recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Για το μυθολογικό πρόσωπο με το όνομα Αιγίμιος, δείτε: Αιγίμιος.  

Ο **Αίγιμος** ή **Αιγίμιος** (περίπου 6ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος έλληνας ιατρός, και κάτοικος της Ελέας στη Λευκανία της Κάτω Ιταλίας.

Ιστορικό
--------

Μνημονεύεται από τον Γαληνό (2ος αιώνας μ.Χ.) ως ο πρώτος που μελέτησε και έγραψε σημειώσεις σχετικά με τον καρδιακό παλμό, και θεωρείται πως έζησε πριν τον καιρό του Ιπποκράτη (5ος αιώνας π.Χ.).

Το έργο που έγραψε αναφέρεται πως ονομάζονταν *Περί Παλμών*, το οποίο δεν διασώζεται πλέον.

Άλλες αναφορές
--------------

Ο λόγιος του 2ου αιώνα μ.Χ. Αθήναιος, αναφέρει πως ο ποιητής Καλλίμαχος του 3ου αιώνα π.Χ. είχε στην κατοχή ένα έργο του Αίγιμου με την ονομασία πλακουντοποιικόν σύγγραμμα το οποίο αφορούσε τη μαγειρική, και ο ιστορικός και γεωγράφος Πλίνιος ο Πρεσβύτερος (1ος αιώνας μ.Χ.) αναφέρει κάποιον με το ίδιο όνομα τον οποίο η παράδοση ήθελε να έχει ζήσει για 200 έτη, αλλά το κατά πόσο ήταν το ίδιο ή διαφορετικό άτομο είναι αβέβαιο.

Σημειώσεις
----------

1. ↑  *De Palpitationibus* στις μετέπειτα λατινικές μεταφράσεις των πηγών
2. ↑  *πλακουντοποιικόν* αντί για *πλακουντοπουκόν* που αναφέρει ο Smith

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Αγγλικά) Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology, William Smith - perseus.tufts.edu
2. ↑  Γαληνός, *Περί χρείας σφυγμών.* i. 2, iv. 2. 11. vol. viii.
3. ↑  (Αγγλικά) «Athenaeus - The Oxford Companion to Sugar and Sweets - σελ 32».
4. ↑  Αθήναιος, Δειπνοσοφισταί 14.51 - perseus.tufts.edu
5. ↑  (Αγγλικά) «πλα^κουντο-ποιικός, ή, όν, - Henry George Liddell. Robert Scott. A Greek-English Lexicon - perseus.tufts.edu».
6. ↑  «Το δικό μας cheesecake - protagon.gr». [*νεκρός σύνδεσμος*]
7. ↑  Πλίνιος ο Πρεσβύτερος, *Φυσική Ιστορία* vii. 49
Ο μαθητής του Ιωάννη Ζαχαριά
**Ο μαθητής** είναι εικαστικό έργο του Ιωάννη Ζαχαριά

Πληροφορίες
-----------

Ο πίνακας **Ο μαθητής** απεικονίζει ένα παιδί που μελετάει. Αυτό είτε ως αποκλειστικό θέμα ή ενταγμένο σε μια ευρύτερη σύνθεση συνδέεται με την αστική ζωή. Σπάνιο θέμα της ελληνικής ζωγραφικής του 19ου αι. επειδή κυριαρχείται από θέματα της αγροτικής λαϊκής ζωής. Το αγόρι μοιάζει να είναι απορροφημένο στην μελέτη κάποιου σχεδίου που έχει βγάλει από τη θήκη η οποία βρίσκεται στα πόδια του. Η κατανομή φωτός και σκιάς, φωτεινών και σκούρων επιφανειών δημιουργούν μιαν αρμονική κατάσταση ατμόσφαιρα ηρεμίας.

Όπως επισημαίνει ο Λυδάκης, «Το έργο έχει πολλές αρετές σχεδίου και συνεθτικής διαγραφής, ψυχολογικού αυθρορμητισμού και ρεαλιστικής παρατηρικότητας, φωτεινής αντανακλαστικότητας και κατανομής των τόνων, είναι όμως μουντό από πλευράς χρωματικής επεξαργασίας».

Το έργο είναι λάδι σε μουσαμά διαστάσεων 64Χ46 εκ. δημιουργημένο στα 1868. Βρίσκεται στη Συλλογή Ιδρύματος Κουτλίδη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Β.Κ. 1993, σελ. 95
2. ↑  Λυδάκης 1976, σελ. 216
3. ↑  Β.Κ. 1993, σελ. 95

Πηγές
-----

* Λυδάκης, Στέλιος (1976). *Ιστορία της νεοελληνικής ζωγραφικής 16ος-20ος αι*. Αθήνα: Εκδόσεις Μέλισσα.
* Β.Κ. Α. (1993). «Ιωάννης Ζαχαριάς - Ο μαθητής». *Το παιδί στη νεοελληνική τέχνη*. Αθήνα: Εκδόσεις Αδάμ. σελ. 94-95.
Το τορπιλλοβόλο **Αίγλη Ι / 02, 60, 120** ήταν ένα από τα έξι ομοίου τύπου τορπιλλοβόλα πλοία που παραγγέλθηκαν από την Ελληνική κυβέρνηση στα ναυπηγεία VULCAN του Στετίνου της Γερμανίας το 1912 αντί του ποσού των 500.000 μάρκων έκαστο και ναυπηγήθηκε το 1912-1914. Κατέπλευσε στην Ελλάδα τον Μάιο του 1914.

Το 1916 με τον αποκλεισμό κατασχέθηκε από τους Γάλλους και χρησιμοποιήθηκε στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο με γαλλικό πλήρωμα. Επεστράφη σε άθλια κατάσταση το 1917 όταν συμμάχησε η Ελλάδα με την Αντάντ. Το υπόλοιπο χρονικό διάστημα χρησιμοποιήθηκε εντατικά σε πολλές επιχειρήσεις συνοδείας νηοπομπών στο Αιγαίο για προστασία από τα Γερμανικά υποβρύχια. Το 1919 στη Μικρασιατική Εκστρατεία προσκολλήθηκε στην Ελληνική μοίρα Κωνσταντινούπολης, έλαβε μέρος σε πλείστες επιχειρήσεις κατά την εκστρατεία αυτή καθώς και στην (αρχική) εκκένωση του Ελληνικού πληθυσμού από τη Σμύρνη. Στο διάστημα του μεσοπολέμου χρησιμοποιήθηκε σε βοηθητικές υπηρεσίες. Με την έναρξη του Β' Παγκόσμιου Πολέμου έλαβε αμέσως μέρος σε επιχειρήσεις στο Αιγαίο με κυβερνήτη τον αντιπλοίαρχο Ι. Ναξάκη. Στις 21 Απριλίου 1941 ανέφερε κατάρριψη Γερμανικού αεροσκάφους. Τρεις μέρες μετά, στις 24 Απριλίου του 1941 διατάχθηκε η αυτοβύθισή του κοντά στις νήσους Φλέβες του Σαρωνικού μετά από ανεπανόρθωτες ζημιές που είχε υποστεί σε αεροπορική επιδρομή.

Τα άλλα πλοία ομοίου τύπου που παραγγέλθηκαν στη Γερμανία ήταν τα: Αλκυόνη Ι, Αρέθουσα, Δάφνη ΙΙ, Δωρίς Ι και Θέτις ΙΙ.

Μετά τη μετασκευή το 1926 έφερε 2 Τ/Σ των 45εκ. μηχανή παλινδρομική 2600 ΒΗΡ και μέγιστη ταχύτητα 21 κόμβοι. Το δε 1940 η μέγιστη ταχύτητά του ήταν 19 κόμβοι.

Πηγές
-----

* Κ. Παΐζης Παραδέλης "Τα πλοία του Ελληνικού πολεμικού ναυτικού 1830-1979" Εκδ. ΓΕΝ σελ.12, 16-17.
Ο όρος **γιγαντισμός πλοίων** (*gigantism*) χαρακτηρίζει αφενός μεν την αύξηση του μεγέθους των πλοίων με συνέπεια την αύξηση της χωρητικότητας αυτών και αφετέρου την τάση ναυπήγησης μεγάλων μεγεθών πλοίων.

Σούπερτανκερ κενό φορτίου
Στη τάση αυτή οδηγήθηκε σχεδόν η παγκόσμια ναυτιλία προκειμένου να πετύχει την μείωση κυρίως εκείνου του κόστους των μεταφορών και συνεπώς της εκμετάλλευσης των πλοίων με επακόλουθο την αύξηση της ανταγωνιστικότητάς τους. Ευνόητο είναι ότι ένα πλοίο μεγάλου μεγέθους σε σύγκριση πάντα με ένα συμβατικού μεγέθους παρουσιάζει μείωση λειτουργικού κόστους, μείωση εργατικών εξόδων (βελτίωση σχέσης εργασίας - χωρητικότητας), μείωση εξόδων κίνησης και γενικά πάσης φύσεως γενικών εξόδων λόγω ακριβώς της κατανομής των σε μεγαλύτερο όγκο μεταφερόμενου φορτίου.

