recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Προς την Νίκη (εφημερίδα του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδος).

Το «**Προς την Νίκην**» είναι ελληνικό μηνιαίο χριστιανικό ορθόδοξο νεανικό περιοδικό με τόπο έκδοσης την Αθήνα και το οποίο κυκλοφορεί πανελλαδικά, καθώς και εκτός συνόρων της Ελλάδας.

Ιδιοκτήτης του περιοδικού είναι η Αδελφότης Θεολόγων «Ο Σωτήρ», που εδρεύει στην Αθήνα.

Άρχισε να κυκλοφορεί το 1960 και το Μάιο του 2009 συμπλήρωσε το 710ο τεύχος του. Έμβλημα του περιοδικού αποτελεί η σημαιοφόρος σάλπιγγα (με ελληνική σημαία τετράγωνη - φρουρίων) περιβαλλόμενη από δάφνη. Κάθε τεύχος είναι 36σέλιδο γραμμένο σε πολυτονικό. Περιέχει θέματα νεανικού και θρησκευτικού περιεχομένου και εικονογράφηση. Τα γραφεία του περιοδικού στεγάζονται εντός κτιρίου το οποίο και αποτελεί έδρα της αδελφότητας, επί της Οδού Ισαύρων, στα Εξάρχεια. Η συντακτική ομάδα του αποτελείται από, περίπου, δώδεκα εκπαιδευτικούς, μέλη είτε της ίδιας της αδελφότητας είτε συνεργαζόμενων γυναικείων αδελφοτήτων. Παρά το γεγονός πως, αρχικώς, το περιοδικό διέθετε δικό του τυπογραφείο εντός του κτιρίου της αδελφότητας, ωστόσο, στην πορεία, οικονομικές δυσχέρειες το υποχρέωσαν στην παύση των αυτόνομων εκτυπώσεων και στη συνεργασία με ιδιωτικά τυπογραφεία της ευρύτερης περιοχής.

Με την απόφαση Γ2/2745/1991 του Υπουργείου Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων, ανανεώθηκε η άδεια διανομής του περιοδικού στα σχολεία Στοιχειώδους και Μέσης εκπαίδευσης. Η ΟΛΜΕ (Ομοσπονδία Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης) κατήγγειλε τις περιπτώσεις διαμοίρασης του περιοδικού σε σχολεία..

Κριτική
-------

Το περιοδικό έχει συγκεντρώσει την κριτική του Τύπου πολλές φορές, κυρίως για το περιεχόμενό του, αλλά και για τις πρακτικές διάδοσής του στα σχολεία. Το 2005, χαρακτηρίστηκε από δημοσιογράφο της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας ως «χριστιανική προπαγάνδα σε σχολεία».

Ομώνυμη έκδοση του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδος
-----------------------------------------------

Με τον ίδιο τίτλο *Προς την Νίκη* κυκλοφορούσε και η καθημερινή εφημερίδα του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδος κατά την περίοδο 1948-1949. Σκοπός της εκδόσεως με το σύνθημα "*Όλοι στα άρματα! Όλα για τη νίκη!*" αποτελούσε η καθημερινή ενημέρωση των μαχητών του ΔΣΕ.

Σημειώσεις-παραπομπές
---------------------

1. ↑  «Προς τη Νίκη». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Μαΐου 2009. Ανακτήθηκε στις 25 Μαΐου 2009.
2. 1 2 3 4 5  «Προς τη Νίκη». *ΓΚΡΕΚΑ*. 14 Απριλίου 2015. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Δεκεμβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 27 Δεκεμβρίου 2021.
3. ↑  ΒΙΒΛΙΑ - ΕΝΤΥΠΑ - ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ
4. ↑  Μ. Παπουτσάκη «Χριστιανική προπαγάνδα σε σχολεία», ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ - 27/11/2005.
5. ↑  Μ. Παπουτσάκη «Χριστιανική προπαγάνδα σε σχολεία», ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ - 27/11/2005.
6. ↑  «Ιστορία και δράση του ΔΣΕ μέσα από τις σελίδες του ΑΣΚΙ». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Αυγούστου 2020.
7. ↑  «ΑΣΚΙ - Προς τη νίκη». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Οκτωβρίου 2012.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος του περιοδικού
Ο **Ουμάρ Ντιένγκ** (γεννημένος στις 30 Δεκεμβρίου 1972 στο Ντακάρ της Σενεγάλης) είναι πρώην Γάλλος ποδοσφαιριστής. Αγωνίστηκε με τα χρώματα της Γαλλίας ως αμυντικός στους Μεσογειακούς Αγώνες του 1993.

Συλλογική καριέρα
-----------------

Γεννημένος στο Ντακάρ της Σενεγάλης, ο Ντιένγκ ξεκίνησε την ενασχόληση με το ποδόσφαιρο σε νεαρή ηλικία από την ΑΣΚ Ζαν ντ'Αρκ. Ο νεαρός αμυντικός μετακόμισε στη Γαλλία σε ηλικία 15 ετών, όπου και υπέγραψε στη Λιλ ΟΣΚ, έπειτα από σχετική εισήγηση του Μπερνάρ Λαμά. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στη Λιγκ 1 με τη Λιλ το 1989. Έπειτα από αριθμό λίγων αναμετρήσεων με τη Λιλ, παραχωρήθηκε ως δανεικός στη Λουάν-Κουισό για διάστημα μίας σεζόν. Ο Ντιένγκ επέστρεψε στη Λιλ, όπου και παρέμεινε μέχρι τη μεταγραφή του στην Παρί Σεν Ζερμέν το 1996.

Ο Ντιένγκλ πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του στη γαλλική Λιγκ 1, ωστόσο αγωνίστηκε και για λογαριασμό της Σαμπντόρια της ιταλικής Σέριε Α, της Ρίζεσπορ, της Τραμπζονσπόρ και της Κόνιασπορ της Σούπερ Λιγκ Τουρκίας, καθώς και της Καβάλας της ελληνικής Σούπερ Λίγκας.

Διεθνής καριέρα
---------------

Ο Ντιένγκ αγωνίστηκε με τα χρώματα της Γαλλίας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1996 στην Ατλάντα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Carpentier, Stephane (1 Δεκεμβρίου 2008). «Oumar Dieng: E SONT-ILS DEVENUS ?» (στα Γαλλικά). La Voix des Sports.
2. ↑  «Stats Centre: Oumar Dieng Facts». Guardian.co.uk. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Σεπτεμβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου 2009.
3. ↑  «Oumar Dieng Biography and Statistics». Sports-reference.com. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Νοεμβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 8 Φεβρουαρίου 2011.
Συντεταγμένες: 25°21′N 69°44′E﻿ / ﻿25.350°N 69.733°E﻿ / 25.350; 69.733


Η **Ουμαρκότ** (ουρντού: عُمركوٹ) είναι πόλη της ομώνυμης περιοχής της επαρχίας Σιντ του Πακιστάν. Η πόλη είναι συγκοινωνιακά πλήρως συνδεδεμένη με άλλες μεγάλες πόλεις, όπως το Καράτσι και το Χαϊντεραμπάντ (της Σιντ). Είναι γνωστή για το μεγάλο πληθυσμό Ινδουϊστών που κατοικεί σε αυτή.

Παλαιότερα γνωστή ως Αμαρκότ, ήταν η πρωτεύουσα της Μεγάλης Σινδικής, περιλαμβάνοντας κάποια τμήματα του σημερινού ομόσπονδου κρατιδίου-πολιτείας Ρατζαστάν της Ινδίας. Υπήρξε ονομαστή κατά την εποχή των Μουγκάλ και της Βρετανικής Ινδίας. Ο αυτοκράτορας των Μουγκάλ Ακμπάρ γεννήθηκε στην Ουμαρκότ, όταν ο πατέρας του Χουμαγιούν κατέφυγε εκεί για να ξεφύγει από τη σύλληψη, μετά τη στρατιωτική του ήττα από τον Αφγανό πολέμαρχο Σερ Σαχ Σούρι. Ο Ράνα Πρασάντ, ο ινδουιστής κυβερνήτης του κρατιδίου του Ρατζαστάν στην περιοχή, τού έδωσε καταφύγιο. Αργότερα ο Ακμπάρ έγινε αυτοκράτορας των Ινδών και ήταν δημοφιλής τόσο στους ινδουιστές όσο και στους μουσουλμάνους υπηκόους του.

