recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Τα παιδιά των ανθρώπων** είναι Αγγλοαμερικανική δραματική, θρίλερ και φαντασίας ταινία του Αλφόνσο Κουαρόν. Βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα της Φ. Ντ Τζέιμς, που κυκλοφόρησε το 1992. Η υπόθεση τοποθετείται στο 2027 ενώ η γονιμότητα των ανθρώπων έχει σταματήσει εδώ και δύο δεκαετίες. Πρωταγωνιστής της ταινίας είναι ο Κλάιβ Όουεν.

Πλοκή
-----

Το 2027 ο κόσμος έχει βυθιστεί στην αναρχία, καθώς η γονιμότητα των ανθρώπων έχει φτάσει σε μηδενικά επίπεδα από έναν ιό και αυτό έχει δημιουργήσει τεράστια προβλήματα στην παγκόσμια ισορροπία. Ο νεαρότερος άνθρωπος του πλανήτη, πέφτει θύμα δολοφονίας στα δεκαοκτώ του και η ανθρωπότητα αντιμετωπίζει προοπτική σταδιακής εξαφάνισης. Με φόντο ένα Λονδίνο που σπαράσσεται από τη βία, την εγκληματικότητα και τον πόλεμο αντιμαχόμενων εθνικιστικών φατριών, ένας απογοητευμένος πρώην ακτιβιστής, που έχει γίνει γραφειοκράτης, αναγκάζεται να αντιμετωπίσει τους δαίμονές του. Συγκεκριμένα, θ’ αναλάβει το δύσκολο έργο της μεταφοράς και προστασίας της τελευταίας εγκύου γυναίκας σ’ ένα καταφύγιο στη θάλασσα, όπου επιστήμονες θα προσπαθήσουν να βρουν τη λύση για τη σωτηρία της ανθρωπότητας.

Ηθοποιοί
--------

* Κλάιβ Όουεν ως Θίο Φάρον
* Τζούλιαν Μουρ ως Τζούλιαν Τέιλορ
* Κλερ-Χόουπ Ασάϊτι ως Κι
* Μάικλ Κέιν ως Τζάσπερ Πάλμερ
* Τσιούετελ Έτζιοφορ ως Λουκ
* Τσάρλι Χάναμ ως Πάτρικ
* Παμ Φέρις ως Μίριαμ
* Ντάνι Χιούστον ως Νίγκελ
* Πίτερ Μούλαν ως Σιντ
* Οάνα Πέλεα ως Μαρίκα
* Πολ Σάρμα ως Ίαν
* Τζάκεν Κόμαν ως Τόμαζ
* Εντ Γουέστγουικ ως Άλεξ
* Τεμίνα Σάνι ως Ζάρα
* Άντριου Μπρουκ, στρατιώτης
* Μίριαμ Κάρλιν, φυλακισμένη γερμανική γιαγιά
* Τζόντι Χαλς, μετανάστης αστυνομικός
* Τζέιμς Φίντι, στρατιώτης

Βραβεία και απονομές
--------------------

Έχει 57 υποψηφιότητες για διάφορα βραβεία μεταξύ των οποίων για 3 Όσκαρ (φωτογραφίας, μοντάζ, διασκευασμένου σεναρίου). Επίσης, Έχει αποσπάσει 36 βραβεία, μεταξύ των οποίων το βραβείο φωτογραφίας στο 63ο Φεστιβάλ Βενετίας το 2006 και το 2007 βραβείο BAFTA στην κατηγορία καλύτερης φωτογραφίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Jack Frost». *boxofficemojo.com*.. Ανακτήθηκε στις 2 Ιανουαρίου 2017.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη Ιστοσελίδα
* Η ταινία στο Internet Movie Database

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 206696583
* GND: 7703512-4

 |

 |
Ο **Νικόλαος Βιτάλης** (Χίος, 1893 – Αθήνα, Μάρτιος 1967) ήταν Έλληνας έμπορος και πολιτικός, ο πρώτος δήμαρχος του Χολαργού. Υπηρέτησε ως ανώτατος άρχων την πόλη επί 24 συνολικά έτη.

Τα πρώτα χρόνια
---------------

Γεννήθηκε στη Χίο, γιος του Αντωνίου Βιτάλη και της Λουΐζας. Ασχολήθηκε με εμπορικές δραστηριότητες. Ήταν ένας από τους πρώτους οικιστές του Χολαργού, όπου και δραστηριοποιήθηκε σαν εμπορικός αντιπρόσωπος.

Πολιτική σταδιοδρομία
---------------------

Το 1934 επικράτησε στις κοινοτικές εκλογές και διατηρήθηκε στη θέση του μετά το πραξικόπημα της 4ης Αυγούστου του 1936, με τη θητεία του να διαρκεί έως το 1943. Υπηρέτησε ξανά ως κοινοτάρχης για δύο βραχύβια διαστήματα το 1946 και το 1950. Επανεκλέχθηκε για δύο ακόμη θητείες (1951-1954 και 1959-1963), ενώ το 1963 ήταν ξανά πρώτος εκλεγμένος δήμαρχος (πλέον) της πόλης. Απεβίωσε ξαφνικά από καρδιακή ανακοπή το Μάρτιο του 1967, σε ηλικία 74 ετών.

Συνεισφορά στα κοινά
--------------------

Ανέλαβε το Χολαργό όταν η περιοχή ήταν ακόμη αδιαμόρφωτη, μετά την πρωτοβουλία του Παναγιώτη Βουτσινά (1926) για την ίδρυσή της. Εργάσθηκε υπό αντίξοες συνθήκες για να δημιουργήσει τις κατάλληλες υποδομές, που θα μετέτρεπαν τον αρχικό αραιοκατοικημένο οικισμό σε μία αστική, οργανωμένη δομή.
Δρόμος στην πόλη, αλλά και πλατεία, φέρουν τιμητικά το όνομά του.

Πηγή
----

* «Οδωνυμικά του Χολαργού», έκδοση πρ. Δήμου Χολαργού, 2004.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Χολαργός: Αναδρομή στην πόλη του Περικλή και της φύσης» Ανακτήθηκε στις 5/1/2021
2. ↑  «Η ιστορία του Χολαργού» Ανακτήθηκε στις 5/1/2021
3. ↑  Athens Voice: «Στάση Χολαργός» Ανακτήθηκε στις 5/1/2021
Ο **Ξενοχρήστος Νικολόπουλος - Καμενιανίτης** ήταν Έλληνας οπλαρχηγός και αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης του 1821.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε περί τα 1790 στο ορεινό χωριό Μπούλιαρι Γορτυνίας Αρκαδίας στην Πελοπόννησο. Η οικογένεια του, λόγω του ότι ο πατέρας του ήταν διωκόμενος από τους Τούρκους για την αγωνιστική του δράση εναντίον τους, μετέβη βορειότερα και στο χωριό Καμενιάνοι της Επαρχίας Καλαβρύτων στην ορεινή Αχαΐα, όπου και μεγάλωσε ο μικρός τότε Χρήστος. 

Από μικρός φανέρωσε την γενναιότητά του. Έλαβε την ονομασία «Ξενοχρήστος», ενώ έπειτα έγινε γνωστός και ως «Καμενιανίτης». 

Είχε τέσσερα αδέλφια, εκ των οποίων ο ένας ήταν καλόγερος στην Μονή Αγίας Λαύρας. 

Το καλοκαίρι του 1820 χτύπησε με το ένα αγροτικό εργαλείο τον Τούρκο σπαή-φοροεισπράκτορα στους Καμενιάνους και διέφυγε στον τόπο καταγωγής του, στο Μπούλιαρι. Επέστρεψε στους Καμενιάνους και στρατολόγησε και εκπαίδευε άνδρες από τα γύρω χωριά στην περιοχή της Καπρίβαινας.

Στις αρχές του Μάρτη του 1821 ύψωσε επαναστατική σημαία στους Καμενιάνους και μετέβη στα Καλάβρυτα. Συμμετείχε από τους πρώτους στην πολιορκία των Καλαβρύτων, ενώ ήταν παρών στην ορκωμοσία των αγωνιστών και την ύψωση του λαβάρου από τον Παλαιών Πατρών Γερμανό στην Αγία Λαύρα.

Διακρίθηκε ακόμη, στις μάχες στο Πούσι και στον Λάλα Ηλείας, όπως και στην πολιορκία των Πατρών. 

Ήταν επικεφαλής 150 ανδρών, ενώ αγωνίστηκε υπό τις στρατιωτικές διαταγές του Ασημάκη Ζαΐμη και του Παναγιώτη Φωτήλα. 

