Αρχείο:Juventus FC (1999) - Luciano Moggi, cropped.jpg Moggi το 1999

**Λουτσιάνο Μότζι** ( </link> γεννημένος στις 10 Ιουλίου 1937) είναι πρώην διοικητής ποδοσφαίρου της Ιταλίας και καταδικασμένος απατεώνας. Ήταν στέλεχος συλλόγου για τη Ρόμα, τη Λάτσιο, το Τορίνο, τη Νάπολι και τη Γιουβέντους, οδηγώντας τους να κατακτήσουν έξι πρωταθλήματα (πέντε με τη Γιουβέντους και ένα με τη Νάπολη), τρία Κόπα Ιταλίας (με Ρόμα, Τορίνο και Γιουβέντους), πέντε Σούπερ Κόπα Ιταλίας ( τέσσερα με τη Γιουβέντους και ένα με τη Νάπολι), ένα Τσάμπιονς Λιγκ UEFA, ένα Διηπειρωτικό Κύπελλο, ένα Σούπερ Καπ ΟΥΕΦΑ και ένα Κύπελλο Ιντερτότο (όλα με τη Γιουβέντους), καθώς και ένα Κύπελλο ΟΥΕΦΑ με τη Νάπολι. Έκτοτε έγινε ανεξάρτητος δημοσιογράφος και σχολιαστής.

Τον Μάιο του 2006, ο Moggi ενεπλάκη στο αθλητικό σκάνδαλο που έγινε γνωστό ως *Calciopoli*, το οποίο παραμένει ένα πολύ συζητημένο και αμφιλεγόμενο θέμα λόγω της μονόπλευρης εστίασης στη Γιουβέντους και τον Μόγκι, ένα θέμα που αναφέρθηκε στην ποινή της Νάπολης σχετικά με την ποινική δίκη.. Οι σχετικές δίκες Calciopoli στη Νάπολη, οι οποίες αποκάλυψαν τις συνέπειες πολλών άλλων συλλόγων που δεν μπορούσαν να δικαστούν λόγω της παραγραφής και δεν στάθμισαν τις ποινές του Moggi, τον απάλλαξαν από ορισμένα σχετικά αδικήματα και κατέληξαν στην έφεση τον Δεκέμβριο. 2013 με ποινή φυλάκισης 2 ετών και 4 μηνών. Οι υπόλοιπες κατηγορίες του σχετικά με *την Calciopoli* ακυρώθηκαν χωρίς νέα δίκη λόγω της παραγραφής από το Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο της Ιταλίας τον Μάρτιο του 2015. Τον Μάρτιο του 2020, ο Moggi προσέφυγε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για τη διεξαγωγή των δοκιμών.

Βιογραφία
---------

Ο Μότζι γεννήθηκε σε μια ταπεινή οικογένεια στο Μοντσιάνο,  στην επαρχία της Σιένα, την εποχή του Βασιλείου της Ιταλίας, στις 10 Ιουλίου 1937. Από μικρός είχε πάθος για το ποδόσφαιρο, παίζοντας για σαράντα μέρες στον Ακράγκα τη σεζόν 1963–64 της Serie C. Παράτησε το σχολείο σε ηλικία 13 ετών  Μετά το γυμνάσιο, εργάστηκε στο Ferrovie dello Stato Italiane, εγκαταστάθηκε στην Civitavecchia και έπαιζε ως στόπερ σε ομάδες χαμηλότερων κατηγοριών. Στα τέλη της δεκαετίας του 1960, δυσαρεστημένος με τη δουλειά του και κουρασμένος να παίζει ποδόσφαιρο χωρίς εισόδημα, ο Μόγκι οραματίστηκε το μέλλον ως ανιχνευτής ταλέντων, ιδιαίτερα στο μικρό ποδόσφαιρο.  Ο γιος του, Αλεσάντρο Μόγκι, εργάζεται ως ατζέντης αρκετών ποδοσφαιριστών και μάνατζερ. Είναι επικεφαλής της GEA World, μιας κοινοπραξίας πρακτόρων και μάνατζερ ποδοσφαίρου, που κατατάχθηκαν στην πρώτη θέση σε όγκο από το 2002 έως το 2006

Καριέρα
-------

Ο Μότζι εργάστηκε ως φύλακας σιδηροδρομικού σταθμού μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1970, όταν γνώρισε τον Italo Alodi, τότε διευθύνοντα σύμβουλο της Γιουβέντους, ο οποίος τον διόρισε σε δευτερεύοντες ρόλους στον σύλλογο. Πριν κληθεί ως Διευθύνων Σύμβουλος από τη Γιουβέντους το 1994, εργάστηκε και συνεργάστηκε με πολλές ομάδες, όπως η Ρόμα, η Λάτσιο, η Τορίνο και η Νάπολι, όπου κέρδισε πολλούς τίτλους πρωταθλήματος, εγχώριους και συνομοσπονδιακούς τίτλους. 

