recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η **Ευαγγελική Λουθηρανική Εκκλησία στην Αμερική** (αγγλ.: *Evangelical Lutheran Church in America* ή εν συντομία *ELCA*) είναι Προτεσταντικό εκκλησιαστικό δόγμα στις Ηνωμένες Πολιτείες, με έδρα στο Σικάγο του Ιλλινόις. Η Ευαγγελική Λουθηρανική Εκκλησία στην Αμερική, δημιουργήθηκε στις 1 Ιανουαρίου 1988, ως αποτέλεσμα της συνένωσης τριών εκκλησιών, της Λουθηρανικής Εκκλησίας στην Αμερική, της Αμερικανικής Λουθηρανικής Εκκλησίας και του Σύνδεσμου Ευαγγελικών Λουθηρανικών Εκκλησιών. Σήμερα έχει 3,363,281 βαπτισμένα μέλη σε 9,091 εκκλησίες, ενώ είναι το έβδομο μεγαλύτερο θρησκευτικό σώμα, και η μεγαλύτερη Λουθηρανική εκκλησία στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Γενικά θεωρείται φιλελεύθερη εκκλησία, αν και στους κόλπους της υπάρχουν Ομολογιακές, Ευαγγελικές Καθολικές, Πιετιστικές και Χαρισματικές επιρροές. Η Ευαγγελική Λουθηρανική Εκκλησία στην Αμερική βρίσκεται σε θεολογικό διάλογο με τις Ορθόδοξες εκκλησίες των Ηνωμένων Πολιτειών.

Υποσημειώσεις
-------------

1. ↑  ELCA Facts
2. ↑  «NCC's 2010 Yearbook chronicles church trends». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Φεβρουαρίου 2010. Ανακτήθηκε στις 27 Αυγούστου 2010.
3. ↑

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη σελίδα
Η **Γερμανική Λεγεώνα** ήταν ένα στρατιωτικό σώμα, που αποτελούνταν από Γερμανούς και Ελβετούς φιλέλληνες και σκοπός του ήταν η στρατιωτική ενίσχυση των επαναστατημένων Ελλήνων. Η συμβολή της στην Ελληνική Επανάσταση δεν ήταν ουσιαστική καθώς τα μέλη της μην αντέχοντας τις δύσκολες συνθήκες διαβίωσης επέστρεψαν γρήγορα στις πατρίδες τους.

Η δημιουργία της Λεγεώνας
-------------------------

Εμπνευστής της Γερμανικής Λεγεώνας ήταν ο φιλέλληνας καθηγητής της αρχαίας ελληνικής φιλολογίας, στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου, Φρήντριχ Τηρς. Ο Τηρς ξεκίνησε τις προσπάθειες για τη δημιουργία του συγκεκριμένου σώματος το καλοκαίρι του 1821 όμως, καθώς έγινε σύντομα γνωστό στις αυστριακές αρχές το σχέδιο του, αναγκάστηκε να σταματήσει για λίγο κάθε σχετική ενέργεια. Λίγο αργότερα κατάφερε να έρθει σε επαφή με τον Θεσσαλό Θεοχάρη Κεφαλά, που βρισκόταν στην Τεργέστη, ο οποίος το Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς ήρθε στην Ελλάδα για να ενημερώσει τις ελληνικές αρχές για το σχέδιο του Τηρς και να ζητήσει να το εγκρίνουν.

Ο Κεφαλάς εκλέχτηκε μέλος του Αρείου Πάγου και στις 23 Νοεμβρίου 1821 ο Άρειος Πάγος επικύρωσε το σχέδιο του Τηρς. Σύμφωνα με αυτό η Λεγεώνα θα δημιουργούνταν στη Γερμανία και θα είχε δικούς της αξιωματικούς, θα υπαγόταν όμως στο «*των Πανελλήνων αρχιστράτηγον*» και θα πολεμούσε μαζί με τις ελληνικές δυνάμεις. Βάση της θα ήταν ο Βόλος. Παράλληλα εκτός από τη στρατιωτική ενίσχυση των Ελλήνων σκοπός της Λεγεώνας θα ήταν η εκπαίδευσή των επαναστατών στο τακτικό πόλεμο. Η ελληνική κυβέρνηση συμφώνησε να καταβάλλει στα μέλη της Λεγεώνας τους μισθούς και τις συντάξεις, μετά το τέλος της επανάστασης, και να τους παραχωρήσει εκτάσεις. Επιπρόσθετα υποσχέθηκε να δώσει την ελληνική ιθαγένεια σε όσους εθελοντές θα επιθυμούσαν να γίνουν Έλληνες πολίτες.

Στη συνέχεια ο Κεφαλάς στάλθηκε στη Γερμανία ως εντεταλμένος της Α' Εθνοσυνέλευσης της Επιδαύρου, μαζί με τον Πολυχρόνη Δροσινό (που ήταν και αυτός μέλος της Συνέλευσης) με σκοπό την αναζήτηση οικονομικής ενίσχυσης και την έγκριση του σχεδίου του Τηρς. Στα τέλη Ιουλίου του 1822 ξεκίνησαν επαφές με τη «*Φιλελληνική Επιτροπή της Ζυρίχης*», για τη χορήγηση δανείου 150.000 φλωρινίων.

Στις 6 Δεκεμβρίου 1822 έφτασαν στην Ελλάδα 115 Γερμανοί και Ελβετοί, υπό την ηγεσία του Θεοχάρη Κεφαλά. Στις 14 Ιανουαρίου του 1823 υπογράφηκε επίσημο συμφωνητικό που ρύθμιζε τα θέματα σχετικά με τη λειτουργία της Γερμανικής Λεγεώνας. Σύμφωνα με αυτό η Λεγεώνα θα υπαγόταν στη κεντρική ελληνική κυβέρνηση και η αμοιβή των μελών της καθώς και η εξόφληση του προαναφερθέντος δανείου θα αποτελούσε εθνικό χρέος. Την ίδια μέρα ψηφίστηκε ο νόμος 20, της 14ης Ιανουαρίου του 1823, «*περί Γερμανικής Λεγεώνας*», σύμφωνα με τον οποίο το εν λόγω σώμα θα αποτελούνταν από 600 άνδρες.

Η Γερμανική Λεγεώνα δεν κατάφερε να βοηθήσει ουσιαστικά την Ελληνική Επανάσταση. Πολλά μέλη της Λεγεώνας πέθαναν από τύφο ενώ οι πιο πολλοί γύρισαν σύντομα στις χώρες τους καθώς δεν άντεξαν τις αντίξοες συνθήκες διαβίωσης. Κάποιοι λίγοι που παρέμειναν εντάχθηκαν στο σώμα του Λόρδου Βύρωνα στο Μεσολόγγι.

Πηγές
-----

* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, τ.32, Λήμμα Λεγεώνα, Γερμανική, σελ. 497
Το **σαρ πέι** είναι ράτσα μικρόσωμου σκύλου με κοντή ουρά, κάστανο τρίχωμα, μικρά αυτιά και κεφάλι σαν αυτό του μπουλντόγκ. Κατάγεται από την Κίνα. Είναι από τις ακριβότερες ράτσες. Αν και το Σαρ Πέι έχει αναγνωριστεί ως ράτσα που προηγήθηκε της εμφάνισης των σύγχρονων φυλών τον 19ο αιώνα, ο Αμερικανικός Σύλλογος Κυνολογίας το αναγνώρισε ως 134η ράτσα μόνο το 1992.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Information from the American Kennel Club». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Νοεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 14 Οκτωβρίου 2018.
2. ↑  «Chinese Shar-Pei: Did You Know?» (στα αγγλικά). *American Kennel Club*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2017-11-07.. Ανακτήθηκε στις 2017-11-05.
Εικόνα Αγίας Τράπεζας στο Jäder στην *Södermanland County*, Σουηδία. Πίνακες του Κόνινξλοο, γλυπτά του Γιαν Μπόρμαν ((Jan Borman), επιχρωματισμοί του Γιάν φαν Βάφερε (Jan van Wavere).
Ο **Γιάν φαν Κόνινξλοο** (φλαμανδικά: **Jan van Coninxloo**) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος, ο οποίος γεννήθηκε στις Βρυξέλλες πιθανόν το 1489, αλλά δεν είναι τίποτε γνωστό για τον βίο και τη σταδιοδρομία του. Ο πατέρας του, που έφερε το ίδιο όνομα, είχε έναν ακόμη γιο, τον Πίτερ φαν Κόνινξλοο, ο οποίος ήταν επίσης ζωγράφος. Το όνομά του συναντάται με ποικίλους τρόπους γραφής, Ccninxlo, Conninxlo, Connixlo, Cooninxloo, Conixloo, και, μερικές φορές, με το πρόσθετο όνομα "Schemier". Η Βασιλική Πινακοθήκη των Βρυξελλών διαθέτει στη συλλογή της πέντε έργα του Γιάν φαν Κόνινξλοο: Ένα τρίπτυχο με τον *Βίο της Αγίας Άννας*, η δεξιά πτέρυγα του οποίου φέρει αναπαράσταση του θανάτου της Αγίας, έχει και την υπογραφή *Jan van Conixlo 1546*, την *Γέννηση του Αγίου Νικολάου*, τον *Θάνατο του Αγίου Νικολάου* (τα δύο αυτά έργα πριν βρίσκονταν σε ναό της Λέουφεν, τον *Ιησού ανάμεσα στους Δόκτορες* και τον *Γάμο εν Κανά*. Αυτά τα έργα παλαιότερα αποδίδονταν στον Χίλλις φαν Κόνινξλοο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Ολλανδικά) *RKDartists*. rkd.nl/explore/artists/17959. Ανακτήθηκε στις 23  Αυγούστου 2017.
2. ↑  *Artnet*. jan-van-coninxloo-the-younger. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
3. ↑  rkd.nl/explore/artists/17959. Ανακτήθηκε στις 15  Οκτωβρίου 2016.
4. ↑  (Αγγλικά) *Union List of Artist Names*. 1  Δεκεμβρίου 2017. 500013974. Ανακτήθηκε στις 22  Μαΐου 2021.
5. ↑  Αναφέρεται, επίσης, και ως **van Coninxlo**, Jan II, Jan de jonge

