recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η **αγλαύρα** (*Aglaura*) είναι γένος υδρόζωων που ανήκει στην οικογένεια ροπαλονηματίδες. Είναι μικρή μέδουσα, με μέγεθος περίπου 4 χιλιοστόμετρα, που ζει σε αρκετά μεγάλα βάθη της θάλασσας και φέρει από 45 μέχρι 83 εύθραυστες κεραίες («πλοκαμάκια») και οκτώ αισθητήρια ραβδία. Ειναι μονοτυπικό γένος, δηλαδή περιλαμβάνει ένα μοναδικό είδος, το *Aglaura hemistoma* («αγλαύρα το ημίστομα»), που συναντάται και στις ελληνικές θάλασσες και θεωρείται μέλος του πλαγκτού.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «WoRMS - World Register of Marine Species - Aglaura Péron & Lesueur, 1810». *www.marinespecies.org*. Ανακτήθηκε στις 6 Φεβρουαρίου 2018.

Πηγές
-----

* Το λήμμα «αγλαύρα» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 1 (1972), σελ. 583
Το Μνημείο του Λίνκολν κλειστό κατά την αδρανοποίηση της ομοσπονδιακής κυβέρνησης το 2013.
Η είσοδος του Εθνικού πάρκου Χαλεακαλά στη Χαβάη, κλειστή λόγω του κλεισίματος της ομοσπονδιακής κυβέρνησης το 2013.
Στην αμερικανική πολιτική, **αναστολή λειτουργίας των ομοσπονδιακών υπηρεσιών** προκύπτει όταν καθίσταται αδύνατο να ψηφιστεί ο προϋπολογισμός του επόμενου έτους. Σε αυτήν την περίπτωση η κυβέρνηση αναστέλλει της δημόσιες λειτουργίες της εκτός από αυτές που θεωρούνται απαραίτητες. Γενικά, οι υπηρεσίες της ομοσπονδιακής κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών οι οποίες συνεχίζουν να είναι ενεργές παρά την παύση είναι η Εθνική Μετεωρολογική Υπηρεσία και τα παρακλάδια της, οι ιατρικές υπηρεσίες των ομοσπονδιακών εγκαταστάσεων, η ταχυδρομική υπηρεσία, οι ένοπλες δυνάμεις, ο έλεγχος εναέριας κυκλοφορίας και οι φυλακές.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Αναστολή λειτουργίας των ομοσπονδιακών υπηρεσιών των Ηνωμένων Πολιτειών
2. ↑  *cierre de la Administración, mejor que cierre del Gobierno* publicado por la Fundéu BBVA el 1 de octubre de 2013. Consultado el 2 de octubre de 2013.
3. ↑  Ejemplo de uso del término: *El enfrentamiento político provoca el cierre del Gobierno en EE UU* por Antonio Caño y publicado por El País el 1 de octubre 2013. Consultado el 1 de octubre 2013.
4. ↑  Ejemplo de uso del término: *Los republicanos fuerzan el primer cierre del Gobierno desde 1995* por Eduardo Suárez y publicado por El Mundo el 1 de octubre 2013. Consultado el el 1 de octubre 2013.
5. ↑  Ejemplo de uso del término: *La Casa Blanca ordena ejecutar los planes para el cierre del Gobierno* publicado por ABC el 1 de octubre 2013. Consultado el 1 de octubre 2013.
**Αράνκα** ήταν ναυτικό κέλευσμα της εποχής των γαλέρων. Η λέξη είναι ισπανικής καταγωγής (προστακτική του arrancar=επιταχύνω).

Το κέλευσμα αυτό δίνονταν από τον Κόμητα ρεάλ, επαναλαμβανόταν από τους αργουζίνους και εκτελούταν από το τσούρμο (=πλήρωμα) της γαλέρας. Δίνονταν ακριβώς τη στιγμή της εφόρμησης προς «εμβολή» με σκοπό τη μεγαλύτερη δυνατή απόδοση ταχύτητας που ισοδυναμούσε με τις περισσότερες "κουπιές" των κωπηλατών σε συντονισμένο χρόνο και ρυθμό. Αν κάποιος κωπηλάτης αργοπορούσε στο γρήγορο αυτό συντονισμό δεχόταν μαστιγώσεις από τον αργουζίνο ή τον βοηθό του. 

Στις περισσότερες αναφορές από τη ζωή των πληρωμάτων σ΄ αυτά τα πλοία, τα λεγόμενα και κάτεργα, αυτές οι μαστιγώσεις, από τις οποίες και μάτωναν οι γυμνές ράχες των κωπηλατών, αποτελούσαν και τον ρυθμό της *αράνκα*!
H **Αγνή Β΄**, γερμ. Agnes III, Äbtissin von Quedlinburg (1139 -21 Ιανουαρίου 1203) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν κόρη του μαργράβου του Μάισσεν. Έγινε πριγκίπισσα-ηγουμένη του αββαείου του Κβέντλινγκμπουργκ.

Βιογραφία
---------

Ήταν η έκτη κόρη του Κορράδου μαργράβου του Μάισσεν και της Λούιγκαρτ του Έλχινγκεν-Ράβενσταϊν της Σουαβίας. Γεννήθηκε στο Μάισσεν. Από τις αδελφές της η Όντα και η Μπέρτα έγιναν ηγούμενες στο αββαείο του Γκέρμπστετ.

