recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Αυτοκράτορας ή η Αυτοκράτειρα Πασών των Ρωσιών** (ρωσικά: *Императоръ Всероссійскій*) ήταν ο τίτλος του ανώτατου άρχοντα της Ρωσικής Αυτοκρατορίας από το 1721 μέχρι το 1917. Ο τίτλος δημιουργήθηκε μετά την νίκη στο Μεγάλο Βόρειο Πόλεμο και εμφανίστηκε ταυτόχρονα με την υιοθέτηση του τίτλου «Τσάρος». Το επίθημα «Πασών των Ρωσιών» υιοθετήθηκε από την προηγούμενη έκδοση «(Τσάρος) Πασών των Ρώσων».

Τίτλος
------

Το άρθρο 1 των Θεμελιωδών Νόμων της Ρωσικής Αυτοκρατορίας ανέφερε ότι «ο Αυτοκράτορας Πασών των Ρωσιών είναι ένας απόλυτος και απεριόριστος μονάρχης. Να υπακούτε στην υπέρτατη εξουσία του, όχι μόνο από φόβο, αλλά και από συνείδηση, καθώς ο ίδιος ο Θεός το προστάζει». Το παραπάνω άρθρο θέλει να τονίσει το γεγονός ότι η Ρωσία βρισκόταν σε καθεστώς απόλυτης μοναρχίας.

Ο πλήρης τίτλους του αυτοκράτορα (άρθρο 37 των Θεμελιωδών Νόμων) τον 20ο αιώνα ήταν ο εξής:

> «Με τη Χάρη του Θεού, Εμείς N. N. Αυτοκράτορας και Μονοκράτορας Πασών των Ρωσιών, Μόσχας, Κίεβο, Βλαντιμίρ, Νόβγκοροντ. Ο Τσάρος του Καζάν, ο Τσάρος του Αστραχάν, ο Τσάρος της Πολωνίας, ο Τσάρος της Σιβηρίας, ο Τσάρος της Ταυρικής Χερσονήσου, ο Τσάρος της Γεωργίας. Ηγεμόνας του Πσκοβ και Μέγας Δούκας του Σμολένσκ, της Λιθουανίας, της Βολυνίας, της Ποδολίας και της Φινλανδίας. Δούκας της Εσθονίας, του Λίφλαντ, του Κούρλαντ και της Σεμιγαλλίας, της Σαμογιτίας, του Μπιελοστόκ, της Κορέλιας, του Τβερ, της Γιούργιας, της Περμίας, της Βιάτκα, του Μπολγκάρ και άλλων. Ηγεμόνας και Μέγας Δούκας του Νίζνι Νόβγκοροντ, του Τσέρνιγκοφ, του Ριαζάν, του Πόλοτσκ, του Ροστόφ, του Γιαροσλάβλ, του Μπελοόζερο, της Ουντόρια, της Ομπτόρια, της Κόντια, του Βίτεμπσκ, του. Μστίβλαβ και Ηγεμόνας όλων των βορείων εδαφών. Άρχοντας της Ιβηρίας, της Καρταλινίας, των Καμπαρτινίων Χωρών και των Αρμενικών Περιοχών. Κληρονομικός Άρχοντας και Ηγεμόνας των Κιρκασίων και των Ηγεμόνων των Βουνών και των άλλων. Ηγεμόνας του Τουρκεστάν, Διάδοχος της Νορβηγίας, Δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν, του Στόρμαρν, των Διθμάρσων, του Ολδεμβούργου και ούτω καθεξής και ούτω καθεξής και ούτω καθεξής».
> 
> 
>

Παραπομπές
----------

1. ↑  Island of the Blue Foxes: Disaster and Triumph on the World's Greatest Scientific Expedition, Stephen R. Bown, Hachette UK, 7 Νοε 2017 ISBN 0306825201
2. ↑
3. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Σεπτεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 2 Απριλίου 2018.
4. ↑
Ο **αυτοκράτορας Πινγκ** (9 π.Χ. – 3 Φεβρουαρίου 6 μ.Χ.)  ήταν ο ενδέκατος αυτοκράτορας της κινεζικής δυναστείας Χαν από το 1. π.Χ. έως το 6 μ.Χ. Αφού ο αυτοκράτορας Άι πέθανε άτεκνος, ο θρόνος μεταβιβάστηκε στον ξάδερφό του Αυτοκράτορα Πινγκ — τότε παιδί οκτώ ετών. Ο Wang Mang διορίστηκε αντιβασιλέας από τη Μεγάλη Αυτοκράτειρα Dowager Wang. Δυσαρεστημένος από τη δικτατορική αντιβασιλεία του πατέρα του, το 3 μ.Χ  ο γιος του Wang, ο Wang Yu (王宇) συνωμότησε με τους θείους του αυτοκράτορα Πινγκ από τη φυλή Wei εναντίον του Wang, αλλά μετά την ανακάλυψή τους, ο Wang όχι μόνο είχε σκοτώσει τον Wang Yu και τους Weis (εκτός από τη σύζυγο Wei), αλλά και χρησιμοποιούσε αυτή η ευκαιρία να κατηγορήσει πολλούς πραγματικούς ή δυνητικούς πολιτικούς εχθρούς ως μέρος της συνωμοσίας και να τους εκτελέσει ή να τους εξορίσει. Από τότε και μετά, η δυναστεία των Χαν υπήρχε μόνο κατ' όνομα. Επιπλέον, ο Ουάνγκ Μανγκ όρισε επίσης την κόρη του ως σύζυγο της αυτοκράτειρας του αυτοκράτορα Πινγκ για να κωδικοποιήσει τη νομιμότητά του στην εξουσία. Ο αυτοκράτορας Πινγκ φέρεται να δηλητηριάστηκε από τον Γουάνγκ Μανγκ αφού βασίλευσε λιγότερο από έξι χρόνια, επειδή ο Γουάνγκ ανησυχούσε ότι θα εκδικηθεί τους θείους του και ο διάδοχός του, ο νήπιος αυτοκράτορας Ruzi, δεν θα εκλεγόταν από κανέναν άλλον από τον ίδιο τον Γουάνγκ Μανγκ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Bielenstein (1986), 228.
2. ↑  Lee, Lily· Wiles, Sue, επιμ. (2015). *Biographical Dictionary of Chinese Women*. **II**. Routledge. σελ. 609. ISBN 978-1-317-51562-3. An emperor's [...] sister or a favorite daughter was called a **grand princess** (zhang gongzhu); and his aunt or grand-aunt was called a princess supreme (dazhang gongzhu).

Πηγές
-----

* Bielenstein, Hans. (1986). "Wang Mang, the Restoration of the Han Dynasty, and Later Han," in *The Cambridge History of China: Volume I: the Ch'in and Han Empires, 221 B.C. – A.D. 220*. Edited by Denis Twitchett and Michael Loewe. Cambridge: Cambridge University Press. (ISBN 0-521-24327-0).
Ο **Εθνικός Βοτανικός Κήπος της Λετονίας** ( λετονικά: Nacionālais botāniskais dārzs‎ ) είναι ένας βοτανικός κήπος στο Salaspils της Λετονίας. Είναι ένας από τους μεγαλύτερους βοτανικούς κήπους στις Βαλτικές Χώρες .

Ιστορία
-------

Ο παρών θεσμός ιδρύθηκε το 1956, αλλά εντοπίζει την ιστορία του πίσω στο 1836, όταν ο Σρίσταντ Βίλχελμ Σχοχ ίδρυσε ένα εμπορικό φυτώριο, το οποίο αργότερα μετακόμισε στο Salaspils. Πριν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ήταν ο μεγαλύτερος βρεφονηπιακός σταθμός στις βαλτικές χώρες. Το 1944 μετατράπηκε σε κρατικό πειραματικό κήπο και το 1956 έγινε ο βοτανικός κήπος της Λετονικής Ακαδημίας Επιστημών. Από την αποκατάσταση της ανεξαρτησίας της Λετονίας το 1992, φερει το ονομα ως Εθνικός Βοτανικός Κήπος της Λετονίας.

Περιγραφή
---------

Ο Εθνικός Βοτανικός Κήπος της Λετονίας επιτελει τα ακόλουθα κύρια καθήκοντα: "έρευνες στη βοτανική και διακοσμητική κηπουρική, φυτικές συλλογές, εισαγωγή φυτών, έρευνες στη γενετική και αναπαραγωγή και ενημέρωση και διάδοση των αποτελεσμάτων των ερευνών".  Είναι ο μεγαλύτερος βοτανικός κήπος από τις βαλτικές χώρες και καλύπτει έκταση 130 hectares (320 acres).  Περιέχει περισσότερα από 14.000 φυτά τυπου ταξα, τα οποία περιλαμβάνουν περισσότερα από 5.000 δέντρα και περίπου 1400 φυτά θερμοκηπίου.  Εκτός από τον επιστημονικό του σκοπό, ο Εθνικός Βοτανικός Κήπος είναι επίσης ένα δημοφιλές πάρκο για χρήση αναψυχής.

