recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Ιωάννης Α΄** (απεβ. μετά το 1115) από τον Οίκο της Νορμανδίας-Σουασόν ήταν κόμης του Σουασόν.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του Γουλιέλμου Μπουσάκ κόμη του Ε και της Αδελαΐδας κόμισσας του Σουασόν, κόρης του Ρενώ Α΄ κόμη του Σουασόν. 

Ο Ιωάννης έγινε κόμης του Σουασόν μετά το τέλος του αδελφού του Ρενώ Β΄ το 1099. Ο Ιωάννης ασχολήθηκε με το αβαείο του Σαιν Ζαν ντε Βιν.

Οικογένεια
----------

Ο Ιωάννης νυμφεύτηκε την Aβελίν ντε Πιερεφόν, κόρη του Nιβελόν Β΄ κυρίου του Πιερεφόν. Ο Ιωάννης και η Aβελίν είχαν ένα παιδί:

* Ρενώ Γ΄ απεβ. 1141, κόμης του Σουασόν.

Μετά το τέλος του Ιωάννη, ο γιος του Ρενώ έγινε ο τελευταίος από τους Νορμανδούς κόμητες του Σουασόν.

Σημειώσεις
----------

1. ↑  «Comtes de Soissons (Normandy)».

Πηγές
-----

* Dormay, Claude· Menestrier (1663). *Histoire de la ville de Soissons, ...* (2 volumes έκδοση). chez Nicolas Asseline.
Ο **Δαυίδ Κομνηνός** (1184 - 13 Δεκεμβρίου 1212), υιός του Μανουήλ Κομνηνού και της Ρουσουδάν των Βαγρατιδών, υπήρξε από τους ιδρυτές της Αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας και συναυτοκράτορας μαζί με τον αδελφό του Αλέξιο Α΄ μέχρι το 1212, οπότε έχασε τη ζωή του κατά τη διάρκεια ένοπλων συγκρούσεων με τους Σελτζούκους Τούρκους. Χρημάτισε διοικητής Θεσσαλονίκης όμως εγκατέλειψε τους κατοίκους και οι Νορμανδοί κατέσφαξαν χιλιάδες Θεσσαλονικείς και άλωσαν την πόλη (1185).

Άλωση της Θεσσαλονίκης
----------------------

Το 1185, οι Νορμανδοί επιδρομείς κατέλαβαν το Δυρράχιο και εν συνεχεία τη Θεσσαλονίκη, γεγονός, που έμεινε ως ορόσημο για την ιστορία της πόλης. Στην πολιορκία, η οποία άρχισε στις 15 Αυγούστου του 1185, οι Νορμανδοί χρησιμοποίησαν 200 πλοία και 80.000 άνδρες, αποκλείοντας την πόλη από ξηρά και θάλασσα. Ο ανεφοδιασμός της πόλης δεν ήταν επαρκής και ο διοικητής της Δαυίδ Κομνηνός δεν ήταν ικανός να οργανώσει κατάλληλα την άμυνα· εγκατέλειψε τους αμυνόμενους και οι ενισχύσεις από την Κωνσταντινούπολη έφτασαν πολύ αργά. Έτσι οι Νορμανδοί μέσα σε λίγες ημέρες, αφού έχασαν 3.000 στρατιώτες, στις 24 Αυγούστου 1185 κατέλαβαν τη Θεσσαλονίκη, παρά την ηρωική άμυνα των κατοίκων, και τη λεηλάτησαν, θανατώνοντας 7.000 από τους κατοίκους της.

Παραπομπές
----------

1. ↑  p21914.htm#i219131.
2. ↑  www.persee.fr/doc/rebyz\_0766-5598\_1967\_num\_25\_1\_1390.
3. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
4. ↑  Βουγιουκλάκη, Πηνελόπη (27 Νοεμβρίου 2003). «Δαβίδ Κομνηνός». *Εγκυκλοπαίδεια Μείζονος Ελληνισμού - Μικρά Ασία*. Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού. Ανακτήθηκε στις 15 Νοεμβρίου 2020.
5. ↑  Πέτρος Βλαχάκος, *Η μάχη στο Δημητρίτσι (1185 μ.Χ.)*, Πρακτικά Α΄ Επιστημονικού Συμποσίου *«Η Νιγρίτα – Η Βισαλτία δια μέσου της Ιστορίας»* (υπό την αιγίδα της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών). Νιγρίτα 1995, σελ. 87-95

Πηγές
-----

* Ιστορία του Ελληνικού Έθνους. Εκδοτική Αθηνών. Αθήνα 1980.
* Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό. Εκδοτική Αθηνών. Αθήνα 1987.
Ένα άτομο ντυμένο ως ο ορισά Όμπα, σε ναό στη Βραζιλία.
Το **Καντομπλέ** (Πορτογαλική προφορά: kɐ̃dõˈblɛ) είναι μια αφρικανική διασπορική θρησκεία που αναπτύχθηκε στη Βραζιλία τον 19ο αιώνα. Προέκυψε μέσα από μια διαδικασία συγκρητισμού μεταξύ πολλών από τις παραδοσιακές θρησκείες της Δυτικής Αφρικής, ιδιαιτέρως των Γιορούμπα, Μπάντου και Γκμπε. Έχει επίσης κάποιες επιρροές από τη ρωμαιοκαθολική μορφή του Χριστιανισμού. Δεν υπάρχει κάποια κεντρική αρχή που ελέγχει το Καντομπλέ, και είναι οργανωμένο γύρω από αυτόνομους *terreiros* (οίκους).

Το Καντομπλέ περιλαμβάνει τη λατρεία πνευμάτων γνωστών ως *ορισάς (orixás*). Οι ορισάς αντλούν τα ονόματα και τις ιδιότητές τους από παραδοσιακές δυτικοαφρικανικές θεότητες, αλλά εξισώνονται με Ρωμαιοκαθολικούς αγίους. Διάφοροι μύθοι λέγονται για αυτούς, και θεωρούνται υποτελείς μιας υπερβατικής θεότητας δημιουργού, του Ολουντουμαρέ (Oludumaré). Κάθε άτομο πιστεύεται ότι έχει έναν ορισά συνδεδεμένο μαζί του από πριν τη γέννησή του, που επηρεάζει την προσωπικότητά του. Όντας μια παράδοση που περιλαμβάνει μύηση, τα μέλη του Καντομπλέ συναντώνται συνήθως σε ναούς γνωστούς ως *terreiros* *(τεχέιρος)* που διευθύνονται από ιερείς που ονομάζονται *babalorixás (μπαμπαλορισάς)* και ιέρειες που ονομάζονται *ialorixás (ιαλορισάς)*. Μια κεντρική τελετουργία περιλαμβάνει τυμπανισμούς, τραγούδι και χορό από τους πιστούς, προκειμένου να ενθαρρύνουν έναν ορισά να καταλάβει ένα από τα μέλη τους. Πιστεύουν ότι μέσω αυτού του δαιμονισμένου ατόμου μπορούν να επικοινωνήσουν απευθείας με μια θεότητα. Οι προσφορές στους ορισάς περιλαμβάνουν φρούτα και θυσιασμένα ζώα. Προσφορές δίνονται επίσης σε μια σειρά από άλλα πνεύματα, όπως στον *boiadero (γελαδάρη),* στον *preto velho (μαύρο γέρο),* στους *caboclos* *(πνεύματα ανθρώπων με μικτή καταγωγή ιθαγενών και λευκών),* και στα πνεύματα των νεκρών, τα *egun*. Διάφορες μορφές μαντείας χρησιμοποιούνται για την αποκρυπτογράφηση μηνυμάτων από τους ορισάς. Εξέχοντα ρόλο παίζουν επίσης οι θεραπευτικές τελετουργίες και η παρασκευή φυλαχτών και φυτικών θεραπειών και λουτρών.

 Ένα τελετουργικό Καντομπλέ το 2008
 Ένα τελετουργικό Καντομπλέ το 2008
Ένα άγαλμα που απεικονίζει τον ορισά Xangô μέσα σε ένα terreiro (οίκο) Καντομπλέ στο Σάο Πάολο. Διακρίνεται από την κατοχή ενός δικέφαλου τσεκουριού, του *oxê*
 Ένα άγαλμα της orixá Iemanjá στη Βραζιλία, με προσφορές τοποθετημένες γύρω της
 Ένα άγαλμα μέσα σε ένα terreiro Καντομπλέ στο Σάο Πάολο. Απεικονίζει ένα πνεύμα ιθαγενή, τα επονομαζόμενα caboclo
 Μια τελετή Καντομπλέ στο νησί Ιταπαρίκα στην Μπαΐα

1. ↑  Wafer 1991, σελ. 167.
Η **Κάρλι ΜακΚίλιπ** (αγγ.: Carly Maria McKillip) είναι γεννημένη στις 13 Φεβρουαρίου του 1989. Είναι Καναδή ηθοποιός και μουσικός γνωστή για τον ομώνυμο ρόλο της στην τηλεοπτική σειρά Alice, I Think. 
Παίζει επίσης μαζί με την αδερφή της Britt στο κάντρι γκρουπ One More Girl. 
Περιστασιακά χαρακτηριζόταν λανθασμένα ως Carly McKillup. Παρείχε επίσης τη φωνή της Sakura Avalon, την πρωταγωνίστρια πρωταγωνιστή της τηλεοπτικής σειράς anime Cardcaptors, μεταγλωττισμένη από τη Nelvana.