Η Ουμαρκότ έχει πολλά μέρη αρχαιολογικής αξίας όπως το μέρος όπου γεννήθηκε ο Ακμπάρ και το Οχυρό της Ουμαρκότ.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Umerkot στο Wikimedia Commons
Ο **Σάμπορ Α΄**, Sambor I, princeps Pomoranorum, Kασουβιανά Samb*ór I,* (π. 1150 – π. 1207) ήταν αντιβασιλιάς  της Πομερελίας από το 1180 μέχρι το τέλος του.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του δούκα Σομπιέσλαφ Α' και πρώιμος γόνος του Οίκου των Σαμποριδών, που πήρε το όνομά του. Σύμφωνα με το *Χρονικό ή Αρχείο των βασιλέων και πριγκίπων της Πολωνίας* (Chronica seu originale regum et principum Poloniae) του Βιντσέντυ Καντλούμπεκ, ο Σάμπορ Α΄ μεταξύ 1177 και 1180 αναγνωρίστηκε ως δούκας της Πομερελίας και διάδοχος του πατέρα του από τον Καζίμιρ Β΄ τον Δίκαιο Ύπατο Δούκα της Πολωνίας. Έμεινε στο Γκντανσκ, όπου προώθησε τη μετανάστευση Γερμανών εποίκων κατά τη διάρκεια του *προς Ανατολάς Εποικισμού* (Ostsiedlung) και ίδρυσε την εκκλησία του Αγίου Νικολάου περί το 1190. Αναφέρεται επίσης σε μία πράξη του 1186 ως ο ιδρυτής της Κιστερκιανής μονής στο Oλίβα, ένα υιικό μοναστήρι του Kόλμπατς.

Οικογένεια
----------

Ο Σάμπορ Α΄ ήταν νυμφευμένος και είχε δύο γιους, που απεβίωσαν σε νεαρή ηλικία. Το βιβλίο τεθνεώντων του 14ου αι. του αβαείου Ολίβα υποδηλώνει την ημερομηνία τού τέλους του με τις 7 Φεβρουαρίου 1207, ωστόσο ο Σάμπορ Α¨ πιθανότατα απεβίωσε υπό τη βασιλεία του Βλαντίσλαφ Γ΄ του Μακροσκελούς (1202–1206) Ύπατου Δούκα της Πολωνίας. Τον διαδέχθηκε ο μικρότερος αδελφός του Μέστβιν Α'.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος δουκάτων και δουκών της Πομερανίας

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 26  Νοεμβρίου 2018.
2. 1 2  dw.1119.
3. ↑  Loew PO: Danzig. Biographie einer Stadt, Munich 2011, p. 32: "Sambor [...] styled himself 'princeps Pomoranorum,' [...], but not 'dux,' which was the privilege of the Piasts."

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 88163561
* GND: 13809974X

 |

 |
Χάρτης ο οποίος απεικονίζει τις αρχαίες περιοχές της κεντρικής, δυτικής και βόρειας Ελλάδας.
Η **Παραυαία** ήταν αρχαία ελληνική περιοχή στην Ήπειρο. Η συγκεκριμένη περιοχή ενσωματώθηκε στη Μακεδονία το 350 π.Χ. ως μέρος της Άνω Μακεδονίας. Η θεσπρωτική φυλή η οποία την κατοικούσε ήταν γνωστή ως *Παραυαίοι*. Οι Παραυαίοι υπό τον βασιλέα Όροιδο, καθώς και 1.000 Ορέστες, σταλμένοι στον Όροιδο από τον Αντίοχο, τον βασιλέα τους, ενώθηκαν με τους Σπαρτιάτες υπό τον Κνέμο κατά την διάρκεια του τρίτου έτους του Πελοποννησιακού Πολέμου. Ο Ριανός (3ος αιώνας π.Χ.) τους χαρακτηρίζει ως θεσπρωτικό έθνος, ενώ κάτι ανάλογο πράττει και ο Στέφανος ο Βυζάντιος, κάνοντας αναφορά στον Ριανό. Η ονομασία τους, Παραυαίοι, σήμαινε, εκείνοι οι οποίοι κατοικούν πλησίον του Αώο, ποταμού της Ηπείρου.

Δείτε επίσης
------------

* Ορεστίδα
* Τυμφαία

Παραπομπές
----------

1. ↑  The Cambridge ancient history: The Hellenistic world, Part 2, by Frank William Walbank, 1989, ISBN 0-521-23446-8, page 461: "and Parauaea in the border country between Epirus and Macedonia"
2. ↑  Plutarch, Pyrrhus (ed. Bernadotte Perrin), 6, "demanded as a reward for his alliance Stymphaea and Parauaea in Macedonia..."
3. ↑  Aous flows, in the upper part A dictionary of Greek and Roman biography and mythology (ed. William Smith), "Amphilochia, and Ambracia, and likewise the districts of Tymphaea and Parauaea, which formed part of Macedonia itself. (Plut. Pyrrh. "
4. ↑  Epirus: the geography, the ancient remains, the history and topography of ..." by Nicholas Geoffrey Lemprière Hammond, 1967, page 703, "The Parauaei and the Celaethi held their Thesprotian name from a period which goes back to a time before..."
5. ↑  Thuc. 2.80
6. ↑  PARAVAEI
7. ↑  Rhianus Epic. Fragmenta, "Παραυαῖοι ἔθνος Θεσπρωτικόν"
O **Πέτρος** ή Πετρούτσο, ιταλ. Pietro ο Petruccio (π. 1310 - 20 Ιουνίου 1363) από τον Οίκο των Φαρνέζε ήταν συγκύριος τού Φαρνέζε, τού Κανίνο, της Ίσκια & τού Τσέλλερε, γενικός διοικητής τού Παπικού στρατού και γενικός στρατηγός της στρατού της Φλωρεντίας.

Βιογραφία
---------

Το 1338 στο Ορβιέτο μαζί με τον πατέρα του Νικόλαο έλαβε το μέρος των Μοναλντέσκι ντελλα Βιπέρα έναντι των Μοναλντέσκι ντελλα Τσερβάρα και δήλωσε εξεγερμένος. Το 1345 επέστρεψε στο Ορβιέτο και διορίστηκε ως διοικητής τού στρατού της κοινότητας, διοικώντας 5.000 άνδρες στην πολιορκία τού Καστιλιόν Φιορεντίνο. Το 1352 μπόρεσε να ανακτήσει το Ορβιέτο, που είχε παραδοθεί στην Περούτζια, αλλά απωθήθηκε από τον Πέπο Μοναλντέσκι ντελ Κάνε.

Το 1354 εισήλθε στην υπηρεσία τού καρδιναλίου Τζιλ ντε Αλμπόρνοτς στο Μιλάνο για να πολεμήσει εναντίον τού Μπερναμπό Βισκόντι αρχηγού των Γιβελλίνων (οπαδών τού Γερμανού βασιλιά). Το επόμενο έτος έγινε γενικός στρατηγός τού Παπικού στρατού και έλαβε το ήμισυ τού φέουδου Ονάνο στο Μάρκε. Το 1359 πάντα για τον Αλμπόρνοτς διοίκησε τις στρατιωτικές επιχειρήσεις εναντίον τού Φορλί και τού Φορλιμπόπολι, που επιτέθηκαν. Το επόμενο έτος ο Τζοβάννι Βισκόντι ντα Ολέτζο κύριος της Μπολόνια δήλωσε πόλεμο εναντίον τού Μπερναμπό Βισκόντι, με αντάλλαγμα την κυριότητα επί της πόλεως· όμως αναγκάστηκε να ζητήσει τη βοήθεια τού Αλμπόρνοτς, ο οποίος έστειλε τον Πέτρο Φαρνέζε να την καταλάβει.

Το 1361 ανέκτησε το Λούγκο, το Μπανιακαβάλλο και το Σολαρόλο, αλλά έπρεπε να επιστρέψει στην άμυνα της Μπολόνια, που απειλείτο από τον Βισκόντι. Ο τελευταίος ηττήθηκε τον επόμενο μήνα. Το 1362 διορίστηκε ως διοικητής τού Φλωρεντινού στρατού στον πόλεμο εναντίον της Πίζα. Ο Πέτρος κέρδισε αποφασιστική νίκη για την οποία αμοίφθηκε με ένα μνημείο, που εκτέλεσε ο Ορκάνια, που υπάρχει ακόμη στον καθεδρικό της Φλωρεντίας. Το 1363 ασθένησε από επιδημία πανώλης και απεβίωσε στο Καστελφιορεντίνο.

Πηγές
-----

* Ηouse of Farnese
Το **περιβαλλοντικό μονοπάτι** είναι μέθοδος εξερεύνησης της φύσης που χρησιμοποιείται συχνά στα περιβαλλοντικά προγράμματα των Κέντρων Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης.

Το μυστικό της μεθόδου είναι η κατευθυνόμενη ανακάλυψη της φύσης μέσα από προεπιλεγμένες διαδρομές.

Οι εκπαιδευτικοί δημιουργούν αυτές τις διαδρομές με κριτήριο την ποικιλομορφία ερεθισμάτων για τα παιδιά, λαμβάνοντας υπόψη την προσβασιμότητα, την ασφάλεια, τον βαθμό δυσκολίας και άλλα παιδαγωγικά κριτήρια.

Περιβαλλοντικό μονοπάτι μπορείτε να ζήσετε στο Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης Αρναίας με θέμα "ΤΟ ΔΑΣΟΣ" σε μια από τις βόρειες πλευρές του όρους Χολομώντας. Αντίστοιχα για όσους θέλουν να γνωρίσουν τον παραδοσιακό οικισμό της Αρναίας υπάρχει ένα μονοπάτι μέσα στην πόλη με θέμα "ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟΣ ΟΙΚΙΣΜΟΣ".
Σε κάθε περίπτωση το περιβαλλοντικό μονοπάτι συνοδεύεται από αντίστοιχο εκπαιδευτικό υλικό που παράγουν οι εκπαιδευτικοί και είναι ανάλογο με την ηλικία των μαθητών.

