recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **κρητικός οίνος** είναι κρασί από το ελληνικό νησί της Κρήτης. Ο οίνος έχει μεγάλη ιστορία στο νησί, αφού παράγεται από την εποχή των Μινωιτών και την εποχή του χαλκού. Τα κρασιά της Κρήτης δεν περιλαμβάνονται μεταξύ των δημοφιλών κρασιών στην αρχαία Ελλάδα, αλλά στην εποχή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας κατά τον 2ο αιώνα μ.Χ. η Κρήτη παρήγαγε το γλυκό κρασί από λιασμένα ή ψημένα σταφύλια με την ονομασία *πρότροπος* ή *πράμνιος* , το οποίο εξαγόταν στην Ιταλία. Στα τέλη της μεσαιωνικής Ευρώπης (14ος-16ος αιώνας), διάφορες πηγές από την δυτική και βόρεια Ευρώπη ονομάζουν τον κρητικό οίνο ως οίνο μεγάλης αξίας. Υπάρχουν διάφορες κρητικές κατηγορίες οίνου, όπως Πεζά, Αρχάνες, Δαφνές και Σητείας.

Δείτε επίσης
------------

* Αρχαία Ελλάδα και κρασί
* Κρητική διατροφή

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Wines of Crete and Wine Tourism». WinesOfCrete.gr. Ανακτήθηκε στις 5 Οκτωβρίου 2015.
2. ↑  Hamilakis, Y (1999) *Food Technologies/Technologies of the Body: The Social Context of Wine and Oil Production and Consumption in Bronze Age Crete*
3. ↑  Οι φημισμένοι «πάσσοι» της Κρήτης. Από την ιστοσελίδα της εφημερίδας Καθημερινή.Ανάκτηση 28/07/2019
4. ↑  «Greek Wines Ancient and Modern». greekworks.com. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Ιουλίου 2013. Ανακτήθηκε στις 5 Οκτωβρίου 2015.
5. ↑  «Greek Wines – Crete Region». greekwine.gr. Ανακτήθηκε στις 5 Οκτωβρίου 2015.
**Θιξοτροπία** (*αγγλ.* Thixotropy) ονομάζεται η ιδιότητα ενός υλικού να ελαττώνεται σημαντικά το ιξώδες του ως ρευστού, όταν διαταράσσεται η ηρεμία του. Η ταχύτητα και η ένταση της μεταβολής εξαρτώνται, μεταξύ άλλων, από το ιξώδες του μέσου διασποράς, το μέγεθος των διαλυμένων σ' αυτό μεριδίων και από τη θερμοκρασία. Το αντίστροφο φαινόμενο ονομάζεται ρεοπηξία.

Το φαινόμενο της θιξοτροπίας παρουσιάζεται συχνά στη φύση. Για παράδειγμα στο πρωτόπλασμα των κυττάρων, στο μέλι (παρατηρείται μεγαλύτερη ρευστότητα όταν θερμανθεί) και σε ορισμένα εδάφη ή έλη, που περιέχουν άμμο ή γενικά λεπτόκοκκα μερίδια. Αυτά γίνονται ασταθή όταν αναδεύονται, παρά τη φαινομενικά σταθερή τους μορφή. Αν επιχειρήσει κάποιος να βαδίσει σ' αυτή την κινούμενη άμμο βυθίζεται, και κάθε προσπάθειά του να απομακρυνθεί τον βυθίζει περισσότερο, μέχρι η άνωση να εξισορροπήσει τον όγκο του σώματος που τελικά θα βυθιστεί.

Θιξοτροπία εμφανίζεται και έχει εφαρμογές σε ποικίλα υλικά που χρησιμοποιούνται, όπως βαφές, γαλακτώματα, κονιάματα, τρόφιμα και άλλα.

Παραπομπές
----------
Με τον τίτλο **Κρητικές επιστολές** (Cretan Letters) δημοσιεύτηκαν σε ιδιαίτερο φυλλάδιο (Οξφόρδη 1898) μια σειρά επιστολών που είχε στείλει ο Άρθουρ Έβανς στην εφημερίδα "Μάντζεστερ Γκάρντιαν" που ως αυτόπτης μάρτυρας των εξελίξεων που συνέβαιναν στη Κρήτη, κατά το τέταρτο ταξίδι του στη Μεγαλόνησο, περιέγραφε τις σημειωθείσες θηριωδίες των Τούρκων σε βάρος των Ελλήνων, τον Φεβρουάριο του 1897..

Συγκεκριμένα ο διάσημος για τα ευρήματα του Μινωικού πολιτισμού και τις αρχαίες γραφές της Κρήτης Άγγλος αρχαιολόγος Έβανς σημείωνε μεταξύ άλλων ειδικά για τις υποκινήσεις των τουρκικών αγριοτήτων ότι κάποιος μιγάς με το όνομα Χαλίλ της φρουράς του Σουλτάνου που είχε πρωτοστατήσει στις σφαγές των Αρμενίων στη Κωνσταντινούπολη είχε φθάσει στη Κρήτη και περιερχόμενος τα χωριά ξεσήκωνε τους Οθωμανούς εν ονόματι του Αλλάχ να επαναλάβουν τα ίδια και κατά των χριστιανών υποτελών του νησιού. Επίσης στη Κρήτη είχαν έρθει και Μουλάδες που απ΄ τα τζαμιά διακήρυτταν τη σφαγή των χριστιανών εν ονόματι πάντα του Σουλτάνου.

Σε παρακάτω σημείο αυτών των επιστολών ο Έβανς επιχειρώντας μια αποτίμηση της εκατέρωθεν αγριότητας του θρησκευτικού μένους των λαών της νήσου επισημαίνει πως θα ήταν πολύ φυσικό να είχε αναπτυχθεί η ίδια μορφή βίας και εκ μέρους των χριστιανών όμως σημειώνει κατηγορηματικά πως όχι! Τέτοια αντίδραση δεν είχε σημειωθεί και μάλιστα στο βαθμό φρικαλεότητας που διέπραξαν οι Τούρκοι στις αρχές του Φεβρουαρίου και ειδικά στα Χανιά όπου άνθρωποι ρίχτηκαν "ολοκαύτωμα" στους φούρνους ζωντανοί βρίσκοντας τον πιο οικτρό θάνατο.
Ο **Κονσταντίν Ντεγιάνοβιτς** (*Константин Драгаш Дејановић*, 1355 - 25 Μαΐου 1395) από τον Οίκο των Ντράγκας/Δραγάση ήταν δεσπότης των Σέρβων και ηγεμόνας περιοχής της σημερινής Σερβίας.

Βιογραφία
---------

Ο Κωνσταντίνος ήταν γιος του σεβαστοκράτορα Ντέγιαν και της Θεοδώρας των Νεμάνιτς, κόρης του Στέφανου Ούρεση Γ' βασιλιά της Σερβίας από το δεύτερο γάμο του με τη Μαρία Παλαιολογίνα, δισεγγονή του Μιχαήλ Η'. Είχε έναν μεγαλύτερο αδελφό, τον Ιωάννη Δραγάση, με τον οποίο μοιραζόταν την εξουσία. Κατά κάποιες πηγές αδέλφια του ήταν και η Θεοδώρα και ο Δημήτριος.

Μετά τον θάνατο του πατέρα του Ντέγιαν στα μέσα του 14ου αιώνα, τα εδάφη που κυβερνούσε κληρονομήθηκαν από τους γιους του, Ιωάννη και Κωνσταντίνο. Αυτοί μαζί με τη Θεοδώρα έκαναν δωρεές και προστάτευσαν πολλά μοναστήρια στο Άγιο Όρος, ειδικά τη Μονή Χιλανδαρίου, τη Μονή Αγίου Παντελεήμονος και τη Μονή Βατοπεδίου.

Μετά τη Μάχη του Έβρου το 1371, οι δύο αδελφοί Ντράγκας έγιναν υποτελείς του σουλτάνου Μουράτ Α΄. Όταν ο αδελφός του Ιωάννης πέθανε το 1378 ή 1379, ο Κωνσταντίνος συνέχισε μόνος του να κυβερνά την περιοχή τους. Συμμετείχε ως υποτελής των Οθωμανών στη Μάχη της Ροβίνας το 1395. Σε αυτή τη μάχη έχασε τη ζωή του και τον διαδέχτηκε ο γιος του Ιάκωβος, αλλά οι Οθωμανοί κατά τα επόμενα χρόνια κατέκτησαν τα εδάφη του.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε σε πρώτο γάμο κάποια αγνώστου ονόματος ευγενή Ιλλυρικής καταγωγής από τη Δαλματία, με την οποία είχε πιθανώς δύο παιδιά:

* την Έλενα Ντράγκατς (ελληνικά Ελένη Δραγάση), η οποία παντρεύτηκε τον Μανουήλ Β΄ Παλαιολόγο Αυτοκράτορα των Ρωμαίων, και
* τον Ιάκωβο, που προσηλυτίστηκε στο Ισλάμ ως "Γιακούμπ".

