recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Τα **Κεϋνσιανά Οικονομικά** ή **Κεϋνσιανισμός** είναι μακροοικονομικές θεωρίες σχετικά με το πώς βραχυπρόθεσμα -και ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια της ύφεσης- η οικονομική παραγωγή επηρεάζεται έντονα από τη συνολική ζήτηση. Ο κεϋνσιανισμός, που ονομάζεται από τον Βρετανό οικονομολόγο Τζων Μέυναρντ Κέυνς, υποστηρίζει ότι η συνολική ζήτηση δεν ισούται απαραιτήτως με την παραγωγική ικανότητα της οικονομίας. Αντιθέτως, επηρεάζεται από πλήθος παραγόντων και μερικές φορές συμπεριφέρεται ασταθώς, επηρεάζοντας την παραγωγή, την απασχόληση και τον πληθωρισμό.

Οι κεϋνσιανικές πολιτικές χρησίμευσαν ως πρότυπο οικονομικό μοντέλο στα ανεπτυγμένα έθνη κατά τη διάρκεια του μεταγενέστερου μέρους της Μεγάλης Ύφεσης, του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και έως το 1973, αν και έχασε κάποια επιρροή μετά την πετρελαϊκή κρίση το 1970. Η έλευση της χρηματοπιστωτικής κρίσης του 2007-08 προκάλεσε μια αναθεώρηση. Οι κεϋνσιανικές πολιτικές αναπτύχθηκαν κατά τη διάρκεια και μετά τη Μεγάλη Ύφεση από τις ιδέες που παρουσίασε ο Κέυνς στο βιβλίο του του 1936. Ο Κέυνς έρχεται σε αντίθεση με την προσέγγισή του στο συνολικό κλασσικό οικονομικό στοιχείο που επικεντρώνεται στην προσφορά που προηγήθηκε του βιβλίου του. Οι ερμηνείες του Κέυνς που ακολούθησαν είναι αμφισβητούμενες.

Οι κεϋνσιανοί οικονομολόγοι υποστηρίζουν γενικά ότι καθώς η αθροιστική ζήτηση είναι ασταθής, η οικονομία αντιμετωπίζει συχνά αναποτελεσματικά μακροοικονομικά αποτελέσματα υπό μορφή οικονομικών υποχωρήσεων (όταν η ζήτηση είναι χαμηλή) και πληθωρισμού (όταν η ζήτηση είναι υψηλή) και ότι μπορεί να μετριαστεί από οικονομικές πολιτικές αντιδράσεις, ιδίως νομισματικής πολιτικής από την κεντρική τράπεζα και δράσεις δημοσιονομικής πολιτικής από την κυβέρνηση, οι οποίες μπορούν να βοηθήσουν στη σταθεροποίηση της παραγωγής κατά τη διάρκεια του οικονομικού κύκλου. Οι κεϋνσιανοί οικονομολόγοι υποστηρίζουν γενικά μια δια χειριζόμενη οικονομία με ενεργό ρόλο της κυβέρνησης.
Οι **Ατιντάνες** ή **Ατιντάνιοι** ήταν μια αρχαία φυλή που κατοικούσε στα σύνορα μεταξύ της Ηπείρου και της Ιλλυρίας σε μια περιοχή που είχε το όνομα *"Ατιντανία"*, αναφέρονται επίσης και στην Μακεδονία. Πολλοί τους καταγράφουν ανάμεσα στα βορειοδυτικά φύλλα των Ηπειρωτών, άλλοι στους Ιλλυριούς. Σε διάφορες χρονικές περιόδους τους είχαν περιστασιακά υποτάξει οι Μολοσσοί. Η κατάληξη *"άνες"* είναι χαρακτηριστική στα Δωρικά ονόματα της Ηπείρου, βρίσκεται σε πολλά εθνικά επωνύμια στην Ήπειρο όπως και σε άλλες περιοχές μακριά από την Ήπειρο. Ο Άρνολντ Τόινμπι τους κατατάσσει με βάση την κατάληξη *"άνες"* στα Ελληνικά φύλλα. Σημειώνει επιπλέον ότι οι φυλές αυτές πήραν το όνομα τους από τους Τιτάνες στην Αρχαία ελληνική μυθολογία. Ο Άρνολντ Τόινμπι συνδέει το όνομα των Ατιντάνων με το εθνικό όνομα Τυντενοί που βρέθηκε στα νομίσματα και στις επιγραφές. Το τελικό του συμπέρασμα είναι ότι οι Ατιντάνες της Ιλλυρίας ήταν μιά Δωρική μορφή του Ιωνικού ονόματος των Τυντενών. Την κατάληξη *"άνες"* συναντάμε στις περισσότερες από τις Δωρικές φυλές που μετανάστευσαν προς τον νότο στην Γεωμετρική εποχή (1000 π.Χ. - 800 π.Χ.) με αρχική κοιτίδα την Ήπειρο.

Αρχαίες πηγές
-------------

Ο Θουκυδίδης, ο Στράβωνας και ο Πολύβιος αναφέρονται στους Ατίντανες, που κατοικούσαν στην Βορειοανατολική Ήπειρο στα σύνορα με τη Μακεδονία.
Κατά την έναρξη του Πελοποννησιακού πολέμου, εμφανίστηκαν υπό την ηγεσία του βασιλέα Θαρύπα της Ηπείρου, ως σύμμαχοι της Σπάρτης εναντίον της Ακαρνανίας. Στο ιερό της Δωδώνης αποσπασματική επιγραφή του 4ου αιώνα π.Χ. αναφέρει σε αυτούς. Στη Συνθήκη της Φοινίκη, 205 π.Χ. η Ατιντάνια ανατέθηκε στο Μακεδονικό Βασίλειο.
Υπήρχε επίσης μια φυλή με ένα παρόμοιο όνομα στην Ιλλυρία, βόρεια της Εγνατίας Οδού. Ο Αππιανός την αναφέρει κοντά στην Επίδαμνο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Hammond 1994a, σ. 430
2. ↑  Jaupaj 2019, σ. 17
3. ↑  Filos 2017, σ. 224
4. ↑  Šašel Kos 2005, σ. 226
5. ↑  Kinzl 2010, σ. 125
6. ↑  Filos 2017, σ. 240
7. ↑  Toynbee 1969, σ. 113
8. ↑  Toynbee 1969, σ. 112
9. ↑  Hammond 1989, σ. 12
10. ↑  Toynbee 1969, σ. 113
11. ↑  Edwards, Iorwerth Eiddon Stephen (1977). The Cambridge Ancient History. Cambridge University Press. σ. 701
12. ↑  «PHI Greek Inscriptions». *epigraphy.packhum.org*. Ανακτήθηκε στις 3 Απριλίου 2018.
Η **Μάχη της Φαρσάλου** διεξήχθη στα τέλη του 1277 στην πεδιάδα των Φαρσάλων στη Θεσσαλία, μεταξύ ενός Βυζαντινού στρατού εισβολής με επικεφαλής τους *μεγάλους στρατοπεδάρχες* Ιωάννη Συναδηνό και τον *μεγάλο Κονστόσταυλο* Μιχαήλ Καβαλλάριο, και τις δυνάμεις του Ιωάννη Α΄ Δούκα, ηγεμόνα της Θεσσαλίας. 

Αυτή ήταν η πρώτη μεγάλη εκστρατεία των Βυζαντινών κατά της Θεσσαλίας, μετά την αποτυχία της προηγούμενης εκστρατείας στη μάχη των Νέων Πατρών (που χρονολογείται με διαφορετικές εκδοχές κάποιο έτος μέσα στο διάστημα 1273-1275). 

Η μάχη κατέληξε σε συντριπτική νίκη για τον Ιωάννη Α΄: ο Συναδηνός αιχμαλωτίστηκε, ενώ ο Καβαλλάριος απεβίωσε λίγο αργότερα από τα τραύματά του.

Πηγές
-----

* Γιαννακόπουλος Κωνσταντίνος (Geanakoplos, Deno John) (1959). Emperor Michael Palaeologus and the West, 1258–1282: A Study in Byzantine-Latin Relations. Cambridge, Massachusetts: Harvard University Press. p. 297. OCLC 1011763434.
Ο **α (άλφα) Οκτάντος** (*Alpha Octantis*, συντομογραφικά *α Oct*) είναι αστέρας στον νότιο αστερισμό Οκτάντα. Παρά το ότι φέρει τον τίτλο του «άλφα», είναι μόλις ο εβδομος σε φωτεινότητα (όπως φαίνεται από τη Γη) αστέρας στον Οκτάντα (ο φωτεινότερος είναι ο νι Οκτάντος). Ο άλφα, έχοντας φαινόμενο μέγεθος 5,13 έως 5,15 (είναι ελαφρώς μεταβλητός αστέρας) είναι δύσκολα ορατός με γυμνό μάτι. Εξάλλου, εξαιτίας της νότιας θέσεώς του δεν φαίνεται ποτέ από την Ελλάδα και όλο σχεδόν το Βόρειο Ημισφαίριο της Γης.