Στις 12 Ιουλίου ή 9 Σεπτεμβρίου του 1822 πολέμησε ηρωικά στην μάχη του Πουρναρόκαστρου έξω από την Πάτρα, στο Παναχαϊκό, όπου πληγώθηκε και τελικά πέθανε. Μάλιστα αναφέρεται πως ο Ασημάκης Ζαΐμης διέθεσε ένα πολύ μεγάλο χρηματικό ποσό για όποιον κατάφερνε να γιατρέψει τον Ξενοχρήστο, χωρίς όμως αυτό τελικά να καταστεί δυνατό.

Ο τάφος του βρίσκεται στην εκκλησία του Αγίου Αθανασίου στο χωριό Κρυσταλλόβρυση (Μπαρδικώστα) της πρώην Επαρχίας Πατρών.

Στους Καμενιάνους σήμερα υπάρχει στην κεντρική πλατεία, η προτομή του, τα αποκαλυπτήρια της οποίας έγιναν με λαμπρή εκδήλωση στις 17 Αυγούστου του 2002.

Παραπομπές
----------

Πηγή
----

* Kalavryta News: Ανέκδοτα στοιχεία για την Επανάσταση του 1821 στα Καλαβρυτοχώρια.
Τρόλεϊ 19 των ΗΛΠΑΠ
Η **Η.Λ.Π.Α.Π.** (*Ηλεκτροκίνητα Λεωφορεία Περιοχής Αθηνών Πειραιώς*) ιδρύθηκε έπειτα από την εξαγορά της Ηλεκτρικής Εταιρίας Μεταφορών στις 14 Δεκεμβρίου του 1970 και εποπτευόταν από το Υπουργείο Μεταφορών και Επικοινωνιών. Το συνολικό δίκτυό της ήταν έκτασης 404 χιλιομέτρων με 19 γραμμές στην περιοχή Αθηνών-Πειραιώς με στόλο 356 τρόλεϊ εν λειτουργία, αντιρρυπαντικής τεχνολογίας.

Τα πρώτα τρόλεϊ τέθηκαν σε λειτουργία στην πόλη του Πειραιά το 1948 εξυπηρετώντας την συνοικία Καστέλλα μετά από πέντε χρόνια επιτυχημένης πορείας της εταιρίας λειτούργησε και η πρώτη γραμμή στην Αθήνα εξυπηρετώντας τη διαδρομή Πατήσια-Αμπελόκηποι. Οι γραμμές 1 (γραμμές τραμ 1 και 5), 2, 3, 6, 7, 9, 12 (γραμμές τραμ 11 και 12), 13, 14, 20 και 21 (γραμμή τραμ 4), σε διαχρονική πορεία, αποτελούν συνέχεια, με επεκτάσεις, των παλαιών τροχιοδρομικών γραμμών που υπήρξαν έως το 1960.

Τον Ιούλιο του 2011 απορροφήθηκε από την εταιρεία **Οδικές Συγκοινωνίες** (ΟΣΥ) ΑΕ.

Γραμμές Τρόλεϊ
--------------

Σε λειτουργία βρίσκονται 20 γραμμές τρόλει:

1. Πλ. Αττικής - Καλλιθέα - Μοσχάτο

2. Άνω Κυψέλη - Παγκράτι - Καισαριανή

3. Νέα Φιλαδέλφεια - Άνω Πατήσια - Νέο Ψυχικό

4. Άνω Κυψέλη - Άγιος Αρτέμιος - Σταθμός Μετρό Άγιος Ιωάννης 

5. Λαμπρινή - Πλ. Συντάγματος - Τζιτζιφιές

6. Ιπποκράτους - Κοσμάς Αιτωλός - Ν. Φιλαδέλφεια

10. Τζιτζιφιές - Χαλάνδρι

11. Άνω Πατήσια - Ν. Παγκράτι - Ν. Ελβετία (24ωρη)

12. Ζάππειο - Περιστέρι (Άγιος Ιερόθεος)

14. Λαμπρινή - Λ. Αλεξάνδρας - Γηροκομείο

15. Πετράλωνα - Δικαστήρια - Ελ. Βενιζέλου

16. Αγ. Ιωάννης Ρέντη - Πειραιάς (κυκλική)

17. Πειραιάς - Αγ. Γεώργιος (κυκλική)

18. Μουσείο - Χαλάνδρι (Εθν. Αντιστάσεως)

19. Μουσείο - Στ. Μετρό Χαλάνδρι (Σίδερα)

19Β. Μουσείο - Χαλάνδρι (Σίδερα)

20. Ν. Φάληρο - Καστέλλα - Δραπετσώνα 

21. Νίκαια - Π.Ράλλη - Ομόνοια (Κυκλική)

24. Πετρούπολη - Ίλιον - Στ. Μετρό Αγ. Αντώνιος (κυκλική)

25. Στ. Μετρό Αγ. Αντώνιος - Ίλιον - Καματερό (κυκλική)

Αμαξοστάσια
-----------

* Πέτρου Ράλλη
* Κόκκινος Μύλος
* Αττική
* Αγιά Τριάδα Κεραμεικού (κατηργήθη)

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Reiseberichte». *obus269.homepage.t-online.de*. Ανακτήθηκε στις 13 Ιανουαρίου 2024.

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Σύστημα Μέσων Μαζικής Μεταφοράς Αθηνών |
| --- |
|  |
|  Μετρό | 
* Πειραιάς – Κηφισιά
* Ανθούπολη – Ελληνικό
* Δημοτικό Θέατρο – Αεροδρόμιο
* Άλσος Βεΐκου – Γουδή
 |
|  |
|  Τραμ | 
* Σύνταγμα – Πικροδάφνη
* Ακτή Ποσειδώνος – Ασκληπιείο Βούλας
 |
|  |
|  Προαστιακός | 
* **Π1** Πειραιάς – Αεροδρόμιο
* **Π2** Πειραιάς – Κιάτο
* **Π3** Αθήνα – Χαλκίδα
* **Π4** Άνω Λιόσια – Αεροδρόμιο
* **Π5** Αίγιο – Αεροδρόμιο
 |
|  |
| Οδικές Συγκοινωνίες | 
* Λεωφορεία
* Τρόλεϊ (Γραμμές 1,2,3,4,5,6,10,11,12,14,15,16,17,18,19,20,21,24,25)
 |

 |
Τα **Συνδεδεμένα Κράτη των Δυτικών Ινδιών** ήταν το συλλογικό όνομα για έναν αριθμό νησιών της Ανατολικής Καραϊβικής των οποίων το στάτους άλλαξε από Βρετανικές αποικίες σε κράτη με ελεύθερη σύνδεση με το Ηνωμένο Βασίλειο το 1967. Τα κράτη αυτά ήταν τα Αντίγκουα, Δομινίκα, Γρενάδα, Άγιος Χριστόφορος-Νέβις-Ανγκουίλα, Αγία Λουκία, και Άγιος Βικέντιος.

Η σχέση σύνδεσης μεταξύ των έξι αυτών κρατών και του Ηνωμένου Βασιλείου έγινε με την Πράξη Σύνδεσης Κράτους του 1967 (Associated Statehood Act 1967). Με αυτήν την Πράξη, κάθε κράτος είχε πλήρη έλεγχο του Συντάγματός του (και άρα εσωτερική αυτοδιοίκηση), ενώ το Ηνωμένο Βασίλειο διατηρούσε την ευθύνη για τις εξωτερικές σχέσεις και την άμυνα. Ο Βρετανός μονάρχης παρέμεινε ως αρχηγός κράτους, αλλά ο Κυβερνήτης είχε πια μόνο θεσμικές εξουσίες και συχνά ήταν γηγενής πολίτης της χώρας του. Πολλές άλλαξαν τη σημαία με το μπλε υπόβαθρο και το οικόσημο του Ηνωμένου Βασιλείου σε διαφορετικά σχέδια, με τρεις, τον Άγιο Βικέντιο, τον Άγιο Χριστόφορο-Νέβις-Ανγκουίλα και Γρενάδα να υιοθετούν σημαίες με γαλάζιο, πράσινο και κίτρινο.

Κατά την περίοδο της ελεύθερης σύνδεσης όλα τα κράτη συμμετείχαν στο Συμβούλιο Υπουργών των Συνδεδεμένων Κρατών των Δυτικών Ινδιών, την Κοινή Αγορά Ανατολικής Καραϊβικής, και την Καραϊβική Ζώνη Ελεύθερων Συναλλαγών (CARIFTA, που τώρα αντικατάστησε η Κοινότητα Καραϊβικής, CARICOM). Η συνεργασία μεταξύ των κρατών της Ανατολικής Καραϊβικής συνεχίστηκε και μετά που αυτές κέρδισαν την ανεξαρτησία τους, με τη μορφή και στα πλαίσια του Οργανισμού Κρατών της Ανατολικής Καραϊβικής (τον διάδοχο οργανισμό).

