recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Δημήτρης Μοθωναίος** (γενν. 6 Ιουνίου 1983, Αθήνα) είναι Έλληνας ηθοποιός. Είναι απόφοιτος της δραματικής σχολής του Θεάτρου Τέχνης, καθώς και φοιτητής της Νομικής Σχολής Αθηνών.

Βιογραφία
---------

Το τηλεοπτικό του ντεμπούτο έγινε το 2006, μέσα από τη συμμετοχή του στη σειρά του Alpha TV *Τελευταία παράσταση* στο ρόλο του αδερφού της Έλλης Λαμπέτη. Τη σεζόν 2009-2010, πρωταγωνίστησε στη σειρά του Aντ1 *Κάρμα* μαζί με τους Μυρτώ Αλικάκη, Μαρκέλλα Γιαννάτου, Ιζαμπέλα Κογεβίνα και Αντώνη Φραγκάκη, ενώ το 2015, έλαβε μέρος στην κωμική σειρά του Αlpha TV *Μη με σκας* όπου και συνεργάστηκε για πρώτη φορά με τον Γιάννη Μπέζο. Το 2019, πρωταγωνίστησε στο ρόλο του Αντώνη Κωστούλα στην ελληνική δραματική σειρά *Η ζωή εν τάφω*, η οποία προβλήθηκε από την ΕΡΤ και είναι βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Στράτη Μυριβήλη.

Όσον αφορά το θέατρο, η πρώτη του παράσταση ήταν ο *Ηλίθιος* του Φιόντορ Ντοστογιέφσκι στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου. Έκτοτε πρωταγωνίστησε αδιαλείπτως στο θέατρο σε παραστάσεις υψηλού ποιοτικού κύρους και εμπορικής απήχησης. Το 2014 προτάθηκε προτάθηκε για το βραβείο Χορν για το ρόλο του στις *Βάκχες* του Ευριπίδη σε σκηνοθεσία Έκτορα Λυγίζου. Το 2015, πρωταγωνίστησε στην παράσταση *Η Μεγάλη Χίμαιρα*, 
βασισμένη στο μυθιστόρημα του Μ. Καραγάτση και το 2017 πρωταγωνίστησε στην Κεντρική Σκηνή Τσίλερ Εθνικού Θεάτρου στο ρόλο του *Πέερ Γκυντ* του Χένρικ Ίψεν. Το 2019, πρωταγωνίστησε στην πρώτη ελληνο-κινεζική αγγλόφωνη κινηματογραφική παραγωγή, τα γυρίσματα της οποίας έλαβαν μέρος στη Σαγκάη, τη Βιέννη και τη Λευκάδα.

Κινηματογραφικά έχει πρωταγωνιστήσει μεταξύ άλλων στις ταινίες: *Νίκος Δραγούμης. Ένας ζωγράφος στη σκιά της ιστορίας* (2015), *Φαντασία* (2019) και *A Day in the Life of a Teddy Bear* (2019).

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.unstage.gr/sintelestes/Dimitris-Mothonaios/bio.
2. ↑  Λακασάς, Απόστολος (16 Ιουνίου 2010). «Εγκατέλειψαν δύο ακριβοθώρητες σχολές για το θέατρο». *Η Καθημερινή*. Ανακτήθηκε στις 4 Απριλίου 2021.
3. ↑  Την, Από· Την, Από (31 Ιανουαρίου 2018). «Marie Claire». *Marie Claire | Ό,τι έχει σημασία για τις γυναίκες*. Ανακτήθηκε στις 4 Απριλίου 2021.
4. ↑  «Με τον σταυρό του Δημήτρη Χορν». *The TOC*. 26 Φεβρουαρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 4 Απριλίου 2021.
5. ↑  «Η Μεγάλη Χίμαιρα, πληροφορίες για την παράσταση - Θέατρο». *αθηνόραμα*. Ανακτήθηκε στις 4 Απριλίου 2021.
6. ↑  STAR.GR, Συντακτική Ομάδα (24 Μαρτίου 2021). «Δημήτρης Μοθωναίος: Πλάνα από την κινεζική ταινία που πρωταγωνιστεί». *Star.gr*. Ανακτήθηκε στις 4 Απριλίου 2021.
Ο **Δαβίδ**, ουγγρ. Dávid (π. 1054 - μετά το 1094) από τον Οίκο των Αρπάντ ήταν αδελφός τού Σολομών της Ουγγαρίας.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Ανδρέα Α΄ της Ουγγαρίας και της Αναστασίας των Ρουρικιδών, κόρης τού Γιαροσλάβ Α΄ τού *Σοφού*, μεγάλου πρίγκιπα τού Κιέβου.

Ο μεγαλύτερος αδελφός του Σολομών γεννήθηκε το 1053 και το καταστατικό ίδρυσης της μονής τού Τιχάνυ τού 1055 αναφέρει, ότι ο Ανδρέας Α΄ είχε γιους, άρα ο Δαβίδ θα γεννήθηκε ανάμεσα στα δύο αυτά έτη. Κατά την εμφύλια διαμάχη που είχε ο Ανδρέας Α΄ με τον αδελφό του Μπέλα Α΄, η Αναστασία κατέφυγε με τους γιους της στην Αυστρία. Έμεινε ως το 1063, οπότε ο Μπέλα Α΄ απεβίωσε από ατύχημα. Ο Δαβίδ δεν συμμετείχε στη διαμάχη μεταξύ τού Σολομών και των εξαδέλφων τους Γκέζα Α΄ και Λαδισλάου Α΄ (γιων τού Μπέλα Α΄)· δεν ενεπλάκη με την πολιτική.

Σύμφωνα με τον ιστορικό Μορ Βέρτνερ ο Δαβίδ ήταν μέλος τού κλήρου το 1094. Το ίδιο έτος δώρησε ένα μεγάλο ποσό χρημάτων στη μονή τού Τιχάνυ, την οποία είχε ιδρύσει ο πατέρας του. Πιθανόν απεβίωσε σύντομα μετά, καθώς το ύφος τού καταστατικού της δωρεάς έχει τη μορφή διαθήκης. Το 1095 ο Λαδίσλαος Α΄ της Ουγγαρίας απεβίωσε και οι πηγές της εποχής αναφέρουν, ότι από τους πρίγκιπες επιζούσαν αυτού μόνο ο αδελφός του Λάμπερτ και οι ανιψιοί του Κολομάν και Άλμος (γιοί τού Γκέζα Α΄). Άρα ο Δαβίδ είχε αποβιώσει.

Τάφηκε στη μονή Τιχάνυ δίπλα στον πατέρα του.

Πηγές
-----

* Wertner, Mór: "Dávid herczeg". In: W. M.: Az Árpádok családi története, Nagy-Becskerek, Pleitz Ferencz Pál Könyvnyomdája, 1892, 134–136.

Παραπομπές
----------


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα David of Hungary  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Το **Βοκναβολόκ** (ρωσικά: Вокнаволок, καρελικά: Vuokkiniemi) είναι αγροτική περιοχή (*σέλο*) υπό τη διοικητική δικαιοδοσία της πόλης της Κοστομούκσα της Δημοκρατίας της Καρελίας στη Ρωσία. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010 έχει 427 κατοίκους.

Γενικές πληροφορίες
-------------------

Βρίσκεται στη νοτιοδυτική ακτή της λίμνης Άνω Κουίτο, οδικώς 59 χλμ. βόρεια της πόλης Κοστομούκσα.

Το χωριό αναφέρεται στα μνημεία της ιστορίας και του πολιτισμού που βρίσκονται στο έδαφος του αστικού θύλακα της Κοστομούκσα, ένας ιστορικός οικισμός.

Το Βοκναβολόκ είναι ένα χωριό που κατοικείται κυρίως από Καρέλιους. Πάνω από το 90% του πληθυσμού είναι Καρέλιοι.

Το 1997 χτίστηκε η ξύλινη εκκλησία του Προφήτη Ηλία.

Ο μαζικός τάφος σοβιετικών στρατιωτών και παρτιζάνων που έχασαν τη ζωή τους κατά τη διάρκεια του σοβιετοφινλανδικού πολέμου (1941-1944) διατηρείται.

Στα βορειοδυτικά του χωριού βρίσκεται το εθνικό πάρκο «Καλεβάλα», μια προστατευόμενη φυσική περιοχή.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *GEOnet Names Server*. 11  Ιουνίου 2018. -3034207.
2. ↑  (Ρωσικά) *OKTMO*. www.gks.ru/metod/classifiers.html. Ανακτήθηκε στις 13  Μαρτίου 2015.
3. ↑  fulltext.library.karelia.ru/cgi-bin/ftretrans.pl?djwuuQHy9yRNJDSmcjY7xCPsNEAMO0TUNs7aYxzSVTtOTZ1eVuYXHZuHDwX6zGf9O5RjJ1vizcR8ltPsXF261OJq9sOrly5yoAYsb5yH+uV6H5ziiFuW2gCGFARL9m7DxcRjRQMnMsa3sBPGT+e2vlAoj51p344rUBs6uGuivDa2JLRbV%2F5FPLMTlwdjgnSDz2jc1xPrcIhHVHk0edPzqyd99foptw8hHOEv. Ανακτήθηκε στις 3  Ιανουαρίου 2015.
4. ↑  Объекты культурного наследия на территории Костомукшского городского округа

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Vuokkiniemi στο Wikimedia Commons
Ο **Φλάβιος Δαγαλάιφος**, λατιν.: *Flavius Dagalaifus*    (άκμασε το 461 – 475) ήταν πολιτικός της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

Βιογραφία
---------

Γιος του Aρεόβινδου (υπάτου το 434), ο Δαγαλάιφος νυμφεύτηκε τη Γοδισθέα (Godisthea), κόρη του Aρδαβούρ (υπάτου το 447) και εγγονή του Άσπαρ (υπάτου το 434 μαζί με τον Aρεόβινδο). Απέκτησαν έναν γιο, τον Aρεόβινδο Δαγαλάιφο Αρεόβινδο, ύπατο το 506, ο οποίος νυμφεύτηκε την Ανικία Ιουλιανή, κόρη του Ρωμαίου Αυτοκράτορα της Δύσης Ανίκιου Ολύβριου.

