recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Αθηναϊκή ασημένια δραχμή, 454-404 π.Χ. βάρους 4.3 γραμμαρίων. Ένα τάλαντο ήταν ίσο με 6.000 δραχμές, το ισοδύναμο των 25.80 κιλών ασημίου.
Το **αττικό τάλαντο** (τάλαντο του αθηναϊκού προτύπου), επίσης γνωστό ως **Αθηναϊκό τάλαντο** ή **ελληνικό τάλαντο** (τάλαντον), είναι αρχαία μονάδα μέτρησης μάζας ίση με περίπου 26 χιλιόγραμμα, καθώς και μονάδα μέτρησης με αξία ίση με αυτό το ποσό καθαρού ασημιού. Το 2017, με βάση την αξία 547 δολάρια ανά κιλό, το ασημένιο τάλαντο αξίζει 14.113 δολάρια. Ήταν ισοδύναμο με 60 μνες, 6.000 δραχμές ή 36.000 οβολούς.

Κατά τη διάρκεια του Πελοποννησιακού Πολέμου, 200 κωπηλάτες μιας τριήρης πληρώνοντας με ένα τάλαντο κάθε μήνα, μια δραχμή, ή 4.3 γραμμάρια αργύρου ανά κωπηλάτη την ημέρα. Σύμφωνα με αναφορές μισθών για το 377 π.Χ. ένα τάλαντο άξιζε εννέα χρόνια εξειδικευμένης εργασίας. Αυτό αντιστοιχεί σε 2340 ημέρες εργασίας ή 111 γραμμάρια ασημιού ανά εργαζόμενο κάθε εργάσιμη ημέρα. Το 2004, ο μισθός ενός σύγχρονου ξυλουργού ήταν περίπου 25.060 δολάρια ετησίως ή 226.000 δολάρια για εννέα χρόνια εργασίας.

Το 1800, ο τεχνίτης ενός κτιρίου στην αστική Ευρώπη λάμβανε ημερήσιο μισθό 11.9 γραμμαρίων ασημιού την ημέρα, ή περίπου 0.49 δολάρια την μέρα. Βάσει του πληθωρισμού, αυτό αντιστοιχεί σε περίπου 6 δολάρια σε χρήματα του 2007. Αν υποθέσουμε ότι ένας ευρωπαίος εργάτης στο 1800 ήταν τόσο παραγωγικός όσο ένας στην αρχαία Ελλάδα, η αγοραστική δύναμη του τάλαντου στην αρχαιότητα ήταν περίπου ίση με 20.000 δολάρια στις αρχές του 21ου αιώνα. Η αληθοφάνεια αυτού του υπολογισμού επιβεβαιώνεται από το γεγονός ότι ένα τάλαντο ασημιού άξιζε 1.081 δολάρια το 1800, ισοδύναμο με 13.000 δολάρια με βάση τη προσαρμογή για το πληθωρισμό.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  The exact mass of a talent was 25.992kg. Herodotus, Robin Waterfield and Carolyn Dewald, *The Histories* (1998), p. 593.
2. ↑  «Money Metals charts». *Money Metals*.
3. ↑  Torr, Cecil. "Triremes", *The Classical Review,* Vol. 20, No. 2 (March 1906), p. 137.
4. ↑  Engen, Darel. "The Economy of Ancient Greece", EH.Net Encyclopedia, 2004.
5. ↑  See careers.stateuniversity.com/pages/240/Carpenter.html
6. ↑  Calculated from Robert Allen's "Wages New[*νεκρός σύνδεσμος*]", p. 36.
7. 1 2  Calculated from here Σφάλμα στο πρότυπο webarchive: Ελέγξτε την τιμή `|url=`. Empty..
8. 1 2  Calculated from here Σφάλμα στο πρότυπο webarchive: Ελέγξτε την τιμή `|url=`. Empty..
9. ↑  See also footnote one in "Life of Crassus", which calculates the value of a talent as $20,000 in 2004 money.
**Αντιδράσεις διπλής αντικατάστασης** ονομάζονται οι χημικές αντιδράσεις που πραγματοποιούνται ανάμεσα σε δύο ηλεκτρολύτες σε ένα υδατικό διάλυμα.

Απαραίτητη προϋπόθεση για να πραγματοποιηθεί μία αντίδραση διπλής αντικατάστασης είναι ένα από τα δύο προϊόντα της αντίδρασης να κατακάθεται ως ίζημα, να φεύγει στην ατμόσφαιρα ως αέριο ή να είναι ελάχιστα ιοντιζόμενη ένωση, δηλαδή να διίστανται σε πολύ μικρό ποσοστό.

Αν δεν ισχύει ο παραπάνω κανόνας, τότε η αντίδραση δεν πραγματοποιείται.

Η τελευταία περίπτωση εμφανίζεται σχεδόν αποκλειστικά στη διαδικασία της εξουδετέρωσης (οξύ + βάση → άλας + νερό) , κατά την οποία σχηματίζεται η ελάχιστα ιονιζόμενη ένωση Η2Ο (νερό). Για τις υπόλοιπες περιπτώσεις είναι απαραίτητο να γνωρίζουμε ποιες ουσίες κατακάθονται ως ιζήματα ή φεύγουν στην ατμόσφαιρα ως αέρια.

Αέρια
-----

HF (υδροφθόριο)

HCl (υδροχλώριο)

HBr (υδροβρώμιο)

HI (υδροϊόδιο)

H2S (υδρόθειο)

HCN (υδροκυάνιο)

SO2 (διοξείδιο του θείου)

CO2 (διοξείδιο του άνθρακα)

NH3 (αμμωνία)

Ιζήματα
-------

AgCl (χλωριούχος άργυρος)

AgBr (βρωμιούχος άργυρος)

AgI (ιωδιούχος άργυρος)

BaSO4 (θειϊκό βάριο)

CaSO4 (θειϊκό ασβέστιο)

PbSO4 (θειϊκός μόλυβδος)

  

Όλα τα ανθρακικά άλατα **εκτός** από τα εξής:

K2CO3 (ανθρακικό κάλιο)

Na2CO3 (ανθρακικό νάτριο)

(NH4)2CO3 (ανθρακικό αμμώνιο)

  

Όλα τα θειούχα άλατα **εκτός** από τα εξής:

K2S (θειούχο κάλιο)

Na2S (θειούχο νάτριο)

(NH4)2S (θειούχο αμμώνιο)

  

Όλα τα υδροξείδια των μετάλλων **εκτός** από τα εξής:

KOH (υδροξείδιο του καλίου)

NaOH (υδροξείδιο του νατρίου)

Ca(OH)2 (υδροξείδιο του ασβεστίου)

Ba(OH)2 (υδροξείδιο του βαρίου)

Δείτε επίσης
------------

* Αντιδράσεις απλής αντικατάστασης
* Άλας#Φυσικές - Μακροσκοπικές ιδιότητες των αλάτων
**Αντίδραση παρεμβολής** ονομάζεται κάθε χημική αντίδραση στην οποία τουλάχιστον ένα τμήμα ενός χημικού είδους διασπά ένα χημικό δεσμό και παρεμβάλλεται ανάμεσα στα άτομα που μετείχαν στο χημικό δεσμό. Για παράδειγμα:

{\displaystyle \mathrm {A+B-\Gamma {\xrightarrow {}}B-A-\Gamma } }

Ο όρος «αντίδραση παρεμβολής» αναφέρεται στο αποτέλεσμα της χημικής αντίδρασης και δεν ασχολείται με το μηχανισμό με τον οποίο πραγματοποιείται. Οι αντιδράσεις παρεμβολής παρατηρήθηκαν στην οργανική, στην ανόργανη και στην οργανομεταλλική χημεία. Στις περιπτώσεις που δεσμός στον οποίο παρεμβάλλεται το χημικό είδος (ή τμήμα του) είναι δεσμός μετάλλου - συναρμοτή, σε σύμπλοκο συναρμογής, οι αντιδράσεις παρεμβολής είναι οργανομεταλλικές στη φύση τους και περιλαμβάνουν δεσμό ανάμεσα σε (άτομο ή ιόν) μεταβατικού μετάλλου και σε άτομο άνθρακα ή υδρογόνου. Συνήθως ο όρος «αντίδραση παρεμβολής» αναφέρεται στις περιπτώσεις που ο αριθμός συναρμογής και η βαθμίδα οξείδωσης παραμένουν αμετάβλητοι. Όταν η αντίδραση αυτού του είδους είναι αντιστρέψιμη, η αντίστροφη αντίδραση ονομάζεται «αντίδραση αποβολής», ενίοτε και «αντίδραση απόσπασης».


|  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| {\displaystyle {\ce {{M-L}+{X-Y}->M-{\overset {\displaystyle Y \atop |}{X}}-L}}} | 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
|   |   |   |
|   |

 | **(1)** |

|  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| {\displaystyle {\ce {{M-L}+ {X-Y}-> M-X-Y-L}}} | 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
|   |   |   |
|   |

 | **(2)** |

Υπάρχουν δυο συνηθισμένες γεωμετρίες παρεμβολής, (1) και (2), όπως εικονίζονται παρά πάνω. Επιπρόσθετα, το παρεμβαλλόμενο τμήμα ή μόριο μπορεί να δρα ως πυρηνόφιλο ή ως ηλεκτρονιόφιλο ως προς το μεταλλικό σύμπλοκο.