Δείτε επίσης
------------

* Arboretum Kalsnava

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «History». National Botanic Garden of Latvia. Ανακτήθηκε στις 16 Φεβρουαρίου 2017.
2. ↑  «National Botanic Garden of Latvia». Botanic Gardens Conservation International.
3. ↑  «WELCOME TO NATIONAL BOTANIC GARDEN». National Botanic Garden of Latvia. Ανακτήθηκε στις 16 Φεβρουαρίου 2017.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 305067034

 |

 |
Το **δολάριο** ήταν νόμισμα της Νέας Σκωτίας από το 1860 έως το 1871 και υποδιαιρούταν σε 100 σεντ. Αντικατέστησε την λίρα της Νέας Σκωτίας με ισοτιμία 5 δολάρια = 1 λίρα. Το 1871 αντικαταστάθηκε από το δολάριο του Καναδά με ισοτιμία 0,73 δολάρια Καναδά = 0,75 δολάρια της Νέας Σκωτίας διατηρώντας έτσι την ισοτιμία των δύο νομισμάτων όπως είχε διαμορφωθεί το 1860.

Κέρματα
-------

Μεταξύ των ετών 1861 και 1864 κόπηκαν χάλκινα κέρματα του ½ και 1 σεντ τα οποία ήταν και τα μοναδικά κέρματα του νομίσματος αυτού που κόπηκαν ποτέ.

Χαρτονομίσματα
--------------

Μεταξύ των ετών 1861 και 1866 η κυβέρνηση της Νέα Σκωτίας εξέδωσε χαρτονομίσματα των 5 δολαρίων. Επιπλέον τρεις ιδιωτικές τράπεζες η *Bank of Nova Scotia*, η *Halifax Banking Company* και *Merchants Bank of Halifax* εξέδωσαν χαρτονομίσματα με ονομαστική αξία 20 δολαρίων. Αργότερα οι τρεις αυτές τράπεζες συνέχισαν να τυπώνουν χαρτονομίσματα του Καναδικού δολαρίου.

Επίσης η υπό διαμόρφωση τότε συνομοσπονδία του Καναδά λίγο πριν προσχωρίσει σε αυτήν η Νέα Σκωτία, εξέδωσε χαρτονομίσματα με ημερομηνία 1866 στα οποία είχε επιτυπωθεί η φράση «Payable in Halifax / only» (πληρωτέα στο Χάλιφαξ / μόνο). Αυτά τα χαρτονομίσματα κυκλοφορούσαν στην Νέα Σκωτία ως τοπικό νόμισμα. Τυπώθηκαν χαρτονομίσματα των 5 δολαρίων τα οποία όμως είχαν ισοτιμία 4,86 δολαρίων Καναδά

Πηγές
-----

1. ↑   Η ιστορία του Καναδικού Δολαρίου (αγγλικά)

* Krause, Chester L. and Clifford Mishler (1991). Standard Catalog of World Coins: 1801–1991 (18th ed. ed.). Krause Publications. ISBN 0873411501.
* Pick, Albert (1990). Standard Catalog of World Paper Money: Specialized Issues. Colin R. Bruce II and Neil Shafer (editors) (6th ed.). Krause Publications. ISBN 0-87341-149-8.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Nova Scotian dollar  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
**Ανθρωποκτονία** ονομάζεται ο τερματισμός της ζωής ενός ανθρώπου είτε πρόκειται με δόλια μέσα είτε συμβαίνει από αμέλεια. Πρόκειται για έγκλημα που αντιμετωπίζεται με διαφορετικό τρόπο ανά τον κόσμο και τις εποχές. Ως και σήμερα σε πολλές χώρες η ανθρωποκτονία από πρόθεση τιμωρείται με πολυετή κάθειρξη, ακόμη και με θανατική ποινή.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Homicide definition». Cornell University Law School. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Ιουνίου 2014. Ανακτήθηκε στις 22 Απριλίου 2014.

Δείτε επίσης
------------

* Βρασμός ψυχής
* Θανατική ποινή

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

  


|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **ανθρωποκτονία**  |

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ανθρωποκτονία** |
Η **Ανθρωπολογική Εταιρεία Ελλάδος**(ΑΕΕ) είναι ένας μη κερδοσκοπικός επιστημονικός φορέας (ΝΠΙΔ) που ιδρύθηκε το 1971 μετά από τη διάλυση της Ελληνικής Ανθρωπολογικής Εταιρείας με πρωτοβουλία τού Δρα Άρη Πουλιανού, σε μία δύσκολη εποχή για την επιστημονική έρευνα στην Ελλάδα. Η Ελληνική Ανθρωπολογική Εταιρεία ανασυστάθηκε το 1976 και από τότε μεταξύ των δύο εταιρειών υπάρχει μια συνεχής αντιδικία. 

Οι βασικοί καταστατικοί σκοποί της ΑΕΕ είναι η εν γένει προαγωγή των ανθρωπολογικών επιστημών και η προστασία τής πολιτισμικής κληρονομιάς. Οι σκοποί αυτοί ανάγονται στο συντονισμό των προσπαθειών κάθε ενδιαφερομένου και τη συγκέντρωση δεδομένων πάνω στους κλάδους της εθνογένεσης, εθνολογίας, λαογραφίας, γλωσσολογίας, κοινωνιολογίας, γενετικής, ανθρωπολογίας των σύγχρονων πληθυσμών, παλαιοανθρωπολογίας, αρχαιολογίας, καθώς και κάθε άλλης συναφούς επιστήμης, όπως αρχαιομετρίας, παλαιοντολογίας, γεωλογίας, στατιστικής, φιλοσοφίας κ.ά.

Στις δραστηριότητές της συγκαταλέγονται επίσης: η οργάνωση διαλέξεων και διεθνών συνεδρίων (3 μέχρι στιγμής), η συμμετοχή σε διεθνή συνέδρια (πάνω από 40), η ανταλλαγή γνώσεων, η ανάπτυξη στενότερων διεθνών σχέσεων και συνεργασίας με ανάλογους επιστημονικούς φορείς. Η Εταιρεία διατελεί μέλος της Διεθνούς Ένωσης Ανθρωπολογικών και Εθνολογικών Επιστημών και ιδρυτικό μέλος τής Ευρωπαϊκής Ανθρωπολογικής Εταιρείας.

Οι έρευνες της ΑΕΕ ξεκίνησαν με τη μελέτη της προέλευσης των Ελλήνων. Η θέση της ΑΕΕ είναι ότι η προσπάθεια για επιστημονική τεκμηρίωση της αυτόχθονης καταγωγής, πέρα από το γεγονός ότι ως δεδομένο ενδιαφέρει κάθε σύγχρονο άνθρωπο, αποτελεί επίσης ένα από τα σημαντικότερα επιχειρήματα κατά του ρατσισμού. Υποστηρίζεται ότι ο αξιοθαύμαστος πολιτισμός του Χρυσού Αιώνα δεν οφειλόταν σε κανένα είδος φυλετικής ανωτερότητας, αλλά σε κοινωνική προσαρμογή στις ιδιαίτερες περιβαλλοντικές συνθήκες της περιοχής. Οι μελέτες της ΑΕΕ επεκτείνονται στην εμφάνιση και γενικότερα την εξέλιξη των ανθρώπων στην Ελλάδα, σε συνδυασμό με τα ευρήματα που ανακαλύπτονται σε κάθε γωνιά της γης. Προεξέχουσα θέση κατέχουν οι ανασκαφές του σπηλαίου Πετραλώνων Χαλκιδικής, όπου, σύμφωνα με τις ανακοινώσεις των ερευνητών της ΑΕΕ, βρέθηκαν στοιχεία των αρχαιότερων μέχρι στιγμής ευρωπαίων Αρχανθρώπων, καθώς και των προγόνων τους που ιχνηλατούνται από τους αμμόλοφους του Περδίκκα Πτολεμαΐδας έως τις νεροφαγιές της Τρίγλιας Χαλκιδικής.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

Δικτυακός τόπος ΑΕΕ
Ο **Ανρί Πιτό** (*Henri Pitot*, 29 Μαΐου 1695 - 27 Δεκεμβρίου 1771) ήταν Γάλλος μηχανικός υδραυλικός και εφευρέτης. Γεννήθηκε και πέθανε στην Αραμόν της Γαλλίας.

Αρχικά ξεκίνησε σπουδές στη φυσική και την αστρονομία, στη συνέχεια όμως ασχολήθηκε ιδιαίτερα με προβλήματα υδροδυναμικής, της ροής των υγρών και την επίδρασή τους σε τεχνικά έργα, υδραγωγεία, παρόχθια φράγματα ποταμών κ.λπ. Πίστευε στην άποψη της αναλογίας της ταχύτητας της ροής σε σχέση με το βάθος του ρέοντος υγρού. Συνέγραψε επίσης σπουδαία θεωρία περί της διαγωγής και των χειρισμών των ιστιοφόρων πλοίων σε ποτάμια ή θαλάσσια ρεύματα. 

Έγινε περισσότερο γνωστός από την εφεύρεση του μετρικού σωλήνα Πιτό που πήρε τo όνομά του και χρησιμοποιείται για τη μέτρηση της ταχύτητας της ροής υγρών, καθώς και από το θεώρημά του που έμεινε γνωστό ως "θεώρημα Πιτό" που αναφέρεται σε εγγεγραμμένο και περιγεγραμμένο κύκλο τετραπλεύρου.