### Τα πρώτα χρόνια σε Γιουβέντους και Ρόμα

Αρχείο:AS Roma - Luciano Spinosi, Luciano Moggi and Roberto Pruzzo.jpg Ο Moggi στη Ρόμα το 1978 με τον Luciano Spinosi (αριστερά) και τον Roberto Pruzzo (δεξιά)

Αφού μπήκε στο ποδόσφαιρο ανώτερης ηλικίας τη δεκαετία του 1970 για τη Γιουβέντους υπό τον γενικό διευθυντή Αλόντι, ο Μόγκι οργάνωσε ένα δίκτυο σκάουτερ που αναζητούσαν νεαρά ταλέντα στα προάστια. Μεταξύ των ποδοσφαιριστών του είναι ο δεκαεξάχρονος Paolo Rossi το 1972, ο Claudio Gentile το 1973 και ο Gaetano Scirea το 1974.  Λίγα χρόνια αργότερα, ο Moggi ανέλαβε έναν πιο σημαντικό ρόλο και επίσης δημιούργησε επαφές με τις άλλες ομάδες για να ξεκινήσει διαπραγματεύσεις μέχρι που αναγκάστηκε να αλλάξει εταιρεία λόγω της ρήξης με τον τότε πρόεδρο της Juventus Giampiero Boniperti. 

Η επόμενη δουλειά του Μότζι ήταν στη Ρόμα του νέου προέδρου Γκαετάνο Ανζαλόνε. Χάρη στη βοήθεια ορισμένων δημοσιογράφων, ήταν ο Μόγκι που εμφανίστηκε και γνώρισε τον Ανζαλόνε, ο οποίος αποφάσισε να εργαστεί ως σύμβουλος μεταγραφών το 1977. Κατά τη διάρκεια της περιόδου του στη Ρόμα, η οποία κέρδισε το Κύπελλο Ιταλίας 1979–80, ο Μότζι απέκτησε τον Ρομπέρτο Προύτζο, ο οποίος μεταφέρθηκε στη Γιουβέντους του Μπονιπέρτι.  Η αποχώρησή του από τη Ρόμα έγινε λίγες μέρες αφότου ο Ντίνο Βιόλα, ο νέος πρόεδρος, έμαθε ότι, την παραμονή του αγώνα με την Άσκολι, ο Μόγκι είχε δείπνο με τον Κλαούντιο Πιέρι, τον διαιτητή του αγώνα. Ήταν 25 Νοεμβρίου 1979 και η δέκατη αγωνιστική της Serie A 1979–80 που παιζόταν. Η Ρόμα κέρδισε τον αγώνα με 1–0 και ο πρόεδρος της Άσκολι, Κοσταντίνο Ρότσι, στενοχωρήθηκε για μια διαιτησία που, κατά την άποψή του, ήταν υπέρ της Ρόμα. Στα αποδυτήρια, ο Rozzi συνάντησε τη Viola, στην οποία είπε την κριτική του για τον Moggi, που είδε σε ένα εστιατόριο παρέα με τον διαιτητή και τους δύο γραμμικούς. Ο Moggi το περιέγραψε ως ένα περιστασιακό γεγονός.  Η Viola χρησιμοποίησε το επεισόδιο ως προδοκιμαστικό για να απελευθερώσει τον Moggi, λέγοντάς του ότι ήθελε έναν αθλητικό διευθυντή που να ζούσε στη Ρώμη, παρόλο που ο Moggi ζούσε στη μητροπολιτική περιοχή της Ρώμης Civitavecchia. 

