recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η **Βρατσέρα** ή **Μπρατσέρα**, από το ιταλικό *Bracciera* ή *brazzera* ήταν τύπος μικρού ιστιοφόρου πλοίου με δύο ιστούς (κατάρτια), τον πρωραίο με κλίση προς την πλώρη και τον μέγα με κλίση προς τη πρύμνη, με δύο τριγωνικά ιστία και δύο φλόκους στον πρόβολο (μπομπρέσο). Επίσης ο μέγας ιστός έφερε στο πάνω μέρος μικτό τετράγωνο ιστίο (δολωνίσκο ή κοινώς γαπιόνι).

Ο τύπος αυτού του ιστιοφόρου ήταν πολύ διαδεδομένος στην Αδριατική και στο Αιγαίο Πέλαγος ως επιβατηγό και αλιευτικό που παρέμεινε σε χρήση (με βενζινοκινητήρα) μέχρι την δεκαετία του 1950. Οι συνήθεις διαστάσεις του τύπου αυτού ήταν μήκους 49 πόδια, πλάτους 19 και βάθους κυτών 3 πόδια. Το κατάστρωμα είχε έντονη πλευρική κλίση (βερέμι). Το πηδάλιο φέρονταν εξωτερικά από την πρύμνη και χειριζόταν (μανουβράρονταν) με "οίακα" , όπως στις λέμβους.

Παλαιότερα χρησιμοποιήθηκε και ως πολεμικό πλοίο. Το όνομα θεωρείται ακόμη και ως παραφθορά του ονόματος της αρχαίας Βραττίας.

* Σημειώνεται ότι πριν τον καθορισμό του επίσημου ναυτικού ονοματολογίου πολλοί "ευπαίδευτοι" Έλληνες αξιωματικοί του άλλοτε ναυτικού προσπάθησαν να καθιερώσουν ως επίσημο όνομα, (στην καθαρεύουσα), αντί της Βρατσέρας την ονομασία **γαυλίς** (της γαυλίδος), πλην όμως αυτή η ονομασία περιέπεσε γρήγορα σε αχρηστία, όπου μόνο σε παλαιά ναυτικά λεξικά απαντάται.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **βρατσέρα**  |
Ο **αγωγός φυσικού αερίου μέσω Τουρκμενιστάν - Αφγανιστάν - Πακιστάν στην Ινδία** (συντ. **TAPI**) είναι αγωγός μεταφοράς φυσικού αερίου που σχεδιάστηκε από τη δεκαετία του 1990. Το έργο άρχισε να κατασκευάζεται τον Μάρτιο του 1995 μετά την υπογραφή συμφωνίας μεταξύ του Τουρκμενιστάν και του Πακιστάν. Το 1998 οι Ταλιμπάν που κατείχαν τότε το Αφγανιστάν συμφώνησαν στη διέλευση του αγωγού από τα εδάφη τους, όμως η εξέλιξη των γεγονότων και κυρίως ο αμερικανικός πόλεμος στο Αφγανιστάν ματαίωσαν τα σχέδια. Το θέμα επανήρθε στο προσκήνιο το 2002 όταν η νέα κυβέρνηση του Αφγανιστάν υπέγραψε και τη συμφωνία διέλευσης. 

Τελικός προορισμός του αγωγού θα είναι η ινδική πόλη Fazilka στα ινδοπακιστανικά σύνορα. Ο αγωγός αναμένεται να ολοκληρωθεί στα μέσα του 2022.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑
Η **Βικτόρια Πετρόβνα Λοπιριόβα** (ρωσικά: *Виктория Петровна Лопырёва*, 26 Ιουλίου 1983) είναι Ρωσίδα τηλεπαρουσιάστρια, ηθοποιός, μοντέλο, blogger και κάτοχος βραβείου ομορφιάς, κερδίζοντας το το 2003 και παίρνοντας τον τίτλο της Μις Ρωσίας. Γεννήθηκε στο Ροστόφ επί του Ντον, στη Σοβιετική Ένωση. Μαζί με το σχολείο της, παρακολουθούσε και μαθήματα μουσικής. Αργότερα σπούδασε οικονομικά στο πανεπιστήμιο του Ροστόφ και πήρε το πτυχίο της στη διοίκηση επιχειρήσεων. Αν και σε εφηβική ηλικία είχε απορρίψει αρκετές προτάσεις να γίνει μοντέλο, το 1999, ουσιαστικά ξεκινά την καριέρα της. Την ίδια χρονιά είχε κερδίσει το βραβείο του Μοντέλου του Ντον, ενώ το 2001, κέρδισε Βραβείο Ομορφιάς Ροστόφ.

Με το ξεκίνημα της καριέρας της ως μοντέλο εμφανίστηκε σε διάφορα περιοδικά όπως το Cosmopolitan, το *Hello!* και το *OK!*. Ήδη από τα πρώτα χρόνια της καριέρας της η εξέλιξη της ήταν μεγάλη: το 2002 κέρδισε το Donbass\_Open fest και το 2003 Μις Ρωσία. Αργότερα μετακόμισε στη Μόσχα και το 2006 ξεκίνησε να εργάζεται στην Κεντρική Τηλεόραση. Στην τηλεόραση εμφανίστηκε σε διάφορες εκπομπές και σειρές, όπως το *Football Night*, το *Fashion Academy* και το *Real Love*. Το 2006, ήταν η "οικοδέσποινα" του διαγωνισμού ομορφιάς Μις Ευρώπη, που έγινε στην Ουκρανία. Το 2008, εμφανίστηκε και στο ριάλιτι σόου *Last Hero*, μια ρωσική εκδοχή του αμερικανικού *Survivor*.

Από το 2007, η Λοπιριόβα, έχει ξεκινήσει να ασχολείται και με το ποδόσφαιρο, όταν εργάστηκε ως συμπαρουσιάστρια του Γκέοργκι Χερντάτσεφ, στην εκπομπή *Football Night*, όπως αναφέρθηκε και παραπάνω. Στις 3 Ιουλίου του 2015, η Πρέμιερ Λιγκ Ρωσίας, στην ετήσια γιορτή βραβείων της, βράβευσε και τη Λοπιριόβα, ως Καλύτερη στην Προώθηση του πρωταθλήματος. Επίσης, ο διεθνής Ρώσος επιθετικός Φίοντορ Σμόλοφ, υπήρξε σύζυγός της. Τον Οκτώβριο του 2015, υπέγραψε συμβόλαιο με το Ροστόφ επί του Ντον 2018 και έγινε πρέσβειρα της περιοχής για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018, που θα γίνει στη Ρωσία. Έτσι, θα έπαιρνε μέρος σε διάφορες εκδηλώσεις για το Μουντιάλ, οι οποίες προωθούν την εικόνα και τον πολιτισμό του Ροστόφ επί του Ντον.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 17  Ιουνίου 2019.
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 20  Ιουνίου 2019.
3. ↑  «Victoria Lopyreva Bio, Wiki, Net Worth, Dating, Married, World Cup, Age» (στα αγγλικά). *Bio Wikis*. 2018-03-03.. Ανακτήθηκε στις 2018-03-04.
4. ↑  Alexandra Matoshko (2006-11-01). «French beauty wins Miss Europe contest». *Kyiv Post*.. Ανακτήθηκε στις 2009-01-08.
5. ↑  «Last Hero: Lost in the Paradise». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Ιανουαρίου 2009. Ανακτήθηκε στις 8 Ιανουαρίου 2009.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Viktoriya Lopyreva στο Wikimedia Commons
* Victoria Lopyreva Official site

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 8879160606855016300001
* GND: 1221558803

 |

 |
Ο **Βαλέριο Κλέρι** (*Valerio Cleri*, γενν. 19 Ιουνίου 1981) είναι Ιταλός κολυμβητής της ελεύθερης κολύμβησης, με ειδίκευση στην κολύμβηση ανοικτής θάλασσας. Γεννήθηκε στην πόλη Παλεστρίνα και έχει ύψος 1,77 μέτρο.

Σταδιοδρομία
------------

Ο Κλέρι κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο αγώνισμα των 25 χιλιομέτρων ανοικτής θάλασσας στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Υγρού Στίβου 2009 στη Ρώμη, ένα κατόρθωμα που υπήρξε το σημαντικότερο στην όλη σταδιοδρομία του.

Στο (πιο εξειδικευμένο) Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κολύμβησης Ανοικτού Νερού του 2010, που έγινε στον Καναδά, ο Κλέρι ήρθε πρώτος στην απόσταση των 10 χιλιομέτρων. Το ίδιο έτος στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Υγρού Στίβου στη Βουδαπέστη, κέρδισε το αργυρό μετάλλιο στα 10 και το χρυσό στα 25 χιλιόμετρα. Στους δύο Ολυμπιακούς Αγώνες που συμμετείχε δεν τα κατάφερε τόσο καλά, τερματίζοντας τέταρτος στον «Μαραθώνιο» κολυμβήσεως των 10 χιλιομέτρων στους Αγώνες του 2008 και 17ος στην ίδια απόσταση στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Beijing 2008 Swimming - Olympic Results by Discipline».
2. ↑  «London 2012 Marathon - 10 km men Results - Olympic marathon-swimming».