Οργανική χημεία
---------------

Αντιδράσεις ομολόγωσης, όπως η αντίδραση ομολόγωσης του εστέρα Κοβάλσκι, παρέχουν απλά παραδείγματα της διεργασίας παρεμβολής στην οργανική σύνθεση. Στην αντίδραση Αρντ-Αϊστέρτ, μια ομάδα μεθυλένιου παρεμβάλλεται σε δεσμό καρβοξυλίου - άνθρακα καρβοξυλικού οξέος, σχηματίζοντας το επόμενο οξύ της ομόλογης σειράς.

Αναφορές και σημειώσεις
-----------------------

1. ↑  Bodie E. Douglas· Darl H. McDaniel· John J. Alexander (1994). *Concepts and Models of Inorganic Chemistry* (3η έκδοση). John Wiley & Sons, Inc. ISBN 978-0-471-62978-8.
2. 1 2  J.J. Alexander (1985). Hartley and Patai, επιμ. *The chemistry of the metal-carbon bond, vol. 2*. John Wiley & Sons.
3. ↑  Reddy, R. E.; Kowalski, C. J. (1993), «Ethyl 1-Naphthylacetate: Ester Homologation Via Ynolate Anions», *Org. Synth.* **71**: 146,  ; *Coll. Vol.* **9**: 426
4. ↑  Arndt, F.; Eistert, B. (1935). «Ein Verfahren zur Überführung von Carbonsäuren in ihre höheren Homologen bzw. deren Derivate» (στα Γερμανικά). *Ber. Dtsch. Chem. Ges.* **68** (1): 200–208. doi:10.1002/cber.19350680142.
5. ↑  Ye, T.; McKervey, M. A. (1994). «Organic Synthesis with α-Diazo Carbonyl Compounds». *Chem. Rev.* **94** (4): 1091–1160. doi:10.1021/cr00028a010.
Το βιτρεαί
Το **βιτρεαί** είναι παραδοσιακό επιδόρπιο του Βιτρέ στην Άνω-Βρετάνη της Γαλλίας. Η ονομασία αυτή προέρχεται από την περιοχή του Βιτρεαί και αντιστοιχεί στην χαϊδευτική ονομασία των κατοίκων της.

Προέλευση
---------

Δημιουργήθηκε από έναν παλιό αρτοποιό-ζαχαροπλάστη του Βιτρέ, τον Λουϊσιέ.

Παρουσίαση
----------

Είναι ένα γλυκό βασισμένο σε καραμελωμένα μήλα και αμύγδαλα, που συνδυάζεται με παντεσπάνι. Έχει μια ελαφριά γεύση αμυγδάλου. Η γαρνιτούρα του αποτελείται από ξανθιά καραμέλα, ανακατεμένη με βούτυρο και κρέμα γάλακτος όπου ψήνονται τα μήλα.

Έπειτα, από την στιγμή που η κρέμα θα είναι έτοιμη, το όλο μείγμα θα πρέπει να τοποθετηθεί με προσοχή σε ένα μπισκότο, το οποίο καλύπτεται από ένα άλλο. Στη συνέχεια, επάνω στο πάνω τμήμα περνιέται ασπράδι αυγού, καλύπτεται από άχνη ζάχαρη και αμύγδαλα εφιλέ τα οποία μπαίνουν στο γκριλ πριν από το σερβίρισμα.
Στην ελληνική και τη ρωμαϊκή μυθολογία με το όνομα **Ασκάνιος** είναι κυρίως γνωστός ο πρωτότοκος γιος του Τρωαδίτη ήρωα Αινεία και της Κρέουσας. Κατά την αρχαιότερη παράδοση, ο Ασκάνιος οδηγήθηκε μετά την άλωση της Τροίας από τον πατέρα του, μαζί με τη μητέρα του και τον παππού του έξω από την πόλη. Για ένα διάστημα ο Ασκάνιος βασίλευσε στην Προποντίδα και μετά επέστρεψε στην Τροία μαζί με τον Σκαμάνδριο, τον γιο του `Εκτορα, για να επανιδρύσουν την πόλη. Σύμφωνα με άλλη παράδοση, ο Ασκάνιος πήγε με τον Αινεία και τους Αινειάδες στην Ιταλία. Στα γερατειά του, κατά την εκδοχή αυτή, ο Αινείας πήρε τον γιο του και ξαναγύρισαν στην Τροία, όπου ο Αινείας βασίλευσε μέχρι τον θάνατό του, αφήνοντας μετά τον θρόνο στον Ασκάνιο.

Ο Βιργίλιος στην *Αινειάδα* ασχολείται αρκετά με τη νεαρή ηλικία του Ασκανίου. Για τα εφηβικά του χρόνια, διηγείται ότι πήρε μέρος στους αγώνες που έγιναν προς τιμή του παππού του, του Αγχίση. Από όλες τις περιγραφές, ο Ασκάνιος εμφανίζεται ως το χαϊδεμένο παιδί του πατέρα του, όσο και το αγαπημένο εγγόνι της γιαγιάς του, της θεάς Αφροδίτης. Στην Ιταλία ο Ασκάνιος, γνωστός και ως **Ίουλος** (βλ.λ.), ίδρυσε την Alba Longa, την οποία κυβέρνησε για πολλά χρόνια, ενώ μετά τον θάνατό του τον διαδέχθηκε ο ετεροθαλής αδελφός του, ο Σίλβιος.

Δείτε επίσης
------------

* Ο παραπάνω Ασκάνιος δεν αναφέρεται στα ομηρικά έπη. Αντιθέτως, στην *Ιλιάδα* αναφέρονται δύο άλλα πρόσωπα με το ίδιο όνομα να πολεμούν στο πλευρό των Τρώων κατά τον Τρωικό Πόλεμο: ο γιος του Ιπποτίωνα από τη Μυσία (Ν 792) και ένας Φρύγας από ομώνυμη περιοχή («Ασκανία») της Φρυγίας (Β 862).
* Ο αστεροειδής **12649 Ασκάνιος** (12649 Ascanios), που ανακαλύφθηκε το 1977 και ανήκει στην Τρωική Ομάδα, πήρε το όνομά του από αυτό το μυθικό πρόσωπο.

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 201
* Κρουσίου: *Λεξικόν Ομηρικόν*, διασκευή από την 6η γερμανική έκδ. υπό Ι. Πανταζίδου, έκδοση «Βιβλιεκδοτικά καταστήματα Αναστασίου Δ. Φέξη», Αθήνα 1901, σελ. 135
Η **Αττάλεια**, ήταν ρωμαϊκή πόλη της αρχαίας Λυδίας, πρώην επισκοπή και σήμερα είναι λατινική καθολική τιτουλάρια επισκοπή.

Ιστορία
-------

Η Αττάλεια αρχικά ονομαζόταν *Aγρόειρα* ή *Aλλόειρα*.  Η Αττάλεια ήταν αρκετά σημαντική στη ρωμαϊκή επαρχία της Λυδίας, ώστε να γίνει επισκοπή της Μητροπολιτικής Αρχιεπισκοπής της πρωτεύουσας των Σάρδεων και να κόβει νομίσματα.  Κι όμως έμελλε να ξεθωριάσει.

Τιτουλάρια επισκοπή
-------------------

Η επισκοπή αναστηλώθηκε ονομαστικά το 1933.

Είναι κενή, αφού είχε έναν μόνο υφιστάμενο κατώτερο (επισκοπικό) βαθμό:

* Κάρλο-Μαρία-Τζουζέππε ντε Φορνάρι (1730.12.11 – ;), ως επίτιμος· πρώην Επίσκοπος Aléria (1713.01.30 – 1715.02.20), Επίσκοπος Albenga (Ιταλία) (1715.02.20 – 1730.12.11).

Δείτε επίσης
------------

* Καθολική Εκκλησία στην Τουρκία

Βιβλιογραφία
------------

* Smith, William, ed. (1854–1857). "Attaleia". Dictionary of Greek and Roman Geography. London: John Murray.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  (Αρχαία Ελληνικά) Στέφανος ο Βυζάντιος. «*Εθνικά*». Εθνικά. ***s.v.* Ἀττάλεια**.
2. ↑
Οι **ασκοπαριίδες** (λατινική και επιστημονική ονομασία *Ascopariidae*) είναι οικογένεια μικρών ζώων που μοιάζουν πολύ με πεπλατυσμένα σκουλήκια (*πλατυέλμινθες*), αλλά ανήκουν σε τελείως διαφορετικό κλάδο των ζώων (ανήκουν στην *υπερσυνομοταξία* δευτεροστόμια, ενώ οι πλατυέλμινθες είναι πρωτοστόμια).. Οι ασκοπαριίδες είναι η μία από τις δύο μόλις οικογένειες της τάξεως και ομοταξίας νημερτοδερμάτια (η άλλη οικογένεια είναι οι νημερτοδερματίδες). Τα σκουληκάκια που ανήκουν στις ασκοπαριίδες έχουν μήκος της τάξεως του ενός χιλιοστού του μέτρου.

