recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Συντεταγμένες: 21°1′4″N 101°15′24″W﻿ / ﻿21.01778°N 101.25667°W﻿ / 21.01778; -101.25667

To **Γκουαναχουάτο** (ισπανικά: *Guanajuato*, προφορά: [gwanaˈxwato]) είναι μια πόλη και δημοτική έδρα του δήμου Γκουαναχουάτο στο κεντρικό Μεξικό και η πρωτεύουσα της πολιτείας. 

Βρίσκεται σε μια στενή κοιλάδα, που κάνει τους δρόμους της στενούς και άνεμους. Τα περισσότερα είναι σοκάκια στα οποία δεν μπορούν να περάσουν τα αυτοκίνητα και μερικά είναι μεγάλα σκαλοπάτια μέχρι τις βουνοπλαγιές. Πολλές από τις οδούς της πόλης είναι εν μέρει ή πλήρως υπόγεια. Το ιστορικό κέντρο διαθέτει πολυάριθμες μικρές πλατείες και αρχοντικά, εκκλησίες και αστικές κατασκευές της αποικιακής εποχής, χτισμένα με ροζ ή πράσινο ψαμμίτη. Το ιστορικό κέντρο της πόλης και τα παρακείμενα ορυχεία ανακηρύχθηκαν Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO το 1988.

Η ανάπτυξη του Γκουαναχουάτοπροέκυψε από τα άφθονα διαθέσιμα ορυκτά στα βουνά που το περιβάλλουν. Τα ορυχεία ήταν τόσο πλούσια που η πόλη ήταν μια από τις πιο επιρροές κατά την αποικιακή περίοδο. Ένα από τα ορυχεία, η "La Valenciana", αντιπροσώπευε τα δύο τρίτα της παγκόσμιας παραγωγής αργύρου στο ύψος της παραγωγής της.

Παραπομπές
----------

1. ↑  inegi.org.mx/app/areasgeograficas/?ag=11015.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Μεξικό
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 124348288
* LCCN: n81119158
* GND: 4239236-6

 |

 |
Ο **Γεώργιος Κυριακάκος** (1904 - 7 Απριλίου 1994) ήταν Έλληνας, μανιάτικης καταγωγής, γιατρός και δήμαρχος του Πειραιά την περίοδο 1966-1967 και την περίοδο 1979-1982, ενώ διεκδίκησε τη δημαρχία και το 1975 με την υποστήριξη του ΚΚΕ.

Το σημερινό Δημαρχείο, το οποίο προοριζόταν για Πνευματικό Κέντρο, θεμελιώθηκε επί της πρώτης θητείας του Κυριακάκου. Το κτήριο αποπερατώθηκε το 1969 στη διάρκεια της δικτατορίας επί δημαρχίας Α. Σκυλίτση, κάνοντάς το Δημαρχείο.

Εργάστηκε ως ιατρός χειρουργός.

Δεύτερη θητεία Κυριακάκου
-------------------------

Την περίοδο διεξαγωγής των δημοτικών εκλογών του 1978, το κλίμα στον πειραϊκό λαό είχε φορτιστεί από την απόφαση του επί δικτατορίας δημάρχου Αριστείδη Σκυλίτση και γόνου των δημάρχων Πέτρου Ομηρίδη-Σκυλίτση, Αριστείδη Σ. Σκυλίτση και Δημοσθένη Ομηρίδη-Σκυλίτση να διεκδικήσει τη δημαρχία. Αν και η Νέα Δημοκρατία δεν είχε υποστηρίξει κάποιον συνδυασμό, ο Σκυλίτσης είχε την εύνοια των «δεξιών».

Στον συνδυασμό της αντιπολίτευσης τέθηκε επικεφαλής ο Γεώργιος Κυριακάκος, ο οποίος είχε αποτύχει να εκλεγεί δήμαρχος με την υποστήριξη του ΚΚΕ το 1975. Στα αποτελέσματα τις 15ης Οκτωβρίου 1978 με 36% αποχή, ο Α. Σκυλίτσης συγκέντρωσε 58.355 ψήφους (48,70%) χωρίς να καταφέρει να συγκεντρώσει το 50%+1, ο Γ. Κυριακάκος συγκέντρωσε 54.730 ψήφους (45,67%) και ο Σπ. Μιχελής 6.758 ψήφους (5,63%).

Στο φόβο εκλογής του Α. Σκυλίτση στον δεύτερο γύρο, παράγοντες της Νέας Δημοκρατίας, προσπαθώντας να απαλλαγούν από το πολιτικό κόστος που θα επέφερε η εκλογή με κατάλοιπο της χούντας καθώς και η εκδότρια της Καθημερινής Ελένη Βλάχου, έσπευσαν να επηρεάσουν τη γνώμη των υποστηρικτών του. Τελικά, οι επαναληπτικές εκλογές της 22ας Οκτωβρίου 1978 έδωσαν τη νίκη στον Γ. Κυριακάκο με ποσοστό 53,43%, έναντι 46,57% του Α. Σκυλίτση.

Πέθανε το 1994 και κηδεύτηκε στις 8 Απριλίου, από τον ιερό ναό Αγίου Κωνσταντίνου Πειραιά. Ήταν παντρεμένος με την Αθηνά Κυριακάκου και είχαν 4 παιδιά.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Τα Νέα, Κηδείες, 7-4-1994, σελ. 87.

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Δήμαρχοι Πειραιά |
| --- |
|  |
| 
* Κυριάκος Σερφιώτης
* Πέτρος Ομηρίδης Σκυλίτσης
* Αντώνιος Θεοχάρης
* Λουκάς Ράλλης
* Δημήτριος Μουτζόπουλος
* Τρύφων Μουτζόπουλος
* Αριστείδης Σκυλίτσης
* Θεόδωρος Ρετσίνας
* Παύλος Δαμαλάς
* Δημοσθένης Ομηρίδης Σκυλίτσης
* Αναστάσιος Παναγιωτόπουλος
* Μιχαήλ Ρινόπουλος
* Αθανάσιος Ν. Μιαούλης
* Σωτήριος Στρατήγης
* Μιχάλης Μανούσκος
* Κωνσταντίνος Τσιάκος
* Παύλος Ντεντιδάκης
* Αλέξανδρος Φοίφας
* Ευάγγελος Κολοκούρης
* Γεώργιος Ανδριανόπουλος
* Δημήτριος Σαπουνάκης
* Γεώργιος Κυριακάκος
* Χαράλαμπος Ζηλάκος
* Παναγιώτης Λεούσης
* Αριστείδης Σκυλίτσης
* Βασίλειος Ζέππος
* Αναστάσιος Βουλόδημος
* Γιάννης Παπασπύρου
* Ανδρέας Ανδριανόπουλος
* Γεώργιος Στρατηγός
* Στέλιος Λογοθέτης
* Χρήστος Αγραπίδης
* Παναγιώτης Φασούλας
* Βασίλης Μιχαλολιάκος
* Γιάννης Μώραλης
 |

 |
Ο **Γρηγόριος Σπαντιδάκης** (1909 - 1996) ήταν Έλληνας στρατιωτικός, αρχηγός του ΓΕΣ (1965-1967) και ένας από τους πρωτεργάτες της χούντας των Συνταγματαρχών.

Γεννήθηκε στο Ρέθυμνο και σπούδασε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, στη Σχολή πολέμου, στη Σχολή Εθνικής Άμυνας και στη σχολή πολέμου του ΝΑΤΟ. Στις 5 Αυγούστου 1931 αποφοίτησε από την ΣΣΕ, και ονομάστηκε ανθυπίλαρχος. Το 1935 προήχθη σε υπίλαρχο, το 1938 σε ίλαρχο, το 1946 σε επίλαρχο, το
1949 σε αντισυνταγματάρχη, το 1955 σε συνταγματάρχη, το 1959 σε ταξίαρχο, το 1961 σε υποστράτηγο και το 1964 σε αντιστράτηγο. 

Συμμετείχε στον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο 1940-41, καθώς και στον αγώνα εναντίον των Γερμανών τον Απρίλιο του 1941, όπου και τραυματίστηκε. Στην Κατοχή έλαβε μέρος στην Εθνική Αντίσταση, ως μέλος της Οργάνωσης «ΟΜΗΡΟΣ». Έλαβε μέρος και στον Εμφύλιο. Διετέλεσε διοικητής του Α΄ Σώματος Στρατού καθώς και αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού (ΓΕΣ).

