recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Το **Γκλασπαλάστ** (γερμ.: *Glaspalast*, *Γυάλινο παλάτι*) ήταν εκθεσιακό κτίριο στο κέντρο του Μονάχου. Η κατασκευή του ήταν παρόμοια με αυτή ενός φυτωρίου και είχε ως πρότυπο το "Κρίσταλ Πάλας" στο Λονδίνο. Το Γκλασπαλάστ άνοιξε για την *Erste Allgemeine Deutsche Industrieausstellung* (*Πρώτη Γενική Γερμανική Βιομηχανική Έκθεση*) στις 15 Ιουλίου 1854. Μετέπειτα έγινε σημαντικός χώρος για μεγάλες διεθνείς εκθέσεις τεχνών. Το κτίριο καταστράφηκε από πυρκαγιά στις 6 Ιουνίου του 1931, μαζί με εκατοντάδες πίνακες ζωγραφικής.

Μετά την πυρκαγιά έγιναν σχέδια για την ανοικοδόμηση του Γκλασπαλάστ. Ωστόσο, τα σχέδια αυτά απορρίφθηκαν το 1933 από τη νέα κυβέρνηση των Ναζί. Αντί της ανοικοδόμησης του παλατιού, η κυβέρνηση έχτισε το *Haus der Kunst* (*Οίκο Τεχνών*) στην Prinzregentenstraße, κοντά στον Αγγλικό Κήπο της πόλης.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Γερμανικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά) *archINFORM*. 6250. Ανακτήθηκε στις 31  Ιουλίου 2018.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Glaspalast (München) στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 266381900
* LCCN: sh85055101
* GND: 4104565-8
* SUDOC: 193883813
* BIBSYS: 90102277
* ULAN: 500303305

 |

 |
Η **Δίκη των Εσέρων στη Μόσχα** ήταν μια από τις πρώτες δίκες παρωδία της Σοβιετικής Ένωσης, και άρχισε στις 8 Ιουνίου 1922. Η δίκη ήταν μέρος μιας διαδικασίας που είχε σαν επακόλουθο την εξάλειψη κάθε αντιπολίτευσης στο δημιουργούμενο κράτος των Μπολσεβίκων.

Τα προηγούμενα χρόνια ήταν μάρτυρες στη φίμωση της Εργατικής Αντιπολίτευσης και την απαγόρευση των Μενσεβίκων, του άλλου μεγάλου προλεταριακού κόμματος. Οι Σοσιαλ-Επαναστάτες ήταν από καιρό ενόχληση για τους Μπολσεβίκους. Το κόμμα είχε την υποστήριξη του περισσότερου πληθυσμού της παλιάς Τσαρικής Αυτοκρατορίας, των μικροκαλλιεργητών γεωργών, ενώ οι Μπολσεβίκοι υποστηρίζονταν κυρίως από τη ριζοσπαστική διανόηση, με κάποια, έστω και μικρή, εκπροσώπηση μέσα στους στρατιώτες και τους εργάτες. Η διάλυση της Συντακτικής Συνέλευσης τον Ιανουάριο του 1918 ήταν η πρώτη ενέργεια του Λένιν κατά των Σοσιαλ-Επαναστατών. Τα αποτελέσματα της ψηφοφορίας έκαναν σαφές ότι η συνέλευση δεν θα ήταν συντριπτικά Μπολσεβίκικη, και ο Λένιν αποφάσισε ότι αυτό ήταν αντεπαναστατικό. Η Φάνη Καπλάν, η επίδοξη δολοφόνος του Λένιν, δήλωσε ότι το κίνητρό της για τη δολοφονία ήταν η διάλυση της συνέλευσης. Η Συνθήκη του Μπρεστ - Λιτόφσκ το 1918, που τερμάτισε τις εχθροπραξίες μεταξύ Γερμανίας και Ρωσίας, ήταν επίσης ένα σημείο σοβαρής διαφωνίας μεταξύ των Μπολσεβίκων και των Σοσιαλ-Επαναστατών.

Υπήρχαν 12 βασικοί κατηγορούμενοι στη δίκη, και ένας αριθμός αποστατών που έδωσαν στοιχεία στην κατηγορούσα αρχή. Μεταξύ των σημαινόντων Μπολσεβίκων που έπαιξαν ρόλο στη δίκη ήταν ο Νικολάι Κριλένκο, που ήταν ο εισαγγελέας και ο Νικολάι Μπουχάριν, ο οποίος ήταν συνήγορος υπεράσπισης. Ο Μπουχάριν είχε πάρει μέρος σε διαδηλώσεις οργανωμένες από τις αρχές, που γίνονταν σε όλη τη Μόσχα, και απαιτούσαν θάνατο για τους 12 κατηγορουμένους. Από την πρώτη στιγμή, ο Γκεόργκι Πιατακόφ, ανακοίνωσε ότι "το δικαστήριο δεν προτίθεται να χειριστεί την υπόθεση από μια αμερόληπτη, αντικειμενική άποψη, αλλά θα καθοδηγείται αποκλειστικά από τα συμφέροντα της Σοβιετικής Κυβέρνησης". Οι αποδείξεις κατά των κατηγορουμένων αποτελούντο κυρίως από τις καταθέσεις των αποστατών, όπως ο Γκ. Σεμιόνοφ, ο οποίος εντάχθηκε στους Μπολσεβίκους το 1919, και έγινε εγκάθετος πράκτορας. Η δίκη τελείωσε με την καταδίκη σε θάνατο για τους 12, και την αθώωση για εκείνους που έδωσαν στοιχεία. Μετά από περαιτέρω επανεξέταση από το δικαστήριο, οι θανατικές καταδίκες μετριάστηκαν. Πιστευόταν, από τον Τρότσκι τουλάχιστον, ότι εάν εκτελούνταν οι ποινές, οι αδελφοί τους στο κόμμα θα ασκούσαν τρομοκρατική βία κατά της κυβέρνησης των Μπολσεβίκων.

Όλοι οι κατηγορούμενοι και οι συμμετέχοντες στη δίκη θα γίνονταν τελικά θύματα στις εκκαθαρίσεις του Στάλιν.

Πηγές
-----

* Kautsky, Karl. The Twelve Who Are to Die: The Trial of the Social Revolutionits in Moscow. Berlin: Delegation of the Party of Socialists-Revolutionists, 1922.
* Richard Pipes. A Concise History of the Russian Revolution. New York: Knopf, 1995.
* Radzinskiĭ, Ėdvard. 1996. Stalin: the first in-depth biography based on explosive new documents from Russia's secret archives. New York: Doubleday.
Ο **Ευθύμης Κιουμουρτζόγλου** είναι προπονητής καλαθοσφαίρισης. Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη στις 28 Σεπτεμβρίου 1952.

Ήταν πρώτος βοηθός του Κώστα Πολίτη στην κατάκτηση του Ευρωμπάσκετ του 1987 στην Αθήνα. Ανέλαβε ο ίδιος head coach της εθνικής Ελλάδος τον Οκτώβριο του 1988 και την καθοδήγησε σε 123 αγώνες. Με την Εθνική μπάσκετ των ανδρών έφτασε στην κατάκτηση του ασημένιου μεταλλίου στο Ευρωμπάσκετ του 1989 που έγινε στο Ζάγκρεμπ.

Ακόμη ήταν ο προπονητής στην Εθνική Ελλάδος που κατέκτησε για πρώτη φορά στην ιστορία της την 6η θέση στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα το 1990 που έγινε στην Αργεντινή. Συνέβαλε σημαντικά στο να καθιερωθεί η Ελλάδα στις μεγάλες δυνάμεις του ευρωπαϊκού μπάσκετ κατακτώντας την 5η θέση στο Ευρωμπάσκετ του 1991 και την 4η στο Ευρωμπάσκετ του 1993.

Παραιτήθηκε από την εθνική στις 30 Ιουλίου 1994 λίγο πριν αρχίσει το Μουντομπάσκετ του Τορόντο 1994, λόγω της προσπάθειάς του να διατηρηθεί η πειθαρχία μετά από ένα γεγονός με τον διεθνή σέντερ Παναγιώτη Φασούλα. Η ομάδα που ο ίδιος είχε προετοιμάσει για τη συγκεκριμένη διοργάνωση διέπρεψε κατακτώντας την 4η θέση με προπονητή τον βοηθό του Μάκη Δενδρινό. 

Το 1995 ανέλαβε τον Παναθηναϊκό και τον οδήγησε στο φάιναλ φορ της Σαραγόσα όπου κέρδισε την 3η θέση. Έχει εργαστεί ως προπονητής του ΠΑΟΚ, του Άρη και του Ηρακλή.

**Ακαδημαϊκή καριέρα**

Ο **Ευθύμης Κιουμουρτζόγλου** είναι ομότιμος καθηγητής του ΔΠΘ. Έχει υπηρετήσει ως καθηγητής στο ΑΠΘ και στο πανεπιστήμιο Λευκωσίας Κύπρου. Έχει υπηρετήσει από το 1998 έως 2004 σαν διευθυντής στην Ο.Ε.Ο.Α. (Αθήνα 2004). Έχει δημοσιεύσει 140 επιστημονικά άρθρα και 9 βιβλία σχετικά με το μπάσκετ και την κινητική μάθηση.