Με τον καιρό τα Συνδεδεμένα Κράτη προχώρησαν σε πλήρη ανεξαρτησία, με πρώτη τη Γρενάδα το 1974, η Δομινίκα το 1978, η Αγία Λουκία και ο Άγιος Βικέντιος και Γρεναδίνες το 1979, η Αντίνγκουα και Μπαρμπούντα το 1981, και ο Άγιος Χριστόφορος και Νέβις το 1983.

Η μετάβαση στην ανεξαρτησία δεν υπήρξε πάντα ομαλή, με αποσχιστικά κινήματα στην Μπαρμπούντα, Νέβις και Ανγκουίλα. Στην τελευταία είχε ως αποτέλεσμα την απόσχισή της από το Σεντ Κιττς-Νέβις-Ανγκουίλα (ή Άγιος Χριστόφορος-Νέβις-Ανγκουίλα) το 1969 και την επαναφορά στη Βρετανική εξουσία ως ξεχωριστής αποικίας. Κατά τη δεκαετία του 1970 το τοπικό συμβούλιο του Νέβις θέλησε να ακολουθήσει το παράδειγμα της Ανγκουίλας, αντί να γίνει ανεξάρτητο με τον Άγιο Χριστόφορο και Νέβις. Όμως οι Βρετανοί δεν συμφωνούσαν να γίνει το Νέβις ξεχωριστή αποικία, και τελικά η Ομοσπονδία Άγιος Χριστόφορος και Νέβις έγινε ανεξάρτητη το 1983. Στην Μπαρμπούντα υπήρξε μια καμπάνια για ξεχωριστή ανεξαρτησία από την Αντίγκουα, αλλά δεν ήταν επιτυχής.
Όλα τα κράτη τα οποία ήταν συνδεδεμένα, είναι τώρα ανεξάρτητα εκτός από την Ανγκουίλα στα πλαίσια του πρώην Σεντ Κιττς-Νέβις-Ανγκουίλα, η οποία είναι τώρα Βρετανικό υπερπόντιο έδαφος.

Παραπομπές
----------

1. ↑  World Statesmen Grenada
2. ↑  World Statesmen Saint Kitts and Nevis
3. ↑  «World Statesmen Saint Vincent». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Φεβρουαρίου 2009. Ανακτήθηκε στις 18 Νοεμβρίου 2015.
4. ↑  Flags of the World West Indies Associated States
Συντεταγμένες: Sky map 00h 21m 23.075s, −48° 37.75′ 39.5″

Η Τετράδα του Ρόμπερτ: NGC 87 (πάνω δεξιά), NGC 88, NGC 89 (κάτω) και NGC 92 (πάνω αριστερά).
Η **Τετράδα του Ρόμπερτ** είναι μικρή ομάδα γαλαξιών η οποία βρίσκεται στον αστερισμό Φοίνικα και απέχει περίπου 160 εκατομμύρια έτη φωτός. Αποτελείται από τέσσερις γαλαξίες που βρίσκονται σε φάση σύγκρουσης και συγχώνευσης. Αποτελείται από τους NGC 87, NGC 88, NGC 89 και NGC 92, που ανακάλυψε ο Τζων Χέρσελ (John Herschel) τη δεκαετία του 1830. Ο NGC 101 θεωρείται χαλαρά συνδεδεμένο μέλος του σχηματισμού. Πρόκειται για ένα από τα καλύτερα παραδείγματα ισχυρά συνεκτικής ομάδας γαλαξιών. Επειδή τέτοιου είδους ομάδες έχουν από τέσσερις ως οκτώ γαλαξίες, αποτελούν εξαιρετικά πεδία μελέτης της αλληλεπίδρασης των γαλαξιών και των επιπτώσεων τους, ιδίως όσον αφορά στη γένεση νέων άστρων. Ονομάστηκε έτσι από τους Χάλτον Αρπ (Halton Arp) και Barry F. Madore όταν συνέγραψαν το έργο *A Catalogue of Southern Peculiar Galaxies and Associations* το 1987.

Κατάλογος γαλαξιών
------------------

| Γαλαξίας | Τύπος | Απόσταση από τον Ήλιο(σε εκατ. έτη φωτός) | Φαινόμενο μέγεθος |
| --- | --- | --- | --- |
| NGC 87 | IBm pec. | 155 | +14,5 |
| NGC 88 | SB(rs)a pec. | 156 | +15,21 |
| NGC 89 | SB0(s)a pec. | 149 | +14,57 |
| NGC 92 | SAa pec. | 146 | +14,29 |
| NGC 101 | Sc | 154 | +13,46 |

Δείτε επίσης
------------

* Κουιντέτο του Στεφάν
* Σεξτέτο του Σέιφερτ

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* ESo: Cosmic Portrait of a Perturbed Family (Αγγλικά)
* "What's In A Name?" (Αγγλικά)

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Αστρονομία
 |

 |
Ο **Αθλητικός Όμιλος Τρίκαλα 1963** ήταν ελληνικό ποδοσφαιρικό σωματείο με έδρα τα Τρίκαλα. Ιδρύθηκε το 2011, έπειτα από συμφωνία για αλλαγή της επωνυμίας της ομάδας «Α.Ο. Θύελλα Πετρωτού» σε «Α.Σ. Τρίκαλα 2011».

Η αγωνιστική περίοδος 2013–2014 έμελλε να είναι και η τελευταία για τον σύλλογο, ο οποίος λόγο αντιδημοτικότητας αλλά και της συνεχιζόμενης διαμάχης σχετικά με την ομοιότητά του ως προς τον Α.Ο. Τρίκαλα, αποσύρθηκε από το πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής Κατηγορίας και διέκοψε τη λειτουργία του.

Ιστορία (2011–2014)
-------------------

### 2011–2013: Α.Σ. Τρίκαλα 2011

Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 2011, όταν η ομάδα «Α.Ο. Θύελλα Πετρωτού», έπειτα από συμφωνία, άλλαξε την επωνυμία της σε «**Αθλητικός Σύλλογος Τρίκαλα 2011**». Ο Α.Σ. Τρίκαλα 2011, έλαβε μέρος για δύο συνεχείς αγωνιστικές περιόδους στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής Κατηγορίας, ενώ την αγωνιστική περίοδο 2012–2013, έπειτα από την αναδιάρθρωση των εθνικών πρωταθλημάτων, εξασφάλισε τη συμμετοχή του στη Γ΄ Εθνική Κατηγορία.

### 2013–2014: Α.Ο. Τρίκαλα 1963

Στις 29 Μαΐου 2013, η επωνυμία της ομάδας άλλαξε με δικαστική απόφαση σε «**Α.Ο. Τρίκαλα 1963**». Ωστόσο, υπήρχαν ακόμη νομικά θέματα να επιλυθούν σχετικά με το όνομα και το λογότυπο του συλλόγου, καθώς ήταν παρόμοια με τον ιστορικό σύλλογο που μετείχε στη Β΄ Κατηγορία Ε.Π.Σ. Τρικάλων, του Α.Ο. Τρίκαλα που ιδρύθηκε το 1963, προκαλώντας έτσι σύγχυση στο κοινό. Τον Αύγουστο του 2014, ο πρόεδρος του συλλόγου, Χρήστος Ζαχόπουλος, αποφάσισε να μην συμμετάσχει στη Γ΄ Εθνική Κατηγορία, την επερχόμενη περίοδο και να διαλύσει την ομάδα, λόγω του μίσους των οπαδών στην πόλη των Τρικάλων και τη χαμηλή προσέλευση στο γήπεδο.

Αγωνιστική πορεία
-----------------

* Δ΄ Εθνική Κατηγορία 2011–2012 (5ος Όμιλος): 2η Θέση
* Δ΄ Εθνική Κατηγορία 2012–2013 (5ος Όμιλος): 5η Θέση
* Γ΄ Εθνική Ερασιτεχνική Κατηγορία 2013–2014 (3ος Όμιλος): 7η Θέση

Παραπομπές
----------

1. ↑  Team, Onsports (21 Οκτωβρίου 2011). «Τρίκαλα και Θύελλα Πετρωτού εις σάρκαν μιαν!». *Onsports.gr*. Ανακτήθηκε στις 3 Ιουλίου 2023.
2. 1 2  «ΑΟΤ 1963 - Δεν θα συμμετέχει στη Γ'!». *Sportsup.gr*. 14 Αυγούστου 2014. Ανακτήθηκε στις 3 Ιουλίου 2023.
3. ↑  ««Τέλος» ο «ΑΣ Τρίκαλα 2011»». trikalanews. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Δεκεμβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 29 Μαΐου 2013.
4. ↑  «Α.Ο.Τ. κατά Α.Ο.Τ. 1963 την Τετάρτη στο πρωτοδικείο!». *web.archive.org*. 5 Μαρτίου 2016. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 3 Ιουλίου 2023.
5. ↑  «Απέρριψε το Ειρηνοδικείο Τρικάλων την αίτηση του Α.Ο. Τρίκαλα | trikalanews.gr». *web.archive.org*. 9 Μαρτίου 2016. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 3 Ιουλίου 2023.

