recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο Λορέντσο Κερουμπίνι (**Lorenzo Cherubini**) ή αλλιώς με το καλλιτεχνικό του ψευδώνυμο Τζοβανόττι (**Jovanotti**) είναι Ιταλός τραγουδοποιός και ράπερ. Γεννήθηκε στη Ρώμη στις 27 Σεπτεμβρίου του 1966. Στις 6 Σεπτεμβρίου του 2008 παντρεύτηκε την Francesca Valiani στην Κορτόνα, απ' όπου κατάγεται ο Τζοβανόττι. Η κόρη τους, Τερέζα, γεννήθηκε το 1998. Για εκείνη έχει αφιερώσει το τραγούδι του «Per te», μία από τις επιτυχίες του δίκου «Capo Horn»

Η μουσική του
-------------

Ο Τζοβανόττι ξεκίνησε ερμηνεύοντας τραγούδια με χιπ χοπ, ραπ και ντίσκο ρυθμούς, τα οποία αφθονούν στους πρώτους του δίσκους. Πάντως, τα τελευταία χρόνια έχει πλησιάσει αρκετά άλλα μουσικά είδη, όπως η funk ακόμα και κλασικά. Όπως η μουσική του άλλαζε μορφή, το ίδιο και οι στίχοι του, άρχισε να αποβλέπει σε φιλοσοφικά, πολιτικά και θρησκευτικά θέματα.

Τα περισσότερα τραγούδια του είναι στα ιταλικά. Επιπλέον, έχει κυκλοφορήσει και διάφορες επιτυχίες του στα ισπανικά. Ο Τζοβανόττι έχει εμφανιστεί σε μία φιλανθρωπική συναυλία του Λουτσιάνο Παβαρόττι το 1996. Έχει στενή φιλία με τον Bono, λόγω του κοινού τους ενδιαφέροντος για την διαγραφή του χρέους των φτωχών αφρικανικών χωρών. Ακόμη, συνεργάστηκε δύο φορές με τον Michael Franti, έναν γνωστό Ιταλό τραγουδιστή, στους δίσκους *"Capo Horn" (1999)* και *"Ora" (2011)*. Και οι δύο προηγούμενοι έχουν γράψει λάθος το όνομα του Τζοβανόττι, αντί για *Jovanotti* σε *Giovanotti*.

Το ψευδώνυμο «Jovanotti»
------------------------

Το όνομα Jovanotti προέρχεται από τον πληθυντικό αριθμό της λέξης "giovanotto" που σημαίνει "νέος άνδρας". Ο Jovanotti αρχικά είχε σχηματίσει ένα συγκρότημα με το όνομα "I giovanotti" (οι νεαροί), με το οποίο είχε πάει σε οντισιόν, αλλά ο μουσικός παραγωγός ενδιαφέρθηκε μόνο γι' αυτόν. Αργότερα, βρήκε ένα αμερικανοϊταλικό όνομα «Joe Vanotti» πριν καταλήξει στο σημερινό "Jovanotti".

Δισκογραφία
-----------

| Χρονιά | Ονομασία άλμπουμ |
| --- | --- |
| 1988 | *Jovanotti for President Ο Τζοβανόττι για Πρόεδρος* |
| 1989 | *La mia moto Η μοτοσικλέτα μου* |
| 1990 | *Giovani Jovanotti* |
| 1991 | *Una tribù che balla Μια φυλή που χορεύει* |
| 1992 | *Lorenzo 1992* |
| 1994 | *Lorenzo 1994* |
| 1997 | *Lorenzo 1997 - L'albero Λορέντζο 1997-Το δέντρο* |
| 1999 | *Lorenzo 1999 - Capo Horn* |
| 2002 | *Lorenzo 2002 - Il quinto mondo Λορέντζο 2002-Ο πέμπτος κόσμος* |
| 2005 | *Buon sangue Καλό αίμα* |
| 2008 | *Safari Σαφάρι* |
| 2011 | *Ora Τώρα* |

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. Ανακτήθηκε στις 30  Απριλίου 2014.
2. ↑  (Αγγλικά) *Discogs*. 22720. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Jovanotti στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 40248150
* **Europeana**: agent/base/67772
* LCCN: no00028895
* ISNI: 0000 0003 6858 6629
* GND: 121949249
* SUDOC: 074777440
* BNF: cb13934445s (data)
* BIBSYS: 1542227326303
* MusicBrainz: 373b3663-ecc3-40c4-9241-838ae8ca34d0
* NKC: xx0111429
* ICCU: RAVV092953
* BNE: XX1557138

 |

 |
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Κάμπελ (αποσαφήνιση).

Ο **Τζον Άλεν Κάμπελ**, (20 Ιανουαρίου 1952 Λουιζιάνα - 13 Ιουνίου 1993 Νέα Υόρκη) υπήρξε ιδιότυπη φυσιογνωμία της μουσικής Μπλουζ. Φέρεται ότι έμαθε να παίζει κιθάρα σε μικρή ηλικία, ωστόσο άρχισε να απασχολείται σοβαρά με τη μουσική μετά από ένα σοβαρό αυτοκινητιστικό δυστύχημα στο οποίο έχασε το δεξί του μάτι και τον δεξιό του πνεύμονα.

Πριν καθιερωθεί στην *Electra* και εγκατασταθεί στη Νέα Υόρκη ο Κάμπελ για δύο σχεδόν δεκαετίες έζησε τη ζωή του περιπλανώμενου μουσικού γνωρίζοντας το μπλουζ από πρώτο χέρι, ακούγοντας και βλέποντας του μεγάλους της εποχής του, όπως ήταν οι Λάιτνινγκ Χόπκινς (Lightnin Hopkins), Μάντι Γουότερς (Muddy Waters), Τζον Λι Χούκερ (John Lee Hooker) και Χάουλινγκ Γουλφ (Howlin' Wolf).

Η μετάβαση στη Νέα Υόρκη έγινε το 1985. Στο μεταξύ ο καλλιτέχνης διένυσε μια μεγάλη διαδρομή από το ανατολικό Τέξας έως τη Νέα Ορλεάνη παίζοντας σε διαφορετικά κλαμπ. Στη Νέα Υόρκη τράβηξε την προσοχή καταρχήν του Ρόνι Ερλ που εντυπωσιάστηκε από τη σκηνική του παρουσία και προσφέρθηκε να γίνει παραγωγός στο δεύτερο και σημαντικότερο άλμπουμ που καθόρισε την αναγνώριση του Κάμπελ, το *A Man and His Blues*, συλλογή που κυκλοφόρησε μόνο στη Γερμανία τότε και συν τω χρόνω στις ΗΠΑ. Η δυνατότητά του να συγκεντρώνει πλήθη εκεί που έπαιξε έγινε η αιτία να τον προσέξει η *Elektra*, μια και ο ίδιος αναφέρεται πως δεν έστειλε ποτέ κάποια μαγνητοφώνηση σε εταιρία.

Πέθανε από καρδιακή ανακοπή στο σπίτι του στη Νέα Υόρκη στις 13 Ιουνίου 1993.

Δισκογραφία
-----------

* 1975, *Street Suite*-Sync Records/STR 7501
* 1988, *A Man and His Blues*, Cross Cut Records/CCD 11019
* 1991, *One Believer*, Elektra/9 61086-2
* 1993, *Howlin Mercy*, Elektra/9 61440-2
* 1994, *A Man and His Blues*, Blue Rock-It Records/BRCD 120 (μετά θάνατον επανέκδοση του αρχικού υλικού συμπληρωμένου με 2 επιπλέον κομμάτια)
* 2000, *Tyler, Texas Session*, Sphere Sound Records/CD102 (μετά θάνατον)

Παραπομπές σημειώσεις
---------------------

1. 1 2  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. Ανακτήθηκε στις 27  Απριλίου 2014.
2. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. data.bnf.fr/ark:/12148/cb13929706q. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
3. ↑  John Campbell Timeline - Events, Locations, & Relationships in Time Αρχειοθετήθηκε 2010-01-22 στο Wayback Machine..
4. ↑  Remembering John Campbell Αρχειοθετήθηκε 2010-01-15 στο Wayback Machine..
5. ↑  Richard Skelly «John Campbell Biography» στο *Αllmusic*.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Δικτυακός τόπος αφιερωμένος στον Τζον Κάμπελ

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 22330486
* LCCN: n92050856
* ISNI: 0000 0000 5513 6512
* GND: 135412277
* BNF: cb13929706q (data)
* MusicBrainz: 75384a53-c672-4073-92ac-7e1647103bce

 |

 |
Ο **Πάολο Μπορσελίνο** (ιταλικά: *Paolo Borsellino*, 19 Ιανουαρίου 1940 - 19 Ιουλίου 1992), ήταν Ιταλός δικαστής. Σκοτώθηκε από εκρήξη βόμβας που ήταν τοποθετήμενη σε αυτοκίνητο που είχε βάλλει η Σικελική μαφία, 57 ημέρες μετά τη δολοφονία του φίλου του και συναδέλφου δικαστή Τζοβάνι Φαλκόνε στο Καπάτσι. Ο Μπορσελίνο θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους δικαστές που σκοτώθηκαν από τη Σικελική Μαφία και σημέρα τιμάται ως ένα από τα βασικά σύμβολα της μάχης του κράτους κατά της μαφίας. Τόσο ο Μπορσελίνο όσο και ο Φαλκόνε ονομάστηκαν ως ήρωες των τελευταίων 60 χρόνων από το περιοδικό Time της 13ης Νοεμβρίου 2006.