Οι επιτυχίες του με την Εθνική Ελλάδος
--------------------------------------

* 1989 Ευρωμπάσκετ Ζάγκρεμπ ασημένιο μετάλλιο
* 1990 Μουντομπάσκετ Μπουένος Άιρες 6η θέση
* 1991 Ευρωμπάσκετ Ρώμης 5η θέση
* 1993 Ευρωμπάσκετ Γερμανίας 4η θέση
* 1987 Μεσογειακοί Αγώνες Λαττάκεια Συρίας 3η θέση

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ο Ευθύμης Κιουμουρτζόγλου στη σελίδα της ΕΟΚ
* Προπονητική καριέρα[*νεκρός σύνδεσμος*]

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ελευθεροτυπία, 29 Σεπτεμβρίου 1995.

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Εθνική Ελλάδος μπάσκετ - Ασημένιο μετάλλιο Ευρωμπάσκετ 1989 |
| --- |
|  |
| 
**4** Γκάλης  · **5** Παταβούκας  · **6** Γιαννάκης  · **7** Καμπούρης  · **8** Στεργάκος  · **9** Αγγελίδης  · **10** Κόρφας  · **11** Φιλίππου  · **12** Ανδρίτσος  · **13** Φασούλας  · **14** Παπαδόπουλος  · **15** Χριστοδούλου  · **C** Κιουμουρτζόγλου |

 |

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Εθνική Ελλάδος - Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ανδρών FIBA 1990 - 6η θέση |
| --- |
|  |
| 000 | 
* 4 Γάσπαρης
* 5 Παταβούκας
* 6 Γιαννάκης
* 7 Καμπούρης
* 8 Στεργάκος
* 9 Παπαδόπουλος
* 10 Γαλακτερός
* 11 Λυπηρίδης
* 12 Ανδρίτσος
* 13 Φασούλας
* 14 Ιωάννου
* 15 Χριστοδούλου
* Προπ: Κιουμουρτζόγλου
 |  |

 |
Το **εμβόλιο κατά του καρκίνου** ένα ονομάζεται η οποιαδήποτε θεραπευτική αγωγή ή ακόμη και ένα υποθετικό εμβόλιο που είτε θεραπεύει τον υπάρχοντα καρκίνο είτε αποτρέπει την ανάπτυξή του.  Τα εμβόλια που θεραπεύουν τον υπάρχοντα καρκίνο είναι γνωστά ως θεραπευτικά εμβόλια κατά του καρκίνου. Μερικά από τα εμβόλια παρασκευάζονται από δείγματα που λαμβάνονται από τον ασθενή και είναι ειδικά για αυτόν τον ασθενή.

Μερικοί ερευνητές ισχυρίζονται ότι τα καρκινικά κύτταρα εμφανίζονται συνήθως και καταστρέφονται από το ανοσοποιητικό σύστημα (ανοσοεπιτήρηση) και ότι οι όγκοι σχηματίζονται όταν το ανοσοποιητικό σύστημα αποτυγχάνει να τα καταστρέψει. 

Η παρασκευή του εμβολίου γίνεται με τον διαχωρισμό των πρωτεϊνών από τα καρκινικά κύτταρα και η ανοσοποίηση των ασθενών έναντι αυτών των πρωτεϊνών ως αντιγόνων, με την ελπίδα να ενισχυθεί το ανοσοποιητικό σύστημα για να σκοτώσει τα καρκινικά κύτταρα. Η έρευνα για τα εμβόλια κατά του καρκίνου βρίσκεται σε εξέλιξη για τη θεραπεία του καρκίνου του μαστού, του πνεύμονα, του παχέος εντέρου, του δέρματος, των νεφρών, του προστάτη και άλλων καρκίνων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Cancer and COVID-19: On the Quest for Effective Vaccines.». *Blood Cancer Discovery* **2** (1): 13-18. January 2021. doi:10.1158/2643-3230.BCD-20-0205.
2. ↑  «IFNgamma and lymphocytes prevent primary tumour development and shape tumour immunogenicity.». *Nature* **410** (6832): 1107–1111. 2001-04-26. doi:10.1038/35074122. PMID 11323675. Bibcode: 2001Natur.410.1107S.
3. ↑  «The three Es of cancer immunoediting». *Annu. Rev. Immunol.* **22** (i): 329–60. 2004. doi:10.1146/annurev.immunol.22.012703.104803. PMID 15032581.
4. ↑  Giarelli E (2007). «Cancer vaccines: a new frontier in prevention and treatment». *Oncology (Williston Park)* **21** (11 Suppl Nurse Ed): 11–8. PMID 18154203.
Ο **Ευθύμιος Χατζηπέτρος** (16 Ιανουαρίου 1833 - 1890) ήταν Έλληνας στρατιωτικός του 19ου αιώνα.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στο Ναύπλιο στις 16 Ιανουαρίου 1833. Η καταγωγή του ήταν από την ιστορική Οικογένεια Χατζηπέτρου του Ασπροπόταμου. Ο πατέρας του Χριστόδουλος ήταν διοικητής του τάγματος στο Ναύπλιο όταν ήρθε ο Όθωνας. Η μητέρα του ήταν το γένος Στουρνάρα.

Μετά το σχολείο κατατάχτηκε στην Σχολή Ευελπίδων από την οποία αποφοίτησε το 1853 με βαθμό ανθυπασπιστού του πυροβολικού και κατατάχτηκε στο στρατό. Πήρε προαγωγή σε βαθμό ανθυπολοχαγού και πήγε στη Γαλλία για να τελειοποιήσει τις σπουδές του. 

Επέστρεψε στην Αθήνα και με βαθμό υπολοχαγού διορίστηκε διαγγελέας στο παλάτι του Όθωνα. Ο πατέρας του ταυτόχρονα υπηρετούσε με βαθμό στρατηγού ως υπασπιστής του Όθωνα. Μετά από την έξωση, ο Χατζηπέτρος μαζί με τον πατέρα του και τον άλλο διαγγελέα, Δράκο συνόδευσαν τον Όθωνα στη Βαυαρία. 

Επανήλθε στην Ελλάδα και συνέχισε την υπηρεσία του στο στρατό. Το 1878 έχοντας πλέον βαθμό ταγματάρχη διορίστηκε υπασπιστής του Γεωργίου Α'. Εκπλήρωσε επίσης χρέη αυλάρχη.

Απεβίωσε στην Αθήνα το 1890. Παιδιά του ήταν οι Κωνσταντίνος και Χρήστος Χατζηπέτρος.

Πηγές
-----

* Ευθύμιος Χατζηπέτρος - βιογραφικά στοιχεία από το Ινστιτούτο Νεοελληνικών Ερευνών
* Κωνσταντίνος Σκόκος (1891). *Ημερολόγιον Σκόκου*. Εν Αθήναις: Εκ του Τυπογραφείου των Καταστημάτων Ανέστη Κωνσταντινίδου.
Ο **Ζωπυρίων** (331 π.Χ) ήταν Μακεδόνας στρατηγός ο οποίος διορίστηκε στρατηγός είτε της Θράκης είτε του Πόντου από τον Μέγα Αλέξανδρο. 

Το 331 π.Χ, ο Ζωπυρίων οργάνωσε εκστρατεία κατά των Σκυθών, έχοντας υπό τις διαταγές του 30.000 άνδρες. Το στράτευμα πολιόρκησε την Ολβία, αποικία των Μιλησίων, η οποία κατακτήθηκε από τον Μέγα Αλέξανδρο το 334 π.Χ. Ωστόσο, οι κάτοικοι της Ολβίας «απελευθέρωσαν τους σκλάβους τους, χορήγησαν την ιθαγένεια στους ξένους, άλλαξαν τα γραμμάτια και έτσι κατάφεραν να αντέξουν την πολιορκία». Επιπλέον, οι κάτοικοι της Ολβίας συμμάχησαν με τους Σκύθες. Ο Κουίντος Κούρτιος Ρούφος αναφέρει επίσης μια καταιγίδα που κατέστρεψε τον μακεδονικό στόλο. Ο Ζωπυρίων, μη έχοντας δυνάμεις για να συνεχίσει την πολιορκία, αποφάσισε να υποχωρήσει. 

