recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Το **Δίκαιο Ανταγωνισμού** είναι το σύνολο κανόνων που προσπαθεί να προστατεύσει τον ανταγωνισμό από στρεβλώσεις και περιορισμούς που του επιφέρουν πρακτικές επιχειρήσεων. Σε ορισμένες χώρες (Ελλάδα, Γαλλία, Γερμανία) διακρίνεται στο Δίκαιο αθέμιτου ανταγωνισμού και στο Δίκαιο κατά των περιορισμών του Ανταγωνισμού ή Δίκαιο ελεύθερου ανταγωνισμού.

Δίκαιο Αθέμιτου Ανταγωνισμού
----------------------------

Κύριο λήμμα: Αθέμιτος ανταγωνισμός
Το Δίκαιο αθέμιτου ανταγωνισμού απαγορεύει πρακτικές των επιχειρήσεων που αντίκεινται στα χρηστά ήθη. Οι επιχειρήσεις επιτρέπεται να ανταγωνίζονται, με σκοπό να διευρύνουν την πελατεία τους και να αυξάνουν το κέρδος τους, υπάρχουν όμως όρια, πέρα από τα οποία ο ανταγωνισμός δεν είναι επιθυμητός. Το Δίκαιο Αθέμιτου Ανταγωνισμού προστατεύει τον ανταγωνισμό ως θεσμό, τους ανταγωνιστές, αλλά και τον καταναλωτή. Κύριο πεδίο εφαρμογής του είναι η παραπλάνηση του καταναλωτή, η οποία στην ουσία του στερεί την ελευθερία επιλογής, αφού παραπλανώμενος δεν είναι σε θέση να εκτιμήσει σωστά την προσφορά των πωλητών. Η παραπλάνηση του καταναλωτή μπορεί να γίνει με απατηλές «προσφορές», με παραπλανητική διαφήμιση ή με απομίμηση προϊόντων ανταγωνιστών.

Δίκαιο κατά των περιορισμών του Ανταγωνισμού
--------------------------------------------

Κύριο λήμμα: Δίκαιο κατά των περιορισμών του Ανταγωνισμού
Το Δίκαιο κατά των περιορισμών του Ανταγωνισμού προστατεύει τον ανταγωνισμό από περιορισμούς που του επιβάλλουν οι ίδιες οι επιχειρήσεις. Βασική αρχή του είναι ότι ο ανταγωνισμός μεταξύ των επιχειρήσεων είναι η επιθυμητή κατάσταση στην αγορά και ότι πολλές φορές οι ίδιες οι επιχειρήσεις τον περιορίζουν με συμφωνίες ή με μονομερείς πρακτικές. Σε αυτές τις περιπτώσεις παρεμβαίνει ο νόμος απαγορεύοντας αυτές τις πρακτικές για να επαναφέρει συνθήκες ανταγωνισμού στην αγορά. Οι στόχοι του Δικαίου κατά των περιορισμών του Ανταγωνισμού καθορίζονται από την εκάστοτε Πολιτική του Ανταγωνισμού που ακολουθούν οι αρχές που το εφαρμόζουν.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85005782
* NDL: 00561664
* NKC: ph115916

 |

 |
Με τον όρο **Δημόσια Διοίκηση** χαρακτηρίζεται γενικά το σύνολο των νόμιμων μέσων και ενεργειών που αποσκοπούν στην επίτευξη συγκεκριμένου αποτελέσματος για την ικανοποίηση του γενικού συμφέροντος των πολιτών ενός κράτους.

Η Δημόσια Διοίκηση μιας χώρας αποτελεί μέρος του κρατικού μηχανισμού της και ειδικότερα της εκτελεστικής εξουσίας. Υπό την ευρεία έννοια η Δημόσια Διοίκηση περιλαμβάνει δύο επιμέρους έννοιες, αυτή της εκάστοτε Κυβέρνησης και "υπό στενή έννοια" αυτή της Διοίκησης.

Σημειώνεται ότι υπό τη στενή έννοια των πολιτικών αυτών όρων η Κυβέρνηση διαφέρει της Διοίκησης στο ότι κινείται με απόλυτη (νόμιμη) πρωτοβουλία και είναι αυτή που χαράσσει τις κατευθυντήριες γραμμές, ενώ η δεύτερη περιορίζεται στην εφαρμογή και παρακολούθηση της κυβερνητικής θέλησης. Δημόσια Διοίκηση υφίσταται σε όλες τις Χώρες του κόσμου, ανεξάρτητα του πολιτεύματός τους.

Δείτε επίσης
------------

* Διοίκηση
* Διοικητικό δίκαιο
* Διοικητική θέση

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85108611
* BNF: cb11930827q (data)
* HDS: 010342
* NDL: 00562701
* NKC: ph127076

 |

 |
| Yamaha |
| --- |
| Yamaha Crypton X |
| Κατασκευαστής: | Yamaha |
| Κατηγορία: | Παπί |
| Παραγωγή: | 2007-2018 |
| Κυβισμός: | 135cc |
| Ιπποδύναμη: | 12,6 hp/8.500 rpm |
| Ροπή: | 1,25 kgm/6.000 rpm |
| Τροφοδοσία: | Ψεκασμός Βενζίνης (Fuel Injection) |
| Ύψος καθίσματος: | 770 χιλιοστά |
| Ποσότητα λαδιού: | 1.1 L |
| Φρένα: | **Μπροστινό**: Δισκόφρενο**Πισινό**: Ταμπουρόφρενο |

**Yamaha Crypton X**, γνωστή και ως **Yamaha T135**, είναι μοτοσικλέτα τύπου «παπάκι» που παράγεται από την ιαπωνική βιομηχανία Yamaha. Όπως και το Yamaha Z έτσι και το Crypton X είναι κατάλληλο για αγώνες πίστας και θεωρείται πιο γρήγορο από τους αντιπάλους του, το Honda Sonic και το Suzuki Raider 150. Είναι ένα από τα πιο γρήγορα μηχανάκια στη Νοτιοανατολική Ασία.

Το 2008 η Injection έκδοση του Yamaha Spark 135 κυκλοφόρησε στην αγορά της Ταϊλάνδης, καθιστώντας το το δεύτερο underbone μηχανάκι με σύστημα Injection μαζί με το Honda Innova i. Υπάρχουν 3 κύρια εργοστάσια της Yamaha που κατασκευάζουν το Crypton X. Ένα στην Ινδονησία, ένα στην Ταϊλάνδη και το νεότερο στις Φιλιππίνες.

Το 2011 το Crypton X κατασκευάστηκε με νέο πίνακα οργάνων. Η έκδοση της Μαλαισίας με το χειροκίνητο συμπλέκτη αναθεωρήθηκε στο κιβώτιο 5 ταχυτήτων από το προηγούμενο τεσσάρων ταχυτήτων. Το 2015 η Yamaha έχει δημιουργήσει μια σημαντική αναβάθμιση σε ένα νέο μοντέλο με κινητήρα 150 κυβικών με ψεκασμό καυσίμου, το οποίο διαθέτει μια αναβάθμιση στην απόδοση, την αντοχή και νέα εμφάνιση από τα παλιότερα μοντέλα.

Διεθνείς ονομασίες
------------------

* Πραγματικό όνομα: Yamaha T135
* Ταϊλάνδη: Spark 135
* Φιλιππίνες: Sniper
* Ινδονησία: Jupiter MX
* Μαλαισία: 135LC
* Βιετνάμ: Exciter
* Ελλάδα: 135 Crypton X

Ιστορία μοντέλου
----------------

Το Yamaha Τ135 έκανε το ντεμπούτο του το 2005 στις Ταϊλανδικές και Ινδονησιακές αγορές, και στη συνέχεια στη Μαλαισία τον Φεβρουάριο του 2006. Το μοντέλο ήταν πολύ επιτυχημένο στην Νοτιοανατολική Ασία, ιδίως στη Μαλαισία. Το μηχανάκι ήταν επίσης εξίσου επιτυχημένο στην Ελλάδα.

Αγώνες Dragster
---------------

Στην Ελλάδα τα Crypton X περνούν από ειδικές τροποποιήσεις και τρέχουν σε αγώνες και τουρνουά Dragster μαζί με πολύ γρήγορα παπιά όπως τα Yamaha Z. Και επίσης το Crypton X με το Yamaha Z θεωρούνται οι καλύτερες επιλογές για τέτοιου είδους αγώνες.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Παρουσίαση ενός τροποποιημένου Crypton X στο paktitisa.wordpress.com
* Παρουσίαση του μοντέλου στο mototriti.gr
Το **Πλύμπτον-Ουαϊόμινγκ** (αγγλικά: Plympton-Wyoming) είναι κωμόπολη στην καναδική επαρχία του Οντάριο, η οποία βρίσκεται στην κομητεία Λάμπτον αμέσως ανατολικά της Σάρνια. Αποτελεί έδρα του συμβουλίου της κομητείας Λάμπτον.

