recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
***Άγγελοι τιμωροί*** (*The Boondock Saints*) είναι ο τίτλος αμερικανικής/καναδικής κινηματογραφικής σπονδυλωτής ταινίας του 1999. Σεναριογράφος και σκηνοθέτης είναι ο Τρόι Ντάφι. Η ταινία αφηγείται την ιστορία δυο θρησκευόμενων αδερφών που αποφασίζουν να «καθαρίσουν» την πόλη τους από κάθε κακοποιό στοιχείο.

Υπόθεση
-------

Οι Connor και Murphy MacManus, δυο βαθιά θρησκευόμενοι αδελφοί ιρλανδικής καταγωγής, ζουν κι εργάζονται στη Βοστώνη των ΗΠΑ. Στην αρχή της ταινίας βρίσκονται σε μια εκκλησία όπου ο ιερέας συμβουλεύει τους πιστούς να φοβούνται το κακό, αλλά πολύ περισσότερο την «αδιαφορία των καλών ανθρώπων». Λίγες μέρες αργότερα γιορτάζουν την ημέρα του Αγίου Πατρικίου στο αγαπημένο τους pub στην ιρλανδική περιοχή της πόλης (εκτός από θρησκευόμενοι είναι και «γερά ποτήρια»), όταν ξαφνικά μέλη της ρωσικής μαφίας θέτουν τέλος στο γλέντι και τους πληροφορούν ότι η οργάνωσή τους αποφάσισε να αναλάβει το μαγαζί. Μετά από άγριο ξυλοδαρμό οι Ρώσοι ηττούνται και κατόπιν ταπεινώνονται από τους αδερφούς. Το επόμενο πρωί δυο Ρώσοι εμφανίζονται οπλισμένοι στο διαμέρισμα των αδερφών για να εκδικηθούν, πάλι όμως νικιούνται και βρίσκονται αργότερα νεκροί σε κοντινή γειτονιά. Πεπεισμένοι πλέον ότι είναι θέλημα Θεού να εξαλείψουν από τη Βοστώνη όλους τους εκπροσώπους του κακού, οι αδερφοί MacManus ξεκινούν έναν αιματηρό και εξολοθρευτικό πόλεμο κατά της μαφίας. Σύντομα γίνονται λαϊκοί ήρωες κι ο τύπος τους αποκαλεί «αγίους του Boondock» (της συνοικίας όπου δρουν). Στα ίχνη τους βρίσκεται ο αρχιμαφιόζος Papa Joe (Κάρλο Ρότα) αλλά και ο αστυνομικός Paul Smecker (Γουίλεμ Νταφόε).

Άλλες πληροφορίες
-----------------

* Το κόστος παραγωγής ανήλθε περίπου στα επτά εκατομμύρια δολάρια. Η ταινία γυρίστηκε στη Βοστώνη και στο Τορόντο από τις 10 Αυγούστου μέχρι τις 26 Σεπτεμβρίου 1998. Έκανε πρεμιέρα στο Fantasy Filmfest του Μονάχου στις 4 Αυγούστου.
* Ο σκηνοθέτης Τρόι Ντάφι χρησιμοποιεί άφθονο μαύρο χιούμορ και μια σειρά από τεχνικές διάφορων διάσημων προτύπων. Έτσι για παράδειγμα οι βίαιες σκηνές προβάλλονται σε αργή κίνηση θυμίζοντας το στιλ του Σαμ Πέκινπα, ενώ οι διάλογοι μεταξύ των πρωταγωνιστών, αλλά και οι προσευχές πριν από τις δολοφονίες, θυμίζουν το Pulp Fiction του Κουέντιν Ταραντίνο (Ιεζεκιήλ 25:17). Μεταξύ άλλων χρησιμοποιούνται εδάφια του *Δευτερονομίου*.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* *The Boondock Saints* – Επίσημη ιστοσελίδα
* *Boondock Fans* - Επίσημη ιστοσελίδα οπαδών της ταινίας

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 211788642
* GND: 7703522-7

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Τέχνη
* Πύλη:Κινηματογράφος
 |

 |
Η **Κρικηλασία** ήταν ομαδικό παιγνίδι, (παιδιά), των αρχαίων Ελλήνων, περισσότερο με αθλητικό χαρακτήρα, είναι ο σημερινός λεγόμενος τροχός, κοινώς ξυλίκι.

Ο Άντυλλος περιγράφει την παιδιά αυτή σημειώνοντας ότι ο τροχός της κρικηλασίας ήταν ξύλινος, είχε ύψος μέχρι το στήθος αυτών που συμμετείχαν και που τον οδηγούσαν με μια μεταλλική ράβδο που έφερε ξύλινη λαβή καλούμενη «ελατήρ».

Ιδιαίτερα όμως οι αρχαίοι Έλληνες, κατά τον Άντυλλο, προτιμούσαν τον τροχό που έφερε «κρίκους παρακείμενους». Οι κρίκοι αυτοί ήταν μικροί μεταλλικοί που περιέρχονταν ελεύθερα γύρω από τη στεφάνη του τροχού που ήταν μεταλλικός ή ξύλινος. Κατά τη διαδρομή δε του τροχού προστριβόμενοι οι κρίκοι αυτοί προκαλούσαν έντονο θόρυβο. Κατά τη κρικηλασία ο παίκτης δεν οδηγούσε τον τροχό σε ευθεία διαδρομή αλλά σε μαιανδρική. Για το σκοπό αυτό και ο αρχικά χρησιμοποιούμενος ευθύς ελατήρας αντικαταστάθηκε με κυρτό μεταλλικό και μάλιστα διπλά κυρτό προκειμένου ο παίκτης να κανονίζει προσφορότερα την ταχύτητα και τη διεύθυνση του τροχού.

Παραστάσεις της κρικηλασίας φέρονται σε πλήθος αγγείων από τα οποία και συμπεραίνεται ότι η παιδιά αυτή ήταν πολύ προσφιλής τόσο σε μικρά παιδιά όσο και σε νέους. Στις παραστάσεις αυτές φέρονται συνηθέστερα νεαρά μυθικά πρόσωπα όπως ο Γανυμήδης, νεαρές θεότητες, νύμφες ακόμη και ο Έρως.

Δείτε επίσης
------------

* Παιχνίδια στην αρχαία Ελλάδα
Ο **Κρίστιαν Πάμπελ** (γεννημένος στις 6 Σεπτεμβρίου 1979) είναι Γερμανός πρώην διεθνής πετοσφαιριστής. Έχει ύψος 198εκ και αγωνίζεται στη θέση του διαγωνίου.

Καριέρα
-------

Ο Πάμπελ έκανε τα πρώτα του βήματα στο χώρο της πετοφαίρισης στις ακαδημίες της Χόχστέτεν, στις οποίες παρέμεινε μέχρι το 1996 καθώς τότε μεταπήδησε σε αυτές της Ιντερνάν Φρανκφούρτης. Το 1999 πήρε μεταγραφή στη Φρίντριχσάφεν, στην οποία παρέμεινε μέχρι το 2003 έχοντας καταφέρει προηγουμένως να κατακτήσει τρία νταμπλ (2000, 2001, 2002). 

Το 2003 ταξίδεψε στην Ιταλία στην οποία παρέμεινε για τέσσερα χρόνια αγωνιζόμενος με τις Έσε Λορέτο (2003-04), Τίμπο Βαλέντσια (2004-05) και Γκιότο Πάντοβα (2006-07). Μοναδικό διάλειμμα από αυτή τη συνεχή τετραετή παρουσία του Πάμπελ στα γήπεδα της Ιταλίας ήταν ένα ολιγόμηνο πέρασμά του από την Ελλάδα και συγκεκριμένα τον Ολυμπιακό Πειραιώς.

Την περίοδο 2007-08 αγωνίστηκε με τη γερμανική Φρίντριχσάφεν, για δεύτερη φορά στην καριέρα του, ενώ την αμέσως επόμενη περίοδο αγωνίστηκε αρχικά στη Ρωσική Γκάτσπρομ Σούργκουτ κι έπειτα για στην Ιταλική Κόπρα Πασιέντζα. 

Το 2009 μεταπήδησε στους Γκρέιτερς της Νοτίου Κορέας, από τους οποίους όμως γρήγορα αποτέλεσε παρελθόν καθώς μετεγγράφη στην Αλ Αραμπί Ντόχα, ομάδα του Κατάρ. Το 2013 μεταπήδησε στην Ελ Τζαίς, ομάδα επίσης του Κατάρ, στην οποία παραμένει μέχρι σήμερα.

Διεθνείς συμμετοχές
-------------------

Ο Κρίστιαν Πάμπελ ήταν διεθνής με την εθνική ομάδα πετοσφαίρισης της Γερμανίας για αρκετά χρόνια έχοντας πραγματοποιήσει συνολικά 212 συμμετοχές.

