recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Ζώρζης** ή **Τζώρτζης** ήταν κρητικός αγιογράφος του 16ου αιώνα.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ο κρητικός αγιογράφος ζωγράφος Ζώρζης (Τζώρτζης, Γεώργης) καταγόταν από εξελληνισμένη βενετική οικογένεια της Κρήτης. Δεν είναι γνωστές πολλές χρονολογίες και γεγονότα από τη ζωή του. Υπήρξε μαθητής του Θεοφάνη του Κρητός από τον οποίο επηρεάστηκε τεχνοτροπικά. Του αποδίδονται πολλά και σημαντικά έργα στην ηπειρωτική Ελλάδα, αλλά η παρουσία του δεν μαρτυρείται σε κτητορικές επιγραφές μνημείων και είναι γνωστή μόνο από άλλες πηγές.

Η Κλίμακα, τοιχογραφία του Ζώρζη στη Μονή Διονυσίου.
Το παλαιότερο έργο του φαίνεται ότι ήταν η αγιογράφηση της μονής Διονυσίου στο Άγιον Όρος. Σύμφωνα με το χειρόγραφο τυπικό της μονής Διονυσίου του Αγίου Όρους, που χρονολογείται στο 1634 (αριθ. 64), σημειώνεται ότι «ο Ζώρζης ο Κρής» ήταν ο αγιογράφος της μονής, της οποίας το καθολικό και μέρος της τράπεζας, αγιογραφήθηκε το 1547, όπως μαθαίνουμε από τη σχετική κτητορική επιγραφή: «εζωγραφήθη δε παρά του θαυμαστού τεχνίτου εκείνου κυρ Ζώρζη του Κρητός».

Σε κώδικα της μονής του Αγίου Βησσαρίωνος (Δουσίκου) κοντά στα Τρίκαλα αναφέρεται πως ο αγιογράφος «Τζώρτζης εκ Κάστρου Κωνσταντινουπόλεως» διακόσμησε το 1557 το καθολικό της μονής. Έργο του θεωρείται και η αγιογράφηση της μονής Δοχειαρίου στο Άγιον Όρος, του σημερινού καθολικού του Μεγάλου Μετεώρου και του καθολικού της μονής Ρουσάνου στα Μετέωρα (1560).

Τεχνοτροπία
-----------

Ο Ζώρζης θεωρείται από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της πρώιμης μεταβυζαντινής ζωγραφικής, εφάμιλλος σύμφωνα με ορισμένους με τον Θεοφάνη τον Κρητικό και τα έργα του ανήκουν τεχνοτροπικά στην ονομαζόμενη «Κρητική Σχολή» αγιογραφίας. Χαρακτηριστικό στοιχείο της τεχνικής του είναι η προτίμηση στα σκοτεινά χρώματα και η χρήση έντονων φωτοσκιάσεων στις μορφές των τοιχογραφιών, οι οποίες διακρίνονται για την αυστηρότητα και τη σχηματικότητά τους, έτσι ώστε αυτές να εμφανίζονται έντονες και ζωντανές.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Κοίμηση της Θεοτόκου, μονή Διονυσίου». *Πανδέκτης*. Ινστιτούτο Νεοελληνικών Ερευνών. Ανακτήθηκε στις 4 Απριλίου 2017.
2. ↑  Γκιολές, Νικόλαος (2009). *Οι τοιχογραφίες του Καθολικού της Μονής Διονύσου στο Άγιο Όρος*. Αθήνα.
3. ↑  «Η τοιχογραφία την εποχή της Αναγγένησης των Μακεδόνων | lellou.gr - Αγιογράφος». *www.lellou.gr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Μαρτίου 2017. Ανακτήθηκε στις 16 Φεβρουαρίου 2017.
4. ↑  Γερολυμάτος, Γεράσιμος Γ. «Ο Κρητικός ζωγράφος Ζώρζης (16ος αι.)». Ανακτήθηκε στις 16 Φεβρουαρίου 2017.
5. ↑  Δεριζιώτης, Λάζαρος. «Μονή Αγ. Βησσαρίωνος (Μονή Δουσίκου)». *Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού | odysseus.culture.gr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Δεκεμβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 19 Μαρτίου 2017.
6. 1 2  «odysseus.culture.gr». *odysseus.culture.gr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Δεκεμβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 19 Μαρτίου 2017.
7. 1 2  *Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα*. τόμος 26. Αθήνα: Πάπυρος. 2002 [1987]. σελ. 192.
8. 1 2  *Νέα Ελληνική Εγκυκοπαίδεια*. τόμος 13. Αθήνα: Χάρη Πάτση. σελ. 273.
Ο  **Σούλιο Βισίλ** (αστουριανικά: Xulio Vixil, γενν. 1964) είναι Ισπανός φιλόλογος, καθηγητής και συγγραφέας στην αστουριανική γλώσσα.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στο Μπιμένες. Σπούδασε φιλολογία στο Πανεπιστήμιο του Οβιέδο. Το 1987 κέρδισε το διαγωνισμό ποίησης της Ακαδημίας Αστουριανικής Γλώσσας και το 1992 το διαγωνισμό λογοτεχνικής δημιουργίας Lorenzo Novo Mier, και αυτό το βραβείο το απονέμει επίσης η Ακαδημία.

Με αυτά τα δυο βραβεία απέκτησε μεγάλη φήμη στα αστουριανικά γράμματα. Η συμβολή του στην αστουριανική πεζογραφία είναι σημαντικότατη με το βιβλίο διηγημάτων Silvia la negra (Σίλβια η μαύρη) και με τα δυο του μυθιστορήματα El paraíso blancu (ο άσπρος παράδεισος) και L'inmoral (Ο ανήθικος). Με αυτό το τελευταίο του έργο ο Σούλιο Βισίλ Καστανιόν παρουσιάζει ένα από τα πιο καινοτόμα δημιουργήματα της ιστορίας της αστουριανικής λογοτενχίας. Εκτός από τα λογοτεχνικά του έργα (συμμετέχει και σε περιοδικά, όπως Lletres asturianes και Lliteratura, κτλ.) γράφει μελέτες για γλωσσολογικές έρευνες και κοινωνιογλωσσολογία. Είναι επίσης στρατευμένος στην Ένωση για την Άμυνα της Αστουριανικής Γλώσσας και έχει μια εκπομπή στο ραδιοφωνικό σταθμό Sele (Σέλε).

Τώρα εκτελεί χρέη καθηγητή αστουριανικής γλώσσας στο λύκειο δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης «Cristo del Socorro».

Έργα
----

* A la gueta l'alba (Ψάχνοντας την αυγή, 1987)
* El paraísu blancu (Ο άσπρος παράδεισος, 1992)
* Silvia la negra (Σίλβια η μαύρη, 1993)
* El suañu de los vivos (το όνειρο των ζωντανών,1995)
* L'inmoral (Ο ανήθικος, 2005)

Παραπομπές
----------


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 51647006
* LCCN: nr2005013874
* ISNI: 0000 0001 1570 202X
* BNE: XX4578981

 |

 |
Μια **συμβολική γλώσσα** (Αγγλικά: assembly language) είναι μια χαμηλού επιπέδου γλώσσα προγραμματισμού, δηλαδή μια γλώσσα πολύ κοντά στη γλώσσα μηχανής και στο υλικό του υπολογιστή. Κάθε συγκεκριμένη αρχιτεκτονική συνόλου εντολών, δηλαδή κάθε οικογένεια επεξεργαστών, έχει τη δική της συμβολική γλώσσα, η οποία δίνεται συνήθως από τον κατασκευαστή της.

Ένα πρόγραμμα σε γλώσσα μηχανής είναι ένα μοτίβο από bits στα οποία κωδικοποιούνται εντολές του επεξεργαστή και δεδομένα. Αυτό γίνεται πιο ευανάγνωστο αντικαθιστώντας τις ακολουθίες των bits με μνημονικά *σύμβολα*.

Για παράδειγμα ένας επεξεργαστής της αρχιτεκτονικής x86/IA-32 θα καταλάβει την εντολή σε
γλώσσα μηχανής:

```
 10110000 01100001

```

Ένας προγραμματιστής όμως είναι πιο εύκολο να θυμάται την ισοδύναμη συμβολική αναπαράσταση, για παράδειγμα μια τυπική εντολή σε συμβολική γλώσσα είναι η εξής:

```
 mov al, 061h

```

που είναι συντομογραφία της αγγλικής λέξης move ("μετακίνησε"). Η εντολή αυτή μετακινεί τη δεκαεξαδική τιμή 61 (97 στο δεκαδικό σύστημα) στον καταχωρητή με το όνομα "al".

Η μετατροπή ενός προγράμματος από συμβολική γλώσσα σε γλώσσα μηχανής γίνεται από ένα συμβολομεταφραστή (assembler) και το αντίστροφο γίνεται από έναν αποσυμβολομεταφραστή (disassembler).