### Λάτσιο, Τορίνο, Νάπολι, Ρόμα και Γιουβέντους

Αρχείο:Moggi and Ferlaino.jpg Ο Μότζι με τον τότε πρόεδρο της Νάπολι, Κοράντο Φερλαίνο
Μετά το ιταλικό σκάνδαλο στοιχημάτων ποδοσφαίρου του 1980, το οποίο έγινε γνωστό ως *Totonero* και στο οποίο δεν συμμετείχε, ο Moggi προσλήφθηκε ως γενικός διευθυντής από τη Lazio για να το επαναλανσάρει. Μετά από δύο χρόνια, παραιτήθηκε με τον σύλλογο ακόμα στη Serie B.  Το 1982, μετακόμισε στο Τορίνο του προέδρου Sergio Rossi και του διευθύνοντος συμβούλου Luciano Nizzola. Υπέστη τις διαμαρτυρίες των οπαδών λόγω των συντριπτικών επιτυχιών της αγοράς που ολοκληρώθηκαν, όπως ο Αργεντινός Patricio Hernández, ή χαμένες, όπως ο Γιουγκοσλάβος Safet Sušić. Παρέμεινε στην Τορίνο για πέντε χρόνια με ανάμεικτα αποτελέσματα.  Στις 29 Μαΐου 1987 παραιτήθηκε από τη θέση του. 

Στις 22 Ιουνίου 1987, ο Moggi μετακόμισε στη Νάπολι των Corrado Ferlaino και Diego Armando Maradona αμέσως μετά τη νίκη του πρώτου τους *σκουντέτο*, διαδεχόμενος τον Allodi. Η Νάπολι κέρδισε τον τελικό του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ το 1989, τη Serie A 1989–90 και το Supercoppa Italiana του 1990. Τον Μάρτιο του 1991, ο Μόγκι παραιτήθηκε λόγω ασυμβατότητας με τον Φερλαίνο.  Στη συνέχεια επέστρεψε στο Τορίνο υπό τον πρόεδρο Τζιαν Μάουρο Μπορσάνο και ο σύλλογος έφτασε στον τελικό του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ το 1992, ο οποίος χάθηκε λόγω του κανόνα των εκτός έδρας γκολ και κέρδισε τον τελικό του Κόπα Ιταλία του 1993 λόγω του ίδιου κανόνα. Το 1994, ερευνήθηκε μαζί με τον συνεργάτη του Λουίτζι Παβαρέζε για αθλητικά αδικήματα και υποβοήθηση πορνείας για διαιτητές κατά τη διάρκεια των αγώνων του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ 1991–92. Ο Borsano και ο λογιστής Giovanni Matta κατέθεσαν ότι ήταν ο Moggi που φρόντισε προσωπικά για τη φιλοξενία των διαιτητών και των γραμμών και την παροχή ιερόδουλων για τους εντός έδρας αγώνες, ενώ τις υπηρεσίες πλήρωνε η Τορίνο μέσω μαύρων ταμείων. Η ποινή ήταν αθωωτική επειδή ο Pavarese ανέλαβε όλες τις ευθύνες, ενώ από την αθλητική πλευρά η απάτη δεν μπορούσε να υπάρξει καθώς η αθλητική απάτη δεν ίσχυε στους αγώνες της UEFA και η UEFA έκλεισε γρήγορα την έρευνά της.  

Αρχείο:Juventus FC (Torino, 1997) - Giraudo, Lippi, U. Agnelli, Moggi, Bettega.jpg Ο Moggi με τους Antonio Giraudo, Marcello Lippi, Umberto Agnelli και Roberto Bettega στη Γιουβέντους
Μόλις έφυγε από το Τορίνο, ο Μόγκι επέστρεψε στη Ρόμα του Φράνκο Σένσι. Το 1994, μετακόμισε στη Γιουβέντους υπό τον διευθύνοντα σύμβουλο Antonio Giraudo και όπου θα τον περιέγραφε από τον Gianni Agnelli ως "ο γαμπρός του βασιλιά, που πρέπει να γνωρίζει όλους τους κλέφτες αλόγων".  Τα δώδεκα χρόνια με τη Γιουβέντους ήταν τα πιο επιτυχημένα σε ολόκληρη τη διοικητική του καριέρα και τον τοποθέτησαν μεταξύ των σημαντικότερων προπονητών ποδοσφαίρου σε εθνικό και διεθνές επίπεδο. Η Γιουβέντους κέρδισε πέντε πρωταθλήματα (συν ένα ανακλήθηκε και ένα έμεινε χωρίς ανάθεση), ένα Τσάμπιονς Λιγκ UEFA, ένα Διηπειρωτικό Κύπελλο, ένα Σούπερ Καπ ΟΥΕΦΑ, ένα Κύπελλο Ιντερτότο, ένα Κόπα Ιταλίας και τέσσερα Σούπερ Κύπελλο Ιταλίας. Έφτασε επίσης σε τρεις τελικούς Champions League, έναν τελικό Κυπέλλου UEFA και δύο άλλους τελικούς του Coppa Italia. 

