recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Κωστής Μεραναίος** ήταν συγγραφέας, δημοσιογράφος και μεταφραστής λογοτεχνικών και φιλοσοφικών κειμένων. Γεννήθηκε το 1913 στο χωριό Σκριπού που μαζί με την Πετρομαγούλα δημιούργησαν το 1960 την κωμόπολη του Ορχομενού. Μετά τις εγκύκλιες σπουδές του στη Λιβαδειά, φοίτησε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.

«Η ανυπόταγη δίψα για γνώση», τον οδήγησε στη μάθηση ξένων γλωσσών με τη μέθοδο «άνευ διδασκάλου». Έμαθε τέλεια γαλλικά και μπόρεσε έτσι να μελετήσει τα βασικότερα κείμενα της γαλλικής φιλολογίας. Τα γερμανικά ήταν η δεύτερη γλώσσα που τον βοήθησε στο μεταφραστικό του έργο.
Στον κύκλο των νεανικών του ανησυχιών ιδιαίτερη θέση είχε ο Φρόϊντ, που κείνη την εποχή, οι θεωρίες του έφεραν νέες απόψεις για τη λειτουργία του υποσυνείδητου. Το 1937 μεταφράζει την εργασία του Στάουμπ *Εγκληματολογία και Ψυχανάλυση* και λίγο αργότερα -για πρώτη φορά στα ελληνικά- το φιλοσοφικό έργο του Σαίρεν Κίρκεγκωρ *In vino veritas* με δικά του εισαγωγικά σχόλια και παρουσίαση του Δανού συγγραφέα.
Πολύ σύντομα, ο Μεραναίος εγκαταλείπει τη δικηγορία για να αφοσιωθεί στα πνευματικά του ενδιαφέροντα. 

Το 1939 συνεργάζεται με την εφημερίδα *Η Καθημερινή,* όπου δημοσιεύει τα πρώτα επιστημονικά του άρθρα. Το 1943 αναλαμβάνει την αρχισυνταξία του περιοδικού *Καλλιτεχνικά Νέα*. Εκεί διατυπώνει τη στάση του απέναντι στον διεξαγόμενο τότε εθνικό και κοινωνικό αγώνα και τις ιδεαλιστικές του απόψεις για την τέχνη. Την έκδοση του αξιόλογου αυτού έντυπου την απαγόρευσαν οι γερμανικές αρχές κατοχής.
Μετά την απελευθέρωση, διορίστηκε στη Ραδιοφωνία, ενώ παράλληλα ήταν υπεύθυνος ύλης στην εφημερίδα *Ελευθερία*. Στο Ε.Ι.Ρ. δημιούργησε την επιστημονική εκπομπή *Ομιλούν οι ειδικοί*, που παραλλαγή της μεταφέρθηκε το 1968 στην τηλεόραση με τίτλο εκπομπής «Από τον κόσμο της επιστήμης».
Το 1947 διευθύνει το καλλιτεχνικό περιοδικό *Ο Αιώνας μας*. Στα 1950 είναι μέλος του Συνεταιρισμού  *Αιξωνή* και εκδίδει το ομώνυμο περιοδικό, στο οποίο συνεργάζονται ο Δ. Πικιώνης, ο Ν. Χατζηκυριάκος-Γκίκας, ο Ιωάννης Θεοδωρακόπουλος, ο Άγγελος Σικελιανός κ.ά.
Το τελευταίο του βιβλίο -και ίσως το πιο πλήρες- είναι *Η γέννηση της Φιλοσοφίας.* Με αυτό, γράφει ο ίδιος, «επέστρεψα στους γενήτορες /…/, τους Προσωκρατικούς».
Ο Μεραναίος, πέρα από τις πολυάριθμες μεταφράσεις του, έγραψε αρκετά βιβλία, μεταξύ των οποίων είναι *Η θέση της φιλοσοφίας στην εποχή μας* (1956), τα *Μελετήματα* (1957), τα δοκίμια *Φυσική και Ποίηση* (1970) και *Βιολογική τάξη και κοινωνική αταξία* (1973) .
Ο Κωστής Μεραναίος, πέθανε το 1986 στην Αθήνα.

Πηγές
-----

* Κ. Μεραναίου: *Ένας άνθρωπος του αιώνα αφηγείται…* (αυτοβιογραφία), περιοδικό «Καινούρια Εποχή», τ. 18-19, εκδ. «Δίφρος» 1980-81, σ.σ. 17-58.
* Γεωργίου Π. Κωσταγιάννη: *Σύγχρονες πνευματικές μορφές*, εφ. *Βοιωτικός Κόσμος*, 1997.
* *Βιογραφική Εγκυκλοπαίδεια Ελλήνων Λογοτεχνών*, εκδ. Αφοί Κ. Παγουλάτου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  libraryopac.cut.ac.cy/cgi-bin/koha/opac-authoritiesdetail.pl?marc=1&authid=110307.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 305251570
* **ΕΒΕ**: 24125
* **AA**: 76224
* **BiblioNet**: **11953**
* GND: 104196272X

 |

 |
Ο **Λάζαρ Αρσενίεβιτς** (*σερβικά: Лазар Арсенијевић*), (Μπούκοβικ 1793 - Βελιγράδι 27 Ιανουαρίου 1869) ήταν ιστορικός της Σερβίας και πολιτικός.

Βιογραφία
---------

Ήταν μορφωμένος και κατά τη διάρκεια της πρώτης σερβικής εξέγερσης μαθητής του σχολείου που ιδρύθηκε από τον Γιοβάν Τζούκοβιτς. Καθηγητής του εκεί ήταν ο Λάζαρ Βοΐνοβιτς (1783-1812).

Μετά την αποτυχία της εξέγερσης το 1813 πήγε στην εξορία όπου έζησε στο Νίβισαντ της τότε Αυστροουγγαρίας και στη συνέχεια τη Ρωσία όπου έζησε πάνω από δέκα χρόνια. Στην εξορία ήταν και οι εξέχοντες ηγέτες των Σέρβων ανταρτών όπως ο Καραγιώργης, ο Λούκα Λαζάρεβιτς, ο Βούλομ Ίλιτς, ο Σάβα Φιλίποβιτς και άλλοι, και δίδασκαν Σέρβους πρόσφυγες. 

Επέστρεψε στη Σερβία το 1827 και άρχισε τη δημόσια υπηρεσία. Πρώτα υπηρέτησε σε διάφορες θέσεις στο Ποζάρεβατς, στο Κλάδοβο, στο Κραγκούγιεβατς, το Βελιγράδι και το Σμεντέρεβο. Μετά την δυναστική αναταραχή στη Σερβία το 1842 ανέβηκε με ταχείς ρυθμούς στη δημόσια υπηρεσία. Μέλος του συμβουλίου έγινε το 1842 και διπλωματικός αντιπρόσωπος στην Κωνσταντινούπολη (1846 - 1847), υπουργός παιδείας και δικαιοσύνης (1848), εκ νέου υπουργός παιδείας (1852 - 1854). Το 1858 η νέα δυναστική αναταραχή στη Σερβία είχε αρνητική επίδραση στην πολιτική του σταδιοδρομία. Μετά από μια σύντομη κράτηση στην φυλακή με άλλους συμβούλους της κυβέρνησης στο στρατιωτικό νοσοκομείο στο Βελιγράδι αποσύρθηκε από την πολιτική το 1858. 

Στη συνέχεια αφιερώθηκε στη συγγραφή απομνημονευμάτων (1858-1864) και του Γκαρασάνιν. Στην ιστοριογραφία άφησε μόνο ένα έργο του που έγραψε μετά τη συνταξιοδότηση του, την ιστορία της σερβικής εξέγερσης. Η σημασία της εργασίας του είναι ότι το έγραψε χρησιμοποιώντας πολλές αυθεντικές ιστορικές πηγές και υλικό. Ταυτόχρονα, η ακλόνητη αγάπη του για τον Καραγιώργη και η έντονη πολεμική στάση απέναντι σε ορισμένα ιστορικά στοιχεία και συγγραφείς (ο Βουκ Κάρατζιτς για παράδειγμα) οδηγούν στην υπόθεση ότι το έργο του περιέχει πολλά στοιχεία από υλικό πολιτικών. Το έργο του αυτό εκδόθηκε πρώτη φορά το 1898, και δεύτερη έκδοση το 1899. Εκτός από αυτό το έργο έγραψε ένα άρθρο για τον Καραγιώργη που εκδόθηκε το 1854 .

Πηγές
-----

* Биографија на сајту САНУ[*νεκρός σύνδεσμος*]


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Лазар Арсенијевић  της Σερβικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 63102637
* LCCN: n88165992
* ISNI: 0000 0001 1572 5133
* GND: 171960882
* SUDOC: 160954959
* BNF: cb16292157x (data)
* NKC: js2006345162

 |

 |



1. ↑  (Αγγλικά) *CERL Thesaurus*. Consortium of European Research Libraries. cnp01927174. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. 16292157x.
3. ↑  *CONOR.SR*. 33546599.
4. ↑  www.idref.fr/160954959.
5. ↑  «Identifiants et Référentiels». (Γαλλικά) *IdRef*. Agence bibliographique de l'enseignement supérieur. Ανακτήθηκε στις 8  Μαΐου 2020.
Κάρτα του Αγίου Βαλεντίνου από το 1909

Η **ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου** είναι μια γιορτή που λαμβάνει χώρα στις 14 Φεβρουαρίου. Η ημέρα εορτάζεται από πολλές χώρες σε όλο τον κόσμο, αν και δεν είναι ημέρα αργίας.