Πηγές
-----

* Πρότυπο:Bryan (3rd edition)

Δείτε επίσης
------------

* Πρώιμη φλαμανδική ζωγραφική
* Κατάλογος Φλαμανδών ζωγράφων

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 79416432
* **Europeana**: agent/base/40975
* LCCN: n96026116
* ISNI: 0000 0000 5577 0484
* GND: 119252929
* SUDOC: 194480399
* BNF: cb12290487n (data)
* BPN: 40838999
* ULAN: 500013974
* RKD: 17959

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Τέχνη
* Πύλη:Ζωγραφική
 |

 |
Συντεταγμένες: 39°7′33.658″N 26°30′53.266″E﻿ / ﻿39.12601611°N 26.51479611°E﻿ / 39.12601611; 26.51479611

Το **ρωμαϊκό υδραγωγείο Μυτιλήνης**, περισσότερο γνωστό, σήμερα, ως **ρωμαϊκό υδραγωγείο Μόριας**, ήταν αρχαίο υδραγωγείο στο νησί της Λέσβου, στην Ελλάδα. Ήταν υπεύθυνο για την μεταφορά νερού από τα βουνά ως την πόλη της Μυτιλήνης. Το υδραγωγείο οφείλει τη σημερινή ονομασία του στο χωριό της Μόριας, σε κοντινή απόσταση του οποίου βρίσκονται τα καλύτερα σωζόμενα τμήματα της συγκεκριμένης κατασκευής.

Ιστορία και περιγραφή
---------------------

Χάρτης της διαδρομής του υδραγωγείου.
Το συγκεκριμένο υδραγωγείο ανεγέρθηκε κατά τη διάρκεια της ρωμαϊκής περιόδου, πιο συγκεκριμένα μεταξύ του 200 και του 300 μ.Χ. Συνολικού μήκους, περίπου, 26 χιλιομέτρων, η διαδρομή του συγκεκριμένου υδραγωγείου αποτελείτο από σήραγγες, καθώς και από τοξωτές γέφυρες, κατασκευασμένες από γκρι αποχρώσεως μάρμαρο, τοπικής προελεύσεως. Η πηγή του υδραγωγείου βρισκόταν σε μία λίμνη, η οποία, σήμερα, είναι γνωστή ως Μεγάλη Λίμνη, η οποία, στη συνέχεια, αποξηράνθηκε, στο βόρειο τμήμα του Ολύμπου, σε κοντινή απόσταση της σημερινής κωμόπολης της Αγιάσου. Κατά μήκος της διαδρομής του, δεχόταν νερό προερχόμενο και από άλλες πηγές. Το υδραγωγείο ακολουθούσε τη διαδρομή μεταξύ Ανεραΐδα – Πασπαλά – Λάμπου Μύλοι – Λάρσος – Καμαρούδια – Μόρια – Κιουτζούκ - Λουτζά, καταλήγοντας στην αρχαία πόλη της Μυτιλήνης, η οποία βρισκόταν στην ίδια τοποθεσία με τη σημερινή πόλη της Μυτιλήνης. Εκτιμάται πως το συγκεκριμένο υδραγωγείο ήταν σε θέση προκειμένου να παρέχει τη Μυτιλήνη με ποσότητα νερού της τάξεως των 127.000 κυβικών μέτρων, σε καθημερινή βάση. Το νερό του χρησιμοποιείτο, μεταξύ άλλων, για τις κρήνες και τα λουτρά της πόλης.

Τα καλύτερα σωζόμενα τμήματα του υδραγωγείου βρίσκονται σε απόσταση, περίπου, 600 μέτρων νότια και νοτιοδυτικά του χωριού της Μόριας και σε απόσταση, περίπου, 7 χιλιομέτρων βορειοδυτικά της πόλης της Μυτιλήνης. Τμήμα μήκους, περίπου, 170 μέτρων και αποτελούμενο από, συνολικά, 17 πεσσούς σώζεται έως σήμερα στη συγκεκριμένη τοποθεσία. Παράλληλα, τμήματα του υδραγωγείου σώζονται, επίσης, σε κοντινή απόσταση του χωριού των Λάμπου Μύλων, σε απόσταση, περίπου, 15 χιλιομέτρων δυτικά της πόλης της Μυτιλήνης, καθώς και σε ορισμένες ακόμη τοποθεσίες.

Με σημείο εκκίνησης το 1995, το υδραγωγείο υπέστη αναστηλωτικές εργασίες.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Αγγλικά) Stillwell, Richard; MacDonald, William L.; McAllister, Marian Holland, επιμ. (1976). «Lesbos». *The Princeton Encyclopedia of Classical Sites*. Πρίνστον, Νιου Τζέρσεϊ: Princeton University Press. .
2. 1 2  (Αγγλικά) «Areas of archaeological interest». *Lesvos Tourist Guide*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Ιουνίου 2017. Ανακτήθηκε στις 4 Σεπτεμβρίου 2017.
3. 1 2  (Αγγλικά) «Roman Aqueduct, Moria, Lesvos». *greeka.com*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Οκτωβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 4 Σεπτεμβρίου 2017.
*Ο όρκος των Ορατίων* (1784), από τον Ζακ-Λουί Νταβίντ
Ο **ρωμαϊκός χαιρετισμός** (saluto romano) είναι χαιρετισμός στον οποίο το δεξί χέρι εκτείνεται ευθεία και μπροστά με την παλάμη στραμένη προς τα κάτω, και το χέρι υψωμένο σε κάποια γωνία, ή σε άλλες εκδοχές παράλληλο με το έδαφος.

Ο συγκεκριμένος χαιρετισμός, όπως και ο αυτός που αναφέρεται σαν «αρχαιοελληνικός» ή «δωρικός», δεν αποδεικνύεται σε καμία αρχαία ή άλλη προρομαντική πηγή. Κυρίαρχη επιρροή αποτέλεσε ο πίνακας «Ο όρκος των Ορατίων» του 18ου αιώνα. Πρόκειται για τον κοινώς αποδεκτό σήμερα σαν φασιστικό χαιρετισμό. Ο χαρακτηρισμός αυτός δίδεται κατόπιν της χρήσεως διάφορων παραλλαγών της συγκεκριμένης κίνησης από διάφορα κινήματα υπερεθνικιστικού, ρατσιστικού ή φασιστικού χαρακτήρα (Γερμανοί Ναζί, Ιταλοί φασίστες, Βραζιλιάνοι ιντεγκραλιστές, Καθεστώς 4ης Αυγούστου).

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Martin R. Wrinkler,The Roman Salute: Cinema, History, Ideology
Συντεταγμένες: 38°47′20″N 21°55′57″E﻿ / ﻿38.78889°N 21.93250°E﻿ / 38.78889; 21.93250
Η **Σαράνταινα** είναι κορυφή και περιοχή του όρους Οξυά που βρίσκεται ανάμεσα στο Βελούχι και στα Βαρδούσια, στα νοτιοδυτικά του νομού Φθιώτιδας. Είναι το ψηλότερο βουνό του Δήμου Μακρακώμης (πρόγραμμα Καποδίστριας). Η κορυφή έχει ύψος 1.923 μέτρα. 

Η Σαράνταινα χαρακτηρίζεται από το νοτιότερο δάσος οξιάς της Ευρώπης, με πλούσιο βιότοπο, ενώ η όλη περιοχή με έκταση 2.355,4 στρέμματα ή 235,54 ha είναι χαρακτηρισμένη σαν «Άλλο τοπίο» και προσφέρεται για πεζοπορίες ή φυσιολατρικές διαδρομές. Ορειβατικοί, πεζοπορικοί και φυσιολατρικοί σύλλογοι καθώς και ποδηλάτες επισκέπτονται συχνά την ευρύτερη περιοχή της Σαράνταινας. Σε κοντινή απόσταση από το δρόμο που συνδέει τα χωριά Γαρδίκι Ομιλαίων και Γραμμένη Οξυά Αιτωλοακαρνανίας, πάνω από το διάσελο που βρίσκεται το μνημείο της Μάχης της Γραμμένης Οξυάς υπάρχει το ορειβατικό καταφύγιο της Γραμμένης Οξυάς σε υψόμετρο 1740μέτρων.

Η τοπική παράδοση αναφέρει ότι το όνομα **Σαράνταινα** προέκυψε από τον ομαδικό θάνατο των σαράντα μελών μιας γαμήλιας πομπής που διέσχιζε το βουνό πριν από πολλά χρόνια και η οποία έπεσε σε ξαφνική χιονοθύελλα. Για τον λόγο αυτό, το χωριό που βρίσκεται προς τη μεριά του Καρπενησιού ονομάστηκε «Κλαψί», ενώ η η κοντινή απόκρημνη πλαγιά του Βελουχιού «Συμπεθερικό».

