recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Γουίλι Κέρκλαντ** ή Γουίλμπουρ Κέρκλαντ, (Wilbur Kirkland) είναι Αμερικανός πρώην καλαθοσφαιριστής, γεννημένος το 1947, στη Νότια Καρολίνα των ΗΠΑ. Με ύψος 2,01 αγωνιζόταν στη θέση του σμολ φόργουορντ και του πάουερ φόργουορντ ενώ είχε τη δυνατότητα να αγωνιστεί και ως σέντερ. 

Αγωνίστηκε στο Κολλέγιο Τσέινι της Πενσυλβάνια και στη συνέχεια συμμετείχε σε δυο αγώνες με την ομάδα του Πίτσμπουργκ στο ABA. Ακολούθησε η στρατιωτική του θητεία και κατόπιν επέλεξε να αγωνιστεί σε Ευρωπαϊκούς συλλόγους για τα επόμενα 8 έτη. 

Υπήρξε ο πρώτος ξένος αθλητής που πρωταγωνίστησε για λογαριασμό ελληνικής ομάδας σε ευρωπαϊκή διοργάνωση αγωνιζόμενος με τον Παναθηναϊκό. Μαζί με τον Κιθ Γούλφοκ υπήρξαν οι κορυφαίοι Αμερικάνοι παίκτες του Παναθηναϊκού στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις μέχρι το 1994 που υπήρξε αφετηρία της Ευρωπαϊκής καταξίωσης του Παναθηναϊκού και οι πιο αποδοτικοί βάση στατιστικών έως την έλευση του Έντγκαρ Τζόουνς το 1988 που σημείωσε επιδόσεις που παραμένουν έως σήμερα ακατάρριπτες. 

Αγωνίστηκε στον ΠΑΟ την περίοδο 1971-72 για το Κύπελλο Πρωταθλητριών καθώς δεν επιτρεπόταν η συμμετοχή ξένου αθλητή στο ελληνικό πρωτάθλημα. Ο Φαίδωνας Ματθαίου εξήρε την ικανότητά του να προσαρμοστεί και να αποδώσει τάχιστα θεωρώντας τον πρότυπο για την αναζήτηση ξένου αθλητή για τις ευρωπαϊκές υποχρεώσεις, ενώ από τον τύπο της εποχής χαρακτηρίστηκε εξαιρετικός.

Αγωνιζόμενος στη θέση του σέντερ ενίσχυσε τον Παναθηναϊκό στον κρίσιμο τομέα των ριμπάουντ Ο Παναθηναϊκός προκρίθηκε στην τετράδα του Κυπέλλου Πρωταθλητριών αποκλείοντας την ισχυρή Σλάβια Πράγας σημειώνοντας τη μεγαλύτερη ευρωπαϊκή επιτυχία του συλλόγου έως τότε. 
Με τη βοήθεια του ο Παναθηναϊκός κέρδισε σχεδόν όλες τις κορυφαίες ομάδες της εποχής (Βαρέζε, Σλάβια, Γιουκοπλάστικα, Μακάμπι) και η ομάδα που συμμετείχε στον ημιτελικό του Πρωταθλητριών του 1972 υπήρξε η πιο επιτυχημένη εκτός συνόρων έως το 1994 όταν και ο Παναθηναϊκός με το Νίκο Γκάλη κατέκτησε την τρίτη θέση στην Ευρωλίγκα. Δεν κατάφερε να αποκλείσει την Ίνις Βαρέζε και να προκριθεί στον τελικό χάνοντας την πρόκριση στη διαφορά πόντων με τον Κέρκλαντ να αγωνίζεται καλύπτοντας και τη μεγάλη απώλεια του τραυματία Γιώργου Κολοκυθά.

Αγωνίστηκε στην Ιταλία για τη Σίμενταλ Μιλάνο τη Σάκλα Άστι με την οποία συμμετείχε στον τελικό του Κυπέλλου Ιταλίας και στον ημιτελικό του Κυπέλλου Κυπελλούχων και στη συνέχεια αποκτήθηκε από την Αουσόνια

Παραπομπές
----------

1. ↑  Αθλητική Ηχώ 23/06/1972, σελίδα 3[*νεκρός σύνδεσμος*]
2. ↑  Αθλητική Ηχώ 29/02/1972, σελίδα 4[*νεκρός σύνδεσμος*]
3. ↑  Αθλητική Ηχώ 30/11/1974, σελίδα 2[*νεκρός σύνδεσμος*]
4. ↑  Αθλητική Ηχώ 19/02/1972, σελίδα 4[*νεκρός σύνδεσμος*]
5. ↑  Αθλητική Ηχώ 19/02/1972, σελίδα 5[*νεκρός σύνδεσμος*]
6. ↑  Αθλητική Ηχώ 11/03/1972, σελίδα 4[*νεκρός σύνδεσμος*]
7. ↑  Αθλητική Ηχώ 20/07/1972, σελίδα 5[*νεκρός σύνδεσμος*]
8. ↑  Αθλητική Ηχώ 31/01/1973, σελίδα 2[*νεκρός σύνδεσμος*]
9. ↑  Sacla.it[*νεκρός σύνδεσμος*]
10. ↑  Αθλητική Ηχώ 14/11/1975, σελίδα 5[*νεκρός σύνδεσμος*]
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Δρυόπη (αποσαφήνιση).

Στην ελληνική μυθολογία η **Δρυόπη** ήταν κόρη του βασιλιά Δρύοπα, που φύλαγε τα κοπάδια του πατέρα της κοντά στο όρος Οίτη. Οι Αμαδρυάδες την προσέλκυσαν στις συντροφιές τους και της δίδαξαν τους χορούς και τα τραγούδια που άρεσαν στους θεούς. Σε αυτό το περιβάλλον την είδε ο θεός Απόλλων και την ερωτεύθηκε. Για να την πλησιάσει, μεταμορφώθηκε σε χελώνα. Οι κόρες διασκέδασαν με το ζώο και τελικώς η Δρυόπη το μετέφερε στο ανάκτορο του Δρύοπα. Σε κατάλληλη ευκαιρία ο Απόλλων μεταμορφώθηκε από χελώνα σε φίδι και ενώθηκε με τη Δρυόπη, η οποία κατατρομαγμένη δεν είπε λέξη στους γονείς της. Παντρεύτηκε όσο πιο γρήγορα γινόταν τον Ανδραίμονα, γιο του Οξύλου. Από τον γάμο αυτό γεννήθηκε ο Άμφισσος, που ίδρυσε την ομώνυμη πόλη.

Μια μέρα πολλά χρόνια μετά, όταν η Δρυόπη πήγε να θυσιάσει στις Αμαδρυάδες κοντά σε ένα ναό του Απόλλωνα που είχε ιδρύσει ο γιος της, εκείνες από εξαιρετική εύνοια και φιλία τη σήκωσαν στα πέπλα τους και την πήραν για πάντα μαζί τους. Εκεί όπου έγινε αυτό υψώθηκε μία τεράστια λεύκα και μια πηγή ξεπήδησε από το έδαφος.

Ο Οβίδιος αναφέρει μία παραλλαγή, κατά την οποία η Δρυόπη, όταν ακόμα ο Άμφισσος ήταν μικρό παιδί, πήγε στο βουνό κοντά σε μία λίμνη με κρυστάλλινο νερό. Επιθυμούσε να θυσιάσει στις Νύμφες, αλλά είδε ένα δέντρο με υπέροχα άνθη, από τα οποία έκοψε μερικά για να τα δώσει στον Άμφισσο. Δεν γνώριζε ότι το δέντρο αυτό ήταν η μεταμόρφωση της Λοτίδας. Γι' αυτό είδε αμέσως να τρέχει αίμα από τα κλαδιά του δέντρου. Η Λοτίδα από τον θυμό της μεταμόρφωσε τη Δρυόπη σε ένα δένδρο όμοιο με τον εαυτό της. Το περιστατικό αυτό το είδαν από μακριά μερικά κορίτσια και είχαν την απερισκεψία να το διηγηθούν: Μεταμορφώθηκαν και αυτά σε πεύκα.

* Ο Βιργίλιος στην *Αινειάδα* αναφέρει μία άλλη Δρυόπη, που αγαπήθηκε από τον Φαύνο.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Дриопа» (Ρωσικά)

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Dryope (daughter of Dryops) στο Wikimedia Commons

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Μυθολογία
* Πύλη:Ελληνική μυθολογία
 |

 |
Ο **Δημήτριος Παπαϊωάννου** του Αθανασίου (γεν. Αιγάλεω, 15 Ιουνίου 1967) είναι Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής (αριθ. Δελτίου Ε.Π.Ο. 303621), διεθνής με την Εθνική ομάδα των Νέων, που αγωνιζόταν ως αριστερός μεσοεπιθετικός. Είναι πρωταθλητής Β΄Εθνικής με την ομάδα της Κέρκυρας, δευτεραθλητής Γ΄Εθνικής στο Νότιο Όμιλο το 1991 με το Αιγάλεω και ο αρχιπιστός της αθηναϊκής ομάδας για αγώνες της Γ΄Εθνικής κατηγορίας, όπως και ένας από τους κορυφαίους σκόρερ της ιστορίας της.

