recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ερείπια του φρουρίου σήμερα
Το **Φρούριο της Βαβυλώνας** (*αραβικά : العربية*) είναι αρχαίο φρούριο ή κάστρο στο Δέλτα του Νείλου στην Αίγυπτο, που βρίσκεται στο σημερινό Κοπτικό Κάιρο. Βρισκόταν στην ανατολική όχθη του Νείλου, κοντά στο σημείο όπου ξεκινά η λεγόμενη Φαραωνική Διώρυγα, που ονομάζεται επίσης Διώρυγα του Πτολεμαίου και του Τραϊανού, και συνέδεε τον Νείλο με την Ερυθρά Θάλασσα. Το κτίσμα που διασώζεται είναι ρωμαϊκής κατασκευής.

Βρισκόταν στο όριο μεταξύ Κάτω και της Μέσης Αιγύπτου, στο σημείο όπου τα σκάφη που κινούνταν στον ποταμό κατέβαλλαν διόδια για να συνεχίσουν. Ο Διόδωρος αποδίδει την ανέγερση του πρώτου οχυρού σε Ασσύριους αιχμαλώτους κατά τη βασιλεία του Σέσωστρη, ο Κτησίας το χρονολογεί στην εποχή του Σεμίραμη, αλλά ο Ιώσηπος πιστεύει ότι είναι περισσότερο πιθανό η κατασκευή να έγινε στην εποχή του Καμβύση, το 525 π.Χ. Οι Ρωμαίοι έχτισαν ένα νέο φρούριο, με τη χαρακτηριστική ρωμαϊκή κόκκινη και λευκή τοιχοποιία, σε άλλη θέση πιο κοντά στο ποτάμι, όπου βρίσκεται έως και σήμερα.

Μέσα στο φρούριο βρίσκεται το Κοπτικό Μουσείο, μια μονή, καθώς και πολλές εκκλησίες, συμπεριλαμβανομένης μιας εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου.

Ιστορία
-------

Στην εποχή του Αυγούστου η πόλη γύρω από το φρούριο της Βαβυλώνας έγινε αρκετά σημαντική και ήταν η έδρα των τριών λεγεώνεων που εξασφάλιζαν την υπακοή της Αιγύπτου στη Ρώμη. Ερείπια της πόλης και του φρουρίου είναι ακόμα ορατά στα βόρεια του Φοστάτ ή παλαιού Καΐρου, μεταξύ των οποίων απομεινάρια του Υδραγωγείου που αναφέρεται από τον Στράβωνα και αρχαίους Άραβες τοπογράφους.

Στην πόλη είχε την έδρα του ο βοηθός επίσκοπος του αρχιεπίσκοπου Λεοντόπολης, της πρωτεύουσας και μητρόπολης της ρωμαϊκής επαρχίας της Augustamnica Secunda. Διασώζονται τα ονόματα πολλών επισκόπων. Σήμερα η επισκοπή δεν υπάρχει, αλλά ο τίτλος χρησιμοποιείται τιμητικά από την Καθολική Εκκλησία.

Κατά τη διάρκεια της Μουσουλμανικής κατάκτησης της Αιγύπτου το φρούριο πολιορκήθηκε για περίπου επτά μήνες, πριν τελικά κατακτηθεί τον Απρίλιο του 641 από τον Άραβα στρατηγό Ουμάρ ιμπν αλ-Χαττάμπ.

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Φρούριο της Βαβυλώνας** |

1. ↑  Σαμπολιόν , L'Egypte , ΙΙ. σελ. 33.
2. ↑  *Annuario Pontificio 2013* (Libreria Editrice Vaticana 2013 ISBN 978-88-209-9070-1), p. 844

Πηγές
-----

* Richard Talbert, Barrington Atlas of the Greek and Roman World, ISBN 0-691-03169-X, p. 74.
* *Fort Babylon In Cairo* by Jimmy Dunn
"**Τα 500 εκατομμύρια της Μπεγκούμ**" είναι μυθιστόρημα του πολυγραφότατου Γάλλου συγγραφέα Ιουλίου Βερν, και όπως και στα περισσότερα κυριαρχεί το πνεύμα της συνεχούς ανάπτυξης των τεχνολογικών επιτευγμάτων, σε έντονο στοιχείο, που ωστόσο αρκετά φορές αναδεικνύεται προφητικό.

Πλοκή
-----

Ένας Γάλλος γιατρός ονόματι Φρανσουά Σαραζέν και ένας Γερμανός καθηγητής στο πανεπιστήμιο της Ιένας, ο χερ Σούλτσε είναι οι κληρονόμοι μίας κολοσσιαίας περιουσίας που θα διανεμηθεί εξίσου μεταξύ τους. Στα χρόνια που ακολουθούν, οι δύο κληρονόμοι με τα λεφτά δημιουργούν δύο αντίθετους κόσμους, την Φρανσβίλ και το Στάαλσταντ. Ενώ ο Σαραζέν πασχίζει να βρει μία νέα πατρίδα στους άπορους Γάλλους κατοίκους, τα θύματα του πολέμου του 1870, ο Σούλτσε δημιουργεί ένα τεράστιο κανόνι με το οποίο επιχειρεί να καταστρέψει τη Φρανσβίλ. Την λύση θα δώσει ο Μαρσέλ Μπρούκμαν, οικογενειακός φίλος του γιατρού και μέλλων γαμπρός του, με την βοήθεια του Οκτάβιου, του γιου του γιατρού, καθώς και μία... μαθηματική ανακρίβεια, με αποτέλεσμα το βλήμα του κανονιού να μην βρει στόχο και να σκοτωθεί ο δόκτωρ Σούλτσε.

Προφητικότητα του έργου
-----------------------

Στο έργο περιγράφεται η κατασκευή ενός γιγάντιου κανονιού διά χειρός ενός Γερμανού καθηγητή, του δρ. Σούλτσε. Το κύριο νόημα πίσω από αυτή την επιλογή είναι ο ερχομός ενός νέου "τεχνολογικού" πολέμου από τους Γερμανούς, τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  The Begum's Fortune στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* NKC: aun2010614121

 |

 |
Υπάρχουν πολλές συγχύσεις ίδιων ή παρόμοιων ονομασιών μεταξύ διαφόρων σωμάτων του Ηλιακού Συστήματος, παρά τις προσπάθειες να δοθεί σε κάθε ουράνιο σώμα ένα ξεχωριστό όνομα. Οι περισσότερες από αυτές τις συγχύσεις είναι μεταξύ αστεροειδών και φυσικών δορυφόρων πλανητών. Οι περισσότεροι δορυφόροι παίρνουν ονόματα από ανθρώπους και θεότητες στην ελληνική και τη ρωμαϊκή μυθολογία.

Ουράνια σώματα με παρόμοια ονόματα
----------------------------------

Ορισμένα ουράνια σώματα έχουν ακριβώς το ίδιο όνομα, αναφερόμενο στο ίδιο μυθολογικό πρόσωπο. Οι πρώτες τέτοιες συγχύσεις ενδεχομένως προέκυψαν με το να μην θεωρούνται ορισμένα μυθολογικά ονόματα ως "επίσημα".

### Δορυφόροι που ανακαλύφθηκαν πρώτοι

Στις πρώτες από αυτές τις συγχύσεις ο φυσικός δορυφόρος ονομάστηκε πρώτος και η σύγχυση προέκυψε με την ονομασία ενός αστεροειδούς. Αυτές οι συγκρούσεις καλύπτουν την περίοδο 1858-1906.

* Ευρώπη, ένας δορυφόρος του Δία που ονομάστηκε το 1614 και 52 Ευρώπη που ανακαλύφθηκε το 1858
* Ιώ, ένας δορυφόρος του Δία που ονομάστηκε το 1614 και 85 Ιώ που ανακαλύφθηκε το 1865
* Διώνη, ένας δορυφόρος του Κρόνου που ονομάστηκε το 1867 και 106 Διώνη που ανακαλύφθηκε το 1868
* Ρέα, ένας δορυφόρος του Κρόνου που ονομάστηκε το 1847 και 577 Ρέα που ανακαλύφθηκε το 1905
* Τιτάνια, ένας δορυφόρος του Ουρανού που ανακαλύφθηκε το 1852 και 593 Τιτανία που ανακαλύφθηκε το 1906
Συντεταγμένες: 12°6′53.3″N 68°55′36.5″W﻿ / ﻿12.114806°N 68.926806°W﻿ / 12.114806; -68.926806

Το **Φρούριο Νάσσαου** (ολλανδικά: *Fort Nassau*), επισήμως γνωστό ως **Φρούριο Οράνιε Νάσσαου** (ολλανδικά: *Fort Oranje Nassau*) προς τιμήν του Οίκου της Οράγγης, σπανίως, ωστόσο, αναφερόμενο υπό την συγκεκριμένη ονομασία, είναι οχύρωση το οποίο βρίσκεται σε υψόμετρο 68 μέτρων επάνω από το Σόττεγκατ, το λιμάνι του Βίλλεμστατ, πρωτεύουσας του νησιού του Κουρασάο, αυτόνομου κράτους του Βασιλείου των Κάτω Χωρών στις Αντίλλες.

