recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Λυκειακό γυναικείο ποδόσφαιρο στις ΗΠΑ (2019)
Το **γυναικείο ποδόσφαιρο**, γνωστό και ως **ποδόσφαιρο γυναικών**, είναι το σημαντικότερο ομαδικό άθλημα που παίζεται από γυναίκες σε όλο τον κόσμο. Παίζεται σε επαγγελματικό επίπεδο σε πολλές χώρες σε όλο τον κόσμο και υπάρχουν 176 εθνικές ομάδες ανά τον κόσμο.

Η ιστορία του γυναικείου ποδοσφαίρου ανάγεται αρκετούς αιώνες πριν και υπάρχουν διάφορες σημαντικές εθνικές και διεθνείς οργανώσεις. Το γυναικείο ποδόσφαιρο έχει αντιμετωπίσει πολλά εμπόδια στην ιστορία του. Αν και η πρώτη χρυσή εποχή του αθλήματος εμφανίστηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο στις αρχές της δεκαετίας του 1920 (ένας αγώνας είχε πάνω από 50.000 θεατές), το 1921 η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία απαγόρευσε τη διεξαγωγή αγώνων γυναικείου ποδοσφαίρου σε γήπεδα των συλλόγων-μελών της. Η απαγόρευση διήρκεσε μέχρι τον Ιούλιο του 1971. Οι γυναίκες έχουν ασχοληθεί με το ποδόσφαιρο και αθλήματα παρόμοια με αυτό ε δώ και πάνω από 2 χιλιετίες.

Το πρώτο παγκόσμιο κύπελλο γυναικών έγινε το 1991 στην Κίνα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «The FIFA Women's World Ranking». FIFA. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Οκτωβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 26 Οκτωβρίου 2019.
2. ↑  «The FIFA World Ranking». FIFA. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Σεπτεμβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 26 Οκτωβρίου 2019.
3. ↑  «Trail-blazers who pioneered women's football». *BBC News*. 3 June 2005.. Ανακτήθηκε στις 2010-02-19.
4. ↑  Grainey, Timothy F. (2012). *Beyond Bend It Like Beckham: The Global Phenomenon of Women's Soccer*. University of Nebraska Press. ISBN 0803240368.
Ο **Λάμπρος Φωτιάδης** (1752-1805) ήταν Έλληνας λόγιος και διαφωτιστής του 18ου αιώνα.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στα Ιωάννινα το 1752. Έχει χαρακτηριστεί πολλές φορές «Διδάσκαλος του Γένους». 

Το όνομα του Φωτιάδη έχει συνδεθεί άρρικτα με το γλωσσικό ζήτημα και την αλληλογραφία του με το Δημήτριο Καταρτζή-Φωτιάδη (1730-1807). 

Το εύρος της ποιητικής του παραγωγής ήταν μεγάλο όπως μαρτυρεί ο μαθητής του Δημήτριος Σχινάς σε σχετική «Νεκρολογία» του: 

«συνέθετο Ποιήματα παντοία: Ανακρεόντεια, λέγω, Ημιιάμβεια, Ηρωελεγεία, Ηρωικά, Σαπφικά, Πινδαρικά, Τροχαϊκά, Επίμικτα, Ιαμβεία, Πτερύγια, Βωμούς, Πελέκεις, Ωά, Σύριγγας, και ως έπος ειπείν, πάντα Ποιήσεως είδη της Ποιητικής ιδέας και στομβότητος ου κατόπιν απολειπόμενα». 

Διετέλεσε σχολάρχης στην  Ακαδημία του Βουκουρεστίου επί δεκατρία χρόνια. Ερμήνευσε τα έργα των δέκα ρητόρων, ολόκληρο τον Ξενοφώντα, τις Μούσες του Ηροδότου, τα συγγράμματα του Θουκυδίδη, τους λόγους του Γρηγορίου, και πολλά άλλα.

Απεβίωσε στο Βουκουρέστι το 1805.

Η αναφερόμενη ως εικόνα του είναι ξυλογραφία από το περιοδικό *Εθνικόν Ημερολόγιον Βρετού* του 1863.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.biolex.ios-regensburg.de/BioLexViewview.php?ID=1533.
2. ↑   Δημήτριος Σχινάς, Ερμής ο Λόγιος, 15 Μαρτίου 1811 (Βλ. Διαμαντοπούλου 2013, 294).

Πηγές
-----

* *Πανδώρα, Τεύχος 99*. Αθήναι. 1854. Ανακτήθηκε στις 5 Ιουλίου 2010. [*νεκρός σύνδεσμος*]
* Διαμαντοπούλου, Λίλια: «Ο Λάμπρος Φωτιάδης (1752-1805) ποιητής», Μνημοσύνη. Ετήσιον περιοδικόν της εταιρείας ιστορικών σπουδών επί του νεώτερου Ελληνισμού, τ. 19, Πρακτικά συνεδρίου «Λόγιοι της Τουρκοκρατίας», Αθήνα 2013, σ. 289-314. https://www.academia.edu/6970302/\_Ο\_Λάμπρος\_Φωτιάδης\_17521805\_ποιητής\_Μνημοσύνη.\_Ετήσιον\_περιοδικόν\_της\_εταιρείας\_ιστορικών\_σπουδών\_επί\_του\_νεώτερου\_Ελληνισμού\_τ.\_19\_Πρακτικά\_συνεδρίου\_Λόγιοι\_της\_Τουρκοκρατίας\_Αθήνα\_2013\_σ.\_289-314

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 283079660
* **ΕΒΕ**: 129257
* **AA**: 78568
* LCCN: no2001078743
* ISNI: 0000 0000 4238 9967
* GND: 1110217811
* SUDOC: 157147703

 |

 |
Η **ECM Records** (αγγλικά: Edition of Contemporary Music‎, κ. γρ. Έκδοση Σύγχρονης Μουσικής‎‎‎) είναι ανεξάρτητη δισκογραφική εταιρεία που ιδρύθηκε τους Καρλ Έγκερ, Μάνφρεντ Άικερ και Μάνφρεντ Σέφνερ το 1969 στο Μόναχο. Παρόλο την δημοτικότητα της ECM στην τζαζ, η εταιρεία κυκλοφορεί ποικίλες εκδόσεις και το καλλιτεχνικό της δυναμικό ασχολείται με διάφορα μουσικά είδη. Το σύνθημα της ECM είναι «ο πιο όμορφος ήχος δίπλα στη σιωπή», δανεισμένο από μία κριτική το 1971 για την εταιρεία στο καναδικό περιοδικό τζαζ μουσικής Coda.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «"The Most Beautiful Sound Next to Silence"». *City Journal* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 18 Μαρτίου 2024.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος
* Προφίλ στο Spotify
* Σελίδα στο iTunes
* Κανάλι στο YouTube
* Σελίδα στο Facebook
* Σελίδα στο X
* Σελίδα στο Instagram
Η **Μαρίκα Ανθοπούλου-Μηλιάδου** (1899-1974) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός που σταδιοδρόμησε κυρίως στη θεατρική σκηνή. Γεννήθηκε στην Αθήνα.

Η Μαρίκα ήταν κόρη της τραγουδίστριας της όπερας Μάγδας Κομνηνού και πρωτοεμφανίσθηκε στη σκηνή κατά την παιδική της ηλικία (13 ετών), στον θίασο του Κ. Μουστάκα. Λίγα χρόνια αργότερα έπαιξε στην ελληνική οπερέτα *Στα Παραπήγματα*, έργο του Θεόφραστου Σακελλαρίδη, όπου σημείωσε την πρώτη μεγάλη της επιτυχία, καθώς και στη μεγάλη επιθεώρηση «Παναθήναια». Στη συνέχεια συνεργάσθηκε με πολλούς θιάσους σε έργα πρόζας, επιθεωρήσεις και οπερέτες, τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Αίγυπτο. Εμφανίσθηκε επίσης και ως χορεύτρια. Διέκοψε τις εμφανίσεις της το 1929 και τις επανέλαβε μεταπολεμικά, το 1947. Το 1955 πραγματοποίησε την τελευταία επαγγελματική της εμφάνιση, με τον θίασο της κυρίας Κατερίνας.

Δύο μόνο ήταν οι εμφανίσεις της Μ. Ανθοπούλου στον ελληνικό κινηματογράφο 
, η εμπορική ακμή του οποίου άρχισε μετά τη λήξη της σταδιοδρομίας της. Συγκεκριμένα έπαιξε στις ταινίες:

* *Ο κόκκινος βράχος* (1949), σε σκηνοθεσία Γρηγόρη Γρηγορίου
* *Πρέπει να τα παντρέψουμε* (1953)

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Μαρίκα Ανθοπούλου 1899-1974»

Πηγές
-----

* Το λήμμα «Ανθοπούλου-Μηλιάδου Μαρίκα» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 5, σελ. 665

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* «Μαρίκα Ανθοπούλου 1899-1974» στο *ellinikoskinimatografos.gr*
Ο **Τηλέμαχος Χυτήρης** (Κέρκυρα, 1945) είναι Έλληνας πολιτικός και ποιητής.