Ο α Οκτάντος είναι φασματοσκοπικώς διπλός αστέρας, αποτελούμενος στην πραγματικότητα από δύο λευκούς-κιτρινόλευκους γίγαντες αστέρες, που περιφέρονται γύρω από το κοινό τους κέντρο μάζας μία φορά κάθε 9 ημέρες 1 ώρα και 45 λεπτά, με εκκεντρότητα τροχιάς 0,39. Το ζεύγος ταξινομείται και ως μεταβλητός δι' εκλείψεων αστέρας του τύπου β Λύρας, αν και η φωτεινότητά του μεταβάλλεται ελάχιστα, επειδή η κλίση της τροχιάς του ως προς την οπτική γωνία του Ηλιακού Συστήματος είναι μεγάλη. Οι δύο αστέρες είναι παρόμοιας μάζας, καθώς έχουν τροχιακές ταχύτητες περίπου ίσες, 47 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο.

Οι επιφανειακές θερμοκρασίες των αστέρων του συστήματος είναι περίπου 6.270 K, με δείκτη χρώματος (B−V) = +0,49. Το συνολικό απόλυτο μέγεθος του συστήματος είναι περίπου +1,93, που αντιστοιχεί σε πραγματική λαμπρότητα 14 φορές μεγαλύτερη από αυτή του Ήλιου.

Το σύστημα του α Οκτάντος αποτελεί ισχυρή πηγή ακτίνων Χ, με ακτινοβολούμενη ισχύ 227,8 τρισεκατομμύρια γιγαβάτ.. Η ηλικία του εκτιμάται σε 1,5 δισεκατομμύριο έτη. Το σύστημα απομακρύνεται από τη Γη και το Ηλιακό Σύστημα με μέση ταχύτητα 45 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο (162.000 χιλιόμετρα την ώρα).

Παραπομπές
----------

1. 1 2  William Buscombe & Pamela M. Morris: «The double-lined binary alpha Octantis», *The Observatory*, τόμ. **80** (Φεβρουάριος 1960), σσ. 28-29.
2. ↑  Makarov, Valeri V. (Οκτώβριος 2003), «The 100 Brightest X-Ray Stars within 50 Parsecs of the Sun», *The Astronomical Journal* **126** (4): 1996–2008, doi:10.1086/378164

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ο α Οκτάντος από τον Jim Kaler


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Alpha Octantis  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η **Ορθόδοξη Σύνοδος** ήταν σύνοδος η οποία έλαβε χώρα στις 13 Σεπτεμβρίου 1922, στο Μπεράτ της Αλβανίας, μεταξύ Αλβανών Ορθόδοξων, η οποία αποφάσισε την Αυτοκεφαλία της Εκκλησίας της Αλβανίας. Σύμφωνα με τις αποφάσεις της Συνόδου, η λειτουργία ήταν δυνατό να τελεστεί μόνον στην αλβανική γλώσσα

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αλβανικά) Hilmi Kolgjegja (2010). *Perla shqiptare*. Toena. Më 13 shtator 1922, Kongresi Ortodoks i Shqipërisë, mbledhur në Berat i përfaqësuar nga 33 delegatë, shpalli Autoqefale Kishën Ortodokse shqiptare dhe vendosi zhvillimin e meshës në gjuhën shqipe.
2. ↑  (Αλβανικά) Autoqefalia e Kishës Ortodokse të Shqipërisë në marrëdhëniet shqiptaro-greke, 1918-1937 - Ardit Bido, Πανεπιστήμιο των Τιράνων, 2015 Αρχειοθετήθηκε 2018-09-07 στο Wayback Machine.
Στην οικονομία, τα **μετρητά** είναι χρήματα στη φυσική μορφή του νομίσματος, όπως τα τραπεζογραμμάτια και τα νομίσματα. Στη λογιστική και τη χρηματοδότηση, τα μετρητά είναι κυκλοφορούντα περιουσιακά στοιχεία που περιλαμβάνουν ισοδύναμα νομισμάτων τα οποία μπορούν να προσεγγιστούν αμέσως (όπως στην περίπτωση των λογαριασμών της χρηματαγοράς). Τα μετρητά θεωρούνται ως αποθεματικό για πληρωμές, σε περίπτωση διαρθρωτικής ή παρεπόμενης αρνητικής ταμειακής ροής ή ως τρόπος αποφυγής της ύφεσης στις χρηματοπιστωτικές αγορές.

Στη Δυτική Ευρώπη, μετά την πτώση της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, τα νομίσματα ήταν για αιώνες η μόνη μορφή χρήματος, μέχρι που οι Βενετοί έμποροι άρχισαν να χρησιμοποιούν αργυρές ράβδους για μεγάλες συναλλαγές. Σε μια ξεχωριστή εξέλιξη, οι Βενετσιάνοι έμποροι άρχισαν να χρησιμοποιούν τραπεζογραμμάτια, δίνοντας εντολή στον τραπεζίτη τους να πραγματοποιούν πληρωμές. Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία και διάφορα κράτη στην περιοχή των Βαλκανίων επίσης χρησιμοποιούσαν ασημένιες ράβδους για πληρωμές. Καθώς αναπτύχθηκε η παγκόσμια οικονομία και αυξήθηκαν οι προμήθειες αργύρου, ιδίως μετά τον αποικισμό της Νότιας Αμερικής, τα νομίσματα ήλθαν στην επιφάνεια.
Ο **Μλάντεν Βλαντόγιεβιτς** (σερβικά κυριλλικά: Младен Владојевић‎, fl. 1330-48) ήταν Σέρβος ευγενής ο οποίος υπηρέτησε τον βασιλέα και αυτοκράτορα Στεφάνου Δουσάν (βασίλευσε μεταξύ 1331-55). Μαζί με τους γονείς του, ήταν κτήτωρ της Εκκλησίας του Αγίου Σωτήρος στο Πρίζρεν (εντός του σημερινού Κοσσυφοπεδίου), η οποία ανεγέρθηκε προς το 1330, όπως αναφέρεται εντός του Χρυσόβουλλου των Αγίων Αρχαγγέλων (1348). Ο Δουσάν αποφάσισε πως ο Μλάντεν μαζί με την μητέρα του και άλλους συγγενείς, και όχι μόνοι, θα χάραζαν τα όρια των εδαφικών εκτάσεων της οικογένειας. Η εκκλησία παραχωρήθηκε ως μετόχι στο Μοναστήρι των Αγίων Αρχαγγέλων, το οποίο είχε ιδρυθεί από τον Δουσάν, ενώ ο Μλάντεν έλαβε εκκλησία στην Οχρίδα, μαζί με τις υπαγόμενες σε αυτήν εκτάσεις γης. Πιστεύεται από ορισμένους ιστορικούς (Τζόρτζε Σπ. Ραντόγιτσιτς) πως ο Μλάντεν Βλάντογεβιτς ήταν το ίδιο πρόσωπο με τον μεγιστάντα Μλάντεν (fl. 1323-26). Αναφέρεται στο μυθιστόρημα *Car Dušan* (1919) του Βλάνταν Τζόρτζεβιτς.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Σερβικά) Cvetan Grozdanov· Ǵorǵi Krsteski· Petar Alčev (1980). *Ohridsko zidno slikarstvo XIV veka*. Institut za istoriju umetnosti, Filozofski fakultet. σελ. 16.
2. ↑  (Σερβικά) Đorđe Sp. Radojičić (1967). *Književna zbivanja i stvaranja kod Srba u srednjem veku i u tursko doba*. Matica srpska. σελ. 144.
3. ↑  (Σερβικά) *Brastvo*. **29**. Društvo sv. Save. 1938. σελ. 73.
4. ↑  (Σερβικά) Vladan Đorđević (1919). *Car Dušan: istorijski roman iz XIV-oga veka*. Naklada Hrvatskog štamparskog zavoda. σελ. 172.

Πηγές
-----

* (Σερβικά) Ivan M. Đorđević· Dragan Vojvodić· Miodrag Marković (2008). *Studije srpske srednjovekovne umetnosti*. Zavod za Udžbenike.
* (Σερβικά) Radomir Popović (1991). *Crkvena imovina u Nemanjićkoj Srbiji*. Izdaje Sveti arhijerejski sinod Srpske pravoslavne crkve.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Mladen Vladojević  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Πλήξιππος**, που ετυμολογείται από τις λέξεις *πλήττω* και *ίππος*, και εννοεί αυτόν που χτυπά τα άλογα, ήταν γιος του Αιτωλού ηγεμόνα Θεστίου και της Ευρυθέμιδας. Αδέλφια του Πληξίππου ήταν οι Εύιππος (γνωστός και ως Τοξέας), Ευρύπυλος, Ίφικλος, Αλθαία, Λήδα και Υπερμνήστρα. Ο Πλήξιππος έλαβε μέρος στο κυνήγι του Καλυδωνίου Κάπρου, θύμωσε όμως που το τομάρι του κάπρου δόθηκε σε μια γυναίκα (την Αταλάντη) από τον ανεψιό του Μελέαγρο. Στη συμπλοκή που επακολούθησε, ο Μελέαγρος σκότωσε τον Πλήξιππο και τον Εύιππο.

