recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Τα ανακαινισμένα κτίρια του μετοχίου.
Η **Μονή Αγίας Σωτήρας**, γνωστό και ως **Αλεξόπυργος** ή **Αλεξίου Πύργος**, ήταν βυζαντινό και μεταβυζαντινό μοναστηριακό μετόχι που βρίσκεται στην νήσο Λήμνο, κοντά στον οικισμό Άγιο Δημήτριο.

Ιστορικές αναφορές
------------------

Υπήρξε μετόχι της μονής Παντοκράτορος του Αγίου Όρους. Η μονή απέκτησε τα πρώτα εδάφη στην περιοχή το 1393. Το 1396, σε νέο χρυσόβουλο ορίζεται ότι: 

"...εδόθη... γη κατά την Θεόσωστον νήσον Λήμνον, Άνω Χωρίον ονομαζομένη, πλησίον του αιγιαλού και του χωρίου του Πισπέραγος ένθα και πύργον εκ βάθρων ανήγειρε..." 

Το *Άνω Χωρίον* αναφέρεται και το 1361 σε κώδικα της μονής Μεγ. Λαύρας ενώ ο αναφερόμενος πύργος ταυτίζεται με τον Αλεξίου Πύργο, ονομασία που αποδίδεται στον αυτοκράτορα Αλέξιο Β΄ Κομνηνό, στην εποχή του οποίου (1180-83) κτίστηκε η μονή.

Περιγραφή
---------

Στο μετόχι διατηρείται το αναστηλωμένο δίπατο κτιριακό συγκρότημα με την τράπεζα, τα κελιά, τους ξενώνες, το πέτρινο πηγάδι στον περίβολο και τους λοιπούς χώρους. Στο χώρο δεσπόζει ο ναός της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος, βασιλική του 14ου αιώνα που ανακαινίστηκε το έτος ΑΧΝΑ΄, δηλαδή το 1651, από το μοναχό *Γαλακτίωνα*, σύμφωνα με εντοιχισμένη κακότεχνη μαρμάρινη επιγραφή: 

"ΑΝΑΚΑΙΝΗΣΤΗ Ο ΝΑΟΣ ΟΥΤΟΣ ΗΠΟ ΓΑΛΑΚΤΗΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΕΤΟΣ ΑΧΝΑ΄". 

Στο εσωτερικό του ναού υπάρχουν μεταβυζαντινές τοιχογραφίες -πιθανόν του 18ου αιώνα- ενώ οι φορητές εικόνες εκτίθενται στο Εκκλησιαστικό Μουσείο στη Μύρινα. Παλιότερα αναφέρεται η ύπαρξη μιας μεγάλης καμπάνας, ρωσικής προέλευσης. Στην έκταση της μονή, βρίσκονται διασκορπισμένα ή εντοιχισμένα βυζαντινά αρχιτεκτονικά κατάλοιπα και μαρμάρινα κοσμήματα.

Νεότερα χρόνια
--------------

Την περίοδο από το 1856 έως το 1859 το μετόχι ήταν ακατοίκητο. Όμως, φορολογήθηκε στα βασιλικά δοσίματα με 300 γρόσια. Το 1916 ήταν ενεργό με ηγούμενο τον ιεροδιάκονο Φώτιο, ο οποίος του Σωτήρος (6 Αυγούστου) "μετά την θείαν λειτουργίαν παρέθεσεν γεύμα εις αρκετόν πλήθος προσκυνητών που είχεν συρρεύσει εκ των πέριξ χωρίων" (εφ. Λήμνος, φ. 37, 14/8/1916).

Το 1927 κατείχε έκταση 2.500 στρεμμάτων, η οποία απαλλοτριώθηκε και μοιράστηκε σε ακτήμονες κατοίκους των χωριών Πεσπέραγο, Αγγαριώνες, Σαρπί, Πορτιανού και σε πρόσφυγες της Νέας Κούταλης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ιστοσ. Υπουργείου Πολιτισμού-Διαρκής Κατάλογος των Διακηρυγμένων Αρχαιολογικών Χώρων και Μνημείων της Ελλάδος, Ι. Μονή Αγίας Σωτήρας στη θέση "Αλεξόπυργος" Αγίου Δημητρίου Αρχειοθετήθηκε 2020-08-06 στο Wayback Machine. Ανακτήθηκε 8 Απριλίου 2013

Πηγές
-----

* **Τουρπτσόγλου-Στεφανίδου Βασιλική**, «Ταξιδιωτικά και γεωγραφικά κείμενα για τη νήσο Λήμνο (15ος-20ος αιώνας)», Θεσσαλονίκη 1986.
* Θ. Μπελίτσου, Η Λήμνος και τα χωριά της, 1994.
* **Cdrom Επαρχείου Λήμνου**: "Λήμνος αγαπημένη", 2007.
* "ΛΗΜΝΟΣ: Ιστορική & Πολιτιστική Κληρονομιά", εκδ. Γ. Κωνσταντέλλης, 2010.
Ο **Ματθαίος ντε Περάλτα** (1370 - 1374) υπήρξε γενικός επίτροπος και φρούραρχος της Ακρόπολης των Αθηνών, τα έτη από 1370 έως τέλη 1374, όταν το δουκάτο των Αθηνών βρισκόταν υπό ηγεσία των Καταλανών και κατ'επέκταση της Εταιρείας των Ναβαρραίων.

Καταγόταν από τον οίκο των Περάλτα, που ήταν κόμητες της Καλταμπελότα στη Σικελία. Ήταν συγγενής της συζύγου του βασιλιά της Σικελίας Φρειδερίκου του Γ΄. Γι' αυτό τον λόγο, μετά τον θάνατο του Ρογήρου Α΄ ντε Λούρια, τέλη του 1369 ή πιθανότερα αρχές του 1370, ο βασιλιάς διόρισε, στις 31 Μαΐου του 1370, τον Ματθαίο ντε Περάλτα γενικό επίτροπο και φρούραρχο στην Ακρόπολη των Αθηνών. 

Οι Καταλανοί της Αθήνας, δεν τον είχαν αποδεχτεί γιατί τον θεωρούσαν ξένο, δεδομένου ότι αυτοί κατείχαν το δουκάτο επί δύο γενιές και θεωρούσαν την αποικία κάπως ανεξάρτητη από τη Σικελία. Προτιμούσαν οι διορισμοί να γίνονται για μικρά χρονικά διαστήματα και εκ περιτροπής, ώστε να ικανοποιούνται όλοι. Ήταν ένας από τους λόγους δημιουργίας εσωτερικών προστριβών, που αποδυνάμωναν το δουκάτο.

Σύμφωνα με τον Αμερικανό ιστορικό Setton Kenneth ο *Ματθαίος ντε Περάλτα*, πέθανε τέλη του 1374. Η τελευταία επιστολή προς το πρόσωπό του, από τον βασιλιά, έχει ημερομηνία 18 Ιανουαρίου 1374. Ο θάνατός του ήταν αιτία να ξεσπάσουν νέες ταραχές, που έδωσαν την ευκαιρία στον Νέριο Α΄ Ατσαγιόλι να επιτεθεί και να καταλάβει τα Μέγαρα που κατείχαν σημαντική θέση για τα επεκτατικά του σχέδια. Η αποδιοργάνωση στο δουκάτο δεν τους επέτρεψε να πραγματοποιήσουν αντεπίθεση στον Νέριο.

Χωρίς να περιμένουν διαταγή από Σικελία εκλέγουν ομόφωνα διάδοχο τον Λουδοβίκο Φαδρίκ κόμη των Σαλώνων. Παρά την παρατυπία ο Φρειδερίκος Γ΄ επικυρώνει την εκλογή του, γιατί τον θεωρούσε ικανό λόγω του ότι κατά το παρελθόν είχε αποκαταστήσει την τάξη σε ελληνικές αποικίες.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Setton, Kenneth M. (1975), βλ. πηγές σελ. 211
2. 1 2  Setton, Kenneth M. (1975), βλ. πηγές σελ. 199
3. 1 2  Μίλλερ, μετάφρ. Λάμπρου, 1909-10, Τόμος A', βλ. πηγές σελ. 427.
4. 1 2 3  Setton, Kenneth M. (1975), βλ. πηγές σελ. 208
5. ↑  Miller, W. (1908), βλ. πηγές σελ. 299
6. ↑  Μίλλερ, μετάφρ. Λάμπρου, 1909-10, Tόμος A', βλ. πηγές σελ. 433.
7. 1 2  Μίλλερ, μετάφρ. Λάμπρου, 1909-10, Τόμος A', βλ. πηγές σελ. 434.

Πηγές
-----

* Μίλλερ, Ουΐλλιαμ μετάφρ. Σπυρ. Π. Λάμπρου, 1909-1910, «Ιστορία της Φραγκοκρατίας εν Ελλάδι (1204-1566)» μετά προσθηκών και βελτιώσεων, Τόμος Α΄. Εν Αθήναις: Ελληνική Εκδοτική Εταιρεία.
* (Αγγλικά) Miller, W. (1908) *"The Latins in the Levant. A History of Frankish Greece (1204-1566)*" (Cambridge and New York). Αρχειοθετήθηκε 10/11/2017. Ανακτήθηκε 17/06/2017.
* (Αγγλικά) Setton, Kenneth M. (1975) "Volume III: The fourteenth and fifteenth centuries", Edited by Harry W. Hazzard, Ανακτήθηκε 21/06/2018.

|  |
| --- |
| Ματθαίος ντε Περάλτα  **Θάνατος:** 1374 |
| ΠροκάτοχοςΡογήρος Α΄ ντε Λούρια | **Βικάριος του Δουκάτου των Αθηνών**1370 - 1374 | ΔιάδοχοςΛουδοβίκος Φαδρίκ |
Η **Βέσαινα** ήταν μεσαιωνικός, βυζαντινός, οικισμός στον σημερινό νομό Λάρισας σε άγνωστη θέση παρόλο που υπάρχουν υποθέσεις ότι βρισκόταν κοντά στο σημερινό χωριό Αετόλοφος Αγιάς Λάρισας. 