Άποψη του φρουρίου, το 2007, όπισθεν της Γέφυρας της Βασίλισσας Γιουλιάνα.
Το 1797 ανεγέρθηκε ως Φρούριο Δημοκρατία (ολλανδικά: *Fort Republiek*). Εκείνη την περίοδο, το Κουρασάο αποτελούσε, απλώς, ολλανδική αποικία. Το κράτος συνέβαλε στην ανέγερση του φρουρίου μέσω της κατάθεσης ποσού της τάξεως των 60.000 φλορινιών υπέρ του συγκεκριμένου σκοπού. Το 1807, κατελήφθη από τους Βρετανούς, ωστόσο, το 1816, ανακατελήφθη από το Βασίλειο των Κάτω Χωρών. Η περιοχή του Όρμου της Αγίας Άννης, καθώς και τμήμα του κέντρου του Βίλλεμστατ, βρίσκονταν υπό την εποπτεία του φρουρίου. Σήμερα, αποτελεί φάρο του λιμανιού, καθώς και του πύργου ελέγχου. Με σημείο εκκίνησης το 1959, παράλληλα, στεγάζει, εντός των τειχών του, εστιατόριο. Το φρούριο παραμένει, σε μεγάλο βαθμό, στην αρχική κατάστασή του.

Δείτε επίσης
------------

* Ιστορία της Ολλανδίας
* Καραϊβική Θάλασσα
* Φρούριο Άμστερνταμ (Κουρασάο)

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) Sullivan, Lynne M. (2011). *Curaçao Travel Adventures*. Hunter Publishing. ISBN 1588437299. Ανακτήθηκε στις 5 Αυγούστου 2015.
2. ↑  (Αγγλικά) Frommer's (12 Ιουνίου 2012). *AARP Caribbean*. John Wiley & Sons. ISBN 9781118266687. Ανακτήθηκε στις 5 Αυγούστου 2015.
3. ↑  (Ολλανδικά) *Telegraaf-seinen van Curacao: Waterfort, Fort Nassau. Tabel van seinen van Fort Nassau*. Bethencourt. 1 Ιανουαρίου 1914. Ανακτήθηκε στις 5 Αυγούστου 2015.
4. ↑  (Ισπανικά) *Almanaque de Curaçao*. 1 Ιανουαρίου 1927. Ανακτήθηκε στις 5 Αυγούστου 2015.
5. ↑  (Αγγλικά) *Curaçao Travel Guide - Tiki Travel*. FB Editions. ISBN 9791021307575. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 5 Αυγούστου 2015.
6. ↑  (Αγγλικά) Sullivan, Lynne (1 Δεκεμβρίου 2007). *Pocket Adventures Aruba, Bonaire and Curacao*. Hunter Publishing. ISBN 9781588436474. Ανακτήθηκε στις 5 Αυγούστου 2015.
**Τα Αγρίμια Που Γνώρισα** *("Wild Animals I Have Known")* είναι βιβλίο του φυσιοδίφη και συγγραφέα Έρνεστ Τόμπσον Σέτον, που εκδόθηκε το 1898. Αποτελεί την πρώτη συλλογή διηγημάτων του Σέτον και έγινε γρήγορα ένα από τα πιο δημοφιλή βιβλία της εποχής του. Η πρώτη ιστορία της συλλογής, ο "Λόμπο", βασίστηκε στην εμπειρία του Σέτον από το κυνήγι λύκων. Το βιβλίο έθεσε τις βάσεις για τα μελλοντικά έργα που θα απεικόνιζαν με παρόμοιο τρόπο τα ζώα -και ιδιαίτερα τα αρπακτικά που συχνά δαιμονοποιούνται στη λογοτεχνία- ως αλληλέγγυα όντα. 

Μερικά χρόνια μετά τη δημοσίευση του βιβλίου, ο Σέτον και τα έργα του δέχτηκαν έντονη κριτική, η οποία ξεκίνησε το 1903 όταν ο φυσιοδίφης John Burroughs δημοσίευσε στο περιοδικό Atlantic Monthly ένα δοκίμιο με τίτλο "Real and Sham Natural History". Ειδικότερα ο Burroughs κατηγόρησε τον Σέτον ότι ίδρυσε το είδος των συναισθηματικών ιστοριών ζώων κατασκευάζοντας γεγονότα και συμπεριφορές άγριων ζώων. Μάλιστα τροποποίησε τον τίτλο του βιβλίου του Σέτον μετονομάζοντάς το ως "*Τα Αγρίμια Που Μόνο Εγώ Γνώρισα*" (Wild Animals I Alone Have Known).

Παραπομπές
----------

1. ↑  John Burroughs "Real and Sham Natural History" (Μάρτιος 1903). *Atlantic Monthly*. Ανακτήθηκε στις 4 Μαΐου 2010
Η **Σίβρυτος** ή **Σύβριτα**, είναι αρχαία Μινωική πόλη στο Νομό Ρεθύμνου, νότια της επίσης αρχαίας πόλης Ελευθέρνα. 

Βρίσκεται 31 χιλ από την πόλη του Ρεθύμνου (αρχ. Ρίθυμνα ή Ριθυμνία) στην επαρχία Αμαρίου στις ρίζες του Ψηλορείτη, στη θέση των σημερινών χωριών Θρόνος και Αγία Φωτεινή. 

Ιδρύθηκε κατά τους ύστερους Μινωικούς χρόνους και άκμασε έως τους Ρωμαϊκούς χρόνους, ακόμη και τα πρώτα χρόνια της Βενετοκρατίας. Η πόλη ήταν οχυρωμένη πάνω σε λόφο (σημ. "Κεφάλα") και είχε "κτήσεις" στις σημερινές επαρχίες Αμαρίου (Μοναστηράκι) και Αγίου Βασιλείου. Λιμάνι της ήταν η αρχαία Σουλία (σημ. Αγία Γαλήνη). Στα ερείπια της πόλης βρέθηκαν τμήματα ακρόπολης, ερείπια οικιών με μωσαϊκά, αγγεία, ειδώλια και μεταλλικά σκεύη. Το νεκροταφείο αποκαλύφθηκε στα νοτιοδυτικά του χωριού Θρόνος. Διέθετε υδροδοτικό δίκτυο με μεταφορά του νερού από μεγάλη απόσταση.

Ήταν μια από τις πρώτες κρητικές πόλεις που έκοψαν νομίσματα (περίπου 15), με τη μορφή του Διονύσου, του Ερμή και του ΔΙΑ, και την λέξη *Σιβρυτίων* στην όψη. Πρέπει να καταστράφηκε από τους Άραβες Σαρακηνούς.

Έδωσε το όνομα στον σημερινό "Καποδιστριακό" Δήμο Σιβρύτου ο οποιος έχει έδρα το χωριό Αγία Φωτεινή και συγκροτείται από τους Ο.Τ.Α. Βολιωνών, Παντάνασσας, Πατσού, Αποστόλων, Θρόνου, Καλογέρου, Βισταγής, Μοναστηρακίου, Νευς Αμαρίου, Ανω Μέρους, Βρυσών, Γερακαρίου, Ελενών, και Μέρωνα με πληθυσμό περίπου 3.160 κατοίκους.

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Σύβριτος** |
Το **Φρούριο Σόκο** είναι ένα μεσαιωνικό φρούριο στην κοιλάδα Πλίβα κοντά στην πόλη Σίποβο στη Σερβική Δημοκρατία. Ήταν το κέντρο της επαρχίας Πλίβα στη μεσαιωνική Βοσνία. Βρίσκεται σε έναν βράχο πάνω από τον ποταμό Σοκόνιτσα, το οποίο κυλάει από την Πλίβα στο Σίποβο.