Και άλλα πρόσωπα
----------------

Τρία ακόμα πρόσωπα της μυθολογίας αναφέρονται με το όνομα Πλήξιππος (τα δύο τελευταία μόνο από Λατίνους συγγραφείς):

* Γιος του Φινέα και της Κλεοπάτρας, αδελφός του Πανδίωνα. Ο Πλήξιππος αυτός και ο αδελφός του τυφλώθηκαν από τον Φινέα με την υποκίνηση της μητριάς τους Ιδαίας ή Ειδοθέας.
* Γιος του Αιγύπτου ,που αναφέρεται μόνο από τον Υγίνο.
* Γιος του βασιλιά της Αρκαδίας Χορικού, αδελφός του Αινέτου και της Παλαίστρας.

Με το όνομα πλήξιππος είναι γνωστό και ένα γένος αραχνών, που περιλαμβάνει δεκάδες διαφορατικά είδη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Οβιδίου *Μεταμορφώσεις*, 8. 300ff
2. ↑  «Φινέας». *mythotopia.eu*. Ινστιτούτο Επεξεργασίας του Λόγου. Ανακτήθηκε στις 26 Αυγούστου 2023.
3. ↑  *Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου*, 3.15.3
4. ↑  *Fabulae*, 170
5. ↑  Σέρβιου *In Vergilii Aeneidem commentarii* (σχόλια στην *Αινειάδα*), 8. 138
Λογότυπο του προτύπου ISO 9001 (έκδοση 2015)
Το πρότυπο **ISO 9001** είναι το διεθνές πρότυπο Συστημάτων Διαχείρισης Ποιότητας όπως αυτό έχει δημοσιευτεί και ισχύει από τον Διεθνή Οργανισμό Τυποποίησης (ISO). Η πιο πρόσφατη ενημέρωση του προτύπου έγινε το 2015 και η πλήρης ονομασία του είναι ISO 9001:2015. Παρέχει μια σειρά κατευθυντήριων οδηγιών για να διασφαλιστεί ότι δεν θα παραλειφθεί κανένα σημαντικό στοιχείο που χρειάζεται ένα Σύστημα Διαχείρισης Ποιότητας για να είναι επιτυχές. Είναι, ουσιαστικά, η συλλογή εγγράφων που καθορίζει το σύνολο των εσωτερικών κανόνων που διέπουν τον τρόπο με τον οποίο η εταιρεία ή ο οργανισμός δημιουργεί και παραδίδει ένα προϊόν ή μια υπηρεσία στους πελάτες.

Ένα Σύστημα Διαχείρισης Ποιότητας πρέπει να είναι προσαρμοσμένο στις ανάγκες της εκάστοτε επιχείρησης και του προϊόντος ή της υπηρεσίας που παρέχει. Η πιστοποίηση ενός Συστήματος Διαχείρισης Ποιότητας ISO 9001:2015 μπορεί να τον βοηθήσει να βελτιώσει τις συνολικές του επιδόσεις και να δημιουργήσει μια στέρεα βάση για πρωτοβουλίες βιώσιμης ανάπτυξης.

Οφέλη πιστοποίησης
------------------

Τα πιθανά οφέλη για τον οργανισμό από την εφαρμογή ενός συστήματος διαχείρισης της ποιότητας με βάση το ISO 9001:2015 είναι:

1. η ενίσχυση της ικανότητάς του να παρέχει με συνέπεια προϊόντα και υπηρεσίες που ικανοποιούν τις απαιτήσεις των πελατών, καθώς επίσης και τις εφαρμοστέες νομοθετικές και κανονιστικές απαιτήσεις.
2. ο εντοπισμός περισσότερων ευκαιριών για ενίσχυση της ικανοποίησης των πελατών,
3. η αντιμετώπιση απειλών και η αξιοποίηση ευκαιριών που συνδέονται με το πλαίσιο λειτουργίας (επιχειρησιακό περιβάλλον) και τους στόχους του οργανισμού
4. η βελτίωση της οργάνωσης και της αποτελεσματικότητας του οργανισμού
5. η δημιουργία σχέσεων εμπιστοσύνης με τους πελάτες και τα ενδιαφερόμενα μέρη του οργανισμού

Το ISO 9001 χρησιμοποιεί τη διεργασιακή προσέγγιση, η οποία ενσωματώνει τη μεθοδολογία του κύκλου βελτίωσης, γνωστή ως «Σχεδιάζω Εκτελώ Ελέγχω-Βελτιώνω» (Plan-Do-Check-Act) και την προσέγγιση ρίσκου.

Η διεργασιακή προσέγγιση δίδει τη δυνατότητα στον οργανισμό να σχεδιάζει τις διεργασίες του και τις αλληλεπιδράσεις τους. Ο κύκλος βελτίωσης δίδει τη δυνατότητα στον οργανισμό να προσδιορίζει τις παραμέτρους που θα μπορούσαν να προκαλέσουν αποκλίσεις από τα προβλεπόμενα αποτελέσματα των διεργασιών του και του συστήματος διαχείρισης της ποιότητας, να εφαρμόζει προληπτικούς ελέγχους για την ελαχιστοποίηση των αρνητικών επιδράσεων και να αξιοποιεί πλήρως τις ευκαιρίες που προκύπτουν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «ISO - ISO 9000 family — Quality management». *ISO* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 8 Ιουνίου 2022.
2. ↑  «ISO 9001:2015». *ISO Experts*. Ανακτήθηκε στις 8 Ιουνίου 2022.
Το **Αράλ, Αλά'ερ** ή **Αλάρ** (απλοποιημένα Κινέζικα(Κινέζικα)παραδοσιακά Κινέζικα(Κινέζικα); Πρότυπο:Ugئارال, АралΠρότυπο:UgΓΙΟΎΛΙΠρότυπο:Ug) είναι πόλη με υποεπαρχιακό επίπεδο που περιβάλλεται από την επαρχία Ακσού στο αυτόνομο θύλακα Σιντζιάνγκ Ουϊγγούρ στην λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας. Η επίσημη ορθογραφία είναι Αράλ, αλλά συχνά γράφεται λάθος, ως Αλάρ.

Ιστορία
-------

Η πόλη δημιουργήθηκε από την εταιρεία παραγωγής και κατασκευής του Σιντζιάνγκ ως μέσο μετανάστευσης Κινέζων Χαν στην επαρχία. Το Αράλ αποσχίστηκε από την επαρχία Ακσού και έγινε πόλη, το 2002 και έχει σταθερή πληθυσμιακή αύξηση, με πληθυσμό 166.205 το 2010.

Εκπαίδευση
----------

Το Αράλ είναι το κέντρο του πανεπιστημίου Ταρίμ.

Γεωγραφία
---------

Επισήμως, έχει έκταση 5.258,739 τετραγωνικά χιλιόμετρα Συνορεύει με ορεινές περιοχές στα βόρεια και βορειοδυτικά και με την έρημο Τακλαμακάν ανατολικά και νότια.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Επίσημη ορθογραφία είναι *Aral*, σύμφωνα με το *Zhōngguó dìmínglù* 中国地名录 (Πεκίνο, *SinoMaps Πατήστε* 中国地图出版社 του 1997) \* ISBN 7-5031-1718-4, σελ. 1, 299.
2. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Οκτωβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 28 Δεκεμβρίου 2016.
Η μαρίνα Ζέας (Πασαλιμάνι) στον Πειραιά.
Η **μαρίνα** είναι παραθαλάσσιος ή παραποτάμιος λιμένας, χρησιμοποιούμενος από ιστιοπλοϊκά ή μηχανοκίνητα σκάφη αναψυχής.

Φιλοξενεί σκάφη τα οποία είναι ελλιμενισμένα μόνιμα ή προσωρινά, παρέχοντας διάφορες υπηρεσίες οι οποίες ποικίλουν αναλόγως του λιμένα.

Γενικά, ένας παραθαλάσσιος λιμένας σκαφών αναψυχής διαθέτει τουλάχιστον πολλές δεκάδες θέσεις διαφόρων μεγεθών για σκάφη μήκους μεταξύ, περίπου, 5 μέτρων έως, περίπου, 20 μέτρων. Μόνον ορισμένες μαρίνες είναι δυνατό να φιλοξενήσουν σκάφη μεγαλύτερου μεγέθους. Αντιθέτως, οι παραποτάμιοι λιμένες είναι, συνήθως, μικρότερης χωρητικότητας (ελάχιστο όριο 30 σκαφών).

