recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Τάκης (Παναγιώτης) Γιαννόπουλος** γεννήθηκε στις 25 Σεπτεμβρίου του 1972 στον Πειραιά και είναι Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως κεντρικός αμυντικός.

Βιογραφικό
----------

Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο στον Α.Σ. Δραπετσώνας και το 1994 μεταγράφηκε στην Προοδευτική. Με τη φανέλα της Προοδευτικής διακρίθηκε, αγωνιζόμενος για μια 5ετία και κάνοντας ντεμπούτο στα πρωταθλήματα της Β΄ Εθνικής και της Α΄ Εθνικής. Το 1999 μεταγράφηκε στον Άρη Θεσσαλονίκης, και τον Ιανουάριο του 2000 πήρε μεταγραφή στην Παναχαϊκή, με τη φανέλα της οποίας ολοκλήρωσε τη σεζόν 1999-00. Το καλοκαίρι του 2000 πήρε μεταγραφή στον Α.Ο. Καβάλα και τον Ιανουάριο του 2001 μεταγράφηκε στον Πανιώνιο. Τον Ιανουάριο του 2005 μεταγράφηκε στην ιταλική ΑΚ Βενέτσια 1907, με τη φανέλα της οποίας αγωνίστηκε στην Σέριε Β και το καλοκαίρι του 2005 επέστρεψε στην Ελλάδα, παίρνοντας εκ νέου μεταγραφή στον Πανιώνιο. Το καλοκαίρι του 2006 πήρε μεταγραφή στη ρουμανική Άρτζες Πιτέστι και τον Ιανουάριο του 2007, μεσούσης της χρονιάς 2006-07, επέστρεψε στην Ελλάδα παίρνοντας μεταγραφή στον Α.Ο. Κορωπίου, με τη φανέλα του οποίου αγωνίστηκε το υπόλοιπο της περιόδου στην Γ΄ Εθνική και κατόπιν τερμάτισε την ποδοσφαιρική του καριέρα.

Έπειτα το τέλος της ποδοσφαιρικής του σταδιοδρομίας, ανέλαβε χρέη τεχνικού διευθυντή στον Ολυμπιακό Βόλου από το 2008 μέχρι το 2012. Το 2012 μέχρι το 2014 εργάστηκε ως σκάουτερ στο αντίστοιχο τμήμα του Ολυμπιακού Πειραιώς και ακολούθως, το καλοκαίρι του 2014 ανέλαβε χρέη τεχνικού διευθυντή στον Λεβαδειακό. Τον Δεκέμβριο του 2017 ανέλαβε χρέη τεχνικού διευθυντή στον Εθνικό Πειραιώς, όπου εργάστηκε για 1 χρόνο μέχρι και τον Δεκέμβριο του 2018.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (πολλαπλές γλώσσες) *Transfermarkt*. 12865. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  εφ. Αθλητική Ηχώ, 23/7/1994, σελ. 6
3. ↑  "Γιαννόπουλος: Ένας γίγαντας στη μηχανή της Προοδευτικής", εφ. Αθλητική Ηχώ, 25/9/1994, σελ. 9
4. ↑  εφ. Αθλητική Ηχώ, 16/6/1999, σελ. 25
5. ↑  εφ. Αθλητική Ηχώ, 21/1/2000, σελ. 18
6. ↑  εφ. Αθλητική Ηχώ, 15/7/2000, σελ. 16
7. ↑  εφ. Αθλητική Ηχώ, 1/2/2001, σελ. 13
8. ↑  Στην Βενέτσια ο Τάκης Γιαννόπουλος, ο τρίτος παίκτης του Πανιωνίου που «ξενιτεύεται» in.gr
9. ↑  Τ.Γιαννόπουλος: «Δεν περίμενα τη μεταγραφή στη Βενέτσια» sport-fm.gr
10. ↑  Μετά από έξι μήνες στην Βενέτσια, ο Γιαννόπουλος επέστρεψε στον Πανιώνιο in.gr
11. ↑  Στην Άρτζες ο Γιαννόπουλος sport-fm.gr
12. ↑  Στο Κορωπί ο Γιαννόπουλος contra.gr
13. ↑  Πόστο στον Λεβαδειακό αναλαμβάνει ο Τάκης Γιαννόπουλος athleticradio.gr
14. ↑  Τεχνικός διευθυντής στον Εθνικό ο Γιαννόπουλος, sport24.gr
15. ↑  Εθνικός Πειραιώς: Τέλος ο Γιαννόπουλος pamebala.gr
16. ↑  Φριλίγγος αντί Γιαννόπουλου στον Εθνικό mikriliga.com

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Το προφίλ και η καριέρα του Γιαννόπουλου στο transfermarkt.co.uk
Το **δερμάτι** είναι ένας σάκος από δέρμα κατσίκας μέσα στον οποίο παρασκευάζεται παραδοσιακά το ξινόγαλο. Το δέρμα της κατσίκας ξυριζόταν, καθαριζόταν και δενόταν ώστε να εφαρμόζει στον ώμο ή την πλάτη των βοσκών. Το κουβαλούσαν οι βοσκοί στις ορεινές περιοχές της Ελλάδας για να έχουν να πίνουν καθώς βοσκούσαν τα πρόβατα. Ενώ ο βοσκός περπατούσε, το ξινόγαλο αναμειγνύονταν μέσα στο δερμάτι και αποκτούσε ομογενή υφή και γεύση. Ανά διαστήματα πρόσθεταν φρέσκο γάλα και η διαδικασία ωρίμανσης του ξινόγαλου ξεκινούσε από την αρχή. Αυτό ήταν το καθημερινό τους φαγητό, το οποίο θεωρούσαν εξαιρετικά θρεπτική και δυναμωτική τροφή.
Το **Τάγμα του Αγίου Αυγουστίνου** (λατινικά: *Ordo Fratrum Sancti Augustini*) είναι ένα θρησκευτικό επαιτικό τάγμα της Καθολικής Εκκλησίας. Ιδρύθηκε το 1244 κατά το ποντιφικάτο του Πάπα Ιννοκέντιου Δ΄ με την συνένωση διάφορων ερημιτικών ομάδων της Τοσκάνης, τα οποία ακολουθούσαν τον Κανόνα του Αγίου Αυγουστίνου, γραμμένο από τον Άγιο Αυγουστίνο της Ιππώνος τον 5ο αιώνα. Επί του παρόντος έχει παρουσία σε 50 χώρες.

Τα μέλη του τάγματος είναι γνωστά ως Αυγουστινιανοί ή Μοναχοί του Όστιν, ενώ ήταν επίσης ιστορικά γνωστοί ως Ερημίτες του Τάγματος του Αγίου Αυγουστίνου.

Το τάγμα έχει συνδεθεί ιδιαίτερα με την διάδοση της λατρείας της Παναγίας υπό το προσωνύμιο «Παναγία της Καλής Συμβουλής» (*Mater boni consilii*).

Ιστορία
-------

Γύρω στις αρχές του 13ου αιώνα, δημιουργήθηκαν πολλές ερημιτικές κοινότητες, ειδικά στην περιοχή της Σιένα της Ιταλίας. Αυτές οι ομάδες ήταν συχνά ολιγομελείς (όχι περισσότερα από δέκα άτομα) και αποτελούνταν από λαϊκούς. Το θεμελιώδες πνεύμα τους βασιζόταν στην μοναχικότητα και την μετάνοια. Εκείνη την εποχή εντοπίζονται πολλές ερημιτικές κοινότητες σε διάφορα μέρη της Ευρώπης, όπως η Τοσκάνη, το Λάτιο, η Ουμβρία, η Λιγουρία, η Αγγλία, η Ελβετία, η Γερμανία και η Γαλλία. Το 1223 τέσσερις από τις ερημιτικές κοινότητες που βρίσκονταν στην ευρύτερη περιοχή της Σιένα ενώθηκαν σε μια χαλαρή ένωση, η οποία μέσα σε λίγα χρόνια αύξησε σημαντικά τα μέλη της.

Οι μοναχοί που υιοθέτησαν τον Κανόνα του Αγίου Αυγουστίνου δημιούργησαν ένα επαιτικό κίνημα, που αποτέλεσε μία νέας μορφής θρησκευτική ζωή. Προσπάθησαν να φέρουν τα θρησκευτικά ιδεώδη της μοναστικής ζωής στο αστικό περιβάλλον, εξυπηρετώντας τις ανάγκες του λαού μέσα από το αποστολικό τους έργο. Το 1243 οι ερημίτες της Τοσκάνης ζήτησαν από τον Πάπα Ιννοκέντιο Δ΄ να τους ενώσει όλους ως μια κοινότητα. Ο Ιννοκέντιος Δ΄ εξέδωσε ειδική βούλα (την *Incumbit Nobis*) στις 16 Δεκεμβρίου 1243, που προέτρεπε αυτούς τους ερημίτες να υιοθετήσουν «τον κανόνα και τον τρόπο ζωής του μακαριστού Αυγουστίνου» και να εκλέξουν έναν επικεφαλής τους. Η βούλα διόρισε επίσης τον καρδινάλιο Ρικάρντο Ανιμπάλντι ως επόπτη και νομικό καθοδηγητή τους.