Δείτε επίσης
------------

* x86
* x86-64

Βιβλιογραφία
------------

* "Παραδείγματα Προγραμματισμού μικρο-Υπολογιστικών Συστημάτων 8080-8085",Γεώργιος Παπαδόπουλος,Σωτήρης Λεβέντης,Σταύρος Κουμπιάς,Γιάννης Κωνσταντινίδης, Πάτρα 1984.
* "8086 και 370 Assembly", Γιώργου Β.Θεοδώρου, Αθήνα 1985.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Sister project |  Τα Βικιβιβλία έχουν
 ένα βιβλίο σχετικά, με τίτλο 
Προγραμματισμός σε συμβολική γλώσσα (GNU συστήματα - αρχιτεκτονική x86) |

* Εγχειρίδο Χρήσης AT91 Αρχειοθετήθηκε 2010-10-11 στο Wayback Machine. του Χαρίδημου Βέργου και του Νικόλαου Κωστάρα.
* Αρχιτεκτονική Η/Υ ΙΙ - Συμβατική μηχανή και συμβολική γλώσσα Αρχειοθετήθηκε 2011-01-25 στο Wayback Machine. Δ. Σπινέλλης, ΟΠΑ.

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Γλώσσες προγραμματισμού |
| --- |
|  |
| 
* Ada
* ALGOL
* APL
* Applescript
* Assembly
* BASIC
* C
* C++
* C#
* COBOL
* Erlang
* Forth
* Fortran
* Go
* Haskell
* Java
* JavaScript
* Kotlin
* Lisp
* Logo
* Lua
* ML
* Objective-C
* Pascal
* Perl
* PHP
* Prolog
* Python
* R
* Ruby
* Rust
* SQL
* Shell
* Simula
* Smalltalk
* Swift
* Visual Basic
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85008765
* GND: 4003255-3
* BNF: cb11961749m (data)
* NKC: ph318939

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Προγραμματισμός
 |

 |
Συντεταγμένες: 54°18′33.3191″N 26°16′56.9593″E﻿ / ﻿54.309255306°N 26.282488694°E﻿ / 54.309255306; 26.282488694

Το **Κάστρο** **Κρέβα** ( λευκορωσικά: Крэўскі замак‎, λιθουανικά: Krėvos pilis‎, πολωνικά: zamek w Krewie‎) είναι τα ερείπια μιας σημαντικής οχυρωμένης κατοικίας των Μεγάλων Δούκων της Λιθουανίας (Γκεντιμίνας και Αλγκίρντας) στο χωριό Κρέβα της Λευκορωσίας. Το χωριό βρίσκεται 220 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.

Ο αδελφός του Αλγκίρντας, Κεστούτις, φυλακίστηκε και δολοφονήθηκε στο Κάστρο Κρέβα το 1382. Η Ένωση της Κρέβας (Πράξη της Κρέβας), το πρώτο βήμα προς την Πολωνο-Λιθουανική Κοινοπολιτεία, υπογράφηκε στο κάστρο τρία χρόνια αργότερα. Το κάστρο λεηλατήθηκε από τους Τάταρους της Κριμαίας στις αρχές του 16ου αιώνα και έμεινε ακατοίκητο για μεγάλο χρονικό διάστημα. Μέχρι τον 19ο αιώνα, πολλά από τα τείχη είχαν καταρρεύσει. Ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος έδωσε το τελευταίο χτύπημα στην αποσυντεθειμένη δομή, αφού το κάστρο βρισκόταν στην πρώτη γραμμή μεταξύ των ρωσικών και των γερμανικών ενόπλων δυνάμεων. Τον 19ο και τον 20ο αιώνα, τα ερείπια συντηρήθηκαν εν μέρει, ιδιαίτερα από την Πολωνία το 1929. Ωστόσο, το μνημείο από τότε παρακμάζει.

 Τα σημερινά ερείπια του Κάστρου Κρέβα
Τα σημερινά ερείπια του Κάστρου ΚρέβαΠύργος του Κάστρου ΚρέβαΑπομεινάρια του Κάστρου Κρέβα

Αρχιτεκτονική
-------------

Το κάστρο είναι σε κάτοψη ένα ακανόνιστο τετράγωνο, που περιβάλλεται από πέτρινους τοίχους. Ο βόρειος τοίχος έχει μήκος 85 μ. ο ανατολικός 108,5 μ. ο νότιος 71,5 μ. ο δυτικός 97,2 μ. Το πάχος των τοίχων είναι 2,5-3 μ. το ύψος είναι περίπου 10-13 μ. από πέτρα αγρού, σε ύψος περίπου 7 μ. από την επιφάνεια κατά μήκος της εξωτερικής περιμέτρου, και επενδύονται με ζώνη 2 μ. περίπου από τούβλα μεγάλου μεγέθους. Το κάστρο είχε 2 πύργους στις γωνίες. Ο βόρειος Πριγκιπικός πύργος, σχεδόν τετράγωνος σε κάτοψη (18,65 × 17 μ.) προεξέχει πέρα από την περίμετρο των αμυντικών τειχών. Ο πύργος είχε τουλάχιστον 4 ορόφους και ένα κελάρι-φυλακή στη βάση του, οι μεταβάσεις μεταξύ τους υπήρχαν στο πάχος των τοίχων. Ένας μικρός πύργος διαστάσεων 11 × 10,65 μ. προστέθηκε διαγώνια από τον Πριγκιπικό πύργο μέσα από τα τείχη του κάστρου. Οι τοίχοι ήταν κτισμένοι από πέτρα μέχρι το επίπεδο των 3 μ και πιο πάνω από τούβλα. Η πύλη εισόδου βρισκόταν στη νοτιοανατολική πλευρά. Στην αυλή του κάστρου στεγαζόταν ένα σιδηρουργείο, κτίρια κατοικιών και υπήρχε μια λιμνούλα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Kreva Castle Elevation and Position». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 5 Μαΐου 2022.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Κάστρο της Κρέβα** |

* Κάστρο Κρέβα Αρχειοθετήθηκε 2020-11-16 στο Wayback Machine. στον επίσημο ιστότοπο της Δημοκρατίας της Λευκορωσίας Αρχειοθετήθηκε 2018-01-15 στο Wayback Machine.
* Κάστρο Κρέβα στο globus.tut.by (Ρωσικά)
* Ιστορία του Κάστρου Κρέβα (Λευκορωσικά)
* Το φιλανθρωπικό ταμείο Κάστρου Κρέβα (Λευκορωσικά)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 249382703
* NKC: ko20191044888

 |

 |
Συντεταγμένες: 38°0′N 73°0′E﻿ / ﻿38.000°N 73.000°E﻿ / 38.000; 73.000

Χάρτης της Αυτόνομης επαρχίας του Γκόρνο-Μπανταχσάν
Η **Αυτόνομη επαρχία Γκόρνο-Μπανταχσάν** (στα Περσικά:ولایت مختار کوهستان بدخشان/, στα Τατζικικά:Вилояти Мухтори Кӯҳистони Бадахшон) είναι αυτόνομη περιοχή (63.200 τ. χλμ. 220.600 κάτ. το 2009) του Τατζικιστάν, με πρωτεύουσα την πόλη Χορόγκ (Khorug, 28.900 κάτ. το 2002). Συνορεύει στα Α με την Κίνα και στα Ν και Δ με το Αφγανιστάν. Η οικονομία της είναι κυρίως αγροτική, στο ανατολικό της όμως τμήμα είναι ανεπτυγμένη και η κτηνοτροφία. Στην περιοχή υπάρχουν μικροί υδροηλεκτρικοί σταθμοί. Στο Γ.Μ. υπάρχουν ορυχεία χρυσού, ημιπολύτιμων λίθων, αμιάντου κ.ά. Στην πρωτεύουσα λειτουργεί βιολογικό ινστιτούτο της Ακαδημίας Επιστημών του Τατζικιστάν. Οι ανασκαφές έχουν φέρει στο φως ερείπια μεγάλων οχυρών των πρώτων χριστιανικών αιώνων. Σε τάφους βρέθηκαν μπρούντζινα γυναικεία κοσμήματα και λαβές μαχαιριών με παραστάσεις αλόγων και τράγων. Στην περιοχή είναι ανεπτυγμένη η λαϊκή βιοτεχνία ξυλόγλυπτων μικροαντικειμένων και πλεκτών καλτσών με πολύχρωμα γεωμετρικά σχέδια. Η αυτονομία της χρονολογείται από τον Ιανουάριο του 1925.

Παραπομπές
----------

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Μπανταχσάν[*νεκρός σύνδεσμος*]
**Χαϊχούρουμ** είναι η ονομασία αρμενόφωνων Χριστιανών οι οποίοι είναι μέλη της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Στην πιθανή γενέτειρά τους στο Eğin ζούσαν μέχρι τον 16ο αιώνα.

