Ο ΠΑΟΚ ΓΑΜΗΣΕ ΤΗΝ ΜΠΡΙΖ δέχεται σπόρους από σιτάρι από τη Δήμητρα και ευχές από την Περσεφόνη. Ρωμαϊκό αντίγραφο της Πρώιμης Αυτοκρατορικής περιόδου (27 π.Χ. - 14 μ.Χ.) στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης της Νέας Υόρκης. Το πρωτότυπο βρίσκεται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο Αθηνών και χρονολογείται στο 440-430 π.Χ.
Τα **Ελευσίνια** ήταν γιορτή και μυστηριακή τελετή που πραγματοποιούνταν στην Ελευσίνα της Αττικής προς τιμήν της θεάς Δήμητρας και της Περσεφόνης. Κατά κοινή παραδοχή, επρόκειτο για την ιερότερη και πιο σεβαστή τελετή από όλες τις γιορτές της αρχαίας Ελλάδας: έχοντας ξεκινήσει από τη Σαμοθράκη και τα Καβείρια Μυστήρια μεταφέρθηκαν στην Ελευσίνα από Θράκες αποίκους. Άρχισαν να αποκτούν μεγάλη φήμη κατά τον καιρό του Πεισίστρατου και έφτασαν στο απόγειο της ακμής τους κατά το χρυσό Αιώνα του Περικλή.

Ίδρυση των Μυστηρίων
--------------------

Οι[*νεκρός σύνδεσμος*] κύριες εορτές και ιερά στην αρχαία Ελλάδα.
Σε ό,τι αφορά την προέλευση των Μυστηρίων, στα σχετικά κείμενα των αρχαίων συγγραφέων ως συνήθως αναμιγνύονται μυθικά και ιστορικά στοιχεία πάνω στα οποία δεν μπορεί να βασιστεί κάποια ακριβής χρονολόγηση. Κατά τη μυθολογία, ιδρυτής τους θεωρούνταν ο Εύμολπος ή ο Μουσαίος, ο οποίος θεωρούνταν γιος του Ορφέα και τελετάρχης στα Μυστήρια. Θεωρίες επίσης υποστηρίζουν ότι ιδρυτής τους ήταν ο Ερεχθέας, που εισήγαγε την τελετή από την Αίγυπτο (Πωλ Φουκάρ (*Paul Foucart*)), ή ακόμα και η ίδια η Δήμητρα, η οποία έφτασε στην Ελευσίνα ψάχνοντας για την Περσεφόνη και πρόσφερε σιτηρά στους κατοίκους, εγκαινιάζοντας τις *τελετές* και τα *μυστήρια*. Μάλιστα, λέγεται ότι κοντά στην Καλλίχορο πηγή στην Ελευσίνα βρισκόταν ένας βράχος, η *Αγέλαστος Πέτρα*, στον οποίο κάθισε να ξεκουραστεί η Δήμητρα, και αργότερα γύρω από αυτόν οι γυναίκες της Ελευσίνας έψαλλαν ύμνους προς τη θεά.

Στη σφαίρα της μυθολογίας ανήκει και η διήγηση του Παυσανία για τις αρχές των Μυστηρίων. Σύμφωνα με αυτή, κατά τη βασιλεία του Ερεχθέα ξέσπασε πόλεμος μεταξύ Αθηναίων και Ελευσινίων, μετά το τέλος του οποίου και την ήττα των τελευταίων, η Ελευσίνα έγινε ένας από τους δήμους της Αττικής και αναγνωρίστηκε η κυριαρχία των Αθηναίων στα πάντα εκτός από τις *Τελετές*, τις οποίες επιθυμούσαν να διατηρήσουν να διεξάγουν οι Ελευσίνιοι. Συνεπώς, κατά τον μύθο το ιερατείο το υπεύθυνο για την τελετή αποτελείτο από τους απογόνους του Ευμόλπου, τους Ευμολπίδες, τις κόρες του βασιλιά Κελεού και από το ιερατικό γένος των Κηρύκων, οι οποίοι απέδιδαν την καταγωγή τους στον Ερμή και την Άγλαυρο. Από τους Ευμολπίδες προερχόταν ο Ιεροφάντης των Μυστηρίων, ενώ από τους Κήρυκες ο *Δαδούχος*.