Πηγές
-----

* Ο αθλητής στο *sports-reference.com*
Η **Αυτοκρατορία των Μαράτα** (Μαράτι: मराठा साम्राज्य) ή **Συνομοσπονδία των Μαράτα** ήταν ένα ινδουιστικό κράτος της Ινδίας, μεταξύ 1674 και 1818. Στο απόγειο της η αυτοκρατορία εκτεινόταν σε μια περιοχή περίπου 1.000.000 εκατ. τετρ.χλμ. και είχε 150.000.000 υπηκόους. Το βασίλειο αυτό ιδρύθηκε από το Σιβάτζι, έναν τοπικό ηγεμόνα, το 1674, με πρωτεύουσα αρχικώς το Ραϊγκάντ. Υπό την ηγεσία των Πεσβάς *(Peshwas)*, πρωθυπουργών του κράτους που διορίζονταν αρχικά από τον μονάρχη, η Αυτοκρατορία έφτασε στη μεγαλύτερή της ακμή, κατακτώντας το μεγαλύτερο μέρος της κεντρικής Βόρειας Ινδίας. Η επέκταση της τελματώθηκε μετά την ήττα των στρατευμάτων της στη Μάχη του Πανίπατ από τους Αφγανούς. Σταδιακά άρχισαν διαμάχες μεταξύ των πρωθυπουργών, αλλά και διάφορων διοικητών του στρατού που εποφθαλμιούσαν το βασιλικό θρόνο,με αποτέλεσμα τη μετατροπή της αυτοκρατορίας σε μια χαλαρής δομής συνομοσπονδία κρατιδίων, που διοικούνταν από πέντε πανίσχυρες οικογένειες-δυναστείες.

Στα πρώτα χρόνια του 19ου αιώνα η διαμάχη ανάμεσα στις οικογένειες Σίντε και Χολκάρ κυριάρχησε στις υποθέσεις της συνομοσπονδίας, όπως και οι συγκρούσεις με την Αγγλική Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών στους τρεις πολέμους μεταξύ των Άγγλων και των Μαράτα. Στον τρίτο πόλεμο, ο τελευταίος Πεσβά, ο Μπάτζι Ράο Β', ηττήθηκε από τους Άγγλους το 1818. Το μεγαλύτερο μέρος της αυτοκρατορίας ενσωματώθηκε στη Βρετανική Ινδία, αν και ορισμένα κρατίδια των Μαράτα συνέχισαν να επιβιώνουν στο εσωτερικό της Ινδίας μέχρι την ανεξαρτησία της χώρας και την αποτίναξη του βρετανικού ζυγού, το 1947.

Μεταξύ άλλων η αυτοκρατορία ήταν διάσημη για το ισχυρό ναυτικό της και τους ικανούς διοικητές που το πλαισίωναν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Setumadhavarao S. Pagadi. (1993). *SHIVAJI*. NATIONAL BOOK TRUST. σελ. 21. ISBN 8123706472.  Unknown parameter `|firstname=` ignored (βοήθεια); Unknown parameter `|lastname=` ignored (βοήθεια)
Ο **Βαλέρι Πιλίποβιτς Μπορζόφ** (Ουκρανικά: *Валерій Пилипович Борзов*, Ρωσικά: *Валерий Филиппович Борзов*, γεν. Σαμπίρ, Περιφέρεια Λβιβ, Ουκρανική ΣΣΔ, ΕΣΣΔ , 20 Οκτωβρίου 1949) είναι πρώην Σοβιετικός (από την Ουκρανία) πρώην αθλητής στίβου (δρομέας αγώνων ταχύτητας) και Ολυμπιονίκης με την ομάδα της ΕΣΣΔ. Επίσης είναι τέως πρόεδρος της Ουκρανικής Αθλητικής Επιτροπής και Υπουργός Νεότητας και Αθλητισμού της Ουκρανίας. 

Αναδείχθηκε χρυσός Ολυμπιονίκης στους Ολυμπιακούς του Μονάχου (1972), κερδίζοντας την πρώτη θέση στους τελικούς των 100 μ. και των 200 μ. Συνολικά, έχει κατακτήσει 6 χρυσά, 2 αργυρά και 2 χάλκινα μετάλλια, σε Ολυμπιάδες και Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα, από το 1969 έως το 1976. Ξεκίνησε την αθλητική του καριέρα το 1968 (18 ετών), ωστόσο από το 1972 έως το 1976 ο Μπορζόφ ασχολήθηκε περισσότερο με τις σπουδές του, όπως και με το ποδόσφαιρο, παρόλα αυτά δεν δυσκολεύτηκε να κερδίσει μεγάλες διακρίσεις στο στίβο. Η σταδιοδρομία του διακόπηκε αναγκαστικά το 1979, όταν υπέστη έναν σοβαρό τραυματισμό. Από το 1977 είναι νυμφευμένος με την Λιουντμίλα Τουρίσεβα, αθλήτρια της Γυμναστικής και 4 φορές Ολυμπιονίκη. Τον επόμενο χρόνο (1978) γεννήθηκε το μοναδικό τους παιδί, η Τατιάνα.

Ο Βαλέρι Μπορζόφ (δεξιά, σε πρώτο πλάνο) σε τελετή απονομής μεταλλίων της Θερινής Ολυμπιάδας Νέων (2018)- φωτογραφία: Sandro Halak

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Encyclopædia Britannica» (Αγγλικά) biography/Valery-Borzov. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  *World Athletics Database*. 5459.
3. ↑  w1.c1.rada.gov.ua/pls/radac\_gs09/d\_index\_arh?skl=3.
4. ↑  w1.c1.rada.gov.ua/pls/radac\_gs09/d\_index\_arh?skl=4.
5. 1 2 3 4  Ανακτήθηκε στις 9  Απριλίου 2022.
6. ↑  Sports Encyclopedia (στα Ρώσικα)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 85421974
* NKC: xx0019210

 |

 |
Ακτινογραφία ενός δοντιού μετά από χειρουργική επέμβαση στην άκρη της ρίζας
**Ακρορριζεκτομή** ή περιακρορριζική χειρουργική είναι χειρουργική μέθοδος απομάκρυνσης του κατώτατου τμήματος της ρίζας ενός δοντιού, προκειμένου το τελευταίο να διασωθεί από προϋπάρχουσα φλεγμονή εντός της πολφικής του κοιλότητας και να διατηρηθεί στο στόμα. Θεωρείται το έσχατο μέσο στο οποίο καταφεύγει ο θεράπων γενικός οδοντίατρος ή γναθοχειρουργός, πριν την εξαγωγή.

Ενδείξεις
---------

Σε περιπτώσεις ιδιαίτερα στενών ή κεκαμμένων ριζικών σωλήνων, όπου η εφαρμοσθείσα για διάφορους λόγους ενδοδοντική θεραπεία πιθανόν να είναι ατελής, εφαρμόζεται η ακρορριζεκτομή αφού έχουν αποτύχει απόπειρες για επανάληψη της θεραπείας και η φλεγμονή παραμένει στην περιακρορριζική περιοχή ως χρόνια παθολογική κατάσταση (απόστημα ή κοκκίωμα), γεγονός που επιβεβαιώνεται από τον ακτινογραφικό έλεγχο. Επίσης σε περιπτώσεις κατάγματος ή διάτρησης της ρίζας, η ακρορριζεκτομή είναι η θεραπεία εκλογής.

Διαδικασία
----------

Το υπαίτιο δόντι απομονώνεται με τη χρήση ελαστικού απομονωτήρα και γίνεται τοπική ή στελεχιαία αναισθησία. Απομακρύνονται τα προσπεφυκότα ούλα με χειρουργικό κρημνό και στο ύψος του ακρορριζίου εφαρμόζεται τρυπανισμός του οστού, με κατάλληλη εγγλυφίδα (τροχός). Όταν αποκτηθεί οπτική επαφή με την πάσχουσα περιοχή, απομακρύνεται ο κοκκιώδης ιστός με ένα κοχλιάριο απόξεσης και αφαιρείται το ακρορριζικό τμήμα με δίσκο αποκοπής. Στο εναπομένον τμήμα γίνεται ανάστροφη έμφραξη με αμάλγαμα. Ακολουθεί η επανατοποθέτηση του κρημνού στη θέση του, η συρραφή του τραύματος και η κάλυψή του με χειρουργική κονία, ενώ στον ασθενή χορηγείται αντιβίωση δια της γενικής οδού. Η μετεγχειρητική πορεία είναι γενικά ομαλή και η ανακούφιση του πάσχοντος άμεση.

Πηγές
-----

* Πότε χρειάζεται η ακρορριζεκτομή

Παραπομπές
----------

1. ↑  Τι είναι η ακρορριζεκτομή
Ο **Βαλέρι Τιχονένκο** (ρωσικά: Вале́рий Тихоне́нко, γεννήθηκε Ανγκρέν, Τασκένδη του σημερινού Ουζμπεκιστάν, στις 19 Αυγούστου 1964) είναι Ρώσος πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής και νυν προπονητής. Έχει αγωνισθεί επί σειρά ετών στην Εθνική Ομάδα της ΕΣΣΔ, με την οποία κατέκτησε πολλές διακρίσεις.

Καριέρα
-------

Η θέση που αγωνιζόταν ήταν αυτή του σμολ φόργουορντ και διακρινόταν για την ευστοχία του από μέση και μακρινή απόσταση, όσο και για τις διεισδύσεις του στην αντίπαλη ρακέτα.