Γένη και είδη
-------------

### Γένος *Ascoparia*

Περιλαμβάνει τα εξής δύο είδη:

* *Ascoparia neglecta*, Sterrer, 1998
* *Ascoparia secunda*, Sterrer, 1998

### Γένος *Flagellophora*

Περιλαμβάνει μόνο ένα είδος, το:

* *Flagellophora apelti*, Faubel & Dorjes 1978

Παραπομπές
----------

1. ↑  Encyclopedia of Life www.eol.org
Ο **Ασκάν ή Ασκάνης** *(Άσκάν)* ήταν βυζαντινός στρατηγός, Ουνικής καταγωγής, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του αυτοκράτορα Ιουστινιανού Α΄(527-565).

Αναφέρεται πρώτη φορά τον Ιούνιο του 530 στην Μάχη του Δάρας όπου διέταξε, δίπλα στον Σίμμα, 600 Ούννους ιππείς υπό τις διαταγές του Βελισάριου. Το 531 σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια της μάχης του Καλλίνικου στις 19 Απριλίου.

Η ετυμολογία του ονόματός του είναι αβέβαιη. Προτάθηκε ότι έχει ιρανική προέλευση, που προέρχεται από τον Ashkan, ο πρόγονος των Πάρθων βασιλιάδων. Έχει επίσης προταθεί ότι έχει Τουρκική προέλευση και ότι η ανοικοδόμησή του θα ήταν \* as-qan, αλλά και πάλι είναι αβέβαιο.

Παραπομπές
----------

1. ↑   Martindale 1992, p. 133.
2. ↑   Maenchen-Helfen 1973, p. 413.

Πηγές
-----

* Maenchen-Helfen, Otto J. (1973). The World of the Huns: Studies in Their History and Culture. Berkeley, Los Angeles e Londres: University of California Press. ISBN 9780520015968
* Martindale, John R.; Jones, Arnold Hugh Martin; Morris, John (1992). «Aigan». The Prosopography of the Later Roman Empire - Volume III, AD 527–641. Cambridge e Nova Iorque: Cambridge University Press. ISBN 0-521-20160-8
Γενικά **απορρόφηση** χαρακτηρίζεται η διαδικασία με την οποία ενέργεια ή ύλη εισέρχεται σ΄ ένα σύστημα ενεργό ή παθητικό. Για παράδειγμα το σύστημα απορρόφησης θρεπτικών ουσιών από το αίμα, μέσω του εντέρου των ζώων, ή η διαδικασία με την οποία η χλωροφύλλη απορροφά το φως για τη λειτουργία της φωτοσύνθεσης.

Στη φυσική
----------

Ο όρος *απορρόφηση ενέργειας* χρησιμοποιείται μόνο στη περίπτωση απορρόφησης ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας από ένα σώμα. Αναφέρεται στη διαδικασία κατά την οποία η ενέργεια ενός φωτονίου απορροφάται από ένα άλλο σωματίδιο, για παράδειγμα ένα άτομο του οποίου τα ηλεκτρόνια σθένους μεταβαίνουν από μια ενεργειακή στάθμη σε κάποια υψηλότερη, απορροφώντας την ενέργεια του, το οποίο έτσι εξαφανίζεται. Τα σωματίδια αυτά, μπορούν να χάσουν την απορροφούμενη ενέργεια είτε μέσω ανταλλαγής θερμότητας είτε λόγω ακτινοβολίας. 

* Αυτή η απορρόφηση ενέργειας μετράται με τη μέθοδο της φασματοσκοπίας.

Στη χημεία
----------

Αντίθετα η απορρόφηση στη Χημεία αποτελεί ιδιότητα των χημικών ουσιών κατά την οποία μια ουσία απορροφάται εξ ολοκλήρου από μια άλλη. Ακριβώς όπως το φαινόμενο που παρουσιάζει ο σπόγγος όταν "ρουφάει" το νερό. Είδος αυτής της απορρόφησης (της ύλης) είναι η εφίζηση.

Δείτε επίσης
------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **απορρόφηση**  |

* Απορροφητικότητα
* Φάσμα απορρόφησης
* Φάσμα ενέργειας
* Προσρόφηση (προς σύγκριση)

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Έννοιες της οργανικής χημείας |
| --- |
|  |
| Σχετικοί γενικοί όροι | 
Οργανική ένωση  · Οργανική αντίδραση  · Οργανική σύνθεση  · Ονοματολογία οργανικών ενώσεων  · Φασματοσκοπία  · Στερεοχημεία  · Ομοιοπολικός δεσμός |
|  |
| Διαχωρισμός και καθαρισμός οργανικών ενώσεων | 
Ανακρυστάλλωση  · Εξάχνωση και απόθεση  · Απόσταξη  · Αζεοτροπικό μίγμα  · Χρωματογραφία  · Προσρόφηση  · Απορρόφηση  · Εκχύλιση |
|  |
| Ταξινόμηση οργανικών ενώσεων | 
Χαρακτηριστική ομάδα  · Αρωματικότητα  · Αντιαρωματικότητα |

 |
Η '*Βελγική Αποικιακή Αυτοκρατορία* αποτελούταν από το Βασίλειο του Βελγίου και τις υπερπόντιες κτήσεις του στην Αφρικανική και Ασιατική Ήπειρο, με πρωτεύουσα τις Βρυξέλλες.

Ιστορία
-------

Το Βέλγιο απέκτησε την ανεξαρτησία του μόλις το 1832 και παρά την εύκολη πρόσβαση της χώρας στον Ατλαντικό, το Βέλγιο δεν επεδίωξε καμία αποικία. 

Το 1885 στη Διάσκεψη του Βερολίνου Ο Βασιλίας Λεοπόλδος Β' του Βελγίου έπεισε τις Μεγάλες Δυνάμεις της Ευρώπης να του δωθεί το ανεξερεύνητο Κονγκό ως η Ελεύθερη Πολιτεία του Κονγκό. Η Πολιτεία αυτή δεν άνηκε στην Βελγική Κυβέρνηση, αλλά ήταν προσωπική ιδιοκτησία του Βασιλιά Λεοπόλδου. 

Οι αυτόχθονοι πληθυσμοί της αποικίας αντιμετωπίζονται άσχημα. Οι Βέλγοι αποικιοκράτες εκμεταλλεύονται τους Αφρικανούς υπό την επίβλεψη του Λεοπόλδου τόσο άσχημα, που οι υπόλοιπες αποικιακές δυνάμεις πιέζουν τον Λεοπόλδο να σταματήσει τις βιοπραγίες. 

Το 1907 το Βέλγιο αποκτά μια παραχώρηση στην παραλιακή πόλη Τιαντζίν στην Κινα. 

Το 1908 η βελγική κυβέρνηση αποκτά τον επίσημο έλεγχο του Κονγκό, δημιουργώντας την αποικία του Βελγικού Κονγκ'ο. Η εκμετάλλευση των αυτοχθόνων σταδιακά φθίνει.

Η βελγική κυριαρχία στο Κονγκό βασιζόταν στην «αποικιακή τριάδα» (trinité coloniale) των κρατικών, ιεραποστολικών και ιδιωτικών εταιρικών συμφερόντων. Το προνόμιο των εμπορικών συμφερόντων του Βελγίου σήμαινε ότι μεγάλος αριθμός κεφαλαίων έπεσε στο Κονγκό και ότι οι μεμονωμένες περιφέρειες εξειδικεύτηκαν. Σε πολλές περιπτώσεις, τα συμφέροντα της κυβέρνησης και των ιδιωτικών επιχειρήσεων συνδέθηκαν στενά και το κράτος βοήθησε τις εταιρείες να σπάσουν τις απεργίες και να άρουν άλλα εμπόδια που έθεσε ο αυτόχθονος πληθυσμός. Η αποικία χωρίστηκε σε ιεραρχικά οργανωμένες διοικητικές υποδιαιρέσεις και διεξήχθη ομοιόμορφα σύμφωνα με μια σειρά «ιθαγενών πολιτικών» (politique indigène). Αυτό έρχεται σε αντίθεση με την πρακτική της βρετανικής και της γαλλικής αποικιακής πολιτικής, η οποία γενικά ευνοούσε τα συστήματα έμμεσης κυριαρχίας, διατηρώντας τους παραδοσιακούς ηγέτες σε θέσεις εξουσίας υπό αποικιακή εποπτεία.

Με το τέλος του Πρώτου Παγκόσμιου Πόλεμου το Βέλγιο αποκτά τον έλεγχο των γερμανικών αποικιών Ρουάντα και Μπουρούντι. Σχετική ειρήνη κυριαρχεί στις αποικίες μεχρι και τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Το Βέλγιο θα κατακτηθεί από τη Γερμανία όμως οι αποικίες του στην Αφρική θα συνεχίσουν να υφίστανται σε όλη τη διάρκεια του πολέμου.

Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1950, το βελγικό Κονγκό γνώρισε εκτεταμένη αστικοποίηση και η αποικιακή διοίκηση ξεκίνησε διάφορα αναπτυξιακά προγράμματα με στόχο να καταστήσει το έδαφος "μοντέλο αποικίας". Ένα αποτέλεσμα έβλεπε την ανάπτυξη μιας νέας μεσαίας τάξης Ευρωπαίων "Αιγλουέζ" στην Ευρώπη. Μέχρι τη δεκαετία του 1950 το Κονγκό είχε μισθολογικό εργατικό δυναμικό δύο φορές μεγαλύτερο από αυτό σε οποιαδήποτε άλλη αφρικανική αποικία.

Το 1960 το Βελγικό Κονγκό γίνεται ανεξάρτητο και Η Ρουαντα-Μπουρουντι το 1962. Με την ανεξαρτησία των αποικιών αυτών η Βελγιακή Αποικιακή Αυτοκρατορία έρχεται στο τέλος της.
Αφροδίτη του Βίλλεντορφ
Ως **αρχαιολογία του φύλου** εννοείται εκείνη η μέθοδος μελέτης κοινωνιών του παρελθόντος μέσω του υλικού πολιτισμού τους, που εξετάζει κριτικά την κοινωνική κατασκευή των ταυτοτήτων και των σχέσεων των φύλων. Το φύλο γίνεται συνήθως κατανοητό ως πολιτισμική ερμηνεία της σεξουαλικής διαφοράς και συνεπώς οι ιδιότητές του μπορεί να είναι αντικρουόμενες, μεταβλητές και σωρευτικές, εξαρτώμενες από προσωπικές και ιστορικές συνθήκες. Η σχετική αρχαιολογική μελέτη σε κοινωνίες του παρελθόντος είναι σχετικά νέα τάση στην αρχαιολογία και περιλαμβάνει διακριτές παραδόσεις στην πρακτική της που προέρχονται κυρίως από τη φεμινιστική θεωρία, η οποία αναπτύχθηκε στα τέλη της δεκαετίας του '60

Αντλώντας από τα σύγχρονα στερεότυπα φύλου, οι αρχαιολόγοι θεωρούν ότι υφίσταται μακροχρόνια πολιτισμική συνέχεια των ρόλων των φύλων, μια γραμμική εξέλιξη που συνδέεται εγγενώς με τις βιολογικές λειτουργίες γυναικών και ανδρών. Η κατάρρευση, ωστόσο, αυτής της δυαδικής κατηγοριοποίησης υπήρξε επιβλητική για την αρχαιολογία. Ακόμη και δυαδική ταξινόμηση του βιολογικού φύλου μπορεί να αποδειχθεί προβληματική και γίνεται αντιληπτή ιστορικά σύμφωνα με ιατροθρησκευτικά μοντέλα φυσιολογίας.

Παραπομπές σημειώσεις
---------------------

1. ↑  Joyce, Rosemary A. (2017). *The past is a foreign country*. 2 Park Square, Milton Park, Abingdon, Oxon: Routledge. σελίδες 59–66. ISBN 978-0-415-78386-6.
2. ↑  Gilchrist, Roberta (1999). *Gender and Archaeology: Contesting the Path*. London: Taylor & Francis. σελ. 4-5. ISBN 0-203-00797-2.
3. ↑  Laqueur, T. W. (1990). *Making Sex: Body and Gender from the Greeks to Freud*. Cambridge MA: Harvard University Press. σελ. 243. ISBN 0-674-54355-6.

Βιβλιογραφία
------------

* Gilchrist, Roberta (1999). *Gender and Archaeology: Contesting the Path*. London: Taylor & Francis. ISBN 0-203-00797-2.
* Joyce, Rosemary A. (2017). *The past is a foreign country*. 2 Park Square, Milton Park, Abingdon, Oxon: Routledge. ISBN 978-0-415-78386-6.
* Laqueur, T. W. (1990). *Making Sex: Body and Gender from the Greeks to Freud*. Cambridge MA: Harvard University Press. ISBN 0-674-54355-6.
Ο **Αχιλλέας Μάγρας** ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως αμυντικός και έγινε γνωστός με την ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης, παίζοντας από το 1938 μέχρι το 1948.

Καριέρα
-------

Ο Μάγρας έκανε την εμφάνιση του με την βασική ενδεκάδα του Άρη την σεζόν 1938-39, όταν οι "κίτρινοι" κατέλαβαν την δεύτερη θέση για το πρωτάθλημα βορείου ομίλου, ενώ κατέκτησε το κύπελλο Χριστουγέννων, κερδίζοντας τον Απόλλωνα Αθηνών και τον ΠΑΟΚ.

Την επόμενη σεζόν, υπήρξε βασικό στέλεχος του Άρη στους αγώνες του πρωταθλήματος Θεσσαλονίκης και συμμετείχε στον ημιτελικό του κυπέλλου Ελλάδας εναντίον της ΑΕΚ, όπου οι "κίτρινοι" κέρδισαν με 3-0 στον δεύτερο επαναληπτικό. Ακολούθησε η ήττα του Άρη στον τελικό από τον Παναθηναϊκό με 3-1, με τον Μάγρα εκτός αποστολής.

Μετά το τέλος του πολέμου, επέστρεψε στη ομάδα του Άρη, συμμετέχοντας στους αγώνες του πρωταθλήματος Θεσσαλονίκης, βοηθώντας τους "κίτρινους" να κατακτήσουν τον τοπικό τίτλο. Ο Μάγρας δεν συμμετείχε στην τελική φάση του πανελλήνιου πρωταθλήματος, όπου ο Άρης κατέκτησε τον τρίτο του τίτλο ξεπερνώντας τα εμπόδια της ΑΕΚ και του Ολυμπιακού.

Τις δύο επόμενες χρονιές συμμετείχε σε μεγάλο μέρος των αγώνων του Άρη, πριν κρεμάσει τα παπούτσια του το καλοκαίρι του 1948.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Άγγελος Καριπίδης, *Άρης 1914-2002. Οι μεγάλες στιγμές της ιστορικής ομάδος*, σελ. 69, University Studio Press, Θεσσαλονίκη 2003. ISBN 960-12-1189-6, ISBN-13 978-960-12-1189-3
2. ↑  «Ίσως η πιο εκπληκτική φωτογραφία σχετικά με τον Άρη | aris.re». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Απριλίου 2015. Ανακτήθηκε στις 26 Μαΐου 2015.
3. ↑  «Οι οκτώ τελικοί Κυπέλλου του Άρη - Άρης - SPORT 24». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Αυγούστου 2015. Ανακτήθηκε στις 26 Μαΐου 2015.
4. ↑  Το πρώτο μεταπολεμικό | AllAboutARIS.com[*νεκρός σύνδεσμος*]

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Βασίλης [άγνωστο επίθετο], *Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ...Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό*, αυτοέκδοση, 2014. ISBN 978-960-93-5927-6
* Μαγράς Αχιλλέας | aris.re
Συντεταγμένες: 38°27′10″N 20°38′42″E﻿ / ﻿38.45278°N 20.64500°E﻿ / 38.45278; 20.64500

Η **Αρχαιολογική Συλλογή Σταυρού Ιθάκης** είναι αρχαιολογικό μουσείο στο χωριό του Σταυρού, στο νησί της Ιθάκης, στην Ελλάδα. Στεγάζει τέχνεργα χρονολογούμενα από την περίοδο της προϊστορίας, καθώς και την περίοδο της αρχαιότητας, τα οποία ανευρέθηκαν εντός του βόρειου τμήματος του νησιού.

Το μουσείο δημιουργήθηκε το 1933 με απώτερο σκοπό την φιλοξενία ευρημάτων προερχόμενων από αρχαιολογικές ανασκαφές τις οποίες πραγματοποιούσε η Βρετανική Σχολή Αθηνών. Το κτίριο του μουσείο βρίσκεται σε κοντινή απόσταση βόρεια του χωριού, ενώ διαθέτει έναν εκθεσιακό χώρο. Το κτίριο του μουσείου ανακαινίστηκε το 1998. Το 2015, υπέστη ζημιές κατά τη διάρκεια σεισμού, ενώ άνοιξε εκ νέου στο κοινό το 2016, έπειτα από προηγούμενες εργασίες αναστήλωσης. Παράλληλα, στο νησί εδρεύει και το Αρχαιολογικό Μουσείο Ιθάκης.

Συλλογές
--------

Οι συλλογές του μουσείου περιλαμβάνουν τέχνεργα χρονολογούμενα από την πρώιμη περίοδο του ορείχαλκου, πιο συγκεκριμένα από την 2η χιλιετία π.Χ. έως τη ρωμαϊκή περίοδο. Τα αρχαιολογικά ευρήματα προέρχονται, κυρίως, από τον χρονολογούμενο από την πρώιμη περίοδο του ορείχαλκου οικισμό επί του λόφου της Πιλικάτας, όπου και βρίσκεται το κτίριο του μουσείου, από τον χρονολογούμενο από την μυκηναϊκή περίοδο οικισμό των Τριών Λαγκάδων, από ταφικά μνημεία χρονολογούμενα από την κλασική και την ελληνιστική περίοδο στην ευρύτερη περιοχή του χωριού του Σταυρού, καθώς και στο σπήλαιο του Λοΐζου, τα οποία χρονολογούνται από την μυκηναϊκή και τη ρωμαϊκή περίοδο, ενώ, παράλληλα, φαίνεται πως η συγκεκριμένη τοποθεσία αποτελούσε τόπο λατρείας του Οδυσσέα. Ως το σημαντικότερο εκ των αρχαιολογικών ευρημάτων του μουσείου θεωρείται άγαλμα γυναίκας χρονολογούμενο από τον 2ο αιώνα π.Χ. το οποίο ανευρέθηκε εντός του σπηλαίου και φέρει επιγραφή «*ΕΥΧΗΝ ΟΔΥCCEI*» (μτφ. «προσευχή υπέρ Οδυσσέως»).