Η εμφάνιση του φρουρίου
-----------------------

Στην αρχή, το φρούριο Σόκο αποτελούνταν μόνο από τον φρουρούμενο πύργο και μια μικρή αυλή. Η πόλη αργότερα επεκτάθηκε στη σημερινή Άνω Πόλη και στην προστέθηκε η Κάτω Πόλη. Έτσι οι προμαχώνες και οι πύγοι ενισχύθηκαν με πυροβόλα όπλα ενώ οι κάτοικοι εκπαιδεύτηκαν στη χρήση τους. Ένα από τα τελευταία στάδια της ανάπτυξης του φρουρίου ήταν η κατασκευή ενός οχυρού στην άλλη πλευρά του φαραγγιού Σοκόνιτσα, οχυρό που προφύλαξε το φρούριο Σόκο από τις επιθέσεις του πυροβολικού από τη δύση. Στο πάνω μέρος του φρουρίου διακρίνονται τα τρία επίπεδα σχεδιασμού και κατασκευής της πόλης :

* Βασίλειο της Βοσνίας (από τη δημιουργία του μέχρι το 1463)
* Ουγγαρία (1463-1521)
* Οθωμανική Αυτοκρατορία (1521-1833)

Η πόλη Σόκο σήμερα
------------------

Το φρούριο σήμερα είναι ερειπωμένο, αλλά η πλευρά που βλέπει στην κοιλάδα Πλίβα εξακολουθεί ακόμα και σήμερα να προσελκύει τουρίστες, πρόθυμους να απολαύσουν τη θέα. Χάρη στις προσπάθειες των ορειβατών, η περιοχή της Άνω Πόλης έχει καθαριστεί από τους θάμνους και έχουν τοποθετηθεί παγκάκια ξεκούρασης.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Soko Grad Fortress (Šipovo) στο Wikimedia Commons
Το **φαιοχρωμοκύττωμα** είναι ενδοκρινικός όγκος του συμπαθητικού νευρικού συστήματος που εντοπίζεται στη μυελώδη μοίρα των επινεφριδίων. Η ονομασία του προτάθηκε από τον Ludwig Pick το 1912 λόγω του "φαιού χρώματος" που έπαιρναν τα κύτταρα του όγκου όταν εκθέτονταν σε άλατα χρωμίου. Το φαιοχρωμοκύττωμα είναι πολύ ενδιαφέρων όγκος που εμφανίζεται με ποικίλη, και ορισμένες φορές δραματική, κλινική έκφραση, ώστε συχνά να ονομάζεται "ο μεγάλος μιμητής" ή και "το σύνδρομο του πανικού".

Συχνότητα
---------

Πρόκειται για εξαιρετικά σπάνιο όγκο (0.1-0.2% του πληθυσμού των υπερτασικών ή λιγότερες από μία νέες περιπτώσεις ανά 10.000 υπερτασικούς ανά έτος). Ωστόσο, επειδή αν δε διαγνωστεί μπορεί να προκαλέσει ακόμη και θάνατο είναι σκόπιμο να μπει η υπόνοια της διάγνωσης από τον εξετάζοντα γιατρό.

Συμπτώματα
----------

Αυτοί οι όγκοι εκκρίνουν κατεχολαμίνες (π.χ. επινεφρίνη). Τα συμπτώματα του φαιοχρωμοκυτώματος παρουσιάζουν μεγάλη ποικιλία και συχνά είναι εντυπωσιακά. Τα συνηθέστερα από αυτά είναι ο πονοκέφαλος (κεφαλαλγία), η εφίδρωση και το αίσθημα παλμών (*φτερουγίσματα*). Πάνω από το 90% των ασθενών είναι υπερτασικοί.

Ορισμένες φορές συνυπάρχουν εξάψεις, τρόμος, ανησυχία και νευρικότητα που δυσκολεύουν τη διάγνωση της ασθένειας.

Διάγνωση
--------

Για τη διάγνωση της ασθένειας, η εξέταση που προτιμάται είναι η μέτρηση των μετανεφρινών σε ένα τυχαίο δείγμα ούρων. Στη συνέχεια χρησιμοποιείται η αξονική ή η μαγνητική τομογραφία για την εντόπιση του φαιοχρωμοκυττώματος.

Θεραπεία
--------

Η μόνη ριζική θεραπεία είναι η χειρουργική εκτομή του όγκου. Μετά από επιτυχή εγχείρηση οι ασθενείς υποβάλλονται σε μακροχρόνια παρακολούθηση.

Ο κανόνας του 10%
-----------------

Το φαιοχρωμοκύτωμα καλείται ορισμένες φορές ως "όγκος 10%" γιατί:

* το 10% των περιπτώσεων εμφανίζεται σε εξωεπινεφριδιακά παραγάγγλια
* το 10% βρίσκεται εκτός της κοιλιάς
* το 10% αφορά πολλαπλές εστίες
* το 10% είναι αμφοτερόπλευρο (και στα δύο επινεφρίδια)
* σε περίπου 10% των περιπτώσεων δεν υπάρχει υπέρταση
* το 10% ανευρίσκεται σε παιδιά
* στο 10% είναι κακοήθης όγκος
* περίπου το 10% υπάγεται σε οικογενές σύνδρομο (κληρονομικότητα)

Βιβλιογραφία
------------

* McPhee, "*Παθολογική φυσιολογία*", ιατρικές εκδόσεις Λίτσας, 2η έκδοση, 2000. ISBN 960-372-035-6
* Davidson's "*Παθολογία*", ιατρικές εκδόσεις Π.Χ.Πασχαλίδης, 19η έκδοση, 2005.
Η **Άτη (Ate)** είναι ένας μεγάλος και σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,02. Ανακαλύφθηκε το 1870 από τον Γερμανοαμερικανό αστρονόμο Κρίστιαν Χ.Φ. Πέτερς, που παρατηρούσε από το Κλίντον της πολιτείας της Νέας Υόρκης (Αστεροσκοπείο Λίτσφιλντ του Κολεγίου Χάμιλτον), και πήρε το όνομα της Άτης, προσωποποιήσεως της εκδικήσεως στην ελληνική μυθολογία.

Φυσικά χαρακτηριστικά
---------------------

Η μέση διάμετρος της Άτης υπολογίσθηκε σε 134,6 χλμ. ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 2,6 τετράκις εκατομμύρια τόνους. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Άτης εκτιμάται σε 3,76 cm/sec², ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 71,2 m/sec (256 χιλιόμετρα την ώρα).

Ο φασματικός τύπος της Άτης είναι **C** (ανθρακούχος). Το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,061, ενώ η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 100 βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.

Η Άτη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 22 ώρες και 4 λεπτά, μία μάλλον αργή περιστροφή για αστεροειδή.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *JPL Small-Body Database*. 2000111.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

  


Αστεροειδείς| 110 Λυδία | 111 Άτη | 112 Ιφιγένεια |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ηλιακό Σύστημα
* Πύλη:Αστρονομία
 |

 |
Κομμάτι συγλινού
Το **σύγλινο**, **σύγκλινο** ή **παστό** είναι αλλαντικό το οποίο παρασκευάζεται από κρέας που μαγειρεύεται και αποθηκεύεται μαζί με το λίπος του (γλίνα). Συνήθως παρασκευάζεται από χοιρινό κρέας. Παρασκευάζεται, κυρίως, στο νομό Λακωνίας, στις Κυκλάδες και στην Κρήτη, όπου είναι γνωστό και ως **κουρουπιαστό**.

Η παρασκευή του σύγκλινου ξεκινάει με τον τεμαχισμού του κρέατος σε λωρίδες και στη συνέχεια τοποθετείται μέσα σε αλάτι ώστε να στεγνώσει. Παλαιότερα η διαδικασία αυτή διαρκούσε ημέρες, αλλά σήμερα ο χρόνος αυτός έχει μειωθεί. Στη συνέχεια το κρέας καπνιζόταν για μέχρι μία ολόκληρη ημέρα σε ξύλα κέδρου και σχίνου, μαζί με κλαδιά φασκόμηλου, ώστε να πάρει άρωμα. Έπειτα το κρέας βράζει σε χαμηλή φωτιά μαζί με λίπος και διάφορα μπαχαρικά και μυρωδικά, όπως πορτοκάλι, μπαχάρι, πιπέρι, γαρύφαλλο, κανέλα και δεντρολίβανο. Μόλις είναι έτοιμο, αφαιρείται από το ζωμό, στεγνώνει και τοποθετείται σε βάζα με λάδι ή το λίπος του κρέατος, το οποίο είναι γνωστό και ως γλίνα. Στόχος αυτής της διαδικασίας ήταν η συντήρηση του κρέατος για αρκετό χρονικό διάστημα, ακόμη και μηνών.

Το σύγλινο μπορεί να καταναλωθεί κρύο ή ζεστό, συνήθως τηγανισμένο. Επίσης χρησιμοποιείται συχνά σε ομελέτες όπως η στραπατσάδα και η φρουτάλια.

