recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Γκάρι Ρίτσαρντ Μπέιλι** (*Gary Richard Bailey*, γεννήθηκε στο 
Ίπσουιτς, 9 Αυγούστου 1958, ύψος 1,88 μ.) είναι πρώην Βρετανός διεθνής ποδοσφαιριστής, που αγωνιζόταν ως τερματοφύλακας. 

Πλησίασε τον αριθμό των 300 επίσημων συμμετοχών στην Α΄ Κατηγορία Αγγλίας με τα χρώματα της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, ως διάδοχος του Άλεξ Στέπνεϊ. Μεγάλωσε στη Νότια Αφρική αλλά έγινε 2 φορές διεθνής με την Εθνική Ομάδα των Ανδρών της Αγγλίας.

Κατά τη διάρκεια της αγωνιστικής του σταδιοδρομίας, ο Μπέιλι αγωνίστηκε, κατά σειρά, στους συλλόγους Cape Town City, Wits University (του Γιοχάνεσμπουργκ), Μάντσεστερ (1978-1987, 294 ματς) και Kaizer Chiefs (1988-1990). Στη Γιουνάιτεντ συνεργάσθηκε με τους προπονητές Άλεξ Φέργκιουσον, Ρον Άτκινσον και Ντέιβιντ Σέξτον. Η διεθνής καθιέρωση ήταν δύσκολη λόγω της παρουσίας των πιο έμπειρων Πίτερ Σίλτον και Ρέι Κλέμενς. Έτσι συμμετείχε σε δύο φιλικούς αγώνες της εθνικής αλλά τραυματίσθηκε πριν το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1986. Έχει κατακτήσει το F.A. Cup του 1983 και του 1985, καθώς και το *Charity Shield* του 1983. Αποτελούσε το αγωνιστικό πρότυπο του Πέτερ Σμάιχελ. Είναι γιος του τερματοφύλακα της Ίπσουϊτς Τάουν Ρόι Μπέιλι.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (πολλαπλές γλώσσες) *Transfermarkt*. 117189. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  (πολλαπλές γλώσσες) *FBref.com*. c676307b.
3. ↑  «Former Kaizer Chiefs keeper Bailey compares his salary to De Gea's at Manchester United». Ανακτήθηκε στις 21 Νοεμβρίου 2020.
4. ↑  "Gary Bailey". UK A–Z Transfers. Neil Brown. Ανακτήθηκε στις 25/1/2010
5. ↑  «Mufcinfo.com» Ανακτήθηκε στις 20/11/2020
6. ↑  «Gary Bailey : player profile». Ανακτήθηκε στις 21 Νοεμβρίου 2020.
7. ↑  "Match of the Day 3 - Peter Schmeichel's top keepers". Ανακτήθηκε στις 26/11/2012
8. ↑  Simon (23 Μαΐου 2007). "Madness lies between the posts and in the family". The Guardian. Guardian News and Media. Ανακτήθηκε στις 25/1/2010

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 170040297
* LCCN: no2011055336

 |

 |
Ο **Δημήτριος Βουλπιώτης** (Βούλπη Ευρυτανίας, 1843 - 1911) ήταν Έλληνας πολιτικός, πολλές φορές βουλευτής Ευρυτανίας, που διετέλεσε υπουργός Δικαιοσύνης και Παιδείας στις κυβερνήσεις του Χαρίλαου Τρικούπη.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1843 στη Βούλπη Ευρυτανίας (από κει και το επώνυμο Βουλπιώτης) και η καταγωγή του ήταν από σημαντική οικογένεια οπλαρχηγών με συμμετοχή στην επανάσταση του 1821. Πολιτεύτηκε και εξελέγη βουλευτής Ευρυτανίας για εννέα συνεχείς εκλογικές περιόδους (1873 - 1899). Διετέλεσε υπουργός Δικαιοσύνης στην βραχύβια κυβέρνηση του Δεληγιώργη το 1876, και αργότερα Παιδείας και Δικαιοσύνης στις κυβερνήσεις Χαρ. Τρικούπη. Ήταν δεινός ρήτορας, και με το έργο του βοήθησε στην ανασυγκρότηση του ελληνικού κράτους. Στις βουλευτικές εκλογές του 1899 απέτυχε να επανεκλεγεί χάνοντας από τον Δημήτριο Τσάτσο, ο οποίος είχε κατέλθει στις εκλογές ύστερα από φραστικό επεισόδιο που είχε με τον Βουλπιώτη, όταν ο τελευταίος ήταν υπουργός Δικαιοσύνης. Στην διάρκεια της υπουργίας του κτίστηκαν πολλά σχολεία.

Ο Δημήτριος Βουλπιώτης ήταν γνωστός ως κυνικός αλλά και ειλικρινής πολιτικός και σε αυτόν αποδίδεται η φράση *«ένα ξέρω να πω, εγώ κλέφτω, εσύ κλέφτεις, κλέφτουμε όλοι»*.

Απεβίωσε το 1911. Γιος του ήταν ο Κωνσταντίνος Βουλπιώτης, αντιστράτηγος του Ελληνικού Στρατού, και εγγονός του ο Ιωάννης Βουλπιώτης, από τους πιο γνωστούς δωσίλογους την περίοδο της Κατοχής.

Πηγές
-----

1. 1 2  Κωνσταντίνος Τσάτσος, *Λογοδοσία μιας ζωής*, Εκδόσεις των Φίλων, Αθήνα 2001, τόμος Α΄, σελ. 155 - 157
2. ↑  «Αρχαίο... λάδωμα αθάνατο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 4 Μαρτίου 2016.

* σημείωση για τον Δημήτριο Βουλπιώτη από την www.evrytan.gr
* σημείωση για τον Δημήτριο Βουλπιώτη από την www.evrytania.eu
* σημείωση για τον Δημήτριο Βουλπιώτη από την σελίδα του δήμου Απεραντίων www.aperantia.gov.gr
Κατά την ελληνική μυθολογία ο **Αίατος** ήταν προϊστορικός Βασιλιάς της Θεσσαλίας.

Ο μύθος
-------

Ο Αίατος ήταν γιος του Φειδίππου και καταγόταν από το βασιλικό γένος των Ηρακλειδών. Ήταν βασιλιάς των προϊστορικών Θεσσαλών, που τότε λέγονταν *Εφυραίοι* και ως επιδρομείς της ανατολικής πλευράς του Αχελώου εξεδίωξαν τους γηγενείς κατοίκους, που λέγονταν τότε *Βοιωτοί*, τους οποίους και απώθησαν νοτιότερα, στη σημερινή περιοχή της Βοιωτίας.

Ο Αίατος σύμφωνα με τις μυθολογικές παραδόσεις της Θεσσαλίας είχε λάβει χρησμό ότι στη νέα υπό κατάληψη χώρα θα γίνει βασιλιάς εκείνος που θα διασχίσει τον Αχελώο και θα πατήσει πρώτος την αντιπέρα όχθη. Τότε κατά το στάδιο των επιδρομικών επιχειρήσεων η αδελφή του Αιάτου, η Πολύκλεια (Πολύ+κλέος), προσποιούμενη ότι διερχόμενη τον Άρνη (όπου υπέστησαν ήττα οι Βοιωτοί) είχε υποστεί εξάρθρωση του ποδιού της, παρακάλεσε τον αδελφό της να τη μεταφέρει στους ώμους του, διερχόμενος τον Αχελώο. Έτσι μεταφέροντάς την, ο Αίατος, και μόλις πριν προλάβει να πατήσει στην αντιπέρα όχθη, πετάχθηκε η Πολύκλεια και πάτησε πρώτη στην όχθη. Στράφηκε τότε στον έκπληκτο αδελφό της και του υπενθύμησε τον χρησμό, αξιώνοντας τη βασιλεία της χώρας.  

Κατά την παράδοση, ο Αίατος, αντί να εξοργισθεί από την απάτη της αδελφής του, αντίθετα θαύμασε την εξυπνάδα της, με αποτέλεσμα να τη λάβει ως σύζυγό του και να την αναγνωρίσει συνάρχουσα (Βασίλισσα).

Γιος του Αιάτου και της Πολύκλειας ήταν ο Θεσσαλός, από το όνομα του οποίου ονομάσθηκε τόσο η περιοχή, καθώς και οι Θεσσαλοί, ή Φετταλοί, ή Πετθαλοί.

Πηγές
-----

* *Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου*, τόμ. 1ος, σελ. 651
Στη θεωρία των γλωσσών προγραμματισμού, η **αλγεβρική σημασιολογία** (**algebraic semantics**) μιας γλώσσας προγραμματισμού είναι μια μορφή αξιωματικής σημασιολογίας, βασισμένης σε αλγεβρικούς κανόνες που περιγράφουν και χειρίζονται τη σημασιολογία του προγράμματος με τυπικό τρόπο.