Η προοδευτική τάση του γιγαντισμού
----------------------------------

Η τάση αυτή του γιγαντισμού φαίνεται ακόμη εντονότερη αν ληφθούν υπ΄ όψη ενδεικτικά στοιχεία μεγέθους (μεταφορικής ικανότητας) ναυπηγηθέντων πλοίων κατά τα ακόλουθα έτη:

* 1956 ναυπηγήθηκε πλοίο μέγιστου εκτοπίσματος: 86.000 τον. d.w.
* 1959 ναυπηγήθηκε πλοίο μέγιστου εκτοπίσματος 100.000 τον. d.w.
* 1962 ναυπηγήθηκε πλοίο μέγιστου εκτοπίσματος 132.000 τον. d.w.
* 1967 ναυπηγήθηκε πλοίο μέγιστου εκτοπίσματος 201.000 τον. d.w.
* 1968 ναυπηγήθηκε πλοίο μέγιστου εκτοπίσματος 326.000 τον. d.w.
* 1973 ναυπηγήθηκε πλοίο μέγιστου εκτοπίσματος 477.000 τον. d.w.

και ευτυχώς¹ .... έστω κι αν δεν πραγματοποιήθηκε το όνειρο του Αριστοτέλη Ωνάση για ναυπήγηση πλοίου μεγίστου εκτοπίσματος των ... 1.000.000 τόνων!
Βέβαια με τα μεγαλύτερα μεγέθη ναυπηγήθηκαν τα Δεξαμενόπλοια πετρελαιοφόρα (Tankers) τα κοινώς "γκαζάδικα" για τα οποία όμως καθορίστηκαν οι ακόλουθες κατηγορίες:

1. "Σούπερ τάνκερς" (Super Tankers)
2. "Μαμμούθ τάνκερς" (Mammouth Tankers)
3. "V.L.C.Cs Tankers" (Very Large Crude oil Carriers) και
4. "U.L.C.Cs Tankers" (Ultra Large Crude Carriers).

Το 1974 όμως, ξέσπασε μια ναυτιλιακή κρίση που έπληξε κυρίως τα μεγαλύτερα μεγέθη των πλοίων με αποτέλεσμα την ανακοπή αυτού του γιγαντισμού.

Οι ανασχετικοί παράγοντες στον γιγαντισμό
-----------------------------------------

Ανεξάρτητα όμως των παραπάνω, υπάρχουν πολλοί και αρκετά σοβαροί ανασχετικοί παράγοντες που ανέκοψαν τουλάχιστον την πρόοδο αυτού του γιγαντισμού των πλοίων όπως:

Τα σύγχρονα ελληνικά επιβατηγά των ακτοπλοϊκών γραμμών φαντάζουν σαν τα υπερωκεάνεια....
* Η σημερινή διόγκωση του κόστους ναυπήγησης ειδικά τέτοιων πλοίων, που βέβαια κάποια ναυπηγεία του κόσμου, προκειμένου να διατηρηθούν σε λειτουργία, το μειώνουν στο ελάχιστο.
* Προβλήματα φορτοεκφορτώσεων και δυσκολίες προσέγγισης (λόγω μεγάλου βυθίσματος) στους διάφορους λιμένες προορισμού - τέρμιναλς.
* Προβλήματα ασφαλούς κατασκευής, όπου οι καταπονήσεις των πλοίων αυτών καθίστανται επικίνδυνες.
* Ιδιαίτερα προβλήματα χρηματοδότησης και ασφάλισης των πλοίων αυτών.
* Κίνδυνοι ρύπανσης θαλάσσης κ.ά.

Στην ακτοπλοΐα
--------------

Όμως ανεξάρτητα το τι συνέβη στα Δεξαμενόπλοια η ακτοπλοΐα δεν έμεινε πίσω. Σήμερα τα σύγχρονα ελληνικά επιβατηγά των ακτοπλοϊκών γραμμών φαντάζουν σαν τα υπερωκεάνεια των 10ετιών 1960 - 1970 και ο γιγαντισμός και αυτών των πλοίων είναι πλέον δεδομένος.
Ο **Γκυ**, γαλλ. Guy (π. 1260/65 - 24 Σεπτεμβρίου / 28 Νοεμβρίου 1308) από τον Οίκο των Λουζινιάν ήταν κύριος του Λουζινιάν, κόμης του Λα Μαρς & του Ανγκουλέμ.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ούγου ΙΒ΄ κυρίου του Λουζινιάν, Ζ΄ κόμη του Λα Μαρς και Γ΄ κόμη του Ανγκουλέμ και της Ιωάννας, κόρης του Ραούλ Γ΄ κυρίου του Φουζέρ.

Διαδέχθηκε τον μεγαλύτερο αδελφό του Ούγο ΙΓ¨ το 1303. Το 1308 απεβίωσε σε ηλικία 43-48 ετών. Ήταν ο τελευταίος άρρην του Οίκου του και τον διαδέχθηκαν οι αδελφές του: η Γιολάντα του Λουζινιάν στην κομητεία του Λα Μαρς, και ενώ η Ιωάννα των Λουζινιάν και η Ισαβέλλα στην κομητεία του Ανγκουλέμ. Μετά από αυτές ο Φίλιππος Δ΄ της Γαλλίας έλαβε τις δύο κομητείες.

Πηγές
-----

* Genealogist n.s. 21 (1905): 78–82, 163–171, 234–243.
* Schwennicke Europäische Stammtafeln n.s. 3(4) (1989): 816 (sub Lusignan).

Αναφορές σε πηγές
-----------------
Το **γιγάντιο άι-άι** (*Daubentonia robusta*, *Ντωμπεντόνια η εύρωστη*) είναι εξαφανισμένος συγγενής του άι-άι, του μόνου άλλου είδος του γένους *Δωβεντονία* (*Daubentonia*). Έζησε στη Μαδαγασκάρη, και φαίνεται ότι εξαφανίστηκε λιγότερο από 1.000 χρόνια πριν, αλλά είναι εντελώς άγνωστο εν ζωή και γνωστό μόνο από υποαπολιθωμένα κατάλοιπα.

Ως το 2004, τα κατάλοιπα του γιγάντιου άι-άι αποτελούνταν από 4 κοπτήρες, ένα κνημιαίο οστό, και μετακρανιακό υλικό. Υποαπολιθώματα του είδους έχουν βρεθεί στο νότιο και νοτιοανατολικό τμήμα της Μαδαγασκάρης, εκτός της σημερινής κατανομής του επιζώντος άι-άι. Με βάση μετρήσεις στη σιαγόνα και τους κοπτήρες, πιστεύεται ότι το γιγάντιο άι-άι είχε παρόμοια μορφολογία με αυτή του σύγχρονου άι-άι, όντας όμως 2 με 2,5 φορές μεγαλύτερο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Nowak, R. M. (editor) (1999). *Walker's Mammals of the World, 6th edition*. Baltimore, Md.: Johns Hopkins University Press. σελίδες p.533–534 (vol. 1). ISBN 0801857899. CS1 maint: Extra text: authors list (link) CS1 maint: Extra text (link)
2. ↑  Quinn, Aleta; Wilson, Don E. (2004). «Daubentonia madagascariensis». *Mammalian Species* **740**: 1–6. doi:10.1644/740.
3. 1 2  Simons, EL (1994). «The giant aye-aye Daubentonia robusta». *Folia Pimaol (Basel)* **52** (1-3): 14–21. PMID 7721200.
Ο **Αλαζέγια** (ρωσ. Алазея, γιακ. Алаһыай = **Αλαχιάυ**) είναι ποταμός στο βορειοανατολικό μέρος της Γιακουτίας, στην ανατολική ασιατική Ρωσία. Ρέει γενικώς προς τα βόρεια, μεταξύ των ποταμών Ιντιγκίρκα στα δυτικά και Κολιμά στα ανατολικά, και εκβάλλει στον Αρκτικό Ωκεανό.

Γεωγραφία
---------

Ο Αλαζέγια έχει μήκος 1.520 χιλιόμετρα και η λεκάνη απορροής του έχει έκταση 64.700 τετραγωνικά χιλιόμετρα, δηλαδή ίση με τη μισή Ελλάδα. Σχηματίζεται με τη συμβολή των μικρών ποταμών Νελκάν και Καντιλτσάν, στις πλαγιές του Οροπεδίου Αλαζέγια. σε σημείο με γεωγραφικές συντεταγμένες 67°57΄41΄΄ Βόρειο πλάτος και 148°16΄02΄΄ Ανατολικό μήκος. Διασχίζει, με αρκετούς μαιάνδρους, την τούνδρα και τις πεδινές ελώδεις εκτάσεις της πεδιάδας της Ανατολικής Σιβηρίας. Εκβάλλει στον Κόλπο του Κολιμά της Ανατολικής Σιβηρικής Θάλασσας του Αρκτικού Ωκεανού, κοντά στον σήμερα εγκαταλελειμμένο οικισμό Λογκάσκινο. Ο ποταμός παγώνει στις αρχές Οκτωβρίου και παραμένει παγωμένος μέχρι τα τέλη Μαΐου ή αρχές Ιουνίου. Στη λεκάνη του υπάρχουν περισσότερες από 24 χιλιάδες λίμνες. Η μέση παροχή του Αλαζέγια είναι 320 κυβικά μέτρα ανά δευτερόλεπτο (m³/sec).

Το βουνό Κισιλιάχ-Τας είναι τοποθεσία στη δεξιά όχθη του Αλαζέγια, σε γεωγραφικές συντεταγμένες 69°42΄ Βόρειο πλάτος και 155°00΄ Ανατολικό μήκος, αξιοσημείωτη για τους φυσικούς όρθιους μεμονωμένους βράχους που μοιάζουν με στήλες και ονομάζονται κιτζιλιάχ.

