recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο Tom Jennings, δημιουργός του Fidonet σε μια συνεντευξή του.
Το **FidoNet** είναι παγκόσμιο δίκτυο υπολογιστών που χρησιμοποιείται για την επικοινωνία μεταξύ των συστημάτων πίνακα ανακοινώσεων (ΣΠΑ, BBS). Χρησιμοποιεί ένα σύστημα αποθήκευσης και προώθησης για την ανταλλαγή ιδιωτικών (ηλεκτρονικό ταχυδρομείο) και δημοσίων (φόρουμ) μηνυμάτων μεταξύ των ΣΠΑ στο δίκτυο, καθώς και άλλων αρχείων και πρωτοκόλλων σε ορισμένες περιπτώσεις.

Το σύστημα FidoNet βασιζόταν σε διάφορα μικρά αλληλεπιδρόντα προγράμματα. Μόνο ένα από αυτά αλληλεπιδρούσε άμεσα με το σύστημα BBS και ήταν το μόνο τμήμα που έπρεπε να μεταφερθεί για να υποστηρίξει άλλο λογισμικό BBS. Αυτό διευκόλυνε σημαντικά τη μετάδοση και το FidoNet ήταν ένα από τα λίγα δίκτυα που υποστηριζόταν ευρέως από όλο σχεδόν το λογισμικό του BBS, καθώς και από διάφορες διαδικτυακές υπηρεσίες εκτός του BBS. Αυτή η δομοστοιχειωτή κατασκευή επέτρεψε επίσης στο FidoNet να αναβαθμιστεί εύκολα σε νέα συστήματα συμπίεσης δεδομένων, τα οποία ήταν σημαντικά σε μια εποχή που χρησιμοποιούσε επικοινωνίες βασισμένες στο μόντεμ μέσω τηλεφωνικών συνδέσεων με υψηλές χρεώσεις υπεραστικών κλήσεων.

Η ταχεία βελτίωση στις ταχύτητες των μόντεμ στις αρχές της δεκαετίας του 1990, σε συνδυασμό με την ταχεία μείωση των τιμών των συστημάτων πληροφορικής και αποθήκευσης, καθιστούσαν το BBS όλο και πιο δημοφιλές. Στα μέσα της δεκαετίας του 1990 λειτουργούσαν σχεδόν 40.000 συστήματα FidoNet και ήταν δυνατή η επικοινωνία με εκατομμύρια χρήστες σε όλο τον κόσμο. Μόνο το UUCPNET πλησίασε το FidoNet σε αριθμούς χρηστών ή πλάτους. Η βάση χρηστών του FidoNet ξεπερνούσε κατά πολύ τα υπόλοιπα δίκτυα όπως το BITNET.

Ξεκινώντας από τα μέσα της δεκαετίας του 1990, η ευρεία διαθεσιμότητα συνδέσεων διαδικτύου χαμηλού κόστουςμείωσε την ανάγκη για σύστημα αποθήκευσης και προώθησης του FidoNet, καθώς οποιοδήποτε σύστημα στον κόσμο θα μπορούσε να επιτευχθεί με ίσο κόστος. Η άμεση κλήση σε τοπικά συστήματα BBS μειώθηκε γρήγορα. Παρόλο που το FidoNet συρρικνώθηκε σημαντικά από τα τέλη της δεκαετίας του 1990, παραμένει σε χρήση ακόμη και σήμερα, παρά το γεγονός ότι η σύνδεση στο διαδίκτυο καθίσταται παγκοσμίως διαθέσιμη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «FidoNet». *FidoNet*.
Ο **Δημήτριος Λάκας Μπάχας** (*Demetrio Basilio Lakas Gahas*, 29 Αυγούστου 1925 – 2 Νοεμβρίου 1999) ήταν ελληνικής καταγωγής πρόεδρος του Παναμά την περίοδο 1969-1978.

Ήταν γιος του Έλληνα μετανάστη Βασιλείου Λάκκα. Γεννήθηκε στις 29 Αυγούστου του 1925 στη Κολόν του Παναμά. Μετά τη συμπλήρωση των εγκυκλίων σπουδών του φοίτησε στο Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο του Τέξας.  

Επιστρέφοντας στη χώρα του ασχολήθηκε έντονα με την πολιτική παράλληλα με την επαγγελματική του σταδιοδρομία ως μηχανικός. Ασχολούμενος με την πολιτική κατέλαβε διάφορες διοικητικές θέσεις μεταξύ των οποίων και διοικητής του Ταμείου Κοινωνικών Ασφαλίσεων.

Στις 19 Δεκεμβρίου του 1969 ο στρατηγός Ομάρ Τορίγιος Χερέρα μετά από πραξικόπημα διόρισε τον Δ. Λάκα Πρόεδρο της χώρας κατά την μεταβατική κυβέρνηση αντικαθιστώντας τον μέχρι τότε πρόεδρο Χοσέ Μαρία Πινίλα. Το 1972 ο Δ. Λάκας ανέλαβε συνταγματικός Πρόεδρος. Θέση την οποία διατήρησε μέχρι τις 11 Οκτωβρίου του 1978 όπου τον διαδέχθηκε ο Α. Ρόγιο. Ένα χρόνο μετά την εκλογή του έλαβε ειδική τιμητική διάκριση από το Πανεπιστήμιο που αποφοίτησε.  

Απεβίωσε στις 2 Νοεμβρίου του 1999 στον Παναμά.


1. 1 2  (Γερμανικά) *Munzinger Personen*. 00000013459. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  elsiglo.com.pa/panama/lakas-colonense-patria/23967263.
3. ↑  BOE-A-1977-24087.
Διεξήχθησαν κοινοβουλευτικές εκλογές στις Ομόσπονδες Πολιτείες της Μικρονησίας στις 7 Μαρτίου 2023 για την εκλογή των δεκατεσσάρων μελών του Κογκρέσου : δέκα εκπροσώπους των περιφερειών και τέσσερις γερουσιαστές που εκπροσωπούν έκαστος μία από τις τέσσερις πολιτείες.

Πλαίσιο
-------

Οι εκλογές του 2019 είχαν ως αποτέλεσμα την επανεκλογή των δεκατριών απερχόμενων γερουσιαστών που διεκδίκησαν μια νέα θητεία, συμπεριλαμβανομένων τριών που εκλέχθηκαν χωρίς αντίπαλο στις εκλογικές τους περιφέρειες. Ο τότε εν ενεργεία πρόεδρος, Peter Christian, ωστόσο, ηττήθηκε ως Γερουσιαστής της Πολιτείας Πονπέι οδηγώντας στην έμμεση εκλογή του David Panuelo ως προέδρου. Οι βουλευτικές εκλογές του 2021 οδήγησαν στον επαναδιορισμό των δέκα απερχόμενων βουλευτών.

Ο πρόεδρος Πανουέλο έθεσε υποψηφιότητα για επανεκλογή το 2023, αλλά ανακοίνωσε ότι αυτές οι εκλογές θα ήταν οι τελευταίες του.  Το Φόρουμ των Νήσων Ειρηνικού έστειλε μια ομάδα εκλογικών παρατηρητών με επικεφαλής έναν ανώτερο αξιωματικό από την Εκλογική Διοίκηση των Νήσων Μάρσαλ.

Εκλογικό σύστημα και πολιτική
-----------------------------

Οι Ομόσπονδες Πολιτείες της Μικρονησίας είναι μια ομοσπονδιακή προεδρική δημοκρατία. Ο πρόεδρος είναι ταυτόχρονα αρχηγός κράτους και κυβέρνησης. Δεν υπάρχουν πολιτικά κόμματα στις Ομόσπονδες Πολιτείες της Μικρονησίας, επομένως όλοι οι υποψήφιοι και τα εκλεγμένα μέλη είναι ανεξάρτητοι .

Το Κογκρέσο έχει δεκατέσσερα μέλη. Τέσσερις από αυτούς αντιπροσωπεύουν ένα από τα τέσσερα ομόσπονδα κράτη και εκλέγονται για τετραετή θητεία με καθολική ψηφοφορία και από τους πολίτες των αντίστοιχων πολιτειών τους. Οι υπόλοιποι δέκα εκλέγονται από τους πολίτες με απλή πλειοψηφία για διετή θητεία, από δέκα εκλογικές περιφέρειες χωρισμένες ανά πληθυσμό: πέντε στην πολιτεία Τσουκ, μία στην πολιτεία Κοσράε, τρεις στην πολιτεία Πονπέι και μία στην πολιτεία του Γιαπ. Μετά τις βουλευτικές εκλογές, ο πρόεδρος και ο αντιπρόεδρος εκλέγονται έμμεσα από το Κογκρέσο μεταξύ των γερουσιαστών, για το πολύ δύο συνεχόμενες τετραετείς θητείες. Οι έδρες τους ως γερουσιαστές συμπληρώνονται με νέες εκλογές.