Στις 15 Ιουλίου του 1255, ο Πάπας Αλέξανδρος Δ΄ εξέδωσε την βούλα *Cum quaedam salubria* για να διατάξει μια σειρά από θρησκευτικές ομάδες να συγκεντρωθούν με σκοπό να συγχωνευθούν σε ένα νέο Τάγμα Ερημιτών του Αγίου Αυγουστίνου. Σε εκείνους που κλήθηκαν περιλαμβάνονταν οι Γουλιελμίτες, αρκετές απροσδιόριστες κοινότητες του Τάγματος του Αγίου Αυγουστίνου, οι Βονίτες και οι Βρικτινιανοί.

Οι αντιπρόσωποι των διάφορων κοινοτήτων συναντήθηκαν στη Ρώμη την 1η Μαρτίου του 1256, καταλήγοντας σε μία ενοποίηση. Ο Λανφράνκο Σεπτάλα από το Μιλάνο εκλέχτηκε στο αξίωμα του καθηγούμενου του νεοσύστατου Τάγματος.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑  Frisk, M. Jean. "Our Lady of Good Counsel", Marian Library, University of Dayton
3. ↑
4. ↑  Rano, Balbino, *Augustinian Origins, Charism, and Spirituality*, Villanova, Augustinian Press, 1994, 29
5. ↑
6. ↑
Ο **Δημήτριος Αντωνόπουλος** (1901-1976) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Γεννήθηκε στην Κατερίνη. Διορίστηκε Δήμαρχος Κατερίνης το 1941. Σπούδασε νομικά και άσκησε τη δικηγορία στην Κατερίνη. Θήτευσε ως δήμαρχος το 1941 και παντρεύτηκε τη Μαρίκα Αντωνοπούλου, με την οποία απέκτησαν παιδιά. Μεταπολεμικά έφυγε από την Κατερίνη και εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη, όπου και απεβίωσε συνταξιούχος, στις 11 Νοεμβρίου 1976. Η κηδεία του έγινε από τον Ναό της Αναλήψεως την επόμενη ημέρα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Καζταρίδης Ιωάννης (2006). *Κατερίνη: από τη μικρή κώμη στην πολύτροπη πόλη*. εκδ. Μάτι. σελ. 293. ISBN 960-8042-72-0.
2. 1 2  Μακεδονία, φ. 12-11-1976, σελ. 3 (μέσω ΕΒΕ)
Το **Δημοτικό Στάδιο Ναυπλίου** (ή και **Στάδιο Δ.Α.Κ. Ναυπλίου**) είναι αθλητική εγκατάσταση στην ομώνυμη πόλη στον Νομό Αργολίδας.

Περιγραφή
---------

Είναι χωρητικότητας του περίπου 2.000-3.000 θέσεων. Ο ποδοσφαιρικός αγωνιστικός χώρος του σταδίου έχει διαστάσεις 105 Χ 65 μ. και διαθέτει φυσικό χλοοτάπητα. Το στάδιο διαθέτει στίβο με ταρτάν των 9 διαδρομών, 4 σκάμματα για άλματα εις μήκος και τριπλούν, καθώς επίσης και αίθουσα γυμναστικής κάτω από την εξέδρα του.

Στο στάδιο, όσο αναφορά τον στίβο, κατά καιρούς έχουν διεξαχθεί διεθνείς αγώνες στίβου, πανελλήνια σχολικά πρωταθλήματα, πανελλήνια στρατιωτικά πρωταθλήματα και περιφερειακοί αγώνες του ΣΕΓΑΣ. 

Αποτελεί την έδρα των ποδοσφαιρικών ομάδων, Πανναυπλιακός - Ηρακλής Γ.Σ. και Α.Ο. Δυοβουνιώτης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Χώροι άθλησης. στην ιστοσελίδα nafplio.gr». Ανακτήθηκε στις 25  Ιουλίου 2020.
2. 1 2 3  Βλ. Δήμος Ναυπλιέων: Χώροι άθλησης. Nafplio.gr.
3. 1 2 3  Βλ. Ε.Π.Σ. Αργολίδας: Γήπεδα. Epsarg.gr Αρχειοθετήθηκε 2013-10-14 στο Wayback Machine..

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πληροφορίες για το στάδιο από την ιστοσελίδα του Δήμου Ναυπλιέων.
* Πληροφορίες για το στάδιο από την ιστοσελίδα της Ε.Π.Σ. Αργολίδος.
Τάγμα του Στέμματος της Βελανιδιάς.
Το **Τάγμα του Στέμματος της Βελανιδιάς** (γαλλικά: *Ordre de la Couronne de chêne*, γερμανικά: *Eichenlaubkronenorden*, λουξεμβουργιανά: *Eechelaafkrounenuerden*), είναι ιπποτικό τάγμα που ίδρυσε ο Γουλιέλμος Β΄, Βασιλιάς της Ολλανδίας και Μέγας δούκας του Λουξεμβούργου, το 1841. Η ιδιότητα μέλους του τάγματος αποτελεί τιμητική διάκριση που απονέμεται σε στρατιωτικούς και πολίτες για τις υπηρεσίες τους στην Λουξεμβούργο.

Τάξεις
------

* *Grand-croix* / *Grootkruis* - Μεγαλόσταυρος
* *Grand Officier* / *Grootofficier* - Μέγας Αξιωματικός
* *Commandeur* - Ταξιάρχης
* *Officier* - Αξιωματικός
* *Chevalier* / *Ridder* - Ιππότης

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ordre de la Couronne de chêne

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Τάγμα του Στέμματος της Βελανιδιάς

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Τάγμα του Στέμματος της Βελανιδιάς** |
Το **Δημοτικό Στάδιο Κομοτηνής** είναιποδοσφαιρικό γήπεδο στην πόλη της Κομοτηνής και αποτελεί την έδρα της ομάδας του Πανθρακικού.

Ιστορία
-------

Το γήπεδο κατασκευάστηκε μεταξύ 1922 και 1923 από τον ελληνικό στρατό, έπειτα από την απελευθέρωση της πόλης και της Θράκης από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. 

Η βόρεια εξέδρα κατασκευάστηκε στη δεκαετία του ’50, ενώ η μικρότερη εξέδρα στη νότια πλευρά χτίστηκε στη δεκαετία του ’70. Το 2005 τοποθετήθηκε στέγαστρο πάνω από την βόρεια εξέδρα και προστέθηκαν σε αυτήν και πλαστικά καθίσματα. Το 2006 ολοκληρώθηκε η ανασυγκρότηση της βόρειας εξέδρας, αναμορφώθηκαν τα αποδυτήρια, η αίθουσα τύπου και τα δημοσιογραφικά θεωρεία, ενώ επίσης κατασκευάστηκε ένα μικρό σκέπαστρο στην κύρια εξέδρα. Το 2008 κατασκευάστηκε η δυτική μεταλλική εξέδρα, ενώ τοποθετήθηκαν επίσης και προβολείς. Το 2009 κτίστηκε η ανατολική εξέδρα, τοποθετήθηκε νέος φυσικός χλοοτάπητας, κατασκευάστηκαν νέα δημοσιογραφικά θεωρεία στην νότια εξέδρα, καθώς και VIP σουίτες στη βόρεια. Έπειτα τις ανακαινίσεις που έλαβαν χώρα την διετία 2008-2009, η χωρητικότητα αυξήθηκε από 3.000 στις 6.700 θέσεις.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Πανθρακικός • Έδρα, Super League Ελλάδα

Πηγές
-----

* Το γήπεδο στην επίσημη ιστοσελίδα του Πανθρακικού
* Πληροφορίες για το γήπεδο στον ιστότοπο stadia.gr

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |
Το **Δημοτικό Στάδιο Άνω Λιοσίων «Ιωάννης Παθιακάκης»** είναι στάδιο πολλαπλών χρήσεων στα Άνω Λιόσια, της Αθήνας. Χρησιμοποιείται κυρίως για ποδοσφαιρικούς αγώνες και είναι έδρα του Ακράτητου. Η χωρητικότητα του σταδίου είναι 5.000 θεατές και κατασκευάστηκε το 1965, ενώ ανακατασκευάστηκε μερικώς το 2001, όταν η ομάδα του Ακράτητου προβιβάστηκε στην Α΄ Εθνική Κατηγορία. Η μέγιστη προσέλευση που έχει πραγματοποιηθεί στο γήπεδο ήταν σε αγώνα μεταξύ ΑΕΚ και Παναθηναϊκού στις 7 Απριλίου 2004. Πήρε το όνομα του Γιάννη Παθιακάκη, ο οποίος οδήγησε την ομάδα του Ακράτητου από τις χαμηλές ποδοσφαιρικές κατηγορίες, στη πρώτη, αλλά απεβίωσε το 2002 εντός γηπέδου και εν ώρα προπόνησης. Το γήπεδο ανήκει στο Δήμο Άνω Λιοσίων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Xenides, George. «Γήπεδο Ακράτητου "Γιάννης Παθιακάκης"». *www.stadia.gr*. Ανακτήθηκε στις 17 Μαΐου 2016.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Στάδιο «Γιάννης Παθιακάκης» - stadia.gr

Συντεταγμένες: 38°05′04″N 23°41′18″E﻿ / ﻿38.084535°N 23.688256°E﻿ / 38.084535; 23.688256
Το **Δημοτικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας**  (Ιταλ. *Museo civico di storia naturale*) που βρίσκεται στο Μιλάνο είναι ένα από τα σημαντικότερα μουσεία φυσικών επιστημών στην Ιταλία.

