recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η **Ίθροταμπανταλαγκ Βεστμανάεϊγια** (ισλανδικά:*Íþróttabandalag Vestmannaeyja*), γνωστή ως **ΙΜΒ** (*ÍBV*) είναι ισλανδικός σύλλογος από το Βέστμανεγιαρ στα νότια παράλια της Ισλανδίας, που ιδρύθηκε το 1903 με την επωνυμία «Κνάτσπινουφελαγκ Βεστμανάεϊγια» από τον Δρ. Μπιέργκουλφουρ Όλαφσον, καθιστώντας τη δεύτερη παλαιότερη ομάδα στην Ισλανδία. Διαθέτει ομάδες γυναικών και ανδρών που αγωνίζονται σε διάφορα αθλήματα, αλλά είναι περισσότερο γνωστή για τα τμήματα ποδοσφαίρου και χειροσφαίρισης.

Ποδόσφαιρο
----------

### Ποδόσφαιρο ανδρών

Η ομάδα ποδοσφαίρου ανδρών της ΙΜΒ έχει κερδίσει τρεις φορές το πρωτάθλημα Ισλανδίας, το 1979, το 1997 και το 1998. Αυτή τη στιγμή αγωνίζεται στην κορυφαία κατηγορία. 

### Ποδόσφαιρο γυναικών

Η ομάδα ποδοσφαίρου γυναικών της ΙΜΒ αγωνίζεται στην κορυφαία κατηγορία από το 2011. Έχει κερδίσει το Κύπελλο Ισλανδίας δύο φορές, το 2004  και το 2017.

Χειροσφαίριση
-------------

### Χειροσφαίριση ανδρών

Η ομάδα χειροσφαίρισης ανδρών της ΙΜΒ κέρδισε το εθνικό πρωτάθλημα το 2014 και το 2018.

| Διοργάνωση | Αγ. | Ν | Ι | Η |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Κύπελλο EHF | 2 | 0 | 0 | 2 |
| Κύπελλο Θριάμβου EHF | 12 | 8 | 1 | 3 |
| Κύπελλο Κυπελλούχων EHF | 2 | 0 | 0 | 2 |

### Χειροσφαίριση γυναικών

Η ομάδα χειροσφαίρισης γυναικών της ΙΜΒ έχει κερδίσει τέσσερις φορές το εθνικό πρωτάθλημα, το 2000, το 2003, το 2004 και το 2006.

Καλαθοσφαίριση
--------------

### Καλαθοσφαίριση ανδρών

#### Διακρίσεις

* **2η κατηγορία (2)**:

1977, 19991
1 Ως ÍV

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Kristinn með ÍBV» (στα ισλανδικά). *Dagblaðið Vísir*. 16 Σεπτεμβρίου 1999.. Ανακτήθηκε στις 15 Σεπτεμβρίου 2018.
2. ↑  Brynjar Ingi Erluson (8 Σεπτεμβρίου 2017). «Ísland um helgina - Stjarnan og ÍBV mætast í bikarúrslitum kvenna» (στα ισλανδικά). *Fótbolti.net*.. Ανακτήθηκε στις 11 Μαρτίου 2018.
3. ↑  Runólfur Trausti Þórhallsson (9 Σεπτεμβρίου 2017). «ÍBV er bikarmeistari kvenna í knattspyrnu» (στα ισλανδικά). *RÚV*.. Ανακτήθηκε στις 11 Μαρτίου 2018.
4. ↑  Hjörvar Ólafsson (9 Σεπτεμβρίου 2017). «ÍBV bikarmeistari á dramatískan hátt» (στα ισλανδικά). *Morgunblaðið*.. Ανακτήθηκε στις 11 Μαρτίου 2018.
5. ↑  Þorkell Gunnar Sigurbjörns (15 Μαΐου 2014). «ÍBV Íslandsmeistari í fyrsta sinn» (στα ισλανδικά). *Morgunblaðið*.. Ανακτήθηκε στις 11 Μαρτίου 2018.
6. ↑  Benedikt Grétarsson (19 Μαΐου 2018). «Umfjöllun og myndir: FH - ÍBV 20-28 - ÍBV er Íslandsmeistari» (στα ισλανδικά). *Vísir.is*.. Ανακτήθηκε στις 19 Μαΐου 2018.
7. ↑  2. deild - Meistaraflokkur karla

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 2832152139980811100009

 |

 |
Ο **Γεώργιος Κοσμάς** (1884–1964) ήταν ανώτερος αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού ο οποίος διακρίθηκε στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940–1941. Στη συνέχεια υπηρέτησε ως αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού την περίοδο 1949–51, και έγινε βουλευτής και υπουργός.

Βίος
----

Ο Γεώργιος Κοσμάς γεννήθηκε το 1884 στο χωριό Φαλάνθη του Νομού Μεσσηνίας. Εντάχθηκε στον Ελληνικό Στρατό ως εθελοντής στις 17 Ιανουαρίου 1904 (ιουλιανό ημερολόγιο), και αφού αποφοίτησε από τη Σχολή Μονίμων Υπαξιωματικών, προήχθη σε Ανθυπολοχαγό Πεζικού στις 7 Ιουλίου 1912. Συμμετείχε στους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912–13 ως διοικητής τμήματος πολυβόλων, και προήχθη σε Υπολοχαγό το 1913 και Λοχαγό το 1915. Υπηρέτησε στο Μακεδονικό Μέτωπο κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου ως αξιωματικός προσωπικού, που προήχθη σε Ταγματάρχη το 1918.

Στη Μικρασιατική εκστρατεία, υπηρέτησε ως επικεφαλής προσωπικού στο 14ο Τμήμα Πεζικού. Το 1923 προήχθη σε αντισυνταγματάρχη και ορίστηκε επικεφαλής της επιτροπής για τον προσδιορισμό των Ελληνο-Αλβανικών συνόρων. Κατά το Μεσοπόλεμο υπηρέτησε διοικητής του 30ου Συντάγματος Πεζικού και του Παραμεθόριου Τομέα του Έβρου, επικεφαλής προσωπικού στο Δ΄ Σώμα Στρατού και διοικητής της 3ης Μεραρχίας Πεζικού, ενώ παράλληλα προήχθη σε Συνταγματάρχη (1925) και Υποστράτηγο (1934). Την ίδια περίοδο παρακολούθησε αρκετές στρατιωτικές σχολές και αποφοίτησε από τη Σχολή Τηλεγραφητών του Πολυτεχνείου Αθηνών και τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Έλληνες αξιωματικοί στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Νταχάου. Όρθιοι από αριστερά: Γεώργιος Κοσμάς, Κωνσταντίνος Θ. Μπακόπουλος, Αλέξανδρος Παπάγος, Ιωάννης Πιτσίκας και Π. Δέδες
Το 1940, ως Αντιστράτηγος, υπηρέτησε ως διοικητής του Δ΄ Σώματος Στρατού, του Ε΄ Σώματος Στρατού και του Α΄ Σώματος Στρατού στη διάρκεια του Ελληνοϊταλικού Πολέμου του 1940–41. Μετά τη Γερμανική Εισβολή στην Ελλάδα τον Απρίλιο του 1941 και τη συνθηκολόγηση της Ελλάδας, παρέμεινε στη χώρα μέχρι τη σύλληψη και τη μεταφορά του σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στη Γερμανία, εξαιτίας της συμμετοχής του στους αγώνες της Εθνικής Αντίστασης. Ήταν μεταξύ των κρατούμενων με υψηλό προφίλ στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Νταχάου και απελευθερώθηκε στο Τυρόλο τον Απρίλιο του 1945

Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα, υπηρέτησε Γενικός Κυβερνήτης της Δυτικής Θράκης για ένα χρόνο από το 1947, προτού οριστεί ως Επικεφαλής του Γενικού Επιτελείου Στρατού στις 21 Ιανουαρίου 1949, θέση που κράτησε μέχρι την αποστράτευση του στις 16 Μαρτίου 1951. Στη συνέχεια ο Γεώργιος Κοσμάς εντάχθηκε στον πολιτικό στίβο, και εκλεγόταν συνεχώς βουλευτής, ενώ υπηρέτησε Γενικός Διοικητής Βορείου Ελλάδος στην Κυβέρνηση του Αλέξανδρου Παπάγου από τις 15 Δεκεμβρίου 1954 έως τις 24 Μαΐου 1955, όταν και έγινε ο πρώτος Υπουργός Βορείου Ελλάδος, παραμένοντας στο αξίωμα αυτό έως τις 6 Οκτωβρίου 1955.

Ο Γεώργιος Κοσμάς απεβίωσε το 1964.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9  «Αντιστράτηγος Κοσμάς Γεώργιος του Ιωάννου, ΑΜ 6203». *Συνοπτική Ιστορία του Γενικού Επιτελείου Στρατού 1901–2001*. Αθήνα: Διεύθυνση Ιστορίας Στρατού. 2001. σελ. 169.
2. ↑  «Κυβέρνησις ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΠΑΠΑΓΟΥ - Από 19.11.1952 έως 6.10.1955». Γενική Γραμματεία Κυβέρνησης. Ανακτήθηκε στις 10 Ιουλίου 2016.
Ο **Γεώργιος Κουβελάκης** (1936) είναι Έλληνας ανώτατος δικαστικός, επίτιμος σύμβουλος Επικρατείας, που διετέλεσε βουλευτής Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ και υπουργός Δικαιοσύνης στην τελευταία κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1936 στο Μαυρομμάτι Ιθώμης Μεσσηνίας, κοντά στην Αρχαία Μεσσήνη. Σπούδασε νομικά στην Αθήνα και το Παρίσι και ακολούθησε καριέρα στον δικαστικό κλάδο. Όταν παραιτήθηκε το 1993 για να τοποθετηθεί στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ, ήταν ο 6ος κατά σειρά αρχαιότητας σύμβουλος Επικρατείας.

Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας διώχθηκε ως μέλος της αντιστασιακής οργάνωσης *Δημοκρατική Άμυνα* και έζησε στο Παρίσι έως τη μεταπολίτευση. Ο Γ. Κουβελάκης, όπως και οι Γεώργιος Κοσμάς και Σπ. Πλασκοβίτης, ήταν οι μόνοι Σύμβουλοι της Επικρατείας που απολύθηκαν από τη δικτατορία για την αντιστασιακή τους δράση στην Ελλάδα, λόγος για τον οποίο οι δυο τελευταίοι φυλακίστηκαν. 

Διετέλεσε βουλευτής Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ (1993 - 1996) και υπουργός Δικαιοσύνης από τον Οκτώβριο του 1993 έως τον Φεβρουάριο του 1995.

Θητεία στο υπουργείο Δικαιοσύνης
--------------------------------

Ως υπουργός Δικαιοσύνης ήταν υπεύθυνος για το Νόμο 2172/1993, με τον οποίο καταργήθηκε η θανατική ποινή στην Ελλάδα.

Κυρίως γνωστός είναι για την ολομέτωπη, και επιτυχημένη, επίθεση που εξαπέλυσε στον τότε πρόεδρο του Αρείου Πάγου, Βασίλειο Κόκκινο, που ήταν και ο πρόεδρος του Ειδικού Δικαστηρίου που δίκασε τον Ανδρέα Παπανδρέου και συνεπώς αποτελούσε «κόκκινο πανί» για την ελληνική Κεντροαριστερά: ο Κουβελάκης κατόρθωσε να περιορίσει δραστικά τις αρμοδιότητές του.

Το 1994 ο Κουβελάκης εισηγήθηκε την ψήφιση νόμου που ανέθετε την επιθεώρηση των δικαστικών λειτουργών (εξαιρετικά κρίσιμο θέμα για την εσωτερική λειτουργία της Δικαιοσύνης) στον νεότερο από τους αντιπροέδρους του Αρείου Πάγου, Γεώργιο Βελή, που είχε οριστεί σε αυτή τη θέση από το Υπουργικό Συμβούλιο της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, και την αφαιρούσε από τον αρχαιότερο των αντιπροέδρων, Σωκράτη Σωκρατείδη, που το 1967, επί χούντας, είχε εισηγηθεί την παραπομπή του Ανδρέα Παπανδρέου για εσχάτη προδοσία για την Υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ.

Επίσης, με νόμο περιορίστηκαν δραστικά οι προαγωγές στον Άρειο Πάγο, για να μην τις αποφασίζει το Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο στο οποίο προήδρευε ο Κόκκινος.

Ο Κουβελάκης τελικά οδηγήθηκε σε παραίτηση από τη θέση του υπουργού Δικαιοσύνης τον Φεβρουάριο του 1995, όταν, σε σύγκρουσή του με τους συνδικαλιστές των σωφρονιστικών υπαλλήλων και τον πρόεδρό τους Αντώνη Αραβαντινό, ο υπουργός παρά τω πρωθυπουργώ και στενός συνεργάτης του Ανδρέα Παπανδρέου, Αντώνης Λιβάνης, πήρε το μέρος των συνδικαλιστών. Η σύγκρουση προέκυψε από συναντήσεις με βαρυποινίτες και διευκολύνσεις σε αυτούς που πραγματοποιούσε ο Αραβαντινός για λογαριασμό του Λιβάνη και της ΕΥΠ, χωρίς την άδεια του υπουργείου Δικαιοσύνης.

Πηγές
-----

1. 1 2  Κράτος και κυβερνήσεις της Μεταπολίτευσης 1974-2011, Δημήτριος Γ. Σιούφας, Αθήνα 2012, ISBN 978-960-93-3752-6
2. ↑  ΦΕΚ Α΄ 207, Εθνικό Τυπογραφείο (pdf)
3. ↑
4. ↑
5. ↑
6. ↑
7. ↑
Προτομή του Νικόλαου Πετιμεζά στα Καλάβρυτα
Ο **Νικόλαος Πετιμεζάς** (Σουδενά Καλαβρύτων, 1790 - Καλάβρυτα, 1865) ήταν στρατιωτικός, αγωνιστής του 1821, πολιτικός και αξιωματικός της Ελληνικής Βασιλικής Χωροφυλακής.

Γεννήθηκε στα Σουδενά Καλαβρύτων και ήταν γιος του Αθανασίου, γόνου της ιστορικής οικογένειας των Πετιμεζάδων και αδελφός του Βασιλείου. Το 1804, μετά την δολοφονία του πατέρα του, κατέφυγε στη Ζάκυνθο και κατατάχθηκε στα αγγλικά τάγματα της Επτανήσου όπου διακρινόμενος έγινε αξιωματικός. 

Όταν κηρύχθηκε η Επανάσταση του 1821 επέστρεψε στη Πελοπόννησο και μαζί με άλλους Πετμεζάδες μετείχε σε πολλές μάχες. Το 1826 με δύναμη 600 ανδρών κατέλαβε το Μέγα Σπήλαιο και απέκρουσε τις εφόδους του Ιμπραήμ. Στη συνέχεια διετέλεσε πληρεξούσιος της επαρχίας Καλαβρύτων και αργότερα μετά την απελευθέρωση εκλέχτηκε βουλευτής.

Όταν το 1833 συστάθηκε η Ελληνική Βασιλική Χωροφυλακή ήταν ένας από τους πρώτους δέκα Μοιράρχους του Σώματος.

Απεβίωσε στα Καλάβρυτα το 1865.

Πηγές
-----

* "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ. 15ος, σελ. 820.
Ο στρατηγός **Νικόλαος Ντούβας** (γεν. το 1947) υπηρέτησε ως Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού. 

Ο Ντούβας αποστρατεύτηκε τιμητικά από τον Ελληνικό Στρατό την 1η Μαρτίου 2006. 

Μετά την απόλυση του από το στρατό έχει διοριστεί ως πρόεδρος της ΕΚΟ (της μεγαλύτερης ελληνικής κρατικής εταιρείας πετρελαίου).

Πρώιμη ζωή και εκπαίδευση
-------------------------

Ο Νικόλαος Ντούβας μεγάλωσε στη Λάρισα. Στη συνέχεια, παρακολούθησαν την Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων από την οποία αποφοίτησε το 1970 με τον βαθμό του δεύτερου ανθυπολοχαγού του πεζικού.

Τον Ιούλιο του 1974 ο Νικόλαος Ντούβας συμμετείχε στην επιχείρηση "Νίκη" πολεμώντας τους τούρκους στην Κύπρο. 

Ο Νικόλαος Ντούβας ενίσχυσε την στρατιωτική του εκπαίδευση σπουδάζοντας σε στρατιωτικές και μη στρατιωτικές σχολές και κέντρα εκπαίδευσης στην Ελλάδα και τις Ηνωμένες Πολιτείες, συμπεριλαμβανομένης και της Ελληνικής Προχωρημένης Σχολής Πολέμου, της Σχολής Εθνικής Άμυνας, και το Κέντρο για τη Δημόσια Νομική και Πολιτική Επιστήμη στη Νομική Σχολή του ΕΚΠΑ.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Άρθρο για τον διορισμό του Ντούβα ως διευθύνων σύμβουλο της ΕΚΟ (ελληνικά)
Ο **Έντουαρντ Χωκ Λόκερ** (αγγλικά: Edward Hawke Locker‎, 9 Οκτωβρίου 1777, Ιστ Μόλινγκ, Κεντ – 16 Οκτωβρίου 1849, Άιβερ, Μπάκιγχαμσαϊρ) ήταν Άγγλος υδατογράφος (τα έργα του πλέον βρίσκονται στο Μουσείο Βικτώριας και Αλβέρτου και στο Βρετανικό Μουσείο) και διευθυντής του Βασιλικού Ναυτικού Νοσοκομείου του Γκρίνουιτς.

Βίος
----

Ήταν το τέταρτο (από τα πέντε) παιδιά και ο νεαρότερος γιος του πλοιάρχου της εποχής του Ναπολέοντα Ουίλλιαμ Λόκερ, και πήρε το όνομα του προστάτη ναυάρχου του πατέρα του Έντουαρντ Χωκ. Εισήλθε στο ναυτικό ως γραμματέας την 1η Ιουνίου 1795, και υπηρέτησε στο τμήμα Ινδιών (από το 1799) και το συμβούλιο ναυτικής έρευνας προτού γίνει πράκτορας και πολιτικός γραμματέας του Έντουαρντ Πέλιου όταν αυτός ήταν διοικητής Ανατολικών Ινδιών, Βόρειας Θάλασσας και Μεσογείου από το 1804 έως το 1814. Βρισκόταν στην Αγγλία τον Ιούλιο του 1802, όταν συνόδευσε τον Γάλλο αεροναυτικό Αντρέ-Ζακ Γκαρνερέν στην δεύτερη απογείωση του με αερόστατο στην Αγγλία κατά την διάρκεια της Ειρήνης της Αμιένης. Βρέθηκε ακόμη στην Ισπανία το 1813 κατά τον Πόλεμο της Ιβηρικής Χερσονήσου στο πλάι του Λόρδου Τζον Ράσελ μεταφέροντας επιστολές στον Ουέλινγκτον, ενώ επισκέφθηκε τον Ναπολέοντα τον Μάιο του 1814 κατά την εξορία του στη νήσο Έλβα.

