recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Συντεταγμένες: 42°46′S 65°3′W﻿ / ﻿42.767°S 65.050°W﻿ / -42.767; -65.050

Το **Πουέρτο Μάδριν** (ισπανικά: *Puerto Madryn*, ισπανική  προφορά ΔΦΑ: [ˈpweɾto ˈmaðɾin]) είναι πόλη στην επαρχία Τσουμπούτ στην αργεντινή Παταγονία. Είναι η πρωτεύουσα του διαμερίσματος Μπιέδμα και έχει περίπου 57.571 κατοίκους σύμφωνα με την τελευταία απογραφή του 2001.

Το Πουέρτο Μάδριν προστατεύεται από το Γκόλφο Νουέβο, το οποίο διαμορφώνεται από τη Χερσόνησο Βαλντές και Πούντα Νίμφας. Είναι ένα σημαντικό κέντρο για τους τουρίστες που επισκέπτονται τα φυσικά αξιοθέατα της Χερσονήσου Βαλντές και της ακτής 

Ένα νέο εμπορικό κέντρο στο κέντρο της πόλης έχει βοηθήσει σημαντικά τον τουρισμό, κάνοντας Πουέρτο Μάδριν ένας ελκυστικότερος τόπος για τους δύο διεθνείς και εσωτερικούς τουρίστες που επισκέπτονται την Παταγονία. Το Πουέρτο Μάδριν είναι αδελφοποιημένο με το Νέβιν, μια μικρή πόλη στη βόρεια Ουαλία.

Το Αεροδρόμιο Ελ Τεουέλτσε βρίσκεται 10 χλμ βορειοδυτικά από το κέντρο της πόλης. Εμπορικές πτήσεις από Μπουένος Άιρες, Ουσουάια, και άλλες πόλεις της Αργεντινής είναι διαθέσιμες

Η πόλη βρίσκεται στο Τσουμπούτ στο Γκόλφο Νουέβο.

Η πόλη ιδρύθηκε στις 28 Ιουλίου 1865, όταν 150 ουαλοί μετανάστες κατέφθασαν, οι οποίοι ονόμασαν το φυσικό λιμένα Porth Madryn προς τιμήν του Σερ Λοβ Τζόουνς-Πάρι, του οποίου το υποστατικό στην Ουαλία ονομάστηκε "Μάντριν"

Εικόνες
-------

* Άποψη του Πουέρτο Μάδριν από τον κόλποΆποψη του Πουέρτο Μάδριν από τον κόλπο
* Ακτή του Πουέρτο ΜάδρινΑκτή του Πουέρτο Μάδριν
* Πληθυσμός των πιγκουίνων κοντά στην ακτήΠληθυσμός των πιγκουίνων κοντά στην ακτή

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Puerto Madryn στο Wikimedia Commons
* Δημοτικές πληροφορίες: στατιστικά στοιχεία (Ισπανικά)
* Επίσημη ιστοσελίδα του Δήμου του Πουέρτο Μάδριν (Ισπανικά)

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 130178804
* LCCN: n80008812
* GND: 5192400-6

 |

 |
Για το σύμπλεγμα βραχονησίδων στα ανατολικά της Νάξου, δείτε: Μακάρες.  
Γερμανικός χάρτης του 1493 από το Χρονικό της Νυρεμβέργης του Χάρτμαν Σίντελ (*Hartmann Schedel*), όπου τα τρία νησιά στα δυτικά της βόρειας Αφρικής αποτυπώνονται ως οι *Μακάρων Νήσοι*.
Στην ελληνική μυθολογία, με το όνομα **Νήσοι των Μακάρων** ή **Μακάρων Νήσοι** είναι γνωστά κάποια φανταστικά νησιά στα οποία μετέβαιναν οι ψυχές των ηρώων και άλλων επιφανών ανδρών μετά τον θάνατό τους. Κατά τον Ησίοδο τα νησιά των Μακάρων ήταν τόπος των *«ολβίων ηρώων»*, δηλαδή των ευτυχισμένων ηρώων, οι οποίοι δεν πεθαίνουν καν, αλλά εξακολουθούν να ζουν στα νησιά αυτά. Ο παράδεισος αυτός υποτίθεται ότι βρισκόταν στην άκρη του κόσμου, στον *«Ωκεανόν τον βαθυδίνην»*, όπως και άλλα μυθικά νησιά, στα πέρατα του δυτικού Ωκεανού. Το έδαφος των Νήσων των Μακάρων ήταν πολύ γόνιμο και έδινε καρπούς τρεις φορές τον χρόνο. Ο Πίνδαρος αναφέρει τη ***«**μακάρων νάσον**»***, την οποία κατοικούν ήρωες με αρχηγό τον Κρόνο και τον Ραδάμανθυ, και τη δροσίζουν οι αύρες του Ωκεανού, και πως σε αυτό το νησί φυτρώνουν χρυσά λουλούδια. Ο Στράβωνας ταυτίζει τα νησιά με τις Εσπερίδες νήσους του μύθου των Εσπερίδων.

Με την πάροδο των ετών, όπως είναι λογικό, θα αυξάνει ο αριθμός όσων κατοικούν στις Νήσους των Μακάρων. Εκεί ευφραίνονται όχι μόνο οι ήρωες, αλλά και όσοι αναδείχθηκαν αναμάρτητοι μετά την περιπλάνηση της ψυχής τους στον Κάτω και στον Άνω Κόσμο. Αυτή είναι μία Ορφική δοξασία, παρόμοια με εκείνη του Πλάτωνα, όπου αναφέρεται ότι τρεις ζωές φιλοσόφου οδηγούν στη «μακαρίωση». Σύμφωνα με ακόμα νεότερες παραδόσεις, όλοι εκείνοι που έζησαν ενάρετη ζωή θα ευφρανθούν στα νησιά των Μακάρων, ενώ οι κακοί θα ριχτούν στον Τάρταρο.

Από την αρχαιότητα κάποιοι παρομοίαζαν τις Νήσους των Μακάρων με τα Κανάρια Νησιά, τα οποία μάλιστα αποκαλούνται από τον Πλίνιο *Fortunatae Insulae*, δηλαδή «νησιά των ευτυχισμένων», που σημαίνει το ίδιο. Ο Πλίνιος επαναλαμβάνει ότι τα νησιά «βρίθουν καρπών και πτηνών κάθε είδους», αλλά προσθέτει την απροσδόκητη πληροφορία ότι «ενοχλούν εκεί πολύ τα αποσυντιθέμενα πτώματα τεράτων που ξεβράζει συνεχώς η θάλασσα». Ο Κλαύδιος Πτολεμαίος χρησιμοποίησε τις Νήσους των Μακάρων ως σημείο αναφοράς για τη μέτρηση του γεωγραφικού μήκους. Η σύγχρονη Γεωγραφία πήρε από το όνομά τους τον όρο Μακαρονησία, προκειμένου να χαρακτηρίσει συλλογικά όλες τις συστάδες νησιών του Ατλαντικού Ωκεανού κοντά στην Ευρώπη και τη βόρεια Αφρική (Αζόρες, Κανάρια νησιά, Μαδέρα, Νήσοι του Πράσινου Ακρωτηρίου). Μερικοί άλλοι πάλι ταύτιζαν τις Νήσους των Μακάρων μόνο με τη νήσο Μαδέρα, η οποία φημίζεται για το εύφορο (ηφαιστειογενές) έδαφός της, το ήπιο κλίμα της, τις πολλές πηγές της και τα δάση της.

Δείτε επίσης
------------

* Ηλύσια Πεδία
* Εσπερίδες
* Μπραζίλ (νησί)
* Βριττία
* Μπουγιάν
* Ατλαντίδα

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Λεξικόν των αρχαίων, ιστορικών, μυθολογικών και γεωγραφικών κύριων ονομάτων - Νικόλαου Λωρέντη - Βιέννη, 1837».

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969
Ο **Μπίργκερ Μπόρσα**, δαν.: *Birger Brosa*, Παλαιά Σκανδιναβικά: *Birgir Brósa,* (απεβ. 9 Ιανουαρίου 1202) ήταν κόμης (jarl) της Σουηδίας από το 1174 έως το 1202.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του Μπενγκτ Σνίβιλ και μέλος του ισχυρού Οίκου του Μπγιέλμπο. Στα μεσαιωνικά κείμενα αποκαλείται είτε ο *κόμης των Σουηδών* είτε ο κόμης των Σουηδών και των *Γετών*. Ο Μπίργκερ διορίστηκε στη θέση του κόμη κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Kνούτου Α΄ Έρικσον. Διατήρησε τη θέση κατά τη διάρκεια τού -διαδόχου τού Κνούτου Α΄- Σβέρκερ Β΄ μέχρι το τέλος εκείνου το 1202. 

Πριν από το 1170, ο Μπίργκερ ήταν νυμφευμένος με την Μπριγκίτα Χάραλντσντοτερ, την κόρη του Νορβηγού βασιλιά Χάραλντ Γκίλλε. Είχε προηγουμένως παντρευτεί τον Δανό διεκδικητή Mάγκνους Χένρικσον, ο οποίος κυβέρνησε για λίγο στην Ουψάλα το 1160–1161. 