Ως Ελληνορθόδοξοι και ταυτόχρονα αρμενόφωνοι τους έλεγαν Χαϊχούρουμ- Χαϊ σημαίνει Αρμένιος, και Ρουμ σημαίνει Έλληνας στην αρμενική διάλεκτο του Μαρντίν.
Oι Χαϊχούρουμ έχουν συμπεριληφθεί στη συμφωνία του 1923 για την ανταλλαγή ελληνικών και τουρκικών πληθυσμών ανάμεσα στην Τουρκία και την Ελλάδα, και εγκαταστάθηκαν σε διάφορα μέρη της Ελλάδας. Πολύτιμα αντικείμενα του πολιτισμού αυτού εκτίθενται στο Μουσείο Μπενάκη της Αθήνας.

Δες επίσης
----------

* Χεμσίν

Πηγές
-----

* Arda Eksigil, The Hayhurum: A Forgotten Community of Armeno-Greeks in Ottoman Anatolia. In the Margins of Ottoman History: Revisiting the Ottoman Past. University of Oxford, 2015.
Ιταλικός Πουλτσινέλα
*L'ivresse de Polichinelle* (Η Αλκοολική δηλητηρίαση του Πουλτσινέλα) του Joseph Faverot (1894)
Γαλλικός Πουλτσινέλα
**Πουλτσινέλα** (Pulcinella), είναι κλασικός χαρακτήρας που προέρχεται από την *Κομέντια ντελ άρτε* του 17ου αιώνα κι έγινε βασικός χαρακτήρας του Ναπολιτάνικου κουκλοθέατρου.

Όνομα
-----

Μια πιθανή θεωρία αντλεί το όνομά του από το υποκοριστικό του ιταλικού *pulcino* (*πουλάκι*), λόγω της μεγάλης του μύτης, σύμφωνα με τον μουσικό ιστορικό Φρανσεσκο Σαβεριο Κουάντριο, ή λόγω της τσιριχτής ένρινης φωνής και της "δειλής ανικανότητας" στην συμπεριφορά του, σύμφωνα με τον Τζουζέπε (Ιωσήφ) Μπαρέτι.

Σύμφωνα με μία άλλη εκδοχή, το όνομα Πουλτσινέλα προέρχεται από το όνομα του Πούτσιο Ντ'Ανιέλο, ενός αγρότη από την Acerra, ο οποίος απεικονίζεται σε έναν διάσημο πίνακα του Ανιμπάλε Καράτσι, και μάλιστα χαρακτηρίζεται από μεγάλη μύτη. Έχει επίσης προταθεί ότι η μορφή είναι μια καρικατούρα ενός ανθρώπου που πάσχει από μεγαλακρία.

Χαρακτηριστικά
--------------

Ντυμένος πάντα στα λευκά με μια μαύρη μάσκα (ώστε αν συμβιβάσει τις αντιθέσεις της ζωής και του θανάτου), ξεχωρίζει χάρη στη χαρακτηριστική φωνή του, οξεία και ζωηρή που παραγόταν από ένα εργαλείο (σαν παλλόμενη χορδή) και συνέβαλε στον έντονο ρυθμό της παράστασης. Ο Πουλτσινέλα, συχνά κουβαλάει μακαρόνια και μια ξύλινη κουτάλα. Σύμφωνα με τον Πιερ-Λουΐ Ντεκάρτ, παραδοσιακά, είναι ποταπός, μοχθηρός και πανούργος, και η κύρια άμυνά του είναι να παριστάνει τον χαζό ώστε να γνωρίζει τι συμβαίνει. Σε κάποιες εκδοχές, ο Πουλτσινέλα έχει έναν αδελφό, τον Κουκουρούκου.

Παραπομπές
----------

1. 1 2   Wheeler, R. Mortimer (1911) «Punch (puppet)» στο: Chisholm, Hugh, επιμ. *Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάννικα* **22** (11η έκδοση) Cambridge University Press, σσ. 648–649
2. ↑  «UK | England | Derbyshire | Mr Punch's 'bad mood' syndrome». BBC News. 2006-09-05.. Ανακτήθηκε στις 2010-05-25.
3. ↑  Pierre Louis Duchartre -The Italian Comedy 2012 – Page 220 "But, strangely enough, the new version looked remarkably like one of Pulcinella's earliest costumes, or, if not his, at any rate that of his brother Cucurucu.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ιστοσελίδα της Κομέντια ντελ αρτε

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85109101
* GND: 4176328-2
* BNF: cb120739619 (data)
* NKC: jo2016908825

 |

 |
Πυρκαγιές κατά τη διάρκεια της σφαγής της 1ης Ιουνίου 1921
Η **σφαγή της Τάλσα**, Οκλαχόμα, στις 31 Μαΐου και 1 Ιουνίου 1921, γνωστή και ως Tulsa Race Massacre, Σφαγή του Γκρίνγουντ Massacre ή Black Wall Street Massacre, είναι από τις πιο καταστροφικές από τις λεγόμενες φυλετικές ταραχές στις Ηνωμένες Πολιτείες. Έως και 300 άτομα σκοτώθηκαν στο συμβάν, σύμφωνα με μεταγενέστερες εκτιμήσεις του κράτους. Η γειτονιά Γκρίνγουντ της Τάλσα, που κατοικούνταν από Αφροαμερικανούς, υπέστη εκτεταμένες καταστροφές .

Το έναυσμα ήταν ένα αμφιλεγόμενο δημοσίευμα της εφημερίδας Tulsa Tribune, που δεν έχει διασωθεί στα αρχεία της εφημερίδας, σχετικά με μια φερόμενη απόπειρα βιασμού μιας λευκής κοπέλας από έναν μαύρο νεαρό άνδρα. Όταν κάποιοι μαύροι της Τάσλα οπλίστηκαν για να αποτρέψουν το λυντσάρισμα από τους λευκούς, ακολούθησε σύγκρουση έξω από το δικαστήριο. Εν μέρει με την υποστήριξη της δημοτικής κυβέρνησης της Τάλσα, ένας σχηματίστηκε όχλος ο οποίος έβαλε φωτιά στο Γκρίνγουντ. Η Εθνική Φρουρά, που κλήθηκε με καθυστέρηση, επέβαλε την τάξη, αλλά συνέλαβε μόνο μαύρους πολίτες της Τάλσα και τους κράτησε σε τρία προσωρινά στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Η μοίρα των μαύρων της Τάλσα ξεχάστηκε αμέσως μετά. Μόλις το 1997 το πολιτειακό νομοθετικό σώμα της Οκλαχόμα, συγκρότησε επιτροπή για τη διερεύνηση του γεγονότος. Αν και η τελευταία δεν μπόρεσε να προσδιορίσει τον ακριβή αριθμό των θυμάτων, αναγνώρισε τις δολοφονίες και τις καταστροφές ως αδικία σε ένα νόμο και διέθεσε κονδύλια για συμβολικές αποζημιώσεις.

Αρχικές συνθήκες
----------------

Στις νότιες πολιτείες και στις νότιες μεσοδυτικές πολιτείες, στις οποίες περιλαμβάνεται και η Οκλαχόμα, το 1921 επικρατούσε ο φυλετικός διαχωρισμός μέσω των νόμων Τζίμ Κρόου. Τα λυντσαρίσματα αφροαμερικανών ήταν ακόμη διαδεδομένα εκείνη την εποχή και αποτελούσαν έκφραση της ρατσιστικής βίας στην Οκλαχόμα, ιδίως από τη δεκαετία του 1900 και μετά. Ενώ αρχικά τα θύματα των λιντσαρισμάτων ήταν κυρίως λευκοί ζωοκλέφτες, στη συνέχεια στοχοποιήθηκαν κυρίως μαύροι.

Το 1917 ξέσπασαν ταραχές στην κομητεία Dewey. Στις ταραχές της ίδιας χρονιάς στο Ανατολικό Σεντ Λούις στις μεσοδυτικές πολιτείες, αστυνομικοί αφόπλισαν Αφροαμερικανούς και τους πυροβόλησαν αμέσως μετά. Στις 28 Αυγούστου 1920, ο λευκός ύποπτος για φόνο Ρόι Μπέλτον (Roy Belton), βγήκε από τη φυλακή του δικαστηρίου της Τάλσα από ένοπλους άνδρες, χωρίς να προβάλει αντίσταση ο σερίφης, και κρεμάστηκε από έναν τηλεφωνικό στύλο λίγο έξω από την πόλη. Μόλις μία ημέρα αργότερα, και σε ένα είδος ανταγωνισμού με την Τάλσα, αρκετοί άνδρες στην Οκλαχόμα Σίτι απήγαγαν από τη φυλακή τον Αφροαμερικανό ύποπτο για φόνο Κλοντ Τσάντλερ, οπότε περίπου χίλιοι μαύροι οπλίστηκαν και συγκεντρώθηκαν. Μετά από διαπραγματεύσεις με τον δήμαρχο, τους δόθηκε η άδεια να ψάξουν τον Τσάντλερ αν παρέδιδαν τα όπλα τους. Ο Τσάντλερ βρέθηκε απαγχονισμένος την επόμενη ημέρα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Christienne M. McPherson: *„Spirited Away": Race, Gender, and Murder in Oklahoma in the 1920s*. In: Linda W. Reese, Patricia Loughlin (Hrsg.): *Main Street Oklahoma: Stories of Twentieth-Century America*. University of Oklahoma Press, Norman 2013, ISBN 978-0-8061-4401-6, S. 134–153; hier: S. 135 f.
Ο **Καθεδρικός ναός του Αλεξάντερ Νιέφσκι** (Ρωσικά: Собор во имя Александра Невского) είναι ο καθεδρικός ναός της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας στο Νοβοσιμπίρσκ της Ρωσίας, που ονομάστηκε προς τιμή του Αγίου Αλεξάνδρου Νιέφσκι.