Το 1724 εξελέγη μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας Επιστημών και το 1740 μέλος της Βασιλικής Εταιρείας.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Encyclopædia Britannica» (Αγγλικά) biography/Henri-Pitot. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. 1 2  «Gran Enciclopèdia Catalana» (Καταλανικά) Grup Enciclopèdia. 0051203.
3. ↑  (Αγγλικά) *SNAC*. w69m711b. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.

Πηγές
-----

* "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια Δρανδάκη" τομ.Κ΄, σελ.244.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 52473514
* LCCN: nr93031273
* ISNI: 0000 0000 5173 1170
* GND: 11768967X
* SUDOC: 179412329
* BNF: cb107155721 (data)
* NKC: ntk20231173885
* BNE: XX911075

 |

 |
Το λογότυπο της Παγκόσμιας Πρωτεύουσας του Ντιζάιν.
Η **Παγκόσμια Πρωτεύουσα του Ντιζάιν** (Αγγλικά: *World Design Capital*) είναι ένα πρόγραμμα προώθησης πόλεων από το Διεθνές Συμβούλιο Εταιρειών Βιομηχανικού Σχεδίου (ICSID) που πραγματοποιείται κάθε δύο χρόνια για να αναγνωριστούν και να απονεμηθούν οι ολοκληρώσεις που γίνονται από τις πόλεις σε όλο τον κόσμο στον τομέα του σχεδιασμού.

Παγκόσμιες Πρωτεύουσες του Ντιζάιν ανά έτος
-------------------------------------------

| Έτος | Πόλη/Χώρα | Υποψήφιες πόλεις | Αναφ. |
| --- | --- | --- | --- |
| 2008 | Ιταλία Τορίνο, Ιταλία |  |  |
| 2010 | Νότια ΚορέαΣεούλ, Νότια Κορέα |  |  |
| 2012 | ΦινλανδίαΕλσίνκι, Φινλανδία | Αϊντχόφεν, Ελσίνκι |  |

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελιδα

Δείτε επίσης
------------

* Διεθνές Συμβούλιο Εταιρειών Βιομηχανικού Σχεδίου (ICSID)
Θέα της Κοιλάδας Αλτίντερε
Ο **Εθνικός Δρυμός της Κοιλάδας Αλτίντερε** (τουρκικά: Altındere Vadisi Millî Parkı) βρίσκεται στα νότια της Τραπεζούντας, κοντά στη Μάτσκα, γνωστή και ως Ματζούκα. Σε αυτόν τον εθνικό δρυμό, υπάρχει η θαυμαστή Ιερά Μονή Παναγίας Σουμελά, η οποία βρίσκεται στην πρόσοψη ενός βράχου σε υψόμετρο 270 μέτρων, που τοποθετήθηκε εκεί από τον αυτοκράτορα της Τραπεζούντας Αλέξιο Γ΄ Μέγα Κομνηνό.

Ο δρυμός καλύπτει έκταση 4.468 εκταρίων.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Altındere Vadisi Milli Parkı» (στα Turkish). Doğa Koruma ve Milli Parklar Genel Müdürlüğü. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Αυγούστου 2017. Ανακτήθηκε στις 21 Απριλίου 2016. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
Το Θαυματουργό Μετάλλιο, σχεδιασμένο και κατασκευασμένο από τον Αντριάν Βασέτ.
Ο **Αντριάν-Ζαν-Μαξιμιλιάν Βασέτ** (γαλλικά: *Adrien-Jean-Maximilien Vachette*, 1753–1839) ήταν Γάλλος χρυσοχόος, γνωστός για την δημιουργία του Θαυματουργού Μεταλλίου, καθώς και κουτιών με σκαλισμένο χρυσό.

Βιογραφία
---------

Ο Αντριάν Βασέτ γεννήθηκε στο Κωφρί, ενώ πραγματοποίησε την μαθητεία του πλησίον του Πιερ-Φρανσουά Ντραι, ο οποίος πραγματοποίησε την εισήγησή του για απόκτηση πιστοποιητικού επί της τέχνης του στις 21 Ιουλίου 1779. Το κατάστημά του ευρισκόταν στο Παρίσι, επί της Πλατείας Ντωφίν. Εργάστηκε, για ορισμένο διάστημα, για λογαριασμό του Οίκου Ουιζίγ και Λεμουάν (γαλλικά: *Maison Ouizille et Lemoine*). Υπήρξε παραγωγικός επινοητής και σχεδιαστής και, σίγουρα, ένας εκ των πλέον εγνωσμένης αξίας τεχνιτών της εποχής του. Ο Βασέτ ήταν αυτός ο οποίος σχεδίασε το Θαυματουργό Μετάλλιο (ή Μετάλλιο της Αμώμου Συλλήψεως), σύμφωνα με το όραμα της Αγίας Κατρίν Λαμπουρέ. Παρήγαγε και πώλησε περισσότερα από δύο εκατομμύρια μετάλλια μεταξύ του 1832 και του 1836.

Είναι γνωστός, επίσης, για την χρήση, σπάνια για την συγκεκριμένη περίοδο, φυσικών υλών, όπως η ταρταρούγα. Είχε, μεταξύ των μαθητευόμενών του, τον Ζαν-Βαλαντέν Μορέλ, ο οποίος υπήρξε μαθητευόμενός του προτού προχωρήσει στην δημιουργία δικού του καταστήματος στο Παρίσι.

Δείτε επίσης
------------

* Θαυματουργό Μετάλλιο

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  gw.geneanet.org/lauroria?n=vachette&oc=&p=adrien+jean+maximilien.
2. ↑  (Αγγλικά) Habsburg, Géza von (1983). *Gold boxes: from the collection of Rosalinde and Arthur Gilbert*.
3. ↑  (Αγγλικά) *International art market and Art & auctions, Volumes 11-14*. Interart Publishers. 1971.
4. ↑  (Αγγλικά) Mack, John (2003). *The museum of the mind: art and memory in world cultures*. British Museum.
5. ↑  (Αγγλικά) «Snuffbox». Ανακτήθηκε στις 27 Φεβρουαρίου 2012.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Adrien Jean Maximilien Vachette στο Wikimedia Commons

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Παρίσι
* Πύλη:Χρυσός
* Πύλη:Ιστορία της Τέχνης
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 42780193
* GND: 124769128

 |

 |
Από τις 28 Ιανουαρίου έως τις 4 Φεβρουαρίου 2023, ένα αερόστατο κινεζικής προέλευσης που ίπτατο σε μεγάλο υψόμετρο διέσχισε τον εναέριο χώρο των Ηνωμένων Πολιτειών και του Καναδά, περνώντας πάνω από την Αλάσκα, στον δυτικό Καναδά. Η αμερικανική και καναδική κυβερνήσεις ισχυρίστηκαν ότι το αερόστατο ήταν όργανο παρακολούθησης, ενώ η κινεζική κυβέρνηση ισχυρίστηκε ότι ήταν ένα μετεωρολογικό μπαλόνι που εξετράπη της πορείας του από τους σφοδρούς ανέμους. Το μπαλόνι πέρασε πάνω από τη Μοντάνα την 1η Φεβρουαρίου και το Μιζούρι στις 3 Φεβρουαρίου προτού καταρριφθεί από την Πολεμική Αεροπορία των ΗΠΑ ανοικτά των ακτών της Νότιας Καρολίνας στις 4 Φεβρουαρίου, κατόπιν εντολής του προέδρου, Τζο Μπάιντεν.

Αμερικανός ειδικός ισχυρίζεται ότι ο ισχυρισμός των κινεζικών αρχών (περί ατυχήματος) μπορεί να έχει κάποια βάση καθώς το ύψος που πετούσε ήταν πολύ χαμηλό για τέτοιου είδους πτήσεις. Σημειώνεται, ότι το αερόπλοιο πετούσε σε ύψος 46.000 ποδιών ενώ οι πτήσεις κατασκοπευτικού χαρακτήρα και προκειμένου να καταστεί αδύνατος ο εντοπισμός τους γίνονται σε ύψος 65.000 ποδιών και άνω. 

Η διαδρομή που ακολούθησε το μπαλόνι
Το γεγονός όξυνε τις Σινοαμερικανικές σχέσεις, που οδήγησαν στην αιφνίδια αναβολή του ταξιδιού του Υπουργού Εξωτερικών, Άντονι Μπλίνκεν, στο Πεκίνο. Αμερικανοί αξιωματούχοι ισχυρίστηκαν επίσης ότι άλλα κινεζικά μπαλόνια είχαν εισέλθει στον εναέριο χώρο των ΗΠΑ τα τελευταία χρόνια, ενώ στις 3 Φεβρουαρίου εντοπίστηκε ένα άλλο κινεζικό μπαλόνι πάνω από τη Λατινική Αμερική.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Pentagon speaks on Chinese balloon spotted over Western U.S.». *PBS NewsHour*. Ανακτήθηκε στις 4 Φεβρουαρίου 2023.
2. ↑  «Eyes on the sky as Chinese balloon shot down over Atlantic». *AP NEWS* (στα Αγγλικά). 4 Φεβρουαρίου 2023. Ανακτήθηκε στις 5 Φεβρουαρίου 2023.
3. ↑
4. ↑  «US moving ahead on plan to down Chinese balloon over ocean» (στα αγγλικά). 2023-02-04.. Ανακτήθηκε στις 2023-02-04.
5. ↑  «Pentagon: Another Chinese Balloon Spotted Over Latin America» (στα αγγλικά).. Ανακτήθηκε στις 2023-02-04.
Ο **αντορίτης** (αγγλ. andorite) είναι θειούχο ορυκτό του μολύβδου, του αργύρου και του αντιμονίου.

