recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Σλόμπονταν Μπόσκαν** (γεννημένος στις 18 Αυγούστου 1975) είναι Σέρβος προπονητής πετοσφαίρισης και εργάζεται για τον Ολυμπιακό Πειραιώς. Έχει ύψος 197 εκ και έχει αγωνιστεί σαν πετοσφαιριστής στα πρωταθλήματα της Σερβίας, της Ιταλίας, της Ελλάδας, της Γαλλίας, της Τουρκίας και του Μαυροβουνίου. Υπήρξε και διεθνής με την εθνική ομάδα της Σερβίας.

Καριέρα
-------

Ο Σλόμπονταν Μπόσκαν έκανε τα πρώτα του επαγγελματικά βήματα στο χώρο του βόλεϊ στη σερβική Βοΐβοντίνα, στην οποία παρέμεινε από το 1994 μέχρι το 1999. Με τη Βοΐβοντίνα κατέκτησε 5 Πρωταθλήματα Γιουγκοσλαβίας (1995, 1996, 1997, 1998, 1999) και 4 Κύπελλα Γιουγκοσλαβίας (1995, 1996, 1998, 1999).

Το 1999 ταξίδεψε στην Ελλάδα με προορισμό τον Ολυμπιακό Πειραιώς, στον οποίο παρέμεινε για ένα χρόνο κατακτώντας το εγχώριο πρωτάθλημα (2000). 

Τη διετία 2000-02 αγωνίστηκε στην Τρεντίνο, ομάδα της Ιταλίας. Με την ιταλική ομάδα δεν κατάφερε να κατακτήσει κάποιο τίτλο. 

Το 2002, ο Σλόμπονταν Μπόσκαν επέστρεψε στην Ελλάδα, αυτήν τη φορά για λογαριασμό του Ηρακλή Θεσσαλονίκης, στον οποίο παρέμεινε για ένα χρόνο.

Το 2003 επέστρεψε στη σερβική Βοΐβοντίνα, ενώ ένα χρόνο αργότερα μετεγγράφη στην Τουρ Βόλλευμπολ, ομάδα της Γαλλίας. Στη γαλλική ομάδα παρέμεινε για τέσσερα χρόνια κατακτώντας 2 Κύπελλα Γαλλίας (2005, 2006), ένα Σούπερ Καπ Γαλλίας (2005) και ένα Τσάμπιονς Λιγκ (2005).

Το 2008 πραγματοποίησε ένα σύντομο πέρασμα από την Τουρκική Χαλκμπαν Σπορ, ενώ στη συνέχεια μεταπήδησε στην Μπουντβάνσκα Ριβιέρα, του Μαυροβουνίου.

Διεθνείς συμμετοχές
-------------------

Ο Σλόμπονταν Μπόσκαν έχει πραγματοποιήσει αρκετές συμμετοχές με την Εθνική ομάδα πετοσφαίρισης της Σερβίας.

Μεταξύ άλλων, έχει συμμετάσχει σε Ολυμπιακούς Αγώνες (2000), σε Ευρωπαικά Πρωταθλήματα (2001, 2005, 2007) αλλά και σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα (2001, 2002, 2003, 2005).

Τίτλοι
------

* 5 Πρωταθλήματα Γιουγκοσλαβίας: 1995, 1996, 1997, 1998, 1999
* 4 Κύπελλα Γιουγκοσλαβίας: 1995, 1996, 1998, 1999
* 1 Πρωτάθλημα Ελλάδας: 2000
* 1 Τσαμπιονς Λίγκ: 2005
* 2 Κύπελλα Γαλλίας: 2005, 2006
* 1 Σουπερ Καπ Γαλλίας: 2005

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) *CEV people database*. 5151. Ανακτήθηκε στις 6  Μαΐου 2022.

Πηγές
-----

*
Ο **Χριστός ένθρονος** είναι μεταβυζαντινή εικόνα του Εμμανουήλ Τζάνεεκτιθέμενη στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείοτης Αθήνας. Αξιόλογο έργο της ύστερης φάσης της Κρητικής ζωγραφικής.

Περιγραφή
---------

Ο **Χριστός ένθρονος** είναι μεταβυζαντινή εικόνα διαστάσεων 106Χ66 εκ. Ο Χριστός συνοδέυεται από τα τέσσερα *ζώδια* σύμβολα των τεσσάρων ευαγγελιστών. 
Η Εικόνα ζωγρφίσθηκε με σκοπό να τοποθετηθεί στο τέμπλο της Μονής της Οσίας Φιλοθέης στην Αθήνα. Η περικοπή στο ανοικτό ευαγγέλιο είναι από το Ματθ.11,28. Κόσμημα ελισσόμενου φυτικού βλαστού στο φωτοστέφανο, πλατιά και επιβλητική η μορφή του Χριστού με ολόγωτα και αστραφτερά ιμάτια, ο βαθυπράσινος θρόνος είναι μερικά από τα χαρακτηριστικά του έργου. Στο δάπεδο μπροστά, μεγαλογράμματες επιγραφές δηλοποιούν αριστερά τον αφιερωτή: Δέησις του δούλου του Θ(εο)υ Μιχαήλ Λουπουνά και δεξιά το ζωγράφο: *ΧΕΙΡ ΕΜΑΝΝΟΥΗΛ ΙΕΡΕΩC/ ΤΟΥ ΤΖΑΝΕ/ Α.Χ.Ξ.Δ.*.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Μανόλης Χατζηδάκης, Βυζαντινό Μουσείο Αθηνών-Εικόνες, Αθήνα, Εκδόσεις *Απόλλων*,χ.χ.σελ.27
2. ↑  Μανόλης Χατζηδάκης, Βυζαντινό Μουσείο Αθηνών-Εικόνες, Αθήνα, Εκδόσεις *Απόλλων*,χ.χ, σελ.27
3. ↑  Μυρτάλη Αχειμάστου-Ποταμιάνου , Εικόνες του Βυζαντινού Μουσείου Αθηνών, εκδ.Ταμείο Αρχαιολογικών Πόρων και Απαλλοτριώσεων, Διεύθυνση Δημοσιευμάτων, 1998, σελ.232

Πηγές
-----

* Μανόλης Χατζηδάκης, Βυζαντινό Μουσείο Αθηνών-Εικόνες, Αθήνα, Εκδόσεις *Απόλλων*,χ.χ
* Μυρτάλη Αχειμάστου-Ποταμιάνου , Εικόνες του Βυζαντινού Μουσείου Αθηνών, εκδ.Ταμείο Αρχαιολογικών Πόρων και Απαλλοτριώσεων, Διεύθυνση Δημοσιευμάτων, 1998
***Ο άνθρωπος που γελά*** (τίτλος πρωτοτύπου: *L'Homme qui rit*) είναι μυθιστόρημα του Γάλλου συγγραφέα Βίκτωρα Ουγκώ, που πρωτοεκδόθηκε τον Απρίλιο του 1869. Η υπόθεσή του λαβαίνει χώρα στην Αγγλία του ύστερου 17ου και του 18ου αιώνα, κατά τις βασιλείες του Ιακώβου Β΄ και της Βασίλισσας Άννας, αντιστοίχως, και παρουσιάζει την αγγλική βασιλική οικογένεια και αριστοκρατία της εποχής ως σκληρούς και διψασμένους για εξουσία ανθρώπους. Ο Ουγκώ, εξορισμένος εκείνα τα χρόνια στις Αγγλονορμανδικές Νήσους, είχε σκοπό να παραλληλίσει την τότε Αγγλία με τη Γαλλία του Λουδοβίκου Φιλίππου και της Αντιβασιλείας.

Το μυθιστόρημα αφηγείται τη ζωή ενός νεαρού ευγενούς, του Γκουιπλαίν, που είχε παραμορφωθεί ως νήπιο και ταξιδεύει με τον προστάτη και σύντροφό του περιπλανώμενο φιλόσοφο Ούρσους και το κοριτσάκι που έσωσε σε μια χιονοθύελλα. Ο Γκουιπλαίν είναι ο άνθρωπος του τίτλου του έργου, καθώς το πρόσωπό του είναι ακρωτηριασμένο σε μια έκφραση μόνιμου γέλιου. Το βιβλίο έχει εμπνεύσει αρκετούς καλλιτέχνες και έχει μεταφερθεί επανειλημμένα στον κινηματογράφο και στο θέατρο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Roman, Myriam: Preface to Le Livre de Poche Classiques edition, 2002, σελ. 16
2. ↑  «Maison Victor Hugo, Paris - press release for 2014 exhibition 'L'âme a-t-elle un visage?'» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 19 Απριλίου 2022. Ανακτήθηκε στις 28 Αυγούστου 2020.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 192632801
* GND: 4569251-8
* BNF: cb11994124z (data)

 |

 |
Ο **Σιράλι Φαρζάλι Μουσλίμοφ** (επίσης ως **Μισλίμοφ**) (Αζερικά: Şirəli Fərzəli oğlu Müslümov , pronounced [ʃiɾæˈli mysˈlymov]; Russian: Ширали Фарзали оглы Муслимов,

26 Μαρτίου 1805 – 2 Σεπτεμβρίου 1973) ήταν ένας βοσκός από την φυλή Ταλύς, στο χωριό Μπαρζαβού στην περιφέρεια Λερίκ του Αζερμπαϊτζάν, ορεινή περιοχή κοντά στα σύνορα με το Ιράν. Διεκδικείται ότι είναι ο γηραιότερος άνθρωπος που έζησε όταν πέθανε στις 2 Σεπτεμβρίου 1973 σε ηλικία 168 ετών. Είναι δηλαδή 46 χρόνια μεγαλύτερος από την Γαλλίδα Ζαν Καλμάν, ο γηραιότερος επιβεβαιωμένος άνθρωπος στην ιστορία που πέθανε σε ηλικία 122 ετών.

