recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η **Πετρομαγούλα** είναι σήμερα συνοικία του Ορχομενού, ενώ υπήρξε στο παρελθόν ξεχωριστός οικισμός και έδρα κοινότητας, αλλά και δήμου. Το 1961 ενώθηκε με τον οικισμό Σκριπού και αποτέλεσαν τον σημερινό Ορχομενό Βοιωτίας. Η συνοικία καταλαμβάνει το σημερινό κέντρο του Ορχομενού.

Ιστορικά στοιχεία
-----------------

Η Πετρομαγούλα υπήρξε έδρα του πρώτου δήμου Ορχομενού που λειτούργησε μέχρι το 1912. Στο διάστημα 1912-1949 αποτέλεσε έδρα της κοινότητας Πετρομαγούλας. Το 1949 αποτέλεσε έδρα του δήμου Ορχομενού που ανασυστήθηκε. Τα επόμενα χρόνια ο οικισμός επεκτάθηκε και ενώθηκε με την Σκριπού. Ο νέος ενιαίος οικισμός που σχηματίστηκε αναγνωρίστηκε επίσημα το 1961 και ονομάστηκε Ορχομενός, ενώ παράλληλα ο οικισμός της Πετρομαγούλας καταργήθηκε. 

Πορεία του πληθυσμού

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| **Έτος** | 1835 | 1861 | 1879 | 1889 | 1896 | 1907 | 1920 | 1928 | 1940 | 1951 |
| **Πληθ.** | 340 | 484 | 643 | 798 | 1.101 | 1.354 | 1.546 | 2.133 | 3.417 | 4.702 |

Παραπομπές
----------

1. ↑  Διοικητικές μεταβολές ΟΤΑ, Κοινότητα Πετρομαγούλας[*νεκρός σύνδεσμος*]
2. ↑  Διοικητικές μεταβολές ΟΤΑ, Δήμος Ορχομενού[*νεκρός σύνδεσμος*]
3. ↑  Εθνικό ίδρυμα ερευνών, Εξέλιξη πληθυσμού επαρχίας Λιβαδειάς
Για άλλα άτομα με το ίδιο όνομα, δείτε: Αριστόξενος (αποσαφήνιση).  

Ο **Αριστόξενος** (πολυτονικό Ἀριστόξενος, 1ος αιώνας μ.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ιατρός ο οποίος ήταν μαθητής του Αλέξανδρου Φιλαλήθη και σύγχρονος του Δημοσθένη Φιλαλήθη, στην ιατρική σχολή του Ηρόφιλου στη Λαοδίκεια της Φρυγίας. Το έργο του με τίτλο *Περὶ τῆς Ἡροφίλου Αἱρέσεως* -στα λατινικά γνωστό ως *De Herophili Secta*- δεν διασώζεται πλέον αλλά υπάρχουν μόνο αναφορές σε αυτό από τον Γαληνό.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Caelius Aurelianus, *On Acute and Chronic Diseases* iii. 16, p. 233
2. ↑  Greenhill, William Alexander (1867). «Alexander Philalethes». Στο: William Smith, επιμ. *Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology*. **1**. Boston: Little, Brown and Company, σσ. 345. .
3. 1 2  Γαληνός, *Περί Χρειάς Παλμών* 4. 10
4. ↑  Heinrich, Von Staden (1989). *Herophilus: The Art of Medicine in Early Alexandria*. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 0-521-23646-0.
5. ↑  Mahne, "Diatribe de Aristoxeno," Amstel. 1793 octavo
Στην ελληνική μυθολογία ο **Ερύμανθος** ήταν γιος του Απόλλωνα, ο οποίος τυφλώθηκε από τη θεά Αφροδίτη επειδή την είδε την ώρα που λουζόταν και ετοιμαζόταν να ενωθεί με τον Άδωνι. Ο Απόλλων εξοργίσθηκε από την τύφλωση του γιου του, μεταμορφώθηκε σε αγριόχοιρο και πήγε και σκότωσε τον Άδωνι.

Με το πρόσωπο αυτό ταυτίζεται μερικώς και ο ποτάμιος θεός της Ψωφίδος Ερύμανθος, που αντιστοιχεί στον ομώνυμο ποταμό της Πελοποννήσου. Οι μυθογράφοι συνδέουν τον Ερύμανθο αυτό με τον Αρκάδα.

Άλλη εκδοχή της μυθολογίας αναφέρει ότι ήταν βασιλικής καταγωγής απόγονος του Πελασγού και του Αρκάδα. Ήρθε με στρατό στην περιοχή όπου εγκαταστάθηκε, εξημέρωσε τους ανθρώπους τους έμαθε να καλιεργούν να ντύνονται και να μένουν σε σπίτια, θεωρείται ο γενάρχης της αρχαίας Ψωφίδας όπου αργότερα θεοποιήθηκε.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Σακελλαρόπουλος, *Λεχούρι και Κερέσοβα*, 2012.

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969.
* Νίκος Κ. Σακελλαρόπουλος, *Λεχούρι και Κερέσοβα. Ριζοχώρια του μυθικού Ερύμανθου*, Πάτρα 2012. ISBN 978-960-93-4900-0.
Το Πετρελαιοφόρο **Προμηθεύς Α-374** (πρώην *Marianne* του στόλου των Ναζί) ήταν ιταλικής κατασκευής πολεμικό πλοίο τύπου *GRS*, που κατατάχθηκε στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό μετά τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ως λεία πολέμου.

Ιστορία
-------

Η ναυπήγησή του πλοίου έγινε κατ' εκτίμηση στα μέσα της δεκαετίας του '30 στην Ιταλία ως υδροφόρα τύπου *GRS* και πιθανότατα το σκάφος να ήταν ένα εκ των ναυπηγηθέντων στη Riva Trigoso «*G.R.S. 171*», «*G.R.S. 174*» και «*G.R.S. 176*» του Ιταλικού Πολεμικού Ναυτικού. Μετά το Σεπτέμβριο του 1943 είχε περιέλθει στο γερμανικό στόλο, όπου μετονομάστηκε «*Marianne*». Τον Οκτώβριο του 1944, όταν αποχώρησαν οι Γερμανοί από τον Πειραιά, ήταν ένα από τα πλοία τα οποία βύθισαν στο λιμάνι με σκοπό να παρεμποδίσουν την πλεύση των αντιπάλων πλοίων στο λιμάνι. Αργότερα το πλοίο ανελκύστηκε και επισκευάστηκε από την ελληνική κυβέρνηση, η οποία το παραχώρησε στον ελληνικό στόλο, όπου ενετάγη στις 23 Ιουνίου 1945 υψώνοντας σε αυτό την ελληνική σημαία και μετονομάζοντάς το σε «*Προμηθεύς*». Το πλοίο στη συνέχεια πήρε τον διακριτικό αριθμό *Α-374* και άσκησε χρήση πετρελαιοφόρου. Χρησίμευσε για τον εφοδιασμό πλοίων και υπηρεσιών εντός των ναυστάθμων Σαλαμίνος και Κρήτης, μέχρι τον παροπλισμό του στις 12 Ιουλίου 1998. Υπήρξε το τελευταίο πλοίο ως λεία του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου που υπηρέτησε στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό.

Πλοία με το όνομα «*Προμηθεύς*»
-------------------------------

Το πετρελαιοφόρο «*Προμηθεύς*» *Α-374* είναι το δεύτερo κατά σειρά από τα τρία πλοία συνολικά που φέρουν το όνομα αυτό. Το πρώτο πλοίο ήταν το επίσης πετρελαιοφόρο «*Προμηθεύς*» που εντάχθηκε στον ελληνικό στόλο το 1914 και βυθίσθηκε το 1941, ενώ το τελευταίο είναι το Συνοδό στόλου «*Προμηθεύς*» *Α-374* που ενετάγη το 2003.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Κώστας Θωκταρίδης; Αριστομένης Μπιλάλης (Δεκέμβριος 2012–Φεβρουάριος 2013). «Λείες πολέμου». *Ναυτική Επιθεώρηση* (ΥΙΝ/ΓΕΝ) **173** (583): 77. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2013-10-15.. Ανακτήθηκε στις 6 Μαρτίου 2014.
2. ↑  «Προμηθεύς Α-374». *www.hellasarmy.gr*. Ανακτήθηκε στις 6 Μαρτίου 2014.

Βιβλιογραφία
------------

* Αρχείο Υπηρεσίας Ιστορίας Ναυτικού.
* Νηολόγιο Πειραιώς.
* Ντούνης, Χρήστος (2000). *Τα ναυάγια στις ελληνικές θάλασσες: 1900-1950* (1η έκδοση). Finatec ΑΕ. ISBN 978-960-86590-5-6.
Συντεταγμένες: 35°19′9″N 0°24′59″W﻿ / ﻿35.31917°N 0.41639°W﻿ / 35.31917; -0.41639

Ο **ποταμός Σιγκ**, επίσης γνωστός ως **Μεκερρά**, είναι ποταμός της Αλγερίας.

Ο ποταμός Σιγκ είναι παραπόταμος του ποταμού Σελίφ και διασχίζει την ομώνυμη πόλη. Για το μεγαλύτερο μέρος της ροής του, ο Σιγκ βρίσκεται σε υψόμετρο 50 μέτρων και η ροή του φτάνει στο τέλος της περίπου 30 χιλιόμετρα από τη Μεσόγειο σε ευθεία γραμμή. Πηγάζει από τα υψίπεδα νότια των Ορέων Νταϊά. Ο ποταμός είναι ουαντί, δηλαδή λεκάνη ποταμού που έχει νερό μόνο κατά την περίοδο των βροχοπτώσεων. 

