του Λουδοβίκου ΙΔ' ο τίτλος ήταν «Δελφίνος του Βιενουά». Αργότερα ο τίτλος έγινε «Δελφίνος της Γαλλίας». Ο πρώτος Γάλλος πρίγκιπας γνωστός ως δελφίνος ήταν ο μελλοντικός Κάρολος Ε' της Γαλλίας, εγγονός του Φιλίππου ΣΤ' της Γαλλίας στο θρόνο. Ο τελευταίος ήταν ο Λουδοβίκος-Αντώνιος του Αρτουά, γιος του Καρόλου Ι΄ της Γαλλίας, ο οποίος παραιτήθηκε από τον τίτλο το 1830.

Σημερινή χρήση
--------------

Σήμερα τον τίτλο φέρουν εθιμικά οι πρωτότοκοι γιοι των δύο βασιλικών διεκδικητών του Γαλλικού θρόνου, ο Λουδοβίκος των Βουρβόνων (γιός του δούκα του Ανζού) για τους Νομιμόφρονες και ο Γκαστόν της Ορλεάνης (γιός του κόμη των Παρισίων) για τους Ορλεανιστές. Επίσης με την επέκταση αυτού του όρου, σήμερα ο όρος δελφίνος αναφέρεται στον διάδοχο που ορίζεται επίσημα ή ανεπίσημα για μια θέση ή στον επίδοξο διεκδικητή ενός θώκου.

Παραπομπές
----------

1. ↑ . «el.wiktionary.org». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Μαΐου 2015.
Με τον όρο **επιφάνεια** απαντάται και εναλλακτικά ως ιεροφάνεια στη θρησκειολογία χωρίς ωστόσο να έχει το ίδιο νόημα, εννοείται η θεία εμφάνιση. Η λέξη έρχεται από το μακρινό παρελθόν, με το ύστερο Λατινικό *epiphania* να πηγάζει από το Αρχαιοελληνικό *επιφάνεια*, που σημαίνει εκδήλωση και το ρήμα *επιφαίνω* που σημαίνει *εκδηλώνω, φανερώνω, αποκαλύπτω, εμφανίζω*. Στο χριστιανικό πλαίσιο ο όρος υποδηλώνει τον εορτασμό της αποκάλυψης του Θεού σε ανθρώπινη μορφή στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού. Στην ίδια λέξη αποδίδεται το νόημα μιας αιφνίδιας εκδήλωσης ή αντίληψης της ουσιαστικής φύσης του νοήματος ενός πράγματος. Από αυτή την άποψη η αντίληψη της ουσιαστικής φύσης γίνεται διαισθητικό άδραγμα της πραγματικότητας μέσω ενός γεγονότος. Σε μια άλλη απόδοση της αγγλικής κυρίως λέξης υποννοεί τη διαφωτιστική ανακάλυψη, τη συνειδητοποίηση.

Παραπομπές σημειώσεις
---------------------

1. ↑  λήμμα: επιφαίνω στο Perseus Project
2. ↑  epiphany στο free dictionary
3. ↑  Martindale, C.C. (1909), Epiphany, στο *The Catholic Encyclopedia*. New York: Robert Appleton Company. Ανάκτηση 20 Νοε, 2009 από New Advent:
4. ↑  Μerriam-Webster online
Το **Δελφικό Έψιλον** είναι ένα αρχαιοελληνικό σύμβολο (κλείδα) που σχετιζόταν με την μύηση του ανθρώπου στο φως. Για το λόγο αυτό βρισκόταν στον Ναό του Απόλλωνα στους Δελφούς, όπου τελούνταν η λατρεία του Ήλιου (ο Απόλλωνας ήταν θεός του Ήλιου).   

Συγκεκριμένα είχε τοποθετηθεί τρεις φορές (ξύλο, χαλκός, χρυσός) στην κορυφή του αετώματος της κεντρικής ανατολικής πύλης του ναού, μαζί με το "*ΓΝΩΘΙ ΣΕΑΥΤΟΝ*" στην κάτω αριστερή γωνία και το "*ΜΗΔΕΝ ΑΓΑΝ*" στην κάτω δεξιά του ιδίου αετώματος. Η προέλευση του συμβόλου και των φράσεων αποδιδόταν στους επτά σοφούς.  

Στην Αρχαία Ελλάδα συμβόλιζε: 

* ως σχήμα: την ένωση και την τριαδικότητα (τρεις παράλληλες γραμμές ενωμένες).
* ως αριθμός: τα 5 κοσμογονικά στοιχεία Γη, Αέρας, Νερό, Πυρ και τον Αιθέρα (πεμπτουσία).

Η μοναδική πληροφορία για το Δελφικό Έψιλον προέρχεται από τον Πλούταρχο, ο οποίος ήταν Ιερεύς δια βίου του Απόλλωνος. Στο "Περί του Ει εν Δελφοίς", ο Πλούταρχος παραθέτει στους διαλόγους διάφορες εξηγήσεις, με την η καλύτερη να δίνει ο Αμμώνιος (δάσκαλός του), ως προσφώνηση έκπληξης και σεβασμού στον Θεό, δηλαδή Εί (σαι), που μεταφράζεται ως μόνο εσύ υπάρχεις, το μόνο σίγουρο που υπάρχει αιώνια, σε αντίθεση με το "γνώθι σεαυτό" που αποτελεί υπόμνηση στο θνητό ον, με την μεταβλητή φύση του, που υπόκειται σε γέννηση και φθορά.