Ξεκίνησε την αγωνιστική του σταδιοδρομία από την Αλμά Ατά το 1984, αλλά έκανε πολυετή καριέρα με τα χρώματα της ΤΣΣΚΑ Μόσχας, στην οποία έπαιξε από το 1985 έως το 1988, το 1993-94 και από το 1998 μέχρι το 2000, όταν σταμάτησε.
Προηγουμένως είχε αγωνιστεί με την Αλμά Ατά (2 έτη) και των ισπανικών συλλόγων της Βαγιαδολίδ, Κλουμπ Μπαλονθέστο Μάλαγα και Ουέσκα.

Το 1986 επιλέχθηκε στα ντραφτ του NBA από τους Ατλάντα Χοκς στο νούμερο 157 (7ος γύρος) αλλά παρέμεινε στο ρωσικό πρωτάθλημα. Στον ιστορικό ημιτελικό του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1986 σημείωσε ένα από τα τρία τρίποντα της μεγάλης ανατροπής με αντίπαλο τη Γιουγκοσλαβία συμβάλλοντας στην μεγάλη πρόκριση της ομάδας του.

Ανέλαβε προπονητής της ΤΣΣΚΑ την περίοδο 2000-2001, όταν και πέτυχε να προκριθεί στο φάιναλ φορ του Παρισιού.
Το 2014 είναι προπονητής στην Αστανά του Καζακστάν.

Τίτλοι
------

* Χρυσό στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1985 στη Γερμανία
* Αργυρό στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1986 στην Ισπανία
* Αργυρό στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1987 στην Αθήνα
* Χρυσό στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1988 στη Σεούλ
* Χάλκινο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1989 στη Γιουγκοσλαβία
* Αργυρό στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1990 στην Αργεντινή
* Αργυρό στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1998 στην Αθήνα

Πηγές
-----

* Βιογραφία του Βαλέρι Τιχονένκο

Παραπομπές
----------

1. ↑  «FIBA : Valeri TIHONENKO». Ανακτήθηκε στις 7 Οκτωβρίου 2021.
2. 1 2  «ΤΙΧΟΝΕΝΚΟ ΒΑΛΕΡΙ (TIKHONENKO VALERI)». Ανακτήθηκε στις 2 Οκτωβρίου 2021.
3. ↑  «17/07/1986: Η μεγαλύτερη ανατροπή του 20ού αιώνα στο Σοβιετική Ένωση-Γιουγκοσλαβία!». Ανακτήθηκε στις 2 Οκτωβρίου 2021.
Ο **Όρυξ** είναι γένος αντιλόπης το οποίο περιλαμβάνει τέσσερα είδη. Τα τρία από αυτά είναι ιθαγενή των ξηρών περιοχών της Αφρικής, ενώ το τρίτο στην Αραβική χερσόνησο. Το τρίχωμά τους είναι χλωμό με αντιθέσεις (σκούρα σημάδια στο πρόσωπο και στον λαιμό), και τα μακριά τους κέρατα είναι σχεδόν ίσια. Εξαίρεση αποτελεί ο Όρυξ Ντάμμα, που δεν φέρει σκούρα σημάδια στα πόδια, έχει μόνο αμυδρά σημάδια στο κεφάλι, έχει ωχρό λαιμό και κέρατα σαφώς κυρτά προς τα πίσω.

Ονοματολογία
------------

Η λέξη Όρυξ είναι καθαρά ελληνικής προέλευσης. Προέρχεται από το αρχαίο Ὂρυξ, το οποίο μετατράπηκε στα αγγλικά σαν *oryx.* Στα ελληνικά ο πληθυντικός είναι *όρυγες* ενώ η μετατροπή στα αγγλικά είναι *oryxes*.

Οικολογία
---------

Όρυγες της Ανατολικής Αφρικής στην Αιθιοπία
Όλα τα είδη όρυγα ζουν σε περιοχές κοντά στην έρημο, αντέχοντας χωρίς νερό για μακρές περιόδους. Ζουν σε κοπάδια το πολύ 600 ατόμων. Τα νεογέννητα είναι ικανά να τρέξουν αμέσως μετά την γέννησή τους. Και τα αρσενικά και τα θηλυκά φέρουν από ένα ζευγάρι κέρατα, τα οποία είναι στενά και ίσια, εκτός του Όρυγα Ντάμμα που είναι σαν γιαταγάνι, και μπορούν να ξεπεράσουν σε μήκος το 1 μέτρο. Αυτά τα κέρατα είναι θανατηφόρα - Έχουν σημειωθεί θάνατοι λιονταριών εξαιτίας τους. Επίσης αυτά τα κέρατα κάνουν τους όρυγες ένα τρόπαιο, που έχει οδηγήσει στην σχεδόν εξαφάνιση τα δύο βόρεια είδη.

Ταξινόμηση & Είδη
-----------------

* **ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΒΟΟΕΙΔΗ**
	+ **Υποοικογένεια Ιππποτραγίνες**
		- **Γένος Ιππότραγος**
		- **Γένος Όρυξ**
			* Όρυξ Ντάμμα *O. dammah*
			* Γκέμσμποκ *O. gazella*
			* Όρυγας της Ανατολικής Αφρικής *O. beisa* (προηγουμένως στο *O. gazella*)
				+ Όρυγας της Ανατολικής Αφρικής *O. b. beisa*
				+ Τσουλουφωτός όρυγας *O. b. callotis*
			* Αραβικός όρυγας *O. leucoryx*

  

* Oryx leucoryx*Oryx leucoryx*
* Oryx dammah είναι ο μοναδικός όρυγας που έχει σαφώς κυρτά κέρατα, ωχρό λαιμό, και χωρίς σκούρα σημάδια στα πόδια.**Oryx dammah** είναι ο μοναδικός όρυγας που έχει σαφώς κυρτά κέρατα, ωχρό λαιμό, και χωρίς σκούρα σημάδια στα πόδια.
* Oryx beisa μοιάζει με τον στενά συγγενικό O. gazella, αλλά ο τελευταίος έχει μια πιο μαύρη ουρά, μια μαύρη κηλίδα στη βάση της ουράς και περισσότερο μαύρο στα πόδια και κάτω πλευρά.*Oryx beisa* μοιάζει με τον στενά συγγενικό *O. gazella*, αλλά ο τελευταίος έχει μια πιο μαύρη ουρά, μια μαύρη κηλίδα στη βάση της ουράς και περισσότερο μαύρο στα πόδια και κάτω πλευρά.
* Oryx gazella*Oryx gazella*

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Όρυξ (γένος)** |
Οι Αψυρτίδες νήσοι. Η Χέρσος επάνω και η Άψωρος κάτω.
**Αψυρτίδες νήσοι** ήταν η ονομασία δύο νησιών στην Αδριατική στα παράλια της Ιλλυρίας, της Χέρσου (Τσρες) και της Αψώρου (Λόσινι), τα οποία είναι σχεδόν ενωμένα. Το όνομα αναφέρεται στον Άψυρτο, ο οποίος σύμφωνα με την παράδοση, θανατώθηκε εδώ από την αδελφή του Μήδεια και τον Ιάσονα. Ο Πτολεμαίος αναφέρει μόνο ένα νησί, την Άψωρο, στο οποίο τοποθετεί δύο πόλεις την Κρέψα (η σύγχρονη Τσρες) και την Άψωρο (η σύγχρονη Όσορ), τώρα όλα στην Κροατία.

Πηγές
-----

* Στέφανος ο Βυζάντιος
* Πλίνιος, Φυσική Ιστορία. 3.26.
* Πτολεμαίος, Γεωγραφική Υφήγησις. 2.16.13.
* Αυτό το άρθρο ενσωματώνει κείμενο από δημοσίευση που είναι κοινό κτήμα: Σμιθ Ουίλλιαμ (1854-1857). "Αψυρτίδες ". Λεξικό της ελληνικής και ρωμαϊκής γεωγραφίας. Λονδίνο: Τζων Μάρεϊ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  ΣΤΡΑΒΩΝΟΣ ΓΕΩΓΡΑΦΙΚΩΝ ΜΕΡΟΣ ΤΕΤΑΡΤΟΝ ΒΙΒΛΙΑ ΕΠΤΑΚΑΙΔΕΚΑ, Α. Κοραή, Παρίσι, Τυπογραφία Ι.Μ. Ἐβεράρτου, 1815.
2. ↑  Στεφάνου Βυζαντίου, Εθνικά κατ' επιτομήν. Αντώνιος Βέστερμανν, Λειψία, Τύποις Β.Γ. Τέουμπνερι, 1839, σελ. 68.
Ο **Όσβαλντ Β΄ της Νορθουμβρίας** (*Osbald*, ... - 799), βασιλιάς της Νορθουμβρίας (796) έγινε βασιλιάς χάρη στον Αλκουίνο της Υόρκης ο οποίος του ήταν προσωπικός φίλος και του έστελνε συχνά επιστολές με συμβουλές. Ο Όσβαλντ ήταν βίαιος βασιλιάς και πολλές φορές καταγράφεται ως δολοφόνος, στις 9 Ιανουαρίου 780 θανάτωσε τον Μπίρν γιο του Έλφβαλντ Α΄ της Νορθουμβρίας στο Σίλτον, στο βόρειο Γιορκσάιρ. Ο Αλκουίνος έστειλε στον Όσβαλντ δυο επιστολές (793) στις οποίες του κάνει έντονες παρατηρήσεις για την βίαιη συμπεριφορά του, τις ακρότητες και την πολυτελή του διαβίωση, στο τέλος καταλήγει με την φράση *"η πολυτέλεια για τους αυτοκράτορες είναι φτώχεια για τον λαό"*. Ο Όσβαλντ έγινε για σύντομο χρονικό διάστημα μόλις 27 ημερών βασιλιάς, η χώρα έπεσε σε αναρχία και τον εγκατέλειψαν όλοι οι αυλικοί και ο λαός, εξορίστηκε στο Λίντισφαρν. Ο Αλκουίνος του έστειλε ένα γράμμα με το οποίο τον παρότρυνε να γίνει ιππότης, στην συνέχεια του έστειλε ο Αλκουίνος άλλο ένα γράμμα στο οποίο έγραψε :

*"Αγαπητέ μου φίλε Όσβαλντ, είμαι έντονα απογοητευμένος επειδή δεν διάβασες την επιστολή μου και δεν άκουσες τις συμβουλές μου, μην προσθέτετε νέες αμαρτίες στις αμαρτίες και μην καταστρέφετε την χώρα χύνοντας αίμα. Σκέψου πόσο αίμα αυτοκρατόρων, ευγενών και λαού χύθηκε από εσένα και την γενιά σου"*.