Δείτε επίσης
------------

* Καβουρμάς - ένα παρόμοιο αλλαντικό από τη Βόρεια Ελλάδα

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Γκρουμούτη, Ντίνα. «Ελληνικά αλλαντικά: από τη λούζα στο σύγκλινο». *athinoramaUmami.gr*. Ανακτήθηκε στις 1 Σεπτεμβρίου 2020.
2. 1 2 3  «Σύγλινο εκ Λακωνίας». *γαστρονόμος*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Φεβρουαρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 1 Σεπτεμβρίου 2020.
3. ↑  «Το σύγκλινο της Μάνης». *Greek Gastronomy Guide*. 27 Οκτωβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 1 Σεπτεμβρίου 2020.
Πελάτες διαβάζουν όρθιοι *μάνγκα* σε ένα Ιαπωνικό βιβλιοπωλείο.
Το **φαινόμενο Μαρίκο Αόκι** (ιαπωνικά: 青木まりこ現象, *Aoki Mariko genshō*) αποτελεί μιαν Ιαπωνική έκφραση που αναφέρεται στην ξαφνική ανάγκη αφόδευσης που νιώθει ένα άτομο όταν επισκέπτεται ένα βιβλιοπωλείο. Το όνομα του φαινομένου προέρχεται από το όνομα της γυναίκας που πρώτη ανέφερε το φαινόμενο σε ένα άρθρο ενός περιοδικού το 1985. Σύμφωνα με την Ιάπωνα κοινωνική ψυχολόγο Σόζο Σιμπούγια, τα αίτια που προκαλούν αυτήν την ανάγκη αφόδευσης στα βιβλιοπωλεία δεν έχουν αποσαφηνιστεί (μέχρι και το 2014). Υπάρχουν επίσης και εκείνοι που είναι σκεπτικοί σχετικά με το εάν ένα τέτοιο περίεργο φαινόμενο πραγματικά υφίσταται, αναφέροντάς το μερικές φορές ως ένα είδος αστικού μύθου. Την ίδια στιγμή, υπάρχουν επίσης διανοούμενοι οι οποίοι προσπάθησαν ήδη να ανακαλύψουν τους μηχανισμούς πίσω από αυτό το φαινόμενο, βασιζόμενοι σε γνώσεις από τα πεδία της βιολογίας και της ψυχολογίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Shibuya, Shozo (2014). *Manga de wakaru shinrigaku nyumon* [*A manga introduction to psychology*]. Japan: Ikeda Shoten. σελ. 97. ISBN 978-4262154152.
Η πόλη του **Τζαμού** είναι πόλη στην περιοχή Τζαμού και Κασμίρ, στην αμφισβητούμενη περιοχή ανάμεσα στην Ινδία, την Κίνα και το Πακιστάν. Είναι μια από τις δύο πρωτεύουσες της περιοχής αυτής. Ο ταχυδρομικός κώδικας είναι ο 180001. Επίσημες γλώσσες είναι τα Ούρντου και τα Αγγλικά, αλλά ομιλούνται τα Ντόγκρι, τα Παντζάμπι και τα Χίντι. Στην απογραφή του 2011 είχε πληθυσμό 657.314 κατοίκων.

Διοικείται από δημοτική επιχείριση.

Ετυμολογία
----------

Σύμφωνα με την τοπική παράδοση, το Τζαμού έλαβε το όνομά του από τον ιδρυτή του, τον Ραγιά Τζαμπουλοτσάν, ο οποίος πιστεύεται ότι κυβέρνησε την περιοχή τον 9ο αιώνα. Η τοπική παράδοση αναφέρει ότι η πόλη είναι 3000 ετών, αλλά αυτό δεν υποστηρίζεται από ιστορικούς.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Village/Locality based Pin mapping as on 16th March 2017». *data.gov.in*. Department of Posts, Ministry of Communications, Government of India. Ανακτήθηκε στις 4 Οκτωβρίου 2018.
2. ↑  «Jammu Municipal Corporation (Homepage)». Official website of Jammu Municipal Corporation. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Οκτωβρίου 2008. Ανακτήθηκε στις 4 Δεκεμβρίου 2008.
3. ↑  Priya Sethi lays foundation stone of statue of Jambu Lochan, Daily Excelsior, 1 August 2016.
4. ↑  Kapur, History of Jammu and Kashmir State 1980, σελ. 9.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Jammu (city) στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 133691096
* LCCN: n80106942
* GND: 4387357-1

 |

 |
Συντεταγμένες: 40°45′00″N 24°00′00″E﻿ / ﻿40.7500°N 24.0000°E﻿ / 40.7500; 24.0000

Η πόλη της Φάγρης στην ανατολική Μακεδονία, εντός της περιοχής της Ηδωνίδας.
Η **Φάγρης** ήταν αρχαία ελληνική πόλη ευρισκόμενη στη Θράκη και αργότερα στη Μακεδονία, εντός της περιοχής μεταξύ του ποταμού Στρυμόνα και του ποταμού Νέστου, η οποία είναι γνωστή ως Ηδωνίδα. Ιδρύθηκε από αποίκους προερχόμενους από τη Θάσο.  Πιθανώς, μαζί με τη Γαληψό και την Απολλωνία, να κατελήφθη και να καταστράφηκε από τον Φίλιππο Β΄ της Μακεδονίας, έπειτα από την κατάληψη της Αμφίπολης. Παρόλα αυτά, μεταξύ των αρχαιολογικών καταλοίπων περιλαμβάνονται ευρήματα της ελληνιστικής περιόδου και ενδείξεις για το γεγονός πως η Φάγρης εξακολούθησε να υφίσταται έως και την ρωμαϊκή περίοδο. Η θέση της σήμερα τοποθετείται κοντά στο χωριό Ορφάνι.

Δείτε επίσης
------------

* Αρχαίες ελληνικές αποικίες στη Θράκη

Παραπομπές
----------

1. ↑  An Inventory of Archaic and Classical Poleis: An Investigation Conducted by The Copenhagen Polis Centre for the Danish National Research Foundation by Mogens Herman Hansen, 2005, p. 865
2. ↑   Αρχειοθετήθηκε 2017-04-24 στο Wayback Machine. D. C. Samsaris, Historical Geography of Eastern Macedonia during the Antiquity (in Greek), Thessaloniki 1976 (Society for Macedonian Studies), p. 160-161. ISBN 960-7265-16-5
3. ↑  An Inventory of Archaic and Classical Poleis: An Investigation Conducted by The Copenhagen Polis Centre for the Danish National Research Foundation by Mogens Herman Hansen, 2005, p. 865
Η **Φλοριάνα** (μαλτέζικα:*Il-Furjana*) είναι πόλης της Μάλτας, η οποία βρίσκεται στα δυτικά της Βαλέτα,της πρωτεύουσας, της οποίας αποτελεί και συνοικία.

Γεωγραφία
---------

Η πόλη είναι χτισμένη στο δυτικό τμήμα της Χερσονήσου του Ξιμπέρας την οποία μοιράζεται με την Βαλέτα που καταλαμβάνει το ανατολικό τμήμα. Αυτή η χερσόνησος περιστοιχίζεται από δύο φυσικούς όρμους : το Marsamxett Harbour στα βόρεια, και το Grand Harbour στα νότια.

Μεταφορές
---------

Ο Σταθμός Λεωφορείων της Φλοριάνα
Είναι στους πρόποδες των τειχών της Βαλέτας, δηλαδή στην Φλοριάνα, όπου καταλήγει το οδικό δίκτυο του νησιού, με τα λεωφορεία κίτρινης και πορτοκαλί απόχρωσης που χρονολογούνται στην δεκαετία του 1950.

Αθλητισμός στην Φλοριάνα
------------------------

Η Φλοριάνα διαθέτει δική της ποδοσφαιρική ομάδα, την Φλοριάνα ΦΚ.

Σχετικό Λήμμα
-------------

* Πόλεις της Μάλτας

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Floriana στο Wikimedia Commons
* Επίσημη Ιστοσελίδα

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 146991805
* LCCN: no2010096359
* GND: 7737974-3

 |

 |
Η **Καρπάτι Λβιβ** (ουκρανικά: *Футбольний клуб «Карпати» Львів*‎) είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος της Ουκρανίας στην πόλη Λβιβ. Εδρεύει στο νεόδμητο γήπεδο «Αρένα Λβιβ», για το οποίο δεν έχει δοθεί επίσημο όνομα, μετά από παραχώρηση της τοπικής αυτοδιοίκησης. Ανέκαθεν η έδρα της ομάδας ήταν το ιστορικό *Ουκράινα*.

Όνομα
-----

Η ευρέως γνωστή και επίσημη ονομασία της ομάδας προέρχεται από τα Καρπάθια, μέρος της οροσειράς των οποίων περιβάλλει τη Λεόπολη.

Ιστορία
-------

Το στάδιο «Ουκράινα»
Στις 17 Αυγούστου 1969 η Καρπάτι κατέκτησε πανηγυρικά το σοβιετικό κύπελλο ποδοσφαίρου, αν και αγωνιζόταν στη δεύτερη τη τάξει κατηγορία του σοβιετικού πρωταθλήματος. Το συγκεκριμένο επίτευγμα παραμένει μοναδικό στην ιστορία του θεσμού.