Κατά την εποχή της εκδήλωσης του πραξικοπήματος της 21ης Απριλίου κατείχε τη θέση του αρχηγού του ΓΕΣ. Ο Σπαντιδάκης, πιστός στον βασιλιά Κωνσταντίνο Β΄, σχεδίαζε ο ίδιος πραξικόπημα, το οποίο θα εισηγείτο στον βασιλιά, μη γνωρίζοντας όμως ότι κατώτεροι αξιωματικοί ετοίμαζαν άλλο. Ο ίδιος είχε δηλώσει, μετά την δικτατορία, ερωτηθείς σε συνέντευξη που παρεχώρησε σε δημοσιογράφο, ότι *«Το σχέδιό μας προέβλεπε τον σχηματισμόν από τον βασιλέα μιας κυβερνήσεως Εθνικής ενότητος από μη πολιτικούς, με αυστηρά περιορισμένο χρονικό διάστημα, δύο μέχρι έξι μήνες το πολύ. Αυτή η κυβέρνηση θα είχε την πλήρη υποστήριξη του στρατού»*. Με την επιβολή της Χούντας το 1967 διορίστηκε Αντιπρόεδρος της πρώτης δικτατορικής κυβερνήσεως Κόλλια και Υπουργός Εθνικής Αμύνης. Δεν μετείχε στην νέα κυβέρνηση, υπό τον Γεώργιο Παπαδόπουλο, που σχηματίστηκε μετά την αποτυχία της κίνησης της 13 Δεκεμβρίου επειδή θεωρήθηκε ότι είχε επιδείξει καιροσκοπική στάση και δεν τάχθηκε από την αρχή με το πλευρό της Χούντας. Όταν εκδηλώθηκε η κίνηση του Βασιλιά έτυχε να βρίσκεται στις Βρυξέλλες, σε σύνοδο του ΝΑΤΟ.

Τιμήθηκε με το Χρυσό Αριστείο Ανδρείας και πολλά άλλα ελληνικά και ξένα παράσημα και μετάλλια, αντίστοιχα του βαθμού του και των θέσεων που κατείχε. Ήταν έγγαμος και πατέρας ενός παιδιού. 

Τον Αύγουστο του 1975 καταδικάστηκε από το Πενταμελές Εφετείο Αθηνών σε ισόβια κάθειρξη για εσχάτη προδοσία και στάση, λόγω συμμετοχής του στο πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967, με όλες τις σχετικές συνέπειες από την καταδίκη αυτή. Πέθανε το 1996, σε ηλικία 87 ετών. Κηδεύτηκε στις 29 Ιανουαρίου από τον ιερό ναό Αγίας Σκέπης του Παπάγου και ετάφη στο Κοιμητήριο Παπάγου.

Δείτε επίσης
------------

* Σχέδιο Ελικών

Παραπομπές
----------

1. ↑  Απογευματινή, 29 Ιανουαρίου 1996, σελ. 62.
Ο **Γκουίντο** (**Guido Pallavicini**) (ή **Γουίδων** με την ελληνική απόδοση) από τον Οίκο των Παλαβιτσίνι ήταν σταυροφόρος της Δ' Σταυροφορίας, ο οποίος μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης ανέλαβε μαρκήσιος της Βοδονίτσας, στην περιοχή της Φθιώτιδας. Οι Έλληνες τον ονόμαζαν «μαρκιζόπουλο».

Ο Γκουίντο ήταν ο νεώτερος γιος ενός ευγενή από την Πάρμα της Ιταλίας, με δυναμική προσωπικότητα και συμπατριώτης του Βονιφάτιου του Μομφερρατικού, ηγέτη της Δ΄ Σταυροφορίας.

Πιθανότατα ο αδελφός του ονομαζόταν Ρουμπίνο (Rubino) και το 1209 πήραν και οι δυο τους μέρος στο αποτυχημένο Λομβαρδικό κίνημα των ευγενών της Θεσσαλονίκης εναντίον του Ερρίκου Λατίνου αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης.

Από το κάστρο της Βοδονίτσας, κοντά στη σημερινή Μενδενίτσα, μπορούσε να εποπτεύει την είσοδο του Μαλιακού Κόλπου και τη Στυλίδα. Με ρητές εντολές του Λατίνου αυτοκράτορα, ήταν υποτελής του Πριγκιπάτου της Αχαΐας.

Πέθανε πιθανότατα μετά το 1237 (η διαθήκη του είχε ημερομηνία 2 Μαΐου 1237). Το Μαρκιζάτο ανέλαβε μετά το θάνατό του ο γιος του Ουμπερτίνο.

Οικογένεια
----------

Ο Γκουίντο είχε παντρευτεί μια ευγενή από τη Βουργουνδία, τη Σιβύλλα, εξαδέλφη του Γκυ Α΄ ντε λα Ρος, Δούκα των Αθηνών. Με τη Σιβύλλα, έκαναν τρία παιδιά, δυο κόρες και έναν γιο:

* Ουμπερτίνο Παλαβιτσίνι.

Αναφορές
--------

1. ↑  Παλαβιτσίνι, ΔΟΜΗ, ygeiaonline.gr
2. 1 2 3 4 5 6  Miller, W. "The Marquisate of Boudonitza (1204-1414)." *Journal of Hellenic Studies*, Vol. 28, 1908, σελ. 234–249.
Ο **Γεώργιος Κωτούλας** (1906 - 5 Ιουνίου 1942) ήταν Έλληνας αξιωματικός του Λιμενικού Σώματος.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην Καρδίτσα και κατατάχθηκε στο Λιμενικό Σώμα το 1927. Το 1935 προήχθη σε υποπλοίαρχο ενώ κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο αποτέλεσε τον σύνδεσμο μεταξύ ΓΕΝ και Λ.Σ. Κατα τη διάρκεια της κατοχής ο Κωτούλας μαζί με τον Ηλία Καζάκο οργάνωναν φυγαδεύσεις προς τη Μέση Ανατολή.

Η Γκεστάπο πληροφορούμενη σχετικά με τη δράση τους άρχισε να τους παρακολουθεί. Φοβούμενοι για τη ζωή τους αποφάσισαν να εγκαταλείψουν την Ελλάδα. Την 1η Απριλίου του 1942 προσπάθησαν να διαφύγουν από τον Πειραιά κρυφά για το εξωτερικό. Συνελήφθησαν όμως και φυλακίστηκαν στις φυλακές Αβερωφ. Ο Κωτούλας παρά τα βασανιστήρια στα οποία υποβλήθηκε, προκειμένου να αποκαλύψει συνεργούς του, δεν υπέκυψε. Τον Μάιο μεταφέρθηκε στις φυλακές Βουλιαγμένης ενώ λίγες μέρες αργότερα του ανακοινώθηκε ότι εθεωρείτο όμηρος, γεγονός που σήμαινε ότι σε περίπτωση δολιοφθοράς θα εκτελείτο.

Την 4η Ιουνίου σημειώθηκε σαμποτάζ στα Λιόσια. Στις 5 Ιουνίου μαζί με άλλους, συμπεριλαμβανομένου και το Καζάκου, οδηγήθηκε στο σκοπευτήριο της Καισαριανής. Δεν δέχτηκε να του καλύψουν τα μάτια ενώ κατά την εκτέλεση φώναζε συνθήματα υπέρ της Ελλάδας.

Το Λιμενικό Σώμα τον τίμησε αμέσως μετά την απελευθέρωση. Προς τιμήν του, δόθηκε το όνομα του στο πρώτο λιμενικό κέντρο εκπαίδευσης, στο οποίο και τοποθετήθηκε η προτομή του. Επίσης του απονεμήθηκε, έστω και μεταθάνατον, ο βαθμός του πλωτάρχη, ο πολεμικός σταυρός Γ΄ τάξης, ενώ το όνομά του έφερε παλαιότερα και μηχανοκίνητη μεταλλική ακταιωρός του Λιμενικού Σώματος.

Αναφορές
--------

1. ↑  *Ιστορία του Λιμενικού Σώματος*, Ένωση Αποστράτων Αξιωματικών Λιμενικού Σώματος, Πειραιάς, 1999, σελ. 73
2. 1 2 3 4 5 6 7 8  *Ιστορία του Λιμενικού Σώματος*, Ένωση Αποστράτων Αξιωματικών Λιμενικού Σώματος, Πειραιάς, 1999, σελ. 150 - 152
Φωλιά θαλασσινού πουλιού (*Sula variegata*) στο νησί του Περού La Vieja φτιαγμένη από γκουανό
Με την ονομασία **γκουανό** ή *γουανό*, (από την ισπανική λέξη *guano* > *huano* = *κοπριά*) φέρεται διεθνώς και τo μείγμα αποσυντεθειμένων περιττωμάτων και πτωμάτων θαλάσσιων πουλιών.

Γενικά
------

Το γκουανό παρατηρείται ως συσσώρευση απορριμάτων κυρίως σε απομονωμένες ακτές και νησιά των ξηρών κλιμάτων. Επίσης με το όνομα γκουανό φέρονται ομοίως (καταχρηστικά) και τα περιττώματα των νυχτερίδων στα διάφορα σπήλαια και στα εξ αυτών προερχόμενα διάφορα λιπάσματα, (γκουανό νυχτερίδων (Χειροπτερίτης), γκουανό ψαριών κ.λπ.).

Τούτο συνίσταται από μια λεπτή ξηρή γκρίζα σκόνη με ιδιάζουσα οσμή. Απαντάται κυρίως στις νοτιοαμερικανικές ακτές του Ειρηνικού Ωκεανού (Περού, Κολομβία, Βενεζουέλα κ.ά.), σε παχιά στρώματα που σχηματίζονταν επί εκατοντάδες χρόνια. Η χημική σύστασή του ποικίλει ανάλογα του χρόνου έκθεσης στις διάφορες κλιματολογικές συνθήκες.