Είναι μια από τις πρώτες πέτρινες κατασκευές στο Νοβονικολάγεφσκ (πρώην όνομα του Νοβοσιμπίρσκ). Η εκκλησία χτίστηκε σε Νεοβυζαντινή αρχιτεκτονική το 1896-1899. Ο σχεδιασμός του κτιρίου επηρεάστηκε από το σχεδιασμό της Εκκλησίας της Παναγίας της Ελεούσας στην Αγία Πετρούπολη που χτίστηκε πριν από λίγα χρόνια. Άνοιξε στις 29 Δεκεμβρίου 1899 και το 1915 έγινε καθεδρικός ναός.

Ο καθεδρικός ναός ήταν ένα συγκεκριμένο μνημείο για τον Τσάρο Αλέξανδρο ΙΙΙ, ο οποίος ξεκίνησε την κατασκευή του Υπερσιβηρικού Σιδηροδρομικού Σταθμού, ο οποίος οδήγησε στην ίδρυση του Νοβονικολάγεβσκ (σημερινό Νοβοσιμπίρσκ) ως νέου σιδηροδρομικού σταθμού.

Το 1937, ο καθεδρικός ναός έκλεισε από τις σοβιετικές αρχές.

Το 1988, της 1000ης επετείου της ένταξης της Ρωσίας στον Χριστιανισμό, άρχισε ένα κίνημα για την επιστροφή του καθεδρικού ναού. Το 1989, άνοιξε εκ νέου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ο Επίσημος ιστότοπος (Ρωσικά)
Η **Σμίλτσενα Παλαιολογίνα**, ήταν Βυζαντινή πριγκίπισσα και αυτοκράτειρα-Τσαρίνα της Βουλγαρίας.

Ήταν κόρη του σεβαστοκράτορα Κωνσταντίνου Παλαιολόγου (αδελφού του Αυτοκράτορα Μιχαήλ Η΄) και της συζύγου του Ειρήνης (Κομνηνής Λασκαρίνας) Βράναινας. Δεν είναι γνωστό το μικρό της όνομα· έχει μείνει στην ιστορία σαν Σμίλτσενα (βουλγαρικά: жената на Смилец), δηλαδή η «σύζυγος του Σμίλετς».

Άγνωστο πότε παντρεύτηκε τον Σμίλετς, αλλά εκείνη την εποχή ήταν ένας Βογιάρος, που κατείχε μεγάλη περιοχή στο σημερινό Σλίβεν. Το 1292 ο Σμίλετς και η Παλαιολογίνα ανέβηκαν στον θρόνο της Βουλγαρίας, μετά τον θάνατο του Γεώργιου Τέρτερ Α΄. Μετά τον θάνατο του συζύγου της, στον θρόνο ανέβηκε ο 9χρονος γιος της Ιβάν· η Σμίλτσενα προσπάθησε να διασφαλίσει τα δικαιώματά του και έκανε συμμαχία με τον Αλντιμίρ, αδελφό του πρώην ηγεμόνα Γεωργίου Τέρτερ Α΄, στον οποίο έδωσε σύζυγο την κόρη της Μαρίνα. Επίσης προσπάθησε να συνάψει συμμαχία με τον βασιλιά της Σερβίας Στέφανο Μιλούτιν, χωρίς όμως επιτυχία. Ακόμη εξουδετέρωσε τους αδελφούς του Σμίλετς, Ράντοσλαβ και Βοϊσίλ, που κατέφυγαν στην Κωνστντινούπολη. Με την εισβολή του Μογγόλου Τσάκα κατέφυγε με τον γιο της στην Αυλή του Αλντιμίρ. Όταν την ίδια περίοδο ο Θεόδωρος Σβετοσλάβ έγινε νέος τσάρος της Βουλγαρίας, η Σμίλτσενα ζήτησε ανεπιτυχώς βοήθεια από τους Ρωμαίους· έκτοτε δεν αναφέρεται ξανά το όνομά της.. 

Παιδιά της με τον Σμίλετς ήταν:

* Ιβάν, αυτοκράτορας της Βουλγαρίας το 1298-1299/1300
* Τεοντόρα βασίλισσα της Σερβίας.
* Μαρίνα, παντρεύτηκε τον Αντιμίρ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  p22002.htm#i220016. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
2. 1 2 3 4  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
3. 1 2 3 4 5 6  Ch.Cawley Medieval Lands
4. ↑  T. Wasilewski, Historia Bułgarii, σελ. 102
5. 1 2  John V.A. Fine Jr. The Late Medieval Balkans
Λευκή φανέλα
Η **φανέλα** είναι είδος εσωρούχου που φοριέται κάτω από την μπλούζα με σκοπό να την προστατεύει από τον ιδρώτα και τις οσμές του σώματος. Μπορεί να έχει κοντά μανίκια (T-shirt) ή να είναι αμάνικη (A-shirt). Ο όρος αναφέρεται γενικότερα σε εσωτερικά ενδύματα του πάνω μέρους του σώματος. Η φανέλα μπορεί να φορεθεί για να προστατεύει το σώμα από σκληρό ή άβολο ύφασμα, ενώ επίσης μειώνει τη φθορά στα επάνω στρώματα των ρούχων. Ακόμα κάνει τα πουκάμισα λιγότερο διαφανή και μειώνει την ποσότητα του ιδρώτα που απορροφάται από το ύφασμα του πουκαμίσου. Μπορεί να φορεθεί κατά τους χειμερινούς μήνες για ένα επιπλέον στρώμα ζέστης.

Δείτε επίσης
------------

* Εσώρουχο
* Στηθόδεσμος
* Μπόξερ (εσώρουχο)

Παραπομπές
----------

1. ↑  Esquire, επιμ. (2009). *The handbook of style: a man's guide to looking good*. A sideshow media book. New York, NY: Hearst Communications. ISBN 978-1-58816-746-0.
Ο **Αλέξανδρος Μελάς** (1897 - 1969) ήταν Έλληνας αξιωματικός του Στρατού και πολιτικός.

Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του Λέοντος Μελά και της Ανδρομάχης Σλήμαν. Από την πλευρά του πατέρα του ήταν εγγονός του Μιχαήλ Μελά, ενώ από την πλευρά της μητέρας του εγγονός του αρχαιολόγου Ερρίκου Σλήμαν. Αποφοίτησε από την Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων και έλαβε μέρος στους Βαλκανικούς Πολέμους (1912 - 1913), στη Μικρασιατική εκστρατεία και στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Το 1922 παραιτήθηκε από τον στρατό για να ακολουθήσει πολιτική καριέρα. Το 1928 είχε απαχθεί από τους λήσταρχους Κουμπαίους στην Ήπειρο. Εξελέγη βουλευτής Ιωαννίνων το 1926 και επανεξελέγη το 1932, το 1933 και το 1936. Κατά τη δικτατορία του Ι. Μεταξά είχε εξοριστεί στη Σίκινο. Κατά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο επαναδραστηριοποιήθηκε στο μέτωπο της Β. Αφρικής με τους Βρετανούς, οι οποίοι τον τίμησαν για την προσφορά του. Συνέχισε την πολιτική του καριέρα μετά την απελευθέρωση. Συμμετείχε στη Συμφωνία της Βάρκιζας και ήταν στενός φίλος του Ρ. Σκόμπι λόγω του φιλοβρετανικού του παρελθόντος.

Ο Αλέξανδρος Μελάς είχε κάνει ένα γάμο με τη αμερικανίδα Βέλμα, κόρη πλούσιας οικογένειας από την Καραϊβική, αλλά είχε διαζευχθεί ήδη πριν το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι σχέσεις τους παρέμειναν φιλικές. Στη συνέχεια υιοθέτησε κόρη φίλου του και αναδεξιμιά του, η οποία υπήρξε και κληρονόμος του, την Ανδρομάχη Μελά. Κληροδοτήματα της συλλογής του από αρχαία αντικείμενα βρίσκονται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ιωαννίνων και στο Ιλίου Μέλαθρον.

Απεβίωσε στην Αθήνα το 1969.