Από καταβολής του Ουκρανικού πρωταθλήματος (1991), η ομάδα του Λβιβ έχει καταλάβει μία φορά την 3η θέση (1997-98), αλλά επίσης έχει υποβιβαστεί τη σεζόν 2003-04. Παρά τον υποβιβασμό, μέσα σε δύο περιόδους επέστρεψε «δριμύτερη» στην πρώτη κατηγορία, για να καταλάβει την πέμπτη θέση (2009-10, 2010-11). Της δόθηκε η ευκαιρία να συμμετάσχει στο Γιουρόπα Λιγκ, όπου τη σεζόν 2011-12 έφτασε στα play-offs, αλλά δεν προκρίθηκε στους ομίλους της διοργάνωσης, καθώς ο ΠΑΟΚ την απέκλεισε.

Το Μάϊο του 2020 τέθηκε σε 14ημερη καραντίνα καθώς συνολικά 25 μέλη της - ποδοσφαιριστές και υπάλληλοι - διαγνώστηκαν θετικά στον κορονοϊό.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Επίσημη παραχώρηση του γηπέδου στην Καρπάτι». *Kyiv Post*. 29 Νοεμβρίου 2011.. Ανακτήθηκε στις 29 Μαΐου 2012.  (Αγγλικά)
2. ↑  «www.sport24.gr».

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 719151778201218130003

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ποδόσφαιρο
 |

 |
Ο **Φάιτ Μπαχ** (γερμ. *Veit Bach*, Πρέσμπουργκ, περ. 1555 - Βέχμαρ, 8 Μαρτίου 1619) ή **Φίτους Μπαχ** (γερμ. *Vitus Bach*), ήταν γενάρχης της οικογένειας Μπαχ, ειδικότερα του κλάδου με καταγωγή από το Βέχμαρ. Όπως αναφέρει ο Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ στη Γενεαλογία της οικογένειας, ο Φάιτ ήταν αρτοποιός με καταγωγή από το Πρέσμπουργκ (σημ. Μπρατισλάβα), πρωτεύουσα εκείνη την εποχή του βασιλείου της Ουγγαρίας. Την περίοδο της Αντιμεταρρύθμισης, αρνούμενος να απαρνηθεί τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις, εγκαταστάθηκε στη Θουριγγία, και πιο συγκεκριμένα στο μικρό χωριό Βέχμαρ της επαρχίας Γκότα, όπου πιθανόν είχε συγγενείς. Αναφέρεται πως απολάμβανε να παίζει τσίτερ, το οποίο μάλιστα έπαιρνε μαζί του στον μύλο που εργαζόταν. Τόσο ο ίδιος, όσο και γιος του, Γιοχάνες (Χανς) Μπαχ, καταγράφονται σε επίσημα αρχεία του Βέχμαρ ως μουσικοί. Ο πρώτος βιογράφος του Γ. Σ. Μπαχ, Γιόχαν Νίκολαους Φόρκελ αναφέρει πως ο Φάιτ διέθετε δύο γιους. Δεν πρέπει να συγχέεται με άλλον Φάιτ Μπαχ που πέθανε πριν το 1578 και πιθανώς δεν σχετίζεται με την οικογένεια Μπαχ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.bbc.co.uk/radio3/bach/bachatozv.shtml. Ανακτήθηκε στις 5  Μαρτίου 2015.
2. ↑  www.wechmar-bach.de/tourismus/veit\_muehle.htm. Ανακτήθηκε στις 5  Μαρτίου 2015.
3. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. Ανακτήθηκε στις 25  Ιουνίου 2015.
4. ↑  Wolff, Christoph (1998). David, H. T. & Mendel, A. επιμ. *The New Bach Reader*. New York: W. W. Norton & Company. σελ. 4, 283. CS1 maint: Uses editors parameter (link)
5. ↑  Christoph Wolff, et al. "Bach." *Grove Music Online. Oxford Music Online*. Oxford University Press, 3 Αυγούστου 2016>
6. ↑  Wolff, Christoph (1998). David, H. T. & Mendel, A. επιμ. *The New Bach Reader*. New York: W. W. Norton & Company. σελ. 423. CS1 maint: Uses editors parameter (link)
7. ↑  Boyd, Malcolm (2000). *Bach.* Oxford: Oxford University Press, σελ. 4

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 1167746
* GND: 132249499

 |

 |
Το ισχύον **Σύνταγμα της Μάλτας** υιοθετήθηκε στις 21 Σεπτεμβρίου 1964 και χαρακτηρίζεται ως ο υπέρτατος νόμος του κράτους. Έχει τροποποιηθεί είκοσι τέσσερις φορές, με πιο πρόσφατη τροποποίηση το 2007 με τη δημιουργία της υπηρεσίας του Συνηγόρου του Πολίτη. Η Μάλτα έγινε το 1964 μια κοινοβουλευτική δημοκρατία εντός της Βρετανικής Κοινοπολιτείας. Η Βασίλισσα Ελισάβετ Β΄ ήταν ο ανώτατος άρχοντας της Μάλτας, ωστόσο το 1974 η χώρα έγινε αβασίλευτη δημοκρατία.

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας διορίζεται από το Κοινοβούλιο. Με τη σειρά του, ο πρόεδρος διορίζει ως Πρωθυπουργό τον αρχηγό του κόμματος που θα κερδίσει την πλειοψηφία των κοινοβουλευτικών εδρών στις γενικές εκλογές. Ο πρόεδρος διορίζει, επίσης, μετά από εισήγηση του πρωθυπουργού, τους υπουργούς της κυβέρνησης. Σύμφωνα με το Σύνταγμα οι γενικές εκλογές διεξάγονται τουλάχιστον κάθε πέντε χρόνια. Καθιστά τη Μάλτα ως μια φιλελεύθερη κοινοβουλευτική δημοκρατία. Διασφαλίζει τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα των πολιτών και διαχωρίζει τις εξουσίες σε εκτελεστική, νομοθετική και δικαστική.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑
4. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 27 Μαρτίου 2016.
5. ↑
6. ↑
7. ↑
8. ↑

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Συντάγματα της Ευρώπης |
| --- |
|  |
|  | 
* Άγιος Μαρίνος
* Αζερμπαϊτζάν
* Αλβανία
* Ανδόρρα
* Αρμενία
* Αυστρία
* Βατικανό
* Βέλγιο
* Βόρεια Μακεδονία
* Βοσνία και Ερζεγοβίνη
* Βουλγαρία
* Γαλλία
* Γερμανία
* Γεωργία
* Δανία
* Ελβετία
* Ελλάδα
* Εσθονία
* Ηνωμένο Βασίλειο
* Ιρλανδία
* Ισλανδία
* Ισπανία
* Ιταλία
* Κροατία
* Κύπρος
* Λετονία
* Λευκορωσία
* Λιθουανία
* Λίχτενσταϊν
* Λουξεμβούργο
* Μάλτα
* Μαυροβούνιο
* Μολδαβία
* Μονακό
* Νορβηγία
* Ολλανδία
* Ουγγαρία
* Ουκρανία
* Πολωνία
* Πορτογαλία
* Ρουμανία
* Ρωσία
* Σερβία
* Σλοβακία
* Σλοβενία
* Σουηδία
* Τουρκία
* Τσεχία
* Φινλανδία
 |

 |
Η **σύνταξη** είναι οικονομική αποζημίωση την οποία λαμβάνει κάποιο πρόσωπο συνήθως από κάποιο ασφαλιστικό ταμείο ή ασφαλιστική εταιρεία. Η σύνταξη μπορεί να είναι «πρόγραμμα καθορισμένων αποδοχών», όταν ένα σταθερό ποσό καταβάλλεται τακτικά σε ένα πρόσωπο ή ένα «πρόγραμμα καθορισμένων εισφορών», βάσει του οποίου αποταμιεύεται ένα σταθερό ποσό και στη συνέχεια καθίσταται διαθέσιμο στην ηλικία συνταξιοδότησης.

Οι όροι "πρόγραμμα συνταξιοδότησης" και "συνταξιοδότηση" τείνουν να αναφέρονται σε σύνταξη που χορηγείται κατά τη συνταξιοδότηση του ατόμου. Τα σχέδια συνταξιοδότησης μπορούν να δημιουργηθούν από εργοδότες, ασφαλιστικές εταιρείες, κυβερνήσεις ή ασφαλιστικά ταμεία.