Στη μαθηματική λογική, η **αλγεβρική σημασιολογία** είναι μια τυπική σημασιολογία που βασίζεται σε άλγεβρες. Για παράδειγμα, η τροπική λογική S4 χαρακτηρίζεται από την κλάση των τοπολογικών αλγεβρών Μπουλ (topological boolean algebras)—δηλαδή άλγεβρες Μπουλ με έναν εσωτερικό τελεστή (interior operator). Άλλες τροπικές λογικές χαρακτηρίζονται από άλλες άλγεβρες με τους δικούς τους τελεστές. Η κλάση των αλγεβρών Μπουλ χαρακτηρίζει την κλασική προτασιακή λογική (classical propositional logic), και την κλάση της προτασιακής ιντουισιονιστικής λογικής των αλγεβρών Χέιτινγκ (Heyting algebras).

Δείτε επίσης
------------

* OBJ
* Τυπική σημασιολογία των γλωσσών προγραμματισμού
	+ Αξιωματική σημασιολογία
	+ Λειτουργική σημασιολογία
	+ Δηλωτική σημασιολογία
Ο **Αλβέρτος Α΄**, τσεχ. Albrecht z Poděbrad z Minstrberka (3 Αυγούστου 1468 - 12 Ιουλίου 1511) από τον Οίκο του Ποντιέμπραντυ ήταν δούκας του Μύνστερμπεργκ-Ελς (πολων.: Ζιέμπιτσε-Ολεσνίτσα) και κόμης του Κλάντσκο.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ερρίκου Α΄ δούκα του Μύνστερμπεργκ-Ελς (γιου του Γεωργίου της Βοημίας) και της Ούρσουλας του Χοεντσόλερν, κόρης του Αλβέρτου Γ΄ Αχιλλέα εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου.

Το 1487 παντρεύτηκε τη Σαλώμη (1475/76-1514), κόρη του Ιωάννη Β΄ δούκα του Ζαγκάν και Γκροσγκλογκαου. Το 1488 οι αδελφοί του Γεώργιος Α΄ και Κάρολος Α΄ νυμφεύτηκαν επίσης κόρες του Ιωάννη Β΄. 

Έπειτα από το τέλος του πατέρα τους το 1498, οι τρεις αδελφοί κυβέρνησαν από κοινού αρχικά, αν και ο καθένας ζούσε στην Αυλή του: ο Αλβέρτος στο Κλόντσκο, ο Γεώργιος στο Ελς/Ολεσνίτσα και ο Κάρολος στο Μύνστερμπεργκ/Ζιέμπιτσε και μετά το 1530 στο νεόκτιστο κάστρο του στο Φράνκενσταϊν. Οι τρεις αδελφοί πώλησαν την κομητεία του Κλάντσκο το 1501 στον -μέλλοντα κουνιάδο τους- Ούλριχ κόμη του Χάρντεγκ. Ωστόσο διατήρησαν τον τίτλο του "κόμη του Κλάντσκο" για τους εαυτούς τους και τους απογόνους τους, ώσπου ο Οίκος τους εξέλιπε το 1647.

Το 1502 απεβίωσε ο Γεώργιος και το 1511 απεβίωσε και ο Αλβέρτος, 43 ετών.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε το 1487 τη Σαλώμη των Πιαστ-Σιλεσίας-Γκλόγκουφ, κόρη του Ιωάννη Β΄ δούκα του Ζαγκάν και είχε τέκνο:

* Ούρσουλα 1498-1545, παντρεύτηκε τον Ερρίκο Ρήζενμπεργκ (απεβ. 1551).

Πηγές
-----

* "Albrecht von Münsterberg", Neue Deutsche Biographie (NDB) (in German), 10, Berlin: Duncker & Humblot, 1974, p. 487 (added entry in the article Johann II. Herzog von Glogau und Sagan)
* Hermann Markgraf (1881), "Johann II. (Herzog von Glogau und Sagan)", Allgemeine Deutsche Biographie (ADB) (in German), 14, Leipzig: Duncker & Humblot, pp. 402–409 (added entry in the article Johann II. Herzog in Schlesien und Herr zu Sagan)
* Arno Herzig, Małgorzata Ruchniewicz: Geschichte des Glatzer Landes, Hamburg-Wrocław, 2006, ISBN 3-934632-12-2, p. 54–59

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 80571891
* GND: 136183794

 |

 |
Ο **Αλβέρτος Τζιβρέ** ήταν Εβραίος πολιτικός μηχανικός απόφοιτος του 1922, του Πανεπιστημίου της Λωζάνης (Universite Ecole d'Ingenieurs (Section de Sciences Techniques) Lausanne).

Έργα του
--------

Κτήριο στο Διοικητήριο (1930), Αγ. Δημητρίου 66, Θεσσαλονίκη
Κτήριο στο Διοικητήριο, Έτος κατασκευής 1930, Οδός Αγίου Δημητρίου 66, Θεσσαλονίκη

Πολυκατοικία Σ. Βαΐου (σήμερα Ξενοδοχείο Εγνατία Palace) (1933), Εγνατία 61, Θεσσαλονίκη
Πολυκατοικία Σ. Βαΐου (σήμερα Ξενοδοχείο "Εγνατία Palace"), Έτος κατασκευής 1933, Οδός Εγνατία 61, Θεσσαλονίκη

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Κολώνας, Βασίλειος (2012). *Θεσσαλονίκη 1912-2012. Η Αρχιτεκτονική μιας εκατονταετίας*. UNIVERSITY STUDIO PRESS.
2. ↑  «Μηχανικοί Τεχνικού Επιμελητηρίου». *engineers.ims.forth.gr*. Ανακτήθηκε στις 28 Οκτωβρίου 2020.
3. ↑  «Ιστορία της εβραϊκής οικοδομικής και αρχιτεκτονικής δραστηριότητας στη Θεσσαλονίκη». *www.salonikajewisharchitecture.com*. Ανακτήθηκε στις 28 Οκτωβρίου 2020.
4. ↑  «ANEO Αρχείο Διατηρητέων Κτηρίων: Αγ. Δημητρίου 66, Θεσσαλονίκη». *ANEO Αρχείο Διατηρητέων Κτηρίων*. 20 Μαΐου 2020. Ανακτήθηκε στις 28 Οκτωβρίου 2020.
Το **Αλβανικό Ναυτικό** (αλβανικά: *Forca Detare*) είναι ο θαλάσσιος κλάδος των Αλβανικών Ένοπλων Δυνάμεων. Έχει έδρα το Δυρράχιο και περιλαμβάνει δύο ναυτικές βάσεις, στο Δυρράχιο και τον Αυλώνα.

Τα πλοία του αλβανικού ναυτικού απαρτίζονται κυρίως από πλοία υποστήριξης και περιπολίας, ενώ τα περισσότερα από αυτά έχουν παραχωρηθεί από την Ιταλία και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Πρώην σοβιετικά και κινέζικα σκάφη έχουν αποσυρθεί, καθώς πλέον μόνο ένα σοβιετικό ναρκαλιευτικό παραμένει σε υπηρεσία.

Ιστορία
-------

Μέχρι το 1996 η Αλβανία είχε περισσότερα από 145 πλοία εν υπηρεσία. 45 από αυτούς ήταν μικρό, γρήγορο κινεζική Τύπος 25 Huchuan Κατηγορίας ΨΝΘ βάρκες τορπιλών, που μεταφέρουν Τορπίλες δύο / τέσσερις 533 χιλιοστών, και μερικά Σαγκάη κατηγορίας παράκτια περιπολικά σκάφη ASW. Η δόξα του στόλου ήταν 4 σοβιετικής κατασκευής Ουίσκι υποβρύχια τάξη, ένα άμεσο αποτέλεσμα μιας αλβανικής-σοβιετική διαμάχη για την ιδιοκτησία τους, αφού η Αλβανία αποχώρησε από το Σύμφωνο της Βαρσοβίας (1961) και οι Σοβιετικοί εγκαταλείπουν τον Ναύσταθμο Πασαλιμάνι. Τα υποβρύχια είχαν τεθεί σε πλήρη εξυπηρέτηση χάρη στην κινεζική βοήθεια, αλλά μέχρι το τέλος της αποδοτικότητας 80 τους ήταν υπό αμφισβήτηση, λόγω της απομόνωσης της Αλβανίας και το τέλος της κινεζικής βοήθειας. Επισήμως, τα υποβρύχια είχαν συνταξιοδοτηθεί το 1998.

Το Πολεμικό Ναυτικό εκτελεί κυρίως καθήκοντα, με βάση την έννοια της «μία δύναμη, δύο αποστολές." Το νομικό πλαίσιο έχει ενημερωθεί προκειμένου να διευκολύνει αυτές τις αποστολές και την ένταξη στην ΕΕ-ΝΑΤΟ. Η Τουρκία και η Ελλάδα έχουν επίσης βοηθήσει την Αλβανία σε μια κοινή προσπάθεια για τον εκσυγχρονισμό της τρέχουσας Σχολή Ναυτικών Δοκίμων και την ανοικοδόμηση των εγκαταστάσεων επισκευής στο Πασαλιμάνι. Το Πολεμικό Ναυτικό είναι επίσης υπεύθυνο για τα βοηθήματα ναυσιπλοΐας, περιλαμβανόμενων των φάρων.