Στον δρόμο της επιστροφής, οι Σκύθες επιτέθηκαν αρκετές φορές και αποδυνάμωσαν το μακεδονικό στράτευμα, το οποίο τελικά διαλύθηκε στον Δούναβη από τους Γέτες και τους Τριβαλλούς. Ο Μέγας Αλέξανδρος έμαθε για την τύχη του Ζωπυρίωνος από γράμμα του Αντίπατρου στη Μακεδονία το ίδιο έτος με τον θάνατο του Άγη Γ' της Σπάρτης και του Αλέξανδρου Α' της Ηπείρου. Ο ιστορικός Ιουστίνος, στην «Επιτομή των Φιλιππικών Ιστοριών», δηλώνει πως τα γράμματα του Αντίπατρου αναφέρουν πως οι πόλεμοι του Άγη στην Ελλάδα, του Αλέξανδρου στην Ιταλία και του Ζωπυρίωνος στη Σκυθία έχουν σύνδεση μεταξύ τους. Ο Μέγας Αλέξανδρος, σύμφωνα με τον ιστορικό, «ένιωσε περισσότερη χαρά για τον θάνατο δύο ανταγωνιστών του παρά θλίψη για την τύχη του Ζωπυρίωνος και του στρατού του».

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Quintus Curtius Rufus. *Histories of Alexander the Great Macedonian*. Book X, Chapter 1, 44 (Latin)
2. 1 2  Marcus Junianius Justinus: *Epitome of the Philippic History of Gnaeus Pompeius Trogus*. Book XII, 2
3. ↑  Ambrosius Theodosius Macrobius. *Saturnalia*. Book I: XI, 33 (Latin)
4. ↑  Marcus Junianius Justinus: *Epitome of the Philippic History of Gnaeus Pompeius Trogus*. Book XII, 1

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Zopyrion  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο  **δικομματισμός** είναι ένα πολιτικό σύστημα, ιδίως στο πλαίσιο του δικομματικού συστήματος, για χώρες όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες, στο οποίο αντίπαλα πολιτικά κόμματα προσπαθούν να βρουν κοινό έδαφος μέσω του συμβιβασμού, στη θεωρία. Αυτό είναι αντίθετο του κομματισμου, όπου ένα άτομο ή πολιτικό κόμμα μόνο τηρεί τα συμφέροντά του χωρίς συμβιβασμούς. Έχει συζητηθεί μεταξύ των πολιτικών θεωρητικών, ωστόσο, ότι στην πράξη, κάθε συμβαλλόμενο μέρος προκαταβάλλει την δική τους στην πολιτική ατζέντα σε βάρος του άλλου μέρους, εξαιτίας των αντικρουόμενων ιδεολογιών.

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **δικομματισμός**  |
| Γλωσσολογία |
| --- |
| Θεωρητική |
| * Γνωσιακή
* Παραγωγική
* Ποσοτική
* Λειτουργικές θεωρίες της γραμματικής
* Φωνολογία
* Μορφολογία
* Μορφοφωνολογία
* Σύνταξη
* Λεξιλόγιο
* Σημασιολογία
* Πραγματολογία
* Γραφηματική
* Ορθογραφία
* Σημειωτική
 |
| Περιγραφική |
| * Ανθρωπογλωσσολογία
* Συγκριτική
* Ιστορική
* Ετυμολογία
* Γραφητική
* Φωνητική
* Κοινωνιογλωσσολογία
 |
| Εφαρμοσμένη και πειραματική |
| * Υπολογιστική
* Αντιπαραβολική
* Εξελικτική
* Δικανική
* Διαδικτυακή
* Γλωσσική κατάκτηση
* Κατάκτηση δεύτερης γλώσσας
* Γλωσσική αξιολόγηση
* Γλωσσική ανάπτυξη
* Διδακτική της γλώσσας
* Ανθρωπολογία της γλώσσας
* Νευρογλωσσολογία
* Ψυχογλωσσολογία
 |
| 
Σχετικά λήμματα |
| * Ιστορία της γλωσσολογίας
* Γλωσσική συνταγή
* Κατάλογος γλωσσολόγων
* Άλυτα γλωσσολογικά προβλήματα
 |
| Γλωσσολογία |
| π • σ • ε
 |

Η **δικανική γλωσσολογία** είναι ο κλάδος της γλωσσολογίας που ασχολείται με την εφαρμογή των γλωσσολογικών γνώσεων, μεθόδων και ιδεών στο νομικό ή εγκληματολογικό γενικό πλαίσιο της νομικής, της γλώσσας, της εγκληματολογικής έρευνας και της δικαστικής διαδικασίας και εκδίκασης. Η μετάφραση του αγγλικού όρου του εν λόγω κλάδου (*forensic linguistics*) στην Ελληνική γλώσσα αποτελεί μεγάλο θέμα συζήτησης στον ακαδημαϊκό χώρο λόγω της δυσκολίας απόδοσης του αγγλικού όρου *forensic* στα ελληνικά. Έτσι, ο αντίστοιχος ελληνικός όρος μπορεί κι αλλιώς να βρεθεί ως *δικαστική* ή *εγκληματολογική* ή *ιατροδικαστική* ή *δικαστική* ή *νομική* γλωσσολογία. Οι γλωσσολόγοι εργάζονται σε τρεις καταρχήν περιοχές εφαρμογής του νομικού ή εγκληματολογικού γενικού πλαισίου: η γνώση και κατανόηση της γλώσσας των γραπτών νόμων, η κατανόηση της γλωσσικής χρήσης στις εγκληματολογικές και νομικές διαδικασίες και η παροχή γλωσσικών αποδείξεων.

Ειδικότερα, ο κλάδος της Δικαστικής ή Δικανικής Γλωσσολογίας αναφέρεται στη χρήση γλωσσολογικών τεχνικών για την εξιχνίαση εγκλημάτων όπου τα γλωσσικά δεδομένα αποτελούν μέρος των τεκμηρίων, π.χ. η χρήση γραμματικών ή λεξικών κριτηρίων για τη μελέτη δικαστικών και ανακριτικών αναφορών, τον εντοπισμό της λογοκλοπής, την παρατήρηση της αλλαγής του ύφους στο γραπτό λόγο, τη μελέτη κειμένων ειδικού ποινικού περιεχομένου (π.χ. απειλητικών επιστολών, τρομοκρατικών μηνυμάτων κ.τ.λ·)· Στον κλάδο εντάσσεται και ο τομέας της δικαστικής φωνητικής που ασχολείται με την αναγνώριση ομιλητών, τη σύγκριση δειγμάτων φωνής, την καταγραφή χαρακτηριστικών του ομιλητή, την ανάλυση μαγνητοφωνήσεων και την αποκωδικοποίηση εκφωνημάτων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Peter Tiersma, What is Forensic Linguistics?,
2. ↑  6 ο Συνέδριο «Ελληνική Γλώσσα και Ορολογία» Αθήνα, 1-3 Νοεμβρίου 2007 Απόδοση στα ελληνικά όρων απο την εφαρμοσμένη γλωσσολογία και συναφείς κλάδους (forensic linguistics) Γιώργος Β. Γεωργίου – Παύλος Παύλου Πανεπιστήμιο Κύπρου
3. ↑  "Centre for Forensic Linguistics". Aston University.
4. ↑  Ξυδόπουλος, Γιώργος Ι. (2006). *Η Γλωσσολογία Σήμερα: Στόχοι, Αντιλήψεις, Εφαρμογές και Επαγγελματικές Προοπτικές*. Δωδώνη: Φιλολογία 35. σελ. 105-131.
Πρότυπο:Drugbox

Το **εμβόλιο για την κροτωγενή εγκεφαλίτιδα** είναι ένα εμβόλιο για την πρόληψη της κροτωγενούς εγκεφαλίτιδας. Η ασθένεια εκδηλώνεται πιο συχνά στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη και στη Βόρεια Ασία. Πάνω από το 87% των εμβολιασμένων αποκτούν ανοσία στον ιό. Το εμβόλιο δεν είναι αποτελεσματικό εάν χορηγηθεί μετά από δάγκωμα κρότωνος. Χορηγείται με  ένεση μέσα στο μυ.

Συστάσεις
---------

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (Π.Ο.Υ.) συνιστά τον καθολικό εμβολιασμό σε περιοχές όπου η νόσος είναι συνήθης. Αλλιώς, η χορήγηση του εμβολίου ενδείκνυται μόνο για άτομα που διατρέχουν υψηλό κίνδυνο. Ο εμβολιασμός περιλαμβάνει συνήθως τρεις δόσεις με επαναληπτικές δόσεις να ακολουθούν κάθε τρία με πέντε έτη. Τα εμβόλια μπορούν να χορηγηθούν σε παιδιά άνω του ενός έτους ή των τριών ετών ανάλογα με τη σύνθεση.

Ασφάλεια
--------

Σπάνια σημειώνονται σοβαρές παρενέργειες από τη χορήγηση του εμβολίου. Στις ήπιες παρενέργειες που μπορεί να εμφανιστούν περιλαμβάνονται πυρετός, καθώς και εμφάνιση ερυθρότητας και πόνου στο σημείο της ένεσης. Η εμφάνιση παρενεργειών συνδεέται ως επί το πλείστον με παλαιότερα σκευάσματα. Το εμβόλιο φαίνεται να είναι ασφαλές κατά τη διάρκεια της κύησης.