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα A.O. Trikala 1963 F.C.  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Το **Supporters' Shield** (προφορά: *Σαπόρτερς Σιλντ*, σε ελεύθερη μετάφραση: *Ασπίδα των Υποστηρικτών*) αποτελεί ετήσιο βραβείο το οποίο απονέμεται στην ομάδα του πρωταθλήματος της Μέιτζορ Λιγκ Σόκερ (MLS) με την καλύτερη επίδοση στην κανονική περίοδο. Η πρώτη βράβευση πραγματοποιήθηκε το 1999 και έχει αναγνωριστεί ως ένα σημαντικό τρόπαιο του πρωταθλήματος.

Απηχεί την πρακτική πολλών άλλων ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων σε όλο τον κόσμο, στα οποία η ομάδα με την καλύτερη επίδοση στην κανονική διάρκεια, στέφεται πρωταθλήτρια. Από το 2006, η εκάστοτε κάτοχος του βραβείου κερδίζει μία θέση στο ΚΟΝΚΑΚΑΦ Τσάμπιονς Λιγκ της ανάλογης περιόδου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Meagher, Tom (23 Φεβρουαρίου 2006). «Jeepers, Some Wishes Really Do Come True!». We Call it Soccer. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 11 Σεπτεμβρίου 2011. CS1 maint: Unfit url (link)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Supporters' Shield Standings
* What is the Supporters Shield?
* The Supporters' Shield, From Us to Them Αρχειοθετήθηκε 2015-11-12 στο Wayback Machine.
Η Εταιρεία **Ερυθρά Λόγχη**, ή **Ερυθρές Λόγχες**, (κινεζικά: 紅槍會, πινγίν: *Hungqiang Hui*), ξεκίνησε ως ένα αγροτικό κίνημα αυτοάμυνας στις επαρχίες Χενάν, Χεμπέι και Σαντούνγκ στη βόρεια Κίνα, κατά τη διάρκεια της περιόδου των Πολεμάρχων, 1916 - 1928. Αυτές συγκροτήθηκαν από τοπικές ομάδες των μικροϊδιοκτητών και των κολίγων που οργανώθηκαν για να υπερασπιστούν τα χωριά από ληστές, πολέμαρχους, φοροεισπράκτορες και αργότερα κομμουνιστές και Ιάπωνες, από την περίοδο των Μπόξερς. Ήταν παρόμοιας φύσεως με την Εταιρεία Μεγάλα Σπαθιά που είχε δράσει κυρίως στην Εξέγερση των Μπόξερ.

Γενικά
------

Λόγω της μεγάλης μετανάστευσης που σημειώθηκε σε μέρη όπως τη βορειοανατολική Κίνα, αλλά και εν όψει της ιαπωνικής εισβολής στην Μαντζουρία το 1931, αυτές οι κοινωνίες σύντομα αποτέλεσαν μέρος του εθελοντικού στρατού ενάντια στην ιαπωνική δημιουργία του Μαντσουκούο το 1932 και αργότερα στις εκστρατείες για ειρήνευση.

Στη Μαντζουρία τα μέλη της αδελφότητας αυτής περιγράφονται ως αδελφότητα «πρωτόγονα σκεπτόμενους ανθρώπους" που διατηρούν την πίστη τους σε μαγείες και στη θεία ανταμοιβή δικαίων αιτημάτων. Φορείς της Ερυθράς Λόγχης σχηματίσθηκαν αρχικά στην ύπαιθρο γύρω από Χαρμπίν, όπου σε πολλές περιπτώσεις, επικεφαλής τους ήταν βουδιστές μοναχοί, που πήγαιναν στη μάχη φέροντας στολές και όπλα διακοσμημένα με μαγικές επιγραφές παρόμοιες με εκείνες των Μπόξερς. Το κόκκινο χρώμα, όπως πίστευαν, το χρησιμοποιούσαν για να τους προσφέρει προστασία έναντι των καταστροφών.

Γενικά η δράση της Ερυθράς Λόγχης γοήτευε την εποχή εκείνη τον κάθε απροστάτευτο και αδικημένο και η εθελοντική ένταξη των νέων ήταν μεγάλη Πολύ στο κινεζικό Κόκκινο Στρατό κατά στη διάρκεια του Β΄ Σινο-ιαπωνικού πολέμου και από τον Λαϊκό Απελευθερωτικό Στρατό του αργότερα Κινεζικού εμφύλιου πολέμου. Το 1953, το Κομμουνιστικό Κόμμα της Κίνας ξεκίνησε μια εκστρατεία καταστολής εναντίον των διαφόρων Χουέι-Τάο-Μεν («Κοινωνίες-τρόποι-Αδελφότητες») και την εξάλειψη τους από την ηπειρωτική Κίνα. Μερικά από τα παρακλάδια τους έχουν επανεμφανιστεί, κυρίως από διάφορους οπαδούς που ζουν στο εξωτερικό.

Παραπομπές
----------



|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Red Spear Society  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
|  |
| --- |
|  |
| **Χετεφερές σε ιερογλυφικά** |

Η Πριγκίπισσα **Χετεφερές** (ή **Χετεφερές Α**) ήταν Αιγύπτια πριγκίπισσα που έζησε κατά τη διάρκεια της Τέταρτης Δυναστείας. Ήταν η κόρη του Φαραώ Σνεφρού και γυναίκα του βεζίρη Ανκχάφ.

Βιογραφία
---------

Η Χετεφερές ήταν κόρη του Σνεφρού και μητέρα της ήταν η Βασίλισσα Χετεφερές Α΄. Η Χετεφερές παντρεύτηκε τον μικρότερο ετεροθαλή αδελφό της Ανκχάφ, ο οποίος ήταν βεζίρης. Η Χετεφερές αναπαριστάται στον τάφο του Ανκχάφ στην Γκίζα (τάφος G 7010). Είχε τους τίτλους "μεγαλύτερη από τις κόρες του σώματος του βασιλιά", "αυτή που αγαπά (ο βασιλιάς)" και "Πριγκίπισσα του Σνεφρού". Ως γυναίκα βεζίρη και αδελφή του Φαραώ Χέοπα πρέπει να ήταν άτομο κάποιας σπουδαιότητας.

Ο Ανκχάφ και η Χετεφερές είχαν μία κόρη, που ήταν η μητέρα του Ανχετέφ. Αυτός ο εγγονός αναπαριστάται στον τάφο του Ανκχάφ και της Χετεφερές.

Τάφος
-----

Ο σύζυγος της Χετεφερές Ανκχάφ είχε ένα μεγάλο μασταμπά (τάφος G 7510) στο ανατολικό πεδίο στη Γκίζα. Όπως αναφέρθηκε, η διακόσμηση περιλαμβάνει την απεικόνιση του εγγονού του, κάτι που υποδηλώνει ότι ο τάφος κατασκευάστηκε και διακοσμήθηκε σε προχωρημένο σημείο της ζωής του ΑνκχάφΔεν υπάρχει ταφικός χώρος για τη Χετεφερές σε αυτόν το τάφο, άρα μπορεί να πέθανε πριν την ολοκλήρωση του τάφου και να είχε ταφεί αλλού.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Princess Hetepheres  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |

Παραπομπές
----------

1. ↑   Information provided via the G 7010 page
2. 1 2  Dodson, Aidan and Hilton, Dyan. The Complete Royal Families of Ancient Egypt. Thames & Hudson. 2004. ISBN 0-500-05128-3
3. 1 2  Laurel Flentye, *The Mastabas of Ankh-haf and Akhethetep and Meretites in the Eastern Cemetery at Giza: A Reassessment* in Essays in Honor of David B. O'Connor
4. 1 2 3  «Family of Queen Hetepheres I» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 9 Μαρτίου 2005. Ανακτήθηκε στις 15 Σεπτεμβρίου 2015.
Το **Στάδιο Κρεστόφσκι** (ρωσικά: Крестовский стадион) είναι γήπεδο ποδοσφαίρου στο δυτικό τμήμα της νήσου Κρεστόφσκι, στην Αγία Πετρούπολη της Ρωσίας. Φιλοξενεί τους εντός έδρας αγώνες της Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης. Το γήπεδο είχε προγραμματιστεί να ολοκληρωθεί τον Δεκέμβριο του 2008, το οποίο άλλαξε για το τέλος του 2011. Το γήπεδο άνοιξε τελικά το 2016 και έχει χωρητικότητα 68.134 θεατών.

