recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Το **ρωμαϊκό θέατρο του Μάιντς** είναι θέατρο ρωμαϊκής εποχής που βρίσκεται στο Μάιντς, την πρωτεύουσα του ομοσπονδιακού κρατιδίου της Ρηνανίας–Παλατινάτου, στη Γερμανία. Πρόκειται για το μεγαλύτερο ρωμαϊκό θέατρο βόρεια των Άλπεων.

Το Mogontiacum και το θέατρο της πόλης
--------------------------------------

Στη Ρωμαϊκή Εποχή η περιοχή όπου βρίσκεται σήμερα το Μάιντς, είχε πολύ μεγάλη σημασία για τους Ρωμαίους καθώς εκεί ενώνονται οι ποταμοί Ρήνος και Μάιν ενώ και τα σύνορα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ήταν κοντά. Για αυτό το λόγο δημιουργήθηκε εκεί το 12/13 π.Χ. στρατόπεδο Ρωμαίων Λεγεωνάριων. Με το πέρασμα των χρόνων διαμορφώθηκε στην περιοχή οικισμός, το Mogontiacum, που γύρω στο 80 μ.Χ. έγινε πρωτεύουσα της επαρχίας της Άνω Γερμανίας.

Η κατασκευή του ρωμαϊκού θεάτρου της πόλης πιθανόν σχετίζεται με το θάνατο του Ρωμαίου στρατηγού Νέρωνα Κλαύδιου Δρούσου, το 9 μ.Χ. και με τους ταφικούς αγώνες που διεξήχθησαν προς τιμήν του. Είχε διάμετρο 116 μ. και χωρητικότητα 10.000 ατόμων ενώ η ορχήστρα είχε διάμετρο 42 μ. Είναι κατασκευασμένο από πέτρα και ίσως είναι χτισμένο στη θέση άλλου παλαιότερου ξύλινου θεάτρου. Στο ρωμαϊκό θέατρο πιθανόν να λάμβαναν χώρα και ευχαριστήριες τελετές (supplicatio) εκπροσώπων των ντόπιων Γαλατικών κοινοτήτων προς τιμήν του Δρούσου. Αναφορά στο θέατρο κάνει ο Ρωμαίος ιστορικός Σουητώνιος, στην καταγραφή των γεγονότων του 39 μ.Χ.

Τον 4ο αιώνα μ. Χ. χτίστηκε το τείχος της πόλης, για την κατασκευή του οποίου χρησιμοποιήθηκαν και πέτρες από το θέατρο. Το ρωμαϊκό θέατρο βρέθηκε εκτός των τειχών και εγκαταλείφθηκε στη φθορά καθώς κάτοικοι συνέχισαν να αφαιρούν πέτρες από το θέατρο για να τις χρησιμοποιήσουν σε άλλες κατασκευές. Παρόλα αυτά τα massive vaults του θεάτρου διασώθηκαν και από τον έκτο αιώνα χρησιμοποιούνταν ως κατακόμβες για ταφές από μοναστήρια της περιοχής. Τελευταία αναφορά στο θέατρο γίνεται τον 11 αιώνα στο *Passio sancti Albani Martyris Moguntini*. Στα μέσα του 17ου αιώνα κατά την κατασκευή του Κάστρου του Μάιντς, η περιοχή ισοπεδώθηκε και το θέατρο ξεχάστηκε.

Τα θεμέλια της ορχήστρας αποκαλύφθηκαν το 1884 κατά την κατασκευή του σιδηροδρόμου αλλά δεν συνδέθηκαν με το ρωμαϊκό θέατρο και καταστράφηκαν για να τοποθετηθούν οι γραμμές και να κατασκευαστεί η αποβάθρα του νότιου σταθμού. Είκοσι χρόνια αργότερα όταν ανακαλύφθηκαν άλλα ευρήματα αναγνωρίστηκε από τον ιστορικό τέχνης Ernst Neeb ότι επρόκειτο για το ρωμαϊκό θέατρο. Το 1916 έγιναν ανασκαφές στην περιοχή, που επιβεβαίωσαν τη θέση του Neeb αλλά λόγω του Α’ Παγκοσμίου πολέμου δε συνεχίσθηκαν, τα ευρήματα καλύφθηκαν και το ρωμαϊκό θέατρο ξεχάστηκε και πάλι. Τελικά το 1998 ήρθαν στο φως μερικές κολώνες από το θέατρο και από την επόμενη χρονιά ξεκίνησαν συστηματικές ανασκαφές.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Γερμανικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά) *archINFORM*. 14049. Ανακτήθηκε στις 31  Ιουλίου 2018.

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ρωμαϊκό θέατρο του Μάιντς** |
Με το όνομα **Θερμιά** φέρονται:

1. Τέσσερις θερμομεταλλικές πηγές που αναβλύζουν στη περιφέρεια του χωριού Θερμών Δράμας από τις οποίες τα ύδατα της μίας πηγής είναι υπέρθερμα θειούχα και σιδηρούχα σε θερμοκρασία 52° Κ ενώ των άλλων είναι υπόξινα. Κοντά στη κυριότερη πηγή βρίσκονται ερείπια αρχαίου λουτήρα.
2. Επίσης με το όνομα **θερμιά** φέρονται δύο θερμομεταλλικές πηγές στη νήσο Κύθνο εκ των οποίων και έλαβε η νήσος το ομώνυμο δημώδες όνομα.
  


|  |  |
| --- | --- |
| Εικονίδιο αποσαφήνισηςΑποσαφήνιση | Αυτή είναι μια σελίδα **αποσαφήνισης,** δηλαδή μια σελίδα που δείχνει άλλες που θα είχαν το ίδιο όνομα με αυτήν.Εάν ακολουθήσατε μια σύνδεση εδώ, μπορεί να θελήσετε να επιστρέψετε και να διορθώσετε τον σύνδεσμο για να συνδέει προς την κατάλληλη συγκεκριμένη σελίδα. |
Ο **Σεπτίμιος Αντίοχος**, λατιν.: *Septimius Antiochus*, (απεβ. μετά το 273) ήταν Ρωμαίος σφετεριστής στη Συρία κατά τον 3ο αι.

Το 272 μ.Χ. ο Αυτοκράτορας Αυρηλιανός είχε νικήσει το αποσχισθέν βασίλειο της Παλμύρας. Ο βασιλιάς του Βαμπάλαθος και η μητέρα του Ζηνοβία βρέθηκαν αιχμάλωτοι στη Ρώμη. Το 273 μ.Χ. άλλη μία εξέγερση κατά της ρωμαϊκής κυριαρχίας ξεκίνησε στην Παλμύρα. Οι επαναστάτες προσέγγισαν αρχικά τον κυβερνήτη του Αυρηλιανού Μαρκελλίνο για να γίνει αυτοκράτορας, αλλά εκείνος προσποιήθηκε ότι εξέταζε την προσφορά, καθώς έστειλε μία επιστολή στον Αυρηλιανό, προειδοποιώντας για την εξέγερση.  Ενώ οι επαναστάτες περίμεναν, αποφάσισαν να ενδύσουν τον Σεπτίμιο Αντίοχο, τον υποτιθέμενο γιο της Ζηνοβίας, με την πορφύρα. Λαμβάνοντας την επιστολή του Μαρκελλίνου, ο Αυτοκράτορας αντέδρασε γρήγορα και την άνοιξη του 273 η πόλη επανήλθε στη ρωμαϊκή κυριαρχία. Ο Αυρηλιανός τιμώρησε βαριά την πόλη, αλλά φέρεται να άφησε τον Αντίοχο.  :152

Ο Αντίοχος ισχυρίστηκε, ότι καταγόταν από τη βασίλισσα Κλεοπάτρα Ζ΄ της Αιγύπτου και τους βασιλείς της Συρίας.  Υπάρχει κάποια αμφιβολία ως προς τη συγγένειά του με τη Ζηνοβία. Μπορεί να μη σχετίζεται με αυτή, αλλά να ισχυρίστηκε τη συγγένεια για πολιτικούς σκοπούς. μπορεί να είναι ο πατέρας της, που ονομάζεται επίσης Αντίοχος. Μπορεί να είναι όντως ένας φυσικός γιος της, ή ενδεχομένως ένας υιοθετημένος γιος της.  :5ή μπορεί να είναι γιος της Ζηνοβίας από άλλο σύζυγο, εκτός τού Οδαίναθου,  οπότε ο Σ. Αντίοχος θα ήταν αρκετά νέος, ίσως και μόλις πέντε ετών.

Bιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Watson, Alaric, *Aurelian and the Third Century*, pg. 80
2. 1 2  Southern, Pat (2008). *Empress Zenobia: Palmyra's Rebel Queen*. Bloomsbury Publishing. ISBN 978-1-84725-034-6. Ανακτήθηκε στις 29 Αυγούστου 2020.
3. ↑  Craven, Maxwell (2019). *The Imperial Families of Ancient Rome*. Fonthill Media. ISBN 978-1-78155-738-9. Ανακτήθηκε στις 29 Αυγούστου 2020.
4. ↑  Watson, Alaric (2004). *Aurelian and the Third Century*. Psychology Press. σελ. 81. ISBN 0-415-30187-4. Ανακτήθηκε στις 29 Αυγούστου 2020.
5. ↑  Gold, Claudia (2015). *Women Who Ruled: History's 50 Most Remarkable Women*. Quercus Publishing. ISBN 978-1-78429-235-5. Ανακτήθηκε στις 29 Αυγούστου 2020.