Ο Όσβαλντ δραπέτευσε στους Πίκτους και βρήκε καταφύγιο στην αυλή του βασιλιά τους Κωνσταντίνου, πέθανε το 799 και τάφηκε σε άγνωστη θέση στο Γιορκ Μίνστερ, τον διαδέχτηκε ο Ίρντγουλφ της Νορθουμβρίας.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Όσβαλντ[*νεκρός σύνδεσμος*]

|  |
| --- |
| Όσβαλντ Β΄ της Νορθουμβρίας  **Θάνατος:** 799 |
| Βασιλικοί τίτλοι |
| ΠροκάτοχοςΈθελρεντ Α΄ | **Βασιλιάς της Νορθουμβρίας**796 | ΔιάδοχοςΊρντγουλφ της Νορθουμβρίας |
Το **Βοσνοχώρι** ή **Μποσνοχώρι** (τουρκικά: Bosna, *Μπόσνα*) είναι χωριό στην Ανατολική Θράκη, στην επαρχία Αδριανούπολης της Τουρκίας.

Γεωγραφία
---------

Το χωριό βρίσκεται 7 χλμ. δυτικά της Αδριανούπολης.

Ιστορία
-------

Την εποχή της Τουρκοκρατίας μια μικρή ομάδα οικογενειών κατοικούσε σε έναν μικρό οικισμό, σε απόσταση 8 με 10 χλμ. περίπου νοτιοδυτικά της Αδριανούπολης, στις παρυφές υψωμάτων με την ονομασία Παλάτι. Ο οικισμός αυτός, επειδή διέτρεχε τον κίνδυνο του πλήρους αφανισμού, λόγω του ότι βρισκόταν υπό τη διαρκή απειλή ληστών αναγκάστηκε να μετοικήσει πλησιέστερα προς την Αδριανούπολη, όπου και περιορίζονταν οι κίνδυνοι. Στον τόπο όπου εγκαταστάθηκαν οι λίγες αυτές οικογένειες κατοικούσαν Βόσνιοι αιχμάλωτοι και για το λόγο αυτό με τον καιρό ονομάστηκε Μπόσνα (τόπος των Βοσνίων), ενώ οι Τούρκοι τον αποκαλούσαν *Μποσνάκιοϊ*. Οι πρώτοι αυτοί κάτοικοι ενώθηκαν με εξόριστους Χριστιανούς, με κατοίκους του οικισμού Παλατάκι και άλλες χριστιανικές οικογένειες που μετέβησαν εκεί από διάφορες γωνιές της Αυτοκρατορίας, όπως Φιλιππούπολη, Αδριανούπολη, Χίο, Βάρνα, Σαράντα Εκκλησιές, Μικρά Ασία, Πόντο και άλλες περιοχές και δημιούργησαν το Βοσνοχώρι. Εδώ πρέπει να σημειωθεί ότι η παραμονή των Βοσνίων ήταν βραχύχρονη και κατά συνέπεια δεν υπήρξε καμία αφομοίωση με τους ντόπιους. Βέβαια σαν αποτέλεσμα της διέλευσης των Βοσνίων από το μέρος εκείνο έμεινε μόνο η ονομασία του οικισμού ως Βοσνοχώρι.

Τον Αύγουστο το 1923, με την υπογραφή της συνθήκης της Λωζάνης, η οποία ρύθμιζε τα σύνορα και την ανταλλαγή των πληθυσμών, η Μπόσνα δόθηκε στους Τούρκους, μαζί με την Σιδηρόπετρα (Ντεμιρτάς). Οι κάτοικοι του Βοσνοχωρίου (Μπόσνα) εγκαταστάθηκαν στην τωρινή τοποθεσία 4 χλμ. νοτιότερα, δίπλα στα σύνορα, σε περιοχή που βρισκόταν ο τουρκικός οικισμός Αχύρκιοϊ ή Αχυροχώρι και ο οποίος το 1932 μετονομάστηκε σε Νέα Βύσσα. Είναι δύσκολο να ερμηνεύσει κανείς την καθιέρωση αυτής της ονομασίας. Κατά πάσα πιθανότητα το όνομα αυτό δόθηκε στο Μποσνοχώρι ως ανάμνηση της αρχαίας θρακικής πόλης Βίσας. Μπορεί ωστόσο η ονομασία να οφείλεται και σε διοικητικούς λόγους.

Πληθυσμός
---------

| Δεδομένα πληθυσμού του χωριού ανά έτη |
| --- |
| 2009 | 96 |
| 2007 |  |
| 2000 | 55 
  |
| 1997 | 359 |

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Αυγούστου 2018. Ανακτήθηκε στις 15 Σεπτεμβρίου 2018.
Οι τρεις ρωμαϊκοί δρόμοι από τη Ρώμη στην Αδριατική Θάλασσα: Via Flaminia, Via Salaria και Via Tiburtina (η νοτιότερη)
Η **Οδός προς την πόλη Τίβουρ**, λατιν.: Via Tiburtina, είναι μία αρχαία οδός στην Ιταλία, που οδηγεί ανατολικά-βορειοανατολικά από τη Ρώμη στο σημερινό Tίβολι (λατιν:, Tibur) και στη συνέχεια στην Πεσκάρα (λατιν:, Aternum).

Ιστορικός δρόμος
----------------

Κτίστηκε από τον Ρωμαίο ύπατο Mάρκο Βαλέριο Μάξιμο γύρω στο 286 π.Χ. και αργότερα επεκτάθηκε στα εδάφη των Mάρσι και των Aίκουοι, στο Aμπρούτσο, ως Βία Βαλέρια. Το συνολικό της μήκος ήταν περίπου 200 χλμ. από τη Ρώμη ως το Aternum (τη σύγχρονη Πεσκάρα ). Έβγαινε από τη Ρώμη μέσω των Αυρηλιανών Τειχών στην Πόρτα Tιβουρτίνα και μέσω των Σερβίων Τειχών στην Πόρτα Εσκουιλίνα.

Οι ιστορικοί ισχυρίζονται ότι η Βία Τιβουρτίνα πρέπει να ξεκίνησε ως μονοπάτι κατά την ίδρυση της. Αν και αργότερα έγινε ένας σημαντικός δρόμος, το πρώτο τμήμα της διατηρούσε πάντα το αρχικό του όνομα Βία Βαλέρια, το οποίο ίσχυε μόνο για το τμήμα του δρόμου πέρα από το Tίβουρ. Είναι δύσκολο να προσδιοριστεί το τελευταίο τμήμα της πορείας της Βία Τριβουρτίνα από το Albulae Aquae ως το Tίβουρ. 

### Ρωμαϊκές γέφυρες

 Το Πόντε Λουκάνο, με τον τάφο του Πλαύτιου Λουκάνου, π. 1840.
Υπάρχουν τα ερείπια πολλών ρωμαϊκών γεφυρών κατά μήκος του δρόμου, συμπεριλαμβανομένων των Πόνε Λουκάνο και Πόντε Μαμμόλο.

Ο σύγχρονος δρόμος
------------------

 OpenStreetMap του πρώτου τμήματος της Βία Τριβουρτίνα.
Ένας πρώην κρατικός δρόμος με το ίδιο όνομα υπάρχει σήμερα και ακολουθεί την ίδια διαδρομή.

Δείτε επίσης
------------

* Ρωμαϊκή οδός
* Ρωμαϊκή γέφυρα
* Ρωμαϊκή μηχανική
* Μέσω της Βαλέριας

Παραπομπές
----------

1. ↑  Public Domain Το παρόν λήμμα ενσωματώνει κείμενο από έκδοση που είναι πλέον κοινό κτήμα: Ashby, Thomas (1911) Chisholm, Hugh, επιμ. *Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάννικα* (11η έκδοση) Cambridge University Press

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Via Tiburtina στο Wikimedia Commons
* Omnes Viae: Via Tiburtina στον χάρτη Peutinger

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 315131332

 |

 |
Ο **Βουαντίσουαφ Μπακαουόβιτς** (πολωνικά: Władysław Bakałowicz) (1831, Χσάνουφ - 1904, Παρίσι) ήταν Πολωνός-Γάλλος ζωγράφος, κυρίως σκηνών και προσωπογραφιών.