Το 461 ήταν ύπατος στην Ανατολή. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Βασιλίσκου (475-476), ο Δαγαλάιφος, που μαρτυρείται από πηγές ως *πατρίκιος*, δέχθηκε στο σπίτι του στην Κωνσταντινούπολη τον Δανιήλ τον Στυλίτη, και του επιέτρεψε να ξεκουραστεί κατά τη διάρκεια μίας διαδήλωσης κατά του Αυτοκράτορα.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Roger S. Bagnall· Alan Cameron (1987). [[[:Πρότυπο:Googlebooks]] *Consuls of the Later Roman Empire*] Check `|url=` value (βοήθεια). Oxford University Press. σελίδες 456–457. ISBN 1-55540-099-X.
2. ↑  *Brill's New Pauly*, Areobindus
3. ↑  RE Dagalaifus 2

Βιβλιογραφία
------------

* Martindale, John R. ed. (1980). "Fl. Dagalaiphus 2". The Prosopography of the Later Roman Empire: Volume II, AD 395–527. Cambridge: Cambridge University Press. pp. 340–341. ISBN 0-521-20159-4.
Στη πυροβολική με τον όρο **βολή απαγόρευσης** χαρακτηρίζεται γενικά η βολή πυροβόλου που γίνεται με σκοπό την καθήλωση ή παρενόχληση αντίπαλης στρατιωτικής μονάδας χωρίς όμως να προσβληθεί υπ' αυτής.

Συνήθως βολές απαγόρευσης επιχειρούνται προς παρεμπόδιση πρωτίστως της κυκλοφορίας, ανεφοδιασμού, διέλευσης γέφυρας, ή στενού περάσματος. Τέτοιου είδους βολή εκτελέστηκε για πρώτη φορά στο γαλλικό πολεμικό θέατρο επιχειρήσεων στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο απ' όπου και θεσπίστηκε στη συνέχεια, στους στρατιωτικούς κανονισμούς, ως ιδιαίτερο είδος βολής πυροβολικού. Σε τέτοιου είδους βολές χρησιμοποιήθηκαν για πρώτη φορά και χημικά όπλα.  
Είναι καταφανές ότι χρήση τέτοιων βολών γίνεται σε περιόδους στασιμότητας των επιχειρήσεων και μόνο. Ο δε τρόπος εκτέλεσής τους είναι τεχνητός και απαιτεί πολύ καλά εκπαιδευμένους πυροβολητές.

Στο πολεμικό ναυτικό βολές απαγόρευσης εκτελούνται κυρίως από πολεμικά πλοία σε αποκλεισμούς λιμένων και συναφών εγκαταστάσεων, όρμων κ.λπ. καθώς επίσης και σε περιπτώσεις νηοψίας προκειμένου να διακόψουν την κίνηση πλοίου ή πλοίων. Οι εν λόγω ναυτικές βολές απαγόρευσης εκτελούνται «πρώραθεν» (εγγύτατα προ της πλώρης) του προς νηοψία πλοίου, εφόσον δεν απαντά τούτο σε σχετικές κλήσεις.

Πηγές
-----

* "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια Δρανδάκη" τομ.Ε΄, σελ.67
Ο πρίγκιπας **Δαβίδ Μπαγκρατιόν τού Μουχράνι** της Γεωργίας*,* γεωργιανά: დავით ბაგრატიონ-მუხრანელი *Νταβίτ Μπαγκρατιόνι-Μουχρανέλι*, (γενν. 24 Ιουνίου 1976), είναι ο επικεφαλής τού πριγκιπικού Οίκου τού Μουχράνι, κύριου κλάδου τού Οίκου των Μπαγκρατιόνι της Γεωργίας και ισχυρίζεται λόγω διαδοχής στον πρωτότοκο, ότι είναι επικεφαλής τού βασιλικού Οίκου των Μπαγκρατιόνι, ο οποίος βασίλευσε στη Γεωργία από τη μεσαιωνική εποχή μέχρι τις αρχές τού 19ου αι. 

Η οικογένειά του σχετίζεται με τον Οίκο των Βουρβόνων-Ισπανίας, τον Οίκο των Βίττελσμπαχ, τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης και τον Οίκο των Ρομανόφ. Ο πρίγκιπας Δαβίδ διαδέχθηκε τον πατέρα του πρίγκιπα Γκιόργκι (Χόρχε) Μπαγκρατιόν τού Μουχράνι ως διεκδικητής τού γεωργιανού θρόνου μετά το τέλος εκείνου στις 16 Ιανουαρίου 2008.

Ο πρίγκιπας Δαβίδ επέστρεψε την οικογένειά του στη Γεωργία το 2003, τερματίζοντας δεκαετίες εξορίας, που προέκυψαν από την εισβολή τού Κόκκινου Στρατού στη Γεωργία το 1921. Παντρεύτηκε την πριγκίπισσα Άννα Μπαγκρατιόν-Γρουζίνσκι, μέλος τού γενεαλογικά νεότερου κλάδου Γρουζίνσκι των Μπαγκρατιόν, το 2009. Χώρισαν το 2013. Ο γιος τους πρίγκιπας Γκιόργκι, που γεννήθηκε στη Γεωργία το 2011, είναι ο προφανής διάδοχος τού θρόνου.

Πρώιμη ζωή
----------

Δυναστικές δραστηριότητες
-------------------------

 Τάγμα της Αγίας Βασίλισσας Ταμάρ

Οικογένεια
----------

 Γαμήλια τελετή, Καθεδρικός Ναός Αγίας Τριάδας Τιφλίδας
 Γαμήλια τελετή, Καθεδρικός Ναός Αγίας Τριάδας Τιφλίδας

Δείτε επίσης
------------

* Μοναρχία στη Γεωργία
* Οικογενειακό δέντρο γεωργιανών μοναρχών τού Οίκου των Μπαγκρατιόνι

Παραπομπές
----------

1. ↑  p71878.htm#i718773. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
2. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
3. ↑  Vignanski, Misha (2 Αυγούστου 2009). «Primera boda real en dos siglos reagrupa dos ramas de la dinastía Bagration». *el confidencial* (στα Ισπανικά). Tiflis, Spain. Ανακτήθηκε στις 2 Σεπτεμβρίου 2009.
Βόλιση από φρεγάτα, αρχές 19ου αιώνα.
Η **Βολίδα βυθομέτρησης** ή **Βυθομετρική βολίδα**, κοινώς «**σκαντάγιο**», (lead) είναι μεταλλικό συνήθως ορειχάλκινο όργανο που φέρεται στην άκρη λεπτού και ισχυρού σχοινιού, καλούμενο "βολιδόσχοινο" με το οποίο πραγματοποιούνται βυθομετρήσεις.

Η βυθομετρική βολίδα διακρίνεται σε τρία είδη:

1. Στη «κοινή βολίδα λέμβου»,
2. Στη «κοινή βολίδα πλοίου», και
3. Στη «μηχανική βολίδα».

Η περιγραφή και ο τρόπος χρήσης της κάθε μιας των παραπάνω αναφέρονται στο άρθρο βυθομέτρηση.

Σημειώσεις
----------

Η πόντιση και ανέλκυση της βολίδας βυθομέτρησης ονομάζεται **βόλιση**, ή **βόλισμα**. Ομοίως λέγονταν και η βυθομέτρηση ή βαθυμέτρηση που κυριολεκτικά είναι η λήψη των ενδείξεων του βολιδόσχοινου, άλλως **βολιδοσκόπηση**. Αυτός που επιχειρεί τη βόλιση ονομάζεται "**βολιστής**". Το δε ναυτικό πρόσταγμα που δίδονταν παλαιότερα για βόλιση από τον αξιωματικό ναυτιλίας - κατεύθυνσης στα ελληνικά πολεμικά πλοία ήταν **βόλισον** που γίνονταν από ειδική προς τούτο πτυσσόμενη πλευρική εξέδρα, την "εξέδρα βόλισης".

Εκφράσεις
---------

* Βολιδοσκοπώ: ανιχνεύω το βάθος με βολίδα βυθομέτρησης, κατ΄ επέκταση ανιχνεύω διαθέσεις και σκέψεις άλλου.
* Σκανταγιάρω: ομοίως, ανιχνεύω το μέγεθος του βάθους με σκαντάγιο.

