recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η επιγραφή στον λίθο του Βύβωνος όπου καταγράφεται η επίδοσή του.
Ο **Βύβων** ήταν αθλητής που έζησε στην Αρχαία Ελλάδα τον 6ο αι. π.Χ. Η μοναδική πηγή πληροφόρησης για αυτόν είναι μια επιγραφή χαραγμένη σε λίθο που εντοπίστηκε στην περιοχή του Πελόπιου, κοντά στην Αρχαία Ολυμπία. Από την επιγραφή προκύπτει πως ο Βύβων ήταν αθλητής άρσης βαρών με αξιωσημείωτες επιδόσεις. Η επιγραφή που φέρει το όνομά του βρέθηκε σε έναν ογκόλιθο από γρανίτη με δύο βαθιές εγκοπές λαξευμένες σε αυτόν, ώστε να σχηματίζουν λαβή με σκοπό να μπορεί να χρησιμοποιηθεί η πέτρα ως ελεύθερο βάρος. Το βάρος της πέτρας υπολογίζεται στα 143,5 κιλά και φέρει την εξής επιγραφή:

> ΒΥΒΟΝ ΤΕΤΕΡΕΙ ΧΕΡΙ ΥΠΕΡΚΕΦΑΛΑ Μ ΥΠΕΡΕΒΑΛΕΤΟ ΟΦΟ[Λ]Α  
> *Ο Βύβων με ανύψωσε με το ένα χέρι πάνω από το κεφάλι*
> 
> 
> 

Στην συγκεκριμένη απόδοση ο λίθος φαίνεται σαν να μιλά σε πρώτο πρόσωπο, ενώ με μια εναλλακτική προσέγγιση η επιγραφή μπορεί να αποδοθεί ως "...ΥΠΕΡΚΕΦΑΛΑΣ ΥΠΕΡΕΒΑΛΕΤΟ..." που θα μεταφραζόταν ως *Ο Βύβων τον ανύψωσε με το ένα χέρι πάνω από το κεφάλι*. Κατ' άλλους το τελευταίο σημείο της επιγραφής "...ΟΦΟ[Λ]Α" μπορεί να αποδοθεί ως *ο [υιός του] Φόλα*.

Στους αρχαίους Ολυμπιακούς αγώνες η άρση βαρών δεν αποτελούσε ολυμπιακό άθλημα, αλλά χρησίμευε ως άσκηση προθέρμανσης για τους αθλητές και συμπεριλαμβανόταν μόνο σε τοπικούς αγώνες. Το κατόρθωμα του Βύβωνα ωστόσο κρίθηκε αξιοθαύμαστο και επιλέχθηκε να αποτυπωθεί πάνω στον λίθο. Ο λίθος σήμερα εκτίθεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ολυμπίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  odysseus.culture.gr/h/4/gh430.jsp?obj\_id=11001.
2. ↑  Galakoutis, Chris (2006-04-23). «Hellenic Athletes Welcomes Greek Weightlifter Giorgos Markoulas». HellenicAthletes.com. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2007-10-29.. Ανακτήθηκε στις 2008-10-31.
3. ↑  «Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού | Μουσείο Ιστορίας των Ολυμπιακών Αγώνων της Αρχαιότητας». *odysseus.culture.gr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Μαΐου 2021. Ανακτήθηκε στις 20 Ιουλίου 2022.
4. ↑  «The collection of the olympic games (Stone offerings - L191 - The stone of Bybon)». Olympia Archaeological Museum. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Νοεμβρίου 2008. Ανακτήθηκε στις 31 Οκτωβρίου 2008.
5. ↑  «Milo of Kroton». Ανακτήθηκε στις 31 Οκτωβρίου 2008.  Photo of stone halfway down.
Το Κάστρο Βάβελ στην Κρακοβία
 Το Παρεκκλήσι του Σιγισμούνδου (δεξιά)
Ο **Μπαρτολομέο Μπερέτσι** (ιταλικά: *Bartolommeo Berrecci*) (1480, Ποντασσιέβε - 1537 Κρακοβία) ήταν Ιταλός αρχιτέκτονας της Αναγέννησης, ο οποίος πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του στην Πολωνία.

Σπουδές και καριέρα στην Πολωνία
--------------------------------

Έμαθε αρχιτεκτονική στη Φλωρεντία, πρώτα μέσω μαθητείας από τον πατέρα του, ο οποίος ήταν επίσης αρχιτέκτονας. Τότε πιθανότατα διδάχτηκε από τον Αντρέα Φερούτσι, τον Φλωρεντίνο αρχιτέκτονα του πατέρα του. Μετακόμισε στην Πολωνία το 1516 μετά από πρόσκληση του επισκόπου Γιαν Γουάσκι για να αναλάβει το έργο της ανοικοδόμησης του Βασιλικού Κάστρου Βάβελ στην Κρακοβία μετά τον θάνατο του Φραντσέσκο Φιορεντίνο, όπου εργάστηκε μαζί με τον Βενέδικτο του Σαντόμιες. Το κάστρο είχε καεί το 1499 και η ανοικοδόμηση ανατέθηκε από τον Σιγισμούνδο Α΄ της Πολωνίας. Ανέλαβε επίσης το εργαστήριο του Γιορεντίνο, με τους καλλιτέχνες Μπερναντίνο ντι Τζανότις, Τζοβάνι Τσίνι από τη Σιένα, Μικόουαϊ Καστιλιόνε και πέντε μέλη της οικογένειας Σόλι.

Εργάστηκε στην Κρακοβία, στο Νιεποουομίτσε, στο Πόζναν, στο Τάρνουφ και πιθανότατα στο Βίλνιους, όπου ανακατασκευάστηκε το Βασιλικό Παλάτι της Λιθουανίας. Έγινε πολύ πλούσιος στην Πολωνία, όπου απέκτησε πολλά σπίτια στην Κρακοβία και μια πλινθοποιία. Δολοφονήθηκε το 1537 από έναν άλλο ζηλότυπο Ιταλό καλλιτέχνη στην Κρακοβία και θάφτηκε στη Βασιλική Corpus Christi στο Καζίμιες της Κρακοβίας.

Κληρονομιά
----------

Το πιο σημαντικό έργο του Μπερέτσι είναι το εκκλησάκι των τελευταίων Γιαγκελλόνων, το Παρεκκλήσι του Σιγισμούνδου για τον Βασιλιά Σιγισμούνδο Α΄ στο Κάστρο Βάβελ (1517-1533) στην Κρακοβία. Θεωρείται το πιο όμορφο κομμάτι της αρχιτεκτονικής της Ιταλικής Αναγέννησης εκτός Ιταλίας. Μερικά χρόνια αργότερα, ο Σάντι Γκούτσι έκτισε τους τάφους του Βασιλιά Σιγισμούνδου Β΄ Αύγουστου και της Βασίλισσας Άννα Γιαγκελλόνων (γιος και κόρη του Σιγισμούνδου Α΄) μέσα στο παρεκκλήσι. Ο θάνατός του το 1537 ήταν αποτέλεσμα λοίμωξης που προκλήθηκε από ατύχημα σε χώρο εργασίας κατά τη διάρκεια εργασιών στον τάφο του Πιοτρ Τομίτσκι.

Ο Μπερέτσι είναι ένας από τους χαρακτήρες του διάσημου πίνακα του Γιαν Ματέικο, *Πρωσικός φόρος τιμής*.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  psb.1161.1.
2. ↑  «Bartolomeo Berecci | Życie i twórczość | Artysta».
3. ↑  «Bartolomeo Berecci | Życie i twórczość | Artysta».
4. ↑  «Bartolomeo Berecci | Życie i twórczość | Artysta».
5. ↑  «Bartolomeo Berecci | Życie i twórczość | Artysta».

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Μπαρτολομέο Μπερέτσι στο culture.pl

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 95840789
* **Europeana**: agent/base/158400
* LCCN: no2012067647
* ISNI: 0000 0000 8270 2778
* GND: 132365448
* SUDOC: 159203465
* BNF: cb166221811 (data)
* ULAN: 500025796

 |

 |
Η **Ιδομένη** ήταν πολίχνη της Ακαρνανίας, η ακριβής θέση της οποίας δεν έχει μέχρι σήμερα εξακριβωθεί. Βρισκόταν πιθανώς κοντά στο αρχαίο Αμφιλοχικό Άργος. Ίχνη αρχαίας πόλης, που πολλοί ταυτίζουν με την αρχαία Ιδομένη, συναντάμε στη Φλωριάδα και ακόμα στον Εμπεσό. Άλλοι πάλι ερευνητές (Δ. Κ. Σαμσάρης, *Η Άκτια Νικόπολη και η "χώρα" της*, Θεσσαλονίκη 1994, σ. 121) την ταυτίζουν με τα ίχνη αρχαίου οικισμού που είχαν βρεθεί στη θέση του σημερινού χωριού Μενίδι. Ιδρυτής της πόλης φέρεται ο Ιδομενεύς και είναι άγνωστη η σχέση του με τον βασιλιά Ιδομενέα, τον εγγονό του Μίνωα. Ίσως πρόκειται για απλή συνωνυμία.

