recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η τροχήλατη ατμοκορβέττα **Ερμής Ι** (εκ της Αγγλικής ονομασίας ‘Μerkury’) ήταν ένα από τα πέντε πλοία που παραγγέλθηκαν το 1824 από την επιτροπή φιλελλήνων της Βρετανίας με χρήματα του δανείου των 150.000 λιρών. Το ‘Ερμής Ι’ έφθασε τον Οκτώβριο του 1828 στην Ελλάδα. Δεν έλαβε μέρος σε επιχειρήσεις και βασικά χρησιμοποιήθηκε για κρατικές μεταφορές. Η μηχανή του τοποθετήθηκε στο ‘Πρίγκιπς Μαξιμιλιανός’ που ναυπηγήθηκε το 1837 στο ναύσταθμο του Πόρου. Το 1841 το ‘Ερμής Ι’ χρησιμοποιείτο σαν τροπιστήριον (ποντόνι) για το καρενάρισμα των πλοίων.

Ιδίου τύπου πλοία είναι τα: Ακαταμάχητος και Επιχείρησις. Ενώ τα ιδίου τύπου 'Alert' και 'Dasher' δεν καθειλκύσθησαν ποτέ.
Οι **Εννέα Οδοί** ήταν πόλη των Ηδωνών στις όχθες του ποταμού Στρυμόνα στη Μακεδονία η οποία και καταστράφηκε από τους Αθηναίους, που επέδραμαν αιφνίδια, χωρίς να υπάρξει προηγούμενη αιτία. Συγκεκριμένα μετά τους περσικούς πολέμους, το 437/6 π.Χ. η Αθηναϊκή Δημοκρατία απεφάσισε την κατάληψη της χρυσοφόρου περιοχής και την εκδίωξη των κατοίκων της προκειμένου να δημιουργήσει εκεί δική της αποικία, αποστέλλοντας τον Αθηναίο στρατηγό Άγνωνα ο οποίος και τελικά αφού την κατέλαβε, τη λεηλάτησε και την κατέστρεψε εκδιώκοντας τους κατοίκους της, όσοι επέζησαν του αφανισμού, έκτισε στη συνέχεια στην ίδια θέση την Αμφίπολη. Όπως μας πληροφορεί σχετικά ο Θουκυδίδης:

> «Τη θέση αυτή, όπου είναι τώρα η πόλη, δοκίμασε παλαιότερα να την αποικίσει και ο Αρισταγόρας ο Μιλήσιος, τότε που τον καταδίωκε ο βασιλιάς Δαρείος, αλλά εκδιώχθηκε από τους Ηδώνες· έπειτα, ύστερα από τριάντα δύο χρόνια οι Αθηναίοι έστειλαν δέκα χιλιάδες εποίκους και δικούς τους και από άλλες πόλεις εθελοντές, οι οποίοι εξολοθρεύτηκαν στον Δραβήσκο από τους Θράκες (465 π.Χ.) Και ύστερα από είκοσι εννέα χρόνια, το (437/6 π.Χ.), οι Αθηναίοι ήλθαν ξανά με αρχηγό για την ίδρυση αποικίας τον Άγνωνα του Νικίου, έδιωξαν τους Ηδώνες και έχτισαν την πόλη στη θέση που πρωτύτερα ονομαζόταν Εννέα Οδοί. Βάση για την επιχείρηση είχαν την Ηιώνα, το εμπορικό λιμάνι τους στο στόμιο του ποταμού, σε απόσταση είκοσι πέντε σταδίωνα[›] από την τωρινή πόλη που ο Άγνων την ονόμασε Αμφίπολη, διότι καθώς ο Στρυμόνας την περιβρέχει και από τις δύο πλευρές σχηματίζοντας αγκώνα, έχτισε μακρύ τείχος από ένα σημείο του ποταμού σε ένα άλλο και ίδρυσε την πόλη, περίβλεπτη από τη θάλασσα και από την στεριά».
> 
> 

Το 357 π.Χ. η πόλη ανακαταλήφθηκε από τον Φίλιππο, τον πατέρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, εκδιώκοντας τους εισβολείς Αθηναίους. Γενόμενη τότε μέρος του Βασιλείου των Μακεδόνων η πόλη αποδόθηκε στους πρότερους κατοίκους της τους Ηδωνούς.

* Σημειώσεις

**^** **α:** Το στάδιο ήταν μέτρο μήκους 600 ελληνικών ποδών περίπου 185,5 μ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Θουκυδίδης, Ιστορία Α 100.3
2. ↑  Θουκυδίδης , Ιστορία Δ 102.3

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Αμφίπολη (Ενότητες) |
| --- |
|  |
| Κυρίως θέματα | 
* Εννέα οδοί
* Αμφίπολη
* Λέων Αμφιπόλεως
* Τύμβος Καστά
* Ηιών
* Αρχαιολογικό μουσείο Αμφίπολης
 |
|  |
| Μνημονευόμενα πρόσωπα | 
* Άγνων
* Αετίων
* Αριστόνους
* Βρασίδας
* Δαμασίας της Αμφίπολης
* Ερμαγόρας της Αμφίπολης
* Ζωίλος
* Λαομέδων
* Νέαρχος
* Νικίας
* Πάμφιλος
 |
|  |
| Γεγονότα | 
* Μάχη της Αμφίπολης
* Νικίειος Ειρήνη
 |

 |
Ο **Ερμής Σανδαλίζων** ή **Ιάσων** είναι έργο τέχνης που φιλοξενείται στο Μουσείο του Λούβρου. Αντίγραφά του υπάρχουν εκτός άλλων σε Αθήνα, Μόναχο και Λονδίνο.

Περιγραφή
---------

Εικονίζει έναν έφηβο. Στρέφει το κεφάλι του, την στιγμή που ακουμπά το δεξί του πόδι σε έναν βράχο για να δέσει το σανδάλι του.

Ερμηνεία
--------

Ονομάστηκε *Ιάσων* από τον Βίνκελμαν. Αργότερα ερμηνεύτηκε ως Ερμής, ο οποίος ανύποπτος αφουγκράζεται τον Δία, την στιγμή που εκείνος τον διέταξε από εδώ και στο εξής να γίνει ο μαντατοφόρος των θεών. Η ερμηνεία αυτή βασίζεται στην περιγραφή αγάλματος του θεού Ερμή από τον Χριστόδωρο, και συμφωνεί με το εμπροσθότυπο νομίσματος της Μαρκιανούπολης της Μοισίας.

Χρονολογία
----------

Θεωρείται αντίγραφο αρχαιότερου πρωτότυπου του Λυσίππου.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ερμής Σανδαλίζων** |


|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο αρχαιολογία | Πύλη αρχαιολογία |

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο τέχνη | Πύλη τέχνη |

* Γουόλτερ Γούντμπερν Χάιντ (1871-1966) (1921). *Olympic victor monuments and Greek athletic art (1921)*. Washington: Carnegie Institution of Washington. σελίδες 86-87. Ανακτήθηκε στις 1 Ιουνίου 2012.
Ένα κολάζ διαγραμμάτων UML.
Η **Ενοποιημένη Γλώσσα Σχεδίασης Προτύπων** (αγγλ. *Unified Modeling Language (**UML**)*), είναι η πρότυπη γλώσσα σχεδίασης και αποτύπωσης προτύπων στη μηχανική λογισμικού. Χρησιμοποιείται για τη γραφική απεικόνιση, τον προσδιορισμό, την κατασκευή και την τεκμηρίωση των στοιχείων ενός συστήματος λογισμικού. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε διάφορες φάσεις ανάπτυξης, από την ανάλυση απαιτήσεων ως τον έλεγχο ενός ολοκληρωμένου συστήματος. Αποτελείται από ένα σύνολο προσυμφωνημένων όρων, συμβόλων και διαγραμμάτων που επιτρέπουν:

* την αποτύπωση των ορίων ενός συστήματος και των βασικών λειτουργιών του, χρησιμοποιώντας «παραδείγματα χρήσης» (αγγλ. *use-cases*) και «δράστες» (αγγλ. *actors*).
* την επεξήγηση της πραγματοποίησης των παραδειγμάτων χρήσης με «διαγράμματα αλληλεπίδρασης».
* την αναπαράσταση μιας στατικής δομής ενός συστήματος χρησιμοποιώντας «διαγράμματα κλάσεων».
* τη δημιουργία προτύπων για τη συμπεριφορά των αντικειμένων με «διαγράμματα καταστάσεων».
* τη δημιουργία προτύπων της εργασιακής ροής με «διαγράμματα δραστηριοτήτων».
* την αποκάλυψη της υλοποίησης της αρχιτεκτονικής με «διαγράμματα συστατικών» και «ανάπτυξης».
* την επέκταση της λειτουργικότητας με «στερεότυπα».