Πηγές
-----

Πλούταρχος, Ηθικά: *Περί του Ει του εν Δελφοίς*

Εσωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Μαντείο των Δελφών
* Δελφικά παραγγέλματα
* Ομάδα Έψιλον

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* ello.gr
* youtube.com
Δελφίνι του Αμαζονίου σε αιχμαλωσία
Το **δελφίνι του Αμαζονίου** (*Inia geoffrensis*), επίσης γνωστό ως ροζ ποτάμιο δελφίνι, είναι είδος δελφινιού που ταξινομείται στην οικογένεια Ινιίδες. Τρία υποείδη αναγνωρίζονται επί του παρόντος: *I. g. geoffrensis* (δελφίνι του Αμαζονίου), *I. g. boliviensis* (ποτάμιο δελφίνι της Βολιβίας) και *I. g. humboldtiana* (δελφίνι του Ορινόκο), ενώ η τοποθέτηση του δελφινιού του ποταμού Αραγκουάια (*I. araguaiaensis*) εντός του είδους είναι ακόμα ασαφής. Τα τρία υποείδη απαντόνται στη λεκάνη του Αμαζονίου, στον άνω ποταμό Μαδέιρα στη Βολιβία και στη λεκάνη του Ορινόκο, αντίστοιχα.

Το ποτάμιο δελφίνι του Αμαζονίου είναι το μεγαλύτερο είδος ποτάμιου δελφινιού, με τα ενήλικα αρσενικά να φτάνουν τα 185 κιλά (408 λίβρες) σε βάρος και σε μήκος τα 2,5 μέτρα (8,2 πόδια). Τα ενήλικα αποκτούν ροζ χρώμα, πιο εμφανές στα αρσενικά, δίνοντάς τους το ψευδώνυμό του «ροζ ποτάμιο δελφίνι». Ο σεξουαλικός διμορφισμός είναι πολύ εμφανής, με τα αρσενικά να είναι 16% μεγαλύτερα σε μήκος και να ζυγίζουν 55% περισσότερο από τα θηλυκά. Όπως και άλλες οδοντοφάλαινες, έχουν ένα «πεπόνι», ένα όργανο που χρησιμοποιείται για το βιο-σόναρ. Το ραχιαίο πτερύγιο, αν και κοντό σε ύψος, θεωρείται μακρύ, και τα θωρακικά πτερύγια είναι επίσης μεγάλα. Το μέγεθος των πτερυγίων, οι αχρησιμοποίητοι σπόνδυλοι και το σχετικό του μέγεθος επιτρέπουν βελτιωμένη ευελιξία κατά την πλεύση στα πλημμυρισμένα δάση όταν κυνηγά την λεία του.

Έχουν μια από τις ευρύτερες διατροφικές επιλογές μεταξύ των οδοντοφόρων φαλαινών και τρέφονται με έως και 53 διαφορετικά είδη ψαριών, όπως σκιαινίδες, γατόψαρα και πιράνχας. Επίσης, τρώνε άλλα ζώα, όπως νεροχελώνες και καβούρια του γλυκού νερού.

Το 2008, αυτό το είδος χαρακτηρίστηκε από τη Διεθνή Ένωση για τη Προστασία της Φύσης (IUCN) ως ανεπαρκών δεδομένων, λόγω της αβεβαιότητας σχετικά με τις τάσεις του πληθυσμού και τον αντίκτυπο των απειλών. Ενώ το κυνήγι είναι μια μεγάλη απειλή, τις τελευταίες δεκαετίες μεγαλύτερες επιπτώσεις στον πληθυσμό οφείλονται στην απώλεια ενδιαιτημάτων και στην ακούσια εμπλοκή στις γραμμές αλιείας.

Είναι το μόνο είδος ποτάμιου δελφινιού που κρατείται σε αιχμαλωσία, κυρίως στη Βενεζουέλα και την Ευρώπη. Ωστόσο, είναι δύσκολο να εκπαιδευτεί και το ποσοστό θνησιμότητας που παρατηρείται μεταξύ των αιχμαλωτισμένων ατόμων είναι υψηλό.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Hrbek, Tomas; Da Silva, Vera Maria Ferreira; Dutra, Nicole; Gravena, Waleska; Martin, Anthony R.; Farias, Izeni Pires (2014-01-22). Turvey, Samuel T. επιμ. «A New Species of River Dolphin from Brazil or: How Little Do We Know Our Biodiversity». *PLOS One* **9** (1): e83623. doi:10.1371/journal.pone.0083623. PMID 24465386. Bibcode: 2014PLoSO...983623H.
2. ↑  «List of Marine Mammal Species & Subspecies». *Society for Marine Mammalogy*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Ιανουαρίου 2015.
3. ↑  American Cetacean Society Fact Sheet. «Boto (Amazon river dolphin)». American Cetacean Society. Ανακτήθηκε στις 18 Μαΐου 2019.
**Επιφώνημα** είναι το μέρος του λόγου που φανερώνει δυνατό συναίσθημα, όπως πόνο, λύπη, χαρά, έκπληξη, θαυμασμό, απορία κτλ. Στα επιφωνήματα συνήθως σημειώνεται θαυμαστικό, ερωτηματικό ή αποσιωπητικά.