Βιογραφικό
----------

Ο Τηλέμαχος Χυτήρης γεννήθηκε το 1945 στην Κέρκυρα. Ο πατέρας του Γεράσιμος Χυτήρης υπήρξε γνωστός λόγιος του νησιού με πλούσιο συγγραφικό, ιστορικό, κοινωνιολογικό και λογοτεχνικό έργο. Σπούδασε στην Ιταλία. Είναι πτυχιούχος Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου της Φλωρεντίας και Γεωπονίας του Πανεπιστημίου της Πίζας. Μέλος της Δημοκρατικής Νεολαίας Λαμπράκη, συμμετείχε ενεργά στο φοιτητικό κίνημα (1965-1970) και στον αντιδικτατορικό αγώνα (1967-1974).

Στη Φλωρεντία συνάντησε για πρώτη φορά την τραγουδίστρια Μαρία Φαραντούρη, την οποία παντρεύτηκε αργότερα και με την οποία απέκτησε έναν γιο, τον Στέφανο, το 1985.

Το 1979-1981 διηύθυνε την πολιτιστική έκδοση «Χρονικό». Διετέλεσε σύμβουλος Τύπου της ελληνικής πρεσβείας στο Βουκουρέστι (1981-1984) και στο Λονδίνο (1984-1987) και ειδικός γραμματέας στο υπουργείο Προεδρίας της Κυβερνήσεως (1987-1989).

Το 1989 ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Ανδρέας Παπανδρέου, τον ορίζει εκπρόσωπό του στα ΜΜΕ. Έκτοτε, ο Τηλέμαχος Χυτήρης παραμένει στενός συνεργάτης του Ανδρέα Παπανδρέου έως τις τελευταίες στιγμές της ζωής του (1996). Μέλος της Κ.Ε. του ΠΑΣΟΚ από το 1990.

Υπήρξε υπεύθυνος Πολιτισμού, Αθλητισμού και ΜΜΕ του Κοινοβουλευτικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ και σήμερα μέλος του Εθνικού Συμβουλίου και Πολιτικός Εκπρόσωπος Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ. Το 1993 εκλέγεται βουλευτής Β΄ Αθηνών.

Στην τελευταία κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου διετέλεσε υφυπουργός Προεδρίας, υφυπουργός Τύπου, υπουργός Τύπου και ΜΜΕ και κυβερνητικός εκπρόσωπος από το 1993 έως το 1996. Στις εκλογές του 1996 επανεκλέγεται βουλευτής Β΄ Αθηνών. Στις εκλογές του 2000 εκλέγεται και πάλι βουλευτής Β΄ Αθηνών και αναλαμβάνει υφυπουργός Τύπου και ΜΜΕ, εκπρόσωπος της Διυπουργικής Επιτροπής για την Ολυμπιάδα του 2004 και συντονιστής για τα θέματα Επικοινωνίας του πρωθυπουργού στην κυβέρνηση του Κώστα Σημίτη. 

Στις εκλογές του 2004, 2007 και 2009 επανεκλέγεται βουλευτής Β΄ Αθηνών. Το 2010 τοποθετήθηκε αναπληρωτής υπουργός Πολιτισμού αρμόδιος για θέματα ΜΜΕ, έως το 2011.

Εργογραφία
----------

**Ποιητικές Συλλογές**

* Ποιήματα εκ προμελέτης (1968-1972)
* Θέμα (1972-1977)
* Τόποι Νέοι (1982-1984)
* Σαν Να Συνέβη (1984-1986)
* Καλοκαίρι (2001)
* Κίτρινη Σκόνη (2006)

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 8  Ιουλίου 2019.
2. ↑  «Προσωπική ιστοσελίδα». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Ιουλίου 2014. Ανακτήθηκε στις 16 Οκτωβρίου 2019.
3. ↑

Βιβλιογραφία
------------

* Πάνος Καπώνης:*Πρόσωπα στην ομίχλη* [δοκίμια], "Ποίηση & Πολιτική" σελ.209, εκδόσεις Απόπειρα, Αθήνα 2012.
* Πάνος Καπώνης : "Τηλέμαχος Χυτήρης", μονογραφία στην σειρά των εκδόσεων Γκοβόστη "Η Γενιά του '70", Αθήνα 2023.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 264985148
* **ΕΒΕ**: 32544
* **BiblioNet**: **20044**
* LCCN: nr90021882
* ISNI: 0000 0003 8255 5503
* GND: 1014259223
* SUDOC: 24973804X
* BNF: cb178975729 (data)
* NLA: 35233483

 |

 |
Ο **Αντρέας Παγουλάτος** (1948-2010) ήταν έλληνας ποιητής, θεωρητικός του κινηματογράφου και δοκιμιογράφος.

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1948. Συμμετείχε ενεργά στη γέννηση και την εξέλιξη του ποιητικού κινήματος του γλωσσοκεντρισμού κατά την παραμονή του στο Παρίσι (1970 έως 1988). Τη δεκαετία του '70 εξέδωσε δύο ποιητικά βιβλία (*Επίμαχα*, *Κορμί κείμενο*), τα οποία, μαζί με δημοσιευμένα σε γαλλικά περιοδικά ποιήματά του, θεωρούνται από τα πρώτα γλωσσοκεντρικά κείμενα. Κατά τη διάρκεια των δεκαετιών '70-'80 ίδρυσε αρχικά το περιοδικό *Χνάρι* και στη συνέχεια τα *Χνάρια* (το τελευταίο με συνδιευθυντή τον ζωγράφο Γιώργο Λαζόγκα). Ακολούθησαν τα περιοδικά *Συντέλεια* (εκδ. Εξάντας) και *Νέα Συντέλεια* (εκδ. 'Αγκυρα), που αμφότερα διηύθυνε από κοινού με τον ομότεχνό του Νάνο Βαλαωρίτη. Διετέλεσε επί πολλά έτη υπεύθυνος του τομέα ποίησης στο Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Ιλεάνα Τούντα και εκπροσώπησε την ελληνική ποίηση σε φεστιβάλ στο εξωτερικό. Δοκίμιά του δημοσιεύθηκαν σε λογοτεχνικά περιοδικά, εφημερίδες, καθώς και σε εκδόσεις των Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης & Δράμας. Ως ερευνητής-σεναριογράφος εργάστηκε σε εκπομπές της κρατικής τηλεόρασης με αντικείμενο την τέχνη της φωτογραφίας.

Υπέστη οξύ εγκεφαλικό και απεβίωσε στις 22 Μαρτίου 2010. Το αρχείο του μετά τον θάνατό του δωρήθηκε στο Ελληνικό Λογοτεχνικό και Ιστορικό Αρχείο (ΕΛΙΑ).

Εργογραφία
----------

* *Επίμαχα* (1973)
* *Κορμί κείμενο* (1975)
* *Όργια και εμπόδια* (Εξάντας, 1991)
* *Προς, Στοιχειώσεις, Πόροι* (Μαραθιά, 1996)
* *Πέραμα* (Μανδραγόρας, 2006)

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Βιβλιοπαραγωγή Αντρέα Παγουλάτου - Βιβλιογραφική βάση Βιβλιονέτ».
2. ↑  «Βιβλιοπαραγωγή Αντρέα Παγουλάτου - Βιβλιογραφική βάση Osdelnet».
3. ↑  *Εθνικό Κέντρο Βιβλίου - ΕΚΕΒΙ*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Φεβρουαρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 8 Φεβρουαρίου 2022.  Missing or empty `|title=` (βοήθεια)
Ο **Στάθης Παπαδόπουλος** (Καζακστάν, 17 Σεπτεμβρίου 1980) είναι Έλληνας ηθοποιός.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1980 στο Καζακστάν από Πόντιους γονείς. Ήρθε στην Ελλάδα μαζί με την οικογένειά του το 1990. Αδελφή του είναι η τραγουδίστρια Ειρήνη Παπαδοπούλου.

Στην Ελλάδα, εργάστηκε ως go-go-boy στο κλαμπ Factory, όπου και γνωρίστηκε με τον Κωνσταντίνο Γιάνναρη. Τότε ξεκίνησε η συνεργασία τους και έκτοτε ο Στάθης Παπαδόπουλος έπαιξε σε 4 ταινίες του. Σήμερα είναι παντρεμένος και έχει ένα παιδί. Ζει μόνιμα στην Αθήνα είναι ηθοποιός και ασχολείται με την μαγειρική.

Φιλμογραφία
-----------

* 1998: *Από την άκρη της πόλης*
* 2001: *Δεκαπενταύγουστος*
* 2002: *Τα μυστικά της πόλης* (μικρού μήκους)
* 2005: *Όμηρος*
* 2011: *Άνθρωπος στη Θάλασσα*
* 2016: *Dance Fight Love Die - With Mikis on the road*

Παραπομπές
----------

1. ↑  Το 24ωρο ενός Ρωσοπόντιου
2. ↑  Ο άγνωστος αδελφός της Ειρήνης Παπαδοπούλου
3. ↑  An Interview with Stathis Papadopoulos

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

* Ο Στάθης Παπαδόπουλος στο IMDb
Αρχιδούκας Αλβέρτος, δούκας του Τέσεν
Το **Εμβατήριο του Αρχιδούκα Αλβέρτου** (γερμ. *Erzherzog-Albrecht-Marsch*), (Opus 136 και Συλλογή στρατιωτικών εμβατηρίων ΑΜ II, αρ. 263) είναι γερμανικό στρατιωτικό εμβατήριο. Συνετέθη το 1887 από τον Καρλ Κομτσάκ νεότερο (Karel Komzák II) προς τιμήν του στρατάρχη Αρχιδούκα Αλβέρτου, δούκα του Τέσεν για το 13ο Σύνταγμα Πεζικού της Κρακοβίας. Ήταν ένα δημοφιλές εμβατήριο το οποίο χρησιμοποιήθηκε από πολλούς στρατιωτικούς σχηματισμούς του Γερμανικού Στρατού. Κατά τον Πρώτο και Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο το εμβατήριο παιζόταν κατά την αποχώρηση αλλά και κατά την επιστροφή των γερμανικών υποβρυχίων (U-Boote) από και στις βάσεις τους. Κατά την εποχή του Γ' Ράιχ, το εμβατήριο του Αρχιδούκα Αλβέρτου απετέλεσε το επίσημο εμβατήριο του 231ου Συντάγματος των Ταγμάτων Εφόδου (SA) (SA-Standarte 231) στο Αννόβερο.