Βιογραφία
---------

Από το 1846 έως το 1852, ο Μπακαουόβιτς γράφτηκε στη Σχολή Καλών Τεχνών της Βαρσοβίας και συνέχισε εκεί μαθήματα λογιστικού ελέγχου μέχρι το 1854. Αρχικά, ζωγράφισε προσωπογραφίες, κυρίως των Πολωνών ευγενών, και στη συνέχεια ενδιαφέρθηκε για τις ιστορικές σκηνές. Δημιούργησε επίσης μερικές εκκλησιαστικές εικόνες.

Το 1863, μετά την έναρξη της Ιανουαριανής Εξέγερσης, έγινε μέρος της Μεγάλης Μετανάστευσης και μετακόμισε στο Παρίσι, λαμβάνοντας στην πορεία τη γαλλική υπηκοότητα. Τα πιο δημοφιλή έργα του εκεί ήταν οι μινιατούρες, που αποτελούνταν σε μεγάλο βαθμό από σκηνές κοστουμιών από τον 16ο και τον 17ο αιώνα, ιδιαίτερα σκηνές από την αυλή του βασιλιά Ερρίκου Β΄.

Αργότερα, ζωγράφισε σκηνές από λογοτεχνικά έργα, κυρίως *Οι Τρεις Σωματοφύλακες* του Δουμά. Έκανε εκθέσεις στο Σαλόν από το 1865 έως το 1883 και έκανε εκθέσεις σε όλη τη Βόρεια Ευρώπη. Τα περισσότερα έργα του βρίσκονται στα Εθνικά Μουσεία της Κρακοβίας και της Βαρσοβίας.

 Μνηστήρας
Η σύζυγός του ήταν η δημοφιλής ηθοποιός του θεάτρου, Βικτορίνα Μπακαουοβιτσόβα. Ο γιος τους, Στέφαν, έγινε επίσης γνωστός ζωγράφος.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  1.315.10.
2. 1 2  1058827936.
3. ↑  «Ladislaus Bakalowicz». (Αγγλικά) *Union List of Artist Names*. 500073681.
4. ↑  (Ολλανδικά) *RKDartists*. 3664.
5. ↑  (Αγγλικά) *Union List of Artist Names*. 8  Αυγούστου 2021. 500073681. Ανακτήθηκε στις 13  Φεβρουαρίου 2023.
6. 1 2 3  Biographical notes Αρχειοθετήθηκε 2016-03-09 στο Wayback Machine. @ Agra Art.
7. ↑  «Benezit Dictionary of Artists». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Αυγούστου 2018. Ανακτήθηκε στις 7 Αυγούστου 2022.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Βουαντίσουαφ Μπακαουόβιτς** |

* Arcadja Auctions: Περισσότερα έργα του Μπακαουόβιτς

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 21828180
* **Europeana**: agent/base/53277
* LCCN: no2003031011
* ISNI: 0000 0001 1750 3032
* GND: 1058827936
* ULAN: 500073681
* RKD: 3664

 |

 |
Η **Αγγελική Τζαβέλλα** (17 Μαΐου 1930 - ) είναι σύγχρονη Αθηναία υψίφωνος και καθηγήτρια φωνητικής.

Βιογραφία
---------

Διπλωματούχος Εθνικού Ωδείου με άριστα και Α’ βραβείο τάξη μονωδίας της Ε. Σκέπερς και μελοδραματικής του Γ. Καρακαντά της Ε.Λ.Σ.

Σπούδασε πιάνο με την Μαρίκα Λασποπούλου.

Μελέτησε ρεπερτόριο κοντά στους μαέστρους Λ. Ανδριτσόπουλο της Ε.Λ.Σ. και Β. Πφεφφερ

Πήρε μέρος ως σολίστ με τις χορωδίες Ελλάδος με μαέστρο τον Σ. Βασιλειάδη, την Δημοτική χορωδία Αθηνών με  μαέστρο τον Β. Καρποδίνη

Τραγούδησε ως σολίστ με την ΚΟΑ στην όπερα "Ορφέας και Ευρυδίκη" του Γκλουκ

σε συνεργασία με το χορευτικό συγκρότημα της Ζ. Νικολούδη και την M. Ferez.

Έχει εμφανιστεί  επανειλημμένως  στην τηλεόραση και από την εκπομπή "Σολίστ κλασικής μουσικής"

 

Έχει δώσει ρεσιτάλ και συναυλίες στην Αθήνα και άλλες πόλεις

Συμμετείχε ως σολίστ στην μαντολινάτα στο φεστιβάλ Κεφαλονιάς με μαέστρο τον Φ. Αλέπορο

Συνεργάστηκε στο ελεύθερο θέατρο με την Αλίκη Βουγιουκλάκη για την φωνητική προετοιμασία στα έργα ¨ωραία μου κυρία" και "Εύθυμη Χήρα"

‘Εδωσε πολλά ρεσιτάλ με την Κ. Μορφονιού με τον Α. Γαρουφαλή στο πιάνο

Συνεργάστηκε στην τηλεόραση με τους καλλιτέχνες Καίτη Αποστολάκη, Μ. Ξυνή κ.α.

Απο το 1984 ξεκίνησε να διδάσκει λυρικό τραγούδι στο Εθνικό Ωδείο Αθηνών με μαθητές γνωστους όπως ο Ντίνος Τζαμτζής της Ε.Λ.Σ. ,  Πωλ Ζαχαριάδης,  Ηρώ Οικονόμου του θεάτρου του Ντέλμοντ της Γερμανίας, Ιωάννα Πολυζώη, Σπύρο Λέτσα της Ε.Λ.Σ. , Μ. Παπαδάκη,  Έλση Δασουρά κ.α. 

Ο "Σύλλογος Ελλήνων Λογοτεχνών" της απένειμε Δίπλωμα τιμής ένεκεν προς επιβράβευση των εξαίρετων αυτής προσπαθειών και επιτεύξεων.

Αναφορές
--------

1. ↑  Καλογερόπουλος, Τάκης (Σεπτέμβριος 2002). *ΤΟ ΛΕΞΙΚΟ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ, Από τον Ορφέα μέχρι σήμερα, τόμος 6 Τ-Ω*. Αθήνα: ΓΙΑΛΛΕΛΗ. σελ. 203.
Η **Απρόσιτη Νήσος** είναι νησί με εσβεσμένο ηφαίστειο με έκταση 12,65 τετραγωνικά χιλιόμετρα, το οποίο ενεργοποιήθηκε για τελευταία φορά πριν από 6 εκατομμύρια χρόνια. Η κορυφή του νησιού, Κέρν (*Cairn*) φτάνει τα 449 μέτρα σε ύψος. Η νήσος βρίσκεται στον Νότιο Ατλαντικό Ωκεανό 31 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της νήσου Τριστάν Ντα Κούνια. Η Απρόσιτη Νήσος περιβάλλεται από απόκρημνες βραχώδεις ακτές, είναι όμως προσβάσιμη από κάποιες λίγες μικρές βραχώδεις παραλίες.

Το 1995 αρχικά (και με επέκταση το 2004) η Απρόσιτη Νήσος ανακηρύχθηκε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς, αναγνωρίζοντας τη σημασία της ως ερημότοπου διεθνούς σημασίας, και πιο συγκεκριμένα για τα σπάνια είδη χερσαίων και θαλάσσιων πτηνών. Είναι γνωστό ως «Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς των νήσων Γκαφ and Απρόσιτης».

Παραπομπές
----------

1. ↑  Grundy, Richard. «Tristan da Cunha Outer Islands: Inaccessible Island». *www.tristandc.com*. Ανακτήθηκε στις 26 Αυγούστου 2019.
2. ↑  Centre, UNESCO World Heritage. «Gough and Inaccessible Islands». *UNESCO World Heritage Centre*. Ανακτήθηκε στις 26 Αυγούστου 2019.
αποχέτευση στην αρχαία Αθήνα
Η αποχέτευση είναι η υποδομή που απομακρύνει τα λύματα ή και την (επιφανειακή ή όχι) απορροή ομβρίων από κατοικημένες περιοχές. Συνήθως καταλήγει στην είσοδο μιας μονάδας επεξεργασίας λυμάτων ή και σε κάποιο σημείο απόρριψής τους στο περιβάλλον. Είναι ένα σύστημα σωληνώσεων, φρεατίων, υπονόμων, θαλάμων (προσωρινής) συγκέντρωσης,  κ.τ.λ. που απομακρύνει όμβρια ύδατα ή και λύματα, αστικά ή και βιομηχανικά. Ανάλογα με τον ορισμό της, η αποχέτευση διαφέρει ή συμπίπτει με το σύστημα απορροής ομβρίων. Τυπικά διαφέρουν, αλλά συχνά συγχέονται μεταξύ τους, γιατί τα ομώνυμα συστήματα, άλλοτε είναι διαφορετικά, αλλά συνηθέστερα συμπίπτουν, συνήθως ανάλογα με το κατά πόσο χρήσιμα θεωρούνται για μια περιοχή τα όμβρια ύδατα για κάποιες εφαρμογές.