Διαγράμματα κλάσεων
-------------------

Στα διαγράμματα κλάσεων χρησιμοποιούνται γεωμετρικά σχήματα ως συμβολισμοί για τα αντικείμενα, τις κλάσεις και τις διασυνδέσεις. Τα αντικείμενα της ίδιας κλάσης αναπαριστώνται με ένα μόνο γεωμετρικό σχήμα. 
Γραμμές διαφόρων τύπων χρησιμοποιούνται για να συνδέουν αυτά τα σχήματα και να υποδηλώνουν έτσι τον τρόπο που κληρονομούν τις ιδιότητές τους το ένα από το άλλο, συνεργάζονται ή εξαρτώνται μεταξύ τους. Για παράδειγμα, όταν ένα αντικείμενο χρησιμοποιεί λογισμικό κάποιας άλλης κλάσης (π.χ. καλώντας μία μέθοδό της), δημιουργείται μία «εξάρτηση» (αγγλ. *dependency*) μεταξύ τους η οποία αναπαρίσταται με μία διακεκομμένη γραμμή. Αυτή η εξάρτηση μπορεί να είναι «συσχέτιση» (αγγλ. *association*), ένας τύπος εξάρτησης που υπονοεί πραγματική συνύπαρξη στη μνήμη στιγμιοτύπων των συμμετεχόντων κλάσεων κατά τον χρόνο εκτέλεσης, «συνάθροιση» (αγγλ. *aggregation*), ένας τύπος συσχέτισης ο οποίος σημαίνει ότι το ένα αντικείμενο μπορεί να περιέχει στιγμιότυπα της άλλης κλάσης ως γνωρίσματα του, ή «σύνθεση» (αγγλ. *composition*), ένας πιο ισχυρός τύπος συνάθροισης που υπονοεί πως ο χρόνος ζωής των αντικειμένων είναι κοινός (δημιουργούνται και καταστρέφονται στη μνήμη ταυτόχρονα). Καθεμία από αυτές τις σχέσεις συμβολίζεται οπτικά με έναν διαφορετικό τύπο γραμμής μεταξύ των συμμετεχόντων κλάσεων, ενώ μπορεί να υπάρχουν και εξαρτήσεις οι οποίες δεν είναι καν συσχετίσεις (π.χ. όταν ένα αντικείμενο καλεί μία στατική μέθοδο κάποιας κλάσης).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ενοποιημένη Γλώσσα Σχεδίασης Προτύπων** |


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh97003561
* GND: 4469781-8
* BNF: cb131836959 (data)
* NKC: ph135581

 |

 |
Η **Ευαρέτη** στην ελληνική μυθολογία ήταν θυγατέρα του Ακρισίου, βασιλιά του Άργους, και ανεψιά του Προίτου. Σύμφωνα με μία παράδοση, η Ευαρέτη ήταν η σύζυγος του Οινομάου, βασιλιά της Πίσας, και επομένως η μητέρα της Ιπποδάμειας. Αλλά σύμφωνα με κάποιες πηγές σύζυγος του Οινομάου ήταν η Στερόπη, ή η Ευρυθόη, κόρη του Δαναού. Η ίδια η Ευαρέτη ήταν τρισέγγονη του Δαναού (από τον πατέρα της)! Παρατηρείται δηλαδή μεγάλο χάσμα στις γενεές ανάμεσα σε διάφορες πηγές, πράγμα που σχετίζεται με το ότι τα πρόσωπα αυτά δεν υπήρξαν ποτέ στην πραγματικότητα, ώστε να μπορούν να χρονολογηθούν.

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969
Η **Ελβίνα Παλαβιτσίνι** (*Elvina Pallavicini*, γεννημένη ως Ελβίνα ντει Μέντιτσι ντελ Βασέλο *Elvina dei Medici del Vascello*, 22 Ιανουαρίου 1914 - 29 Αυγούστου 2004) ήταν Ιταλίδα αριστοκράτισσα. Μερικές φορές αναφερόταν ως "Μαύρη Βασίλισσα" ή "Πρώτη Κυρία" της ρωμαϊκής αριστοκρατίας.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στις 22 Ιανουαρίου 1914 στη Γένοβα, και ήταν κόρη του Τζιάκομο, Μάρκησιου Μέντιτσι ντελ Βασέλο και της Όλγας Λούμαν.

Κατά τη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής στη Ρώμη μετά την ανακωχή μεταξύ της Ιταλίας και των συμμαχικών ενόπλων δυνάμεων, η Ελβίνα υποστήριξε τους ιταλικούς βασιλικούς αντιστασιακούς και αργότερα απονεμήθηκε χάλκινο μετάλλιο στρατιωτικής αντοχής για αυτό.

Το 1939 παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο ντε Πιερ ντε Μπερνί ντε Κουρταβέλ. Μαζί απέκτησαν ένα παιδί:

* την Μαρία Καμίλα (1940-), παντρεύτηκε τον Αρμάντο Ντίαζ ντελα Βικτώρια. Απέκτησαν 3 παιδιά.

Ο Γουλιέλμος ήταν στρατιωτικός πιλότος στη Regia Aeronautica και εξαφανίστηκε την 1η Αυγούστου 1940 μετά από αεροπορική μάχη για τη Μεσόγειο (κηρύχθηκε επίσημα νεκρός από ιταλικό δικαστήριο δέκα χρόνια αργότερα, το 1950).

Το 1977, η Ελβίνα ηγήθηκε μιας ομάδας των "Black Nobility" που παρείχε υποστήριξη στον Αρχιεπίσκοπο Μαρσέλ Λεφέβρ. Συμμετείχε επίσης ενεργά στην πολιτική, ειδικότερα, υποστηρίζοντας τις πολιτικές του αντιπροέδρου των ΗΠΑ Ντικ Τσέινι και του Υπουργού Άμυνας Ντόναλντ Ράμσελντ.

Πέθανε στις 29 Αυγούστου 2004 στη Κορτίνα Ντ'Αμπέτσο σε ηλικία 90 ετών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  The Heirs of Europe
2. ↑  «Royal News of 2004, Section III». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Ιουλίου 2011. Ανακτήθηκε στις 27 Ιουλίου 2011.
3. ↑  Roberto de Mattei, Concilio Vaticano II: una storia mai scritta (The Second Vatican Council: The Unwritten History), Turin, Lindau, 2010. Part VII - The Age of the Council: 1965-1978, Point 12, pages 578-580.
4. ↑  George L. Williams (1 Ιανουαρίου 2004). *Papal Genealogy: The Families and Descendants of the Popes*. McFarland. σελ. 225. ISBN 978-0-7864-2071-1.
5. ↑  Prince Pallavicini - MIA Western Desert (?) 1940
6. ↑  Colacello, Bob. «Inside Paris's 25th Annual le Bal des Débutantes». *Vanity Fair*.
7. ↑  «PALLAVICINI I». *Heirs of Europe*.
8. ↑  «Forza Nuova y el terrorismo». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Αυγούστου 2016. Ανακτήθηκε στις 27 Ιουνίου 2020.

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ελβίνα Παλαβιτσίνι** |
Η **Ευανθία Σάββα** είναι Ελληνοκύπρια πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λάρνακας εκλεγμένη με το ΑΚΕΛ.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Η Ευανθία Σάββα γεννήθηκε στην Αραδίππου στις 17 Οκτωβρίου 1964. Ομιλεί πέρα από την ελληνική και την αγγλική γλώσσα. Είναι κάτοχος πτυχίου νομικής του Δημοκρίτειου Πανεπιστήμιου Θράκης.

Είναι νυμφευμένη με τον Σαββάκη Σάββα και έχει ένα υιό και δύο κόρες.

Πολιτική διαδρομή
-----------------

Στις Δημοτικές εκλογές του 2006 εκλέχθηκε δημοτικός σύμβουλος στον Δήμο Αραδίππου με το ΑΚΕΛ. Επανεκλέχθηκε στις Δημοτικές εκλογές του 2011. Ήταν επικεφαλής της δημοτικής ομάδας του ΑΚΕΛ στον Δήμο Αραδίππου την περίοδο 2011-Μάιος 2016. Επιπλέον, ήταν μέλος της Σχολικής Εφορείας Αραδίππου την περίοδο 2006-2011.

Ακολούθως, εκλέχτηκε βουλευτής στις βουλευτικές εκλογές του 2016 στην Εκλογική Περιφέρεια Λάρνακας με το ΑΚΕΛ για την ΙΑ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Ως βουλευτής, ήταν μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και Ίσων Ευκαιριών μεταξύ Ανδρών και Γυναικών, της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εσωτερικών, της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Νομικών και της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Περιβάλλοντος. Επιπλέον, ήταν μέλος της αντιπροσωπίας της Βουλής στη Διακοινοβουλευτική Συνέλευση της Ορθοδοξίας.

Διεκδίκησε επανεκλογή στις βουλευτικές εκλογές του 2021 αλλά δεν επανεκλέγηκε.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9  «ΣΑΒΒΑ Ευανθία». *www.parliament.cy*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Ιουλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 1 Ιουλίου 2019.
2. ↑  «Εκλογές 22ας Μαΐου 2016». *www.parliament.cy*. Βουλή των Αντιπροσώπων (Κύπρος). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Ιουνίου 2019. Ανακτήθηκε στις 30 Ιουνίου 2019.
3. ↑  «Οι 14 πρώην Βουλευτές που δεν επανεκλέγονται - Ονόματα έκπληξη». 31 Μαΐου 2021. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Ιουνίου 2021. Ανακτήθηκε στις 10 Ιουνίου 2021.