Προεδρική εκλογή
----------------

Στις 11 Μαΐου το Κογκρέσο εξέλεξε τον Wesley Simina ως νέο πρόεδρο. Στη θέση του αντιπροέδρου επανεξελέγη ο Αρέν Πάλικ. Επιπλέον, ο Έσμοντ Μόουζες εξελέγη πρόεδρος του Κογκρέσου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Official List of Candidates for the March 7th, 2023, General Election». *gov.fm*. 1 Δεκεμβρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 18 Φεβρουαρίου 2023.
2. ↑  Kumar, Sanjeshni (16 Ιανουαρίου 2023). «FSM President hints March election will be his last, to pave the way for new leaders». *pina.com.fj* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 7 Μαρτίου 2023.
3. ↑  Kumar, Sanjeshni (7 Μαρτίου 2023). «Pacific Islands Forum to observe Federated States of Micronesia General Election | PINA» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 7 Μαρτίου 2023.
4. ↑  «Wesley Simina becomes new president of Micronesia». *RNZ*. 11 May 2023.. Ανακτήθηκε στις 11 May 2023.
Συντεταγμένες: 34°1′7.00″N 0°5′7.01″E﻿ / ﻿34.0186111°N 0.0852806°E﻿ / 34.0186111; 0.0852806

Τοπίο στα ανατολικά των Υψηλών Πεδιάδων, στην επαρχία Ουμ ελ-Μπουαγκί
Χιόνια στις Υψηλές Πεδιάδες, κοντά στο Αΐν Μπεμπούς
Οι **Υψηλές Πεδιάδες** (γαλλικά: *Hautes Plaines* ή *Hauts Plateaux*‎), είναι φυσική περιοχή με στοιχεία στέπας η οποία βρίσκεται στα Όρη του Άτλαντα στη βόρεια Αλγερία. Εκτείνεται πάνω από 600 χιλιόμετρα σε ανατολική βορειοανατολική - δυτική νοτιοδυτική κατεύθυνση από το βορειοανατολικό Μαρόκο έως την περιοχή Ωρές. Πρόκειται για ένα υψηλό οροπέδιο που αποτελείται από κυματοειδείς, προσχωσιγενείς πεδιάδες ανάμεσα στις οροσειρές του Τελλιανού και του Σαχαριανού Άτλαντα.

Γεωγραφία
---------

Η περιοχή των Υψηλών Πεδιάδων έχει μέσο υψόμετρο μεταξύ 1.100 και 1.300 μ. στα δυτικά, και 400 μ. στα ανατολικά. Το κλίμα χαρακτηρίζεται από πολύ ξηρά καλοκαίρια και κρύους χειμώνες. Γενικά το κλίμα είναι τόσο ξηρό που συχνά αυτές οι πεδιάδες θεωρούνται μέρος της Σαχάρας. 

Η περιοχή του οροπεδίου καλύπτεται από αλλουβιακά θραύσματα που σχηματίστηκαν όταν τα βουνά διαβρώθηκαν. Μια σποραδική κορυφογραμμή προβάλλει μέσω του αλλουβιακού καλύμματος για να διακόψει τη μονοτονία του τοπίου.

Το νερό συλλέγεται κατά τη διάρκεια της υγρής περιόδου στο επίπεδο του εδάφους, σχηματίζοντας μεγάλες ρηχές αλμυρές λίμνες που γίνονται αλυκές καθώς ξηραίνονται. Η μεγαλύτερη από αυτές τις λίμνες είναι το Σοτ Ες Σεργκί με μήκος περίπου 160 χλμ. που βρίσκεται στο κεντρικό τμήμα των πεδιάδων. Η περιοχή Χοντνά, με το Σοτ ελ Χοντνά βρίσκεται στο ανατολικό άκρο των Υψηλών Πεδιάδων.

Οι κύριες πόλεις του οροπεδίου είναι οι Μπορτζ Μπου Αρερίτζ, Σετίφ, Τιαρέτ, Τζελφά και Μ'Σιλά. Τα όρια των πεδιάδων δεν ορίζονται σαφώς, αλλά διοικητικά η περιοχή εμπίπτει στις ακόλουθες επαρχίες της Αλγερίας: 

* Ανατολικό τμήμα: Το οροπέδιο από αυτήν την πλευρά εμπίπτει στις επαρχίες Σετίφ, Μπορτζ Μπου Αρερίτζ, Μπάτνα, Χενσέλα, Τεμπέσα και Ουμ ελ-Μπουαγκί.
* Κεντρικό τμήμα: επαρχίες Τζελφά, Λαγκουάτ, Μ'Σιλά και Τισεμσίλτ.
* Δυτικό τμήμα: επαρχίες Τιαρέτ, Σαϊντά, Ναάμα και Ελ Μπαγιάντ.

Στη γεωργία της περιοχής περιλαμβάνεται η βοσκή προβάτων και αιγών σε λιβάδια στις περιοχές με τις περισσότερες βροχοπτώσεις των Υψηλών Πεδιάδων και η καλλιέργειες όπως το κριθάρι ξηρού εδάφους.

Δείτε επίσης
------------

* Γεωγραφία της Αλγερίας

Παραπομπές
----------

1. ↑  «MAGHREB - Structure et milieu». *Encyclopædia Universalis* (στα Γαλλικά). Ανακτήθηκε στις 5 Ιουνίου 2020.
2. ↑  Masgidi, Magdi· Noor Islam, Shafi (2005). «The Mediterranean Disturbance Wetlands Management in Algeria: A Case Study on Chott Ech Chergui» (PDF). *levis.sggw.waw.pl*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 21 Ιουλίου 2021. Ανακτήθηκε στις 27 Μαΐου 2020.
3. ↑  «Chott el-Hodna | lake, Algeria». *Encyclopedia Britannica* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 5 Ιουνίου 2020.
4. ↑  «Geographie de l'Afrique du Nord». *alger-roi.fr*. Ανακτήθηκε στις 5 Ιουνίου 2020.
Το **Αμπού Ζάμπαλ** ή **Αμπού Ζάαμπαλ** (αραβ.أبو زعبل) είναι σημαντική βιομηχανική περιοχή στην Κάτω Αίγυπτο, παλαιότερα μικρή πόλη και πλέον βόρειο προάστιο του Καΐρου.

Η παλαιά ονομασία της πόλεως ήταν **αλ-Κουζέιρ** (αραβ. القصير), που σημαίνει «μικρό κάστρο». Σε αυτή ιδρύθηκε, το 1827, η πρώτη ιατρική σχολή στη νεότερη ιστορία της Αιγύπτου. Τη δεκαετία του 1960 ο πληθυσμός της καταγράφηκε ως 14.300 κάτοικοι. Γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη χάρη στο ότι ήταν βασικός σιδηροδρομικός σταθμός της γραμμής που καταλήγει στην Ισμαηλία (στη Διώρυγα του Σουέζ), αλλά και οδικός κόμβος. Στην περιοχή υπήρχαν λατομεία βασάλτη. Σήμερα φιλοξενεί ένα εκτεταμένο στρατιωτικό–βιομηχανικό συγκρότημα και ανεπτυγμένες χημικές βιομηχανίες. Υπάγεται στο Κυβερνείο Καλγιούμπια και είναι κτισμένη σε μέσες γεωγραφικές συντεταγμένες πλάτος 30° 14′ 29″ Βόρειο και μήκος 31° 24′ 40″ Ανατολικό.

Δραματικά περιστατικά της νεότερης ιστορίας
-------------------------------------------

* Στις 13 Φεβρουαρίου 1970, ένα βομβαρδιστικό αεροπλάνο της Πολεμικής Αεροπορίας του Ισραήλ βομβάρδισε, με εμπρηστικές και μη βόμβες, εργοστάσιο του Αμπού Ζάαμπαλ, με αποτέλεσμα τον θάνατο 80 εργατών.
* Τον Αύγουστο του 2013, 37 φυλακισμένοι στη φυλακή του Αμπού Ζάαμπαλ έχασαν τη ζωή τους όταν φρουροί πέταξαν δακρυγόνα στο εσωτερικό υπερπλήρους οχήματος μεταφοράς τους για να αποκαταστήσουν την τάξη, ενώ ήδη ο καύσωνας ήταν αφόρητος.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «قائمة قرى محافظة القليوبية». *areq.net*. Ανακτήθηκε στις 17 Ιανουαρίου 2023.
2. ↑  «Middle East: In Cold Blood», *Time*, 1 Ιουνίου 1970
3. ↑  «Israeli Bombs Kill Civilians Near Cairo»
4. ↑  Kingsley, Patrick: «How did 37 prisoners come to die at Cairo prison Abu Zaabal?», *The Guardian*, 22 Φεβρουαρίου 2014

Πηγές
-----

* Το λήμμα «Αμπού Ζαμπάλ» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 5, σελ. 154
Η **Συνθήκη του 1031** ήταν η δεύτερη που συνομολογήθηκε μεταξύ του βασιλείου της Γεωργίας και της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Υπογράφτηκε από την αντιβασίλισσα της Γεωργίας Μαριάμ του Βασπουρακάν και τον Αυτοκράτορα Ρωμανό Γ΄ Αργυρό.