Σε δεύτερο γάμο νυμφεύτηκε την Ευδοκία Μεγάλη Κομνηνή, κόρη του Αλεξίου Γ΄ αυτοκράτορα της Τραπεζούντος και της Θεοδώρας Καντακουζηνής. Δεν απέκτησαν τέκνα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  p21918.htm#i219172. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.

Πηγές
-----

* Alexander Kazhdan, *The Oxford Dictionary of Byzantium*, Oxford, 1991

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 57544588
* GND: 124379079

 |

 |
Ο Θησαυρός ήταν κτίριο δωρικού ρυθμού, κατασκευασμένο εξ ολοκλήρου από τοπικό ασβεστόλιθο από τα λατομεία του Προφήτη Ηλία κοντά στο Χρισσό. Βρισκόταν λίγα μέτρα κάτω από την πρώτη στροφή της Ιεράς Οδού στο ιερό του Απόλλωνα. Είχε αφιερωθεί από τους Θηβαίους για τη νίκη τους στη μάχη των Λεύκτρων κατά των Λακεδαιμονίων το 371 π.Χ.

Περιγραφή
---------

Λίγο μετά τη νίκη τους επί των Λακεδαιμονίων στα Λεύκτρα το 371 π.Χ. που σήμανε τη βραχύβια κυριαρχία της Θήβας στα πολιτικά πράγματα της Ελλάδας, οι Θηβαίοι ανέθεσαν στο ιερό του Απόλλωνα έναν θησαυρό δωρικού ρυθμού. Ήταν ο μεγαλύτερος σε διαστάσεις θησαυρός των Δελφών. Βρίσκεται κοντά στη ΝΔ γωνία του τεμένους του Απόλλωνος. Πρόκειται για οικοδόμημα ορθογώνιο με διαστάσεις 12, 29 Χ 7,21 μ. που εδραζόταν σε κρηπίδα δύο βαθμίδων. 'Ηταν κατασκευασμένος εκ ολοκλήρου από τοπικό ασβεστόλιθο από τον Προφήτη Ηλία, που με τη σκληρότητά του αλλά και το γαλαζωπό-γκρίζο χρώμα του τονίζει ιδιαίτερα τις λιτές γραμμές του δωιρκού οικοδομήματος. Έτσι, ο Θησαυρός των Θηβαίων δημιουργούσε μια οπτική αντίθεση σε σύγκριση με τη τον γειτονικό Θησαυρό των Σιφνίων, οικοδόμημα ιωνικού ρυθμού στο οποίο κυριαρχούσαν τα διακοσμητικά στοιχεία και η πολυχρωμία. Επίσης πρέπει να τονισθεί ότι ο αρχιτέκτονας είχε δώσει ιδιαίτερη έμφαση στην εξασφάλιση της στατικότητας του κτιρίου.
Το οικοδόμημα περιέτρεχε ζωφόρος που αποτελούνταν από μετόπες και τρίγλυφα. Για την ακριβή αρχιτεκτονική μορφή του διατυπώθηκαν κατά διάφορες απόψεις. Η τρέχουσες απόψεις πάντως εκτιμούν ότι επρόκειτο για ενιαίο οικοδόμημα, χωρίς κίονες, πιθανόν με δύο θύρες στις στενές πλευρές, και με έναν κάθετο τοίχο που είχε χαρακτήρα αντερείσματος. Ένα άνοιγμα στον δυτικό τοίχο παρείχε φυσικό φωτισμό.

Δείτε επίσης
------------

* Θησαυρός των Αθηναίων
* Θησαυρός των Ακανθίων
* Θησαυρός των Βοιωτών
* Θησαυρός των Κνιδίων
* Θησαυρός των Κυρηναίων
* Θησαυρός των Μασσαλιωτών
* Θησαυρός των Μεγαρέων
* Θησαυρός των Σικυωνίων
* Θησαυρός των Σιφνίων

Πηγές
-----

* Bommelaer, J.-F. Laroche, D. *Guide de Delphes. Le site*, Sites et Monuments 7, Paris 1991, 129-131.
* Dinsmoor, W.B. "Studies of the Delphian treasuries I", *BCH* 36, 1912, 439-493
* Jacquemin.A. Laroche, D. « Note sur quatre édifices d’époque classique à Delphes», *BCH* 136-137, 2012-2013, 106-114.
* Michaud, J.-P. *Le trésor des Thèbes*, Fouilles de Delphes 2.15, Paris 1973
* Partida, E. *The Treasuries at Delphi, an Architectural Study*, Jonsered 2000, 192-198.
* Partida, E. "Two Boeotian Treasuries at Delphi", σε Αραβαντινός, Β. (επιμ.), *Επετηρίς Εταιρείας Βοιωτικών Μελετών*, 3, Αθήνα 2000, 536-564.

Winter, Frederick E. "Tradition and Innovation in Doric Design IV: The Fourth Century." *American Journal of Archaeology* 80, no. 3 (1982), 387-400.
Το Κάστρο **Ρόκα Ανγκίτολα** (Rocca Angitola) είναι, ερειπωμένο σήμερα, Βυζαντινό κάστρο στην Ιταλία στην περιφέρεια της Καλαβρίας. Είναι κτισμένο στην κορυφή λόφου, στα όρια του δήμου Μαϊεράτο, και κοντά στην λίμνη Ανγκίτολα από όπου προέρχεται και το σημερινό του όνομα.

Κατασκευάστηκε από τους Βυζαντινούς, άγνωστο ακριβώς πότε, με την ονομασία "Κάστρο του Νικηφόρου" από το όνομα του βυζαντινού διοικητή της περιοχής. Μέχρι πριν λίγα χρόνια πιστευόταν ότι είχε κτιστεί πάνω στα ερείπια της αρχαίας ελληνιστικής πόλης *Χρίσσα*, τα τελευταία χρόνια αποδείχτηκε ότι αυτό δεν ισχύει. Το 1276 αναφέρεται ότι ο οικισμός του κάστρου είχε 1228 κατοίκους, και το 1474 αναφέρεται ότι στην δικαιοδοσία του κάστρου περιλαμβάνονταν 18 χωριά και οικισμοί. Από τον 18ο αιώνα σταδιακά εγκαταλείφθηκε, με τα χρόνια μειωνόταν ο πληθυσμός του αφού οι κάτοικοι μετακινούνταν στην πεδιάδα της Χρισσής σε πιο γόνιμα εδάφη, ενώ υπέστη ζημιές από σεισμούς, οι τελευταίοι κάτοικοι του το εγκατέλειψαν στον σεισμό του 1783. Το κάστρο είχε τον ναό του Εσταυρωμένου όπου οι καμπάνες του σήμερα είναι τοποθετημένες στον ναό του Αγίου Γεωργίου της Μαϊεράτο.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  *Atlante castellano d'Italia*.
2. ↑  *Wiki Loves Monuments Italia*.
3. 1 2 3 4 5 6 7  Castelli della Calabria
Η **Θάλασσα των Λακκαδίβων**, γνωστή και ως Θάλασσα του Λακσαντγουίπ, είναι ένα υδάτινο σώμα που συνορεύει με την Ινδία (συμπεριλαμβανομένων των νησιών Λακσαντγουίπ), τις Μαλδίβες και τη Σρι Λάνκα. Βρίσκεται νοτιοδυτικά της Καρνάτακα, δυτικά της Κεράλα και νότια του Ταμίλ Ναντού. Αυτή η ζεστή θάλασσα έχει σταθερή θερμοκρασία νερού καθ' όλη τη διάρκεια του έτους και είναι πλούσια σε θαλάσσια ζωή, μόνο ο κόλπος του Μανάρ φιλοξενεί περίπου 3.600 είδη. Το Μανγκαλόρ, το Kasaragod, το Κανούρ, το Kozhikode, το Ponnani, το Κοτσί, το Alappuzha, το Κολλάμ, το Τιρουβανανταπουράμ, το Tuticorin, το Κολόμπο και το Μαλέ είναι μεγάλες πόλεις στις όχθες της θάλασσας των Λακκαδίβων. Το Κανγιακουμάρι, το νοτιότερο άκρο της χερσονήσου της Ινδίας, συνορεύει επίσης με τη θάλασσα των Λακκαδίβων.

Γεωγραφική θέση
---------------

Θέα της θάλασσας των Λακκαδίβων από το Βιλινγκίλι
Η παραλία Muzhappilangad της θάλασσας των Λακκαδίβων
Η παραλία Κολλάμ της θάλασσας των Λακκαδίβων
Ο Διεθνής Υδρογραφικός Οργανισμός ορίζει τα όρια της Θάλασσας των Λακκαδίβων ως εξής:  

Στη Δύση: Μια γραμμή που εκτείνεται από το Sadashivgad στη δυτική ακτή της Ινδίας (14°48′N 74°07′E) έως την Corah Divh (13°42′N 72°10′E) και από εκεί κάτω από τη δυτική πλευρά του Λακσαντγουίπ και των Μαλδίβων στο νοτιότερο σημείο της ατόλης Αντού των Μαλδίβων.