Πτυχές σχεδιασμού
-----------------

Το κύριο τμήμα ενός συστήματος αποχέτευσης αποτελείται από μεγάλους σωλήνες (π.χ. υπονόμους ή υγειονομικούς υπονόμους) που μεταφέρουν λύματα ή και όμβρια ύδατα από τα σημεία παραγωγής ή συλλογής τους σε κάποιο σημείο διαχείρησης, επεξεργασίας ή και απόρριψης στο περιβάλλον. Οι τύποι αποχετεύσεων περιλαμβάνουν:

* Συνδυασμένους υπονόμους.
* Υγειονομικούς υπονόμους.
* Απλοποιημένη απορροή ομβρίων.
* Απορροή ομβρίων υπερχείλισης
* Αποχέτευση ακαθάρτων.
* Αποχέτευση νερών υδροφόρου ορίζοντα

Παραπομπές
----------

1. ↑  «sewerage - definition of sewerage in English from the Oxford dictionary». *oxforddictionaries.com*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Σεπτεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 5 Δεκεμβρίου 2016.

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Αποχέτευση** |
Οι **βιβλικές σπουδές** αφορούν στην ακαδημαϊκή αξιοποίηση των πορισμάτων μιας σειράς διαφόρων επιστημονικών κλάδων για τη μελέτη της Βίβλου (της Παλαιάς Διαθήκης/του Τανάκ ή/και της Καινής Διαθήκης). Η θεωρητική και μεθοδολογική τεκμηρίωση αυτού του επιστημονικού πεδίου εδράζεται σε ένα εύρος επιστημονικών κλάδων όπως η αρχαιολογία, η αρχαία ιστορία, το πολιτισμικό υπόβαθρο, η κριτική του κειμένου, η λογοτεχνική κριτική, το ιστορικό υπόβαθρο, η φιλολογία και η κοινωνικές επιστήμες.

Πολλά μη θρησκευτικά (κοσμικά) καθώς και θρησκευτικά πανεπιστήμια και κολέγια προσφέρουν μαθήματα βιβλικών σπουδών, συνήθως σε τμήματα θρησκευτικών σπουδών, θεολογίας, ιουδαϊκών σπουδών, ιστορίας ή συγκριτικής λογοτεχνίας. Οι βιβλικοί λόγιοι δεν έχουν απαραιτήτως θρησκευτική πίστη στα ιερά κείμενα που μελετούν.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *The Oxford Handbook of Biblical Studies* by J. W. Rogerson and Judith M. Lieu (May 18, 2006)
2. ↑  *Introduction to Biblical Studies, Second Edition* by Steve Moyise (Oct 27, 2004) (ISBN 0567083977) pages 11–12
Η **Βεατρίκη**, γερμ.: Beatrix (Beatrice) von Berg von Jülich (1364, Μπουργκ επί του Βύπερ - 16 Μαΐου 1395. Nόιστατ αν ντερ Βάινστρασε) ήταν κόρη του δούκα του Μπεργκ και με τον γάμο της έγινε εκλέκτορας του Παλατινάτου.

Βιογραφία
---------

Ήταν η πρώτη κόρη του Γουλιέλμου Ζ΄ δούκα του Μπεργκ και της Άννας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Ρούπερτ Β΄ εκλέκτορα του Παλατινάτου.

Γεννήθηκε πιθανώς στο κάστρο του Μπουργκ επί του Βούπερ, που εκείνη την εποχή ήταν η κατοικία των γονιών της.

Από το 1380 ο πατέρας της κυβερνούσε από το Ντύσελντορφ ως δούκας του Μπεργκ, όπου μάλλον θα έμενε η άγαμη ακόμη Βεατρίκη με τους γονείς της.

Το 1385 η 19ετής Βεατρίκη παντρεύτηκε τον εκλέκτορα Ρούπερτ Α΄ εκλέκτορα του Παλατινάτου, ο οποίος ήταν 5 χρόνια χήρος και 75 ετών. Η Βεατρίκη ήταν εγγονή του ανιψιού του και διαδόχου Ρούπερτ Β΄.

Ο Ρούπερτ Α΄ και η δεύτερη σύζυγός του Βεατρίκη κατοικούσαν και οι δύο στη Χαϊδελβέργη, της οποίας το Πανεπιστήμιο είχε ιδρυθεί από τον εκλέκτορα, και στο Νόιστατ αν ντερ Βάινστρασε, όπου απεβίωσε το 1390.

Στη *Γενική Γερμανική Βιογραφία* αναφέρεται για τον σύζυγο τής Βεατρίκης: "Ακόμη και μεταξύ των συγχρόνων του ο Ρούπερτ Α΄ ήταν σε μεγάλη εκτίμηση, μία σεβαστή μορφή, ιππότης στην εμφάνιση. Εθεωρείτο καλοκάγαθος ευγενής καλής θέλησης, προστάτης της Εκκλησίας και της ιεροσύνης, φίλος των χηρών και των ορφανών. Η Εβραϊκή κοινότητα, της οποίας την οικονομική δύναμη γνώριζε πώς να εκμεταλλευτεί αξιοθαύμαστα, τον τιμούσε ως δίκαιο, ανθρωπιστή προστάτη" .

Η Βεατρίκη επέζησε του συζύγου της μόλις 5 χρόνια και απεβίωσε το 1395 επίσης στο Nόιστατ. Ο γάμος δεν παρήγαγε κανέναν απόγονο. Ο σύζυγός της με διαθήκη άφηνε το Παλατινάτο στον ανιψιό του Ρούπερτ Β΄, πάππο της Βεατρίκης. Επίσης άφησε στη Βεατρίκη ως ιδιοκτησία χηρείας το κάστρο και την πόλη του Νόιμπουρκ επί του Ρήνου, το χωριό Χάγκενμπαχ και φόρους σε είδος από το Μπέργκτσαμπερν.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε το 1385 τον Ρούπερτ Α΄ των Βίττελσμπαχ εκλέκτορα του Παλατινάτου, θείο του πάππου της. Ο 75ετής γαμπρός απεβίωσε 5 έτη μετά, χωρίς να έχει με τη Βεατρίκη αποκτήσει απογόνους.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. 1 2  p4309.htm#i43082.
2. ↑  p4309.htm#i43082. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
3. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
4. ↑  Ο πάππος της Ρούπερτ Β΄ εκλέκτορας του Παλατινάτου ήταν γιος του Αδόλφου παλατινού κόμη του Ρήνου, αδελφού του Ρούπερτ Α΄ εκλέκτορα του Παλατινάτου.
5. ↑  Wille, Jakob (1889). *Allgemeine Deutsche Biographie V29*. σελίδες 731–737.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 101272928
* GND: 13954500X

 |

 |
Το **Βασίλειο της Λιβονίας** ήταν κατ' όνομα κράτος, στο έδαφος της σημερινής Εσθονίας και της Λετονίας. Ανακηρύχθηκε κράτος τον Ιβάν Δ΄ στη διάρκεια του Λιβονικού Πολέμου, αλλά δεν ιδρύθηκε ποτέ επίσημα. Στις 10 Ιουνίου 1570, ο Δανός Δούκας Μάγκνους του Χόλσταϊν κατέφθασε στη Μόσχα, όπου στέφθηκε Βασιλέας της Λιβονίας. Ο Μάγκνους έδωσε όρκο υποταγής στον Ιβάν ως άρχοντά του, ενώ έλαβε το υποτελές βασίλειο της Λιβονίας, με τον Ιβάν να του παραχωρεί τα σχετικά κληρονομικά δικαιώματα. Η συμφωνία μεταξύ του Μάγκνους και του Ιβάν Δ΄ υπεγράφη από έναν οπρίτσνικ και από ένα μέλος της διοίκησης του, τον *Ντίακ* Βασίλι Σελκάλοφ. Απέμεινε να καταληφθούν τα εδάφη του νέου βασιλείου και το Κάστρο του Πόλτσαμα διακηρύχθηκε ως η μελλοντική επίσημη κατοικία του βασιλέα. Ο νέος βασιλέας Μάγκνους της Λιβονίας αναχώρησε από τη Μόσχα με 20.000 Ρώσους στρατιώτες για την κατάληψη του υπό σουηδικό έλεγχο Ρέβαλ. Η ελπίδα του Ιβάν για υποστήριξη από τον Φρειδερίκο Β΄ της Δανίας, τον μεγαλύτερο αδερφό του Μάγκνους, αποδείχθηκε μάταιη. Στα τέλη του Μαρτίου του 1571, ο Μάγκνους παραιτήθηκε των προσπαθειών του για την κατάληψη του Ρέβαλ και έλυσε την πολιορκία.