Παραπομπές - Πηγές
------------------

1. ↑  «Δήμος Μακρακώμης». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Ιουλίου 2014. Ανακτήθηκε στις 12 Μαΐου 2014.
2. ↑  Φιλότης-Βάση δεδομένων για την Ελληνική φύση
3. ↑  «Η διαδρομή Σαράνταινα-Κοκκάλια (διάσχιση Οξυάς)»

Φωτογραφίες
-----------

|  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| Σαράνταινα και στο βάθος νοτιοανατολικά τα Βαρδούσια
 |
| Σαράνταινα και στο βάθος νοτιοανατολικά τα Βαρδούσια
  |

|  |
| --- |
| Τμήμα της ανατολικής πλευράς της Σαράνταινας πάνω από τα χωριά Πουγκάκια και Παλαιοχώρι
 |
| Τμήμα της ανατολικής πλευράς της Σαράνταινας πάνω από τα χωριά Πουγκάκια και Παλαιοχώρι
  |

|  |
| --- |
| Εικόνα από το δάσος της οξυάς
 |
| Εικόνα από το δάσος της οξυάς
  |

 |
Η περιοχή **Γαβαλιώτισσα** (κάποιες φορές αναφέρεται και **Γκαβαλιώτισσα**) βρίσκεται επί της επαρχιακής οδού Έδεσσας-Αριδαίας κάτω από το Περίπτερο του *Φυσιολατρικού Ομίλου Έδεσσας*.

Μέσα στο πευκόδασος της Γκαβαλιώτισσας βρίσκεται το ομώνυμο ανοιχτό δημοτικό αμφιθέατρο. Με χωρητικότητα 1800 θεατές, το θέατρο αποτελεί τους καλοκαιρινούς μήνες πόλο έλξης λόγω του πλήθους εκδηλώσεων που οργανώνονται. 

Απέχει 1,5 χιλιόμετρο από το κέντρο της πόλης

Ονομασία
--------

Το όνομα Γαβαλιώτισσα προέρχεται από ομώνυμο μοναστήρι που υπήρχε παλιότερα στην περιοχή εντός του ομώνυμου δάσους και ήταν αφιερωμένο στην Παναγία την Γκαβαλιώτισσα , η οποία κατά την παράδοση είναι η Ελεούσα των Γκαβών (δηλαδή τυφλών). Εδώ γινόταν και ένα από τα πανηγύρια της Έδεσσας, το οποίο έχει σταματήσει να πραγματοποιείται στις μέρες μας. Τελευταία, έχει επικρατήσει το όνομα Γαβαλιώτισσα.

Υποδομές
--------

Ο περιβάλλον χώρος αποτελείται από:

* Υπαίθριο Αμφιθέατρο
* Πάρκο
* Γραφεία Προσκόπων Έδεσσας
* Εκκλησάκι της Παναγίας Γαβαλιώτισσας
* Περίπτερο του Φυσιολατρικού Ομίλου Έδεσσας (Φ.Ο.Ε)
* Γήπεδα αντισφαίρισης και καλαθοσφαίρισης

Πηγές
-----

* Βιβλίο *Καλημέρα Τσότσα* του Γ.Τουσίμη (2001), www.edessacity.gr.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Έδεσσα .... Θέατρο Γαβαλιώτισσα. Ιστοσελίδα edessacity.gr. Ανάκτηση 28 Αυγούστου 2012
Ο **σαπωνίτης** (αγγλ. saponite) είναι ένυδρο φυλλοπυριτικό ορυκτό που περιέχει νάτριο, ασβέστιο, μαγνήσιο και σίδηρο. Οφείλει το όνομά του στην ελληνική λέξη *σάπων* (σαπούνι), λόγω ομοιότητας σε αφή και αίσθηση.

Εμφάνιση, παραγενέσεις
----------------------

Αποτίθεται υδροθερμικά σε μεταλλοφόρες φλέβες, ενώ εμφανίζεται και υπό μορφή εγκλείστων σε βασάλτες. Σχηματίζεται επίσης σε σχισμές ασβεστοπυριτικών ορυκτών, μεταμορφωμένων ασβεστολίθων πλούσιων σε σίδηρο, σε αμφιβολίτες και σε σερπεντινίτες.

Ορυκτά με τα οποία σχετίζεται είναι ο χλωρίτης, το ορθόκλαστο, ο δολομίτης, ο ασβεστίτης, ο χαλαζίας και ο αυτοφυής χαλκός.

Απαντάται σε πάρα πολλά σημεία του πλανήτη. Σημαντικότερες είναι οι εμφανίσεις του στην Κορνουάλλη (Αγγλία), στη Σκωτία, την Τσεχία, τη Σιλεσία (Πολωνία), τις Πολιτείες Μινεσότα, Καλιφόρνια, Αριζόνα των ΗΠΑ και στο Οντάριο του Καναδά.

Στην Ελλάδα απαντάται στη νησίδα «Πλανήτης» του όρμου Πανόρμου της νήσου Τήνου εντός βασάλτη και στα μεταλλεία Λαυρίου Καμάριζα και Πλάκα (Αδάμη Νο. 2 και Πλάκα Νο. 80).

Πηγές
-----

* Handbook of Mineralogy
* Mindat.org
* Webmineral.com

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος ορυκτών
* Κατάλογος ορυκτών των μεταλλείων Λαυρίου

Βιβλιογραφία
------------

* James Dwight Dana, *Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks*, READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Όνομα αποδοθέν προ του 1915, pre-IMA, "grandfathered".
Πυραμίδα ηλικιών της Ευρώπης (2016)
Ως **γήρανση της Ευρώπης** καλείται το δημογραφικό φαινόμενο που χαρακτηρίζεται από μείωση της γονιμότητας, μείωση του ποσοστού θνησιμότητας και υψηλότερο προσδόκιμο ζωής μεταξύ των ευρωπαϊκών λαών. Τα χαμηλά ποσοστά γεννήσεων και το υψηλότερο προσδόκιμο ζωής συμβάλλουν στον μετασχηματισμό της πυραμίδας του πληθυσμού της Ευρώπης. Η γήρανση του πληθυσμού της Ευρώπης έχει ως αποτέλεσμα τη μείωση του εργατικού δυναμικού, με τον αριθμό αριθμός των συνταξιούχων αυξάνεται, με αποτέλεσμα την επιβάρυνση του ασφαλιστικού συστήματος και του εργατικού δυναμικού.

Ιστορικά, αρκετά κράτη εφήρμοσαν πολιτικές που ωθούσαν τον λαό να διατηρήσει υψηλά τα ποσοστά γεννήσεων για τη διατήρηση χαμηλών φορολογικών συντελεστών, καθώς το ασφαλιστικό σύστημα δεν θα είναι επιβαρυμένο, υψηλότερη οικονομική δραστηριότητα αλλά και περισσότερους στρατεύσιμους άνδρες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Giuseppe Carone and Declan Costello (2006). «Can Europe Afford to Grow Old?». International Monetary Fund Finance and Development magazine. Ανακτήθηκε στις 15 Δεκεμβρίου 2007.
2. ↑  «Population structure and ageing - Statistics Explained». *Ec.europa.eu*. Ανακτήθηκε στις 28 Δεκεμβρίου 2017.
3. ↑  «Europe's Shrinking, Aging Population». *Stratfor.com* (στα Αγγλικά). 13 Ιουνίου 2012. Ανακτήθηκε στις 29 Μαρτίου 2017.
Η **σεξουαλική επανάσταση**, επίσης γνωστή ως μια στιγμή της **σεξουαλικής απελευθέρωσης**, ήταν κοινωνικό κίνημα που αμφισβήτησε τους παραδοσιακούς κώδικες συμπεριφοράς που σχετίζονται με τη σεξουαλικότητα και τις διαπροσωπικές σχέσεις σε όλο τον δυτικό κόσμο από τη δεκαετία του 1960 έως τη δεκαετία του 1980. Η σεξουαλική απελευθέρωση περιλάμβανε αυξημένη αποδοχή του σεξ έξω από τις παραδοσιακές ετεροφυλοφιλικές, μονογαμικές σχέσεις (κυρίως εντός γάμου). Ακολούθησε η κανονικοποίηση της αντισύλληψης, του γυμνισμού, της πορνογραφίας, του προγαμιαίου σεξ, της ομοφυλοφιλίας και των εναλλακτικών μορφών της σεξουαλικότητας, καθώς και και η νομιμοποίηση των αμβλώσεων.
Ο **Γίρζι Λεντλ** (*λατινικό αλφάβητο : Jiří Lendl*), (16 Ιουνίου 1924 - 25 Δεκεμβρίου 2013), είναι πρώην Τσεχοσλοβάκος πρωταθλητής της αντισφαίρισης και σκακιστής. Είναι ο πατέρας του Ιβάν Λεντλ που τον απέκτησε με την σύζυγο του Όλγα Γενίστοβα, παντρεύτηκαν το 1959, επίσης πρωταθλήτρια της αντισφαίρισης.

Ήταν στο Νο 15 στους Τσεχοσλοβάκους αντισφαιριστές και από το 1990 πρόεδρος της ομοσπονδίας αντισφαίρισης της Τσεχοσλοβακίας. 