Η ΜακΚίλιπ γεννήθηκε στο Βανκούβερ της Βρετανικής Κολομβίας. Ο πατέρας της, Tom McKillip, είναι παραγωγός δίσκων και η μητέρα της, Lynda McKillip, είναι τραγουδοποιός. Έχει μια μικρότερη αδερφή που ονομάζεται Britt McKillip, η οποία είναι επίσης ηθοποιός. 

Η ΜακΚίλιπ έπαιξε τον ομώνυμο ρόλο στην Alice, I Think, μια καναδική τηλεοπτική σειρά που προβλήθηκε το 2006 στο The Comedy Network και στο CTV. Είναι επίσης η πρώην τραγουδίστρια στο συγκρότημα Borderline του Βανκούβερ. Η McKillip παίζει επίσης μαζί με την αδερφή της Britt στο κάντρι γκρουπ One More Girl. Το ντεμπούτο του άλμπουμ, Big Sky, κυκλοφόρησε στις 6 Οκτωβρίου 2009 στον Καναδά. Εκτός από αυτό, το ντουέτο της κάντρι κυκλοφόρησε με ένα νέο σινγκλ με τίτλο "The Hard Way" το 2014.

Είναι παντρεμένη με τον Ντάρεν Σάβαρντ, τον βασικό κιθαρίστα του Ντάλας Σμιθ, στις 9 Μαΐου 2015. Έχουν έναν γιο με το όνομα Léo, που γεννήθηκε στις 29 Ιουνίου 2019.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) *Internet Movie Database*. nm0571742. Ανακτήθηκε στις 13  Ιουλίου 2016.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Carly McKillip στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* **Europeana**: agent/base/158731
* MusicBrainz: b5074f71-201d-4a3e-814e-89a38ab4470d

 |

 |
Οι **Δασσαρήτες** ή **Δεσσαρήτες** ή **Δεξάροι** ή **Δέξαρες** ήσαν αρχαίο ελληνικό φύλο της Ηπείρου, το οποίο κατοικούσε στην περιοχή μεταξύ του Όρους Άμυρου (Όρος Τομόρ) και της Λίμνης Λυχνιτίδας (Λίμνη Οχρίδα) στα σύνορα με την Ιλλυρία. Επρόκειτο για το βορειότερα ευρισκόμενο υποφύλο των Χαόνων. Ο Στράβων, χρησιμοποιώντας ως πηγή του τον Θεόπομπο, κάνει λόγο για συνολικό αριθμό δεκατεσσάρων φύλων των Ηπειρωτών, τα οποία ήσαν ομιλητές μιας έντονης δυτικής ελληνικής διαλέκτου (των οποίων οι Δεξάροι ήσαν μέρος). Ο γεωγράφος του 6ου αιώνα π.Χ. Εκαταίος ο Μιλήσιος, περιγράφει τους Δεξάρους, το βορειότερο φύλο των Χαόνων, ως έναν ελληνόφωνο λαό ο οποίος κατοικούσε γειτονικά της ιλλυρικής φυλής των Εγχελίων. Πόλεις τους ήταν το Πήλιον, η Αντιπάτρεια, το Χρυσονδύων, η Γερτούς (ή Γερούς) και το Κρεώνιον.

Ιλλυρικό φύλο ιδίου ή σχετικού ονόματος βρισκόταν εγκατεστημένο βορειότερα και συγκεκριμένα στην περιοχή μεταξύ των εδαφών των Δάρδανων και των Αρδιαίων, το οποίο και συχνά συγχέεται με εκείνο των **Δεσσαρητών** του Χαονικού φύλου. Το γεγονός αυτό επιβεβαιώνεται από το γεγονός πως ο Ιλλυριός, σύμφωνα με τον Αππιανό, είχε κόρη, την *Δεσσαρώ*, από την οποία και προήλθε η ιλλυρική φυλή των Δεσσαρητών.

Δείτε επίσης
------------

* Ήπειρος (αρχαίο κράτος)

Παραπομπές
----------

1. ↑   Boardman & Hammond 1982, σελ. 265; Lewis & Boardman 1994, σελ. 423.
2. 1 2  Wilkes 1995, σελ. 98.
3. ↑  Lewis & Boardman 1994, σελ. 432; Sakellariou 1997, σελ. 55.
4. ↑  Strabo. *Geography*, VII.7.5.
5. ↑  Lewis & Boardman 1994, p. 423 (Hecataeus, *FGrH I F 103*).
6. ↑  Lewis & Boardman 1994, σελ. 423, Wilkes 1995, σελ. 174.
7. ↑  Appian. *History of Rome*, "The Illyrian Wars", §2 Αρχειοθετήθηκε 2009-01-29 στο Wayback Machine..

Πηγές
-----

* Boardman, John· Hammond, Nicholas Geoffrey Lemprière (1982). *The Cambridge Ancient History - The Expansion of the Greek World, Eighth to Sixth Centuries B.C. Part 3: Volume 3* (Second Edition). Cambridge, UK: Cambridge University Press. ISBN 0-521-23447-6.
* Lewis, David Malcolm· Boardman, John (1994). *The Cambridge Ancient History, Volume 6: The Fourth Century BC*. Cambridge, United Kingdom: Cambridge University Press. ISBN 0-521-23348-8.
* Sakellariou, M. V. (1997). *Epirus, 4000 Years of Greek History and Civilization*. Athens: Ekdotikē Athēnōn. ISBN 960-213-371-6.
* Wilkes, John (1995) [1992]. *The Illyrians*. Oxford: Blackwell Publishers Limited. ISBN 0-631-19807-5.



|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Dassaretae  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |



]
Συντεταγμένες: 31°52′49″N 36°49′39″E﻿ / ﻿31.88028°N 36.82750°E﻿ / 31.88028; 36.82750

Το **Κασρ Άζρακ** (Αραβικά:صر الأزرق, με λατινικούς χαρακτήρες Qasr Azraq) είναι μεγάλο οχυρό που βρίσκεται στην σημερινή ανατολική Ιορδανία. Είναι ένα από τα Κάστρα της Ερήμου και βρίσκεται στο δρόμο προς το Ιράκ, 13χλμ βορείως της διασταύρωσης της Άζρακ (Ιορδανία) και περίπου 100χλμ ανατολικά του Αμμάν.

Το μέρος έχει κατοικηθεί από την προϊστορική εποχή. Το 1917 πέρασε εκεί το χειμώνα ο Λόρενς της Αραβίας.

Αρχιτεκτονική
-------------

Το κάστρο είναι κατασκευασμένο από τοπικό μαύρο βασάλτη και είναι τετράγωνο οικοδόμημα με τοίχους μήκους 80 μέτρων που περικλείουν ένα μεγάλο κεντρικό περιαύλιο. Στα μέσα του προαυλίου υπάρχει μικρό τζαμί. Σε κάθε γωνία του εξωτερικού τοίχου υπάρχει ένας μακρόστενος πύργος.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πληροφορίες για το Κασρ Άζρακ από το Asiatour[*νεκρός σύνδεσμος*]
Χάρτης του Κασρ Άμρα και των υπόλοιπων Κάστρων της Ερήμου.

  

Το **Κασρ Άμρα** (Αραβικά:قصر عمرة) είναι το γνωστότερο από τα Κάστρα της Ερήμου και βρίσκεται στη σημερινή ανατολική Ιορδανία. Το κάστρο χτίστηκε στις αρχές του 8ου αιώνα (πιθανότατα μεταξύ 711 και 715) από τον Ομμαγιάδαχαλίφη Ουαλίντ Α', ο οποίος κυριαρχούσε στην περιοχή την περίδο εκείνη. Έτσι το κάστρο είναι ένα από τα σημαντικότερα παραδείγματα πρώιμης ισλαμικής τέχνης και αρχιτεκτονικής.

Το κάστρο, το οποίο χρησιμοποιήθηκε ως αναπαυτήριο από τον χαλίφη ή τους πρίγκηπές του, είναι καλυμμένο με νωπογραφίες που απεικονίζουν σκηνές κυνηγιού (θηλαστικών που έχουν προ πολλού οδηγηθεί στην εξαφάνιση από τη Μέση Ανατολή λόγω κυνηγιού), φρούτων και γυμνών γυναικών. Το κάστρο περιέχει επίσης ένα σύμπλεγμα μπάνιου με οροφή με τρεις θόλους, που προδίδει Ρωμαϊκή επιρροή.

Σήμερα το Κασρ Άμρα βρίσκεται σε χειρότερη κατάσταση σε σχέση με τα υπόλοιπα κάστρα της ερήμου, με κάποιες νωπογραφίες του να έχουν φθαρεί από γκράφιτι. Ωστόσο, βρίσκονται υπό εξέλιξη σχέδια αποκατάστασης. Ορατά είναι το πηγάδι και το υδραυλικό σύστημα.