Τίτλοι
------

* 4 Πρωταθλήματα Γερμανίας: 2000, 2001, 2002, 2008
* 4 Κύπελλα Γερμανίας: 2000, 2001, 2002, 2008
* 1 Πρωτάθλημα Ιταλίας: 2009

Πηγές
-----

* Το βιογραφικό του Πάμπελ


1. ↑  (Αγγλικά) *CEV people database*. 19759. Ανακτήθηκε στις 6  Μαΐου 2022.
Η **Περιφέρεια της Κριμαίας** (ουκρανικά: Кримська область, μεταγραφή στο λατινικό αλφάβητο: Kryms’ka oblast’, ρωσικά: Крымская область, μεταγραφή στο λατινικό αλφάβητο: Krymskaya oblast’, Ταταρικά της Κριμαίας: Qırım vilâyeti) ήταν ομπλάστ (περιφέρεια) της πρώην Ρωσικής ΣΟΣΔ (1945-1954) και της Ουκρανικής ΣΣΔ (1954-1991) εντός της Σοβιετικής Ένωσης. Πρωτεύουσα ήταν η Συμφερόπολη.

Ιστορία
-------

Η Περιφέρεια της Κριμαίας αντικατέστησε την Κριμαϊκή ΑΣΣΔ στις 30 Ιουνίου του 1945. 

Η περιφέρεια μεταφέρθηκε από την Ρωσική ΣΟΣΔ στην Ουκρανική ΣΣΔ στις 19 Φεβρουαρίου του 1954. 

Η Σεβαστούπολη ήταν μια κλειστή πόλη, λόγω της σημασίας της ως το λιμάνι του Σοβιετικού Στόλου της Μαύρης Θάλασσας. Συνδέθηκε με την Κριμαϊκή Περιφέρεια το 1978. 

Μετά από ένα δημοψήφισμα που πραγματοποιήθηκε στις 20 Ιανουαρίου 1991, η Κριμαϊκή Περιφέρεια έλαβε το καθεστώς που είχε πριν το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και μετατράπηκε στην Κριμαϊκή Αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία στις 12 Φεβρουαρίου του 1991, από το Ανώτατο Σοβιέτ της Ουκρανικής ΣΣΔ.

Το 1992, μετά την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, η Αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία μετατράπηκε σε Αυτόνομη Δημοκρατία της Κριμαίας εντός της Ουκρανίας, με εξαίρεση την πόλη της Σεβαστούπολης, της οποίας η κατάσταση, για άλλη μια φορά λόγω της στρατηγικής της σημασίας ως το λιμάνι του ρωσικού Στόλου της Μαύρης Θάλασσας, παρέμεινε αμφισβητούμενη μέχρι το 1997, όταν συμφωνήθηκε ότι θα είναι "πόλη με ειδικό καθεστώς" στο εσωτερικό της Ουκρανίας.

Δείτε επίσης
------------

* Ιστορία της Κριμαίας
* Αυτόνομη Δημοκρατία της Κριμαίας
* Αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Κριμαίας
* Περιφερειακή Επιτροπή του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ουκρανίας στην Κριμαία
* Κατάλογος των Προέδρων της Εκτελεστικής Επιτροπής της Κριμαίας

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Day in history - 20 January». *RIA Novosti* (στα Russian). 8 Ιανουαρίου 2006. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Σεπτεμβρίου 2007. Ανακτήθηκε στις 6 Αυγούστου 2007. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
Ο **Ιβάν "Ίβο" Παβίτσεβιτς** (*σερβικά : Иво Павићевић*) (Горњи Рсојевићи 1869 - Βελιγράδι 1926) ήταν πολιτικός της Σερβίας, βουλευτής και Υπουργός.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στο σημερινό Μαυροβούνιο σε ένα μικρό χωριό όπου μετά το δημοτικό σχολείο, πήγε γυμνάσιο στο Βάλιεβο. Έπειτα σπούδασε στο Βελιγράδι στην νομική σχολή και στη συνέχεια εργάστηκε ως δικηγόρος στην Νεγκοτίν. Το 1899 συνελήφθη για συμμετοχή σε κάποια στάση, καταδικάστηκε σε είκοσι χρόνια από το στρατοδικείο του Βελιγραδίου. Στη συνέχεια του δόθηκε χάρη.

Εξελέγη μέλος, βουλευτής, του Κοινοβουλίου εκπρόσωπος της περιοχής Νεγκοτίν και Βάλιεβο. Ήταν υπουργός οικονομίας από τον Μάιο έως τον Ιούλιο του 1905, και υπουργός εσωτερικών από τον Ιούλιο του 1905 έως τον Μάρτιο του 1906. Το 1919 αναλαμβάνει την εθνική εκτελεστική επιτροπή και οργανώνει συγκεντρώσεις νέων που αγωνίζονται εναντίον των αντιπάλων της ενοποίησης Σερβίας και Μαυροβουνίου όπου ήταν υποστηριχτής της.

Πηγές
-----

* *Историјски лексикон Црне Горе*, Група аутора Daily Press-VIJESTI, Podgorica 2006


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Иво Павићевић  της Σερβικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η **άρση βαρών με ένα χέρι** ήταν το ένα από τα δύο αγωνίσματα άρσης βαρών στο πρόγραμμα των **Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1896** στην Αθήνα.

Σύνοψη αγωνίσματος
------------------

| Άρση βαρών στουςΘερινούς ΟλυμπιακούςΑγώνες 1896 |
| --- |
| Με ένα χέρι |   | ανδρών |
| Με δύο χέρια |  | ανδρών |

Στο δεύτερο χρονολογικά αγώνισμα άρσης βαρών που διεξήχθη στις 7 Μαρτίου στο Παναθηναϊκό Στάδιο, οι αρσιβαρίστες ήταν υποχρεωμένοι να σηκώνουν τα κιλά με ένα χέρι. Επίσης, οι αθλητές έπρεπε να σηκώνουν επιτυχώς το εκάστοτε βάρος με κάθε ένα από τα χέρια τους. Η κίνηση που χρησιμοποιήθηκε ήταν παρόμοια με αυτή του αρασέ που ξέρουμε σήμερα.

Οι τέσσερις αρσιβαρίστες που έλαβαν μέρος, επιχείρησαν τρεις προσπάθειες. Όταν αυτές συμπληρώθηκαν, οι τρεις πρώτοι κέρδισαν τρεις επιπλέον προσπάθειες.

Ο Δανός Βίγκο Γιένσεν, έχοντας τραυματιστεί νωρίτερα στο αγώνισμα με δύο χέρια, κατάφερε να σηκώσει 57 κιλά και να πάρει το ασημένιο μετάλλιο, ενώ ο Λάντσεστον Έλιοτ ξεπέρασε όλους τους άλλους αθλητές και κέρδισε το πρώτο χρυσό μετάλλιο της Μεγάλης Βρετανίας στους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Ο Έλληνας Αλέξανδρος Νικολόπουλος σήκωσε 57 κιλά με το ένα χέρι, κάτι που τον έφερε ισόπαλο με τον Γιένσεν ο οποίος όμως είχε σηκώσει τα ίδια κιλά και με το άλλο του χέρι. Ο Νικολόπουλος σήκωσε 40 κιλά με το άλλο χέρι και πήρε έτσι την τρίτη θέση. Στην τέταρτη θέση έμεινε ο Σωτήρης Βερσής που σήκωσε 40 κιλά με κάθε ένα από τα χέρια του.

Ένα περίεργο γεγονός συνέβη κατά τη διάρκεια του αγωνίσματος: ένας υπηρέτης διατάχθηκε να αφαιρέσει τα βάρη, κάτι που φάνηκε να είναι δύσκολο έργο για εκείνον. Τότε, ο Πρίγκιπας Γεώργιος που ήρθε να τον βοηθήσει, σήκωσε τα βάρη και τα πέταξε μακριά με μεγάλη ευκολία, προς τέρψιν του πλήθους.

Τελική κατάταξη
---------------

| Κατάταξη | Αρσιβαρίστας | Χώρα | Κιλά |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 | Λάντσεστον Έλιοτ |  Μεγάλη Βρετανία | 71.0 | ΟΡ |
| 2 | Βίγκο Γιένσεν |  Δανία | 57.0 |
| 3 | Αλέξανδρος Νικολόπουλος | Ελλάδα Ελλάδα | 57.0 |
| 4 | Σωτήρης Βερσής | Ελλάδα Ελλάδα | 40.0 |

Πηγές
-----

* Lampros, S.P.; Polites, N.G.; De Coubertin, Pierre; Philemon, P.J.; & Anninos, C. (1897). *The Olympic Games: BC 776 – AD 1896*. Athens: Charles Beck. CS1 maint: Πολλαπλές ονομασίες: authors list (link)  (Digitally available at  Αρχειοθετήθηκε 2008-05-27 στο Wayback Machine.)
* Mallon, Bill; & Widlund, Ture (1998). *The 1896 Olympic Games. Results for All Competitors in All Events, with Commentary*Απαιτείται δωρεάν εγγραφή. Jefferson: McFarland. ISBN 0-7864-0379-9. CS1 maint: Πολλαπλές ονομασίες: authors list (link)  (Excerpt available at  Αρχειοθετήθηκε 2008-04-11 στο Wayback Machine.)
* Smith, Michael Llewellyn (2004). *Olympics in Athens 1896. The Invention of the Modern Olympic Games*. London: Profile Books. ISBN 1-86197-342-X.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Weightlifting at the 1896 Summer Olympics – Men's one hand lift  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Τα *pagis* της Βουργουνδίας κατά τον 9ο αιώνα.
Η **Κομητεία του Νεβέρ** ήταν μία ιστορική κομητεία, η οποία βρισκόταν στο κέντρο της Γαλλίας. Η σημαντικότερη πόλη της ήταν το Νεβέρ. Αντιστοιχούσε, περίπου, στην παλαιά επαρχία του Νιβερναί και στον σημερινό νομό της Νιέβρ.