Γενικά
------

Αυτή την στιγμή το επίσημο όνομά του είναι *Φουτμπόλνιι Στάντιον β ζαπάντνομ τσάστι Κρεστόφσκι Οστρόφ* («Γήπεδο ποδοσφαίρου δυτικού τμήματος της Νήσου Κρεστόφσκι") και αναφέρεται συνήθως στα αγγλικά ως Νέο Στάδιο Ζενίτ.

Ο διαγωνισμός των αρχιτεκτονικών έργων κερδήθηκε από τον Ιάπωνα αρχιτέκτονα Κίσο Κουροκάουα, γνωστό για το έργο "Το Διαστημόπλοιο". Ο σχεδιασμός του σταδίου είναι μια τροποποιημένη και διευρυμένη έκδοση του Στάδιου Τογιότα στην Πόλη Τογιότα της Ιαπωνίας, το οποίο σχεδιάστηκε επίσης από τον Κουροκάουα. Το γήπεδο χτίστηκε στη θέση του πρώην Στάδιου Κίροφ.

Τον Ιανουάριο του 2009, η The St. Petersburg Times ανέφεραν ότι το σχέδιο ήταν να χρηματοδοτηθεί από την τοπική κυβέρνηση της πόλης της Αγίας Πετρούπολης, με την Γκαζπρόμ, αλλάζοντας την χρηματοδότηση για την κατασκευή ενός ουρανοξύστη ως ξεχωριστό έργο. Το Δημαρχείο έπρεπε να παρέμβει μετά την άρνηση της Γκαζπρόμ να επενδύσει περαιτέρω χρήματα στην κατασκευή του γηπέδου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Новый стадион «Зенита» получил название «Крестовский» sports.ru
2. ↑  (Ρωσικά) St. Petersburg Gorzakaz construction tender announcement Αρχειοθετήθηκε 2019-06-03 στο Wayback Machine.
3. ↑  New stadium at Zenit's website (Ρωσικά)
4. ↑  «Газпром-Арена». Лучше, но позже
5. ↑  «New St Petersburg stadium to adorn Russia 2018». FIFA.com. 26 Απριλίου 2012. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Ιανουαρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 27 Μαΐου 2012.
6. ↑  «13 избранных. Питер и другие города Евро-2020». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Δεκεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 19 Σεπτεμβρίου 2015.
7. ↑  «City Hall Pulls Out of Skyscraper, Redirects Funds to New Stadium». The St. Petersburg Times. 13 Ιανουαρίου 2009. Ανακτήθηκε στις 27 Μαΐου 2012.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Στάδιο Κρεστόφσκι** |

* Επίσημος ιστότοπος


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα New Zenit Stadium  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Γεωργιανός Ορθόδοξος Χριστιανισμός στη Γαλλία** γεννήθηκε το 1929 με την ίδρυση μίας πρώτης ενορίας στο Παρίσι, η οποία προήλθε από την γεωργιανή πολιτική μετανάστευση του 1921. Ενισχύθηκε, μετά τα τέλη του 20ού αιώνα, από ενορίες οι οποίες ιδρύθηκαν από Γεωργιανούς οικονομικούς μετανάστες. Από ιστορικής άποψης, οι καταβολές της πηγάζουν στο Ανατολικό-Δυτικό Σχίσμα του 1054.

Οι Γεωργιανές Ορθόδοξες ενορίες στη Γαλλία χρησιμοποιούν το βυζαντινό τελετουργικό, ενώ χρησιμοποιούν ως λειτουργική γλώσσα τα γεωργιανά -(σε ορισμένες περιπτώσεις με την ταυτόχρονη χρήση γαλλικών)- και ως γλώσσα των ψαλμών τα γεωργιανά. Ο αριθμός των πιστών είναι της τάξεως των 10.000.

Γεωργιανή Ορθόδοξη Ενορία της Αγίας Νινό Παρισιού
-------------------------------------------------

Ιδρυθείσα το 1929, από Γεωργιανούς πολιτικούς πρόσφυγες, οι οποίοι ήσαν εξόριστοι μετά την εισβολή στην χώρα τους των στρατευμάτων της Σοβιετικής Ένωσης, η Γεωργιανής Ορθόδοξης Ενορίας Αγίας Νινό Παρισιού είναι η παλαιότερη, καθώς και από την ίδρυσή της έως το 1991 η μοναδική γεωργιανή ορθόδοξη οντότητα, οι οποία δεν ελεγχόταν από τις κατοχικές αρχές.

Σύμφωνα με το κανονικό δίκαιο, καθώς και την αρχή της εδαφικότητας, εξαρτάται από το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως μέσω της Συνέλευσης Ορθόδοξων Επισκόπων Γαλλίας.

Γεωργιανή Ορθόδοξη Ενορία Αγίας Κετεβάν του Στρασμπούρ
------------------------------------------------------

Ιδρυθείσα από μετανάστες γεωργιανής εθνικότητας, μετά την εκ νέου ανεξαρτησία της Γεωργίας το 1991, η Γεωργιανή Ορθόδοξη Ενορία Αγίας Κετεβάν του Στρασμπούρ υπάγεται στο Καθολικάτο-Πατριαρχείο Γεωργίας.

Γεωργιανή Ορθόδοξη Ενορία της Αγίας Ταμάρ του Βιλνέβ-Σαιν-Ζωρζ
--------------------------------------------------------------

Ιδρυθείσα από μετανάστες γεωργιανής εθνικότητας, η Γεωργιανή Ορθόδοξη Ενορία Αγίας Ταμάρ του Βιλνέβ-Σαιν-Ζωρζ καθαγιάστηκε από τον Καθολικό-Πατριάρχη της Ορθόδοξης Αποστολικής Αυτοκέφαλης Εκκλησίας της Γεωργίας, Ηλία Β΄, στις 14 Μαΐου 2009.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Samchoblo, OFPRA : « De la nationalité géorgienne au statut d’apatride d’origine géorgienne », 12 Δεκεμβρίου 2014
2. ↑  Mirian Méloua: « Entretien avec Ecatériné Siradzé Delaunay, ambassadrice de Géorgie en France », Question 6 Αρχειοθετήθηκε 2014-12-14 στο Wayback Machine. 8 Μαΐου 2014.
3. ↑  France 2 : « Le 80e anniversaire de la paroisse géorgienne Sainte-Nino (Paris 15e », 4 Ιουλίου 2010.
4. ↑  Site officiel : « Paroisse orthodoxe géorgienne Sainte Nino de Paris », 27 Οκτωβρίου 2015
5. ↑  (Γερμανικά)Georgien-Nachrichten: « Communauté orthodoxe géorgienne de Strasbourg », 27 οκτωβρίου 2015
6. ↑  (Αγγλικά)Site officiel : « Patriarchate of Georgia »[*νεκρός σύνδεσμος*], 13 Μαΐου 2009
7. ↑  Le Parisien : « Inauguration de l'église orthodoxe géorgienne de Villeneuve-Saint-Georges »[*νεκρός σύνδεσμος*], 15 Μαΐου 2009.

Εξωτερικός Σύνδεσμος
--------------------

* France 2 : « La Paroisse orthodoxe géorgienne Sainte-Nino de Paris » εκπομπή της 1ης Νοεμβρίου 2015.
Συντεταγμένες: 33°10′37.790″N 35°38′40.898″E﻿ / ﻿33.17716389°N 35.64469389°E﻿ / 33.17716389; 35.64469389

Η **Τελ Ανάφα** (εβραϊκά: *תל אנפה*, *Λόφος των ερωδιών*) είναι αρχαιολογικός χώρος και βιότοπος στο βόρειο Ισραήλ.

