recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η **Πλατεία Ελευθερίας** (στα Ουκρανικά: **Площа Свободи**, στα ρωσικά: **Площадь Свободы**) είναι η κεντρική πλατεία του Χάρκοβο.

Η συνολική της έκταση (στρογγυλό και υπόλοιπο μέρος της πλατείας) είναι περίπου 12 εκτάρια (=120 στρέμματα). Πριν το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο ονομαζόταν Πλατεία Ντζερζίνσκι, από τον Φέλιξ Ντζερζίνσκι, τον ιδρυτή της Τσεκά, της μυστικής αστυνομίας των Μπολσεβίκων. Στη διάρκεια της γερμανικής κατοχής της Ουκρανίας μετονομάστηκε αρχικά σε *Πλατεία του Γερμανικού Στρατού*, το 1942, και την επόμενη χρονιά σε *Πλατεία της 1η Μεραρχίας Πάντσερ SS «Σωματοφυλακή Αδόλφος Χίτλερ»*. Μετά την ήττα των Ναζί η πλατεία πήρε το αρχικό της όνομα, μέχρι τη κατάρρευση της ΕΣΣΔ και την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της Ουκρανίας όταν μετονομάστηκε σε Πλατεία Ελευθερίας.

Στη πλατεία βρίσκεται το κτίριο Derzhprom, που χτίστηκε το 1928 και αποτελεί εξαιρετικό δείγμα κονστρουκτιβιστικής αρχιτεκτονικής καθώς και το κτίριο της Περιφερειακής Διοίκησης του Χάρκοβο, που επλήγη από ρωσικούς πυραύλους την 1η Μαρτίου 2022, κατά τη διάρκεια της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία όπως και άλλα κτίρια γύρω από την πλατεία  Το 1964 είχε τοποθετηθεί στην άκρη του στρογγυλού τμήματος της πλατείας ένα μεγάλο άγαλμα του Λένιν, που κατεδαφίστηκε από Ουκρανούς διαδηλωτές στις 28 Σεπτεμβρίου 2014.

Στις 15 Ιουνίου 2009 πραγματοποιήθηκε στη πλατεία συναυλία των Queen + Paul Rodgers με την οποία ξεκίνησαν τη μουσική τους περιοδεία *Rock the Cosmos Tour*. Τη συναυλία παρακολούθησαν 350.000 άνθρωποι.

Φωτογραφίες
-----------

* Το ορθογώνιο κομμάτι της πλατείας -στο βάθος το κτίριο της Περιφερειακής Διοίκησης του ΧάρκοβοΤο ορθογώνιο κομμάτι της πλατείας -στο βάθος το κτίριο της Περιφερειακής Διοίκησης του Χάρκοβο
* Η άδεια βάση του αγάλματος του Λένιν μετά τη κατεδάφισή του από τους διαδηλωτέςΗ άδεια βάση του αγάλματος του Λένιν μετά τη κατεδάφισή του από τους διαδηλωτές
* Η Πλατεία Ελευθερίας του Χάρκοβο, τη Πρωτοχρονιά του 2009Η Πλατεία Ελευθερίας του Χάρκοβο, τη Πρωτοχρονιά του 2009
* Η πλατεία το 1943Η πλατεία το 1943

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑  «Ukraine conflict: Russia bombs Kharkiv's Freedom Square and opera house» (στα αγγλικά). *BBC News*. 2022-03-01.. Ανακτήθηκε στις 2022-03-05.
4. ↑
Ο **Χατζί Α΄ Γκιράι, ή Μελέκ Χατζί Γκιράι** (ταταρικά της Κριμαίας: Bır Hacı Geray, بیر-حاجى كراى, *Melek Hacı Geray*, ταταρικά της Κριμαίας με αραβικό αλφάβητο: ملک خاجى كراى, γεννήθηκε το 1397 στην Λίντα της σημερινής Λευκορωσίας - πέθανε το 1466 σε ηλικία 69 ετών) ήταν ο ιδρυτής και ο πρώτος κυβερνήτης του Χανάτου της Κριμαίας. Μερικές φορές αναφέρεται ως Χάτσι Ντεβλέτ Γκιράι ή Ντεβλέτ Χάτσι Γκιράι. Επίσης, μπορεί να είναι απόγονος 11ης γενιάς του Τουγκρίλ, χάνου των Κεραϊτών. Οι απόγονοι του παντρεύτηκαν με Γκενγκισίδες (Μογγολικός αυτοκρατορικός κλάδος του Τζένγκις Χαν και των διαδόχων του). Ο διάδοχός του ήταν ο Νουρ Ντεβλέτ. Είχε οκτώ γιους, τον Ντέβλετγιαρ, τον Νουρ Ντεβλέτ, τον Χαϋντέρ, τον Ουζ-Τεμούρ, τον Μενλί Α΄, τον Κουτλούκ-Ζαμάν, τον Κιλντίς και τον Γιαμγκούρτσι. Αρκετοί από τους γιους του έγιναν χάνοι της Κριμαίας μετά τον θάνατό του. 

Η εθνική σημαία των Τατάρων της Κριμαίας με την χρυσή Ταράκ Τάμγκα (ταταρικά της Κριμαίας: Taraq Tamğa)
Ανέβηκε στο θρόνο μετά από ένα μακρύ αγώνα κατά των χάνων της Χρυσής Ορδής για την ανεξαρτησία του Χανάτου της Κριμαίας, ενώ υποστηρίχθηκε από το Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας. Ενώ κάποιες πηγές αναφέρθηκε ότι ανέβηκε στην εξουσία το 1428 ή το 1434, τα πρώτα νομίσματα του Χάτσι Γκιράι δεν εκδόθηκαν πριν το 1441. 

Ο Χάτσι Α΄ Γκιράι ίδρυσε την Δυναστεία των Γκιράι των Κριμαίων χάνων, και εισήγαγε το νέο κρατικό σύμβολο: την "ταράκ τάμγκα" ή "η τρίαινα των Γκιράι", το οποίο προέρχεται από τα διακριτικά της Χρυσής Ορδής. Επίσης, ίδρυσε την κατοικία του στο χωριό Σαλατσίκ (στην περιοχή του σημερινού Μπακτσίσαραϊ κοντά στο οχυρό Τσουφούτ Καλέ). Μια σύγχρονη Ευρωπαϊκή πηγή, *το Χρονικό του Ντλούγκοσζ,* τον περιγράφει ως ένα άτομο με εξαιρετικές προσωπικές αξίες και ως τέλειο κυβερνήτη. 

Σύμφωνα με κάποιους ιστορικούς το 1456, καθαιρέθηκε για ένα μικρό διάστημα από την επανάσταση του γιου του Χαϋντέρ, αλλά αποκαταστάθηκε την ίδια χρονιά. 

Ο Χάτσι Α΄ Γκιράι είναι θαμμένος στο Ντούρμπε στο Σαλατσίκ, στο Μπακτσίσαραϊ.

Δείτε επίσης
------------

* Τάταροι της Κριμαίας
* Κατάλογος των Τουρκικών κρατών και αυτοκρατοριών

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Dmitry Yazykov: «Ази-Гирей» (Ρωσικά)
2. ↑  Dmitry Yazykov: «Айдаръ» (Ρωσικά)
3. ↑  Μικόλα Βασιλένκο: «Менгли-Гирей I» (Ρωσικά)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Το Παλάτι των Κριμαίων Χάνων
Η κορυφή **Τσίκα** (αλβανικά: Maja e Çikës‎ *Μάγια ε Τσίκες* ή *Çika*) με υψόμετρο 2.044 μ. από την στάθμη της θάλασσας, είναι η υψηλότερη κορυφή των Κεραύνιων Ορέων. Τα Κεραύνια εκτείνονται για περίπου 100 χλμ. κατά μήκος της Αλβανικής Ριβιέρας με βορειοδυτική διεύθυνση από τους Αγίους Σαράντα έως τη Χερσόνησο Καραμπουρούν. Με προεξοχή 1.563 μ. η συγκεκριμένη κορυφή είναι η 85η πιο εξέχουσα κορυφή της Ευρώπης.

Το κλίμα είναι μεσογειακό, με ζεστά καλοκαίρια και γενικά θερμούς έως δροσερούς, ξηρούς χειμώνες. Επιπλέον, το βουνό βρίσκεται στην οικοπεριοχή των Ιλλυρικών φυλλοβόλων δασών παλαιαρκτικής προέλευσης. Το βουνό σχηματίζει επίσης μέρος του Εθνικού Πάρκου Λογκάρα, το οποίο είναι γνωστό για την πλούσια βιοποικιλότητα και τη βλάστησή του. Η δυτική πλευρά του βουνού καλύπτεται από είδη όπως η βουλγαρική ελάτη, η μαύρη πεύκη, το ρόμπολο και το βαλκανικό πεύκο.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Όψη της βουνοκορφής Τσίκα όπως φαίνεται από την εθνική οδό 8 | Άποψη από την παραλία των Δρυμάδων | Άποψη από την κορυφή |

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος βουνών της Αλβανίας
* Κλίμα της Αλβανίας

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Bego, Ferdinand (2000). *Albania: Guide to It's Natural Treasures*. Tirana: Verlag Herwig Klemp. σελ. 72. ISBN 9783931323066.
2. ↑  «Europe Ultra-Prominences». *Peaklist*. Ανακτήθηκε στις 27 Ιουνίου 2019.
Ως **παρελθόν** ορίζεται το σύνολο όλων των γεγονότων που συνέβησαν πριν από ένα δεδομένο χρονικό σημείο. Το παρελθόν αντιπαραβάλλεται και ορίζεται από το παρόν και το μέλλον. Η έννοια του παρελθόντος προέρχεται από τον γραμμικό τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι βιώνουν τον χρόνο μέσω της μνήμης ή και της γραπτής γλώσσας.