Αν και θεωρείται σίγουρο ότι στην προϊστορία θα υπήρχαν λατρείες και τελετές που σχετίζονται με τη γεωργία, τη φύση και την εναλλαγή των εποχών, τα υπάρχοντα αρχαιολογικά ευρήματα δεν επαρκούν ώστε με βεβαιότητα να τοποθετηθεί η απαρχή των Μυστηρίων σε προϊστορική περίοδο. Οι πρώτες συστηματικές αρχαιολογικές ανασκαφές άρχισαν στην Ελευσίνα το 1882 από την Εν Αθήναις Αρχαιολογική Εταιρεία και σταδιακά απεκάλυψαν τα κτίρια που σχετίζονται με τη λατρεία. Οι αρχαιότερες κατασκευές οι οποίες με βεβαιότητα μπορούν να συνδεθούν με τα Μυστήρια ανάγονται στον 8ο π.Χ. αιώνα. Όμως κάτω από τα ερείπια του Τελεστηρίου κατά τη δεκαετία του 1930 βρέθηκαν τοίχοι και τμήματα άλλου κτιρίου που ανάγεται στην Ύστερη Περίοδο του Χαλκού (1550-1100 π.Χ.). Το κτίριο αυτό ονομάστηκε από τους αρχαιολόγους «Μέγαρο Β» και διατυπώθηκαν διαφορετικές θεωρίες για το ποια ήταν η χρήση του. Αρχαιολόγοι όπως οι Γ. Μυλωνάς και Ι. Τραυλός θεώρησαν ότι ήταν χώρος λατρείας (cult) της Δήμητρας και ότι έτσι υπήρχε συνέχεια της λατρείας από την μυκηναϊκή μέχρι την ιστορική περίοδο. Από τη δεκαετία του 1980 αμφισβητήθηκε η λατρευτική χρήση του κτίσματος και θεωρήθηκε ότι μπορεί να ήταν χώρος κατοικίας. Ο αρχαιολόγος Μ. Κοσμόπουλος (2003) υποστηρίζει ότι το κτίριο μπορεί να χρησίμευε και για τους δύο σκοπούς, δηλ. ως κατοικία κάποιας επιφανούς οικογενείας και για την οικιακή λατρεία της Θεάς.

Τα αρχαιολογικά ευρήματα σε συνδυασμό με τις αναφορές του Θουκυδίδη οδηγούν στο συμπέρασμα ότι τα Μυστήρια (και η ίδια η Ελευσίνα) ήταν υπό τον έλεγχο των Αθηνών από πολύ ενωρίς, πιθανώς από τις αρχές του 7ου π.Χ. αι.

Κατά τη διάρκεια της αθηναϊκής ηγεμονίας, τα Μυστήρια διακρίνονταν σε Μεγάλα και Μικρά. Τα Μεγάλα γιορτάζονταν στην Αθήνα και στην Ελευσίνα, ενώ τα Μικρά στην Άγρα, προάστιο των Αθηνών, κοντά στον Αρδηττό στις όχθες του ποταμού Ιλισού.

Μικρά Ελευσίνια
---------------

Τα Μικρά Ελευσίνια ή ''Τα εν Άγραις'', δηλαδή των αγρών, αποτελούσαν «προετοιμασία» για τα Μεγάλα Μυστήρια. Ορισμένοι μελετητές υποστηρίζουν ότι, τα μικρά μυστήρια ιδρύθηκαν με στόχο την μύηση του Ηρακλή, ο οποίος εξέφρασε την επιθυμία να συμμετάσχει στις τελετουργίες προς τιμή της Θεάς .

Ενώ αρχικά απαγορευόταν η συμμετοχή στους μη Αθηναίους, αργότερα αναφέρεται από τον Ηρόδοτο πως όλοι οι Έλληνες μπορούσαν να λάβουν μέρος στη μύηση, ενώ αλλού αναφέρεται ότι απαγορευόταν στους εγκληματίες, τους βαρβάρους, τους μάγους και τους άθεους.

Ιερο Αρτεμιδος, Ιλισος
Οι **μύσται**, όπως λέγονταν, γίνονταν δεκτοί στα Μεγάλα Μυστήρια τουλάχιστον ένα χρόνο μετά την αρχική τους μύηση. Οι τελετές του πρώτου σταδίου μύησης περιλάμβαναν τη θυσία ενός χοίρου στο λιμένα του Κανθάρου, θυσία κοινή με τα Θεσμοφόρια, πάλι προς τιμήν της Δήμητρας, και τον εξαγνισμό από έναν ιερέα με το όνομα Υδρανός. Οι μύστες έπρεπε επίσης να πάρουν όρκο εχεμύθειας από το *μυσταγωγό*. Δέχονταν κάποια διδασκαλία, που τους επέτρεπε αργότερα να αντιληφθούν τα μυστήρια στα Μεγάλα Ελευσίνια.

Μεγάλα Ελευσίνια
----------------

Αναθηματικός πίνακας της Νιννίου που ανακαλύφθηκε στην Ελευσίνα, αναπαριστά τη Δήμητρα, την Περσεφόνη και τους συμμετέχοντες στα Μυστήρια, τους *μύστες*, με στεφάνια στα μαλλιά και κλαδιά στα χέρια (ιάκχους)
Τα Μεγάλα Ελευσίνια εορτάζονταν κατά τη 15η ημέρα του μήνα Βοηδρομιώνα και κρατούσαν εννέα ημέρες. Οι συμμετέχοντες αποκαλούνταν *επόπται* ή *έφυροι*. Την προηγουμένη της γιορτής, οι έφηβοι της πόλης υποδέχονταν τα Ιερά Αντικείμενα, τα οποία δε φανερώνονταν σε κανέναν παρά μόνο από τους Ιεροφάντες στους Μύστες, από την Ελευσίνα στο Ελευσίνιον, ιερό στη βάση της ακρόπολης. 