Η ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου ξεκίνησε ως ο λειτουργικός εορτασμός ενός ή περισσότερων Χριστιανών μαρτύρων που ονομάζονταν Βαλεντίνοι. Πολλές ιστορίες μαρτυρίων δημιουργήθηκαν για διάφορους Βαλεντίνους οι οποίες έλαβαν χώρα 14 Φεβρουαρίου και προστέθηκαν αργότερα στους βίους των αγίων. Μια δημοφιλής αγιογραφική αναφορά του Αγίου Βαλεντίνου της Ρώμης αναφέρει ότι φυλακίστηκε επειδή πάντρευε στρατιώτες οι οποίοι απαγορεύονταν να παντρευτούν Χριστιανές, καθώς ο χριστιανισμός ήταν υπό διωγμό στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Σύμφωνα με το θρύλο, κατά τη φυλάκισή του, θεράπευσε την κόρη του φύλακά του, Αστέριου. Ένα καλλωπιστικό στοιχείο της ιστορίας αναφέρει ότι πριν την εκτέλεσή του της έγραψε ένα γράμμα υπογράφοντας «ο Βαλεντίνος σου». Σήμερα, η ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου είναι επίσημη γιορτή στην Αγγλικανική κοινότητα και στη Λουθηρανική εκκλησία.

Η ημέρα συσχετίστηκε με την ημέρα των ερωτευμένων από τον Τζέφρι Τσόσερ στον ύστερο Μεσαίωνα, όταν άκμαζε η κουλτούρα του ιπποτικού έρωτα. Τον 18ο αιώνα στην Αγγλία εξελίχθηκε σε περίσταση κατά την οποία οι ερωτευμένοι εξέφραζαν την αγάπη τους με λουλούδια, δώρα ή ευχητήριες κάρτες. Στην Ευρώπη, κλειδιά του Αγίου Βαλεντίνου δίνονταν στους εραστές «ως ένα ρομαντικό σύμβολο και πρόσκληση για να τους ξεκλειδώσουν την καρδιά», καθώς και στα παιδιά, ώστε να απομακρύνουν την νόσο του αγίου Βαλεντίνου. Τον 19ο αιώνα οι χειρόγραφες κάρτες αντικαταστάθηκαν από μαζικής παραγωγής ευχητήριες κάρτες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ansgar, 1986, *Chaucer and the Cult of Saint valentine*, pp. 46-58
2. ↑  «Holy Days». Church of England (Anglican Communion). 2012. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Δεκεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 27 Οκτωβρίου 2012. February 14 Valentine, Martyr at Rome, c.269
3. ↑  Pfatteicher, Philip H. (1 Αυγούστου 2008). *New Book of Festivals and Commemorations: A Proposed Common Calendar of Saints*. Fortress Press. σελ. 86. ISBN 9780800621285. Ανακτήθηκε στις 27 Οκτωβρίου 2012. IO February 14 The Lutheran Service Book, with its penchant for the old Roman calendar, commemorates Valentine on this date.
4. ↑  «St Valentine Key, Italy». *Pitt Rivers Museum*. Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. 2012. Ανακτήθηκε στις 20 Ιουνίου 2014.
5. ↑  Leigh Eric Schmidt, "The Fashioning of a Modern Holiday: St. Valentine's Day, 1840–1870" *Winterthur Portfolio* **28**.4 (Winter 1993), pp. 209–245.
Ο **Λάγος** (έζησε τον 4ο αι. π.Χ.) από τη Δυναστεία των Πτολεμαίων καταγόταν από την Εορδαία της Μακεδονίας. Ήταν ο πατέρας ή ο υποτιθέμενος πατέρας τού Πτολεμαίου Α΄ Σωτήρος, πρώτου Μακεδόνα βασιλιά της Αιγύπτου και ιδρυτή της δυναστείας εκεί.

Βιογραφία
---------

Παντρεύτηκε την Αρσινόη της Μακεδονίας, παλλακίδα τού Φιλίππου Β΄ της Μακεδονίας. Λέγεται, ότι αυτή ήταν ήδη έγκυος στον Πτολεμαίο Α΄ και πράγματι οι Μακεδόνες έβλεπαν τον Πτολεμαίο Α΄ ως γιο τού Φιλίππου Β΄. Είναι όμως πιθανό αυτό να είναι μεταγενέστερος μύθος, κατασκευασμένος για να δοξάσει τη δυναστεία των Πτολεμαίων.

Ο Πτολεμαίος Α΄, γιος τού Λάγου, σε προτομή. Μουσέιο τού Λούβρου.
Από ένα ανέκδοτο καταγεγραμμένο από τον Πλούταρχο, είναι σαφές, ότι ο Λάγος είχε αδιευκρίνιστη καταγωγή. Έτσι, όταν ο Θεόκριτος καλεί τον Πτολεμαίο Α΄ απόγονο τού Ηρακλή, τον θεωρεί από τη μεριά της μητέρας του και τού Φιλίππου Β΄, καθώς η Δυναστεία των Αργεαδών καταγόταν από τον ήρωα. Ο Πτολεμαίος Α΄ καλείται και Πτολεμαίος ο Λάγου και η Δυναστεία των Πτολεμαίων ονομάζεται και Δυναστεία των Λαγιδών.

Μερικοί θεώρησαν, ότι ο Λάγος μετά νυμφεύτηκε την Αντιγόνη της Μακεδονίας, ανιψιά τού Αντιπάτρου, με την οποία έγινε ο πατέρας της Βερενίκης Α΄, μετέπειτα συζύγου τού Πτολεμαίου Α΄, αλλά αυτό βασίστηκε σε λανθασμένη ανάγνωση ενός φθαρμένου σχολίου. Αυτός που νυμφεύτηκε την Αντιγόνη και έκανε τη Βερενίκη Α΄ είναι με βεβαιότητα ο Μάγας ο Μακεδών.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε την Αρσινόη της Μακεδονίας και είχε τέκνο:

* Πτολεμαίος Α΄ Σωτήρ π. 367 - 292 π.Χ. βασιλιάς της Αιγύπτου (305-282 π.Χ.).

Πηγές
-----

* Smith, William (editor); Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology, "Lagus (1)", Boston, (1867)
* Pausanias, Description of Greece, i. 6; Curtius Rufus, Historia Alexandri Magni, ix. 8; Suda, s.v. "Lagos"
* Plutarch, Moralia, "Concerning the Cure of Anger. A Dialogue", 9 (42 MB PDF)
* Theocritus, Idylls, xvii. 7
Σχηματικό διάγραμμα ανθρώπινου ματιού. Η ωχρή κηλίδα φαίνεται στο κάτω δεξιά μέρος.
Η **ωχρή κηλίδα** (*macula lutea*, που στα λατινικά luteus σημαίνει *ωχρός, κίτρινος*) είναι ένας ελλειπτικός κίτρινος σχηματισμός κοντά στο κέντρο του αμφιβληστροειδούς του ανθρώπινου ματιού. Έχει διάμετρο περίπου 1,5 mm και από ιστολογικής άποψης δομείται από δυο ή περισσότερες γαγγλιακές στιβάδες που περιέχουν γαγγλιακά κύτταρα. Κοντά στο κέντρο της βρίσκεται το κεντρικό βοθρίο, μια μικρή περιοχή που περιέχει τη μεγαλύτερη συγκέντρωση κωνίων στο μάτι και είναι υπεύθυνη για την κεντρική όραση.

Το σημείο αυτό του αμφιβληστροειδούς ειδικεύεται στην οξεία όραση. Το κεντρικό βοθρίο περιέχει κωνία (φωτοϋποδοχείς μεγάλης οξύτητας) σε μεγάλη πυκνότητα. Αν και η απώλεια της περιφερειακής όρασης μπορεί να περάσει απαρατήρητη για κάποιο διάστημα, οποιαδήποτε βλάβη στην ωχρή κηλίδα θα έχει ως αποτέλεσμα την απώλεια της κεντρικής όρασης, που συνήθως γίνεται αμέσως αντιληπτή. Η προοδευτική καταστροφή της ωχρής κηλίδας είναι μια ασθένεια γνωστή ως εκφύλιση της ωχράς κηλίδας.

Τα οπτικά ερεθίσματα που συλλαμβάνει η ωχρή κηλίδα απασχολούν ένα σημαντικό ποσοστό από την ικανότητα του εγκεφάλου να αντιλαμβάνεται την όραση. Έτσι, μερικές μορφές απώλειας οπτικού πεδίου μπορούν να εκδηλωθούν χωρίς να εμπλέκεται η ωχρή κηλίδα. Για παράδειγμα, ένα εύρημα ομώνυμης ημιανοψίας σε συνδυασμό με βλάβη της ωχρής κηλίδας μπορεί να είναι πολύ σημαντική πληροφορία για έναν οφθαλμολόγο.