Σαν σκακιστής, είχε τον τίτλο του Μάστερ, ήταν ενεργός από το 1945 έως το 1964, ήταν πρωταθλητής Τσεχίας στα νεανικά πρωταθλήματα, πρωταθλητής Βοημίας και Μοραβίας, έχοντας παίξει έπειτα σε πολλά πρωταθλήματα Τσεχοσλοβακίας.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Encyklopedie dějin města Brna» (Τσεχικά) 13011. Ανακτήθηκε στις 12  Αυγούστου 2021.
2. 1 2 3  «Encyklopedie dějin města Brna» (Τσεχικά) 13011. Ανακτήθηκε στις 12  Αυγούστου 2021.
3. ↑  «Ivan Lendl - The Best Tennis Players in the World». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 8 Οκτωβρίου 2017.
4. ↑  The chess games of Jiri Lendl
5. ↑  PressReader - Sun.Star Cebu: 2013-01-25
Ο  **Γίρζι Γιαβόρσκι** (*τσεχικά : Jiří Javorský*) (Πράγα, Τσεχοσλοβακία, 9 Φεβρουαρίου 1932 - Χαϊλμπρόν, Δυτική Γερμανία, 16 Σεπτεμβρίου 2002), ήταν Τσεχοσλοβάκος πρωταθλητής και προπονητής της αντισφαίρισης. Γιος του είναι ο επίσης αντισφαιριστής Γιαροσλάβ Γιαβόρσκι.

Ο Γιαβόρσκι ήταν για δεκατρία χρόνια ο νούμερο 1 παίκτης της εθνικής κατάταξης στο απλό σην Τσεχοσλοβακία. Η μεγαλύτερη επιτυχία του είναι η νίκη στο Γαλλικό Όπεν το 1957 στο μικτό διπλό με συμπαίκτρια την Βέρα Σούκοβα. Το 1960 έφτασε στα ημιτελικά και το 1960 και 1961 στα ημιτελικα του Γουίμπλεντον.

Κέρδισε εννέα πρωταθλήματα Τσεχοσλοβακίας στο απλό, το 1952, 1954, 1955, 1956, 1957, 1958, 1960, 1961, και το 1964) και 11 τίτλους στο διπλό και μικτό διπλό. Το 1962 κέρδισε το τουρνουά της Μπρατισλάβας. Το 1955-66 ήταν μέλος της Τσεχοσλοβακίας στο κύπελλο Ντέιβις όπου έπαιξε 56 αγώνες (33 νίκες).

Στο διεθνές πρωτάθλημα της Τσεχοσλοβακίας, ήταν πρώτος στο απλό το 1955, 1957, 1959, 1960, το 1964 και δεύτερος το 1961. Πρώτος στο απλό του διεθνές πρωταθλήματος Πολωνίας το 1952, 1954, 1960, 1961 και δεύτερος το 958, της Οστράβα το 1956 , του USSR Indoors το 1957, δεύτερος στην Μπρατισλάβα το 1960, 1961, δεύτερος στο Σότσι το 1961, πρώτος στο διεθνές πρωτάθλημα Ουγγαρίας το 1962, πρώτος στο όπεν Αλγερίας το 1964, πρώτος στο Πόρτσαμ το 1964, δεύτερος στο Μοντε Κάρλο το 1965.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  «Evidence zájmových osob StB (EZO)». *Records of persons of interest*.
2. ↑  .nytimes.com
3. ↑  IC of CZECH - The International Lawn Tennis Club of the Czech
4. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10  «Javorsky, Jiri - Tennis Archives». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 24 Σεπτεμβρίου 2017.

Πηγές
-----

* Lichner, I. et al.(1985): *Malá encyklopedie tenisu*, Olympia, Praha
Ο **Ζιποίτης Β'** (ή **Ζοιβήτης Β'**) από τη Δυναστεία των Νικομηδιδών ήταν κυβερνήτης της Βιθυνίας από το 279 π.Χ. έως το 276 π.Χ.Το όνομά του, το οποίο επιβιώνει κυρίως σε ελληνισμένες μορφές, έχει τρεις συλλαβές.

Βίος
----

Ήταν γιος του μεγάλου ηγεμόνα Ζιποίτη Α΄ της Βιθυνίας και ένας νεότερος αδελφός του Νικομήδη Α της Βιθυνίας. Όταν ο Νικομήδης προσπάθησε να σκοτώσει τους τρεις αδελφούς του, ο Ζοιπήτης Β' ήταν ο μόνος που δραπέτευσε. Στη συνέχεια κίνησε μια εξέγερση εναντίον του Νικομήδη και κατάφερε να διατηρήσει τον εαυτό του, για κάποιο διάστημα, στην ανεξάρτητη κυριαρχία ενός αξιόλογου μέρους της Βιθυνίας.Ήταν για να καταστρέψει τον Ζοιπήτη Β', που ο Νικόμηδης κάλεσε επιτυχώς τους Γαλάτες του Λεοννόριου και του Λουταρίου, μελλοντικούς ιδρυτές της Γαλατίας.

Βιβλιογραφία
------------

* 
* Dictionary of Greek and Roman Bibliography and Mythology
* 

  


|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Ηγεμόνες της Βιθυνίας |
| --- |
|  |
| 
* Δύδαλσος
* Βοτείρας
* Βας
* Ζιποίτης Α΄
* Νικομήδης Α΄ Φιλέλληνας
* Ζιποίτης Β΄
* Ζιαήλας
* Προυσίας Α΄ Χωλός
* Προυσίας Β΄ Κυνηγός
* Νικομήδης Β΄ Επιφανής
* Νικομήδης Γ΄ Ευεργέτης
* Νικομήδης Δ΄ Φιλοπάτωρ
* Σωκράτης Χρηστός
 |
|  |
| 
Άλλα πρόσωπα |

 |
Η **Γίγωνος** ήταν αρχαία ελληνική πόλη (πόλη-κράτος) στη Χαλκιδική, αρχαία Μακεδονία. Αναφέρεται από τον Ηρόδοτο ως μία από τις πόλεις —μαζί με τις Λίπαξο, Κώμβρεια, Λίσαια, Κάμψα, Σμίλα, Αίνεια— που βρίσκονταν στην περιοχή του Θερμαϊκού Κόλπου, εντός περιοχής γνωστής ως Κρουσίδα κοντά στη χερσόνησο της Παλλήνης, όπου ο Ξέρξης συγκέντρωσε στρατεύματα κατά την εκστρατεία του έτους 480 π.Χ.

Στη συνέχεια, η πόλη προσχώρησε στην Συμμαχία της Δήλου, καθώς εμφανίζεται σε κατάλογο εισφορών προς την Αθήνα το 434/3 π.Χ. Η Γίγωνος αναφέρεται επίσης από τον Θουκυδίδη ως το μέρος όπου στρατοπέδευσαν οι Αθηναίοι το 432 π.Χ. υπό την ηγεσία του Καλλία, όταν κατευθύνονταν ενάντια στην Ποτίδαια. 

Η τοποθεσία της Γιγώνου βρίσκεται κοντά στην σημερινή Νέα Καλλικράτεια.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ηρόδοτος. «Ιστορίαι». *Ιστορίαι*. **7.123**.
2. ↑  Mogens Herman Hansen & Thomas Heine Nielsen (2004). «Thrace from Axios to Strymon». *An inventory of archaic and classical poleis*. New York: Oxford University Press. σελ. 828. ISBN 0-19-814099-1.
3. ↑  (Αγγλικά) Lund University. «Digital Atlas of the Roman Empire». *Digital Atlas of the Roman Empire*. .
Το **Γήπεδο «Παντελής Μαγουλάς»** είναι ιδιόκτητο ποδοσφαιρικό γήπεδο που ανήκει στον Γ.Σ. Νίκη Βόλου και έχει χωρητικότητα 4.500 θέσεις. Βρίσκεται στη Νέα Ιωνία και χτίστηκε το 1924 σε ένα οικόπεδο που παραχωρήθηκε στην Νίκη Βόλου. Φέρει το όνομα του Παντελή Μαγουλά, ενός εκ των ιδρυτικών στελεχών του συλλόγου. Αυτή την στιγμή χρησιμοποιείται σαν προπονητικό κέντρο τόσο για την πρώτη ομάδα όσο και τις ακαδημίες και τις ηλικιακές ομάδες της Νίκης Βόλου.

Πληροφορίες
-----------

Το Γήπεδο της Νίκης Βόλου είναι πραγματικά ταυτόσημο με την προσφυγική αυτή ομάδα. Είναι "στριμωγμένο" ανάμεσα στο δρόμο και σε σπίτια, με τις εξέδρες του να έχουν μία αρκετά παράξενη διάταξη - ιδιαίτερα η νότια πλευρά τους. Η σημερινή μορφή του γηπέδου ανάγεται στο 1970. Η τελευταία ανακαίνιση του γηπέδου έγινε το 2020 με την τοποθέτηση καθισμάτων και εκσυγχρόνισης των αποδυτηρίων. Επίσης υπολογίζεται να φτιαχτεί αθλητικό κέντρο της Νίκης Βόλου εκεί που ήταν το πάρκινγκ του ΟΣΕ, δίπλα από το γήπεδο. Είναι άγνωστη η ημερομηνία πότε θα παραδοθεί. Τα έργα θα τα αναλάβει η Μαγνήτων Νίκη Α.Ε.  Τον Φεβρουάριο του 2023 ανακοινώθηκε από τους ιδιοκτήτες της ΠΑΕ Νίκη Βόλου στην γενική συνέλευση της Ερασιτεχνικής Νίκης Βόλου, ότι η εταιρεία τους, θα αναλάβει εξ' ολοκλήρου την υπεκμίσθωση του γκαράζ αλλά και το πρότζεκτ του αθλητικού κέντρου εντάσσοντας το σε αναπτυξιακό πρόγραμμα.