### Παραπόταμοι

Οι μεγαλύτεροι αριστεροί παραπόταμοι του Αλαζέγια είναι ο μήκους 786 χιλιομέτρων Ρασόχα και ο μήκους 131 χιλιομέτρων Μπουόρ-Γιουριάχ. Οι μεγαλύτεροι δεξιοί παραπόταμοι του Αλαζέγια είναι ο μήκους 168 χιλιομέτρων Σλομπόντα και ο μήκους 244 χιλιομέτρων Μπουόρ-Γιουριάχ (ομώνυμος του αριστερού παραποτάμου).

|  |
| --- |
| Χάρτης της λεκάνης του Αλαζέγια |

Ιστορία
-------

Ο Ρώσος Ντμίτρι Ζιριάν ήταν ο πρώτος λευκός που έφθασε ποτέ στον Αλαζέγια, το 1641, αλλά δεν συνάντησε κάποιον μόνιμο οικισμό ή καταυλισμό σε ολόκληρη την περιοχή που επισκέφθηκε. Συστηματική εξερεύνηση της λεκάνης του Αλαζέγια έγινε για πρώτη φορά μόλις το 1931.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Russian State Water Register - Alazeya River
2. ↑  Google Earth
3. ↑  Το λήμμα «Алазея» στη *Μεγάλη Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια* (στη ρωσική)
4. ↑  «Τοπογραφικός χάρτης R-55\_56 (στη ρωσική)». Ανακτήθηκε στις 25 Μαΐου 2022.
5. ↑  «Τοπογραφικός χάρτης Q-55\_56 (στη ρωσική)». Ανακτήθηκε στις 25 Μαΐου 2022.
6. ↑  Types of weathering
7. ↑  Lantzeff, George V. and Richard A. Pierce (1973). *Eastward to Empire: Exploration and Conquest on the Russian Open Frontier, to 1750*. Montreal: McGill-Queen's University Press.
8. ↑  Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμ. 3, σελ. 556
Ο **Γκυ ντε Νιβελέ** (γαλλικά : Guy de Nivelet) είναι άγνωστο πως ακριβώς ήταν στα Γαλλικά το όνομα του o Nivelet, Nivelles, Neuville, Nevilles, εξελληνισμένο : **Γκιούν ντε Νιβελέ**, ήταν Γάλλος ιππότης και σταυροφόρος, πρώτος βαρώνος του Γερακίου. Καταγόταν από το Νιβελέ , της Γαλλίας.

Είχε πάρει μέρος στη Δ΄ Σταυροφορία, αναφέρεται ως συμπολεμιστής του Γοδεφρείδου Βιλεαρδουίνου. Όταν το 1210 ο Γουλιέλμος Σαμπλίτης μοίρασε το Πριγκιπάτο της Αχαΐας σε βαρωνίες, ο Νιβηλέ πήρε έξι τιμάρια στη Λακωνία. Αμέσως ο Νιβελέ έχτισε για κατοικία αλλά και προστασία Κάστρο που το ονόμασε "Γεράκι". Σύγχρονη εκδοχή αναφέρει ότι το κάστρο πιθανότατα το έχτισε ο γιος του Ιωάννης το 1250, ο οποίος και τον διαδέχθηκε.

> Ἄλλος πάλε ἀπὸ αὐτοῦ ἔγραφεν στὸ βιβλίον·  
> μισὶρ Γγιοῦν τὸν ἔλεγαν ντὲ Νιβηλὲ τὸ ἐπίκλην·  
> ἕξι φίε τοῦ ἐδόθησαν νὰ ἔχῃ εἰς τὴν Τσακωνίαν·  
> κάστρον ἔχτισεν ἐκεῖ, τὸ ὠνόμασεν Γεράκι.
> 
>

Πηγές
-----

* Το Χρονικόν του Μωρέως
* Δελτίο Χριστιανικής Αρχαιολογικής Εταιρείας, Άννα-Μαρία Σιμάτου - Ροζαλία Χριστοδουλοπούλου, Δελτίον XAE 15 (1989-1990), Περίοδος Δ'• Σελ. 67-88 Παρατηρήσεις στον μεσαιωνικό οικισμό του Γερακίου, Ανακτήθηκε 3 Μαρτίου 2013
* Chroniques greco-romanes : inedites ou peu connues avec notes et tables genealogiques / par Charles Hopf. -- Berlin : Weidmann, 1873.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Το Χρονικόν του Μωρέως

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Προκάτοχος- | **Βαρώνος του Γερακίου**1209- 1250 | ΔιάδοχοςΙωάννης Α΄ ντε Νιβελέ |
Η **Γκαμπριέλα Τσίλμι** (*Gabriella Lucia Cilmi*, 10 Οκτωβρίου 1991) είναι Αυστραλή τραγουδίστρια.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στις 10 Οκτωβρίου 1991 σε προάστιο της Μελβούρνης και έχει ιταλική καταγωγή. Παρόλο που μεγάλωσε στη δεκαετία του 1990, έδειχνε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη μουσική της δεκαετίας του 1960 και 70. Άκουγε τα πάντα από Nina Simone μέχρι και Led Zeppelin. Από νωρίς γνώριζε ότι είχε χάρισμα στο τραγούδι αλλά όλοι της έλεγαν πως δεν είχε την απαραίτητη πειθαρχία για να ακολουθήσει καριέρα στη μουσική. Ωστόσο η Gabriella δεν τα έβαλε κάτω. Δημιούργησε ένα garage rock group όπου έκανε διασκευές κλασικών rock κομματιών και ύστερα άρχισε να ηχογραφεί δικά της τραγούδια με τους παραγωγούς Barbara και Adrian Hannan στο μουσικό studio SongStore. 

Πηγή έμπνευσης για την Gabriella Cilmi δεν αποτελούν αποκλειστικά οι προσωπικές εμπειρίες. «*Ακόμη και όταν παρακολουθώ ταινίες και όταν διαβάζω βιβλία, έχω πάντοτε ένα μεγάλο τετράδιο και γράφω ό,τι μου έρχεται στο μυαλό. Εκεί μπορεί να βρει κανείς ακόμη και τις πιο ανόητες σκέψεις. Απλά γράφω ό,τι μου έρχεται στο μυαλό και προσπαθώ να μην το σκέφτομαι*».

Αυτά που έχει διδαχθεί από την περιπλάνησή της ανά τον κόσμο συνοψίζονται στο να «*μην εμπιστεύεσαι ποτέ ένα όμορφο πρόσωπο ή ένα αγόρι που μοιάζει cool (μετά από κάποιες εμπειρίες που είχα, έμαθα από αυτές και προσπέρασα), να λες πως αισθάνεσαι, διαφορετικά οι άνθρωποι γύρω σου δεν μπορούν να το γνωρίζουν. Εάν δηλαδή κάτι δεν πηγαίνει καλά πρέπει να το λες οπωσδήποτε. Τέλος, να εμπιστεύομαι το ένστικτό μου γιατί συνήθως είναι σωστό, ίσως όχι πάντοτε*».

Συνήθιζε να επηρεάζεται από αρνητικά δημοσιεύματα, αλλά πλέον γελάει με αυτά που γράφονται, καθώς πολλά δεν περιέχουν ίχνος αλήθειας. Θυμήθηκε, ωστόσο, ένα δημοσίευμα που την είχε στεναχωρήσει, καθώς ανέφερε πως «*δεν ξέρω να διαβάζω και να γράφω και πως θα έπρεπε να γυρίσω στο σχολείο. Ωστόσο, το διάβασα και προφανώς μπορώ να διαβάσω. Υπάρχουν πολλά πράγματα που λέγονται και δεν είναι αλήθεια, αλλά πρέπει να γίνεις πιο σκληρός και να τα αγνοείς*».

Δισκογραφία
-----------

* *Lessons to Be Learned* (2008)
* *Ten* (2010)
* *The Sting* (2013)

Άνοιγμα συναυλιών
-----------------

* 2008 – Sugababes – Change Tour (επιλεγμένες ημερομηνίες)
* 2010 – Leona Lewis – The Labyrinth (UK ημερομηνίες,μόνο)

Βραβεία/Υποψηφιότητες
---------------------

Ήταν υποψήφια για 12 βραβεία και από αυτά έχει κερδίσει τα 7.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Gabriella Cilmi στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 27401895
* **Europeana**: agent/base/108829
* LCCN: no2010062824
* ISNI: 0000 0000 7850 8526
* GND: 135783038
* BNF: cb158683603 (data)
* MusicBrainz: 72ae6caf-4f9f-407e-8c70-8cd195df955c
* NKC: xx0087727

 |

 |
Το **Σάντμπερι**, επίσημα το **Γκρέιτερ Σάντμπερι** (αγγλικά: Greater Sudbury· γαλλικά: Grand-Sudbury), είναι πόλη στο Οντάριο του Καναδά. Είναι η μεγαλύτερη πόλη στο Βόρειο Οντάριο σε πληθυσμό, με 161.531 κατοίκους κατά την Καναδική Απογραφή του 2016. Σε έκταση, είναι η μεγαλύτερη στο Οντάριο και η πέμπτη μεγαλύτερη στον Καναδά. Διοικητικά είναι μια μοναδική αρχή, και ως εκ τούτου δεν αποτελεί μέρος οποιασδήποτε περιοχής, κομητείας ή περιφερειακού δήμου. Η πόλη του Γκρέιτερ Σάντμπερι είναι ξεχωριστή αλλά περιβάλλεται πλήρως από την περιφέρεια Σάντμπερι.