Περιγραφή και χαρακτηριστικά
----------------------------

Ονομάστηκε «αντορίτης» προς τιμήν του Ούγγρου συλλέκτη ορυκτών Άντορ φον Σέμσεϊ (Andor von Semsey, 1833-1923). Το όνομα αυτό, αν και αναφέρεται στη διεθνή βιβλιογραφία, δεν χρησιμοποιείται πλέον, καθώς έγιναν διακρίσεις ανάμεσα στον αντορίτη IV (ο παλαιός αντορίτης) και στον αντορίτη VI (Pb18Ag15Sb47S96, μονοκλινές).

Σχηματίζεται σε υδροθερμικές πολυμεταλλικές φλέβες χαμηλών θερμοκρασιών. Ορυκτά με τα οποία σχετίζεται είναι ο αντιμονίτης, ο σφαλερίτης, ο βαρύτης, ο σιδηρίτης, ο κασσιτερίτης, ο αρσενοπυρίτης, ο κασσιτερίτης, ο τετραεδρίτης, ο σιδηροπυρίτης, ο χαλαζίας, ο ροδοχρωσίτης και ο πυραργυρίτης.

Απαντάται κυρίως στη Ρουμανία (Baia Sprie, όπου είναι και χαρακτηριστικό ορυκτό - type locality, TL), την Τσεχία, τη Σλοβακία, τη Γαλλία, τη Βολιβία (περιοχές Oruro και Potosi), την Αυστραλία, τον Καναδά και τις Πολιτείες Νεβάδα, Καλιφόρνια και Ουάσιγκτον των ΗΠΑ. Αναφέρεται η ύπαρξή του σε αρκετές ακόμη χώρες.

Στην Ελλάδα απαντάται στα μεταλλεία Λαυρίου (περιοχή Καμάριζα).

Πηγές
-----

* Handbook of Mineralogy
* Mindat.org
* Webmineral.com

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος ορυκτών
* Κατάλογος ορυκτών των μεταλλείων Λαυρίου

Βιβλιογραφία
------------

* James Dwight Dana, *Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks*, READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244
Η **Εθνική Χρηματιστική Τράπεζα** (1828 - 1834) ιδρύθηκε με απόφαση του Ιωάννη Καποδίστρια και ήταν το πρώτο χρηματοπιστωτικό ίδρυμα του νεοσύστατου Ελληνικού Κράτους, της Ελληνικής Πολιτείας.

Η Εθνική Χρηματιστική Τράπεζα ήταν ένας από τους μηχανισμούς που έστησε ο Καποδίστριας για τα οικονομικά της Ελλάδας, μαζί με το Εθνικό Νομισματοκοπείο και την καθιέρωση του φοίνικα ως εθνικού νομίσματος για την αντικατάσταση των Τουρκικών γροσίων.

Η ίδρυση της Τράπεζας έγινε με διάταγμα του Καποδίστρια στην Αίγινα στις 2 Φεβρουαρίου 1828, από τον πρώτο διοικητή της Γεώργιο Σταύρου, έμπειρου στα οικονομικά, Φιλικού, γνωστού του Καποδίστρια από την περίοδο της προπαρασκευής της επανάστασης και πληρεξουσίου σε εθνοσυνελεύσεις με τη συνδρομή του Εϋνάρδου Ελβετού τραπεζίτη και σημαντικού φιλέλληνα.

Τα κεφάλαια στην τράπεζας συνεισέφεραν ο Εϋνάρδος, ο Λουδοβίκος της Βαυαρίας, ακόμη και ο ίδιος ο Καποδίστριας. Ως επιτόκιο ορίστηκε 8% με σκοπό την προσέλκυση κεφαλαίων για καταθέσεις.

Λόγω των σημαντικότατων χρηματικών αναγκών της Ελλάδας, τα κεφάλαια της Τράπεζας καταναλώθηκαν από το κράτος με αποτέλεσμα να χάσουν οι μέτοχοί της. Η τράπεζα φαίνεται να αφέθηκε να πέσει σε υπολειτουργία το 1834. Μέχρι σήμερα καμία απόφαση ή ΦΕΚ της Αντιβασιλείας για την κατάργησή της δεν έχει αναφερθεί.

Η Εθνική Χρηματιστική Τράπεζα ήταν ο πρόδρομος της Εθνικής Τράπεζας το 1841 που ιδρύθηκε και πάλι από τον Γεώργιο Σταύρου με τη συνδρομή του Εϋνάρδου, επτά χρόνια αργότερα από τη διάλυση της πρώτης.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Εθνική Χρηματιστική Τράπεζα Σαν σήμερα, ανακτήθηκε στις 30 Σεπτ. 2012
2. 1 2  Γεώργιος Σταύρος Αρχειοθετήθηκε 2016-03-05 στο Wayback Machine. Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος, Ιστορικό Αρχείο, ανακτήθηκε στις 30 Σεπτ. 2012
3. ↑  Αθανάσιος Κ. Μπούνταλης (2016). *Το Χρήμα στην Ελλάδα, 1821-2001. Η ιστορία ενός θεσμού*. MIG Publishing. σελ. 618. ISBN 978-9-60937-758-4.

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Ελληνικές Τράπεζες |
| --- |
|  |
| Κεντρική Τράπεζα | 
* Τράπεζα της Ελλάδος
 |
|  |
| Συστημικές Τράπεζες | 
* Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος
* Τράπεζα Πειραιώς
* Alpha Bank
* Eurobank
 |
|  |
| Λοιπές Τράπεζες | 
* Τράπεζα Εμπορίου και Ανάπτυξης Ευξείνου Πόντου
* Aegean Baltic Bank
* Attica Bank
* Optima Bank
* Vivabank
 |
|  |
| Συνεταιριστικές Τοπικές Τράπεζες | 
* Παγκρήτια Συνεταιριστική Τράπεζα
* Συνεταιριστική Τράπεζα Θεσσαλίας
* Συνεταιριστική Τράπεζα Ηπείρου
* Συνεταιριστική Τράπεζα Καρδίτσας
* Συνεταιριστική Τράπεζα Κεντρικής Μακεδονίας
* Συνεταιριστική Τράπεζα Χανίων
 |
|  |
| Ιστορικές Τράπεζες που έχουν κλείσει | 
* Γενική Τράπεζα της Ελλάδας
* Εθνική Χρηματιστική Τράπεζα
* Ιονική και Λαϊκή Τράπεζα
* Τράπεζα Εθνικής Οικονομίας
* Τράπεζα Ηπειροθεσσαλίας
* Τράπεζα Κρήτης
* Τράπεζα Κρήτης
* Τράπεζα Αθηνών
* Τράπεζα Αθηνών
 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ιστορία
* Πύλη:Οικονομία
* Πύλη:Ελλάδα
 |

 |
Η **εθνική ομάδα χόκεϊ επί πάγου ανδρών της Φινλανδίας** εκπροσωπεί τη Φινλανδία στις διεθνείς διοργανώσεις χόκεϊ επί πάγου. Η ομάδα τελεί υπό την εποπτεία της Φινλανδικής Ομοσπονδίας Xόκεϊ επί Πάγου (SJL), μέλους της Διεθνούς Ομοσπονδίας Χόκεϊ επί Πάγου. Έχει το ψευδώνυμο «Leijonat» (Lejonen) Η Φινλανδία θεωρείται μέλος των λεγόμενων «Big Six», των έξι ισχυρότερων εθνικών ομάδων ανδρών, μαζί με τον Καναδά, την Τσεχία, τη Ρωσία, τη Σουηδία και τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Τα τελευταία χρόνια, η Φινλανδία κατατάσσεται σταθερά στις καλύτερες ομάδες στο διεθνές χόκεϊ. Το 2013, η ομάδα βρισκόταν στη 2η θέση με 3345 πόντους στην παγκόσμια κατάταξη του IIHF. Ωστόσο, έχουν χάσει 8 από τους 10 τελικούς Παγκοσμίου Πρωταθλήματος στους οποίους μετείχαν, περισσότερους από οποιαδήποτε άλλη ομάδα μετά την καθιέρωση των πλέιοφς στις διοργανώσεις.

