recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η **Μίινα Χάρμα** (εσθονικά: Miina Härma, 9 Φεβρουαρίου 1864 στο Κορβεκιούλα – 16 Νοεμβρίου 1941 στο Τάρτου) ήταν μια ευρέως αναγνωρισμένη Εσθονή συνθέτρια. Ήταν ο δεύτερος Εσθονός μουσικός με ανώτερη εκπαίδευση.

Η μεγαλύτερη συνεισφορά της είναι ίσως το γεγονός ότι εξάπλωσε την μουσική με όργανα στην ύπαιθρο, καθώς σχεδόν κανένας ειδικευμένος οργανοπαίκτης δεν έδωσε συναυλίες έξω από τις πόλεις.

Κατά τη διάρκεια της 60ετούς περιόδου δημιουργικότητάς της, έγραψε περισσότερα από 200 χορωδιακά τραγούδια, 10 καβατίνες, ένα κάντο, το "Κάλεβ και Λίντα" και πολλά άλλα. Τα περισσότερα από τα έργα της ήταν μορφές φωνητικής μουσικής, αντί για οργανικές.

Βιογραφία
---------

Η Χάρμα γεννήθηκε ως Μίιανα Χέρμαν το 1864 στη Κορβεκιούλα στη Λιβονία της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Ήταν παιδί ενός τοπικού δασκάλου και της συζύγου του που είχαν επτά παιδιά. Και οι δύο γονείς της ήταν μορφωμένοι μουσικά. Η Χάρμα άρχισε να μαθαίνει μόνη της τη μουσική με ένα μικρό όργανο που της αγόρασε ο πατέρας της. Όταν ήταν 15 ετών, η Χάρμα άρχισε να σπουδάζει με τον Κ. Α. Χέρμαν, ο οποίος έδωσε μαθήματά τόσο στη μουσική σύνθεση όσο και στο πιάνο.

Το 1883, η Χάρμα εισήλθε στο Ωδείο της Αγίας Πετρούπολης ως η μοναδική φοιτήτρια οργάνων εκείνο το έτος. Αποφοίτησε το 1890, αλλά εξακολούθησε να ζει στην Αγία Πετρούπολη επειδή ήταν πολύ δύσκολο να βρει δουλειά στα κυβερνεία της Βαλτικής. Το 1894 πραγματοποιήθηκε το πέμπτο Φεστιβάλ Τραγουδιού της Εσθονίας, το οποίο οδήγησε στη δημιουργία της χορωδίας της Χάρμα.

Η Μίινα Χάρμα στο 9ο Φεστιβάλ Τραγουδιού της Εσθονίας στο Τάλιν το 1928.
Το 1903, καθώς τα οικονομικά προβλήματα την καταπίεζαν, η Χάρμα μετακόμισε στην Κροστάνδη του Κυβερνείου της Αγίας Πετρούπολης. Έπρεπε να εγκαταλείψει την πόλη το 1915 εξαιτίας της έναρξης του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, καθώς δεν επιτράπηκε στους πολίτες να παραμείνουν εκεί. Παρά το γεγονός ότι η μουσική αναπτύχθηκε ταχέως στη Τάρτου, ήταν ακόμα δύσκολο να βρει δουλειά σαν δάσκαλα μουσικής, καθώς δεν υπήρχαν σχεδόν καθόλου μαθητές λόγω του πολέμου. Το 1917, η Χάρμα έγινε πάντως δασκάλα μουσικής σε ένα σχολείο που σήμερα έχει πάρει το όνομα της.

Η Μίινα Χάρμα πέθανε στις 16 Νοεμβρίου 1941 στο Τάρτου. Τάφηκε στο νεκροταφείο Ράαντι.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. Ανακτήθηκε στις 28  Απριλίου 2014.
2. ↑  «Identifiants et Référentiels». (Γαλλικά) *IdRef*. Agence bibliographique de l'enseignement supérieur. Ανακτήθηκε στις 23  Μαΐου 2020.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Miina Härma στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 45998979
* **Europeana**: agent/base/52313
* LCCN: n94097455
* ISNI: 0000 0000 8451 3305
* GND: 1031484892
* SUDOC: 058651802
* BNF: cb163692474 (data)
* BIBSYS: 10028298
* MusicBrainz: 2c62c554-2c30-4b79-bfe3-8cc01134c041
* CiNii: DA14275415

 |

 |
Βιτρίνα καταστήματος ένδυσης
**Λιανικό εμπόριο** ή **λιανεμπόριο** ονομάζεται η πώληση αγαθών και υπηρεσιών σε καταναλωτές, σε αντίθεση με τη χονδρική, που είναι η πώληση σε επιχειρηματικούς ή θεσμικούς πελάτες. Ένας λιανοπωλητής αγοράζει αγαθά σε μεγάλες ποσότητες από τους κατασκευαστές, απευθείας ή μέσω ενός χονδρέμπορου, και στη συνέχεια πουλά σε μικρότερες ποσότητες στους καταναλωτές για κέρδος. Οι έμποροι λιανικής είναι ο τελικός κρίκος στην αλυσίδα εφοδιασμού από τους παραγωγούς στους καταναλωτές. Μερικές φορές αυτό γίνεται για την απόκτηση αγαθών, συμπεριλαμβανομένων ειδών πρώτης ανάγκης όπως τρόφιμα και ρούχα, άλλες φορές ως ψυχαγωγική δραστηριότητα, γνωστό και ως Shopping therapy. 

Τα καταστήματα λιανικής έχουν μακρά ιστορία που χρονολογείται από την αρχαιότητα. Μερικοί από τους πρώτους λιανοπωλητές ήταν οι πλανόδιοι μικροπωλητές. 

Στην ψηφιακή εποχή, όλο και αυξανόμενος αριθμός εμπόρων λιανικής επιδιώκει να φτάσει σε ευρύτερες αγορές πουλώντας τόσο σε φυσικά καταστήματα, όσο και διαδικτυακά. Οι ψηφιακές τεχνολογίες αλλάζουν επίσης τον τρόπο με τον οποίο οι καταναλωτές πληρώνουν για αγαθά και υπηρεσίες. Οι υπηρεσίες υποστήριξης λιανικού εμπορίου μπορεί επίσης να περιλαμβάνουν την παροχή πίστωσης, υπηρεσίες παράδοσης, συμβουλευτικές υπηρεσίες, και μια σειρά από άλλες υπηρεσίες υποστήριξης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Pride, W.M. Ferrell, O.C. Lukas, B.A. Schembri, S. Niininen, O. and Cassidy, R. *Marketing Principles*, 3rd Asia-Pacific ed. Cengage, 2018, pp. 449–50
Η **Ιταλική Ακτοφυλακή** (ιταλικά: *Corpo delle Capitanerie di Porto - Guardia costiera*) αποτελεί έναν από τους εξειδικευμένους κλάδους του Ιταλικού Πολεμικού Ναυτικού και εκτελεί τα καθήκοντα που σχετίζονται με εμπορικές χρήσεις της θάλασσας, ως ακτοφυλακή. Σε γενικές γραμμές λειτουργεί ως λιμενική αρχή στρατιωτικά συγκροτημένη όπως προβλέπεται από το νόμο. Τελεί υπό τον έλεγχο του Υπουργείου Υποδομών και Μεταφορών. Στην Ιταλία, είναι κοινώς γνωστή απλά ως *Costiera Guardia*. Η έδρα της βρίσκεται στη Ρώμη.

Ιστορικά θεωρείται ως η διάδοχος των αρχαίων δικαστηρίων των ιταλικών κρατών της θάλασσας προ της ενοποίησης, στα οποία είχε ανατεθεί η διαχείριση και η φροντίδα των λιμένων. Ιδρύθηκε με την ψήφιση του βασιλικού διατάγματος της 20ής Ιουλίου του 1865 (n. 2438), αμέσως μετά την ενοποίηση της Ιταλίας. Είναι αρμόδια όσον αφορά την ασφάλεια των λιμένων και των ακτών, καθώς και των επιχειρήσεων εντός των ορίων της και εποπτεύει όλες τις δραστηριότητες που λαμβάνουν χώρα στη θάλασσα και στις ακτές.