Αναφέρεται σε κείμενα τον 11ο αιώνα, άγνωστο πότε πρώτο κατοικήθηκε, όπου αναφέρεται έδρα επισκόπου της μητρόπολης Λάρισας. Όταν οι σταυροφόροι της Δ΄ Σταυροφορίας κατέκτησαν την Βυζαντινή Αυτοκρατορία κατά το μοίρασμα των εδαφών η περιοχή δόθηκε φέουδο στην σύζυγο του τελευταίου αυτοκράτορα Αλέξιου Γ΄. Το 1371 συνεχίζει να αναφέρεται η επισκοπή υπαγώμενη στην μητρόπολη της Λάρισας.

Πηγές
-----

* Αετόλοφος Αγιάς Λάρισας, επίσημη ιστοσελίδα, Βέσαινα Δέσιανη
* Υπουργείο πολιτισμού Αρχειοθετήθηκε 2016-03-06 στο Wayback Machine.
Ο **Κωνσταντίνος Γ΄**, γεωργιανά: კონსტანტინე, (απεβ. το 1587) ήταν Γεωργιανός βασιλικός πρίγκιπας (*batonishvili*) της δυναστείας των Bαγρατιδών τού Ιμερέτι.

Ο Κωνσταντίνος ήταν γιος του βασιλιά Βαγράτ Γ΄ τού Ιμερέτι και αδελφός του βασιλιά Γεωργίου Β΄ τού Ιμερέτι. Ήταν αντίθετος με τον αδελφό του, Γεώργιο, ο οποίος έβαλε τον ίδιο και τον γιο του Ροστόμ στη φυλακή το 1583. Μετά το τέλος τού Γεωργίου το 1585, ο Κωνσταντίνος προσπάθησε να αποκληρώσει τον νεαρό κληρονόμο τού Γεωργίου, Λέβαν και κατέλαβε την περιοχή ανατολικά του ποταμού Ριόνι, συμπεριλαμβανομένων των Σκάντα, Kάτσχι και Aργκουέτι. Ο Λέβαν μπόρεσε να διεκδικήσει εκ νέου αυτές τις περιοχές το 1587, αλλά έπρεπε να εξαγοράσει την ειρήνη, παραχωρώντας στον θείο του ένα πριγκιπικό κτήμα στο Aργκουέτι. 

Νυμφεύτηκε την Ελένη (απεβ. το 1605), κόρη του Ροστόμ Γκουριέλι, πρίγκιπα της Γκουρίας. Είχε τρεις γιους, πρίγκιπες: 

* Ροστόμ (1571–1605), βασιλιάς τού Ιμερέτι (1590–1605).
* Γεώργιος Γ΄ (απεβ. το 1639), βασιλιάς τού Ιμερέτι (1605–1639).
* Σίμων (άκμασε το 1603).

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.
2. ↑  Rayfield, Donald (2012). *Edge of Empires: A History of Georgia*. London: Reaktion Books. σελ. 179. ISBN 978-1780230306.
3. ↑  Dumin, Stanislav, επιμ. (1996). (στα Russian). Moscow: Linkominvest. σελίδες 86–87.  Missing or empty `|title=` (βοήθεια)CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
Η **Μαρία του Ανγκιάν** (*Maria d'Enghien*, 1367 - 9 Μαΐου 1446) ήταν κόμισσα του Λέτσε και, από τον δεύτερο γάμο της, βασίλισσα της Νάπολης. Επίσης ήταν κυρία Άργους και της Ναυπλίας, υποτελής του Πριγκιπάτου της Αχαΐας, τελευταία Φράγκα αυθέντης της περιοχής. Ήταν κόρη του Γκυ του Ανγκιάν και της Μπον Φοσερόλ.

Βιογραφία
---------

Μετά το τέλος του πατέρα της, Γκυ, το 1376 ή 1377 κληρονόμησε το φέουδο της οικογένειας στο Άργος και τη Ναυπλία. Επειδή ήταν ανήλικη, 13 ετών (είχε γεννηθεί το 1363-64) ανέλαβε την κηδεμονία της ο θείος της Λουδοβίκος του Ανγκιάν. Ο θείος της Λουδοβίκος την αρραβώνιασε με τον Ενετό Πέτρο Κορνάρο από το Άργος, για να κερδίσει την συμμαχία της Βενετίας κατά των Ατσαγιόλι του δουκάτου των Αθηνών και των επεκτατικών σχεδίων τους. 

Το 1377 παντρεύτηκε στη Βενετία τον Πέτρο Κορνάρο και διέμειναν εκεί έως το 1383, οπότε πήγαν στο Ναύπλιο. Το 1388 όμως ο Πέτρος πέθανε και η Μαρία πώλησε το φέουδο και τα δικαιώματά της στη Βενετία, έναντι χρηματικών ανταλλαγμάτων.

Παραπομπές
----------

Πηγές
-----

* Etienne Pattou γενεαλογία του Ανγκιάν, ανακτήθηκε 3 Ιουνίου 2013.
* Αργολική αρχειακή βιβλιοθήκη ιστορίας και πολιτισμού, Η Αργολίδα την περίοδο 1350-1400 – Το τέλος της Φραγκοκρατίας και η αρχή της Βενετοκρατίας, ανακτήθηκε 3 Ιουνίου 2013

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  στο Wikimedia Commons

  


|  |
| --- |
| Μαρία του Ανγκιάν **Οίκος του Ανγκιάν****Γέννηση:** 1367 **Θάνατος:** 9 Μαΐου 1446 |
| Βασιλικοί τίτλοι |
| ΠροκάτοχοςΓκι του Ανγκιάν | **Κυρία του Άργους και του Ναυπλίου**1376 - 1388Σε συμβασιλεία με τον θείο της : Λουδοβίκο του Ανγκιάν1376 - 1379Σε συμβασιλεία με τον σύζυγο της Πέτρο Κορνάρο : 1379 - 1388  | ΔιάδοχοςΒενετική Δημοκρατία |
Ο **Θεόφιλος Πρωτοσπαθάριος** (περ. 7ος αιώνας) ήταν συγγραφέας πολλών σωζόμενων ελληνικών ιατρικών έργων αβέβαιης προέλευσης, είτε από τον Φιλάρετο είτε από τον Φιλόθεο. Τίποτα δεν είναι γνωστό για τη ζωή του ή την εποχή που έζησε. Ονομάζεται γενικά «Πρωτοσπαθάριος», που φαίνεται ότι ήταν αρχικά στρατιωτικός τίτλος που δόθηκε στον συνταγματάρχη των σωματοφυλάκων του αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης (Σπαθάριοι) και στη συνέχεια έγινε και τίτλος ανώτατου δικαστηρίου ή συνδέθηκε με την κυβέρνηση των επαρχιών και τα καθήκοντα του δικαστή.

Εικάζεται ότι έζησε τον 7ο αιώνα και ότι ήταν ο δάσκαλος του Στέφανου Αθηναίου. Έφτασε σε υψηλό επαγγελματικό και πολιτικό επίπεδο και ασπάστηκε τη μοναστική ζωή. Όλα αυτά, ωστόσο, είναι αρκετά αβέβαια. Όσον αφορά τη χρονολόγησή τους, υποτίθεται ότι ορισμένες από τις λέξεις που χρησιμοποιεί ανήκουν σε μεταγενέστερη περίοδο από τον έβδομο αιώνα. Πιθανώς να είναι το ίδιο πρόσωπο που απευθύνεται με τον τίτλο «Πρωτοσπαθάριος» από τον Φώτιο. Φαίνεται να έχει ασπαστεί σε κάποιο βαθμό την περιπατητική φιλοσοφία. Ήταν σίγουρα Χριστιανός και εκφράζεται σε όλες τις περιπτώσεις σαν άνθρωπος με μεγάλη ευσέβεια: στο φυσιολογικό του έργο ιδιαίτερα παντού επισημαίνει με θαυμασμό τη σοφία, τη δύναμη και την καλοσύνη του Θεού, όπως φαίνεται στη διαμόρφωση του ανθρώπινου σώματος.

Του αποδίδονται πέντε έργα:

* Περὶ τῆς τοῦ Ἀνθρώπου Κατασκευῆς
* Περὶ Οὔρων
* Περὶ Διαχωρημάτων
* Σημειώσεις στους Αφορισμούς του Ιπποκράτη
* Περὶ Σφυγμῶν

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 20  Ιουνίου 2019.
2. 1 2  *Prosopography of the Byzantine World*. www.degruyter.com/document/database/PMBZ/entry/PMBZ30304/html.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 311283374
* LCCN: n87885114
* ISNI: 0000 0000 1072 1187
* GND: 10096267X
* SUDOC: 034715266
* BNF: cb13093366x (data)
* BIBSYS: 95005108
* ICCU: BVEV025044
* BNE: XX5393967

 |

 |
Η **αναθηματική πόρπη της Αρτέμιδος Ορθίας** που φιλοξενείται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο είναι αρχαιολογικό εύρημα από τον Ναό της Αρτέμιδος Ορθίας στη Σπάρτη. Βρέθηκε στις ανασκαφές που διενήργησε η Βρετανική Σχολή Αθηνών το 1906 στη Σπάρτη. Είναι ένα από τα ωραιότερα ευρήματα της ανασκαφής αυτής.