Ιστορία
-------

Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Χόκεϊ επί Πάγου του 1995, η Φινλανδία κέρδισε τον πρώτο της χρυσό σε διεθνές επίπεδο. Η Φινλανδία έφθασε στον τελικό κερδίζοντας με 5-0 επί της Γαλλίας στα προημιτελικά και με 2-0 στην Τσεχία στα ημιτελικά. Στον τελικό, οι Φινλανδοί αντιμετώπισαν την αντίπαλη και διοργανώτρια του πρωταθλήματος του 1995, τη Σουηδία. Στην πρώτη περίοδο του τελικού, ο Βίλε Πελτόνεν από την αριστερή πτέρυγα σημείωσε τέρμα και στη συνέχεια βοήθησε τον Τίμο Γιούτιλα να δώσει στη Φινλανδία ένα προβάδισμα 4-0, στο δρόμο για μια μεγάλη νίκη με 4-1.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «NHL announces World Cup of Hockey for 2016». The Canadian Press. 24 Ιανουαρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 29 Ιανουαρίου 2015.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος
**Η *Παναγία Madre della consolazione*** (Παναγία παρηγορήτρια) είναι μεταβυζαντινή εικόνα του 1500 περίπου, εκτιθέμενη στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο της Αθήνας.

Περιγραφή
---------

Απεικονίζεται τύπος της Παναγίας με το παιδί Ιησού στα δεξιά της σε στάση που ευλογεί και κρατάει σφαίρα με τον σταυρό στην κορυφή. Οι διαστάσεις της εικόνας είναι 0,715 x 0,525 μ. Αποτελεί στην πιο κυρίαρχη παραλλαγή του τύπου της ιταλοκρητικής Παναγίας. Χαρακτηριστικό είναι το πυκνό και περίτεχνο χρυσοκέντημα στο σκούρου χρώματος ιμάτιο (ένδυμα) του Χριστού, τα χρώματα στο μαφόριο της Παναγίας και τα ψυχρά χρώματα των προσώπων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Μυρτάλη Αχειμάστου-Ποταμιάνου, *Εικόνες του Βυζαντινού Μουσείου Αθηνών*, εκδ.Ταμείο Αρχαιολογικών Πόρων και Απαλλοτριώσεων, Διεύθυνση Δημοσιευμάτων, 1998, σελ. 150.

Πηγές
-----

* Μυρτάλη Αχειμάστου-Ποταμιάνου , Εικόνες του Βυζαντινού Μουσείου Αθηνών, εκδ.Ταμείο Αρχαιολογικών Πόρων και Απαλλοτριώσεων, Διεύθυνση Δημοσιευμάτων, 1998

*
Η **Δόβηρος** (λατινικά: *Doberus*) ήταν αρχαία πόλη της ιστορικής περιοχής της Παιονίας. Σύμφωνα με τον Στέφανο τον Βυζάντιο, αναφέρεται με την ονομασία *Δήβορος* και από άλλους αρχαίους συγγραφείς ως *Διάβορος* και *Δούβηρος*.

Ιστορικά στοιχεία
-----------------

Η πρώτη γραπτή αναφορά της ύπαρξης της πόλης γίνεται από τον Θουκυδίδη που αναφέρει ότι την κατέκτησε ο βασιλιάς της Θράκης Σιτάλκης το 429 π.Χ. Αναφέρει ακόμη ότι ο στρατός του Σιτάλκη, στην πορεία του προς την Μακεδονία και την Δόβηρο, πέρασε από την οροσειρά της Κερκίνης, που βρίσκονταν ανάμεσα από τους Σίντιους και τους Παίονες. Η ακριβή της θέση παραμένει άγνωστη αλλά μπορεί να εντοπιστεί ανάμεσα στις αρχαίες πόλεις Ιδομένη και Αστραίο της Παιονίας *(εντοπίζεται από πολλούς κοντά στη Στρώμνιτσα)*, στα δυτικά του όρους Κερκίνη με άμεση φυσική πρόσβαση στην Κάτω Μακεδονία και σε κοντινή απόσταση από την κοιλάδα του μέσου ρου του Αξιού ποταμού.

Στην ελληνιστική περίοδο, ήταν πόλη του Μακεδονικού Βασιλείου και της ρωμαϊκής επαρχίας της Μακεδονίας. Μετά την λεηλασία της από τους Γότθους το 268, η Δόβηρος γίνεται έδρα επισκόπου. Στην ύστερη αρχαιότητα, τα ίχνη της πόλης χάνονται και αναφέρεται απλώς ως έδρα τιτουλάριου επισκόπου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) William Smith, *Dictionary of Greek and Roman Geography*, Walton and Maberly, Λονδίνο, 1854, Ιστοσ. Perseus.org, Ανακτήθηκε 23 Απριλίου 2013.
2. ↑  (Λατινικά) Henri Estienne, *Thesaurus graecae linguae*, Ambrosius Firmin-Didot, 1830, σ. 1601 (σ. 91), Ανακτήθηκε 23 Απριλίου 2013.
3. ↑  (Αγγλικά) Θουκυδίδης. Benjamin Jowett, επιμ. «History of the Peloponnesian War (2.98)». *Perseus.org*. Ανακτήθηκε στις 23 Απριλίου 2013.
4. 1 2 3  (Γαλλικά) Φανούλα Παπάζογλου, *Les villes de Macédoine à l'époque romaine*, Suppléments au Bulletin de Correspondance Hellénique, Supplément 16, Παρίσι, 1988, σσ. 328-333, ISBN 2-86958-014-2, Ανακτήθηκε 23 Απριλίου 2013.
Ο **Αρνώ ντε Βιλνέβ**, ο **Ραϊμόν ντε Βιλνέβ** και ο **Πονς ντε Βιλνέβ** ήταν τρία αδέρφια προερχόμενα από την οικογένεια Βιλνέβ, ιππότες από το Λανγκντόκ, τα οποία ακολούθησαν το 1248 στους Αγίου Τόπους, τον Αλφόνσο, κόμη του Πουατιέ και της Τουλούζ. Ο Βασιλιάς Άγιος Λουδοβίκος εξέδωσε μια υπέρ τους απόφαση στο στρατόπεδο του Ζοπέ τον Δεκέμβριο του 1252.

Για να μπορέσουν να αντεπεξέλθουν στα έξοδα της Σταυροφορίας, οι ιππότες είχαν πωλήσει την πόλη του Πονσόρμπ στο Τάγμα του Αγίου Ιωάννη της Ιερουσαλήμ.

Ο Πιέρ Ε΄ ντε Βιλνέβ ήταν μεταξύ των ευγενών από το Λανγκντόκ που ακολούθησαν τον Ραϊμόν Β΄ Τρανκαβέλ στην Παλαιστίνη. Εκίνησε να συμμετάσχει στην Σταυροφορία το 1270, όπως αναφέρει ο Ζουανβίλ, ενώ πέθανε μπροστά στα τείχη της Τύνιδας.

  


|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ιστορία | Πύλη Ιστορία |
Ο **Αρντουίνο**, ιταλ. Arduino (955 14 Δεκεμβρίου 1015) από τον Οίκο της Ιβρέας ήταν μαργράβος της Ιβρέας (π. 900-1015) και βασιλιάς της Λομβαρδίας («Ιταλίας») το διάστημα 1002-1014.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του Ντάντο κόμη της Πόμπια, περιοχής στη Νοβάρα του Πεδεμοντίου. Γεννήθηκε στην Πόμπια την περίοδο που η Λομβαρδία αγωνιζόταν για την ανεξαρτησία της από τον βασιλιά της Γερμανίας. Ο Όθων Α΄ της Γερμανίας κατέλαβε τη Λομβαρδία το 961 και εκθρόνισε τον Βερεγγάριο Β΄ της Ιταλίας, μεγάλο θείο του Αρντουίνο. Ο τελευταίος ήταν 6 ετών τότε· το 990 έγινε μαργράβος της Ιβρέας και το επόμενο έτος κόμης του Ιερού Παλατιού του Λατερανού, ανακτόρου του πάπα.

Το 1002 απεβίωσε ο Όθων Γ΄ (εγγονός του Όθωνα Α΄) και οι ευγενείς της Λομβαρδίας εξέλεξαν τον Αρντουίνο ως βασιλιά τους στη βασιλική του Σαν Μικέλε Ματζόρε της Παβίας· ήταν ο μετά από 41 έτη διάδοχος του Βερεγγάριου Β΄. Ο Αρντουίνο υποστηρίχθηκε αρχικά από τον αρχιεπίσκοπο του Μιλάνου.

Τον Όθωνα Γ΄ διαδέχθηκε ο 2ος εξάδελφός του Ερρίκος Β΄ της Γερμανίας, που αντιτέθηκε στον Αρντουίνο. Το 1004 εισέβαλε στην Ιταλία, νίκησε τον Αρντουίνο και στέφθηκε βασιλιάς της Λομβαρδίας στην Παβία, την κεντρική πόλη της Βόρειας Ιταλίας. Όταν όμως επέστρεψε στη Γερμανία, ο Αρντουίνο ανέκτησε την εξουσία του.

Δέκα έτη μετά ο Ερρίκος Β΄ εισέβαλε πάλι στην Ιταλία και ανακηρύχθηκε βασιλιάς της Γερμανίας στη Ρώμη. Ο Αρντουίνο τελικά πιέστηκε να αποποιηθεί του τίτλου του και απεβίωσε το επόμενο έτος στο αββαείο Φρουτουάρια. Έτσι έληξε η ανεξαρτησία της Λομβαρδίας («Ιταλίας»)· ο επόμενος βασιλιάς της θα είναι το 1861 με την Ενοποίηση της Ιταλίας.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε τη Μπέρτα, μάλλον κόρη του Ότμπερτ Β΄ μαργράβου του Μιλάνου και είχε τέκνα:

* Αρντουίνο/Αρντιτσίνο.
* Όττο/Όθων.
* Γκίλμπερτ/Γιλβέρτος.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. 118859269. Ανακτήθηκε στις 13  Οκτωβρίου 2015.

