recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η **Ρίτα Φάρια Πάουελ** (*Reita Faria Powell)*,  γεννήθηκε στις 23 Αυγούστου 1943  στη Βρετανική Βομβάη (τώρα Μουμπάι) από γονείς καταγόμενους από την Γκόα. Είναι Ινδή ιατρός, πρώην μοντέλο και διαγωνιζόμενη ομορφιάς που κέρδισε τον τίτλο Μις Κόσμος το 1966, καθιστώντας την πρώτη Ασιάτισσα γυναίκα που θα κερδίσει την εκδήλωση. Είναι επίσης η πρώτη νικήτρια του Μις Κόσμος που έχει πιστοποιηθεί ως ιατρός .

Καριέρα
-------

Η Φάρια γεννήθηκε στη Γκόα. Αφού κέρδισε το στέμμα της Μις Βομβάη (Miss Bombay Crown) κέρδισε τον διαγωνισμό *Eve's Weekly Miss India* του 1966 (να μην συγχέεται με το Femina Miss India, που κέρδισε η Γιασμίν Ντάτζι).

Κατά τη διάρκεια του διαγωνισμού Μις Κόσμος 1966, κέρδισε τους υπότιτλους «Καλύτερη εμφάνιση με μαγιό (Best in Swimsuit)» και «Καλύτερη εμφάνιση με βραδινό ένδυμα (Best in Eveningwear)» επειδή φορούσε ένα σάρι. Στο αποκορύφωμα της εκδήλωσης κέρδισε τελικά το στέμμα του Μις Κόσμος 1966, νικώντας 51 ανταγωνίστριες αντιπροσώπους από άλλες χώρες. 

Μετά από τη μονοετή θητεία της ως Μις Κόσμος, άρχισε να λαμβάνει διάφορες προτάσεις για συμμετοχή σε ταινίες. Η Φάρια αρνήθηκε προσοδοφόρα συμβόλαια μόντελινγκ και υποκριτικής, και αντ 'αυτού επικεντρώθηκε στις ιατρικές σπουδές. Ήταν φοιτήτρια στο Grant Medical College & Sir JJ Group of Hospitals, όπου ολοκλήρωσε το πτυχίο MBBS. Έπειτα συνέχισε να σπουδάζει στο King's College Hospital του Λονδίνου. Παντρεύτηκε τον μέντορά της Ντέιβιντ Πάουελ, το 1971 και το 1973, το ζευγάρι μετακόμισε στο Δουβλίνο, όπου ξεκίνησε την ιατρική της πρακτική. 

Η Ρίτα ήταν κριτής στα καλλιστεία Femina Miss Ινδία το 1998 και επέστρεψε για να κρίνει τον διαγωνισμό Μις Κόσμος σε μερικές περιπτώσεις. Για παράδειγμα, ήταν κριτής μαζί με τον Ντέμη Ρούσο στον τελικό Μις Κόσμος του 1976 που πραγματοποιήθηκε στο Λονδίνο, όπου η Σίντι Μπρέικσπιαρ στέφθηκε ως Μις Κόσμος.

Προσωπική ζωή
-------------

Ζει τώρα στο Δουβλίνο της Ιρλανδίας, με τον σύζυγό της, τον ενδοκρινολόγο Ντέιβιντ Πάουελ, τον οποίο παντρεύτηκε το 1971.  Έχουν δύο παιδιά (Deirdre και Ann Marie) και πέντε εγγόνια (Patrick, Cormac, David, Maria και Johnny).

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Makers of India - Women of Fame». Indian Mirror. Ανακτήθηκε στις 6 Μαΐου 2018.
2. ↑  Goa Miscellania
3. ↑  «Not Just a Pretty Face: Reita Faria, the first Asian to win Miss World». Indian Express. 18 Νοεμβρίου 2018.
4. ↑  «51 Years Before Manushi, Reita Faria Was India's First Miss World». The Quint. 18 Νοεμβρίου 2018. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Δεκεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 11 Μαρτίου 2021.
5. ↑  «Lost and found: Thirty newsmakers from the pages of Indian history and where they are now: Cover Story». India Today. 3 Ιουλίου 2006. Ανακτήθηκε στις 16 Δεκεμβρίου 2013.
6. ↑  «The first Indian to win the Miss World title». Rediff News. 12 Δεκεμβρίου 2006. Ανακτήθηκε στις 26 Ιουνίου 2010.
7. ↑  «Miss World 1966 - Reita Faria - India». Miss World. 2009. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Αυγούστου 2010. Ανακτήθηκε στις 26 Ιουνίου 2010.
Συντεταγμένες: 7°53′S 76°38′W﻿ / ﻿7.883°S 76.633°W﻿ / -7.883; -76.633

Το **Απαρταδό** (ισπανικά: *Apartadó*, ισπανική  προφορά ΔΦΑ: [apaɾtaˈðo]) είναι πόλη και δήμος στο διαμέρισμα της Αντιόχειας της Κολομβίας. Βρίσκεται κοντά στον Ατλαντικό Ωκεανό στον Κόλπο του Ουραμπά. Η οικονομία βασίζεται σε μπανάνες, καλαμπόκι, κακάο, και τη κτηνοτροφία. Η θερμοκρασία είναι περίπου 30 βαθμοί Κελσίου και η σχετική υγρασία είναι πάνω από 80% όλο το χρόνο. Το Απαρταδό χωρίζεται σε 48 γειτονιές, και εδώ είναι το καλύτερο λύκειο της περιοχής του Ουραμπά. Σήμερα, η κυβέρνηση τονώνει την βιομηχανία εδώ επειδή είναι κοντά στην Καραϊβική Θάλασσα και στο κέντρο της χώρας. Κάτοικοι: 150.000 το 2009.

Πηγές
-----

1. ↑  «Resultados y proyecciones (2005-2020) del censo 2005». DANE. Ανακτήθηκε στις 15 Ιουλίου 2015.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Δήμος του Απαρταδό (Ισπανικά)
* Απογραφή του 2005 (DANE Colombia) - Εθνικό Διοικητικό Τμήμα Στατιστικής
* Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού του Απαρταδό (Ισπανικά)
Συντεταγμένες: 40°35′34.4″N 22°57′20.5″E﻿ / ﻿40.592889°N 22.955694°E﻿ / 40.592889; 22.955694

Η **Βίλλα Αλλατίνι** είναι τριώροφη έπαυλη στην περιοχή Ντεπώ που κτίσθηκε το 1898 ως κατοικία της εβραϊκής οικογένειας Αλλατίνι και βρίσκεται επί της σημερινής Λεωφόρου Β. Όλγας.

Ιστορικό
--------

Άποψη της Βίλλας Αλλατίνι, το 1912, κατά τη διάρκεια της οθωμανικής περιόδου
Κτίστηκε το 1898 από τον Ιταλό αρχιτέκτονα Βιταλιάνο Ποζέλι ως εξοχική κατοικία της εβραϊκής Οικογένειας Αλλατίνι. Σημειώνεται ότι ο ίδιος αρχιτέκτονας σχεδίασε και τους Μύλους της οικογένειας Αλλατίνι που εγκαινιάστηκαν το 1890. Εκείνη την εποχή η περιοχή στην οποία βρίσκεται κτισμένη η Βίλλα ονομαζόταν συνοικία των «Εξοχών» ή συνοικία των «Πύργων».

Η βίλα, μετά την επικράτηση του κινήματος των Νεότουρκων, χρησιμοποιήθηκε από το 1909 έως το 1911 ως κατοικία του σουλτάνου Αβδούλ Χαμίτ του Β', ο οποίος αφού εκθρονίστηκε από τους Νεότουρκους διαβίωνε εκεί σε καθεστώς κατ' οίκον περιορισμού. Το 1926 στέγασε για ένα έτος τη Φιλοσοφική Σχολή, μοναδικό τμήμα του νεοσύστατου τότε Πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης, ενώ κατά τον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο (1940-1941) χρησιμοποιήθηκε ως νοσοκομείο.

Στη Βίλλα Αλλατίνι από το 1979 έδρευε η Νομαρχία Θεσσαλονίκης και από το 2011 η Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας. Μετά την ολοκλήρωση του νέου κτιρίου της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας στην οδό 26ης Οκτωβρίου 64 στο Λιμάνι, μεταφέρθηκαν οι περισσότερες υπηρεσίες από το παλαιό κτίριο. Έτσι, σήμερα η Βίλλα Αλλατίνι στεγάζει λίγα εναπομείναντα γραφεία της Περιφέρειας.

Σύνδεσμοι
---------

1. ↑  listedmonuments.culture.gr/monument.php?code=6144.
2. 1 2  Συλλογικό (2014). *Θεσσαλονίκη: η πόλη και τα μνημεία της*. Θεσσαλονίκη: Μαλλιάρης Παιδεία. σελίδες 173–174.
3. ↑  «Βίλα Αλλατίνι, σημερινό κτίριο Περιφέρειας Κ.Μακεδονίας, Θεσσαλονίκη».
4. ↑  «Βιλα Αλλατινη».
5. ↑  «Παλιά Θεσσαλονίκη: Η βίλα και οι μύλοι Αλλατίνη».
6. ↑  με την εφαρμογή του Προγράμματος *Καλλικράτης*
7. ↑  «Κώδικας Δήμων και Κοινοτήτων».