Στη γραμματική της νέας ελληνικής, οι ενέργειες ταξινομούνται σύμφωνα με έναν από τους ακόλουθους οκτώ ρηματικούς χρόνους: παρελθόν (Παρατατικός, αόριστος Υπερσυντέλικος), παρόν (Ενεστώτας, Παρακείμενος) ή μέλλον (Μέλλοντας Εξακολουθητικός, Μέλλοντας Στιγμιαίος, Μέλλοντας Συντελεσμένος). Οι παρελθοντικοί χρόνοι αναφέρονται σε ενέργειες που έχουν ήδη συμβεί αμέσως με διάρκεια (παρατατικός), στιγμιαία (αόριστος) ή πριν από άλλες πράξεις (υπερσυντέλικος).

Παραπομπές
----------

1. ↑  «past» (web article). *Dictionary.com*. Dictionary.com. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Ιουνίου 2018. Ανακτήθηκε στις 25 Ιουνίου 2018.
2. ↑  Christian, David. «Record Keeping and History: How We Chronicle the Past» (web article). *www.khanacademy.org*. Khan Academy. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Ιουνίου 2018. Ανακτήθηκε στις 25 Ιουνίου 2018.
Συντεταγμένες: 15°14′12″S 13°53′5″E﻿ / ﻿15.23667°S 13.88472°E﻿ / -15.23667; 13.88472

Η **Τσίμπια** (πορτογαλικά: Chibia‎) είναι μικρή πόλη και δήμος στην Ανγκόλα. Μέχρι το 1975 ονομαζόταν **Βίλα Ζοάο ντε Αλμέιντα** (πορτογαλικά: Vila João de Almeida‎).

Ιστορία
-------

Σύμφωνα με το ιμπεριαλιστικό πνεύμα της εποχής, η Πορτογαλία επέκτεινε προς το τέλος του 19ου αιώνα τον άμεσο έλεγχο των παλιών αποικιών της στο εσωτερικό της Ανγκόλας. Κατά τη διάρκεια αυτής της στρατιωτικής και διοικητικής υφαρπαγής γης, στις 16 Σεπτέμβριος 1885 ιδρύθηκε από την Πορτογαλία η τοποθεσία Σάου Πέντρο ντα Τσίμπια. Οι Μπόερς εγκαταστάθηκαν επίσης στην περιοχή.

Στις 30 Οκτωβρίου 1927 έγινε πόλη και έκτοτε υπήρξε έδρα δήμου. Μετονομάστηκε σε Βίλα Ζοάο ντε Αλμέιντα, από τον Ζοάο ντε Αλμέιντα, έναν Πορτογάλο ευγενή και έμπιστο του βασιλέα στα τέλη του 15ου και στις αρχές του 16ου αιώνα.

Μετά την ανεξαρτησία της Ανγκόλας το 1975, η πόλη έλαβε το τρέχον όνομά της.

Πληθυσμός
---------

Η κυρίαρχη εθνοτική ομάδα στην περιοχή είναι οι Νχανέκα-Χούμπε.

Ο δήμος της Τσίμπια έχει περίπου 228.000 κατοίκους (εκτίμηση 2020).

Διοίκηση
--------

Η Τσίμπια είναι η έδρα του ομώνυμου δήμου στην Επαρχία Ουίλα. Ο δήμος καλύπτει έκταση 5281 km².

Προσωπικότητες της πόλης
------------------------

* Νοέμια Ντελγκάντο (1933-2016), Πορτογαλίδα σκηνοθέτιδα και σεναριογράφος

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *GEOnet Names Server*. 11  Ιουνίου 2018. -2862274.
2. ↑  Queirós, Eça de (1967). *Seara dos Tempos; Angola no presente - Angola no passado*. Angola. σελ. 438.
3. ↑  Medeiros, Carlos Alberto (1976). *A colonização das Terras Altas da Huíla (Angola): estudo de geografia humana*. Lisboa: Centro de Estudos Geográficos. σελ. 207.
4. ↑  «Chibia (Municipality, Angola) - Population Statistics, Charts, Map and Location». *citypopulation.de*. Ανακτήθηκε στις 7 Απριλίου 2021.
Η **πορτοκαλόπιτα** είναι τυπικό ελληνικό επιδόρπιο του οποίου το κύριο συστατικό είναι το πορτοκάλι. Η πορτοκαλόπιτα είναι πολύ δημοφιλής στην Ελλάδα και συνήθως καταναλώνεται ως γλυκό με καφέ.  Ανήκει στην οικογένεια των αρτοσκευασμάτων που ονομάζονται σιροπιαστά, γλυκά που λούζονται με σιρόπι, όπως ο μπακλαβάς. Η ζύμη της είναι στην πραγματικότητα φτιαγμένη από ξηρά κομμάτια ζύμης  φύλλο , στο οποίο προστίθεται μείγμα ελληνικού γιαουρτιού, αυγού και χυμός πορτοκαλιού. Στη συνέχεια λούζεται από πάνω με υγρή ζάχαρη που έχει σιγοβράσει με πορτοκάλια και μερικές φορές αρωματίζεται με βανίλια ή και κανέλα. Ιδανικά, καταναλώνεται την επόμενη μέρα, όταν το σιρόπι απορροφηθεί πλήρως.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Portokalopita, pastel griego de naranja». *Mandarinas y Miel* (στα Ισπανικά). 10 Οκτωβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 29 Αυγούστου 2021.
2. ↑  «Juicy Greek Orange Cake - Portokalopita». *Olive Tomato* (στα Αγγλικά). 17 Οκτωβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 29 Αυγούστου 2021.
Συντεταγμένες: 48°53′39″N 0°12′6″W﻿ / ﻿48.89417°N 0.20167°W﻿ / 48.89417; -0.20167

Η **Πλατεία Γουλιέλμου του Κατακτητή** (γαλλικά: *Place Guillaume-le-Conquérant*) είναι η κύρια πλατεία της Φαλαίζ του Καλβαντός, στη Γαλλία. Φέρει το όνομα του Γουλιέλμου του Κατακτητή, ο οποίος γεννήθηκε εντός της πόλεως.

Περιγραφή
---------

Επί της πλατείας ευρίσκεται το *Άγαλμα του Γουλιέλμου του Κατακτητή* το οποίο είναι αφιερωμένο στον Γουλιέλμο τον Κατακτητή, ενώ, σε κοντινή απόσταση, βρίσκονται το δημαρχείο της πόλεως, η Εκκλησία της Αγίας Τριάδας και το Κάστρο της Φαλαίζ.

Άποψη της Πλατείας Γουλιέλμου του Κατακτητή.

Προστασία
---------

Το έδαφος της πλατείας κατηγοριοποιήθηκε ως ιστορικό μνημείο στις 18 Ιανουαρίου 1935.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  «base Mérimée» (Γαλλικά) Υπουργείο Πολιτισμού της Γαλλίας.
2. ↑  «base Mérimée» (Γαλλικά) Υπουργείο Πολιτισμού της Γαλλίας. PA00111328. Ανακτήθηκε στις 29  Σεπτεμβρίου 2014.
3. 1 2  «Notice no PA00111328». Base Mérimée, ministère français de la Culture.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Πολεοδομία
* Πύλη:Ιστορικά Μνημεία
* Πύλη:Καλβαντός
 |

 |
**Πατριμόνιο**, είναι η ελληνική απόδοση εκ του λατινικού "patrimonium" που σημαίνει χερσαία περιουσιακή έκταση.  
 
Με τον όρο αυτό χαρακτηρίστηκαν τα εδάφη κυριαρχίας της Αγίας Έδρας ως πρώτη μορφή κράτους αυτόνομης διοίκησης. Γενικά με τον όρο αυτό δηλώνεται η ακίνητη περιουσία των εκκλησιών και Μονών στη Δυτική Εκκλησία και ιδιαίτερα τα αφιερωμένα στους κορυφαίους των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου. Ειδικότερα:

* "*Πατριμόνιο του Αγίου Πέτρου*" (Patrimonium Petri): ονομάσθηκε το από διάφορες δωρεές και παροχές υπέρ της Καθολικής Εκκλησίας δημιουργηθέν Παπικό κράτος.
* "*Πατριμόνιο του Χριστού*" (Patrimonium Christi): είναι όρος των πηγών του Κανονικού Δικαίου (ιερατικού) της Καθολικής Εκκλησίας με τον οποίο δηλώνεται ότι η εκκλησιαστική περιουσία ανήκει στο Χριστό, η δε διοίκηση αυτής ανήκει στους ανωτέρους εκκλησιαστικούς λειτουργούς, εκπροσώπους Εκείνου.
* "Πατριμόνιο των πενήτων" (των φτωχών): είναι όρος που δηλώνει την προς τους φτωχούς κυριότητα της εκκλησιαστικής περιουσίας.