Πηγές
-----

* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ.15ος, σελ.42.
Ο **βολμπορθίτης** (αγγλ. volborthite) είναι ένυδρο βαναδινικό ορυκτό του χαλκού. Οφείλει το όνομά του στο Ρώσο παλαιοντολόγο Αλεξάντρ φαν Βόλμπορθ (Aleksandr Fedorovich van Volborth, 1800-1876), ο οποίος τον πρωτοεντόπισε στα Ουράλια όρη το 1838. Αρχικά ονομάστηκε **κναουφίτης** (knauffite), ονομασία και σήμερα θεωρούμενη ως συνώνυμη, για να μετονομασθεί αργότερα.

Εμφάνιση, παραγενέσεις
----------------------

Απαντάται στις ζώνες οξείδωσης υδροθερμικών αποθέσεων που περιέχουν βανάδιο. Ορυκτά με τα οποία συνδέεται είναι ο βροσαντίτης, ο μαλαχίτης, ο ατακαμίτης, η χρυσόκολλα, ο βαρύτης, η γύψος και τα πολύ σπανιότερα τανγκεΐτης, μαρτυΐτης και μπλοσίτης.

Εμφανίζεται σε αρκετά σημεία της Γης. Κυριότερες εμφανίσεις του είναι στην Αυστραλία, στη Γερμανία (Σαξωνία, Ρηνανία - Παλατινάτο), στην Ιταλία (Λιγουρία, Καμπανία, Τοσκάνη), τη Ναμίμπια, το Ζαΐρ και τις Πολιτείες Αριζόνα, Αϊντάχο, Κολοράντο, Γιούτα και Νέο Μεξικό των ΗΠΑ. Η κυριότερή του εμφάνιση, όμως, είναι στα Ουράλια όρη (περιοχές Syssersk και Nizhne Taglisk), όπου αποτελεί και χαρακτηριστικό ορυκτό (type locality, TL).

Στην Ελλάδα ανευρίσκεται στα μεταλλεία Λαυρίου στην περιοχή της Καμάριζας.

Πηγές
-----

* Handbook of Mineralogy
* Mindat.org
* Galleries.com Αρχειοθετήθηκε 2010-03-15 στο Wayback Machine.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος ορυκτών
* Κατάλογος ορυκτών των μεταλλείων Λαυρίου

Βιβλιογραφία
------------

* James Dwight Dana, *Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks*, READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244
* Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil, *A Field Guide to Rocks and Minerals*, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 039591096X
* Walter Schumann, R. Bradshaw, K. A. G. Mills, *Handbook of Rocks, Minerals and Gemstones*, Houghton Mifflin Harcourt, 1993 ISBN 0395511372

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Το όνομα «βολμπορθίτης» έχει εγκριθεί από την IMA.
Για τον δήμο Γόρτυνας Ηρακλείου δείτε εδώ: *δήμος Γόρτυνας*
Ο **δήμος Γόρτυνος** ήταν δήμος του νομού Αρκαδίας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Μεγαλόπολης. Βρισκόταν στο δυτικό τμήμα του νομού και περικλυόταν από τους δήμους Δημητσάνας, Τρικολώνων και Μεγαλόπολης. Ήταν ένας από τους δήμους που συγκροτούσαν την επαρχία Γορτυνίας. Ο δήμος αποτελούταν από 10 δημοτικά διαμερίσματα και είχε συνολικό πληθυσμό 1.266 κατοίκους. Έδρα του δήμου ήταν η Καρίταινα.

Διαίρεση
--------

Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:

 **Δ.δ. Καριταίνης**  [ 379 ]
* η Καρίταινα [ 271 ]
* τα Καλυβάκια [ 54 ]
* ο Καρβουνάρης [ 54 ]

 **Δ.δ. Ατσιχόλου**  -- ο Ατσίχολος [ 63 ]
 **Δ.δ. Βλαχορράπτη**  -- ο Βλαχορράπτης [ 101 ]
 **Δ.δ. Ζώνης**  -- η Ζώνη [ 118 ]
 **Δ.δ. Κατσίμπαλη**  -- ο Κατσίμπαλης [ 61 ]
 **Δ.δ. Κουρουνιού**  -- ο Κουρουνιός [ 80 ]
 **Δ.δ. Κυπαρισσίων**  -- τα Κυπαρίσσια [ 95 ]
 **Δ.δ. Κωτιλίου**  [ 206 ]
* το Κωτίλιον [ 148 ]
* ο Παλάτος [ 36 ]
* το Στρογγυλόν [ 22 ]

 **Δ.δ. Μαυριών**  -- τα Μαυριά [ 49 ]
 **Δ.δ. Σαρακινίου**  [ 114 ]
* το Σαρακίνιον [ 37 ]
* το Κρυόνερον [ 41 ]
* το Παλαιόκαστρον [ 36 ]

  

  

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Σχέδιο Καποδίστριας: Διοικητική διαίρεση του νομού Αρκαδίας |
| --- |
|  |
| 
Βαλτετσίου · Βόρειας Κυνουρίας · Βυτίνας · Γόρτυνος · Δημητσάνας · Ηραίας · Κλείτορος · Κοντοβάζαινας · Κορυθίου · Λαγκαδίων · Λεβιδίου · Λεωνιδίου · Μαντινείας · Μεγαλόπολης · Σκυρίτιδας · Τεγέας · Τρικολώνων · Τριπόλεως · Τροπαίων · Τυρού · Φαλαισίας · Φαλάνθου · Κοινότητα Κοσμά |

 |
Το **εθνόσημο των νησιών Νότιας Γεωργίας και Νότιων Σάντουιτς** υπάρχει από το 1985, οπότε και δημιουργήθηκε το έδαφος. Πριν από το 1985 τα νησιά ήταν κτήση των Νήσων Φώκλαντ και το εθνόσημο αυτών χρησιμοποιούσαν. Ωστόσο πριν από το 1962, τα νησιά ήταν στην ίδια ομάδα με το σημερινό Βρετανικό Έδαφος της Ανταρκτικής και χρησιμοποιούσε το εθνόσημο αυτού αντί για το εθνόσημο των Φώκλαντ.

Αποτελείται από ένα θυρεό με ένα άγριο λιοντάρι που κρατάει έναν πυρσό, σύμβολο του Ηνωμένου Βασιλείου και της ανακάλυψης των νησιών. Το φόντο είναι μπλε και λευκοί ρόμβοι, από το έμβλημα του Κουκ, ο οποίος ανακάλυψε τα νησιά. Το θυρεό κρατούν μια γούνινη φώκια και ένας πιγκουίνος *Macaroni*, αμφότερα ενδημικά είδη στα νησιά. Πάνω από το θυρεό βρίσκεται ένας τάρανδος, από δύο αγέλες ταράνδων που μπορεί να βρει κάποιος στο νησί. Η φώκια στέκεται σε βουνό, ενώ ο πιγκουίνος σε πάγο. Το ρητό είναι *Leo Terram Propriam Protegat* (στα λατινικά: *Αφήστε το λιοντάρι να προστατεύει τη Γη του*).

Το εθνόσημο βρίσκεται ανάποδα στη σημαία του αρμοστή των νησιών αλλά και στη σημαία των νησιών.

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Εθνόσημα των χωρών της Νότιας Αμερικής |
| --- |
|  |
| Ανεξάρτητα Κράτη | 
* Αργεντινή
* Βενεζουέλα
* Βολιβία
* Βραζιλία
* Γουιάνα
* Ισημερινός
* Κολομβία
* Ουρουγουάη
* Παναμάς
* Παραγουάη
* Περού
* Σουρινάμ
* Χιλή
 |  |
|  |
| Εξαρτημένα εδάφη | 

|  |  |
| --- | --- |
| Γαλλία | 
* Γαλλική Γουιάνα
 |
|  |
| Ολλανδία | 
* Αρούμπα
* Κουρασάο
* Μποναίρ
 |
|  |
| Ηνωμένο Βασίλειο | 
* Νήσοι Φώκλαντ
* Νότιος Γεωργία και Νότιοι Σάντουιτς Νήσοι
 |

 |

 |
Συντεταγμένες: 38°00′30″N 23°42′54″E﻿ / ﻿38.0084°N 23.7149°E﻿ / 38.0084; 23.7149

Η **Γέφυρα Ροσινιόλ** είναι μία από τις παλαιότερες γέφυρες της Αθήνας. Βρίσκεται επί της Εθνικής Οδού μεταξύ των Τριών Γεφυρών και της Γέφυρας Κολοκυνθούς. Ανήκει στην περιοχή του Περιστερίου και από κάτω της την διασχίζει η Οδός Δυρραχίου. 

Το 1939, στις Τρεις Γέφυρες υπήρχε ένα κέντρο διασκέδασης με το όνομα «Ροσινιόλ» (στα γαλλικά *«rossignol»* σημαίνει «αηδόνι»), όπου πολλά γνωστά ονόματα μουσικών παρέλασαν από εκεί, μεταξύ τους και ο Γιώργος Μητσάκης. Όμως παρά την πεποίθηση των περισσοτέρων, το όνομά της η γέφυρα δεν το πήρε από αυτό το κέντρο. Ο Σομπλάν Ροσινιόλ ήταν ένας νέος που είχε μετοικήσει από τη Λυών της Γαλλίας στο Περιστέρι της Αθήνας και έκανε παρέα εκείνη την εποχή με τον Γλυκοφρύδη, τον Κολομβούνη και τον Πέτα. Εκείνη η παρέα από το Περιστέρι έπαιζε μπάλα στην πλατεία Κυριακού, μετέπειτα πλατεία Βικτωρίας. Αυτή ακριβώς η παρέα είναι που ίδρυσε τον Ατρόμητο Αθηνών, την ιστορική ομάδα του Περιστερίου.