Κατά τη διάρκεια του Πελοποννησιακού πολέμου οι κάτοικοι φέρεται να υποστήριζαν τους Αθηναίους, όπως άλλωστε όλοι οι Ακαρνάνες.
Στο χάρτη (στο μεγενθυμένο κυκλικό τμήμα) φαίνεται η πορεία που ακολούθησαν οι "Αθάνατοι" ύστερα από την υπόδειξη του Εφιάλτη
Ο **Εφιάλτης** ήταν αρχαίος Έλληνας, γιος του Ευρυδήμου. Όπως αναφέρει ο Ηρόδοτος παρουσιάστηκε στον Ξέρξη και του υπέδειξε τη στενή διάβαση που οδηγούσε από το όρος Καλλίδρομο στις Θερμοπύλες και ανέλαβε να οδηγήσει από 'κει τους Πέρσες, για να χτυπήσουν έτσι από τα νώτα τους Σπαρτιάτες του Λεωνίδα (480 π.Χ.). 

Για την κυκλωτική κίνηση των Περσών, επιλέχθηκαν οι 10.000 επίλεκτοι φρουροί του βασιλιά, γνωστοί και ως "Αθάνατοι", με αρχηγό τους τον Υδάρνη. Οι Πέρσες ακολούθησαν τον Εφιάλτη με τη δύση του ηλίου. Όλο το βράδυ ακολούθησαν το μονοπάτι που τους οδηγούσε. Το όνομα αυτού του στενού περάσματος ήταν *Ανοπαία Ατραπός* (εκ της Ανόπης, το όρος Καλλίδρομο όπως ονομάζεται τώρα), στο οποίο επειδή και οι ελληνικές δυνάμεις του βασιλιά Λεωνίδα γνώριζαν την ύπαρξή του είχαν θέσει ως φρουρούς του περάσματος 1.000 Φωκείς.

Οι Πέρσες απώθησαν τους Φωκείς και κύκλωσαν τους Έλληνες. Ο Εφιάλτης είχε εκπληρώσει το ρόλο του. Για την πράξη του αυτή ο Πέρσης αυτοκράτορας του έδωσε μια μεγάλη χρηματική ανταμοιβή. Όταν οι Πέρσες νικήθηκαν και έφυγαν από την Ελλάδα, η Δελφική Αμφικτυονία τον επικήρυξε έναντι χρηματικής αμοιβής και γι' αυτό ο Εφιάλτης κατέφυγε στη Θεσσαλία. Όταν έπειτα από χρόνια γύρισε στην πατρίδα του, Αντικύρη (πλησίον Σπερχειού ποταμού αναγράφει ο Ηρόδοτος, συνεπώς η σημερινή Λαμία), δολοφονήθηκε. Ο άντρας που τον σκότωσε ήταν ένας Τραχίνιος (σημερινή Ηράκλεια Φθιώτιδος), ο Αθηνάδης, ο οποίος σύμφωνα με τον Ηρόδοτο τον αναγνώρισε.

Ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι πηγές που αναφέρουν και ως προδότες τους Ονήτη του Φαναγόρα, με καταγωγή από την Κάρυστο, αλλά και τον Κορυδαλλό από την Αντίκυρα. Αυτοί οι δυο κατά τον Ηρόδοτο δεν μπορεί να ήταν προδότες εφόσον η Αμφικτυονία δεν τους επικήρυξε. Είναι γνωστό πως ο Ηρόδοτος έτρεφε μεγάλη πίστη στην κρίση και στις αποφάσεις των Δελφών.

Δείτε επίσης
------------

* Μάχη των Θερμοπυλών

Πηγές
-----

* Ηρόδοτος, *Ιστορίαι*, βιβλία 1-9, μετάφραση Πανέτσος Ε. εκδόσεις Ζαχαρόπουλος/ βιβλία V-IX, μετάφραση Σπυρόπουλος Η. εκδόσεις Γκοβόστη, 1995
* Κωτούλας Ι. Μπελέζος Δ. ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ, σειρά Μεγάλες Μάχες, *ΘΕΡΜΟΠΥΛΕΣ*, εκδόσεις ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ, 2005

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 59889246
* GND: 119205025

 |

 |
Η **μισθωτή δουλεία** είναι όρος ο οποίος χρησιμοποιείται για να περιγράψει μια κατάσταση όπου το σύνολο των προς το ζην ενός ατόμου εξαρτάται από μισθούς (ή μισθό), ειδικά όταν οι μισθοί είναι χαμηλοί, οι συνθήκες είναι κακές και το άτομο έχει ελάχιστες έως καθόλου ρεαλιστικές πιθανότητες ανοδικής κινητικότητας.  Στον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής, η μισθωτή σκλαβιά (ή μισθοί πείνας) αναφέρεται στην εκμετάλλευση της εργασίας διατηρώντας τους μισθούς χαμηλούς ή στάσιμους προκειμένου μια επιχείρηση να μεγιστοποιήσει την υπεραξία της. Ο όρος χρησιμοποιείται συχνά για να επικρίνει την εκμετάλλευση της εργασίας και την κοινωνική διαστρωμάτωση, με την πρώτη να θεωρείται κυρίως ως άνιση διαπραγματευτική δύναμη μεταξύ εργασίας και κεφαλαίου, ιδιαίτερα όταν οι εργαζόμενοι αμείβονται με συγκριτικά χαμηλούς μισθούς και με τη δεύτερη να περιγράφεται ως έλλειψη αυτοδιαχείρισης των εργαζομένων, εκπλήρωση επιλογών εργασίας και ελεύθερου χρόνου σε μια οικονομία.  Η κριτική της κοινωνικής διαστρωμάτωσης καλύπτει ένα ευρύτερο φάσμα επιλογών απασχόλησης οι οποίες δεσμεύονται από τις πιέσεις μιας ιεραρχικής κοινωνίας να εκτελέσει κατά τα άλλα ανεκπλήρωτο έργο που στερεί από τους ανθρώπους τον «χαρακτήρα του είδους»  όχι μόνο υπό την απειλή της ακραίας φτώχειας και της πείνας, αλλά και κοινωνικό στίγμα και μείωση της θέσης.    Ιστορικά, πολλές σοσιαλιστικές οργανώσεις και ακτιβιστές έχουν υποστηρίξει την εργατική αυτοδιαχείριση ή τους εργατικούς συνεταιρισμούς ως πιθανές εναλλακτικές λύσεις στη μισθωτή εργασία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «wage slave». *wage slave*.. Ανακτήθηκε στις 4 March 2013.
2. ↑  «wage slave». *wage slave*.. Ανακτήθηκε στις 4 March 2013.
3. ↑  Sandel 1996.
4. 1 2  «Conversation with Noam Chomsky». Globetrotter.berkeley.edu. σελ. 2. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 31 Μαΐου 2019. Ανακτήθηκε στις 28 Ιουνίου 2010.
5. 1 2  Hallgrimsdottir & Benoit 2007.
6. ↑  «The Bolsheviks and Workers Control, 1917–1921: The State and Counter-revolution». Spunk Library. Ανακτήθηκε στις 4 Μαρτίου 2013.
7. ↑  Avineri 1968.
8. ↑  Fitzhugh 1857.
9. ↑  George 1981.
10. ↑  Ostergaard 1997.
Ο **Οίκος της Κανόσα** ή του Άττο (των Αττονιδών), ιταλ.: Casata degli Canossa/Attoni, ήταν μία Λομβαρδική ευγενής οικογένεια, που κατείχε το κάστρο της Κανόσα, από τις αρχές του 10ου έως τις αρχές του 12ου αι.

Από μία οικογένεια από τη Λούκα, ο Σιγιφρέδος έκτισε το κάστρο στην Κανόσα γύρω στο 940. Οι κύριοι σύντομα χρησιμοποίησαν τον τίτλο comes (κόμης) και έλαβαν πολλές άλλες Τοσκανικές κομητείες από τους βασιλείς της Γερμανίας. Το Γκουαστάλλα το 991, την Πάρμα, Πιατσέντσα, Μπέργκαμο και Κρεμόνα το 984, τη Μπρέσια το 980, τη Μάντοβα το 977, τη Μόντενα, Κάρπη και Ρέτζιο το 962 και τη Λούκα ακόμη νωρίτερα. Το 1027 η μαρκιωνία της Τοσκάνης παραχωρήθηκε στον Boνιφάτιο και το 1100 η μαρκιωνία της Βερόνας στη Mατθίλδη, γνωστή ως *La Gran Contessa*. Οι λεπτομέρειες των σχέσεων μεταξύ των γιων του Σιγιφρέδου: Aδαλβέρτου-Άττο λαι Σιγιφρέδου Μπαράτι είναι άγνωστες και ο τελευταίος εμφανίζεται στην Κανόσα έγκαιρα, για να δώσει καταφύγιο στη βασίλισσα Aδελαΐδα της Λομβαρδίας, όταν διέφυγε από τον Bερεγγάριο Β΄ και τη Βίλλα το 955.

Ο επίσκοπος του Αρέτσο από το 1023 έως το 1036 ήταν μέλος του Οίκου: ο Τένταλντ, χορηγός του Γκουίντο του Αρέτσο.