Ζωή
---

Σύμφωνα με τον μύθο, δούλευε σκληρά κάθε μέρα, περίπου 167 χρόνια, δεν κάπνιζε ούτε έπινε, έτρωγε μόνο φρούτα, λαχανικά, ψωμί ολικής αλέσεως, ζωμό κοτόπουλου, τυρί με χαμηλά λιπαρά και γιαούρτι. Είχε πολλούς συζύγους στην ζωή του. Αρρώστησε από πνευμονία το 1972 ή το 1973, αλλά πέθανε το 1973. 

Η ιστορία του μαθεύτηκε το 1973 από τοNational Geographic, που είπε ότι είχε ιππεύσει και είχε φυτέψει έναν οπωρώνα την δεκαετία του 1870. Αργότερα ανακάλεσε την αίτηση. Το βιβλίο ρεκόρ Γκίνες δεν την τοποθέτησε, καθώς αυτό είναι αμφισβητήσιμο μαζί με άλλες παρόμοιες αιτήσεις.

Η οικογενειακή του κατάσταση είναι αμφιλεγόμενη. Σύμφωνα με το National Geographic, είχε μια σύζυγο 120 ετών που παντρεύτηκαν 102 χρόνια. Το περιοδικό Τάιμ έχει την θεωρία ότι είχε μια σύζυγο 107 ετών. Μια άλλη θεωρία, λέει ότι στην ηλικία των 136 παντρεύτηκε και είχε μια κόρη. [*ποιος;*]

Το μόνο αποδεκτό στοιχείο στην θεωρία σχετικά με την ηλικία του είναι ότι το επίσημο πιστοποιητικό του είχε την ημερομηνία γέννησης του. Ωστόσο, δεν είχε γνωστό πιστοποιητικό γέννησης.

Φήμη
----

Η περίπτωσή του έγινε γνωστή το 1963 όταν ο νεαρός φωτορεπόρτερ του TASS, Καλμάν Κασπίγιεφ πήγε στο χωριό για να του κάνει συνέντευξη. Αυτό δημοσιεύτηκε στον σοβιετικό τύπο, από το National Geographic και την Danone, επειδή στην δίαιτα του περιελάμβανε το γιαούρτι. Αυτό άλλαξε την ζωή του χωριού, καθώς συνδέθηκε σε αυτήν το ηλεκτρικό ρεύμα και δεχόταν ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές εκπομπές. 

Πολλοί δυτικοί στην δεκαετία του 1970 γνωστοποίησαν τον ισχυρισμό στο Αζερμπαϊτζάν και στην περιοχή του Καυκάσου όταν η εταιρεία Danone έκανε μια διαφήμιση που έκανε αρκετούς ανθρώπους να το προτείνουν καθώς η διάρκεια ζωής τους μπορεί να μεγαλώσει με κατανάλωση γιαουρτιού.

Δείτε επίσης
------------

* Μύθοι μακροζωίας
* Ισχυρισμοί μακροζωίας
* Λίστα με τα άτομα που αναφέρθηκαν να έχουν ζήσει πάνω από 130 χρόνια

Παραπομπές
----------

1. ↑  Alexander Leaf, (Jan. 1973).
2. ↑  The Guinness Book of Records, 1974
Ο **Ρομπέρ Τομά** γεννήθηκε στο Γκαπ της Γαλλίας (28 Σεπτεμβρίου 1927 - 3 Ιανουαρίου 1989) και ήταν συγγραφέας, ηθοποιός και κινηματογραφικός σκηνοθέτης. 

Σε ηλικία 17 ετών εγκαταλείπει τη γενέτειρά του και εγκαθίσταται στο Παρίσι. Από νωρίς αρχίζει να ασχολείται με το θέατρο, ως ηθοποιός πρώτα, ερμηνεύοντας μικρούς ρόλους, ενώ παράλληλα γράφει και προσπαθεί να προωθήσει τα θεατρικά του έργα, τα οποία ακολουθούσαν αστυνομική πλοκή, καθώς ο Τομά αγαπά ιδιαίτερα αυτό το είδος.

Όταν ήταν 18 ετών ισχυρίστηκε ότι είχε διαβάσει κάθε έργο, που δημοσιεύθηκε στα γαλλικά από το 1900.

Ως συγγραφέας, σχεδόν από την αρχή, γοητεύτηκε από ένα περίεργο είδος, το οποίο και βοήθησε να επινοηθεί: το comédie policière ή το θρίλερ κωμωδίας, εκ των οποίων "Οκτώ γυναίκες κατηγορούνται" είναι ένα κλασικό παράδειγμα. Το 1960 ο Τομά σημείωσε εξαιρετική επιτυχία με το "Man Trap", ένα χιουμοριστικό μυστήριο δολοφονίας, που έγινε επιτυχία στο Παρίσι μέσα σε μια νύχτα. Ο Άλφρεντ Χίτσκοκ αγόρασε τα δικαιώματα και το έργο καθιέρωσε τον Τομά ως συγγραφέα δραμάτων ψυχολογικού εγκλήματος με μια ξεχωριστή γαλλική κωμική συστροφή. Ένα χρόνο αργότερα, για το θεατρικό έργο «Οκτώ γυναίκες κατηγορούνται» (1961), ο Τομά τιμάται με το βραβείο «Quai des Οrfevres». Αργότερα το θεατρικό έργο γυρίστηκε σε φιλμ με τίτλο *8 Γυναίκες*. Ακολουθούν και άλλα έργα του. 

Τα έργα του Τομά δεν ήταν ποτέ μοντέρνα και συχνά απορρίφθηκαν από Γάλλους κριτικούς και διανοούμενους. Αλλά το κοινό του τον αγάπησε και το καλύτερο δείγμα της δουλειάς του είναι κομψό και καλά κατασκευασμένο. Είναι επίσης διαφορετικό από οτιδήποτε άλλο, στην περίεργη αντιπαράθεση της έντασης και του γέλιου. 

Ο Τομά πέθανε 62 ετών στο Παρίσι. Το τελευταίο έργο του πριν από το θάνατό του το 1989 είναι «Ο Κύκλωπας».

### Έργα

* Παγίδα για έναν άνδρα (Piège pour un homme seul) 1962
* Διπλό παιχνίδι (Double Jeu) 1970

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Αγγλικά) *Internet Movie Database*. nm0859436. Ανακτήθηκε στις 13  Οκτωβρίου 2015.
2. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. Ανακτήθηκε στις 15  Δεκεμβρίου 2014.
3. 1 2  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. data.bnf.fr/ark:/12148/cb121159413. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
4. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. Ανακτήθηκε στις 31  Δεκεμβρίου 2014.
5. ↑  Ανακτήθηκε στις 22  Μαΐου 2019.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 33199316
* **ΕΒΕ**: 77369
* LCCN: n87840411
* ISNI: 0000 0001 0885 9547
* GND: 133833607
* SUDOC: 029559146
* BNF: cb121159413 (data)
* MusicBrainz: a097e21e-7cd7-406a-a860-a3d809306f09
* NDL: 00902985
* NKC: mzk2007390711

 |

 |
Συσσώρευση ιζημάτων (πρόσχωση) σε ποτάμι. Το ίζημα απεικονίζεται με καφέ. Ο ποταμός ρέει πάνω από βραχώδες έδαφος (bedrock) στην πάνω εικόνα, αλλά επειδή ιζήματα έχουν κατατεθεί με την πάροδο του χρόνου το ύψος της κοίτης έχει ανεβεί. Αυτό σταδιακά προκαλεί το θάψιμο του σπιτιού στην κάτω εικόνα.
**Πρόσχωση** είναι ο όρος που χρησιμοποιείται στη γεωλογία για την αύξηση του υψομέτρου της γης, συνήθως σε ένα ποτάμι, λόγω της εναποθέσεως ιζημάτων. Εμφανίζεται σε περιοχές όπου η παροχή ιζήματος είναι μεγαλύτερη από την ποσότητα υλικού που μπορεί να μεταφέρει το σύστημα του ποταμού. Η ισορροπία μάζας μεταξύ των ιζημάτων που μεταφέρονται και των ιζημάτων στη κοίτη του ποταμού περιγράφεται από την εξίσωση Exner.

Η πρόσχωση επιταχύνεται από διάφορα φαινόμενα όπως κλιματική αλλαγή και γεωλογικές δραστηριότητες όπως ηφαιστειογενή δραστηριότητα και σεισμούς.