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  «Σταυρού Ιθάκης Αρχαιολογική Συλλογή: Περιγραφή». *Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Αυγούστου 2020. Ανακτήθηκε στις 1 Σεπτεμβρίου 2020.
2. ↑  (Αγγλικά) «Archaeological Collection of Stavros». *Wonder Greece*. Ανακτήθηκε στις 1 Σεπτεμβρίου 2020.
3. 1 2  «Αρχαιολογική Συλλογή Βορείου Ιθάκης». *TerraBook*. Ανακτήθηκε στις 1 Σεπτεμβρίου 2020.
4. ↑  (Αγγλικά) «Stavros Archaeological Museum». *Lonely Planet*. Ανακτήθηκε στις 1 Σεπτεμβρίου 2020.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Αρχαιολογική Συλλογή Σταυρού Ιθάκης στο Wikimedia Commons
Στην Αρχαία ελληνική μυθολογία η **Αραιθυρέα** ήταν κόρη του Άραντα, αυτόχθωνα κατοίκου της Πελοποννήσου που οικοδόμησε την πόλη Αραιθυρέα, την αρχαιότερη πόλη της Φλειούντας. Η Αραιθυρέα είχε ειδικότητα στις πολεμικές τέχνες, είχε έναν αδελφό τον Αορίς, σύζυγος της ήταν ο Διόνυσος και γιος της ο Φλίας που μετονόμασε την πόλη σε Φλειούς. Ο Παυσανίας αναφέρει ότι τα μνημεία της Αραιθυρέας και του αδελφού της υπήρχαν στην εποχή του σε στρογγυλούς πυλώνες. Ο λαός της Φλειούς πριν καθιερωθούν τα μυστήρια της Δήμητρας λάτρευε τον Άρας και τα δύο του παιδιά με τα πρόσωπα στραμμένα στα μνημεία τους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Όμηρος, Ιλιάδα, 2.571
2. ↑  Στράβων, 8 σ. 382
3. ↑  Παυσανίας, Β΄. 12. §§ 4–6

Πηγές
-----

* Homer, The Iliad with an English Translation by A.T. Murray, Ph.D. in two volumes. Cambridge, MA. Harvard University Press; London, William Heinemann, Ltd. 1924.
* Homer, Homeri Opera in five volumes. Oxford, Oxford University Press. 1920.
* Pausanias, Description of Greece with an English Translation by W.H.S. Jones, Litt.D. and H.A. Ormerod, M.A. in 4 Volumes. Cambridge, MA, Harvard University Press; London, William Heinemann Ltd. 1918.
* Pausanias, Graeciae Descriptio. 3 vols. Leipzig, Teubner. 1903.
* Strabo, The Geography of Strabo. Edition by H.L. Jones. Cambridge, Mass.: Harvard University Press; London: William Heinemann, Ltd. 1924.
* Strabo, Geographica edited by A. Meineke. Leipzig: Teubner. 1877.
Ο Βόρτιγκερν και η Ροβένα, έργο του Ουίλιαμ Χάρβεϊ.
Ο **Βόρτιγκερν** (παλαιά ουαλικά: *Guorthigirn*, *Guorthegern,* ουαλικά: *Gwrtheyrn,* παλαιά αγγλικά: *Wyrtgeorn,* παλαιά βρετονικά: *Gurdiern*, *Gurthiern,* ιρλανδικά: *Foirtchern,* λατινικά: *Vortigernus*, *Vertigernus*, *Uuertigernus*, κλπ.), αναφερόμενος επίσης ως **Βόρτιγκερ**, **Βόρτιγκαν**, **Βέρτιγκερν** και **Βόρτιγκεν**, ήταν πολέμαρχος του 5ου αιώνα στη Βρετανία, γνωστός ίσως ως βασιλιάς των Βρετανών ή τουλάχιστον υποτιθέμενος ως τέτοιος στα γραπτά του Βέδα. Ωστόσο, η ύπαρξή του αμφισβητείται από τους μελετητές και οι πληροφορίες για αυτόν είναι ομιχλώδεις.

Μπορεί να ήταν ο «*superbus tyrannus*» που λέγεται ότι κάλεσε τον Χένγκιστ και την Χόρσα να τον βοηθήσουν να πολεμήσει τους Πίκτους και τους Σκώτους. Ωστόσο αυτοί εξεγέρθηκαν, σκοτώνοντας τον γιο του και σχηματίζοντας το Βασίλειο του Κεντ. Λέγεται ότι κατέφυγε στη Βόρεια Ουαλία και ότι ο τάφος του ήταν στο Ντύφεντ ή στη Χερσόνησο του Λυν. Ο Γκίλντας αργότερα δυσφήμησε τον Βόρτιγκερν για την εσφαλμένη κρίση του και τον κατηγόρησε επίσης για την απώλεια της Βρετανίας. Αναφέρεται στην αρχή της γενεαλογίας των πρώτων Βασιλέων του Πάουις.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 33372249
* LCCN: n83122705

 |

 |
Αυτό το λήμμα αφορά τον εδώδιμο καρπό.  Για άλλες χρήσεις, δείτε: Αχλάδι (αποσαφήνιση).  
Αχλάδια
Το **αχλάδι** είναι ο καρπός της αχλαδιάς.

Έχει σχήμα μακρύ και στενεύει στο άκρο που βρίσκεται το κοτσάνι ενώ είναι φαρδύ στο κάτω μέρος. Υπάρχουν και ποικιλίες αχλαδιών με σχήμα μήλου.
Τα αχλάδια εξωτερικά έχουν χρώμα ανοιχτό πράσινο, πρασινοκίτρινο, κιτρινωπό, ελαφρύ κίτρινο, πράσινο με κόκκινο ανάλογα με την ποικιλία.

Εσωτερικά η σάρκα τους είναι συνήθως λευκή πιο μαλακή από τα μήλα και πιο γλυκιά.

Υπάρχουν αρκετές ποικιλίες αχλαδιών. Στην Ελλάδα οι κυριότερες είναι η **κρυστάλλια** που το βάρος του κάθε αχλαδιού είναι από 100-130 γραμμάρια. Το χρώμα τους είναι κιτρινοπράσινο και η σάρκα τους λευκή.

Οι περίφημες **κοντούλες**, με μέτριου μεγέθους καρπό 60-90 γραμμαρίων. Ελαφρύ πράσινου χρώματος εξωτερικά, με θαυμάσιο άρωμα και γεύση. Δεν βρίσκονται εύκολα στις αγορές και η τιμή τους είναι λίγο τσουχτερή. Είναι ευαίσθητες στη μεταφορά τους.

Τα **βουτυράτα**, με χρώμα κιτρινωπό εξωτερικά, αρκετά μεγάλα αχλάδια 120-160 γραμμάρια βάρος. Η σάρκα τους είναι μαλακή και η γεύση τους γλυκιά ελαφρώς βουτυράτη.

Τα αχλάδια μαζεύονται πριν ωριμάσουν καλά αλλά σε τέτοιο στάδιο ώστε στη συνέχεια η ωρίμανση να γίνει χωρίς να αλλοιωθεί η γεύση και το χρώμα τους.

Τρώγονται νωπά, γίνονται κομπόστες, χρησιμοποιούνται στη ζαχαροπλαστική, γίνονται μαρμελάδες.
Περιέχουν βιταμίνη C, ασβέστιο, νιασίνη, βιταμίνη Β6, φώσφορο και κάλιο.

Η Ιταλία έχει τη μεγαλύτερη παραγωγή στον κόσμο. Ακολουθούν η Γαλλία, η Ιαπωνία και η Κίνα. Η Ελλάδα έχει την 6η θέση στην Ευρώπη με 140.000 τόνους ετησίως.

Δείτε επίσης
------------

* Αχλαδιά

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **αχλάδι**  |

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Αχλάδι** |

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85099008
* GND: 4006940-0

 |

 |
Σχήματα φρούτων φτιαγμένα από μάρτσιπαν.
Η **αμυγδαλόπαστα** ή **μάρτσιπαν** (γερμ. *Marzipan*) είναι γλύκισμα, που παρασκευάζεται από μια εύπλαστη πρώτη ύλη (πάστα), η οποία προέρχεται από αμύγδαλα. Η ποιότητα είναι αντιστρόφως ανάλογη του ποσοστού ζάχαρης (άχνης κατά κανόνα) που προστίθεται. Συνήθως το απλό μάρτσιπαν έχει 50% περιεκτικότητα σε αμύγδαλο και 50% ζάχαρη, το ποιοτικό μάρτσιπαν (*Edelmarzipan*) τουλάχιστον αναλογία 70/30, ενώ η κορυφαία ποιότητα αποτελείται από 100% αμύγδαλα. Μπορούν να προστεθούν άλλα υλικά για μεταβολή του χρώματος ή της γεύσης, όπως φυστίκι Αιγίνης (στα διάσημα *Mozartkugeln*) ή ροδόνερο αντίστοιχα.