Κόμητες της Κανόσα
------------------

* Πρανγάρδα της Κανόσα
* Αδαλβέρτος Άττο της Κανόσα (1η φορά)
* Σιγιφρέδος της Λούκκα
* Αδαλβέρτος Άττο της Κανόσα (2η φορά)
* Τένταλντ της Κανόσα
* Βονιφάτιος Γ΄ της Τοσκάνης
* Φρειδερίκος της Τοσκάνης
* Ματθίλδη της Κανόσα

Γενεαλογία του Οίκου της Κανόσα
-------------------------------

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|   |   |   |   | Σιγιφρέδος της Λούκκακύριος γαιών γύρω από τις Πάρμα, Μπρέσκια**ΟΙΚΟΣ ΚΑΝΟΣΑ** |  |
|
|   |   |   |   |   |   |   |   |  |
|
|   |   |   |   | Αδαλβέρτος-Άττοκόμης της Κανόσα, Ρέτζιο, Μόντεναμάργραβος |  |
|
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |  |
|   |   |   |   |   |
|   |   |   |   | Τένταλ/Θεοβάλδοςκόμης της Μπρέσια |   | Πρανγάρδασύζ. Μάνφρεντ Α΄ του Τορίνο |  |
|
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |  |
|   |   |   |   |   |
|   |   |   |   | Βονιφάτιος Γ΄μάργραβος της Τοσκάνης |   | Τένταλντεπίσκοπος του Αρέτσο |  |
|
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |  |
|   |   |   |   |   |   |
| Ματθίλδημαργραβίνα της Τοσκάνης |   | Φρειδερίκοςμάγραβος της Τοσκάνης |  |
|

Δείτε επίσης
------------

* Βενετία, Χάζαροι, Δρόμος του Μεταξιού
* Οίκος των Γουέλφων

Πηγές
-----

* Μεσαιωνικό Έργο: Βόρεια Ιταλία.
Η **Κεφαλή κούρου** που φιλοξενείται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο με αριθμό καταλόγου 16 βρέθηκε στο ιερό του Απόλλωνα στο Πτώο της Βοιωτίας.

Περιγραφή
---------

Η μαρμάρινη κεφαλή ανήκε σε άγαλμα που χάθηκε. Φέρει φθορές στη μύτη και το πηγούνι. Παριστάνει έναν έφηβο. Η κόμη είναι δεμένη με ταινία και καταλήγουν σε αστραγαλόσχημους πλοκάμους που πέφτουν στους ώμους και στο θώρακα. Το επάνω και πίσω μέρος του κεφαλιού είναι ακατέργαστο, διότι το άγαλμα μάλλον ήταν τοποθετημένο σε υψηλό μέρος και τα σημεία αυτά δεν ήταν ορατά για τον θεατή. Το πρόσωπο είναι στενό και μακρύ με ήρεμο χαρακτήρα. Τα μεγάλα αμυγδαλωτά μάτια είναι του αρχαϊκού ρυθμού, το σχήμα του στόματος και των χειλιών είναι σοβαρό με ένα αμυδρό αττικό χαμόγελο.

Ιστορική τοποθέτηση
-------------------

Το κεφάλι είναι χρονολογείται περίπου στο έτος 540 π.Χ.

Πηγές
-----

* Νικόλαος Καλτσάς: *Sculpture in the National Archaeological Museum, Athens*, The J. Paul Getty Museum, Los Angeles 2002, ISBN 0-89236-686-9, S. 56.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Αρχαιολογία | Πύλη Αρχαιολογία |

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Κεφαλή Κούρου (Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, αρ. 16)** |

* Παρουσίαση του έργου από το Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine.
Ο **Ωγκύστ Οτέν** (γαλλικά: *Auguste Ottin*, Παρίσι 1811 – 1890) ήταν Γάλλος γλύπτης, εκπρόσωπος του ρομαντικού κινήματος στη Γαλλία του 19ου αιώνα. Μπήκε στη Σχολή Καλών Τεχνών του Παρισιού το 1825 και μαθήτευσε στο εργαστήριο του Νταβίντ ντ’ Ανζέ (*David d’ Angers*). Το 1836 κέρδισε το Βραβείο της Ρώμης (Prix de Rome) με το έργο του *«Ο Σωκράτης πίνοντας το κώνειο»* (*Socrate buvant la Ciguë*). Το 1841 φιλοτέχνησε το μαρμάρινο σύμπλεγμα *«Ο Ηρακλής παραδίδοντας στον Ευρυσθέα τα Μήλα των Εσπερίδων»*.

"Ο Πολύφημος αιφνιδιάζει τη Γαλάτεια και τον Άκι". Έργο του Ωγκύστ Οτέν. Παρίσι, Κήπος του Λουξεμβούργου.Ο Ωγκύστ Οτέν εργάστηκε σε σημαντικές παραγγελίες για το Λούβρο, την Όπερα Γκαρνιέ, το Δημαρχείο του Παρισιού, το Σταθμό του Βορρά (*Gare du Nord*) και τις Εκκλησίες του Αγίου Ευσταθίου, του Αγίου Αυγουστίνου και της Αγίας Κλοτίλδης, καθώς και το Παρεκκλήσιο Σαιν-Λουί στο Μέγαρο των Απομάχων (Σαιν-Λουί ντεζ-Ενβαλίντ). Το Παρίσι κοσμείται με πλήθος γλυπτών του: *«Καρυάτιδες»* (Λούβρο, Πτέρυγα Ντενόν), *«Η Παγκάστη αποβάλλοντας τα ενδύματά της μπροστά στον Απελλή»* (1883, Λούβρο, Τετράγωνη Αυλή), *"Εμπόριο" και "Τέχνες"* (1860, Πλατεία Εμίλ-Σωτάν), *«Μουσική και Χορός»* (Όπερα Γκαρνιέ), *«Αγία Σχολαστίκη»* και *«Άγιος Μπενουά»* (Εκκλησία Αγίας Κλοτίλδης) και η πόλη *«Καμπραί»* (Gare du Nord).

Αριστούργημα του Οτέν θεωρείται το γλυπτό σύμπλεγμα *«Ο Πολύφημος αιφνιδιάζοντας την Γαλάτεια στην αγκαλιά του βοσκού Άκι»* (*Polypheme surprenant Galatee dans les bras du berger Acis*) στην *«Κρήνη των Μεδίκων»* στους Κήπους του Λουξεμβούργου στο Παρίσι, η οποία κατασκευάστηκε το 1624 για τη Μαρία των Μεδίκων. Βρίσκεται στο άκρο μιας μακρόστενης τεχνητής λίμνης με χρυσόψαρα. Οι μυθολογικές μορφές του Πολύφημου, από μπρούντζο, και της γυμνής Γαλάτειας στην αγκαλιά του εραστή της Άκι, από μάρμαρο, προστέθηκαν το 1866 από τον Ωγκύστ Οτέν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Artists of the World Online» (Γερμανικά, Αγγλικά) K. G. Saur Verlag, Walter de Gruyter. Βερολίνο. 2009. 00098691.
2. 1 2  consultation.archives.hauts-de-seine.net/mdr/index.php/rechercheTheme/requeteConstructor/3/2/A/412165/D%C3%A9c%C3%A8s.
3. ↑  «AGORHA». (Γαλλικά) *AGORHA*. Ανακτήθηκε στις 1  Απριλίου 2019.

Πηγές
-----

* Georges Belleiche: "Statues de Paris: Les Rues de la Rive Gauche", pp. 120 -121, Massin Editeur, Paris, 2006.
* Georges Belleiche: "Statues de Paris: Les Rues de la Rive Droite", pp.67 & 148, Massin Editeur, Paris, 2006.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Auguste Ottin στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 7658219
* **Europeana**: agent/base/1862
* ISNI: 0000 0000 6660 1395
* GND: 131995669
* SUDOC: 223316555
* BNF: cb14964771x (data)
* ULAN: 500008848
* The Léonore id LH//2025/52 is not valid.

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Τέχνη
* Πύλη:Γλυπτική
 |

 |
Η **Μονή Βυτουμά** είναι βυζαντινό μοναστήρι στην περιοχή του νομού Τρικάλων.

Ο Μητροπολίτης Τρίκκης Διονύσιος Χαραλάμπους, ο εξ Αδραμυττίου της Μικράς Ασίας καταγόμενος, τάφηκε στην Ιερά Μονή ως απλός μοναχός το 1970.

Τοποθεσία
---------

Η Μονή Βυτουμά βρίσκεται είκοσι χιλιόμετρα δυτικά των Τρικάλων και στις ανατολικές πλαγιές του όρους Κόζιακας και σε ύψος πεντακοσίων μέτρων. Στην τοποθεσία αυτή βρέθηκε σύμφωνα με την παράδοση η εικόνα της Παναγίας της Καλαμπακιώτισσας.

Ιδρυτές
-------

Σύμφωνα με προφορική παράδοση ιδρύθηκε από τον βυζαντινό οφφικιάλιο Βυτουμά. Οι επιγραφικές μαρτυρίες αναφέρουν ως ιδρυτές τον ιερέα Νικόλαο και τους γέροντες της κώμης Βυτουμά, η οποία σήμερα είναι σε κατάσταση ερειπίων.
Σύμφωνα με τον κώδικα 141 του 18ου αιώνα της Μονής Μεταμορφώσεως Μετεώρων, η μονή ανεγέρθηκε το 1161 με χορηγία τoυ απογόνου του Κωνσταντίνου Ταρχανειώτη, επί της βασιλείας Μανουήλ Α' Κομνηνού.

Αρχιτεκτονική
-------------

Το κτηριακό συγκρότημα της Μονής αποτελείται από δύο ναούς στο κέντρο και μεγάλη αυλή που περιβάλλεται από κελιά. Το καθολικό της μονής αφιερωμένο στην Παναγία, είναι ρυθμού τρίκλιτης βασιλικής με φωταγωγο και νάρθηκα και εξωνάρθηκα κατά μήκος της δυτικής πλευράς. Το μεσαίο κλίτος είναι υψηλότερο και με αρκετά χαμηλό εξωνάρθηκα. Πάνω από τη βόρεια μικρή είσοδο υπάρχει επιγραφή του 1600. Το τέμπλο του ναού είναι ξυλόγλυπτο..
Η ιστόρηση της Μονής έγινε περί το 1600 επί μητροπολίτη Λαρισης Διονύσιου.