Πηγές
-----

* Zosimus, *Historia Nova* 1,60-61 Αρχειοθετήθηκε 2009-10-21 στο Wayback Machine.
Γενικά η **γήινη διάθλαση** λαμβάνεται υπ΄όψη σε παρατηρήσεις μακρών οπτικών πεδίων και έχει σχέση με τον ορατό ορίζοντα.

Κατά τα γνωστά ο ορατός ορίζοντας προσδιορίζεται από την ευθεία που άγεται από τον οφθαλμό του παρατηρητή, που βρίσκεται σε κάποιο ύψος, και εφάπτεται της επιφάνειας της Γης (της θάλασσας). Επειδή όμως η πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας ατμόσφαιρα αποτελείται από στρώματα διαφορετικής πυκνότητας τούτο έχει ως συνέπεια ο παρατηρητής ν΄ αντιλαμβάνεται λόγω της διάθλασης τη φαινομένη κατεύθυνση του ορατού ορίζοντα ψηλότερα του πραγματικού. 

* Η σχηματιζόμενη γωνία μεταξύ αυτών των δύο κατευθύνσεων ονομάζεται **γήινη διάθλαση**.

Συνεπώς η γήινη διάθλαση εξαρτάται από την πυκνότητα της ατμόσφαιρας και κατ΄ επέκταση μεταβάλλεται σε κάθε μεταβολή των στοιχείων της θερμοκρασίας και της βαρομετρικής πίεσης.

Δείτε επίσης
------------

* Βάθος ορίζοντα
Ο **Γιούργκεν Μάχο** (*Jürgen Macho*, 24 Αυγούστου 1977) είναι Αυστριακός διεθνής πρώην ποδοσφαιριστής, που αγωνιζόταν ως τερματοφύλακας.

Βιογραφικό
----------

Γεννήθηκε στη Βιέννη. Ξεκίνησε την καριέρα του το 1996 στην ομάδα της πατρίδας του Βίνερ Σπορτ-Κλούμπ και συνέχισε στη Φιρστ Βιέννα. Το 2000 πήγε στην Αγγλία, όπου αγωνίστηκε τρεις σεζόν στην Πρέμιερ Λιγκ με τη Σάντερλαντ ως αναπληρωματικός του Σόρενσεν. Το 2003-04 μεταγράφηκε στην Τσέλσι, αλλά δεν είχε συμμετοχές λόγω τραυματισμών. Επέστρεψε στην Αυστρία, όπου έπαιξε για μισή σεζόν στη Ραπίντ Βιέννης, με την οποία αγωνίστηκε σε δυο ματς του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ. Τον Ιανουάριο του 2005 μεταπήδησε στην γερμανική Καϊζερσλάουτερν. Αρχικά ήταν τρίτος αναπληρωματικός τερματοφύλακας αλλά από την επόμενη σεζόν 2005-06 καθιερώθηκε σταδιακά ως πρώτος τερματοφύλακας της ομάδας. Έμεινε ως το 2007 κάνοντας 54 εμφανίσεις στο πρωτάθλημα.

Τον Αύγουστο του 2007 υπέγραψε στην ΑΕΚ, στην οποία αγωνίστηκε για δύο σεζόν. Το 2009-10 προσπάθησε να επιστρέψει στο αγγλικό πρωτάθλημα και δοκιμάστηκε στη Γουίγκαν. Η μεταγραφή δεν προχώρησε και γύρισε στην Αυστρία στην ΛΑΣΚ. Τον Ιούλιο του 2010 υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με τον Πανιώνιο επιστρέφοντας για άλλη μια φορά στην Α΄ Εθνική. Αγωνίστηκε ως βασικός τη σεζόν 2010-11 αλλά πριν από την έναρξη της σεζόν 2011-12 τραυματίστηκε σοβαρά και δεν έπαιξε σε κανένα επίσημο παιχνίδι. Στη συνέχεια αγωνίστηκε στην Αυστριακή Αντμίρα η οποία αποτελεί τελευταίο σταθμό της καριέρας του. Τώρα είναι προπονητής τερματοφυλάκων στην Φιρστ Βιέννα.

### Στην εθνική ομάδα

Έχει αγωνιστεί 7 φορές με την εθνική ελπίδων της Αυστρίας και 19 φορές με την εθνική ανδρών από το 2002, στην οποία επί κάποιο διάστημα, μεταξύ άλλων σε όλα τα ματς της τελικής φάσης του Euro2008, το οποίο συνδιοργάνωσε η Αυστρία, ήταν ο βασικός τερματοφύλακας.

Καριέρα
-------

| Έτη | Σύλλογος | Συμμετοχές |
| --- | --- | --- |
| 1996-1997 |  Βίνερ Σπορτ-Κλουμπ |  |
| 1997-2000 |  Φιρστ Βιέννα | 19 |
| 2000-2003 |  Σάντερλαντ | 22 |
| 2003-2004 |  Τσέλσι | 0 |
| 2004-2005 (α΄) |  Ραπίντ Βιέννης | 8 |
| 2005-2007 |  Καϊζερσλάουτερν | 54 |
| 2007-2009 |  ΑΕΚ | 18 |
| 2009-2010 |  ΛΑΣΚ | 13 |
| 2010-2011 |  Πανιώνιος | 27 |
| 2011-2012 |  Πανιώνιος | 0 |
| 2012-2013 |  Αντμίρα Βάκερ | 12 |
| Χρονιές | Εθνικές ομάδες | Συμμετοχές |
|  | Αυστρία Αυστρία  Εφήβων (Κ16) | 6 |
|  | Αυστρία Αυστρία  Νέων (Κ18) | 2 |
|  | Αυστρία Αυστρία  Ελπίδων (Κ21) | 7 |
| 2002-2010 | Αυστρία Αυστρία  Ανδρών | 20 |

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* AEK Athens profile
* Stats at Fussballdaten (Γερμανικά)
* Rapid Wien archives (Γερμανικά)
* EURO 2008 profile
* NationalFootballTeams data
* Στατιστικά σεζόν 2010-11 Αρχειοθετήθηκε 2011-05-14 στο Wayback Machine..
Το **Σεμιφρέντο** (ιταλικά:Semifreddo, (προφέρεται: [semiˈfreddo], που σημαίνει μισοπαγωμένο) είναι μια κατηγορία κατεψυγμένων επιδορπίων. Τα κύρια συστατικά είναι οι κρόκοι αυγών, η ζάχαρη και η κρέμα. Έχει την υφή μιας κατεψυγμένης μους. Το ισπανικό αντίστοιχο επιδόρπιο ονομάζεται semifrío. Το Σεμιφρέντο δημιουργήθηκε γύρω στον 19ο αιώνα, ωστόσο, δεν κέρδισε δημοτικότητα μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα.

Παρασκευή
---------

Όλα τα Σεμιφρέντο έχουν σαν βάση τη μαρέγκα και κάποιες φορές την ιταλική μαρέγκα, δηλαδή τα ασπράδια αυγών που «ζεματίζονται» με καυτό σιρόπι και στη συνέχεια προστίθεται η σαντιγί. Επίσης το Σεμιφρέντο μπορεί να απλωθεί επάνω σε μια βάση από κέικ ή του τσιζκέικ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Sharon Tyler Herbst· Ron Herbst (2009). *The Deluxe Food Lover's Companion*. Barron's snippet. σελ. 392. ISBN 978-0-7641-6241-1.
2. ↑  Charles Sinclair (2009). *Dictionary of Food: International Food and Cooking Terms from A to Z*. Bloomsbury Publishing. σελ. 1202. ISBN 978-1-4081-0218-3.
3. ↑  nonnabox, Author (11 Δεκεμβρίου 2019). «How to Make Italian Lemon Semifreddo Recipe». *Authentic Italian Recipes from Nonna Box* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 13 Ιουλίου 2020.
4. ↑  «*Σεμιφρέντο μεταξύ παγωτού και γλυκού*». athinorama.gr. Ανακτήθηκε στις 31 Μαΐου 2021.
Ο **Γεώργιος Φακρασής** (άκμασε 1342–55) ήταν Βυζαντινός ευγενής και στρατηγός, αξιόλογος ως υποστηρικτής του Ιωάννη ΣΤ΄ Καντακουζηνού στον Βυζαντινό εμφύλιο πόλεμο των ετών 1341–47.

Ο Φακρασής ήταν πρώιμος οπαδός του Καντακουζηνού και το 1342–43 διοικούσε το ιππικό τού τελευταίου στο Διδυμότειχο.   Μέχρι το 1346 είχε ανέλθει στο βαθμό του *πρωτοστράτορα* και εκείνη τη χρονιά προκάλεσε μία συντριπτική ήττα κοντά στη Σηλυμβρία στις δυνάμεις του Ντομπροτίτσα δεσπότη της Δοβρουτσάς, που είχε κληθεί να βοηθήσει την αντιβασιλεία της χήρας Αυτοκράτειρας Άννας της Σαβοΐας. Ο ίδιος ο Ντομπροτίτσα πιάστηκε αιχμάλωτος, αλλά κατάφερε να δραπετεύσει στην Κωνσταντινούπολη αμέσως μετά.  