Πηγές
-----

* Arnaldi, Girolamo (1962). "Arduino, re d'Italia". Dizionario Biografico degli Italiani. 4. Rome: Istituto dell'Enciclopedia Italiana.

| Βασιλικοί τίτλοι |
| --- |
| ΠροκάτοχοςΌθων Γ΄ | **Βασιλιάς της Ιταλίας**1002 - 1014 | ΔιάδοχοςΚορράδος ο Πρεσβύτερος |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 262591276
* LCCN: nr90005128
* ISNI: 0000 0000 7969 3858
* GND: 118859269
* SUDOC: 117705802
* ICCU: UM1V021607

 |

 |
Θέα του αποθέματος βιόσφαιρας των Καρπαθίων
Το **Απόθεμα Βιόσφαιρας Καρπαθίων** (ουκρανικά: Карпатський біосферний заповідник) είναι καταφύγιο βιόσφαιρας το οποίο ιδρύθηκε ως φυσικό καταφύγιο το 1968 και έγινε μέρος του Παγκόσμιου Δικτύου Αποθεμάτων Βιόσφαιρας της UNESCO το 1992. Από το 2007, μαζί με μεγαλύτερο μέρος του καταφυγίου, ορισμένες περιοχές του Εθνικού Πάρκου του Ποταμού Ουζ συμπεριλήφθηκαν στα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO ως μέρος των αρχαίων και αρχέγονων δασών οξιάς των Καρπαθίων και άλλων περιοχών της Ευρώπης.

Βρίσκεται στα ανατολικά τμήματα της Περιφέρειας Υπερκαρπαθίας· αποτελείται από έξι ξεχωριστούς ορεινούς όγκους διατήρησης και δύο βοτανικά ζακάζνικ (Τσόρνα Χόρα και Γιούλιβσκα Χόρα) με συνολική έκταση 57.880 εκταρίων. Το μεγαλύτερο μέρος του αποθέματος καλύπτεται από παρθένα δάση. Διοικητικά, το καταφύγιο βιόσφαιρας βρίσκεται σε τέσσερις περιοχές της Περιφέρειας Υπερκαρπαθίας της Ουκρανίας.

Διαίρεση επικράτειας
--------------------

Η επικράτεια του Αποθέματος Βιόσφαιρας των Καρπαθίων χωρίζεται σε διάφορες λειτουργικές ζώνες: πυρήνας (Α) και ζώνες προστασίας (Β), ζώνη του ρυθμιζόμενου προστατευόμενου καθεστώτος (D) και ανθρωπογενή τοπία (C). Διαφέρουν μεταξύ τους ως προς τα καθεστώτα χρήσης της φύσης. Αυτός ο διαχωρισμός βοηθά στην επίτευξη της καταλληλότερης ισορροπίας μεταξύ των αναγκών προστασίας της φύσης και των απαιτήσεων των ντόπιων πληθυσμών.

Χλωρίδα και πανίδα
------------------

Η χλωρίδα του Αποθέματος Βιόσφαιρας Καρπαθίων αποτελείται από 262 είδη μυκήτων, 392 είδη λειχήνων, 440 είδη βρύων και 1062 είδη τραχειόφυτων. Η φυκώδης χλωρίδα περιλαμβάνει 465 είδη. 64 είδη φυτών που εκπροσωπούνται σε αυτό το απόθεμα περιλαμβάνονται στο Ουκρανικό Κόκκινο Βιβλίο Δεδομένων καθώς και στην IUCN και στις Ευρωπαϊκές Κόκκινες Λίστες. Η πανίδα του αποθέματος βιόσφαιρας των Καρπαθίων αντιπροσωπεύεται από 64 είδη θηλαστικών, 173 πτηνά, 9 ερπετά, 13 αμφίβια, 23 ψάρια και περισσότερα από 10.000 είδη ασπόνδυλων. 72 από αυτά τα είδη περιλαμβάνονται στο Ουκρανικό Κόκκινο Βιβλίο Δεδομένων και στην IUCN καθώς και στις Ευρωπαϊκές Κόκκινες Λίστες.

Συλλογή
-------

* Τοπίο του αποθέματος της βιόσφαιρας των Καρπαθίων.
* Τα ορεινά βοσκοτόπια μετά από καταιγίδα.
* Τοπίο του καταφυγίου βιόσφαιρας των βορείων Καρπαθίων, κοντά στο Ράχιβ. Οκτώβριος 2014.
* Θέα των βουνών του αποθέματος της βιόσφαιρας των Καρπαθίων καλυμμένα με σύννεφα. Αύγουστος 2018.
* Une colline neigeuse bordée d'une épaisse forêt, chapeautée d'un nuage rasant. Sur la colline une clairière avec quelques chalets.Η βιόσφαιρα τον Νοέμβριο 2014.
* Paturages et forêt en montagne, dans les près quelques maisons éparses, une clôture.Η βιόσφαιρα τον Ιούλιο 2015.

Παραπομπές
----------

1. ↑  UNESCO: Carpathian, July 2011
Ο **αριθμός Ράιχερτ** (**Αριθμός Ράιχερτ** ή **αριθμός** **Ράιχερτ-Μάισλ-Βόλνι**) είναι παράμετρος για την εκτίμηση λίπους που δείχνει πόσα πτητικά λιπαρά οξέα μπορούν να εξαχθούν από το λίπος μεσαπωνοποίηση. Ισούται με τον αριθμό των χιλιοστογραμμαρίων διαλύματος υδροξειδίου κανονικότητας 0,1Ν που απαιτούνται για την εξουδετέρωση των υδατοδιαλυτών πτητικών λιπαρών οξέων που έχουν ληφθεί με απόσταξη και διήθηση 5 γραμμαρίων ορισμένου σαπωνοποιημένου λίπους. Το διάλυμα υδροξειδίου για την ογκομέτρηση παρασκευάζεται με καυστικό νάτριο, καυστικό κάλιο ή υδροξείδιο του βαρίου.

Ο αριθμός είναι δείκτης για τα υδρόφιλα λιπαρά οξέα σε βρώσιμα λίπη, και είναι ιδιαίτερα υψηλός στο βούτυρο.

Η προέλευση του ονόματος είναι οι χημικοί που ανέπτυξαν τη μέθοδο, Εμίλ Ράιχερτ και Έμεριχ Μάισλ (Emil Reichert και Emerich Meissl).

Βιβλιογραφία
------------

1. ↑  Food and Agriculture Organization and World Health Organization. (2001). *The Codex Alimentarius*. Rome:FAO/WHO. Volume 8: Fats and Oils, "Section 4.9.1: Estimation of Milk Fat Content".
2. ↑  "Reichert-Meissl number" Αρχειοθετήθηκε 2016-03-03 στο Wayback Machine. *Merriam-Webster Medical Dictionary* (online).
Χαρακτηριστικό εξώφυλλο της πρώτης περιόδου του περιοδικού
Το ***Περιπέτεια*** είναι εβδομαδιαίο περιοδικό που περιέχει επανεκδόσεις των κόμικς *Όμπραξ*, *Λοχαγός Μαρκ*, και *Μπλεκ*. Κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1983 από τις εκδόσεις Ανεμοδουρά.

Η πρώτη περίοδος έκδοσης του ολοκληρώθηκε το 1989. Εν συνεχεία, τα τεύχη που ακολούθησαν παρουσιάσθηκαν και σε μηνιαίους τόμους των 3 τευχών (ή κάποιες φορές των 4) που συνεχίζουν να εκδίδονται από τον Μάιο του 1992.

Εκδόθηκαν επίσης και "έξτρα τόμοι Μαρκ" (δέκα έως το καλοκαίρι του 2007), όπως και τόμοι "Προσφοράς" (τετράτευχοι), με εναλλαγή ιστοριών του Μαρκ και του Όμπραξ (δεκατρείς έως το καλοκαίρι του 2008).

Το 1994 κυκλοφόρησε ένα ιδιαίτερο τεύχος που χαρακτηρίσθηκε ως «*προσφορά του περιοδικού Περιπέτεια*», σε μεγαλύτερη διάσταση με τίτλο «η ιστορία του λοχαγού Μαρκ» το οποίο είναι ανατύπωση του υπ’αριθμόν 100 τεύχους της Ιταλικής έκδοσης, ("*La storia del comandante Mark*").

Το εβδομαδιαίο αυτό περιοδικό συνέχισε έως και το 2010 (για 27ο έτος) την έκδοσή του στην Ελλάδα ως «Συλλεκτικό τεύχος Μαρκ» (με επιχρωματισμένες εικόνες), ανακυκλώνοντας εδώ και χρόνια (ήδη βρισκόμαστε στη δ’ ανατύπωση) αποκλειστικά τις ιστορίες του *λοχαγού ΜΑΡΚ*, οπότε και ολοκλήρωσε τον εκδοτικό του κύκλο.