Ξεκίνησε από την ερασιτεχνική ομάδα της Ιεράπολης, σε ηλικία 15 ετών, και το 1984 ύστερα από πρόταση του προπονητή των ερασιτεχνών του Αιγάλεω Α.Ο. Σάββα Παπάζογλου μεταπήδησε στο ερασιτεχνικό τμήμα της ομάδας. Παρέμεινε στο Αιγάλεω επί μία ολόκληρη δεκαετία. Ακολούθως, αγωνίσθηκε κατά σειρά στον Πανελευσινιακό, την Κέρκυρα, με την οποία ανέβηκε στην Α΄Εθνική, στον Ηρόδοτο Ηρακλείου, στον Ναυπακτιακό Αστέρα και τη Μάχη Μαραθώνα. Το 1982 κλήθηκε στην Εθνική Ομάδα των Νέων από τον Ομοσπονδιακό προπονητή Στ. Πετρίτση, όπου έπαιξε για δυο σεζόν.

Είχε το προσωνύμιο «παπί», που είχε να κάνει με την ευελιξία του στον αγωνιστικό χώρο.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Νίκος Δημ. Νικολαΐδης, "50 Χρόνια Αιγάλεω" (έκδοση Δήμος Αιγάλεω, 1998)
* "40 Χρόνια Ποδόσφαιρο και ΠΡΟ-ΠΟ" (έκδοση εφημερίδας "Προπόραμα" (2000)

Παραπομπές
----------

1. ↑  Νίκος Δημ. Νικολαΐδης, "50 Χρόνια Αιγάλεω", σελ. 177, 179
2. ↑  Φύλλο εφημερίδας "Αθλητική Ηχώ" της 14 Μαρτίου 1985, σελ. 6: "*Με τον Σάνον το Αιγάλεω δεν πέφτει*"[*νεκρός σύνδεσμος*]
3. ↑  Δημοσίευμα "Αθλητικής Ηχούς", της 6 Ιουνίου 1982, σελ. 6 "Γυμνάζονται σήμερα οι Νέοι"
Ο **Δημήτριος Πλέσσας** (1783 - 1859), ήταν Έλληνας φιλικός δικαστικός και πολιτικός.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στη Ζάκυνθο, ήταν γιος του Ιωάννη Δημητρίου Πλέσσα, σπούδασε νομικά στη Μπολόνια και διετέλεσε δικαστής Κεφαλληνίας. Το 1828 μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία και αναφέρεται ότι βοήθησε στην επανάσταση του 1821 προσφέροντας χρήματα και πολεμοφόδια.

Χρημάτισε βουλευτής της Ιονίου πολιτείας στην Στ' βουλή, στη Θ' βουλή και γερουσιαστής το 1834. Κατά τη βουλευτική του θητεία πρότεινε πολλές μεταρρυθμίσεις ανάμεσα τους τη μείωση του μισθού του αρμοστή, για αυτές τις προτάσεις του συνελήφθη και φυλακίστηκε στο φρούριο Ζακύνθου. 

Πέθανε στη Ζάκυνθο στις 9 Απριλίου 1859.

Πηγές
-----

* Λεωνίδα Ζώη, *Λεξικόν Ιστορικόν και Λαογραφικόν Ζακύνθου*, τόμος Α, Αθήνα 1963
Η **Ελένη Παντελίδου** ήταν Ελληνίδα φεμινίστρια στα τέλη του 19ου αιώνα και αυτόχειρας.

Η Παντελίδου φοίτησε και τελείωσε το Αρσάκειο παρθεναγωγείο της Αθήνας και θέλησε να σπουδάσει στο Πανεπιστήμιο, κάτι πρωτοφανές για την εποχή για γυναίκα. Το 1887 έκανε αίτηση για να εισαχθεί στην ιατρική σχολή του Πανεπιστήμιου Αθηνών αλλά απορρίφθηκε λόγω του ότι τα σχολεία θηλέων θεωρούνταν πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης και όχι δευτεροβάθμιας όπως τα γυμνάσια που αποφοιτούσαν τα αγόρια. Αναφέρεται μάλιστα ότι κατά την είσοδο της στην αίθουσα χλευάστηκε από τους άνδρες συμμαθητές της που την υποδέχτηκαν με ποδοκροτήματα, ενώ της πετούσαν και σαΐτες. Η Παντελίδου απογοητεύτηκε από την απόρριψη της αίτηση της κι αυτοκτόνησε σε ηλικία 18 ετών.. Στο σημείωμα που άφησε ανέφερε:

> *Αυτοκτονώ, διαµαρτυρόµενη διά την αδικίαν. Ο θάνατός µου ας ακουστεί ως κραυγή εις εκείνους οίτινες θεωρούν τη γυναίκα ως μεσαιωνική δούλη.*
> 
> 

Ο θάνατός της συνέβαλε στο να αρχίσει από τον 1895 να γίνεται δεκτή η φοίτηση στο Πανεπιστήμιο και γυναικών.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Αριστοτέλειο πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Τμήμα μαθηματικών, Ν. Καστάνη, *Η εισαγωγή των Ελληνίδων στο άβατο των μαθηματικών*, ανακτήθηκε 11 Απριλίου 2019
2. ↑  Ριζοσπάστης, Η πρώτη Ελληνίδα δημοσιογράφος, ανακτήθηκε 11 Απριλίου 2019
Η **Επαρχία Ομσουκτσάνσκι** (ρωσικά: Омсукчанский райо́н‎) είναι διοικητική και δημοτική επαρχία (ραγιόν), μια από τις οκτώ στην Περιφέρεια Μαγκαντάν στη Ρωσία. Βρίσκεται στο κεντροανατολικό τμήμα της περιφέρειας. Το διοικητικό κέντρο είναι το Ομσουκτσάν. Στην απογραφή του 2010 είχε πληθυσμό 5.531 κατοίκων. Στην απογραφή του 2002, η επαρχία είχε πληθυσμό 6.209 κατοίκων, ενώ στη Σοβιετική απογραφή του 1989 είχε πληθυσμό 19.419. Μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, η επαρχία απώλεσε μεγάλο μέρος του πληθυσμού της, όπως και η υπόλοιπη περιφέρεια. Ο πληθυσμός του Ομσουκτσάν αντιστοιχεί στο 75,2% του πληθυσμού της επαρχίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Law #1292-OZ
2. ↑  Law #511-OZ
Ο **Δημήτριος Κ. Στούρτζας-Σκεϊάνου**, ρουμαν.: Dimitrie C. Sturdza-Scheianu (19 Μαΐου 1839 - 6 Φεβρουαρίου 1920) ήταν ρουμάνος ιστορικός.

Γεννημένος στο Iάσιο στην αριστοκρατική οικογένεια Στούρτζα, οι γονείς του προσέλαβαν ιδιωτικά ξένους δασκάλους για την εκπαίδευσή του. Έτσι ο Στούρτζας έμαθε Γαλλικά, Γερμανικά, Λατινικά, Αρχαία Ελληνικά και Παλαιά Σλαβονικά, τη λειτουργική γλώσσα της Ρουμανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Θεωρούμε ότι αργότερα σπούδασε γεωργία και νομική, αλλά δεν είναι γνωστό πού. Μέλος του Συντηρητικού Κόμματος, εκλέχθηκε στην Βουλή των Αντιπροσώπων. Εκεί συχνά μίλησε για την κατάσταση των αγροτών, που ήταν υποχρεωμένοι να εκτελέσουν το corvée (αγγαρεία), υποστηρίζοντας τη χειραφέτησή τους. 

Συλλέκτης βιβλίων, ο Στούρτζας πέρασε πολλά χρόνια αγοράζοντας παλαιά κείμενα στο Ρουμανικά Κυριλλικά. Η μεγάλη, πολύτιμη συλλογή του διέσωσε πολλά έργα για τις μελλοντικές γενιές. Δώρισε ολόκληρη τη βιβλιοθήκη του στη Ρουμανική Ακαδημία, η οποία τον εξέλεξε επίτιμο μέλος το 1907. Ο Στούρτζας μελέτησε επίσης αρχειακά έγγραφα. Μαζί με τον Δημήτριο Στούρτζα και τον Γενάδιο Πετρέσκου, εξέδωσε ένα σύνολο ένδεκα τόμων παλαιών ρουμανικών κειμένων, που δημοσιεύθηκε μεταξύ 1888 και 1909. Επιπλέον το 1891 βοήθησε στη δημοσίευση εγγράφων, που συλλέχθηκαν στο εξωτερικό από τον αείμνηστο Ευδόξιο Χουρμουζάκι. Η ευρυμάθεια του Στούρτζα του επέτρεψε να ταξινομήσει τη συλλογή, περίπου έξι χιλιάδες συνολικά έγγραφα, γραμμένα σε πολλές γλώσσες. 