Για το ίδιο περιβαλλοντικό μονοπάτι υπάρχουν διαφορετικά πακέτα εκπαιδευτικού υλικού αν απευθύνεται σε παιδιά Δημοτικού Σχολείου, Γυμνασίου ή Λυκείου.
Ο **Πέτρος Φωκάς** (γεν. ανάμεσα 925 - 930 / θαν. 977) ήταν ευνούχος Βυζαντινός στρατηγός. Πατέρας του ήταν ο Λέων Φωκάς ο Νεότερος και η μητέρα του άγνωστη ενώ ήταν ανιψιός του αυτοκράτορα Νικηφόρου Β' Φωκά και μακρινός συγγενής του αυτοκράτορα Ιωάννη Α' Τσιμισκή. Είχε άλλα τέσσερα αδέλφια, τον πατρίκιο Νικηφόρο Φωκά, την Σοφία Φώκαινα, τον Βάρδα Φωκά τον νεότερο, και τον Μανουήλ Φωκά.

Η κατάκτηση της Αντιοχείας
--------------------------

Η κατάκτηση της Αντιοχείας
Το 969 ενώ η Αντιόχεια βρισκόταν υπό αραβική κυριαρχία, ο αυτοκράτορας Νικηφόρος Β' Φωκάς και ο στρατηγός Μιχαήλ Βούρτζης πολιορκούσαν την πόλη για πολλές μέρες μέχρι τη στιγμή που κατέφθασε ο Πέτρος Φωκάς με τα στρατεύματά του και άλωσε την πόλη.

Ρωσο-Βυζαντινοί Πόλεμοι
-----------------------

Η Μάχη της Αρκαδιούπολης (970)
Ο Πέτρος Φωκάς υπήρξε σημαντικός στρατηγός τόσο στη Μάχη της Αρκαδιούπολης (970) όσο και γενικά στον Ρωσο-Βυζαντινό Πόλεμο. Μαζί με τον αυτοκράτορα Ιωάννη Α' Τσιμισκή και τον Βάρδα Σκληρό, μπήκαν στην Αρκαδιούπολη και μετά άλωσαν τη Μεγάλη Πρεσλάβα (σημ. Βέλικι Πρέσλαβ) και το Δορύστολο (σημ. Σιλίστρα της Βουλγαρίας).

Πρώτα χρόνια του Βασιλείου Β' και θάνατος στη Μάχη των Ραγεών
-------------------------------------------------------------

Ο Πέτρος Φωκάς στάθηκε, από τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του Βασιλείου Β' του Βουλγαροκτόνου, στο πλευρό του νεαρού βασιλιά και αντιστάθηκε στον αποστάτη και επαναστάτη Βάρδα Σκληρό. Κέρδισε και έχασε πολλές μάχες ενώ στη Μάχη των Ραγεών σκοτώθηκε μαζί με τους περισσότερους Βυζαντινούς στρατηγούς της μάχης. Ο Πέτρος Φωκάς σκοτώθηκε με ένα ξίφος να διαπερνά και να τον αποκεφαλίζει την ώρα της μάχης.

Πηγές
-----

• Γκιστάβ Σλουμπερζέ, *Αυτοκράτωρ Νικηφόρος Φωκάς και η Βυζαντινή Εποποιία,* Α,Β τόμος, εκδ. Βεργίνα

• Γκιστάβ Σλουμπερζέ, *Αυτοκράτωρ Ιωάννης Τσιμισκής και η Βυζαντινή εποποιία,* Α,Β τόμος, εκδ. Βεργίνα

• Γκιστάβ Σλουμπερζέ, *Η Βυζαντινή Εποποιία: Βασίλειος Β' ο Βουλγαροκτόνος*, Α,Β τόμος, εκδ. Δημιουργία
Πλακί
Το **πλακί** είναι στυλ μεζέ που βρίσκεται στις ελληνική, τουρκική και βουλγαρική κουζίνες και μπορεί να αναφέρεται σε πολλά πιάτα που μαγειρεύονται σε σάλτσα από κρεμμύδι, σκόρδο, καρότο, πατάτα, τομάτα ή τοματοπελτέ, ζάχαρη και ελαιόλαδο. Τα φασόλια που παρασκευάζονται σε αυτό το στυλ (φασόλια πλακί, με λευκά φασόλια) σερβίρονται κρύα, γαρνιρισμένα με μαϊντανό και φέτες λεμονιού. Το πλακί με ψάρι είναι επίσης μια δημοφιλής συνταγή.

Γίγαντες πλακί

Δείτε επίσης
------------

* Γίγαντες πλακί
* Πιγιάζ, τουρκικό πιάτο με φασόλια

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Ψάρι πλακί στο φούρνο. Μμμμμ… φανταστικό!». *ixomageiremata.gr*. 20 Ιουνίου 2017.

Περαιτέρω ανάγνωση
------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Πλακί** |

* *The Sultan's Kitchen: A Turkish Cookbook*. Özcan Ozan. 2001. Εκδόσεις Periplus. (ISBN 978-962-593-944-5) ISBN 978-962-593-944-5
* *Συνοδευτικός Οδηγός για την Κωνσταντινούπολη και γύρω από τον Μαρμαρά*. John Freely, Susan Glyn. 2000. The Companion Guide. (ISBN 1-900639-31-9) ISBN 1-900639-31-9 .
* *International Dictionary of Food & Cooking: Ingredients, Additives*. Τσαρλς Γκόρντον Σινκλέρ. 1998. Taylor & Francis Cookery. (ISBN 1-57958-057-2) ISBN 1-57958-057-2.
Το ***Προς τους νέους, όπως αν εξ ελληνικών ωφελοίντο λόγων*** (ελληνιστική Κοινή *Πρὸς τοὺς νέους, ὅπως ἂν ἐξ ἑλληνικῶν ὠφελοῖντο λόγων*, λατ. *Oratio ad adolescentes de legendis libris Gentilium*), δηλαδή σε ελεύθερη μετάφραση «Προς τους εφήβους, για το πώς θα μπορούσαν να αντλήσουν όφελος από την κλασική ελληνική γραμματεία», είναι κείμενο και λόγος γραμμένος από τον Μέγα Βασίλειο. Κατά τον καθηγητή της Πατρολογίας Στυλιανό Παπαδόπουλο, γράφηκε μάλλον ανάμεσα στα έτη 359 καί 362, όταν ο Βασίλειος ασκήτευε στα «Άννησα καί στο ασκητήριο του Πόντου, όπου δεχόταν καί νουθετούσε νέους». Αντιθέτως, κατά τον θεολόγο Ιωάννη Σιδηρά συγγράφηκε το 363 ή το 364, δηλαδή μετά την έκδοση του διατάγματος του Αυτοκράτορα Ιουλιανού με το οποίο απαγορευόταν στους Χριστιανούς δασκάλους να διδάσκουν την κλασική αρχαιοελληνική γραμματεία στους νέους

Παρά το ότι ο Βασίλειος είναι περισότερο γνωστός για τα καθαρώς θρησκευτικά του κείμενα και λόγους, σε αυτή την προτροπή του προς την αρετή ενθαρρύνει την επιλεκτική μελέτη των μη χριστιανικών αρχαιοελληνικών κειμένων και διαβεβαιώνει τους νεαρούς αναγνώστες ότι, παρά τη μη χριστιανική προέλευσή τους, στα μέρη όπου οι ποιητές, οι ιστορικοί και οι φιλόσοφοι είναι συμβατοί με την ορθόδοξη χριστιανική σκέψη, θα μπορούσαν να μελετηθούν με κέρδος εφόσον εμφυσούν αρετή, σαν να βλέπει κάποιος την ανάκλαση του ήλιου στο νερό προτού δει τον ίδιο τον ήλιο.

Εκδόσεις με σχόλια
------------------

Το *Προς τους νέους...* εκδόθηκε τουλάχιστον 20 φορές στην περίοδο της Αναγεννήσεως. Μεταξύ των νεότερων εκδόσεων με σχόλια συγκαταλέγονται και οι εξής:

* Edward R. Maloney: *St. Basil the Great to students on Greek literature*, American Book Company, Νέα Υόρκη 1901 (online)
* Georg Büttner: *Basileios des Grossen Mahnworte an die Jugend uber den nützlichen Gebrauch der heidnischen Literatur*, Μόναχο 1908 (online)
* Fernand Boulenger: *Saint Basile: Aux jeunes gens sur la manière de tirer profit des lettres helléniques*, Collection Budé, Παρίσι 1935 (ανατυπώσεις 1952, 1965 και 2002)
* Mario Naldini: *Basilio di Cesarea: Discorso ai Giovani (Oratio ad adolescentes)*, *Biblioteca Patristica* 3, με τη λατινική εκδοχή του Λεονάρντο Μπρούνι, εκδ. Nardini, Φλωρεντία 1984
* *Βασιλείου του Μεγάλου: Προς τους νέους, όπως αν εξ ελληνικών ωφελοίντο λόγων*, εισαγωγή, ανάλυση, σχόλια, απόδοση στη δημοτική Βασιλείου Γ. Μπιλάλη, εκδ. «Γρηγόρη», Αθήνα 1966 & 1989, 128 σελ. ISBN 978-960-222-070-2

Παραπομπές
----------

1. ↑  Παπαδόπουλος, Στ.: *Πατρολογία Β΄*, Αθήνα 1990, σελ. 39

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Το πρωτότυπο ελληνικό κείμενο με υπερσυνδέσμους λεξικού στον ιστότοπο *Early Church Texts*
* Το πρωτότυπο ελληνικό κείμενο με απόδοση στη δημοτική του Β. Μουστάκη
* trans. Αγγλική μετάφραση του Roy J. Deferrari (1934)
* «The Life of St. Basil and the Address to Young Men», άρθρο του Frederick Morgan Padelford στο *Yale Studies in English*, τόμ. 15 (1902)
Ο **Πέτρος Σούγγαρης** (1933-2019) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, ο οποίος υπηρέτησε ως δήμαρχος Έδεσσας από το 1975 έως το 1989 και βουλευτής με το ΠΑΣΟΚ από το 1989 έως το 1996.