Βιογραφία
---------

Η Δολοφονία
-----------

Στις 19 Ιουλίου του 1992, ο Μπορσελίνο θα σκοτωθεί από βόμβα σε αυτοκινήτο στη Via D'Amelio, κοντά στο σπίτι της μητέρας του στο Παλέρμο, λιγότερο από δύο μήνες μετά τον θάνατο του καλού φίλου Φαλκόνε. Η βομβιστική 
επίθεση κόστισε επίσης τη ζωή πέντε αξιωματικών της αστυνομίας: Αγκοστίνο Καταλάνο, Βάλτερ Κοσίνα, Εμανουέλα Λόι (η πρώτη ιταλίδα αστυνομικός που θα σκοτωθεί κατά την διάρκεια υπηρεσία της), Βιτσέντζο Λι Μούλι και Κλαούντιο Τράινα. 

Στην τελευταία συνέντευξή του, που δόθηκε στις 21 Μαΐου 1992 στους Ζαν Πιέρ Μοσκάρντο και Φαμπρίτσιο Κάλβι, ο Μπορσελίνο μίλησε για την πιθανή σχέση μεταξύ της Κόζα Νόστρα και πλούσιων Ιταλών επιχειρηματιών όπως ο μελλοντικός πρωθυπουργός Σίλβιο Μπερλουσκόνι. Η συνέντευξη έλαβε μικρή κάλυψη από την ιταλική τηλεόραση και προβλήθηκε μόνο μία φορά και μέσω δορυφορικού καναλιού RaiNews 24 το 2000, σε σύντομη προβολή διάρκειας μόλις 30 λεπτών (από τα 80 λεπτά της κανονικής διάρκειας της συνέντευξης).

Οι Έρευνες
----------

Η αστυνομία του Παλέρμο κατηγόρησε τον Βιτσέντζο Σκαραντίνοέναν μικροκακοποιό, για τη τοποθέτηση της βόμβας ενεργώντας σύμφωνα με τις εντολές του Σαλβατόρε Ριίνα. Ο Ριίνα, επικεφαλής της Σικελικής μαφίας εκείνη την
εποχή, καταδικάστηκε αργότερα σε ποινή ισόβιας κάθειρξης μαζί με τον Μπερνάρντο Προβεντσάνο και άλλους μαφιόζους για τις δολοφονίες του Μπορσελίνο και του Φαλκόνε. 

Ο Σκαραντίνο ομολόγησε ότι ήταν αυτός που τοποθετήσε την βόμβα, αλλά ένας εισαγγελέας παραιτήθηκε λόγω των έντονων επιφυλάξεων του για αυτήν την ομολογία, την οποία η οικογένειά του Σκαραντίνο είπε ότι είχε εξαναγκαστεί να την κάνει. Η αστυνομία κατηγορήθηκε επίσης ότι του έδωσε λεπτομέρειες για το έγκλημα για να μάθει, έτσι ώστε να μπορέσει να παράσχει αυτές τις λεπτομέρειες σε επίσημες δηλώσεις για να επιβεβαιώσει τη ομολογία του. Πάντως 47 άτομα καταδικάστηκαν βάσει της ομολογίας του Σκαραντίνο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. Ανακτήθηκε στις 13  Δεκεμβρίου 2014.
2. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. Ανακτήθηκε στις 31  Δεκεμβρίου 2014.
3. ↑  Paolo Borsellino biography στο biografieonline.it(Ιταλικά)
4. ↑  Η Υπόθεση Σκαραντίνο στον ιστότοπο palermo.repubblica.it(Ιταλικά)

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 20484943
* LCCN: n93092202
* ISNI: 0000 0001 2209 3277
* GND: 119181398
* SUDOC: 070766304
* BNF: cb169858160 (data)
* BIBSYS: 90837405
* ICCU: RAVV079201

 |

 |
Η **Πάολα-Ανιέζε**, ιταλ.: *Paola-Agnese Malatesta*, επίσης *Πάολα της Μάντοβας* (1393 — 28 Φεβρουαρίου 1449) από τον Οίκο των Μαλατέστα ήταν Ιταλίδα αρχόντισσα, κόρη του κυρίου των Πέζαρο και Φοσσομπρόνε.  Με τον γάμο της έγινε μαρκησία της Μάντοβας.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στο Πέζαρο το 1393 από τον Μαλατέστα Δ΄ *των Σονέτων*, κύριο του Πέζαρο και του Φοσσομπρόνε, και την Ελισαμπέτα ντα Βαράνο. Στις 22 Αυγούστου 1409 παντρεύτηκε τον Τζιανφραντσέσκο Γκοντσάγκα, μαρκήσιο της Μάντοβα, στο Πέζαρο. Ήταν η πρώτη μαρκησία της Μάντοβας, αφού ο σύζυγός της είχε λάβει τον τίτλο το 1407.  Η Πάολα είχε έξι παιδιά και έφερε τη γενετική ασθένεια της κύφωσης στην οικογένεια Γκοντσάγκα, η οποία εμφανίστηκε στις επόμενες γενιές.  

Ήταν γνωστή ως ευσεβής, αξιοπρεπής,  με οξύ χαρακτήρα γυναίκα και έπαιξε σημαντικό ρόλο στην Αυλή των Γκοντσάγκα. Η Πάολα επηρέασε σε μεγάλο βαθμό την κουλτούρα των Μαντουανών, ενθαρρύνοντας τον σύζυγό της να φέρει τον Βιτορίνο ντα Φέλτρε στη Μάντοβα για να διδάξει τα παιδιά τους. Ο Βιτορίνο ήταν ένας πρώιμος ανθρωπιστής λόγιος.  Κατόπιν αιτήματος του Μπερναντίνο ντα Σιένα, ο οποίος την επισκέφθηκε το 1418,  η μαρκησία έκτισε την εκκλησία της Σάντα Πάολα με ένα παρακείμενο μοναστήρι στη Μάντοβα γύρω στο 1420 για τις Φραγκισκανές μοναχές των Πενήτων της Αγ. Κλάρας.   Αποσύρθηκε στο μοναστήρι αυτό μετά το τέλος τού συζύγου της το 1444.

Η Πάολα απεβίωσε στη Μάντοβα το 1449 και ενταφιάστηκε στο μοναστήρι της Σάντα Πάολα με μοναστικό τυπικό, σύμφωνα με την επιθυμία της. Είναι αγία στο Φραγκισκανικό μαρτυρολόγιο.

Εικόνες
-------

* Πορτρέτο του Αντρέα Μαντένια που υποτίθεται ότι είναι της Πάολα Μαλατέστα, η οποία στέκεται πίσω από τη Βαρβάρα του ΒραδεμβούργουΠορτρέτο του Αντρέα Μαντένια που υποτίθεται ότι είναι της Πάολα Μαλατέστα, η οποία στέκεται πίσω από τη Βαρβάρα του Βραδεμβούργου

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  (Αγγλικά) *Find A Grave*. Ανακτήθηκε στις 30  Αυγούστου 2019.
2. ↑  p34235.htm#i342346. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
3. 1 2 3 4  Donald C. Sanders (2012). *Music at the Gonzaga Court in Mantua*. Lanham: Lexington Books. σελίδες 16-17.
4. 1 2  «Paola Malatesta». Treccani.
5. ↑  Costantino Cipolla· Giancarlo Malacarne (2006). *Amore e sesso al tempo dei Gonzaga*. Milano: FrancoAngeli.
6. ↑  «Bernardino da Siena». *Dizionario Treccani*.
7. ↑  «Archivio di Stato di Milano. Convento di Sant'Orsola». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2011. [*νεκρός σύνδεσμος*]
8. ↑  «Istituti Santa Paola Mantova». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Σεπτεμβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2011.