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Οθωμανικά Μνημεία στη Θεσσαλονίκη |
| --- |
|  |
| Τεμένη | 
* Αλκαζάρ
* Γενί Τζαμί
* Τζαμί του Λεμπέτ
* Τζαμί Θέρμης
 |  |
|  |
| Λουτρά (Χαμάμ) | 
* Μπέη Χαμάμ
* Γενί Χαμάμ
* Λουτρά Φοίνιξ
* Γιαχουντί Χαμάμ
 |
|  |
| Οχυρωματικά έργα | 
* Λευκός Πύργος
* Φρούριο Βαρδαρίου
* Επταπύργιο - Γεντί Κουλέ (και βυζαντινό)
 |
|  |
| Διάφορα | 
* Αλατζά Ιμαρέτ
* Μπεζεστένι
* Τουρμπές Μουσά Μπαμπά
* Βίλλα Αλλατίνι
* Βίλα Μορντώχ
* Κήποι του Πασά
* Κάζα Μπιάνκα
* Διοικητήριο
 |

 |
Τάφρος της Ναζαρέ
 Θέση της Ναζαρέ στην Πορτογαλία
Η **Τάφρος της Ναζαρέ** είναι υποθαλάσσια τάφρος στα ανοικτά των ακτών της Ναζαρέ στην κεντρική Πορτογαλία, στον ανατολικό Ατλαντικό ωκεανό. Έχει μέγιστο βάθος τουλάχιστον 5.000 μέτρων και περίπου 230 χιλιόμετρα σε μήκος.
Η τάφρος μελετάται ως μέρος του σχεδίου της ΕΕ με την ονομασία HERMES με τη χρήση ενός τηλεχειριζόμενου οχήματος. Το πρότζεκτ αυτό ερευνά τα ιδιαίτερα οικοσυστήματα της τάφρου, τη μεταφορά και την εναπόθεση ιζημάτων, καθώς και τον τρόπο με τον οποίο η τάφρος επηρεάζει αλλά και επηρεάζεται από την τοπική κίνηση των ωκεάνιων ρευμάτων.

Σέρφινγκ
--------

Η τάφρος της Ναζαρέ προκαλεί πολύ ψηλά κύματα. Αυτό κάνει τη Ναζαρέ μοναδικό προορισμό για τους λάτρεις του σέρφινγκ. Το Νοέμβριο του 2011, ο σέρφερ Garrett McNamara από τα νησιά Χαβάη των ΗΠΑ ισορρόπησε με τη σανίδα του πάνω σε ένα γιγάντιο κύμα, κάνοντας παγκόσμιο ρεκόρ στη Ναζαρέ. Το κύμα είχε ύψος 23,8μ.. Τον Ιανουάριο του 2013, ο ίδιος σέρφερ ισορρόπησε πάνω σε ένα ακόμα ψηλότερο κύμα, σπάζοντας το δικό του ρεκόρ. Το κύμα υπολογίζεται κοντά στα 30μ. , αν και αναμένεται η επίσημη μέτρηση.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «NAZARÉ CANYON». Portuguese Hydrographic Institute. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Ιανουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 13 Μαΐου 2012.
2. ↑
3. ↑

* BBC - Garrett McNamara surfs 'highest ever' wave off Portugal.
* Robot sub explores giant canyon Shukman, David, (2007, June 19). In BBC News Online. Retrieved 02:02, June 20, 2007, from
* Physical processes in the Nazare Canyon area and related sedimentary impacts Vitorino, J. A. Oliveira and J. Beja, Geophysical Research Abstracts, Vol. 7, 10187, 2005 SRef-ID: 1607-7962/gra/EGU05-A-10187

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* EU HERMES
Η **Μάχη στις Kαρούτες** (Φωκίδα) πραγματοποιήθηκε στις 5 Αυγούστου του 1944 μεταξύ των αντιστασιακών του ΕΛΑΣ και του ναζιστικού στρατού κατοχής.

Ευρύτερο πλαίσιο
----------------

Με βάση τις εντολές της ομάδας Στρατιών Ε', τον Αύγουστο του 1944 έγιναν εκκαθαριστικές επιχειρήσεις (κωδικός Έχιδνα) για την καταπολέμηση του αντάρτικου στις περιοχές που άνηκαν στην Ελεύθερη Ελλάδα και διοικούνταν από την ΠΕΕΑ. Για το σκοπό αυτό, στις επιχειρήσεις εντάχθηκε και το, επίλεκτο και ειδικό για ανταρτοπόλεμο, 18ο Σύνταγμα Ορεινών Κυνηγών των S.S (SS-Polizei-Gebirgsjäger-Regiment 18).

Προετοιμασία μάχης
------------------

Ο ΕΛΑΣ, έχοντας εξασφαλίσει καλύτερο δίκτυο πληροφοριών, μπόρεσε να ξεκόψει το 3ο τάγμα από τις κύριες δυνάμεις των Γερμανών εγκλωβίζοντάς το ανάμεσα σε "λαβίδα".

Μάχη
----

Η μάχη κράτησε λίγες ώρες, με πλήρη επικράτηση του ΕΛΑΣ. Ο υπολοχαγός Όττο Βέμπερς, εκπροσωπώντας τους παγιδευμένους Γερμανούς που ήθελαν να παραδοθούν, ζήτησε να συνομιλήσει με ανώτερο αξιωματικό. Αφού ο λοχαγός του ΕΛΑΣ Γιάννης Λαζαρίδης επέδειξε την παλιά υπηρεσιακή του ταυτότητα, οι περισσότεροι επιζώντες Γερμανοί παραδόθηκαν.

Συνέπειες και υστεροφημία
-------------------------

Η μάχη στις Καρούτες ήταν από τις μεγαλύτερες στην Εθνική Αντίσταση. Από γερμανικής πλευράς θεωρήθηκε τακτική επιχείρηση, συνεπεία της οποίας δε διατάχτηκαν αντίποινα κατά του άμαχου πληθυσμού της περιοχής. Ωστόσο μετά από 15 ημέρες, στις 20 Αυγούστου 1944, μία δύναμη 4-5.000 Γερμανών, υπό την κάλυψη πυροβολικού, επέδραμε στην περιοχή, πυρπολώντας, τελικά, έπειτα από τρεις ημέρες (23-8-1944) το Λιδωρίκι. Στους εορτασμούς της μάχης, το 1984, ο, πλέον στρατηγός, Όττο Βέμπερς απέστειλε επιστολή η οποία και διαβάστηκε.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Μάγερ, Χέρμαν Φρανκ, *Αιματοβαμμένο Έντελβαϊς. Η 1η Ορεινή Μεραρχία, το 22ο Σώμα Στρατού και η εγκληματική δράση τους στην Ελλάδα, 1943-1944*, Τόμος Β', Βιβλιοπωλείον της Εστίας, Αθήνα 2009, σελ. 245
2. ↑  Κραβαρτόγιαννος, Δρόσος, "Ιστορία της Πόλεως Αμφίσσης" (συμπληρώματα), Τόμος 2, σελ. 94, *Σύλλογος Απανταχού Αμφισσέων τα Σάλωνα*, Άμφισσα, 1997.
Ο **Πέταρ Νικολάεβιτς** (*σερβικά :  Петар Николајевић Молер*), (Μπάμπινα Λούκα 1775 - Βελιγράδι 1816) ήταν Σέρβος επαναστάτης και πολιτικός. Προεπαναστατικά ήταν Κνεζ της περιοχής Σοκόλσκα κι έπειτα πρωθυπουργός της Σερβίας το 1815-1816.

Ο Νικολάεβιτς ήταν μορφωμένος γνωστός αγιογράφος της εποχής με έργα του σε πολλά μοναστήρια της Σερβίας, από την ενασχόληση αυτή απέκτησε και το παρωνύμιο "Moler". Όταν ξέσπασε η Πρώτη Σερβική εξέγερση το 1804 πήρε μέρος σε αυτή και διακρίθηκε ιδιαίτερα στην μάχη του Τζέλινκα. Μετά την αποτυχία της επανάστασης κατέφυγε στην Αυστροουγγαρία για να επιστρέψει με την έναρξη της δεύτερης εξέγερσης. 

Διετέλεσε πρωθυπουργός της χώρας από το 1815 και αντιπολιτεύθηκε τον Μίλος Ομπρένοβιτς ο οποίος γι' αυτό τον λόγω τον φυλάκισε στο Βελιγράδι και έδωσε εντολή να τον σκοτώσουν το καλοκαίρι του 1816.

Ήταν παντρεμένος με την Μίλιαν κι απέκτησαν τέσσερα παιδιά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Радован М. Драшковић: Петар Николајевић Молер, страна 35, у „Гласник", број 2-3, Историјски архив, Ваљево, 1967. године.
2. ↑  Радован М. Драшковић: Петар Николајевић Молер, страна 41, у „Гласник", број 2-3, Историјски архив, Ваљево, 1967. године.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 81771213
* LCCN: n2011060210
* ISNI: 0000 0000 5585 3992
* GND: 137600739

 |

 |
Η **Ριγούνθα**, *Rigunth*,γνωστή και ως *Rigundis***,** (π. 569 – μετά το 589) από τον Οίκο των Μεροβιγγείων, ήταν πριγκίπισσα των Φράγκων, κόρη του βασιλιά Χιλπέριχου Α' και της 3ης συζύγου του Φρεδεγόνδης.