Η περιοχή χαρακτηρίζεται από ταραχώδη χειμώνα σε σύγκριση με άλλες περιοχές της Αλγερίας, και από αρκετά θερμό καλοκαίρι. Οι βροχοπτώσεις δεν ξεπερνούν τα 400 χιλιοστά τον χρόνο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Chelif River | river, Algeria». *Encyclopedia Britannica* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 17 Μαΐου 2020.
2. ↑  Rand McNally, *The New International Atlas*, 1993.
3. ↑  Defense Mapping Agency, 1981
Η **Πολιορκία της Ρομέττα** ήταν πολιορκία της βυζαντινής πόλης της Ρομέττα στην βορειοανατολική Σικελία από τους Καλμπίδες για λογαριασμό των Φατιμιδών, με στόχο την ολοκλήρωση της Μουσουλμανικής κατάκτησης της Σικελίας.

Πολιορκία
---------

Η πολιορκία πραγματοποιήθηκε από δύο Καλμπίδες εξαδέρφους, τους αλ-Χασάν ιμπν Αμάρ και Αχμάντ ιμπν αλ-Χασάν αλ-Καλμπί. Μετά την πτώση του Ταυρομένιου το 962, οι Καλμπίδες κινήθηκαν προς τα βόρεια με κατεύθυνση τη Ρομέττα. Το επόμενο έτος, ο Αχμάντ ξεκίνησε την πολιορκία. Η πόλη σύντομα έστειλε απεσταλμένο προς τον Βυζαντινό αυτοκράτορα, Νικηφόρο Β΄ Φωκά, ζητώντας στρατιωτική ενίσχυση και προμήθειες. Ο Νικηφόρος ανταποκρίθηκε δια της προετοιμασίας εκστρατευτικού σώματος περίπου 40.000 ανδρών, αρκετοί εκ των οποίων ήσαν βετεράνοι της βυζαντινής ανακατάκτησης της Κρήτης. Ο στόλος τέθηκε υπό την διοίκηση του Νικήτα Αβαλάντη, ενώ το ιππικό υπό τον Μανουήλ Φωκά. Τον Οκτώβριο του 964, οι πολιορκητές ενισχύθηκαν με την άφιξη Βερβερικών στρατευμάτων υπό την ηγεσία του κυβερνήτη της Σικελίας, αλ-Χασάν ιμπν Αλί αλ-Καλμπί. Στις 25 Οκτωβρίου, το βυζαντινό εκστρατευτικό σώμα και οι Μουσουλμάνοι πολιορκητές συγκρούστηκαν μεταξύ τους. Οι Βυζαντινοί είχαν αρχικώς τον έλεγχο της μάχης, ωστόσο σύντομα οι Μουσουλμάνοι κατάφεραν να τους τρέψουν σε φυγή, σκοτώνοντας αριθμό μεγαλύτερο του ενός τετάρτου του συνόλου του στρατού, συμπεριλαμβανομένου του Μανουήλ. Οι επιζήσαντες Βυζαντινοί επιχείρησαν να διαφύγουν προς τα πλοία τους, που ναυλοχούσαν στη Μεσσήνη, ωστόσο έπεσαν σε ενέδρα κατά την αναχώρησή τους στη Ναυμαχία των Στενών και ηττήθηκαν. Χωρίς ενισχύσεις, η Ρομέττα δεν ήταν σε θέση να αντισταθεί στους Καλμπίδες. Σύντομα, τον Μάιο του 965, η πόλη κατελήφθη. Ο πληθυσμός της πόλης σφαγιάστηκε, ενώ οι επιζήσαντες πωλήθηκαν ως σκλάβοι, με την πόλη να εποικίζεται με Μουσουλμάνους.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Kaldellis 2017, σελ. 45.
2. ↑  Halm 1996, σελίδες 405–406.
3. 1 2  Brett 2001, σελ. 242.
4. ↑  Metcalfe 2009, σελ. 55.
5. ↑  PmbZ, al-Ḥasan b. ‘Ammār al-Kalbī (#22562).

Πηγές
-----

* (Αγγλικά) Kaldellis, Anthony (2017). *Streams of Gold, Rivers of Blood: The Rise and Fall of Byzantium, 955 A.D. to the First Crusade*. Oxford University Press. ISBN 0190253223.
* (Αγγλικά) Brett, Michael (2001). *The Rise of the Fatimids: The World of the Mediterranean and the Middle East in the Fourth Century of the Hijra, Tenth Century CE*. The Medieval Mediterranean. **30**. Leiden: BRILL. ISBN 9004117415.
* (Αγγλικά) Metcalfe, Alex (2009), *The Muslims of Medieval Italy*, Edinburgh: Edinburgh University Press, ISBN 978-0-7486-2008-1,
* (Αγγλικά) Lilie, Ralph-Johannes; Ludwig, Claudia; Pratsch, Thomas; Zielke, Beate (2013) (στα γερμανικά). *Prosopographie der mittelbyzantinischen Zeit Online. Berlin-Brandenburgische Akademie der Wissenschaften. Nach Vorarbeiten F. Winkelmanns erstellt*. Βερολίνο και Βοστόνη: De Gruyter. .
* (Αγγλικά) Halm, Heinz (1996). *The Empire of the Mahdi: The Rise of the Fatimids*. Handbook of Oriental Studies. **26**. transl. by Michael Bonner. Leiden: BRILL. ISBN 9004100563.
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Πολιορκία της Πάτρας (αποσαφήνιση).

Η πολιορκία της Πάτρας το 1687 ήταν ένα πολεμικό γεγονός που έγινε κατά τον ΣΤ' Ενετοτουρκικό πόλεμο.

Η μάχη
------

Από τις 10-20 Ιουλίου του 1687, το βράδυ, τα Ενετικά στρατιωτικά αγήματα ξεκίνησαν από το Εγκλιμενό της Λευκάδας που ανήκε στην Βενετία για την Πάτρα. Την επόμενη μέρα έπλεαν στον Πατραϊκό κόλπο και στην περιοχή του Ρίου προσπαθώντας να βρουν παραλία ελεύθερη να κάνουν εκεί απόβαση, πράγμα δύσκολο επειδή οι Οθωμανοί περίμεναν την επίθεση τους είχαν οχυρώσει όλη την παραλία. Έτσι οι Ενετοί αποβιβάστηκαν κοντά στην Πάτρα χωρίς να αντιμετωπίσουν αντίσταση κι έπιασαν κι αιχμαλώτους. 

Λίγη ώρα μετά την απόβαση τους δέχτηκαν επίθεση από Οθωμανικό ιππικό, 100 ιππείς που έρχονταν από τα νότια, μετά από μικρή μάχη οι Ενετοί είχαν 7 τραυματίες ενώ οι Οθωμανοί 20 νεκρούς. Επειδή οι Οθωμανοί είχαν στήσει πολυβόλα στον δρόμο της παραλίας περιμένοντας τους από εκεί, οι Ενετοί αποφάσισαν να διασχίζουν ένα δύσβατο δρόμο μέσα από δάσος. Ξεκίνησαν το βράδυ και ο δρόμος ήταν τόσος δύσβατος που αναγκάστηκαν να περνάνε ένας ένας οι στρατιώτες σε πολλά σημεία του κουβαλώντας και τα πολυβόλα. Την άλλη μέρα το μεσημέρι είχαν φτάσει κοντά στην πόλη. Παράλληλα την ίδια ώρα που ξεκίνησαν την πορεία στο δάσος Ενετικά πλοία με επτανήσιους καπεταναίους παρενοχλούσαν τα δύο κάστρα και εμπόδιζαν την συγκοινωνία των Οθωμανών από το στενό του Ρίου. 

Μόλις οι δύο στρατοί ήρθαν σε επαφή ξεκίνησε η μάχη η οποία ξεκίνησε με επίθεση του οθωμανικού ιππικού που αντιμετωπίστηκε από το *σύνταγμα του Ανοβέρου* με επιτυχία. Έπειτα το Οθωμανικό ιππικό επιτέθηκε ξανά κατά των Ενετών όπου κι πάλι βρήκαν μεγάλη αντίσταση αλλά τράπηκαν και σε φυγή καταδιωκόμενοι από τους Δραγώνους και Σκλαβούνους του συντάγματος του Ανοβέρου. Αναφέρεται ότι ο κόμης Καίνιγσμαρκ βλέποντας το σύνταγμα να τρέπει σε φυγή τους Οθωμανούς σύμφωνα με το σχέδιο που είχε καταρτίσει δεν μπόρεσε να κρατήσει την χαρά του και φώναζε χαρούμενος. Οι Οθωμανοί εγκατέλειψαν το στρατόπεδο τους μάλιστα φεύγοντας του έβαλαν φωτιά, ανάμεσα τους ήταν και 2.000 γενίτσαροι. 