Ο Μπίργκερ φαίνεται ότι διατήρησε την ειρήνη στη Σουηδία κατά τη διάρκεια των εμφυλίων πολέμων, που κατέστρεψαν τη Δανία και τη Νορβηγία. Πολλοί από τους διεκδικητές σε αυτά τα βασίλεια αναζήτησαν καταφύγιο στον Μπίργκερ. Ανάμεσά τους ήταν οι αρχηγοί των Μπίρκεμπαϊνερ Άυσταϊν Μάυλα και Σβέρε Σίγκουρντσον, που ήταν συγγενείς της Μπριγκίτα Χάραλντσντοτερ. Ο γιος του Μπίργκερ, Φίλιππος, βρισκόταν στην υπηρεσία του βασιλιά Σβερ και απεβίωσε ως κόμης του το 1200. Η Μπίργκερ είχε κτήματα στο Έστεργκετλαντ, Nάρκε, Βάρμλαντ και Σόντερμανλαντ. Ήταν μεγάλος δωρητής στο αβαείο Ρισεμπέργκα στο Nάρκε, όπου η χήρα του Μπριγκίτα πέρασε τα τελευταία χρόνια μετά το τέλος του Μπίργκερ. Μόλις απεβίωσε, ξέσπασε εμφύλιος.

Οικογένεια
----------

* Φίλιππος (π. 1200), κόμης της Νορβηγίας στην υπηρεσία του βασιλιά Σβέρε της Νορβηγίας και ένας από τους πιο ένθερμους υποστηρικτές του.
* Kνουτ, βασιλικός κόμης (riksjarl) της Σουηδίας, κόμης (jarl) της Σουηδίας. Σύμφωνα με μία πηγή, ο Kνουτ ήταν νυμφευμένος με την κόρη του βασιλιά Kνουτ Έρικσον, που ονομαζόταν Σίγκριντ σε αυτή την πηγή. Σκοτώθηκε το 1208 στη μάχη της Λένα (1208) ή στη μάχη του Γκέστιλρεν (1210).
* Φόλκε, κόμης της Σουηδίας, σκοτώθηκε το 1210 στη μάχη του Γκέστιλρεν.
* Mάγκνους, ο Σνόρε ονομάζει (με τη σειρά) "κόμης Φίλιππος, κόμης Κνουτ, Φόλκε και Mάγκνους" ως τους τέσσερις γιους του "κόμη Μπίργκερ Μπρόσε" και της συζύγου του.
* Ινγεγέρδη, παντρεύτηκε τον βασιλιά Σβέρκερ Β΄ και έγινε μητέρα του βασιλιά Ιωάννη Α΄ της Σουηδίας.
* Kριστίνα.
* Mαργκαρέτα.

Απεικόνιση στη λαϊκή κουλτούρα
------------------------------

Τον Μπίργκερ Μπόρσα υποδύθηκε ο Στέλαν Σκάρσγκορντ στη σουηδική ταινία του 2007 *Arn–The Knight Templar* και στη συνέχεια του 2008 *Arn–The Kingdom at Road's End*.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. 1 2  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.
2. 1 2  «Birger Brosa». *Svenskt biografiskt lexikon*. Ανακτήθηκε στις 1 Απριλίου 2020.
3. ↑  *Brigida Haraldsdatter* (Store norske leksikon)
4. ↑  *Sverre Sigurdsson* (Store norske leksikon)
Συντεταγμένες: 26°17′28″N 50°39′55″E﻿ / ﻿26.29111°N 50.66528°E﻿ / 26.29111; 50.66528

Οι **Νήσοι Αμουάζ** (αραβικά: جزر أمواج‎, *Juzur Amwaj*) είναι ομάδα τεχνητών νησιών, που βρίσκονται στον Περσικό Κόλπο στα βορειοανατολικά του Μπαχρέιν, κοντά στην ακτή του Μουχάρακ. Επίσης, βρίσκονται 105 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της πρωτεύουσας, Μανάμα, στη νήσο Μπαχρέιν.

Γεωγραφία
---------

Οι νήσοι Αμουάζ έχουν έκταση 4,31 τετραγωνικών χιλιομέτρων.

Οι νήσοι Αμουάζ εξυγιάνθηκαν από τις σχετικά ρηχές θάλασσες στα βορειοανατολικά του νησιού Μουχάρακ, το οποίο είναι το βορειότερο νησί του Βασιλείου του Μπαχρέιν.

Ιστορία
-------

Κατά το έτος 2000, σχεδιάστηκε ένα πλάνο για ένα πρωτοποριακό έργο στο Μπαχρέιν, το πρώτο που προσέφερε 100% ιδιοκτησία γης σε κατοίκους που ζουν στο Βασίλειο του Μπαχρέιν και έτσι ήρθε το σχέδιο των **Νήσων Αμουάζ**. Το σχέδιο ήταν επίσης η αύξηση της προσφοράς ακινήτων που βρίσκεται σε χαμηλή προσφορά σε αυτό το μικρό νησιωτικό έθνος. Το έργο αναπτύχθηκε από την Oasis Real Estate Development Company με επένδυση 1,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων ΗΠΑ. Το 2002, το έργο ξεκίνησε να παίρνει μορφή. Η πρώτη φάση ολοκληρώθηκε το 2003. η δεύτερη το 2004, όταν η Cisco και η Oracle άρχισαν να εγκαθιστούν οπτικές ίνες για επικοινωνία στα νησιά. Το 2016, οι νήσοι Αμουάζ είδαν την ολοκλήρωση υποδομών, όπως ηλεκτρισμός, δρόμοι, ύδρευση, αποχέτευση και τηλεπικοινωνίες, και έγιναν κατάλληλοι για κατοίκηση.

Κατά την τελευταία δεκαετία, μια σειρά ξενοδοχείων άνοιξαν επίσης στο νησί, όπως το Art Rotana, το The Grove Hotel, το Ramada Hotel and Suites, το The Sea Loft και το Dragon Hotel.

Περιγραφή
---------

Από την άποψη της μηχανικής, οι νήσοι Αμουάζ εισήγαγαν μια σειρά νέων τεχνολογιών στην περιοχή, συμπεριλαμβανομένων των γεωσωλήνων για τη φάση αποστράγγισης αυτών των νησιών, την αποχέτευση κενού αέρος και την τεχνολογία οπτικών ινών «Smart City», μεταξύ άλλων. Τα νησιά περιέχουν οικιστικά κτίρια, εμπορικά (πολυόροφα κτίρια) και ξενοδοχεία και κτήρια λιανικής πώλησης, καθώς και μία κυκλική μαρίνα διαμέτρου 240 μέτρων με πάνω από 140 θέσεις.

Διοίκηση
--------

Το νησί ανήκει στο Κυβερνείο Μουχάρακ.

Μεταφορά
--------

Οι νήσοι Αμουάζ συνδέονται με το νησί Μουχάρακ με δύο διαδρομές, η κάθε μία περίπου μήκους 1 χιλιομέτρου. Η απόσταση μεταξύ του νέου νησιού και του Διεθνούς Αεροδρομίου του Μπαχρέιν είναι 4,5 χιλιόμετρα.

Εικόνες
-------

* Χάρτης 1Χάρτης 1
* Χάρτης περιοχήςΧάρτης περιοχής
* Το σχέδιο των Νήσων Αμουάζ.Το σχέδιο των Νήσων Αμουάζ.
* Αεροφωτογραφία των νησιών Αμουάζ και του νησιού Μουχάρακ, με νότιο προσανατολισμό.Αεροφωτογραφία των νησιών Αμουάζ και του νησιού Μουχάρακ, με νότιο προσανατολισμό.

Δείτε επίσης
------------

* Μουχάρακ

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Amwaj Islands Development». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Μαΐου 2008. Ανακτήθηκε στις 16 Νοεμβρίου 2020.
2. ↑  «Amwaj Islands». *amwaj.bh*. Ανακτήθηκε στις 24 Αυγούστου 2020.
3. ↑  Selling plots
4. ↑  Rotana[*νεκρός σύνδεσμος*]
5. ↑  Project Details on Design Build Website

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Μπαχρέιν | Πύλη Μπαχρέιν |

* Amwaj Islands - official website
* Λεπτομερής χάρτης
Η **κορυφή Μπλου Μάουντεν** (αγγλ. *Blue Mountain Peak*) είναι η υψηλότερη κορυφή και βουνό στη νήσο και το κράτος Τζαμάικα και μία από τις υψηλότερες στην Καραϊβική, με υψόμετρο 2.256 μέτρα. Ανήκει στην οροσειρά Μπλου Μάουντενς (δηλαδή «Μπλε Βουνά» ή «Κυανά Όρη») και βρίσκεται στο σύνορο των ενοριών (διοικητικών διαιρέσεων) Πόρτλαντ και Σαιντ Τόμας της ανατολικής Τζαμάικα. Οι γεωγραφικές συντεταγμένες της κορυφής είναι 18°02΄48΄΄ Βόρειο πλάτος και 76°34΄45΄΄ Δυτικό μήκος.

Το βουνό είναι μέρος του Εθνικού Πάρκου Μπλου και Τζων Κρόου Μάουντενς, το οποίο ανακηρύχθηκε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO το 2015.

Χλωρίδα
-------

Ο φημισμένος Καφές του Μπλου Μάουντεν παράγεται από μικρές φυτείες πάνω στο βουνό, με τα μικρά «καφεχώρια» Κλάβερτυ Κότατζ και Χάγκλεϋ Γκαπ να είναι τα πλησιέστερα στην κορυφή.