* Την πρώτη ημέρα, όσοι είχαν μυηθεί στα Μικρά Ελευσίνια συγκεντρώνονταν στην Ποικίλη Στοά της Αρχαίας Αγοράς μετά από πρόσκληση των ιερέων, εξ ου και η ημέρα ονομαζόταν **αγυρμός** και **πρόρρησις**. Η συμμετοχή στη γιορτή δεν προϋπέθετε τη μύηση, γι' αυτό και η γιορτή προσείλκυε ανθρώπους από ολόκληρη την Ελλάδα που συνέρρεαν στην Αθήνα για να παρακολουθήσουν τα δρώμενα.
* Η δεύτερη ημέρα, που ήταν αφιερωμένη σε καθαρμούς, ονομαζόταν **Άλαδε Μύσται**, μάλλον από τη φράση με την οποία καλούνταν οι συμμετέχοντες. Οι μύστες πορεύονταν σε πομπή προς τη θάλασσα, όπου περνούσαν από εξαγνισμό. Τελούνταν υπό την προεδρία του Βασιλέως, ενός των αρχόντων της αρχαίας Αθήνας και τεσσάρων άλλων που εκλέγονταν από τον δήμο των Αθηναίων. Η διαδικασία προσομοιάζει αρκετά με τη σύγχρονη χριστιανική τελετή των Θεοφανίων.
* Για την τρίτη ημέρα λίγα είναι γνωστά. Από τον Κλήμη της Αλεξάνδρειας μαθαίνουμε ότι ήταν ημέρα νηστείας κι ότι το απόγευμα λάμβανε χώρα γεύμα από άρτους φτιαγμένους από μέλι και σουσάμι. Δεν είναι σίγουρο αν υπήρχαν θυσίες ή όχι, πάντως υπήρχαν προσφορές ψαριών  και άρτων από κριθάρι που φύτρωνε στο Ράριο Πεδίο, οι οποίες γίνονταν στο όνομα της Άχθειας Δήμητρας. Ωστόσο, αυτή η προσφορά ίσως γινόταν παράλληλα με την **καλάθο κάθοδον**, κατά την οποία μεταφερόταν από βόδια ένα καλάθι γεμάτο παπαρούνες και ρόδια, που σχετίζονταν με τη Δήμητρα και την Περσεφόνη αντίστοιχα.
* Η τέταρτη ημέρα, που αποκαλούνταν **Επιδαύρια**, ήταν πρόσθετη για όσους είχαν προσέλθει καθυστερημένα. Λέγεται ότι προστέθηκε στον αρχικό αριθμό των ημερών, όταν ο Ασκληπιός ήρθε να πάρει μέρος στη μύηση από την Επίδαυρο, αλλά καθυστέρησε μια μέρα και οι Αθηναίοι πρόσθεσαν άλλη μια μέρα στη γιορτή για να μην τον δυσαρεστήσουν.
* Την πέμπτη ημέρα, που αποκαλούνταν **η των λαμπάδων ημέρα**, οι μύστες με επικεφαλής τον *δαδούχο* κατευθύνονταν με πυρσούς στο ναό της Δήμητρας στην Ελευσίνα, όπου και παρέμεναν για όλη τη νύχτα. Η πομπή αυτή συμβόλιζε την περιπλάνηση της θεάς για να βρει την κόρη της.
* Την έκτη ημέρα, που ονομάζεται **Ίακχον** και θεωρείται η ιερότερη, το άγαλμα του Ίακχου, γιου της Περσεφόνης και του Χθόνιου Δία, στολισμένο με μυρτιές και με ένα δαυλό στο χέρι του, μεταφερόταν από το ναό του Ίακχου με φωνές και τραγούδια κατά μήκος της Ιεράς Οδού, που συνέδεε τον Κεραμεικό με το Θριάσιο Πεδίο. Κατά την πορεία αυτή ακούγονταν κατά το έθιμο οι «γεφυρισμοί», χοντροκομμένα αστεία, στη γέφυρα του Κηφισού. Τα *σκώμματα* αυτά ήταν συμβολικά και αναφέρονταν στην Ιάμβη της Ελευσίνας, η οποία με τα αστεία της κατάφερε να κάνει τη Δήμητρα να γελάσει, όταν θλιμμένη έψαχνε την κόρη της. Την πομπή ακολουθούσε μεγάλο πλήθος συμμετεχόντων και θεατών, το οποίο, κατά τον Ηρόδοτο, έφτανε τους 30.000 κατά μήκος της Ιεράς Οδού.