Πηγές
-----

* «ΣΑΒΒΑ Ευανθία». *www.parliament.cy*. Βουλή των Αντιπροσώπων (Κύπρος). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Απριλίου 2021. Ανακτήθηκε στις 28 Απριλίου 2021.
* «ΣΑΒΒΑ Ευανθία». *www.parliament.cy*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Ιουλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 1 Ιουλίου 2019.
Ο **Ιμπραχίμ Χαλίλ Μπαράν** (*İbrahim Halil Baran*, 7 Σεπτεμβρίου 1981) είναι Τούρκος ποιητής, συγγραφέας και σχεδιαστής.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στο Τιονέκ. Ολοκλήρωσε την πρωτοβάθμια εκπαίδευσή του στο Σουρούτζ και τη δευτεροβάθμια στη Σανλιούρφα. Το 2003, αποφοίτησε από το Τμήμα Τουρκικής Διδασκαλίας της Σχολής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Ντιτζλέ στο Ντιγιαρμπακίρ. Για κάποιο διάστημα φοίτησε στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα της Τουρκικής Λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο Μπιλκέντ. Σήμερα εργάζεται ως δάσκαλος Τουρκικών σε ιδιωτικό ινστιτούτο. 

Ο Μπαράν, που άρχισε να γράφει εκδίδοντας ενώ ήταν στο δημοτικό την εφημερίδα *Son Kalem*, πήρε μέρος με τα γραπτά και τα ποιήματά του σε επιθεωρήσεις όπως οι *E, Son Kisot, Duzyazi Defteri, Seyir* και *Yom Sanat*. Το πρώτο ποιητικό του βιβλίο *Esmer Tenli Irmak Dusleri* (*Sî*, Κωνσταντινούπολη) εκδόθηκε το 2002. Τα ποιήματά του έχουν μεταφραστεί σε διάφορες γλώσσες και έχουν συμπεριληφθεί σε μερικές διεθνείς ανθολογίες. Το δεύτερο ποιητικό του βιβλίο, *Sular Divani*, (*Yom*, Κωνσταντινούπολη) εκδόθηκε τον Απρίλιο του 2005.

Ο Μπαράν είναι ένας από τους ιδρυτές του Εκδοτικού οίκου *Yom*, όπου και απασχολείται ως συντάκτης και καλλιτεχνικός διευθυντής.

Δείγμα γραφής
-------------

όποτε κοιτώ τα φώτα αυτής της πόλης

σε θυμάμαι

πάντα

όταν σε θυμάμαι

πάντα

κοιτώ τα φώτα αυτής της πόλης...

δεν έσβησαν ποτέ, τα φώτα αυτής της πόλης...

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 10  Ιουλίου 2019.
**Ενοθεϊσμός** είναι η πίστη ότι υπάρχει ένας Θεός, αλλά δίπλα σε αυτόν μπορεί να υπάρχουν κι άλλες θεότητες που μπορούν να λατρεύονται. Ενοθεϊσμός μπορεί να προκύψει και από ένα μέχρι πρότινος πολυθεϊστικό σύστημα. Σε αυτή την περίπτωση μια θεότητα απορροφά τις ιδιότητες άλλων θεοτήτων, και γίνεται ιεραρχικά ανώτερη.

Παραδείγματα Ενοθεϊσμού
-----------------------

  

Παράδειγμα μπορεί να αποτελέσει η αιγυπτιακή θεότητα της μαγείας, η Ίσις. Κατά την διάρκεια της δυναστείας των Πτολεμαίων η Ίσις απορροφά τις ιδιότητες άλλων θεοτήτων και χαρακτηρίζεται πλέον ως *Ίσις μεγάλη μήτηρ θεών*.

Για τον Νεοπλατωνικό φιλόσοφο Πλωτίνο κάθε πραγματικότητα προέρχεται, πάνω και από τους παραδοσιακούς θεούς βρίσκεται το Έν, η Μονάδα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Παναγιώτης Παχής, *Η λατρεία της Ίσιδας και του Σάραπι, από την Τοπική στην Οικουμενική Κοινωνία*, Θεσσαλονίκη: Μπαρμπουνάκης, 2010, σελ. 156.
2. ↑  Νίκου Αθ. Ματσούκα, *Ιστορία της Φιλοσοφίας*, εκδόσεις Πουρναρά, Θεσσαλονίκη 2010, σελ. 295.
Η **Εταιρεία Ανεξάρτητων Καλλιτεχνών** (αγγλικά: Society of Independent Artists‎) ήταν ένωση Αμερικανών καλλιτεχνών που ιδρύθηκε το 1916 με έδρα τη Νέα Υόρκη.

Ιστορικό
--------

Το *Gallic Cock* του Ραϊμόν Ντυσάν-Βιγιόν παρουσιάστηκε στη Δεύτερη Ετήσια Έκθεση της Εταιρείας το 1918
Βασισμένη στη γαλλική Société des Artistes Indépendants, ο στόχος της εταιρείας ήταν η διοργάνωση ετήσιων εκθέσεων από καλλιτέχνες της αβάν-γκαρντ. Οι εκθέσεις θα ήταν ανοιχτές σε όποιον ήθελε να παρουσιάσει το έργο του, και δε θα υπήρχαν κριτικές επιτροπές ή βραβεία. Για να συμμετάσχει κάποιος, έπρεπε να πληρώσει έξι δολάρια ως μέλος και τέλος συμμετοχής. Ιδρυτές της Εταιρείας ήταν οι Γουόλτερ Άρενσμπεργκ, Τζον Κόβερτ, Μαρσέλ Ντυσάν, Κάθριν Σόφι Ντράιερ, Γουίλιαμ Γκλάκενς, Άλμπερτ Γκλέιζες, Τζον Μάριν, Γουόλτερ Παχ, Μαν Ραίη, Μαίρη Ρότζερς, Τζον Σλόαν και Τζόζεφ Στέλλα.

Η «Πρώτη Ετήσια Έκθεση» της Εταιρείας στο Grand Central Palace της Νέας Υόρκης, από τις 10 Απριλίου έως τις 6 Μαΐου 1917, περιελάμβανε περισσότερα από 2.000 έργα τέχνης, τα οποία, σύμφωνα με τον κατάλογο, αναρτήθηκαν με αλφαβητική σειρά σύμφωνα με το επώνυμο του καλλιτέχνη. Αν και υπήρχαν συμμετοχές από όλο τον κόσμο, ήταν κυρίως από καλλιτέχνες της Νέας Υόρκης και άλλων πόλεων της Ανατολικής Ακτής.

Ο Μαρσέλ Ντυσάν παραιτήθηκε από διευθυντής μετά την άρνηση της Εταιρείας να συμπεριλάβει στην έκθεση την *Κρήνη* - ένα readymade με τη μορφή ουρητηρίου και την υπογραφή του ψευδωνύμου "R. Mutt". Το συμβάν κατέδειξε ότι η έκθεση δεν ήταν πραγματικά *ανοιχτή*.

Μετά τον πρώτο πρόεδρο, Γουίλιαμ Γκλάκενς, ο Τζον Σλόαν ήταν πρόεδρος από το 1918 μέχρι το θάνατό του το 1951. Από το 1918 έως το 1934 γραμματέας ήταν ο Α.Σ. Μπέιλινσον.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Catalogue of the Second Annual Exhibition of the Society of Independent Artists.* (1918).
2. ↑  Chilvers, Ian (2004). «Society of Independent Artists». *The Oxford dictionary of art* (3η έκδοση). Oxford: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-172762-7.
3. ↑  *Catalogue of the First Annual Exhibition of the Society of Independent Artists*
4. ↑  Mendelssohn, Joanna. «The essential Duchamp: an exotic radical who rejected the establishment». *The Conversation* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 28 Αυγούστου 2022.
5. ↑  «Finding Aid». *A Finding Aid to the A. S. Baylinson Papers, 1929-1955, in the Archives of American Art, by Jean Fitzgerald*. Archives of American Art. 2005. Ανακτήθηκε στις 28 Αυγούστου 2022.

Βιβλιογραφία
------------

* West, Shearer (1996). *The Bullfinch Guide to Art*. UK: Bloomsbury Publishing Plc. ISBN 0-8212-2137-X.
* «The Variant». *Katherine Dreier and the Société Anonyme*. Ανακτήθηκε στις 12 Οκτωβρίου 2009.  Essay by William Clark
* Tomkins, Calvin (1996). *Duchamp: A Biography*. New York, N.Y.: Henry Holt and Company. ISBN 0-8050-5789-7.