Ιστορία, κοινωνία και πολιτισμός
--------------------------------

Το πρώτο εμβόλιο κατά της κροτωγενούς εγκεφαλίτιδας δημιουργήθηκε το 1937. Περιλαμβάνεται στον Πρότυπο Κατάλογο Βασικών Φαρμάκων του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, έναν κατάλογο των σημαντικότερων φαρμακευτικών ουσιών που χρειάζονται σε ένα βασικό σύστημα υγείας. Κοστίζει γύρω στα 60-80 ευρώ. Το εμβόλιο δεν είναι διαθέσιμο στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  «Vaccines against tick-borne encephalitis: WHO position paper.». *Releve epidemiologique hebdomadaire / Section d'hygiene du Secretariat de la Societe des Nations = Weekly epidemiological record / Health Section of the Secretariat of the League of Nations* **86** (24): 241-56. 2011-06-10. PMID 21661276. .
2. ↑  Demicheli V, Debalini MG, Rivetti A (2009). «Vaccines for preventing tick-borne encephalitis». *Cochrane Database Syst Rev* (1): CD000977. doi:10.1002/14651858.CD000977.pub2. PMID 19160184.
3. ↑  «19th WHO Model List of Essential Medicines (April 2015)» (PDF). WHO. Απρίλιος 2015. Ανακτήθηκε στις 10 Μαΐου 2015.
4. ↑  «Tick-borne encephalitis - Prevention». 15 Οκτωβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 15 Δεκεμβρίου 2015.
5. ↑  «3: Infectious Diseases Related to Travel». *CDC Health Information for International Travel 2016*. Oxford University Press. 1 Ιουνίου 2015. ISBN 978-0199379156.
Το **Δικαστικό Μέγαρο** της Πάτρας βρίσκεται επί της οδού Δημ. Γούναρη, στο κέντρο της πόλης.

Ιστορία
-------

Το κτίριο θεμελιώθηκε το 1914 και η κατασκευή του άρχισε το 1926, ενώ τα εγκαίνιά του πραγματοποιήθηκαν την 1η Οκτωβρίου 1931. Είναι έργο του αρχιτέκτονα Π.Δ. Καραθανασόπουλου, ύστερα από αρχιτεκτονικό διαγωνισμό που διεξήχθηκε, και αποτελεί παράδειγμα της εποχής, με την άνοδο του εθνικισμού, για «επιστροφή στο ένδοξο παρελθόν της φυλής και κατά συνέπεια στον νεοκλασικισμό, με έμφαση στη μνημειακότητα των έργων και με στοιχεία μορφολογικά, όπως δωρικούς κίονες και αετώματα, συμμετρία στις όψεις».

Στο οικόπεδο όπου κτίστηκε το Δικαστικό Μέγαρο, υπήρχε τον 19ο αιώνα το δημόσιο γυμναστήριο της πόλης, το οποίο χρησιμοποιούσε η ομάδα του Παναχαϊκού από την ίδρυσή του, το 1884, έως το 1895, όταν και κατασκεύασε ιδιόκτητο γυμναστήριο στα Ψηλαλώνια.

Με το σεισμό της 8ης Ιουνίου 2008 υπέστη σημαντικές ζημιές, ωστόσο επισκευάστηκε και πλέον αποτελεί «κόσμημα» για την πόλη της Πάτρας.

Παραπομπές και υποσημειώσεις
----------------------------

1. ↑  Το οικοδομικό τετράγωνο περικλείεται από τις οδούς Γούναρη, Μαιζώνος, Κορίνθου και Κανάρη.
2. 1 2 3  Ένα στολίδι στο κέντρο της Πάτρας. kathimerini.gr. 05/03/2016. Ανακτήθηκε: 17/07/2018.
3. ↑  Γατοπούλου 1999, σελ. 8.

Πηγές
-----

* Ευγενία Γατοπούλου, «Αρχιτεκτονική της Πάτρας. Αρχιτεκτονικές τάσεις που διαμόρφωσαν τη φυσιογνωμία της πόλης μέχρι τον Πόλεμο» στο ένθετο «Πάτρα», σειρά: «Επτά Ημέρες», εφημ. *Η Καθημερινή*, 21 Φεβρουαρίου 1999, σελ. 6-8.

Περαιτέρω ανάγνωση
------------------

* Βασίλειος Πιλάλης, *Δικαστήρια στην Πάτρα*, Πάτρα 1986.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ένα στολίδι στο κέντρο της Πάτρας. kathimerini.gr. 05/03/2016. Ανακτήθηκε: 17/07/2018.

* Ιστοσελίδα του Πρωτοδικείου Πατρών Αρχειοθετήθηκε 2021-02-25 στο Wayback Machine. Ανακτήθηκε: 04/06/2019.
Ο **Δάσιος** ήταν μάρτυρας της Χριστιανικής Εκκλησίας.

Βίος
----

Ήταν στρατιώτης στο Δορόστολο κοντά στον ποταμό Ίστρο στην εποχή του Μαξιμιανού. Σύμφωνα με το έθιμο της εποχής μια φορά το χρόνο έπρεπε να θυσιαστεί ένας στρατιώτης προς τιμήν του θεού Κρόνου μετά από κλήρωση.Όταν ο κλήρος έπεσε στον Δάσιο εκείνος αρνήθηκε.Τελικά θανατώθηκε με ξίφος. Τιμάται στις 20 Νοεμβρίου. Η ακολουθία του έχει βρεθεί στον παρισινό κώδικα 259 φ μνημονευόμενος με τον προφήτη Οβδιού.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 26  Νοεμβρίου 2018.
2. ↑  Χωρίς συντάκτη, «Δάσιος μάρτυρας», Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια, τομ.4(1964)στ.972

Πηγές
-----

* Χωρίς συντάκτη, «Δάσιος μάρτυρας», Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια, τομ.4(1964)στ.972
Ο **Όδων ή Εύδης Β΄**, γαλλ.: *Odo ou Eudes II*, (απεβ. 896) από τον Οίκο των Ροβερτιδών, ήταν γιος του Εύδη Α΄ και της Βανδιλμόδης. Έγινε κόμης του Τρουά στις 25 Οκτωβρίου 877.

Βιογραφία
---------

Λίγα είναι γνωστά για αυτόν τον κόμη. Του πατέρα του είχε κατασχεθεί η κομητεία του Τρουά από τον Κάρολο Β΄ τον Φαλακρό το 858, αλλά αν την ανέκτησε (γύρω στο 866) είναι αβέβαιο, όπως και οι συνθήκες του διορισμού του Εύδη Β΄. Μπορεί να την κληρονόμησε από τον πατέρα του ή να τον είχε θέσει ο βασιλιάς. Κληρονόμησε κάποιες κτήσεις στην περιοχή του Σατωντάν (Châteaudun) και ορισμένοι ιστορικοί τον έχουν αποκαλέσει αναδρομικά "κόμη του Σατωντάν".

Με καταστατικό της 25ης Οκτωβρίου 877, ο Κάρολος Β΄ ο Φαλακρός παραχώρησε το Σαούρς (Chaource) και το Τονέρ (Tonnerre), στον Εύδη Β΄. Το 879 τον διαδέχθηκε ο αδελφός του Ροβέρτος Α΄.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 27  Νοεμβρίου 2018.
2. 1 2  Chisholm, Hugh· Garvin, James Louis (1926). *The Encyclopædia Britannica: A Dictionary of Arts, Sciences, Literature & General Information* (στα Αγγλικά). Enclycopædia Britannica. σελ. 320.
Οι **Δαρδανοί**, κατά τα σωζόμενα γραπτά, ήταν ένας λαός στενά συνδεδεμένος με τους Τρώες, ή ένα τρωικό φύλο, που κατοικούσε στη βορειοδυτική Ανατολία. Οι Δαρδανοί πήραν το όνομά τους από τον Δαρδάνο, τον μυθικό ιδρυτή της Δαρδανίας. Ο Όμηρος κάνει σαφή διάκριση μεταξύ των Τρώων και των Δαρδανών.

Προέλευση
---------

Οι εθνοτικές συγγένειες των Δαρδανών και των Τρώων και η φύση της γλώσσας τους παραμένουν ένα μυστήριο. Τα ερείπια της υλικής τους κουλτούρας αποκαλύπτουν στενούς δεσμούς με τις άλλες ομάδες της Ανατολίας, τους Θράκες και τους Έλληνες. Ο Όμηρος γράφει ότι η ελίτ ήταν μικτή, αλλά κυρίως ελληνική και οι Ρωμαίοι τους θεωρούσαν Έλληνες. Τα αρχαιολογικά ευρήματα από την Τρωάδα που χρονολογούνται από την εποχή του χαλκού δείχνουν εντυπωσιακή ομοιότητα με αρχαιολογικά ευρήματα γνωστά από την ίδια εποχή στη Μουντενία και τη Μολδαβία και υπάρχουν και άλλα ίχνη που υποδηλώνουν στενούς δεσμούς μεταξύ της Τρωάδας και της περιοχής των Καρπαθίων. Οι αρχαιολόγοι έχουν δηλώσει ότι το ύφος κάποιων κεραμικών αντικειμένων δείχνουν ότι αυτά τα αντικείμενα εισήχθησαν στην Τρωάδα από τους Καρπαθο-Δουνάριους αποίκους.
Ο **Εύβουλος** (περ. 405 π.Χ. - περ. 335 π.Χ.) ήταν Αθηναίος πολιτικός, ένας από τους σημαντικότερους της Αθήνας. Ασχολήθηκε ιδιαίτερα με τα οικονομικά της πόλης.