Μερικά από τα είδη φυτών που βρίσκονται στο βουνό είναι ενδημικά σε αυτό, δηλαδή δεν βρίσκονται πουθενά αλλού στον κόσμο. Πολλά φυτά στα υψηλότερα μέρη έχουν μικρό μέγεθος, κάτι που οφείλεται στις χαμηλές θερμοκρασίες, οι οποίες αναστέλλουν την ανάπτυξη.

Ορνιθοπανίδα
------------

* Κολίμπρι του είδους Mellisuga minima στον Λόφο ΣτρώμπερυΚολίμπρι του είδους *Mellisuga minima* στον Λόφο Στρώμπερυ
* Αρσενικό Spindalis nigricephala στα Μπλου ΜάουντενςΑρσενικό *Spindalis nigricephala* στα Μπλου Μάουντενς
* Setophaga pharetra στα Μπλου Μάουντενς*Setophaga pharetra* στα Μπλου Μάουντενς

Ψυχαγωγία
---------

Γενικότερα τα Μπλου Μάουντενς είναι αγαπημένος προορισμός για οδοιπορία και κατασκήνωση. Η «παραδοσιακή» διαδρομή του Μπλου Μάουντεν είναι η μήκους 11 χιλιομέτρων προς την κορυφή, που έχει υψομετρική διαφορά 910 μέτρα. Οι Τζαμαϊκανοί προτιμούν να φθάνουν στην κορυφή τη στιγμή της ανατολής του ήλιου, οπότε η άνοδος των 3 έως 4 ωρών γίνεται κυρίως στο σκοτάδι. Η ατμόσφαιρα είναι συνήθως πολύ καθαρή το πρωί και κάποιες φορές είναι ορατή η Κούβα πέρα μακριά. Για την ανάβαση χρειάζεται να πληρωθεί ένα ποσό στις αρχές του πάρκου.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος νησιών με τις υψηλότερες κορυφές

Παραπομπές
----------

1. ↑  Blue and John Crow Mountains, *Unesco.org* (accessed on 3 October 2019)
2. ↑  Lindsey Kilifin: «A Guide To Hiking The Jamaican Blue Mountains», *Theculturetrip.com*, 9 February 2017 (accessed on 3 October 2019)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η κορυφή στο *peakbagger.com*
**Θάλαττα, θάλαττα** — Ελαιογραφία του Granville Baker.  
Εξώφυλλο του περιοδικού LIFE σε έκδοση του 1901.
Οι **Μύριοι** ήταν σώμα μισθοφόρων υπό τις διαταγές του Κύρου. Στο σώμα αυτό υπηρέτησε ο Ξενοφών, ο οποίος και κατέγραψε την πορεία των συμπολεμιστών του στη μάχη στα Κούναξα και την επιστροφή τους στην Ελλάδα. 

Σύμφωνα με τον Ξενοφώντα η σύνθεση του σώματος αποτελείτο από 

* 4.000 οπλίτες υπό τις διαταγές του Ξενία από την Αρκαδία (από την Παρρασία)
* 1.500 οπλίτες και 500 γυμνήτες (ελαφρύ πεζικό) υπό τις διαταγές του Πρόξενου από τη Βοιωτία (από τη Θήβα)
* 1.000 οπλίτες υπό τις διαταγές του Σοφαίνετου του Στυμφάλιου (από τη Στύμφηλο)
* 500 οπλίτες υπό τις διαταγές του Σωκράτη από την Αχαΐα
* 300 οπλίτες και 300 πελταστές με αρχηγό τον Πασίωνα από τα Μέγαρα
* 1.000 οπλίτες, 800 Θράκες πελταστές και 200 Κρήτες τοξότες με αρχηγό τον Κλέαρχο από τη Σπάρτη, συν πάνω από 2.000 άνδρες από το σώμα του Ξενία και του Πρόξενου όταν αυτοί λιποτάκτησαν
* 1.000 οπλίτες υπό τον Σοφαίνετο τον Αρκάδα
* 300 οπλίτες με αρχηγό τον Σώσι από τις Συρακούσες
* 700 οπλίτες υπό τον Χειρίσοφο από τη Σπάρτη
* 1.000 οπλίτες και 500 πελταστές υπό τον Μένωνα από τη Θεσσαλία (από τη Φάρσαλο)
* και τέλος 400 Έλληνες μισθοφόροι, λιποτάκτες του στρατού του Αρταξέρξη

Οι Μύριοι συνοδεύονταν από 35 τριήρεις υπό τις διαταγές του Πυθαγόρα του Λακεδαιμόνιου και 25 άλλες τριήρεις με αρχηγό τον Αιγύπτιο ναύαρχο Ταμώ. Συνοδεύονταν δε αρχικώς από άλλους 100.000 Πέρσες με αρχηγό τον Αριαίο, ενώ σύγχρονοι ιστορικοί υπολογίζουν ότι η δύναμη αυτών των Περσών δεν ξεπερνούσε τις 20.000.

Καθόλη τη διάρκεια και μέχρι και λίγο μετά τη μάχη στα Κούναξα, αρχηγός των Μυρίων ήταν ο Σπαρτιάτης στρατηγός Κλέαρχος. Τότε ο Τισσαφέρνης αιχμαλώτισε και θανάτωσε τους Κλέαρχο, Πρόξενο, Μένωνα, Αγία τον Αρκά, και Σωκράτη. Τη διοίκηση ανέλαβαν κατόπιν οι: Ξενοφών ο Αθηναίος, Τιμασίων ο Δαρδάνιος, Ξανθικλής ο Αχαιός, Κλεάνωρ ο Ορχομένιος, και Φιλήσιος ο Αχαιός, με γενικό στρατηγό τους τον Χειρίσοφο.

Στην αρχή της εκστρατείας το 401 π.Χ. ο Ξενοφών αναφέρει ότι το σώμα των Μυρίων είχε δύναμη γύρω στους 10.400 πολεμιστές, ενώ το 399 π.Χ. είχε μειωθεί στους 6.000.

Πολιτιστική επιρροή
-------------------

Η καταγραφή των γεγονότων από τον Ξενοφώντα είναι ένα από τα αριστουργήματα όχι μόνο της αρχαίας, αλλά και της παγκόσμιας λογοτεχνίας, επηρεάζοντας τη λογοτεχνία και τον δυτικό πολιτισμό. Το 1955 ο Andre Norton έγραψε το έργο επιστημονικής φαντασίας Star Guard αναφερόμενος στο ιστορικό αυτό θέμα. Το 2001 ο Michael Curtis Ford έγραψε το μυθιστόρημα *The Ten Thousand*. Το κινηματογραφικό έργο *The Warriors* του 1979 δίνει μια νέα υπόσταση στην ιστορία του Ξενοφώντα μεταφέροντας τα γεγονότα στη σύγχρονη Νέα Υόρκη.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* The Project Gutenberg EText
* Anabasis at The University of Adelaide
* The Greek military camp in the ten thousand´s army
Ο **Πρίγκιψ Ράντιαν** (12 Οκτωβρίου 1871 - 19 Δεκεμβρίου 1934), επίσης τον αποκαλούσαν και ως ο **Άνθρωπος Φίδι**, ο **Άνθρωπος Σκουλήκι**, ο **Άνθρωπος Κάμπια**, το **Ζωντανό Σώμα**, ο **Μαξιλάρης** και ο **Άνθρωπος-Πατάτα**, ήταν ένας Αμερικανός ερμηνευτής γεννημένος στη Γουιάνα, που έπασχε από τον σύνδρομο τετρα-Αμέλια και ήταν διάσημος για τις παραστάσεις του χωρίς άκρα σε τσίρκο των αρχών της δεκαετίας του 1900, το πιο γνωστό νούμερο του ήταν όταν άναβε τσιγάρο χρησιμοποιώντας μόνο το στόμα του. Το 1889 μετακόμισε στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, όπου δούλευε για τον πολιτικό και σόουμαν Π.Τ. Μπάρνουμ ως φρικιό σε τσίρκο και καρναβάλια, σε ηλικία 18 ετών αποτελούσε δημοφιλές αξιοθέατο στο καρναβάλι του Coney Island και του τσίρκου για 45 χρόνια. Ο Πρίγκιψ Ράντιαν έγινε ευρέος γνωστός το 1932, όταν του δόθηκε η ευκαιρία να παίξει στην κινηματογραφική ταινία «Freaks» του Τοντ Μπράουνιγκ μαζί με διάφορα άλλα αποκαλούμενα «φρικιά». Στην ταινία εμφανίζεται να κάνει το πιο διάσημο νούμερο του ανάβοντας ένα τσιγάρο με τον γνωστό του τρόπο.

Θάνατος
-------

Ο Ράντιαν πέθανε στις 19:00 στις 19 Δεκεμβρίου του 1934 σε ηλικία 63, από καρδιακή προσβολή λίγο μετά την τελευταία ερμηνεία του στο Μουσείο Σαμ Βάγκνερ στην 14th Street στη Νέα Υόρκη.