Άγγελος ευλογεί τη Μαριάμ βασίλισσα της Γεωργίας. Λεπτομέρεια από εικόνα στο Κακούλι.
Αργυρό μιλιαρήσιο του Ρωμανού Γ΄ με επιγρ.: OC HΛΠΙΚΕ ΠΑΝΤΑ ΚΑΤΟΡΘΟΙ.
To 1031 η Γεωργιανή βασίλισσα Μαριάμ επισκέφθηκε την Κωνσταντινούπολη και διαπραγματεύθηκε μία συμφωνία ειρήνης με τον Αυτοκράτορα Ρωμανό Γ΄ εκ μέρους του ανήλικου γιου της Βαγράτιος Δ΄ της Γεωργίας, με τους παρακάτω όρους:

* τον γάμο της Ελένης Αργυρής με τον Βαγράτ Δ΄.
* την απονομή του τίτλου του *κουροπαλάτη* στον Βαγράτ Δ΄.

Η Ελένη ήταν κόρη του μαγίστρου Βασιλείου Αργυρού και έτσι ανιψιά του Αυτοκράτορα. Ο γάμος της Ελένης και του Βαγράτ Δ΄, που τότε ήταν 14 ετών, κανονίστηκε ως μέρος της διαπραγμάτευσης. Η συμφωνία ειρήνης έληξε τις Βυζαντινο-Γεωργιανές αντιπαραθέσεις.

Δείτε επίσης
------------

* Βυζαντινο-Γεωργιανή συνθήκη του 1022
* Κατάλογος Βυζαντινών συνθηκών

Πηγές
-----

* Rayfield, Donald (2012). Edge of Empires: A History of Georgia. London: Reaktion Books. p. 76. ISBN 1780230303.
Ρουμανικό φλάουτο του Πανός των 25 αυλών
Η **σύριγγα** (αρχ. *σύριγξ*) είναι αρχαίο πνευστό μουσικό όργανο ιδιαίτερα διαδεδομένο στον ελλαδικό χώρο, το οποίο απαρτίζεται από μια σειρά ανισομηκών σωλήνων, κολλημένων μεταξύ τους με κερί και τοποθετημένων κατά τέτοιο τρόπο ώστε να παράγουν μια πλήρη διατονική κλίμακα. Στις μέρες μας είναι ευρύτερα γνωστό με την ονομασία **Παμφλάουτο** ή **Αυλός του Πανός** και είναι δημοφιλές όργανο της μουσικής της ανατολικής Ευρώπης, των Άνδεων (Περού) καθώς και αρκετών ασιατικών χωρών.

Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία η νύμφη Σύριγξ μεταμορφώθηκε σε καλάμι για να αποφύγει τον έρωτα του Πανός. Ο Πάνας μετέτρεψε το καλάμι αυτό σε αυλό, που έγινε το αγαπημένο μουσικό όργανο των βοσκών.

Η σύριγγα του Πανός αποτελείται από καλαμένιους σωλήνες, κολλημένους μεταξύ τους με κερί, που το μήκος τους ελαττώνεται βαθμιαία. Σε αντίθεση με άλλα πνευστά όργανα, οι αυλοί της σύριγγας δεν διαθέτουν οπές, με αποτέλεσμα ο καθένας να παράγει ένα μόνο τονικό ύψος. Ο πιο διαδεδομένος τρόπος παιξίματος περιλαμβάνει την εμφύσηση των αυλών, τεχνική που επιτυγχάνεται εφάπτοντας τα χείλη στο ανοιχτό μέρος του κάθε αυλού, τρόπος που απαντάται και σε άλλα πνευστά μουσικά όργανα ανά τον κόσμο.

Η σύριγγα ανέκαθεν θεωρούνταν σύμβολο του θεού Πάνα και στην αρχαιότητα υπήρξε το κυριότερο μουσικό όργανο των βοσκών. Πολλοί θεωρούν ότι η επτακάλαμη σύριγξ είναι πρόγονος του υδραυλικού οργάνου του Κτησίβιου, την ύδραυλι, η οποία με τη σειρά της θεωρείται πρόγονος του εκκλησιαστικού οργάνου.

Νεότερη εποχή
-------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | 
Syrinx

Κλωντ Ντεμπυσί Syrinx (μουσική δωματίου).

---

 |
| *Έχετε προβλήματα με ; Δείτε βοήθεια πολυμέσων.* |

Η χρήση της εξακολούθησε και στη νεότερη εποχή, ενταγμένη σε ορχήστρες (κυρίως του χορού), ενώ ως λαϊκό όργανο δεν έπαψε ποτέ να συγκαταλέγεται ανάμεσα στα πιο δημοφιλή. Ο Κλωντ Ντεμπυσί το 1913 συνέθεσε το έργο *Σύριγξ* για σόλο φλάουτο, παραπέμποντας στο αρχαίο όργανο, ενώ θεωρείται αναπόσπαστο μέρος της παραδοσιακής μουσικής της Ρουμανίας και άλλων χωρών της ανατολικής Ευρώπης. Στις μέρες μας το πανφλάουτο έγινε εκ νέου προσφιλές μέσα από την ταινία *Κάποτε στην Αμερική*, τη μουσική της οποίας υπογράφει ο Έννιο Μορρικόνε και ερμηνεύει ο Ρουμάνος Γκεόργκε Ζαμφίρ, ένας από τους σπουδαιότερους σύγχρονους ερμηνευτές του οργάνου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Γιάννης Λάμψας, Λεξικό του Αρχαίου Κόσμου, τόμ. Δ΄, σ. 604 ISBN 960-666-935-1
2. ↑  Εγκυκλοπαίδεια Δομή των 30 τόμων, τόμ. 28, σ. 70 ISBN 960-8177-80-4

Δείτε επίσης
------------

* Ο βοσκός (τραγούδι)

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Αρχαία ελληνική μουσική |
| --- |
|  |
| Πνευστά | 
* Αυλός
* Σάλπιγξ
* Σύριγξ
* Ύδραυλις
 |
|  |
| Κρουστά | 
* Κρόταλον
* Κύμβαλον
* Σείστρον
* Τύμπανον
 |
|  |
| Έγχορδα | 
* Βάρβιτος
* Κιθάρα
* Λύρα
* Πανδούρα
* Σαμβύκη (Τρίγωνον, Επιγόνιον, Κανονάκι, Ψαλτήρι)
* Φόρμιγξ
* Χέλυς
 |
|  |
| Σχετικά | 
* Φορβειά
* Χορός
 |

 |
Το **σιάνγκτσι** (κινεζικά: 象棋) ή **κινεζικό σκάκι**, είναι ένα επιτραπέζιο παιχνίδι στρατηγικής για δύο παίκτες. Είναι ένα από τα πιο δημοφιλή επιτραπέζια παιχνίδια στην Κίνα και ανήκει στην ίδια οικογένεια με το δυτικό (ή διεθνές) σκάκι, το τσατουράγκα, το σόγκι, το ινδικό σκάκι και το τζάνγκι. Εκτός από την Κίνα και τις περιοχές με σημαντικό κινεζικό πληθυσμό, το «σιάνγκτσι» είναι επίσης δημοφιλές στο Βιετνάμ.

Το παιχνίδι αντιπροσωπεύει μια μάχη ανάμεσα σε δύο στρατούς, με αντικείμενο την αιχμαλωσία του εχθρού (στρατηγός ή βασιλιάς). Ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του «σιάνγκτσι» περιλαμβάνουν το κανόνι (*πάο*), το οποίο πρέπει να υπερπηδήσει για να αιχμαλωτίσει, ένας κανόνας που εμποδίζει τους στρατηγούς να αντιμετωπίζουν ο ένας τον άλλο άμεσα, περιοχές στον πίνακα που ονομάζονται *ποτάμι* και το παλάτι, το οποίο περιορίζει την κίνηση σε μερικά πιόνια (αλλά αυξάνει εκείνη των υπολοίπων) και την τοποθέτηση των πιονιών στις διασταυρώσεις των γραμμών της σκακιέρας και όχι μέσα στα τετράγωνα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  ΚΙΝΕΖΙΚΟ ΣΚΑΚΙ rizospastis.gr
2. ↑  ΠΑΡΑΣΚΑΚΙΣΤΙΚΑ, Σιάνγκτσι haniotika-nea.gr

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Σιάνγκτσι** |

* Xiangqi in English: Rules, openings, strategy, ancient manuals Αρχειοθετήθηκε 2011-04-25 στο Wayback Machine.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Xiangqi  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Εμίλ Κονσταντινέσκου** (*Emil Constantinescu*- ρουμανική προφορά: [eˈmil konstantiˈnesku] ( ακούστε), γεννήθηκε 19 Νοεμβρίου 1939) είναι Ρουμάνος καθηγητής και πολιτικός, ο οποίος υπηρέτησε ως ο τρίτος Πρόεδρος της Ρουμανίας, την περίοδο 1996-2000.

Ο Κονσταντινέσκου αποφοίτησε αρχικά από τη Νομική Σχολή και στη συνέχεια από το Τμήμα Γεωλογίας και Γεωφυσικής του Πανεπιστημίου του Βουκουρεστίου, και στη συνέχεια ξεκίνησε μια καριέρα ως γεωλόγος. Από το 1966, ο Κονσταντινέσκου δίδασκει στο Τμήμα Γεωλογίας του Πανεπιστημίου του Βουκουρεστίου.

Μετά τη Ρουμανική Επανάσταση το 1989, ο Κονσταντινέσκου έγινε ιδρυτικό μέλος και αντιπρόεδρος της Κοινωνικής Συμμαχίας. Ήταν ο προεδρεύων του Ρουμανικού Αντιολοκληρωτικού Φόρουμ, το οποίο μετασχηματίστηκε σε μια πολιτική και εκλογική συμμαχία: τη Δημοκρατική Συνέλευση της Ρουμανίας (CDR).