Περιγραφή
---------

Πρόκειται για τετράγωνο χαμηλό ανάγλυφο ελεφάντινο πλακίδιο στο οποίο είναι κολλημένη μια μπρούτζινη βελόνα τύπου παραμάνας, όπως οι σημερινές πόρπες. Είναι επεξεργασμένη με μεγάλη δεξιοτεχνία και προσοχή, αν και το ανάγλυφο δεν έχει μεγάλο βάθος. Μοιάζει περισσότερο με ζωγραφιά παρά με γλυπτό. Εικονίζει τη θεά Άρτεμις με φτερά πλαισιωμένη από κορνίζα με σπείρες. Το πρόσωπο και τα πόδια είναι στραμμένα προς τα δεξιά, ενώ το σώμα είναι στραμμένο προς τα εμπρός. Είναι στεφανωμένη με κορώνα, και φοράει ποδήρη ένδυμα. Η πλούσια κόμη πέφτει κάθετα στους ώμους. Κρατάει από ένα πουλί στο κάθε χέρι, ενώ ένα πουλί στέκει σε κάθε ώμο της.

Ιστορική τοποθέτηση
-------------------

Είναι έργο λακωνικής τέχνης αρχαϊκού τύπου και χρονολογείται στο έτος 660 π.Χ.

Δείτε επίσης
------------

* Ο κυρίαρχος των ζώων (Βρετανικό Μουσείο, αρ. 762)

Πηγές
-----

* British School at Athens, επιμ. (1906). *The annual of the British school at Athens*. London. σελίδες 77-79. Ανακτήθηκε στις 14 Φεβρουαρίου 2012.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Αρχαιολογία | Πύλη Αρχαιολογία |

* Παρουσίαση της κεφαλής από το Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού Αρχειοθετήθηκε 2021-09-26 στο Wayback Machine.
Ο **Αναστάσιος Μισιρλόγλου** (1886-1961) ήταν ιατρός, καθηγητής πανεπιστημίου, βουλευτής και Υπουργός.

Γεννήθηκε στην Πάνορμο της Προποντίδας. Σπούδασε στη Μεγάλη του Γένους Σχολή και αναγορεύθηκε διδάκτορας της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών το 1908. Άσκησε την Ιατρική στην Κωνσταντινούπολη μέχρι το 1924 όταν εκλέχθηκε βουλευτής και εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Ήταν Υπουργός Υγιεινής στην Κυβέρνηση Μιχαλακόπουλου το 1925, ενώ επανεκλέχθηκε βουλευτής στις εκλογές του 1928, 1935 και 1936. Το 1942 διορίστηκε Καθηγητής Χειρουργικής στη νεοσύστατη Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1959. 

Πέραν της μεγάλης προσφοράς στην ιατρική, ασχολήθηκε με τη λογοτεχνία, άφησε σημαντικό κοινωνικό έργο και είναι δωρητής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΜΙΣΙΡΛΟΓΛΟΥ - ΙΑΤΡΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ». *www.ieth.gr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Ιουλίου 2022. Ανακτήθηκε στις 4 Ιουλίου 2022.
Ο **Υπαστυνόμος Β΄** αποτελεί τον χαμηλότερο βαθμό αξιωματικού στην ιεραρχία της Ελληνικής Αστυνομίας. Ανήκει στην κατηγορία των Κατωτέρων Αξιωματικών από κοινού με τον Υπαστυνόμο Α΄ και τον Αστυνόμο Β΄. Αποτελεί βαθμό μεγαλύτερο του Ανθυπαστυνόμου και μικρότερο του Υπαστυνόμου Α΄. Αντίστοιχοι βαθμοί στον Στρατό Ξηράς είναι ο Ανθυπολοχαγός, στο Πολεμικό Ναυτικό και στο Λιμενικό ο Σημαιοφόρος, στην Πολεμική Αεροπορία ο Ανθυποσμηναγός και στην Πυροσβεστική ο Ανθυποπυραγός. 

Οι Δόκιμοι Υπαστυνόμοι της *Σχολής Αξιωματικών Ελληνικής Αστυνομίας* με την αποφοίτησή τους προάγονται στον βαθμό του Υπαστυνόμου Β΄ και δύνανται να προαχθούν έως και τον βαθμό του Αντιστρατήγου κατά την διάρκεια της θητείας τους. Οι Ανθυπαστυνόμοι του *Τμήματος Επαγγελματικής Μετεκπαίδευσης Ανθυπαστυνόμων* με την αποφοίτησή τους προάγονται στον βαθμό του Υπαστυνόμου Β΄ και δύνανται να προαχθούν έως και τον βαθμό του Αστυνομικού Υποδιευθυντή κατά την διάρκεια της θητείας τους.

Ο Υπαστυνόμος Β΄ καταλαμβάνει οργανική θέση Υπαστυνόμου από κοινού με τον Υπαστυνόμο Α΄. Ο ελάχιστος χρόνος παραμονής στον βαθμό είναι 4 έτη.

Διακριτικά
----------

Τα διακριτικά βαθμού του Υπαστυνόμου Β΄ αποτελούνται από ένα μεταλλικό αστέρα χρώματος ασημί τα οποία τοποθετούνται στον διαμήκη άξονα των επωμίδων, κατά σειρά από τη βάση προς την κορυφή, ή στο αριστερό πέτο της στολής εκστρατείας κεντητά σε μικρογραφίες.

Το διακριτικό του Ανθυπομοιράρχου της Ελληνικής Χωροφυλακής
Το διακριτικό του Υπαστυνόμου Β' της Αστυνομίας ΠόλεωνΤο διακριτικό του Υπαστυνόμου της ΕΛ.ΑΣ (1985-1986)
Το διακριτικό του Υπαστυνόμου Β' της ΕΛ.ΑΣ (1986-2006)
Το διακριτικό του Υπαστυνόμου Β' της ΕΛ.ΑΣ. (2006-σήμερα)

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Νόμος 1481/1984 - ΦΕΚ Α-152/8-10-1984».
2. ↑  «Σχολή Αξιωματικών Ελληνικής Αστυνομίας».
3. ↑  «Ν. 3686 /2008 (ΦΕΚ Α΄- 158/1-8-2008)».
4. ↑  «Π.Δ.24 / 1997 (ΦΕΚ Α-29/28-2-1997)».
5. ↑  «Προεδρικό Διάταγμα 81/2016 - ΦΕΚ 150/Α/10-8-2016». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Ιουλίου 2017.
6. ↑  «Απόφαση 7012/6/103 - ΦΕΚ 1426/Β/16-7-2009».

1. ↑  Το 1986, ο βαθμός διαιρέθηκε σε Υπαστυνόμο Α και Β
Το **Μετάλλιον του αυτοκράτορα Μαυρίκιου Τιβέριου**, όπως έχει παραδοθεί, από ζώνη (κεστό) μεταλλίων και νομισμάτων, έργο πιθανώς κωνσταντινουπολίτικου εργαστηρίου του 583, είναι χαρακτηριστικό έργο της πρωτοβυζαντινής μικροτεχνίας. Είναι φιλοτεχνημένο σε χρυσό και η διάμετρός του φθάνει τα 6,4 εκ. Βρίσκεται στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης της Νέας Υόρκης με αριθμό εκθέματος 17.190.147.

Περιγραφή
---------

Η μορφή προσδιορίζεται από τις επιγραφές ως Αύγουστος Μαυρίκιος Τιβέριος, ο οποίος κυβέρνησε ως αυτοκράτορας από το 582 έως το 602. Στην αντίστροφη όψη του μεταλλίου παρουσιάζεται φορώντας το στρατιωτικό ένδυμα με ένα στέμμα και *pendulia*, σε ένα άρμα που σύρεται από τέσσερα άλογα. Το δεξί χέρι του αυτοκράτορα είναι απλωμένο στη χειρονομία της επευφημίας και στο αριστερό του κρατά μια προσφορά, μια σφαίρα που περιβάλλεται από τη Νίκη. Τα τέσσερα άλογα είναι τοποθετημένα κάτω από το άρμα σε συμμετρική διάταξη και πάνω από τα κεφάλια τους διακρίνεται το (ΧΡ) και ένα οκτάκτινο αστέρι. Το μονόγραμμα του Χριστού διαμορφώνεται με το συνδυασμό των δύο πρώτων ελληνικών γραμμάτων στη λέξη Χριστός.

Ρεύματα, χρήσεις, επιδράσεις
----------------------------

Ενδιαφέρον στη συγκεκριμένη εικονογραφία παρουσιάζει το γεγονός ότι ο αυτοκράτορας φέρει φωτοστέφανο πίσω από το κεφάλι του. Το φωτοστέφανο ή άλως είναι αρχαίο ασιατικό σύμβολο της θεότητας, που επιβεβαιώνει τη θεία έγκριση για την κοσμική αυτοκρατορική εξουσία.