Στα ξηρά κλίματα απαντάται *πλούσιο γκουανό* που αποτελεί μείγμα αλάτων ασβεστίου, μαγνησίου και αμμωνίου με διάφορα οξέα κυρίως φωσφορικό, καθώς και χλωριούχων και θειικών αλάτων. Αντίθετα στα υγρά κλίματα, το *φτωχό γκουανό* περιέχει περίπου 15% άζωτο, μέχρι 15% φωσφορικό οξύ και 3% ποτάσα.

Το γκουανό αποτελεί τροφή των γκουανόβιων οργανισμών που αποτελούν ιδιαίτερη χαρακτηριστική βιοκοινότητα. Στη φαρμακευτική το γκουανό χρησιμοποιείται κυρίως στην παρασκευή ουρικού οξέος.

Ιστορία
-------

Τα περιττώματα αυτά των πουλιών μέχρι τον 19ο αιώνα θεωρούνταν το μόνο συμπυκνωμένο λίπασμα που συλλεγοταν σε μικρές ποσότητες κυρίως από τους περιστερώνες. Η εκπληκτική όμως αφθονία από τα θαλασσοπούλια στις νότιες δυτικές ακτές της αμερικανικής ηπείρου, ιδίως σε ξηρά κλίματα, επέτρεψαν τη συσσώρευση αυτών σε στρώματα πάχους πολλών δεκάδων μέτρων γεγονός που οδήγησε τον επίσημο χαρακτηρισμό: «ακτών και νήσων γκουανό». Το γκουανό όμως ήταν ήδη γνωστό στους Ίνκας, αλλά και στους προγενέστερους Μότσε, οι οποίοι το χρησιμοποιούσαν ευρέως ως λίπασμα. Ωστόσο, έγινε ευρύτερα γνωστό από τον φυσιοδίφη Αλεξάντερ φον Χούμπολτ, απ' όπου και άρχισε η βιομηχανική του εκμετάλλευση το 1840.

Πρώτοι εισαγωγείς γκουανό ήταν οι νότιες πολιτείες των ΗΠΑ και η Αγγλία ειδικά για την καλλιέργεια βάμβακος. Το δε εκπληκτικό αποτέλεσμα αυτής της χρήσης οδήγησε σ' έναν αγώνα δρόμου για ανακάλυψη και νέων κοιτασμάτων γκουανό. Έτσι εντοπίστηκαν νησιά με τέτοια προϊόντα σ' όλες τις τροπικές θάλασσες, στην Αφρική την Ωκεανία στις Αντίλλες κλπ. Σε 50 μόλις χρόνια τα μεγαλύτερα τμήματα στρωμάτων γκουανό εξαντλήθηκαν. Σήμερα το γκουανό αναφέρεται περισσότερο ως ιστορικό στοιχείο (ουσία) κυρίως στα αγρονομικά συγγράμματα.

Σημειώσεις και παραπομπές
-------------------------

1. ↑  Η ελληνική λέξη *γουανόν* πρωτοεμφανίσθηκε το 1898 στην εφημερίδα "Ακρόπολις"
2. ↑  Time-Life Παγκόσμια Ιστορία, Τόμος 5, Εκδόσεις Κ. Καπόπουλος, σ. 163.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Γκουανό** |
Η **Ανελι Γιαατενμάκι** (11 Φεβρουαρίου 1955), είναι Φινλανδή πολιτικός και η πρώτη γυναίκα πρωθυπουργός στη Φινλανδία, από τις 17 Απριλίου 2003 έως τις 24 Ιουνίου 2003.

Ενώ από το 2004 έως και το 2019 ήταν μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβούλιου από τη Φινλανδία.

Πρώιμη ζωή
----------

Η Γιαατενμάκι γεννήθηκε στις 11 Φεβρουαρίου 1955 στην Οστροβοθνία της Φινλανδίας. Ολοκλήρωσε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση της το 1979. Ενώ το 1984 αποφοίτησε από το πανεπιστήμιο με το πτυχίο της Νομικής.

Πολιτική
--------

Η Γιαατενμάκι εργάστηκε ως νομική σύμβουλος του κόμματός της από το 1984 μέχρι και το 1987, όταν και εκλέχθηκε στο Φινλανδικό Κοινοβούλιο (Eduskunda). Παρέμεινε απλή βουλευτής μέχρι το 1994, αφού ανέλαβε το υπουργείο δικαιοσύνης. Στις 18 Ιουνίου 2000 εκλέχθηκε πρόεδρος του Κόμματος της, παρέμεινε σε αυτή τη θέση ως τις 5 Οκτωβρίου 2003. Τη διαδέχθηκε στην αρχηγία του κόμματος ο Μάτι Βάνχανεν.

Πρωθυπουργός
------------

Μετά από οκτώ χρόνια στην αντιπολίτευση, η ίδια οδήγησε το Κόμμα του Κέντρου της Φινλανδίας σε μια νίκη έναντι του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος, στις βουλευτικές εκλογές όπου διενεργήθηκαν. Σύμφωνα με το νέο σύνταγμα, το κόμμα της ηγήθηκε του κυβερνητικού συνασπισμού. Ανέλαβε καθήκοντά στις 17 Απριλίου 2003, έτσι έγινε η πρώτη γυναίκα πρωθυπουργός στην ιστορία της Φινλανδίας. Ενώ η ίδια διαδέχθηκε στον πρωθυπουργικό θώκο τον Πάαβο Λίπονεν. Στη σύντομη θητείας συνέχισε το έργο της προηγούμενης κυβέρνησης, τόνωση της οικονομίας μέσω (κρατικών επενδύσεων, αύξηση των εισοδημάτων και μείωση των φορολογικών βαρών). Κατά τη θητεία της η χώρα της ήταν η μοναδική όπου τα ηνία τα κρατούσαν δύο γυναίκες. Ενώ η θητεία της είναι η δεύτερη βραχύβια μετά την κυβέρνηση του Γιούχο Βεννόλα του οποίου η θητεία ήταν 17 ημέρες.

Παραίτηση
---------

Στις 18 Ιουνίου 2003 ανακοίνωσε την παραίτησή της, υπό την πίεση καταγγελιών ότι χρησιμοποίησε εμπιστευτικά έγγραφα του Υπουργείου Εξωτερικών κατά την περίοδο της προεκλογικής εκστρατείας με σκοπό την εδραίωση του κόμματος της στις εκλογές. Στις 22 Ιουνίου 2003 μετά από εσωκομματικές πιέσεις υπέβαλλε την παραίτησή της στην πρόεδρο Τάρια Χάλονεν. Η παραίτησή της έγινε αποδεκτή στις 24 Ιουνίου 2003, ενώ στην πρωθυπουργία τη διαδέχθηκε ο Μάτι Βάνχανεν.

Παραπομπές
----------

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 46264790
* LCCN: nb2001031340
* ISNI: 0000 0000 4390 6962
* GND: 1202579760

 |

 |
Ο όρος **αταξική κοινωνία** αναφέρεται σε μια κοινωνία στην οποία κανείς δεν γεννιέται σε κοινωνική τάξη . Διακρίσεις πλούτου, εισοδήματος, εκπαίδευσης, πολιτισμού ή και κοινωνικού δικτύου μπορεί να προκύψουν και θα καθορίζονται μόνο από την ατομική εμπειρία και τα επιτεύγματα σε μια τέτοια κοινωνία. Έτσι, η έννοια δεν θέτει την απουσία κοινωνικής ιεραρχίας αλλά τη μη κληρονομικότητα της ταξικής θέσης. Η ανθρωπολόγος Helen Codere ορίζει την κοινωνική τάξη ως ένα τμήμα της κοινότητας, τα μέλη της οποίας δείχνουν κοινή κοινωνική θέση σε μια ιεραρχική κατάταξη.  Ο Codere προτείνει ότι μια αληθινή ταξικά οργανωμένη κοινωνία είναι αυτή στην οποία η ιεραρχία του κύρους και της κοινωνικής θέσης διαιρείται σε ομάδες. Κάθε ομάδα με τα δικά της κοινωνικά, οικονομικά, συμπεριφορικά και πολιτισμικά χαρακτηριστικά, και η καθεμία έχει διαφορετικούς βαθμούς ισχύος μέσα στις αποφάσεις της κοινότητας.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Codere, H. (1957). Kwakiutl Society: Rank without Class. *American Anthropologist*, *59*(3), 473–486. JSTOR 665913
Μια γκλίτσα.
*Βοσκός σε βροχερό καιρό*, του Μίλαν Ντβόρνιτς.
Η **γκλίτσα**, επίσης **κλίτσα**, **αγκλίτσα** ή **κλούτσα**, είναι μακρύ και στιβαρό ξύλινο ραβδί, κυρτό στο πάνω μέρος του (σε μορφή γάντζου), που χρησιμοποιείται από έναν βοσκό για να διαχειρίζεται και μερικές φορές να πιάνει πρόβατα. Επιπλέον, η γκλίτσα μπορεί να βοηθήσει στην άμυνα έναντι της επίθεσης από αρπακτικά. Κατά τη διάσχιση σε ανώμαλο έδαφος, η γκλίτσα είναι ένα βοήθημα για την ισορροπία. Οι βοσκοί μπορούν επίσης να χρησιμοποιήσουν τη γκλίτσα για να χωρίσουν πυκνά χαμόκλαδα (για παράδειγμα στην άκρη των βοσκομονοπατιών) όταν ψάχνουν για χαμένα πρόβατα ή πιθανά αρπακτικά.

