recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**«Ινεμούρι»** (ιαπωνικά: 居眠り‎‎) ονομάζεται στην ιαπωνική γλώσσα η συνήθεια του να κοιμάται κανείς σε ώρα εργασίας, σε καθιστή στάση. Η ιαπωνική αυτή λέξη σημαίνει κυριολεκτικά «ύπνος ενώ είναι κάποιος παρών» και αποτελεί μια κοινωνικά αποδεκτή πρακτική στην Ιαπωνική κοινωνία, καθώς υποτίθεται ότι αυτός που λαγοκοιμάται έχει κουραστεί πολύ από προηγούμενη εργασία και ενδέχεται να θεωρηθεί σκληρά εργαζόμενος. Ινεμούρι θεωρείται και ο ύπνος στα μέσα μαζικής μεταφοράς.

Η λέξη *«ινεμούρι»* προέρχεται από τη σύνθεση των λέξεων *«ιρού»* (το «ι») που σημαίνει υπάρχω και «νεμούρι» που σημαίνει ύπνος. Όλο μαζί, ινεμούρι, σημαίνει ότι αν και κοιμάμαι είμαι παρών. Αναπόσπαστο μέρος της συνήθειας αυτής είναι και ο τρόπος με τον οποίο κοιμάται κανείς. Είναι αποδεκτή η καθιστή, όσο δυνατόν στητή στάση που δείχνει ότι δεν κοιμάται κάποιος βαθιά, αλλά συμμετέχει. Από κοινωνιολογική άποψη, το ινεμούρι είναι διαφορετικό όχι μόνο μόνο από τον νυχτερινό ύπνο, αλλά και από τον μεσημεριανό ύπνο ή τον ύπνο σε μια πολυθρόνα. Σε πολυχρονικές κοινωνίες, όπως είναι η Ιαπωνική, μια τέτοια δραστηριότητα γίνεται αποδεκτή και δείχνει τη συμμετοχή κάποιου, ενώ σε δυτικές, μονοχρονικές, κοινωνίες μια τέτοια πρακτική δε γίνεται αποδεκτή ή θεωρείται προβλητική.

Χαρακτηριστικά, οι μαθητές που κοιμούνται κατά τη διάρκεια του μαθήματος θεωρούνται σκληρά εργαζόμενοι που ίσως ξενύχτησαν το βράδυ για να αντεπεξέλθουν στην εξαντλητική ύλη και απαιτήσεις των εκεί σχολείων. Η στάση τους αυτή δε θεωρείται προβληματική ούτε από άλλους μαθητές, ούτε από καθηγητές. Αντίστοιχα, βουλευτές κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών διαδικασιών μπορούν να αποκοιμηθούν, χωρίς αυτός ο ύπνος να κατακριθεί ούτε από άλλους συμμετέχοντες, ούτε από τον τύπο. Στην εργασιακή ηθική θεωρείται σημαντικότερο το κατά πόσο είναι δεσμευμένος κανείς με τους στόχους του, το χρόνο που επενδύει και την προσπάθειά του για την οργάνωση στην οποία ανήκει και λιγότερο με την συγκέντρωση που μπορεί να έχει σε κάποιες χρονικές στιγμές. Το ινεμούρι σε τέτοιες περιπτώσεις μπορεί να θεωρηθεί αποτέλεσμα εξάντλησης από την κούραση της εργασίας ή τη νυχτερινή εργασία (και συνεπώς έλλειψη ύπνου). Αντίθετα, ο νυχτερινός ύπνος δε θεωρείται τόσο σημαντικός, οπότε είναι αποδεκτό να εργάζεται κανείς αρκετά αργά αντί να αφιερώνει όλες τις νυχτερινές ώρες σε ύπνο.

Αναφορές
--------

1. 1 2 3  Sleeping through Class to Success, Japanese notions of time and diligence[*νεκρός σύνδεσμος*], Brigitte Steger, Time & Society, VOL. 15 No. 2/3 (2006), σελ. 197–214, SAGE (London, Thousand Oaks, CA and New Delhi), 0961-463X DOI: 10.1177/0961463X06066952 (σελ. 211)
2. ↑  Are you getting enough?, 28 November 2007, BBC news
3. ↑  Getting Away with Sleep—Social and Cultural Aspects of Dozing in Parliament, Brigitte Steger, Oxford Journals, Social Science Japan Journal, Volume 6, Issue 2, σελ. 181-197
Στη διάρκεια των Μεσαίων Χρόνων, ο πληθυσμός της Μακεδονίας έγινε πολυεθνικός και πολυπολιτισμικός, και η ενσωμάτωσή του στον Ορθόδοξο και Βυζαντινό πολιτισμό είναι αναμφισβήτητη. Αυτό ήταν αντιληπτό μέχρι και τα τελευταία χρόνια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Ο Μιχαήλ Κριτόβουλος, περιγράφοντας την κατάκτηση της Μακεδονίας και της Θράκης από τους Τούρκους (περί το 1430), γράφει ότι οι Τούρκοι υπέταξαν τους "*Ιλλυριούς, Τριβαλλούς, Έλληνες και άλλους λαούς*" στο εσωτερικό και τις ακτές.

Οι **Μακεδόνες** αναφέρονται στα κείμενα της Βυζαντινής περιόδου με διάφορες έννοιες. Ο σλαβολόγος καθηγητής Ιωάννης Ταρνανίδης συνέλεξε από τους Βυζαντινούς συγγραφείς όλες τις αναφορές σε *Μακεδόνες* και *μακεδονικός/-ή/-ό* και κατατάσσει τις αναφορές σε τρεις κατηγορίες ως προς τη σημασία τους: α) "Μακεδόνες" χωρίς να προσδιορίζεται η σημασία, β) Μακεδονικές στρατιωτικές δυνάμεις, που μπορεί να εμφανίζονται ως "φάλαγγες", "μονάδες", "στρατεύματα" κ.ά. γ) Μακεδόνες ως *γένος* ("race", εισαγωγικά του συγγραφέα, Tarnanidis, σ. 32). 

Από τον Κωνσταντίνο Πορφυρογέννητο (10ος αι.) προκύπτει ότι οι Σκύθες διαχωρίζονταν από τους Μακεδόνες παρ' ότι και οι πρώτοι κατοικούσαν σε μέρος της Μακεδονίας και το ήλεγχαν. Επίσης, μερικοί Μακεδόνες χαρακτηρίζονταν ως τέτοιοι ανεξάρτητα από το πού ζούσαν. Κατά τον Ταρνανίδη, ο Πορφυρογέννητος αντιλαμβάνεται τους Μακεδόνες ως *γένος* με παρελθόν, και όχι ως περιστασιακούς κατοίκους μιας περιοχής που ονομάζεται "Μακεδονία". Ο χρονικογράφος Ιωάννης Σκυλίτζης (11ος αι.) επίσης αναφέρεται σε ορισμένους "Μακεδόνες" (Βρυένιος και άλλοι αξιωματούχοι) λόγω της μακεδονικής γενεαλογίας τους και όχι λόγω της περιοχής που κατοικούν. Ο Σκυλίτζης και η σύγχρονή του Βυζαντινή κοινωνία φαίνονται επίσης να θυμούνται τη μακεδονική προγονική καταγωγή των συμπατριωτών τους. 

Ο Μιχαήλ Ατταλειάτης και η Άννα Κομνηνή (11ος αι.) χρησιμοποιούν τον όρο "Μακεδόνες" σε σχέση με στρατιωτικά σώματα. Ο Βρυέννιος, που γνωρίζει την περιοχή, ονομάζει "Μακεδόνες" ομάδες στρατιωτικών, μαζί με Βουλγάρους και Ιλλυριούς, με τρόπο που δείχνει ότι δεν εννοεί τον όρο μόνο με τη γεωγραφική του διάσταση. Οι Βυζαντινοί συγγραφείς αναφέρονται σε Μακεδονικές φάλαγγες, Μακεδονικά στρατεύματα, παρατάξεις και άλλες στρατιωτικές μονάδες. Σ' αυτή την περίπτωση ως Μακεδονικά προσδιορίζονταν τα στρατεύματα που προέρχονται από το θέμα της Μακεδονίας, και κάθε μέλος μια Μακεδονικής στρατιωτικής μονάδας δεν ήταν απαραίτητα Μακεδόνας.

Πηγές
-----

1. ↑  Koder Johannes, "Macedonia in Byzantine spatial thinking", στο John Burke, Roger Scott, "Byzantine Macedonia: Identity, Image and History...", σ. 25, 27.
2. ↑  Ioannis Tarnanidis, "The Macedonians of the Byzantine period", στο John Burke, Roger Scott, "Byzantine Macedonia: Identity, Image and History...", σ. 29-49
Στις 10 Απριλίου 2009 και 8:30 πμ, ο 19χρονος ομογενής από την Αμπχαζία, Δημήτρης Πατμανίδης, φθάνει στον χώρο του σχολείου με δύο πυροβόλα, και ένα κυνηγετικό μαχαίρι. Μπαίνοντας στο σχολείο, συναντά τον Δημήτρη Κοκκίνη, τον οποίον πυροβολεί τρεις φορές. Στη συνέχεια, ο Πατμανίδης, εξήλθε του σχολείου και συνάντησε δύο εργαζομένους από μία τεχνική εταιρεία, τους οποίους πυροβόλησε από απόσταση 150 μέτρων. Εν συνεχεία, πήγε σε ένα κοντινό πάρκο, όπου επιχείρησε να αυτοκτονήσει πυροβολώντας το κεφάλι του. Μεταφέρθηκε αργότερα σε κρίσιμη κατάσταση στο Γενικό Νοσοκομείο Νίκαιας όπου και κατέληξε.

