recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Αναστάσης Κολοβός** (Χαλκίδα, 27 Μαΐου 1974) είναι Έλληνας ηθοποιός.

Γεννήθηκε στην Χαλκίδα το 1974 όπου και μεγάλωσε. Από το 1993 μέχρι το 1997 έκανε σπουδές θεάτρου στο "Θεατρικό Εργαστήρι Χ.Α.Ν.Θ. Νέες Μορφές" ενώ παράλληλα σπούδαζε στο Φυσική του ΑΠΘ, χωρίς να αποφοιτήσει. Το 1997 έκανε κι άλλες σπουδές πάνω στην υποκριτική στην Ανώτερη Δραματική Σχολή "Ίασμος" Βασίλης Διαμαντόπουλος από όπου αποφοίτησε το 2000.

Τηλεόραση
---------

Στην τηλεόραση έκανε το ντεμπούτο του ως ηθοποιός το 2000 με μικρές συμμετοχές στις σειρές "Το κλειδί" και "Κόκκινος Κύκλος". Ακολούθησαν σύντομες εμφανίσεις στις σειρές "Σαββατογεννημένες" το 2003 και "Όλα στην Ταράτσα" το 2004. Τη σεζόν 2004-2005 έπαιξε στη σειρά "Όλα του γάμου δις κολα" ενώ συμμετείχε και στη σειρά "Τα παιδιά της Νιόβης". Μέσα στα επόμενα χρόνια συμμετείχε σε διάφορα επεισόδια των σειρών "Στο Παρά Πέντε", "Επτά Θανάσιμες Πεθερές", "Εντιμότατοι κερατάδες",Εντιμότατοι κερατάδες Singles 2 "Safe Sex TV Stories Αληθινοί Έρωτες Οι ιστορίες του αστυνόμου Μπέκα"Βέτα Queen 7 Ζωές Οι Ατρόμητοι Ο πόλεμος των άστρων Ο 3ος Νόμος Η γενιά των 592 ευρώ Χωρίς Όρια και άλλες. 

Από το 2014 μέχρι το 2015 έκανε guest εμφανίσεις στις σειρές "Δια Ταύτα", "Το σόι σου", "Κάτω Παρτάλι" και "Μοντέρνα Οικογένεια" ενώ τη σεζόν 2015-2016 άνηκε στο βασικό καστ της κωμικής σειράς "Μάλιστα, Σεφ!" που μεταδόθηκε από το Mega Channel.Τη σεζόν 2016-2021 σειρά "Έλα στη θέση μου" στο Alpha ρόλο του Μάκης Ζούβας. Τη σεζόν 2021-2022 σειρά Άσε μας ρε μαμά στο Alpha ρόλο του Μπάμπης Παπαπέτρου. Τη σεζόν 2023 συμμετέχει στην σειρά "Χαιρέτα μου τον Πλάτανο" στον ρόλο του Τζων Λουλούδη.

Κινηματογράφος
--------------

Στον κινηματογράφο έκανε το ντεμπούτο του το 2001 στην ταινία Μπραζιλέρο ενώ ακολούθησαν κι άλλες ταινίες όπως "Τσίου…" (2005), "180 Μοίρες" (2010), "The Bachelor 3" (2018) και άλλες.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑  «Αναστάσης Κολοβός: Η επιτυχία, οι οικονομικές δυσκολίες και ο έρωτας με όμορφη ψυχολόγο!». 2018-4-17.. Ανακτήθηκε στις 2018-04-17.
Με το όνομα **Αλεξίδα** ή **Αλεξίδη** αναφέρεται στην αρχαία ελληνική μυθολογία από τον Πλούταρχο μία θυγατέρα του ήρωα Αμφιαράου, τον οποίο κατέστησε αργότερα αθάνατο χρησμοδότη του ο Δίας, μετά τον τραυματισμό του από τον Περικλύμενο.

Οι αρχαίοι κάτοικοι του Άργους θεωρούσαν ως απογόνους της Αλεξίδας τους «Ελασίους δαίμονες», οι οποίοι, όπως πίστευαν, θεράπευαν την επιληψία:

*«...τους δε τας επιληψίας αποτρέπειν δοκούντας ελασίους μεν ονομάζουσι, δοκούσι δε των Αλεξίδας της Αμφιαράου θυγατρός των απογόνων είναι.»* (Πλουτάρχου *Κεφαλαίων καταγραφή*, *Ελληνικά* 23)

Πηγές
-----

* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* (Χάρη Πάτση), τόμος 4, σελ. 103

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Μυθολογία
* Πύλη:Ελληνική μυθολογία
 |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Alexida  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
**Αδελφός**, ή αδερφός ονομάζεται το αρσενικό τέκνο μιας πολυμελούς οικογένειας.

Επισκόπηση
----------

Η συγγενική ζεστασιά μεταξύ των αρσενικών αδελφών έχει συσχετιστεί με κάποια πιο αρνητικά αποτελέσματα. Σε ζευγάρια αδελφών η υψηλότερη αδελφική ζεστασιά σχετίζεται με τη συμπεριφορά ανάληψης κινδύνου, αν και η συμπεριφορά ανάληψης κινδύνου δεν σχετίζεται με τη ζεστασιά του αδελφού σε οποιοδήποτε άλλο είδος αδελφού ζευγαριού. Η αιτία αυτού του φαινομένου στο οποίο η ζεστασιά συσχετίζεται μόνο με τις συμπεριφορές ανάληψης κινδύνου στα ζεύγη των αδελφών εξακολουθεί να είναι ασαφής. Αυτό το εύρημα, ωστόσο, υποδηλώνει ότι αν και η συμπεριφορά αυτή των αδελφών αποτελεί παράγοντα κινδύνου για τη συμπεριφορά ανάληψης κινδύνου. Η έρευνα δείχνει επίσης ότι η πιθανότητα να γίνει ομοφυλόφιλος αυξάνεται με τους πιο μεγάλους αδελφούς. Μερικοί αναλυτές έχουν δείξει ότι η ελκυστικότητα ενός άνδρα σε μια γυναίκα μπορεί να αυξηθεί περισσότερο εάν μοιάζει με τον αδελφό της, ενώ η έλλειψη ελκυστικότητας του μπορεί να αυξηθεί όσο περισσότερο εάν τα εξωτερικά χαρακτηριστικά του διαφέρουν από τον αδελφό της.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Solmeyer, Anna; McHale, Susan; Crouter, Ann (February 2014). «Longitudinal Associations Between Sibling Relationship Qualities and Risky Behavior Across Adolescence». *Developmental Psychology* **50**: 600–610. doi:10.1037/a0033207. PMC 3797172. .
Το οικογενειακό δέντρο της δυναστείας των Αββασιδών στα μέσα και τέλη του 9ου αιώνα
Η λεγόμενη **«Αναρχία στη Σαμάρα»** είναι η περίοδος 861–870 μ.Χ. της ιστορίας του Χαλιφάτου των Αββασιδών, η οποία σημαδεύτηκε από εσωτερική αναρχία και τη βίαιη διαδοχή τεσσάρων χαλίφηδων, που έγιναν μαριονέτες στα χέρια ισχυρών αντίπαλων στρατιωτικών φατριών. Ο όρος προέρχεται από την τότε πρωτεύουσα της χαλιφικής αυλής, πόλη Σαμάρα του Ιράκ.

Η περίοδος της αναρχίας ξεκίνησε το 861, με τη δολοφονία του χαλίφη Αλ-Μουταβάκιλ από την τουρκική φρουρά του. Ο διάδοχός του, αλ-Μουντασίρ, κυβέρνησε για έξι μήνες πριν πεθάνει και αυτός, πιθανώς δηλητηριασμένος από τους Τούρκους στρατιωτικούς διοικητές. Τον διαδέχθηκε ο αλ-Μουσταΐν. Οι διαμάχες μεταξύ των Τούρκων στρατιωτικών ηγετών επέτρεψαν στον αλ-Μουσταΐν, σε μια προσπάθεια να ξεφύγει του ελέγχου τους, να καταφύγει στη Βαγδάτη το 865 με την υποστήριξη κάποιων Τούρκων διοικητών και των Ταχιριδών, αλλά ο υπόλοιπος τουρκικός στρατός ανακήρυξε ως χαλίφη τον αλ-Μουτάζ και πολιόρκησε τη Βαγδάτη, εξαναγκάζοντας την πόλη σε συνθηκολόγηση το 866. Ο αλ-Μουσταΐν εξορίστηκε και εκτελέστηκε. 