Περαιτέρω ανάγνωση
------------------

* Marlor, Clark S. (1984). *The Society of Independent Artists : the exhibition record 1917-1944*. Park Ridge, N.J.: Noyes Press. ISBN 9780815550631.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 261578931
* LCCN: n84005735
* GND: 4195085-9
* SUDOC: 17254789X
* BNF: cb14951241p (data)

 |

 |
Η **Ιλόνα Βαραντί** (*Πετερίνε ή Πέτερι* από το όνομα του συζύγου της) (*ουγγρικά : Ilona Várady--Péteriné*) , (Βουδαπέστη, Αυστροουγγαρία, 6 Αυγούστου1894 - ? ) ήταν αθλήτρια της αντισφαίρισης από την Ουγγαρία.

Συμμετείχε για την Ουγγαρία στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1924 στο Παρίσι. Στο απλό αποκλείστηκε στον δεύτερο γύρο από την Βρετανίδα Κονέλ με 2-0. Στο διπλό μεικτό με συμπαίκτη τον Αουρέλ φον Κέλεμεν αποκλείστηκαν στον δεύτερο γύρο από το Ολλανδικό δίδυμο.

Ήταν πρώτη το 1922 στο απλό στο διεθνές πρωτάθλημα της Αυστρίας.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  «Η Βαραντί στους ολυμπιακούς αγώνες». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Δεκεμβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 13 Οκτωβρίου 2017.
Η **Ελληνική Σχολή Αδριανούπολης** ήταν η αρχαιότερη των σχολών, λειτούργησε στη Θράκη, πριν την κατάλυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.

Η σχολή, η οποία προϋπήρχε της κατάληψης της Θράκης από τους Τούρκους το 1361, οπότε και σταμάτησε να λειτουργεί για μικρό χρονικό διάστημα. Επαναλειτούργησε κανονικά στα μέσα του 16ου αιώνα κατά την αρχιερατεία του Μητροπολίτη Αδριανούπολης και μετέπειτα Οικουμενικού Πατριάρχη Ιωάσαφ, ο οποίος ανέθεσε τη διεύθυνση της σχολής στο διακεκριμένο λόγιο της εποχής εκείνης Ζυγομαλά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ευθυμιάδης, Απόστολος (2002). *Η Συμβολή της Θράκης εις τους απελευθερωτικούς αγώνας του έθνους (από του 1361 μέχρι του 1920)*. Αλεξανδρούπολη: Αιγαίο. σελ. 137. ISBN 960-7092-81-3.
Μια εξώεργη αντίδραση (όπως η κυτταρική αναπνοή) είναι μια αντίδραση που χάνει ενέργεια κατά τη διάρκεια της διεργασίας της αντίδρασης. Η ενέργεια ενεργοποίησης (1) καταλύει την αντίδραση ώστε να συμβεί κατά αυθόρμητο τρόπο. Η πρόοδος της αντίδρασης εμφανίζεται από τη γραμμή. Η μεταβολή της ελεύθερης ενέργειας Γκίμπς (Gibbs) (ΔG) σε μια εξώεργη αντίδραση (που λαμβάνει χώρα κάτω από συνθήκες σταθερής πίεσης και θερμοκρασίας) έχει αρνητική τιμή επειδή χάνεται ενέργεια (2).
Μια **εξώεργη αντίδραση** είναι μια χημική αντίδραση όπου η μεταβολή στην ελεύθερη ενέργεια είναι αρνητική (υπάρχει μια καθαρή έκλυση ελεύθερης ενέργειας), που δείχνει μια αυθόρμητη αντίδραση. Για διεργασίες που λαμβάνουν χώρα κάτω από συνθήκες σταθερής πίεσης και θερμοκρασίας, χρησιμοποιείται η ελεύθερη ενέργεια Γκίμπς, ενώ η ενέργεια Χέλμχολτζ χρησιμοποιείται για διεργασίες που λαμβάνουν χώρα κάτω από συνθήκες σταθερού όγκου και πίεσης.

Συμβολικά, η έκλυση της ελεύθερης ενέργειας, *G*, σε μια εξώεργη αντίδραση (σε σταθερή πίεση και θερμοκρασία) παριστάνεται ως

{\displaystyle \Delta G=G\_{\rm {products}}-G\_{\rm {reactants}}<0.\,}
Αν και λέγεται ότι οι εξώεργες αντιδράσεις συμβαίνουν *αυθόρμητα*, αυτό δεν υπονοεί ότι η αντίδραση θα λάβει χώρα με έναν ευδιάκριτο ρυθμό αντίδρασης. Παραδείγματος χάρη, η αυτοοξειδοαναγωγή του υπεροξειδίου του υδρογόνου είναι πολύ αργή απουσία κατάλληλου καταλύτη. Έχει προταθεί ότι ο όρος *ανυπόμονος* θα ήταν πιο ευκολονόητος σε αυτό το πλαίσιο.

Πιο γενικά, οι όροι εξώεργος και ενδόεργος συσχετίζονται με τη μεταβολή της ελεύθερης ενέργειας σε οποιαδήποτε διεργασία, όχι μόνο σε χημικές αντιδράσεις. Ένα παράδειγμα εξώεργης αντίδρασης είναι η κυτταρική αναπνοή.

Αντίθετα, οι όροι εξώθερμος και ενδόθερμος συσχετίζονται με τη συνολική ανταλλαγή της θερμότητας κατά τη διάρκεια μιας διεργασίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  IUPAC Gold Book definition: exergonic (exoergic) reaction[*νεκρός σύνδεσμος*]
2. ↑  Hamori, Eugene; James E. Muldrey (1984). «Use of the word "eager" instead of "spontaneous" for the description of exergonic reactions». *Journal of Chemical Education* **61** (8): 710. doi:10.1021/ed061p710. Bibcode: 1984JChEd..61..710H. .
Ο **Ευάγγελος Πέτσος** του Γεωργίου (Έδεσσα, 25 Ιανουαρίου 1907 ή 1909 - Αθήνα, 1η Σεπτεμβρίου 1965) ήταν Έλληνας νομικός και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής με την Ένωση Κέντρου και πέθανε όντας εν ενεργεία βουλευτής Πέλλας. Ο γιος του, Γιώργος Πέτσος, έγινε επίσης βουλευτής και υπουργός. Μετά την αποστασία του 1965, ήταν ανάμεσα στους 134 συνολικά βουλευτές που παρέμειναν πιστοί στην Ένωση Κέντρου και στον αρχηγό της.

Σταδιοδρομία
------------

Καταγόταν από παλαιά οικογένεια πολιτικών και αγωνιστών, από τη Μακεδονία. Σπούδασε Νομικά και Οικονομικές Επιστήμες.

Εξελέγη για πρώτη φορά στις εκλογές του 1951 με την ΕΠΕΚ του Πλαστήρα και επανεξελέγη (βουλευτής Εδέσσης) στις εκλογές του 1952 με το ίδιο κόμμα. Στις εκλογές του 1956 εξελέγη ξανά βουλευτής Πέλλας με τη Δημοκρατική Ένωση (πρώτος στο νομό με 9.947 σταυρούς) και αργότερα εντάχθηκε στην Ένωση Κέντρου, με την οποία εξελέγη βουλευτής Πέλλας, δύο φορές, στις εκλογές του 1963 και σε εκείνες του 1964.

Πέθανε από αιφνίδια καρδιακή προσβολή (την οποία είχε υποστεί τη νύχτα, ενώ αναπαυόταν στο σπίτι του) στο νοσοκομείο "Ευαγγελισμός" στην Αθήνα, όπου είχε μεταφερθεί από τους δικούς του. Κηδεύτηκε στις 2 Σεπτεμβρίου στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών παρουσία πλήθους κόσμου, ανάμεσα στους οποίους και ο αρχηγός της Ένωσης Κέντρου, Γεώργιος Παπανδρέου. Την έδρα του κατέλαβε ο τότε Δήμαρχος Γιαννιτσών, Ιωάννης Ιγνατιάδης, ο οποίος όμως εξέφρασε την πρόθεσή του να μην παραιτηθεί από το δημαρχιακό αξίωμα. Συνεπεία αυτού, η έδρα του Ευάγγελου Πέτσου στην Πέλλα περιήλθε στον αντιστράτηγο (γενικό διευθυντή του ΟΛΠ), Γεώργιο Πετρόπουλο.

Ήταν παντρεμένος με τη Στέλλα Κολύβα και απέκτησαν 3 παιδιά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.assembly.coe.int/nw/xml/AssemblyList/MP-Details-EN.asp?MemberID=550.
2. 1 2  Μητρώο Γερουσιαστών και Βουλευτών 1929-1974 Βουλή των Ελλήνων, Εθνικό Τυπογραφείο, 1977 (σελ.90, αρ. 962).(pdf)
3. ↑  Ελληνικόν Who's Who 1965, σελ. 493.
4. 1 2  Απεβίωσεν εις τας Αθήνας εκ καρδιακής προσβολής ο βουλευτής Πέλλης της Εν. Κέντρου Ευ. Πέτσος, Μακεδονία, 2/9/1965, σελ. 8.
5. ↑  «Βιογραφικό σημείωμα Γ. Πέτσου». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Σεπτεμβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 27 Αυγούστου 2013.
6. ↑  εφ. "Ελευθερία", φ. 22ας Φεβρουαρίου 1956, σελ. 6.
Ο **Φλάβιος Επάρχιος Φιλάγριος** (λατινικά : Flavius Eparchius Philagrius) ήταν Ρωμαίος πολιτικός του 4ου αιώνα.