Τη νύχτα, οι μύστες παρέμεναν στην Ελευσίνα, ενώ οι υπόλοιποι, επισκέπτες και αμύητοι, διώχνονταν από έναν κήρυκα. Πιστεύεται ότι οι μύστες έπιναν τον *κυκεώνα* στο αποκορύφωμα των Μυστηρίων για να σπάσουν την ιερή αποχή από το φαγητό και το ποτό, ο οποίος αποτελούνταν κυρίως από νερό, κριθάρι και βότανα. Επαναλάμβαναν τον όρκο εχεμύθειας των Μικρών Ελευσινίων, περνούσαν από νέο εξαγνισμό και οδηγούνταν από το *μυσταγωγό* στο Τελεστήριον. Φαίνεται πως η τελετή χωριζόταν σε τρία τμήματα: τα *δρώμενα*, κατά τα οποία γινόταν αναπαράσταση της ιστορίας της Δήμητρας και της Περσεφόνης, καθώς και της αρπαγής της τελευταίας από τον Άδη και της περιπλάνησης της μητέρας της για να τη βρει, τα *δεικνύμενα*, όπου ο Ιεροφάντης έμπαινε στο Ιερό και έβγαινε λίγο αργότερα με τα Ιερά αντικείμενα των δυο θεοτήτων, τα οποία πρόβαλλε στους μυημένους, και τα *λεγόμενα*, συμβολικές φράσεις των μυστών. Ακολουθούσε ο ύψιστος βαθμός μύησης με την ονομασία **εποπτεία**. Κεντρικό σύμβολο της *εποπτείας* ήταν ένα στάχυ, το οποίο φυλασσόταν στο άδυτο του Τελεστηρίου και αφού θεριζόταν τελετουργικά από τον ιεροφάντη, επιδεικνυόταν στους πιστούς ως σύμβολο της ανεξάντλητης δημιουργικής δύναμης της Μητέρας Γης.

Οι αρχαίοι συγγραφείς αποφεύγουν να δώσουν περισσότερες λεπτομέρειες για το σημείο αυτό, καθώς όποιος συμμετείχε στα Μυστήρια και αποκάλυπτε κάτι από την τελετή τιμωρούνταν με θάνατο.

Κατά την έβδομη και όγδοη ημέρα, οι μυημένοι επέστρεφαν στην Αθήνα. Η ένατη και τελευταία ημέρα ονομαζόταν **πλημοχόαι**, που ήταν ένα είδος αγγείου. Δυο τέτοια αγγεία γεμίζονταν με νερό ή κρασί από τους μύστες, τα ανύψωναν και έπειτα προσέφεραν χοές προς την ανατολή και τη δύση προφέροντας μυστικές φράσεις.

*Ελευσίνια σε άλλες περιοχές*
-----------------------------

Τα Ελευσίνια εορτάζονταν και σε άλλες περιοχές της Ελλάδας. Από την Αθήνα εισήχθη η εορτή τους στην Έφεσο, η Κρήτη είχε τη δική της γιορτή των Ελευσινίων, ενώ στη Λακωνία εορτάζονταν μόνο από τους κατοίκους μιας πόλης, οι οποίοι μετέφεραν το ξύλινο άγαλμα της Περσεφόνης στο Ελευσίνιον, πάνω στον Ταΰγετο. Τελετές όμως προς τιμή της Δήμητρας και της κόρης φαίνεται πως πραγματοποιούνταν και στη Σαμοθράκη αλλά και σε νησί διπλα στη Βρετανία ,όπως αναφέρει ο Αρτεμίδωρος ο Εφέσιος, του οποίου τη μαρτυρία θεωρεί αξιόπιστη ο Στράβων.

Τέλος των Ελευσινίων
--------------------

Τα Ελευσίνια Μυστήρια επιβίωσαν για μεγάλο χρονικό διάστημα. Το 170, οι Σαρμάτες κατέστρεψαν το Ναό της Δήμητρας, ο οποίος όμως ανοικοδομήθηκε από το Μάρκο Αυρήλιο, που μυήθηκε κι ο ίδιος στα Μυστήρια. Ο Αυτοκράτορας Ουαλεντινιανός Α΄ προσπάθησε να τα καταργήσει, αλλά συνάντησε πολλές αντιδράσεις, οπότε συνεχίστηκαν μέχρι την εποχή του Θεοδοσίου Α΄. Ο Αυτοκράτορας με διάταγμα το 392 διέταξε το κλείσιμο όλων των αρχαίων ιερών, σε μια προσπάθεια να καταστείλει την αντίσταση των οπαδών της παλαιάς θρησκείας στην επιβολή του Χριστιανισμού ως κρατική θρησκεία. Τα τελευταία απομεινάρια των Μυστηρίων εξαλείφθηκαν το 396, όταν ο βασιλιάς των Γότθων Αλάριχος κατέστρεψε το ιερό της Ελευσίνας και θανάτωσε όλο το ιερατείο. Το τέλος των Ελευσινίων αναφέρεται από τον ιστορικό Ευνάπιο, ο οποίος είχε μυηθεί κι ο ίδιος στα Μυστήρια κι είχε γίνει ιεροφάντης. Τελευταίος νόμιμος ιεροφάντης των Μυστηρίων φαίνεται από τις πηγές να είναι ο Ευμολπίδης Νεστόριος, ο οποίος «ανήγγειλε την αρχή της μεγάλης πνευματικής νύχτας για την ανθρωπότητα».