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Αισθητικό σύστημα-Οπτικό σύστημα-Μάτι |
| --- |
|  |
| Ινώδης χιτώνας | 
* Επιπεφυκότας
* Σκληρός
* Κερατοειδής
* Σωλήνας του Schlemm
* Διηθητικός ηθμός
 |
|  |
| Ραγοειδής χιτώνας | 
* Χοριοειδής (Ακτινωτή απόφυση, Μεμβράνη του Bruch)
* Ίριδα
* Κόρη
* Ακτινωτό σώμα
 |
|  |
| Αμφιβληστροειδής | 
* Ωχρή κηλίδα
* Κεντρικό βοθρίο
* Οπτικός δίσκος
 |
|  |
| Πρόσθιο ημιμόριο | 
* Πρόσθιος θάλαμος
* Υδατοειδές υγρό
* Οπίσθιος θάλαμος
* Φακός
 |
|  |
| Οπίσθιο ημιμόριο | 
* Υαλοειδές σώμα
* Ζίννειος ζώνη
 |

 |
Ο **Κυβερνήτης της Νεβάδας** (αγγλικά: *Governor of Nevada*) είναι ο αρχηγός της πολιτείας, ο επικεφαλής της πολιτειακής κυβέρνησης και ο ανώτατος εκτελεστικός αξιωματούχος της Αμερικανικής πολιτείας της Νεβάδας. Ο Κυβερνήτης της Νεβάδας, είναι επίσης ο ανώτατος διοικητής των ενόπλων και αστυνομικών δυνάμεων της πολιτείας.

Σημερινός και 31ος Κυβερνήτης της Νεβάδας, είναι ο Ρεπουμπλικανός **Τζο Λομπάρντο**, από τις 2 Ιανουαρίου 2023.

Ρόλος
-----

Ο Κυβερνήτης της Νεβάδας, έχει καθήκον να επιβάλλει τους νόμους της πολιτείας της Νεβάδας (και τους ομοσπονδιακούς νόμους επίσης) μέσω των οργάνων της επιβολής νόμου, να εγκρίνει ή να ασκεί το δικαίωμα της αρνησικυρίας (βέτο) σε νομοσχέδια που εγκρίνονται από το πολιτειακό Νομοθετικό Σώμα της Νεβάδας. Επίσης, έχει αρμοδιότητα να συγκαλεί το νομοθετικό σώμα της πολιτείας ανά πάσα όταν κρίνεται απαραίτητο. Επίσης, ο Κυβερνήτης, έχει το προνόμιο στο να χορηγεί αναστολές φυλάκισης ή χάρη.

### Προϋποθέσεις για την θέση

Για να θέσει υποψηφιότητα κάποιο ενδιαφερόμενο άτομο για την θέση του *Κυβερνήτη της Νεβάδας*, πρέπει να πληροί τις εξής προυποθέσεις:

* Να είναι κάτοικος της πολιτείας της Νεβάδας για τουλάχιστον 2 χρόνια.
* Να είναι εγγεγραμμένος ψηφοφόρος
* Να έχει συμπληρώσει το 25ο έτος της ηλικίας του

Πρώην Κυβερνήτες (εν ζωή)
-------------------------

* Ρόμπερτ Λιστ (Ρ), (γεν. 1936).  Υπηρέτησε:  1979–1983**Ρόμπερτ Λιστ** (Ρ), (γεν. 1936).   
 Υπηρέτησε:   
 1979–1983
* Ρίτσαρντ Μπράιαν (Δ), (γεν. 1937).  Υπηρέτησε:  1983–1989**Ρίτσαρντ Μπράιαν** (Δ), (γεν. 1937).   
 Υπηρέτησε:   
 1983–1989
* Μπομπ Μίλερ (Δ), (γεν. 1945).  Υπηρέτησε:  1989–1999**Μπομπ Μίλερ** (Δ), (γεν. 1945).   
 Υπηρέτησε:   
 1989–1999
* Τζιμ Γκίμπονς (Ρ), (γεν. 1944).  Υπηρέτησε:  2007–2011**Τζιμ Γκίμπονς** (Ρ), (γεν. 1944).   
 Υπηρέτησε:   
 2007–2011
* Μπράιαν Σάντοβαλ (Ρ),  (γεν. 1963).  Υπηρέτησε:  2011–2019**Μπράιαν Σάντοβαλ** (Ρ),   
 (γεν. 1963).   
 Υπηρέτησε:   
 2011–2019
* Στιβ Σίσολακ (Δ), (γεν. 1953), Υπηρέτησε: 2019–2023**Στιβ Σίσολακ** (Δ), (γεν. 1953), Υπηρέτησε: 2019–2023

Παραπομπές
----------

1. ↑  Σύνταγμα της Νεβάδας, άρθρο 5 § 5. ()
2. ↑  Σύνταγμα της Νεβάδας, άρθρο 5.
3. ↑  «Governor of Nevada». *Ballotpedia* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 6 Νοεμβρίου 2022.
Συντεταγμένες: 43°59′21″N 3°11′0″E﻿ / ﻿43.98917°N 3.18333°E﻿ / 43.98917; 3.18333

Το **Λαρζάκ** (γαλλικά: *Larzac*) είναι καρστικό ασβεστολιθικό οροπέδιο στη νότια Γαλλία που βρίσκεται μεταξύ των πόλεων Millau (Aveyron) και Λοντέβ (Lodève στην περιοχή Hérault). Πρόκειται για μια αγροτική περιοχή όπου εκτρέφονται κυρίως πρόβατα για το γάλα τους, με το οποίο φτιάχνουν το τυρί Ροκφόρ. 

Η περιοχή είναι γνωστή γιατί υπήρξε θέατρο ενός μακροχρόνιου μη-βίαιου αγώνα ενάντια στα σχέδια της κυβέρνησης για επέκταση μιας στρατιωτικής βάσης.

Τον Οκτώβριο του 1971 ο υπουργός Άμυνας της Γαλλίας Μισέλ Ντεμπρέ αποφάσισε, χωρίς να συμβουλευτεί τον τοπικό πληθυσμό να μετατρέψει ένα στρατόπεδο 30 στρεμμάτων σε μια πολύ μεγαλύτερη στρατιωτική βάση (170 τ.χλμ.). Οι κάτοικοι αντέδρασαν με διαδηλώσεις, καταλήψεις ακαλλιέργητων εκτάσεων, δρόμων και σε άλλες μορφές μη βίαιου αγώνα. Στον αγώνα τους προστέθηκαν και ακτιβιστές κοινωνικών κινημάτων (ειρηνιστές, του οικολόγοι, αριστεριστές). Κεντρικό ρόλο θα παίξει μια μη-βίαιη οικοκοινότητα, η "Communautés de l'Arche", και ο ιδρυτής της Lanza del Vasto. Τελικά το σχέδιο θα εγκαταλειφθεί το 1981 από τον νεοεκλεγέντα πρόεδρο της γαλλικής δημοκρατίας Φρανσουά Μιτεράν.

Κατά τη διάρκεια του πολυετούς αγώνα θα αναπτυχθούν σταθερές σχέσεις μεταξύ των κατοίκων και νεαρών ακτιβιστών πολλοί εκ των οποίων, με πιο γνωστό τον αγρότη συνδικαλιστή και δραστήριο ακτιβιστή Ζοζέ Μποβέ, θα εγκατασταθούν μόνιμα στην περιοχή.

Το 2003 στο Λαρζάκ έγινε μια μεγάλη κινητοποίηση του κινήματος της εναλλακτικής παγκοσμιοποίησης που ξεπέρασε τα 200.000 άτομα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *GEOnet Names Server*. 11  Ιουνίου 2018. -1438826.
2. ↑  Éric Toussaint 2007, 2015 is just around the corner! in *Rebel Voices of the World* , HB Editeur, Forcalquier, ISBN 978-2-914581-79-0 ανακτ. 30.09.08.
3. ↑   Αρχειοθετήθηκε 2008-10-03 στο Wayback Machine. Mark Shepard 1990, «Island of Peace: Lanza del Vasto and the Community of the Ark» ανακτ. 30.09.08
4. ↑  Καταδικάστε τα μεταλλαγμένα όχι τους διαδηλωτές! Οικολόγοι -Πράσινοι Αρχειοθετήθηκε 2009-03-31 στο Wayback Machine. ανακτ. 30.09.08.
5. ↑  Περισσότερα βλ. Alex Lefebvre 2003, «Larzac anti-globalisation conference throws French left into crisis» στο *WSWS*. ανακτ. 30.09.08. Επίσης, GATHERING on the LARZAC, ανακτ. 30.09.08

Φωτοθήκη
--------

* CRS και διαδηλωτές σε καθιστική διαμαρτυρία, Λαρζάκ, Γαλλία.CRS και διαδηλωτές σε καθιστική διαμαρτυρία, Λαρζάκ, Γαλλία.
* CRS και η γαλλική αστυνομία εν δράσειCRS και η γαλλική αστυνομία εν δράσει
* Ο Lanza del Vasto και η σύζυγός του Chanterelle το 1975, στο Λαρζάκ.Ο Lanza del Vasto και η σύζυγός του Chanterelle το 1975, στο Λαρζάκ.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Larzac στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 234114483
* SUDOC: 027279650
* BNF: cb119356292 (data)

 |

 |
Η **Λαρκάνα** ή **Λαρκάνο** (ούρντου لاڑکانہ, σίντι لاڙڪاڻو) είναι πόλη του Πακιστάν στην επαρχία Σινδ. Με πληθυσμό 490.508 κατοίκους στην απογραφή του 2017, είναι η τέταρτη μεγαλύτερη πόλη του Σινδ μετά την πρωτεύουσα Καράτσι, το Χαϊντεραμπάντ και το Σούκουρ, αλλά και η 15η μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη ολόκληρου του Πακιστάν. Κοντά στη θέση της βρισκόταν η πανάρχαια μεγαλούπολη του Πολιτισμός της κοιλάδας του Ινδού Μοχέντζο-ντάρο..