Γενικά
------

Όλες οι μαρίνες επιβάλλεται να έχουν παροχή καυσίμων, ηλεκτρικού ρεύματος και γλυκού νερού, αλλά και ταυτόχρονα να διαθέτουν κυματοθραύστες ώστε να παρέχουν προστασία στα αγκυροβολημένα σκάφη από τις συνθήκες που επικρατούν στην ανοιχτή θάλασσα. Διαθέτουν επίσης διακλαδισμένες προβλήτες (συνήθως επιπλέουσες) και μώλους, ώστε να μπορεί να δέσει μεγάλος αριθμός πλοίων ταυτόχρονα. Οι μεγάλες μαρίνες μπορεί να διαθέτουν πολύ περισσότερες εγκαταστάσεις, όπως συνεργεία, πάρκινγκ, μαγαζιά, χώρους αναψυχής, εστιατόρια, ναυτικούς ομίλους και καλύτερες συνθήκες φύλαξης. Επίσης, οι περισσότερες μαρίνες με σημαντική κίνηση συνήθως διαθέτουν λιμεναρχείο.

Οι μαρίνες επίσης διαθέτουν νεώλκεια (ράμπες) για να μπορούν τα σκάφη να φορτωθούν στο τρείλερ εύκολα. Οι μεγάλες μαρίνες συνήθως διαθέτουν και γερανούς. Το κόστος ελλιμενισμού ποικίλει ανάλογα με τη μαρίνα, την εποχή και το μέγεθος του σκάφους.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Λιμένες
* Πύλη:Ναυτιλία
 |

 |
Είναι γεννημένος στην Ποντοκώμη Κοζάνης το 1949.

Εγινε ιδιαίτερα γνωστός από τις αντιρρήσεις που είχε εκφράσει αρχικά για την ψήφιση του μεσοπρόθεσμου προγράμματος του υπουργείου Οικονομικών, που ψηφίστηκε τελικά στις 29 Ιουνίου 2011. Ο βουλευτής εξέφραζε έντονες αντιρρήσεις στις οποίες επέμενε μέχρι και την ημέρα της ψήφισης του. Κατά τη διάρκεια της συζήτησης που προηγήθηκε της ψήφισης του νομοσχεδίου συνέχισε από το βήμα της βουλής να εκφράζει αντιρρήσεις. Τελικά κατά την διάρκεια της ψηφοφορίας άλλαξε τελείως στάση και ψήφισε υπέρ του νομοσχεδίου, μία πράξη που χαρακτηρίστηκε ως «κωλοτούμπα». Για την στάση του αυτή δέχτηκε επικριτικά σχόλια από τον τύπο και την κοινή γνώμη. Λίγες ώρες αργότερα βρέθηκε πεζός στην οδό Βουκουρεστίου οπού δέχτηκε έντονες αποδοκιμασίες από τους πολίτες που βρίσκονταν σε εκείνο το σημείο.

Αναφορές
--------

1. ↑  «Κωλοτούμπα Αθανασιάδη με ατόπημα Πετσάλνικου». *Ελευθεροτυπία*.. Ανακτήθηκε στις 2018-01-08.
2. ↑  «Πολίτες επιτέθηκαν στον Αλέκο Αθανασιάδη». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2011-09-02.. Ανακτήθηκε στις 2018-01-08.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Βιογραφικό Αλέκου Αθανασιάδη
Ο **φορστερίτης** (αγγλ. forsterite) είναι νησοπυριτικό ορυκτό της ομάδας του ολιβίνη, του οποίου αποτελεί το πρώτο συστατικό παράμιξης. Το όνομα του δόθηκε προς τιμήν του βρετανού συλλέκτη και εμπόρου ορυκτών Αντ. Φόρστερ (Adolarius Jacob Forster (1793-1806)).

Εμφάνιση, παραγενέσεις
----------------------

Ανευρίσκεται σε βασικά και υπερβασικά εκρηξιγενή πετρώματα, τα οποία είναι πλούσια σε μαγνήσιο και σίδηρο (σιδηρομαγνησιούχα) και δεν περιέχουν διοξείδιο του πυριτίου (SiO2). Ο φορστερίτης (και τα άλλα ορυκτά της ομάδας του ολιβίνη έχουν πολύ υψηλά σημεία τήξεως (τα στερεοποιημένα ορυκτά είναι άτηκτα) και είναι τα πρώτα που κρυσταλλώνονται κατά την ψύξη του μάγματος. Γι' αυτό το λόγο, ορισμένες λάβες, κατά τις εκρήξεις των ηφαιστείων, περιέχουν ήδη στερεοποιημένους κρυστάλλους ορυκτών της ομάδας του ολιβίνη. Ορισμένα φλεβικά υπερβασικά πετρώματα συνίστανται αποκλειστικά από ορυκτά αυτής της ομάδας, όπως ο περιδοτίτης και ο δουνίτης.

Συχνά συνδέεται με χρωμίτη, ορυκτά της ομάδας του σπινελίου και πυροξένους. Ο φορστερίτης ανευρίσκεται, επίσης, σε σιδηρονικελιούχους μετεωρίτες.

Ημιπολύτιμη παραλλαγή του φορστερίτη είναι το περίδοτο, το οποίο δεν πρέπει να συγχέεται με τον περιδοτίτη.

Ο φορστερίτης εξαλλοιώνεται προς σερπεντίνη, τάλκη και μαγνησίτη.

Απαντά σε πολλά σημεία του πλανήτη, λόγω της σύνδεσής του με υπερβασικά εκρηξιγενή. Μεγάλοι φαινοκρύσταλλοί του βρίσκονται στον Βεζούβιο (Ιταλία), στη Νορβηγία (περιοχή Ramsdel) και στη Φινλανδία (περιοχή Ojamo), στα Ουράλια όρη και στη χερσόνησο Κόλα (Ρωσία), στην περιοχή Φόρστμπεργκ της δυτικής Γερμανίας στην περιφέρεια του Άιφελ. Επίσης στην περιοχή Minas Gerais της Βραζιλίας, στο όρος Φράνκλιν (Αυστραλία), στο Μεξικό και στην Αριζόνα των ΗΠΑ.

Περίδοτο ανευρίσκεται στη νήσο Ζαμπαργκάντ (Zabargad) της Ερυθράς θάλασσας, στο Πακιστάν και στη Μιανμάρ.

Πηγές
-----

* Τμήμα Γεωλογίας Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
* Mindat.org
* Galleries.com
* Handbook of Mineralogy

Βιβλιογραφία
------------

* James Dwight Dana, Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244
Χάρτης με τις διοικητικές υποδιαιρέσεις της Βραζιλίας σε περιοχές και ομόσπονδες πολιτείες.
Η Βραζιλία είναι, με βάση το σύνταγμά της, μία ομοσπονδιακή δημοκρατία, η οποία αποτελείται από συνολικά 26 ομόσπονδες πολιτείες (estados), μία ομοσπονδιακή περιοχή (distrito federal) όπου φιλοξενεί την πρωτεύουσα της ομοσπονδίας, Μπραζίλια, και τις πόλεις, δήμους και κοινότητες. Το σύνταγμα δεν επιτρέπει σε καμία από αυτές τις πολιτικές οντότητες να αποχωρήσει ή να αποσχιστεί από την ομοσπονδία.

Η χώρα διακρίνεται σε πέντε περιοχές (με βάση γεωγραφικά κριτήρια) και οι πολιτείες αναφέρονται ανά περιοχή:

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **Βόρεια περιοχή**1. Ροράιμα
2. Αμαπά
3. Αμαζόνας
4. Παρά
5. Τοκαντίνς
6. Άκρε
7. Ροντόνια
 | **Βορειοανατολική περιοχή**8. Μαρανιάο
9. Πιαουί
10. Σεαρά
11. Ρίο Γκράντε ντο Νόρτε
12. Παραΐμπα
13. Περναμπούκο
14. Αλαγκόας
15. Σερζίπε
16. Μπαΐα (πολιτεία)
 | **Κεντροδυτική περιοχή**17. Μάτο Γκρόσο
18. Γκοϊάς
19. Ντιστρίτο Φεντεράλ
20. Μάτο Γκρόσο ντο Σουλ
 | **Νοτιοανατολική περιοχή**21. Μίνας Ζεράις
22. Εσπίριτο Σάντο
23. Ρίο ντε Τζανέιρο
24. Σάο Πάολο
 | **Νότια περιοχή**25. Παρανά
26. Σάντα Καταρίνα
27. Ρίο Γκράντε ντο Σουλ
 |

Η Βραζιλία, ως ομόσπονδο κράτος, έχει παραχωρήσει στις πολιτείες σημαντική αυτονομία σε θέματα που αφορούν τη νομοθεσία, τη δημόσια τάξη και τη φορολογία. Κάθε πολιτεία έχει έναν κυβερνήτη (governador), ο οποίος εκλέγεται με ψηφοφορία, και το νομοθετικό σώμα της (assembléia legislativa). Επίσης, κάθε πολιτεία διαιρείται σε δήμους (municípios) με νομοθετικό συμβούλιο (câmara de vereadores) και τον δήμαρχο (prefeito). Οι δήμοι είναι αυτόνομοι και ιεραρχικά ανεξάρτητοι στο πλαίσιο του ομοσπονδιακού συντάγματος, τόσο από την ομοσπονδιακή όσο και από την πολιτειακή κυβέρνηση. Ένας δήμος μπορεί να εκτείνεται και να περιλαμβάνει διοικητικά και άλλες πόλεις (distritos) εκτός από την έδρα του, με μία ενιαία δημοτική εξουσία.