Η μονή σήμερα
-------------

Το 1952 η μονή μετατράπηκε σε γυναικεία, όταν εγκαταστάθηκαν σε αυτήν μοναχές από την Πάτρα. Το 1962 ιδρύθηκε σχολή χειροτεχνίας για ορφανά και άπορα κορίτσια.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Η συγκινητική ιστορία ενός Έλληνα ιερέα στα ναζιστικά στρατοπεδα - lifo.gr
2. 1 2 3 4 5  Ο Τρίκκης Διονύσιος, «Βυτουμά, Μονή», *Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια*, τομ.4 (1964), στ. 44-95
3. 1 2 3  Ελένη Τριβυζά, «Ο ζωγραφικός διάκοσμος του τέμπλου στο καθολικό της Ι. Μονής Βυτουμά Τρικάλων (1592)», *Τρικαλινά*, τομ. 23 (2003), σσ. 249-250

Πηγές
-----

* Ο Τρίκκης Διονύσιος, «Βυτουμά, Μονή», *Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια*, τομ.4 (1964), στ.94-95
* Ελένη Τριβυζά, «Ο ζωγραφικός διάκοσμος του τέμπλου στο καθολικό της Ι. Μονής Βυτουμά Τρικάλων (1592)», *Τρικαλινά*, τομ. 23 (2003), σσ. 249-279

Σχετική βιβλιογραφία
--------------------

* Τριβυζά Ε.-Στ. "Ο ζωγραφικός διάκοσμος του τέμπλου στο καθολικό Ι. Μ. Βυτουμά Καλαμπάκας (1592)" στο *Πρακτικά 6ου Συμποσίου Τρικαλινών Σπουδών*, Τρίκαλα 2002, Τρίκαλα
* Αρχιμανδρίτης Στέφας Γ. *Ι. Μ. Βυτουμά*, Τρίκαλα 1993
* Βογιατζής Σ. "Η Μονή Βητουμά στα Τρίκαλα Θεσσαλίας", *Εκκλησίες στην Ελλάδα μετά την Άλωση*, τ. Δ΄, Αθήνα 1998, σσ. 37-51
* Φουντά Π. "Οι τοιχογραφίες του παρεκκλησίου της Μονής Βυτουμά Ν. Τρικάλων" στο *Πρακτικά 1ης Επιστημονικής Συνάντησης, Το Έργο των Εφορειών Αρχαιοτήτων και Νεωτέρων Μνημείων του ΥΠΠΟ στη Θεσσαλία και στην ευρύτερη περιοχή της (1990-1998)*, Βόλος 2000, σσ. 227-234
* Κουρκουτίδου Ε. «Μεσαιωνικά μνημεία Θεσσαλίας», *Αρχαιολογικόν Δελτίον*, Χρονικά, τομ. 22,(1967), σσ. 312-313

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Μονή Κοίμησης Θεοτόκου Βυτουμά[*νεκρός σύνδεσμος*]
Η ***κλάση Μόλτκε*** ήταν μία κλάση δύο θωρακισμένων καταδρομικών του Γερμανικού Αυτοκρατορικού Ναυτικού τα οποία ήταν εξοπλισμένα αποκλειστικά με πυροβόλα μεγάλου διαμετρήματος και τα οποία κατασκευάστηκαν μεταξύ  1909-1911. Ονομάστηκαν *Μόλτκε* και *Γκαίμπεν* και ήταν παρόμοια με το μοναδικό θωρακισμένο καταδρομικό της προηγούμενης κλάσης *Φον ντερ Ταν.* Ωστόσο, η σχεδίαση τους περιλάμβανε αρκετές βελτιώσεις. Τα Μόλτκε ήταν ελαφρώς μεγαλύτερα, ταχύτερα και καλύτερα θωρακισμένα και διέθεταν ένα επιπρόσθετο ζεύγος πυροβόλων των 280 χιλιοστών. 

Και τα δύο σκάφη είδαν υπηρεσία κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Το *Μόλτκε* συμμετείχε σε πολές μεγάλες μάζεις μαζί με τον υπόλοιπο Στόλο Ανοικτών Θαλασσών, συμπεριλαμβανομένων των ναυμαχιών του Ντόγκερ Μπανκ και της Γιουτλάνδης στη Βόρειο Θάλασσα και της Επιχείρησης Αλβιών στη  Βαλτική Θάλασσα. Στο τέλος του πολέμου, το *Μόλτκε* τέθηκε υπό περιορισμό στο Σκάπα Φλόου μαζί με τα περισσότερα από τα σκάφη του Στόλου Ανοικτών Θαλασσών, ενώ η τύχη τους συζητούταν στις διαπραγματεύσεις της συνθήκης ειρήνης. Τα σκάφη αυτοβυθίστηκαν στις 21 Ιουνίου 1919 προκειμένου να μην καταληφθούν από τους συμμάχους. 

Το Γκαίμπεν στάθμευε στη Μεσόγειο κατά την έναρξη του πολέμου και κατάφερε να διαφύγει της καταδίωξης των σκαφών του Βρετανικού Βασιλικού Ναυτικού και να καταφύγει στην Κωνσταντινούπολη. Το πλοίο, μαζί με το ελαφρύ καταδρομικό Μπρεσλάου, παραχωρήθηκε στο Οθωμανικό Ναυτικό αμέσως μετά την άφιξη του εκεί. Από στρατηγικής απόψεως, το Γκαίμπεν έπαιξε έναν πολύ σημαντικό ρόλο: αφενός συνέβαλε στην είσοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στον πόλεμο στο πλευρό των Κεντρικών Δυνάμεων και αφετέρου η παρουσία του παρεμπόδισε τις προσπάθειες των Αγγλογάλλων και του Ρωσικού Στόλου της Μαύρης Θάλασσας να εκβιάσουν την είσοδο τους στον Βόσπορο. Το Γκαίμπεν διατηρήθηκε από τη νέα Τουρκική κυβέρνηση και μετά τον πόλεμο. Με ελάχιστες μόνο μετατροπές, παρέμεινε σε ενεργό υπηρεσία με το Τουρκικό Ναυτικό μέχρι την απόσυρση του στις 20 Δεκεμβρίου 1950. Διεγράφη από τα μητρώα του Ναυτικού στις 14 Νοεμβρίου 1954. Δύο χρόνια νωρίτερα, με την είσοδο της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ το 1952, έλαβε τον κωδικό Β70. Το πλοίο προσφέρθηκε για πώληση στην κυβέρνηση της Δυτικής Γερμανίας το 1963, χωρίς όμως επιτυχία. Καθώς δεν υπήρξε κάποια ομάδα που θα μπορούσε να το συντηρήσει σαν μουσείο, το πλοίο πωλήθηκε στην εταιρεία ΜΚΕ Σεϋμάν το 1971 για διάλυση. Ρυμουλκήθηκε στο διαλυτήριο στις 7 Ιουνίου 1973 και οι εργασίες ολοκληρώθηκαν τον Φεβρουάριο του 1976.

Παραπομπές
----------
Ο **Γιάννης Διαμαντίδης** είναι Έλληνας πολιτικός, βουλευτής και πρώην Υπουργός Θαλάσσιων Υποθέσεων, Νήσων και Αλιείας.

Βιογραφικό
----------

Ο Γιάννης Διαμαντίδης γεννήθηκε στη Νίκαια το 1948. Πατέρας του ήταν ο Δημήτρης Διαμαντίδης, ο οποίος υπήρξε επί ολόκληρες δεκαετίες βουλευτής της Β΄ Περιφέρειας Πειραιά, καθώς και επίτιμος πρόεδρος της Ένωσης Σμυρναίων Νικαίας. Η μητέρα του, Πολυξένη Λεοντιάδου, ήταν κόρη του γνωστού φαρμακοποιού της Νίκαιας, Χαράλαμπου Λεοντιάδη.

Είναι παντρεμένος με την Αλέκα Σεβαστού και έχει τρία παιδιά, τον Βασίλη, τον Δημήτρη και τον Κωνσταντίνο. Αποφοίτησε από το Γυμνάσιο Νικαίας και μετά φοίτησε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, στο τμήμα Πολιτικών και Οικονομικών Επιστημών.

Βρέθηκε μέσα στις τάξεις της Ελληνικής Δημοκρατικής Νεολαίας (ΕΔΗΝ) πριν από τη δικτατορία και πήρε μέρος στους αγώνες της σπουδάζουσας νεολαίας για την κατοχύρωση του 15% στην Παιδεία. Στην περίοδο της δικτατορίας ήταν παρών στα γεγονότα της Νομικής τον Φεβρουάριο και τον Μάρτιο του 1973 καθώς και στην εξέγερση του Πολυτεχνείου τον Νοέμβριο του 1973.

Ο Γιάννης Διαμαντίδης εκλεγόταν συνεχώς βουλευτής Β΄ Πειραιά από το 1989. Παρέμεινε βουλευτής μέχρι το 2012.

Έχει διατελέσει επίσης ως Πρόεδρος της Επιτροπής Μορφωτικών Υποθέσεων της Βουλής, στην οποία υπάγονται θέματα των Υπουργείων Πολιτισμού και Αθλητισμού, Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων και συμμετείχε αυτοδικαίως στην Εθνική Επιτροπή για τη διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004.