Στα τέλη του 1891 ο Στούρτζας έγινε Υπουργός Δικαιοσύνης στην κυβέρνηση του Λάσκαρ Κατάργιου, προτιθέμενος να διορθώσει τις κοινωνικές αδικίες, ιδίως στις αγροτικές περιοχές. Αρνούμενος να υποκύψει στην πίεση για αλλαγή του προγράμματος, παραιτήθηκε εβδομάδες αργότερα. Έπειτα έγινε επικεφαλής της Αγροτικής Τράπεζας, υπηρετώντας μέχρι το 1895 και προσπαθώντας να μετριάσει την οικονομική κατάσταση των αγροτών. Μη βρίσκοντας υποστήριξη για τη μεταρρυθμιστική του τάση στο Συντηρητικό Κόμμα, το άφησε το 1897. Απεβίωσε στο Βουκουρέστι το 1920.

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Mărghitan and Mancaș, p. 45
2. ↑  Mărghitan and Mancaș, pp. 45-6
3. ↑  Mărghitan and Mancaș, p. 46

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* Liviu Mărghitan, Ioan Mancaș, *Academicienii Iașilor*. Arad: Editura Ramira, 2008,(ISBN 978-973-88641-6-0)
Ο **Δημήτριος Σάλτας** (1875-1963) ήταν έμπορος από τα Πάμφιλα και βουλευτής Λέσβου. 

Ασχολήθηκε με την πολιτική μετά τον θάνατο του αδελφού του Μιχαήλ Σάλτα. Στις εκλογές της 1ης Νοεμβρίου 1920 εξελέγη με το συνδυασμό του Κόμματος των Φιλελευθέρων λαμβάνοντας 14.379 ψήφους. Εξελέγη εκ νέου στις εκλογές της 16ης Δεκεμβρίου 1923 με το ψηφοδέλτιο των Φιλελεύθερων Δημοκρατικών λαμβάνοντας 20.482 ψήφους. Διεκδίκησε ανεπιτυχώς το αξίωμα του δήμαρχου Μυτιλήνης στις δημοτικές εκλογές της 25 Οκτωβρίου 1925. Για τρίτη και τελευταία φορά εξελέγη βουλευτής Λέσβου στις εκλογές της 7ης Νοεμβρίου 1926. με το κόμμα της Ενώσεως Φιλελευθέρων, λαμβάνοντας 1528 ψήφους. Το 1945 διέτέλεσε δήμαρχος Μυτιλήνης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Γιώργος Παπαναγιώτου, «Οι βουλευτές του Νομού Λέσβου 1915-1964», Αιολικά Χρονικά, τομ.11(2009), σελ110
2. ↑  Γιώργος Παπαναγιώτου, «Οι βουλευτές του Νομού Λέσβου 1915-1964», Αιολικά Χρονικά, τομ.11(2009), σελ111

Πηγές
-----

* Γιώργος Παπαναγιώτου, «Οι βουλευτές του Νομού Λέσβου 1915-1964», Αιολικά Χρονικά, τομ.11(2009), σελ.110-111
Ο **Δημήτριος Κανατσούλης** (1907-1989) ήταν Έλληνας ιστορικός της κλασικής αρχαιότητας και καθηγητής πανεπιστημίου.

Βίος
----

Ο **Δημήτριος Κανατσούλης**, γεννήθηκε το 1907 στην Σιάτιστα. Αφού ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στη γενέτειρά του σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών (1925-1929. Η διδακτική του σταδιοδρομία θα ξεκινήσει από την Αναργύρειο Σχολή Σπετσών και την Κοργιαλλένειο Σχολή Σπετσών και στο γυμνάσιο της ιδιαίτερής του πατρίδας, (1929-1936). Θα λάβει υποτροφία από το Μανούσειο κληροδότημα προκειμένου να εκπονήσει διδακτορική διατριβή υπό την εποπτεία του καθηγητή της Αρχαίας Ιστορίας του Πανεπιστημίου του Μονάχου Walter Otto, με θέμα την ιστορία της Μακεδονίας των Ελληνιστικών χρόνων: *Antipatros. Ein Beitrag zur Geschichte Makedoniens in der Zeit Philipps, Alexandrs und der Diadochen*. Εγκρίθηκε το 1939 κι αφού επέστρεψε στην Ελλάδα, υπηρέτησε διαδοχικά στο Β΄ Γυμνάσιο Αρρένων Θεσσαλονίκης,έως το 1947, και έπειτα ως διευθυντής της Παιδαγωγικής Ακαδημίας Θεσσαλονίκης. Το 1955 εξελέγη υφηγητής της Αρχαίας Ιστορίας στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, με την μελέτη *Το κοινό των Μακεδόνων*, και το 1971 τακτικός καθηγητής. Συνταξιοδοτήθηκε το 1973.

Πηγές
-----

* Ιωάννης Τουλουμάκος, «Δημήτριος Κανατσούλης (1907-1989)», *Μακεδονικά*, τομ. 27 (1989-1990), σελ. ια-ιβ

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Δημήτριος Κανατσούλης, «Περί των Πολιταρχών των Μακεδονικών πόλεων», *Επ.Επ.Φιλ.Σχολ.Θεσσ/ίκης*, τομ. 7 (1957), σελ. 155-179

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 6427394
* **BiblioNet**: **73609**
* LCCN: n86819180
* ISNI: 0000 0000 6306 4002
* SUDOC: 139710701
* BNF: cb13321369j (data)
* NLA: 35939537

 |

 |
Ο **Δημήτριος Παππούλιας** (1878 - 1932) ήταν Έλληνας νομικός και μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, του οποίου έγινε και διδάκτωρ. Συμπλήρωσε τις σπουδές του στο Γκαίτινγκεν και την Λειψία και ακολούθησε ακαδημαϊκή καριέρα διοριζόμενος το 1911 καθηγητής αστικού δικαίου στη νομική σχολή του πανεπιστημίου Αθηνών. Παράλληλα ασχολήθηκε με τα διοικητικά του πανεπιστημίου εκλεγόμενος κοσμήτορας της σχολής και στη συνέχεια πρύτανης (1923 - 1924). Από το 1922 το πανεπιστήμιο λειτουργεί με νέο οργανισμό (*νόμο 2905, Περί Οργανισμού του Αθήνησιν Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου*), ο οποίος αποτελεί κυρίως δημιούργημά του.

Κατά τη διάρκεια της ζωής του διετέλεσε μέλος αρκετών νομοθετικών επιτροπών και συλλόγων. Συγκεκριμένα ήταν μέλος της επιτροπής σύνταξης του Αστικού Κώδικα ενώ είχε χρηματίσει και πρόεδρος της Αρχαιολογικής Εταιρείας. Με την συντακτική πράξη ίδρυσης της Ακαδημίας Αθηνών, το 1926, διορίστηκε τακτικό μέλος αυτής. Έγραψε αρκετά νομικά έργα μεταξύ των οποίων *«γενικαί αρχαί αστικού δικαίου»* (1921) κ.α. Ο Δημήτριος Παππούλιας αναφέρεται επίσης στο μυθιστόρημα του Καραγάτση *Η Μεγάλη Χίμαιρα*.

Απεβίωσε στην Αθήνα το 1932. Αν και πέθανε νέος ο Παππούλιας επηρέασε την πορεία της νομικής σκέψης στην Ελλάδα.

Πηγές
-----

1. ↑  (Αγγλικά, Ιταλικά, Ιαπωνικά) *opac.vatlib.it*. 495/247567.
2. 1 2  *Εγκυκλοπαίδεια Δομή*, τόμος 27, λήμμα Δημήτριος Παππούλιας
3. ↑  «Περσεφόνη Α. ΣΙΜΕΝΗ - Η ΥΠΟΔΟΧΗ ΤΗΣ ΙΔΡΥΣΗΣ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΑΘΗΝΩΝ». *www.elemedu.upatras.gr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Νοεμβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 18 Αυγούστου 2016. CS1 maint: Unfit url (link)
4. ↑  «Τακτικά μέλη της Ακαδημίας Αθηνών κατά σειρά εκλογής». *www.academyofathens.gr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 31 Αυγούστου 2016. Ανακτήθηκε στις 18 Αυγούστου 2016.
5. ↑  Ζώρας, Γεράσιμος (1 Φεβρουαρίου 2008). «Πριν εκατό χρόνια - Γεννιέται ο δημιουργός του Γιούγκερμαν». *kapodistriako.uoa.gr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Αυγούστου 2016. Ανακτήθηκε στις 18 Αυγούστου 2016.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 12700356
* **ΕΒΕ**: 27232
* **AA**: 61055
* LCCN: no2017006653
* ISNI: 0000 0000 6140 2776
* GND: 1029496277

 |

 |
Η **Εταιρεία Σπαστικών Βορείου Ελλάδος (Ε.Σ.Β.Ε.)** είναι ένα φιλανθρωπικό σωματείο το οποίο έχει στόχο να παρέχει υπηρεσίες στα άτομα με ειδικές ανάγκες και τις οικογένειές τους.