Μετά το τέλος της μάχης οι Βενετοί βρήκαν γύρω στους 2000 Οθωμανούς νεκρούς και τραυματίες ενώ στην κατοχή τους έπεσε και η σημαία του Σερασκέρη , πολλά πολυβόλα, προμήθειες και πολεμοφόδια. Κατά της πόλης κινήθηκε ο λοχαγός Νέγκρο αλλά βλέποντας εκεί οι Οθωμανοί τι έγινε στο πεδίο της μάχης εγκατέλειψαν τις θέσεις τους και έφυγαν μαζί με τα πολυβόλα που είχαν. Έτσι ο Νέγκρο μπήκε στην πόλη και την κατέλαβε αναίμακτα. Το ίδιο έγινε και στο Αντίρριο όπου ο διοικητής του φρουρίου Μεχμέτ Πασάς με 6000 στρατιώτες το εγκατέλειψε κι έφυγε, στο Ρίο το ίδιο έκανε και ο εκεί διοικητής του Χουσελδερέμ Μεχμέτ, όπως και στην Ναύπακτο.

Από τις πρώτες ενέργειες του Μοροζίνη ήταν να αλλάξει τα τζαμιά της πόλης σε λατινικούς ναούς κι διόρισε προβλεπτή της πόλης τον Ιερόλυμο Πριούλη όπου έπειτα αντικαστάθηκε από τον Φαλιέρο Γκάρζονη

Πηγές
-----

* Στέφανος Θωμόπουλος, *Ιστορία της πόλεως Πατρών*, Τόμος Β΄, Αχαϊκές εκδόσεις, ISBN 960-7960-10-6
Η **ατομική επιχείρηση** είναι η πιο παλιά και πιο απλή επιχείρηση. Ιδρύεται και διοικείται από ένα άτομο, το οποίο ως ιδιοκτήτης και διοικητής έχει την ευθύνη όλων των αποφάσεων και των συνεπειών τους, ασκώντας αυτεπιστασία.

Πλεονεκτήματα
-------------

Η ατομική επιχείρηση χαρακτηρίζεται από μεγάλη ευελιξία και προσαρμοστικότητα στις αλλαγές της αγοράς, ενώ συνδέεται στενά με το πρόσωπο του ιδιοκτήτη της. Ειδικότερα πλεονεκτήματά της είναι:

1. Δεν υφίσταται περιορισμός ελαχίστου κεφαλαίου ίδρυσης.
2. Η οικονομία δαπανών λειτουργίας.
3. Η δυνατότητα λήψης άμεσων αποφάσεων.

Μειονεκτήματα
-------------

Τα μειονεκτήματα της ατομικής επιχείρησης μπορεί να καταστούν κατά περιπτώσεις αποφασιστικής σημασίας που να εξουδετερώνουν τα παραπάνω πλεονεκτήματα. Αυτά είναι κυρίως:

1. Ο επιχειρηματικός κίνδυνος που αναλαμβάνεται εξ ολοκλήρου από τον ίδιο τον επιχειρηματία της.
2. Ο υπερβολικός συγκεντρωτισμός αρμοδιοτήτων, προς οικονομία δαπανών, που αποβαίνει εμπόδιο της ανάπτυξης.
3. Η περιορισμένη οικονομική και πιστωτική επιφάνεια.

  

Κρίνοντας τα παραπάνω διαπιστώνεται η σχέση αυτών σε σοβαρά θέματα της , όπως η πιστοληπτική της ικανότητα και η ίδια η ζωή της. Κατά κανόνα η ατομική επιχείρηση είναι μικρή και οικογενειακή. Γενικά οι ατομικές επιχειρήσεις, μπορεί να πει κανείς, ότι αποτελούν τη ραχοκοκαλιά της ελληνικής οικονομίας.

Σημείωση
--------

* Η ατομική επιχείρηση δεν θα πρέπει να συγχέεται με την "προσωπική" επιχείρηση που αφορά νομική μορφή εταιρείας (ομόρρυθμη, ετερόρρυθμη, μετοχική).
Στα μαθηματικά, η **αρχή του περιστερώνα** δηλώνει πως αν τοποθετήσουμε *n* αντικείμενα σε *m* δοχεία, με *n* > *m*, τότε τουλάχιστον ένα δοχείο πρέπει να περιέχει περισσότερα από ένα αντικείμενα. Το κλασσικό παράδειγμα περιγράφει 9 περιστερώνες με 10 περιστέρια, οπότε και κάποιος περιστερώνας θα έχει τουλάχιστον 2 περιστέρια. Πρόκειται για μια αρχή όπου αν και επιφανειακά δηλώνει το προφανές, μπορεί να χρησιμοποιηθεί έμπρακτα ως αποδεικτικό εργαλείο στην συνδυαστική, στη θεωρία κανονικών γλωσσών, και στη στατιστική, μεταξύ άλλων. Η αρχή του περιστερώνα αποδίδεται κυρίως στον Γερμανό μαθηματικό G. Lejeune Dirichlet, οπού στην εργασία του χρησιμοποιούσε την αρχή με το όνομα *Schubfachprinzip* ("αρχή του συρταριού" ή "αρχή του ραφιού").

Η αρχή του περιστερώνα έχει πολλές γενικεύσεις και μπορεί να διατυπωθεί με διάφορους τρόπους. Η συνηθισμένη γενίκευση είναι η εξής:

> Αν {\displaystyle n,m\in \mathbb {N} }, και n αντικείμενα κατανέμονται σε m δοχεία, τότε τουλάχιστον ένα δοχείο περιέχει τουλάχιστον {\displaystyle \lceil n/m\rceil }αντικείμενα.
> 
> 

Αν και η πιο απλή εφαρμογή είναι σε πεπερασμένα σύνολα (όπως περιστέρια και κουτιά), χρησιμοποιείται επίσης με άπειρα σύνολα που δεν μπορούν να τεθούν σε αντιστοιχία ένα προς ένα. Για να γίνει αυτό απαιτείται η επίσημη δήλωση της αρχής του περιστερώνα*: δεν υπάρχει "ένα-προς-ένα" συνάρτηση της οποίας το σύνολο τιμών είναι μικρότερο από πεδίο ορισμού της*. Προηγμένες μαθηματικές αποδείξεις όπως το λήμμα του Siegel βασίζονται σε αυτή τη γενικότερη ιδέα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Jeff Miller, Peter Flor, Gunnar Berg, and Julio González Cabillón. "Pigeonhole principle". In Jeff Miller (ed.) *Earliest Known Uses of Some of the Words of Mathematics*. Electronic document, retrieved November 11, 2006
Συντεταγμένες: 36°46′N 5°3′E﻿ / ﻿36.767°N 5.050°E﻿ / 36.767; 5.050

Ο **ποταμός Σουμάμ** είναι ποταμός στη βόρεια Αλγερία, ο οποίος δημιουργείται από τη συμβολή των ποταμών Ουέντ Σαχέλ και Ουέντ Μπου Σελλάμ κοντά στο Ακμπού και εκβάλει στη Μεσόγειο Θάλασσα στην Μπετζάγια.

Περιγραφή
---------

Τα νερά του ποταμού έχουν την προέλευσή τους τα Όρη του Αΐν Ουλμάν, νότια του Σετίφ, το όρος Ντιράχ, νότια της Μπουίρα και στα δυτικά από το όρος Τζουρτζουρά. Στην πραγματικότητα η φυσική γεωγραφία της περιοχής τοποθετεί τις νοτιότερες πηγές του Σουμάμ στα όρια της ημι-άνυδρης ζώνης που χαρακτηρίζονται από ακαμψίες που συνδέονται με το ηπειρωτικό κλίμα, ενώ οι πλησιέστερες πηγές βρίσκονται στις περιοχές με υγρό έως εύκρατο κλίμα. Ο Σουμάμ αποτελεί ένα πυκνό και καλά τροφοδοτούμενο υδρογραφικό δίκτυο, ιδιαίτερα στο τμήμα του που βρίσκεται στον Άτλαντα Τελλ: Τζουρτζουρά, Μπαμπόρ και Μπιμπάν. Η λεκάνη απορροής του καλύπτει έκταση 9.200 χλμ2 σε τέσσερις επαρχίες: Μπουίρα, Μπορτζ Μπου Αρερίτζ, Σετίφ και Μπετζάγια. Μαζί με τους ποταμούς Σελίφ, Ταφνά και Ρουμέλ, ο Σουμάμ είναι ένας από τους μεγαλύτερους ποταμούς της Αλγερίας.

Κοιλάδα του ποταμού
-------------------

Η κοιλάδα του Σουμάμ πήρε το όνομά της από τον ποταμό που τη διασχίζει. Βρίσκεται στην Καβυλία, μια περιοχή της βόρειας Αλγερίας, καταλαμβάνοντας έναν ευρύ διάδρομο στην επαρχία της Μπετζάγια. 

Βρίσκεται μεταξύ του Ακφαντού-Γκουραγιά που βρίσκεται στα βόρεια, την οροσειρά Μπιμπάν στα νοτιοανατολικά και την κοιλάδα Σαχέλ-Τζουρτζουρά στα νοτιοδυτικά. Η κοιλάδα του Σουμάμ, που εκτείνεται από το Ακμπού έως τη Μπετζάγια, εμφανίζεται ως στενός ελικοειδής διάδρομος μήκους 65 χιλιομέτρων με μέγιστο πλάτος 4 χιλιομέτρων στο Ελ Κσερ.