Το 1992 ο Κονσταντινέσκου εκλέχθηκε πρόεδρος (πρύτανης) του Πανεπιστημίου του Βουκουρεστίου, και έγινε υποψήφιος του CDR για την προεδρία της Ρουμανίας. Έχασε τις εκλογές από τον ήδη σε θητεία, Ίον Ιλιέσκου, μετά από ένα δεύτερο γύρο. Μετά τη νίκη στις 17 Νοέμβρη 1996, ο Κονσταντινέσκου ορκίστηκε πρόεδρος στις 29 Νοεμβρίου και όρισε τον Βίκτορ Σιορμπέα, τον δήμαρχο του Βουκουρεστίου, ως Πρωθυπουργό της Ρουμανίας. Η κυβέρνησή του σχηματίστηκε από συνασπισμό των πολιτικών συμμαχιών και κόμματων: την CDR, την USD και την UDMR.

Παραμένει, ενεργός στην πολιτική μέσα από πολλές ΜΚΟ, τόσο στη Ρουμανία όσο και σε διεθνές επίπεδο. Ο Εμίλ Κονσταντινέσκου είναι ο σημερινός πρόεδρος του Συλλόγου της Αγωγής του Πολίτη, του Ρουμανικού Ιδρύματος για τη Δημοκρατία (Fundatia Romana pentru Démocratie) και, επίσης, την ιδρυτής πρόεδρος του Ινστιτούτου για την Περιφερειακή Συνεργασία και την Πρόληψη των Συγκρούσεων (INCOR).

Παραπομπές
----------

1. ↑  "Emil Constantinescu".
2. ↑  "Emil Constantinescu" Αρχειοθετήθηκε 2015-05-25 στο Wayback Machine..

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 74734870
* LCCN: n81051060
* ISNI: 0000 0001 1448 1229
* GND: 122451880
* SUDOC: 074660500
* BNF: cb136254606 (data)
* NKC: jn20011211095

 |

 |
Το **Μπέιτ Χανούν** (αραβικά: بيت حانون) είναι μεθοριακή πόλη στο βορειοανατολικό άκρο της Λωρίδας της Γάζας, δίπλα στο ρέμα Χανούν, μόλις 6 χιλιόμετρα από την ισραηλινή πόλη Σντερότ. Σύμφωνα με το Παλαιστινιακό Κεντρικό Γραφείο Στατιστικής, η πόλη είχε πληθυσμό 52.237 κατοίκους το 2017. Επί του παρόντος, βρίσκεται υπό την διοίκηση της Χαμάς.

Δημογραφικά στοιχεία
--------------------

Το 1922, το Μπέιτ Χανούν είχε πληθυσμό 885 κατοίκους. Το 1931, ελαφρώς μειώθηκε στους 849. Στη συνέχεια αυξήθηκε σε 946 το 1938. Μέχρι αυτό το σημείο, ο πληθυσμός ήταν εξ ολοκλήρου μουσουλμανικός. Ο πληθυσμός αυξήθηκε και πάλι μέχρι το 1945 σε 1.730 κατοίκους (1.680 Μουσουλμάνοι και 50 Εβραίοι). Το 1961, αυξήθηκε σε 3.876.

Στην πρώτη επίσημη απογραφή από το Παλαιστινιακό Κεντρικό Γραφείο Στατιστικής, το Μπέιτ Χανούν είχε πληθυσμό 20.780 κατοίκους. Πάνω από το 90% των κατοίκων ήταν Παλαιστίνιοι πρόσφυγες. Υπήρχαν 10.479 άνδρες και 10.301 γυναίκες. Τα άτομα ηλικίας 14 ετών και κάτω αποτελούσαν την πλειοψηφία με 65,6%, τα άτομα μεταξύ 20 και 44 ετών ήταν το 26,8%, 45 έως 64 ήταν το 5,7% και οι κάτοικοι άνω των 65 ετών ήταν το 1,9%.

Παραπομπές
----------

1. ↑   ﻿Προκαταρκτικά Αποτελέσματα Απογραφής Πληθυσμού, Κατοικιών και Εγκαταστάσεων, 2017﻿ (Report). Κράτος της Παλαιστίνης. Φεβρουάριος 2018, pp. 64–82.. Ανακτήθηκε στις 2023-10-24.
2. ↑  Barron, 1923, Table V, Sub-district of Gaza, p. 8
3. ↑  *Palestine Census 1931*.
4. ↑  *Village Statistics* (PDF). 1938. σελ. 62.
5. ↑  Τμήμα Στατιστικής, 1945, σελ. 31
6. ↑  Κυβέρνηση της Παλαιστίνης, Τμήμα Στατιστικής. *Στατιστικά Χωριών, Απρίλιος, 1945.* Παρατίθεται στον Χαντάουι, 1970, σελ. 45
7. ↑  «Welcome To Bayt Hanun». Ανακτήθηκε στις 19 Σεπτεμβρίου 2014.
8. ↑  Παλαιστινιακός πληθυσμός ανά τοποθεσία και καθεστώς πρόσφυγα Αρχειοθετήθηκε 2008-11-18 στο Wayback Machine. Παλαιστινιακό Κεντρικό Γραφείο Στατιστικής.
9. ↑  Παλαιστινιακός πληθυσμός ανά τοποθεσία, φύλο και ηλικιακές ομάδες σε χρόνια Αρχειοθετήθηκε 2008-11-18 στο Wayback Machine. Παλαιστινιακό Κεντρικό Γραφείο Στατιστικής.
Ο **Αυξέντιος ο Αλαμάνος** (ή **Αλαμανός**) είναι άγιος της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και ένας από τους τριακόσιους αγίους που ήρθαν στην Κύπρο περί τα μέσα του 12ου αιώνα μετά τη Β' Σταυροφορία (1147-1149 μ.Χ.).

Βίος
----

Ήταν Γερμανός στην καταγωγή και κατά την εποχή των σταυροφοριών άκουσε για τον αγώνα απελευθέρωσης των Αγίων Τόπων από τους Μωαμεθανούς. Σε λίγο χρονικό διάστημα αρκετοί άνθρωποι μαζεύτηκαν και δημιούργησαν μια μεγάλη "στρατιά". Η στρατιά αυτή, η γνωστή σαν Β’ Σταυροφορία διαλύθηκε στη σημερινή Γιουγκοσλαβία. Ανάμεσα στα διάφορα σώματα στρατού ήταν και τριακόσιοι Έλληνες με αρχηγό τον Αυξέντιο. Ένας ακόμα άγιος της Εκκλησίας που ακολούθησε τον Αυξέντιο στον πνευματικό του αγώνα ήταν ο Άγιος Μίκαλλος. Όταν οι σταυροφόροι πλησίασαν την Κύπρο, ο Αυξέντιος έγινε μοναχός μαζί με τους άλλους 300 στρατιώτες (Άγιοι Αλαμανοί).

Μετακινήθηκαν όλοι τους στην Κύπρο και αφού ο Αυξέντιος περιήλθε το νησί, κατέληξε σε μια σπηλιά στην περιοχή της Καρπασίας μεταξύ των χωριών Κώμης Κεπίρ και Επτακώμης όπου λέγεται πως έζησε θεοφιλώς.

Δεν γνωρίζουμε πολλά για την μετέπειτα ζωή του παρά το ότι θεωρείται θαυματουργός απο την Εκκλησία της Κύπρου.

Εορτασμός
---------

Η Ορθόδοξη Εκκλησία τον θεωρεί άγιο και τιμάει την μνήμη του στις 28 Σεπτεμβρίου εκάστου έτους.

### Απολυτίκιο

Χαίρει ἔχουσα ἡ Καρπασέων Κώμη λάρνακα τῶν σῶν λειψάνων,

παναοίδιμε πάτερ Αὐξέντιε.

Ὡς γὰρ ποτὲ πολεμίους κατήσχυνας, καὶ τῶν δαιμόνων τὸ θράσος ἐνίκησας

καὶ κατηύφρανας ἠμᾶς τοὺς πιστῶς σοὶ κράζοντας,

ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἠμὶν τὸ μέγα ἔλεος.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Ἅγιος Μίκαλλος (7 Αυγούστου)». *Ιερός Μητροπολιτικός Ναός Αγίου Γεωργίου Παραλιμνίου Κύπρου*. Ανακτήθηκε στις 20 Αυγούστου 2020. [*νεκρός σύνδεσμος*]
2. ↑  Askitikon (27 Αυγούστου 2018). «Ο Όσιος Αυξέντιος ο Μοναχός, που ασκήτευσε στην Κύπρο, 28 Αυγούστου ε.ε.». *Askitikon*. Ανακτήθηκε στις 20 Αυγούστου 2020.
3. 1 2  «Ορθόδοξος Συναξαριστής :: Όσιος Αυξέντιος ο Μοναχός, που ασκήτευσε στην Κύπρο». *www.saint.gr*. Ανακτήθηκε στις 20 Αυγούστου 2020.
Το **Έιν Κέρεμ** (εβραϊκά: עֵין כֶּרֶם) είναι ιστορικό ορεινό χωριό νοτιοδυτικά των Ιεροσολύμων. Σήμερα αποτελεί γειτονιά στα περίχωρα της σύγχρονης πόλεως, στο Διαμέρισμα των Ιεροσολύμων του Ισραήλ.