Η κοινότητα έχει αγροτικό χαρακτήρα. Τα κύρια κέντρα οικισμού είναι το Ουαϊόμινγκ στα νότια της κοινότητας και το Έρρολ στα βόρεια. Άλλοι ακόμη μικρότεροι οικισμοί που μοιάζουν με χωριουδάκια βρίσκονται απλωμένοι σε όλη την κοινότητα. Το διαμέρισμα του Ουαϊόμινγκ οφείλει την ύπαρξή του στον Μεγάλο Δυτικό Σιδηρόδρομο, ως στάση στη σιδηροδρομική γραμμή μεταξύ της Σάρνια και του Λόντον που χτίστηκε στα μέσα του 19ου αιώνα.

Στην Απογραφή Πληθυσμού του 2021 που διεξήχθη από τη Στατιστική Υπηρεσία του Καναδά, το Πλύμπτον-Ουαϊόμινγκ είχε πληθυσμό 8.308 κατοίκους σε έκταση 318,86 τετραγωνικών χιλιομέτρων και πυκνότητα πληθυσμού 26,1/τ.χλμ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Contact Us - The Corporation of the County of Lambton». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Νοεμβρίου 2006. Ανακτήθηκε στις 19 Νοεμβρίου 2006.
2. ↑  «Population and dwelling counts: Canada, provinces and territories, census divisions and census subdivisions (municipalities), Ontario». Statistics Canada. 9 Φεβρουαρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 30 Μαρτίου 2022.
*Να μη συγχέεται με τον ανιψιό του Σιγισμούνδο των Έστε (1480-1524).*
Ο **Σιγισμούνδος** (ιταλ.: *Sigismondo d'Este*, 31 Αυγούστου 1433 - 1 Απριλίου 1507) από τον Οίκο των Έστε ήταν κύριος του Σαν Μαρτίνο ιν Ρίο, Καμπογκαλιάνο, Ροντέλια, Καστελαράνο και Σαν Κασιάνο, κυβερνήτης του Ρέτζιο Εμίλια, κυβερνήτης και υποδιοικητής του δουκάτου της Φερράρα και γενικός αρχηγός του στρατού της Φεράρα. Είναι ο ιδρυτής του κλάδου Έστε-Σαν Μαρτίνο.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στη Φερράρα και ήταν ο δεύτερος γιος του Nικολό Γ΄ και της 3ης συζύγου του Ριτσάρντα ντι Σαλούτσο. Το 1434 βαπτίστηκε και χρίστηκε ιππότης από τον ανάδοχό του Σιγισμόνδου της Βοημίας & Γερμανίας. Ο Σιγισμούνδος, η μητέρα του και ο μεγαλύτερος αδελφός του Έρκολε κατέφυγαν στην Αυλή του Αλφόνσου Ε΄ της Αραγωνίας. Το 1463 εξελέγη κυβερνήτης του Ρέτζιο Εμίλια από τον νόθο αδελφό του Μπόρσο των Έστε. Τον Δεκέμβριο του 1470 πολέμησε εναντίον του κόμη Γκουίντο Πεπόλι, λεηλατώντας τα εδάφη του Πεπόλι ως αντίποινα για τη λεηλασία του Πεπόλι στα εδάφη του Σιγισμούνδου. Τον Μπόρσο διαδέχτηκε ο μεγαλύτερος αδελφός του Έρκολε Α΄, ο οποίος διατήρησε τον Σιγισμούνδο ως υπαρχηγό του Ρέτζιο Εμίλια και του ανέθεσε να κυβερνά το δουκάτο, όταν αυτός απουσίαζε. Μεταξύ 1467 και 1488 ο Σιγισμούνδος πολέμησε σε αρκετούς πολέμους για λογαριασμό τού αδελφού του και από το 1488 και μετά έγινε ο μόνος άνδρας, που κυβερνούσε στην απουσία εκείνου.

Ως ανταμοιβή ο Έρκολε Α΄ έδωσε στον αδελφό του τις κυριότητες του Σαν Μαρτίνο ιν Ρίο,  Καμπογκαλιάνο, Ροντέλια, Καστελαράνο και Σαν Κασιάνο. Το 1507 ο Σιγισμούνδος έπεσε από τα σκαλιά της βασιλικής του Αγίου Πέτρου στη Ρώμη και απεβίωσε. Οι διάδοχοί του, τού κλάδου Έστε-Σαν Μαρτίνο, κυβέρνησαν το Καστελαράνο έως και το 1758.

Θέμα
----

Νυμφεύτηκε μία γυναίκα, που ονομαζόταν Πιτσοκάρα  και είχε τέκνα:

* Έρκολε απεβ.1517, μαρκήσιος του Σαν Μαρτίνο. Νυμφεύτηκε την Αντζόλα Σφόρτσα, με την οποία είχε έναν γιο, τον Σιγισμούνδο, κληρονόμο του.
* Λουκρητία, παντρεύτηκε τον Αλμπερίγκο Μαλασπίνα. Είχε μια κόρη, τη Ριτσιάρντα.
* Μπιάνκα, παντρεύτηκε τον Αμερίγκο Σανσεβερίνο, κόμη του Καπάτσο.
* Ντιάνα απεβ. 1555, παντρεύτηκε τον Ουγκουτσόνε Κοντράρι, κόμη του Βινιόλα.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Gli Este di San Martino in Rio.
2. ↑  Sigismondo d'Este - Arbre généalogique Franck Jacques - GeneaNet
3. ↑  Ercole d'Este - Arbre généalogique Franck Jacques - GeneaNet
4. ↑  Lucrezia d'Este - Arbre généalogique Franck Jacques - GeneaNet
Η Αϊτή είναι Κοινοβουλευτική Δημοκρατία, με Αρχηγό Κράτους τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ο οποίος ασκεί εκτελεστική εξουσία και έχει πολλές αρμοδιότητες. Η νομοθετική εξουσία ασκείται από τη Βουλή των Αντιπροσώπων, καθώς επίσης και από τη Γερουσία. Πρόεδρος της Δημοκρατίας είναι από το 2021 ο Αριέλ Ανρί. Ο Πρωθυπουργός διορίζεται από τον Πρόεδρο και έχει μειωμένες εξουσίες.

Νομοθετική εξουσία
------------------

Η **Βουλή των Αντιπροσώπων** (γαλλικά: Chambre des Députés‎‎, αϊτινά: *Chanm Depite*) είναι η Κάτω Βουλή της Αϊτής.Η Βουλή απαρτίζεται από 119 μέλη (προηγουμένως 99) , οι οποίοι εκλέγονται με την ψήφο του λαού για θητεία 4 ετών. Δεν υπάρχει όριο για ανανέωση θητείας για τους αντιπροσώπους.

Τα 119 μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων εκλέγονται σε μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες με το σύστημα των 2 γύρων. Ένας δεύτερος γύρος διεξάγεται σε περίπτωση που κανείς υποψήφιος δεν θα έχει την πλειοψηφία που απαιτείται προκειμένου να εκλεγεί από τον πρώτο γύρο. Τον Μάρτιο του 2015 με ένα νέο εκλογικό διάταγμα καθορίστηκε ότι η νέα Βουλή θα αποτελείται από 119 μέλη και η Γερουσία θα παραμείνει με 30 μέλη.

Η **Γερουσία** (γαλλικά: Sénat‎‎, αϊτινά: *Sena* ) είναι η Άνω Βουλή του νομοθετικού σώματος της Αϊτής, της Εθνοσυνέλευσης. Η Κάτω Βουλή της Εθνοσυνέλευσης είναι η Βουλή των Αντιπροσώπων. Η Γερουσία απαρτίζεται από 30 μέλη, με τρία μέλη από κάθε διοικητικό διαμέρισμα. Προτού συσταθεί το διαμέρισμα της Νιπς το 2003, υπήρχαν 27 έδρες. Οι γερουσιαστές εκλέγονται για εξαετή θητεία με την ψήφο του λαού, με το 1/3 να εκλέγονται κάθε διετία. Δεν υπάρχει όριο για ανανέωση της θητείας των γερουσιαστών. Μπορεί να επανεκλέγονται επ' αόριστο.

