recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
*Για τον θαλασσοπόρο δείτε Οφέλας*
Ο **Οφέλλας** (ή **Οφέλτας**) ήταν γιος του Σιλανού από την Πέλλα της Μακεδονίας. Ακολούθησε τον Μέγα Αλέξανδρο στην εκστρατεία κατά των Περσών. 

Το 325 π.Χ. ήταν ένας από τους τριηράρχους του στόλου που έπλευσε στην Ινδία. (Αρριανός, Ινδική 18). Το 322 π.Χ. ο σατράπης της Αιγύπτου Πτολεμαίος έστειλε τον Οφέλλα με στρατό να επαναφέρει στην πατρίδα τους τους πλούσιους Κυρηναίους , που διώχθηκαν από τους δημοκρατικούς και για να διώξει από την Κυρηναϊκή τον Σπαρτιάτη Θίβρωνα, ο οποίος με στρατό μισθοφόρων ήθελε να γίνει ο κύριος της χώρας. Ο Οφέλλας νίκησε τον Θίβρωνα και, διά του Ολυνθίου Επικύδους, τον συνέλαβε και τον παρέδωσε στους Απολλωνιάτες της Κυρηναϊκής, οι οποίοι τον σταύρωσαν, εκδικούμενοι για τις συμφορές που είχε προκαλέσει στην πόλη τους. Δεν κατάφερε όμως ο Οφέλλας να καταλάβει την Κυρήνη. 

Το 313 π.Χ. όντας στρατηγός της Κυρηναϊκής, ο Οφέλλας διέτρεξε μεγάλο κίνδυνο όταν οι κάτοικοί της, υποκινούμενοι από τον Αντίγονο, επαναστάτησαν κατά του Πτολεμαίου, αλλά σώθηκε από τον Άγι που είχε στείλει ο σατράπης της Αιγύπτου για να τον βοηθήσει. Ωστόσο, την ίδια χρονιά αυτονομήθηκε έναντι του Πτολεμαίου, που το 311 π.Χ. τον αναγνώρισε ως ανεξάρτητο ηγεμόνα. Επέκτεινε κατόπιν την επικράτειά του προς δυσμάς, φθάνοντας σχεδόν μέχρι τα σύνορα της Καρχηδόνας. 

Το 309 π.Χ. δέχθηκε στην Κυρήνη τον Όρθωνα, απεσταλμένο του τυράννου των Συρακουσών Αγαθοκλέους, που του μετέφερε πρόταση του τελευταίου να συμμαχήσουν κατά των Καρχηδονίων με τον όρο να πάρει τη Λιβύη (Β. Αφρική) ο Οφέλλας· ο Αγαθοκλής να έθετε υπό τον έλεγχό του ολόκληρη τη Σικελία, απαλλαγμένος από τον πονοκέφαλο των Καρχηδονίων. Ο Οφέλλας δέχθηκε και με 10.000 πεζούς, 600 ιππείς, 100 πολεμικά άρματα και 10.000 ατάκτους, αφού μετά δυο μηνών πορεία και με πολλές απώλειες πέρασε την έρημο της Σύρτεως, εισέβαλε στη χώρα των Καρχηδονίων. Οι σύμμαχοι, Οφέλλας και Αγαθοκλής, είχαν στρατοπεδεύσει πλάι πλάι. Πριν ακόμη συγκρουστούν με τους Καρχηδόνιους ο Αγαθοκλής με ψεύτικες κατηγορίες πέτυχε το θάνατο του Οφέλλα και έθεσε υπό τις διαταγές του τον στρατό του (309 π.Χ.). Μετά τον θάνατο του Οφέλλα, ο Πτολεμαίος έστειλε τον πρόγονό του Μάγα να ανακαταλάβει την Κυρηναϊκή. Η χήρα του Ευρυδίκη, που ήταν από την Αθήνα και καταγόταν από το γένος του μαραθωνομάχου Μιλτιάδη, επέστρεψε στην πατρίδα της, όπου το 307 π.Χ. την παντρεύτηκε ο Δημήτριος ο Πολιορκητής.
Τα **οφθαλμοκαλλυντικά** αποτελούν καλλυντικά προϊόντα νεότερης γενιάς. Προσεγγίζοντας ετυμολογικά την έννοια του οφθαλμοκαλλυντικού, ορίζεται ως το καλλυντικό για τους οφθαλμούς, δηλαδή τα μάτια. 

Η ιδέα των οφθαλμοκαλλυντικών έχει τις ρίζες της στην αρχαιότητα, όταν οι γυναίκες χρησιμοποιούσαν μίγματα φυσικών συστατικών για την υγεία και την ομορφιά των ματιών τους. Η ιδέα παρασκευής των οφθαλμοκαλλυντικών, εκ νέου, γεννήθηκε από τις συνθήκες της σύγχρονης ζωής, σε περιβαλλοντικό, αλλά και ψυχοσυναισθηματικό επίπεδο (stress). Η επίδραση αυτών των παραγόντων υπήρξε αφορμή πολλών και εκτεταμένων κλινικών μελετών. Λόγω του ενδιαφέροντος των ευρημάτων τους, οι έρευνες επεκτάθηκαν μες το χρόνο και συνεχίζονται ακόμη και σήμερα. Τα νέα οφθαλμολογικά στοιχεία παρουσιάζουν επιβαρυντικά για την κατάσταση των ματιών στοιχεία και συγκλίνουν όλο και περισσότερο στην αποδοχή και επιβεβαίωση παλιότερης υπόθεσης και θεωρίας περί οφθαλμογήρανσης. Οι περισσότερες ενοχλήσεις και παθήσεις των ματιών δείχνουν το μεγάλο βαθμό ευαισθησίας τους και σε πολλές περιπτώσεις αποτελούν προ-ενδείξεις για μελλοντικά οφθαλμικά προβλήματα.

Τα οφθαλμοκαλλυντικά αποτελούνται από μείγμα φιλικών προς τα μάτια ουσιών και από ωφέλιμα και αντιοξειδωτικά συστατικά. Ενισχύουν τις φυσικές λειτουργίες των ματιών, προστατεύουν από μολυσματικούς μικροοργανισμούς και βακτήρια. Παρασκευάζονται από φαρμακευτικές εταιρείες και γνωστοποιούνται στον ΕΟΦ για χρήση οφθαλμοκαλλυντική.

Οι μορφές κυκλοφορίας τους είναι ως δάκρυα-σταγόνες ματιών και ως αντιβακτηριακά μαντηλάκια.
Ο **Παρ Ζέτερμπεργκ** (*Pär Zetterberg*, 14 Οκτωβρίου 1970) είναι Σουηδός παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ο Παρ Ζέτερμπεργκ ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα στην τοπική Falkenbergs FF στην οποία δεν άργησε να διακριθεί. Μόλις μετά από 7 εμφανίσεις με την ομάδα της Falkenbergs FF, προκάλεσε έντονο ενδιαφέρον σε ομάδες του εσωτερικού αλλά και του εξωτερικού, με την Άντερλεχτ να εξασφαλίζει τελικώς την υπογραφή του μέσω ενός πολυετούς συμβολαίου που του πρότεινε. Ο Παρ Ζέτερμπεργκ παρέμεινε στην Άντερλεχτ από το 1986 μέχρι το 1991, χρονιά την οποία μεταπήδησε στην RSC Charleroi.

Μετά από 2 χρόνια, ο Παρ Ζέτερπεργκ επέστρεψε στην Άντερλεχτ στην οποία παρέμεινε 7 χρόνια. Το καλοκαίρι του 2000, ο Ζέτερπεργκ άφησε το Βέλγιο και μεταπήδησε στην Ελλάδα για λογαριασμό του Ολυμπιακού. Στον Ολυμπιακό έκατσε 3 χρόνια και κατέκτησε ισάριθμα Πρωταθλήματα Ελλάδος. 

Το καλοκαίρι του 2003, ο Παρ Ζέτερμπεργκ επέστρεψε και πάλι στο Βέλγιο και την Άντερλεχτ, στην οποία ολοκλήρωσε την ποδοσφαιρική του καριέρα. Με την Άντερλεχτ, συνολικά κατέκτησε 5 Πρωταθλήματα Βελγίου (το 1994, το 1995, το 2000, το 2004 και το 2006)

Διεθνής καριέρα
---------------

Ο Παρ Ζέτερμπεργκ έχει πραγματοποιήσει 30 συμμετοχές με την Εθνική Σουηδίας ενώ έχει καταφέρει να πετύχει και 6 γκολ.

Τίτλοι
------

* 5 Πρωταθλήματα Βελγίου: 1994, 1995, 2000, 2004, 2006
* 3 Πρωταθλήματα Ελλάδας: 2001, 2002, 2003

Εξωτερικές πηγές
----------------

* 
*
Το **Πανελλήνιο πρωτάθλημα κανοέ καγιάκ σλάλομ 2011** διοργανωσε η Ε.Ο.Κ.Κ. και ήταν το 13ο για το συγκεκριμένο αγώνισμα.Ο Ν.Ο. Χαλκίδας συγκέντρωσε συνολικά 21 μετάλλια (15 χρυσά, 5 ασημένια και ένα χάλκινο), αφήνοντας στη δεύτερη θέση το Αθλητικό, Πολιτιστικό, Οικολογικό Σωματείο "Τύμφη" (5 χρυσά, 1 ασημένιο, 5 χάλκινα) και στην τρίτη τον Αθλητικό Σύλλογο Αναλήψεως "Εύηνος" (1 χρυσό, 1 ασημένιο).