Η ίδρυση της ίδιας της Κομητείας χρονολογείται, περίπου, στις αρχές του 10ου αιώνα. Η Κομητεία συμμάχησε αρκετές φορές με το γειτονικό Δουκάτο της Βουργουνδίας. Επίσης, αποτελούσε τμήμα των εδαφών και των τίτλων που είχε στην κατοχή του ο Ερρίκος Α΄ της Βουργουνδίας. Η Κομητεία είχε συνενωθεί με την Κομητεία του Οσέρ. Ο πρώτος κάτοχος του σχετικού τίτλου ήταν ο Ρενώ Α΄ του Νεβέρ. Το Νεβέρ πέρασε στην κυριαρχία των Κόμητων της Φλάνδρας κατά τον 14ο αιώνα, και από τότε, πέρασε στην κατοχή του Φιλίππου Β΄ του Ισχυρού, Δούκα της Βουργουνδίας, ο οποίος, για σύντομο χρονικό διάστημα, ένωσε τις δύο αυτές περιοχές. Ο Φίλιππος Β΄ του Νεβέρ, ο νεότερος γιος του Φίλιππου του Ισχυρού, έλαβε την Κομητεία του Νεβέρ που πέρασε, αργότερα, στην κατοχή ενός παρακλαδιού των Δουκών της Κλέβης. Από το 1521, οι άρχοντες του Νεβέρ ελάμβαναν τον τίτλο των *Δουκών του Νιβερναί*. Το Δουκάτο επέζησε μέχρι και την Γαλλική Επανάσταση, με τον τελευταίο Δούκα να είναι ο Λουί-Ζυλ Μαντσινί-Μαζαρινί, ο οποίος έχασε τον τίτλο του στην διάρκεια της Επανάστασης, αλλά κατάφερε να επιβιώσει του Τρόμου, πεθαίνοντας, τελικά, από φυσικά αίτια το 1798.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑  Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Nevers". Encyclopædia Britannica (11th ed.). Cambridge University Press
3. ↑  Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Nevers". Encyclopædia Britannica (11th ed.). Cambridge University Press

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Νιβερναί

Σχετικά Λήμματα
---------------

* Κατάλογος των Κόμητων και μετέπειτα Δουκών του Νεβέρ
* Ιστορικός κατάλογος των κομητειών της Γαλλίας
* Δουκικό Παλάτι του Νεβέρ
Η **Άννα, Δούκισσα του Κάμπερλαντ και του Στράθερν** (*Anne, Duchess of Cumberland and Strathearn*), γεννηθείσα *Ανν Λάττρελ* (*Anne Luttrell*), 24 Ιανουαρίου 1743 - 28 Δεκεμβρίου 1808) ήταν η σύζυγος του Ερρίκου, Δούκα του Κάμπερλαντ και του Στράθερν. 

Η *Ανν Λάττρελ* γεννήθηκε στις 24 Ιανουαρίου 1743 στο Μαίρυλμποουν, Λονδίνο, και ήταν το έκτο παιδί και η μεγαλύτερη κόρη του Σάιμον Λάττρελ, 1ο Κόμη του Καρχάμπτον, και της Τζούντιθ Μαρία Λως.

Ο πατέρας της ήταν μέλος της Βουλής των Κοινοτήτων πριν από τη δημιουργία των τίτλων *Βαρόνος Έρχαμ* το 1768, *Υποκόμης Καρχάμπτον* το 1781 και *Κόμης του Καρχάμπτον* το 1785.

Η Άννα παντρεύτηκε για πρώτη φορά, τον Κρίστοφερ Χόρτον του Κάττον Χολ, στις 4 Αυγούστου 1765.

Αργότερα παντρεύτηκε τον Ερρίκο της Μεγάλης Βρετανίας, Δούκα του Κάμπερλαντ και του Στράθερν, στην Οδό Χέρτφορντ στο Μέιφερ του Λονδίνου στις 2 Οκτωβρίου 1771. Η Άννα και από τους δύο γάμους που έκανε δεν απέκτησε παιδιά.

Πέθανε στις 28 Δεκεμβρίου 1808 σε ηλικία 65 ετών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  The Peerage- Lady Anne Luttrell
2. ↑  *The Gentleman's Magazine*, vol. 35, August 1765. p. 395

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Άννα, Δούκισσα του Κάμπερλαντ και του Στράθερν** |


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 314890414
* LCCN: nb2017017243
* GND: 1068184906
* SUDOC: 195287169

 |

 |
Ο **Άνθρακας-12** (12C) είναι το πιο άφθονο από τα δύο σταθερά ισότοπα άνθρακα (το άλλο είναι ο άνθρακας-13), που αντιστοιχεί στο 98,93% του στοιχείου άνθρακα στη Γη. Η αφθονία του οφείλεται στη διαδικασία του τριπλού άλφα, με την οποία δημιουργείται στα αστέρια. Ο άνθρακας-12 έχει ιδιαίτερη σημασία στη χρήση του ως το πρότυπο από το οποίο μετρώνται οι ατομικές μάζες όλων των νουκλιδίων. Επομένως, η ατομική του μάζα είναι εξ ορισμού ακριβώς 12 dalton. Ο άνθρακας-12 αποτελείται από 6 πρωτόνια, 6 νετρόνια και 6 ηλεκτρόνια .

| Άνθρακας-12 | Δεδομένα νουκλεϊδίων |
| --- | --- |
| Γενικό Σύμβολο | 12 C | Φυσική αφθονία | 98,93% |
| Πρωτόνια ( Z ) | 6 | Ισοτοπική μάζα | 12 Da |
| Νετρόνια ( N ) | 6 | Υπερβολική ενέργεια | 0,0 keV |
| Ηλεκτρόνια (Ε) | 6 | Δεσμική ενέργεια | 92.161,753 ± 0,014 keV |
|  | Μητρικά ισότοπα | 12 Ν 12 Β |
Η **Άθενς Γιουνάιτεντ** (*Athens United F.C.* - *AUFC*) είναι ερασιτεχνικός ελληνοκαναδικός ποδοσφαιρικός σύλλογος που εδρεύει στην πόλη Χάλιφαξ της πολιτείας Νέα Σκωτία (*Nova Scotia*) του Καναδά. Ιδρύθηκε το 1996, έχει γαλανόλευκα χρώματα και τo έμβλημά της είναι εμπνευσμένο από τον αρχαιοελληνικό κίονα ιωνικού ρυθμού.

Αγωνιστικές πληροφορίες
-----------------------

Μάνατζερ της ομάδας και κινητήριος μοχλός είναι ο Λάμπης Κουσούλης που κατάγεται από την Τρίπολη Αρκαδίας. Ο σύλλογος είναι μέλος της ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας της πολιτείας και έχει λάβει μέρος τόσο στο τοπικό πρωτάθλημα του Χάλιφαξ (Halifax Soccer League-Senior B level) αλλά και στο πολιτειακό πρωτάθλημα (Nova Scotia Soccer League-Senior A/Premier level).

Από το 2007 αγωνίζεται στην "Metro Senior Men's Soccer League" (MSMSL), στην κατηγορία παλαιμάχων (Masters Α-35). Έχει αναδειχθεί τέσσερις φορές πρωταθλήτρια της πολιτείας στην κατηγορία της (2007, 2008, 2009, 2011) και μια φορά φιναλίστ (2010).

Στη σύνθεσή της περιλαμβάνονται μεταξύ άλλων οι ομογενείς: Λάμπης Κουσούλης, Τζορτζ Ελεύθερος, Ρομπ Άνταμς, Άντριου Γκάβας, Τζεφ Αξέλ, Ευάγγελος Πανώπαλης, Τζίμι Ζέλιος κ.ά.

Τίτλοι - διακρίσεις
-------------------

* **Πρωταθλήτρια** παλαιμάχων Νέας Σκωτίας (MSMSL: Masters Α-35): 2007, 2008, 2009, 2011.
* Φιναλίστ παλαιμάχων Νέας Σκωτίας (MSMSL: Masters Α-35): 2010.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Ιστοσελίδα "MSM Soccer League". Αρχειοθετήθηκε 2016-03-05 στο Wayback Machine.
* CANADA club-soccer
Ο **Άγιος Άνθιμος της Ρώμης** (ιταλ. *Sant'Antimo*, θάν. 303 μ.Χ.) ήταν Χριστιανός άγιος και μάρτυρας. Τα όσα γνωρίζουμε για τη ζωή του βρίσκονται κατά μεγάλο μέρος στη σφαίρα του θρύλου. Λέγεται ότι γεννήθηκε στη Βιθυνία. Χειροτονήθηκε ιερέας του Χριστιανισμού. Η μνήμη του εορτάζεται στις 11 Μαΐου.

Οι παραδόσεις για τον βίο του
-----------------------------

Ο Άνθιμος φυλακίσθηκε για την πίστη του την εποχή των Ρωμαίων Αυτοκρατόρων Διοκλητιανού και Μαξιμιανού.