Η εγκαταλειμένη δομή του επανακαλύφθηκε από τον Αλοίς Μούζιλ το 1898. Το κάστρο ανακηρύχθηκε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO το 1985 σύμφωνα με τα κριτήρια i), iii), και iv) («αριστούργημα ανθρώπινης δημιουργικής ιδιοφυίας», «μοναδική ή τουλάχιστον εξαιρετική μαρτυρία πολιτιστικής παράδοσης», και «αξιοσημείωτο παράδειγμα τύπου κτηρίου, αρχιτεκτονικού ή τεχνολογικού συνόλου ή τοπίου που απεικονίζει ένα σημαντικό στάδιο της ανθρώπινης ιστορίας»).

Απόδοση ονόματος
----------------

Η μεταγραφή του ονόματος από τα Αραβικά προκαλεί την απόδοση με διάφορες προφορές όπως Κουσέιρ Άμρα, Κασρ Άμραχ, Κασάυρ Άμρα και Κουσάιρ Αμρα. Η ορθή μεταγραφή του ονόματος είναι Quṣayr ʿAmra, που σημαίνει «μικρό παλάτι της Άμρα».

Παραπομπές
----------

* Κατάλογος Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 234756592
* LCCN: sh2003001390
* GND: 4367290-5
* SUDOC: 035573899
* BNF: cb13197196f (data)

 |

 |
Η **συνθήκη του Λάγος** είναι η βασική συμφωνία για την ίδρυση της ECOWAS στις 28 Μαΐου 1975, στο Λάγος, της Νιγηρίας. Η ECOWAS ιδρύθηκε για να προωθήσει τη συνεργασία και την ενοποίηση των δυτικοαφρικανικών κρατών σε οικονομική και νομισματική ένωση, με στόχο την οικονομική ανάπτυξη στη Δυτική Αφρική.

Κράτη-μέλη
----------

Μπενίν Μπενίν   

Μπουρκίνα Φάσο Μπουρκίνα Φάσο   

Πράσινο Ακρωτήριo Πράσινο Ακρωτήριο   

Γκάμπια Γκάμπια   

Γκάνα Γκάνα   

Γουινέα-Μπισσάου Γουινέα-Μπισσάου   

Λιβερία Λιβερία   

 Μάλι   

Νιγηρία Νιγηρία   

Σενεγάλη Σενεγάλη   

Σιέρα Λεόνε Σιέρα Λεόνε   

Τόγκο Τόγκο   

Γουινέα Γουινέα  – αποπέμφθηκε από την Ένωση μετά το πραξικόπημα του 2008  

Νίγηρας Νίγηρας  – αποπέμφθηκε από την Ένωση μετά την συνταγματική κρίση του 2009  

Ακτή Ελεφαντοστού Ακτή Ελεφαντοστού  - αποπέμφθηκε από την Ένωση μετά τις προεδρικές εκλογές του 2010

Παραπομπές σημειώσεις
---------------------

1. ↑  AU Stänger av Guinea Αρχειοθετήθηκε 2009-02-07 στο Wayback Machine..
2. ↑  "African Union bars Guinea on coup" *bbc.co.uk* 29 December 2008 Link accessed 29/12/08
3. ↑  "Regional group suspends Niger on disputed election"[*νεκρός σύνδεσμος*]. *news.yahoo.com* 20 October 2009
4. ↑  "Cote d'Ivoire expelled from Ecowas". *aljazeera.net* 7 December 2010
Ο **Δημήτρης (Μίμης) Γριμπελάκος** ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίστηκε ως αμυντικός μέσος για την ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης από το 1963 ως το 1969. Πέθανε στις 18 Ιουλίου 2014 σε ηλικία 76 ετών.

Καριέρα
-------

Ο Γριμπελάκος αγωνίστηκε στην πρώτη ομάδα του Θερμαϊκού στη μοναδική χρονιά του συλλόγου στην πρώτη εθνική κατηγορία. Συνέχισε για δύο ακόμη σεζόν στον Θερμαϊκό και το 1962-63 κατέλαβε την δεύτερη θέση του τρίτου ομίλου της Β' εθνικής.

Το καλοκαίρι του 1963 πήρε ελεύθερη μεταγραφή για τον Άρη, αγωνιζόμενος στη θέση του αμυντικού μέσου. Αγωνίστηκε για έξι σεζόν με τους "κίτρινους", όντας μέλος της ομάδας που έσπασε την πρώτη τριάδα του Π.Ο.Κ. το 1968-69, ενώ αγωνίστηκε σε οκτώ αγώνες για το κύπελλο Διεθνών Εκθέσεων. Έπαιξε στους δύο αγώνες κόντρα στην Ρόμα τον Σεπτέμβριο του 1964, στους δύο αγώνες με την Κολωνία, όπου οι "κίτρινοι" πέτυχαν την πρώτη τους ευρωπαϊκή νίκη στο Καυτατζόγλειο, στα δύο παιχνίδια με την Γιουβέντους την σεζόν 1966-67, στην επιβλητική εκτός έδρας νίκη κατά της Χιμπέρνιαν Μάλτας με 0-6, όπου σκόραρε, και στην ήττα με 1-2 από την Ούιπεστ.

Σταμάτησε το ποδόσφαιρο σε ηλικία 32 ετών και μνημονεύεται ως μαχητικός και δυνατός μέσος που γέμιζε τον χώρο του κέντρου.

Στατιστικά με τον Άρη
---------------------

| Διοργάνωση | Αγώνες | Γκολ |
| --- | --- | --- |
| Α' Εθνική | 143 | 8 |
| Κύπελλο Ελλάδας | 16 | 2 |
| Ευρωπαϊκοί αγώνες | 8 | 1 |
| **Σύνολο** | **167** | **11** |

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Εφυγε» ο Γριμπελάκος | AllAboutARIS.com[*νεκρός σύνδεσμος*]
2. ↑  Greece - Final Tables 1959-1999 - RSSSF
3. ↑  Greece - List of Second Level Final Tables - RSSSF
4. ↑  Aris Thessaloniki - Club profile 63/64 | Transfermarkt
5. ↑  Dimitrios Grimpelakos - Player profile | Transfermarkt
6. ↑  Εφημερίδα Μακεδονία, 17/9/1964, Σελίδα: 5
7. ↑  Εφημερίδα Μακεδονία, 1/10/1964, Σελίδα: 5
8. ↑  Εφημερίδα Μακεδονία, 27/10/1965, Σελίδα: 7
9. ↑  Εφημερίδα Μακεδονία, 13/9/1966, Σελίδα: 9
10. ↑  1966: Η «Μεγάλη Κυρία» αποκλείει τον Άρη – Retrosport
11. ↑  Εφημερίδα Μακεδονία, 24/9/1968, Σελίδα: 9
12. ↑  Εφημερίδα Μακεδονία, 7/11/1968, Σελίδα: 9

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Βασίλης [άγνωστο επίθετο], *Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ...Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό*, αυτοέκδοση, 2014. ISBN 978-960-93-5927-6
Ο **Κάρλο Β΄**, ιταλ.: *Carlo II Malatesta* (π.1390 – 14 Νοεμβρίου 1438) από τον Οίκο των Μαλατέστα ήταν Ιταλός πολιτικός και κοντοτιέρος. Ήταν κύριος του Πέζαρο, της Γραντάρα, της Σενιγκάλλια, του Φοσσομπρόνε και της Τσιβιτανόβα Μάρκε.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του Mαλατέστα Δ΄ κυρίου των Πέζαρο, Γκραντάρα, Φοσσομπρόνε και της Eλιζαμπέτα ντα Βαράνο.

Το 1409 ακολούθησε τον πατέρα του στη Φλωρεντία, για να πολεμήσει εναντίον του στρατού του βασιλιά της Νάπολης. Το 1421 πολέμησε για τα Παπικά Κράτη εναντίον της Περούτζια και για ένα μικρό διάστημα για τους Φλωρεντίνους εναντίον του Μιλάνου. Αυτός και ο αδελφός του Γκαλεάτσο αιχμαλωτίστηκαν στη Γκραντάρα το 1424, μετά την ήττα του πατέρα τους και του εξαδέλφου τους Κάρλο Α΄ στη Τσαγκονάρα από τους Βισκόντι. Ο Κάρλο Β΄ εντάχθηκε στον στρατό των Βισκόντι και το 1426 πολέμησε στη Ρομάνια ενάντια στην Ένωση (Lega) των αντι-Βισκόντι.

Το 1427 έγινε αρχιστράτηγος των στρατών των Βισκόντι, δίνοντάς του oι Βισκόντι τη διοίκηση 1.200 ιππέων στη μάχη εναντίον του Φραντσέσκο Μπουσσόνε. Η δύναμη των Βισκόντι ηττήθηκε στο Πιτσιγκετόνε και ο Κάρλο Β΄ αιχμαλωτίστηκε ξανά, μέχρι να ελευθερωθεί όταν οι δύο πλευρές έκαναν ειρήνη. Το 1428 ο Κάρλο Β΄ παντρεύτηκε τη Βιτορια Κολόννα, ανιψιά του πάπα Mαρτίνου Ε΄, αλλά το ζευγάρι παρέμεινε άτεκνο. Το 1430 πολέμησε εναντίον τού Ρίμινι, αλλά ηττήθηκε και έφυγε από τον Σιγισμόντο-Πάντολφο Μαλατέστα. Λίγο αργότερα υπερασπίστηκε τη Μπολόνια σε επίθεση του Άντον Γκαλεάτσο Μπεντιβόλιο.