Αποτελέσματα
------------

Αναλυτικά οι τρεις πρώτοι, όπου υπάρχουν, ανά αγώνισμα:
Ανδρες: Κ1: 1. Καλτσής (Εύηνος), 2. Γιαννόπουλος (ΝΟΑ), 3. Κωστούλας - Καρακατσάνης (Τύμφη), C1: 1. Τσακμάκης (Μέθανα), 2. Μαντάς (Χαλκίδα), 3. Σεμάν (Τύμφη), C2: 1. Μοίρας Β. Μοίρας Εμμ. (Χαλκίδα), 2. Μαντάς, Νταντάκος (Χαλκίδα), 3. Κωστούλας - Καρακατσάνης, Σεμάν (Τύμφη), 3ΧΚ1: 1. Κωστούλας - Καρακατσάνης, Αγόρου, Σεμάν ( Τύμφη), 2. Καλτσής, Κουβαράς, Κατσικάς (Εύηνος), 3. Χειμώνας, Κωνσταντινίδης, Κυρίτσας (Αθηναϊκή Λέσχη), 3ΧC1: 1. Παπαδόπουλος, Πάτσο, Σκανδάλης (Χαλκίδα), 3ΧC2: 1. Μοίρας Εμμ. Μοίρας Β.- ,Νικολάου Αντ. Νικολάου Χρ. - Νταντάκος, Μαντάς (Χαλκίδα).

Εφηβοι: Κ1: 1. Μησιακούλης (Τύμφη), 2. Μαρκόπουλος (Χαλκίδα), 3. Αντωνίου (Τύμφη), C1: 1. Παπαθανάσης (Χαλκίδα), 2. Πάτσο (Χαλκίδα), C2: 1. Μουχτής - Παπαθανάσης (Χαλκίδα), 3ΧΚ1: 1. Λάκκας - Αγόρου - Μησιακούλης (Τύμφη), 3XC1: 1. Παπαδόπουλος- Παπαθανάσης - Μουχτής (Χαλκίδα).

Παίδες: Κ1: 1. Ντεγιάννης (Χαλκίδα), 2. Αντωνίου (Τύμφη), 3. Βάσαλος (Τύμφη), C1: 1. Μουχτής (Χαλκίδα), 2. Σκανδάλης (Χαλκίδα), 3. Παπαδόπουλος (Χαλκίδα), C2: 1. Σκανδάλης- Παπαδόπουλος (Χαλκίδα), 3ΧΚ1: 1. Μαρκόπουλος - Ντεγιάννης - Κανέλλης (Χαλκίδα), 3ΧC1: 1. Βρέμος - Σουλιώτης - Λάππας (Τύμφη).

Γυναίκες: Κ1: 1. Φερεκίδη (Οδυσσέας Γαλατσίου), 2. Δημητριάδη (Αθηναϊκή Λέσχη), 3. Τσουκνάκη (Αθηναϊκή Λέσχη), C1: 1. Ντάμπου (Χαλκίδα).

Νεάνιδες: Κ1: 1. Δημάκου (Χαλκίδα), C1: 1. Ντάμπου (Χαλκίδα), 3ΧΚ1: 1. Ντάμπου - Δημάκου - Νικολάου (Χαλκίδα).
Κορασίδες: Κ1: 1. Δημάκου (Χαλκίδα), C1: 1. Μησιακούλη (Τύμφη).

πηγές
-----
Ο **Παπούνα,** γεωργιανά: პაპუა მუხრანბატონი *Papuna mukhranbatoni, (*1651 – Φεβρουάριος 1717) ήταν Γεωργιανός *πρίγκιπας* (*tavadi*) τού Οίκου τού Μουχράνι, κύριου κλάδου τού βασιλικού Οίκου τού Μπαγκρατιόνι τού Κάρτλι. Υπήρξε *βασιλικός πρίγκιπας* (*mukranbatoni*) τού Mουχράνι και *ex officio* διοικητής τού βανάτου τού Σίντα Κάρτλι από το 1692 έως το 1696 και *μέγας μάγιστρος τού ανακτόρου* (msakhurt-ukhutsesi) στην αυλή τού Kάρτλι το 1692.

Βιογραφία
---------

Ο Παπούνα ήταν γιος τού Κωνσταντίνου Α΄ από τη σύζυγό του Νταρεγιάν Αμπασίντζε και υπηρέτησε πιστά στον συγγενή του, βασιλιά Γεώργιο ΙΑ΄ τού Κάρτλι, τα στρατεύματα τού οποίου διοικούσε —μαζί με τον Γκιόργκι, δούκα τού Αράγκβι— σε μία αντιπαράθεση με τον στρατό τού βασιλιά Ηρακλή Α΄ τού Καχέτι στο Έρτσο-Τιανέτι το 1694. Ο πρίγκιπας Παπούνα υπέστη μία ήττα, αλλά η εμφάνιση τού Γεωργίου ΙΑ΄ αυτοπροσώπως στο Tιανέτι κατέληξε σε συμφωνία με τον Ηρακλή Α΄ για την αποκατάσταση τού *status quo ante bellum* προς το παρόν. Το 1696 ο Ηρακλής Α΄ χρησιμοποίησε τις ιρανικές δυνάμεις υπό τον Kαλμπ Αλί Χαν, έναν κυβερνήτη των Σαφαβιδών στο Kαχέτι, και ανάγκασε τον Γεώργιο ΙΑ΄ σε εξορία στο Iμερέτι. Οι κορυφαίοι ευγενείς τού Kάρτλι, όπως ο Παπούνα και ο Tαμάζ Ορμπελιάνι, παραδόθηκαν και στάλθηκαν από την ιρανική κυβέρνηση για φυλάκιση στο Kερμάν. Μετά την αποκατάσταση τού Γεωργίου ΙΑ΄ στον θρόνο το 1703, ο πρίγκιπας Παπούνα και άλλοι αξιωματούχοι της Γεωργίας απελευθερώθηκαν από την αιχμαλωσία.

Οικογένεια
----------

Νυμφευμένος με την Tάμαρ (απεβ. το 1704), κόρη τού πρίγκιπα Λέβαν Aμπασίτζε. Είχαν έναν γιο:

* Λέβαν/Λέων (1670–1739), πρίγκιπας τού Μουχράνι.
	+ Σίμων 1726–1785), πρίγκιπας τού Μουχράνι.
	+ Ιβάν/Ιωάννης (1727-1793), πρίγκιπας τού Μουχράνι.
		- Eντισέρ/Ηλίας (γενν. 1787), πρίγκιπας τού Μουχράνι.
			* Nικόλαος (1807-1864).

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Bagrationi, Vakhushti (1976). Nakashidze, N.T. επιμ. (PDF) (στα Russian). Tbilisi: Metsniereba. σελίδες 48–52 .  Missing or empty `|title=` (βοήθεια)CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
2. ↑  Dumin, S.V. επιμ. (1996). (στα Russian). Moscow: Linkominvest. σελ. 58.  Missing or empty `|title=` (βοήθεια)CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
3. ↑  Chikovani, Iuri; Bichikashvili, Ioseb; Ninidze, Davit (1996). «მუხრანბატონთა გენეალოგიური ტაბულა [Genealogical table of the Mukhranbatoni]» (στα Georgian). *Artanuji* **5**: 28–36.
Ο **Οτρούς** (ή ο **Ότρος**), ήταν αρχαία πόλη στη Φρυγία της Μικράς Ασίας. 

Βρισκόταν στο νοτιοδυτικό τμήμα της επαρχίας, μεταξύ των πόλεων της Ευκαρπίας και της Ευμενείας. Διετέλεσε μέλος της φρυγικής πενταπόλεως (Σύνναδα, Οτρούς, Ιεράπολις, Στεκτόριον και Βρούζος). Στα νομίσματα του Οτρούντος (με την επιγραφή ΟΤΡΟΗΝΩΝ) παριστάνεται ο ήρωας -και βασιλεύς των Φρυγών- Οτρεύς να πατάει πάνω σε τριήρη και ο Αινείας να κουβαλάει στους ώμους του τον πατέρα του Αγχίση και να οδηγεί τον γιό του Ασκάνιο.

Στο σημερινό Τσόρχισάρ (Çorhisar) που βρίσκεται στο πεδίο των Συννάδων (σημερινό Sandikli), βρέθηκε επιγραφή της ρωμαϊκής αυτοκρατορικής περιόδου η οποία αναφέρει *Αλέξανδρον Μακεδόνα κτίστην της πόλεως*. Ίσως να τιμάται ο Μέγας Αλέξανδρος ως οικιστής κάποιας πόλεως που βρίσκεται στο σημερινό Τσορχισάρ. Από την άλλη αναφέρεται σε νομίσματα του Οτρούντος κάποιος *Αλέξανδρος Ασιάρχης* κατά την περίοδο 200-215 μ.Χ. Πρόκειται για άλλο πρόσωπο. Ο Ramsay ταύτισε την Τσορχισάρ με τον Οτρούντα, ωστόσο αυτό αποτελεί απλώς μία υπόθεση.

Δεν είναι βέβαιο ότι η εν λόγω πόλη ήταν ελληνιστική αποικία. Πολύ πιθανόν να την ίδρυσαν οι Φρύγες (κατά την παράδοση, την ίδρυσε ο Οτρεύς –βασιλιάς των Φρυγών και αδελφός του Μύγδονος που συμπολέμησε με τον Πρίαμο κατά των Αμαζόνων- ο οποίος κατά τον Στράβωνα ίδρυσε και πόλη Οτροία στη Βιθυνία).