Εκτελέσεις του εμβατηρίου αυτού έχουμε από επίκαιρα της περιόδου του Γ' Ράιχ, όπως στην προπαγανδιστική ταινία *Η Γερμανία ξυπνά!* (Deutschland erwacht!) του 1933, όπου τα Τάγματα εφόδου παρελαύνουν υπό τους ήχους του εμβατηρίου, καθώς και στην παρέλαση για τα πεντηκοστά γενέθλια του Αδόλφου Χίτλερ, το 1939, κατά την έλευση των μηχανοκίνητων σωμάτων.  Το εμβατήριο ακούγεται στο τέλος της ταινίας "Το Υποβρύχιο" (Das Boot), (εκτελείται από μία στρατιωτική μπάντα, καθώς το U-96 επιστρέφει στο λιμάνι του).

Introduction

 \relative g'' {
  \new PianoStaff <<
   \new Staff { \key fis \minor \time 4/4
    \set Score.tempoHideNote = ##t
     \tempo "" 2. = 64
    <cis,, e a>4.\f <cis e a>8 <cis e a>4 e a8 e cis e a4 r8 \times 2/3 { b16( cis d) } <e, b' e>2 <fis b fis'> <e b' e>4 e8 e e4 e
   }
   \new Staff { \key fis \minor \time 4/4 \clef bass
    <a,, e' a>4. <a e' a>8 <a e' a>4 e' a8 e cis e a4 r <gis b d>2 <a b d> <gis b d>4 r r2
   }
  >>
 }
Audio playback is not supported in your browser. You can download the audio file.

Πηγές
-----

* 
* Αρχειοθετήθηκε 2014-08-20 στο Wayback Machine.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Νοεμβρίου 2009. Ανακτήθηκε στις 1 Νοεμβρίου 2009.
2. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Αυγούστου 2014. Ανακτήθηκε στις 1 Νοεμβρίου 2009.
Ζάταρ
Το **Ζάταρ** (زعتر, μεταγράφεται και ως Ζα'τάρ, Ζά'αταρ, Ζάχταρ ή Σάταρ) αναφέρεται σε ένα μείγμα μπαχαρικών από τη Βόρεια Αφρική, τη Μέση Ανατολή και την Τουρκία και μέρος της βορειοαφρικανικής και αραβικής κουζίνας.

Το μείγμα χρησιμοποιείται επίσης στο κρέας και ως συνοδευτικό για ψωμί και άλλα τρόφιμα.

Σύνθεση
-------

Ζάταρ σε επίπεδο ψωμί Το Ζάταρ είναι το αραβικό όνομα για το άγριο θυμάρι, το οποίο χρησιμοποιείται ως κύριο συστατικό. Εδώ αναφέρονται και τα αποξηραμένα φύλλα του συριακού ύσπου (Origanum syriacum).

Η βασική συνταγή του μείγματος μπαχαρικών έχει ως συστατικά το ζάταρ, το σουμάκ, το ψητό σουσάμι και το αλάτι. Ανάλογα με την προετοιμασία, μπορούν να προστεθούν και άλλα συστατικά, όπως το Θυμάρι του Χαλεπίου από τη Συρία και τον Λίβανο. Επίσης μπορεί να προστίθονται και άλλα μπαχαρικά όπως κόλιανδρος, γλυκάνισο και μάραθο, καθώς και ηλιόσποροι και ξηροί καρποί.

Παραπομπές
----------

1. ↑  David Darom: *Die schönsten Pflanzen der Bibel. Vom Ysop bis zu den mächtigen Zedernbäumen.* Herzlia, ISBN 965-280-067-8, S. 6: „Ysop (Syrischer Ysop) Origanum syriacum … Der syrische Ysop wächst in Israel und auf der Sinaihalbinsel … Unter der hebräischen Bezeichnung *Esov* oder der arabischen Bezeichnung *Saatar* ist es noch heute ein sehr gebräuchliches Gewürz in Israel, vor allem sehr beliebt mit Brot und Olivenöl."
2. ↑
Ο **Σπήλιος Πασαγιάννης** (1874 - 6 Δεκεμβρίου 1910) ήταν Έλληνας συγγραφέας.

Βιογραφία
---------

Γιος ειρηνοδίκη, ο Σπήλιος Πασαγιάννης γεννήθηκε στο Καστόρι της Σπάρτης, όπως έλεγαν τότε την Καστανιά Λακωνίας Ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές το 1892. Γράφτηκε στην ιατρική σχολή στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών αλλά εγκατέλειψε εξαιτίας της φτώχειας. Σπούδασε όμως νομικά. Εγκαταστάθηκε αρχικά στο Γύθειο, όπου έγραψε τα πρώτα του ποιήματα και μετέφρασε Θεόκριτο και Ανακρέοντα.

Επέστρεψε στην Αθήνα, όπου φοίτησε στη Δραματική Σχολή του Βασιλικού Θεάτρου. Εντάχθηκε στη Νέα Σκηνή του Κωνσταντίνου Χρηστομάνου, όπου έπαιζε ως ηθοποιός, και είχε έναν άτυχο γάμο με την αδελφή του Άγγελου Σικελιανού, Ελένη. Πάντα ανήσυχος και αντισυμβατικός, βρέθηκε στη συνέχεια να κάνει έναν πλάνητα βίο στην Ευρώπη και την Αμερική και επέστρεψε το 1907 στην Ελλάδα. Διετέλεσε δικαστικός και αργότερα διευθυντής του υπουργείου οικονομικών. Ασχολήθηκε με την λαογραφία και ιδιαίτερα με τα δημοτικά τραγούδια από τα οποία είναι επηρεασμένα τα διηγήματά του. Προσβλήθηκε από φυματίωση και πέθανε ψυχικά καταρρακωμένος σε ηλικία μόλις 36 ετών στη Ζάκυνθο.

Ο αδερφός του, Κώστας Πασαγιάννης, ήταν κι εκείνος συγγραφέας καθώς και ειρηνοδίκης.

Έργα
----

Η πρώτη του εμφάνιση με θεατρικό έργο έγινε στην εφημερίδα «Μούσαι» της Ζακύνθου (του Λ. Ζώη), ενώ στη "Φιλολογική Ηχώ" της Κωνσταντινούπολης δημοσίευσε το πρώτο ποίημα του, το 1894. Η πρώτη του ποιητική συλλογή ("Αντίλαλοι") εκδόθηκε το 1899. Πολλά από τα έργα του (διηγήματα, ποιήματα) έχουν δημοσιευτεί στον Τύπο (εφημερίδες και περιοδικά της εποχής, όπως ο "Νουμάς"). Μερικά από τα διηγήματα που έγραψε είναι: "Οι Αγγελόκρουστοι", "Ο Πέτρακας", "Η καλόκαρδη" και "Η Ταϋγέτα".

* *Αντίλαλοι* (1899, ποίημα)
* *Οι Αγγελόκρουστοι* (1900, διήγημα)
* *Ο Πέτρακας* (1901, διήγημα)
* *Η Καλόκαρδη* (1902, διήγημα)
* *Η Ταϋγέτα* (1903, διήγημα)
* *Σέρβικα Τραγούδια* (1925, μεταφράσεις πολύ γνωστών σέρβικων τραγουδιών)
* *Μανιάτικα Μοιρολόγια Και Τραγούδια* (1928, ιστορικό δοκίμιο)
* *Μοσκιές* (1928, διήγημα)
* *Ελληνικά Ταξίδια* (1931, ταξιδιωτικό)

Έγραψε καί σχολικά κείμενα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Βιογραφία[*νεκρός σύνδεσμος*] στο Εθνικό Κέντρο Βιβλίου.

Βιβλιογραφία
------------

* Σ. Σκοπετέα, «Ελληνική Δημιουργία», τ. 86 (1951), αφιέρωμα στους Πασαγιάννηδες, σελ. 329. Χ.Σ. Σκίπη, «Ποιητικά θέματα», σελ. 131-132.
* Κυριάκου Δ. Κάσση, «Διακόσιοι Μανιάτες Λογογράφοι», Αθήνα 1998.

Επιλεγμένα έργα
---------------

* Αντίλαλοι. Αθήνα, έκδοση της Τέχνης, 1899 (και έκδοση δεύτερη συμπληρωμένη με επιμέλεια του Κώστα Πασαγιάννη και τίτλο Αντίλαλοι – Δακρυνή - Γελαδάρης, Αθήνα, Βιβλιοπωλείο της Εστίας, 1920).