Βαση για τα Υποβρύχια

Εξοπλισμός
----------

  

### Πλοία περιπολίας

| Κλάση | Εικόνα | Αριθμός | Πλοίο | Έτοςπρομήθειας |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| T43 class |  | M-111 |  | 1960 |  |
| Project 122bis |  | P-207 |  | 1960 |  |
| Shanghai
Type 062 |  |  |  |  |  |
| Παράκτια περιπολικά |
| *Damen Stan 4207* | Iliria | P 131 | *Iliria* | 2008 |
| P 132 | *Oriku* | 2011 |
| P 133 | *Lisus* | *2012* |
| P 134 | *Butrinti* | *2014* |
| Ταχύπλοα περιπολικά |
| Seaspectre Mk III | Patrol boat R 215 | R 215  R 216 |  | 1999 |
| R 118 |  | 1999 |
| 45' PCC | Patrol boat R 117 | R 117 |  |  |
| R 217 |  |  |
| Super Speranza | Italian patrol boat CP 231 | R ???

---

R 123

---

R 124

---

R 225

---

R 226 |  | 2002 |
| 44' Archangel | Archangel 03 | 5 σκάφη |  | 2010 |
| Classe 2000 |  | R 125

---

R 126

---

R 127

---

R 128

---

R 224

---

R 227

---

R 228 |  | 2002 |
Το **αλαβάστρινο βάζο από την Ουρούκ** είναι σημαντικότατο τεκμήριο προϊστορικής τέχνης από την Ουρούκ. To έργο τέχνης είναι διακοσμημένο με ανάγλυφα αφηγηματικού χαρακτήρα και χρονολογείται στην τέταρτη χιλιετία π.Χ..

Ιστορικό του ευρήματος
----------------------

Το αγγείο βρέθηκε από Γερμανούς αρχαιολόγους ασσυριολόγους στην έκτη φάση κατά σειρά περίοδο των ανασκαφών στην Ουρούκ τον χειμώνα του 1933/34 στo αρχαϊκό στρώμα ΙΙΙ του ναού της θεάς Ινάννα. Ήταν σπασμένο, μαζί με άλλα πολλά κομμάτια. Αφού έγινε η ανασυναρμολόγησή του, αντίγραφό του στάλθηκε στη Γερμανία, όπου εκτίθεται στο Μουσείο της Περγάμου, ενώ το γνήσιο μεταφέρθηκε στο Εθνικό Μουσείο του Ιράκ στη Βαγδάτη, όπου αποτελούσε τμήμα της πρώιμης σουμερικής τέχνης. Εκλάπη από τους Αμερικανούς στον πόλεμο του Ιράκ, και μαζί με άλλες πολλές χιλιάδες εκθέματα φυγαδεύτηκε στην Αμερική, για να επαναπατριστεί στις 12 Ιουνίου 2003 σε κακή κατάσταση. Σήμερα βρίσκεται και πάλι στο Εθνικό Μουσείο του Ιράκ.

Περιγραφή και ερμηνεία
----------------------

Το εύρημα είναι από σμιλευμένο αλάβαστρο και φαίνεται ότι είχε επισκευαστεί στους αρχαίους χρόνους. Έχει ύψος περ. 93 εκ. και είναι εξωτερικά διακοσμημένο με τέσσερις ζωφόρους ανάγλυφων παραστάσεων. Ερμηνεύεται ως κοσμοθεωρία των αρχαίων Μεσοποταμίων. Από κάτω προς τα επάνω οι ζωφόροι περιγράφουν τη χλωρίδα και την πανίδα, ακολουθούμενες από τον ανθρώπινο κόσμο, πάνω από τον οποίο είναι η λατρεία των θεών.

Ιστορική τοποθέτηση
-------------------

Το βάζο της Ουρούκ χρονολογείται στη 4η χιλιετία π.Χ.

Πηγές
-----

* Matthew Bogdanos, William Patrick: *Die Diebe von Bagdad. Raub und Rettung der ältesten Kulturschätze der Welt*, Dva 2006, ISBN 3421042012
* Julius Jordan: *Uruk-Warka.* Nach den Ausgrabungen der deutschen Orient-Gesellschaft. WVDO 51. Biblio, Bissendorf Kr Osnabrück 2006. ISBN 3-7648-2645-2

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Αλαβάστρινο βάζο από την Ουρούκ** |

* Weiterführende Informationen über die Vase von Warka Αρχειοθετήθηκε 2014-05-30 στο Wayback Machine.
* National Museum Iraq
* Artikel von Wie Europa im Irak sein Gedächtnis verliert
Στη γεωλογία το **μασίφ** ή **ορεινός όγκος** είναι ένας τομέας του φλοιού που οροθετείται από γεωλογικά ρήγματα ή λιθοσφαιρικές κάμψεις. Σε ό,τι αφορά στην κίνηση του φλοιού, το μασίφ τείνει να διατηρεί την εσωτερική του δομή καθώς μετατοπίζεται ως σύνολο. Ο όρος χρησιμοποιείται επίσης ως αναφορά σε συστάδα βουνών που σχηματίζονται από μία τέτοια δομή.

Στην ορειβατική και αναρριχητική λογοτεχνία, το μασίφ χρησιμοποιείται συχνά για να υποδηλώσει την κύρια μάζα ενός ατομικού βουνού. Το μασίφ είναι μικρότερη δομική μονάδα του φλοιού από την τεκτονική πλάκα και θεωρείται η τέταρτη μεγαλύτερη ωθητική δύναμη στη γεωμορφολογία

Η λέξη μασίφ είναι Γαλλική,όπου χρησιμοποιείται για να υποδηλώσει μεγάλη μάζα βουνού ή ομάδα συνδεόμενων βουνών που σχηματίζουν ανεξάρτητο τμήμα οροσειράς. Ένα από τα πλέον αξιοσημείωτα παραδείγματα στην Ευρώπη είναι το Μασίφ Σαντράλ της περιοχής Ωβέρνη της Γαλλίας.

Μασίφ δημιουργούνται και κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας, όπως υποδεικνύει το Μασίφ Ατλαντίς.

Παραπομπές σημειώσεις
---------------------

1. ↑  Allen, 2008, Time scales of tectonic landscapes and their sediment routing systems, Geol. Soc. Lon. Sp. Pub. v. 296, p. 7–28.
2. ↑  Blackman, Donna (2002). «Geology of the Atlantis Massif (Mid-Atlantic Ridge, 30°N): Implications for the evolution of an ultramafic oceanic core complex». *Marine Geophysical Researches* **23** (5): 443–469. doi:10.1023/b:mari.0000018232.14085.75. Bibcode: 2002MarGR..23..443B.
Ο **Γκιρντ και ο Γκνίπα** βασιλείς της Δανίας τον 10ο αιώνα όπως αναφέρουν ο Αδάμ της Βρέμης και ο Σβεν Β΄ της Δανίας, ήταν γιοι του Όλαφ του Γενναίου του Σουηδού οπλαρχηγού ο οποίος σύμφωνα με τη Σουηδική παράδοση κατέκτησε τη Δανία, οι δύο γιοι του συμβασίλευσαν μαζί. 
Το όνομα του Γκνίπα αναφέρεται στις δυο Ρουνικές λίθους οι οποίοι ανεγέρθησαν από τη σύζυγο του Ασφρίντ κοντά στο Σλέσβιχ μετά τον θάνατο του γιου τους Σίγκτρυγκ Γκνίπασον. Τα *Σαξονικά Χρονικά του Ουίντουκιντ του Κάρβει* αναφέρουν έναν Δανό βασιλιά με το όνομα *Χνούμπα* που ηττήθηκε και δέχτηκε τον χριστιανισμό με τη βία (934), ο Σνόρρι Στούρλουσον αντίστοιχα γράφει για την ήττα του Γκνίπα από τον Γκορμ τον Παλαιό. Οι χρονολογίες έρχονται σε αντίθεση με τις αναφορές του Αδάμ της Βρέμης σχετικά με την ήττα και τη διαδοχή του γιου του Σίγκτρυγκ από τον Αρθακανούτο Α΄ την περίοδο της αρχιεπισκοπής του Ογκέρ της Βρέμης (909 - 917). Ο Σάξων ο Γραμματικός κατονομάζει έναν ευγενή με το όνομα *Έννιγκναπ* σαν κηδεμόνα του νεαρού βασιλιά Κνούτου λίγο πριν γίνει βασιλιάς ο Γκορμ ο Παλαιός κάτι που ερμηνεύεται σαν αναπαράσταση του Γκνίπα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Asfriþr karþi kumbl þaun aft Siktriku sun sin aui Knubu (Asfrith carved this gravestone after Sigtrygg, her son and Gnupa's); Ui Asfriþr karþi kubl þausi tutir Uþinkars aft Sitriuk kununt sun sin auk Knubu (Holy Asfrid carved this gravestone, Odinkar's daughter, after Sigtrygg, king, her son and Gnupa's). A. V. Storm, "Pages of Early Danish History, from the Runic Monuments of Sleswick and Jutland", The Saga=Book of the Viking club, vol. 2, pp. 328-347.
2. ↑  Storm
3. ↑  Saxo Grammaticus. trans. Peter Fisher. Hilda Roderick Ellis Davidson and Peter Fisher, eds. The history of the Danes, books I-IX, DS Brewer, 1998, v. 2, p. 162