Βιογραφία
---------

Η καταγωγή του ήταν από την Ανάφλυστο. Ο επίσης πολιτικός άνδρας και ρήτωρας Διόφαντος από την Σφαιττό τον διόρισε οικονομικό επιστάτη των Αθηνών. Στην διάρκεια της θητείας του η οικονομία της Αθήνας ανέκαμψε και άνθησε όσο ποτέ. Ένα από τα επιτεύγματά του ήταν ο νόμος που απάλλαξε το δημόσιο από την χρηματοδότηση μικρών στρατιωτικών επιχειρήσεων.

Όντας οπαδός του «Κόμματος της Ειρήνης» ο Εύβουλος περί τα 352 π.Χ. ήρθε σε ρήξη με τον Δημοσθένη, ο οποίος σχετικά με το θέμα του ανερχόμενου βασιλείου των Μακεδόνων ρητόρευε υπέρ της πολεμικής σύγκρουσης με τον Φίλιππο Β '. Ήταν υποστηριχτής της κοινής ειρήνης, όπως έκαναν και ο Μεϊδίας, ο Αισχίνης και ο Φωκίων, και η οποία επιτεύχθηκε τελικά το 346 π.Χ. με τη σημαντική συμμετοχή του Φιλοκράτη (βλ. Ειρήνη του Φιλοκράτη).

Όταν ο Φίλιππος κινήθηκε προς την Κεντρική Ελλάδα, ο Ευβούλος ξανά τάθηκε με το μέρος των φιλειρηνικών, αλλά τελικά επικράτησε η φιλοπολεμική παράταξη του Δημοσθένη. Μετά την καταστροφική ήττα της Αθήνας εναντίων των Μακεδόνων στη μάχη της Χαιρώνειας το 338 π.Χ. χάνονται τα ήχνη του Εύβουλου και οη πηγές δεν τον αναφέρουν ξανά.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 59878316
* GND: 118682520

 |

 |
Ο **Γουλιέλμος Α΄** ο *μονόφθαλμος* (γερμ.: *Wilhelm I der einäugige*, 19 Δεκεμβρίου 1343 - 9 Φεβρουαρίου 1407) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν μάργραβος του Μάισσεν (1382-1407). Η προσωνυμία του οφείλεται στο θρύλο ότι, όταν διαπληκτίστηκε με την Εκκλησία, ο Άγ. Μπέννο εμφανίστηκε σε όνειρό του και του έβγαλε το ένα μάτι.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο τέταρτος γιος του Φρειδερίκου Β΄ μαργράβου του Μάισσεν και της Ματθίλδης των Βίττελσμπαχ, κόρης του Λουδοβίκου Δ΄ της Γερμανίας.

Τρίτος αδελφός ήταν ο Λουδοβίκος αρχιεπίσκοπος του Μάιντς και μετά του Μαγδεβούργου. Εκτός από αυτόν, οι υπόλοιποι τρεις αδελφοί διαδέχθηκαν από το 1349 τον πατέρα τους από κοινού στο Μάισσεν, ώσπου το 1381 απεβίωσε ο πρωτότοκος Φρειδερίκος Γ΄ λαντγκράβος της Θουριγγίας. Τότε οι εναπομείναντες αδελφοί μοίρασαν στο Χέμνιτς την επικράτεια: ο δευτερότοκος Βαλτάσαρ έλαβε τη Θουριγγία και ο Γουλιέλμος Α΄ του Μάισσεν.

Η σύζυγός του Ελισάβετ των Λουξεμβούργου ήταν αδελφή του Ιακώβου της Γερμανίας και εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου, ο οποίος όρισε αντιπρόσωπό του (vicarius) στο Βρανδεμβούργο τον Γουλιέλμο Α΄. Ήταν από τους πιο ενεργούς του Οίκου του: εργάστηκε ευφυώς για τον περιορισμό της δύναμης των μικροευγενών στο Μάισσεν και υπεραμύνθηκε του Οίκου της συζύγου του.

Απέκτησε τον έλεγχο του Κόλντιτς, που του έφερε το πλούσιο μπουργκραβάτο της Ντόχνα· αργότερα το πώλησε. Ήταν μεγάλος προστάτης του καθεδρικού του Μάισσεν και με τη φορολογική απαλλαγή που του χορήγησε, τον βοήθησε να ενισχυθεί επιτυχώς. Το 1404 ίδρυσε τη μονή Αυγουστίνων στη Δρέσδη και την προμήθευσε με ιδιοκτησίες.

Το 1407 απεβίωσε στο κάστρο Γκρίμμα σε ηλικία 64 ετών άτεκνος και τον διαδέχθηκαν οι ανιψιοί του, ο Φρειδερίκος Α΄ ο *φιλόνικος*, ο Γουλιέλμος Β΄ (γιοί του Φρειδερίκου Γ΄) και ο Φρειδερίκος Δ΄ ο *ειρηνικός* (γιος του Βαλτάσαρ).

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε πρώτα την Ελισάβετ του Οίκου του Λουξεμβούργου, κόρη του Ιωάννη-Ερρίκου μαργράβου της Μοραβίας (αδελφού του Καρόλου Δ΄ της Γερμανίας).

Το 1400 απεβίωσε η Ελισάβετ και ο Γουλιέλμος Α΄ έκανε δεύτερο γάμο με την Άννα του Μπράουνσβαϊγκ. Δεν απέκτησε απογόνους από τους γάμους του.

Πηγές
-----

* Matthias Donath: Die Grabmonumente im Dom zu Meißen. Leipziger Universitätsverlag, 2005, ISBN 978-3-937209-45-6, S. 285-287.
* Heinrich Theodor Flathe (1898), "Wilhelm I. Markgraf von Meißen", Allgemeine Deutsche Biographie (ADB) (in German), 43, Leipzig: Duncker & Humblot, pp. 118–124
* Carl Wenck: Die Wettiner im XIV. Jahrhundert insbesondere Markgraf Wilhelm und König Wenzel nebst einem Exkurs: Der vogtländische Krieg, Duncker & Humblot, Leipzig 1877

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Identifiants et Référentiels». (Γαλλικά) *IdRef*. Agence bibliographique de l'enseignement supérieur. Ανακτήθηκε στις 11  Μαΐου 2020.
2. 1 2  p735.htm#i7345. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 91205413
* LCCN: no2009116945
* ISNI: 0000 0001 0653 9478
* GND: 118807374
* SUDOC: 142818216
* BNF: cb16181203n (data)
* NKC: jx20101104014

 |

 |
Ο **Ζωρζ Μπιασού** (Georges Biassou,1741, Αϊτή – 1801, Σεν Ογκουστίν, Φλόριντα) ήταν ένας πρώιμος ηγέτης της εξέγερσης των σκλάβων το 1791 στο Σεν Ντομίνγκ που ξεκίνησε την Αϊτινή Επανάσταση. Με τον Ζαν Φρανσουά και τον Ζινό, είχε προφητευτεί από έναν ιερέα βοντού, τον Ντουτί Μπούκμαν, ότι θα ηγούνταν της επανάστασης.

Όπως και κάποιοι άλλοι σκλάβοι ηγέτες, πάλεψε με τους Ισπανούς βασιλόφρονες εναντίον των Γαλλικών Επαναστατικών αρχών στην αποικιακή Αϊτή. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, καταδίκασε τον Ζινό σε θάνατο για υπερβολική σκληρότητα στο πόλεμο. (Ο Ζαν Φρανσουά ήταν αυτός που εκτέλεσε τον Ζινό. Σύμφωνα με τον Αϊτινό ιστορικό Τόμας Ματιού, ο Ζαν Φρανσουά δεν εκτέλεσε τον Ζινό για τις ωμότητες του, αλλά επειδή άρχισε να υπονομεύει την αρχή του).

Νικημένος από τον πρώην σύμμαχό του Τουσέν Λ' Ουβερτούρ, που είχε συμμαχήσει με τους Γάλλους αφού υποσχέθηκαν να απελευθερώσουν τους δούλους, ο Μπιασού παρέμεινε στην υπηρεσία του Ισπανικού Στέμματος. Αποσύρθηκε από το Σάντο Ντομίνγκο το 1795 και μετακόμισε με την οικογένειά του στην Φλόριντα, η οποία ήταν τότε μέρος της ισπανικής αποικίας της Κούβας. 