Εκλογές
-------

Κύριο λήμμα: Εκλογές στην Αϊτή
Στις προεδρικές εκλογές του 2011 πρόεδρος εξελέγη ο Μισέλ Μαρτελί στον δεύτερο γύρο. Οι επόμενες προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν τον Οκτώβριο του 2015, όμως ο δεύτερος γύρος ακυρώθηκε και έπειτα από ταραχές ο πρόεδρος Μαρτελί αποχώρησε και τελικά στις προεδρικές εκλογές του Νοεμβρίου του 2016 πρόεδρος εξελέγη ο Ζοβενέλ Μοΐζ.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Haiti's New Government Faces Historic Dilemmas U.S. Institute of Peace Briefing, Μάιος 2006
* Διεθνής Αποστολή Επίβλεψης των εκλογών στην Αϊτή

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Electoral system». IPU.
2. ↑  «Haiti – Elections : Electoral Decree adopted, 19 more Deputies...».
Ο **Μάξιμος Α΄** (κατά κόσμον *Μαρίν Ναϊντένωφ Μινκώφ*, βουλγ. Марин Найденов Минков), 29 Οκτωβρίου 1914 - 6 Νοεμβρίου 2012) ήταν ο 27ος προκαθήμενος της Βουλγαρικής Ορθόδοξης Εκκλησίας με τον τίτλο *Πατριάρχης Βουλγαρίας και Μητροπολίτης Σόφιας*.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στις 29 Οκτωβρίου του 1914 στο ορεινό χωριό Όρεσακ. Αποφοίτησε από το σχολείο στο χωριό του και σε ηλικία 27 ετών εκάρη μοναχός σε γειτονικό μοναστήρι. Σπούδασε Θεολογία στο Πανεπιστήμιο της Σόφιας. Το 1944 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος. Από το 1950 μέχρι το 1955 υπηρέτησε ως Προϊστάμενος του Μετοχίου του Πατριαρχείου Βουλγαρίας στη Μόσχα. Στις 30 Δεκεμβρίου 1956 χειροτονήθηκε τιτουλάριος Επίσκοπος Βρανίτσης. Στις 30 Οκτωβρίου 1960 εξελέγη Μητροπολίτης Λοβτσού. Στις 4 Ιουλίου 1971 εξελέγη Μητροπολίτης Σόφιας και Πατριάρχης Βουλγαρίας, διαδεχόμενος τον προκάτοχό του Κύριλλο.

Πατριαρχία
----------

Η Πατριαρχία του είχε σημαδευτεί από ένα υποβόσκον σχίσμα στην Εκκλησία της Βουλγαρίας, το οποίο ξεκίνησε από το γεγονός ότι εξελέγη Πατριάρχης το 1971, ενώ ο κύριος αντίπαλός του, ο Ποιμένας, βρισκόταν σε αποστολή στη Μόσχα. Από τότε ξέσπασε ένας ανηλεής πόλεμος και οι αντίπαλοι του κ. Μαξίμου τον κατηγόρησαν ανοιχτά ότι συνεργάζεται με το κομμουνιστικό καθεστώς της χώρας. Ο Ποιμένας εξελέγη και αυτός ως σχισματικός Πατριάρχης. Το 1998, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος συνεκάλεσε Μείζονα και Υπερτελή Σύνοδο για την αντιμετώπιση του σχίσματος, στην οποία συνέστησε την παραίτηση και των δύο Πατριαρχών, σχισματικού και νομίμου.

Έκτοτε, ο Πατριάρχης Μάξιμος διατήρησε αποστάσεις από το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Το σχίσμα της εκκλησίας βρίσκεται σε ύφεση μετά το θάνατο του Ποιμένος.

Τέλος, κατά τη διάρκεια της Πατριαρχίας του, η Εκκλησία της Βουλγαρίας θεωρείται ότι έγινε μια από τις πιο συντηρητικές Εκκλησίες, καθώς συμμετέχει μόνο στους διαλόγους που διεξάγονται μεταξύ των ορθοδόξων και έπαυσε να διαλέγεται με τους καθολικούς ή τους προτεστάντες. 

Απεβίωσε σε ηλικία 98 ετών στη Σόφια, στις 6 Νοεμβρίου 2012. Ενταφιάστηκε στην Ιερά Μονή Τρογιάν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  novinite.com 29 October 2010. Retrieved 20 May 2011.
2. ↑  «*Kościół prawosławny w Bułgarii*». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Ιουνίου 2009. Ανακτήθηκε στις 7 Ιουνίου 2015.
3. ↑  www.news.bg — Патриарх Максим почина
4. ↑  «Официален сайт на Св. Синод на БПЦ — Днес, 6 ноември 2012 г. се престави в Господа Негово Светейшество Българският Патриарх и Софийски митрополит Максим». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 7 Ιουνίου 2015.

Ξενόγλωσση βιβλιογραφία
-----------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Πατριάρχης Σόφιας Μάξιμος** |

* Oficjalny biogram w serwisie Patriarchatu Moskiewskiego
* Nie żyje patriarcha bułgarskiej Cerkwi prawosławnej Maksym[*νεκρός σύνδεσμος*]

  


| τίτλοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας |
| --- |
| ΠροκάτοχοςΚύριλλος | **Μητροπολίτης Σόφιας και Πατριάρχης Βουλγαρίας**1971-2012 | ΔιάδοχοςΝεόφυτος |
Μέρος από τη *friska*.

|  |  |
| --- | --- |
|  | 
Hungarian Rhapsody No. 2

Performed by Martha Goldstein on an 1851 Erard piano

---

 
Hungarian Rhapsody No. 2

Sergei Rachmaninoff playing the first 4 minutes of Hungarian Rhapsody No. 2, recorded in 1919 by Edison Records

---

Hungarian Rhapsody No. 2

An orchestrated version performed by the United States Navy Band's Concert Band (9:05)

---

 |
| *Έχετε προβλήματα με αυτά τα αρχεία; Δείτε βοήθεια πολυμέσων.* |

H **Ουγγρική Ραψωδία αρ. 2 σε Ντο δίεση ελάσσονα**, S.244/2 είναι έργο του Φραντς Λιστ, το δεύτερο από το σετ 19 έργων του, ονόματι Ουγγρικές Ραψωδίες, το οποίο είναι και το πιο γνωστό μακράν από κι από τα 19. Το έργο γράφτηκε το 1847 και αφιερώθηκε στον Κόντε Λάσλο Τελέκι. Πρώτη φορά δημοσιεύθηκε ως σόλο και όχι ως μέρος του συνολικού έργου, το 1851. Ήδη από την εποχή του, είχε αποκτήσει δημοτικότητα και παιζόταν συχνά.

Το έργο διαθέτει δύο διακριτά μέρη, το πρώτο, το *lassan*, το οποίο απομακρύνεται σιγά σιγά από τον οπλισμό και πάει στη Ντο ελάσσονα, και το οποίο είναι πιο δραματικό και σκοτεινό από το δεύτερο μέρος. Το δεύτερο μέρος (*friska*) αρχίζει με Φα δίεση ελάσσονα, αλλά σε πολλές περιπτώσεις παίζονται θέματα του πρώτου μέρους. Το έργο έχει ενορχηστρωθεί και για ορχήστρα, από τους Λιστ και Ντόπλερ. Πρόκειται για ένα από τα πιο γνωστά έργα του συνθέτη, το οποίο δε έχει χρησιμοποιηθεί κατά κόρον στην τηλεόραση και στον κινηματογράφο.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Free sheet music from *Cantorion.org*
* Hungarian Rhapsody #2, Lassan & Friska CC-licensed free recording from *archive.org*
Το είδος **Ρανούγκουλος ο κορυφαίος** (*Ranunculus cacuminis*) ανήκει στην οικογένεια Βατραχιοειδή (Ranunculaceae) και αποτελεί είδος με πολύ περιορισμένη κατανομή. Έχει καταγραφεί μόνο στην κορυφή Καϊμακτσαλάν (2524 μ) του όρους Βόρας και γι' αυτό και ονομάστηκε cacuminis (cacumen = κορυφή). Ανθίζει από τα μέσα Μαΐου μέχρι τις αρχές Ιουλίου, σε υγρά αλπικά λειβάδια και σε άλλες πετρώδεις θέσεις, εκεί που λειώνει το χιόνι, σε υψόμετρο μεταξύ 2000-2520 μ. Σημειώνεται ότι περιλαμβάνεται στο Βιβλίο Ερυθρών Δεδομένων των Σπάνιων & Απειλούμενων Φυτών της Ελλάδας (2009) με τον χαρακτηρισμό Τρωτό (VU).

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Ranunculus cacuminis Strid & Papan. | Flora of Greece – An annotated checklist». *portal.cybertaxonomy.org*. Ανακτήθηκε στις 26 Ιουλίου 2022.
2. ↑  «Ranunculus cacuminis Strid & Papanicolaou 1978». *www.greekflora.gr*. Ανακτήθηκε στις 26 Ιουλίου 2022.

Πηγές
-----

* (Αγγλικά) Strid, A.· Tan, K. (2002). *Flora Hellenica*. **2**.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* 
* 
* 

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Ελλάδα
 |

 |
Ο **Τζώρτζης Μολφέτας** (πραγματικό όνομα Γεώργιος, Αργοστόλι, 1871 – Αθήνα, 2 Ιουλίου 1916) ήταν σατιρικός ποιητής, εκδότης σατυρικών εφημερίδων και μουσικός από την Κεφαλονιά.