Το κίνητρο του δράστη εφέρετο να είναι η εκδίκηση από τη χλεύη και την απομόνωση που υπέκειτο για την εμφάνισή του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Ta Nea* (tanea.gr). 2009-04-11.. Ανακτήθηκε στις 2009-04-11.
2. ↑ . in.gr.. Ανακτήθηκε στις 2009-04-12.
3. ↑ . zougla.gr. 2009-04-11. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2011-07-21.. Ανακτήθηκε στις 2009-05-01.
Η ανάπτυξη των κλάδων του Αντβεντισμού τον 19ο αιώνα
Ο **Αντβεντισμός** είναι Χριστιανικό κίνημα που ξεκίνησε τον 19ο αιώνα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το όνομά τους προέρχεται από την πίστη τους ότι η Δευτέρα Παρουσία ή Έλευση (αγγλ.: *Advent*) του Χριστού θα γίνει γρήγορα. Ιδρυτής του θεωρείται ο Ουίλιαμ Μίλερ, και αρχικά οι οπαδοί του ήταν γνωστοί ως *Μιλερίτες*. Αρκετές Αντβεντιστικές ομολογίες, τηρούν το Σάββατο, καθώς υποστηρίζουν ότι ο Χριστός κήρυξε ότι *το Σάββατο έγινε για τον άνθρωπο*.

Οι Ανβεντιστές διακήρυτταν την ελευθερία από κάθε σύμβολο πίστεως και κάθε οργανωτικό σχήμα και τονίζουν την "νομιμοφροσύνη και την υποταγή στο πνεύμα και στη συμπεριφορά προς την εκκλησία και τους ηγέτες της". Προτείνεται στην κίνηση αυτή η χορτοφαγία, η αποχή από το αλκοόλ καθώς και η δεκάτη.

Η μεγαλύτερη Αντβεντιστική εκκλησία είναι η Εκκλησία Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας. Άλλες Ομολογίες Αντβεντιστών είναι η Αντβεντιστική Χριστιανική Εκκλησία η οποία τηρεί την Κυριακή και όχι το Σάββατο, η Μεταρυθμισμένη Κίνηση των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας οι οποίοι είναι ειρηνιστές και χορτοφάγοι, η Γενική Συνέλευση της Εκκλησίας του Θεού. Από τους Αντβεντιστές της Εβδόμης Ημέρας προέρχονται και οι Εκκλησίες του Θεού του Χέρμπερτ Άρμστρονγκ.

Σήμερα, οι Αντβεντιστές χαρακτηρίζονται ως συντηρητικοί Προτεστάντες.

Κριτική
-------

Τιμοθέου Χαλκιά, *Η Αίρεση των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας,* Θεσσαλονίκη 2012,

Υποσημειώσεις
-------------

1. ↑  Η δεκάτη είναι το 10% του μισθού το οποίο δίνεται από τα μέλη στην εκκλησία.
2. ↑  Frank S. Mead, Samuel S. Hill και Craig D. Atwood, *Handbook of Denominations in the United States*, 12th edn. Nashville, Abingdon Press
**Μαζική κουλτούρα** ονομάζεται η ιδέα ενός ιδιαίτερου πολιτισμού τον οποίο παράγει η «μάζα» ή παράγεται για χάρη της μάζας από συγκεκριμένα κέντρα, τα οποία ακολουθούν το πρότυπο μιας μονόδρομης μετάδοσης, παρά την απαιτούμενη αμφίδρομη επικοινωνία ανάμεσα στον παραγωγό και τον αποδέκτη του πολιτισμού.

Η έννοια μαζική κουλτούρα (mass culture), αν και παραπέμπει κυριολεκτικά σε έναν ποσοτικό προσδιορισμό, δηλαδή μια κουλτούρα που απευθύνεται σε πολλούς και καταναλώνεται από πολλούς, χρησιμοποιείται, ωστόσο, ευρέως με τη σημασία ενός ποιοτικού προσδιορισμού, για να δηλώσει μια υποδεέστερη ή υποβαθμισμένη κουλτούρα.

Ο μαζικός πολιτισμός -αποτέλεσμα εν μέρει του εκβιομηχανισμού των δυτικών κοινωνιών- σύμφωνα με τις απόψεις των συντηρητικών επικριτών του είναι υπεύθυνος για τη διάβρωση των κοινών ηθικών αξιών και την υπονόμευση της κοινωνικής ιεραρχίας. Η αριστερή κριτική από την πλευρά της θεωρεί τον μαζικό πολιτισμό αντιλαϊκό, διαχωρίζοντάς τον από την παραδοσιακή λαϊκή κουλτούρα, αντι-τέχνη με καθαρά εμπορευματικό χαρακτήρα και κυρίως χαμηλή ποιότητα και προϊόν ενός πολιτισμικού ιμπεριαλισμού.

Ο αντίλογος σε αυτές τις θέσεις έρχεται μέσω της πλουραλιστικής προσέγγισης, σύμφωνα με την οποία η ακριβέστερη ονομασία για τούτη την έννοια θα έπρεπε να είναι «δημοφιλής κουλτούρα», καθώς διαφορετικές ομάδες προσεγγίζουν διαφορετικές κατηγορίες κουλτούρας, ετεροβαρείς πιθανώς, αλλά ουσιαστικά ισότιμες, εφόσον ικανοποιούν τις ανάγκες του κοινού τους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Πασχαλίδης, Γρηγόρης (2002). *Οι Διαστάσεις των Πολιτισμικών Φαινομένων. τ.Α'*. Πάτρα. σελ. 89. ISBN 9605383497.
Ο **Ιωάννης Κομνηνός Άγγελος Δούκας Συναδηνός** (άκμασε 1276-π.1320) ήταν ευγενής και στρατιωτικός αρχηγός με τον τίτλο του *μεγάλου στρατοπεδάρχη* κατά τη βασιλεία των Παλαιολόγων Μιχαήλ Η΄ και του γιου του Ανδρονίκου Β΄ Αυτοκρατόρων των Ρωμαίων.

Βιογραφία
---------

Εμφανίζεται το 1276/77 όταν, μαζί με τον Μιχαήλ Καβαλλάριο μεγάλο κονόσταυλο, οδήγησε ένα στράτευμα εναντίον του ανεξάρτητου άρχοντα Ιωάννη Α΄ της Θεσσαλίας. Ο Ρωμαϊκός στρατός οδηγήθηκε στη μάχη των Φαρσάλων, όπου ο Συναδηνός αιχμαλωτίστηκε, ενώ ο Καβαλλάριος, προσπαθώντας να διαφύγει, σκοτώθηκε.

Ελευθερώθηκε -ίσως με λύτρα- και το 1281 συμμετείχε στην εκστρατεία εναντίον των Καπετιδών-Ανζού στην Αλβανία, που έφερε τη νίκη των Ρωμαϊκών στρατευμάτων στο Βεράτι. Το 1283 συμμετείχε σε ακόμη μία μάχη εναντίον του Ιωάννη Α΄ υπό τον Μιχαήλ Ταρχανειώτη.

Τελικά αποσύρθηκε σε μονή με το όνομα Ιωακείμ. Έπειτα από τον θάνατό του, που συνέβη το διάστημα 1310-28, η σύζυγός του Θεοδώρα έγινε επίσης μοναχή με το όνομα Θεοδούλη και ίδρυσε τη μονή της Θεοτόκου Βεβαίας Ελπίδος στην Κωνσταντινούπολη. Το *Τυπικόν* της μονής συντάχθηκε σε μεγάλο βαθμό από τη Θεοδώρα π. το 1350 και έχει πλούσιες απεικονίσεις των μελών της Οικογένειας. Φυλάσσεται στη Βιβλιoθήκη του Κολλεγίου Λίνκολν της Οξφόρδης.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε τη Θεοδώρα Παλαιολογίνα, κόρη του Κωνσταντίνου Καίσαρος και σεβαστοκράτορος (ετεροθαλούς αδελφού του Μιχαήλ Η΄). Είχε τέκνα:

* Ιωάννης άκμασε 1328, μέγας κονόσταυλος.
* Ευφροσύνη, η δεύτερη ιδρύτρια της μονής Βεβαίας Ελπίδος, μαζί με τη μητέρα της· μοναχή.
* κόρη, θα μνηστευόταν τον Θεόδωρο-Σβετοσλάβ Τέρτερ της Βουλγαρίας.
* Θεόδωρος π. 1277-π. 1346, πρωτοστράτωρ, μεγιστάνας. Συμμετείχε στον δεύτερο εμφύλιο (1341-47).

Πηγές
-----

* Geanakoplos, Deno John (1959). Emperor Michael Palaeologus and the West, 1258–1282: A Study in Byzantine-Latin Relations. Cambridge, Massachusetts: Harvard University Press.
* Guilland, Rodolphe (1967). Recherches sur les Institutions Byzantines, Tome I (in French). Berlin: Akademie-Verlag.
* Kazhdan, Alexander, ed. (1991). The Oxford Dictionary of Byzantium. New York and Oxford: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-504652-6.
* Polemis, Demetrios I. (1968). The Doukai: A Contribution to Byzantine Prosopography. London: The Athlone Press.