Μεταξύ των αρμοδιοτήτων της είναι η ασφάλεια της ανθρώπινης ζωής στη θάλασσα, η ασφάλεια της ναυσιπλοΐας και των θαλάσσιων μεταφορών, καθώς και του θαλάσσιου περιβάλλοντος, των οικοσυστημάτων, με εποπτικές δραστηριότητες σε ολόκληρη την αλυσίδα της θαλάσσιας αλιείας. Σε αυτά προστίθενται οι επιθεωρήσεις σε εμπορικά πλοία, αλιευτικά και πλοία αναψυχής, όπως επίσης και στα ξένα εμπορικά πλοία που καταπλέουν σε εθνικούς λιμένες. Το 2015 διέθεται προσωπικό περίπου 11.000, συμπεριλαμβανομένων των αξιωματικών, υπαξιωματικών, απόφοιτων και στρατολογημένου προσωπικού.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Chi Siamo Αρχειοθετήθηκε 2016-10-28 στο Wayback Machine. guardiacostiera.gov.it
2. ↑  "Contatti.guardiacostiera.it Αρχειοθετήθηκε 2015-06-24 στο Wayback Machine.." Corps of the Port Captaincies – Coast Guard. Retrieved on 16 February 2012. "Viale dell'Arte, 16 00144 Roma"
3. ↑  «Marina Militare - Conosciamoci - Capitanerie di porto».  Unknown parameter `|access=` ignored (`|access-date=` suggested) (βοήθεια)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ιταλική Ακτοφυλακή** |

* Επίσημος ιστότοπος

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 172045062
* LCCN: n2011044004

 |

 |
Ένα **δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της Λετονίας** πραγματοποιήθηκε στη χώρα στις 3 Μαρτίου του 1991, μαζί με ένα παρόμοιο δημοψήφισμα στη Δημοκρατία της Εσθονίας. Οι ψηφοφόροι κλήθηκαν να απαντήσουν το ερώτημα «Είστε υπέρ της δημοκρατικής και ανεξάρτητης Δημοκρατίας της Λετονίας». Εγκρίθηκε από το 74,9% των ψηφοφόρων, με προσέλευση 87,6%. Οι πολίτες της Δημοκρατία της Λετονίας πού ήταν εγγεγραμμένοι σε μονάδες του Σοβιετικού Στρατού είχαν και αυτοί το δικαίωμα να ψηφίσουν σε αυτό το δημοψήφισμα.

Η ανεξαρτησία της Λετονίας αποκαταστάθηκε τελικά στις 21 Αυγούστου 1991.

| Επιλογή | Ψήφοι | % |
| --- | --- | --- |
| Υπέρ | 1.227.562 | 74,9 |
| Κατά | 411.374 | 25,1 |
| Άκυρα/λευκά ψηφοδέλτια | 27.192 | – |
| **Συνολικά** | **1.666.128** | **100** |
| Εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι/προσέλευση | 1.902.802 | 87,6 |
| Πηγή:  |

Παρόμοια δημοψηφίσματα ανεξαρτησίας διεξήχθησαν στην Εσθονία στις 3 Μαρτίου 1991 και στις 9 Φεβρουαρίου στη Λιθουανία. 

|  | Λετονία | Εσθονία | Λιθουανία |
| --- | --- | --- | --- |
| Εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι/προσέλευση | 87,6 | 82,9 | 84,7 |
| Υπέρ (%) | 74,9 | 78,4 | 93,2 |
| Κατά (%) | 25,1 | 21,6 | 6,8 |
| Εθνικές μειονότητες το 1991 (%) | 48 | 40 | 20 |

Δείτε επίσης
------------

* Εσθονικό δημοψήφισμα ανεξαρτησίας (1991)
* Λιθουανικό δημοψήφισμα ανεξαρτησίας (1991)
* Σοβιετική Ένωση δημοψήφισμα, 1991

Παραπομπές
----------

1. ↑  Nohlen, D & Stöver, P (2010) *Elections in Europe: A data handbook*, p1122 (ISBN 978-3-8329-5609-7)
2. ↑  Nohlen & Stöver, p1136
3. ↑  «LATVIJAS REPUBLIKAS AUGSTĀKĀS PADOMES LĒMUMS Par kārtību, kādā notiek Latvijas iedzīvotāju aptauja». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Απριλίου 2020. Ανακτήθηκε στις 5 Ιανουαρίου 2018.
4. ↑  Central Election Commission of Latvia. *Latvian independence poll* Αρχειοθετήθηκε 2012-01-24 στο Wayback Machine. (in Latvian)
Ο **Ισώης** ήταν βυζαντινός αξιωματούχος του 8ου αιώνα επί βασιλείας του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Ε΄.

Ο Ισώης είναι γνωστός από μολυβδόβουλα που τον αναφέρουν : *[Ἰσ]ώῃ [πατ]ρι[κίῳ καὶ] κόμ[ητι τ]οῦ θε[οφυλ]άκτου [βασιλ]ικοῦ Ὀ[ψικ]ίου* (*Πατρίκιο και κόμη του θεοφύλακτου βασιλικού Οψικίου*). Το αξίωμα αυτό είχαν οι στρατιωτικοί διοικητές , συνήθως στρατηγοί, του Οψικίου τάγματος. Οι ερευνητές ταυτίζουν το πρόσωπο του μολυβδόβουλου με τον Ισώη που ήταν στρατιωτικός διοικητής του Θέματος Οψικίου το 717-719.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Isoes patrikios and komes of the imperial Opsikion guarded by God (eighth century) patrikios and komes of the imperial Opsikion guarded by God (eighth century)
Τα **Λευκά είδη** είναι ένας όρος που χρησιμοποιείται για τον χαρακτηρισμό ενός συνόλου χρηστικών ή διακοσμητικών προϊόντων που σχετίζονται με το σπίτι και το νοικοκυριό. 

Προϊόντα που απαρτίζουν το σύνολο των Λευκών Ειδών είναι τα σεντόνια, τα παπλώματα, οι κουβέρτες, οι πετσέτες, τα ριχτάρια, τα μπουρνούζια, τα νυφικά κουβερλί και πλήθος άλλων προϊόντων υφασμάτινης κυρίως υφής. Βασικό υλικό κατασκευής είναι φυσικές ίνες (βαμβάκι) αλλά και συνθετικά υλικά (microfibre).

Παλαιότερα αναφέρονταν ως είδη προικός καθώς αποτελούσαν βασικό στοιχείο της προίκας μιας νύφης. Η εξασθένηση ωστόσο του θεσμού της προίκας επέφερε αλλαγή στην ονομασία τους χαρακτηρίζοντας τα ως λευκά με βάση τον κυρίαρχο χρωματισμό τους. Είναι προϊόντα άμεσα συνδεδεμένα με τον χώρο της μόδας με τις εκάστοτε εξελίξεις να επηρεάζουν το χρώμα και το στυλ τους.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* - Λαογραφικό Ιστολόγιο
* - Site αγροτικό με κύριο θέμα το βαμβάκι
* - site γενικών πληροφοριών
* - site σχετικό με μόδα σπιτιού
Η **Κάρι Γουόλγκρεν** (αγγλικά: Kari Wahlgren) (γενν. 13 Ιουλίου 1977) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός, η οποία έχει δώσει φωνές στην αγγλική γλώσσα για ταινίες κινουμένων σχεδίων, τηλεοπτικές σειρές και βιντεοπαιχνίδια.

Βιογραφία
---------

Ξεκίνησε με φωνές anime ως Haruko Haruhara στο FLCL και αργότερα θα έπαιξε σημαντικούς ρόλους σε μια σειρά από σόου και ταινίες: Robin Sena στο Witch Hunter Robin, Lavie Head στο Last Exile, Fuu στο Samurai Champloo, Scarlett στο Steamboy. ,Pacifica Casull στο Scrapped Princess, Saya Otonashi στο Blood+, Kagami Hiiragi στο Lucky Star, Sabre στο Fate/zero, Fate/stay night: Unlimited Blade Works και Fate/stay night: Heaven's Feel και Celty Sturluson στο Durarara!!,Cerberus από τη δεύτερη ταινία του Cardcaptor Sakura κλπ.

Η Γουόλγκρεν γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Hoisington του Κάνσας.Εμπνεύστηκε ως παιδί από τις πριγκίπισσες της Disney και άλλες φωνές στα κινούμενα σχέδια.Οι γονείς της ήταν δάσκαλοι, γεγονός που την ενθάρρυνε να υποστηρίξει φιλανθρωπικές οργανώσεις και οργανισμούς που προωθούν την ανάγνωση και την εκπαίδευση αργότερα στην καριέρα της.

Στα ενδέκατα γενέθλιά της,όταν εκείνη και η οικογένειά της ήταν στην Καλιφόρνια και περιόδευσαν στο κτίριο για το Focus on the Family, της ζητήθηκε να παίξει λίγο ρόλο στο ραδιοφωνικό τους δράμα Adventures in Odyssey, ως εντεκάχρονος χαρακτήρας ονόματι Gloria McCoy. Η Γουόλγκρεν αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Κάνσας με Bachelor of Arts στο Θέατρο το 1999.

Η Wahlgren έζησε στο Κάνσας Σίτι του Μιζούρι, όπου έκανε κάποια ραδιοφωνικά σποτ, στη συνέχεια μετακόμισε στο Λος Άντζελες το 2000 για να εργαστεί στην καριέρα της ως ηθοποιός.