Κατά τη βυζαντινή περίοδο ήταν έδρα επισκόπου και ανήκε στην Φρυγία Σαλουταρία με μητρόπολη τα Σύνναδα, όπως αναφέρεται στο *Notitiae episcopatuum*.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Cohen 2006, σελ. 315.
2. ↑  Ἐπαρχία Φρυγίας Σαλουταρίας· Μητρόπολις Συνάδων ἔχει ὑπ' αὐτὴν πόλεις ἤτοι ἐπισκοπὰς κδ, οἷον τὸν Κοτυαείου, τὸν Δορυλαίου, τὸν Νακωλείας, τὸν τοῦ Δοκιμίου, τὸν Μηδαίου, τὸν Ἴψου, τὸν Προμνησοῦ, τὸν Μηροῦ, τὸν Σιβίνδου, τὸν Πολυβώτου, τὸν Φυτείας, τὸν Ἱεραπόλεως, τὸν Εὐκαρπίας, τὸν Λυσσιάδος, τὸν Αὐγουστοπόλεως, τὸν Βροζοῦ, τὸν **Ὄτρου**, τὸν Λυκάονος, τὸν Στεκτορίου, τὸν Κινναβορίου, τὸν Κόνης Δημητροπόλης, τὸν Σκορδασπίας, τὸν Νικουπόλεως, τὸν Αὐροκλῶν

Πηγές
-----

* Getzel M. Cohen (2006). *The Hellenistic settlements in Syria, the Red Sea Basin, and North Africa*. University of California Press. ISBN 0-520-93102-5.
* Drew Bear, T.· R. Talbert· T. Elliott· S. Gillies. «Places: 609489 (Otrous)». Pleiades. Ανακτήθηκε στις 8 Φεβρουαρίου 2016.
Ο όρος **μακρομόριο** (αγγλ.: *macromolecule*) αναφέρεται σε μόριο μεγάλου μοριακού βάρους. Τα μακρομόρια μπορεί να είναι είτε συνθετικά είτε βιολογικά.

Βιολογικά μακρομόρια
--------------------

Βιολογικά μακρομόρια χαρακτηρίζονται σύνθετες οργανικές ενώσεις μεγάλου μοριακού βάρους (103 - 109) όπως είναι τα βιοπολυμερή και τα λιπίδια. Στα βιοπολυμερή συμπεριλαμβάνονται οι πρωτεΐνες, τα νουκλεϊκά οξέα και οι πολυσακχαρίτες, τα οποία αποτελούνται από επαναλαμβανόμενες απλές μονάδες καλούμενες μονομερή. Συνεπώς τα αντίστοιχα μονομερή κάθε βιοπολυμερούς αποτελούν και τα δομικά υλικά του. Ειδικότερα οι πρωτεΐνες δομούνται από τα αμινοξέα, τα νουκλεϊκά οξέα από νουκλεοτίδια, και οι πολυσακχαρίτες από τους μονοσακχαρίτες. 

Σημειώνεται ότι τα μονομερή των διαφόρων ειδών μακρομορίων μπορεί να είναι ίδια, μπορεί και όχι. Για παράδειγμα στα λιπίδια δεν είναι ίδια και για αυτό τα λιπίδια δεν είναι και πολυμερή. Επίσης, συνδέονται μεταξύ τους με τον ίδιο βασικό χημικό μηχανισμό που λέγεται «αντίδραση συμπύκνωσης». Κατά τον μηχανισμό αυτόν το ένα μονομερές χάνει ένα άτομο υδρογόνου (Η), ενώ το άλλο μια υδροξυλομάδα (-ΟΗ). Δηλαδή αφαιρείται ένα μόριο νερού.  
 
Τελικά τα δύο μονομερή συνδέονται με ομοιοπολικό δεσμό που λόγω της σημειούμενης σταθερότητάς του θεωρείται ο πλέον διαδεδομένος δεσμός στους έμβιους οργανισμούς.

Πάντως στα μακρομόρια εκτός του ομοιοπολικού δεσμού που συνδέει τα μονομερή τους, απαντώνται και άλλοι δεσμοί όπως δεσμοί υδρογόνου, οι δισουλφιδικοί καθώς και οι υδρόφοβοι δεσμοί. Οι δεσμοί αυτοί, αν και δεν συμμετέχουν στην συνένωση των μονομερών, παίζουν σημαντικό ρόλο στην τελική διαμόρφωση των μακρομορίων γενικότερα.

Τα πλέον διαδεδομένα και πολυδιάστατα σε μορφή και λειτουργία μακρομόρια είναι οι πρωτεΐνες που δομούνται, παρά τις διαφορές τους, με βάση την ίδια πρώτη ύλη, ένα σύνολο 20 διαφορετικών πρωτεϊνογόνων αμινοξέων, που συνδέονται με διαφορετική αλληλουχία κατά περίπτωση παράγοντας έτσι μια ποικιλία πρωτεϊνικών μορίων περισσότερων των χιλίων.

Πηγές
-----

* Δημ. Παλαφούτας - Αλεξ. Πανταζίδης "*Βιολογία*" Εκδ. Πατάκη Αθήνα 1999.
* www.kks.gr/images/BIO/bio.B.kef1.doc

Βιβλιογραφία
------------

* Φ. Καφάτος "*Εισαγωγή στη σύγχρονη βιολογία*" Εκδ. Διογένης 1976
* Ι. Γ. Γεωργάτσος "*Βιοχημεία*" ΑΠΘ 1980
* Λ. Μαργαρίτης "*Κυτταρική βιολογία*" Εκδ. Επτάλοφος ΑΒΕΕ 1985
* Εκδοτική Αθηνών "*Γενική Βιολογία*" 1989
* Ν.Σ. Χριστοδουλάκης "*Σύγχρονη Βιολογία*" Εκδ. Πατάκη 1994
γειά Χρήστο

Κοινά χαρακτηριστικά
--------------------

Η πατούσα χαρακτηρίζεται από λεπτή, χρωματισμένη, κερατινοποιημένη, χωρίς τρίχες επιδερμίδα που καλύπτει υποδόρια κολλαγόνο και λιπώδη ιστό, που αποτελούν τα μαξιλαράκια της πατούσας. Αυτά τα μαξιλαράκια λειτουργούν ως μαξιλάρι για τα φέροντα άκρα του ζώου. Η πατούσα αποτελείται από το μεγάλο, σε σχήμα καρδιάς μετακαρπικό ή παλαμικό μαξιλαράκι ή μετατάρσιο ή πελματιαίο μαξιλαράκι και γενικά φέρει τέσσερα δάκτυλα, αν και μπορεί να υπάρχουν πέντε ή έξι δάκτυλα στην περίπτωση των κατοικίδιων γατών και αρκούδων (συμπεριλαμβανομένου του γιγαντιαίου πάντα). Καρπώδες μαξιλαράκι βρίσκεται επίσης στο εμπρόσθιο άκρο που χρησιμοποιείται για πρόσθετη έλξη όταν σταματά ή κατεβαίνει μια πλαγιά σε είδη που περπατάνε με τα δάκτυλά τους. Επιπρόσθετα αντίχειρες μπορούν επίσης να υπάρχουν.

Η πατούσα περιλαμβάνει επίσης ένα νύχι σε σχήμα κέρατος σε κάθε δάκτυλο. Αν και συνήθως χωρίς τρίχες, ορισμένα ζώα έχουν γούνα στα πέλματα των πατουσών τους. Ένα παράδειγμα είναι το κόκκινο πάντα, των οποίων τα γούνινα πέλματα βοηθούν στην απομόνωσή τους στο χιονισμένο τους περιβάλλον.

Ζώα με πατούσες
---------------

* Τα αιλουροειδή, όπως οι γάτες και οι τίγρεις· κάποια από αυτά τα ζώα μπορεί να έχουν τούφες στα δάκτυλα
* Τα κυνοειδή, όπως τα σκυλιά και οι αλεπούδες
* Τα κουνέλια έχουν πατούσες με πολύ κοφτερά νυχια και δεν έχουν μαξιλαράκια κάτω από αυτά.
* Οι αρκούδες και τα ρακούν
* Οι νυφίτσες και άλλες Ικτιδίδες
* Τα τρωκτικά

* Πατούσα τίγρης, που φαίνονται τα μαξιλαράκιαΠατούσα τίγρης, που φαίνονται τα μαξιλαράκια
* Δομές του ποδιού και της πατούσας ενός σκύλου Δομές του ποδιού και της πατούσας ενός σκύλου
* Σκελετός μιας σκυλίσιας πατούσαςΣκελετός μιας σκυλίσιας πατούσας
Η **Λουθηρανική Εκκλησία της Σενεγάλης** (γαλλικά: *Église Luthérienne du Sénégal*‎) είναι λουθηρανική εκκλησία με έδρα τη Σενεγάλη της Αφρικής.

Η Λουθηρανική Εκκλησία της Σενεγάλης αναγνωρίστηκε επισήμως από τις κρατικές αρχές της χώρας το 1987. Συνολικά, αριθμεί 13 κοινότητες πιστών, καθώς και 7.100 μέλη. Η Φινλανδική Ιεραποστολική Εταιρεία συνεργάζεται με τη Λουθηρανική Εκκλησία της Σενεγάλης.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Αγγλικά) «The Lutheran Church of Senegal». *The Lutheran World Federation*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Αυγούστου 2021. Ανακτήθηκε στις 17 Νοεμβρίου 2020.
2. ↑  (Φινλανδικά) «Senegal». *Suomen Lähetysseura*. Ανακτήθηκε στις 17 Νοεμβρίου 2020.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

* (Γαλλικά) Επίσημος ιστότοπος

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Θρησκεία
* Πύλη:Σενεγάλη
 |

 |
Ο θεός Ουιτζιλοπότστλι
Στη μυθολογία των Αζτέκων, ο **Ουιτζιλοπότστλι**, **Ουιτσιλοπότστλι** (ισπ. *Huitzilopochtli*) ή **Βιτσιλοπότστλι** ήταν θεός του πολέμου και του ήλιου και ο προστάτης της πόλης Τενοτστιτλάν. Ήταν ο εθνικός θεός των Αζτέκων κι ήταν επίσης θεός του θανάτου, των πολεμιστών, των καταιγίδων και οδηγός για μεγάλα ταξίδια.