Συνέβη κάποιο καιρό αργότερα να αρρωστήσει ο Ρωμαίος κυβερνήτης της Βιθυνίας Πινιανός, οπότε η Χριστιανή σύζυγός του Λουκίνα (εξελλ. *Λυκινία*), πολύ γνωστή για τη φιλανθρωπία της προς φυλακισμένους Χριστιανούς και ανεψιά του πρώην Αυτοκράτορα Γαλλιηνού, βρήκε τον Άνθιμο στη φυλακή. Ο Άνθιμος έκανε τον Πινιανό Χριστιανό και ο κυβερνήτης θεραπεύθηκε. Από ευγνωμοσύνη ο Πινιανός απελευθέρωσε όλους τους Χριστιανούς φυλακισμένους στην επαρχία του και επέτρεψε στον Άνθιμο να κατοικεί στη βίλα του πάνω στη Σαλάρια οδό, βορειοανατολικά της Ρώμης.

Στην Ιταλία ο Άνθιμος μετέστρεψε πολλούς στη χριστιανική πίστη και του αποδίδονταν πολλά θαύματα. Εκχριστιάνισε έναν ιερέα του θεού των δασών Σιλβανού και ολόκληρη την οικογένειά του. Κατηγορήθηκε τότε ότι είχε καταστρέψει το είδωλο του Σιλβανού και για τον λόγο αυτόν ρίφθηκε στον ποταμό Τίβερη με μια πέτρα δεμένη στον λαιμό του. Ο θρύλος αναφέρει ότι τότε διασώθηκε θαυματουργικώς από έναν άγγελο. Αργότερα ωστόσο συνελήφθη και πάλι και αποκεφαλίσθηκε με διαταγή του υπάτου Πρίσκου. Τάφηκε από τους Χριστιανούς στο ιερό όπου συνήθιζε να προσεύχεται.

Τίμησή του ως αγίου
-------------------

Ο τάφος του Αγίου βρισκόταν αρχικώς στο Μοντεματζόρε του Δήμου Κόλλι αλ Μετάουρο, στην περιφέρεια Μάρκε, και ήταν αντικείμενο προσκυνήματος. Το σκήνωμά του μεταφέρθηκε την εποχή του Καρλομάγνου στην Τοσκάνη, κοντά στο Μονταλτσίνο, όπου βρίσκεται σήμερα το Αββαείο του Αγίου Ανθίμου. Ανεξαρτήτως αυτών, υπάρχει η ομώνυμη πόλη Σαντ Άντιμο πολύ κοντά στη Νάπολη, συνδεδεμένη με έναν αρχαίο θρύλο με τον Άγιο, το ιερό του οποίου βρίσκεται στο κέντρο της.

Ο Άγιος Άνθιμος της Ρώμης τιμάται ως άγιος τόσο από τη Ρωμαιοκαθολική όσο και από την Ορθόδοξη Εκκλησία. Η μνήμη του εορτάζεται από αμφότερες στις 11 Μαΐου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Passio sancti Anthimi presbiteri et martiris, mense Maii die XI , et aliorum sanctorum* (BHL 561) [= M 72]
2. ↑  Bollandus: *Acta Sanctorum*, τόμος II, «11 maggio», σσ. 614-615
3. ↑  *Martyrologium romanum Gregorii XIII*, Dessain, 1859

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Saint of the Day - May 11:
* «Sant’ Antimo Prete e Martire» (στην ιταλική)
Η **Άζρακ** (αραβικά: الأزرق) είναι μικρή πόλη στην κεντρική-ανατολική Ιορδανία, 100χλμ ανατολικά του Αμμάν. Έχει πληθυσμό περίπου 5.000 και ανήκει στο κυβερνείο Ζάρκα.

Ιστορία
-------

Η Άζρακ υπήρξε σημαντικός καταυλισμός σε μια απομονωμένη και σήμερα ερημοποιημένη περιοχή της Ιορδανίας. Η στρατηγική αξία της περιοχής και το κάστρο της (Κασρ Άζρακ) οφείλονται στο γεγονός πως βρίσκεται στο μέσο της όασης Άζρακ, της μοναδικής μόνιμης πηγής φρέσκου νερού σε ακτίνα περίπου 12.000 τετραγωνικώς χιλιομέτρων ερήμου.

Η πόλη βρίσκεται σε έναν μείζονα δρόμο ερήμου που διευκόλυνε το εμπόριο εντός της περιοχής. Η όαση Άζρακ διαθέτει μακρά ιστορία ξεκινώντας από την Κατώτερη Παλαιολιθική περίοδο. Κατά τη διάρκεια της Επιπαλαιολιθικής περιόδου η όαση ήταν επίσης επίκεντρο καταυλισμού. Κατά την περίδο των Ναβαταίων έχει επίσης εξακριβωθεί δραστηριότητα καταυλισμών στην περιοχή. Το Κασρ Άζρακ χτίστηκε από τους Ρωμαίους τον 3ο αιώνα π.Χ. και τροποποιήθηκε σημαντικά τον Μεσαίωνα από τους Μαμελούκους. Την περίοδο του Χαλιφάτου των Ομεϋαδών κατασκευάστηκε στη νότια Άζρακ δεξαμενή νερού. Κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα το Κασρ Άζρακ υπήρξε σημαντική έδρα του Τ. Ε. Λόρενς κατά τη διάρκεια της Αραβικής Επανάστασης.

Καταφύγιο Άγριας Ζωής
---------------------

Η Άζρακ είναι επίσης γνωστή ως μία από τις επτά περιοχές φυσικού καταφυγίου της Ιορδανίας: το Καταφύγιο Υγρών Περιοχών της Άζρακ αλ-Γιανούμπι (Azraq al-Janoubi) στη νότια Άζρακ.

Το ξέχωρο και μεγαλύτερο καταφύγιο Σαουμάρι είναι επίσης κοντά στην Άζρακ, μόλις 10χλμ νοτίως της πόλης.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Azraq στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 315130993
* SUDOC: 123061776
* BNF: cb122643673 (data)

 |

 |
Συντεταγμένες: 39°52′25″N 22°20′19″E﻿ / ﻿39.87361°N 22.33861°E﻿ / 39.87361; 22.33861

Το **Άνω Αργυροπούλι** (επίσημη ονομασία *Άνω Αργυροπούλειον*) είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Αργυροπουλείου, της δημοτικής ενότητας και δήμου Τυρνάβου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λαρίσης, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα *Καλλικράτης*.  Πριν το σχέδιο *Καποδίστριας* και το πρόγραμμα *Καλλικράτης*, ανήκε στην επαρχία Τυρνάβου του νομού Λαρίσης, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας.

Γεωγραφία
---------

Το Άνω Αργυροπούλι είναι ημιορεινός οικισμός στο Β. ΒΚ. τμήμα του νομού Λαρίσης. Βρίσκεται στις νοτιοδυτικές κλιτύς της κορυφής «Γοδαμάν» (1.428 μ.) του Κάτω Ολύμπου, βόρεια του Τυρνάβου και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 420. Απέχει 42 χλμ. περίπου Β. της Λάρισας (μέσω Αμφιθέας).

Πληθυσμός
---------

Μόνιμος | Έτος | Πληθυσμός |
| --- | --- |
| 1991 | 9 |
| 2001 | 27 |
| 2011 | 1 |

Πραγματικός (de facto) | Έτος | Πληθυσμός |
| --- | --- |
| 1961 | 140 |
| 1971 | 57 |
| 1981 | 30 |
| 1991 | 25 |
| 2001 | 26 |
| 2011 | 1 |

Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
--------------------------------------------

Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1961 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Αργυροπουλείου του νομού Λαρίσης. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα και προσαρτήθηκε στον δήμο Τυρνάβου.

Παραπομπές
----------

1. 1 2
2. 1 2
3. 1 2 3  ΠΛ 3:563
4. 1 2  ΠΛΜ 10:369
5. ↑  Εκδόσεις «Ελλάδα»
6. ↑  «Διακοπές», σ. 837
7. ↑
8. ↑
9. ↑
10. ↑  ΠΛΜ 10:369

Πηγές
-----

* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1995, 2006 (ΠΛΜ)
* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
* Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς)
* Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ. 2010
* eetaa.gr

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Οικισμοί του Δήμου Τυρνάβου |
| --- |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Αμπελώνος | 
* Αμπελώνας
* Βρυότοπος
* Δελέρια
* Κόρδεσι
* Μικρόλιθος
* Ροδιά
 | Χάρτης των δημοτικών ενοτήτων (πρώην δήμων και κοινοτήτων) του Δήμου Τυρνάβου. |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Τυρνάβου | 
* Αγία Σοφία
* Άνω Αργυροπούλι
* Αργυροπούλι
* Βοτανοχώρι
* Δαμάσι
* Δαμασούλι
* Δένδρα
* Κριτήρι
* Λυγαριά
* Περίχωρα
* Πλατανούλια
* Τύρναβος
 |
|  |
| 
* Έδρα: Τύρναβος
* Ιστότοπος: tirnavos.gr
 |

 |
Ο **Άνθιμος Γαλάνης** ή **παπά Άνθιμος**, (γεννήθηκε ως **Παντελής Γαλάνης**, Κωσταράζι Καστοριάς 1879, 27 Ιουλίου 1943) ήταν Έλληνας κληρικός από το Παλαιό Κωσταράζι Καστοριάς, εθνομάρτυρας και εφημέριος του Ιερού Ναού Της Γέννησης Της Θεοτόκου στο Παλιό Κωσταράζι.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

### Πρώτα χρόνια

Γεννήθηκε το 1879 στο χωριό Παλαιό Κωσταράζι στην Καστοριά. Το πραγματικό του όνομα ήταν Παντελής Γαλάνης, ήταν παντρεμένος και πατέρας τριών αγοριών. Χειροτονήθηκε ιερέας το 1934 από τον Μητροπολίτη Καστοριάς Νικηφόρο ο οποίος και του έδωσε το όνομα *Άνθιμος* προς τιμή του Κωσταραζινού εθνομάρτυρα αρχιμανδρίτη Άνθιμου Γιοβανόπουλου. 