Ο Ροσινιόλ, παρότι ήξερε να παίζει ποδόσφαιρο, προτιμούσε να τους παρακολουθεί. Μάλιστα ήταν τέτοια η αγάπη αυτής της παρέας για τον διανοούμενο Σομπλάν, που είχε γίνει επίσημα πρόταση ή ποδοσφαιρική ομάδα που θα ίδρυαν να λέγεται Ροσινιόλ Περιστερίου. Ωστόσο, στις 11 Σεπτεμβρίου 1936, ο Ροσινιόλ αυτοκτόνησε πέφτοντας από τη γέφυρα εκείνη, η οποία στη συνέχεια πήρε το όνομά του.
Ένα **δημοψήφισμα για σύνταγμα** πραγματοποιήθηκε στην Αντίγκουα και Μπαρμπούντα στις 6 Νοεμβρίου 2018,  το πρώτο δημοψήφισμα στην ιστορία της χώρας.  Η προτεινόμενη συνταγματική τροποποίηση, η οποία τελικά απέτυχε να περάσει, θα καθιστούσε το Δικαστήριο της Καραϊβικής το τελικό εφετείο , αντικαθιστώντας την Δικαστική Επιτροπή του Ανακτοβουλίου που εδρεύει στο Λονδίνο.  Για την έγκριση της τροποποίησης απαιτείτο το ελάχιστο ποσοστό 66,6% των έγκυρων ψήφων να είναι υπέρ. 

Η Γρενάδα διεξήγαγε επίσης δημοψήφισμα για την ένταξη στο Δικαστήριο της Καραϊβικής την ίδια ημέρα. αυτή η ψηφοφορία απέτυχε επίσης να περάσει.

Ερώτηση
-------

Οι ψηφοφόροι κλήθηκαν να απαντήσουν με ΝΑΙ ή ΟΧΙ στην ακόλουθη ερώτηση: 

*Συμφωνείτε με το Σύνταγμα της Αντίγκουα και Μπαρμπούντα (τροποποιητικό νομοσχέδιο 2018) το οποίο αποτελεί νομοσχέδιο για μια πράξη που τροποποιεί το Σύνταγμα της Αντίγκουα και Μπαρμπούντα για να τερματίσει το Συμβούλιο της Αυτής Μεγαλειότητας (επίσης γνωστό ως Ανακτοβούλιο) ως το τελευταίο Εφετείο για την Αντίγκουα και Μπαρμπούντα και να το αντικαταστήσει με το Δικαστήριο της Καραϊβικής (επίσης γνωστό ως CCJ);*

Αποτελέσματα
------------

Το τελικό αποτέλεσμα ήταν 8.509 άτομα υπερψήφισαν την τροπολογία ενώ 9.234 ψήφισαν κατά. Η συμμετοχή ήταν 33,6% του εκλογικού σώματος. 

| Επιλογή | Ψήφοι |  % |
| --- | --- | --- |
| Υπέρ | 8.509 | 47,96 |
| Κατά | 9.234 | 52,04 |
| Άκυρα / λευκά ψηφοδέλτια | 39 | - |
| **Σύνολο** | **17.782** | **100** |
| Εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι / συμμετοχή | 52.999 | 33,55 |
| Πηγή: ABEC |

Παραπομπές
----------

1. ↑   Residents urged to register ahead of planned referendum Antigua Observer, 14 Αυγούστου 2018
2. ↑   Still no date for referendum Antigua Observer, 15 Μαρτίου 2017
3. ↑  Antigua announces "non-stop" campaign ahead of CCJ referendum Αρχειοθετήθηκε 2018-08-16 στο Wayback Machine. Jamaica Observer, 14 Αυγούστου 2018
4. ↑   Antigua and Barbuda, national Obligatory referendum - Amending the Constitution Navigator to Direct Democracy
5. ↑   ANTIGUA – Antigua and Grenada to hold CCJ Referendum in November Caribbean News Services, 2 Ιουλίου 2018.
6. ↑  «Grenada: Prime Minister Mitchell disappointed at results». St. Lucia News Online. 6 Νοεμβρίου 2018. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2018-11-07.. Ανακτήθηκε στις 7 Νοεμβρίου 2018.
7. ↑  «What you need to know for Referendum Day». *The Daily Observer*. 5 Νοεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 6 Νοεμβρίου 2018.
8. ↑   2018 Αποτελέσματα δημοψηφίσματος ABEC
Ο **Δημήτρης Ράλλης** (γενν. Πειραιάς, 1945-2018) ήταν Έλληνας βετεράνος ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως επιθετικός και κεντρικός χαφ και διαιτητής ποδοσφαίρου.

Βιογραφικό
----------

Γεννημένος και μεγαλωμένος στη Νίκαια του Πειραιά ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από τον Ηρακλή Νίκαιας. Το 1966 μεταπήδησε στον Ολυμπιακό αφού προηγουμένως τον είχε ανακαλύψει ο τότε προπονητής του Ολυμπιακού Μάρτον Μπούκοβι. Παράλληλα, υπήρξε έντονο ενδιαφέρον για την απόκτησή του από τον Εθνικό Πειραιώς. Με τη φανέλα του Ολυμπιακού έκανε ντεμπούτο στις 30 Οκτωβρίου 1966 σε αγώνα για τη 2η αγωνιστική του πρωταθλήματος της Α' Εθνικής με αντίπαλο τον Άρη Θεσσαλονίκης στο Στάδιο Γ. Καραϊσκάκης. Την πρώτη του χρονιά 1966-67 κατέγραψε 18 συμμετοχές στο πρωτάθλημα της Α' Εθνικής και παρέμεινε στην ομάδα ακόμα μία χρονιά, χωρίς όμως να παίρνει συμμετοχές. Το καλοκαίρι του 1968 και σε ηλικία 23 ετών πήρε μεταγραφή στον Ιωνικό Νίκαιας με τη φανέλα του οποίου αγωνίστηκε για 8 χρονιές στην Β' Εθνική μέχρι και το 1976, όποτε και τερμάτισε την ποδοσφαιρική του καριέρα.

Μετά το τέλος της ποδοσφαιρικής του σταδιοδρομίας ασχολήθηκε με την διαιτησία ποδοσφαίρου. Υπήρξε διαιτητής Β' Εθνικής και παράλληλα επόπτης στην Α' Εθνική για 7 χρόνια, χωρίς όμως ποτέ να αποτελεί διαιτητής στη μεγάλη κατηγορία. Επίσης, από το 1968 εργαζόταν στο Δήμο Νίκαιας. Απεβίωσε στις 22 Νοεμβρίου 2018 σε ηλικία 73 ετών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Έφυγε» ο Δημήτρης Ράλλης, fws.gr
2. ↑  «Έφυγε» ο Δημήτρης Ράλλης, ο «μπαλαδόρος» της ομαδάρας του Μπούκοβι, fosonline.gr
3. ↑  Πένθος στην οικογένεια του Ιωνικού Νικαίας για την απώλεια του παλαίμαχου παίκτη Δημήτρη Ράλλη[*νεκρός σύνδεσμος*], fotisnewsmatch.gr

Πηγές
-----

* Ο Δημήτρης Ράλλης δεν έχασε ποτέ με τη φανέλα του Ολυμπιακού, fws.gr
* Δημήτρης Ράλλης ο μπαλαδόρος από τον Ηρακλή Νικαίας στόν Ολυμπιακό του Μάρτον Μπούκοβι 1966-1967, koinoniki.gr

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |
Συντεταγμένες: 43°56′54.80″N 19°8′12.23″E﻿ / ﻿43.9485556°N 19.1367306°E﻿ / 43.9485556; 19.1367306