Ο αλ-Μουτάζ ήταν ικανός και δραστήριος ηγέτης, και προσπάθησε να ελέγξει τους αρχηγούς του στρατού και να διαχωρίσει την πολιτική από τη στρατιωτική διοίκηση. Οι πολιτικές του συνάντησαν αντίσταση, και τον Ιούλιο του 869 ανατράπηκε και δολοφονήθηκε. Ο διάδοχός του, αλ-Μουχταντί, επίσης προσπάθησε να επαναφέρει και ενισχύσει την ισχύ του χαλίφη, αλλά και αυτός δολοφονήθηκε τον Ιούνιο του 870. Με το θάνατο του αλ-Μουχταντί και την ανάρρηση στο αξίωμα του χαλίφη τού αλ-Μουταμίντ, η τουρκική φατρία γύρω από τον Μουσά ιμπν Μπουγά, στενά συνδεδεμένη με τον αδελφό του αλ-Μουταμίντ και ουσιαστικό αντιβασιλιά αλ-Μουαφάκ, έγινε κυρίαρχη στη χαλιφική αυλή, τερματίζοντας την περίοδο της αναρχίας. Παρόλο που το Αββασιδικό Χαλιφάτο επέτυχε να ανακάμψει ως ένα σημείο τις επόμενες δεκαετίες, τα προβλήματα από την περίοδο της αναρχίας δημιούργησαν μεγάλη και επί μακρόν ζημιά στις δομές και το γόητρο της αββασιδικής κεντρικής κυβέρνησης, ενθαρρύνοντας και διευκολύνοντας αποσχιστικές τάσεις και εξεγέρσεις στις επαρχίες του χαλιφάτου.

Πηγές
-----

* Bonner, Michael (2010). «The waning of empire, 861–945». Στο: Robinson, Charles F. *The New Cambridge History of Islam, Volume I: The Formation of the Islamic World, Sixth to Eleventh Centuries*. Cambridge University Press. σελίδες 305–359. ISBN 978-0-521-83823-8.
* Gordon, Matthew (2001). *The breaking of a thousand swords: a history of the Turkish military of Samarra, A.H. 200–275/815–889 C.E.* State University of New York Press. σελίδες 90–104. ISBN 978-0-7914-4795-6.
* Kennedy, Hugh (2004). *The Prophet and the Age of the Caliphates: The Islamic Near East from the 6th to the 11th Century (Second Edition)*. Pearson Education Ltd. σελίδες 169–175. ISBN 0-582-40525-4.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Anarchy at Samarra  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Τεφίκ Μπόρια** (6 Νοεμβρίου 1891 – 1 Ιουλίου 1954) ήταν Αλβανός πολιτικός και δικηγόρος. Υπηρέτησε ως γενικός γραμματέας του Αλβανικού Φασιστικού Κόμματος κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Βιογραφία
---------

Ο Τεφίκ Μπόρια γεννήθηκε το 1888, στο Μπόριε, στο Βιλαέτι του Μοναστηρίου, στην Οθωμανική Αυτοκρατορία (σήμερα Αλβανία). Ο Μπόρια ήταν μέλος του κοινοβουλίου στα χρόνια του μεσοπολέμου. Έντονος αντίπαλος του Αχμέτ Ζόγκου και υποστιρικτής του Φαν Νόλι. Ο Μπόρια υπηρετούσε ως εκπρόσωπος του Νόλι στη Ρώμη από το 1924. Του ανατέθηκε να συνάψει διπλωματικές σχέσεις με τη Σοβιετική Ένωση και για το λόγο αυτό επικοινωνούσε με τον σοβιετικό αντιπρόσωπο στη Ρώμη Κονσταντίν Γιουράνεφ. Στην Ιταλία, έγινε φίλος με την οικογένεια του κόμη Γκαλεάτσο Τσιάνο. Σπούδασε νομολογία στη Ρώμη.

Με την εισβολή των ιταλικών δυνάμεων στην Αλβανία το 1939, ο Μπόρια διορίστηκε νέος Νομάρχης της επαρχίας της Κορυτσάς από την Αλβανική Προσωρινή Επιτροπή. Όταν το Αλβανικό Φασιστικό Κόμμα ιδρύθηκε μέσα σε ένα μήνα από την εισβολή, ο Μπόρια διορίστηκε γενικός γραμματέας του κόμματος από τον Βίκτωρ Εμμανουήλ Γ'. Τα κύρια κριτήρια πίσω από την υποψηφιότητά του ήταν οι δεσμοί με την οικογένεια Τσιάνο που είχε καλλιεργήσει τη δεκαετία του 1920.

Ως γενικός γραμματέας του Αλβανικού Φασιστικού Κόμματος ο Μπόρια συμπεριλήφθηκε στην αλβανική κυβέρνηση ως αυτεπάγγελτος υπουργός. Ο Μπόρια ήταν σε θέση να ασκήσει σε κάποιο βαθμό την πολιτική επιρροή στις κυβερνητικές πολιτικές μέσω της θέσης του στην κυβέρνηση. Ωστόσο, οι Ιταλοί φασίστες διατήρησαν το δικαίωμα αρνησικυρίας στις ενέργειες του αλβανικού κόμματος και το έργο του Μπόρια εποπτευόταν από τον Τζιοβάνι Τζίρο (γενικός επιθεωρητής του κόμματος και στενός συνεργάτης του Μπενίτο Μουσολίνι). Θεωρητικά, σύμφωνα με την επίσημη βιογραφία του, ο Μπόρια υποτίθεται ότι περιλαμβανόταν στην ηγεσία του Ιταλικού Φασιστικού Κόμματος, αν και ήταν ασαφές σε ποια λειτουργία. Στις 29 Μαΐου 1939 διορίστηκε μέλος του Ιταλικού Επιμελητηρίου *"Fasces and Corporation"* καθώς και του Κεντρικού Συμβουλίου Εταιρικής Οικονομίας.

Συνελήφθη τον Δεκέμβριο του 1944 από Αλβανούς κομμουνιστές και καταδικάστηκε σε 20 χρόνια φυλάκιση 

από το Ειδικό Δικαστήριο την Άνοιξη του 1945. Δηλητηριάστηκε ενώ βρισκόταν στη φυλακή και πέθανε το 1954.

Παραπομπές
----------

1. ↑  storia.camera.it/deputato/tefik-mboria-18880208. Ανακτήθηκε στις 29  Απριλίου 2019.
2. ↑  Fischer, Bernd Jürgen (1999). *Albania at War, 1939-1945*. Hurst. ISBN 978-1-85065-531-2.
3. ↑  «Genocidi Mbi Elitën Intelektuale të Kombit Shqiptar» (PDF). 30 Δεκεμβρίου 2013. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 30 Δεκεμβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 14 Σεπτεμβρίου 2022.
4. ↑  Austin, Robert Clegg (26 Σεπτεμβρίου 2012). *Founding a Balkan State: Albania's Experiment with Democracy, 1920-1925*. University of Toronto Press. ISBN 978-1-4426-9974-8.
5. ↑  Pearson, Owen (2004). *Albania and King Zog: Independence, Republic and Monarchy, 1908-1939*. Bloomsbury Academic. ISBN 978-1-84511-013-0.
6. ↑  Pearson, Owen (2004). *Albania and King Zog: Independence, Republic and Monarchy, 1908-1939*. Bloomsbury Academic. ISBN 978-1-84511-013-0.
*Άνοιξη* (πίνακας του Αλφόνς Μούχα, 1896)
Η **Ανθεία** ήταν μια από τις Χάριτες της ελληνικής μυθολογίας και ήταν η θεά των λουλουδιών και των ανθισμένων στεφανιών. Απεικονίστηκε στην Αθηναϊκή αγγειογραφία ως μία από τους συνοδούς της Αφροδίτης.

Το όνομά της Ανθείας προέρχεται από τη λέξη άνθος. Τα σύμβολά της είναι τα χρυσά αντικείμενα. Ήταν γνωστή στους Ρωμαίους ως Anthea. Η βάση των πιστών της Ανθείας ήταν η Κρήτη. Το όνομα Ανθεία δόθηκε στη θεά Ήρα και συνδέεται με τις Ώρες, καθεστώς υπό το οποίο απέκτησε ένα ναό στο Άργος. Ήταν ένα επίθετο της Αφροδίτης στην Κνωσό. Ήταν η θεά της βλάστησης, των κήπων, των άνθεων. Λατρευόταν ειδικά την άνοιξη και κοντά σε πεδινές και ελώδεις περιοχές, ενώ ήταν ευνοϊκή για την ανάπτυξη της βλάστησης. Ήταν επίσης η θεά της ανθρώπινης αγάπης. Τα σύμβολά της είναι διάφορα χρυσά αντικείμενα όπως το μέλι και το μύρο. 

Η Ανθεία είναι το ελληνικό όνομα της αρχαίας Σωζόπολης στη σύγχρονη Βουλγαρία. Υπάρχει και μια άλλη Ανθεία, ένα χωριό το οποίο αργότερα έγινε γνωστό ως Πάτρα γύρω στο 1000 π.Χ.

Δείτε επίσης
------------

* Ανθούσες
* Χλωρίς

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Kharities». Theoi Project. Ανακτήθηκε στις 29 Δεκεμβρίου 2013.
2. ↑  Joan V. O'Brien (1993). *The Transformation of Hera*. σελ. 139.
3. ↑  Pausanias, *Description of Greece* ii. 22. § 1.
4. ↑  R. F. Willetts (1977). *The Civilization of Ancient Crete*. σελ. 209.
5. ↑  Ramesh Chopra (2005). *Academic Dictionary Of Mythology*. σελ. 28.
Οι αδελφοί Κιντέρο σε φωτογραφία του Καουλάκ
Οι **Σεραφίν Αλβαρές Κιντέρο** (*Serafín Álvarez Quintero*, 26 Μαρτίου 1871 – 12 Απριλίου 1938) και **Χοακίν Αλβαρές Κιντέρο** (*Joaquín Álvarez Quintero*, 20 Ιανουαρίου 1873 – 14 Ιουνίου 1944) ήταν Ισπανοί θεατρικοί συγγραφείς, γνωστοί ως **«Αδελφοί Κιντέρο»** (ισπαν.: *Los hermanos Quintero*).