Υδρολογία
---------

Η κοιλάδα του Σουμάμ αποστραγγίζεται από ένα πυκνό υδρογραφικό δίκτυο, που αποτελείται από πολλούς διαρκείς και διαλείποντες ποταμούς, από τους οποίους ο Ουέντ Σουμάμ αντιπροσωπεύει τον κύριο συλλέκτη. Σύμφωνα με τα υδρολογικά δεδομένα που συλλέχθηκαν μεταξύ 1961 και 1976, η μέση ροή του Σουμάμ είναι 25 μ³/δ. Κατά την περίοδο πλημμύρας του 1970, η μέγιστη καταγεγραμμένη ροή ήταν 115,9 μ³/δ και η χαμηλή ροή (κατά τους μήνες Ιούλιο και Αύγουστο) μειώθηκε στα 0,6 μ³/δ.

Ονομασία
--------

Η λέξη Σουμάμ είναι παραμόρφωση της καβυλιακής λέξης «ασεμάμ», που σημαίνει «οξύς». Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος είχε αναφέρει πως ο Σουμάμ ονομαζόταν «Νασάβα» από τον Πτολεμαίο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  DiPiazza, Francesca Davis (2007). *Algeria in Pictures*. Minneapolis: Twenty-First Century Books. σελ. 13. ISBN 978-0-8225-7144-5.
2. ↑  *Area Handbook for Algeria*. Washington: U.S. Government Printing Office. 1965. σελ. 59.
3. ↑  Shaw, Thomas (1743). *Voyages dans plusieurs provinces de la Barbarie et du Levant, contenant des observations geographiques, physiques et philologiques sur les royaumes d'Alger et de Tunis, sur la Syrie, l'Egypte et l'Arabie pénétrée*. Paris: Neaulme.
4. ↑  Guadet, Joseph (1820). *Dictionnaire universel abrégé de géographie ancienne comparée,.* Paris: Desray.
Ο **Αρχίας** από την Κόρινθο, μέλος της οικογένειας Βακχιάδαι ήταν ο ιδρυτής της ελληνικής αποικίας στις Συρακούσες.

Ήταν απόγονος του Ηρακλή, είτε από την Βακχίδα ή από την Τεμενίδα. 

Μετά τον θάνατο του Ακταίωνα αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την Κόρινθο. Πήγε στο μαντείο των Δελφών, και σύμφωνα με τον Παυσανία έλαβε τον χρησμό, *να πάει στην Ορτυγία όπου επανεμφανίστηκε η Αρέθουσα  και ο Αλφειός*.

Ο Αρχίας απέπλευσε με συνοδεία τον Μύσκηλο και τον Χερσικράτη. Τον Χερσικράτη τον άφησε στην Κέρκυρα, ενώ τον Μύσκηλο τον πήγε στην Ιταλία, όπου και, αφού τον βοήθησε να ιδρύσουν τον Κρότωνα, συνέχισε τον δρόμο του για τη Σικελία.

Πηγές
-----

* Sir William Smith, 1813-1893, επιμ. (1870). *Dictionary of Greek and Roman biography and mythology* (στα Αγγλικά). Βοστώνη: Little. Ανακτήθηκε στις 16 Σεπτεμβρίου 2009.

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Μυθολογία
* Πύλη:Ελληνική μυθολογία
 |

 |
Σύμφωνα με την **αρχή του Αϊνστάιν**, η ταχύτητα του φωτός c είναι ίδια για όλους τους παρατηρητές που βρίσκονται σε αδρανειακά συστήματα αναφοράς.

Συχνά αναφέρεται και ως "Αξίωμα του Einstein". Αξίωμα επειδή, ουσιαστικά, παραδέχεται την άγνοιά μας:
*Δεν γνωρίζουμε ποια είναι η ταχύτητα του φωτός, αλλά, κάθε φορά που πάμε να την μετρήσουμε, το κάνουμε με διαδικασίες όπου αυτό αλληλεπιδρά με την ύλη. Επομένως, όλες μας οι μετρήσεις αναφέρονται στο "ακίνητο" σύστημα αναφοράς του εργαστηρίου που κάνει την μέτρηση*.

Αυτό μπορεί να σημαίνει πως, όχι μόνο δεν γνωρίζουμε την ταχύτητα του φωτός αλλά ενδεχομένως να μην πρόκειται καν για ταχύτητα. Εμείς δηλαδή μετράμε μια παγκόσμια σταθερά με διαστάσεις ταχύτητας για την οποία εικάζουμε πως είναι η ταχύτητα του φωτός.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Albert Einstein (1905) "*Zur Elektrodynamik bewegter Körper*", Annalen der Physik 17:891, μετάφραση στα αγγλικά "On the Electrodynamics of Moving Bodies" των George Barker Jeffery και Wilfrid Perrett (1923).

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Φυσική
 |

 |
Η **αρχή του αποκλειόμενου μέσου** ή *νόμος της του τρίτου αποκλείσεως* στην τυπική λογική γράφεται:

{\displaystyle P\lor \neg P.\!}.
Συχνά επίσης σημειώνεται ως:

{\displaystyle \forall P(P\lor \neg P)\!},
για κάθε πρόταση P, P είναι αληθής ή "όχι-P" είναι αληθής.

Παράδειγμα 1
------------

Για την πρόταση "*Ο Σωκράτης είναι θνητός*" ας πούμε ότι δεν γνωρίζουμε την τιμή αλήθειας. Με βάση την αρχή αποκλειόμενου μέσου προκύπτει ότι η διάζευξη "*Είτε ο Σωκράτης είναι θνητός είτε είναι "μη-θνητός*" είναι αληθής.

Παράδειγμα 2
------------

Θέλουμε να αποδείξουμε ότι υπάρχουν δύο άρρητοι αριθμοί {\displaystyle a\,} και {\displaystyle b\,} ώστε ο {\displaystyle a^{b}\,} να είναι ρητός. 

Απόδειξη: 

Ο {\sqrt {2}} είναι άρρητος.

Ας πάρουμε τον αριθμό {\displaystyle {\sqrt {2}}^{\sqrt {2}}}.

Αυτός θα είναι είτε ρητός είτε άρρητος (αρχή αποκλειόμενου μέσου).

Αν είναι ρητός η απόδειξη τελειώνει εδώ.

Αν είναι άρρητος τότε ας πάρουμε 

{\displaystyle \ a={\sqrt {2}}^{\sqrt {2}}\,} και {\displaystyle \ b={\sqrt {2}}\,}.

Τότε είναι 

{\displaystyle a^{b}=\left({\sqrt {2}}^{\sqrt {2}}\right)^{\sqrt {2}}={\sqrt {2}}^{\left({\sqrt {2}}\cdot {\sqrt {2}}\right)}={\sqrt {2}}^{2}=2}.
Ο αριθμός 2 είναι ρητός, και τούτο ολοκληρώνει την απόδειξη.-

Σχέση με προτασιακή λογική και αρχή μη-αντίφασης
------------------------------------------------

Η προτασιακή λογική προϋποθέτει ότι κάθε λογική πρόταση λαμβάνει ακριβώς μία από τις δύο τιμές αλήθειας (*αληθές* ή *ψευδές*). Η λεγόμενη κλασική λογική καθώς και οι περισσότερες (αλλά όχι όλες) θεωρίες μαθηματικής λογικής είναι προτασιακές λογικές. Χρησιμοποιείται και ο όρος δίτιμη ή δισθενής (bivalent) λογική.

Το "ή" στην αρχή αποκλειόμενου μέσου είναι απλή διάζευξη και όχι αποκλειστική διάζευξη. Από την αρχή αποκλειόμενου μέσου, μόνη της, δεν αποκλείεται η περίπτωση *P είναι αληθής και "όχι-P" είναι αληθής*. Επομένως η αρχή μη-αντίφασης συμπληρώνει την αρχή αποκλειόμενου μέσου. 

Συνοψίζοντας:

* Προτασιακή λογική: Για κάθε πρόταση P, P είναι ή αληθής ή ψευδής. Η αρχή αυτή μπορεί να εκφραστεί μόνο στη μεταγλώσσα και δεν περιλαμβάνεται στους ορισμούς ή αξιώματα της μαθηματικής λογικής θεωρίας.

* Αρχή αποκλειόμενου μέσου: Για κάθε πρόταση P, P είναι αληθής ή "όχι-P" είναι αληθής. P ∨ ¬P

* Αρχή μη-αντίφασης: Για κάθε πρόταση P, αποκλείεται να ισχύει ότι και P είναι αληθής και "όχι-P" είναι αληθής. ¬(P ∧ ¬P)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Λογική των προτάσεων
Η **αρχή** **της** **πραγματικότητας** (γερμανικά: Realitätsprinzip‎), στη φροϋδική ψυχολογία και ψυχανάλυση, είναι η ικανότητα του εγκεφάλου να αξιολογεί την εξωτερική πραγματικότητα και να ενεργεί αναλόγως. Συνεπώς να μην ενεργεί βάσει της αρχής της απόλαυσης. 

Επιτρέποντας στο άτομο να αναβάλλει την άμεση απόλαυση, η αρχή της πραγματικότητας είναι η κυρίαρχη αρχή των ενεργειών που αναλαμβάνει το εγώ, έπειτα από την σταδιακή ανάπτυξή του από ένα «εγώ απόλαυσης» σε ένα «εγώ πραγματικότητας». Θα μπορούσε να αποδοθεί ως ο θρίαμβος της λογικής απέναντι στο πάθος, του μυαλού επί της καρδιάς ή του γνωστικού νου έναντι του συναισθηματικού.