Σημασία των Ελευσινίων Μυστηρίων
--------------------------------

> **Nam mihi cum multa eximia divinaque videntur Athenae tuae peperisse atque in vitam hominum attulisse, tum nihil meilus illis mysteriis, quibus ex agresti immanique vita exculti ad humanitatem et mitigati sumus, initiaque ut appellantur ita re vera principia vitae cognovimus, neque solum cum laetitia vivendi rationem accepimus, sed etiam cum spe meliore moriendi.**
> 
> 

> *Γιατί ανάμεσα στους εξαίρετους και πράγματι θεϊκούς θεσμούς που η Αθήνα σας έχει γεννήσει και φέρει στην ανθρωπότητα, καμία, κατά τη γνώμη μου, δεν είναι καλύτερη από αυτά τα Μυστήρια. Γιατί μέσω αυτών αποβάλαμε το βάρβαρο και άγριο τρόπο ζωής και μορφωθήκαμε και εκπολιτιστήκαμε. Και «μύησις» καθώς αποκαλείται, πράγματι μάθαμε τις απαρχές της ζωής και αποκτήσαμε τη δύναμη όχι μόνο να ζούμε ευτυχισμένοι, αλλά και να πεθαίνουμε με μια καλύτερη ελπίδα.*
> 
> — Κικέρων, Περί νόμων, Βιβλίο Β΄, 36

Η μύηση αποσκοπούσε στη συμφιλίωση με το θάνατο και την προσδοκία της μεταθανάτιας ζωής και γι' αυτό το λόγο είχε μεγάλη απήχηση την εποχή εκείνη. Η πεποίθηση αυτή αντανακλάται και στον ομηρικό ύμνο προς τη θεά Δήμητρα.

Η ουσία των Ελευσίνιων μυστηρίων παραμένει κάτι το άγνωστο. Ακόμα και για τα Ιερά Αντικείμενα που έφερε ο Ιεροφάντης ενώπιον των μυημένων στο αποκορύφωμα της τελετής δεν είναι γνωστή η φύση τους: εικάζεται πως ήταν αρχαϊκά αγαλματίδια και σύμβολα πιθανότατα της Δήμητρας και της Κόρης. Η μυστικότητα που επιβαλλόταν μεταξύ των μυημένων στηρίζεται σε βάσεις θρησκευτικές και πολιτικές. Στον Ομηρικό Ύμνο αναφέρεται πως «*τα μυστήρια που έδειξε η Δήμητρα δεν πρέπει ούτε να παραμελούνται ούτε να ερευνούνται ούτε να κοινολογούνται*», ενώ από την πολιτεία επιβαλλόταν η θανατική ποινή σε όποιον αθετούσε τον όρκο των μυστών. Πιο συγκεκριμένα, ο Διαγόρας ο Μήλιος επικηρύχθηκε από τους Αθηναίους για δύο τάλαντα για την σύλληψη του και για ένα τάλαντο για τον θάνατο του, με την κατηγορία του ότι διακωμώδησε τα ιερά μυστήρια. Ο Αλκιβιάδης με την ίδια κατηγορία καταδικάστηκε ερήμην σε θάνατο. Ο Αισχύλος κατηγορήθηκε ότι σε κάποιες τραγωδίες του προέβη σε αποκάλυψη μέρους Μυστηρίων, αλλά τελικά απαλλάχτηκε, ενώ ο ρήτορας Ανδοκίδης μόλις διέφυγε την ποινή του θανάτου. Κανείς, επίσης, όσο διαρκούσε η γιορτή, δεν μπορούσε να συλληφθεί για καμιά κατηγορία. Ο Λυκούργος εισήγαγε νόμο να μη χρησιμοποιούνται πολυτελή άρματα κατά την πομπή προς την Ελευσίνα, καθώς θεωρούνταν από κάποιους πρόκληση για το δημοκρατικό πολίτευμα της πόλεως.