Γεννήθηκαν στην Ουτρέρα της επαρχίας της Σεβίλλης και απεβίωσαν στη Μαδρίτη. Υπήρξαν πολυγραφότατοι, αφού συνέγραψαν σε συνεργασία σχεδόν 200 θεατρικά έργα, που τους εξασφάλισαν φήμη ως «τα χρυσά αγόρια του μαδριλένικου θεάτρου». Από αυτά τα έργα, τα μισά περίπου είναι κωμωδίες εμπνευσμένες από τη ζωή της Ανδαλουσίας. Το πρώτο τους θεατρικό έργο, το *Gilito*, γράφτηκε το 1889. Μερικά άλλα έργα τους είναι τα εξής:

* *El buena sombra* (1898)
* *Οι Γαλεότοι* (1900)
* *Πεπίτα Ρεγιές* (1903)
* *El traje de luces* (1907)
* *La patria chica* (1907)
* *El patinillo* (1909)
* *Μαλβαλόκα* (1912)
* *Becquerina* (1915)
* *Diana cazadora* (1915)
* *Λα Καλουμνιάδα* (1919)
* *Κανθονιέρα* (1924)

Οι Αδελφοί Κιντέρο ήταν επίσης γνωστοί από το εγχείρημά τους να αποδώσουν τις ανδαλουσιανές διαλέκτους σε γραπτή μορφή.

Πηγές
-----

* Το λήμμα «Άλβαρεζ Κιντέρο, αδελφοί Σεραφείμ και Ιωακείμ» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 3, σελ. 659

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Έργα του/της Serafin Alvarez Quintero στο Project Gutenberg
* Έργα του/της Joaquin Alvarez Quintero στο Project Gutenberg

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 170287806
* GND: 16107906-4

 |

 |
Η **Αβαρνίς** (γενική: της *Αβαρνίδος*) ή **Άβαρνις** ήταν αρχαία πόλη και ακρωτήριο, που βρισκόταν στην ασιατική (νοτιοανατολική) ακτή του Ελλησπόντου, μεταξύ της Λαμψάκου και του Παρίου, δηλαδή κοντά στα όρια της Τρωάδας με τη βόρεια Μυσία, εντασσόμενη αργότερα στη Μυσία. Αναφέρεται επίσης με τις ονομασίες **Αβαρνιάς** (γενική: της Αβαρνιάδος) στα *Ορφικά Αργοναυτικά* και **Άβαρνος** (από τον Στέφανο τον Βυζάντιο).

Σύμφωνα με τον ιστορικό Ξενοφώντα, ο Κόνων διέφυγε με εννέα πλοία από την ήττα στους Αιγός Ποταμούς, έχοντας καταλάβει ότι η Αθήνα ήταν χαμένη. Αποβιβάσθηκε λοιπόν στην Αβαρνίδα, την οποία ο Ξενοφών χαρακτηρίζει «το ακρωτήριο της Λαμψάκου», πήρε τα μεγάλα πανιά των πλοίων του εχθρού (Σπαρτιατών), τα οποία βρίσκονταν εκεί, και ύστερα ο ίδιος με τα οκτώ πλοία έβαλε πλώρη από την Αβαρνίδα κατευθείαν για την Κύπρο, στον βασιλιά Ευαγόρα, και το ιερό πλοίο, η «Πάραλος», για την Αθήνα, προκειμένου να αναγγείλει τα γεγονότα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Στίχος 650 ή, στην έκδοση του 1885, στίχος 487: «Ένθεν ες Ελλήσποντον υπηώους φέρεν ούρος, ακραής Ζέφυρος, στεινής απάτερθεν Αβύδου, Ιδην, Δαρδανίην, Πιτύην τ' επί δέξι' έχοντας, ού καί **Αβαρνιάδος** Περκώτης τ' εύσταχυν αίαν, αργυρέαις Αίσηπος επικλύζει προχοήσιν.»
2. ↑  *Ἐλληνικά*, 2, 1, 29

Πηγές
-----

* Το ομώνυμο λήμμα στην *Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος-Larousse-Britannica*, έκδ. 2006, τόμος 1, σελ. 69
Το **Όρε** ή **Άαρε** (σουηδ. *Åre*) είναι κωμόπολη 3.200 μόνιμων κατοίκων (το 2018) στην κεντρική Σουηδία, με το ομώνυμο χιονοδρομικό κέντρο του να θεωρείται ένα από τα κορυφαία σε ολόκληρη τη Σκανδιναβία.

Το Όρε βρίσκεται στον ομώνυμο δήμο της Κομητείας Γιέμτλαντ, Ωστόσο δεν αποτελεί την έδρα του δήμου, η οποία είναι το Γιέρπεν. Το 25% της οικονομίας του δήμου βασίζεται στον τουρισμό, ιδίως στο αλπικό σκι και την ορεινή ποδηλασία.

Ιστορία
-------

Ο παλαιός ναός του Όρε ανεγέρθηκε στα τέλη του 12ου αιώνα. 150 και πλέον χρόνια νωρίτερα, ο βασιλιάς της Νορβηγίας Όλαφ ο Ιερός επηρέασε το χωριό και επί αιώνες πολλοί προσκυνητές διέρχονταν από αυτό βαδίζοντας προς το Τρόντχαϊμ. Στα μέσα του 17ου αιώνα εγκαταστάθηκαν στην περιοχή Σαάμι, προκειμένου να επωφεληθούν από τα καλά βοσκοτόπια για ταράνδους. Τον 18ο και τον 19ο αιώνα τα ορυχεία χαλκού στο Φρέο (*Fröå*) αποτελούσαν σημαντικές βιομηχανίες. Ο τουρισμός εμφανίσθηκε με την κατασκευή σιδηροδρομικής γραμμής, το 1882, και το πρώτο ξενοδοχείο στην κωμόπολη ανεγέρθηκε το 1896. Οι βασιλείς της Σουηδίας και της Νορβηγίας έρχονταν να ξεκουραστούν στο Όρε και στο γειτονικό Στόρλιεν από τον 19ο αιώνα. Η ανάπτυξη του τουρισμού από τα τέλη του 20ού αιώνα είχε ως αποτέλεσμα την ανέγερση αρκετών ξενοδοχείων και την ανάπτυξη ψυχαγωγικών και εμπορικών κέντρων στην περιοχή.

Γεωγραφία
---------

Το Όρε είναι κτισμένο στη βόρεια όχθη της λίμνης Όρεσγεν (*Åresjön*), σε έκταση 649 km², στην κοιλάδα Όρεντάλεν (= «κοιλάδα του Όρε»), σε υψόμετρο 375 έως 400 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και σε γεωγραφικές συντεταγμένες 63°24′ Βόρειο πλάτος και 13°05′ Ανατολικό μήκος. Στα βόρεια του οικισμού υψώνεται το όρος Όρεσκούταν, με το χιονοδρομικό κέντρο. Τα νορβηγικά σύνορα απέχουν από το Όρε το λιγότερο 44 χιλιόμετρα σε ευθεία γραμμή και από την πόλη περνούν η Ευρωπαϊκή οδός E14 και η Κεντρική Σιδηροδρομική Γραμμή (*Mittbanan*), που το συνδέουν με τη μεγάλη πόλη Τρόντχαϊμ της Νορβηγίας και με το Έστερσουντ.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Statistiska tätorter 2020, befolkning, landareal, befolkningstäthet per tätort». *d:Q112914414*. Statistics Sweden. 24  Νοεμβρίου 2021.
2. ↑  *Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος-Larousse-Britannica*, έκδ. 2006, τόμος 1, σελ. 46

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Åre στο Wikimedia Commons
* Ηλεκτρονικό περιοδικό για τουρίστες
* Το Άαρε στο *SkiStar*
* «Åre Sweden», πληροφορίες
Η λεγόμενη **Συμφωνία του Ίτσλ**, (Ischl), ήταν μια διμερής συμφωνία μεταξύ των ίδιων των Μοναρχών Ρωσίας και Αυστρίας που συνομολόγησαν στην ομώνυμη πόλη της Αυστρίας, συνοδευόμενοι από τους υπουργούς των Εξωτερικών,στις 28 Σεπτεμβρίου του 1907.

Σ΄ αυτή τη συνάντηση οι δύο Μονάρχες αποφάσισαν τη συμπλήρωση του μεταρρυθμιστικού έργου του προγράμματος Μυρστέγκ με λήψη σύντονων μέτρων για τη περιστολή των ανταρτικών σωμάτων στη χερσόνησο του Αίμου.  

Χαρακτηριστικό όμως παραμένει το γεγονός ότι η συνάντηση και η συνομολόγηση αυτή, που παρακινήθηκε ιδιαίτερα από τους ρώσους επιτελείς, συνέβη όταν πλέον οι ελληνικές δυνάμεις είχαν επιβληθεί των βουλγαρικών οι οποίες και βρίσκονταν υπό διάλυση.

