**Jens Ingemar** "**Ingo** "**Johansson**  (Σουηδικά: ˈɪ̌ŋː(ɛ)mar ˈjûːanˌsɔn</link> ;  22 Σεπτεμβρίου 1932 – 30 Ιανουαρίου 2009) ήταν Σουηδός επαγγελματίας πυγμάχος που αγωνίστηκε από το 1952 έως το 1963. Κατείχε τον παγκόσμιο τίτλο βαρέων βαρών από το 1959 έως το 1960 και ήταν ο πέμπτος πρωταθλητής βαρέων βαρών που γεννήθηκε εκτός των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο Johansson κέρδισε τον τίτλο νικώντας τον Floyd Patterson μέσω διακοπής του τρίτου γύρου, αφού τον σημείωσε επτά φορές σε αυτόν τον γύρο. Για αυτό το επίτευγμα, ο Johansson βραβεύτηκε με τη ζώνη Hickok ως κορυφαίος επαγγελματίας αθλητής της χρονιάς - ο μόνος μη Αμερικανός σε ολόκληρη την πρώτη 27χρονη πορεία του - και ονομάστηκε Άνδρας Αθλητής της Χρονιάς του Associated Press και Αθλητής της Χρονιάς από το <i id="mwIg">Sports Illustrated</i> .

Ο Γιόχανσον κατείχε επίσης τον ευρωπαϊκό τίτλο βαρέων βαρών δύο φορές, από το 1956 έως το 1958 και από το 1962 έως το 1963. Ως ερασιτέχνης κέρδισε ένα ασημένιο μετάλλιο στην κατηγορία βαρέων βαρών στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1952. Ονόμασε με στοργή τη δεξιά του γροθιά «toonder and lightning» για τη συγκλονιστική δύναμή της (ονομαζόταν επίσης «Ingo's bingo» και «Hammer of Thor») και το 2003 κατατάχθηκε στο Νο. 99 στη λίστα του περιοδικού <i id="mwKA">The Ring.</i> από τους 100 καλύτερους puncher όλων των εποχών.

Επαγγελματική Καριέρα
---------------------

### Πρώτα χρόνια

Η εισαγωγή του Johansson στην κορυφή του αθλήματος ήταν δυσοίωνη. Σε ηλικία δεκαεννέα ετών αποκλείστηκε για παθητικότητα στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του Ελσίνκι του 1952 στον διαγωνισμό βαρέων βαρών σε έναν αγώνα εναντίον του ενδεχόμενου χρυσού Ολυμπιονίκη Εντ Σάντερς. Ο Γιόχανσον υποστήριξε ότι δεν απέφευγε τον Σάντερς (ο οποίος έλαβε επίσης προειδοποίηση για παθητικότητα), αλλά μάλλον προσπαθούσε να κουράσει τον αντίπαλό του. Ο Γιόχανσον είπε ότι είχε περιοριστεί σε ένα στρατόπεδο προπόνησης 10 ημερών, είχε προπονηθεί μόνο με νεοφερμένους και του είχε πει ο προπονητής του να αφήσει τον Σάντερς να είναι ο επιτιθέμενος. Παρόλα αυτά, το ασημένιο μετάλλιο του αρνήθηκε για κακή απόδοση και του παρουσιάστηκε μόλις το 1982 

Ο Γιόχανσον είχε κερδίσει τη θέση του στους Ολυμπιακούς Αγώνες κερδίζοντας το Εθνικό Πρωτάθλημα Σουηδίας νωρίτερα την ίδια χρονιά, το 1952, αφού απέκλεισε τον αντίπαλό του στον πρώτο γύρο του τελικού. 

Μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες, ο Γιόχανσον έμεινε στην απομόνωση για έξι μήνες και σκέφτηκε να εγκαταλείψει την πυγμαχία. Ωστόσο, επέστρεψε στο ρινγκ και έγινε επαγγελματίας υπό την καθοδήγηση του Σουηδού εκδότη και προωθητή της πυγμαχίας Edwin Ahlquist, κερδίζοντας στη συνέχεια τους πρώτους 21 επαγγελματικούς αγώνες του. Κέρδισε τον Σκανδιναβικό επαγγελματία τίτλο χτυπώντας και ξεπερνώντας τον Δανό Έρικ Τζένσεν (σπάζοντας το δεξί του χέρι στη διαδικασία). Ένα σπασμένο χέρι και μια στρατιωτική θητεία ενός έτους τον κράτησαν εκτός ρινγκ μέχρι τα τέλη του 1954. Τον Αύγουστο του 1955, στον δωδέκατο επαγγελματικό αγώνα του, ο Γιόχανσον έριξε νοκ-άουτ τον πρώην πρωταθλητή Ευρώπης βαρέων βαρών Χάιν τεν Χοφ στον πρώτο γύρο. Πήρε τον Σκανδιναβικό τίτλο βαρέων βαρών το 1953 και, στις 30 Σεπτεμβρίου 1956, κέρδισε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Βαρέων Βαρών σημειώνοντας KO στον 13ο γύρο επί του Ιταλού Φράνκο Καβίτσι στο Μιλάνο.