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Βιογραφικό». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Ιανουαρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 9 Ιουλίου 2013.
2. ↑  Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό, εκδοτική Αθηνών, τ. 8

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 66648878
* **ΕΒΕ**: 27331
* **AA**: 111398
* **BiblioNet**: **86367**
* ISNI: 0000 0001 1662 3614
* GND: 143289403
* SUDOC: 136428568
* BNF: cb13770803g (data)

 |

 |
Ο **Τζιανκάρλο Βόλπ** (αγγ. Giancarlo Volpe) γεννήθηκε στις 31 Ιουλίου 1974, στη Τακόμα της Ουάσινγκτον, και είναι Αμερικανό-Ιταλός σκηνοθέτης και σχεδιαστής.

Το 1997, αποφοίτησε από το Σχολείο των Καλών Τεχνών της Νέας Υόρκης, και άρχισε τη επαγγελματική του καριέρα στη Humongous Inc. δουλεύοντας σε παιδικά παιχνδία όπως το Pajama Sam και το Putt-Putt. Συνέχισε τη καριέρα του στη Fox Broadcasting Company, το 1998, για να δουλέψει στη ταινία King of the Hill. Το 2004, συνεργάστηκε με τη Nickelodeon για τη σειρά Avatar: The Last Airbender. Τώρα (2010) συνεργάζεται με τη Lucasfilm Animation για τη ταινία Star Wars: The Clone Wars.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Freebase Data Dumps*. Google.
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 22  Μαΐου 2019.
3. ↑  Avatar: The Last Airbender(Αγγλικά)
4. ↑  Avatar Wiki: Avatar: The Last Airbender(Αγγλικά)

Εξωτερικοί συνδέσμοι
--------------------

* MobyGames profile(Αγγλικά)
* deviantART Profile(Αγγλικά)

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 310521100
* LCCN: no2014097800

 |

 |
Ο **Γεράσιμος Δ. Καγγελάρης** (γαλλικά: *Gérasime D. Cangellaris*‎‎, 1890 - 1925) ήταν Αιγυπτιώτης γαλλόφωνος ποιητής και εκδότης, με καταγωγή από παλιές αριστοκρατικές οικογένειες της Κεφαλονιάς, τις οικογένειες Καγγελάρη και Ασάνη. Γονείς του ο Δημήτρης Π. Καγγελάρης (1844-1898) και η Ρόζα Δ. Ασάνη (1851-1912).

Βιογραφία
---------

Ο ποιητής και εκδότης **Γεράσιμος Δ. Καγγελάρης** γεννήθηκε στο Αργοστόλι της Κεφαλονιάς στις 19 Νοεμβρίου 1890 και απεβίωσε στο Παρίσι στις 23 Ιανουαρίου 1925. Πέρασε τα παιδικά του χρόνια στο Σουέζ και τα εφηβικά στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, όπου μαθήτευσε στο δημοτικό και το γυμνάσιο των «*École des Frères*» του Σουέζ και του «*Collège Sainte Catherine*». 

Δημοσίευσε τα πρωτόλειά του στη γαλλόφωνη αλεξανδρινή εφημερίδα «*Le Phare d'Alexandrie*» σε νεαρή ηλικία και υπήρξε ένας από τους πρώτους συντάκτες του φιλολογικού περιοδικού «*Le Lotus*», που κυκλοφόρησε το 1910 από το κολλέγιό του ως όργανο της «*Académie Saint Jean-Baptiste de la Salle*», που αποτελούσε τη φιλολογική εταιρεία των μαθητών του και της οποίας εξελέγη γραμματέας (1907-1908).

Έγραψε το σύνολο του έργου του στη γαλλική γλώσσα, αλλά τα ποιήματά του διακρίνονται για τον έντονα ελληνικό και πατριωτικό παλμό τους. Από το 1917 και μέχρι το τέλος της ζωής του διηύθυνε το μηνιαίο λογοτεχνικό περιοδικό «*L'Orient Français*», που εξέδωσε στο Παρίσι με σκοπό τη διάδοση των γαλλικών ιδεών στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής.

Εκτός από τη λογοτεχνία, έδειξε ιδιαίτερη κλίση και στη ζωγραφική. Και τα δύο του βιβλία είναι εικονογραφημένα από τον ίδιο.

Αδελφή του ήταν η διανοούμενη Αικατερίνη Δ. Καγγελάρη.

Εργογραφία
----------

* (Γαλλικά) *L'Assemblée Nationale*. Αλεξάνδρεια. 1910.
* (Γαλλικά) *Quand l'Aigle se réveilla..*. Παρίσι. 1914.

Διακρίσεις
----------

* Αργυρούς Σταυρός, Τάγμα του Σωτήρος

Παραπομπές
----------

1. ↑  Luthi 1974, σελ. 44-45.
2. ↑  Καγκελάρης 1976, σελ. 23-26.
3. ↑  Καγκελάρης 2011, σελ. XVII, XIX, XXXIII, 313-5, 331 & 344.

Πηγές
-----

### Ελληνόγλωσσες

* Καγκελάρης, Παναγιώτης Δ. (1976). «Δύο Άγνωστοι Κεφαλονίτες Διανοούμενοι της Αιγύπτου - Γεράσιμος και Καίτη Δ. Καγγελλάρη». *Η Κεφαλονίτικη Πρόοδος* (Αθήνα) **5** (53-54). .
* Καγκελάρης, Παναγιώτης Δ. (2011). *Ιστορία και Γενεαλογία του Οίκου Καγγελάρη της Κεφαλονιάς (16ος-20ός Αιώνες)*. Κέρκυρα. ISBN 978-960-85532-2-4. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Μαΐου 2013.

### Ξενόγλωσσες

* (Γαλλικά) Luthi, Jean-Jacques (1974). *Introduction à la littérature d'expression française en Égypte (1798-1945)*. Παρίσι.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* «Γεράσιμος Δ. Καγγελάρης (1890-1925)». *Παναγιώτης Δ. Καγκελάρης*.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Γαλλία
* Πύλη:Αίγυπτος
* Πύλη:Λογοτεχνία
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 218362146
* SUDOC: 092720048

 |

 |
Οι Black Crowes είναι ένα αμερικανικό ροκ συγκρότημα που σχηματίστηκε στην Ατλάντα, Τζόρτζια, το 1984. Η δισκογραφία τους περιλαμβάνει οκτώ στούντιο άλμπουμ, τέσσερα ζωντανά άλμπουμ και πολλά singles. Το συγκρότημα υπέγραψε με την Def American Recordings το 1989 με τον παραγωγό George Drakoulias και κυκλοφόρησε το πρώτο άλμπουμ, Shake Your Money Maker, το επόμενο έτος. Στη συνέχεια το The Southern Harmony and Musical Companion, έφτασε στην κορυφή του Billboard 200 το 1992. Ακολούθησαν τα άλμπουμ Amorica (1994), Three Snakes and One Charm (1996), By Your Side (1999), και Lions (2001), μέτριας δημοτικότητας. Μετά από ένα διάλειμμα από το 2002 έως το 2005, το συγκρότημα περιόδευσε κατ' επανάληψη για αρκετά χρόνια πριν κυκλοφορήσει το Warpaint το 2008, το οποίο έφτασε στο νούμερο 5 στο Billboard chart.

Μετά την κυκλοφορία της μεγαλύτερης επιτυχίας τους, του διπλού δίσκου Croweology τον Αύγουστο του 2010, το συγκρότημα ξεκίνησε μια περιοδεία για την 20ή του επέτειο και ακολούθησε ένα δεύτερο hiatus. Μετά την περιοδεία του 2013, το συγκρότημα ανακοίνωσε μια άλλη διάλυση το 2015, αναμορφώνοντας το τέλος του 2019 για να ανακοινώσει μια περιοδεία το 2020 προς υποστήριξη της 30ης επετείου του Shake Your Money Maker. Μέχρι αυτό το σημείο, στο συγκρότημα δεν είχε μείνει κανείς από το αρχικό τους σχήμα εκτός από τον Chris και τον Rich Robinson, τα δύο μόνο σταθερά μέλη του συγκροτήματος σε όλη την ιστορία του.

Από τον Αύγουστο του 2023, τα τρέχοντα μέλη του συγκροτήματος περιλαμβάνουν τους αδελφούς Ρόμπινσον, τον μπασίστα Sven Pipien, και τα νέα μέλη Nico Bereciartua (lead quitar), Cully Symington (drums) και <a href="https://en.wikipedia.org/wiki/Erik\_Deutsch" rel="mw:ExtLink" title="Erik Deutsch" class="cx-link" data-linkid="136">Erik Deutsch</a> (keyboards). Το τελευταίο τους άλμπουμ, Happiness Bastards, κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 2024. 

Τι συγκρότημα πούλησε πάνω από
Η πιθανή εξάπλωση της Ακκαδικής Αυτοκρατορίας στη Μεσοποταμία.
Οι **Ακκάδιοι** ήταν αρχαίος λαός. Ήταν οι βόρειοι γείτονες των Σουμερίων στη Μεσοποταμία κατά την 3η χιλιετία π.Χ.