Παραπομπές
----------
Κατασκευή παραδοσιακής κρητικής κατσούνας
Η **κρητική μπαστούνα** ή **κατσούνα** αποτελεί κρητικό είδος ράβδου, η χρήση της οποίας προορίζεται ως παραδοσιακό μέσο κυρίως από κτηνοτρόφους για τον έλεγχο των ζώων τους, για στήριξη ή ακόμα και για διακοσμητικούς λόγους. Για την κατασκευή της χρησιμοποιείται κυρίως ξύλο από το δέντρο αμπελιτσιά, που αποτελεί πλέον προστατευόμενο είδος. Ωστόσο, στη σύγχρονη εποχή η κατασκευή τους μπορεί να γίνει και από άλλα ξύλα, όπως ροδιάς, αστύρακα, σκίνου και άλλα. Ωστόσο η κατασκευή και από αυτά τα ξύλα γίνεται ακριβώς με τον ίδιο τρόπο, όπως κατασκευαζόταν και τα παλαιότερα χρόνια οι κατσούνες από αμπελιτσιά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Κατσούνα - Σύλλογος Κρητών Αιγάλεω». *www.kritesegaleo.gr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Ιανουαρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 25 Ιουνίου 2017.
2. ↑  CretanMagazine. «Από που φτιάχνεται η κατσούνα των Κρητικών». *Cretanmagazine.gr*.. Ανακτήθηκε στις 2017-06-25.

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **κατσούνα**  |
Ο **Μαζαίος** ήταν Πέρσης στρατηγός, διοικητής της Κιλικίας όταν Μεγάλος Βασιλιάς ήταν ο Αρταξέρξης Γ΄ ο Ώχος (μέσα του 4ου αι.π.Χ.). Εξεστράτευσε εναντίον των υποτελών Φοινίκων, που είχαν στασιάσει κατά των Περσών. Αλλά ο βασιλιάς της Σιδώνας Τέννης, ενισχυμένος στρατιωτικά από τον φαραώ Νεκτανεβώ, απέκρουσε όλες τις επιθέσεις του Μαζαίου.

Αργότερα, κατά την εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ο Μαζαίος, που ήταν τότε στρατηγός στη Βαβυλώνα, καθυστέρησε την κατασκευή δύο μεγάλων γεφυρών στον Ευφράτη, γεγονός που καθυστέρησε την πορεία του Αλεξάνδρου και του στρατού του προς τα ανατολικά. Μετά την ήττα του περσικού στρατού στα Γαυγάμηλα, ο Μαζαίος υπεχώρησε με τα υπολείμματα των δυνάμεών του στη Βαβυλώνα. Και όταν έφθασε εκεί ο Μέγας Αλέξανδρος, ο Μαζαίος άνοιξε τις πύλες και του παρέδωσε την πόλη. Για την πράξη του αυτή, ο Αλέξανδρος τον αντάμειψε διορίζοντάς τον σατράπη της Βαβυλώνας.

Πήγες
-----

* O'Brien, J.M.: *Alexander the Great: The Invisible Enemy: A Biography*, Routledge, 2003
* Heckel, Waldemar. "Mazaeus, Callisthenes and the Alexander Sarcophagus". *Historia*, τόμ. 55 (2006), σσ. 385-396
Ο **Αγιαγκούζ** (καζακ. Аягөз, αποδόσεις στο λατινικό αλφάβητο *Ayaguz* και *Ayaköz*) είναι ποταμός στο ανατολικό Καζακστάν μήκους 492 χιλιομέτρων.

Γεωγραφία
---------

Ο Αγιαγκούζ τροφοδοτείται από τα χιόνια των βουνών Ταρμπαγκατάι και εκβάλλει στο ανατολικό άκρο της μεγάλης λίμνης Μπαλκάς. Ωστόσο σήμερα τα περισσότερα νερά του χρησιμοποιούνται για άρδευση και μικρή μόνο ποσότητα καταλήγει στη λίμνη. Η ομώνυμη πόλη Ayagöz είναι κτισμένη στις όχθες του ποταμού. Η λεκάνη απορροής του Αγιαγκούζ έχει έκταση 15.700 τετραγωνικά χιλιόμετρα.

Ιστορία
-------

Το 1717 οι Καΐπ Χαν και Αμπούλ Χαΐρ Χαν επιτέθηκαν στο Χανάτο του Ντζουνγκάρ, αλλά νικήθηκαν στις όχθες του ποταμού.

Διάφορες εξερευνητικές αποστολές έφθασαν στην περιοχή του Αγιαγκούζ κατά το πρώτο μισό του 19ου αιώνα, όπως εκείνη του Φεντέροφ το 1834. Από το 1837 έως το 1843 η στέπα από τον Ιρτύς μέχρι τους ποταμούς Αγιαγκούζ και Τσου χαρτογραφήθηκε σε κλίμακα 1:210.000. Επίσης εξερευνήθηκαν οι όχθες της Λίμνης Μπαλκάς. Ο πρίγκιπας Γκορτσακόφ, κυβερνήτης της Δυτικής Σιβηρίας, απέστειλε το 1839 έναν αξιωματικό, τον Ασάνοφ, με μερικούς άνδρες στη Λίμνη Μπαλκάς προκειμένου να εξετάσει εάν συνέφερε να εγκατασταθεί εκεί αλιευτικός σταθμός. Ο Ασάνοφ κατέβηκε τον ποταμό Αγιαγκούζ μετρώντας τα βάθη της κοίτης του και ψαρεύοντας. Ανέφερε δύο είδη ψαριών, τα *Barbus barbus* («μαρένα») και *Sander volgensis* («σουντάκ»), αλλά σε μικρούς αριθμούς, τονίζοντας ότι τα νερά του ποταμού είναι υφάλμυρα και όχι γλυκά, όπως και το ανατολικό τμήμα της Μπαλκάς. Εκεί κοντά υπήρχε ο τάφος του Κουζού Κερμπέτς, που σημείωσε ότι ήταν σημαντικός για τους Κιργίσιους.

Πανίδα
------

Το κατώτερο τμήμα του Αγιαγκούζ, που έχει πολλά βούρλα, ήταν κάποτε ενδιαίτημα τίγρεων. Στο ανατολικό τμήμα της κοιλάδας του ποταμού ανακαλύφθηκε το 2011 απολίθωμα τριλοβίτη από την Ορδοβίκια περίοδο, του είδους *Agerina acutilimbata*, από τον Ghobadi Pour και τους συναδέλφους του, βορείως του χωριού Ακτσί, στην οροσειρά Ταρμπαγκατάι.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ayaköz - Mapcarta
2. ↑  Το λήμμα «Аягуз (река в Казах. ССР.)», *Μεγάλη Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια*
3. ↑  Ahmad Hasan Dani & Vadim Mikhaĭlovich Masson: *History of Civilizations of Central Asia: Development in contrast (from the sixteenth to the mid-nineteenth century)*, έκδ. UNESCO, 2003, σελ. 97
4. 1 2 3 4
5. ↑  «A Journey Through Semiretchia to Kuldja in 1880» *Proceedings of the Royal Geographical Society and Monthly Record of Geography*, Edward Stanford, τόμος 3 (έτος 1881), σελ. 155
6. ↑  V.G. Heptner (επιμ.): *Mammals of the Soviet Union*, τόμος 2, μέρος 2 («Σαρκοφάγα»), σσ. 119, 181
7. ↑  Juan Carlos Gutiérrez-Marco, Isabel Rábano, Diego García-Bellido (επιμ.): *Ordovician of the World*, σσ. 174-175

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Αεροφωτογραφία του στομίου του ποταμού στη λίμνη Μπαλκάς από το «Panoramio»
Ο **Βααλµελέκ Α΄** ήταν βασιλιάς (479-449 π.Χ.) τού αρχαίου Κίτιου στην Κύπρο. Ήταν Φοίνικας και ιδρυτής φοινικής δυναστείας στο Κίτιο. Διορίστηκε από τους Πέρσες μετά την επανάσταση του Ονήσιλου.

Κατά την διάρκεια της βασιλείας του αντιμετώπισε προσπάθειες των Ελλήνων να εκδιώξουν τους φοίνικες βασιλείς που είχαν επιβάλει οι Πέρσες και να απελευθερώσουν την Κύπρο. Αρχικά τον Αθηναίο Χαριτιµήδη που έφτασε στην Κύπρο µε 200 τριήρεις αλλά εγκατέλειψε γρήγορα την προσπάθειά του. Το 449 π.Χ. κατέφθασε ο Κίμων με 200 τριήρεις και αφού συσπείρωσε μαζί του τις περισσότερες κυπριακές πόλεις πολιόρκησε το Κίτιο. Κατά την διάρκεια της πολιορκίας ο Κίμωνας πέθανε από βαριά ασθένεια, όπως και ο Βααλµελέκ Α΄ από άγνωστο λόγο. Διάδοχος του ήταν ο Ασβαάλ.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ιστορία της Λάρνακας
Ο **Μιλκιάθων** ήταν Φοίνικας βασιλιάς (400 π.Χ. – 361 π.Χ.) του αρχαίου Κίτιου στην Κύπρο.