Δείτε επίσης
------------

Βιολέττα (ερμηνεύτρια)

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) *Internet Movie Database*. Ανακτήθηκε στις 25  Ιουνίου 2019.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πρίγκιψ Ράντιαν στην IMDb
* Video clip "Prince Randian Lights a Smoke"
*
Πριζοφίς τύπου C (= οικογένεια C). Αριστερά ο ρευματολήπτης (= ηλεκτρολήπτης, ρευματοβύσμα ή φις) και δεξιά ο ηλεκτροδότης (= ρευματοδότης, πρίζα).
Η **πρίζα** είναι ηλεκτρικό εξάρτημα από το οποίο αντλούν ενέργεια οι ηλεκτρικές συσκευές ενός νοικοκυριού.

Ιστορία
-------

Η πρίζα έχει συνήθως τρεις συνδέσεις, δύο για την παροχή εναλλασσόμενου ρεύματος και μία γείωση. Στην Ευρώπη και τις πρώην ευρωπαϊκές κτήσεις, οι πρίζες παρέχουν εναλλασσόμενο ρεύμα τάσης 220 V (380 V για τριφασικό)με συχνότητα 50 Hz. Στην Αμερική, και σε μερικές ακόμα χώρες, οι πρίζες παρέχουν ρεύμα τάσης 110 V και συχνότητα 60 Hz. Οι υποδοχές των πριζών διαφέρουν από χώρα σε χώρα. Για παράδειγμα, στην ηπειρωτική Ευρώπη χρησιμοποιούνται βύσματα με τρεις ακίδες που σχηματίζουν ισόπλευρο τρίγωνο, ενώ στο Ηνωμένο Βασίλειο,την Κύπρο, τη Μάλτα, την Ινδία και την Αμερική χρησιμοποιούνται πρίζες με πεπλατυσμένα βύσματα σε σχήμα "Τ", που υποτίθεται ότι παρέχουν μεγαλύτερη ασφάλεια. Μέχρι και πριν μερικά χρόνια, στην Ελλάδα, όπως και στις άλλες χώρες της τέως Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας, οι πρίζες που έμπαιναν στα σπίτια, ήταν σχεδόν όλες με τρεις ακροδέκτες, οι οποίοι σχημάτιζαν ισόπλευρο τρίγωνο. Χωνευτές πρίζες έμπαιναν μόνο στα μέρη όπου η νοικοκυρά επρόκειτο να τοποθετήσει το ψυγείο και το πλυντήριο, καθώς και στη βεράντα. Μάλιστα αυτές οι τελευταίες είχαν από πάνω και ένα καπάκι για να προστατεύονται από τα νερά. Το 2003 όμως η Κομισιόν αποφάσισε να μη χρησιμοποιούνται πλέον πρίζες με τρεις πόλους, καθώς στο παρελθόν είχαν προκληθεί δεκάδες ατυχήματα απ' αυτές. Έτσι απ' τις αρχές του 2004 σε όλες τις χώρες τις Ευρωπαϊκης Ένωσης (εκτός Κύπρου, Μάλτας και Ηνωμένου Βασιλείου ) χρησιμοποιούνται μόνο χωνευτές πρίζες, οι οποίες ονομάζονται schuko (σούκο) και είναι πολύ πιο ασφαλείς. Εταιρείες οι οποίες παράγουν πρίζες και διακόπτες είναι η Legrand, η Vimar, η Aliberti και πολλές άλλες.

Στην ελληνική γλώσσα, πρίζα ονομάζονται κοινώς δύο διαφορετικά, αλλά σχετιζόμενα ηλεκτρικά εξαρτήματα:

* **Ηλεκτροδότης** (το θηλυκό εξάρτημα, επίσης ρευματοδότης, *πρίζα* και σπανίως *μπρίζα*): Το εξάρτημα που βρίσκεται συνήθως είτε σταθερά στηριγμένο σε κάποιον τοίχο ή είναι μέρος ενός πολύπριζου. Έχει εσοχές, στις οποίες μπαίνει ο ηλεκτρολήπτης.
* **Ηλεκτρολήπτης** (το αρσενικό εξάρτημα, επίσης ρευματολήπτης, βύσμα και *φις*): Το κινητό εξάρτημα στο οποίο καταλήγει το καλώδιο μιας συσκευής.

Έτσι, στο ηλεκτρικό κύκλωμα της συσκευής η πρίζα έχει το ρόλο της πηγής.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας (ΡΑΕ)». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Ιουνίου 2016. Ανακτήθηκε στις 30 Ιουνίου 2016.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **πρίζα**  |

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Πρίζα** |
Το **Μουσείο Άγγελου και Λητώς Κατακουζηνού** στεγάζεται[1] σε διαμέρισμα του πέμπτου ορόφου επί της Λεωφόρου Βασιλίσσης Αμαλίας 4, το οποίο κατοικείτο από τον ψυχίατρο - νευρολόγο Άγγελο Κατακουζηνό.

Πληροφορίες
-----------

Η οικία αγοράστηκε το 1959 και αποτέλεσε[1] ένα από τα σημαντικότερα φιλολογικά σαλόνια της λογοτεχνικής γενιάς του '30. Στο διαμέρισμα αυτό δόθηκε[1] το 1979 η πρώτη δεξίωση για το Νόμπελ Λογοτεχνίας του Οδυσσέα Ελύτη. Το 1997 απεβίωσε η συγγραφέας Λητώ Κατακουζηνού, αφήνοντας ως τελευταία της επιθυμία η οικία της να διατηρηθεί και να χρησιμοποιηθεί για πολιτιστικές εκδηλώσεις. Τον Σεπτέμβριο του 2008, ύστερα από ανακαίνιση του διαμερίσματος, ξεκίνησε[1] την λειτουργία του ως Μουσείο Άγγελου και Λητώς Κατακουζηνού. Μέλη του διοικητικού συμβουλίου του Ιδρύματος έχουν διατελέσει[1] οι Νίκη Γουλανδρή, Γεώργιος - Αλέξανδρος Μαγκάκης, Σοφία Πελοποννησίου-Βασιλάκου, Γιώργης Μαγγίνης, Κώστας Γεωργουσόπουλος, Μιχαήλ Σταθόπουλος κ.α.

Στο Μουσείο ξεκίνησε τη λειτουργία του το 2008 χάρη στην εθελοντική εργασία δύο μελών του διοικητικού του συμβουλίου, της μουσειολόγου Σοφίας Πελοποννησίου-Βασιλάκου και του Δρ. Γιώργη Μαγγίνη και πραγματοποιούνται εκδηλώσεις ή εκθέσεις, ενώ διατηρείται πιστά η διακόσμηση των προηγούμενων ιδιοκτητών. Στο μουσείο εκτίθενται[2] αρκετά έργα από τη συλλογή των Κατακουζηνών όπως πίνακες, σχέδια και χαρακτικά, μια συλλογή γαλλικών και ελληνικών επίπλων του 18ου και 19ου αιώνα, μερικά γλυπτά κ.α. Επίσης παρουσιάζεται[2] η βιβλιοθήκη των ιδιοκτητών, το αρχειακό υλικό και η αλληλογραφία του ζεύγους Κατακουζηνού με ποιητές, διανοουμένους, ιατρούς, συγγραφείς κ.α. Στην συλλογή έργων ζωγραφικής ξεχωρίζουν[2] τα έργα του Γιώργου Γουναρόπουλου, του Σπύρου Βασιλείου, του Γιάννη Τσαρούχη, μια οξυγραφία του Πάμπλο Πικάσο κ.α. Εντύπωση προκαλούν οι τέσσερις μαονένιες πόρτες που συνδέουν την τραπεζαρία με το σαλόνι, οι οποίες ζωγραφίστηκαν[2], έργο έξι μηνών, από τον στενό φίλο των Κατακουζηνών Νίκο Χατζηκυριάκο - Γκίκα.

Αναφορές
--------

1. 1 2 3 4 5  Μουσείο Άγγελου και Λητώς Κατακουζηνού[*νεκρός σύνδεσμος*], από την εφημερίδα "Η Καθημερινή"
2. 1 2 3 4  Συλλογές Μουσείου Αρχειοθετήθηκε 2011-10-10 στο Wayback Machine. από την ιστοσελίδα του Μουσείου Άγγελου και Λητώς Κατακουζηνού
Η **Πούντα Λα Μαρμόρα** (*Punta La Marmora*, σαρδην. *Perdas Carpìas*) είναι κορυφή των ορέων Τζενναρτζέντου, στην κεντρική Σαρδηνία (Ιταλία).

Γεωγραφία
---------

Με υψόμετρο 1.834 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, η Πούντα Λα Μαρμόρα είναι η υψηλότερη κορυφή της Σαρδηνίας (δεύτερης σε έκταση νήσου της Μεσογείου). Βρίσκεται στο όριο μεταξύ των επαρχιών Ολιάστρα και Νουόρο, και των δήμων Ντεζούλο και Αρτζάνα, στην ορεινή περιοχή Μπαρμπάτζια. Οι γεωγραφικές συντεταγμένες της είναι πλάτος 39°59΄17΄΄ Βόρειο και μήκος 9°19΄27΄΄ Ανατολικό. Το σημερινό όνομα της κορυφής δόθηκε προς τιμή του Τορινέζου γεωγράφου και φυσιοδίφη Αλμπέρτο Λα Μαρμόρα. Πολύ κοντά της βρίσκεται η κορυφή Μπρούνκου Σπίνα, που είναι 5 μέτρα χαμηλότερη. 