Σε μια συνέντευξή της στο Lawrence Journal-World, είπε ότι δεν εργαζόταν πολύ μπροστά στην κάμερα, έτσι μετατόπισε τις ενέργειές της προς τη δουλειά με φωνή και ότι η εμπειρία της με τους διαλόγους και τα μαθήματα του Σαίξπηρ βοήθησε πολύ στους ρόλους προσγείωσης που περιελάμβαναν διάφοροι χαρακτήρες, ορισμένοι από τους οποίους είχαν τόνους ή ήταν από ορισμένες χρονικές περιόδους.

Ορισμένες από τις δουλειές της έχουν αποσπάσει αναγνώριση, βραβεία και υποψηφιότητες από ιστότοπους που αξιολογούν anime και animation. Το Mania.com έγραψε ότι η ερμηνεία της Γουόλγκρεν ως στρέιτ-μαν χαρακτήρα Kagami Hiiragi στο Lucky Star ήταν η απόλυτη σαρκαστική τελειότητα, και την ονόμασε την Καλύτερη Παραμελημένη Ηθοποιό για το 2008 στα ετήσια βραβεία Anime Dubbies.Η Theron Martin άρεσε στον Celty Sturluson, έναν ακέφαλο χαρακτήρα dullahan στο Durarara, που χρησιμοποιεί κυρίως τη γλώσσα του σώματος και δακτυλογραφημένες λέξεις. Στα βραβεία του για το τέλος του έτους για το 2011, επέλεξε την Γουόλγκρεν για την Καλύτερη Αγγλική Γυναικεία Μεταγλώττιση.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) *Internet Movie Database*. nm1312566. Ανακτήθηκε στις 10  Ιουλίου 2016.
2. ↑  (Τσεχικά) *Česko-Slovenská filmová databáze*. 2001. 224603.
3. ↑  (Αγγλικά) *Internet Movie Database*. www.imdb.com/title/tt5878476/reference. Ανακτήθηκε στις 17  Μαρτίου 2019.
4. ↑  Ανακτήθηκε στις 21  Μαΐου 2019.
5. ↑  Ανακτήθηκε στις 21  Μαΐου 2019.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 7351178
* LCCN: nr2006013453

 |

 |
Ο **μαλεβιζιώτικος χορός** ή ***μαλεβιζιώτης*** είναι ένας κρητικός χορός ο οποίος ονομάστηκε έτσι καθώς χορεύτηκε πρώτα στην Επαρχία Μαλεβιζίου. Συναντάται και ως **καστρινός** παίρνοντας το όνομά του από το Ηράκλειο που παλιά ονομαζόταν Κάστρο. Είναι αλματώδης χορός. Πρόκειται για έναν από τους πιο γρήγορους και ζωηρούς κρητικούς χορούς. Γι' αυτό το λόγο, είναι και ένας από τους πιο αγαπητούς. Χορεύεται σε κύκλο, με τα χέρια πιασμένα από τις παλάμες στο ύψος των ώμων και τους αγκώνες λυγισμένους.

Χαρακτηριστικά
--------------

### Μέτρο και ενορχήστρωση

Ο χορός αυτός συνοδεύεται από μουσική προερχόμενη από κρητική λύρα, ασκομαντούρα, βιολί, λαούτο ή μαντολίνο. Χορεύεται σε ρυθμό με μέτρο 2/4.

### Βήματα και φιγούρες

Περιλαμβάνει 16 βήματα: 8 μπροστά και 8 πίσω. Μερικές φορές όμως τα 8 βήματα μπορούν να γίνουν και επιτόπου. Ο χορευτής που κρατάει πρώτος, έχει τη δυνατότητα να αποσπαστεί από τον κύκλο έτσι ώστε να κάνει άλματα στριφογυριστά, συνθέτοντας πολλαπλούς ενθουσιώδεις βηματισμούς. Οι βηματισμοί αυτοί περιλαμβάνουν φιγούρες που παρουσιάζουν μια ιδιομορφία. Πρόκειται για πλαγιαστές, κοφτές φιγούρες. Ειδικότερα, εάν είναι ο χορευτής γνωρίζει καλά τους κρητικούς χορούς, έχει την ικανότητα να δημιουργήσει την δική του χορευτική πράξη και να εκτελέσει τις λεγόμενες όρτσες (αυτοσχέδιες κινητικές δημιουργίες του χορευτή). Προκειμένου να εκτελέσει ο άντρας τις συγκεκριμένες χορευτικές φιγούρες, μπορούν και τα 16 βήματα του χορού να γίνουν επιτόπου. Ο Γεώργιος Χατζιδάκις έχει περιγράψει με χαρακτηριστικό τρόπο αυτές τις ιδιαίτερες φιγούρες

> άλλοτε ο οδηγός του χορού αποσπάται του κύκλου και χορεύει μόνος κρούοντας χείρας, άλλοτε πάλιν υψών τους πόδας κτυπά αυτούς με τα χείρας του εν ρυθμό. Οι πλέον ευκίνητοι στηριζόμενοι δια της μία χειρός επί του δευτέρου χορευτού και υψούντες το σώμα επί των ποδών, κάμπτουν τούτο προς τα όπισθεν, μέχρις ότου η κεφαλή αυτών εγγίζει το έδαφος. Ανορθούμενοι δ’ έπειτα αποτόμως εξακολουθούν χορεύοντας χωρίς να χάσουν τον ρυθμόν.
> 
>

Προέλευση - Ιστορία
-------------------

Πήρε το όνομά του από την επαρχία Μαλεβιζίου όπου πρωτοεμφανίστηκε. Λέγεται μάλιστα πως προήλθε από τον αρχαίο πολεμικό χορό Ορσίτη (είδος πυρρίχιου χορού) ή από κάποιο άλλο είδος πολεμικού χορού που αναπαριστά σκηνές της μάχης ή της προσπάθειας να καταληφθεί το κάστρο του Ηρακλείου. Σημαντικό είναι να ειπωθεί πως ο χορός ειναι διαφορετικός στα ορεινά και τα καμπίσια μέρη.

Διάδοση
-------

Ο Μαλεβιζιώτης είναι από τους πιο διαδεδομένους χορούς της Κρήτης. Παρατηρείται πως είναι ιδιαίτερα αγαπητός στους ντόπιους Κρητικούς αλλά και σε πολλούς ακόμα. Για το λόγο αυτό, στα κρητικά πανηγύρια και γλέντια, καταλαμβάνει πρώτη θέση. Χορεύεται κυρίως από άνδρες αλλά και η δυναμική παρουσία των γυναικών γίνεται αισθητή.

Παραπομπές
----------

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* «Μαλεβιζιώτης ή Καστρινός Χορός ή Πηδηχτός». *Λαογραφικός - Χορευτικός Όμιλος «ΚΡΗΤΕΣ»*.
* «Ο τόπος και οι χοροί του: «Μαλεβιζιώτης»». *Επί Ασπαλάθων - Ι.Ν. Αγίων Αναργύρων Ηλιουπόλεως*. 16 Ιουνίου 2017.
Ο **Λουδοβίκος**, γαλλ. Louis (1341 - 1376) από τον Οίκο του Εβρέ ήταν πρίγκιπας της Ναβάρρας και κόμης του Μπωμόν-λε-Ροζέ. Με τον γάμο του έγινε δούκας του Δυρραχίου και διεκδικητής της Αλβανίας.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο τρίτος γιος του Φιλίππου Γ΄ κόμη του Εβρέ και της Ιωάννας Β΄ της Ναβάρρας, κόρης του Λουδοβίκου Ι΄ της Γαλλίας.

Κληρονόμησε την κομητεία του Μπωμόν-λε-Ροζέ από τον πατέρα του το 1343. Έλαβε μέρος υπέρ του αδελφού του Καρόλου Β΄ της Ναβάρρας στον πόλεμο εναντίον του Καρόλου (Ε΄) τότε δελφίνου. Με τον δεύτερο γάμο του έγινε δούκας του Δυρραχίου και απέκτησε δικαίωμα στο βασίλειο της Αλβανίας, την οποία έπρεπε να καταλάβει. Έλαβε βοήθεια από τον αδελφό του και τον βασιλιά της Γαλλίας για την κατάληψη της Αλβανίας· το Δυρράχιο, που ήταν ό,τι έμεινε από το βασίλειο, βρισκόταν στα χέρια του Καρόλου Τόπια. Το 1372 έφερε τη Ναβαρρική Εταιρεία μισθοφόρων, η οποία είχε πολεμήσει μαζί του κατά τον πόλεμο στη Γαλλία, για να τον συνδράμει στην ανακατάληψη του Δυρραχίου.