### Σύλληψη και εκτέλεση

Στις 26 Ιουλίου 1943, στο χωριό είχαν καταλύσει Έλληνες αντιστασιακοί. Την επόμενη μέρα, όταν το αντάρτικο σώμα είχε αποχωρήσει από το χωριό, κατέφτασε γερμανικό απόσπασμα, έπειτα από πληροφορίες που είχαν ότι στον οικισμό υπήρχαν αντάρτες. Κατευθύνθηκαν προς τον ιερέα του χωριού παπά Άνθμιμο, τον οποίο κατηγόρησαν ότι ξεσήκωνε τους κατοίκους του χωριού εναντίον των δυνάμεων κατοχής. Ο ίδιος παρ'όλα αυτά, δεν το αρνήθηκε. Οι Γερμανοί επέμεναν να τους επιβεβαιώσει εάν μέσα στον οικισμό υπήρχαν αντάρτες, αλλά εκείνος αρνούνταν να τους δώσει κάποια πληροφορία, για να μην προδώσει τους αντιστασιακούς. Παρά την προτροπή των Γερμανών στρατιωτών να τους πει την αλήθεια που είχαν ήδη επιβεβαιώσει και να τον αφήσουν ελεύθερο, ο ιερέας ήταν ανένδοτος. Τελικά οι Γερμανοί, αφού τον βασανίζουν, τον εκτελούν και θάβουν πρόχειρα την σορό του κάτω από πέτρινες πλάκες.

Πηγές
-----

* Αρχείο Ιεράς Συνόδου, Φάκελος Εθνομαρτύρων Κληρικών, Έκθεση, υπ' αριθ. εμπ. πρωτ. 7/24.5.1944 του Μητροπολίτου Φλωρίνης Βασιλείου προς τον Αρχιεπίσκοπο Δαμασκηνό.
Ο **Αβροτέλης Ελευθερόπουλος** (1869-1963) υπήρξε καθηγητής φιλοσοφίας και πρύτανης στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, από όπου εκδιώχθηκε στη διάρκεια της δικτατορίας του Μεταξά.

Η ζωή του και το έργο του
-------------------------

Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1869 και σπούδασε στην Μεγάλη του Γένους Σχολή. Έχασε τους γονείς του σε νεαρή ηλικία και υπέστη μεγάλες ταλαιπωρίες σε αναγκαστικές μετακινήσεις προς την Καππαδοκία. Αργότερα, και ενώ προηγουμένως άλλαξε το επίθετό του που ήταν τουρκόηχο σε Ελευθερόπουλος, αναχώρησε για την Ευρώπη. Σπούδασε φιλοσοφία και κοινωνιολογία στο πανεπιστήμιο της Λειψίας και αναγορεύτηκε υφηγητής και, το 1915, καθηγητής κοινωνιολογίας στο πανεπιστήμιο της Ζυρίχης. Από το 1929 και για οχτώ χρόνια ήταν καθηγητής φιλοσοφίας στην Νομική Σχολή Θεσσαλονίκης.

Διετέλεσε πρύτανης του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου το ακαδημαϊκό έτος 1937-38, στη διάρκεια της μεταξικής δικτατορίας οπότε και απολύθηκε. Αιτία της απόλυσής του ήταν το γεγονός ότι κατά τον εορτασμό της απελευθέρωσης της Θεσσαλονίκης στις 26 Οκτωβρίου, ο Ελευθερόπουλος, που ως πρύτανης έπρεπε να εκφωνήσει τον πανηγυρικό της ημέρας, εκφώνησε, ενώπιον του βασιλιά Γεωργίου, των αρχών της πόλης, προξενων, καθηγητών και άλλων, τον αρχικό λόγο του, στον οποίον μεταξύ άλλων μνημόνευε και το Βενιζέλο, και όχι τον λογοκριμένο από τον υπουργό–γενικό διοικητή Μακεδονίας Γεώργιο Κυρίμη.

Ο Ελευθερόπουλος υπήρξε ανθρωπιστής και αντίθετος σε κάθε ωφελισμό και περιγράφεται ως άνθρωπος υπερήφανος και ασυμβίβαστος. Κατά τον Δ.Εμμ.Καλιτσουνάκη ήταν «πραγματιστής και μονιστής» και διέκρινε «τρεις κόσμους: Τον κόσμο του Είναι, της Αισθήσεως και τον Ηθικόν» με «φιλοσοφική προέλευση θετικιστική».

Έργα του: *Η σχέσις μεταξύ της γνωσιολογίας του Καντίου και του Πλάτωνος* (1895), *Το ωραίον* (γερμ. 1905), *Κοινωνιολογία* (γερμ. 1925,ελλ.1950),*Φιλοσοφία. Γενική άποψις του Κόσμου ή Κοσμοθεωρία* (γερμ. και ελλ. 1950), *Εισαγωγή εις Επιστημονικήν Φιλοσοφίαν*(γερμ. και ελλ. 1952) κ.α. Μελέτες του δημοσιεύθηκαν σε ελληνικά και ξένα περιοδικά. Υπήρξε και ποιητής αλλά το λογοτεχνικό έργο του δεν είναι ιδιαίτερα γνωστό.

Πηγές
-----

* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα,τ.19

Βιβλιογραφία
------------

* Καραφύλης Γρηγόρης, «Η ηθική προσταγή του Ελευθερόπουλου ως ηθική τάση της κοινωνίας», Ελληνική Φιλοσοφική Επιθεώρηση 6 (1989), 262-279.
* Καραφύλλης Γρηγόρης, «Ο οικονομικός παράγοντας στη φιλοσοφία του Α. Ελευθερόπουλου». Ο πολίτης 92-93 (1988), 96-101.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Αβροτελης Ελευθεροπουλος (1869-1963)*. Library of AUEB-Kalitsunaki.
Ο ***Αβυδικός*** ήταν Βυζαντινός αξιωματούχος ο οποίος ήταν υπεύθυνος για την επίβλεψη της θαλάσσιας κυκλοφορίας.

Ο όρος πιθανότατα προήλθε από την πόλη της Άβυδου επί του Ελλησπόντου, ενώ φαίνεται, αρχικώς, να όριζε αξιωματούχο υπεύθυνο για την επίβλεψη της θαλάσσιας κυκλοφορίας μεταξύ των εκεί στενών. Η Ελένη Γλύκατζη - Αρβελέρ εκτίμησε πως επρόκειτο για διάδοχο αξίωμα εκείνου του *Άρχοντα* ή του *Κόμη* "των Στενών", αναφορά στον οποίο υπήρχε κατά την διάρκεια της Ύστερης Αρχαιότητας. Ακαδημαϊκοί αμφισβητούν το κατά πόσο το συγκεκριμένο αξίωμα είναι το ίδιο με εκείνο του "*Παραφύλακα* της Άβυδου", το οποίο απαντάται συχνά σε σφραγίδες. Τελικώς, ο όρος έφτασε να χρησιμοποιείται ευρύτερα για τον ορισμό του συνόλου των αξιωματούχων που κατείχαν ανάλογες αρμοδιότητες, ενώ η ύπαρξη *αβυδικών* έχει επιβεβαιωθεί στην Θεσσαλονίκη, την Αμισό, την Χρέπο και τον Εύριπο.

Ο *αβυδικός* ήταν στρατιωτικός αξιωματούχος, αντίστοιχος του βαθμού του *κόμη*, εντός του Βυζαντινού ναυτικού. Το συγκεκριμένο αξίωμα συχνά συνδυαζόταν με την θέση του *κομερκιάριου*, ένα οικονομικό αξίωμα το οποίο είχε ως αρμοδιότητα την επιθεώρηση και την φορολόγηση του εμπορίου. Το συγκεκριμένο αξίωμα διατηρήθηκε έως τον 11ο αιώνα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  ODB, "Abydikos" (A. Kazhdan, E. McGeer), p. 8.
2. ↑  ODB, "Kommerkiarios" (A. Kazhdan, N. Oikonomides), p. 1141.