Η συνήθης χρήση της έννοιας της σύνταξης είναι να περιγράψει τις αποδοχές που λαμβάνει ένα άτομο κατά τη συνταξιοδότησή του, συνήθως υπό προκαθορισμένους νομικούς ή συμβατικούς όρους. Ο δικαιούχος σύνταξης είναι γνωστός ως συνταξιούχος.
Το **Σύνταγμα της Ουκρανίας** (ουκρανικά: *Конституція України*) είναι ο θεμελιώδης νόμος του έθνους. Το σύνταγμα εγκρίθηκε και επικυρώθηκε κατά την 5η σύνοδο του κοινοβουλίου της Ουκρανίας στις 28 Ιουνίου 1996. Ψηφίστηκε από τους 315 από τους 450 βουλευτές. Άλλοι νόμοι και άλλες νομοθετικές πράξεις της Ουκρανίας πρέπει να συμμορφώνονται με το σύνταγμα. Το δικαίωμα τροποποίησης του Συντάγματος μέσω ειδικής νομοθετικής διαδικασίας ανήκει αποκλειστικά στο κοινοβούλιο. Το μόνο όργανο που μπορεί να ερμηνεύσει το σύνταγμα και να καθορίσει εάν η νομοθεσία συμμορφώνεται με αυτό είναι το Συνταγματικό Δικαστήριο της Ουκρανίας.

Από το 1996 η δημόσια αργία «Ημέρα του Συντάγματος» γιορτάζεται στις 28 Ιουνίου.

Το 2004 εγκρίθηκαν τροπολογίες που άλλαξαν σημαντικά το πολιτικό σύστημα. Λανθασμένα οι αλλαγές αυτές αναφέρονται μερικές φορές ως το «Σύνταγμα του 2004». Το 2010 ο Βίκτορ Γιανουκόβιτς, ο οποίος υπηρέτησε ως Πρόεδρος της Ουκρανίας ακύρωσε αυτές τις αλλαγές βασιζόμενος σε απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου της Ουκρανίας. Μετά τα γεγονότα του Euromaidan, οι τροπολογίες του 2004 αποκαταστάθηκαν.

Ιστορικά στοιχεία
-----------------

Μέχρι τις 8 Ιουνίου 1995, ο ανώτατος νόμος της Ουκρανίας ήταν το Σύνταγμα (Θεμελιώδης Νόμος) της Ουκρανικής ΣΣΔ (που εγκρίθηκε το 1978 με πολλές μεταγενέστερες τροποποιήσεις). Στις 8 Ιουνίου 1995 ο Πρόεδρος Λεονίντ Κούτσμα και ο Πρόεδρος Ολεξάντρ Μορόζ (που ενεργούσε εξ ονόματος του Κοινοβουλίου) υπέγραψαν τη Συνταγματική Συμφωνία για την περίοδο έως ότου μπορούσε να συνταχθεί ένα νέο σύνταγμα.

Το πρώτο σύνταγμα μετά την ανεξαρτησία εγκρίθηκε κατά τη διάρκεια μιας ολονύκτιας κοινοβουλευτικής συνόδου στις 27 Ιουνίου-28 Ιουνίου 1996, ανεπίσημα γνωστή ως η «συνταγματική νύχτα του 1996». Ο νόμος υπ΄ αριθ. 254/96-BP που επικύρωσε το σύνταγμα, ακυρώνοντας τα προηγούμενα συντάγματα, και η συμφωνία υπογράφηκε τελετουργικά και εκδόθηκε στα μέσα Ιουλίου 1996. Ωστόσο, σύμφωνα με απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου της Ουκρανίας, ίσχυε από τη στιγμή που ανακοινώθηκαν τα αποτελέσματα της κοινοβουλευτικής ψηφοφορίας στις 28 Ιουνίου 1996. Η Ουκρανία ήταν το τελευταίο μετασοβιετικό κράτος που εξέδωσε το δικό του Σύνταγμα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  Ukraine celebrating 20th anniversary of Constitution, UNIAN (28/06/2016)
2. ↑  Yulia Tymoshenko Goes On Trial A Day Before Constitution Day, Eurasia Daily Monitor (30/07/2011)
3. ↑  1996: THE YEAR IN REVIEW Αρχειοθετήθηκε 2016-03-03 στο Wayback Machine. The Ukrainian Weekly (29/12/1996)
4. ↑
5. ↑
6. ↑
7. ↑
Η **Τουρκοκυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου** (τουρκικά: *Kıbrıs Türk Futbol Federasyonu*, αγγλικά: *Cyprus Turkish Football Association*, KTFF - CTFA) είναι το όργανο διοίκησης του ποδοσφαίρου στη ΤΔΒΚ. Εδρεύει στη Βόρεια Λευκωσία. Διοργανώνει πρωταθλήματα ανδρών και γυναικών, ενώ είναι υπεύθυνη και για τη διεξαγωγή του κυπέλλου. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες της εθνικής ομάδας ανδρών της ΤΔΒΚ.

Ιστορία
-------

Τον Οκτώβριο του 1955 και ενώ ο αγώνας της ΕΟΚΑ βρισκόταν σε εξέλιξη η ΚΟΠ αποφάσισε την προσωρινή αναστολή της συμμετοχής των τουρκοκυπριακών ομάδων στα πρωταθλήματα της, ώστε να αποτραπεί ο κίνδυνος πρόκλησης επεισοδίων στα στάδια μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, καθώς οι σχέσεις των δύο κοινοτήτων ήταν τεταμένες. Αν και η απόφαση της ΚΟΠ ήταν προσωρινή, οι Τουρκοκύπριοι προχώρησαν στη σύσταση δικής τους ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας (KTFF) και τη διοργάνωση πρωταθλημάτων με τη συμμετοχή τουρκοκυπριακών ομάδων από όλη την Κύπρο.

Τα έξι ιδρυτικά μέλη της KTFF ήταν η Μπαφ Ουλκού Γιουρντού, η Τσετίνκαγια, η Ντογάν Τουρκ Μπιρλιγί, η Γκεντσλέρ Μπιρλιγί, η Γκεντσλίκ Γκιουτζού και η Μαγούσα Τουρκ Γκιουτζού.

Μετά το 1974 και την Τουρκική εισβολή, η KTFF διοργανώνει τα πρωταθλήματα ποδοσφαίρου στη Βόρεια Κύπρο. Η Τουρκοκυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου δεν είναι αναγνωρισμένη από την UEFA και την FIFA. Το 2003 η KTFF εντάχθηκε στην NF-Board. Ακόμη, προσχώρησε στην ConIFA.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Αντίδραση στο αίτημα της Τουρκοκυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου TRT
2. ↑  Μελετίου 2011, σελ. 207[*ασαφές*]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Cyprus Turkish Football Association  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Το **Σύντνι** (αγγλικά: Sydney) είναι κοινότητα στην ανατολική ακτή της Νήσου Κέιπ Μπρετόν στη Νέα Σκωτία του Καναδά στον περιφερειακό δήμο του Κέιπ Μπρετόν. Το Σύντνι ιδρύθηκε το 1785 από τους Βρετανούς, ενσωματώθηκε ως πόλη το 1904 και διαλύθηκε την 1η Αυγούστου 1995, όταν συγχωνεύτηκε στον περιφερειακό δήμο.

Το Σύντνι χρησίμευσε ως πρωτεύουσα της αποικίας της Νήσου Κέιπ Μπρετόν, μέχρι το 1820, όταν η αποικία συγχωνεύτηκε με τη Νέα Σκωτία και η πρωτεύουσα μετακόμισε στο Χάλιφαξ.