Στον χώρο αυτό έχουν πραγματοποιηθεί δέκα ανασκαφές από το Πανεπιστήμιο του Μισούρι και το Μουσείο του Κέλσυ, όπου ανασκάφηκε ο καλοδιατηρημένος ελληνιστικός οικισμός με ίχνη διηνεκούς ανθρώπινης παρουσίας από την εποχή του Χαλκού έως και την πρώιμη ρωμαϊκή περίοδο. Βρέθηκε ανακτορική έπαυλη ύστερου ελληνιστικού ρυθμού, με δωμάτια γύρω από αίθριο που κατασκευάστηκαν και εμπλουτίστηκαν κατ'επανάληψη. Ήταν επιπλωμένη με σκεύη φαγητού αλλά και γυάλινα και περιείχε άνετες εγκαταστάσεις ιδιωτικού βαλανείου. Πολλά κεραμικά ευρήματα ήρθαν στο φως από τις ανασκαφές στην Αρσινόη. Τα τείχη της πόλεως ανασκάφηκαν, όταν στα δυτικά του Τελ Ανάφα έσκαψαν τεχνητές λίμνες για ιχθυοκαλλιέργεια. Στον επανιδρυμένο οικισμό της ρωμαϊκής περιόδου, η αρχαιολογική υπηρεσία έφερε στο φως έντεκα κτίρια, γεγονός που αποδεικνύει τη συμβολή της Αρσινόης στην οικονομική εξέλιξη της περιοχής της Γαλιλαίας. Παράλληλα η απουσία μικβέχ (mikveh, εβραϊκά מקווה= λουτρό για τελετουργική πλύση στον Ιουδαϊσμό) και οποιωνδήποτε άλλων στοιχείων της εβραϊκής θρησκείας, σε συνδυασμό με την επικράτηση των χοίρων στην καθημερινή διατροφή, αποδεικνύουν ότι ο ελληνιστικός οικισμός ήταν καθαρά μη-εβραϊκός και ελληνιστικός.

Κατά τον ερευνητή Gedeon Fuks, πρόκειται για την ελληνιστική Αρσινόη. Ωστόσο η ταύτιση αυτή δεν έχει επιβεβαιωθεί από τα αρχαιολογικά δεδομένα, ενώ οι περισσότεροι ιστορικοί τοποθετούν την Αρσινόη στη Δαμασκό ή τη Γέρρα του Λιβάνου.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  *GEOnet Names Server*. 11  Ιουνίου 2018. 11303604.
2. ↑  Cohen 2006, σελ. 104.

Πηγές
-----

* Getzel M. Cohen, *The Hellenistic settlements in Syria, the Red Sea Basin, and North Africa*, University of California Press, 2006, ISBN 0-520-93102-5.
Η **Επιτροπή Ομοσπονδίας Αυστραλιανού Ποδοσφαίρου** (αγγλικά: *AFL Commission*) είναι το επίσημο κυβερνόν σώμα του αθλήματος του αυστραλιανού ποδοσφαίρου και του πρωταθλήματος της Ομοσπονδίας Αυστραλιανού Ποδοσφαίρου (AFL).

Η επιτροπή της AFL είναι υπεύθυνη για τη διαχείριση του αθλήματος και στο σύνταγμά της διακηρύσσεται ως «φύλακας του κώδικα», το καθολικά υπεύθυνο σώμα για το άθλημα του αυστραλιανού ποδοσφαίρου. Από τη σύστασή της το 1985, η επιτροπή έχει γίνει όλο και πιο εύρωστη και ισχυρή, ενώ έχει τον έλεγχο του αθλήματος στην Αυστραλία από το 1993, όπως και σε διεθνές επίπεδο από το 2005.

Υπάρχουν οκτώ μέλη που απαρτίζουν την επιτροπή της AFL, οι οποίοι εκλέγονται από τους 18 συλλόγους του πρωταθλήαμτος της AFL, με κάθε ομάδα να δικαιούται να υποβάλει υποψηφιότητες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Καλωσορίσατε στο Αυστραλέζικο Ποδόσφαιρο aflcommunityclub.com.au

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος
Ο **Ιωάννης Α΄ Αλβέρτος** (πολων.: *Jan I Olbracht*, 27 Δεκεμβρίου 1459 - 17 Ιουνίου 1501), από τον Οίκο των Γιαγκελλόνων, ήταν βασιλιάς της Πολωνίας (1492-1501) και δούκας του Γκλόγκουφ (1491-1498).

Νεανική ζωή και διαδοχή
-----------------------

Ήταν ο τρίτος γιος του Καζίμιρ Δ΄, βασιλιά της Πολωνίας και μεγάλου δούκα της Λιθουανίας, και της συζύγου του Ελισάβετ των Αψβούργων, κόρης του Αλβέρτου Β΄ δούκα της Αυστρίας και βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας, Γερμανίας.

Όταν ήταν διάδοχος διακρίθηκε κερδίζοντας εξαίρετη νίκη εναντίον των Τατάρων το 1487. Το 1490 οι Ούγγροι ευγενείς του πρότειναν το στέμμα, αλλά τελικά εκλέχθηκε ο μεγαλύτερος αδελφός του Βλαδίσλαος Β΄. Το 1492 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ως βασιλιάς της Πολωνίας, χάρη στην παρέμβαση του αδελφού του Φρειδερίκου αρχιεπισκόπου της Κρακοβίας, ο οποίος και ετέλεσε τη στέψη.

Η Λιθουανία δεν περιλαμβανόταν στην εξουσία του και τα έσοδά του εξαρτιόταν από τις τοπικές συνελεύσεις (sejmiks) των τοπικών ευγενών (szlachta), που τον επιδοτούσαν όσο ήταν υποταγμένος σε αυτούς.

Σχέδια εναντίον των Τούρκων
---------------------------

Ο Ιωάννης Α΄ Αλβέρτος φιλοδοξούσε να γίνει αρχηγός των Χριστιανών εναντίον των Οθωμανών. Τον δυσκόλευε ο Μαξιμιλιανός Α΄ των Αψβούργων, που συμμάχησε με τον εχθρό του Ιβάν Γ΄ της Μόσχας. Ο υποτελής του Στέφανος Γ΄ οσποδάρος της Μολδαβίας δέχθηκε επίθεση των Οθωμανών και ζήτησε τη βοήθεια του επικυριάρχου του. Τότε ο Ιωάννης Α΄ Αλβέρτος συμφώνησε το 1494 με τον αδελφό του Βλαδίσλαο Β΄ της Ουγγαρίας και τον Ιωάννη-Κικέρωνα Χοεντσόλερν εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου να επιτεθούν.

Το 1496 συγκέντρωσε 80.000 άνδρες. Ο στρατός μπήκε στη Μολδαβία όχι ως ελευθερωτής, αλλά ως εχθρός και αφού δεν κατάφερε την πολιορκία της Σουκεάβα, ηττήθηκε στον Δρυμό του Κοσμίν. Η αποτυχία φαίνεται να ήταν η απειθαρχία των τοπικών ευγενών (szlachta) και ο Ιωάννης Α΄ Αλβέρτος μετά την επιστροφή, κατάσχεσε εκατοντάδες κτήματά τους.

Όταν ο Φρειδερίκος Βέττιν, νέος μέγας μάγιστρος των Τευτόνων ιπποτών, αρνήθηκε να αποδώσει φόρο τιμής στον βασιλιά της Πολωνίας, ο Ιωάννης Α΄ Αλβέρτος τον ανάγκασε να το κάνει. Θα τους ταπείνωνε περισσότερο, αλλά ξαφνικά απεβίωσε το 1501 άτεκνος. Τον διαδέχθηκε ο αδελφός του Αλέξανδρος.

Αναφορές
--------

* V. Czerny. The Reigns of Jan Olbracht and Aleksander Jagiellon. Kraków, 1882. (in Polish)Public Domain This article incorporates text from a publication now in the public domain: Chisholm, Hugh, ed. (1911). Encyclopædia Britannica (11th ed.). Cambridge University Press.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 77112077
* **AA**: 14548
* LCCN: n81149085
* ISNI: 0000 0001 0327 7142
* GND: 118800531
* NKC: jn20010525175

 |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα John I Albert  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
41°08′S 72°47′W﻿ / ﻿41.133°S 72.783°W﻿ / -41.133; -72.783Συντεταγμένες: 41°08′S 72°47′W﻿ / ﻿41.133°S 72.783°W﻿ / -41.133; -72.783

Η  **λίμνη Γιανκίουε** (ισπανικά: *Llanquihue*) είναι η δεύτερη μεγαλύτερη λίμνη στη Χιλή, με έκταση περίπου 860 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Βρίσκεται στη νότια περιφέρεια Λος Λάγος, στις επαρχίες Γιανκίουε και Οσόρνο. Η μορφή βεντάλιας της λίμνης δημιουργήθηκε από τους διαδοχικούς παγετώνες κατά την εποχή των παγετώνων της τεταρτογενούς περιόδου. Η τελευταία παγετώδης περίοδος καλείται «Γιανκίουε» στη Χιλή από τα συστήματα των λιθώνων γύρω από τη λίμνη.

Η λίμνη Γιανκίουε βρίσκεται στη βόρεια Παταγονία. Οι θεαματικές απόψεις του ηφαιστείου Οσόρνο από τη λίμνη καθιστούν τις περιβάλλουσες πόλεις, όπως το Πουέρτο Βάρας, δυναμικές ζώνες τουρισμού.