Πηγές
-----

* A. V. Storm, "Pages of Early Danish History, from the Runic Monuments of Sleswick and Jutland", The Saga=Book of the Viking club, vol. 2
* Saxo Grammaticus. trans. Peter Fisher. Hilda Roderick Ellis Davidson and Peter Fisher, eds. The history of the Danes, books I-IX, DS Brewer, 1998
Ο **Πάρδος** ήταν βυζαντινός στρατηγός και Κατεπάνω της Ιταλίας για λίγες ημέρες το 1042 μετά από αποχή για σύντομο χρονικό διάστημα του Γεωργίου Μανιάκη.

Τον Σεπτέμβριο 1042, ο Πάρδος έφτασε με το στρατό στο Οτράντο για να αναλάβει τη 
διοίκηση από τον Μανιάκη ο οποίος είχε διαβαλεί από τον Ρωμανός Σκληρός στον αυτοκράτορα. Σύμφωνα με τον Λύκο πρωτοσπαθάριο, έφερε ένα χρυσόβουλο , αλλά το νόημα του είναι αβέβαιο. Ο Πάρδος συνοδευόταν από τον Νικόλαο Αρχιεπίσκοπο του Μπάρι, ο οποίος, αν και ήταν υπό τη δικαιοδοσία του πάπα της Ρώμης, ήταν πιστός στους βυζαντινούς, και από τον Τουμπάκι έναν πρωτοσπαθάριο. 

Οι Πάρδος και Τουμπάκι ο πρωτοσπαθάριος συνελήφθησαν στο Οτράντο, και εκτελέστηκαν από τον Μανιάκη, ο οποίος στην συνέχεια αναγορεύτηκε αυτοκράτορας από το στράτευμα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Chalandon, p. 103 (n8).

Πηγές
-----

* Ferdinand Chalandon, *Histoire de la domination normande en Italie et en Sicile*, Paris, 1907.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Pardos (catepan)  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Το **Αλαμογκόρντο** (*Alamogordo*, αμερικανική προφορά «Αλαμαγκόρντοου») είναι πόλη στην πολιτεία Νέο Μεξικό των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής, έδρα (πρωτεύουσα) της Κομητείας Οτέρο. Είναι κτισμένη στη λεκάνη Τουλαρόζα της ερήμου Τσιουάουα. Στα ανατολικά του Αλαμογκόρντο υψώνονται τα Όρη Σακραμέντο, ενώ στα δυτικά η πόλη συνορεύει με την Αεροπορική Βάση Χόλομαν. Ο πληθυσμός του Αλαμογκόρντο κατά την απογραφή του 2010 ήταν 30.403 κάτοικοι. Η πόλη είναι γνωστή για την πρώτη στην ανθρώπινη ιστορία δοκιμή και έκρηξη πυρηνικού όπλου («ατομικής βόμβας», όπως αποκαλούνταν τότε τα πρώτα πυρηνικά όπλα), στις 16 Ιουλίου 1945, που έγινε στο όχι πολύ κοντινό «Πεδίο Δοκιμών Βομβών και Πυροβολικού του Αλαμογκόρντο» της Πολεμικής Αεροπορίας, το σημερινό Πεδίο Δοκιμών Χουάιτ Σαντς.

Η ονομασία της πόλεως προέρχεται από την ισπανική φράση *álamo gordo*, που σημαίνει «χοντρή λεύκα».

Η ανθρώπινη παρουσία πιστοποιείται στην περιοχή του Αλαμογκόρντο εδώ και τουλάχιστον 11 χιλιάδες χρόνια. Ο σημερινός οικισμός ωστόσο δημιουργήθηκε μόλις το 1898, εξαιτίας της κατασκευής σιδηροδρομικής γραμμής, ως ένα από τα πρώτα παραδείγματα σχεδιασμένου οικισμού. Ο τουρισμός έγινε σημαντική πηγή εσόδων μετά τη δημιουργία του Εθνικού Πάρκου Χουάιτ Σαντς το 1934.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Γερμανικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά) *archINFORM*. 17734. Ανακτήθηκε στις 6  Αυγούστου 2018.
2. ↑  «Gazetteer Files – 2020». United States Census Bureau. Ανακτήθηκε στις 19  Δεκεμβρίου 2021.
3. ↑  «Explore Census Data – Alamogordo city, New Mexico». United States Census Bureau. Ανακτήθηκε στις 19  Δεκεμβρίου 2021.
4. ↑  *Απογραφές των Ηνωμένων Πολιτειών 2020*. data.census.gov/cedsci/table?t=Populations+and+People&g=0100000US%2C%241600000&y=2020. Ανακτήθηκε στις 1  Ιανουαρίου 2022.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 140180369
* LCCN: n82082551
* GND: 1045985-6

 |

 |
| Αλάγκουα ή Τσάσι*(Alagwa* ή *Chasi)* |
| --- |
| Πληθυσμός | 30.000 (εκτίμ. 2001) |
| Ονομασίες |
| Γλώσσα | Αλάγκουα *(Alagwa)* |
|

Οι **Αλάγκουα** ή **Τσάσι** *(Alagwa* ή *Chasi)*, είναι μια εθνοτική ομάδα στην Περιοχή Κοντόα *(Kondoa District)* από την Περιφέρεια Ντοντόμα *(Dodoma Region)*, στην κεντρική Τανζανία.

Ομιλούν ως μητρική γλώσσα, την γλώσσα Αλάγκουα *(Alagwa language)*, η οποία ανήκει στις Νότιες Κουσιτικές γλώσσες, κλάδο της οικογένειας των Αφρο-Ασιατικών γλωσσών.

Το 2001, ο πληθυσμός των Αλάγκουα *(Alagwa)* εκτιμήθηκε να απαριθμεί 30.000 άτομα. Αυτό δεν περιλαμβάνει κάποιους που έχουν ενσωματωθεί με τους Σαντάουε *(Sandawe)*.

Δείτε επίσης
------------

* Μασσάι
* Λουγκούρου
* Μακόντε (φυλή)
* Τούρου (φυλή)
* Ρούνγκουα (φυλή)

Παραπομπές
----------

1. ↑  .ethnologue.com/show\_language.asp?code=wbj Ethnologue - Alagwa

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* (Αγγλικά)  τελευταία επίσκεψη: 27 Σεπτεμβρίου 2016


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Alagwa people (έκδοση 677030107) της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Πάπυρος του Πρις** είναι το αρχαιότερο δείγμα φιλολογικού συγγράμματος σε πάπυρο. Ονομάζεται έτσι από τον αρχαιολόγο Εμίλ Πρις ντ' Αβέν (γαλλ. *Émile Prisse d'Avesnes*), που τον αγόρασε το 1856 στις Θήβες και τον δώρισε στην Εθνική βιβλιοθήκη της Γαλλίας.

Περιγραφή και ιστορική τοποθέτηση
---------------------------------

Χρονολογείται στην εποχή της αρχαίας αιγυπτιακής 12ης Δυναστείας, και περιέχει τις δύο τελευταίες σελίδες των συμβουλών του μεγάλου βεζίρη Καγκενμί, ο οποίος είχε υπηρετήσει τον Φαραώ Φθα-Χοτέπ την εποχή της 5ης Δυναστείας. Είναι μια συλλογή ηθικών αποφθεγμάτων και καθοδηγήσεων για την εξάσκηση της αρετής. Είναι αντίγραφο που βρέθηκε σε τάφο της 11ης Δυναστείας, είναι αρχαιότερο της επιδρομής των Υξώς, και μπορεί να θεωρηθεί γραμμένο περί το 2500 π.Χ.. Η αρχαία ιερατική γραφή ήταν το συνηθισμένο είδος της γραφής στην Αίγυπτο, και όπως απέδειξε ο De Rozngé, αυτή τη γραφή χρησιμοποίησαν οι Υξώς αργότερα για να σχηματίσουν δικό τους αλφάβητο.