Η **Γέφυρα της Ζέπα** είναι γέφυρα στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, εντός του εδάφους της Ζέπα, εντός του Δήμου της Ρογκάτιτσα, στη Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας. Πρόκειται για πέτρινη γέφυρα, άγνωστης ημερομηνίας κατασκευής, αν και πιστεύεται πως η ανέγερσή της χρονολογείται στα τέλη του 16ου αιώνα. Έως το 1966, βρισκόταν επί των εκβολών του ποταμού, ωστόσο αποδομήθηκε και ανακατασκευάστηκε εκ νέου σε διαφορετική τοποθεσία, προκειμένου να υπάρξει ο απαραίτητος χώρος για την ανέγερση ενός υδροηλεκτρικού σταθμού. Η σημερινή της τοποθεσία βρίσκεται σε απόσταση 500 μ. από το χωριό της Ζέπα. Το 2005, η γέφυρα κατεγράφη εντός του καταλόγου των εθνικών μνημείων της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Κατά τη διάρκεια του πολέμου της περιόδου μεταξύ 1992-1995, υπέστη καταστροφές.  Αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για το διήγημα του Ίβο Άντριτς, *Most na Žepi*, το οποίο εκδόθηκε το 1928.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Reconstruction of the National Monument - Bridge on River Zepa have started» (στα Αγγλικά). Sarajevo Times. 5 Οκτωβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 24 Δεκεμβρίου 2019.
2. ↑  «Za Most na Žepi 62.600 dolara». *Capital.ba* (στα Βοσνιακά). 24 Ιουλίου 2012. Ανακτήθηκε στις 24 Δεκεμβρίου 2019.
3. ↑  «Death of a community» (στα αγγλικά). *The Guardian*. 1995-07-27. ISSN 0261-3077.. Ανακτήθηκε στις 2019-12-24.
4. ↑  (Αγγλικά) «Ivo Andric: Bridge on the Zepa». The Fiendish. 31 Μαΐου 2009. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Δεκεμβρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 24 Δεκεμβρίου 2019.
Η **Δημόσια Υγιεινή** αναφέρεται στα μέσα που προωθούν τη δημόσια υγεία, μέσω της προστασίας της ανθρώπινης επαφής από τους κινδύνους των αποβλήτων. Οι κίνδυνοι μπορεί να είναι φυσικοί, μικροβιολογικοί, βιολογικοί ή χημικοί παράγοντες μιας ασθένειας. Στα απόβλητα που μπορούν να προκαλέσουν προβλήματα υγείας περιλαμβάνονται περιττώματα ανθρώπων και ζώων, στερεά απόβλητα, οικιακά λύματα (ακαθαρσίες των υπονόμων, απόνερα), βιομηχανικά και γεωργικά απόβλητα. Προληπτικά μέσα υγιεινής μπορεί να είναι η χρήση τεχνικών λύσεων (π.χ. αποχέτευση και επεξεργασία λυμάτων), απλές τεχνολογίες (π.χ. τουαλέτες, σηπτικές δεξαμενές), ή ακόμη και κανόνες προσωπικής υγιεινής (π.χ. πλύσιμο των χεριών με απλό σαπούνι).

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας αναφέρει ότι:

"Ο όρος Δημόσια Υγιεινή αναφέρεται γενικά στην παροχή εγκαταστάσεων και υπηρεσιών για την ασφαλή των ανθρώπινων ούρων και κοπράνων. Η ανεπαρκής υγιεινή είναι το μείζον αίτιο πρόκλησης ασθενειών σε παγκόσμιο επίπεδο και είναι γνωστό ότι η βελτίωση των συνθηκών υγιεινής έχει θετικό αντίκτυπο στην υγεία, τόσο σε νοικοκυριά, όσο και στις κοινότητες. Η λέξη «υγιεινή» αναφέρεται, επίσης, στη διατήρηση των συνθηκών υγιεινής, μέσω υπηρεσιών, όπως η συλλογή των απορριμμάτων και η απόρριψη των λυμάτων.

Ο όρος «υγιεινή» μπορεί να αποδοθεί σε μία συγκεκριμένη οπτική γωνία , ιδέα , θέση ή στρατηγική, όπως:

* Βελτιωμένη υγιεινή - αναφέρεται στη διαχείριση των ανθρώπινων περιττωμάτων σε επίπεδο νοικοκυριού. Η ορολογία αυτή είναι ο δείκτης που χρησιμοποιείται για να περιγράψει το στόχο του προγράμματος Στόχοι Ανάπτυξης Χιλιετίας για την δημόσια υγιεινή, από τον ΠΟΥ / UNICEF Κοινό Πρόγραμμα Παρακολούθησης Ύδρευσης και Καθαριότητας.
* «Επί τόπου» υγιεινή - η συλλογή και επεξεργασία των αποβλήτων γίνεται, όπου έχουν εναποτεθεί. Παραδείγματα είναι η χρήση των αποχωρητηρίων pit, σηπτικές δεξαμενές και δεξαμενές Imhoff.
* Υγιεινή των τροφίμων - αναφέρεται στα μέτρα υγιεινής για την ασφάλεια των τροφίμων.
* Περιβαλλοντική υγιεινή - ο έλεγχος των περιβαλλοντικών παραγόντων που αποτελούν συνδέσμους στη μετάδοση της νόσου. Υποσύνολα της κατηγορίας αυτής είναι η διαχείριση των στερεών αποβλήτων, νερού και θεραπεία, βιομηχανικών αποβλήτων και του θορύβου και τον έλεγχο της ρύπανσης.
* Οικολογικά υγιεινής - μια προσέγγιση που προσπαθεί να μιμηθεί τη φύση μέσα από την ανακύκλωση των θρεπτικών στοιχείων και νερού από ανθρώπινα και ζωικά απόβλητα σε υγιεινά και ασφαλή τρόπο.
Η **Εθνική Επαρχία Αζόφσκι Νεμέτσκι** (Ρωσικά: Азо́вский Неме́цкий национа́льный райо́н, Γερμανικά: Deutscher Nationalkreis Asowo) είναι διοικητική και δημοτική επαρχία (ραγιόν), μία από τις τριάντα δύο στην Περιφέρεια Ομσκ της Ρωσίας. Βρίσκεται στο νότιο τμήμα της περιφέρειας. Η επαρχία καλύπτει μία έκταση 1.400 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Το διοικητικό κέντρο της επαρχίας είναι το Άζοβο. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, η επαρχία είχε πληθυσμό 22.925 κατοίκων, σημειώνοντας μια μικρή αύξηση σε σχέση με την απογραφή του 2002, όπου η επαρχία είχε πληθυσμό 22.346 κατοίκων. Ο πληθυσμός του Άζοβο αντιστοιχεί στο 26,2% του πληθυσμού της επαρχίας.

Ιστορία
-------

Τα πρώτα χωριά στην περιοχή της σημερινής εθνικής επαρχίας Αζόφσκι Νεμέτσκι ιδρύθηκαν από τους Γερμανούς του Βόλγα το 1893.

Πολιτική
--------

Οι επικεφαλής της επαρχιακής διοίκησης ήταν ο Μπρούνο Χάινριχ Ρόιτερς (από το 1992 έως το 2010) και ο Βίκτορ Σάμπελφελντ (από το 2010 έως σήμερα).

Δημογραφικά στοιχεία
--------------------

Ο πληθυσμός της επαρχίας στις 1 Ιανουαρίου του 2007 ανερχόταν στα 22,246 άτομα, από τα οποία το 56% ήταν Ρώσοι, το 24% ήταν Γερμανοί, το 8,3% ήταν Καζάκοι, και το 6,8% ήταν Ουκρανοί.

Καθώς θεωρείται πολιτιστική κληρονομία, και προκειμένου η Εθνική Επαρχία Αζόφσκι Νεμέτσκι να γίνει καταφύγιο για την διασκορπισμένους και μειωμένους Γερμανούς της Ρωσίας, η γερμανική γλώσσα έχει εγκριθεί επισήμως, δηλαδή προστατεύεται, υποστηρίζεται και προωθείται. Επίσης, στο εθνόσημο και την σημαία της επαρχίας, εμφανίζεται η Ρωσική και Γερμανική σημαία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Law #467-OZ
2. ↑  Law #548-OZ
3. ↑  Russian Federal State Statistics Service (2011). «Всероссийская перепись населения 2010 года. Том 1» [2010 All-Russian Population Census, vol. 1]. *Всероссийская перепись населения 2010 года (2010 All-Russia Population Census)* (στα Ρωσικά). Federal State Statistics Service. Ανακτήθηκε στις 29 Ιουνίου 2012.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 157951782

 |

 |
Η **Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Χαλκίδας** είναι μία από τις 47 δημόσιες βιβλιοθήκες που ανήκουν στο ΥΠΔΒΜΘ και λειτουργεί ως ΝΠΔΔ.

Ιστορικό
--------

Το 1926 ιδρύεται στη Χαλκίδα ο πρώτος πνευματικός πυρήνας: ο «Σύλλογος Φιλοβίβλων ο ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ», υπό την προεδρία του καθηγητή και αρχιμανδρίτη Κοντεστάνου. Σκοπός του Συλλόγου είναι η ίδρυση Δημόσιας Βιβλιοθήκης και Ευβοϊκά Αρχεία στη Χαλκίδα. 
Το 1936 ο τότε δήμαρχος Χαλκίδας, Σ. Σαραφιανός, ιδρύει την πρώτη Δημοτική Βιβλιοθήκη της πόλης.
Το 1957, με σχετικό έγγραφο του Υπουργείου Οικονομικών και Εθνικής Παιδείας, η Δημοτική Βιβλιοθήκη μετατρέπεται σε Δημόσια.
Το 1972 παίρνει την τελική της μορφή: Χαρακτηρίζεται ως Κεντρική και εξυπηρετεί όχι μόνο τη Χαλκίδα, αλλά ολόκληρη την Εύβοια.
Σήμερα λειτουργεί ως Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Χαλκίδας, σε ιδιόκτητο κτίριο και υπάγεται στο Υπουργείο Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων. 

Εκτός από το κεντρικό κτίριο λειτουργούν και 2 παραρτήματα, στις συνοικίες Αγίου Ιωάννου και Κανήθου της Χαλκίδας.
Διαθέτει επίσης, κινητή μονάδα (βιβλιοαυτοκίνητο) που εξυπηρετεί 220 δανειστικά κέντρα, στην Εύβοια.
Υπάρχουν στη διάθεση των αναγνωστών περί τους 100.000 τόμοι μεταξύ των οποίων 2000-3000 παλαιότυπα και σπάνια βιβλία καθώς και το πληρέστερο αρχείο Φύλλων Εφημερίδας της Κυβερνήσεως, στην Εύβοια. Επίσης, η βιβλιοθήκη έχει στην κατοχή της μια μικρή συλλογή όπλων, του 1821, παλαιούς χάρτες και γκραβούρες, μια αξιόλογη συλλογή ζωγραφικών πινάκων, -200 περίπου- μεταξύ των οποίων ενδεικτικά αναφέρουμε των: Βακιρτζή, Πετρίτση, Λαναρά, Καραχάλιου και τη συλλογή πινάκων και χαρακτικών του Γ. Οικονομίδη.