Η πόλη είναι έδρα ομώνυμου διαμερίσματος. Παλαιότερα, μαζί με τη γύρω περιοχή ήταν γνωστή με την ονομασία *Chanduka* ή *Chandka*. Η Λαρκάνα είναι η κοιτίδα της «πολιτικής δυναστείας» των Μπούτο, που έδωσε στο Πακιστάν δύο πρωθυπουργούς: τον Ζούλφικαρ Άλι Μπούτο και την κόρη του Μπεναζίρ Μπούτο.

Γεωγραφία
---------

Η Λαρκάνα είναι κτισμένη κοντά στη δεξιά (δυτική) όχθη του Ινδού ποταμού, σε υψόμετρο 147 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και σε γεωγραφικές συντεταγμένες του κέντρου της 27°33΄30΄΄ Βόρειο πλάτος και 68°12΄40΄΄ Ανατολικό μήκος. Διασχίζεται από το Κανάλι Γκαρ και απέχει περίπου 64 χιλιόμετρα από την πόλη Σικαρπούρ στα βόρεια. Αν και ο Δήμος της Λαρκάνα έχει έκταση μόλις 82 τετραγωνικά χιλιόμετρα, η μητροπολιτική περιοχή της έχει έκταση 1.906 τετρ. χιλιόμετρα. Η θέση της πόλεως στο βορειοδυτικό μέρος της Επαρχίας Σινδ τη συμπεριλαμβάνει στο λεγόμενο «Άνω Σινδ».

Το κλίμα της Λαρκάνα είναι θερμής ερήμου κατά Köppen, με καυτά καλοκαίρια και ήπιους χειμώνες. Η μέση ετήσια βροχόπτωση είναι 127 χιλιοστόμετρα, με βροχές κυρίως κατά την εποχή των μουσώνων (από Ιούλιο μέχρι Σεπτέμβριο). Η υψηλότερη καταγεγραμμένη θερμοκρασία που σημειώθηκε ποτέ ήταν 52,7 °C και σημειώθηκε τον Μάιο του 1998, ενώ η χαμηλότερη ήταν −4 °C και σημειώθηκε τον Ιανουάριο του 1929.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Block Wise Provisional Summary Results of 6th Population & Housing Census-2017». Pakistan Bureau of Statistics. 3  Ιανουαρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 26  Ιανουαρίου 2021.
2. ↑  «Pakistan City & Town Population List». Tageo.com website. Ανακτήθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 2017.
3. ↑  Indus, Valley. «Archeology». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Οκτωβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 14 Οκτωβρίου 2014.
4. ↑  «Sindh CM visits bridge on River Indus in Larkana district». *Dawn news*. 3 August 2010.. Ανακτήθηκε στις 15 October 2014.
5. ↑  Larkana. «geography».. Ανακτήθηκε στις 14 October 2014.
6. ↑  «Imperial Gazetteer2 of India, Volume 16, page 144 -- Imperial Gazetteer of India -- Digital South Asia Library». *uchicago.edu*. Ανακτήθηκε στις 23 Μαρτίου 2016.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η Λαρκάνα στα Βικιταξίδια

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 139573931
* LCCN: n82046510
* GND: 7718147-5

 |

 |
Ο Βίκτορ Μιχάηλοβιτς Τσερνόφ, ο θεωρητικός *νους* των **Εσέρων**
Το **Κόμμα των Σοσιαλεπαναστατών** (ρωσικά: Партия социалистов-революционеров (ПСР) ή СР (Ες-Ερ), ούτω **Εσέροι**) υπήρξε ένα από τα μεγαλύτερα πολιτικά κόμματα της Ρωσικής Αυτοκρατορίας στις αρχές του 20ού αιώνα και παίχτης-κλειδί στη Ρωσική Επανάσταση του 1917. Μετά την αστική επανάσταση του Φεβρουαρίου του 1917 και την έκπτωση του τσάρου, μοιράστηκε την εξουσία με άλλες φιλελεύθερες και δημοκρατικές σοσιαλιστικές δυνάμεις, εντός της νεοσυσταθείσας Προσωρινής Κυβέρνησης. Το Νοέμβριο του 1917, μετά από τη σοσιαλιστική επανάσταση του Οκτωβρίου, κέρδισε την πλειοψηφία των ψήφων στις πρώτες πανρωσικές δημοκρατικές εκλογές για το σχηματισμό Συντακτικής Συνέλευσης που θα συνέτασσε και ψήφιζε το νέο Σύνταγμα. Σύντομα όμως το κόμμα διασπάστηκε λόγω των ρεφορμιστικών τάσεων της ηγεσίας του και όσοι έμειναν πιστοί σε αυτή υπό τον Αλεξάντρ Κέρενσκι ηττήθηκαν και διαλύθηκαν από τους μπολσεβίκους, που είχαν την πλειοψηφία των μαχητικών στοιχείων στους δρόμους, κατά τη διάρκεια του Ρωσικού Εμφυλίου Πολέμου που ακολούθησε.

Ιστορία
-------

Η ιδεολογία του κόμματος χτίστηκε πάνω στη φιλοσοφική βάση του ρωσικού ναροντνιστικού-λαϊκού κινήματος της δεκαετίας 1860-1870 και η κοσμοθεωρία του αναπτύχθηκε πρωταρχικώς από τον Αλεξάντερ Χέρτσεν και τον Πιοτρ Λαβρόφ. Μετά από μια περίοδο παρακμής και περιθωριοποίησης τη δεκαετία του 1880, η ναροντνιστική/λαϊκή σχολή σκέψης σχετικά με την κοινωνική αλλαγή στη Ρωσία αναζωογονήθηκε επαρκώς από μια ομάδα συγγραφέων γνωστών ως "νεοναρόντνικων" (νεο-λαϊκών), με εξέχουσα μορφή το Βίκτορ Τσερνόφ. Η κύρια καινοτομία τους ήταν η ανανέωση του διαλόγου με το Μαρξισμό και η υιοθέτηση κάποιων σημαντικών μαρξιστικών θεωρήσεων στην ιδεολογική τους σκέψη και πρακτική. Με αυτό το τρόπο, με την οικονομική έκρηξη και τη βιομηχανοποίηση στη Ρωσία τη δεκαετία του 1890, προσπάθησαν να διευρύνουν την απήχησή τους στις τάξεις της ραγδαίως αυξανόμενης εργατιάς και στο παραδοσιακά αγροτικά εστιασμένο πρόγραμμά τους. Ο σκοπός τους ήταν να διεισδύσουν σε όλες εκείνες τις κοινωνικές τάξεις που αντιτίθεντο στο τσαρικό καθεστώς.

Το Κόμμα των Σοσιαλεπαναστατών ιδρύθηκε το 1902 προερχόμενο από τη Βόρεια Ένωση Σοσιαλεπαναστατών (ιδρυμένη το 1896), ενώνοντας πολλές τοπικές σοσιαλεπαναστατικές ομάδες που είχαν ιδρυθεί τη δεκαετία του 1890, κυρίως το Κόμμα Εργατών Πολιτικής Απελευθέρωσης της Ρωσίας με ιδρυτές την Κατερίνα Μπρεσκόφσκυ και τον Γκριγκόρι Γκερσούνι το 1899. Ο Βίκτορ Τσερνόφ, εκδότης του πρώτου οργάνου του κόμματος, της εφημερίδας *Επαναστατική Ρωσία* (ρωσικά: Revolutsionnaya Rossiya), ανέκυψε ως ο πρωταρχικός θεωρητικός του κόμματος.

Πηγές
-----

* *Τζον Ριντ*, Δέκα Μέρες που συγκλόνισαν τον Κόσμο, εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα, 2011
* *Λέον Τρότσκι*, Ιστορία της Ρωσικής Επανάστασης, Τόμοι 1 & 2, εκδόσεις Παρασκήνιο, Αθήνα, 2006
* *Τόνι Κλιφ*, Λένιν, Τόμοι 1-4, εκδόσεις Εργατική Δημοκρατία, Αθήνα
* *Ελέν Καρέρ ντ' Ανκώς, Λένιν, Βιβλιοπωλείο της Εστίας, Αθήνα, 2004*
Το **Κόμμα των Ριζοσπαστών** ήταν Ελληνικό πολιτικό κόμμα στα Επτάνησα και στις Ηνωμένες Πολιτείες των Ιονίων Νήσων και θεωρείται το πρώτο πολιτικό κόμμα που ιδρύθηκε στην Ελλάδα με κομματική δομή.