Ιστορική αναδρομή
-----------------

Το Μουσείο ιδρύθηκε με πρωτοβουλία του φιλόσοφου και συλλέκτη Τζουζέππε ντε Κριστόφορις (ιταλ. *Giuseppe De Cristoforis*, 1803–1837), ο οποίος κληροδότησε τη συλλογή του υπό τον όρο να κτιστεί μουσείο που θα τη φιλοξενεί. Πρώτος διευθυντής ανέλαβε ο Γκέοργκ Γιάν (γερμ. *Georg Jan*, ιταλ. *Giorgio Jan*, 1791–1866), ο οποίος επίσης δώρισε την ιδιωτική του συλλογή προς επέκταση του μουσείου. Η ίδρυση του μουσείου πραγματοποιήθηκε το έτος 1838, ενώ το κτίριο νεοκλασικού ρυθμού κτίστηκε μεταξύ 1888 και 1893. Το κτίριο καταστράφηκε εντελώς στους βομβαρδισμούς του 1943, και τα μισά εκθέματα χάθηκαν. Ξανακτίστηκε το 1952 και άνοιξε πάλι τις πύλες του για το κοινό.

Τοποθεσία
---------

Το κτίριο βρίσκεται στην ανατολική όψη του πάρκου *Giardini Pubblici Indro Montanelli*, κοντά στο Πλανητάριο.

Εκθέσεις
--------

Το Μουσείο διαθέτει είκοσι τρεις χώρους σε δύο ορόφους, ενώ φιλοξενεί περίπου εκατό σκηνικά φυσικών οικολογικών τοπίων φυτικού και ζωικού θέματος. Διαθέτει επίσης σημαντική βιβλιοθήκη, με 140.000 τόμους βιβλίων και 2.400 περιοδικά.

Οι μόνιμες εκθέσεις εμπεριέχουν θέματα από 

* Ορυκτολογία
* Παλαιοντολογία
* Παλαιοανθρωπολογία
* Ζωολογία των σπονδυλωτών

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  «Indagine sui musei e le istituzioni similari». *d:Q112132470*. 2022.
2. 1 2 3 4  (Ιταλικά) *SIRBeC*.
3. ↑  Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής της Ιταλίας: «Indagine sui musei e le istituzioni similari». *d:Q111911432*. 2021.
4. 1 2 3 4  *dati.beniculturali.it*.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Museo civico di storia naturale (Milan) στο Wikimedia Commons
* Η επίσημη ιστοσελίδα του μουσείου

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 149620446
* LCCN: n81026828
* ISNI: 0000 0001 2242 6289
* GND: 1017221-X
* NKC: uk2007381762

 |

 |
Τα "**Τζο Μπλογκς**" και "**Φρεντ Μπλογκς**" είναι ονόματα που χρησιμοποιούνται συνήθως στο Ηνωμένο Βασίλειο, για σκοπούς διδασκαλίας, προγραμματισμού, και άλλα πράγματα σχετιζόμενα με τη σκέψη και τη γραφή.

Παραδείγματα
------------

Στα μαθήματα προετοιμασίας της εξέτασης Πρίνστον Ρίβιου, το όνομα Τζο Μπλογκς αντιπροσωπεύει τον μέσο εξεταζόμενο, ενώ οι μαθητές εκπαιδεύονται να αναγνωρίζουν την απάντηση Τζο Μπλογκς, δηλαδή την επιλογή που φαίνεται σωστή αλλά μπορεί να είναι παραπλανητική σε δυσκολότερα ερωτήματα.

Το Τζο Μπλογκς ήταν ένα εμπορικό σήμα για μια σειρά ρούχων, το οποίο ήταν στενά συνδεδεμένο με τη σκηνή Μάνττσεστερ της δεκαετίας του 1990.

Ιστορία
-------

Το όνομα Μπλογκς πιστεύεται ότι κατάγεται από τη διάλεκτο της ανατολικής Αγγλίας και προέρχεται από τη λέξη bloc.

Παρόμοιες περιπτώσεις
---------------------

Στο Ηνωμένο Βασίλειο και τις Ηνωμένες Πολιτείες, το Τζον είναι ένα από τα συνηθέστερα ανδρικά ονόματα, ενώ το Σμιθ είναι το δημοφιλέστερο επώνυμο. Ως εκ τούτου, το Τζον Σμιθ χρησιμοποιείται ως ψευδώνυμο σε αυτές τις χώρες (ειδικά σε νομικά πλαίσια).

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, χρησιμοποιούνται και τα ονόματα-ψευδώνυμα Τζον Ντόου, Τζον Κ. Πάμπλικ, Τζο Μπλόου, Τζο Σίξπακ, Τζο Σμόι. Στη Γερμανία, χρησιμοποιούνται τα ονόματα Μαξ Μούστερμαν (σημαίνει "Μαξ Πρόσωπο-Παράδειγμα"), Έρικα Μούστερμαν (θηλυκή μορφή του Μαξ Μούστερμαν), και Ότο Νορμαλφερμπράουχερ ("Όττο Κανονικός Καταναλωτής"). 

Στη Νότια Αφρική, το τοπικό αντίστοιχο του ονόματος "Τζο Μπλογκς" είναι τα Γιαν φαν ντερ Μέρβε, Κους φαν ντε Μέρβε και μερικές φορές, το Πιτ Πόμπις. Κατάγονται από την τοπική γλώσσα Αφρικάανς και χρησιμοποιούνται πολύ συχνά σε ανέκδοτα και ιστορίες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «SAT Test Prep — The Princeton Review». Ανακτήθηκε στις 19 Ιανουαρίου 2017.
2. ↑  Tozer, James (28 Δεκεμβρίου 2009). «Flamboyant market trader who became millionaire with Joe Bloggs jeans empire declared bankrupt». *www.dailymail.co.uk*. Associated Newspapers Ltd. Ανακτήθηκε στις 2 Σεπτεμβρίου 2016.
3. ↑  «Surname Database: Blogg Last Name Origin». Ανακτήθηκε στις 19 Ιανουαρίου 2017.
4. ↑  «Popularity for JOHN». Mike Campbell. 2008. Ανακτήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 2008.
5. ↑  «Rankings for SMITH». Mike Campbell. 2008. Ανακτήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 2008.
Το **τάγμα του Πρίγκιπα Ερρίκου** (πορτογαλικά: Ordem do Infante Dom Henrique‎) είναι Πορτογαλικό παράσημο το οποίο ιδρύθηκε στις 2 Ιουνίου 1960, εις μνήμη της επετείου των 400 χρόνων από τον θάνατο του Ερρίκου του Θαλασσοπόρου, σημαντικού εκπροσώπου της Εποχής των Ανακαλύψεων. Ο κανονισμός του βραβείου αναθεωρήθηκε το 1962 και το 1980.

Το βραβείο απονέμεται σε άτομα που έχουν κάνει εξαιρετικές υπηρεσίες για την Πορτογαλία και την επέκταση του πορτογαλικού πολιτισμού, της ιστορίας και των αξιών της Πορτογαλίας (ιδιαίτερα η θαλάσσια ιστορία). Το βραβείο απονέμεται από τον πρόεδρο της Πορτογαλίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ordem do Infante D. Henrique | Ordens Nacionais | Ordens Honoríficas Portuguesas
Η **Δεροπολίτισσα** είναι δημοφιλές ελληνικό πολυφωνικό δημοτικό τραγούδι της Δρόπολης. Τραγουδιέται και στην υπόλοιπη Βόρεια Ήπειρο, καθώς και σε άλλες περιοχές της Ελλάδας.

Θεματολογία
-----------

Το τραγούδι είναι ένα μοιρολόι το οποίο αναφέρεται στην περίοδο της Τουρκοκρατίας και στους βίαιους εξισλαμισμούς και τις κακουχίες που υπέστη ο Ελληνισμός από τις οθωμανικές πολιτικές στην περιοχή. Οι ερευνητές του 19ου αιώνα, Παναγιώτης Αραβαντινός και Κωνσταντίνος Σάθας, πιστεύουν ότι αναφέρεται σε εξέγερση του 1565 και στις τραγικές συνέπειες που είχε η αποτυχία της. Κατά τους Ν. Παπαδόπουλο και Α. Μαμμόπουλο το τραγούδι χρονικά πρέπει να τοποθετηθεί στην περίοδο 1600-1700. Υπάρχουν αρκετές παραλλαγές του τραγουδιού, όπως αυτές που παρουσιάζονται από τον Αραβαντινό, τον Α. Παπακώστα και τον Ν. Πατσέλη. Η Δεροπολίτισσα δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά από τον Αθανάσιο Πετρίδη (*Νεοελληνικά Ανάλεκτα Φιλολογικού Συλλόγου Παρνασσού*, Α' 1870, σελ. 74-75), με μικρές παραλλαγές από το σημερινό τραγούδι.