Το 1431 ξέσπασε μία εξέγερση στο Πέζαρο, αναγκάζοντας τον Κάρλο Β΄ να υποχωρήσει στο Φοσσομπρόνε και στη συνέχεια στη Γκραντάρα και αλλού. Το 1433 βοήθησε τους Μοντεφέλτρο και τους Βισκόντι να ανακαταλάβουν τα εδάφη τους. Η συνθήκη που προέκυψε έφερε ειρήνη μεταξύ των Παπικών Κρατών και των δύο αδελφών Μαλατέστα, Κάρλο Β΄ και Γκαλεάτσο. Ο Κάρλο επέστρεψε στο Πέζαρο στις 24 Σεπτεμβρίου και σκότωσε όλους όσους είχαν επαναστατήσει δύο χρόνια νωρίτερα.

Οικογένεια
----------

Το 1428 νυμφεύτηκε τη Βιτόρια Κολόννα, ανιψιά του πάπα Mαρτίνου Ε΄, αλλά το ζευγάρι παρέμεινε άτεκνο.

Βιβλιογραφία
------------

* E. Angiolini and A. Falcioni - *La signoria di Malatesta dei Sonetti Malatesti (1391-1429)* - Rimini, Ghigi, 2002, ISBN
* G. Franceschini - *I Malatesta - Milano, Dall'Oglio, 1973.*
* AF Massera - *Note Malatestiane* - Galileiana, Firenze, 1911.
* L. Tonini - *Rimini nella signoria de' Malatesti: parte prima che comprende il secolo XIV*, Vol.1 - Rimini, Albertini, 1880.
* MR Valazzi - *Pesaro tra Medioevo e Rinascimento - Venezia*, Marsilio, 1990,(ISBN 8831750909) .

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------
Η **συνθήκη της Κωνσταντινούπολης** (αλλιώς και «*Τελικός Διακανονισμός της Κωνσταντινούπολης*», «*Κάλενταρ Κιόσκ*», 21 Ιουλίου 1832 ) είναι γραπτή συμφωνία που συνήφθη για τον τελικό διακανονισμό μεταξύ της Ελλάδας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και με την οποία η δεύτερη αποδεχόταν τη δημιουργία ανεξάρτητου ελληνικού κράτους με συγκεκριμένη οριοθεσία, ως αποτέλεσμα του ένοπλου ελληνικού αγώνα της ανεξαρτησίας των ετών 1821 – 1829, που είχε προηγηθεί.

Τι προηγήθηκε
-------------

Η Ελλάδα είχε ήδη πετύχει την υπογραφή διαφόρων διεθνών συνθηκών, με τις οποίες αποκτούσε κρατική υπόσταση. Πρώτη από αυτές, δια της οποίας είχε καταστεί αυτόνομη υπό την επικυριαρχία του Σουλτάνου, ήταν το δεύτερο Πρωτόκολλο του Λονδίνου (Νοέμβριος 1828), η οποία προέβλεπε σύνορα έως και τον Ισθμό της Κορίνθου, περιλαμβανομένων της Πελοποννήσου, των παρακείμενων νησιών του Σαρωνικού και των Κυκλάδων. Ακολούθησε το τρίτο Πρωτόκολλο του Λονδίνου (Μάρτιος 1829), όπου τα σύνορα προβλέπονταν να επεκταθούν έως την οριοθετική γραμμή Παγασητικού – Αμβρακικού με ενσωμάτωση ολόκληρης της Στερεάς και το τέταρτο Πρωτόκολλο του Λονδίνου (Φεβρουάριος 1830), όταν η συνοριακή γραμμή συμφωνήθηκε στο μέσο της κοίτης των ποταμών Αχελώου και Σπερχειού, στην ελληνική δε επικράτεια εντάσσονταν οι Σποράδες και η Αμοργός.

Τελικός Διακανονισμός
---------------------

Έπειτα από διαπραγματεύσεις περίπου έξι μηνών, τον Ιούλιο του 1832, υπογράφτηκε στην Πόλη ο τελικός διακανονισμός με τον οποίο η Οθωμανική Αυτοκρατορία αποδέχτηκε απο κοινού μαζί με τις τρεις «εγγυήτριες δυνάμεις» (Αγγλία, Γαλλία και Ρωσία) και αναγνώρισε την ανεξαρτησία της Ελλάδας, αλλά και τη γραμμή συνόρων Παγασητικού – Αμβρακικού.

Τι ακολούθησε
-------------

Με το 6ο και τελευταίο Πρωτόκολλο του Λονδίνου (Αύγουστος 1832) η περιοχή της Λαμίας (τότε «Ζητούνι»), την οποία διεκδικούσε η Τουρκία καθώς δεν είχε ελευθερωθεί από ελληνικά όπλα, επιδικάσθηκε στην Ελλάδα. Παράλληλα, οι τρεις εγγυήτριες χώρες εξέδωσαν διακήρυξη δια της οποίας ανακοινώθηκε η "αποπεράτωση του ελληνικού ζητήματος". Το Σεπτέμβριο έως και Νοέμβριο του ιδίου έτους, μια επιτροπή οριοθετών χάραξε τα τελικά και οριστικά έως τότε, σύνορα των δυο κρατών. Το ανεξάρτητο ελληνικό βασίλειο, το Φεβρουάριο του 1833, με την έλευση του Όθωνα, εκτεινόταν σε 47.516 τετραγωνικά χιλιόμετρα (περιλαμβανομένης και της Εύβοιας) και αριθμούσε 750.000 κατοίκους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «1821-1833: «*Η τελική ρύθμιση του ελληνικού ζητήματος*»». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Νοεμβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 2 Μαρτίου 2016.
2. ↑  «Ελένη Διβάνη (καθηγήτρια): *Ο αγώνας του Ιωάννη Καποδίστρια για τη διεύρυνση των ελληνικών συνόρων*». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Αυγούστου 2016. Ανακτήθηκε στις 2 Μαρτίου 2016.
3. ↑  Πρωτόκολλο της ανεξαρτησίας του ελληνικού κράτους (Γιώργος Χατζόπουλος, 2 Φεβρουαρίου 2011)
Δορυφορική άποψη της Ιταλικής Χερσονήσου τον Μάρτιο του 2003
Η **Ιταλική Χερσόνησος** ή **Χερσόνησος των Απεννίνων** είναι μία από τις μεγαλύτερες χερσονήσους της Ευρωπαϊκής ηπείρου, εβρισκόμενη στο νότιο τμήμα της και εντός των εδαφών της Ιταλίας, όπως μαρτυρά και η ονομασία της. Είναι μια από τις τρεις μεγάλες χερσονήσους της νότιας Ευρώπης μαζί με τα Βαλκάνια και την Ιβηρική Χερσόνησο αλλά η μικρότερη εξ αυτών και βρίσκεται ανάμεσα των άλλων δύο. 

Εκτείνεται περίπου 1.000 χιλιόμετρα από την πεδιάδα του Πάδου στις νότιες απολήξεις των Άλπεων στο βορρά μέχρι την κεντρική Μεσόγειο Θάλασσα προς νότο και έχει συνολική έκταση 131.337 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Βρέχεται εξ ολοκλήρου των τριών παράκτιων πλευρών τις από τη Μεσόγειο και συγκεκριμένα από τα εξής πελάγη της: Το Αδριατικό στα ανατολικά, το Ιόνιο στα νότια, το Τυρρηνικό στα δυτικά και το Λυγουρικό στα βορειοδυτικά. 

Ενδότερα της χερσονήσου υψώνονται τα Απέννινα όρη με υψηλότερη κορυφή την *Κόρνο Γκράντε* (που στα ελληνικά σημαίνει *Μεγαλο Κέρας*) με υψόμετρο 2.912 μέτρα που είναι και το υψηλότερο σημείο της χερσονήσου. Τα Απέννινα εκτείνονται ως οροσειρά σε όλο το τμήμα της σχηματίζοντας τη «ραχοκοκαλιά» της χερσονήσου και σε αυτά οφείλεται η μια από τις δύο ονομασίες της. 

Η χερσόνησος είναι πολύ γνωστή παγκοσμίως και για το ιδιαίτερο σχήμα της που θυμίζει μπότα. 

Τα κράτη που περιλαμβάνονται στη χερσόνησο ή και αντιθέτως που την αποτελούν είναι:

* η Ιταλία,
* ο Άγιος Μαρίνος, που αποτελεί θύλακα της Ιταλίας στα βορειοδυτικά,
* το Βατικανό, που αποτελεί θύλακα της πρωτεύουσας του ιταλικού κράτους της Ρώμης και το μικρότερο επίσημο κράτος του κόσμου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Italian Peninsula στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* NKC: ge128672

 |

 |
Οι **Γραικύλοι** είναι το τελευταίο μυθιστόρημα του διπλωμάτη και συγγραφέα Ρόδη Ρούφου, πριν από τον πρόωρο θάνατό του (1972), γραμμένο το 1967.