Παραπομπές
----------

1. ↑   Φρέντερικ Κένυον (1863-1952) (1899). *The palaeography of Greek papyri*. Oxford: Clarendon Press. σελίδες 14. Ανακτήθηκε στις 15 Ιουλίου 2011.
2. ↑  I. E. S. Edwards, N. G. L. Hammond, C. J. Gadd, *The Cambridge Ancient History*, Cambridge University Press 1975, σ. 159

Πηγές
-----

* *The Instruction addressed to Kagemni* in M. Lichtheim, *Ancient Egyptian Literature, Volume I, 1973, σσ. 59ff*
* *The Instruction of Ptahhotep* in M. Lichtheim, *Ancient Egyptian Literature, Volume I, 1973, pp.61ff*
* Έντουαρντ Μοντ Θόμπσον (1840-1929), Σπυρίδων Λάμπρου (1851-1919) (μετ.) (1903). *Εγχειρίδιον ελληνικής και λατινικής παλαιογραφίας*. Εν Αθήναις: Τύποις Π. Δ. Σακελλαρίου. σελίδες 17. Ανακτήθηκε στις 19 Ιουλίου 2011.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

*
Μέλος της Ελβετικής Φρουράς με την αλαβάρδα του. Οι αλαβαρδιέροι της Επτανήσου φορούσαν εξίσου φανταχτερές στολές, αλλά σε κόκκινο χρώμα.
Οι **αλαβαρδιέροι** (*alabardiere*) ήταν ένοπλο σώμα, το οποίο χρησιμοποιούσαν ως φρουρά τους οι Προβλεπτές των Επτανήσων κατά τη διάρκεια της Ενετοκρατίας στα Επτάνησα. Η ονομασία τους προήλθε από την ιταλική λέξη **αλαβάρδα**, που ήταν η μεγάλη λόγχη την οποία κρατούσαν οι αλαβαρδιέροι και είχε διπλό άκρο παρόμοιο με δρεπάνι και τσεκούρι (πέλεκυ). Η λέξη αλαβαρδιέρος μπορεί συνεπώς να αποδοθεί ως «λογχοφόρος».

Οι αλαβαρδιέροι φορούσαν εντυπωσιακές στολές, χρυσοποίκιλτες, με έντονο κόκκινο χρώμα και με δύο μεγάλα «Η» (εκ του *Heptanese*), από ένα σε κάθε πλευρά του στήθους. Πολλά στοιχεία σχετικώς με την εμφάνισή τους μπορεί κάποιος να αντλήσει από τον πίνακα του Ζακυνθινού ζωγράφου Ιωάννη Κοραή (18ος αιώνας) που έχει ως θέμα τη λιτανεία του Αγίου Χαραλάμπους.

Πηγές
-----

* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 3, σελίδα 551
Με την διεθνή ονομασία **«γκρο πλαν»** (γαλλ.: *gros plan*) χαρακτηρίζεται στη φωτογραφική τέχνη ― και ειδικότερα στον κινηματογράφο και τη βιντεοσκόπηση ― η λήψη φωτογραφίας ενός θέματος από πολύ μικρή απόσταση, (κοινώς κοντινό πλάνο), που καλύπτει όλη την οθόνη.

Η κοντινή αυτή λήψη γίνεται κυρίως για να αναδείξει κάποιο στοιχείο ή λεπτομέρεια που δεν μπορεί να φανεί σε κανονική απόσταση, όπως για παράδειγμα το «γκρο πλαν» του προσώπου ενός ηθοποιού για την ανάδειξη μιας έκφρασης, ή συγκίνησης, ή περισυλλογής κ.λπ. ή ενός ζώου αντίστοιχα, ή κάποια επιμέρους δραστηριότητα των χεριών π.χ. το κλείσιμο ή γύρισμα ενός διακόπτη κ.λπ.

«Γκρο πλαν» χρησιμοποιείται επίσης και για κάποια αντικείμενα μιας σκηνής για την ανάδειξη της σπουδαιότητάς τους π.χ. ένα μαχαίρι, ή ένα έγγραφο κ.λπ.

Το «γκρο πλαν» έχει ευρύτατη εφαρμογή σε όλα τα οπτικά μέσα αναμετάδοσης, ιδιαίτερα στις ομιλίες των πολιτικών καθώς και σε πάσης φύσεως εικονογραφημένα επιστημονικά και τεχνικά εγχειρίδια π.χ. καταλόγους ορυκτών, μηχανών, συσκευών κ.λπ. Λεπτομερέστερο του γκρο πλαν είναι το λεγόμενο «κλόουζ απ» (αγγλ.: *close-up*), που για πολλούς θεωρείται συνώνυμο. 

Η φωτογραφική λήψη αυτού του είδους απαιτεί ιδιαίτερες δυνατότητες της φωτογραφικής μηχανής και συγκεκριμένα του φωτογραφικού φακού, καθώς και προσοχή τόσο στο φωτισμό όσο και τη γωνία λήψης. Ως τέχνη αποτελεί μέρος της μακροφωτογράφησης.

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Φωτογραφία | Πύλη Φωτογραφία |
Ο **Αλαίν Β΄ της Βρετάνης** (περί το 900 - 952) ή **Αλαίν Μπαρμπετόρτ** στην Βρετονική γλώσσα ήταν κόμης του Βαν, του Ποέρ, Κόμης της Νάντης και Δούκας της Βρετάνης (938 - 952). Ο παππούς του από μητέρα ήταν ο Αλαίν Α΄ της Βρετάνης, οι Βίκινγκ επιτέθηκαν στην Βρετάνη και την κατέλαβαν από τον διάδοχο του Γκουρμαελόν της Βρετάνης, την κράτησαν ένα μεγάλο διάστημα υπό την κατοχή τους (914 - 938). Οι Βίκιγκς είχαν υπό την κατοχή τους ολόκληρη την Αρμορική, ο Αλαίν Β΄ και ο πατέρας του δραπέτευσαν στην αυλή του βασιλιά Έθελσταν της Αγγλίας. Ο Αλαίν Β΄ επέστρεψε με πρόσκληση ενός μοναχού στο Ντολ (936), ανακατέλαβε την Βρετάνη με την βοήθεια του βασιλιά Έθελσταν (937) και έδιωξε τους Βίκιγκς πέρα από τον Λίγηρα. Την επόμενη χρονιά (938) με την βοήθεια του Ιουδικαέλ Βερεγγάριου και του Ούγου Α΄ του Μαιν ανακηρύχθηκε νέος δούκας της Βρετάνης. Οι δύο κόμητες τον βοήθησαν να νικήσει οριστικά τους Βίκιγκς, το γεγονός γιορτάστηκε με μεγαλοπρεπείς τελετές. Ο κύριος σύμμαχος του ήταν ο Λουδοβίκος Δ΄ της Γαλλίας, ήταν εξόριστοι μαζί όταν τους φιλοξένησαν ο Εδουάρδος ο Πρεσβύτερος και ο γιος του Έθελσταν. Ο Αλαίν Β΄ επέβαλλε στο Κοταντέν και το Μαγιέν να πληρώσουν φόρο υποτέλειας στον Λουδοβίκο Δ΄ (942). Πέρα από τον Λουδοβίκο Δ΄ συμμάχησε και με τον Θεοβάλδο τον Πρεσβύτερο, κόμη του Σαρτρ. Τον Αλαίν Β΄ διαδέχθηκε ο νόμιμος γιος του Δρόγων της Βρετάνης, είχε και δύο νόθους γιους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.geni.com/profile/index/6000000002603663840.
2. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*. p15039.htm#i150384. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
3. ↑  p15039.htm#i150384. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
4. ↑  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.
5. ↑  Joëlle Quaghebeur. La Cornouaille du IXe au XIIe siècle. PUR Rennes, 2002. σ. 99
6. ↑  Flodoard, Annales AD 939
7. ↑  Michael Jones, The Creation of Brittany: A Late Medieval State, (Hambledon Press, 1988), 4

Πηγές
-----

* Flodoard, Annales, ed. Philippe Lauer, Les Annales de Flodoard. Collection des textes pour servir à l'étude et à l'enseignement de l'histoire 39. Paris: Picard, 1905.
* Chronicle of Nantes, ed. Peter Merlet, La chronique de Nantes. Paris, 1896.
* Cassard, Jean-Christophe. Le siècle des Vikings en Bretagne. Éditions Gisserot. Paris, 1996

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 206893345
* ISNI: 0000 0003 5835 2212
* SUDOC: 028147952
* BNF: cb12004022q (data)

 |

 |

|  |
| --- |
| Αλαίν Β΄ της Βρετάνης  **Θάνατος:** 952 |
| Βασιλικοί τίτλοι |
| ΠροκάτοχοςΚατάληψη από τους ΒίκινγκΠροηγούμενος κάτοχος:Γκουρμαελόν
 | **Δούκας της Βρετάνης**938 - 952 | ΔιάδοχοςΔρόγων |
Η **Αλάμα ντε Γρανάδα** (στα ισπανικά: Alhama de Granada) είναι ένας δήμος της Ισπανίας που ανήκει στην επαρχία της Γρανάδας, στην Ανδαλουσία. Βρίσκεται στο δυτικό τμήμα της φυσικής επαρχίας (κομάρκας) της Αλάμα, στους πρόποδες του φυσικού πάρκου που διαμορφώνεται από την ομώνυμη οροσειρά και τις αντίστοιχες της Τεχέδα και της Αλμιχάρα, κάτι που της χαρίζει ήπια καλοκαίρια.