Όσον αφορά την πραγματική φύση των γεγονότων των Ελευσινίων, υπάρχουν δυο διαφορετικές θεωρίες. Ενώ κάποιοι μελετητές υποστηρίζουν ότι οι ιερείς παρουσίαζαν τη μεταθανάτια ζωή μέσω διαφόρων ιερών αντικειμένων και της έντονης εναλλαγής φωτός και σκοταδιού, άλλοι θεωρούν ότι η ισχύς και η «μακροζωία» των Ελευσινίων οφείλεται στο ότι η εμπειρία για κάθε μυημένο ήταν εσωτερική και προκαλούνταν ίσως από κάποια ψυχοενεργή ουσία που περιείχε ο κυκεών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Omitto Eleusinem sanctam illam et augustam, "Ubi initiantur gentes orarum ultimae"...*Κικέρων, Περί Φύσης Θεών*
2. ↑  «Μουσαίος». *mythotopia.eu*. Ινστιτούτο Επεξεργασίας του Λόγου. Ανακτήθηκε στις 25 Αυγούστου 2023.
3. ↑  [...] πρὸς δὲ τοῦτον τὸν ἆθλον ὑπολαβὼν συνοίσειν αὑτῷ, παρῆλθεν εἰς τὰς Ἀθήνας καὶ μετέσχε τῶν ἐν Ἐλευσῖνι μυστηρίων, Μουσαίου τοῦ Ὀρφέως υἱοῦ τότε προεστηκότος τῆς τελετῆς...*Διόδωρος ο Σικελιώτης, Βιβλίο Δ', [4,25]*
4. ↑  *Διόδωρος ο Σικελιώτης, Βιβλίο A', κεφ.29*
5. ↑  Δήμητρος γὰρ ἀφικομένης εἰς τὴν χώραν ὅτ' ἐπλανήθη τῆς Κόρης ἁρπασθείσης...δούσης δωρεὰς διττὰς αἵπερ μέγισται τυγχάνουσιν οὖσαι, τούς τε καρπούς, οἳ τοῦ μὴ θηριωδῶς ζῆν ἡμᾶς αἴτιοι γεγόνασι, καὶ τὴν τελετήν, ἧς οἱ μετασχόντες περί τε τῆς τοῦ βίου τελευτῆς καὶ τοῦ σύμπαντος αἰῶνος ἡδίους τὰς ἐλπίδας ἔχουσιν... *Ισοκράτη Πανηγυρικός, κεφ. 28*
6. ↑  [...]φρέαρ τε καλούμενον Καλλίχορον, ἔνθα πρῶτον Ἐλευσινίων αἱ γυναῖκες χορὸν ἔστησαν καὶ ᾖσαν ἐς τὴν θεόν. *Παυσανίας, Βιβλίο Α', κεφ. 38,6*
7. ↑  γενομένης δὲ Ἐλευσινίοις μάχης πρὸς Ἀθηναίους...καταλύονται δὲ ἐπὶ τοῖσδε τὸν πόλεμον, ὡς Ἐλευσινίους ἐς τὰ ἄλλα Ἀθηναίων κατηκόους ὄντας ἰδίᾳ τελεῖν τὴν τελετήν. *Παυσανίας, Βιβλίο Α', κεφ. 38,3*
8. ↑  Cosmopoulos Μ.Β. (2003) Mycenaean religion at Eleusis: the architecture and stratigraphy of Megaron B, στο βιβλίο Greek mysteries: the archaeology and ritual Greek secret cults, ed. M.I. Cosmopoulos. Routledge, London, σελ. 1-23. Διαθέσιμο
9. ↑  Θουκυδίδης, Ιστορία του Πελοπονησιακού Πολέμου, έκδοση (Λατ. & Ελλ.) Fermin Didot, Parisiis, 1842, Βιβλ. 2.15, στ. 1-2, Διαθέσιμο
10. ↑  Clinton K. (1994) The Eleusinian mysteries and Panhellenism in Democratic Athens, στο βιβλίο The Archaeology of Athens & Attica under the Democracy, εκδ. Coulson et al, Oxford, σελ. 161-172
11. ↑  [...]τὴν δὲ ὁρτὴν ταύτην ἄγουσι Ἀθηναῖοι ἀνὰ πάντα ἔτεα τῇ Μητρὶ καὶ τῇ Κούρῃ, καὶ αὐτῶν τε ὁ βουλόμενος καὶ τῶν ἄλλων Ἑλλήνων μυεῖται. *Ηρόδοτου Ιστορίαι, Βιβλίο Η', κεφ.65*
12. ↑  <ὑδρανός>· ὁ ἁγνιστὴς τῶν Ἐλευσινίων *Ησύχιος, Λεξικόν*
13. ↑  τρίγλη and μαινίς, *Αθήναιου Βιβλίο Ζ', σ.325*
14. ↑  τῶν εἰς Ἐλευσῖνα παρόδων ἐκράτουν οἱ πολέμιοι παρόντες, οὐδένα κόσμον εἶχεν ἡ τελετὴ πεμπομένη κατὰ θάλατταν, ἀλλὰ καὶ θυσίαι καὶ χορεῖαι καὶ πολλὰ τῶν δρωμένων καθ᾽ ὁδὸν ἱερῶν, ὅταν ἐξελαύνωσι τὸν Ἴακχον, ὑπ᾽ ἀνάγκης ἐξελείπετο.*Πλουτάρχου Βίοι Παράλληλοι, Αλκιβιάδης, κεφ.34,3*
15. ↑  *Αριστοφάνη Βάτραχοι, στ.315 κ.έ.*
16. ↑  [...]ἀπὸ τῶν ἄκρων τοῦ Ταϋγέτου Δήμητρος ἐπίκλησιν Ἐλευσινίας ἐστὶν ἱερόν. *Παυσανίας, Βιβλίο Γ', κεφ. 20,5*
17. ↑  Στράβων (2012). *Γεωγραφικά Δ*. National Geographic. ISBN 978-960-488-852-8.
18. ↑  Αρτεμίδωρος ο Εφέσιος (2016). *Ελάσσονες Γεωγράφοι*. κάκτος. σελ. 130. ISBN 978-960-352-927-9.
19. ↑  ὄλβιος, ὃς τάδ' ὄπωπεν ἐπιχθονίων ἀνθρώπων: ὃς δ' ἀτελὴς ἱερῶν ὅς τ' ἄμμορος, οὔποθ' ὁμοίων αἶσαν ἔχει φθίμενός περ ὑπὸ ζόφῳ ἠερόεντι. *Ομηρικοί ύμνοι, Εις Δημήτραν, στ.480-482*
20. ↑  *Ομηρικοί ύμνοι, Εις Δημήτραν, στ.480-482*
21. ↑  Η απολογία του για την κατηγορία αυτή σώζεται στο κείμενο «*Ανδοκίδου, Περί των Μυστηρίων*»
22. ↑  *Αιλιανού, Ποικίλη Ιστορία, κεφ.13,24*
23. ↑  Wasson, R. Gordon, Carl A. P. Ruck, Albert Hofmann, *The Road to Eleusis: Unveiling the Secret of the Mysteries*. Harcourt, Brace, Jovanovich, 1978.