 Η Φρεδεγόνδη προσπαθεί να σκοτώσει τη Ριγούνθα, πίνακας τού 1887.

Βιογραφία
---------

Ήταν το μεγαλύτερο παιδί και η μόνη καταγεγραμμένη κόρη τού Χιλπέριχου Α΄ και της Φρεδεγόνδης. Περί το 583 αρραβωνιάστηκε με τον Ρεκαρέδο Α΄, τον μεγαλύτερο γιο του Λιουβιγέλδ, βασιλιά των Βησιγότθων. Τον Σεπτέμβριο του 584 εστάλη στην Hispania με νηοπομπή, με προίκα μεγάλο θησαυρό. Κατά τη διάρκεια τού ταξιδιού ο βασιλιάς Χιλπέριχος Α΄ απεβίωσε και οι στρατιώτες που συνόδευαν την πριγκίπισσα, πήραν ό,τι μπορούσαν να κλέψουν, και τράπηκαν σε φυγή.  Στην Τουλούζη, ο δούκας Ντιντιέ άρπαξε ό,τι είχε απομείνει. Η πριγκίπισσα επέστρεψε στη μητέρα της το 585. 

Βρήκε καταφύγιο στη μητέρα της και έζησε μία ζωή, που εθεωρείτο ευτελής. Συχνά μάλωνε με τη μητέρα της, η οποία απέτυχε να τη σκοτώσει το 589.  Η ημερομηνία τού τέλους της είναι άγνωστη.

Περαιτέρω ανάγνωση
------------------

* Eugen Ewig: *Die Merowinger und das Frankenreich*. 4. Auflage, Kohlhammer Verlag, Στουτγάρδη 2001.(ISBN 3-17-017044-9)
* Martina Hartmann: *Aufbruch ins Mittelalter.* *Die Zeit der Merowinger.* Darmstadt 2003,(ISBN 3-534-15829-6) .

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. 1 2 3 4  Κριστιάν Σετιπανί: «La Préhistoire des Capétiens» (Γαλλικά) Βιλνέβ-ντ'Ασκ. 1993. σελ. 91-92. ISBN-13 978-2-9501509-3-6. ISBN-10 2-9501509-3-4.
2. 1 2  Κριστιάν Σετιπανί: «La Préhistoire des Capétiens» (Γαλλικά) Βιλνέβ-ντ'Ασκ. 1993. σελ. 90. ISBN-13 978-2-9501509-3-6. ISBN-10 2-9501509-3-4.
3. 1 2 3  Κριστιάν Σετιπανί: «La Préhistoire des Capétiens» (Γαλλικά) Βιλνέβ-ντ'Ασκ. 1993. σελ. 91. ISBN-13 978-2-9501509-3-6. ISBN-10 2-9501509-3-4.
4. 1 2 3 4  Κριστιάν Σετιπανί: «La Préhistoire des Capétiens» (Γαλλικά) Βιλνέβ-ντ'Ασκ. 1993. σελ. 92. ISBN-13 978-2-9501509-3-6. ISBN-10 2-9501509-3-4.
5. ↑  Grégoire de Tours, *Histoire des francs*, livre VI, 45; VII, 9-15 & 35.
6. ↑  Lot, Ferdinand (1948). *Naissance de la France*. Paris: Librairie Arthème Fayard.
7. ↑  Grégoire de Tours, *Histoire des Francs*, livre IX, 34.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Gregory of Tours, *Historiae*
Το Φεβρουάριο του 2013 η VB πήρε τη δεύτερη θέση στο Κύπελλο Κόκα-Κόλα.
Η ομάδα της VB γυναικών μετά τον αγώνα εναντίον της Neistin, τον οποίο τη τελευταία νίκησε με 27-24 στις 9 Φεβρουαρίου 2011.
Η **ΒΜ Βάγκουρ** είναι μια ομάδα χάντμπολ από τα Νησιά Φερόε. Είχε ξεκινήσει ως ποδοσφαιρική ομάδα όταν ιδρύθηκε στις 5 Ιουνίου 1905, αλλά αργότερα το τμήμα χειροσφαίρισης έγινε μέλος του συλλόγου, το οποίο έχει βάση το Βάγκουρ στο Σούντουροϊ. Έδρα της ομάδας είναι η κλειστή αίθουσα Vágshøll. Σήμερα ο Ποδοσφαιρικός Σύλλογος είναι γνωστός ως ΦΚ Σούντοροϊ.

Χάντμπολ γυναικών
-----------------

Η VB Vágur (χάντμπολ) ήταν σύλλογος χάντμπολ για άντρες και γυναίκες. Αλλά καθώς το πρόγραμμα της ποδοσφαιρικής σεζόν άλλαξε, ώστε τώρα αρχίζει νωρίτερα και τελειώνει αργότερα, δεν είναι πλέον δυνατό, ή είναι πολύ δύσκολο, για να παίζουν τα ίδια άτομα και χάντμπολ και ποδόσφαιρο. Έτσι τώρα στη Vágur το χάντμπολ είναι κυρίως για τις γυναίκες και το ποδόσφαιρο κυρίως για τους άντρες, σε κάθε περίπτωση στις μεγαλύτερες κατηγορίες, οι άντρες έχουν ομάδα χάντμπολ στη δεύτερη κατηγορία. Ο πληθυσμός είναι μόνο 1.400 άτομα, και έτσι δεν υπάρχουν άτομα και των δύο φύλων για να κάνουν καλές ομάδες και στα δύο αθλήματα. Η καλύτερη κατηγορία των γυναικών ονομαζόταν 1. deild μέχρι το 2005 όταν άλλαξαν το όνομα του σπόνσορα και τώρα ονομάζεται *Sunset kappingin* ή *Sunsetdeildin*.

Ποδόσφαιρο
----------

Το 1995 η ομάδα ενοποιήθηκε με τη Sumba, σχηματίζοντας την Sumba/VB, αλλά η ενοποίηση διήρκεσε μόνο μία σεζόν. Το 2005, έγινε μια δεύτερη ενοποίηση μεταξύ ΒΜ Βάγκουρ and Sumba, δημιουργώντας την and VB/Sumba, η οποία αργότερα μετονομάστηκε σε ΦΚ Σούντουροϊ. 

### Τίτλοι

* **Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Φερόε: 1**
	+ 2000

* **Πρωτάθλημα κυπέλλου Φερόε: 1**
	+ 1974

### Ευρωπαϊκή πορεία

| Σεζόν | Διοργάνωση | Γύρος |  | Ομάδα | 1ος αγώνας | 2ος αγώνας |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 2001-02 | ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ | 1ος γύρος |  | ΦΚ Σλάβια Μοζίρ | 0-0 | 0-5 |
|

Παραπομπές
----------

1. ↑  «HSF.fo». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Φεβρουαρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 13 Ιουλίου 2016.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  VB Vágur στο Wikimedia Commons
* FCSuduroy.com The current website of FC Suðuroy
* HSF.fo, The Faroe Islands Handball Association

  



|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα VB Vágur  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η **σιδηροδρομική καταστροφή στο Φιροζαμπάντ** συνέβη στις 20 Αυγούστου 1995 κοντά στο Φιροζαμπάντ (Firozabad) στο τμήμα Δελχί - Κανπούρ της εταιρείας "Northern Railway" της Ινδίας, στις 02:55  όταν ένα επιβατικό τρένο συγκρούστηκε με τρένο που είχε σταματήσει μετά από πρόσκρουση σε μια ασιατική αντιλόπη (nilgai), σκοτώνοντας 358 άτομα  (αν και ορισμένες πηγές υπολογίζουν τους θανάτους σε περισσότερους από 400).  Το ατύχημα συνέβη στην ινδική πολιτεία Ούταρ Πραντές. Και τα δύο τρένα είχαν προορισμό την ινδική πρωτεύουσα, το Νέο Δελχί. Το πρώτο τρένο, το "Kalindi Express "από το Κανπούρ χτύπησε μία "νιλγκάι" αλλά δεν μπόρεσε να προχωρήσει καθώς τα φρένα του υπέστησαν ζημιές. Στη συνέχεια χτυπήθηκε από πίσω με ταχύτητα 70 km/h  από το "Purushottam Express" από το Πούρι.  Τρία βαγόνια του "Kalindi express" καταστράφηκαν, η μηχανή και τα μπροστινά δύο βαγόνια του τρένου του Πούρι εκτροχιάστηκαν. Οι περισσότεροι από τους 2.200 επιβάτες στα δύο τρένα κοιμόντουσαν την ώρα του δυστυχήματος.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Feature». Pib.nic.in. Ανακτήθηκε στις 1 Σεπτεμβρίου 2012.
2. ↑  «The world's worst train accidents since 1900». *The Independent* (London).. Ανακτήθηκε στις 2012-09-01. [*νεκρός σύνδεσμος*]
3. ↑  «Chronology of railways in India, Part 5 (1995 - present)». Irfca.org. Ανακτήθηκε στις 1 Σεπτεμβρίου 2012.
4. ↑  «The Leading Emergency Management Site on the Net». Emergency-management.net. Ανακτήθηκε στις 1 Σεπτεμβρίου 2012.
5. ↑  Roy, Ranjan (1995-08-21). «300 die after Indian train hits cow». *The Independent* (London).. Ανακτήθηκε στις 2012-09-01.