Η Δεροπολίτισσα αποτελεί αντιπροσωπευτικό τραγούδι της Δρόπολης, περιοχής κοντά στο Αργυρόκαστρο. Τραγουδιέται όμως από όλες τις ελληνικές κοινότητες που ζουν στην ευρύτερη περιοχή της Βόρειας Ηπείρου, αλλά και στην Ελλάδα, στο χωριό Κτίσματα, Πωγωνίου, κοντά στην ελληνοαλβανική μεθόριο.

Εκτέλεση
--------

Το τραγούδι εκτελείται σε ρυθμό 3/4 των 4/4 (2-2) αλλά και των 5/8 και χορεύεται αντίστοιχα ως προς τους δύο πρώτους ρυθμούς ως συρτό "στα τρία" και "στα δύο". Η πρώτη φωνή (ο πάρτης) τραγουδάει την εκάστοτε μελωδούμενη φράση, ενώ η δεύτερη φωνή, το "ίσο", και το "κλώσμα" συνοδεύουν την χορωδιακή εκτέλεση.

Στίχοι
------

Οι τραγουδιστές σε δεύτερο πρόσωπο εκλιπαρούν μια νεαρή χριστιανή, κοπέλα από τη Δρόπολη, να μην ακολουθήσει το παράδειγμά τους, αλλά να διατηρήσει την πίστη της και να προσευχηθεί και για αυτούς στην εκκλησία. Τμήμα των στίχων έχει ως εξής:

Μωρ' Δεροπολίτισσα,  

μωρ' καημένη  

μωρ' Δεροπολίτισσα, ζηλεμένη,  

βάλ' το φέσι σου στραβά  

σίντα πας στην εκκλησιά,  

με λαμπάδες με κεριά  

και με μοσχοθυμιατά.  

Και προσκύνα για τ' εμάς,  

για τ' εμάς τους Χριστιανούς,  

τι μας πλάκωσ' η Τουρκιά  

και μας σφάζουν σαν τ' αρνιά.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Κανελλάτου, Βιβή. «Δεροπολίτισσα». Greek Traditional and Popular Singing. Ανακτήθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου 2011.
2. ↑  Υφαντής, Νίκος. «Το τραγούδι της Δερόπολης». Το μικρό κελάρι. Ανακτήθηκε στις 5 Ιανουαρίου 2011.
3. ↑  «Τραγούδια της Ηπείρου». epirus-history.gr. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Φεβρουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου 2011.
4. ↑  Νιτσιάκος, Βασίλειος (2010). *On the border: transborder mobility, ethnic groups and boundaries along the Albanian-Greek frontier*. Berlin: Lit. σελ. 116. ISBN 9783643107930.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ζωντανή εκτέλεση, Ωδείο Ηρώδου του Αττικού, Αθήνα.
* Ζωντανή εκτέλεση, συγκρότημα Μη χείρων.
Το **Λουτρό της Αρτέμιδος** (γαλλικά: *Bain de Diane*) είναι ένα έργο ροκοκό ζωγραφικής που φιλοτέχνησε το 1742 ο Γάλλος ζωγράφος Φρανσουά Μπουσέ (1703-1770). Ανήκει στη συλλογή του Μουσείου του Λούβρου στο Παρίσι, στην οποία εντάχθηκε το 1852.

Το 1742, στο απόγειο της δόξας του, ο Μπουσέ εκθέτει στο Σαλόνι Γάλλων Καλλιτεχνών μια σειρά από έργα, ανάμεσα στα οποία ήταν και ο συγκεκριμένος πίνακας. Αρχικά πιθανώς πέρασε στην ιδιοκτησία του Αμεντέ Κονσταντάν, για να περάσει το 1821 στην κατοχή του βαρόνου Τιμπόν. Αργότερα αποκτήθηκε από τον Κόμη ντε Ναρμπόν και ύστερα εντάχθηκε στη συλλογή van Cuyck, τελευταίο σταθμό του έργου πριν το Λούβρο.

Οι επιδράσεις της παραμονής του καλλιτέχνη στην Ιταλία, μεταξύ των ετών 1727 και 1731, είναι εμφανείς, κυρίως σε ό,τι αφορά την απόδοση της τρυφερής σάρκας των κοριτσιών. Η Άρτεμις, αγνή θεά του κυνηγιού, γυμνή εκτός από το διάδημά της σε σχήμα μισοφέγγαρου, ξεκουράζεται στην όχθη ενός ρυακιού. Έχοντας μόλις ολοκληρώσει το κυνήγι της, έχει εναποθέσει στο χώμα τα όπλα και τη λεία της και δροσίζεται συντροφιά με μία από τις νύμφες ακολούθους της στις παρυφές ενός δάσους.

Ο Ρενουάρ (1841-1919) δήλωσε ανοιχτά το θαυμασμό του για τον πίνακα αυτόν: *«Είναι ο πρώτος πίνακας που με μάγεψε απόλυτα. Συνέχισα να τον αγαπώ σε όλη μου τη ζωή, όπως συμβαίνει με όλους τους πρώτους έρωτες»*. 

Αρκετοί γνωστοί καλλιτέχνες φιλοτέχνησαν αντίγραφα του έργου (ο Μανέ το 1852, ο Φαντέν-Λατούρ το 1854, καθώς και άλλοι).

Βιβλιογραφία
------------

* (Ελληνικά) Bonetti, Mario (2007). *«Λούβρο, Παρίσι»*, μετάφραση: Ηλιοφώτιστη Παπαστεφάνου, σειρά: Μουσεία του Κόσμου · 1, 1η έκδοση, Αθήνα : Η Καθημερινή, ISBN 9789606709135.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Diana Resting after her Bath, παρουσίαση του έργου στον ιστότοπο *Web Gallery of Art*.
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Κέρκυρα (αποσαφήνιση).

Το Ναρκαλιευτικό **Κέρκυρα Μ-208** (πρώην *YMS-172*, *HMS J-972* και *HMS BYMS-2172*) ήταν αμερικανικής κατασκευής πολεμικό πλοίο βρετανικού τύπου *BYMS* που προσχώρησε στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό.

Ιστορία
-------

Ναυπηγήθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής στις 22 Μαΐου 1942, ως βρετανικού τύπου ξύλινο ναρκαλιευτικό υπό το όνομα «*YMS-172*», στα ναυπηγεία της «*Henry C. Grebe & Co.*» στο Σικάγο του Ιλινόι. Η καθέλκυσή του έγινε στις 26 Νοεμβρίου 1942 και η κατασκευή του ολοκληρώθηκε στις 17 Απριλίου 1943. Μετά το τέλος των σχετικών δοκιμών που του υποβλήθηκαν, μεταφέρθηκε στις 28 Απριλίου 1943 στην υπηρεσία του πολεμικού ναυτικού της Μεγάλης Βρετανίας ως «*HMS J-972*» και μετονομάστηκε εκ νέου σε «*HMS BYMS-2172*».

Επέστρεψε στην επιμέλεια των ΗΠΑ στις 15 Απριλίου 1946, αλλά αυτό ουσιαστικά έγινε «μόνο στα χαρτιά» διότι παραχωρήθηκε, ως δανεικό, από την Μεγάλη Βρετανία προς τις Ελληνικές αρχές για την εκκαθάριση των ελληνικών θαλασσών από τα ναρκοπέδια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Μεταφέρθηκε αμέσως στην Ελλάδα όπου πήρε το όνομα «*Κέρκυρα Μ-208*» και έλαβε μέρος στις επιχειρήσεις του εμφυλίου με τον Ελληνικό Στόλο. Στις 8 Σεπτεμβρίου 1952, αντί να επιστραφεί στη Μεγάλη Βρετανία, αγοράστηκε από το Ελληνικό Υπουργείο Οικονομικών το οποίο παραχώρησε το πλοίο στον Ελληνικό Στόλο. Παροπλίσθηκε στις 11 Σεπτεμβρίου 1973 λόγω παλαιότητας.

Πλοία με το όνομα «*Κέρκυρα*»
-----------------------------

Το «*Κέρκυρα*» *Μ-208* είναι το δεύτερo κατά σειρά από τα τρία πλοία συνολικά που φέρουν το όνομα αυτό. Το πρώτο πλοίο ήταν η Ατμοτελωνίς «*Κέρκυρα*» που ενετάγη το 1885 και παροπλίστηκε το 1897 και το τρίτο είναι το ρωσικής προελεύσεως και σχεδιάσεως Αερόστρωμνο αποβατικό «*Κέρκυρα*» που ενετάγη το 2005.