Στον Νότο: Μια γραμμή που εκτείνεται από το Ντόντρα Χεντ, το νοτιότερο άκρο της Σρι Λάνκα, μέχρι το πιο νότιο σημείο της ατόλης Αντού.

Στην Ανατολή: Οι δυτικές ακτές της Σρι Λάνκα και της Ινδίας.

Στα βορειοανατολικά: Η Γέφυρα του Αδάμ (μεταξύ Ινδίας και Σρι Λάνκα).

Παραπομπές
----------

1. ↑  V. M. Kotlyakov, επιμ. (2006). *Dictionary of modern geographical names: Laccadive Sea* (στα Ρωσικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Ιουνίου 2020. Ανακτήθηκε στις 19 Ιουλίου 2010.
2. ↑  «Limits of Oceans and Seas, 3rd edition» (PDF). International Hydrographic Organization. 1953. σελ. 21. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 8 Οκτωβρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 28 Δεκεμβρίου 2020.

  


|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Θάλασσα των Λακκαδίβων** |


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 315527272

 |

 |
Ο **Ιουλιανός** (ιταλικά : *Giuliano*, λατινικά : *Iulianus*), (απεβίωσε το 701 στη Νάπολη), ήταν επίσκοπος της Νεαπόλεως από το 693 ή 694 έως το 701. Τιμάτε ως άγιος από την Ρωμαιοκαθολική εκκλησία.

Βιογραφία
---------

Η κύρια ιστορική πηγή για τον Άγιο Ιουλιανό της Νεάπολης είναι το πρώτο μέρος των «Πράξεων των Ναπολιαντών Επισκόπων» που γράφτηκε στις αρχές του 8ου-9ου αιώνα από ανώνυμο συγγραφέα. Δεν υπάρχουν πληροφορίες για την καταγωγή και τα πρώτα χρόνια της ζωής του. Ανέβηκε στην επισκοπική έδρα της Νεάπολης μετά τον θάνατο του Αγίου Ανιέλου το 693 ή 694.

Σχεδόν τίποτα δεν είναι γνωστό για τη διοίκηση της επισκοπής Νεάπολης από τον Ιουλιανό. Υποτίθεται ότι πέθανε το 701, έχοντας την επισκοπική έδρα για επτά χρόνια και τρεις μήνες. Ο Ιουλιανός θάφτηκε στη Βασιλική του Saint Restituta, που ήταν τότε ο καθεδρικός ναός της Νάπολης. Στη συνέχεια τα λείψανά του μεταφέρθηκαν στον καθεδρικό ναό του Αγίου Ιανουάριου, όπου βρίσκονται τώρα κάτω από το βωμό, μαζί με τα λείψανα άλλων Ναπολιτάνων επισκόπων. Διάδοχος του Ιουλιανού στον επισκοπικό βαθμό ήταν ο Άγιος Λαυρέντιος.

Στις μεσαιωνικές πηγές ο Ιουλιανός αναφέρεται ως άγιος. Ωστόσο, δεν υπάρχουν πληροφορίες για την ιδιαίτερη προσκύνηση του: η μνήμη του τιμάτε την ίδια ημέρα που εορτάζεται η μνήμη όλων των άλλων αγίων προκαθημένων της Μητροπόλεως Νάπολης. 

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| ΠροκάτοχοςΑνιέλος | **Επίσκοπος Νάπολης**693/694-701 | ΔιάδοχοςΛαυρέντιος |

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Cronotassi dei Vescovi, Chiesa di Napoli
2. ↑  Francesco Ceva Grimaldi (marchesi di Pietracatella.), Memorie storiche della città di Napoli
3. 1 2 3  Zigarelli D. M. Biografie dei vescovi e arcivescovi della Chiesa di Napoli, Napoli, Stabilimento tipografico di G. Gioja, 1861, page 24
Το **Καμποντιγιόν**(τατζικικά: Қабодиён, περσικά: قبادیان, μεταγραφή στο λατινικό αλφάβητο: *Qabādiyān*) είναι πόλη στην Επαρχία Χάτλον του Τατζικιστάν. Είναι η πρωτεύουσα της Επαρχίας Καμποντιγιόν. 

Ο Νασίρ Χουσράβ, Πέρσης ποιητής, φιλόσοφος, Ισμαηλίτης λόγιος, ταξιδιώτης και ένας από τους μεγαλύτερους συγγραφείς στην περσική λογοτεχνία γεννήθηκε στο χωριό το 1004 μ.Χ.

Γεωγραφία
---------

Το Καμποντιγιόν βρίσκεται πολύ κοντά στον ποταμό Καφιρνιγκάν, και κοντά στον ποταμό Παντζ. Βρίσκεται 94 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Κουργοντέππα και 2 χιλιόμετρα από τον πλησιέστερο σιδηροδρομικό σταθμό. Απέχει 198 χιλιόμετρα από το Ντουσαμπέ. Από το 1930 έως το 1970 το χωριό ονομαζόταν **Μικογιαναμπαντόμ** προς τιμήν του Ανάστας Ιβάνοβιτς Μικογιάν.

Πληθυσμός
---------

Η απογραφή του 2010 κατέγραψε 5.200 κατοίκους στο Καμποντιγιόν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Milaha*, V. Christides, *The Encyclopaedia of Islam*, Vol.
2. ↑  *Nasir-i Khusraw*, Azim Nanji, *The Encyclopaedia of Islam*, Vol.
3. ↑  Πρότυπο:Книга «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Φεβρουαρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 5 Αυγούστου 2017.
4. ↑  «Перепись населения Таджикистана 2010 года. Численность и размещение» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 11 Οκτωβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 5 Αυγούστου 2017.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Qabodiyon στο Wikimedia Commons
Ο  **Ιωάννης - Αλέξιος Ζέπος** (1946) είναι Έλληνας διπλωμάτης, πρέσβης επί τιμή.

Βιογραφικό
----------

Γεννήθηκε το 1946 στην Αθήνα και είναι γιος του Γεωργίου Ζέπου, αντιναύαρχου του Πολεμικού Ναυτικού και γενικού γραμματέα του Υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας. Αποφοίτησε από την Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και εισήλθε στην Διπλωματική Υπηρεσία τον Νοέμβριο του 1974.

Μεταξύ άλλων, υπηρέτησε στο Διπλωματικό Γραφείο του Προέδρου της Δημοκρατίας (1975), ως διευθυντής του Διπλωματικού Γραφείου του υπουργού Εξωτερικών (2002-04), ως γενικός γραμματέας του Υπουργείου Εξωτερικών (2009), πρέσβης της Ελλάδας στην Ινδία με παράλληλη διαπίστευση στο Νεπάλ, στο Μπαγκλαντές, στη Σρι Λάνκα και στις Μαλδίβες (1997-2002), πρέσβης στην Αίγυπτο (2007-09), μόνιμος αντιπρόσωπος στη Μόνιμη Αντιπροσωπεία της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ (2004-07) κ.α.

Έχει τιμηθεί με τον Μεγαλόσταυρο του Τάγματος του Φοίνικα και διάφορα παράσημα από την Κυπριακή Δημοκρατία, την Πορτογαλία, την Ιταλία, την Αίγυπτο, την Ισπανία, τη Γαλλία, την Ολλανδία και το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής.

Το 2013 εξέδωσε το αυτοβιογραφικό βιβλίο «*Μια διπλωματική διαδρομή: Υπηρετώντας την Ελλάδα σε τέσσερις ηπείρους*».

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Ζέπος, Ιωάννης - Αλέξιος
**Εκλογές για Γερουσία** διεξήχθησαν στην Καμπότζη στις 25 Φεβρουαρίου του 2018, έπειτα από αναβολή από τις 14 Ιανουαρίου 2018. Για πρώτη φορά, οι εκλογές για τη Γερουσία και οι βουλευτικές εκλογές διενεργήθηκαν κατά το ίδιο έτος. Το αποτέλεσμα ήταν η νίκη για το CPP, το οποίο κέρδισε 58 έδρες. Ο βασιλιάς Νοροντόμ Σιχαμόνι διόρισε την Πριγκίπισσα Νοροντόμ Αρουνρασμί και τον Ουμ Σομάνιν στη Γερουσία.