Πολιτική σταδιοδρομία
---------------------

Γεννήθηκε στην Έδεσσα και σπούδασε νομικά. Έγινε μέλος του ΠΑΣΟΚ το 1977 και μέλος της Ν.Ε. Πέλλας του κινήματος.

### Δήμαρχος

Για πρώτη φορά ήταν υποψήφιος στις δημοτικές εκλογές του 1964 και ήρθε 2ος με 36% έναντι 39% για τον ήδη υπηρετούντα δήμαρχο Γρηγόρη Ιατρόπουλο. Ο τελευταίος εξελέγη δήμαρχος με εσωτερική ψηφοφορία λαμβάνοντας 9 ψήφους έναντι 6 του Πέτρου Σούγγαρη.Από το 1964 έως την χούντα των Συνταγματαρχών, το 1967, διατέλεσε δημοτικός σύμβουλος.

Εξελέγη για πρώτη φορά δήμαρχος Έδεσσας το 1975 από τον 1ο γύρο με τον Προοδευτικό Συνδυασμό Εδεσσαίων, ο πρώτος εκλεγμένος δήμαρχος μεταπολιτευτικά. Επανεξελέγη με ποσοστό 100% το 1978, 60,8% το 1982 (στον 1ο γύρο με έναν νέο συνδυασμό, τη Δημοκρατική Έδεσσα) και με 56,9% στον 2ο γύρο το 1986. Κατά τη δημαρχία του, συνετέλεσε στην ανάπλαση του αστικού ιστού της πόλης.

### Βουλευτής

Πριν ενταχθεί στο ΠΑΣΟΚ, ο Σούγγαρης πολιτεύτηκε με την Ένωση Κέντρου - Νέες Δυνάμεις, το 1974, χωρίς να πετύχει να εκλεγεί βουλευτής, μόλις για 600 ψήφους, καθώς έλαβε συνολικά 2.942 ψήφους.
Παραιτήθηκε από δήμαρχος στα τέλη του 1988 προκειμένου να συμμετάσχει στις βουλευτικές εκλογές εκείνης της χρονιάς, στις οποίες και εξελέγη βουλευτής με το ΠΑΣΟΚ, υπηρετώντας στη Βουλή έως το 1996.

Θάνατος
-------

Ο Πέτρος Σούγγαρης απεβίωσε σε ηλικία 86 ετών στις 12 Ιανουαρίου 2019 και κηδεύτηκε από τον ιερό ναό Αγίας Σκέπης.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  ΑΠΕΒΙΩΣΕ Ο ΠΡΩΗΝ ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΕΔΕΣΣΑΣ ΚΑΙ ΠΡΩΗΝ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ ΣΟΥΓΓΑΡΗΣ ΠΕΤΡΟΣ-ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ Ν.Ε ΚΙΝ.ΑΛ ΠΕΛΛΑΣ, ifonitispellas, 13 Ιανουαρίου 2019, ανακτήθηκε στις 12 Νοεμβρίου 2022.
2. ↑  Βιογραφικά στοιχεία στο vouliwatch.gr, ανακτήθηκε στις 12 Νοεμβρίου 2022.
3. ↑  εφ. Μακεδονία, φύλλο 31ης Μαρτίου 1975, σελ. 4.
4. ↑  Αποτελέσματα δημοτικών εκλογών, ΕΕΤΑΑ, ανακτήθηκε στις 12 Νοεμβρίου 2022.
5. ↑  Διγκαβές, Κώστας (1986). *Οι Εκλογές στην Ελλάδα 1844-1985*. σελ. 75.
6. ↑  Κοινοβουλευτική θητεία Πέτρου Σούγγαρη, δικτυακός τόπος Βουλής των Ελλήνων, ανακτήθηκε στις 12 Νοεμβρίου 2022.
7. ↑  Απεβίωσε ο Πέτρος Σούγγαρης, πρώην βουλευτής και δήμαρχος Έδεσσας, pella24.gr, 13 Ιανουαρίου 2019, ανακτήθηκε στις 12 Νοεμβρίου 2022.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Φτωχότερη η Έδεσσα από τις απώλειες των Μάρκου Μέσκου και Πέτρου Σούγγαρη,meapopsi.gr, 25 Ιανουαρίου 2019, ανακτήθηκε στις 12 Νοεμβρίου 2022.
Ο **Πέτρος Σ. Σπανδωνίδης** (περ. 1890 – 2 Ιανουαρίου 1964) ήταν Έλληνας φιλόλογος, κριτικός της λογοτεχνίας και δοκιμιογράφος.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ο Πέτρος Σπανδωνίδης γεννήθηκε στη Ρουμανία, αλλά η καταγωγή του ήταν από το Μελένικο. Από την ηλικία των 15 περίπου ετών, το 1905, εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη, όπου και πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του. Αναγορεύθηκε διδάκτορας της Φιλοσοφικής Σχολής του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, ενώ είχε ήδη πραγματοποιήσει την εμφάνισή του στον χώρο των γραμμάτων το 1926 με δημοσιεύματα σε εφημερίδες και περιοδικά. Το 1932 υπήρξε συνιδρυτής των *«Μακεδονικών ημερών»*. Διακρίθηκε κυρίως για τις μελέτες του για την ποίηση και για τα δοκίμιά του επί θεμάτων της κλασικής και ευρωπαϊκής λογοτεχνίας, ενώ υπήρξε και τακτικός συνεργάτης των επιφυλλίδων της αθηναϊκής εφημερίδας *Η Καθημερινή*. Πέθανε στη Θεσσαλονίκη ως, συνταξιούχος πλέον, γυμνασιάρχης σε ηλικία 74 ετών.

Εργογραφία
----------

Ο Σπανδωνίδης κυκλοφόρησε πολλές από τις εργασίες του σε βιβλία, από τις οποίες οι κυριότερες είναι οι ακόλουθες:

### Δοκίμια

* *Το κλασσικό και ρομαντικό* (1938)
* *Τι είναι η λογοτεχνία* (1947)
* *Το θέμα της κριτικής* (1959)
* *Η μάχη για την ουσία* (1962)
* *Η ελληνικότητα* (1962)

### Μελέτες

* *Εισαγωγή στην αρχαία ελληνική τραγωδία* (1935)
* *Το κλέφτικο τραγούδι και η αρχαϊκή τέχνη* (1952)
* *Η νεώτερη ποίηση στην Ελλάδα* (1955)
* *Η μεσαιωνική λογοτεχνία* (1962)
* *Η σύγχρονη ποιητική γενεά* (1962)
* *Οι κλεφταρματολοί και τα τραγούδια τους* (1962)

### Αναλύσεις έργων

* *Διονύσιος Σολωμός* (1947)
* *Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, ο θεατής της γης* (1960)
* *Νίκος Καζαντζάκης, ο γιος της ανησυχίας* (1960)
* *Κ. Χρηστομάνος ή όνειρο και αγωνία* (1962)

Αποτίμηση
---------

Ο Σπανδωνίδης αξιολογείται ως ένας από τους σημαντικότερους νεοέλληνες κριτικούς, με γόνιμη επιρροή στα νεοελληνικά γράμματα. Προσαρμοσμένος στα νέα ρεύματα, στον χώρο των οποίων κινήθηκε με άνεση, μπόρεσε να επισημάνει τους αξιόλογους ποιητές της λεγόμενης τότε «μοντέρνας» ποίησης και να τους ερμηνεύσει με μεθοδικότητα και κατανόηση. Γενικότερα οι μελέτες και δοκίμια που έγραψε για την ποίηση, από εκείνη της αρχαίας τραγωδίας ως τη μεσαιωνική και εκείνη των κλέφτικων τραγουδιών, αποτελούν υπόδειγμα κριτικού ύφους. Το ίδιο και οι αναλύσεις του έργου των Σολωμού, Παπαδιαμάντη, Χρηστομάνου και ιδιαίτερα του Ν. Καζαντζάκη, η οποία και τιμήθηκε με το κρατικό βραβείο. Κατορθώνει οι «επιμέρους» πιθανές διαφορετικές απόψεις του αναγνώστη να ατονούν, καθώς η κομψή γραφή, η νηφαλιότητα και η όλη συγκρότηση των δοκιμίων του τελικά κυριαρχούν. Γράφηκε ότι ο Σπανδωνίδης είναι ένας από τους λίγους `Ελληνες κριτικούς και δοκιμιογράφους με «ευρωπαϊκότητα συνείδησης και εποπτείας». Ο κριτικός Σπανδωνίδης έχει εξάλλου να επιδείξει και προσωπικές αντιλήψεις αισθητικής, που συνθέτουν το ιδιόμορφο κριτικό του έργο.