Πηγές
-----

1. ↑  Μελάς-16.
2. ↑  Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, εκδοτικός Οργανισμός Πάπυρος, τόμος 41, σελίδα 210
Τα **Μπερτινιανά Χρονικά** (Annales Bertiniani) ή **Χρονικά του Αγίου Μπερτίνου** είναι ένα φραγκικό χρονικό που βρέθηκε στη Μονή του Αγίου Μπερτίνου, απ’ όπου οφείλει και το όνομά του. Αφηγείται τα γεγονότα των ετών 741 έως 882 στον τότε γερμανικό κόσμο, όμως πρωτότυπα είναι μόνο τα τμήματα από το 830 και μετά - τα χρόνια πριν το 830 περιγράφονται συνοπτικά και αποτελούν συρραφή άλλων πηγών. Είναι γραμμένο στα Λατινικά από πολλούς συγγραφείς, σύγχρονους της εποχής που καλύπτει αναλυτικά (μεταξύ αυτών αναφέρεται και ο Χίνκμαρ της Ρέμς).

Αν και τα περισσότερα γεγονότα που περιγράφει απαντώνται και σε άλλες μαρτυρίες, το χρονικό αποτελεί μία από τις ελάχιστες πηγές για τη μελέτη της ιστορίας των Βαράγγων κατά την περίοδο του Χαγανάτου των Ρως. Πιο συγκεκριμένα, στο κεφάλαιο του έτους 839 γίνεται αναφορά σε κάποια φυλή των Βίκινγκ που συνοδευόταν από πρέσβεις του βυζαντινού αυτοκράτoρα Θεόφιλου και συναντήθηκε με τον βασιλιά Λουδοβίκο κοντά στο Μάιντς.

Μιλώντας με τον φράγκο βασιλιά, είπαν πως το όνομα της φυλής τους ήταν Ρως και ζούσαν ανατολικά της Βαλτικής (δεν αναφέρεται έτσι στο πρωτότυπο), αλλά κατάγονταν από τη Σουηδία και ο αρχηγός τους έφερε τον τίτλο του *χαγκάν*. Στην ερώτηση πώς βρέθηκαν στα εδάφη του, απάντησαν ότι επέστρεφαν στη γη τους από την Κωνσταντινούπολη. Φοβήθηκαν όμως να διαβούν τις στέππες που κατοικούν βάρβαροι (ενν. τους Μαγυάρους) και προτίμησαν να περάσουν μέσα από τα φραγκικά εδάφη.

Πηγές
-----

* Monumenta Germaniae Historica. Στην κατηγορία *Scriptores / Scriptores rerum Germanicarum in usum scholarum separatim editi / Annales Bertiniani* βρίσκεται πλήρης η έκδοση του Γκέοργκ Βάιτς (Ανόβερο, 1883) σε μορφή ψηφιακής απεικόνισης.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 180302977
* GND: 4309442-9

 |

 |
Το δελφικό τοπίο, θέα από το Θέατρο
Ως **Δελφικό τοπίο** χαρακτηρίζεται η περιοχή που εκτείνεται από τον αρχαιολογικό χώρο των Δελφών ως την Ιτέα, περιλαμβάνοντας τον ελαιώνα της Άμφισσας και την κοιλάδα του Πλειστού.

Περιγραφή του Δελφικού Τοπίου
-----------------------------

Το Δελφικό τοπίο περιλαμβάνει μια έκταση που αρχίζει από τον αρχαιολογικό χώρο των Δελφών και καταλήγει στην Ιτέα. Στην αρχαιότητα η περιοχή αυτή περιλάμβανε την κοιλάδα όπου κυλούσαν οι ποταμοί Πλειστός και Ύλαιθος, και οι δύο σήμερα χείμαρροι. Στα σημεία όπου οι κοίτες των χειμάρρων αυτών στενεύουν πολύ προκαλούνται υπερχειλίσεις και πλημμύρες. 
Το βασικό χαρακτηριστικό της χλωρίδας της περιοχής είναι η θαμνώδης βλάστηση. Μεγάλο μέρος όμως, ίσως και η μισή επιφάνεια της έκτασης αυτής, καλύπτεται από ελαιώνες. 

Τα ελαιόδεντρα έχουν προέλθει από εμβολιασμό αγριελιών και ανήκουν στη γνωστή ποικιλία "Αμφίσσης". Τα περισσότερα από τα δέντρα αυτά στον επονομαζόμενο "Ελαιώνα" είναι αιωνόβια, γεγονός που τα καθιστά προστατευόμενα. Το "Δελφικό τοπίο" θεωρείται άρρηκτα δεμένο, τόσο αισθητικά όσο και αρχαιολογικά, με τον αρχαιολογικό χώρο των Δελφών. Για το λόγο αυτό έχει ανακηρυχθεί προστατευόμενη περιοχή από το 1981 (ΦΕΚ 551/τ.β./15-09-1981) και έχει οριοθετηθεί σε ζώνη προστασίας Α και Β από την αρχαιολογική υπηρεσία με κηρύξεις του 1991 και του 2012. Στη ζώνη προστασίας Α απαγορεύονται οι οικοδομικές και γεωργοκτηνοτροφικές δραστηριότητες, ενώ για κάθε παρέμβαση απαιτείται άδεια της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας. Δυστυχώς, όμως, η ανακήρυξή του δεν απέτρεψε την καταστροφή μεγάλου μέρους του από πυρκαγιά τον Αύγουστο του 2013. Πενήντα με εξήντα χιλιάδες αιωνόβια δέντρα καταστράφηκαν και το Δελφικό τοπίο επλήγη ανεπανόρθωτα. Πρόσφατα έχει εκπονηθεί σχέδιο διαχείρισης του Δελφικού τοπίου με γνώμονα την αειφόρο ανάπτυξη, αλλά και την προστασία του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  ΥΠΠΟ. «Διαρκής Κατάλογος Κηρυγμένων Αρχαιολογικών Χώρων». Ανακτήθηκε στις 26 Οκτωβρίου 2015. [*νεκρός σύνδεσμος*]
2. ↑  
Αποστόλου, Β. (2013-08-17). «Απειλείται το Δελφικό Τοπίο». *Ελευθεροτυπία*.. Ανακτήθηκε στις 2015-10-23.
3. ↑  «Δελφικό τοπίο - Σχέδιο διατήρησης - Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 7 Αυγούστου 2015. Ανακτήθηκε στις 21 Οκτωβρίου 2015.
Η λογοτεχνία που απαρτίζεται από τα **αρχαία αιγυπτιακά ταφικά κείμενα** είναι η συλλογή θρησκευτικών κειμένων που χρησιμοποιούνταν στην αρχαία Αίγυπτος συνήθως για να βοηθηθεί το πνεύμα του νεκρού να διατηρηθεί και στη μεταθανάτια ζωή.

Εξελίχθηκαν με τον καιρό, αρχίζοντας από τα Κείμενα των Πυραμίδων του Παλαιού Βασιλείου, τα οποία αφορούσαν μόνο ταφές βασιλικών προσώπων, μέχρι τα Κείμενα των Σαρκοφάγων του Μέσου Βασιλείου, και τα αρκετά Βιβλία του Νέου Βασιλείου και των επόμενων περιόδων. Με το πέρασμα του χρόνου, τα κείμενα αυτά αφορούσαν και ευγενείς, και κατόπιν και τον γενικό πληθυσμό (εκείνους δηλαδή από αυτόν που μπορούσαν να πληρώσουν για τα ταφικά τελετουργικά).

Παλαιό Βασίλειο
---------------

Κύριο λήμμα: Κείμενα των Πυραμίδων
Τα ταφικά κείμενα του Παλαιού Βασιλείου αρχικά προορίζονταν μόνο για τον βασιλιά. Κατά το τέλος της περιόδου αυτής, τα κείμενα άρχισαν να εμφανίζονται και στους τάφους των βασιλικών συζύγων.

Μέσο Βασίλειο
-------------

Κύριο λήμμα: Κείμενα των Σαρκοφάγων
Τα κείμενα αυτής της περιόδους είναι συλλογή ξορκιών γραμμένων στα φέρετρα, αρχίζοντας από την Πρώτη μεταβατική περίοδο. Τα κείμενα προέρχονται εν μέρει από τα παλιότερα Κείμενα των Πυραμίδων, αλλά περιέχουν αρκετή έκταση νέου υλικού που έχει σχέση με καθημερινές ανάγκες και επιθυμίες, γεγονός που αντανακλά ότι τα κείμενα τώρα χρησιμοποιούνταν από κοινούς ανθρώπους. Επειδή τώρα οι μη βασιλικοί Αιγύπτιοι που είχαν τα χρήματα για φέρετρο είχαν τώρα πρόσβαση σε αυτά τα ταφικά ξόρκια, ο φαραώ δεν είχε πια αποκλειστικά το δικαίωμα στη μεταθανάτια ζωή.