Ο ιδρυτής
---------

Ακκαδικό ζάρι από ψημένο πηλό, 2350-2150 π.Χ.
Ο Σαργών (2371-2330 π.Χ) ιδρυτής της Ακκαδικής δυναστείας, αφού υποτάσσει το βασιλέα της Ουρούκ, επεκτείνει την κυριαρχία του σε ολόκληρη την Κάτω Μεσοποταμία μέχρι το Ντιλμούν και το Ελάμ, επιβάλλοντας τη γλώσσα τους και δημιουργώντας το σουμερο-ακκαδικό πολιτισμό. Ο ρόλος του θεωρείται καθοριστικός λόγω της διοικητικής οργάνωσης που επέβαλε. Έθεσε επικεφαλής των πόλεων διοικητές που ορίζονταν από το κέντρο. Αντικατέστησε τη γλώσσα των Σουμερίων με μία σημιτική (ακκαδική), από το όνομα της νέας πρωτεύουσας Ακκάδ, με σφηνοειδή γραφή. Ο εγγονός του, Ναράμ Σιν, εδραιώνει την ισχύ της αυτοκρατορίας και την αυξάνει σε μέγεθος. Ονομάζεται «βασιλέας των τεσσάρων περιοχών του κόσμου», γιατί η αυτοκρατορία του εκτείνεται από τη Μεσόγειο και την Παλαιστίνη μέχρι τον Περσικό Κόλπο και το σημερινό Ιράν. Επί της βασιλείας του Ναράμ-Σιν υπάρχει και μία ιδεολογική αλλαγή, η θεοποίηση του εν ζωή βασιλιά. Το εμπόριο είχε ανθίσει, καθώς πολλά αγαθά μετακινούνταν από όλες τις περιοχές όπως ασήμι από την Ανατολία, λάπις λάζουλι από το Αφγανιστάν, κέδροι από τον Λίβανο και χαλκός από το Ομάν. Οι πόλεις-κράτη της Μεσοποταμίας πλούτιζαν και φρούρια χτίζονταν στα πιο αδύναμα σημεία.

Οι διάδοχοι
-----------

Στη διάρκεια βασιλείας των διαδόχων του και γύρω στο 2100 π.Χ. ο ακκαδικός πολιτισμός αποσταθεροποιείται λόγω συνεχών εξεγέρσεων των σουμεριακών πόλεων και πιέσεων που ασκούν νομαδικοί λαοί, από τα δυτικά οι Αμορραίοι και από τα βόρεια οι Γκούτιοι από τα βουνά του Ζάγρου.  
 Για τη κυριαρχία των Γκούτιων λίγα είναι γνωστά. Πάντως αυτοί δεν ενδιαφέρθηκαν για τη διοίκηση του κράτους ή για τη συντήρηση των καναλιών όντας κυρίως λαφυραγωγοί, με αποτέλεσμα και σε συνδυασμό με την αλλαγή των καιρικών συνθηκών και την ξηρασία να πέσει λιμός στη περιοχή μέχρι που ο Ουρ-Νάμμου, βασιλιάς της Ουρ, το 2112 π.Χ. έδιωξε τους Γκούτιους από τη περιοχή και κράτησε την εξουσία μέχρι το 2004 π.Χ.

Η γλώσσα και η Ακάδ
-------------------

Θεωρείται από σύγχρονους γλωσσολόγους ότι από τη γλώσσα αυτού του αρχαίου λαού, την «Ακκαδική», προήλθε η *Βαβυλωνιακή*, καθώς και η *Ασσυριακή γλώσσα*. Ως γεωγραφικός τόπος, η Ακκάδ σε πολλές σφηνοειδείς επιγραφές αρχαίων μνημείων. Η θέση της μέχρι σήμερα, στο Ιράκ, δεν έχει εξακριβωθεί, αλλά οι ειδικοί προτείνουν σαν τοποθεσία είτε τη Σιππούρ, είτε τη Βαγδάτη.

Πηγές
-----

* MONDADORI Σύγχρονη Παγκόσμια Εγκυκλοπαίδεια ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΜΟΣ 1 (1993-1994).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Akkadian Empire στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 235888301
* LCCN: no2019088220

 |

 |
Ο **Tζιανλουίτζι Απόντε** (27 Ιουνίου 1940) είναι Ιταλός δισεκατομμυριούχος επιχειρηματίας και ο ιδρυτής, ιδιοκτήτης και διευθυντής της MSC (Mediterranean Shipping Company), της δεύτερης μεγαλύτερης εταιρείας μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων στον κόσμο μετά την Maersk.

Ο Απόντε γεννήθηκε στο Sant'Agnello της Ιταλίας (κοντά στο Σορρέντο, στην περιφέρεια της Νάπολης).

Επαγγελματική σταδιοδρομία
--------------------------

Μπήκε στην ναυτιλία το 1970 μαζί με την σύζυγό του, Ραφαέλα. Εκείνη την περίοδο, η εταιρεία είχε στην κατοχή της μόνο ένα πλοίο, το οποίο μετέφερε εμπορευματοκιβώτια ανάμεσα στην Ευρώπη και την Αφρική. Με την επιχείρηση του να αναπτύσσεται, έκανε μια κίνηση προς τον χώρο της κρουαζιέρας το 1988. Από το 2014, αποσύρθηκε από την θέση του ως διευθυντής και πρόεδρος, δίνοντας την θέση του στον γιο του, Ντιέγκο Απόντε, και έγινε εκτελεστικός διευθυντής στην MSC.

Η εταιρεία του, MSC, είναι πλέον η δεύτερη μεγαλύτερη ναυτιλιακή γραμμή εμπορευματοκιβωτίων στον κόσμο όσον αφορά τη χωρητικότητα πλοίων, ακριβώς πίσω από τον παγκόσμιο ηγέτη, την AP Møller Maersk.

Βραβεία
-------

Το 2009, στο Teatro di San Carlo της Νάπολης, έλαβε, μαζί με τους Fabio Cannavaro, Ambra Vallo και άλλους, το βραβείο "Neapolitan Excellence in the World" από τον Ιταλό πρωθυπουργό, Silvio Berlusconi.

Το 2012, κέρδισε το βραβείο "Cruise International Lifetime Achievement" για την μακρυπρόθεσμη δραστηριότητά του στον χώρο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.cdt.ch/news/svizzera/gianluigi-aponte-di-msc-indagato-a-napoli-299830.
2. ↑  «Rafaela Aponte-Diamant». (Αγγλικά) Ανακτήθηκε στις 12  Οκτωβρίου 2023.
3. ↑  «La traversata del marinaio di Sorrento» (PDF). Goffredolocatelli.it. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 31 Μαρτίου 2012. Ανακτήθηκε στις 1 Αυγούστου 2015.
4. ↑  Saltmarsh, Matthew. "Shipping Magnate Takes a New Tack: The Cruise Business", *The New York Times* [online], 29 Οκτωβρίου, 2010. Ανακτήθηκε στις 21 Απριλίου του 2015
5. ↑  Brett, Damian. "Diego Aponte becomes MSC president", *Lloyd's List, Containerisation International*, 2 Οκτωβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 14 Απριλίου του 2015
6. ↑  "#133 Gianluigi & Rafaela Aponte" Forbes.com
Ο **Μίμης Σουλιώτης** (1949 - 2012) ήταν Έλληνας συγγραφέας, ποιητής, εκδότης και πανεπιστημιακός.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1949 στην Αθήνα. Είχε καταγωγή από την Πελοπόννησο και το Μοναστήρι. Σπούδασε φιλολογία στη Φιλοσοφική Σχολή της Θεσσαλονίκης, έκανε μεταπτυχιακό στη Βυζαντινή Φιλολογία στη Βουδαπέστη και διδακτορικό στα Ιωάννινα. Υπήρξε θαυμαστής του Κωνσταντίνου Καβάφη. Το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του το πέρασε στη Φλώρινα,από την οποία κατάγεται η σύζυγός του. Το 1971, εξέδωσε το περιοδικό Τραμ, σε συνεργασία με τον Δημήτρη Καλοκύρη, τον Πάνο Θεοδωρίδη, την Αλεξάνδρα Δεληγιώργη και τον Γεώργιο Σαββίδη. Ίδρυσε το Βαλκανικό Άσυλο Ποίησης στις Πρέσπες, ενώ ήταν ιδρυτικό μέλος της Ένωσης Συγγραφέων Δυτικής Μακεδονίας, της Εταιρείας Συγγραφέων και του Σπουδαστηρίου Νέου Ελληνισμού. Επίσης, βρέθηκε στη θέση του τακτικού καθηγητή Νεοελληνικής Φιλολογίας του Τμήματος Νηπιαγωγών της Παιδαγωγικής Σχολής της Φλώρινας, του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας, εργάστηκε υπεύθυνος για τη βιβλιοθήκη αυτού, δίδαξε ως καθηγητής στο Τμήμα Φιλολογίας του Πανεπιστημίου των Πατρών, στο Τμήμα Ελληνικού Πολιτισμού του ΕΑΠ, στο Πανεπιστήμιο της Λουντ (ως επισκέπτης καθηγητής), στο Έτβες Λόραντ (ως επισκέπτης καθηγήτης) και στο Πανεπιστήμιο της Κύπρου (σε μεταπτυχιακό επίπεδο). Εκεί, οργάνωσε το πρώτο πιλοτικό πρόγραμμα δημιουργικής γραφής στην Ελλάδα. To 2011, κυκλοφόρησε το βιβλίο του "*Κύπρον, ιν ντηντ*", το οποίο προτάθηκε την επόμενη χρονιά για το Κρατικό Λογοτεχνικό Βραβείο Ποίησης. Υποβλήθηκε σε επέμβαση ανοιχτής καρδιάς και πέθανε έξι μήνες μετά, στις 27 Νοεμβρίου του 2012, στη Θεσσαλονίκη και κηδεύτηκε στη Φλώρινα. Για το θάνατό του, εξέδωσε ανακοίνωση η Εταιρεία Συγγραφέων.