Δημογραφικά στοιχεία
--------------------

Πληθυσμιακό Κέντρο| Έτος | Πληθ.   | ±%   |
| --- | --- | --- |
| 2006 | 32.496 | —     |
| 2011 | 31.597 | −2.8% |

Πρώην πόλη| Έτος | Πληθ.   | ±%   |
| --- | --- | --- |
| 1871 | 1.700 | —     |
| 1881 | 2.180 | +28.2% |
| 1891 | 2.427 | +11.3% |
| 1901 | 9.909 | +308.3% |
| 1911 | 17.723 | +78.9% |
| 1921 | 22.545 | +27.2% |
| 1931 | 23.089 | +2.4% |
| 1941 | 28.305 | +22.6% |
| 1951 | 31.317 | +10.6% |
| 1956 | 32.162 | +2.7% |
| 1961 | 33.617 | +4.5% |
| 1971 | 33.230 | −1.2% |
| 1981 | 29.444 | −11.4% |
| 1991 | 26.063 | −11.5% |
| 1996 | 25.636 | −1.6% |
| 2001 | 23.990 | −6.4% |
| 2006 | 22.789 | −5.0% |

Η Στατιστική Καναδά κατατάσσει το Σύντνι ως μέτριο πληθυσμιακό κέντρο, το οποίο για λόγους απογραφής περιλαμβάνει τις γειτονικές κοινότητες του Ουέστμαουντ, ένα σημαντικό τμήμα του Σύντνι Ρίβερ και άλλα τμήματα της πρώην κομητείας του Κέιπ Μπρετόν. Ο πληθυσμός το 2011 στην περιοχή απογραφής του Σύντνι ήταν 31.597 κάτοικοι, καθιστώντας το το μεγαλύτερο πληθυσμιακό κέντρο στη Νήσο Κέιπ Μπρετόν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Statistics Canada (2012b).
2. ↑  Statistics Canada (2012a).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Sydney, Nova Scotia στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 132441729
* LCCN: n80158091
* GND: 131053-7

 |

 |
Το **Σύνταγμα της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας** (σερβοκροατικά: Устав Републике Српске/Ustav Republike Srpske) είναι η πρωταρχική νομική πράξη της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας, μίας οικονομικής οντότητας εντός της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Το σύνταγμα παραδόθηκε από την Εθνοσυνέλευση της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας στις 28 Φεβρουαρίου 1992, αλλά έπρεπε να αναθεωρηθεί μετά την υπογραφή της Συμφωνίας του Ντέιτον. Παρέχει το σύνολο των νόμων και αρχών για την οντότητα, και ανάμεσά στις πιο σημαντικές λειτουργίες της, καθορίζει την εσωτερική οργάνωση της Δημοκρατίας, τη λειτουργία των επίσημων θεσμικών οργάνων, καθώς και τα δικαιώματα και τις ελευθερίες για τους πολίτες της.

Το Συνταγματικό Δικαστήριο της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας ξεκίνησε τις λειτουργίες στις 1 Ιουλίου 1994 και ο βασικός του ρόλος είναι να εξασφαλίσει την προστασία του Συντάγματος και του νόμου. Αποτελείται από εννέα δικαστές, συμπεριλαμβανομένου του Προέδρου, που εκλέγονται σύμφωνα με το Σύνταγμα και το νόμο.

Ιστορία
-------

Το πρώτο σύνταγμα εγκρίθηκε εγκρίθηκε επίσημα στις 28 Φεβρουαρίου 1992, με την ονομασία το Σύνταγμα της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης (Устав Српске Републике Босне и Херцеговине / Ustav Srpske Republike Bosne i Hercegovine). Εγκρίθηκε κατά την περίοδο του Πολέμου της Βοσνίας και μετά την υπογραφή της Συμφωνίας του Ντέιτον το Σύνταγμα έχει υποστεί πολλές τροποποιήσεις σε μορφή τροπολογιών, προκειμένου να συμμορφωθεί με την ειρηνευτική συμφωνία και με το Συνταγματικό Δικαστήριο της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης.

Σύνταγμα
--------

Αποτελείται από 12 κεφάλαια.

1. Βασικές διατάξεις

2. Ανθρώπινα Δικαιώματα και Ελευθερίες

3. Οικονομικός και Κοινωνικός Σχεδιασμός

4. Δικαιώματα και υποχρεώσεις

5. Οργάνωση της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας

6.  Εδαφική Οργάνωση

7. Άμυνα

8. Η συνταγματικότητα και η νομιμότητα

9. Το Συνταγματικό Δικαστήριο

10. Δικαστήρια και Εισαγγελία 

11. Αλλαγή του Συντάγματος

12. Τελικές διατάξεις

Παραπομπές
----------

1. ↑  Constitutional Court Σφάλμα στο πρότυπο webarchive: Ελέγξτε την τιμή `|url=`. Empty.
 official website, retrieved 17-5-2012

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημο έγγραφο του Συντάγματος της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας (Αγγλικά)
* Σχετική νομοθεσία της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας (Αγγλικά)
Συντεταγμένες: 46°12′32.76″N 6°7′5.52″E﻿ / ﻿46.2091000°N 6.1182000°E﻿ / 46.2091000; 6.1182000

Το **Σταντ ντε Σαρμίγ** (παλαιότερα γνωστό ως **Παρκ ντε Σπορ**) ήταν πολλαπλών χρήσεων στάδιο ευρισκόμενο στη Γενεύη της Ελβετίας. 

Η χωρητικότητά του κατά τα εγκαίνιά του, στις 20 Ιουνίου 1930, ήταν της τάξεως των 9.300 θέσεων. Χτισμένο με την ευκαιρία της διοργάνωσης του Κυπέλλου Εθνών, χρησιμοποιείτο στις περισσότερες των περιπτώσεων για την φιλοξενία ποδοσφαιρικών αναμετρήσεων, ενώ η Σερβέτ ντε Ζενέβ έδινε εντός αυτού τις εντός έδρας αναμετρήσεις της έως τον Δεκέμβριο του 2002. Ενόψει του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου του 1954, η χωρητικότητα του Σταντ ντε Σαρμίγ αυξήθηκε στις 30.000 θέσεις, με το γήπεδο να φιλοξενεί, στην διάρκεια της διοργάνωσης, συνολικά πέντε αναμετρήσεις, μεταξύ των οποίων έναν προημιτελικό. 

Κατεδάφιση του Σταντ ντε Σαρμίγ, 2008Κατεδάφιση του Σταντ ντε Σαρμίγ, 2008
Λόγω της μικρής χωρητικότητας του γηπέδου (9.250 θέσεις καθήμενων) και της παλαιότητάς του, η Σερβέτ ντε Ζενέβ αποφάσισε την μετακόμισή της και την φιλοξενία των εντός έδρας αναμετρήσεών της σε ένα νέο γήπεδο, το Σταντ ντε Ζενέβ, με απαρχή τον Ιανουάριο του 2003. 

Εγκαταλειμμένο, στην συνέχεια, επί διάστημα εννέα ετών, το Σταντ ντε Σαρμίγ κατεδαφίστηκε ολοκληρωτικά το Νοέμβριο του 2011, με στόχο την αντικατάστασή του, έως το 2014, με ένα δημοτικό πάρκο και ένα συγκρότημα κατοικιών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Επίσημη ιστοσελίδα της Σερβέτ ντε Ζενέβ». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Οκτωβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 23 Οκτωβρίου 2016.
2. ↑  «Stade des charmilles» (PDF).
3. ↑  «Le Stade genevois des Charmilles a cessé d'exister» Αρχειοθετήθηκε 2011-12-19 στο Wayback Machine. *Tribune de Genève*, 16 Νοεμβρίου 2011

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* *Les Charmilles*, Αρχεία RTS

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Αρχιτεκτονική
* Πύλη:Ποδόσφαιρο
* Πύλη:Γενεύη
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 240109673

 |

 |
Ο **Τιτζάνι Μουχάμαντ Μπάντε** (7 Δεκεμβρίου 1957-) είναι πολιτικός επιστήμονας και διπλωμάτης από τη Νιγηρία, ο οποίος υπηρετεί ως Πρόεδρος της 74ης Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ. Ήταν μόνιμος αντιπρόσωπος της Νιγηρίας στον ΟΗΕ, καθώς και Αντιπρόεδρος της 71ης Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, τον Σεπτέμρβιο του 2016. Στις 4 Ιουνίου 2019 εκλέχθηκε πρόεδρος της 74ης Συνόδου της Γενικής Συνέλευσης, διαδεχόμενος τη Μαρία Φερνάντα Εσπινόσα.

Βιογραφία
---------

Ο Τιτζάνι Μουχάμαντ Μπάντε γεννήθηκε στις 7 Δεκεμβρίου 1957, στην πολιτεία Κέμπι της Νιγηρίας. Σπούδασε Πολιτική Επιστήμη στο πανεπιστήμιο Ahmadu Bello (1979) και συνέχισε στο Πανεπιστήμιο της Βοστώνης, αποφοιτώντας με το Master of Arts (MA) στην Πολιτική επιστήμη, το 1981. Πήρε το διδακτορικό του (PhD) από το πανεπιστήμιο του Τορόντο (1987).

Τη δεκαετία του 80', δίδαξε στο Πανεπιστήμιο Usman Danfodio, ως βοηθός μεταπτυχιακού, φτάνοντας στη θέση του καθηγητή το 1998. Υπηρέτησε ως Γενικός Διευθυντής του Αφρικανικού Κέντρου Κατάρτισης και Έρευνας στη Διοίκηση για την Ανάπτυξη στο Ταγγέρη του Μαρόκου (2000-2004) και στη συνέχεια ανέλαβε αντιπρόεδρος του πανεπιστημίου (2004-2019). Ακόμη διετέλεσε Γενικός Διευθυντής του Εθνικού Ινστιτούτου Πολιτικής και Στρατηγικών Μελετών της Νιγηρίας, θέση που κατείχε από το 2010 έως το 2016.