Βιβλιογραφία
------------

* Adelaide Murgia (1972). *I Gonzaga*. Milan: Mondadori.
* Roberto Brunelli (2010). *I Gonzaga. Quattro secoli per una dinastia*. Mantua.
* Anna Falcioni (2007). *Dizionario Biografico degli Italia*. **68**. Treccani.
Ο **Πέτρος Κανελλίδης** (1846 ή 1848–1911) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1846 ή το 1848 στο Κουτήφαρι της Μάνης. Συμμετείχε σε μάχες της Κρητικής Επανάστασης του 1866 όπου και διακρίθηκε. Μετακόμισε στην Αθήνα όπου υπήρξε εκδότης των περιοδικών *Προμηθεύς*, *Κόλασις*, *Μικροί Καιροί*, *Τραμπούκος* και *Καιροί* ενώ αρθρογραφούσε και στην εφημερίδα *Αιών*. Πέρα από τη μαχητική του δημοσιογραφία έγινε γνωστός και για την απόπειρα δολοφονίας του βασιλιά Γεωργίου Α΄ τον Φεβρουάριο του 1898. Τότε, ο Κανελλίδης υποστήριξε μέσα από την εφημερίδα πως η απόπειρα ήταν σκηνοθετημένη ούτως ώστε ο βασιλιάς να αποκτήσει τη συμπάθεια του λαού του μετά την ήττα της Ελλάδας στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897. Ο Κανελλίδης διώχθηκε δικαστικά, ωστόσο διέφυγε την εκτέλεση που αντιμετώπισαν οι φυσικοί αυτουργοί της απόπειρας. Επίσης μέσα από τους Καιρούς δημοσιεύθηκε το άρθρο *Τις Πταίει* του Χαρίλαου Τρικούπη το 1874. Ο Κανελλίδης αρχικά ήταν φιλοτρικουπικός, ενώ από το 1895 άρχισε να υποστηρίζει τον πολιτικό αντίπαλο του Τρικούπη, Θεόδωρο Δηλιγιάννη, προτού στραφεί το 1909 στις αρχές του Κινήματος στο Γουδί και τελικά το 1910, λίγο πριν πεθάνει, στον Ελευθέριο Βενιζέλο. Διετέλεσε επίσης γραμματέας του Πανεπιστημίου Αθηνών και πρόεδρος της Ένωσης Συντακτών. Ο Πέτρος Κανελλίδης πέθανε στις 25 Ιουλίου 1911 στην Αθήνα. Στην κηδεία του παραβρέθηκαν σημαντικές πολιτικές προσωπικότητες της εποχής αλλά και ο αρχιεπίσκοπος Αθηνών.

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Wikisource logoWikisource logo | Στη Βικιθήκη υπάρχει υλικό που έχει σχέση με το θέμα:  **Συγγραφέας:Πέτρος Κανελλίδης** |

1. ↑  «Πανδέκτης: Κανελλίδης Πέτρος». *pandektis.ekt.gr*. Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών. Ανακτήθηκε στις 24 Απριλίου 2018.
2. ↑  «Αφιερώματα - Η απόπειρα δολοφονίας κατά του Γεωργίου Α΄». *www.sansimera.gr*. Ανακτήθηκε στις 24 Απριλίου 2018.
3. ↑  «Κανελλίδης, Πέτρος». *www.ygeiaonline.gr*. Εγκυκλοπαίδεια Δομή. Ανακτήθηκε στις 24 Απριλίου 2018.
4. ↑  «Ο δημοσιογράφος Πέτρος Κανελλίδης». *photodentro.edu.gr*. Ανακτήθηκε στις 24 Απριλίου 2018.
5. ↑  «Η κηδεία του Π. Κανελλίδου». *Εμπρός*: σελ. 2. 28 Ιουλίου 1911.. Ανακτήθηκε στις 24 Απριλίου 2018.
Ο **Πέτρος Μάνος** (1871 - 1918) ήταν Έλληνας αξιωματικός του ιππικού, αυλικός καθώς και πατέρας της Ασπασίας Μάνου.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1871 στην Αθήνα και ήταν γιος του Θρασύβουλου Μάνου, αξιωματικού του ελληνικού στρατού, και της Ρωξάνης Μαυρομιχάλη, κόρης του Πέτρου Μαυρομιχάλη. Από την πλευρά του πατέρα του καταγόταν από παλιά φαναριώτικη οικογένεια ενώ η μητέρα του Ρωξάνη Πέτρου Μαυρομιχάλη ήταν εγγονή του Κυριακούλη Μαυρομιχάλη. Αδελφός του ήταν ο Κωνσταντίνος Μάνος. Αποφοίτησε από τη Σχολή Ευελπίδων το 1892. Ακολούθησε στρατιωτική σταδιοδρομία ως αξιωματικός του Ιππικού. Πολέμησε στην Κρήτη την περίοδο 1896-1897. Έλαβε μέρος στον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897, στον Μακεδονικό Αγώνα 1904-1907 με τον ψευδώνυμο "Καπετάν Βέργας" καθώς και στους Βαλκανικούς Πολέμους ως έφεδρος ίλαρχος. Από το στράτευμα είχε παραιτηθεί το 1909. Μετά την πάροδο των Βαλκανικών Πολέμων ανέλαβε υποσταβλάρχης στα Ανάκτορα ενώ το 1917 ακολούθησε την βασιλική οικογένεια στην εξορία της στην Ελβετία. Απεβίωσε στη Ελβετία στις 4 Απριλίου 1918.

Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της της "Εθνικής Εταιρείας", πρόεδρος του Μακεδονικού Κομιτάτου και αθλητής ξιφασκίας της Αθηναϊκής Λέσχης. Συμμετείχε με τα χρώματα της Ελλάδας στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Στοκχόλμης (1912) στο αγώνισμα της ξιφασκίας. 

Απεβίωσε το 1918 στην Ελβετία. Ήταν παντρεμένος σε πρώτο γάμο με τη (2η εξαδέλφη του) Μαρία Αργυροπούλου, εγγονή του Περικλή Αργυροπούλου. Κόρες τους ήταν οι:

* Ασπασία Μάνου, σύζυγος του Αλέξανδρου βασιλιά της Ελλάδας. Η κόρη τους πριγκίπισσα Αλεξάνδρα παντρεύτηκε τον Πέτρο Β' Καραγεώργεβιτς βασιλιά της Σερβίας.
* Ρωξάνη Μάνου, πρώτη σύζυγο του Χρήστου Ζαλοκώστα.

Σε δεύτερο γάμο με την Σοφία Τομπάζη, εγγονή του Γεωργίου Τομπάζη, απέκτησε τη χορογράφο 

* Ραλλού Μάνου, σύζυγο του Παύλου Μυλωνά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  p10171.htm#i101709. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
2. 1 2 3 4  *Εγκυκλοπαίδεια Νέα Δομή*, εκδοτικός οργανισμός Μανιατέα - Τεγόπουλου, Αθήνα 1996, τόμος 21, λήμμα Μάνος, σελ. 111
3. ↑  Γενικό Επιτελείο Στρατού (1927). *Μεγάλη Στρατιωτική και Ναυτική Εγκυκλοπαίδεια*. Αθήνα: Υπουργείο Στρατιωτικών.
4. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Νοεμβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 14 Νοεμβρίου 2014.
Ο **Πέτρος Κόκκορος** (Κουκούλι Ιωαννίνων, 1898 – Ιωάννινα, 19 Μαΐου 1981) ήταν Έλληνας πανεπιστημιακός που διετέλεσε καθηγητής ορυκτολογίας και πρύτανης του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1898 στο Κουκούλι των Ζαγοροχωρίων. Αφού ολοκλήρωσε το δημοτικό στην ιδιαίτερη πατρίδα του φοίτησε στη Ζωσιμαία Σχολή των Ιωαννίνων και αργότερα εισήχθη στη Φυσικομαθηματική σχολή του Πανεπιστημίου Αθήνας από όπου αποφοίτησε το 1925. Μετά την αποφοίτησή του ανέλαβε τη θέση του επιμελητή στο ορυκτολογικό εργαστήριο του ίδιου πανεπιστημίου ενώ κατά τη δεκαετία του 1930 μετεκπαιδεύτηκε στα πανεπιστήμια της Λειψίας και του Τύμπιγκεν. 

Το 1940 διορίστηκε τακτικός καθηγητής Ορυκτολογίας και Πετρολογίας στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης όπου δίδαξε μέχρι το 1967, έτος κατά το οποίο συνταξιοδοτήθηκε. Το 1968 εγκαταστάθηκε στα Ιωάννινα ενώ μετά το θάνατο της συζύγου του, Έλενας, το 1970 επέστρεψε στο Κουκούλι. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του τα πέρασε στα Ιωάννινα όπου και απεβίωσε κατά τις πρώτες πρωινές ώρες της 19ης Μαΐου του 1981.

Ο Κόκκορος υπήρξε σημαντικός συγγραφέας (η «Γενική Ορυκτολογία» του 1966 χαρακτηρίζεται ως το σημαντικότερο έργο του), εισηγητής της επιστημονικής κρυσταλλογραφίας στην Ελλάδα ενώ υπήρξε ευεργέτης της Εταιρείας Ηπειρωτικών Μελετών -στην οποία παραχώρησε την προσωπική του βιβλιοθήκη- και του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων στο οποίο παραχώρησε αρκετά ακίνητα. Στο ίδιο πανεπιστήμιο υφίσταται και κληροδότημα για την ενίσχυση των σπουδών των φοιτητών.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Βασίλη Κραψίτη, *Σύγχρονοι Ηπειρώτες Ευεργέτες*, Εκδόσεις του συλλόγου «Οι φίλοι του Σουλίου», Αθήνα 1987, σ. 131-133.
2. ↑  «ΚΟΚΚΟΡΟΣ ΠΕΤΡΟΣ (1898 - 1981)». *izagori.gr*. Ζαγόρι: Φύση και Πολιτισμός. Ανακτήθηκε στις 11 Φεβρουαρίου 2016.
3. ↑  *Μακεδονία*, 20 Μαΐου 1981, σ. 14.
Ο **Πέτρος Λάμπρου** (1944) είναι Έλληνας οικονομολόγος και πολιτικός, ιδρυτικό στέλεχος του ΠΑΚ και αργότερα του ΠΑΣΟΚ. Έχει διατελέσει γενικός διευθυντής του ΕΟΜΜΕΧ, γενικός γραμματέας του υπουργείου Βιομηχανίας, γενικός διευθυντής της Εμπορικής Τράπεζας, διευθύνων σύμβουλος του ΟΤΕ και διοικητής της Αγροτικής Τράπεζας.