Αναφορές
--------

1. ↑  Geanakoplos 1959, σελ. 297.
2. 1 2 3 4  Guilland 1967, σελ. 505.
3. 1 2 3 4  Polemis 1968, σελ. 179.
4. ↑  Geanakoplos 1959, σελίδες 331–333; Guilland 1967, σελίδες 176, 505.
5. ↑  Kazhdan 1991, σελίδες 275, 1990.
6. 1 2 3  Polemis 1968, σελίδες 179–180.
7. ↑  Guilland 1967, σελίδες 473, 505.
8. ↑  Polemis 1968, σελίδες 179, 181; Kazhdan 1991, σελ. 275.
9. ↑  Guilland 1967, σελίδες 226–227, 485–486, 505; Polemis 1968, σελίδες 179–181.
**Τα Παιδιά από την Πάτρα** είναι ελληνικό μουσικό συγκρότημα λαϊκής μουσικής. Τα μέλη του συγκροτήματος ήταν ο Λάμπρος Καρελάς (τραγούδι & ακορντεόν), ο Χρήστος Παπαδόπουλος (μπουζούκι), ο Αργύρης Παπαγεωργίου, ο Βαγγέλης Δεληκούρας (συνθέτης & κιθάρα) και ο Παναγιώτης Μανωλάκος (μπουζούκι). Στο αρχικό σχήμα που έπαιξε στο Χάραμα συμμετείχε και η Ρούλα Μπεκάκου, η οποία αποχώρησε στη συνέχεια. Διαλύθηκαν το 1995, αλλά επανενώθηκαν.

Ιστορία
-------

Παρά τον τίτλο του, τα μέλη του συγκροτήματος ήταν από άλλα μέρη της Ελλάδας. Στην Πάτρα ήταν φοιτητές και έχοντας γνώση κάποιων μουσικών οργάνων αποφάσισαν να συγκροτήσουν ένα μουσικό σχήμα δίνοντας αυτό το όνομα. 

Ξεκίνησαν το 1981 από το νυχτερινό κέντρο Χάραμα που βρισκόταν στην Οβρυά, το οποίο υπάρχει και σήμερα σε άλλη περιοχή. Η επιτυχία τους ήταν μεγάλη και το 1983 κυκλοφόρησαν τον πρώτο τους δίσκο, με τίτλο *Αφιερωμένο εξαιρετικά*, ο οποίος έγινε χρυσός, πουλώντας 350.000 δίσκους, και τους έκανε γνωστούς σε όλη την Ελλάδα. Το τραγούδι *Δεν θέλω τη συμπόνια κανενός* ήταν η μεγαλύτερη επιτυχία τους. Έδωσαν πολλές συναυλίες στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό.

Δισκογραφία
-----------

(Για όλη την δισκογραφία ψάξτε στην Ελληνική Δισκογραφία του Πέτρου Δραγουμάνου.)

|  |  |
| --- | --- |
| * Αφιερωμένο εξαιρετικά, 1983
* Αχαρνών 77, 1985
* Καραβάν, 1985
* Απόψε πάλι, 1986
* Τα χρυσά τραγούδια, 1987
* Θα πεθάνω νωρίς, 1987
* Μια βραδιά (live), 1989
* Θα χτυπήσω αναβολή, 1991
* Ανατολή λατρεία μου, 1993
* Μεγάλες επιτυχίες 1, 1993
* Χωρίς ανθρακικό, 1995
 | * Στα προσεχώς, 1997
* Τα μικρά είναι μεγάλα, 1998
* Κάτι απ' τα παλιά, 1998
* 51 EXTRA, επιτυχίες από την χρυσή εποχή, 1999
* Μεγάλες επιτυχίες 2, 2000
* Τα παιδιά από την Πάτρα παρουσιάζουν τις Κυρίες... 2002
* Τα παιδιά από την Πάτρα-Ξηγημένα και παρεξηγημένα, 2003
* Στα Ελληνάδικα
* Τα παιδιά από την Πάτρα-χορευτικά (ζωντανή ηχογράφηση), 2005
* Πορτραίτα, 2007
 |

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Τα Παιδιά από την Πάτρα στο fora.gr
* Δισκογραφία στο Discogs
Το **"Shades of Cool"** είναι ένα τραγούδι της Αμερικανίδας τραγουδίστριας-τραγουδοποιού **Λάνα Ντελ Ρέι**, που προέρχεται από το τρίτο της στούντιο άλμπουμ, Ultraviolence , (2014). Γράφτηκε από την Ντελ Ρέι και τον Ρικ Νοτέλς, και παρήχθη από τον Νταν Άουερμπαχ. Το τραγούδι κυκλοφόρησε στις 26 Μαΐου 2014 από την Interscope Records ως το δεύτερο single από το άλμπουμ Ultraviolence. Στιχουργικά, το single μιλάει για έναν "ανεξιχνίαστο" άνθρωπο. Το *"Shades of Cool"* έλαβε γενική αναγνώριση από τους κριτικούς μουσικής, οι οποίοι επαίνεσαν το μουσικό του στυλ. Εμπορικά, το single έφτασε στο νούμερο 79 του Αμερικανικού Billboard Hot 100 και μπήκε στο top 40 μερικών charts ρεκόρ στην Ευρώπη. Ένα μουσικό βίντεο για το "Shades of Cool" σκηνοθετήθηκε από τον Τζέικ Νάβα και περιγράφηκε ως κινηματογραφικό νουάρ.

Δημιουργία και Μελωδία
----------------------

Το "Shades of Cool" γράφτηκε από την Λάνα και τον Ρικ Νοτέλς και παρήχθη από τον Νταν Άουερμπαχ. Αποτελούμενο στο κλειδί του D minor, το τραγούδι τρέχει σε ένα μέτριο αργό τέμπο 46 χτυπημάτων ανά λεπτό. Περιγράφηκε ως βαλς που ενορχηστρώθηκε από το «αργό κάψιμο» bassline, την κιθάρα, και τα όργανα χορδών. Το κομμάτι διαθέτει σόλο κιθάρας που παραδίδεται από τον Auerbach.Τα φωνητικά της Del Rey εκτείνονται από το A3 έως το B5.

Τα "οπερατικά" σοπράνο φωνητικά της που συνδυάζονται με το "σήμα κατατεθέν vibrato θρήνου" δημιουργούν μια φαντασμαγορική ατμόσφαιρα στο "Shades of Cool". Ο Chris Coplan από συνέπεια του ήχου περιέγραψε το τραγούδι ως «μια αργή και ελαφρώς ζοφερή μπαλάντα.». Εν τω μεταξύ, το «shades of cool» χαρακτηρίστηκε ως «διάφανη, ατμοσφαιρική» μπαλάντα που αντιπαραβάλει την πιο «pop-savvy swaggering "west coast"» από τον Colin Stutz του billboard. Στο σινγκλ, η Del Rey τραγουδά για έναν ανεξιχνίαστο άνθρωπο: «Αλλά εσύ είσαι ανεξιχνίαστος / δεν μπορώ να εισβάλλω τον κόσμο σου / γιατί ζεις σε αποχρώσεις της δροσιάς / η καρδιά σου είναι άθραυστη» (But you are unfixable / I can’t break through your world / ‘Cause you live in shades of cool / Your heart is unbreakable.)

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑
4. ↑
5. ↑
6. ↑
7. ↑
8. ↑
H **Τσοροβόντα** (αλβανικά: Çorovodë‎‎) είναι πόλη και πρώην δήμος στον νομό του Μπεράτ στην Αλβανία. Στη μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης το 2015 έγινε δημοτική ενότητα και έδρα του Δήμου Σκραπάρ. Ο πληθυσμός κατά την απογραφή του 2011 ήταν 4.015 κάτοικοι. Το όνομα της πόλης προέρχεται από τα σλαβικά και σημαίνει «μαύρο νερό». Ήταν η έδρα της πρώην επαρχίας Σκραπάρ. 

Ο ποταμός Οσούμ περνάει μέσα από την πόλη. Ανάντη της πόλης σχηματίζει φαράγγια και σπηλιές που είναι τα υψηλότερα και μακρύτερα στην Αλβανία.

Ιστορία
-------

Ο μικρός ποταμός Τσοροβόντα ρέει επίσης μέσα από την πόλη και εκβάλει στον ποταμό Οσούμ. Πέντε χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Τσοροβόντα σχηματίζεται το φαράγγι Γκράντετς. Σε μία από τις πλαγίες του, βρίσκεται το μεγαλύτερο σπήλαιο της Αλβανίας, το Πιρογκόσι. Σύμφωνα με την παράδοση, έλαβε το όνομά του από δύο βασιλιάδες, τον Πίρο και τον Γκόσι. Αξιοσημείωτη είναι επίσης η πέτρινη γέφυρα Κασάμπασι της οθωμανικής εποχής επί του ποταμού Τσοροβόντα.