Δείτε επίσης
------------

 
* Αρχή της ευχαρίστησης
* Εκείνο, Εγώ και Υπερεγώ
* Αμυντικός μηχανισμός

Παραπομπές
----------

1. ↑  Sigmund Freud, *On Metapsychology* (PFL 11) p. 36
2. ↑  Freud, *Metapsychology* p. 42
3. ↑  Daniel Goleman, *Emotional Intelligence* (1996) p. 8-9
Ο όρος **Ενεργειακό Τρίγωνο** (αγγλικά: *Energy Triangle*‎) αναφέρεται σε σχέδιο εξόρυξης φυσικού αερίου μεταξύ των τριών συμμαχικών χωρών Κύπρου, Ισραήλ και Ελλάδας, οι οποίες συμφώνησαν να χρησιμοποιήσουν τα κοιτάσματα φυσικού αερίου Ταμάρ, Λεβιάθαν και Αφροδίτη που εντοπίστηκαν το 2009, το 2010 και το 2011 αντίστοιχα. Περίπου 40 τρισεκατομμύρια κυβικά πόδια φυσικού αερίου βρέθηκαν μεταξύ Κύπρου και Ισραήλ, δίνοντας και στις δύο χώρες το πλεονέκτημα στις εμπορικές συναλλαγές στην περιοχή. Η Ευρώπη απαιτεί ετησίως 19 τρισ. κυβ. πόδια φυσικού αερίου και η κυπριακή κυβέρνηση πιστεύει ότι η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη της (ΑΟΖ) κατέχει περίπου 60 τρισεκατομμύρια κυβικά πόδια. Η Κύπρος ακολούθησε αυτήν την οικονομικά ευεργετική επιλογή προκειμένου το Ενεργειακό Τρίγωνο να παρέχει ενέργεια στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Ετυμολογία
----------

Ναυτικές δυνάμεις Ελλάδας και Ισραήλ σε κοινή άσκηση που διεξήχθη στην περιοχή.
Ο όρος *Ενεργειακό τρίγωνο* αναφέρθηκε για πρώτη φορά στον Επιχειρηματικό Σύνδεσμο Κύπρου-Ισραήλ στη Λευκωσία το 2010. Λόγω της κοινής ίδρυσης της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης μεταξύ Κύπρου και Ισραήλ, αυτό σηματοδότησε την αρχή της αυξημένης συνεργασίας μεταξύ των δύο Μεσογειακών κρατών. Και οι δύο χώρες συμφώνησαν στην από κοινού εξόρυξη φυσικού αερίου από την αμερικανική εταιρεία Noble Energy προκειμένου να μειωθεί η οικονομική επιβάρυνση της εξόρυξης και από τις δύο χώρες. Η Ελλάδα προσχώρησε στο σχέδιο του Ισραήλ και της Κύπρου που αφορά την εξαγωγή φυσικού αερίου προς την Ευρώπη έως το 2015 μέσω ενός σταθμού ηλεκτροπαραγωγής κοντά στη Λεμεσό το 2011.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Stavris, George. «THE NEW ENERGY TRIANGLE OF CYPRUS-GREECE-ISRAEL: CASTING A NET FOR TURKEY?». *Turkish Policy Quarterly* **11**. .
2. ↑  Crospey, Seth (March 2015). «U.S. Policy and the Strategic Relationship of Greece, Cyprus, and Israel: Power Shifts in the Eastern Mediterranean». *Hudson Institute*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2022-09-21.. Ανακτήθηκε στις 2022-01-12.
3. ↑  «East Mediterranean Gas Politics born after the discovery of vast gas fields in the eastern Mediterranean». *www.naturalgasworld.com*. Ανακτήθηκε στις 7 Οκτωβρίου 2017.
4. ↑  «Energy & Environment - Cyprus Profile». *www.cyprusprofile.com* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 7 Οκτωβρίου 2017.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Noble Energy Αρχειοθετήθηκε 2022-10-06 στο Wayback Machine.
* Israel-Lebanon Offshore Oil & Gas Dispute – Rules of International Maritime Law Martin Waehlisch, *ASIL Insight (American Society of International Law), Vol. 15, Issue 3, Dec. 5, 2011.*
* Israeli embassy in Cyprus official website
* Cyprus Tel Aviv embassy
* Cyprus-Israel Business Association
* Kassinis, Solon (Μαΐου 2011). «Offshore Cyprus: A New Frontier & Emerging Region» (PDF). Ministry of Commerce, Industry and Tourism. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 19 Απριλίου 2012. Ανακτήθηκε στις 7 Δεκεμβρίου 2012.
* «Maritime Space: Maritime Zones and Maritime Delimitation – Cyprus». United Nations. 13 Ιουλίου 2011.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ελλάδα
* Πύλη:Κύπρος
 |

 |
*Να μη συγχέεται με τον θείο του Νέρωνα Κλαύδιο Δρούσο ή Δρούσο τον Πρεσβύτερο.*
Ο **Δρούσος Ιούλιος Καίσαρας** ή *Δρούσος ο Νεότερος*, λατιν.: Drusus Julius Caesar / Drusus Junior (14 π.Χ. - 14 Σεπτεμβρίου 23 μ.Χ.) από την Ιουλιο-Κλαυδιανή δυναστεία ήταν ο μόνος γιος και διάδοχος τού Τιβερίου.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στη Ρώμη και ανήκε σε έναν εξέχοντα κλάδο τού γένους των Κλαυδίων· ήταν γιος τού Τιβερίου και της πρώτης συζύγου του Βιψανίας Αγριππίνας. Το όνομά του όταν γεννήθηκε, ήταν Νέρων Κλαύδιος Δρούσος, ομώνυμος τού θείου του Νέρωνα Κλαυδίου Δρούσου τού πρεσβυτέρου (αδελφού τού Τιβέριου), γι' αυτό ο ίδιος καλείται Δρούσος ο νεότερος. Το έτος 4 μ.Χ. πρόσθεσε το όνομα Ιούλιος Καίσαρας, όταν ο πατέρας του υιοθετήθηκε από τον Οκταβιανό Αύγουστο, ο οποίος ήταν υιοθετημένος από τον Ιούλιο Καίσαρα. Έτσι το όνομά του έγινε Δρούσος Ιούλιος Καίσαρας.

Εισήλθε στην πολιτική με το αξίωμα τού ταμία (quaestor) το 10 μ.Χ.. Η πολιτική του σταδιοδρομία αντανακλούσε αυτή τού εξαδέλφου του Γερμανικού (γιού τού Δρούσου τού πρεσβύτερου): ανέλαβε όλα τα αξιώματά του στην ίδια ηλικία με αυτόν. Ακολουθώντας το πρότυπο τού Αυγούστου, επρόκειτο να κυβερνήσουν μαζί. Ήταν και οι δύο λαοφιλείς και πολλές αφιερώσεις έχουν βρεθεί προς τιμήν τους σε όλη την Ιταλία. Ο Δίων Κάσσιος στο έργο του *Ρωμαϊκή Ιστορία* τους αποκαλεί *Κάστορα και Πολυδεύκη*, τα ονόματα των Διοσκούρων.

Απεβίωσε αιφνίδια το 23 μ.Χ. από φυσικά αίτια όπως φαίνεται. Ωστόσο οι αρχαίοι ιστορικοί όπως ο Τάκιτος και ο Σουητώνιος, αναφέρουν πως απεβίωσε ένεκα μίας φιλονικίας με τον Σηιανό έπαρχο τού Πραιτωρίου στη Ρώμη: ισχυρίζονται, ότι ο Σηιανός είχε αποπλανήσει τη σύζυγο τού Δρούσου, τη Λιβίλλα και με τη βοήθεια ενός ιατρού δηλητηρίασε τον Δρούσο. Παρά τις φήμες ο Τιβέριος δεν υποψιάστηκε τον Σηιανό και οι δύο έμειναν φίλοι, ώσπου το 31 μ.Χ. ο Σηιανός εξέπεσε της εύνοιας τού Τιβερίου. Ο Τιβέριος είχε υιοθετήσει τον ανιψιό του Γερμανικό, όμως αυτός απεβίωσε το 19 μ.Χ. έτσι το 37 μ.Χ. που απεβίωσε ο Τιβέριος, τον διαδέχθηκε ο γιος τού Γερμανικού, ο Γάιος Καλιγούλας.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε τη Λιβίλλα, κόρη τού Νέρωνα Κλαύδιου Δρούσου και της Αντωνίας της Νεότερης και είχε τέκνα:

* Ιουλία Λιβία π. 7 μ.Χ.-43, παντρεύτηκε πρώτα τον Νέρωνα Ιούλιο Καίσαρα, γιο τού Γερμανικού και μετά τον Γάιο Ρουβέλλιο Βλάνδο συγκλητικό από την τάξη των ιππέων.
* Τιβέριος Γέμελλος 19 μ.Χ.-37/38.