Πηγές
-----

* Ahrweiler, Hélène (1961). «Fonctionnaires et bureaux maritimes à Byzance». *Revue des études byzantines* **19**: 239–252. doi:10.3406/rebyz.1961.1259. .
* Kazhdan, Alexander, επιμ. (1991). *The Oxford Dictionary of Byzantium*. New York and Oxford: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-504652-6.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Abydikos  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Το **άηχο οδοντικό τριβόμενο σύμφωνο** (ΔΦΑ: <θ>) είναι σύμφωνο των ανθρώπινων γλωσσών, ομόλογο του αντίστοιχου ηχηρού /ð/. Ο τόπος άρθρωσης διαφέρει ανά γλώσσα και διάλεκτο καθώς, για παράδειγμα, στα ισπανικά είναι διοδοντικό ενώ στις ευρωπαϊκές διαλέκτους των αγγλικών αποκλειστικά οδοντικό (η γλώσσα ακουμπάει την άνω οδοντοστοιχία). Το σύμβολό του στο ΔΦΑ προέρχεται από το ελληνικό γράμμα θήτα.

Ως φώνημα είναι αρκετά σπάνιο και από τις γλώσσες με περισσότερους από δέκα εκατομμύρια ομιλητές μόνο η αγγλική, ισπανική, βουρμική και ελληνική το διαθέτουν, μαζί με τις τουρκικές, μπασκίρ και τουρκμενική. Στο παρελθόν ήταν παρόν σε πολλές γερμανικές γλώσσες όπου συμβολιζόταν με το γράμμα θορν <Þ, þ>· από αυτές μόνο η ισλανδική το διατηρεί με φατνιακή και όχι οδοντική άρθρωση.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ladefoged και Maddieson (1996): *The sounds of the world's languages*. Οξφόρδη: Blackwell. σελ. 142.
2. ↑  Iyabode Omolara, D. (2011): *Introductory Phonetics and Phonology of English*. Νιούκασλ: Cambridge Scholars Publishing.
3. ↑  Hualde, J. I. (2014): *Los sonidos del español*. Cambridge University Press.
4. ↑  Μποτίνης, Α. (2011): *Φωνητική της ελληνικής*. ISEL.
5. ↑  Ladefoged και Maddieson (1996): *The sounds of the world's languages*. Οξφόρδη: Blackwell. σελ. 144.
Ο **Άνχελ Μπόττα** (ισπανικά: *Ángel Botta*, 1925 – 15 Αυγούστου 2011) ήταν Αργεντινός πρώην ποδοσφαιριστής και μετέπειτα προπονητής. Πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της σταδιοδρομίας του στην Αρούμπα, της οποίας το εθνικό προπονητικό κέντρο ποδοσφαίρου φέρει το όνομά του.

Βιογραφία
---------

Ο Μπόττα αναδείχθηκε ποδοσφαιρικά στην Αρούμπα, όπου και διετέλεσε προπονητής του συλλόγου της Αρούμπα Τζούνιορς, με την οποία και κατέκτησε το τοπικό εθνικό πρωτάθλημα το 1953. Κατά τη διάρκεια της ίδιας χρονιάς, ηγήθηκε της εθνικής ομάδας των Ολλανδικών Αντιλλών, η οποία, υπό την τεχνική καθοδόγησή του, κατέλαβε την 4η θέση του Κυπέλλου Κεντροαμερικανικής και Καραϊβικής Συνομοσπονδίας Ποδοσφαίρου. Δύο χρόνια αργότερα, συμμετείχε εκ νέου στη συγκεκριμένη διοργάνωση, ωστόσο, πλέον, ως ομοσπονδιακός τεχνικός της Εθνικής Αρούμπας, την οποία και οδήγησε ως την κατάληψη της 5ης θέσης. Το 1974, ηγήθηκε της εθνικής ομάδας της Δομινικανής Δημοκρατίας κατά τη διάρκεια των Κεντροαμερικανικών και Καραϊβικών Αγώνων.

Το 1996, ανέλαβε εκ νέου την τεχνική ηγεσία της Εθνικής Αρούμπας, ενώ κατέστη ο πρώτος ομοσπονδιακός προπονητής της που συμμετείχε σε προκριματική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου, πιο συγκεκριμένα την προκριματική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1998, δίχως επιτυχία, ωστόσο, καθώς ηττήθηκε δύο φορές απέναντι στη Δομινικανή Δημοκρατία (2-3 και 1-3).

Όντας εγκατεστημένος για μεγάλο χρονικό διάστημα στην Αρούμπα, ο Άνχελ Μπόττα εργάστηκε ως προπονητής στην πλειοψηφία των ομάδων του νησιού (Αρούμπα Τζούνιορς, ΣΦ Λα Φάμα, ΣΦ Ντακότα, ΣΦ Εστρέλλα, Τροπικάλ, Ράσινγκ Κλουμπ Αρούμπα, Μπραζίλ Τζούνιορς, ΣΦ Καϊκέτιο, ΣΦ Γιουβεντούδ Τάνκι Λέντερτ, μεταξύ άλλων). Απεβίωσε τον Αύγουστο του 2011 στο Νοσοκομείο Δρ. Οράσιο Ε. Όντουμπερ του Οράνιεστατ. Έπασχε από τη Νόσο Αλτσχάιμερ.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Παπιαμέντο) «Angel Botta a fayece». *24ora.com*. 15 Αυγούστου 2011. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Ιουλίου 2014. Ανακτήθηκε στις 5 Δεκεμβρίου 2014.
2. ↑  (Αγγλικά) Knight, Ken· Morrison, Neil· Veroeveren, Pieter (4 Ιουλίου 2013). «CCCF Championship 1953 (San José, Costa Rica, Mar 8-21)». *RSSSF.com*. Ανακτήθηκε στις 5 Δεκεμβρίου 2014.
3. ↑  (Αγγλικά) Knight, Ken· Morrison, Neil· Stokkermans, Karel· Veroeveren, Piet (13 Ιουνίου 2013). «CCCF Championship 1955 (Tegucigalpa, Honduras, Aug 14-28)». *RSSSF.com*. Ανακτήθηκε στις 5 Δεκεμβρίου 2014.
4. ↑  (Ισπανικά) «Reconocerán equipo de fútbol dominicano que participó en los XII Juegos». *7días.com.do*. 4 Μαρτίου 2014. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Νοεμβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 5 Δεκεμβρίου 2014.
5. ↑  (Αγγλικά) Courtney, Barrie (2 Φεβρουαρίου 2005). «1996 Matches North and Central America and Caribbean». *RSSSF.com*. Ανακτήθηκε στις 5 Δεκεμβρίου 2014.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ποδόσφαιρο
* Πύλη:Αργεντινή
 |

 |
Συντεταγμένες: 37°09′50″N 24°26′15″E﻿ / ﻿37.16389°N 24.43750°E﻿ / 37.16389; 24.43750

Ο **Αβυσσαλός** (ή *Αβεσσαλός* ) είναι οικισμός του δήμου Σερίφου, της περιφερειακής ενότητας Μήλου, στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα *Καλλικράτης*.  Πριν το σχέδιο *Καποδίστριας* και το πρόγραμμα *Καλλικράτης*, ανήκε στην επαρχία Κέας και, κατόπιν, στην επαρχία Μήλου του νομού Κυκλάδων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου Πελάγους. 

* Στις αρχές του περασμένου αιώνα ονομαζόταν *Αβύσσαλος*.

Γεωγραφία
---------

Ο Αβυσσαλός είναι παραθαλάσσιος αγροτικός οικισμός της Δ. Σερίφου. Βρίσκεται στον μυχό του φερώνυμου όρμου και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 10. Απέχει περίπου 9 χλμ. Δ. ΒΔ. της Χώρας Σερίφου.

Πληθυσμός
---------

Μόνιμος | Έτος | Πληθυσμός |
| --- | --- |
| 1991 | 7 |
| 2001 | 23 |
| 2011 | 18 |

Πραγματικός (de facto) | Έτος | Πληθυσμός |
| --- | --- |
| 1991 | 7 |
| 2001 | 24 |
| 2011 | 18 |

Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
--------------------------------------------

Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1908 και προσαρτάται στον δήμο Σερίφου του νομού Κυκλάδων. Καταργήθηκε το 1928 για να επανασυσταθεί το 1991.

Ονομασία
--------

Ο οικισμός πήρε την ονομασία του από την ενετική λέξη *vassale* «σκλάβος» και οφείλεται στην περίοδο κυριαρχίας του Ερμόλαο Μινόττο, ο οποίος ξεκίνησε μεταλλευτικές εργασίες στον οικισμό παίρνοντας μαζί του σκλάβους.

Ιστορικά στοιχεία
-----------------

Στη θέση «Σκουριές» έχουν εντοπιστεί αρχαίες εγκαταστάσεις εκκαμίνευσης χαλκού. Επίσης, ερείπια κατοικιών, γραφείων της μεταλλευτικής εταιρείας και της σκάλας φόρτωσης.