Αξιοσημείωτοι κάτοικοι
----------------------

* Ζελάλ Κοπρέντσκα, ιδρυτικό μέλος της σύγχρονης Αλβανίας
* Χαϊρεντίν Τσαρκάνι, ιδρυτικό μέλος της σύγχρονης Αλβανίας

Παραπομπές
----------

1. ↑  Νόμος 115/2014 Αρχειοθετήθηκε 2015-09-24 στο Wayback Machine.
2. ↑  Αποτελέσματα απογραφής 2011 Αρχειοθετήθηκε 2016-03-03 στο Wayback Machine.
3. ↑  «The Cave of Pirogoshi | Visit Skrapar». *www.visitskrapar.com* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 13 Ιουνίου 2019.
Το **Sharp Dressed Man** είναι ένα τραγούδι του αμερικανικού rock συγκροτήματος ZZ Top, που συμπεριλήφθηκε στον δίσκο *Eliminator*, το 1983 και πρόκειται για ένα από τα πιο δημοφιλή κομμάτια του συγκροτήματος. Το κομμάτι κυκλοφόρησε και ως single την ίδια χρονιά, το οποίο έφτασε στο νούμερο 8 των ιρλανδικών charts, στο νούμερο 9 των ολλανδικών στο νούμερο 22 των βρετανικών και στο νούμερο 56 των αμερικανικών *Billboard Hot 100*, μεταξύ άλλων. Το 1983, κυκλοφόρησε και video clip για την προώθηση του τραγουδιού. Από τη στιγμή της κυκλοφορίας του το κομμάτι έχει υποστεί πολλές διασκευές, ενώ έχει χρησιμοποιηθεί και σε αρκετά μέσα, όπως στην τηλεόραση.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Blayney, David (1994). *Sharp Dressed Men*. New York: Hyperion. σελίδες 196–203. ISBN 0-7868-8005-8.
2. ↑  «Top 40: ZZ Top – Sharp Dressed Man». Top40.nl. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Αυγούστου 2014. Ανακτήθηκε στις 9 Αυγούστου 2014.
3. ↑  «Sharp Dressed Man». The Official Charts Company. Ανακτήθηκε στις 14 Ιανουαρίου 2017.
4. ↑  «Music: Top 100 Songs | Billboard Hot 100 Chart». *Billboard*. Ανακτήθηκε στις 14 Ιανουαρίου 2017.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Sharp Dressed Man Αρχειοθετήθηκε 2017-11-18 στο Wayback Machine. στο MetroLyrics.com

  

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Μουσική
 |

 |
Ο **Ελευθέριος (Λευτέρης) Χρυσόγελος** (Κωνσταντινούπολη, 26 Σεπτεμβρίου 1939) ευρύτερα γνωστός ως **Τέρης Χρυσός**, είναι ένας Έλληνας τραγουδιστής της ελαφράς μουσικής.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη και η οικογένειά του ήρθε στην Ελλάδα όταν ο ίδιος ήταν πολύ μικρός. Έζησε τα παιδικά του χρόνια μέσα στη φτώχεια μέχρι που δεν είχε ούτε σπίτι για να μείνει. Παρόλες τις δύσκολες συνθήκες, με πολλή δουλειά, κατάφερε με τη φωνή τα τραγουδια και τους δίσκους του, να ζήσει, να επιβιώσει και να σταδιοδρομήσει. Εμφανίστηκε με την ορχήστρα ποικίλης μουσικής της ΕΡΤ, και με τους σημαντικότερους μαέστρους. Απέσπασε πολλά και σημαντικά βραβεία, ενώ κυκλοφόρησε πολλούς δίσκους με μεγάλη επιτυχία. Δύο από τις πιό δημοφιλείς επιτυχίες του αποτελούν τα τραγούδια "Τάκα Τάκα" & "Που ζητάς να πας" από τους δίσκους του.

Δίσκοι
------

* Τάκα Τάκα (1998)
* Ήταν μια Όπτασία (1998)

Αναφορές
--------

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------
Τοιχογραφία σε τάφο που παριστάνει γυναίκες των Πευκέτιων σε χορό
Οι **Πευκέτιοι** *(Peucetii)* ήταν αρχαίος λαός της Ιταλίας που ζούσε στην περιοχή της σημερινής Απουλίας. Οι Πευκέτιοι κατείχαν στην αρχαιότητα τρεις σημαντικές πόλεις την Κανόσα, την Γκραβίνα και το Μπιτόντο, η σημερινή πρωτεύουσα της Απουλίας Μπάρι δεν ήταν σημαντική. Ο Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς έγραψε ότι όταν προχώρησε ο Εξελληνισμός τους έγινε επόμενος ήρωας ο Πευκέτιος, γιος του Λυκάωνα του Αρκάδα και αδελφός του Οίνωτρου. Ο Λυκάων μοίρασε την Αρκαδία στους 22 γιους του αλλά ο Πευκέτιος προτίμησε να βρει την τύχη του μακριά, την θεωρία αυτή ανέδειξαν οι Πευκέτιοι για να αποδείξουν ότι ανήκουν στην Μεγάλη Ελλάδα. Ο Στράβων τους τοποθετεί βόρεια από την Καλαβρία όπου κατοικούσαν οι Μεσσάπιοι. Ο Στράβων έγραψε *"οι ορολογίες Πευκέτιοι και Δαύνιοι δεν χρησιμοποιειούνται από όλους τους γηγενείς κατοίκους με εξαίρεση τους παλιότερους"*. Την εποχή του Στράβωνα οι Πευκέτιοι κατείχαν την περιοχή ανάμεσα στο Μπρίντιζι και το Μπενεβέντο. Με τις επιγραφές που βρέθηκαν στην κεραμική στην περιοχή πριν κατακτηθεί από τους Ρωμαίους αποδείχθηκε ότι οι Δαύνιοι, οι Πευκέτιοι και οι Μεσσάπιοι μιλούσαν την Μεσσαπική γλώσσα. Στους Πευκέτιους υπήρχαν 12 συνοικείες, η μία από αυτές ήταν η σημερινή Αλταμούρα. Ο Ηρόδοτος έχει αντίθετη γνώμη και λέει ότι κατάγονταν από Κρητικούς που συνόδευαν τον Μίνωα και κατά την επιστροφή τους στην Κρήτη μια τρικυμία τους έριξε στην ακτή. Εκεί, μην έχοντας τρόπο να επιστρέψουν, ίδρυσαν αποικία και της έδωσαν το όνομα Ιαπυγία. Απόγονοι αυτών των Ιαπύγων ήταν οι Πευκέτιοι.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Στράβωνος Γεωγραφία βιβλίο Γ΄
2. ↑  Dionysius, *Roman Antiquites*, I.xi.3.
3. ↑  [5] Οἴνωτρος δὲ ὁ τῶν παίδων νεώτατος Λυκάονι ἀρσένων Νύκτιμον τὸν ἀδελφὸν χρήματα καὶ ἄνδρας αἰτήσας ἐπεραιώθη ναυσὶν ἐς Ἰταλίαν, καὶ ἡ Οἰνωτρία χώρα τὸ ὄνομα ἔσχεν ἀπὸ Οἰνώτρου βασιλεύοντος. οὗτος ἐκ τῆς Ἑλλάδος ἐς ἀποικίαν στόλος πρῶτος ἐστάλη: ἀναριθμουμένῳ δὲ ἐς τὸ ἀκριβέστατον οὐδὲ ἐκ τῶν βαρβάρων οὐδένες πρότερον ἢ Οἴνωτρος ἀφίκοντο ἐς τὴν ἀλλοδαπήν. Παυσανία Αρκαδικά
4. ↑  Στράβων, Γεωγραφικά, ΣΤ΄.3
5. ↑  Στράβων, Γεωγραφικά, ΣΤ΄.7
6. ↑  Ηρόδοτος 7.170

Πηγές
-----

* Carpenter, T. H.; Lynch, K. M.; Robinson, E. G. D. eds. (2014)
* Marchesini, Simona (2020). "Messapico". Palaeohispanica (in Italian)

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85100499

 |

 |
Η **Βάσω Χατζή** (Ασωπία Βοιωτίας, 1948 - 22 Νοεμβρίου 2023) ήταν Έλληνιδα τραγουδίστρια της λαϊκής και της δημοτικής παραδοσιακής μουσικής.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στην Ασωπία Βοιωτίας (Χλεμποτσάρι) και ήταν Αρβανίτικης καταγωγής, ενώ γνώριζε και την Αρβανίτικη γλώσσα. Περίπου το 1965, σε ηλικία 17 ετών κατέβηκε στην Αθήνα και άρχισε να ασχολείται με το τραγούδι, ενώ ο άνθρωπος που την βοήθησε να γίνει γνωστή ήταν ο βιολιστής Γεώργιος Κόρος με τον οποίο και συνεργάστηκε μέχρι το τέλος της ζωής του. Ηχογράφησε το πρώτο της δισκάκι 45 στροφών το 1971. Συνεργάστηκε με γνωστούς καλλιτέχνες του λαϊκού, του δημοτικού αλλά και του αρβανίτικου τραγουδιού όπως ο Κώστας Σκαφίδας, η Φυλιώ Πυργάκη, ο Μάκης Χριστοδουλόπουλος, ο Σπύρος Μπρέμπος και πολλοί ακόμη. 

Η Βάσω Χατζή έγινε γνωστή σε όλη την Αττικοβοιωτία για την ερμηνεία των Αρβανίτικων δημοτικών τραγουδιών, όπως το "Ρα καμπάνα", "Λίτσε μόι Λίτσε" και πολλά άλλα. Πολύ γνωστό ήταν το τραγούδι της "Θέλω τον θεό να τον ρωτήσω". Ήταν ιδιαίτερα αγαπητή στην περιοχή της Δυτικής Αττικής, των Δερβενοχωρίων και της επαρχίας Θηβών. Από την δεκαετία του '80 και για κάθε χρόνο στη γιορτή του Προφήτη Ηλία στις 19 και 20 Ιουλίου συμμετείχε στο πανηγύρι του χωριού της, στην Ασωπία, πανηγύρι το οποίο έχει γίνει πλέον γνωστό σε όλη την Ελλάδα. 