Η Πούντα Λα Μαρμόρα βρίσκεται λίγο μόλις ανατολικά από το κέντρο της Σαρδηνίας και από εκεί σε μία ημέρα με πολύ καθαρή ατμόσφαιρα φαίνεται σχεδόν ολόκληρο το νησί, το μεγαλύτερο μέρος της ακτογραμμής του και όλες οι γύρω κορυφές.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Europe Ultra-Prominences», *Peaklist.org*. Ανακτήθηκε στις 4 Μαρτίου 2012.
2. ↑  «Punta La Marmora». SummitPost.org.. Ανακτήθηκε στις 2014-05-24.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η κορυφή στο *Peakbagger*
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Μύρμηξ** είναι γνωστή μία Αθηναία η οποία, χάρη στη δεξιοτεχνία της και στους καλούς της τρόπους κατάφερε να κερδίσει την εύνοια και την προστασία της θεάς Αθηνάς. Αλλά μετά από αυτό η Μύρμηξ καυχήθηκε ότι αυτή ήταν η εφευρέτης του αρότρου, ενώ στην πραγματικότητα η τιμή για την επινόησή του ανήκε στην Αθηνά. Η θεά θύμωσε τότε πολύ και την μετεμόρφωσε σε μυρμήγκι. Αργότερα ο Δίας την λυπήθηκε και μεταμορφώσε το γένος των μυρμηγκιών σε ανθρώπους, τους Μυρμιδόνες.

Από τον μύθο της Μύρμηγκος, ο κωμικός ποιητής της «νέας κωμωδίας» Ποσείδιππος ο Κασσάνδρειος εμπνεύσθηκε ομώνυμη κωμωδία του.

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969
Το **Πουρναρολάγκαδο** είναι χείμαρρος της Αχαΐας που αποτελεί παραπόταμο του Πείρου.

Περιγραφή
---------

### Τοποθεσία και γενικά στοιχεία

Πηγάζει στο βόρειο τμήμα του Ερυμάνθου, στην γεωγραφική περιοχή ενδιάμεσα στα χωριά Ελληνικό, Καλούσι, Κούμανι και Νεοχώρι, και συγκεκριμένα στην τοποθεσία των *Καρλαίικων*, τα οποία αποτελούν μικρή οικιστική θέση. Εν συνεχεία ρέει, κατά σειρά, παραπλεύρως του Ελληνικού, στην περιοχή ενδιάμεσα στα Κοσμαίικα και τα Καθίσματα, πλησίον των Μπακαλαραίικων και της Αγίας Ελεούσας, ενώ εκβάλει στον ποταμό Πείρο στην περιοχή Λαλιώτη, η οποία ανήκει διοικητικά στην Τοπική Κοινότητα Σταροχωρίου και βρίσκεται πολύ κοντά στα όρια της που συμπίπτουν με της Τοπικής Κοινότητας Ελληνικού. 

Το Πουρναρολάγκαδο ρέει εξ ολοκλήρου εντός της Δημοτικής Ενότητας Φαρρών του Δήμου Ερυμάνθου, καθώς και σχεδόν εξ ολοκλήρου εντός της άλλοτε Κοινότητας Ελληνικού.

### Ονομασία και γεωγραφία

Η ονομασία του, κατά πάσα πιθανότητα, οφείλεται στην κατάφυτη από πουρνάρια περιοχή, από την οποία πηγάζει και την διαρρέει τόσο αρχικά όσο και σε πολύ μεγάλο μέρος του. Η περιοχή αυτή όπου πηγάζει και ρέει έως και χαμηλότερα από το χωριό Ελληνικό, χαρακτηρίζεται ως απόκρημνη, ενώ επίσης αρχικά εκτείνεται αποτελούμενη από σύμπλεγμα λαγκαδιών με μικρά ρέματα και εν συνεχεία παίρνει τη μορφή μεγάλου και βαθέος λαγκαδιού το οποίο αρχίζει και εξομαλύνεται σταδιακά βόρεια της περιοχής του Ελληνικού. Ιδιαίτερα αρχίζει να εξομαλύνεται έπειτα από την ημιορεινή περιοχή που διαρρέει, ενδιάμεσα των οικιστικών τοποθεσιών Καθίσματα και Κοσμαίικα, χωρίς ωστόσο να περνά από πεδινή και αρκετά ομαλή περιοχή σε κανένα σημείο της ροής του μέχρι και να συμβάλλει με τον ποταμό Πείρο.

Παραπομπές και υποσημειώσεις
----------------------------

1. ↑  Εναλλακτικά αποκαλείται και «Πουρνολάγκαδο» χάριν σχετικής συντομίας στον προφορικό λόγο.
2. ↑  Βλ. Δίγκα 2012, σελ. 68.

Πηγές
-----

* Αικατερίνη Δίγκα, *Αξιολόγηση της Μελέτης Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων για την κατασκευή του φράγματος των ποταμών Πείρου-Παραπείρου στο Νομό Αχαΐας και εκτίμηση της εφαρμογής των περιβαλλοντικών όρων από τη μελέτη των επιπτώσεων του έργου στο περιβάλλον Αρχειοθετήθηκε 2017-11-10 στο Wayback Machine.*, Μεταπτυχιακή Διατριβή, Πανεπιστήμιο Πατρών-Τμήμα Βιολογίας-Τομέας Βιολογίας Φυτών, Πάτρα 2012.
Το πρωτάθλημα της **Ε.Π.Σ. Μακεδονίας περιόδου 1980-81** διεξήχθη με τη συμμετοχή συνολικά 174 ομάδων, εκ των οποίων 36 ομάδες έλαβαν μέρος στην Α΄ Κατηγορία (σε δύο ομίλους των 18 ομάδων έκαστος), 72 ομάδες στο πρωτάθλημα της Β΄ Κατηγορίας (σε έξι ομίλους των 12 ομάδων έκαστος) και 66 ομάδες στη Γ΄ Κατηγορία (σε 3 ομίλους των 10 και άλλους 3 ομίλους των 12 ομάδων).

Τους τίτλους των πρωταθλητών ομίλων στην Α΄ Κατηγορία κέρδισαν ο Παύλος Μελάς Σταυρούπολης (Α΄ όμιλος) και η ΑΕ Φοίνικα (Β΄ όμιλος). Και οι δυο αυτές ομάδες κέρδισαν την άνοδο στο Εθνικό Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα της περιόδου 1981-82.

Στους δυο ομίλους της Α΄ Κατηγορίας συμμετείχαν επίσης οι ομάδες: ΑΟ Καλλιθέας, Εθνικός Μετεώρων, Μελιτέας, Άτλας Μενεμένης, Ολυμπιακός Κυμίνων, Ιπποκράτης, Απόλλων Ζαγκλιβερίου, Αετός Διαβατών, Εθνικός Πυλαίας, Μακεδονικός Λητής, Ατρόμητος Πλαγιαρίου, ΑΕ Αμπελοκήπων, Ελευθεριακός, ΠΑΟ Διοικητηρίου, ΜΕΝΤ, Αναγέννηση Χαλκηδόνας, Θεσσαλονίκη, Μέγας Αλέξανδρος, ΠΟ Ξηροκρήνης, Ορφέας Ηλιούπολης, Όλυμπος Δενδροποτάμου, Νίκη Ευκαρπίας, Ερμής Λαγκαδά, Αχιλλέας Τριανδρίας, Αξιός Ανατολικού, Ακρόπολη, Ποσειδών Νέας Μηχανιώνας, Μαραθών, Ελπίς Τούμπας, ΑΟ Κρήνης, Ομόνοια Σίνδου, ΑΕ Πυλαίας, Θερμαϊκός.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

Ψηφιακό αρχείο εφημερίδας "ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ"-φύλλο 9ης Ιουνίου 1981 Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine.

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Μακεδονίας |
| --- |
|  |
| 
Κατάλογος ποδοσφαιρικών σωματείων Ε.Π.Σ. Μακεδονίας |
|  |
| Διοργάνωση της ΧΑΝΘ | 
1922-23 |
|  |
| ΕΠΣ Μακεδονίας - Θράκης | 
1923-24  · 1924-25  · 1925-26  · 1926-27  · 1927-28  · 1928-29 |
|  |
| Πριν την καθιέρωση των εθνικών κατηγοριών | 
1929-30  · 1930-31  · 1931-32  · 1932-33  · 1933-34  · 1934-35  · 1935-36  · 1936-37  · 1937-38  · 1938-39  · 1939-40  · 1940-41  · 1941-42  · 1942-43  · 1943-44  · 1944-45  · 1945-46  · 1946-47  · 1947-48  · 1948-49  · 1949-50  · 1950-51  · 1951-52  · 1952-53  · 1953-54  · 1954-55  · 1955-56  · 1956-57  · 1957-58  · 1958-59 |
|  |
| Μετά την καθιέρωση των εθνικών κατηγοριών | 
1959-60  · 1960-61  · 1961-62  · 1962-63  · 1963-64  · 1964-65  · 1965-66  · 1966-67  · 1967-68  · 1968-69  · 1969-70  · 1970-71  · 1971-72  · 1972-73  · 1973-74  · 1974-75  · 1975-76  · 1976-77  · 1977-78  · 1978-79  · 1979-80  · 1980-81  · 1981-82  · 1982-83  · 1983-84  · 1984-85  · 1985-86  · 1986-87  · 1987-88  · 1988-89  · 1989-90  · 1990-91  · 1991-92  · 1992-93  · 1993-94  · 1994-95  · 1995-96  · 1996-97  · 1997-98  · 1998-99  · 1999-00  · 2000-01  · 2001-02  · 2002-03  · 2003-04  · 2004-05  · 2005-06  · 2006-07  · 2007-08  · 2008-09  · 2009-10  · 2010-11  · 2011-12  · 2012-13  · 2013-14 · 2014-15 · 2015-16 · 2016–17 · 2017–18  · 2018–19  · 2019–20 |