Δείτε επίσης
------------

* Αλλούβιες αποθέσεις

Βιβλιογραφία
------------

* M. Schaefer: *Wörterbuch der Ökologie*. Jena, Gustav Fischer, 1992. ISBN 3-8252-0430-8
* Christiane Martin, Manfred Eiblmaier (Hrsg.): *Lexikon der Geowissenschaften.* In sechs Bänden, Spektrum Akademischer Verlag, Heidelberg [u. a.] 2000–2002.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Schlumberger Oilfield Glossary Αρχειοθετήθηκε 2012-07-16 στο Wayback Machine.
* "The Physical Environment" Glossary definition
* David Mohrig, MIT OpenCourseWare - 12.110: Sedimentary Geology - Fall 2004 Αρχειοθετήθηκε 2010-05-05 στο Wayback Machine.
* John B. Southard, MIT OpenCourseWare - 12.110: Sedimentary Geology - Spring 2007
Ο **Ρενέ Ζιράρ** είναι Γάλλος πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, που σήμερα εργάζεται ως προπονητής, γεννημένος στις 4 Απριλίου 1954 στο Βωβέρ.

Αγωνιζόμενος στην θέση του μέσου, ξεκινά την επαγγελματική του καριέρα στην Νιμ Ολιμπίκ το 1972. Μετά από οχτώ σεζόν που πέρασε με την ομάδα χωρίς κανέναν τίτλο, αποφασίζει να μετακομίσει στην Ζιροντέν Μπορντό με στόχο να ανέβει επίπεδο η καριέρα του. Ξεδιπλώνοντας το ταλέντο του στην Ζιρόντ, κατακτά τρεις τίτλους πρωταθλητή Γαλλίας, κατακτά δύο κύπελλα Γαλλίας και καλείται από τον Μισέλ Χινταλγκό για να συμμετάσχει στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1982 στην Ισπανία. Το 1988, επιστρέφει στο Γκαρ, και ξαναβρίσκει την ομάδα της καρδιάς του, την Νιμ Ολιμπίκ που αγωνίζεται εκείνη την εποχή στην Division 2. Θα γνωρίσει μια τελευταία εποπία ως παίκτης, βοηθώντας την ομάδα του να επιστρέψει στην Division 1 το 1991.

Βάζει τότε ένα τέλος στην ποδοσφαιρική του καριέρα, αλλά θα ανακληθεί από την ομάδα του από τον Γενάρη του 1992 για να σώσει μια ομάδα που είχε πελαγώσει στην Division 1. Μετά από 10 αγώνες με ισσάριθμες ήττες αργότερα, αποσύρεται από τον κόσμο του ποδοσφαίρου. Πρέπει να φτάσουμε στο 1998 για να τον ξαναδούμε να κάθεται στον πάγκο επαγγελματικής ομάδας ποδοσφαίρου όταν καλείται να σώσει την ομάδα της ΡΚ Στρασμπούρ από τον υποβιβασμό. Αν και η επιστροφή του κρίθηκε ως επιτυχημένη, αποφασίζει να αποχωρίσει από την Αλσατία και προσλαμβάνεται από την FFF ως βοηθός προπονητή του Ροζέ Λεμέρ μέχρι το 2002 και στη συνέχεια ως προπονητής των νέων και μετέπειτα των ελπίδων μέχρι το 2008. Μετά από διαμάχες με τους ιθύνοντες της Ομοσπονδίας αποφασίζει να αποχωρήσει, παραμένει άνεργος για ένα έτος πριν προσληφθεί από τον Λουί Νικολέν ως αντικαταστάτης του Ρολάν Κουρμπίς στην Μονπελιέ ΣΚ που μόλις είχε ανέβει στην Λιγκ 1.

Ο Ρενέ Ζιράρ έχει μόλις έναν τίτλο στην τροπαιοθήκη του ως προπονητής, αυτόν του πρωταθλητή Γαλλίας που κατέκτησε το 2012. Συμμετείχε επίσης στον τελικό του Λιγκ Καπ Γαλλίας το 2011. 

Έχει κατακτήσει επίσης ως παίκτης αρκετούς τίτλους, καθώς έχει στεφτεί πρωταθλητής Γαλλίας τρεις φορές, το 1984, το 1985 και το 1987 με την Ζιροντέν Μπορντό. Κατάφερε μάλιστα το νταμπλ (πρωτάθλημα-κύπελλο) το 1987 ενώ είχε ήδη κατακτήσει το Κύπελλο Γαλλίας την προηγούμενη σεζόν. Νικητής του Γαλλικού Σούπερ Καπ το 1987, κατακτά τον τελευταίο του τίτλο το 1991 βγαίνοντας 2ος στην Division 2 με την Νιμ Ολιμπίκ.

Δείτε επίσης
------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Στατιστικά του Ρενέ Ζιράρ στο footballdatabase.eu
* Βιογραφία του Ρενέ Ζιράρ στο afterfoot.fr
* Βιογραφία του Ρενέ Ζιράρ στο pari-et-gagne.com


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα René Girard (football)  της Γαλλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η **Σαφέντ** (εβραϊκά: צְפַת‎, *Τσφατ*, αραβικά: صفد‎‎, *Σάφαντ*) είναι πόλη στο Βόρειο Διαμέρισμα του Ισραήλ. Βρίσκεται σε υψόμετρο 900 μέτρων και είναι η πόλη που βρίσκεται στο μεγαλύτερο υψόμετρο στη Γαλιλαία και το Ισραήλ. Λόγω του υψομέτρου, η Σαφέντ βιώνει θερμά καλοκαίρια και κρύους, συχνά με χιονοπτώσεις, χειμώνες. Εξαιτίας του γραφικού τοπίου της και του σχετικά ήπιου κλίματός της, αποτελεί δημοφιλές θέρετρο για τους Ισραηλινούς και τους ξένους επισκέπτες. Πριν την ίδρυση του Ισραήλ, το 1948, κατοικούταν από 12.000 Παλαιστίνιους Άραβες και 1.700 Εβραίους κυρίως θρησκευόμενους και γηραιότερους. Εβραϊκές ένοπλες δυνάμεις κατέλαβαν την πόλη στις 11 Μαΐου 1948, τρεις μέρες πριν την ανακήρυξη του κράτους του Ισραήλ και εκδίωξαν τους άραβες κατοίκους. Το 2015 ο πληθυσμός της ήταν 33.358 άτομα, κατά 99% Εβραίοι.

Απαντάται στη Βίβλο ως Σφαθ (Ṣ'fath). Από τον 16ο αιώνα, η Σαφέντ θεωρείται μία από τις τέσσερις ιερές πόλεις του Ιουδαϊσμού, μαζί με την Ιερουσαλήμ, τη Χεβρώνα και την Τιβεριάδα. Από εκείνη την εποχή, η πόλη έχει παραμείνει κέντρο της Καμπάλα, δηλαδή του κλάδου του ιουδαϊκού μυστικισμού.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Γερμανικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά) *archINFORM*. 46289. Ανακτήθηκε στις 6  Αυγούστου 2018.
2. ↑  «Šnatôn statîstî le-Yisra'el». (πολλαπλές γλώσσες) *Statistical Yearbook for Israel*. Κεντρικό Γραφείο Στατιστικής του Ισραήλ. Ανακτήθηκε στις 3  Μαΐου 2020.
3. ↑  Vilnay, Zev (1972). *"Tsefat". A Guide to Israel*. Jerusalem, Palestine: HaMakor Press. σελ. 522–532.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 146077919
* LCCN: n80107319
* GND: 4225222-2
* BNF: cb11962120g (data)

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Σαφέντ** |
Ο **Σιδηροδρομικός Σταθμός Μυρκίνου** ήταν σταθμός των Σιδηροδρόμων Ελληνικού Κράτους, επί της σιδηροδρομικής γραμμής Νέας Ζίχνης - Αμφίπολης Λιμένα, στη χιλιομετρική θέση 6,182 από τη Νέα Ζίχνη. Βρίσκεται στη Μύρκινο και πήρε το όνομά του από τον οικισμό που εξυπηρετεί.

Εγκαινιάστηκε στις 5 Μαΐου 1940 και έκλεισε το 1969, μαζί με τη γραμμή Νέας Ζίχνης - Αμφίπολης Λιμένα. Διέθετε πλευρική αποβάθρα.

Κατά τη διάρκεια της βουλγαρικής κατοχής της ανατολικής Μακεδονίας στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, μεταξύ 1941 και 1944, ο σταθμός Μυρκίνου είχε λάβει τη βουλγαρική ονομασία *Доксамбос* (*Δοξάμπος*), από το βουλγαρικό όνομα της Μυρκίνου.

  

  


| **Προηγούμενος σταθμός** | **Σιδηροδρομικές γραμμές** | **Επόμενος σταθμός** |
| --- | --- | --- |
| Νέα Ζίχνη |   | Νέα Ζίχνη - Αμφίπολη Λιμένας
(κατηργημένη) |   | Αμφίπολη |
Συντεταγμένες: 44°56′28.7″N 19°22′14.5″E﻿ / ﻿44.941306°N 19.370694°E﻿ / 44.941306; 19.370694

Ο **Μπόσουτ** (*σερβικά: Босут, κροατικά: Bosut*), είναι ποταμός στην ανατολική Κροατία και τη βορειοδυτική Σερβία με 186 χιλιόμετρα μήκος, αριστερός παραπόταμος του Σάβου. 