Μητέρα του ήταν η Κοατλίκουε, που τον συνέλαβε από ένα θύσανο αιωρούμενων φτερών που κατάφερε ν΄ αρπάξει και να κρύψει στο κόλπο της. Λίγο χρόνο μετά το γεγονός αυτό γεννήθηκε ο τρομερός θεός έχοντας κοσμημένη τη κεφαλή του με δέσμη φτερών κρατώντας από δεξιά ρομφαία και από αριστερά ασπίδα ακριβώς τότε που η κόρη της, Κογιολξάουκι, προσπάθησε να τη σκοτώσει, γιατί έμεινε έγκυος με ντροπιαστικό τρόπο. Τότε ο Ουιτζιλοπότστλι πετάχτηκε από την κοιλιά της Κοατλίκουε, πλήρως ανεπτυγμένος, πλήρως οπλισμένος, με ασπίδα και λόγχη, σκότωσε την Κογιολξάουκι και τα άλλα 400 προηγούμενα παιδιά της μητέρας του Κοατλίκουε που είχαν στραφεί εναντίον της. Την αδερφή του την έστειλε στον ουρανό κι έγινε η Σελήνη, ώστε η μητέρα του να αισθάνεται όμορφα που θα έβλεπε την κόρη της κάθε μέρα στον ουρανό.  

Το είδωλό του, τον παριστά με μεγάλο πρόσωπο και φοβερούς οφθαλμούς, ενώ και το αριστερό του πόδι ήταν κοσμημένο με φτερά κολυβρίου εξ ου και το όνομά του (ουιτζι=κολύβρι, και πότστλι=αριστερός). Επίσης έφερε χρυσή ζώνη που παρίστανε ιοβόλο φίδι και στο λαιμό του έφερε λουρί από το οποίο κρεμόνταν χρυσά και ασημένια αφιερώματα (κεφαλές και καρδιές).

Επίσης και οι ναοί οι αφιερωμένοι στον θεό αυτόν ήταν περίλαμπρα διακοσμημένοι και με εξέχουσα αρχιτεκτονική.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Encyclopedia of Ancient Deities» (Αγγλικά) McFarland & Company. Jefferson. 2000. σελ. 226. ISBN-10 0-7864-0317-9.
2. ↑  «Τραγούδια στα νάουατλ». *Το περιπλανόμενο τουατάρα*. Bolko. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Μαρτίου 2013. Ανακτήθηκε στις 10 Ιανουαρίου 2013.
3. ↑  «Ουιτσιλοπότστλι». *Πόλη του Μεξικού βρισκόμαστε εκεί που άκμασε ο πιο σύγχρονος πολιτισμός του Μεξικού οι Αζτέκοι*. Αθεόφοβος. Ανακτήθηκε στις 21 Ιανουαρίου 2013.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Huitzilopochtli στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Μυθολογία Αζτέκων |
| --- |
|  |
| Θεότητες | 
* Εέκατλ
* Ιτζπαπάλοτλ
* Κετζαλκόατλ
* Κοατλίκουε
* Κογιολξάουκι
* Μέξτλι
* Μικτλαντεκούτλι
* Μικτεκασίουατλ
* Ομετέοτλ
* Ουεουεκόγιοτλ
* Ουεουετέοτλ
* Ουιτζιλοπότστλι
* Πιλτζιντεκούτλι
* Σεντέοτλ
* Σιουακόατλ
* Σίπε Τότεκ
* Σόλοτλ
* Σοτσικέτζαλ
* Σοτσιπίλλι
* Τεζκατλιπόκα
* Τεκσιζτέκατλ
* Τεποζτέκατλ
* Τλαζολτέοτλ
* Τλάλοκ
* Τλοκεναουάκε
* Τονάτιου
* Τόσι
* Τσαλτσιουτλίκουε
* Τσαντίκο
* Τσικομεκόατλ
 |
|  |
| Τοποθεσίες | 
* Μικτλάν
* Ταμοάντσαν
* Τενοτστιτλάν
* Τλαλόκαν
* Τλίλλαν-Τλαπάλλαν
 |
|  |
| Μύθοι | 
Μύθος των πέντε ηλίων |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 80622610
* GND: 136243533

 |

 |
Η **Λουιζιάνα** ({La Louisiane· *από το 1879,* La Louisiane française) ή **γαλλική Λουιζιάνα** ήταν διοικητική περιφέρεια της Νέας Γαλλίας. Υπό γαλλικό έλεγχο από το 1682–1762 και το 1802–04, η περιοχή ονομάστηκε προς τιμήν του Λουδοβίκου ΙΔ΄, από τον Γάλλο εξερευνητή Ρενέ-Ρομπέρ Καβελιέ, σιε ντε λα Σαλλ. Αρχικά κάλυπτε μία επεκτατική περιοχή που περιελάμβανε το μεγαλύτερο μέρος της λεκάνης που αποστραγγίζεται από τον Ποταμό Μισσισσιππή και εκτεινόταν από τις Μεγάλες Λίμνες στον Κόλπο του Μεξικού και από τα Απαλάχια Όρη στα Βραχώδη Βουνά. Η Λουιζιάνα ήταν διαιρεμένη σε δύο περιφέρειες, γνωστές ως Άνω Λουιζιάνα (Γαλλικά: *Haute-Louisiane*), η οποία άρχιζε βόρεια του Ποταμού Αρκάνσας και Κάτω Λουιζιάνα (Γαλλικά: *Basse-Louisiane*). Η σημερινή πολιτεία των Η.Π.Α. της Λουιζιάνας πήρε το όνομά της από την ιστορική περιοχή, μολονότι καταλαμβάνει μόνο ένα μικρό κομμάτι της περιοχής που διεκδικούσαν οι Γάλλοι.

Μολονότι η γαλλική εξερεύνηση της περιοχής άρχισε κατά την διάρκεια της βασιλείας του Λουδοβίκου ΙΔ΄, η Γαλλική Λουιζιάνα δεν ήταν πολύ ανεπτυγμένη, λόγω της ελλείψεως ανθρώπινων και οικονομικών πόρων. Ως αποτέλεσμα της ήττας στον Επταετή Πόλεμο, η Γαλλία υποχρεώθηκε να παραχωρήσει το ανατολικό τμήμα των εδαφών το 1763 στην νικήτρια Βρετανία και παράλληλα παραχώρησε κρυφά με την συνθήκη του Φονταινεμπλώ (1762) το δυτικό τμήμα στην Ισπανία. Η Γαλλία επανέκτησε την κυριότητα των δυτικών εδαφών στην μυστική συνθήκη του Σαν Ιντελφόνσο του 1800. Αλλά πιεζόμενος από υποχρώσεις στην Ευρώπη, ο Ναπολέων Α΄ Βοναπάρτης αποφάσισε να πουλήσει την περιοχή στις Ηνωμένες Πολιτείες με την Αγορά της Λουιζιάνας του 1803, τερματίζοντας την παρουσία των Γάλλων στην Λουιζιάνα.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες παραχώρησαν μέρος της Αγοράς της Λουιζιάνας στο Ηνωμένο Βασίλειο στην Συνθήκη του 1818, μετά τον Πόλεμο του 1812. Αυτός ο τομέας εκτείνεται πάνω από τον 49ο βόρειο παράλληλο σε ένα κομμάτι της σημερινής Αλμπέρτα και το Σασκατσούαν.

Δείτε επίσης
------------

* Νέα Ορλεάνη
* Βρετανικός αποικισμός της Αμερικής
* Αγορά της Λουιζιάνας

Σημειώσεις
----------

1. 1 2  
 "La Louisiane française 1682-1803",
 2002, webpage (in English):
  louisiana.culture.fr:
 although named, in French, *"La Louisiane"*, that name became
 the French term for the U.S. state of Louisiana, so by 1879,
 the colonial region was called *La Louisiane française*.
Η **Λιντίτα Χαλίμι** (γενν. 24 Μαρτίου 1989), κοινώς γνωστή ως **Λιντίτα** είναι Κοσοβάρα τραγουδίστρια. Εκπροσώπησε την Αλβανία στην Eurovision 2017 με το τραγούδι "World". Δεν κατάφερε να προκριθεί στον τελικό κατακτώντας την δέκατη τέταρτη θέση στον α' ημιτελικό.

Η καλλιτεχνική πορεία της μέχρι σήμερα
--------------------------------------

Η καριέρα της άρχισε σε μια εκπομπή ταλέντων της αλβανικής τηλεόρασης (Ethet e se Premtes). Κατάφερε να φτάσει στους 10 καλύτερους διαγωνιζόμενους. 

Το 2007 έλαβε μέρος σε ένα άλλο μουσικό σόου (Top Fest) και βραβεύτηκε ως Καλύτερη Νέα Καλλιτέχνις χάρη στο τραγούδι της με τίτλο "Vetem syte e tu" (μετ. Μόνο τα μάτια σου) .

Πήρε την απόφαση να συμμετάσχει ξανά σε αυτό το μουσικό σόου το 2008 με το τραγούδι της "Dallendyshe" και πήρε το βραβείο του Καλύτερου Τραγουδιού Ροκ.