Ο Μότζι παρέμεινε στη Γιουβέντους μέχρι τον Μάιο του 2006 όταν παραιτήθηκε λέγοντας: «Μου σκότωσαν την ψυχή».    Συνδέθηκε με μια δικαστική έρευνα στον αθλητικό χώρο γνωστό ως *Calciopoli*. Κάποιες τηλεφωνικές υποκλοπές έρευνας που κατατέθηκε από το δικαστήριο του Τορίνο δημοσιεύτηκαν σε ορισμένες εφημερίδες, οι φάκελοι των οποίων είχαν σταλεί στον Φράνκο Καράρο, τότε πρόεδρο της Ιταλικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (FIGC) και τον ίδιο που ενεπλάκη στο σκάνδαλο, αλλά δεν βγήκε αδιάσπαστος χωρίς διαμάχη,    κατά την οποία ορισμένοι προπονητές ρωτούσαν τον καθοριστή διαιτητή Pierluigi Pairetto, τότε εκπρόσωπο διαιτητή για την UEFA, σχετικά με τα ονόματα ορισμένων διαιτητών που έπρεπε να κληρωθούν για να διαιτητεύσουν τους αγώνες των επόμενων Πρωταθλητών Σύνδεσμος. Στη συνέχεια ξέσπασε σκάνδαλο, το οποίο οδήγησε στην παραίτηση του Μόγκι και των άλλων δύο μάνατζερ, για έρευνα που θεωρητικοποίησε το έγκλημα της εγκληματικής ένωσης με στόχο την αθλητική απάτη. Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς, ο Moggi είχε μοναδικές σχέσεις με κάποιους ανθρώπους που έλκονταν γύρω από την ιταλική αθλητική δημοσιογραφία, με στόχο να βάλουν το έργο των διαιτητών και των συλλόγων σε καλό ή κακό φως. Η εισαγγελία του Τορίνο είχε νωρίτερα απορρίψει τις κατηγορίες της εισαγγελίας.  



