Ο **Τιερύ**, γαλλ. Thierry of Flanders, παλαιά γαλλ. Tyerri de Flandres , λατιν. *Theodoricus de Flandria*,  (άκμασε 1197-1207) από τον Οίκο της Λωρραίνης ήταν Φλαμανδός ευγενής και σταυροφόρος, που δραστηριοποιήθηκε γύρω στο 1204.

Ο Βαλδουίνος Α΄, λατίνος αυτοκράτορας της Κωνσταντινούπολης, και εξάδελφος του Τιερύ.

Βιογραφία
---------

Ο Τιερύ ήταν νόθος γιος του Φιλίππου Α΄ κόμη της Φλάνδρας και ως εκ τούτου εξάδελφος του Bαλδουίνου Θ΄ κόμη της Φλάνδρας, του οποίου η μητέρα Μαργαρίτα Α΄, ήταν αδελφή του Φιλίππου Α΄. Ωστόσο στις επίσημες πράξεις του, ο Βαλδουίνος Θ΄ αναφερόταν γενικά στον Φίλιππο ως «ο ανιψιός μου». Ο Τιερύ δεν είχε κανέναν τίτλο και χαρακτηριζόταν απλώς ως "γιος του κόμη Φιλίππου".  Ο ομώνυμος πάππος του, ο Τιερί κόμης της Φλάνδρας, ήταν διακεκριμένος σταυροφόρος· ο πατέρας του Φίλιππος Α΄ είχε αποβιώσει στην Γ΄ Σταυροφορία το 1191. 

Τον Ιούνιο ή τον Ιούλιο του 1197 ο Tιερύ ήταν μάρτυρας της συνθήκης συμμαχίας μεταξύ του Βαλδουίνου Θ΄ και του Ριχάρδου Α΄ της Αγγλίας. Ακολουθώντας τον ηγέτη εξάδελφό του, εντάχθηκε στη Δ΄ Σταυροφορία το 1202 και ήταν ένας από τους διοικητές του φλαμανδικού στόλου μαζί με τον Ιωάννη Β΄ του Νεσλ και τον Νικόλαο του Μαιγύ.  Αυτός και ο Βαλδουίνος Θ΄ βρισκόταν ακόμη στη Φλάνδρα τον Απρίλιο του 1202.  Ο στόλος του Τιερύ απέπλευσε το καλοκαίρι του 1202, επιτέθηκε σε μία ανώνυμη μουσουλμανική πόλη στην αφρικανική ακτή και διαχείμασε στη Μασσαλία.  Κατά τη διάρκεια αυτής της στάσης στη Μασσαλία, ο Tιερύ νυμφεύτηκε τη «δεσποσύνη της Κύπρου», την κόρη και κληρονόμο του Ισαάκιου Κομνηνού Καματηρού ηγεμόνα της Κύπρου.  Ήταν ο δεύτερος σύζυγός της, μετά την αποτυχία του γάμου της με τον Ραϋμόνδο ΣΤ΄ κόμη της Τουλούζης. Αυτή μάλλον ήλπιζε να ανακτήσει την κληρονομιά της με τη σταυροφορία.  Η μόνη πηγή γι' αυτόν τον γάμο είναι το *Χρονικό του Ερνούλ και του Μπερνάρντ του Θησαυροφύλακα*.  Στη Μασσαλία ο στόλος έλαβε νέα για την προγραμματισμένη επίθεση στην Κωνσταντινούπολη και ο Βαλδουίνος Θ΄ διέταξε να συναντηθούν στη Μεθώνη. Όμως ο Τιερύ, αγνοώντας αυτή την παραγγελία, πήγε κατευθείαν προς τους Αγίους Τόπους. 

Ο φλαμανδικός του στόλος σταμάτησε στην Κύπρο,  όπου ο Τιερύ, με την υποστήριξη των φλαμανδών ιπποτών, πίεσε τον Aμωρί της Κύπρου να του παραδώσει το βασίλειο. Ο Aμωρί αρνήθηκε και τον διέταξε να φύγει από το βασίλειό του, οπότε ο Tιερύ, καθώς ο Aμωρί κατείχε επίσης το βασίλειο της Ιερουσαλήμ, πήγε στο βασίλειο της Μικράς Αρμενίας (Κιλικίας) και μπήκε στην υπηρεσία του βασιλιά Λέοντα Β΄.  Η Κιλικία ήταν η πατρίδα της πεθεράς του, η οποία ήταν κόρη του Θόρου Β΄ πρίγκιπα της Αρμενίας. 

Ο Tιερύ και η σύζυγός του πήγαν στην Κωνσταντινούπολη κάποια στιγμή μετά την αυτοκρατορική στέψη του Βαλδουίνου το 1204.  Δεν πιστοποιείται εκεί μέχρι το 1207, αλλά ο συνάδελφός του, Νικόλαος του Μαιγύ, ήταν σίγουρα εκεί το 1204.  Αναφορές από τον Άραβα χρονογράφο Ibn Ο al-Athīr δείχνουν ότι οι Λατίνοι αυτοκράτορες στην Κωνσταντινούπολη ίσως να ήλεγχαν την Κύπρο κατά τη διάρκεια της ανηλικιότητας του διαδόχου του Αμωρί, του Ούγου Α΄, από το 1205 έως το 1210, γεγονός που μπορεί να συνδέεται με την παρουσία στην Κωνσταντινούπολη του Τιερύ ως διεκδικητή του θρόνου της Κύπρου.  Τον Ιούλιο ή τον Αύγουστο του 1207 ο Τιερύ, ο εξάδελφός του Eυστάθιος και ο Ανσώ ντε Καγιέ στάλθηκαν από τον αυτοκράτορα Ερρίκο για να επιτεθούν στη Βουλγαρία. Αυτό το επεισόδιο, που κατέγραψε ο Γοδεφρείδος του Βιλλαρντουέν, είναι το τελευταίο που είναι γνωστό γι' αυτόν.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε περί το 1203 την κόρη του Ισαακίου Κομνηνού Καματηρού ηγεμόνα της Κύπρου. Δεν απέκτησαν απογόνους.

Σημειώσεις
----------

1. 1 2  Rudt de Collenberg 1968, σελ. 173.
2. 1 2 3 4 5 6  Longnon 1978, σελ. 145.
3. ↑  Rudt de Collenberg 1968, σελ. 170.
4. 1 2 3  Rudt de Collenberg 1968, σελ. 171.
5. ↑  Queller, Compton & Campbell 1974, σελ. 454ff.
6. 1 2 3 4  Van Tricht 2011, σελ. 440.
7. ↑  Van Tricht 2011, σελ. 438n.
8. ↑  Van Tricht 2011.

Βιβλιογραφία
------------

* Longnon, J. (1978). Les compagnons de Villehardouin: Recherches sur les croisés de la quatrième croisade. Librairie Droz.
* Queller, D. E.; Compton, T. K.; Campbell, D. A. (1974). "The Fourth Crusade: The Neglected Majority". Speculum. 49 (3): 441–465. doi:10.2307/2851751.
* Rudt de Collenberg, W. H. (1968). "L'empereur Isaac de Chypre et sa fille (1155–1207)". Byzantion. 38 (1): 123–179.
* Van Tricht, Filip (2011). The Latin Renovatio of Byzantium: The Empire of Constantinople (1204–1228). Brill.