Γενικά
------

Η Ε.Σ.Β.Ε. είναι ειδικά αναγνωρισμένο φιλανθρωπικό σωματείο που εποπτεύεται και επιχορηγείται από το Υπουργείο Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης και τη Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Θεσσαλονίκης. Ξεκίνησε το 1970 στη Θεσσαλονίκη ως *Σύλλογος Γονέων* και μετατράπηκε σε Εταιρεία το 1980. Από τότε δέχεται ως μέλη της εκτός από τους γονείς και τα ίδια τα άτομα με ειδικές ανάγκες ή και συγγενείς τους μέχρι β΄ βαθμού και φίλους της υπόθεσης. Σύμφωνα με το καταστατικό, την πλειοψηφία στο Διοικητικό Συμβούλιο έχουν πρόσωπα με αναπηρίες και συγγενείς τους.
Η Ε.Σ.Β.Ε. στεγάζεται σε ιδιόκτητο κτήριο που ανεγέρθηκε με δαπάνες των δημόσιων επενδύσεων του Υπουργείου Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης και βρίσκεται όπισθεν της Ανωτάτης Σχολής Πολέμου (περιοχή Δήμου Πυλαίας).

Στόχοι
------

Οι στόχοι της Ε.Σ.Β.Ε. είναι αφενός να παρέχει υπηρεσίες στα άτομα με ειδικές ανάγκες και τις οικογένειές τους και αφετέρου να συντελέσει ώστε να δημιουργηθούν στην κοινωνία οι κατάλληλες συνθήκες για την ισότιμη ένταξη των ανάπηρων.

Τμήματα και τομείς
------------------

Η Εταιρεία είναι δομημένη σε δέκα τμήματα για την μεγαλύτερη εξειδίκευση των σπουδαστών:

* 1 Τμήμα Οικιακής Οικονομίας
* 2 Τμήματα Ηλεκτρονικών Υπολογιστών
* 1 Τμήμα Υφαντικής
* 1 Τμήμα Κεραμικής
* 5 Τμήματα Χειροτεχνίας

* Τομέας Κοινωνικής Ένταξης
* Τομέας φυσιοθεραπείας

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ιστοχώρος
Ο **Δημήτριος Θεοδωρίδης** ήταν Έλληνας ιατρός.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1875 στον Πύργο Ηλείας και ήταν γιος του Αθανασίου Θεοδωρίδη. Καταγόταν από παλιά οικογένεια του Πύργου, η οποία προερχόμενη από τη Δίβρη Ηλείας αποτέλεσε μια από τις πρώτες οικογένειες της πόλης. Σπούδασε στην ιατρική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και συμπλήρωσε τις σπουδές του στα πανεπιστήμια της Νεάπολης και των Παρισίων. Το 1908 εξελέγη υφηγητής της Γυναικολογίας και Μαιευτικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών ενώ υπήρξε βοηθός του ανατομείου και διευθυντής της Χειρουργικής Γυναικολογικής Κλινικής στην Πολυκλινική Αθηνών για πάνω από τριάντα χρόνια. Κατείχε τέσσερις ευρεσιτεχνίες, εκ των οποίων οι τρεις είχαν κατατεθεί στο Conservatoire National des Arts et Metiers των Παρισίων ενώ η τέταρτη (Εφαρμογή του όζοντος στη μαιευτική) ίσχυε για την Ελλάδα, τη Γαλλία, το Βέλγιο και τη Γερμανία. Ήταν μέλος πολλών ιατρικών συλλόγων στην Ελλάδα και την Ευρώπη και είχε συμμετάσχει με ανακοινώσεις σε πλήθος ιατρικών συνεδρίων.

Σημαντική δραστηριότητα ανέπτυξε σχετικά με το δικαίωμα της καύσεως των νεκρών στην Ελλάδα. Το 1946 ίδρυσε τη Γαλλική "Εταιρία προς διάδοσιν του συστήματος της καύσεως των νεκρών" με αίτημα *να επιτρέπεται σε όποιους θέλουν να αποτεφρώνουν τους νεκρούς τους*. Ο σύλλογος αυτός ήταν ο πρώτος στην Ελλάδα με τέτοιο αίτημα. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος και πρώτος πρόεδρος του "Συνδέσμου των εν Αθήναις Πυργίων" (1934), στον οποίο δώρισε ένα μικρό διαμέρισμα προκειμένου να χρησιμοποιηθεί ως εντευκτήριο του Συνδέσμου. Επίσης ύστερα από δωρεά του και με τη συμβολή του Μητροπολίτη Ηλείας Γερμανού Β΄ ιδρύθηκε το ίδρυμα "Στέγης Ηλείων Σπουδαστών" στην Καλογρέζα. Εκτός από ιατρικά βιβλία είχε συγγράψει και τα εξής έργα: "Η καύσις των νεκρών" (1956), "Ο βόρβορος εν τή κοινωνία" (1963) κ.α. Επίσης ήταν μέλος της συντακτικής επιτροπής της "Μεγάλης Πελοποννησιακής Εγκυκλοπαίδειας".

Απεβίωσε στην Αθήνα και δεν είχε παιδιά.

Πηγές
-----

1. ↑  Βάσος Μικελόπουλος, *Όσα η ιστορία αφήνει στο περιθώριο*, σελ.523, Πύργος 2006
2. 1 2 3 4  Τάκης Δόξας, *Ηλειακή Γραμματολογία*, Πύργος Ηλείας 1963, σελ. 206
3. 1 2 3 4  Καύση νεκρών και δικαιωμάτων, από τον Ιό της εφημερίδας "Ελευθεροτυπία"
4. ↑  Υποψήφιος Υφηγητής[*νεκρός σύνδεσμος*], από τα αρχεία του Πανεπιστημίου Αθηνών
5. ↑  Ιστορικό Συνδέσμου, από την εφημερίδα του Συνδέσμου
6. ↑  Νάκης Αυγερινός, *Μνήμες από το παρελθόν*, εκδόσεις Ασίνη, 2009, σελ.59
Ο **Δημήτριος Θεοδωράκης** (1868 - 1953) ήταν Έλληνας επιχειρηματίας, έμπορος και πολιτικός.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του Αναστάσιου Θεοδωράκη, γιατρού, και της Σμαράγδας Τομπάζη. Από την πλευρά του πατέρα του καταγόταν από την ναυτική οικογένεια Θεοδωράκη της Ύδρας και ήταν εγγονός του πλοιοκτήτη Δημητρίου Θεοδωράκη ενώ από την πλευρά της μητέρας του καταγόταν από την οικογένεια Τομπάζη και ήταν εγγονός του Γεωργίου Τομπάζη. Φοίτησε στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων, απ'όπου αποφοίτησε με τον βαθμό του σημαιοφόρου. Έφθασε μέχρι τον βαθμό του αντιπλοιάρχου, οπότε και παραιτήθηκε (1898). Το 1900 εγκαταστάθηκε στην Αίγυπτο αναλαμβάνοντας την διεύθυνση του εμπορικού οίκου βαμβακιού του πεθερού του, Νικόλαου Καζούλη, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι και το 1912.

Το 1912 έλαβε μέρος στους Βαλκανικούς Πολέμους φτάνοντας μέχρι τον βαθμό του ναυάρχου και αναλαμβάνοντας το 1913 την στρατιωτική διοίκηση της Χίου. Υπήρξε οπαδός του Ελευθέριου Βενιζέλου και στις εκλογές του 1920 εξελέγη βουλευτής Ύδρας. Διετέλσε αντιπρόεδρος και επίτιμος πρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητας Αλεξανδρείας, προϊστάμενος της Εφορείας των Σχολείων, πρόεδρο του Ελληνικού εμπορικού επιμελητηρίου Αλεξάνδρειας (1911 - 1921) κ.α. Πραγματοποίησε πλήθος δωρεών και αναγορεύθηκε σε Μέγα Ευργέτη από την Ελληνική κοινότητα Αλεξάνδρειας.

Απεβίωσε στην Αλεξάνδρεια το 1953. Ήταν παντρεμένος με την Αναστασία Καζούλη και είχαν αποκτήσει δύο παιδιά: τον Αναστάσιο, πρόεδρο της Ελληνικής Κοινότητας Αλεξάνδρειας, και τον Νικόλαο, δικηγόρο.

Αναφορές
--------

1. 1 2  Αρχείο Θεοδωράκη, από το αρχείο του ΕΛΙΑ
2. 1 2 3  Βιογραφικό Θεοδωράκη, από την εφημερίδα Ροδιακή
3. ↑  Βουλή των Ελλήνων, Μητρώον Πληρεξουσίων, Γερουσιαστών και Βουλευτών. 1822-1935, Αθήνα 1986, σελ. 216 - 217 (pdf)
4. ↑  Επίτιμοι πρόεδροι ΕΚΑ Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine. από την επίσημη ιστοσελίδα της
5. 1 2  Ιστορικό του Ελληνικού εμπορικού επιμελητηρίου Αλεξάνδρειας Αρχειοθετήθηκε 2008-04-22 στο Wayback Machine. από την επίσημη ιστοσελίδα του

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Δημήτριος Θεοδωράκης στον *Πανδέκτη*, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών
Αυτό το λήμμα αφορά τον ιατρό.  Για τον μουσικό, δείτε: Δημήτρης Κουντούρης (μουσικός).  