Έφυγε από την ζωή σε ηλικία 75 ετών, στις 22 Νοεμβρίου του 2023, μετά από μάχη που έδωσε με τον καρκίνο και κηδεύτηκε στον Ιερό Ναό του Αγίου Δημητρίου στην ιδιαίτερη πατρίδα της, την Ασωπία.

Δισκογραφία
-----------

| Έτος | Τίτλος |
| --- | --- |
| 1976 | Αγάπες και Παράπονα |
| 1977 | Δύο αγάπες |
| 1978 | Πόσο πάει το φιλί; |
| 1979 | Σ'αγαπώ και πού με βάζεις |
| 1981 | Πάρε την καρδιά μου |
| 1983 | Με αγάπη |
| 1986 | Λίγα Λουλούδια |
| 1992 | Φίλησέ με |
| 1995 | Μετανοιωμένος |
| 1999 | Μια βραδιά στο Alexander |
| 2002 | Να σε βρώ ξανά |
| 2005 | Γέλα καρδούλα μου |
| 2008 | Δυνατά - Δυνατά Live |
| 2012 | Με ξεχνάς |

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.protothema.gr/life-style/article/1438247/vaso-hatzi-pethane-i-tragoudistria/. Ανακτήθηκε στις 22  Νοεμβρίου 2023.
2. ↑  «Γιώργος Κόρος». *Βικιπαίδεια*. 2023-03-17. .
3. ↑  «H κηδεία της Βάσως Χατζή - Δείτε βίντεο». *ProtoThema*. 24 Νοεμβρίου 2023. Ανακτήθηκε στις 10 Φεβρουαρίου 2024.
**Terlizzi** ( Barese : Terrèzz</link> ) είναι μια ιταλική μικρή πόλη 26.084 κατοίκων στη μητροπολιτική πόλη του Μπάρι στην Απουλία, που βρίσκεται βορειοδυτικά του θαλάσσιου λιμανιού του Μπάρι στην Αδριατική Θάλασσα, στη μέση μιας εύφορης πεδιάδας.

Ιστορία
-------

Ο Terlizzi αναφέρεται για πρώτη φορά σε ένα έγγραφο του 8ου αιώνα μ.Χ. όταν ο Λομβαρδός κάτοχός του δώρισε την περιοχή στο Αβαείο του Montecassino. Μετά τη βυζαντινή κυριαρχία, από τον 11ο αιώνα, η Τρελίτζι βρισκόταν υπό την επιρροή των κόμηδων του Τζιοβινάτσο, το μέλος του οποίου ο Αμίκο οχύρωσε και τις δύο πόλεις. Αργότερα κυβερνήθηκε από τις οικογένειες Tuzziaco, Wrunfort, Orsini di Taranto και Grimaldi. Ο παλαιότερος χάρτης του Terlizzi κρέμεται ακόμα στο παλάτι στο Μόντε Κάρλο του σπιτιού του τελευταίου.

Έγινε κοινότητα μετά την Ενοποίηση της Ιταλίας το 1861, όταν είχε 18.000 κατοίκους.

Κυριότερα αξιοθέατα
-------------------

Είχε ένα κάστρο που κάποτε ήταν πολύ ισχυρό και περιστασιακά κατέφευγε ο αυτοκράτορας Φρειδερίκος Β' και αργότερα οι Αραγονοί ηγεμόνες της Νάπολης. Τα απομεινάρια του περιλαμβάνουν ένα 31 metres (102 ft) ψηλός πύργος ρολογιού στο κέντρο της πόλης που χτίστηκε από τους Νορμανδούς κατακτητές τον 12ο αιώνα μ.Χ. Το φωτιζόμενο ρολόι σε αυτόν τον πύργο είναι το δεύτερο μεγαλύτερο στην Ευρώπη μετά το Μπιγκ Μπεν .

Τα τείχη και οι πύργοι της πόλης παραμένουν, αλλά το βόθρο μετατράπηκε σε λεωφόρους. 

 Ο νορμανδικός μεσαιωνικός πύργος, που χτίστηκε το 1075, στην κεντρική πλατεία της πόλης, την Piazza Cavour.
Αμαζονίτης από την Αιθιοπία 
Ο **αμαζονίτης** είναι είδος ημιπολύτιμου ορυκτού της οικογενείας των αλκαλιούχων αστρίων (σανίδινο ορθόκλαστο, μικροκλινής). Είναι γνωστό και ως πέτρα του Αμαζονίου, αν και είναι αμφίβολο αν απαντάται στις περιοχές του Αμαζονίου. Έχει χρώμα πράσινο ή μπλε-πράσινο. Έλαβε την ονομασία του από τον ποταμό Αμαζόνιο, από όπου έχουν προέλθει συγκεκριμένα είδη πράσινων λίθων. Ο αμαζονίτης όμως δεν θεωρείται βέβαιο ότι προέρχεται από την περιοχή του Αμαζονίου.

Κοιτάσματα αμαζονίτη εντοπίζονται στη Βραζιλία, στο Κολοράντο, στην Ινδία, στην Κένυα, στη Μαδαγασκάρη, στη Ναμίμπια και στη Ρωσία. Είναι ένας λίθος που ομοιάζει με το χρυσοπράσιο, τον ίασπι, τον σερπεντίνη και το τυρκουάζ.

Ο αμαζονίτης είναι ημιδιαφανής έως αδιαφανής λίθος. Παρουσιάζει τέλειο σχισμό. Το σύστημα κρυστάλλωσής του είναι τρικλινές πρισματικό. Ο χημικός του τύπος είναι KAlSi₃O8 με χημικά συστατικά το κάλιο, το αλουμίνιο και το πυρίτιο. Ανήκει στην ομάδα των νατριούχων αστρίων τεκτοπυριτικών ορυκτών. Έχει σκληρότητα 6 - 6.5 στην κλίμακα Μος. Είναι εύθραυστο, και η θραύση του είναι ανομοιογενής, ακανόνιστου σχήματος. Η πυκνότητά του είναι μεταξύ 2.56 - 2.58. Ο φθορισμός του είναι αδύναμος, ελαιοπράσινος.

Ο αμαζονίτης ήταν γνωστός από την αρχαιότητα και χρησιμοποιήθηκε στη διακόσμηση διαφόρων αντικειμένων, σε φυλακτά, σαν χάντρα και σαν σφραγιδόλιθος. Στην Αίγυπτο, τη Μεσοποταμία και τη βόρεια Ινδία έχουν βρεθεί αρχαία αντικείμενα στα οποία χρησιμοποιήθηκε αμαζονίτης. Οι Αιγύπτιοι Φαραώ θεωρούσαν τον αμαζονίτη ως έναν από τους πολυτιμότερους λίθους. Η νεκρική μάσκα του νεαρού φαραώ Τουταγχαμών ήταν στολισμένη, μεταξύ άλλων πολύτιμων υλικών, και με αμαζονίτη λίθο.

Βιβλιογραφία
------------

* Schumann, Walter (1997), Gemstones of the world, Published by Robert Hale Ltd. ISBN 10: 0719802717, ISBN 13: 9780719802713. (Internet Archive).

Δείτε επίσης
------------

* min.dat.org, Amazonite

Παραπομπές
----------

1. ↑  Τμήμα Γεωλογίας ΑΠΘ, Σανίδινο Ορθόκλαστο Μικροκλινής
2. ↑  Gemdat.org, Amazonite
3. 1 2  Schumann, Walter (1997), Gemstones of the world.
4. ↑  Materials database-CAMEO, Museum of Fine Arts-Boston, Amazonite.
Η **Γκιουνέισου** είναι κωμόπολη του Πόντου στην Επαρχία Ριζούντας στην Περιοχή Μαύρης Θάλασσας της Τουρκίας. Απέχει γύρω στα 7 χλμ από την πρωτεύουσα της επαρχίας και από την θάλασσα. Είναι η έδρα του διαμερίσματος Γκιουνέισου και ο πληθυσμός της το 2021 ήταν 8.722 κάτοικοι.

Η Γκιουνέισου ονομαζόταν παλαιότερα στα ελληνικά **Ποταμιά** και το όνομα αυτό παραμένει στην τοπική χρήση μέχρι σήμερα, καθώς η κωμόπολη βρίσκεται σε μια πεδιάδα που βρέχεται από την Ποταμιά (τουρκική γραφή: Potamya), παραπόταμο του Άσκουρου ποταμού (σημερινός Τασλίντερε).

Παραπομπές
----------

1. ↑  İlçe Belediyesi, Απογραφή Τμημάτων Πολιτικής Διοίκησης Τουρκίας. Retrieved 30 January 2023.
2. ↑  «Address-based population registration system (ADNKS) results dated 31 December 2021» (XLS) (στα Τουρκικά). TÜİK. Ανακτήθηκε στις 30 Ιανουαρίου 2023.
3. ↑  Güneysu, Index Anatolicus
4. ↑  Ἑλληνικὴ ἀπογραφή 1920
5. ↑  Περίπλους τοῦ Εὐξείνου Πόντου: Ἄσκουρος ποταμός
Η **ΜΚΣ Πούστσα Νιεποουομίτσε** (πολωνικά: MKS Puszcza Niepołomice) είναι πολωνική επαγγελματική ποδοσφαιρική ομάδα, με έδρα το Νιεποουομίτσε. Αυτήν τη στιγμή παίζει στην Εκστρακλάσα (από το 2023–24), αφού πέτυχε την άνοδο από την 1 Λίγκα Πολωνίας το 2022–23. Τα χρώματα της ομάδας είναι το κίτρινο, το λευκό και το πράσινο.