Η περιοχή του Σάντμπερι κατοικήθηκε από τον λαό Οτζίμπουε της ομάδας των Αλγκονκίνων για χιλιάδες χρόνια πριν την ίδρυση του Σάντμπερι, ακολουθόντας η ανακάλυψη του μεταλλεύματος νικελίου το 1883 κατά την κατασκευή του διηπειρωτικού σιδηροδρόμου. Το Γκρέιτερ Σάντμπερι ιδρύθηκε το 2001 με τη συγχώνευση των μεγαλουπόλεων και των κωμοπόλεων του πρώην Περιφερειακού Δήμου του Σάντμπερι με αρκετούς δήμους που δεν είχαν προηγουμένως ενσωματωθεί. Λόγω του ότι βρίσκεται στην ενδοχώρα, το τοπικό κλίμα είναι εξαιρετικά εποχιακό, με μέση χαμηλή θερμοκρασία τον Ιανουάριο περίπου −18 °C και μέση υψηλή τον Ιούλιο 25 °C.

Ο πληθυσμός κατοικεί σε έναν αστικό πυρήνα και σε πολλές μικρότερες κοινότητες διάσπαρτες γύρω από 330 λίμνες και ανάμεσα σε βραχώδεις λόφους που μαυρίστηκαν από την ιστορική δραστηριότητα τήξης. Το Σάντμπερι κάποτε ήταν σημαντικό κέντρο ξυλείας και παγκόσμιος ηγέτης στην εξόρυξη νικελίου. Ορυχεία και σχετικές βιομηχανίες κυριάρχησαν στην οικονομία για μεγάλο μέρος του 20ού αιώνα. Οι δύο μεγάλες εταιρείες εξόρυξης που διαμόρφωσαν την ιστορία του Σάντμπερι ήταν η Inco, που πλέον λέγεται Vale Limited, η οποία απασχολούσε περισσότερο από το 25% του πληθυσμού μέχρι τη δεκαετία του 1970, και η Falconbridge, που πλέον λέγεται Glencore. Έκτοτε, το Σάντμπερι επεκτάθηκε από την οικονομία που ήταν βασισμένη στους πόρους και αναδείχθηκε ως το σημαντικότερο λιανεμπορικό, οικονομικό, υγειονομικό και εκπαιδευτικό κέντρο για το Βορειοανατολικό Οντάριο. Το Σάντμπερι φιλοξενεί επίσης μεγάλο πληθυσμό Γάλλων του Οντάριο (Franco-Ontariens ή Franco-Ontariennes) που επηρεάζουν τις τέχνες και τον πολιτισμό του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Canada 2016 Census*.
2. 1 2  «The Peterborough examiner». (Αγγλικά) *Peterborough Examiner*.
3. ↑  «Population and dwelling counts, for Canada, provinces and territories, and census subdivisions (municipalities), 2016 and 2011 censuses – 100% data». Statistics Canada. 6 Φεβρουαρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 8 Φεβρουαρίου 2017.
4. ↑  «History - Greater Sudbury». Greatersudbury.ca. 1 Ιανουαρίου 2001. Ανακτήθηκε στις 26 Ιουλίου 2017.
5. ↑  «Sudbury A, Ontario». *Canadian Climate Normals 1981–2010*. Environment Canada. Ανακτήθηκε στις 12 Απριλίου 2014.
6. ↑  «November 1887». *Canadian Climate Data*. Environment Canada. Ανακτήθηκε στις 17 Ιουνίου 2016.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 261533910
* LCCN: n88080407
* ISNI: 0000 0004 0405 9464
* GND: 4351710-9
* BNF: cb119697722 (data)

 |

 |
Στην ελληνική μυθολογία ο **Αλαλκομενέας** (αρχ. ελλ. *Ἀλαλκομενεύς*, δηλαδή «φρουρός»), αναφερόμενος και ως **Αλαλκομένης**, ήταν Βοιωτός «αυτόχθων», που πιστεύεται ότι έδωσε το όνομά του στη βοιωτική πόλη Αλαλκομενές. Κατά την παράδοση, ο Αλαλκομενέας είχε αναθρέψει και διδάξει την ίδια τη θεά Αθηνά (από όπου και το επίθετό της «Αλαλκομενηίς Αθηνά»), η οποία κατά την ίδια παράδοση είχε γεννηθεί στις Αλαλκομενές, και υπήρξε ο πρώτος που εισήγαγε τη λατρεία της. Σύμφωνα με τον Πλούταρχο, ο Αλαλκομενέας συμβούλευσε τον Δία να περάσει ως πομπή σε άμαξα, συνοδευόμενος από ένα γυναικείο ομοίωμα από ξύλο βελανιδιάς ντυμένο με νυφικό και με γαμήλια τραγούδια, προκειμένου να εκθέσει και μετά να κατευνάσει την οργή της Ήρας.

Ο Αλαλκομενέας είχε σύζυγο την Αθηναΐδα και έναν γιο, τον Γλαύκωπο, ονόματα που αμφότερα αναφέρονται στη θεά Αθηνά.

Σε κάποιες αναφορές ο Αλαλκομενέας μνημονεύεται ως ο πρώτος άνθρωπος που εμφανίσθηκε δίπλα στη λίμνη Κωπαΐδα, προτού ακόμα υπάρξει η Σελήνη. Ξεπήδησε μέσα από τη γη και έτσι ήταν ένας από τους ανθρώπους της λεγόμενης «Χρυσής εποχής», υπηκόους του Κρόνου. Νεότερη ερμηνεία (από τον Ρόμπερτ Γκρέιβς) θεωρεί τον Αλαλκομενέα ως φανταστικό χαρακτήρα, αρσενική μορφή της Αλαλκομενηίδος, επιθέτου της θεάς Αθηνάς στην *Ιλιάδα* ως προστάτιδας της Βοιωτίας. Αυτός ο χαρακτήρας προστέθηκε για να υπηρετήσει το πατριαρχικό δόγμα ότι καμιά γυναίκα, ούτε καν θεότητα, δεν μπορεί να είναι σοφή χωρίς ανδρική καθοδήγηση και διδασκαλία. Επίσης, ότι η θεά της Σελήνης και η ίδια η Σελήνη ήταν ύστερες δημιουργίες του Δία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Robert Graves: *The Greek Myths*, ενότητα 5 s.v. «The Five Ages of Man»
2. ↑  Schmitz, Leonhard (1867), «Alalcomenes», στο: Smith, William, επιμ. *Λεξικό της ελληνικής και ρωμαϊκής βιογραφίας και μυθολογίας*, **1**, Βοστώνη: Little, Brown and Company, σελ. 88, ανακτήθηκε στις 2019-07-20
3. ↑  Παυσανίου *Ελλάδος περιήγησις*, 9.33.5
4. ↑  Πλουτάρχου *De Daedal. Fragm.*, 5
5. ↑  Στέφανος ο Βυζάντιος, *s. v.* Ἀλαλκομένιον
6. ↑  Παυσανίου *Ελλάδος περιήγησις*, ix. 3. § 3
7. ↑  comp. *Dict. of Ant.* *s. v.* Δαίδαλα
8. ↑  Karl Otfried Müller: *Orchom.*, σελ. 213
9. ↑  Graves, Robert (1960). *The Greek Myths*. Λονδίνο: Penguin Books. σελίδες 35-37. ISBN 9780140171990.

Πηγές
-----

* Παυσανίου *Description of Greece*, αγγλ. μετάφρ. W.H.S. Jones, Litt.D. και H.A. Ormerod, M.A. σε 4 τόμους, Harvard University Press, Cambridge, MA 1918 -

online στην Perseus Digital Library

* Παυσανίου *Graeciae Descriptio*, 3 τόμοι, Teubner, Λειψία 1903 ελληνικό κείμενο στην Perseus Digital Library.
* Στέφανος ο Βυζάντιος: *Stephani Byzantii Ethnicorum quae supersunt*, επιμ. August Meineike (1790-1870), έκδ. 1849.
Η **Αλαγονία** είναι αρχαία πόλη της Λακωνικής ευρισκόμενη κοντά στα ερείπια του μεσαιωνικού φρουρίου της Ζαρνάτας στη δυτική πλευρά του Ταϋγέτου πάνω από την περιοχή μεταξύ των Κιτριών και της Καρδαμύλης. 

Η Αλαγονία ανήκε στο Κοινό των Ελευθερολακώνων, το οποίο απαρτιζόταν από 18 πόλεις. Το όνομά της οφείλεται στην ομώνυμη νύμφη Αλαγονία, κόρη του Δία και της Ευρώπης.

Το όνομα αυτό φέρει σήμερα η τοπική κοινότητα του Δήμου Καλαμάτας στο Νομό Μεσσηνίας.