Οι τάξεις της αυξήθηκαν σημαντικά το 1375 με την εισέλευση νέων μισθοφόρων, κατευθείαν από τη Ναβάρρα. Πολλά έγγραφα διασώθηκαν, που μας λένε την περίπλοκη φύση του στρατιωτικού σχεδιασμού και της μηχανικής, που ανελήφθησαν για την εξασφάλιση της επιτυχίας. Αυτά έφθασαν για την κατάληψη της πόλης στα μέσα του θέρους του 1376. Ο Λουδοβίκος απεβίωσε λίγο μετά.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε πρώτα το 1358 τη Μαρία του Λιζαραζού.

Το 1366 έκανε δεύτερο γάμο με την Ιωάννα των Καπετιδών-Ανζού δούκισσα του Δυρραχίου, κόρη του Καρόλου δούκα του Δυρραχίου.

Δεν απέκτησε τέκνα.

Πηγές
-----

* Setton, Kenneth M. (general editor) A History of the Crusades: Volume III — The Fourteenth and Fifteenth Centuries. Harry W. Hazard, editor. University of Wisconsin Press: Madison, 1975.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 3888102
* LCCN: n84218500

 |

 |
Ο **Λουδοβίκος** (*Louis d'Orléans*, Βερσαλλίες 4 Αυγούστου 1703 – Παρίσι 4 Φεβρουαρίου 1752) του Οίκου της Ορλεάνης ήταν δούκας της Ορλεάνης (1723-1762).

Βιογραφία
---------

Ήταν ο μοναδικός γιος και διάδοχος του Φιλίππου Β΄ της Ορλεάνης, αντιβασιλέα της Γαλλίας, και της Φραγκίσκης-Μαρίας των Βουρβόνων, νόθης κόρης του Λουδοβίκου ΙΔ΄ της Γαλλίας.

Υπήρξε ευσεβής, χαριτωμένος και καλλιεργημένος πρίγκιπας, που αρνήθηκε να αναμιχθεί στην πολιτική, λόγω της εχθρότητας του καρδιναλίου Ντυμπουά.

Μετά τον θάνατο του πατέρα του στις 2 Δεκεμβρίου του 1723 ο είκοσι ετών Λουδοβίκος ανέλαβε κληρονομικά τον τίτλο του Δούκα της Ορλεάνης και έγινε ο επικεφαλής του Οίκου της Ορλεάνης. Επίσης, έγινε ο επόμενος στη σειρά για τον θρόνο της Γαλλίας μέχρι τη γέννηση του πρωτότοκου γιου του Λουδοβίκου ΙΕ΄ το 1729.

Το 1730, ο καρδινάλιος Φλερύ του αφαίρεσε την θέση του αρχιστράτηγου του πεζικού που κατείχε για εννέα χρόνια. Θλιμμένος από την εξέλιξη των πραγμάτων, επέστρεψε στην ιδιωτική ζωή, κλείστηκε σε μοναστήρι και ασχολήθηκε ολόκληρη την υπόλοιπη ζωή του με τη μετάφραση των ψαλμών και των επιστολών του αποστόλου Παύλου.

Πέθανε στο Παρίσι στις 4 Φεβρουαρίου του 1752.

Οικογένεια
----------

Στις 18 Ιουνίου του 1724 στη Γερμανία, νυμφεύτηκε τη Γερμανίδα πριγκίπισσα Αυγούστα Ιωάννα του Μπάντεν-Μπάντεν (1704 - 1726) και ο γάμος τους επαναλήφθηκε στις 13 Ιουλίου στη Γαλλία. Στη γαλλική αυλή η νέα δούκισσα της Ορλεάνης έγινε γνωστή ως *Ιωάννα του Μπάντεν-Μπάντεν*. Μαζί της απέκτησε μόνο έναν γιο που επιβίωσε, καθώς η σύζυγός του πέθανε τρεις ημέρες μετά τη γέννηση της κόρης τους που επίσης απεβίωσε νωρίς:

* Λουδοβίκος Φίλιππος Α΄ (1725 - 1785), Σούκας της Ορλεάνης.
* Λουίζα Μαρία (1726 - 1728)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 39648546
* LCCN: nr2006031092
* ISNI: 0000 0000 5141 2866
* GND: 123397316
* SUDOC: 078134153
* BNF: cb14965486c (data)
* BPN: 31018882
* ULAN: 500373188

 |

 |
To **Ιστρών έθνος** υπήρξε αρχαίο έθνος, κατοικούσε στη χερσόνησο Ίστρια της σημερινής Κροατίας που πήρε το όνομα τους. Η περιοχή του επεκτάθηκε στον Κόλπο της Τεργέστης και συνόρευε με τους Ιάποδες στην ενδοχώρα του Τρσατ, δημιούργησαν ένα βασίλειο. Σύμφωνα με τις αρχαίες πηγές οι γνώμες διχάζονται αν ήταν Αρχαίοι Ενετοί ή Ιλλυριοί, άλλο τους χαρακτηρίζουν Θράκες. Την εποχή που κατοίκησε αυτός ο λαός τη χερσόνησο της Ίστριας επεκτάθηκε με το εμπόριο τους σε ολόκληρη τη Μεσόγειο ειδικά στην κεντρική και τη νότια Ιταλία. Οι Ρωμαίοι τους περιγράφουν σαν σκληρή φυλή με ικανούς ναυτικούς και τρομερούς πειρατές, λεηλατούσαν τα πλοία στις βραχώδες ακτές τους. Οι Ίστριοι πολέμησαν κατά των Ρωμαίων, αλλά αποκρούστηκαν επανειλημμένα. Οι Ρωμαίοι αναφέρουν τον βασιλιά των Ιστρίων, Αίπουλο, χαρακτηρίζοντάς τον ως άγριο, σκληρό πολεμιστή. Πολλοί από τους κατοίκους σκλαβώθηκαν και πουλήθηκαν δούλοι. Οι Ιστροί ήταν οι πρώτοι που έπεσαν θύμα του Ρωμαϊκού ιμπεριαλισμού, η Ρωμαϊκή δημοκρατία τους κατέλαβε δύσκολα ύστερα από δύο εκστρατείες (177 π.Χ.). Η περιοχή ανήκε από τότε διοικητικά στη Βενετία και καταγράφεται ως *"Ενετική Ιστρία"*, ο Δάντης Αλιγκέρι την τοποθετεί στο ανατολικότερο όριο της Ιταλίας. Το Ιστρών έθνος συνόρευαν με τους αρχαίους Έλληνες. Γειτόνευαν με μεθοριακά ελληνικά εμπορικά κέντρα, την Αίγιδα (στη σημερινή Κόπερ), Εμονία (στο σημερινό Νόβιγκραντ). Είχαν στενές εμπορικές σχέσεις με τους Έλληνες, όπως δείχνουν τα αρχαιολογικά ευρήματα. Τον 5ο με 4ο αιώνα π.Χ. οι Κέλτες εισέβαλαν στην Ίστρια, αλλά αποκρούστηκαν, ή αφομοιώθηκαν απο τους ντόπιους, αφού ο πολιτισμός των Ιστρίων έμεινε ανεπηρέαστος.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Dzino 2010, σ. 42
2. ↑  Mesihović 2014, σ. 219
3. ↑  Wilkes 1992, σ. 183
4. ↑  Katičić 1976, σ. 130
5. ↑  Dzino 2010, σ. 42
6. ↑  Luthar 2008, σ. 40

Πηγές
-----

* Dzino, Danijel (2010). Illyricum in Roman Politics, 229 BC–AD 68. Cambridge University Press.
* Ferguson, Ronnie (2007). A Linguistic History of Venice. Firenze: Leo S. Olschki.
* Katičić, Radoslav (1976). Ancient Languages of the Balkans. The Hague: Mouton & Co. N.V. Publishers.
* Luthar, Oto (2008). The Land Between: A History of Slovenia. Frankfurt am Main: Peter Lang.
* Matijašić, Ivan (2011). ""Shrieking like Illyrians": Historical geography and the Greek perspective of the Illyrian world in the 5th century BC". Arheološki Vestnik. Research Centre of the Slovenian Academy of Sciences and Arts. 62: 289–316.
* Mesihović, Salmedin (2014). ΙΛΛΥΡΙΚΗ (Ilirike) (in Bosnian). Sarajevo: Filozofski fakultet u Sarajevu.
* Mesihović, Salmedin; Šačić, Amra (2015). Historija Ilira [History of Illyrians] (in Bosnian). Sarajevo: Univerzitet u Sarajevu [University of Sarajevo].
* Wilkes, John J. (1992). The Illyrians. Oxford, United Kingdom: Blackwell Publishing.
Η **Ιώνιος Φάλαγξ** ή **Ιωνική φάλαγγα** ήταν ελληνικό τακτικό στρατιωτικό σώμα αποτελούμενο κυρίως από Μικρασιάτες (εξ ου και η ονομασία της Ιώνιος / Ιωνική), το οποίο συγκροτήθηκε και πολέμησε κατά τη διάρκεια της ελληνικής επανάστασης του 1821 σε διάφορες μάχες στην Πελοπόννησο και στη Στερεά Ελλάδα.