Υπήρξε στενός φίλος και συνεργάτης του Ανδρέα Παπανδρέου και μέχρι τον θάνατο του ιστορικού ηγέτη του ΠΑΣΟΚ το 1996, ήταν ο διαχειριστής των οικονομικών του Κινήματος.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1944 στο Δίστομο Βοιωτίας. Ο πατέρας του, Ιωάννης Λάμπρου, υπήρξε αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης. Σπούδασε στο Οικονομικό Τμήμα της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας υπήρξε μέλος του ΠΑΚ Εσωτερικού, και συνδέθηκε στενά με στελέχη που μετέπειτα πρωταγωνίστησαν στην πολιτική ζωή της Ελλάδας μέσω του ΠΑΣΟΚ, όπως ο Αντώνης Λιβάνης, ο Κώστας Λαλιώτης και ο Θανάσης Τσούρας. Νυμφεύθηκε την κόρη του γνωστού επιχειρηματία και προέδρου της ΑΕΚ Λουκά Μπάρλου.

Ξεκίνησε την καριέρα του από τον ιδιωτικό τομέα και στα τέλη της δεκαετίας του 1970 ήταν οικονομικός διευθυντής στα εργοστάσια «*Βωξίτες Ελικώνος*» της οικογένειας Μπάρλου στη Βοιωτία. Μετά την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, διετέλεσε γενικός διευθυντής του ΕΟΜΜΕΧ από το 1981 ως το 1985, με πρόεδρο τη Βάσω Παπανδρέου. Στη συνέχεια έγινε γενικός γραμματέας του υπουργείου Βιομηχανίας, Ενέργειας και Τεχνολογίας (1985 - 1987) και γενικός διευθυντής της (κρατικής τότε) Εμπορικής Τράπεζας (1987 - 1989).

Με την επιστροφή του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία τοποθετήθηκε διευθύνων σύμβουλος του ΟΤΕ (1993 - 1997) και στη συνέχεια διοικητής της Αγροτικής Τράπεζας (1997 - 2004).

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑  Κέρδος, 8/2/98
3. ↑  Γιάννης Λάμψας, Η Ελληνική Νομενκλατούρα: Οι Προνομιούχοι της Εξουσίας, 1985, σελίδες 489-490
4. ↑  Κέρδος, 8/2/98
5. ↑  Γιάννης Λάμψας, Η Ελληνική Νομενκλατούρα: Οι Προνομιούχοι της Εξουσίας, 1985, σελίδες 489-490
Ο **Τζοβάννι Βιντσέντσο Γκοντζάγκα** (ιταλικά: *Giovanni Vincenzo Gonzaga*) (8 Δεκεμβρίου 1540 - 23 Δεκεμβρίου 1591) ήταν Ιταλός Ρωμαιοκαθολικός καρδινάλιος από τον Οίκο των Γκοντζάγκα-Γκουαστάλα.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στο Παλέρμο και ήταν γιος του Φερράντε Α΄ και της Iσαβέλλας ντι Κάπουα. Ήταν ο μικρότερος αδελφός του καρδινάλιου Φραντσέσκο και ανιψιός του καρδινάλιου Έρκολε Γκοντζάγκα. 

Όταν ήταν νέος, ο εξάδελφός του, Γουλιέλμος Γκοντζάγκα, δούκας της Μάντουα τον κάλεσε στη Μάντουα για να τον βοηθήσει στη διακυβέρνηση του δουκάτου της Μάντοβα. Εκεί έγινε μέλος των Οσπιτάλιων Ιπποτών. Ήταν επίσης βοηθός ηγούμενος (prior) της Μπαρλέτα. 

Ο Πάπας Γρηγόριος ΙΓ΄ τον έκανε καρδινάλιο διάκονο στη Συνεδρίαση της 21ης Φεβρουαρίου 1578. Ο Τζοβάννι Βιντσέντσο έλαβε τον ερυθρό πίλο και τη διακονία του Σαν Τζόρτζιο ιν Βελάμπρο στις 21 Νοεμβρίου 1578. Στις 19 Δεκεμβρίου 1583 επιλέχθηκε για τη διακονία της Σάντα Μαρία ιν Κοσμεντίν. 

Συμμετείχε στο παπικό Συμβούλιο (Conclavium) του 1585, που εξέλεξε τον Πάπα Σίξτο Ε΄. Στις 18 Δεκεμβρίου 1585 επιλέχθηκε για την τάξη των καρδιναλίων ιερέων και η διακονία του -η Σάντα Μαρία ιν Κοσμεντίν- προήχθη *pro illa vice* (γι' αυτή την περίσταση) σε τιτουλάρια εκκλησία. Επελέγει για την τιτουλάρια εκκλησία του Σάντι Μπονιφάτσιο ε Αλέσιο στις 20 Απριλίου 1587. Ο Πάπας Σίξτος Ε΄ τον ονόμασε *ακροατή* (auditor) των δικών για πολίτες του Παπικού Κράτους. 

Ο Τζοβάννι Βιντσέντσο συμμετείχε στο πρώτο παπικό Συμβούλιο του 1590, που εξέλεξε τον Πάπα Ουρβανό Ζ΄, στο δεύτερο παπικό Συμβούλιο του 1590 που εξέλεξε τον Πάπα Γρηγόριο ΙΔ΄ και στο παπικό Συμβούλιο του 1591 που εξέλεξε τον Πάπα Iννοκέντιο Θ΄.

Απεβίωσε στη Ρώμη στις 23 Δεκεμβρίου 1591. Τάφηκε στην εκκλησία του Σάντι Μπονιφάτσιο ε Αλέσιο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Catholic-Hierarchy.org». (Αγγλικά) *Catholic-Hierarchy.org*. Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. gnzggv. Ανακτήθηκε στις 25  Ιουνίου 2020.
2. ↑  «Catholic-Hierarchy.org» (Αγγλικά) Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. gnzggv. Ανακτήθηκε στις 23  Οκτωβρίου 2020.
3. ↑  «Catholic-Hierarchy.org» (Αγγλικά) Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. gnzggv. Ανακτήθηκε στις 28  Ιανουαρίου 2021.
4. ↑  «Catholic-Hierarchy.org» (Αγγλικά) Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. gnzggv. Ανακτήθηκε στις 5  Φεβρουαρίου 2021.
5. 1 2 3 4 5 6  Entry from website The Cardinals of the Holy Roman Church

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 1049162844751073240003
* GND: 1238195113

 |

 |
Ο **τανταλίτης** με χημικό τύπο (Fe+2, Mn)(Ta, Nb)2O6 είναι ορυκτό οξείδιο αποτελούμενο από σίδηρο (δισθενή), μαγγάνιο, ταντάλιο και νιόβιο. Το όνομά του οφείλεται στο περιεχόμενο ταντάλιο.

Είναι ορυκτό συγγενές προς τον κολουμβίτη.Τα δύο αυτά ορυκτά πολλές φορές ενώνονται προς δημιουργία ενός ημιατομικού ορυκτού που ονομάζεται κολτάν(coltan). Από χημική άποψη, είναι τανταλικό άλας του σιδήρου με αντικατάσταση σε μερικά μόρια του ατόμου του σιδήρου με άτομο μαγγανίου ή και νιοβίου.

Ο τανταλίτης είναι μαύρος έως σιδηρόμαυρος στο χρώμα, ενώ οι πλούσιοι σε μαγγάνιο τανταλίτες μπορεί να είναι φαιόχροοι και ημιδιαφανείς. Κάποια δείγματα εμφανίζουν κυανωπή ιριδίζουσα λάμψη και παραμαγνητικές ιδιότητες. Απαντάται σε γρανίτες και γρανιτικούς πηγματίτες. Ο τανταλίτης χρησιμοποιείται ως μετάλλευμα για την εξαγωγή τανταλίου και νιοβίου.

Αρκετοί οδηγοί ορυκτών αναφέρουν τον τανταλίτη μαζί με τον κολουμβίτη σε ένα ορυκτό αποκαλούμενο «κολτάν» (coltan, κολουμβίτης-τανταλίτης), και πράγματι συχνά βρίσκονται μαζί. Αλλά ο τανταλίτης έχει σημαντικά μεγαλύτερη πυκνότητα από τον κολουμβίτη (από 6,5 ως 8,0+ σε σύγκριση με το 5,2 του κολουμβίτη).

Ο τανταλίτης έχει βρεθεί στη Ναμίμπια, τη Νιγηρία, τον Καναδά, τη Μαδαγασκάρη, τη βόρεια Ευρώπη, και σε πολιτείες των ΗΠΑ (Μέιν, Καλιφόρνια, Κολοράντο και Βιρτζίνια. Αλλά τα μεγαλύτερα αποθέματα τανταλίτη υπάρχουν στη Βραζιλία (το 52,1%), τη Μοζαμβίκη και την Αυστραλία, από την οποία, το 2006, προήλθε το 75% της παγκόσμιας παραγωγής.