Πηγές
-----

* Γιαλουράκης, Μ.: Το λήμμα του για τον Σπανδωνίδη στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 20 (1975), σελ. 734
* *Η Καθημερινή*, 4 Ιανουαρίου 1964

Eξωτερικές Συνδέσεις
--------------------

* Οι Έλληνες στη Ρουμανία το 19ο αιώνα[*νεκρός σύνδεσμος*]
Η **προπονητική καλαθοσφαίρισης** είναι η πράξη της καθοδήγησης και της στρατηγικής της συμπεριφοράς μίας ομάδας καλαθοσφαίρισης ή ενός μεμονωμένου καλαθοσφαιριστή. Η προπόνηση μπάσκετ περιλαμβάνει συνήθως τη βελτίωση των ατομικών και ομαδικών επιθετικών και αμυντικών δεξιοτήτων, καθώς και τη συνολική φυσική κατάσταση. Οι προπονητές έχουν επίσης την ευθύνη να βελτιώσουν την ομάδα τους μέσω της ανάπτυξης των παικτών, της στρατηγικής και της διαχείρισης του παιχνιδιού. Οι προπονητές επίσης διδάσκουν και εμπνέουν την ομάδα τους να δώσει τον καλύτερό της εαυτό.

Η προπόνηση εκτελείται συνήθως από ένα άτομο, συχνά με τη βοήθεια ενός ή περισσότερων βοηθών.

Προπονητικά εργαλεία
--------------------

Ένα πίνακας ξηρής διαφραφής ή υπολογιστής ταμπλέτα με το περίγραμμα γηπέδου καλαθοσφαίρισης χρησιμοποιείται συχνά στη μέση του παιχνιδιού για να περιγράψει τα παιχνίδια και να δώσει μία γενική εικόνα της στρατηγικής της αντίπαλης ομάδας. Οι προπονητές καταστρώνουν στρατηγικές και ανιχνεύουν τις αντίπαλες ομάδες και βρίσκουν τρόπους για να τις νικήσουν όσο το δυνατόν πιο εύκολα. Ταυτόχρονα, παραβλέπουν τη δική τους προσωπική ομάδα για να ξεκινήσουν τους πέντε καλύτερους παίκτες (μόνο πέντε παίκτες μπορούν να βρίσκονται στο παρκέ ταυτόχρονα). Οι προπονητές, επίσης, πρέπει να γνωρίζουν τους αναπληρωματικούς παίκτες που πρέπει να βάζουν κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού, ώστε να είναι φρέσκοι.

Ένας σχεδιαστής ασκήσεων χρησιμοποιείται για να σχεδιάζει ασκήσεις, παιχνίδια και πληροφορίες. Οι προπονητές χρησιμοποιούν επίσης διαχειριστές αρχείων για να αποθηκεύουν όλο το υλικό προπόνησης σε ένα μέρος και να έχουν πρόσβαση από οπουδήποτε. Οι σχεδιαστές χρησιμοποιούνται επίσης για την εκπόνηση στρατηγικών και σχεδίων παιχνιδιού.

Ο προπονητής κολεγιακού μπάσκετ Τζον Γούντεν, περνούσε δύο ώρες κάθε πρωί με τους βοηθούς του σχεδιάζοντας λεπτό προς λεπτό την προπόνηση της ημέρας σε κάρτες τριών επί πέντε. Κρατούσε κάθε κάρτα χρόνο με το χρόνο για να προσαρμόζεται και να βελτιώνεται. Προπονούσε τους παίκτες του με "πνευματική και συναισθηματική" προετοιμασία, κάνοντας πάντα την προπόνηση πιο έντονη από το παιχνίδι. Οι παίκτες έτρεχαν πιο γρήγορα από ό,τι απαιτούσε ένα παιχνίδι, ώστε να είναι προετοιμασμένοι να κυριαρχήσουν στο παιχνίδι.

Προπονητικά βραβεία
-------------------

* Βραβείο προπονητή της χρονιάς στο NBA
* Βραβείο προπονητή της χρονιάς στην Ευρωλίγκα
* Βραβείο προπονητή της χρονιάς στο ABA *(δεν δίνεται πλέον*)

Δείτε επίσης
------------

* Επικεφαλής προπονητής
* Προπονητής (άθλημα)

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Coyle, Daniel. *The Talent Code*. Bantam Books. σελίδες 169. ISBN 9780553906493.
Η **Σάντα Κολόμα ντ'Αντόρρα** (καταλανικά: Santa Coloma d'Andorra‎), ή αλλιώς **Σάντα Κολόμα**, είναι πόλη της Ανδόρρας στην ενορία της Ανδόρρα λα Βέλια, κοντά στον ποταμό Γκραν Βαλίρα και 2 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα, Ανδόρρα λα Βέλια. Σύμφωνα με την απογραφή του 2019 έχει 3.057 κατοίκους.

Γεωγραφία
---------

Στα δυτικά του βρίσκονται τα ορεινά χωριά Αϊσάς, Μπισεσάρι και Κανόλικ στην Ανδόρρα και Ος ντε Σιβίς στην Ισπανία.

Αξιοσημείωτα κτίρια
-------------------

Στην πόλη βρίσκεται η ιστορική εκκλησία της Σάντα Κολόμα που ορίστηκε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO στις 22 Φεβρουαρίου 1999 στην Πολιτιστική κατηγορία.

* Το εξωτερικό της εκκλησίας της Σάντα ΚολόμαΤο εξωτερικό της εκκλησίας της Σάντα Κολόμα

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Andorra: Parishes & Major Places - Population Statistics, Maps, Charts, Weather and Web Information». *citypopulation.de*. Ανακτήθηκε στις 19 Αυγούστου 2020.
2. ↑  «Ensemble historique de Santa Coloma». *UNESCO World Heritage Centre* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 19 Αυγούστου 2020.
Ο **σερ Πόλιας Ματάνε** (*Sir Paulias Nguna Matane*, 21 Σεπτεμβρίου 1931 -12 Δεκεμβρίου 2021 ) ήταν ο Γενικός Κυβερνήτης στην Παπούα Νέα Γουινέα από το 2004 ως τις 13 Δεκεμβρίου 2010. Ίδρυσε το πρακτορείο ειδήσεων *Ηνωμένο Πρακτορείο Ειδήσεων της Μελανησίας* (United News Agency of Melanesia). Έχει συγγράψει συνολικά 44 βιβλία. Είναι παντρεμένος με τη Λαίδη Κανάντια.

Καριέρα
-------

Γεννήθηκε το 1931 και έγινε Γενικός Κυβερνήτης στις 29 Ιουνίου του 2004. Εξελέγη από το Κοινοβούλιο στις 27 Μαΐου 2004, με 50 ψήφους, ενώ ο αντίπαλός του, Σερ Πάτο Κακεράγια, έλαβε 46 ψήφους. Οι απόπειρες για εκλογή ενός Γενικού Κυβερνήτη είχαν αποτύχει τους προηγούμενους 6 μήνες εξαιτίας συνταγματικών κωλυμάτων. Μετά την εκλογή του Ματάνε, ο Κακαράγια αμφισβήτησε την εκλογή στο Ανώτατο Δικαστήριο, επιζητώντας να ακυρωθεί. Ο Ματάνε ορκίστηκε στις 29 Ιουνίου του 2004, παρά το γεγονός ότι η δικαστική προσφυγή κατά της εκλογής του ήταν σε εξέλιξη. Η επίσημη τοποθέτησή του στο αξίωμα του Γενικού Διοικητή έγινε από τη βασίλισσα Ελισάβετ Β΄ στις 13 Οκτωβρίου 2004. 
Στις 13 Δεκεμβρίου 2010 το Ανώτατο Δικαστήριο έκρινε ομόφωνα ότι ο επαναδιορισμός του Γενικού Κυβερνήτη Ματάνε στο αξίωμά του ήταν αντισυνταγματικός εξαιτίας του ότι η ψηφοφορία δεν ήταν μυστική. Συνακόλουθα ο Ματάνε παραιτήθηκε και προσωρινά στο αξίωμά του ανέλαβε ο Τζέφρι Νέιπ.  Απεβίωσε σε ηλικία 90 ετών στις 12 Δεκεμβρίου 2021

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.looppng.com/png-news/sir-paulias-passes-107643. Ανακτήθηκε στις 13  Δεκεμβρίου 2021.
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 24  Ιουνίου 2019.
3. ↑  Ανακτήθηκε στις 22  Αυγούστου 2022.
4. ↑  "Further hold-up in finalizing PNG governor-general appointment", *Papua New Guinea Post-Courier* web site (nl.newsbank.com), 31-5-2004.
5. ↑  "Papua New Guinea governor-general sworn in, legal challenge continues", Radio Australia (nl.newsbank.com), 29-6-2004.
6. ↑  "New Papua New Guinea governor-general officially invested by the Queen", *Papua New Guinea Post-Courier* web site (nl.newsbank.com), 15-10-2004.
7. ↑  «Radio Australia». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Ιουλίου 2011. Ανακτήθηκε στις 16 Δεκεμβρίου 2010.
8. ↑  Kellerton, Marysila (12 Δεκεμβρίου 2021). «Sir Paulias Passes On». *Loop PNG* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 2021. [*νεκρός σύνδεσμος*]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Paulias Matane στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 23416674
* LCCN: n79053910
* ISNI: 0000 0000 8433 2141
* GND: 1078288992
* NDL: 00449107

 |

 |
Η **παλάμη** ως μέτρο μήκους μικρών διαστάσεων είναι καθιερωμένο από την αρχαιότητα. Η σύγχρονη χρήση αυτής της μονάδας μέτρησης είναι περιορισμένη μόνο στα αγγλικά συστήματα μέτρησης και στο ναυτικό. Δεν περιλαμβάνεται στο Διεθνές σύστημα μονάδων μέτρησης.