Το Γήπεδο της Νίκης ήταν ένα από τα Ολυμπιακά προπονητήρια για τους Αγώνες του 2004. Γι' αυτό το λόγο πραγματοποιήθηκαν έργα αναβάθμισης των εγκαταστάσεών του. Το γήπεδο αναμορφώθηκε, κυρίως με την ανακατασκευή όλης της νότιας λοξής εξέδρας. Μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες (Σεπτέμβριος 2004) η ομάδα της Νίκης Βόλου μετακόμισε στο Πανθεσσαλικό Στάδιο, που βρίσκεται λιγότερα από 2 χιλιόμετρα βορειότερα.

Το γήπεδο ανήκει στον ερασιτέχνη Γ.Σ. Νίκης Βόλου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Γήπεδο Νίκης Βόλου στο stadia.gr

Παραπομπές
----------

1. ↑  Θέλουν να συντομεύσουν τον χρόνο έναρξης των έργων στο Π. Μαγουλάς. magnesianews.gr
2. ↑  Και εγένετο η «Μαγνήτων Νίκη Α.Ε. για το έργο στο γκαράζ του ΟΣΕ. magnesianews.gr
3. ↑  «Έργο ανεξαρτησίας και παρακαταθήκη για τη Νίκη Βόλου στο αμαξοστάσιο», magnesianews.gr
Το **ζιρκόνιο** (αγγλ. *zircon*), ενίοτε καλούμενο και **ζιρκονίτης** (*zirconite*) είναι νησοπυριτικό ορυκτό του ομώνυμου μετάλλου. Όπως και το μέταλλο, οφείλει το όνομά του στην περσική λέξη *zirgun* = χρυσαφί χρώμα. Σχηματίζει μεταμικτικές φάσεις, κυρίως με μέταλλα των σπανίων γαιών. Το καθαρό ζιρκόνιο δεν είναι ραδιενεργό, δεν φθορίζει, δεν διαθέτει φωσφορισμό και είναι έντονα διπλοθλαστικό. Τα μεταμικτικά ζιρκόνια εμφανίζουν όλες τις πιο πάνω ιδιότητες, ανάλογα με την μετάμιξη, και, τις περισσότερες φορές, εμφανίζονται με μειωμένη ή και μηδενική διπλοθλαστικότητα. Με θέρμανση είναι δυνατό να αλλάξει χρώμα, μετατρεπόμενο από καστανό σε χρυσαφί ή μπλε ή, ενίοτε, και σε άχρωμο.

Είναι συνοδό (επουσιώδες) ορυκτό των όξινων ή ενδιάμεσων πλουτώνειων πετρωμάτων (μονζονίτης, γρανίτης, διορίτης, συηνίτης, πηγματίτες) και στα μεταμορφωμένα πετρώματα που προέρχονται από αυτά (γνεύσιοι, σχιστόλιθοι). Εμφανίζεται, επίσης, σε κλαστικά ιζήματα (αλλουβιακές αποθέσεις).

Αν και είναι ευρύτατα διαδεδομένο, ως συνοδό ευρέως απαντώντων πετρωμάτων, οι καλοσχηματισμένοι κρύσταλλοι είναι σπάνιοι. Η άχρωμη παραλλαγή του μοιάζει πολύ με το διαμάντι, με το οποίο συχνά συγχέεται, ξεχωρίζοντας μόνον από τη σκληρότητά του. Οι διαφανείς παραλλαγές του χρησιμοποιούνται ως πολύτιμοι λίθοι, π.χ. το πορτοκαλέρυθρο διαφανές ζιρκόνιο, επονομαζόμενο και "υάκινθος" (hyacinth), το άχρωμο, (αποκαλείται "Jarcon") ή το μπλε (αποκαλείται "Starlite").

Περιοχές στις οποίες απαντούν καλοσχηματισμένοι κρύσταλλοι είναι η Νορβηγία (Τέλεμαρκ, Λάρβικ, Χάκενταλ), η Γερμανία (Παλατινάτο, άχρωμη ποικιλία), Σαξονία), η Ρωσία (Ουράλια όρη, περιοχή Ίλμεν), η Δυτική Αυστραλία, η Μαδαγασκάρη, το Πακιστάν, το Οντάριο του Καναδά και οι πολιτείες Νιού Τζέρσεϊ και Κολοράντο των ΗΠΑ.

Απομίμηση ζιρκονίου αποτελεί η κυβική ζιρκονία (cubic zirconia), τεχνητά παρασκευαζόμενο οξείδιο του ζιρκονίου (ZrΟ2), η οποία χρησιμοποιήθηκε στο παρελθόν ως ψευδές διαμάντι.

Πηγές
-----

* Τμήμα Γεωλογίας Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
* Handbook of Mineralogy (pdf)
* Mindat.org
* Webmineral.com
* Galleries.com

Βιβλιογραφία
------------

* James Dwight Dana, *Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks*, READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244
* Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil, *A Field Guide to Rocks and Minerals*, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 039591096X
* Walter Schumann, R. Bradshaw, K.A.G. Mills, *Handbook of Rocks, Minerals and Gemstones*, Houghton Mifflin Harcourt, 1993 ISBN 0395511372

Σημειώσεις
----------

1. ↑  U.S. Bureau of Mines: Glossary

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ζιρκόνιο (ορυκτό)** |
Κατανομή των ιαπωνικών διαλέκτων
Η **Ιαπωνική** ή **Ιαπωνική-Ριουκιουανή** γλωσσική οικογένεια περιλαμβάνει την Ιαπωνική γλώσσα που ομιλείται στην κύρια νησιά της Ιαπωνίας, καθώς και τις Ρουκιουανές γλώσσες που ομιλούνται στα Νησιά Ριουκίου. Ο όρος *Ιαπωνικές γλώσσες* επινοήθηκε από τον Λέον Σεραφείμ, και η οικογένεια είναι ευρέως αποδεκτή από τους γλωσσολόγους,[1] σε αντίθεση με την αμφιλεγόμενη Αλταϊκή υπόθεση. 

Η κοινή προγονική γλώσσα είναι γνωστή ως **Πρωτοϊαπωνική** ή **Πρωτοϊαπωνοριουκιουανή**.[2] Το βασικό χαρακτηριστικό αυτής της ταξινόμησης είναι ότι η πρώτη διάσπαση της οικογένειας είχε ως αποτέλεσμα το διαχωρισμό όλων των διαλέκτων των Ιαπωνικών από όλες τις ποικιλίες των Ριουκιουανών. Σύμφωνα με τον Σιρό Χατόρι, αυτός ο διαχωρισμός συνέβη κατά τητης περιόδου Γιαμάτο (250-710).[3]

Παραπομπές
----------

1. ↑  Shimabukuro, Moriyo. (2007). *Accentual History of Japonic and Ryukyuan languages: Reconstruction,* σελ. 1.
2. ↑  Miyake, Marc Hideo. (2008). **Old Japanese: a Phonetic Reconstruction.* p. 66.* στα Google Books
3. ↑  Heinrich, Patrick. "What leaves a mark should no longer stain: Progressive erasure and reversing language shift activities in the Ryukyu Islands" Σφάλμα στο πρότυπο webarchive: Ελέγξτε την τιμή `|url=`. Empty. First International Small Island Cultures Conference at Kagoshima University, Centre for the Pacific Islands, February 7–10, 2005; citing Shiro Hattori. (1954) *Gengo nendaigaku sunawachi goi tokeigaku no hoho ni tsuite* ("Concerning the Method of Glottochronology and Lexicostatistics"), *Gengo kenkyu* (*Journal of the Linguistic Society of Japan*), Vols. 26/27.
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Πολύαινος.
Ο **Ιούλιος Πολύαινος** είναι ποιητής της  Παλατινής Ανθολογίας, στην οποία εμφανίζεται με τρία επιγράμματα στο ένατο βιβλίο της (Επιδεικτικά): ΙΧ 1.7-9. Τα επιγράμματα αυτά είχαν ανθολογηθεί και από τον Πλανούδη στην Ανθολογία του (L.1 T.25. E.1 - Βιβλίο 1, Κεφάλαιο 45, Επίγραμμα 1, L.1 T.31 E.1, L.1 T.31 E.7 -αναφέρεται απλά ως Πολύαινος, αλλά είναι από τα ποιήματα που στην Παλατινή Ανθολογία αναφέρονται καθαρά ως Ιουλίου Πολυαίνου-). Ένα τέταρτο επίγραμμα στην Ανθολογία του Πλανούση, στο L.1 T.33 E.1 αναφέρεται απλά Πολύαινος, αλλά αποδίδεται στον Πολύαινο το Σάρδιο. Από τον Waltz (Waltz 1960) ταυτίζεται με τον Πολύαινο τον Σάρδιο.

Πηγές
-----

* Pierre Waltz, "Anthologie Grecque" , ed. Les Belles Lettres, Paris, 1960, v.VII, p. 3 και v.VIII, p. 291.