Σύμφωνα με δημοσίευμα της *Γενικής Εφημερίδος της Ελλάδος* της 24ης Ιουλίου του 1826, η Ιώνιος Φάλαγξ συγκροτήθηκε στο Ναύπλιο και αποτελούταν από 359 άνδρες, εκ των οποίων περίπου οι 150 ήταν Μικρασιάτες, οι 19 Κύπριοι και οι υπόλοιποι καταγόταν από άλλες ελληνικές περιοχές. Σκοπός της φάλαγγας, που ο οργανισμός της δημοσιεύθηκε στις 26 Ιουνίου του 1826, ήταν «η εις έν σώμα ένωσις των εις την ελευθέραν Ελλάδα ευρισκομένων και υπο διαφόρους αρχηγούς διεσπαρμένων Ιώνων κ.λ.π. δια να κατασταθώσιν ούτω χρησιμώτεροι εις τον υπέρ της ελευθερίας ιερόν ελληνικόν αγώνα».

Η Ιωνική φάλαγγα από την αρχή της συγκρότησής της τέθηκε υπό την αρχηγία του Νικηταρά Σταματελόπουλου του επικαλούμενου και Τουρκοφάγου, ενισχύοντας έτσι το σώμα που διοικούσε. Είχε επικεφαλής τον Γιαννακό Καρόγλου από τη Σμύρνη και εξεστράτευσε εναντίον του Ιμπραήμ, ο οποίος ηγείτο τακτικού αιγυπτιακού στρατού που είχε αποβιβαστεί εκείνο το έτος εκείνο στην Πελοπόννησο. Διακρίθηκε στις μάχες του χωριού Μεχμέταγα και του Μπασαρά. Το φθινόπωρο του 1826 έλαβε μέρος στις μάχες της Δόμβραινας, της Αράχοβας, του Διστόμου και της Ακρόπολης των Αθηνών. Μετά την αποτυχημένη εκστρατεία της Χίου του Φαβιέρου η Ιωνική φάλαγγα διαλύθηκε και οι περισσότεροι από τους άνδρες του επέστρεψαν στο Ναύπλιο και αργότερα εντάχθηκαν σε στρατιωτικές μονάδες που ιδρύθηκαν από τον Καποδίστρια.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, τ.26
2. 1 2  Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" τομ.ΙΓ΄, σελ.402

Πηγές
-----

* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, τ.26
* Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" τομ.ΙΓ΄, σελ.402
Συντεταγμένες: 8°36′0″N 71°09′0″W﻿ / ﻿8.60000°N 71.15000°W﻿ / 8.60000; -71.15000

Η **Μέριδα** (πλήρες όνομα **Σαντιάγο δε λος Καμπαγιέρος δε Μέριδα**) ή "Πόλη των Ιπποτών" (Caballeros) είναι πόλη που βρίσκεται στις Βενεζουελανές Άνδεις, πρωτεύουσα του δήμου Λιμπερταδόρ (Libertador). Είναι ένας από τους κύριους προορισμούς των Βενεζουελανών Άνδεων. Ιδρύθηκε το 1558. Αρχικά αποτελούσε τμήμα της Νέας Γρανάδα, στη συνέχεια όμως περιήλθε στη δικαιοδοσία του Γενικού Αρχηγείου της Βενεζουέλας και διαδραμάτισε ενεργό ρόλο κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Ανεξαρτησίας. 

Η Μέριδα έχει σήμερα περισσότερους από 300.000 κατοίκους και με τη μητροπολιτική περιοχή φθάνει τους 450.000. Αποτελεί έδρα του Πανεπιστημίου των Άνδεων και της Αρχιεπισκοπής της Μερίδα. Επίσης, μπορεί να υπερηφανεύεται για το υψηλότερο τελεφερίκ και δεύτερο μεγαλύτερο σε μήκος στον κόσμο. 

Είναι το μεγαλύτερο πανεπιστημιακό κέντρο και τουριστικό κέντρο στη δυτική Βενεζουέλα.

Η πόλη βρίσκεται σε ένα μικρό κάμπο στην κοιλάδα του ποταμού Τσάμα (Chama) που τη διαρρέει από άκρη σε άκρη. Η πόλη της Μέριδα βρίσκεται σε υψόμετρο 1.600 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Στο φόντο της έχει, ως σκηνικό την υψηλότερη κορυφή της χώρας που ονομάζεται "Πίκο Μπολίβαρ".

Παραπομπές
----------

1. ↑  web.archive.org/web/20160305015958/http://www.cne.gob.ve/web/normativa\_electoral/elecciones/2013/municipales/circunscripciones/Merida.pdf.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Mérida (Venezuela) στο Wikimedia Commons
* Επίσημη Ιστοσελίδα της Κυβέρνησης της Πολιτείας Μέριδα

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 134854676
* LCCN: n79068670
* GND: 4297055-6
* SUDOC: 027435318
* NKC: ge502102

 |

 |
Ο **Θανάσης Κόης** γεννήθηκε στις 6 Ιουλίου 1973 στον Πειραιά και είναι Έλληνας βετεράνος ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στη θέση του τερματοφύλακα και νυν προπονητής. Κατά τη διάρκεια της ποδοσφαιρικής του καριέρας αγωνίστηκε σε όλα τα εγχώρια εθνικά πρωταθλήματα.

Βιογραφικό
----------

### Ποδοσφαιρική καριέρα

Ο Θανάσης Κόης, γιος του παλαιού τερματοφύλακα του Ολυμπιακού Απόστολου Κόη, ξεκίνησε το ποδόσφαιρο ερασιτεχνικά από τον Α.Ο.Κ. Φαλήρου. Το 1992 μεταπήδησε στην Προοδευτική. Το 1997 μεταπήδησε στον Α.Ο. Πύργου και το 1998 στον Α.Ο. Αιγάλεω. Με τη φανέλα της ομάδας του Αιγάλεω αγωνίστηκε 2 χρονιές, από 1 στην Γ' Εθνική και στην Β' Εθνική και το 2000 επέστρεψε στην Προοδευτική. Με τη φανέλα της Προοδευτικής αγωνίστηκε για 3 χρόνια και έκανε ντεμπούτο στο πρωτάθλημα της Α' Εθνικής στις 25 Αυγούστου 2002, στον αγώνα Προοδευτική - ΠΑΣ Γιάννινα 1-0. Το 2003 μεταγράφηκε στην Χαλκηδόνα, με τα χρώματα της οποίας αγωνίστηκε στην Α' Εθνική μέχρι και το 2005, όποτε και αποδεσμεύτηκε. Ακολούθως επέστρεψε στην Προοδευτική, με την οποία αγωνίστηκε εκ νέου για 2 χρόνια και το 2007 πήρε μεταγραφή στον Βύζαντα Μεγάρων. Το 2008 μεταγράφηκε στον Απόλλων Σμύρνης, με τη φανέλα του οποίου αγωνίστηκε για 4 χρόνια όποτε και το 2012 αποχώρησε από την ενεργό δράση σαν ποδοσφαιριστής.

### Προπονητική καριέρα

Έπειτα από την αποχώρηση από την ενεργό δράση ως ποδοσφαιριστής, παρέμεινε στον Απόλλων Σμύρνης αναλαμβάνοντας καθήκοντα προπονητή τερματοφυλάκων. Ακολούθως εργάστηκε ως προπονητής τερματοφυλάκων στην ομάδα του Πανιωνίου, και το 2014 επέστρεψε στην τεχνική ομάδα του Απόλλων Σμύρνης ως προπονητής τερματοφυλάκων, όπου και εργάζεται μέχρι σήμερα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  εφ. Αθλητική Ηχώ, 8 Ιουλίου, 1992
2. ↑  Το αλισβερίσι της Β΄ Εθνικής «Ακτινογραφία» των μεταγραφών για τις 16 ομάδες του δυσκολότερου πρωταθλήματος 13 Αυγούστου 2000 rizospastis.gr[*νεκρός σύνδεσμος*]
3. ↑  tanea.gr
4. ↑  Προοδευτική: Κόης έφυγε, Γουλέτας ήρθε contra.gr
5. ↑  Συγκρατημένες μεταγραφές κυρίως από... το εσωτερικό Το πάρε - δώσε των 16 «μονομάχων» της μεγάλης κατηγορίας 3 Αυγούστου 2003 rizospastis.gr[*νεκρός σύνδεσμος*]
6. ↑  ΧΑΛΚΗΔΟΝΑ:Ανανέωσαν έξι, έφυγαν πέντε sport-fm.gr
7. ↑  Κόης ο πρώτος για τον Βύζαντα contra.gr
8. ↑  Κλείνει Κόη ο Απόλλων Αθηνών contra.gr
9. ↑  «O Kόης στο τεχνικό τιμ a-sports.gr». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Ιουνίου 2019. Ανακτήθηκε στις 4 Ιουνίου 2019.
10. ↑  «Προπονητής τερματοφυλάκων ο Κόης! panionianea.gr». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Ιουνίου 2019. Ανακτήθηκε στις 4 Ιουνίου 2019.
11. ↑  Ανακοίνωσε Κυβελίδη, Γκονσάλες και τεχνικό τιμ sport24.gr
12. ↑  «Το νέο προπονητικό τιμ του Απόλλωνα novasports.gr». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Ιουνίου 2019. Ανακτήθηκε στις 4 Ιουνίου 2019.