Ιστορία της Αλαγονίας
---------------------

### Κοινό των Ελευθερολακώνων

Στην αρχαία Ελλάδα, η Αλαγονία ήταν μία από τις πόλεις του Κοινού των Ελευθερολακώνων. Το δε Κοινό των Ελευθερολακώνων ήταν Ομοσπονδία δεκαοχτώ πόλεων της Λακωνικής, που αποχώρησαν από την Σπάρτη και αποτέλεσαν αυτόνομη συμπολιτεία. Οι κάτοικοι της συμπολιτείας εκαλούντο από τους Ρωμαίους αυτοκράτορες, *Λακεδαιμόνιοι*, μέχρι των χρόνων του Ρωμαίου αυτοκράτορα Οκταβιανού Αύγουστου, επί της εποχής του οποίου έλαβαν το όνομα ελεύθεροι Λάκωνες ή Ελευθερολάκωνες.

Οι δεκαοκτώ πόλεις του Κοινού του Ελευθερολακώνων κατά αλφαβητική σειρά ήτανε οι εξής: 

Ακριαί, Αλαγονία, Ασωπός,  

Βοιαί, Βρασιαί, Γερηνία,  

Γερονθραί, Γύθειον, Επίδαυρος ή Λιμηρά,  

Καινήπολις, Λάς, Λεύκτρα,  

Μαριός, Οίτυλος, Πύρροχος,  

Τενθρώνη και Χάραξ.

### Παυσανίας

Η αρχαία πόλη Αλαγονία κατά τον αρχαίο Έλληνα περιηγητή Παυσανία, που έζησε το δεύτερο αιώνα μ. Χ. βρισκότανε σε απόσταση τριάντα στάδια από την πόλη Γερηνία. Καθορίζοντας δε επακριβώς τη γεωγραφική θέση της Αλαγονίας, ο Παυσανίας γράφει: 

> *Γερηνίας δε ως εις μεσόγαιαν άνω τριάκοντα σταδίους απείχε. Αλαγονία και το πόλισμα κατενεμήθη ήδη και τούτο Ελευθερολάκωσιν*
> 
> 

Αν τώρα ληφθεί υπόψη ότι στη θέση της αρχαίας Γερηνίας βρίσκεται σήμερα το χωριό Κάμπος του τέως δήμου Αβίας, τότε η αρχαία Αλαγονία, που απείχε από τη Γερηνία τριάντα στάδια (πέντε χιλιόμετρα) προς τα μεσόγεια, πρέπει να τοποθετηθεί στη θέση που βρίσκεται σήμερα το χωριό Κέντρον (πρώην Γαϊτσές) του τέως Δήμου Αβίας. Σύμφωνα με τα παραπάνω, η αρχαία πόλη Αλαγονία βρισκόταν έξω από τα όρια του τέως δήμου Αλαγωνίας .

Παραπομπές
----------

1. ↑  Παυσανίας, *Ελλάδος Περιήγησις*, Βιβλίο Γ', κεφ. 25
Η **Αθηναΐς** (έζησε τον 1ο αι. π.Χ.) από τη Δυναστεία των Μιθριδατιδών γεννήθηκε πριγκίπισσα τού Πόντου και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Καππαδοκίας με το επίθετο *Φιλόστοργος*.

Βιογραφία
---------

Ήταν κόρη τού Μιθριδάτη ΣΤ΄ τού Πόντου και της 2ης συζύγου του Μονίμης, κόρης τού Φιλοποίμενα εξέχοντος πολίτη της Μιλήτου. Η Αθηναΐδα είχε καταγωγή Ελληνική (Μακεδονική) και Περσική· γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Πόντο.

Παντρεύτηκε τον Αριοβαρζάνη Β΄, τότε πρίγκιπα και μετά βασιλιά της Καππαδοκίας, επίσης Ελληνο-Περσικής καταγωγής. Το βασίλειο ήταν υποτελές στους Ρωμαίους. Αυτός διαδέχθηκε τον πατέρα του, όταν εκείνος παραιτήθηκε το 63/62 π.Χ.. Έτσι η Αθηναΐς έγινε βασίλισσα της Καππαδοκίας και έλαβε το επίθετο *Φιλόστοργος*, που είχε δοθεί και στη μητέρα τού βασιλιά, την Αθηναΐδα Φιλόστοργο Α΄.

Ο Αριοβαρζάνης Β΄ της Καπππαδοκίας, σύζυγος της Αθηναΐδος. Στη μία όψη το κεφάλι τού βασιλιά με διάδημα. Στην άλλη Αθηνά όρθια, κρατά Νίκη, ασπίδα και δόρυ· επιγραφή ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΑΡΙΟΒΑΡΖΑΝΟΥ ΦΙΛΟΠΑΤΟΡΟΣ. Έτος Ζ΄= 7 = 56 π.Χ.. Αργυρή δραχμή, κόπηκε στην Ευσέβεια.
Η Αθηναΐδα ήταν συγγενής με την προηγούμενη δυναστεία της Καππαδοκίας, των Αριαραθιδών: η αδελφή τού πατέρα της Λαοδίκη ήταν σύζυγος τού Αριαράθη ΣΤ΄, έτσι η Αθηναΐδα ήταν εξαδέλφη των τέκνων τους Αριαράθη Ζ΄ και Αριαράθη Η΄. Ο Αριαράθης Θ΄ ήταν ετεροθαλής αδελφός της. Επίσης οι Μιθριδατίδες, όπως και οι Αριαραθαρίδες, ήταν απόγονοι Σελευκιδών συζύγων, άρα ήταν μεταξύ τους συγγενείς.

Διασώθηκαν ποικίλες τιμητικές επιγραφές, αφιερωμένες στην Αθηναΐδα. Περί το 31 π.Χ. ο Αριοβαρζάνης Β΄ φονεύθηκε. Είχαν αποκτήσει τέκνα τον Αριοβαρζάνη Γ΄ και τον Αριαράθη Ι΄, που ήταν οι τελευταίοι βασιλείς της Καππαδοκίας. Το όνομα Αριοβαρζάνης υπήρχε και στον Οίκο της: ήταν 6η απόγονος τού Αριοβαρζάνη τού Πόντου και μάλλον συγγενείς της ήταν οι Αριοβαρζάνης της Φρυγίας (5ος αι. π.Χ.) και Αριοβαρζάνης Β΄ της Κίου (4ος αι. π.Χ.).

Έπειτα από το τέλος τού άνδρα της ανέλαβε βασιλιάς ο πρώτος γιος της. Η χήρα Αθηναΐδα δεν ξαναπαντρεύτηκε· ήταν η βασιλομήτωρ. Κατά τη βασιλεία τού Αριοβαρζάνη Γ΄ ο Μ. Τ. Κικέρων Ρωμαίος διοικητής της Κιλικίας, προειδοποίησε τον βασιλιά, ότι μπορεί να κινδυνεύσει από τη μητέρα του. Αυτό βασιζόταν, στο ότι η Αθηναΐς φθονούσε τους δύο υπουργούς τού γιού της, τον Μήθρα και τον Αθηναίο, ευνοούμενούς του. Λόγω της ζήλιας της τους εκδίωξε από την Αυλή της Καππαδοκίας. Αργότερα ο Κικέρων τους ανακάλεσε.

Η απομάκρυνσή τους ήταν μέρος τού σχεδίου της να εκτοπίσει τον Αριοβαρζάνη Γ΄ και να ανεβάσει στον θρόνο τον 2ο γιο της. Ο Κικέρων και ο βασιλιάς την έπιασαν, προς μεγάλη λύπη τού βασιλιά για τις ενέργειες της μητέρας του. Την αποστέρησε από την εξουσία· η μετέπειτα μοίρα της δεν είναι γνωστή.

Πηγές
-----

* Syme, R. Birley, A.R. Anatolica: studies in Strabo, Oxford University Press, 1995

Hornblower, S. Spawforth A. The Oxford Classical Dictionary, Oxford University Press, 1996

* Mayor, A. The Poison King: the life and legend of Mithradates, Rome's deadliest enemy, Princeton University Press, 2009
* Muirhead, J.H, Cicero M.T, Letters of Cicero, READ BOOKS, 2010
Ο **Αθανάσιος Κατσιγιάννης** (4 Νοεμβρίου 1958) είναι Έλληνας πολιτικός.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στο Μενίδι και είναι γιος του Χρήστου Κατσιγιάννη. Σπούδασε πολιτικός μηχανικός στο Πανεπιστήμιο του Ανόβερου και ιδιώτευσε ως πολιτικός μηχανικός. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Αττικής με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας στις εκλογές του 2000 και επανεξελέγη σε αυτές του 2004. Στις Δημοτικές εκλογές του 2014 έθεσε υποψηφιότητα για δήμαρχος Αχαρνών χωρίς όμως επιτυχία. Τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους διορίστηκε γενικός γραμματέας του Δήμου Αχαρνών.

Είναι παντρεμένος με την Αικατερίνη Κασελούρη.

Πηγές
-----

1. 1 2  Βουλευτική σταδιοδρομία Χρήστου Κατσιγιάννη, από την ιστοσελίδα της Βουλής των Ελλήνων
Η **Γκαμπριέλα Πέτροβα** (Βουλγαρικά: Габриела Петрова, γενν. 29 Ιουνίου 1992 στο Χάσκοβο) είναι Βουλγάρα αθλήτρια του άλματος εις τριπλούν.

Καριέρα
-------

Ήταν 5η στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2014 στη Ζυρίχη. Κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2015, ενώ στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2015 στο Πεκίνο κατέκτησε την 4η θέση. Κατέκτησε την 6η θέση στον τελικό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου 2018.