Αποτελέσματα
------------

| Κόμμα | Ψήφοι | % | Έδρες | +/– |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Λαϊκό Κόμμα της Καμπότζης | 11.202 | 95,95 | 58 | +12 |
| FUNCINPEC | 276 | 2,36 | 0 | 0 |
| Εθνικό Ενωμένο Κόμμα των Χμερ | 182 | 1,55 | 0 | 0 |
| Κόμμα της Καμποτζιανής Νεολαίας | 3 | 0,20 | 0 | 0 |
| **Συνολικά** | **11.670** | **100** | **58** | **+1** |
| Εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι/προσέλευση | 11.695 | 99,79 | – | – |
| Πηγή: |

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Hun Sen sets Senate elections for January». The Phnom Penh Post. 19 Ιουνίου 2017.. Ανακτήθηκε στις 19 Ιουνίου 2017.
2. ↑
3. ↑  «Cambodia’s Ruling Party to Sweep Senate in Election Without Opposition». Voice of America. 11 Φεβρουαρίου 2018.. Ανακτήθηκε στις 13 Φεβρουαρίου 2018.
4. ↑
Η **Θάλεια Δραγώνα** (Αθήνα, γένν. 1952) είναι Ελληνίδα καθηγήτρια πανεπιστημίου. Σπούδασε ψυχολογία στην Ελλάδα και την Βρετανία και το 1984 έλαβε τον τίτλο της διδάκτορος στην Κοινωνική Ψυχολογία από το Πανεπιστήμιο Aston του Μπέρμιγχαμ. Δίδαξε στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων (1985-1990) και στο Πανεπιστήμιο Αθηνών (1990-2019). Υπήρξε βουλευτής Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ (2007-2009) και ειδική γραμματέας του υπουργείου Παιδείας (2009-2010). Ερευνά θέματα κοινωνικών ταυτοτήτων και τη συνάρθρωση του ψυχικού με το κοινωνικό.

Έχει διευθύνει ή συμμετάσχει σε πολλά διεθνή και ερευνητικά προγράμματα με αντικείμενο τη διαπολιτισμική εκπαίδευση, τον εθνοκεντρισμό στην εκπαίδευση, την εκπαίδευση και την ένταξη της μουσουλμανικής μειονότητας στη Θράκη (1997-23019), την ένταξη προσφύγων, την πρόληψη και προαγωγή της πρώϊμης ψυχοκοινωνικής υγείας και τη μετάβαση στη γονική ιδιότητα. Εξ αιτίας του έργου της σε σχέση με την ένταξη μειονοτήτων στην ελληνική κοινωνία (όπως οι Ρομά και η μειονότητα στη Θράκη) στοχοποιήθηκε από το ΛΑΟΣ και άλλες ακροδεξιές ομάδες την εποχή που ήταν γραμματέας στο Υπουργείο Παιδείας με χαλκευμένες κατηγορίες περί "μειωμένης εθνικής συνείδησης"  που την εξανάγκασαν σε παραίτηση .

Παραπομπές
----------

1. ↑ . Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2018-01-11.. Ανακτήθηκε στις 12/4/2018.
2. ↑ . . Ανακτήθηκε στις 12/4/2018.
3. ↑ . . Ανακτήθηκε στις 12/4/2018.
4. ↑  Δημήτρης Φύσσας (10.11.2010). «Η περίπτωση «Θάλεια Δραγώνα»». *athensvoice*.. Ανακτήθηκε στις 12/4/2018.
5. ↑  Άγγελος Αθανασόπουλος (03/01/2010). «Η περίπτωση «Θάλεια Δραγώνα»». *Το Βήμα*.. Ανακτήθηκε στις 12/4/2018.
6. ↑  Παπαματθαίου, Μάρνυ (2010-10-27). «Δεν άντεξε το «παρακράτος» η Θάλεια Δραγώνα». *Το Βήμα*.. Ανακτήθηκε στις 2018-04-13.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Κριτική του βιβλίου Άννα Φραγκουδάκη, Θάλεια Δραγωνά (επιμ.), "Τι είν' η πατρίδα μας;: εθνοκεντρισμός στην εκπαίδευση", (Αθήνα: Αλεξάνδρεια, 1997) από τον Δημαρά Αλέξη
Η **Ιουλία Τρούσσα** είναι Ελληνίδα υψίφωνος, πρωταγωνίστρια της Εθνικής Λυρικής Σκηνής.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στο Βόλο και σπούδασε μουσική στο Ωδείο Αθηνών από το οποίο αποφοίτησε με άριστα και Α΄ βραβείο παμψηφεί. Με υποτροφία του Ι.Κ.Υ. συνεχίζει τις σπουδές της στη Μουσική Ακαδημία της Βιέννης, δίπλα στους διαπρεπείς καθηγητές Γιόζεφ Βιτ και Έρικ Βέρμπα. 

Η επιτυχής σταδιοδρομία της άρχισε στην Αυστρία, τη Γερμανία και την Ελβετία, ερμηνεύοντας ρόλους σε όπερες, καθώς και ορατόρια, λειτουργίες και λήντερ. Στην Αμερική εμφανίστηκε με μεγάλες ορχήστρες, όπως του Κολεγίου του Νιου Τζέρσεϋ, τη συμφωνική του Σινσιννάτι, καθώς και σε λυρικά θέατρα.

Ως πρωταγωνίστρια της Λυρικής έχει ερμηνεύσει τα κύρια γυναικεία πρόσωπα σε παραστάσεις μελοδραμάτων του Βέρντι, του Μότσαρτ, του Γκουνώ, του Λεονκαβάλο, του Μασνέ, του Τσαϊκόφσκι, του Μπιζέ και του Σαμάρα.

Ως σολίστ συνεργάστηκε με την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών, το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, την Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης, τη συμφωνική της Ε.Ρ.Τ. την ορχήστρα της Αγίας Πετρούπολης και τη συμφωνική της Σόφιας. Στην Κωστάντζα της Ρουμανίας τραγούδησε με ιδιαίτερη επιτυχία το *«Ρέκβιεμ»* του Βέρντι.

Το 2000 τιμήθηκε με το *«Μεγάλο Βραβείο Μουσικής»* της Ένωσης Ελλήνων Θεατρικών και Μουσικών Κριτικών. Είναι καθηγήτρια μονωδίας στο *«Ωδείο Αθηνών»* και στο Δημοτικό Ωδείο του Βόλου.

Πηγές
-----

* Hüber Who is Who
* Προγράμματα Ε.Λ.Σ.
* Προγράμματα ρεσιτάλ κ.ά
Ο **Ιωάννης Α. Μιαούλης** (1850 - 1913) ήταν Έλληνας αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού. Ήταν γιος του Ανδρέα Δ. Μιαούλη και δισέγγονος του ναύαρχου της ελληνικής επανάστασης Ανδρέα Μιαούλη της ιστορικής υδραίικης οικογένειας των Μιαούληδων.

Ο Ιωάννης Δ. Μιαούλης γεννήθηκε στον Πειραιά το 1850. Εισήλθε στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων και ονομάσθηκε δόκιμος β' τάξεως το 1874. Προάχθηκε μέχρι το βαθμό του υποναυάρχου. Στη διάρκεια του Ελληνοτουρκικού πολέμου το 1897 συμμετείχε με τον βαθμό του πλωτάρχη ως κυβερνήτης του ατμομυοδρόμωνα ΠΗΝΕΙΟΣ. Κατά τη διάρκεια του πολέμου εκείνου θαυμάστηκε ιδιαίτερα από τους διοικητές ναυάρχους των Μεγάλων Δυνάμεων όταν, με την βοήθεια του υπό την αρχηγία του Πρίγκηπα Γεωργίου της τορπιλοβόλου μοίρας, κατάφερε με το τορπιλοβόλο «Η» να αιχμαλωτίσει το ατμόπλοιο «Γεώργιος» της τουρκικής πλοιοκτήτριας εταιρίας «Χατζή Δαούτ Φαρκούχ» που μετέφερε Τούρκους στρατιώτες και πυρομαχικά στη Κρήτη. Στη συνέχεια αιχμαλώτισε και έτερο σκάφος ιστιοφόρο στο οποίο επέβαινε ο Άγγλος φιλότουρκος βουλευτής και δημοσιογράφος Άσμεντ Μπάρτλετ κομιστή αυτόγραφης επιστολής του Σουλτάνου προς τον Τούρκο διοικητή στρατάρχη Κρήτης Ετχέμ Πασά.

Αργότερα ο Ιωάννης Μιαούλης αναλαμβάνοντας ως πλοίαρχος διοικητής της θωρακτής μοίρας κατέστειλε το 1909 το κίνημα των αντιτορπιλικών με υπέρμετρη σκληρότητα που σύμφωνα με τους παρατηρητές της εποχής δεν προσαρμοζόταν στην «*απεραντοσύνη της αγαθότητας της παιδικής του ψυχής*», που φαίνεται πως ίσως η τότε ανάγκη από ληφθείσες διαταγές να το επίτασσε. 
Ο Ιωάννης Μιαούλης πέθανε «εν ενεργεία» υποναύαρχος, ως Γενικός Διευθυντής του Ναυστάθμου Σαλαμίνας, το 1913.