Πηγές
-----

* «HMS BYMS-2172». *www.navsource.org*. Ανακτήθηκε στις 26 Ιανουαρίου 2014.
* «Κέρκυρα Μ-208». *www.hellasarmy.gr*. Ανακτήθηκε στις 26 Ιανουαρίου 2014.
Ο Ηρακλής μεταφέρει τους Κέκρωπες. Μετώπη από τον ναό της Ποσειδωνίας (Μεγάλη Ελλάδα)
Ο Ηρακλής μεταφέρει τους Κέκρωπες. Μετώπη από τον ναό του Σελινούντα (Μεγάλη Ελλάδα)
Στην ελληνική μυθολογία οι **Κέρκωπες** ήταν δύο αδελφοί, διαβόητοι κλέφτες, ψεύτες και μικροαπατεώνες. Κατάγονταν από την Οιχαλία αλλά ζούσαν συνήθως στη Βοιωτία ή κατ' άλλη εκδοχή κοντά στην `Εφεσο. Κατά τις διάφορες παραδόσεις τα ονόματά τους ήταν **Σίλλος** και **Τριβαλός** ή **Ώλος** και **Ευρύβατος** ή **Ανδούλος** και **Άτλαντος** ή **Πάσσαλος** και **Άκμων**. Ως μητέρα τους αναφέρεται η Ωκεανίδα Θεία ή η Μεμνονίδα ή η Λίμνη ή, σπάνια, η Κερκώπη. Ως πατέρας τους αναφέρεται συνήθως ο Ωκεανός. Το όνομα «Κέρκωπες» ετυμολογείται από τις λέξεις *κέρκη* (= ουρά) και *ωπή*.

Οι Κέρκωπες, περιοδεύοντας ανά τον κόσμο, εξαπατούσαν τους ανθρώπους. Τα «κατορθώματα» των Κερκώπων αποτελούν το θέμα κωμωδιών των Ευβούλου, Ερμίππου, Μενίππου, Πλάτωνος, Κρατίνου και άλλων. Η σημαντικότερη σχετική παράδοση αναφέρεται στην περιπέτειά τους με τον Ηρακλή. Μια φορά που ο ήρωας κοιμόταν κάτω από ένα δέντρο την εποχή που ήταν δούλος της Ομφάλης, οι Κέρκωπες πήγαν να του αρπάξουν τα όπλα, ξεχνώντας την υπόμνηση της μητέρας τους να φυλάγονται από τον «Μελάμπυγον» (= μαυρόκωλο). Ο Ηρακλής όμως ξύπνησε εγκαίρως, έπιασε τους δυο κλέφτες από τα πόδια, τους έδεσε σε ένα ξύλο και τους μετέφερε στον ώμο του κρεμασμένους με τα κεφάλια προς τα κάτω. Στον δρόμο, οι Κέρκωπες, καθώς τα κεφάλια τους χτυπούσαν στα πισινά του Ηρακλή, του είπαν ότι πραγματικά συνάντησαν τον «Μελάμπυγον». Ο Ηρακλής τότε γέλασε και τους άφησε ελεύθερους. Από το επεισόδιο αυτό σώζονται αναπαραστάσεις στη μετόπη του Ναού του Σελινούντα, πάνω σε μελανόμορφα αγγεία, σε δακτυλιολίθους, και αλλού.

Σύμφωνα με μεταγενέστερες παραδόσεις οι Κέρκωπες απολιθώθηκαν επειδή θέλησαν να εξαπατήσουν τον ίδιο τον Δία (η πέτρα δειχνόταν κατά την αρχαιότητα σε όσους περνούσαν από τις Θερμοπύλες), ή μεταμορφώθηκαν σε πιθήκους — από αυτό πήραν το όνομά τους οι Πιθηκούσες Νήσοι στον κόλπο της Νάπολης.

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969
* Το αντίστοιχο άρθρο της αγγλόγλωσσης Wikipedia
Ο **Δημήτριος Τομπρόφ ή Τομπρώφ** (Σμύρνη, 5 Μαρτίου 1878 - Βρυξέλλες, άγνωστη ημερομηνία θανάτου) ήταν Έλληνας δρομέας. Αγωνίστηκε στους θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896 στην Αθήνα.

Σταδιοδρομία
------------

Ο Τομπρόφ, ο οποίος γεννήθηκε στη Σμύρνη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, τερμάτισε είτε τέταρτο είτε πέμπτος στην προκαταρκτική σειρά των 800 μέτρων, αν και τα αρχεία δεν δείχνουν αν ήταν μπροστά ή πίσω από τον Άγγελο Φέτση. Δεν προκρίθηκε στον τελικό, καθώς έπρεπε να τερματίσει τουλάχιστον στη δεύτερη θέση για να προκριθεί. 

Επίσης, αγωνίστηκε στα 1.500 μέτρα. Τερμάτισε στο κάτω μισό των οκτώ δρομέων που συμμετείχαν στην μοναδική διαδρομή του αγωνίσματος, αν και η ακριβής θέση του είναι ασαφής.

Στα Τήνια του 1895 είχε πάρει μέρος στα 1500 μέτρα όπου είχε τερματίσει πρώτος με χρόνο 15΄. Στους Πανιώνιους αγώνες ποδηλασίας του Λεβαντίνικου αθλητικού συλλόγου Μπυορνόβα (Bournabat Football and Rugby Club) το 1896 ήταν πρώτος στον αγώνα δρόμου ενός μιλίου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) *Sports-Reference.com*. www.sports-reference.com/olympics/athletes/to/dimitri-tombrof-1.html. Ανακτήθηκε στις 23  Φεβρουαρίου 2016.
2. ↑  «Archived copy». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Αυγούστου 2012. Ανακτήθηκε στις 13 Μαρτίου 2010.
3. ↑  Μπαλτάς , σελ. 24
4. ↑  Μπαλτάς , σελ. 35

Πηγές
-----

* Ανδρέα Μπαλτά,*Ο Ελληνικός αθλητισμός στην Σμύρνη (1890-1922)[*νεκρός σύνδεσμος*]*, Μεταπτυχιακή Διπλωματική Εργασία, Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου, Σπάρτη 2013.
Ο **κασσιτερίτης** (αγγλ. Cassiterite) είναι ορυκτό οξείδιο του κασσιτέρου. Το όνομά του προέρχεται, όπως και του μετάλλου, από τις "Κασσιτερίδες νήσους", όπως ονομάζονταν, κατά τους προ-ρωμαϊκούς χρόνους, οι ακτές της δυτικής Ευρώπης.

Ο κασσιτερίτης είναι η κύρια πηγή κασσιτέρου από τα παλαιότερα χρόνια ως σήμερα. Το μεγαλύτερο κοίτασμά του βρίσκεται στη Βολιβία και είναι πρωτογενές, καθώς είναι σχηματισμένο από υδροθερμικές φλέβες. Τα περισσότερα σημερινά κοιτάσματά του, ωστόσο, είναι δευτερογενή, σε αλλουβιακές αποθέσεις, καθώς το ορυκτό είναι ιδιαίτερα ανθεκτικό στις μηχανικές καταπονήσεις. Παλαιότερα, πρωτογενές κοίτασμα υπήρχε και στην Κορνουάλλη της Βρετανίας, σήμερα, όμως, είναι σχεδόν ολοσχερώς εξαντλημένο. Ερωτηματικό παραμένει ο τρόπος εμπλουτισμού των συγκεκριμένων κοιτασμάτων σε κασσίτερο.

Εμφανίζει χαρακτηριστική διδυμία, καθώς οι δίδυμοι κρύσταλλοί του μοιάζουν με κεκαμμένο στον αγκώνα χέρι (διδυμία αγκώνος). Πολλαπλές αλλεπάλληλες διδυμίες αυτού του τύπου στο ίδιο συσσωμάτωμα σχηματίζουν τους αποκαλούμενους "κυκλικούς διδύμους", που εμφανίζονται, επίσης, και στο ρουτίλιο.

Οι κρύσταλλοί του είναι πρισματικοί, συχνά απολήγοντες σε τετραεδρική πυραμίδα. Σε ορισμένες ποικιλίες απαντά και ως βελονοειδής ή και βοτρυοειδής. Σχετίζεται με ρουτίλιο, βολφραμίτη, τουρμαλίνη, αρσενοπυρίτη και μολυβδαινίτη. Είναι ευρέως διαδεδομένο ορυκτό και, εκτός από τα προαναφερθέντα κοιτάσματά του, ανευρίσκεται επίσης στη Γερμανία, τη Γαλλία, την Τσεχία, την Πορτογαλία, τη Νιγηρία και τη Ναμίμπια. Μεγάλα, επίσης, κοιτάσματα απαντούν στη Μαλαισία, την Ινδονησία, την Αυστραλία και την Κίνα, καθώς επίσης και στην περιοχή Minas Gerais στη Βραζιλία.

Πηγές
-----

* Handbook of Mineralogy
* Mindat.org
* Galleries.com
* Webmineral.com

Βιβλιογραφία
------------

* James Dwight Dana, Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks READ BOOKS, 2008 ISBN 1-4437-4224-4
* Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil, *A Field Guide to Rocks and Minerals*, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 0-395-91096-X
* Walter Schumann, R. Bradshaw, K. A. G. Mills, *Handbook of Rocks, Minerals and Gemstones*, Houghton Mifflin Harcourt, 1993 ISBN 0-395-51137-2

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Η ακριβής θέση αυτών των νήσων έχει γίνει αντικείμενο θερμών αντιπαραθέσεων. Πιθανώς πρόκειται για τις ακτές της Ισπανίας και της Πορτογαλίας, καθώς οι έμποροι, στους οποίους οφείλεται και η ονομασία, είχαν την τάση να αποκρύπτουν πληροφορίες για να προστατεύσουν τα συμφέροντά τους.
Για τον εγγονό του, δείτε: Δημήτριος-Ραούλ Τριγγέτας.  
Ο **Δημήτριος Δ. Τριγγέτας** (1814 - 19 Μαΐου 1886) υπήρξε Έλληνας στρατιωτικός και πολιτικός που είχε εκλεγεί πολλές φορές βουλευτής και διετέλεσε τρεις φορές υπουργός.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην Κορώνη τον Νοέμβριο του 1814. Πατέρας του ήταν ο Διονύσιος Τριγγέτας.