Από τις Εκδόσεις Μικρός Ήρως, στις 30 Ιουλίου 2017, κυκλοφόρησε το Μαρκ #1, με μία ακόμα ανατύπωση της ιστορίας "Ο Πόλεμος Της Ανεξαρτησίας" και με συμπλήρωμα δύο ιστορίες Κοκομπίλ, ως ένθετο στην εφημερίδα Ελεύθερος Τύπος.

Παραπομπές
----------

1. ↑   mikrosiros.gr, Εκδόσεις Μικρός Ήρως

Πηγές
-----

* "*Ο Μπλεκ και οι άλλοι, οι χάρτινοι ήρωες του Στέλιου Ανεμοδουρά*" -Νίκος Δημ. Νικολαΐδης, Γιώργος Πολ. Παπαδάκης (έκδοση "Περιοδικός Τύπος", 2007)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα των εκδόσεων Bonelli
Το **Από τη Ρωσία, με αγάπη** (πρωτότυπος τίτλος:*From Russia, with Love*) είναι το πέμπτο μυθιστόρημα του Άγγλου συγγραφέα Ίαν Φλέμινγκ της σειράς Τζέιμς Μποντ στο οποίο παρουσιάζεται ο ομώνυμος φανταστικός πράκτορας των Βρετανικών μυστικών υπηρεσιών. Ο Ίαν Φλέμινγκ έγραψε την ιστορία στις αρχές του 1956 στο κτήμα του Goldeneye στην Τζαμάικα, την εποχή που σκέφτηκε ότι ίσως αυτό ήταν το τελευταίο του βιβλίο για τον Μποντ. Το μυθιστόρημα δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο Ηνωμένο Βασίλειο από τον Τζόναθαν Κέιπ στις 8 Απριλίου 1957.

Η ιστορία επικεντρώνεται σε ένα σχέδιο της SMERSH, της σοβιετικής αντικατασκοπείας, για να δολοφονήσει τον Τζέιμς Μποντ με τέτοιον τρόπο που να δυσφημεί τόσο αυτόν όσο και την υπηρεσία του. Ως δόλωμα, οι Ρώσοι χρησιμοποιούν μια όμορφη υπάλληλο κρυπτογράφησης, την Τατιάνα Ρομανόβα, καθώς και το Σπέκτορ, μια σοβιετική μηχανή αποκωδικοποίησης. Μεγάλο μέρος της δράσης λαμβάνει χώρα στην Κωνσταντινούπολη και στο Orient Express. Το βιβλίο είναι εμπνευσμένο από την επίσκεψη του Φλέμινγκ στην Τουρκία για λογαριασμό των The Sunday Times για μια διάσκεψη της Interpol. Ο Ίαν Φλέμινγκ αργότερα, επέστρεψε στη Βρετανία με το Orient Express. Το μυθιστόρημα ασχολείται με τις εντάσεις Ανατολής-Δύσης επί του Ψυχρού Πολέμου, την πτώση της Βρετανικής ισχύος, και της Βρετανικής επιρροής στην εποχή μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Το μυθιστόρημα έλαβε κυρίως θετικές κριτικές τη στιγμή της δημοσίευσης, με τις πωλήσεις του βιβλίου να ενισχύονται από μια διαφημιστική καμπάνια που έπαιξε μετά από μια επίσκεψη του Βρετανού πρωθυπουργού Άντονι Ίντεν στο κτήμα Goldeneye και τη δημοσίευση ενός άρθρου στο Life, το οποίο απαριθμούσε το συγκεκριμένο μυθιστόρημα ως ένα από τα δέκα αγαπημένα βιβλία του Τζον Φ. Κένεντι, του Προέδρου των ΗΠΑ. Η ιστορία κυκλοφόρησε στην εφημερίδα Daily Express, αρχικά σε συνοπτική, πολυμερή μορφή και στη συνέχεια ως κόμικ. Το 1963 διασκευάστηκε σε κινηματογραφική μορφή, ως η δεύτερη ταινία της σειράς του Τζέιμς Μποντ, με πρωταγωνιστή τον Σον Κόνερι.

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Ο αδερφός του Κέννεντυ, Ρόμπερτ ήταν φανατικός αναγνώστης των μυθιστορημάτων του Τζείμς Μποντ, όπως και ο Άλεν Ντάλες, ο Διευθυντής της CIA.

Παραπομπές
----------

1. ↑  OL85752W.
2. ↑  Parker 2014, σελ. 209.
3. ↑  Benson 1988, σελ. 14.
4. ↑  
Richardson, Maurice (14 April 1957). «Crime Ration». *The Observer*: σελ. 16.
5. ↑  
Fleming, Ian (11 September 1955). «The Great Riot of Istanbul». *The Sunday Times*: σελ. 14.
6. ↑  Benson 1988, σελ. 12.
7. ↑  Black 2005, σελ. 30.
8. ↑  Bennett & Woollacott 1987, σελ. 28.
9. ↑  Macintyre 2008, σελ. 113.
10. ↑  Fleming & Higson 2006, σελ. 227.
11. ↑  Sidey, Hugh (17 March 1961). «The President's Voracious Reading Habits». *Life* **50** (11): 59. ISSN 0024-3019.. Ανακτήθηκε στις 5 October 2011.
12. ↑  Parker 2014, σελίδες 260, 262.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

* Πρότυπο:Wikiquote-inline
* Ian Fleming.com Επίσημη ιστοσελίδα των Ian Fleming Publications

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 182615154

 |

 |
Εθνικό πάρκο στην Αργεντινή.
Ο **Εθνικός δρυμός** ή **Εθνικό πάρκο** είναι ένα οικοσύστημα ή βιότοπος με ιδιαίτερη οικολογική αξία που παραμένει ανεπηρέαστο ή έχει επηρεαστεί ελάχιστα από ανθρώπινες δραστηριότητες και στο οποίο διατηρείται ποικιλομορφία οικολογικών, βιολογικών, γεωμορφολογικών και αισθητικών στοιχείων. Αποτελεί οριοθετημένη περιοχή που προστατεύεται από ειδικούς νόμους προκειμένου να διαφυλαχτεί η μοναδικότητα του φυσικού πλούτου. Κατά κανόνα περιλαμβάνει τον πυρήνα, που είναι η πιο αυστηρά προστατευμένη περιοχή και την περιμετρική ζώνη. Οι γεωμορφολογικοί σχηματισμοί και το οικολογικό περιβάλλον της χλωρίδας και της πανίδας παρουσιάζουν επιστημονικό κι εκπαιδευτικό ενδιαφέρον καθώς και δέος αναψυχής. Ένας Εθνικός δρυμός μπορεί να περιλαμβάνει δάση, λιβάδια, λίμνες, ποτάμια, οικισμούς, καθώς και ιστορικά ή αρχαιολογικά ευρήματα και μνημεία. 

Πανοραμική άποψη από το Εθνικού Πάρκου Γιοσέμιτι (Yosemite), Καλιφόρνια, ΗΠΑ.
Υπεύθυνος φορέας για τη φύλαξη των εθνικών δρυμών είναι η Δασική υπηρεσία. Οι επισκέπτες επιτρέπεται να εισέρχονται στο χώρο κάτω από ειδικές συνθήκες για επιμόρφωση, έρευνα ή αναψυχή. Στους Δρυμούς επιτρέπονται οι ήπιες δραστηριότητες και απαγορεύεται η φθορά των γεωμορφολογικών χαρακτηριστικών.

Πυρήνας και περιφερειακή ζώνη
-----------------------------

Κάθε Δρυμός αποτελείται από τον πυρήνα και την περιφερειακή ζώνη. Στον πυρήνα επιτρέπεται μόνο η επιστημονική έρευνα, η παθητική αναψυχή και η απόκτηση περιβαλλοντικής γνώσης και ενημέρωσης σε πορίσματα ερευνών και μελετών. 

Στην περιφερειακή ζώνη επιτρέπονται ορισμένες δραστηριότητες όπως η ίδρυση εκτροφείων θηραμάτων και ιχθυοτροφείων, η κατασκευή δρόμων και χώρων σταθμεύσεως αυτοκινήτων, η κατασκευή φυλακίων και εγκαταστάσεων για την εξυπηρέτηση κατασκηνώσεων και ορειβασίας, η τοποθέτηση πινακίδων, η υλοτομία και η βοσκή.

Προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι Εθνικοί δρυμοί
-----------------------------------------------

Τα βασικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι Εθνικοί δρυμοί, είναι συνήθως κοινά σε όλες τις περιοχές.