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Το πλοίο «Γεώργιος» ήταν τουρκικό επίτακτο πλοίο που όμως θεωρήθηκε λεία πολέμου και κατασχέθηκε, ενώ αργότερα εντάχθηκε στη δύναμη του ελληνικού στόλου με το όνομα ΚΡΗΤΗ και αργότερα ΑΥΡΑ.
2. ↑  Ο συλληφθείς Άγγλος δημοσιογράφος στα απομνημονεύματά του που εξέδωσε αργότερα σατιρίζει με πολύ χιούμορ τον Ιωάννη Μιαούλη για το ιδιόρρυθμο του χαρακτήρα του πλην όμως εξαίρει τις αντιλήψεις του κατά την εκτέλεση των καθηκόντων του.

Πηγές
-----

* "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ.13ος, σελ.546.
Ο **Ιωάννης Β΄**, γαλλ.: Jean ΙΙ de Brienne  (απεβ. το 1296) από τον Οίκο του Μπριέν ήταν Γάλλος ευγενής, που υπηρέτησε ως μεγάλος Οικονόμος της Γαλλίας το 1258.

Βιογραφία
---------

Ο Ιωάννης Β΄ ήταν ο τρίτος γιος (3ος από τον 3ο γάμο) του Ιωάννη Α΄ των Μπριέν και της 3ης συζύγου του Βερεγγάριας των Ιβρέας-Καστίλης, κόρης του Αλφόνσου Θ΄ του Λεόν.  Ο Ιωάννης Α΄ είχε 1η σύζυγο τη Μαρία του Μομφερράτου, βασίλισσα της Ιερουσαλήμ· μετά έγινε επίτροπος κατά την ανηλικιότητα του Βαλδουίνου Β΄ Λατίνου αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης.

Ο Ιωάννης Β΄ κατείχε το αξίωμα του μεγάλου Οικονόμου (grand Buttler) της Γαλλίας το 1258 και αργότερα έγινε πρέσβης στην Καστίλη το 1275.

Απεβίωσε το 1296 περίπου και τάφηκε στο αβαείο του Μωμπισόν στη Γαλλία.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε πρώτα την Ιωάννα,  κόρη του Γοδεφρείδου ΣΤ΄ υποκόμη του Σατωντάν και είχαν τέκνο:

* Λευκή π.1252-π.1302, παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Β΄ ντε Φιέν, βαρόνο του Τενγκρύ.

Έπειτα ο Ιωάννης Β΄ έκανε δεύτερο γάμο, με τη Μαρία του Κουσί, κόρη του Aνγκεράν Γ΄ κυρίου του Κουσύ και της Μαρίας ντε Μονμιρέλ. Η Μαρία ήταν χήρα του Αλεξάνδρου Β΄ της Σκωτίας, Δεν είχαν απογόνους και διαζεύχθηκαν, όταν αυτή επέστρεψε στη Σκωτία για να προωθήσει τα οικογενειακά της ενδιαφέροντα.

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Also Jean de Brienne or Jean de Acre.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*. p10781.htm#i107807. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. 1 2  p10781.htm#i107807. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
3. ↑  Perry 2013.
4. 1 2 3  Perry 2018, σελ. 80.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* Perry, Guy (2013). *John of Brienne: King of Jerusalem, Emperor of Constantinople, c. 1175–1237*. Cambridge University Press. ISBN 978-1-107-04310-7.
* Perry, Guy (2018). *The Briennes: The Rise and Fall of a Champenois Dynasty in the Age of the Crusades, C. 950–1356*. Cambridge University Press.
Οι **Ιουλιανιστές** ή **αφθαρτοδοκητές** ήταν αίρεση του Χριστιανισμού. Πίστευαν ότι η σάρκα του Ιησού Χριστού ήταν άφθαρτη.

Οι απαρχές του κινήματος αυτού ανάγονται στην έκδοση από τον Αυτοκράτορα Ζήνωνα του διατάγματος που είναι γνωστό ως «Ενωτικόν». Το «Ενωτικόν», αντί να ενώσει, προκάλεσε το σχίσμα με τις ανατολικές μονοφυσιτικές Εκκλησίες, που κράτησε 35 χρόνια και έπαυσε όταν ο Ιουστίνος Α΄ έδιωξε τους μονοφυσίτες επισκόπους ως αιρετικούς. Αρκετοί από αυτούς κατέφυγαν τότε στην Αίγυπτο, αλλά εκεί διχάσθηκαν: Στους Σευηριανούς ή *φθαρτολάτρες* (που πίστευαν ότι η σάρκα του Χριστού ήταν φθαρτή) και στους Ιουλιανιστές ή αφθαρτοδοκητές.

Πηγές
-----

* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη-Πάτση», τόμος 14, σελ. 212.
Ο **Κυριάκος Τρούλιαλης**, γεννημένος στην Θεσσαλονίκη στις 11 Νοεμβρίου του 1980, είναι Έλληνας πρώην καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 1,80 μ. και αγωνιζόταν στη θέση του πόιντ γκαρντ.

Καριέρα
-------

Ο Τρούλιαλης ξεκίνησε να αγωνίζεται από τα τμήματα υποδομής του Άρη και την σεζόν 1997-98 ο προπονητής Χρήστος Μαγκώτσιος του έδωσε την ευκαιρία να αγωνιστεί στην πρώτη ομάδα του συλλόγου, όταν λόγω της οικονομικής κρίσης που αντιμετώπισε ο Άρης απέμεινε με έξι επαγγελματίες αθλητές. Παρά τα μεγάλα προβλήματα του, ο σύλλογος κατέκτησε τον τίτλο του κυπελλούχου Ελλάδας κερδίζοντας την ΑΕΚ με 71-68.

Ο Τρούλιαλης συνέχισε να αγωνίζεται σε χαμηλότερες κατηγορίες στο υπόλοιπο της καριέρας του. Αφού φόρεσε την φανέλα του Ερμή Λαγκαδά ως το 2008, κερδίζοντας την άνοδο του από την Β' Εθνική στην Α2.

Το 2008, μεταγράφηκε στην ομάδα του Γ.Α.Σ. Κομοτηνής, όπου παρέμεινε για δύο σεζόν. Το 2010, επέστρεψε στον Ερμή Λαγκαδά αγωνιζόμενος για δύο χρόνια στην Α2 εθνική κατηγορία, όταν και σταμάτησε να παίζει σε επαγγελματικό επίπεδο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Gba Academy - Greek Basketball Academy - ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΑΓΚΩΤΣΙΟΣ
2. ↑  Τα φάιναλ φορ της καρδιάς μας - Κύπελλο - SPORT 24
3. ↑  Κινδυνεύουν με τιμωρία Ολυμπιακός και Τσώλης - ταχυδρομος
4. ↑  Κομοτηνή - Κεραυνός Αιγίου 74-64 - Αθλητισμός - The Best News
5. ↑  Επέστρεψε στον Λαγκαδά ο Τρούλιαλης | Infobasket
6. ↑  Το πάρε-δώσε της Α2 | NorthBasket

Πηγές
-----

* *"Η ιστορία του Άρη • Τόμος 2: Μπάσκετ (1922-2000)"*, Κωνσταντίνος Ίντος, έκδοση *συνδέσμου οπαδών «SUPER-3»* (εκτύπ. TYPOFFSET), Θεσσαλονίκη 2004
* *"Αθλητικός Σύλλογος Άρης • 1914-2004"*, συλλογικό έργο (επιστημονική τεκμηρίωση Αν. Στεφανίδης - Ελ. Τσιομπανούδη - Δ. Κυρίτσης), έκδοση *Κέντρο Ιστορίας Δήμου Θεσσαλονίκης*, Θεσσαλονίκη 2005, ISBN 960-8734-48-7
Η **Iωάννα**, γερμ.: Johanna von Hachberg-Sausenberg, von Zähringen, Neuchâtel (1485 - 23 Σεπτεμβρίου 1543) από τον Οίκο του Τσέρινγκεν, ήταν κόρη του μαργράβου του Χάχμπεργκ-Ζάουζενμπεργκ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Λονγκεβίλ. Έγινε ευγενής φεουδάρχης, ως κυρίαρχη κόμισσα του Nεσατέλ το 1503-1512 και το 1529–1543.

Βιογραφία
---------

Ήταν το μόνο τέκνο του Φίλιππου μαργράβου του Χάμπεργκ-Ζάουζενμπεργκ και της Μαρίας, κόρης του Αμεδαίου Θ΄ δούκα της Σαβοΐας.