Νυμφέυτηκε την Ελέανορ Μαίρη Ελίζαμπεθ Μπάουτσερ το 1815, της οποίας ο πατέρας Αιδεσιμότατος Τζόναθαν Μπάουτσερ ήταν φίλος του Τζορτζ Ουάσινγκτον. Τα παιδιά τους ήταν ο ποιητής Φρέντερικ Λόκερ-Λάμπσον (1821–1895) και ο μυθιστοριογράφος-δημοσιογράφος Άρθουρ Λόκερ (1828–1893), μετέπειτα αρχισυντάκτης της εφημερίδας *The Graphic*. Το ζευγάρι έζησε στο Γουίντσορ (1815–19) και έπειτα στο Γκρίνουιτς (μετά το 1819). Διορίστηκε γραμματέας (1819) και έπειτα πολιτικός επίτροπος (1824) του Βασιλικού Ναυτικού Νοσοκομείου, όπου εργάστηκε για την κατασκευή νέων οδών μαζί με τον Τζον Μακάνταμ στα ορυχεία του Νορθέμπριαν τα οποία κατείχε και το 1824 προώθησε τα σχέδια του πατέρα του για την δημιουργία Ναυτικής Πινακοθήκης σε αίθουσα του Νοσοκομείου. Για την διακόσμηση της αίθουσας έλαβε 31 πίνακες ζωγραφικής ως δώρο από τον Γεώργιο Δ΄, οι οποίοι αποτέλεσαν τον πυρήνα του μεταγενέστερου Εθνικού Ναυτικού Μουσείου. Συνδέθηκε και πάλι με τον Λόρδο Τζον Ράσελ ως ιδρυτικό μέλος του *Athenaeum Club*. Ωστόσο ψυχολογικά προβλήματα που είχε το 1844 τον ανάγκασαν να παραιτηθεί από την διοίκηση του νοσοκομείου. Αποσύρθηκε στο Άιβερ, όπου και πέθανε πέντε χρόνια αργότερα.

Έργα
----

* *Views of Spain* (*Όψεις της Ισπανίας*), 1824, με εικονογραφήσεις από τις υδατογραφίες του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Edward Hawke Locker (Biographical details)». *British Museum*. Ανακτήθηκε στις 18 Ιουνίου 2017.
2. 1 2   Knox Laughton, John (1893) «Locker, Edward Hawke» στο: Lee, Sidney, επιμ. *Dictionary of National Biography* **34** London: Smith, Elder & Co

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 35280319
* **Europeana**: agent/base/27933
* LCCN: n84128854
* ISNI: 0000 0001 1053 7248
* GND: 120164701
* SUDOC: 113628951
* ULAN: 500014392
* NLA: 35492628
* BNE: XX1003000
* RKD: 50525

 |

 |
Ο **Γιάννης Γκαϊτατζής** (Ξάνθη, 20 Απριλίου 1944) είναι Έλληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως αμυντικός.

Καριέρα
-------

### Σε συλλογικό επίπεδο

Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από τον Ορφέα Ξάνθης και το 1963 μετεγγράφηκε στον Ολυμπιακό Πειραιώς, με τη φανέλα του οποίου αγωνίστηκε έως το 1977, κατακτώντας 5 πρωταθλήματα (1966, 1967, 1973, 1974 και 1975) και 5 κύπελλα (1965, 1968, 1971, 1973 και 1975) Ελλάδας. Το καλοκαίρι του 1977 πήρε μεταγραφή στον Ολυμπιακό Νέων Λιοσίων, με τη φανέλα του οποίου έκλεισε την καριέρα του αγωνιζόμενος στο πρωτάθλημα της Β΄ Εθνικής κατηγορίας. 

### Στην εθνική Ελλάδας

Έχει φορέσει τη φανέλα της εθνικής Ελλάδας 15 φορές, το διάστημα μεταξύ 1967-1971. Το ντεμπούτο του πραγματοποιήθηκε στις 4 Οκτωβρίου 1967, στον εντός έδρας αγώνα εναντίον της Αυστρίας (4-1), για τα προκριματικά του Κυπέλλου Εθνών 1968.

### Μετά το ποδόσφαιρο

Έπειτα από την ενεργό δράση ως ποδοσφαιριστής ασχολήθηκε με την προπονητική και διετέλεσε προπονητής σε πλήθος συλλόγων μικρότερων εθνικών κατηγοριών. Ξεκίνησε την προπονητική του σταδιοδρομία με τον Α.Ο. Θήβα το 1980 και ακολούθως εργάστηκε στην Α.Ε. Ορχομενού τη σεζόν 1981-82 και στον Πανναυπλιακό τη σεζόν 1982-83 και 1983-84 με τον οποίο κατέκτησε το πρωτάθλημα του ομίλου του στο Εθνικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα το 1983 και την άνοδο στην Γ΄ Εθνική. Στο δεύτερο μισό της περιόδου 1983-84 ανέλαβε τον Α.Σ. Λαμία, στον οποίο παρέμεινε και την επόμενη χρονιά. Το καλοκαίρι του 1985 ανέλαβε την τεχνική ηγεσία του Παναργειακού. Στη συνέχεια εργάστηκε στον Α.Ο. Σπάρτης τον οποίο οδήγησε στην Β΄ Εθνική, αλλά και στους Ολυμπιακό Βόλου, Α.Σ. Λαμία, Α.Ο. Αιγάλεω, Παναρκαδικό και Ατρόμητο Αθηνών. Από τον Δεκέμβριο του 1996 μέχρι και τον Νοέμβριο του 1998 εργάστηκε στον Ιάλυσο Ρόδου, για να εργαστεί ακολούθως στους Α.Π.Ο. Κερατσίνι, Πανελευσινιακό, Αχαρναϊκό και Εθνικό.

Τίτλοι
------

* Πρωταθλήματα Ελλάδας: **5** (1966, 1967, 1973, 1974 και 1975)
* Κύπελλα Ελλάδας: **5** (1965, 1968, 1971, 1973 και 1975)

Παραπομπές
----------

1. ↑  *"Ο Γιάννης Γκαϊτατζής υπέγραψε χθες στον Ολυμπιακό Λιοσίων"*, εφ. Αθλητική Ηχώ, φύλλο 6ης Αυγούστου 1977, σελ. 6
2. ↑  *"Ο Γιάννης Γκαϊτατζής πάλι προπονητής στον Ορχομενό"*, εφ. Αθλητική Ηχώ, φύλλο 14ης Ιουλίου 1983, σελ. 3
3. ↑  *"Ο Γκαϊτατζής παραμένει προπονητής στο Ναύπλιο"*, εφ. Αθλητική Ηχώ, φύλλο 23ης Ιουλίου 1983, σελ. 4
4. ↑  εφ. Αθλητική Ηχώ, φύλλο 3ης Ιουνίου 1984, σελ. 6
5. ↑  *"Το μέλλον του Παναργειακού στα χέρια του Γκαϊτατζή"*, εφ. Αθλητική Ηχώ, φύλλο 11ης Αυγούστου 1985, σελ. 4
6. ↑  Flashback: Ο Γιάννης Γκαϊτατζής στον πάγκο του Ιάλυσου rodiaki.gr

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* *Η Ιστορία του Ολυμπιακού*, Έκδοση *Γ.Χ. Αλεξανδρής*, Αθήνα 1996
* *Θρύλος πορεία μέσα στο χρόνο*, Έκδοση *Ηλιότριπο*, Αθήνα 1997 ISBN 569-584-365-2
* *Χρυσός Θρύλος* Έκδοση *Art Press,Εκδοτική Α.Ε.*, Αθήνα 1997
* Β. Καρδάσης, *Ολυμπιακός ένα αρχείο μια ιστορία*, Μίλητος, Αθήνα 1997
* Β. Καρδάσης, *80 χρόνια 80 μορφες*, Ελληνικά γράμματα, ISBN 960-442-021-6
Ο **Έλενος** ήταν πρίγκιπας του Βασιλείου της Ηπείρου κατά την ελληνιστική περίοδο. Ήταν γιος του περιβόητου βασιλιά Πύρρου και της Βιρκέννας, κόρης του Βαρδύλλιος από την Ιλλυρία.

Σε πολύ νεαρή ηλικία συνόδεψε τον πατέρα του στη φιλόδοξη εκστρατεία του στην Ιταλία. Θεωρείται πως ο Πύρρος, ευχαριστημένος με τις επιτυχίες του στη Σικελία, σκόπευε να εγκαταστήσει εκεί το γιο του ως βασιλιά. Ωστόσο το ρεύμα της τύχης άλλαξε. Όταν ο Πύρρος αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τόσο τη Σικελία όσο και την Ιταλία, άφησε τον Έλενο στον Τάραντα, μαζί με το Μίλωνα, επικεφαλής της φρουράς που έμεινε εκεί, να φυλάει τη μοναδική πόλη που απέμεινε υπό την εξουσία του. Λίγο καιρό αργότερα τους ανακάλεσε στην πατρίδα, εξαιτίας των νέων ευκαιριών επέκτασης που παρουσιάστηκαν στη Μακεδονία και τη Νότια Ελλάδα.