Πηγές
-----

* Τουλάχιστον 250 νεκροί από σιδηροδρομικό δυστύχημα στην Ινδία, σύμφωνα με το CNN .
* Τρένα συγκρούονται στην Ινδία

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Το πιο θανατηφόρο σιδηροδρομικό δυστύχημα στο Φιροζαμπάντ που σκότωσε περισσότερους από 300
* Hell on Wheels (Going off the Tracks) του Meenakshi Ganguly από *το περιοδικό Time*
* Καλίντι Εξπρές
* Purushottam Express
Πίτσα μαργαρίτα
Η **πίτσα Μαργαρίτα** είναι μια κλασσική ναπολιτάνικη πίτσα, γαρνιρισμένη με ντομάτα, μοτσαρέλα (μοτσαρέλα στην παραδοσιακή πίτσα Μαργαρίτα, δεν είναι εκείνη με του βουβαλιού αλλά με γάλα αγελάδας), βασιλικό, αλάτι και λάδι; μαζί με την πίτσα μαρινάρα, αποτελούν τις πιο δημοφιλείς ιταλικές πίτσες.

Σίγουρα αντιπροσωπεύει το κατ'εξοχήν σύμβολο (ανάμεσα στις πολλές γεύσεις) της πολιτιστικής κληρονομιάς και ιταλικής γαστρονομίας, δημοφιλής για τη φήμη της σε όλο τον κόσμο και σε όλες τις παραλλαγές της.

Ιστορία
-------

Μια διαδεδομένη είδηση αναφέρει ότι τον Ιούνιο του 1889, για να τιμήσουν την Βασίλισσα της Ιταλίας, Μαργαρίτα της Σαβοΐας, ο σεφ Ραφαέλε Εσποζίτο της Πιτσαρίας Μπράντι εφηύρε ένα πιάτο που το ονόμασε χαρακτηριστικά ,«Πίτσα Μαργαρίτα» (δεδομένου ότι ο όρος «πίτσα», άγνωστος έξω από την πόλη της Νάπολης, αναφερόταν σχεδόν πάντα στα γλυκά κέικ), όπου διαθέτοντας τα αλμυρά συστατικά, ντομάτα, μοτσαρέλα και βασιλικό, αντιπροσώπευαν ακόμα και τα ίδια χρώματα με την ιταλική σημαία.

Σύμφωνα με πρόσφατες μελέτες φιλολογικού χαρακτήρα η ιστορία της πίτσας μαργαρίτα που εκπονήθηκε από την «Μπράντι» για πρώτη φορά θα αποτελεί μια «ψεύτικη ιστορία». Στην πραγματικότητα, φαίνεται ότι η πίτσα μαργαρίτα γεννήθηκε στη Νάπολη πολύ πριν από το 1889, μεταξύ του 1796 και του 1810. Η φιλόλογος Εμανουέλε Ρόκο, το 1849, μίλησε για συνδυασμούς σάλτσας με διάφορα συστατικά, ανάμεσα στα οποία είναι βασιλικός, ντομάτα και λεπτές φέτες μοτσαρέλα. Η μοτσαρέλα κομμένη σε λεπτές φέτες, απλωμένη πάνω στη σάλτσα ντομάτας σε σχήμα μαργαρίτα, με την επακόλουθη προσθήκη φύλλων βασιλικού, αποτελούσε μάλλον το αληθινό κίνητρο του ονόματος της πριν από την ενοποίηση της Ιταλίας. Τα συστατικά του τι είναι αυτό που σήμερα ονομάζεται πίτσα μαργαρίτα βρίσκονται σε πίτσες που παρασκευάζονται πριν από την Μαργαρίτα αφιερωμένη στην ίδια τη Βασίλισσα. Ο Φραντσέσκο ντε Μπουρκάρντ το 1866, μιλώντας για την παράδοση της Νάπολης περιγράφει τους βασικούς τύπους πίτσας, δηλαδή αυτές που σήμερα ονομάζονται πίτσα με σάλτσα ντομάτας, πίτσα μαργαρίτα και καλτσόνε:

> Francesco De Bourcard, *Usi e costumi di Napoli e contorni descritti e dipinti*, Vol. II, pag. 124
> 
> 

Επιπλέον, ήδη από το 1830, ένας σίγουρα «Σκαντζόχοιρος», στο βιβλίο της Νάπολης, περιγράμματα και περίχωρα, είχε περιγράψει μια πίτσα με ντομάτα, μοτσαρέλα και βασιλικό.

Αξιοπερίεργο
------------

Το 1973 αργεντίνος πιτσαδόρος, ο Εστεμπάν Ροντρίγκο Πέκο, πραγματοποιεί στο κέντρο του Μπουένος Άιρες, μια πίτσα Μαργαρίτα, 11 μέτρων και 7 εκ. μπαίνοντας στο βιβλίο των ρεκόρ Γκίνες.

Σημειώσεις
----------

Βιβλιογραφία
------------

* Empty citation (βοήθεια) • Φραντσέσκο ντε Μπουρκάρντ , Έθιμα και παραδόσεις της Νάπολης,.νέα έκδοση φαξ, περιορισμένη κυκλοφορία σε 999 αντίγραφα,Νάπολη, Αλμπέρτο Μαροτα [1866].
Χάρτης της βόρειας Βυζαντινής Ιταλίας
Η **Αννοναρία** (*σε ελεύθερη μετάφραση : Σιτοχώρι*) ήταν μια επαρχία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας στην βορειο-ανατολική σημερινή Ιταλία, με επίκεντρο τη Ραβέννα και περιλάμβανε τα κατάλοιπα των βυζαντινών κτήσεων της Βενετίας, την Φλαμινία και Πικένουμ Αννοναρίουμ και μέρος της σημερινής Λομβαρδίας.

Δημιουργήθηκε με βάση την ρωμαϊκή επαρχία της Αννοναρία που είχε δημιουργήσει ο Θεοδόσιος Α΄. Εκείνη την εποχή, η επαρχία ήταν ο σιτοβολώνας και εξασφάλιζε τρόφιμα για το Μιλάνο και τη Ραβένα. Την λειτουργία αυτή αργότερα επανέλαβε κάτω από την κυριαρχία του ο βασιλιάς των Οστρογότθων Θεοδώριχος.

Η επαρχία της Αννοναρία δημιουργήθηκε από τον Τιβέριο Β (αυτοκράτορα της Ανατολής από το 574) περίπου το έτος 580, στην αναδιοργάνωση του βυζαντινού εδάφους της Ιταλίας, και περιλάμβανε τα εδάφη βόρεια των Απεννίνων.

Η επαρχία ήταν βραχύβια και λίγα χρόνια αργότερα ο αυτοκράτορας Μαυρίκιος (582 - 602) την ενέταξε στην νέα επαρχία Εξαρχάτο της Ραβέννας, με πρωτεύουσα τη Ραβέννα.

Παραπομπές
----------

1. ↑   Teodorico

Πηγές
-----

* il papato, i bizantini, i longobardi in italia - nel vii secoloc Αρχειοθετήθηκε 2015-10-01 στο Wayback Machine.
Ο ***Ταρζάν*** (ή και *Βασιλιάς της Ζούγκλας*) είναι φανταστικός χαρακτήρας και κεντρικός ήρωας του μυθιστορήματος του συγγραφέα Έντγκαρ Ράις Μπάροουζ με τίτλο *Tarzan of the Apes* (*Ο Ταρζάν των Πιθήκων*) το οποίο κυκλοφόρησε το 1912 σε εφημερίδες και το 1914 ως βιβλίο. Η ιστορία ξεκίνησε ως νουβέλα, αλλά μετά την επιτυχία που σημείωσε, δημιουργήθηκε μια ολόκληρη σειρά υπό τον τίτλο *Tarzan*.

Πλοκή
-----

Το εξώφυλλο του βιβλίου "Tarzan of the Apes"
Μόνος επιζώντας έπειτα από το ναυάγιο ενός πλοίου κατά το έτος 1888 στις ακτές της Αφρικής και μετά το θάνατο των αριστοκρατικής καταγωγής γονέων του (John και Alice Rutherford Clayton II), το βρέφος John Clayton III (που φέρει τίτλο ευγενείας-λόρδος) «υιοθετείται» από έναν θηλυκό πίθηκο με το όνομα «Κάλα» η οποία τον ανατρέφει και έτσι εντάσσεται στην υπόλοιπη αγέλη. Τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του, η ανώτερη ευφυΐα και οι αθλητικές του ικανότητες, του επιτρέπουν να ξεχωρίσει από τα άλλα αρσενικά μέλη του κοπαδιού και σύντομα αναλαμβάνει την αρχηγία τους. Τον ονομάζουν, μάλιστα, «Tarzan», που, στην πρωτόγονη διάλεκτό τους, σημαίνει «λευκό δέρμα». Η επαφή του, όμως, με κάποιους ανθρώπους που φτάνουν στην περιοχή του, μεταξύ των οποίων και η μετέπειτα σύντροφός του, Τζέιν (Jane Porter), τον οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η θέση του είναι κάπου αλλού.