Παραδείγματα:*Α! Ω! Πωπώ! Χα χα χα! Αλίμονο!*
Μερικά από τα επιφωνήματα δεν έχουμε από μόνα τους έννοια, αλλά την παίρνουν από το νόημα του λόγου και από τον τόνο και το χρωματισμό της φωνής. 

Παράδειγμα: *Α! Τι κρίμα... (λύπη), Α! Λοιπόν; (απορία)*
Μπορούν να υπάρχουν και επιφωνηματικές εκφράσεις, που αποτελούνται από ουσιαστικά, επίθετα, ρήματα, επιρρήματα και φράσεις.

Παράδειγμα: *Κρίμα! Φρίκη! Χριστέ μου! Ήμαρτον! Έξω!*

Πηγές
-----

* Νεοελληνική Γραμματική Μανόλη Τριανταφυλλίδη

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Μέρη του λόγου |
| --- |
|  |
| Κλιτά | 
* Άρθρο
* Ουσιαστικό
* Επίθετο
* Αντωνυμία
* Ρήμα
* Μετοχή
 |
|  |
| Άκλιτα | 
* Πρόθεση
* Επίρρημα
* Σύνδεσμος
* Επιφώνημα
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh00006351
* BNF: cb11974961z (data)
* NDL: 00577104
* NKC: ph305406

 |

 |
Ο **Ηρόδικος ο Κνίδιος** ήταν Έλληνας ιατρός και σύμφωνα με τον Γαληνό αναφέρεται ως συγγραφέας του έργου *"Περί φύσεως"* της συλλογής του Ιπποκράτη, το περιεχόμενο του οποίου ενισχύει τις απόψεις ότι υπήρξε δάσκαλός του, αν και ορισμένοι άλλοι θεωρούν τον Γοργία τον Λεοντίνο ή τον Δημόκριτο τον Αβδηρίτη. Με το έργο του ο Ηρόδικος κατά κύριο λόγο υποστήριζε τη θεωρία των Ιπποκρατικών "περί χυμών" και θεωρούσε σαν αιτία των ασθενειών τη διαταραχή της ισορροπίας των χυμών του σώματος, η οποία προκύπτει από τη δυσαναλογία μεταξύ της τροφής που παίρνει ο άνθρωπος και των καύσεων, δηλαδή των κινήσεων του σώματός του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Εγκυκλοπαίδεια Νέα Δομή*. Αθήνα: Τεγόπουλος - Μανιατέας. 1996. σελ. 256, τομ. 13.
Η **επιφύλαξη νόμου** ή **επιφύλαξη υπέρ του νόμου** είναι νομικός όρος που απαντά στον κλάδο του Συνταγματικού Δικαίου και ειδικότερα στη θεματική των συνταγματικών ελευθεριών. «Επιφύλαξη νόμου» είναι η ειδική συνταγματική πρόβλεψη ότι ο κοινός νομοθέτης δύναται να θεσπίσει περιορισμούς σε ένα θεμελιώδες δικαίωμα υπό τους όρους που θέτει α) η συνταγματική διάταξη που κατοχυρώνει το θεμελιώδες δικαίωμα και β) το γενικότερο σύστημα «περιορισμού των περιορισμών».

Ενδεικτικές επιφυλάξεις νόμου στο ισχύον Σύνταγμα της Ελλάδας
-------------------------------------------------------------

1) Επιφύλαξη νόμου υπάρχει στο άρθρο 14§1 του Συντάγματος που κατοχυρώνει το δικαίωμα ελεύθερης έκφρασης και διάδοσης των στοχασμών ως εξής : «Καθένας μπορεί να εκφράζει και να διαδίδει προφορικά, γραπτά και διά του τύπου τους στοχασμούς του τηρώντας τους νόμους του κράτους». Εν προκειμένω, το Σύνταγμα κατοχυρώνει το δικαίωμα καθενός να εκφράζει και να διαδίδει τους στοχασμούς του, επιτρέποντας στον κοινό νομοθέτη (επιφύλαξη νόμου) να περιορίσει το δικαίωμα αυτό. Στο άρθρο 14§1 του Συντάγματος η επιφύλαξη νόμου είναι **γενική**, δεδομένου ότι δεν τίθενται στη διάταξη αυτή ειδικοί όροι που δεσμεύουν τον κοινό νομοθέτη να περιορίσει το δικαίωμα αυτό, παρά αυτός δεσμεύεται μόνο από το σύστημα «περιορισμού των περιορισμών».

2)Επιφύλαξη νόμου υπάρχει στο άρθρο 19§1 του Συντάγματος που κατοχυρώνει το δικαίωμα απορρήτου της επικοινωνίας ως εξής: «Το απόρρητο των επιστολών και της ελεύθερης ανταπόκρισης ή επικοινωνίας με οποιονδήποτε άλλο τρόπο είναι απολύτως απαραβίαστο. Νόμος ορίζει τις εγγυήσεις υπό τις οποίες η δικαστική αρχή δεν δεσμεύεται από το απόρρητο για λόγους εθνικής ασφάλειας ή για διακρίβωση ιδιαίτερα σοβαρών εγκλημάτων». Στο δεύτερο εδάφιο της διάταξης αυτής, ο νομοθέτης μπορεί να περιορίσει το δικαίωμα αυτό υπό ειδικούς όρους: α) να ορίσει εγγυήσεις για τη μη καταχρηστική επιβολή περιορισμών στο δικαίωμα, β) την επιβολή περιορισμού μπορεί να αναθέσει μόνο σε δικαστική αρχή και όχι σε άλλα κρατικά όργανα ή ιδιώτες, γ) η πρόβλεψη επιβολής περιορισμών μπορεί να γίνεται μόνο για λόγους εθνικής ασφάλειας ή για διακρίβωση ιδιαίτερα σοβαρών εγκλημάτων (σκοπός περιορισμού). Εν προκειμένω η επιφύλαξη νόμου είναι **ειδική** .