Συμβολική χρήση
---------------

Η καινοτομία ενός γάντζου διευκολύνει την ανάκτηση των πεσμένων ζώων παγιδεύοντάς τα από το λαιμό ή το πόδι. Για το λόγο αυτό η γκλίτσα έχει χρησιμοποιηθεί ως θρησκευτικό σύμβολο φροντίδας (ιδιαίτερα σε δύσκολες συνθήκες), συμπεριλαμβανομένης της ποιμαντορικής ράβδου του χριστιανού επισκόπου.

Στην ιατρική, ο όρος γκλίτσα χρησιμοποιείται για να περιγράψει μια δεξιά στεφανιαία αρτηρία που ακολουθεί μια ασυνήθιστα υψηλή και ελικοειδή διαδρομή. Αυτή η παραλλαγή, η οποία έχει επικράτηση περίπου 5%, επιβάλλει τεχνικά προβλήματα στις επεμβάσεις αγγειοπλαστικής.

Το γράμμα λαμέντ (στα εβραϊκά: ל‎, στα αραβικά: ل) προήλθε ως αναπαράσταση της γκλίτσας ενός βοσκού, από το οποίο έχει εξελιχθεί το λατινικό γράμμα L.

Η μούσα Θάλεια της κωμωδίας στην ελληνική μυθολογία, απεικονιζόταν συνήθως να κρατά μια γκλίτσα.

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Γκλίτσα** |

1. ↑  «Η γκλίτσα και η χρησιμότητά της». *tzourtzia.gr*. 10 Απριλίου 2016.
2. ↑  «Γκλίτσα, ή Κλούτσα, ή Καρλίμπου, ή Καρλίκλου». *vlaxoxoria.gr*. 26 Φεβρουαρίου 2021.
3. ↑  *Caeremoniale Episcoporum* (Vatican Polyglott Press, 1985)
4. ↑  Shriki, Jabi E.; Shinbane, Jerold S.; Rashid, Mollie A.; Hindoyan, Antereas; Withey, James G.; DeFrance, Anthony; Cunningham, Mark; Oliveira, George R. *και άλλοι*. (2012-03-01). «Identifying, Characterizing, and Classifying Congenital Anomalies of the Coronary Arteries». *RadioGraphics* **32** (2): 453–468. doi:10.1148/rg.322115097. ISSN 0271-5333. PMID 22411942.
5. ↑  Gossman, David E.; Tuzcu, E. Murat; Simpfendorfer, Conrad; Beck, Gerald J. (1988-01-01). «Percutaneous transluminal angioplasty for shepherd's crook right coronary artery stenosis» (στα αγγλικά). *Catheterization and Cardiovascular Diagnosis* **15** (3): 189–191. doi:10.1002/ccd.1810150313. ISSN 1097-0304.
Συντεταγμένες: 35°20′17.3″N 24°40′13.0″E﻿ / ﻿35.338139°N 24.670278°E﻿ / 35.338139; 24.670278

Η **γέφυρα της Ελεύθερνας** είναι αρχαία ελληνική τοξωτή γέφυρα κοντά στην Αρχαία Ελεύθερνα, στην Κρήτη της Ελλάδας. Μια παρόμοια δεύτερη γέφυρα που στεκόταν σε μικρή απόσταση νότια της κατέρρευσε προς τα τέλη του 19ου αιώνα, με ελάχιστα ίχνη να έχουν απομείνει.

Περιγραφή
---------

Η καλοδιατηρημένη δομή έχει ένα ενιαίο άνοιγμα 3,95 μέτρων, το οποίο είναι αρκετά μεγάλο για ένα τόξο στηρίγματος. Το άνοιγμα κόβεται από τους άκονους ασβεστόλιθους σε σχήμα ισοσκελούς τριγώνου, το ύψος του οποίου είναι 1,84 μ.. Το συνολικό μήκος της γέφυρας είναι 9,35 μ. και το πλάτος της κυμαίνεται από 5,1 έως 5,2 μ. με τη δομή να συγκλίνει ελαφρά προς το κεντρικό της σημείο πάνω από την αψίδα (πλάτος 5.05 μ. εκεί). Το ύψος είναι μεταξύ 4 και 4,2 μ..

Ιστορία
-------

Η γέφυρα, η οποία χρησιμοποιείται ακόμη, περιγράφηκε για πρώτη φορά από τον Άγγλο Τόμας Έιμπελ Μπρίματζ Σπρατ στο *Ταξίδια και τις Έρευνες στην Κρήτη*, αφού είχε επισκεφθεί την τοποθεσία το 1853. Εκείνη την εποχή, μια άλλη αρχαία γέφυρα με τριγωνική αψίδα στεκόταν ακόμα μερικές εκατοντάδες μέτρα μακριά, αλλά, αν κρίνουμε από μεταγενέστερη αναφορά, καταστράφηκε κάποια άγνωστη στιγμή πριν από το 1893.

Χρονολόγηση
-----------

Ενώ υπάρχει γενική συμφωνία ότι οι δύο γέφυρες της Ελεύθερνας χρονολογούνται στην προρωμαϊκή περίοδο, μια πιο ακριβής χρονολόγηση παρεμποδίζεται από την έλλειψη κατάλληλων ευρημάτων. Σύμφωνα με τον Νακάση, η σωζόμενη βόρεια γέφυρα χτίστηκε κάποια στιγμή κατά την ελληνιστική περίοδο, ενώ ο Ιταλός μελετητής Γκαλιάτσο χρονολογεί την κατασκευή με μεγαλύτερη ακρίβεια στα τέλη του 4ου ή στις αρχές του 3ου αιώνα π.Χ.. Για τη μικρότερη, τώρα καταρρέουσα νότια γέφυρα, ο Νακάσης υποστηρίζει επιφυλακτικά μια ύστερη κλασική χρονολογία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Briegleb 1971; Γκαλιάτσο 1995; Νακάσης 2000
2. ↑  Νακάσης 2000
3. ↑  Όλα τα δεδομένα: Νακάσης 2000
4. ↑  Νακάσης 2000
5. ↑  Νακάσης 2000
6. ↑  Νακάσης 2000
7. ↑  Νακάσης 2000
8. ↑  Γκαλιάτσο 1995
9. ↑  Νακάσης 2000

Πηγές
-----

* Briegleb, Jochen (1971), «Die vorrömischen Steinbrücken des Altertums», *Technikgeschichte* **38** (3): 255–260 (258)
* Γκαλιάτσο, Βιτόριο (1995), *I ponti romani*, **1**, Τρεβίζο: Edizioni Canova, σελ. 37f, ISBN 88-85066-66-6
* Νακάσης, Αθανάσιος (2000), «The Bridges of Ancient Eleutherna», *The Annual of the British School at Athens* **95**: 353–365, doi:10.1017/s006824540000472x

Περαιτέρω ανάγνωση
------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Γέφυρα της Ελεύθερνας** |

* Μπούγια, Πολυξένη (1996), «Αρχαίες γέφυρες στην Ελλάδα και στην παράκτια Μικρά Ασία», Διατριβή, Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια
Ο **Ανάργυρος Σιμόπουλος** (1837-1908) ήταν Υπουργός Οικονομικών στην Κυβέρνηση του Δημητρίου Ράλλη και στις κυβερνήσεις του Γεώργιου Θεοτόκη, στο κόμμα του οποίου ήταν από τα βασικότερα στελέχη.

Βιογραφικό
----------

Ο Ανάργυρος Σιμόπουλος εκλέχτηκε πρώτη φορά βουλευτής στην Παρνασσίδα, από όπου ήταν η καταγωγή του, το 1882. Στην κυβέρνηση του Χαρίλαου Τρικούπη (1892-1893) ήταν υπουργός Δικαιοσύνης. Το 1897 συμμετείχε στην κυβέρνηση του Δημητρίου Ράλλη αναλαμβάνοντας το Υπουργείο Οικονομικών. Την ίδια θέση ανέλαβε στις κυβερνήσεις του Γεώργιου Θεοτόκη: στην πρώτη τη διετία 1899-1901, στη δεύτερη το 1903, στη τρίτη τη διετία 1903-1904 και στην τελευταία από το 1905 μέχρι το 1908. Ο Σιμόπουλος είχε διετελέσει υποδιοικητής της Εθνικής Τράπεζας.