Πηγάζει από την κεντρική Σλαβονία στις νότιες πλαγιές του όρους Ντίλι, βορειοδυτικά της πόλης της Σλαβόνσκι Μπροντ. Ρέει προς τα βορειοανατολικά, δεν διαθέτει σημαντικούς οικισμούς στις όχθες, στην αρχική του ροή ονομάζεται Μπιτζ και έχει μήκος 66 χιλιόμετρα (41 μίλια). Στο χωριό Σέρμα συναντά τον Μπέραβα που πηγάζει από νότια της Βελίκας Κοπάνιτσα, από αυτό το σημείο παίρνει το όνομα Μπόσουτ. Από εκεί ο Μπόσουτ ρέει βόρεια και μετά τη ροή των 151 χιλιομέτρων μέσω της Κροατίας, διασχίζει τα σερβικά σύνορα. Στη Σερβία ρέει μέσα από το νοτιοδυτικό τμήμα της επαρχίας της Βοϊβοντίνα κι εκβάλει στον ποταμό Σάβα στο χωριό Μπόσουτ.

Ανήκει στη λεκάνη απορροής της Μαύρης Θάλασσας με χώρο αποστράγγισης των 3.097 τετραγωνικών χλμ (1.196 τετραγωνικά μίλια) (εκ των οποίων 2.572 ή 993 τετραγωνικά μίλια στην Κροατία). Για περίπου 40 χλμ. είναι πλωτός για μικρότερα σκάφη.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  «Geographical and meteorological data» (PDF). *Statistical Yearbook*. Croatian Bureau of Statistics. 2007. Ανακτήθηκε στις 17 Απριλίου 2011.
2. ↑  «Statistic description of Brod Regimente in third decade of 19th century» (στα Croatian). *Scrinia Slavonica* **3** (1). November 2003. .

Αναφορές
--------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Μπόσουτ (ποταμός)** |

* *Мала енциклопедија Просвета*, Треће издање (1985); Београд: „Просвета"; ISBN 86-07-00001-2, στα σερβικά
* Јован Ђ. Марковић (1990): *Енциклопедијски географски лексикон Југославије* Сарајево: „Свјетлост"; ISBN 86-01-02651-6, στα σερβικά


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Bosut (river)  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Το **Ναχαγιέ Ρουντνίσκα** (*σερβικά : Рудничка нахија*) ήταν Ναχαγιέ - επαρχία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και του Πριγκιπάτου της Σερβίας έως το 1833 όπου καταργήθηκε. Έδρα του ήταν το Ρούντνικ και βρισκόταν στην περιοχή της Σουμανδίας.

Στα πλαίσια της Οθωμανικής αυτοκρατορίας δημιουργήθηκε το 1459 μετά την πτώση του Δεσποτάτου της Σερβίας. Σε Οθωμανικό κατάλογο, απογραφή, του 1477 αναφέρεται έδρα του το φρούριο και η πόλη Ρούντνικ, επίσης ότι είχε 89 ακόμα οικισμούς.

Στα πλαίσια του Πριγκιπάτου της Σερβίας αποτέλεσε διοικητική διαίρεση από το 1815 έως το 1833 με 5 κνεζίνες και 111 οικισμούς.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Љубодрага Поповића, „Наши стари – попис становништва на територији данашње општине Врњачка Бања", Народна библиотека „Др Душан Радић", Врњачка Бања, 2002, стр. 30.
2. ↑  Tri nahije u Šumadiji – 15. vek | Selo Vodice[*νεκρός σύνδεσμος*]
3. ↑  збирка Мите Петровића, Народна Библиотека
Το **Ναχαγιέ Τσούπρισκα ή της Τσούπρια** (*σερβικά : Ћупријска нахија*) ήταν Ναχαγιέ - επαρχία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και του Πριγκιπάτου της Σερβίας. Έδρα του ήταν η πόλη Τσούπρια.

Το ναχαγιέ στα πλαίσια της Οθωμανικής αυτοκρατορίας δημιουργήθηκε μετά το 1459 και την κατάληψη του Δεσποτάτου της Σερβίας και ανήκε στο Σαντζάκι του Σμεντέρεβο. Το 1819 με την αυτονόμηση του Πριγκιπάτου της Σερβίας παρέμεινε διοικητική διαίρεση του και διατηρήθηκε έως το 1833 όπου καταργήθηκε. Στο πριγκιπάτο της Σερβίας διοικητικά χωριζόταν σε δύο Κνεζίνες και 72 χωριά με 2.753 οικίες.

Παραπομπές
----------

1. 1 2   Љубодрага Поповића, „Наши стари – попис становништва на територији данашње општине Врњачка Бања", Народна библиотека „Др Душан Радић", Врњачка Бања, 2002, стр. 30.
Ειδικό ποινικό δικαστήριο ενώπιον του οποίου δωσιδικούν όσοι ανήκουν στο πολεμικό ναυτικό ή το λιμενικό σώμα. Το Ναυτοδικείο Πειραιώς εδρεύει στον Πειραιά, δίπλα από το Ναυτικό Νοσοκομείο Πειραιώς (Ν.Ν.Π.) στην Φρεαττύδα παραλιακά επί της Ακτής Μουτσοπούλου με αρμοδιότητα εκδίκασης όλων των αξιόποινων πράξεων των ανηκόντων στο Πολεμικό Ναυτικό και το Λιμενικό Σώμα.

Εκτός από το Ναυτοδικείο Πειραιώς και το Ναυτοδικείο Χανίων (για τη λειτουργία των οποίων βλ. άρθρο 168 ΣΠΚ), λειτουργούν σήμερα στην Ελλάδα και τα παρακάτω Ναυτοδικεία: Ναυτοδικείο Θεσσαλονίκης (για την ίδρυση του οποίου βλ. ΠΔ 164/2000, ΦΕΚ Α΄ 23.6.2000) και Ναυτοδικείο Ιωαννίνων (για την ίδρυση του οποίου βλ. ΠΔ 144/2005, ΦΕΚ Α΄199/11.8.2005). 

Τα Ναυτοδικεία, όπως και τα υπόλοιπα στρατιωτικά δικαστήρια (στρατοδικεία και αεροδικεία) συγκροτούνται, σύμφωνα με το άρθρο 96 παρ. 5 του Συντάγματος, κατά πλειοψηφία από μέλη του δικαστικούς σώματος των ενόπλων δυνάμεων, που περιβάλλονται με τις εγγυήσεις λειτουργικής και προσωπικής ανεξαρτησίας του άρθρου 87 παρ. 1 του Συντάγματος. Γενικότερα πρέπει να παρατηρηθεί ότι η ποινική δικαιοσύνη στο στρατό (Ένοπλες Δυνάμεις) απονέμεται από τα στρατιωτικά δικαστήρια (στρατοδικεία, αεροδικεία, ναυτοδικεία και Αναθεωρητικό Δικαστήριο και τον Άρειο Πάγο. Οι αποφάσεις των στρατιωτικών δικαστηρίων πρέπει να είναι ειδικά και εμπεριστατωμένα αιτιολογημένες, σύμφωνα με το άρθρο 167 ΣΠΚ. 

Κατά των αποφάσεων των Ναυτοδικείων επιτρέπεται έφεση και αναθεώρηση ενώπιον του Αναθεωρητικού Δικαστηρίου, και εναντίον της αποφάσεως του τελευταίου, αναίρεση ενώπιον του Αρείου Πάγου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **ναυτοδικείο**  |

* O δικτυακός τόπος της Ενώσεως Δικαστικών Λειτουργών Στρατιωτικής Δικαιοσύνης

*Για περισσότερα βλ. **Ευγένιος Γιαρένης**, Στρατιωτικός Ποινικός Κώδικας, Θεωρία-Εφαρμογή, εκδ. Νομική Βιβλιοθήκη, Αθήνα 2005.*
Με τον γενικό όρο **ναυτιλιακά βοηθήματα**, (navigational aids), χαρακτηρίζονται τα πάσης φύσεως όργανα, συσκευές, σχετικά βιβλία, και κυρίως οι ναυτικοί χάρτες κ.λπ. που χρησιμοποιούνται από τους Πλοιάρχους, αξιωματικούς γεφύρας και το πλήρωμα καταστρώματος των πλοίων, αφενός για τον ασφαλέστερο αλλά και τον συντομότερο σχετικά πλου, καθώς και για την εύρεση της θέσης (στίγματος) του πλοίου κάθε φορά.

Τα ναυτιλιακά βοηθήματα ή βοηθήματα ναυσιπλοΐας διακρίνονται σ΄ εκείνα που φέρονται επί των πλοίων χαρακτηριζόμενα γενικά ως ναυτικά όργανα και ναυτικές συσκευές και σ΄ εκείνα που φέρονται μόνιμα σε ναυτιλιακές εγκαταστάσεις, εγκαταστάσεις λιμένων και ναυτιλιακούς σταθμούς.