Ο Έλενος συνόδεψε τον πατέρα του στην εκστρατεία που πραγματοποίησε στην Πελοπόννησο το 272 π.Χ. Μετά τη μοιραία νυχτερινή επίθεση στο Άργος, η οποία στοίχισε στον Πύρρο τη ζωή, ο Έλενος έπεσε στα χέρια του Αντίγονου Γονατά, ο οποίος όμως του φέρθηκε με μεγαλοψυχία και τις τιμές που άρμοζαν στη θέση του. Τελικά τον έστειλε με ασφάλεια πίσω στην Ήπειρο, όπου μετέφερε τα λείψανα του πατέρα του. Μετά το περιστατικό αυτό δεν διαθέτουμε άλλες πληροφορίες για το πρόσωπό του.

Δείτε επίσης
------------

* Δυναστεία των Αιακιδών
* Αρχαία Ήπειρος
* Ελληνιστική Περίοδος

Πηγές
-----

Αρχαίες
1. ↑  Πλούταρχος, *«Βίοι Παράλληλοι: Πύρρος»*, §9
2. ↑  Marcus Junianus Justinus, *«Επιτομή της Φιλιππικής Ιστορίας του Πομπήιου Τρόγου»*, 18.1
3. ↑  Marcus Junianus Justinus, *«Επιτομή της Φιλιππικής Ιστορίας του Πομπήιου Τρόγου»*, 25.3
4. ↑  Marcus Junianus Justinus, *«Επιτομή της Φιλιππικής Ιστορίας του Πομπήιου Τρόγου»*, 25.5
5. ↑  Πλούταρχος, *«Βίοι Παράλληλοι: Πύρρος»*, §33 και §34

Σύγχρονες
* William Smith, *«Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology»*, (1870), Λήμμα: Helenus

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Δυναστεία των Αιακιδών |
| --- |
|  |
| Βασιλείς | 
* Άδμητος
* Θαρύπας
* Αλκέτας Α΄
* Νεοπτόλεμος Β΄
* Αρύββας
* Αλέξανδρος Α΄
* Αιακίδης
* Αλκέτας Β΄
* Πύρρος Α΄
* Νεοπτόλεμος Γ΄
* Αλέξανδρος Β΄
* Πύρρος Β΄
* Πτολεμαίος Β΄
 |  |
|  |
| Βασίλισσες | 
* Φθία Α΄
* Τρωάδα Α΄
* Κλεοπάτρα
* Φθία Β΄
* Αντιγόνη
* Λάνασσα
* Βιρκέννα
* Ολυμπιάδα
* Δηιδάμεια Β΄
 |
|  |
| Άλλα μέλη | 
* Ολυμπιάδα
* Καδμεία
* Δηιδάμεια Α΄
* Τρωάδα Β΄
* Αλέξανδρος
* Τεύκρος
* Εσιονεύς
* Νίσος
* Πτολεμαίος Α΄
* Έλενος
* Νηρηΐς
* Φθία
 |

 |
Ο **Έντουαρντ «Τεντ» Σάγκαρ** (7 Φεβρουαρίου 1910 - 16 Οκτωβρίου 1986) ήταν ποδοσφαιριστής της Έβερτον και της Εθνικής Αγγλίας.

Ήταν γνωστός ως ένας ατρόμητος τερματοφύλακας με μεγάλη ικανότητα. Με την Έβερτον κέρδισε δύο πρωταθλήματα Αγγλίας (1931-32, 1938-39) και ένα κύπελλο (1933). Επίσης, αγωνίστηκε 4 φορές με την Εθνικής Αγγλίας και μία με την Εθνική Βορείου Ιρλανδίας. 

Πριν πάει στην Έβερτον αγωνιζόταν σε μια μικρή ομάδα την Τάουν Κόλερι του Γιορκσάιρ και στα 19 του μεταγράφηκε για το ποσό των 10 λιρών στην Έβερτον (1929). Έπειτα από εννιά μήνες παραμονής και προπόνησης με την ομάδα των νέων έπαιξε για πρώτη φορά στις 18 Ιανουαρίου 1930 στο εντός έδρας ματς με τη Ντέρμπι. Στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου υπηρετούσε στο Πορτάουν της Ιρλανδίας και οι Βορειοϊρλανδοί του ζήτησαν να υπερασπίσει την εστία τους σε ένα αγώνα με την Εθνική Ιρλανδίας, αφού οι περισσότεροι από τους παίκτες τους υπηρετούσαν.

Ολοκλήρωσε την ποδοσφαιρική του καριέρα το 1952 στις 15 Νοεμβρίου δίνοντας τον 463ο και τελευταίο του αγώνα στο πρωτάθλημα με την Έβερτον. Διατηρούσε το ρεκόρ συμμετοχών στην Έβερτον μέχρι το 1994 όταν καταρίφθηκε από τον επίσης τερματοφύλακα Νέβιλ Σάουθχολ. Επιπρόσθετα, είχε ακόμη 32 παρουσίες σε αγώνες κυπέλλου. Η καρίερα του διήρκεσε 22 χρόνια και 10 μήνες και είναι η μεγαλύτερη σε διάρκεια ενός ποδοσφαιριστή στην ίδια ομάδα στην Αγγλία. Πέθανε τον Οκτώβριο του 1986 σε ηλικία 76 ετών.

Τίτλοι
------

* Πρωτάθλημα Αγγλίας: 1932, 1939
* Κύπελλο Αγγλίας: 1933
* Κομιούνιτι Σιλντ:1932

Παραπομπές
----------

1. ↑  Toffeeweb
2. ↑  «Everton F.C. Millennium Giant». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Ιουνίου 2012. Ανακτήθηκε στις 15 Νοεμβρίου 2012.
3. ↑  «The History of Everton Football Club». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Ιουλίου 2011. Ανακτήθηκε στις 15 Νοεμβρίου 2012.
4. ↑  Σαν σήμερα (σελ. 24)[*νεκρός σύνδεσμος*]

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Τεντ Σάγκαρ, πιστός στην Έβερτον 22 χρόνια και 10 μήνες!
* Τεντ Σάγκαρ, 22 χρόνια και 10 μήνες στην ίδια ομάδα!
* ΕΡΕΥΝΑ Τεντ Σάγκαρ, πιστός στην Έβερτον 22 χρόνια και 10 μήνες![*νεκρός σύνδεσμος*]
* Ted Sagar
* Ted Sagar[*νεκρός σύνδεσμος*]
* Great Players
Ο **Γεώργιος-Γουλιέλμος**, πολων. Jerzy IV Wilhelm książę Liegnitz (29 Σεπτεμβρίου 1660 - 21 Νοεμβρίου 1675) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν δούκας της Λεγκνίτσα & Μπζεγκ (από το 1672). Ήταν ο τελευταίος άρρην του κύριου κλάδου των Πιαστ, απογόνων του Βλαντίσλαφ Β΄ του *Εξόριστου*, υψηλού δούκα της Πολωνίας & δούκα της Σιλεσίας και γενάρχη του κλάδου των Πιαστ-Σιλεσίας.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο μόνος γιος του Χριστιανού δούκα του Μπζεγκ και της Λουίζας των Ασκάνια, κόρης του Ιωάννη-Καζιμίρ πρίγκιπα του Άνχαλτ-Ντέσσαου.

Ο Χριστιανός είχε ζήσει εξόριστος στην Πολωνία και στο δουκάτο της Πρωσίας κατά τον Τριακονταετή Πόλεμο, καθώς ο πατέρας του Ιωαννης-Χριστιανός είχε περιπέσει στη δυσμένεια του Φερδινάνδου Β΄ των Αψβούργων. Τελικά το 1664 έγινε μόνος κύριος στη Λεγκνίτσα και το Μπζεγκ. Όταν το 1668 ο Ιωάννης Β΄ Καζιμίρ της Πολωνίας παραιτήθηκε, ο Χριστιανός έγινε υποψήφιος και για να κερδίσει τους παλαιούς ευγενείς, ήθελε να βαφτίσει τον γιο του "Μιέσκο" ή "Μπολέσλαφ" (παλαιά ονόματα των Πιαστ), αλλά οι Καλβινιστές κληρικοί του δουκάτου του αντιτέθηκαν, για να μην επιστρέψει ο παγανισμός στην Πολωνία. Ωστόσο ο γιος του μιλούσε Πολωνικά και φορούσε ενδύματα της Πολωνίας. 

Ο Γεώργιος-Γουλιέλμος απεβίωσε 15 ετών.