Μετά τη νίκη του Καντακουζηνού στον εμφύλιο πόλεμο, το 1351 ο Φακράσης οδήγησε μέρος τού στρατού, υπό τον Μανουήλ Ασάν (αδελφό της αυτοκράτειρας Ειρήνης Ασανίνας) στην αποτυχημένη πολιορκία της Γενουατικής αποικίας του Γαλατά.   Το 1355 έγραψε μία περίληψη της θεολογικής διαμάχης μεταξύ του Γρηγορίου Παλαμά και του Νικηφόρου Γρηγορά για τη Ησυχαστική έριδα.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. 1 2 3 4  PLP.
2. 1 2 3  Guilland 1967, σελ. 487.

Πηγές
-----

* Guilland, Rodolphe (1967). "Le Protostrator". Recherches sur les institutions byzantines [Studies on the Byzantine Institutions]. Berliner byzantinische Arbeiten 35 (in French). Vol. I. Berlin and Amsterdam: Akademie-Verlag & Adolf M. Hakkert. pp. 478–497. OCLC 878894516.
* Trapp, Erich; Beyer, Hans-Veit; Kaplaneres, Sokrates; Leontiadis, Ioannis (1994). Prosopographisches Lexikon der Palaiologenzeit (in German). Vol. 12. Vienna: Verlag der Österreichischen Akademie der Wissenschaften. ISBN 3-7001-3003-1.
Ο **Γεώργιος Χαραλαμπίδης** είναι Ελληνοκύπριος δικηγόρος και πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού εκλεγμένος με το ΔΗΚΟ την περίοδο 1985-1991.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ο Γεώργιος Χαραλαμπίδης γεννήθηκε στην Απεσιά στις 28 Ιουλίου 1946. Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα. Σπούδασε νομική στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Συνέχισε με επιχειρηματικές σπουδές στο Γουέστ Χαμ Κόλειτζ. Ακολούθως απέκτησε πτυχίο πολιτικών επιστημών από το Πάντειο Πανεπιστήμιο. Εργάζεται ως δικηγόρος.

Είναι νυμφευμένος με την Τούλα Δημητριάδη και έχει δύο υιούς και μία κόρη.

Πολιτική διαδρομή
-----------------

Την περίοδο των σπουδών του ήταν μέλος της ΕΦΕΚ.

Το 1976 διορίστηκε από το Υπουργικό Συμβούλιο στην Επιτροπή Κάθαρσης, η οποία είχε στόχο τη διερεύνηση της συμμετοχής δημοσίων υπαλλήλων και μελών της αστυνομίας στο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974.

Το 1976 εντάχθηκε στη νεοϊδρυθείσα Δημοκρατική Παράταξη (μετέπειτα ΔΗΚΟ). Διετέλεσε γραμματέας και αντιπρόεδρος του ΔΗΚΟ Λεμεσού και μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος. Επιπλέον, διετέλεσε γραμματέας και πρόεδρος της ΝΕΔΗΚ Λεμεσού.

Το 1983 διορίστηκε μέλος του διοικητικού συμβουλίου του ΡΙΚ.

Εκλέχτηκε βουλευτής στις βουλευτικές εκλογές του 1985 στην Εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού με το ΔΗΚΟ για την Ε΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Ως βουλευτής, διετέλεσε μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Γεωργίας, Φυσικών Πόρων και Περιβάλλοντος, της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Δεοντολογίας, της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Νομικών και της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Συγκοινωνιών και Έργων.

Άλλες δραστηριότητες
--------------------

Την περίοδο 1997-2003 διετέλεσε πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Λεμεσού και αντιπρόεδρος του Παγκύπριου Δικηγορικού Συλλόγου. Επιπλέον, ήταν αντιπρόεδρος της διοικούσαν επιτροπής του Τεχνολογικού Πανεπιστημίου Κύπρου από το 2009 έως το 2012.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  «50 χρόνια κυπριακού κοινοβουλίου» (PDF). Βουλή των Αντιπροσώπων (Κύπρος). σελ. 253. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 4 Ιουλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 4 Ιουλίου 2019.
2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16  «Χαραλαμπίδης Γεώργιος». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 31 Δεκεμβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 31 Δεκεμβρίου 2020.
3. ↑  «Εκλογές 8ης Δεκεμβρίου 1985». *www.parliament.cy*. Βουλή των Αντιπροσώπων (Κύπρος). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Ιουλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 1 Ιουλίου 2019.

Πηγές
-----

* «50 χρόνια κυπριακού κοινοβουλίου» (PDF). Βουλή των Αντιπροσώπων (Κύπρος). σελ. 253. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 4 Ιουλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 4 Ιουλίου 2019.
* «Χαραλαμπίδης Γεώργιος». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 31 Δεκεμβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 31 Δεκεμβρίου 2020.
Ο **Σερ Τζον Φίσερ Ουέντγουερθ Ντιλκ, 5ος Βαρονέτος** γεννήθηκε στις 8 Μαΐου του 1906, ήταν γιός του Σερ Φίσερ Ουέντγουερθ Ντιλκ, 4ου Βαρονέτου (1877-1944) και της συζύγου του Έθελ Λούσι Κλίφορντ (1876-1959). Υπηρέτησε στο Υπουργείο Εξωτερικών μεταξύ 1929 και 1932 και πιο συγκεκριμένα στις Κυβερνητικές Υπηρεσίες Πληροφόρησης και στην Εξωτερική Υπηρεσία του BBC. Ήταν επικεφαλής των Βρετανικών Επίσημων Ασύρματων Ειδήσεων (British Official Wireless News) μεταξύ 1942 και 1945. Διαδέχθηκε ως ο 5ος Ντιλκ Βαρονέτος, της Οδού Sloane, στο Τσέλσι του Ηνωμένου Βασιλείου στις 25 Μαρτίου του 1944, μετά τον θάνατο του πατέρα του.

Σπουδές
-------

Σπούδασε στο Winchester College, στην κομητεία του Χάμπσαϊαρ, της Αγγλίας αλλά και στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης.

Οικόσημο (διακριτικό σήμα) των Ντιλκ Βαρονέτων της Οδού Sloane του Ηνωμένου Βασιλείου.Οικόσημο (διακριτικό σήμα) των Ντιλκ Βαρονέτων της Οδού Sloane του Ηνωμένου Βασιλείου.

Προσωπική ζωή
-------------

Στην αρχή παντρεύτηκε την Σίλα Σιντς, κόρη του Βρετανού Πρέσβη και Διπλωμάτη Σερ Γουίλιαμ Σιντς και της Αραμπέλα Μιούριελ Μπάτλερ, στις 15 Σεπτεμβρίου του 1934 μέχρι το 1949 όπου και χώρισαν. Απέκτησε μαζί της 2 γιους, τον διάδοχο του τίτλου και της κληρονομιάς των Ντιλκ, Σερ Τσαρλς Τζον Ουέντγουερθ Ντιλκ, 6ο Βαρονέτο (γεν. 1937) και τον Τίμοθι Φίσερ Ουέντγουερθ Ντιλκ (γεν. 1938). 

Αργότερα, στις 28 Δεκεμβρίου του 1951, παντρεύτηκε την Άιρις Έβελιν Κλαρκ, κόρη του Έρνεστ Κλαρκ, αργότερα γνωστή ως Λαίδη Ντιλκ. Η σύζυγός του πέθανε το 2011 σε ηλικία περίπου 90 ετών και ο ίδιος πέθανε 28 Ιουνίου του 1998 στην ηλικία των 92 ετών.

Αδελφός του ήταν ο Κρίστοφερ Ουέντγουερθ Ντιλκ.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*. p37027.htm#i370266.
2. 1 2  p37027.htm#i370266. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
3. 1 2 3 4  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
4. 1 2  «Sir John Fisher Wentworth Dilke, 5th Baronet». *geni\_family\_tree*. Ανακτήθηκε στις 22 Δεκεμβρίου 2019.
5. ↑  «Arabella Agnes Muriel Butler». *www.thepeerage.com*. Ανακτήθηκε στις 22 Δεκεμβρίου 2019.
6. 1 2  «Sir John Fisher Wentworth Dilke, 5th Bt». *www.thepeerage.com*. Ανακτήθηκε στις 22 Δεκεμβρίου 2019.
7. ↑  «DILKE, Lady (Iris Evelyn (Sally) nee CLARK, 1920-2011)». *groups.google.com*. Ανακτήθηκε στις 22 Δεκεμβρίου 2019.
Ο **Γιούρι (Γεώργι) Β΄ Βσεβολοντόβιτς** (ρωσ.: *Юрий (Георгий) II Всеволодович*, 26 Νοεμβρίου 1188 - 4 Μαρτίου 1238) από τον Οίκο των Ρουρικιδών ήταν πρίγκιπας του Βλαντίμιρ (1212-16, 18-38) και προήδρευε του Βλαντίμιρ-Σούζνταλ την εποχή των Μογγολικών εισβολών στους Ρως.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο τρίτος και πιο αγαπημένος γιος τού Βσέβολοντ Γ΄ του *πολύτεκνου* (bolshojé gnezdó) πρίγκιπα τού Βλαντίμιρ και της Μαρίας Σβαρνόβνας, με καταγωγή μάλλον από τη Γεωργία.