Είναι γνωστή για τα αραβικά της λουτρά, που είναι χτισμένα πάνω στα απομεινάρια των αντίστοιχων ρωμαϊκών, που της προσδίδουν και το όνομά της (*al-hama*) που στα αραβικά σημαίνει «το λουτρό». Είναι επίσης διάσημη για τα φυσικά φαράγγια που διασχίζει ο ποταμός Αλάμα που εντοπίζεται στα βόρεια του χωριού.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικών της Ισπανίας: «Municipal Register of Spain of 2022» 16  Μαΐου 2022. σελ. 1,235.
2. ↑  Historia de los Baños Termales de Alhama. Autor: Salvador Raya Retamero, licenciado en Filosofía y doctor en Historia.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 148989748
* LCCN: n85152069
* GND: 4206373-5
* BNF: cb14492346w (data)
* BNE: XX452189

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Ευρώπη
* Πύλη:Ισπανία
 |

 |
Η **Γκριμέλντα της Ουγγαρίας** (απεβ. μετά το 1026) από τον Οίκο των Άρπαντ ήταν κόρη του μεγάλου πρίγκιπα της Ουγγαρίας, που παντρεύτηκε τον δόγη της Βενετίας.

Βιογραφία
---------

Η Γκριμέλντα ήταν κόρη του πρίγκιπα Γκέζα μεγάλου πρίγκιπα της Ουγγαρίας και της Σάρολτ των Γκιούλα, κόρης του Στεφάνου Ούγγρου διοικητή της Τρανσυλβανίας. Ο πάπποςς της λεγόταν αρχικά Γκιούλα, αλλά βαπτίστηκε Στέφανος στην Κωνσταντινούπολη, όπου έγινε πατρίκιος.

Ο αδελφός της Στέφανος Α΄ της Ουγγαρίας όρισε τον γιο της Πιέτρο διάδοχο χάρη στα δικαιώματα της αδελφής του. Όταν ο σύζυγος Οττόνε εξορίστηκε στην Κωνσταντινούπολη (1026), η Γκριμέλντα τον ακολούθησε.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε τον Οττόνε Ορσεόλο δόγη της Βενετίας (κυβ. 1009-1026) και είχε τέκνα:

* Πιέτρο 1010/11-1046/56, βασιλιάς της Ουγγαρίας.
* Φρότσα 1015-1071, παντρεύτηκε τον Αδαλβέρτο των Μπάμπενμπεργκ μαργραβο της Αυστρίας.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
2. ↑

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Οι δόγισσες της Βενετίας
Το **Αλέι** (αραβικά: عاليه‎) είναι μεγάλη πόλη του Λιβάνου. Είναι η πρωτεύουσα της περιφέρειας Αλέι και η τέταρτη μεγαλύτερη πόλη του Λιβάνου.

Η πόλη βρίσκεται στο όρος Λίβανος, 15 χλμ. ανηφορικά από τη Βηρυτό στον αυτοκινητόδρομο προς τη Δαμασκό. Το Αλέι έχει το παρατσούκλι «Η Νύφη των Καλοκαιρινών θερέτρων» (αραβικά: عروس المصايف‎) λόγω του πιο δροσερού κλίματος κατά την καλοκαιρινή τουριστική περίοδο. Άλλα παρατσούκλια περιλαμβάνουν «Πρωτεύουσα του Βουνού» (αραβικά: عاصمة الجبل‎) και «Λιβανέζικη Πόλη της Ομίχλης» (αραβικά: مدينة الضباب‎), λόγω του ορεινού ομιχλώδους καιρού που έχει η πόλη.

Ο πληθυσμός υπολογίζεται σε περίπου 30.000 κατοίκους για το 2017.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Lebanon: Governments, Agglomerations and Cities - Population Statistics, Maps, Charts, Weather and Web Information». 25 Φεβρουαρίου 2021.
Ο **Δήμος Χαλκηδόνος** του προγράμματος Καποδίστριας ήταν δήμος που λειτούργησε την περίοδο 1999-2010. Συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Το 2010 καταργήθηκε και εντάχθηκε στον νέο διευρυμένο Δήμο Χαλκηδόνας. Βρισκόταν στο δυτικότερο τμήμα του νομού. Αποτελούταν από 6 δημοτικά διαμερίσματα και είχε πραγματικό πληθυσμό 8.332 κατοίκους (σύμφωνα με την απογραφή του 2011). Έδρα του δήμου ήταν η Χαλκηδόνα.

Διαίρεση
--------

Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς (σε αγκύλες ο πραγματικός πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2011):

 **Δ.Δ. Αδένδρου**  -- το Άδενδρον [ 2.073 ]
 **Δ.Δ. Μικρού Μοναστηρίου**  [ 2.119 ]
* ο Λουδίας [ 795 ]
* το Μικρόν Μοναστήριον [ 1.324 ]

 **Δ.Δ. Χαλκηδόνος**  -- η Χαλκηδών [ 3.061 ]
 **Δ.Δ. Βαλτοχωρίου**  -- το Βαλτοχώριον [ 190 ]
 **Δ.Δ. Ελεούσης**  -- η Ελεούσα [ 394 ]
 **Δ.Δ. Παρθενίου**  -- το Παρθένιον [ 495 ]

Διατελέσαντες δήμαρχοι
----------------------

* 1999-2006 Παναγιώτης Τσιτουρίδης
* 2007-2010 Αθανάσιος Νικόπουλος

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Υπουργείο Εσωτερικών, δήμοι του σχεδίου Καποδίστριας Αρχειοθετήθηκε 2009-09-24 στο Wayback Machine.

Παραπομπές
----------
Η **Αγνή**, γαλλ. Agnes (1304/05 - 1345) από τον Οίκο του Περιγκόρ, γεννήθηκε ως κόρη του κόμη του Περιγκόρ και με τον γάμο της έγινε κόμισσα της Γκραβίνας & δούκισσα του Δυρραχίου.

Ο θυρεός του Περιγκόρ, κομητείας του πατέρα της Αγνής.

Βιογραφία
---------

Ήταν κόρη του Ηλία Ζ΄ κόμη του Περιγκόρ (στην Ακουιτανία) και της 2ης συζύγου του Μπρυνισέντε, κόρης του Ρογήρου-Βερνάρδου Γ΄ κόμη της Φουά.

Οι γονείς της παντρεύτηκαν το 1298 και ο πατέρας της απεβίωσε το 1311, άρα η Αγνή γεννήθηκε στο ενδιάμεσο. Επειδή παντρεύτηκε το 1321, θα πρέπει να ήταν 16-17 ετών, δηλ. θα γεννήθηκε το 1304/05. Συγγενής της ήταν ο Ηλίας του Ταλεράν-Περιγκόρ, καρδινάλιος, σημαίνουσα μορφή όταν ο πάπας ήταν στην Αβινιόν.

Ο Ροβέρτος της Νάπολης μάλλον κανόνισε τον γάμο, καθώς εκείνος ήταν ευνοϊκά διακείμενος στην παποσύνη της Αβινιόν. Ο βασιλιάς ήταν εναντίον των Γιβελίνων (οπαδών του βασιλιά της Γερμανίας) στη βόρειο Ιταλία και επιθυμούσε υποστήριξη από τον πάπα και τους Γάλλους. Η Ροζεμπούργκε, αδελφή της Αγνής, είχε παντρευτεί τον Ιάκωβο του Λαβί, μικρανιψιό του πάπα Ιωάννη ΙΒ΄. Όταν ο Ροβέρτος είχε επισκεφθεί την Αβινιόν, κανόνισε τον γάμο του αδελφού του Ιωάννη κόμη της Γκραβίνα με την Αγνή.

Όταν το 1343 απεβίωσε ο Ροβέρτος, η Αγνή κανόνισε τον γάμο του γιου της Καρόλου με τη Μαρία της Καλαβρίας, κόρη του Καρόλου δούκα της Καλαβρίας (γιου του Ροβέρτου). Η Μαρία, ως 2ο τέκνο του Καρόλου, ήταν 2η στη διαδοχή του θρόνου της Νάπολης.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε το 1321 τον Ιωάννη των Καπετιδών-Ανζού κόμη της Γκραβίνα, δούκα του Δυρραχίου & διεκδικητή βασιλιά της Αλβανίας και είχε τέκνα:

* Κάρολος 1323-1348, δούκας του Δυρραχίου, απεβ. 25 ετών.
* Λουδοβίκος 1324-1362, δούκας του Δυρραχίου. Γιος του ήταν ο:
	+ Κάρολος Γ΄ 1345-1386, βασιλιάς της Νάπολης.
* Ροβέρτος 1326-1356, δούκας του Δυρραχίου.