Πηγές
-----

* Cassius Dio, Roman History Book 57, English translation
* Plutarch, Symposiacs Book 1, English translation
* Suetonius, Lives of the Twelve Caesars, Life of Caligula, Life of Tiberius
* Tacitus, Annals, I–VI, English translation

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 37720512
* LCCN: n2012040971
* ISNI: 0000 0003 5441 2089
* GND: 119162679
* SUDOC: 164916008

 |

 |
Οι **Εκλογές για το Ανώτατο Σοβιέτ** πραγματοποιήθηκαν στην ΣΣΔ της Κιργιζίας στις 25 Φεβρουαρίου 1990, ενώ ο δεύτερος γύρος διεξήχθη στις 7 Απριλίου. Εκείνη την στιγμή, το Κομμουνιστικό Κόμμα της Κιργιζίας ήταν το μόνο κόμμα στη χώρα, ενώ οι περισσότεροι υποψήφιοι προέρχονταν από συλλογικότητες ή κρατικούς οργανισμούς. Ωστόσο, το Κομμουνιστικό Κόμμα κέρδισε περίπου το 90% των εδρών, αν και μερικοί βουλευτές (ανεξάρτητοι και μέλη του ΚΚ της Κιργιζίας) ήταν ανεπίσημα συνδεδεμένοι με το Δημοκρατικό Κίνημα της Κιργιζίας.

Η προσέλευση των ψηφοφόρων ανήλθε στο 92,0%.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Dieter Nohlen, Florian Grotz & Christof Hartmann (2001) *Elections in Asia: A data handbook, Volume I*, σελ. 440 (ISBN 0-19-924958-X)
2. ↑  Nohlen et al. σελ. 455
3. ↑  Nohlen et al. σελ. 447
Η **Βίλα του Ρόζμπερυ**, ιταλ.: *Villa Rosebery,* είναι μία από τις τρεις επίσημες κατοικίες του Προέδρου της Ιταλίας (οι άλλες δύο είναι το Παλάτσο Κουιρινάλιε στη Ρώμη και το καταφύγιο στην εξοχή Καστελπορτσιάνo, έξω από τη Ρώμη). Ο χώρος της βίλας καλύπτει 6,6 εκτάρια (66 στρέμματα). 

Η Βίλα Ρόζμερυ βρίσκεται στη Νάπολη και ονομάζεται έτσι, επειδή ανήκε στον Βρετανό πρωθυπουργό Ά. Πρίμροουζ 5ο κόμη του Ρόουζμπερυ (των Φιλελεύθερων, 1894–1895).

Ιστορία
-------

Αρχικά χτίστηκε ως εξοχική οικία στην περιοχή του Μπελβεντέρε (τώρα Παλατσίνα Μπορμπόνικα) το 1801 από τον κόμη Tουρν, έναν Αυστριακό αξιωματικό στην υπηρεσία του βασιλιά της Νάπολης. Το αρχικό κτήριο ξανακτίστηκε υπό την ιδιοκτησία του δον Αγκοστίνο Σέρα Τερανόβα στα μέσα του 19ου αι. ως *Xαρούμενο Σπιτάκι* (Casino Gaudiosa) επιτυγχάνοντας μεγάλο μέρος της σημερινής του μορφής. Πωλήθηκε μετά το τέλος του δον Αγκοσρίνo το 1857, και η βίλα περιήλθε στην κυριότητα του Lουίτζι, κόμη της Άκουιλα, πρίγκιπα των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών, διοικητή του ναυτικού της Νάπολης, ο οποίος μετονόμασε το ακίνητο σε *Η Βραζιλιάνα* (La Brasiliana), προς τιμήν του συζύγου της αδελφής του, του αυτοκράτορα Πέτρου Β΄ της Βραζιλίας. Μετά την επανάσταση του Γκαριμπάλντι, η βίλα πωλήθηκε το 1860 σε έναν επιχειρηματία, τον Γκουστάβο Ντελαέντε, ο οποίος με τη σειρά του την πώλησε στον λόρδο Ρόουζμπερυ, τον πρώην πρωθυπουργό του Ηνωμένου Βασιλείου, το 1897. 

Το 1909 ο λόρδος Ρόουζμπερυ έδωσε το κτίριο στη βρετανική κυβέρνηση, για χρήση του Βρετανού Πρέσβη στην Ιταλία.  Το 1932 η βρετανική κυβέρνηση έδωσε με τη σειρά της το κτίριο στο ιταλικό κράτος και η βίλα χρησιμοποιήθηκε ως θερινή βασιλική κατοικία. Από τον Ιούνιο του 1944 μέχρι την παραίτησή του και την εξορία του τον Μάιο του 1946, η βίλα ήταν η κατοικία του βασιλιά Βίκτωρα-Εμμανουήλ Γ'. Από το 1946 έως το 1949 χρησιμοποιήθηκε από την Αεροναυτική Ακαδημία (Accademia Aeronautica) και μετά από μια περίοδο αχρηστίας έγινε επίσημη κατοικία του Προέδρου της Ιταλικής Δημοκρατίας το 1957.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. 1 2 3 4  «Villa Rosebery». The Government of Italy. Ανακτήθηκε στις 3 Απριλίου 2015.
2. ↑  Rodd, Rt Hon Sir James Rennell (1925). *Social and Diplomatic Memories 1902–1919*. London: Edward Arnold & Co.  Chap. VI.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Villa Rosebery (Naples) στο Wikimedia Commons
* (in ιταλική) Official website

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh2016000197

 |

 |
Ο **Αρταξίας Δ' της Αρμενίας** (405 - ;) ήταν ο τελευταίος των Αρσακιδών βασιλέων της Αρμενίας (422 - 428) και ο τελευταίος βασιλιάς που διατήρησε το στέμμα του αρχαίου Αρμενικού βασιλείου. Ήταν εγγονός του Βαρασδάτη, γιος του Βραχμσαπώρ και ανιψιός του Χοσρόη Δ'. Τα γεγονότα της ζωής του είναι άγνωστα μέχρι την εποχή που έγινε βασιλιάς. Όταν πέθανε ο πατέρας του (417) ο Αρταξίας ήταν μόλις 12 ετών και αδύνατο να κυβερνήσει γι'αυτό ο πατριάρχης της Αρμενίας (καθολικός) που ήταν μακρινός συγγενής της Αρμενικής δυναστείας επισκέφτηκε τον βασιλιά των Σασσανιδών της Περσίας Ισδιγέρδη Α' για να τον παρακαλέσει να ελευθερώσει τον Χοσρόη Δ'. Ο Ισδιγέρδης συμφώνησε, ο Χοσρόης εγκαταστάθηκε ξανά στον θρόνο της Αρμενίας αλλά σε έναν χρόνο πέθανε (418). Στη συνέχεια η Αρμενία τέθηκε απ'ευθείας υπό την επίβλεψη των Σασσανιδών της Περσίας μέχρι την χρονιά που ο Αρταξίας ενηλικιώθηκε και τοποθετήθηκε υποτελής βασιλιάς (422). Είχε την υποστήριξη του επισκόπου αλλά οι Αρμένιοι ευγενείς ήταν αρκετά υποτιμητικοί μαζί του χωρίς να δείχνουν τον παραμικρό σεβασμό για τον βασιλιά τους, ο ίδιος πολύ αδύναμος χαρακτήρας δεν μπορούσε να τους αντιμετωπίσει. Οι ευγενείς της Αρμενίας τελικά βλέποντας ότι ο βασιλιάς τους δεν έχει καμιά πραγματική εξουσία κάλεσαν τον βασιλιά των **Σασσανιδών της Περσίας** Βαράμη Ε' να κυβερνήσει ο ίδιος την Αρμενία με την ενσωμάτωση της στην αυτοκρατορία του, ο Βαράμης Ε' ανταποκρίθηκε θετικά ο Αρταξίας εκθρονίστηκε και από τότε η τύχη του αγνοείται ενώ το στέμμα της Αρμενίας πέρασε στην Περσία.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Aρμενικά) *Αρμένικη Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια*. 1974.

Πηγές
-----

* *Faustus of Byzantium, History of the Armenians, 5th century*
* *Ghazar Parpetsi, History of Armenia, 5th to 6th century*
* *C. Toumanoff, Manual genealogy and chronology for the Christian Caucasus (Armenia, Georgia, Albania), ED. Aquila, Rome, 1976*
* *E. Yarshater, The Cambridge History of Iran, Cambridge University Press, 1983*
* *N. Ouzounian, The Heritage of Armenian Literature: From the Oral Tradition to the Golden Age, Wayne State University Press, 2000*
* *R.G. Hovannisian, The Armenian People From Ancient to Modern Times, Volume I: The Dynastic Periods: From Antiquity to the Fourteenth*
* *Century, Palgrave Macmillan, 2004*
* *V.M. Kurkjian, A History of Armenia, Indo-European Publishing, 2008*
* *R.P. Adalian, Historical Dictionary of Armenia, Scarecrow Press, 2010*

  


|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Δυναστεία των Αρσακιδών της Αρμενίας |
| --- |
|  |
| 
* Τιριδάτης Α΄ 52-58, 62-68
* Τιγράνης ΣΤ΄ 59-62
* Σανατρούκης 88-110
* Παρθαμάσιρις 113-114
* Βολογέσης Α΄ 117/8-144
* Σόαιμος 144-161, 164-186
* Μπακούρ 161-164
* Βολογέσης Β΄ 186-198
* Χοσρόης Α΄ 198-217
* Τιριδάτης Β΄ 217-222
* Χοσρόης Β΄ π. 252
* Τιριδάτης Γ΄ 287-330
* Χοσρόης Γ΄ 330-339
* Τιγράνης Ζ΄ 339-π. 350
* Αρσάκης Β΄ π. 350-368
* Παπ 370-374
* Βαρασδάτης 374-378
* Αρσάκης Γ΄ 378-387
* Βολογέσης Γ΄ 378-386 (συμβασιλιάς)
* Χοσρόης Δ΄ 387-389
* Βραχμασαπώρ 389-414
* Αρταξίας Δ΄ 422-428
 |  |

 |
Το **Εθνικό Συμβούλιο για την Προώθηση της Γλώσσας Ούρντου** (ούρντου: قومی کونسل برائے فروغ اردو زبان, *Qaumī Kaunsil barā-yi Farōg̱ẖ-i Urdū Zabān*) είναι αυτόνομος ρυθμιστικός φορέας της Κυβέρνησης της Ινδίας. Είναι η κύρια αρχή της γλώσσας Ούρντου και της εκπαίδευσης της γλώσσας στην Ινδία, και είναι μία από τις δύο αρχές που είναι αρμόδιες για τη ρύθμιση των Ούρντου. Η άλλη είναι η Εθνική Αρχή Γλώσσας του Πακιστάν.