Πηγές
-----

* Προφίλ και καριέρα του Θανάση Κόη transfermarkt.co.uk
Ο **Μέροψ** ο μάντης, σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, ήταν βασιλιάς της πόλεως Περκώτης στον Ελλήσποντο και ασκούσε τη μαντική τέχνη. Το όνομα της συζύγου του δεν αναφέρεται, αλλά παιδιά του ήταν οι Άδρηστος και Άμφιος, που πήγαν στην Τροία, έλαβαν μέρος στον Τρωικό Πόλεμο και έπεσαν πολεμώντας ηρωικά εναντίον των Ελλήνων. 

Θυγατέρα του Μέροπα αυτού ήταν η Κλείτη, σύζυγος του Κυζίκου, όπως και η Αρίσβη, η πρώτη σύζυγος του βασιλιά της Τροίας Πριάμου πριν αυτός παντρευτεί την Εκάβη.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  «Merops» (Ρωσικά)
2. 1 2  Ομήρου *Ιλιάδα*, Β 828 κ.ε
3. 1 2  Ομήρου Ιλιάδα, Λ 328 κ.ε.
4. ↑  Απολλωνίου του Ροδίου *Αργοναυτικά*, Α 974 κ.ε.
5. ↑  *Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου*, 3.12.5

*
Ο **Λουδοβίκος**, γερμ. Ludwig (25 Φεβρουαρίου 1341 - 17 Φεβρουαρίου 1382) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν επίσκοπος του Χάλμπερστατ, μετά του Μπάμπερκ, έπειτα αρχιεπίσκοπος του Μάιντς και τέλος του Μαγδεβούργου.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο τρίτος (επιζήσας) γιος του Φρειδερίκου Β΄ μαργράβου του Μάισσεν και της Ματθίλδης των Βίττελσμπαχ, κόρη του Λουδοβίκου Δ΄ της Γερμανίας.

Σε ηλικία 37 ετών, το 1357, ορίστηκε, μάλλον επειδή ήταν μέλος του ισχυρού Οίκου των Βέττιν, επίσκοπος του Χάλμπερστατ. Το 1366 παραιτήθηκε, όταν έγινε επίσκοπος του Μπάμπερκ. Το 1374 επίσης παραιτήθηκε για να οριστεί αρχιεπίσκοπος του Μάιντς και πάλι παραιτήθηκε όταν εκλέχτηκε αρχιεπίσκοπος του Μαγδεβούργου.

Το 1373 απεβίωσε ο Ιωάννης αρχιεπίσκοπος του Μάιντς και ο Σύλλογος του καθεδρικού εξέλεξε τον Αδόλφο Α΄ των Νασσάου ως διοικητή της αρχιεπισκοπής. Τότε παρενέβη ο Κάρολος Δ΄ της Γερμανίας στον πάπα Γρηγόριο ΙΑ΄, ο οποίος αρνήθηκε να επιβεβαιώσει την εκλογή και όρισε τον Λουδοβίκο στη θέση. Ακολούθησε πόλεμος στη Θουριγγία και στο Άιχσφελτ, όπου τον Λουδοβίκο υποστήριξε ο βασιλιάς, ο γιος του Βεντσεσλάβος Δ΄ και οι τρεις αδελφοί του Λουδοβίκου. Ο Αδόλφος Α΄ υποστηρίχθηκε από τον Όθωνα Α΄ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Γκέτινγκεν, τον Ιωάννη Α΄ κόμη του Νασσάου-Ντίλενμπουρκ, τον Ερρίκο ΣΤ΄ κόμη του Βάλντεκ και τον Γκότφρητ Η΄ κόμη του Τσήγκενχαϊμ.

Όταν το 1378 απεβίωσε ο Γρηγόριος ΙΑ΄, εξελέγησαν δύο πάπες και ξεκίνησε το Δυτικό Σχίσμα. Ο αντίπαπας Κλήμης Ζ΄ επικύρωσε την εκλογή του Αδόλφου ως διοικητή του Μάιντς το 1379 και διοικητή του Σπάυερ το 1380. Η συνακόλουθη επικύρωση και από τον Βεντσεσλάβο Δ΄ έκανε τον Λουδοβίκο να παραιτηθεί και του δόθηκε η αρχιεπισκοπή του Μαγδεβούργου ως αντιστάθμισμα. Ταξίδευσε στο Μαγδεβούργου, αλλά στις αρχές του 1382 απεβίωσε και τάφηκε στον καθεδρικό του Μαγδεβούργου.

Αναφορές
--------

* Cornelius Will (1884), "Ludwig", Allgemeine Deutsche Biographie (ADB) (in German), 19, Leipzig: Duncker & Humblot, pp. 561–563
* Karl Heinemeyer (1987), "Ludwig, Markgraf von Meißen", Neue Deutsche Biographie (NDB) (in German), 15, Berlin: Duncker & Humblot, pp. 400–400

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.deutsche-biographie.de/sfz54766.html. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  «Catholic-Hierarchy.org» (Αγγλικά) Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. meissl. Ανακτήθηκε στις 16  Οκτωβρίου 2020.
3. ↑  «Catholic-Hierarchy.org» (Αγγλικά) Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. meissl. Ανακτήθηκε στις 2  Φεβρουαρίου 2021.
4. 1 2 3 4  meissl.
5. ↑  h521.
6. ↑  bamb.
7. ↑  m533.
8. 1 2  WIAG-Pers-EPISCGatz-02557-001.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 23000611
* GND: 12155743X

 |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Louis of Meissen  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Το **Ισχυρή και Ευημερούσα χώρα** (Κορεατικά: 강성대국, χάντσα: 强盛大國, Αναθεωρημένη Μεταγραφή: gangseongdaeguk, ΜακΚιούν-Ρεϊσάουερ: kangsŏngtaeguk, κυριολεκτικά "ισχυρή και μεγάλη χώρα") είναι μια πολιτική που ξεκίνησε από τον ηγέτη της Βόρειας Κορέας Κιμ Γιονγκ-ιλ. Ο όρος εμφανίστηκε για πρώτη φορά στα Βορειοκορεατικά μέσα ενημέρωσης, τον Αύγουστο του 1998 σε σχέση με τον Κιμ Γιονγκ-ιλ να παρέχει "επιτόπου καθοδήγηση" στην επαρχία Τσάγκανγκ το Φεβρουάριο του 1998. Σε μια προσπάθεια να χτίσει μια "ισχυρό και ευημερές" έθνος, η Βόρεια Κορέα επικεντρώνεται σε τέσσερις τομείς: την ιδεολογία, την πολιτική, τον στρατό και την οικονομία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  통일부 [Ministry of Unification], 2004 북한개요 [2004 North Korea Summary], pp. 34–35.
2. ↑  북한의 강성대국 건설전략 [North Korea’s Strategy to Build a Strong and Prosperous Country], Seoul, South Korea: Hanŭl Academy, 2004, pp. 100–107.
Οι **Μέρες Αγάπης** (*Days Of Our Lives*) είναι σαπουνόπερα αμερικάνικης παραγωγής. Ξεκίνησε να προβάλλεται στις Ηνωμένες Πολιτείες στις 8 Νοεμβρίου 1965 και έχουν μεταδοθεί έκτοτε πάνω από 14.000 επεισόδια. Η ηθοποιός Φράνσις Ριντ, που υποδυόταν την Άλις Χόρτον για 45 χρόνια, από την αρχή της σειράς, απεβίωσε το 2010, ενώ η Σουζάν Ρότζερς που υποδύεται τη Μάγκι Χόρτον κατέχει το ρόλο από το 1973. Η σειρά δημιουργήθηκε από τον Τεντ Κορντέι, τη Μπέτι Κορντέι και την Ίρνα Φίλιπς. Πρώτος σεναριογράφος της σειράς υπήρξε ο Γουίλιαμ Μπελ, ο οποίος χρόνια αργότερα δημιούργησε τις σαπουνόπερες Ατίθασα νιάτα και Τόλμη και Γοητεία. Η σειρά αποτελεί επίσης τη δεύτερη μακροβιότερη αμερικανική σαπουνόπερα όλων των εποχών, ακολουθώντας σε νούμερο επεισοδίων το Γενικό Νοσοκομείο (*General Hospital*). 