1. 1 2  Burke, Jason (30 July 2006). «Paradiso to inferno». *The Observer*.. Ανακτήθηκε στις 24 January 2023.
2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9  Vernazza, Sebastiano (7 May 2006). «Moggi story: c' era un ferroviere...» (στα it). *La Gazzetta dello Sport*.. Ανακτήθηκε στις 24 January 2023.
3. ↑  «Bollettino Settmanale Anno XVI – n. 19» (στα Ιταλικά). Italian Competition Authority. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Μαρτίου 2012. Ανακτήθηκε στις 18 Νοεμβρίου 2012.
4. ↑  Torri, Piero (11 June 2018). «Ettore Viola: 'La Roma un sogno. Papà mandò via Moggi. La cessione di Ancelotti andò così'» (στα it). *Il Romanista*.. Ανακτήθηκε στις 24 January 2023.
5. ↑  «Il Torino cambia padrone» (στα it). *La Repubblica*. 30 May 1987.. Ανακτήθηκε στις 24 January 2023.
6. ↑  «Moggi al Torino: con Ferlaino e' rottura» (στα it). *La Repubblica*. 15 March 1991.. Ανακτήθηκε στις 24 January 2023.
7. ↑  Novelli, Massimo (14 April 1994). «Sesso e regali, pagava il Torino» (στα it). *La Repubblica*.. Ανακτήθηκε στις 24 January 2023.
8. ↑  Novelli, Massimo (10 May 1994). «Napoli sotto inchiesta» (στα it). *La Repubblica*.. Ανακτήθηκε στις 24 January 2023.
9. ↑  «Ora scopriremo i conti all'estero» (στα it). *Corriere della Sera*. 18 May 2006.. Ανακτήθηκε στις 24 January 2023.
10. ↑  «Moggi, addio al calcio 'Mi hanno ucciso l'anima'» (στα it). *La Repubblica*. 14 May 2006.. Ανακτήθηκε στις 24 January 2023. *«'I would like to ask you a courtesy, not to ask me questions. Also because I no longer have the will, the strength... I no longer have the soul. They killed her. Tomorrow I will resign as general manager of Juventus. From tonight the world of football is no longer mine. Now I will dedicate myself to defending myself from all the bad things that have been said and done towards me.'»*
11. ↑  O'Brien, Jonathan (16 July 2006). «The Italian Job». *The Sunday Business Post*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 June 2008.. Ανακτήθηκε στις 24 January 2023. *«'I have neither the strength nor the willingness to answer any questions,' Moggi told the press on May 13. 'I'll think only to defend myself from all allegations and wicked actions. 'I miss my soul, it has been killed. Tomorrow, I'll be resigning. 'Tonight, the football world isn't my world any more.'»*
12. ↑  «Moggi a Bari: 'Mancavo dalla famosa Reggina-Juventus del 2006'» (στα it). *Tuttosport*. 12 May 2015.. Ανακτήθηκε στις 24 January 2023.
13. ↑  Baldini, Daniele (7 Νοεμβρίου 2009). «Calciopoli, Carraro sentenziò: 'Salvate Fiorentina e Lazio dalla B'». *Calciomercato.com* (στα Ιταλικά). Ανακτήθηκε στις 24 Ιανουαρίου 2023.
14. ↑  Olivaro, Stefano (12 Νοεμβρίου 2009). «Perché non si parla di Carraro». *Indiscreto* (στα Ιταλικά). Ανακτήθηκε στις 24 Ιανουαρίου 2023.
15. ↑  Mensurati, Marco (26 March 2015). «Moggi: 'Cupola? Una presa in giro. Era Carraro a telefonare'» (στα it). *La Repubblica*.. Ανακτήθηκε στις 24 January 2023.
16. 1 2 3 4 5 6 7  Cambiaghi, Emilio· Dent, Arthur (2007). *Il processo illecito* (PDF) (1st έκδοση). Stampa Indipendente. σελίδες 5–6, 9–10, 47–57. Ανακτήθηκε στις 24 Ιανουαρίου 2023.
17. ↑  Writing for *Il Foglio*, journalist Christian Rocca stated: "For a week, Italians have had media proof that Juventus is buying referees. But this 'proof' comes from a request for dismissal which, on the contrary and without any doubt, proves how Juventus didn't buy the referees." Italian magistrate and public prosecutor Marcello Maddalena justified the dismissal because it is "an investigation undoubtedly destined to last for years and to fill the pages of newspapers and radio and television broadcasts forever, but for the start of which, it is repeated, it hasn't remained at the state (after all the investigations that have been carried out), not even a shred of 'news' that allows it." About Juventus' punishment, Rocca wrote: "In a normal country there would have been a public apology to Juventus and only, I repeat only, a severe ethical and disciplinary judgment against the designator of the referees and the director of a sports club caught having too close relations. Rome and Naples [trials] concern something else, as far as we know: the management of players, not referees."  
  
About the wiretaps, Maddalena stated: "In all the imposing mass of intercepted conversations there emerges an integral attitude, a sort of 'presumption' or 'superiority complex' that could sound like this: 'We're the best, the strongest, the most beautiful, the most everything, therefore we don't need complacent referees or favours but only good, honest, and fair referees, who referee according to the rules... And so we will win.' And in fact all the observations, the comments, the indications (for friendly matches), the suggestions regarding the referees always seem to be placed in the perspective of the search for the best referee for Juve matches, the referee who best guarantees the regular progress and the regular outcome of the sporting competition." Maddalena also stated that Juventus was unfairly penalized, observing that "with regard to any appointments of referees aimed at favouring Juventus, the objective analysis of the documentation not only doesn't confirm the initial investigative hypothesis, but on the contrary, evidence of the opposite sign is obtained, indicative of the absence of irregularities and of more or not disguised of referee designations piloted by Pairetto." According to Rocca, "they didn't even enter the trial because the same public prosecutor who first hypothesized against them the crime of conspiracy, then corruption, and finally sports fraud – and for this reason entered them in the register of suspects – decided that the elements collected, that is to say the phone calls we read in the newspapers, were not only not sufficient to support the accusatory hypothesis in a trial, but they weren't even enough to continue the investigation neither for the crime of association, nor for the crime of corruption or for the crime of sports fraud."