Θεματολογία
-----------

Αναφέρεται στην ήττα των Αθηναίων από τους Ρωμαίους το 86 π.Χ. και την πυρπόληση του κλεινού άστεως από τον Σύλλα. Τότε ο Αθηναίος Δίων, ο πρωταγωνιστής στο μυθιστόρημα του Ρόδη Ρούφου, ελπίζει οι Αθηναίοι να μη γίνουν «γραικύλοι» και να πορευθούν στην υπό τους Ρωμαίους αιχμαλωσία με βάση το λόγο του Σωκράτη στον «Φαίδωνα»: « ἀδεῶς (σ.σ.άφοβα) καὶ γενναίως».

Για το τι σημαίνει αυτός ο λόγος ο ίδιος ο Δίων εξηγεί:

> «Μη λυγίσεις νου, στον ύστατο τούτο πειρασμό. Μείνε ελληνικός, μην παραιτηθείς από τη καθαρή σου θέαση...**ἀδεῶς καὶ γενναίως**. Αυτό θα μείνει από τον Ελληνισμό, αυτό δεν θα το καταστρέψουν οι λεγεώνες. Αν ποτέ σκοτεινιάσει ο κόσμος από καινούργιους βαρβάρους και δεισιδαιμονίες η λέξη "Έλληνας" ας εξακολουθήσει να σημαίνει εκείνον που κρατάει τη σκέψη του άφοβη και αδέκαστη... Εμείς πρέπει τάχα να γίνουμε μια ξεπεσμένη ράτσα κολάκων, ταπεινοί και περιφρονημένοι Γραικύλοι;» 
> 
> 

Και απαντά ο ίδιος: «Όχι. Δεν θα σβήσει ο ελληνισμός, γιατί είναι μια έννοια που ξεπερνάει τις εφήμερες τύχες των φυλών..»

Σημειώσεις
----------

**^** **a:** Ο Ρούφος γράφει τους Γραικύλους με σκοπό να τους συνδέσει με τη σύγχρονή του πραγματικότητα. Η παρηκμασμένη Αθήνα του πρώτου προ Χριστού αιώνα που ο συγγραφέας επιλέγει για να τοποθετήσει τον μύθο του, μια Αθήνα που προσδοκά βοήθεια είτε από τον Μιθριδάτη είτε από τους Ρωμαίους, δεν διαφέρει από την Ελλάδα της δεκαετίας του 1960 μια χώρας που τελεί σε καθεστώς *αναγκαστικής εξάρτησης από τις μεγάλες δυνάμεις της εποχής.*

Δείτε επίσης
------------

* Καυδιανά δίκρανα

Παραπομπές
----------

1. ↑  Πλάτων,Φαίδων 57a.26
2. ↑  Δημήτρης Δασκαλόπουλος, «Ρόδης Ρούφος -Παρουσίαση ανθολόγηση»,Η μεταπολεμική πεζογραφία. Από τον πόλεμο του '40 ως τη δικτατορία του 67,τομ.Ζ, εκδ.Σοκόλη, Αθήνα, 1992, σελ.20

Βιβλιογραφία
------------

* Ρούφος Ρόδης, Γραικύλοι, εκδόσεις Ωκεανίδα,1999 ISBN 960-8044-10-3

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* ιστορικές αναφορές
**Συνειδητή κοινότητα** (ή **κοινότητα από πρόθεση**) είναι μία σχεδιασμένη οικιστική κοινότητα με σκοπό να προσφέρει ένα πολύ υψηλότερο βαθμό κοινωνικής αλληλεπίδρασης στα μέλη της σε σχέση με άλλες κοινότητες. Τα μέλη μιας συνειδητής κοινότητας συχνά μοιράζονται ένα κοινό κοινωνικό, πολιτικό ή πνευματικό όραμα και μοιράζουν μεταξύ τους ευθύνες και πρώτες ύλες.

Ο όρος *συνειδητή κοινότητα* χρησιμοποιήθηκε επίσημα έπειτα από μια συνάντηση το 1948 στις ΗΠΑ ατόμων που ενδιαφέρονταν για την ίδρυση εναλλακτικών κοινοτήτων. Ο όρος «Συνειδητή» εκφράζει τη συνειδητή θέληση των ατόμων να βρεθούν μεταξύ τους. Η FIC (Fellowship for Intentional Community), που γεννήθηκε τότε, διέκρινε τις εξής κατηγορίες Συνειδητών Κοινοτήτων: οικοδομικοί συνεταιρισμοί, κοινοπραξίες γης (land trusts), κομμούνες, κιμπούτς, άσραμς, κοοπερατίβες σπιτιών και οικοκοινότητες.

Χαρακτηριστικά
--------------

Οι σκοποί ποικίλουν για κάθε συνειδητή κοινότητα. Αυτοί περιλαμβάνουν τη συλλογική ιδιοκτησία και διαχείριση των πόρων (κομμούνες ή κολεκτίβες), δημιουργία γειτονιών για οικογένειας (οικοδομικοί συνεταιρισμοί) ή οικολογική διαβίωση σε οικοκοινότητες με σκοπό τη βιωσιμότητα. Μερικές κοινότητες είναι κοσμικές, άλλες έχουν πνευματική / θρησκευτική βάση. Συνήθως όλες δίνουν βάρος στην ηθική αξία της ισονομίας. Άλλα κοινά θέματα είναι η εθελοντική απλότητα, η ομαδική και ατομική ανάπτυξη και η αυτονομία. Μερικές κοινότητες δημιουργούνται για να προσφέρουν βοήθεια σε μη-ικανά άτομα, όπως για παράδειγμα μετανάστες, άστεγους, ανθρώπους με κινητικά προβλήματα. Μερικές κοινότητες διατηρούν κέντρα εκμάθησης ή υγείας.

Δείτε επίσης
------------

* Κριστιάνια
* Οικο-αναρχισμός
* Οικοκοινότητες
* Κιμπούτς

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Intentional Communities Database
* Communities Directory, Online Αρχειοθετήθηκε 2011-09-08 στο Wayback Machine.
* Intentional Communities website
* Fellowship for Intentional Community Αρχειοθετήθηκε 2006-12-03 στο Wayback Machine.
Χάρτης περιοχής της Λιγουρίας
Η **Ιταλική Ριβιέρα** (Ιταλικά:Riviera ligure - Ligurian Riviera) είναι μια λωρίδα της ακτής της Ιταλίας μεταξύ της Θάλασσας της Λιγουρίας (το μεγαλύτερο μέρος του κόλπου της Γενόβας) και της οροσειράς που σχηματίζεται από τις θαλάσσιες Άλπεις και τα βουνά των Απένιννων, που εκτείνεται από τα σύνορα με τη Γαλλία (Γαλλική Ριβιέρα) στα σύνορα με την περιοχή της Τοσκάνης στα ανατολικά.

Το μικρό λιμάνι του Πορτοφίνο
Στο κέντρο της ιταλικής Ριβιέρας βρίσκεται το λιμάνι της Γένοβας, χωρίζοντάς το στα δυτικά με το Riviera di Ponente και στα ανατολικά με το Riviera di Levante. Έτσι, η Ριβιέρα περιλαμβάνει σχεδόν ολόκληρη την ακτή της περιοχής της Λιγουρίας.

Η ιταλική Ριβιέρα είναι γνωστή για το ήπιο κλίμα της, τα γοητευτικά παλιά λιμάνια και τα όμορφα τοπία, τα οποία το έχουν καταστήσει δημοφιλή τουριστικό προορισμό από την εποχή των ποιητών λόρδου Βυρώνα και του Σέλεϊ. Σε αυτήν την περιοχή υπάρχουν πολλές παγκοσμίου φήμης πόλεις - όπως το μικροσκοπικό Πορτοφίνο, οι πέντε πόλεις του Cinque Terre, τα μοντέρνα θέρετρα του Σαν Ρέμο, το Ραπάλλο κ.λπ. Μέρος της Riviera di Ponente με το κέντρο της πόλης Σαβόνα ονομάζεται "Riviera delle Palme" (" Palm Riviera "), και το τμήμα με το κέντρο στο Σαν Ρέμο ονομάζεται" Riviera dei Fiori ", προς τιμήν της βιομηχανίας ανθοκομίας που εδώ και πολύ καιρό σχηματίζεται εδώ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Baughan, Rosa (1880). *Winter havens in the sunny South, a complete handbook to the Riviera*. London: The Bazaar.
2. ↑  Black, Charles B. (1887). *The Riviera, Or The Coast from Marseilles to Leghorn, Including Carrara, Lucca, Pisa, Pistoja and Florence* (Third έκδοση). Edinburgh: Adam and Charles Black.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Coasts of Liguria στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 235465734
* LCCN: sh85114438
* GND: 4027841-4
* NKC: xx0127700

 |

 |
Έναρξη μίας σολιστικής μεταγραφής του κομματιού από τον Αλεξάντρ Ζιλότι.
Η **Ιταλική Πόλκα** (ιταλικά: Polka Italienne‎) είναι έργο για δύο πιάνα του Ρώσου συνθέτη Σεργκέι Ραχμάνινοφ και γράφτηκε το 1906. Αρχικά, το κομμάτι ξεκινάει με Μι♭ Ελάσσονα και περίπου στη μέση του έργου μετατρέπεται σε Μι♭ Μείζονα.