Αναφορές
--------

1. ↑  Friedrich Jacobs, Anton Jacob Paulssen (1817). «Anthologia Graeca ad fidem codicis olim Palatini nunc Parisini ex apographo Gothano edita». *Τόμος 3*. Lipsiae, Opus impressum typis Hertelio-Breitkopfianis venditur in Libraria Dyckiana,. σελ. 1018. Ανακτήθηκε στις 22 Οκτωβρίου 2011.
2. ↑
3. ↑  Anthologia Graeca cum versione Latina Hugonis Grotii, Τόμος 1, Hieronymo de Bosch, Ultrajecti e Τypographia B. Wild & J. Altheer, 1795, σελ. 448 (Index) και σελ. 454 (το επίγραμμα για την Ελπίδα: σελ. 102 στον 1ο τόμο)

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 20069623
* GND: 102403775

 |

 |
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Γάγγλιο (αποσαφήνιση).
Γάγγλιο με χρώση ηωσίνης-αιματοξυλλίνης
Ένα **γάγγλιο** είναι μια ομάδα σωμάτων νευρώνων στο περιφερικό νευρικό σύστημα. Στο σωματικό νευρικό σύστημα αυτό περιλαμβάνει τα νωτιαία γάγγλια και τα γάγγλια του τριδύμου μεταξύ μερικών άλλων. Στο αυτόνομο νευρικό σύστημα υπάρχουν τόσο συμπαθητικά όσο και παρασυμπαθητικά γάγγλια που περιέχουν τα κυτταρικά σώματα των μεταγαγγλιακών συμπαθητικών και παρασυμπαθητικών νευρώνων αντίστοιχα.

Δομή
----

Τα γάγγλια αποτελούνται κυρίως από σωματικές και δενδριτικές δομές που είναι σε δέσμες ή συνδεδεμένες. Τα γάγγλια συχνά διασυνδέονται με άλλα γάγγλια για να σχηματίσουν ένα πολύπλοκο σύστημα γαγγλίων γνωστό ως πλέγμα. Τα γάγγλια παρέχουν σημεία αναμετάδοσης και ενδιάμεσες συνδέσεις μεταξύ διαφορετικών νευρολογικών δομών στο σώμα, όπως το περιφερικό και το κεντρικό νευρικό σύστημα.

Στα σπονδυλωτά υπάρχουν τρεις μεγάλες ομάδες γαγγλίων:

* Τα γάγγλια της ραχιαίας ρίζας (επίσης γνωστά ως νωτιαία γάγγλια) περιέχουν τα κυτταρικά σώματα των αισθητήριων (προσαγωγών) νευρώνων.
* Τα γάγγλια των κρανιακών νεύρων περιέχουν τα κυτταρικά σώματα των νευρώνων των κρανιακών νεύρων.
* Τα αυτόνομα γάγγλια περιέχουν τα κυτταρικά σώματα των αυτόνομων νεύρων.

Στο αυτόνομο νευρικό σύστημα, οι ίνες από το κεντρικό νευρικό σύστημα προς τα γάγγλια είναι γνωστές ως προγαγγλιακές ίνες, ενώ αυτές από τα γάγγλια έως το όργανο-τελεστή ονομάζονται μεταγαγγλιακές ίνες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  R.S. Snell (2008). *Κλινική νευροανατομία*. Ιατρικές εκδόσεις Λίτσας. σελ. 393. ISBN 978-960-372-110-9.
2. 1 2  R.S. Snell (2008). *Κλινική νευροανατομία*. Ιατρικές εκδόσεις Λίτσας. σελ. 14. ISBN 978-960-372-110-9.
Συντεταγμένες: 39°08′N 20°40′E﻿ / ﻿39.133°N 20.667°E﻿ / 39.133; 20.667

Πανοραμική άποψη από την κορυφή (Τσούκα) του όρους Ζαλόγγου
Τα βράχια όπου κατέπεσαν οι Σουλιώτισσες με τα παιδιά τους
Το **Ζάλογγο** ή **Όρη Ζαλόγγου** είναι μικρό γυμνό βουνό της Ελλάδας με υψόμετρο 462 μέτρα. Βρίσκεται βόρεια της Πρέβεζας, πάνω από το χωριό Καμαρίνα, και ανήκει στην οροσειρά των Κασωπαίων ορέων της Ηπείρου. Στην περιοχή, στην οποία παρατηρείται έντονη βόσκηση, περιλαμβάνεται περιορισμένη δασική ζώνη, απόκρημνα βράχια και καλλιεργήσιμη γη. Η περιοχή κάτω από το ιστορικό μνημείο έχει αναδασωθεί με τραχεία πεύκη (*Pinus brutia*) ενώ αναπτύσσονται και διάσπαρτα άτομα χνοώδους δρυός (*Quercus pubescens*) κυπαρισσιού (*Cupressus sempervirens*) και μακρολέπιας δρυός (*Quercus macrolepis*). Όσον αφορά την ποώδη χλωρίδα έχουν αναφερθεί δύο ενδημικά είδη της ελληνικής (*Galium advenum*) και της βαλκανικής (*Saxifraga rotundifolia*) χλωρίδας αντίστοιχα.

Το όνομά του βουνού συνδέθηκε με την προεπαναστατική περίοδο του 1821 και ειδικότερα με τον θρυλούμενο "«Χορό του Ζαλόγγου» όταν μια ομάδα Σουλιωτισσών και Σουλιωτών με τα παιδιά τους να αποφασίσουν να πεθάνουν ελεύθεροι παρά να πέσουν στα χέρια των Τουρκαλβανών. Στο δυτικό άκρο του οροπεδίου του όρους Ζαλόγγου ανεγέρθηκε κατά τη διάρκεια 1950-1961 το μεγαλύτερο άγαλμα της Ελλάδας, με τον τίτλο Μνημείο Ζαλόγγου, σε σχέδια του γλύπτη Γεωργίου Ζογγολόπουλου (1903-2004).

Δείτε επίσης
------------

* Χορός του Ζαλόγγου

Πηγές
-----

* *Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια Δρανδάκη*, τ.ΙΑ΄, σ.901.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *GEOnet Names Server*. 11  Ιουνίου 2018. -831279.
2. ↑  *Εγκυκλοπαίδεια Νέα Δομή*. Αθήνα: Τεγόπουλος - Μανιατέας. 1996. σελ. 41, τομ. 13.
3. ↑  «Όρη Ζαλόγγου – Πίνδος Περιβαλλοντική». Ανακτήθηκε στις 25 Οκτωβρίου 2021.
4. ↑  «Όρη Ζαλόγγου». *old.ntua.gr*. Ανακτήθηκε στις 25 Οκτωβρίου 2021.
5. ↑  Cook, Bernard A. (2006). *Women and War: A Historical Encyclopedia from Antiquity to the Present*. ABC-CLIO. ISBN 9781851097708. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Οκτωβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 25 Οκτωβρίου 2021.
6. ↑  Δ.Κοντελεντζίδου, Γιώργος Ζογγολόπουλος. Σύγχρονοι Έλληνες εικαστικοί (2009) 37-39.
Ο  **Ζιλ ντε Κερμαντέκ** (*γαλλικά: Gil Marc De Kermadec*) (Παρίσι 1 Ιανουαρίου 1922 - 27 Μαΐου 2011) ήταν Γάλλος πρωταθλητής της αντισφαίρισης. Ανήκε στον Γαλλικό σύλλογο "Τένις κλαμπ ντε Παρί".

Μετά το τέλος της καριέρας του χρημάτισε τεχνικός σύμβουλος της Γαλλικής ομοσπονδίας αντισφαίρισης από το 1963 έως το 1976. Έγινε διαιτητής αντισφαίρισης αναγνωρισμένος από την Παγκόσμια ομοσπονδία για να σφυρίζει αγώνες των τουρνουά Γκραν σλαν. Είχε αγωνιστεί με την εθνική Γαλλίας σε συνάντηση με τη Γερμανία το 1954. Το 2000 τιμήθηκε από την παγκόσμια ομοσπονδία αντισφαίρισης με το βραβείο "Golden Achievement Award ".

Είχε συμμετάσχει σε πολλά ανά τον κόσμο τουρνουά, στο Ρολάν Γκαρός και το Βελγικό πρωτάθλημα. Ήταν πρώτος στα τουρνουά :του Κογκάνκ το 1951 στο απλό, στο διεθνές πρωτάθλημα του Λιβάνου το 1952 στο απλό.