Η μονάδα αυτή βασίζεται στο μέσο πλάτος της ανδρικής παλάμης εξ ου και η ονομασία της. Οι αρχαίοι Έλληνες την αποκαλούσαν «*παλαιστή*», ή «*δώρο*», ή «*δοχμή*» και την εκλάμβαναν ως υποδεέστερη μονάδα του ποδός, το τέταρτο αυτού, περίπου ίσο με 77 χιλιοστά. Ο Ηρόδοτος (Α, 50) τη θεωρεί ισοδύναμη με το πλάτος 4 δακτύλων εξ ου φερόμενη και με την ονομασία «*πελαστή*».  
 
Αντίθετα οι Ρωμαίοι που την είχαν σε χρήση και την αποκαλούσαν «*palmus*» την διέκριναν σε «*palmus minor*» (= παλάμη μικρή), που ισοδυναμούσε με τέσσερις δακτύλους ή το ¼ του ποδός, ισοδύναμο σήμερα με 0,0739 του μέτρου και σε «*palmus major*» (= παλάμη μεγάλη), που αντιστοιχούσε προς 12 δακτύλους δηλαδή με ¾ του ποδός και που ισοδυναμούσε με 0.2219 του μέτρου.

Εκ της τελευταίας προήλθε η "ιταλική παλάμη" «*palmo*» που όμως δεν ήταν ενιαία μονάδα σε όλη την Ιταλία. Στη νεότερη Ρώμη ήταν ίση με 0,223 μ. στη Σαρδηνία ίση με 0,248 μ. στο Παλέρμο ήτα ίση με 0,258 μ. στη Νάπολη ίση με 0,263 μ. και στη Νίκαια ήταν ίση με 0,261μ.Η ιταλική παλμο χρησιμοποιείται ιδιαίτερα στα λατομεία στην εξαγωγή μαρμάρων όπου ισούται με 0,25 μ, όπου 64 κυβικές παλάμες ισούνται με ένα κυβικό μέτρο.

Στη περίοδο των ιστιοφόρων πλοίων η παλάμη είχε καθιερωθεί από τη Γαλλία ως η βασική μονάδα μέτρησης του μήκους των κεραιών (οριζόντιων δοκών) καθώς και της διαμέτρου των ιστίων (πανιών) που φέρονταν υπ΄ αυτών, η οποία και λαμβάνονταν ίση προς 0,29 μ.

Τέλος στην Ισπανία, Πορτογαλία και Λατινική Αμερική (Βραζιλία) η παλάμη ήταν ίση με 0, 2195, στην Αγγλία και ΗΠΑ, καλούμενη «παλμ» ήταν ίση με 0,0762 η ελάσσων και 0,1016 η μείζων. Στις δε Κάτω Χώρες και Ελλάδα η χρήση της παλάμης γίνεται ως ισοδύναμη με το δέκατο του μέτρου, ήτοι 10 εκατοστά υποδιαιρούμενη σε δέκα δακτύλους ή 100 γραμμές

Πολλαπλάσια μέτρα της παλάμης, περισσότερο σε λαϊκή χρήση, χωρίς επίσημη αναγνώριση και απόδοση σε μέτρα, είναι: 

1. το "διάστημα" ή "σπιθαμή", μετρούμενη σε διάσταση των δακτύλων από την άκρη του αντίχειρα μέχρι την άκρη του μικρού ή λιχανού (= 2 παλάμες),
2. ο "πήχης" (πῆχυς) μετρούμενος από τον αγκώνα μέχρι την άκρη του μεσαίου (= 2 σπιθαμές ή 4 παλάμες),
3. το "τρισπίθαμο" (το μήκος του χεριού από του ώμου), και
4. ή "έκταση χειρών" (= 8 σπιθαμές ή 16 παλάμες).

Εκφράσεις
---------

Η παλάμη ως μέτρο στις δημώδεις ελληνικές εκφράσεις λέγεται και **ρούπι**, π.χ. "*ρούπι να μη το κουνήσεις!*" (= να μη μετακινηθείς ούτε 10 εκατοστά!).

Πηγές
-----

* "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ.15ος, σελ.358.@
* "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" τομ.ΙΘ΄, σελ.438.
Στην Ελληνική μυθολογία ο **Πόλτυς** ήταν μυθικός βασιλιάς της Αίνου στην αρχαία Θράκη.

Γιος του Ποσειδών και αδελφός του Σαρπηδόνα ήταν βασιλιάς της πόλης Αίνου που ονομάστηκε *Πολτυβία* από το όνομα του. Περνώντας ο Ηρακλής από τη Θράκη γυρίζοντας από τις Αμαζόνες με τη ζώνη της Ιππολύτης, σκότωσε τον αδελφό του Σαρπηδόνα σαν υβριστή και από τότε η ακτή ονομάστηκε Σαρπηδονία. Μετά ο Ηρακλής πέρασε στη Θάσο που κατοικούνταν από Θράκες τους υπέταξε και την έδωσε στον Ανδρόγεω.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  [...] καὶ προσίσχει Αἴνῳ, ἔνθα ξενίζεται ὑπὸ Πόλτυος. ἀποπλέων δὲ ἐπὶ τῆς ἠιόνος τῆς Αἰνίας Σαρπηδόνα, Ποσειδῶνος μὲν υἱὸν ἀδελφὸν δὲ Πόλτυος, ὑβριστὴν ὄντα τοξεύσας ἀπέκτεινε. καὶ παραγενόμενος εἰς Θάσον καὶ χειρωσάμενος τοὺς ἐνοικοῦντας Θρᾷκας ἔδωκε τοῖς Ἀνδρόγεω παισὶ κατοικεῖν. ἐκ Θάσου δὲ ὁρμηθεὶς ἐπὶ Τορώνην Πολύγονον καὶ Τηλέγονον, τοὺς Πρωτέως τοῦ Ποσειδῶνος υἱούς, παλαίειν προκαλουμένους κατὰ τὴν πάλην ἀπέκτεινε. [...] Απολλόδωρου Βιβλιοθήκη Β' [Β 5,9]
Άθλημα Πόλο με Άλογο
Το **πόλο με άλογα** υπήρξε ολυμπιακό άθλημα σε πέντε προπολεμικές Ολυμπιάδες. Είναι ένα από τα πρώτα ομαδικά αθλήματα με βαθιές βασιλικές ρίζες. Μπορεί να συναντήσει κάποιος αναφορές ακόμη και στην εποχή του βασιλιά της Περσίας, Δαρείου. Στον Μεσαίωνα ευδοκιμούσε από την Κωνσταντινούπολη ως την Ιαπωνία. Και δεν είναι επίσης τυχαίο ότι σε πολλά παλάτια της Ευρώπης υπήρξε ιδιαίτερα δημοφιλές τον 18ο αλλά και τον 19ο αιώνα.

Τα πρώτα του χρόνια
-------------------

Το 1989 οι Βρετανοί οργάνωσαν το πρώτο πόλο κλαμπ στο Silchar Αρχειοθετήθηκε 2020-01-03 στο Wayback Machine. , κοντά στο **Manipur** και δημιούργησαν και τους κανονισμούς του παιχνιδιού. Οι σημερινοί κανονισμοί, παρά το γεγονός ότι έχουν τη βάση τους σε αυτούς, άλλαξαν πάρα πολύ από χρόνο σε χρόνο. Παλιότερα , οι πρώτες ομάδες αποτελούνταν από εννιά άνδρες, οι οποίοι ίππευαν μικρά πόνι με ύψος 12 παλαμών(hands).Στην συνέχεια των χρόνων το ύψος έγινε 14.2.Μετά και το 1919 τα όρια ύψους καταργήθηκαν και σήμερα τα πόνι μπορούν να παίζουν πόλο επιτυχώς όσο μεγαλόσωμα και αν είναι. Και όσο τα πόνι μεγαλώνουν , τόσο μίκραιναν οι ομάδες , ώσπου έφθασαν στο σημερινό αριθμό των τριών παικτών σε μία ομάδα.