Το συγκεκριμένο μετάλλιο είναι ένα από τα τέσσερα ίδια χρυσά μετάλλια, τα οποία μαζί με δώδεκα χρυσά νομίσματα διαμόρφωναν ένα περίζωμα. Τα περιζώματα αυτού του τύπου χρησιμοποιούνταν ως ζώνες για να συγκρατούνται τα ενδύματα. Εναλλακτικά, χρησιμοποιούνταν ως περιδέραια και δίνονταν ως αμοιβή για την παροχή υπηρεσιών στους υψηλόβαθμους υπαλλήλους και ευγενείς.

Οι αφαιρετικές τάσεις της πρωτοβυζαντινής τέχνης είναι παρούσες και εδώ τόσο στην ιεραρχική διάταξη των εικονικών θεμάτων του μεταλλίου, όσο και στην απεικόνιση της μορφής του αυτοκράτορα. Στο σύνολό της, η συγκεκριμένη μικροτεχνική παράσταση είναι σημειολογική της αυτοκρατορικής εξουσίας και της σύνδεσής της με το θείο με τρόπο απλό και λιτό.

Παραπομπές - σημειώσεις
-----------------------

1. ↑  Βλ. Metropolitan Museum of Art:Explore Byzantium.
2. ↑  Βλ. επίσης Weitzmann, K. 1979, 44-47.
3. ↑  Διακοσμητικά στοιχεία που κρέμονταν από τις πλευρές του στέμματος.
4. ↑  Ramsden E.H. 1941, 123-127 και 131.
5. ↑  Η αφαίρεση ως αναζήτηση της υπερβατικότητας. Βλ. επίσης, Αλμπάνη, Τζ. 1999, 22.

Βιβλιογραφία
------------

* Αλμπάνη, Τζ. 1999, *Τέχνες Ι: Ελληνικές Εικαστικές Τέχνες, Τομ. Β΄, Βυζαντινή και Μεταβυζαντινή Τέχνη*, Ε.Α.Π. Πάτρα.
* Lowden, J. 1997, *Early Christian and Byzantine Art*, London.
* Ramsden E.H. 1941, «The Halo: A Further Enquiry into Its Origin», *The Burlington Magazine for Connoisseurs*, Vol. 78, No. 457 (Apr).
* Weitzmann, K. (ed.) 1979, *Age of Spirituality. Late Antique and Early Christian Art, Third to Seventh Century, Cataloque of the Exhibition at the Metropolitan Museum of Art*, The Metropolitan Museum of Art, New York.
Το **Μητρώον** ήταν ναός εντός του αρχαιολογικού χώρου της Ολυμπίας, αφιερωμένος στη μητέρα των θεών, Ρέα ή Κυβέλη.

Περιγραφή και ιστορικά στοιχεία
-------------------------------

Το **Μητρώον** ή *ναός της Μητρός των Θεών* βρισκόταν στα ανατολικά του Ηραίου και ήταν κτίσμα των αρχών του  4ου αιώνα π.Χ.. Ο συγκεκριμένος χώρος φέρεται να είχε χρησιμεύσει για λατρευτικούς σκοπούς ήδη από την προϊστορική περίοδο. Ο ναός ήταν δωρικού ρυθμού, μικρών διαστάσεων, 20,67μ. Χ 10,62μ. ενώ αριθμούσε έξι κίονες στις στενές πλευρές και έντεκα στις μακρές. Αποτελείτο από πρόναο,  σηκό, οπισθόδομο, (βλ. κάτοψη} και διέθετε βωμό αφιερωμένο στη θεά Ρέα, ο οποίος βρισκόταν πιθανότατα στα δυτικά του ναού. Οι κίονες είχαν διάμετρο 85 εκατοστών στο κατώτερο μέρος τους, ύψος 4,63 μέτρων και ήταν όλοι κατασκευασμένοι από κογχυλιάτη λίθο ενώ έφεραν λευκό επίχρισμα. 

Σχέδιο της Αρχαίας Ολυμπίας, Το Μητρώον στον αριθμό 7Κατά τη ρωμαϊκή περίοδο, ο ναός είχε μετατραπεί σε τόπο λατρείας του αυτοκράτορα Αυγούστου και τοποθετήθηκε ένας ανδριάντας του που τον παρίστανε ως Δία, να κρατεί κεραυνό και σκήπτρο. Το 267 μ.Χ. υπέστη ανεπανόρθωτες καταστροφές κατά τη διάρκεια επιδρομής του βαρβαρικού φύλου των Έρουλων. 

Στη σύγχρονη εποχή, σώζονται μόνο ο στυλοβάτης του ναού καθώς και τμήματα από το θριγκό. Βρέθηκαν διάφορα αγάλματα στο χώρο του ναού, κατά τη διάρκεια ανασκαφών, όπως ο ανδριάντας του Αύγουστου ενώ για κάποια από τα υπόλοιπα εικάζεται πως αναπαριστούν μεταξύ άλλων τους αυτοκράτορες Τίτο, Κλαύδιο και Βεσπασιανό. Τα αγάλματα αυτά εκτίθενται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ολυμπίας.
  
  

>  **Ο Παυσανίας σημειώνει τα εξής:**
> **[20.9].... Ταῦτα μὲν δὴ αὐτὸς ἑώρων ὀρυσσόμενα. Ναὸν δὲ μεγέθει οὐ μέγαν καὶ ἐργασίᾳ Δώριον, Μητρῷον καὶ ἐς ἐμὲ καλοῦσιν ἔτι, τὸ ὄνομα αὐτῷ διασώζοντες τὸ ἀρχαῖον. Κεῖται δὲ οὐκ ἄγαλμα ἐν αὐτῷ θεῶν Μητρός· βασιλέων δὲ ἑστήκασιν ἀνδριάντες Ῥωμαίων. Ἔστι δὲ ἐντὸς τῆς Ἄλτεως τό τε Μητρῷον, καὶ οἴκημα περιφερὲς ὀνομαζόμενον Φιλιππεῖον. ... *- Παυσανίου Ἑλλάδος Περιήγησις 5. Ἠλιακῶν Α'***
> 
> 

>  *[20.9]... Τα είδα με τα ματιά μου την ώρα της ανασκαφής. Υπάρχει επίσης και ναός Δωρικού ρυθμού, όχι μεγάλος, που ακόμα και σήμερα ονομάζουν Μητρώο, διατηρώντας το αρχαίο όνομα. Εντός σε αυτό δεν υπάρχει κανένα άγαλμα της ' Μητέρας των θεών, αλλά ανδριάντες των Ρωμαίων βασιλέων. Το Μητρώο βρίσκεται μέσα στην Άλτη, όπως και το κυκλικό κτίσμα που ονομάζεται Φιλιmπείο•* 
> 
>

Έκθεση φωτογραφιών
------------------

|  |
| --- |
| Φωτογραφίες |
| 

|  |
| --- |
| 
 |
| 
  |

|  |
| --- |
| 
 |
| 
  |

|  |
| --- |
| 
 |
| 
  |

|  |
| --- |
| 
 |
| 
  |

 |

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  *Εγκυκλοπαίδεια Δομή*, τομ.12, σελ.96, Αθήνα
2. 1 2 3 4  «από τον κόμβο *Οδυσσεύς* του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Φεβρουαρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 16 Μαρτίου 2015.
3. ↑  «ΤΕΙ Πειραιά:Αρχαία Ολυμπία». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Ιουνίου 2012. Ανακτήθηκε στις 16 Μαρτίου 2015.
4. ↑  από τη Βικιθήκη -Παυσανίου Ἑλλάδος Περιήγησις 5. Ἠλιακῶν Α'

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* το Μητρώον όπως αναφέρεται στη ψηφιακή βιβλιοθήκη Perseus του Tuft University
Η **Μαρία Κομνηνή** (π.1152 - π.1182) η πορφυρογέννητη ήταν κόρη του Μανουήλ Α' Κομνηνού, αυτοκράτορα των Ρωμαίων και της πρώτης συζύγου του Βέρθας (μετονομάστηκε σε Ειρήνη) του Ζούλτσμπαχ.

Ήταν το πρώτο παιδί του Μανουήλ Α' και γεννήθηκε στην *Πορφύρα*, στο δωμάτιο των Ανακτόρων της Κωνσταντινούπολης, πιθανότατα τον Μάρτιο του 1152. Το 1163 αρραβωνιάστηκε με τον μέλλοντα βασιλιά Μπέλα Γ΄ της Ουγγαρίας. Ο Μανουήλ Α', που δεν είχε ακόμη άρρεν τέκνο, τον προόριζε για διάδοχό του. Όμως το 1169 η δεύτερη σύζυγός του έκανε γιο και έτσι χάλασε η συμφωνία. Μετά αρραβώνιασε τη Μαρία με τον βασιλιά Γουλιέλμο B΄ της Σικελίας, μετά όμως χάλασε και αυτή τη συμφωνία. Το 1179 ο πατέρας της συμφώνησε να την παντρέψει με έναν γιο του μαρκήσιου Γουλιέλμου Ε΄ του Μομφερράτου. Ο μόνος ελεύθερος ήταν ο 5ος γιος, ο Ρενιέ. Ο γάμος έγινε τον Φεβρουάριο του 1180 στην Παναγία των Βλαχερνών και συνοδεύτηκε από πολυτελείς εκδηλώσεις και παιχνίδια στον Ιππόδρομο, όπως περιγράφει ο Γουλιέλμος της Τύρου, λατίνος πατριάρχης Ιεροσολύμων. Στον Ρενιέ του Μομφερράτου δόθηκε ο τίτλος του *καίσαρα* και (όπως αναφέρουν δυτικές πηγές) η Θεσσαλονίκη ως *πρόνοια*. 

