recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Ιάσων Γεωργιάδης** , (Βόλος 1 Απριλίου 1902- ? ), ήταν Έλληνας αθλητής και διοικητικός παράγοντας της αντισφαίρισης.

Ο Γεωργιάδης γεννήθηκε στον Βόλο αλλά έζησε τα παιδικά του χρόνια στο Κάιρο όπου είχε μετακομίσει η οικογένεια του όταν ο πατέρας του Κωνσταντίνος ανέλαβε διευθυντής της Τράπεζας Ανατολής. Κατατάχτηκε εθελοντής στον ελληνικό στρατό και πήρε μέρος στην Μικρασιατική εκστρατεία , εκεί αναφέρεται να παίρνει μέρος σε στρατιωτικούς αγώνες αντισφαιρίσεως το 1922 στην Σμύρνη. Αναδείχτηκε μάλιστα πολυνίκης των αγώνων, *αγώνες πανστρατιάς* όπως ονομάστηκαν, και τιμήθηκε γι' αυτό.

Το 1923 με την επιστροφή του στην Ελλάδα έγινε αθλητής του Ο.Α.Α. όπου τον υπηρέτησε από όλα τα πόστα έως τον θάνατο του. Το 1924 ήταν πρωταθλητής στο πανελλήνιο πρωτάθλημα στο απλό νικώντας στον τελικό τον Ζ. Αργυρόπουλο και νικητής στο διπλό αντρών με συμπαίκτη τον Αργυρόπουλο. Στο απλό αντρών νίκησε κατά σειρά τους Σ. Ζώτο με 2-0 σετ, τον Ι. Κετσέα με 2-0 σετ στα ημιτελικά τον Ντίκερσον και στον τελικό τον Αργυρόπουλο με 3-1 σετ (6-1,7-5,2-6,8-6). Στο διπλό αντρών με συμπαίκτη τον Αργυρόπουλο νίκησαν στον τελικό το ζευγάρι Ντίκερσον-Χάρτοπ με 3-1 σετ .

Πήρε μέρος με την Εθνική ομάδα σε πολλές διοργανώσεις του κυπέλλου Ντέιβις , ήταν αρχηγός αποστολών σε πολλές διοργανώσεις , σύμβουλος της ΕΦΟΑ κτλ. Είχε διατελέσει ανώτερος τραπεζικός υπάλληλος και διευθυντής σε ασφαλιστικές εταιρίες.

Πηγές
-----

* Ελευθέριου Σκιαδά, *100 Όμιλος Αντισφαίρισης Αθηνών 1895-1995*, Μικρός Ρωμηός Ε.Π.Ε. ISBN 960-85466-2-1, σελίδες 139 κι 152
Ένα παράδειγμα κοίλου πολυγώνου
Ένα απλό πολύγωνο που δεν είναι κυρτό ονομάζεται **κοίλο πολύγωνο**, ή **μη κυρτό** ή **επανεισδύον**. Ένα απλό κοίλο πολύγωνο σε κάθε περίπτωση περιέχει μία τουλάχιστον εσωτερική γωνία μεγαλύτερη από 180 μοίρες.

Ένα κοίλο πολύγωνο είναι πάντοτε δυνατό να διαμεριστεί σε ένα σύνολο από κυρτά πολύγωνα. Ένας αλγόριθμος πολυωνυμικού χρόνου για την εύρεση ενός διαμερισμού κοίλου πολυγώνου σε όσο το δυνατόν λιγότερα κυρτά πολύγωνα, παρουσιάστηκε το 1985 από τους καθηγητές πληροφορικής του Πανεπιστημίου Πρίνστον, Μπερνάρ Σαζέλ και Ντέιβιντ Ντόμπκιν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  McConnell, Jeffrey J. (2006), *Computer Graphics: Theory Into Practice*, σελ. 130, ISBN 0-7637-2250-2
2. ↑  Leff, Lawrence (2008), *Let's Review: Geometry*, Hauppauge, NY: Barron's Educational Series, σελ. 66, ISBN 978-0-7641-4069-3
3. ↑  Mason, J. I. (1946), «On the angles of a polygon», *The Mathematical Gazette* (The Mathematical Association) **30** (291): 237–238, doi:10.2307/3611229 .
4. ↑  «Definition and properties of concave polygons». MathOpenRef.  (with interactive animation)
5. ↑  Chazelle, Bernard; Dobkin, David P. (1985), «Optimal convex decompositions», στο: Toussaint, G.T. επιμ. *Computational Geometry*, Elsevier, σελ. 63–133,  .

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Weisstein, Eric W. "Concave polygon" από το MathWorld.
Τα **Κοίλα** Εύβοιας, *(αρχαία Κοίλα)* είναι μια άγνωστη γεωγραφικά περιοχή του νησιού την οποία αναφέρει ο Ηρόδοτος, Στράβωνας, Δίων Χρυσόστομος  και άλλοι αρχαίοι συγγραφείς. Για την τοποθεσία της υπήρχαν διαφορετικές απόψεις, καθώς επίσης αν πρόκειται για κάποια πόλη ή απλώς μια περιοχή.

Η επικρατέστερη άποψη είναι, ότι πιθανότατα, να ήταν περιοχή των ανατολικών ακτών της Εύβοιας η οποία εκτεινόταν από το ακρωτήρι Καφηρέας έως την Οχθονιά Κύμης.

Ιστορία
-------

Ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι στην περιοχή ναυάγησε, κατά τη διάρκεια της Ναυμαχίας του Αρτεμισίου, ο στόλος των Περσών, εξαιτίας των νότιων ανέμων καθώς και της καταιγίδας που ξέσπασε, τη στιγμή που περιέπλεαν στην περιοχή.

Πληροφορίες για την περιοχή καθώς και για τους κατοίκους της παρέχει ο αρχαίος φιλόσοφος Δίων Χρυσόστομος (40-120), ο οποίος ταξιδεύοντας από τη Χίο ναυάγησε στις ακτές της Εύβοιας (περίπου 100). Ο ίδιος αναφέρει ότι δέχτηκε τη περιποίηση και τη φιλοξενία από κάτοικο της περιοχής. Αναφέρει ότι οι κάτοικοι της περιοχής ήταν πολύ φιλόξενοι, ενώ μάλιστα είχαν προσφέρει τη βοήθεια τους σε πολλούς ναυαγούς.

Πλέον το μόνο που υπάρχει για να θυμίζει τα Κοίλα Ευβοίας, είναι η παλιά ονομασία του χωριού Εκάλη Εύβοιας που έως το 1954 ονομαζόταν *Κοίλωση* και πιθανώς αποτελεί παραφθορά της ονομασίας της περιοχής των νοτιοανατολικών ακτών της Εύβοιας.

Πηγές
-----

Ηρόδοτου Ιστορία ;

Ιστορία της Νήσου Εύβοιας ;
Ο **Ηλίας** διετέλεσε αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης τον 6ο αιώνα.

Είναι γνωστός από τον ενεργό ρόλο που έπαιξε στα εκκλησιαστικά δρώμενα που προηγήθηκαν της Ε' Οικουμενικής Συνόδου. Στις 6 Ιανουαρίου του 553 συνυπογράφει, μαζί με τον Απολλινάριο Αλεξανδρείας και Δομνίνο Αντιοχείας, επιστολή που απέστειλε ο πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Ευτύχιος προς τον πάπα Βιγίλιο.

Αν και πρωταγωνίστησε στη σύγκλησή της, ο Ηλίας απουσίαζε για άγνωστους λόγους από τις εργασίες της Ε' Οικουμενικής Συνόδου που συνήλθε το 553 (5 Μαΐου - 2 Ιουνίου) και εκπροσωπήθηκε σε αυτήν από τον τιτουλάριό του επίσκοπο Ηρακλείας της Μακεδονίας Βενίγνο, ο οποίος υπογράφει ως εκπρόσωπός του και τα σωζόμενα σε λατινική μετάφραση πρακτικά της Συνόδου στην 7η θέση, αμέσως μετά τους πατριάρχες.

Τέλος, σε μεταγενέστερο έργο του πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Γερμανού Α' «Περί των αγίων συνόδων» αναφέρεται το όνομα του Ηλία Θεσσαλονίκης, ως συμμετασχόντος στην Ε' Οικουμενική Σύνοδο. Εάν δεν πρόκειται για ιστορικό λάθος, ίσως αποσκοπεί στον τονισμό του πρωτεύοντος ρόλου του στις προπαρασκευαστικές ενέργειες για τη σύγκλησή της.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του ως αγίου στις 25 Ιουλίου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Benignus misericordia Dei episcopus Heracleotanae civitatis, quae est primae Macedoniae, agens vicem Elia sanctissimi archiepiscopi Thessalonicensium civitatis, tam pro illo etiam pro me»
2. ↑  «καὶ σύνοδος ἐνταῦθα συνεκροτεῖτο τῶν ρξε' ἁγίων πατέρων, ὄντος ἐν αὐτῇ Εὐτυχίου τοῦ τῆς πόλεως ἡμῶν προέδρου, ᾿Απολλιναρίου τοῦ ᾿Αλεξανδρείας,... ᾿Ηλία τε τοῦ Θεσσαλονίκης καὶ ἑτέρων πλείστων»

Πηγές
-----

* Ιερά Μητρόπολις Θεσσαλονίκης
Για τον αρχαιολόγο, δείτε: Κωνσταντίνος Καραπάνος.  