Ήταν βασιλιάς του Κιτίου και Ιδαλίου, διάδοχος του Βααλράµ. Ακολούθησε, όπως και οι προκάτοχοί του, φιλοπερσική πολιτική, κάτι που τον έφερε σε πολεμική αντιπαράθεση με τον βασιλιά της Σαλαμίνας Ευαγόρα, ο οποίος προσπαθούσε να ενώσει τα κυπριακά βασίλεια και έχασε τον θρόνο του. Μετά έναν χρόνο και την Ανταλκίδειο ειρήνη, αποκαταστάθηκε από τους Πέρσες στον θρόνο του Κίτιου, διώχνοντας τον Δημόνικο, που είχε καταλάβει τον θρόνο. Βοήθησε τους Πέρσες στις επιχειρήσεις τους κατά του Ευαγόρα και έστησε μνημείο για της επιτυχίες του στο λιμάνι του Κίτιου. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Πουμιάθων.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ιστορία της Λάρνακας
Η **Μπρίγια** - λεπτό φαγόπυρο ή πουρές - είναι γερμανικό, κελτικό και σλαβικό πιάτο, βασισμένο σε υπερψημένη βρώμη ή φαγόπυρο, που αποτέλεσε τη βάση της αξιοσέβαστης κουζίνας τους. Είναι επίσης το όνομα ενός παραδοσιακού σιλεσικού πιάτου που σερβίρεται κατά τη διάρκεια της Βιγκίλια. Τα ονόματα του πιάτου: *bryja*, *breja*, *brejka*, *breha* και το γερμανικό *Brei* έχουν τις ρίζες τους στις κελτικές γλώσσες.

Παραλλαγές
----------

Ενώ είναι κυρίως αλμυρό πιάτο, η βάση μπρίγια μπορεί επίσης να παράγει διαφορετικούς τύπους γλυκών, συμπεριλαμβανομένης της κουτιά με παπαρουνόσπορους, καθώς και το παραδοσιακό σιλεσικό πιάτο με το ίδιο όνομα, παρασκευασμένο από δαμάσκηνα, μήλα, αχλάδια, με την προσθήκη σμετάνα, σιτάλευρου, κανέλας, ζάχαρης και αλατιού.

Δείτε επίσης
------------

* Πολωνική κουζίνα
* Σιλεσιανή κουζίνα

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ζντανόβιτς, Αλεξάντερ (1861). *Słownik języka polskiego t. 1*. σελ. 116.
2. ↑  Λις, Χάνα (2009). *Kuchnia Słowian : o żywności, potrawach i nie tylko--*. Κρακοβία: EGIS/Libron. ISBN 9788373968394.
Παραλία στο Τορρεμολίνος τον χειμώνα (Δεκέμβριος)
Το **Τορρεμολίνος** (Torremolinos) είναι δήμος στην Κόστα ντελ Σολ (Costa del Sol) που σημαίνει στα ισπανικά «Παραλία του Ήλιου», στα δυτικά της πόλης Μάλαγα της επαρχίας Μάλαγα στην αυτόνομη περιοχή της Ανδαλουσίας στη νότια Ισπανία. Ένα φτωχό ψαροχώρι πριν από την απότομη αύξηση του τουρισμού στα τέλη της δεκαετίας του 1950, το Τορρεμολίνος ήταν το πρώτο από τα θέρετρα που αναπτύχθηκαν στην Κόστα ντελ Σολ και αποτελεί από τότε έναν σημαντικό ευρωπαϊκό τουριστικό προορισμό. 
Είναι πολύ δημοφιλές ανάμεσα στους Βρετανούς τουρίστες και έχει μεγάλο βρετανικό εκπατρισμένο πληθυσμό. 

Αρχαιολογικά ευρήματα, συμπεριλαμβανομένων και ανθρώπινων οστών, εργαλεία και κεραμικά αποδεικνύουν ότι το Τορρεμολίνος είχε κατοικηθεί ήδη από τη Νεολιθική εποχή. Σύμφωνα με τον Έλληνα γεωγράφο Πτολεμαίο, οι Φοίνικες είχαν ιδρύσει εδώ μια αποικία αλλά πιθανότατα ήταν οι Ρωμαίοι που ίδρυσαν την σημερινή πόλη, όπως φαίνεται από τα πορίσματα των κτισμάτων και μια νεκρόπολη, από το μέγεθος της οποίας έχει εξαχθεί το συμπέρασμα ότι ο οικισμός είχε περίπου 2.000 κατοίκους. Επίσης έχτισαν και τον δρόμο που ενώνει το Κάδιθ με την Μάλαγα και διέρχεται από το Τορρεμολίνος.

Η πόλη πήρε το όνομα της από τις ισπανικές λέξεις *torre* και *molinos* και σημαίνει ο «Πύργος των Μύλων». Με αυτό το όνομα εμφανίστηκε για πρώτη φορά σε χάρτη του Μαρκές ντε λα Ενσενάδα (Marqués de la Ensenada) το 1748. Μετά την πτώση της Γρανάδας η πόλη καταστράφηκε τελείως και ξαναχτίστηκε στις αρχές του εικοστού αιώνα. Η οικονομία της πόλης είναι σήμερα αποκλειστικά συνδεδεμένη με τον τουρισμό και λόγω του ήπιου κλίματος κατά την διάρκεια του χειμώνα η προσέλευση τουριστών στην περιοχή είναι σε δωδεκάμηνη βάση.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικών της Ισπανίας: «Municipal Register of Spain of 2022» 16  Μαΐου 2022. σελ. 1,235.
2. ↑  Baldomero Navarro, Ana; Encarnación Serrano Ramos, Juan Antonio Martín Ruiz (1993). «Necrópilis romana del Castillo de San Luis». *Baética: Estudios de arte, geografía e historia* (15).
3. ↑  Aena. «Mapas estratégicos de ruidos de los grandes aeropuertos. Aeropuerto de Málaga — pag. 10» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 18 Ιουνίου 2010. Ανακτήθηκε στις 7 Απριλίου 2009.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **Τορρεμολίνος**  |

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Τορρεμολίνος** |


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 126662012
* LCCN: n80001090
* GND: 4196988-1
* NKC: ge613383

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Ευρώπη
* Πύλη:Ισπανία
 |

 |
Ο **Ρόμολο Αρκίτο** (20 Ιανουαρίου 1533 - 4 Σεπτεμβρίου 1576) ήταν Ρωμαιοκαθολικός προκαθήμενος που υπηρέτησε ως Επίσκοπος της Νοβάρα (1574–1576).

Βίος
----

Γεννήθηκε στο Μιλάνο το 1533. Στις 26 Απριλίου 1574, ο Ρόμολο Αρκίτο διορίστηκε επί Πάπα Γρηγορίου ΙΓ' ως Επίσκοπος της Νοβάρα. Στις 6 Ιουνίου του 1574, χειροτονήθηκε επίσκοπος από τον Κάρλο Μπορρομέο, Αρχιεπίσκοπο Μιλάνου. Υπηρέτησε ως Επίσκοπος της Νοβάρα μέχρι το θάνατό του στις 4 Σεπτεμβρίου 1576.

Δείτε επίσης
------------

* Κάρλο Μπορρομέο
* Καθολική εκκλησία στην Ιταλία

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Cheney, David M. "Bishop Romolo Archinto". Catholic-Hierarchy.org. Retrieved June 16, 2018».
2. ↑  «Diocese of Novara Italy».  line feed character in `|title=` at position 11 (βοήθεια)
Συντεταγμένες: 51°30′18″N 0°8′9″W﻿ / ﻿51.50500°N 0.13583°W﻿ / 51.50500; -0.13583

*Αυτό το άρθρο είναι για την Οικία Μαρλμπορω , στο Ουεστμίνστερ. Για την ιδιοκτησία στο Μπράιτον, παρακαλώ δείτε Οικια Μαρλμπορω (Μπράιτον)*
Στην αρχική της μορφή η Οικία Μαρλπορω είχε μόνο δύο ορόφους. Αυτή η εικονογράφηση περίπου του 1750 δείχνει τον μπροστινό κήπο.
Αυτή η όψη της εισόδου που δημοσιεύθηκε στην δεκαετία του 1850 πριν τις προσθήκες του Πέννεθορν δείχνει έναν πρόσθετο όροφο στις πτέρυγες. Οι πτέρυγες αργότερα απέκτησαν έναν τέταρτο κύριο όροφο, και το κεντρικό τμήμα απέκτησε έναν τρίτο.
Η **Οικια Μαρλμπορω** είναι μια κατοικία στο Ουεστμίνστερ, στο Λονδίνο, στο Πολ Μολ λίγο ανατολικά του Παλατιού του Αγίου Ιακώβου. Κτίσθηκε για την Σάρα Τσώρτσιλ, Δούκισσα του Μάρλμπορω, την ευνοούμενη και μυστικοσύμβουλο της Βασίλισσας Άννας. Η Δούκισσα ήθελε το νέο σπίτι της να είναι "δυνατό, απλό και άνετο". Ο Κρίστοφερ Ρεν, πατέρας και γιος, σχεδίασε ένα τούβλινο κτήριο με αγροτική πέτρα που ολοκληρώθηκε το 1711. Για πάνω από έναν αιώνα υπηρέτησε ως η κατοικία στο Λονδίνο των Δουκών του Μάρλμπορω.