### Χαρακτηριστικά της ποίησής του

Η ποίηση του Σουλιώτη διακρίνεται από την παρωδία των προσώπων (πανεπιστημιακοί, λογοτέχνες, διανοούμενοι), των ηθών και των φαινομένων της σύγχρονης ελληνικής δημόσιας ζωής και την ειρωνική αντιμετώπισή της προς αυτά.

Ποιητικές συλλογές
------------------

* *Σβούρα* (1972)
* *Ποιήματα εν παρόδω* (1974)
* *Βαθιά επιφάνεια* (1992)
* *Αβγά μάταια* (1998)
* *Περί ποιητικής* (1999)
* *Υγρά* (2000)
* *Ήλιος στην Σκοτία* (2001)
* *Σκόρπια* (2001)
* *Παλιές ηλικίες* (2002)
* *Αλφαβητάριο για την ποίηση* (2010)
* *Κύπρον, ιν ντηντ* (2011)

Βιβλιογραφία
------------

* *58 σχόλια στον Καβάφη* (1993)
* *Οχτώ παραμύθια της Φλώρινας* (1994)
* *Μου αφήνεις πενήντα δραχμές για τσιγάρα;* (2009)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ο Μίμης Σουλιώτης στο biblionet.gr

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) *Library of Congress Authorities*. Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου. nr95010441. Ανακτήθηκε στις 17  Μαρτίου 2020.
2. 1 2 3 4  ^ Πέθανε ο λογοτέχνης Μίμης Σουλιώτης Η Καθημερινή[*νεκρός σύνδεσμος*]
3. 1 2  ^ Πέθανε ο Μίμης Σουλιώτης Η Αυγή Αρχειοθετήθηκε 2012-11-30 στο Wayback Machine.
4. ↑  ^ Αυτοί είναι οι υποψήφιοι για τα Κρατικά Λογοτεχνικά Βραβεία (λίστα) Iefimerida.gr

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 47700742
* **ΕΒΕ**: 34963
* **BiblioNet**: **7317**
* LCCN: nr95010441
* ISNI: 0000 0000 7868 3332
* GND: 124679692

 |

 |
**Ξενιτιάς τραγούδια** λέγονται τα δημοτικά άσματα που έχουν ως θέμα τον πόνο της ξενιτιάς.

Ιστορία
-------

Ήδη από την εποχή της αρχαιότητας υπάρχει πλούσιο υλικό για την ξενιτιά. Ο Όμηρος σε μερικά μέρη της *Οδύσσειας* γράφει για τον πόνο της ξενιτιάς, όπως η νοσταλγία του Οδυσσέα στο νησί της Καλυψώς για την πατρίδα του και της γυναίκας του, της Πηνελόπης, για τον ίδιο.

Κατά τα Βυζαντινά Χρόνια σε βυζαντινές μυθιστορίες βρίσκουμε να έχουν θέμα την ξενιτιά, όπως στα έργα *Βέλθανδρος και Χρυσάντζα* και στο *Φλώριος και πλάτζια Φλώρα*. Επίσης βρίσκουμε και σε τρία βυζαντινά ποιήματα που έχουν διασωθεί μέχρι και τις ημέρες μας, τα οποία περιγράφουν τη θλίψη και τα βάσανα του ξενιτεμένου ανθρώπου. Αυτά τα τρία βυζαντινά ποιήματα είναι τα εξής:

1. Περί Ξενιτειάς Ποίημα,
2. Περί Ξενιτειάς και
3. Αλφάβητος της Ξενιτειάς.

Ιδιαίτερα κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας τα τραγούδια της ξενιτιάς είχαν βρεθεί στο απόγειο της σύνθεσης τους, διότι εκείνη την περίοδο ο ξενιτεμός των νέων ισοδυναμούσε με εξορία.

Μορφή
-----

Τα τραγούδια της ξενιτιάς λόγω του ότι αποτελούν δημοτικά άσματα, έχουν πάρει κυρίως τη γνωστή φόρμα του ιαμβικού δεκαπεντασύλλαβου. Η θεματολογία τους ποικίλη, αλλά επικεντρώνεται στις εξής τρεις κατηγορίες:

* στις πίκρες, τις λαχτάρες και τους καημούς του ξενιτεμένου,
* στη νοσταλγία του ξενιτεμένου ανθρώπου για την πατρίδα του και
* στον πόθο του ξενιτεμένου να επιστρέψει στην πατρίδα.

Ακολουθούν δύο αντιπροσωπευτικά αποσπάσματα δημοτικού τραγουδιού της ξενιτιάς.

> 
> Ο ξένος εις την ξενιτιά πρέπει να βάνει μαύρα,  
> 
> για να ταιριάζει η φορεσιά με της καρδιά τη λάβρα.  
> 
> 
> 
> 

> 
> Η ξενιτιά και ο θάνατος αδέλφια λογιούνται.  
> 
> 
> 
>

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Σε μερικά σημεία μοιάζουν με την Οδύσσεια.

Παραπομπές
----------

1. ↑  
Σ. ΓΚΙΚΑΣ - Δ. ΔΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ - Ι. ΕΥΑΓΓΕΛΛΟΥ - Χ. ΡΩΜΑΣ (1997). «Ξενιτιάς τραγούδια». *ΛΕΞΙΚΟ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΩΝ ΟΡΩΝ*. Αθήνα: Εκδόσεις Σαββάλας. σελ. 203. ISBN 960-460-197-0.
2. ↑  
Σ. ΓΚΙΚΑΣ - Δ. ΔΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ - Ι. ΕΥΑΓΓΕΛΛΟΥ - Χ. ΡΩΜΑΣ (1997). «Ξενιτιάς τραγούδια». *ΛΕΞΙΚΟ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΩΝ ΟΡΩΝ*. Αθήνα: Εκδόσεις Σαββάλας. σελ. 204. ISBN 960-460-197-0.
3. ↑  
Γεράσιμος Αν. Μαρκαντωνάτος (2013). «Ξενιτιάς τραγούδια». *ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟΙ ΚΑΙ ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΟΙ ΟΡΟΙ*. Αθήνα: Δημοσιογραφικός Οργανισμός Λαμπράκη Α.Ε. σελ. 259. ISBN 978-960-503-298-2.
4. ↑  
Γεράσιμος Αν. Μαρκαντωνάτος (2013). «Ξενιτιάς τραγούδια». *ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟΙ ΚΑΙ ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΟΙ ΟΡΟΙ*. Αθήνα: Δημοσιογραφικός Οργανισμός Λαμπράκη Α.Ε. σελ. 259. ISBN 978-960-503-298-2.
Ο **Ιωσήφ** ήταν Έλληνας ιερωμένος, Μητροπολίτης Παλαιών Πατρών και έπειτα Μηροπολίτης Μονεμβασιάς κατά την Φραγκοκρατία και τον 14ο αιώνα.

Άγνωστος ο πρότερος βίος αλλά και καταγωγή του, ενθρονίστηκε Μητροπολίτης Παλαιών Πατρών το 1341, διαδεχόμενος τον Μητροφάνη Α΄, και ως το 1353, από το 1348 διατηρούσε και τι δύο επισκοπικές έδρες, Πάτρών και Μονεμβασιάς. 

Το 1348 μετατέθηκε στη Μητρόπολη Μονεμβασιάς στην οποία, έλλειψη πηγών, είναι άγνωστο πόσο αρχιεράτευσε. Σε επισκοπικούς καταλόγους των Μητροπολιτών Μονεμβασιάς αναφέρεται ως *Μητροφάνης ή Ιωσήφ* ενώ σε επισκοπικούς καταλόγους της Μητρόπολης Πατρών ως *Ιωσήφ*. Στην Μονεμβασία διαδέχτηκε τον Ἰάκωβο .

| τίτλοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας |
| --- |
| ΠροκάτοχοςΜητροφάνης Α΄ | **Μητροπολίτης Παλαιών Πατρών** | ΔιάδοχοςΜακάριος Α΄ |

Παραπομπές
----------

1. ↑  Αθανασόπουλος, Ιωάννης Φ. «Συμβολή στην Επισκοπική Ιστορία των Πατρών». Εφημερίδα "Ο ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΟΣ". Ανακτήθηκε στις 23 Ιανουαρίου 2024.
2. 1 2  Εθνικόν και Καποδιστριακόν Πανεπιστήμιον Αθηνών,Επισκοπικός Κατάλογος Μονεμβασίας
Ο **Μαλελεήλ' *(εβραϊκά:*** *מַהֲלַלְאֵל*) ήταν πατριάρχης που αναφέρεται στην Εβραϊκή Βίβλο.

Ήταν γιος του Καϊνάν, που ήταν γιος του Ενώς, που ήταν γιος του Ιάρεδ και άλλων.

Εμφανίζεται στο Βιβλίο της Γενέσεως 5:12-17, και σύμφωνα μ’ αυτό έζησε 895 χρόνια, κάτι που τον τοποθετεί όγδοο στα ρεκόρ ασυνήθιστης μακροβιότητας που αναφέρονται για τους μετά τον Κατακλυσμό πατριάρχες της Βίβλου.

Κατοπινές αναφορές στον Μελελεήλ περιλαμβάνουν τα Α΄ Χρονικών 1:1, Ιωβηλαία 4:14–15 και Κατά Λουκά 3:37. Η πρώτη εκδοχή του ονείρου του Ενών στο Α΄Ενώχ 83 περιγράφει το όνειρο που είδε ο Ενώχ στο σπίτι του Μαλελεήλ, του παππού του, και το οποίο του εξηγεί ο Μαλαλεήλ.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τον Μαλελεήλ ως άγιο και εορτάζει τη μνήμη του την Κυριακή προ της Χριστού γεννήσεως ή Κυριακή των Προπατόρων.