Το *κόμμα των Ριζοσπαστών* ιδρύθηκε το 1848 και διαλύθηκε αμέσως μετά την ένωση των Ιόνιων νήσων με την Ελλάδα το 1864 , ήταν ενάντια στην Αγγλική κατοχή των Ιόνιων νήσων και υπέρ της ένωσης με την Ελλάδα. Η Αγγλία είχε αναλάβει την προστασία του νέου κράτους που δημιουργήθηκε με την Συνθήκη των Παρισίων το 1815 η οποία προέβλεπε την την προστασία του ελευθέρου και ανεξαρτήτου κράτους των Ηνωμένων Πολιτειών των Ιονίων Νήσων , αλλά αντί για προστασία είχε επιβάλει καθεστώς αποικίας. Το κόμμα των Ριζοσπαστών εναντιωνόταν στην Αγγλική κατοχή με κύριο αίτημα την ένωση.

Αναμνηστική φωτογραφία των πληρεξουσίων του Ιονίου κοινοβουλίου που ψήφισε την ένωση με την Ελλάδα, 5 Οκτωβρίου 1863
Οι Ριζοσπάστες με την πολιτική τους καθοδήγηση ξεσήκωναν τον λαό ενάντια στην Βρετανία και υπέρ της ενώσεως. Στις 26 Νοεμβρίου 1850 ο Ριζοσπάστης βουλευτής Ιωάννης Δετοράτος Τυπάλδος σε μια ενθουσιώδη βουλή προτείνει το ψήφισμα για την ένωση της Επτανήσου με την Ελλάδα. Το ψήφισμα το υπέγραψαν και οι Γεράσιμος Λιβαδάς, Ναδάλης Δομενεγίνης, Γεώργιος Τυπάλδος, Φραγκίσκος Δομενεγίνης, Ηλίας Ζερβός Ιακωβάτος, Ιωσήφ Μομφεράτος, Τηλέμαχος Παΐζης, Ιωάννης Τυπάλδος, Άγγελος Σιγούρος – Δεσύλλας, Στ. Πυλαρινός, Χριστόδουλος Ποφάντης. Η Βρετανία απάντησε με διωγμούς, συλλήψεις, φυλακίσεις, εξορίες και κλείσιμο των εφημερίδων. Οι δύο μεγάλοι πρωταγωνιστές εξορίζονται, ο Ηλίας Ζερβός στα Αντικύθηρα και ο Ιωσήφ Μομφεράτος στην Ερικούσα. Η οργάνωση των Ριζοσπαστών ουσιαστικά διαλύεται, Τότε στον χώρο των ριζοσπαστών εμφανίζεται ο Κωνσταντίνος Λομβάρδος επικεφαλής των *νέων Ριζοσπαστών*. Ο Λομβάρδος ακολούθησε διαφορετική πολιτική από τους προκατόχους του και επιζητούσε μόνο την ένωση .

Το 1862 Ηλίας Ζερβός ως Πρόεδρος τότε της Βουλής ανεβαίνει στο βήμα και προτείνει την αναστολή του εθνικού ζητήματος και την ψήφιση διαφόρων βελτιώσεων με τις οποίες θα ανακουφιζόταν ο επτανησιακός λαός , μαζί του τάχτηκε ο *Ιωσήφ Μομφεράτος* και οι *παλιοί ριζοσπάστες* ενώ ο *Λομβάρδος* και *νέοι ριζοσπάστες* διαφώνησαν με αποτέλεσμα την διάσπαση των ριζοσπαστών σε *αληθινούς* , ή *παλιούς* Ριζοσπάστες, (Κόμμα Αληθινών Ριζοσπαστών), που απέβλεπε σε ένωση με την Ελλάδα, ανεξαρτησία και δικαιοσύνη, με αρχηγούς τον Ηλία Ζερβό-Ιακωβάτο και τον Ιωσήφ Μομφεράτο, και σε Κόμμα των Ενωτικών Ριζοσπαστών (*Νέοι ριζοσπάστες*), ή απλά *ενωτικών*, που απέβλεπαν μόνο σε ένωση με την Ελλάδα, με αρχηγό τον Κωνσταντίνο Λομβάρδο .

Παραπομπές
----------

* Κώστας Βέργος:Το επτανησιακό εθνικό κίνημα και τα ευρωπαϊκά εθνικά κινήματα
* Κίνηση Ιδεών στα Επτάνησα
* Ριζοσπάστης Επτάνησα, Από την Ένωση με την Ελλάδα στην Ευρωπαϊκή Ένωση

Βιβλιογραφία
------------

* Σπύρος Λουκάτος, "Η επτανησιακή πολιτική σχολή των Ριζοσπαστών",εκδ. Σύνδεσμος Φιλολόγων Κεφαλονιάς-Ιθάκης, Αργοστόλι, 2009
Ο **Λασθένης** ήταν στρατηγός από την Κρήτη, ο οποίος έζησε κατά τον 1ο αιώνα π.Χ. 
Καταγόταν από την Κνωσό. Ανέλαβε, μαζί με τον Πανάρη την άμυνα του νησιού εναντίον των Ρωμαίων. Κατάφεραν μάλιστα να πετύχουν ένα πλήγμα εναντίον του στόλου του Μάρκου Αντώνιου το 74 π.Χ. ανάμεσα στο Ηράκλειο και την Ντία, συλλαμβάνοντας τα πληρώματα των πλοίων των Ρωμαίων και υποχρεώνοντας το Μάρκο Αντώνιο να υπογράψει συνθήκη με επαχθείς όρους για τη Ρώμη. Ωστόσο, οι Ρωμαίοι αρνήθηκαν να αποδεχθούν τους όρους της συνθήκης και οργάνωσαν αντεπίθεση. Οι Κρητικοί έστειλαν πρεσβεία στη Ρώμη, η οποία όμως απαίτησε την παράδοση του κρητικού στόλου και την αποστολή 400 ομήρων από τους περιώνυμους Κρήτες. Μετά την απόρριψη των όρων ο Λασθένης και ο Πανάρης συγκέντρωσαν 26.000 άντρες και κινήθηκαν ξανά εναντίον των Ρωμαίων, το 69 π.Χ.
Οι Ρωμαίοι, με αρχηγό τον Μέτελλο (ο οποίος αργότερα ονομάστηκε "Κρητικός") επιτέθηκαν από την Κυδωνία και στη συνέχεια οι μάχες επεκτάθηκαν προς τα ανατολικά. Στην Κνωσό ο Λασθένης ηττήθηκε και για να μη βρουν τίποτα οι Ρωμαίοι πυρπόλησε τους θησαυρούς της πόλης και βρήκε καταφύγιο στην Ιεράπετρα. Τελικά, το 67 π.Χ. η Κρήτη υποδουλώθηκε στους Ρωμαίους και ο Λασθένης παραδόθηκε με την υπόσχεση ότι δεν θα τον εκτελούσαν. Το όνομά του φέρει μία οδός στην Ιεράπετρα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Γιάννης Κ. Κορδάτος και Νίκος Καραγιώργος, *Μεγάλη Ιστορία της Ελλάδας*, τ. 6, σελ. 178-79.
2. ↑  Στέφανος Ξανθουδίδης, *Επίτομος Ιστορία της Κρήτης*, 1909.

Πηγές
-----

* Νικόλαος Γ. Τζώρτζης, *Τα Οδωνυμικά της Ιεράπετρας*, β΄έκδοση, Δήμος Ιεράπετρας, 2002, σελ. 23.
Η **Ερνεστίνη**, γερμ. Ernestine von Pfalz-Sulzbach (15 Μαΐου 1697 - 14 Απριλίου 1775) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του δούκα του Παλατινάτου-Ζούλτσμπαχ και με τον γάμο της έγινε λαντγκραβίνα της Έσσης-Βάνφρητ-Ράινφελς. Όταν χήρευσε, έγινε ηγουμένη της μονής των Καρμηλιτών στο Νόιμπουργκ επί του Ντόναου.

Βιογραφία
---------

Η Ερνεστίνη-Ελισάβετ-Ιωάννα ήταν η τρίτη κόρη του Θεοδώρου-Ευσταθίου δούκα του Παλατινάτου-Ζούλτσμπαχ και της Μαρίας-Ελεονώρας, κόρης του Γουλιέλμου λαντγκράβου της Έσσης-Ρότενμπουργκ. 