Εκτός του κυρίως έργου της, η Βιβλιοθήκη έχει και άλλες δραστηριότητες. Μέσα στα πλαίσια του πολιτιστικού της ρόλου, και στην προσπάθειά της να καταγράψει την πολιτισμική κληρονομιά της Εύβοιας, έχει προγραμματίσει σειρά εκδόσεων, έχει προβεί σε κοπή μεταλλίων (συλλεκτικές σειρές) για να τιμήσει εξέχουσες μορφές του τόπου, οργανώνει εκθέσεις, διαλέξεις, ημερίδες, πραγματοποιεί προβολές μορφωτικών ταινιών σε μαθητές, συνεργάζεται με άλλους φορείς για την προώθηση και προαγωγή της πνευματικής και πολιτιστικής ζωής του τόπου.

Για την εισαγωγή των τεκμηρίων στη βιβλιοθήκη υπάρχει βιβλίο εισαγωγής, το οποίο είναι σε έντυπη μορφή. Η καταλογογράφηση του υλικού της γίνεται σύμφωνα με τους Αγγλοαμερικάνικους Κανόνες Καταλογογράφησης (Anglo - American Cataloguing Rules - AACR2) και το πρόγραμμα το οποίο χρησιμοποιείται για την ηλεκτρονική επεξεργασία των τεκμηρίων είναι το ΑΒΕΚΤ 5.6. Για την ταξινόμηση του υλικού χρησιμοποιείται το Ταξινομικό Σύστημα Dewey (DDC) και η θεματική ευρετηρίαση γίνεται σύμφωνα με τις Καθιερωμένες Επικεφαλίδες της Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος ή τις Θεματικές Επικεφαλίδες της Βιβλιοθήκης του Κογκρέσου (Library of Congress Subject Headings).

Η Βιβλιοθήκη διοικείται από πενταμελές Εφορευτικό Συμβούλιο και το Διευθυντή (ν. 3149/2003, άρθ. 6, παρ. 1)

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος

Πηγές
-----

* Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Χαλκίδας.
* Δημόσιες βιβλιοθήκες - Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Χαλκίδας.
Η λίθινη τοξωτή **γέφυρα της Φάλαρης** βρίσκεται στον άξονα Διλινάτα - Φάλαρη - Δρακάτα και αποτελεί διαδημοτικό δρόμο που συνδέει τους πρώην Δήμο Αργοστολίου με το Δήμο Πυλαρέων στο Νομό Κεφαλληνίας. 

Η γέφυρα ονομάζεται από τους ντόπιους "του Μαρίνου" και κατασκευάστηκε από τον Λοχαγό Τζων Πιττ Κέννεντυ στα πλαίσια του προγραμματισμού εργασιών για το 1824 του τοποτηρητή της Κεφαλονιάς Συνταγματάρχη Καρόλου Ιακώβου Νάπιερ και αποτελούσε μέρος του επαρχιακού οδικού δικτύου του νησιού, μέχρι τον "παροπλισμό" της το 2008, με την κατασκευή σύγχρονης και την λειτουργία του νέου δρόμου της Φάλαρης. Εκτός από το γεφύρι του Μαρίνου, "στο δρόμο της Φάλαρης" υπήρχαν ακόμα 2 πέτρινα τοξωτά γεφύρια, βορειότερα, από τα οποία το πρώτο ανατινάχθηκε στην κατοχή από του Ιταλούς και στη θέση του χτίστηκε ένα καινούριο με το νέο δρόμο, ενώ το δεύτερο γεφύρι σώζεται στην άκρη του δρόμου παροπλισμένο, πλησίον στα ερείπια ενός πανδοχείου που χρονολογείται την εποχή που χαράχτηκε ο αγγλικός δρόμος. 
Ο νέος δρόμος ξεκινάει από το Δ.Δ. Διλινάτων Αργοστολίου και καταλήγει στον οικισμό Μακρυώτικα στην Πύλαρο και είναι, στο μεγαλύτερο μέρος του, σύγχρονος αυτοκινητόδρομος διπλής κατεύθυνσης με οδοσήμανση και ανακλαστήρες οδοστρώματος. Ο δρόμος είναι χαραγμένος σε μεγάλο μέρος του πάνω στο παλαιότερο αγγλικό, που ακολουθούσε την πορεία ενός αρχαιότερου μονοπατιού που εξυπηρετούσε την συγκοινωνία στο εσωτερικό του νησιού. 

Και τα 2 σωζόμενα γεφύρια έχουν κηρυχθεί μνημεία πολιτιστικά μνημεία από 1994 και είναι προσβάσιμα στους επισκέπτες από το νέο δρόμο.

  

 Η γέφυρα είναι πλέον πολιτιστικό μνημείο προσβάσιμο από το νέο δρόμο Φάλαρης. Ορατό το κιγκλίδωμα της γέφυρας από σκυρόδεμα στη νέα χάραξη.

Πηγές
-----

* E. Κοσμετάτου, "Αναφορά στους Δρόμους της Κεφαλονιάς", Εκδόσεις Κοργιαλένειου Μουσείου, 1991
Συντεταγμένες: 52°13′6″N 21°0′49″E﻿ / ﻿52.21833°N 21.01361°E﻿ / 52.21833; 21.01361

Η **Δημόσια Βιβλιοθήκη της Βαρσοβίας - Κεντρική Βιβλιοθήκη της Βοϊβωδίας της Μασοβίας** (πολωνικά: Biblioteka Publiczna m.st. Warszawy - Biblioteka Główna Województwa Mazowieckiego) είναι δημόσια βιβλιοθήκη που λειτουργεί ως η κύρια δημόσια βιβλιοθήκη της πόλης της Βαρσοβίας, καθώς και του Βοεβοδάτου Μασοβίας. Είναι μία από τις μεγαλύτερες βιβλιοθήκες στη Πολωνία.

Ιστορία
-------

Ιδρύθηκε το 1907 από την Εταιρεία Δημόσιας Βιβλιοθήκης, η οποία συγκροτήθηκε από τους σημαντικότερους Πολωνούς εκπαιδευτικούς και διανοούμενους, όπως οι Στανίσουαφ Λεστσίνσκι, Σάμουελ Ντίκσταϊν, Λούντβικ Κσιβίτσκι και Στέφαν Ζερόμσκι. Από το 1914, η βιβλιοθήκη βρίσκεται στην οδό Κοσικόβα. Εκείνη την εποχή επικεφαλής του ιδρύματος ήταν ο Φαούστιν Τσερβιγιόφσκι, ο πρώτος πρόεδρος της βιβλιοθήκης, ο οποίος υπηρέτησε στη θέση αυτή μέχρι το 1937. Πριν από το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η βιβλιοθήκη περιείχε ήδη 500.000 τόμους βιβλίων. Τον Ιανουάριο 1945 πυρπολήθηκε από υποχωρούντες ναζιστές Γερμανούς στρατιώτες. Ως αποτέλεσμα, 300.000 βιβλία καταστράφηκαν ενώ άλλα 100.000 λεηλατήθηκαν.

Στα τέλη του 2008 η βιβλιοθήκη περιείχε 1.380.000 τόμους. Σταδιακά προστίθενται νέα βιβλία, περιοδικά, χειρόγραφα και άλλο υλικό.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «O nas». *web.archive.org*. 15 Αυγούστου 2010. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Αυγούστου 2010. Ανακτήθηκε στις 22 Μαΐου 2023.

Περαιτέρω μελέτη
----------------

* Kazimiera Maleczyńska, *Książki i biblioteki w Polsce okresu zaborów*, Książki o książce, Ossolineum, Βρότσουαφ 1987.
* Ewa Popławska-Bukało: *Siedziba Biblioteki Publicznej m.st. Warszawy - Dzieje i architektura gmachu*, Βαρσοβία 2006.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Δημόσια Βιβλιοθήκη της Βαρσοβίας - Κεντρική Βιβλιοθήκη του Βοεβοδάτου Μασοβίας** |

* Επίσημος ιστότοπος

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 163808723
* LCCN: no2004025205
* ISNI: 0000 0001 1172 3958
* NKC: ko2004238744

 |

 |
Ο **Δημήτρης Χατσόπουλος** (1844 - 1913) ήταν Έλληνας πολιτικός.

Γεννήθηκε στο Καρπενήσι και ήταν γιος του Ιωάννη Χατσόπουλου, βουλευτή και κτηματία, και της Αγγελικής Γουβέλη. Καταγόταν από σπουδαία οικογένεια της Ευρυτανίας και ήταν αδερφός του Γεωργίου Χατσόπουλου. Σπούδασε νομικά στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, του οποίου έγινε και διδάκτωρ. Το 1867 διορίστηκε δικηγόρος στο Μεσολόγγι, όπου και διακρίθηκε.