Το σπίτι πάρθηκε από το Στέμμα το 1817. Στην δεκαετία του 1820 σχέδια καταρτίσθηκαν για να κατεδαφισθεί η Οικία Μαρλπορω και να αντικατασταθεί με μια σειρά όμοιων σπιτιών με διαστάσεις ανάλογες με εκείνες των δύο σειρών στο Carlton House Terrace, και αυτή η ιδέα ακόμη και παρουσιαζόμενη σε σύγχρονους χάρτες, περιλαμβάνοντας τον χάρτη μεγάλης κλίμακας του Λονδίνου του 1830 των Κρίστοφερ και Τζων Γκρήνγουντ, αλλά η πρόταση δεν πραγματοποιήθηκε. Το σπίτι χρησιμοποιήθηκε από την Βασιλική Οικογένεια και από το 1853 έως το 1861 ο Πρίγκιπας Αλβέρτος κανόνισε αυτό να χρησιμοποιηθεί από την Εθνική Ομάδας Εκπαίδευσης για την Τέχνη ("National Art Training School"), αργότερα Βασιλικό Κολλέγιο της Τέχνης.

Το κτήριο έχει καταγραφεί ως Βαθμού 1 (Grade I).

Αναφορές
--------

1. ↑  *National Heritage List for England*.
2. ↑  Nikolaus Pevsner, *The Buildings of England: London* vol. I, p 470f
3. ↑  «Greenwood Map of London 1830». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 29 Ιουνίου 2010.
4. ↑  Christopher Frayling, *The Royal College of Art, One Hundred and Fifty Years of Art and Design*, p.35 & ff, 1987, Barrie & Jenkins, London, ISBN 0712618201
5. ↑  Historic England. Grade I (1331701). National Heritage List for England. Ανακτήθηκε στις 4 Απριλίου 2009

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Μάρλμπορω Χάουζ** |

* Visiting Information at The Commonwealth Secretariat
* Virtual tour
* Flickr images tagged Marlborough House
Στα μαθηματικά, **διάνυσμα πιθανότητας** ονομάζεται το διάνυσμα {\displaystyle \mathbf {p} \in \mathbb {R} ^{n}} το οποίο ικανοποιεί:3:90

* {\displaystyle 0\leq \mathbf {p} \_{i}\leq 1} για κάθε {\displaystyle 1\leq i\leq n}, και
* {\displaystyle \textstyle \sum \_{i=1}^{n}\mathbf {p} \_{i}=1}.

Επομένως, το {\displaystyle \mathbf {p} } ορίζει μία διακριτή συνάρτηση πυκνότητας πιθανότητας στο σύνολο {\displaystyle [n]=\{1,2,\ldots ,n\}}.

Η δεύτερη συνθήκη γράφεται και ως {\displaystyle \mathbf {1} ^{\mathrm {T} }\mathbf {p} =1}, για το διάνυσμα {\displaystyle \mathbf {1} \in \mathbb {R} ^{n}}, του οποίου όλα τα στοιχεία είναι ίσα με τη μονάδα και {\displaystyle \mathbf {1} ^{\mathrm {T} }} συμβολίζει τον ανάστροφό του.

Παραδείγματα
------------

* Κάποια συγκεκριμένα παραδείγματα διανυσμάτων πιθανότητας στο \mathbb{R} ^{n} για {\displaystyle n=2,3,4} είναι τα εξής:
	+ {\displaystyle \mathbf {p} \_{2}=[0.2,0.8]},
	+ {\displaystyle \mathbf {p} \_{3}=[0.3,0.5,0.2]},
	+ {\displaystyle \mathbf {p} \_{4}=[0.1,0.1,0.5,0.3]}.
* Κάθε διάνυσμα πιθανότητας στο \mathbb{R} ^{2} έχει την μορφή

{\displaystyle p=(\theta ,1-\theta )},
για κάποιο {\displaystyle \theta \in [0,1]}.
* Κάθε διάνυσμα {\displaystyle \mathbf {p} \in \mathbb {R} ^{n}} της μορφής

{\displaystyle \mathbf {p} =({\tfrac {1}{n}},{\tfrac {1}{n}},\ldots ,{\tfrac {1}{n}})},
είναι διάνυσμα πιθανότητας, καθώς {\displaystyle \textstyle \sum \_{i=1}^{n}\mathbf {p} \_{i}=n\cdot {\tfrac {1}{n}}=1} και {\displaystyle 0\leq {\tfrac {1}{n}}\leq 1} για {\displaystyle n\geq 1}.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Τουµπακάρης, Δηµήτρης Α. (2011). «ΕΕ728 Προχωρηµένα Θέµατα Θεωρίας Πληροφορίας 6η Διάλεξη» (PDF). Τµήµα ΗΜ&ΤΥ, Πανεπιστήµιο Πατρών. Ανακτήθηκε στις 19 Αυγούστου 2022.
2. 1 2  Boyd, Stephen P. (2004). *Convex optimization*. Cambridge, UK: Cambridge University Press. ISBN 978-0521833783.
Ο **Κότυς Β΄**, Cotys II, ήταν πιθανός βασιλιάς των Οδρυσίων στη Θράκη στα τέλη του 4ου ή στις αρχές του 3ου αιώνα π.Χ.

Βιογραφία
---------

Μία ασφαλής μαρτυρία του βρίσκεται σε επιγραφή από την Αθήνα, που χρονολογείται στο 330 π.Χ.: η επιγραφή τιμούσε τον Ρεβούλα, αδελφό του Κότυ και γιο του Σεύθη. Αυτό ερμηνεύεται γενικά ότι ο Κότυς, που δεν ήταν ακόμη βασιλιάς, ήταν γιος του Σεύθη Γ΄ από έναν γάμο νωρίτερα από αυτόν με τη Βερενίκη (καθώς οι τέσσερις γιοι τού Σεύθη Γ΄ και της Βερενίκης δεν περιελάμβαναν έναν Κότυ ή έναν Ρεβούλα).  Με βάση αυτή την ερμηνεία των αποδεικτικών στοιχείων, κάποια Γονιμάση (Gonimasē), σύζυγος ενός Σεύθη, θαμμένη σε έναν τάφο κοντά στο Smjadovo,  έχει προταθεί ως η προηγούμενη σύζυγος του Σεύθη Γ΄ και μητέρα των Κότυος και Ρεβούλα.  Ωστόσο, η αθηναϊκή επιγραφή προηγείται της πρώτης σαφούς βεβαίωσης τού Σεύθη Γ΄ κατά περίπου επτά χρόνια, και διάφοροι μελετητές έχουν προτείνει τον Σεύθη Α΄,  Σεύθη Β΄,  και ακόμη και έναν μη βασιλεύοντα Σεύθη  ως πατέρα των Κότυος και Ρεβούλα. Ένας μελετητής εικάζει ότι ο Κότυς ήταν πράγματι ένας μεγαλύτερος γιος του Σεύθη Γ΄, αλλά δεν έζησε για να διαδεχθεί τον πατέρα του, πεθαίνοντας κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της Καλλάτιδος (Mangalia) το 310 π.Χ.  Ενώ είναι πιθανό ότι ο Κότυς Β΄ ήταν Θράκος ηγεμόνας σε αυτήν την περίοδο, δεν είναι δυνατό να διαπιστωθεί η ακριβής σχέση του (χρονολογικά και γενεαλογικά) με τον Σεύθη Γ΄. Η συνολική χρονολογία και τα ονόματα υποδηλώνουν την πιθανότητα, ότι ο Κότυς Β΄ μπορεί να ήταν ο πατέρας του Ραίζδου και παππούς τού γιου τού Ραίζδου Κότυ Γ΄ ()δρυσών).