Πηγές
-----

* Mindat.org
* Galleries.com
* Webmineral.com

Βιβλιογραφία
------------

* James Dwight Dana, Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244
* Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil, *A Field Guide to Rocks and Minerals*, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 039591096X
* Walter Schumann, R. Bradshaw, K. A. G. Mills, *Handbook of Rocks, Minerals and Gemstones*, Houghton Mifflin Harcourt, 1993 ISBN 0395511372
Ο **Πίννης**, βασιλιάς των Αρδιαίων στην Ιλλυρία (230 π.Χ. - 217 π.Χ.) ήταν γιος και διάδοχος του Άγρων της Ιλλυρίας με την πρώτη σύζυγο του Τριτεύτα. Διαδέχθηκε τον πατέρα του σε βρεφική ακόμα ηλικία, την αντιβασιλεία ασκούσε η δεύτερη σύζυγος του πατέρα του Τεύτα. Οι τοπικοί Ιλλυριοί φύλαρχοι βλέποντας ότι είναι μια γυναίκα στον θρόνο πήραν θάρρος, ζητούσαν μεγαλύτερη αυτονομία και εξουσίες. Η Τεύτα υπέκυψε με αποτέλεσμα να εξασθενήσει η Ιλλυρική εξουσία και η κυριαρχία των Αρδιαίων στην Αδριατική θάλασσα και το Ιόνιο Πέλαγος. Οι πειρατές ρήμαζαν τα πλοία με αποτέλεσμα να εξασθενίσει η οικονομία και να χειροτερέψουν οι σχέσεις με τις γειτονικές χώρες που είχαν εμπορικές σχέσεις. Η Ρώμη αναζητούσε προστασία για τα πλοία τους που μετακινούνταν από την Μεγάλη Ελλάδα στην ηπειρωτική Ελλάδα, έστειλαν απεσταλμένους στην Τεύτα αλλά συγκρούστηκε μαζί τους και τους θανάτωσε, το αποτέλεσμα ήταν να ξεσπάσει ο Α΄ Ιλλυρικός Πόλεμος (229 π.Χ.). 

Οι δυνάμεις της Τεύτας ηττήθηκαν, η ίδια υποτάχθηκε και υπέκυψε στους όρους που της ζήτησαν οι Ρωμαίοι, ένας από αυτούς ήταν να παραιτηθεί υπέρ του θετού της γιου Πίννη. Ο Πίννης έχασε τον θρόνο όταν ο Δημήτριος εκ Φάρου στον οποίο ο Άγρων είχε παραχωρήσει την νήσο Χβαρ παντρεύτηκε την μητέρα του και ανακηρύχτηκε βασιλιάς. Ο Δημήτριος αγνόησε όλες τις συμφωνίες με την Ρώμη και συμμάχησε με τους εχθρούς της Μακεδόνες. Το αποτέλεσμα ήταν να ξεσπάσει ο Β΄ Ιλλυρικός Πόλεμος, οι Ρωμαίοι έστειλαν στρατό στην Ιλλυρία (219 π.Χ.). Ο Δημήτριος δραπέτευσε στην Μακεδονία και ο Πίννης ανέλαβε προσωπικά την εξουσία, δεν πρόλαβε να κυβερνήσει επειδή πέθανε πολύ πρόωρα και αιφνίδια σε ηλικία 15 ετών (215 π.Χ.). O Πολύβιος, ο Αππιανός και ο Δίων Κάσσιος αναφέρουν τον Πίννη σαν νόμιμο διάδοχο του πατέρα του. Ο Αππιανός γράφει επιπλέον ότι ο Πίννης είχε την στήριξη των Ρωμαίων αλλά δεν αποδεικνύεται κάτι τέτοιο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Wilkes, J. J. The Illyrians, 1992, σ. 70
2. ↑  Wilkes, J. J. The Illyrians, 1992, σ. 162
3. ↑  Nicholas Geoffrey Lemprière Hammond, σ. 105
4. ↑  Épire, Illyrie, Macédoine: mélanges offerts au professeur Pierre Cabanes by Danièle Berranger, Pierre Cabanes, Danièle Berranger-Auserve, σ. 133

Πηγές
-----

* Wilkes, J. J. The Illyrians, 1992.
* Épire, Illyrie, Macédoine: mélanges offerts au professeur Pierre Cabanes by Danièle Berranger, Pierre Cabanes, Danièle Berranger-Auserve.
Τοιχογραφία από το «Σπίτι του Τραγικού Ποιητή» στην Πομπηία, που δείχνει τη Θυσία της Ιφιγένειας, που θεωρείται ότι είναι αντίγραφο ή απεικόνιση του πίνακα του Τιμάνθη του Κυθνίου, Αρχαιολογικό Μουσείο της Νάπολης, 9112
Ο **Τιμάνθης ο Κύθνιος** (τέλη του 5ου - αρχές του 4ου π.Χ. αιώνα) ήταν αρχαίος Έλληνας ζωγράφος.

Σύμφωνα με τον Κοϊντιλιανό κατάγεται από την Κύθνο. Ο Ευστάθιος Θεσσαλονίκης αναφέρει ως τόπο καταγωγής του τη Σικυώνα, πιθανώς συγχέοντάς τον με τον ομώνυμο ζωγράφο του 3ου π.Χ. αιώνα.

Ο Κικέρων τον συγκαταλέγει, μαζί με τον Πολύγνωτο και τον Ζεύξη, μεταξύ των ζωγράφων που χρησιμοποιούσαν μέχρι τέσσερα χρώματα στους πίνακές τους.

Ο Τιμάνθης ήταν σύγχρονος με τους ζωγράφους Ζεύξη, Ἀνδροκύδη, Εὔπομπο και Παρράσιο, τους οποίους ανταγωνιζόταν. Σε έναν διαγωνισμό στη Σάμο με τον Παρράσιο, δημιούργησε έναν πίνακα που, σύμφωνα με την Αιθιοπίδα και τη Μικρή Ιλιάδα , έδειχνε τον Άίαντα και τον Οδυσσέα να πολεμούν για τα όπλα του Αχιλλέα. Ο Τιμάνθης κέρδισε με μεγάλη πλειοψηφία ψήφων. Ο Παρράσιος λέγεται ότι αντέδρασε ως εκ μέρους του ζωγραφισμένου ήρωα Αίαντα λέγοντας ότι ήταν «ντροπή να ηττηθείς για δεύτερη φορά από έναν ανάξιο αντίπαλο».

Τα πιο γνωστά από τα έργα του ήταν μια εικόνα που αντιπροσωπεύει τη θυσία της Ιφιγένειας, στην οποία απεικόνιζε με λεπτομέρεια τα συναισθήματα εκείνων που έλαβαν μέρος στη θυσία, ωστόσο, προσπαθώντας για να αποδώσει τη θλίψη του Αγαμέμνονα, τον απεικόνισε καλύπτοντας με πέπλο το πρόσωπό του. Μια τοιχογραφία που ανακαλύφθηκε στην Πομπηία, στο «σπίτι του τραγικού ποιητή», και τώρα βρίσκεται στο Μουσείο της Νάπολης, έχει θεωρηθεί ως αντίγραφο ή απεικόνιση αυτού του πίνακα (Wolfgang Helbig, *Wandgemälde Campaniens*, No. 1304).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Κοϊντιλιανός, *institute oratoria* 2, 13, 13
2. ↑  Ευστάθιος, *επί Ομήρου Ιλιάδα* 1343, 60
3. ↑  Κικέρων, *Βρούτος* 70
4. ↑  Πλίνιος ο Πρεσβύτερος, *Φυσική Ιστορία* 35, 72
5. ↑  Κοϊντιλιανός, *institute oratoria* 2, 13, 13; Κικέρων, *orator* 74; Βιργίλιος, *Etna* 597 f.; Πλίνιος ο Πρεσβύτερος, *Φυσική Ιστορία* 35, 73; Βαλέριος Μάξιμος 8, 11 ext. 6; Ευστάθιος, *επί Ομήρου Ηλιάδα* 1343, 60.
6. ↑  Chisholm 1911.
7. ↑  Linton, Anna (2008). *Poetry and Parental Bereavement in Early Modern Lutheran Germany*. New York: OUP Oxford. σελ. 218. ISBN 9780191552779.
8. ↑  Mangieri, Anthony F. (22 Σεπτεμβρίου 2017). *Virgin Sacrifice in Classical Art: Women, Agency, and the Trojan War*. Routledge. σελ. Figure 3.2. ISBN 9781351863216. , IPH 49: Naples, Museo Archeologico Nazionale di Napoli 9112

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Τέχνη
* Πύλη:Ζωγραφική
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 95829172
* **Europeana**: agent/base/152038
* ULAN: 500023991

 |

 |
Ορισμός
-------

**Τεχνολογία ξύλου** (αγγλικά: wood technology) είναι το τεχνολογικό αντικείμενο το οποίο εξετάζει και μελετά την παραγωγή προϊόντων ξύλου και τις επιμέρους διεργασίες της, καθώς και τις φυσικές, μηχανικές, ή χημικές παραμέτρους που επηρεάζουν τη βιοτεχνική ή βιομηχανική διαδικασία παραγωγής των διαφόρων προϊόντων του ξύλου. Αυτή άμεσα σχετίζεται με το αντικείμενο της επιστήμης ξύλου.