Κατά καιρούς, έχουν γίνει πολλές μεταγραφές αυτής της, κατά τα άλλα, σύντομης μελωδικής σύνθεσης. Το μέρος του κομματιού που βρίσκεται σε Μι♭ Μείζονα χαρακτηρίζεται από μία χαρούμενη διάθεση, είναι ευρέως αναγνωρίσιμο και δίνει την εντύπωση ότι προέρχεται από την σλαβική λαογραφία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Bertensson, Sergei (7 Απριλίου 2017). *Sergei Rachmaninoff: A Lifetime in Music*. Pickle Partners Publishing. ISBN 978-1-78720-434-8.
Σε ένα **δημοψήφισμα** για αλλαγές στο σύνταγμα που έγινε στην Ιταλία στις 4 Δεκεμβρίου 2016 οι ψηφοφόροι καταψήφισαν σε ποσοστό 59,1%  τον νέο συνταγματικό νόμο που προέβλεπε τις αλλαγές στη σύνθεση και στις εξουσίες του κοινοβουλίου, όπως και τον διαχωρισμό των εξουσιών Κράτους - περιφερειών - διοικητικών οντοτήτων. 

Το νομοσχέδιο για τις αλλαγές στο σύνταγμα προτάθηκε από τον πρωθυπουργό, Ματέο Ρέντσι και το κεντροαριστερό του Δημοκρατικό Κόμμα. Κατατέθηκε για πρώτη φορά από την κυβέρνηση στη Γερουσία στις 8 Απριλίου 2014. Έπειτα από πολλές αναθεωρήσεις υποβλήθηκε σε αμφότερες τη Γερουσία και τη Βουλή των Αντιπροσώπων, και εγκρίθηκε για πρώτη φορά στις 13 Οκτωβρίου 2015 (από τη Γερουσία) και μετά στις 11 Ιανουαρίου 2016 (Βουλή). Η δεύτερη και τελική του έγκριση έγινε στις 20 Ιανουαρίου 2016 (Γερουσία) και στις 12 Απριλίου 2016 (Βουλή).

Σύμφωνα με το Άρθρο 138 του Συντάγματος, προκηρύχθηκε ένα δημοψήφισμα έπειτα από την πρόταση περισσότερο από το ένα πέμπτο των μελών αμφότερων της Γερουσίας και της Βουλής.

Η αντιπολίτευση αντιτάχθηκε στο δημοψήφισμα, τονίζοντας ότι θα ενδυνάμωνε τις εξουσίες της κυβέρνησης.

Μετά την καταψήφιση, ο πρωθυπουργός Ρέντσι παραιτήθηκε  και στη συνέχεια (11 Δεκεμβρίου) αντικαταστάθηκε από τον Πάολο Τζεντιλόνι

Αποτελέσματα
------------

Ψηφοδέλτιο που χρησιμοποιήθηκε σε δημοψήφισμα

| Επιλογή | Ψήφοι | % |
| --- | --- | --- |
| YesY Ναι | 13.432.208 | 40,89 |
| N Όχι | 19.419.507 | 59,11 |
| Άκυρα/λευκά ψηφοδέλτια | 392.130 | – |
| **Σύνολο** | **33.243.845** | **100** |
| Εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι/συμμετοχή | 50.773.284 | 65,47 |
| Υπουργείο Εσωτερικών Αρχειοθετήθηκε 2016-12-04 at Archive.is |

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Referendum [Scrutini] (In complesso) - Referendum costituzionale del 4 dicembre 2016 - Ministero dell'Interno». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Δεκεμβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 7 Δεκεμβρίου 2016.
2. ↑  «Italiani al voto per il referendum costituzionale». Υπουργείο Εσωτερικών της Ιταλίας. 18 Νοεμβρίου 2016.
3. ↑  «Scheda / La nuova Costituzione e il nuovo Senato (versione solo testo)». 12 Οκτωβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 27 Σεπτεμβρίου 2016.
4. ↑  «Camera.it – XVII Legislatura – Lavori – Progetti di legge – Scheda del progetto di legge». Ανακτήθηκε στις 27 Σεπτεμβρίου 2016.
5. ↑  «Referendum riforme, depositate le firme di maggioranza e opposizione». Ανακτήθηκε στις 27 Μαρτίου 2017.
6. ↑  «Riforme, al Senato scontro tra maggioranza e opposizione per l'emendamento 'canguro'». Ανακτήθηκε στις 27 Σεπτεμβρίου 2016.
7. ↑  «The Renzi referendum - The Florentine». 7 Σεπτεμβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 7 Δεκεμβρίου 2016.
8. ↑  @lex\_sala. «Referendum costituzionale 2016 Il No al 60%, la riforma non passa Renzi: «Ho perso io, mi dimetto». Corriere.it. Ανακτήθηκε στις 5 Δεκεμβρίου 2016.
9. ↑  «Paolo Gentiloni, Italian foreign minister, appointed PM». BBC News. 2016-12-11. .
Συντεταγμένες: 19°00′S 178°15′E﻿ / ﻿19.000°S 178.250°E﻿ / -19.000; 178.250

Το **Καντάβου** είναι το τέταρτο μεγαλύτερο νησί των Φίτζι μετά το Βίτι Λέβου, το Βανούα Λέβου και το Ταβεούνι, με συνολική έκταση 411 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Επίσης είναι το μεγαλύτερο νησί του αρχιπελάγους Καντάβου, ενός ηφαιστειογενούς αρχιπελάγους που αποτελείται από το Καντάβου, το Ono, το Γκαλόα και έναν αριθμό μικρότερων νησιών στον Ύφαλο του Μεγάλου Αστρολάβου (Great Astrolabe Reef). Το κύριο διοικητικό κέντρο του νησιού είναι η Βουνισέα, το οποίο διαθέτει αεροδρόμιο, γυμνάσιο, νοσοκομείο και κυβερνητικό σταθμό, στον ισθμό Ναμαλάτα όπου το νησί είναι σχεδόν κομμένο στα δύο. Η Σούβα, πρωτεύουσα των Φίτζι, βρίσκεται 88 χιλιόμετρα βόρεια του Καντάβου. Ο πληθυσμός του νησιού ήταν 10.167 κάτοικοι στην απογραφή το 2007.

Το νησί Καντάβου ανήκει στην επαρχία Καντάβου.

Γεωγραφία
---------

Το Καντάβου σε χάρτη του Τζ.Π.Τόμσον, 1889
Βουνισέα
Το όρος Ναμπουκελέβου.
Ακτή του Καντάβου.
Το νησί έχει μήκος 60 χιλιόμετρα, και το πλάτος του κυμαίνεται από 365 μέτρα έως 8 χιλιόμετρα. Το νησί είναι σχεδόν τεμαχισμένο στα δύο με τον ισθμό Ναμαλάτα, που χωρίζει τον κόλπο Ναμαλάτα στη βόρεια ακτή από τον κόλπο Γκαλόα στη νότια ακτή. Στον κόλπο Γκαλόα βρίσκεται το νησί Γκαλόα και το μικρό νησάκι Tawadromu. Το Καντάβου χαρακτηρίζεται από το τραχύ και ορεινό του έδαφος. Το ψηλότερο βουνό είναι το όρος Ναμπουκελέβου, επίσης γνωστό ως Όρος Ουάσινγκτον, το οποίο έχει ύψος 805 μέτρα, στο δυτικό άκρο του νησιού.

Ιστορία
-------

Ο Γουίλιαμ Μπλάι ήταν ο πρώτος γνωστός Ευρωπαίος που είδε το Καντάβου, το οποίο ανακάλυψε το 1792 στο δεύτερο ταξίδι του στα Φίτζι με το HMS Providence. Ακολούθησε το 1799 το αμερικανικό σκάφος Ann & Hope, με κυβερνήτη τον C. Bently κατά τη διαδρομή από την Αυστραλία. Το 1827, ο Γάλλος διοικητής Ζυλ Ντυμόν ντ' Ουρβίλ σχεδόν ναυάγησε με το πλοίο του, τον Αστρολάβο, στον ύφαλο που φέρει τώρα το όνομα του σκάφους.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Kadavu στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Νησιά των Φίτζι Σημαία των Φίτζι |
| --- |
|  |
| Κύρια Νησιά | 
* Βανούα Λέβου
* Βίτι Λέβου
 |  |
|  |
| Άλλα Μεγάλα Νησιά | 
* Καντάβου
* Κόρο
* Νγκάου
* Οβαλάου
* Ταβεούνι
 |
|  |
| Δευτερεύοντα νησιά | 
* Βανούα Μπαλάβου
* Λακέμπα
* Μοάλα
* Ράμπι
 |
|  |
| Σημαντικά Απομακρυσμένα Νησιά | 
* Ύφαλος Κόνγουεϊ
* Ροτούμα
 |
|  |
| Αρχιπελάγη | 
* Βανούα Λέβου
* Βίτι Λέβου
* Γιασάουα
* Καντάβου
* Λάου
* Λομαϊβίτι
* Μαμανούκα
* Μοάλα
* Ρίνγκολντ
* Ροτούμα
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 238807777
* LCCN: sh2015000918
* GND: 7581181-9