Το 1900, κατά την πρώτη θητεία της κυβέρνησης του Θεοτόκη, ο Σιμόπουλος ως υπουργός Οικονομικών και ο πρωθυπουργός και Υπουργός Εσωτερικών Γεώργιος Θεοτόκης υπέγραψαν για λογαριασμό της κυβέρνησης σύμβαση για την επέκταση της σιδηροδρομικής γραμμής Βόλου –Άνω Λεχωνίων μέχρι τις Μηλιές Πηλίου.

Στις 24 Μαΐου του 1906 ο Σιμόπουλος, κατέθεσε στη Βουλή νομοσχέδιο, στο άρθρο 31 του οποίου προβλεπόταν η ίδρυση στην Αθήνα σχολής για τη μόρφωση δημοσίων υπαλλήλων διαφόρων κλάδων. Σύμφωνα με το νομοσχέδιο προϋπόθεση για την εγγραφή στην εν λόγω σχολή θα ήταν η κατοχή απολυτήριου γυμνασίου ενώ οι σπουδαστές θα πλήρωναν δίδακτρα. Η σχολή θα είχε τέσσερα τμήματα, εφοριακό, ταμιακό, τελωνειακό και διοικητικό και οι απόφοιτοι θα διορίζονταν σε κλάδο του αντίστοιχου τμήματος. Το νομοσχέδιο αυτό δε ψηφίστηκε τελικά από τη Βουλή.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Greek ministries, etc.». Ανακτήθηκε στις 4  Φεβρουαρίου 2020.
2. ↑  Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica, τ.46, σελ. 583
3. ↑  Ε/Ιστορικά, ένθετο εφημερίδας Ελευθεροτυπία, Η ιστορία του σιδηροδρόμου-7 Απριλίου 2005, Το τρενάκι του Πηλίου, της Αννίτας Πρασσά, σελ. 41
4. ↑

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 287403243
* **ΕΒΕ**: 217657

 |

 |
Ο **Ατενούλφος Β΄** (πέθανε τον Οκτώβριο του 1064) ήταν Λομβαρδός Κόμης του Ακουίνο και Δούκας της Γκαέτα για δύο χρόνια (1062-1064) υπό την αντιβασιλεία της μητέρας του, της Μαρίας, κόρη του Πανδόλφου Δ΄ της Κάπουα. Ήταν γιος και διάδοχος του Ατενούλφου Α΄.

Στις 28 Ιουνίου 1063, η Γκαέτα καταλήφθηκε από τον Ιορδάνη της Κάπουα και έγινε υποτελές του. Ο Ατενούλφος παρέμεινε δούκας, αλλά πέθανε και ανέλαβε δούκας όταν ο νέος σύζυγος της μητέρας του, ο Νορμανδός Γκιγιώμ ντε Μοντρέιγ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Amatus of Montecassino, II.41, p 83.

Πηγές
-----

* John Julius Norwich, *The Normans in the South 1016-1130*. Longmans, London, 1967.
* Chalandon, Ferdinand, *Histoire de la domination normande en Italie et en Sicilie*, Paris, 1907.
Ο **Γαλλικός φεμινισμός** (φράση που χρησιμοποιείται κυρίως από Αγγλόφωνες χώρες) αναφέρεται στην δουλειά μιας ομάδας φεμινιστών από τη Γαλλία από τη δεκαετία του ’70 μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του ’80.

Ο Γαλλικός φεμινισμός, συγκρινόμενος με τον Αγγλόφωνο φεμινισμό, διακρίνεται από μία προσέγγιση που είναι ταυτόχρονα περισσότερο φιλοσοφική και περισσότερο λογοτεχνική. Τα κείμενά του είναι διαχυτικά, μεταφορικά και θεμελιωδώς πλούσια, παρά πραγματικά. Δεν ενδιαφέρονται για πραγματισμό, άμεσο πολιτικό δόγμα, ή για έναν "υλισμό" που δεν ανήκει στο σώμα.

Στους συγγραφείς που συνδέθηκαν περισσότερο με τον "Γαλλικό φεμινισμό" συμπεριλαμβάνονται οι:

* Julia Kristeva
* Hélène Cixous
* Luce Irigaray
* Monique Wittig
* Catherine Clément

Η Σιμόν ντε Μποβουάρ είναι ένας καθαρός προάγγελος του Γαλλικού φεμινισμού, όπως και η Μαργκερίτ Ντυράς.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Dossier on feminism in Number 8 of the Left wing quarterly Socialisme International
Ο **Ατενούλφος**, λατιν. Atenulf (άκμασε 1040-42), ήταν γιος του Λανδούλφος Ε΄ πρίγκιπα του Μπενεβέντο και αδελφός του Πανδόλφος Γ΄ πρίγκιπα του Μπενεβέντο. 

Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία επί Βασιλείου Β΄ (976-1025).

Βιογραφία
---------

Το 1040 το Μπενεβέντο είχε ακόμη το κύρος του να είναι το πρώτο από τα ανεξάρτητα Λομβαρδικά πριγκιπάτα της Νότιας Ιταλίας. Έτσι όταν ο Λομβαρδός Αρδουίνος *τοποτηρητής* του Μέλφι και οι Νορμανδοί μισθοφόροι εξεγέρθηκαν εναντίον της Ρωμαϊκής εξουσίας, εξέλεξαν τον γιο τού Λανδούλφος Ε΄ ως ηγέτη τους, αποκαλώντας τον «πρίγκιπα του Μπενεβέντο».

Μετά τη δολοφονία τού κατεπάνω της Ιταλίας Νικηφόρου Δοκειανού, οι Νορμανδοί σχεδίαζαν να εκλέξουν έναν ηγέτη μεταξύ τους, αλλά ο Γουλιέλμος της Απουλίας σημειώνει ότι ο Ατενούλφος "τους είχε δώσει ίσως χρυσό ή ασήμι και έτσι τους έκανε να παραιτηθούν από προηγούμενη συμφωνία". Έτσι εξελέγη ηγέτης.

Στις 3 Σεπτεμβρίου 1041 οι εξεγερμένοι νίκησαν τον νέο Ρωμαίο κατεπάνω, τον Εξακουστό, γιο του μεγάλου Βοϊωάννη, και τον αιχμαλώτισαν. Ο κατεπάνω αιχμαλωτίστηκε στο Μπενεβέντο. Περίπου εκείνη την εποχή ο Γουαϊμάρος Δ΄ πρίγκιπας του Σαλέρνο άρχισε να έλκει τους Νορμανδούς κάτω από τη σημαία του με μυριάδες υποσχέσεις. Τον Φεβρουάριο του 1042, πιθανότατα νιώθοντας εγκαταλειμμένος, και ίσως αφού δωροδοκήθηκε από τους Βυζαντινούς, ο Ατενούλφος διαπραγματεύτηκε την απελευθέρωση με λύτρα τού Εξακουστού και στη συνέχεια έφυγε με τα λύτρα στη Βυζαντινή επικράτεια, όπου απεβίωσε σε αφάνεια (αλλά μάλλον πλούσιος). Αντικαταστάθηκε ως ηγέτης από τον Αργυρό.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* Νόριτς, Τζον Ιούλιος. *Οι Νορμανδοί στο Νότο, 1016–1130*. Λονδίνο: Longmans, 1967.
Ποσοστό των Ασιατών στις Ηνωμένες Πολιτείες
Οι **Ασιάτες Αμερικανοί** είναι Αμερικανοί ασιατικής καταγωγής (συμπεριλαμβανομένων των πολιτογραφημένων Αμερικανών που είναι μετανάστες από συγκεκριμένες περιοχές της Ασίας και απόγονοι μεταναστών). Παρόλο που αυτός ο όρος είχε χρησιμοποιηθεί ιστορικά για όλους τους αυτόχθονες πληθυσμούς της ηπείρου της Ασίας, η χρήση του όρου «Ασιάτης» από το Γραφείο Απογραφών των Ηνωμένων Πολιτειών αποκλείει άτομα με καταγωγή από ορισμένα μέρη της Ασίας, συμπεριλαμβανομένης της Δυτικής Ασίας που τώρα κατηγοριοποιούνται ως Μεσανατολίτες Αμερικανοί· και εκείνοι από την Κεντρική Ασία που κατηγοριοποιούνται ως Αμερικανοί της Κεντρικής Ασίας. Η κατηγορία της απογραφής "Ασιάτες" περιλαμβάνει άτομα που αυτοπροσδιορίζονται ως "Ασιάτες" ή ως "Κινέζοι, Ινδοί, Φιλιππινέζοι, Βιετναμέζοι, Ινδονήσιοι, Κορεάτες, Ιάπωνες, Πακιστανοί, Μαλαισιανοί ". Το 2020, ο εκτιμώμενος αριθμός των Ασιατών Αμερικανών ήταν 24.009.902, ήτοι το 7,2% του πληθυσμού