Βιβλιογραφία
------------

* Για την επιφύλαξη νόμου υπάρχει η εξής ειδική μονογραφία:

Ιφιγένεια Καμτσίδου: *Η επιφύλαξη υπέρ του νόμου - Ως περιορισμός, εγγύηση και διάμεσος των ελευθεριών*. Εκδ. Σάκκουλα 2001.

* Για την επιφύλαξη νόμου στο άρθρο 19§1 του Συντάγματος βλ. Ν. Παπαδόπουλος: «Η προστασία του απορρήτου της επικοινωνίας-Ερμηνευτική Προσέγγιση του άρθρου 19 του Συντάγματος της Ελλάδας», Νομική Βιβλιοθήκη 2008, σελ. 263-293.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Για τη διάκριση μεταξύ «γενικής» και «ειδικής» επιφύλαξης νόμου βλ. Δ. Τσάτσος: *Συνταγματικό Δίκαιο Γ΄ - Θεμελιώδη δικαιώματα Ι*, Γενικό Μέρος, σελ. 241επ.
Ο **Ηρακλείδης ο Λύκιος** ήταν αρχαίος Έλληνας σοφιστής καταγόμενος από τη Λυκία και που άκμασε στην Αθήνα περί το τέλος του 2ου αιώνα (μ.Χ.). Λεγόταν ότι υπήρξε μαθητής του Ηρώδη και του Αριστοκλή. Φέρεται όμως να επαινείται ιδιαίτερα από τον Φιλόστρατο για το *"απέρριτον"* του λόγου του. Αφού και διατέλεσε στην Αθήνα καθηγητής της ρητορικής περί το τέλος του βίου του μετέβη στη Σμύρνη[2]. όπου και πέθανε σε ηλικία 80 ετών.  

Ο Ηρακλείδης αυτός θεωρήθηκε επίσης πολύ μελετηρός και εργατικός. Θεωρείται ο συγγραφέας του έργου "*Πόνου εγκώμιο*" που ο Φιλόστρατος το χαρακτήρισε ως "*φρόντισμα ουκ αηδές*".

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Εγκυκλοπαίδεια Νέα Δομή*. Αθήνα: Τεγόπουλος - Μανιατέας. 1996. σελ. 246, τομ. 13.
2. ↑  *Philostratorum Et Callistrati Opera, Recognovit Antonius Westermann ; Eunapii Vitæ Sophistarum Iterum Edidit Jo. Fr. Boissonade. Himerii Sophistæ Declamationes Accurate Excusso Codice Optimo Et Unico XII Declamationum Emendavit Fr. Dübner*. Didot. 1 Ιανουαρίου 1849.

Δείτε επίσης
------------

* Ηρακλείδης ο Λύκιος στο λεξικό *"Σούδα"*
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Δόξα.

Η κανονιοφόρος τύπου '420' (Forbridge) **Δόξα ΙΙΙ / P-63** (πρώην ‘Najade – P6054’, ‘A-1432’) ναυπηγήθηκε στα ναυπηγεία ‘Germany – Roland Werlt, Bremen – Hamelingen’ και καθελκύστηκε στις 6 Δεκεμβρίου του 1960. Ήταν εν ενεργεία από τις 12 Μαΐου του 1962. Η ύψωση της Ελληνικής Σημαίας έγινε στις 6 Σεπτεμβρίου του 1991 στον Ναύσταθμο της Κρήτης. Ο παροπλισμός και υποστολή Σημαίας έγινε στις 22 Απριλίου του 2010 στον Ναύσταθμο Κρήτης.

Όλα τα ιδίου τύπου πλοία ‘Νίκη ΙΙΙ’, ‘Ελευθερία’ και ‘Δόξα ΙΙΙ’ έχουν πλέον παροπλιστεί. Το παροπλισμένο πλοίο χρησιμοποιήθηκε ως στόχος στην άσκηση "Θαλάσσιος Γρύπας" στο Πεδίο Βολής Κρήτης στις 31 Μαΐου 2012, όπου και βυθίστηκε.

Βιβλιογραφία
------------

* Eric Wertheim, *The Naval Institute Guide to Combat Fleets of the World*, Naval Institute Press, 2007

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Παροπλισμός των τελευταίων Κανονιοφόρων τύπου Thetis».
2. ↑  ««Θαλάσσιος Γρύπας 1/12»: Καταιγισμός πυρών στο Αιγαίο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Ιανουαρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 10 Δεκεμβρίου 2012.
Η **Δίκαιη Ρωσία – Για την Αλήθεια** (ρωσ.: *Справедливая Россия — За правду*) είναι σοσιαλδημοκρατικό πολιτικό κόμμα της Ρωσίας. Αποκαλείται και με την ιστορική απλή ονομασία του ***Δίκαιη Ρωσία***. Ηγέτης του από την ίδρυση του το 2006 είναι ο Σεργκέι Μιρόνοφ.