Προϊόντα ξύλου
--------------

Προϊόντα ξύλου θεωρούνται η πριστή και η στρογγυλή ξυλεία, τα ξυλόφυλλα καθώς και η εμποτισμένη ξυλεία και τα διάφορα προϊόντα τροποποιημένης ξυλείας, όπως επίσης τα συγκολλημένα προϊόντα όπως λ.χ. μοριοπλάκες, ινοπλάκες, πηχοσανίδες, αντικολλητά (κόντρα-πλακέ), ξυλοπλάκες OSB - PSL - LVL, τα σύνθετα προϊόντα λ.χ. επικολλητή ή συγκολλητή ξυλεία (glulam), σταυροειδής ξυλεία CLT (Cross Laminated Timber) και πολλά άλλα. Εκτιμάται ότι σήμερα πάνω από 2.000 προϊόντα παράγονται από το ξύλο, με φυσικό ή μηχανικό ή χημικό τρόπο, ή με συνδυασμούς αυτών.

Συσχέτιση με την επιστήμη υλικών
--------------------------------

Ως αμιγώς τεχνολογικό αντικείμενο, η τεχνολογία ξύλου έχει πολύ μεγαλύτερη συνάφεια με τους κανόνες και τις έννοιες της επιστήμης υλικών ή/και της μηχανικής παρά της δασοπονίας.

Πρόσθετα, οι γνώσεις και δεξιότητες ενός *τεχνολόγου ξύλου* διαφέρουν και ποικίλουν ανάλογα με τη θέση ευθύνης του, λ.χ. στον έλεγχο πρώτων υλών, τον τεχνικό έλεγχο και τα μηχανήματα, την παραγωγική διαδικασία, τον ποιοτικό έλεγχο των τελικών προϊόντων, τις πωλήσεις και το μάρκετινγκ, και την έρευνα & ανάπτυξη (R&D) για βελτιωμένα προϊόντα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Teischinger, Alfred (2010-08-01). «The development of wood technology and technology developments in the wood industries—from history to future» (στα αγγλικά). *European Journal of Wood and Wood Products* **68** (3): 281–287. doi:10.1007/s00107-010-0458-2. ISSN 1436-736X. .
2. ↑  «Ιωάννης Μπαρμπούτης - Τεχνολογία ξύλου». *users.auth.gr*. Ανακτήθηκε στις 7 Ιουνίου 2023.
3. ↑  ««Τεχνολογία ξύλου Ι»». *www.wfdt.teilar.gr*. Ανακτήθηκε στις 7 Ιουνίου 2023.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Τεχνολογία Ξύλου I. (Δρ. Μιχάλη Σκαρβέλη, Π.Θ.) Αρχειοθετήθηκε 2019-09-14 στο Wayback Machine.
* The development of wood technology
Ο **Τιμάσιος** , (ιταλικά : *Timaso*, Λατινικά : *Timasius*) ήταν επίσκοπος της Νάπολης στα μέσα του 5ου αιώνα.

Βιογραφία
---------

Η κύρια ιστορική πηγή για τον Τιμάσιο είναι το πρώτο μέρος των «Πράξεων των Ναπολιτάνων Επισκόπων» που γράφτηκε από έναν ανώνυμο συγγραφέα στο γύρισμα του 8ου-9ου αιώνα.

Δεν υπάρχουν πληροφορίες για την καταγωγή και τα πρώτα χρόνια της ζωής του Τιμάσιου. Ανέβηκε στην επισκοπική έδρα της Νεάπολης μετά τον θάνατο του Αγίου Νοστριανού το 448 ή το 449. Σύμφωνα με τις «Πράξεις των Ναπολιτάνων Επισκόπων», όντας σύγχρονος των Ρωμαίων παπών Κελεστίνου Α΄, Σίξτου Α΄ και Λέων Α΄, ο Τιμάσιος κυβέρνησε τη ναπολιτάνικη επισκοπή για τριάντα ένα χρόνια. Ωστόσο, το πιθανότερο είναι ότι η πληροφορία αυτή είναι εσφαλμένη, αφού είναι γνωστό ότι το 465 ο Σωτήριος, ο δεύτερος διάδοχος του Τιμασίου, ήταν ήδη επικεφαλής της Ναπολιτάνικης επισκοπής. Ο Φήλιξ ήταν ο άμεσος διάδοχος του Τιμασίου ως επισκόπου. 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| ΠροκάτοχοςΝοστρίανο | **Επίσκοπος Νάπολης** | ΔιάδοχοςΦήλιξ |

Παραπομπές
----------

1. ↑  Cronotassi dei Vescovi - Chiesa di Napoli
2. ↑  Деяния неаполитанских епископов (глава 9).
3. ↑  Zigarelli D. M. Biografie dei vescovi e arcivescovi della Chiesa di Napoli, Napoli, Stabilimento tipografico di G. Gioja, 1861, pages 16
4. ↑  Cronotassi dei Vescovi, Chiesa di Napoli (Ιταλικά)
Τεχνητό μάρμαρο τοποθετημένο σε δάπεδοΤο **τεχνητό μάρμαρο** ή **τεχνομάρμαρο** είναι εμφανές έγχρωμο σκυρόδεμα ενισχυμένο με πολυεστερικές ίνες που βγαίνει σε πολλά χρώματα και σχέδια.

Τα πρώτα τεχνητά μάρμαρα κατασκευάζονταν από συμπίεση θρυμμάτων μαρμάρων και τσιμεντοειδές συγκολλητικού υλικού σε μεγάλους όγκους, η επεξεργασία τους ήταν η ίδια με τα φυσικά. Σήμερα στην κατασκευή τους χρησιμοποιούνται ρητίνες, πληρωτικό υλικό και χρωστικές ουσίες. 

Το τεχνητό μάρμαρο παράγεται σε καλούπια και έχει καλύτερη ομοιομορφία από το φυσικό. Χρησιμοποιείται όπως και το φυσικό στην πλακόστρωση δαπέδων και επένδυση τοίχων κτιρίων, στην πλακόστρωση εξωτερικών χώρων, σε επένδυση τζακιών και άλλες χρήσεις. Ευρεία είναι η χρήση του σε πάγκους μπάνιου και κουζίνας. 

Τεχνητά μάρμαρα χρησιμοποιούνται και στην αρχαιολογία στην συντήρηση αγαλμάτων και μνημείων. Με τεχνητό μάρμαρο έχει κατασκευαστεί εκμαγείο της δυτικής ζωφόρου του Παρθενώνα .

Δείτε επίσης
------------

* Μάρμαρο
* Γρανίτης
* Τεχνογρανίτης

Αναφορές
--------

1. ↑  Ελληνικοί γρανίτες βιομηχανία μαρμάρου[*νεκρός σύνδεσμος*]ανακτήθηκε 4 Μαΐου 2008
2. ↑  Η Καθημερινή Αρχειοθετήθηκε 2011-05-23 στο Wayback Machine. ανακτήθηκε 4 Μαΐου 2008
Ο **πίνακας προώθησης** είναι ένας πίνακας που χρησιμοποιείται συχνότερα σε γεφύρωση δικτύων υπολογιστών ή σε δρομολόγηση πλαισίων σε δίκτυα υπολογιστών. Χρησιμοποιείται για να δείξει σε ποια διασύνδεση ή αλλιώς πόρτα πρέπει να σταλθεί ένα πακέτο που εισέρχεται σε μία γέφυρα (bridge).
Η λειτουργία του έχει βελτιστοποιηθεί ώστε να βρίσκεται γρήγορα η διεύθυνση προορισμού του πακέτου. Οι παλιότερες εκδόσεις διατηρούσαν ένα μόνο υποσύνολο από τις πιο συχνά χρησιμοποιούμενες διαδρομές και αυτό δούλεψε καλά σε περιπτώσεις όπου χρησιμοποιούνταν.
Χρησιμοποιείται σε δρομολογητές (routers) και σε γέφυρες (bridges) διασύνδεσης τοπικών δικτύων.

Χρήση και χαρακτηριστικά
------------------------

Ο πίνακας προώθησης χρησιμοποιείται για να συνδέει δίκτυα τύπου ethernet.
Ο πίνακας προώθησης αποτελείται από δύο στήλες. Η πρώτη περιέχει την διεύθυνση MAC του σταθμού εργασίας και η δεύτερη την πόρτα όπου συνδέεται το τοπικό δίκτυο που ανήκει ο σταθμός. Όταν ένα πακέτο έρχεται στη γέφυρα η γέφυρα βάσει του πίνακα προώθησης αποφασίζει σε ποια πόρτα πρέπει να σταλθεί το πακέτο εξετάζοντας και συγκρίνοντας τα δεδομένα του πακέτου με αυτά του πίνακα προώθησης.
Σε περίπτωση που η διεύθυνση προορισμού δεν υπάρχει στον πίνακα προώθησης τότε η γέφυρα το προωθεί προς όλες άλλες πόρτες. Η προώθηση αυτή λέγεται πλημμύρισμα (flooding). Το πλημμύρισμα συμβαίνει κατά την έναρξη λειτουργίας μιας γέφυρας , αφού ο πίνακας προώθησης είναι άδειος. Η γέφυρα τότε δεν γνωρίζει που είναι κάθε προορισμός , και κάθε πλαίσιο εξέρχεται προς όλα τα δίκτυα. Με το πέρασμα του χρόνου μόλις έλθει απάντηση από κάποια πόρτα ο πίνακας προώθησης συμπληρώνεται.
Με τα το πέρας κάποιου χρόνου αν δεν φτάσει πλαίσιο με τελικό προορισμό κάποια mac διεύθυνση η αντίστοιχη καταχώρηση διαγράφεται.
Με βάση τα παραπάνω οι βασικές δραστηριότητες μιας διαφανούς γέφυρας είναι το πλημμύρισμα (flooding) , η προώθηση (forwarding) και η λήξη καταχώρησης (aging) από τον πίνακα προώθησης.