Ιστορία
-------

Η Πούστσα Νιεποουομίτσε ονομαζόταν αρχικά Αθλητικός Σύλλογος Νιεποουομίτσε. Η ομάδα ιδρύθηκε με πρωτοβουλία του δημάρχου Άντζεϊ Βίμερ και των Στανίσουαφ Ζιέμπα, Βουαντίσουαφ Ιβάνσκι, Στανίσουαφ Μπρούντνικ και Άντολφ Ένγκελ το 1923.

Ο πρώτος πρόεδρος της ομάδας ήταν ο Βουαντίσουαφ Ιβάνσκι. Το τότε διοικητικό συμβούλιο περιλάμβανε επίσης τον ταμία Στανίσουαφ Μπρούντνικ και τον προπονητής της ομάδας, Στανίσουαφ Ζιέμπα.

Στις 11 Ιουνίου 2023, μια χρονιά κατά την οποία η Πούστσα εόρτασε την 100η επέτειό της, κέρδισε τον τελικό των πλέι οφ της 1 Λίγκα 2022–23 και κέρδισε την άνοδο στην Εκστρακλάσα για πρώτη φορά στην ιστορία του συλλόγου.

Διακρίσεις
----------

* 1 Λίγκα
	+ Νικήτρια πλέι οφ ανόδου: 2022–23
* Κύπελλο Πολωνίας
	+ Προημιτελικοί: 2016–17, 2018-19, 2020-21

Στάδιο
------

Από τη σεζόν 2023–24, η Πούστσα Νιεποουομίτσε αγωνίζεται στο Στάδιο Κρακοβίας «Στρατάρχης Γιούσεφ Πιουσούτσκι» στην Κρακοβία, λόγω της αδυναμίας του γηπέδου της στο Νιεποουομίτσε να φιλοξενήσει αγώνες της Εκστρακλάσα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Zwroty akcji w grze o PKO Ekstraklasę. Sensacyjny awans». *sportowefakty.wp.pl* (στα Πολωνικά). 11 Ιουνίου 2023.
2. ↑  «Puszcza Niepołomice zagra przy Kałuży!». *cracovia.pl* (στα Πολωνικά). Ανακτήθηκε στις 22 Ιουνίου 2023.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος
* Πούστσα Νιεποουομίτσε στο 90minut.pl (πολωνικά)

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ποδόσφαιρο
* Πύλη:Πολωνία
 |

 |
Το κτίριο της Glas Srpske στη Μπάνια Λούκα.
Η ***Glas Srpske*** (στα σερβικά κυριλλικά: Глас Српске) είναι εφημερίδα εκδιδόμενη στη Μπάνια Λούκα, πρωτεύουσα της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας, στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη. Σημερινός διευθυντής της είναι ο Μπόρις Ντμιτρασίνοβιτς, ενώ η Κουσμούκ Μιργιάνα είναι αρχισυντάκτης.

Ιστορία
-------

Η εφημερίδα ιδρύθηκε στις 31 Ιουλίου 1943 υπό την ονομασία *Glas* στη Ζούπιτσα, στην Κραγίνα της Βοσνίας, σε κοντινή απόσταση του Ντρβαρ. Εκείνη την περίοδο, χρησίμευε ως όργανο των Κομμουνιστών Παρτιζάνων του Τίτο. Μετά το 1945, άρχισε να εκδίδεται στη Μπάνια Λούκα, ενώ, έως τον Ιούνιο του 1951, αποτέλεσε όργανο του Λαϊκού Μετώπου της Περιφέρειας (στα σερβικά κυριλλικά: Обласног народног фронта). Στην συνέχεια, έως τον Σεπτέμβριο του 1953, κατέστη όργανο της Σοσιαλιστικής Συμμαχίας των Εργατών της Γιουγκοσλαβίας (Социјалистички савез радног народа Југославије) και έλαβε την ονομασία Banjalučke Novine, προτού ανακτήσει την παλαιότερη ονομασία της ως *Glas* το 1963. Μετά τις 8 Φεβρουαρίου 1983, η εφημερίδα άρχισε να κυκλοφορεί σε καθημερινή βάση.

Μετά τον Πόλεμο της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης και, πιο συγκεκριμένα, μετά τις 15 Σεπτεμβρίου 1992, η Συνέλευση της Σερβικής Δημοκρατίας έλαβε την απόφαση να την καταστήσει ως το επίσημο όργανο της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας και, στις 28 Σεπτεμβρίου 1992, η εφημερίδα έλαβε την ονομασία *Glas Srpski*, η « Σερβική Φωνή ». Η Glas Srpski έλαβε την ονομασία *Glas Srpske* στις 5 Μαΐου 2003.

Έλεγχος
-------

Μετά το 1992, η εφημερίδα τέθηκε υπό τον έλεγχο της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας. Το 2008, ποσοστό της τάξεως του 48 % επί του συνόλου των μετοχών της εφημερίδας, καθώς και ποσοστό της τάξεως του 62 % επί των μετοχών της που ανήκε στον εκδοτικό οίκο *Glas srpski - Grafika* εξαγοράστηκαν από ένα consortium το οποίο αποτελείτο από την ανταγωνίστρια εφημερίδα *Nezavisne Novine* και την κατασκευαστική εταιρεία Integral Inženjering.

Ιδιαιτερότητα
-------------

Η εφημερίδα είναι γραμμένη στο σερβικό κυριλλικό αλφάβητο.

Σχετικά Λήμματα
---------------

* Κατάλογος εφημερίδων της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης
* Πολιτισμός της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης
* Πολιτισμός της Σερβίας

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  (Σερβικά) «Impressum». *www.glassrpske.com*. Ιστοσελίδα της Glas Srpske. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Μαΐου 2010. Ανακτήθηκε στις 26 Απριλίου 2010.
2. ↑  (Γερμανικά) «Medienlandschaft Bosnien-Herzegowina – Printmedien». *www.wieninternational.at*. Ιστοσελίδα της WienInternational. Ανακτήθηκε στις 26 Οκτωβρίου 2010. [*νεκρός σύνδεσμος*]
3. ↑  (Γερμανικά) «Nezavisne novine und Integral übernehmen Glas Srpske». *www.nov-ost.info*. Ανακτήθηκε στις 26 Απριλίου 2010.

Εξωτερικός Σύνδεσμος
--------------------

* (Σερβικά) Επίσημη ιστοσελίδα

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βοσνία-Ερζεγοβίνη
* Πύλη:Σερβία
* Πύλη:Τύπος
 |

 |
Η Πολιτεία Σαν έχει τη δική της σημαία, ως αποτέλεσμα της συμφωνίας του Πανγκλόνγκ του 1947, το οποίο υπηρέτησε ως το πιο σημαντικό σκαλοπάτι προς την ανεξαρτησία της Μιανμάρ. Για τη σημαία, το κίτρινο αντιπροσωπεύει την θρησκεία που ασκείται από την πλειοψηφία των Σαν (Βουδισμός), το πράσινο αντιπροσωπεύει την πλούσια αγροτική γη στην Πολιτεία Σαν, το κόκκινο αντιπροσωπεύει την ανδρεία των Σαν και το λευκό αντιπροσωπεύουν τις ελπίδες για ειρήνη και σταθερότητα στο μέλλον.

Δείτε επίσης
------------

* Σημαία της Μιανμάρ

Παραπομπές
----------

1. ↑  «About Shan». Shan Culture Association - UK. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Ιουλίου 2018. Ανακτήθηκε στις 6 Σεπτεμβρίου 2015.
Το **1453–1821: Η Ώρα της Απελευθέρωσης** είναι ένα βιντεοπαιχνίδι στρατηγικής σε πραγματικό χρόνο, που αναπτύχθηκε από την εταιρεία παραγωγής παιχνιδιών S.D.S. Game Studios και κυκλοφόρησε από την Centric Multimedia. Έγινε διαθέσιμο το 2008 για το Microsoft Windows και είναι το πρώτο ελληνικό παιχνίδι στρατηγικής σε πραγματικό χρόνο που κυκλοφόρησε στην λιανική αγορά.

Το παιχνίδι τοποθετείται στην περίοδο του ελληνικού αγώνα για την απελευθέρωση, όπου κυριάρχησαν οι Έλληνες επαναστάτες, εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από το 1821 έως το 1830. Οι παίκτες λαμβάνουν οδηγίες από τις ελληνικές δυνάμεις με στόχο να απελευθερώσουν τα 20 εδάφη που είναι υπό οθωμανική κατοχή στην Πελοπόννησο και την Κεντρική Ελλάδα. Το παιχνίδι ξεκίνησε να αναπτύσσεται τον Αύγουστο 2006 και ολοκληρώθηκε τον Μάιο 2008 από μια ομάδα τεσσάρων ατόμων. Μετά την κυκλοφορία του το 2008, το παιχνίδι έγινε best-seller για αρκετούς μήνες στην Ελλάδα και την Κύπρο με πωλήσεις άνω των 7,000 τεμαχίων και στις δυο χώρες.