Ήταν γιος του Φλάβιου Φιλάγριου, έπαρχου Αιγύπτου και άγνωστης γυναίκας. Υπηρέτησε αρχικά ως *Νοτάριος* μεταξύ 361 και 363 και το 382 έγινε Κόμης της εώας (Ανατολής).

Παντρεύτηκε την Εγνατία Αβίτα Σεβέρους, γεννημένη γ. 355, κόρη του Κουίντο Φλάβιου Εγνάτιου Πλακίδου Σεβέρους και της σύζυγου του Αντωνίας Μσρκιανίλλις, όπου απέκτησαν τρεις γιους: τον Επάρχιο γεννημένος γ. 360, τον Λούπο της Τρόιας, και τον Λιστίκιο', γεννημένος το 375*.*

Παραπομπές
----------

1. ↑  Continuité gentilice et continuité familiale dans les familles sénatoriales romaines à l'époque impériale, Oxford University (R.-U.), Linacre College, coll. « Prosopographica & Genealogica », 597 p. 2000 ((ISBN 1-900934-02-7))
Ο **Ευάγγελος Μαχαίρας** (Αγιωργήτικα Αρκαδίας, 1918 – 13 Νοεμβρίου 2015) ήταν Έλληνας δικηγόρος (πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών, 1981 – 1984) δημοσιογράφος, συνθέτης, συγγραφέας και αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης, ως διοικητής μονάδων του ΕΛΑΣ. Το 1940 – 1941 πολέμησε ως έφεδρος ανθυπολοχαγός στο Αλβανικό μέτωπο και τραυματίσθηκε ενώ του απονεμήθηκε αριστείο ανδρείας. Ωστόσο στα 1947 συνελήφθη και εκτοπίσθηκε αρχικά στην Ικαρία και αργότερα στη Μακρόνησο. Υπήρξε μέλος πολλών οργανισμών για την προαγωγή της διεθνούς ειρήνης, για την επίτευξη της οποίας υπηρέτησε ως πρόεδρος της Ελληνικής Επιτροπής για τη Διεθνή Ύφεση και Ειρήνη (εκλέχθηκε το 1989) και πρόεδρος του Παγκόσμιου Συμβουλίου Ειρήνης (1990). Ήταν νυμφευμένος επί 43 έτη με την ηθοποιό Δάφνη Σκούρα.

Πηγές
-----

* Η σελίδα του Ευάγγελου Μαχαίρα στη βάση δεδομένων της biblionet

Παραπομπές
----------

1. ↑  Βιογραφικό από την ιστοσελίδα sansimera.gr
2. ↑  «Ριζοσπάστης»: «Έφυγε» ο Ευάγγελος Μαχαίρας»

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 74573325
* **ΕΒΕ**: 35176
* **AA**: 27627
* LCCN: n94086523
* ISNI: 0000 0000 3212 3823
* BNF: cb17010969s (data)

 |

 |
Τα **Κοινωνία Βεγγαλικής Γλώσσας και Λογοτεχνίας στη Σιγκαπούρη** (BLLS) ιδρύθηκε το 1994 με στόχο να διδάξει τη Βεγγαλική γλώσσας στις νεότερες γενιές που μεγάλωσαν σε Σιγκαπούρη. Μέχρι τώρα αυτή η κοινωνία έχει εργαστεί για την προώθηση της Βεγγαλικής γλώσσας και λογοτεχνίας στη Σιγκαπούρη και δίνοντας επίσημα μαθήματα σε παιδιά. Εκτός από τις σχολικές δραστηριότητες η κοινωνία διοργανώνει πολλές πολιτιστικές δραστηριότητες, όπως το ετήσιο πολιτιστικό πρόγραμμα, πικ-νικ και ο εορτασμός της Διεθνούς Ημέρας Μητρικής Γλώσσας.

Παραπομπές
----------

1. ↑   Αρχειοθετήθηκε 2013-05-05 στο Wayback Machine. Official website of Bangla Language and Literary Society, Singapore
2. ↑   Cultural program on International Mother Language Day in 2012
Ο **Ευάγγελος Τερζόπουλος** ήταν Έλληνας δημοσιογράφος και εκδότης περιοδικών, γεννημένος στα Δαρδανέλια του Ελλήσποντου στην αρχή της πρώτης δεκαετίας του 20ου αιώνα, πιθανότατα το έτος 1911, κατά άλλους το 1902.

Βιογραφία
---------

Ήταν το τρίτο από τα τέσσερα παιδιά του τυπογράφου και βιβλιοδέτη Χρήστου Τερζόπουλου, του οποίου η οικογένεια μετανάστευσε για λίγα χρόνια στην Ελλάδα, λόγω των γεγονότων του Α’ Παγκοσμίου πολέμου. Αργότερα επέστρεψαν πάλι στην Τουρκία, για να την εγκαταλείψουν οριστικά, το 1922, μετά την ήττα του ελληνικού στρατού στη Μικρά Ασία.

Στην Ίμβρο όπου εγκαταστάθηκαν προσωρινά, ο νεαρός Τερζόπουλος εκδίδει την εφημερίδα «Φως της Ίμβρου», την οποία τυπώνει ο ίδιος και πουλάει τα βράδια. Στη συνέχεια η οικογένεια εγκαθίσταται οριστικά πλέον στην Αθήνα και ο Τερζόπουλος απασχολείται ως στοιχειοθέτης.

Παράλληλα, εγγράφεται στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, από όπου αποφοιτά με άριστα. Εργάζεται σαν σκιτσογράφος-γελοιογράφος και τελικά δημοσιογράφος, ξεκινώντας από το αστυνομικό ρεπορτάζ.

Η καταξίωσή του στο χώρο των εκδόσεων θα έρθει τόσο με την έκδοση της Γυναίκας, την 1η Φεβρουαρίου του 1950, όσο και με την εξασφάλιση του δικαιώματος να δημοσιεύει ιστορίες του Walt Disney (1966), κάτι που του επέτρεψε να δημιουργήσει μια μεγάλη σειρά εντύπων.

Ο Ευάγγελος Τερζόπουλος έφυγε από τη ζωή, στις 9 Δεκεμβρίου 1990, σε ηλικία 79 ετών.

Πηγές
-----

* «Γυναίκα», Περίοδος Β’, Τεύχος 1, Ιούνιος 2008 («Η ιστορία μιας Γυναίκας», Λιάνα Ελευθερουδάκη).
Η **Ιλόνα Ντούριγκο** (13 Μαΐου 1881 – 25 Δεκεμβρίου 1943) ήταν Ουγγαρέζα κλασική κοντράλτο και πανεπιστημιακή καθηγήτρια φωνητικής. Εμφανίστηκε διεθνώς, κυρίως σε συναυλίες, τραγουδώντας λιντ και ορατόρια. Είναι γνωστή για το τραγούδι που συνέθεσε ο Ότμαρ Σεκ για εκείνη, και θεωρείται μία από τις κορυφαίες κοντράλτο συναυλιών της εποχής της.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννημένη στη Βουδαπέστη στις 13 Μαΐου 1881, η Ντούριγκο ήταν μαθήτρια της Μπιάνκα Μαλέζκι και του Γιούλιους Στοκχάουζεν. Σπούδασε από το 1902 στο Ωδείο της Βιέννης με τον Φίλιπ Φόρστεν και στη συνέχεια έκανες ανώτερες σπουδές με την Ετέλκα Γκέρστερ και τον Έντουαρντ Μπέλγουιντ στο Βερολίνο. 

Κάθε χρόνο από το 1930 έως το 1939 η Ντούριγκο έπαιζε το άλτο μέρος στο *Κατά Ματθαίον πάθη* του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ με την Ορχήστρα Κοντσέρτγκεμποου, υπό τη διεύθυνση του Βίλεμ Μένγκελμπεργκ. Το ίδιο έκανε και κατά την πρώτη ηχογράφηση του έργου το 1939, μαζί με τον Καρλ Ερμπ ως ευαγγελιστή και τον Βίλεμ Ραβέλι  ως vox Christi. Πήρε μέρος ως σολίστ σε περισσότερες από 40 συναυλίες με τη χορωδία Der Gemischte Chor Zürich μεταξύ 1911 και 1943. Τραγούδησε επίσης σε μουσικά κέντρα της Αυστρίας, της Γερμανίας, του Βελγίου και της Ιταλίας και θεωρείται μία από τις κορυφαίες κοντράλτο συναυλιών της εποχής της. 

Το 1912, η Ντούριγκο εμφανίστηκε για πρώτη φορά με τον Ότμαρ Σεκ και το 1913 μπήκε στον κοινωνικό του κύκλο και έγιναν φίλοι. Η Ντούριγκο ερωτεύτηκε τον Σεκ, αλλά τα συναισθήματά της δεν βρήκαν ανταπόκριση, και σε κάθε περίπτωση η ίδια ήταν τότε παντρεμένη με τον Ούγγρο πιανίστα Όσμαν Κάσικτς. Η σχέση της με τον Σεκ ήταν κατά καιρούς ταραχώδης, αλλά η Ντούριγκο έγινε σύντομα η πιο διάσημη ερμηνεύτρια του έργου του και στη μετέπειτα ζωή του εκείνος δήλωσε ότι ήταν η καλύτερη τραγουδίστρια που είχε βρει για τα τραγούδια του. 