Υπήρξε πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας Φιλίας Ελλάδας-Βραζιλίας, πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Φιλίας με τις χώρες της Κεντρικής και Λατινικής Αμερικής, της Καραϊβικής και της Κούβας, μέλος της Επιτροπής Οικονομικών Υποθέσεων της Βουλής των Ελλήνων, της οποίας διετέλεσε πρόεδρος στην περίοδο 1994-96, και γραμματέας της Ειδικής Επιτροπής επί του Απολογισμού και του Γενικού Ισολογισμού του Κράτους.

Ως πρόεδρος της Επιτροπής Οικονομικών της Βουλής, συμμετείχε σε συνεδριάσεις της Επιτροπής Οικονομικών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου με αναλύσεις επί της πορείας της Ελληνικής Οικονομίας ενώ ήταν ο γενικός εισηγητής του ΠΑΣΟΚ για τον προϋπολογισμό του 1998.

Ο Γιάννης Διαμαντίδης συμμετέχει και στη Διακομματική Επιτροπή για την αντιμετώπιση των προβλημάτων που απασχολούν τα Άτομα με Αναπηρίες. Έχει συμμετάσχει σε διακομματικές αντιπροσωπείες στα Πατριαρχεία και σε Διεθνή Συνέδρια για το περιβάλλον. Είναι, επίσης, μέλος της Κοινοβουλευτικής Αντιπροσωπείας της Βορειοατλαντικής Συνέλευσης και συμμετέχει παράλληλα στην Αντιπροσωπεία της Βουλής στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης.

Εισηγήθηκε μαζί με άλλους Μικρασιάτες Βουλευτές για την καθιέρωση της 14ης Σεπτεμβρίου ως Ημέρας Μνήμης της γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας από το τουρκικό κράτος, η οποία έγινε ομόφωνα δεκτή από το Ελληνικό Κοινοβούλιο.

Διετέλεσε Υπουργός Θαλασσίων Υποθέσεων, Νήσων και Αλιείας στην Κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου 2009.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Κοινοβουλευτική Θητεία Βουλευτών Από Τη Μεταπολίτευση Ως Σήμερα - Διαμαντίδης Δημητρίου Ιωάννης». *www.hellenicparliament.gr*. Ανακτήθηκε στις 29 Ιουνίου 2016.

Πηγές
-----

* Προσωπική ιστοσελίδα του Γιάννη Διαμαντίδη μέσω *archive*
*Το λήμμα αναφέρεται στον πολιτικό. Για τον ποδοσφαιριστή με το ίδιο ονοματεπώνυμο, δείτε Ανδρέας Λαμπρόπουλος (ποδοσφαιριστής).*
*Για προσωπικότητες με ίδιο επίθετο, δείτε: Λαμπρόπουλος*
Ο **Ανδρέας Λαμπρόπουλος** (1886 - 1960) ήταν Έλληνας νομικός και πολιτικός, που χρημάτισε υπουργός Γεωργίας από το 1950 έως το 1951 και διετέλεσε διοικητής της Αγροτικής Τράπεζας της Ελλάδος.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στην Κυπαρισσία και ήταν διδάκτορας της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου των Αθηνών.

Διετέλεσε διοικητής της Αγροτικής Τράπεζας της Ελλάδας από τον Απρίλιο του 1935 έως τον Αύγουστο του 1941 και από τον Οκτώβριο του 1941 έως τον Ιανουάριο του 1945.

Έγινε για πρώτη φορά υπουργός Γεωργίας στη βραχύβια κυβέρνηση συνασπισμού Φιλελευθέρων - ΔΣΚ (Σοφ. Βενιζέλου - Γεωργίου Παπανδρέου), στις 28 Αυγούστου 1950.  Παρέμεινε υπουργός και στην επόμενη κυβέρνηση. Στην κυβέρνηση που ακολούθησε ήταν υπουργός Γεωργίας έως την παραίτησή του, στις 4 Ιουλίου 1951.
Εξελέγη βουλευτής στις εκλογές του 1952 με τον Ελληνικό Συναγερμό. 

Μετά το θάνατο του βουλευτή Αθηνών, Ιωάννη Τριανταφύλλη, τον Ιούνιο του 1956, ο Λαμπρόπουλος έγινε βουλευτής ως πρώτος επιλαχών (στη 12η θέση σε σταυρούς προτίμησης) και ορκίστηκε στις 5 Ιουνίου. 
Ήταν ξανά υποψήφιος στην εκλογική περιφέρεια Β' Αθηνών στις εκλογές του 1958 (με την ΕΡΕ) χωρίς να εκλεγεί.

Δημοσίευσε μελέτες σε διάφορα περιοδικά με γεωργικά και διοικητικά θέματα. Ήταν παντρεμένος, με 2 κόρες και 1 γιο.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Ελληνικόν who's who, Εκδοτικός Οργανισμός Ελληνικών who's who 1962, σελ. 288
2. ↑  Διοικητές της Αγροτικής Τράπεζας της Ελλάδος Α. Ε. Έκθεση Εργασιών 2002, σελ. 4[*νεκρός σύνδεσμος*], ανάκτηση 2014-04-18, (pdf)
3. ↑  ««Κυβέρνησις Σοφοκλή Βενιζέλου, Από 21.8.1950 Έως 13.9.1950»». Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης. Ανακτήθηκε στις 18 Απριλίου 2014.
4. ↑  Ελευθερία, Απέθανεν ο βουλευτής Ιωάννης Τριανταφύλλης, 1956-06-05, σελ. 6
Ο **Λεωνίδας Δερτιλής** (20 Ιουλίου 1904 - 14 Νοεμβρίου 1980) ήταν Έλληνας οικονομολόγος και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής και υπουργός. Από το 1948 και ως το 1952 ήταν πρόεδρος του Χρηματιστηρίου Αθηνών.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στη Νεάπολη της Λακωνίας. Απέτυχε να εκλεγεί βουλευτής Α΄ Αθηνών με τον Συνδυασμό Εθνικής Πολιτικής Ενώσεως (Σοσιαλιστικό Δημοκρατικό Κόμμα) καθώς πήρε 5.640 ψήφους. Έλαβε μέρος σε αποστολές της Βουλής στη Γιουγκοσλαβία και στη Σοβιετική Ένωση, όπως και στη διάσκεψη του ΝΑΤΟ, που διεξήχθη στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον.

Η πρώτη του συμμετοχή σε κυβέρνηση έγινε ως υφυπουργός Οικονομικών στην κυβέρνηση του Αλέξανδρου Παπάγου από τις 15 Δεκεμβρίου 1954 ως τις 6 Οκτωβρίου 1955.

Στην πρώτη κυβέρνηση του Καραμανλή υπηρέτησε ως υφυπουργός Οικονομικών, από τις 6 Οκτωβρίου 1955 ως τις 29 Φεβρουαρίου 1956. Ήταν υπουργός Εμπορίου την περίοδο από τις 28 Φεβρουαρίου 1958 ως τις 5 Μαρτίου 1958 (και προσωρινά υπουργός Βιομηχανίας) και ξανά από τις 17 Μαΐου 1958 ως τις 20 Σεπτεμβρίου 1961 στην κυβέρνηση Κ. Γ. Καραμανλή.

Ο Δερτιλής εξελέγη βουλευτής Α΄ Αθηνών στις εκλογές του 1952 με τον Ελληνικό Συναγερμό και στις εκλογές των ετών 1956, 1958, στις 1961 και του 1963 με την ΕΡΕ.

Απεβίωσε το Νοέμβριο του 1980.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Βιογραφικά στοιχεία». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Μαρτίου 2013.  στον ιστότοπο του Συμβουλίου της Ευρώπης
2. ↑  Εγκυκλοπαίδεια "2002", εκδ. 1983, τόμος 5, σελ. 74.
3. ↑  Εφημερίδα Εμπρός Αρχειοθετήθηκε 2018-11-05 στο Wayback Machine. 31-3-1946 (ΕΚΛΟΓΕΣ 1946 – ΟΙ 1.538 ΠΟΛΙΤΕΥΤΕΣ), ανάκτηση 22-4-2014.
4. 1 2  Μακεδονία, Απεβίωσε ο Λ. Δερτιλής και σήμερα κηδεύεται, Φύλλο: 15/11/1980, σελ. 1
5. ↑  «Κυβέρνησις Κωνσταντίνου Γ. Καραμανλή, Από 29.2.1956 έως 5.3.1958». Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης. Ανακτήθηκε στις 22 Απριλίου 2014.
6. ↑  «Κυβέρνησις Κωνσταντίνου Γ. Καραμανλή Από 17.5.1958 Έως 20.9.1961». Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Μαρτίου 2012. Ανακτήθηκε στις 22 Απριλίου 2014.
Ο **Κώστας Νάσ(σ)ης** (1915 – 20 Αυγούστου 2007) ήταν Έλληνας επιχειρηματίας και πολιτικός της Αριστεράς.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στο χωριό Παρακάλαμος Ιωαννίνων το 1915 και καταγόταν από αγροτική οικογένεια. Πολέμησε στον Πόλεμο του 1940 και δραστηριοποιήθηκε με το Αγροτικό Κόμμα, του οποίου έγινε πρόεδρος. Για την αντιστασιακή και αντιδικτατορική του δράση εκτοπίστηκε και εξορίστηκε για περισσότερο από μία δεκαετία.
Εξελέγη ως ανεξάρτητος βουλευτής συνεργαζόμενος με το ΚΚΕ το 1981, στη Β΄ Αθηνών και αργότερα βουλευτής Επικρατείας από τις 27 Μαΐου 1986 (σε αντικατάσταση του παραιτηθέντος Μίκη Θεοδωράκη) ως τις 9 Ιουνίου 1989 (κατέστη ανεξάρτητος στις 26 Ιανουαρίου 1987). Η σύζυγός του, Χαρίκλεια, ήταν επίσης αγωνίστρια.
Υπήρξε πρόεδρος της Πανηπειρωτικής Ομοσπονδίας.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Εφυγε» ο αγωνιστής Κώστας Νάσσης, Ριζοσπάστης, ηλεκτρονική έκδοση, 21-8-2007, ανάκτηση 28-11-2015.
2. ↑  Βουλή των Ελλήνων, Κοινοβουλευτική θητεία, ανάκτηση 28-11-2015.
Ο **Φραγκίσκος-Φοίβος** (4 Δεκεμβρίου 1467 - 7 Ιανουαρίου 1483) από τον Οίκο του Γκραγύ ήταν βασιλιάς της Ναβάρρας (1479-83) και κόμης της Φουά (1472-83).