Το 2009 κατέκτησε την πρώτη θέση στο συγκεκριμένο μουσικό σόου με το τραγούδι "Enderroja" (μετ. Ονειρευόμουν).....Την ίδια κιόλας χρονιά έλαβε μέρος στο FiK (Festivali i Kenges) για να εκπροσωπήσει την χώρα της στην Γιουροβίζιον μαζί με τον Έρτι Χίμζο με το τραγούδι τους: "Nuk te dorezohem" (μετ. Δεν παραδίδομαι) αλλά δεν τα κατάφεραν.

Στο ίδιο έτος ένα άλλο τραγούδι της κατέκτησε τον τίτλο Καλύτερο Τραγούδι Ροκ στο σόου Kenga Magjike.

Το 2010 έλαβε ξανά μέρος στο σόου (Top Fest) με το τραγούδι "Me e forte se kurre"(μετ. Πιο δυνατή από ποτέ).

Δημιούργησε μια από τις πιο όμορφες μπαλάντες της Αλβανίας, το τραγούδι της "Ndihme"(μετ. βοήθεια) επίσης βγήκε στην κυκλοφορία το τραγούδι "Cold World".

Δοκίμασε για δεύτερη φορά στο FiK με το τραγούδι της "S'te fal"(μετ.Δεν σε συγχωρώ) και κατέκτησε την τρίτη θέση.

Το 2015 πήγε στο American Idol όπου έφτασε τους κορυφαίους 48 και κατέκτησε την 25η θέση.

Το 2016 δοκίμασε για τρίτη φορά να συμμετάσχει στο FiK όπου κατέκτησε την πρώτη θέση με το τραγούδι της "Bote" (μετ. κόσμος). Το επόμενο έτος εκπροσώπησε την Αλβανία στην Γιουροβίζιον.

Το 2017 βγήκε στην κυκλοφορία το νέο της τραγούδι Rock Wine. 

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| ΠροκάτοχοςΕνέντα Ταρίφα**Fairytale** | **Συμμετοχή της Αλβανίας στη Eurovision**2017 | ΔιάδοχοςΕουτζέντ Μπουσπέπα**Mall** |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 3190150749002916420002
* ISNI: 0000 0004 6353 9046
* BNF: cb171533524 (data)
* MusicBrainz: a5528b8d-6524-4af9-aec1-b7eee86193f9

 |

 |
Ο **Μίχαου Σοκοουόφσκι** (πολωνικά: *Michał Sokołowski*) (11 Δεκεμβρίου 1992) είναι Πολωνός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως σμολ φόργουορντ για την Ουνιβέρσο Τρεβίζο Μπάσκετ.

Σταδιοδρομία σε συλλόγους
-------------------------

Ο Σοκοουόφσκι ξεκίνησε να παίζει επαγγελματικά για την Άνβιλ Βλοτσλάβεκ τη σεζόν 2011–12. Έμεινε στην ομάδα για τρεις σεζόν και υπέγραψε με τη Ρόσα Ράντομ το 2014. Κέρδισε το βραβείο του Κορυφαίους Αμυντικού του Πρωταθλήματος Πολωνίας δύο φορές ενώ έπαιζε με τη Ράντομ, τις σεζόν 2015–16 και 2016–17. Ονομάστηκε επίσης ο Κορυφαίος Πολωνός Παίκτης του Πρωταθλήματος Πολωνίας τη σεζόν 2017–18.

Υπέγραψε με τη Μπάσκετ Ζιελόνα Γκούρα για τη σεζόν 2018-19. Ονομάστηκε για άλλη μια φορά ο Κορυφαίος Πολωνός Παίκτης του Πρωταθλήματος Πολωνίας για τη σεζόν 2018-19.

Τον Ιούλιο του 2019, ο Σοκοουόφσκι υπέγραψε με την πρώην ομάδα του, Άνβιλ Βλοτσλάβεκ.Είχε μέσο όρο 5,3 πόντους και 3,3 ριμπάουντ ανά αγώνα. Στις 24 Αυγούστου 2020 υπέγραψε με τη Λέγκια Βαρσοβίας.

Στις 16 Οκτωβρίου 2020, λίγο μετά την έναρξη της σεζόν 2020–21, υπέγραψε με την ιταλική Ουνιβέρσο Τρεβίζο Μπάσκετ.

Τον Μάιο του 2021 υπέγραψε με την ισραηλινή Χαπόελ Χολόν.

Επέστρεψε στην Ουνιβέρσο Τρεβίζο Μπάσκετ για τη σεζόν 2021–22, υπογράφοντας διετές συμβόλαιο.

Εθνική ομάδα
------------

Ο Σοκοουόφσκι είναι μέλος της Εθνικής Πολωνίας. Συμμετείχε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2019 στην Κίνα, καθώς και στα Ευρωμπάσκετ του 2017 και του 2022.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *RealGM*. 26827. Ανακτήθηκε στις 4  Απριλίου 2022.
2. ↑  «Michał Sokołowski wraca do Anwilu». *plk.pl* (στα Πολωνικά). Ανακτήθηκε στις 27 Ιουλίου 2019.
3. ↑  «Legia Kosz announces Michal Sokolowski» (στα Αγγλικά). Sportando. 24 Αυγούστου 2020. Ανακτήθηκε στις 24 Αυγούστου 2020.
4. ↑  «TVB SI RINFORZA CON MICHAL SOKOLOWSKI, "ALL AROUND", NAZIONALE POLACCO – SARA' A TREVISO LA PROSSIMA SETTIMANA» (στα Ιταλικά). trevisobasket.it. 16 Οκτωβρίου 2020.
5. ↑  «מיכאל סוקולובסקי מצטרף להפועל חולון» (στα Εβραϊκά). basket.co.il. 20 Μαΐου 2021.
6. ↑  «TVB CONFERMA MICHAL SOKOLOWSKI, RINNOVO BIENNALE PER IL POLACCO RIVELAZIONE DELLA STAGIONE» (στα Ιταλικά). trevisobasket.it. 15 Ιουνίου 2020.
7. ↑  «Παγκόσμιο Κύπελλο: Ανακοίνωσε την 12αδα της η Πολωνία». *www.sport24.gr*. 22 Αυγούστου 2019.
8. ↑  «Michal Sokolowski - Player Profile - FIBA.basketball». *fiba.basketball*.

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Εθνική Πολωνίας - Παγκόσμιο Κύπελλο Ανδρών FIBA 2019 - 8η θέση |
| --- |
|  |
| 000 | 
* 2 Μπαλτσερόφσκι
* 3 Σοκοουόφσκι
* 5 Τσελ
* 6 Σλότερ
* 9 Πονίτκα
* 12 Βατσίνσκι
* 13 Ολεϊνίτσακ
* 15 Λατσίνσκι
* 33 Γκρουσέτσκι
* 34 Χριτσάνιουκ
* 55 Κοσάρεκ
* 77 Κούλιγκ
* Προπ.: Μάικ Τέιλορ
 |  |

 |

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Εθνική Πολωνίας - Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ανδρών FIBA 2022 - 4η θέση |
| --- |
|  |
| 000 | 
* 1 Ζισκόφσκι
* 2 Μπαλτσερόφσκι
* 3 Σοκοουόφσκι
* 5 Τσελ
* 6 Σλότερ
* 9 Πονίτκα (αρχ.)
* 10 Κολέντα
* 11 Ντζιέβα
* 13 Ολεϊνίτσακ
* 23 Μιχάλακ
* 30 Γκάρμπατς
* 55 Σενκ
* Προπ: Μίλιτσιτς
 |  |

 |
Λοναβάλα τσίκκι
Το **Λοναβάλα τσίκκι** είναι ένα τσίκκι, που παίρνει το όνομά του από το Λοναβάλα της επαρχίας Πούνε της Μαχαράστρα της Ινδίας. Η δημιουργία του βασίστηκε σε ένα γλυκό που λέγεται γκουντάνι, κατασκευασμένο από ακατέργαστη ζάχαρη, αράπικα φιστίκια και γκι (είδος βουτύρου), το οποίο πωλείται από τη The Real Maganlal Agarwal στο κατάστημα ζαχαροπλαστικής στη Λοναβάλα, το οποίο συσκευαζόταν από τις σιδηροδρομικές αρχές και πωλούνταν στους επιβάτες των τρένων μεταξύ της Λοναβάλα και της Βομβάης. Αν και ο Αγκαρουάλ μετονόμασε το γκουντ ντάνι σε "Μαγκανλάλ Τσίκι", συνεχίζει να ονομάζεται Λοναβάλα τσίκκι.

Μια άλλη πηγή αποδίδει στον Μπιμράτζ Αγκαρουάλ ότι το επινόησε ως γκουντάνι που το πωλούσε στους εργαζόμενους που έβαζαν τις σιδηροδρομικές γραμμές κατά μήκος του Χαντάλα γκατ. Το τσίκκι έχει περιγραφεί ως "σκληρό, εύθραυστο και τραγανό, ανοικτό καφέ στο χρώμα και με σαφή στιλπνότητα", και ως "καρυδοειδή μαντολάτο ζαχαροπλαστικής.