Στο τέλος της συνάντησης αυτής η Ρωσία και η Αυστρία ως εντολοδόχοι των Δυνάμεων της Βερολίνειας Συνθήκης, συνομολόγησαν το κείμενο της διακοίνωσης προς Αθήνα (Ελλάδα), Σόφια (Βουλγαρία) και Βελιγράδι (Γιουγκοσλαβία), το οποίο και απέστειλαν την ίδια ημέρα και που έμεινε στην ιστορία με τον χαρακτηριστικό τίτλο Διακοίνωση Ρωσίας - Αυστρίας (1907), της οποίας βάση ήταν η αρχή της διατήρησης του *Status Quo* στη Βαλκανική.

Πηγές
-----

* D. Dakin "The Greek Struggle in Macedonia 1897-1913" σ.320-1
* Χαραλ. Νικολάου "Διεθνείς Συνθήκες" σ.182. Εκδόσεις Φλώρος Αθήνα 1996.
Με την ονομασία **Ανθεάδαι** ήταν γνωστοί οι κάτοικοι της αρχαίας Αλικαρνασσού και ιδιαιτέρως όσοι ανήκαν σε ένα ιερατικό γένος. Το όνομα προέρχεται από τον Άνθα, γιο του θεού Ποσειδώνα, καθώς σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία ο Άνθας ίδρυσε την Αλικαρνασσό. Σύμφωνα με τον Τάπφερ το γένος των Ανθεαδών προέρχεται από τους Ίωνες. Βεβαίως οι ίδιοι οι Ανθεάδες θεωρούσαν τον Άνθα ιστορικό πρόσωπο, και μία επιγραφή του 1ου αιώνα π.Χ. τον τοποθετεί περί το 1104 π.Χ..

Παραπομπές
----------

1. ↑  Στράβωνος *Γεωγραφικά, Η 374*

Πηγές
-----

* Το λήμμα «Ανθεάδαι» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 5, σελ. 642
Τα **Όρη Κολούμπια** (αγγλικά: Columbia Mountains) είναι ομάδα οροσειρών κατά μήκος του άνω ποταμού Κολούμπια στη Βρετανική Κολομβία, τη Μοντάνα, το Άινταχο και την Ουάσιγκτον. Η οροσειρά καλύπτει 135.952 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Η περιοχή οριοθετείται από τη Χαράδρα των Βραχωδών Όρεων στα ανατολικά και τον ποταμό Κούτενεϊ στα νότια· το δυτικό τους όριο είναι η άκρη του Εσωτερικού Οροπεδίου. Το εβδομήντα πέντε τοις εκατό της οροσειράς βρίσκεται στον Καναδά και το υπόλοιπο είκοσι πέντε τοις εκατό στις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι αμερικανικές γεωγραφικές ταξινομήσεις τοποθετούν τα Όρη Κολούμπια ως μέρος του συγκροτήματος των Βραχωδών Όρεων, αλλά ο χαρακτηρισμός αυτός δεν ισχύει στον Καναδά. Το Όρος Σερ Σαντφορντ είναι το υψηλότερο βουνό της περιοχής, φτάνοντας τα 3.519 μέτρα.

Παραπομπές
----------

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 315142851
* LCCN: sh2004007679

 |

 |
Μια συνάρτηση με πραγματική μεταβλητή είναι μια μορφή συνάρτησης που δέχεται μια πραγματική τιμή ως είσοδο (ή είσοδο από ένα πεδίο πραγματικών αριθμών) και παράγει μια πραγματική τιμή ως έξοδο. Δηλαδή, αν η συνάρτηση ονομάζεται f και η είσοδος είναι ο αριθμός {\displaystyle x\in \mathbb {R} } , τότε η έξοδος της συνάρτησης είναι μια πραγματική τιμή f(x).

Οι συναρτήσεις με πραγματική μεταβλητή χρησιμοποιούνται ευρέως σε διάφορους τομείς των μαθηματικών, όπως η ανάλυση, η άλγεβρα, η γεωμετρία, η πιθανότητα και η στατιστική. Επίσης, είναι κρίσιμης σημασίας για τη μοντελοποίηση και την ανάλυση πραγματικών φαινομένων στις φυσικές επιστήμες, τη μηχανική, την οικονομική και την χρηματοοικονομική ανάλυση, καθώς και στις εφαρμογές της πληροφορικής και των τεχνολογιών της πληροφορίας.
Το **Αιγκρ** (γαλλ. *Aigre*) είναι κοινότητα στον Νομό Σαράντ της δυτικής Γαλλίας, με 1.579 κατοίκους τον Ιανουάριο του 2019. Βρίσκεται 40 χιλιόμετρα βορείως της Ανγκουλέμ, πρωτεύουσας του νομού. Οι κάτοικοι αποκαλούνται «Αιγκρινουά» ή «Αιγκρινουάζ». Η ονομασία της κοινότητας προέρχεται από το λατινικό *Acriacis* ή *villa Acriacii*, δηλαδή ο οικισμός δημιουργήθηκε γύρω από το αγρόκτημα κάποιου πλούσιου Ρωμαιο-Γαλάτη ονόματι *Acrius* (εξελλην. ο Άκριος - του Ακρίου). Πράγματι, στα τέλη του 13ου αιώνα το Αιγκρ εμφανίζεται σε έγγραφα με τη μορφή *Acriacis* και πολύ αργότερα, τον 17ο αιώνα, ως *Agria*.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Populations légales 2020» Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής και Οικονομικών Μελετών. 29  Δεκεμβρίου 2022.
2. ↑  Jean-Marie Cassagne και Stéphane Seguin: *Origin of the names of towns and villages in Charente*, εκδ. Jean-Michel Bordessoules, 1998, σελ. 10, ISBN2-913471-06-4 (στη γαλλική)

Πηγές
-----

* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 2, σελίδα 571

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 91144647641592917638
* SUDOC: 06952310X

 |

 |
O **Όρμος Λιβαδόστρου** είναι ένας όρμος στα ΒΑ του Κόλπου των Αλκυονίδων, ο οποίος με τη σειρά του αποτελεί τμήμα του Κορινθιακού Κόλπου.

Πρόκειται για τον ανατολικότερο από τους κολπίσκους και τους όρμους του Κορινθιακού Κόλπου που ανήκουν γεωγραφικά στη Βοιωτία και πρόσκειται στα σύνορα των Νομών Βοιωτίας και Αττικής.

Ο όρμος αυτός έχει προσανατολισμό ΒΑ και οριοθετείται ΒΔ από το όρος Κορομπίλι, ΒΑ από την ακτή της Λιβαδόστρας, Α και ΝΑ από τις δυτικές απολήξεις του Κιθαιρώνα οι οποίες αποτελούν και το φυσικό σύνορο της Βοιωτίας με την Αττική. Στα ΝΔ ο όρμος επικοινωνεί με τον Κόλπο των Αλκυονίδων, καθώς και με τον υπόλοιπο Κορινθιακό Κόλπο.

Στις ακτές του Όρμου Λιβαδόστρου έχουν χτιστεί τρεις μικροί οικισμοί: Η Παραλία Λιβαδόστρας η οποία κατά την απογραφή του 2011 βρέθηκε να έχει 72 κατοίκους, το Καλαμάκι το οποίο κατά την απογραφή του 2011 βρέθηκε να έχει 7 κατοίκους, καθώς και ο Άγιος Βασίλειος ο οποίος κατά την απογραφή του 2011 βρέθηκε να έχει 100 κατοίκους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «ΕΟΣ Ελευσίνας: Όρος Κιθαιρώνας».
Το «Αντίχθων» ανακατευθύνει εδώ. Για το περιοδικό, δείτε: Αντίχθων (περιοδικό).
Ο **Αντίχθων** είναι υποθετικό σώμα του ηλιακού συστήματος με μάζα ίση με αυτή της Γης, την ύπαρξη του οποίου υπέθεσε ο Έλληνας πυθαγόρειος φιλόσοφος Φιλόλαος στο μη γεωκεντρικό κοσμολογικό του μοντέλο, στο οποίο όλα τα σώματα στο Σύμπαν περιστρέφονται γύρω από ένα Κεντρικόν Πυρ. Σύμφωνα με τον Φιλόλαο και τους Πυθαγόρειους, εφόσον οι πλανήτες αποτελούνταν από αιθέρια ύλη με ελάχιστη ή καθόλου πυκνότητα, η Αντίχθων, αυτή η *αντί-γη*, η οποία αποτελούνταν από τα ίδια υλικά με τον πλανήτη Γη, εξισορροπούσε το κέντρο ισορροπίας του σύμπαντος. 