Δεύτερος ήταν στα τουρνουά : του Σααρμπρίγκεν το 1950 στο απλό, του Λε Μαν το 1950 στο απλό, του Στρασβούργου το 1950 στο απλό, του Σαίντ Ετιέν του 1954 στο απλό, στο διεθνές πρωτάθλημα του Λιβάνου το 1952 στο διπλό μεκτό με συμπαίκτρια τη Νίνα Φαράχ, στο Πρωτάθλημα αντισφαίρισης Ανατολικής Μεσογείου το 1952 και στο διπλό αντρών με συμπαίκτη τον Βουαντίσουαβ Σκονέτσκι, του Κογκάνκ το 1955 στο απλό.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Fichier des personnes décédées»
2. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. 14110414w.
3. ↑  *ATP website*. DD17. Ανακτήθηκε στις 27  Απριλίου 2022.
4. 1 2 3 4 5  *tennis archives-Gil Marc De Kermadec Αρχειοθετήθηκε 2016-04-02 στο Wayback Machine.*
5. ↑  *David Jude honoured with Golden Achievement Award Αρχειοθετήθηκε 2013-12-20 στο Wayback Machine.*
6. ↑  *Lebanon International Tennis History 1952*
7. ↑  *Εμπρός, Φύλλο: 15/9/1952, Σελίδα: 2*
Η **ιαπωνική εισβολή στη Μαντσουρία** ξεκίνησε στις 18 Σεπτεμβρίου 1931, όταν ο στρατός Kwantung της Αυτοκρατορίας της Ιαπωνίας εισέβαλε στη Μαντζουρία. Στο τέλος του πολέμου, τον Φεβρουάριο του 1932, οι Ιάπωνες ίδρυσαν το κράτος-μαριονέτα Μαντσουκούο. Η κατοχή τους διήρκεσε μέχρι την κατά κράτος νίκη της Σοβιετικής Ένωσης και της Μογγολίας στα μέσα Αυγούστου 1945.

Η Σιδηροδρομική Ζώνη της Νότιας Μαντζουρίας και η Κορεατική Χερσόνησος ήταν υπό τον έλεγχο της Ιαπωνικής Αυτοκρατορίας από τον Ρωσο-Ιαπωνικό Πόλεμο του 1904–1905. Η συνεχιζόμενη εκβιομηχάνιση και στρατιωτικοποίηση της Ιαπωνίας εξασφάλισε την αυξανόμενη εξάρτησή της από τις εισαγωγές πετρελαίου και μετάλλων από τις ΗΠΑ.

Με την εισβολή να έχει προσελκύσει μεγάλη διεθνή προσοχή, η Κοινωνία των Εθνών συγκρότησε την Επιτροπή Lytton (με επικεφαλής τον Βρετανό πολιτικό Victor Bulwer-Lytton) για να αξιολογήσει την κατάσταση. Ο χαρακτηρισμός της εισβολής ως ηθικά παράνομης ώθησε την ιαπωνική κυβέρνηση να αποσυρθεί εντελώς από την ΚΤΕ.

Πιστεύοντας ότι μια σύγκρουση στη Μαντζουρία θα ήταν προς το συμφέρον της Ιαπωνίας και ενεργώντας στο πνεύμα της ιαπωνικής αντίληψης του gekokujō, ο συνταγματάρχης Kwantung Seishirō Itagaki και ο αντισυνταγματάρχης Kanji Ishiwara επινόησαν ανεξάρτητα ένα σχέδιο για να προκαλέσουν την Ιαπωνία να εισβάλει στη Μαντζουρία.

Το σχέδιο εκτελέστηκε όταν ο 1ος Υπολοχαγός Suemori Komoto της Ανεξάρτητης Μονάδας Φρουράς (独立守備隊) του 29ου Συντάγματος Πεζικού, που φυλούσε τη Σιδηροδρομική Ζώνη της Νότιας Μαντζουρίας, τοποθέτησε εκρηκτικά κοντά στις γραμμές, αλλά αρκετά μακριά για να μην προκαλέσει πραγματική ζημία. Γύρω στις 22:20 της 18ης Σεπτεμβρίου, τα εκρηκτικά πυροδοτήθηκαν. Ωστόσο, η έκρηξη ήταν μικρή και μόνο ένα τμήμα 1,5 μέτρου στη μία πλευρά της ράγας υπέστη ζημίες. 

Το πρωί της 19ης Σεπτεμβρίου, δύο πυροβόλα που ήταν εγκατεστημένα στη λέσχη αξιωματικών Mukden εξαπέλυσαν πυρ κατά της κινεζικής φρουράς, ως απάντηση στην υποτιθέμενη κινεζική επίθεση στο σιδηρόδρομο. Πεντακόσιοι Ιάπωνες στρατιώτες επιτέθηκαν στην κινεζική φρουρά περίπου επτά χιλιάδων. Μέχρι το βράδυ, οι μάχες είχαν τελειώσει και οι Ιάπωνες είχαν καταλάβει το Mukden με απολογισμό πεντακοσίων νεκρών απ την πλευρά των Κινέζων και δύο από την πλευρά των Ιαπώνων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Walker, Michael (2017). *The 1929 Sino-Soviet War: The War Nobody Knew*. Modern War Studies. ISBN 978-0700623754.
2. ↑  CHRONOLOGY OF MAJOR INTERNATIONAL EVENTS FROM 1931 THROUGH 1943, WITH OSTENSIBLE REASONS ADVANCED FOR THE OCCURRENCE THEREOF 78th Congress, 2d Session. *"An explosion undoubtedly occurred on or near the railroad between 10 and 10:30 p.m. on September 18th, but the damage, if any, to the railroad did not in fact prevent the punctual arrival of the south-bound train from Changchun, and was not in itself sufficient to justify military action. The military operations of the Japanese troops during this night, ... cannot be regarded as measures of legitimate self-defence..."* [Opinion of Commission of Enquiry], ibid. p. 71
Ο **Ρόδος ο χρυσόμαλλος** ήταν Βυζαντινός ηθοποιός, διάσημος στην εποχή του, μίμος και χορευτής.

Έζησε την εποχή του την εποχή του αυτοκράτορα Ζήνωνα στο δεύτερο μισό του 5ου αιώνα η καταγωγή του ήταν από την Αλεξάνδρεια. Ανάμεσα στις πόλεις που έπαιξε ήταν και η Κωνσταντινούπολη σαν εκπρόσωπος της παράταξης των Βένετων, και αναφέρεται ανάμεσα στους τέσσερις καλύτερους ηθοποιούς της αυτοκρατορίας.

>  **Μαλάλας, Χρονογραφία  :** [...] ὁμοίως δέ καί ὁ Λογγῖνος ὁ ἀδελφός τοῦ βασιλέως ἐγένετο στρατηλάτης πραισέντου καί ὕπατος, καί παρέσχεν εἷς τά τέσσαρα μέρη Κωνσταντινουπόλει ὀρχηστάς ἐμμάλους μικρούς τέσσαρας, ἦσαν γάρ οι ὀρχούμενοι ἐν Κωνσταντινουπόλει εὕφημοι παλαιοί, καί ἐποίησεν αὐτοῦς λῦσαι χαρισάμενος αὐτοῖς. [...] καί τόν Ῥόδον τόν λεγόμενον χρυσόμαλλον , καί αὐτόν Αλεξανδρέα, εἷς τό Βένετον[...]
> 
>

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Παπακυριακού, Χριστίνα, Τα δημόσια θεάματα στο Aνατολικό Ρωμαϊκό Kράτος κατά την ύστερη αρχαιότητα: οι μαρτυρίες των γραπτών πηγών και των αρχαιολογικών ευρημάτων από την Αντιόχεια, την Έφεσο και την Κωνσταντινούπολη, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών (ΕΚΠΑ). Σχολή Φιλοσοφική. Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας. Τομέας Βυζαντινής Αρχαιολογίας, 2013, σελ. 295, ανακτήθηκε 31 Δεκεμβρίου 2018
Το ***Ρόδα, τσάντα και κοπάνα Νο 4*** είναι μια ταινία παραγωγής Ανδρομέδα Φιλμ έτους 1985 ή 1987 σε σενάριο Γιάννη Σκλάβου και σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Φουρνιστάκη. Πρωταγωνιστούν: Τάσος Προύσαλης (Μπίλιας), Νίκος Ρίζος (Ηρακλής Ντερέκης), Κώστας Τερζάκης (Άρης Χάλιας), Έλενα Τσαβαλιά, Γιάννης Ματαράγκας, Πάνος Νικολαΐδης (κος Τιμόθεος), Ντόρα Χατζηγιάννη (καθηγήτρια), Σπύρος Μεριανός (κος Δαμιανός), Κατερίνα Πιετρή, Γιάννης Παπαδόπουλος, Έλενα Παπαδοπούλου, Πέπυ Σταυροπούλου, Τζώρτζια Θεοδώρου, Λιάνα Ρουσσέα, Δημητρης Φραγκιόγλου (Ξιφίας), Δήμητρα Σερεμέτη (μάνα Ξιφία) και ο Κώστας Παπαχρήστος (Φίλιππος, πατέρας Μπίλια).

Υπόθεση
-------

Ο Μπίλιας και οι φίλοι του μαραζώνουν πια που δεν είναι μαθητές. Όμως το ότι δεν ξέρουν αρχαία, τους επιστρέφει πίσω στα θρανία με νέες πλάκες σε καθηγητές, αλλά και μαθητές...

Παραγωγή
--------

Στο μαθητικό και καθηγητικό καστ έγιναν πολλές αλλαγές. Ο Στηβ Ντούζος αντικαταστάθηκε από τον Τάσο Προύσαλη, ο Γιώργος Ρήγας από τον Κώστα Τερζάκη κ.ά. 

Η διάρκεια της ταινίας είναι 81 λεπτά και 10 δευτερόλεπτα. 

Μετά την επιτυχία των ταινιών της σειράς *Ρόδα, τσάντα και κοπάνα*, γυρίστηκε ένα ριμέικ το 2010 με τον Κώστα Βουτσά.