Ήταν σημαντικό εβραϊκό χωριό κατά την ύστερη περίοδο του Δεύτερου Ναού, κατά την οποία κατέστη σημαντικό για τον Χριστιανισμό. Η χριστιανική παράδοση υποστηρίζει ότι ο Ιωάννης ο Βαπτιστής γεννήθηκε στο Έιν Κέρεμ, ακολουθώντας το βιβλικό εδάφιο του Λουκά που λέει ότι η οικογένεια του Ιωάννου ζούσε σε μια «πόλη στην ορεινή χώρα της Ιουδαίας». Πιθανώς λόγω της θέσεώς της μεταξύ Βηθλεέμ και Ιεροσολύμων, η τοποθεσία αυτή ήταν πολύ βολική για προσκύνημα, και αυτό οδήγησε στην ίδρυση πολλών εκκλησιών και μοναστηρίων στην περιοχή.

Στην πόλη βρίσκεται η Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία του Αγίου Ιωάννου, κτισμένη το 1894, επάνω στα ερείπια μια αρχαίας εκκλησίας. Ενώ το Μοναστήρι του Αγίου Ιωάννου στην Έρημο, το οποίο περιέχει μια σπηλιά που σχετίζεται με τον άγιο, βρίσκεται κοντά στο Έιν Κέρεμ και το μοσάβ Έβεν Σαπίρ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Jerusalem family finds 2,000-year-old ritual bath under living room». *The Times of Israel*. Ανακτήθηκε στις 5 Απριλίου 2018.
2. ↑  Re'em, 2016, Jerusalem, 'En Kerem
3. ↑  «Ein Karem, a village and its cultural landscape». *UNESCO World Heritage Centre* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου 2021.
4. ↑  The Ain Karem Casa Nova is Back, Custodia Terrae Sanctae, 30 April 2014. Retrieved 21 May 2019
Η **φρουρά** είναι ο συλλογικός όρος για ένα σώμα στρατευμάτων που σταθμεύει σε μια συγκεκριμένη τοποθεσία, αρχικά για τη φύλαξή της, αλλά έπειτα και για τη χρήση της ως έδρα. Η φρουρά σταθμεύει συνήθως σε μια πόλη, σε μια κωμόπολη, σε ένα οχυρό, σε ένα κάστρο, σε ένα πλοίο ή σε κάτι παρόμοιο. «Πόλη φρούριο» είναι μια κοινή έκφραση για κάθε πόλη κοντά στην οποία εδρεύει μια στρατιωτική βάση.

Αραβική φρουρά
--------------

Οι «πόλεις φρούρια» (αραβικά: حصون) χρησιμοποιήθηκαν κατά τις αραβικές ισλαμικές κατακτήσεις των χωρών της Μέσης Ανατολής από τους αραβο-μουσουλμανικούς στρατούς για να αυξήσουν την κυριαρχία τους σε αυτόχθονες πληθυσμούς.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «The Early Islamic Conquests, by Fred Donner. Princeton University Press, 1981; forward from page 251». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Δεκεμβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 22 Φεβρουαρίου 2018.

Επιπλέον ανάγνωση
-----------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **φρουρά**  |

* *Nouveau Petit Larousse Illustre*, 1952
Συντεταγμένες: 36°43′44.0″N 4°0′50.4″E﻿ / ﻿36.728889°N 4.014000°E﻿ / 36.728889; 4.014000

Το **Στάδιο Χοσίν Αΐτ Αxμέντ** (αραβικά: ملعب تيزي وزو الجديد) είναι στάδιο ποδοσφαίρου στο Τιζί Ουζού της Αλγερίας. Το στάδιο άνοιξε το 2023 για να αντικαταστήσει το Στάδιο 1ης Νοεμβρίου 1954, φιλοξενεί σημαντικούς ποδοσφαιρικούς αγώνες, συμπεριλαμβανομένων εντός έδρας αγώνων της Εθνικής Αλγερίας και της Ζενές Σπορτίβ ντε Καμπιλί. Το στάδιο ανήκει στο Υπουργείο Νεολαίας και Αθλητισμού της Αλγερίας. Με χωρητικότητα 50.766 θεατών, είναι το τρίτο μεγαλύτερο στάδιο στην Αλγερία. Το στάδιο σχεδιάστηκε από την κατασκευαστική εταιρεία Atlas Group με έδρα τις Ηνωμένες Πολιτείες, τη θυγατρική Atlas Genie Civil Spa, η οποία ολοκλήρωσε το έργο τον Νοέμβριο του 2022 μετά από 12 χρόνια εργασίας, καθώς ξεκίνησαν την κατασκευή στις 15 Μαΐου 2010.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Tizi Ouzou : les travaux du nouveau stade de la JSK enfin lancés - Divers - Tout sur l'Algérie - page 1». *www.tsa-algerie.com*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Μαΐου 2010.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πληροφορίες για το στάδιο

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ποδόσφαιρο
* Πύλη:Αλγερία
 |

 |
Οι **7οι Βαλκανικοί Αγώνες καλαθοσφαίρισης** διεξήχθησαν από τις **15-19 Δεκεμβρίου 1965** στα Τίρανα, Αλβανίας. Μετείχαν πέντε χώρες και νικήτρια αναδείχθηκε η Γιουγκοσλαβία για πέμπτη φορά. Εκτός συναγωνισμού συμμετείχε και η εφηβική ομάδα της Αλβανίας.

Μεταλλιούχοι
------------

| Κατηγορία
 
  | Χρυσό
 
  | Αργυρό
 
  | Χάλκινο |
| --- | --- | --- | --- |
| Ανδρών |  Γιουγκοσλαβία |  Βουλγαρία |  Τουρκία |

Τα αποτελέσματα
---------------

15/12 Αλβανία-Αλβανία Νέοι 76-48(38-26)
  

15/12 Τουρκία-Βουλγαρία 69-82(35-39)
  

15/12 Γιουγκοσλαβία-Ρουμανία 67-59(33-23)
  

16/12 Αλβανία Νέοι-Ρουμανία 56-77(27-33)
  

16/12 Αλβανία-Τουρκία 78-89(37-56)
  

16/12 Βουλγαρία-Γιουγκοσλαβία 71-80(35-30)
  

17/12 Αλβανία Νέοι-Τουρκία 57-86(26-39)
  

17/12 Βουλγαρία-Ρουμανία 86-77(42-35)
  

17/12 Αλβανία-Γιουγκοσλαβία 60-64(34-31)
  

18/12 Αλβανία Νέοι-Γιουγκοσλαβία 49-79(23-30)
  

18/12 Αλβανία-Βουλγαρία 68-94(30-46)
  

18/12 Τουρκία-Ρουμανία 73-71(38-40)
  

19/12 Αλβανία Νέοι-Βουλγαρία 57-71(29-40)
  

19/12 Αλβανία-Ρουμανία 65-70(32-33)
  

19/12 Τουρκία-Γιουγκοσλαβία 73-87(35-41)!

Η βαθμολογία
------------

| Θέση | Ομάδα | ΑΓ | Ν | Η | ΠΥ | ΠΚ | ΔΙΑΦ |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1 | Σοσιαλιστική Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας Γιουγκοσλαβία  | 5 | 5 | 0 | 377 | 312 | +65 |
| 2 | Βουλγαρία Βουλγαρία  | 5 | 4 | 1 | 404 | 351 | +53 |
| 3 |  Τουρκία  | 5 | 3 | 2 | 390 | 375 | +15 |
| 4 |  Ρουμανία | 5 | 2 | 3 | 354 | 347 | +7 |
| 5 | Αλβανία Αλβανία  | 5 | 1 | 4 | 347 | 365 | -18 |
| 6 | Αλβανία Αλβανία  Νέοι | 5 | 0 | 5 | 267 | 389 | -122 |
|

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Τι έγινε στις 20 προηγούμενες βαλκανιάδες - Αθλητική Ηχώ 14/9/1979, σελ.5[*νεκρός σύνδεσμος*]
* 
* 
* Αρχειοθετήθηκε 2019-11-14 στο Wayback Machine.
* 
* 
*

Πηγές
-----

* Durupınar, Mehmet. *Türk Basketbolunun 100 yıllık tarihi, (2009)*. Efes Pazarlama ve Dağıtım Ticaret A.Ş. (ISBN 978-975-00995-1-9)
* Milivoje Karalejić, Saša Jakovljević, Žarko Kandić, Vladimir Stanković, Milan Tasić, Ivica Mihajlović.  *Košarkaška enciklopedija 1946-2000 : muške reprezentacije (2001)* (ISBN 978-86-82989-03-5)
Μία μερίδα σπετζοφάι.Το **σπετσοφάι** (ή αλλιώς **σπεντσοφάι** ή **σπετσοφάι**) είναι παραδοσιακό, πικάντικο φαγητό της Ιταλικής και Ελληνικής κουζίνας από τηγανισμένα λουκάνικα με σάλτσα από πιπεριές και ντομάτα. Χαρακτηριστικές είναι οι μακριές, γλυκιές πιπεριές και οι έντονες γεύσεις που έχουν τα χωριάτικα λουκάνικα, τα οποία χρησιμοποιούνται συνήθως. Στην Ελλάδα είναι γνωστά το σπετζοφάι Πηλίου και το σπετζοφάι με φασόλια γίγαντες.