Κληρονόμησε την εξουσία του Nεσατέλ από τον πατέρα της το 1503. Παντρεύτηκε το 1504 με τον Λουδοβίκο Α΄ δούκα του Λονγκεβίλ. Όπως ήταν το έθιμο των γυναικών-ηγεμόνων εκείνη την εποχή, ο σύζυγός της έγινε συγκυβερνήτης. Το 1512 το Νεσατέλ ήταν υπό την κατοχή της Παλαιάς Ελβετικής Συνομοσπονδίας. Ο λόγος ήταν η φιλο-γαλλική πολιτική του συζύγου της και συγκυβερνήτη, η οποία θεωρήθηκε ως απειλή ασφαλείας για την Ελβετία. Η Ιωάννα συμμετείχε ενεργά σε διαπραγματεύσεις με τα Ελβετικά καντόνια, για να διακόψει την κατοχή και να ανακτήσει την πρόσβαση στην κομητεία· όταν έγινε χήρα το 1516 η θέση της στις διαπραγματεύσεις βελτιώθηκε. Η κατοχή του Nεσατέλ σταμάτησε το 1529 και η Ιωάννα μπόρεσε να συνεχίσει την εξουσία της.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε το 1504 τον Λουδοβίκο Α΄ του Οίκου της Ορλεάνης δούκα του Λονγκεβίλ και είχε τέκνα:

* Κλωντ/Κλαύδιος (1508 - 9 Νοεμβρίου 1524), δούκας του Λονγκεβίλ και ευγενής της Γαλλίας, απεβ. 16 ετών.
* Λουδοβίκος Β΄ (1510 - 9 Ιουνίου 1537), δούκας του Λονγκεβίλ. Νυμφεύτηκε τη Μαρία της Λωρραίνης-Γκιζ.
* Φραγκίσκος (1513–1548), μαρκήσιος του Ρότελιν. Νυμφεύτηκε τη Ζακελίν ντε Ροάν και είχε τέκνα:
	+ Λεονόρ δούκας του Λονγκεβίλ και
	+ Φραγκίσκη.
* Καρλόττα (1512–1549), *μαντεμουαζέλ ντε Λονγκεβίλ* πριν από το γάμο της με τον Φίλιππο του Οίκου της Σαβοΐας δούκα του Νεμούρ.

Υστεροφημία
-----------

Το 1943, ένας δρόμος στο Nεσατέλ, η οδός *Jehanne de Hochberg*, πήρε το όνομα από αυτήν.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* Frédéric de Chambrier: Histoire de Neuchâtel et Valangin jusqu'à l'avénement de la maison de Prusse. Neuchâtel 1840, S. 292–319

Παραπομπές σε πηγές
-------------------

1. ↑  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 6137157527371427300008
* GND: 1200523563
* HDS: 044492

 |

 |
Η **θερμοφιλία** απαντάται ως όρος στη βιολογία με τον οποίο και χαρακτηρίζεται η ροπή ορισμένων οργανισμών προς τη θερμότητα, κατ΄ αντίθεση προς τον όρο «θερμοφοβία» που σημαίνει την αποστροφή άλλων οργανισμών προς το αυτό ερέθισμα.

Θερμόφιλοι είναι ορισμένοι μικροοργανισμοί και ιδιαίτερα βακτήρια που αναπτύσσονται σε σχετικές μεγάλες θερμοκρασίες του περιβάλλοντος. Αντίθετα θερμόφοβοι ή θερμοφοβικοί είναι διάφοροι ανώτεροι οργανισμοί, ακόμη και οι άνθρωποι που πάσχουν από εξώφθαλμο βρογχοκήλη, ή από τη νόσο Basedow, ή ακόμη και από τρομώδη παράλυση, τη λεγόμενη νόσο του Πάρκινσον.

* Γενικά θερμοφιλικός οργανισμός είναι εκείνος για τον οποίο οι καλλίτερες συνθήκες ανάπτυξής του είναι οι 45° C.
Ο **Ιμπραΐμ Σισσοκό** (γεννημένος στις 29 Νοεμβρίου 1991) είναι Ιβοριανός διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται στην θέση του αριστερού χαφ για λογαριασμό της τουρκική Εσκισεχίρσπορ.

Συλλογική Καριέρα
-----------------

### Βόλφσμπουργκ

Ο Σισσοκό εντάχθηκε στον γερμανικό σύλλογο προερχόμενος από την πορτογαλική Ακαντέμικα ντε Κοΐμπρα, τον Ιανουάριο του 2012, έναντι ποσού ύψους €1.5 εκατομμυρίου, αφού η Βόλφσμπουργκ έκανε χρήση της σχετικής ρήτρας αγοράς που υπήρχε στο συμκβόλαιο του παίκτη με την Ακαντέμικα.

#### Δανεικός στον Παναθηναϊκό

Ο Σισσοκό δεν συγκαταλεγόταν μεταξύ των βασικών επιλογών της πρώτης ομάδας στην Βόλφσμπουργκ, κι έτσι, τον Ιούλιο του 2012, δόθηκε δανεικός στον Παναθηναϊκό για διάρκεια ενός χρόνου, ώστε να "αποκτήσει εμπειρίες αγωνιζόμενος σε μία ομάδα υψηλού επιπέδου", όπως ανέφερε ο προπονητής των *Λύκων*, Φέλιξ Μάγκατ. Ο Παναθηναϊκός παρακολουθούσε τον παίκτη, από την εποχή που αυτός αγωνιζόταν, ακόμη, στην Πορτογαλία, αλλά, τελικά, οι Γερμανοί τον πρόλαβαν στην "μάχη" για την απόκτησή του. Από τις πρώτες του εμφανίσεις με την νέα του ομάδα, και συγκεκριμένα τον επαναληπτικό αγώνα με αντίπαλο την ισπανική Μάλαγα, όταν και πραγματοποίησε το επίσημο ντεμπούτο του, στα πλαίσια του γύρου των προκριματικών πλέι-οφ του Τσάμπιονς Λιγκ της σεζόν 2012-13, ο Ιβοριανός ποδοσφαιριστής άρχισε να δείχνει την αξία του, κερδίζοντας, με την αξία του, θέση βασικού στους *Πράσινους*. Μετά την αποχώρηση του Ζεσουάλδο Φερέιρα από την ομάδα, στα τέλη Νοεμβρίου του 2012, πολλοί ήταν οι αθλητικοί δημοσιογράφοι που συμφώνησαν πως επρόκειτο για την σημαντικότερη παρακαταθήκη που άφησε ο Πορτογάλος τεχνικός στην ομάδα του Παναθηναϊκού και την καλύτερη μεταγραφή της ομάδας στη διάρκεια της καλοκαιρινής μεταγραφικής περιόδου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Wolfsburg sign Ibrahim Sissoko from Academica de Coimbra & Felipe Lopes from Nacional». Goal.com. 5 Ιανουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 12 Ιανουαρίου 2012.
2. ↑  «Wolfsburg signs Felipe Lopes, Ibrahim Sissoko». foxsports.com. 5 Ιανουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 12 Ιανουαρίου 2012.
3. ↑  «Wolves loan out Sissoko to Panathinaikos». ESPN Soccernet. 5 Ιουλίου 2012. Ανακτήθηκε στις 5 Ιουλίου 2012. [*νεκρός σύνδεσμος*]
4. ↑  Μητροφάνης, Γιώργος. «Με... οδηγό τον Σισοκό». onsports.gr. Ανακτήθηκε στις 8 Δεκεμβρίου 2012.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Προφίλ στο Transfermark
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Κτήσιππος** είναι γνωστός ένας από τους μνηστήρες της Πηνελόπης. Ο πατέρας του λεγόταν Πολυθέρσης. Ο Κτήσιππος αναφέρεται σε δύο διαφορετικές ραψωδίες στην *Οδύσσεια* του Ομήρου. Στη ραψωδία υ, στίχοι 287 κ.ε. χαρακτηρίζεται ως *«ανήρ αθεμίστια ειδώς»* («πιο διαστρεμμένος» κατά τη μετάφραση του Ζ. Σίδερη), με πολλά πλούτη, καταγόμενος από τη Σάμη. Λέει στους άλλους μνηστήρες ότι θα χαρίσει κι αυτός κάτι στον μεταμφιεσμένο σε ζητιάνο Οδυσσέα *«γιατί είναι κρίμα κι άδικο του Τηλεμάχου οι ξένοι / όσοι έρχονται στο σπίτι του να μείνουν στερημένοι»*, και ευθύς πετάει ένα πόδι βοδιού για να χτυπήσει τον Οδυσσέα: *«... μα χτύπησε το στερεωμένο τοίχο, / γιατί ο Δυσσέας έγειρε την κεφαλή του λίγο / να το ξεφύγει και πικρά χαμογελούσε εντός του.»* Ο Τηλέμαχος, που είναι παρών, κατακρίνει τον Κτήσιππο: *«Αυτό όπως ήρθε, Κτήσιππε, καλό δικό σου βγήκε. / Τον ξένο δεν τον πέτυχες, γιατί έσκυψε μονάχος, / ειδέ με λάζο μυτερό θα σου άνοιγα τα σπλάχνα. / Τότε ο πατέρας σου ταφή θα ετοίμαζε αντί γάμο / εδώ. Γι' αυτό μην κάνετε στο σπίτι μου αηδίες.»* (υ 300-308).