Ο Γιόχανσον υπερασπίστηκε με επιτυχία το ευρωπαϊκό στέμμα του ενάντια στους βαρέων βαρών της κατάταξης Χένρι Κούπερ (Κο πέμπτος γύρος στις 19 Μαΐου 1957) και Τζο Έρσκιν, με TKO στον 13ο γύρο στις 21 Φεβρουαρίου 1958. 

### Παγκόσμιος πρωταθλητής βαρέων βαρών

 Ο Γιόχανσον νοκ-άουτ τον Φλόιντ Πάτερσον για να γίνει παγκόσμιος πρωταθλητής βαρέων βαρών, 1959.
Ο Γιόχανσον κέρδισε την βολή του στο παγκόσμιο στέμμα των βαρέων βαρών όταν απέκλεισε τον υποψήφιο της πρώτης κατάταξης Έντι Μάχεν στον πρώτο γύρο του αγώνα αποκλεισμού τους στις 14 Σεπτεμβρίου 1958. Μπροστά σε 53.615 οπαδούς στο γήπεδο ποδοσφαίρου Ullevi, ο Γιόχανσον κατέρριψε τον Μάχεν τρεις φορές, ολοκληρώνοντάς τον τελικά με ένα μπαράζ γροθιές στις 2:16 του πρώτου γύρου. Στη συνέχεια, ο Johansson υπέγραψε για να πολεμήσει τον πρωταθλητή Floyd Patterson.

Ο Johansson ήταν μια πολύχρωμη φιγούρα στη Νέα Υόρκη καθώς εκπαιδεύτηκε για τον αγώνα. Αποφεύγοντας το μοναστικό πρόγραμμα εκπαίδευσης που ευνοείται από τον Patterson και άλλους μαχητές, ο Johansson εκπαιδεύτηκε στο θέρετρο Catskill του Grossingers. Δεν φαινόταν να προπονείται ιδιαίτερα σκληρά και τον έβλεπαν συχνά σε νυχτερινά σημεία με την ελκυστική κοπέλα του, Elaine Sloane, την οποία ζήτησε να βγει ενώ δούλευε για *το Sports Illustrated* .

Μπήκε στο ρινγκ στο Yankee Stadium στις 26 Ιουνίου 1959, ως αουτσάιντερ με 5–1.  Ο Johansson πέρασε τους δύο πρώτους γύρους της αναμέτρησης υποχωρώντας και κάνοντας ένα ελαφρύ τρύπημα αριστερά στον πρωταθλητή. Στον τρίτο γύρο, ο Γιόχανσον πέταξε ένα φαρδύ αριστερό γάντζο που ο Πάτερσον μπλόκαρε με το δεξί του χέρι.  Όταν απομάκρυνε το δεξί του χέρι από την προστατευτική του θέση peek-a-boo μπροστά από το πηγούνι του, ο Johansson τον τρύπησε με ένα κοντό δυνατό δεξί χέρι. Ο Πάτερσον κατέβηκε, σηκώθηκε με αστάθεια πόδια και στάθηκε όρθιος. Ο Γιόχανσον ακολούθησε το πλεονέκτημά του και έστειλε τον Πάτερσον έξι ακόμη φορές στο γύρο πριν ο αγώνας σταματήσει από τον διαιτητή Ruby Goldstein.   Ο Γιόχανσον γιόρτασε με την κοπέλα του και μέλλουσα σύζυγό του Μπίργκιτ Λούντγκρεν και την επόμενη μέρα ένας τίτλος σε εφημερίδα της Νέας Υόρκης εξέφραζε την έκπληξη της πόλης. Έγραφε: "Ingo - It's Bingo."  Όταν ο Γιόχανσον επέστρεψε στη Σουηδία, πέταξε με ένα ελικόπτερο, προσγειώθηκε στο κύριο γήπεδο ποδοσφαίρου στο Γκέτεμποργκ, την πατρίδα του, και επευφημήθηκε από 20.000 άτομα.  Εμφανίστηκε στο εξώφυλλο του *Sports Illustrated*, καθώς και στο εξώφυλλο του περιοδικού *Life* στις 20 Ιουλίου 1959, δίπλα στην Birgit. 