Στη Φλόριντα, ο Μπιασού άλλαξε το όνομά του σε Χόρχε. Οι Ισπανοί ηγέτες τον έβαλαν υπεύθυνο για τη μαύρη πολιτοφυλακή στη Φλόριντα. Άρχισε να οικοδομεί συμμαχίες εκεί όταν ο κουνιάδος του παντρεύτηκε μια φυγάδα από τη Νότια Καρολίνα. Η Φλόριντα είχε παράσχει καταφύγιο για τους καλλιεργητές και τους σκλάβους κατά τη διάρκεια της Αμερικανικής Επανάστασης.

Υποσημειώσεις
-------------

1. ↑  Berlin, Ira. *Many Thousands Gone: The First Two Centuries of Slavery in North America* (Cambridge, Massachusetts: Harvard University Press, 1998) σ. 306-307

Βιβλιογραφία
------------

* Berlin, Ira. *Many Thousands Gone: The First Two Centuries of Slavery in North America* (Cambridge, Massachusetts: Harvard University Press, 1998) σσ. 306-307
* Thomas Madiou. *Histoire d'Haiti*. τόμος 1 1482-1799. Éditions Henri Deschamps, σ. 98.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* St. Augustine History: Jorge Biassou in St. Augustine
Η **Γέννηση της Αφροδίτης** είναι πίνακας με μυθολογικό θέμα, τον οποίο φιλοτέχνησε το 1879 ο Γάλλος ζωγράφος Ουιλιάμ-Αντόλφ Μπουγκερώ. Το έργο φιλοξενείται στο Μουσείο Ορσέ στο Παρίσι.

Αντίθετα με αυτό που υποδηλώνει ο τίτλος του, ο πίνακας απεικονίζει τη στιγμή που η θεά Αφροδίτη αναδύεται από τα κύματα κοντά στις ακτές της Πάφου, στο νησί της Κύπρου. Στεφανωμένη από την πλούσια κώμη της, ταξιδεύει πάνω σε ένα κοχύλι ενώ την υποδέχεται η ακολουθία της.

Στον πίνακα, οι κένταυροι φέρνουν στο μυαλό μια άγρια αρρενωπότητα. Αποτελούν τους συντρόφους των θαλάσσιων νυμφών. Οι εναγκαλισμοί υποδηλώνουν το ζευγάρωμα, με τις θηλυκές μορφές να ακουμπούν πάνω στις ανδρικές. Τα δελφίνια και οι νύμφες των υδάτων θυμίζουν πως η Αφροδίτη είναι κόρη της θάλασσας. Μια μυριάδα από αγγελάκια, ανάμεσα στα οποία και ο Έρωτας με τα βέλη που προκαλεί τα πάθη, συνδέουν τη θεά με τον πατέρα της, τον Ουρανό. Οι μικροί ερωτιδείς επικαλούνται τον Έρωτα, γιο και «συνεργό» της θεάς. Όλα τα βλέμματα περιστρέφονται γύρω από το κεντρικό θέμα. Το κοχύλι είναι το σύμβολο αυτής της λαμπερής κόρης του ουρανού και της θάλασσας, που στεγνώνει τα μακρυά της μαλλιά καθώς βγαίνει από το νερό. Τα κοχύλια επίσης, ανακοινώνουν με φανφάρες την άφιξη της θεάς στον κόσμο.

Οι γραμμές του έργου είναι ελικοειδείς, απαλές και ντελικάτες. Τα χρώματα είναι κατά κύριο λόγο φωτεινά και παίζουν ανάμεσα στις αποχρώσεις του λευκού και του γαλάζιου, που υποδηλώνουν την αγνότητα και τη θεϊκή υπόσταση. Η κεντρικότητα της Αφροδίτης τονίζεται από το γεγονός ότι οι άλλες μορφές μοιάζουν να στέκονται στη σκιά. Το απαλότερο χρώμα της επιδερμίδας των γυναικών και των παιδιών τούς συνενώνει, υπογραμμίζοντας την αντίθεση με τους αρρενωπούς κενταύρους. Αυτό τονίζει την ιδέα της συμπληρωματικότητας στην αγάπη. Ο ουρανός είναι κάπως συννεφιασμένος, προμηνύοντας καταιγίδα: ίσως μια αναφορά στις δυσκολίες του έρωτα, ή απλά μια χρωματική διόρθωση για να παρέχει ισορροπία με τις σκιές στο κάτω μέρος του πίνακα.

Το θέμα του έργου, καθώς και η σύνθεση των μορφών, φέρνει στο νου μια διασημότερη απεικόνιση του ίδιου θέματος, ένα έργο του Σάντρο Μποτιτσέλι, με το ίδιο μυθολογικό θέμα. Στο έργο του Μπουγκερώ υπάρχουν στοιχεία μιας τοιχογραφίας του 16ου αιώνα, του *Θριάμβου της Γαλάτειας*, που φιλοτέχνησε ο Ραφαήλ.
Ο **Εύδης**, γαλλ. Eudes/Odo I (απεβ. 10 Ιουνίου 871) ήταν κόμης του Τρουά (852-859) και κόμης του Σατωντάν (871).

Βιογραφία
---------

Η καταγωγή του δεν είναι σίγουρη. Το όνομά του είναι σύνηθες στον Οίκο των Ουνταλριχιδών του Εύδη Α΄ κόμη της Ορλεάνης, πεθερού του Καρόλου Β΄ του *Φαλακρού*. Οι πιο πρόσφατες μελέτες τον κάνουν γιο του Ροβέρτου Γ΄ κόμη του Βορμς, από τον Οίκο των Ροβερτιδών και της Βάλντραντα, κόρης του Εύδη Α΄. Αν αυτή η θεωρία είναι ορθή, τότε είναι νεότερος αδελφός του Ροβέρτου του *Ισχυρού* δούκα του Μαιν.

Η διαίρεση του 843 της Φραγκίας μεταξύ των τριών αδελφών: Δυτική Κάρολος Β΄ Φαλακρός, Μέση Λοθάριος Α΄, Ανατολική Λουδοβίκος Β΄ Γερμανικός.
Όπως και οι υπόλοιποι του Οίκου του, ήταν πιστός ακόλουθος του Καρόλου Β΄ του *Φαλακρού* βασιλιά της Δυτικής Φραγκίας. Αν και είχε καλά προικιστεί με ιδιοκτησίες στην Αυστρασία, όπως και ο αδελφός του Ροβέρτος, τις εγκατέλειψε έπειτα από τη συνθήκη του Βερντέν το 843 με σκοπό να ακολουθήσει πάλι τον Κάρολο Β΄. Το 846 του χορηγήθηκαν γαίες στην περιοχή του Σατωντάν, που τον έκαναν κόμη του Ανζού και νυμφεύτηκε τη Βαντιλμόντις.

Το 852, έπειτα από το τέλος του Αλέραν μαργράβου της Σεπτιμανίας, ορίστηκε στη θέση του και ο Ροβέρτος τον διαδέχθηκε στο Ανζού. Το 853 συμμετείχε στην υλοποίηση της συνθήκης μεταξύ του Καρόλου Β΄ και του ετεροθαλούς αδελφού εκείνου Λοθαρίου Α΄ της Μέσης Φραγκίας στο Σερβαί, ως απεσταλμένος μαζί με τον Βένιλο επίσκοπο του Σαν. Το 858 ο Κάρολος Β΄ ονόμασε τον γιο του Λουδοβίκο Β΄ τον *Τραυλό* ως δούκα του Μαιν (ducatus Cenomannicus) και ο Ροβέρτος, θυμωμένος για την απώλεια της επιρροής του εκεί, εξεγέρθηκε με τη βοήθεια του Λουδοβίκου Β΄ του *Γερμανικού* βασιλιά της Ανατολικής Φραγκίας. Ο Εύδης Α΄ σύντομα τους ακολούθησε. Τότε οι δύο αδελφοί εκτοπίστηκαν από τις κομητείες τους και το Τρουά κατασχέθηκε και ανατέθηκε σε κάποιον Ροδόλφο.

Ο Εύδης Α΄ ίσως ανέκτησε το Τρουά, όταν το 866 απεβίωσε ο Ροδόλφος, ίσως όχι. Πάντως ο γιος του Εύδης Β΄ ήταν στο Τρουά το 876. Όπως και να έχει, ο Ροβέρτος δήλωσε υποτέλεια και έλαβε τη μαρκιωνία της Νευστρίας.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε το 846 τη Βαντιλμόντις και είχε τέκνα:

* Εύδης Β΄ άκμασε το 876, κόμης του Τρουά.
* Ροβέρτος Α΄ απεβ. 886, κόμης του Τρουά.
* μία κόρη, παντρεύτηκε τον Εμενόν κόμη του Πουατιέ & Ανγκουλέμ.

Πηγές
-----

* de Saint Phalle, Édouard. "Comtes de Troyes et de Poitiers au IXe siècle : histoire d’un double échec." in Christian Settipani and Katharine S. B. Keats-Rohan, Onomastique et Parenté dans l'Occident médiéval. 2000.
Ο **Γουλιέλμος Α΄**, ιταλ. Guglielmo I (απεβ. πριν το 933) από τον Οίκο των Αλεράμιτσι είναι ο προπάτορας της δυναστείας, που κυβέρνησε το Μομφερράτο το διάστημα 924-1305.