 |
Ο **Πρίμπατς Χρεμπελιάνοβιτς**, σερβικά: Прибац Хребељановић‎/**Pribac Hrebeljanović** (π. 1300 – 1362) ήταν λογοθέτης της Σερβίας και ένα μέλος των Σέρβων *ευγενών* (Vlastela). Κατείχε τις κτήσεις των Πριλέπατς και Πριζρένατς. Κατά τη διαμόρφωση της αυτοκρατορίας της Σερβίας πολλί Σέροι ευγενείς απέκτησαν υψηλότερους τίτλους και περισσότερες γαίες, ωστόσο ο Πρίμπατς δεν έλαβε κάτι τέτοιο. Ο Πριμπατς έπαιξε σημαίνοντα ρόλο στο να πάρει ο γιός του Λάζαρος τον τίτλο τού δεσπότη της Σερβίας, τον οποίο κράτησε ως την πτώση της Σερβικής αυτοκρατορίας.

Γύρω από τον θρόνο της Σερβίας
------------------------------

Γεννήθηκε περί το 1300, σε έναν με επιρροή έμπορο Χρεμπλιάν, που έγινε εξέχων στον στρατό τού Στεφάνου-Ούρου Β΄ *Μιλούτιν*. Ο Χρεμπλιάν απέκτησε πλούτο και πιθανώς έγινε ένας μικρός ευγενής, κυβερνήτης τού Στάλατς, μίας πλούσιας και μεγάλης πόλης την εποχή εκείνη. Ο Πρίμπατς μάλλον υπηρέτησε στον στρατό επίσης, και καταγράφεται ως διοικητής 1000 στρατιωτών σε διάταγμα του 1330, και πολέμησε στη μάχη τού Βέλμπαζντ και την κατάληψη τού Πρίλεπ και της Οχρίδας. 

Κατά τις εξεγέρσεις τού *Ντούσαν* Νεμάνιτς εναντίον τού πατέρα του Στεφάνου-Ούρου Β΄ *Μιλούτιν,* ο Πρίμπατς έδωσε πλήρη υποστήριξη στον *Ντούσαν*  και τού δόθηκε ο τίτλος τού λογοθέτη και τού παρασχέθηκαν γαίες στο Κόσοβο. Ο Πρίμπατς δεν ήταν πολύ πλούσιος ευγενής, αλλά ούτε και μικρός. Πιο πολύ οργάνωνε βασιλικές εορτές, γάμους και συναντήσεις και ίσως να έγινε βασιλικός καγκελάριος. Απεβίωσε το 1362 στο Ουρόσεβατς τού Κοσόβου.

Οικογένεια
----------

Είχε δύο γιούς, έναν αγνώστου ονόματος και ο δεύτερος ήταν ο Λάζαρος της Σερβίας, μετέπειτα ηγεμόνας της Σερβίας τού Μοράβα, που πολέμησε τους Οθωμανούς στη μάχη τού Κοσόβου το 1389. Αναφέρεται ως λογοθέτης σε καταστατικό τού *Ντούσαν* το 1343.

Αναφορές σε πηγές
-----------------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 4  Αυγούστου 2021.
2. ↑  Balogh, Gábor. «Pribac Hrebeljanović (± 1300-????) » Balogh Family Tree » Genealogie Online». *Genealogie Online*. Ανακτήθηκε στις 26 Μαρτίου 2019.
3. 1 2 3  «[Projekat Rastko Gracanica] Zeljko Fajfric: Sveta loza kneza Lazara». *www.rastko.rs*. Ανακτήθηκε στις 26 Μαρτίου 2019.
4. ↑  Balogh, Gábor. «Pribac Hrebeljanović (± 1300-????) » Balogh Family Tree » Genealogie Online». *Genealogie Online*. Ανακτήθηκε στις 26 Μαρτίου 2019.
Ο **Μιχάλης Τούμπουρος** (Άρτα, 29 Σεπτεμβρίου 1959 - Καλαμάτα, 3 Μαρτίου 2010) ήταν Έλληνας πυρηνικός ιατρός, μουσικός, συνθέτης, στιχουργός και τραγουδιστής. 

Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και ειδικεύτηκε στην πυρηνική ιατρική. Κατείχε δε, τον τίτλο του Διδάκτορα του Πανεπιστημίου Αθηνών. Εργαζόταν ως πυρηνικός ιατρός στην Καλαμάτα. Ήταν αυτοδίδακτος μουσικός και έγραφε στίχους και μουσική από το 1977. Συνεργάστηκε με ποικίλα μουσικά σχήματα στην Αθήνα. Το 1991, κέρδισε το 3ο βραβείο στο Φεστιβάλ Ελληνικού Τραγουδιού Καλαμάτας, που διοργάνωσε ο αξέχαστος Μάνος Χατζιδάκις, συμμετέχοντας με το τραγούδι «Μονολογώντας». Επί δέκα περίπου χρόνια ασχολήθηκε με τη μουσική θεάτρου και είχε γράψει μουσική για 12 περίπου θεατρικά έργα. Είχε τιμηθεί με το 1ο βραβείο μουσικής θεάτρου στο Φεστιβάλ της Καρδίτσας για το έργο «Τρωάδες» του Ευριπίδη (σκηνοθεσία Κώστας Κατσουλάκης), με το σχήμα «Θεατρική Διαδρομή Καλαμάτας» και στο φεστιβάλ της Καρδίτσας για το έργο *«Γέρμα»* (σκηνοθεσία Κώστας Κατσουλάκης) επίσης με τη «Θεατρική Διαδρομή». Το 2006 έλαβε μέρος στο Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης με το μουσικό κομμάτι *«Άρωμα»*. Ο Μιχάλης Τούμπουρος απεβίωσε αναπάντεχα σε τροχαίο στις 02:30 τα ξημερώματα στις 3 Μαρτίου 2010, όταν η μηχανή του εξετράπη της πορείας της και προσέκρουσε σε κολόνα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Καραντής, Τάσος Π. (24 Οκτωβρίου 2009). «Μιχάλης Τούμπουρος: Η ιατρική και η μουσική προσπαθούν να εξορκίσουν τον θάνατο!». *e-orfeas.gr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Μαρτίου 2010. Ανακτήθηκε στις 4 Μαρτίου 2010.
* Συκκά, Γιώτα (30 Οκτωβρίου 2009). «Μιχάλης Τούμπουρος: "Γράφω τραγούδια γιατί δεν μπορώ αλλιώς"». *Η Καθημερινή* (Αθήνα).. Ανακτήθηκε στις 4 Μαρτίου 2010.
* Σταρίδα, Γιούλη (4 Μαρτίου 2010). «Γνωστός συνθέτης νεκρός σε τροχαίο». *Espresso* (Αθήνα). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2010-03-07.. Ανακτήθηκε στις 4 Μαρτίου 2010.
**Προεδρικές εκλογές** διεξήχθησαν στις Μαλδίβες στις 23 Σεπτεμβρίου 2018. Ο κάτοχος της προεδρίας Αμπντάλα Γιαμίν από το Προοδευτικό Κόμμα των Μαλδίβων επεδίωξε την επανεκλογή του για μία δεύτερη πενατετή θητεία. Ο μοναδικός του αντίπαλος ήταν ο Ιμπραΐμ Μοχάμετ Σολίχ από το Δημοκρατικό Κόμμα των Μαλδίβων, ο οποίος ήταν ο κοινός υποψήφιος από τον συνασπισμό της αντιπολίτευσης.

Το αποτέλεσμα ήταν η απρόσμενη νίκη του Σολίχ, ο οποίος έλαβε ποσοστό άνω του 58% των ψήφων και εξελέγη ως ο 7ος Πρόεδρος των Μαλδίβων. Η ορκωμοσία του έλαβε χώρα στη Μάλε, στις 17 Νοεμβρίου 2018.

Εκλογικό σύστημα
----------------

Ο Πρόεδρος των Μαλδίβων εκλέγεται σε δύο γύρους. Ωστόσο, καθώς υπήρξαν μόνο δύο υποψήφιοι, οι εκλογές του 2018 κρίθηκαν μόνο στην πλειοψηφία του ενός γύρου.

Διεξαγωγή
---------

Προτού διεξαχθούν οι εκλογές υπήρξαν ανησυχίες για νοθεία από την κυβέρνηση, καθώς ο Γιαμίν είχε διορίσει έναν από τους υποστηρικτές του, τον Αχμέτ Σαρίφ, ως επικεφαλής της Εφορευτικής Επιτροπής.Οι διεθνείς παρατηρητές απαγορεύτηκε να προσέλθουν για την εποπτεία των εκλογών και περιορίστηκαν πολύ και τα διεθνή ΜΜΕ.