Οι Κινέζοι, οι Ινδοί και οι Φιλιππινέζοι Αμερικανοί αποτελούν το μεγαλύτερο μερίδιο του ασιατικού πληθυσμού της Αμερικής με 5 εκατομμύρια, 4.3 εκατομμύρια και 4 εκατομμύρια άτομα αντίστοιχα. Αυτοί οι αριθμοί ισοδυναμούν με 23%, 20% και 18% του συνολικού πληθυσμού των Ασιατών Αμερικανών, ή 1,5% και 1,2% του συνολικού πληθυσμού των ΗΠΑ.
Αν και οι Ασιάτες μετανάστες σε μέρη των σημερινών Ηνωμένων Πολιτειών από τον 17ο αιώνα, η μεγάλης κλίμακας μετανάστευση ξεκίνησε μόλις στα μέσα του 19ου αιώνα. Νόμοι για τη μετανάστευση κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1880-1920 απέκλειαν διάφορες ασιατικές ομάδες, απαγορεύοντας τελικά σχεδόν όλη τη μετανάστευση από την Ασία στις ηπειρωτικές Ηνωμένες Πολιτείες. Μετά τη μεταρρύθμιση των νόμων για τη μετανάστευση κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1940-60, καταργώντας τις ποσοστώσεις καταγωγής, η μετανάστευση αυξήθηκε ταχέως. Οι απογραφές του 2010 έδειξαν ότι οι Ασιάτες Αμερικανοί είναι η ταχύτερα αναπτυσσόμενη φυλετική ομάδα στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Karen R. Humes· Nicholas A. Jones· Roberto R. Ramirez (Μάρτιος 2011). «Overview of Race and Hispanic Origin: 2010» (PDF). *United States Census Bureau*. U.S. Department of Commerce. Αρχειοθετήθηκε (PDF) από το πρωτότυπο στις 3 Σεπτεμβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 5 Ιανουαρίου 2012.
2. ↑  Zeweri, Helena (2011). «Afghan American: Identity». Στο: Jonathan H. X. Lee. *Encyclopedia of Asian American Folklore and Folklife*. ABC-CLIO. σελίδες 117–120. ISBN 978-0-313-35066-5.
3. ↑  «Asian American and Pacific Islander Heritage Month: May 2021». *United States Census Bureau*. 19 Απριλίου 2021. Ανακτήθηκε στις 18 Μαΐου 2021.
4. ↑  Caitlin Brophy. «Asian American Population in the United States Continues to Grow Origin: 2020».
5. ↑  «U.S. Census Show Asians Are Fastest Growing Racial Group». *NPR.org*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2017-12-24.. Ανακτήθηκε στις 2016-10-26.
Για τον ομώνυμο Αχαιό πολιτικό της Επανάστασης του 1821, δείτε: Ασημάκης Φωτήλας.  
Ο **Ασημάκης Φωτήλας** (1932 - 1 Ιουνίου 1997), του Αριστοτέλη, ήταν Έλληνας πολιτικός, ο οποίος διετέλεσε υπουργός στις κυβερνήσεις του Ανδρέα Παπανδρέου.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στην Πάτρα το 1932 και καταγόταν από την ιστορική Καλαβρυτινή οικογένεια των Φωτηλαίων. Ο πατέρας του, Αριστοτέλης Φωτήλας ήταν βουλευτής. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Οικονομικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο της Βοστώνης. Ανέπτυξε αντιστασιακή δράση στη διάρκεια της δικτατορίας.

Πολιτική σταδιοδρομία
---------------------

Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Αχαΐας το 1961 με το ΠΑΜΕ, ενώ το 1963 προσχώρησε στην Ένωση Κέντρου.

Ιδρυτικό μέλος του ΠΑΣΟΚ, εξελέγη βουλευτής Αχαΐας στις εκλογές του 1977. Διορίστηκε ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ την πρώτη μέρα του 1981 και αμέσως μετά τις πρώτες Ευρωεκλογές αντικαταστάθηκε ως ευρωβουλευτής από το Μανώλη Πονηρίδη.

Έπειτα από την πρώτη εκλογική νίκη του ΠΑΣΟΚ, τον Οκτώβριο του 1981 και του Ανδρέα Παπανδρέου έγινε Υφυπουργός Εξωτερικών. Από τις πρώτες του ενέργειες ήταν να υποβάλει στο Συμβούλιο Γενικών Υποθέσεων μια περιγραφή της σχέσης Ελλάδας - ΕΟΚ. Εξαιτίας ανάληψης δικής του πρωτοβουλίας, αναφορικά με την Πολωνία, απολύθηκε από τον Ανδρέα Παπανδρέου στις αρχές του 1982 και μάλιστα ο ίδιος το έμαθε εν πτήσει. Από τις 5 Ιουλίου 1982 ως τις 28 Ιουνίου 1984 διετέλεσε  υφυπουργός Προεδρίας.

Στη συνέχεια αποχώρησε από το ΠΑΣΟΚ και μετά τις εκλογές του 1985 προσχώρησε στη Νέα Δημοκρατία

Θάνατος
-------

Ο Ασημάκης Φωτήλας πέθανε την 1η Ιουνίου του 1997 και κηδεύτηκε την επομένη ημέρα στην Πάτρα. Γιος του είναι ο Ιάσων Φωτήλας, βουλευτής.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Βουλή των Ελλήνων. 133279a2-3f48-4149-85ff-fae56ca124d4. Ανακτήθηκε στις 23  Απριλίου 2022.
2. ↑  www.europarl.europa.eu/meps/en/862.
3. ↑  in.gr Αρχειοθετήθηκε 2005-03-19 στο Wayback Machine. Έλληνες ευρωβουλευτές
4. ↑  Ο Φωτήλας παραιτήθηκε από αυτήν τη θέση στις 17 Νοεμβρίου του 1981.
5. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 31 Δεκεμβρίου 2007. Ανακτήθηκε στις 12 Ιανουαρίου 2008.
6. ↑  «Ευρυτανικά Νέα». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Ιανουαρίου 2008. Ανακτήθηκε στις 12 Ιανουαρίου 2008.
7. ↑  Συνέντευξη Ιάσονα Φωτήλα sto best.gr, 27-1-2015.

Πηγές
-----

* Θεόδωρος Ηλ. Λουλούδης, *ΠΑΣΟΚ Αχαΐας. Μια διαδρομή 40 χρόνων, 1974-2014*, Αχαϊκή Βιβλιοθήκη, Εκδόσεις Πελοπόννησος, Πάτρα 2014 ISBN 978-618-81328-4-9
* Αντώνης Μακρυδημήτρης, Οι υπουργοί των εξωτερικών της Ελλάδας 1829-2000, εκδ.Καστανιώτης, Αθήνα, 2000, σελ.121
Ο **Γκέοργκ Φρίντριχ φον Τσέντνερ** (γερμ. *Georg Friedrich Freiherr von Zentner*, 1752-1835) υπήρξε Γερμανός νομομαθής και πολιτικός. Διετέλεσε καθηγητής κρατικού δικαίου στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης, και αργότερα σε πολλές και σημαντικές θέσεις υπουργός στην Βαυαρία. Έργο του είναι το σύνταγμα της Βαυαρίας του 1818.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στις 27 Αυγούστου 1752 στο Στράσσενχαϊμ (σήμερα Μάννχαϊμ).

Απεβίωσε στις 20 Οκτωβρίου 1835 στο Μόναχο. Ήταν το μικρότερο παιδί μέσα σε μια πολυμελή αγροτική οικογένεια. Πατέρας του ήταν ο Φραντς Τσέντνερ και μητέρα του η Μαρία Τερέζια, το γένος Στάινμπαχ. Σε ηλικία επτά χρονών ο μικρός Γκέοργκ πήγε στον μεγαλύτερο αδελφό του, τον Φραντς, ο οποίος είχε διοριστεί από το 1759 γερουσιαστής στο Μάνχαϊμ. Προπαιδεύτηκε από ιδιωτικό διδάσκαλο για συνεχίσει στο Ιησουιτικό Κολλέγιο της Χαϊδελβέργης, όπου σπούδασε επί τετραετίας και μετά συνέχισε στην Ακαδημία, όπου αποφοίτησε το 1770. Εγκαταστάθηκε στο Μετς για ενάμιση χρόνια, όπου εξάσκησε τα γαλλικά του και ήρθε σε επαφή με τις επαναστατικές ιδέες του Διαφωτισμού. Επέστρεψε στο Γκέτινγκεν, όπου συνέχισε τις σπουδές νομικής. Διορίστηκε καθηγητής σε σχολείο και από το 1777 καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης. Με υποτροφία εξακοσίων γκούλντεν από τον Καρλ Τέοντορ του Παλατινάτου και της Βαυαρίας περιηγήθηκε για δύο χρόνια την Ευρώπη. Επέστρεψε στο Γκαίτινγκεν και επισκέφτηκε το Βερολίνο, Μπράουνσβαϊγκ, Ανόβερο, Βολφενμπύτελ, Λειψία, Δρέσδη και Βιέννη. Αναγορεύτηκε διδάκτωρ της νομικής το 1779 στο Πανεπιστήμιο του Ίνγκολσταντ και διορίστηκε καθηγητής της Νομικής το ίδιο έτος.