Παραπομπές
----------
Η αστική σημαία του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν.
Η **σημαία του ομοσπόνδου κρατιδίου του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν** καθιερώθηκε με ειδική νομοθετική Πράξη το 1957. Υπάρχει σε δύο εκδόσεις, στην αστική σημαία, που χρησιμοποιούν οι πολίτες, και στην κρατική, η οποία είναι κυβερνητική. Σε αμφότερες τις σημαίες οι διαστάσεις είναι 3:5.

Περιγραφή
---------

Η κρατική σημαία του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν.
Η αστική σημαία αποτελείται από τρεις ισοπαχείς οριζόντιες λωρίδες. Η μεσαία λωρία είναι λευκή, η επάνω μπλε και η κάτω κόκκινη. Στη σημαία των κρατικών αρχών υπάρχει στο κέντρο και καταλαμβάνει το μισό μέρος της το έμβλημα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν. Κύρια σύμβολα στο εθνόσημο είναι δύο λιοντάρια και ένα σχήμα με ζιγκ ζαγκ, που θυμίζει τσουκνίδα.

Ιστορικά στοιχεία
-----------------

Η αστική σημαία εμφανίστηκε για πρώτη φορά γύρω στο 1843, απαγορεύτηκε το 1845, εισήχθη ξανά το 1867, καταργήθηκε το 1935 και επανακαθιερώθηκε ανεπίσημα στις 29 Αυγούστου του 1948 από τη βρετανική στρατιωτική κυβέρνηση. Επίσημα καθιερώθηκε στις 18 Ιανουαρίου του 1957. Η κρατική σημαία με το έμβλημα καθιερώθηκε την ίδια ακριβώς ημερομηνία.

Πηγές
-----

* Πληροφορίες για τη σημαία του ομοσπόνδου κρατιδίου του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν στις *Σημαίες του Κόσμου*.

Βλέπε επίσης
------------

* Έμβλημα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν
Ο **Γερμανικός Αυτοκινητόδρομος** (Autobahn) ( IPA: [ˈʔaʊtoˌba:n] ( ακούστε)  ; Γερμανικός πληθυντικός Autobahnen ) είναι το ομοσπονδιακό σύστημα οδικής αρτηρίας ελεγχόμενης πρόσβασης στη Γερμανία. Ο επίσημος γερμανικός όρος είναι ο **Bundesautobahn** (πληθυντικός Bundesautobahnen , συντομογραφία *BAB* ), η οποία μεταφράζεται ως "ομοσπονδιακός αυτοκινητόδρομος". Η κυριολεκτική έννοια της λέξης *Bundesautobahn* είναι η "Ομοσπονδιακή Αυτοκινητιστική Γραμμή. 

Ο Γερμανικός Αυτοκινητόδρομος είναι ευρέως γνωστό ότι δεν έχει ομοσπονδιακά επιτρεπόμενο όριο ταχύτητας για ορισμένες κατηγορίες οχημάτων.  Εντούτοις, σημειώνονται (και επιβάλλονται) όρια σε περιοχές αστικοποιημένες, υποβαθμισμένες, επιρρεπείς σε ατυχήματα ή υπό κατασκευή. Στις ταχύτητες χωρίς περιορισμούς, ένα συμβουλευτικό όριο ταχύτητας είναι 130 χιλιόμετρα την ώρα (80 μίλια την ώρα).Η ταχύτερη οδήγηση, η οποία δεν είναι παράνομη ως τέτοια, ελλείψει ορίου ταχύτητας, μπορεί να προκαλέσει αυξημένη ευθύνη σε περίπτωση σύγκρουσης (την οποία πρέπει να καλύψει η υποχρεωτική αυτοκινητική ασφάλιση). Τα δικαστήρια έχουν αποφανθεί ότι ένας «ιδανικός οδηγός» που απαλλάσσεται από την απόλυτη ευθύνη για «αναπόφευκτη» αδικοπραξία σύμφωνα με το νόμο δεν θα υπερβαίνει το Συμβουλευτικό Επιτρεπόμενο Όριο Ταχύτητας. 

Μια έκθεση του 2017 του ομοσπονδιακού Ινστιτούτου Οδοποιίας ανέφερε ότι το 2015 το 70,4% του αυτοκινητοδρόμου είχε μόνο το συμβουλευτικό όριο ταχύτητας, το 6,2% είχε προσωρινά όρια ταχύτητας λόγω καιρικών συνθηκών ή συνθηκών κυκλοφορίας και το 23,4% είχε μόνιμα όρια ταχύτητας.  Οι μετρήσεις από το γερμανικό κρατίδιο του Βρανδεμβούργου το 2006 έδειξαν μέσες ταχύτητες 142 χιλιόμετρα την ώρα (88 μίλια την ώρα) σε μια εξαπλή λωρίδα του αυτοκινητοδρόμου σε συνθήκες ελεύθερης ροής. 

 Πινακίδα για τον Γερμανικό Αυτοκινητόδρομο 4, κοντά στην Δρέσδη

Παραπομπές
----------

1. ↑  Jeremic, Sam (16 September 2013). «Fun, fun, fun on the autobahn». *The West Australian*.. Ανακτήθηκε στις 17 September 2013.
2. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 30 Μαρτίου 2019. Ανακτήθηκε στις 15 Αυγούστου 2019.
3. ↑  "Auswirkungen eines allgemeinen Tempolimits auf Autobahnen im Land Brandenburg" Αρχειοθετήθηκε 2012-09-07 στο Wayback Machine.. Brandenburg. October 2007. Retrieved 4 December 2010.  
1) (German:) "Auf einer 6-streifigen Autobahn ergibt sich für den Pkw-Verkehr im Mittel eine Geschwindigkeit von 142 km/h... Der Bereich zwischen v15 (von 15% unterschritten) und v85 (von 85% unterschritten) wird für den geschwindigkeitsunbegrenzten Abschnitt mit 115 ... 167 km/h"
Συντεταγμένες: 37°53′51″N 23°43′45″E﻿ / ﻿37.897549°N 23.729211°E﻿ / 37.897549; 23.729211

Το **Γήπεδο Μπέιζμπολ Ελληνικού** κατασκευάστηκε το 2004 για τις ανάγκες των Ολυμπιακών αγώνων της Αθήνας με σκοπό να φιλοξενήσει το μπέιζμπολ. Όταν κατασκευάστηκε είχε χωρητικότητα 9.000 καθισμένους, η εγκατάσταση περιλαμβάνει και δυο ακόμα γήπεδα - προπονητήρια. Το 2007 η χωρητικότητα αυξήθηκε για τις ανάγκες ποδοσφαιρικών αγώνων στους 10.800 θεατές. Οι κερκίδες έχουν στέγαστρο ενώ επίσης περιλαμβάνονται δύο βοηθητικά γήπεδα. Ακόμη, διαθέτει 6 σουίτες, δημοσιογραφικά θεωρεία - αίθουσα Τύπου , μπουτίκ, καφετέρια και χώρο στάθμευσης 3.000 θέσεων. Οι εγκαταστάσεις είναι τμήμα του Ολυμπιακού συγκροτήματος Ελληνικού που έχει κατασκευαστεί στον χώρο που βρισκόταν η Αμερικανική βάση.

Μετά το τέλος των Ολυμπιακών Αγώνων χρησιμοποιήθηκε για τις ανάγκες του πανελληνίου πρωταθλήματος και τους αγώνες της εθνικής ομάδας. Το 2007 μετατράπηκε σε γήπεδο ποδοσφαίρου για τις ανάγκες του ποδοσφαιρικού τμήματος του Εθνικού Πειραιά από την διοίκηση της ομάδας. Έχει ενοικιαστεί για τρία χρόνια από τα Ελληνικά Ολυμπιακά Ακίνητα. Πρώτη φορά χρησιμοποιήθηκε σε αγώνα ποδοσφαίρου στις 6 Οκτωβρίου του 2007 στον αγώνα Εθνικός - Ιωνικός.

Την περίοδο 2011 - 2012 το γήπεδο χρησιμοποιήθηκε από το ποδοσφαιρικό τμήμα του ΑΟ Γλυφάδας που αγωνιζόταν στον Νότιο Όμιλο της Γ΄ εθνικής ανδρών.

Τον Μάιο του 2013, μετά τον υποβιβασμό της ΑΕΚ από τη Super League, η ομάδα υπέγραψε συμφωνία με τα Ολυμπιακά Ακίνητα για την παραχώρηση του γηπέδου για δύο χρόνια. Η ΑΕΚ προχώρησε επίσης σε συμφωνία για ανακατασκευή του γηπέδου, που προέβλεπε μεταξύ άλλων την αύξηση της χωρητικότητας σε 22.000 θέσεις. Λίγες εβδομάδες μετά την συμφωνία η ΑΕΚ επανεκτίμησε την κατάσταση και αποφάσισε να ακυρώσει τη συμφωνία, επικαλούμενη ζητήματα που έχουν να κάνουν με την ασφάλεια του γηπέδου.

Από το 2014, χρησιμοποιείται από την ομάδα μπέιζμπολ του Παναθηναϊκού.

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

1. ↑  «ΕΘΝΙΚΟΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ». *www.ethnikos.gr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Φεβρουαρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 15 Μαΐου 2016.
2. ↑  «Το κάνει… ΑΕΚ να θυμίζει!». *sport-fm.gr*. Ανακτήθηκε στις 15 Μαΐου 2016.
3. ↑  «Η ΑΕΚ... μένει ΟΑΚΑ!». *www.gazzetta.gr*. Ανακτήθηκε στις 15 Μαΐου 2016.