Ετυμολογία
----------

Η λέξη σπετζοφάι προέρχεται από τη συνένωση της ιταλικής λέξης spezz(atino) για το κοκκινιστό με τη λέξη φαΐ. Συχνά, η λέξη παρετυμολογείται εξαιτίας της ηχητικής ομοιότητας με το νησί Σπέτσες.

Μαγείρεμα
---------

Είναι γρήγορο και απλό φαγητό. Για το σπετζοφάι προτιμούνται χωριάτικα λουκάνικα με σκόρδο, τα οποία κόβονται σε στρόγγυλα κομμάτια και τηγανίζονται σε βούτυρο ή ελαιόλαδο. Οι πιπεριές τηγανίζονται μαζί με τα λουκάνικα ή βράζονται και εν συνεχεία προστίθενται στο τηγάνι. Το φαγητό αρωματίζεται με διάφορα καρυκεύματα και μπαχαρικά (πιπέρι, πάπρικα, ρίγανη) και ύστερα σιγοβράζει σε σάλτσα από ντομάτες. Στην Ελλάδα συνήθως σερβίρεται με φέτα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Άντζελα Σταματιάδου (20/12/2005). «Μπακάλικο όλα τα καλά». *περιοδικό Αθηνόραμα*. .
2. ↑  Ινστιτούτο Νεοελληνικών Σπουδών (Ίδρυμα Μανόλη Τριανταφυλλίδη), *Λεξικό της κοινής Νεοελληνικής*, έκδοση 1998, ISBN 960-231-085-5, Λήμμα *σπετζοφάι*
3. ↑  Μαρία Πετρούτσου. «Αμάν το μάτι μου». εφημερίδα Ελευθεροτυπία. . [*νεκρός σύνδεσμος*]
4. ↑  Ν. Σ. Μάργαρης. «ΝΗΣΤΕΙΕΣ και ΣΥΝΤΑΓΕΣ, της φύσης επιταγές». εφημερίδα Το Βήμα. .
5. ↑  Dean Karayanis, Catherine Karayanis (2008). *Regional Greek Cooking*. Hippocrene Books. σελ. 88.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Συνταγή για *"Spezzatino di salsiccia e funghi"*[*νεκρός σύνδεσμος*] (Ιταλικά)
* Συνταγή για πηλειορήτικο σπετζοφάι
* Συνταγή για σπετζοφάι με γίγαντες Αρχειοθετήθηκε 2014-08-26 στο Wayback Machine.
* σπετζοφάι Classic
Το **πολυάνδριο**, (Αρχ. Ελληνικά Πολυάνδριον) είναι ο αρχαιολογικός όρος για τον ομαδικό τάφο στην αρχαία Ελλάδα, στον οποίο βρίσκονται θαμμένα περισσότερα από ένα σώματα, συνήθως πολεμιστών. Το πολυάνδριο απαντάται και ως δημόσιο σήμα. 

Για τη σήμανση πολυάνδριων κατά τον 7ο αι. ΠΚΕ, εκτός από τη μορφή της τούμπας στην Βόρεια Ελλάδα, ή του κούρου σε αρχαϊκότερες περιόδους χρησιμοποιήθηκε ευμεγέθης λίθινη ή μαρμάρινη επιτύμβια στήλη, σαν αυτή του αρχαίου νεκροταφείου της Πάρου, στην οποία επί δύο τουλάχιστον αιώνες τελείτο ηρωολατρεία με προσφορές και θυσίες προς τους νεκρούς, άρρενες πολεμιστές. 

Πολυάνδρια του 5ου αι. είναι γνωστά στην Αττική, την Κεντρική και τη Βόρεια Ελλάδα, αλλά λιγοστά συνδέονται με ακραίες ιστορικές συνθήκες. Εντυπωσιακό πολυάνδριο είναι αυτό της αρχαίας Αθήνας, που συνδέεται με τα πρώτα χρόνια του Πελοποννησιακού πολέμου και τον αιφνίδιο λοιμό που ξέσπασε στην πόλη.

Η ακολουθία της τυπολογίας των μνημείων τελείωσε γύρω στο 317 ΠΚΕ, μετά τη νομοθεσία του Δημητρίου Φαληρέα που απαγόρευσε την πλούσια γλυπτική επίδειξη. Οι Αθηναίοι πολίτες μνημονεύονταν είτε με ένα μνημείο που ονομαζόταν *τράπεζα* είτε με *κιονίσκο*. Σε αυτά τα μνημεία γενικότερα μνημονεύονται το όνομα του θανόντος, το όνομα του πατέρα του και του δήμου στον οποίο ήταν εγγεγραμμένος ο πολίτης. Το απλό ύφος των νεότερων μνημείων θεωρήθηκε ακραία έκφραση της ιδεολογίας της ισονομίας, της ουσιαστικής δηλαδή ισότητας όλων των πολιτών.

Παραπομπές-σημειώσεις
---------------------

1. ↑  Harris, Cyril M. (2013). *Illustrated Dictionary of Historic Architecture*. Courier Corporation.
2. ↑  Mollett, J. W. (1883). *An Illustrated Dictionary of Words Used in Art and Archaeology*. London: Gilbert and Rivington. σελ. 260.
3. ↑  Zapheiropoulou, Ph. (1999). «Il due polyandria dell’ antica necropolis di Paros». *AION* (6): 13–24.
4. ↑  Baziotopoulou-Valavani, E. (2002). «A Mass Burial from the Cemetery of Kerameikos». Στο: Stamatopoulou, M. Yeroulanou, M. *Excavating Classical Culture*. σελίδες 187–201. CS1 maint: Πολλαπλές ονομασίες: editors list (link)
Το **Αμερίκιο** **241** ( **241**</br> **241**</br> , **Am-241** ) είναι ένα ισότοπο του αμερικίου. Όπως όλα τα ισότοπα του αμερικίου, είναι ραδιενεργό, με χρόνο ημιζωής 432.2. Το Am241 είναι το πιο κοινό ισότοπο του αμερίκιου καθώς και το πιο διαδεδομένο ισότοπο του αμερίκιου στα πυρηνικά απόβλητα. Βρίσκεται συνήθως σε ανιχνευτές καπνού τύπου ιονισμού και είναι ένα πιθανό καύσιμο για θερμοηλεκτρικές γεννήτριες ραδιοϊσοτόπων μεγάλης διάρκειας ζωής (RTG). 

Η παρουσία του αμερικίου-241 στο πλουτώνιο προσδιορίζεται από την αρχική συγκέντρωση πλουτωνίου-241 και την ηλικία του δείγματος. Λόγω της χαμηλής διείσδυσης της ακτινοβολίας άλφα, το americium-241 ενέχει κίνδυνο για την υγεία μόνο όταν καταπίνεται ή εισπνέεται. Παλαιότερα δείγματα πλουτωνίου που περιέχουν πλουτώνιο 241 περιέχουν συσσώρευση αμερίκιου 241. Σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να απαιτηθεί χημική αφαίρεση του αμερίκιου-241 από το επανακατεργασμένο πλουτώνιο (π.χ. κατά την επανεπεξεργασία κοιλοτήτων πλουτωνίου ).

Πυρηνοσύνθεση
-------------

Το Αμερίκιο-241 παράγεται σε μικρές ποσότητες σε πυρηνικούς αντιδραστήρες εδώ και δεκαετίες, και πολλά κιλά έχουν συσσωρευτεί μέχρι τώρα. Ωστόσο, από τότε που προσφέρθηκε για πρώτη φορά προς πώληση το 1962, η τιμή του είναι περίπου US$1,500 ανά γραμμάριο, παραμένοντας σχεδόν αμετάβλητη λόγω της πολύ περίπλοκης διαδικασίας διαχωρισμού. 

Το Americium-241 δεν συντίθεται απευθείας από το ουράνιο - το πιο κοινό υλικό αντιδραστήρα - αλλά από το ισότοπο πλουτωνίου 239. Το τελευταίο πρέπει να παραχθεί πρώτα, σύμφωνα με την ακόλουθη πυρηνική διαδικασία:

1. ↑
Συντεταγμένες: 46°4′10.93″N 14°38′19.74″E﻿ / ﻿46.0697028°N 14.6388167°E﻿ / 46.0697028; 14.6388167

Ο Λουμπλιάνικα στη Λιουμπλιάνα
Ο **Λιουμπλιάνιτσα** (*σλοβενικά: Ljubljanica*) είναι ποταμός της Σλοβενίας, παραπόταμος του Σάβα. Έχει μήκος 41 χλμ, διασχίζει την πρωτεύουσα της Σλοβενίας Λιουμπλιάνα και μετά από 10 χλμ εκβάλει στον Σάβα. Ο Λιουμπλιάνιτσα στις πηγές που βρίσκονται σε υψόμετρο 300 μέτρων  είναι η συνέχιση πολλών υπόγειων καρστικών ποταμών που ρέουν από το Πρεζίντσκο πόλιε και έτσι ο ποταμός ποιητικά έχει επτά ονόματα : Τρμπουχοβίτσα, Όμπρχ, Στρζεν, Ρακ, Πίβκα, Ούνιτσα, και Λιουμπλιάνιτσα. Η λεκάνη απορροής του είναι 1.860 τετραγωνικά χλμ (720 τετραγωνικά μίλια).