Ο **Δημήτρης Κουντούρης** (1950) είναι Έλληνας ιατρός (Νευρολόγος - Ψυχίατρος), συγγραφέας και πανεπιστημιακός.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1950, στην Έδεσσα. Το 1975, αποφοίτησε από την Ιατρική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και μετέβη στο Ρουρ της Δυτικής Γερμανίας, για να ειδικευθεί στη νευρολογία και την ψυχιατρική. Αφού πήρε και τις δύο ειδικότητες, εργάστηκε για πέντε χρόνια στη νευρολογική κλινική του Ρουρ, ως υπεύθυνος της κλινικής. Από το 1980 έως το 1985, διηύθυνε το νευροφυσιολογικό τμήμα της νευρολογικής πανεπιστημιακής κλινικής του Ρουρ, ασχολούμενος, κυρίως, με παθήσεις, όπως η σκλήρυνση κατά πλάκας και η επιληψία. Από το 1985 έως το 1990, εργάστηκε ως επισκέπτης καθηγητής στις νευρολογικές κλινικές των πανεπιστημίων του Ουλμ, της Φερράρας, της Βερόνας και της Βοστώνης. Το 1986, εκλέχθηκε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο των Πατρών. Σε αυτό το διάστημα συνέγραψε και δημοσιίευσε περισσότερες από 400 μελέτες, εργασιακές έρευνες και κεφάλαια βιβλίων, ενώ διετέλεσε μέλος 20 νευροφυσιολογικών, νευρολογικών και ψυχιατρικών εταιρειών και επιτροπών. Από το 1990, ξεκίνησε την τακτική ενασχόλησή του με τη σπογγώδη εγκεφαλοπάθεια, τη σκλήρυνση κατά πλάκας, τις διαταραχές του ύπνου, ενώ έκανε έρευνες για τις ψυχώσεις και τα κληρονομικά νευροψυχιατρικά νοσήματα. Επίσης, συμμετείχε σε ειδικό ερευνητικό πρόγραμμα, το οποίο έλαβε χώρα στην Κύπρο, και σχετιζόταν με τη γονιδιακή κληρονομική προδιάθεση επιληπτικών παθήσεων. Έχει περιθάλψει περισσότερους από 8.000 ασθενείς της σκλήρυνσης κατά πλάκας, μελετώντας, παράλληλα, την πρόοδό τους, κάτι που οδήγησε στην ανακάλυψη μιας νέας και πρωτοποριακής μεθόδου αποκατάστασης ή και θεραπείας ατόμων με κινητικά προβλήματα.

Βιβλιογραφία
------------

* "*Το σεξ και ο άνθρωπος*" (2005)
* "*Τα φρούτα του θανάτου*" (2005)
* "*Οι συνεντεύξεις του 2004*" (2005)
* "*Το επιθετικό παιδί*" (2006)
* "*Το sex μετά τα 50*" (2006)
* "*Τα τρία βήματα του διαβόλου (Ο επιστήμονας)*" (2006)
* "*Τα δύο πρόσωπα της Φαίδρας*" (2006)
* "*Εγκέφαλος, ρυθμιστής για ασθένειες και θεραπείες*" (2006)
* "*Τα τρία βήματα του διαβόλου (Ένας επικίνδυνος έφηβος)*" (2007)
* "*Προσωπικές δημοσιεύσεις 2005*" (2007)
* "*Τα πάντα γύρω από το sex...*" (2008)
* "*Παραψυχολογία και "Ψ"*" (2008)
* "*Νευρο...λογίες*" (2008)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα
* Bioneurologics.gr
* Κείμενα του Κουντούρη[*νεκρός σύνδεσμος*]
* Κείμενο του Κουντούρη για τη σκλήρυνση κατά πλάκας
* Ανάλυση του Κουντούρη σχετικά με το ηλεκτροεγκεφαλογράφημα

Παραπομπές
----------

1. ↑  ^ Δημήτρης Κουντούρης Biblionet.gr

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 5903158792820939040009
* **ΕΒΕ**: 264008
* **BiblioNet**: **59454**

 |

 |
Συντεταγμένες: 42°0′53″N 43°50′40″E﻿ / ﻿42.01472°N 43.84444°E﻿ / 42.01472; 43.84444

Η εκκλησία του Σάμτσεβρισι το 2011. Φαίνονται οι 2 επιγραφές και οι ανάγλυφες διακοσμήσεις στο παράθυρο.
Η **Εκκλησία του Σάμτσεβρισι του Αγίου Γεωργίου** (γεωργιανά: სამწევრისის წმინდა გიორგის ტაძარი) είναι μια πρώιμη μεσαιωνική Γεωργιανή Ορθόδοξη εκκλησία στο χωριό Σάμτσεβρισι, στο Δήμο Καρέλι, στο μχάρε Σίντα Κάρτλι της Γεωργίας. H εκκλησία είναι ένα «ελεύθερο σταυροειδές» σχέδιο και χρονολογείται του πρώτου μισού του 7ου αιώνα. Πρόκειται για ένα Αμετακίνητο Μνημείο Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Γεωργίας.

Τοποθεσία
---------

Η εκκλησία του Σάμτσεβρισι είναι χτισμένη σε ένα χαμηλό λόφο στην αριστερή όχθη του ποταμού Τζάμα, στο ανατολικό άκρο του οροπεδίου μεταξύ των κοιλάδων Κύρος και Τζάμα. Λόγω της εξέχουσας θέσης της, η εκκλησία είναι ορατή από την εθνική οδό.  Κοντά στην εκκλησία υπάρχουν τα ερείπια του Φρούριου-Μοναστηριού του Σάμτσεβρισι.

Ιστορία
-------

Η εκκλησία του Σάμτσεβρισι χτίστηκε στις αρχές του 7ου αιώνα. 

Η εκκλησία φέρει δύο Γεωργιανές επιγραφές, γραμμένες στα μεσαιωνικά Γεωργιανά *ασομταβρούλι*. Η πρώτη, στην ανατολική πρόσοψη, μνημονεύει την κατασκευή ενός υδάτινου καναλιού στο 20ο έτος βασιλείας του Κωνσταντίνου Γ ' της Αμπχαζίας, δηλαδή το 914. Η άλλη, στη νότια πρόσοψη, κάνει αναφορά στον τοπικό ευγενή, Μεραμπ Πανασκερτέλι, ο οποίος ανακαίνισε την εκκλησία στα τέλη του 15ου ή στις αρχές του 16ου αιώνα. 

Τον 16ο αιώνα, κοντά στην εκκλησία κατασκευάστηκε ένα μικρό μονολιθικό εκκλησάκι.

Το κτίριο υπέστη σοβαρές ζημιές από τον σεισμό της 8ης Μαΐου 1940 και το 1950-1953 αποκαταστάθηκε από Γεωργιανούς ειδικούς.

Αρχιτεκτονική
-------------

Η εκκλησία είναι μικρή, θολωτή, χτισμένη από λαξευμένα γκριζωπά-ερυθρωπά μπλοκ αμμόλιθων, με εξωτερικές διαστάσεις 9,6 × 8,8 μ, και ύψος που φτάνει τα 10,6 μ. Το σχέδιό της είναι «ελεύθερο σταυροειδές», με πεταλοειδή αψίδα. Ο θόλος στηρίζεται σε οκταεδρικό τύμπανο, υποστηριζόμενο από τέσσερις μεγάλες και οκτώ μικρότερες κόγχες, και έχει δύο παράθυρα, στα ανατολικά και δυτικά. Η είσοδος στην εκκλησία είναι από τα νότια.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «List of Immovable Cultural Monuments» (PDF) (στα Γεωργιανά). National Agency for Cultural Heritage Preservation of Georgia. Ανακτήθηκε στις 3 Ιουλίου 2019.
2. 1 2  «სამწევრისი - ვ.ბერიძე». *saunje.ge*. Ανακτήθηκε στις 8 Αυγούστου 2019.
3. ↑  «სამწევრისი - ი.ციციშვილი». *saunje.ge*. Ανακτήθηκε στις 8 Αυγούστου 2019.
4. 1 2  Tsitsishvili, Irakli (1995). (στα Γεωργιανά). Tbilisi. σελίδες 63–64.  Missing or empty `|title=` (βοήθεια)
5. ↑  Gamkrelidze, Gela, επιμ. (2013). «სამწევრისი [Samtsevrisi]». (PDF) (στα Georgian). Tbilisi: Georgian National Museum. σελίδες 447–448. ISBN 978-9941-15-896-4 .  Missing or empty `|title=` (βοήθεια)CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
Ο **Δήμος Άμφισσας** του προγράμματος Καποδίστριας ήταν δήμος που λειτούργησε την περίοδο 1999-2010. Συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση του παλαιότερου δήμου Άμφισσας και των γειτονικών του παλαιότερων κοινοτήτων, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Το 2010 καταργήθηκε και εντάχθηκε στον νέο διευρυμένο δήμο Δελφών. Βρισκόταν στα ανατολικά του νομού. Καταλάμβανε έκταση ανάμεσα στα βουνά Παρνασσό και Γκιώνα και απλωνόταν στο μεγαλύτερο τμήμα της πεδιάδας της Άμφισσας. Ο δήμος Άμφισσας συνόρευε με τους δήμους Γραβιάς, Ιτέας, Λιδωρικίου, Δελφών, Παρνασσού και Γαλαξειδίου. Ο δήμος φημιζόταν για την παραγωγή βρώσιμης ελιάς και ελαιολάδου.