Πηγές
-----

* Genealogical database by Herbert Stoyan[permanent dead link]
* Marek, Miroslav. "Complete Genealogy of the House of Piast: Silesia". Genealogy.EU.
* Cawley, Charles, SILESIA, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. Ανακτήθηκε στις 2  Μαΐου 2014.
2. 1 2  dw.3677.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 67195134
* ISNI: 0000 0000 1047 8412
* GND: 115395792

 |

 |
Ο **Έντουαρντ Γουόλτερ Μώντερ** (*Edward Walter Maunder*, 12 Απριλίου 1851 – 21 Μαρτίου 1928) ήταν Βρετανός αστρονόμος που μελέτησε τις ηλιακές κηλίδες και τον μαγνητικό ηλιακό κύκλο, με αποτέλεσμα την ανακάλυψη της περιόδου χωρίς κηλίδες μεταξύ 1645 και 1715. Αυτή η περίοδος είναι γνωστή σήμερα με το όνομα Ελάχιστο Μώντερ.

Ο Μώντερ γεννήθηκε στο Λονδίνο, εργάστηκε στο Βασιλικό Αστεροσκοπείο του Γκρήνουιτς και μετά πήρε το πτυχίο του στο King's College στο Λονδίνο. Το 1873 γύρισε στο Βασιλικό Αστεροσκοπείο του Γκρήνουιτς σαν βοηθός φασματοσκοπίου απορρόφησης. Στη δουλεία του φωτογράφισε και μέτρησε τις ηλιακές κηλίδες και πρόσεξε ότι το γεωγραφικό πλάτος όπου γίνονται οι ηλιακές κηλίδες διαφέρουν τακτικά στη διάρκηση ενός κύκλου 11 χρόνια. Μετά το 1891 τον βοήθησε στη δουλεία του η δεύτερη γυναίκα του, Annie Scott Dill Maunder (Russell όνομα γέννησης), μαθηματική απο το Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ.

Μελέτησε τη δουλειά του Gustav Spörer, ο οποίος είχε αναγνωρίσει μια περίοδο απο 1400 μέχρι 1510, όταν ήταν ελάχιστες οι ηλιακές κηλίδες (Spörer Ελάχιστο), έψαξε στα παλιά αρχεία του αστεροσκοπίου για να καθορίσει αν υπήρχαν και άλλες τέτοιες περίοδοι. Αυτή η μελέτη του οδήγησε το στην ανακάλυψη, το 1893, της περίοδος που είναι τώρα γνωστό με το όνομα Μώντερ Ελάχιστο (επίσης «Ελάχιστο -του- Μόντερ»).

(Μετάφραση απο το ισπανικό άρθρο).

Σύλλογος Φίλων Αστρονομίας Κρήτης:
*Οι παρατεταμένες περίοδοι μειωμένης ηλιακής δραστηριότητας σχετίζονται με πτώση της μέσης θερμοκρασίας στη Γη, όπως συνέβη κατά το ασυνήθιστα ψυχρό διάστημα από το 1645 έως το 1715, γνωστό ως «Ελάχιστο του Μόντερ».*

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Dalibor Brozović, Tomislav Ladan: «Hrvatska enciklopedija» (Κροατικά) Ινστιτούτο Λεξικογραφίας «Μίροσλαβ Κρλέζα». 1999. 39545. ISBN-13 978-953-6036-31-8. ISBN-10 953-6036-31-2.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 45064763
* LCCN: n82110211
* ISNI: 0000 0000 8378 6379
* GND: 116853972
* SUDOC: 114965676
* BNF: cb10572126x (data)
* BIBSYS: 98054459

 |

 |
Συντεταγμένες: 42°23′46.60″N 45°41′20.34″E﻿ / ﻿42.3962778°N 45.6889833°E﻿ / 42.3962778; 45.6889833

Το **Ντίκλο** ( γεωργιανά: დიკლო) είναι ένα χωριό στην ιστορική περιοχή Τουσέτι της Γεωργίας. Διοικητικά, υπάγεται στο Δήμο Αχμέτα στο μχάρε Καχέτι. Βρίσκεται μεταξύ του Καυκάσου και της οροσειράς Πιρικίτα του Τουσέτι.

Δημογραφικά στοιχεία
--------------------

Το 2002, βάσει της απογραφής, στον οικισμό ζούσαν 16 άτομα, εκ των οποίων οι 5 ήταν άντρες και οι 11 γυναίκες. Φαίνεται πως θεωρούνταν λαϊκοί ήρωες που προστάτευαν τον οικισμό. Στην καρδιά του χωριού υπήρχε ένα ιερό, στο οποίο απαγορευόταν η πρόσβαση στις γυναίκες. Βάσει της απογραφής του 2014, ο οικισμός είναι πλέον ακατοίκητος.

| Έτος απογραφής | Πληθυσμός |
| --- | --- |
| 2002 | 16 |
| 2014 | 0 Μείωση |

  

Ερείπια του Παλαιού Ντίκλο

Φρούριο του Ντίκλο
------------------

Σε απόσταση 2 χλμ. ανατολικά του χωριού, βρίσκονται τα ερείπια του Παλαιού Ντίκλο και του φρούριού του. Το φρούριο είναι αναγνωρισμένο ως Αμετακίνητο Μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς της Γεωργίας από το 2018. Το΄φρούριο χρονολογείται να έχει έναρξη κατασκευής τον 4ο αιώνα και έχει σημαντική θέση στην Ιστορία του Τουσέτι, εφόσον φύλασσε τα βόρεια σύνορα της χώρας κατά την μεσαιωνική περίοδο.

Το φρούριο είναι χτισμένο σε ένα ψηλό και απόκρημνο βουνό με πευκοδάση. Στα κτίρια του συγκροτήματος περιλαμβάνονται οικήματα, καταφύγια, αποθήκες και οχυρωματικές δομές. Οι δομές είναι κατασκευασμένες ώστε να σχηματίζουν ένα συμπαγές, ολοκληρωμένο και αυτόνομο σύστημα άμυνας. Στη συνεκτικότητα αυτή συμβάλλουν οι πολύ στενοί διάδρομοι πλάτους ~1 μ. που θα περιόριζαν την κινητικότητα των εισβολέων.

Στο φρούριο διακρίνονται 3 υψομετρικά επίπεδα. Το κατώτερο επίπεδο προοριζόταν για καλλιέργειες και αγροτικές δραστηριότητες. Στα άλλα δύο επίπεδα βρίσκονταν τα οικήματα, χτισμένα κοντά το ένα στο άλλο, και με τους εξωτερικούς τοίχους τους να σχηματίζουν ένα τείχος προστασίας. Στο κορυφαίο επίπεδο υπήρχε ένας ορθογώνιος διώροφος πύργος. 

Κατά τον 17ο αιώνα, υπήρχε μόνο μια στενή είσοδος για την οχυρωμένη πόλη.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «დიკლოს ციხე-სახლი - ახმეტის რაიონი • about.ge». *www.about.ge*. Ανακτήθηκε στις 20 Ιουλίου 2019.
2. ↑  Circle. «საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური». *www.geostat.ge* (στα Γεωργιανά). Ανακτήθηκε στις 20 Ιουλίου 2019.
3. 1 2  «Culture». *memkvidreoba.gov.ge*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Ιουλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 20 Ιουλίου 2019.
4. 1 2 3  Administrator (12 Αυγούστου 2018). «დიკლო – ციხე-სოფელი თუშეთში, რომელსაც ეროვნული კატეგორია განესაზღვრა». *Travel in Georgia* (στα Γεωργιανά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Ιουλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 20 Ιουλίου 2019.
Ο **Γεώργιος Γκίζας** (2 Ιανουαρίου 1916 - 5 Νοεμβρίου 2022) ήταν Έλληνας πολεμιστής του Έπους του ’40. Είχε υπηρετήσει ως στρατιώτης στο ιστορικό 2/39 Σύνταγμα Ευζώνων, το οποίο αποτελούσε μέρος της 8ης Μεραρχίας Πεζικού και ήταν μια από τις πρώτες ελληνικές στρατιωτικές μονάδες που πολέμησαν τους Ιταλούς το 1940.

Βιογραφία
---------

Ο Γκίζας γεννήθηκε στις 2 Ιανουαρίου του 1916 στην Ελευθέριανη της ορεινής Ναυπακτίας. Γονείς του ήταν ο Θωμάς και η Βασιλική Γκίζα, ενώ η σύζυγος του ονομαζόταν Ελένη, με την οποία είχαν αποκτήσει τρία παιδιά.

Το 1936 παρουσιάστηκε για να υπηρετήσει την στρατιωτική του θητεία στο 2/39 Σύνταγμα Ευζώνων. Μετά την βασική του εκπαίδευση μετέβη στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα όπου έλαβε μέρος στην κατασκευή των Οχυρών της «Γραμμής Μεταξά», έχοντας την ευθύνη μεταφοράς υλικών ως ημιονηγός. Το 1939 απολύθηκε, ολοκληρώνοντας την θητεία του στις τάξεις του Ελληνικού Στρατού.

Τον Οκτώβριο του 1940 και με την εισβολή των Ιταλών στην ελληνοαλβανική μεθόριο, επιστρατεύτηκε και παρουσιάστηκε μαζί και άλλους συγχωριανούς του στο Κεφαλόβρυσο Αιτωλοακαρνανίας, κοντά στο Αιτωλικό. Μετέβη στο Μέτωπο ως στρατιώτης σε Τάγμα του 2/39 Συντάγματος Ευζώνων, το οποίο ήταν από τα πρώτα τμήματα του Ελληνικού Στρατού που συγκρούστηκε με τις ιταλικές δυνάμεις.