Πηγές
-----

* 
* 

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 10  Ιουλίου 2019.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 288445929
* LCCN: no2013112343

 |

 |
Η **Τολόζα (Tolosa)** είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,75. Ανακαλύφθηκε το 1874 από τον Γάλλο αστρονόμο Ανρί Ζοζέφ Περοτέν, που παρατηρούσε από την Τουλούζη, και έλαβε το αρχικό (λατινικό) όνομα της πόλεως αυτής.

Φυσικά χαρακτηριστικά
---------------------

Η μέση διάμετρος της Τολόζας είναι 45,5 ή 52 περίπου χλμ. Η μάζα της εκτιμάται σε 99 τρισεκατομμύρια τόνους. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Τολόζας εκτιμάται σε 1,27 cm/sec², δηλαδή η βαρύτητα εκεί είναι 771 φορές ασθενέστερη από τη γήινη, ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 24,1 m/sec (87 χιλιόμετρα την ώρα).

Ο φασματικός τύπος της Τολόζας είναι **S** (λιθώδης). Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 95 βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.

Η Τολόζα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 10 ώρες και 6 λεπτά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *JPL Small-Body Database*. 2000138.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

  


Αστεροειδείς| 137 Μελίβοια | 138 Τολόζα | 139 Τζουέιγουα |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ηλιακό Σύστημα
* Πύλη:Αστρονομία
 |

 |
Ο **Ταυρίνιος**, λατιν.: *Taurinius*, (επίσης αποκαλούμενος Ταυρίνος) ήταν ένας Ρωμαίος σφετεριστής, που επαναστάτησε εναντίον τού Σεβήρου Αλέξανδρου το 232. Ανακηρύχθηκε αυτοκράτορας, από τις λεγεώνες που στάθμευαν στη ρωμαϊκή Μεσοποταμία, όταν επαναστάτησαν λόγω της εισβολής των Σασσανιδών το 229. Η εξέγερσή του καταπνίγηκε γρήγορα από τον Σ. Αλέξανδρο, στα τέλη τού θέρους τού 232 μ.Χ. και πνίγηκε στον Ευφράτη, ενώ προσπαθούσε να διαφύγει στην επικράτεια των Σασσανιδών.

Ιστορία
-------

Το 229 μ.Χ. επί Αυτοκράτορα Σεβήρου Αλεξάνδρου, οι Σασσανίδες εισέβαλαν στη Ρωμαϊκή Μεσοποταμία. Αυτό οδήγησε σε μία εξέγερση το 232 μ.Χ. από την επαρχιακή φρουρά. Κατά τη διάρκεια αυτής της εξέγερσης, ο Φλάβιος Ηράκλειος σκοτώθηκε και η λεγεώνα ανακήρυξε τον Ταυρίνιο αυτοκράτορα.    Στα τέλη τού θέρους τού 232 μ.Χ. ο Αλέξανδρος έφτασε για να συντρίψει την εξέγερση.  Ο Ταυρίνιος τράπηκε σε φυγή και πνίγηκε, ενώ προσπαθούσε να περάσει τον Ευφράτη και να μεταβεί στην επικράτεια των Σασσανιδών.

Ιστοριογραφία
-------------

Το *Eπιτομή των Καισάρων* τον αναφέρει ως Ταυρίνιο και λέει ότι επαναστάτησε ενάντια στον Αυτοκράτορα Σεβήρο Αλέξανδρο και ανακηρύχθηκε *αύγουστος*. Λέγεται ότι ρίχτηκε στον Ευφράτη εξαιτίας τού φόβου προς τον Σεβήρο Αλέξανδρο. Σημειώνεται ότι αυτή είναι η μόνη αναφορά οποιουδήποτε γεγονότος κατά τη διάρκεια της βασιλείας τού Σ. Αλεξάνδρου, που έγινε στο έργο *Eπιτομή των Καισάρων*. Ο Ζωναράς κάνει παρόμοια αναφορά σε αυτόν, αλλά τον αναφέρει ως Ταύρο. Ο Ταυρίνιος δεν έλεγξε κάποιο νομισματοκοπείο, επομένως δεν υπάρχουν νομισματικά στοιχεία της εξέγερσής του.  Αν και αναφέρεται στο *Eπιτομή των Καισάρων*, ο Ταυρίνιος απουσιάζει αισθητά από το *Περί των Καισάρων* τού Aυρήλιου Βίκτωρα, και από το*Σύντομη Ρωμαϊκή Ιστορία* τού Eυτρόπιου, και δεν βρίσκεται σε καμία άλλη λογοτεχνική ή επιγραφική μαρτυρία.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

### Πρωταρχικές πηγές

* Epitome de Caesaribus 24.2

### Αναφορές

1. ↑  McHugh 2017, σελ. 325.
2. ↑  Eder, Renger & Henkelman 2007, σελ. 272.
3. ↑  Bouchier 1916, σελ. 105.
4. ↑  McHugh 2017, σελ. 326.
5. ↑  McHugh 2017, σελ. 184.
6. ↑  Pearson 2017, σελ. 53.
7. ↑  Alföldy & Straub 1970, σελ. 28.

### Βιβλιογραφία

* Alföldy, Géza· Straub, Johannes (1970). *Antiquitas: Beiträge zur Historia-Augusta-Forschung, Volume 7*. R. Habelt Verlag.
* Bouchier, Edmund Spenser (1916). *Syria as a Roman province*. B. H. Blackwell.
* Eder, Walter· Renger, Johannes (2007). *Brill's Chronologies of the Ancient World New Pauly Names, Dates and Dynasties*. Leiden: Brill. ISBN 9789004153202.
* Krumbacher, Karl (1971). *Byzantinische Zeitschrift*. G.G. Teubner.
* McHugh, John S. (2017). *Emperor Alexander Severus: Rome's Age of Insurrection, AD222-235*. Pen and Sword. ISBN 9781473845848.
* Pearson, Paul N. (2017). *Maximinus Thrax: From Common Soldier to Emperor of Rome*. Skyhorse Publishing, Inc. ISBN 9781510708754.
Το **Τεπλίι Κλιούτς** (ρωσικά: Теплый Ключ‎) είναι αγροτική περιοχή (σέλο), το διοικητικό κέντρο και ένας από τους τρεις οικισμούς, μαζί με το Αεροπόρτ και το Ραζμπίλκα στο αγροτικό οκρούγκ Τεπλοκλιουτσέβσκι της επαρχία Τομπόνσκι στην Δημοκρατία των Σαχά στη Ρωσία. Βρίσκεται σε απόσταση 90 χιλιομέτρων (56 μίλια) από τη Χάντιγκα, το επαρχιακό κέντρο. Στην απογραφή του 2002 ο πληθυσμός ήταν 596 κάτοικοι.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Registry of the Administrative-Territorial Divisions of the Sakha Republic*

Πηγές
-----

* Επίσημη ιστοσελίδα της Sakha Republic. *Μητρώου των Διοικητικών-Εδαφικές Διαιρέσεις της Sakha Republic*. Tomponsky Περιοχή. (Ρωσικά)
* Πρότυπο:RussiaAdmMunRef/sa/munlist1
Το **Ξενοδοχείο «Σόλε αλ Πάντεον»** (ιταλικά: *Sole al Pantheon*) βρίσκεται στην Πιάτσα ντελά Ροτόντα (Piazza della Rotonda) της Ρώμης, απέναντι ακριβώς από το Πάνθεον. Στεγάζεται σε ένα μέγαρο του 15ου αιώνα και είναι το αρχαιότερο σε λειτουργία μέχρι σήμερα ξενοδοχείο της Ρώμης, χρονολογούμενο από το 1476.

Το ξενοδοχείο έχει πρόσφατα ανακαινιστεί και τα δωμάτιά του έχουν ζωγραφισμένες οροφές, που είναι επενδυμένες με ξύλο.

Στη διάρκεια της πολύχρονης ιστορία του, διασημότητες από το χώρο της πολιτικής, της λογοτεχνίας και των τεχνών έχουν διαμείνει κατά καιρούς στο Σόλε αλ Πάντεον.

Ο κατάλογος των διάσημων επισκεπτών του ξενοδοχείου περιλαμβάνει τον αναγεννησιακό Ιταλό συγγραφέα Λουντοβίκο Αριόστο (1474 – 1533), που έχει γράψει τον «Μαινόμενο Ορλάνδο», ως τον Ζαν Πολ Σαρτρ και τη Σιμόν ντε Μποβουάρ.

Πηγές
-----

* «Ρώμη» (Οδηγοί του Κόσμου), Εκδόσεις ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ/DORLING KINDERSLEY Ltd, Εκδόσεις ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (για την ελληνική γλώσσα), Αθήνα, 1998.