Πηγές
-----

* Charles Cawley, ANGOULEME, LA MARCHE, PERIGORD, Medieval Lands
* Edwin Lawrence Godkin, The History of Hungary and the Magyars: From the Earliest Period to the Close of the Late War (Cassell, 1853)
* Nancy Goldstone, Joanna, The Notorious Queen of Naples, Jerusalem and Sicily (Weidenfeld & Nicolson, 2010)
* Ronald G. Musto, Medieval Naples: A Documentary History, 400-1400 (New York, NY: Italica Press, 2012)

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 27  Νοεμβρίου 2018.
2. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*. p11453.htm#i114522. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
3. ↑  p11453.htm#i114522. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
4. 1 2 3  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
Με τη φράση "**ουδείς εκών κακός**" (παράφραση των ρητών "οὐδ᾽ ἔστι τοῦτο, ὡς ἔοικεν, ἐν ἀνθρώπου φύσει, ἐπὶ ἃ οἴεται κακὰ εἶναι ἐθέλειν ἰέναι ἀντὶ τῶν ἀγαθῶν" (*Πρωταγόρα* 358d) και "οὐ γὰρ ἑκὼν ἁμαρτάνει" (*Πολιτεία*, 589c), που αποδίδονται στο Σωκράτη από τον Πλάτωνα, και του ρητού "κακὸς μὲν γὰρ ἑκὼν οὐδείς" (*Τίμαιος* 86d–e), που αποδίδεται στον Τίμαιο από τον Πλάτωνα) εκδηλώνεται η πεποίθηση ότι κανένας άνθρωπος δεν πράττει το κακό με τη θέλησή του, υπό την έννοια ότι κανείς, ενώ γνωρίζει ότι κάτι είναι κακό, δεν το πράττει. Αν, κατά τον Σωκράτη, πράττουμε το κακό, είναι διότι εκείνη τη στιγμή πιστεύουμε πως κάνουμε κάτι το αγαθό. Πώς λοιπόν κάποιος μπορεί να σταματήσει να πράττει το κακό; Τι είναι αυτό που θα τον οδηγήσει στην επιλογή του καλού; Ο Σωκράτης υποστήριζε ότι μόνο με τη γνώση του πραγματικά καλού και του πραγματικά κακού (άποψη που συνδέεται με την ιδέα της ύπαρξης μιας αντικειμενικής αλήθειας) μπορεί να αποφεύγει κανείς το κακό, αναγνωρίζοντας τη γνώση αυτή ως αρετή. Βέβαια στον ισχυρισμό αυτό του Σωκράτη μπορούμε να αντιπαραθέσουμε παραδείγματα ανθρώπων που ενώ γνώριζαν πως αυτό που έπρατταν ήταν κακό, το έπρατταν. Κατά τον Ιμμάνουελ Καντ, το αν θα πράξει ο άνθρωπος το καλό ή το κακό δεν εξαρτάται από τη γνώση του καλού και του κακού αλλά από τη βούλησή του να πράξει το καλό για να αποφύγει το κακό.

Η φράση σε άλλες γλώσσες
------------------------

* Αγγλικά: *no one is voluntarily wicked*
* Γαλλικά: *personne ne fait du mal de son plein gré*

Βιβλιογραφία
------------

* Κούτρας, Δημήτριος, «Η περί καλού θεωρία των αρχαίων Ελλήνων», *Παρνασσός*, 25 (1983), 407-432.
Ο **Ούρσους**, *Ursus* ή *Orso* (απεβ. το 892) διαδέχθηκε τον πατέρα του, Άιουλφ Β΄, ως πρίγκιπας του Μπενεβέντο το 890 ή το 891.

Βιογραφία
---------

Ο Ούρσους δεν κράτησε για πολύ αυτή τη θέση. Καθαιρέθηκε μετά την κατάληψη του Μπενεβέντο από τον Συμβατίκιο Βυζαντινό *στρατηγό* της Καλαβρίας. Το Μπενεβέντο έγινε, έστω και για λίγο, η πρωτεύουσα τού *θέματος* της Λογγοβαρδίας. Το *επιτάφιο επίγραμμά* του λέει:

"Ursus ... splendida progenies ... hunc genuit princeps Bardorum stemmate clarus Radelchis".

Δηλ.:

Ο Ούρσος ... εξόχων γονέων ... γέννησε τον πρίγκιπα των [Λογγο]βάρδων, καταγωγής διάσημης, τον Ραντέλχι.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------
Ο **Γκαρσία Σάντσεθ**, ισπαν.: *García Sánchez*, (απεβ. το 1029) ήταν ο τελευταίος ανεξάρτητος κόμης της Καστίλης από το 1017 έως το τέλος του. Γιος του Σάντσο Γκαρσία και της συζύγου του Ουρράκας, διαδέχθηκε τον πατέρα του, όταν ήταν μόλις ανήλικος.

Βιογραφία
---------

Κατά τη διάρκεια της ανηλικιότητάς του, τη θέση του αντιβασιλιά κατείχαν αρκετοί Καστιλιάνοι μεγιστάνες και η Ουρράκα Γκαρσία, ηγουμένη του Κοβαρούβιας, θεία του νεαρού κόμη. Η κομητεία περιήλθε υπό την προστασία του κουνιάδου του, του Σάντσο Γ΄ του Μεγάλου, βασιλιά της Παμπλόνα.

Έφτασε την πλειοψηφία του το 1028 και τον επόμενο χρόνο ταξίδεψε στη Λεόν για να παντρευτεί *την πριγκίπισσα (infanta)* Σάντσα, αδελφή του Βερμούδο Γ΄ του Λεόν. Ωστόσο, καθώς έμπαινε στην εκκλησία του Ιωάννη του Βαπτιστή για την τελετή, δολοφονήθηκε από ένα ζευγάρι εξόριστων Καστιλιανών ευγενών, τους αδελφούς Ροδρίγο Βέλα και Ίνιγο Βέλα. 

Η κομητεία ανατέθηκε στον ανιψιό του Φερδινάνδο Α΄, νεότερο γιο της αδελφής του Μουνιαδόνας και του συζύγου της Σάντσο του Μεγάλου, ο οποίος στη συνέχεια νυμφεύτηκε τη σύζυγο τού Γκαρσία, Σάντσα.

Bιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  (Αγγλικά) *Foundation for Medieval Genealogy*. fmg.ac/Projects/MedLands/CASTILE.htm#SanchoGarciadied1017A. Ανακτήθηκε στις 6  Φεβρουαρίου 2017.
2. 1 2  Bernard F. Reilly, *The Contest of Christian and Muslim Spain, 1031-1157*, (Blackwell, 1995), 26.
Η **Αγνή**, γερμ.: Agnes von Braunsweig-Lüneburg von Welfen (πριν το 1356 - 1430/1434) από τον Οίκος των Γουέλφων ήταν κόρη του δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμποργκ και με τους γάμους της έγινε πρώτα κόμισσα του Μάνσφελντ, μετά δούκισσα της Πομερανίας και αργότερα δούκισσα του Μεκλεμβούργου.

Βιογραφία
---------

Ήταν η πέμπτη κόρη του Μάγκνους Β΄ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ και της Αικατερίνης των Άνχαλτ, κόρης του Βερνάρδου Γ΄ πρίγκιπα του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ.

Τρίτος σύζυγός της ήταν ο Αλβέρτος Γ΄ δούκας της Σουηδίας, πρώην βασιλιάς της Σουηδίας. Η Αγνή δεν θεωρείται βασίλισσα της Σουηδίας, διότι ο Αλβέρτος είχε εκτοπιστεί από τη Σουηδία πριν παντρευτούν, αλλά στο Μεκλεμβούργο εθεωρείτο βασίλισσα, καθώς ο Αλβέρτος δεν παραιτήθηκε από την αξίωσή του στη Σουηδία μέχρι το 1405.

Ο Αγνή απεβίωσε μεταξύ 1 Αυγούστου 1430 και 22 Δεκεμβρίου 1434 και τάφηκε στο Γκάντεμπους.

Οικογένεια
----------

Το 1366 ο Αγνή παντρεύτηκε τον Μπούρκχαρντ Ε΄ (Η΄) κόμη του Μάνσφελντ (απεβ. 1389/1390).

Μεταξύ 1389 και 1391 η Αγνή παντρεύτηκε για δεύτερη φορά με τον Μπόγκισλαβ ΣΤ΄ δούκα της Πομερανίας (απεβ.1393) στο Σέλε και είχε τέκνα:

* Αγνή, μνηστεύθηκε με τον Βαλτάσαρ κύριο του Βέρλε, αλλά μάλλον ο γάμος τελικά δεν έγινε.
* Σοφία απεβ. π.1408, παντρεύτηκε τον Έρικ Α΄ δούκα του Μεκλεμβούργου.