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του Γκαστόν των Φουά-Γκραγύ πρίγκιπα της Βιάνα και της Μαγδαληνής των Βαλουά, κόρης του Καρόλου Ζ΄ της Γαλλίας. Ο πατέρας του ήταν γιος της Ελονώρας των Τραστάμαρα βασίλισσας της Ναβάρρας, που απεβίωσε το 1479. Ο πρώτος γιος της, ο πατέρας του, είχε αποβιώσει το 1470, έτσι τη διαδέχθηκε ο 12ετής εγγονός της Φραγκίσκος-Φοίβος. Τον συμβούλευσε να συμμαχήσει με τη Γαλλία.

Η διαδοχή του επικροτήθηκε από τη μερίδα Αγκραμόν, ενώ η αντίπαλη μερίδα Μπωμόν ακολούθησε τον Φερδινάνδο Β΄ της Αραγωνίας. Αυτός πίεζε πολιτικά και στρατιωτικά τη Ναβάρρα, ώσπου εισέβαλε στη χώρα αργότερα, το 1512. Κατά την τετραετή περίοδο του, ο Φραγκίσκος-Φοίβος ήταν υπό την προστασία της αντιβασίλισσας μητέρας του. 

Απεβίωσε το 1462 παίζοντας αυλό, σε ηλικία 16 ετών, αναμφισβήτητα δηλητηριασμένος. Τάφηκε στο Λεσκάρ. Τον διαδέχθηκε η αδελφή του Αικατερίνη της Ναβάρρας και ο σύζυγός της Ιωάννης των Αλμπρέ.

Αναφορές
--------

1. 1 2  Orpustan, Jean-Baptiste (2007), p. 3

Πηγές
-----

* Orpustan, Jean-Baptiste (n.d.). La Basse-Navarre dans la guerre de Navarre (1512-1530), récit historique, d’après Navarra, 1512-1530… de Pedro Esarte Muniain (Pamiela, Pamplona-Iruña 2001). [Lower Navarre in the War of Navarre (1512-1530), historical narrative, according to the book 'Navarra, 1512-1530: ...' by Pedro Esarte Muniain (Pamiela, Pamplona-Iruña 2001).] (pdf) (in French). Osses: Jean-Baptiste Orpustan. pp. 1–25. Retrieved 22 April 2016 – via Tipirena.net.


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Προκάτοχος:**Ελεονώρα των Τραστάμαρα** | **Βασιλιάς της Ναβάρρας1479 – 1483** | Διάδοχος:**Αικατερίνη των Φουάμε τον σύζυγο της Ιωάννη Γ΄** |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Francis Phoebus of Navarre  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Ιάκωβος**, γαλλ. Jacques (1463-1508) από τον Οίκο του Γκραγύ ήταν κόμης τού Μονφόρ και πρωτεύων τού Μπυς (captal de Buch)· τον αποκαλούσαν *ο ινφάντης (πρίγκιπας) της Ναβάρρας*.

Χάρτης με τις περιοχές Ναβάρρα, Μπεάρν, Μπιγκόρ, Φουά.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στις αρχές τού 1463· ήταν το έννατο τέκνο τού Γκαστόν Δ΄ κόμη της Φουά & Μπιγκόρ, υποκόμη τού Μπεάν και της Ελεονώρας των Τραστάμαρα βασίλισσας της Ναβάρρας. Η Ελεονώρα ήταν κόρη τού Ιωάννη Β΄ της Αραγωνίας και της Λευκής Α΄ των Εβρέ βασίλισσας της Ναβάρρας.

Ο Ιάκωβος έγινε κυβερνήτης τού Μπεάρν και αντιστράτηγος της Κάτω Ναβάρρας για τον βασιλιά. Απεβίωσε το 1508 σε ηλικία 45 ετών.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύθηκε το 1485 την Άννα ντε Περάλτα, κόρη τού Πέδρο δε Περάλτα 1ου κόμη τού Σαντιστεμπάν υ Λερίν και της (2ης συζύγου του) Ισαβέλλας ντε Γκραγύ. Δεν απέκτησαν απογόνους και διαζεύχθηκαν το 1494.

Το 1495 έκανε δεύτερο γάμο με την Αικατερίνη ντε Μπωμόν, κόρη τού Λουδοβίκου κόμη τού Λερίν και της Ελεονόρας δε Αραγόν· είχε τέκνο:

* Ιωάννης, ηγούμενος του Σαιν-Βολουσιέν-ντε-Φουά.

Ο Ιάκωβος είχε δύο εκτός γάμου τέκνα:

* (νόθος) Φρειδερίκος απεβ. 1537, κύριος τού Αλμενές.
* (νόθος) Ιάκωβος απεβ. 1535, επίσκοπος τού Ολορόν & Λεσκάρ.

Πηγές
-----

* Anthony, R. (1931): Identification et Étude des Ossements des Rois de Navarre inhumés dans la Cathédrale de Lescar
Ο **Ρογήρος Δ΄**, γαλλ. Roger IV (απεβ. 24 Φεβρουαρίου 1265) από τον Οίκο των Φουά ήταν 7ος κόμης της Φουά (1241-65).

Ο θυρεός τού κόμη της Φουά.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος τού Ρογήρου-Βερνάρδου Β΄ κόμη της Φουά και της Ερμεζίνντε, κόρης και κληρονόμου τού Αρνώ υποκόμη τού Καστελμπό (στο Ουρζέλ της Καταλωνίας).

H διακυβέρνησή του ξεκίνησε με τον νότο να είναι πάλι σε πόλεμο με τη βόρεια Γαλλία· ακολούθησε απρόθυμα τον παλαιό σύμμαχο τού πατέρα του Ραϋμόνδο Ζ΄ της Τουλούζης και δεν συνέδραμε τον Ερρίκο Β΄ της Αγγλίας στον Πόλεμο τού Σαιντόνζ.

Ο Ρογήρος Δ΄ ήταν υποτελής (vassal) τού κόμη της Τουλούζης (ως κόμης της Φουά) και τού βασιλιά της Γαλλίας (για τις γαίες του στο Καρκασσόν), που τότε ήταν ο Λουδοβίκος Θ΄. Τελικά έδωσε προβάδισμα στην πίστη του στον βασιλιά, έτσι ξεκίνησε πόλεμο με τον Ραϋμόνδο Ζ΄ τον Οκτώβριο τού 1242. Αν και ο Ραϋμόνδος Ζ΄ αναγκάστηκε να υποταγεί στον βασιλιά τον Νοέμβριο, ο πόλεμος με τον Ρογήρο Δ΄ συνεχίστηκε ως τον Ιανουάριο τού 1243, όταν τον έπαυσε ο βασιλιάς. Ο κόμης της Φουά ήταν τώρα υποτελής μόνο στον βασιλιά και ο Ραϋμόνδος Ζ΄ πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του, ως το 1249, προσπαθώντας εις μάτην να αποκαταστήσει την υποτέλεια τού Ρογήρου Δ΄ σε αυτόν.

Όπως ο πατέρας του, είχε προβλήματα με την Εκκλησία και ιδιαίτερα τον επίσκοπο τού Ουρζέλ. Το 1257 απέσπασε επιτυχώς την υποκομητεία τού Καστελμπόν από τη δικαιοδοσία τού επισκόπου. Το 1245 έκτισε τον ναό τού Μπουλμπόν, μετέφερε τα λείψανα των προγόνων του εκεί και τον υπερασπίστηκε εναντίον πολυάριθμων εχθρών. Δίωξε τους Καθαρούς, την "αίρεση" της μητέρας του Ερμενσίνντας τού Καστελμπόν, με σκοπό να μην έλθει σε αντιπαράθεση με την Ιερά Εξέταση. Απεβίωσε το 1265 και ετάφη στο Μπουλμπόν, δίπλα στον πατέρα του.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε τη Μπρουνισσένντα, κόρη τού Ραμόν Η΄ υποκόμη τού Καρδόνα και είχε τέκνα:

* Ρογήρος-Βερνάρδος Γ΄ 1243-1302, κόμης της Φουά.
* Πέτρος.
* Σύβιλλα, παντρεύτηκε τον Αιμερύ Δ΄ υποκόμη τού Ναρμπόν.
* Ινές, παντρεύτηκε τον Εσιβά Γ΄ κόμη τού Μπιγκόρ.
* Φιλίππα, παντρεύτηκε τον Αρνώ κόμη τού Παιλάρ.
* Εσκλαραμούνδα, παντρεύτηκε τον Ιάκωβο Β΄ της Μαγιόρκας, δισεγγονό της Ευδοκίας Κομνηνής.
	+ Φερδινάνδος πρίγκιπας της Μαγιόρκας.
		- Ιάκωβος Γ΄ βασιλιάς της Μαγιόρκας.
			* Ισαβέλλα, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Β΄ Παλαιολόγο μαρκήσιο τού Μομφερράτου.