Οι παραπάνω όροι δημιουργήθηκαν και υπερασπίστηκαν στο διάβα της Ιστορίας από τα διάφορα θρησκευτικά αλλά και ιπποτικά τάγματα που είχαν δημιουργηθεί με πρώτες αρχές τον πρώτο και τρίτο όρο και στη συνέχεια τον δεύτερο όρο προς αποτροπή διαφόρων σφετεριστικών τάσεων των τοπικών αρχόντων της Ιταλίας. Όταν όλα τα ιταλικά εδάφη αποτέλεσαν ενιαίο Βασίλειο τότε το πρόβλημα έφθασε μεταξύ Κράτους και Εκκλησίας όπου και επιλύθηκε μόλις στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο με την αμοιβαία αναγνώριση Βασιλείου - Βατικανού.

Πηγές
-----

* *Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου* τ.15ος, σ.618
* *Πάπυρος Λαρούς Μπριττάνικα* τ.48ος, σ.260
Οι **Τσέχοι στην Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας** (σερβικά: Чеси у Републици Српској‎, τσεχικά: Češi v Republice srbské‎) είναι οι πολίτες τσεχικής καταγωγής που ζουν και εργάζονται στο έδαφος της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας. Οι Τσέχοι αναγνωρίζονται ως μία από τις 12 εθνικές μειονότητες της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας, που σημαίνει ότι τα δικαιώματά τους προστατεύονται. Στη Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας υπάρχουν 218 Τσέχοι, σύμφωνα με την απογραφή του 2013.

Κοινοτικές δραστηριότητες
-------------------------

Οι Τσέχοι εγκαταστάθηκαν στο έδαφος της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης το 1878 μετά την προσχώρησή τους στην Αυστρία-Ουγγαρία. Οι Τσέχοι άποικοι έχτισαν οικισμούς, ασχολούνταν με την εξόρυξη και την υλοτομία, την κατασκευή ορυχείων, σιδηροδρόμων, τηλεγραφικών και τηλεφωνικών επικοινωνιών. Οι περισσότεροι ντόπιοι Τσέχοι και Τσέχοι από τη Γαλικία μετακόμισαν στο έδαφος της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας. Ζούσαν κυρίως στην Μπάνια Λούκα, Σαράγεβο, Μπροντ, Ντερβέντα και Μόσταρ, σε αγροτικές περιοχές όπως το Μάτσιν-Μπρντο, το Νόβα Βες, το Νόβο Τοπόλε, το Βραντούτς, και το Πρίγεντορ.

Στα πρώτα δύο χρόνια της επανεγκατάστασης, περίπου 7.000 Τσέχοι εγκαταστάθηκαν στη Βοσνία. Στα μεσοπολεμικά χρόνια, υπήρχαν 5886, και μετά τον πόλεμο υπήρχαν 1978 Τσέχοι. Μέχρι τη δεκαετία του 1970, ο αριθμός τους μειώθηκε σε 871. Το 1981, 639 Τσέχοι παρέμειναν στη Δημοκρατία της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Κάποιοι από αυτούς ζουν στη Μπάνια Λούκα, μερικοί από αυτούς στη Ντερβέντα, στο Πρναβόρ, στο Πρίγεντορ και στη Γκράντισκα. Εργάζονται κυρίως ως αγρότες, δημόσιοι υπάλληλοι, δικαστές, τραπεζίτες, γιατροί, φαρμακοποιοί, δάσκαλοι και μουσικοί.

Θρησκεία
--------

Οι Τσέχοι στη Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας είναι κατά κύριο λόγο Ρωμαιοκαθολικοί. Στη Νόβα Βες και το Μάτσινο-Μπρντο υπάρχουν δύο καθολικές εκκλησίες, εκ των οποίων οι Τσέχοι είναι ενορίτες.

Κοινωνίες
---------

Στη Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας υπάρχει η τσεχική ένωση "Συζήτηση Τσέσκα". Τα παραρτήματά της βρίσκονται στις πόλεις Μπάνια Λούκα (ιδρύθηκε το 1997, και έχει περισσότερα από 200 μέλη), το Πρίγεντορ, το Μάτσινο-Μπρντο και το Νόβα Βες.

Δείτε επίσης
------------

* Τσέχοι στη Σερβία
* Τσέχοι στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη
* Δημογραφικά στοιχεία της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας

Παραπομπές
----------

1. ↑  Vjerski objekti (στα σερβικά)
2. ↑  Ko su nacionalne manjine u Republici Srpskoj? Αρχειοθετήθηκε 2017-02-06 στο Wayback Machine. (στα σερβικά)
3. ↑  Udruženja (στα σερβικά)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Савез националних мањина Републике Српске: Чеси (στα σερβικά)
Η **Πορτοκαλί Επανάσταση** (ουκρανικά: *Помаранчева революція*‎) ήταν μια σειρά διαμαρτυριών και πολιτικών γεγονότων που έλαβαν χώρα στην Ουκρανία από τα τέλη Νοέμβριου 2004 ως τον Ιανουάριο του 2005, ως άμεσο επακόλουθο του δεύτερου γύρου των προεδρικών εκλογών της Ουκρανίας του 2004. Οι διαμαρτυρίες πραγματοποιήθηκαν από οπαδούς της πλευράς του Βίκτορ Γιούσενκο, οι οποίοι υποστήριζαν πως οι εκλογές αμαυρώθηκαν από εκτεταμένη διαφθορά, εκφοβισμό ψηφοφόρων και άμεση εκλογική νοθεία. Ο χαρακτηρισμός *«Πορτοκαλί»* οφείλεται στο χρώμα το οποίο υιοθέτησε το πολιτικό στρατόπεδο του Γιούστσενκο, κατά τη διάρκεια της εκλογικής διαδικασίας. 

Το Κίεβο, η ουκρανική πρωτεύουσα, ήταν το επίκεντρο της εκστρατείας του κινήματος της πολιτικής αντίστασης, με χιλιάδες διαδηλωτές που διαδήλωναν καθημερινά. Σε εθνικό επίπεδο, οι διαμαρτυρίες συμπληρώθηκαν από μια σειρά πράξεων πολιτικής ανυπακοής, καθιστικές διαμαρτυρίες, και γενικές απεργίες που οργανώθηκαν από το κίνημα της αντιπολίτευσης.

Οι διαμαρτυρίες είχαν παρακινηθεί από τις εκθέσεις διαφόρων εγχώριων και ξένων παρατηρητών των εκλογών, καθώς και από την ευρέως διαδεδομένη αντίληψη του κοινού ότι τα αποτελέσματα των επαναληπτικών εκλογών της 21ης ​​Νοεμβρίου 2004 μεταξύ των κορυφαίων υποψηφίων Γιούσενκο και Γιανουκόβιτς ήταν στημένα από τις αρχές υπέρ του τελευταίου. Οι διαμαρτυρίες σε εθνικό επίπεδο πέτυχαν όταν τα αποτελέσματα των αρχικών επαναληπτικών εκλογών ακυρώθηκαν, καθώς και διατάχθηκε ακόμη μία επαναληπτική ψηφοφορία από το Ανώτατο Δικαστήριο της Ουκρανίας για τις 26 Δεκεμβρίου 2004. Κάτω από εξονυχιστικό έλεγχο από τους εγχώριους και διεθνείς παρατηρητές, οι δεύτερες επαναληπτικές εκλογές κηρύχθηκαν «δίκαιες και ελεύθερες». Τα τελικά αποτελέσματα έδειξαν μια σαφή νίκη για τον Γιούσενκο, ο οποίος έλαβε περίπου το 52% των ψήφων, σε σύγκριση με το 44% του Γιανουκόβιτς. Ο Γιούσενκο ανακηρύχθηκε ο επίσημος νικητής και με την ανάληψη των καθηκόντων του στις 23 Ιανουαρίου 2005 στο Κίεβο, η Πορτοκαλί Επανάσταση τελείωσε.

Το 2010 ο Γιανούκοβιτς έγινε ο διάδοχός του Γιουσένκο ως πρόεδρος της Ουκρανίας, αφού η Κεντρική Εκλογική Επιτροπή και διεθνείς παρατηρητές δήλωσαν ότι είχε διεξάγει δίκαια τις προεδρικές εκλογές του 2010.

Στα χρόνια που ακολούθησαν την Πορτοκαλί Επανάσταση, ο όρος χρησιμοποιήθηκε στη Ρωσία και τη Λευκορωσία ως μια αρνητική συσχέτιση.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Andrew Wilson, "Ukraine's 'Orange Revolution' of 2004: The Paradoxes of Negotiation", in Adam Roberts and Timothy Garton Ash (eds.), *Civil Resistance and Power Politics: The Experience of Non-violent Action from Gandhi to the Present*, Oxford University Press, 2009, pp. 295–316.
2. ↑  Paul Quinn-Judge, Yuri Zarakhovich, The Orange Revolution Αρχειοθετήθηκε 2013-05-28 στο Wayback Machine. *Time*, 28 November 2004
3. ↑  Polityuk, Pavel; Balmforth, Richard (15 February 2010). «Yanukovich declared winner in Ukraine poll». *The Independent* (London). . «Viktor Yanukovych sworn in as Ukraine president». *BBC News*. 25 February 2010. .
4. ↑  Ukraine is Not Russia:Comparing Youth Political Activism Αρχειοθετήθηκε 2014-05-16 στο Wayback Machine. by Taras Kuzio, Johns Hopkins University Press, 2006
Άποψη της Πύλης.
Η **Πύλη της Πόλης της Βαλέτας** (μαλτέζικα: *Bieb il-Belt*) είναι μια πύλη που βρίσκεται στην είσοδο της πόλης της Βαλέτας στη Μάλτα. Η σημερινή πύλη, η οποία είναι η πέμπτη που βρισκόταν στη θέση αυτή, χτίστηκε μεταξύ των ετών 2011 και 2014 και σχεδιάστηκε από τον Ιταλό αρχιτέκτονα Ρέντσο Πιάνο.