Στις βουλευτικές εκλογές του 1879 έθεσε υποψηφιότητα για πρώτη φορά στην περιφέρεια Ευρυτανίας καταφέρνοντας να εκλεγεί δεύτερος ενώ στις εκλογές του 1881 εξελέγη πρώτος σε ψήφους. Στις εκλογές του 1885 επανεξελέγη όπως και σε αυτές του 1887 οπότε και εξελέγη βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας, αφού η περιφέρεια Ευρυτανίας υπήχθη σε αυτήν. Το 1890 επανεξελέγη, απέτυχε όμως στις εκλογές του 1892 καθώς απέτυχε όλος ο δηλιγιαννικός συνδυασμός. Στις εκλογές του 1895 επανεξελέγη βουλευτής αλλά στις εκλογές του 1899 υποστηριζόμενος από το κόμμα του Αλέξανδρου Ζαΐμη δεν κατάφερε να εκλεγεί. Επανεξελέγη για τελευταία φορά το 1902 και αποσύρθηκε από την πολιτική το 1904, όταν και απέτυχε να εκλεγεί βουλευτής Ευρυτανίας. Αμέσως μετά το αποτέλεσμα κατέθεσε ένσταση ζητώντας την ακύρωση της εκλογής σε κάποια εκλογικά τμήματα λόγω καιρικών συνθηκών, ένσταση όμως που δεν έγινε δεκτή.

Απεβίωσε στην Αθήνα την 4η Μαΐου 1913.

Πηγές
-----

1. 1 2 3 4  Γεώργιος Φαρμακίδης, *Δημήτριος Χατσόπουλος*, Αθήναι 1965
Τα **δίκτυα προσωπικού χώρου (PAN)** είναι δίκτυα υπολογιστών τα οποία χρησιμοποιούνται για μετάδοση δεδομένων , σύνηθες παράδειγμα είναι η σύνδεση ενός κινητού τηλεφώνου σε έναν υπολογιστή. Συνήθως επεκτείνονται λίγα μετρά γύρω από ένα σώμα. Επίσης με την χρήση της τεχνολογίας 6LoWPAN μπορούν να έχουνε πρόσβαση και στο Διαδίκτυο.

Στα **ενσύρματα δίκτυα προσωπικού χώρου** συγκαταλέγονται οι τεχνολογίες USB και Firewire.Ενώ στα **Ασύρματα δίκτυα προσωπικού χώρου** ( Wireless Personal Αrea Νetworks WPAN) συγκαταλέγονται οι τεχνολογίες Wireless USB, Bluetooth, Z-Wave, ZigBee, RuBee, DASH7, IrDA και NeuRFon .

Πήγες
-----

*

Δείτε επίσης
------------

* Bluetooth
* 802.15
Το **Εκλεκτοράτο της Έσσης** (γερμανικά: *Kurfürstentum Hessen*), επίσης **Έσσης-Κάσσελ** ήταν Λανδγραβάτο του οποίου ο πρίγκιπας είχε το δικαίωμα να εκλέγει από τον αυτοκράτορα από τον Ναπολέοντα. Όταν η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία καταργήθηκε το 1806, ο πρίγκιπας της, Γουλιέλμος Α΄, επέλεξε να διατηρήσει τον τίτλο του Εκλέκτορα, παρόλο που δεν υπήρχε πια αυτοκράτορας για εκλογή. Το 1807, με την Συνθήκη του Τιλσίτ, η περιοχή προσαρτήθηκε στο Βασίλειο της Βεστφαλίας, αλλά το 1814, το Συνέδριο της Βιέννης αποκατέστησε το εκλογικό σώμα.

Το κράτος ήταν το μόνο εκλογικό σώμα στη Γερμανική Συνομοσπονδία. Απαρτίθηκε από αρκετά ανεξάρτητα εδάφη στα βόρεια της Φρανκφούρτης, τα οποία παρέμιναν έως ότου το κράτος προσαρτήθηκε στην Πρωσία το 1866 μετά τον Αυστρο-Πρωσικό Πόλεμο. Αποτελούσε συνολική έκταση 3.699 τετραγωνικών μιλίων (9.580 km2) και ο πληθυσμός του το 1864 ήταν 745.063.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Thus it was both a landgraviate and an electorate. A landgraviate is a kind of state; an electorate is such a state whose ruler also chooses the Emperor.
2. ↑  Chisholm 1911, σελ. 411.
3. ↑  Satow, Ernest Mason (1932). *A Guide to Diplomatic Practice*. London: Longmans.
Η **Εθνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Επαρχίας Κερύνειας** (ΕΠΟΕΚ) ήταν ποδοσφαιρική ομοσπονδία της επαρχίας Κερύνειας στην Κύπρο. Ιδρύθηκε το 1970 και διοργάνωνε πρωτάθλημα και κύπελλο. Ανέστειλε τη λειτουργία της το 1974 εξαιτίας της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο και την κατάληψη της επαρχίας Κερύνειας από τα τουρκικά στρατεύματα.

Ιστορία
-------

### Ίδρυση

Στην επαρχία Κερύνειας πρίν από την ίδρυση της ΕΠΟΕΚ διοργανώνονταν τοπικά πρωταθλήματα ποδοσφαίρου με πρωτοβουλία των συλλόγων της επαρχίας, ενώ κάποια από τα σωματεία είχαν ενταχθεί σε ομοσπονδίες της επαρχίας Λευκωσίας. Η ΕΠΟΕΚ ιδρύθηκε το 1970 ύστερα απο πρωτοβουλία του εφόρου ποδοσφαίρου της ΑΕΚ Καραβά Γιάννη Κούβακα και τη συμπαράσταση παραγόντων σωματείων από άλλες κοινότητες όπως ο Τάκης Σκουρίδης από τον Λάρνακα της Λαπήθου, ο δάσκαλος Σοφοκλής Κοτζιαμάνης από τον Άγιο Γεώργιο Κερύνειας, ο Χρυσόστομος Αγαθοκλέους από την Λάπηθο και άλλοι. Πρώτος πρόεδρος της ΕΠΟΕΚ εξελέγη ο Γιάννης Κούβακας.

### Ιδρυτικά μέλη

Τα ιδρυτικά μέλη της ομοσπονδίας ήταν:

* ΑΕΚ Καραβά
* ΑΠΟΛ Λαπήθου
* ΑΣΑΕ Αγίου Επικτήτου
* Εθνικός Μύρτου
* ΕΝ Ασωμάτου
* ΘΟΙ Βασίλειας
* Ίκαρος Αγίου Γεωργίου
* Κέδρος Αγίας Μαρίνας Σκυλλούρας
* Μαυρομμάτης Λάρνακος Λαπηθου
* Παρθενών Αγίου Ερμολάου
* Ρήγας Διόριου

### Πρωταθλήτριες

Μέχρι και το 1974 η ΕΠΟΕΚ διοργάνωσε 4 πρωταθλήματα ποδοσφαίρου. Στον πίνακα που ακολουθεί παρουσιάζονται οι πρωταθλήτριες ομάδες κάθε περιόδου.

| Περίοδος | Πρωταθλήτρια ομάδα |
| --- | --- |
| 1970-71 | ΑΕΚ Καραβά |
| 1971-72 | Εθνικός Μύρτου |
| 1972-73 | Κέδρος Αγίας Μαρίνας Σκυλλούρας |
| 1973-74 | Ρήγας Διόριου |
|

### Κυπελλούχοι

Παράλληλα με το πρωτάθλημα ποδοσφαίρου, η ΕΠΟΕΚ είχε και διοργάνωση κυπέλλου. Κυπελλούχος για τις περιόδους 1972-73 και 1973-74 ήταν ο Ίκαρος Αγίου Γεωργίου. Δεν έχουν βρεθεί στοιχεία για τις κυπελλούχες ομάδες των προηγούμενων περιόδων.

### Διάλυση

Η ΕΠΟΕΚ διέκοψε την λειτουργία της το 1974 εξαιτίας της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο και την κατάληψη της επαρχίας Κερύνειας από τα τουρκικά στρατεύματα. Κάποια απο τα σωματεία της δραστηριοποιούνται στις ελεύθερες περιοχές της Κύπρου σαν προσφυγικά-πολιτιστικά σωματεία.

Βιβλιογραφία
------------

* Κοσιάρης, Σάββας (2011). *Φλόγα που καίει-Στιγμές του αθλητισμού στην Κερύνεια 1960-1974*. Playfair Publications.
Ο **Γουέλφος**, γερμ. Welf (απεβ. π. 825) από τον Οίκο των Παλαιών Γουέλφων ήταν κόμης στις Φραγκικές γαίες τις Βαυαρίας. Είναι ο γενάρχης του Οίκου του.

Βιογραφία
---------

Κατάγεται από διακεκριμένη οικογένεια ευγενών της Φραγκονίας. Αναφέρεται μόνο με την ευκαιρία των γάμων της κόρης του Iουδήθ με τον Λουδοβίκο Α΄ των Φράγκων, που έγιναν το 819 στο Άαχεν. Ο γιος του Κορράδος Α΄ εμφανίζεται ως δούκας στην Αλαμαννία (ie Σουαβία) και επέτυχε μία υψηλή θέση σε περιοχές της Άνω Σουαβίας, τις οποίες μάλλον είχε κληρονομήσει από τη μητέρα του Χέντβιχ.