* Μια άποψη του ηφαιστείου Οσόρνο από πέρα από τη λίμνη Μια άποψη του ηφαιστείου Οσόρνο από πέρα από τη λίμνη

Παραπομπές
----------

1. ↑  Patagonia Chilena ISBN 978-956-310-774-6

* Η λίμνη Γιανκίουε στο Chile.com

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 238151533

 |

 |
Το τμήμα της Νότιας Αμερικής των **προκριματικών του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018** της FIFA αποτελεί τη διοργάνωση των προκριματικών για το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2018, που θα πραγματοποιηθεί στη Ρωσία, για εθνικές ομάδες μέλη της Ποδοσφαιρικής Συνομοσπονδίας Νοτίου Αμερικής (CONMEBOL). Συνολικά 4,5 θέσεις (4 απευθείας και 1 μέσω διηπειρωτικών μπαράζ) είναι διαθέσιμες για την τελική φάση.

Δομή
----

Η δομή των προκριματικών είναι ίδια με τις προηγούμενες πέντε διοργανώσεις. Οι δέκα ομάδες λαμβάνουν μέρος σε ένα πρωτάθλημα με εντός και εκτός έδρας αγώνες. Οι τέσσερις πρώτες ομάδες προκρίνονται στην τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018, ενώ η πέμπτη θέση οδηγεί στα διηπειρωτικά μπαράζ.

Σε αντίθεση με τα προηγούμενα προκριματικά, όπου οι αγωνιστικές ήταν προκαθορισμένες, στη συγκεκριμένη διοργάνωση οι αγωνιστικές προέκυψαν έπειτα από κλήρωση, η οποία πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο της Κλήρωσης για την Προκριματική Φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου στις 25 Ιουλίου του 2015 και ώρα 18:00 MSK (UTC + 3), στο παλάτι Κωνσταντινόφσκι (Константиновский дворец) στη Στρέλνα της Αγίας Πετρούπολης στη Ρωσία.

Για λόγους προγραμματισμού, η Αργεντινή και η Βραζιλία τοποθετήθηκαν αυτόματα ως ομάδες 4 και 5 αντίστοιχα ώστε να εξασφαλίζεται ότι καμία ομάδα δεν διεξάγει αγώνες με την ίδια αντίπαλο για κάθε διπλή αγωνιστική. Οι υπόλοιπες οκτώ ομάδες κληρώθηκαν σε μία από τις υπόλοιπες οκτώ θέσεις από 1 έως 10 (εκτός 4 και 5).

Δείτε επίσης
------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2018
* Προκριματικά Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2018

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Current allocation of FIFA World Cup™ confederation slots maintained». FIFA.com. 30 Μαΐου 2015. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Απριλίου 2016. Ανακτήθηκε στις 19 Νοεμβρίου 2015.
2. ↑  «A unanimous decision: A draw will determine the classifications for the World Cup and CONMEBOL Tournaments». CONMEBOL.com. 23 Ιανουαρίου 2015. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 19 Νοεμβρίου 2015.
3. ↑  «Preliminary Draw procedures». FIFA.com. 9 Ιουλίου 2015. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Σεπτεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 22 Ιουλίου 2015.
4. ↑  «Draw Procedures – South American Zone» (PDF). FIFA.com. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 26 Οκτωβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 19 Νοεμβρίου 2015.
Ο επίσκοπος της Ανζέ, **Υλζέ** ή *Ουλγέρος*, ήταν Γάλλος ποιητής, θεωρητικός και αγιολόγος αποθανών το 1148. Διετέλεσε επίσκοπος κατά την περίοδο της Γρηγοριανής Μεταρρύθμισης.

Διετέλεσε επίσκοπος της Ανζέ από το 1125 έως τον θάνατό του.

Στις 22 Μαΐου 1134, ο αββάς Μαρτέν, με την συγκατάθεση του Επισκόπου της Ανζέ, Υλζέ, καθώς και δύο δωρεοδόχων, μετέβησαν για την καθιέρωση του Αββαείου Νοτρ-Νταμ ντε Ποντρόν, όπου και εγκατέστησαν μία πρώτη μοναστική κοινότητα, πρώτος αββάς της οποίας εξελέγη ο Φουλκ. Το 1139, η ίδρυσή του επισημοποιήθηκε μέσω σχετικής βούλας του Πάπα Ιννοκέντιου Β΄. 

Προχώρησε στην οργάνωση της ιεραρχίας εντός της επισκοπής, ενώ έθεσε υπό τον έλεγχό του ορισμένο αριθμό κοινοβίων, καθώς και άλλων χώρων λατρείας οι οποίοι ανήκαν σε κληρικούς. Αντιτάχθηκε στον πρελάτο Ζοφρουά ντε Βαντόμ, καθώς και στις αββάδες του Αββαείου του Φοντεβρώ. Σε καθεμία των περιπτώσεων αυτών, χρειάστηκε να υπερασπιστεί τον εαυτό του ενώπιον του Πάπα Ιννοκέντιου Β΄.

Ο Υλζέ ετάφη στον Καθεδρικός Ναός Σαιν-Μωρίς ντ'Ανζέ. Ο τάφος του ευρίσκεται δίπλα σε εκείνον του Ρενέ του Ανζού. Το 1896, όταν ανοίχθηκε ο τάφος του, παρατηρήθηκε πως ο πρελάτος ήταν ντυμένος με πλούσια υφάσματα. Εντός του τάφου βρίσκονταν, επίσης, η ποιμενική ράβδος, η μίτρα, καθώς και το επισκοπικό δαχτυλίδι.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Marcel Pacaut, Louis VII et les élections épiscopales dans le royaume de France, Librairie philosophique Vrin, Paris, 1957
2. ↑  Murielle Gaude-Ferragu, *D'or et de cendres: la mort et les funérailles des princes dans le royaume de France*, Presses universitaires du Septentrion, Villeneuve d'Ascq, 2005

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ανζέ
* Πύλη:Καθολικισμός
* Πύλη:Ποίηση
* Πύλη:Μεσαίωνας
 |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Ulger  της Γαλλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Το **Semovente da 75/34** ήταν ιταλικό αυτοκινούμενο πυροβόλο το οποίο αναπτύχθηκε και χρησιμοποιήθηκε επιχειρησιακά στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Βασιζόταν στο σασί του μέσου άρματος μάχης M15/42 και ήταν οπλισμένο με πυροβόλο L/34 των 75 mm. Τα 75/34 χρησιμοποιήθηκαν στην άμυνα της Ρώμης το 1943 και αργότερα από τους Γερμανούς στην βόρεια Ιταλία και τα Βαλκάνια. Συνολικά κατασκευάστηκαν 141 οχήματα.

Σχεδιασμός και ανάπτυξη
-----------------------

Έπειτα από την επιτυχημένη χρήση των Semovente da 75/18, ελήφθη η απόφαση ανάπτυξης αυτοκινούμενου πυροβόλου με καλύτερο κύριο οπλισμό προκειμένου να ενισχυθούν οι αντιαρματικές ικανότητες του όλου συστήματος. Αναπτύχθηκαν κάποια πρωτότυπα με βάση το σασί του άρματος M14/41 και το πυροβόλο L/32 των 75 mm, όμως η παραγωγή νέων αυτοκινούμενων πυροβόλων ξεκίνησε μόλις την άνοιξη του 1943, με το πυροβόλο L/34 των 75 mm (ίδιο με του άρματος Carro Armato P 40) και βάση το σασί του M15/42. Περίπου 60 ολοκληρώθηκαν πριν από την ιταλική συνθηκολόγηση το 1943.

Παρόλο που ο σχεδιασμός του οχήματος έγινε με βάση την εμπειρία από το προηγούμενο Semovente, υπήρχαν ορισμένες διαφορές: η εμπρόσθια θωράκιση αποτελούνταν από μία πλάκα πάχους 42 mm αντί για δύο ενωμένες των 21 mm, ενώ είχαν γίνει και κατάλληλες τροποποιήσεις για την τοποθέτηση του μεγαλύτερου κύριου πυροβόλου. Το Semovente da 75/34 διέθετε τον ίδιο πετρελαιοκινητήρα των 192 HP που αξιοποιούνταν και στο M15/42, χάρη στον οποίο μπορούσε να φτάσει την μέγιστη ταχύτητα των 38,4 km/h.