Νέο Βασίλειο
------------

* Βιβλίο των Νεκρών
* Αμντουάτ
* Βιβλίο των Πυλών
* Βιβλίο των Σπηλαίων
* Βιβλίο της Γης
* Λιτανεία του Ρα

### Ύστερο Νέο Βασίλειο

* Βιβλία του Ουρανού

Μετά την Περίοδο της Αμάρνα, άρχισαν να χρησιμοποιούνται μια νέα ομάδα ταφικών κειμένων. Αυτά επικεντρώνονταν στις αναπαραστάσεις της Νουτ, της θεάς προσωποποίησης του ουρανού. Αντιπροσωπεύουν το νυχτερινό ταξίδι του ήλιου μέσα από το σώμα της Νουτ, τον οποίο ανανεωμένο γεννάει το πρωί. Από τον τάφο του Ραμσή Δ΄ και μετά, δύο από αυτά τα Βιβλία του Ουρανού τοποθετούνταν συνήθως δίπλα το ένα με το άλλο στις οροφές των βασιλικών τάφων.

* Βιβλίο της Νουτ
* Βιβλίο της Ημέρας
* Βιβλίο της Νύχτας
* Βιβλίο της Ουράνιας Αγελάδας

Ύστερη Περίοδος
---------------

* Βιβλίο των Αναπνοών

Πτολεμαϊκή Περίοδος
-------------------

* Book of Traversing Eternity

Παραπομπές
----------

1. ↑  Lichtheim (1975)
2. ↑  Goelet et al. (1994)
3. ↑  Hornung (1999), p.113

Βιβλιογραφία
------------

* Goelet, Dr. Ogden· και άλλοι. (1994). *The Egyptian Book of the Dead: The Book of Going Forth by Day*. San Francisco: Chronicle Books.
* Hornung, E· Lorton, D.(translator) (1999). *The Ancient Egyptian Books of the Afterlife*. New York: Cornell University Press.
* Lichtheim, Miriam (1975). *Ancient Egyptian Literature, vol 1*. London, England: University of California Press. ISBN 0-520-02899-6.
Το **Belarus-1** (Λευκορωσικά: Беларусь 1) είναι κρατικό τηλεοπτικό κανάλι στη Λευκορωσία. Μεταδίδει προγράμματα στα λευκορωσικά και ρωσικά (τα προγράμματα στα ρωσικά ξεκίνησαν στις 8 Οκτωβρίου 2003).

Το κανάλι ξεκίνησε τη λειτουργία του την 1η Ιανουαρίου 1956, μετά από μήνες προετοιμασίας. Οι πρώτες λέξεις ήταν η «*Καλησπέρα! Καλή Πρωτοχρονιά. Σήμερα ξεκινάμε τη δοκιμαστική μετάδοση μας*», από την Ταμάρα Μπαστούν. Αρχικά, οι μεταδόσεις διαρκούσαν 2 με 3 ώρες κάθε βράδυ την Πέμπτη, την Παρασκευή και το Σάββατο. 

Στη δεκαετία του 1960 το κανάλι κάλυπτε τουλάχιστον το 70% του λευκορωσικού εδάφους ενώ ξεκίνησε τις δοκιμαστικές έγχρωμες μεταδόσεις το 1961-62. Στη δεκαετία του 1970 εμφανίστηκε ένα δεύτερο κανάλι, βασισμένο στο πρώτο κανάλι από τη Μόσχα, καθώς και ένα τρίτο κανάλι. Τελικά αντικαταστάθηκε με αναμεταδόσεις της Τηλεόρασης Οστάνκινο, εξ ονόματος της NTRC, ενώ το 2002 ακολούθησε η αντικατάσταση το 2002 από ένα νέο κανάλι, το ONT.

Το κανάλι μετονομάστηκε σε TBK το 1991, μετά την ανεξαρτησία της Λευκορωσίας από τη Σοβιετική Ένωση. Στις 30 Μαρτίου ξεκίνησε να μεταδίδεται σε εικόνα υψηλής ευκρίνειας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Компания
2. ↑  Большому телевидению — 60!
3. ↑  «Каналы Белтелерадиокомпании перешли на вещание в HD-формате». Белтелерадиокомпания. Ανακτήθηκε στις 4 Απριλίου 2018.  Unknown parameter `|lang=` ignored (`|language=` suggested) (βοήθεια)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη αγγλική ιστοσελίδα
Ο **Πάνος Πίσσας** (; - 1884) ήταν Έλληνας επιστήμονας και αγωνιστής.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην Κυδωνία. Πατέρας του ήταν ο αντιστράτηγος και διαπρεπής αγωνιστής Ευστράτιος Πίσσας. Νεώτατος αποφοίτησε από το Εθνικό Πανεπιστήμιο και συνέχισε τις σπουδές του στη Γερμανία. Διέπρεψε στην Αίγυπτο. Ήρθε στην Ελλάδα και πολέμησε στη Θεσσαλία. Η Ελληνική κυβέρνηση τον τίμησε με τον Χρυσό Σταυρό του Σωτήρα. 

Πέθανε απροσδόκητα και μέσα στην ακμή του στην Αθήνα στις 8 Ιανουαρίου 1884.

Πηγές
-----

* Ιωάννης Αρσένης (1884). *Ποικίλη Στοά: Εθνική εικονογραφημένη επετηρίς*. Αθήνα: Επί του Τυπογραφείου Αττικού Μουσείου. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Αυγούστου 2010. Ανακτήθηκε στις 17 Μαΐου 2010.
Ο **Τζον Αντέρ** FRS (αγγλικά: John Adair‎, 1660–1718) ήταν Σκωτσέζος τοπογράφος και χαρτογράφος, γνωστός για την αρτιότητα των χαρτών του.

Έγινε για πρώτη φορά γνωστός στο κοινό το 1683, με ένα διαφημιστικό φυλλάδιο που δημοσιεύτηκε στο Εδιμβούργο για έναν «Σκωτσέζικο Άτλαντα», το οποίο ανέφερε ότι το Συμβούλιο της Σκωτίας είχε προσλάβει τον Αντέρ, έναν «μαθηματικό και επιδέξιο μηχανικό», για να καταγράψει τις κομητείες της Σκωτίας. Από το 1686 ερεύνησε τις ακτές της Σκωτίας και έγινε μέλος της Βασιλικής Εταιρείας το 1688. Το ένα και μοναδικό μέρος της μελέτης των ακτών δημοσιεύθηκε το 1703.

Ήταν ίσως ο πρώτος Σκωτσέζος χαρτογράφος που χρησιμοποίησε ενεργά τον τριγωνισμό στο έργο του. Δώδεκα χειρόγραφοι χάρτες σώζονται από το έργο του αυτή την εποχή, που καλύπτουν τα Λόθιανς, το Στέρλινγκ, το Φάιφ, το Κίνρος και το νότιο Περθσάιρ. Ωστόσο, οικονομικές και άλλες δυσκολίες δυσχέραναν το μεγαλύτερο μέρος της χαρτογράφησης του Τζον Αντέρ, και όχι μόνο χαράχτηκαν ελάχιστοι από τους χάρτες του κατά τη διάρκεια της ζωής του, αλλά οι περισσότεροι από τους χειρόγραφους χάρτες του καταστράφηκαν από πυρκαγιά το 1811. Ωστόσο, μερικοί από τους κομητειακούς χάρτες του χαράχτηκαν και τυπώθηκαν από τον Ρίτσαρντ Κούπερ, τον πρεσβύτερο, τη δεκαετία του 1730.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *Διεθνές Πρότυπο Aναγνωριστικό Ονόματος*. 0001 1850 3640 0000 0001 1850 3640. Ανακτήθηκε στις 13  Αυγούστου 2015.
2. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. data.bnf.fr/ark:/12148/cb15326551h. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
3. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. data.bnf.fr/ark:/12148/cb15326551h. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
4. ↑  «Adair, John (1660–1718), geographer and cartographer». *Oxford Dictionary of National Biography* (στα Αγγλικά). doi:10.1093/ref:odnb/82. Ανακτήθηκε στις 15 Αυγούστου 2023.
5. ↑   Το παρόν λήμμα ενσωματώνει κείμενο από έκδοση που είναι πλέον κοινό κτήμα: Chisholm, Hugh, επιμ.. (1911) «Adair, John» *Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάννικα* (11η έκδοση) Cambridge University Press, σσ. 166-167
6. ↑  «Introduction - Counties and regions of Scotland, 1580-1750 - Maps - National Library of Scotland». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Ιουλίου 2009. Ανακτήθηκε στις 15 Αυγούστου 2023.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 61851199
* LCCN: n84204434
* ISNI: 0000 0001 1850 3640
* GND: 1053395205
* BNF: cb15326551h (data)

 |

 |
Στην αρχαία ελληνική μυθολογία ο **Αιθαλίδης** ήταν γιος του θεού Ερμή και της Ευπολεμείας, κόρης του Μυρμιδόνα. Ο Αιθαλίδης έλαβε μέρος στην Αργοναυτική Εκστρατεία ως κήρυκας και τοξότης, μαζί με δύο άλλους γιους του Ερμή, τον Εύρυτο και τον Εχίονα.