Στη πρώτη κατηγορία περιλαμβάνονται τα λεγόμενα όργανα υποτύπωσης, (plotting instruments), δηλαδή κανόνες, (χάρακες), διπαράλληλοι, ναυτικοί διαβήτες, στιγμογράφοι κ.λπ. επίσης οι ναυτικοί χάρτες, φαροδείκτες, λιμενοδείκτες, πλοηγοί (βιβλία), ναυτικοί πίνακες, κατάλογοι ραδιοσημάτων κ.λπ. μέχρι και τις διάφορες ναυτικές συσκευές, όπως π.χ. οι πάσης φύσεως ναυτικοί εξάντες, πυξίδες, διόπτρες, χρονόμετρα, δρομόμετρα, βυθομετρα, ραδιογωνιόμετρα, ραντάρ, κ.λπ.  
 
Στη δεύτερη κατηγορία περιλαμβάνονται οι πάσης φύσεως φάροι, φανοί και σημαντήρες, κ.λπ. καθώς και οποιοδήποτε μέσον που μπορεί να εξυπηρετήσει ένα πλοίο από τον απόπλου του μέχρι τον ασφαλή κατάπλου του.
Το **Ναχαγιέ Βελιγραδίου** (*σερβικά : Београдска нахија*) ήταν Ναχαγιέ - επαρχία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και του Πριγκιπάτου της Σερβίας που δημιουργήθηκε με την διοικητική διαίρεση του 1819 και διατηρήθηκε έως το 1833 όπου καταργήθηκε. Έδρα του ήταν η πόλη του Βελιγραδίου.

Το ναχαγιέ στα πλαίσια της Οθωμανικής αυτοκρατορίας δημιουργήθηκε το 1521 και ανήκε στο Σαντζάκι του Σμεντέρεβο. Από το 1717 έως το 1739 το μεγαλύτερο μέρος του ναχαγιέ καταλήφθηκε από την Αυστροουγγαρία. Το 1819 με την αυτονόμηση του Πριγκιπάτου της Σερβίας παρέμεινε διοικητική διαίρεση έως το 1834.

Παραπομπές
----------

1. ↑  academia.edu, Aleksandar Krstić, Prvi osmanski defteri kao izvor za istorijsku geografiju srednjovekovnog Braničeva
2. ↑  «Историјат - Средња школа Гроцка». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Μαρτίου 2014. Ανακτήθηκε στις 5 Μαρτίου 2014.
Το **Ναχαγιέ Σαμπάτσκα ή Σάμπατς** (*σερβικά : Шабачка нахија*) ήταν Ναχαγιέ - επαρχία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και του Πριγκιπάτου της Σερβίας που δημιουργήθηκε με την εφαρμογή της διοικητικής διαίρεσης του 1819 και διατηρήθηκε έως το 1833 όπου καταργήθηκε. Έδρα του ήταν η πόλη Σάμπατς που κτίστηκε ως φρούριο από τους Οθωμανούς με το όνομα "Ζάσλον".

Η περιοχή μέχρι το 1459 ανήκε στο Δεσποτάτο της Σερβίας όταν κατακτήθηκε από τους Οθωμανούς και οργανώθηκε διοικητικά, διοικητικά ανήκε στο Σαντζάκι του Ζβόρνικ και εκκλησιαστικά στην επισκοπή Σάμπατς. Παρέμεινε διοικητική διαίρεση όταν το Πριγκιπάτο της Σερβίας αυτονομήθηκε το 1818 έως το 1834, αναφέρεται ότι είχε 3 Κνεζίνες και 189 χωριά ή οικισμούς. Διοικητής του ναχαγιέ το 1809 αναφέρεται ο Μίλισαβ Ίλιτς, επίσης από το 1816 έως το 1831 ήταν ο Γεβρέμ Ομπρένοβιτς.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Mirko Grčić1, Ljiljana Grčić, GENESIS OF THE CITY ŠABAC AND ORIGIN OF ITS NAME
2. ↑  Ιστορία εκκλησιαστικής επαρχίας Σάμπατς[*νεκρός σύνδεσμος*], στα σερβικά
3. ↑  ЈЕВРЕМ ОБРЕНОВИЋ, скица једне поли тичке каријере
Το **Ναχαγιέ Σοκόλσκα** (*σερβικά: Соколска нахија*) ήταν Ναχαγιέ - επαρχία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και του Πριγκιπάτου της Σερβίας που δημιουργήθηκε με τη διοικητική διαίρεση του 1819 και διατηρήθηκε έως το 1833 όπου καταργήθηκε. Έδρα του ήταν το Σόκο και εδαφικά βασίστηκε πάνω στο Οθωμανικό νεχαγιέ Σοκόλσκα που είχε διαφορετική σύσταση.

Βρισκόταν στη Δυτική Σερβία στη λεκάνη απορροής του ποταμού Ντρίνα. Διοικητικά χωριζόταν σε δύο Κνεζίνες, την *Μπουκοβάτσα* και τη *Ρατσάνσκι*, επίσης είχε και 46 χωριά. Ο πληθυσμός της ήταν μεικτός Σέρβοι και μουσουλμάνοι, Τούρκοι. Από το 1830 ο μουσουλμανικός πληθυσμός της περιοχής μετανάστευσε κυρίως στη Βοσνία. Οι μουσουλμάνοι ήταν τεχνίτες, έμποροι και τιμαριώτες, οι Σέρβοι ήταν κυρίως αγρότες και κτηνοτρόφοι ενώ πλήρωναν και φόρους.

Διοικητής του Ναχαγιέ ήταν ένας "Κνεζ" ή "Μουσελίμης", μέχρι το 1829 διοριζόταν και δικαστικός υπάλληλος που έγραφε τα επίσημα έγγραφα στην τουρκική γλώσσα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6  Миливоје Васиљевић: Соко - Град, 7. Шанчеви Сокола и околине
2. ↑  Λιουμπομίρ Πάβλοβιτς, *Соколска нахија*
Ο **Ρυθμός κυματοδήγησης** της ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας είναι η μετρούμενη ένταση πεδίου σε επίπεδο κάθετο στην κατεύθυνση διάδοσης του ηλεκτρομαγνητικού κύματος. Παρατηρούνται κατά τη διάδοση ραδιοκυμάτων και μικροκυμάτων περιορισμένα μέσα σε κυματοδηγό, σε οπτικά κύματα μέσα σε οπτικές ίνες καθώς και στα λέιζερ.

Οι ρυθμοί κυματοδήγησης προκύπτουν εξαιτίας των οριακών συνθηκών στα τοιχώματα του κυματοδηγού. Οι επιτρεπόμενοι ρυθμοί μπορούν να βρεθούν με την επίλυση των εξισώσεων του Maxwell.

Τύποι Ρυθμών
------------

Οι ρυθμοί κυματοδήγησης διακρίνονται στους παρακάτω: 

**ΤΕΜ** (Transverse ElectroMagnetic) ρυθμοί
Εz = Hz = 0, δηλαδή υπάρχουν εγκάρσιες συνιστώσες για το μαγνητικό και το ηλεκτρικό πεδίο. Οι ορθογωνικοί κυματοδηγοί δεν μπορούν να υποστηρίξουν ΤΕΜ ρυθμούς.

**ΤΕ** (Transverse Electric) ρυθμοί
Εz = 0, δηλαδή υπάρχει εγκάρσια συνιστώσα μόνο για το ηλεκτρικό πεδίο.

**ΤM** (Transverse Magnetic) ρυθμοί
Hz = 0, δηλαδή υπάρχει εγκάρσια συνιστώσα μόνο για το μαγνητικό πεδίο.

**HEM** (Hybrid ElectroMagnetic) ρυθμοί
Η ηλεκτρική και η μαγνητική συνιστώσα του κύματος δεν είναι κάθετες στην κατεύθυνση διάδοσης.
Οι **Ρούτουλοι** ή Ροδωλοί *(Rutuli)* ήταν αρχαίος λαός της Ιταλίας. Ήταν Πελασγικής καταγωγής ή κατάγονταν από τους Ούμπρι ,κέντρο του βασιλείου τους ήταν η πόλη Αρδέα , 20 μίλια νοτιοανατολικά της Ρώμης. 

Σύμφωνα με την Ρωμαϊκή μυθολογία, όταν ήταν βασιλιάς τους ο Τούρνος ο βασιλιάς των Λατίνων, του είχε υποσχεθεί το χέρι της κόρης του Λαβίνιας. Όταν όμως ήρθαν στο Λάτιο οι Τρώες με αρχηγό τον Αινεία, ο Λατίνος αποφάσισε να την παντρέψει με αυτόν. Αιτία ήταν ένας χρησμός που είχε πάρει και που έλεγε ότι έπρεπε να παντρέψει την κόρη του με ξένο. Ο Τύρνος εξοργισμένος μάζεψε στρατό και κινήθηκε εναντίον των Τρώων. Στη μάχη που ακολούθησε ο Τύρνος σκοτώθηκε από τον Αινεία. Κατά την διάρκεια του 6ου αιώνα π.χ. οι Ρωμαίοι κατέλυσαν το βασίλειο των Ρούτουλων και από τότε έγιναν αναπόσπαστο τμήμα του Ρωμαϊκού κράτους.