Μεταφορά
--------

Ο ήρωας του Μπάροουζ γνώρισε πολλές εναλλακτικές παρουσιάσεις, είτε ως κινηματογραφική ταινία (με βασικό πρωταγωνιστή τον Ολυμπιονίκη της κολύμβησης Τζόνι Βαϊσμίλερ), σαν τηλεοπτική σειρά με το ρόλο να ενσαρκώνεται από τον ηθοποιό Ρον Έλι, ακόμη και ως εικονογραφημένο περιοδικό.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Burroughs, Edgar Rice (1914). «Chapter XXV». *Tarzan of the Apes*. Somehow, even against all reason, I seem to see him a grown man, taking his father's place in the world—the second John Clayton—and bringing added honors to the house of Greystoke.
2. ↑  Burroughs, Edgar Rice (1928). *Tarzan, Lord of the Jungle*.
3. ↑  Farmer, Philip José (1972). «Chapter One». *Tarzan Alive: A Definitive Biography of Lord Greystoke*. σελ. 8.
4. ↑  *Greystoke: The Legend of Tarzan, Lord of the Apes*. Warner Bros. 1984.
5. ↑  Φύλλο εφημερίδας «*Έθνος*» της 25 Νοεμβρίου του 1966: «*Ρον Έλυ, ο 15ος της δυναστείας των Ταρζάν*»

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Tarzan στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 60147662821560550014
* LCCN: sh85132712
* GND: 118620886
* NLA: 66254802
* NKC: jo2016908809

 |

 |
Ο **Αρμάντο Γκεμπούζα** (*Armando Emílio Guebuza*) είναι πολιτικός, ο οποίος υπήρξε Πρόεδρος της Μοζαμβίκης από το 2005 ως το 2015. Ανήκει στο κόμμα FRELIMO (Frente de Libertação de Moçambique - Απελευθερωτικό Μέτωπο της Μοζαμβίκης).Είναι πρώην μέλος του Πολιτμπιρό του κόμματος και ήταν μέλος του 10μελούς συλλογικού προεδρείου που κυβέρνησε τη χώρα μετά τον αδόκητο θάνατο του Σαμόρα Ματσέλ, το 1986. Επανεξελέγη πρόεδρος κερδίζοντας με 75% των ψήφων τις εκλογές του 2009.

Πολιτική καριέρα
----------------

Γεννήθηκε στις 20 Ιανουαρίου του 1943 στα βόρεια της χώρας. Στα 20 του έγινε μέλος του FRELIMO , στρατηγός και ανέλαβε την ηγεσία του κινήματος πριν την ανεξαρτησία (1975). Αργότερα υπηρέτησε ως Υπουργός Εσωτερικών στην κυβέρνηση Ματσέλ. Κατά τη θητεία του, εξέδωσε διάταγμα, με το οποίο έδιωξε τους Πορτογάλους πολίτες από τη χώρα και τη δεκαετία του 1980 μετέφερε άνεργους πολίτες από την πόλη σε περιοχές της υπαίθρου. Το 1992 εκπροσώπησε το FRELIMO κατά τη διεξαγωγή των συνομιλιών με το RENAMO και τη συναφή υπογραφή συμφωνιών στη Ρώμη, με τις οποίες τερματίστηκε ο εμφύλιος πόλεμος. Μετά την εγκατάλειψη της σοσιαλιστικής πολιτικής του Ζοακίμ Τσισάνο, ο Γκουεμπούζα ανέπτυξε επιχειρηματική δραστηριότητα και έγινε πλούσιος και επιτυχημένος επιχειρηματίας, ιδίως στον τομέα των εξαγωγών, της οικοδομής και της αλιευτικής βιομηχανίας. Το 2002 επιλέχθηκε ως προεδρικός υποψήφιος και γενικός γραμματέας του κόμματος FRELIMO, έπειτα από σκληρό αγώνα. Τον Αύγουστο του 2021, ο γιος του Ndambi Guebuza δικάστηκε για διαφθορά.

Πρόεδρος
--------

Ήταν υποψήφιος του FRELIMO στις προεδρικές εκλογές του 2004, στις οποίες έλαβε το 63,7% των ψήφων. Οι διεθνείς παρατηρητές έκαναν λόγο για ανελεύθερες εκλογές. Συγκεκριμένα καταδίκασαν το γεγονός ότι η Εθνική Εφορευτική Επιτροπή δεν διεξήγαγε ελεύθερες και δίκαιες εκλογές, αναφέροντας σειρά λαθών και παρατυπιών από τις εκλογικές αρχές, που απέβησαν σε όφελος του κυβερνώντος κόμματος FRELIMO. Ορκίστηκε Πρόεδρος στις 2 Φεβρουαρίου του 2005. Ο νέος πρόεδρος υποσχέθηκε να συνεχίσει τις οικονομικές μεταρρυθμίσεις του προκατόχου του.

Επανεκλογή 2009
---------------

Στις προεδρικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 28 Οκτωβρίου του 2009 διεκδίκησε ξανά την προεδρία. Ο Γκεμπούζα επανεξελέγη με 75% των ψήφων έναντι 16,4 για τον αντίπαλό του, Αφόνσο Ντλακάμα. Επιπλέον, το FRELIMO κέρδισε το 74% των εδρών στις βουλευτικές εκλογές.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ειδική έκθεση στις μοζαμβικανές εκλογές του 2004 από το Carter Center
2. ↑  «Τελική αναφορά της ομάδας των παρατηρητών από την αποστολή της ΕΕ» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 4 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 19 Μαρτίου 2009.
3. ↑  BBC - Προφίλ της Μοζαμβίκης.
4. ↑  Αποτελέσματα γενικών εκλογών 2009 Αρχειοθετήθηκε 2012-07-17 στο Wayback Machine. Μοζαμβικανό Πρακτορείο Ειδήσεων.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Αρμάντο Γκεμπούζα** |

* Γραφείο Προέδρου

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 34412820
* LCCN: nr2005007399
* ISNI: 0000 0000 8827 7397
* GND: 1024915565

 |

 |
Οι **κνημίδες** που φιλοξενούνται στο Βρετανικό Μουσείο είναι αρχαίο ελληνικό πολεμικό τέχνεργο.

Ιστορία του ευρήματος
---------------------

Βρέθηκε στο Ruvo di Puglia και κληροδοτήθηκε από τον σερ Ουίλιαμ Τεμπλ το 1856.

Περιγραφή
---------

Είναι διακοσμημένες με έκτυπη ανάγλυφη αναπαράσταση φτερωτού πολεμιστή που τρέχει φορώντας γοργόνειο προσωπείο. Το πρόσωπο είναι στραμμένο προς τον θεατή. Τα πόδια σχηματίζουν ορθή γωνία στο δεξί γόνατο. Οι βραχίονες κρέμονται ευθέως κάθετοι. Η κόμη είναι δεμένη σε χοντρούς πλοκάμους εκατέρωθεν του προσώπου. Είναι ντυμένοι με κοντό χιτώνα με ζώνη. Στα πόδια φοράν φτερωτά μποτάκια. Στα χέρια κρατούν από ένα φίδι. Οι κόρες των ματιών ήταν τοποθετημένες ένθετοι πολύτιμοι λίθοι που έχουν χαθεί. Δόντια και γλώσσα ήταν από ελεφαντοστό. Φέρουν οπές για την ανάρτηση με δερμάτινο λουράκι.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Παρουσίαση στο Βρετανικό Μουσείο

Πηγές
-----

* British Museum (1915). *Select bronzes, Greek, Roman, and Etruscan, in the departments of antiquities*. *Dept. of Greek and Roman Antiquities*. Σχολιασμός από Henry Beauchamp Walters. London: Printed by order of the Trustees. σελίδες 41 και πίνακας. Ανακτήθηκε στις 5 Φεβρουαρίου 2010.

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Αρχαιολογία | Πύλη Αρχαιολογία |
Η **Νεκρόπολη του Τείχους του Κρεμλίνου** βρίσκεται στην Κόκκινη Πλατεία (Красная площадь) της Μόσχας. Μπροστά στα τείχη του Κρεμλίνου κυριαρχεί το επιβλητικό Μαυσωλείο του Λένιν, όπου είχε ταριχευθεί και τοποθετηθεί ο ηγέτης της Οκτωβριανής Επανάστασης στη Ρωσία Βλαντίμιρ Λένιν (1870 – 1924). 

Το Μαυσωλείο έχει σχεδιάσει σε μνημειακό ρυθμό και σχήμα πυραμίδας ο Ρώσος αρχιτέκτονας Αλεξέι Σούσεφ (Aleksey Shchusev, 1873 -1949). Μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, η ρωσική κυβέρνηση συζητά - δίχως να έχει ληφθεί ακόμη απόφαση - την απομάκρυνση της σορού του Λένιν από το Μαυσωλείο, προκειμένου να ενταφιαστεί.