Ο Αιθαλίδης είχε τεράστια μνήμη, χάρισμα που έλαβε από τον πατέρα του, και δεν ξεχνούσε ποτέ τίποτα, ακόμα και όταν... πέθανε και κατέβηκε στον Άδη. Ο Ερμής τον αγαπούσε ιδιαίτερα, τόσο πολύ ώστε κατάφερε να πείσει τον Δία να ορίσει ότι ο Αιθαλίδης θα έμενε μία μέρα στον κάτω κόσμο και μία μέρα στον επάνω κόσμο.

Ο φιλόσοφος Πυθαγόρας πίστευε ότι είχε ξαναζήσει στη γη ως Αιθαλίδης, δηλαδή ότι ο ίδιος ήταν μετενσάρκωση της ψυχής του.

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969
Συντεταγμένες: 41°21′N 43°43′E﻿ / ﻿41.350°N 43.717°E﻿ / 41.350; 43.717

Δορυφορική εικόνα του Καυκάσου
Ο **Μικρός Καύκασος** (αζέρικα: *Kiçik Qafqaz Dağları*, γεωργιανά: *მცირე კავკასიონი*, ρωσικά: *Малый Кавказ*) είναι μία από τις δύο κύριες οροσειρές του Καυκάσου μήκους 600 χιλιομέτρων.

Είναι παράλληλος με τον Μεγάλο Καύκασο, από τον οποίο απέχει κατά μέσο όρο 100 χιλιόμετρα στα νότια ενώ βρίσκεται στα όρια με το Υψίπεδο της Αρμενίας στα βόρεια και τα βορειοανατολικά. Συνδέεται με τον Μεγάλο Καύκασο με τις οροσειρές Λιχ και Σουράμ και χωρίζεται από την πεδιάδα της Κολχίδας στα δυτικά και από το βαθύπεδο Κούρα στα ανατολικά. Η υψηλότερη κορυφή του είναι η κορυφή Gyamysh στα 3724 μέτρα. Τα σύνορα της Γεωργίας, της Αρμενίας, του Αζερμπαϊτζάν και του Ιράν βρίσκονται κατά μήκος της οροσειράς παρόλο που η κορυφογραμμή της δεν ορίζει συνήθως τα σύνορα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *GEOnet Names Server*. 11  Ιουνίου 2018. -2953361.
2. ↑  «MIKΡΟΣ ΚΑΥΚΑΣΟΣ & Οροσειρά Kackar - kanon.gr».
3. 1 2  (Αγγλικά) «Lesser Caucasus - Encyclopaedia Britannica».
4. ↑  (Αγγλικά) «World Atlas - the Mountains of the World : Lesser Caucasus - Kiçik Qafqaz - euratlas.net».
5. ↑  (Αγγλικά) «Greater and Lesser Caucasus Mountains in Georgia - eosnap.com». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Σεπτεμβρίου 2015.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Αζερμπαϊτζάν
* Πύλη:Αρμενία
* Πύλη:Ιράν
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 237436199
* GND: 4441470-5
* NKC: ge658906

 |

 |
Η **Εκκλησία της Αλεξάνδρειας**, επίσης γνωστή ως **Εκκλησία της Αιγύπτου**, ήταν εκ των πρώτων χριστιανικών εκκλησιών, καθώς και εκ των συνιστωσών της Πενταρχίας. Σύμφωνα με την παράδοση, φέρεται να ιδρύθηκε, περίπου, το 62 από τον Ευαγγελιστή Μάρκο. Κατά τη διάρκεια της ιστορίας της, γνώρισε αριθμό εσωτερικών σχισμάτων, με αποτέλεσμα, σήμερα, αριθμός εκκλησιών, παρότι διαφορετικών μεταξύ τους δογμάτων, να αποτελούν συνεχιστές της:

* η Κοπτική Ορθόδοξη Εκκλησία (Ανατολίτικη Ορθόδοξη Εκκλησία)
* η Ορθόδοξη Εκκλησία της Αλεξάνδρειας (Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία)
* η Κοπτική Καθολική Εκκλησία (Ανατολική Καθολική Εκκλησία)
* η Κοπτική Ευαγγελική Εκκλησία (Προτεσταντισμός)

Ιστορία
-------

Η Αλεξάνδρεια, από κοινού με τη Βαβυλώνα, αποτέλεσε την έδρα των πρώτων χρονικά ιουδαιοχριστιανικών πληθυσμών της Αιγύπτου. Παράλληλα, η Αλεξάνδρεια, σύμφωνα με τις δυτικές και ανατολικές εκκλησιαστικές παραδόσεις, αποτέλεσε τον τόπο μαρτυρίου του Ευαγγελιστή Μάρκου, θεωρούμενου ως ιδρυτή της Εκκλησίας της Αιγύπτου, σύμφωνα με τον Ευσέβιο της Καισαρείας.

Σταδιακά, ο τοπικός μητροπολίτης της πόλεως της Αλεξάνδρειας κατέστη ως επικεφαλής του συνόλου της Εκκλησίας της Αιγύπτου. Με σημείο εκκίνησης την περίοδο εκκλησιαστικής ηγεσίας του Δημητρίου Α΄ (199-233), η μητρόπολη διέθετε, πλέον, υπαγόμενους προς αυτήν επισκόπους.

Δείτε επίσης
------------

* Εκκλησία της Νουβίας
* Εκκλησία της Αιθιοπίας / Εκκλησία της Αβησσυνίας
* Κατηχητική Σχολή Αλεξάνδρειας
* Κατάλογος Πατριαρχών Αλεξανδρείας
* Κριστιάν Κανουιγιέ

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Γαλλικά) «Alexandrie». *Petit dictionnaire de l'Orient chrétien*. Τούρνχαουτ: Brepols. 1991, σελ. 7.

  



|  |
| --- |
| **Πενταρχία**  |
| Πατριάρχης Ρώμης(1ος αιώνας) |  | Πατριάρχης Αλεξανδρείας (1ος αιώνας) |  | Πατριάρχης Αντιοχείας (1ος αιώνας) |  | Πατριάρχης Ιεροσολύμων (5ος αιώνας) |  | Πατριάρχης Κων/πόλεως (4ος αιώνας) |  |


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Χριστιανισμός
* Πύλη:Χριστιανοί της Ανατολής
* Πύλη:Αραβικός Κόσμος
* Πύλη:Αίγυπτος
 |

 |
Το **Δημοτικό Στάδιο της Κρακοβίας** είναι ποδοσφαιρικό στάδιο που βρίσκεται στην Κρακοβία της Πολωνίας. Σήμερα χρησιμοποείται ως έδρα της Βίσλα Κρακοβίας στο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Πολωνίας. Η χωρητικότητα του σταδίου ανέρχεται στα 33.268 άτομα. Το στάδιο είναι το τέταρτο μεγαλύτερο στάδιο στο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Πολωνίας και χτίστηκε το 1953. Τα έτη 2003-2011 το στάδιο έχει ανοικοδομηθεί ολοκληρωτικά - η ανοικοδόμηση ολοκληρώθηκε τον Οκτώβριο του 2011.

Χάρη στο ψήφισμα που πέρασε στην τοπική Βουλή από τις 23 Ιανουαρίου 2008, το στάδιο πήρε το όνομα του θρύλου της Βίσλα Κρακοβίας, Χένρικ Ρέιμαν. Το Δημοτικό Στάδιο της Κρακοβίας τηρεί τα κριτήρια για την 4η κατηγορία της ΟΥΕΦΑ.

Euro 2012
---------

Η Κρακοβία ήταν πόλη-αντικαταστάτρια για το Euro 2012 στην Πολωνία και στην Ουκρανία και το Δημοτικό Στάδιο Κρακοβίας αναμενόταν να φιλοξενήσει αγώνες της διοργάνωσης. Εξαιτίας της απόφασης αυτής αποφασίστηκε η αλλαγή του πρότζεκτ, κατά το οποίο αναμενόταν ότι το στάδιο θα αποκτούσε χωρητικότητα 21.500 ατόμων. Ο προγραμματισμένος αριθμός θεατών αυξήθηκε ώστε να τηρεί τους όρους για ένα πολυτελές στάδιο.

Στις 13 Μαίου 2009, η Ανώτατη Επιτροπή της ΟΥΕΦΑ αποφάσισε ότι οι αγώνες θα διεξαχθούν σε τέσσερα στάδια στο Γκντάνσκ, στο Πόζναν, στη Βαρσοβία και στο Βρότσλαβ - η Κρακοβία δεν ανέλαβε ούτε τον ρόλο επίσημης διοργανώτριας ούτε της πόλης-αντικαστάτριας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Informacje». wisla.krakow.pl. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Δεκεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 20 Νοεμβρίου 2011.
2. ↑  «Stadion Miejski w Krakowie im. Henryka Reymana». *stadiony.net* (stadiony.net).. Ανακτήθηκε στις 2011-12-06.
3. ↑  «Stadion Wisły będzie nosić imię Reymana». Wirtualna Polska.. Ανακτήθηκε στις 2011-12-06.
4. ↑  «Stadion Wisły już tylko na zielonowork= http://krakow.gazeta.pl».  το πρωτότυπο στις 2019-07-11.. Ανακτήθηκε στις 2011-12-13.
5. ↑  «Mecze Wisły i Euro 2012 poza Krakowem?».  το πρωτότυπο στις 2012-04-26.. Ανακτήθηκε στις 2011-12-13.