Απεβίωσε στις 5 Νοεμβρίου του 2022, πλήρης ημερών, σε ηλικία 106 ετών και 10 μηνών, ως ο τελευταίος εύζωνας του Μετώπου του ’40.

Είχε τιμηθεί από το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας της Ελλάδος με το «Μετάλλιο Εκστρατείας 1940-41» κατά την 28η Οκτωβρίου του 2019 στο χωριό του την Ελευθέριανη, ενώ το 2021 ανήμερα πάλι της εθνικής επετείου του «ΟΧΙ» του απονεμήθηκε τιμητική πλακέτα από τον Δήμο Ναυπακτίας, σε εορταστική εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στην Πλατεία Φαρμάκη της πόλης της Ναυπάκτου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.ethnos.gr/greece/article/231586/naypaktospethaneoteleytaioseyzonaspoypolemhsetoysitaloyshtan106eton.
2. ↑  «2/39 Σύνταγμα Ευζώνων» (PDF). 2/39 Evzone Regiment. σελίδες 1–2. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 9 Ιανουαρίου 2016.
3. 1 2  ΕΡΤ - Γεώργιος Γκίζας: Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 106 ετών ο τελευταίος των ευζώνων του 1940.
4. 1 2  Εφημερίδα «Έθνος» - Ναύπακτος: Πέθανε ο τελευταίος Εύζωνας που πολέμησε τους Ιταλούς - Ήταν 106 ετών.
Η **Asha Haji Elmi Amin** (1962 στο Galguduud της Σομαλίας ) είναι ακτιβίστρια για την ειρήνη και για τα δικαιώματα των γυναικών.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Η Asha Haji Elmi γεννήθηκε σε μια οικογένεια ανώτερης μεσαίας τάξης και ως εκ τούτου είχε περισσότερες ευκαιρίες από πολλές άλλες γυναίκες της Σομαλίας. Έτσι σπούδασε οικονομικά και διοίκηση και οργάνωση επιχειρήσεων στο Εθνικό Πανεπιστήμιο του Μογκαντίσου καθώς και στο Ναϊρόμπι της Κένυας. Για μικρό χρονικό διάστημα εργάστηκε στο Υπουργείο Οικονομικών και στη συνέχεια δραστηριοποιήθηκε στην κοινωνία των πολιτών. Είναι παντρεμένη με τον πρώην πρωθυπουργό της Σομαλίας Abdi Farah Shirdon Saaid.

Μετά το ξέσπασμα του εμφύλιου πολέμου στη Σομαλία, η Asha Haji Elmi ίδρυσε την οργάνωση *Save the Somali Women and Children* (SSWC) το 1992.

Με την έναρξη των ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων στη Σομαλία στην Άρτα (Τζιμπουτί) το 2000, στην οποία συμμετείχαν σχεδόν αποκλειστικά οι πέντε μεγάλες φυλές της Σομαλίας, η Asha Haji Elmi ίδρυσε το δικτυο γυναικών *'η έκτη φυλή',* προκειμένου να τονίσει τη σημασία των γυναικών στην ειρηνευτική διαδικασία. Αυτή ήταν η πρώτη φορά που γυναίκες εκπροσωπήθηκαν στις ειρηνευτικές συνομιλίες, και μάλιστα ως ξεχωριστή ομάδα. Δεν είχαν συμμετάσχει στο παρελθόν, καθώς παραδοσιακά δεν παίζουν πολιτικό ρόλο στις φυλές. Η Asha Haji Elmi είναι παντρεμένη με έναν άντρα από μια αντίπαλη φυλή, κάτι που αντιμετωπίστηκε και από τις δυο φυλές με καχυποψία. Η *έκτη φυλή* πέτυχε, μεταξύ άλλων, τουλάχιστον 12% των θέσεων στο ομοσπονδιακό μεταβατικό κοινοβούλιο της Σομαλίας να προορίζεται για γυναίκες.

Η Asha Haji Elmi αγωνζεται επίσης κατά του εκτεταμένου ακρωτηριασμού γεννητικών οργάνων σε κορίτσια της Σομαλίας. Από τον Αύγουστο του 2004 έως το 2009 ήταν μέλος του μεταβατικού κοινοβουλίου. Ήταν μεταξύ των υποψηφίων για το 1000 Women Project για το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης του 2005.

Το 2008 η Έλμι έλαβε το εναλλακτικό βραβείο Νομπελ.

Από το 2012 είναι μέλος της σομαλικής βουλής.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6 7  «Asha Haji Elmi» (στα Αγγλικά). rightlivelihoodaward.org. Ανακτήθηκε στις 16 Μαρτίου 2021.
2. 1 2  «THE OFFICIAL LIST OF THE NEW MEMBERS OF SOMALI PARLIAMENT IN 2012-2016» (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Οκτωβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 16 Μαρτίου 2021.
3. ↑  «Somali president names political newcomer as PM -diplomats» (στα Αγγλικά). Reuters. 6 Οκτωβρίου 2012. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Δεκεμβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 16 Μαρτίου 2021.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Asha Haji Elmi στο Wikimedia Commons
* «Asha Haji Elmi Amin» (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Μαρτίου 2007.
* Συνέντευξη στο BBC με την Asha Haji Elmi, 2007 (Αγγλικά)

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 285628550
* ISNI: 0000 0003 9176 3902

 |

 |
Ο **Α.Σ. Άρης Πτολεμαΐδας** υπήρξε αθλητικός σύλλογος της Πτολεμαΐδας που ιδρύθηκε το 1928 και δραστηριοποιήθηκε στο άθλημα του ποδοσφαίρου. Αποτέλεσε το πιο διακεκριμένο ποδοσφαιρικό σωματείο της πόλης.

Αρχικά αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας που διοργάνωνε η Ε.Π.Σ. Μακεδονίας και τη σεζόν 1953-54 αναδείχθηκε πρωταθλητής, ενώ το 1957 υπήρξε ένα από τα δεκαέξι συνολικά ιδρυτικά σωματεία της Ε.Π.Σ. Βορειοδυτικής Μακεδονίας. Το 1961 και το 1962 αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα για την άνοδο στην Α΄ Εθνική που άτυπα αποτελούσε πρωτάθλημα Β΄ Εθνικής και όπου αμφότερα προκρίθηκε από το πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Β/Δ Μακεδονίας. 

Το 1962 κέρδισε την ιστορική άνοδο στη νεοσύστατη τότε Β΄ Εθνική κατηγορία και συμμετείχε στο πρώτο επίσημο πρωτάθλημα της σεζόν 1962-63, κατά το οποίο κατέλαβε την 8η θέση της βαθμολογίας, ενώ ο ποδοσφαιριστής του Άρη Αιμίλιος Θεοφανίδης, αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ του ομίλου. Στην Β΄ Εθνική αγωνίστηκε ανελλιπώς μέχρι και τη σεζόν 1971-72, σημειώνοντας συνολικά 10 χρόνια παρουσίας. Τις χρονιές 1963-64 και 1996-67 κατέλαβε την 4η θέση της βαθμολογίας αμφότερα.

Στη συνέχεια αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Β/Δ Μακεδονίας και το 1977 κέρδισε την άνοδο στη νεοσύστατη τότε Εθνική Ερασιτεχνική κατηγορία, τρίτη τη τάξει εθνική κατηγορία, στην οποία αγωνίστηκε τη σεζόν 1977-78. Έπειτα τη λήξη της αγωνιστικής περιόδου, το καλοκαίρι του 1978 αποφασίστηκε η συγχώνευσή του με τον συμπολίτη «Πτολεμαίο Πτολεμαΐδας» (έτος ίδρυσης 1926), κάτι που σήμαινε και το τέλος της ιστορίας του. Από τη συγχώνευση δημιουργήθηκε ο «Α.Γ.Σ. Εορδαϊκός Πτολεμαΐδας» ως μετονομασία του Άρη και ο «Α.Γ.Σ. Αναγέννηση Πτολεμαΐδας» ως μετονομασία του Πτολεμαίου.

Από τον Άρη Πτολεμαΐδας αναδείχθηκαν σπουδαίοι ποδοσφαιριστές όπως μεταξύ άλλων ο Βασίλης Ζεΐμπέκης (Άρης Θεσσαλονίκης), ο Βαγγέλης Πετράκης (Άρης Θεσσαλονίκης, ΑΕΚ, ΟΦΗ), ο Βαγγέλης Κούσης (Απόλλων Καλαμαριάς), Αιμίλιος Θεοφανίδης (ΑΕΚ, ΠΑΟΚ), Βαγγέλης Τσιφτσάκης (Α.Γ.Σ.Κ. Καστοριά), Μάκης Βουνοτρυπίδης (Α.Ο. Τρίκαλα), Στέλιος Πουλασιχίδης (ΠΑΟΚ) και Γιώργος Τανίδης (ΑΕΚ, Παναχαϊκή, Α.Σ. Ρόδος), με σημαντική παρουσία στην Α΄ Εθνική.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  Τσιώρας, Κώστας. «60 χρόνια από την ίδρυση της ιστορικής Ε.Π.Σ. ΒορειοΔυτικής Μακεδονίας - Ιστορική αναδρομή». *matiesstasport.blogspot.com*. Ανακτήθηκε στις 21 Νοεμβρίου 2017.
2. ↑  Greece - List of Second Level Final Tables, 1962/63, Alexander Mastrogiannopoulos, Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation
3. ↑  Greece - List of Second Level Final Tables, Alexander Mastrogiannopoulos, Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation
4. ↑  Greece - List of Second Level Final Tables, 1963/64, Alexander Mastrogiannopoulos, Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation
5. ↑  Greece - List of Second Level Final Tables, 1966/67, Alexander Mastrogiannopoulos, Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation

Πηγές
-----

* Βασίλης Ζεΐμπέκης, «Ο ΑΘΛΗΤΙΣΜΌΣ ΣΤΗΝ ΠΤΟΛΕΜΑΪΔΑ ΑΠΟ ΤΟ 1920 / ΑΡΗΣ ΠΤΟΛΕΜΑΪΔΑΣ» ptolemaida.gr
* Νίκος Παπαδόπουλος, «Άρης, ο θρύλος της Πτολεμαΐδος», 15 Μαρτίου 2011 ai-vres.blogspot.com
Ο **Ντίμο Γκεοργκίεφ Τόνεφ** (γεννημένος στις 2 Ιουλίου 1964) είναι Βούλγαρος παλαίμαχος διεθνής πετοσφαιριστής. Έχει ύψος 205 εκ. και αγωνιζόταν στη θέση του κεντρικού.