Ο **Κωνσταντίνος Καραπάνος** ήταν Έλληνας αγωνιστής του 1821 και πολιτικός.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στη Ζάβιτσα της Ακαρνανίας και καταγόταν από ιστορική οικογένεια οπλαρχηγών που έφερε αρχικά το επώνυμο Στάμου. Προεπαναστατικά ήταν διδάσκαλος στην Κωνσταντινούπολη, στην Κατούνα, στο Αγρίνιο, την Άρτα, την Πρέβεζα και αλλού

Το 1821 στη Συνέλευση της Δυτικής Χέρσου Ελλάδος που έγινε στο Μεσολόγγι εκλέχτηκε γερουσιαστής του οργανισμού που δημιουργήθηκε. Συνελήφθη από τους Τούρκους και στάλθηκε στα Γιάννενα και μετέπειτα στην Άρτα όπου κι εγκαταστάθηκε μόνιμα. Το 1822 χρημάτισε επίτροπος των εξωτερικών υποθέσεων στη Προσωρινή διοίκηση της Ελλάδος. Στις 25/6/1822 υπέγραψε έγγραφο σαν γενικός γραμματέας του μινίστρου του πολέμου, ελλείψει του μινίστρου. 

Είχε τρεις γιους, τους Γεώργιο, Γρηγόριο και Γεράσιμο. Γιος του Γεράσιμου ήταν ο Κωνσταντίνος, αρχαιολόγος, πολιτικός και μεγαλοτσιφιλικάς της Άρτας. Αδελφός του ήταν επίσης ο πολιτικός και αγωνιστής Φώτης .

Παραπομπές
----------

1. ↑  Κωνσταντίνος Σαθάς, Βιογραφίαι των εν τοις γράμμαση διαλαψάντων Ελλήνων..., σελ. 576

Πηγές
-----

* Νικόλαου Πατσέλη, *Οι πολιτικοί άνδρες της Ηπείρου*, Έκδοση Ηπειρωτική Εστία, Ιωάννινα 1959
Ο **Κωνσταντίνος Κεραμεύς** (Θεσσαλονίκη, 21 Απριλίου 1937 - 26 Δεκεμβρίου 2021) ήταν Έλληνας νομικός, ομότιμος καθηγητής Πολιτικής δικονομίας. 

Εκπροσώπησε την Ελλάδα σε διπλωματικές διασκέψεις και άλλες συνόδους. Διατέλεσε πρόεδρος του Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών (1992-1995) και πρόεδρος του Συνδέσμου Ακαδημαϊκής Συνεργασίας Academic Cooperation Association (1996-2002). Δίδαξε στην Ακαδημία Διεθνούς Δικαίου της Χάγης (1997). Συνέγραψε εγχειρίδια, μονογραφίες και ερμηνείες κατ’ άρθρον, ιδίως στην ύλη του δικονομικού δικαίου.

Βιογραφικό
----------

Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Έλαβε πτυχίο Νομικής από το Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (1960) και διδακτορικό δίπλωμα από το Ελεύθερο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου (1962).

Διετέλεσε βοηθός στην έδρα αστικού δικαίου του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και εν συνεχεία εντεταλμένος υφηγητής (1967). Ορίστηκε τακτικός καθηγητής της έδρας της Πολιτικής Δικονομίας στο ίδιο Πανεπιστήμιο το 1971. Ακόμη, διετέλεσε καθηγητής Πολιτικής Δικονομίας του Πανεπιστημίου Αθηνών (1982) και πλέον είναι Ομότιμος Καθηγητής στη Νομική σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου και στη Νομική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Δίδαξε πολιτική δικονομία, συγκριτικό δίκαιο και δικονομικό διεθνές δίκαιο σε πολλά ξένα Πανεπιστήμια (ιδίως Βερολίνο, Αμβούργο, Τούλεϊν (Tulane), Πανεπιστήμιο της Λουιζιάνα, Πανεπιστήμιο του Οχάιο, Πανεπιστήμιο Παντεόν-Ασσάς (Paris II), Πανεπιστήμιο της Γάνδης) και έδωσε διαλέξεις σε περίπου 90 ευρωπαϊκά, αμερικανικά και ιαπωνικά Πανεπιστήμια.

Αναγορεύθηκε επίτιμος διδάκτωρ των Πανεπιστημίων του Αμβούργου (1993), Paris ΙΙ (2000), Λιέγης (2003) και Βιέννης (2003). Από το 1994 τακτικό μέλος της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας (Λονδίνο). Από το 1998 ως το 2006 πρόεδρος της Διεθνούς Ακαδημίας Συγκριτικού Δικαίου.

Απεβίωσε σε ηλικία 84 ετών στις 26 Δεκεμβρίου 2021. Ήταν παντρεμένος με την Μαριλένα Σαρρή-Κεραμέως (δικηγόρο) και είχε δύο τέκνα: τον Δημήτρη Κεραμέα (δικηγόρο) και τη Νίκη Κεραμέως (δικηγόρο και πολιτικό).

Πηγές
-----

1. ↑  www.cnn.gr/ellada/story/295059/pethane-o-kathigitis-nomikis-konstantinos-kerameys-pateras-tis-ypoyrgoy-paideias.
2. ↑  geschichte.univie.ac.at/en/persons/konstantinos-d-kerameus.
3. 1 2 3  «Βιογραφικό Κωνσταντίνου Κεραμέως». *www.hiifl.gr*. Ανακτήθηκε στις 13 Αυγούστου 2016.
4. ↑  «.:BiblioNet : Κεραμεύς, Κωνσταντίνος Δ». *www.biblionet.gr*. Ανακτήθηκε στις 13 Αυγούστου 2016.
5. ↑  «Κεραμεύς Κωνσταντίνος | Νομική Σχολή Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης». *www.law.auth.gr*. Ανακτήθηκε στις 13 Αυγούστου 2016. [*νεκρός σύνδεσμος*]
6. ↑  «ΕΚΠΑ: Νομική Σχολή - Ομότιμοι Καθηγητές». *www.law.uoa.gr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Σεπτεμβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 13 Αυγούστου 2016.
7. ↑  «Πέθανε ο πατέρας της Νίκης Κεραμέως, Κωνσταντίνος Κεραμεύς». *ProtoThema*. 26 Δεκεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2021.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* **BiblioNet**: **3842**

 |

 |
Ο **κοβελλίνης**, ή **κοβελλίτης**, (αγγλ. covellite) είναι θειούχο ορυκτό του (δισθενούς) χαλκού. Το όνομά του του δόθηκε προς τιμήν του Νικολό Κοβέλλι (Niccolò Covelli, 1790–1829), που ανακάλυψε το ορυκτό στο όρος Βεζούβιο.

Ανευρίσκεται πολύ σπάνια ως πρωτογενές ορυκτό υδροθερμικής προέλευσης. Συνηθέστατα αποτελεί δευτερογενές ορυκτό στην ζώνη οξείδωσης θειούχων ορυκτών του χαλκού, όπου ανευρίσκεται και ως ιριδίζουσα επικάλυψή τους. Σχετίζεται με χαλκοσίνη, χαλκοπυρίτη, βορνίτη, σιδηροπυρίτη, εναργίτη και άλλα μικτά θειούχα. Χρησιμοποιείται ως μετάλλευμα χαλκού.

Ανευρίσκεται σε πολλές περιοχές του πλανήτη, αλλά όχι σε όλες σε εκμεταλλεύσιμες ποσότητες. Περιοχές με εκμεταλλεύσιμα κοιτάσματα απαντούν στην Ιταλία (Βεζούβιος, Σαρδηνία), στη Σερβία, την Αυστρία, τη Γερμανία, τη Βρετανία, τη Ρωσία (περιοχές Καυκάσου και Μουρμάνσκ), το Μαρόκο, την Αργεντινή. Στις ΗΠΑ βρίσκεται στις πολιτείες Μοντάνα, Αλάσκα, Κολοράντο, Γιούτα, Αριζόνα. Στην Ελλάδα ανευρίσκεται στα μεταλλεία «Μαδέμ - Λάκκος» της Χαλκιδικής.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος ορυκτών

Πηγές
-----

* Handbook of Mineralogy
* Mindat.org
* Galleries.com
* Webmineral.com

Βιβλιογραφία
------------

* James Dwight Dana, *Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks*, READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244
* Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil, *A Field Guide to Rocks and Minerals*, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 039591096X
* Walter Schumann, R. Bradshaw, K. A. G. Mills, *Handbook of Rocks, Minerals and Gemstones*, Houghton Mifflin Harcourt, 1993 ISBN 0395511372

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Εκεί εμφανίζεται ως προϊόν ηφαιστειακής δραστηριότητας
Ο **Ηλίας Δεκουλάκος** (1929 - 1998) ήταν Έλληνας ζωγράφος.