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Δημοτικό Στάδιο Κρακοβίας** |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Stadion Miejski in Kraków  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Δρόμος μέσα στα Μεστά
Τα **Μαστιχοχώρια** είναι ομάδα 24 χωριών στη νότια Χίο τα οποία είναι γνωστά για την παραγωγή της μαστίχας. Η μαστίχα είναι αρωματική ρητίνη που παράγεται από το μαστιχόδεντρο, μια τοπική ποικιλία του σχίνου.

Ιστορικά στοιχεία
-----------------

Τα Μαστιχοχώρια άρχισαν να δημιουργούνται κατά τους βυζαντινούς χρόνους, όμως οργανώθηκαν πιο συστηματικά από τους Γενουάτες, οι οποίοι ήταν κυρίαρχοι του νησιού από το 1346 μέχρι το 1566. Οι Γενουάτες δημιουργήσαν για την εκμετάλλευση της μαστίχας την Μαόνα, η οποία είχε το μονοπώλιο στην παραγωγή και εμπορεία μαστίχας. Τα χωριά στα οποία γινόταν η παραγωγή μαστίχας βρίσκονταν όλα μακριά από την ακτή, ώστε να μειωθεί το λαθρεμπόριο. Επίσης είχαν όλα φρουριακή δομή ώστε να είναι προστατευμένα από τις επιδρομές. Στο κέντρο του χωριού βρισκόταν συνήθως πύργος ενώ τα εξωτερικά όρια του οικισμού ορίζονταν από τους ενωμένους τοίχους της εξωτερικής σειράς σπιτιών. Τα χωριά είχαν συνήθως δύο εισόδους με σιδερένιες πύλες.

Το 1566 οι Οθωμανοί κατέκτησαν τη Χίο και το 1705 παραχώρησαν προνόμια στα Μαστιχοχώρια, με τη μορφή περιορισμένης αυτονομίας. Όμως οι κάτοικοί τους εξακολουθούσαν να είναι υποχρεωμένοι να καλλιεργούν μαστίχα και να πληρώνουν φόρο στους Οθωμανούς σε είδος. Η συλλογή και πληρωμή του ειδικού φόρου μαστίχας γινόταν από τους επιτρόπους των χωριών. Το 1839, μετά τις οθωμανικές μεταρρυθμίσεις, ο φόρος μπορούσε να πληρωθεί σε μετρητά. Το 1881 τα περισσότερα από τα χωριά καταστράφηκαν από ισχυρό σεισμό και μόνο τα Μεστά, οι Ολύμποι και το Πυργί διατηρούν σε μεγάλο βαθμό την αρχική τους μορφή.

Με το πρόγραμμα Καποδίστριας συστάθηκε μεταξύ 1997 και 2010 ο δήμος Μαστιχοχωρίων, ο οποίος καταργήθηκε με το πρόγραμμα Καλλικράτης και ενσωματώθηκε στον δήμο Χίου.

Κοινότητες
----------

Οι 24 κοινότητες των Μαστιχοχωρίων είναι οι εξής: 

* Άγιος Γεώργιος
* Αρμόλια
* Βέσσα
* Βαβίλοι
* Βουνό
* Μέσα Διδύμα
* Έξω Διδύμα
* Ελάτα
* Θολοποτάμι
* Θυμιανά
* Καλαμωτή
* Καλλιμασιά
* Καταρράκτης
* Κοινή
* Λιθί
* Μεστά
* Μυρμήγκι
* Νένητα
* Νεοχώρι
* Ολύμποι
* Παγίδα
* Πατρικά
* Πυργί
* Φλάτσια

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Galani-Moutafi, Vasiliki (2004-07). «A Regionally Distinctive Product and the Construction of Place Identity: The Case of Chios Mastiha» (στα αγγλικά). *Anatolia* **15** (1): 19–38. doi:10.1080/13032917.2004.9687142. ISSN 1303-2917. .
2. ↑  «Πληροφορίες για τα Μαστιχοχώρια». *www.gummastic.gr*. Ένωση Μαστιχοπαραγωγών Χίου. Ανακτήθηκε στις 17 Μαρτίου 2023.
3. ↑  Belles, Christos (2005). *Mastiha Island*. Athens: Ellinika Gramatta Press. σελ. 213. ISBN 978-960-89048-9-7.
Συντεταγμένες: 32°46′59.2″N 34°57′54.6″E﻿ / ﻿32.783111°N 34.965167°E﻿ / 32.783111; 34.965167

Ο **Στάδιο Σάμι Οφέρ** (εβραϊκά: אצטדיון סמי עופר) επίσης γνωστό ως «Διεθνές Στάδιο Χάιφα», είναι γήπεδο πολλαπλών χρήσεων στη Χάιφα του Ισραήλ. Η κατασκευή ξεκίνησε στα τέλη του 2009 και ολοκληρώθηκε το 2014. Το στάδιο αναπτύχθηκε και κατασκευάστηκε από τη Haifa Economic Corporation. Επί του παρόντος, το γήπεδο χρησιμοποιείται κυρίως για ποδοσφαιρικούς αγώνες, ως έδρα της Μακάμπι Χάιφα και της Χάποελ Χάιφα.

Το στάδιο αντικατέστησε το παλαιότερο Στάδιο Κιριάτ Ελιέζερ, το οποίο έκλεισε το 2014 και κατεδαφίστηκε το 2015. Το γήπεδο πήρε την ονομασία του από τον ισραηλινό μεγιστάνα στον τομέα της ναυτιλίας, Σάμι Οφέρ, ο οποίος δώρισε 20 εκατομμύρια δολλάρια για την κατασκευή του γηπέδου. Η συνεισφορά του Οφέρ έφτασε το 19% του συνολικού κόστους του γηπέδου. Είναι χωρητικότητας 30.942 θέσεων.

Εικόνες
-------

* Εξωτερική όψη του «Σταδίου Σάμι Οφέρ»Εξωτερική όψη του «Σταδίου Σάμι Οφέρ»
* Άποψη του «Σταδίου Σάμι Οφέρ»Άποψη του «Σταδίου Σάμι Οφέρ»

Παραπομπές
----------

1. ↑  Sammy Ofer Stadium worldofstadiums.com
2. ↑  (Αγγλικά) *GeoNames*. 2005. Ανακτήθηκε στις 6  Απριλίου 2015.
3. ↑  Sammy Ofer Stadium Αρχειοθετήθηκε 2014-11-29 στο Wayback Machine. kssgroup.com

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Στάδιο Σάμι Οφέρ** |

* Επίσημος ιστότοπος
Ο **Στέφανος Αλεξιάδης** είναι Έλληνας συγγραφέας.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε από παλιννοστούντες Πόντιους γονείς στις 18 Οκτωβρίου 1993 στη Θεσσαλονίκη. Για το βιβλίο του με τίτλο «Τα φτερωτά σανδάλια» έλαβε το 2022 το Βραβείο Κοινού για το Καλύτερο Βιβλίο Ελληνικής Εφηβικής Λογοτεχνίας

Εισήχθη το 2011 στην *Ελληνική Φιλολογία* στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης και ακολούθησε τη Νεοελληνική και Βυζαντινή Κατεύθυνση, από όπου αποφοίτησε το 2015. Λίγο καιρό μετά προχώρησε στις μεταπτυχιακές του σπουδές, τις οποίες παρακολούθησε και ολοκλήρωσε επιτυχώς (2019-2021) στο *Τμήμα Ειδικής Αγωγής,* το πρόγραμμα *Προβλήματα Προφορικού και Γραπτού Λόγου* στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο και το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας. Παράλληλα, παρακολούθησε και επέτυχε να αποκτήσει το Πτυχίο Γραφής και Ανάγνωσης Τυφλών, Braille. Οι σπουδές του συνεχίζουν μέχρι και σήμερα, αφού φοιτά στο Τμήμα *Αγωγής και Φροντίδας Πρώιμης Παιδικής Ηλικίας* στο Διεθνές Πανεπιστήμιο Ελλάδος.

Το 2022 υπήρξε κεντρικός ομιλητής στο 9ο Συνέδριο TEDx που πραγματοποιήθηκε από το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας.

Παραπομπές
----------



|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* **BiblioNet**: **131267**

 |

 |

1. ↑  «Στέφανος Αλεξιάδης - Το εκκρεμές γεννά ισορροπία». *TEDx University of Macedonia - YouTube*.
2. ↑  «Στέφανος Αλεξιάδης». *Goodreads*.
3. ↑  «Στέφανος Αλεξιάδης». *Facebook*.
4. ↑  «Στέφανος Αλεξιάδης». *Instagram*.