Η Ντούριγκο ήταν καθηγήτρια φωνητιής στο Ωδείο της Ζυρίχης κατά το διάστημα από το 1921 έως το 1937, όπου μια από τις μαθήτριές της ήταν η Μαρία Στάντερ. Ήταν φίλη με τον λογοτέχνη Έρμαν Έσσε, με τον συνθέτη και μαέστρο Φριτς Μπρουν και με τον βιολονίστα Αλφόνς Μπρουν.

Η Ντούριγκο επέστρεψε στη Βουδαπέστη το 1937 και δίδαξε στο Ωδείο Λιστ. Πέθανε στις 25 Δεκεμβρίου 1943.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Αγγλικά) *Discogs*. 3356582. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  www.bessenyei.hu/farkasret/fotok-c.htm. Ανακτήθηκε στις 29  Αυγούστου 2019.
3. ↑  Willem Ravelli on Discogs
4. ↑  *Othmar Schoeck: Life and Works*; by Chris Walton – University Rochester Press, 2009 – (Eastman Studies in Music; Volume 65), (ISBN 9781580463003), p. 48

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ιστότοπος Ilona Durigo (Contralto) Bach Cantatas
* Όλα τα κομμάτια, Ilona Durigo μέσω YouTube

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 25349069
* LCCN: no89008857
* ISNI: 0000 0000 7146 4954
* GND: 11625503X
* BNF: cb141740458 (data)
* MusicBrainz: 83045ce6-d3b4-40f2-ae18-14d17c38c4ad
* NKC: xx0105351

 |

 |
Η **Ελληνική Χάκινγκ Σκηνή** ή **Greek Hacking Scene** ή **G.H.S** εν συντομία, είναι ελληνική ομάδα με χάκερς η οποία έχει πραγματοποιήσει πληθώρα διαδικτυακών επιθέσεων τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. Οι επιθέσεις περιελάμβαναν κυρίως παράνομες διεισδύσεις σε υπολογιστικά συστήματα και αλλοιώσεις ιστοσελίδων κρατικών υπηρεσιών με εθνικιστικό, αλυτρωτικό, πολιτικό και κοινωνικό περιεχόμενο.

Διαδικτυακές επιθέσεις
----------------------

Η γνωστότερη επίθεση που διέπραξε η ομάδα, αφορά την αλλοίωση της επίσημης ιστοσελίδας του Υπουργείου Δικαιοσύνης αλλά και του Υπουργείου Παιδείας το 2012, οι οποίες είχαν ως αποτέλεσμα και την σύλληψη ορισμένων μελών της ομάδας. Μετά την αλλοίωση της ιστοσελίδας του Υπουργείου Παιδείας, ακολούθησε νέα επίθεση στην ίδια ιστοσελίδα από την γνωστή διεθνή ομάδα με χάκερς των *Anonymous* οι οποίοι ζητούσαν την απελευθέρωση των συλληφθέντων μελών της GHS.

Παραπομπές
----------

1. ↑  ΛΙΑΚΟΣ, ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ (2009-04-03). «Greek Hacking Scene, οι "αρματολοί και κλέφτες" του Internet». *Espresso*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2015-09-27.. Ανακτήθηκε στις 2014-10-13.
2. ↑  «26-06-2012:Ταυτοποιήθηκε άλλο ένα μέλος της ομάδας Greek Hacking Scene (G.H.S.), που ενέχεται σε διαδικτυακές «εισβολές» στην ιστοσελίδα του Υπουργείου Δικαιοσύνης και άλλων Οργανισμών και Φορέων». Ελληνική Αστυνομία. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 31 Μαρτίου 2022. Ανακτήθηκε στις 13 Οκτωβρίου 2014.
3. ↑  «Εξιχνιάστηκε η «ηλεκτρονική επίθεση» στο υπουργείο Δικαιοσύνης». *Το Βήμα*. 2012-02-20. .
4. ↑  «Νέο Anonymous χτύπημα στο υπ. Δικαιοσύνης». TVXS. 22 Φεβρουαρίου 2012.
Ο **Ευάγγελος Μπαλτατζής** (1826 - 1889) ήταν Έλληνας ομογενής τραπεζίτης που εγκαταστάθηκε στην Αθήνα το 1870 διαδραματίζοντας σημαντικό ρόλο στο ελληνικό επιχειρηματικό και χρηματοπιστωτικό σύστημα μαζί με τον Ανδρέα Συγγρό.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ήταν γιος του εμπόρου Δημητρίου Μπαλτατζή και της Μαρίας Αμηρά. Από την πλευρά του πατέρα του καταγόταν από την παλαιά και πολυμελή επιχειρηματική οικογένεια Μπαλτατζή από την Σμύρνη που είχε αποκτήσει διακλαδώσεις στο Παρίσι, την Αίγυπτο και την Κωνσταντινούπολη. Ασχολήθηκε σε νεαρή ηλικία με τις επιχειρήσεις και τις τράπεζες. Είχε αρχικά αυστριακή υπηκοότητα, αργότερα όμως απέκτησε ιταλική. Είχε τιμηθεί με δύο παράσημα από το ιταλικό κράτος (Cavaliere & Officiale) και από το ελληνικό κράτος (Αργυρούς Σταυρός του Σωτήρος).

Τα αρχοντικά του στην Αθήνα και την Κωνσταντινούπολη συγκέντρωναν την αφρόκρεμα της κοινωνίας και της διανόησης μεταξύ των οποίων συγκαταλέγοταν και ο συγγενής εξ αγχιστείας, Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος. Στην Αθήνα διατηρούσε οικία στην οδό Ακαδημίας καθώς και εξοχική κατοικία στην Κηφισιά.

Απεβίωσε στην Αθήνα το 1889. Ήταν παντρεμένος με την Ζωή Στεφάνου Καραθεοδωρή και είχαν αποκτήσει επτά παιδιά: την Μαρία, σύζυγο του αξιωματικού στον ρωσικό στρατό, Δημήτρίου Μαυροκορδάτου, την Λουκία, την Σοφία, την Αλεξάνδρα, τον Δημήτρη, που πέθανε σε μικρή ηλικία, την Ελένη, και τον Στέφανο. Ο τελευταίος απέκτησε τον Ευάγγελο, αξιωματικό του Πολεμικού Ναυτικού, και τον Αλέξανδρο, μηχανικό και κληρονόμο του οικογενειακού αρχείου.

Οικονομικές δραστηριότητες
--------------------------

Υπήρξε σημαντική προσωπικότητα της οικονομικής ζωής της Κωνσταντινούπολης που το 1873 εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αθήνα αναπτύσσοντας αξιόλογη επειχειρηματική και τραπεζική δραστηριότητα. Το 1869 συμμετείχε στο θέμα των αδιάθετων ομολογιών του δανείου των 28 εκατομμυριών, το οποίο είχε δοθεί κατά την Κρητική Επανάσταση. Το 1870 ο Μπαλτατζής ως εκπρόσωπος ομίλου ομογενών επενδυτών από την Οδησσό και την Κωνσταντινούπολη πρότεινε στην διοίκηση της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος να συμμετάσχει σε τραπεζικό οργανισμό που θα ίδρυε στην Ελλάδα με αρχικό κεφάλαιο έξι εκατομμυρίων φράγκων. Τον Απρίλιο του 1872 ίδρυσε την *Τράπεζα της επί των κινητών Πίστευως* αλλά λίγο αργότερα η τραπεζά του συγχωνεύθηκε με αυτή του ανταγωνιστή του Ανδρέα Συγγρού. Η νέα ονομασία ήταν *Κτηματική Τράπεζα Πίστεως*. Σε αυτήν ο Μπαλτατζής και οι συμμαχοί του αποτελούσαν μειοψηφία στο διοικητικό συμβούλιο. Την ίδια χρονιά άρχισε να διαπραγματεύεται την συμμετοχή του στην κατασκευή της σιδηροδρομικής γραμμής Βόνιτσας - Αντιρρίου - Αθήνας.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Βιογραφικό Ευάγγελου Μπαλτατζή, από την ιστοσελίδα του Ιδρύματος Μείζονος Ελληνισμού
2. 1 2 3 4 5  Δερτιλής Γεώργιος, *Το ζήτημα των τραπεζών (1871 - 1873)*, Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τράπεζας, Αθήνα 1989, σελ. 301 - 303
3. ↑  Δερτιλής Γεώργιος, *Το ζήτημα των τραπεζών (1871 - 1873)*, Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τράπεζας, Αθήνα 1989, σελ. 10
Ο Ευάγγελος Φαεινός (1918-1985) ήταν Έλληνας ζωγράφος του 20ού αιώνα.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1918 στη Μαγνησία της Τουρκίας και μετά τη Μικρασιατική καταστροφή κατέφυγε στην Ελλάδα. Σπούδασε ζωγραφική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας όπου είχε ως δάσκαλους τον Ουμβέρτο Αργυρό και Επαμεινώνδα Θωμόπουλο. Στα τέλη της δεκαετίας του '40 και στις αρχές του '50 φιλοτέχνησε αφίσες για τους κινηματογράφους υπό την επίβλεψη του Γιώργου Βακιρτζή, εργαζόμενος επίσης στο χώρο της διαφήμισης, Από το 1952 έως το 1959 έζησε και εργάστηκε στον Καναδά. Το 1960 επέστρεψε στην Αθήνα, όπου έζησε μέχρι το θάνατό του το 1985. Η ζωγραφική του Φαεινού συνδύαζε οργανικά μοτίβα και στοιχεία της ανθρώπινης παρουσίας με το δυναμισμό της μηχανής, τεχνοτροπία που σχετιζόταν με τις εμπειρίες που απέκτησε μέσω της ενασχόλησης με τις εφαρμοσμένες τέχνες. Ο Φαεινός πραγματοποίησε ατομικές εκθέσεις έργων του ενώ συμμετείχε και σε αρκετές ομαδικές εκθέσεις.. Έργα του βρίσκονται στην Εθνική Πινακοθήκη και αρκετές άλλες Γκαλερί