Ιστορία του κόμματος
--------------------

Το κόμμα ιδρύθηκε στις 28 Οκτωβρίου του 2006 από την ένωση των κομμάτων «Ρόντινα» και του Κόμματος Συνταξιούχων Ρωσίας. Στις 14 Απριλίου του 2007, στο κόμμα εντάχθηκαν και οι βουλευτές του Λαϊκού Κόμματος της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Υπήρχε μάλιστα και η ιδέα το κόμμα να ενωθεί με το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ρωσικής Ομοσπονδίας, αλλά ο ηγέτης του, Γκενάντι Ζιουγκάνοφ απόρριψε την ιδέα, ισχυριζόμενος ότι η αίτηση της «Δίκαιης Ρωσίας» για να γίνει ένα αριστερό κόμμα ήταν μια αστεία ιδέα. Στις 22 Δεκεμβρίου του 2007, το κόμμα «Δίκαιη Ρωσία» ψήφισε υπέρ της υποψηφιότητας του Ντμίτρι Μεντβέντεφ για τις προεδρικές εκλογές του 2008. Στις 25 Απριλίου του 2008, στο τρίτο ετήσιο συνέδριο της «Δίκαιης Ρωσίας», τροποποιήθηκε ο «χάρτης» του κόμματος για να διευκολύνει τις συγχωνεύσεις. Το 2008, το Ηνωμένο Σοσιαλιστικό Κόμμα της Ρωσίας και το Ρωσικό Οικολογικό Κόμμα «Οι Πράσινοι» επίσης εντάχθηκαν στο κόμμα.

Αποτέλεσμα των εκλογών
----------------------

Στις 11 Μαρτίου του 2007, στις βουλευτικές εκλογές το κόμμα τα πήγε καλά, αλλά δεν κατάφερε να κερδίσει την δεύτερη θέση στις εκλογές, την οποία κατέχει έως σήμερα, το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Ήρθε δεύτερο σε 6 από τις 14 περιφέρειες που έπαιρναν χώρα οι εκλογές, και ήρθε πρώτο στη Σταυρούπολη. Σε αυτές τις εκλογές που έγιναν σε αυτές τις 14 περιφέρειες της χώρας, με μέσο όρο το κόμμα πήρε 15% των ψήφων και ήρθε τρίτο μετά το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ρωσικής Ομοσπονδίας που πήρε 16% και την «Ενωμένη Ρωσία» που πήρε 45% των ψήφων. Οι δημοσκοπήσεις του Αυγούστου έδειχναν ότι η δημοτικότητα του κόμματος αυξήθηκε από το 7% στο 11%, και έχανε με μικρή διαφορά το Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα της Ρωσίας. Στις 8 Δεκεμβρίου του 2007, ανακοινώθηκε ότι το κόμμα είχε λάβει 38 έδρες στην Κρατική Δούμα.

Δείτε επίσης
------------

* Ρόντινα

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Кто возглавит партию «Справедливая Россия» после создания коалиции». *polit74.ru* (στα Ρωσικά). Ανακτήθηκε στις 15 Σεπτεμβρίου 2022.
2. ↑  Sakwa, Richard (2011). *The crisis of Russian democracy : the dual state, factionalism, and the Medvedev succession*. Cambridge: Cambridge University Press. σελ. 248. ISBN 978-0-521-76842-9. 649079654.
3. ↑  spravedlivo.ru/10981210

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Πολιτικά κόμματα της Ρωσίας |
| --- |
|  |
| 
* Ενωμένη Ρωσία
* Κομμουνιστικό Κόμμα Ρωσικής Ομοσπονδίας
* Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα της Ρωσίας
* Κόμμα Συνταξιούχων Ρωσίας
* Ρόντινα
* Γιάμπλοκο
* Ρωσικό Οικολογικό Κόμμα «Οι Πράσινοι»
* Ενωτικό Κόμμα της Ρωσίας
* Δίκαιη Ρωσία
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 131739287
* LCCN: no2008077963
* GND: 16095336-4

 |

 |
Ο **Δημήτριος Νικολάρας** (1798 - 1881) ήταν Έλληνας αγωνιστής του 1821.

Η ζωή του
---------

Γεννήθηκε το 1798 στα Ψαρά. Σε ηλικία δέκα χρονών πήγε στην Οδησσό, όπου τον παρέλαβε ο Βαρβάκης και τον έστειλε στο εκεί γυμνάσιο της Χίου. 

Επέστρεψε στην πατρίδα του το 1821 και έλαβε μέρος στην εκστρατεία της Χίου και στην Ερησό. Διέπρεψε στην πυρπόληση στη Σάμο. Το 1822 έγινε υποπλοίαρχος και έλαβε βέρος σε δύο εκστρατείες της Κασάνδρας, και κατόπιν στη Ναυμαχία της Πάτρας. Πήρε επίσης μέρος στη μάχη του κόλπου της Αργολίδας, και το 1824 έγινε πυρπολητής του Κωνσταντίνου Κανάρη. 

Συνέχισε να πολεμάει σε όλες τις μάχες και ναυμαχίες. Διορίστηκε υποπλοίαρχος του εθνικού πολεμικού βρικίου «Αντίζηλος». 