Αξιοθέατα
---------

* Η βοτσαλωτή παραλία του οικισμού
* Η εκκλησία της Παναγίας του Βουνού
* Η εκκλησία των Αγίων Αναργύρων
* Η εκκλησία Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου, με τοιχογραφίες του 17ου αιώνα, 2 χλμ. περίπου ανατολικά, του οικισμού

Εκδηλώσεις
----------

Το πανηγύρι της Παναγίας του Βουνού, στις 8 Σεπτεμβρίου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Ελληνικά) *Βάση δεδομένων της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής*.
2. 1 2 3 4 5
3. 1 2
4. 1 2 3
5. 1 2 3  ΠΛΜ 1:146-7
6. ↑  Εκδόσεις «Ελλάδα»
7. ↑  Google Earth
8. 1 2 3  «Διακοπές», σ. 246, 248
9. ↑
10. ↑
11. ↑
12. ↑  map of Serifos

Πηγές
-----

* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006
* Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4
* Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς)
* Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ. 2010
* Google Earth
* eetaa.gr
* map of Serifos (ed. Eleni Costopoulou)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* 
* 


|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Οικισμοί και νησίδες του Δήμου Σερίφου |
| --- |
|  |
| 
* Αβυσσαλός
* Άγιος Ιωάννης
* Βους (νησίδα)\*
* Γαλανή
* Γάνεμα
* Γλαρονήσιο (νησίδα)\*
* Κένταρχος
* Κουταλάς
* Λιβάδιον
* Μεγάλον Λιβάδιον
* Μεγάλον Χωριόν
* Μονή Ευαγγελιστρίας
* Μονή Ταξιαρχών
* Παναγία
* Πλατύ Γιαλός
* Ράμος
* Σεριφοπούλα (νησίδα)\*
* Σέριφος
* Συκαμιά
 |
|  |
| 
* Έδρα: Σέριφος
* \*(Οικισμοί με μη μόνιμο πληθυσμό)
 |

 |
Ο Θυρεός των Μεγάλων Βεζίρηδων
Ο **Αγά Γιουσούφ Πασάς**, ή **Γιουσούφ Γκιουρτζής Πασάς**, ή **Γκιουρτζής Αγά Γιουσούφ Πασάς**, ή *Γιουσούφ-Αγας Πασάς*, (Γιουσούφ = Ιωσήφ, Γκιουρτζής εκ του τουρκικού Γκιουρτζού = Γεωργιανός), ήταν Μέγας Βεζίρης (1711-1712), στην Οθωμανική Αυτοκρατορία επί βασιλείας Σουλτάνου Αχμέτ Γ΄.

Βιογραφία
---------

Ήταν γεωργιανής καταγωγής εξ ου και το προσωνύμιο Γκιουρτζιού. Ανατράφηκε στα τάγματα των Γενιτσάρων όπου και αναδείχθηκε το 1710 γενικός αρχηγός αυτών, δηλαδή Γενιτσάραγας ή Γενιτσάρ Αγάς, διατηρώντας έτσι τον τίτλο του Αγά.  

Τον επόμενο χρόνο στις 20 Νοεμβρίου ανέλαβε Μέγας Βεζίρης όπου και παρέμεινε στο αξίωμα αυτό μόνο για ένα χρόνο, όταν στις 12 Νοεμβρίου του 1712 παύτηκε, μετά από δυσμένεια που επέπεσε του Σουλτάνου λόγω απρεπούς συμπεριφοράς σε ρώσους διπλωμάτες και ομήρους που εγκλείστηκαν στο Επταπύργιο της Κωνσταντινούπολης όπου και στη συνέχεια εξορίστηκε στη Ρόδο. Εκεί κατ΄ άλλους πέθανε ενώ κατ΄ άλλους εκτελέστηκε κατά διαταγή του Σουλτάνου.

Το αξίωμα του Μεγάλου Βεζίρη ανέλαβε στη συνέχεια ο Σιλαχντάρ Σουλεϋμάν Πασάς.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος Μεγάλων Βεζίρηδων

Πηγές
-----

* Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια, τομ.Η΄ σελ.382.
Ο **Κλέμεν Πισκ** (Klemen Pisk) (γεννημένος στις 31 Ιουλίου 1973 στην Kranj της Σλοβενίας) είναι Σλοβένος ποιητής, συγγραφέας, μεταφραστής και μουσικός.

Η ποίηση και πεζογραφία του μεταφράστηκε σε πολλές ξένες γλώσσες και δημοσιεύτηκε στη Σλοβενία, Αυστρία, Βοσνία, Τσεχία, Λιθουανία, Πολωνία και Φινλανδία. Το πιο δημοφιλές ποίημα του ονομάζεται «Ο ερημίτης και ο λύκος» και μεταφράστηκε στα ελληνικά από την Ελευθερία Τσίτσα:

*Κάποιος ερημίτης χάραξε μια γραμμή στην άμμο και είπε:  

«Δεν επιτρέπεται να περάσεις τη γραμμή αυτή».  

Ύστερα, χάραξε έναν κύκλο λέγοντας:   

«Πρέπει να παραμείνεις μέσα στον κύκλο αυτό.  

Μπορείς να τον διασχίσεις,   

αλλά δεν μπορείς να περάσεις πάνω από τη γραμμή».  

Ύστερα ήρθε η καταιγίδα και η γραμμή εξαφανίστηκε.  

Ένας λύκος στεκόταν μέσα στον κύκλο.  

Το κρύο και η βροχή τον είχαν εξουθενώσει,   

αλλά δεν έκανε καμιά κίνηση.  

Δεν ήξερε αν η γραμμή υπήρχε ακόμα,   

αφού δεν ήταν πια χαραγμένη στην άμμο.*

Εξωτερικές σχέσεις
------------------

* Επίσημη Ιστοσελίδα Αρχειοθετήθηκε 2009-01-23 στο Wayback Machine.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 84227635
* LCCN: nr2001041460
* ISNI: 0000 0000 8275 2193
* GND: 14228081X
* NKC: js20030216028

 |

 |


1. ↑  *CONOR.SI*. 898915.
Ο **Κούπα** (*κροατικά: Kupa, σλοβένικα: Kolpa, λατινικά: Colapis*), είναι ποταμός της Κροατίας και της Σλοβενίας, σε μεγάλο τμήμα του φυσικό σύνορο των δύο χωρών, παραπόταμος του ποταμού Σάβα. Έχει μήκος 297 χιλιόμετρα από τα οποία τα 118 χιλιόμετρα (73 μίλια) είναι τα σύνορα των δύο χωρών, και το υπόλοιπο βρίσκεται στην Κροατία.

Ο Κούπα πηγάζει στην ορεινή περιοχή της Γκόρσκι Κόταρ βορειοανατολικά της Ριέκα, στην περιοχή του εθνικού πάρκου Ρίσνιακ. Ρέει λίγα χιλιόμετρα προς τα ανατολικά, λαμβάνει τον μικρό ποταμό Τσάμπρανκα από τα αριστερά λίγο πριν τα σλοβενικά σύνορα.

Στη συνέχεια συνεχίζει ανατολικά μεταξύ του Λευκού Καρνιόλα περιοχή στα βόρεια και κεντρική Κροατία στα νότια. Έπειτα δέχεται τα νερά του Λαχίνια από τα αριστερά και τελικά αποκολλάται από τα σλοβενικά σύνορα κι εισρέει στη Σλοβενία. Στο κάτω της πορεία του ο Κούπα ελίσσεται μέσω δασωμένων περιοχών κοντά στο Κάρλοβατς.

Στη συνέχεια, φτάνει ως την πόλη του Κάρλοβατς όπου δέχεται τα νερά από δύο άλλους ποταμούς από τα δεξιά, Ντόμπρα και Κόρανα. Συνεχίζει να ρέει προς τα ανατολικά, όπου συγχωνεύεται με τον Γκλίνα από τα δεξιά, καθώς και τον Όντερ από τα αριστερά, και προχωρεί στην πόλη της Σίσακ όπου εκβάλλει στον ποταμό Σάβα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Main Hydrographic Features in the Sava River Basin». *Sava River Basis Analysis Report* (PDF). Zagreb: International Sava River Basin Commission. Σεπτεμβρίου 2009. σελ. 13.
2. ↑  «Reke, dolge nad 25 km, in njihova padavinska območja» [Rivers, longer than 25 km, and their catchment areas] (στα Slovene και English). Statistical Office of the Republic of Slovenia. 2002. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
3. ↑  Kolbezen, Marko· Pristov, Janko (1998). *Površinski vodotoki in vodna bilanca Slovenije* [*Surface Streams and Water Balance of Slovenia*] (PDF) (στα Slovene και with an abstract in English). Hidrometeorološki inštitut RS [Hydrometeorological Institute of the Republic of Slovenia]. σελ. 8. ISBN 961-6024-04-3. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Kupa στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 315145315
* GND: 4837845-8
* NKC: ge857609

 |

 |

Συντεταγμένες: 45°27′36″N 16°24′08″E﻿ / ﻿45.46000°N 16.40222°E﻿ / 45.46000; 16.40222
Συντεταγμένες: 36°39′3.492″N 24°20′0.694″E﻿ / ﻿36.65097000°N 24.33352611°E﻿ / 36.65097000; 24.33352611

Άποψη του Κλέφτικου
Η περιοχή Κλέφτικο
Το **Κλέφτικο** είναι περιοχή στη νοτιοδυτική Μήλο η οποία χαρακτηρίζεται από την ύπαρξη λευκών γκρεμών και νησίδων στη θάλασσα που εκτείνονται σε τρεις συνεχώμενους κολπίσκους. Τα πετρώματα έχουν ηφαιστειογενή προέλευση. Το τοπίο σχηματίστηκε αποτέλεσμα της διάβρωσης από τη θάλασσα και τους ανέμους, που δημιούργησε στους βράχους κοιλότητες και σπήλαια. Έχει χαρακτηριστεί τοπίο ιδιαίτερου φυσικού κάλους και εντάσσεται σε περιοχή Natura 2000.