Μπήκε στο Κεντρικό Στρατιωτικό Σχολείο (στη Σχολή Ευελπίδων) και αποφοίτησε με τον βαθμό του ανθυπασπιστή, και κατατάχτηκε στο σώμα του Μηχανικού την 1η Νοεμβρίου του 1833. Πήρε προαγωγή σε βαθμό λοχαγού το 1847 και υπηρέτησε ως Διευθυντής του Μηχανικού στο Ναύπλιο μέχρι το 1859, οπότε έγινε ταγματάρχης και αποχώρησε από την διεύθυνση. 

Με την μεταπολίτευση ανέλαβε την Διεύθυνση των Βασιλικών Ανακτόρων και ταυτόχρονα διορίστηκε τον Οκτώβριο του 1862 Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου των Στρατιωτικών. Από εκεί ακολούθησε πολιτική καριέρα, εκλέχτηκε πολλές φορές βουλευτής Πυλίας (αρχικά στη Β' Εθνική Συνέλευση του 1862) και χρημάτισε συγχρόνως Υπουργός των Στρατιωτικών το 1864 στην Κυβέρνηση Δημητρίου Βούλγαρη και Θ. Ζαΐμη. Έγινε Αντισυνταγματάρχης το 1868 και διετέλεσε Υπουργός των Ναυτικών επί του Υπουργείου Ζαΐμη μέχρι της 27ης Δεκεμβρίου του 1869.

Διορίστηκε Γενικός Πρόξενος στην Αλεξάνδρεια, και τον Φεβρουάριο του 1874 ξαναέγινε Υπουργός των Στρατιωτικών.

Τιμήθηκε με το παράσημο των Ταξιαρχών.

Απεβίωσε στην Αθήνα στις 19 Μαΐου 1886.

Αναφορές
--------

1. ↑  Στρατιωτική Επιθεώρηση, Νοέμβριος-Δεκέμβριος 2005 Αρχειοθετήθηκε 2011-12-18 στο Wayback Machine. «Ανθλχγός Τριγγέτας Δημήτριος», ΔΕΙV Μυλωνάς Γεώργιος, 1η μελέτη ΣΣΕ 2005. (άρθρο αναφερόμενο στον εγγονό του Δημ. Δ. Τριγγέλα, το Δημήτριο-Ραούλ Τριγγέλα)

Πηγές
-----

* Δημήτριος Τριγγέτας συνοπτικό βιογραφικό σημείωμα από το Ινστιτούτο Νεοελληνικών Ερευνών
* Ιωάννης Αρσένης (1887). *Ποικίλη Στοά: Εθνική εικονογραφημένη επετηρίς*. Αθήνα: Επί του Τυπογραφείου Αττικού Μουσείου. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Απριλίου 2012. Ανακτήθηκε στις 17 Μαΐου 2010.
Ένα δορυφορικό πιάτο
Η **δορυφορική τηλεόραση** είναι υπηρεσία που παρέχει τηλεοπτικό πρόγραμμα στους θεατές μεταδίδοντας σήμα από έναν δορυφόρο απευθείας στην τοποθεσία του θεατή. Τα σήματα λαμβάνονται μέσω εξωτερικής κεραίας που συνήθως αναφέρεται ως δορυφορική κεραία ή δορυφορικό πιάτο. Εν συνεχεία, ένας δορυφορικός δέκτης αποκωδικοποιεί το επιθυμητό τηλεοπτικό πρόγραμμα. Οι δέκτες μπορεί να είναι εξωτερικοί αποκωδικοποιητές ή ενσωματωμένος δέκτης. Η δορυφορική τηλεόραση παρέχει ένα ευρύ φάσμα καναλιών και υπηρεσιών. Είναι συνήθως η μόνη τηλεόραση που διατίθεται σε πολλές απομακρυσμένες γεωγραφικές περιοχές χωρίς επίγεια ή καλωδιακή τηλεόραση.

Τα σήματα από δορυφόρο επικοινωνιών στη ζώνη X (8-12 GHz) ή Ku (12-18 GHz) που απαιτούν ένα μικρό πιάτο με διάμετρο μικρότερη του ενός μέτρου. Τα πρώτα συστήματα δορυφορικής τηλεόρασης μετέδιδαν ασθενέστερα αναλογικά σήματα στη ζώνη C (4-8 GHz) από δορυφόρους τύπου FSS, απαιτώντας τη χρήση μεγάλων πιάτων 2-3 μέτρων. Κατά συνέπεια, αυτά τα συστήματα ονομάστηκαν συστήματα ήταν πιο ακριβά και λιγότερο δημοφιλή.

Παραπομπές
----------

1. ↑  ITU Radio Regulations, Section IV. Radio Stations and Systems – Article 1.39, definition: *Broadcasting-satellite service*
2. ↑  «Installing Consumer-Owned Antennas and Satellite Dishes». FCC. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Απριλίου 2011. Ανακτήθηκε στις 16 Φεβρουαρίου 2021.
**Καζακστάν. Εθνική εγκυκλοπαίδεια** (καζακικά: «Қазақстан»: Ұлттық энциклопедия‎) είναι γενική εγκυκλοπαίδεια στην καζακική γλώσσα. Αποτελείται από 10 κύριους τόμους, καθώς και 5 τόμους της ρωσικής έκδοσης και ένα βιβλίο αναφοράς στα αγγλικά.

Ιστορία
-------

Το 1967 δημιουργήθηκε το «Κεντρικό εκδοτικό γραφείο της Καζακικής Σοβιετικής Εγκυκλοπαίδειας» (Главная редакция Казахской советской энциклопедии πλέον «Καζακική Εγκυκλοπαίδεια» - Қазақ энциклопедиясы), το οποίο κατά τα έτη 1972 έως 1978 δημοσίευσε την Καζακική Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια σε 15 τόμους (12 κύριους). Με βάση αυτή την έκδοση κατά τα έτη 1998 έως 2007, με πρωτοβουλία του Προέδρου της Δημοκρατίας του Καζακστάν Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγεφ, εκδόθηκε στην Άλμα-Άτα η Εθνική Εγκυκλοπαίδεια «Καζακστάν».

Ο αρχισυντάκτης των πρώτων τεσσάρων κύριων τόμων είναι ο Ακαδημαϊκός, Διδάκτωρ Φιλοσοφίας Αμπντιμαλίκ Νισανμπάγιεφ. Ο αρχισυντάκτης των επόμενων τόμων και της ρωσικής έκδοσης είναι ο ιστορικός Μπουρκιτμπάι Αγιαγκάν. Στη σύντακη της εγκυκλοπαίδειας συμμετείχαν οι Ζ. Σιντίκοφ, Α. Μπαιμπάτσα, Μπ. Κομέκοφ, Κ. Σεικμπάεφ, Ο Σμαγκούλοφ, Τ. Γκαμπίτοφ, Χ. Χαλίκοφ, Σ. Μπορμπάσοφ, Κ. Οκάεφ, Κ. Ζαρικμπάγεφ, Μ. Τατίμοφ, Ν. Ομάσεφ, Α. Μπεκένοφ, Ζ. Ισμουχαμπέτοφ, Φ. Μπαϊμπέτοφ, Α. Αλντάσεφ, Μ. Αλσινμπάεφ και άλλοι.

Αδειοδότηση
-----------

Στις 24 Ιουνίου 2011, ο εκδοτικός οίκος «Καζακική Εγκυκλοπαίδεια», ο οποίος κατέχει τα δικαιώματα της εγκυκλοπαίδειας, επέτρεψε τη διανομή της με την άδεια CC-BY-SA. Μεγάλο μέρος από τα περιεχόμενα της έκδοσης του ανέβηκαν στη Καζάκικη Βικιπαίδεια.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «О нас». *kazenc.kz* (στα Ρωσικά). Ανακτήθηκε στις 24 Νοεμβρίου 2021.
2. ↑  Ăbdīghaziev, B.· Kazakhstan. Mădeniet, aqparat zhăne sport ministrlīgī. (2005). *Qazaq ădebietī : ėnt︠s︡iklopedii︠a︡lyq anyqtamalyq*. Almaty: Aruna. ISBN 9965-26-096-6. 70329444.
3. ↑  Επιστολή προς το ίδρυμα Wikimedia
4. 1 2  «Wikipedia's odd relationship with the Kazakh dictatorship». *The Daily Dot* (στα Αγγλικά). 25 Δεκεμβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 24 Νοεμβρίου 2021.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* «Καζακστάν». Εθνική Εγκυκλοπαίδεια: Τόμος 1 ; Τόμος 2 ; Τόμος 3 ; Τόμος 4 ; Τόμος 5
Η **Σύμβαση για την Ανανέωση των Κομορών** ( γαλλικά: Convention pour le Renouveau des Comores‎ , CRC) είναι ένα πολιτικό κόμμα στις Κομόρες .