Επεισόδια της σειράς προβλήθηκαν στην Ελλάδα από το κανάλι Mega Channel από το 1994 μέχρι και το 1996, έπειτα η σειρά μεταφέρθηκε στο Star Channel από το 1997 μέχρι και το 2000 και προβλήθηκε τελευταία φορά από τη ΝΕΤ από το 2005 μέχρι και το 2006.

Υπόθεση
-------

Η σειρά έχει ως αντικείμενο τους παράλληλους βίους τεσσάρων οικογενειών που κατοικούν στο Σάλεμ των Ηνωμένων Πολιτειών. Οι καλές οικογένειες των γαλαζοαίματων Χόρτον και των μικροαστών Μπρέιντι συγκρούονται και ζουν έρωτες και πάθη με τους γόνους των υποχθόνιων οικογενειών των Ελλήνων Κιριάκις και των μαφιόζων Ντιμέρα. Οι ανατροπές στη ζωή αυτών των ανθρώπων είναι συχνές και το δράμα αναπόφευχτο.

Θεματολογία και Βραβεία
-----------------------

Η σειρά που έχει βραβευτεί με τριανταένα βραβεία ΕΜΜΥ μεταξύ των οποίων και με εκείνο για την καλύτερη σαπουνόπερα το 1978, αποτελούσε την δημοφιλέστερη αμερικάνικη σαπουνόπερα τη δεκαετία του 70 καθώς ήταν η πρώτη που τόλμησε να καυτηριάσει αμφιλεγόμενα θέματα όπως η τεχνητή γονιμοποίηση, ο αιμομεικτικό έρωτας και ο διαφυλετικός έρωτας. Ήταν επίσης η πρώτη σαπουνόπερα, της οποίας οι πρωταγωνιστές φιγουράρισαν στο εξώφυλλο του περιοδικού Time το 1974.

Σατιρικές αναφορές στη σειρά έγιναν από τους ήρωες της αμερικάνικης σειράς Τα Φιλαράκια (*Friends*), όταν ο Τζόι (ένας από τους έξι ήρωες της σειράς) έπιασε δουλειά ως ηθοποιός στην εν λόγω σαπουνόπερα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Days Of Our Lives στο imdb

Παραπομπές
----------

1. ↑  «*Days of our Lives*». TV.com. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Απριλίου 2012. Ανακτήθηκε στις 17 Μαρτίου 2008.
2. ↑  «Cinema». *Time*. 1965-11-05. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2007-09-30.. Ανακτήθηκε στις 2007-06-10.
3. 1 2  «'Days of our Lives' Matriarch Frances Reid Has Died». ET. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Φεβρουαρίου 2010. Ανακτήθηκε στις 10 Ιουνίου 2007.
4. ↑  «Frances Reid — Days of our Lives — Bio — DAYS — ALice». Soapoperadigest.com. Ανακτήθηκε στις 25 Μαΐου 2010.
5. ↑  «The Suzanne Rogers Interview». Daily Radar.com. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Οκτωβρίου 2009. Ανακτήθηκε στις 10 Δεκεμβρίου 2010.
6. ↑  «Sex and Suffering in the Afternoon». Time (Time.com). January 12, 1976. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2005-01-13.. Ανακτήθηκε στις May 20, 2009.
**Θάνατοι το 1976** : Ιανουάριος - Φεβρουάριος - Μάρτιος - Απρίλιος - Μάιος - Ιούνιος - Ιούλιος - Αύγουστος - Σεπτέμβριος - Οκτώβριος - Νοέμβριος - Δεκέμβριος

---

1 Οκτωβρίου
-----------

2 Οκτωβρίου
-----------

3 Οκτωβρίου
-----------

4 Οκτωβρίου
-----------

5 Οκτωβρίου
-----------

6 Οκτωβρίου
-----------

7 Οκτωβρίου
-----------

8 Οκτωβρίου
-----------

9 Οκτωβρίου
-----------

10 Οκτωβρίου
------------

11 Οκτωβρίου
------------

12 Οκτωβρίου
------------

13 Οκτωβρίου
------------

14 Οκτωβρίου
------------

* Έντιθ Έβανς (88), Βρετανίδα ηθοποιός του θεάτρου

15 Οκτωβρίου
------------

* Κάρλο Γκαμπίνο (74), Ιταλο-Αμερικανός γκάνγκστερ

16 Οκτωβρίου
------------

17 Οκτωβρίου
------------

18 Οκτωβρίου
------------

19 Οκτωβρίου
------------

20 Οκτωβρίου
------------

21 Οκτωβρίου
------------

22 Οκτωβρίου
------------

23 Οκτωβρίου
------------

24 Οκτωβρίου
------------

25 Οκτωβρίου
------------

26 Οκτωβρίου
------------

27 Οκτωβρίου
------------

28 Οκτωβρίου
------------

29 Οκτωβρίου
------------

30 Οκτωβρίου
------------

31 Οκτωβρίου
------------

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Απεβίωσε σε ηλικία 88 ετών η Έντιθ Έβανς, σπουδαία ηθοποιός του Αγγλικού θεάτρου». New York Times. Ανακτήθηκε στις 1 Δεκεμβρίου 2019.  (Αγγλικά)
2. ↑  «Πέθανε ο διαβοήτος γκάνγκστερ της Κόζα Νόστρα, Κάρλο Γκαμπίνο». New York Times. Ανακτήθηκε στις 1 Δεκεμβρίου 2019.  (Αγγλικά)
Οι **λυχνίες ατμών υδραργύρου** ή **λυχνίες πίεσης υδραργύρου** είναι οι γνωστές λυχνίες λευκού φωτός που χρησιμοποιούνται στο φωτισμό δρόμων πλατειών κ.λπ.
Αποτελούνται από γυάλινο κύλινδρο χαλαζία που περιέχει ευγενές αέριο, μια σταγόνα υδραργύρου και τρία ηλεκτρόδια. Στα δύο κύρια αντιτακτά (αντικριστά) εφαρμόζεται η ηλεκτρική τάση του δικτύου. Μεταξύ αυτών σχηματίζεται το τόξο. Για την εκκίνηση του λαμπτήρα υπάρχει το τρίτο ηλεκτρόδιο, που βρίσκεται πλησίον ενός των κυρίων με μια προστατευτική αντίσταση σε σειρά. Ανάμεσα στα κοντινά αυτά ηλεκτρόδια σχηματίζεται εκκένωση αίγλης, που προκαλεί και την εξάτμιση της σταγόνας του υδραργύρου. Το δε τόξο, επειδή αναπτύσσει μεγάλη θερμοκρασία και προκειμένου να μην καταστραφεί ο χαλαζιακός σωλήνας στον οποίο βρίσκεται, περιβάλλεται από μια εξωτερική γυάλινη φύσιγγα. Μεταξύ του χαλαζιακού σωλήνα και της φύσιγγας υφίσταται κενό.  

Το φως αυτών των λαμπτήρων είναι λευκοκύανο, ενώ το φάσμα τους περιέχει πολλές ραβδώσεις στην περιοχή του υπεριώδους. Στερείται, συνεπώς, φυσικότητας. Για την ποιοτική του βελτίωση επιχρίεται εσωτερικά η εξωτερική φύσιγγα με φθορίζουσα ουσία, που διεγείρεται από την υπεριώδη ακτινοβολία. Έτσι, το φάσμα εμπλουτίζεται στις χαμηλές συχνότητες ενώ παράλληλα αυξάνεται σημαντικά η απόδοσή του σε ορατό φως, από την μετατροπή τμήματος της αρχικής, αόρατης ακτινοβολίας, σε ορατή.

Σημειώνεται πως μέσα στον χαλαζιακό σωλήνα, την ώρα της λειτουργίας του, αναπτύσσεται πίεση που φθάνει μερικές ατμόσφαιρες.

Οι λυχνίες αυτές ανήκουν στη κατηγορία των λαμπτήρων τόξου των ψυχρών φωτεινών πηγών.
Ο **Χάιμε Ιβάν Καβιέδες** (ισπανικά: *Jaime Iván Kaviedes*, 24 Οκτωβρίου 1977) είναι επιθετικός από τον Ισημερινό που παίζει στη θέση του Στράικερ για την Ελ Νασιονάλ στου Ισημερινού. Είναι ένας από τους λίγους ποδοσφαιριστές της χώρας του που έπαιξαν στην Ευρώπη. Παρ' όλ' αυτά δεν κατάφερε να καθιερωθεί στην εθνική της πατρίδας του καθώς υπάρχουν πολλοί καλοί ποδοσφαιρστές εκεί.