Το 1180 ο πατέρας της απεβίωσε και τον διαδέχθηκε ο ενδεκάχρονος αδελφός της Αλέξιος Β' με αντιβασίλισσα τη μητέρα του Μαρία της Αντιόχειας (μετονομάστηκε σε Ξένη). Τη δυσαρέσκεια των πολιτών για τον εραστή και τη φιλοδυτική πολιτική τής αντιβασίλισσας εκμεταλλεύθηκαν η Μαρία και ο Ρενιέ. Ενθάρρυναν μια στάση εναντίον της, με σκοπό τον εκτοπισμό της και ίσως και του Αλέξιου Β'. Όταν το σχέδιο ανακαλύφθηκε, συνελήφθησαν μερικοί από τους συμμετέχοντες, ενώ οι υπόλοιποι μαζί με τη Μαρία και τον Ρενιέ ζήτησαν άσυλο στην Αγία Σοφία. Μετά από πάλη μέσα στον ναό, συμφωνήθηκε αμνηστία. Η αντιβασίλισσα ενθάρρυνε την επιστροφή του Ανδρόνικου Κομνηνού από την εξορία για να τη βοηθήσει, όμως το 1182 την εκτόπισε αναλαμβάνοντας αυτός αντιβασιλιάς. Αμέσως μετά η Μαρία και ο Ρενιέ πέθαναν, μάλλον από δηλητήριο, αφού εμπόδιζαν τα σχέδια του Ανδόνικου να αναλάβει την εξουσία. Το 1183 έγινε βασιλιάς ως Ανδρόνικος Α'.

Ένας μεγαλύτερος αδελφός του Ρενιέ, ο Βονιφάτιος Α' του Μομφερράτου, έγινε από τους ηγέτες της Δ' Σταυροφορίας και μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους σταυροφόρους το 1204 ίδρυσε το βασίλειο της Θεσσαλονίκης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «De Imperatoribus Romanis» (Αγγλικά)
2. ↑

Πηγές
-----

* Χωνιάτης Νικήτας, *Ιστορία*
* Garland Lynda, & Stone Andrew, *Maria Porphyrogenita, daughter of Manuel I Comnenus*
* Οn-line εγκυκλοπαίδεια *De Imperatoribus Romanis*,
Τα **αμινοξέα διακλαδισμένης αλύσου**, γνωστά και ως **BCAA** (αγγλικά: **B**ranched-**c**hain **a**mino **a**cid) είναι αμινοξέα που έχουν αλειφατική πλευρική αλυσίδα με έναν κλάδο (ένα κεντρικό άτομο άνθρακος συνδεδεμένο με τρία ή περισσότερα άτομα άνθρακος). Μεταξύ των πρωτεϊνογόνων αμινοξέων, υπάρχουν τρία BCAA: Η λευκίνη, η ισολευκίνη και η βαλίνη. Τα μη πρωτεϊνογόνα BCAA περιλαμβάνουν το α-αμινοϊσοβουτυρικό οξύ.

A chemical structure diagram of leucineΛευκίνη
A chemical structure diagram of isoleucineΙσολευκίνη
A chemical structure diagram of valineΒαλίνη
Τα τρία πρωτεϊνογόνα BCAA συγκαταλέγονται στα εννέα βασικά αμινοξέα για τον άνθρωπο, αντιπροσωπεύοντας το 35% των απαραίτητων αμινοξέων στις μυϊκές πρωτεΐνες και το 40% των προσχηματισμένων αμινοξέων που απαιτούνται από τα θηλαστικά. Η σύνθεση για τα BCAA λαμβάνει χώρα σε όλα τα μέρη των φυτών, μέσα στα πλαστίδια του κυττάρου, όπως προσδιορίζεται από την παρουσία mRNA που κωδικοποιούν ένζυμα στη μεταβολική οδό.

Τα BCAA εκτελούν αρκετούς μεταβολικούς και φυσιολογικούς ρόλους. Μεταβολικώς, τα BCAA προάγουν την πρωτεϊνική σύνθεση και την ανάπλαση, τις διόδους σηματοδοσίας και τον μεταβολισμό της γλυκόζης. Η οξείδωση των BCAA μπορεί να αυξήσει την οξείδωση των λιπαρών οξέων και να παίξει ρόλο στην παχυσαρκία. Φυσιολογικώς, τα BCAA αναλαμβάνουν ρόλους στο ανοσοποιητικό σύστημα και στη λειτουργία του εγκεφάλου. Τα BCAA διασπώνται αποτελεσματικά από τα ένζυμα αφυδρογονάσης και αποκαρβοξυλάσης που εκφράζονται από τα κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος και απαιτούνται για την ανάπτυξη και τον πολλαπλασιασμό των λεμφοκυττάρων και τη δραστηριότητα των κυτταροτοξικών Τ λεμφοκυττάρων. Τέλος, τα BCAA μοιράζονται την ίδια πρωτεΐνη μεταφοράς στον εγκέφαλο με τα αρωματικά αμινοξέα (Τρυπτοφάνη, τυροσίνη και φαινυλαλανίνη). Όταν εισέλθουν στον εγκέφαλο, τα BCAA μπορεί να διαδραματίσουν ρόλο στη σύνθεση πρωτεϊνών, στη σύνθεση νευροδιαβιβαστών και στην παραγωγή ενέργειας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Sowers S. «A Primer on Branched Chain Amino Acids» (PDF). Huntington College of Health Sciences. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 28 Αυγούστου 2017. Ανακτήθηκε στις 22 Μαρτίου 2011.
2. ↑  «Exercise encourages BCAA catabolism: effects of BCAA supplementation on skeletal muscle during exercise». *The Journal of Nutrition* **134** (6 Suppl): 1583S–1587S. June 2004. doi:10.1093/jn/134.6.1583S. PMID 15173434.
3. ↑  «Biosynthesis of Branched Chain Amino Acids: From Test Tube to Field». *The Plant Cell* **7** (7): 935–944. July 1995. doi:10.1105/tpc.7.7.935. PMID 12242394. PMC 160890. .
4. 1 2 3  «Metabolic and Physiological Roles of Branched-Chain Amino Acids». *Advances in Molecular Biology* **2014**: 1–6. 2014. doi:10.1155/2014/364976.
5. ↑  «The PI3K/Akt and mTOR/P70S6K signaling pathways in human uveal melanoma cells: interaction with B-Raf/ERK». *Investigative Ophthalmology & Visual Science* **51** (1): 421–9. January 2010. doi:10.1167/iovs.09-3974. PMID 19661225.
Ο **Θεμελιώδης Νόμος του Κράτους της Πόλης του Βατικανού** εκδόθηκε από τον Πάπα Ιωάννη Παύλο Β΄ στις 26 Νοεμβρίου 2000 και είναι το κύριο κυβερνητικό έγγραφο που αφορά τις πολιτικές οντότητες του Βατικανού. Όλοι οι κανόνες που ίσχυαν στο Βατικανό και δεν ήταν σε συμφωνία με το νέο Θεμελιώδη Νόμο καταργήθηκαν. Στο σύνολό του ο Νόμος αποτελείται από 20 άρθρα.

Στα πρώτα άρθρα αναφέρεται ότι ο Ύπατος Ποντίφηκας είναι ο απόλυτος κυρίαρχος του κράτους, επισημαίνονται οι εξουσίες του Κολεγίου των Καρδιναλίων, του Γραμματέα του Κράτους, της Επιτροπής του Ποντίφηκα και άλλες διατάξεις. Στο τελευταίο άρθρο (άρθρο 20), προσδιορίζεται η σημαία του κράτους, το εθνόσημο και η σφραγίδα του.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 14 Μαρτίου 2016.
4. ↑

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Συντάγματα της Ευρώπης |
| --- |
|  |
|  | 
* Άγιος Μαρίνος
* Αζερμπαϊτζάν
* Αλβανία
* Ανδόρρα
* Αρμενία
* Αυστρία
* Βατικανό
* Βέλγιο
* Βόρεια Μακεδονία
* Βοσνία και Ερζεγοβίνη
* Βουλγαρία
* Γαλλία
* Γερμανία
* Γεωργία
* Δανία
* Ελβετία
* Ελλάδα
* Εσθονία
* Ηνωμένο Βασίλειο
* Ιρλανδία
* Ισλανδία
* Ισπανία
* Ιταλία
* Κροατία
* Κύπρος
* Λετονία
* Λευκορωσία
* Λιθουανία
* Λίχτενσταϊν
* Λουξεμβούργο
* Μάλτα
* Μαυροβούνιο
* Μολδαβία
* Μονακό
* Νορβηγία
* Ολλανδία
* Ουγγαρία
* Ουκρανία
* Πολωνία
* Πορτογαλία
* Ρουμανία
* Ρωσία
* Σερβία
* Σλοβακία
* Σλοβενία
* Σουηδία
* Τουρκία
* Τσεχία
* Φινλανδία
 |

 |
Ο **Ναός του Αγίου Φραγκίσκου της Ασσίζης, στο Χαλέπι** (στα γαλλικά: **Église Saint-François-d'Assise**) ανήκει στη καθολική εκκλησία και ήταν ο καθεδρικός ναός του Αποστολικού Βικαριάτου του Χαλεπίου και η έδρα του καθολικού επισκόπου στο Χαλέπι μέχρι το 2011, όταν καθαγιάστηκε ο νέος Καθεδρικός (Cathedral of the Child Jesus). Είναι γνωστός και ως η *Λατινική Εκκλησία του Χαλεπίου*. 