Πηγές
-----

* Histoire des comtes de Foix.
* Marek, Miroslav. "A listing of descendants of Roger-Bernard I of Foix". Genealogy.EU.
Ο **Σπύρος Βούγιας** είναι Έλληνας πολιτικός και τοπογράφος μηχανικός.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1952. Σπούδασε Τοπογράφος Μηχανικός στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Συνέχισε τις σπουδές του με μεταπτυχιακό στο Σχεδιασμό Μεταφορών από το Imperial College και διδακτορικό από το Τμήμα Πολιτικών Μηχανικών ΑΠΘ στην "Σχέση της κυκλοφορίας με το περιβάλλον", όπου διδάσκει από το 1980, ενώ πλέον έχει τον βαθμό του Καθηγητή.

Είναι Δημοτικός Σύμβουλος στο Δήμο Θεσσαλονίκης από το 1994. Στις δημοτικές εκλογές του 1998 και του 2002 ήταν υποψήφιος Δήμαρχος Θεσσαλονίκης, χωρίς να εκλεγεί. 

Στις Βουλευτικές Εκλογές του 2000 και του 2004 τοποθετήθηκε στο Ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ, ενώ στις εκλογές του 2009 εξελέγη Βουλευτής Α' Θεσσαλονίκης με το ΠΑΣΟΚ. Μεταξύ 2001 και 2002 διετέλεσε Υφυπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών. Τον Οκτώβριο του 2009 τοποθετήθηκε Υφυπουργός Προστασίας του Πολίτη στην Κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου 2009, ενώ από τον Σεπτέμβριο του 2010 έως και τον Ιούνιο του 2011 ήταν Υφυπουργός Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων.

Είναι παντρεμένος με την αρχιτέκτονα Ελένη Κωνσταντίνου, με την οποία απέκτησε 2 παιδιά: την Αλεξάνδρα και τον Ορέστη.

Βιβλιογραφία
------------

* Άδειες κερκίδες, Θεσσαλονίκη, Ιανός, 2005

Πηγές
-----

* Η προσωπική ιστοσελίδα του Σπύρου Βούγια

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Στα Άκρα: Σπύρος Βούγιας, Άρης Σπηλιωτόπουλος (*μέρος 1ο*) (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ)
* Στα Άκρα: Σπύρος Βούγιας, Άρης Σπηλιωτόπουλος (*μέρος 2ο*) (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* **ΕΒΕ**: 50999

 |

 |
Ο **Διονυσόδωρος ο Χίος** (περ. 430 – τέλη 5ου αιώνα ή αρχές 4ου αιώνα π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας σοφιστής φιλόσοφος και δάσκαλος πολεμικών τεχνών, της στρατηγίας και της ρητορικής. Στενά συνδεδεμένος με τον αδελφό του και συνάδελφο του σοφιστή Ευθύδημο, αναφέρεται στα έργα του Πλάτωνα και του Ξενοφώντα .

Βιογραφία
---------

*Ο Ευθύδημος* του Πλάτωνα παρουσιάζει τον Διονυσόδωρο και τον Ευθύδημο ως πρωταγωνιστές. Σύμφωνα με τον διάλογο, τα αδέρφια γεννήθηκαν στο νησί του Αιγαίου, τη Χίο, προτού μετεγκατασταθούν ως άποικοι στους Θούριους στη Μεγάλη Ελλάδα (στην σύγχρονη Ιταλία.)  Αφού εξορίστηκαν από τους Θούριους, ίσως το 413,  ήρθαν στην Αθήνα. Σύμφωνα με τον Σωκράτη στον *Ευθύδημο*, οι δυο τους δίδασκαν πολεμικές τέχνες και ρητορική πριν αναπτύξουν ενδιαφέρον για τη σοφιστεία. Ο Ξενοφών στα Απομνημονεύματα αποδίδει επιπλέον τη διδασκαλία της στρατηγίας συγκεκριμένα στον Διονυσόδωρο. 

Επιπρόσθετα, ένα άτομο με το όνομα Διονυσόδωρος εμφανίζεται στην ομιλία του Λυσία στο *Κατά Αγοράτου*,  που πιθανώς ταιριάζει με τον σοφιστή σε πολλές βιογραφικές λεπτομέρειες.  Αυτός ο Διονυσόδωρος ήταν στρατηγός και *"ταξιάρχης"* που υποστήριζε τη δημοκρατία. Εάν ο στρατηγός και ο σοφιστής είναι ένα και το αυτό, ο Διονυσόδωρος μπορεί να πολιτογραφήθηκε Αθηναίος πολίτης μαζί με πολλούς άλλους ξένους κατοίκους πριν από τη ναυμαχία των Αργινουσών.

Φιλοσοφία
---------

Σε όλο τον *Ευθύδημο*, ο Πλάτωνας παρουσιάζει τον Διονυσόδωρο και τον αδελφό του να χρησιμοποιούν μια σειρά από ανακολουθίες εναντίον του Σωκράτη και του μαθητή του Κλεινίας Γ', γιο του Αξιόχου. Ερευνητές έχουν προτείνει ότι ο Πλάτωνας επέλεξε εδώ τους αδελφούς ως ενδεικτικούς σοφιστές άξιους γελοιοποίησης.  Ο Αριστοτέλης διατηρεί και αντικρούει ένα συγκεκριμένο επιχείρημα του Ευθύδημου, το οποίο υπονοούσε ότι «*ένας άνθρωπος γνωρίζει ότι υπάρχει τριήρης στον Πειραιά επειδή γνωρίζει καθένα από τα δύο πράγματα [*«μια τριήρη» και «στον Πειραιά»*] ξεχωριστά*».   

Στα *Απομνημονεύματα* του Ξενοφώντα, ο Σωκράτης εξετάζει έναν μαθητή του Διονυσόδωρου που φαίνεται να μην έχει μάθει βασικά στοιχεία της στρατηγίας. Το υπονοούμενο φαίνεται να είναι είτε ότι ο Διονυσόδωρος πήρε ξεδιάντροπα τις πληρωμές του μαθητή χωρίς να του δώσει την αξία των χρημάτων του, είτε ότι ο ίδιος ο Διονυσόδωρος αγνοεί την ίδια την τέχνη της αρχηγίας που ισχυρίζεται ότι διδάσκει. Αυτό είναι προφανώς σύμφωνο με την κριτική του Πλάτωνα στον Διονυσόδωρο, αν και οι βιογραφικές λεπτομέρειες αντικρούονται.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Plato, *Euthydemus*, 271c
2. 1 2 3  Debra Nails, *The People of Plato*, Indianapolis: Hackett Publishing, 2002; pp. 136–137
3. ↑  Plato, *Euthydemus*, 271e–272a
4. 1 2  Xenophon, *Memorabilia*, 3.1
5. ↑  Lysias, *Against Agoratus*, 1
6. ↑  S. Morris Engle, *Fallacies and Pitfalls of Language: The Language Trap*, Toronto: Prentice-Hall, 1994; pp. 13
7. ↑  Nails, 152
8. ↑  Aristotle, *Rhetoric*, 1401a26
9. ↑  Aristotle, *Sophistical Refutations*, 177b12
Ο **Τέρτιους Ζόνγκο** (*Tertius Zongo*, 1957-) είναι πολιτικός από την Μπουρκίνα Φάσο, ο οποίος διετέλεσε πρωθυπουργός από το 2007 ως το 2011.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στην Κουντουγκού στις 18 Μαΐου 1957. Σπούδασε Οικονομικά και Λογιστική.

Από το 1997 υπηρέτησε ως υπουργός Οικονομίας. Ήταν επίσης διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας της χώρας, ανάμεσα σε άλλες θέσεις που κατά καιρούς κατείχε. Από τον Ιανουάριο του 2002 μέχρι το διορισμό του στην πρωθυπουργία ήταν πρεσβευτής στις ΗΠΑ.

Μετά τις βουλευτικές εκλογές του 2007 ο Ζόνγκο διορίστηκε στην πρωθυπουργία από τον πρόεδρο Μπλεζ Κομπαορέ, στις 4 Ιουνίου του 2007.

Στις 13 Ιανουαρίου 2011 διορίστηκε ξανά στην πρωθυπουργία, μία ημέρα μετά την παραίτηση της κυβέρνησής του. Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία Λικ Αντόλφ Τιαό.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Rulers.org

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Tertius Zongo στο Wikimedia Commons
* Επίσημη ιστοσελίδα του Πρωθυπουργού της Μπουρκίνας Φάσο]

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 5113167504523393090003
* GND: 1278919937

 |

 |
Ο **Γιώργος Τσουρούτας** (23 Σεπτεμβρίου 1987), γεννήθηκε στην Αθήνα και είναι Έλληνας πρωταθλητής ξιφασκίας στο όπλο της Σπάθης και από το 2014 ανήκει στο δυναμικό του Ολυμπιακού Σ.Φ.Π.. Στο ενεργητικό του έχει πολλές επιτυχίες σε Εθνικό και Διεθνές επίπεδο.