Την παραμονή της διεξαγωγής των εκλογών, τα γραφεία του Δημοκρατικού Κόμματος δέχθηκαν την εισβολή της αστυνομίας, στο πλαίσιο "έρευνας για την διανομή χρημάτων με σκοπό την εξαγορά ψήφων". Η ΕΕ αρνήθηκε να στείλει παρατηρητές, καταγγέλλοντας τον τρόπο διεξαγωγής, τον οποίο καταδίκασαν και οι ΗΠΑ. 
Εξαιτίας μεγάλων ουρών στα εκλογικά κέντρα η ψηφοφορία παρατάθηκε για τρεις ώρες σε αρκετές περιοχές..

Αποτελέσματα
------------

| Υποψήφιος | Κόμμα | Ψήφοι | % |
| --- | --- | --- | --- |
|  | Ιμπραΐμ Μοχάμετ Σολίχ | Δημοκρατικό Κόμμα των Μαλδίβων | 134.705 | 58,38 |
|  | Αμπντάλα Γιαμίν | Προοδευτικό Κόμμα των Μαλδίβων | 96.052 | 41,62 |
| Άκυρα/λευκά ψηφοδέλτια | 3.132 | – |
| **Σύνολο** | **233.889** | **100** |
| Εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι/προσέλευση | 262.135 | 89,22 |
| Πηγή: Εκλογική Επιτροπή των Μαλδίβων |

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Maldives opposition candidate wins pres polls». Avas. 23 Σεπτεμβρίου 2018.
2. ↑  «Republic of Maldives: Election for President». IFES.
3. ↑  «Maldives voters fear fraud as high-stakes election looms». Al Jazeera. 19 Σεπτεμβρίου 2018.
4. 1 2  «Maldives election: Ibrahim Mohamed Solih claims victory». BBC News. 23 Σεπτεμβρίου 2018.
5. ↑  «Maldives police raid opposition headquarters on eve of election». Al Jazeera. 22 Σεπτεμβρίου 2018.
6. ↑  Mallawarachi, Bharatha (26 Σεπτεμβρίου 2018). «Maldives president concedes election defeat». Associated Press. Ανακτήθηκε στις 27 Σεπτεμβρίου 2018 – μέσω Independent Online.
Ο νικητής των εκλογών Φώρ Γκνασινγκμπέ
**Προεδρικές εκλογές** διεξήχθησαν στο Τόγκο στις 25 Απριλίου 2015. Αρχικά είχαν προγραμματιστεί για τις 15 Απριλίου 2015, ωστόσο καθυστέρησαν για 10 ημέρες, με πρόταση του Τζον Ντραμάνι Μαχάμα, προέδρου της Γκάνας και προέδρου του οργανισμού ECOWAS. Ο εν ενεργεία πρόεδρος Φωρ Γκνασινγκμπέ διεκδίκησε και 3η θητεία, με αντιπάλους άλλους 4 υποψηφίους, συμπεριλαμβανομένου του κύριου ηγέτη της αντιπολίτευσης Ζαν Πιέρ Φαμπρ από τον Εθνικό Συνασπισμό για την Αλλαγή. Η συμμετοχή στις εκλογές διαμορφώθηκε σε κάτω του 50%, ενώ η αντιπολίτευση κατήγγειλε εκτεταμένες παρατυπίες, ζητώντας να σταματήσει η ροή των αποτελεσμάτων. Νικητής των εκλογών αναδείχθηκε ο Γκνασινγκμπέ, ο οποίος εξελέγη για 3η θητεία, με ποσοστό γύρω στο 59%.

Αποτελέσματα
------------

Σύμφωνα με τα τελικά αποτελέσματα, ο πρόεδρος Φωρ Γκνασινγκμπέ επανεξελέγη με ποσοστό γύρω στο 59%. Στις 3 Μαΐου το Συνταγματικό Δικαστήριο επικύρωσε τα αποτελέσματα και ανακήρυξε νικητή των εκλογών τον Φωρ. Ο Φαμπρ αρνήθηκε να ασκήσει έφεση, ισχυριζόμενος ότι το Δικαστήριο ήταν υποχείριο του κυβερνώντος κόμματος. Ο Γκνασινγκμπέ ορκίστηκε για 3η θητεία στις 4 Μαΐου 2015.

| Υποψήφιος | Κόμμα | Ψήφοι | % |
| --- | --- | --- | --- |
| Φωρ Γκνασινγκμπέ | Ένωση για τη Δημοκρατία | 1.221.756 | 58,75 |
| Ζαν Πιέρ Φαμπρ | Εθνική Συμμαχία για Δημοκρατία | 732.026 | 35,21 |
| Τσαμπούρ Γκογκ | Συμμαχία των Δημοκρατών για Ανάπτυξη στο Εσωτερικό | 83.803 | 4,03 |
| Ζερί Ταμάα | Νέα Τογκολέζικη Δέσμευση | 21.581 | 1,04 |
| Μοχάμεντ Τσασονά-Τραορέ | Κίνημα των Πολιτών για Δημοκρατία και Ανάπτυξη | 20.064 | 0,96 |
| Άκυρα/λευκά | 58.813 | – |
| **Σύνολο** | **2.138.438** | **100** |
| Εγγεγραμμένοι/συμμετοχή | 3.509.258 | 60,92 |
| Πηγή: Συνταγματικό Δικαστήριο Αρχειοθετήθηκε 2015-07-01 στο Wayback Machine. |

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑  «Togo President Gnassingbe to seek fresh term in April election». AFP. 25 Φεβρουαρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 25 Φεβρουαρίου 2015.
3. ↑  David Lewis· John Zodzi (27 Απριλίου 2015). «UPDATE 1-Early Togo election results give president lead; rival cries foul». Reuters. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Ιουλίου 2015. Ανακτήθηκε στις 29 Απριλίου 2015.
4. ↑  «Faure Gnassingbé est élu président de la République». *Republicoftogo.com* (στα Γαλλικά). 3 Μαΐου 2015.
5. ↑  «Togo's Gnassingbe sworn in as dynasty extends its lengthy rule». Reuters. 4 Μαΐου 2015. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Μαΐου 2015. Ανακτήθηκε στις 8 Μαΐου 2015.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* CENI Togo
Η **Προεδρική εκλογή των Ηνωμένων Πολιτειών του 1788-1789** είναι η πρώτη τετραετής διαδικασία εκλογής προέδρου στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Διεξήχθη την Δευτέρα 15 Δεκεμβρίου 1788 έως το Σάββατο 1 Ιανουαρίου 1789. Ήταν η πρώτη προεδρική εκλογή στην ιστορία των ΗΠΑ μετά την υιοθέτηση του Συντάγματος στις 17 Σεπτεμβρίου 1787. Σε αυτή την εκλογή ο Τζορτζ Ουάσινγκτον εκλέχθηκε ομόφωνα για την πρώτη από τις δύο θητείες του ως Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών μαζί με τον Τζον Άνταμς να αναλαμβάνει το καθήκον του πρώτου αντιπροέδρου της χώρας στο πλευρό του.

Πριν τις εκλογές οι ΗΠΑ δεν διέθεταν εκτελεστική εξουσία. Με το προηγούμενο σύστημα σύμφωνα με τα Άρθρα της Συνομοσπονδίας η εθνική κυβέρνηση ηγούνταν από το Κογκρέσου της Συνομοσπονδίας το οποίο διέθετε έναν τελετουργικό πρόεδρο και ορισμένους εκτελεστικούς κλάδους. Ωστόσο ανεξάρτητη εκτελεστική εξουσία δεν υπήρχε εκείνη την περίοδο.

Ο διάσημος Τζορτζ Ουάσινγκτον συμμετείχε ουσιαστικά χωρίς αντίπαλο. Το μοναδικό θέμα που έπρεπε να ρυθμιστεί ήταν εκείνο του Αντιπροέδρου. Τελικά ο Τζον Άνταμς εκλέχθηκε μαζεύοντας την πλειοψηφία των ψήφων από μια επιτροπή σύμφωνα με το τότε Σύνταγμα της χώρας.

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
US flag Προεδρικές Εκλογές των ΗΠΑ |
| --- |
|  |
| 
* 1788
* 1792
* 1796
* 1800
* 1804
* 1808
* 1812
* 1816
* 1820
* 1824
* 1828
* 1832
* 1836
* 1840
* 1844
* 1848
* 1852
* 1856
* 1860
* 1864
* 1868
* 1872
* 1876
* 1880
* 1884
* 1888
* 1892
* 1896
* 1900
* 1904
* 1908
* 1912
* 1916
* 1920
* 1924
* 1928
* 1932
* 1936
* 1940
* 1944
* 1948
* 1952
* 1956
* 1960
* 1964
* 1968
* 1972
* 1976
* 1980
* 1984
* 1988
* 1992
* 1996
* 2000
* 2004
* 2008
* 2012
* 2016
* 2020
* 2024

---

* Εκλεκτορικό Κολλέγιο
* Εκλεκτορικές ψήφοι ανά πολιτεία
* Αποτελέσματα κατά πολιτεία
* Προεδρικοί προκριματικοί
 |
|  |
| 
Δείτε επίσης
εκλογές της Βουλής
Εκλογές της Γερουσίας |

 |
Συντεταγμένες: 48°50′35.002″N 2°19′5.999″E﻿ / ﻿48.84305611°N 2.31833306°E﻿ / 48.84305611; 2.31833306

Το **μουσείο Μπουρντέλ** (Γαλλικά: Musée Bourdelle) είναι ένα μουσείο τέχνης που βρίσκεται στην οδό Αντουάν Μπουρντέλ 18, στο 15ο διαμέρισμα του Παρισιού της Γαλλίας. Είναι εγκατεστημένο στα διαμερίσματα, εργαστήρια και κήπους όπου ο Αντουάν Μπουρντέλ έζησε και εργάστηκε από το 1885.