Βιβλιογραφία
------------

* Nicholas Hammond, Howard Scullard.*Dizionario di antichità classiche*. Milano, Edizioni San Paolo, 1995, p.1836-1836. ISBN 8821530248.

Αναφορές
--------

1. ↑  Hazlit, William. *The Classical Gazetteer*(1851), p. 297.
2. ↑  "The Geography of Strabo", published in Vol. II of the *Loeb Classical Library Edition*, 1923, Book V, Chapter 3.
Ο **Ροδόλφος**, πολων. Rudolf żagański (π. 1418 - 18 Σεπτεμβρίου 1454) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας-Γκλόγκουφ ήταν δούκας του Ζάγκαν-Πσέβους (από το 1439, με τους αδελφούς του ως το 1449), δούκας του Ζάγκαν (από το 1449, με τον μεγαλύτερο αδελφό του).

Βιογραφία
---------

Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ιωάννη Α΄ δούκα του Ζάγκαν-Γκλόγκουφ και της Σχολαστικής των Ασκάνια, κόρης του Ροδόλφου Α΄ δούκα της Σαξονίας-Βίττενμπεργκ και της Άννας του Μάισσεν. 

Διαδέχθηκε το 1439 τον πατέρα του στο Ζάγκαν-Πσέβους μαζί με τους αδελφούς του, τον μεγαλύτερο Βαλτάσαρ και τους μικρότερους Βεντσέσλαο και Ιωάννη Β΄. Το 1449 το δουκάτο διαιρέθηκε: ο Βαλτάσαρ και ο Ροδόλφος έλαβαν το Ζάγκαν και οι δύο μικρότεροι πήραν το Πσέβους.

Το 1450 οι δύο μεγαλύτεροι αδελφοί πήγαν για προσκύνημα στη Ρώμη. Εκεί ορκίστηκαν να πολεμήσουν για τη Χριστιανική πίστη, απόδειξη της ισχυρής θρησκευτικής πίστης τους. Αυτό επιβεβαιώνει και το *Χρονικό των αββάδων του Ζάγκαν* (Kronice opatów żagańskich), όπου ο Ροδόλφος αναφέρεται ως ευλαβής άνδρας.

Πηγές
-----

* Cawley, Charles, SILESIA, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy.
* Marek, Miroslav. "Complete Genealogy of the House of Piast". Genealogy.EU.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 85980277
* GND: 137797990

 |

 |
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Ροδώπις** (που σημαίνει «η ροδομάγουλη») είναι γνωστή μία πανέμορφη Ελληνίδα σκλάβα. Είχε γεννηθεί στην Ελλάδα, αλλά την είχαν απαγάγει πειρατές και την πούλησαν σκλάβα στην Αίγυπτο. Η ιστορία της, την οποία μας διηγείται ο Στράβων, αποτελεί τον πρωταρχικό πυρήνα του διάσημου παραμυθιού «Σταχτοπούτα»: Το αφεντικό της την εκτιμούσε και μάλιστα της είχε χαρίσει ένα ζευγάρι σανδάλια με πλούσια διακόσμηση. Αλλά ήταν υπναράς και τον περισσότερο καιρό στο σπίτι κοιμόταν, οπότε οι άλλες δούλες που ζήλευαν τη Ρόδωπι την κακομεταχειρίζονταν και της έδιναν να κάνει τις βαρύτερες δουλειές. Μία ημέρα, ενώ η Ροδώπις λουζόταν ή έπλενε ρούχα στο ποτάμι, ένας αετός άρπαξε ένα από τα σανδάλια της, που τα είχε στον ήλιο να στεγνώσουν, και μετά από λίγο το άφησε να πέσει στα πόδια του βασιλιά Ψαμμήτιχου[*χρειάζεται αποσαφήνιση*], που βασίλευε εκείνη την εποχή στη Μέμφιδα. Ο Ψαμμήτιχος, εντυπωσιασμένος από την κομψότητα του υποδήματος αυτού και πιστεύοντας ότι ήταν ένα σημάδι από τον θεό `Ωρο, ζήτησε από τους ανθρώπους του να βρουν την κάτοχό του, έχοντας την πεποίθηση ότι μόνο σε μια πολύ όμορφη γυναίκα θα ταίριαζε αυτό το πέδιλο. Πραγματικά, βρήκαν τη Ροδώπιν, την παρουσίασαν στον βασιλιά και αυτός την πήρε ως σύζυγό του.

Πολλοί πίστευαν ότι η Ροδώπις ήταν Ελληνίδα από τη Θράκη και ότι αρχικώς ονομαζόταν **Δωρίχα**. Ο Αίσωπος κάνει μία σύντομη αναφορά στην ιστορία της και μάλιστα υποτίθεται ότι την είχε γνωρίσει προσωπικά πριν αυτή φύγει για την Αίγυπτο, και της είχε πει πολλές ιστορίες. Επίσης, ο Ρωμαίος συγγραφέας Κλαύδιος Αιλιανός (*Varia Historia*, ΧΙΙΙ 33) παραθέτει μία εκδοχή της αρχαίας αυτής «Σταχτοπούτας». Η προέλευση της ιστορίας ίσως ανάγεται σε ένα πραγματικό πρόσωπο, την εταίρα Ρόδωπι από τη Θράκη. Η νέα αυτή είχε πάει στην Αίγυπτο ακολουθώντας ως ερωμένη τον Χάραξο, αδελφό της ποιήτριας Σαπφούς, κατά τη βασιλεία του Φαραώ Άμασι (570-536 π.Χ.), δηλαδή υπάρχει χρονική συμφωνία με την εκδοχή της γνωριμίας με τον Αίσωπο.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* «Η Αιγυπτία Σταχτοπούτα»
* Μάριος Βερέττας, Μέγα Εταιρικόν, Εκδόσεις Βερέττα www.verettasbooks.gr

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969
* Nikos Litinas, "Strabo’s Sources in the Light of a Tale", στον τόμο: Daniela Dueck, Hugh Lindsay, Sarah Pothecary (επιμ.), *Strabo’s Cultural Geography - The Making of a Kolossourgia.* Cambridge: Cambridge University Press, 2005, σελ. 108-117.
Στην αρχαία Ελληνική μυθολογία, η **Ροδώπις** και ο **Ευθύνικος** είναι δύο κυνηγοί που προκάλεσαν την οργή της Αφροδίτης, της θεάς του έρωτα και της ομορφιάς. Ο μύθος τους μαρτυρείται από δύο όψιμες πηγές της αρχαιότητας, *Τα Κατά Λευκίππην και Κλειτοφώντα*, ένα ελληνικό ρομαντικό μυθιστόρημα του δεύτερου αιώνα μ.Χ. του Αχιλλέως Τάτιου, και το βυζαντινό μυθιστόρημα *Τὰ κατὰ Δροσίλλαν καὶ Χαρικλέα* του Νικήτα Ευγενιανού, που γράφτηκε τον δωδέκατο αιώνα.

Μυθολογία
---------

Τόσο η Ροδώπις όσο και ο Ευθύνικος ήταν παρθένοι κυνηγοί που αφοσιώθηκαν στην Αρτέμιδα, την παρθένα θεά του κυνηγιού, και απέφευγαν τον γάμο καθώς καθώς και κάθε είδους έρωτα. Μια μέρα που η Άρτεμις δεν ήταν κοντά, η Αφροδίτη επινόησε να κάνει το παιχνίδι που έπαιζαν να πάει προς την ίδια κατεύθυνση και, αφού έπεισε τον γιο της Έρωτα ότι ο αγνός τρόπος ζωής της Ροδώπιδος και του Ευθύνικου ήταν σοβαρή προσβολή τόσο για εκείνον όσο και για εκείνη ως θεότητες της αγάπης, διέταξε να τους χτυπήσει και τους δύο με τα ερωτικά βέλη του. Ο Έρως έκανε όπως του είπε, και οι δύο κυνηγοί ερωτεύτηκαν αμέσως ο ένας τον άλλον. Αποσύρθηκαν σε ένα σπήλαιο και εκεί αθέτησαν τους όρκους αγνότητας τους. Η Άρτεμις είδε τότε την Αφροδίτη να γελάει, και κατάλαβε τι είχε συμβεί, κι έτσι μετέτρεψε τη Ροδώπιν σε κρήνη ακριβώς στο σημείο που είχε χάσει την παρθενιά της. Για το λόγο αυτό, κάθε νεαρή γυναίκα που ήταν ύποπτη για μη αγνό τρόπο ζωής αναγκαζόταν να μπει στην κρήνη στο εξή, ως τόπος δοκιμής. Η μοίρα του ίδιου του Ευθύνικου δεν γίνεται γνωστή.

Δείτε επίσης
------------

* Ιππόλυτος των Αθηνών
* Πολυφόντη
* Καλλιστώ

Αναφορές
--------

1. ↑  Αχιλλεύς Τάτιος, *Τα κατά Λευκίππην και Κλειτοφώντα* 8.12
2. ↑  Στρέλαν 1996, σελ. 75.