Βιογραφία
---------

Σύμφωνα με τα *Πεπραγμένα τού αυτοκράτορα Βερεγγάριου Α΄ (Gesta Berengarii Imperatoris)*, ο Γουλιέλμος Α΄ ήταν Φράγκος, που πέρασε τις Άλπεις με 300 ακολούθους το 888/9 για να πολεμήσει στο πλευρό τού Γουίδων Γ΄ των Γουιδονιδών δούκα τού Σπολέττο ενάντια στον Βερεγγάριο Α΄ των Ουνρουοτσιδών μαρκήσιο τού Φρίουλι για το σιδηρούν στέμμα της Λομβαρδίας. Προφανώς εγκαταστάθηκε στη βορειοδυτική Ιταλία, μάλλον με την υποστήριξη τού Γουίδωνα Γ΄ και έλαβε τελικά τον τίτλο τού κόμη. Όταν απεβίωσε ο Γουίδων Γ΄, φαίνεται πως υποστήριξε τον Βερεγγάριο Α΄, διότι το 921 οι *εκλαμπρότατοι κόμητες (illustres comites)* Γουλιέλμος Α΄, Λάμπερτ, αρχιεπίσκοπος του Μιλάνου, Γκίζελμπερτ και Σάμσον αποκαλούνται *αγαπητοί πιστοί (dilectissimi fideles)* τού βασιλιά. Αντιτέθηκαν στον Άνταλμπερτ της Ιταλίας, που εξεγέρθηκε εναντίον τού Βερεγγάριου Β΄.

Ο Γουλιέλμος Α΄ μετέφερε τη συμμαχία του πάλι μετά την αποβίωση τού βασιλιά: εμφανίζεται για τελευταία φορά το 924, παρεμβαίνοντας υπέρ τού επισκόπου της Πλακεντίας στον Ροδόλφο Β΄ των Παλαιών Γουέλφων της Βουργουνδίας, που ήταν διεκδικητής τού στέμματος. Δεν εμφανίζεται ξανά και το δίπλωμα τού γιου του το 933 θέτει την αποβίωσή του το διάστημα 924-933. Η άποψη ιστορικών ότι ζούσε το 961, οφείλεται σε λανθασμένη ερμηνεία τού καταστατικού ίδρυσης της μονής τού Γρατσάνο από τον Άλεραμ το έτος αυτό.

Οικογένεια
----------

Οι εικασίες καταγωγής της δικής του ή της συζύγου του από τη Σαξονία ή το Κεντ δεν ερείδονται σε έγγραφα. Είχε γιο:

* Αλεράμο απεβ. 991, μαρκήσιος τού Μομφερράτου.

Πηγές
-----

* Caravale, Mario, ed. (2003), "Guglielmo I", Dizionario Biografico degli Italiani, 60 Grosso – Guglielmo da Forlì, Rome: Instituto della Enciclopedia italiana.
Η **Ελισάβετ** (γερμ. *Elizabeth Auguste Marie Florestine Luise gräfin von Württemberg, prinzessin von Urach*, 23 Αυγούστου 1894, Κάστρο του Λιχτενστάιν, Βυρτεμβέργη - 13 Οκτωβρίου 1962, Κάστρο Φράουενταλ, Στυρία) από τον Οίκο της Βυρτεμβέργης ήταν κόρη του Δούκα του Ούραχ και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα του Λίχτενσταϊν.

Βιογραφία
---------

Η *Ελισάβετ Αυγούστα Μαρία Φλορεστίνη Λουίζα* ήταν η δεύτερη κόρη του Γουλιέλμου Καρόλου του Ούραχ (1864–1928) και της πρώτης του συζύγου Αμαλίας των Βίττελσμπαχ (1865–1912), κόρης του Καρόλου Θεοδώρου εν Βαυαρία. Μετά το τέλος της μητέρας της τον Μάιο του 1912, κατάφερνε να μεριμνά για το σπίτι τού πατέρα της και να φροντίζει την εκπαίδευση των νεότερων αδελφών της. 

Ο Ιωακείμ της Πρωσίας (1890–1920), νεότερος γιος του Γουλιέλμου Β΄ της Γερμανίας, τη φλέρταρε μάταια: η Ελισάβετ και ο πατέρας της τον απέρριψαν, επειδή ήταν Προτεστάντης και επέμεναν να εκπαιδεύσουν τα παιδιά σύμφωνα με το καθολικό δόγμα.

Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Ελισάβετ αλληλογραφούσε με τον πατέρα της, ο οποίος είχε το αξίωμα του υποστράτηγου και ήταν διοικητής του 26ου τμήματος στη Γαλλία, τη Ρωσία και τη Σερβία. Οι επιστολές τους βρίσκονται τώρα στο κύριο κυβερνητικό αρχείο στη Στουτγάρδη.

Αναπαύεται στην ταφική κρύπτη του Καθεδρικού Ναού του Βαντούζ.

Οικογένεια
----------

Την άνοιξη του 1921 παντρεύτηκε τον Κάρολο Αλοϋσιο του Λίχτενσταϊν (1878-1955), γιο του Aλφρέδου του Λίχτενσταϊν και της (εξαδέλφης εκείνου) Ερριέττας του Λίχτενσταϊν. Ο Kάρολος Αλοϋσιος ήταν αυτοκρατορικός και βασιλικός ίλαρχος του ιππικού (*rittmeister*) μέχρι το τέλος της Αυστρο-Ουγγαρικής μοναρχίας και από τις 13 Δεκεμβρίου 1918 έως τις 15 Σεπτεμβρίου 1920 προσωρινά Πρωθυπουργός (*Landesverweser*) του πριγκιπάτου του Λίχτενσταϊν. 

Είχαν τέσσερα παιδιά:

* Γουλιέλμος Αλφρέδος (1922-2006).
* Μαρία Ιωσηφίνα (1923-2005).
* Φραγκίσκη (1930-2006).
* Βόλφγκανγκ (1934-).

Βιβλιογραφία
------------

* Wolfgang Schmierer: Άρθρο για την *Elisabeth, Prinzessin von und zu Liechtenstein* [nee Fürstin von Urach]. Σε: *Das Haus Württemberg.* *Ein βιογραφίες Lexikon*, συντάκτης: Sönke Lorenz, Dieter Mertens und Volker Press, Kohlhammer Verlag, Στουτγκάρδη 1997,(ISBN 3-17-013605-4), S. 391.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. 1 2  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. Ανακτήθηκε στις 14  Μαΐου 2014.
2. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*. p10587.htm#i105865. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
3. ↑  p10587.htm#i105865. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
4. 1 2 3 4  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
5. 1 2  Nicola Wurthmann: Elisabeth Fürstin von Urach Gräfin von Württemberg - Biographie und Bestand.
6. ↑  Find a Grave
7. ↑  Rupert Quaderer: *Liechtenstein und die Bodenreform in der Tschechoslowakei nach dem Ersten Weltkrieg.* In: Aleš Skřivan Sr. und Arnold Suppan: *Prague Papers on the History of International Relations.* Page 281.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 55305666
* GND: 132368684

 |

 |
Ο **Γουλιέλμος Α΄** (π. 1270 - 30 Σεπτεμβρίου 1292) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν πρίγκιπας μέρους του Βολφενμπύτελ, στην αρχή μαζί με τους αδελφούς του Ερρίκο Α΄ και Αλβέρτο Β΄ (1279-91) και μετά μόνος του (1291-92). Το Βολφενμπύτελ ήταν περιοχή του δουκάτου του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο τρίτος γιος του Αλβέρτου Α΄ πρίγκιπα του Βολφενμπύτελ και της Αδελαΐδας των Αλεράμιτσι, κόρης του Βονιφάτιου Β΄ μαργράβου του Μομφερράτου. Ο πατέρας του απεβίωσε το 1279 και την επιτροπεία του 9χρονου Γουλιέλμου Α΄ και του 11χρονου αδελφού του Αλβέρτου Β΄ ανέλαβε ο θείος τους Κόνραντ πρίγκιπας-επίσκοπος του Βερντέν.

Το 1291 τα δύο μικρότερα αδέλφια ενηλικιώθηκαν και μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό τους Ερρίκο Α΄ μοιράστηκαν το Βολφενμπύτελ: ο Ερρίκος Α΄ έλαβε το Γκρουμπενχάγκεν, ο Αλβέρτος Β΄ το Γκέτινγκεν και ο Γουλιέλμος Α΄ το υπόλοιπο Βολφενμπύτελ, δηλ. την περιοχή γύρω από το Μπράουνσβαϊγκ, το Σένινγκεν, το Χάρτσμπουργκ, το Ζέζεν, το Κενινγκσλούτερ. Διαφώνησαν για την πόλη του Μπράουνσβαϊγκ.