Ατομικά ρεκόρ
-------------

Τα ατομικά της ρεκόρ στο τριπλούν είναι 14.66 μέτρα στον ανοιχτό (Πεκίνο 2015) και 14.55 μέτρα στον κλειστό (Ντόμπριχ 2015).

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Gabriela PETROVA | Profile | iaaf.org». *www.iaaf.org*. Ανακτήθηκε στις 17 Δεκεμβρίου 2018.
Ο **Γουλιέλμος Δ΄ της Ακουιτανίας** (937 – 3 Φεβρουαρίου 994)  Δούκας της Ακουιτανίας και Κόμης του Πουατιέ (963 - 990) ήταν γιος και διάδοχος του Γουλιέλμου Γ΄ της Ακουιτανίας και της Αδέλας της Νορμανδίας κόρης του δούκα Ρόλλο της Νορμανδίας. Ο πατέρας του παραιτήθηκε, αποσύρθηκε σε μοναστήρι και παρέδωσε την διακυβέρνηση του δουκάτου στον Γουλιέλμο.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Η αδελφή του Αδέλα της Ακουιτανίας παντρεύτηκε τον Ούγο Καπέτου αλλά ο Γουλιέλμος ήρθε σε σύγκρουση με τον γαμπρό του για το δουκάτο. Τα πρώτα χρόνια έκανε πολλούς πολέμους με τους κόμητες του Ανζού, το 998 ξεκίνησε πόλεμο με τον νέο βασιλιά της Γαλλίας Ούγο Καπέτο τον οποίο αρνήθηκε να αναγνωρίσει. 
Ο Λοθάριος της Γαλλίας είχε παραχωρήσει στον Ούγο Καπέτο την Ακουιτανία πριν συμφιλιωθεί με τον πατέρα του Γουλιέλμου. Ο Ούγος Καπέτος αναζήτησε τα δικαιώματα του με επίθεση στην Ακουιτανία την ίδια χρονιά αλλά ο βασιλικός στρατός ηττήθηκε στην κοιλάδα του Λίγηρα. Ο Γουλιέλμος Δ΄ παραχώρησε άσυλο στον Λουδοβίκο της Κάτω Λωρραίνης και τον γιο του Κάρολο τελευταίο νόμιμο διάδοχο της δυναστείας των Καρολιδών, τον αναγνώρισε διάδοχο του Γαλλικού θρόνου.

Κληρονόμοι
----------

Παντρεύτηκε (968) την Έμμα του Μπλουά κόρη του Θεοβάλδου Α΄ κόμη του Μπλουά και της Λιουτγκάρδης του Βερμαντουά.  Ο γάμος ήταν θυελλώδης, χώρισαν δύο φορές για μεγάλο χρονικό διάστημα. Παραιτήθηκε (990) υπέρ του γιου και διαδόχου του Γουλιέλμου Ε΄ με συγκυβερνήτη και κηδεμόνα την σύζυγο του Έμμα, αποσύρθηκε σε μοναστήρι μέχρι τον θάνατο του όπως και ο δικός του πατέρας. Ο δεύτερος γιος τους Έμπλ πέθανε το 997.

Παραπομπές
----------

1. ↑  p10478.htm#i104776. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
2. ↑  Nouvelle Biographie Générale. The date of 5 February 995 probably comes from Owen.
3. ↑  Bernard S. Bachrach, Fulk Nerra, the Neo-Roman Consul, 987-1040, (University of California Press, 1993), 268.

Πηγές
-----

* Owen, D. D. R. Eleanor of Aquitaine, Queen and Legend. 1993.
* Nouvelle Biographie Générale. Paris, 1859.

  


|  |
| --- |
| Γουλιέλμος Δ΄ της Ακουιτανίας **Οίκος του Πουατιέ****Γέννηση:** 937 **Θάνατος:** 3 Φεβρουαρίου 994 |
| ΠροκάτοχοςΓουλιέλμος Γ΄ της Ακουιτανίας | **Δούκας της Ακουιτανίας**963 - 990 | ΔιάδοχοςΓουλιέλμος ο Μέγας |
| **Κόμης του Πουατιέ**963 - 990 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 195152556
* SUDOC: 136748449

 |

 |
Ορέζ Σούιτ
Το **Ορέζ Σούιτ** (εβραϊκά: אורז שעועית‎) (Ισπανοεβραϊκά: *Avas kon arroz* ή *Avikas kon arroz*) είναι Ισραηλινό πιάτο που αποτελείται από άσπρα φασόλια, μαγειρεμένα με πάστα ντομάτας και σερβιρισμένο με άσπρο ρύζι.
Το πιάτο αναπτύχθηκε από Σεφαραδίτες Εβραίους στην παλιά πόλη της Ιερουσαλήμ και αργότερα υιοθετήθηκε και από άλλα Εβραϊκά δόγματα.
Σήμερα σερβίρεται σε σπίτια και εστιατόρια της Ιερουσαλήμ ως δευτερεύον πιάτο, ως μέρος της τοπικής κουζίνας της Ιερουσαλήμ. Οι σύγχρονες παραλλαγές περιλαμβάνουν προσθήκη κρέατος (μοσχάρι, αρνί, κοτόπουλο) και τηγανητά κρεμμύδια.

Δείτε επίσης
------------

* Ρύζι και φασόλια
* Ισραηλινή κουζίνα
* Κουζίνα των Σεφαραδιτών Εβραίων
Συντεταγμένες: 38°22′59″N 27°06′00″E﻿ / ﻿38.383°N 27.100°E﻿ / 38.383; 27.100

Το Γκιοζ Τεπέ περί το 1880.
Το Γκιοζ Τεπέ και η Μελαντία.
Το **Γκιόζ Τεπέ** ή *Γκιόζτεπε* είναι παραλιακό προάστιο της Σμύρνης που βρίσκεται νοτιότερα της πόλης. Στο πρώτο ήμισυ του 19ου αιώνα ο Σμυρναίος λόγιος Ικέσιος Λάτρης προσπάθησε να καθιερώσει το εξελληνισμένο όνομα **Ενόπη**, αντί του τουρκικού το οποίο και χρησιμοποιήθηκε ευρύτατα από τη Σμυρναϊκή ελληνική δημοσιογραφία καθώς και σε επίσημα κοινοτικά έγγραφα, αν και ο λαός εξακολούθησε να χρησιμοποιεί την τουρκική ονομασία.

Πριν την ανταλλαγή πληθυσμών η Ενόπη κατοικούνταν αποκλειστικά από ελληνογενές στοιχείο.
Με το συμβατικό όνομα **Δάσκαλος του τρίπτυχου Μόρισον** (*fl.* 16ος αιώνας) είναι γνωστός Φλαμανδός ζωγράφος που δραστηριοποιήθηκε το 16ο αιώνα, κατά πάσα πιθανότητα στην Αμβέρσα. Πήρε το όνομά του από ένα τρίπτυχο με θέμα την *Παρθένο και το θείο Βρέφος* (Μουσείο Τέχνης Τολίντο, Οχάιο, ΗΠΑ) το οποίο φιλοτέχνησε περίπου το 1500 και παλαιότερα ανήκε στη συλλογή του Χιου Μόρισον (γιος του Βρετανού συλλέκτη Άλφρεντ Μόρισον). Δεν διακρίνεται στην πραγματικότητα για την πρωτοτυπία του, καθώς βασίζεται σε μεγάλο βαθμό σε ένα τρίπτυχο με το ίδιο θέμα του Χανς Μέμλινγκ (Μουσείο Ιστορίας της Τέχνης, Βιέννη). Άλλα έργα που αποδίδονται στον ίδιο Δάσκαλο είναι *Η Παρθένος και το βρέφος με αγίους και αγγέλους σε κήπο* (Εθνική Πινακοθήκη, Λονδίνο) που διακρίνεται για τα ποιητικά χαρακτηριστικά του, και η *Προσκύνηση των Μάγων* (Μουσείο Τέχνης Φιλαδέλφειας, ΗΠΑ) που απεικονίζει στο βάθος την πόλη της Αμβέρσας. 