Άλλες διακρίσεις
----------------

Διετέλεσε μέλος της Βαυαρικής Ακαδημίας των Επιστημών. Το 1820 αναγνωρίστηκε επίτιμος κάτοικος του Μονάχου. Το 1776 προσχώρησε στην Μασονική Στοά *Joseph zu den drey Helmen* και έγινε ιδρυτικό μέλος των Στοών *Johannes zur brüderliche Liebe* το 1781 και *Karl zum Reichsapfel* αργότερα.

Πηγές
-----

* Franz Dobmann: Georg Friedrich Freiherr von Zentner als bayerischer Staatsmann in den Jahren 1799 - 1821. Kallmünz: Lassleben, 1962
* Johann August Ritter von Eisenhart: Zentner, Georg Friedrich Freiherr von. In: Allgemeine Deutsche Biographie (ADB). Band 45, Duncker & Humblot, Leipzig 1900, S. 67–70.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 18018359
* GND: 118772589

 |

 |



1. ↑  uli.nli.org.il/F/?func=find-b&local\_base=NLX10&find\_code=UID&request=987010649900105171.
Ο **Αργύρης Μπότσης** του Βασιλείου (1914- 14 Ιουλίου 1997) ήταν Έλληνας πολιτικός και νομάρχης.

Γεννήθηκε στο Βελημάχιο Γορτυνίας το 1914 και η μητέρα του ήταν από τη Ζάκυνθο. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών..
Ξεκίνησε τη θητεία του ως Νομάρχης από τη Ροδόπη (1946-47) και εν συνεχεία έγινε Νομάρχης Κιλκίς (1947-48) , Ζακύνθου (1948-49), Αργολιδοκορινθίας (1949) και Ευβοίας (1949).
Διετέλεσε Νομάρχης Αργολίδας από το 1954 έως το 1955 και Νομάρχης Αχαΐας από τον Μάιο του 1955 μέχρι τον Φεβρουάριο του 1963. Το 1964 ήταν νομάρχης Αττικής. Μετά τη Μεταπολίτευση διορίστηκε γενικός γραμματέας του Υπουργείου Εσωτερικών.

Οικογένεια
----------

Η μεγαλύτερη αδελφή του Μαρία Μπότση-Τσαπαλίρα ήταν η πρώτη γυναίκα Δήμαρχος στην Ελλάδα (Αμαλιάδα 11-12-1944 έως 22-5-1945), τα αδέλφια του Αθανάσιος (Νάσος) Μπότσης, και Διονύσιος (Σάκης) Μπότσης, συνιδιοκτήτες και εκδότες των εφημερίδων Ακρόπολις και Απογευματινή και οι έτερες αδελφές του, η Τούλα Μπότση-Λεβίδη σύζυγος του Δημήτρη Λεβίδη που διετέλεσε μεγάλος Αυλάρχης του Βασιλιά Παύλου, η Πόπη Μπότση-Αβραμίδη, σύζυγος του Διπλωμάτη Δημητρίου Αβραμίδη, Πρέσβη της Ελλάδας στην Κίνα, κ.α ξένων χωρών, η Χριστίνα Μπότση-Παπαδάκη επί σειρά ετών γραμματέας του Ομίλου Φίλων Αστυνομίας, σύζυγος Γρηγόριου Παπαδάκη, μηχανικός Ε.Μ.Π. φυλακισθείς από τους Ιταλούς επί κατασκοπία, κατά τη διάρκεια του Β'Π.Π. 

Ήταν παντρεμένος με τη Λιλή Μυλωνά. Κηδεύτηκε στις 15 Ιουλίου 1997 στον ιερό ναό Αγίου Λαζάρου, στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.

Παραπομπές
----------

1. 1 2   Ελληνικόν who's who, Εκδοτικός Οργανισμός Ελληνικών who's who 1962, σελ. 362
2. ↑  Παύλος Δελαπόρτας, *Το σημειωματάριο ενός πιλάτου*, Θεμέλιο, 1978, σελ. 197.
3. 1 2  Κούλα Παπαδάκη-Κάκαρη, Προσωπικότητες από τον πολιτικό κόσμο της Ελλάδας:αρχηγοί κομμάτων- υπουργοί - υφυπουργοί- γενικοί γραμματείς- νομάρχες και δήμαρχοι, τ. 2, Αθήνα 1975, σελ. 250.
4. ↑  Τα Νέα , 16-7-1997, σελ. 50.
Ο **Γουλιέλμος** (20 Ιουνίου 1574 - 7 Απριλίου 1640) από τον Οίκο των Κέττλερ ήταν δούκας της Κουρλάνδης, μίας γερμανικής περιοχής της Βαλτικής στη σημερινή Λετονία. Ο Γουλιέλμος κυβέρνησε το δυτικό τμήμα του δουκάτου της Κουρλάνδης-Σεμιγαλίας, δηλ. την Κουρλάνδη, ενώ ο αδελφός του Φρειδερίκος κυβερνούσε το ανατολικό τμήμα, τη Σεμιγαλία.

Βιογραφία
---------

Γεννημένος στο Μίταου το 1574, ο Γουλιέλμος ήταν ο δευτερότοκος γιος του Γκότχαρντ και της Άννας, κόρης του Αλβέρτου Ζ΄ δούκα του Μεκλεμβούργου. Μετά το τέλος του πατέρα τους το 1587, ο Φρειδερίκος και ο Γουλιέλμος κληρονόμησαν το δουκάτο της Κουρλάνδης και της Σεμιγαλίας. Οι δύο αδελφοί χώρισαν το δουκάτο μεταξύ τους και ο Γουλιέλμος κυβερνούσε το τμήμα της Κουρλάνδης, με έδρα την Κούλντιγκα.

Λόγω συγκρούσεων με τους τοπικούς ευγενείς, έχασε τον έλεγχο του δουκάτου το 1617 και μετανάστευσε. Στη συνέχεια, ο αδελφός του Φρειδερίκος έγινε ο μόνος κυβερνήτης του δουκάτου.

Απεβίωσε στο μοναστήρι Κούκλοβ στην Πομερανία στις 7 Απριλίου 1640. Ο γιος του Ιάκωβος διαδέχθηκε τον Φρειδερίκο ως δούκας της Κουρλάνδης και της Σεμιγαλίας το 1642.

Τα λείψανα του Γουλιέλμου επέστρεψαν στην Κουρλάνδη το 1642 και τάφηκαν στο δουκικό μνημείο στις 23 Φεβρουαρίου 1643.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε το 1609 τη Σοφία των Χοεντσόλερν (1582–1610), κόρη του Αλβέρτου-Φρειδερίκου δούκα της Πρωσίας και έλαβε ως προίκα το έδαφος της Γκρόμπινια. Είχε τέκνο:

* Ιάκωβος 1610-1682, δούκας της Κουρλάνδης και Σεμιγαλίας.

Αναφορές
--------

1. ↑  p4062.htm#i40620. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 162567578
* ISNI: 0000 0001 1174 699X
* GND: 130001961

 |

 |
Ο **Αργύρης Πιάρας**, γεννημένος στη Θεσσαλονίκη στις 24 Ιουνίου 1972, είναι Έλληνας πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 1,97 μέτρο και υπήρξε μέλος της ελληνικής εθνικής παίδων που κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ του 1989.

Καριέρα
-------

Ο Πιάρας ξεκίνησε να αγωνίζεται από τα τμήματα υποδομής του Άρη και στα δεκαεπτά του χρόνια κατέκτησε με την εθνική παίδων το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ του 1989, κερδίζοντας την ομάδα της Γιουγκοσλαβίας στον τελικό με 81-79. Καλύτερη του εμφάνιση με τα εθνικά χρώματα υπήρξε στη νίκη κατά του Βελγίου με 89-72, όταν πέτυχε 15 πόντους.

Με την ανδρική ομάδα του Άρη αγωνίστηκε σε μόλις έναν αγώνα, στην εκτός έδρας νίκη των «κίτρινων» με αντίπαλο το Περιστέρι με 112-137. Στην μετέπειτα καριέρα του αγωνίστηκε στις ομάδες της Λάρισας, του Σπόρτιγκ και της Ασπίδας Ξάνθης. Υπήρξε βασικός στην ομάδα του Σπόρτιγκ τις σεζόν 1998-99 και 1999-00, όταν η ομάδα των Πατησίων αγωνιζόταν για την παραμονή της στην Α1 κατηγορία. Στην δεύτερη εξ αυτών των χρονιών, υπήρξε ένας από τους πέντε παίκτες της ομάδας του που αγωνίστηκαν για ολόκληρο το σαραντάλεπτο, χωρίς αλλαγή, στον αγώνα εναντίον του Άρη στις 16 Μαρτίου 2000, όπου το Σπόρτιγκ ηττήθηκε με 73-76.

Αργότερα, ανέλαβε την τεχνική ηγεσία ομάδων ερασιτεχνικών κατηγοριών και το 2012 κάθισε στον πάγκο του Πύργου Χαλάστρας, ομάδας της γενέτειρας του.