Η Ερνεστίνη και η μεγαλύτερη αδελφή της Φραγκίσκη-Χριστίνα μεγάλωσαν στο αββαείο του Έσσεν. Ο Κάρολος ΣΤ΄ των Αψβούργων βασιλιάς της Γερμανίας κανόνισε τον γάμο της με το 48ετή Γουλιέλμο τον *Νεότερο*, λαντγκράβο της Έσσης-Βάνφρητ το 1719. Δεν απέκτησαν απογόνους και όταν το 1731 απεβίωσε ο σύζυγός της, η Ερνεστίνη έζησε αρχικά στο κάστρο Ράινφελς. Αργότερα μετακινήθηκε στη μονή των Καρμηλιτών στο Νόιμπουργκ επί του Ντόναου, όπου έμεινε γνωστή με το θρησκευτικό όνομα "αδελφή Αυγούστα". Τελικά έγινε ηγουμένη. 

Ήταν υπόδειγμα υπακοής για τις αδελφές της, ταπεινοφροσύνης και αγάπης για την πενία. Όταν απεβίωσε σε ηλικία 78 ετών, είχε τη φήμη αγιότητας. Τάφηκε στην αυλή της μονής στο Νόιμπουργκ.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε το 1719 τον Γουλιέλμο λαντγκράβο της Έσσης-Βάνφρητ-Ράινφελς. Δεν απέκτησαν απογόνους.

Πηγές
-----

* Chronicle of Wanfried (Unpublished)
* J. Torsy and H.J. Kracht: Der Große Namenstagskalender, Freiburg, Basel and Vienna, 2002


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 81476678
* GND: 137260962

 |

 |
Ο **Χάραλντ Β΄ ο Φαιοχίτων**, δηλ. με τον Γκρι Χιτώνα, νορβηγ.: *Haraldr Grafeldr*, (απεβ. το 970) βασιλιάς της Νορβηγίας (961 - 970) ήταν γιος του Έρικ Μπλοντάξ και της Γκούνχιλντ, μητέρας των βασιλέων. Από την πλευρά του πατέρα του ήταν εγγονός τού Χάραλντ Χορφάγκρε, γενάρχη του Οίκου του Χορφάγκρε και ιδρυτή του βασιλείου της Νορβηγίας· η μητέρα του ήταν αδελφή του Χάραλντ Α΄ της Δανίας. Όταν πέθανε ο πατέρας του (954), ο Χάραλντ και οι αδελφοί του συμμάχησαν με τον θείο τους Χάραλντ Γκόρμσον, προκειμένου να ανατρέψουν τον Νορβηγό βασιλιά Χαάκονα τον Αγαθό. Πολέμησαν εναντίον του σε πολλές μάχες, όπως στη *Μάχη του Ράσταρκαλβ* (955) και στη *Μάχη του Φίτζαρ* (961).
Μετά τον θάνατο του Χάακον στη μάχη του Φίτζαρ, ο Χάραλντ Γκρέικλοακ και οι αδελφοί του έγιναν βασιλείς της Νορβηγίας, αλλά ελάχιστη εξουσία είχαν πέρα από τη δυτική Νορβηγία. Ο Χάραλντ σαν μεγαλύτερος αδελφός ήταν και ο ισχυρότερος. Ο θείος τους Χάραλντ ο Κυανόδους ταξίδευσε στη Νορβηγία, ανακηρύσσοντας τον ανιψιό του Χάραλντ Γκρέικλοακ υποτελή του βασιλιά της Νορβηγίας.

Ο Χάραλντ προσπάθησε με κάθε μέσο να εδραιώσει την εξουσία του, σκοτώνοντας όλους τους αντιπάλους του, όπως ο Σίγκουρντ Χάακονσον, ο Τρίγκβε Όλαφσον και ο Γκούντροντ Μπζόρνσον. Ο Χάραλντ απέκτησε στη συνέχεια τον έλεγχο σε ολόκληρη τη χώρα, όπως και στο εμπόριο στις Νορβηγικές ακτές. Ανέλαβε στη συνέχεια εκστρατεία εναντίον των Βίκινγκ στην περιοχή του Αρχάγγελσκ στη βόρεια Ρωσία, σύντομα όμως έχασε την υποστήριξη του θείου του Χάραλντ του Κυανόδοντος. [2]
Με την επιστροφή του στη Δανία (970) έπεσε σε παγίδα και σκοτώθηκε στο Χαλς από συνωμοσία εναντίον του με πρωταγωνιστή τον Σίγκουρντ Χάακονσον τον νεώτερο, γιο του Χάακον Σίγκουρντσον, που είχε γίνει σύμμαχος του Χάραλντ του Κυανόδοντος. Ο Χάακον Σίγκουρντσον είχε γίνει Γιαρλ του Λέιντ μετά τον φόνο του πατέρα του από τους άντρες του Χάραλντ Γκρέικλοακ (961). Οι επιζήσαντες αδελφοί του δραπέτευσαν από τη χώρα. Μετά τη δολοφονία του Χάραλντ Γκρέικλοακ, ο Χάραλντ ο Κυανόδους έγινε υψηλός βασιλιάς της Νορβηγίας με υποτελή του τοπικό βασιλιά τον ίδιο τον Χάακον Σίγκουρντσον.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
2. ↑
3. ↑  Sturluson, Snorri ; Eirikr Magnuson (trans.) ; Olafs saga Tryggvasonar, ch. 12 to 14, in Heimskringla. History of the Kings of Norway, 1905

Πηγές
-----

* Sturluson, Snorri ; Eirikr Magnuson (trans.) ; Olafs saga Tryggvasonar, ch. 12 to 14, in Heimskringla. History of the Kings of Norway, 1905
* Krag, Claus Harald Grafell in Norsk biografisk leksikon 2. utg. Bd 4, 2001.
* Koht, Halvdan Harald Graafeld in Norsk biografisk leksikon, 1. utg. Bd 5, 1931.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Χάραλντ Έρικσσον
* Μπζάρμελαντ

|  |
| --- |
| Χάραλντ Γκράφελντρ **Οίκος του Χορφάγκρε****Γέννηση:** 935 **Θάνατος:** 970 |
| Βασιλικοί τίτλοι |
| ΠροκάτοχοςΧάακον ο Αγαθός | **Βασιλιάς της Νορβηγίας**961 - 970 | ΔιάδοχοςΧάραλντ ο Κυανόδους |



|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Harald Greycloak  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η **Χάραξ** ήταν πόλη της σελευκιδικής και παρθικής επαρχίας της Ραγιανής, δηλαδή της περιοχής γύρω από τις αρχαίες Ράγες (σημ. Ρέι, στο Ιράν, στην επαρχία της Τεχεράνης) και το όνομά της δείχνει πως ήταν οχυρωμένη. Κατά τον Κλαύδιο Πτολεμαίο (*Γεωγραφικά* 6.5.4), βρισκόταν κοντά στην Απάμεια (βλ. και Αμμιανό Μαρκελλίνο, 23.6.43) δηλαδή τη Ράγα, η οποία δεν πρέπει να συγχέεται με την Απάμεια της Μηδίας.

Την πόλη ίδρυσε κάποιος από τους πρώτους Σελευκίδες και, σύμφωνα με τον Ισίδωρο Χαρακηνό ο οποίος είναι η κυριότερη πηγή για τον Χάρακα, ήταν μία από τις πέντε πόλεις της Ραγιανής, «στους πρόποδες του βουνού Κάσπιος (σημ. Ελμπούρζ), πέρα από το οποίο βρίσκονται οι Κάσπιες Πύλες».

Ο Πάρθος βασιλιάς Φραάτης Α΄εγκατέστησε στον Χάρακα τους Μάρδους (φυλή των Μαζανταρανί, στα νότια παράλια της Κασπίας), περί το 176 π.Χ. όταν τους υπέταξε, επεκτεινόμενος προς τα ανατολικά. Σκοπός του ήταν η δημιουργία ενός ισχυρού ορμητηρίου για τη σχεδιαζόμενη κατάκτηση της Μηδίας.

Η θέση της πόλης δεν είναι βέβαιη. Ο Ντρόισεν την ταυτίζει με το σημερινό χωριό Eyvānekey (Eyvanki), 70 χλμ νοτιοδυτικά της Τεχεράνης, όπου υπάρχουν εκτεταμένα ερείπια. Ωστόσο, ο G. Rawlinson (1873) συμπεραίνει ότι, από την περιγραφή του Ισιδώρου, προκύπτει κάποια θέση «πιο κοντά στις Κάσπιες Πύλες». Ο W. Barthold (1984) υποστήριξε, χωρίς να παράσχει στοιχεία, ότι βρίσκεται στη θέση της μεσαιωνικής πόλης Arazi, 12 παρασάγγες από τη Ράι, στον δρόμο προς το Kvar.

Στα έργα των μουσουλμάνων γεωγράφων του Μεσαίωνα δεν αναφέρεται κάποια παρόμοια ονομασία.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  Shahbazi, A. Shapur (1991). «Charax». *Encyclopaedia Iranica* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 29 Απριλίου 2022.