* Μικροί πυρήνες
* Σε κάποιους δεν έχουν οριστεί περιφερειακές ζώνες
* Ανυπαρξία προσωπικού φύλαξης και διαχείρισης
* Λαθροϋλοτομία
* Λαθροθηρία
* Λαθραία βόσκηση
* Πυρκαγιές

Δείτε επίσης
------------

* Εθνικοί δρυμοί της Ελλάδας

Πηγές
-----

* (σελ. 1)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα του Εθνικού δρυμού Πάρνηθας
* Ιστοσελίδα για τον Εθνικό δρυμό Οίτης
* Χάρτης δορυφορικών εικόνων με τους Εθνικούς Δρυμούς

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85090045
* GND: 4075220-3
* BNF: cb126475382 (data)
* NDL: 00566388
* NKC: ph115506

 |

 |
**Παρακτια ζώνη** λέγεται η θαλάσσια ζώνη που εκτείνεται από την ακτή μέχρι και την υφαλοκρηπίδα. Θεωρητικά είναι η μία από τις δύο ζώνες που διακρίνεται ο θαλάσσιος χώρος κατά την Ωκεανογραφία.

Στη "παράκτια ζώνη" αναπτύσσονται οι περισσότεροι θαλάσσιοι οργανισμοί, λόγω των ήπιων φυσικών συνθηκών (θερμοκρασία φωτισμός κ.λπ.) που επικρατούν σ΄ αυτή. Επίσης στη παράκτια ζώνη παρατηρείται και η μεγαλύτερη δραστηριότητα του ανθρώπου στη θάλασσα, όπως για παράδειγμα η αλιεία η οποία και εν προκειμένω ονομάζεται "μικρή αλιεία", ή πλέον επίσημα "παράκτια αλιεία".

Δείτε επίσης
------------

* Θαλάσσια διαστρωμάτωση
*Παράδεισος*, Γιαν Μπρίγκελ ο νεότερος (περ. 1650, Πινακοθήκη του Βερολίνου). Στον πίνακα απεικονίζεται ένα καταπράσινο δάσος όπου ειρηνικά συνυπάρχουν αυτόχθονα και εξωτικά ζώα, όπως ένα ζευγάρι λιονταριών, εξωτικοί παπαγάλοι, μαϊμούδες και χελώνες. Στο παρασκήνιο, με μια πιο προσεκτική ματιά, διακρίνονται ο Αδάμ και η Εύα.
**Παράδεισος** στη κυριολεξία σημαίνει περιφραγμένος λειμώνας ή τόπος αναψυχής και διασκέδασης, που είναι κατάφυτος και γεμάτος με άγρια ή ελεύθερα ζώα.

Η λέξη φέρεται περισσότερο ασιατική (π.χ. στη ζενθική: Παιρίντεζα) και κατά πιθανότερη εκδοχή περσική ή κατ΄ άλλους αρχαία σημιτική και χαλδαϊκή. Στην ελληνική γλώσσα (γραφή) πρωτοαναφέρθηκε από τον Ξενοφώντα στη «Κύρου Ανάβαση» Α΄ 2, 7 και Β΄ 4, 14 , επίσης στα «Ελληνικά» Δ΄ 1, 15, και στην «Κύρου Παιδεία» Α΄ 3, 14 και και Η΄ 6, 12. Σε όλες τις περιπτώσεις αποδίδεται προς τους περιφραγμένους λειμώνες και κήπους αναψυχής του Μεγάλου Βασιλέως των Περσών. 

Η λέξη αργότερα καθιερώθηκε στην ελληνική να χαρακτηρίζει κάθε περίφρακτο κήπο γενικά. Χρησιμοποιήθηκε στη συνέχεια και από τους Εβδομήκοντα (Ο΄) κατά τη μετάφραση της Παλαιάς Διαθήκης από την εβραϊκή γλώσσα στην ελληνική προς χαρακτηρισμό του κήπου που δημιούργησε ο Θεός στην Εδέμ και τοποθέτησε σ΄ αυτόν τους Πρωτόπλαστους (*Γένεση Β΄ 8).*

Βιβλιογραφία
------------

* Απόστολος Νικολαΐδης, Κόλαση και παράδεισος. Η διαλεκτική κοινωνίας και ακοινωνησίας, εκδ. Γρηγόρη, Αθήνα 2011, ISBN 960-333-668-8.
* John Ashton & Tom Whyte, Η αναζήτηση του Παραδείσου, Το όραμα του ουρανού και της αιωνιότητας στους μύθους και τις Θρησκείες του κόσμου, Εκδόσεις Κοχλίας, 2004, ISBN 960-8228-90-5.
* Barr, James, The Garden of Eden and the Hope of Immortality, SCM Press, London, 1992.
* Μεταλληνός Δ. Γεώργιος, Η οδός, Κείμενα εισαγωγικά στην ορθοδοξία, Εκδόσεις: Χ.Ο. Σύλλογος φίλων ησυχαστηρίου Παντοκράτορος Μελισσοχωρίου, 2016, ISBN 9786188148932
* Μαράς, Αναστάσιος, Η περί εσχάτων διδασκαλία του αγίου Γρηγορίου Νύσσης, *Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ)*), 1999, Θεσσαλονίκη. (διδακτορική διατριβή).
* Hans Christian Huf, Κόλαση, Παράδεισος, και Νιρβάνα, ΒΟΥΔΑΣ-ΙΗΣΟΥΣ-ΜΩΑΜΕΘ, Εκδόσεις: Κονιδάρης, Αθήνα 2002, ISBN 9789603920205.
Το **παράδοξο του παππού** είναι ένα προτεινόμενο παράδοξο του ταξιδιού στο χρόνο που περιγράφτηκε από τον συγγραφέα επιστημονικής φαντασίας Ρενέ Μπαρζαβέλ στο βιβλίο του *Le Voyageur Imprudent*. Το παράδοξο περιγράφεται ως εξής: ο ταξιδιώτης του χρόνου πήγε πίσω στο χρόνο την περίοδο όπου ο παππούς δεν έχει παντρευτεί ακόμα και τον σκοτώνει. Ως αποτέλεσμα, ο ταξιδιώτης δε γεννήθηκε ποτέ. Αν δε γεννήθηκε ποτέ, τότε δεν μπόρεσε να ταξιδέψει στο χρόνο και να σκοτώσει τον παππού του, που σημαίνει ότι ο ταξιδιώτης γεννήθηκε τελικά.

Παρά το όνομα, το παράδοξο του παππού δεν αναφέρεται αποκλειστικά στην αδυναμία της γέννησης κάποιου. Αντίθετα, αναφέρεται σε οποιαδήποτε πράξη που θα έκανε το ταξίδι στο χρόνο ανέφικτο από την αρχή. Το παράδειγμα του ονόματος του παραδόξου είναι απλά η πιο διαδεδομένη σκέψη κάποιου που σκέφτεται ολόκληρη την εμβέλεια των πιθανών πράξεων. Άλλο παράδειγμα θα ήταν να χρησιμοποιήσει κάποιος επιστημονική γνώση για να εφεύρει μία χρονομηχανή, έπειτα να ταξιδέψει πίσω στο χρόνο και (είτε μέσω φόνου ή άλλου μέσου) να παρεμποδίσει την επιστημονική δουλειά που οδήγησε στις πληροφορίες που χρησιμοποίησε για να εφεύρει την χρονομηχανή. Ένα αντίστοιχο παράδοξο είναι γνωστό (στη φιλοσοφία) ως *αυτοβρεφοκτονία*, κατά την οποία ταξιδεύει κάποιος πίσω στο χρόνο και σκοτώνει κάποιον όταν είναι μωρό. 

Υποθέτοντας τον αιτιολογικό σύνδεσμο μεταξύ του παρόντος και του μέλλοντος του χρονοταξιδιώτη, το παράδοξο του παππού που διαταράσσει το σύνδεσμο μπορεί να θεωρηθεί απίθανο (έτσι αποκλείοντας την αυθαίρετη αλλαγή της μοίρας κάποιου). Ωστόσο, ένας αριθμός υποθέσεων έχει δημοσιευθεί για να αποφευχθεί το παράδοξο, όπως η ιδέα ότι το παρελθόν είναι απαράλλαχτο, οπότε ο παππούς θα επιβίωσε ήδη από την απόπειρα δολοφονίας του ή ο χρονοταξιδιώτης δημιουργεί μία εναλλακτική χρονογραμμή όπου ο ταξιδιώτης δε γεννήθηκε ποτέ.

Μία παραλλαγή του παράδοξου του παππού είναι το παράδοξο του Χίτλερ, μία αρκετά συχνή αλληγορία στην επιστημονική φαντασία, όπου ο πρωταγωνιστής ταξιδεύει πίσω στο χρόνο για να δολοφονήσει τον Αδόλφο Χίτλερ πριν προκαλέσει τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αντί να εμποδίσει το ταξίδι στο χρόνο, η πράξη αφαιρεί κάθε λόγο για το ταξίδι, μαζί με τη γνώση ότι κανένας λόγος δεν υπήρξε, αφαιρώντας έτσι κάθε σημασία στο ταξίδι στο χρόνο από την αρχή. Επίσης, οι συνέπειες από την ύπαρξη του Χίτλερ είναι τόσο μνημειώδεις για οποιονδήποτε γεννήθηκε στις δεκαετίες μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, που είναι πιθανό ότι το παράδοξο του παππού θα εφαρμοζόταν με κάποιο τρόπο (λόγω του γεγονότος ότι πρακτικά για κάποιον που γεννήθηκε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο πιθανόν η γέννηση του επηρεάστηκε με κάποιο τρόπο από τα αποτελέσματά του.

Πηγές
-----

* Grandfather Paradox