Πήρε σταδιακά προαγωγή κατά τη διάρκεια της υπηρεσίας του και έγινε Πλωτάρχης και Λιμενάρχης Πατρών. 

Απεβίωσε στην Αθήνα το 1881.

Πηγές
-----

* Ιωάννης Αρσένης, επιμ. (1881). *Ποικίλη Στοά: Εθνική εικονογραφημένη επετηρίς, Έτος 1/16, 1881-1914*. Αθήνα: Εστία. Ανακτήθηκε στις 22 Μαρτίου 2010.
**Η Παναγία με το Κεράκι** (ιταλικά: *Madonna della Candeletta*) είναι ένα έργο αναγεννησιακής ζωγραφικής που φιλοτέχνησε κάποια στιγμή μετά το 1488 ο Βενετσιάνος ζωγράφος Κάρλο Κριβέλι (1430/35-1494/95). Ανήκει στη συλλογή της Πινακοθήκης Μπρέρα, στο Μιλάνο της Ιταλίας. Ο τίτλος του έργου προέρχεται από το κεράκι που διακρίνεται στο δάπεδο δίπλα από την πινακίδα με την υπογραφή του ζωγράφου.

Περιγραφή
---------

Ο πίνακας ανήκει σε ένα πολύπτυχο που ο καλλιτέχνης φιλοτέχνησε για τον Καθεδρικό Ναό του Καμερίνο. Το 1799 μετά από σεισμό, το έργο μεταφέρθηκε σε άλλη εκκλησία, από όπου πέρασε δέκα χρόνια αργότερα στη συλλογή της Μπρέρα.

Ο πίνακας είναι έξοχο παράδειγμα του ώριμου ύφους του Κριβέλι, στο οποίο πολυποίκιλα στοιχεία - δανεισμένα από το υστερογοτθικό υφος, την τέχνη της Βενετίας και της Φερράρας ή ακόμη και της Βόρειας Ευρώπης - συγκλίνουν σε ένα πρωτότυπο, εξαιρετικά ασυνήθιστο ιδίωμα. Οι μορφές σε γωνιακό σχήμα φορούν λεπτεπίλεπτα μπροκάρ υφάσματα με πλούσιες χρυσές μπορντούρες και πολύτιμα κοσμήματα. Εδώ δεν εντυπωσιάζουν τόσο η στιλπνότητα και η ευκρίνεια των μορφών, οι οποίες αγγίζουν τα όρια της επιτήδευσης, όσο η διακοσμητική πληθωρικότητα και η έμφαση στις λεπτομέρειες με την οποία αποδίδονται τα υφάσματα, τα κοσμήματα, καθώς και τα «νερά» του μαρμάρου. Οι γιρλάντες με τους καρπούς και τα φύλλα αποτελούν σχεδόν το σήμα κατατεθέν του Κριβέλι και επαναλαμβάνονται τακτικά στις συνθέσεις του. Ορισμένα τμήματα του πίνακα μοιάζουν με νεκρή φύση και αντικατοπτρίζουν το διακοσμήτικο ύφος που ανέπτυξε ο Κριβέλι.

Δείτε επίσης
------------

* Κάρλο Κριβέλι
* Αναγεννησιακή τέχνη στην Ιταλία

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Porcu, Costantino (2007), σελ. 60-61.
2. 1 2  Stukenbrock, Christiane & Töpper, Barbara (2011), σελ. 252-253.

Βιβλιογραφία
------------

* (Ελληνικά) Porcu, Costantino (2007). *«Πινακοθήκη Μπρέρα, Μιλάνο»*, μετάφραση: Στέλλα Πεκιαρίδη, σειρά: Μουσεία του Κόσμου · 16, σελ. 60-61, 1η έκδοση, Αθήνα : Η Καθημερινή, ISBN 9789606709296.
* (Γαλλικά) Stukenbrock, Christiane & Töpper, Barbara (2011). *«1000 Chefs-d'oeuvre de la Peinture»*, σελ. 252-253, Πότσδαμ: h.f.ullmann, ISBN 9783833161124.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* *«Madonna della Candeletta»*, μεγέθυνση του έργου.
* (Αγγλικά) *«Madonna della Candeletta»*, πληροφορίες για το έργο στη Web Gallery of Art.
Χάρτης της Δημοκρατίας του Βανάτου
Η **Δημοκρατία του Βανάτου** (σερβικά: *Банатска република*) ήταν βραχύβια κατάσταση που δημιουργήθηκε στα εδάφη της Αυστροουγγαρίας το 1918. Η ανεξαρτησία της περιοχής διακηρύχθηκε στις 31 Οκτώβριος 1918 στην πόλη Τέμεσβαρ μετά την κατάρρευση της Αυστροουγγαρίας.

Ιστορία
-------

Κατά την ανακήρυξη της Δημοκρατίας σχηματίστηκε το εθνικό συμβούλιο του Βανάτου, που αποτελούνταν από πέντε εκπροσώπους από τις εθνότητες της περιοχής που ήταν Γερμανοί, Ούγγροι, Σέρβοι και Ρουμάνοι. Πολιτικός επίτροπος της Δημοκρατίας έγινε ο Ότο Ροτ ενώ ο στρατιωτικός διοικητής έγινε ο Άλμπερτ Μπάρτα. Η ουγγρική κυβέρνηση αναγνώρισε την ανεξαρτησία της Δημοκρατίας του Βανάτου, από μία άποψη θεωρείται ότι αυτό έγινε από την Ουγγαρία προκειμένου η περιοχή να μην προσαρτηθεί στο γιουγκοσλαβικό κράτος.