Πηγές
-----

* Johann Gustav Droysen *Ιστορία των Επιγόνων του Μεγάλου Αλεξάνδρου*, εκδ. ελεύθερη σκέψις
* Εγκυκλοπαίδεια Eλευθερουδάκη
* Ισιδώρου Χαρακηνού *Παρθικοί σταθμοί*
Η **Χαντίθα** (αραβ. حديثة) είναι πόλη του Ιράκ, στο Κυβερνείο Αλ Ανμπάρ, περίπου 240 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Βαγδάτης και πρωτεύουσα ομώνυμου διαμερίσματος. Είναι αγροτική πόλη, κτισμένη πάνω στον ποταμό Ευφράτη, σε γεωγραφικές συντεταγμένες πλάτος 34°08΄23΄΄ Βόρειο και μήκος 42°22΄41΄΄ Ανατολικό και σε μεσοσταθμικό υψόμετρο 107 μέτρα πάνω από τη μέση επιφάνεια της θάλασσας. Ο πληθυσμός της είναι περίπου 46.500 κάτοικοι, οι περισσότεροι Άραβες και Σουνίτες μουσουλμάνοι. Η πόλη βρίσκεται κοντά στην τεχνητή λίμνη Καντισίγια (Μπουχαϊράτ αλ Καντισίγια), η οποία δημιουργήθηκε με την ανέγερση του (ομώνυμου της πόλεως) Φράγματος Χαντίθα, του μεγαλύτερου στο Ιράκ.

Γεωργία και άρδευση
-------------------

Οι όχθες του Ευφράτη στο Διαμέρισμα Χαντίθα καταλαμβάνονται από καλώς αρδευόμενα αγροκτήματα, με μεγάλη παραγωγή εδώδιμων αγροτικών προϊόντων. Επιπλέον υπάρχει σημαντική εκτροφή αιγοπροβάτων, ενώ τροφή αποκτάται και με ψάρεμα στον ποταμό ή στην τεχνητή λίμνη Καντισίγια.

Κατά την είσοδο στο «υπο-διαμέρισμα» της Πόλεως της Χαντίθα, το πιθανότερο είναι ο επισκέπτης να δει σήματα του δήμου με την απεικόνιση ενός νεροτροχού, μια αναφορά στην ιστορία της περιοχής: Οι ντόπιοι ισχυρίζονται ότι τα αρχαία ερείπια πάνω ή κοντά στον Ευφράτη αποτελούσαν τμήμα αντλητικού συστήματος με νεροτροχούς, που χρονολογείται από τη ρωμαϊκή εποχή. Οι κάτοικοι τότε υποτίθεται ότι είχαν κατασκευάσει νεροτροχούς ώστε να εγκαταστήσουν ένα περιορισμένο υδραγωγικό σύστημα, παρόμοιο με εκείνο που εξυπηρετούσε την ίδια την αρχαία Ρώμη. Το εάν στρατιώτες ή πολίτες της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας κατοίκησαν ποτέ στη Χαντίθα παραμένει ανοικτό ζήτημα.

Το κλίμα της Χαντίθα είναι κλίμα «θερμής ερήμου» (*BWh* στην κλιματική ταξινόμηση Κέππεν), με τις βροχές να πέφτουν τον χειμώνα. Η μέση ετήσια θερμοκρασία στην πόλη είναι 21,1 °C και η μέση ετήσια βροχόπτωση περίπου 127 χιλιοστόμετρα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Hadithah στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 132733110
* LCCN: n2004113805
* BNF: cb122031583 (data)

 |

 |
Απόσπασμα από τους Ψαλμούς 115 και 116 (σελ. 852)
**Η Αγία Γραφή—Μεταφορά στη Νεοελληνική** ή **Νέα Μετάφραση Βάμβα** ή **Μετάφραση Σπύρου Φίλου**, αποτελεί μια σύγχρονη απόδοση της Αγίας Γραφής στην νεοελληνική γλώσσα. Συντομογραφείται ως ***ΝΜΦ*** και ***ΦΙΛ***.

Η επιμέλεια του έργου έγινε από τον Σπύρο Φίλο. Κυκλοφόρησε σε πρώτη έκδοση το 1993 (η Παλαιά Διαθήκη και το 1994 η Καινή Διαθήκη) ενώ το 1995 κυκλοφόρησε η δεύτερη αναθεωρημένη μονότομη έκδοση. Αποτελεί μεταφορά σε δημοτική γλώσσα βασισμένη στο κείμενο της *Νεοελληνικής Μετάφρασης* της Αγίας Γραφής του Νεόφυτου Βάμβα. Υπάρχουν περίπου 1.000 υποσημειώσεις οι οποίες εκτός των άλλων, συγκρίνουν αποδόσεις του κειμένου με το πρωτότυπο κείμενο ή με άλλες μεταφράσεις, ενώ όλο το έργο αποτελείται από σχεδόν 1.800 οι σελίδες (μαζί με το παράρτημα).

Η (τελευταία) έβδομη αναθεωρημένη έκδοση (2008) της μετάφρασης κυκλοφορεί από τις εκδόσεις *Πέργαμος* (ISBN 980-960-7241-89-4).

Υποσημειώσεις
-------------

1. ↑  *Πώς να Συζητάτε Λογικά από τις Γραφές*, Watch Tower Bible And Tract Society of Pennsylvania, σελ. 6
Το  **θειικό καλιομαγνήσιο**  είναι γκρίζο, κρυσταλλικό άλας με χημικό τύπο K2SO4.MgSO4. Περιέχει 24 - 26% K2Ο και 11 - 18% οξειδίου του μαγνησίου και διαλύεται εύκολα στο νερό. Το λίπασμα θειικού καλιομαγνησίου είναι ασθενώς υγροσκοπικό, δεν σχηματίζει συσσωματώματα και απλώνεται καλά. Είναι ιδιαίτερα αποτελεσματικό σε αμμώδη και πλούσια αμμώδη εδάφη, για καλλιέργειες που είναι ευαίσθητες στο χλώριο (πατάτες, λαχανικά, φρούτα, σίκαλη κ.α.)

Άλλες πηγές
-----------

* [*νεκρός σύνδεσμος*]

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
 Ενώσεις μαγνησίου |
| --- |
|  |
| 
* MgB2
* MgBr2
* MgCO3
* MgC2O4
* MgC6H6O7
* MgC14H10O4
* MgCl2
* Mg(ClO4)2
* MgF2
* MgH2
* Mg(HCO3)2
* MgI2
* Mg(NO3)2
* MgO
* MgO2
* Mg(OH)2
* MgPo
* MgS
* MgSO3
* MgSO4
* MgU2O7
* Mg2Al3
* Mg2Si
* Mg2SiO4
* Mg2Si3O8
* Mg3N2
* Mg3(PO4)2
* MgCrO4
* K2SO4·MgSO4
 |

 |
**Η Αγία Αικατερίνη της Αλεξάνδρειας** είναι μια ελαιογραφία που φιλοτέχνησε στα τέλη του 16ου αιώνα ο Ιταλός καλλιτέχνης του Μπαρόκ, Μικελάντζελο Μερίζι ντα Καραβάτζιο. Ανήκει στην συλλογή του Μουσείου Τίσεν-Μπορνεμίσα της Μαδρίτης. Αρχικά ανήκε στον Καρδινάλιο Φραντσέσκο Μαρία ντελ Μόντε, τον πρώτο ισχυρό χρηματοδότη του Καραβάτζιο. 

Η Αγία Αικατερίνη πιστεύεται ότι υπήρξε σημαντική στοχάστρια κατά τον πρώιμο 4ο αιώνα. Έτυχε μεγάλης μόρφωσης και ήταν κάτοχος της λατινικής γλώσσας και της ελληνικής φιλολογίας. Αφού ασπάσθηκε τον Χριστιανισμό, εργάσθηκε με έντονη δράση και ενθουσιασμό για την διάδοσή του, επιτυγχάνοντας πολλά χάρις την ρητορική της δεινότητα και τις πολλές γνώσεις της. Αποτελεί σύμφωνα με την παράδοση την προστάτιδα των νέων κοριτσιών και των φοιτητριών. Ο τροχός, όργανο βασανιστηρίου που έγινε κομμάτια όταν έγινε απόπειρα χρήσης του στην Αικατερίνη, έγινε το έμβλημα της αγίας, και έτσι οι μηχανικοί έθεσαν εαυτούς υπό την προστασία της. Σύμβολά της στην αγιογραφία είναι ο τροχός αυτός, η αιμοσταγής μάχαιρα, με την οποία την αποκεφάλισαν όταν ο τροχός θρυμματίστηκε, ο κλάδος φοίνικα, η ιερή κάλαμος, βιβλία και το όρος Σινά.

Στον πίνακά του ο Καραβάτζιο απεικονίζει την Αικατερίνη με τα σύμβολα του μαρτυρίου της, τον τροχό και το σπαθί, σε κάποιον εσωτερικό χώρο που δεν προσδιορίζεται από συγκεκριμένα αρχιτεκτονικά στοιχεία. Η εικόνα αντικατοπτρίζει γενναιότητα και αμεσότητα που συνδέουν την ευγενική καταγωγή του εικονιζόμενου προσώπου με την πληβειακή περηφάνια της γυναίκας που χρησίμεψε σαν μοντέλο, κατά πάσα πιθανότητα της Φίλιντε Μελαντρόνι, μιας εταίρας με πρόσβαση στους κύκλους της υψηλής αριστοκρατίας. Εντύπωση προκαλεί το εύρος της σύλληψης και της πραγμάτωσης του πίνακα, καθώς και ο τέλειος χειρισμός μιας ιδιαίτερα δύσκολης σύνθεσης. Η φιγούρα και τα αντικείμενα γεμίζουν πλήρως τον πίνακα, σε ένα λεπτό παιχνίδισμα με τις διαγωνίους. Ο Καραβάτζιο επιλέγει μια μεγαλειώδη και εξευγενισμένη προσέγγιση, που αργότερα θα τον οδηγήσει στη δημιουργία των θρησκευτικών συνθέσεων που δημιούργησε για την εκκλησία Σαν Λουίτζι ντέι Φραντσέζι.