Γεωγραφική ένδειξη
------------------

Το 2010 αναφέρθηκε προσπάθεια για να παραχωρηθεί εγγραφή Γεωγραφικής Ένδειξης για το τσίκκι.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «13 products have potential for GI registration - Times of India». *The Times of India*. Ανακτήθηκε στις 4 Φεβρουαρίου 2016.
2. ↑  «In search of Lonavala Chikki» (στα en-IN). *The Hindu*. 2012-07-07. ISSN 0971-751X.. Ανακτήθηκε στις 2016-02-04.
3. ↑  «Quiz is toast of I-Day for many» (στα en-IN). *The Hindu*. 2012-08-16. ISSN 0971-751X.. Ανακτήθηκε στις 2016-02-04.
4. ↑  «A sticky affair: Lonavala's chikki industry - Mumbai Mirror -». *Mumbai Mirror*. Ανακτήθηκε στις 4 Φεβρουαρίου 2016.
5. ↑  (India), Central Food Technological Research Institute (1 Ιανουαρίου 1973). *Annual Report - Central Food Technological Research Institute* (στα Αγγλικά). Central Food Technological Research Institute.
6. ↑  Majumdar, Sumit K. (24 Μαΐου 2012). *India's Late, Late Industrial Revolution: Democratizing Entrepreneurship* (στα Αγγλικά). Cambridge University Press. ISBN 9781107015005.
Η **Λομπάμπα** είναι βασιλική πρωτεύουσα της Εσουατίνι (παλαιότερα Σουαζιλάνδης), όπου βρίσκεται η μόνιμη κατοικία του βασιλιά. Έχει 11.000 κατοίκους και βρίσκεται σε υψόμετρο 694 μέτρων. 

Η πόλη ιδρύθηκε το 524 μ.Χ. από τον αρχηγό των Σουαχίλι Ραλαωκ Γ'. 

Οι περισσότεροι κάτοικοί της δουλεύουν στο βασιλικό παλάτι, το οποίο βρίσκεται στην κεντρική πλατεία της πόλης, και είναι το αρχαιότερο παλάτι της Αφρικής. Είναι χτισμένο με τον παραδοσιακό τρόπο των Σουαχίλι. 

Η Λομπάμπα είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Σουαζιλάνδης και η η πιο τουριστική πόλη της χώρας λόγω του παλατιού. Η πόλη δεν είναι ιδιαίτερα προηγμένη σε τεχνολογικά μέσα. Τα περισσότερα σπίτια της είναι μικρά και συνήθως μονοκατοικίες. Μόνο το 15% των κατοίκων της πόλης έχουν πρόσβαση σε μέσα μαζικής δικτύωσης. 

Τα μεγαλύτερα αξιοθέατα της Λομπάμπα είναι το παλάτι, όπου υπάρχει πρόσβαση σε συγκεκριμένα δωμάτια και στον βασιλικό κήπο, και το τεράστιο πάρκο Pascak de vode, βασιλική δωρεά. 

Κατά την περίοδο 30 Απριλίου έως 5 Μαΐου παρατηρείται το έθιμο "gatsel lod voyou" ("η βροχή των γαζελών"). Το έθιμο αυτό χρονολογείται από το 1500 μ.Χ. Σύμφωνα με το έθιμο, ύστερα από μακρά περίοδο ξηρασίας στις 30 Απριλίου φάνηκε ένα τεράστιο κοπάδι με γαζέλες. Έτσι οι κάτοικοι έτρωγαν για πέντε μέρες κρέας. Μέχρι και σήμερα κάθε βράδυ αυτή την περίοδο ψήνουν, τραγουδούν και χορεύουν σε παραδοσιακούς ρυθμούς.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Parliamentary Detail». *web.archive.org*. 4 Μαρτίου 2016. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 25 Οκτωβρίου 2021. CS1 maint: Unfit url (link)
2. ↑  «Elevation of Lobamba,Swaziland Elevation Map, Topography, Contour». *www.floodmap.net*. Ανακτήθηκε στις 25 Οκτωβρίου 2021.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 141869204
* LCCN: n77013217
* GND: 7557071-3

 |

 |
Συντεταγμένες: 35°40′5.4″N 139°46′37.6″E﻿ / ﻿35.668167°N 139.777111°E﻿ / 35.668167; 139.777111

Ο **καθεδρικός ναός του Αγίου Ιωσήφ**  (ιαπωνικά: 聖ヨゼフ聖堂‎) που ονομάζεται επίσης **Εκκλησία του Αγίου Ιωσήφ**  είναι ιστορική καθολική εκκλησία, που βρίσκεται στην περιοχή Τσουκίτζι, στο Τόκιο της Ιαπωνίας. Ο ναός καθαγιάστηκε προς τιμή του Αγίου Ιωσήφ. Θεωρείται ως η πρώτη καθολική εκκλησία στο Τόκιο.

Η εκκλησία ιδρύθηκε από ιεραποστόλους της Εταιρείας Ξένων Αποστολών του Παρισιού, η οποία ιδρύθηκε στο Τόκιο το 1871. Στις 2 Ιουλίου 1874 αγόρασαν ένα κομμάτι γης 900 τετραγωνικών μέτρων από την ιαπωνική κυβέρνηση και ξεκίνησαν την κατασκευή, η οποία ολοκληρώθηκε στις 22 Νοεμβρίου του ίδιου έτους.  Μετά από αυτό, η εκκλησία έγινε το κέντρο των Καθολικών ιεραποστόλων, που εργάστηκαν στην Ιαπωνία, ειδικά στο βόρειο τμήμα του Τόκιο. Το 1874, ο επίσκοπος του Τόκιο όρισε την εκκλησία ως καθεδρικό ναό και ως την έδρα του Αποστολικού Βικαριάτου της Βόρειας Ιαπωνίας (τώρα ονομάζεται Αρχιεπισκοπή του Τόκιο). Τον Δεκέμβριο του 1874 ξεκίνησε μια ανακατασκευή του ναού, η οποία έληξε στις 15 Νοεμβρίου 1878.

Η Εκκλησία του Αγίου Ιωσήφ ήταν ο καθεδρικός ναός μέχρι το 1920,  όταν ο τοπικός επίσκοπος μετακόμισε στον καθεδρικό ναό της Αγίας Μαρίας, στο Τόκιο.

Ο ναός και το πρεσβυτέριο καταστράφηκαν το 1923 από τον Μεγάλο Σεισμό του Καντό. Το Δεκέμβριο του ίδιου έτους δημιουργήθηκε στο χώρο μία προσωρινή εκκλησία. Το 1927 χτίστηκε η νέα εκκλησία σε αρχαιοελληνικό ρυθμό. Στην πρόσοψη του ναού έχουν τοποθετηθεί έξι κίονες δωρικού ρυθμού. Ο ναός σχεδιάστηκε έχοντας ως πρότυπο τον Ναό της Αγίας Μαγδαληνής στο Παρίσι. Το αέτωμα της πρόσοψης του ναού είναι διακοσμημένο με σκαλιστά τριαντάφυλλα και κρίνα. Η εκκλησία διαθέτει μία χάλκινη καμπάνα, που κατασκευάστηκε το 1876 στη Ρεν της Γαλλίας και στάλθηκε ως δώρο στην εκκλησία του Αγίου Ιωσήφ. Δίπλα στην είσοδο του ναού βρίσκεται το άγαλμα του Αγίου Πέτρου, που είναι το μοναδικό, που διασώθηκε στον Μεγάλο Σεισμό του Καντό του 1923.

Η εκκλησία έχει επιλεγεί το 1999 ως ένα από τα ιστορικά κτήρια του Τόκιο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Former Cathedral of St. Joseph in Tokyo
2. ↑  «Iglesias en Tokyo». *weekdaymasses.org.uk*. Ανακτήθηκε στις 26 Ιουνίου 2016.
3. ↑  «Tsukiji Catholic Church | カトリック東京大司教区　ウェブサイト». *tokyo.catholic.jp*. Ανακτήθηκε στις 26 Ιουνίου 2016.
4. ↑  «Catholic Church of St. Joseph, Tsukiji, Tokyo». *tsukijicatholic.jp*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Φεβρουαρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 26 Ιουνίου 2016.
5. 1 2  «Tsukiji Catholic Church». *Catholic Archdiocese of Tokyo* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 13 Αυγούστου 2022.
6. ↑  永田純子, Τζούνκο Ναγκάτα (18 Απριλίου 2022). «Τόκιο: Η Καθολική Εκκλησία του Τσουκίτζι που μοιάζει με αρχαίο ελληνικό ναό». *ΕΛΛΑΔΑ - ΙΑΠΩΝΙΑ*. Ανακτήθηκε στις 13 Αυγούστου 2022.

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Παλαιός Καθεδρικός Ναός Αγίου Ιωσήφ (Τόκιο)** |



|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Ασία
* Πύλη:Ιαπωνία
 |

 |
Ο **Πέτρος Αυγερινός** ήταν Έλληνας πολιτικός που διετέλεσε δήμαρχος Πύργου Ηλείας.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στον  Πύργο και ήταν γιος του Δημήτριου Αυγερινού. Αδερφός του ήταν ο Ανδρέας Αυγερινός.

Διετέλεσε δήμαρχος Πύργου από το 1868 μέχρι το 1889 με κάποιες διακοπές. Επί θητείας του οικοδομήθηκε η δημοτική αγορά, το θέατρο Απόλλων ενώ σε αυτόν οφείλεται η ίδρυση της Φιλαρμονικής Σχολής. Υπήρξε μέτοχος της Ανώνυμης Εταιρείας *"Σιδηρόδρομος Πύργου - Κατακώλου"*, της οποίας ο αδερφός του, Αντρέας, ήταν πρόεδρος. Από τους πρώτους μήνες λειτουργίας η εταιρεία συγκρούστηκε με τον Δήμο Πύργου επιδιώκοντας την μη συμμετοχή του Δήμου στα κέρδη της εταιρείας άνω του 6% καθώς και άλλων όρων που περιεχόταν στη σύμβαση. Αν και ο Δήμος φαινόταν ότι θα κέρδιζε την δικαστική διαμάχη, όταν ο Πέτρος Αυγερινός ανέλαβε πάλι το δημαρχιακό αξίωμα έσπευσε να παραιτηθεί κάθε διεκδίκησης και να συμβιβαστεί με την Εταιρεία, η οποία τον επόμενο χρόνο, για πρώτη φορά, παρουσίασε κέρδη 7 - 8 % .