*Ἑξῆς προκείσθω Μαλελεὴμ τῷ λόγῳ*.
*Υιὸς Καϊνᾶν, οὗ προεμνήσθη λόγος*.

Δείτε επίσης
------------

* Γενεαλογία του Ιησού

Παραπομπές
----------

1. ↑  amazingbibletimeline.com/timeline\_online/.
2. ↑  «Genesis» (Βιβλικά Εβραίκά)
3. ↑  «Genesis» (Βιβλικά Εβραίκά)
4. ↑  «Genesis» (Βιβλικά Εβραίκά)
Ο **Αντώνιος** ήταν Έλληνας ιερωμένος, Μητροπολίτης Δρύστρας και έπειτα Μηροπολίτης Παλαών Πατρών κατά τον 17ο αιώνα.

Γεννήθηκε στην Χίο και από το 1626 μέχρι το 1633 ήταν μέγας πρωτοσύγγελος στο οικουμενικό πατριαρχείο και στην συνέχεια, το 1623, υποψήφιος για Αρχιεπίσκοπος Άνδρου χωρίς να εκλεγεί. 

Στην μητρόπολη Δρύστρας ενθρονίστηκε στις 22 Μαρτίου 1633 αντικαθιστώντας τον Ιωακείμ που καθαιρέθηκε για κακοδιαχείριση. Όπως αναφέρεται ο Αντώνιος τακτοποίησε όλα τα χρέη που είχε δημιουργήσει ο Ιωακείμ αλλά κι άλλες οικονομικές εκκρεμότητες. Σύμφωνα με τον R. Jannin συμπεραίνει ότι ο Αντώνιος θήτευε για δεύτερη φορά στην επισκοπικό θρόνο της Δρύστρας πιθανότατα πρώτη φορά το 1623, άποψη που δεν δέχονται άλλοι ιστορικοί και δείχουν άλλον Μητροπολίτη Αντώνιο του 1623, συνώνυμο ή δίνουν άλλες ημερομηνίες πρώτης θητείας. Το 1627 καθαιρέθηκε λόγω απήθειας στις συνοδικές αποφάσεις και αντικαταστάθηκε από τον Ιερεμία.

Το 1638 έγινε αποκατάστασή του στον Μητροπολιτικό θρόνο της Δρύστρας, την ίδια χρονιά υπέγραψε και συνοδική απόφαση. Το 1643 καθαιρέθηκε πάλι για το ίδιο παράπτωμα, απήθεια. Παρόλο που είχε καθαιρεθεί πήρε μέρος στην σύνοδο εκλογής του Πατριάρχη Παρθένιου Β΄.Κατά μία εκδοχή αθωώθηκε και επανήλθε στην μητρόπολη, ενώ ο Jannin δίνει και τέταρτη θητεία το 1650 έως το 1651 που παραιτήθηκε.

Στις 16 Μαρτίου 1650 ενθρονίστηκε Μητροπολίτης Παλαιών Πατρών. Απεβίωσε τον Απρίλιο του 1653.

  


| τίτλοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας |
| --- |
| ΠροκάτοχοςΘεοφάνης Β΄ | **Μητροπολίτης Παλαιών Πατρών** | ΔιάδοχοςΔανιήλ Β΄ |

Παραπομπές
----------

1. ↑  Αθανασόπουλος, Ιωάννης Φ. «Συμβολή στην Επισκοπική Ιστορία των Πατρών». Εφημερίδα "Ο ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΟΣ". Ανακτήθηκε στις 7 Νοεμβρίου 2023.
2. ↑  Βαλλής, σελ. 29
3. ↑  Βαλλής, σελ. 36
4. 1 2  Βαλλής, σελ. 25
5. ↑  Βαλλής, σελ. 30
6. ↑  Βαλλής, σελ. 32
7. ↑  Βαλλής, σελ. 34
8. ↑  Βαλλής, σελ. 35
9. ↑  Βαλλής, σελ. 39
10. ↑  Βαλλής, σελ. 40
11. ↑  Βαλλής, σελ. 43
12. 1 2 3  Βαλλής, σελ. 44

Πηγές
-----

* Διονύσιος Α. Βαλλής, Ιστορική επισκόπηση Η Δρύστρα, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο
Ο **σεισμός της Αθήνας το 2019** σημειώθηκε στις 19 Ιουλίου και ώρα 14:13:15 είχε μέγεθος 5,6 βαθμούς της κλίμακας Ρίχτερ και επίκεντρο 23 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Αθήνας, στην περιοχή της Πάρνηθας, με εστιακό βάθος 10 χιλιόμετρα.

Καταστροφές
-----------

Από τον σεισμό ένα κτίριο κατέρρευσε στην οδό Ερμού ενώ κατέρρευσε ένα μπαλκόνι πολυκατοικίας, στον Πειραιά κατέρρευσε ένας παλιός ταινιόδρομος, στο κτίριο της Βουλής παρατηρήθηκαν μικροζημιές στον μητροπολιτικό ναό Αθήνας έπεσαν σοβάδες ενώ στον ιερό ναό Αγίας Ειρήνης στην οδό Αιόλου έπεσε ο σταυρός της εκκλησίας, παρατηρήθηκαν ζημιές σε κτίρια της Αθήνας, 5 άνθρωποι τραυματίστηκαν. Στη μονή Δαφνίου κατέρρευσε τμήμα του εξωτερικού περίβολου, όμως οι ζημιές στο υπόλοιπο μνημείο ήταν μικρές.

Η Πυροσβεστική δέχθηκε 76 κλήσεις συνολικά για παροχή βοήθειας και απεγκλωβισμούς ατόμων, λόγω του σεισμού, στην περιοχή της Αττικής. Ειδικότερα, οι 45 κλήσεις αφορούν σε παροχή βοήθειας και οι 31 σε απεγκλωβισμούς ατόμων από ασανσέρ, όταν διακόπηκε το ρεύμα.

Λίγη ώρα μετά τον σεισμό, παρατηρήθηκαν προβλήματα στις τηλεπικοινωνίες κινητής και σταθερής τηλεφωνίας.

Σεισμός
-------

Ο σεισμός είχε μέγεθος 5,3 Ρίχτερ και εστιακό βάθος 10 χιλιόμετρα σύμφωνα με το USGS ή 5,1 Ρίχτερ και εστιακό βάθος 13 χιλιόμετρα σύμφωνα με το Γεωδυναμικό Ινστιτούτο και προήλθε από το ρήγμα της Πάρνηθας που είχε δώσει το καταστροφικό σεισμό της Αθήνας το 1999.

Την ίδια μέρα μετά από μισή ώρα (14:42:19) σημειώθηκε μετασεισμός 4,4 Ρίχτερ και στις (15:11:54) σημειώθηκε μετασεισμός μεγέθους 4,2 Ρίχτερ.

Η μετασεισμική ακολουθία συνεχίστηκε για μήνες στις 28 Ιουλίου 2019 ώρα (19:09:08) σημειώθηκε σεισμός μεγέθους 4,6 Ρίχτερ και στις 27 Αυγούστου 2019 ώρα (09:24:40) σημειώθηκε νέος μετασεισμός 4,5 Ρίχτερ.

Στις 18 Φεβρουαρίου 2021 ώρα (05:04:32) στην ίδια περιοχή λίγο πιο βόρεια σημειώθηκε σεισμική δόνηση μεγέθους 3,7 Ρίχτερ και προήλθε από το ίδιο ρήγμα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  «Σεισμός στη Μαγούλα: Ο απολογισμός, οι ζημιές και οι 88 «βόμβες» της Αθήνας (pics+vids)». *ΕΘΝΟΣ*. 19 Ιουλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 15 Ιανουαρίου 2022.
2. ↑  «Ανακοίνωση για τις ζημιές στη Μονή Δαφνίου μετά τον σεισμό στην Αττική - ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ». *www.lifo.gr*. 22 Ιουλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 15 Ιανουαρίου 2022.
3. ↑  «M 5.3 - 1 km NNE of Magoúla, Greece». *earthquake.usgs.gov*. Ανακτήθηκε στις 15 Ιανουαρίου 2022.
4. ↑  «Σεισμός στη Μαγούλα: Το ρήγμα της Πάρνηθας που ξύπνησε 20 χρόνια μετά (χάρτες)». *Έθνος*. 1 Ιανουαρίου 1980. Ανακτήθηκε στις 15 Ιανουαρίου 2022.
5. ↑  «Σεισμός 3,7 Ρίχτερ στην Πάρνηθα». *www.news247.gr*. Ανακτήθηκε στις 16 Ιανουαρίου 2022.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Evaluation of macroseismic intensity, strong ground motion pattern and fault model of the 19 July 2019 Mw5.1 earthquake west of Athens
* The 19 July 2019 earthquake in Athens, Greece: A delayed major aftershock of the 1999 Mw = 6.0 event, or the activation of a different structure?
Η **Α.Π.Σ. Αναγέννηση Γέρας** είναι αθλητικός σύλλογος με έδρα τον Παπάδο στο νησί της Λέσβου. Η ομάδα ιδρύθηκε το 2007 και χρώματά της αποτελούν το το μπλε και το γαλάζιο.