Κανόνες Παιχνιδιού
------------------

Το έφιππο πόλο δεν είναι πολύ αντίθετο από το χόκεϊ , μόνο που παίζεται πάνω σε άλογο. Σκοπός του είναι να πετύχει κάποιος γκολ στο τέρμα σε μία μεγάλη αρένα των 300 γιαρδών, περίπου **275 μέτρων μήκους**.

Και όλα αυτά γίνονται μ ένα μπαστούνι από μπαμπού που ονομάζεται "Mallet".Το παιχνίδι χωρίζεται σε περιόδους των 7,5 λεπτών , που ονομάζονται στη διεθνή ορολογία του πόλο «Chukkers». Τα περισσότερα παιχνίδια διαρκούν 4 «Chukkers» , ενώ οι μεγάλοι διεθνείς αγώνες διαρκούν έξι ή οχτώ «Chukkers».

Πηγές
-----

1. Αρχειοθετήθηκε 2019-12-24 στο Wayback Machine.
2. 
3. 

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* GND: 4247506-5
* BNF: cb11940205z (data)
* NDL: 00661917

 |

 |
Συντεταγμένες: 52°14′33.00″N 21°0′50.00″E﻿ / ﻿52.2425000°N 21.0138889°E﻿ / 52.2425000; 21.0138889

Το **Παλάτι Ποτότσκι** (πολωνικά: Pałac Potockich‎) είναι μεγάλο μπαρόκ παλάτι στη Βαρσοβία της Πολωνίας, το οποίο βρίσκεται στην οδό Κρακόφσκιε Πσεντμιέστσιε 15, ακριβώς απέναντι από το Προεδρικό Παλάτι. Χτίστηκε αρχικά για την οικογένεια Ντύνχοφ και την διαδέχθηκε η οικογένεια Ποτότσκι στα τέλη του 18ου αιώνα. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, έγινε η έδρα του Υπουργείου Πολιτισμού και Τέχνης. Σήμερα, είναι η έδρα του Υπουργείου Πολιτισμού και Εθνικής Κληρονομιάς (Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego).

Ιστορία
-------

Το αρχικό κτίριο που βρισκόταν εκεί που βρίσκεται τώρα το παλάτι κάηκε από τις σουηδικές και βρανδεμβουργιανές δυνάμεις τη δεκαετία του 1650. Το νέο κτίριο παραγγέλθηκε από τον Έρνεστ Ντύνχοφ και η κατασκευή ξεκίνησε το 1693 υπό τον αρχιτέκτονα Τζοβάνι Πιόλι. Από το 1731 ανήκε στον Άουγκουστ Αλεξάντερ Τσαρτορίσκι.

 Το Παλάτι Ποτότσκι το 1762
 Εσωτερική αυλή
Υπό την οικογένεια Τσαρτορίσκι, το παλάτι υποβλήθηκε σε αρκετές ανακαινίσεις. Το 1760 η πρόσοψη του κτιρίου ανακαινίστηκε και προστέθηκαν νέα βοηθητικά κτίρια και δύο πτέρυγες που βλέπουν στο δρόμο, τελειωμένα με ορόφους κιόσκια με στεγασμένες σοφίτες βασισμένα σε σχέδια του Γιάκουμπ Φοντάνα. Ανάμεσά τους ανεγέρθηκε ένα φρουραρχείο (1763) με γλυπτά του Σεμπάστιαν Ζέισλ και δύο πύλες σε κάθε πλευρά. Η διάταξη έχει σχήμα πετάλου, με κεντρικό τμήμα και δύο πλαϊνά φτερά. Το κτίριο βρισκόταν πίσω από το δρόμο από μια αυλή, προστατευμένη από έναν φράχτη από σφυρήλατο σίδερο με μια πύλη. Ο φράχτης σχεδιάστηκε σε στυλ νεοροκοκό από τον Λεάντρο Μαρκόνι.

Το Παλάτι Ποτότσκι γκρεμίστηκε το 1944 από τους Γερμανούς, μετά την κατάρρευση της Εξέγερσης της Βαρσοβίας. Ξαναχτίστηκε μετά τον πόλεμο το 1948-1950, σύμφωνα με σχέδιο του Γιαν Ζαχφατόβιτς.

Δείτε επίσης
------------

* Παλάτι Ποτότσκι (Λβιβ)

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Ανακτήθηκε στις 8  Μαρτίου 2017.
2. ↑  «Pałac Potockich» (στα pl). *www.ewarszawa.com*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2011-09-29.. Ανακτήθηκε στις 2009-03-29.
3. ↑  «Pałac Potockich» (στα pl). *www.warszawa1939.pl*.. Ανακτήθηκε στις 2009-03-29.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Παλάτι Ποτότσκι (Βαρσοβία)** |

* Παλάτι Ποτότσκι Αρχειοθετήθηκε 2010-09-21 στο Wayback Machine.
* Πληροφορίες στο warszawa1939.pl (πολωνικά)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 309611460
* GND: 1052972063

 |

 |
Το **παλάτι Μιραμπέλ** (γερμανικά: *Schloss Mirabell*) είναι ένα ιστορικό κτίριο στην πόλη του Σάλτσμπουργκ, στην Αυστρία. Το παλάτι με τους κήπους του είναι ένα διατηρητέο ​​μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς και μέρος του Ιστορικού Κέντρου της πόλης του Σάλτσμπουργκ, που αποτελεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.

Χτίστηκε περίπου το 1606 έξω από τα μεσαιωνικά τείχη του Σάλτσμπουργκ, σύμφωνα με ιταλικά και γαλλικά πρότυπα, κατ' εντολή του Πρίγκιπα-Αρχιεπισκόπου Βολφ Ντίτριχ Ράιτεναου ως κατοικία για την ερωμένη του, Σαλόμ Αλτ. Όταν ο Ράιτεναου καθαιρέθηκε και συνελήφθη το 1612, η Αλτ και η οικογένειά της εκδιώχθηκε και το παλάτι έλαβε το σημερινό του όνομα από την ιταλική γλώσσα: *mirabile, bella* σημαίνει "καταπληκτικό", "υπέροχο". Μετά το 1710 ανακατασκευάστηκε σε πλούσιο μπαρόκ στιλ, σύμφωνα με σχέδια του Γιόχαν Λούκας Βον Χίντεμπραντ. Την 1η Ιουνίου 1815 γεννήθηκε εδώ ο μετέπειτα βασιλιάς της Ελλάδας, Όθωνας, ενώ ο πατέρας του, πρίγκιπας-διάδοχος Λουδοβίκος Α΄ της Βαυαρίας, του Οίκου του Βίττελσμπαχ, υπηρετούσε ως τοποτηρητής στην πρώην εκλογική περιφέρεια του Σάλτσμπουργκ. Η σημερινή νεοκλασική του εμφάνιση χρονολογείται περίπου στο 1818, όταν το κτίριο αποκαταστάθηκε μετά από πυρκαγιά.

Παλάτι Μιραμπέλ 
Στους γεωμετρικά διαμορφωμένους κήπους του βρίσκονται αγάλματα που απεικονίζουν πρόσωπα της μυθολογίας και χρονολογούνται από το 1730, καθώς και τέσσερα συμπλέγματα (Αινείας, Ηρακλής, Πάρης και Πλούτων) φιλοτεχνημένα από τον Ιταλό γλύπτη Οττάβιο Μόστο, από το 1690.

Στο παλάτι γυρίστηκαν πολλές σκηνές από το μιούζικαλ *Η Μελωδία της Ευτυχίας*, ενώ σήμερα αποτελεί δημοφιλές σημείο τέλεσης γάμων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Γερμανικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά) *archINFORM*. 9485. Ανακτήθηκε στις 31  Ιουλίου 2018.
2. ↑  *Wiki Loves Monuments monuments database*. 18  Αυγούστου 2017. tools.wmflabs.org/heritage/api/api.php?action=search&format=json&srcountry=at&srlanguage=de&srid=68591.

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Παλάτι Μιραμπέλ** |


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 139689569
* LCCN: n91007724
* GND: 4251010-7

 |

 |
Διοίκηση Έντμοντον, 1915 – εθνικιστική παραστρατιωτική ομάδα που δεν συνδέεται επίσημα με τον Καναδικό Στρατό.
Η **Παραστρατιωτική οργάνωση** είναι στρατιωτικό σώμα του οποίου η οργανωτική δομή, τακτική, εκπαίδευση και λειτουργία ταυτίζεται με αυτήν ενός τακτικού στρατού, αλλά δεν είναι επίσημα μέρος των ενόπλων δυνάμεων της χώρας. Τα Waffen-SS αποτελούν, ίσως, την πιο γνωστή παραστρατιωτική οργάνωση στη νεότερη ιστορία.