Ιστορία
-------

Το CRC ιδρύθηκε τον Σεπτέμβριο του 2002 από μέλη του Κινήματος για τον Σοσιαλισμό και τη Δημοκρατία, μια ομάδα που απελάθηκε από το Δημοκρατικό Μέτωπο.  Στις βουλευτικές εκλογές του 2004 το κόμμα κέρδισε έξι από τις 18 εκλεγμένες έδρες, καθιστώντας το τη μοναδική αντιπολίτευση στη συμμαχία Στρατόπεδο των Αυτόνομων Νήσων. 

Το κόμμα κέρδισε δύο έδρες στις κοινοβουλευτικές εκλογές του 2015, με τους Αλί Μχατζί και Σαρίφ Μαουλανά. 

Στις βουλευτικές εκλογές του 2020 το κόμμα πέτυχε σαρωτική νίκη, κερδίζοντας συνολικά 20 έδρες από τις συνολικά 24 που αναδείχθηκαν με εκλογές.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Tom Lansford (2015) *Political Handbook of the World 2015*, CQ Press
2. ↑  CENI
3. ↑  CENI
4. ↑  CENI
Ο **Δημοσθένης Μαρκίδης** (1923 - 10 Αυγούστου 2001) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος και παρουσιαστής, από τους πρωτοπόρους της ελληνικής τηλεόρασης.

Βιογραφία
---------

Μέλος της ΕΣΗΕΑ, ο Μαρκίδης εργάστηκε από το 1948 και επί 30 χρόνια ως δημοσιογράφος σε εφημερίδες («Ακρόπολις», «Βήμα», «Ημερησία», «Νίκη» κ.ά.). Επιπλέον, υπήρξε διευθυντής σύνταξης και σύμβουλος έκδοσης της εφημερίδας «Ημερησία». Ήταν ο άνθρωπος που «έβγαλε στον αέρα» την πρώτη ενημερωτική εκπομπή με επίκαιρα στην ελληνική τηλεόραση. Από το 1953 ήταν συντάκτης και παρουσιαστής ειδήσεων στο ραδιόφωνο. Στις 31 Μαρτίου του 1966 παρουσίασε στο ΕΙΡ μια δεκαπεντάλεπτη εκπομπή,με θέμα τις εκλογές στη Βρετανία. Η εκπομπή εκείνη ήταν η πρώτη με διεθνή επίκαιρα. Αργότερα (20 Απριλίου 1966) παρουσιάστηκε το πρώτο δελτίο ειδήσεων. Εν συνεχεία επιμελήθηκε και παρουσίαζε το τηλεοπτικό μαγκαζίνο «Μεγεθύνσεις» και συνεντεύξεις με πρόσωπα της επικαιρότητας. Τιμήθηκε με το μετάλλιο του ΕΕΣ. Ο Μαρκίδης απεβίωσε από λευχαιμία, τον Αύγουστο του 2001, σε ηλικία 78 ετών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ιστορία της τηλεόρασης

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ελευθεροτυπία[*νεκρός σύνδεσμος*], Έφυγε ένας από τους πρώτους της ελληνικής τηλεόρασης, 13 Αυγούστου 2001.
Ο **Τάκης Λιάλιος** (1890 - 1937) ήταν Έλληνας βιομήχανος.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην Πάτρα και ήταν γιος του αλευροβιομήχανου Λουκά Λιάλιου και της Αικατερίνης Καλετζιώτη. Αδελφός του ήταν ο διάσημος συνθέτης Δημήτριος Λιάλιος. Ανέλαβε την βιομηχανία του πατέρα του, έχοντας στην κατοχή του ένα εργοστάσιο στο κέντρο της Πάτρας, το οποίο αγοράστηκε σε δημοπρασία απο την Εθνική Τράπεζα το 1898, και έναν αλευρόμυλο στον Γλαύκο. 

Ασχολήθηκε με τις αθλητικές και μουσικές δραστηριότητες της πατραϊκής κοινωνίας. Το 1923 έγινε πρόεδρος του Παναχαϊκού Γυμναστικού συλλόγου και στη συνέχεια ανέλαβε πρώτος πρόεδρος της Παναχαϊκής Γυμναστικής Ένωσης (1924) μέχρι να γίνουν νέες αρχαιρεσίες. Επίσης σημαντική ήταν η συμβολή του στην δημιουργία Ωδείου, στου οποίου την ίδρυση πρωτοστάτησε.

Απεβίωσε στην Πάτρα το 1937.

Αναφορές
--------

1. 1 2 3 4  Κώστας Τριανταφύλλου, *Ιστορικό Λεξικό των Πατρών*, τυπογραφείο Κούλη, Πάτρα 1995, τόμος Α΄, σελ. 1143
Ο **Δημοσθένης Πρωτοπαπαδάκης** (1873 - 14 Αυγούστου 1955) ήταν Έλληνας καθηγητής του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου, του οποίου την περίοδο 1934 - 1935 χρημάτισε πρύτανης.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην Απείρανθο Νάξου και ήταν γιος του Εμμανουήλ Πρωτοπαπαδάκη, δασκάλου στο επάγγελμα, και της Ευδοκίας Μπακόλου. Από την πλευρά του πατέρα του καταγόταν από παλιές οικογένειες της Νάξου ενώ αδερφός του ήταν ο πρωθυπουργός Πέτρος Πρωτοπαπαδάκης. Μεγάλωσε στην Απείρανθο, όπου και φοίτησε στο εκεί δημοτικό, και εν συνεχεία εγκαταστάθηκε στην Αθήνα περατώνοντας τις εγκύκλιες σπουδές του στο Βαρβάκειο σχολείο. Σπούδασε στη Ανώτατη Εθνική Σχολή Γεφυροδοποιών στη Γαλλία, απ' όπου αποφοίτησε το 1897, και εργάστηκε σε γαλλικές εταιρείες. Με την ιδιότητα αυτή ταξίδεψε στην Αιθιοπία με σκοπό την εκπόνηση σχετικής μελέτης για την χάραξη του σιδηροδρομικού δικτύου της χώρας. Με την επιστροφή του στην Ελλάδα εργάστηκε στην χάραξη της σιδηροδρομικής γραμμής Μύλων - Καλαμών, στην βρετανική υπηρεσία Ηρακλείου Κρήτης καθώς και ως τεχνικός διευθυντής του Δήμου Αθηναίων (1921). Μαζί με τον αδελφό του ανέλαβε πολλά ιδιωτικά έργα σε όλη την ελλαδική επικράτεια.

Το 1908 διορίστηκε τακτικός καθηγητής στην έδρα σιδηροδρομικής στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Διετέλεσε μέλος του Συμβουλίου των Δημοσίων Έργων και των Σιδηροδρόμων καθώς και πρύτανης του ΕΜΠ την περίοδο 1934 - 1935. 

Απεβίωσε στις 14 Αυγούστου 1955.

Πηγές
-----

1. 1 2 3  Κατερίνα Μπουγιούκα, *Δημοσθένης Πρωτοπαπαδάκης*, Απεραθίτικο Ημερολόγιο, 1997, σελ. 111 - 112
2. 1 2 3 4 5  Βιογραφικό Πρωτοπαπαδάκη, από την ιστοσελίδα του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδος
Μία από τις σημαίες του κινήματος της 26ης Ιουλίου
Το **Κίνημα της 26ης Ιουλίου** (ισπανικά: *Movimiento 26 de Julio*, **M-26-7**) ήταν μία από τις μεγαλύτερες επαναστατικές ομάδες με ηγέτη τον Φιντέλ Κάστρο, που σχεδίασε και πέτυχε το 1959 την ανατροπή του δικτατορικού καθεστώτος του Φουλχένσιο Μπατίστα στην Κούβα. Η ονομασία του προήλθε μετά από μία αποτυχημένη πολεμική επιχείρηση στη Μονκάδα, η οποία έλαβε χώρα στις 26 Ιουλίου 1953. Μετά από αυτή την επίθεση, η ομάδα ανασυγκροτήθηκε στο Μεξικό, το 1955, έχοντας ως μέλη 82 εξόριστους επαναστάτες, μεταξύ αυτών ο Φιντέλ Κάστρο, ο αδελφός του Ραούλ καθώς και ο Ερνέστο Τσε Γκεβάρα, με αποστολή τον σχηματισμό ενός αντάρτικου στρατού για την ανατροπή του καθεστώτος της Κούβας. Άλλα μέλη του κινήματος, όπως ο Φρανκ Παΐς και ο Αρμάντο Χαρτ, παρέμειναν στην Κούβα, σχεδιάζοντας δολιοφθορές. Σε ό,τι αφορά στο πολιτικό του πρόγραμμα, το κίνημα της 26ης Ιουλίου ήταν υπέρ μίας γεωργικής μεταρρύθμισης αναδιανομής της γης. 