Το εθνικό συμβούλιο σύστησε στρατιωτική αστυνομία και πολιτοφυλακή στις 4 Νοέμβριου του ίδιου έτους, στόχος ήταν να ανακτήσει τον έλεγχο σε ολόκληρη την επικράτεια του Βανάτου. Ωστόσο η Δημοκρατία του Βανάτου ήταν βραχύβια, μετά από λίγες ημέρες ο στρατός του Βασιλείου της Σερβίας αναπτύχθηκε στο Βανάτο κάτι το οποίο ήταν το τέλος της Δημοκρατίας του Βανάτου. Λίγους μήνες αργότερα, το Βανάτο διαιρέθηκε μεταξύ του Βασιλείου των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων και τη Ρουμανία, λαμβάνοντας υπόψη τη διακήρυξη της Εθνοσυνέλευσης του Νόβι Σαντ.

Τον Απρίλιο του 1920 οι Γερμανοί του Βανάτου προσπάθησαν διπλωματικά να δημιουργήσουν εκ νέου το κρατίδιο με την ονομασία "Δημοκρατία της Μπανατίας". Σύμφωνα με τον ισχυρισμό αυτό η αποκατασταθήσα δημοκρατία δεν θα περιλαμβάνει μόνο το Βανάτο αλλά και τη γειτονική Μπάτσκα, θα διαιρείται σε καντόνια και θα διοικείται από εκπροσώπους της πλειοψηφίας εθνότητας σε κάθε καντόνι. Η πρόταση αυτή απορρίφθηκε στο συνέδριο ειρήνης του Παρισιού.

Δημογραφικά
-----------

Η Δημοκρατία αριθμούσε 1.582.133 κατοίκους, εκ των οποίων:

* 592.049 (37.42%) Ρουμάνοι
* 387.545 (24,50%) Γερμανοί
* 284.329 (17.97%) Σέρβοι
* 242.152 (15,31%) Ούγγροι

Υπήρχαν κι άλλες μικρότερες εθνοτικές ομάδες όπως Σλοβάκοι, Κροάτες, Ρώσοι, κλπ..

Σύμφωνα με τη θρησκεία, ο πληθυσμός της Δημοκρατίας ήταν:

* 855.852 (54.10%) Ορθόδοξοι Χριστιανοί
* 591.47 (37,38%) Καθολικοί

Επίσης υπήρχαν μέλη μικρότερων θρησκευτικών κοινοτήτων όπως Καλβινιστές, Λουθηρανοί και οι Εβραίοι

Παραπομπές
----------

Πηγές
-----

* Драго Његован, Присаједињење Војводине Србији, Нови Сад, 2004.
* Милојко Брусин, Наша разграничења са суседима 1919—1920, Нови Сад, 1998.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Банатска република  της Σερβικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η κρεμάλα στη Κεντρική Φυλακή της Λευκωσίας, τώρα μουσείο (2006)
Η θανατική ποινή για φόνο καταργήθηκε στην Κύπρο στις 15 Δεκεμβρίου 1983. Καταργήθηκε για όλα τα εγκλήματα, στις 19 Απριλίου 2002. Η θανατική ποινή αντικαταστάθηκε με ισόβια κάθειρξη. Η Κύπρος έχει υπογράψει και το δεύτερο προαιρετικό πρωτόκολλο του Διεθνούς Συμφώνου για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα, το οποίο προβλέπει την πλήρη κατάργηση της θανατικής ποινής. Η Κύπρος είχε αρχικά κάνει κράτηση για το δεύτερο πρωτόκολλο, που επέτρεπε την εκτέλεση για σοβαρά εγκλήματα σε περίοδο πολέμου, αλλά στη συνέχεια κατήργησε αυτή τη κράτηση.

Οι τελευταίες εκτελέσεις πραγματοποιήθηκαν στις 13 Ιουνίου 1962. Τρεις άνδρες, ο Χαμπής Ζαχαριά, ο Μιχαήλ Ηλιτικός και ο Λάζαρης Δημητρίου, κρεμάστηκαν για φόνο στις Κεντρικές Φυλακές της Λευκωσίας, τη μόνη φυλακή της χώρας. Ο Ζαχαριά είχε σκοτώσει άνθρωπο το 1958 σε αμπελώνα στη Λεμεσό. Ο Ηλιτικός και ο Δημητρίου είχαν καταδικαστεί για το πυροβολισμό ανθρώπου έξω από κέντρο νυχτερινής διασκέδασης στη Λεμεσό το 1961. Οι Βρετανοί εκτελεστές Χάρι Άλεν και ο Τζον Άντερχιλ ταξίδεψαν στην Κύπρο για να πραγματοποιήσουν την εκτέλεση.

Πριν από την ανεξαρτησία εννέα άνδρες είχαν κρεμαστεί το 1956 και το 1957 από τους Άγγλους, για πράξεις που διαπράχθηκαν ως μέλη της ΕΟΚΑ. Η Κεντρική Φυλακή της Λευκωσίας εξακολουθεί να λειτουργεί ως φυλακή, αλλά η περιοχή όπου πραγματοποιούνταν οι εκτελέσεις είναι τώρα μουσείο.