Σύμφωνα με τον Νόμο του πολέμου, οι παραστρατιωτικές οργανώσεις μπορούν να ενσωματωθούν στις επίσημεςΈνοπλες δυνάμεις.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «paramilitary». *Oxford English Dictionary* (3rd έκδοση). Oxford University Press. Ιουνίου 2011 [online edition; original published in June 2005]. Ανακτήθηκε στις 13 Σεπτεμβρίου 2011. Designating, of, or relating to a force or unit whose function and organization are analogous or ancillary to those of a professional military force, but which is not D regarded as having professional or legitimate status.
2. ↑  McNab 2009, σελίδες 56, 57, 66.
3. ↑  «Customary IHL - Section B. Incorporation of paramilitary or armed law enforcement agencies into armed forces». Icrc.org. Ανακτήθηκε στις 27 Ιουλίου 2013.
Συντεταγμένες: 17°30′17″N 88°11′12″W﻿ / ﻿17.50472°N 88.18667°W﻿ / 17.50472; -88.18667

Η **Πόλη της Μπελίζ** είναι η μεγαλύτερη πόλη της Μπελίζ. Σύμφωνα με ανεπίσημες εκτιμήσεις ο πληθυσμός της Πόλης της Μπελίζ είναι παραπάνω από 70.000 κατοίκους. Βρίσκεται στις εκβολές του ποταμού Μπελίζ στην ακτή της Καραϊβικής. Η πόλη είναι το κύριο λιμάνι της χώρας και το οικονομικό και βιομηχανικό κέντρο της. Πολλά κρουαζιερόπλοια αγκυροβολούν έξω από το λιμάνι και την τάση από τους ντόπιους. Η πόλη καταστράφηκε σχεδόν ολοκληρωτικά όταν ο τυφώνας Χάτι, σάρωσε την πόλη στις 31 Οκτωβρίου 1961. Ήταν η πρωτεύουσα της τότε Βρετανικής Ονδούρας (όπως ονομαζότανε τότε η Μπελίζ), μέχρις ότου η κυβέρνηση μετακινήθηκε στην νέα πρωτεύουσα το Μπελμοπάν το 1970.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Belize City στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 131380456
* LCCN: n82235259

 |

 |
Συντεταγμένες: 42°30′44″N 41°52′27″E﻿ / ﻿42.51222°N 41.87417°E﻿ / 42.51222; 41.87417

Το Παλάτι Νταντιάνι
Το **Παλάτι Νταντιάνι – Ιστορικό και Αρχιτεκτονικό Μουσείο** ( γεωργιανά: დადიანების სასახლეთა ისტორიულ-არქიტექტურული მუზეუმი) είναι ένα Γεωργιανό εθνικό μουσείο που βρίσκεται στο Ζουγκντίντι, στην περιοχή Σαμεγκρέλο-Ζέμο Σβανέτι της Γεωργίας.  Θεωρείται ως ένα από τα πιο επιφανή ανάκτορα στον Καύκασο. 

Ακάκι Σαντουρία, ο ιδρυτής του ΜουσείουΔαβίδ Νταντιάνι, ο Πρίγκιπας της Μινγκρελίας

Ιστορία
-------

Η πρώτη έκθεση, των αρχαιολογικών ευρημάτων από ανασκαφές στην αρχαία πόλη Νακαλακεβί, προετοιμάστηκε από τον Μινγκρέλο πρίγκηπα Δαβίδ Νταντιάνι και πραγματοποιήθηκε το 1840.  Το σύγχρονο συγκρότημα μουσείων απαρτίζεται από τρία κτίρια ανακτόρων, και συμπεριλαμβάνει την εκκλησία της Παναγίας των Βλαχερνών και τον Βοτανικό Κήπο του Ζουγκντίντι.  Το Μουσείο Ιστορίας και Αρχιτεκτονικής των Ανακτόρων του Νταντιάνι φιλοξενεί μερικά εκθέματα της Γεωργιανής φυσικής πολιτιστικής κληρονομιάς – υλικό από το θησαυρό Ταγκιλόνι, την ιερή περιβολή της Μητέρας του Θεού, την εικόνα της βασίλισσας Μπουρντουχάν – μητέρα της βασίλισσας Θαμάρ της Γεωργίας, χειρόγραφα του 13ου -14ου αιώνα, μινιατούρες, μνημειακά κειμήλια της δυναστείας Νταντιάνι, και αντικείμενα που σχετίζονται με τον αυτοκράτορα της Γαλλίας Ναπολέοντα Βαναπάρτη - τα οποία έφερε στο παλάτι ο σύζυγος της κόρης του Δαβίδ Νταντιάνι, ο πρίγκιπας Αχιλλέας Μυρά, ο οποίος ήταν εγγονός της αδερφής του Ναπολέοντα, της Καρολίνας. 

Το παλάτι μετατράπηκε πλήρως σε μουσείο την 1η Μαΐου 1921, με πρωτοβουλία του Γεωργιανού εθνογράφου και γεωλόγου Ακάκι Σαντουρία. 

Από τη συλλογή νομισμάτων του Μουσείου

Αρχαιολογική συλλογή
--------------------

Στις αρχές του 1848 ο πρίγκιπας του Σαμεγκρέλο, ο Δαβίδ Νταντιάνι, έδειχνε στους επισκέπτες του την αρχαιολογική και νομισματική συλλογή από τον αρχαιολογικό χώρο Νακαλακεβί, στο Σαμεγκρέλο. Μερικά από τα εκθέματα είχαν βρεθεί από τον ίδιο και άλλα είχαν αγοραστεί από κατοίκους της περιοχής. Η σημαντικότερη αρχαιολογική ανασκαφή του ήταν η έρευνα του Νακαλακεβί - γνωστή ως Αρχαιόπολη στην Αρχαιότητα.

Αναφορές
--------

1. ↑  (Αγγλικά) *GeoNames*. 2005. Ανακτήθηκε στις 6  Απριλίου 2015.
2. 1 2 3 4 5  Giorgi Kalandia (2010). *Dadiani Palaces – History and Architecture Museum Guide*. Zugdidi: Dadiani Palaces History and Architecture Museum. σελ. 7. ISBN 978-9941-0-1991-3.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Dadiani Palaces Museum στο Wikimedia Commons

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 147964904
* LCCN: n2006089357

 |

 |
Το **πλήρωμα** είναι ομάδα ανθρώπων που εργάζονται σε μία κοινή δραστηριότητα, γενικά σε δομημένη ή ιεραρχική οργάνωση.

Η λέξη έχει ναυτική προέλευση. Σε ένα πλοίο σαν *πλήρωμα* ορίζεται το σύνολο των ναυτολογημένων προσώπων που οι εργασίες του εμπλέκονται στην λειτουργία ενός πλοίου υπό οποιαδήποτε ιδιότητα εκτός του Πλοιάρχου. Παρέχεται πληθώρα εξειδικεύσεων ανάμεσα στα μέλη του πληρώματος, τα οποία είναι οργανωμένα σε μία αλυσίδα εντολών και ιεραρχία.

Ο όρος έχει εφαρμογή και στα αεροσκάφη με περισσότερα τού ενός μέλη (πλήρωμα θαλάμου διακυβέρνησης-cockpit ή πλήρωμα θαλάμου επιβατών-cabin) crew

  


|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **πλήρωμα**  |
Ο **Πάγαρχος** ήταν βυζαντινό διοικητικό και στρατιωτικό αξίωμα που εφαρμόστηκε στην Αίγυπτο. Ο Πάγαρχος ήταν διοικητής του "Πάγου" και έπειτα της "Παγαρχίας", βυζαντινή υποδιαίρεση που εφαρμόστηκε μόνο στην Αίγυπτο, ο πάγος ήταν κατώτερη διοικητική διαίρεση από την Νομή που αντικατέστησε, περιελάμβανε μερικά χωριά ή μία πόλη ή μία συνοικία. 

Το αξίωμα του Πάγαρχου εμφανίζεται πρώτη φορά τον 5ο αιώνα και διατηρήθηκε και λίγο και μετά την Αραβική κατάκτηση της Αιγύπτου τον 7ο αιώνα. Ο Πάγαρχος ήταν συνήθως κάποιος πλούσιος και γαιοκτήμονας της περιοχής, και η θητεία του ήταν έως τον θάνατο του ενώ το αξίωμα ήταν κληρονομικό, και μόνο ο αυτοκράτορας είχε δικαίωμα να διορίσει ή να παύση κάποιον από το αξίωμα.

Μετά την Αραβική κατάκτηση της Αιγύπτου τον 7ο αιώνα το αξίωμα διατηρήθηκε με όλες τις εξουσίες της Παγαρχίας να περνάνε αποκλειστικά σε αυτόν. Συγκεκριμένα ήταν υπεύθυνος για την συλλογή των φόρων, την συντήρηση και κατασκευή έργων και εκτός της Παγαρχίας του, είχε επίσης δικαστικές, στρατιωτικές και και αρμοδιότητες δημοσίας τάξης. Το όνομα του σταδιακά αντικαταστάθηκε με το αραβικό Σαχίμπ αλ Κούρα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Μπανταουΐ, σελ. 35
2. ↑  Μπανταουΐ, σελ. 38
3. ↑  Μπανταουΐ, σελ. 36
4. ↑  Μπανταουΐ, σελ. 37
5. 1 2  Μπανταουΐ, σελ. 74
6. ↑  Μπανταουΐ, σελ. 75

Πηγές
-----

* Μπανταουΐ, Χασάν, Διοικητική οργάνωση της Αιγύπτου μετά την Αραβική κατάκτηση. ομοιότητες και διαφορές από το Βυζαντινό Πρότυπο, Θεσσαλονίκη 1989.