Επιχειρησιακή ιστορία
---------------------

Η χρήση των πυροβόλων από τον Ιταλικό Βασιλικό Στρατό ήταν βραχύβια και περιορίστηκε στην αποτυχημένη άμυνα της Ρώμης (8–10 Σεπτεμβρίου 1943). Μετά από την συνθηκολόγηση οι Γερμανοί κατέλαβαν και αξιοποίησαν τα περισσότερα Semovente στην Ιταλία και τα Βαλκάνια, ενώ υπό την εποπτεία τους ολοκληρώθηκαν 80 ακόμη οχήματα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Sgarlato, Nico (June 2006). «Corazzati italiani 1939–1945». *War Set* (10): 50.
2. ↑  Cappellano, F.· Battistelli, P. P. (2012). *Italian medium tanks : 1939–45*. Oxford, UK: Osprey Publishing. σελ. 21. ISBN 978-1-84908-775-9. Ανακτήθηκε στις 19 Δεκεμβρίου 2014.
3. ↑  Bagnasco, Erminio· Castronovo, Valerio (1999). *Storia dell'Ansaldo*. Laterza. σελίδες 202–211. ISBN 978-88420-5928-8.
4. ↑  Hall, David W. (2011). *Blood and Guts: Rules, Tactics, and Scenarios for Wargaming World War Two*. iUniverse. σελ. 287. ISBN 978-1-4620-2554-1.
5. ↑  Pignato, Nicola (2010). *Semovente da 75/18 : tecnica e storia del primo semovente italiano*. Parma: Albertelli. σελίδες 51–59. ISBN 978-8887372786.  `Η παράμετρος |access-date=` χρειάζεται `|url=` (βοήθεια)
6. ↑  Cappellano & Battistelli (2012), pp. 32–33

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Πόλεμος
* Πύλη:Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος
 |

 |
Για την Αγία Ευδοκία τη βασίλισσα, δείτε: Αιλία Ευδοκία.  

Η **Ευδοκία** ήταν μια γυναίκα από τη Σαμάρεια που ζούσε στην Ηλιούπολη της Φοινίκης, το σημερινό Μπάαλμπεκ, Λίβανος. Ήταν μια πολύ όμορφη ειδωλολάτρισσα, και αύξανε τον πλούτο της προσελκύοντας πλούσιους εραστές.

Προσχώρηση στον χριστιανισμό
----------------------------

Η Ευδοκία έμαθε για τον χριστιανισμό από έναν καλόγερο ονόματι Γερμανό. Σύμφωνα με το θρύλο, η Ευδοκία τον ρώτησε αν μπορούσε ακόμα και εκείνη να γλυτώσει από την Κρίση. Ο Γερμανός της υπόδειξε να παραμείνει μόνη της στο δωμάτιό της για μία εβδομάδα, νηστεύοντας και προσευχόμενη. Η Ευδοκία ακολούθησε τις οδηγίες του, και στο τέλος της εβδομάδας είχε ένα όραμα για τον Αρχάγγελο Μιχαήλ που την διαβεβαίωσε για την αγάπη του Χριστού για όλους τους ανθρώπους. Ο Γερμανός αργότερα τη βάφτισε.

Ως μοναχή
---------

Στα 30, η Ευδοκία έχτισε ένα μοναστήρι κοντά στην Ηλιούπολη όπου και μόνασε, και έδωσε το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας της σε διάφορες αγαθοεργίες. Απέρριψε όλους τους μνηστήρες της, και όταν ένα επίμονος εραστής με το όνομα Φιλόστρατος χτυπήθηκε, η Ευδοκία προσευχήθηκε για εκείνον μέχρι που ανέρρωσε, ενώ κατόπιν ο Φιλόστρατος μεταστράφηκε στον Χριστιανισμό.

Η Ευδοκία έπεισε πολλούς ειδωλολάτρες να μεταστραφούν στον Χριστιανισμό. Οι Ρωμαίοι αξιωματούχοι εξαγριωμένοι από τις πράξεις της την αποκεφάλισαν την 1η Μαρτίου 107.

Η Εκκλησία τιμά τη μνήμη της την 1η Μαρτίου.

Ἡ Σαμαρεῖτις οὐχ ὕδωρ Εὐδοκία,Ἀλλ' αἷμα, Σῶτερ, ἐκ τραχήλου σοι φέρει.Μαρτίου ἀμφὶ πρώτῃ ἡ Εὐδοκία ξίφος ἔτλη.

Παραπομπές
----------

Πηγές
-----

* Ορθόδοξη Γυναίκα
* Ορθόδοξος Συναξαριστής
* Antiochian Orthodox Christian Diocese of North America
* Greek Orthodox Archdiocese of Australia
Το τουφέκι ελεύθερων σκοπευτών **Alejandro** είναι τουφέκι χειροκίνητου κλείστρου που έχει σχεδιαστεί και κατασκευαστεί στην Κούβα από την *Union de Industrias Militares*. Ονομάστηκε έτσι από την κωδική ονομασία που χρησιμοποιήθηκε από τον Φιντέλ Κάστρο στη Σιέρρα Μαέστρα, η οποία είναι επίσης το μεσαίο του όνομα.

Σχεδίαση
--------

Το Alejandro είναι τουφέκι ακριβείας που χρησιμοποιείται από όλους τους κλάδους των Ενόπλων Δυνάμεων της Κούβας. Ο σχεδιασμός του ξεκίνησε προς το τέλος του 2001 και τις αρχές του 2002, και χρησιμοποιεί το διαμέτρημα 7.62×54mmR με έναν εσωτερικό γεμιστήρα χωρητικότητας 8 φυσιγγίων. Παρά το γεγονός ότι μπορεί να χρησιμοποιήσει διαφορετικούς τύπους διόπτρων, ακόμα και δυτικών προτύπων, το πρότυπό του είναι η PSO-1. Το όπλο έχει δείξει καλές επιδόσεις, αλλά λόγω της χώρας καταγωγής του έχει λάβει ελάχιστη προσοχή από τον διεθνή τύπο.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Rifle information Αρχειοθετήθηκε 2017-12-29 στο Wayback Machine.
* Overview and performance


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Alejandro Sniper Rifle  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Στις αγορές συναλλάγματος η γενική σχέση μεταξύ τρεχουσών και προθεσμιακών συναλλαγματικών ισοτιμιών προσδιορίζεται από το **θεώρημα ισοτιμίας των επιτοκίων** (interest rate parity theorem).Kıbrıs Türk devleti 

Σύμφωνα με το θεώρημα ισοτιμίας των επιτοκίων, οι επενδυτές θα πρέπει να κερδίζουν την ίδια απόδοση ανεξαρτήτως της χώρας επένδυσης, εφόσον έχει γίνει η κατάλληλη προσαρμογή κάθε φορά με βάση τον κίνδυνο της επένδυσης. Λαμβάνει υπόψη δηλαδή το γεγονός ότι επενδύοντας σε μια ξένη χώρα, η συνολική απόδοση επηρεάζεται και από τη διακύμανση της συναλλαγματικής ισοτιμίας μεταξύ του εγχώριου και ξένου νομίσματος. 
Η σχέση που εκφράζει το θεώρημα ισοτιμίας των επιτοκίων είναι η εξής:

**[*Προθεσμιακή συναλλαγματική ισοτιμία* / *Τρέχουσα συναλλαγματική ισοτιμία*] = (1 + *τρέχον εγχώριο επιτόκιο*) / (1 + *τρέχον ξένο επιτόκιο*)**

Στην παραπάνω σχέση η προθεσμιακή και η τρέχουσα συναλλαγματική ισοτιμία εκφράζονται σε μονάδες εγχώριου νομίσματος ανά μονάδα ξένου νομίσματος. Η σχέση ουσιαστικά υποδηλώνει ότι οι διαφορές στα επιτόκια μεταξύ δύο χωρών, συμψηφίζονται με τις αντίστοιχες διαφορές ανάμεσα στην προθεσμιακή και στην τρέχουσα συναλλαγματική ισοτιμία των νομισμάτων των δύο χωρών.
Εάν για κάποιο λόγο σε δεδομένη χρονική στιγμή δεν ισχύει η παραπάνω σχέση, θα λάβουν χώρα κερδοσκοπικές κινήσεις στις αγορές συναλλάγματος έως ότου ισχύσει. Το είδος αυτών των συναλλαγών το οποίο εν τέλει οδηγεί σε ισοτιμία μεταξύ των επιτοκίων ονομάζεται καλυμμένη κερδοσκοπία επιτοκίου (covered interest arbitrage).

Βιβλιογραφία
------------

* Eugene F. Brigham - Joel F. Houston: "Fundamentals of Financial Management", Harcourt College Publishers
* James C. Van Horne: "Financial Management and Policy", Prentice - Hall International Editions
* J. Fred Weston - Eugene F. Brigham: "Βασικές αρχές της χρηματοοικονομικής διαχείρισης και πολιτικής", Εκδόσεις Παπαζήση

Διαδικτυακές πηγές
------------------

*