Ο Γιόχανσον ήταν ένας φανταχτερός πρωταθλητής – προπομπός των « Swinging Sixties ». Μια δημοσίευση ονόμασε τον Johansson "boxing's Cary Grant" και το 1960 εμφανίστηκε στην ταινία *All the Young Men* ως πεζοναύτης, δίπλα στους αστέρες Alan Ladd και Sidney Poitier. Όπου κι αν πήγαινε, στις ΗΠΑ ή στη Σουηδία, είχε μια όμορφη γυναίκα στο μπράτσο του, με τους παπαράτσι να τραβούν φωτογραφίες. 

Σε εκείνο το σημείο, ο συνταξιούχος πρωταθλητής βαρέων βαρών Rocky Marciano, ο οποίος καθόταν δίπλα στο ριγκ και είδε τον Johansson να χτυπά τον Patterson, σκέφτηκε μια πιθανή επιστροφή για έναν αγώνα πρωταθλήματος εναντίον του Johansson. Μπήκε σε ένα στρατόπεδο εκπαίδευσης, κρατώντας το χαμηλό προφίλ, αλλά εγκατέλειψε την ιδέα γιατί δεν μπορούσε να μπει στην κατάσταση που είχε προηγουμένως, νιώθοντας ότι ήταν πολύ μεγάλος για έναν αγώνα τίτλου. 

### Αργότερα καριέρα και συνταξιοδότηση

Ο Johansson, μόλις 29 ετών τότε, επέστρεψε στην Ευρώπη. Ανέκτησε το ευρωπαϊκό στέμμα από τον Ντικ Ρίτσαρντσον με ένα ΚΟ οκτώ γύρων στις 17 Ιουνίου 1962. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, ο Sonny Liston είχε κατακτήσει το στέμμα των βαρέων βαρών από τον Patterson, και οι προσπάθειες ήταν σε εξέλιξη για να ταιριάξουν τον Johansson με τον Liston.

Ο Γιόχανσον, ωστόσο, πολέμησε με τον τεχνικό βαρέων βαρών Μπράιαν Λονδίνο στις 21 Απριλίου 1963, σε έναν αγώνα 12 γύρων χωρίς τίτλο. Ο Γιόχανσον κέρδισε τους περισσότερους γύρους, αλλά σπάνια έριξε μια σοβαρή γροθιά με το δεξί χέρι, με εξαίρεση τον έβδομο γύρο, όταν ένα κοντό δεξί από τον Γιόχανσον έπληξε το Λονδίνο ( *Las Vegas Sun*, 22 Απριλίου 1963, σελ. 24). Στον 12ο γύρο, με τέσσερα δευτερόλεπτα να απομένουν στον αγώνα, ο Λονδίνο χτύπησε τον Johansson με ένα δυνατό δεξί χέρι που τον χτύπησε στην πλάτη. Ο Γιόχανσον σηκώθηκε στο μέτρημα των τεσσάρων, ακριβώς τη στιγμή που χτύπησε το κουδούνι για να τερματιστεί ο αγώνας. Ο Γιόχανσον ήταν τρελός, αλλά ήταν ο νικητής των πόντων. Η UPI σημείωσε τον αγώνα 11–1 υπέρ του Johansson ( *Las Vegas Sun*, 22 Απριλίου 1963, σελ. 24).

Την επόμενη μέρα, το πρωτοσέλιδο των εφημερίδων της Στοκχόλμης έδειχνε μια φωτογραφία του ζαλισμένου, να σκαρφαλώνει στα σχοινιά, με τίτλο «Ξύπνα Ίνγκο – Κέρδισες!». Αφού το είδε αυτό, έγραψε μια επιστολή στην Ευρωπαϊκή Ένωση Πυγμαχίας παραιτώντας τον τίτλο του και αποσύρθηκε από την πυγμαχία σε ηλικία 30 ετών.

Η ζωή μετά την πυγμαχία
-----------------------

 Το «Ingo the Champ», το χάλκινο άγαλμα του Γιόχανσον του Πίτερ Λίντε, αποκαλύφθηκε στη γενέτειρά του Γκέτεμποργκ το 2011, έξω από το στάδιο Ullevi όπου κέρδισε έναν αγώνα το 1958 εναντίον του Έντι Μάχεν.
Η Ingemar Johansson και ο Floyd Patterson έγιναν καλοί φίλοι που πετούσαν πέρα από τον Ατλαντικό για να επισκέπτονται ο ένας τον άλλον κάθε χρόνο.

Ο Γιόχανσον έκανε πολλές ταινίες στη Σουηδία και εμφανίστηκε ως πεζοναύτης στην ταινία για τον πόλεμο της Κορέας *All the Young Men* (1960). Στη δεκαετία του 1960, μαζί με άλλα επιχειρηματικά ενδιαφέροντα, ο Johansson συν-προώθησε κάρτες πυγμαχίας στη Σουηδία, συμπεριλαμβανομένων αρκετών με τον πρώην πρωταθλητή Sonny Liston (1966 και 1967). Στις 22 Απριλίου 1966, διοργάνωσε μια έκθεση πέντε γύρων με τον Ευρωπαίο πρωταθλητή βαρέων βαρών Karl Mildenberger για την πρώτη του συν-προώθηση. Είχε επίσης ένα ψαροκάικο και ένα μπαρ με το όνομα "Ingo's".