Πίσω από το Μαυσωλείο του Λένιν και μπροστά στο Τείχος του Κρεμλίνου βρίσκονται οι τάφοι άλλων ηγετών του κομμουνιστικού κόμματος. Ανάμεσα σ’ αυτούς είναι οι διάδοχοι του Λένιν στην ηγεσία του κομμουνιστικού κόμματος Ιωσήφ Στάλιν (1879 – 1953), Λεονίντ Μπρέζνιεφ (1906 – 1982), Γιούρι Αντρόπωφ (1914 – 1984) και Κονσταντίν Τσερνιένκο (1911-1985).

Επίσης, στη νεκρόπολη του Τείχους του Κρεμλίνου βρίσκονται οι τάφοι της Κρούπσκαγια (1869 – 1939), συζύγου του Λένιν, του Βλαντίμιρ Μιχάηλοβιτς Κομαρόφ (16 Μαρτίου 1927 – 24 Απριλίου 1967) ήταν Σοβιετικός πιλότος δοκιμών, αεροναυπηγός και κοσμοναύτης στην πρώτη ομάδα κοσμοναυτών που επιλέχθηκαν το 1960, επιλέχθηκε για την θέση του κυβερνήτη του Σογιούζ 1, του πρώτου ανθρώπου που ταξίδεψε στο διάστημα Γιούρι Γκαγκάριν (1934 – 1968), του στρατάρχη Κονσταντίν Ροκοσόφσκυ (1896 - 1968) και του συγγραφέα Μαξίμ Γκόρκι (1868 – 1936). 

Είναι ακόμη θαμμένος εκεί ο Αμερικανός δημοσιογράφος Τζον Ριντ (1887 – Μόσχα 1920), συγγραφέας του πολυδιαβασμένου βιβλίου «Δέκα ημέρες που συγκλόνισαν τον κόσμο» (1919), το οποίο αποτελεί χρονικό της Οκτωβριανής Επανάστασης στη Ρωσία. 

Ένα ακόμη σημαίνον πρόσωπο που τάφηκε στο Τείχος του Κρεμλίνου το Δεκέμβριο του 1984 ήταν ο στρατάρχης και Υπουργός Άμυνας της Σοβιετικής Ένωσης Ντμίτρι Ουστίνοφ (1908 – 1984).

Πηγές
-----

* «ΜΟΣΧΑ» (Οδηγοί του Κόσμου), Εκδόσεις ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ/DORLING KINDERSLEY LTD, Αθήνα, 1999.

1. ↑  «Постановление Совета Министров РСФСР № 1327 от 30.08.1960».
Συντεταγμένες: 51°45′41″N 19°27′28″E﻿ / ﻿51.76139°N 19.45778°E﻿ / 51.76139; 19.45778

Το **Μνημείο του Βουαντίσουαφ Ρέιμοντ** είναι μνημείο στην Οδό Πιοτρκόφσκα 137, στο Λοτζ της Πολωνίας. Βρίσκεται μπροστά από το Παλάτι του Γιούλιους Κίντερμαν και αποκαλύφθηκε στις 7 Σεπτεμβρίου 2001. Είναι κατασκευασμένο από μπρούτζο. Δείχνει τον Βουαντίσουαφ Ρέιμοντ με ένα σημειωματάριο στο χέρι, να κάθεται σε ένα μπαούλο ταξιδιού. Οι σχεδιαστές του είναι οι Ρόμπερτ Σομποτσίνσκι και Μάρτσελ Σιτένχελμ. Ο κορμός του Ρέιμοντ ζυγίζει 300 κιλά.

Το μνημείο είναι μέρος της Έκθεσης των Σπουδαίων Λοτζιανών (Galeria Wielkich Łodzian), η οποία έχει διακοσμήσει την οδό Πιοτρκόφσκα με μπρούντζινα υπαίθρια γλυπτά σε διάφορα σημεία της οδού, μνημονεύοντας διάσημους ανθρώπους που συνδέονται με το Λοτζ.

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Μνημείο του Βουαντίσουαφ Ρέιμοντ (Λοτζ)** |

1. 1 2  «Galeria Wielkich Łodzian - Kufer Reymonta». *lodz.naszemiasto.pl* (στα Πολωνικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Ιουλίου 2007. Ανακτήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 2023.
2. ↑  «Kufer Reymonta». *ksiazki.wp.pl* (στα Πολωνικά).
Ο **Z2** ήταν ένας ηλεκτρομηχανικός (μηχανικός και βασισμένος σε ρελέ) ψηφιακός υπολογιστής που ολοκληρώθηκε από τον Κόνραντ Τσούζε το 1940. Ήταν μια βελτίωση του Z1 Zuse που κατασκευάστηκε στο σπίτι των γονιών του, το οποίο χρησιμοποιούσε την ίδια μηχανική μνήμη. Στο Z2, αντικατέστησε την αριθμητική και τη λογική ελέγχου με 600 ηλεκτρικά κυκλώματα ρελέ, που ζυγίζε πάνω από 600 λίβρες.

Το Z2 μπορούσε να διαβάσει 64 λέξεις από κάρτες διάτρησης. Οι φωτογραφίες και τα σχέδια για το Z2 καταστράφηκαν από τους συμμαχικούς βομβαρδισμούς κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Σε αντίθεση με το Z1, το Z2 χρησιμοποίησε αριθμητική σταθερής υποδιαστολής 16 bit αντί για κινητή υποδιαστολή 22 bit.

Ο Τσούζε παρουσίασε το Z2 το 1940 στα μέλη του DVL(σήμερα DLR ) και στο μέλος Alfred Teichmann [de], η υποστήριξη του οποίου βοήθησε στη χρηματοδότηση του διαδόχου μοντέλου Z3.

Προδιαγραφές
------------

|  |  |
| --- | --- |
| **Συχνότητα** | Ca. 5 Hertz |
| **Αριθμητική Μονάδα** | Μονάδα αριθμητικής σταθερής υποδιαστολής με μήκος λέξης 16 bit |
| **Μέση Ταχύτητα υπολογισμού** | 0,8 sec για λειτουργία πρόσθεσης |
| **Αριθμός ηλεκτρονόμων** | 600 |
| **Μνήμη** | 64 λέξεις (όμοια με το Z1) |
| **Κατανάλωση ενέργειας** | 1000 watt |
| **Βάρος** | 300 kilograms (660 lb) |

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Konrad Zuse Obituary» (στα αγγλικά). *IEEE Annals of the History of Computing* **18** (2): 3–4. Summer 1996. doi:10.1109/mahc.1996.489747. ISSN 1058-6180. (NB. Z1 and Z2.)
2. 1 2  Williams, Michael Roy (1985). *A history of computing technology* (στα Αγγλικά). Prentice-Hall. σελ. 219. ISBN 978-0-13389917-7. Ανακτήθηκε στις 10 Ιουλίου 2022.  (NB. Also search the book for *Luftfahrt* - further part.)
3. 1 2  De Mol, Liesbeth (2007). «Chapter 4.1.3 Zuse's Z1, Z2, Z3, Z4 and Plankalkül». *Tracing Unsolvability. A Mathematical, Historical and Philosophical Analysis with a Special Focus on Tag Systems* (PDF). σελ. 212. Αρχειοθετήθηκε (PDF) από το πρωτότυπο στις 16 Μαρτίου 2022. Ανακτήθηκε στις 12 Μαΐου 2018.   (xii+679 pages)
4. ↑  Zuse, Horst (2000). «Konrad Zuse's Z1 and Z3 Computers». *The Life and Work of Konrad Zuse*. EPE Online. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Ιουνίου 2008. Ανακτήθηκε στις 17 Ιουνίου 2008.
5. ↑  Hellige, Hans Dieter, επιμ. (2004). *Geschichten der Informatik. Visionen, Paradigmen, Leitmotive* (στα Γερμανικά). Berlin, Germany: Springer-Verlag. σελ. 115. ISBN 3-540-00217-0.
6. ↑  Zuse, Horst (2015). «Z2 Data Sheet». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Φεβρουαρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 9 Φεβρουαρίου 2015.

Περαιτέρω ανάγνωση
------------------

«The Zuse Computers». *Resurrection - The Bulletin of the Computer Conservation Society* (Computing Before Computers seminar, Science Museum: Computer Conservation Society (CCS)) **37**. Spring 2006. ISSN 0958-7403. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2022-06-25.. Ανακτήθηκε στις 2008-07-26.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

  

Z2 μέσω της ιστοσελίδας Χορστ Τσούζε (γιος).
*Dreams in Flight* - Παράσταση του θίασου La Fura dels Baus στην εναρκτήρια εκδήλωση του Φεστιβάλ Τέχνης στην Σιγκαπούρη το 2007
Οι **La Fura dels Baus** είναι θεατρικός θίασος από την Καταλονία.

Ιδρύθηκαν το 1979 στην πόλη Μογιά (ισπ. Moià), μεταφέρθηκαν όμως νωρίς στην Βαρκελώνη. Είναι πρωτοποριακοί στην εργασία τους και, συνδυάζοντας μουσική, χορό και φανταστικά σκηνικά εφέ αναζητούν νέους τρόπους έκφρασης. 