Στη ραψωδία χ (στίχοι 279 κ.ε.) ο Κτήσιππος εμφανίζεται να μάχεται κατά τη μνηστηροφονία: *«Και του Ευμαίου ο Κτήσιππος πιο πάνω απ' την ασπίδα / του χάραξε τον ώμο του με το μακρύ κοντάρι, / κι έτσι όπως πέρασε ψηλά, έπεσε πίσω κάτω»*. Στη συνέχεια ωστόσο ο βουκόλος χτύπησε το Κτήσιππο στο στήθος και του είπε: *«Να, Κτήσιππε, περίγελο, άλλη φορά να μάθεις / να μην παινιέσαι αστόχαστα, μον τους θεούς ν' αφήνεις, / πούναι από σένα ανώτεροι, αυτοί ν' αποφασίζουν. / Σε πλέρωσα για την κλωτσιά που του θεϊκού Δυσσέα / τούδωσες μεσ' στο σπίτι του σαν ήρθε σα ζητιάνος»* (χ 287-291)

Πηγές
-----

* Κρουσίου: *Λεξικόν Ομηρικόν*, διασκευή από την έκτη γερμανική έκδ. υπό Ι. Πανταζίδου, έκδοση «Βιβλιεκδοτικά καταστήματα Αναστασίου Δ. Φέξη», Αθήνα 1901, σελ. 504
* *Ομήρου Οδύσσεια*, αρχαίον κείμενον - έμμετρος μετάφρασις Ζησίμου Σίδερη, εκδ. οίκος Ιωάννου & Π. Ζαχαροπούλου, Αθήνα 1939
Πορεία της θερμόαλης κυκλοφορίας. Τα μπλε μονοπάτια αντιπροσωπεύουν ρεύματα βαθέων υδάτων, ενώ τα κόκκινα μονοπάτια αντιπροσωπεύουν τα ρεύματα επιφανείας.
Θερμόαλη κυκλοφορία
Η **θερμόαλη κυκλοφορία** είναι η κυκλοφορία των βαθιών και πυθμένιων νερών των ωκεανών. Καθορίζεται κυρίως από διαφορές στην πυκνότητα με πολύ έντονες κατακόρυφες και οριζόντιες μετακινήσεις σε βάθος Η λέξη θερμόαλη προέρχεται από το "θερμός" το οποίο αναφέρεται στη θερμοκρασία και το "άλας" το οποίο αναφέρεται στην περιεκτικότητα σε αλάτι, παράγοντες που μαζί καθορίζουν την πυκνότητα του θαλασσινού νερού. Πρώτος ο Stomel το 1958 καθόρισε ένα μοντέλο της θερμόαλης κυκλοφορίας με έντονη τη ροή από τον Βορά προς τον Νότο στα δυτικά περιθώρια των λεκανών.

Η κυκλοφορία αυτή ξεκινάει την πορεία της από τη Νορβηγική Θάλασσα, όπου ζεστό νερό από το Ρεύμα του Κόλπου θερμαίνει την ατμόσφαιρα στα κρύα βόρεια γεωγραφικά πλάτη. Αυτή η απώλεια θερμότητας στην ατμόσφαιρα καθιστά το νερό πιο δροσερό και πιο πυκνό, κάτι που έχει ως αποτέλεσμα να βυθίζεται στον πυθμένα του ωκεανού. Καθώς μεταφέρεται περισσότερο ζεστό νερό βόρεια, το ψυχρότερο νερό βυθίζεται και κινείται νότια για να προσφέρει χώρο για το εισερχόμενο ζεστό νερό. Αυτό το κρύο βαθύ νερό ρέει νότια, περνάει τον Ισημερινό και φτάνει μέχρι την Ανταρκτική. Τελικά, επιστρέφει στην επιφάνεια μέσω ανάμειξης και ανεμοκίνησης, επαναλαμβάνοντας έτσι την πορεία και ενώνοντας τους ωκεανούς της Γης σε ένα παγκόσμιο σύστημα. Κατά τη διάρκεια της κίνησης, οι μάζες του νερού μετακινούν συνεχώς τόσο ενέργεια (με τη μορφή θερμότητας) όσο και ύλη (σωματίδια, διαλυτές ουσίες και αέρια), επηρεάζοντας έτσι σημαντικά το κλίμα της Γης.

Η θερμόαλη κυκλοφορία συχνά αναφέρεται ως ο παγκόσμιος ωκεάνιος μεταφορέας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Rahmstorf, S (2003). "The concept of the thermohaline circulation" (PDF). *Nature*. **421**(6924): 699. doi:10.1038/421699a.
2. 1 2  «Ωκεάνια κυκλοφορία - Θαλάσσια ρεύματα» (PDF). *geo.auth.gr*. Ανακτήθηκε στις 5 Ιουνίου 2021.
3. ↑  Society, National Geographic (2 Αυγούστου 2019). «The Global Conveyor Belt». *National Geographic Society* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 5 Ιουνίου 2021.
4. ↑  Primeau, François (2005-04-01). «Characterizing Transport between the Surface Mixed Layer and the Ocean Interior with a Forward and Adjoint Global Ocean Transport Model» (στα αγγλικά). *Journal of Physical Oceanography* **35** (4): 545–564. doi:10.1175/JPO2699.1. ISSN 0022-3670. .
5. 1 2  US Department of Commerce, National Oceanic and Atmospheric Administration. «What is the global ocean conveyor belt?». *oceanservice.noaa.gov* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 5 Ιουνίου 2021.
6. ↑  US Department of Commerce, National Oceanic and Atmospheric Administration. «The Global Conveyor Belt - Currents: NOAA's National Ocean Service Education». *oceanservice.noaa.gov* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 5 Ιουνίου 2021.
Η Ντεσισλάβα, *κτητόρισσα* της εκκλησίας της Μπογιάνα στη Βουλγαρία
Στη Βυζαντινή αυτοκρατορία, ο τίτλος του **κτήτορα** (ον. **κτήτωρ** < κτῶμαι, άλλοτε ως *έφορος*, *προνοητής*, *επίκουρος*, *αυθέντης*) δινόταν στον ιδρυτή, προστάτη, χορηγό ή ιδιοκτήτη ενός εκκλησιαστικού ιδρύματος (εκκλησίας, μονής, γηροκομείου, πτωχοκομείου). Τον τίτλο λάμβαναν συνήθως ανώτεροι κληρικοί και ιερείς που έχτιζαν νέες εκκλησίες ή μοναστήρια, ή παρείχαν πόρους για τη συντήρηση και τη διακόσμησή τους. Το *κτητορικόν δίκαιον* (τα δικαιώματα που συνόδευαν τον τίτλο δηλαδή) μπορούσαν να μεταβιβαστούν και να διαρκέσουν για γενιές. Ο κτήτωρ αποκτούσε θρησκευτικά και λειτουργικά προνόμια (όπως το διορισμό του ηγουμένου) αλλά και σημαντικές υποχρεώσεις. Το κτητορικόν δίκαιον ήταν πολύ διαδεδομένο καθώς συν τοις άλλοις αποτελούσε μια σχετικά ασφαλή επένδυση, αφού η εκκλησιαστική περιουσία ήταν και είναι λιγότερο ευάλωτη απέναντι στις κατασχέσεις απ'ότι στα κοσμικά κράτη.

Πηγή
----

* *The Oxford Dictionary of Byzantium*, Oxford University Press, New York & Oxford, 1991, ISBN 0-19-504652-8, σ.233: Ktetor

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Κτήτωρ** |
Ο **Ιωάννης Α΄**, (απεβ. το 1007), ήταν δούκας του Αμάλφι και πρίγκιπας του Σαλέρνο στα τέλη του 10ου και στις αρχές του 11ου αι.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Μάνσο Α΄ δούκα του Αμάλφι και πρίγκιπα του Σαλέρνο και της ανώνυμης συζύγου του. Ο πατέρας του τον έκανε συγκυβερνήτη του Σαλέρνο, αλλά η διακυβέρνησή τους έγινε γρήγορα αντιδημοφιλής και εκδιώχθηκαν από την πόλη. Στο Αμάλφι έγινε ξανά συγκυβερνήτης από τον πατέρα του το 1002 και έπειτα ο ίδιος έκανε συνκυβερνήτη τον γιο του Σέργιο Γ΄.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε μία αγνώστου ονόματος γυναίκα και είχαν τρία παιδιά ].:

* Σέργιος Γ΄, δούκας του Αμάλφι.
* Μαρίνος.
* Αρέχις.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Venance Grumel, *Traité d'études byzantines* La Chronologie I « Préfets et ducs d'Amalfi » σ. 422
2. ↑  Charles Cawley, Southern Italy, Medieval Lands
Συντεταγμένες: 7°23′47″N 3°55′0″E﻿ / ﻿7.39639°N 3.91667°E﻿ / 7.39639; 3.91667

Το **Ιμπαντάν** (*Ibadan*) είναι πόλη της Νιγηρίας, πρωτεύουσα της πολιτείας Όγιο. Σύμφωνα με την απογραφή του 2006, έχει 2.559.853 κατοίκους και είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη της χώρας, μετά το Λάγος και το Κάνο. Βρίσκεται περίπου 125 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του Λάγος και αποτελεί σημαντικό σταθμό στο δρόμο που συνδέει τα παράλια με την ενδοχώρα. Οι Γιορούμπα αποτελούν τη μεγαλύτερη πληθυσμική ομάδα που κατοικεί στην πόλη.