Ανάπτυξη
--------

Ο σχεδιασμός και η ανάπτυξη του παιχνιδιού *Η Ώρα της Απελευθέρωσης* ξεκίνησε τον Αύγουστο 2006 όταν δυο ξαδέρφια, ο Ανάργυρος Προσίλης και ο Ανάργυρος Χατζητόφης, και οι δυο πρωτοετείς φοιτητές την περίοδο εκείνη, ίδρυσαν την εταιρεία S.D.S. Game Studios και ξεκίνησαν να εργάζονται πάνω στο δικό τους παιχνίδι στρατηγικής καθώς και οι δυο ήταν μεγάλοι θαυμαστές του είδους αυτού. Μετά από ένα χρόνο έργων, αποφάσισαν να παρουσιάσουν το παιχνίδι σε φίλους και συγγενείς από τους οποίους έλαβαν σχόλια και παρατηρήσεις. Καθώς προχωρούσαν, το εύρος του έργου μεγάλωσε και η απόφαση που έλαβαν ήταν να κυκλοφορήσουν το παιχνίδι στο εμπόριο. Ακολούθησε η επέκταση της δημιουργικής ομάδας με τον Γεώργιο Παππά που συνέθεσε την μουσική του παιχνιδιού και τον συγγραφέα Παναγιώτη Παπαθανασίου που παρουσίασε ανανεωμένη την ιστορία του παιχνιδιού.

Φτάνοντας στην ολοκλήρωση του παιχνιδιού στο τέλος του Φεβρουαρίου 2008, η S.D.S. ήρθε σε συμφωνία με την Centric Multimedia, που ανέλαβε την κυκλοφορία και διανομή του παιχνιδιού. Κυκλοφόρησε επίσημα στο λιανικό εμπόριο στις 9 Μαΐου 2008.

Πωλήσεις
--------

Μετά την κυκλοφορία του, *Η Ώρα της Απελευθέρωσης* έγινε best seller στην ελληνική και κυπριακή αγορά, με σημαντικά μεγαλύτερες πωλήσεις από τα αντίστοιχα παιχνίδια του εξωτερικού για αρκετούς μήνες. Εκτιμάται ότι περισσότερα από 7.000 αντίτυπα του παιχνιδιού πουλήθηκαν, κυρίως στην Ελλάδα και την Κύπρο, καθώς και ένας μικρός αριθμός αντιτύπων πουλήθηκε στο εξωτερικό, κυρίως από τους Έλληνες και τις ελληνικές κοινότητες του εξωτερικού.

Παραπομπές
----------

* Μάνος Γρυπάρης, Η επανάσταση του 1821 μέσα από τα μάτια ενός καθαρά ελληνικού παιχνιδιού gameworld.com, 25 Ιουνίου 2020
* Αντώνιος Κράτσης, Σηκώστε το ελληνικό λάβαρο της επανάστασης Αρχειοθετήθηκε 2017-10-04 στο Wayback Machine. Εθνικός Κήρυκας, 5 Απριλίου 2008
* Η Ώρα της Απελευθέρωσης : το 1821 έγινε βιντεοπαιχνίδι 22 Απριλίου 2020
* 1453-1821 : Η Ώρα της Απςελευθέρωσης techpress.gr, 10 Ιουνίου 2008
Συντεταγμένες: 38°30′05″N 23°19′26″E﻿ / ﻿38.5012755068°N 23.3239075926°E﻿ / 38.5012755068; 23.3239075926*Για συνώνυμο οικισμό στην Ελλάδα δείτε το λήμμα Σκροπονέρια Εύβοιας*

Τα **Σκροπονέρια** Βοιωτίας ή **Σκορπονέρια** είναι μικρός παραθαλάσσιος οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Βοιωτίας σε υψόμετρο 17 μέτρα.

Γεωγραφία - Αξιοθέατα
---------------------

Τα Σκροπονέρια ή Ακτή Βοιωτίας βρίσκονται στις δυτικές ακτές του Βόρειου Ευβοϊκού κόλπου και είναι χτισμένα στο βάθος του ομώνυμου όρμου, ενώ ο συνώνυμος οικισμός Σκροπονέρια Ευβοίας ή Πολιτεία ή Βουλευτικά στο νότιο τμήμα βρίσκεται σε απόσταση 3 χλμ. ανατολικά. Μαζί με το Δήλεσι, που βρίσκεται στα παράλια στου Νότιου Ευβοϊκού κόλπου, αποτελούν την πρόσβαση της Βοιωτίας στον Ευβοϊκό. Απέχουν 30 χλμ. Β.-ΒΑ. από τη Θήβα, 44 χλμ. Α. από τον Ορχομενό (μέσω Ακραιφνίου) και 29 χλμ. Δ. από τη Χαλκίδα. Ο οικισμός είναι κτισμένος με θέα τον όρμο του Σκροπονερίου και το νησάκι Γλαρονήσι. Νότια του οικισμού βρίσκεται η Παραλίμνη και το όρος Πτώον. Στην αρχαιότητα ήταν γνωστά με το όνομα «φωκών όρμος». 

### Αρχαιολογικοί Χώροι

* Όρμος Σκροπονερίων
* Γλαρονήσι

Διοικητικά
----------

Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα το 2001 να απογράφεται στο τότε τοπικό διαμέρισμα Κοκκίνου. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τον Άγιο Ιωάννη, το Κόκκινο και τη Μονή Πελαγίας αποτελούν την τοπική κοινότητα Κοκκίνου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ακραιφνίας του Δήμου Ορχομενού και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 14 μόνιμους κατοίκους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Ακραίφνιο Βοιωτίας». *web.archive.org*. 18 Μαΐου 2011. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Μαΐου 2011. Ανακτήθηκε στις 28 Οκτωβρίου 2019. CS1 maint: Unfit url (link)
2. ↑  «Σκροπονέρια ΒΟΙΩΤΙΑΣ, Δήμος ΟΡΧΟΜΕΝΟΥ | buk.gr». *buk.gr*. Ανακτήθηκε στις 28 Οκτωβρίου 2019.
3. ↑  «Σκροπονέρια – Δήμος Ορχομενού Βοιωτίας». Ανακτήθηκε στις 28 Οκτωβρίου 2019.
4. ↑  «Αρχική». *neriaestates.gr*. Ανακτήθηκε στις 28 Οκτωβρίου 2019.
5. ↑  «Διοικητικές Μεταβολές Οικισμών». *ΕΕΤΑΑ*. Ανακτήθηκε στις 28 Οκτωβρίου 2019.
6. ↑  «ΦΕΚ αποτελεσμάτων ΜΟΝΙΜΟΥ πληθυσμού απογραφής 2011», σελ. 10646 (σελ. 172 του pdf)

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Οικισμοί του Δήμου Ορχομενού |
| --- |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Ακραιφνίας | 
* Άγιος Ιωάννης
* Ακραίφνιο
* Κάστρο
* Κόκκινο
* Μονή Πελαγίας
* Σκροπονέρια
* Στροβίκι
 |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Ορχομενού | 
* Άγιος Ανδρέας
* Άγιος Δημήτριος
* Άγιος Σπυρίδωνας
* Διόνυσος
* Καρυά
* Λούτσι
* Μαυρόγεια
* Ορχομενός
* Παύλος
* Πύργος
 |
|  |
| 
* Έδρα: Ορχομενός
* \* (Οικισμοί με μη μόνιμο πληθυσμό)
 |

 |
Το **Σώβιλ** (αγγλικά: Shawville) είναι κωμόπολη στον περιφερειακό δήμο της κομητείας του Πόντιακ στη διοικητική περιφέρεια του Ουταουαί στο δυτικό Κεμπέκ του Καναδά. Η κωμόπολη περικλείεται πλήρως εντός του δήμου του Κλάριντον. Βρίσκεται περίπου 75 χιλιόμετρα δυτικά του Γκατινώ και 35 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του Φορ-Κουλόνζ.

Το Σώβιλ είναι κατά πλειοψηφία αγγλόφωνο (με το 85 τοις εκατό των κατοίκων του να αναφέρουν τα αγγλικά ως πρώτη τους γλώσσα στην απογραφή του Καναδά το 2006) και με προτεσταντική κοινότητα (75%). Αυτό είναι ασυνήθιστο στο Κεμπέκ, μια επαρχία που είναι κατά πλειοψηφία γαλλόφωνη και ρωμαιοκαθολική.

Παραπομπές
----------
Ο **Νικόλαος Κομνηνός Άγγελος Δούκας Βρυέννιος Μαλιασηνός** (β΄ ήμισυ 13ου αι.) ήταν ευγενής της Βυζαντινής αυτοκρατορίας που έδρασε στην περιοχή της Δημητριάδος (Βόλου).

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του πρώτου καταγεγραμμένου μέλους της Οικογένειας, του Κωνσταντίνου μεγιστάνα της Θεσσαλίας, που παντρεύτηκε τη Μαρία Αγγελίνα, κόρη του Μιχαήλ Α΄ δεσπότη της Ηπείρου. Τα επίθετα "Κομνηνός Άγγελος Δούκας" που πρόσθεσε, είναι μάλλον από τη μητέρα του.