Πηγές
-----

* *Τεχνολογία δικτύων επικοινωνιών*, Εκδ. Ο.Ε.Δ.Β.
Στις 18 Απριλίου 1996, η ισλαμική οργάνωση Γκαμά'α αλ Ισλαμίγια ("Ισλαμική Ομάδα") εξαπέλυσε τρομοκρατική επίθεση στο Κάιρο, σκοτώνοντας 17 τουρίστες, όλους Έλληνες, και έναν Αιγύπτιο.

Η επίθεση έξω από το ξενοδοχείο Europa του Καΐρου. Μέλη της οργάνωσης επιτέθηκαν με αυτόματα όπλα κατά των τουριστών την ώρα που επιβιβάζονταν σε πούλμαν με προορισμό την Αλεξάνδρεια. Οι ένοπλοι πυροβολούσαν ανενόχλητοι επί τρία λεπτά φωνάζοντας "ο Θεός είναι μεγάλος". Μερικοί τουρίστες σώθηκαν καταφεύγοντας μέσα στο ξενοδοχείο ή στο πούλμαν. Αρκετοί όμως δεν μπόρεσαν να μετακινηθούν γρήγορα γιατί ήταν ηλικιωμένοι.

Συνολικά σκοτώθηκαν 17 έλληνες τουρίστες και ένας αιγύπτιος ξεναγός.

Η τρομοκρατική οργάνωση ανέλαβε την ευθύνη αναφέροντας ότι «Δεν υπάρχει τόπος για τους Εβραίους στη γη της μουσουλμανικής Αιγύπτου». Την ίδια μέρα διέμεναν στο ξενοδοχείο και Ισραηλινοί τουρίστες, καθώς και 150 Έλληνες. Η ισλαμιστική ομάδα ισχυρίστηκε αργότερα ότι οι αιγυπτιακές αρχές σκόπιμα άλλαξαν την ώρα αναχώρησης των Ισραηλινών για να τους προστατεύσουν, κάτι που όμως δεν αποδείχτηκε βάσιμο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «1996: Greek tourists killed by Egyptian gunmen». *BBC ON THIS DAY*. 18 Απριλίου 1996. Ανακτήθηκε στις 31 Ιουλίου 2019.
2. ↑  "Η Τρομοκρατική Επίθεση στο Κάιρο που Κόστισε τη Ζωή σε 18 Έλληνες Τουρίστες", www.vice.com
3. ↑  Ibrahim, Youssef M. (19 Απριλίου 1996). «GUNMEN IN EGYPT KILL 18 IN ATTACK AT TOURIST HOTEL». *The New York Times*. Ανακτήθηκε στις 1 Αυγούστου 2019.
Ο Πέπε Άμπεντ με τη Μις Λίβανος 1997 και το Δημήτριο Σφήκα, Γενικό Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης της Ελλάδας
Ο **Πέπε Άμπεντ**  (Pépé Abed, 1911 - 2006), όπως είναι παγκοσμίως γνωστός ο Yussef Gergi Abed, ήταν Λιβανέζος και Μεξικανός εξερευνητής, ενάλιος αρχαιολόγος, σχεδιαστής κοσμημάτων και επιχειρηματίας. Υπήρξε περιπετειώδης χαρακτήρας και μυθιστορηματική φυσιογνωμία της τζετ σετ κοινωνίας του Λιβάνου, πριν από τον αιματηρό και καταστρεπτικό εμφύλιο πόλεμο στη χώρα του. Είχε τη φήμη μεγάλου γυναικοκατακτητή, έτσι ώστε απέκτησε το προσωνύμιο "Χιου Χέφνερ της Μέσης Ανατολής".

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στο Μεξικό από Λιβανέζους γονείς, ταξίδεψε σ' όλο τον κόσμο και συνδέθηκε με διασημότητες (glitterati) της εποχής του. Στη δεκαετία του 1950 επέστρεψε στο Λίβανο, όπου, εκμεταλλευόμενος τις τουριστικές δυνατότητες της χώρας - η Βηρυτός χαρακτηριζόταν "Παρίσι της Μέσης Ανατολής" - ξεκίνησε έντονη επιχειρηματική δραστηριότητα, δημιουργώντας το ξενοδοχείο και νάιτ κλαμπ "Bacchus" στη Βηρυτό, το "Admiral's Club" στην Τύρο, τη "Hacienda" στο Άμσιτ (Amshit) του Λιβάνου.

Το 1963, εγκαινιάστηκε από τον Πέπε Άμπεντ στη Βύβλο (αραβ. Jbeil) του Λιβάνου το φημισμένο "Fishing Club", με θέα το γραφικό λιμάνι της πόλης και τα φοινικικά ερείπια, που απέκτησε παγκόσμια φήμη ως το πιο μοδάτο εστιατόριο των κοσμικών κύκλων σ' όλη τη Μεσόγειο. Αποτέλεσε και αποτελεί μέχρι σήμερα απαραίτητο προορισμό διασημοτήτων από όλο τον κόσμο. Ο Πέπε Άμπεντ, γνωστός και ως Πειρατής της Βύβλου, ήταν το πιο διάσημο πρόσωπο όχι μόνο στο Λίβανο, αφού η φήμη του είχε εξαπλωθεί σε Ευρώπη και Αμερική.

Θαμώνες στο "Fishing Club" της Βύβλου ήταν κατά καιρούς οι διάσημοι ηθοποιοί Μάρλον Μπράντο, Ντέιβιντ Νίβεν, Μπριζίτ Μπαρντό, Ανίτα Έκμπεργκ, Κιμ Νόβακ, Τζίντζερ Ρότζερς και Αν Μάργκρετ, οι τραγουδιστές Φρανκ Σινάτρα και Τζόνυ Χαλιντέι, ο Τσέχος Πρόεδρος Βάτσλαβ Χάβελ, ο Μεξικανός Πρόεδρος Μιγκέλ Αλεμάν, ο Πρόεδρος του Λιβάνου Καμίγ Σαμούν, ο Γάλλος Πρόεδρος Ζακ Σιράκ και ο Πρόεδρος των Η.Π.Α. Μπιλ Κλίντον, οι φωτογραφίες των οποίων, ανάμεσα σε δεκάδες άλλες διασημότητες, κοσμούν τους τοίχους του εστιατορίου-λέσχης. 

Στο "Fishing Club" στεγάζεται μουσείο με την εντυπωσιακή συλλογή αρχαιοτήτων, τις οποίες ο Πέπε Άμπεντ είχε ανακαλύψει και ανασύρει στις υποβρύχιες αποστολές του, καθώς και την πλούσια συλλογή κοσμημάτων του, που είχε σχεδιάσει με εθνικά λιβανέζικα μοτίβα. 

Ο Πέπε Άμπεντ πέθανε το Δεκέμβριο του 2006 σε ηλικία 95 ετών.

Πηγές
-----

* Ann Jousiffe: "Lebanon", 1st edition, Lonely Planet Publications, February 1998.
* Blair Kuntz: "Lebanon: An Insider's Guide", Prana Publishers, Beirut, Lebanon, 2000.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 19323554
* LCCN: no2001014406

 |

 |



1. ↑  Ανακτήθηκε στις 20  Ιουνίου 2019.
Συντεταγμένες: 36°29′20.94″N 29°15′30.06″E﻿ / ﻿36.4891500°N 29.2583500°E﻿ / 36.4891500; 29.2583500

Τα **Πίναρα** ήταν αρχαία ελληνική μεσόγεια πόλη της Λυκίας που βρίσκονταν επί λόφου στους πρόποδες του όρους Κράγου, δεξιά του Ξάνθου ποταμού. Αποτελούσε αποικία των Ξανθίων. Οι δε πολίτες της ονομάζονταν Πιναρείς. Το όνομα Πίναρα στη λυκιακή τοπική διάλεκτο σήμαινε κατοικήσιμος λόφος ενώ παλαιότερη ονομασία της πόλης ήταν Αρτύμνησος. Επώνυμος ήρωας της πόλης του οποίου υπήρχε και ιερό λατρείας ήταν ο Πίναρος.