Η πρώτη πύλη που βρισκόταν στην περιοχή ήταν η «Πόρτα Σαν Τζιόρτζιο», η οποία χτίστηκε το 1569 σε σχέδια του Φραντσέσκο Λαπαρέλι ή του Τζιρόλαμο Κασάρ. Η πύλη μετονομάστηκε σε «Πόρτα Ρεάλε» (μαλτέζικα: *Putirjal*) γύρω στο 1586, ενώ λίγα χρόνια αργότερα, το 1633, ανακατασκευάστηκε πιθανώς υπό την επίβλεψη του Τομάσο Ντίνγκλι. Κατά τη διάρκεια της σύντομης γαλλικής κατοχής της Μάλτας (1798-1800), μετονομάστηκε σε «Πόρτε Νατιονάλε» (*Porte Nationale*) , αλλά το όνομα «Porta Reale» επανήλθε όταν η Μάλτα καταλήφθηκε από τους Βρετανούς, το 1800.

Το 1853, αντικαταστάθηκε και πάλι από μια μεγαλύτερη πύλη, η οποία ήταν γνωστή ως «Kingsgate» ή «Kingsway» (δηλ. *Βασιλική Πύλη*). Αυτές οι τρεις πρώτες πύλες ήταν όλες οχυρωμένες, αποτελώντας μέρος των τειχών της Βαλέτας. Η πύλη σταδιακά έγινε γνωστή ανεπίσημα ως «Πόρτα ντι Τέρα» (που κατά λέξη σημαίνει *πύλη της γης*), δεδομένου ότι ήταν η μόνη είσοδος προς την πόλη.

Η τελευταία οχυρωμένη πύλη κατεδαφίστηκε το 1964 και αντικαταστάθηκε από μια φουτουριστική πύλη, που σχεδιάστηκε από τον Αλσίρο Μπεργκόνσο. Αυτή η πύλη κατεδαφίστηκε το 2011, όταν αντικαταστάθηκε από την πύλη του Ρέντσο Πιάνο που ολοκληρώθηκε το 2014.

Η νέα πύλη της πόλης, όπως και άλλα αρχιτεκτονικά έργα του Πιάνο, ήταν αμφιλεγόμενη. Η πλειοψηφία των Μαλτέζων χαιρέτισε την κατεδάφιση της τέταρτης πύλης, αν και αποτελούσε ένα από τα λίγα παραδείγματα ιταλικής ορθολογικής αρχιτεκτονικής στο νησί. Μερικοί, που εξέφρασαν αρνητική κριτική, υποστήριξαν ότι η νέα πύλη θα έπρεπε να έχει ένα παραδοσιακό ύφος, παρόμοιο με εκείνο της τρίτης ιστορικά πύλης. Η νέα πύλη έχει συγκριθεί με τον αρχαίο αιγυπτιακό Ναό του Εντφού, ενώ κάποιοι έχουν θεωρήσει ότι η κατεδάφιση των επάλξεων δεν ταίριαζε με την πόλη, που στο μεγαλύτερο μέρος της έχει ύφος μανιεριστικό και μπαρόκ.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10  «Valletta: The City Gates». *airmalta.com*. Ανακτήθηκε στις 14 Φεβρουαρίου 2014.
2. ↑
3. ↑
4. ↑
5. ↑
6. ↑  Muscat, Mark Geoffrey (2016). "The Fascist Interlude and Stile Littorio". Maltese Architecture 1900–1970: Progress and Innovations. Valletta: Fondazzjoni Patrimonju Malti. σελ. 57–63. ISBN 9789990932065
7. ↑
8. ↑
Η θέση της κατηργημένης περιφέρειας στο ρωσικό χάρτη.
Η **Περιφέρεια Καμτσάτκα** (Камча́тская о́бласть) είναι ένα **κατηργημένο** ομοσπονδιακό υποκείμενο της Ρωσίας, το οποίο το 2007 συνενώθηκε με τη μεγαλύτερη αλλά σχεδόν ακατοίκητη Κοριακία και σχημάτισαν το Κράι Καμτσάτκα. 

Η περιφέρεια απλωνόταν στο νότιο κομμάτι της χερσονήσου Καμτσάτκα με έκταση 170.800 χμ² και πληθυσμό 333.644 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2002. Πρωτεύουσά του ήταν (και παραμένει στο νέο κράι) το Πετροπαβλόβσκ Καμτσάτκυ (198.028 κάτοικοι). Σύμφωνα με την παραπάνω απογραφή, κυρίαρχη εθνότητα ήταν οι Ρώσοι με 80% του πληθυσμού και ακολουθούσαν οι Ουκρανοί (5%) και οι Κοριάκες (2%).

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 129018043
* LCCN: n81110841
* GND: 4331737-6

 |

 |
Η **Περιφέρεια Οδησσού *(ουκρανικά: Одеська область‎, Οντέσκα ομπλάστ***) είναι περιφέρεια (όμπλαστ) της νοτιοδυτικής Ουκρανίας, που βρίσκεται κατά μήκος της βόρειας ακτής της Μαύρης Θάλασσας. Το διοικητικό κέντρο είναι η πόλη της Οδησσού (ουκρανικά: Одеса‎).

Η περιφέρεια έχει έκταση 33.910 τ.χλμ. είναι η μεγαλύτερη στην Ουκρανία και έχει περίπου το μέγεθος του Βελγίου. Το μήκος της ακτογραμμής (ακτές και εκβολές ποταμών) φτάνει τα 300 χιλιόμετρα, ενώ τα κρατικά σύνορα εκτείνονται σε 1.200 τ.χλμ.. Η περιφέρεια έχει οκτώ λιμάνια, πάνω από 80.000 εκτάρια αμπελώνων και πέντε από τις μεγαλύτερες λίμνες στην Ουκρανία. Μια από τις μεγαλύτερες, η λίμνη Γιάλπουχ, είναι τόσο μεγάλη όσο η Οδησσός.
Η Οδησσός, το διοικητικό κέντρο της περιφέρειας, είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη στην Ουκρανία. Η πόλη έχει γίνει γνωστή στην Ουκρανία ως "Μαργαριτάρι της Μαύρης Θάλασσας" ή ως "Νότια Παλμύρα". Η Οδησσός έγινε η πρώτη πόλη στην Ουκρανία που ήρθε κάποιο αυτοκίνητο. Το έφερε ο Βασίλι Ναβρότσκι το 1891, αρχισυντάκτης της Οντέσκι Λιστόκ, ενώ το αυτοκίνητο είχε κινητήρα εσωτερικής καύσης. Αφού η Μεγάλη Αικατερίνη ίδρυσε την Οδησσό, ένας από τους ξένους στρατηγούς της, ο Χοσέ ντε Ρίβας, (1749-1800), έφερε τη λάβα για να φτιάξει τα λιθόστρωτα στην βουλίτσια Ντεριμπασίβσκα από το Βεζούβιο κοντά πατρίδα του τη Νάπολη. Κάτω από αυτό το δρόμο βρίσκονται οι κατακόμβες της Οδησσού, οι οποίες υποτίθεται ότι υπερβαίνει την έκταση των κατακομβών στο Παρίσι ή τη Ρώμη.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6 7  Πες για την Ουκρανία. Οδησσού. 24 Κανάλι (youtube).
2. ↑  Συγκρίνετε με το Ευρωπαϊκό πλαίσιο Αγία Πετρούπολη, γνωστή ως η "Βόρεια Παλμύρα".
Οι λόφοι της Ρώμης και τα τείχη του βασιλιά Σέρβου

  

Η **Πύλη στον Καίλιο λόφο**, (λατιν.: *Porta Caelimontana*), ήταν πύλη των Σέρβιων τειχών στην πλαγιά του Καίλιου λόφου (Caelius Mons).  Την πύλη διέσχιζε η ομώνυμη οδός. Στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αι. ανακαλύφθηκαν ρωμαϊκοί τάφοι κατά μήκος του νότιου άκρου της, μερικοί από τους οποίους έχουν εξαφανιστεί. 

Η πύλη ξανακτίστηκε κατά τη διάρκεια που πρίγκιπας της Συγκλήτου ήταν ο Αύγουστος.  Σύμφωνα με επιγραφή, η αψίδα των Δαλαβέλλα και Σιλανού κτίστηκε στην περιοχή το 10 μ.Χ. επί υπατειών Δολαβέλλα και Σιλανού, αλλά υπάρχει διαφωνία, για το αν αυτή η αψίδα ήταν η ανακατασκευή της Πόρτα Καιλιμοντάνα.  Η αψίδα ενσωματώθηκε στη δομή στήριξης του κλάδου του υδραγωγείου του Άκουα Κλαούντια ,που φτιάχτηκε κατά τη βασιλεία του Νέρωνα. Εικάζεται ότι αυτό έγινε κατά τη διάρκεια του προγράμματος ανοικοδόμησης, που ακολούθησε τη Μεγάλη Πυρκαγιά του 64. 