Διακρίθηκε το 1208 στη μάχη τού Ριαζάν. Ο πρωτότοκος αδελφός του Κωνσταντίν, όσο ζούσε ο Βσέβολοντ Γ΄, ήταν πρίγκιπας τού Ροστόβ & Γιαροσλάβλ. Στην επιθανάτιο κλίνη του, ο πατέρας τους θέλησε ο Κωνσταντίν να λάβει το Βλαντίμιρ και ο Γιούρι Β΄ το Ροστόβ & Γιαροσλάβλ, αλλά ο Κωνσταντίν δήλωσε ότι θα κυβερνούσε και τις δύο πόλεις ή τίποτε. Ο Βσέβολοντ Γ΄ δυσαρεστήθηκε και αποκλήρωσε τον Κωνσταντίν, αφήνοντας τον θρόνο του στον Γιούρι Β΄.

Όταν απεβίωσε ο πατέρας τους, ο Κωνσταντίν συμμάχησε με τον Μστισλάβ τον *τολμηρό* και στον ποταμό Λίπιτσα νίκησαν τον Γιούρι Β΄ και τους αδελφούς του. Κατέλαβε το Βλαντίμιρ και έδωσε το Ροστόβ & Γιαροσλάβλ στον Γιούρι Β΄. Δύο έτη μετά ο Κωνσταντίν απεβίωσε και ο Γιούρι Β΄ επέστρεψε στο Βλαντίμιρ.

Εκεί διεξήγε πολλές μάχες εναντίον των Βουλγάρων τού Βόλγα και ίδρυσε το φρούριο Νίζνι Νόβγκοροντ επί του Βόλγα για να εξασφαλίσει την περιοχή από Βουλγαρικές επιδρομές. Εγκατέστησε τον νεότερο αδελφό του Γιαροσλάβ Β΄ στο Νόβγκοροντ. Το 1223 οι Μογγόλοι προσέγγισαν για πρώτη φορά τους Ρως και ο Γιούρι Β΄ έστειλε μία μικρή μονάδα στρατού εναντίον τους, η οποία έφθασε πολύ αργά στη καταστροφική μαχη τού Κάλκα ποταμού.

Όταν το 1237 οι Μογγόλοι επέστρεψαν, ο Γιούρι Β΄ συμπεριφέρθηκε στους απεσταλμένους τους με περιφρόνηση. Δεν βοήθησε το Ριαζάν, όταν ο Μπατού χαν το πολιορκούσε· όμως η πρωτεύουσά του ήταν η επόμενη στη σειρά πόλη. Οι γιοί του ηττήθηκαν δυναμικά κοντά στην Κολόμνα και ο Γιούρι Β΄ μόλις που δραπέτευσε στο Γιαροσλάβλ. Όταν ξέσπασε φωτιά στο Βλαντίμιρ, η σύζυγός του με τα τέκνα τους κατέφυγαν στο ναό, ο οποίος κατέρρευσε και χάθηκαν.

Ο ίδιος σκοτώθηκε στη μάχη τού ποταμού Σιτ το 1238, όπου τεράστιες ορδές Μογγόλων νίκησαν τον στρατό τού Βλαντίμιρ-Σούζνταλ.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε την Αγκάφια (Αγάθη) των Ρουρικιδών, κόρη τού 4ου εξαδέλφου του Βσέβολοντ Δ΄ πρίγκιπα τού Τσέρνιγοβ και είχε τέκνα.

Πηγές
-----

* Memorsky Alexander. (1889) The founder of Nizhny Novgorod, Grand Duke Georgy (Yury) II Vsevolodovich (Основатель Нижнего Новгорода Великий князь Георгий (Юрий) II Всеволодович) at Runivers.ru in DjVu and PDF formats

1. ↑  p11476.htm#i114758. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
2. ↑  Andrey Ekzemplyarsky: «Владимир Юрьевич» (Ρωσικά)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 265210741
* LCCN: n83234355
* GND: 129383333
* SELIBR: 351190

 |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Yuri II of Vladimir  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Γιούρι (Γιώργι) Αντρέγιεβιτς** ο *Μπογκολιούμπσκι* (ο Θεοφιλής), ρωσ. Юрий Андреевич Боголюбский (άκμασε 1172-1188) από τον Οίκο των Ρουρικιδών ήταν πρίγκιπας του Νόβγκοροντ (1172-75).

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος τού αγίου Αντρέι πρίγκιπα τού Βλαντίμιρ-Σούζνταλ. Αγαπημένη διαμονή τού πατέρα του ήταν το φρούριο Μπογκολούμποβο (δίπλα στο Βλαντίμιρ) και από αυτό ο Αντρέι και ο Γιούρι είχαν το προσωνύμιο *Μπογκολιούμπσκι*.

Κυβέρνησε το Νόβγκοροντ το διάστημα 1172-75. Όταν το 1175 δολοφονήθηκε ο πατέρας του, ο Γιούρι εκθρονίστηκε και εκτοπίστηκε. Αφού νικήθηκε από μία σειρά εσωτερικών πολέμων, βρήκε τελικά καταφύγιο στα βόρεια τού Καυκάσου στα τέλη της δεκαετίας τού 1170. Το 1184-85 επισκέφθηκε τους Κιπτσάκους, ελπίζοντας με τη βοήθειά τους να αποκαταστήσει τα δικαιώματά του στον πριγκιπάτο τού πατέρα του.

Το 1185 οι ευγενείς της Γεωργίας κανόνισαν τον γάμο του με την Τάμαρ των Βαγρατιδών-Ιβηρίας βασίλισσα της Γεωργίας. Ως σύζυγός της διοίκησε το 1186-87 έναν στρατό της Γεωργίας και λεηλάτησε με επιτυχία την περιοχή των Σελτζούκων τού Ικονίου στα δυτικά και των Ελντιγκουζιδών Κιπτσάκων του Αρράν στα ανατολικά. Ωστόσο η Ταμάρ δυσαρεστήθηκε από αυτόν και τον διαζεύχθηκε το 1187. Λέγεται ότι έπινε πολύ, ήταν φιλόδοξος, εμπλεκόταν σε ερωτικές καταχρήσεις και σοδομισμό· αποπέμφθηκε από τη Γεωργία το 1188.

Συμμάχησε με μία ομάδα ισχυρών ευγενών της Γεωργίας και επέστρεψε ως ηγέτης εξέγερσης εναντίον της Ταμάρ το 1191. Οι στασιαστές τον ανακήρυξαν βασιλιά της Γεωργίας στο ανάκτορο τού Γκεγκούτι και κατέλαβαν πολλές επαρχίες της νοτιο-δυτικής Γεωργίας, αλλά τελικά συνεθλίβησαν από τον αφοσιωμένο στρατηγό της βασίλισσας, τον Γκαμρέκελ Τορέλι στις μάχες τού Τμόγκβι και Ερουσέτι. Οι επαναστάτες αποκεφαλίστηκαν και ο Γιούρι συγχωρέθηκε από την Ταμάρ. Όμως εξεγέρθηκε πάλι το 1193 και εισέβαλε στην επαρχία Κακέτι. Νικήθηκε στην περιοχή τού Καμμπετσάνι και τελικά εκτοπίστηκε από τη Γεωργία. Από τότε ο Γιούρι εξαφανίζεται από την Ιστορία.

Λογοτεχνικές αναφορές
---------------------

Ο γάμος της Ταμάρ με τον Γιούρι πρίγκιπα των Ρως έγινε θέμα δύο πεζογραφημάτων στη σύγχρονη Γεωργία. Πρώτα ο Σάλβα Νταντιάνι έγραψε το *Ο άτυχος Ρώσος* (1916-26), αλλά τού επιτέθηκε η Σοβιετική κριτική, με τη δικαιολογία ότι "νοθεύει την αιώνια φιλία των δύο λαών". Ο Νταντιάνι, υπό την πίεση τού Κομμουνιστικού Κόμματος, αναθεώρησε τον τίτλο και την πλοκή τού έργου, ώστε να ευθυγραμμίζονται με την επίσημη ιδεολογία.

Το 2002 η σατυρική ιστορία *Ο πρώτος Ρώσος* που έγραψε η νέα Γεωργιανή συγγραφέας Λάσα Μπουγκαντζε, αναφερόμενη στην πρώτη νύχτα τού γάμου της Ταμάρ και την απογοήτευσή της με τον Γιούρι, εξόργισε τους συντηρητικούς και πυροδότησε μία εθνική διαμάχη. Έντονες συζητήσεις έγιναν στα Μέσα Ενημέρωσης, στη Βουλή της Γεωργίας και στο Πατριαρχείο της Γεωργιανής Ορθοδόξου Εκκλησίας.

Πηγές
-----

* Tillett, Lowell (1969), The Great Friendship: Soviet Historians on the Non-Russian Nationalities, p. 329.University of North Carolina Press
Ο **Γεώργιος Χατζηκώνστας** ήταν Έλληνας εθνικός ευεργέτης.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στα Γιάννενα το 1753. Εκεί έμαθε γράμματα. Πατέρας του ήταν ο έμπορος Κωνσταντίνος Χατζηκώνστας και μητέρα του η Μαργαρίτα. Ήταν το τριτότοκο παιδί ανάμεσα σε άλλα τρία αγόρια και ένα κορίτσι.