Στην ελληνική αρχαιότητα οι πυθαγόρειοι φιλόσοφοι και ιδίως ο Φιλόλαος, όπως αναφέρει ο Αριστοτέλης στο "περί ουρανού" βιβλίο του, πίστευαν ότι ο Ήλιος, η Σελήνη, και οι πλανήτες Ερμής, Αφροδίτη, Γη, Άρης, Ζευς και Κρόνος, μέσα στη σφαίρα των απλανών κινούνταν γύρω από ένα κεντρικό σημείο πυρός, που το καλούσαν Κεντρικόν Πυρ ή Εστία του Σύμπαντος και το οποίο όμως δεν ήταν ορατό. Έτσι στο σύνολο φαίνονταν 9 κινήσεις ουρανίων σωμάτων. Επειδή όμως οι αριθμοί ήταν συγχρόνως και οι μόνες αληθείς πραγματικότητες, για τους πυθαγόρειους, εικόνες αριθμών αποτελούσαν και διάφορα σώματα, αλλά και επειδή ο αριθμός 10 ήταν ιερός αριθμός, για εκείνους, ως άθροισμα των πρώτων τεσσάρων αριθμών (1+2+3+4) εξ αυτού πίστευαν ότι και οι περί την Εστίαν κινούμενοι θα πρέπει να είναι 10. Δηλαδή ότι υπάρχει και άλλος πλανήτης, όμοιος με τη Γη, ο οποίος διαγράφει την δέκατη τροχιά.  
 
Τον πλανήτη αυτόν ονόμασαν **Αντίχθονα** (Αντίχθων) και οι πυθαγόρειοι φιλόσοφοι πίστευαν ότι βρίσκεται σε θέση αντίθετη από τη Γη ως προς την Εστία του Σύμπαντος με αποτέλεσμα να μην είναι ορατός.  

Οι μαθητές όμως του Φιλόλαου, ο Ικήτας και Έκφαντος απέρριψαν τις ιδέες αυτές περί Αντίχθονα.

Αντίχθονα όμως ονόμαζαν οι αρχαίοι και το νότιο ημισφαίριο του πλανήτη μας, περίπου δηλαδή με την σημερινή έννοια του "αντίποδα" (τα άκρα της γήινης διαμέτρου).
Η **Αμήστρατος** ήταν αρχαία πόλη της βόρειας Σικελίας, στους πρόποδες των Νευρωδών Ορέων, δέκα περίπου μίλια δυτικά της Καλής Ακτής. Αναφέρεται από τον Κικέρωνα και από τον Στέφανο τον Βυζάντιο. Στην εποχή της κυριαρχίας της Ρώμης, πλήρωνε φόρο στο ρωμαϊκό κράτος. Από τα νομίσματα της Αμηστράτου που διασώθηκαν, κάποια έχουν στη μία όψη απεικόνιση της κεφαλής του νεαρού Διονύσου και στην άλλη απεικονίζουν έφιππο οπλίτη και φέρουν την επιγραφή «ΑΜΑΣΤΡΑΤΙΝΩΝ», ενώ άλλα νομίσματα φέρουν στη μία όψη απεικόνιση της κεφαλής της θεάς Αρτέμιδας και στην άλλη απεικονίζουν τον θεό Απόλλωνα με τη λύρα του και την ίδια επιγραφή.

Πηγές
-----

* Το ομότιτλο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 4, σελίδα 809
Η **Αιγιρόεσσα** αναφέρεται μονάχα από τον Ηρόδοτο (1,149,1), ως μέλος της αιολικής δωδεκαπόλεως. Ο ερευνητής Stein (1883) πρότεινε την συνταύτιση της Αιγιρόεσσας με την βορειότερη Ελαία, επειδή ο Ηρόδοτος δεν την αναφέρει στις αιολικές πολιτείες. Η ύπαρξη όμως των νομισμάτων της Ελαίας, ακυρώνει τον ισχυρισμό αυτό. Ο ερευνητής Cook (1958 -9) εντοπίζει την αρχαία ελληνική πόλη στην περιοχή Belkahve της επαρχίας Σμύρνης. Από τα ερείπια που είδε το 1825 ο Prokesch von Osten, πραγματοποιήθηκαν ανασκαφές στο χωριό Kemalpasa στα ανατολικά της Σμύρνης, όπου και εντοπίστηκαν με την αρχαία ελληνική Αιγιρόεσσα.

Πηγές
-----

* An inventory of archaic and classical poleis.
* Αιγιρόεσσα[*νεκρός σύνδεσμος*].
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Αιγιαλέας** αναφέρεται κυρίως ο γιος του βασιλιά του Άργους Αδράστου και της Αμφιθέας. Υπήρξε ένας από τους γιούς των «Επτά επί Θήβας», που επίσης εξεστράτευσαν κατά των Θηβών με αρχηγό τον Άδραστο και έγιναν γνωστοί ως Επίγονοι.

Στον πόλεμο αυτό, οι Επίγονοι νίκησαν, αλλά σκοτώθηκε από αυτούς ο Αιγιαλέας, από τον βασιλιά των Θηβών Λαοδάμαντα στη μάχη που έγινε κοντά στον Γλίσαντα. Το σώμα του Αιγιαλέως μεταφέρθηκε από τους συγγενείς του στις Πηγές της Μεγαρίδας και εκεί το έθαψαν με κάθε μεγαλοπρέπεια. Προς τιμή του έστησαν ηρώο, που ονομάσθηκε **Αιγιάλειο** και σωζόταν ακόμα στα χρόνια του Παυσανία (Παυσ. Ι, 10).

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 53
Η **Αμαζονίς στήλη** ήταν μαρμάρινη στήλη στην αρχαία Αθήνα, που βρισκόταν, όπως γράφει ο Παυσανίας, κοντά στις Ιτωνίδες πύλες, επάνω στον κατά την παράδοση τάφο της Αντιόπης, κόρης ή αδελφής της βασίλισσας των Αμαζόνων Ιππολύτης. Η Αντιόπη ήταν σύζυγος του βασιλέα και ήρωα Θησέως. Το μνήμα της Αντιόπης το έδειχναν οι αρχαίοι Αθηναίοι στους περιηγητές και μετά το 150 μ.Χ. καθώς το αναφέρει ο Παυσανίας.

Η Αμαζονίς στήλη πρέπει να βρισκόταν αμέσως μετά την είσοδο στην πόλη των Αθηνών από την οδό του Φαλήρου. Ως τοπογραφικά στοιχεία για την τοποθεσία της στήλης αναφέρονται επίσης κάπως μακριά μεν το Κυνόσαργες και πιο κοντά ο Ιλισός και η Καλλιρρόη. Από τις τμηματικές αυτές πληροφορίες, προκύπτει ότι η στήλη πρέπει να ήταν στα νότια του Ναού του Ολυμπίου Διός και πάντως μέσα από τα τείχη του Αδριανού, ίσως ακόμα και μέσα από το Θεμιστόκλειο Τείχος, και πολύ κοντά στις Ιτωνίδες πύλες. Ο Α.Σ. Αρβανιτόπουλος υπεστήριξε ότι κατά προσέγγιση πρέπει να βρισκόταν στη σημερινή οδό Διάκου.

Η ίδια η Αμαζονίς στήλη έχει χαθεί σήμερα, αλλά πρέπει να ήταν αξιόλογη και επιφανής, μεγάλη, επιβλητική και εδραζόμενη επάνω σε σημαντικό, πολύ επίσημο και μεγαλόπρεπο μνημείο. Ασφαλώς θα έφερε ανάγλυφη παράσταση Αμαζόνας, αρχαϊκής τεχνοτροπίας.

Δείτε επίσης
------------

* Αμαζόνειον

Παραπομπές
----------

1. ↑  Παυσανίου *Ελλάδος περιήγησις*, Βιβλίο 1 («Αττικά»)

Πηγές
-----

* Στέφανος Δ. Βασιλόπουλος: Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 4, σελίδες 619-620
Το **Σου Σέιντ Μαρί** (αγγλικά: Sault Ste. Marie), επίσημα η **Πόλη του Σου Σέιντ Μαρί**, είναι πόλη και έδρα της Κομητείας Τσιππέουα στην πολιτεία του Μίσιγκαν των ΗΠΑ. Βρίσκεται στο βορειοανατολικό άκρο της Άνω Χερσονήσου του Μίσιγκαν, στα σύνορα Καναδά-ΗΠΑ, και χωρίζεται από τη δίδυμή του πόλη την Σου Σέιντ Μαρί του Οντάριο, δίπλα στον ποταμό Σαιντ Μέρις. Η πόλη είναι σχετικά απομονωμένη από άλλες κοινότητες στο Μίσιγκαν και απέχει 556 χιλιόμετρα μέσω του Διαπολιτειακού Αυτοκινητόδρόμου 75 από το κέντρο του Ντιτρόιτ. Ο πληθυσμός ήταν 14.144 κάτοικοι στην απογραφή του 2010, καθιστώντας την τη δεύτερη πιο πυκνοκατοικημένη πόλη στην Άνω Χερσόνησο. Αντίθετα, η καναδική πόλη Σου Σέιντ Μαρί είναι πολύ μεγαλύτερη, με περισσότερους από 75.000 κατοίκους, βασισμένη σε μια πιο εκτεταμένη βιομηχανία η οποία αναπτύχθηκε τον 20ο αιώνα και μια οικονομία με στενότερες συνδέσεις με άλλες κοινότητες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Γερμανικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά) *archINFORM*. 37759. Ανακτήθηκε στις 6  Αυγούστου 2018.
2. ↑  United States Census Bureau: «2016 U.S. Gazetteer Files» (Αγγλικά) United States Census Bureau. Ουάσινγκτον. 2016.
3. ↑  United States Census Bureau: «2010 U.S. Gazetteer Files» (Αγγλικά) United States Census Bureau. Ουάσινγκτον. 2010. Ανακτήθηκε στις 9  Ιουλίου 2020.
4. ↑  *Απογραφές των Ηνωμένων Πολιτειών 2020*. data.census.gov/cedsci/table?t=Populations+and+People&g=0100000US%2C%241600000&y=2020. Ανακτήθηκε στις 1  Ιανουαρίου 2022.
5. ↑  «Find a County». National Association of Counties. Ανακτήθηκε στις 7 Ιουνίου 2011.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 123160389
* LCCN: n81003784
* GND: 4449478-6

 |

 |
Ως **αγαθά (κοινωνικής) θέσης** ορίζεται ένα υποσύνολο των οικονομικών αγαθών (εμπορευμάτων) των οποίων η κατανάλωση (και συνακόλουθα η *χρησιμότητα*), εξαρτάται αρνητικά από την κατανάλωση τους από άλλους. Ειδικότερα για τα εμπορεύματα αυτά, η αξία τους καθορίζεται τουλάχιστον εν μέρει (αν όχι εξ ολοκλήρου) από μια συνάρτηση του πόσο επιθυμητά είναι από άλλους σε σχέση με άλλα υποκατάστατα.