Βίος
----

Γεννήθηκε το 1929 στην Αθήνα και καταγόταν από τη Μάνη. Σπούδασε ζωγραφική στην ΑΣΚΤ ολοκληρώνοντας τις σπουδές του το 1956 ενώ έλαβε μαθήματα και από τον Σπύρο Παπαλουκά. Αργότερα δίδαξε ελεύθερο σχέδιο πρώτα στο Αθηναϊκό Τεχνολογικό Ινστιτούτο (1960-1968) και έπειτα στο δικής του ιδιοκτησίας Εργαστήριο Ελευθέρων Σπουδών Ζωγραφικής (1969-1972).

Διακρίθηκε και τιμήθηκε με βραβεία ήδη από τα νεανικά του χρόνια. Η περίοδος της δικτατορίας -την οποία καυτηρίασε με ατομικές του εκθέσεις- σήμανε μια στροφή στο ύφος του, καθώς τα αφηρημένα και εξπρεσιονιστικά στοιχεία έδωσαν τη θέση τους στο φωτογραφικό ρεαλισμό κριτικού χαρακτήρα. Το 1982 εκλέχθηκε τακτικός καθηγητής της ΑΣΚΤ στην έδρα της ζωγραφικής και κατά τα κατοπινά χρόνια εμπλούτισε το έργο του με τη χρήση περιβαλλόντων video κ.α. Τη θέση του τη διατήρησε μέχρι την παραίτησή του το 1988. Μετά το 1988 ήταν ομότιμος καθηγητής. Πέθανε το 1998.

Έργο
----

Με αφετηρία το 1963 πραγματοποίησε αρκετές ατομικές εκθέσεις ενώ συμμετείχε και σε πολλές ομαδικές στην Ελλάδα αλλά και σε χώρες του εξωτερικού (Γαλλία, Αίγυπτος κλπ). Δημιουργίες του εκτέθηκαν μετά θάνατον στην Εθνική Πινακοθήκη, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, στο Μουσείο Μπενάκη, στην ελληνική περιφέρεια αλλά και στην Κωνσταντινούπολη.

Αν και αρχικά κινήθηκε στα πλαίσια της εξπρεσιονιστικής αφαίρεσης στην πορεία στράφηκε προς την παραστατικότητα παρουσιάζοντας υπερρεαλιστικές ανθρώπινες μορφές και αντικείμενα ενώ αργότερα ασχολήθηκε και με την τοπιογραφία.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6 7  dp.iset.gr/en/artist/view.html?id=849&tab=main. Ανακτήθηκε στις 20  Σεπτεμβρίου 2020.
2. 1 2  www.nationalgallery.gr/el/zographikh-monimi-ekthesi/painter/dekoulakos-ilias.html. Ανακτήθηκε στις 20  Σεπτεμβρίου 2020.
3. 1 2 3 4  *Ελληνική Τοπιογραφία 19ος - 20ός αιώνας*. Αθήνα: Εθνική Πινακοθήκη και Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου. 1998. σελίδες 174–175.
4. 1 2 3  «Δεκουλάκος, Ηλίας, 1929-1998». *biblionet.gr*. Ανακτήθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 2015.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 102543033
* **ΕΒΕ**: 227351
* **BiblioNet**: **78805**
* LCCN: no2012005618
* ISNI: 0000 0000 7300 5743
* GND: 139683933

 |

 |
Ο **Ηλίας Θερμησιώτης** (1788–1871) ήταν Έλληνας πλοιοκτήτης, αξιωματικός του Ναυτικού και μέλος της Φιλικής Εταιρείας κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης του 1821.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1788 στις Σπέτσες. Η οικογένεια του καταγόταν από τη Θερμησία της Ερμιονίδας, εξ ου και το επώνυμο τους. Από μικρή ηλικία γνώριζε τη ναυτική τέχνη και ασχολήθηκε με το εμπόριο και έγινε πλοίαρχος. Μετά από λίγα χρόνια απέκτησε το δικό του πλοίο, το βρίκιον *Αχιλλεύς*, το οποίο το μετέτρεψε σε πολεμικό για τις ανάγκες του επαναστατικού αγώνα. Συνεργάστηκε με την Μπουμπουλίνα, κατέχοντας από κοινού μαζί της δύο πλοία, ενώ τη βοήθησε και κληρονομικές διαφορές που είχε με προγόνους της, οι οποίες έφτασαν μέχρι το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως ελλείψει ελληνικών δικαστηρίων.

Το 1818 μυήθηκε στους κύκλους της Φιλικής Εταιρείας μαζί με τους Νικόλαο Μπόταση, Ρήγα Κρανιδιώτη και Γιώργο Πάνου. Στις 3 Απριλίου 1821 κήρυξε την επανάσταση στις Σπέτσες μαζί με άλλους προκρίτους του νησιού. Προσέφερε σημαντικά χρηματικά ποσά για τις ανάγκες της Επανάστασης. Υπήρξε εκ των πρωταγωνιστών στην πολιορκία και την κατάληψη του φρουρίου της Μονεμβασιάς, όπου στη συνέχεια ορίστηκε φρούραρχος και στρατιωτικός διοικητής της περιοχής από το Εκτελεστικό Σώμα. Χρησιμοποιώντας το πλοίο του συμμετείχε σε 18 ναυτικές επιχειρήσεις, μεταξύ των οποίων αυτές σε Ευβοϊκό, Άνδρο, Αιγαίο και Μεσολόγγι.

Στη μετεπαναστατική περίοδο, και πιο συγκεκριμένα στις εμφύλιες διαταραχές που ακολούθησαν συντάχθηκε με τον Γεώργιο Κουντουριώτη και στη συνέχεια με την αντικαποδιστριακή αντιπολίτευση. Το γεγονός αυτό του στέρησε τη δυνατότητα να κατέχει δίπλωμα αξιωματικού σύμφωνο με την προσφορά του. Κατά την περίοδο της βασιλείας του Όθωνα έλαβε και πάλι τον βαθμό που κατείχε και υπήρξε επίσης μέλος της *Επιτροπής Εκδουλεύσεων*. Τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του τα πέρασε στις Σπέτσες όπου πέθανε στις 10 Ιουλίου 1871 και ο τάφος του βρίσκεται στο κοιμητήριο των Αγίων Πάντων.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  «Θερμησιώτης Ηλίας (1788-1871)». *argolikivivliothiki.gr*. Αργολική Αρχειακή Βιβλιοθήκη Ιστορίας & Πολιτισμού. Ανακτήθηκε στις 8 Ιουνίου 2019.
2. ↑  «Θερμησιώτης». Εγκυκλοπαίδεια Δομή. Ανακτήθηκε στις 8 Ιουνίου 2019.

Βιβλιογραφία
------------

* Ηλίας Ν. Γαλέττας, Μαρίκα Β. Μπουζουμπάρδη. *Σπέτσες, Ιστορία Λαογραφία*, τόμ. Α΄, Ένωση Σπετσιωτών, 2004.
* Στασινόπουλος Χρ. *Λεξικόν της Ελληνικής Επαναστάσεως*, τομ. 2, σελ. 32, χ.χ.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ηλίας Θερμησιώτης στον *Πανδέκτη*, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών
Η αγιογραφία με θέμα την **Κοίμηση της Θεοτόκου** στον ομώνυμο Ιερό Ναό στην Ερμούπολη της Σύρου, είναι έργο του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου το οποίο δημιούργησε κοντά στο τέλος της περιόδου όπου ζούσε ακόμα στην Κρήτη, πιθανώς πριν το 1567. 

Ταυτοποιήθηκε ως έργο του Θεοτοκόπουλου το 1983, όταν ο αρχαιολόγος **Γεώργιος Μαστορόπουλος** κατά τη διάρκεια των διακοπών του πήγε να προσκυνήσει στο ναό. Ο πίνακας αυτός, που ανακαλύφθηκε θαμμένος στον προαύλιο χώρο, του τράβηξε την προσοχή. Καθώς το όνομα του ζωγράφου ήταν καλυμμένο από τη βρωμιά επιδίωξε να το καθαρίσει εμφανίζοντας (στο κάτω μέσο της εικόνας) την υπογραφή του ζωγραφου, ΔΟΜΗΝΙΚΟC *ΘΕΟΤΟΚΟΠΟΥΛΟC Ο ΔΕΙΞΑC*. Εξακολουθεί να βρίσκεται στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου στην Ερμούπολη, και κατά την επικρατέστερη άποψη μετακινήθηκε εκεί κατά την περίοδο της Ελληνικής Επανάστασης από κατοίκους των Ψαρών οι οποίοι μετά την καταστροφή των Ψαρών κατέφυγαν στη Σύρο, έκτισαν τον ναό την περίοδο 1826-1829, κι έτσι ο ναός έγινε γνωστός και ως *των Ψαριανών*. Καθώς τα αρχεία της εκκλησίας δεν διασώζονται πλέον, η παλαιότερα γνωστή καταγραφή αναφέρει πως η εικόνα βρισκόταν στον ναό από το 1850.