Στη σημερινή του μορφή προέρχεται από τις γερμανικές πόλεις της Βαλτικής. Ειδικά το Λύμπεκ είναι γνωστό για το *Lübecker Marzipan*, ένα προϊόν με αναλογία αμυγδάλου και ζάχαρης 90/10.

Η λέξη "μάρτσιπαν" προέρχεται από την ιταλική λέξη "marzapane", όμως για την περαιτέρω καταγωγή του ονόματος υπάρχουν διάφορες θεωρίες, από την ελληνική λέξη *μάζα*, μέχρι τη λατινική *Marci Panis* (το ψωμί του Μάρκου) και την περσική *μαρσάμπαν*.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **αμυγδαλόπαστα**  |

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Αμυγδαλόπαστα** |


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85081780
* GND: 4168989-6

 |

 |
Το πρώτο τεύχος του "Μικρού Ήρωος"
Ο **Βύρων Απτόσογλου** (γνωστός και ως "Byron", Κωνσταντινούπολη, Τουρκία, 1923 - 26 Σεπτεμβρίου 1990) ήταν Έλληνας σχεδιαστής και εικονογράφος του οποίου δουλειές περιέχονται σε κάθε είδους έντυπο που κυκλοφόρησε στην Ελλάδα κατά το δεύτερο ήμισυ του εικοστού αιώνα.
Απόφοιτος της Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών της Αθήνας, εργάσθηκε ως ζωγράφος και γλύπτης αλλά έγινε πασίγνωστος ως καλλιτέχνης εικονογραφημένων εκδόσεων και θεωρείται από τους πρωτεργάτες του ελληνικού κόμικς.

Ξεκίνησε να εργάζεται ως εικονογράφος με την έναρξη της δεκαετίας του '50 και συνεργάσθηκε στενά με τον εκδότη Στέλιο Ανεμοδουρά δημιουργώντας τον "Υπεράνθρωπο", ένα χαρακτήρα βασισμένο στα Αμερικανικά πρότυπα των υπερηρώων. Τρία χρόνια μετά (1953) η εντατική συνεργασία τους προσέφερε το εβδομαδιαίο περιοδικό ανάγνωσμα "Μικρός Ήρως" του οποίου η έκδοση διήρκεσε έως και το 1968, ενώ την επόμενη τριετία η ιστορία μεταφέρθηκε σε 15μερο έντυπο πλήρους εικονογράφησης (κόμικς), στο οποίο ο Απτόσογλου ήταν πάλι ο κύριος σχεδιαστής. Με τον Ανεμοδουρά ως συγγραφέα τους, ο Βύρων Απτόσογλου δημιούργησε οκτώ πρωτότυπες ελληνικές ιστορίες του Ιταλικής προέλευσης χαρακτήρας κόμικς Μπλεκ, οι οποίες δημοσιεύθηκαν στο ομότιτλο, εβδομαδιαίο και στο μηνιαίο ("Μεγάλος Μπλεκ") περιοδικό.

Τις δεκαετίες του '70 και '80 ήταν τακτικός συνεργάτης στο εβδομαδιαίο περιοδικό Ρομάντσο, όπου και δημοσίευσε εκατοντάδες σχέδιά του, ιστορικού, κυρίως χαρακτήρα (συνήθως συνόδευαν αφιερώματα του Γιάννη Β. Ιωαννίδη).

Τη δεκαετία του 80 ο Απτόσογλου ίδρυσε τις εκδόσεις "Βύρων" μέσω των οποίων κυκλοφόρησε τον *Εικονογραφημένο Καραγκιόζη* με δικά του σχέδια και σενάριο.

Η σαφήνεια, η πλαστικότητα των γραμμών, η προσήλωση στη λεπτομέρεια και η απόδοση συναισθηματικών προεκτάσεων μέσω του σχεδίου ήταν μερικά από τα κύρια χαρακτηριστικά της τεχνοτροπίας του Έλληνα καλλιτέχνη που έφυγε από τη ζωή το 1990 σε ηλικία 67 ετών, πριν προλάβει να ολοκληρώσει τη μεταφορά της Οδύσσειας σε κόμικς, όπως σχεδίαζε.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η σελίδα του Βύρωνα Απτόσογλου στη Lambiek Comiclopedia

Πηγές - Παραπομπές
------------------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9  (Αγγλικά, Ολλανδικά) *Lambiek Comiclopedia*. Lambiek. 1  Νοεμβρίου 1999. a/aptosoglou\_byron. Ανακτήθηκε στις 7  Οκτωβρίου 2022.
2. ↑  Κώστας Π. Παναγιωτόπουλος, "Το Χέρι" (έκδοση καταστημάτων "Ritsi", Νοέμβριος 1990)
3. ↑  Άρης Μαλανδράκης, περιοδικό "Αντί",
 τεύχος 577 της 5 Μαΐου 1995, σελ. 32: "Οι κυνηγοί της χαμένης εικόνας"
4. ↑  Συνέντευξη Σοφίας Απτόσογλου στην "Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία" της 27 Οκτωβρίου 2002,
 σελ. 19: "Η Εθνική Αντίσταση στα εξώφυλλα του Μικρού Ήρωα, 50 χρόνια μετά το πρώτο τεύχος του"
5. ↑  Γιώργος Γ. Βλάχος, "Το ζωηρό χρώμα του θρύλου - Με υποογραφή 'Byron'", περιοδικό "ΚΑΙ", 10 Απριλίου 1991, σελ. 100-102

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 167320474
* **ΕΒΕ**: 15007
* **AA**: 95174
* **BiblioNet**: **27640**
* GND: 143334093

 |

 |
Η **Αμυδών** ή (μεταγενέστερα) **Αβυδών** ήταν η Ομηρική πρωτεύουσα της Παιονίας στη περιοχή του κάτω ρου του Αξιού της Αμφαξίτιδας. Η θέση της Αμυδώνος δεν είναι βέβαιη. Πιθανολογείται ότι, λόγω της έκτασης και της κεντρικής θέσης αυτής της εγκατάστασης σε σχέση με τους υπόλοιπους οικισμούς της περιοχής, βρίσκεται στον αρχαιολογικό χώρο κοντά στο Αξιοχώρι (πρώην Βαρδαρόφτσα), παρά τον Αξιό ποταμό, μεταξύ Αξιοχωρίου και Άσπρου.

Πηγές
-----

1. ↑  *Barrington Atlas of the Greek and Roman World*, Map-by-Map Directory, σ. 768.
2. ↑  Pavlovski, Goce (2007). *Amphaxitis*, σ. 6-7. ISBN 9-989-57488-X.

Αναφορές
--------

* Ιλιάδα Β 849
* Στράβων 7, 20
* Τουρισμός, Επιμελητήριο Κιλκίς[*νεκρός σύνδεσμος*]
Συντεταγμένες: 60°18′0″N 25°2′0″E﻿ / ﻿60.30000°N 25.03333°E﻿ / 60.30000; 25.03333

Το επιστημονικό κέντρο, Χεούρεκα.
Η **Βάνταα** (φινλανδικά: *Vantaa*, σουηδικά: *Vanda*) είναι πόλη και δήμος στη Φινλανδία. Συνορεύει με το Ελσίνκι, τη φινλανδική πρωτεύουσα, στα βόρεια και τα βορειοανατολικά. Άλλοι όμοροι δήμοι είναι οι Έσποο, Νουρμιγιέρβι, Κέραβα και Τουούσουλα στα βόρεια και ο Σίποο στα ανατολικά. Το Ελσίνκι, το Έσποο, η Βάνταα και το Καουνιάινεν σχηματίζουν την Μητροπολιτική Περιοχή του Ελσίνκι. Το διοικητικό κέντρο της Βάνταα βρίσκεται στην Τίκουριλα (ή Ντίκουρσμπι - *Dickursby* στα σουηδικά). 

Η Βάνταα με πληθυσμό 202.962 (30/11/2011) είναι η τέταρτη μεγαλύτερη πόλη της Φινλανδίας. Εδώ βρίσκεται και το μεγαλύτερο αεροδρόμιο της Φινλανδίας το Αεροδρόμιο Ελσίνκι-Βάνταα. Φιλοξενεί επίσης ένα επιστημονικό κέντρο, το Χεούρεκα. 

Η Βάνταα καλύπτει περιοχή 240 τ.χλμ. εκ των οποίων τα 1,97 τ.χλμ. είναι νερό. Η πληθυσμιακή πυκνότητα είναι 844,5/χλμ². 

Το όνομα Βάνταα τέθηκε σε χρήση το 1972, όταν ο δήμος απέκτησε δικαιώματα εμπορικής πόλης. Η πρώτη καταγραφή της περιοχής είναι ως *Χέλσινγκε* το 1351 όταν ο βασιλιάς Μάγκνους Β' της Σουηδίας παραχώρησε δικαιώματα αλίευσης σολωμού στον ποταμό Βάνταα στο Εσθονικό μοναστήρι Παντίσε. 