Το συμβούλιο προσανατολίζεται στην μετάφραση της σύγχρονης επιστημονικής εξέλιξης στα Ούρντου, αλλά και την γενικότερη προώθηση της γλώσσας στην Ινδία.

Διευθυντές
----------

* Καθ. Σιέντ Αλί Καρίμ

Δείτε επίσης
------------

* DD Urdu
* Γεωγραφική κατανομή των Ούρντου
* Γλώσσες της Ινδίας
* Ντάχνι
* Ούρντου στο Αουρανγκαμπάντ
* Etv Urdu

Παραπομπές
----------

1. ↑

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Συμβούλιο των Ούρντου
* 

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 169437812
* LCCN: n2007087207
* ISNI: 0000 0001 2206 7351
* SUDOC: 133843211

 |

 |
Με τον τίτλο **Αρτέμης Φάουλ** (*Artemis Fowl*) αναφέρεται μια σειρά μυθιστορημάτων επιστημονικής φαντασίας με δόσεις χιούμορ από τον Ιρλανδό συγγραφέα Όουεν Κόλφερ. Έχει κυκλοφορήσει σε 40 χώρες και έχει πουλήσει 8 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως, ενώ σύντομα θα βγει και σε ταινία.

Το κύριο θέμα της είναι οι σχέσεις ανθρώπων και ξωτικών. Συγκεκριμένα ο Αρτέμης ένας ιδιοφυής νεαρός, ο οποίος, αποφασίζει να κλέψει λίγο χρυσάφι από τα ξωτικά για να αποκαταστήσει την περιουσία της οικογένειάς του. Για να το πετύχει αυτό οργανώνει ένα μεγαλοφυές σχέδιο το οποίο όμως δεν υπολόγισε τη δύναμη των ξωτικών.

Στην Ελλάδα η σειρά κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός.

Βιβλία
------

**Τα Χίλια Πρόσωπα**

Ο Αρτέμης Φάουλ ένα δωδεκάχρονο παιδί με εγκληματικό μυαλό, σκέφτεται ένα πανέξυπνο σχέδιο για να αποκαταστήσει την περιουσία της οικογένειας του. Απαγάγει ένα ξωτικό και ζητάει από τη φυλή του λίτρα σε χρυσό. Ωστόσο τα ξωτικά πολιορκούν το μέγαρο της οικογένειάς του με τον τεχνολογικό τους εξοπλισμό. Μετά από πολλές μάχες, ο Αρτέμης βγαίνει νικητής.

**Περιπέτεια στην Αρκτική**

**Ο Κώδικας της Αιωνιότητας**

**Η Παγίδα**

**Η Χαμένη Αποικία**

**Το παράδοξο του χρόνου**

Ταινία
------

Η ταινία γυρίζεται από τη Miramax και βγήκε στους κινηματογράφους το 2014.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* 
* 
* 
*
Ο **Αρτασήρ** ήταν βυζαντινός στρατιωτικός αξιωματούχος του 9ου αιώνα με το αξίωμα του κόμη των Φοιδεράτων και του τουμάρχη των Φοιδεράτων.

Ο Αρτασήρ είναι γνωστός από δύο μολυβδόβουλα που έχουν βρεθεί το ένα στην Κωνσταντινούπολη και το άλλο στη Βηρυτό. Το όνομα του δεν είναι σίγουρο πως ακριβώς είναι λόγω της δυσκολίας ανάγνωσης των μολυβδόβουλων. Πιθανότατα ήταν αραβικής καταγωγής εξελληνισμένος και απο μερικούς ερευνητές ταυτίζεται με τον επίσης εξελληνισμένο Πέρση Νασρ και από άλλους με τον Θεόφοβο.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Ανδρέας Γκουτζιουκώστας Ο τουρμάρχης των φοιδεράτων (9ος-10ος αι.):Προβλήματα και παρατηρήσεις, σελ. 107
Η **Αρτίτσα** ήταν παλιό χωριό της Ηλείας κατεστραμμένο κι εγκαταλελειμμένο σήμερα. Η Αρτίτσα βρισκόταν στα νότια της Ηλείας στη περιοχή της πρώην επαρχίας Ολυμπίας και πιστεύεται κοντά στο Φανάρι. 

Άγνωστο πότε πρωτοκατοικήθηκε, αναφέρεται στην Ενετική απογραφή του 1689 με 67 κατοίκους και την ονομασία "Artizza". Κατά τον ιστοριοδίφη Π. Κωνσταντόπουλο η θέση του ταυτίζεται με ερείπια οικισμού ανάμεσα στα σημερινά χωριά Αλιφείρα και Φανάρι. Στην βιβλιοθήκη της Ανδρίτσαινας έχει ανευρεθεί έγγραφο που το τοποθετεί σε θέση χαμηλότερη από το Φανάρι και κοντά στην προαναφερόμενη θέση.

Πηγές
-----

* Συλλογικό έργο, *Ολυμπιακά Χρονικά*, τόμος Γ΄, Έκδοσις συλλόγου Ολυμπίων, Αθήναι 1972. (σελίδα 50, κεφάλαιο υπό τον Γ.Ν. Δημητρακόπουλο)
Συντεταγμένες: 36°13′22.3″N 7°36′11.6″E﻿ / ﻿36.222861°N 7.603222°E﻿ / 36.222861; 7.603222

Άποψη του ποταμού
Ο **ποταμός Μετζερντά** (αραβικά: وادي مجردة‎), ο ποταμός **Μπαγκραντά** της κλασικής περιόδου, είναι ποταμός της Βόρειας Αφρικής που ρέει από τη βορειοανατολική Αλγερία μέσω της Τυνησίας προτού εκβάλει στον Κόλπο της Τύνιδας και στη Λίμνη της Τύνιδας. Με μήκος 450 χλμ. (280 μίλια), είναι ο μεγαλύτερος ποταμός της Τυνησίας. Είναι επίσης γνωστός ως **Ουαντί Ματζαρντά** ή **Μετζερχά** (γαλλικά: Oued Majardah‎).

Ρους
----

Ο ποταμός Μετζερντά πηγάζει από τον Άτλαντα Τελλ, τμήμα της οροσειράς του Άτλαντα, στη βορειοανατολική Αλγερία και στη συνέχεια ρέει ανατολικά προς την Τυνησία και τελικά εκβάλει στον κόλπο της Υτικής στη Μεσόγειο. Ο ποταμός έχει μήκος περίπου 450 χλμ. (280 μίλια). Είναι ο σημαντικότερος και μακρύτερος ποταμός της Τυνησίας και διαθέτει φράγματα σε διάφορες τοποθεσίες, όντας σημαντικός πάροχος ύδατος για τις καλλιέργειες σιταριού της χώρας.

Ο Κόλπος της Υτικής σχηματίστηκε κατά τη μεταπαγετωνική υπέρβαση πριν από περίπου 6.000 χρόνια. Με την πάροδο του χρόνου, οι ιζηματογενείς εναποθέσεις από τον ποταμό Μετζερντά κάλυψαν σταδιακά το βόρειο τμήμα του κόλπου. Η διαδοχή των γεγονότων κατά τους ιστορικούς χρόνους έχει συναχθεί από αρχαία έγγραφα και αρχαιολογικά στοιχεία. 

Μετά την τελευταία μεγάλη πλημμύρα το 1973, ο Μετζερντά άλλαξε, για άλλη μια φορά, την πορεία του. Πλέον ρέει μέσα από ένα κανάλι που είχε αρχικά διανοιχθεί για να διοχετεύσει τα ύδατα της υπερχείλισης που προκλήθηκαν από τις πλημμύρες.

Ιστορία
-------

Ιστορικά, ο Μετζερντά είναι ο κρίσιμος δίαυλος της Τυνησίας που παρέχει νερό στις εγκαταστάσεις εφοδιασμού της χώρας και είναι επίσης ζωτικής σημασίας για τους ανθρώπους που κατοικούν κοντά του. Το νερό από τον Μετζερντά χρησιμοποιείται για άρδευση και είναι ζωτικής σημασίας για τη γεωργία της περιοχής. 