Στυλ παιχνιδιού
---------------

Είναι γνωστός για το κατπληκτικό άγγιγμα της μπάλας που διαθέτει, την καταπληκτική του πάσα και την αίσθηση του γκολ στο αίμα του. Αν και δεν είναι καλός στο ψηλό παιχνίδι έχει βάλει πολλά γκολ με το κεφάλι. Μια μέρα που θα θυμάται για πάντα είναι όταν έβαλε γκολ ψαλιδάκι απέναντι στην Μπαρσελόνα με τη Ρεάλ Βαγιαδολίδ. Το γκολ αυτό ψηφίστηκε ως το καλύτερο της χρονιάς.

Καριέρα παίκτη
--------------

Ο Καβιέδες έγινε γνωστός όταν σε μια χρονιά σκόραρε 43 γκολ στο πρωτάθλημα του Ισημερινού. Αυτός ήταν και ο λόγος για μετακίνησή του στην Ιταλία και την Περούτζα της ιταλικής Σέριε Α. Ο Καβιέδες δεν ταίριαξε με το κλίμα εκεί και έτσι και από τότε άλλαξε έναν αριθμό ομάδων στην Ευρώπη, το Μεξικό και τη Νότια Αμερική πριν επιστρέψει στην πατρίδα του.

Μετά από ένα σύντομο πέρασμα από την Ντεπορτίβο Κίτο ο Καβιέδες έκανε συμβόλαιο με την Κρίσταλ Πάλας, ομάδα της Πρέμιερ Λιγκ Αγγλίας και έγινε ο τρίτος παίκτης από τον Ισημερινό που έπαιξε στη συγκεκριμένη κατηγορία της Αγγλίας. Μεταγγράφηκε στο σύλλογο για ένα ποσό της τάξεως των £2.000.000 και για αυτό υπάρχει σύγχηση για το αν δώθηκε με δανεεισμό ή με μεταγγραφή. Δεν ταίριαξε με τη φιλοσοφία του προπονητή Ιάιν Ντόουι και το σύστημά του 4-5-1. Έφυγε το χειμώνα της περιόδου 2004/05.

Μετά το Μουντιάλ της Γερμανίας (2006) μεταγράφηκε από τους Αρχεντίνος Τζούνιορς στην Ελ Νασιονάλ (Ισημερινός), πρωταθλητές σεζόν 2005-2006. Στο πρώτο του επίσημο παιχνίδι σκόραρε τέσσερα γκολ.

Διεθνής Καριέρα
---------------

Ντεμπούτο στην εθνική της πατρίδας του έκανε στην προκριματική φάση του Μουντιάλ της Ιαπωνίας και της Κορέας (2002) απέναντι στη Βραζιλία το 1998.

Ο Καβιέδες είναι αλησμόνητος στους συμπατριώτες του γιατί σκόραρε στην ισοπαλία 1-1 με την Ουρουγουάη το 2001 στα προκριματικά του Μουντιάλ Κορέας-Ιαπωνίας, χρονιά κατά την οποία έκανε την πρώτη του εμφάνιση σε Μουντιάλ ο Ισημερινός.

Ήταν βασικό στέλεχος της εθνικής ομάδας της πατρίδας του η οποία συμμετείχε στα δύο τελευταία μουντιάλ (Ιαπωνία-Κορέα:2002, Γερμανία:2006).

Συμμετείχε στα παιχνίδια του Μουντιάλ του 2006 στα οποία και νίκησε με 2-0 στην πρεμιέρα την Πολωνία και με 3-0 την Κόστα Ρίκα. Ήταν το παιχνίδι στο οποίο σκόραρε το πρώτο του γκολ ο El Nine σε Μουντιάλ μετά από μπαλιά του Έντισνσον Μέντεζ. Το πανηγύρισε βγάζοντας μια κίτρινη μάσκα του Σπάιντερ-Μαν και φορώντας την και σηκώνοντας τα χέρια του πάνω μιμούμενος τον Οτιλίνο Τενόριο (σκοτώθηκε σε αυτοκινητικό δυστήχημα το 2005) όταν πανηγύριζε.

"Ο Οτιλίνο μας βλέπει από τον παράδεισο," είπε αργότερα.

Αυτό το γκολ βοήθησε τον Ισημερινό να περάσει στην επόμενη φάση μαζί με τη Γερμανία.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Επίσημη ιστοσελίδα Ιβάν Καβιέδες
* Προφίλ στην επίσημη ιστοσελίδα της ΦΙΦΑ
Ο **Λόενγκριν Φιλιπέλλο**  (Lohengrin Filipello, περ. 1918 - 29 Δεκεμβρίου 1993) ήταν Ελβετός παρουσιαστής της τηλεόρασης.

Το 1956 Φιλιπέλλο είχε την τιμή να παρουσιάσει τον πρώτο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision που διεξήχθη στο Λουγκάνο της Ελβετίας, όπως σημειώνεται στο *βιβλίο Ο Διαγωνισμός Τραγουδιού της Eurovision — Η Επίσημη Ιστορία* από τον συγγραφέα και ιστορικό Τζον Κένεντι  Ο'Κόνορ, Ο Φιλιπέλλο ήταν ο πρώτος άντρας που παρουσίασε τον διαγωνισμό μέχρι τον Λεόν Τσιτρόνε, ο οποίος ήταν συμπαρουσιαστής του διαγωνισμού του 1978 , Ο Φιλιπέλλο έχει επίσης τη διάκριση να είναι μόνος άνθρωπος που παρουσίασε τον διαγωνισμό μόνος του, μέχρι σήμερα. Αργότερα ασχολήθηκε ξανά με την Eurovision, καθώς παρουσίασε τον εθνικό τελικό της Ελβετίας τα έτη 1961 και 1967.

Ο Φιλιπέλλο πέθανε σε ηλικία 75 ετών, τον Δεκέμβριο του 1993.

Αναφορές
--------

1. ↑  «STICS: Lohengrin Filipello». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Ιανουαρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 20 Μαΐου 2017.
2. ↑  O'Connor, John Kennedy (2007). *The Eurovision Song Contest: The Official History*. UK: Carlton Books. σελίδες 72. ISBN 978-1-84442-994-3.
3. ↑  «Lohengrin Filipello». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Νοεμβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 20 Μαΐου 2017.


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| ΠροκάτοχοςΠρώτη Διοργάνωση Διαγωνισμού | **Παρουσιαστής Διαγωνισμού Τραγουδιού Eurovision**1956 | Διάδοχος Αναΐντ Ιπλικιάν |
Συντεταγμένες: 49°26′19″N 6°29′49″E﻿ / ﻿49.43861°N 6.49694°E﻿ / 49.43861; 6.49694

Το **Λωνστρόφ** ( γερμανικά: Λάουνσντορφ‎ ) είναι μία κοινότητα στο νομό Μοζέλ της διοικητικής περιφέρειας Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.

Το Λωνστρόφ είναι μία μικρή αγροτική κοινότητα που αποτελείται από 50-60 κατοικίες, με ελάχιστες εξαιρέσεις άνω των πενήντα ετών.

Γεωγραφία
---------

Το Λωνστρόφ απέχει 1,5 χιλιόμετρα από τα γερμανικά σύνορα.

Ιστορία
-------

Στην πλατεία του χωριού, δίπλα στην εκκλησία, βρίσκεται το πολεμικό μνημείο όσων έδωσαν τη ζωή τους στον Α' και στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, υπάρχουν αρχεία για στρατεύματα των ΗΠΑ που βρίσκονται στο χωριό, το οποίο βρίσκεται σχεδόν στη γραμμή Ζίγκφριντ .

Αξιοθέατα
---------

Πολλά μεγάλα πέτρινα γλυπτά βρίσκονται στην περιοχή. Ακριβώς έξω από το χωριό, που εκτείνεται κατά μήκος των διεθνών συνόρων, μπορούν να βρεθούν πολλές μικρότερες λαξευτές πέτρες που σηματοδοτούν τα σύνορα όπως αυτά έχουν αλλάξει τα τελευταία 250 χρόνια.

Οικονομία
---------

Η οικονομία βασίζεται στη γεωργία. Δεν υπάρχουν καταστήματα, εστιατόρια ή ξενοδοχεία στο χωριό.

Μεταφορά
--------

Το χωριό διαθέτει λεωφορείο που το συνδέει με κοντινές κοινότητες. Δεν υπάρχει σύνδεση με τα μέσα μαζικής μεταφοράς προς τη Γερμανία ούτε σιδηροδρομική σύνδεση. Το χωριό περιβάλλεται από μονοπάτια και βρίσκεται σε πολλές ποδηλατικές διαδρομές.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος κοινοτήτων του Νομού Μοζέλ

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  «Base officielle des codes postaux» La Poste. 1  Οκτωβρίου 2018.
2. ↑  (Γαλλικά) *Code INSEE*.
3. ↑  «Populations légales 2020» Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής και Οικονομικών Μελετών. 29  Δεκεμβρίου 2022.
4. ↑  *répertoire géographique des communes*. Institut national de l'information géographique et forestière. Ανακτήθηκε στις 26  Οκτωβρίου 2015.