Η ανακάλυψη ήταν σημαντική για την καλύτερη κατανόηση της εξέλιξης του Ελ Γκρέκο και την πρώιμη σταδιοδρομία του. Το έργο συνδυάζει στοιχεία της κρητικής σχολής της βυζαντινής αγιογραφίας, και του ιταλικού μανιερισμού, και η σύνδεση της με τον Θεοτοκόπουλο οδήγησε στην ταυτοποίηση τριών άλλων έργων (*τρίπτυχο της Μόντενα*, *Ο Άγιος Λουκάς ζωγραφίζει την Παναγία και το Βρέφος*, και η Προσκύνηση των Μάγων), και μετέπειτα και στην ταυτοποίηση κάποιων ανυπόγραφων έργων όπως τα *Πάθη του Χριστού*.Επίσης, το μετέπειτα έργο του Θεοτοκόπουλου με τίτλο *Η ταφή του κόμη του Οργκάθ* το οποίο δημιούργησε κατά τη σταδιοδρομία του στην Ισπανία, έχει υποστηριχτεί πως διαθέτει επιρροές από τη συγκεκριμένη εικόνα της Κοίμησης της Θεοτόκου.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| Λεπτομέρεια της βάσης του κεντρικού κηροπηγίου με την υπογραφή του Θεοτοκόπουλου, βάσει της οποίας έγινε η ταυτοποίηση του 1983
 |
| Λεπτομέρεια της βάσης του κεντρικού κηροπηγίου με την υπογραφή του Θεοτοκόπουλου, βάσει της οποίας έγινε η ταυτοποίηση του 1983
  |

 |

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Μητροπόλεως, Γραμματεία Ιεράς. «ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΣΥΡΟΥ κ.ΔΩΡΟΘΕΟΥ Β΄ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ "ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ" ΓΙΑ ΤΟΝ ΔΟΜHΝΙΚΟ ΘΕΟΤΟΚΟΠΟΥΛΟ». *www.imsyrou.gr*. Ανακτήθηκε στις 14 Οκτωβρίου 2018.
2. 1 2  Web Gallery of Art, *The Dormition of the Virgin*
3. ↑  Cormack-Vassilaki, The Baptism of Christ Αρχειοθετήθηκε 2007-03-06 στο Wayback Machine.
4. ↑  M. Tazartes, *El Greco*, 74
5. ↑  D. Alberge, Collector Is Vindicated as Icon is Hailed as El Greco
6. ↑  M. Lambraki-Plaka, *El Greco-The Greek*, 55
7. ↑  R. Byron, *Greco: The Epilogue to Byzantine Culture*, 160-174

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η Κοίμηση της Θεοτόκου του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου στις Κυκλάδες[*νεκρός σύνδεσμος*], 22 Ιουλίου 2015 - enandro.gr
* Η «Κοίμηση της Θεοτόκου» θα «ταξιδέψει» από τη Σύρο στο Τολέδο Αρχειοθετήθηκε 2022-03-28 στο Wayback Machine. 26 Φεβρουαρίου 2014 - Η Ναυτεμπορική
Ο **Θωμάς Πεχλιβανίδης** (1904-1945) ήταν Έλληνας οπλαρχηγός που συμμετείχε στην Εθνική Αντίσταση μέσα από τις τάξεις των εθνικιστικών και αντικομμουνιστικών αντάρτικων τμημάτων του Αντών Τσαούς στις περιοχές της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ο **Θωμάς Πεχλιβανίδης** γεννήθηκε το 1904 στον Πόντο και μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή κατέφυγε ως πρόσφυγας στην Ελλάδα όπου εγκαταστάθηκε στις Κρηνίδες. Κατά τη διάρκεια της εξέγερσης της Δράμας σχημάτισε μαζί με τον συγχωριανό του Αναστάσιο Καραβασίλη ή Κουζλέκη μικρή αντάρτική ομάδα που είχε την έδρα της κοντά στο ορεινό Βουνοχώρι Καβάλας. Μάλιστα στη συγκεκριμένη ομάδα κατέφυγε αργότερα ο Αντών Τσαούς, ο οποίος θα αναδειχθεί στη συνέχεια ως ο σημαντικότερος εθνικιστής οπλαρχηγός της βουλγαροκρατούμενης ζώνης.

Όταν στις αρχές του 1944 πραγματοποιήθηκε η πρώτη οργάνωση των εθνικιστών ανταρτών με τη δημιουργία των ΕΑΟ, ο Πεχλιβανίδης ορίστηκε επικεφαλής του αρχηγείου του Τσαλ Νταγ, το οποίο αποτελούσε και την έδρα του Γενικού Αρχηγείου των ανταρτών. Στα τέλη Απριλίου του 1944, κατά τη διάρκεια βουλγαρικών εκκαθαριστικών επιχειρήσεων, το σώμα του συγκρούστηκε με εχθρικό τάγμα κοντά στο Βουνοχώρι..

Τον Ιανουάριο του 1945 σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια καταδίωξης του από τμήμα του ΕΛΑΣ όταν πυρπολήθηκε το σπίτι στο οποίο βρήκε καταφύγιο στα Περιστέρια (Δερμιτζόγιαννη) του Τσαλ Νταγ.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Χατζηαναστασίου (2006), σελ. 311-312.
2. 1 2  Χατζηαναστασίου (2016), σελ. 41.
3. ↑  Τάσος Χατζηαναστασίου (2003), σελ. 147.
4. ↑  Χατζηαναστασίου (2016), σελ. 154.
5. ↑  Παπαθανασίου (1997), σελ. 761.

Βιβλιογραφία
------------

* Παπαθανασίου, Παρμενίων (1997). *Για τον ελληνικό Βορρά, Μακεδονία 1941-44. Εθνική αντίσταση και τραγωδία: το ανέκδοτο αρχείο-ημερολόγιο του τότε ταγματάρχη Γιάννη Παπαθανασίου ιδρυτικού μέλους της οργανώσεως ΥΒΕ/ΠΑΟ*, B΄, Αθήνα: Παπαζήσης'.

* Χατζηαναστασίου, Τάσος (2006), «Οι εθνικιστές οπλαρχηγοί στη βουλγαροκρατούμενη Μακεδονία και Θράκη», στο: Νίκος Μαραντζίδης (επιμ.), *Οι άλλοι Καπετάνιοι: αντικομμουνιστές ένοπλοι στα χρόνια της Κατοχής και του Εμφυλίου*. Αθήνα: Βιβλιοπωλείο της Εστίας, σελ. 297-373. ISBN 978-960-05-1237-3.

* Χατζηαναστασίου, Τάσος (2016). *Αντάρτες και καπετάνιοι. Η Eθνική Aντίσταση κατά της βουλγαρικής κατοχής της Ανατολικής Μακεδονίας και της Θράκης, 1942-1944*. Θεσσαλονίκη: Αφοί Κυριακίδη. ISBN 960-343-703-4.
Το **Κίτεε** (σουηδικά: Kides) είναι πόλη και διοικητική περιφέρεια της Φινλανδίας. Βρίσκεται στην επαρχία της ανατολικής Φινλανδίας και ανήκει στην περιοχής της Βόρειας Karelia. Ο δήμος αυτός έχει πληθυσμό 11.033 ατόμων (30 November 2014) και καλύπτει μια έκταση 1.141,31 τετραγωνικών χιλιομέτρων (440,66 τετραγωνικά μίλια) από την οποία τα 275,61 τετραγωνικά χιλιόμετρα (106,41 τετραγωνικά μίλια) είναι νερό. Η πληθυσμιακή πυκνότητα αντιστοιχεί σε 12,74 κατοίκους ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο (33.0 / τετραγωνικά μίλια). Το Κίτεε είναι, επίσης, γνωστό ως «η πόλη του παράνομου αλκοόλ της Φινλανδίας» εξαιτίας της ιστορίας της περί της νόμιμης και παράνομης παραγωγής και διακίνησης παράνομου ποτού.

Προσωπικότητες
--------------

Ο συνθέτης/ keyboardist Tuomas Holopainen, ο κιθαρίστας Emppu Vuorinen, o ντράμερ Jukka Nevalainen, ο πρώην μπασίστας Sami Vänskä και η πρώην τραγουδίστρια της συμφωνικής μέταλ μπάντας Nightwish η Tarja Turunen κατάγονται από το Κίτεε.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 9  Νοεμβρίου 2018.
2. ↑  «Kaupunkien ja kuntien lukumäärät ja väestötiedot». Association of Finnish Municipalities. Ανακτήθηκε στις 15  Φεβρουαρίου 2019.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 295240350

 |

 |
Ο **Ιάκωβος Μελάς** (28 Δεκεμβρίου 1907 - 29 Ιουλίου 1976) ήταν Έλληνας γιατρός και πολιτικός από την Ιεράπετρα. Ήταν ο άνθρωπος που ίδρυσε την πρώτη ιδιωτική κλινική στο Λασίθι και ανέλαβε πρώτος Δήμαρχος της Ιεράπετρας. Ανήκε στο Λαϊκό Κόμμα.