Βιογραφία
---------

Το 1891 σε ηλικία μόλις 20 ετών άρχισε την έκδοση της εφημερίδας "Ο Κολόμπος", ωστόσο ο πατέρας του επέμενε νμε την έκδοση σατυρικών ποιημάτων α σπουδάσει δικηγόρος, όπως ήταν εκείνος. Έτσι ο Τζώρτζης διέκοψε σύντομα την δραστηριότητα του αυτή και εγκαταστάθηκε την ελληνική πρωτεύουσα την Αθήαν και γράφτηκε στη Νομική Σχολή ύστερα από παρότρυνση του φιλόδοξου δικολάβου πατέρα του. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Αθήνα γνωρίστηκε με το Θέμο Άννινο και έγινε γνωστός σε λογοτεχνικούς κύκλους αρχικά με την δημοσίευση σατυρικών ποιημάτων και στην συνέχεια και εξέδωσε μια νέα σατιρική εφημερίδα, με τίτλο "Αίσωπος". Οι κριτικές που είχε εξασφαλίσει ήτανε ευνοϊκότατες, σε βαθμό που ο Βλάσης Γαβριηλίδης αναφέρθηκε στον νεαρό Μολφέτα κάνοντας λόγο για το "νέο Σουρή" (Ακρόπολις).

Εξαιτίας της νοσταλγίας για το νησί του, επέστρεψε στην ιδιαίτερη πατρίδα του το Αργοστόλι και έγινε εκδότης μιας ακόμα σατυρικής εφημερίδας, που σύντομα από την φύση της έγινε γνωστή και εκτός Κεφαλονιάς και ή οποία έφτασε να κυκλοφορεί σε 4.500 φύλλα αριθμό εκπληκτικό για τα δεδομένα της εποχής. Ήταν το *Ζιζάνιο*, το οποίο με τη δροσιά και τη φαιδρότητά του εξέπληξε ευχάριστα ακόμα και τους Αθηναίους αναγνώστες. Παράλληλα με το γράψιμο, ο Μολφέτας έπαιζε πολύ καλά και κιθάρα. Ανάμεσα στους φανατικούς αναγνώστες του συγκαταλεγότανε και ο Ελευθέριος Βενιζέλος. Το 1916 όμως προσβλήθηκε από πλευρίτιδα και πέθανε ξαφνικά το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς. Ο Γεώργιος Σουρής είχε κάνει λόγο για "εθνική απώλεια", για τον θάνατο του Μολφέτα αναγνωρίζοντας ότι ο Τζώρτζης ήταν "πολύ ανώτερος από εμού στις προσωπικές σάτυρες".

Αποτίμηση έργου
---------------

Ο Μολφέτας με τους στίχους του κατονόμαζε τα κακώς κείμενα της εποχής του, ενώ ήταν και κιθαρίστας πανελλήνιας φήμης.

Πηγές
-----

* Βιογραφικό, Εγκυκλοπαίδεια "Δομή".
* Ο σατιρικός ποιητής Γεώργιος Γερ. Μολφέτας, μελέτη της Ευρώπης Μοσχονά-Μαραγκάκη, ιδιωτική έκδοση 2004.
* Γεώργιος Γερ. Μολφέτας, Ο μεγάλος σατυρικός ποιητής της Κεφαλονιάς μετά τον Λασκαράτο Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine. kefaloniatoday.com
* Συλλογικό έργο, "Εγκυκλοπαίδεια 2002", τ. 13, σελ. 31, Αθήνα 1984.
* Καββαδίας Γεώργιος, Γεώργιος  Μολφέτας, ο ποιητής και ο μουσικός. Πρόλ.: Δημ. Λαμπίκη. Αθήναι, 1953, σελ. 79.

Παραπομπές
----------

1. ↑

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* **ΕΒΕ**: 24502
* **AA**: 151931

 |

 |
Ο **Ματίας δε Ιριγογιέν** (ισπανικά: Matías de Irigoyen‎‎, 25 Φεβρουαρίου 1781 – 20 Σεπτεμβρίου 1839) ήταν Αργεντινός στρατιωτικός και πολιτικός.

Βίος
----

Ο Ματίας Ραμόν δε Ιριγογιέν δε λα Κιντάνα γεννήθηκε στο Μπουένος Άιρες, Αργεντινή, στις 25 Φεβρουαρίου 1781. Οι γονείς του ήταν ο Ιγνάσιο Ιριγκογιέν Ετσενίκε (Ignacio Irigoyen Echenique, περ. 11 Μαρτίου 1728 – 17 Φεβρουαρίου 1787) και η Φρανσίσκα δε λα Κιντάνα Ρίγλος (Francisca de la Quintana Riglos, 24 Σεπτεμβρίου 1734 – 14 Ιουνίου 1815). Ήταν το δεύτερο από τα 13 παιδιά. Ο μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο Μιγκέλ δε Ιριγογιέν (2 Οκτωβρίου 1764 – 11 Ιουνίου 1822). Ταξίδεψε στην Ισπανία όταν ήταν παιδί, μπήκε στο ναυτικό στα νιάτα του και τραυματίστηκε στη ναυμαχία του Τραφάλγκαρ το 1805. Επέστρεψε στο Μπουένος Άιρες το 1809 και έλαβε μέρος στην επανάσταση του Μαΐου του 1810.

Ο Ιριγογιέν ήταν ο πρώτος πρεσβευτής που διορίστηκε από την επαναστατική κυβέρνηση και τοποθετήθηκε στην Ευρώπη. Αφού πέρασε από το Ρίο ντε Τζανέιρο, όπου συνάντησε τον Βρετανό πρεσβευτή, λόρδο Στράνγκφορντ, ταξίδεψε στο Λονδίνο. Μετά από μια σχετικά σύντομη διαμονή επέστρεψε στο Μπουένος Άιρες.

Μεταξύ 18 και 20 Απριλίου 1815 συμμετείχε μαζί με τον Χοσέ ντε Σαν Μαρτίν και τον Μανουέλ ντε Σαρατέα στη βραχύβια Τρίτη Τριανδρία, μετά την εκδίωξη του Ανώτατου Διοικητή Κάρλος Μαρία δε Αλβεάρ. Ο ορισμός του Χοσέ Ροντό ως Ανώτατου Διοικητή έδωσε τέλος στην Τριανδρία αυτή.

Από τον Οκτώβριο του 1815 έως το 1816 διορίστηκε διοικητής του λιμανιού του Μπουένος Άιρες.

Από το 1817 έως το 1820 υπηρέτησε ως υπουργός Πολέμου και Ναυτικού των Ηνωμένων Επαρχιών του Ρίο ντε λα Πλάτα, κατά τη διάρκεια των κυβερνήσεων του Χουάν Μαρτίν ντε Πουεϊρεδόν, του Χοσέ Ροντό και του Χουάν Πέδρο Αγκίρε ι Λόπες. Μετά τη μάχη της Σεπέδα τον Φεβρουάριο του 1820, ο Ιριγογιέν διορίστηκε κυβερνήτης-δήμαρχος του Μπουένος Άιρες (9 έως 11 Φεβρουαρίου), αλλά λόγω της διάλυσης της Διεύθυνσης και του σχηματισμού επαρχιακών κυβερνήσεων, τοποθετήθηκε ως προσωρινός κυβερνήτης της νεοσύστατης επαρχίας του Μπουένος Άιρες μέχρι την ανάληψη των καθηκόντων του από τον Μανουέλ ντε Σαρατέα. Κατείχε τη θέση αυτή μόνο από τις 11 έως τις 18 Φεβρουαρίου 1820.

Ο Ματίας δε Ιριγογιέν πέθανε στο Μπουένος Άιρες στις 20 Σεπτεμβρίου 1839.

Κληρονομιά
----------

Το Πολεμικό Ναυτικό της Αργεντινής έδωσε το όνομά του σε ένα πλοίο, το aviso ARA *Comandante General Irigoyen*, το οποίο σήμερα αποτελεί πλοίο-μουσείο.

Παραπομπές
----------

### Υποσημειώσεις

1. 1 2 3  Ignacio Irigoyen Echenique – Genealogía Familiar.
2. ↑  «Crónicas del Foro». *www.cari.org.ar*. Ανακτήθηκε στις 6 Μαρτίου 2024.
3. ↑  Prefectura Naval Argentina – Historia – Primeros jefes de la Prefectura  Αρχειοθετήθηκε 2015-09-24 στο Wayback Machine.(in ισπανική)
4. ↑  «Matías de Irigoyen y de la Quintana | Real Academia de la Historia». *dbe.rah.es*. Ανακτήθηκε στις 6 Μαρτίου 2024.
5. ↑  Inauguraron el buque museo "Comandante General Irigoyen" – Gaceta Marinera Αρχειοθετήθηκε 2011-07-23 στο Wayback Machine. (in ισπανική)

### Πηγές

* *Ignacio Irigoyen Echenique*, ανακτήθηκε στις 1 December 2017
Η **μάχη του φρουρίου Ντόνελσον** έλαβε χώρα από τις 11 μέχρι τις 16 Φεβρουαρίου 1862 μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής και των Συνομόσπονδων Πολιτειών της Αμερικής.Η κατάληψη του φρουρίου από τις δυνάμεις της Ένωσης άφησε ανοιχτό το ποτάμι Κάμπερλαντ ένα σημαντικό μονοπάτι για την κατάκτηση του Νότου. Η νίκη ανύψωσε τον Οδυσσέα Γκραντ από έναν ασαφή και αφανή ηγέτη σε σε στρατηγό.