Τα Πίναρα αποτελούσαν μία από τις έξι επισημότερες πόλεις της Λυκίας και αποτελούσε μέρος της λεγόμενης Συμπολιτείας των Λυκίων και μάλιστα με ισχύ τριών ψήφων στις διάφορες ψηφοφορίες, με ανάλογες βέβαια υποχρεώσεις. Κατά την εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου, το (333 π.Χ.), καταλήφθηκε μαζί με τις άλλες πόλεις της Ξάνθου, των Πατάρων κ.λπ. Στη συνέχεια πέρασε στο Βασίλειο της Περγάμου και μετά, το 133 π.Χ. υπό ρωμαϊκή κατοχή όπου και συνέχισε η μεγάλη ανάπτυξή της. Το 141 και το 240 (μ.Χ.) υπέστη μεγάλες ζημιές από καταστροφικούς σεισμούς.

Κατά τον 6ο αιώνα τα Πίναρα αναφέρονται από τον Ιεροκλή ως μία από τις 34 πόλεις της επαρχίας Λυκίας, ενώ στα εκκλησιαστικά χρονικά ως έδρα επισκόπου της ίδιας επαρχίας υπό μητροπολίτη Μύρων. Γνωστοί επίσκοποι της μητρόπολης αυτής (Μύρωνος) φέρονται οι: Ευστάθιος, Ηλιόδωρος, Ζήνας, Θεόδωρος, και Αθανάσιος. 

* Από τα Πίναρα καταγόταν και ο Άγιος Νικόλαος (Μύρων).

Από τον 9ο αιώνα φαίνεται η πόλη να εγκαταλείφθηκε πιθανόν από εχθρικές επιδρομές όπου και ερημώθηκε.

Των Πινάρων σώζονται αργυρά και χάλκινα νομίσματα και σημαντικά ερείπια μεταξύ των οποίων το αρχαίο θέατρό της, σε άριστη σχεδόν κατάσταση, λαξευτοί ανάγλυφοι τάφοι κ.ά.. Στη θέση των αρχαίων Πινάρων βρίσκεται σύγχρονη πόλη που ονομάζεται Μίναρα ή Μίναρε.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) *GeoNames*. 2005. Ανακτήθηκε στις 6  Απριλίου 2015.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Πίναρα** |

* "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια Δρανδάκη" τομ.Κ΄, σελ.214.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Αρχαιολογία
* Πύλη:Ιστορία
* Πύλη:Τουρκία
 |

 |
Μια πίντα υγρού σε γυάλινο ποτήρι 
Η **πίντα** (σύμβολο: **pt**,  σπανιοτέρως: p ) είναι μια μονάδα όγκου ή χωρητικότητας τόσο στο αυτοκρατορικό όσο και στις τυποποιημένες μονάδες μέτρησης των Ηνωμένων Πολιτειών. Και στα δύο αυτά συστήματα είναι παραδοσιακά ένα όγδοο του γαλονιού. Η βρετανική αυτοκρατορική πίντα είναι περίπου 20% μεγαλύτερη από την αμερικανική πίντα επειδή τα δύο συστήματα ορίζονται διαφορετικά. Σχεδόν όλες οι άλλες χώρες έχουν υιοθετήσει το μετρικό σύστημα, οπότε το μέγεθος της πίντας ποικίλλει ανάλογα με τον τόπο. 

 Οι πίντες χρησιμοποιούνται συνήθως για την πώληση γάλακτος στο Ηνωμένο Βασίλειο. Η ετικέτα δίνει τόσο τον μετρικό όσο και τον αυτοκρατορικό όγκο.

Ονομα
-----

Η λέξη προέρχεται από την παλαιά γαλλική λέξη *pinte* και ίσως αρχικά από το λατινικό *pincta* που σημαίνει "ζωγραφισμένο", αναφερόμενο στα ζωγραφισμένα σημάδια στο πλάι ενός δοχείου που δείχνουν την χωρητικότητα.

Αναφορές
--------

1. ↑  *IEEE SA - 260.1-2004 - IEEE Standard Letter Symbols for Units of Measurement 1 Pint is 1 cup (SI Units, Customary Inch-Pound Units, and Certain Other Units)*. IEEE. 2010. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Δεκεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 10 Ιουνίου 2017.
2. ↑  *BS 350:Part 1:1974 Conversion factors and tables - Part 1. Basis of tables Conversion factors*. British Standards Institution. 1974. σελίδες 10–11.
3. ↑  «Definition of P». *www.merriam-webster.com*. Ανακτήθηκε στις 29 Μαΐου 2017.
4. ↑  «Pint». *Merriam-Webster.com*. 2013. Ανακτήθηκε στις 31 Μαΐου 2013.
Οι διψήφιες περιοχές ταχυδρομικών κωδικών στη Αρμενία (ορίζονται από τα δύο πρώτα ψηφία των ταχυδρομικών κωδικών)
Οι **ταχυδρομικοί κωδικοί στην Αρμενία** αποτελούνται από τέσσερα ψηφία. Μέχρι την 1η Απριλίου 2006, αποτελούνταν από έξι ψηφία. Για παράδειγμα, ο προηγούμενος ταχυδρομικός κώδικας για το Υπουργείο Εξωτερικών ήταν ο Ερεβάν 375010 και τώρα είναι ο Ερεβάν 0010.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «New Postal Codes in Armenia». Armenian Diaspora News. 2006-03-14. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2018-05-02.. Ανακτήθηκε στις 2010-12-17.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Postal-Codes.net: Αρμενία
* Haypost: Αρμενική Ταχυδρομική Υπηρεσία, επίσημη ιστοσελίδα
Το **Σουλτανάτο των Τζαλαγιριδών** ήταν ένα σουλτανάτο υπό την εξουσία της δυναστείας των Μογγόλων Τζαλαγίρ (Jalayir, Τζαλαγιρίδες) με επικράτεια το Ιράκ και τη δυτική Περσία, το οποίο προέκυψε μετά τη διάλυση του μογγολικού Ιλχανάτου της Περσίας τη δεκαετία του 1330. Οι Μογγόλοι Τζαλαγίρ που έφτασαν στο Ιράν, είχαν ήδη εκτουρκιστεί, εξ ου και ο ηγέτης τους πήρε τον τουρκικό τίτλο του σουλτάνου όταν ίδρυσαν το κράτος τους μετά τη διάλυση του Ιλχανάτου. Το σουλτανάτο διήρκεσε περίπου 50 χρόνια, μέχρι που διαλύθηκε από τις κατακτήσεις του Ταμερλάνου, και τις εξεγέρσεις των υποτελών στους Τζαλαγιρίδες, Τουρκομάνων Καρά Κογιουνλού. Μετά το θάνατο του Ταμερλάνου το 1405, σημειώθηκε μια σύντομη απόπειρα επανεγκαθίδρυσης του σουλτανάτου στο νότιο Ιράκ και το Χουζιστάν. Τελικώς, οι Τζαλαγιρίδες εξολοθρεύτηκαν από τους Καρά Κογιουνλού το 1432.

Κυβέρνηση
---------

Η κυβέρνηση των Τζαλαγιριδών και η αρχιγραμματεία της είχε οργανωθεί στα πρότυπα του πρωτοκόλλου των Ιλχανιδών, με έγγραφα γραμμένα στα Περσικά και τα Μογγολικά. Η διπλωματική αλληλογραφία τους επίσης μιμείτο αυτή του Ιλχανάτου, χρησιμοποιώντας με το μελάνι μια τετράγωνη κόκκινη σφραγίδα με ισλαμικές φράσεις στα αραβικά.
Συντεταγμένες: 51°53′N 19°29′E﻿ / ﻿51.883°N 19.483°E﻿ / 51.883; 19.483

Ο σιδηροδρομικός σταθμός **Λοτζ Δυτικού Ραντόγκοστς** (πολωνικά: Łódź Radogoszcz Zachód) είναι προαστιακός σιδηροδρομικός σταθμός που βρίσκεται στο Λοτζ της Πολωνίας, στην περιοχή Μπαουούτι (Bałuty), μεταξύ των σταθμών Ζγκιες και Λοτζ Ζαμπιένιετς. Κατασκευάστηκε στις αρχές της δεκαετίας του 2010 και άνοιξε το 2013 ως μέρος του έργου του *Łódzka Kolej Aglomeracyjna* (Μητροπολιτικού Σιδηροδρόμου του Λοτζ). Εξυπηρετεί μόνο περιφερειακά και προαστιακά τρένα που εκτελούν δρομολόγια από τον σταθμό Λοτζ Καλίσκα προς το Γουόβιτς και το Κούτνο, καθώς και διαδρομές πάνω από τον σιδηροδρομικό δακτύλιο μεταξύ των σταθμών Ζγκιες και Λοτζ Βίντζεφ. Φέρει το όνομα από την συνοικία, που βρίσκεται ακριβώς δίπλα στο σταθμό.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Łódź Radogoszcz Zachód (po) • Województwo łódzkie (PL) / © Atlas Kolejowy Polski, Czech i Słowacji». *www.atlaskolejowy.net*. Ανακτήθηκε στις 15 Απριλίου 2019.
2. ↑  «Ogólnopolska Baza Kolejowa». *www.bazakolejowa.pl* (στα Πολωνικά). Ανακτήθηκε στις 15 Απριλίου 2019.
3. ↑  MR (17 Δεκεμβρίου 2013). «Nowe przystanki dla kolei aglomeracyjnej: Radogoszcz Zachód, Pabianicka, Dąbrowa». *expressilustrowany.pl* (στα Πολωνικά). Ανακτήθηκε στις 15 Απριλίου 2019.