Στις 25 Οκτωβρίου 2015, κατά τη διάρκεια εμφυλίου πολέμου στη Συρία, μια οβίδα χτύπησε το ναό ενώ στο εσωτερικό του πραγματοποιούνταν η
κυριακάτικη λειτουργία, με αποτέλεσμα να τραυματιστούν ελαφρά έξι πιστοί.

Παραπομπές
----------

1. ↑

Εξωτερικός σύνδεσμος
--------------------

*
Η **Νάσιοναλ Φούτμπολ Λιγκ** (αγγλικά: *National Football League*, NFL) ήταν η διοργανώτρια αρχή του ομώνυμου πρωταθλήματος, το οποίο ιδρύθηκε το 1959 και ήταν το πρώτο σε επαγγελματικό επίπεδο στη Νότια Αφρική. Αρχικά, εκπροσωπούνταν μόνο δύο περιοχές της Νότιας Αφρικής, το Τράνσβααλ και το Ντέρμπαν, αλλά σταδιακά το πρωτάθλημα έγινε πιο αντιπροσωπευτικό γεωγραφικά.

Μία διοργάνωση με σκοπό τον προβιβασμό των πρωταθλητριών των διαφόρων περιφερειακών πρωταθλημάτων δημιουργήθηκε το 1962 και το πρωτάθλημα εξαπλώθηκε στο Κέιπ Τάουν (1962), στο Μπλουμφοντέιν (1963) και στο Γκεμπέχα (1964). Ένα πραγματικά εθνικό ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα ήταν εκτός ζήτησης εξαιτίας του συστήματος απαρτχάιντ. Το 1969 δημιουργήθηκε μία δεύτερη κατηγορία, οι πρωταθλήτριες της οποίας προβιβάζονταν στην πρώτη κατηγορία. Το πρωτάθλημα ήταν ανταγωνιστικό κατά την εποχή του απαρτχάιντ και μόνο οι λευκοί παίκτες είχαν τη δυνατότητα συμμετοχής.

Ωστόσο, οι μαύροι παίκτες συμμετείχαν στη διοργάνωση. Ο πρώτος που αγωνίστηκε ήταν ο Βίνσεντ Τζούλιους, εκπροσωπόντας την Αρκέιντια Σέφερντς το 1976 έναντι της Χάιλαντς Παρκ. Η Χάιλαντς Παρκ διαμαρτυρήθηκε για την παρουσία του Τζούλιους, αλλά η NFL του επέτρεψε να παίξει. Το Υπουργείο Εσωτερικών της Νότιας Αφρικής δεν προέβη σε καμία ενέργεια, διότι η Αρκέιντια Σέφερντς έπεισε ότι η ιστορία θα γνωστοποιούνταν σε όλο τον κόσμο, κάτι που θα έβλαπτε το κυβερνών κόμμα.

Όταν η NFL διαλύθηκε μετά από 18 χρόνια το 1977, αντικαταστάθηκε από ένα μη φυλετικό πρωτάθλημα. Στην πράξη, έγινε συγχώνευση μεταξύ της NFL (για τους λευκούς) και της NPSL (για τους μαύρους), για να συσταθεί η νέα κοινή NPSL.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «South African football 1961». rsssf.com. Ανακτήθηκε στις 7 Μαΐου 2011.
2. ↑  «South African football 1963». rsssf.com. Ανακτήθηκε στις 7 Μαΐου 2011.

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα National Football League (South Africa)  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ποδόσφαιρο
* Πύλη:Νότια Αφρική
 |

 |
Ο **Ματθαίος**, γαλλ. Matthew (π. 1363 - 1398) από τον Οίκο του Φουά ήταν Γάλλος στρατιωτικός ηγέτης.

Ο θυρεός τού Ματθαίου κόμη της Φουά (οι ερυθρές και χρυσές ρίγες) και υποκόμη τού Μπεάρν (το ζεύγος βοδιών).

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος τού Ρογήρου-Βερδάρδου Ε΄ υποκόμη του Καστελμπόν, γιού τού Ρογήρου-Βερδάρδου Δ΄ υποκόμη τού Καστελμπόν. Ο τελευταίος ήταν δευτερότοκος γιος τού Γκαστόν Α΄ κόμη της Φουά.

Ήταν μέλος τού πλάγιου κλάδου Φουά-Καστελμπόν. Ο κύριος κλάδος, που κατείχε την κομητεία της Φουά, εξέλιπε το 1391, όταν απεβίωσε ο 2ος εξάδελφος τού Ματθαίου, ο Γκαστόν Γ΄ κόμης της Φουά. Έτσι τον διαδέχθηκε ως ο πλησιέστερος άρρην συγγενής του.

Νυμφεύτηκε την Ιωάννα, κόρη τού Ιωάννη Α΄ της Αραγωνίας. Ο Ιωάννης Α΄ απεβίωσε το 1396 χωρίς άρρενα τέκνα και τον διαδέχθηκε ο νεότερος αδελφός του Μαρτίνος της Αραγωνίας. Επειδή η Ιωάννα ήταν η πρώτη κόρη τού Ιωάννη Α΄, ο Ματθαίος αμφισβήτησε τη διαδοχή και ανταγωνίστηκε τον Μαρτίνο για τον θρόνο της Αραγωνίας.

Ο Ματθαίος δεν είχε παιδιά και τον διαδέχθηκε η αδελφή του Ισαβέλλα και ο σύζυγός της Αρσαμπώ των Γκραγύ κόμης τού Μπενώζ & πρωτεύων τού Μπυς (captal de Buch).

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε το 1392 την Ιωάννα τού Οίκου της Βαρκελώνης, κόρη τού Ιωάννη Α΄ της Αραγωνίας. Δεν απέκτησαν απογόνους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 22  Μαρτίου 2020.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 6555287
* LCCN: n90654166

 |

 |
Georgia (Γεωργία), 1320
Η **Γεωργία** είναι το δυτικό εξώνυμο μιας χώρας του νοτίου Καυκάσου, η οποία είναι γνωστή στα γεωργιανά ως **Σακάρτβελο** (γεωργιανά: საქართველო). Η ρωσική ονομασία της χώρας είναι η **Γκρούζια** (ρωσικά: Грузия‎), ονομασία που έχει υιοθετηθεί σε πολλές άλλες γλώσσες, σλαβικές και μη, καθώς και στην ποντιακή διάλεκτο. 

Το ενδώνυμο και το εξώνυμο για τη Γεωργία προέρχονται από το όνομα της περιοχής του Κάρτλι, η οποία βρίσκεται στην κεντρική Γεωργία. (η περιοχή του Κάρτλι αποτέλεσε και τον πυρήνα που σχημάτισε το γεωργιανό κράτος). Σε πηγές που χρονολογούνται από την κλασική αρχαιότητα και τη Βυζαντινή εποχή, η περιοχή του Κάρτλι ήταν γνωστή ως Ιβηρία. Εκεί σχηματίστηκε η πρώιμη, μεσαιωνική πολιτιστική και πολιτική ενότητα των Γεωργιανών.

Η πιθανή προέλευση του ρωσικού και του δυτικού ονόματος για τη χώρα προέρχεται από την περσική ονομασία για τους Γεωργιανούς (γκουργάν*, gurğān)*. Ουσιαστικά, η περσική ονομασία γκουργάν εξελίχθηκε από τη μέση περσική ονομασία βουργκάν/*βιρουζάν* (η οποία αναφερόταν στην Σασσανκή Ιβηρία). Με τη σειρά της η μέση περσική ονομασία είναι η εξέλιξη της αρχαίας περσικής ονομασίας για τη περιοχή, *βαρκάν* (), η οποία σημαίνει "χώρα των λύκων". Το αρχαίο περσικό όνομα είναι η ρίζα του παλαιού αρμενικού ονόματος για τη χώρα, βιρκ' (վիրք). Από τα αρμενικά το όνομα πέρασε στα αρχαία ελληνικά όπου μετετράπη σε Ιβηρία. Η ονομασία πέρασε στα λατινικά ως *Hiberia*.

Η πρώτη αναφορά της χώρας με το σημερινό της όνομα, Γεωργία, είναι στον παγκόσμιο χάρτη του Πιέτρο Βεσκόντε (1320). Η επίσημη ονομασία της χώρας στα ελληνικά είναι "Γεωργία". Στο γεωργιανό σύνταγμα γράφεται η εξής πρόταση: "Το επίσημο όνομα του κράτους της Γεωργίας είναι Γεωργία." Πριν από την έγκριση του συντάγματος του 1995 το επίσημο όνομα της χώρας ήταν το Δημοκρατία της Γεωργίας. Από το 2005, η γεωργιανή κυβέρνηση εργάζεται ενεργά για να μειώσει τη χρήση του ρωσογενούς εξωνύμου, Γκρούζια, σε όλο το κόσμο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Rouben Galichian (2007) Countries South of the
Caucasus in Medieval Maps: Armenia, Georgia and Azerbaijan. pp. 188—189
2. ↑  «Article 1.3», *Constitution of Georgia*
3. ↑  Mikaberidze, Alexander (2015) Historical Dictionary of Georgia (2 ed.). p.4, Rowman & Littlefield, (ISBN 978-1-4422-4146-6)
4. ↑  Government changing official pronunciation of Georgia Αρχειοθετήθηκε 2016-07-14 στο Wayback Machine. The Japan Times, 15 April 2015

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωργία
 |

 |
Η **Φιλύρα** ήταν νύμφη της ελληνικής μυθολογίας, μητέρα του σοφού κένταυρου Χείρωνα. Ήταν μια από τις Ωκεανίδες και συχνά αναφέρεται ως *«Ωκεανίς Φιλύρα»*. Ήταν θεότητα της ανάρρωσης, της ευωδίας και των αρωμάτων, της γραφής και της ομορφιάς. 