Η έννοια
--------

Παρόλο που ο Θορστάιν Βέμπλεν τόνισε τη σημασία της σχετικής θέσης του ατόμου στην κοινωνία, αναφορικά με τη σχέση ελεύθερου χρόνου και κατανάλωσης, ήταν ο Φρεντ Χιρς που επινοησε την έννοια των "αγαθών θέσης", στο βιβλίο του "*Τα Κοινωνικά Όρια στην Ανάπτυξη"*. Ο Χιρς εξήγησε ότι η κοινωνική οικονομική θέση αποτελείται από το σύνολό προϊόντων, υπηρεσιών, θέσεων εργασίας και κοινωνικών σχέσεων τα οποία είτε είναι σπάνια (σε έλλειψη) απόλυτη ή κοινωνικά επιβεβλημένη, είτε υπόκεινται σε συμφόρηση και ο συνωστισμός οφείλεται στην ευρεία χρήση (Hirsch, 1977: 27).

Ο Χιρς εξήγησε πως σε μια κοινωνία ακόμα και αν υπήρχαν αγαθά για να καλύψουν πλήρως τις βιολογικές και πνευματικές ανάγκές όλων των ανθρώπων, υπάρχουν αγαθά τα οποία έχουν αξία μόνο και μόνο επειδή βρίσκονται σε έλλειψη ή κυκλοφορούν σε περιορισμένο αριθμό. Ακόμη, διακρίνει κατηγορίες αγαθών θέσης. Κάποια εξαρτώνται, από τις σχετικές θέσεις τους (επίδειξη κοινωνικής θέσης και δύναμης) όπως η δυνατότητα να δειπνήσει κάποιος στο καλύτερο τραπέζι ενός εστιατορίου, ενώ άλλα, όπως η οικιστική γη,  απλώς και μόνο επειδή η συνολική ποσότητα του αγαθού είναι σταθερή. 

Η κύρια συνεισφορά του Χιρς είναι ο ισχυρισμός ότι τα αγαθά θέσης είναι αγαθά άρρηκτα συνδεδεμένα με την κοινωνική έλλειψη (σπανιότητα) . Η κοινωνική έλλειψη ενός αγαθού σχετίζεται με τη σχετική κατάταξη του στην προτίμηση του από άλλους ανθρώπους και δεν προκύπτει από φυσικά όρια, αλλά από κοινωνικούς παράγοντες. Για παράδειγμα, η η γη σε ένα περιβαλλοντικό πάρκο είναι περιορισμένη λόγο φυσικών ορίων, ενώ ο αριθμός πολιτικών θέσεων είναι κοινωνικά περιορισμένος.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Vatiero, Massimiliano (2011). *The Institutional Microeconomics of Positional Goods*. Mimeo (presented to ISNIE 2011, Stanford University)link..
2. ↑  Veblen, Thorstein (1899). *The theory of leisure class*. New York: MacMillan.
3. ↑  Hirsch, Fred (1977). *The Social Limits to Growth*. London: Routledge & Kegan Paul. ISBN 0-674-81365-0.
4. ↑  Schneider, M. (2007). *The Nature, History and Significance of the Concept of Positional Goods*. History of Economics Review, 45: 60-81.
5. ↑  Pagano, Ugo (1999). *Is Power an Economic Good? Notes on Social Scarcity and the Economics of Positional Goods*. In Bowles S. Franzini M. and U. Pagano (Eds.), The Politics and the Economics of Power, London: Routledge, pp. 116-45.
**Στείρωση** ονομάζεται ένα φάσμα ιατρικών μεθόδου περιορισμού των γεννήσεων ελέγχου των γεννήσεων που αφήνουν σκόπιμα ένα άτομο ανίκανο να αναπαραχθεί. Οι μέθοδοι στείρωσης περιλαμβάνουν τόσο χειρουργικές όσο και μη χειρουργικές μεθόδους και υπάρχουν τόσο για άνδρες όσο και για γυναίκες όσο και για συγκεκριμένα ζώα. Οι διαδικασίες στείρωσης προορίζονται να είναι μόνιμες. Άπαξ και πραγματοποιηθεί, είναι σχετικά αδύνατον να αναστραφεί η στείρωση.

Υπάρχουν πολλοί τρόποι στείρωσης, αλλά οι δύο που χρησιμοποιούνται συχνότερα είναι η σαλπιγγική απολίνωση για τις γυναίκες και η αγγειοτομή για τους άνδρες. Υπάρχουν πολλοί διαφορετικοί τρόποι με τους οποίους μπορεί να επιτευχθεί η στείρωση των σαλπίγγων. Είναι εξαιρετικά αποτελεσματικό και οι επιπλοκές είναι σπάνιες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Peterson, Herbert B (2008). «Sterilization». *Obstetrics and Gynecology* **111** (1): 189–203. doi:10.1097/01.AOG.0000298621.98372.62. PMID 18165410. .

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **στείρωση**  |

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Στείρωση** |


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85128029
* GND: 4057333-3
* NDL: 00563671

 |

 |
Η **αναχώρηση του πολεμιστή για τη μάχη** φιλοξενείται στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Ολυμπίας.

Περιγραφή
---------

Είναι χάλκινο σφυρήλατο έλασμα με ανάγλυφη παράσταση χωρισμού. Ένας άνδρας, ίσως ο Αμφιάραος ανεβαίνει στο άρμα του. Ο ηνίοχός του είναι ήδη έτοιμος και τον περιμένει για να φύγουνε. Ο πολεμιστής γυρίζει για μια τελευταία φορά και αποχαιρετάει την αγαπημένη του γυναίκα και το παιδί.

Ιστορική τοποθέτηση
-------------------

Το έργο προέρχεται από εργαστήριο της Ανατολικής Ιωνίας και χρονολογείται στο 580 π.Χ.

Δείτε επίσης
------------

* Κορινθιακός κρατήρας
* Αμφορέας του Ερμόνακα με αποχωρισμό νεαρού πολεμιστή
* Μυκηναϊκός κρατήρας των πολεμιστών με αποχωρισμό πολεμιστών
* Αναβάτης σε άρμα

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο αρχαιολογία | Πύλη αρχαιολογία |

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο τέχνη | Πύλη τέχνη |

Γεωργία Χατζή  (2008). *Το Αρχαιολογικό Μουσείο Ολυμπίας*. Αθήνα: ΟΛΚΟΣ, ISBN 978-960-89339-3-4. σελίδες 103 και 104-105. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Δεκεμβρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 17 Φεβρουαρίου 2012.
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Αμφιτρίτη (αποσαφήνιση).

Ο θυρεός του Υ/Β Αμφιτρίτη IX
Το υποβρύχιο **Αμφιτρίτη IX S-117** ήταν το δεύτερο τύπου **209/1200**. Ήταν υποβρύχιο εξέλιξης τύπου *Γλαύκος* και ένα από τα προηγμένης τεχνολογίας συμβατικά υποβρύχια που διέθετε το Ελληνικό πολεμικό ναυτικό. Κατασκευάστηκε μεταξύ 1977 και 1979 στα ναυπηγεία HDW στο Κίελο της τότε δυτικής Γερμανίας. Καθελκύστηκε στις 14 Ιουνίου 1978 και η επίσημη παράδοση του έγινε στις 3 Ιουλίου 1979. Eίχε ύψος (άνευ ιστών) 11,35 μέτρα. Είχε τη δυνατότητα να εκτοξεύσει τηλεκατευθυνόμενες και αυτοκατευθυνόμενες τορπίλες εναντίον πλοίων επιφανείας και υποβρυχίων. Το *Αμφιτρίτη IX* είναι το όγδοο σκάφος στην ιστορία του Ελληνικού πολεμικού ναυτικού με αυτό το όνομα και ταυτόχρονα το τρίτο στη κατηγορία των υποβρυχίων. Πρόγονοί του υπήρξαν τα υποβρύχια Υ-11 τύπου "U" και Υ-17 τύπου *Gato*. Ομοίου τύπου είναι τα: Πόντος, Ποσειδών IV και Ωκεανός. 