Το 1577, έχοντας χάσει την εύνοια του Ιβάν και καθώς δεν έλαβε καμία στήριξη από τον αδερφό του, ο Μάγκνους απηύθυνε κάλεσμα προς τους ευγενείς της Λιβονίας να συνταχθούν με το μέρος του στον αγώνα κατά της ξένης κατοχής. Δέχθηκε την επίθεση των στρατευμάτων του Ιβάν και ο ίδιος αιχμαλωτίστηκε. Κατά την απελευθέρωσή του παραιτήθηκε του βασιλικού τίτλου του. Ο Μάγκνους πέρασε τα τελευταία έξι χρόνια της ζωής του στο κάστρο του Πίλτεν στην Επισκοπή της Κουρλάνδης, όπου και απεβίωσε ως οικότροφος του Πολωνικού Στέμματος.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Βλ. σχετική συζήτηση στο Roots Web[*νεκρός σύνδεσμος*]: Στο βιβλίο του για τα Πολωνικά επώνυμα ο καθ. Kazimierz Rymut αναφέρει ότι το DYJAK εμφανίζεται σε πολωνικά αρχεία ήδη από το 1613 και προέρχεται από το \_diak\_, ή το αρχαίο Πολωνικό \_dyjak\_, το οποίο ορίζει ως "kleryk w Kosciele wschodnim, spiewak cerkiewny." Τούτο μεταφράζεται κυριολεκτικά ως ψάλτης όχι κληρικός στην ανατολική εκκλησία. Προσθέτει επίσης ότι η μορφή DYJAK εμφανίζεται ήδη από το 1413.
2. ↑  Viirand, Tiiu (2004). *Estonia. Cultural Tourism*. Kunst Publishers. σελίδες 82–84. ISBN 9949-407-18-4.
3. ↑  De Madariaga, Isabel (2006). *Ivan the Terrible*. Yale University Press. ISBN 0-300-11973-9.
4. ↑  Oakley, Stewart Philip (1993). *War and Peace in the Baltic, 1560-1790*. Routledge. ISBN 0-415-02472-2.
5. ↑  Lockhart, Paul Douglas (2004). *Frederik II and the Protestant Cause: Denmark's Role in the Wars of Religion*. BRILL. σελίδες 38–39. ISBN 90-04-13790-4.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

* Møntfund i Estland med danske Vikingemønter (Δανικά)
* Die Münzen von Herzog Magnus (Γερμανικά)


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Kingdom of Livonia  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Αλέξανδρος των Παρισίων**, γνωστός και ως **Αλέξανδρος ντε Μπερναί** (γαλλ. *Alexandre de Bernay*, 12ος αιώνας), ήταν Γάλλος/Νορμανδός ποιητής του ύστερου Μεσαίωνα.

Ο Αλέξανδρος γεννήθηκε στο Μπερναί της Νορμανδίας, από όπου και η προσωνυμία του. Συνέγραψε το επικό ποίημα *Μυθιστόρημα του Αλεξάνδρου* (*Li romans d'Alexandre*), ένα από τα πρώτα έργα που γράφηκαν στη γαλλική γλώσσα με θέμα τα θρυλικά κατορθώματα του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Το ποίημα αποτελείται από 16 χιλιάδες δωδεκασύλλαβους στίχους. Το συγκεκριμένο είδος του στίχου ονομάσθηκε «γαλλικός αλεξανδρινός» από αυτό το έργο (ή ίσως από το όνομα του ποιητή). Ο Αλέξανδρος των Παρισίων συνέγραψε επίσης το αφηγηματικό ποίημα *`Ατις και Προφιλίας*.

Δείτε επίσης
------------

* *Φυλλάδα του Μεγαλέξανδρου*

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  Paul de Roux: «Nouveau Dictionnaire des œuvres de tous les temps et tous les pays» (Γαλλικά) Éditions Robert Laffont. 1994. σελ. 58. ISBN-13 978-2-221-06888-5. ISBN-10 2-221-06888-2.
2. ↑  Gert Pinkernell: *Merkblätter zur Einführung in die Literaturwissenschaft (Französisch)*, Wuppertal 2002

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 36892794
* **ΕΒΕ**: 131556
* LCCN: n96028397
* ISNI: 0000 0000 7990 9460
* GND: 10093594X
* SELIBR: 211039
* SUDOC: 028362853
* BNF: cb12021365h (data)
* BIBSYS: 8034705
* ICCU: SBLV300248
* BNE: XX1703352

 |

 |
Σημαία
Η θέση και οι κτήσεις του βασιλείου
Το **Βασίλειο της Μπόρα Μπόρα** ιδρύθηκε κατά τη διάρκεια της αρχές του 19ου αιώνα, με την ενοποίηση του νησιού Μπόρα Μπόρα και την επίσημη αναγνώριση του από τη Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο το 1847 μέσω της σύμβασης Ζαρνάκ. Αποτελούσε μέλος μιας σειράς ανεξάρτητων Πολυνησιακών κρατών των νησιών Εταιρείας, μαζί με την Ταϊτή, το Χουαχίνε και το Ραϊατέα τον 19ο αιώνα, τα οποία μοιράζονταν παρόμοια γλώσσα και κουλτούρα. Επίσης, οι ηγεμόνες τους αλληλοσυνδέονταν με γάμο. Εκτός από το Μπόρα Μπόρα, το βασίλειο περιλάμβανε τα νησιά Τουπάι, Μαουπίτι, Μαουπιχάα, Μοτού Όνε και Μανουάε. Το βασίλειο προσαρτήθηκε τελικά στη Γαλλία το 1888 και η τελευταία βασίλισσα Τεριιμαεβαρούα Γ΄ αναγκάστηκε να παραιτηθεί το 1895.

Η πρώτη σαφής αναφορά για το νησί είναι από τον Ολλανδό εξερευνητή Γιάκομπ Ρογκεβίν το 1722. Ο Τζέιμς Κουκ το είδε το 1769 και αποβιβάστηκε εκεί το 1777.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Christopher Buyers. «Bora Bora: The Tapoa Dynasty Genealogy». *Royal Ark web site*. Ανακτήθηκε στις 25 Φεβρουαρίου 2012.
2. ↑  Ben Cahoon (2000). «French Polynesia». *WorldStatesman.org*. Ανακτήθηκε στις 25 Φεβρουαρίου 2012.
3. ↑  *Tahiti et ses archipels* par Pierre-Yves Toullelan, éditions Karthala, 1991, (ISBN 2-86537-291-X), p. 61.
Ο **Βαλεντίνος** (ιταλικά : Valentino) (... - Γένοβα, 325) ήταν ο πρώτος γνωστός επίσκοπος της Γένοβας, και θεωρείται άγιος από την Καθολική Εκκλησία.

Βιογραφία
---------

Ο Βαλεντίνος θεωρείται ο πρώτος επίσκοπος της αρχιεπισκοπής της Γένοβας, θέση που κατείχε από το 312 έως τον θάνατό του το 325. Εκτελούσε τον ποιμαντικό του ρόλο βοηθώντας χήρες και ορφανά.

Λατρεία
-------

Η λατρεία του περιορίζεται στην πόλη και την αρχιεπισκοπή της Γένοβας, η οποία περιέλαβε στο λειτουργικό ημερολόγιο, τη μνήμη του επισκόπου του Αγίου Βαλεντίνου στις 6 Νοεμβρίου, μαζί με τους Αγίους Φίλιξ και Ρωμύλο, δεύτερο και τέταρτο επίσκοπο αντίστοιχα της πόλης .

Τα λείψανά του σώζονται τόσο στην εκκλησία του Αγίου Σίρο ντι Στρούπα όσο και στον καθεδρικό ναό του Αγίου Λαυρεντίου. 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Προκάτοχοςάγνωστος | **Επίσκοπος Γένοβας** | ΔιάδοχοςΦήλιξ |

Παραπομπές
----------

1. ↑  Valentino di Genova, su Santi, beati e testimoni, santiebeati.it.
2. ↑  La Chiesa cattolica celebra san Valentino di Genova anche il 2 maggio (Goffredo Casalis, Dizionario Geografico-Storico-Statistico-Commerciale Degli Stati Di S M Il Re dei Sardegna )
Το **ακτινωτό** νόμισμα της νομισματικής μεταρρύθμισης του Διοκλητιανού, ήταν ένα αρχαίο ρωμαϊκό νόμισμα, του οποίου δεν γνωρίζουμε το ακριβές όνομά του. Ήταν από κράμα ορειχάλκου με άργυρο (billon).

Ακτινωτό του Γαλλιηνού από την Ουαλία. GALLIENUS P[IUS] AVG. Στην άλλη όψη τρόπαιο με δύο Γερμανούς αιχμαλώτους κάτω του, GERMANICUS MAX. V.

Ιστορία
-------

Ακτινωτά είναι και μερικά νομίσματα της περιόδου από τον Αύγουστο ως το 301, διότι η μορφή του Αυτοκράτορα φέρει ακτινωτό στέμμα. Αυτό έγινε με σκοπό τα νομίσματα να ξεχωρίζουν από τα όμοιά τους σε μέγεθος και μέταλλο, που όμως είχαν τη μισή αξία. Είναι οι αντωνινιανοί (διπλά δηνάρια), οι κουινάριοι (διπλοί σηστέρτιοι) και οι δουπόνδιοι (διπλά ασσάρια). Η σταδιακή μείωση της περιεκτικότητάς τους σε άργυρο επέφερε πληθωρισμό και κατάρρευση της οικονομίας. Ο Αυρηλιανός (270-275) προσπάθησε να την ανακόψει με την αύξηση της περιεκτικότητας σε άργυρο, έτσι έκοψε αντωνινιανούς με 20 μέρη χαλκό και 1 μέρος άργυρο με την ένδειξη ΧΧΙ, αλλά αυτό δεν κράτησε πολύ.