Κατά την δεκαετία του 1990 ο θίασος συμπεριλάμβανε στο πρόγραμμά του θεατρικά έργα, «ψηφιακό θέατρο» και μεγάλες δημόσιες εκδηλώσεις. Το 1992 οι La Fura dels Baus σημείωσαν μεγάλη επιτυχία με την παραγωγή της εναρκτήριας τελετής των Ολυμπιακών Αγώνων στην Βαρκελώνη. Αργότερα ακολούθησαν διαφημιστικές εκδηλώσεις της Pepsi και της Mercedes-Benz.

Εκτός από θεατρικές και χορευτικές παραστάσεις, ο θίασος απέδωσε με μεγάλη επιτυχία και αρκετά έργα της όπερας. Την *Atlàntida* του Μάνουελ δε Φάλγια, το Le Martyre de Saint Sébastien (Μαρτύριο του Αγίου Σεβαστιανού) του Κλωντ Ντεμπυσσύ, καθώς και την *La damnation de Faust* (Καταδίκη του Φάουστ) του Εκτόρ Μπερλιόζ στις εκδηλώσεις του Φεστιβάλ του Σάλτσμπουργκ το 1999.

Στην δεκαετία του 2000 οι La Fura dels Baus σκηνοθέτησαν την επική τετραλογία έργων όπερας του Ρίχαρντ Βάγκνερ, Το Δαχτυλίδι του Νιμπελούνγκεν σε διεύθυνση ορχήστρας Ζούμπιν Μέτα στο θέατρο Palau de les Arts Reina Sofía στην Βαλένθια. Ακολούθησε η όπερα Τανχόυζερ στην Σκάλα του Μιλάνου.

Άλλες αξιόλογες παραστάσεις, από τις οποίες πολλές βραβεύτηκαν, είναι *Accions* (1983), *Suz/o/Suz* (1985), *Tier Mon* (1988), *Noun* (1990), *Manes* (1996), *Faust 3.0* (1998), *OBS* (2000), *XXX* (2002), *Metamorfosis* (2005) και *Dreams in Flight* (2007).

Βιβλιογραφία
------------

* Theatre Journal *Scenes from the Contemporary Barcelona Stage: La Fura dels Baus's Aspiration to the Authentic*. Feldman, Sharon G. Theatre Journal – Volume 50, Nr. 4, Dezember 1998, S. 447–472 (E-ISSN 1086-332X Print ISSN 0192-2882)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **La Fura dels Baus** |

* Επίσημη ιστοσελίδα

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 132675776
* LCCN: n94078428
* ISNI: 0000 0001 2286 2718
* GND: 5555607-3
* MusicBrainz: 523d9958-1b8a-4d75-bd74-fd856be92631

 |

 |
Η **Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη** (OSCE PA) είναι ένα ινστιτούτο του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη.Το πρωταρχικό καθήκον της συνέλευσης 323 μελών είναι να διευκολύνει τον διακοινοβουλευτικό διάλογο, μια σημαντική πτυχή της συνολικής προσπάθειας αντιμετώπισης των προκλήσεων της δημοκρατίας σε ολόκληρο τον τομέα του ΟΑΣΕ.

Παραπομπές
----------

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα
* Λογαριασμός Twitter

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 141669894
* LCCN: n00101880
* ISNI: 0000 0000 9597 7527

 |

 |
Στην αρχαϊκή συλλογή του Βρετανικού Μουσείου εκτίθενται με αριθμό καταλόγου 762 χρυσό κόσμημα που βρέθηκε στην Αίγινα.

Περιγραφή
---------

Πρόκειται για χρυσό κρεμαστό κόσμημα λιτής έκτυπης ανάγλυφης τεχνοτροπίας, που το φορούσαν στο στήθος. Απεικονίζει μια ανδρική θεότητα που βαδίζει ανάμεσα σε άνθη λοτού. Τα πόδια παρουσιάζονται σε προφίλ, το σώμα σε μπροστινή άποψη. Φοράει κοντή φούστα, δεμένη στην μέση. Στα μπράτσα και στους καρπούς φοράει βραχιόλια. Στο κεφάλι φοράει κορώνα, και μεγάλα σκουλαρίκια. Στα χέρια του κρατάει αμφίβια πουλιά, τα οποία είναι στραμμένα προς τα έξω και με το ράμφος τους τυφλώνουν φίδια. Πίσω από τη θεότητα παριστάνονται τυποποιημένα κέρατα ταύρου. Το κόσμημα συμπληρώνουν πέντε χρυσά φλουριά που κρέμονται.

Ερμηνεία
--------

Η σκηνή παριστάνει μια θεότητα, γνωστή ως «Θεός (ή Θεά) των ζώων». Η θεότητα κρατάει τα ζώα ως ένδειξη ισχύς και υπεροχής, καθώς και την κυριαρχία στη φύση. Τα κέρατα ταύρου είναι επίσης λατρευτικό στοιχείο που συναντάμε συχνά στη Μινωική τέχνη και είναι επίσης σύμβολο που υποδηλώνει ανδρική θεότητα.

Ιστορική τοποθέτηση
-------------------

Το κόσμημα τοποθετείται στη Μινωική εποχή με αιγυπτιακή επιρροή. Παρόμοια κοσμήματα έχουν βρεθεί στην αρχαία Άβαρι (Τελλ Ελ-Νταμπά) στο Δέλτα του Νείλου. Πιστεύεται ότι είναι προϊόν εισαγωγής που προέρχεται από Κρητικό εργαστήριο προς τα τέλη του 8ου αιώνα π.Χ..

Δείτε επίσης
------------

* Θησαυρός της Αίγινας

Βιβλιογραφία
------------

* Εvans, loc. cit. pp. 197-203 (Β), figs. 2a and 2h
* Perrot et Chipicz, loc. cit. p. 238 ff. fig. 106
* S. Reinach, La sculpture en Europe, pp. 94-98, fig. 307
* id. in L'Anthropologie, 1895, p. 554
* Hoernes, Urgeschichte der bild. Kunst, p. 415. fig. 129
* Tsountas-Manatt, The Mycenaean Age, p. 390, fig. 165
* Milani, Studi e Mat. 1(2), fig. 3, p. 169 ff.
* ibid. III. p. 320, fig. 6
* Bull, di Paletuol. XX. (1894), p. 173 f, fig, 6
* Rev. Arch. 1909, p. 110, fig. 41
* cf. Jahrb. d. Arch. Inst. XIX. (1904), p. 36. For the pendent disks, cf. No. 81
* Journ. Hell. Stud. XXIV. p. 323 No. 4905

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Αρχαιολογία | Πύλη Αρχαιολογία |

* Frederick Henry Marshall (1911). *Catalogue of the jewellery, Greek, Etruscan, and Roman, in the departments of antiquities, British Museum*. *British Museum. Dept. of Greek and Roman Antiquities*. London: Printed by order of the Trustees. σελίδες 54-55. Ανακτήθηκε στις 5 Φεβρουαρίου 2010.
* παρουσίαση του εκθέματος στο Βρετανικό Μουσείο

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Παρουσίαση του κοσμήματος από το Βρετανικό Μουσείο[*νεκρός σύνδεσμος*]
Στην αρχαϊκή συλλογή του Βρετανικού Μουσείου εκτίθενται με αριθμό καταλόγου 763 χρυσό κόσμημα που βρέθηκε στην Αίγινα.

Περιγραφή
---------

Πρόκειται για χρυσό κόσμημα καρφίτσα. Αποτελείται από έναν δακτύλιο, και διάφορες άλλες φιγούρες. Ο δακτύλιος είναι κατασκευασμένο από δύο κοίλα κέλυφα, τα οποία συγκρατούνται μεταξύ τους, επειδή τα άκρα τους είναι διπλωμένα. Ο δακτύλιος είναι γεμάτος με πυρήνα από άργιλο. Στο επάνω μέρος του δείχνει δύο κεφαλές φιδιών, αντικριστές. Στο εσωτερικό του υπάρχουν δύο κυνηγόσκυλα, επίσης αντικριστά, ενώ από κάτω δύο πίθηκοι κάθονται πλάτη με πλάτη και τρώνε κάτι. Οι δύο σκύλοι έχουν σηκωμένο το ένα μπροστινό τους πόδι, και στηρίζονται με το άλλο μπροστινό πόδι στο κεφάλι του πιθήκου, ενώ με τα πίσω πόδια στέκουν επάνω σε τόξο, το οποίο ξεπηδάει μπροστά από τα πόδια του καθισμένου πιθήκου. Στο κέντρο του δακτυλίου είναι προσαρμοσμένη μια οβάλ χάνδρα, η οποία φέρει διαμετρική οπή, μέσα από την οποία ήταν περασμένο μετάξινο νήμα που συγκρατούσε την καρφίτσα. Εκτός αυτού, τα κυνηγόσκυλα φοράνε λαιμοδέτη, ο οποίος είναι δεμένος στον δακτύλιο με νήμα στολισμένο με χάνδρες. 

Εξωτερικά, ο δακτύλιος συγκρατεί συνολικά δεκατέσσερα διακοσμητικά στοιχεία σε μορφή εναλλάξ φλουριού και φτερωτού πνεύματος αντίστοιχα. Οι αλυσίδες που τα συγκρατούν είναι στολισμένες με χάνδρες.