Βιβλιογραφία
------------

* Smith, Rowland (1901). *The Greek romances of Heliodorus, Longus and Achilles Tatius; comprising the Ethiopics; or, Adventures of Theagenes and Chariclea; The pastoral amours of Daphnis and Chloe; and The loves of Citopho and Leucippe*. Λονδίνο: G. Bell and Sons.
* Στρέλαν, Ρικ (1996). «Paul, Artemis, and the Jews in Ephesus». *Beihefte zur Zeitschrift für die neutestamentliche Wissenschaft* (Βερολίνο, Νέα Υόρκη: De Gruyter) **80**. ISSN 0171-6441. .
Ο **Ναύσταθμος Μπαρτίν** (τουρκικά: Bartın Deniz Üssü) είναι βάση υποβρυχίων του τουρκικού ναυτικού στη νότια ακτή της Μαύρης Θάλασσας στην επαρχία Μπαρτίν στα βόρεια της Τουρκίας. Η βάση υπάγεται στην τουρκική διοίκηση της Βόρειας Θάλασσας. Βρίσκεται 9,8 χλμ. στα βορειοδυτικά του Μπαρτίν. Το στέγαστρο υποβρυχίων, δίπλα στο λιμάνι του Μπαρτίν, χτίστηκε από το 1960 έως το 1965 από την τουρκική κατασκευαστική εταιρεία STFA για να δώσει υπόγειο καταφύγιο στα υποβρύχια του Τουρκικού Ναυτικού.

Δείτε Επίσης
------------

* Κατάλογος Στρατιωτικών Βάσεων της Τουρκίας

Αναφορές
--------

1. ↑  «Bartın Limanı ve Denizaltı Sığınakları» (στα Turkish). Şantiyeciler. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 31 Ιανουαρίου 2009. Ανακτήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 2009. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
Χαρτονόμισμα των 50 νγκούλτρουμ.

| Νγκούλτρουμ |
| --- |
| Χώρα: | Μπουτάν !22 Μπουτάν |
| Υποδιαίρεση: | 100 chhertum |
| Κωδικός ISO 4217: | BTN |
| Συντομογρ.: | Nu |

Το **νγκούλτρουμ *('*ngultrum**, κωδικός (ISO 4217 *BTN*) είναι το νόμισμα του Μπουτάν από το 1974. Υποδιαιρείται σε 100 chhertum (ονομάζονταν chetrums στα κέρματα ως το 1979).

Ιστορία
-------

Το σημερινό νόμισμα εισήχθη το 1974 και αντικατέστησε τη Ρουπία Μπουτάν, με την οποία είχε ίδια αξία. Το νγκούλτρουμ έχει ίδια αξία με τη Ρουπία Ινδίας. Η ινδική ρουπία εξακολουθεί να επηρεάζει το μπουτανέζικο νόμισμα.

Κέρματα
-------

To 1974 κυκλοφόρησαν κέρματα των 5 και 10 chetrums, των 20 chetrums και των 25 chetrums από χαλκονικέλιο και του 1 ngultrum. Η νέα σειρά κερμάτων κυκλοφόρησε το 1979, με τα κέρματα να αποτελούνται από νέο υλικό. Τα κέρματα των 5 και 10 chhertum έχουν πλέον κατά πολύ σταματήσει να κυκλοφορούν.

Τραπεζογραμμάτια
----------------

Το 1974 είδε την εισαγωγή χαρτονομισμάτων του 1, 5 και των 10 ngultrums και ακολούθησαν τα 100 ngultrums το 1978 καιτα 2, 20 και 50 ngultrums το 1981. Το 1986 η έκδοση των χαρτονομισμάτων αποτέλεσε το έργο ειδικής Νομισματικής Αρχής. Το 2006 εισήχθη νέα σειρά τραπεζογραμματίων, ανάμεσα στα οποία και αυτών του 1 νγκούλτρουμ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Nachthund. «Update - Bhutan». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Σεπτεμβρίου 2007. Ανακτήθηκε στις 23 Ιανουαρίου 2008.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **νγκούλτρουμ**  |

* worldpapermoney.org - Φωτογραφίες χαρτονομισμάτων από το Μπουτάν Αρχειοθετήθηκε 2008-02-21 στο Wayback Machine.
* Ανάλυση της "κλειδωμένης" ισοτιμίας ανάμεσα σε Μπουτάν και Ινδία
Το **Νγκόγιο** ήταν βασίλειο της Εποχής του Σιδήρου και μέλος της φυλής Βόγιο, το οποίο βρίσκεται στα νότια της Καμπίντα (σημερινά όρια ανάμεσα στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό και την Αγκόλα). Βρίσκεται στην Ατλαντική ακτή της Κεντρικής Αφρικής, βόρεια του ποταμού Κονγκό. Το βασίλειο ιδρύθηκε από λαούς Μπαντού γύρω στον 15ο αιώνα. Η παράδοση των Νγκόγιο έκρινε ότι το βασίλειο και οι πρόγονοί τους ήταν μεταξύ των πρώτων αποίκων στην περιοχή, ονομάζοντας τους αρχηγούς τους νφούμου νσι («άρχοντες της γης»). Η πρωτεύουσα ήταν η Μβάνζα Νγκόγιο. Στο 1700, η Καμπίντα είχε γίνει το κορυφαίο λιμάνι σκλάβων βόρεια της Λουάντα και η οικονομία των Νγκόγιο στηριζόταν σε μεγάλο βαθμό στην πώληση των σκλάβων.

Το 1783, οι Νγκόγιο συμμάχησαν με τους Κακόνγκο για να καταστρέψουν ένα πορτογαλικό φρούριο. Ωστόσο, η βασιλεία των Νγκόγιο σύντομα αναιρέθηκε από το αυξανόμενο οικονομικό βάρος που συνεπαγόταν η βασιλεία. Με όλο και λιγότερους ενάγοντες για το αξίωμα, το βασίλειο διαλύθηκε αποτελεσματικά στη δεκαετία του 1830, μετά την αποτυχία εκλογής νέου βασιλεία. Το 1885, οι Νγκόγιο υπέγραψαν τη συνθήκη του Σιμουλαμπούκο με τη Πορτογαλία και έγιναν προτεκτοράτο του έθνους.

Βιβλιογραφία
------------

* Martin, Phyllis M. "Family Strategies in Nineteenth-Century Cabinda." *The Journal of African History* 28.1 (1987): 65-86.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Βασίλειο των Νγκόγιο
* Καμπίντα Ιστορία (στα πορτογαλικά)
* Ιστορία της Καμπίντα (στα γαλλικά)

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 133653744
* LCCN: n00025241

 |

 |
Η **νόσος του Άντισον** είναι μια σπάνια διαταραχή που χαρακτηρίζεται από ανεπαρκή παραγωγή των στεροειδών ορμονών κορτιζόλης και αλδοστερόνης από τα δύο εξωτερικά στρώματα των κυττάρων των επινεφριδίων (φλοιός των επινεφριδίων).

Τα συμπτώματα της κλασικής νόσου του Άντισον, γνωστή και ως **πρωτοπαθής επινεφριδιακή ανεπάρκεια**, προκύπτουν από την ανεπαρκή παραγωγή αυτών των δύο ορμονών. Τα κύρια συμπτώματα περιλαμβάνουν κόπωση, γαστρεντερικές ανωμαλίες και αλλαγές στο χρώμα του δέρματος (μελάγχρωση). Σε ορισμένα άτομα που πάσχουν από τη νόσο μπορούν επίσης να εμφανιστούν αλλαγές στη συμπεριφορά και στη διάθεση. Η αυξημένη απέκκριση νερού και η χαμηλή αρτηριακή πίεση (υπόταση) μπορεί να οδηγήσουν σε εξαιρετικά χαμηλές συγκεντρώσεις νερού στο σώμα (αφυδάτωση). Τα συμπτώματα της νόσου του Άντισον συνήθως αναπτύσσονται αργά, αλλά μερικές φορές μπορεί να αναπτυχθούν γρήγορα, σε μια σοβαρή κατάσταση που ονομάζεται οξεία επινεφριδιακή ανεπάρκεια.

Στις περισσότερες περιπτώσεις, η νόσος του Άντισον εμφανίζεται όταν το ανοσοποιητικό σύστημα του σώματος επιτίθεται κατά λάθος στα επινεφρίδια προκαλώντας αργή και προοδευτική βλάβη στον φλοιό των επινεφριδίων (αυτοάνοση ασθένεια). Άλλες αιτίες περιλαμβάνουν λοιμώξεις και καρκίνο.

Οι εργαστηριακές εξετάσεις (αίματος και ούρων) μπορούν να επιβεβαιώσουν την ύπαρξη της νόσου του Άντισον. Άλλες εξετάσεις, όπως η αξονική τομογραφία και η μαγνητική τομογραφία, βοηθούν στην εύρεση της αιτίας αυτής της διαταραχής. Η θεραπεία περιλαμβάνει την αντιμετώπιση της επινεφριδιακής ανεπάρκειας εφ' όρου ζωής με φάρμακα (κορτικοστεροειδή) που αντικαθιστούν τις ορμόνες που δεν παράγει το σώμα. Η δόση αναπροσαρμόζεται από τον θεράποντα γιατρό σε ειδικές καταστάσεις, όπως κατά τη διάρκεια χειρουργικής επέμβασης, ασθένειας ή εγκυμοσύνης ή μετά από σοβαρό τραυματισμό.