Σε ηλικία 15 χρονών ταξίδεψε στην Κωνσταντινούπολη για να ασχοληθεί με το εμπόριο. Συνεργαζόταν με τον αδερφό του τον Αναστάση που είχε εγκατασταθεί στη Μόσχα και με τον οποίο απασχολήθηκαν στο ανταλλακτικό εμπόριο (ο Αναστάσης του έστελνε πραμάτειες που είχε αγοράσει στην Τουρκία και ο Γεώργιος του έστελνε τούρκικα ανταλλάγματα στη Ρωσία). Το εμπόριο αυτό έφερνε πλούσια κέρδη και στους δυο.

Ο Γεώργιος νυμφεύθηκε το 1801 την Αικατερίνη Μελαχροινού, θυγατέρα του ομογενή της Κωνσταντινούπολης Γεώργιου Μελαχροινού, γνωστού σαν "Καμινάρη", με την οποία και απόκτησε οκτώ παιδιά. Τέσσερα αγόρια και τέσσερα κορίτσια. Αν και πάντα τον έτρωγε ο καημός να γυρίσει πίσω στην πατρίδα του, αλλιώς του τα έφερε η μοίρα του. Το 1815 πέθανε ο αδερφός του στη Μόσχα, και ο Γεώργιος πήγε εκεί για να διευθετήσει την περιουσία του, μένοντας εκεί για πάντα και απεβίωσε εκεί σε κάποιο μοναστήρι της Μόσχας στις 31 Αυγούστου του 1845.

Στη διαθήκη του όρισε να ιδρυθεί φιλανθρωπικό ίδρυμα στην Ελλάδα. Από τα λεφτά αυτά ιδρύθηκε το «Ορφανοτροφείο Χατζηκώστα» στην Αθήνα. Επίσης επανίδρυσε τον Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Ιωαννίνων και ίδρυσε νοσοκομείο στο Μεσολόγγι.

Πηγές
-----

* Νικόλαος Σ. Μπούλιος (1908). *Θυσίες στο βωμό του Χριστού και της Πατρίδος : (Μεγάλοι Εθνικοί Ευεργέτες). Ελεύθερο παιδικό ανάγνωσμα*. Νίκαια: Χ. Α. Συμεωνίδη & Σια. Ανακτήθηκε στις 25 Μαΐου 2010.
* Παντελής Κοντογιάννης (1866-1928) (1908). *Εθνικοί ευεργέται*. Εν Αθήναις: Σύλλογος προς Διάδοσιν Ωφελίμων Βιβλίων. Ανακτήθηκε στις 15 Αυγούστου 2010.

Πηγές
-----

* Λεύκωμα επί τη εβδομηκοονταπενταετηρίδι (1856-1930) ορφανοτροφείου Γεώργιου και Αικατερίνης Χατζηκώνστα (έκδοση "Πυσού Α.Ε.", Αθήνα 1931, σελ. 11)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

Ιστοσελίδα Συλλόγου Φίλων ιδρύματος Χατζηκώστα Αθηνών [*νεκρός σύνδεσμος*]
Ο **Γιούρι (Γκεόργκι) Νικίφοροβιτς Ντανίλοβ** (ρωσ. *Ю́рий (Георгий) Ники́форович Дани́лов*) (1866-1937) ήταν Ρώσος Στρατηγός του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου.

Από το 1907 μέχρι το 1914, ο Ντανίλοβ ήταν Διοικητής του Τομέα Κατασκοπίας του Γενικού Επιτελείου του Ρωσικού Αυτοκρατορικού Στρατού. Κατά την έναρξη του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, ο Ντανίλοβ ήταν Στρατηγός-Επιμελητής (Αρχηγός Επιχειρήσεων) της Στάβκα, τρίτος τη τάξει μετά τον Μέγα Δούκα Νικολάι Νικολάγεβιτς και τον Αρχηγό Επιτελείου, Νικολάι Γιανουσκέβιτς.

Τον Αύγουστο του 1915, ο Τσάρος Νικόλας Β' αποφάσισε να αναλάβει την αρχιστρατηγία, γι' αυτό και ο Μέγας Δούκας και ο Ντανίλοβ έχασαν τις θέσεις τους. Μετά, ο Ντανίλοβ υπηρέτησε ως Αρχηγός Επιτελείου του 25ου Σώματος (1915-1916), ως Αρχηγός Επιτελείου του Βορείου Μετώπου (1916-1917) και ως Διοικητής της 5ης Στρατιάς (1917).

Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917 μετανάστευσε στη Γαλλία, όπου παρέμεινε μέχρι τον θάνατο του το 1937.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Secret Soldiers of the Revolution* by Raymond W. Leonard, Greenwoodpress, 1999.

Βιβλιογραφία
------------

* *Россия в мировой войне 1914-1915 гг.* - Берлин, 1924.
	+ Γερμανική μετάφραση: *Russland im Weltkriege, 1914-1915. Jena. 1925.*
	+ Γαλλική μετάφραση: *La Russie dans la guerre mondiale (1914-1917). Traduction française d'Alexandre Kaznakov. Payot. 1927*
* The Red Army. Foreign Affairs, Vol. 7, No. 1 (Oct. 1928), pp. 96-109.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Yuri Nikiforovich Danilov στο Wikimedia Commons
* Μικρό βιογραφικό

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 93950339
* LCCN: n90629594
* ISNI: 0000 0001 1077 7428
* GND: 129908754
* SUDOC: 092875726
* BNF: cb167696635 (data)
* NKC: jo2001100206

 |

 |
Ο **θερμαντικός κλίβανος** ή φούρνος (praefurnium) βρισκόταν στις εγκαταστάσεις των ελληνιστικών λουτρών, των Βαλανείων.
Συγκεκριμένα ο φούρνος τοποθετείται στο κεντρικό τμήμα των λουτρών σε κοντινή απόσταση από τις ζεστές αίθουσες και νότια της αίθουσας εφίδρωσης, του πυριατηρίου, όπου παροχέτευε ζεστό νερό στις πισίνες με τα ζεστά λουτρά.

Περιγραφή
---------

Πρόκειται για ανοιχτό χώρο προσπελάσιμου μέσω μίας ή περισσότερων βοηθητικών διαδρομών, με λάκκους για την καύση, που διαχωρίζονταν μεταξύ τους με χαμηλούς τοίχους, πάνω στους οποίους τοποθετούσαν τα καζάνια.
Ώς υλικό καύσης χρησιμοποιούνταν συχνά καυσόξυλα, κυρίως ξύλα που παρήγαγαν ισχνό καπνό ,όπως τα έλατα, έτσι ώστε να υπάρχει μικρή ποσότητα αιθάλης στις αίθουσες. Η στάχτη που παραγόταν από τις καύσεις υφίστατο επεξεργασία και χρησιμοποιούνταν ως καθαριστικό για ρούχα.

Θερμαντικός κλίβανος απαντάται και τον 1ο π.Χ αιώνα, στις Θέρμες, όπου διοχέτευε θερμότητα στις θερμές αίθουσες με ένα σύστημα υποδαπέδιας θέρμανσης, τα υπόκαυστα.

Δείτε επίσης
------------

* Βαλανεία
* Θέρμες

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ελένη Κανετάκη:'Οθωμανικά λουτρά στον Ελλαδικό χώρο, Τεχνικό επιμελητήριο Ελλάδας, Copyright 2004

Βιβλιογραφία
------------

Ελένη Κανετάκη, *Οθωμανικά λουτρά στον Ελλαδικό χώρο*, Τεχνικό επιμελητήριο Ελλάδας 2004

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

Πολυξένη Αδάμ-Βελένη, Τα λουτρά στην αρχαία Ελλάδα, Η Καθημερινή, Επτά ημέρες 13.05.2001
Το **Σβίαλαντ** (σουηδικά: *Svealand*, προφορά: [ˈsveːaland]) είναι ένα από τα τρία διαμερίσματα της Σουηδίας και περιλαμβάνει έξι επαρχίες.

Το όνομα της Σουηδίας, στα σουηδικά, "Svea rike" (σε σύγχρονη ορθογραφία: "Sverige") ή "βασίλειο των Σουηδών", που αρχικά αναφέρεται μόνο στο Σβίαλαντ. Άλλες μορφές είναι "Sweoðeod" (Παλιά Νορβηγικά/Ισλανδικά) "Svíþjóð" και "Sweorice". Όταν αυξήθηκαν οι κυριαρχίες των σουηδών βασιλιάδων, το όνομα Σβίαλαντ άρχισε να χρησιμοποιείται για το διαχωρισμό του αρχικού εδάφους ("αληθινή Σουηδία") από τις περιοχές που προστέθηκαν.