Βιογραφία
---------

Έκανε ιατρικές σπουδές στο πανεπιστήμιο της Αθήνας και ειδικεύτηκε στη μαιευτική. Στη γενέτειρά του, την Ιεράπετρα και συγκεκριμένα στην περιοχή του Αγίου Γεωργίου λειτούργησε την πρώτη ιδιωτική κλινική στο νομό Λασιθίου. Έπειτα από τον υποβιβασμό της Ιεράπετρας σε κοινότητα, ο πατέρας του, Εμμανουήλ Μελάς, ανέλαβε πρώτος πρόεδρός της. Το 1946 συντελέστηκε η αναβάθμιση της Ιεράπετρας σε Δήμο και ο Ιάκωβος Μελάς έγινε ο πρώτος Δήμαρχος. Έπειτα από τον πόλεμο έγινε μέλος της επιτροπής που συστάθηκε με σκοπό να αποτρέψει τον Εμφύλιο Πόλεμο (Συμφιλιωτική Επιτροπή της Ιεράπετρας). 

Ο Ιάκωβος Μελάς υπέγραψε το πρώτο πρακτικό του Δήμου Ιεραπέτρας (πρώτη συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου) στις 10 Αυγούστου 1946, κάτι που επιβεβαιώνει ότι ήταν Δήμαρχος μεταπολεμικά. Με δεδομένο ότι οι πρώτες μεταπολεμικές δημοτικές εκλογές στην Ελλάδα διεξήχθησαν το 1951, πρώτος εκλεγμένος Δήμαρχος Ιεράπετρας ήταν ο Δημήτριος Μαρκόπουλος.

Πέθανε στην Αθήνα, καταλείποντας στο Δήμο Ιεράπετρας ένα μεγάλο μέρος της περιουσίας του, με σκοπό να χορηγούνται υποτροφίες σε άπορους Γεραπετρίτες φοιτητές. Το όνομα του Μελά δόθηκε σε οδό της γενέτειράς του.

Πηγές
-----

* Νικόλαος Τζώρτζης, "Τα Οδωνυμικά της Ιεράπετρας", σελ. 48-49, εκδ. Δήμου Ιεράπετρας, 2002 (β΄ έκδοση).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ιστορικό Αρχείο Διοικητικών μεταβολών Ιεράπετρας και χωριών από το 1925 Δήμος Ιεράπετρας Αρχειοθετήθηκε 2013-10-19 στο Wayback Machine. επίσημη ιστοσελίδα.
2. ↑  Η 1η ιστορική συνεδρίαση και απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου Ιεράπετρας - Απόφαση Δ.Σ 1/10-8-1946[*νεκρός σύνδεσμος*]
Ο **Κίττος** υπήρξε αρχαίος Έλληνας αγγειογράφος και κεραμέας που άκμασε στο δεύτερο ήμισυ του 4ου αιώνα π.Χ. στην Αθήνα. Εργάστηκε επίσης και στην Έφεσο. Το όνομα του Κίττου το συναντούμε σε έναν Παναθηναϊκό αμφορέα που φέρει την επιγραφή του άρχοντα Πολύζηλου και χρονολογείται στο έτος 367/66 π.Χ.. Ο Κίττος πιθανόν να ταυτίζεται με τον ομώνυμο αγγειογράφο, ο οποίος μνημονεύεται σε μια επιγραφή που βρέθηκε στην Έφεσο. Φαίνεται ότι ο Κίττος είχε αδερφό τον επίσης αγγειοπλάστη Βάκχιο, ενώ πατέρας τους ήταν ο επίσης αγγειοπλάστης, και επίσης Βάκχιος. Τα δύο αδέρφια έφυγαν από την Αθήνα και εγκαταστάθηκαν μόνιμα στην Έφεσο, όπου κατασκεύασαν δημόσια αγγεία για την Άρτεμη, γενόμενοι πολίτες Εφέσιοι με τιμητικό ψήφισμα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Inschriften von Ephesos* 1420.
2. ↑  Ασπασία Παπαναστασίου 2002 ΣΧΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΕΡΥΘΡΟΜΟΡΦΗΣ ΚΑΙ ΜΕΛΑΜΒΑΦΟΥΣ ΚΕΡΑΜΙΚΗΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΤΟΥ 4ΟΥ ΑΙ. Π.Χ.

Πηγές
-----

* Rainer Vollkommer: *Kittos*, περιέχεται στο: *Künstlerlexikon der Antike*, Nikol, Hamburg 2007, σελ. 413 ISBN 978-3-937872-53-7

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 96393666
* ULAN: 500096730

 |

 |
Η **Κράμπι** είναι πόλη στη δυτική ακτή της νότιας Ταϊλάνδης επί του ποταμού Κράμπι, στο σημείο όπου αυτός εκβάλλει στον κόλπο Φανγκνγκά. Από το 2005 η πόλη έχει πληθυσμό 24.986 κατοίκους και είναι η πρωτεύουσα της επαρχίας Κράμπι. Ο τουρισμός αποτελεί για αυτήν σημαντική βιομηχανία.

Τοποθεσία
---------

Η Κράμπι είναι η νότια επαρχία του Ανταμάν στην ακτή της Ταϊλάνδης με ίσως τη μεγαλύτερη ιστορία ως συνεχιζόμενος οικισμός. Λόγω των λίθινων εργαλείων, των αρχαίων έγχρωμων εικόνων, των χαντρών, των κεραμικών και των σκελετικών υπολειμμάτων που βρέθηκαν σε πολλούς γκρεμούς και σπηλιές της επαρχίας, το Κράμπι θεωρείται "πατρίδα" των Χόμο Σάπιενς από την περίοδο 25.000 - 35.000 ΠΚΕ. Σε καταγεγραμμένους χρόνους ονομαζόταν «*Μπαν Τάι Σαμόρ*» και ήταν μία από τις δώδεκα πόλεις που κατοικήθηκε, πριν οι άνθρωποι χρησιμοποιήσουν τη γραφή. Εκείνη την εποχή, η Κράμπι ήταν υποτελής του Βασιλείου της Λιγκόρ, πόλης στα ανατολικά της χερσονήσου Κρα, περισσότερο γνωστή σήμερα ως Νακχόν Σι Θαμμαράτ.

Κλίμα
-----

Με θέα στη θάλασσα Ανταμάν, όπως και το Πουκέτ, η Κράμπι υπόκειται σε εξάμηνη περίοδο βροχών μεταξύ Μαΐου και Νοεμβρίου και συχνά υπόκειται σε πολύ ισχυρές βροχοπτώσεις πολλές μέρες κατά τη διάρκεια των μουσώνων. Τον Μάρτιο του 2011, μια σφοδρή θύελλα προκάλεσε μια τεράστια κατολίσθηση στο Κράμπι, σκοτώνοντας 10 άτομα.

Ιστορία
-------

Κατά την έναρξη της περιόδου Ρατανακοσίν ή Μπανγκόκ στα τέλη του 18ου αιώνα, όταν η πρωτεύουσα εγκαταστάθηκε τελικά στη Μπανγκόκ, μία αγέλη ελεφάντων δημιουργήθηκε στο Κράμπι με διάταξη του Τσάο Φράγια Νακόρν Α', κυβερνήτη της πόλης Ναχκόν Σι Θαμμαράτ, η οποία ήταν από τότε κομμάτι του Βασιλείου της Ταϊλάνδης. Έστειλε τον ανώτατο αξιωματούχο Φρα Παλάντ να επιβλέπει το έργο αυτό, δηλαδή να εξασφαλιστεί ο τακτικός εφοδιασμός με ελέφαντες για τη μεγαλύτερη πόλη. Πολλοί άνθρωποι ακολούθησαν τα βήματα του Φρα Παλάντ και σύντομα η Κράμπι απέκτησε μια μεγάλη κοινότητα με τρεις διαφορετικούς δήμους: Πακασάι, Χλονγκ Πον, και Πακ Λάο. Το 1872, ο βασιλιάς Τσουλαλονγκόρν γενναιόδωρα αύξησε το κοινωνικό υπόβαθρο της πόλης Κράμπι.

Μεταφορικά Μέσα
---------------

Υπάρχει ένα λεωφορείο από το αεροδρόμιο προς την πόλη Κράμπι και για το Άο Νανγκ. Αγορά εισιτηρίων γίνεται στο ταμείο εντός του τερματικού σταθμού.

Αναφορές
--------

1. ^  Αρχειοθετήθηκε 2013-08-04 στο Wayback Machine.

2. ^  Αρχειοθετήθηκε 2012-10-09 στο Wayback Machine.

3. ^ 

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 138523130
* LCCN: n93020980
* GND: 4688818-4

 |

 |

1. ↑  Department of Provincial Administration. stat.dopa.go.th/stat/statnew/statTDD/views/showDistrictData.php?statType=1&year=57&rcode=81.
Η Νατρόνα (Αγγλ. Natrona) είναι μία κομητεία στην πολιτεία του Ουαϊόμινγκ των ΗΠΑ. Κατά την απογραφή του 2020, ο πληθυσμός ήταν 78.955, καθιστώντας την τη δεύτερη πιο πυκνοκατοικημένη κομητεία στην πολιτεία. Πρωτεύουσα είναι η πόλη Κάσπερ (Casper).

Όνομα
-----

Η κομητεία πήρε το όνομά της από τα τεράστια κοιτάσματα Νατρίου που βρέθηκαν στην περιοχή. Πάνω από το 90% νατρίου που καταναλώνουν οι ΗΠΑ παράγεται στο Ουαϊόμινγκ.