Κατά τον Φριντλέντερ, κύριο χαρακτηριστικό του ύφους του και ενδεικτικό της ποιότητας του καλλιτέχνη είναι ο τρόπος που χειρίζεται το φως στις συνθέσεις του. Ο Φριντλέντερ θεωρούσε πιθανό να ήταν μαθητής του Μέτσις και ειδικότερα ο μαθητής του ονόματι Άντριεν, τον οποίο έγραψε στη συντεχνία των ζωγράφων της Αμβέρσας το 1495 ως «πρώτο μαθητευόμενο» του. Το ίδιο περίπου υποστήριξε και ο Νιέτο Γκάλλο (Nietto Gallo), ταυτίζοντας όμως τον μαθητή με τον ζωγράφο Άντριεν Σκίλλεμαν που έγινε Δάσκαλος το 1499. Ο ιστορικός της τέχνης Βίλχελμ Βαλεντίνερ διατύπωσε την δική του άποψη, σύμφωνα με την οποία ο Δάσκαλος του τρίπτυχου Μόρισον ταυτίζεται με τον Ολλανδό ζωγράφο Σίμον φαν Χάρλεμ που εργάστηκε στην Αμβέρσα την περίοδο 1502-24.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Ολλανδικά) *RKDartists*. rkd.nl/explore/artists/53684. Ανακτήθηκε στις 29  Σεπτεμβρίου 2017.
2. ↑  Friedländer (1971), σελ. 41
3. ↑  Friedländer (1971), σελ. 44
4. ↑  Hans M. Schmidt, et al. "Masters, anonymous, and monogrammists." *Grove Art Online. Oxford Art Online*. Oxford University Press, June 9, 2016

Πηγές
-----

* Friedländer, M. J. (1971). *Early Netherlandish Painting*, Vol. VIΙ, New York: Praeger, σελ. 41-45

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 62636247
* **Europeana**: agent/base/17771
* GND: 129733423
* ULAN: 500006189
* RKD: 53684

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Τέχνη
* Πύλη:Ζωγραφική
 |

 |
Ο **Γιαχντούν-Λιμ** ήταν βασιλιάς της Μάρι πιθανότατα την περίοδο (1820 π.Χ. - 1796 π.Χ.), με καταγωγή από τους Αμορίτες διαδέχθηκε τον πατέρα του Γιαγκίντ-Λιμ. Μετέτρεψε τη Μάρι σε ένα από τα σημαντικότερα αστικά κέντρα της εποχής του και οδήγησε επιτυχώς μια εκστρατεία στις ακτές της Μεσογείου. Στην αρχή της βασιλείας του υπέταξε επτά από τους αρχηγούς των επαναστατικών φυλών, οικοδόμησε ξανά τα τείχη της Μάρι και της Τέρκα με ένα κάστρο. Ο Γιαχντούν-Λιμ απειλήθηκε με επιδρομές από Νομάδες με προέλευση από τη Χαναάν, τους υπέταξε και τους ανάγκασε να πληρώσουν φόρο υποτέλειας, μετά τη σύναψη ειρήνης οικοδόμησε ναό αφιερωμένο στον Ούτου. Επέκτεινε σημαντικά τα σύνορα του βασιλείου του προς τα δυτικά και έφτασε μέχρι τη Μεσόγειο.

Αργότερα αντιμετώπισε μια εξέγερση με νομάδες από τη Ράκκα, είχαν τη στήριξη του Χαλεπίου που είχε ενοχληθεί από τη συμμαχία του Γιαχντούν-Λιμ με την Εσνούννα. Ο Γιαχντούν-Λιμ τους νίκησε αλλά απέφυγε έναν γενικότερο πόλεμο με το Χαλέπι. Αντιμετώπισε ωστόσο την επιδρομή του πρώιμου βασιλιά της Ασσυρίας Σαμσί-Αντάντ Α΄, γιου του βασιλιά της Εκαλατούμ Ιλα Καμπκαμπού. Δέχθηκε πολλές εκκλήσεις για βοήθεια από βασιλείς που δέχονταν την απειλή του Σαμσί-Αντάντ Α΄, πριν ωστόσο αναχωρήσει σε εκστρατεία δολοφονήθηκε από τον ίδιο τον γιο του Σουμού-Γιαμάμ, δολοφονήθηκε και ο ίδιος σε δύο χρόνια. Ο ιστορικός Γουίλιαμ Τζέιμς Χάμπλιν λέει ωστόσο ότι ο Γιαχντούν-Λιμ έπεσε στη μάχη με τον Σαμσί-Αντάντ Α΄ (1796 π.Χ.), κατέλαβε κατόπιν τη Μάρι και τοποθέτησε κυβερνήτη τον δεύτερο γιο του Γιασμάχ-Αντάντ. Ο γιος ή εγγονός και διάδοχος του Ζίμρι-Λιμ δραπέτευσε στο Χαλέπι, παρέμεινε εκεί μέχρι τον θάνατο του Σαμσί-Αντάντ Α΄, τότε ανακατέλαβε τη Μάρι.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Frayne 1990, σ. 603
2. ↑  Frayne 1990, σ. 606
3. ↑  Fowden 2013, σ. 93
4. ↑  Bryce 2009, σ. 451
5. ↑  Frayne 1990, σ. 606
6. ↑  Bryce 2014, σ. 19
7. ↑  Pitard 2001, σ. 38
8. ↑  Launderville 2003, σ. 271
9. ↑  Frayne 1990, σ. 613
10. ↑  William J. Hamblin (12 April 2006). Warfare in Ancient Near East. Taylor & Francis. σ. 170

Πηγές
-----

* Bryce, Trevor (2009). The Routledge Handbook of the Peoples and Places of Ancient Western Asia. Routledge.
* Bryce, Trevor (2014). Ancient Syria: A Three Thousand Year History. Oxford University Press.
* Fowden, Garth (21 November 2013). Before and After Muhammad: The First Millennium Refocused. Princeton University Press.
* Frayne, Douglas (1990). Old Babylonian Period (2003–1595 BC). The Royal Inscriptions of Mesopotamia Early Periods. Vol. 4. University of Toronto Press.
* Launderville, Dale (2003). Piety and Politics: The Dynamics of Royal Authority in Homeric Greece, Biblical Israel, and Old Babylonian Mesopotamia. Wm. B. Eerdmans Publishing.
* Pitard, Wayne T. (2001) [1998]. "Before Israel: Syria-Palestine in the Bronze Age". In Coogan, Michael David (ed.). The Oxford History of the Biblical World (revised ed.). Oxford University Press.
* Van Der Meer, Petrus (1955) [1947]. The Chronology of Ancient Western Asia and Egypt. Documenta et Monumenta Orientis Antiqui. Vol. 2 (2 ed.). Brill.
Συντεταγμένες: 13°21′N 88°27′W﻿ / ﻿13.350°N 88.450°W﻿ / 13.350; -88.450

Η **Ουσουλουτάν** (**Usulután**) είναι η πρωτεύουσα και η μεγαλύτερη πόλη στο Διαμέρισμα Ουσουλουτάν στα νοτιοανατολικά του Ελ Σαλβαδόρ. Από το 2005, εκτιμάται πως ο πληθυσμός της είναι περίπου 71.636 άνθρωποι (2006. Η πόλη επλήγη σοβαρά από τους Σαλβαδοριανούς σεισμούς τον Φεβρουάριο του 2001 και τον Τυφώνα Μίτς το 1998.

Η πόλη επίσης είναι γενέτειρα του εκλιπόντος πρώην γενικού γραμματέα του Κομμουνιστικού Κόμματος του Ελ Σαλβαδόρ και υποψήφιου του Μετώπου Εθνικής Απελευθέρωσης Φαραμπούντο Μαρτί (FMLN) στις προεδρικές εκλογές του Ελ Σαλβαδόρ στις 21 Μαρτίου 2004.

Γεωγραφία
---------

Η Ουσουλουτάν βρίσκεται νοτιοδυτικά της Σάντα Έλενα, βορειοδυτικά της Ασιέντα Ομπραχουέλο και της Λος Μπάρτες.

Δημογραφία
----------

Η Ουσουλουτάν έχει 71.636 κατοίκους (2006). Είναι η δέκατη πέμπτη μεγαλύτερη πόλη του Ελ Σαλβαδόρ μετά το Σαν Σαλβαδόρ, την Σάντα Άνα, το Σογιαπάνγκι, το Σαν Μιγκέλ, την Απόντα, το Μεχικάνος, τη Σιουδάδ Ντελγάδο, την Σάντα Τέκλα, το Ιλοπάνγκο, το Σαν Μαρτίν, το Κουσκατανσίνγκο, την Αουατσαπάν, τη Σονσονάτε κατ την Κοχουτεπέκε.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *2007 census of El Salvador*.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Usulután στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 156052945
* LCCN: n88294345

 |

 |
Ο  **γιγάντιος μυρμηγκοφάγος** είναι ένα μεγαλόσωμο ζώο που ζει στην Νότια Αμερική. Όπως λέει και το όνομα του τρώει μυρμήγκια και μπορεί να καταπιεί 30.000 μυρμήγκια κάθε μέρα. Δεν έχει δόντια όταν τρώει μυρμήγκια μαζί καταπίνει και βότσαλα που τον βοηθάνε να αλέσει την τροφή του μέσα στο στομάχι του. Έχοντας 32 βαθμούς θερμοκρασία σώματος ο Γιγάντιος Μυρμηγκοφάγος είναι το θηλαστικό με τη χαμηλότερη θερμοκρασία σώματος. Μπορεί επίσης να διακρίνει τα μυρμήγκια με τα μεγάλα σαγόνια κι έτσι να τα αποφύγει. Βγάζει και βάζει τη γλώσσα του 150 φορές το λεπτό,όμως όταν απειλείται και δεν υπάρχει διέξοδος σηκώνεται στα πίσω πόδια και κάνει επίθεση με τα νύχια. Έχει γλώσσα ίση με το μέγεθος ενός ανθρώπινου χεριού και είναι καλυμμένη με κολλώδες σάλιο μικροσκοπικλες προεξοχές που τον βοηθούν να βγάζει τα θύματά του έξω από τις φωλιές τους. Οι μαμάδες κουβαλούν τα μικρά τους στις πλάτες όταν περιπλανώνται για να βρουν φωλιές μυρμηγκιών.Το μικρό ταιριάζει με το χρώμα του τριχώματος της μαμάς του και δύσκολα μπορεί να αντιληφθεί κάποιος ότι είναι εκεί.Το μικρό ξαπλώνει κατά τη διάρκεια της βόλτας,γατζωμένο με τα κοφτερά του νύχια και την περισσόρερη ώρα κοιμάται.Οι Γιγάντιοι Μυρμηγκοφάγοι έχουν μειωθεί λόγω των πυρκαγιών στη Βραζιλία,που ανάβονται κάθε 3 χρόνια από φυσιολογικές αιτίες και πολλοί Γιγάντιοι Μυρμηγκοφάγοι καίγονται στις φλόγες αλλά πολλές από αυτές προκαλούνται από ανθρώπους. Ο άλλος λόγος είναι η καταστροφή του βιοτόπων τους που έχουν καταστραφεί από ανθρώπους,τώρα οι Γιγάντιοι Μυρμηγκοφάγοι ζουν σε εθνικά πάρκα.