Ο Λιουμπλιάνιτσα έχει γίνει δημοφιλής περιοχή για αρχαιολόγους και τους κυνηγούς θησαυρών που βουτούν στα νερά του για χαμένα κειμήλια και έργα τέχνης. Σε τοποθεσίες στο ποτάμι μεταξύ Λιουμπλιάνα και Βρχνίκα έχουν βρεθεί αντικείμενα από την εποχή του λίθου έως την Αναγέννηση , που ανήκουν σε διάφορες ομάδες, από τους τοπικούς αρχαίους πολιτισμούς σε πιο γνωστές ομάδες όπως οι Ρωμαίοι και οι Κέλτες. Ένα από τα πιο σημαντικά ευρήματα είναι μία αιχμή δόρατος που βρέθηκε το 2009 στην Σίνια Γκόριτσα. Έχει χρονολογηθεί σε περίπου 35.000 έως 45.000 πριν και συμπληρώνει τα ανεπαρκή στοιχεία σχετικά με την παρουσία των κυνηγών της Λίθινης εποχής στην περιοχή της Λιουμπλιάνα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Reke, dolge nad 25 km, in njihova padavinska območja» [Rivers, longer than 25 km, and their catchment areas] (στα Slovene και English). Statistical Office of the Republic of Slovenia. 2002. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
2. ↑  «Občinski program varnosti občine Brezovica» [Municipal programme of the Municipality of Brezovica] (στα Slovene). 2010. σελ. 35. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Ιουλίου 2011. Ανακτήθηκε στις 20 Σεπτεμβρίου 2010. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
3. ↑  Kaufmann, Carol (Jan 2007), "A River's Gifts", *National Geographic Magazine*. 150-7.
4. ↑  «Na Barju našli leseno ost sulice, staro 38.000 do 45.000 let» (στα Slovene). Slovenian Press Agency. 6 May 2009.. Ανακτήθηκε στις 7 Ιανουαρίου 2011.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Ljubljanica στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 243462086
* LCCN: sh2010007049
* GND: 4099719-4

 |

 |
Τα **Παλίλια**, ή **Παλήλια**, ή **Παρίλια** (Palilia, ή Parilia) ήταν αρχαία ποιμενική εορτή των Λατίνων και ειδικότερα των Ρωμαίων.

Με την εορτή αυτή οι Λατίνοι ποιμένες τιμούσαν τη θεά Πάλη (Pales), την οποία θεωρούσαν προστάτιδα θεά τους. Τα Παλίλια εορτάζονταν στις 21 Απριλίου (κατά το σύγχρονο ημερολόγιο), όπου με κλάδους δάφνης ραντίζονταν τα εδάφη βοσκής με νερό και στη συνέχεια το βράδυ άναβαν φωτιές από άχυρα και πηδούσαν ο καθένας τρεις φορές.
Επειδή πίστευαν πως ο Ρωμύλος ίδρυσε τέτοια ημέρα τη Ρώμη, η εορτή των Παλιλίων θεωρούνταν γενέθλια εορτή της Ρώμης.

Η εορτή αυτή τηρούνταν μέχρι το 792 (μ.Χ.), όπου και καταργήθηκε από τη σύνοδο της Κωνσταντινούπολης, θεωρούμενη ως ειδωλολατρική.

Πηγές
-----

* Μεγάλη Ελλήνική Εγκυκλοπάίδεια" τομ.ΙΘ΄, σελ.467
Η **ΚΥΚΝΟΣ Α.Ε.** είναι ελληνική εταιρεία κονσερβοποιίας. Έχει την έδρα της στο Ναύπλιο. Κατασκευάζει πάστα τομάτας, κέτσαπ και σάλτσες τομάτας. Τα προϊόντα της εξάγονται και σε πόλεις των ΗΠΑ, που υπάρχει ελληνική διασπορά.

Ο Κύκνος έχει πολλά εργοστάσια σε όλη την Ελλάδα, συμπεριλαμβανομένου των Σαβαλίων και της Ζακύνθου.

Η εταιρεία ιδρύθηκε το 1915. Αρχικά η παραγωγή γινόταν σε συσκευαστήριο λαχανικών και τοματοπολτού στο χωριό της Ασίνης. Το 1928 η εταιρεία εγκαινίασε το πρώτο εργοστάσιο της στο Ναύπλιο, στην Οδό Ασκληπιού το οποίο εξοπλίστηκε με ταχυσυμπυκνωτές χυμού ντομάτας για τον σκοπό της παραγωγής τοματοπολτού. Το εργοστάσιο διέθετε κυτιοποιείο για την παραγωγή κονσερβών που γεμίζει η εταιρεία.

Την δεκαετία του 1950 η εμφάνιση του εργοστασίου της εταιρείας ανανεώθηκε. Ο σχεδιασμός του βασίζεται στο σχέδιο του αρχιτέκτονα Καλλικλή.

Την δεκαετία του 1970 αρχίζει να εξάγει προϊόντα της στο εξωτερικό και άρχισε να προμηθεύει τοματοπολτό σε γνωστές εταιρείες τροφίμων. Την περίοδο 2002-2003 η εταιρεία μεταφέρεται στην Ηλεία με αποτέλεσμα το εργοστάσιο της στο Ναύπλιο να κατεδαφιστεί την άνοιξη του 2004 και τα δύο εργοστάσια στην Δαλαμανάρα να μείνουν ερείπια. Το 2015 η ΚΥΚΝΟΣ Α.Ε. κλείνει έναν αιώνα ζωής.
Στύλος κοινής ωφέλειας που εξυπηρετεί τόσο το δίκτυο ηλεκτρικής ενέργειας, το δίκτυο τηλεπικοινωνιών και ένα καλώδιο του δικτύου καλωδιακής τηλεόρασης.
Ο **στύλος ηλεκτρικής ενέργειας** ή **στύλος κοινής ωφέλειας** είναι ένας στύλος συνήθως κατασκευασμένος από ξύλο που χρησιμοποιείται για την εναέρια στήριξη καλωδίων δικτύων ηλεκτρισμού μέσης τάσης ή και τηλεπικοινωνιών άλλα και για το νυχτερινό φωτισμό του οδικού δικτύου. Σε χώρες του εξωτερικού χρησιμοποιούνται ίδιοι στύλοι για την στήριξη καλωδίων δικτύων διαφόρων υπηρεσιών όπως ηλεκτροδότησης και τηλεπικοινωνιών μαζί ωστόσο στην Ελλάδα χρησιμοποιούνται διαφορετικοί για τα δίκτυα της ΔΕΔΔΗΕ (ξύλινοι στύλοι)και του ΟΤΕ.

Οι στύλοι κοινής ωφέλειας μπορεί να περιλαμβάνουν επίσης καλώδια οπτικών ινών, ρεύματος και σχετικά υλικά όπως φώτα και μετασχηματιστές. Στύλοι έχουν χρησιμοποιηθεί και για την υποστήριξη των δικτύων τηλέγραφου.

Τα καλώδια ηλεκτρικού ρεύματος συχνά στηρίζονται από στύλους προκειμένου να μειωθεί το κόστος αλλά και για να μονώνονται από το έδαφος, αλλά και για να παραμένουν ασφαλείς οι άνθρωποι και τα οχήματα. Οι στύλοι κοινής ωφέλειας φτιάχνονται από ξύλο, μέταλλο, σκυρόδεμα και άλλα υλικά. 

Οι πρώτοι στύλοι χρησιμοποιήθηκαν από τον Ουίλιαμ Φόδεργκιλ Κουκ που τους χρησιμοποίησε κατά μήκος μιας γραμμής του μεγάλου δυτικού σιδηροδρόμου των ΗΠΑ για τον τηλέγραφο Κουκ - Ουίτστοουν. Στα μέσα του 19ου αιώνα οι στύλοι κοινής ωφέλειας εφαρμόστηκαν από τον Σάμουελ Μορς για την δημιουργία καλωδίων τηλέγραφου. Σήμερα οι στύλοι κοινής ωφέλειας αντικαθίστανται από υπόγεια καλώδια για λόγους ασφαλείας (ιδίως μετά από χιονόπτωση) και για κοσμητικούς λόγους.