Στις εκλογές του 1899 εξελέγη βουλευτής Ηλείας.

Ήταν παντρεμένος με τη Γεωργίτσα Δαραλέξη, αδερφή του Θεμιστοκλή Δαραλέξη.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Χρυσανθακόπουλου Γεωργίου, *Η Ηλεία επί τουρκοκρατίας*, Αθήνα 1950, σελ. 126 - 127
2. 1 2  Λευτέρης Παπαγιαννάκης, *Οι ελληνικοί σιδηρόδρομοι (1882 - 1910), Αθήνα 1990, εκδόσεις ΜΙΕΤ, σελ. 95 - 96*
3. ↑  Μητρώο εκλεγμένων βουλευτών, σελ. 92 - 93, από την Βουλή των Ελλήνων

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Δήμαρχοι Πύργου Ηλείας |
| --- |
|  |
| 
* Σωκράτης Συλλαϊδόπουλος
* Πέτρος Αυγερινός
* Ιωάννης Κρεστενίτης
* Κωνσταντίνος Ζαφειρόπουλος
* Αναστάσιος Βαρουξής
* Χρήστος Στεφανόπουλος
* Χαράλαμπος Αυγερινός
* Διονύσιος Κορκολής
* Αντώνιος Μπελούσης
* Τάκης Βακαλόπουλος
* Τάσης Καζάζης
* Αργύρης Μιχαλόπουλος
* Τάκης Πετρόπουλος
* Μιχάλης Ξυστρής
* Γιώργος Ψαρρός
* Λάμπης Κανελλακόπουλος
* Γεώργιος Δημητρακόπουλος
* Γαβρίλης Λιατσής
* Γεράσιμος Παρασκευόπουλος
* Γαβρίλης Λιατσής
* Παναγιώτης Αντωνακόπουλος
 |

 |
Η **παμφυλιακή διάλεκτος** ήταν απομονωμένη διάλεκτος της αρχαίας ελληνικής γλώσσας που ομιλούνταν στην Παμφυλία, στη νότια ακτή της Μικράς Ασίας.

Περιγραφή
---------

Η προέλευση και η σχέση της με τις άλλες ελληνικές διαλέκτους της είναι αβέβαιη. Ετυμολογικά *Παμφυλία* σημαίνει «γη όλων των φυλών". Θεωρείται πως υπάγεται στα αρκαδοκυπριακά ωστόσο παρουσιάζει και στοιχεία δυτικών ελληνικών διαλέκτων και αιολικών. Πόλεις όπου χρησιμοποιούνταν η διάλεκτος αυτή ήταν η Άσπενδος, η Σίδη, το Σύλλειον, και η Πέργη.

Με την εξαίρεση της μυκηναϊκής διαλέκτου, τα παμφυλιακά είναι η μόνη ελληνική γλώσσα που δεν χρησιμοποιεί άρθρα, και θεωρείται πως είχε δεχθεί σημαντικές επιρροές από τις άλλες μη ελληνικές γλώσσες που ομιλούνταν στη Μικρά Ασία όπως η λυκιακή. Για τη γραφή της χρησιμοποιούσε το δικό της τοπικό αλφάβητο στο οποίο γινόταν χρήση του παμφυλιακού διγάμματος ως И, καθως και της κανονικής μορφής του ως Ϝ το οποίο πιθανώς πάρθηκε από τα άλλα αρχαϊκά ελληνικά αλφάβητα. Είχε επίσης το δικό της σύμβολο για το σαμπί το οποίο αναπαριστούνταν ως Ͳ μοιάζοντας με το γράμμα ψι, και το οποίο χρησιμοποιούνταν για συριστικούς ήχους. 

Διασώζεται επιγραφή των αρχών του 4ου αιώνα π.Χ. από την Πέργη όπου αναγράφεται *Иανάαι Πρειίαι Κλεμύτας Λϝαράμυ Иασιρϝο̄τας ἀνέθε̄κε* (*Κλεμύτας [του] Λουαράμου [ο] Ουασιρουότας, αφιέρωσε [αυτό] [στη] βασίλισσα [της] Πέργης*).

Ενδεικτικό λεξιλόγιο
--------------------

Ενδεικτικές λέξεις και σε παρένθεση το εφάμιλλο στην αττική και άλλες διαλέκτους.

* **ἀβελιακόν** - (ἡλιακόν)
* **Ἀβώβας** (Ἄδωνις)
* **ἀγός** - (ἰερεύς, ενώ το *άγω* σημαίνει *ηγείται*)
* **Ἀηδών** ή **Ἀβηδών** (Ἀθηνά)
* **αἰβετός** (ἀετός)
* **ἀτρώποισι** ή ἀτρο̄́ποισι (τοῖς ἀνθρώποις)
* **φίκατι** (Αττικά: εἴκοσι; Αιολικά και Δωρικά: ϝίκᾰτῐ / ουίκατι).

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Pamphylian: A Dialect and Language Contact Situation in Ancient Greek». *pies.ucla.edu*. σελίδες 2–3. Ανακτήθηκε στις 11 Σεπτεμβρίου 2018.
2. ↑  Filos, Panagiotis (στα αγγλικά). *Pamphylian*. .
3. ↑  «PHI Greek Inscriptions – IK Perge 1». . Other editions read "Kleиutas" and "Lwaraиu".

Σχετική βιβλιογραφία
--------------------

* Brixhe, Claude. 1976. Le Dialecte Grec de Pamphylie: Documents et grammaire. Paris : Librairie d’Amrique et d’Orient Adrien-Maisonneuve.
* Melchert, H. C. 2004b. Lycian. in Woodard, Roger D. ed. The Cambridge Encyclopedia of the World’s Ancient Languages. Cambridge: Cambridge University Press.
Πιθανή έκταση της Λεκάνης Ταουντένι.
Η **Λεκάνη Ταουντένι** (*αγγλικά: Taoudeni Basin‎*) είναι μία κύρια ιζηματογενής λεκάνη στη Δυτική Αφρική, που ονομάστηκε έτσι από το ομώνυμο χωριό Ταουντέννι στο βόρειο Μάλι. Καλύπτει μεγάλο μέρος του κρατώνα Δυτικής Αφρικής στη Μαυριτανία και στο Μάλι. Είναι υπό σημαντικό ενδιαφέρον, κυρίως λόγω των πιθανών αποθεμάτων πετρελαίου, που ίσως διατηρεί.

Περιγραφή
---------

Οι κύριες ιζηματογενείς λεκάνες της Αφρικής.
Πιθανή ύπαρξη δειγμάτων ανά γεωλογική περίοδο στη Λεκάνη Ταουντένι.
Η Λεκάνη Ταουντένι είναι η μεγαλύτερη ιζηματογενής λεκάνη στη Βορειοδυτική Αφρική και σχηματίστηκε μεταξύ του Μεσαίου και του Αργότερου Προτεροζωικού μεγααιώνα. Συνέχισε να καθιζάνει μέχρι τον Μεσαίο Παλαιοζωικό αιώνα, όταν πραγματοποιήθηκε η δημιουργία της Βαρισκικής Ορογένεσης. Περιλαμβάνει μέχρι και 6.000 μέτρα από δείγματα της Προκάμβριας και Παλαιοζωικής περιόδου. Εξερευνήσεις από την δεκαετία του 1980 ανακάλυψαν ενδείξεις πετρελαίου στην Αργότερη Προκάμβρια, Σιλούρια και Αργότερη Δεβόνια περίοδο. 

Τα δείγματα είναι πυκνότερα στη δυτική πλευρά της λεκάνης.

Γεωλογία Πετρελαίου
-------------------

Η κυβέρνηση του Μάλι, μία από τις φτωχότερες χώρες του κόσμου, πρόκειται να αναπτύξει μία βιομηχανία πετρελαίου. Εταιρίες που έχουν εξερευνήσει την περιοχή κατά καιρούς είναι: Total S.A. Eni, Sonatrach, Woodside, CNPC και Πετρέλαια Μπαράκα.

Παρόλα αυτά, η απομακρυσμένη τοποθεσία και οι δυσχερείς συνθήκες της Ερήμου Σαχάρα, θα καθιστούσαν μια τέτοια επιχείρηση ακριβή.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Imrich Kusnir (1999). «Gold in Mali» (PDF). Acta Montanistica Slovaca. Ανακτήθηκε στις 14 Μαρτίου 2009.
2. ↑  Ibrahim Amadou. «Petroleum assessment of the intracratonic Taoudeni basin, Mali». CPRM. Ανακτήθηκε στις 14 Μαρτίου 2009.
3. ↑  Wright, J.B. (1985). *Geology and mineral resources of West Africa*. London: Allen & Unwin. ISBN 0-04-556001-3.
4. ↑  «Mali – A Developing Oil and Gas IndustryA Industry» (PDF). The Corporate Council on Africa. 1 Δεκεμβρίου 2006. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 18 Μαρτίου 2009. Ανακτήθηκε στις 14 Μαρτίου 2009.
5. ↑  «Taoudeni Basin, Onshore: Mali & Mauritania» (PDF). IHS. Αυγούστου 2007. Ανακτήθηκε στις 14 Μαρτίου 2009.
6. ↑  «Taoudeni Basin Overview». Baraka Petroleum. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Φεβρουαρίου 2009. Ανακτήθηκε στις 14 Μαρτίου 2009.
Ο **Πέτρος Β΄** (*Pierre II d'Alençon*, 1340 - 20 Σεπτεμβρίου 1404) από τον Οίκο του Βαλουά-Αλανσόν ήταν κόμης του Αλανσόν (1361-1404) και του Περς (1377-1404).