Δημογραφικά
-----------

Το 2000 υπήρχαν 66.533 άτομα, 26.819 νοικοκυριά και 17.754 οικογένειες στην κομητεία Η φυλετική σύνθεση ήταν η εξής:

* Λευκοί 94%
* Μαύρος/Αφροαμερικανός 0,76%
* Ιθαγενείς Αμερικανοί 1%
* Από άλλη φυλή 2%
* από δύο ή και παραπάνω φυλές 1,68%

Κυβέρνηση
---------

Όπως σχεδόν όλο το Ουαϊόμινγκ, έτσι και η Νατρόνα, είναι μία καθαρά Ρεπουμπλικανική κομητεία. Ο Ντόναλντ Τραμπ στις εκλογές του 2020 έλαβε το 71,8%, το υψηλότερο ποσοστό που λαμβάνει προεδρικός υποψήφιος σε κομητεία του Ουαϊόμινγκ από το 1890

Πόλεις και κοινότητες
---------------------

* Κάσπερ (έδρα κομητείας)
* Μπαρ Νουν
* Ένγκερτον
* Έβανσβιλλ
* Μιντγουέστ
* Μιλλς

Παραπομπές
----------

1. ↑  Bureau, US Census. «Census.gov». *Census.gov* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 3 Νοεμβρίου 2021.
Η επικανθική πτυχή είναι ένα κοινό φυσικό χαρακτηριστικό της μογγολοειδούς φυλής
Μια ιαπωνικός οικογένεια
Ο όρος **κίτρινη φυλή** χρησιμοποιείται για να καλύψει εθνολογικά μια ομάδα διαφόρων εθνοτικών πληθυσμών στην Ασία, τη Βόρεια Αμερική, τη Νότια Αμερική και τα Νησιά του Ειρηνικού (με ορισμένες εξαιρέσεις). 

Τα άτομα σε αυτούς τους πληθυσμούς συχνά μοιράζονται ορισμένα συναφή φαινοτυπικά χαρακτηριστικά, όπως επικάνικες πτυχές. Σήμερα δεν χρησιμοποιείται ευρέως από τους ανθρωπολόγους, καθώς η εγκυρότητα και η χρησιμότητά στην ταξινόμηση θεωρείται εξαιρετικά αμφισβητήσιμη.

Οι επικονιακές πτυχές και οι λοξές οπές του πεβούμπρα είναι κοινές μεταξύ των ατόμων της κίτρινης φυλής. Η έννοια αυτή εξακολουθεί να χρησιμοποιείται ως ακατάλληλη για κατηγοριοποίηση εθνοτικής ή φυλετικής προέλευσης, παρόλο που η χρήση της, ακόμη και αυτή καθαυτή, στην ανθρωπολογία έχει κριθεί υπερβολικά ασαφής καθώς ο όρος καλύπτει μια πολύ μεγάλη και ποικίλη ομάδα φαινοτύπων.
Ο **Κουτζίμπαξης** (Kogabahsi) ήταν Βυζαντινός αξιωματούχος, μογγολικής καταγωγής ο οποίος έφυγε από το Ιλχανάτο και ζήτησε άσυλο στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία.

Ο Κουτζίμπαξης από το Ιλχανάτο κατέφυγε στην Ηράκλεια του Πόντου όπου ζήτησε άσυλο μαζί με τη γυναίκα και τα παιδιά του, όταν εγκαταστάθηκε το Βυζάντιο, με την οικογένεια του βαπτίστηκε χριστιανός. Αργότερα εγκαταστάθηκε στην Βιθυνία όπου έγινε κυβερνήτης της Νικομήδειας, πάντρεψε τη κόρη του με τον τούρκο Σολυπαμπάξ. Κατηγορήθηκε για προδοσία προς τους Αλανούς αλλά συγχωρέθηκε από τον αυτοκράτορα Ανδρόνικο Β΄ Παλαιολόγο.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Αγορίτσας, Δημήτριος (2011, Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων), Κωνσταντινούπολη: η πόλη και η κοινωνία της στα χρόνια των πρώτων Παλαιολόγων (1261-1328), 2011, που διανέμεται με άδεια (CC BY-SA 4.0), σελ. 180, ανακτήθηκε 7 Ιανουαρίου 2019
2. ↑  Byzantina Mediterranea: Festschrift für Johannes Koder zum 65. Geburtstag, Klaus Belke - Böhlau 2007, σελ. 40, ανακτήθηκε 7 Ιανουαρίου 2019
Ο **Θεοφύλακτος** ήταν Βυζαντινός δουξ της Νάπολης την περίοδο 666-670.

Η κύρια μεσαιωνική ιστορική πηγή που αναφέρεται για τον Θεοφύλακτο είναι το Χρονικό των Δουκών του Μπενεβέντο, του Σαλέρνο, της Κάπουα και της Νάπολης. Αναφέρει ότι ανέλαβε το Δουκάτο της Νάπολης το 666 μετά το θάνατο του προκατόχου του Βασιλείου. Πιθανώς, ο Θεοφύλακτος, όπως και ο προκάτοχός του, ήταν ντόπιος κάτοικος της Νάπολης σε μία εποχή όπου το Δουκάτο της Νάπολης ήταν μέρος των εδαφών του Βυζαντίου στην Ιταλική χερσόνησο, σύμφωνα με τον κανόνα έπρεπε ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Β να εγκρίνει τον διορισμό του όπως κι έγινε.

Πολύ λίγες πληροφορίες υπάρχουν για τη περίοδο εξουσίας του Θεοφύλακτου. Είναι γνωστό μόνο ότι συνέχισε η κοπή νομισμάτων με πορτρέτα του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Β και επιγραφές στα λατινικά και τα ελληνικά.

Σύμφωνα με το Χρονικό των Δουκών του Μπενεβέντο, του Σαλέρνο, της Κάπουα και της Νάπολης, ο Θεοφύλακτος Α΄ κυβέρνησε το Δουκάτο της Νάπολης για τέσσερα χρόνια και πέθανε το 670. Ο διάδοχός του στο αξίωμα ήταν ο Κοσμάς.

Στις εκκλησιαστικές παραδόσεις, ο Άγιος Γουδιόσο του Σαλέρνο ονομάζεται γιος ή ανιψιός του Δούκα Θεοφύλακτου. Ωστόσο, καθώς πέθανε το αργότερο το 649, αυτό είναι απίθανο .

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Schipa M. Il Mezzogiorno d’Italia anteriormente alla monarchia, Bari, Gius. Laterza & Figli, 1923, pages=27[*νεκρός σύνδεσμος*]
2. 1 2  Milano, Cappelli A. *Cronologia, cronografia e calendario perpetuo*, 1998, pages=469, isbn=978-8-8203-2502-2[*νεκρός σύνδεσμος*]
3. ↑  [Italia Meridionale Continentale. Napoli. Parte I: dal ducato napoletano a Carlo V, Corpus Nummorum Italicorum, Roma, Accademia Nazionale dei Lincei, 1940, volume XIX, pages=1—3]
4. ↑  Ambrasi D. San Gaudioso (Gaudino) di Salerno,, Enciclopedia dei santi — Bibliotheca Sanctorum (terza appendice), Città Nuova, 2013, isbn=978-8-8311-9347-4

Πηγές
-----

* Capasso B. Monumenta ad Neapolitani ducatus historiam pertinentia, Napoli, Francisi Giannini, 1881, page=325
* «Хроника герцогов Беневента, Салерно, Капуи и Неаполя». Восточная литература. Ανακτήθηκε στις 16 Οκτωβρίου 2018.
Ο **Κράτιππος ο Μυτιληναίος** ήταν αρχαίος Έλληνας αριστοτελικός φιλόσοφος που άκμασε τον 1ο αιώνα π.Χ. ένας από τους τελευταίους περιπατητικούς φιλοσόφους.

Γεννήθηκε στη Μυτιλήνη και φέρεται να περάτωσε τις σπουδές του στη Πέργαμο απ΄ όπου και επέστρεψε στην πατρίδα του διδάσκοντας φιλοσοφία. Όταν ο Πομπήιος μετά την ήττα που υπέστη στα Φάρσαλα μετέβη στη Μυτιλήνη, προκειμένου να παραλάβει τη σύζυγό του Κορνηλία, οι κάτοικοι της νήσου εξήλθαν στους δρόμους για να τον προϋπαντήσουν, καθοδηγούμενοι από τον φιλόσοφο Κράττιπο ο οποίος και τον προσφώνησε.  
 
Αργότερα ο Κράτιππος κλήθηκε από τον Άρειο Πάγο στην Αθήνα όπου και ανέλαβε την έδρα του Ανδρονίκου του Ροδίου. Με την μεσολάβηση δε του Κικέρωνα ο οποίος τον τιμούσε ιδιαίτερα, ο Κράτιππος έγινε Ρωμαίος πολίτης. Αλλά και ο Βρούτος όταν είχε έλθει στην Αθήνα είχε επισκεφτεί τον Κράτιππο.

Από τα έργα του Κρατίππου τίποτε δεν φέρεται να έχει διασωθεί. Μικρή όμως ανάλυση της πραγματείας του "*Περί του θείου δια των ονείρων*" είχε κάνει ο Κικέρων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Dictionnaire des philosophes antiques II*. 1994. σελ. 502.