Το μουσείο είναι ανοιχτό καθημερινά, εκτός Δευτέρας. Οι πιο κοντινοί σταθμοί μετρό είναι Φαλγκιέρ και Μονπαρνάς-Μπιενβενύ.

Περιγραφή
---------

Η αυλή του μουσείου Μπουρντέλ
Το μουσείο παρουσιάζει το στούντιο του γλύπτη Αντουάν Μπουρντέλ (1861-1929) και παρέχει ένα παράδειγμα παρισινών ατελιέ από τα τέλη του 19ου και τις αρχές του 20ού αιώνα. Ήταν το στούντιο του Μπουρντέλ από το 1885-1929. Το 1922, ο Μπουρντέλ άρχισε να μετατρέπει το στούντιο του σε μουσείο. Στις αρχές της δεκαετίας του 1930 ο Γκαμπριέλ Κονιάκ διέθεσε κεφάλαια για την αγορά του στούντιο και έτσι απεφεύχθη η διασπορά των υπολοίπων έργων του καλλιτέχνη. Το μουσείο εγκαινιάστηκε το 1949, επεκτάθηκε το 1961 και πάλι το 1992 από τον Christian de Portzamparc. Ένα δεύτερο μουσείο-κήπος με έργα του καλλιτέχνη, στην Εγκρεβίλ, ιδρύθηκε από τους κληρονόμους του στα τέλη της δεκαετίας του 1960. Φιλοξενεί άλλα 56 γλυπτά του.

Σήμερα το μουσείο περιέχει περισσότερα από 500 έργα, όπως μαρμάρινα, γύψινα και χάλκινα αγάλματα, πίνακες ζωγραφικής, παστέλ, τοιχογραφίες και προσωπική συλλογή έργων από καλλιτέχνες όπως οι Εζέν Καριέρ, Ευγένιος Ντελακρουά, Ζαν Ωγκύστ Ντομινίκ Ενγκρ, Αντόλφ Ζοζέφ Τομά Μοντιτσέλι, Πιέρ Πυβίς ντε Σαβάν και Ωγκύστ Ροντέν. Περιέχει τα πρωτότυπα μερικών από τα καλύτερα έργα του, όπως 21 μελέτες του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν, καθώς και αρχεία εγγράφων και αντίγραφα ελληνικών και μεσαιωνικών έργων του.

Από τον Ιούνιο του 2012, οι επισκέψεις στο μουσείο ακολουθούν μια διαφορετική διάσταση μέσω των μόνιμων συλλογών: εκπαιδευτικές, χρονολογικές και προσαρμοσμένες στο έργο, αναδεικνύουν την καλλιτεχνική εξέλιξη του Μπουρντέλ.

Το Μουσείο Μπουρντέλ είναι ένα από τα 14 Μουσεία της Πόλης του Παρισιού που έχουν ενσωματωθεί από την 1η Ιανουαρίου 2013 στο δημόσιο ίδρυμα Παρίσι Μουσεία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Γερμανικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά) *archINFORM*. 6213. Ανακτήθηκε στις 31  Ιουλίου 2018.
2. ↑  (Γερμανικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά) *archINFORM*. Ανακτήθηκε στις 30  Ιουλίου 2018.
3. ↑  «eutouring.com/musee\_bourdelle\_museum\_in\_paris.html».
4. ↑ . «en.parisinfo.com/paris-museum-monument/71288/Musee-Bourdelle».
5. ↑ . «parismusees.paris.fr/fr».

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Μουσείο Μπουρντέλ** |

* Η ιστοσελίδα του μουσείου (επιλογή γλώσσας)

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 126221773
* LCCN: n50055339
* ISNI: 0000 0001 2108 2920
* GND: 1082415-7
* SUDOC: 026393190
* NKC: kn20060331001

 |

 |
Με τον όρο **πυρίμαχα**, ή **πυράντοχα μέταλλα**, χαρακτηρίζεται συγκεκριμένη ομάδα πέντε μετάλλων που παρουσιάζουν υψηλή θερμική αντοχή. Βασικό σημείο προσδιορισμού τους λαμβάνεται το σημείο τήξης τους που υπερβαίνει τους 2200 βαθμούς Κελσίου, ή 4000 βαθμούς Φαρενάιτ. Τα μέταλλα αυτά είναι το νιόβιο, το μολυβδαίνιο, το ταντάλιο, το βολφράμιο και το ρήνιο, όπου στον όρο συμπεριλαμβάνονται και τα κράματα αυτών.

Μια δευτερεύουσα ομάδα πυρίμαχων μετάλλων λαμβάνοντας υπόψη χαμηλότερο σημείο προσδιορισμού τους 1850 μέχρι τους 2200 βαθμούς Κελσίου, (ή 2120 – 4.000 Φ.), με ευρύτατη όμως εφαρμογή είναι και τα εννέα ακόλουθα μέταλλα, που στον περιοδικό πίνακα γειτονεύουν στα προηγούμενα: το τιτάνιο, το βανάδιο, το χρώμιο, το ζιρκόνιο, το άφνιο, το ρουθήνιο, το όσμιο, το ιρίδιο καθώς και το ουράνιο.

Τα πυρίμαχα μέταλλα είναι γενικώς αδρανή στοιχεία, παρουσιάζοντας υψηλή πυκνότητα καθώς και σκληρότητα. Η δε χρήση τους αυτών και των κραμάτων τους είναι ευρύτατη σε κατασκευή εργαλείων και κυρίως σε κατασκευές για υψηλή θερμοκρασία.
Τα πυρίμαχα μέταλλα εξετάζονται ιδιαίτερα στη Μεταλλουργία, στην αντοχή υλικών καθώς και από τη Μηχανική γενικότερα.
Η **Ρίβνε** (ουκρανικά: Рівне· πολωνικά: Równe) είναι πόλη στη δυτική Ουκρανία. Ιστορικά γνωστή ως *Ρόβνο*, η πόλη είναι το διοικητικό κέντρο της περιφέρειας Ρίβνε (όμπλαστ), καθώς και της γύρω επαρχίας Ρίβνε (ραγιόν που δημιουργήθηκε στην ΕΣΣΔ) εντός της περιφέρειας. Διοικητικά, η Ρίβνε έχει ενσωματωθεί ως πόλη με περιφεριακή σημασία και δεν ανήκει στην επαρχία. Έχει πληθυσμό 245.289 κατοίκους (εκτίμηση 2021).

Μεταξύ Α' Παγκοσμίου Πολέμου και Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η πόλη βρισκόταν στην Πολωνία ως κομητειακή έδρα στο Βοεβοδάτο Βόλυν. Στην αρχή του Β' Παγκοσμίου Πολέμου το 1939, η Ρίβνε καταλήφθηκε από τον Σοβιετικό Κόκκινο Στρατό και έλαβε το σημερινό της καθεστώς καθιστώντας την έδρα της περιφερειακής κυβέρνησης της Περιφέρειας Ρίβνε που δημιουργήθηκε από το ανατολικό τμήμα του βοεβοδάτου. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής του 1941–44 η πόλη ορίστηκε ως πρωτεύουσα της Γερμανικής Ουκρανίας (Reichskommissariat Ukraine). Την άνοιξη του 1919, χρησίμευσε επίσης ως προσωρινή έδρα της ουκρανικής κυβέρνησης καθ' όλη τη διάρκεια του συνεχιζόμενου πολέμου με τη Σοβιετική Ρωσία.

Η Ρίβνε αποτελεί σημαντικό συγκοινωνιακό κόμβο, έχοντας το διεθνές αεροδρόμιο Ρίβνε και σιδηροδρομικές συνδέσεις με το Ζντολμπούνιβ, το Σάρνυ και το Κόβελ, καθώς και αυτοκινητόδρομους που τη συνδέουν με το Μπρεστ, το Κίεβο και το Λβιβ. Μεταξύ άλλων κορυφαίων εταιρειών υπάρχει το χημικό εργοστάσιο Ρίβνε-Αζότ (μέρος της Ostchem Holding).

Παραπομπές
----------

1. ↑  ror.gov.ua/rishennya-oblasnoyi-radi-6-sklikannya/1468-pro-perspektivnii-plan-formuvannya-teritorii-gromad-riv.
2. ↑  State Statistics Service of Ukraine: «Чисельність наявного населення України на 1 січня 2021 року». (Ουκρανικά, Αγγλικά) *Number of Present Population of Ukraine, as of January 1, 2021*. State Statistics Service of Ukraine. Κίεβο.
3. ↑  On bringing the name of Rovno city and Rovno Oblast in accordance to rules of Ukrainian spelling Αρχειοθετήθηκε 2015-10-05 στο Wayback Machine.. Ukrainian parliament. 11 June 1991

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 235987780
* GND: 4224641-6
* SUDOC: 176005641
* NKC: ge613967

 |

 |