Τη Φιλύρα ερωτεύτηκε ο θεός Κρόνος κι όταν τους ανακάλυψε η σύζυγός του, Ρέα, αυτός μεταμορφώθηκε σε άλογο για να διαφύγει της προσοχής της. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα από τη Φιλύρα και τον Κρόνο να γεννηθεί ο κένταυρος Χείρων, μισός άνθρωπος και μισός άλογο. Για να απαλύνει την ντροπή που ένιωθε η νύμφη, ο Κρόνος τη μεταμόρφωσε στο ομώνυμο δέντρο.

Πηγές
-----

1. ↑  Απολλώνιος ο Ρόδιος, *Αργοναυτικά*, Βιβλίο Β', 519-558
2. ↑  Οβίδιου *Μεταμορφώσεις*, Βιβλίο ΣΤ', 126
3. ↑  Βιργίλιος, *Γεωργικά*, Βιβλίο Γ', 92-94

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Νύμφη Φιλύρα** |

* Theoi.com - Philyra

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 7153651695455781854
* SUDOC: 24150757X
* BNF: cb177551136 (data)

 |

 |
Ψηφιδωτό του Πάνα και μίας αμαδρυάδας, βρέθηκε στη Πομπηία
Οι **Αμαδρυάδες** είναι νύμφες των δασών, που γεννιούνται με τις βελανιδιές (δρυς) και άλλα δέντρα και αναπτύσσονται μαζί τους. Όταν το δέντρο κόβεται, η νύμφη του πεθαίνει, πηγαίνει όμως σε άλλο δέντρο και τιμωρεί τον ένοχο. Οι Δρυάδες ήταν νύμφες των δασών, ενώ οι Αμαδρυάδες συνδέονταν με τα δέντρα. Τα ονόματα τους είναι Καρύα, Βάλανος, Κράνεια, Μορέα, Αίγειρος, Πτελέα κλπ. και είναι όλες κόρες του Οξύλου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Hamadryads στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 316444167
* SUDOC: 241507103
* BNF: cb150829145 (data)

 |

 |
Ο **Αρχιεπίσκοπος Αμβρόσιος**, κατά κόσμο **Αντρέι Γιουσκέβιτς** (ρωσ. Архиепископ Амвросий, Андрей Юшкевич, 1690 – 17 Μαΐου 1745), ήταν σημαντικός ιεράρχης της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, συγκεκριμένα Αρχιεπίσκοπος Νόβγκοροντ και Βελικολούκι.

Ο Αμβρόσιος γεννήθηκε (ως Αντρέι) στη λεγόμενη Μικρή Ρωσία, στη σημερινή βόρεια Ουκρανία, και σπούδασε στη Θεολογική Ακαδημία του Κιέβου, όπου αργότερα δίδαξε. Το 1731 διορίσθηκε ηγούμενος της Μονής του Αγίου Πνεύματος της Βίλνα και όντας σε αυτή τη θέση τράβηξε την προσοχή του Αρχιεπισκόπου Κιέβου, Γαλικίας και πάσης Μικράς Ρωσίας Ραφαήλ (Ζαμπόρσκι), ο οποίος αγωνιζόταν εναντίον της Ρωμαιοκαθολικής προπαγάνδας στη Βίλνα (το σημερινό Βίλνιους της Λιθουανίας). Στις 10 Ιουνίου 1734 ο Αμβρόσιος κλήθηκε στην Αγία Πετρούπολη, την πρωτεύουσα της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, και διορίσθηκε ηγούμενος της Μονής Σίμονοφ της Μόσχας, λαμβάνοντας τον τίτλο του αρχιμανδρίτη. Στις 2 Φεβρουαρίου 1736 χειροτονήθηκε Επίσκοπος Βόλογκντα και Μπελοζέρσκ, διαδεχόμενος τον Έλληνα επίσκοπο Αθανάσιο, κατά κόσμο Αναστάσιο Παΐσιο-Κονδοΐδη από την Κρήτη. Στις 29 Μαΐου 1740 ο Αμβρόσιος διορίστηκε Αρχιεπίσκοπος Νόβγκοροντ και Βελικολούκι, διαδεχόμενος εδώ τον εξαιρετικά μορφωμένο Αρχιεπίσκοπο Θεοφάνη, που είχε αποβιώσει τριάμισυ χρόνια νωρίτερα. Από αυτή τη θέση ο Αμβρόσιος προσέφερε πολλά στον πνευματικό διαφωτισμό. Τη θεολογική σχολή που ίδρυσε ο Μητροπολίτης Ιώβ τη μετέτρεψε σε Σχολή του Νόβγκοροντ, τοποθετώντας την μέσα στη Μονή του Αγίου Αντωνίου. Οι καθηγητές της κλήθηκαν από τον ίδιο από το Κίεβο. Αργότερα κληροδότησε ολόκληρη την πλούσια βιβλιοθήκη του στη Σχολή του Νόβγκοροντ.

Ο Αμβρόσιος ανέπτυξε μεγάλη εκκλησιαστική αλλά και πολιτική δράση. Υπήρξε ένας από τους πλέον θερμούς και ισχυρούς υποστηρικτές της πριγκίπισσας Άννας Λεοπόλδοβνας και αντίπαλος της πριγκίπισσας Ελισάβετ Πέτροβνας. Ωστόσο όταν η Ελισάβετ επεκράτησε και στέφθηκε Αυτοκράτειρα το 1741 ο Αμβρόσιος πέτυχε να αποκτήσει την εύνοιά της. Μεταξύ των έργων του, μεγάλη φήμη απέκτησε η «Θεμελιώδης ένδειξις των διαφορών μεταξύ της Ελληνικής και της Ρωμαϊκής παπικής Εκκλησίας» (Αγ. Πετρούπολη 1742).

Την 1η Μαΐου 1744 ο Αμβρόσιος ασθένησε βαριά και πήρε ένα μήνα άδεια «προκειμένου να αναρρώσει», όπως και έγινε, αλλά στις αρχές του 1745, ενώ βρισκόταν στην πρωτεύουσα, αρρώστησε ξανά. Ο Αμβρόσιος απεβίωσε στις 17 Μαΐου 1745 στην Αγία Πετρούπολη σε ηλικία 54-55 ετών και, σύμφωνα με την πνευματική του διαθήκη, τάφηκε στη Μονή του Αγίου Αντωνίου στο Νόβγκοροντ. Στον αρχιεπισκοπικό θρόνο του Νόβγκοροντ τον διαδέχθηκε ο Στέφανος, κατά κόσμο Συμεών Καλινόφσκι, έως τότε Επίσκοπος Πσκοφ και Νάρβας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Το λήμμα «АМВРОСИЙ» στην Православная Энциклопедия (*Ορθόδοξη Εγκυκλοπαίδεια*), στη ρωσική γλώσσα. Ανακτήθηκε στις 5 Νοεμβρίου 2010.

Πηγές
-----

* Βλασίου Ιω. Φειδά: Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 4, σελ. 712
Ένα παράδειγμα τριδεκαέδρου είναι το ενδεκαγωνικό πρίσμα.
Στη στερεομετρία, **τριδεκάεδρο** λέγεται ένα πολύεδρο που έχει δεκατρείς έδρες. Υπάρχουν πολυάρυθμα τοπολογικώς σαφή τριδεκάεδρα, όπως η δωδεκαγωνική πυραμίδα και το ενδεκαγωνικό πρίσμα.

Κυρτά τριδεκάεδρα
-----------------

Υπάρχουν 96.262.938 τοπολογικώς διακριτά κυρτά τριδεκάεδρα που έχουν τουλάχιστον 9 κορυφές, εξαιρουμένων των καθρεφτισμών τους. Δύο πολύεδρα είναι «τοπολογικώς διακριτά» όταν έχουν εγγενώς διαφορετικές ρυθμίσεις εδρών και κορυφών, έτσι ώστε να είναι αδύνατο να στρεβλωθεί το ένα μέσα στο άλλο απλώς με την αλλαγή του μηκους των ακμών ή των γωνιών μεταξύ των ακμών ή των εδρών τους.

### Οσόεδρο

Υπάρχει ένα ακόμα τοπολογικά πολυεδρικό σχήμα με δεκατρείς έδρες, που εκφυλίζεται ως πολύεδρο, ενώ υφίσταται ως σφαιρική πλακόστρωση δίγωνων εδρών, το οποίο ονομάζεται τριδεκαγωνικό οσόεδρο και έχει συμβολισμό Schläfli {2,13}. Το τριδεκαγωνικό οσόεδρο διαθέτει 2 κορυφές (αντίποδα σημεία), 13 ακμές και 13 έδρες (δίγωνα).

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Michon, Gérard P.· Anderso, Stuart E. «Counting Polyhedra».
2. ↑  Weisstein, Eric W. "Hosohedron" από το MathWorld.