Βιβλιογραφία
------------

* Παναγιώτης Παχής, *Η κάθαρση στα Ελευσίνια Μυστήρια: Προπαρασκευαστικές τελετουργίες*, Επιστημονική Επετηρίδα Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Τμήμα Θεολογίας. Νέα Σειρά, τόμ. 1, Θεσσαλονίκη: Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, 1990, σσ. 197-257.
* Carl Kerenyi, *Eleusis : Archetypal Image of Mother and Daughter*, Bollingen; Reprint edition (August 12, 1991). ISBN 06-910-191-50
* George Emmanuel Mylonas, *Eleusis and the Eleusinian Mysteries*, Princeton, N.J. Princeton University Press, 1961.
* Wasson, Ruck, Hofmann, *The Road to Eleusis: Unveiling the Secret of the Mysteries*, Harcourt, Brace, Jovanovich, 1978.
* Thomas Taylor, *Ελευσίνια και Βακχικά Μυστήρια*, 1971.
* Paul Foucart, *Τα Ελευσίνια Μυστήρια*, εκδ. Ενάλιος, 2000. ISBN 960-536-058-6
* George Mautis, *Οι Θεοί της Ελλάδος και τα Ελευσίνια μυστήρια*, εκδ. Εκάτη, 2005. ISBN 978-960-408-041-0
* Brian C. Muraresku, *The Immortality Key: The Secret History of the Religion with No Name.* Macmillan USA, 2020. ISBN 978-1250207142

Δείτε επίσης
------------

* Ιερό των Μεγάλων Θεών
* Μυστηριακές θρησκείες
* Αρχαία ελληνική θρησκεία
* Αρχαιολογικό Μουσείο Ελευσίνας

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **Ελευσίνια Μυστήρια**  |

* Στοιχεία για τη γιορτή από τον "Ελληνικό Κόσμο" του ΙΜΕ
* Περιγραφή της γιορτής των Ελευσινίων
* Smith's Dictionary, 1875
* The Ecole Initiative: The Eleusinian Mysteries, Edward A. Beach
* Images of Inscriptions, Cornell University Library
* Άρθρο για τα Ελευσίνια Μυστήρια από την εφημερίδα *ΤΟ ΒΗΜΑ*, Μ. Α. Τιβέριος, 26/9/2004
* Τα Ελευσίνια Μυστήρια (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ)

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Γιορτές της αρχαίας Αθήνας |
| --- |
|  |
| Μήνας Εκατομβαιών | 
* *Κρόνια*
* *Συνοίκια*
* *Παναθήναια*
 |
|  |
| Μήνας Μεταγειτνιών | 
* *Ηράκλεια εν Κυνοσάργες*
* *Πανελλήνια*
 |
|  |
| Μήνας Βοηδρομιών | 
* *Σπονδές των Πλαταιών*
* *Γενέσια*
* *Χαριστήρια της νίκης του Μαραθώνα*
* *Βοηδρόμια*
* *Χαριστήρια*
* *Ελευσίνια Μυστήρια*
* *Μεγάλα μυστήρια*
 |
|  |
| Μήνας Πυανεψιών | 
* *Πυανόψια*
* *Οσχοφόρια*
* *Θησεία*
* *Επιτάφια*
* *Θεσμοφόρια*
* *Ηφαίστια*
* *Απατούρια*
 |
|  |
| Μήνας Ποσειδεών | 
* *Κατ' αγρούς Διονύσια*
* *Χαλκεία*
* *Πείραια*
* *Αλώια*
 |
|  |
| Μήνας Γαμηλιών | 
* *Διονύσια τα επί των Λιναίων*
* *Θεογάμια*
 |
|  |
| Μήνας Ανθεστηριών | 
* *Ανθεστήρια*
* *Μικρά μυστήρια*
* *Ασκληπίεια*
* *Διάσια*
* *Τελετή του Αρείου Πάγου*
 |
|  |
| Μήνας Ελαφηβολιών | 
* *Ελαφηβόλια*
* *Εν άστει Διονύσια*
* *Γαλάξια*
* *Πάνδια*
 |
|  |
| Μήνας Μουνιχιών | 
* *Ικετηρία Αρτέμιδι Δελφινίαι πεμπομένη*
* *Μουνίχια*
* *Αιάνθια*
* *Βραυρώνια*
* *Ολύμπια*
 |
|  |
| Μήνας Θαργηλιών | 
* *Θαργήλια*
* *Καλλυντήρια*
* *Βενδίδεια*
* *Πλυντήρια*
 |
|  |
| Μήνας Σκιροφοριών | 
* *Σκιροφόρια*
* *Αρρηφόρια*
* *Διιπόλεια*
* *Δισωτήρια*
 |