Επειδή οι περιπτώσεις της νόσου του Άντισον μπορεί να μην διαγνωστούν, είναι δύσκολο να προσδιοριστεί η πραγματική συχνότητά της στον γενικό πληθυσμό. Ο συνολικός επιπολασμός εκτιμάται ότι είναι μεταξύ 40 και 60 ατόμων ανά εκατομμύριο του γενικού πληθυσμού. Η νόσος του Άντισον μπορεί δυνητικά να επηρεάσει άτομα οποιασδήποτε ηλικίας, αλλά συνήθως εμφανίζεται σε άτομα ηλικίας 30-50 ετών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Addison Disease». *medlineplus.gov*. Ανακτήθηκε στις 20 Αυγούστου 2021.
2. ↑  «Addison's disease». *mayoclinic.org*. Ανακτήθηκε στις 20 Αυγούστου 2021.
3. 1 2 3 4  «Addison's Disease». *NORD (National Organization for Rare Disorders)* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 20 Αυγούστου 2021.
4. 1 2 3  «Adrenal Insufficiency». *www.hormone.org*. Ανακτήθηκε στις 20 Αυγούστου 2021.
5. 1 2  «Addison Disease». *medlineplus.gov*. Ανακτήθηκε στις 20 Αυγούστου 2021.
6. 1 2 3  «Adrenal Insufficiency & Addison's Disease | NIDDK». *National Institute of Diabetes and Digestive and Kidney Diseases* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 20 Αυγούστου 2021.
7. ↑  «Diagnosis and treatment - Mayo Clinic». *www.mayoclinic.org*. Ανακτήθηκε στις 20 Αυγούστου 2021.
8. ↑  «Addison's Disease». *familydoctor.org* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 20 Αυγούστου 2021.
Ο **Ρομπέρτο Δουένιας Χερνάνδεθ** (γεννήθηκε στις 1 Νοεμβρίου 1975) είναι πρώην Ισπανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Με ύψος 2,21 μέτρων, έπαιζε στη θέση του σέντερ.

Επαγγελματική σταδιοδρομία
--------------------------

Ο Δουένιας επιλέχτηκε με την τελευταία συνολική επιλογή (#57), στο ντραφτ του ΝΒΑ του 1997, από τους Σικάγο Μπουλς, αλλά δεν έπαιξε ποτέ στο ΝΒΑ .

Ο Δουένιας έπαιξε επαγγελματικά με την Μπαρτσελόνα από το 1996 έως το 2005, κατά την οποία κέρδισε μία Ευρωλίγκα την περίοδο 2002–03. Προς τιμήν της περιόδου που αγωνίστηκε με την Μπαρτσελόνα, ο αριθμός 12 της εμφάνισής του αποσύρθηκε .

Εθνική Ισπανίας
---------------

Ο Δουένιας ήταν μέλος της εθνικής ομάδας καλαθοσφαίρισης της Ισπανίας. Έπαιξε στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2000 και στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 με την Ισπανία.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Προφίλ στην Ιστοσελίδα του Ισπανικού Πρωταθλήματος Αρχειοθετήθηκε 2011-11-24 στο Wayback Machine. (στα Ισπανικά)
Συντεταγμένες: 29°52′26″N 31°13′1″E﻿ / ﻿29.87389°N 31.21694°E﻿ / 29.87389; 31.21694

Γεωγραφικός χάρτης της Σακκάρα
Μαστάμπας του Φαραώ Ζοζέρ.
Πλάγια άποψη.
Η κλιμακωτή πυραμίδα της Σακκάρα.
Η **Σακκάρα** ή **Σακάρα** (αραβικά: سقارة *Saqqāra*) είναι νεκρόπολη της αρχαίας Αιγύπτου στην αριστερή όχθη του Νείλου. Επεκτείνεται περίπου 20 χλμ νότια του Κάιρου.

  

Το ύψος της είναι 60 μέτρα και το βάρος της έχει υπολογιστεί στους 850.000 τόνους. Αρχιτέκτονάς της θεωρείται ο Ιμχοτέπ (Ιμούθης).

Ιστορική αναδρομή
-----------------

Η Σακκάρα αναφέρεται ως τόπος ενταφιασμού από την αρχαιότητα, ακόμα και από την αρχαϊκή περίοδο της Πρώτης Δυναστείας.
Η περιοχή είναι ιδιαίτερα γνωστή για την κλιμακωτή πυραμίδα του Φαραώ Ζοζέρ που χρονολογείται από την Τρίτη Δυναστεία γύρω στα 2.650 π.Χ.

Διάφοροι Φαραώ της Πέμπτης και Έκτης δυναστείας έχτισαν τις πυραμίδες τους σ΄αυτή την περιοχή. Ακόμα και ανώτεροι ιερείς είχαν ταφεί εδώ, αφού η Σακκάρα ήταν νεκρόπολη της ανακτορικής πόλης Μέμφις. Οι τάφοι της πρώτης μεταβατικής περιόδου που ακολούθησε —αν και μικροί— αποτελούν αποδεικτικά στοιχεία της αδιάκοπης παράδοσης του παλαιού βασιλείου.

Την εποχή του μέσου βασιλείου οι τάφοι γίνονταν στον περίγυρο της πυραμίδας του Τέτι του τρίτου καθώς και στα νότια της Σακκάρα, όπου βρίσκονται και ορισμένοι τάφοι της εποχής της δέκατης τρίτης Δυναστείας.

Την εποχή του νέου βασιλείου η νεκρόπολη της Σακκάρας γνώρισε εκ νέου μεγάλη ανάπτυξη. Οι τάφοι αυτής της εποχής είναι μικρά ομοιώματα ναών και ανακτόρων.

Αρχιτεκτονική
-------------

Σχεδόν όλες οι αιγυπτιακές μορφές βρίσκονται στη Σακκάρα. Εκτός της κλιμακωτής πυραμίδας, Μαστάμπας, διάφορες άλλες πυραμίδες της πέμπτης και έκτης Δυναστείας βρίσκονται εκεί.

Νέες ανακαλύψεις
----------------

Τον Μάρτιο του 2005, αρχαιολόγοι ανακάλυψαν μια μούμια περίπου 2.300 ετών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Γερμανικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά) *archINFORM*. 23. Ανακτήθηκε στις 6  Αυγούστου 2018.

Πηγές
-----

* Jean Philippe Lauer, *Die Königsgräber von Memphis. Grabungen in Sakkara.* Gustav Lübbe Verlag, Bergisch Gladbach 1988, ISBN 3-7857-0528-X

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Saqqara στο Wikimedia Commons
* Die Mastaba des Akhethetep - FlashPlayer-Video mit "ambient sound" und gesprochenem Text vom frz. Ministère de la culture et de la communication
* „Tod in Sakkara", ZDF / BBC, online-Spiel „Im Auftrag eines alten Professors reist Journalist Charles Fox nach Ägypten, um dessen verschollene Enkelin, eine Archäologin, die nach einem Grab forscht, zu suchen."
* Eintrag in der Welterbeliste der UNESCO (englisch) (französisch)

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 143080796
* LCCN: n81124915
* GND: 4051338-5
* SUDOC: 027436446
* BNF: cb119478206 (data)
* NKC: ge295572

 |

 |
Συντεταγμένες: 38°8′32″N 41°0′5″E﻿ / ﻿38.14222°N 41.00139°E﻿ / 38.14222; 41.00139

To **Σιλβάν** (κουρδικά: Farqîn‎ *Φαρκίν*), είναι κουρδική πόλη και περιοχή της επαρχίας Ντιγιαρμπακίρ, στη ΝΑ Τουρκία, που βρίσκεται υπό καθεστώς απαγόρευσης της κυκλοφορίας. Το Σιλβάν θεωρείται από τις πιο ταλαιπωρημένες πόλεις της νοτιοανατολικής Τουρκίας, καθώς με το καθεστώς Ερντογάν έχουν καεί πολλά σπίτια Κούρδων. Υπήρξε από τις πλουσιότερες πόλεις της Μεσοποταμίας την εποχή των Χαμδανίδων (10ος-11ος αιώνας) και αποτέλεσε έδαφος της δυναστείας του Ισχίντ, με την ονομασία **Μαγιαφαρικίν**. Υπήρξε σημαντικό μουσουλμανικό κέντρο, όπου έζησαν πολλοί σημαντικοί Άραβες και άλλοι μουσουλμάνοι εμίρηδες, όπως ο Σαάδ Εδδαουλέχ, ο Αμπού Φεβαρίς Εζαρμάδ και ο Σεΐφ Εδδαουλέχ. Πριν ονομαστεί Μαγιαφαρικίν είχε το ελληνικό όνομα ***Μαρτυρόπολις***.

Παραπομπές
----------

Πηγές
-----

•Γκυστάβ-Λεόν Σλυμπερζέ ( *Gustave-Leon Schlumberger*) =>> Αυτοκράτωρ Ιωάννης Τσιμισκής και η βυζαντινή εποποιία
•