Το υποβρύχιο μαζί με τα υπόλοιπα του ίδιου τύπου κάποτε χαρακτηρίστηκαν από μερίδα της δημοσιογραφικής αρθρογραφίας ως "τα υποβρύχια που γέρνουν" και σχετίστηκαν με μια υπόθεση που φερόταν ως σκάνδαλο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  "Δύο δισ. ευρώ για ένα υποβρύχιο που γέρνει!", Αυγή, 24 Νοεμβρίου 2013

Βιβλιογραφία
------------

* Eric Wertheim *The naval institute guide to combat fleets of the world*, Naval institute press, 2007

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Το Υ/Β Αμφιτρίτη IX στην επίσημη ιστοσελίδα του Ελληνικού πολεμικού ναυτικού
Η **Αικατερίνη Ίνγκεσντοτερ,** σουηδικά: *Katarina Ingesdotter*, (άκμασε το 1110) ήταν Σουηδή πριγκίπισσα, που παντρεύτηκε τον Δανό πρίγκιπα Μπγιέρν Χάραλντσεν τον Σιδηρόπλευρο.

Βιογραφία
---------

Ήταν κόρη του βασιλιά Ίνγκε Α΄ του Πρεσβύτερου της Σουηδίας και της βασίλισσας Ελένης. Ήταν η αδελφή της Χριστίνας Ίνγκεντοτερ της Σουηδίας και της Mαργαρίτας Φρέντκουλα. Η Αικατερίνη ήταν η μικρότερη από τις τρεις βασιλικές κόρες:  η αδελφή της Χριστίνα παντρεύτηκε τη δεκαετία του 1090 και η αδελφή της Μαργαρίτα το 1101. Η Αικατερίνη θεωρείται ότι ήταν περίπου στην ίδια ηλικία με τον μελλοντικό της σύζυγο και έτσι εκτιμούμε ότι γεννήθηκε γύρω στο έτος 1100 .

Ο πατέρας της Αικατερίνης απεβίωσε το 1110 και τον διαδέχτηκαν στον σουηδικό θρόνο οι ανιψιοί του. Μέχρι τη στιγμή του τέλους του πατέρα της, η Αικατερίνη θα ήταν ακόμα παιδί. Η μητέρα της αναφέρεται ότι μπήκε στο αβαείο Βρέτα ως χήρα. Η μεγαλύτερη αδελφή της, η Χριστίνα, ζούσε στους Ρως του Κιέβου, και στη Σουηδία εθεωρείτο πολύ μακριά, για να της δοθεί μερίδιο στην κληρονομιά του πατέρα της.  Η αδελφή τους Μαργαρίτα ήταν τότεο βασίλισσα της Δανίας. Είναι γνωστό ότι η Mαργαρίτα μοιράστηκε την κληρονομιά της με την ανιψιά της Ίνγκριντ στη Νορβηγία και την ανιψιά της Ίνγκεμποργκ στη Δανία.  Η Αικατερίνη δεν αναφέρεται σε αυτές τις συναλλαγές, αλλά, ως η μόνη ανύπαντρη κόρη του Ίνγκε Α΄ που έμεινε στη Σουηδία, θα ήταν μία από τις κληρονόμους του. 

Σύμφωνα με το έπος *Knýtlinga*, η Αικατερίνη παντρεύτηκε τον Δανό πρίγκιπα Μπγιέρν Χάραλντσε τον Σιδηρόπλευρο.  Μόνο ένα παιδί είναι γνωστό από αυτή την ένωση: η κόρη τους Χριστίνα, μελλοντική βασίλισσα της Σουηδίας, η οποία υπολογίζεται ότι γεννήθηκε περί το έτος 1122 .

Το 1134 ο σύζυγος της Αικατερίνης τάχθηκε στο πλευρό του θείου του Ερρίκου Β' της Δανίας στον πόλεμο της διαδοχής στη Δανία, αλλά σκοτώθηκε από τον Ερρίκο Β΄ την ίδια χρονιά.  Η κόρη της Χριστίνα εκτιμάται ότι παντρεύτηκε τον μελλοντικό βασιλιά Έρικ Θ΄ της Σουηδίας τη δεκαετία του 1140.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε (περί το 1120) τον Μπγιέρν Χάραλντσεν τον Σιδηρόπλευρο από τον Οίκο των Έστριντσεν και είχε τέκνο

* Χριστίνα π. 1125-π.1165, παντρεύτηκε τον Έρικ Θ' της Σουηδίας.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 26  Νοεμβρίου 2018.
2. ↑  Anteckningar om svenska qvinnor
3. ↑  Kungagravar och medeltidshistoria, Beckman, Natanael, Fornvännen 22-47, 1921
4. ↑  Kungagravar och medeltidshistoria, Beckman, Natanael, Fornvännen 22-47, 1921
5. ↑  Kungagravar och medeltidshistoria, Beckman, Natanael, Fornvännen 22-47, 1921
6. ↑  Kungagravar och medeltidshistoria, Beckman, Natanael, Fornvännen 22-47, 1921
7. ↑  Kungagravar och medeltidshistoria, Beckman, Natanael, Fornvännen 22-47, 1921
8. ↑  Kungagravar och medeltidshistoria, Beckman, Natanael, Fornvännen 22-47, 1921
9. ↑  Nordisk familjebok / Uggleupplagan. 3. Bergsvalan - Branstad
Ο **Σταύρος Σαρνανίτης** ή αλλιώς **Σαρενίτης** (Τριφύλλι Πελοποννήσου, - Λάλας Ηλείας, Μάιος 1821) υπήρξε Έλληνας οπλαρχηγός της Ελληνικής Επανάστασης του 1821. Καταγόταν από το χωριό Τριφύλλι και μαζί με άλλους 100 Τριφυλλίους και τον Δημήτριο Κινά προστέθηκε στο στράτευμα του Χαράλαμπου Βιλαέτη, ο οποίος είχε ανακηρυχθεί στρατιωτικός αρχηγός του Πύργου. Έπεσε στη Μάχη του Λατζοΐου, δίπλα από τον μύλο του Σμίλα, μαζί με τον Χαράλαμπο Βιλαέτη, πολεμώντας τους Λαλαίους.

Δείτε επίσης
------------

* Πολιορκία και άλωση του Λάλα

Παραπομπές
----------

1. ↑  Κόκκινος 1940, σελ.107.
2. ↑  Τρικούπης 1853, σελ.325.

Πηγές
-----

* Κόκκινος, Δ. (1940). *Η Ελληνική Επανάστασις*, Τόμος Β’ (Έκδοση Β’). Αθήναι.
* Τρικούπης, Σ. (1853). *Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως*, Τόμος Α’. Λονδίνο.
Η **Σταύρωση του Αγίου Ανδρέα** είναι μεταβυζαντινή εικόνα του β΄μισού του 16ου αι. έργο του Μιχαήλ Δαμασκηνού και εκτίθεται στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείοτης Αθήνας.

Περιγραφή
---------

Έργο του Μιχαήλ Δαμασκηνού η **Σταύρωση του Αγίου Ανδρέα**, διαστάσεων 0,37Χ 0,0,315μ (ή 0,49Χ0,40 μ. με το πλαίσιο) το οποίο απεικονίζει μεταξύ δύο ελιών κατά τον άξονα της εικόνας μπηγμένο στο έδαφος και στημένο ανάποδα τον σταυρό , όπου κρέμεται με το κεφάλι κάτω ο πρωτόκλητος Ανδρέας, δεμένος με σχοινιά από χέρια και πόδια στο ξύλο. Τρεις περνούν άλλα σχοινιά και στερώνουν τον σταυρό στα δέντρα, ο ένας αριστερά με τη βοήθεια στρατιώτη με κράνος , αλλος με μακρυές περισκελίδες και σκούφο σκαρφαλωμένος σε κλαδί ψηλά , τρίτος δεξιά μελαμψός, με κοντό χιτώνα και κρεμασμένο από τη μέση σπαθί. Ρωμαίος αξιωματικός προστάζει νεαρό στο απάναντι δέντρο επάνω, ακουμπισμένος με σταυρωμένα πόδια στον κορμό ελιάς δεξιά. Δυο στρατιώτες μοιρασμένοι πιο πίσω, με ανανγεννησιακές στολές και δόρατα που φέρουν πέλεκυ , φαίνεται να προσέχουν ότι γίνεται αριστερά τους, δημιουργώντας διαγώνιους άξονες που προακλούν ισορροπία στην όλη σύνθεση.Γύρω από τα δέντρα μικρά διακοσμητικά φυτά στο έδαφος.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Μυρτάλη Αχειμάστου-Ποταμιάνου , Εικόνες του Βυζαντινού Μουσείου Αθηνών, εκδ.Ταμείο Αρχαιολογικών Πόρων και Απαλλοτριώσεων, Διεύθυνση Δημοσιευμάτων, 1998, σελ.182

Πηγές
-----

* Μυρτάλη Αχειμάστου-Ποταμιάνου , Εικόνες του Βυζαντινού Μουσείου Αθηνών, εκδ.Ταμείο Αρχαιολογικών Πόρων και Απαλλοτριώσεων, Διεύθυνση Δημοσιευμάτων, 1998
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Αμφιτρίτη (αποσαφήνιση).