 |

 |
Ένα συνταγματικό δημοψήφισμα πραγματοποιήθηκε στην Ιταλία στις 2 Ιουνίου 1946, σηματοδοτώντας την μετέπειτα μεταβολή του πολιτειακού καθεστώτος της χώρας.[1][2][3] Από την ίδρυσή της ως το 1946, η Ιταλία ήταν ένα βασίλειο, που κυβερνιόταν από τον Οίκο της Σαβοΐας.[4] Εντούτοις, με το δημοψήφισμα του 1946, η ιταλική κυβέρνηση εκθρόνισε τον βασιλιά Ουμβέρτο Β΄ και απέκτησε ένα δημοκρατικό σύνταγμα.[5][6] Οι μοναρχικοί κατηγόρησαν το δημοκρατικό στρατόπεδο για νόθευση των αποτελεσμάτων εξαιτίας της επικράτησης με μικρή διαφορά της αβασίλευτης δημοκρατίας.[7]

| Επιλογή | Ψήφοι | Ποσοστό% |
| --- | --- | --- |
| Δημοκρατία | 12.717.923 | 54,3 |
| Μοναρχία | 10.719.284 | 45,7 |
| Άκυρα/λευκά ψηφοδέλτια | 1.498.136 | – |
| **Σύνολο** | **24.935.343** | **100** |
| Εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι/συμμετοχή | 28.005.449 | 89,1 |
| Πηγή: Nohlen, D & Stöver, P (2010) Elections in Europe: A data handbook, ISBN 978-3-8329-5609-7 |

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑
4. ↑
5. ↑
6. ↑
7. ↑
Ο **Τένταλντ**, ιταλ.: Tedald (π. 990 – 12 Ιουνίου 1036) από τον Οίκο της Κανόσα, επίσης γνωστός ως Theodald, Theodaldus, Tedaldus, Tedaldo ή Teodaldo, ήταν ο 43ος επίσκοπος του Αρέτσο από το 1023 μέχρι το τέλος του.

Βιογραφία
---------

Ο Tένταλντ προερχόταν από τις υψηλότερες τάξεις των ευγενών της βόρειας Ιταλίας. Ήταν ο δεύτερος γιος του Tένταλντ κόμη της Μπρέσια, και της Βίλλα, πιθανώς κόρης του Θεοβάλδου Β΄ δούκα του Σπολέτο. Μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο Boνιφάτιος Γ΄ μάργραβος της Τοσκάνης. Ήταν ο θείος της Mατθίλδης της Τοσκάνης, η οποία γεννήθηκε μετά το τέλος του.

Ως επίσκοπος ο Τένταλντ ενθάρρυνε και προστάτευσε τη μοναστική ζωή. Εκχώρησε' άδεια στον Άγιο Ρομουάλδο να ιδρύσει ένα μοναστήρι και ένα ερημητήριο (eremo) στο Καμαλντόλι στην επισκοπή του (π. 1024). Ο Tένταλντ χρηματοδότησε επίσης το έργο του μοναχού Γκουίντο του Αρέτσο, του οποίου η πραγματεία στη μουσική θεωρία, ο *Μικρόλογος*, ήταν αφιερωμένη σε αυτόν. Κατόπιν πρόσκλησης του Tένταλντ, ο Γκουίντο ανέλαβε την εκπαίδευση των ψαλμωδών του καθεδρικού ναού στο Aρέτσο γύρω στο 1025. Ο επίσκοπος υποστήριξε επίσης τον αρχιτέκτονα Mαγκινάρντο, ο οποίος προστέθηκε στον καθεδρικό ναό κατά τη διάρκεια της επισκοπείας του και στάλθηκε από τον Tέμπαλντ το 1026 σε μία επίσκεψη επί πληρωμή στη Ραβέννα, για να μελετήσει τη Βυζαντινή αρχιτεκτονική του. 

Τον διαδέχτηκε στη μητρόπολη ο Ίμμο, ένα μέλος του Συλλόγου του καθεδρικού της Βορμς και ιερέας στην Αυλή του Κορράδου Β΄ της Γερμανίας.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* Conant, Kenneth John (1978). *Carolingian και Romanesque Architecture, 800 έως 1200*. Βιβλία πιγκουίνων.
* Grout, Donald Jay και Palisca, Claude V. (2001). *A History of Western Music*, 6η έκδοση. Νέα Υόρκη: WW Norton & Co.(ISBN 0-393-97527-4) .
* Wolfram, Herwig (2006). *Conrad II, 990–1039.* *Αυτοκράτορας τριών βασιλείων*. Κρατικό Πανεπιστήμιο της Πενσυλβανίας.
* Tedald στο πρόγραμμα μεσαιωνικών εδαφών — Βόρεια Ιταλία

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Conant, 106, who notes that Tedald praised Maginardo as *arte architectonica optime erudito*, "the most erudite in the architectural arts".
2. ↑  Wolfram, 278
Ένα **κέικ βουτύρου** (αγγλικά: *Butter cake*‎) είναι ένα κέικ στο οποίο ένα από τα κύρια συστατικά είναι το βούτυρο. Το κέικ βουτύρου ψήνεται με βασικά συστατικά τα οποία είναι το βούτυρο, η ζάχαρη, τα αυγά, το αλεύρι καθώς και παράγοντες διόγκωσης όπως μπέικιν πάουντερ ή μπέικιν σόδα. Θεωρείται ως ένα από τα βασικά κέικ στην αμερικανική ζαχαροπλαστική. Το κέικ βουτύρου προήλθε από το αγγλικό παντεσπάνι, το οποίο παραδοσιακά χρησιμοποιούσε ίσες ποσότητες βουτύρου, αλευριού, ζάχαρης και αυγών για να ψήσει ένα παχύ, πλούσιο κέικ.

Ιστορία
-------

Η εφεύρεση του μπέικιν πάουντερ και άλλων χημικών διογκωτικών παραγόντων κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα αύξησε σημαντικά την ευελιξία αυτού του παραδοσιακού κέικ βουτύρου εισάγοντας τη δυνατότητα δημιουργίας ελαφρύτερων, πιο αφράτων κέικ χρησιμοποιώντας αυτούς τους παραδοσιακούς συνδυασμούς συστατικών, και αυτός ο μετασχηματισμός επέφερε το σύγχρονο κέικ βουτύρου.

Συστατικά και τεχνική
---------------------

Τα κέικ βουτύρου παρασκευάζονται παραδοσιακά χρησιμοποιώντας μια παρασκευή κρέμας, στην οποία το βούτυρο και η ζάχαρη χτυπιέται πρώτα μέχρι να αφρατέψει ώστε να ενσωματωθεί ο αέρας στο βούτυρο. Τα αυγά στη συνέχεια προστίθενται σταδιακά, δημιουργώντας ένα γαλάκτωμα, ακολουθούμενο από εναλλασσόμενα μέρη υγρών και ξηρών συστατικών. Το κέικ βουτύρου είναι τυπικά αφράτο και υγρό όταν αποθηκεύεται σε θερμοκρασία δωματίου, αλλά τείνει να σκληραίνει ή να στεγνώνει με αποτέλεσμα να χάνει τη γεύση όταν ψύχεται, καθιστώντας το ακατάλληλο για το πάγωμα εκ των προτέρων με συστατικά που πρέπει να ψύχονται, όπως το τυρί κρέμα και η κρέμα ζαχαροπλαστικής.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Simple Home Recipe». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Σεπτεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 4 Φεβρουαρίου 2015.
2. ↑  «Pound Cakes». Ανακτήθηκε στις 4 Φεβρουαρίου 2015.
3. ↑  «The History of Cake». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Νοεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 4 Φεβρουαρίου 2015.
Η **γυναικεία κεφαλή σφίγγας** που φιλοξενείται στο μουσείο του Μπρούκλιν με τον αριθμό καταλόγου 56.85 είναι ένα από τα πιο θαυμάσια έργα αρχαίας αιγυπτιακής γλυπτικής τέχνης. Βρέθηκε για αιώνες, από την Ρωμαϊκή εποχή μέχρι σήμερα σε διάφορες ιδιωτικές συλλογές.

Περιγραφή
---------

Είναι κατασκευασμένο από πράσινο σχιστόλιθο. Αναγνωρίζουμε το κεφάλι μιας νέας γυναίκας. Φοράει μακρυά περούκα, ενώ στο κούτελο διακρίνεται η φυσική κόμη. Στην χωρίστρα φοράει τον αυτοκρατορικό ουραίο, ένδειγμα της βασιλικής εξουσίας. Τα φρύδια είναι ανάγλυφα επεξεργασμένα. Τα αυτιά είναι σχετικά μεγάλα. Ο λαιμός είναι ελαφρά προτεταμένος. Η επιφάνεια του γλυπτού είναι εντελώς λεία. Η μύτη έχει αποκοπεί και έχει χαθεί, όπως επίσης και οι οφθαλμοί, οι οποίοι ήταν ένθετοι. Στα μάτια, στα χείλη και στο πηγούνι διακρίνουμε ορισμένα σημάδια επισκευής από τους αρχαίους χρόνους.