Βιβλιογραφία
------------

* Evans, loc. cit. p. 203 f. (C), fig. 6
* Perrot et Chipiez, loc. cit, p. 240 f. fig. 107
* Tsountas-Manatt, The Mycenaean Age, p. 390 f. fig. 166
* Walters, Art of the Greeks, pl. cii.
* Weicker, Der Seelenvogel, p. 946 f. fig. 23
* Koernes, Urgesch. d. bild. Kiinst. p. 416 f.
* cf. Jahrb. d. Arch. Inst. XIX (1904), p. 36.
* For the birds, cf. a gold strip from the Bernardini tomb at Palestrina (Montelius, Civil. Prim. II. pl. 368, 4).

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Αρχαιολογία | Πύλη Αρχαιολογία |

* Frederick Henry Marshall (1911). *Catalogue of the jewellery, Greek, Etruscan, and Roman, in the departments of antiquities, British Museum*. *British Museum. Dept. of Greek and Roman Antiquities*. London: Printed by order of the Trustees. σελ. 55. Ανακτήθηκε στις 5 Φεβρουαρίου 2010.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Παρουσίαση του Κοσμήματος από το Βρετανικό Μουσείο
Η αναπαράσταση της **μονομαχίας του Μενελάου με τον Έκτορα επάνω από το νεκρό Εύφορβο** διακοσμεί αρχαίο ελληνικό δίσκο που εκτίθεται στο Βρετανικό Μουσείο.

Ιστορικό του ευρήματος
----------------------

Το κεραμικό κατασκευάστηκε σε εργαστήριο της Κω γύρω στα 600 π.Χ.. Βρέθηκε στην Κάμειρο και αγοράστηκε από το Βρετανικό Μουσείο το 1860.

Περιγραφή
---------

Ο δίσκος είναι πλαισιωμένος με τρίγλυφα και στιγμορόδακες, ενώ ακολουθούν άλλες δύο διακοσμητικές ζωνες και ένας δακτύλιος. Στο εσωτερικό του εικονίζεται η χαρακτηριστική σκηνή όπως την αποδίδει ο Όμηρος στην Ιλιάδα. 
Πρωταγωνιστές είναι ο Μενέλαος στα αριστερά με τον Έκτωρα στα δεξιά, καθώς μονομαχούν πάνοπλοι με δόρυ, ασπίδα, θώρακα και περικεφαλαία. 
Στο έδαφος κείτεται ο νεκρός Εύφορβος.

Εκθέσεις
--------

Το αγγείο παρουσιάστηκε στις εξής εκθέσεις:

* Μουσείο της Σαγκάης, 2010
* Μουσείο του Λούβρου, 2014 - 2015

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Παρουσίαση στον ιστότοπο του Βρετανικού Μουσείου
Ο **Παναθηναϊκός αμφορέας** που φιλοξενείται στο Βρετανικό Μουσείο με αριθμό καταλόγου αγγείων 640 (αρ. καταλόγου GR 1866.4-25.248), είναι αρχαιολογικό εύρημα του 1866 από την Ταύχειρα της Κυρηναϊκής, στην σημερινή Λιβύη.

Περιγραφή
---------

Η μορφή της Αθηνάς παρουσιάζει σημαντικές φθορές. Δεξιά και αριστερά της Αθηνάς εικονίζονται δύο κίονες με τον Τριπτόλεμο, και δύο επιγραφές, «ΤΟΝΑΘΕΝΕΘΕΝ:ΑΘΛΟΝ» και «ΚΙΤΤΟΣ-ΕΠΟΙΗΣΕΝ». Η όπισθεν άποψη εικονίζει δύο αθλητές του πανκρατίου την ώρα του αγώνα. Ο αριστερός πιέζει τον λαιμό του ανταγωνιστή του με τον αριστερό του βραχίονα. Στα δεξιά εικονίζεται ένας έφεδρος, γυμνός, με τον δεξιό του βραχίονα υψωμένο, ενώ 
στα αριστερά ένας διαιτητής που φοράει μανδύα κρατάει ένα κλαδί από φοίνικα.

Ερμηνεία
--------

Ο αμφορέας είναι έπαθλο των Παναθηναίων, όπως υποδεικνύει η επιγραφή «*Των Αθήνεθεν Άθλον*», δηλαδή της κρατικής σφραγίδας που εξασφάλιζε το γνήσιο του αγγείου, σε αντίθεση με τα αντίγραφα που ήταν πολύ δημοφιλή, χωρίς όμως την επιγραφή αυτή.

Ιστορική τοποθέτηση
-------------------

Ο αμφορέας είναι έργο του Κίττου, και τοποθετείται στο 367 π.Χ. το έτος του άρχοντα Πολύζηλου.

Βιβλιογραφία
------------

* Mon. dell' Inst. X.
* Journ. of hell. St. XXVI (1906)
* Erw. Annali 1877

Πηγές
-----

* Γκέοργκ φον Μπράουχιτς (1885-1940) (1910). *Die panathenäischen Preisamphoren*. Λειψία: Teubner. σελίδες 54-56. Ανακτήθηκε στις 5 Ιουνίου 2011.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Αρχαιολογία | Πύλη Αρχαιολογία |

* Παρουσίαση του αμφορέα στο Βρετανικό Μουσείο
Ο **Νέστορας Τέλλογλου** ( - 1972) ήταν Έλληνας επιχειρηματίας, συλλέκτης έργων τέχνης και ευεργέτης.

Ο Τέλλογλου γεννήθηκε στη Σμύρνη και ήταν γόνος εύπορης ελληνικής οικογένειας, η οποία μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη. Πραγματοποίησε σπουδές στην Ελβετία και κατόπιν δραστηριοποιήθηκε επιχειρηματικά στη Θεσσαλονίκη. Το 1953 παντρεύτηκε την Αλίκη Ωρολoγά (μετέπειτα γνωστή ως Τέλλογλου).

Τα επόμενα χρόνια μέχρι και το τέλος της ζωής του, δημιούργησε από κοινού με τη σύζυγό του μια σημαντική συλλογή έργων τέχνης, η οποία περιλαμβάνει έργα ζωγραφικής, αντικείμενα της ελληνιστικής και ρωμαϊκής περιόδου, μικροτεχνίες, έργα λαϊκής και παραδοσιακής τέχνης από διάφορα μέρη του κόσμου κλπ. Αργότερα το ζεύγος δώρισε τη συλλογή, καθώς και σημαντικά χρηματικά ποσά, στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, το οποίο προχώρησε το 1972 στην ίδρυση του Τελλογλείου Ιδρύματος. Ο Τέλλογλου απεβίωσε το καλοκαίρι του ιδίου έτους.

Για τη συνεισφορά του τιμάται ως δωρητής του ΑΠΘ, ενώ ο δήμος Θεσσαλονίκης έχει δώσει το όνομά του σε δρόμο της πόλης.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  «Ιστορία οδών: Τέλλογλου Νέστ». *thessaloniki.gr*. Δήμος Θεσσαλονίκης. 23 Ιουνίου 2021. Ανακτήθηκε στις 26 Σεπτεμβρίου 2023.
2. 1 2  «Οι ιδρυτές». *teloglion.gr*. Τελλόγλειο Ίδρυμα Τεχνών Α.Π.Θ. Ανακτήθηκε στις 26 Σεπτεμβρίου 2023.
3. ↑  «Αρχαιολογικά». *Αρχαιολογία και Τέχνες* (72): 94. Σεπτέμβριος 1999. .
4. ↑  «Ψηφίσματα». *Μακεδονία*: σελ. 3. 2 Αυγούστου 1972.. Ανακτήθηκε στις 26 Σεπτεμβρίου 2023.
Τα *πτωτικά* μέρη του λόγου, δηλαδή αυτά που κλίνονται απαντώνται συνήθως σε δύο **αριθμούς** :

* Όταν μιλούμε για ένα πράγμα, χρησιμοποιείται *ενικός αριθμός*, (π.χ. ο άνθρωπος, η μηλιά).
* Όταν μιλούμε για πολλά πράγματα, χρησιμοποιείται *πληθυντικός αριθμός*,

Ηφξδη
Ξγξδγμηλιές).ηφξσηφη ηφξδη 

Όταν λέμε ότι *κλίνουμε* ένα μέρος του λόγου, π.χ. ένα ουσιαστικό, εννοούμε ότι παραθέτουμε για κάθε *αριθμό*, (ενικό και πληθυντικό), την μορφή που έχει αυτό το ουσιαστικό σε όλες τις πτώσεις, (Ονομαστική, Γενική, Αιτιατική, Κλητική). 

Στην ελληνική γλώσσα πτωτικά μέρη του λόγου είναι το Άρθρο, το Ουσιαστικό, το Επίθετο, η Αντωνυμία, το Ρήμα και η Μετοχή. Η ελληνική γλώσσα είναι *κλιτή γλώσσα*, ώστε έχει γενικά περισσότερα μέρη του λόγου από άλλες γλώσσες, αν και τα τελευταία χρόνια ο ρόλος των κλίσεων περιορίζεται δραστικά.

Στην αρχαία ελληνική γλώσσα υπήρχε και ο *Δυϊκός αριθμός*, που αναφερόταν σε ένα ζεύγος πραγμάτων, (π.χ. τὼ ἀνθρώπω, τὼ μηλέα)