Σχετική βιβλιογραφία
--------------------

* Βασιλοπούλου, Βιβή Ι. (1986). «Φαεινός Ευάγγελος». *Τέχνη και λόγος* (9 - 11): 13.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11  www.nationalgallery.gr/en/painting-permanent-exhibition/painter/faeinos-evangelos.html. Ανακτήθηκε στις 3  Μαΐου 2020.
2. ↑  «Φαεινός Ευάγγελος (1918 Μαγνησία Μικράς Ασίας - 1985 Αθήνα)». *Εθνική Πινακοθήκη*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 5 Αυγούστου 2015.
3. ↑  «Φαεινός Ευάγγελος (1918 - 1985)». Εθνική Πινακοθήκη. Ανακτήθηκε στις 5 Αυγούστου 2015. [*νεκρός σύνδεσμος*]
Ο **Ευάγγελος Παπαστράτος** (1884 - 1974) ήταν Έλληνας βιομήχανος σιγαρέτων καταγόμενος από το Αγρίνιο.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο πρώτος, αν και ο μικρότερος από τους αδελφούς της οικογένειας του Αναστασίου και της Χαρίκλειας Παπαστράτου, που ασχολήθηκε με το εμπόριο καπνού. Από ηλικίας 12 ετών δούλευε ως ιδιωτικός υπάλληλος προικισμένος με εμπορικό δαιμόνιο. Έτσι 22 μόλις ετών άρχισε να δημιουργείται συνεταιριζόμενος το 1906 με τον Σωτήριο Αυγερινό όπου και συνέστησαν την εμπορική εταιρεία "Αυγερινός - Παπαστράτος" με εταιρικά κεφάλαια 6.000 δρχ. εκ των οποίων το μισό καταβλήθηκε από τον Ευάγγελο Παπαστράτο λαμβάνοντας δάνειο. Η εταιρία αυτή ήταν έμελλε τελικά να γίνει ο πυρήνας των μετέπειτα πασίγνωστων επιχειρήσεων Παπαστράτου. Από της σύστασης της εταιρίας οι ικανότητές του Ευάγγελου εντοπίστηκαν στο εμπόριο του καπνού και πολύ σύντομα η εταιρία προόδευσε ηθικά και οικονομικά καταλαμβάνοντας εξέχουσα θέση στο ελληνικό καπνεμπόριο. Το 1913, συνέπεια βαρύτατης ασθένειας του Σωτηρίου Αυγερινού η εταιρία διαλύθηκε αποδίδοντας κέρδη, μετά από τον 7χρονο βίο της, 150.000 δρχ. 

Έτσι στη συνέχεια ο Ευάγγελος Παπαστράτος μαζί με τον αδελφό του Σωτήριο ίδρυσαν την εταιρία *Αφοι Παπαστράτου*. στην οποία και στη συνέχεια προσχώρησαν ως μέτοχοι και τ΄ άλλα μεγαλύτερα αδέλφια τους Ιωάννης και Επαμεινώνδας. Το 1918 μετέφεραν την έδρα της εταιρίας στον Πειραιά και το 1930 συστήθηκε νέα εταιρία «Παπαστράτος ΑΒΕΣ» για τη κατασκευή και εμπορία σιγαρέτων. Ο Ευάγγελος Παπαστράτος παρά την ακάματη εργασία του στις επιχειρήσεις συμμετείχε επίσης με ενεργό και ουσιαστική δράση άλλοτε ως πρόεδρος άλλοτε ως αντιπρόεδρος ή μέλος σύμβουλος διοίκησης πλείστων κοινωφελών και φιλανθρωπικών ιδρυμάτων καθώς και ιερών ναών. 

Ο Ευάγγελος Παπαστράτος έγραψε το βιβλίο *Η δουλειά και ο κόπος της* που αποτελεί και την αυτοβιογραφία του. Παρέμεινε Πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της εταιρίας μέχρι το θάνατό του που συνέβη στην Αθήνα το 1974, και τη θέση του ανέλαβε ο ανεψιός του Αναστάσιος Παπαστράτος.

Σημειώνεται ότι τα τσιγάρα των Αδελφών Παπαστράτου, ειδικά ο Άσσος Παπαστράτου, έγιναν πολύ δημοφιλή στην Ελλάδα μέχρι την εισαγωγή ξένων τσιγάρων στις δεκαετίες του '70 και του '80. Η οικογένεια Παπαστράτου έκανε επίσης πολλές δωρεές στην Αθήνα τον Πειραιά και ειδικότερα στη πόλη του Αγρινίου. 

### Πηγές

* *Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου* τ.15ος, σ.463
* *Πάπυρος Λαρούς Μπριττάνικα* τ. 48ος, σ.123

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Άρθρο της ηλεκτρονικής εφημερίδας "Νέα Εποχή"
Ένας σύγχρονος επιτραπέζιος υπολογιστής, με την διανομή Debian. Ένας από τους δυο σκληρούς δίσκους του βρίσκεται έξω από το "ράφι" του στο κουτί, για δοκιμές.
Ο **επιτραπέζιος υπολογιστής** ή **υπολογιστής γραφείου** *(Desktop Computer/Office Computer)* είναι είδος προσωπικού υπολογιστή για χρήση στο γραφείο ή το σπίτι. Χαρακτηρίζεται επιτραπέζιος γιατί συνήθως η οθόνη αλλά και η κύρια μονάδα του (κουτί ή πύργος) τοποθετούνται επάνω σε γραφείο. Επίσης σε αντιδιαστολή με τον φορητό υπολογιστή δεν διαθέτει φορητότητα, δεν μπορεί δηλαδή εύκολα να μεταφερθεί εκτός του συγκεκριμένου τόπου εγκατάστασής του. 

Ανήκει στην κατηγορία υπολογιστών Τετάρτης γενιάς (1979-σήμερα) και διαδόθηκε στο ευρύ κοινό χάρη στις αξιοσημείωτες επιδόσεις του, αλλά και την ευκολία χρήσης του μετά την ανάπτυξη των γραφικών περιβαλλόντων χρήστη. Ένας σημερινής τεχνολογίας επιτραπέζιος υπολογιστής εκτελεί εκατομμύρια φορές περισσότερες μαθηματικές πράξεις ανά δευτερόλεπτο σε σχέση με τους προγόνους του, δηλαδή υπολογιστές δεύτερης και τρίτης γενιάς. Χαρακτηρίζεται επίσης από τη μικρή κατανάλωση ενέργειας, αλλά και την εύκολη και γρήγορη συναρμολόγηση των κομματιών που τον αποτελούν. Πρωτοπόρες εταιρίες κατασκευής επιτραπέζιων υπολογιστών είναι η Apple, AMD, και η Intel.

Δείτε επίσης
------------

* Λογισμικό
* Περιφερειακή συσκευή
* Είδη Υπολογιστών

  


|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Ηλεκτρονικός Υπολογιστής |
| --- |
|  |
| Προσωπικός υπολογιστής (PC) | 
* Επιτραπέζιος υπολογιστής (Desktop)
* Φορητός υπολογιστής (Laptop/Notebook)
* Netbook
* Tablet
* Συσκευές χειρός
 |

 |
Η **Ετουάλ Σπορτίβ Φρεζυσιέν** ήταν γαλλική ποδοσφαιρική ομάδα με έτος ίδρυσης το 1938 και έδρα την πόλη Φρεζύς. Η Φρεζύς αγωνίστηκε για την σεζόν 2008-2009 στο Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα Γαλλίας (D4), σε μια σεζόν που ήταν και η τελευταία στην ιστορία του συλλόγου. Η Ετουάλ Σπορτίβ Φρεζυσιέν αγωνιζόταν, μέχρι εκείνη την στιγμή, για να πετύχει την επάνοδό της στην Νασιονάλ. Στις 16 Μαρτίου 2009, η ομάδα συγχωνεύτηκε και επισήμως με την γειτονική Σταντ Ραφαελουά, η οποία, τότε, είχε μόλις προβιβαστεί στο CFA. Η νέα ομάδα-προϊόν αυτής της συγχώνευσης είναι η Ετουάλ Φουτμπόλ Κλαμπ Φρεζύς Σαιν-Ραφαέλ.