Ιστορική τοποθέτηση
-------------------

Η κεφαλή είναι έργο της εποχής του Αμενεμχέτ Β' (περ. 1914 - 1879/76 π.Χ.). Περιγράφτηκε για πρώτη φορά από τον Γιόχαν Βίνκελμανν, ο οποίος περιεργάστηκε το καλλιτέχνημα στην Βίλα Αλμπάνι στην Ρώμη. Στην συνέχεια το άγαλμα αγοράστηκε από τον Σκώτσέζο ζωγράφο Γκάβιν Χάμιλτον, ο οποίος το μεταπούλησε με αντίτιμο 30 λιρών Αγγλίας στον Γουίλιαμ Πέττυ. Το άγαλμα μεταπωλήθηκε άλλες δυο-τρεις φορές και τελικά αγοράστηκε από το Μουσείο του Μπρούκλιν το 1956.

Παραπομπές
----------

1. ↑  J. J. Winkelmann: *Geschichte der Kunst des Altertums*, 1764, S. 42, 50

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Αρχαιολογία | Πύλη Αρχαιολογία |

* Biri Fay: *The Louvre Sphinx and Royal Sculpture from the Reign of Amenemhat II*. Verlag Philipp von Zabern, Mainz 1996 ISBN 3-8053-1760-3, S. 28-30, Tafeln 55-57


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Kopf einer weiblichen Sphinx (Brooklyn 56.85)  της Γερμανικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
**Στατικό ύψος** ή *υδροστατικό ύψος* ή **θλιπτικό ύψος** (**h**) ενός σημείου που βρίσκεται μέσα σε μια υγρή μάζα χαρακτηρίζεται η κατακόρυφος απόσταση του σημείου αυτού από την ελεύθερη επιφάνεια της υγρής μάζας. Τούτο αποτελεί και το μέτρο της υδροστατικής πίεσης που ασκείται από την (ύπερθεν) μάζα στη θέση του σημείου αυτού.

Αν καλέσουμε **γ** το ειδικό βάρος του υγρού σε τόνους ανά κυβικό μέτρο (**t/m3**) τότε θα έχουμε τη σχέση ότι η δύναμη **Ρ**, δηλαδή το βάρος της στήλης του υγρού που βρίσκεται πάνω από το σημείο (επιφάνεια) **S** θ΄αποτελεί το γινόμενο της επιφάνειας, του στατικού ύψους και του ειδικού βάρους του υγρού. Η σχέση αυτή αποδίδεται με τη μαθηματική παράσταση:

**Ρ = S h γ**
Οπότε ο γνωστός τύπος της υδροστατικής **ρυ = Ρ / S** γίνεται: **ρυ = (S h γ) / S**, τούτο απλοποιούμενο: **ρυ = h γ**, και συνεπώς **h = ρυ / γ**.

Σημειώνεται πως αν η πίεση **ρυ** μετριέται σε **t/m2**, το δε ειδικό βάρος **γ** σε **t/m3**, έπεται ότι το στατικό ύψος **h** θα μετριέται σε μέτρα (**m**), κατά τη σχέση: t/m2 / t/m3 = m (μέτρα).

Δείτε επίσης
------------

* Αρχή του Αρχιμήδη
* Αρχή του Πασκάλ
* Θεμελιώδης εξίσωση υδροστατικής
* Συγκοινωνούντα δοχεία
Το **κέικ μήλου** είναι δημοφιλές επιδόρπιο που παράγεται με κύριο συστατικό τα μήλα. Ένα τέτοιο κέικ παρασκευάζεται μέσω της διαδικασίας τεμαχισμού αυτού του γλυκού φρούτου για να προσθέσει άρωμα σε μια απλή βάση κέικ. Τα παραδοσιακά κέικ μήλου προχωρούν ένα βήμα παραπέρα συμπεριλαμβάνοντας διάφορα μπαχαρικά, όπως μοσχοκάρυδο ή κανέλα, τα οποία δίνουν μια μοναδική γεύση. Με την προσθήκη μπαχαρικών, το κουρκούτι μπορεί επίσης να συνοδευτεί από θρυμματισμένους ξηρούς καρπούς, με τους πιο δημοφιλείς να είναι τα καρύδια και τα αμύγδαλα.

Το **κέικ μήλου Ντόρσετ**, το **κέικ μήλου Ντέβον** και το **κέικ μήλου Σόμερσετ** είναι παραδοσιακές μορφές αυτού του κέικ, αντίστοιχα από το Ντόρσετ, το Ντέβον και το Σόμερσετ της Αγγλίας. Μπορεί να περιλαμβάνουν ντόπιους χυμούς μήλου σε αυτές τις κομητείες ως μέρος των συνταγών τους, αλλά δεν είναι απαραίτητο.

Τα μήλα χρησιμοποιούνται επίσης σε άλλα κέικ, συμπεριλαμβανομένου του κέικ σοκολάτας, όπου η κατακράτηση νερού μπορεί να βοηθήσει ένα κανονικά ξηρό κέικ να παραμείνει υγρό. Σε αυτή την περίπτωση, τα μήλα μπορεί να είναι είτε αποξηραμένα, είτε φρέσκα.

Πολωνικό κέικ μήλου
-------------------

 Πολωνική σαρλότκα (szarlotka)
Το κέικ μήλου που ονομάζεται *szarlotka* ή *jabłecznik* είναι ένα συνηθισμένο παραδοσιακό επιδόρπιο στην Πολωνία, φτιαγμένο από γλυκιά ζύμη κρούστας και γέμιση μήλου. Μπορεί να συμπληρωθεί με *kruszonka* (κραμπλ), μαρέγκα ή ζάχαρη άχνη. Μερικές φορές μπορεί να βρεθεί ένα επιπλέον στρώμα *budyń* (πολωνική παραλλαγή κρέμας κάσταρντ). Σε εστιατόρια και καφέ, σερβίρεται συνήθως ζεστή με σαντιγί και καφέ.

Σκανδιναβικό κέικ μήλου
-----------------------

Στη Σκανδιναβία, τα κέικ μήλου τυπικά παρασκευάζονται από ξινά μήλα και ψήνονται σε ζύμη από ζάχαρη, βούτυρο, αλεύρι, αυγά και μπέικιν πάουντερ. Στη συνέχεια, το κέικ συμπληρώνεται με μήλα, κανέλα και ζάχαρη, μερικές φορές και ψιλοκομμένα αμύγδαλα. Το κέικ κραμπλ μήλου είναι επίσης κοινό.

* Κέικ μήλου σε στυλ ΑπαλαχίαςΚέικ μήλου σε στυλ Απαλαχίας
* Τριανταφυλλένιο κέικ μήλουΤριανταφυλλένιο κέικ μήλου
* Αναποδογυρισμένο κέικ μήλουΑναποδογυρισμένο κέικ μήλου

Δείτε επίσης
------------

* Μηλόπιτα

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Κέικ μήλου** |

1. 1 2  Castella, Krystina (2010). *A World of Cake: 150 Recipes for Sweet Traditions From Cultures Around the World*. Storey Publishing. σελ. 144. ISBN 1-60342-576-4. Ανακτήθηκε στις 23 Δεκεμβρίου 2010. Dorset apple cake.
Ως **στατιστικά δεδομένα** χαρακτηρίζονται γενικά οποιαδήποτε εμπειρικά δεδομένα παρατήρησης ή πειράματος που έχουν υποστεί στατιστική επεξεργασία.

Τα δεδομένα των παρατηρήσεων και πειραμάτων στατιστικού ενδιαφέροντος συλλέγονται κατά διάφορους τρόπους και μεθόδους απαρίθμησης ή μέτρησης και στη συνέχεια ταξινομούνται σε ιδιαίτερα σύνολα ενδιαφέροντος που αποτελούν και τις στατιστικές βάσεις (δεδομένων). Μετά δε από σχετική επεξεργασία τους με διάφορες στατιστικές μεθόδους ακολουθεί η παρουσία και η ανάλυσή τους ως στατιστικά στοιχεία.  
 
Η συλλογή στατιστικών δεδομένων γίνεται με παρατήρηση, ή πείραμα καθώς και με απογραφή ή δειγματοληψία. Η δε παρουσία και δημοσίευσή τους γίνεται κατά διάφορους τρόπους είτε με σχετικές αναφορές, είτε με εκπόνηση στατιστικών πινάκων, είτε με γραφικές παραστάσεις.

Πηγές
-----

* UNESCO "Λεξικό Κοινωνικών Όρων" (Ελληνική Έκδοση) 3 τόμοι, Εκδ. Ελληνική Παιδεία Αθήναι 1972, τομ.3ος, σελ.865.
* ΥΠΕΠΘ - Παιδαγωγικό Ινστιτούτο, συλλογικό έργο των Λεων. Αδαμόπουλο, Χαραλ. Δαμιανού, Ανδ. Σπέρκου "Μαθηματικά και Στοιχεία Στατιστικής" ΟΕΔΒ - Αθήνα 1999, σελ.62.
* Συλλογ. έργο των Π. Κικιλίας, Δ. Παλαμούρδας, Α. Πετράκης, Δ. Τσουκαλάς "Στατιστική - Πιθανότητες" Εκδ. Δηρος - Αθήνα 2001, ISBN 960-8271-07-X, σελ.18-19.