Η θαλαμηγός **Αμφιτρίτη IV** ναυπηγήθηκε το 1864 και ήταν σιδηράς κατασκευής. Αγοράσθηκε το 1873 από την Αγγλία για την μεταφορά στην Ελλάδα των νέων λεβήτων της θωρακοβαρίδος Βασιλεύς Γεώργιος Α', των μικρών σκαφών τύπου *Δήλος* και μερικών πυροβόλων Άρμστρονγκ, διότι η τιμή της αγοράς του βρέθηκε μικρότερη από την τιμή του ζητούμενου ναύλου. Αρχικά έφερε το όνομα *Μαλβίνα* και κατόπιν μετασκευάστηκε σε οπλιταγωγό με το όνομα *Μπουμπουλίνα*. Το 1895 μετατράπηκε σε βασιλική θαλαμηγό και ονομάστηκε *Αμφιτρίτη*. Από το 1917 χρησιμοποιήθηκε ποικιλοτρόπως (βασιλική θαλαμηγός, εκπαιδευτικό δοκίμων υπαξιωματικών και ναυτικών δοκίμων, βοηθητικό πλωτό νοσοκομείο). Το 1927 παραχωρήθηκε στον ανώτατο διοικητή υποβρυχίων. Καταστράφηκε τον Απρίλιο του 1941 σε αεροπορική επιδρομή ενώ μετασκευάζονταν σε πλωτή γαιοανθρακαποθήκη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Η βασιλική θαλαμηγός Αμφιτρίτη πρώην Μαλβίνα και Μπουμπουλίνα που ενετάγη το 1873 και εβυθίσθη το 1941.
Η **Αικατερίνη Ιβάνοβνα Ρομάνοβ** (20 Οκτωβρίου 1691 - 14 Ιουνίου 1733) ήταν διάδοχος (*τσάρεβνα*) του πατέρα της Ιβάν Ε΄. Ήταν αδελφή της τσαρίνας Άννας Ιβάνοβνας και γιαγιά του τσάρου Ιβάν ΣΤ΄ της Ρωσίας.

Η ζωή της
---------

Μητέρα της ήταν η Πρασκόβια Σαλτύκοβα. Η Αικατερίνη γεννήθηκε στη Μόσχα και ανάδοχός της ήταν ο θείος της Πέτρος Α΄ της Ρωσίας (ο Μέγας). Δύο αδελφές που είχαν γεννηθεί ενωρίτερα από αυτήν, απεβίωσαν 3 και 1 ετών, ενώ μετά από αυτήν γεννήθηκε η Άννα της Ρωσίας και η Πρασκόβια. Μικρή ζούσε στο Ισμαΰλοβο, όπου οι τρεις αδελφές σπούδασαν κατά τον δυτικό τρόπο: Γερμανικά, Γαλλικά, χορό και εθιμοτυπία με ξένους δασκάλους. Το 1708 οι οικογένεια μετακινήθηκε στην Αγία Πετρούπολη. Ήταν ικανή, με μαύρα μαλλιά, χαριτωμένη και πολύ κοινωνική. Το 1716 ο θείος της Πέτρος Α΄ την πάντρεψε με τον Κάρολο-Λεοπόλδο δούκα του Μεκλεμβούργου-Σβερίν. Ο θείος της ήθελε τη συμμαχία τού δούκα εναντίον της Σουηδίας και χρειαζόταν το Μεκλεμβούργο για τον ελλιμενισμό του στόλου του. Το γαμήλιο συμβόλαιο εξασφάλιζε στην Αικατερίνη τη διατήρηση της ορθόδοξης πίστη της και ετήσια πρόσοδο 6000 ταλήρων, ενώ ο Πέτρος Α΄ υποχρεούτο να συνδράμει τον δούκα στην κατάληψη του Βίσμαρ. Το 1718 γεννήθηκε η κόρη τους Ελισάβετ-Αικατερίνη-Χριστίνα. Επειδή ο Λεοπόλδος συχνά πρόσβαλε την Αικατερίνη, εκείνη το 1722 τον άφησε και επέστρεψε στη Ρωσία με την κόρη τους χωρίς να τον ξανασυναντήσει.
To 1730 απεβίωσε ο εγγονός του Πέτρου Α΄, Πέτρος Β΄ της Ρωσίας και το Ανώτατο Συμβούλιο της Επικράτειας αποφάσισε για διάδοχο μια κόρη τού Ιβάν Ε΄ της Ρωσίας, αδελφού του Πέτρου Α΄. Επειδή η διάδοχος (τσάρεβνα) Αικατερίνη είχε χαρακτήρα ανεξάρτητο και ιδιότροπο, επελέγη η νεότερη αδελφή της Άννα Ιβάνοβνα ως πιο υπάκουη. Όταν έπειτα από λίγο αξιωματικοί της φρουράς έδωσαν μία αναφορά στην Άννα για ελαφρύτερη διακυβέρνηση, η Αικατερίνη την παρότρυνε να την υπογράψει. Η Αικατερίνη διατηρούσε ένα θέατρο με ηθοποιούς δουλοπάροικους. Η συμβίωσή της με έναν πρίγκιπα, αξιωματικό του ναυτικού, προκάλεσε την εξορία της στα Ουράλια. Το 1733 βαπτίσθηκε Ορθόδοξη η κόρη της με το όνομα Άννα, για να έχει δικαίωμα διαδοχής στο θρόνο της Ρωσίας. Απεβίωσε το ίδιο έτος και τάφηκε στη Μονή Αλεξάνδρου Νέφσκυ, δίπλα στη μητέρα της. Την Άννα της Ρωσίας διαδέχθηκε ο εγγονός της Αικατερίνης Ιβάν ΣΤ΄ της Ρωσίας.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε το 1716 τον Κάρολο-Λεοπόλδο δούκα του Μεκλεμβούργου-Σβερίν και είχε τέκνο:

* Άννα Λεοπόλδοβνα 1718-1746, παντρεύτηκε τον Αντώνιο-Ούλριχ των Γουέλφων δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ. Μεταξύ άλλων είχε τέκνο:
	+ Ιβάν ΣΤ΄ Αυτοκράτορας της Ρωσίας.

Παραπομπές
----------

* Ekaterina Ivanovna Romanova in: Genealogy Database by Herbert Stoyan.
* И. В Курукин. Бирон (ЖЗЛ). Молодая гвардия, 2006, p. 215.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 81319244
* GND: 137079168

 |

 |
Η **Σύνοδος της Άγκυρας** ήταν ένα εκκλησιαστικό συμβούλιο ή σύνοδος, που συγκλήθηκε στην Άγκυρα, έδρα της ρωμαϊκής διοίκησης για την επαρχία της Γαλατίας, το 314. Η εποχή ήταν λίγο μετά το Πάσχα· το έτος μπορεί ασφαλώς να συναχθεί από το γεγονός ότι οι πρώτοι εννέα εκκλησιαστικοί κανόνες αποσκοπούσαν στην επιδιόρθωση του ολέθρου που προκλήθηκε στην εκκλησία με διώξεις, οι οποίες σταμάτησαν μετά την ανατροπή του Μαξιμίνου Β΄ το 313.

Ο δέκατος κανόνας επιτρέπει τους γάμους των διακόνων οι οποίοι πριν από τη χειροτονία είχαν επιφυλάξει το δικαίωμα να πάρουν σύζυγο.

Ο δέκατος τρίτος απαγορεύει τους χωρεπισκόπους να χειροτονήσουν τους πρεσβυτέρους ή τους διακόνους.

Ο δέκατος έκτος κανόνας πλαισιώνει τους χριστιανούς που έχουν διαπράξει κτηνοβασία, ή μπορεί ακόμα να το κάνουν, σε αρκετές διαφορετικές ομάδες βασισμένες στην ηλικία του παραβάτη και αναθέτει διαφορετικές ποινές σε κάθε ομάδα· οι παντρεμένοι άνδρες άνω των 20 ετών τιμωρήθηκαν πιο σκληρά από τους ανύπαντρους νέους και οι παντρεμένοι άνδρες άνω των 50 ετών έλαβαν τις σκληρότερες κυρώσεις. Δεν αναφέρεται η ποινή για τους ανύπαντρους άνδρες άνω των 20 ετών.

Ο δέκατος έβδομος κανόνας καταδικάζει τους χριστιανούς που είτε έχουν διαπράξει κτηνοβασία είτε είχαν σεξουαλική επαφή με μια λεπρή γυναίκα, ενώ οι ίδιοι είναι λεπροί, πρέπει να προσεύχονται με τους *χειμωνιάτικους ανθρώπους* - δηλαδή έξω από τα εκκλησιαστικά κτίρια. Η εξίσωση των λεπρών γυναικών με θηρία θεωρείται γενικά δύσκολο να ερμηνευτεί.

Ο δέκατος όγδοος διασφαλίζει το δικαίωμα των ανθρώπων να αντιταχθούν στο διορισμό ενός επισκόπου τον οποίο δεν επιθυμούν.

Κανόνας 22ος: Όσον αφορά τους ηθελημένους δολοφόνους άσε τους να παραμείνουν στα χάλια τους· αλλά στο τέλος της ζωής αφήστε τους να επιδοθούν με πλήρη μέθεξη.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Rockwell 1911.