Στις 11 Οκτωβρίου 2002 η πόλη συνταράχτηκε από την έκρηξη βόμβας στο τοπικό εμπορικό κέντρο *Myyrmanni*, από την οποία σκοτώθηκαν 7 άνθρωποι, συμπεριλαμβανομένου του βομβιστή, ενός 19χρονου φοιτητή Χημείας από το Ινστιτούτο Τεχνολογίας Έσποο-Βάνταα. 

Στη Βάνταα επίσης γεννήθηκε ο Μίκα Χάκινεν, ο διάσημος οδηγός της Φόρμουλα 1.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  «Suomen pinta-ala kunnitain 1.1.2023». (Φινλανδικά) *Area of Finland's municipalities 2023-01-01*. National Land Survey of Finland.
2. ↑  *Population structure*.
3. ↑  «Kaupunkien ja kuntien lukumäärät ja väestötiedot». Association of Finnish Municipalities. Ανακτήθηκε στις 15  Φεβρουαρίου 2019.
4. ↑  «(2011)». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Ιανουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 30 Δεκεμβρίου 2011.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημο site του δήμου
* Το Φινλανδικό Επιστημονικό Κέντρο
* Διεθνές Αεροδρόμιο Ελσίνκι-Βάνταα

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 129009980
* LCCN: n81003231
* GND: 4333158-0
* SUDOC: 142583456
* BNF: cb13752356r (data)
* NKC: xx0234968

 |

 |
Τα **Βραβεία American Comedy** ήταν ετήσια βραβεία που που απονέμονταν στις Ηνωμένες Πολιτείες από το 1987 έως το 2001. Τα βραβεία αναγνώριζαν ερμηνείες και ερμηνευτές στο χώρο της κωμωδίας, με έμφαση στην τηλεοπτική κωμωδία και στις κωμικές ταινίες. Ξεκίνησαν το 1987 και για όλη τη διάρκεια τους εκτός από ένα χρόνο χορηγός των βραβείων ήταν η Ραδιοφωνική Εταιρεία Αμερικής, η οποία είχε ονομάσει τα βραβεία ως τα πρώτα που βραβεύοιυν όλα τα είδη κωμωδίας.

Ιστορία
-------

Το κανάλι ABC είχε μεταδώσει παρόμοια βραβεία για δύο χρόνια την δεκαετία του 1970. Ονομάζονταν "American Academy of Humor" και "ιδρύθυκαν" από τον Άλαν Κινγκ.

Η τελευταία τελετή των Βραβείων American Comedy πραγματοποιήθηκε το 2001 υπό την αιγίδα του καλωδιακού δικτύου Comedy Central. Το 2003 το Comedy Central τα αντικατέστησε με τα Βραβεία Commie, τα οποία όμως διεξήχθησαν μόνο για ένα έτος. Το 2011 το Comedy Central ξεκίνησε καινούρια ετήσια βραβεία, τα The Comedy Awards, τα οποία βγήκαν για πρώτη φορά στον αέρα στις 10 Απριλίου 2011.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Bette Midler Wins 4 Comedy Awards». The New York Times. 1987-05-21.. Ανακτήθηκε στις 2008-09-10.
2. ↑  Some Interesting & Creative Things We've Done from the website of the public relations firm of Barbara Meltzer & Associates
3. ↑  «American Comedy Awards, USA». *The Internet Movie Database*. 2008. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Ιουλίου 2008. Ανακτήθηκε στις 10 Σεπτεμβρίου 2008.
Ο **Ασοτάν Β΄**, γεωργιανά: აშოთან II მუხრანბატონი, *Ασοτάν Β΄ Μουχρανμπατόνι*, (απεβ. το 1697) ήταν Γεωργιανός *πρίγκιπας* (tavadi) τού Οίκου τού Μουχράνι, κύριου κλάδου τού βασιλικού Οίκου των Μπαγκρατιόνι τού Κάρτλι. Υπήρξε πρίγκιπας (*batoni*) τού Mουχράνι και *ex officio* διοικητής τού μπανάτου τού Σίντα (Έσω) Κάρτλι από το 1688 έως το 1692.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος τού Kαϊχοσρό  (ή του Κωνσταντίνου Α΄, σύμφωνα με τον γενεαολόγο Κύριλ Τουμάνωφ ). Ο Ασοτάν συμμάχησε με τον συγγενή του, τον βασιλιά Γεώργιο ΙΔ΄ τού Κάρτλι, ο οποίος καθαιρέθηκε από τον Σαφαβίδη σάχη τού Ιράν Σουλεϊμάν Α΄ το 1688. Ο αντίπαλος βασιλιάς της Γεωργίας, Ηρακλής Α΄, των Μπαγκρατιόνι-Καχέτι, ανέβηκε στο θρόνο τού Κάρτλι και άρχισε να υποβιβάζει τους συνεργάτες τού Γεωργίου ΙΔ΄. Οι κορυφαίοι ευγενείς τού Kάρτλι, συμπεριλαμβανομένου τού Aσοτάν τού Mουχράνι, έχασαν τα φέουδα και τα προνόμιά τους.

Οικογένεια
----------

Ο Ασοτάν Β΄ νυμφεύτηκε κάποια Άννα και είχε τρία παιδιά, πρίγκιπες: 

* Iεσσαί (απεβ. 1716), πρίγκιπας τού Μουχράνι (1700),
* Kαϊχοσρό (άκμασε 1672 – 1700).
* Τιναρίν (άκμασε 1700 – 1712).

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. 1 2  Metreveli, Roin, επιμ. (2003). *ბაგრატიონები. სამეცნიერო და კულტურული მემკვიდრეობა* (στα Georgian και English). Tbilisi: Neostudia. σελ. Table 8. ISBN 99928-0-623-0. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
2. ↑  Toumanoff, Cyrille (1990). *Les dynasties de la Caucasie Chrétienne: de l'Antiquité jusqu'au XIXe siècle: tables généalogiques et chronologique* (στα French). Rome. σελ. 556. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
3. ↑  Davitashvili (2010). «ორი აშოთან მუხრანბატონის მოღვაწეობის კვალი ათონის წმ. მთაზე [Traces of activity of the two Ashotan Mukhranbatoni on the holy Mount Athos]» (στα Georgian). *Christian Researches* (Tbilisi State University) **5**: 9–17. ISSN 1987-7129.. Ανακτήθηκε στις 27 October 2013.
Το **Απόχτιν** ή **απόχτι** είναι παραδοσιακό αλλαντικό της Κύπρου που παρασκευάζεται από παστό κρέας κατσίκας ή τράγου.

Ιστορικά στοιχεία
-----------------

Οι ρίζες του εδέσματος ανάγονται στην εποχή του Βυζαντίου, καθώς διάφορα κείμενα μαρτυρούν την παρασκευή του αλλαντικού από κρέας προερχόμενο από διάφορα ζώα (κατσίκα, γουρούνι, μοσχάρι ή πρόβατο) το οποίο γέμιζαν με αλάτι και έπειτα το άφηναν εκτεθειμένο στον ήλιο αφού πρώτα του είχαν αφαιρέσει τα κόκκαλα.

Παρασκευή
---------

Για την παρασκευή του αποχτιού χρησιμοποιείται ολόκληρο το ζώο εκτός από το κεφάλι. Πρώτα πραγματοποιείται το άνοιγμα του ζώου και η αφαίρεση των εντοσθίων και των λιπών. Στη συνέχεια το κρέας πλένεται, αλατίζεται και εκτίθεται για μερικές εβδομάδες ( περίπου 3 ή 4 εβδομάδες) στον ήλιο ώστε να στεγνώσει, προστατευμένο όμως από τις μύγες και άλλους κινδύνους που ενδέχεται να το αλλοιώσουν. Έπειτα κόβεται σε μικρά κομμάτια, πλένεται με χλιαρό νερό και είναι έτοιμο για οποιαδήποτε μαγειρική επεξεργασία. Ως φαγητό χρησιμοποιείται εκτεταμένα ως συνοδευτικό πιάτο στη ζιβανία.

Παρόμοια ονομασία και διαδικασία με το κυπριακό απόχτι παρατηρείται και στη Θήρα όπου με αυτό τον τίτλο προσδιορίζεται το ψαρονέφρι του χοίρου που, όπως και το κυπριακό απόχτι, αλατίζεται και εκτίθεται στον ήλιο. Παραπλήσια διαδικασία τηρείται και στη παρασκευή ενός άλλου παραδοσιακού κυπριακού αλλαντικού, της τσαμαρέλλας με διαφορές όμως στην ποσότητα του κρέατος που χρησιμοποιείται αλλά και στη διατήρηση των κοκάλων στην περίπτωση του αποχτιού.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Γιάγκου, Βαρβάρα· Βιώνης, Αθανάσιος. «Απόχτιν». Εικονικό Μουσείο Κυπριακών Τροφίμων και Διατροφής. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Νοεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 24 Νοεμβρίου 2015.
2. ↑  «Εγγραφή της μεσογειακής δίαιτας στον Παγκόσμιο Κατάλογο Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς». Κυπριακή Δημοκρατία:Γραφείο Τύπου και Πληροφοριών. 5 Δεκεμβρίου 2013. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 24 Νοεμβρίου 2015.
3. ↑  «Εισαγωγή στην κυκλαδίτικη κουζίνα: πτωχή πλην νοστιμότατη». Αθηνόραμα. 7 Ιουλίου 1996. Ανακτήθηκε στις 24 Νοεμβρίου 2015.
4. ↑  Λαζάρου, Στάλω. «Απόχτιν (γαστρονομικός χάρτης)». Εικονικό Μουσείο Κυπριακών Τροφίμων και Διατροφής. Ανακτήθηκε στις 24 Νοεμβρίου 2015.
Το **Αστεροσκοπείο της Βιέννης** (γερμανικά: *Universitätssternwarte Wien*‎) είναι ένα αστρονομικό παρατηρητήριο στη Βιέννη της Αυστρίας και αποτελεί μέρος του Πανεπιστημίου της Βιέννης. Το πρώτο αστεροσκοπείο χτίστηκε το 1753-1754 στην οροφή ενός από τα κτίρια του πανεπιστημίου.