Εναέρια δίκτυα
--------------

Συνήθως στα εναέρια δίκτυα τηλεπικοινωνιών τοποθετείται μία γραμμή DSL ή οπτικών ινών η οποία περνάει από στύλο σε στύλο και εξυπηρετεί τους κατοίκους μιας περιοχής. Στα δίκτυα ηλεκτροδότησης τοποθετούνται παράλληλα πέντε καλώδια τα οποία χρησιμοποιούνται για τον ουδέτερο, τις τρείς φάσεις και τον δημοτικό φωτισμό εφόσον υπάρχει.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Life Expectancy Evaluation of the Wood Poles Which Support the Hellenic Electrical Distribution Network». *Journal of Performance of Constructed Facilities*. Ιανουάριος 2010. doi:10.1061/�ASCE-CF.1943-5509.0000042.. Ανακτήθηκε στις 2023-11-05.
2. ↑  Barber, Katherine, επιμ. (1998). *The Canadian Oxford dictionary*Απαιτείται δωρεάν εγγραφή. Toronto; New York: Oxford University Press. σελ. 695. ISBN 0-19-541120-X.
3. ↑  Παιδαγωγικό, Ινστιτούτο. «Ηλεκτροτεχνία Α' Τάξη 1ου Κύκλου» (PDF).
Αναπαράσταση ενός ντράκαρ
Το **ντράκαρ** (*σουηδικά* drakkar) ήταν μεγάλο κωπήλατο ή ιστιοφόρο πλοίο που χρησιμοποιούσαν οι Βίκινγκ στη ναυσιπλοΐα κατά τον 8ο και 10ο μ.Χ. αι. Το όνομά του, που σημαίνει δράκος, προέρχεται από τη διακόσμηση της πλώρης του η οποία είχε σχήμα δράκοντα. Οι Βίκινγκ πίστευαν στους δαίμονες των δασών και θαλασσών, γι΄ αυτό λάξευαν στις πλώρες των καραβιών τους, αλλά και στα δοκάρια των σπιτιών τους, δράκοντες ώστε να τους κρατούν μακριά. Τα σκάφη που η πλώρη τους είχε λαξευμένο φίδι ονομάζονταν σνέκαρ (snekar) και ήταν μικρότερου μήκους. Το ντράκαρ είχε μήκος περίπου 30 μ. πολύ λεπτό σχήμα, με πλώρη και πρύμνη ίσες μεταξύ τους και κυρτές προς τα πάνω. Δεν υπήρχε κατάστρωμα και είχαν ένα κατάρτι, στο κέντρο περίπου του σκάφους, με ένα μεγάλο τετράγωνο πανί, που χρησίμευε και σαν κάλυμμα όποτε χρειαζόταν

Οι Βίκινγκ χρησιμοποιούσαν τα ντράκαρ κυρίως για ναυμαχίες και επιδρομές, γι΄ αυτό και είχαν υψηλές πλώρες, πρύμνες και έξαλα, ώστε το πλήρωμα να βάλλει σχετικά προστατευμένο κατά των αντιπάλων του και να αποκρούει ευκολότερα απόπειρες επιβίβασής τους σε αυτό. Η κατασκευή τους ήταν πολυδάπανη, γι' αυτό και ανήκαν κυρίως σε βασιλείς ή ισχυρούς ηγεμόνες. Γνωστά ιστορικά παραδείγματα τέτοιων πλοίων είναι το "Μακρύ Ερπετό" (Ormren Lange, 995 - 1000 μ.Χ.) του βασιλιά Όλαφ Τρύγκβασον, που είχε καρίνα μήκους 32 μ. με πλήρωμα από 68 κωπηλάτες και χωρητικότητα 500 ανδρών. Άλλα ντράκαρ ήταν το "Βισούντεν" (Visund, 1026 μ.Χ.) του βασιλιά Όλαφ Χάραλντσον, με την το ακρόπρωρό του να έχει τη μορφή ενός επιχρυσωμένου ταύρου και 60 κωπηλάτες καθώς και ο "Μεγάλος Δράκος" του Χάραλντ Χαρντράντα με 70 κωπηλάτες. 
Το τελευταίο ιστορικά που αναφέρεται, μάλλον το μεγαλύτερο της κατηγορίας του, ήταν το "Πλοίο του Χριστού" (Kristsuden, 1262 - 1263 μ.Χ.), το οποίο ναυπηγήθηκε στο Μπέργκεν της Νορβηγίας για τον βασιλιά Χάκωνα Δ' με 74 κωπηλάτες.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *Εγκυκλοπαίδεια Δομή*, τόμος 12, σελ. 2,
2. ↑   Eleanor C. Munro, *Παγκόσμια Εγκυκλοπαίδεια της Τέχνης*, εκδ. Φυτράκης, Αθήνα, σελ. 109
3. ↑  *Τα πλοία των Βίκινγκ* από το greekworldhistory

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* *Το ιστιοφόρο πλοίο* από το tallos.gr Αρχειοθετήθηκε 2015-10-11 στο Wayback Machine.
Η *Δωρεά του Κωνσταντίνου*, τοιχογραφία στην αίθουσα του Κωνσταντίνου, στο Αποστολικό Παλάτι του Βατικανού.
***Η Δωρεά του Κωνσταντίνου*** ή ***Δωρεά της Ρώμης*** (ιταλικά: *Donazione di Roma*‎) είναι μία τοιχογραφία που εκτελέστηκε από μαθητές του Ραφαήλ, πιθανότατα από τον Τζοβάνι Φραντσέσκο Πέννι ή τον Τζούλιο Ρομάνο. Η Νωπογραφία χρονολογείται μεταξύ των ετών 1520 και 1524 και διακοσμεί την «Αίθουσα του Κωνσταντίνου» (ιταλ.: *Sala di Costantino*), μία από τις τέσσερις «Αίθουσες του Ραφαήλ» στα Μουσεία του Βατικανού.

Περιγραφή
---------

Το έργο μάλλον εκτελέστηκε από τον Τζοβάνι Φραντσέσκο Πέννι ή τον Τζούλιο Ρομάνο το διάστημα 1520-1524, μετά τον πρόωρο θάνατο του Ραφαήλ το 1520. Εργάστηκαν, μαζί με άλλα μέλη του εργαστηρίου του διδασκάλου, για την ολοκλήρωση των νωπογραφιών στις αίθουσες, γνωστές ως «Αίθουσες του Ραφαήλ», που βρίσκονται στο Αποστολικό Παλάτι του Βατικανού. Το έργο *Η Δωρεά του Κωνσταντίνου* βρίσκεται στην «Αίθουσα του Κωνσταντίνου».

Η έμπνευση για το έργο δίνεται από ένα πλαστό ρωμαϊκό διάταγμα (*έδικτο*), γνωστό ως Δωρεά του Κωνσταντίνου, σύμφωνα με το οποίο ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Α΄ δώρισε στους πάπες την εξουσία στα εδάφη της Ρώμης.

Αν και ο Ιταλός ανθρωπιστής Λορέντζο (Λαυρέντιος Βάλλας), απέδειξε το 1440 ότι η «Δωρεά» δεν μπορεί να είναι αυθεντική, οι ποντίφικες των Μεδίκων, υπό τους οποίους ολοκληρώθηκε η διακόσμηση, αγνόησαν αυτή τη διάψευση, ολοκληρώνοντας ολόκληρο τον ιστορικό κύκλο για τον εορτασμό του Παπισμού με αυτήν τη σκηνή.

Η σκηνή τοποθετείται στο εσωτερικό ενός κτιρίου που θυμίζει την αρχαία βασιλική του Αγίου Πέτρου στο Βατικανό, γνωστή και ως βασιλική του Κωνσταντίνου, η οποία την εποχή εκείνη κτιζόταν από την αρχή. Στο βάθος, πίσω από μια σειρά χαρακτήρων με στάσεις βγαλμένες από άλλες ραφαελικές νωπογραφίες (όπως η *Πυρκαγιά του Μπόργκο*, η *Λειτουργία στη Μπολσένα)*, διαδραματίζεται η σκηνή της δωρεάς. Ο πάπας, καθισμένος στην καθέδρα, λαμβάνει από τον αυτοκράτορα, που γονατίζει μπροστά του, ένα χρυσό άγαλμα της θεάς Ρώμης, σύμβολο της κυριαρχίας στην πόλη. Η τοιχογραφία εικονίζει τον πάπα Σύλβεστρο Α΄ με τα χαρακτηριστικά του Κλήμη Ζ΄ των Μεδίκων. Στο κεντρικό πλάνο, απεικονίζεται ο βωμός με τους τέσσερις ελικοειδείς κίονες, τις Σολωμονικές στήλες, που ο θρύλος αναφέρει ότι επί Κωνσταντίνου Α΄ μεταφέρθηκαν στη Ρώμη από τον Δεύτερο Ναό του Σολομώντα και τις δώρισε στην αρχαία βασιλική του Αγίου Πέτρου, για να κοσμήσουν τον υψηλό βωμό και το πρεσβυτέριο.

Ο Βαζάρι απαρίθμησε διάφορα πορτρέτα μεταξύ των χαρακτήρων: Τζούλιο Ρομάνο, Μπαλντασσάρε Καστιλιόνε, Τζοβάνι Ποντάνο (*Giovanni Pontano*, ουμανιστής και πολιτικός) και άλλους.

Στις στήλες, που βρίσκονται σε πρώτο πλάνο αριστερά και δεξιά, επιγράφεται: «Iam Tandem Christum Libere Profiteri Licet» («Είναι επιτέλους δυνατόν ελεύθερα να επαγγελόμαστε τον Χριστό») και, δεξιά, «Ecclesiae Dos a Constantino Tributa» («Δώρο στην Εκκλησία Αφιερωμένο από τον Κωνσταντίνο»).

Πηγές
-----

* Musei Vaticani, Stanze di Raffaello