Το 2016, έγινε γνωστό ότι σταμάτησε τον αθλητισμό και ασχολήθηκε με τη γεωργία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνική Ελλάδας Παίδων: Τα μετάλλια και ο νέος πρωταθλητής Ευρώπης (video)
2. ↑  Argyris Piaras | FIBA Europe
3. ↑  Greece - Yugoslavia | European Championship for Cadets - Final Round 1989 (Greece)
4. ↑  «ΠΑΝΕΥΡΩΠΑΙΚΟ ΠΑΙΔΩΝ 1989 21-08-1989 / ΓΚΟΥΑΔΑΛΑΧΑΡΑ ΕΛΛΑΔΑ 89 - 72 ΒΕΛΓΙΟ». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 31 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 26 Μαΐου 2016.
5. ↑  Περιστέρι - Άρης 112-137 15/12/90 - YouTube
6. ↑  Α.Ο. ΣΠΟΡΤΙΓΚ 1936: Ολόκληρη η χρονιά 1998-99[*νεκρός σύνδεσμος*]
7. ↑  Piaras Argyris[*νεκρός σύνδεσμος*]
8. ↑  Θυμάστε; Ήταν 16 Μαρτίου... - Age of Basketball
9. ↑  Πιάρας αντί Μανωλακίδη στους άνδρες της Χαλάστρας
10. ↑  «Από τα παρκέ των γηπέδων μπάσκετ στα... μπλόκα των αγροτών!» - Mega[*νεκρός σύνδεσμος*]

Πηγές
-----

* Αργύρης Πιάρας: Ο πρωταθλητής του μπάσκετ που έγινε αγρότης
* Τα χρυσά μωρά του Παπαδημητρίου - Αφιερώματα - SPORT 24

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Αργύρης Πιάρας, στατιστικά στοιχεία αθλητή στον επίσημο ιστότοπο της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Ελληνικά).
Ο **Ασιέρ Μαρτίνεθ Ετσάρτε** (ισπανικά: Asier Martínez Echarte) (γενν. 22 Απριλίου 2000) είναι Ισπανός αθλητής του στίβου, ο οποίος ειδικεύεται στα 110 μέτρα μετ΄ εμποδίων.

Καριέρα
-------

Το 2021, ο Μαρτίνεθ έγινε ο Ισπανός πρωταθλητής κλειστού στίβου και τερμάτισε 4ος στα 60 μέτρα μετ΄ εμποδίων στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2021, με νέο ατομικό ρεκόρ 7,60 δευτερολέπτων.

Στις 15 Μαΐου 2021, στο Καστεγιόν δε λα Πλάνα, κατέρριψε το ατομικό ρεκόρ του στα 110 μέτρα μετ΄ εμποδίων με χρόνο 13,34, λίγο πριν κερδίσει το χρυσό μετάλλιο στο αγώνισμα στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ομάδων του 2021.

Τον Ιούνιο του 2021, έκλεισε μια θέση για τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2020 στο Τόκιο, τερματίζοντας 2ος στα εθνικά πρωταθλήματα Ισπανίας και πληρώντας τον τυπικό χρόνο πρόκρισης.

Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2022, τερμάτισε 3ος με χρόνο 13,17.

Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2022, κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο, με χρόνο 13,14.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.olympedia.org/athletes/142462.
2. ↑  «www.navarra.elespanol.com/articulo/mas-deporte/navarro-asier-martinez-roza-medalla-europeo-celebrado-polonia/20210307173219358490.amp.html». *navarra.elespanol.com*. Ανακτήθηκε στις 28 Ιουνίου 2021. [*νεκρός σύνδεσμος*]
3. ↑  «www.today.in-24.com/sport/News/amp/16029». *today.in-24.com*. Ανακτήθηκε στις 28 Ιουνίου 2021. [*νεκρός σύνδεσμος*]
4. ↑  «World Athletics Championships 2022 results: Updated list of winners for every track & field event at Oregon22». *sportingnews.com* (στα Αγγλικά). 25 Ιουλίου 2022.
5. ↑  «Spain finds success at the European Athletics Championships in Munich». *surinenglish.com*.
6. ↑  «Asier Martinez Wins The Men's 110m Hurdles Final European Athletics Championships Munich 2022». *youtube.com*.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ασιέρ Μαρτίνεθ στην World Athletics
Πάνω από το 60% της Σερβίας είναι καλλιεργήσιμη γη
Η **Γεωργία στη Σερβία** εξακολουθεί να είναι ένας σημαντικός τομέας της σερβικής οικονομίας, με εξαγωγές ύψους 12 δισεκατομμυρίων ευρώ τον χρόνο. Η συνολική έκταση της γεωργικής γης υπερβαίνει τα 6.12 εκατομμύρια εκτάρια. Η γεωργική παραγωγή είναι πιο έντονη στη βόρεια Σερβία, στην εύφορη Παννονική Πεδιάδα, και στις νότιες πεδιάδες δίπλα στον Σάβα, στον Δούναβη και τον Μεγάλο Μοράβα.

Από το 1948 υπήρξε μια απότομη πτώση στη γεωργική δραστηριότητα, όταν τα τρία τέταρτα του πληθυσμού ασχολούνταν στη γεωργία, ενώ σήμερα είναι το ένα τέταρτο.

Παραγωγή
--------

Η Σερβία παράγει κυρίως δημητριακά, φρούτα και λαχανικά που συνθέτουν ένα σημαντικό μέρος του ΑΕΠ και των εξαγωγών. Είναι η δεύτερη μεγαλύτερη παραγωγός βατόμουρων (84.299 μετρικοί τόνοι, δεύτερη μετά τη Ρωσία) και δαμάσκηνων (146.776 μετρικοί τόνοι, δεύτερη μετά την Κίνα) στον κόσμο. Επίσης είναι σημαντική παραγωγός αραβοσίτου (6.158.120 μετρικοί τόνοι, κατατάχθηκε 35η παγκοσμίως) και σιταριού (2.095.400 μετρικοί τόνοι, κατετάγη 35η παγκοσμίως). Η παραγωγή των ζαχαρότευτλων (2.299.770 μετρικοί τόνοι) και των ηλιοσπόρων (454.282 μετρικοί τόνοι) καλύπτουν την εγχώρια ζήτηση για ζάχαρη και φυτικό λάδι, και επιτρέπει την εξαγωγή 180.000 τόνων ζάχαρης στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Κρασί
-----

Ένα αμπέλι κοντά στο Βλασοτίντσε, στη Σερβία
Υπάρχουν σχεδόν 70.000 εκτάρια αμπελώνων στη Σερβία, που παράγουν 425.000 τόνους σταφυλιών τον χρόνο. Η Σερβία είναι μια από τις 15 μεγαλύτερες οινοπαραγωγικές χώρες του κόσμου. Η πλειοψηφία της παραγωγής πραγματοποιείται σε τοπικά οινοποιεία. Η παραγωγή κρασιού το 2004 ήταν 1.550.000 λίτρα.

Παραγωγή φρούτων
----------------

Οι φάρμες φρούτων καλύπτουν πάνω από 310.000 εκτάρια της καλλιεργήσιμης γης στη Σερβία. 

Όγκος της παραγωγής φρούτων σε τόνους (2012):

* Μήλα: 178.713 τόνοι
* Σταφύλια: 263.419 τόνοι
* Ροδάκινα: 53.894 τόνοι
* Αχλάδια: 39.112 τόνοι
* Δαμάσκηνα: 391.485 τόνοι
* Βατόμουρα: 70.320 τόνοι
* Βύσσινα: 74.656 τόνοι

Εταιρείες
---------

* Fresh&Co, η μεγαλύτερη εταιρεία φρουτοχυμών της νοτιοανατολικής Ευρώπης
* Foodland, παραδοσιακά προϊόντα φρούτων
* Nektar, εταιρεία φρούτων
* Malina Produkt (Πρώτο Φρούτο), εταιρεία φρούτων
* Mondi Foods (Mondi Σερβίας), εταιρεία φρούτων

Δείτε επίσης
------------

* Σερβική κουζίνα

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Serbia's agricultural potential - EUR 12 billion». B92. 15 Μαρτίου 2013. Ανακτήθηκε στις 14 Ιουνίου 2013.
2. ↑  «Food Industry». SIEPA. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Οκτωβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 14 Ιουνίου 2013.
3. ↑  «Agriculture and Enlargement» (PDF). European Commission. Μαΐου 2011. Ανακτήθηκε στις 14 Ιουνίου 2013.
4. ↑  «Agriculture and forestry». Encyclopædia Britannica. Ανακτήθηκε στις 14 Ιουνίου 2013.
5. ↑  «Serbia Overview». Food and Agriculture Organization of the United Nations. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Απριλίου 2013. Ανακτήθηκε στις 14 Ιουνίου 2013.
6. ↑  «Food Industry in Serbia» (PDF). SIEPA. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 25 Απριλίου 2016. Ανακτήθηκε στις 14 Ιουνίου 2013.