Επαρχίες
--------

Οι έξι επαρχίες του Σβίαλαντ:

|  |  |
| --- | --- |
| * Βέρμλαντ
* Βέστμανλαντ
* Νάρκε
* Νταλάρνα
* Ούπλαντ
* Σόντερμανλαντ
 | Βέρμλαντ
Βέστμανλαντ
Νάρκε

Νταλάρνα
Ούπλαντ
Σόντερμανλαντ |

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Folkmängd i landskapen den 31 december 2016». Statistics Sweden.
2. ↑  «No document found». Perseus.tufts.edu. Ανακτήθηκε στις 6 Ιουνίου 2010.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Svealand στο Wikimedia Commons
Ο Συνταγματάρχης Κουτέλ με το αερόστατό του στην πολιορκία του Μάιντς.
Ο τάφος του Κουτέλ στο Κοιμητήριο Περ Λασαίζ.
Ο **Ζαν-Μαρί-Ζοζέφ Κουτέλ** (γαλλικά: Jean-Marie-Joseph Coutelle‎, 3 Ιανουαρίου 1748, Λε Μαν – 20 Μαρτίου 1835, 11ο διαμέρισμα, Παρίσι) ήταν Γάλλος μηχανικός, επιστήμονας και πρωτοπόρος της αεροστατικής.

Βίος
----

Έτυχε να γνωριστεί με τον φυσικό Ζακ Σαρλ και στον απόηχο των εμπειριών των αδελφών Μονγκολφιέ, οι Κουτέλ και Σαρλ άρχισαν να δείχνουν ενδιαφέρον στα αερόστατα. Στις 2 Απριλίου 1794 η Συμβατική Εθνοσυνέλευση όρισε τον Κουτέλ διοικητή και πρώτο αξιωματικό του Λόχου Αεροναυτών και τον διέταξε να κατασκευάσει αερόστατα που θα χρησιμοποιούνταν από τον Γαλλικό Επαναστατικό στρατό. Με τον ρόλο αυτό ο Κουτέλ ενεπλάκη στην Εκστρατεία της Αιγύπτου το 1798 υπό τον Ναπολέων Α΄ Βοναπάρτη, αλλά δεν είχε τη δυνατότητα να επιχειρήσει με τον ρόλο αυτό εκεί μιας και το πολεμικό πλοίο που μετέφερε τα υλικά του υπέστη σοβαρές καταστροφές κατά τη Ναυμαχία του Νείλου.

Αντ'αυτού έγινε ένα από τα μέλη της Επιτροπής Επιστημών και Τεχνών (Commission des Sciences et des Arts). Το Νοέμβριο του 1800 ο Κουτέλ και ο Φρανσουά Μισέλ ντε Ροζιέ, μηχανικός εξόρυξης, εξουσιοδοτήθηκαν να συνοδεύσουν το μεγάλο καραβάνι του Τορ, το οποίο κατευθυνόταν στο Σινάι με 1.800 καμήλες. Ως μέλος της επιτροπής του Λουί Κοστάζ, άρχισε να θαυμάζει τους δύο οβελίσκους του Λούξορ και πρότεινε στο Ινστιτούτο της Αιγύπτου (Institut d'Égypte) νέο τρόπο μεταφοράς ενός εξ αυτών στη Γαλλία - 30 χρόνια αργότερα, χρησιμοποιήθηκε μια παρόμοια μέθοδος για τη μεταφορά ενός από αυτούς στην Πλατεία Κονκόρντ στο Παρίσι, όπου βρίσκεται ακόμη. Ακόμη χρησιμοποίησε την εξειδίκευση του στα αερόστατα στην σχεδιαζόμενη από τον Ναπολέων εισβολή στη Βρετανία. Έγινε μέλος της Λεγεώνας της τιμής (Légion d’honneur) στις 17 Ιανουαρίου 1805, και έπειτα Ιππότης της Αυτοκρατορίας (Chevalier de l’Empire) στις 28 Ιουνίου 1809. Απεβίωσε το 1835 και τάφηκε στο κοιμητήριο Περ Λασαίζ στο 11ο διαμέρισμα του Παρισιού. Ο τάφος του ανακατασκευάστηκε το 2014 από την οργάνωση « Souvenir français ».

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Jean Marie Joseph Coutelle (1748-1835)». *data.bnf.fr*. Ανακτήθηκε στις 7 Μαΐου 2017.
2. ↑  Holmes, Richard (2013). *Falling Upwards*. London: Collins. σελ. 34.
3. 1 2  «Jean Marie Joseph Coutelle (1748-1835)». *napoleon-monuments.eu*. Ανακτήθηκε στις 7 Μαΐου 2017.
4. ↑  Mans, Société d'agriculture, sciences et arts de la Sarthe, Le (1840). *Bulletin de la Société d'agriculture, sciences et arts de la Sarthe*. Le Mans: The Society. σελ. 34.
5. ↑  *Chronique d'Égypte: bulletin périodique de la Fondation égyptologique reine Élisabeth*. France: Musées royaux d'art et d'histoire. 2003. σελ. 137.
6. ↑  Solé, Robert (1998). *Les savants de Bonaparte*. Paris: Seuil. σελ. 130-131.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 56870954
* ISNI: 0000 0000 2529 1626
* GND: 122324889
* SUDOC: 160309638
* BNF: cb14651260f (data)
* The Léonore id LH//621/28 is not valid.

 |

 |
Ο **Ζήσης Ρούμπος** (Αθήνα, 28 Δεκεμβρίου 1976) είναι Έλληνας ηθοποιός, stand-up κωμικός και θεατρικός συγγραφέας.

Έγινε γνωστός μέσα από τις συμμετοχές του στις κωμικές εκπομπές ''Ουκ Αν Λάβοις Παρά Του Μη Έχοντος'' και ''Κάψε το σενάριο''.

Πρώιμα χρόνια
-------------

Ο Ζήσης Ρούμπος γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Από μικρός, εκδήλωσε ενδιαφέρον για τη ζωγραφική και το σχέδιο, με τα οποία ασχολήθηκε μέχρι την ηλικία των 23 ετών. Μάλιστα, έδωσε εξετάσεις για τη Σχολή Καλών Τεχνών, τις οποίες δεν πέρασε. Έναυσμα για την καριέρα του στην υποκριτική αποτέλεσε η συμμετοχή του σε μια ερασιτεχνική παράσταση. Ακολούθησαν οι σπουδές του στην Ιδιωτική Σχολή Δραματικής Τέχνης ''Βεάκη''.

Καριέρα
-------

Παρότι η πορεία του στην υποκριτική ξεκίνησε το 2004 μέσα από θεατρικές παραστάσεις και συνεχίστηκε με τη συμμετοχή του σε τρία επεισόδια της σειράς ''Επτά Θανάσιμες Πεθερές'', έγινε γνωστός στο ευρύ κοινό μέσα από τις τηλεοπτικές εκπομπές ''Ουκ Αν Λάβοις Παρά Του Μη Έχοντος'' και ''Κάψε το σενάριο'' τις σεζόν 2010-2011 και 2012, αντίστοιχα. Στο ίδιο ύφος με αυτές, ακολούθησαν τα stand-up shows ''L.I.B.A.'' και ''Η Μάχη των Φύλων'' και η παράσταση αυτοσχεδιασμού ''Κωμικό Μπουμ''. Τα επόμενα χρόνια, συμμετείχε σε αρκετές θεατρικές παραστάσεις ως ηθοποιός, σεναριογράφος ή σκηνοθέτης, και πρωταγωνίστησε στις σειρές ''Μάνα Χ Ουρανού'', ''Οι Άσφαιροι'', ''Ελεύθερη Σχέση'' ''Θα Γίνει της Πολυκατοικίας'' και ''Πέτα τη φριτέζα''. Παράλληλα, εμφανίστηκε στα sequels της ταινίας ''The Bachelor'' και στην κωμική ταινία ''Too much info clouding over my head''.

Παραπομπές
----------



1. ↑  www.retrodb.gr/wiki/index.php/%CE%96%CE%AE%CF%83%CE%B7%CF%82\_%CE%A1%CE%BF%CF%8D%CE%BC%CF%80%CE%BF%CF%82. Ανακτήθηκε στις 8  Μαΐου 2023.
2. ↑  «Ζήσης Ρούμπος βιογραφικό - iShow.gr». *www.ishow.gr*. Ανακτήθηκε στις 19 Μαρτίου 2020.
3. ↑  «Ζήσης Ρούμπος βιογραφία». *periergos.gr*. 25 Απριλίου 2015. Ανακτήθηκε στις 19 Μαρτίου 2020.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Σελίδα στο IMDb
* Κανάλι στο YouTube
* Σελίδα στο Instagram
* Προφίλ στο Facebook
Ο **Ηλεκτροπαραγωγός Σταθμός Δεκέλειας** ανήκει στην Αρχή Ηλεκτρισμού Κύπρου. Η παρούσα δυναμικότητα του φτάνει τα 460 MW.

Τα έργα ανέγερσης του ξεκίνησαν το 1950, ενώ η Αρχή ιδρύθηκε το 1952. Πρόκειται, δηλαδή, για τον πρώτο της σταθμό με την πρώτη φάση του να λειτουργεί στις αρχές του 1953. Όταν ολοκληρώθηκε, αποτελείτο από δύο ατμοστρόβιλους των 7 MW και πέντε των 14 MW (σύνολο 84 MW). Οι λέβητες έκαιγαν μαζούτ.