Μέχρι τη δεκαετία του 1970, διέμενε στο Pompano Beach της Φλόριντα, όπου ήταν ιδιοκτήτης ενός ξενοδοχείου. Έτρεξε σε μαραθώνιους (συμπεριλαμβανομένου του Μαραθωνίου της Νέας Υόρκης  και του Μαραθωνίου της Βοστώνης ) σε όλο τον κόσμο μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1980. Το 1985 ολοκλήρωσε τον Μαραθώνιο της Στοκχόλμης.

Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990, ο Johansson και ο Patterson παρακολουθούσαν συνέδρια πυγμαχίας και υπέγραφαν επίσης τα αυτόγραφά τους σε αναμνηστικά πυγμαχίας. Συνέχισαν να είναι φίλοι μέχρι που η εμφάνιση της νόσου του Αλτσχάιμερ ανίκανε και τους δύο. Πιστεύεται ότι η ασθένεια ήταν του τύπου που συνδέεται με την πυγμαχία, αν και η καριέρα του ήταν αρκετά σύντομη σε σύγκριση με ορισμένους πρωταθλητές. Στη δεκαετία του 1990, τα επιχειρηματικά ενδιαφέροντα του Johansson στη Σουηδία περιελάμβαναν αθλητικά ρούχα και μια ελαφριά μπύρα lager που ονομαζόταν "Hammer", που ονομάστηκε για την ικανότητά του στο punching.

Το 2000, η Σουηδική Ακαδημία Αθλητισμού επέλεξε τον Γιόχανσον ως τον τρίτο καλύτερο αθλητή της Σουηδίας του 20ου αιώνα, πίσω από τον σπουδαίο του τένις Björn Borg και τον σπουδαίο του αλπικού σκι Ingemar Stenmark. Το 2002, εισήχθη στο International Boxing Hall of Fame .

Έχοντας υποφέρει από τη νόσο του Αλτσχάιμερ και την άνοια από τα μέσα της δεκαετίας του 1990, ζούσε σε ένα γηροκομείο στο Kungsbacka ενώ η υγεία του επιδεινώθηκε. Στα τελευταία στάδια της ασθένειάς του, επανενώθηκε με τη δεύτερη σύζυγό του, Birgit, η οποία ήταν στο πλευρό του όταν πέθανε στις 30 Ιανουαρίου 2009, από επιπλοκές μετά από πνευμονία.   Τη στιγμή του θανάτου του, ήταν σε ηλικία 76 ετών ο γηραιότερος εν ζωή πρωταθλητής βαρέων βαρών. Ο Γιόχανσον παντρεύτηκε τρεις φορές  και έχει πέντε παιδιά.

Ρεκόρ επαγγελματικής πυγμαχίας
------------------------------

Πρότυπο:BoxingRecordSummary

1. ↑  According to the Swedish Tax Agency, Johansson was registered as Jens *Ingmar* Johansson.

1. ↑  «Johansson». *Forvo.com*.
2. ↑  Hoffer, Richard (9 February 2009) Ingemar Johansson 1932–2009.
3. ↑  Ingemar Johansson: Boxer who beat Floyd Patterson to win the world heavyweight title 3 February 2009.
4. ↑  Swedish National Championships – Stockholm – February 29 – March 2 1952.
5. ↑  «Login».. Ανακτήθηκε στις 24 June 2015.
6. 1 2  Sveriges Radio. «Ingemar Johansson – "The Champ"». Ανακτήθηκε στις 24 Ιουνίου 2015.
7. 1 2 3  New York Times – Johansson Retrieved 24 June 2015
8. ↑  «OBITUARY: Johansson confounded skeptics against Patterson». *Reuters*. 31 January 2009.. Ανακτήθηκε στις 24 June 2015.
9. 1 2 3  Ingemar Johansson, Who Beat Patterson for Heavyweight Title, Dies at 76 New York Times.
10. ↑  «Boxing News». *The Sweet Science*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Φεβρουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 24 Ιουνίου 2015.
11. ↑  Rocky Marciano – 1966 Australian TV interview
12. ↑  Amdur, Neil (21 October 1981). «JOHANSSON FINDING A NEW CHALLENGE». *New York Times*. .
13. ↑  «Ingemar Johansson Dies». *Boxing News 24*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 31 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 24 Ιουνίου 2015.
14. ↑  «Boxing legend Ingemar Johansson dead». *CBC News*. 31 January 2009.. Ανακτήθηκε στις 24 June 2015.