Κατά τη διάρκεια της Αναγέννησης η Πόρτα Καιλιμοντάνα ήταν μία πύλη με διόδια.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Lawrence Richardson, *A New Topographical Dictionary of Ancient Rome* (Johns Hopkins University Press, 1992), pp. 304–305; Hodder Michael Westropp, *Early and Imperial Rome* (London, 1884), p. 59.
2. ↑  Jocelyn M.C. Toynbee, *Death and Burial in the Roman World* (Johns Hopkins University Press, 1971), p. 117.
3. ↑  Eireann Marshall, *Death and Disease in the Ancient City* (Routledge, 2000), p. 87.
4. ↑  Thomas H. Dyer, "Roma," in *Dictionary of Greek and Roman Geography*, edited by William Smith (London, 1873), vol. 2, p. 817. The Arch of Dolabella is identified with the Porta Caelimontana by Arturo Zaragoza Catalán, "Inspiración bíblica y presencia de la Antiguedad en el episodio tardogótico valeniano," in *Territorio, sociedad y patrimonio: una visión arquitectónica de la historia* (Universitat de València, 2002), p. 171; Donatella Cerulli, *Il giro delle sette chiese* (Edizioni Mediterranee, 1999), p. 57.
5. ↑  Peter J. Aicher, *Guide to the Aqueducts of Ancient Rome* (Bolchazy-Carducci, 1995), pp. 61ff, especially p. 67.
6. ↑  Gotthold Ephraim Lessing, *Lessing's Laokoon* (Oxford: Clarendon Press, 1878), p. xii.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Χάρτης που δείχνει την Porta Caelimontana στο Leonardo Benevolo, *Historie de la ville* (Editions Parenthèses, 1975, 2004), σελ. 95 σε απευθείας σύνδεση.
Ο **Πέτρος**, γαλλ. Pierre (π. 1218 - 1249 ή 1250) από τον Οίκο των Καπετιδών-Κουρτεναί ήταν Γάλλος ιππότης, κύριος τού Κονς (Conches).

Βιογραφία
---------

Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Ροβέρτου κυρίου τού Σαμπινιέλ και της (2ης συζύγου του) Ματίλντας του Μεάν, κόρης τού Φιλίππου ντε Μεάν συρ Υέβρ. Ο πατέρας του ήταν αδελφός τού Πέτρου κυρίου τού Κουρτεναί, συζύγου της Γιολάντας Λατίνας αυτοκράτειρας της Κωνσταντινούπολης.

Από τους γονείς του κληρονόμησε τα κάστρα Κονς-αν-Ους και Μεάν-συρ-Υέβρ. Το 1248 έπλευσε μαζί με τον Λουδοβίκο Θ΄ της Γαλλίας (γιο τού 2ου εξαδέλφου του Λουδοβίκου Η΄) από το Αίγκ-Μορτ στην Αίγυπτο για να πολεμήσει στην Ζ΄ Σταυροφορία, κατά την οποία απεβίωσε.

Οι περισσότεροι ιστορικοί πιστεύουν ότι σκοτώθηκε στη μάχη για την πόλη Αλ Μανσούρα στις 8 Φεβρουαρίου 1250. Την ημέρα αυτή ο Ροβέρτος Α΄ κόμης τού Αρτουά (αδελφός τού Λουδοβίκου Θ΄) οδήγησε την εμπροσθοφυλακή των Σταυροφόρων σε μία αυθόρμητη επίθεση στην πόλη. Η εμπροσθοφυλακή πιάστηκε σε παγίδα των Μαμελούκων και όλοι οι επιτιθέμενοι σκοτώθηκαν. Πάντως ο χρονικογράφος Ζαν ντε Ζουανβίλ αναφέρει ότι ο Πέτρος απεβίωσε πιο πριν: μετά από την κατάκτηση τού Αιγυπτιακού λιμανιού της Δαμιέττας τον Ιούνιο τού 1249, ένα μεγάλο μέρος τού σταυροφορικού στρατού στρατοπέδευσε έξω από τα τείχη της πόλης, ώσπου να ετοιμαστεί για να βαδίσει στην Αλ Μανσούρα το φθινόπωρο. Τότε ο σουλτάνος της Αιγύπτου πρόσφερε ως αμοιβή ένα χρυσό νόμισμα για κάθε κεφάλι Σταυροφόρου. Έτσι κατά τη νύκτα οι Σαρακηνοί εισήλθαν λάθρα στο στρατόπεδο των Σταυροφόρων, σκότωσαν Σταυροφόρους μέσα στις σκηνές τους και έκοψαν τα κεφάλια τους. Σύμφωνα με τον Ζουανβίλ, ο Πέτρος των Κουρτεναί ήταν το θύμα μίας τέτοιας επίθεσης. Όμως ο Ζουανβίλ μάλλον έκανε λάθος, είτε διότι έγραψε τη χρονογραφία του δεκαετίες μετά το γεγονός, είτε διότι ο Πέτρος των Κουρτεναί αναφέρεται δύο φορές ακόμη μετά στο χρονικό, σε σχέση με τη μάχη της Αλ Μανσούρα.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε την Πετρονίλλα (απεβ. 1289), κόρη τού Γκωσέρ ντε Ζουανύ και της Αμισί ντε Μονφόρ, και είχε τέκνο:

* Αμικία (απεβ. 1275), κυρία (ιδίω δικαιώματι, suo jure) των Κονς και Μεάν. Παντρεύτηκε τον Ροβέρτο Β΄ κόμη τού Αρτουά (γιο τού 3ου εξαδέλφου της Ροβέρτου Α΄ κόμη τού Αρτουά). Η Αμισί τάφηκε στη βασιλική τού Αγ. Πέτρου στη Ρώμη.

H Πετρονίλλα ξαναπαντρεύτηκε το 1252 με τον Ερρίκο Β΄ τού Συλλύ (απεβ. 1269).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 23  Νοεμβρίου 2018.
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 27  Νοεμβρίου 2018.
3. ↑  p4208.htm#i42073. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
4. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.

Πηγές
-----

* Jean de Joinville: Chronicle, part II, §7, ed. by Ethel Wedgwood, 1906
Η **Πύλη Κορνελία**, (λατιν.: *Porta Cornelia*) ήταν πύλη των Αυρηλιανών τειχών στην αριστερή όχθη του Τίβερη, στην αρχαία Ρώμη. Η πύλη έχει διασωθεί ως σήμερα και είναι γνωστή με το όνομα **Αυρηλία Πύλη προς τον Άγιο Πέτρο** (*Porta Aurelia - Sancti Petri*).

Η Πύλη Κορνελία ήταν αμέσως δυτικά της αρχής της γέφυρας του Pons Aelius, της σημερινής Πόντε Σαντ'Άντζελο. Εδώ ξεκινούσε η Βία Κορνέλια, από την οποία πήρε το όνομά της η πύλη. Κατά τους πρώτους αι. μ.Χ. δεν ήταν ένας σημαντικός δρόμος, αλλά αυτό άλλαξε με την άνοδο του Χριστιανισμού. Ο Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Α΄ έκτισε την Παλιά Βασιλική του Αγίου Πέτρου τον 4ο αι. επάνω από τη ρωμαϊκή και χριστιανική νεκρόπολη στη Βία Κορνέλια. Μεταξύ 270 και 280 τα μεγάλα Αυρηλιανά Τείχη κτίστηκαν γύρω από τη Ρώμη. Ο Βατικανός λόφος ήταν απλά αραιοκατοικημένος και παρέμεινε έξω από το τείχος. Τη Βασιλική και αυτή τη βόρεια είσοδο στη Ρώμη, ωστόσο έπρεπε να μπορούν να τα υπερασπιστούν οι Ρωμαίοι και μεταξύ 401 και 403 ο Αυτοκράτορας Ονώριος μετέτρεψε το *Μαυσωλείο του Αδριανού* σε Καστέλ Σαντ'Άντζελο. Η Πόρτα Κορνέλια ήταν κτισμένη στα αμυντικά τείχη του Κάστρου και έδινε πρόσβαση στο Βατικανό από την πόλη. Η Πύλη κατεδαφίστηκε μετά τον Μεσαίωνα· δεν είναι πλέον γνωστό πώς ακριβώς έμοιαζε.

Η Πύλη ήταν επίσης γνωστή ως Πόρτα Αουρέλια - Σάνκτι Πέτρι, επειδή η σημαντική Βία Αουρέλια μπορούσε επίσης να προσεγγιστεί από αυτήν την πύλη και τη Βία Κορνέλια. Ωστόσο υπήρχε ήδη μία Πόρτα Αουρέλια στον Ιανίκουλο λόφο (σημερινή Πύλη του Αγίου Παγκρατίου και η προσθήκη του *Σάνκτι Πέτρι* (δηλ. προς τον Άγιο Πέτρο) αποσκοπεί στη διάκριση μεταξύ των δύο πυλών.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* Thayer, Bill. «Portae:Porta Cornelia». *penelope.uchicago.edu*. Ανακτήθηκε στις 10 Οκτωβρίου 2019.

Παραπομπές σε πηγές
-------------------
Τόσο στη Φυσική όσο και στη Χημεία ως **Χημικό Σύμβολο** νοείται ο λατινογράμματος κωδικός που συμβολίζει κάθε χημικό στοιχείο.

Είναι σήμερα γνωστό πως σ΄ όλο τον κόσμο οι επιστήμονες, και όχι μόνο, χρησιμοποιούν κοινά αποδεκτά σύμβολα των χημικών στοιχείων τόσο για λόγους συντομίας όσο και για λόγους αποφυγής σύγχυσης. Αρκετά από αυτά τα σύμβολα συνίστανται από ένα λατινικό γράμμα ή και δύο, π.χ. το γράμμα **Ο** για το οξυγόνο, το **Ν** για το άζωτο, το **Cl** για το χλώριο, το **Νi** για το νικέλιο κλπ.