Το επόμενο έτος απεβίωσε 22 ετών, άτεκνος και οι αδελφοί του μοιράστηκαν το μερίδιό του.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε την Ελισάβετ, κόρη του Ερρίκου Α΄ λαντγκράβου της Έσσης, αλλά δεν απέκτησε απογόνους.

Πηγές
-----

* Braunschweigisches Biographisches Lexikon, Appelhans 2006, ISBN 3-937664-46-7

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 80584709
* GND: 136198503

 |

 |
Η **Ευκαρπία** ήταν αρχαία πόλη της Φρυγίας. 

Η πόλη αναφέρεται από τον Στράβωνα , τον Κλαύδιο Πτολεμαίο και μερικούς άλλους γεωγράφους. Εκείτο στην εμπορική οδό που ένωνε την Ευμένεια με το Δορύλαιον και ήταν μεταξύ του Δορυλαίου, της Ακμονίας και των Συννάδων. Στην βυζαντινή εποχή ανήκε στην επαρχία της Φρυγίας Σαλουταρίας (Phrygia Salutaris) και ήταν βοηθητική επισκοπή της μητροπόλεως των Συννάδων. Στο *Notitiae episcopatuum* αναφέρεται ως επισκοπή μέχρι και τον 12ο έως τον 13ο αιώνα, οπότε καταλήφθηκε από τους Τούρκους. Έξι επίσκοποι της Ευκαρπίας είναι γνωστοί: ο Ευγένιος (που συμμετείχε στην Α΄ Οικουμενική Σύνοδο της Νικαίας το 325), ο Αυξομενός (381), ο Κυριακός (451), ο Διονύσιος (536), ο Κωνσταντίνος ή Κώνστας (787) και ο Κωνσταντίνος (879). 

Τα επιβλητικά ερείπια της φρυγικής Ευκαρπίας εντοπίστηκαν από τον Χάμιλτον στο σημερινό Εμίν Χισάρ το 1837. Έχουν όμως σχεδόν εξαφανιστεί, με αποτέλεσμα να μην είναι γνωστό τίποτα για την ιστορία της. Έκοψε νομίσματα από την εποχή του Αυγούστου έως και του Βολουσιανού.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Στράβων (ΧΙΙ, 576)
Ο **Γουλιέλμος Α΄ της Ακουιτανίας**, γαλλ.: *Guillaume Ier d'Aquitaine* ή *Γουλιέλμος ο Ευσεβής*, γαλλ.: *Guillaume le Pieux* (22 Μαρτίου 875 - 6 Ιουλίου 918) ήταν κόμης της Ωβέρνης (885-918) και δούκας της Ακουιτανίας (893-918).

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος και διάδοχος του Βερνάρδου Β΄ της Ωβέρνης και της Ερμενγάρδης. Έγινε κυβερνήτης της Ωβέρνης και της Λιμουζέν, διαδεχόμενος τον πατέρα του και κατέκτησε την Ακουιτανία και το Πουατού για λογαριασμό του Εμπλ της Ακουιτανίας, ο οποίος είχε ανατραπεί από τον Άιμαρ (893). Ο Γουλιέλμος Α΄ κράτησε το δουκάτο της Ακουιτανίας για τον εαυτό του, αναλαμβάνοντας την εκπαίδευση και την κηδεμονία του Εμπλ. Οι κτήσεις του εκτείνονταν από την Αυστρασία μέχρι την Τουλούζη και περιλάμβαναν την Οτέν (Autunois) και την Μακονέζ (Mâconnais). 

Ίδρυσε το αββαείο του Κλυνύ των Βενεδικτίνων, που εξελίχθηκε σε σημαντικό θρησκευτικό και πολιτικό κέντρο. Ο Γουλιέλμος Α΄ δεν κράτησε την επικυριαρχία του αββαείου, αλλά το κατέστησε υπόλογο μόνο έναντι του πάπα, κάτι ασυνήθιστο για τα αββαεία εκείνης της εποχής, που τα είχαν στην κατοχή τους οικογένειες. Πρώτο ηγούμενο διόρισε τον Μπέρνο της Μπωμ. 

Δηνάρια που κόπηκαν στην πόλη Μπριουντ στο όνομα του Γουλιέλμου Α΄, ήταν απόδειξη της ανεξαρτησίας του.  Ο Γουλιέλμος Α΄ τάφηκε στο μοναστήρι του Αγίου Ιουλιανού στο Μπριουντ. Δεν είχε γιους και τον διαδέχθηκε ο Γουλιέλμος Β΄ της Ακουιτανίας, μεγαλύτερος γιος της αδελφής του Αδελίνδας.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε λίγο πριν το 898 την Ενγκελμπέργκα των Μποζονιδών, κόρη του Μπόζο βασιλιά της Προβηγκίας & Βουργουνδίας και της Ερμενγάρδης των Καρολιδών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*. p15038.htm#i150378. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  p15038.htm#i150378. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
3. ↑  Rouche, p 428.

Πηγές
-----

* Nouvelle Biographie Générale. Paris, 1859.
* Rouche, Michel. "Private life conquers state and society," in A History of Private Life, Vol. I, Paul Veyne, ed. Harvard University Press, 1987.

  


|  |
| --- |
| Γουλιέλμος Α΄ της Ακουιτανίας **Γέννηση:** 22 Μαρτίου 875 **Θάνατος:** 6 Ιουλίου 918 |
| ΠροκάτοχοςΕμπλ Μάνζερ | **Δούκας της Ακουιτανίας**893 - 918 | ΔιάδοχοςΓουλιέλμος ο Νεώτερος |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 81169533
* GND: 136902219

 |

 |
Ο **ευκίνητος βάτραχος**, *Rana dalmatina* Bonaparte, 1840 είναι ένα είδος βατράχου της οικογένειας Ranidae. Απαντάται στην Ελλάδα, καθώς και στο μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης. Συγκεκριμένα, η γεωγραφική κατανομή του περιλαμβάνει τη Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, Τσεχία, Σλοβακία, Αυστρία, Ουγγαρία, τα Βαλκάνια και περιοχές γύρω από τον Εύξεινο Πόντο. Στην Ελλάδα συναντάται στο μεγαλύτερο μέρος της ηπειρωτικής Ελλάδας και την Πελοπόννησο, αλλά και σε αρκετά νησιά (Κέρκυρα, Λευκάδα, Εύβοια, πιθανότατα και σε άλλα νησιά του Ιονίου).

Περιγραφή
---------

Πρόκειται για ένα μεσαίου μεγέθους βάτραχο, του οποίο το ολικό μέγεθος δεν ξεπερνά τα 9cm.

Βιολογία
--------

Τα θηλυκά είναι μεγαλύτερα από τα αρσενικά. Προτιμά φυλλοβόλα δάση με υγρασία και συνήθως κοντά σε νερό σε υψόμετρα έως και 1700 m. Πολύ ευκίνητος βάτραχος με μακρυά πίσω άκρα που τον βοηθούν να κάνει μεγάλα άλματα. Μπαίνει στο νερό για να ζευγαρώσει τέλη του χειμώνα ή αρχές της άνοιξης και τα θηλυκά γεννούν αρκετές χιλιάδες αυγά συνολικά έως το πέρας την αναπαραγωγικής περιόδου. Τα αυγά εναποτίθενται σε μάζες-συστάδες μερικών εκατοντάδων μέσα στο νερό.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Rana dalmatina (Agile Frog)». *www.iucnredlist.org*. Ανακτήθηκε στις 14 Ιουνίου 2018.
2. 1 2 3  «herpetofauna.gr - Ελληνική Ερπετοπανίδα». *www.herpetofauna.gr* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 14 Ιουνίου 2018.
Ο Ιωάννης-Ερνέστος δούκας της Σαξονίας-Κόμπουργκ-Άιζεναχ, σύζυγος της Ελισάβετ του Μάνσφελτ-Χίντερορτ.
H **Ελισάβετ**, γερμ. Elisabeth von Mansfeld-Hinterort (1565 - 12 Απριλίου 1596) από τον Οίκο του Μάνσφελτ ήταν κόρη του κόμη του Μάνσφελτ-Χίντερορτ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Σαξονίας-Κόμπουργκ-Άιζεναχ.

Βιογραφία
---------

Ήταν κόρη του Ιωάννη κόμη του Μάνσφελτ-Χίντερορτ και της δεύτερης συζύγου του Μαργαρίτας των Γουέλφων, κόρης του Ερνέστου Α΄ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε το 1591 τον Ιωάννη-Ερνέστο των Βέττιν δούκα πρώτα της Σαξονίας-Κόμπουργκ-Άιζεναχ και μετά της Σαξονίας-Άιζεναχ και είχε τέκνο:

* Ιωάννης-Φρειδερίκος 1596, απεβ. την ημέρα που γεννήθηκε.

Πηγές
-----

* Marek, Miroslav. "Genealogy of the House of Wettin". genealogy.euweb.cz. Retrieved 2 October 2014

  

1. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*. p730.htm#i7291.
2. 1 2  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.
3. ↑  p730.htm#i7291. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
4. 1 2 3  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 61984835
* GND: 104277157

 |

 |