Διαθέτει ενεργό τμήμα ποδοσφαίρου ανδρών και αγωνίζεται στο πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Λέσβου, με έδρα το Δημοτικό Γήπεδο Παπάδου.

Ιστορία
-------

Τα προηγούμενα χρόνια, η Γέρα ήταν χωρισμένη σε διάφορα σωματεία, ανάμεσα σε αυτές η Δάφνη Μεσαγρού στην οποία είχε κάνει ο Γιώργος Μανούσος στα πρώτα του βήματα, ο Απόλλων Σκοπέλου αλλά και τα σωματεία που υπήρχαν και μέχρι πρόσφατα, ο Ποσειδών Περάματος και ο Αρίων Παλαιοκήπου. Η ομάδα έχει κατακτήσει το πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Λέσβου 2 φορές, τις περιόδους 2009-10 και 2012-13. Την περίοδο 2012-13 αγωνίστηκε σε μπαράζ ανόδου για την Γ΄Εθνική όμως εν τέλει δεν κατάφερε να κερδίσει την άνοδο.Το 2018-19 τερμάτισαν πρώτοι στον όμιλό τους για την πρώτη φάση της Ε.Π.Σ. Λέσβου. Έπειτα αγωνίστηκαν στην δεύτερη φάση, η οποία έδινε στον πρωταθλητή την άνοδο στην Γ΄Εθνική, όπου τερμάτισαν 4οι.
Την περίοδο 2022-23 τερμάτισαν στην 5η θέση.

Τίτλοι και διακρίσεις
---------------------

### Τίτλοι

* 2 Πρωταθλήματα Α΄ Κατηγορίας Ε.Π.Σ. Λέσβου: 2009-10, 2012-13

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑
4. ↑

Πηγές
-----

* 

*

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη σελίδα Αναγέννησης Γέρας
Ο **Νίκος Στρατάκης** (1888 - 25 Ιανουαρίου 1970) ήταν Έλληνας λόγιος, ποιητής και συγγραφέας από την Ιεράπετρα. Το 1959 δημοσίευσε το πεζογράφημα *Το ειδύλλιο της Ιβάνκας*, το οποίο τον έκανε γνωστό. Υπήρξε αντιπρόεδρος του Δ. Σ. της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών. 'Ήταν παντρεμένος με την Αθηνά Δούμπα και απέκτησε 3 γιους.

Βιογραφία
---------

### Πολεμική δράση

Γεννήθηκε στο Επάνω Χωριό (Κοινότητα Κάτω Χωρίου) της Επαρχίας Ιεράπετρας και εκεί τελείωσε το Δημοτικό και το Σχολαρχείο. Ολοκλήρωσε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση στο Γυμνάσιο της Νεαπόλεως και εν συνεχεία στο Ηράκλειο. Υπηρέτησε ως δάσκαλος στο χωριό Κεντρί. Σε ηλικία 27 ετών πολέμησε στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο έχοντας φοιτήσει σε ουλαμό εφέδρων στα Χανιά και έχοντας πάρει το βαθμό του Ανθυπολοχαγού. Κατά τη διάρκεια του πολέμου τραυματίστηκε δύο φορές (τη δεύτερη στη Μικρά Ασία) και αργότερα τιμήθηκε με παράσημα για την πολεμική του δράση. Παρέμεινε στο στρατό ως το 1949, οπότε αποστρατεύτηκε με το βαθμό του Συνταγματάρχη Στρατολογίας.

### Συγγραφικό έργο

Η είσοδός του στα γράμματα έγινε με τις μεταφράσεις Γάλλων ποιητών (όπως ο Ρενέ Σιλί Πριντόμ), τις οποίες επιμελήθηκε ο ίδιος, στα τέλη της δεκαετίας του ' 40. Μια δεκαετία μετά, εξέδωσε το έργο του *Το ειδύλλιο της Ιβάνκας* και το 1964 την μελέτη του *Παντοδύναμη Ιεράπετρα*. Την ίδια περίοδο δημοσίευσε δοκίμια και κατά την επταετία της χούντας δημοσίευσε το *Χρονικό* του και διάφορα ποιήματα. Στα ποιήματά του περιγράφεται και η ζωή στο ύπαιθρο, όπως στον "Ξωμάχο της Μάχας". Στο εν λόγω ποιήμα αποδίδεται σε μεγάλο βαθμό το γεραπετρίτικο ιδίωμα. Ένα από τα τελευταία του ποιήματα είναι "Η κρήνη της Άρνας". Πέθανε το 1970 αφήνοντας πολλά ανέκδοτα έργα και τιμήθηκε με φιλολογικό μνημόσυνο έναν χρόνο μετά, από τη Μορφωτική Στέγη Ιεράπετρας, η οποία μερίμνησε και για την ανέγερση της προτομής του, έξω από το δημαρχείο της Ιεράπετρας. Σήμερα μία οδός στην Ιεράπετρα φέρει το όνομά του.

Έργα
----

### Ποίηση

* *Τα τραγούδια του στρατοκόπου*  (1940)
* *Λεύτεροι παλμοί* (1944)
* *Ο δρόμος των άστρων* (1947)
* *Ανθολογία ποιητών της Γαλλίας* (1949)
* *Ποιήματα* (δημοσιευμένα και ανέκδοτα, 1969)
* *Το χρονικό μιας ζωής* (1968, ποιητική αυτοβιογραφία)

### Πεζογραφία

* *Από την ευτυχία στη δόξα* (πολεμικές αναμνήσεις, 1918)
* *Η Αγαθή* (1933)
* *Το ειδύλλιο της Ιβάνγκας* (διηγήματα, 1959)
* "Ο Νερόμυλος του Μπαρδαξή" (διήγημα, βραβεύτηκε με χρηματικό έπαθλο στο λογοτεχνικό διαγωνισμό του περιοδικού "Κρητική Εστία")

### Μελέτες και δοκίμια

* *Η Παντοδύναμη Ιεράπυτνα* (μελέτη), έκδοση Ενώσεως των εν Αθήναις Ιεραπετριτών, Πρώτη έκδοση Αθήνα, Ιούνιος 1964. Επανέκδοση από τις εκδόσεις Ιεράπετρα 21ος Αιών, Ιούνιος 2014.
* *Δομήνικος Θεοτοκόπουλος* (δοκίμιο) (1964)
* *Μιχάλης Καλημεράκης (Θερσίτης-Καλυβίτης) 1886-1925 : το έργο του* (μαζί με τον Γιώργο Μαράντη)

Πηγές
-----

* Γεώργιος Μαρκόπουλος, *Γεράπετρος και Γεραπετρίτες*, Μορφωτική Στέγη Ιεράπετρας, 2002.


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 4844158792786539040005
* **ΕΒΕ**: 29930
* SUDOC: 260280011

 |

 |
Ο **Ροζέ Μπογιάν** (? - Ιερουσαλήμ, 1132 ) ήταν Γάλλος ευγενής ο οποίος μεταξύ του 1120 και του 1131 διετέλεσε Μεγάλος Μαγίστρος του Τάγματος του Αγίου-Λαζάρου.
Γύρω στο 1120, ο Ροζέ Μπογιάν διετέλεσε μοναχός και ταυτόχρονα παρείχε ιατροφαρμακευτική βοήθεια στο Ιωαννίτειο Νοσοκομείο του Τάγματος του Αγίου Ιωάννη της Ιερουσαλήμ. Μετά τον θάνατο του πρώτου Μεγάλου Μαγίστρου του Τάγματος, Γεράρδου Τένκιου, ανέλαβε, προσωρινά, επικεφαλής του νοσοκομείου. Μετά την εκλογή του Ραϊμόν ντυ Πουί στο αξίωμα, ο Ροζέ ανέλαβε την διοίκηση του λεπροκομείου το οποίο βρισκόταν στα περίχωρα της Ιερουσαλήμ, θέση την οποία κράτησε έως τον θάνατό του το 1131.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| ΠροκάτοχοςΠέτρος της Βαρκελώνης | **Ηγούμενος του Τάγματος του Αγίου Ιωάννη της ΙερουσαλήμΘυρεός του Τάγματος του Αγίου Ιωάννη της Ιερουσαλήμ**1121/1122-1123 | ΔιάδοχοςΡαϊμόν ντυ Πουί |
|
Ο **Ίαμβος** ήταν αρχαίο ελληνικό μέτρο της απαγγελλόμενης και της αδόμενης ποίησης.

Βασική μονάδα του ιαμβικού μέτρου ήταν ο δισύλλαβος **ιαμβικός πους** αποτελούμενος από μία βραχεία και μία μακρά συλλαβή. Στην εφαρμογή του μέτρου ακολουθούνταν ο "διπλός ιαμβικός πους", δηλαδή βραχεία μακρά, βραχεία μακρά καλούμενη **ιαμβική διποδία**.  

Από την επανάληψη της ιαμβικής διποδίας προέκυψαν το "*ιαμβικό δίμετρο*", ή το "*ιαμβικό τρίμετρο*", που ήταν και το ευρύτερα διαδεδομένο και σπανιότερα το "*ιαμβικό τετράμετρο*", τα οποία χρησιμοποιούσαν οι αρχαίοι Έλληνες ποιητές καλούμενοι εξ αυτού και **ιαμβογράφοι**.

Η ιαμβική ποίηση έχει έντονα σκωπτικό χαρακτήρα.

Περί του ιαμβικού μέτρου αναφορά έχει κάνει ο Αριστοτέλης στο έργο του "Περί ποιητικής".

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85063885
* GND: 4162698-9

 |

 |