Τα περισσότερα αυτών των συμβόλων προέρχονται από τον αγγλικό όρο του αντίστοιχου στοιχείου, ενώ άλλα από τις ελληνικές ή λατινικές ή και αραβικές ονομασίες των στοιχείων. Παράδειγμα ο σίδηρος που συμβολίζεται με το **Fe** που προέρχεται από την λατινική ονομασία "ferrum".

* Ο αντίστοιχος κωδικός για τις χημικές ενώσεις καλείται χημικός τύπος.

Δείτε επίσης
------------

* Περιοδικός πίνακας
Η **Περιφέρεια Μικολάιβ** (ουκρανικά: Миколаївська область‎, Μικολάγιβσκα ομπλάστ, ρωσικά: Николаевская область‎) είναι περιφέρεια (όμπλαστ) της νοτιοδυτικής Ουκρανίας, που βρίσκεται κατά μήκος της βόρειας ακτής της Μαύρης Θάλασσας. Το διοικητικό κέντρο είναι η πόλη της Μικολάιβ.

Η περιφέρεια έχει έκταση 24.585 τ.χλμ. Το μήκος της ακτογραμμής (ακτές και εκβολές ποταμών) φτάνει τα 60 χιλιόμετρα. Η περιφέρεια έχει οκτώ λιμάνια.

Η Μικολάιβ, το διοικητικό κέντρο της περιφέρειας, είναι η ένατο μεγαλύτερη πόλη στην Ουκρανία.

Στο ιστορικό και αρχαιολογικό χώρο "Όλβια", στο χωριό Παρουτίνο, διατηρήθηκαν θραύσματα πλακιδίων, εργαστήρια, ταφές (κρύπτες του ανάχωματου Δία) και ο ναός του Απόλλωνα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  State Statistics Service of Ukraine: «Чисельність наявного населення України на 1 січня 2018 року». (Ουκρανικά) *Number of Present Population of Ukraine, as of January 1, 2018*. State Statistics Service of Ukraine. Κίεβο. 11  Ιουνίου 2018. Ανακτήθηκε στις 12  Ιουνίου 2019. ISBN-13 978-966-8459-82-5.
2. ↑
3. ↑
**Φωνή** είναι ο ήχος που παράγεται από το στόμα και το λάρυγγα των ζώων και των ανθρώπων. Σε κάθε ζωντανό οργανισμό υπάρχει ένας ειδικός μηχανισμός ή ένας τρόπος διαμέσου του οποίου δημιουργείται η **φωνή**, ο ήχος με τον οποίο αυτός συνεννοείται με το περιβάλλον του. Στον άνθρωπο η φωνή παράγεται με τη λειτουργία του φωνητικού συστήματος. Στα φωνητικά όργανα σχηματίζονται οι φθόγγοι.

Φωνητικό σύστημα
----------------

Το σύστημα το φωνητικό αποτελείται από τα εξής τμήματα:

* Οι "φωνητικές χορδές". Είναι δύο πτυχές του βλεννογόνου που είναι λεπτές και πολύ ευκίνητες.
* Οι "ψευδοχορδές". Αυτές βρίσκονται λίγο πιο πάνω από τις γνήσιες κανονικές χορδές και είναι, σ' αντίθεση με τις προηγούμενες, σκληρές και δυσκίνητες. Ανάμεσα στα δύο αυτά ζευγάρια χορδών υπάρχει το "φωνητικό άδυτο".

Αέρας
-----

Ο αέρας που εκπνέεται από τα πνευμόνια θέτει σε παλμική κίνηση τις φωνητικές χορδές. Μέσα στο φωνητικό άδυτο σχηματίζεται η **φωνή**, που μεταφέρεται, διαμέσου του "ηχείου", προς τα έξω. Το ηχείο τούτο αποτελούν οι κοιλότητες του φάρυγγα, του στόματος και της μύτης. Τέλος διαμορφώνεται και παίρνει συγκεκριμένη ελεγχόμενη μορφή η φωνή με τον ουρανίσκο, τη γλώσσα, τα δόντια, τα χείλη κλπ.

Νευρικό σύστημα
---------------

Ο όλος όμως έλεγχος της φωνής και του φωνητικού συστήματος εξαρτάται από το νευρικό σύστημα. Έτσι, λοιπόν, όχι σπάνια, εμφανίζονται τα φαινόμενα άναρθρης φωνής ή και έλλειψής της μετά από δυνατό νευρικό σοκ.

Είδη φωνής
----------

### Άνθρωποι

Διακρίνονται οι ανθρώπινες φωνές ανάλογα με το ύψος τους (λεπτές ή βαθιές) -που εξαρτάται από το πλάτος του λάρυγγα (στους άντρες μεγαλύτερο από τις γυναίκες και τα παιδιά)-, την ένταση (δυνατές ή αδύναμες), -ανάλογα με την ικανότητα των πνευμόνων και το μήκος των παλμικών κινήσεων των χορδών- και, τέλος, την χροιά, τον ιδιόμορφο εκείνο ήχο που έχει κάθε **φωνή** και δε μοιάζει με τις άλλες και που οφείλεται στην κατασκευή των φωνητικών κοιλοτήτων του ηχείου.

Οι άνθρωποι που έχουν υψηλή φωνή λέγονται "τενόροι" (οι άντρες) και "σοπράνο" (οι γυναίκες) και εκείνοι που έχουν χαμηλή φωνή "βαθύφωνοι" και "κοντράλτο" αντίστοιχα.

Τα παιδιά και οι γυναίκες έχουν λεπτότερη και πιο αδύνατη φωνή από τους άντρες. Στα αγόρια η φωνή διαμορφώνεται σε αντρική με τις αλλαγές που επέρχονται κατά την εφηβεία κι έχουν άμεση σχέση με την ανάπτυξη της σεξουαλικότητας και την ωρίμανση των γεννητικών αδένων.

### Ζώα

Στα ζώα οι φωνές παράγονται όπως και στον άνθρωπο, στο λάρυγγα.

Μερικά όμως έντομα παράγουν ήχο (που χαρακτηρίζεται, λαϊκά, ως φωνή) με εξωτερικό τρόπο, από το τρίψιμο π.χ. των μηρών τους, των φτερών τους, της κοιλιάς τους κλπ. Τέτοια είναι το τζιτζίκι, ο γρύλος, οι ακρίδες.

Τέλος, υπάρχουν και πολλά ζώα, τα οποία στερούνται την φωνή τους λόγω της έλλειψης φωνητικών χορδών.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85144224
* GND: 4057587-1
* BNF: cb119387339 (data)
* NDL: 00566119
* NKC: ph120748

 |

 |
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Πήγασος (αποσαφήνιση).

Το **Πήγασος ΙΙ / Ρ-25, Ρ-199** ήταν περιπολικό πλοίο τύπου 'NASTY’. Αγοράσθηκε από τη Νορβηγία – Δαπάνη Ελληνικού Δημοσίου. Ναυπηγήθηκε το 1966-1967 στα ναυπηγεία ‘MANDAL – Norway’. Ύψωση της Ελληνικής Σημαίας στις 12 Απριλίου 1968. Ένα από τα 6 ομοίου τύπου πλοία : 'Πήγασος ΙΙ', ‘ΗΝΙΟΧΟΣ’, ‘ΚΑΣΤΩΡ ΙΙ’, ‘ΚΥΚΝΟΣ’, ‘ΑΝΔΡΟΜΕΔΑ ΙΙ’ και ‘ΤΟΞΟΤΗΣ’.

Εκτόπισμα : 69/76 ΤΝ. – Διαστάσεις : 80Χ24,6Χ6,9 πόδια. – Πρόωση : 4 Ντίζελ 3100 ΒΗR. – Ταχύτητα : 41 κόμβοι. – Οπλισμός 4 πυροβόλα 40 χιλιοστών, 4 Τ/Σ 21’’. Αυτά τα πλοία αποτέλεσαν τον πρώτο Στολίσκο τορπιλακάτων του Ναυτικού. Ήταν τα πρώτα μεταπολεμικά σκάφη που κατασκευάστηκαν μετά από παραγγελία του Πολεμικού Ναυτικού και με δαπάνη της Ελληνικής Κυβέρνησης. Τα ‘ΑΝΔΡΟΜΕΔΑ ΙΙ’ και ‘ΗΝΙΟΧΟΣ’ απέπλευσαν από τη Νορβηγία στις 21/12/1966 και έφθασαν στον Ναύσταθμο στις 06/02/1967 μετά από επιπλέον ταξίδι 47 ημερών. Τα υπόλοιπα 4 Τ/Α μεταφέρθηκαν στην Ελλάδα με το ΝΑΥΚΡΑΤΟΥΣΑ.

Διεγράφη από τη δύναμη του στόλου το 1968.
Η **10η ομάδα**, όπως αριθμείται από την IUPAC, είναι η ομάδα χημικών στοιχείων στον περιοδικό πίνακα που αποτελείται από το νικέλιο (Ni), το παλλάδιο (Pd), το λευκόχρυσο (Pt) και ίσως επίσης το χημικά μη χαρακτηρισμένο νταρμστάντιο (Ds). Όλα τα γνωστά ισότοπα του νταρμσταντίου είναι ραδιενεργά με βραχεία ημιζωή και δεν είναι γνωστό ότι απαντώνται στη φύση. Μόνο μικρές ποσότητες έχουν συντεθεί σε εργαστήρια.