Διαίρεση
--------

Ο δήμος Άμφισσας περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:

 **Δ.δ. Φωκίδας**  -- η Άμφισσα [6.946]
 **Δ.δ. Αγίας Ευθυμίας**  -- η Αγία Ευθυμία [597]
 **Δ.δ. Αγίου Γεωργίου**  -- ο Άγιος Γεώργιος [115]
 **Δ.δ. Αγίου Κωνσταντίνου**  -- ο Άγιος Κωνσταντίνος [56]
 **Δ.δ. Δροσοχωρίου**  -- το Δροσοχώρι [336]
 **Δ.δ. Ελαιώνος**  -- ο Ελαιώνας [478]
**Δ.δ. Προσηλίου** [326]
* η Βίνιανη [167]
* το Μοναστήρι [4]
* το Προσήλιο [155]

 **Δ.δ. Σερνικακίου**  [394]
* το Σερνικάκι [394]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Νομός Φωκίδας - Δήμος Άμφισσας Αρχειοθετήθηκε 2007-11-23 στο Wayback Machine.
* Δήμος Άμφισσας

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Σχέδιο Καποδίστριας: Διοικητική διαίρεση του νομού Φωκίδας |
| --- |
|  |
| 
Άμφισσας · Δελφών · Δεσφίνας · Ευπάλιου · Γαλαξειδίου · Γραβιάς · 
Ιτέας · Καλλιέων · Λιδωρικίου · Παρνασσού · Τολοφώνα · Βαρδουσιων |

 |
Ο **Δημήτρης Κρανιάς** (1960) ήταν βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στο Ναύπλιο και σπούδασε στην οδοντιατρική σχολή του πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Ιδιώτευσε ως οδοντίατρος και έχει διατελέσει αντιπρόεδρος και πρόεδρος του δ.σ. του Οδοντιατρικού Συλλόγου Αττικής καθώς και μέλος στο δ.σ. της Ελληνικής Οδοντιατρικής Ομοσπονδίας. Επίσης ήταν μέλος του διοικητικού συμβουλίου του ΟΠΑΠ.

Ασχολήθηκε με την πολιτική ήδη από τα φοιτητικά χρόνια. Εντάχθηκε στην ΟΝΝΕΔ και έχει αναλάβει διάφορες θέσεις στην Νέα Δημοκρατία. Από το 2001 δε εκλέγεται στην κεντρική επιτροπή του Κόμματος. Στις εκλογές του 2007 έθεσε υποψηφιότητα στον νομό Αργολίδας, δεν κατάφερε όμως να εκλεγεί. Τον Σεπτέμβριο όμως του 2009 ύστερα από την παραίτηση του Γιάννη Μανώλη, ως πρώτος επιλαχών, κατέλαβε την κενή έδρα ορκιζόμενος στη βουλή την 1η Σεπτεμβρίου 2009. Η θητεία του διήρκεσε δύο ημέρες. Στις εκλογές του 2009 απέτυχε να εκλεγεί βουλευτής.

Είναι παντρεμένος με τη δικηγόρο Ρομίνα Αναστασοπούλου και έχει τρία παιδιά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  8e4a5592-c326-4e5c-b48a-2383e60556fb. Ανακτήθηκε στις 23  Απριλίου 2022.
2. ↑  Βουλή των Ελλήνων. 8e4a5592-c326-4e5c-b48a-2383e60556fb. Ανακτήθηκε στις 23  Απριλίου 2022.
3. ↑  Ο κ. Δημήτρης Κρανιάς Νέος Πρόεδρος, από την ιστοσελίδα medvoi365
4. ↑  Βιογραφικό του Κρανιά, από την ιστοσελίδα της Νέας Δημοκρατίας
5. ↑  Ορκίστηκε ο Δ. Κρανιάς[*νεκρός σύνδεσμος*], από την ιστοσελίδα cosmo.gr
Ο **Δήμος Άρνης** ήταν διευρυμένος δήμος που δημιουργήθηκε με τη διοικητική διαίρεση του 1833. Αποτελούσε έναν από τους τέσσερεις αρχικούς δήμους στους οποίους διαιρέθηκε η Άνδρος. Ο δήμος καταλάμβανε το κεντρικό τμήμα του νησιού και συνόρευε με τον δήμο Γαύριου στα βόρεια και δυτικά και με τον δήμο Άνδρου στα ανατολικά.

Διοικητικές μεταβολές
---------------------

Ο δήμος σχηματίστηκε με τη διοικητική διαίρεση του 1833. Λειτούργησε από το 1835 αφού μέχρι τότε ίσχυε ακόμα η δημογεροντία στην Άνδρο. Έδρα του ορίστηκε η Άρνη (ή Αρνάς). Στο διάστημα από το 1840 μέχρι το 1879 συγχωνεύτηκε με τον γειτονικό δήμο Γαυρίου. Το 1879 επανασυστάθηκε και διατηρήθηκε το 1912 οπότε και καταργήθηκαν οι διευρυμένοι δήμοι.

Διαίρεση
--------

Ο δήμος περιλάμβανε τέσσερις οικισμούς και μία μονή. Κατά την απογραφή του 1834 ο δήμος Άρνης είχε συνολικό πληθυσμό 1.777 κατοίκους. Αναλυτικά οι οικισμοί που αποτέλεσαν τον δήμο και ο πληθυσμός τους σύμφωνα με την απογραφή του 1834 

* Άρνη [1046]
* Μπαλαίοι [371]
* Κατάκοιλος [360]

Μετά την αποκατάσταση του δήμου το 1879, τον δήμο αποτελούσαν οι παρακάτω οικισμοί (σε παρένθεση ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 1879). Ο συνολικός πληθυσμός του δήμου ήταν 2.769 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 1879.

* Άρνη [371]
* Μπαλαίοι [679]
* Κατάκοιλος [638]
* Απροβάτου [763]
* Μπατσί [348]

Δήμαρχοι
--------

Στον δήμο Άρνης διετέλεσαν δήμαρχοι οι:  

Πρώτη Περίοδος:

* Α. Βλάμης (1834-1840)

Δεύτερη περίοδος:

* Αντώνης Χάλας (1879-1884)
* Α. Εξαδάκτυλος (1879-1891)
* Δ. Κοκκίνης (1891-1899) και (1903-1907)
* Γ. Χαλάς (1903-1907)
* Θωμάς Μάγειρος (1907-1912)

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Δάφνη: Δίκτυο Αειφόρων Νήσων, Άνδρος» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 19 Αυγούστου 2014. Ανακτήθηκε στις 25 Αυγούστου 2010.

Πηγές
-----

* Οι δήμοι της Άνδρου, ιστορική αναδρομή
* Μιχάλης Χαλάς, επιμ. (2009). *Άρνη, η μικρή ελβετία της Άνδρου*. Έκδοση δήμου Υδρούσας.
* Απογραφή του 1879, ΕΣΥΕ
Για τον ιατρό Διοκλή από την Κάρυστο που έζησε τον 4ο αιώνα π.Χ. δείτε: Διοκλής ο Καρύστιος.  
Για τον ποιητή Διοκλή από την Κάρυστο που έζησε τον 1ο αιώνα μ.Χ. δείτε: Διοκλής ο Καρύστιος (ποιητής).  
Ο **Διοκλής ο Αλεξανδρεύς** (περ. 240 π.Χ. - περ. 180 π.Χ.) ή **Διοκλής ο Καρύστιος**, ήταν αρχαίος Έλληνας μαθηματικός και γεωμέτρης.

Βίος και έργο
-------------

Ο Διοκλής έζησε την εποχή του Απολλώνιου και άκμασε στο τέλος του 3ου αιώνα π.Χ. και την αρχή του 2ου αιώνα π.Χ. Είναι ο πρώτος γνωστός επιστήμονας που απόδειξε την εστιακή ιδιότητα του παραβολικού κατόπτρου. Χρησιμοποίησε τη γεωμετρική καμπύλη αποκαλούμενη κισσοειδές του Διοκλή για να λύσει το πρόβλημα της Δήλου, όπως αναφέρει ο Πρόκλος στα σχόλιά του περί του Ευκλείδη και αποδόθηκε στον Διοκλή από τον Γεμίνο.