Το Κλέφτικο πήρε το όνομά του από την εποχή της πειρατείας της Μεσογείου, όταν η περιοχή του Κλέφτικου, λόγω της ύπαρξης των κολπίσκων οι οποίοι δρούσαν ως ορμητήριο των πειρατών εναντίων των πλοίων. Επίσης οι σπηλιές της περιοχής χρησιμοποιούνταν ως καταφύγια σε περίπτωση κακών καιρικών συνθηκών. Οι ψαράδες της περιοχής επίσης αναφέρουν ότι οι σπηλιές χρησιμοποιούνταν από τις μεσογειακές φώκιες ως τόποι αναπαραγωγής, αλλά είναι πιθανόν ότι πλέον έχουν εγκαταλειφθεί λόγω της τουριστικής κίνησης στην περιοχή.

Tα πετρώματα που αποτελούν το Κλέφτικο είναι τόφφοι λευκού-λευκοκίτρινου έως σκούρου χρώματος αποτελούμενοι από λατυποπαγή από κίσσηρη (ελαφρόπετρα) που σχηματίστηκε πριν περίπου 3,1 εκατομμύρια χρόνια. Η κίσσηρη έχει σχηματίσει στρώματα. Στην περιοχή γύρω από το Κλέφτικο υπάρχει και βασάλτης.

Το Κλέφτικο είναι σήμερα δημοφιλής προορισμός, προσβάσιμος με εκδρομικά καραβάκια ή με μονοπάτι. Τα καραβάκια σταματούν επίσης στη Συκιά, μια σπηλιά στη δυτική ακτή της Μήλου της οποίας η οροφή έχει καταρρεύσει.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Λεώντου, Ράνια (25 Σεπτεμβρίου 2021). «Κλέφτικο Μήλου: Τα Θαλασσινά Μετέωρα της Ελλάδας». *www.skai.gr*. Ανακτήθηκε στις 30 Νοεμβρίου 2021.
2. 1 2 3 4  «NatureBank - Τοπίο (ΤΙΦΚ) - Κλέφτικο Μήλου». *filotis.itia.ntua.gr*. Ανακτήθηκε στις 3 Δεκεμβρίου 2021.
3. ↑  Stewart, AL 2003 , *Volcanic facies architecture and evolution of Milos, Greece*, PhD thesis, University of Tasmania. p.87
4. ↑  Fytikas, M.; Innocenti, F.; Kolios, N.; Manetti, P.; Mazzuoli, R.; Poli, G.; Rita, F.; Villari, L. (1986-07-01). «Volcanology and petrology of volcanic products from the island of Milos and neighbouring islets» (στα αγγλικά). *Journal of Volcanology and Geothermal Research* **28** (3): 297–317. doi:10.1016/0377-0273(86)90028-4. ISSN 0377-0273. .
5. ↑  «Μήλος - Κλέφτικο». *Hellas Beach*. Ανακτήθηκε στις 30 Νοεμβρίου 2021.
Η **Κούλα Ελευθεριάδου** (1923-1947) ήταν Ελληνίδα αντιστασιακός επί Κατοχής, μέλος της Ενιαίας Πανελλαδικής Οργάνωσης Νέων. Ήταν η πρώτη επονίτισσα που εκτελέστηκε στη Θεσσαλονίκη, σε ηλικία 24 ετών.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στον Σοχό Θεσσαλονίκης το 1923. Με την οικογένειά της μετέβη στη Θεσσαλονίκη. Το 1943 εντάχθηκε στην αντιστασιακή οργάνωση *Ενιαία Πανελλαδική Οργάνωση Νέων* (ΕΠΟΝ) του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Στις 25 Μαρτίου 1943 συμμετείχε σε ομάδα ΕΠΟΝιτών και κατέθεσε στεφάνι στο άγαλμα του Βότση δίπλα στον Λευκό Πύργο παρά τη ρητή απαγόρευση των κατοχικών δυνάμεων. Στις 26 Οκτωβρίου 1943 οι Ναζί σχεδίαζαν να χτυπήσουν τη διαδήλωση Ελλήνων για την επέτειο απελευθέρωσης της Θεσσαλονίκης. Η Ελευθεριάδου τη στιγμή που ο Γερμανός ετοιμάστηκε να πατήσει τη σκανδάλη του πολυβόλου, περιτυλίχθηκε με την ελληνική σημαία και με σταθερό βήμα προχώρησε προς το πολυβόλο. Τότε ο Γερμανός αναγκάστηκε να μην πυροβολήσει. Συνελήφθη το 1944 από ταγματασφαλίτες οι οποίοι την παρέδωσαν στους Ναζί. Ακολούθως φυλακίστηκε και βασανίστηκε. Μετά την αποφυλάκισή της συνέχισε την αντιστασιακή της δράση.

Στη κορύφωση του εμφυλίου πολέμου, ήταν φανερό ότι για τον κρατικό σχεδιασμό δεν αρκούσε η τροφοδοσία του δικαστηρίου με ανθρώπους από την επαρχία καθώς ήταν ανάγκη η ποινική καταστολή να πλαισιώσει τις προσπάθειες των καταδιωκτικών αρχών της πόλης για τον εντοπισμό και την εξάρθρωση των «αόρατων» δυνάμεων που δρούσαν στην πόλη. Στη διάρκεια αυτών των προσπαθειών βρέθηκαν αρκετά εξιλαστήρια θύματα με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα την Κούλα Ελευθεριάδου. Τον Ιανουάριο του 1947 η Κούλα Ελευθεριάδου συνελήφθη από την Αστυνομία και παραπέμφθηκε στο Εκτακτο Στρατοδικείο μαζί με τον Γρηγόρη Ελευθεριάδη και τον Βασίλη Παναγόπουλο. Εκτελέστηκε μαζί με τον τον Γρηγόρη Ελευθεριάδη στο κοιμητήριο του συνοικισμού του Αγίου Παύλου Θεσσαλονίκης στις 6 Μαΐου 1947.

Παραπομπές
----------

1. ↑  ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΑΡΧΕΙΟΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΔΣΕ, Κούλα Ελευθεριάδου
2. ↑  Στη μνήμη της Κούλας Ελευθεριάδου, rizospastis.gr, 11/05/1997
3. ↑  Φαρσακίδης, Γιώργος, *Σε άνιση μάχη', σ.75-76, ISBN 139789609337069*
4. ↑  *Κρατική Καταστολή στη Θεσσαλονίκη του Εμφυλίου. Από το Γ ́ Ψήφισμα ως τη Στρατιωτική Λήξη του Εμφυλίου*, Βαρβαρήγος Ποθητός, ΑΠΘ, 2019
5. ↑  ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΑΡΧΕΙΟΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΔΣΕ, Κούλα Ελευθεριάδου
6. ↑  Στη μνήμη της Κούλας Ελευθεριάδου, rizospastis.gr, 11/05/1997
Ο **Κλέαρχος Σπυρομήλιος** (1917-1943) ήταν σμηναγός της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας που έχασε τη ζωή του κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στη Χειμάρρα το 1917 και έγινε δεκτός στην 6η σειρά του Τμήματος Αξιωματικών της Σχολής Αεροπορίας το 1936. Αποφοίτησε ως χειριστής με το βαθμό του Ανθυποσμηναγού το 1939 και στη συνέχεια έλαβε μέρος στις επιχειρήσεις του ελληνοϊταλικού πολέμου κατά τα έτη 1940-41. Μετά τη γερμανική εισβολή στην Ελλάδα το 1941, διέφυγε όπως και πολλοί άλλοι Έλληνες αξιωματικοί στην Αίγυπτο για να συνεχίσει να μάχεται ενάντια στις δυνάμεις του Άξονα. Εκεί δραστηριοποιήθηκε στην 336 Μοίρα Διώξεως πετώντας με αεροσκάφη Hawker Hurricane. Στις 15 Ιουνίου 1943 πετούσε σε αποστολή προστασίας νηοπομπής, όταν λόγω βλάβης του κινητήρα αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το αεροσκάφος του με αλεξίπτωτο, κοντά στην πόλη Σίντι Μπαράνι (Sidi Barrani) της Αιγύπτου. Έκτοτε αγνοούνται τα ίχνη του και θεωρείται νεκρός.

Πηγές
-----

* Σπυρομήλιος Κλέαρχος του Ιωάννου, Πανελλήνιος Σύλλογος Οικογενειών Πεσόντων Αεροπόρων
* Νταλούμης, Ηλίας. «Hurricane». Τεχνικές Εκδόσεις. Ανακτήθηκε στις 6 Ιουνίου 2012.
* «Η πορεία προς την ενιαία Πολεμική Αεροπορία» (PDF). Μουσείο Ιστορίας Πολεμικής Αεροπορίας. 2010. Ανακτήθηκε στις 6 Ιουνίου 2012.