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος Θρακικών φυλών

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  For example, Tačeva 2006: 186-193; Manov 2019: 105.
2. ↑  Dana 2015: 246-247.
3. ↑  Manov 2019: 105.
4. ↑  For example, Delev 1997: n. 21.
5. ↑  For example, Delev 2015: 52.
6. ↑  For example, Beloch 1923: 90-91.
7. ↑  Manov 2019: 106.
8. ↑  Mladjov, Rulers of Thrace, University of Michigan

Βιβλιογραφία
------------

* KJ Beloch, *Griechische Geschichte*, τόμ. 3:2, Βερολίνο, 1923.
* D. Dana, Inscriptions, στο: J. Valeva et al. (επιμ. ), *A Companion to Ancient Thrace*, Wiley, 2015: 243-264.
* P. Delev, «Filip II i zalezăt na Goljamoto Odrisko carstvo v Trakija», *Šumenski universitet «Episkop Konstantin Preslavski», Trudove na katedrite po istorija i bogoslovie* 1 (1997) 7-40.
* P. Delev, Thrace from the Assassination of Kotys I to Korupedion (360-281 π.Χ.), στο: J. Valeva et al. (επιμ. ), *A Companion to Ancient Thrace*, Wiley, 2015: 48-58.
* M. Manov, «The Hellenistic Tomb with Greek Inscription from Smyadovo, Bulgaria - Reconsidered», *Journal of Ancient History and Archaeology* 6/3 (2019) 99-118.
* M. Tačeva, *The Kings of Ancient Thrace,* τομ. 1, Σόφια, 2006.

|  |
| --- |
| Κότυς Β΄ (Οδρυσών) **Βασίλειο των Οδρυσών της Θράκης****Γέννηση:** άγνωστο **Θάνατος:** άγνωστο |
| Προκάτοχος(;) Σεύθης Γ΄ | **Βασιλιάς της Θράκης** | Διάδοχος(;) Ραίζδος |
Ο ***Μασσαλιωτικός περίπλους*** είναι ένα μη σωζόμενο γεωγραφικό έργο, το οποίο πιθανώς χρονολογείται από τον 6ο αιώνα π.Χ. και χρησίμευε ως εγχειρίδιο και οδηγός για τις θαλάσσιες διαδρομές τις οποίες ακολουθούσαν οι έμποροι της Φοινίκης της Μέσης Ανατολής και Ταρτησσού της νότιας Ισπανίας, στα ταξίδια τους στην Ευρώπη της εποχής του Σιδήρου. Η ονομασία του έργου υποδηλώνει πως προέρχεται από τη Μασσαλία, ελληνική αποικία των Φωκαέων.

Πληροφορίες για το έργο αυτό διασώθηκαν από τον Ρωμαίο ποιητή Αβιανό του 4ου αιώνα μ.Χ. στο έργο του *Όρα Μαρίτιμα* ("Θαλάσσιες ακτές") όπου και διασώζονται μέρη του *Μασσαλιωτικού περίπλου*.

Ο *Περίπλους* περιέχει το χρονικό ενός θαλάσσιου ταξιδιού από τη Μασσαλία κατά μήκος της δυτικής Μεσογείου. Περιγράφει θαλάσσια περάσματα, με βόρεια κατεύθυνση από το Κάδιθ της Ισπανίας μέχρι και τις ακτές της Βρετανίας και Ιρλανδίας στον Ατλαντικό Ωκεανό. Ο *Περίπλους* είναι το πρώτο έργο που περιγράφει τις εμπορικές συναλλαγές μεταξύ νότιας και βόρειας Ευρώπης. Η ύπαρξη ενός τέτοιου εγχειριδίου συνηγορεί υπέρ της σημαντικής αξίας των εμπορικών αυτών συναλλαγών. Το εμπόριο κασσιτέρου και άλλων πρώτων υλών, από τις Βρετανικές Νήσους προς τον νότο, επιβεβαιώνεται και από αρχαιολογικά ευρήματα αυτής της περιόδου καθώς και προγενέστερης και η προοπτική για σημαντικά κέρδη από την εμπορική αυτή δραστηριότητα πιθανώς να προσέλκυσε μεγάλο αριθμό τυχοδιωκτών προς εξερεύνηση και εκμετάλλευση των ακτών του Ατλαντικού.

Ο Πυθέας ο Μασσαλιώτης, λίγους αιώνες αργότερα, το 325 π.Χ. περιέγραψε μια αρκετά παρόμοια δραστηριότητα, στα ταξίδια του στη βόρεια Ευρώπη και τον Ατλαντικό, στο έργο του *Περί Ωκεανού*.

Παραπομπές
----------

1. ↑  "Avienus, Rufus Festus" The Concise Oxford Dictionary of Archaeology. Timothy Darvill. Oxford University Press, 2002.

Βιβλιογραφία
------------

* Barry, Cunliffe Πυθέας ο Έλληνας: Εξερευνητής και θαλασσοπόρος, μετάφραση Αλέξανδρος Ρήγας. - Αθήνα : Εκδόσεις Γκοβόστη, 2003, ISBN 960-270-913-8, ISBN-13 978-960-270-913-9
* Barry Cunliffe, *Iron Age Britain*, English Heritage, London, 1995, p. 38. ISBN 0-7134-8839-5.
O **Αντρέι**, λιθουαν. Andrius Algirdaitis (π. 1325 - 12 Αυγούστου 1399) από τον Οίκο των Γκεντιμινιδών ήταν δούκας τού Πολότσκ (1342-1387) και τού Πσκοβ (1342-48, δια τού αντιπροσώπου του Γιούρι).

Βιογραφία
---------

Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Αλγκίρντας μεγάλου δούκα της Λιθουανίας και της πρώτης συζύγου του Μαρίας, κόρης τού Γιαροσλάβ πρίγκιπα τού Βιτέμπσκ.

Το 1342 ακολούθησε τον πατέρα του και τον θείο του Κεστούτις σε πόλεμο εναντίον τού Λιβονιακού Τάγματος και έτσι βοήθησαν τη Δημοκρατία τού Πσκοβ. Η πόλη τού ζήτησε να μείνει ως δούκας της, ώστε η παρουσία του να είναι εγγύηση της υποστήριξης τού Αλγκίρντας. Ο Αντρέι δέχθηκε και βαπτίστηκε Ορθόδοξος με το όνομα αυτό· το παγανιστικό πρότερο όνομά του δεν μας είναι γνωστό. Έμεινε για λίγο διάστημα εκεί και επέστρεψε στη Λιθουανία, ίσως ένεκα της αποβίωσης τού μεγάλου θείου του Βαΐνιους δούκα τού Πολότσκ. Η πόλη αυτή ήταν ζωτικής σημασίας για τη Λιθουανία, μια και βρισκόταν μεταξύ της Λιθουανίας και τού Λιβονιακού Τάγματος. Ο Αντρέι έγινε δούκας τού Πολότσκ και βοήθησε την άμυνα της χώρας του έναντι των επιθέσεων τού Λιβονιακού Τάγματος. Στο Πσκοβ άφησε αντιπρόσωπό του κάποιον Γιούρι. Ο ιστορικός Αλβύντας Νικζεντάτις υποθέτει, πως ίσως ήταν εγγονός τού Γκεντιμίνας (πατέρα τού Αλγκίρντας και αδελφού τού Βαΐνιους).

Ο Γιούρι έμεινε στο Πσκοβ ως το 1348, οπότε το Λιβονικό Τάγμα οργάνωσε μεγάλη επίθεση στη Λιθουανία. Ο στρατός της πόλης είχε πάει να βοηθήσει το Νόβγκοροντ εναντίον της Σουηδίας, όταν το Λιβονιακό Τάγμα επιτέθηκε στο Ίζμπορσκ, φρούριο τού Πσκοβ· ο Γιούρι απεβίωσε στην επίθεση. Επειδή οι Λιθουανοί δεν μπόρεσαν να υπερασπίσουν το Πσκοβ, η πόλη αρνήθηκε άλλον απεσταλμένο της Λιθουανίας. Τότε ο Αντρέι συνέλαβε όλους τους εμπόρους από το Πσκοβ και κατάσχεσε τα αγαθά τους, με αποτέλεσμα οι καλές σχέσεις της Λιθουανίας με το Πσκοβ να τελειώσουν. Ο Αντρέι έμεινε δούκας τού Πολότσκ για τα επόμενα 39 έτη.

Το 1377 απεβίωσε ο Αλγκίρντας, που είχε ορίσει διάδοχο τον Γιαγκιέλο, μεγαλύτερο γιο τού Αλγκίρντας από τη δεύτερη σύζυγό του Ουλιάνα. Ο Αντρέι διεκδίκησε τον θρόνο, με συνέπεια το τέλος του.

Πηγές
-----

* Matulevičius, Algirdas (2004). "Andrius Algirdaitis". In Spečiūnas, Vytautas. Lietuvos valdovai (XIII-XVIII a.): enciklopedinis žinynas (in Lithuanian). Vilnius: Mokslo ir enciklopedijų leidybos institutas. pp. 51–52. ISBN 5-420-01535-8.
* Jonynas, Ignas (1933–1944). "Andrius". In Biržiška, Vaclovas. Lietuviškoji enciklopedija (in Lithuanian). I. Kaunas: Spaudos Fondas. pp. 575–585.
* Nikžentaitis, Alvydas (1989). Gediminas (in Lithuanian). Vilnius: Vyriausioji enciklopedijų redakcija. p. 13.
* Jonynas, Ignas (1933–1944). "Dimitras". In Biržiška, Vaclovas. Lietuviškoji enciklopedija (in Lithuanian). VI. Kaunas: Spaudos Fondas. pp. 912–914.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Konstantin Borozdin: «Андрей» (Ρωσικά)
2. 1 2 3  «Андрей Ольгердович» (Ρωσικά)


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Andrei of Polotsk  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |