Το **Ντανίντιν** (αγγλικά: Dunedin, μάορι: Ōtepoti) είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη στο Νότιο Νησί της Νέας Ζηλανδίας (μετά το Κράιστσερτς) και η κύρια πόλη της περιοχής Οτάγκο. Η ονομασία του προέρχεται από το *Dùn Èideann*, το σκωτικό γαελικό όνομα για το Εδιμβούργο, την πρωτεύουσα της Σκωτίας. Η πόλη διαθέτει πλούσια κληρονομιά Μάορι, Σκωτσέζων και Κινέζων.

Με εκτιμώμενο πληθυσμό 134.600 κατοίκους τον Ιούνιο του 2023, το Ντανίντιν είναι αμφότερα η έβδομη πολυπληθέστερη μητροπολιτική και αστική περιοχή της Νέας Ζηλανδίας. Για ιστορικούς, πολιτιστικούς και γεωγραφικούς λόγους, η πόλη θεωρείται από καιρό ένα από τα τέσσερα κύρια κέντρα της Νέας Ζηλανδίας. Η αστική περιοχή του Ντανίντιν βρίσκεται στην κεντροανατολική ακτή του Οτάγκο, που περιβάλλει την κεφαλή του Λιμένα Οτάγκο, ενώ το λιμάνι και οι λόφοι γύρω από το Ντανίντιν είναι τα απομεινάρια ενός εξαφανισμένου ηφαιστείου. Τα προάστια της πόλης εκτείνονται στις γύρω κοιλάδες και τους λόφους, στον ισθμό της χερσονήσου Οτάγκο και κατά μήκος των ακτών του Λιμένα Οτάγκο και του Ειρηνικού Ωκεανού.

Τα αρχαιολογικά στοιχεία υποδεικνύουν τη μακρά κατοίκηση της περιοχής από τους Μάορι πριν από την άφιξη των Ευρωπαίων. Η επαρχία και η περιοχή του Οτάγκο πήρε το όνομά της από το χωριό Οτάκοου της φυλής Νγκάι Τάχου στις εκβολές του λιμένα, που εξελίχθηκε σε σταθμό φαλαινοθηρίας τη δεκαετία του 1830.

Το 1848 ιδρύθηκε ένας σκωτσέζικος οικισμός από την Λαϊκή Ένωση της Ελεύθερης Εκκλησίας της Σκωτίας και μεταξύ 1855 και 1900 πολλές χιλιάδες Σκωτσέζοι αποδήμησαν στην ενσωματωμένη πόλη. Ο πληθυσμός και ο πλούτος του Ντανίντιν σημείωσαν άνθηση κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1860 στον Πυρετό του Χρυσού του Κεντρικού Οτάγκο, και για ένα σύντομο χρονικό διάστημα έγινε η μεγαλύτερη αστική περιοχή της Νέας Ζηλανδίας. Η πόλη είδε ταυτόχρονα σημαντική μετανάστευση από την ηπειρωτική Κίνα, κυρίως από το Γκουανγκντόνγκ και το Κουανγκσί. Το Ντανίντιν φιλοξενεί την παλαιότερη κινεζική κοινότητα της Νέας Ζηλανδίας.

Σήμερα το Ντανίντιν διαθέτει ποικιλόμορφη οικονομία που περιλαμβάνει τη μεταποίηση, τις εκδόσεις, τις τέχνες, τον τουρισμό και τις βιομηχανίες που βασίζονται στην τεχνολογία. Ο πυλώνας της οικονομίας της πόλης παραμένει επικεντρωμένος στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, με φοιτητές από το Πανεπιστήμιο του Οτάγκο, το παλαιότερο πανεπιστήμιο της Νέας Ζηλανδίας, και το Ινστιτούτο Δεξιοτήτων και Τεχνολογίας της Νέας Ζηλανδίας Τε Πούκενγκα, να αντιπροσωπεύουν ένα μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού. Το 21,6 τοις εκατό του πληθυσμού της πόλης ήταν ηλικίας μεταξύ 15 και 24 ετών στην απογραφή του 2006, σε σύγκριση με τον μέσο όρο της Νέας Ζηλανδίας 14,2 τοις εκατό. Το Ντανίντιν φημίζεται επίσης για τη ζωντανή μουσική σκηνή του, ως η γενέτειρα του Ντανίντιν-Σάουντ του 1980 (που επηρέασε σε μεγάλο βαθμό την γκραντζ, την ίντι ροκ και την σύγχρονη εναλλακτική ροκ). Το 2014, ορίστηκε ως Πόλη της Λογοτεχνίας της UNESCO.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Dunedin: Edinburgh of the south Αρχειοθετήθηκε 16 August 2017 στο Wayback Machine. *The Scotsman*, 18 April 2012
2. 1 2  Bradshaw, Alex (15 Αυγούστου 2022). «The Chinese community of Dunedin - GIANTS». Radio New Zealand.
3. ↑  Malcolm McKinnon (2005). «Otago region — The Otago settlement». *Te Ara – the Encyclopedia of New Zealand*.. Ανακτήθηκε στις 13 July 2017.
4. ↑  Taonga, New Zealand Ministry for Culture and Heritage Te Manatu. «Chinese». *teara.govt.nz* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 19 Αυγούστου 2022.
5. ↑  «2013 Census QuickStats about a place: Dunedin City». Statistics New Zealand. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Φεβρουαρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 7 Φεβρουαρίου 2017.
6. ↑  «Flying Nun Records: 10 of the best songs of the Dunedin sound». *the Guardian* (στα Αγγλικά). 27 Ιανουαρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 23 Απριλίου 2022.
7. ↑  «28 cities join the UNESCO Creative Cities Network». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Οκτωβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 4 Δεκεμβρίου 2014.