Πηγές
-----

* "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" τομ.ΙΕ΄, σελ.133.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 513159474066127660262

 |

 |
Το **κουσκούς** (αραβικά: **كسكس**) είναι ένα ιδιαίτερο φαγητό που συναντάται σε πολλές χώρες, αλλά κυρίως στη Βόρεια Αφρική και Μέση Ανατολή, όπου είναι το βασικό πιάτο στο παραδοσιακό οικογενειακό γεύμα της Παρασκευής. Το κουσκούς είναι χοντρόκοκκο σιμιγδάλι το οποίο βρέχεται με νερό, κυλιέται σε αλεύρι και αφήνεται να στεγνώσει στον ήλιο (στην παραδοσιακή του παρασκευή). Στην συνέχεια κοσκινίζεται και φυλάσσεται.

Τα κουσκούς της Βόρειας Αφρικής διαθέτουν μεγάλη ποικιλία, όπως το ραγκού κουνέλι με χυλοπίτες, μέχρι μια καλή σάλτσα πέστο. Γενικά μαγειρεύεται όπως τα ζυμαρικά. Αξίζει να αναφερθεί ότι στη μαροκινή κουζίνα η λέξη κουσκούς είναι συνώνυμη με τη λέξη φαγητό. Το κουσκούς χρησιμοποιείται και από πολλές άλλες μεσογειακές χώρες.

Το κουσκούς σε διάφορες περιοχές:

* Στην Θράκη το κουσκούς ή κουσκούσι είναι ζυμαρικό σε μικρές στρογγυλές μπαλίτσες που βράζονται
* Στο Ανατολικό Αιγαίο το κουσκούς είναι το γνωστό πλιγούρι
* Στην Τουρκία το κουσκούς ονομάζεται κεσκέσι
* Το Ισραηλινό κουσκούς είναι ζυμαρικό στρογγυλό σαν μικρό μαργαριτάρι
* Στην Τυνησία το κουσκούς αποτελεί το εθνικό τους φαγητό και συναντάται με μαγειρεμένα ψάρια
* Στο Μαρόκο και την Αλγερία, κανέλα και διάφορα άλλα μπαχαρικά καρυκεύουν το κουσκούς

Πηγές
-----

* greekmasa
* sintagespareas
* greekcook
* yumyum
Κίτφο
Το **κίτφο** (αμχαρικά: ክትፎ) είναι παραδοσιακό πιάτο που απαντάται στην αιθιοπική κουζίνα. Αποτελείται από κιμά ωμού βοδινού, μαριναρισμένο σε μιτμίτα (μείγμα μπαχαρικών με βάση τη σκόνη τσίλι) και νίτερ κίμπε (λιωμένο βούτυρο εμποτισμένο με βότανα και μπαχαρικά). Η λέξη προέρχεται από την αιθιοσημιτική ρίζα k-t-f, που σημαίνει «ψιλοκόβω· κιμάς».

Το κίτφο μαγειρεμένο ελαφρώς μισοψημένο είναι γνωστό ως *κίτφο λεμπ λεμπ*. Το κίτφο συχνά σερβίρεται μαζί με ένα μαλακό τυρί που ονομάζεται *αγιμπέ* ή με μαγειρεμένα χορταρικά γνωστά ως *γκόμεν* - μερικές φορές αναμεμειγμένα με αυτό. Σε πολλά μέρη της Αιθιοπίας, το κίτφο σερβίρεται με *ίντζερα*, ένα ψωμί φτιαγμένο από τεφφ, αν και στην παραδοσιακή κουζίνα των Γκουράγκε, θα χρησιμοποιούσε κανείς το *κότσο*, μια χοντρή πίτα φτιαγμένη από το φυτό ενσέτα. Ως γαρνιτούρα μπορεί να χρησιμοποιηθεί ένα φύλλο. Αν και δεν θεωρείται εκλεκτό φαγητό, το κίτφο έχει πολύ καλή φήμη.

Το κίτφο σερβίρεται σε ειδικές περιπτώσεις, όπως τις εορτές· χρησιμοποιείται συνήθως στην εορτή «Εύρεση του Αληθινού Σταυρού» ή «Μέσκελ» που γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 27 Σεπτεμβρίου στην Αιθιοπία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ethiopian Cookbook. Rachel Pambrun. 2012. Planet Cookbooks. 74 pag. (ISBN 1468001795), (ISBN 978-1468001792)
2. ↑  Mesfin, D.J. *Exotic Ethiopian Cooking*, Falls Church, Virginia: Ethiopian Cookbooks Enterprises, 2006, pp.124, 129.
Ο **Θεοφύλακτος Θεοφυλάκτου** (Τσίτη Αργυρούπολης, 1885 - Θεσσαλονίκη, 12 Αυγούστου 1961) ήταν Έλληνας γιατρός και πολιτικός με καταγωγή από τον Πόντο.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στο χωριό Τσίτη της Αργυρούπολης το 1885. Ήταν γιος του Κωνσταντίνου Θεοφυλάκτου. Έκανε γυμνασιακές σπουδές στο Γυμνάσιο της Τραπεζούντας (τις οποίες ολοκλήρωσε με άριστα) και στη συνέχεια εγγράφηκε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Αναγορεύτηκε διδάκτορας της Χειρουργικής και Μαιευτικής, ενώ συνέχισε τις σπουδές του και στο Παρίσι, όπου ειδικεύτηκε στην ωτορινολαρυγγολογία και στην οφθαλμολογία. Αφού έλαβε το πτυχίο του, επέστρεψε στην πατρίδα του. 
Στον Πόντο ανέλαβε γραμματέας της Φιλόπτωχου Αδελφότητας και αργότερα εμπνεύστηκε την Επιτροπή Ποντιακών Μελετών, που είχε πρόεδρο τον Μητροπολίτη Χρύσανθο. Στη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου προσέφερε τις ιατρικές του υπηρεσίες στο Βατούμ.
Στην κυβέρνηση του Ελευθερίου Βενιζέλου ήταν υπουργός γενικός διοικητής Θράκης από τις 13 Ιουλίου 1928 ως την παραίτησή του, στις 7 Ιουνίου 1929.

Ήταν αγωνιστής για την ανεξαρτησία του Πόντου. Εξέδιδε την εφημερίδα "Ελεύθερος Πόντος" και το 1934 ίδρυσε την Εύξεινο Λέσχη Θεσσαλονίκης. Κατά την Κατοχή, βοήθησε με συσσίτια τους πρόσφυγες και τα άσιτα παιδιά στην Καλαμαριά και αλλού, ενισχύοντας το έργο του Ερυθρού Σταυρού. Άφησε και συγγραφικό έργο, με σημαντικότερο το "Γύρω από την άσβεστη φλόγα".

Πέθανε στη Θεσσαλονίκη στις 12 Αυγούστου 1961.

Πηγές
-----

1. ↑  Βιογραφικά στοιχεία Αρχειοθετήθηκε 2016-03-05 στο Wayback Machine. Ο Πόντος.
2. 1 2  Θεοφύλακτος Κ. Θεοφύλακτος, Νέα Εποχή, φύλλο 15-9-1961, σελ. 2 (νεκρολογία από τον Ιωακείμ Σαλτσή).
3. 1 2  Θεοφύλακτος Θεοφυλάκτου: Ο Πόντιος γιατρός Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine. Pontos News 5-9-2014.
4. ↑  ««Κυβέρνησις Ελευθερίου Βενιζέλου, Από 4.7.1928 έως 7.6.1929»». Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Σεπτεμβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 20 Δεκεμβρίου 2015.
Ο **Θεοχάρης Λαπαθιώτης** (1807 - 1886) ήταν Έλληνας αγωνιστής του 1821.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στις 10 Ιανουαρίου 1807 στο χωριό Λάπηθος της Κύπρου. Ο πατέρας του ήταν σπουδαίο μέλος της Φιλικής Εταιρείας, αποκαλύφθηκε όμως το 1821 από την αλληλογραφία του και σφαγιάστηκε από τους Τούρκους. 

Ο Θεοχάρης καταδιώχτηκε και αναγκάστηκε να καταφύγει στα βουνά μέχρι το 1824, οπότε ήρθε κρυφά στην Ελλάδα. Κατατάχτηκε στο σώμα του οπλαρχηγού Ιωάννη Μπούσγου από τη Λιβαδειά. Πολέμησε και τιμήθηκε με το Παράσημο του Αγώνα. Το 1834 κατατάχτηκε στη Χωροφυλακή, και έφτασε έως τον βαθμό του ταγματάρχη. 

Πέθανε στην Αθήνα στις 2 Μαΐου 1886.

Πηγές
-----

* Ιωάννης Αρσένης (1887). *Ποικίλη Στοά: Εθνική εικονογραφημένη επετηρίς*. Αθήνα: Επί του Τυπογραφείου Αττικού Μουσείου. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Απριλίου 2012. Ανακτήθηκε στις 17 Μαΐου 2010.
Ο **Θεοφύλακτος Βοτανειάτης** (; - 1014) ήταν Βυζαντινός στρατηγός και κυβερνήτης της Θεσσαλονίκης.