Το μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου διατηρεί τη θανατική ποινή σε περιορισμένες περιστάσεις. Το άρθρο 15 του συντάγματος της Βόρειας Κύπρου δηλώνει ότι η θανατική ποινή μπορεί να επιβληθεί σε περιπτώσεις προδοσίας κατά τη διάρκεια εμπόλεμης περίοδου, πράξεις τρομοκρατίας και πειρατείας *jure gentium*, και για επαναλαμβανόμενες δολοφονίες. Ακόμη και σε αυτές τις περιπτώσεις, η εκτέλεση της θανατικής ποινής δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί, εκτός εάν η νομοθετική συνέλευση της Βόρειας Κύπρου αποφασίσει κάτι τέτοιο σύμφωνα με τις διατάξεις του Άρθρου 78. Ως το 2018, η λεγόμενη Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου δεν έχει πραγματοποιήσει καμία εκτέλεση.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «The end of capital punishment in Europe». Capital Punishment U.K. Ανακτήθηκε στις 30 Απριλίου 2011.
2. ↑  «June 13th 13/6/1962 Hambia Zacharia, Michael Hiletikos and Lazaris Demetriou – Cyprus». True Crime Library. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Απριλίου 2015. Ανακτήθηκε στις 12 Μαρτίου 2015.
Η **Θαύβρακα** (αραβικά: طبرقة‎ *Ταμπάρκα*) είναι παραθαλάσσια πόλη η οποία βρίσκεται στη βορειοδυτική Τυνησία, κοντά στα σύνορα με την Αλγερία. Η ιστορία της Θαύβρακας αποτελείται από ένα μωσαϊκό βερβερικού, καρχηδονικού, ελληνιστικού, ρωμαϊκού, αραβικού, γενουατικού και οθωμανικού πολιτισμού. Στην πόλη δεσπόζει ένας υπεράκτιος βράχος στον οποίο παραμένει ένα γενουατικό κάστρο. Ο εθνικιστής ηγέτης Χαμπίμπ Μπουργκίμπα, μετέπειτα πρόεδρος της Τυνησίας μετά την ανεξαρτησία, εξορίστηκε στη Θαύβρακα από τις γαλλικές αποικιακές αρχές το 1952. Τα τουριστικά αξιοθέατα περιλαμβάνουν την αλιεία κοραλλιών, το Coralis Festival υποβρύχιας φωτογράφισης και το ετήσιο φεστιβάλ τζαζ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Derek Hopwood & Sue Mi Terry, Habib Bourguiba of Tunisia:The Tragedy of Longevity, Springer 2016 p.72
2. ↑  Elżbieta Lisowscy, DK Eyewitness Travel Guide: Tunisia, Dorling Kindersley 2011 p.41
3. ↑  Donna Wheeler, Paul Clammer & Emilie Filou, Tunisia: Lonely Planet, 2010 p.284

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Tabarka στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 137203067
* LCCN: n80051120
* BNF: cb126994985 (data)

 |

 |
Ο **Ευάγγελος Βλασσόπουλος** (7 Ιουλίου 1935 - 18 Ιουλίου 2002), του Νικολάου, ήταν Έλληνας γιατρός και πολιτικός, βουλευτής του ΠΑΣΟΚ στη Λευκάδα. Η θητεία του στο ελληνικό Κοινοβούλιο διακόπηκε με τον θάνατό του.

Σταδιοδρομία
------------

Γεννήθηκε το 1935 στον Άγιο Πέτρο Λευκάδας.  Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών.

Εξελέγη πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Πειραιά το 1977 και παρέμεινε στη θέση αυτή επί μία οκταετία.

Από το 1993 ως το 1996 ήταν πρόεδρος του Εθνικού Οργανισμού Προνοίας και νωρίτερα, του Οίκου του Ναύτου.
Εξελέγη βουλευτής Λευκάδας με το ΠΑΣΟΚ (στο οποίο ανήκε από ιδρύσεώς του), αρχικά στις εκλογές του 1996 και επανεξελέγη το 2000.

Πέθανε σε ηλικία 67 ετών στις 18 Ιουλίου 2002. Κηδεύτηκε δύο ημέρες μετά (20 Ιουλίου) από τον Μητροπολιτικό Ναό Αγίας Τριάδος του Πειραιώς. Ήταν παντρεμένος με τη Θεονίτσα Κακογιάννη και απέκτησαν 2 κόρες.

Την έδρα του στη Βουλή κατέλαβε ο Γεώργιος Κτενάς.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Βιογραφικό Αρχειοθετήθηκε 2017-05-10 στο Wayback Machine. στο elections.gr, ανάκτηση 13-6-2016.
2. ↑  Βαγγέλης Βλασσόπουλος – Δέκα χρόνια από το θάνατό του, mylefkada.gr, 1-8-2012, ανάκτηση 13-6-2016.
3. 1 2  Θητεία Ευαγ. Βλασσόπουλου στη Βουλή των Ελλήνων, ιστότοπος Ελληνικού Κοινοβουλίου.
4. ↑  Το Βήμα, Κοινωνικά, 20-7-2002, σελ. 2.