Στις 25 Νοεμβρίου του 1956, η ομάδα των ανταρτών επιβιβάστηκε στο πλοιάριο *Γκράνμα* και αποβιβάστηκε στην Κούβα στις 2 Δεκεμβρίου. Οι δυσμενείς καιρικές συνθήκες ανάγκασαν το πλήρωμα να προσαράξει στις ακτές του νησιού καθυστερημένα και σε διαφορετικό σημείο από το αρχικά συμφωνημένο. Κατά την απόβασή τους, δέχθηκαν επίθεση από τα στρατεύματα του καθεστώτος του Μπατίστα, από την οποία επέζησαν τελικά 15-20 αντάρτες. Η ολιγάριθμη αυτή ομάδα ανασυντάχθηκε καταφεύγοντας στα βουνά της Σιέρρα Μαέστρα και αποτέλεσε τον πρώτο πυρήνα της Κουβανικής Επανάστασης, που διήρκεσε για τα επόμενα δύο περίπου χρόνια και οδήγησε τελικά στην ανατροπή του Μπατίστα. Μετά την επιτυχία της επανάστασης, το κίνημα της 26ης Ιουλίου συνενώθηκε με άλλες πολιτικές ομάδες, σχηματίζοντας τον Ιούλιο του 1961 ένα νέο πολιτικό κόμμα, τις *Ενωμένες Επαναστατικές Οργανώσεις* (*Organizaciones Revolucionarias Integradas*, ORI), οι οποίες μετεξελίχθηκαν το 1965 στο Κομμουνιστικό Κόμμα της Κούβας.

Βιβλιογραφία
------------

* Συλλογικό έργο, *Κίνημα 26ης Ιουλίου στην Κούβα: Ιδεολογικά, πολιτικά, οργανωτικά και στρατιωτικά κείμενα*, εκδ. Κάλβος 1981

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Movimiento 26 de Julio στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 140739908
* LCCN: n82060346
* SUDOC: 033535574

 |

 |
Τα ***Τεκνάντ σβένσκα***, ή **Νοηματικά Σουηδικά**, είναι απαρχαιωμένη νοηματική κωδικοποιημένη μορφή της σουηδικής γλώσσας που χρησιμοποιούσε νοήματα της σουηδικής Νοηματική Γλώσσα για λέξεις, συμπληρωμένα με πρόσθετα νοήματα για γραμματικές λέξεις και κλεινόμενο τέλος. Αυτή αναπτύχθηκε στη δεκαετία του 1970 με ελπίδες ώστε η σουηδική να γίνει πιο προσιτή για τους κωφούς, αλλά αργότερα εγκαταλείφθηκε καθώς ήταν αργή και αναποτελεσματική. Ποτέ δεν ήταν φυσική μορφή επικοινωνίας μεταξύ των κωφών.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Linus Glansholm (1993) *Teckenspråket och de dövas situation, förr och nu* Αρχειοθετήθηκε 2018-09-01 στο Wayback Machine.
Η δερματοσκόπηση είναι **ψηφιακή δερματολογική μέθοδος διάγνωσης**. Χρησιμοποιείται από τον εξειδικευμένο δερματολόγο για τη διαφορική διάγνωση των μελαγχρωματικών βλαβών, αλλά και για τη διάγνωση του δερματικού καρκίνου και του μελανώματος σε πρώιμο στάδιο.

Η δερματοσκόπηση πραγματοποιείται ψηφιακά με τη χρήση ειδικού μικροσκοπίου το οποίο μεγεθύνει το δέρμα, ώστε να μπορεί ο δερματολόγος να αξιολογήσει τα μορφολογικά χαρακτηριστικά και το χρώμα της επιδερμίδας, μεμονωμένους σπίλους (ελιές), αλλά και το ανώτερο τμήμα του χορίου, τα οποία δεν είναι ορατά με γυμνό μάτι ή με τη χρήση ενός απλού μεγεθυντικού φακού. 

Το ειδικό λογισμικό πρόγραμμα του συστήματος της ψηφιακής δερματοσκόπησης δίνει τη δυνατότητα δημιουργίας εικόνων **υψηλής ανάλυσης της δομής του δέρματος και κάθε σπίλου ξεχωριστά**. Με αυτό τον τρόπο, επιτυγχάνεται διαγνωστική ακρίβεια, γεγονός που δεν μπορεί να συμβεί με μια απλή κλινική εξέταση του δέρματος. 

Η διάγνωση με ψηφιακή δερματοσκόπηση περιλαμβάνει δύο μέρη:

* Αρχικά, ο δερματολόγος αξιολογεί την **μελανοκυτταρική ή μη μελανοκυτταρική βλάβη**, όπως είναι η σμηγματορροϊκή υπερκεράτωση και το μελαγχρωματικό βασικοκυτταρικό καρκίνωμα.

* Αν ο δερματολόγος διαγνώσει μελανοκυτταρική βλάβη, τότε προβαίνει σε **εξέταση ταυτοποίησης καλοήθους βλάβης** (π.χ. σπίλος) **ή κακοήθειας** (μελάνωμα).

Η ψηφιακή δερματοσκόπηση μαζί με την αυτόματη ολόσωμη χαρτογράφηση σπίλων θεωρείται η πλέον αξιόπιστη διαγνωστική μέθοδος για την έγκαιρη ανίχνευση του μελανώματος, αλλά και για την αποφυγή άσκοπης αφαίρεσης ακίνδυνων σπίλων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Σπίλοι | Τύποι | Έλεγχος | Αφαίρεση | Dr. Tzermias». *tzermias.gr* (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Μαΐου 2021. Ανακτήθηκε στις 8 Φεβρουαρίου 2019.

Βιβλιογραφία
------------

1. *Dermoscopy Image Analysis*.*Volume 10 of Digital Imaging and Computer Vision.* M. Emre Celebi, Teresa Mendonca, Jorge S. Marques. Taylor & Francis, 2015
2. *A Practical Guide to Dermoscopy.* Orit Markowitz. Wolters Kluwer Health, 2017
Ένα από τα 350 ποδήλατα ζωγραφισμένα με στένσιλ στο Ροσάριο
*Ποδήλατο* στο Ροσάριο
Στις 24 Μαρτίου του 2001, ο Φερνάντο Τραβέρσο, ένας Αργεντίνος νοσηλευτής, πολιτικός ακτιβιστής και καλλιτέχνης, ξεκίνησε  να ζωγραφίζει με στένσιλ μια σειρά από είκοσι-εννέα αληθινού μεγέθους ποδήλατα σε όλους τους δρόμους της πόλη Ροσάριο ως συμβολικό μνημείο στη μνήμη των είκοσι-εννέα φίλων του που απήχθησαν, βασανίστηκαν και σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια του Βρώμικου Πολέμου της Αργεντινής. Σήμερα, υπάρχουν 350 ***ποδήλατα*** ζωγραφισμένα με στένσιλ σε ολόκληρο το Ροσάριο, που μνημονεύουν κάθε έναν από τους 350 πολίτες της που εξαφανίστηκαν κάτω από την στρατιωτική δικτατορία της Αργεντινής, και την Εθνική Διαδικασία Αναδιοργάνωσης (1976 έως το 1983).

Υπόβαθρο
--------

Για τα περισσότερα μέλη της αντίστασης, τα ποδήλατα ήταν ο κύριος τρόπος μεταφοράς. Όταν οι φίλοι του Τραβέρσο άρχισαν να εξαφανίζονται μετά το πραξικόπημα της Ιζαμπέλ Μαρτίνες ντε Περόν το 1976 και την επακόλουθη *de facto* προεδρία του Χόρχε Ραφαέλ Βιδέλα, μόνο τα ποδήλατα τους θα έμεναν πίσω. Βλέποντας ένα παρατημένο ποδήλατο ήταν συχνά το πρώτο σημάδι ότι ο ιδιοκτήτης του είχε εξαφανιστεί. Αυτά τα ποδήλατα που αφέθηκαν να στέκονται στους δρόμους του Ροσάριο έμειναν ως μνημεία σε εκείνους που συνελήφθησαν. Ο Τραβέρσο έκανε αυτά τα μνημεία πιο μόνιμα μέσω της ζωγραφικής με στένσιλ της εικόνας των *ποδηλάτων* σε κτίρια σε όλη την πόλη. Τώρα, αυτό έχει εξαπλωθεί σε όλο τον κόσμο και ο Τραβέρσο συνεργάζεται με πολλές οργανώσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα, καθώς και με πληγείσες κοινότητες για να αυξηθεί η ευαισθητοποίηση για εκείνους που εξακολουθούν να εξαφανίζονται σήμερα.

Αναφορές
--------

1. ↑  Hite, Katherine: "The Globality of art and memory making."
2. ↑

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Traverso's Website
* The Museum of Horrors
* The Politics of Memory Museums (The Daily Beast)
* Explanation of the bicycles painted in the streets of Rosario (in Spanish)

### Άλλα μνημεία της Αργεντινής στην μνήμη των εξαφανισμένων

* Good Memory/Buena Memoria (Marcelo Brodsky)
* 30,000 (Nicolas Guagnini) Αρχειοθετήθηκε 2017-04-09 στο Wayback Machine.
* Identity (a collaboration by Carlos Alonso, Nora Aslan, Mireya Baglietto, Remo Bianchedi, Diana Dowek, Leon Ferrari, Rosana Fuertes, Carlos Gorranena, Adolfo Nigro, Luis Felipe Noe, Daniel Ontiveros, Juan Carlos Romero and Marcia Schvartz)