Ένα νέο αστεροσκοπείο χτίστηκε μεταξύ 1874 και 1879, και εγκαινιάστηκε τελικά από τον αυτοκράτορα Φρανγκίσκο Ιωσήφ Ι της Αυστρίας το 1883. Ο κύριος θόλος έχει διάμετρο 68 εκατοστών (27 ίντσες) και εστιακό μήκος 10,5 μέτρα (34 πόδια) και κατασκευάστηκε από την Grubb Telescope Company. Εκείνη την εποχή, ήταν το μεγαλύτερο διοπτρικό τηλεσκόπιο στον κόσμο.

Το Διοπτρικό τηλεσκόπιο των 68 εκατοστών
Το οικόπεδο για το νέο παρατηρητήριο αγοράστηκε το 1872 και ήταν γνωστό ότι είχε αυξημένο υψόμετρο (περίπου 150 πόδια) πάνω από την πόλη. Η κατασκευή ξεκίνησε τον Μάρτιο του 1874 και άνοιξε με νέα όργανα το 1877.  Η συνολική σχεδίαση είχε διάφορα δωμάτια και τρεις κύριους θόλους, έναν για το διαθλαστικό τηλεσκόπιο και στη συνέχεια δύο μικρότερους θόλους, και μερικές βεράντες.

Μια έκθεση που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό Nature σημειώνει ότι το τηλεσκόπιο Grubb των 69 εκ / 27-ιντσών παρατήρησε πλανήτες, κομήτες και νεφελώματα μεταξύ 1903 και 1906. Επίσης με ένα διοπτρικό τηλεσκόπιο Φρανχόφερ 6 ιντσών παρατηρήθηκαν κομήτες και πλανήτες μεταξύ 1903 και 1910.

Διευθυντές
----------

* 1756–1792 · Μαξιμίλιαν Χελ
* 1792–1817 · Φρανζ ντε Πόλα Τρισνέκερ
* 1819–1840 · Γιόχαν Γιόζεφ φον Λίτροφ
* 1842–1877 · Καρλ Λούντβιχ φον Λίτροφ
* 1877–1908 · Έντμουντ Βάις
* 1928–1938 · Κάσιμιρ Γκραφ
* 1940–1945 · Μπρούνο Τούρινγκ
* 1945–1949 · Κάσιμιρ Γκραφ
* 1951–1962 · Γιόζεφ Χόπμαν
* 1962–1979 · Γιόζεφ Μάγιερς
* 1979–1981 · Καρλ Ράκος
* 1981–1984 · Βέρνερ Τσαρνούτερ
* 1984–1986 · Μίχελ Μπρέγκερ
* 1986–1994 · Πολ Τζάκσον
* 1994–2005 · Μίχελ Μπρέγκερ
* 2006–2009 · Γκέρχαρντ Χέσλερ
* 2009–2011 · Φρανζ Κέρσμπαουμ
* 2011–2012 · Μανουέλ Γκούντελ
* 2012–2013 · Ζοάο Άλβες
* 2013–pres. · Μπόντο Ζίγκλερ

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Γερμανικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά) *archINFORM*. 22231. Ανακτήθηκε στις 31  Ιουλίου 2018.
2. ↑  (Γερμανικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά) *archINFORM*. 22231. Ανακτήθηκε στις 30  Ιουλίου 2018.
3. 1 2 3  *The Builder* (στα Αγγλικά). 1881.
4. 1 2  Lockyer, Sir Norman (1913). *Nature* (στα Αγγλικά). Macmillan Journals Limited.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Αστεροσκοπείο της Βιέννης** |

* University of Vienna Institute of Astronomy home page
* Early Asteroid Research in Austria

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 225202970
* LCCN: no2005111933
* GND: 2025098-8
* SUDOC: 169827585
* BIBSYS: 7016202
* NKC: kn20120313006

 |

 |
**Απόσχιση** είναι η αποχώρηση μέρους μίας οντότητας. Γνωστά αποσχιστικά κινήματα αποτελούν αυτό της  Καταλωνίας και της Σκωτίας. Οι απειλές απόσχισης μπορεί να είναι μια στρατηγική για την επίτευξη πιο περιορισμένων στόχων. Οι αποσχίσεις τείνουν να είναι και βίαιες και ειρηνικές. Αυτοσκοπός είναι η δημιουργία ενός νέου κράτους, ανεξάρτητου από αυτό που μόλις αποσχίστηκε.  Ωστόσο, είναι δύσκολο να οριστεί με σαφήνεια τι εστί απόσχιση.

Ορισμένες θεωρίες δίνουν έμφαση σε ένα γενικό δικαίωμα απόσχισης για οποιονδήποτε λόγο, βασισμένο στο δικαίωμα της αυτοδιάθεσης των λαών, ενώ άλλες ισχυρίζονται ότι πρέπει να υφίσταται σοβαρός λόγος.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Pavkovic, Aleksandar· Radan, Peter (2007). *Creating New States: Theory and Practice of Secession*. Burlington, VT: Ashgate Publishing. σελίδες 6. ISBN 9780754671633.
2. ↑  Allen Buchanan, How can We Construct a Political Theory of Secession?, paper presented October 5, 2006 to the International Studies Association.
Η **Ατέλεια** ήταν απαλλαγή από εισφορές τελών ή Λειτουργιών την οποία είχαν στην Αρχαία Αθήνα οι ανήλικοι και όσοι τύχαιναν αστρατείας (τη μη υποχρέωση της κατάταξης στο στρατό) που είχαν οι βουλευτές. Ο Δημοσθένης στο λόγο του «Περί ατελείας προς Λεπτίνην» το 354 π.Χ. υποστηρίζει ότι το κράτος πρέπει να διατηρήσει τις ατέλειες σε μεγαλύτερο αριθμό πολιτών για να τους παρακινεί σε έργα πατριωτικά όταν ο Λεπτίνης είχε εισαγάγει νόμο με τον οποίο πρότεινε να μειωθούν οι τιμές προς τους ευεργέτες (ατέλεια λειτουργιών) και να έχουν αυτές τις ευεργετικές ατέλειες οι απόγονοι του Αρμοδίου και Αριστογείτονος καθώς και οι εννέα άρχοντες. «Ατέλεια πάντων» τύχαινε ακόμα και ο ξένος, ιδιαίτερα όταν τιμώνταν από την πόλη. Παρέχονταν ακόμα και στους βασιλείς, όπως είχε δοθεί από τους Δελφούς στον Κροίσο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Δημοσθένης, Προς Λεπτίνη 466
2. ↑  Ο θεσμός των εννέα αρχόντων
3. ↑  Ηρόδοτος,  Θ, 73

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Αττικό Δίκαιο |
| --- |
|  |
| Νομοθέτες | 
* Θησέας
* Δράκων
* Σόλων
* Πεισίστρατος
* Κλεισθένης
 |
|  |
| Θεσμοί/νόμοι | 
* Αίδεση
* Αδύνατοι
* Αμφιορκία
* Ανδροληψία
* Αντωμοσία
* Ατέλεια
* Ατιμία
* Αντίδοσις
* Αστράτεια
* Ατίμητος αγώνας
* Γραφή
* Διαιτητές
* Δίκη εξούλης
* Δοκιμασία
* Δωροδοκίας γραφή
* Επωβελία
* Επίκληρος
* Επιχειροτονία
* Ηλιαία
* Κακηγορία
* Οστρακισμός
* Παρανοίας γραφή
* Παρακαταβολή
* Παραπρεσβείας γραφή
* Πρόσταξις
* Γραφή παρανόμων
* Σεισάχθεια
* Ψευδομαρτυριών δίκη
 |
|  |
| Συναφή θέματα | 
* Επιγραφή της Γόρτυνας
* Κλεψύδρα
* Παράβυστον
* Οικιακόν
 |

 |

|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Λειτουργίες |
| --- |
|  |
| Τακτικές | 
* Αρχιθεωρία
* Γυμνασιαρχία
* Εστίασις
* Λαμπαδηδρομία
* Χορηγία
 |
|  |
| Έκτακτες | 
* Εισφορά
* Τριηραρχία
 |

 |