Καριέρα
-------

Ο Ντίνο Τίνεφ έκανε τα πρώτα του βήματα στο χώρο της πετοσφαίρισης στις ακαδημίες της ΤΣΣΚΑ Σόφιας, η οποία έμελλε να αποτελέσει και την ομάδα με την οποία υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο. Το 1983 μεταπήδησε στην έταιρη ομάδα της Σόφιας, τη Λέφσκι, στην οποία παρέμεινε για τα επόμενα έξι χρόνια.

Το 1989 άφησε τη Βουλγαρία και ταξίδεψε στην Ιταλία στην οποία παρέμεινε για πέντε χρόνια αγωνιζόμενος με τις Πάντοβα (1989-90), Βόλει Τρεβίζο (1990-92), Πράτο (1992-93) και Κατάνια (1993-94).

Το 1994 μεταπήδησε στην Ελλάδα για λογαριασμό του Ολυμπιακού Πειραιώς στον οποίο παρέμεινε για ένα χρόνο χωρίς να καταφέρει να κατακτήσει κάποιο τίτλο. Το 1995 μεταπήδησε στον Παναθηναϊκό, στον οποίο παρέμεινε για τρία χρόνια.

Επόμενος και τελευταίος -όπως αποδείχθηκε- σταθμός της επαγγελματικής καριέρας του Τόνεφ ήταν η τουρκική Γαλατάσαράι.

Διεθνείς συμμετοχές
-------------------

Ο Ντίμο Τόνεφ ήταν διεθνής με την εθνική ομάδα πετοσφαίρισης της Βουλγαρίας για αρκετά χρόνια πραγματοποιώντας δεκάδες συμμετοχές. Μεταξύ άλλων, συμμετείχε με την εθνική Βουλγαρίας στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ατλάντα το 1996.

Τίτλοι
------

* 1 CEV Cup: 1991

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.legavolley.it/player/TON-DIM-64.
2. ↑  (Ιταλικά) *www.legavolley.it*. TON-DIM-64. Ανακτήθηκε στις 7  Μαΐου 2022.

Πηγές
-----

* Το βιογραφικό του Τόνεφ
Ο **Νικόλαος Παλαιολόγος** ήταν Bυζαντινός αξιωματούχος του 11ου αιώνα, από τα πρώτα γνωστά μέλη της οικογένειας των Παλαιολόγων.

Ήταν γιος του Νικηφόρου Παλαιολόγου και άγνωστης μητέρας, αδελφοί του ήταν ο Ρωμανός και ο Γεώργιος. Ήταν στρατιωτικός και σκοτώθηκε στη Μάχη του Δυρραχίου στις 18 Οκτωβρίου 1081, πιθανότατα κάτω από τις διαταγές του πατέρα του που ήταν στρατηγός στην περιοχή, στην ίδια μάχη σκοτώθηκε και ο αδελφός του Γεώργιος. Πιθανότατα πήρε μέρος στις εκστρατείες του Αλέξιου Κομνηνού την ίδια περίοδο ενάντια των Νορμανδών όπως και τα άλλα μέλη της οικογενείας του. Δεν είναι γνωστό αν παντρεύτηκε ή αν άφησε απογόνους.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Cawley, Charles, Foundation for Medieval Genealogy, 2011, ανακτήθηκε 6 Μαΐου 2019
Η περιοχή Λόρι (Βόρεια Αρμενία): το δυτικό τμήμα του είναι το Τασιρ Ντζοραγκέτ.
Ο **Γεώργιος/Κιουρίκε/Γκουργκέν Α΄**, (εναλλακτικά γραφή Gorige, Korike ή Gurgen), αρμενικά: Գուրգեն Ա Կյուրիկե‎ Gurgen I Kiurike, (άκμασε το διάστημα 979 - 989) από τον Οίκο των Βαγρατιδών της Αρμενίας (Μπαγκρατούνι) ήταν ο πρώτος βασιλιάς του βασιλείου του Tασίρ-Ντζοραγκέτ (= Λορί).

Βιογραφία
---------

Ήταν ο τρίτος γιος τού Ασώτιος Γ΄ της Αρμενίας, τελευταίου βασιλιά πριν η Αρμενία υπαχθεί στη Ρωμανία/Βυζαντινή Αυτοκρατορία. 

Αδελφοί του ήταν ο Σεμπάδ Β΄ της Αρμενίας (βασ. 977-989) και ο Γκαγκίκ Α΄ της Αρμενίας (989-1017/20). Ο Γεώργιος Α΄ ίδρυσε δικό του κράτος στη Βόρεια Αρμενία (δυτικό Λόρι) και έτσι έγινε ο ιδρυτής του κλάδου Τασίρ-Ντζοραγκέτ, του Οίκου των Βαγρατιδών.

Οικογένεια
----------

Τον διαδέχθηκε ο γιος του Δαβίδ Α΄ ο *Ακτήμων* (Ανογκίν), ως βασιλιάς του Τασίρ-Ντζοραγκέτ.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. 1 2 3  (Aρμενικά) *Αρμένικη Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια*. 1974.
2. ↑  Richard G. Hovannisian (1997). *The Armenian People from Ancient to Modern Times, V. 1*. New York: St. Martin's Press. σελίδες 172.
Ο **Νικόλαος Μπούμπουλης** (1886 - 1971) ήταν Έλληνας αξιωματικός της Πολεμικής Αεροπορίας και πολιτικός.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στις Σπέτσες και ήταν γιος του Παντελή Μπούμπουλη, αξιωματικού του Πολεμικού Ναυτικού, πολιτικού και μέλους της οικογένειας Μπούμπουλη. Αποφοίτησε από τη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων και εν συνεχεία μετατάχθηκε στην Πολεμική Αεροπορία για να αποστρατευτεί τελικώς με τον βαθμό του υποπτεράρχου. Στις εκλογές του 1956 και του 1961 απέτυχε να εκλεγεί βουλευτής.

Υπηρέτησε ως δήμαρχος Σπετσών κατά το διάστημα 1946 - 1956. 

Απεβίωσε στην Αθήνα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Γαλλέτας Ηλίας, Μπουζουμπάρδη Μαρίκα, *Σπέτσες, Ιστορία - Λαογραφία*, Ένωση Σπετσιωτών, 2004, τόμος Α΄, σελ. 395
O **Γεώργιος Α'**, γεωργιανά: გიორგი I *Giorgi I*, (απεβ. το 1392), από τον Οίκο των Βαγρατιδών-Ιβηρίας, ήταν βασιλιάς του Ιερέτι (δηλ. της δυτικής Γεωργίας) από το 1389 έως το 1392.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στην οικογένεια του Βαγράτ Α΄ του δούκα (και πρώην βασιλιά) του Ιμερέτι, και της συζύγου του από την οικογένεια Τζακέλι του Σάμτσχε. Διαδέχθηκε τον μεγαλύτερο αδελφό του Αλέξανδρο Α΄μετά το τέλος εκείνου και έγινε βασιλιάς της Ιμερέτης. Ο Αλέξανδρος Α΄ είχε αυτοανακηρυχτεί βασιλιάς, αφού είχε αυτονομηθεί από τον βασιλιά Βαγκράτ Ε΄ της Γεωργίας, επωφελούμενος την εισβολή του Τιμούρ Λενκ στη χώρα. Σε αντίθεση με τον προκάτοχό του, ο Γεώργιος Α¨ είχε αρχικά μεγαλύτερη επιτυχία στην εδραίωση της εξουσίας του στο Ιμερέτι: περισσότερα φρούρια κατασχέθηκαν από τους πιστούς του Βαγράτ και ο προστατευόμενοός του, ο Άρσεν, εγκαταστάθηκε ως Καθολικός της Γεωργιανής Εκκλησίας το 1390. Το 1392 οδήγησε τον στρατό του για να υποτάξει τον Βάμεκ Α΄ Νταντιάνι, δούκα της Mινγκρέλια, αλλά υπέστη συντριπτική ήττα και σκοτώθηκε στο πεδίο της μάχης. Μετά από πρόσκληση του Βάμεκ, ο γιος τού Μπαγκράτ Ε', ο Γεώργιος Ζ΄, κατέλαβε το Ιμερέτι, ενώνοντάς το ξανά με το βασίλειο της Γεωργίας. Ο αδερφός του Γεωργίου, Κωνσταντίνος, και ο ανιψιός του, Δημήτριος, γιος του Αλεξάνδρου Α΄ του Ιμερέτι, κατέφυγαν στον Βόρειο Καύκασο, στα εδάφη των Βαλκάρων (*Basiani* στις Γεωργιανές πηγές).

Bιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Bagrationi, Vakhushti (1976). Nakashidze, N.T. επιμ. (PDF) (στα Russian). Tbilisi: Metsniereba. σελ. 41 .  Missing or empty `|title=` (βοήθεια)CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
2. ↑  Toumanoff, Cyril (1949–51). «The Fifteenth-Century Bagratids and the Institution of Collegial Sovereignty in Georgia». *Traditio* **7**: 183.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| ΠροκάτοχοςΑλέξανδρος Α΄ της Ιμερετίας | **βασιλιάς του Ιμερέτι**1389-1392 | Διάδοχοςπροσάρτηση στη Γεωργία |
Ο **Ντήτριχ ΣΤ΄**, γερμ.: Dietrich VI von Kleve (1226 - 1275) από τον Οίκο της Κλέβης, ήταν κόμης της Κλέβης από το 1260 έως το 1275.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1226 ως γιος του Ντήτριχ Ε΄ κόμη της Κλέβης και της Χέντβιχ του Μάισσεν.

η κομητεία της Κλέβης (γερμ.: Grafschaft Kleve, ολλανδ.: Graafschap Kleef) ήταν μία κομητική πολιτεία της αυτοκρατορίας της Γερμανίας, σήμερα εν μέρει στη Γερμανία (μέρος της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας) και εν μέρει στις Κάτω Χώρες/Ολλανδία (τμήματα του Λίμπουρχ, της Βόρειας Βραβάντης και του Χέλρελαντ). Οι ηγέτες της, που ονομάζοντο κόμητες, είχαν μία ειδική και προνομιακή θέση στην αυτοκρατορία. Η κομητεία της Κλέβης αναφέρεται για πρώτη φορά τον 11ο αι. Το 1417 η κομητεία έγινε δουκάτο (γερμ.: Herzogtum Kleve, ολλανδ.: Hertogdom Kleef) και οι ηγεμόνες του αναβαθμίστηκαν σε δούκες.

Η ιστορία της σχετίζεται στενά με αυτή των γειτόνων της: των δουκάτων του Γύλιχ, του Μπεργκ και του Γκέλρε και της κομητείας του Λα Μαρκ. Το 1368 η Κλέβη και το Λα Μαρκ ενώθηκαν. Το 1521 τα Γύλιχ-Μπεργκ και Κλέβη-Λα Μαρκ σχημάτισαν τα Ενωμένα δουκάτα Γύλιχ-Κλέβης-Μπεργκ. Η περιοχή βρισκόταν και στις δύο πλευρές του ποταμού Ρήνου, γύρω από την πρωτεύουσα Κλέβη και κάλυπτε περίπου τις σημερινές περιοχές Κλέβη, Βέζελ και την πόλη του Ντούισμπουργκ.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε την Aλίντα του Χάινσμπεργκ (απεβ. 1303), κόρη του Ερρίκου Α΄ του Σπόνχαϊμ και την Αγνή του Χάινσμπεργκ. Τα παιδιά τους ήταν:

* Ντήτριχ Ζ΄ (1256 - 4 Οκτωβρίου 1305), κόμης της Κλέβης.
* Ντήτριχ (γενν. 1258), βοηθός ηγούμενος του Ξάντεν.
* Μέχτιλντ (1260 - 21 Δεκεμβρίου 1309).
* Ντήτριχ-Λουφ Β΄ (γενν. 1262).
* Aγνή (1264 - 1312).
* Ίρμγκαρντ (1266 - 11 Μαΐου 1319).

Παραπομπές σε πηγές
-------------------

1. ↑  www.deutsche-biographie.de/pnd143220810.html. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*. p4290.htm#i42899. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
3. ↑  p4290.htm#i42899. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
4. 1 2 3 4 5  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
5. ↑  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 161186215
* GND: 143220810

 |

 |
Η **Γεωργία Νικολάου Μπατσαρά** είναι Ελληνίδα πολιτικός, μέλος της Νέας Δημοκρατίας .

Βιογραφία
---------

Η Γεωργία Μπατσαρά γεννήθηκε στις 6 Νοεμβρίου 1955 στο χωριό Πολύδενδρο της Ελλάδας. Σπούδασε μαθηματικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Διορίστηκε αναπληρώτρια νομάρχης Ημαθίας το 2009. Στις εκλογές της 17ης Ιουνίου 2012 εξελέγη βουλευτής Ημαθίας με τη Νέα Δημοκρατία.  Στις δημοτικές εκλογές της 26ης Μαΐου 2019 ήταν υποψήφια δήμαρχος Βεροίας και κατέλαβε την 2η θέση. Στις 7 Οκτώβριου 2019 ορίστηκε Πρόεδρος του ΔΗΠΕΘΕ Βεροίας. Την 1 Σεπτεμβρίου 2019 ορίστηκε Αντιδήμαρχος Κοινωνικής Πολιτικής - Εθελοντισμού και Υγείας του Δήμου Βέροιας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Κοινοβουλευτική Θητεία Βουλευτών Από Τη Μεταπολίτευση Ως Σήμερα». Ανακτήθηκε στις 14  Ιανουαρίου 2020.
2. ↑  «Γεωργία Νικολάου Μπατσαρά». Βουλή των Ελλήνων. Ανακτήθηκε στις 20 Οκτωβρίου 2013.
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Γκραντ Οτέλ Εβρόπα.
Το **Ξενοδοχείο «Εβρόπα»** (*Grand Hotel Evropa*) βρίσκεται στην ιστορική Πλατεία Βέντσεσλας (τσέχικα: Vaclavske namesti) της Πράγας και η πολυκύμαντη ενός και πλέον αιώνα ιστορία του αντανακλά την ίδια την ιστορία της τσεχικής πρωτεύουσας σ' όλη τη διάρκεια του εικοστού αιώνα.

Το κτίριο του σημερινού ξενοδοχείου χτίστηκε το 1889, ως ξενοδοχείο με το όνομα «Αρχιδούκας Στέφανος» (Hotel Erzherzog Stefan) και απετέλεσε το αριστούργημα του αρχιτέκτονα Φράντα Μπέλσκι (Franta Belsky).

Μεταξύ των ετών 1903 και 1905, το πρώτο αυτό ξενοδοχείο ανασχεδιάστηκε σε ρυθμό αρ-νουβό (art nouveau) από τους διάσημους αρχιτέκτονες της εποχής Μπέντριχ Μπεντελμάγιερ (Bedřich Bendelmayer), Άλοϊς Ντριάκ (Alois Dryak) και άλλους. Το ξενοδοχείο «Εβρόπα», όπως και το ξενοδοχείο «Τσεντράλ», που χτίστηκε το 1900, αντικατοπτρίζουν το αποκορύφωμα της αρ-νουβά τεχνοτροπίας στην Πράγα.

Το ξενοδοχείο «Εβρόπα» φημίζεται για την εντυπωσιακή πρόσοψή του, με τις επιχρυσωμένες γυμνές νύμφες, που φιλοτεχνήθηκαν από το γλύπτη Λάντισλαβ Σάλουν (Ladislav Soloun). Το εσωτερικό του στο ισόγειο με τα αυθεντικά μπαρ, τους μεγάλους καθρέπτες, τους ζωγραφικούς πίνακες και τα φωτιστικά διατηρεί τα χαρακτηριστικά της αρ νουβό διακόσμησης.

Το περίφημο καφέ του ξενοδοχείου ήταν τόπος συνάντησης και έντονης συζήτησης πολιτικών, διανοούμενων, συγγραφέων και καλλιτεχνών, όπως ο Φραντς Κάφκα, ο Γιάροσλαβ Χάσεκ, ο Μίλαν Κούντερα, ο Μίλος Φόρμαν κ. ά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Památkový katalog NPÚ*. pamatkovykatalog.cz/soupis/podle-relevance/1/seznam?katCislo=1000133321. Ανακτήθηκε στις 14  Φεβρουαρίου 2019.
2. ↑  *Prázdné Domy*. prazdnedomy.cz/domy/architekti/detail/1323. Ανακτήθηκε στις 11  Φεβρουαρίου 2022.

Πηγές
-----

* Petr Wittlich: "Art – Nouveau in Prague – Forms of the Style", Charles University in Prague, The Karolinum Press, Praha, 2009.
* Official website of the Hotel Evropa (www.evropahotel.cz)
* Hotel Evropa’s official brochure, Praha, Czech Republic.
* «Πράγα» (Οδηγοί του Κόσμου), Εκδόσεις ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ/DORLING KINDERSLEY Ltd, Εκδόσεις ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (για την ελληνική γλώσσα), Αθήνα, 1998.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Grand Hotel Evropa στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 3351156317458302350004

 |

 |

Συντεταγμένες: 50°04′53″N 14°25′39″E﻿ / ﻿50.08139°N 14.42750°E﻿ / 50.08139; 14.42750