Αποσπάσματα μιας εργασίας του Διοκλή περί εστίασης των κατόπτρων διασώθηκαν στα σχόλια του Ευτόκιου γύρω από το σύγγραμμα του Αρχιμήδη «*Περί Σφαίρας και κύλινδρου*» Η εστίαση των κατόπτρων είχε μεγάλη επιρροή στους Άραβες μαθηματικούς, ιδιαίτερα στον Αλαζηνό. Η πραγματεία περιέχει δέκα έξι θεωρήματα που αποδεικνύονται με κωνικές τομές. Ένα από τα αποσπάσματα περιέχει τα θεωρήματα επτά και οκτώ, τα οποία δίνουν λύση στο πρόβλημα της τομής μιας σφαίρας και ένα επίπεδο έτσι ώστε οι προκύπτοντες δύο όγκοι να είναι σε μια δεδομένη αναλογία.
Το θεώρημα δέκα δίνει λύση στο πρόβλημα του διπλασιασμού του κύβου και ισοδυναμεί με την επίλυση μιας ορισμένης κυβικής εξίσωσης.
Ένα άλλο απόσπασμα περιέχει τις προτάσεις ένδεκα και δώδεκα, που χρησιμοποιούνται κισσοειδή για να λύσουν το πρόβλημα της εύρεσης δύο μεσαίων αναλογιών ανάμεσα σε δύο μεγέθη. Δεδομένου ότι αυτή η πραγματεία καλύπτει περισσότερα θέματα από την εστίαση των κατόπτρων, ίσως το έργο «*Περί εστίασης των Κατόπτρων*» να είναι επακόλουθο τριών πιο σύντομων εργασιών του Διοκλή.

Υποσημειώσεις
-------------

1. ↑  (Αγγλικά) «Diocles of Carystus - MacTutor History of Mathematics archive».
2. ↑  (Αγγλικά) «Diocles (mathematician) - State Library of New South Wales».
3. ↑  G J Toomer

Βιβλιογραφία
------------

* Heath, Sir Thomas, *A History of Greek Mathematics* (2 Vols.) Dover Publications, Inc.(1980), Oxford (1921) ISBN 0-486-24073-8
* G J Toomer, Diocles On Burning Mirrors, Sources in the History of Mathematics and the Physical Sciences 1 (New York, 1976).
* O'Connor, John J.; Robertson, Edmund F. «Διοκλής ο Αλεξανδρεύς», *MacTutor History of Mathematics archive*, University of St Andrews,  .

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 261466777
* LCCN: no2007050914
* ISNI: 0000 0003 8133 766X
* GND: 102390673
* SUDOC: 086451995
* BNF: cb12000518w (data)
* BIBSYS: 90596204
* ICCU: CFIV081771
* CiNii: DA12871658

 |

 |
Στην πληροφορική, **διεπαφή** (αγγλ. *interface*) γενικά αποκαλείται το αντικείμενο εκείνο ή τμήμα αυτού (π.χ. κάποιο τμήμα λογισμικού, μια συσκευή κλπ.) που παρεμβάλλεται μεταξύ ενός αντικειμένου και του περιβάλλοντός του και διαμέσω του οποίου πραγματοποιείται κάθε επικοινωνία του αντικειμένου με το περιβάλλον του. Ένα αντικείμενο ή υποσύστημα (π.χ. κάθε κομμάτι ενός ευρύτερου συστήματος) είναι μια διακριτή οντότητα που μπορεί να επιτελέσει ένα σύνολο λειτουργιών.

Ένα υποσύνολο των λειτουργιών του αντικειμένου μπορεί να εκτελείται κατόπιν αιτήματος άλλων αντικειμένων ή υποσυστήματων. Η επικοινωνία μεταξύ δυο αντικειμένων πραγματοποιείται με το πρώτο να αιτείται από το δεύτερο την εκτέλεση μίας λειτουργίας (από το προαναφερθέν υποσύνολο των διαθέσιμων λειτουργιών του δευτέρου) μέσω της διεπαφής του δευτέρου. Αυτό που καθορίζει την διεπαφή είναι η προδιαγραφή αυτού του υποσυνόλου λειτουργιών και ο ορισμός ενός ενιαίου τρόπου για κάθε λειτουργία που ανήκει στο υποσύνολο με τον οποίο μπορεί να αιτηθεί η εκτέλεσή της από άλλα αντικείμενα.

Διεπαφές μεταξύ πραγματικών αντικειμένων καλούνται φυσικές διεπαφές ενώ αυτές μεταξύ διαφορετικών τμημάτων λογισμικού (προγραμματιστικών αντικειμένων) καλούνται διεπαφές λογισμικού.

Η διεπαφή μεταξύ ενός υπολογιστή και ενός χρήστη καλείται **διεπαφή χρήστη** (αγγλ. *User Interface* *(UI)*). Υπό αυτόν τον στενό ορισμό, διεπαφή χρήστη μπορεί να είναι μόνο κάποια συσκευή όπως π.χ. το ποντίκι ή η γραφίδα, δηλαδή ένα πραγματικό αντικείμενο αφού οι υπολογιστές και οι άνθρωποι δεν διαθέτουν την ικανότητα να «επικοινωνούν» μεταξύ τους δίχως κάποιο υλικό μέσο. Συνήθως όμως με τον όρο διεπαφή χρήστη εννοούμε το πρόγραμμα εκείνο που «επικοινωνεί» (δηλαδή, ουσιαστικά «χρησιμοποιεί») είτε με μία φυσική συσκευή εισόδου είτε μία φυσική συσκευή εξόδου είτε (συνηθέστερα) και με τις δύο και παρεμβάλλεται έτσι μεταξύ των συσκευών αυτών και κάποιου τμήματος λογισμικού ώστε να καταστήσει δυνατή την «επικοινωνία» μεταξύ του χρήστη και του λογισμικού αυτού.

Το ευρύτερο εννοιολογικό πλαίσιο στο οποίο εντάσσεται η έννοια της διεπαφής αφορά τον αντικειμενοστρεφή προγραμματισμό, τη θεωρία των συστημάτων και της αντικειμενοστρεφούς σχεδίασης πληροφοριακών συστημάτων. Μία γλώσσα που χρησιμοποιείται για την αρχιτεκτονική σχεδίαση τέτοιων συστημάτων και την αποτύπωση εννοιών, οντοτήτων και των μεταξύ τους σχέσεων είναι η Ενοποιημένη Γλώσσα Σχεδίασης Προτύπων (αγγλ. *Unified Modelling Language (UML)* ).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **διεπαφή**  |
Το **Διευθυντήριο** ήταν η βραχύβια μεταβατική κυβέρνηση της Ρωσίας κατά την Ρωσική Επανάσταση. Αποτελείτο από πέντε βασικούς υπουργούς και διήρκησε για περίπου τρεις εβδομάδες.

Μέλη
----

1. Πρωθυπουργός Αλέξανδρος Κερένσκι
2. Υπουργός Εξωτερικών Μιχαήλ Τερεσένκο
3. Υπουργός Στρατιωτικών Αλεξάντρ Βερχόφσκι (Κομμουνάρκα)
4. Υπουργός Ναυτικών Ντμίτρι Βερντερέφσκι
5. Υπουργός Επικοινωνιών Αλεξέι Νικίτιν (Κομμουνάρκα)

Ιστορικό
--------

Το Διευθυντήριο ιδρύθηκε με διάταγμα της  Ρωσικής Προσωρινής Κυβέρνησης στις 14 Σεπτεμβρίου 1917. Το Διευθυντήριο ήταν υπεύθυνο για τις "δημόσιες υποθέσεις μέχρι την ίδρυση του Υπουργικού Συμβουλίου". Το Διευθυντήριο δημιουργήθηκε για την επίλυση της κρίσης που απέρρεε από το πραξικόπημα Κορνίλοφ και την κατάρρευση της Δεύτερης Προσωρινής Κυβέρνησης.

Στις 8 Οκτωβρίου, με τον σχηματισμό του 3ου συνασπισμού, το Διευθυντήριο καταργήθηκε.

Με το Διευθυντήριο η Ρωσία ανακηρύχθηκε δημοκρατία και διαλύθηκε η Κρατική Δούμα της Ρωσικής Αυτοκρατορίας.

Δες επίσης
----------

* Ρωσική Προσωρινή Κυβέρνηση
* Γαλλικό Διευθυντήριο, ένας θεσμός κατά την Γαλλική Επανάσταση.
Το **Ετόουμπικοου** (αγγλικά: Etobicoke) είναι διοικητική περιφέρεια και πρώην πόλη εντός του Τορόντο του Οντάριο, στον Καναδά. Αποτελώντας το δυτικό άκρο της πόλης, το Ετόουμπικοου συνορεύει στα νότια με τη λίμνη Οντάριο, στα ανατολικά με τον ποταμό Χάμπερ, στα δυτικά με το ρυάκι Ετόουμπικοου, τις πόλεις Μπράμπτον και Μισισάγκα, το Διεθνές Αεροδρόμιο Πήρσον του Τορόντο (ένα μικρό τμήμα του αεροδρομίου εκτείνεται στο Ετόουμπικοου) και στα βόρεια δίπλα στην πόλη Βον στη λεωφόρο Στηλς.

Η περιοχή του Ετόουμπικοου κατοικήθηκε για πρώτη φορά από Ευρωπαίους τη δεκαετία του 1790. Ενσωματώθηκε το 1850 ως Πολίχνη του Ετόουμπικοου και ήταν κατά κύριο λόγο αγροτική περιοχή. Ο δήμος έγινε πόλη τον 20ο αιώνα μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αρκετά ανεξάρτητα χωριά και πόλεις αναπτύχθηκαν και έγιναν μέρος του Ετόουμπικοου, πρώτα όταν ιδρύθηκε το Μητροπολιτικό Τορόντο το 1954 και αργότερα, σε μια ενοποίηση το 1967. Το 1998, το καθεστώς του ως πόλη και η κυβέρνησή του διαλύθηκαν αφού συγχωνεύτηκαν στο σημερινό Τορόντο.