Χημεία
------

| Z | Στοιχείο | Αριθμός ηλεκτρονίων στο πυρήνα |
| --- | --- | --- |
| 28 | νικέλιο | 2, 8, 16, 2 |
| 46 | παλλάδιο | 2, 8, 18, 18 |
| 78 | λευκόχρυσος | 2, 8, 18, 32, 17, 1 |
| 110 | νταρμστάντιο | 2, 8, 18, 32, 32, 16, 2 (προβλεπόμενο) |

Παραπομπές
----------

1. ↑  «7 οριζόντιες σειρές (περίοδοι) και 18 κατακόρυφες στήλες (ομάδες). Περιοδικός πίνακας» (PDF). *eclass.sch.gr*. [*νεκρός σύνδεσμος*]
Το **φωνητικό αλφάβητο** είναι ένα σύνολο λέξεων οι οποίες αντιστοιχούν σε κάθε γράμμα του (αλφάβητου) και το πρώτο τους γράμμα είναι το αντίστοιχο γράμμα αναφοράς. 

Συχνά, είμαστε αναγκασμένοι να συλλαβίζουμε ένα-ένα τα γράμματα κάποιου ονοματεπωνύμου ή κάποιας ξένης λέξης. Πολλές φορές αυτός ο συλλαβισμός δεν βοηθάει (π.χ. "Νι" και "Μι" μπορεί να μπερδεύουν αν είναι κακόηχα -είτε λόγω κακής τηλεφωνικής γραμμής είτε λόγω κακής προφοράς). Καταφεύγουμε, λοιπόν, σε διάφορες υποδείξεις του τύπου:

* "Μι, όπως Μαρία" (για να το ξεχωρίσουμε από το Νι)
* "Φι, όπως φωτιά"

Το ίδιο πρόβλημα υπάρχει και όταν χρησιμοποιείται διαφορετική προφορά από τα δύο μέρη (π.χ. λόγω διαφορετικής καταγωγής).

Για τη διευκόλυνση, διαφόρων ομάδων, έχουν καθιερωθεί ειδικές αντιστοιχήσεις καθώς η γνώση και συχνή χρήση του ίδιου φωνητικού αλφάβητου οδηγεί και στη γρήγορη κατανόηση. Αυτές, συνήθως, συμπεριλαμβάνουν λέξεις που:

1. δεν είναι εύκολο να μπερδευτούν (ως προς το σε ποιο γράμμα αναφέρονται)
2. η κακή προφορά τους **δεν** θα οδηγούσε σε άλλη λέξη (κάποιον που δεν γνωρίζει αυτό το φωνητικό αλφάβητο).

Ακόμα και για το ίδιο αλφάβητο κάθε "ομάδα" ατόμων μπορεί να έχει διαφορετικό φωνητικό αλφάβητο.
Στην Ελλάδα έχουμε τουλάχιστον δύο φωνητικά αλφάβητα σε πλήρη χρήση.

Τα φωνητικά αλφάβητα κατά καιρούς αλλάζουν  είτε για πολιτικούς λόγους, είτε γιατί έχουν ξεπεραστεί οι λέξεις, είτε γιατί η αντίστοιχη "ομάδα" κρίνει πως θα διευκολυνθεί με τις νέες αντιστοιχήσεις.

Φωνητικά αλφάβητα
-----------------

* Ελληνικό φωνητικό αλφάβητο
* Φωνητικό αλφάβητο NATO

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Σύλλογος Ελλήνων Ραδιοερασιτεχνών
Το **Τσίμερβαλντ** ήταν ανεξάρτητος δήμος στη Βέρνη της Ελβετίας μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 2003. Βρίσκεται σε ένα λόφο κοντά στη Βέρνη. Την 1η Ιανουαρίου 2004 ενώθηκε με τον Δήμο Ίνγκλισμπεργκ και τον νέο δήμο Βαλντ.

Στις 31 Δεκεμβρίου 2002 ο πληθυσμός ήταν 870. Το οικόσημο είναι τρία έλατα σε τρεις πράσινες κορυφές βουνού με φόντο που κυμαίνεται από ασημί έως πράσινο.

Ιστορία
-------

Το Τσίμερβαλντ εγκαταστάθηκε μόνο στην τελευταία φάση του γερμανικού αποικισμού της Ελβετίας. Μεταξύ των 800 και 900, ο Κιμπέρνι που εισέρχεται στη νότια Γερμανία εγκατέστησε πρώτα το *Längenberg* (Long Mountain), το λόφο πάνω στο οποίο βρίσκεται το Zimmerwald. Η πόλη αναφέρεται για πρώτη φορά σε έγγραφα στον μεταγενέστερο Μεσαίωνα. Το 1999, ο Zimmerwald γιόρτασε τη 700η επέτειό του.

Το Τσίμερβαλντ θυμάται στην παγκόσμια ιστορία για τη Διάσκεψη του Τσίμερβαλντ που πραγματοποιήθηκε τον Σεπτέμβριο του 1915. Έλληνες σοσιαλιστές συναντήθηκαν από όλη την Ευρώπη, μεταξύ των οποίων και ο Λέων Τρότσκι και ο Βλαντίμιρ Λένιν. Το συνέδριο ονομάστηκε από τον Ρόμπερτ Γκριμ της Βέρνης. Το διεθνές εργατικό κίνημα χωρίστηκε ως αποτέλεσμα του συνεδρίου σε μια κοινωνική δημοκρατία και μια επαναστατική πτέρυγα.
Ο **Χιλδεβέρτος Γ΄** ο δίκαιος, γαλλ. Childebert le Juste (678 - 23 Απριλίου 711) από τον Οίκο των Μεροβιγγείων ήταν Βασιλιάς των Φράγκων (695 - 711).

Βιογραφία
---------

Ήταν ο τρίτος γιος τού Θευδέριχου Γ΄ των Φράγκων (Αυστρασίας & Νευστρίας) και της Κλοτίλδης (Ντόντας) των Αρνουλφιδών, κόρης τού Ανσέγκιζελ μαγιορδόμου της Αυστρασίας.

Διαδέχθηκε τον μεγαλύτερο αδελφό του Κλόβι Δ΄ των Φράγκων, αλλά την πραγματική εξουσία ασκούσε ο θείος του Πεπίνος τού Χέρσταλ μαγιορδόμος της Αυστρασίας (γιος τού Ανσέγκιζελ). Ο Χιλδεβέρτος Γ΄ εξέδιδε δικαστικές αποφάσεις (placita) αυτόβουλα, ακόμη και εναντίον των Αρνουλφιδών· γι' αυτό ίσως το προσωνύμιο *ο δίκαιος*. Ακόμη και η *Ιστορία των Φράγκων* τον περιγράφει ως "διάσημο, ένδοξο κύριο, που άφησε καλή ανάμνηση: ήταν ο Χιλδεβέρτος Γ΄ ο δίκαιος βασιλιάς".

Πέρασε όλη τη ζωή του στη βασιλική έπαυλη στον ποταμό Ουάζ. Το 708 ο Ωμπέρ επίσκοπος τού Αβράνς, μετέπειτα άγιος, κατά προτροπή τού Αρχαγγέλου Μιχαήλ ίδρυσε τη μονή στο νησί Μον Σαιν-Μισέλ. Ο Χιλδεβέρτος Γ΄ βασίλευσε 16 έτη και απεβίωσε το 711 στο Σαιντ-Ετιέν τού Λουάρ. Τάφηκε στο ναό τού Αγ. Στεφάνου στο Σουαζύ-ω-Μπακ, κοντά στην Κομπιέν. Από τότε η νότια Γαλατία άρχισε να αναπτύσσεται ανεξάρτητα: η Βουργουνδία υπό τον Σαβαρίκ επίσκοπο του Ωσέρ, η Ακουιτανία υπό τον δούκα Όντο τον *μέγα* και η Προβηγκία υπό τον Αντενόρ.

Οικογένεια
----------

Οι μεταγενέστεροι φαντάστηκαν το όνομα Εντόννε για τη σύζυγό του. Είχε τέκνα:

* Δαγοβέρτος Γ΄ 699-715, βασιλιάς των Φράγκων.
* (;) Χλωτάριος Δ΄ απεβ. 718, βασιλιάς της Αυστρασίας.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Κριστιάν Σετιπανί: «La Préhistoire des Capétiens» (Γαλλικά) Βιλνέβ-ντ'Ασκ. 1993. σελ. 118-119. ISBN-13 978-2-9501509-3-6. ISBN-10 2-9501509-3-4.
2. ↑  Κριστιάν Σετιπανί: «La Préhistoire des Capétiens» (Γαλλικά) Βιλνέβ-ντ'Ασκ. 1993. σελ. 119-120. ISBN-13 978-2-9501509-3-6. ISBN-10 2-9501509-3-4.
3. ↑  Κριστιάν Σετιπανί: «La Préhistoire des Capétiens» (Γαλλικά) Βιλνέβ-ντ'Ασκ. 1993. σελ. 118. ISBN-13 978-2-9501509-3-6. ISBN-10 2-9501509-3-4.
4. ↑

Πηγές
-----

* Monumenta Germaniae Historica, Scriptorum rerum Merovingicarum vol. II, pp. 323-324

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 81543178
* ISNI: 0000 0000 8034 8875
* GND: 137338902
* BNF: cb177872576 (data)

 |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Childebert III  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |

|  |
| --- |
| Χιλδεβέρτος Γ΄ **Μεροβίγγειοι****Γέννηση:** 678 **Θάνατος:** 23 Απριλίου 711 |
| Βασιλικοί τίτλοι |
| ΠροκάτοχοςΚλόβις Δ΄ | **Βασιλιάς των Φράγκων**695-711 | ΔιάδοχοςΔαγοβέρτος Γ΄ |
Ο **Φραγκιός Τσαντηράκης** ή **Παπαδάκης** (Παπαδιανά Κάτω Χωριού, 1800 - 8 Νοεμβρίου 1877) ήταν οπλαρχηγός της Κρήτης ο οποίος έδρασε κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα.