Την κρίση αυτή του 3ου αι. θέλησε να παύσει ο Διοκλητιανός. Το 301 έκανε νομισματική μεταρρύθμιση, όπου έκοψε το *ακτινωτό* ίσο με 5 (νέα) δηνάρια και ίσο με το 1/20 του αργυρού του νομίσματος. Το στέμμα ήταν όπως εκείνο του *Ανίκητου Ήλιου (Sol Invictus)*. To ορειχάλκινο νόμισμα έμοιαζε με τους αντωνινιανούς και ξεχώριζε από αυτούς του Αυρηλιανού από το ότι δεν έφερε το ΧΧΙ. Είχε ελάχιστο ή καθόλου άργυρο. Το ακτινωτό ζύγιζε 2,23-3,44 γρ.

Ακτινωτά με την ίδια τεχνοτροπία έκοψε ο Μαξιμιανός, ο Κωνσταντίνος Α΄ και ο Γαλέριος, που μαζί με τον Διοκλητιανό συμμετείχαν στην Τετραρχία.

Πηγές
-----

* Roman Imperial Coins of Diocletian
*
Ο **Βαλθάριος** ήταν γιος και διάδοχος του Βάχο, διετέλεσε Βασιλεύς των Λομβαρδών (539 - 546). Την εποχή που ανέβηκε στον θρόνο ήταν ακόμα ανήλικος, κηδεμόνας του ορίστηκε ο ισχυρός άνδρας των Λομβαρδών Αυδοΐνος. Ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός Α΄ παραχώρησε την Παννονία στους Λομβαρδούς για εγκατάσταση. Ο Αυδοΐνος δολοφόνησε τον νεαρό Βαλθάριο και τον διαδέχθηκε στον θρόνο των Λομβαρδών (546) πριν φτάσει η Γερμανική φυλή στην νέα της πατρίδα. Ο ιστορικός Προκόπιος λέει αντίθετα με την επικρατούσα γνώμη ότι ο Βαλθάριος πέθανε από ασθένεια. Σε κάθε περίπτωση ήταν ο τελευταίος βασιλιάς των Λομβαρδών από τον Οίκο των Λετιδών, ακολούθησε ο Οίκος των Γκαουζιδών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  p67182.htm#i671811.
2. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
3. ↑  Κριστιάν Σετιπανί: «La Préhistoire des Capétiens» (Γαλλικά) Βιλνέβ-ντ'Ασκ. 1993. σελ. 65 et 71. ISBN-13 978-2-9501509-3-6. ISBN-10 2-9501509-3-4.
4. ↑  Κριστιάν Σετιπανί: «La Préhistoire des Capétiens» (Γαλλικά) Βιλνέβ-ντ'Ασκ. 1993. σελ. 63-64. ISBN-13 978-2-9501509-3-6. ISBN-10 2-9501509-3-4.
5. ↑
6. ↑

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Βαλθάριος
* Λομβαρδοί Βασιλείς
Τα **Ακτινόζωα** (Radiolaria) είναι υφομοταξία Ακτινόποδων Πρωτοζώων. Βρίσκονται στα ανώτερα στρώματα όλων των ωκεανών. Έχουν σφαιρική ακτινωτή συμμετρία και είναι γνωστά για τον πολύπλοκο, κομψά κατασκευασμένο σκελετό τους. Αυτός συντίθεται από πυρίτιο, είναι πολύπλοκα διάτρητος σε μια ποικιλία σχεδίων σχηματίζοντας μια σειρά δικτυόμορφες πλάκες ή χαλαρές βελόνες. Από τον διάτρητο σκελετό εκτείνονται ψευδοπόδια. Μία κεντρική χιτινώδης κάψα περικλείει τους πολυάριθμους πυρήνες και διαιρεί το κυτταρόπλασμα σε δύο ζώνες. Το εξώπλασμα περιέχει πολλά χυμοτόπια που ρυθμίζουν την πλευστότητα του οργανισμού. Το ενδόπλασμα (στερόπλασμα) είναι πιο συμπαγές. Η μονογονική αναπαραγωγή γίνεται με εκβλάστηση διχοτομική ή πολλαπλή διαίρεση. Γενικά, διαιρείται και ο σκελετός και κάθε θυγατρικό κύτταρο αναγεννά το μέρος που λείπει. Σε μερικές περιπτώσεις, ωστόσο, το ένα θυγατρικό κύτταρο ελευθερώνεται και αναπτύσσει ένα τελείως καινούργιο κέλυφος, ενώ το άλλο παραμένει στον αρχικό σκελετό. Τα σκελετικά υπολείμματα των Ακτινοζώων εναποτίθενται στον βυθό των ωκεανών και δημιουργούν την ιλύ των Ακτινοζώων. Όταν ο βυθός των ωκεανών ανυψώνεται και μετασχηματίζεται σε ξηρά, η ιλύς γίνεται ιζηματογενές πέτρωμα. Παράδειγμα αποτελεί η Σικελία, η οποία σχεδόν ολόκληρη αποτελείται από τέτοια ξηρά.

Τα πυριτικά κοιτάσματα, όπως ο πυρόλιθος και ο χαλαζίας, προέρχονται από σκελετούς Ακτινοζώων. Βρέθηκαν απολιθώματα των Ακτινοζώων που χρονολογούνται από την Προκάμβριο Περίοδο (570.000.000 χρόνια πριν).

Οι πόροι της κάψας είναι ή πολυάριθμοι ομοιόμορφα κατανεμημένοι (Περίπυλα) ή συναθροισμένοι σε έναν πολικό θόλο (Μονόπυλα) ή μόνον τρεις, από τους οποίους ο ένας είναι πολύ μεγαλύτερος από τους άλλους δύο (Τρίπυλα).

Ο αξονοπλάστης μπορεί να είναι κεντρικός, εντοπισμένος σε ένα κοίλωμα του πυρήνα ή περιφερειακός σε κάποιο σημείο γύρο από την πυρηνική μεμβράνη. Φαίνεται ότι υφίσταται μια ορισμένη αντιστοιχία μεταξύ της θέσης του άξονοπλάστη, της κατανομής των πόρων και της γενικής αρχιτεκτονικής του σκελετού. Είναι λοιπόν πιθανό το στερεόπλασμα να μετάχει στον μεταβολισμό του πυριτίου που σχηματίζει τον σκελετό.

Πηγές
-----

* Εγκυκλοπαίδεια ΠΑΠΥΡΟΣ-LAROUSSE-BRITTANICA

Αναφορές
--------

1. ↑  Cavalier-Smith, T (1998). «A revised six-kingdom system of life». *Biological Reviews of the Cambridge Philosophical Society* **73** (3): 203-66. doi:9809012. ISSN 1464-7931. .

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85110767
* GND: 4183516-5
* BNF: cb11998115z (data)
* NDL: 00563454

 |

 |
**Αδόλιος** ήταν ασκητής του 4ου αιώνα, καταγόμενος από την Ταρσό της Κιλικίας.

Ο Αδόλιος μπορεί να χαρακτηρισθεί ως πρόδρομος των στυλιτών ασκητών. Είχε εγκατασταθεί σε ένα μοναστήρι κοντά στο Όρος των Ελαιών, στο μέρος στο οποίο κατά την παράδοση πραγματοποιήθηκε η Ανάληψη του Ιησού Χριστού. Μετά τη δύση του ήλιου, κάθε ημέρα, κάτω από οποιεσδήποτε καιρικές συνθήκες, συνήθιζε να μένει στο ύπαιθρο, να προσεύχεται και να ψάλλει μέχρι το πρωί. Φαγητό έτρωγε μία φορά κάθε τρεις ημέρες και κατά τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή μία φορά κάθε πέντε ημέρες.

Πηγές
-----

* Το λήμμα «Αδόλιος» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 2, σελ. 115
Ο Αργουζίνος ήταν ναυτικός βαθμός, υπαξιωματικού, στις γαλέρες υπεύθυνος του λεγόμενου "τσούρμου" (=πληρώματος), περίπου αντίστοιχος με τον σημερινό ναύκληρο. 

Όταν οι γαλέρες "βόγγαραν", δηλαδή έπλεαν "πρόσω" κωπηλατούμενες, ο αργουζίνος ήταν ο αρμόδιος να δίνει τον χρόνο της ρυθμικής (ταυτόχρονης) κωπηλασίας, είτε δια "ζώσης φωνής", είτε με σφυρίκτρα, είτε με οποιοδήποτε ακουστικό μέσο. Επίσης όταν ο εχθρός ήταν πολύ κοντα και απαιτούνταν πολύ γρήγορες κινήσεις και συγχρονισμένες, ο αργουζίνος φρόντιζε αφενός να κλείνει τα στόματα των ερετών (των κωπηλατών) με τεμάχια φελλού, που προσδένονταν στο πίσω μέρος του κρανίου, για να μη φεύγουν, αφετέρου να χειρίζεται πολύουρο μαστίγιο στις άκρες του οποίου φέρονταν μολυβδίδες όπου με αυτό κτυπούσε τις γυμνές ράχες των ερετών εκείνων, όταν στην εκτέλεση του ναυτικού κελεύσματος "αράνκα!" άρχιζαν να δείχνουν σημεία κόπωσης.

Για τους παραπάνω σκοπούς ο αργουζίνος είχε και βοηθούς τους λεγόμενους "σοττοαργουζίνους" που αναλάμβαναν να περνούν τους φελλούς στα στόματα των ερετών για να μην ακούγονται οι φωνές τους από τους πόνους, ένεκα των μαστιγώσεων.