Βιογραφικό
----------

Δεν είναι γνωστό πότε γεννήθηκε και πού. Ο Τσάρος της Βουλγαρίας, Σαμούηλ, έστειλε στρατό, υπό τη διοίκηση του Δαβίδ Νεστορίτση, με σκοπό να καταλάβει τη Θεσσαλονίκη - παράλληλα, ο Σαμουήλ περίμενε το Βυζαντινό αυτοκράτορα Βασίλειο Β΄ στο Κλειδί. Ο Βοτανειάτης ανέλαβε την υπεράσπιση της Θεσσαλονίκης, έχοντας αντικαταστήσει τον Δαβίδ Αριανίτη. Μαζί με το γιο του, Μιχαήλ, επιτέθηκε και έτρεψε σε φυγή τους Βούλγαρους, λίγο έξω από την Θεσσαλονίκη. Λίγο αργότερα, συμμετείχε στη μάχη του Κλειδίου, όπου οι Βυζαντινοί αναδείχθηκαν νικητές. Μετά τη μάχη, στάλθηκε να πολιορκήσει τη Στρούμνιτζα, αλλά δεν κατάφερε να καταλάβει την πόλη. Τότε στάλθηκε στη Θεσσαλονίκη. Καθώς περνούσε από μία στενή χαράδρα, ο γιος του Σαμουήλ, Γαβριήλ Ρωμανός, του έστησε ενέδρα και τον σκότωσε - μονάχα 2.000 στρατιώτες κατάφεραν να ξεφύγουν. Ο Βασίλειος Β΄ οργίστηκε σαν έμαθε για τον θάνατο του Βοτανειάτη και κινήθηκε στο Μελένικο, το οποίο παραδόθηκε αμαχητί. Ο θάνατός του περιγράφεται και στο βιβλίο «*Τον καιρό του Βουλγαροκτόνου*» της Πηνελόπης Δέλτα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Πηνελόπη Δέλτα, Τον καιρό του Βουλγαροκτόνου, ΣΤ

Πηγές
-----

* Κλείδιον 1014, Το Βήμα, 30 Μαρτίου 2003


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Theophylact Botaneiates  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Θεοχάρης Ολύμπιος Κεφαλάς**, υπήρξε Έλληνας προεστός της Θεσσαλίας. Κατά την περίοδο της Ελληνικής Επανάστασης, πήρε μέρος στην Συνέλευση των Σαλώνων, υπήρξε μέλος της Α' Εθνοσυνέλευσης και ιδρυτής της Γερμανικής Λεγεώνας.

Βιογραφία
---------

Καταγόταν από το γνωστό αρχοντικό οίκο των Κεφαλάδων, παλαιοβυζαντινής καταγωγής, με διακεκριμένους κλάδους τόσο στη Θεσσαλία όσο και στην Κεφαλονιά. Ο Ιωάννης Τυπάλδος Λασκαράτος στην σχετική του έρευνα σε επιστημονικό δελτίο της Γενεαλογικής & Εραλδικής Εταιρείας το 1976 αναφέρει : *"Θεσσαλία: Εκ του κλάδου τούτου, ως αναφέρει ο Τσιστέλης, κατά την παράδοσιν, πρόερχεται εξ Ηπείρου, διεκρίθη ο βαρώνος Θεοχάρης Κεφαλάς, ο οποίος έλαβε μέρος εις την Ελληνικήν επανάστασιν, κατά τα έτη 1821-22. Ούτος απεστάλη εις την Ευρώπην, προ εξεύρεσιν δανείου δι' εγγράφου της 23ης Νοεμβρίου 1821, του Αρείου Πάγου, το οποίον τον αναφέρει ως βαρώνον Θεοχάρην Κεφαλάν Ολύμπιον, Πολεμικόν Αξιωματικόν".* Κατά την ιδρυτική συνέλευση του Αρείου Πάγου στα Σάλωνα υπήρξε εκπρόσωπος της Θεσσαλίας, Αγράφων και Κοκόση κατ' επιτροπίαν του Κωνσταντίνου Σακελίων. 

Λίγο πριν το θάνατο του απονεμήθηκε τιμητικά ο βαθμός του στρατηγού. Επίσης στα αρχεία της Μεγάλης Τεκτονικής Στοάς της Ελλάδας απαντάται το όνομα του, αλλά δε μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα αν πρόκειται για τον ίδιο ή για τον υιό του Θεοχάρη. Σε αρχεία της εποχής αναφέρεται ήδη ως μακαρίτης το 1824, όπου πρέπει να τοποθετηθεί και ο θάνατός του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Κοκκίνου, Δ. (1965). *Μνημεία της Ελληνικής Ιστορίας, τομ Ε', τευχ.1, σελ.131 & τευχ.2, σσ.311 & 374*. Πρβλ. Ακαδημίας Αθηνών.
2. ↑  *«Τα κατά την αναγέννησιν της Ελλάδος», Ανδρέου Ζ. Μαμούκα, Τόμος Β', Πειραιάς, Τυπογραφία Ηλίου Χριστοφίδου, Η αγαθή τύχη, 1839, σελ. 84-85 (από τα Πρακτικά της Συνέλευση των Σαλώνων, 17 Νοεμβρίου 1821 του Οργανισμού της Ανατολικής Χέρσου Ελλάδας)*.
3. ↑  «Διακεκριμένοι Έλληνες Τέκτονες». *Μεγάλη Στοά της Ελλάδος*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Ιανουαρίου 2017.

Βιβλιογραφία
------------

* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος-Λαρούς, 1963, Αθήνα, Τόμος Η΄, σελ. 449
* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, τ.32
* Ιωάννη Τυπάλδου-Λασκαράτου: "Οικογένειαι Κεφαλά εις την Ελλάδα - Ιστορικά & Εραλδικά στοιχεία," σελ.446
* Grandes Familles de Grece-Dictionaire historique et Genealogique, Paris
Η **Κουσάι** ή **Κούσαι** είναι η ελληνική ονομασία αρχαίας πόλης της Αιγύπτου, γνωστή στους αρχαίους Αιγυπτίους ως **Κι** ή **Κις**. Σήμερα ο αρχαιολογικός χώρος είναι γνωστός ως **Ελ Κουσάι** και βρίσκεται στη δυτική όχθη του Νείλου στο Κυβερνείο Ασιούτ.

Η πόλη σηματοδότησε τα νότια σύνορα της αρχαίας Αιγύπτου που ελεγχόταν από τους Υκσώς. Ήταν κέντρο λατρείας για τη θεά Άθωρ και είχε νεκρόπολη που χρησιμοποιείται κατά τη διάρκεια του Μέσου Βασιλείου με τάφους των τοπικών αριστοκρατών.

Κατά τη διάρκεια του 5ου αιώνα, η πόλη ήταν το στρατόπεδο της λεγεώνας Β΄ Φλάβια Κωνσταντία.

Επισκοπή
--------

Ο επίσκοπος της Κουσάι ήταν βοηθός επίσκοπος της μητρόπολης της Αντινόης, πρωτεύουσα της ρωμαϊκής επαρχίας της Θηβαΐδας. Ο επίσκοπος Αχιλλέας χειροτονήθηκε από τον Μελέτιο της Λυκόπολις, ένας άλλος ο Ηλίας ήταν επίσκοπος γύρω στον 4ο ή 5ο αιώνα. Ο επίσκοπος Θεωνάς πήρε μέρος στη Δεύτερη Σύνοδος της Κωνσταντινούπολης το 553. Αργότερα οι επίσκοποι πήραν την πλευρά των Χαλδαίων, ο πρώτος εκ των οποίων ήταν ο επίσκοπος Γρηγόριος ο οποίος βρισκόταν στο πλευρό του Πάπα Ιωάννη Γ΄ της Αλεξάνδρειας στο νεκροκρέβατό του.

Δεν είναι πλέον επισκοπή αλλά σήμερα δίνεται από την Καθολική Εκκλησία ως τιμητικός τίτλος.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.geonames.org/360526.
2. ↑  www.citypopulation.de/Egypt-Cities.html.
3. ↑  Barthold Georg Niebuhr, Corpus scriptorum historiae byzantinae από τα Google Books
4. ↑  S. Timm, *Das christlich-koptische Ägypten*, Wiesbaden 1982-1992, 2181 e 2189 n. 4.
5. ↑  Michel Lequien, *Oriens christianus in quatuor Patriarchatus digestus*, Paris 1740, Vol. II, coll. 595-598
6. ↑  (Γαλλικά) Janin, Raymond (1956). «Cusae». *Dictionnaire d'Histoire et de Géographie ecclésiastiques*. **13**. Παρίσι, σελ. 1117. .
7. ↑  Klaas A. Worp, *A Checklist of Bishops in Byzantine Egypt (A.D. 325 - c. 750)*, in *Zeitschrift für Papyrologie und Epigraphik* 100 (1994) 283-318
8. ↑  Sophrone Pétridès, "Cusae" in *Catholic Encyclopedia* (New York 1908)
9. ↑  *Annuario Pontificio 2013* (Libreria Editrice Vaticana 2013 ISBN 978-88-209-9070-1), p. 878

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  El-Qusiya στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 232572447
* SUDOC: 149394691

 |

 |