Το 818 απεβίωσε η Ερμενγκάρντε του Χέσμπαγιε, πρώτη σύζυγος του Λουδοβίκου Α΄ και ο βασιλιάς έκανε 2η σύζυγό του την μεγαλύτερη κόρη του Γουέλφου, τη Γιούντιτ. Από τότε ο Οίκος των Γουέλφων έγινε πολιτικά ισχυρός. Αν και ο ίδιος ο Γουέλφος δεν έγινε πολιτικά εξέχων, η οικογένειά του διαπλέχτηκε με τους Καρολίδες, καθώς η μικρότερη κόρη του Χέμμα παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Β΄ των Φράγκων (γιο του Λουδοβίκου Α΄ και της Ερμενγκάρντε). 

Οι εγγονοί του ηγεμόνευσαν στην επικράτεια των Φράγκων: Κάρολος Β΄ των Φράγκων, ο μόνος γιος της Ιουδήθ· (Καρλομάν της Βαυαρίας, Λουδοβίκος Γ΄ της Σαξονίας και Κάρολος Γ΄ των Φράγκων, οι γιοί της Χέμμας.

Όταν απεβίωσε το 825, η σύζυγός του αποσύρθηκε στο αββαείο του Σέλλες, όπου έγινε ηγουμένη.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε τη Χέντβιχ, κόρη του Ίζαμπαρτ κόμη του Τούργκαου στη Σαξονία και είχε τέκνα:

* Ιουδήθ της Βαυαρίας 795-843, παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Α΄ των Φράγκων.
* Κορράδος Α΄ απεβ. 864, κόμης του Ωσέρ, Άαργκου, Παρισιού.
* Ροδόλφος απεβ. 866, κόμης του Ποντιέ.
* Χέμμα π. 803-876, παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Β΄ των Φράγκων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  p67218.htm#i672178. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
2. ↑  p67297.htm#i672963. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
3. ↑  Κριστιάν Σετιπανί: «La Préhistoire des Capétiens» (Γαλλικά) Βιλνέβ-ντ'Ασκ. 1993. σελ. 354. ISBN-13 978-2-9501509-3-6. ISBN-10 2-9501509-3-4.
4. 1 2 3 4 5 6 7  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
5. ↑  Κριστιάν Σετιπανί: «La Préhistoire des Capétiens» (Γαλλικά) Βιλνέβ-ντ'Ασκ. 1993. σελ. 286. ISBN-13 978-2-9501509-3-6. ISBN-10 2-9501509-3-4.
6. ↑  Riche 1993, σ. Πίνακας 5
7. ↑  Riche 1993, σ. Πίνακας 5
8. ↑  Riche 1993, σ. Πίνακας 5
9. ↑  Riche 1993, σ. Πίνακας 5
10. ↑  Riche 1993, σ. Πίνακας 5

Πηγές
-----

* Riche, Pierre (1993). The Carolingians, A Family Who Forged Europe. Translated by Allen, Michael Idomir. University of Philadelphia Press.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 80588349
* GND: 136202918

 |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Welf (father of Judith)  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η **βροχή κρέατος στο Κεντάκι** ήταν ένα περιστατικό που έλαβε χώρα στις 3 Μαρτίου του 1876 σε κομητεία του Κεντάκι των Ηνωμένων Πολιτειών από τις 11 π.μ. έως τις 12 το μεσημέρι. Κατά την διάρκεια του περιστατικού κομμάτια κόκκινου κρέατος μεγέθους 5 × 5 εκατοστών, με τουλάχιστον ένα κομμάτι μεγέθους 10 × 10 εκ. έπεσαν από τον ουρανό στην κοινότητα Ολύμπια στην πολιτεία του Κεντάκι. Υπήρξαν διάφορες θεωρίες που προσπάθησαν να εξηγήσουν την προέλευση του κρέατος, με την επικρατέστερη να αποδίδει την βροχή κρέατος σε αρπακτικά πτηνά, όπως γύπες. Σύμφωνα με την θεωρία, ένα σμήνος πτηνών εκστόμισαν τα γεύματά τους όταν τρομοκρατήθηκαν από επερχόμενο αεροπλάνο. Ο ακριβής τύπος κρέατος δεν αναγνωρίστηκε ποτέ. Το φαινόμενο καταγράφηκε από διάφορες εφημερίδες της εποχής, συμπεριλαμβανομένης της New York Times.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (21 March 1876). The Carnal Rain – Careful Investigation of the Kentucky Marvel by a Correspondent Archived 2018-04-19 at the Wayback Machine, *New York Herald*, p. 4, col. 1
2. ↑  Fort, Charles (1919). *The Book of the Damned*. New York: Boni and Liveright. pp. 45–46. OCLC 2062036.
3. ↑  "Flesh Descending In A Shower.; An Astounding Phenomenon In Kentucky--Fresh Meat Like Mutton Or Venison Falling From A Clear Sky" (PDF). *The New York Times*. March 10, 1876. Archived (PDF) from the original on April 19, 2018. Retrieved June 15, 2018.
Ο **Γεώργιος Β΄** γεωργιανά: გიორგი II, (απεβ. το 1585), τού Οίκου των Μπαγκρατιόν, ήταν βασιλιάς τού Ιμερέτι από το 1565 έως το 1585.

Βασιλεία
--------

Ο Γεώργιος Β΄ διαδέχθηκε τον πατέρα του Βαγράτ Γ΄, μετά το τέλος εκείνου. Με την άνοδό του στο θρόνο, ο Γεώργιος βρέθηκε εμπλεκόμενος στον εμφύλιο ανάμεσα στους πρίγκιπες της δυτικής Γεωργίας. Ταξίδεψε με τον υποτελή του, Γκιόργκι Β΄ Γκουριέλι, πρίγκιπα της Γκουρίας, εναντίον τού Λέβαν Α΄ Νταντιάνι, πρίγκιπα της Mινγκρελία. Ο τελευταίος συμμάχησε με τον εξάδελφο τού βασιλιά πρίγκιπα Χοσρό, τον Βαράζ Τσιλάντζε και άλλους Ιμερετίους ευγενείς και επιχείρησε, το 1568, να εκδιώξει τον Γεώργιο Β΄ υπέρ τού Χοσρό. Ο βασιλιάς κέρδισε μία νίκη στο Ιανέτι και, μαζί με τον πρίγκιπα της Γκουρίας, πήρε τον έλεγχο της Μινγκρελία. Ο Λέβαν κατέφυγε στην Κωνσταντινούπολη και, με την υποστήριξη των Οθωμανών, ανέλαβε ξανά τον θρόνο, αναγκάζοντας τον Γκουριέλι να κάνει έκκληση για ειρήνη. Αργότερα, οι δύο πρίγκιπες συνήψαν συμμαχία και επαναστάτησαν εναντίον τού βασιλιά.

Οι πρίγκιπες της Δυτικής Γεωργίας βυθίστηκαν στον όλεθρο τού φεουδαρχικού πολέμου, δημιουργώντας και διαλύοντας συμμαχίες και επιδρομές στα αντίπαλα φέουδα. Εκτός από τις εμφύλιες διαμάχες, οι Οθωμανοί αύξησαν επίσης την πίεσή τους στο βασίλειο τού Ιμερέτι. Παρόλο που ο Γεώργιος Β΄ μπόρεσε να εμποδίσει την προέλαση του Τούρκου διοικητή Λάλα Μουσταφά Πασά από την ανατολική Γεωργία το 1578, έπρεπε να υποταχθεί στη διαταγή τού σουλτάνου και, το 1581, επικεφαλής ενός συνδυασμένου στρατού Ιμερέτι-Μινγρελίας-Γκουρίας, επιτέθηκε στο κεντρικό γεωργιανό βασίλειο τού Κάρτλι, του οποίου ο ηγεμόνας Σίμων Α΄, διεξήγαγε έναν αδυσώπητο ανταρτοπόλεμο εναντίον τού οθωμανικού στρατού.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε τρεις φορές. Η ταυτότητα της πρώτης του συζύγου είναι άγνωστη. μπορεί να ήταν ανώνυμη κόρη τού Mαμία Α΄ Γκουριέλι. Μετά έκανε δεύτερο γάμο, με τη Ρουσουδάν Σερβασίτζε (απεβ. το 1578) και έπειτα τρίτο, με την Tάμαρ (απεβ. το 1586), κόρη του πρίγκιπα Σερμαζάν Ντιασαμίτζε. Είχε έξι γιούς, πρίγκιπες:

* Αλέξανδρος (απεβ. το 1558), γεννημένος από τον 1ο γάμο τού Γεωργίου.
* Μπαγκράτ (1565 – 22 Μαΐου 1578), γεννημένος από τον 2ο γάμο τού Γεωργίου.
* Λέβαν (1573–1590), γεννημένος από τον 2ο γάμο τού Γεωργίου, βασιλιάς τού Ιμερέτι (1585–1588).
* Αλέξανδρος (άκμασε το 1584), γεννημένος από τον 3ο γάμο τού Γεωργίου.
* Μαμία (άκμασε το 1584), γεννημένος από τον 3ο γάμο τού Γεωργίου.
* Ρόστομ (άκμασε το 1584), γεννημένος από τον 3ο γάμο τού Γεωργίου.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* Вахушти Багратиони (Vakhushti Bagrationi) (1745). История Царства Грузинского: Жизнь Имерети.