Βιογραφία
---------

Από νεαρή ηλικία συμμετείχε στην Επανάσταση του 1821, με ορμητήριο τη Μονή Φανερωμένης. 

Κατάφερε να προστατέψει πολλούς Χριστιανούς της περιοχής από τις βιαιοπραγίες των γενιτσάρων. Επίσης, πήρε μέρος σε όλες τις επαναστατικές ενέργειες στην επαρχία της Ιεράπετρας αλλά και ευρύτερα, κερδίζοντας έτσι την εκτίμηση των Χριστιανών της περιοχής. 

Το 1828 εξελέγη αρχηγός της επαρχίας Ιεράπετρας και δύο χρόνια αργότερα τιμήθηκε για τη γενναιότητά του με παράσημο από τον Κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια.

Το 1861 στις 4 Ιουνίου αφιέρωσε στη Μονή Παναγίας Φανερωμένης "τεσσάρων μουζουριώ χωράφι έρημα", σύμφωνα με τον κώδικα της Μονής. 

Απεβίωσε στο συνοικισμό Παπαδιανά του Κάτω Χωριού, σε ηλικία 77 ετών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Γεώργιος Μαρκόπουλος, "Γεράπετρος και Γεραπετρίτες", Μορφωτική Στέγη Ιεράπετρας, 2002, σελ. 157.
2. ↑  «Πληροφορίες για την Ιερά Μονή Φανερωμένης, περίοδος Τουρκοκρατίας». Ιερά Μητρόπολις Ιεραπύτνης και Σητείας. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 23 Μαΐου 2013.
3. ↑  Ψαρουδάκη, Γ. (1999). *Εκκλησίες και Μοναστήρια της Ιεράπετρας* (PDF). Ιεράπετρα. σελ. 55. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 18 Απριλίου 2012.

Πηγές
-----

* Γιάννης Γ. Χρηστάκης, *Η Ιεράπετρα και η περιοχή της*, Ηράκλειο 1994.
Ο **Όλε Τόρμπιορν Σβένσεν** (νορβηγικά: Ole Thorbjørn Svenssen) (22 Απριλίου 1924 – 8 Ιανουαρίου 2011) ήταν Νορβηγός ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως κεντρικός αμυντικός. Κατείχε το ρεκόρ συμμετοχών στην Εθνική Νορβηγίας, με 104 (μέχρι που τον ξεπέρασε ο Γιον Άρνε Ρίισε το 2013) και ήταν αρχηγός της εθνικής ομάδας 93 φορές. Ήταν από τους πρώτους ποδοσφαιριστές που έπαιξαν 100 διεθνείς αγώνες για τη χώρα τους. Ήταν επίσης μέλος της Νορβηγίας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1952.

Σταδιοδρομία σε συλλόγους
-------------------------

Ο Σβένσεν ήταν ένας ψηλός και δυνατός κεντρικός αμυντικός που έπαιξε σε ολόκληρη τη σταδιοδρομία του για την ομάδα της πόλης του, Σάντεφιορντ ΜΚ. Σε επίπεδο συλλόγου, ο Σβένσεν έπαιξε 22 σεζόν για τη Σάντεφιορντ, αλλά δεν κέρδισε ποτέ κανένα σημαντικό τρόπαιο (η Σάντεφιορντ τερμάτισε 2η στο πρωτάθλημα το 1955–56). Ωστόσο, έπαιξε δύο φορές στον τελικό του Κυπέλλου Νορβηγίας (1957 και 1959), χάνοντας και στις δύο περιπτώσεις. Το σταθερό παιχνίδι του στην άμυνα του χάρισε το ψευδώνυμο «Klippen» («Βράχος»).

Εθνική ομάδα
------------

Ο Σβένσεν έκανε το ντεμπούτο του για την Εθνική Νορβηγίας στις 11 Ιουνίου 1947, σε ένα φιλικό με την Πολωνία. Παρέμεινε ουσιαστικά πάντα παρών στην εθνική ομάδα την επόμενη μιάμιση δεκαετία. Ονομάστηκε αρχηγός στη 12η διεθνή του συμμετοχή (ένα φιλικό με την Αίγυπτο την Παραμονή Χριστουγέννων του 1948) και κράτησε το περιβραχιόνιο του αρχηγού σε όλη την υπόλοιπη διεθνή καριέρα του.

Ο Σβένσεν έκανε την 100ή του συμμετοχή εναντίον της Δανίας στις 17 Σεπτεμβρίου 1961. Εκείνη την εποχή, ο Σβένσεν ήταν μόλις ο δεύτερος παίκτης στην ιστορία του ποδοσφαίρου που έφτασε τις 100 διεθνείς συμμετοχές. Ο πρώτος ήταν ο Μπίλι Ράιτ, ο οποίος έφτασε στο ορόσημο τον Οκτώβριο του 1958. Η 104η και τελευταία συμμετοχή του Σβένσεν ήρθε σε μια νίκη με 2-1 εναντίον της Ολλανδίας στις 16 Μαΐου 1962.

Όταν έκανε την 104η συμμετοχή του, ο Σβένσεν ήταν 38 ετών και 24 ημερών και σήμερα είναι ο τέταρτος γηραιότερος παίκτης που έχει παίξει για την Εθνική Νορβηγίας, πίσω μόνο από τους Φρόντε Γιόνσον, Γκούναρ Τόρεσεν και Ρόνι Γιόνσεν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (πολλαπλές γλώσσες) *Transfermarkt*. 184383. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  www.vg.no/sport/fotball/norsk/artikkel.php?artid=10037289.
3. ↑  «Thorbjørn Svenssen». *Olympedia*. Ανακτήθηκε στις 9 Νοεμβρίου 2021.
4. ↑
5. ↑  Lyngøy, Roar (7 Ιουνίου 2013). «Kapteinen tror ikke han kopierer eldstemann» (στα νορβηγικά). Bergens Tidende.. Ανακτήθηκε στις 12 Ιουνίου 2013.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Jacobsen, Fridthjof. «Thorbjørn Svenssen» (στα νορβηγικά). *Norsk biografisk leksikon*. Kunnskapsforlaget.. Ανακτήθηκε στις 11 Ιουνίου 2009.
* Pedersen, Ole Petter. «Thorbjørn Svenssen» (στα νορβηγικά). *Store norske leksikon*. Kunnskapsforlaget.. Ανακτήθηκε στις 11 Ιουνίου 2009.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Ποδόσφαιρο
* Πύλη:Νορβηγία
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 42145971480932332187
* BIBSYS: 90657475

 |

 |
O **Φραγκίσκος**, ιταλ. *Francesco*, (6 Οκτωβρίου 1614 - 25 Ιουλίου 1634) από τον Οίκο των Μεδίκων, ήταν από τον κλάδο της Τοσκάνης και είχε ακολουθήσει στρατιωτική σταδιοδρομία.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στο παλάτσο Πίτι της Φλωρεντίας και ήταν ο τέταρτος γιος του Κόζιμο Β΄ μεγάλου δούκα της Τοσκάνης και της Μαρίας-Μαγδαληνής των Αψβούργων, κόρης του Καρόλου Β΄ αρχιδούκα της Έσω Αυστρίας.

Μεγάλωσε μαζί με τον τριτότοκο αδελφό του Ματίας. Το 1621 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος αδελφός του Φερδινάνδος Β΄. Αδελφές του ήταν η Μαργαρίτα, σύζυγος τού Οδοάρδο Φαρνέζε δούκα της Πάρμας και η Άννα, σύζυγος του Φερδινάνδου-Καρόλου των Αψβούργων, αρχιδούκα της Πέραν Αυστρίας.

Ακολούθησε στρατιωτική σταδιοδρομία. Το 1631 επισκέφθηκε τη Βιέννη μαζί με τον αδελφό του Ματίας και τη μητέρα του, με σκοπό να συναντήσει τον θείο του Φερδινάνδο Β΄ των Αψβούργων-Αυστρίας. Κατά τον Τρικονταετή Πόλεμο πολέμησε στη μάχη του Λούτσεν, αλλά οπισθοχώρησε. Ο αδελφός του Φερδινάνδος Β΄ τον επέπληξε για τη συμπεριφορά του αυτή σε μία μετέπειτα συνάντησή τους. Κατά τη διάρκεια της πολιορκίας του Ρέγκενσμπουργκ της Βαυαρίας, απεβίωσε από την πανώλη, το 1634, άγαμος.

Παραπομπές-Υποσημειώσεις
------------------------

1. ↑  ο δευτερότοκος αδελφός του ήταν ο Τζανκάρλο, καρδινάλιος.
2. ↑  Young, p 531
3. 1 2  Young, p 410

Πηγές
-----

* Young, G. F. *The Medici: Volume 3*, E. P. Dutton and Company, 1920

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Francesco de' Medici (1614-1634) στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 63979532
* LCCN: nr2001014170
* ISNI: 0000 0000 7883 310X
* GND: 136927157
* SELIBR: 209176
* ULAN: 500353794

 |

 |