Διακρίσεις
----------

* Πρωταθλήτρια Γαλλίας Ντιβιζιόν 4 : 1991
* Πρωταθλήτρια Ντιβιζιόν Ντ'Ωνέρ Μεσογείου : 1986
* Φάση των 64 του Κυπέλλου Γαλλίας το 2001 και ΤΟ 2008

Γήπεδο
------

Το Σταντ Εζέν Πουρσέν κατασκευάστηκε το 1947. Η παλιά κερκίδα του γηπέδου αποτελούσε δωρεά της Ρεάλ Μαδρίτης, μετά την τραγωδία του Μαλπασέ στις 2 Δεκεμβρίου 1959. Η κερκίδα αυτή μετονομάστηκε σε Κερκίδα Ρενέ Φελίξ το 2005. Η χωρητικότητά της είναι της τάξεως των 600 θέσεων καθήμενων, με το γήπεδο να είναι σε θέση να φιλοξενήσει, συνολικά, 2.500 θεατές. 
Η ομάδα που αγωνιζόταν στο CFA, έδινε τις εντός έδρας αναμετρήσεις της κυρίως σε αυτό το γήπεδο, ενώ, την ίδια σεζόν, φιλοξένησε και το ετήσιο ποδοσφαιρικό τουρνουά που διοργανώνει ο Δήμος του Φρεζύς και το οποίο απευθύνεται στις ηλικιακές κατηγορίες Προπαίδων και Παμπαίδων.

Προπονητές
----------

* 1983-1987 : Γκι Νταβίντ
* 2005-2007 : Ντανιέλ Μπρεάρ
* 2007-2008 : Γκι Νταβίντ
* 2008-2011 : Ατός Μπαντινί
* 2011-Δεκέμβριος 2011: Φ. Πριού
* 2012-: Μισέλ Εστεβάν

Πρώην παίκτες
-------------

* Αμντί Φάι
* Ζαν-Φιλίπ Κορνέ
* Ζεράρ Γκνανουάν
* Αντίλ Ραμί
* Αντουάν Γκουλάρ
* Αϊμέν Εναϊνί
* Γκι Νταβίντ
* Χαβιέρ Νοβαρίνι


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Étoile sportive fréjusienne  της Γαλλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ποδόσφαιρο
* Πύλη:Γαλλία
 |

 |



1. ↑  www.journal-officiel.gouv.fr/pages/associations-detail-annonce/?q.id=id%3A193801320053.
2. 1 2  «Journal officiel des associations et fondations d’entreprise» (Γαλλικά)
3. ↑  www.journal-officiel.gouv.fr/pages/associations-detail-annonce/?q.id=id%3A196802080036.
Ο **Εμμανουήλ Αργυρόπουλος** (1889 - 4 Απριλίου 1913) ήταν πρωτοπόρος της αεροπορίας στην Ελλάδα. Ήταν ο πρώτος Έλληνας αεροπόρος που εκτέλεσε πτήση στην Ελλάδα, καθώς και η πρώτη απώλεια της ελληνικής στρατιωτικής αεροπορίας.

Η πρώτη πτήση
-------------

Ο Αργυρόπουλος ήταν αρχικά πολιτικός μηχανικός, όμως εγκατέλειψε το επάγγελμά του και πήγε στο Παρίσι για να σπουδάσει αεροναυπηγική. Στο τέλος Ιανουαρίου 1912 απέκτησε άδεια πιλότου και επέστρεψε στην Ελλάδα μαζί με το ιδιόκτητο αεροσκάφος του τύπου Nieuport IV.G 50 ίππων. Στις 8 Φεβρουαρίου 1912 εκτέλεσε την πρώτη πτήση στους ελληνικούς ουρανούς, γεγονός που είχε ιδιαίτερη απήχηση στον εγχώριο τύπο: Αφού απογειώθηκε από την περιοχή του Ρουφ, πραγματοποίησε 16 λεπτά πτήση που περιελάμβανε και πτήση πάνω από την Ακρόπολη. Μία ώρα αργότερα πραγματοποίησε και δεύτερη πτήση, αυτή τη φορά με συνεπιβάτη τον πρωθυπουργό της χώρας, Ελευθέριο Βενιζέλο. Ο πρωθυπουργός, ενθουσιασμένος δήλωσε ότι η Ελλάδα πρέπει να εκμεταλλευτεί αυτό το νέο όπλο.

Βαλκανικοί πόλεμοι
------------------

Όταν ξέσπασαν οι Βαλκανικοί Πόλεμοι τον Οκτώβριο του 1912, εντάχθηκε στις τάξεις των Ενόπλων Δυνάμεων, με τον βαθμό του Υπολοχαγού. Στις 4 Απριλίου 1913 κατά τη διάρκεια αναγνωριστικής αποστολής, και με συνεπιβάτη τον αθλητή και ποιητή Κωνσταντίνο Μάνο, το αεροσκάφος του, τύπου Blériot XI, υπέστη μηχανική βλάβη και κατέπεσε από ύψος 600 μέτρων κοντά στον Λαγκαδά Θεσσαλονίκης.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Nedialkov, Dimitar (2004). *The genesis of air power*. Pensoft. σελ. 226, 231. ISBN 9789546422118. Greek military aviation claimed its first victim. On 4 April 1913 Lt Aryropoulos died when his captured Turkish Henriot crashed. Fate decreeed that the first Greek to fly over his homeland would also be the first one to die.
2. 1 2 3  Ελληνική Αεροπορία. Συνοπτική Ιστορία Τόμος Ι: 1908-1944. Υπηρεσία Ιστορίας Π.Α. 2000 ISBN 960-86135-5-8, p. 16, 30 (Greek)
3. ↑  Fotakis, Zisis (2005). *Greek naval strategy and policy, 1910-1919*. Routledge. σελ. 75. ISBN 9780415350143.
4. ↑  «Hellenic Air Force History: First Steps». *Hellenic Air Force General Staff*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Ιουλίου 2012. Ανακτήθηκε στις 8 Μαΐου 2010.
5. ↑  «Flight April 26, 1913» (PDF). *flightglobal/Archive*. Ανακτήθηκε στις 9 Μαΐου 2010.
6. ↑  «Hellenic Air Force History: Balkan Wars». *Hellenic Air Force General Staff*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Ιουλίου 2012. Ανακτήθηκε στις 8 Μαΐου 2010.

Πηγές
-----

* «Ιστορία Πολεμικής Αεροπορίας: Βαλκανικοί Πόλεμοι». *Γενικό Επιτελείο Αεροπορίας*. Ανακτήθηκε στις 14 Σεπτεμβρίου 2010.
* Αεροπορική Επιθεώρηση. Τεύχος 89.
Η **Ερμίνα** (γερμ. *Hermine von Habsburg-Lothingen, prinzessin von Unfgarn*, 14 Σεπτεμβρίου 1817 - 13 Φεβρουαρίου 1842) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης ήταν κόρη του Παλατινού (Κόμη) της Ουγγαρίας.

Βιογραφία
---------

Ήταν η πρώτη κόρη του Ιωσήφ, Αρχιδούκα της Αυστρίας & Παλατινού (Κόμη) της Ουγγαρίας, και της Ερμίνας, κόρης του Βίκτωρα Β΄ του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ-Σάουμπουργκ-Χόυμ. 

Η *Ερμίνα Αμαλία Μαρία* γεννήθηκε στη Βούδα της Ουγγαρίας. Η μητέρα της (2η σύζυγος του Ιωσήφ) απεβίωσε σύντομα μετά τη γέννηση της Ερμίνας και του δίδυμου αδελφού της Στεφάνου. Την ανέθρεψε η μητριά της Μαρία Δωροθέα της Βυρτεμβέργης (3η σύζυγος του Ιωσήφ). Πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της παιδικής της ηλικίας στη Βούδα και στην ιδιοκτησία της οικογένειας στο Αλτσσούτντομποζ και έλαβε εξαίρετη εκπαίδευση. Οι σύγχρονοι περιγράφουν την Ερμίνα ως κόσμια, ευγενική και μετριόφρων. Πάντως ήταν λεπτή, με εύθραυστο σώμα και επιρρεπής σε ασθένειες.

Έγινε Πριγκίπισσα-Ηγουμένη στο Βασιλικό Θηρεσιανό Αββαείο και στον Αυτοκρατορικό Σύλλογο Κυριών του Κάστρου της Πράγας (1835-42). Απεβίωσε 24 ετών στη Βιέννη.

Πηγές
-----

*

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*. p10588.htm#i105880. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 232466133
* GND: 1019728469
* ICCU: MUSV033610

 |

 |