Το Ετόουμπικοου έχει έναν εξαιρετικά διαφοροποιημένο πληθυσμό, ο οποίος ανήλθε συνολικά στους 365.143 το 2016. Είναι κυρίως προαστιακό στην ανάπτυξη και βαριά βιομηχανοποιημένο, με αποτέλεσμα χαμηλότερη πυκνότητα πληθυσμού από τις άλλες περιοχές του Τορόντο. Μεγάλο μέρος του αστικού του τοπίου χαρακτηρίζεται από μεγαλύτερους κεντρικούς δρόμους, εμπορικά κέντρα και αδιέξοδες κατοικίες. Το Ετόουμπικοου έχει πολλούς δρόμους ταχείας κυκλοφορίας, συμπεριλαμβανομένων των Αυτοκινητοδρόμων 427, 401, 409, Κουίν Ελίζαμπεθ Γουέι (QEW) και της Οδού Ταχείας Κυκλοφορίας Γκάρντινερ. Το Ετόουμπικοου είναι το δυτικό τέρμα της Γραμμής 2 Μπλουρ-Ντάνφορθ του μετρό του Τορόντο και εξυπηρετείται από τέσσερις προαστιακούς σιδηροδρομικούς σταθμούς του GO Transit. Το Κολλέγιο Χάμπερ βρίσκεται στο Ετόουμπικοου, και περιλαμβάνει δύο πανεπιστημιουπόλεις, η μία από τις οποίες φιλοξενεί επίσης το Πανεπιστήμιο του Γκουέλφ-Χάμπερ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  2011 Travel Survey Summary for the City of Toronto, s. 7.
**Ειμαρμένη** (λατ. fatum, fortuna) είναι η τύχη, η μοίρα, το αναπόφευκτο, το πεπρωμένο, αυτό που προκαθορίζει υπό ποιους όρους πρόκειται να συμβεί ένα γεγονός. Κατά τους αρχαίους φιλοσόφους η ειμαρμένη δύναμη είναι η δύναμη που υποτάσσει στην θέληση τους όλους τους ανθρώπους και τους θεούς, ακόμη και τον Δία.

Ετυμολογία
----------

Η λέξη προέρχεται από το αρχαίο ρήμα *μείρομαι*= παίρνω το μερίδιο που μου ανήκει. Ο Παρακείμενος του ρήματος είναι *είμαρμαι*, και η θηλυκή μετοχή του *ειμαρμένη.* Ειμαρμένος χρόνος είναι ο αυστηρά καθορισμένος χρόνος.

Ιστορία
-------

Την έννοια της *ειμαρμένης* την εισήγαγαν οι Ίωνες φιλόσοφοι. Ο Ηράκλειτος αναγνωρίζοντας ότι υπάρχει μια υπέρτατη αρχή στο σύμπαν, ο λόγος, σύμφωνα με τον οποίο γίνονται τα πάντα, υποστήριξε την ύπαρξη μιας νομοτέλειας στον κόσμο, της ειμαρμένης: τα πάντα γίνονται *‘’ καθ’ ειμαρμένην’’.* Γράφει *"ἔστι γὰρ εἱμαρμένα πάντως...".* απ.137. Γενικότερα, οι στωϊκοί φιλόσοφοι την θεωρούν τον υπέρτατο λόγο των πραγμάτων. Επίσης, ο Πυθαγόρας θεωρούσε την ειμαρμένη ως παγκόσμιο νόμο που επηρεάζει τον άνθρωπο από την ώρα που γεννιέται. Την ίδια αντίληψη μοιράζονταν και οι ατομικοί φιλόσοφοι Λεύκιππος και Δημόκριτος υποστηρίζοντας την επικράτηση της αναγκαιότητας και της Ειμαρμένης σε όλο τον κόσμο.

Δεν έχει όμως την έννοια της δύναμης ως τυφλή και άλογη, αλλά ως προϋπόθεση της λελογισμένης διακυβέρνησης και του προορισμού του κόσμου, των νόμων που διέπουν το σύμπαν.

Ο Αισχύλος αναφέρει την ειμαρμένη ως έκφραση του ακαταγώνιστου ηθικού νόμου.

Δείτε επίσης
------------

 
* Χρ. Ηλιόπουλος, *Αιτιοκρατία και Ελευθερία της Βούλησης*
*

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *Εγκυκλοπαίδεια Νέα Δομή*, τομ. 11, σελ. 47, Αθήνα 1996
2. ↑  Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ντετερμινισμός ή αιτιοκρατία από το ebooks.edu.gr
* ΚΟΣΜΟΣ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΑ Ελληνική κοσμολογία και Δυτική εσχατολογία, σελ. 47
Η **Διεπαφή Προγραμματισμού Εφαρμογών των Windows** (αγγλ. **Windows API**), γνωστή και ως **Διεπαφή των Windows**, **Διασύνδεση των Windows**, **Διασύνδεση Προγραμματισμού Εφαρμογών των Windows** ή **API των Windows**, είναι το όνομα που δίνει η Microsoft στο βασικό σύνολο της προτυποποιημένης διεπαφής προγραμματισμού εφαρμογών του λειτουργικού της συστήματος Windows, το οποίο καθιστά τις κλήσεις συστήματος του πυρήνα προσπελάσιμες από τους προγραμματιστές.

Το API των Windows έχει σχεδιαστεί για χρήση με τις γλώσσες C/C++ και είναι ο πιο άμεσος τρόπος για να αλληλεπιδράσει ένα πρόγραμμα χρήστη με το λειτουργικό σύστημα. Άμεση πρόσβαση στους πόρους του υλικού σε ένα σύστημα Windows, η οποία είναι χρήσιμη στην ανάπτυξη οδηγών συσκευών, γίνεται διαμέσου του Μοντέλου Οδηγών των Windows, η προγραμματιστική διασύνδεση του οποίου αποτελεί τμήμα του API των Windows.

Ένα Κιτ Ανάπτυξης Λογισμικού είναι διαθέσιμο για τα Windows, το οποίο παρέχει στους προγραμματιστές εργαλεία και τεκμηρίωση για την κατασκευή λογισμικού με χρήση της Διεπαφής Προγραμματισμού Εφαρμογών των Windows.
Στους **Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1900** στο Παρίσι διεξήχθη για πρώτη φορά το αγώνισμα της **διελκυστίνδας** ανδρών σε Ολυμπιακούς Αγώνες. Οι Ηνωμένες Πολιτείες απέσυραν την ομάδα τους λόγω διασταύρωσης του προγράμματος με άλλους αγώνες που συμμετείχαν οι αθλητές της, έτσι στους αγώνες έλαβαν μέρος συνολικά 12 αθλητές από τρεις χώρες.

Συμμετέχουσες χώρες
-------------------

Οι τρεις χώρες που συμμετείχαν είναι οι εξής (σε παρένθεση ο αριθμός των αθλητών):

* Γαλλία Γαλλία (6)
* Δανία Δανία (3)
* Σουηδία Σουηδία (3)

Σύνοψη αγωνίσματος
------------------

Στιγμιότυπο από τον αγώνα
Έλαβαν μέρος δύο ομάδες (συνολικά 12 αθλητές) και διεξήχθη μόνο ένας αγώνας στις 16 Ιουλίου 1900. Ο αγώνας είχε τρεις γύρους και νικήτρια ομάδα ήταν αυτή που θα κέρδιζε τους δύο. Η μικτή ομάδα της Δανίας και της Σουηδίας κέρδισε εύκολα τους δύο πρώτους γύρους έναντι της Γαλλίας και αναδείχτηκε νικήτρια. Ήταν το πρώτο χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο για τη Σουηδία.

Τελική κατάταξη
---------------

| Κατάταξη | Ομάδα | Νίκες |
| --- | --- | --- |
| 1 | Μικτή ομάδα Μικτή (Δανία Δανία και Σουηδία Σουηδία) | 2 |
| 2 | Γαλλία Γαλλία | 0 |

Πίνακας μεταλλίων
-----------------

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| **Κατάταξη** | **Χώρα** | **Χρυσό** | **Ασημένιο** | **Χάλκινο** | **Σύνολο** |
| 1 | Μικτή ομάδα Μικτή | 1 | 0 | 0 | 1 |
| 2 | Γαλλία Γαλλία | 0 | 1 | 0 | 1 |

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Tug-Of-War at the 1900 Paris Summer Games». Sports-Reference. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 31 Δεκεμβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 6 Οκτωβρίου 2014.

Πηγές
-----

* International Olympic Committee medal winners database.
* De Wael, Herman. *Herman's Full Olympians: Men's Tug of war*. Sky Net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Σεπτεμβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 6 Οκτωβρίου 2014.
* Mallon, Bill (1998). *The 1900 Olympic Games, Results for All Competitors in All Events, with Commentary*Απαιτείται δωρεάν εγγραφή. Jefferson, North Carolina: McFarland & Company, Inc. Publishers. ISBN 0-7864-0378-0.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* La 84 Foundation: 1900 Report Αρχειοθετήθηκε 2008-05-28 στο Wayback Machine.