Πηγές
-----

* «What Are Polyhedra?». members.aol. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Φεβρουαρίου 2005. Ανακτήθηκε στις 12 Μαΐου 2016.  (με ελληνικά αριθμητικά προθέματα)

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Πολύεδρα |
| --- |
|  |
| 1–10 έδρες | 
* Μονόεδρο
* Δίεδρο
* Τρίεδρο
* Τετράεδρο
* Πεντάεδρο
* Εξάεδρο
* Επτάεδρο
* Οκτάεδρο
* Εννεάεδρο
* Δεκάεδρο
 |
|  |
| 11–20 έδρες | 
* Ενδεκάεδρο
* Δωδεκάεδρο
* Τριδεκάεδρο
* Τετραδεκάεδρο
* Πενταδεκάεδρο
* Εξαδεκάεδρο
* Επταδεκάεδρο
* Οκταδεκάεδρο
* Εννεαδεκάεδρο
* Εικοσάεδρο
 |
|  |
| Άλλα πολύεδρα | 
* Εικοσιδωδεκάεδρο
* Τριακοντάεδρο
* Τετρακοντάεδρο
* Εξηκοντάεδρο
* Εννενηκοντάεδρο
* Απειρόεδρο
 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Μαθηματικά
 |

 |
Ο **Βαρζελλάι** είναι ένα πρόσωπο που αναφέρεται στην Παλαιά Διαθήκη. Αναφέρεται στα κεφάλαια 9 και 17 έως 19 του βιβλίου Β΄ Βασιλειών καθώς και στο κεφάλιο 2 του βιβλιου Γ΄ Βασιλειών.

Καταγόταν από την Ρωνελλίμ της Γαλαάδ και ήταν πολύ πλούσιος.

Υπήρξε πιστός φίλος και ακόλουθος του βασιλιά Δαβίδ, ιδιαίτερα κατά την ανταρσία του γιου του, Αβεσσαλώμ. Την περίοδο εκείνη ο Βαρζελλάι ήταν 80 ετών.

Την περίοδο που ο Δαβίδ βρισκόταν στην πόλη Μαναΐμ, ο Βαρζελλάι φρόντιζε για τη διατροφή του. Όταν ο βασιλιάς αποχώρησε, ζήτησε από το Βαρζελλάι να τον ακολουθήσει στην Ιερουσαλήμ για να τον φροντίσει στα γεράματά του, ανταποδίδοντας του τη φροντίδα που του παρείχε. Ο Βαρζελλάι αρνήθηκε και ζήτησε από το να του επιτρέψει να πεθαίνε στην πατρίδα του και να ταφεί στον τάφο των γονιών του. Έστειλε όμως μαζί με το Δαβίδ στην Ιεροσυαλήμ το γιο του Χαμαάμ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Β΄ Βασιλειών 19.32
2. ↑  Β΄ Βασιλειών 19.33
3. ↑  Β΄ Βασιλειών 19.37

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 223151246510844130769
* GND: 1147228833

 |

 |
Το κρασί που παραγόταν στο νησί Χίος, ένα από τα πλέον φημισμένα στον κλασικό αρχαίο κόσμο, ήταν γνωστό ως **αριούσιος οίνος**. Σύμφωνα με τον Θεόπομπο και την ελληνική μυθολογία, υπήρξε το πρώτο κόκκινο κρασί, που τότε ονομαζόταν *μέλας οίνος* (= μαύρο κρασί), στην ιστορία. Το αν ονομαζόταν «Αριούσιος» ο οίνος που παραγόταν γενικώς από τη Χίο ή από κάποια συγκεκριμένη, άγνωστη σε εμάς περιοχή του νησιού (το Αριούσιον ή την Αριουσία, λατιν. Ariusium), όπως αναφέρει ο Στράβων, είναι κάτι που παραμένει αδιευκρίνιστο.

Στην αρχαία Ελλάδα
------------------

Το κρασί της Χίου εξαγόταν σε μεγάλες ποσότητες στην Αθήνα ήδη από τον 5ο αιώνα π.Χ. όπως μαρτυρείται από τον μεγάλο αριθμό χιακών αμφορέων που ανακαλύφθηκαν σε ανασκαφές στην αρχαία αγορά της Αθήνας. Αιώνες αργότερα, το χιακό κρασί χαρακτηρίσθηκε από τον Πλούταρχο και τον Αθήναιο τον Ναυκρατίτη ως ακριβό είδος πολυτελείας στην κλασική Ελλάδα. Πιθανώς αυτός ο ισχυρισμός να είναι υπερβολικός, αφού επιγραφές σε έναν αμφορέα φαίνεται να υποδεικνύουν μια μάλλον προσιτή τιμή: δύο δραχμές ανά οινοχόη, έναντι περίπου 2 ως 10 οβολών για το τοπικό κρασί της Αττικής. Ο Αθήναιος επιπλέον μνημονεύει τον ποιητή Έρμιππο να εξυμνεί την ποιότητα του κρασιού από τη Χίο τον 5ο αιώνα π.Χ.

Στην αρχαία Ρώμη
----------------

Πριν από τον 1ο αιώνα μ.Χ. ο Αριούσιος οίνος ήταν ιδιαίτερα σπάνιος και ακριβός στη Ρώμη. Συνταγογραφείτο κυρίως σε μικρές ποσότητες για ιατρικούς σκοπούς, όπως γινόταν τότε συχνά για σπάνια είδη φαγητού ή ποτού. Κατά τα άλλα, τον θεωρούσαν «ακραία» πολυτέλεια: Ο Οράτιος, γράφοντας τον 1ο αιώνα μ.Χ. βάζει τον Νασιδένιο στις *Σάτιρες* να σερβίρει το κρασί της Χίου σε μία εξαιρετικά πολυδάπανη και μεγαλοπρεπέστατη δεξίωση. Μετά τον αιώνα αυτόν, ο αριούσιος οίνος έγινε πιο συνηθισμένη παρουσία στους όλο και πιο άσωτους, ιδιωτικούς και δημόσιους, εορτασμούς της Ρώμης, ενώ συνέχισε να θεωρείται και ευεργετικός για την υγεία ασθενών. Ο μεγαλύτερος γιατρός της κλασικής αρχαιότητας μετά τον Ιπποκράτη, ο Γαληνός, αλλά και ο φυσιοδίφης Πλίνιος ο Πρεσβύτερος, ταξινομούν τον χιακό οίνο ανάμεσα στα καλύτερα κρασιά.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Andrew Dalby (2002). *Empire of Pleasures: Luxury and Indulgence in the Roman World*. Routledge. σελ. 136. ISBN 0-415-28073-7.
2. 1 2  Aristoula Georgiadou & David H.J. Larmour (1998). *Lucian's Science Fiction Novel 'True Histories': Interpretation and Commentary*. BRILL. σελίδες 73–74. ISBN 90-04-10970-6.
3. 1 2  Susan I. Rotroff and John H. Oakley (1992). *Debris from a Public Dining Place in the Athenian Agora*. ASCSA. σελ. 47. ISBN 0-87661-525-6.
Ο **Εμίλιο Σάντσεθ Βικάριο** (*λατινικό αλφάβητο : Emilio Ángel Sánchez Vicario*), γεννημένος στη Μαδρίτη στις 1 Φεβρουαρίου 1968, είναι πρώην Ισπανός πρωταθλητής της αντισφαίρισης και Ολυμπιονίκης. Είναι αδελφός της Αράντσα Σάντσεθ Βικάριο και του Χαβιέ Σάντσεθ.

Το 1986 κέρδισε τον τίτλο στους Τζούνιορς του Αμερικανικού όπεν και στη συνέχεια έγινε επαγγελματίας. Κέρδισε τους πρώτους επαγγελματικούς διπλούς τίτλους του το 1987. Ο πρώτος τίτλος του ήταν το 1988 στο Μπουένος Άιρες. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του κέρδισε συνολικά τέσσερις κορυφαίους τίτλους στο απλό και 26 διπλούς τίτλους. 

Ήταν νικητής στο διπλό του Ρολάν Γκαρός το 1988 με τον Άντρες Γκόμες και το 1990 με τον Σέρχιο Κασάλ, στο διπλό του αμερικανικού όπεν το 1988 με τον Κασάλ και στο μεικτό το 1987 με τη Μαρτίνα Ναβρατίλοβα.

Έφθασε στους προημιτελικούς του αμερικανικού όπεν το 1991 και το 1996, καθώς και στους ημιτελικούς των 1994 Masters του Αμβούργου. Οι υψηλές βαθμολογίες του ήταν στο απλό το Νο 23 το 1994) και στα διπλά το Νο 9 το 1992.

Στους Ολυμπιακούς αγώνες στη Σεούλ το 1988 ήταν αργυρός ολυμπιονίκης στο απλό και στο διπλό έφτασε στον τελικό γύρο. Στους Ολυμπιακούς αγώνες στη Βαρκελώνη το 1992 αποκλείστηκε στα προημιτελικά του απλού και του διπλού.

Στο κύπελλο Ντέιβις έχει αγωνιστεί για την Ισπανία σε 12 διοργανώσεις από το 1984 έως το 1996 με ρεκόρ 32 νίκες και 23 ήττες

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  Bud Collins: «The Bud Collins History of Tennis» (Αγγλικά) New Chapter Press. Νέα Υόρκη. 2010. σελ. 707. ISBN-13 978-0-942257-70-0.
2. ↑  www.itftennis.com/en/about-us/itf-events/itf-world-champions-awards/chatrier-award/. Ανακτήθηκε στις 8  Ιουλίου 2023.
3. 1 2 3  «Emilio Sánchez Vicario Bio, Stats, and Results». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Νοεμβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 1 Δεκεμβρίου 2017.
4. ↑  Ο Σάντσεθ στην ΑΤΡ
5. ↑  Ο Σάντσεθ στο κύπελλο Ντέιβις

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Emilio Sánchez στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 168990103
* BNE: XX4883878

 |

 |