Βιογραφία
---------

Ήταν τριτότοκος γιος του Καρόλου Β΄ κόμη του Αλανσόν και του Περς και της Μαρίας των Ιβρέα, κόρης του Φερδινάνδου διαδόχου της Καστίλης.

Έγινε ιππότης το 1350. Το 1356 στη μάχη του Πουατιέ αιχμαλωτίστηκε ο Ιωάννης Β΄ της Γαλλίας και ο Πέτρος Β΄ ήταν ένας από τους ομήρους που δόθηκαν στους Άγγλους για την απελευθέρωση του βασιλιά. Επέστρεψε στη Γαλλία το 1370. Μαζί με τον μικρότερο αδελφό του Ροβέρτο εκστράτευσαν εναντίον των Άγγλων στην Ακουιτανία, κατέλαβαν το Λιμόζ, όχι όμως το Ουσόν. 

Το 1346 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος Κάρολος Γ΄ στο Αλανσόν, που παραιτήθηκε το 1361 -υπέρ του Πέτρου Β΄- για να γίνει αρχιεπίσκοπος της Λυών. Ο δευτερότοκος Φίλιππος έγινε αρχιεπίσκοπος της Ρουέν. Ο μικρότερος Ροβέρτος έλαβε το Περς, αλλά απεβίωσε το 1377 και τον διαδέχθηκε ο Πέτρος Β΄.

Πολέμησε υπό τον Μπερτράν ντυ Γκεκλέν στη Βρετάνη και τραυματίστηκε πριν το Χανεμπόν. Έλαβε μέρος στην εκστρατεία εναντίον του Γουλιέλμου Α΄ δούκα του Γκέλντερς το 1388. Απεβίωσε το 1404 στο Αρζεντάν.

Οικογένεια
----------

Το 1371 νυμφεύτηκε τη Μαρία Σαμαιλάρ υποκόμισσα του Μπωμόν-ω-Μαιν και είχε τέκνα:

* Μαρία 1373-1417, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Ζ΄ κόμη του Αρκούρ και του Ωμάλ.
* Ιωάννα 1378-1403.
* Αικατερίνη 1380-1462, παντρεύτηκε πρώτα τον Πέτρο των Εβρέ, κόμη του Μορταίν (γιο του Καρόλο Β΄ της Ναβάρρας) και έπειτα τον Λουδοβίκο Ζ΄ δούκα της Βαυαρίας-Ίνγκολστατ.
* Ιωάννης Α΄ 1385-1415, κόμης του Αλανσόν και του Περς.

Από μια εκτός γάμου σχέση του είχε ένα φυσικό τέκνο:

* (νόθος) Πέτρος απεβ. μετά το 1422, κύριος του Ωνού.

Ο θυρεός του κόμη του Αλανσόν έχει στη μέση τον θυρεό των Βαλουά και γύρω ερυθρό πλαίσιο με λευκές σφαίρες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  p11327.htm#i113265. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
2. 1 2 3 4 5  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 86121481
* GND: 137961022

 |

 |
Ο **Μέμνων** υπήρξε στρατηγός της Περσικής αυτοκρατορίας επί Αρταξέρξη και Δαρείου, με καταγωγή από τη Ρόδο. Όταν βασίλευε ο Αρταξέρξης συμμετείχε ενεργά στην αποστασία του σατράπη της Φρυγίας Αρτάβαζου (356 π.Χ.), του οποίου ήταν γαμπρός. Παρ' όλο που η αποσχιστική απόπειρα δε στέφτηκε από επιτυχία, γλίτωσε την παραδειγματική τιμωρία του βασιλιά χάρη στην παρέμβαση του αδελφού του Μέντορα. Κατέφυγε προσωρινά, όπως και ο Αρτάβαζος, στην αυλή του Φιλίππου το 353 π.Χ.
Αργότερα, τον εντοπίζουμε επικεφαλής στο αριστερό κέρας της περσικής στρατιάς κατά τη Μάχη του Γρανικού (334 π.Χ.). Στη συνέχεια διορίζεται από το Δαρείο αρχηγός του ναυτικού, της Μικράς Ασίας και των μεσογειακών παραλίων, ώστε να εμποδίσει την προέλαση του Αλεξάνδρου. Με προδοσία κατέλαβε τη Χίο και ακολούθως κατέπλευσε στη Λέσβο. Δυστυχώς, όμως, για τους Πέρσες και ευτυχώς για τους εκστρατεύοντες Έλληνες, ο μοναδικός-ίσως-ικανός να ανακόψει το πανελλήνιο στράτευμα αιφνιδίως πεθαίνει κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της Μυτιλήνης (333 π.Χ.).

Παραπομπές
----------

1. ↑  *livius.org*. www.livius.org/articles/person/memnon-of-rhodes/. Ανακτήθηκε στις 20  Ιανουαρίου 2018.

Πηγές
-----

* 
* 

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 73383776
* LCCN: nb2008001433

 |

 |
Στη φινλανδική και εσθονική μυθολογία, ο **Πέ(κ)κο** ή **Πέλλον Πέκκo** (φινλ. *Pekko*, *Pellon Pekko*) ήταν ο θεός της γεωργίας και της σοδειάς. Ιδιαίτερα συνδεόταν με το κριθάρι και τη ζυθοποιία.

Στην αρχαία διάλεκτο της φινλανδικής γλώσσας, το όνομά του σήμαινε *κριθαρένιος, αυτός που κρατάει το ποτό από κριθάρι, ο έχων το χωράφι*. Αναφέρθηκε για πρώτη φορά στον κατάλογο των φινλανδικών θεοτήτων του Μίκαελ Αγκρίκολα το 1551 ως θεότητα της Καρελίας.

Στην περιοχή Σέτουμαα μεταξύ Εσθονίας και Ρωσίας, η λατρεία του επιβίωνε μέχρι τον 20ο αιώνα. Σήμερα, η εθνότητα αυτή των Σέτος στην Εσθονία λατρεύουν τον Πέκο ως εθνικό τους ήρωα και βασιλιά. Ανάμεσα στις παραδόσεις τους, πραγματοποιούν γιορτές προς τιμήν του πριν την Πεντηκοστή, καθώς και κατά τις αρχές Νοεμβρίου (της Υπαπαντής) και στις 24 Ιουνίου (ανήμερα του Άι Γιάννη). Οι πιστοί σκάλιζαν ειδώλια του Θεού, τα οποία συνήθως στο κεφάλι τους είχαν εσοχές για κεριά και τα φυλούσαν στις αποθήκες των σπιτιών τους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Permanent exhibition - Peko». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Σεπτεμβρίου 2007. Ανακτήθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 2009.

Πηγές
-----

* S. Suhonen· P. Hagu (1995). *Peko*. Kuopio: Snellman Institute. ISBN 951-842-166-8.
* Etymological dictionary of the Finnish language III. Lexica Societatis Fenno-Ugricae XII, 3 Helsinki 1962

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Encyclopedia Mythica
* Information about Peko (εσθονικά)
* Αναφορές για τη λατρεία του Πέκκο από το Λαογραφικό Αρχείο της Εσθονίας(εσθονικά)

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Φινλανδική μυθολογία |
| --- |
|  |
| Θεότητες και πνεύματα | 
* Άγιαταρ
* Άκκα
* Άχτι
* Βέλλαμο
* Έγκρες
* Ίλματαρ
* Ίλμαρινεν
* Κάλμα
* Κούου
* Λόβιαταρ
* Λόουχι
* Μιελίκκι
* Ούκκο
* Πέκκο
* Πέρκελε
* Ράουνι
* Τάπιο
* Τουόνεταρ
* Τούονι
 |
|  |
| Τοποθεσίες | 
* Τούονελα
* Πόγιολα
* Καλεβάλα
 |
|  |
| Ήρωες | 
* Βέινεμουινεν
* Γιόουκαχαϊνεν
* Λέμμινκαϊνεν
* Άντερο Βίπουνεν
* Κούλλερβο
* Σάμπο
 |

 |
Η **Μέλπεια** ήταν πολίχνη της αρχαίας Αρκαδίας, σήμερα διοικητικά ανήκει στον νομό Μεσσηνίας.

Βρισκόταν κοντά στην Λυκόσουρα στα Νόμια όρη και ο Παυσανίας την αναφέρει χωρίο[1]. Στην περιοχή της πολίχνης υπήρχε ιερό του Πανός. Το όνομα της προέρχεται από την νύμφη *Μέλπεια* η οποία ακολουθούσε τον Πάνα. Ανήκε στην *Ανδανία* , περιοχή της αρχαίας Αρκαδίας, μαζί με τις Φιγαλεία και Αλίφειρα.

Η θέση της αρχαίας πολίχνης δεν έχει βρεθεί, σήμερα με το ίδιο όνομα υπάρχει χωριό στον νομό Μεσσηνίας.

Αναφορές
--------

1. ↑  [11] τῆς Λυκοσούρας δέ ἐστιν ἐν δεξιᾷ Νόμια ὄρη καλούμενα, καὶ Πανός τε ἱερὸν ἐν αὐτοῖς ἐστι Νομίου καὶ τὸ χωρίον ὀνομάζουσι Μέλπειαν, τὸ ἀπὸ τῆς σύριγγος μέλος ἐνταῦθα Πανὸς εὑρεθῆναι λέγοντες. κληθῆναι δὲ τὰ ὄρη Νόμια προχειρότατον μέν ἐστιν εἰκάζειν ἐπὶ τοῦ Πανὸς ταῖς νομαῖς, αὐτοὶ δὲ οἱ Ἀρκάδες νύμφης εἶναί φασιν ὄνομα.Παυσανία Αρκαδικά