 |

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Αρχαίες ελληνικές εορτές |
| --- |
|  |
| 
* Αγραύλια
* Αγριάνια
* Αγριώνια
* Αγροτέρας θυσία
* Αγρυπνίς
* Αγυρμός
* Αγώνες
* Αδώνια
* Αιάκεια
* Αιάντεια
* Αιγινητών
* Αιώρα
* Άκτια
* Αλαία
	+ Αλώπια
* Αλίεια
	+ Άλια
* Αλκάθοια
* Αλώα
* Αμαρύνθια
* Αμβρόσια
* Αμφιαράεια
* Αμφιαραία
* Αμφιδρόμια
* Αναγώγια
* Ανάκεια
* Αναξαγόρεια
* Ανδρογεώνια
* Ανθεστήρια
* Ανθεσφόρια
	+ Ηροάνθια
* Αντινόεια
* Απατούρια
* Απαλλώνια
* Αριάδνεια
* Αρνίς
* Αρρηφόρια
* Αρροτοί
* Αρτεμήσια
* Ασκληπίεια
	+ Επιδάυρια
* Αφροδίσεα
	+ Υβριστικά
* Βασίλεια
* Βενδίδεια
* Βοηδρόμια
* Βορεασμός
* Βρασίδεια
* Βραυρώνια
* Βριτομάρτια
* Γαλάξια
* Γενέσια/Νεκύσια
* Γυμνοπαιδία
* Δαίδαλα
* Δαφνηφόρια
* Δελφίνια
* Δενδροφόρια
* Δήλια
* Δημήτρια
* Διάσια
* Διιπόλεια/Βουφόνια
	+ Διισωτήρια
* Δικτυννια
* Διόκλεια
* Μεγάλα Διονύσια
* Μικρά Διονύσια
* Διόπανα
	+ Λύκαι
* Διοσκούρια
* Εκατόμβαια
	+ Εκατομφόνια
* Ελαφηβόλια
* Ελευθέρια
* Ελευσίνια
* Ελλώτια
	+ Εκδύσια
* Έρμαια
	+ Κριοφόρια
* Ερώτια
	+ Ερωτίδια
	+ Ερωτίδεια
* Εστίασις
* Εφέσια
	+ Ελαφηβόλια
	+ Μουνύχια
* Ηραία
* Ηρωίς
	+ Χαρίλα
* Ηφαίστεια
	+ Χαλκεία
* Θαλύσια
	+ Θεσμοφόρια
* Θαργήλια
* Θεοξένια
* Θεοφάνια
	+ Δεσμοφόρια
* Θεοίνια
	+ Θυρσοφόρια
	+ Ιοβάκχεια
* Θησεία
* Ινώα
* Ίσθμια
* Καδείρια
* Καλλίστεια
* Καλλυντήρια
	+ Πλυντήρια
* Καρνεία
	+ Εβδομη
* Καβείρια
* Καρύα
* Κισσοτόμοι
* Κομύρια
* Κοτύττια
* Κοράγια
	+ Κόρεια
* Κρόνια
* Λαγυνοφόρια
	+ Λήναι
* Λαμπαδηφόρια
* Λάφρια
* Λέρναια
	+ Μείζων Τελετή
* Λεωνίδια
* Λικνίτης
* Λύκεια
* Μαιμακτήρια
	+ Πομπαία
* Μενελάεια
* Μεταγείτνια
* Μουνύχια
* Μούσεια
* Μυσία
* Νέμεα
* Ολύμπια/Ολυμπιακοί Αγώνες
* Ομολώϊα
	+ Χθόνια
	+ Προηρόσια
* Οξυθύμια
* Οσχοφόρια
* Παμβοιώτια
	+ Προσχαιρητήρια
	+ Συνοίκια
* Παναθήναια
* Πανδια
	+ Πελώρια
	+ Πληρόσια
* Πανελλήνια
* Πανιώνια
	+ Ποσείδεα
	+ Ταύρεια
	+ Ταυροκαθάψια
* Πλυντήρια
* Ποσειδώνεια
* Προμήθεια
* Πυανόψια
	+ Μεταγείτνια
* Πύθια
* Πυθαΐδες
* Σαρώνια
	+ Καρυάτεια
* Σεπτήρια
	+ Σωτήρια
	+ Ευμένια
* Σκιροφόρια
	+ Ειρήνη εν Οίκοις
* Σθένεια
* Συνοίκια
* Σωσηπόλεια
* Τιθενίδα
	+ Τιθηνίδα
* Υακίνθια
* Υστήρια
* Φαλληφόρια
* Χαλκεία
* Χαλκιοίκια
* Χελιδώνεα
* Χιτώνια
* Χλόεια
* Χθόνια
 |  |

 |