Το 1980, η Αρχή προχώρησε με την ανέγερση έξι νέων ατμοστροβίλων ισχύος 60 MW ο καθένας. Το 1982 και 1983 τέθηκαν σε λειτουργία οι πρώτοι δύο κατασκευής Siemens, το 1989 οι επόμενοι δύο κατασκευής Toshiba με γεννήτριες Alstom, και τέλος το 1992 και 1993 οι τελευταίοι δύο κατασκευής Bharat Heavy Electricals. Και οι έξι λέβητες κατασκευάστηκαν από την Waagner-Biro. Και σ' αυτή την περίπτωση, οι λέβητες καίνε μαζούτ.

Στο μεταξύ, η παλαιά ανάπτυξη σταμάτησε να χρησιμοποιείται, αλλά πέρασαν αρκετά χρόνια μέχρι την κατεδάφισή της. Στον χώρο που καταλάμβαναν οι δεξαμενές της, ανεγέρθηκαν δύο νέες μονάδες παραγωγής, η κάθε μία ισχύος 50 MW και αποτελούμενη από τρεις μηχανές με έμβολα. Οι πρώτες τρεις κατασκευάστηκαν από την Mitsui και λειτούργησαν το 2009, ενώ οι άλλες τρεις από την Wärtsilä και λειτούργησαν το 2010. Και οι έξι ακολουθούν το θερμοδυναμικό κύκλο του Diesel καίοντας μαζούτ, αλλά οι πρώτες τρεις έχουν δίχρονη αρχιτεκτονική και οι άλλες τρεις τετράχρονη.

Πηγές
-----

* Ιστορική αναδρομή στην επίσημη ιστοσελίδα της Αρχής Ηλεκτρισμού Κύπρου
Ο **Γιαννάκης Κουτρούκης** (περ. 1785 - 1886) ήταν αγωνιστής του 1821 με βαθμό υποχιλίαρχου.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε περί το 1785 στην Ξυλογαϊδάρα της επαρχίας Δωρίδας. Καταγόταν από την οικογένεια των Κουτρακέων, η οποία είχε είχε πολύμαχη δράση, πριν ακόμα την επανάσταση. Ο Σταματάκης Ασφακιανός Κουτρούκης, αρματολός, σύντροφος και συναγωνιστής του Ανδρούτσου ήταν θείος του καπετάν Γιαννάκη. Ο Μόσχος, ο Κίτσος και ο Χρήστος Μηλιώνης ήταν εξάδερφοί του. Ο πατέρας του, Θεόδωρος Κουτρούκης ήταν επίσης αγωνιστής ακόμα πριν την επανάσταση του 1821.

Όταν ο Ζαρίφης κατά το 1820 έφτασε στην Ξυλογαϊδάρα σε αποστολή των αρχών της Φιλικής Εταιρείας, πρώτοι αυτοί δέχτηκαν να ξεκινήσουν τον αγώνα. Την ίδια νύχτα ο Κουτρούκης, ο γέρω Ζωιτός και οι δυο πρόκριτοι του χωριού ορκίστηκαν επί της εικόνας του Αγίου Χαραλάμπους, δεχόμενοι την ιδέα της επαναστάσεως του γένους. Από εκείνη την ημέρα, ολόκληρη η οικογένεια αφοσιώθηκε στην εκτέλεση αυτού και μόνου του σκοπού και συστηματικά ξεσήκωσε τους συγχωριανούς του. Όταν ήρθε η ώρα της ενέργειας ο Κουτρούκης οδήγησε τα παλικάρια του στην μάχη του Μαλανδρίνου. Οι Κουτρουκαίοι μετά από αυτό βάδισαν κατά της Ναυπάκτου την οποία πολιορκούσε από καιρό ο Χορμόβας. Εκεί στάθμευσε με τον Κατσικαπή και τον Σκαλτσοδήμο μπροστά από την ανατολική πύλη του φρουρίου πολεμώντας τους Αλβανούς του Ιουσούφ πασά. 

Συνέχισε να πολεμά αδιάκοπα από την μια μάχη στην άλλη στην Ρούμελη και τον Μοριά.

Τον Μάρτιο του 1825 ο Κουτρούκης εντάχτηκε με τους άντρες του στα στρατεύματα της κυβέρνησης με τον βαθμό του υποχιλίαρχου και αποσύρθηκε τελικά από τον αγώνα. Το 1835 υπέβαλε το δίπλωμά του αυτό στην επιτροπή του αγώνα, ξεχάστηκε όμως στα αρχεία του Λοιδωρικίου και έμεινε άγνωστος μέχρι το 1886 που πέθανε.

Παραπομπες
----------

1. ↑  (σημερινή Καλλιθέα) Διοικητικές μεταβολές δήμου Τολοφώνας[*νεκρός σύνδεσμος*]

Πηγές
-----

* Γεώργιος Δροσίνης (1888). *Εικονογραφημένη Εστία, Ιούλιος - Δεκέμβριος 1888*. Αθήνα: Τυπογραφείο της Εστίας. Ανακτήθηκε στις 5 Απριλίου 2010.
Το **Ηλεκτρονικό σχολείο** (e-school) είναι όρος που χρησιμοποιείται για να απεικονίσει την εισαγωγή των νέων τεχνολογιών και του διαδικτύου στα σχολεία της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Το ηλεκτρονικό σχολείο περιλαμβάνει τη δυνατότητα δημοσίευσης και ενημέρωσης Διαδικτυακού τόπου και blog, λογισμικό παρακολούθησης επίδοσης μαθητών και σύνδεσής του με κεντρικό σύστημα διαχείρισης βάσης δεδομένων, λήψη θεμάτων εξετάσεων με ηλεκτρονική μετάδοση, ηλεκτρονική επικοινωνία μεταξύ σχολείου - γονέων, ηλεκτρονικές αδελφοποιήσεις μεταξύ σχολείων, ηλεκτρονικές εκλογές μαθητικών συμβουλίων, εκπαιδευτικά λογισμικά και ηλεκτρονικά βιβλία (e-books) για κάθε μάθημα, παροχή φορητού Η/Υ για κάθε μαθητή, εξ αποστάσεως μαθήματα μέσω Η/Υ για ομάδες μαθητών με συγκεκριμένο προφίλ (π.χ. μαθητές που ζουν σε απομακρυσμένες περιοχές), ηλεκτρονικοί μαθητικοί διαγωνισμοί, ηλεκτρονική διαχείριση στοιχείων και πληρωμών εκπαιδευτικών, εξ αποστάσεως σεμινάρια εκπαιδευτικών, κλπ. Υπάρχουν και ιστοσελίδες ηλεκτρονικής εκπαίδευσης στην ελλάδα, όπως ο Άρνος.

Πηγές
-----

* Χρήστος Λαλάς, *Το Μικρό Λεξικό του Internet*, Αθήνα:Δίαυλος, 2002, ISBN 960-531-138-0.
Η αλυσίδα καταστημάτων **Γερμανός** είναι πολυεθνική αλυσίδα λιανικής πώλησης ηλεκτρονικών αγαθών. Ειδικεύεται στην προσφορά ηλεκτρονικών συσκευών υψηλής τεχνολογίας, όπως υπολογιστές, ψηφιακές φωτογραφικές μηχανές, συσκευές αναπαραγωγής mp3 και κινητά τηλέφωνα. Προσφέρουν επίσης σταθερή και κινητή τηλεφωνία, καθώς και λύσεις διαδικτύου.

Ανήκει στον Όμιλο Γερμανός, ο οποίος με τη σειρά του ανήκει έμμεσα στην ελληνική εταιρεία κινητής τηλεφωνίας Cosmote.

Ιστορία
-------

Ο Όμιλος Γερμανός ξεκίνησε ως κατάστημα μπαταριών στην Αθήνα το 1980, αλλά στη συνέχεια η θυγατρική Germanos Stores δημιουργήθηκε για να αναλάβει τα σημεία λιανικής της εταιρείας. Από τότε, έχει επεκταθεί στα Βαλκάνια, την Κεντρική Ευρώπη και την Ανατολική Ευρώπη. Το 2006, η εταιρεία χαρτοφυλακίου των καταστημάτων Γερμανός αγοράστηκε από θυγατρική της ελληνικής εταιρείας κινητής τηλεφωνίας Cosmote, τη Cosmoholding Cyprus LTD.

Ζήτημα της Cosmote
------------------

Στην αρχή, τα καταστήματα Γερμανός προσέφεραν στην Ελλάδα συνδέσεις κινητής τηλεφωνίας με της Telestet (τώρα WIND Hellas) και της Cosmote. Αργότερα, το 2005 η Vodafone Greece έδωσε άδεια στον Γερμανό να προσφέρει τις συνδέσεις της. Το 2006, όταν μια θυγατρική της Cosmote αγόρασε την εταιρεία, η Wind και η Vodafone τράβηξαν την υποστήριξή τους από τα καταστήματα, δηλώνοντας ότι θα οδηγούσε σε αθέμιτη μεταχείριση απέναντί τους, προκειμένου να ενισχύσει την υποστήριξη στον εσωτερικό της φορέα κινητής τηλεφωνίας.

Διεθνής επέκταση
----------------

Τα καταστήματα Γερμανός επεκτάθηκαν κατά τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα, την Κύπρο και σε πολλές χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, μετρώντας από το 2007 960 σημεία λιανικής.