Βιογραφικό
----------

Ο Γιώργος Τσουρούτας ξεκίνησε την καριέρα του στην ξιφασκία το 1999 στην Ε.Α.Λ.Ο. (σύλλογος που στεγαζόταν στον Ο.Ν.Α. Γκράβας). Το 2001 κατέκτησε το πρώτο του μετάλλιο (3η θέση στα ομαδικά του Πανελληνίου Πρωταθλήματος Εφήβων) και έκτοτε αποτέλεσε μέλος των Εθνικών Ομάδων Σπάθης, μετά από επιλογή του Ομοσπονδιακού προπονητή Gabriel Dutia. Στη συνέχεια πήρε μετεγγραφή και αποτέλεσε αθλητή της Αθηναϊκής Λέσχης, έως τον Σεπτέμβριο του 2009, όπου και μετέβη στον Πανελλήνιο Γ.Σ. Από το 2014 ανήκει στον Ολυμπιακό Σ.Φ.Π.

Παράλληλα με την ενασχόληση του με την ξιφασκία, αποφοίτησε από το Τμήμα Φυσικής του ΕΚΠΑ, με ειδίκευση στο Περιβάλλον (Μετεωρολογία, ΑΠΕ).

Ο Τσουρούτας από το 2008 έως το 2016 κατέκτησε **9 συνεχόμενα Πρωταθλήματα Ελλάδος** (2 με την Αθηναϊκή Λέσχη, 5 με τον Πανελλήνιο ΓΣ και 2 με τον Ο.Σ.Φ.Π.) στην Σπάθη Ανδρών και **4 Κύπελλα**. Στην συλλογή του έχει **4 Βαλκανικά μετάλλια** (2 ασημένια και 2 χάλκινα) και είναι **Μεσογειoνίκης** (Mersin 2013). Το 2008 κατέκτησε το **Χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Κύπελλο Σπάθης Ανδρών** στο Ιάσιο της Ρουμανίας, μια από τις σημαντικότερες επιτυχίες της Σπάθης Ανδρών σε διεθνές επίπεδο στην νεότερη ιστορία. Το 2013 κατέκτησε την **6η θέση στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Πρωταθλητριών Συλλόγων**, με την ομάδα του Πανελληνίου (Αθανασιάδης Ι. Σαρρής Ι. Σαρρής Ε.), που αποτελεί μέχρι σήμερα την μεγαλύτερη επιτυχία που έχει συντελέσει ελληνικός σύλλογος ξιφασκίας στον συγκεκριμένο θεσμό. Το 2014 στο Προολυμπιακό Τουρνουά της Ευρώπης κατάφερε να προκριθεί στους **1ους Ευρωπαϊκούς Ολυμπιακούς Αγώνες Baku 2015** και να εκπροσωπίσει την Ελλάδα. Το 2010 του απονεμήθηκε το βραβείο "**Τιμής Ένεκεν"** για την προσφορά του στην Ελλάδα και τον Αθλητισμό από τον Δήμο Γαλατσίου.

Ολυμπιακή Ομάδα Σπάθης

Παραπομπές
----------

1. ↑  Νοε 2014 16:04, Επιμέλεια: sport24 gr Δημοσίευση: 30. «Πρώτος και καλύτερος ο Τσουρούτας». *www.sport24.gr*. Ανακτήθηκε στις 7 Δεκεμβρίου 2020.
2. ↑  «Γιώργος Τσουρούτας | Εφημερίδα E – Grammi – Γαλάτσι». Ανακτήθηκε στις 7 Δεκεμβρίου 2020.
3. ↑  «Γιώργος Τσουρούτας - Onsports.gr». *www.onsports.gr*. Ανακτήθηκε στις 7 Δεκεμβρίου 2020.
4. ↑  «Σούπερ ο Τσουρούτας». *gavros.gr*. Ανακτήθηκε στις 7 Δεκεμβρίου 2020.
Φορεσιά Σπετσών. Αρχές 20ού αιώνα. Συλλογή ΠΛΙ, Ναύπλιο
Φορεσιά Σπετσών. Αρχές 20ού αιώνα. Συλλογή ΠΛΙ, Ναύπλιο
Η γυναικεία φορεσιά των Σπετσών  και γενικότερα της Ερμιονίδας αποτελείται από το ζιπούνι από ευρωπαϊκή ή ανατολική στόφα. Παλιότερα είχε ένα πράσινο πολύπτυχο φουστάνι με βυσσινί ποδόγυρο, που αργότερα αντικαθίσταται από ένα φόρεμα εποχής. Το καθημερινό ή γιορτινό κεντητό ή άλλο μαντήλι, τις "πιέτες" ή το "τσεμπέρι" , διευθετείται με προσοχή στο κεφάλι και συγκρατείται με ειδικού τύπου καρφίτσες, όπως η "μάρκα", το "κοφινάκι", το "χεράκι". Διατηρείται για αρκετό καιρό, όμως καταργείται, όπως και το ζιπούνι που αντικαθίσταται από το ζιπούνι της φορεσιάς της "Αμαλίας". Από τον ζωγράφο Peter von Hess (1792-1871) απεικονίζεται η θρυλική μορφή της Ελληνικής επανάστασης, η Σπετσιώτισσα Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα με τη φορεσιά των Σπετσών.

Πηγές
-----

Αχνάρια μεγαλοπρέπειας. Μια νέα ματιά στην παράδοση της ελληνικής γυναικείας φορεσιάς. Η έκδοση συνόδευε την έκθεση που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Ελληνικό Κέντρο Λονδίνου (4 Φεβρουαρίου-2 Μαρτίου 2014), επανασχεδιάστηκε για τον Ελληνικό Κόσμο στην Αθήνα (Ιούλιος-Σεπτέμβριος 2014), ενώ τελευταίος σταθμός ήταν το Λεβέντειο Δημοτικό Μουσείο στη Λευκωσία (Οκτώβριος 2014-Ιανουάριος του 2015) και ήταν αφιερωμένη στη μνήμη της Κούλας Λαιμού.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Αχνάρια μεγαλοπρέπειας*. Ελληνικό Κέντρο Λονδίνου: Γεώργης και Νατάσα Λαιμού, Ντίνος και Καλλιόπη Καρούση. 2014. σελ. 249. ISBN 978-0-9525518-2-9.
2. ↑  Παπαντωνίου, Ιωάννα (1966). *Ελληνικές τοπικές ενδυμασίες*. Ναύπλιο: Πελοποννησιακό Λαογραφικό Ίδρυμα. σελ. 221. ISBN 9789608515987.
Το **Android 1.6 "Donut"** είναι μια διακοπείσα έκδοση του λειτουργικού συστήματος ανοικτού κώδικα για κινητά Android που αναπτύχθηκε από την Google. Ανάμεσα στα πιο σημαντικά χαρακτηριστικά που εισάγονται με αυτήν την ενημερωμένη έκδοση προστέθηκαν η υποστήριξη για CDMA smartphones, επιπλέον μεγέθη οθόνης, ενός δείκτη χρήσης της μπαταρίας, και μιας μηχανή μετατροπής κειμένου σε ομιλία.

Μετά τη δημόσια κυκλοφορία του Donut (η σύμβαση που χρησιμοποιείται από την Google για την ονοματοδοσία των μεγάλων εκδόσεων του Android είναι να παίρνουν το όνομα ενός επιδορπίου) οι εταιρείες κινητής τηλεφωνίας την έκαναν διαθέσιμη με τη μορφή της ενημέρωσης over-the-air (OTA) για τα συμβατά έξυπνα τηλέφωνα.

Δείτε επίσης
------------

Ιστορία εκδόσεων του Android

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Android 1.6 Platform Highlights». Android. Ανακτήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 2016.

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Google |
| --- |
|  |
| 
* Κατάλογος προϊόντων της Google
 |
|  |
| Κύρια πρόσωπα | 
* Ιδρυτές (Λάρρυ Πέιτζ · Σεργκέι Μπριν)
* Σούνταρ Πιτσάι (CEO)
 |
|  |
| Μηχανή αναζήτησης | 
* Αναζήτηση
* Εικόνες
* Χάρτες
* Books
* Ειδήσεις
* Scholar
* Groups
 |
|  |
| Διαδικτυακές υπηρεσίες | 
* YouTube
* YT Kids
* Drive
* Φωτογραφίες
* Chat
* Blogger
* Keep
* Cloud

|  |  |
| --- | --- |
| Google Workspace | 
* Gmail
* Ημερολόγιο
* Επαφές
* Docs
* Drive
* Meet
 |
|  |
| Διαφήμιση | 
* AdSense
* AdWords
* Analytics
 |
|  |
| Εργαλεία | 
* Λογαριασμός
* Μετάφραση
* PageRank
* reCAPTCHA
 |

 |
|  |
| Λογισμικό | 
* Android
* Assistant
* Chrome OS
* Chrome
* Chromium
* Earth
* Gboard
* Auto
* Bard
* Now
 |
|  |
| Υλικό | 
* Nexus
* Pixel
* Glass
* Chromebook
* Nest
 |
|  |
| Πρώην προϊόντα | 
* Google+
* Duo
* Hangouts
* Talk
* Video
* Wave
* TV
 |
|  |
| 
* **Κατηγορία: Google**
 |

 |