Ένας εξαιρετικά στρατηγικής σημασίας ποταμός της Βόρειας Αφρικής, είχε γίνει αντικείμενο μάχων και επικοίστηκε πολλές φορές στην ιστορία των Βέρβερων, Φοινίκων, Καρχηδονίων, Ρωμαίων, Βάνδαλων, Βυζαντινών, Αράβων και Οθωμανών. Αρκετές μεγάλες πόλεις, όπως η Υτική, η Καρχηδόνα, και τελικά η Τύνιδα ιδρύθηκαν πάνω ή κοντά στον ποταμό. Τα πρώην λιμάνια της Υτικής και του Γκαρ ελ-Μελ, ωστόσο, τελικά αποκόπηκαν από τα ανοιχτά λόγω προσχώσεων των λιμανιών τους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Azedine Beschaouch, *De l'Africa latino-chrétienne à l'Ifriqiya arabo-musulmane: questions de toponymie*, CRAI, vol. 130, n°3, 1986, σσ. 530-549
2. ↑  «Study on Integrated Basin Management of the Medjerda River | Tunisia | Countries & Regions | JICA». *www.jica.go.jp* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 23 Μαΐου 2020.
3. ↑  Ameur Oueslati, Faouzia Charfi & Fadhel Baccar, *La basse vallée de Oued Majerda et la lagune de Ghar El Melh*, projet WADI

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Medjerda στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 316599911
* LCCN: sh86004845

 |

 |
Η **πολιορκία της Τραπεζούντας** από το 1205 έως το 1206 ήταν μια προσπάθεια του σουλτανάτου του Ρουμ για να καταλάβει την ομώνυμη πόλη στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας. Ο Γουίλιαμ Μίλερ εξηγεί αυτή την ενέργεια ως τιμωρία για την "ανυπακοή του Αλέξιου Α΄ στις εντολές του Καϋχοσρόη Α΄."

Ο Μισέλ Κουρσανσκίς εξηγεί ότι αυτή η ανεπιτυχής πολιορκία ήταν η σελτζουκική απάντηση στην ανεπιτυχή προσπάθεια κατάληψης του Ερζερούμ το 1205, αλλά απέτυχε. Όταν ο Σουλτάνος Καϋχοσρόης ξεκίνησε την τιμωρητική του εκστρατεία εναντίον της Τραπεζούντας, ο δρόμος που μπορούσε να πάρει περιορίστηκε σε λίγα περάσματα στο Ποντιακές Άλπεις όπου οι δυνάμεις του παρενοχλούνταν από τους ντόπιους. Επιπλέον, ο Αλέξιος θα μπορούσε να ανταποκριθεί στις επιθέσεις του "κλείνοντας τη θάλασσα" σε όλους τους εμπόρους, μπλοκάροντας την εμπορική οδό που οδηγούσε προς την Κριμαία και αντιστρόφως προς την Τραπεζούντα. Σύμφωνα με τον Αλί ιμπν αλ-Αθίρ, έμποροι από όλη τη Μέση Ανατολή υπέστησαν σοβαρό τραυματισμό λόγω της πολιορκίας της Τραπεζούντας, και όταν συναντήθηκαν στη μεγάλη έκθεση στη Σεβάστεια, έκαναν τις καταγγελίες τους στον σουλτάνο με δυνατές κραυγές.

Ο Κυρσανσκίς υποστηρίζει ότι η αποτυχία αυτής της πολιορκίας οδήγησε στην μετέπειτα επιτυχή κατάληψη της Σινώπης το 1214, δίνοντας στους Σελτζούκους Τούρκους διέξοδο στη Μαύρη Θάλασσα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Miller, *Trebizond: The last Greek Empire of the Byzantine Era: 1204-1461*, 1926 (Chicago: Argonaut, 1969), p. 16
2. ↑  Kuršanskis, "L'empire de Trébizonde et les Turcs au 13e siècle", *Revue des études byzantines*, **46** (1988), pp. 110f
3. ↑  Kuršanskis, "L'empire de Trébizonde", pp. 111f
Η **Πολιορκία της Νικομηδείας** έλαβε χώρα από το 1333 μέχρι το 1337 και έληξε με κατάληψη της πόλης από τους Οθωμανούς. Η πτώση της Νικομηδείας σε συνδυασμό με την πτώση της Νίκαιας το 1331 σήμανε την αποδυνάμωση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας στα ανατολικά.

Πολιορκία
---------

Μετά την ήττα των Βυζαντινών στη Νίκαια το 1331, η απώλεια της Νικομηδείας ήταν θέμα χρόνου για τους Βυζαντινούς. Ο Βυζαντινός Αυτοκράτορας προσπάθησε να δωροδοκήσει τον Οθωμανό ηγέτη Ορχάν, αλλά το 1337, η Νικομήδεια δέχτηκε επίθεση και καταλήφθηκε από τους Οθωμανούς. Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία δεν κατάφερε να αποκατασταθεί μετά απ' αυτή την ήττα - τα προπύργια των Βυζαντινών στην Ανατολία είχαν πέσει, εκτός τη Φιλαδέλφεια, η οποία περικυκλώθηκε από τους Γερμιγιάνιδες μέχρι το 1396.

Επακόλουθα
----------

Μετά την απώλεια της Νικομηδείας, η Βυζαντινή Αυτοκρατορία έμεινε ανυποστήριχτη. Σε αντίθεση με το 1096, η Βυζαντινή Αυτοκρατορία, μετά την πτώση της Νικομηδείας, είχε λίγα εδάφη και μερικές πόλεις στην Πελοπόννησο. Με τους Σέρβους και τους Βούλγαρους να πιέζουν στο δυτικό μέτωπο και τους Οθωμανούς να αυξάνουν τη δύναμη τους στα ανατολικά, ο δικέφαλος αετός της Κωνσταντινούπολης τώρα όντως έβλεπε στις δύο κατευθύνσεις με φόβο.

Πηγές
-----

* R.G. Grant, *Battle: A Visual Journey Through 5,000 Years of Combat*, Dorling Kindersley Publishers Ltd, 2005. ISBN 0-7566-1360-4

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Οι μάχες των Βυζαντινο-Οθωμανικών Πολέμων |
| --- |
|  |
| 
* Βαφεύς
* Καταλανική εκστρατεία
* Προύσα
* Πελεκάνον
* Νίκαια
* Νικομηδεία
* Καλλίπολη (1354)
* Αδριανούπολη
* Καλλίπολη (1366)
* Φιλαδέλφεια
* Κωνσταντινούπολη (1393-1402)
* Κωνσταντινούπολη (1411)
* Κωνσταντινούπολη (1422)
* Θεσσαλονίκη
* Άλωση της Κωνσταντινούπολης
* Τραπεζούντα
 |

 |
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Πολιορκία της Πάτρας (αποσαφήνιση).

Η **πολιορκία της Πάτρας** έγινε το 1338 μ.Χ και ήταν πολεμική σύγκρουση ανάμεσα στο Πριγκιπάτο της Αχαΐας και την Βαρωνία της Πάτρας. Στην ουσία ήταν μία προσπάθεια του Πριγκιπάτου να υποτάξει τους υποτελείς βαρώνους που είχαν σκοπό να ανεξαρτητοποιηθούν, η βαρωνία της Πάτρας ήταν η μοναδική που ήταν ήδη ανεξάρτητη. 

Την εποχή αυτή στον θρόνο του Πριγκιπάτου ήταν η Αικατερίνη της Γαλλίας (1401-1437) και βάϊλός είχε διορισθεί ο Βετράνδος των Μπω. Το προηγούμενο έτος είχε πεθάνει ο Αρχιεπίσκοπος και Βαρώνος Γουλιέλμος Φραγκιπάνης και ο διάδοχος του Ρογήρος δεν είχε έρθει ακόμα να αναλάβη καθήκοντα. 

Ο ντε Μπω αποβιβάστηκε στην Πάτρα, κατέλαβε τα περίχωρα της και ξεκίνησε στενή, όπως αναφέρεται, πολιορκία του κάστρου της πόλης. Ο Ρογήρος φτάνοντας έπειτα από λίγες ημέρες στην Πάτρα και βλέποντας την κατάσταση ζήτησε την βοήθεια του Πάπα Βενέδικτου. Ο πάπας τότε διακήρυξε ότι η βαρωνία είναι υποτελείς σε αυτόν και δεν ανήκε στο πριγκιπάτο κι επέβαλε σε όλο το πριγκιπάτο εκκλησιαστική αργία. Μετά από αυτό ο Μπω έλυσε την πολιορκία. 

Τον Αύγουστο του 1338 έφτασε στην Πάτρα η ίδια η Αικατερινή Βαλουά όπου έμεινε για τρία χρόνια εκεί , και τέλος αναγνώρισε την ανεξαρτησία της Βαρωνίας.

Πηγές
-----

* Στέφανου Θωμοπούλου, *Ιστορία της Πόλεως Πατρών από των αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι του 1821*, Τόμος Α΄, επιμέλεια Βασίλειου Λάζαρη, Αχαϊκές εκδόσεις, Πάτρα 1998, ISBN 960-7960-4
* Ιστορία της Φραγκοκρατίας εν Ελλάδι (1204-1566) / Ουΐλλιαμ Μίλλερ, μετάφρ. Σπυρ. Π. Λάμπρου, μετά προσθηκών και βελτιώσεων, Εν Αθήναις Ελληνική Εκδοτική Εταιρεία, 1909-1910