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Σωζόμενα είδη Βραδυποδόμορφων ανά υποτάξη |
| --- |
|  |
| 
* Βασίλειο Ζώα
* Συνομοταξία Χορδωτά
* Ομοταξία Θηλαστικά
* Ανθυφομοταξία Ευθήρια
* Υπερτάξη Ξέναρθρα
 |
|  |
| 

|  |
| --- |
| 
* **Φυλλοφάγα (Βραδύποδες)**
 |

 |
|  |
| Βραδυποδίδες | 

|  |  |
| --- | --- |
| *Βραδύπους*(Τριδάκτυλοι βραδύποδες) | 
* Πυγμαίος βραδύποδας (*B. pygmaeus*)
* Χαιτοφόρος βραδύποδας (*B. torquatus*)
* Τριδάκτυλος βραδύποδας (*B. tridactylus*)
* Καστανόλαιμος βραδύποδας (*B. variegatus*)
 |

 |
|  |
| Μεγαλονυχίδες | 

|  |  |
| --- | --- |
| *Χωλόπους*(Διδάκτυλοι βραδύποδες) | 
* Διδάκτυλος βραδύποδας (*C. didactylus*)
* Βραδύποδας του Χόφμαν (*C. hoffmanni*)
 |

 |
|  |
| 

|  |
| --- |
| 
**Σκωληκόγλωσσα (Μυρμηγκοφάγοι)** |

 |
|  |
| Κυκλοποδίδες | 

|  |  |
| --- | --- |
| *Κυκλόπους* | 
* Μεταξένιος μυρμηγκοφάγος (*C. didactylus*)
 |

 |
|  |
| Μυρμηκοφαγίδες | 

|  |  |
| --- | --- |
| *Μυρμηκοφάγος* | 
* Γιγάντιος μυρμηγκοφάγος (*M. tridactyla*)
 |
|  |
| *Ταμαντούα*(Ταμαντούα) | 
* Ταμαντούα του Μεξικού (*T. mexicana*)
* Ταμαντούα του νότου (*T. tetradactyla*)
 |

 |
|  |
| 
**Κατηγορία** |

 |
Ο **Ουσπία** ήταν σύμφωνα με τον κατάλογο των Ασσυρίων βασιλέων ο 16ος βασιλιάς της Ασσυρίας στην αρχαιότερη περίοδο, η ύπαρξη του δεν πιστοποιείται με σύγχρονα αρχαιολογικά ευρήματα. Ο Ασσυριακός κατάλογος τον καταγράφει ως ο τελευταίος από *"τους βασιλείς που έζησαν σε σκηνές"*. Η Αρχαία Ιστορία του Πανεπιστημίου του Καίμπριτζ αναφέρει συγκεκριμένα *"στην εποχή του οι Ασσύριοι διέκοψαν την νομαδική ζωή"*. Ο Ουσπία θεωρείται ο ιδρυτής του ναού του θεού Ασσούρ στην ομώνυμη πόλη, αυτό πιστοποιείται σε επιγραφές νεότερων βασιλέων της Ασσυρίας όπως ο Σαλμανασέρ Α΄ (1273 π.Χ.) και ο Εσαρχαδδών (681 π.Χ.). Ο διάδοχος του ήταν σύμφωνα με τον κατάλογο Ασσυρίων βασιλέων ο Απιασάλ. Ο Άρτουρ Ούναντ (1879 - 1947) αναφέρει ότι τα ονόματα του Ουσπία και του Κικκία προέρχονται από την Χουρρίτικη γλώσσα και όχι από την Ακκαδική γλώσσα που ήταν η πρόγονος της Ασσυριακής διαλέκτου. Ο σύγχρονος ωστόσο ιστορικός 
Άρνο Ποέμπελ (1881 - 1958) διαφωνεί με την άποψη του Άρτουρ Ούναντ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Hildegard Levy, "Assyria c. 2600-1816 B.C.",Cambridge Ancient History. Τόμος 1, Τμήμα 2: Early History of the Middle East, 729-770, σσ. 745-746
2. ↑  Rowton, M.B. (1970). The Cambridge Ancient History. Τόμ. 1. Cambridge University Press. σσ. 202–204.
3. ↑  Roux, Georges (March 1993). Ancient Iraq. Penguin Books Limited (Δημοσιεύτηκε Αύγουστος 27, 1992)
4. ↑   Poebel, Arno (1942). The Assyrian King List from Khorsabad, Journal of Near Eastern Studies 1/3, 253.

Πηγές
-----

* Hildegard Levy, "Assyria c. 2600-1816 B.C.",Cambridge Ancient History.
* Rowton, M.B. (1970). The Cambridge Ancient History.
* Roux, Georges (March 1993). Ancient Iraq. Penguin Books Limited
* Poebel, Arno (1942). The Assyrian King List from Khorsabad, Journal of Near Eastern Studies 1/3, 253.
Το **ορεινό τοπίο με ουράνιο τόξο** (γερμ. *Gebirgslandschaft mit Regenbogen*) είναι αριστουργηματικός πίνακας του Γερμανού ζωγράφου Κάσπαρ Ντάβιντ Φρίντριχ. 
Φιλοξενείται σήμερα στο Museum Folkwang στο Έσσεν.

Περιγραφή
---------

Το τοπίο δείχνει το βουνό *Ρόζενμπερργκ* (γερμ, *Rosenberg*, τσέχ. *Růžovský vrch*) στην Βοημική Ελβετία της Τσεχίας δυτικά του ποταμού Έλβα. Το βουνό έχει ύψος 619 μέτρα και σχήμα κωνοειδές, σχεδόν στρογγυλό. Κοντά στον παρατηρητή βρίσκεται η σιλουέτα ενός ανθρώπου, που την φωτίζει άπλετο φως. Είναι ντυμένη με την γερμανική φορεσιά των επαναστατών, και θεωρείται αυτοπροσωπογραφία του καλλιτέχνη. Το φως που διαπερνάει τα σύννεφα προέρχεται από το φεγγάρι, το οποίο δεν εικονίζεται μέσα στο πίνακα. Το έδαφος που στέκει ο άνθρωπος σχηματίζει μια γεωμετρική επιφάνεια αμβλούς τριγώνου, με τον άνυρωπο τοποθετημένο στην κορυφή του. Δίπλα του δεσπόζει ένας στιβαρός βράχος.

Ερμηνεία και ιστορική τοποθέτηση
--------------------------------

Ο πίνακας θεωρείται γενικώς ότι αποδίδει την θρησκευτική αντίληψη του Φρίντριχ. Αρχικά το έργο είχε ως θέμα την νύχτα, και ήταν σκοτεινό. Αργότερα ο Φρίντριχ πρόσθεσε το ουράνιο τόξο, ως αντίφαση, και αλληγορικό στοιχείο. Το φως του φεγγαριού συμβολίζει την φώτιση από τον Ιησού Χριστό, ενώ το ουράνιο τόξο συμβολίζει την συμφιλίωση του θεού με τον άνθρωπο. Η βαθιά χαράδρα μεταξύ του εικονιζόμενου και του βουνού είναι μεταφορική έννοια του πεπρωμένου, υποδηλώνοντας ότι ο άνθρωπος χρειάζεται την βοήθεια του θεού για να διασχίσει το μέλλον και να φτάσει στον προορισμό του. Η χαράδρα συμβολίζει τον θάνατο, ενώ το καπέλο που κείται στην γη δείχνει τον σεβασμό του καλλιτέχνη εμπρός στην φύση και το δέος εμπρός στην ιδέα του θανάτου. Ο βράχος, τέλος, συμβολίζει την δύναμη της πίστεως, που εμψυχώνει τους ανθρώπους.

Παραπομπές
----------

1. ↑   The Metropolitan Museum, S. 104

Πηγές
-----

* The Metropolitan Museum of Art: *German Masters of the Nineteenth Century: Paintings and Drawings from the Federal Republik of Germany*, Harry N. Abrams, New York 1981, ISBN 0-87099-263-5

  

  

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Κάσπαρ Ντάβιντ Φρίντριχ |
| --- |
|  |
| Ενδεικτική εργογραφία | 
* *Μοναχός στην θάλασσα* (1808–10)
* *Μονή στο δάσος με τις βελανιδιές* (1809–10)
* *Ορεινό τοπίο με ουράνιο τόξο* (1809–10)
* *Οδοιπόρος επάνω από τη θάλασσα της ομίχλης* (1818)
* *Ασβεστολιθικές πλαγιές του Ρίγκεν* (1818)
* *Δέντρο με κοράκια* (1822)
* *Θάλασσα από πάγο* (1823–24)
* *Ο τάφος του Χούτεν* (1823–24)
* *Τα σκαλοπάτια της ζωής* (1835)
 |  |

 |