Πηγές
-----

* Το λήμμα για την Αγία Αικατερίνη.
* Η αγγλόφωνη και ιταλόφωνη wikipedia.
* Web gallery of Art

Δείτε επίσης
------------

* Αγία Αικατερίνη
* Καραβάτζιο
* Μπαρόκ
* Μουσείο Τίσεν-Μπορνεμίσα
Το εξώφυλλο της μετάφρασης  
*Η Αγία Γραφή, Μετάφραση από τα Πρωτότυπα Κείμενα*
Η **Μετάφραση από τα Πρωτότυπα Κείμενα** ή **Νέα Μετάφραση Βίβλου** αποτελεί σύγχρονη μετάφραση της Αγίας Γραφής στα Ελληνικά, και την εκδίδει η Ελληνική Βιβλική Εταιρία από το 1997. Συντομογραφείται ως ***ΜΠΚ*** και ***ΝΜΒ***.

Για τη μετάφραση αυτή εργάστηκαν οι εξής καθηγητές του Τμήματος Θεολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών και Θεσσαλονίκης:

* Για την Παλαιά Διαθήκη:

Β. Βέλλας, Η. Οικονόμου, Ν. Παπαδόπουλος, Π. Σιμωτάς και Β. Τσάκωνας.
* Για την Καινή Διαθήκη:

Π. Βασιλειάδης, Ι. Γαλάνης, Γ. Γαλίτης, Ι. Καραβιδόπουλος, Σ. Αγουρίδης και Β. Στογιάννος.
Απόσπασμα από την μετάφραση  
(Εκκλησιαστής κεφ. 9)
Για την απόδοση των λεγόμενων πρωτοκανονικών βιβλίων της Παλαιάς Διαθήκης χρησιμοποιήθηκε ως βάση η Μπίμπλια Χεμπράικα Στουτγκαρτένσια και για το κείμενο των λεγόμενων δευτεροκανονικών βιβλίων η Μετάφραση των Εβδομήκοντα από το κείμενο του Ραλφς (A. Rahlfs). Η απόδοση της Καινής Διαθήκης βασίστηκε στο Εκκλησιαστικό Κείμενο κατά την Πατριαρχική έκδοση του 1904.

Η μετάφραση αυτή έγινε με την έγκριση (15/5/1997) της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδας. Επίσης, χρησιμοποιείται σε βιβλία για το μάθημα των θρησκευτικών του υπουργείου Παιδείας. Σήμερα, πολλές Ευαγγελικές και Πεντηκοστιανές εκκλησίες της Ελλάδας, χρησιμοποιούν την μετάφραση παράλληλα με την παραδοσιακή Νεοελληνική Μετάφραση, σε εκδόσεις οι οποίες δεν συμπεριλαμβάνουν τα *Δευτεροκανονικά* βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης.

Υποσημειώσεις
-------------

1. ↑  Τα πνευματικά δικαιώματα του έργου κατέχουν οι Ηνωμένες Βιβλικές Εταιρίες (United Bible Societies).
2. ↑  Στα *Θρησκευτικά Β' Γυμνασίου «Καινή Διαθήκη: Ο Ιησούς Χριστός και το έργο του», Βιβλίο Εκπαιδευτικού* (ISBN 960-06-1928-X) αναφέρεται η εξής σημείωση: «Τα κείμενα είναι ειλημμένα από τη μτφρ. των "τεσσάρων" (καθηγητών): Πέτρ. Βασιλειάδη, Ιω. Γαλάνη, Γεωρ. Γαλίτη και Ιω. Καραβιδόπουλου, έκδ. της "Ελλ. Βιβλ. Εταιρίας", 1989, 1997, 2003 (εν μέρει)» (Σελ. 8). Αν και η αναφορά γίνεται στη "μετάφραση των τεσσάρων καθηγητών", δεν θα πρέπει να συγχέεται με την απόδοση της Καινής Διαθήκης των Τεσσάρων Καθηγητών (Β. Βέλλα, Ε. Αντωνιάδη, Α. Αλιβιζάτου και Γ. Κονιδάρη).
Ερνέστας Σέτκους
Ο **Ερνέστας Σέτκους** είναι Λιθουανός τερματοφύλακας, διεθνής με την Εθνική Λιθουανίας. Από το 2014 αγωνίζεται στον Α.Ο. Κέρκυρα.

Καριέρα
-------

Ο Σέτκους ξεκίνησε την επαγγελματική καριέρα του στη Ζάλγκιρις Βίλνιους το 2005. Το 2009 μετακινήθηκε στη ΦΚ Τάουρας Ταουραγκέ. Το 2010 επέστρεψε στη Ζάλγκιρις Βίλνιους. Το πρώτο παιχνίδι στη δεύτερη θητεία του στη Ζάλγκιρις ήταν εναντίον της ΦΚ Τάουρας Ταουραγκέ στα πλαίσια του πρωταθλήματος Λιθουανίας (1-1).

Τον Ιούλιο του 2010 μετακινήθηκε εκτός Λιθουανίας και συγκεκριμένα στην Κύπρο και στον Ολυμπιακό Λευκωσίας. Έκανε το ντεμπούτο του με την κυπριακή ομάδα στις 2 Οκτωβρίου 2010 σε ένα παιχνίδι με αντίπαλο την ΑΕΠ Πάφου. Συνέχισε και την επόμενη περίοδο στον Ολυμπιακό. Στις 7 Ιανουαρίου 2012 κέρδισε το βραβείο του πολυτιμότερου παίχτη του παιχνιδιού (MVP) σε ένα παιχνίδι με αντίπαλο την ΑΕΚ Λάρνακας (ποδόσφαιρο) το οποίο έληξε ισόπαλο 1-1.

Το καλοκαίρι του 2010 υπέγραψε συμβόλαιο με την νεοφώτιστη βουλγάρικη ομάδα ΠΦΚ Μπότεφ Πλόβντιφ. Έκανε το ντεμπούτο του στην εντός έδρας νίκη με 3-0 επί της ΠΦΚ Σλάβια Σόφιας στις 11 Αυγούστου 2012. Στις 31 Ιανουαρίου αποδεσμεύτηκε από την ομάδα από τον Στανιμίρ Στόιλοφ.

Στις 28 Μαρτίου υπέγραψε ένα συμβόλαιο μικρής διαρκείας με τη λευκωρωσική ΦΚ Γκόμελ, η οποία αγωνιζόταν στην Α΄ κατηγορία της χώρας. Το καλοκαίρι του 2013 επέστρεψε στην Κύπρο για λογαριασμό της Νέας Σαλαμίνας.

Διεθνής καριέρα
---------------

Ο Σέτκους κλήθηκε για πρώτη φορά στην Εθνική Λιθουανίας από τον Raimondas Žutautas για ένα φιλικό παιχνίδι με αντίπαλο την Εθνική Πολωνίας (ποδόσφαιρο ανδρών). Έκανε το ντεμπούτο στις 25 Μαρτίου 2011 στο S. Darius and S. Girėnas Stadium του Κάουνας. Μπήκε ως αλλαγή στο ημίχρονο ενώ το σκορ ήταν 2-0 υπέρ της Λιθουανίας. Μέχρι στιγμής έχει συνολικά 7 παρουσίες με την εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Λιθουανίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Tauras vs. Žalgiris 1-1» (στα Αγγλικά). soccerway.com. Ανακτήθηκε στις 30 Αυγούστου 2013.
2. ↑  Ολυμπιακός: Ανακοίνωσε τον Λιθουανό Σέτκους
3. ↑  «Olympiakos vs. Paphos 2-2» (στα Αγγλικά). soccerway.com. Ανακτήθηκε στις 30 Αυγούστου 2013.
4. ↑  «Νέα Σαλαμίνα: Συμφωνία με Σέτκους». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Αυγούστου 2013. Ανακτήθηκε στις 30 Αυγούστου 2013.
5. ↑  «Lithuania squad for Poland and Spain games» (στα Αγγλικά). eurosport.yahoo.com. Ανακτήθηκε στις 30 Αυγούστου 2013.
6. ↑  «Lithuania vs. Poland 2-0» (στα Αγγλικά). soccerway.com. Ανακτήθηκε στις 30 Αυγούστου 2013.

Πηγές
-----

* Ερνέστας Σέτκους στην ιστοσελίδα National-Football-Teams.com
* Νέα Σαλαμίνα: Πρόσθεσε τερματοφύλακα, αμυντικό και μέσο! Αρχειοθετήθηκε 2016-03-05 στο Wayback Machine.