Ιστορία
-------

Το Ιμπαντάν δημιουργήθηκε το 1829, κατά τη διάρκεια των εμφυλίων πολέμων του Όγιο και του επεκτατικού πολέμου του σουλτανάτου Σοκότο, από πρόσφυγες Γιορούμπα ως στρατόπεδο. Το δασώδες και λοφώδες ανάγλυφο προσέφερε προστασία και σύντομα το Ιμπαντάν αναπτύχθηκε στην κύρια πόλη των Γιορούμπα και κέντρο σημαντικού στρατιωτικού κράτους, το οποίο κατάφερα να νικήσει την αντίπαλη πόλη-κράτος Ιτζάγιε το 1862. Το 1877, ομάδες Γιορούμπα ενώθηκαν και επαναστάτησαν ενάντια στην κυριαρχία του Ιμπαντάν. Ο πόλεμος τελείωσε με την παρέμβαση των Βρετανών το 1886 και τελικά το Ιμπαντάν εντάχθηκε με συνθήκη στις βρετανικές αποικίες το 1893. Ο πληθυσμός του Ιμπαντάν υπολογίστηκε τότε σε 120.000 κατοίκους.

Το Ιμπαντάν συνέχισε να ακμάζει και στην αποικιακή περίοδο, ισχυροποιώντας τη θέση του στο δίκτυο των πόλεων των Γιορούμπα. Το 1901 συνδέθηκε με το σιδηροδρομικό δίκτυο και αναπτύχθηκε σε σημαντικό εμπορικό κόμβο, ο οποίος συνέδεε τη βόρεια Νιγηρία με τα παράλια. Μετά το Β΄ΠΠ, η πόλη αναπτύχθηκε με πολύ έντονο ρυθμό. Μέχρι το 1970, ήταν η μεγαλύτερη πόλη στην υποσαχάρια Αφρική. Το 1948 ιδρύθηκε στην πόλη το πανεπιστήμιο του Ιμπαντάν.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Urban Slums Reports: The case of Ibadan, Nigeria» (PDF). University College London. 2003. Ανακτήθηκε στις 4 Νοεμβρίου 2016.
2. ↑  Toyin Falola (2002). *Key Events in African History: A Reference Guide*. Greenwood Publishing Group. σελ. 143. ISBN 9780313313233.
3. ↑  Kevin Shillington (2003). *Encyclopedia of African History 3-Volume Set*. Routledge. ISBN 9781135456702.
4. ↑  «History of Ibadan». University of Ibadan. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Οκτωβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 4 Νοεμβρίου 2016.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 239467307
* GND: 4089309-1

 |

 |
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Κτήσυλλα** είναι γνωστή μια θυγατέρα του Αλκιδάμα και της Ιουλίδας, από την Κω. Στη νήσο Κω υπήρχε ιερό της Κτήσυλλας, η οποία λατρευόταν με θυσίες και δεχόταν την επίκληση **«Εκαέργη»**.

Σύμφωνα με άλλη εκδοχή, που αφηγείται ο Αντωνίνος Λιβεράλις, η Κτήσυλλα καταγόταν από την Κέα και την είχε ερωτευθεί ο Ερμοχάρης ο Αθηναίος, όταν την είδε να χορεύει. Ο Ερμοχάρης σκέφθηκε το εξής τέχνασμα: Χάραξε ένα όρκο πάνω σε ένα μήλο και περίμενε πότε η Κτήσυλλα θα πήγαινε στον ναό της Αρτέμιδας. Μόλις η κόρη βρέθηκε εκεί, ο Ερμοχάρης πέταξε μέσα το μήλο. Εκείνη το πήρε και διάβασε μεγαλόφωνα ό,τι ήταν γραμμένο επάνω του: «Ορκίζομαι να μην πάρω για σύζυγό μου άλλην εκτός από την Κτήσυλλα.» Η Κτήσυλλα ντράπηκε και πέταξε μακριά το μήλο. Ο Ερμοχάρης όμως πήγε κατευθείαν στον πατέρα της, του ανεκοίνωσε το συμβάν και τη ζήτησε σε γάμο. Ο Αλκιδάμας δέχθηκε, αλλά ο Ερμοχάρης του ζήτησε να ορκισθεί στον Απόλλωνα και να αγγίξει και την ιερή του δάφνη.

Πέρασε από τότε αρκετός καιρός. Ο Αλκιδάμας όχι μόνο καταπάτησε τον όρκο του, αλλά ξεχνώντας τον αρραβώνιασε την Κτήσυλλα με άλλο. Ενώ λοιπόν η Κτήσυλλα θυσίαζε στην Άρτεμι για να τιμήσει τη μνηστεία της, ο Ερμοχάρης έτρεξε στον ναό. Αυτή τον είδε, τον ερωτεύθηκε και εγκαταλείφθηκε σε μία εκούσια απαγωγή. Το ζεύγος έφθασε στην Αθήνα και τέλεσε τους γάμους του. Η Κτήσυλλα γέννησε ένα παιδί, αλλά η ίδια πέθανε κατά τον τοκετό. Εξιλεώθηκε έτσι η επιορκία του πατέρα της προς τον Απόλλωνα. Κατά την κηδεία της, ένα περιστέρι πέταξε πάνω από το φέρετρο και το σώμα της Κτήσυλλας εξαφανίσθηκε. Οι κάτοικοι της Κέας και ο Ερμοχάρης ρώτησαν το Μαντείο των Δελφών τι έπρεπε να κάνουν και εκείνο τους απάντησε ότι έπρεπε να αποδώσουν λατρεία στην **«Αφροδίτη Κτήσυλλα»**, δηλαδή στη νεκρή γυναίκα που είχε θεοποιηθεί.

Πηγή
----

* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969
Ο **Ιωάννης Πικατόρος** ήταν Έλληνας ποιητής του 16ου αιώνα. Γεννήθηκε στο Ρέθυμνο της Κρήτης, πιθανώς στις αρχές του 16ου αιώνα.

Βίος
----

Ο Πικατόρος έγραψε ποίημα, *Ρίμα θρηνηνιτική εις τον πικρόν και ακόρεστον Άδην* από 563 ομοιοκατάληκτους στίχους, στο οποίο περιγράφει την φανταστική ιστορία του. Ένας μαύρος τον πέταξε στον φάρυγγα φοβερού δράκοντα. Φτάνοντας στο εσωτερικό του θηρίου, ανακαλύπτει ότι βρίσκεται στον Άδη. Μπροστά στην πύλη κάθεται ένας τρικέφαλος όφις. Ο Χάρος καταφθάνει καβάλα πάνω στο άλογο, και τον ρωτάει γιατί ήρθε στον Άδη. Ο θνητός απαντάει ότι ήρθε για να δει και να γνωρίσει τον θρόνο, τα μέγαρα, τις χώρες και τους δεσμώτες του Χάρου. Ο Χάρος τον παίρνει λοιπόν μαζί του και τον γυρίζει παντού στον Άδη. Το τέλος του ποιήματος λείπει.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Γιάνης Κορδάτος, Ιστορία της Νεοελληνικής λογοτεχνίας. Από το 1453 ως το 1961, τόμος πρώτος,εκδ.Επικαιρότητα, Αθήνα, 1983, σελ.64

Πηγές
-----

* Karl Krumbacher (1897–1900). *Ιστορία της Βυζαντηνής [sic] λογοτεχνίας / Κρουμβάχερ, μεταφρασθείσα υπό Γεωργίου Σωτηριάδου. Τόμος Γ’*. Εν Αθήναις: Τύποις Π. Δ. Σακελλαρίου. Ανακτήθηκε στις 15 Φεβρουαρίου 2011.
* Γιάνης Κορδάτος, Ιστορία της Νεοελληνικής λογοτεχνίας. Από το 1453 ως το 1961, τόμος πρώτος,εκδ.Επικαιρότητα, Αθήνα, 1983

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 83471335
* **ΕΒΕ**: 306359
* **AA**: 59586
* **BiblioNet**: **80117**
* LCCN: n2009013837
* ISNI: 0000 0000 8274 9947
* SUDOC: 19527461X
* BNF: cb16228784g (data)

 |

 |