Τα καταστήματα λιανικής Γερμανός βρίσκονται στις εξής χώρες:

* Ελλάδα
* Βουλγαρία
* Κύπρος
* Βόρεια Μακεδονία
* Πολωνία
* Ρουμανία
* Ουκρανία

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Γιατί η Cosmote ήθελε και αυτή τον Γερμανό της». *www.tovima.gr*. 24 Νοεμβρίου 2008.
2. ↑  «To νέο success story του Πάνου Γερμανού». *www.fpress.gr*. 19 Αυγούστου 2017.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος
Θερμιδόμετρο θερμιδομετρικού όλμου
Το **Θερμιδόμετρο** είναι συσκευή, με την οποία πραγματοποιείται η μέτρηση ποσοτήτων θερμότητας που προσλαμβάνουν ή εκχωρούν τα διάφορα σώματα, στερεά ή ρευστά, υπό διάφορες επιδράσεις, ακόμα και σε χημικές.

Πρόκειται για συσκευές μεγάλης ακριβείας που προκειμένου να ελαχιστοποιήσουν τυχόν θερμικές απώλειες αλλά και να μπορούν να υπολογιστούν και αυτές, ώστε να ληφθούν στη συνέχεια υπόψη, κατασκευάζονται και φυλάσσονται με ιδιαίτερη μεγάλη προσοχή. Ανάλογα δε του σκοπού και του σώματος που θα επιχειρηθεί η μέτρηση υφίσταται ήδη μια μεγάλη ποικιλία θερμιδομέτρων που διακρίνονται σε διάφορες κατηγορίες και τύπους, όπως π.χ. αδιαβατικοί, ισοθερμικοί μικροθερμιδομετρητές, συνεχούς ροής, διαφορικής σάρωσης, τιτλοποίησης κ.λπ..  
 Χαρακτηριστικός είναι ο λεγόμενος "θερμιδομετρικός όλμος" (ή "θερμιδομετρική βόμβα") ο οποίος μπορεί να μετρήσει τη θερμότητα καύσης οργανικών ουσιών με ακρίβεια της τάξης του 0,01%.

Βασικά μέρη
-----------

Τα βασικά μέρη ενός θερμιδομέτρου είναι:

1. Το θερμιδομετρικό δοχείο, ή θερμομονωτικός κάδος
2. Το μέσον πλήρωσης του παραπάνω, π.χ. νερό, υγρό υδρογόνο ή ήλιο κ.λπ.
3. Το εσωτερικό δοχείο που περιέχει κάποιο μέσον π.χ. ατμό, ή πάγο ή ακόμα και αντιστάσεις.
4. Το θερμόμετρο και
5. Ο αναδευτήρας (χειροκίνητος ή ηλεκτρικός)

Δείτε επίσης
------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Θερμιδόμετρο** |

* Ενθαλπία
* Θερμίδα
* θερμότητα
* Θερμιδομετρία

Πηγές
-----

* "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ.28ος, σελ.16.
Ο **Σβάντεπολκ Κνούτσον**, δαν.: *Svantepolk Knutsson***,** (απεβ. περί το 1310) ήταν Σουηδός ιππότης και σύμβουλος. Έγινε πλούσιος φεουδάρχης στο Έστεργκέτλαντ.

Βιογραφία
---------

Πατέρας του ήταν ο Kνουντ Βάλντεμαρσεν (π. 1205-1260), δούκας της Ρεβέλια, Μπλέκινγκε και Λόλαντ. Ο πατέρας του ήταν νόθος γιος του βασιλιά Βάλντεμαρ Β΄ της Δανίας (1170–1241)  Η μητέρα του ήταν από την Πομερανία, της οποίας το μικρό όνομα δεν είναι γνωστό, αλλά αναφέρεται ότι καταγόταν από τη δουκική οικογένεια της Πομερελία. Το όνομα Σβάντεπολκ μπορεί να θύμιζε κάποιον μητρικό συγγενή σλαβικών πριγκιπικών δυναστειών. Ο αδελφός του ήταν ο Έρικ, δούκας του Χάλαντ.

Ο Σβάντεπολκ εγκαταστάθηκε στο Βίμπυ στο Έστεργκετλαντ στα τέλη του 13ου αι. Ήταν ιππότης και σύμβουλος από το 1290 περίπου. Το αρχοντικό του βρισκόταν στο Östra Ryd, μία ενορία του Σέντερκέπινγκ.  Έγινε δικαστικός (lagman) του Έστεργκετλαντ.

Σύζυγός του ήταν η Βενεδίκτη των Μπγιέλμπο (απεβ. 1261), κόρη του Σούνε Φόλκεσον (απεβ. 1247), εγγονός του κόμη Μπίργκερ Μπρόσα (απεβ. 1202). Η μητέρα του Bενεδίκτη ήταν η Ελένα Σβέρκερσντοτερ, κόρη του βασιλιά Σβέρκερ Β΄ της Σουηδίας και της πρώτης συζύγου του Bενεδίκτης Έμπεσντοτερ του Χβίντε (απεβ. π. 1200). Ήταν αδελφή της βασίλισσας Αικατερίνης Σούνεσντοτερ (π. 1215 – 1252), συζύγου του βασιλιά Ερίκου ΙΔ΄ της Σουηδίας.     

Ο Σβάντεπολκ Κνούτσον ήταν πατέρας της Ίνγκριντ Σβάντεπολκσντοτερ (απεβ. π. 1350), συζύγου του Φόλκε Άλγκοτσον (απεβ. π. 1310) και αργότερα ηγουμένης του αβαείου Βρέτα. Ήταν γονείς του Σουηδού συμβούλου Kνουτ Φόλκεσον (απεβ. 1348).  

Οι κόρες του Σβάντεπολκ και της Bενεδίκτης παντρεύτηκαν άρχοντες σουηδικής αριστοκρατίας και έγιναν πρόγονοι αρκετών σουηδικών ευγενών οικογενειών, φέρνοντας σημαντικές προίκες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.
2. ↑  Roger Axelsson *Svantepolk Knutsson* Swedish biographical dictionary
3. ↑  Roger Axelsson. «Svantepolk Knutsson». *Svenskt biografiskt lexikon*. Ανακτήθηκε στις 1 Απριλίου 2020.
4. ↑  «Knud (Valdemarsen, 1205-1260». *Dansk biografisk Lexikon*. Ανακτήθηκε στις 1 Αυγούστου 2020.  by a Swedish lady, Helena, daughter of Earl Guttorm.
5. ↑  «Östra Ryd i Östergötlands län». *Geografiskt-statistiskt handlexikon öfver Sverige*. Ανακτήθηκε στις 1 Αυγούστου 2020.
6. ↑  «Birger Brosa». *Svenskt biografiskt lexikon*. Ανακτήθηκε στις 1 Αυγούστου 2020.
7. ↑  «Helena». *Svenskt biografiskt lexikon*. Ανακτήθηκε στις 1 Απριλίου 2020.
8. ↑  «Benedicta». *Svenskt biografiskt lexikon*. Ανακτήθηκε στις 1 Απριλίου 2020.
9. ↑  «Katarina». *Svenskt biografiskt lexikon*. Ανακτήθηκε στις 1 Αυγούστου 2020.
10. ↑  «Sune Folkesson». *Svenskt biografiskt lexikon*. Ανακτήθηκε στις 1 Αυγούστου 2020.
11. ↑  «Ingrid Svantespolksdotter». *Vreta kloster: Klosterpersonalen*. Ανακτήθηκε στις 1 Αυγούστου 2020.
12. ↑  «Svenskt biografiskt lexikon». *Knut Folkesson*. Ανακτήθηκε στις 1 Αυγούστου 2020.
Ένα **ηλεκτρονιοβόλτ** (συμβολισμός: eV, συχνά προφέρεται «η-βί») αποτελεί μονάδα μέτρησης της ενέργειας, που χρησιμοποιείται κυρίως σε ατομικό και υποατομικό επίπεδο. Ένα (1) eV, εκφράζει το ποσό της κινητικής ενέργειας που αποκτά ένα μη δεσμικό ηλεκτρόνιο καθώς περνά από ηλεκτροστατική διαφορά δυναμικού ενός βολτ (V), στο κενό. Η γραφή του ως μία λέξη έχει προταθεί προσφάτως· η χρήση του παλαιότερου 'ηλεκτρόνιο βολτ' εντούτοις συναντάται και σήμερα. Αποτελεί μονάδα μέτρησης της ενέργειας και χρησιμοποιείται συνήθως για μετρήσεις ενέργειας αλλά και μάζας (ιδιαιτέρως ως *μεγαηλεκτρονιοβόλτ* - *MeV*) σε υποατομική κλίμακα. Το συνολικό ποσό ενέργειας ενός ηλεκτρονιοβόλτ είναι:

1 eV = 1.602 176 53 (14) × 10−19 J. (Πηγή: Επιτροπή Δεδομένων για την Επιστήμη και την Τεχνολογία - CODATA, 2002, προτεινόμενες τιμές)
Το ηλεκτρονιοβόλτ δεν αποτελεί μονάδα του SI, αλλά γίνεται δεκτή η χρήση του με άλλες μονάδες του ιδίου συστήματος.