Από τον πατέρα του κληρονόμησε μεγάλα κτήματα στη Θεσσαλία. Αρχικά ήταν υποτελής στην Ήπειρο, αλλά μετά επιβεβαιώθηκαν οι ιδιοκτησίες του από τον Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγο Αυτοκράτορα των Ρωμαίων και νυμφεύτηκε την ανιψιά του Άννα. Ο Μιχαήλ Β΄ (γιος και διάδοχος του Μιχαήλ Α΄) απέσπασε τη μονή του Ιλαρίωνα στον Αλμυρό από την εξάρτηση της μονής στη Μακρυνίτσα, την οποία είχε ιδρύσει ο Κωνσταντίνος Μαλιασηνός. Αυτό και ο γάμος δείχνουν ότι η συμμαχία της οικογένειας μετακινήθηκε στους Παλαιολόγους. Ο Ιωάννης Παλαιολόγος απεκατέστησε την εξάρτηση της μονής του Ιλαρίωνα και επικύρωσε την ατέλεια της μονής το 1259, η οποία επιβεβαιώθηκε το 1266 από τον Νικηφόρο Α΄ (γιο και διάδοχο του Μιχαήλ Β΄).

Κάποια στιγμή μεταξύ των ετών 1271-72 ο Νικόλαος και η σύζυγός του ίδρυσαν τη μονή της Νέας Πέτρας στη Δρυανούβαινα Πηλίου (σημ. Πορταριά). Αρχικά γυναικείο, μεταξύ 1274-77 μετατράπηκε σε ανδρικό. Ο Νικόλαος έδωσε σε αυτό και στη μονή Μακρυνίτσας αρκετές άλλες ιδιοκτησίες ως μετόχια. Ακόμη επέτυχε να λάβει από τον Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγο τη μονή Λατόμου στη Θεσσαλονίκη ως μετόχιο των δύο παραπάνω μονών, που ίδρυσε η οικογένειά του. Μεταξύ των ετών 1274-76 οι δύο τους έγιναν μοναχοί με τα μοναστικά ονόματα Ιωάσαφ και Ανθούσα. 

Ίσως ο Νικόλαος έλαβε αργότερα άλλο μοναστικό όνομα, Νείλος, όπως δείχνει μία επιγραφή από τη μονή Μακρυνίτσας, που μετά ενσωματώθηκε στο ναό της Παναγίας στη Μακρυνίτσα. Ο Νικόλαος ζούσε ακόμη το 1280 και πιθανόν ως το 1285/86. Όταν απεβίωσε τάφηκε στη μονή της Μακρυνίτσας. Όταν η μονή καταστράφηκε, η επιτάφια πλάκα, που είχε χαραγμένο ένα ποίημα, ενσωματώθηκε στον τοίχο της μονής Αθανασίου στη Μακρυνίτσα.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε π. το 1255 την Άννα Κομνηνή Δούκαινα Παλαιολογίνα Φιλανθρωπηνή, ανιψιά του Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγου. Είχαν τουλάχιστον ένα γιο:

* Ιωάννης.

Αναφορές
--------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 27  Νοεμβρίου 2018.
2. ↑  Polemis 1968, σελίδες 142–143.
3. 1 2  Polemis 1968, σελ. 143.
4. ↑  Bartusis 2012, σελίδες 489–490.
5. 1 2 3 4 5 6  PLP, 16523. Μαλιασηνός, Νικόλαος Κομνηνὸς ῎Αγγελος ∆ούκας Βρυέννιος.
6. ↑  Polemis 1968, σελίδες 143, 163.

Πηγές
-----

* Bartusis, Mark C. (2012). Land and Privilege in Byzantium: The Institution of Pronoia. Cambridge University Press. ISBN 978-1-107-00962-2.
* Polemis, Demetrios I. (1968). The Doukai: A Contribution to Byzantine Prosopography. London: The Athlone Press.
* Trapp, Erich; Beyer, Hans-Veit (2001). Prosopographisches Lexikon der Palaiologenzeit (in German). I, 1–12, Add. 1–2, CD-ROM Version. Vienna: Verlag der Österreichischen Akademie der Wissenschaften. ISBN 978-3-7001-3003-1.
Το **IELTS** (αγγλ.: **I**nternational **E**nglish **L**anguage **T**esting **S**ystem, μτφρ. Διεθνές Σύστημα Δοκιμών Αγγλικής Γλώσσας) μια διεθνής τυποποιημένη δοκιμασία γλωσσικής επάρκειας για μη γλωσσικούς ομιλητές της αγγλικής γλώσσας. Είναι από κοινού διαχείριση από το Βρετανικό Συμβούλιο, IDP: IELTS Australia και Cambridge Assessment English, και ιδρύθηκε το 1989. Το IELTS είναι ένα από τα σημαντικότερα αγγλικά γλωσσικά τεστ στον κόσμο, με άλλα να είναι τα TOEFL, TOEIC, PTE:A και OPI/OPIc.

Το IELTS είναι αποδεκτό από τα περισσότερα ακαδημαϊκά ιδρύματα της Αυστραλίας, της Βρετανίας, του Καναδά, της Ευρώπης, της Ιρλανδίας και της Νέας Ζηλανδίας, από περισσότερα από 3.000 ακαδημαϊκά ιδρύματα στις Ηνωμένες Πολιτείες και από διάφορους επαγγελματικούς οργανισμούς σε όλο τον κόσμο.

Το IELTS είναι η μοναδική Ασφαλής Δοκιμή Αγγλικής Γλώσσας (SELT) που έχει εγκριθεί από τις Βίζες και τη Μετανάστευση του Ηνωμένου Βασιλείου (UK Visas and Immigration - UKVI) για αγοραστές βίζας που υποβάλλουν αίτηση τόσο στο εξωτερικό όσο και στο εσωτερικό του Ηνωμένου Βασιλείου. Επίσης, πληροί τις προϋποθέσεις για τη μετανάστευση στην Αυστραλία, όπου γίνεται δεκτό το Τεστ Αγγλικών ως Ξένη Γλώσσα (Test of English as a Foreign Language - TOEFL) και το Pearson Test of English Academic, και τη Νέα Ζηλανδία. Στον Καναδά, τα IELTS, TEF ή CELPIP γίνονται δεκτά από την αρχή μετανάστευσης.

Δεν απαιτείται ελάχιστη βαθμολογία για να περάσει κάποιος το τεστ. Το αποτέλεσμα του IELTS ή ένα **Έντυπο Αναφοράς Εξέτασης** εκδίδεται σε όλους τους συμμετέχοντες με βαθμολογία από το 1 («μη χρήστης») έως το 9 («επαΐων χρήστης») και κάθε ίδρυμα θέτει ένα διαφορετικό όριο. Υπάρχει επίσης η βαθμολογία 0 για όσους δεν προσπάθησαν στο τεστ. Συνιστάται στα ιδρύματα, να μην θεωρούν έγκυρη εξέταση άνω των δύο ετών, εκτός εάν ο χρήστης αποδείξει ότι έχει αγωνιστεί να διατηρήσει το επίπεδό του.

Το 2017, πραγματοποιήθηκαν πάνω από 3 εκατομμύρια τεστ σε περισσότερες από 140 χώρες, σε σχέση με τα 2 εκατομμύρια τεστ που πραγματοποιήθηκαν το 2012, τα 1,7 εκατομμύρια τεστ το 2011 και τα 1,4 εκατομμύρια τεστ το 2009. Το 2007, το IELTS διενήργησε περισσότερα από ένα εκατομμύριο τεστ σε μία μόνο δωδεκάμηνη περίοδο για πρώτη φορά, καθιστώντας το το πιο δημοφιλές τεστ αγγλικής γλώσσας στον κόσμο για την ανώτερη εκπαίδευση και τη μετανάστευση.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «www.ielts.org». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Μαΐου 2013. Ανακτήθηκε στις 4 Νοεμβρίου 2012.
2. ↑  «TOEFL and Pearson to be Accepted for English Testing from November 2014 - Acacia - Immigration Australia». *acacia-au.com*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Αυγούστου 2021. Ανακτήθηκε στις 16 Αυγούστου 2020.
3. ↑  «Language testing». Citizenship and Immigration Canada. Ανακτήθηκε στις 27 Νοεμβρίου 2013.
4. ↑  «IELTS FAQS - Institutions - Test scores». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Ιανουαρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 9 Δεκεμβρίου 2011.
5. ↑  «IELTS Information\_for\_Candidates\_booklet» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 16 Φεβρουαρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 26 Φεβρουαρίου 2011.
6. ↑   Accessed 11 April 2018
Η **καλιφόρη** (λατινική και επιστημονική ονομασία *Kaliphora*) είναι γένος φυτού που ανήκει στη μικρή οικογένεια μοντινιοειδή. Είναι *μονοτυπικό* γένος, δηλαδή περιλάμβάνει μόνο ένα είδος, την **καλιφόρη τη μαλγασική** (*Kaliphora madagascariensis*).

Το φυτό αυτό μπορεί να χαρακτηρισθεί είτε ως θάμνος, είτε ως μικρό δέντρο, με ύψος 1 έως 4 μέτρα, και είναι αειθαλές. Είναι είδος ενδημικό της Μαδαγασκάρης, όπου τη συναντούμε σε «υποϋγρές» (*subhumid*) δασικές εκτάσεις και δάση στο ανατολικό μέρος της νήσου, συνήθως σε κάποιο υψόμετρο και όχι κοντά στα παράλια (πάντως έχει καταγραφεί σε υψόμετρα από 50 μέχρι 2.000 μέτρα). Μέχρι το 2019 χαρακτηρίζεται ως είδος «ελαχίστης ανησυχίας».

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ramanantsialonina, R.N.: *Kaliphora madagascariensis* στην IUCN Red List of Threatened Species 2019: e.T128093520A128098542.. Accessed on 23 September 2022.