Η Αγνή παντρεύτηκε για τρίτη φορά στο Σβερίν, στις 12/13 Φεβρουαρίου 1396, με τον χήρο πρώην βασιλιά Αλβέρτο της Σουηδίας, ο οποίος τότε ήταν ο Αλβέρτος Γ΄ δούκας του Mεκλεμβούργου (π. 1338-1412). Το ζευγάρι είχε έναν γιο:

* Aλβέρτος Ε΄ 1397-1423, δούκας του Mεκλεμβούργου και του Σβερίν.

Παραπμομπές
-----------

1. 1 2  p772.htm#i7716. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
2. ↑  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.
3. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
Στον Αρθουριανό κύκλο, ο **Ούριενς** ή **Ούριεν** ήταν βασιλιάς της Βόρειας Ουαλίας και σύζυγος της Μοργκάνα λε Φέι, ενώ ανήκε στους Ιππότες της Στρογγυλής Τραπέζης.

Ιστορικό πρόσωπο
----------------

Σύμφωνα με πηγές, ο Ούριεν υπήρξε σαν ιστορικό πρόσωπο. Ήταν γιος του Cynfarch Oer και βασιλιάς στη Βόρεια Αγγλία και Νότια Σκωτία κατά τον 6ο αιώνα. 

Κατά το έργο *Historia Britonnum*, δολοφονήθηκε κατ' εντολήν ενός συμμάχου του, που ζήλευε την επιτυχία του. Οι *ουαλικές Τριάδες* τον αποκαλούν στρατηγό της Βρετανίας. Είχε τέσσερις γιους, απ' τους οποίους ο μεγαλύτερος, ονόματι Ογουέιν (Owain), τον διαδέχθηκε.

Ο θρύλος
--------

Ο Ούριεν παρέμεινε δημοφιλής χαρακτήρας στην Ουαλία για αιώνες, μέχρι που ενσωματώθηκε ως "Βασιλιάς Ούριενς" στον Αρθουριανό κύκλο. 

Στους θρύλους λέγεται πως ο γάμος του με τη Μοργκάνα λε Φέι δεν ήταν ιδιαίτερα ομαλός. Κατά έναν μύθο, η Μοργκάνα σχεδιάζει να πάρει η ίδια το σπαθί Εξκάλιμπερ, να σκοτώσει τον Ούριενς και τον Αρθούρο, ώστε να ανέβουν στο θρόνο η ίδια κι ο εραστής της, Άκκολον. 

Στις πηγές εμφανίζεται πάντα ως πατέρας του Όουεν (Owain), ενώ στην ουαλική παράδοση έχει μια κόρη που λέγεται Μόρβυντ.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* 

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Αρθουριανός κύκλος |
| --- |
|  |
| Το περιβάλλον του Αρθούρου | 
* Στρογγυλή Τράπεζα
* Εξκάλιμπερ
* Άγιο Δισκοπότηρο
* Κάμελοτ
* Άβαλον
* Μέρλιν ο Μάγος
* Γκουίνεβιρ
* Ούθερ Πεντράγκον
* Μόρντρεντ
* Ιγκρέιν
* Μοργκάνα λε Φέι
* Μοργκάουζ
* Κυρά της Λίμνης
* Ρίενς
 |  |
|  |
| Ιππότες της Στρογγυλής Τραπέζης | 
* Άγκλοβαλ
* Άγκραβαϊν
* Γκάγουεν
* Γκάρεθ
* Γκάλαχαντ
* Γκρίφλετ
* Σερ Έκτορ
* Σερ Κέι
* Λάμορακ
* Λάνσελοτ
* Λεόντεγκρανς
* Λάιονελ
* Λούκαν
* Μάλαγκαντ
* Μπέντβιρ
* Σερ Μπορς
* Ούριενς
* Πέλλινορ
* Πέρσιβαλ
 |

 |
Συντεταγμένες: 40°11′25″N 25°50′08″E﻿ / ﻿40.19028°N 25.83556°E﻿ / 40.19028; 25.83556

Για άλλες χρήσεις, δείτε: Αγρίδια.
Τα Αγρίδια, καλοκαίρι 2007
Τα **Αγρίδια** (τούρκικα: *Tepeköy*) είναι χωριό της Ίμβρου στην επαρχία Γκιοκτσέαντα του νομού Τσανάκκαλε της Τουρκίας. Τα Αγρίδια βρίσκονται περίπου 9 χλμ. δυτικά της πόλης της Ίμβρου. Σύμφωνα με την τελευταία απογραφή είχαν 114 κατοίκους (κατά τα τέλη Δεκεμβρίου 2014).

Ο πληθυσμός αποτελείται από 75% Έλληνες ορθόδοξους και 25% σουννίτες Τούρκους. Τα Αγρίδια βρίσκονται δίπλα στο Γλυκύ, το Σχοινούδι και τους Άγιους Θεόδωρους, και είναι ένα από τα τελευταία ελληνικά χωριά στην Τουρκία. Το 2015 άνοιξε ελληνικό Γυμνάσιο-Λύκειο και το 2018 φοιτούσαν 30 μαθητές. Το 2014 επανεξελέγη ως πρόεδρος ο Δημήτρης Ψαρός.

Στον οικισμό γεννήθηκε ο μητροπολίτης Σύμης Χρυσόστομος Δημητριάδης (1944-2018).

Πληθυσμός
---------

| Δεδομένα πληθυσμού χωριών ανά έτη |
| --- |
| 2007 | 125 |
| 2000 | 44 
  |
| 1990 | 77 |

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Ποιοι ομογενείς εκλέχθηκαν στην Ίμβρο για τις δημοτικές εκλογές». *newsbomb.gr*. Newsbomb. 7 Απριλίου 2014. Ανακτήθηκε στις 5 Ιουλίου 2020.
2. ↑  Αρχιμ. Συμεών Αυγουστάκης, *Ιερά Μητρόπολις Γερμανίας*, ΑΠΘ-Μεταπτυχιακή Εργασία, Θεσσαλονίκη 2011, σελ. 89.
Ο **Δήμος Νιάτων** ήταν δήμος του νομού Λακωνίας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Ευρώτα. Βρισκόταν στο ανατολικό τμήμα του νομού, στα νότια του όρους Πάρνωνα. Αποτελούταν από 4 δημοτικά διαμερίσματα, καταλάμβανε έκταση 181,6 τ.χλμ. και είχε συνολικό πληθυσμό 2666 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Έδρα του δήμου ήταν ο Άγιος Δημήτριος.

Διαίρεση
--------

Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς (σε αγκύλη ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2001):

 **Δ.δ. Αγίου Δημητρίου Ζάρακος**  -- ο Άγιος Δημήτριος [ 860 ]
 **Δ.δ. Απιδέα**  -- η Απιδέα [ 666 ]
 **Δ.δ. Κρεμαστής**  -- η Κρεμαστή [ 337 ]
 **Δ.δ. Νιάτων**  -- τα Νιάτα [ 803 ]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Υπουργείο εσωτερικών, δήμοι του σχεδίου Καποδίστριας Αρχειοθετήθηκε 2009-09-24 στο Wayback Machine.

|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Σχέδιο Καποδίστριας: Διοικητική διαίρεση του νομού Λακωνίας |
| --- |
|  |
| Δήμοι | 
* Σπάρτης
* Ανατολικής Μάνης
* Ασωπού
* Βοιών
* Γερονθρών
* Γυθείου
* Έλους
* Ζάρακα
* Θεραπνών
* Κροκέων· Μολάων
* Μονεμβασίας
* Μυστρά
* Νιάτων
* Οινούντος
* Οιτύλου
* Πελλάνας· Σκάλας
* Σμύνους
* Φαρίδος
 |
|  |
| Κοινότητες | 
* Ελαφονήσου
* Καρυών
 |

 |
Ο **Αγναίος** ήταν μήνας του αρχαίου ημερολογίου των Θεσσαλών.

Ο Αγναίος είναι γνωστός από δύο επιγραφές του 2ου αιώνα π.Χ.. Η πρώτη προέρχεται από την πόλη Άλο στη Φθιώτιδα και σε αυτή ο Αγναίος αναφέρεται ότι ανήκε στο πρώτο εξάμηνο του έτους: *«στραταγέοντος .... ταμιεύοντος ταν πρώταν εξάμηνον ... μηνός Αγναίου»*. Αλλά στη δεύτερη επιγραφή ο Αγναίος αναφέρεται ότι ανήκε στο δεύτερο εξάμηνο του έτους. Η δεύτερη αυτή επιγραφή αποδίδεται από άλλους μελετητές στην πόλη Πύρασο και από άλλους στη Θηβαϊκή Φθιώτιδα. Αμφότερες οι επιγραφές έχουν χρονολογηθεί στο διάστημα μεταξύ του 178 και του 146 π.Χ..

Πηγές
-----

* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 1 (1972), σελ. 585