Η μάχη ήταν η συνέχεια της κατάληψης του φρουρίου Χένρυ στις 6 Φεβρουαρίου.Ο Γκραντ μετακίνησε τον στρατό του 12 μίλια δια ξηράς του φρουρίου Ντόνελσον στις 12 και 13 Φεβρουαρίου και οδήγησε ορισμένες μικρές επιθέσεις. Στις 14 Φεβρουαρίου κανονιοφόροι της Ένωσης επιχείρησαν να πλήξουν το φρούριο με πυροβολισμούς από τα πλοία αλλά αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν μετά από βαρύ πλήγμα από την πυροβολαρχία του φρουρίου.

Στις 15 Φεβρουαρίου μετά την περικύκλωση του φρουρίου τους οι στρατιώτες της Συνομοσπονδίας με ηγέτη τον Τζον Φλόυντ επιχείρησαν μία απρόσμενη επίθεση ενάντια στα στρατεύματα του Γκραντ επιχειρώντας να ανοίξουν ένα μονοπάτι για έξοδο.Ο Γκραντ ο οποίος ήταν εκτός του πεδίου της μάχης επέστρεψε για να ανασυντάξει τους άνδρες του και να ανταποδώσει το χτύπημα.Παρά μία αρχική επιτυχία ο Φλόυντ αναγκάστηκε να υποχωρήσει πίσω στο φρούριο.

Την επόμενη μέρα οι ηγέτες της Συνομοσπονδίας του φρουρίου έχοντας χάσει το θάρρος τους και κυριαρχηθεί από φόβο υπέγραψαν την άνευ όρων συνθήκη παράδοσης του Γκραντ παραδίδοντας το φρούριο στην Ένωση.
Ο **Κάρολος**, γαλλ. Charles (1562 - 1594) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Κοντέ ήταν καρδινάλιος και αρχιεπίσκοπος της Ρουέν.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στο Γκαντελύ-αν-Μπρι και ήταν γιος του Λουδοβίκου Α΄ πρίγκιπα του Κοντέ και της Ελεονώρας, κόρης του Καρόλου κόμη του Ρουσύ & κυρίου του Ρουά. Ήταν ανιψιός του καρδιναλίου Καρόλου των Βουρβόνων αρχιεπισκόπου της Ρουέν.

Δεν χειροτονήθηκε ιερέας, αλλά εξελέγη βοηθός αρχιεπίσκοπος της Ρουέν με δικαίωμα διαδοχής το 1582. Δεν χειροτονήθηκε επίσκοπος. Έγινε καρδινάλιος-διάκονος από τον πάπα Γρηγόριο ΙΓ΄ στη Σύνοδο του 1583, αλλά δεν έλαβε τον ερυθρό πίλο ή τον τίτλο για έναν ναό. Έμεινε γνωστός ως καρδινάλιος του Βαντόμ, από τον κλάδο Βαντόμ του Οίκου του των Βουρβόνων στον οποίο ανήκε.

Έγινε σύμβουλος του Ερρίκου Γ΄ Βαλουά της Γαλλίας και διευθυντής της επισκοπής του Μπαγιέ (Bayeux) (1586-90). Το 1589 διορίστηκε ηγούμενος in commendam (επιμελητής) του Αγ. Διονυσίου, του Σαιν-Ζερμαίν-ντε-Πρε, του Σαιν-Ουέν στη Ρουέν, του Μπουργκέιγ, της Αγ. Αικατερίνης στη Ρουέν, και του Ουρκάμπ.

Πήρε το μέρος του Καθολικού Συνδέσμου (League), ακολουθώντας τον θείο του Κάρολο αρχιεπίσκοπο της Ρουέν και αντιτιθέμενος στους Προτεστάντες και τον Ερρίκο Α΄ δούκα του Γκιζ. Το 1588 συμμετείχε στη Συνέλευση των Τάξεων στο Μπλουά. Όταν απεβίωσε ο Ερρίκος Γ΄, αναγνώρισε τον Ερρίκο Δ΄ ως βασιλιά της Γαλλίας και έγινε υπουργός Δικαιοσύνης του, αλλά για λίγο: ο βασιλιάς, φοβούμενος την φιλοδοξία του, τον απέσυρε. 

Το 1590 απεβίωσε ο θείος του Κάρολος και τον διαδέχθηκε στην αρχιεπισκοπή της Ρουέν, όμως ο Σύλλογος του καθεδρικού ναού δεν τον αναγνώριζε, ώσπου ο Ερρίκος Δ΄ πολιόρκησε την πόλη. Ο βασιλιάς ήταν Προτεστάντης και ο Κάρολος έγινε υποψήφιος βασιλιάς από την Καθολική μερίδα. Αυτό ήταν ένας από τους λόγους που έκαναν τον Ερρίκο Δ΄ να μεταστραφεί στον Καθολικισμό. 

Δεν συμμετείχε στις Συνελεύσεις των καρδιναλίων (Conclave) για την εκλογή παπών (1585-92). Απεβίωσε το 1594 από υδρωπικία στο αββαείο του Σαιν-Ζερμαίν-ντε-Πρε και τάφηκε στη μονή του Γκαγιόν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  webdept.fiu.edu/~mirandas/bios1583.htm#Bourbon.
2. 1 2 3  bourbvc.
3. ↑  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003. I00013924.
4. ↑  «Catholic-Hierarchy.org» (Αγγλικά) Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. bourbvc. Ανακτήθηκε στις 16  Οκτωβρίου 2020.
5. ↑  «Catholic-Hierarchy.org» (Αγγλικά) Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. bourbvc. Ανακτήθηκε στις 4  Φεβρουαρίου 2021.
6. ↑  «The Cardinals of the Holy Roman Church: Consistory of December 12, 1583 (VII)». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Οκτωβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 10 Αυγούστου 2017.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 252805423
* ISNI: 0000 0003 7622 9250
* GND: 1024101150
* BNF: cb178144076 (data)

 |

 |
Ο **Γιώργος Σ. Πατριαρχέας** (1908 - 1999) ήταν Έλληνας ποιητής.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη, όπου και το 1949 ξεκινά την προσπάθεια μεταγραφής των ποιημάτων του κορυφαίου των συμβολιστών ποιητών Στεφάν Μαλαρμέ, την οποία θα συνεχίσει ακολούθως στην Αθήνα, όταν απελαύνεται το 1957, παράλληλα με την έκδοση των ποιητικών του συλλογών. Τελικά η μετάφραση των ποιημάτων του Μαλαρμέ εκδίδεται το 1975 και επανεκδίδεται το 1992 από τον Χ.Α. Δάρρα των εκδόσεων Ιδεόγραμμα. Χαρακτηριστική για το συγκεκριμένο έργο είναι η ρήση του ποιητή Ανδρέα Καραντώνη πως *"ο Γ.Σ.Π είναι μια Χίμαιρα, όπως μια εξαίσια και ανεπανάληπτη Χίμαιρα είναι και ο Στ. Μαλαρμέ. Και πως είναι εύλογη η περιέργεια να δει κανείς πώς μια Χίμαιρα θα μετεμψυχώσει και θα λεκτικοποιήσει σε μιάν άλλη γλώσσα μιαν άλλη Χίμαιρα..."*(1). Ο ποιητής πέθανε, όπως έζησε, αθόρυβα, σάμπως να ήθελε να επισφραγίσει την ίδια του την ποίηση με την έσχατη πράξη κατάδυσης στο τίποτα. Κεντρική μέριμνα του έργου του υπήρξε ακριβώς η ψηλάφηση του τίποτα, μια ψηλάφηση κυριολεκτική, κατά την οποία κάθε λέξη αναλογεί σε μια αίσθηση και κάθε στίχος σε μια πλήρη συγγυμνασία των αισθήσεων. Όμως, με επιμονή και σεμνότητα πέτυχε να κατεργαστεί αυτή τη μηδενική ποιότητα του σημερινού κόσμου και να την μετουσιώσει σε λόγο, να τη διαυγάσει και να την αρθρώσει σε εύκοσμο και ευάγωγο σύνολο, κτήμα εσαεί της ελληνικής παράδοσης (2).

Έργα
----

* Αιχμάλωτοι στίχοι, 1955
* Εν ημέραις οδύνης, 1959
* Ποίημα, 1960
* Ένοπτρον, 1961
* Ιδεόγραμμα, 1962
* Εναρμόνιον, 1963
* Πυρόσφαιρα, 1964
* Γη... εν άθλοις, 1972
* Ωφείλημα, 1975
* Διά κινναβάρεως η υπογραφή, 1980
* Ετοιμασία Χρυσόθρονος, 1980
* Από Άλφα εις ωμέγα το Ενεστώς, 1981
* Βιοσταθμοί Ομοιοτύπως, 1994
* Ήχων συμφυή χαριστήρια, 1994

**Μεταφράσεις**

* Θάνατος του Μπαλντερ και άλλα ποιήματα, του Ισλανδού Singurdur Magnusson, 1961
* Τα ποιήματα του Stéphane Mallarmé, 1975, 1992

Πηγές
-----

1. Χ. Δάρρας, Εισαγωγή "Τα ποιήματα του Stéphane Mallarmé", εκδ. Ιδεόγραμμα, 1992
2. Βρασίδας Καραλής, Η λεξιδραματουργία του Γ. Σ. Πατριαρχέα, περιοδικό «Διαβάζω», τεύχος 416, Μάρτιος 2001
Η **Άννα των Μεδίκων, πριγκίπισσα της Τοσκάνης** (31 Δεκεμβρίου 1569 – 19 Φεβρουαρίου 1584) από τον Οίκο των Μεδίκων ήταν η τρίτη κόρη του Φραγκίσκου Α΄ των Μεδίκων και της πρώτης συζύγου του Ιωάννας της Αυστρίας. Ήταν μέλος του οίκου των Μεδίκων.

Ζωή
---

Η Άννα ήταν το τρίτο παιδί του Φραγκίσκου και της Ιωάννας. Είχε δύο αδερφές που επέζησαν την παιδική ηλικία, την Ελεονώρα των Μεδίκων και τη Μαρία, βασίλισσα της Γαλλίας. Η μητέρα της, απογοητευμένη από την ανικανότητα να γεννήσει έναν υγιές αρσενικό κληρονόμο, απεβίωσε όταν η Άννα ήταν οκτώ ετών το 1578.

Ο Φραγκίσκος αρραβώνιασε την Άννα το 1578 με τον Κάρολο του Μπούργκαου, πατέρας του οποίου ήταν ο Φερδινάνδος Β΄ της Αυστρίας, αδερφός της μητέρας της. Ένα πορτρέτο της Άννας στάλθηκε στον Αρχιδούκα. Ο πατέρας της Άννας ζήτησε ακόμη άδεια το 1579 για το γάμο από τον Φίλιππο Β΄ της Ισπανίας, που ήταν ένας από τους ισχυρότερους ηγέτες της εποχής. Αλλά οι διαπραγματεύσεις διακόπηκαν και ο γάμος δεν προχώρησε. Είναι πιθανό ότι μετά τις αποτυχημένες διαπραγματεύσεις, ο Francesco δημιούργησε και άλλους γάμους για την Άννα με τον Κάρολο Εμμανουήλ Α΄ της Σαβοΐας. Αλλά αυτές οι διαπραγματεύσεις διακόπηκαν επίσης και ο Κάρολος Εμμανουήλ παντρεύτηκε σύντομα την Αικατερίνη Μικαέλα της Ισπανίας, κόρη του βασιλιά Φίλιππου.

Η Άννα σύντομα ασθένησε και πέθανε. Στις 19 Φεβρουαρίου 1584, η αδερφή της Ελεονώρα έστειλε επιστολή στον πατέρα τους εκ μέρους της Άννας ζητώντας του να έρθει να την επισκεφτεί πριν πεθάνει, αλλά η Άννα πέθανε την ίδια μέρα σε ηλικία μόλις δεκατεσσάρων ετών.

Το 1857, κατά τη διάρκεια μιας πρώτης έρευνας στα ερείπια των Μεδίκων, το σώμα της βρέθηκε:

> "Καλοσυντηρημένο, με αποξηραμένη σάρκα, προσκολλημένο στα οστά, αλλά χωρίς μαλλιά, από τα οποία απέμειναν μόνο μερικές πλεξούδες. Το γαλάζιο μεταξωτό φόρεμα ήταν πολύ σχισμένο, καθώς και η δαντέλα γύρω από το λαιμό"
> 
>

Παραπομπές
----------

1. ↑  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003. I00010984.
2. ↑  Michel Carmona, Marie de Médicis, Paris, Fayard, 1981
3. ↑
4. ↑   "Bia - The Medici Archive Project". Archived from the original on 2018-11-29. Retrieved 2012-06-14.
5. ↑   "Bia - The Medici Archive Project". Archived from the original on 2018-11-29. Retrieved 2012-06-14.
6. ↑  Pitts, Vincent Joseph (2009). Henri IV of France: His Reign and Age. Johns Hopkins University Press.
7. ↑   "Bia - The Medici Archive Project". Archived from the original on 2018-11-29. Retrieved 2012-06-14.
8. ↑  ^Sommi Picenardi G. Esumazione e ricognizione delle Ceneri dei Principi Medicei fatta nell'anno 1857. Processo verbale e note, Archivio Storico Italiano Serie V, Tomo I-II, M. Cellini & c. Firenze 1888 in D. Lippi, Illacrimate Sepolture - Curiosità e ricerca scientifica nella storia della riesumazione dei Medici, Firenze, 2006 online.
Ο **Θωμάς Μιχαήλογλου ή Μιχαηλόγλου** (1896-1968), του Μιχαήλ και της Ευτέρπης, ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Υπηρέτησε ως δήμαρχος Αλεξανδρούπολης από το 1964 έως την αντικατάστασή του από τη χούντα το 1967.

Πριν τη δημαρχία
----------------

Διετέλεσε διευθυντής της Γαλλοελληνικής Εταιρείας Σιδηροδρόμων.

Δήμαρχος
--------

Στις δημοτικές εκλογές του 1964 εξελέγη δήμαρχος.

Θάνατος και κηδεία
------------------

Ο Θωμάς Μιχαήλογλου πέθανε αδόκητα στις 19 Ιουλίου 1968 στην Αλεξανδρούπολη. Η κηδεία του έγινε από τον μητροπολιτικό ναό του Αγίου Νικολάου. Ετάφη στα δημοτικά νεκροταφεία της πόλης, όπως αποφασίστηκε με ψήφισμα του Δημοτικού Συμβουλίου. Το όνομά του δόθηκε σε δρόμο της πρωτεύουσας του νομού Έβρου.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑  Αρχείο Δήμου Αλεξανδρούπολης.
3. ↑  Περικλής Γρ. Αγγελόπουλος, Πολιτική Διοίκησις και Αυτοδιοίκησις εις την Βόρειον Ελλάδα 1912-1965, Θεσσαλονίκη 1965, σελ. 183.
4. ↑  "Πένθη: Θωμάς Μιχαήλογλου", εφ. Ελεύθερη Θράκη, φύλλο 21ης Ιουλίου 1968, σελ. 4.
5. ↑  εφ. Ελεύθερη Θράκη, φύλλο 20ης Ιουλίου 1968, σελ. 4.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Ιστορία
* Πύλη:Πολιτική
* Πύλη:Ελλάδα
 |

 |
Το **Κάστρο της Μαμαλούκας** είναι μεσαιωνικό οχυρό κτίσμα ερείπια του οποίου διασώζονται κοντά στο χωριό  Αμυγδαλιά (πρώην Μαμαλούκα) του Δήμου Καλαβρύτων.

Στα ανατολικά του χωριού υψώνεται ο επιμήκης λόφος του "Αγίου Αθανασίου". Στην κορυφή του λόφου αυτού, που οφείλει το όνομά του στο ομώνυμο εξωκλήσι, εντοπίζονται κατάλοιπα μικρής οχυρωματικής εγκατάστασης των υστεροβυζαντινών χρόνων (1204 μ.Χ. - 1453 μ.Χ.), που περιβάλλεται από τείχος μήκους 80 περίπου μέτρων. Εντός του τειχισμένου χώρου διασώζονται τα ερείπια δύο δεξαμενών και ενός μεγάλου πύργου που έχει μήκος 10 μέτρα και πλάτος 6 μέτρα. Στη βορειοδυτική πλευρά του λόφου διακρίνονται επίσης τα οικοδομικά κατάλοιπα ενός άλλου μεγάλου οικοδομήματος και μιας ορθογώνιας βίγλας. Το κάστρο αυτό εικάζεται ότι ανήκε στη Βαρωνία των Καλαβρύτων.

Στο λόφο του "Αγίου Αθανασίου" εκτός από τα οικοδομικά κατάλοιπα των υστεροβυζαντινών χρόνων έχουν εντοπιστεί και κατάλοιπα των αρχαίων χρόνων, όπως κιονόκρανο δωρικού ρυθμού και θραύσμα πήλινης σίμης (υδρορροής), που οδηγούν στο συμπέρασμα ότι στη θέση αυτή υπήρχε στην αρχαιότητα κάποιο ιερό. Οι περισσότεροι αρχαιολόγοι συμφωνούν ότι το ιερό αυτό πρέπει να ταυτίζεται με το ιερό της "Κορίας Αθηνάς" που αναφέρεται από τον Παυσανία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Παπανδρέου 1906, σελ. 35.

Πηγές
-----

* Γεώργιος Παπανδρέου, *Ιστορία των Καλαβρύτων**, επιμέλεια: Δημήτρης Σ. Αβραμίδης, Έκδοση της Κοινωφελούς Δημοτικής Επιχείρησης Πολιτιστικής και Κοινωνικής Ανάπτυξης και Ποιότητας Ζωής Δήμου Καλαβρύτων (ΔΕΠΑΠΟΖ), Καλάβρυτα 2011, Δεύτερη Έκδοση, σελ. 366. ISBN 978-960-89356-3-1. (Α' έκδοση: 1928)*
* Γεώργιος Παπανδρέου, *Καλαβρυτινή επετηρίς: ήτοι πραγματεία περί της ιστορικής των Καλαβρύτων επαρχίας*, Εκ του Τυπογραφείου των Καταστημάτων Μιχαήλ Ι. Σαλιβέρου, Εν Αθήναις 1906.
* Αλεξοπούλου, Γεωργία (2009). *Συμβολή στην αρχαιολογία και τοπογραφία της Αζανίας (Βόρειας Αρκαδίας) επαρχία Καλαβρύτων*. Πάτρα: Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας. σελ. 312. doi:10.12681/eadd/27848.
Για άλλα πρόσωπα με το όνομα Νίκος Πολίτης, δείτε: Νίκος Πολίτης.

Ο **Νίκος Πολίτης** (1918 - 1995) ήταν Έλληνας ποιητής και πεζογράφος.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του σκηνοθέτη & κριτικού Φώτου Πολίτη και της Ιουλίας Χρύση. Από την πλευρά του πατέρα του καταγόταν από οικογένεια λογίων & ακαδημαϊκών καθώς ήταν εγγονός του Νικολάου Πολίτη, λαογράφου & ακαδημαϊκού, και ανηψιός του Λίνου Πολίτη, φιλόλογου και ακαδημαϊκού.

Δημοσίευσε πολλές ποιητικές συλλογές καθώς και πεζά. Το 1965 τιμήθηκε με το β΄ κρατικό βραβείο πεζογραφίας για το μυθιστόρημα Εξωτερικός μονόλογος. Αρθρογραφούσε για μεγάλο διάστημα στην εφημερίδα "Η Καθημερινή".

Παραπομπή
---------

1. 1 2 3  βιογραφικό Πολίτη[*νεκρός σύνδεσμος*], από την ιστοσελίδα του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 160490903
* **ΕΒΕ**: 44622
* **AA**: 106928
* **BiblioNet**: **21943**
* GND: 143143743

 |

 |
Ο **Σεραφείμ Παπαδόπουλος** ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως αμυντικός στην ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης από το 1956 ως το 1963, κατακτώντας με τους "κίτρινους" το τελευταίο πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης.

Καριέρα
-------

Ο Παπαδόπουλος αγωνιζόταν ως κεντρικός αμυντικός και μεταγράφηκε στον Άρη σε ηλικία 21 ετών από την ΜΕΝΤ. Κατέκτησε το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης το 1959, παίζοντας σε δέκα αγώνες του τοπικού πρωταθλήματος και δεκατρείς για την τελική φάση του πανελλήνιου πρωταθλήματος, όπου οι "κίτρινοι" κατέλαβαν την έκτη θέση. Στις 26 Απριλίου 1959, ο Άρης αποκλείστηκε από τον θεσμό του κυπέλλου Ελλάδας από τη Νίκη Βόλου και ο Παπαδόπουλος κατηγορήθηκε από συμπαίκτη του ότι εσκεμμένα είχε μειωμένη απόδοση. Η διοίκηση της ομάδας τον τιμώρησε, αφήνοντας τον εκτός προπονήσεων και αγωνιστικών δραστηριοτήτων μέχρι το τέλος του χρόνου.

Επανήλθε στην ενεργό δράση τον Ιανουάριο του 1960, παίζοντας ως βασικός για το υπόλοιπο της σεζόν. Τις επόμενες δύο χρονιές, διακρίθηκε ως μέσος και αμυντικός χαφ, αλλά στην ήττα του Άρη με 0-1 από τον Φωστήρα στις 18 Μαρτίου 1962, κατηγορήθηκε από συμπαίκτη του ότι προσπάθησε να τον παρασύρει για να έχει μειωμένη απόδοση και τιμωρήθηκε και πάλι από τους ιθύνοντες της ομάδας.

Επέστρεψε τον Ιανουάριο του 1963, παίζοντας σε δεκαεφτά αγώνες και βοηθώντας τους "κίτρινους" να αποφύγουν τον υποβιβασμό. Μετά το τέλος της χρονιάς, αποχώρησε από τον σύλλογο, έχοντας παίξει συνολικά σε 113 αγώνες για το τοπικό πρωτάθλημα, το πρωτάθλημα Ελλάδος και το κύπελλο, σκοράροντας τέσσερα τέρματα.

Στατιστικά
----------

| Διοργάνωση | Αγώνες | Γκολ |
| --- | --- | --- |
| Πρωτάθλημα Ελλάδας / Α' Εθνική | 91 | 3 |
| Πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης | 10 | - |
| Κύπελλο Ελλάδας | 12 | 1 |

Παραπομπές
----------

1. ↑  Greece - Final Tables 1906-1959
2. ↑  Αναζήτηση για αγωνιστική περίοδο 1961-1962[*νεκρός σύνδεσμος*]

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* *Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ... Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό*, ISBN 978-960-93-5927-6
* Παπαδόπουλος Σαράφος | aris.re
O **Όθων Ε΄**, γερμ. Otto V (1340/42 - 15 Νοεμβρίου 1379) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν δούκας της Βαυαρίας (1347-49), μετά της Άνω Βαυαρίας (1349-51). Ως ΣΤ΄ ήταν μαργράβος (1351-56), μετά εκλέκτορας (1356-73) του Βρανδεμβούργου.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο έκτος γιος του Λουδοβίκου Δ΄ δούκα της Βαυαρίας και βασιλιά της Γερμανίας. Μητέρα του ήταν η δεύτερη σύζυγος του Λουδοβίκου Δ΄, η Μαργαρίτα Β΄ των Αβέν κόμισσα του Αινώ και της Ολλανδίας.

Το 1347 απεβίωσε ο πατέρας του και οι γιοί του κυβέρνησαν αρχικά από κοινού. Δύο έτη μετά χώρισαν τη Βαυαρία και ο πρωτότοκος Λουδοβίκος Ε΄, ο τριτότοκος Λουδοβίκος ΣΤ΄ και ο Όθων Ε΄ έλαβαν μαζί την Άνω Βαυαρία. Το 1351 ο Λουδοβίκος ΣΤ΄ και ο Όθων Ε΄ παραχώρησαν την Άνω Βαυαρία στον πρωτότοκο με αντάλλαγμα το μαργραβάτο του Βρανδεμβούργου, που το 1356 έγινε εκλεκτοράτο. 

Ο Όθων Ε΄ ήταν ακόμη μικρός και μεγάλωνε στην κομητεία της Ολλανδίας της μητέρας του, υπό την κηδεμονία του Λουδοβίκου Ε΄, ως το 1360 που ενηλικιώθηκε. 

Το 1363 απεβίωσε ο Μάινχαρντ, γιος του Λουδοβίκου Ε΄ και τον κληρονόμησε ο δευτερότοκος Στέφανος Β΄ δούκας της Κάτω Βαυαρίας. Ο Λουδοβίκος ΣΤ΄ και ο Όθων Ε΄ διεκδίκησαν μερίδιο και συγκρούστηκαν μαζί του, χωρίς αποτέλεσμα. Για εκδίκηση, οι δύο άτεκνοι αδελφοί υποσχέθηκαν το Βρανδεμβούργο στον Κάρολο Δ΄. 

Το 1365 απεβίωσε ο Λουδοβίκος ΣΤ΄ και ο Όθων Ε΄ έμεινε μόνος εκλέκτορας του Βρανδεμβούργου. Το 1371 ο Κάρολος Δ΄ εισέβαλε στο Βρανδεμβούργο και δύο έτη μετά ο Όθων Ε΄ έλαβε μία υπέρογκη αποζημίωση, το Νόργκαου και το δικαίωμα του να κρατήσει τον τίτλο του εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου για το υπόλοιπο της ζωής του. Αποσύρθηκε στη Βαυαρία στα εδάφη του αδελφού του Στεφάνου Β΄, στο κάστρο Λάντσουτ, όπου έζησε με διασκεδάσεις.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε το 1366 την Αικατερίνη του Οίκου Λουξεμβούργου, κόρη του Καρόλου Δ΄ της Γερμανίας και της Βοημίας· δεν απέκτησαν απογόνους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  judy-volker.com/Hometowns/Potsdam/People/Rulers3.html.
2. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. Ανακτήθηκε στις 15  Δεκεμβρίου 2014.
3. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 3416995
* GND: 124868878

 |

 |
Η **Βίβλος Ψηφιακού Μετασχηματισμού 2020-2025** ή **Βίβλος Ψηφιακού Μετασχηματισμού** είναι ένα κείμενο τριακοσίων σαράντα έξι σελίδων που εκδόθηκε το Δεκέμβριο του 2020 από το Υπουργείο Ψηφιακής Διακυβέρνησης της Ελλάδας, ο κύριος ρόλος του οποίου είναι να περιγράψει το όραμα, τη φιλοσοφία και τους στόχους της εθνικής στρατηγικής για τον ψηφιακό μετασχηματισμό της χώρας. Στη Βίβλο Ψηφιακού Μετασχηματισμού ορίζονται περισσότερα από 400 συγκεκριμένα έργα τα οποία θα συμβάλλουν στον εκσυγχρονισμού τόσο του δημόσιου όσο και του ιδιωτικού τομέα. Στο συγκεκριμένο κείμενο καταγράφονται επίσης οι απαραίτητες παρεμβάσεις στις τεχνολογικές υποδομές του κράτους, στην εκπαίδευση και κατάρτιση του πληθυσμού για την απόκτηση ψηφιακών δεξιοτήτων καθώς και στον τρόπο που η χώρα μας αξιοποιεί την ψηφιακή τεχνολογία σε όλους τους τομείς της οικονομίας και της δημόσιας διοίκησης

Δείτε επίσης
------------

* Ψηφιακός μετασχηματισμός

Πηγές
-----

* Βίβλος Ψηφιακού Μετασχηματισμού

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Βίβλος Ψηφιακού Μετασχηματισμού 2020-2025». *digitalstrategy.gov.gr*. Ανακτήθηκε στις 7 Ιουλίου 2021.
Η **Εταιρεία Ακινήτων Δημοσίου** αποτελεί θυγατρική εταιρεία του Υπερταμείου και διαχειριστή της ιδιωτικής ακίνητης περιουσίας του δημοσίου με περιουσία περί τα 1.5 δις.

Προέκυψε από τη συγχώνευση της Κτηματικής Εταιρείας του Δημοσίου (Κ.Ε.Δ. Α.Ε.) με τα "Ελληνικά Τουριστικά Ακίνητα ΑΕ", δυνάμει των διατάξεων του Ν. 4002/2011 σε συνδυασμό με την υπ’ αρ. Δ6Α 1162069 ΕΞ 2011 ΚΥΑ (ΦΕΚ 2779/Β/2-12-2011). Το 2016 μετεξελίχθηκε εξ ολοκλήρου σε θυγατρική εταιρεία του Υπερταμείου με τον ν.4389/2016 στα πλαίσια του τρίτου Μνημονίου.

Η ΕΤΑΔ Α.Ε. διαχειρίζεται ένα χαρτοφυλάκιο ακινήτων το οποίο περιλαμβάνει τουριστικά ακίνητα όπως ξενοδοχεία, μαρίνες, κάμπινγκ, χιονοδρομικά κέντρα, Ολυμπιακά Ακίνητα, καθώς και 71.000 περίπου τίτλους ακινήτων της ιδιωτικής περιουσίας του ελληνικού Δημοσίου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Ετήσιες Εταιρικές και Ενοποιημένες Οικονομικές Καταστάσεις της 31ης Δεκεμβρίου 2022 (σύμφωνα με τα Διεθνή Πρότυπα Χρηματοοικονομικής Αναφοράς όπως έχουν υιοθετηθεί από την Ευρωπαϊκή Ένωση)» (PDF). Ανακτήθηκε στις 25 Ιανουαρίου 2024.
2. ↑  «To Δημόσιο ψάχνει ακόμη την ακίνητη περιουσία του». Ανακτήθηκε στις 25 Ιανουαρίου 2024.
Η εκκλησία Καπνικαρέα στην Αθήνα αποτελεί παράδειγμα βυζαντινού ρυθμού.
Ο **Βυζαντινός ρυθμός** ή «εγγεγραμμένος σταυροειδής με τρούλο» είναι είδος αρχιτεκτονικής χριστιανικών ναών. Οι ναοί αυτού του ρυθμού κτίζονται σε σχήμα σταυρού με κλίτη και φέρουν έναν ή περισσότερους τρούλους.

Εμφανίστηκε στην Κωνσταντινούπολη και αργότερα σε ολόκληρο τον βυζαντινό κόσμο, ύστερα από μια περίοδο τριών περίπου αιώνων μεταβατικής ναοδομίας, συνδυασμού θολωτής τρίκλιτης βασιλικής με τη σταυρωτή τρουλαία βασιλική (χαρακτηριστικό παράδειγμα ο ναός της Σκριπούς Βοιωτίας). Παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 880 στο περίφημο αυτοκρατορικό κτίσμα της «Νέας Εκκλησίας του Παλατίου» και εγκαινιάστηκε από τον Μέγα Φώτιο στα χρόνια του Βασιλείου Α΄ (867-886). Ονομάστηκε *Νέα Εκκλησία*, διότι παρουσίαζε έναν καινούριο αρχιτεκτονικό τύπο.

Ο εγγεγραμμένος σταυροειδής με τρούλο είναι ο αντιπροσωπευτικός βυζαντινός ρυθμός. Κύριο χαρακτηριστικό στοιχείο αυτού του ρυθμού είναι ο σχηματισμός σταυρού εσωτερικά και εξωτερικά στο σχεδόν τετράγωνο κτίσμα, με τον έναν ή τους πέντε τρούλους. Η δημιουργία κογχών στη βόρεια και νότια πλευρά όχι μόνο αυξάνουν τον εσωτερικό χώρο, αλλά χαρίζουν παράλληλα ομορφιά και χάρη. Υπάρχουν πάμπολλα δείγματα αυτού του ρυθμού, όπως η Γοργοεπήκοος (άγιος Ελευθέριος), άγιοι Θεόδωροι, η εκκλησία Καπνικαρέα, η Καισαριανή στην Αθήνα, η Παναγία των Χαλκαίων στη Θεσσαλονίκη, οι εκκλησίες του Μυστρά, κ.α.

Παραλλαγή αυτού του ρυθμού είναι ο εγγεγραμμένος οκτάγωνος ναός. Στην περίπτωση αυτή υπάρχει ευμεγέθης τρούλος, ο οποίος καλύπτει ολόκληρη σχεδόν τη στέγη και ο οποίος δια οκτώ σφαιρικών τριγώνων στηρίζεται σε ισάριθμους κίονες. Κύριο χαρακτηριστικό αυτού του τύπου είναι ο παραμερισμός των τεσσάρων πεσσών ή κιόνων από το κέντρο του ναού και η δημιουργία ενιαίου άνετου χώρου στον κυρίως ναό. Αντιπροσωπευτικό παράδειγμα ο ναός της Ρώσικης Εκκλησίας των Αθηνών.

Εσωτερικά δεν παρουσιάζονται σημαντικές αλλαγές καθότι ο χριστιανικός ναός σε όλους τους ρυθμούς παραμένει ο ίδιος, χωρισμένος, στο ιερό Βήμα, τον κυρίως ναό και το νάρθηκα. Εκείνο που άλλαξε στον βυζαντινό ρυθμό ήταν η εσωτερική διακόσμηση και κυρίως η βυζαντινή ζωγραφική.

  

*Η αρχική έκδοση του παρόντος λήμματος βασίστηκε σε κείμενο δημοσιευμένο από την Αποστολική Διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδος. Δημοσιεύεται στη Βικιπαίδεια κατόπιν άδειας.*
Ο τάφος του Χαμάγκελ στο Ισραήλ
Ο **Χόνι Χαμάγκελ** (εβρ. חוני המעגל) (ο1ος αιώνας π.Χ.) υπήρξε ιουδαίος σχολάριος πριν την εποχή του Τανναίμ. Την εποχή του 1ου αιώνα π.Χ. όταν στην Ιουδαία ευδοκιμούσαν διάφορα θρησκευτικά κινήματα, μερικοί άνθρωποι αυτοπροσδιορίζονταν ως θαυματοποιοί συνεχιστές της παράδοσης των βιβλικών προφητών Ηλία και Ελισαίου. Το Ταλμούδ αναφέρει τον Χόνι, έναν θαυματοποιό που φημιζόταν για την ικανότητά του να επιφέρει βροχή σε ξηρά μέρη.
Όταν επικρατούσε εποχή ξηρασίας, ο Χόνι με το ραβδί του έγραφε έναν κύκλο στο έδαφος, τοποθετείτο στο κέντρο του κύκλου, και ανακοίνωνε ότι θα έμενε εκεί, μέχρι να βρέξει. Ακολούθως άρχιζε να προσεύχεται. Όταν ψιχάλιζε προσευχόταν ακόμα περισσότερο, μέχρι που έβρεχε καταρρακτωδώς. Τότε προσευχόταν ακόμα περισσότερο, μέχρι που η βροχή γινόταν μαλακή και πότιζε το έδαφος και τα χωράφια. Το Ταλμούδ αναφέρει επίσης ότι ο Χόνι έπεσε σε λήθαργο και κοιμήθηκε για εβδομήντα χρόνια. Όταν επανεμφανίστηκε, οι άνθρωποι δεν πίστεψαν ότι ήταν αυτός. Τότε ο Χόνι προσευχήθηκε, και ο Θεός τον πήρε κοντά του. Ο τάφος του βρίσκεται σήμερα στο Ισραήλ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Mishnah Ta'anit 3:8 Κείμενο στα Εβραϊκά Αρχειοθετήθηκε 2010-06-13 στο Wayback Machine.
2. ↑  Taanit 23a Κείμενο στα Εβραϊκά Αρχειοθετήθηκε 2020-08-09 στο Wayback Machine.