Ήταν αξιόλογη προστάτης των τεχνών, ζωγράφος μικρογραφιών και χαράκτρια. Κατά την ηγουμενία της, οι μοναχές του αββαείου έφτιαξαν μεγάλα παραπετάσματα, που είναι απαραίτητα στη σπουδή της καλλιτεχνικής βιομηχανίας της εποχής. Επίσης έγραψε ένα με μικρογραφίες *Βιβλίο για τη θεία υπηρεσία*. Πάντως το πιο σπουδαίο αριστούργημά της ήταν η παραγωγή κρεμαστών στον τοίχο ταπισερί, ένα σύνολο των οποίο προοριζόταν για να σταλεί στον πάπα. Η ταπισερί αυτή είναι το καλύτερα διατηρημένο κομμάτι της υφαντουργικής Ρωμανικού ρυθμού. 

Απεβίωσε στο Κβέντλινμπουργκ σε ηλικία 64 ετών.

Η Αγνή εμφανίζεται στο έργο της Τζούντι Σικάγο «Το Δείπνο» στο Δάπεδο της Κληρονομιάς στο σερβίτσιο της Ροσβίτα.

Πηγές
-----

* Prather-Moses, Alice Irma (1981). The international dictionary of women workers in the decorative arts: a historical survey from the distant past to the early decades of the Twentieth Century. Scarecrow Press. ISBN 0-8108-1450-1. Retrieved 2009-07-08.
* Bryan, Michael (1925). Bryan's dictionary of painters and engravers. G. Bell. Retrieved 2009-07-08.

Παραπομπές
----------

1. ↑  p901.htm#i9007.
2. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
3. ↑  www.brooklynmuseum.org/eascfa/dinner\_party/heritage\_floor/agnes\_hrosvitha\_group.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 81017309
* **Europeana**: agent/base/30181
* GND: 136719651

 |

 |
ΑουάνΗ θέση της Αουάν στο Ελάμ φαίνεται ότι ήταν κοντά στα Σούσα. Διακρίνεται ο μυχός του Περσικού Κόλπου την Εποχή του Χαλκού.Τα εδάφη της Αουάν και οι κοντινές περιοχές περί το 2000 π.Χ.
Η **Αουάν** ή **Αβάν** (σουμερ. *a-wa-anki*) ήταν αρχαία πόλη-κράτος και περιοχή του Ελάμ, η οποία διεδραμάτισε σημαντικό ρόλο κατά τους πρώιμους χρόνους της ιστορίας της Μεσοποταμίας, κατά το β΄ μισό της 3ης χιλιετίας π.Χ.. Αν και η θέση της δεν είναι γνωστή με ακρίβεια, βρισκόταν στο σημερινό δυτικό Ιράν και εμφανίζεται συχνά μαζί με τις πόλεις Σούσα και Ανσάν στην πρώιμη ιστορία της περιοχής, έχοντας πολλές συγκρουσιακές αλληλεπιδράσεις με τους Σουμερίους.

Μια δυναστεία Ελαμιτών βασιλέων, πήρε το όνομά της από την πόλη αυτή, η Δυναστεία της Αουάν, που ιδρύθηκε από έναν ηγέτη ονόματι Πελί και μερικές φορές αποκαλείται εξ αυτού και «δυναστεία του Πελί». Σύμφωνα με τον Κατάλογο Σουμερίων Βασιλέων, η Αουάν έθεσε τέλος στην 1η Δυναστεία της Ουρ περί το 2450 π.Χ. και στη συνέχεια τρεις βασιλείς της Αουάν κυβέρνησαν τις νότιες περιοχές της Σουμερίας.

Περί τον 23ο αιώνα π.Χ. η Ακκαδική αυτοκρατορία σημείωσε πολλές στρατιωτικές νίκες κατά της Αουάν, υπό την ηγεσία του Σαργών και του Ρίμους. Από την άλλη, ο Νάραμ-Σουέν της Ακκαδίας υπέγραψε μια συμμαχία με τον Χίτα, τον ένατο βασιλιά της Αουάν.

Η Αουάν πάλαιψε για την ανεξαρτησία της από τους Ακκαδίους επί βασιλείας του Σαρ-Καλί-Σαρί. Αλλά λίγο αργότερα η Δυναστεία της Αουάν τελείωσε με τον θάνατο του τελευταίου βασιλιά της, του Κουτίκ-Ινσουσινάκ, που ακολουθήθηκε από την κυριαρχία στην περιοχή της Τρίτης Δυναστείας της Ουρ, περί το 2100-2000 π.Χ..

Μετά από αυτά τα γεγονότα, το όνομα «Αουάν» εξαφανίζεται για πάντα από την ιστορία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Liverani, Mario (2013). *The Ancient Near East: History, Society and Economy*. Routledge. σελ. 142. ISBN 978-1-134-75084-9.
2. 1 2 3 4 5 6  Gershevitch, I. (1985). *The Cambridge History of Iran*. Cambridge University Press. σελ. 26. ISBN 978-0-521-20091-2.
3. 1 2 3  Hansen, Donald P. (2002). *Leaving No Stones Unturned: Essays on the Ancient Near East and Egypt in Honor of Donald P. Hansen*. Eisenbrauns. σελ. 233. ISBN 978-1-57506-055-2.

Πηγές
-----

* Το λήμμα «Αβάν» στην *Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος-Larousse-Britannica*, έκδ. 2006, τόμος 1, σελ. 60
Το Αντιτορπιλικό Συνοδείας **Αιγαίον, D-03 / Α-215** (πρώην *Weser A-62*), τύπου *Rhein* ναυπηγήθηκε μεταξύ 1961 – 1963 στο *Elsfletherwerk* της τότε Δυτικής Γερμανίας. Παραχωρήθηκε στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό στις 6 Ιουνίου 1976 από τη Γερμανία, στα πλαίσια της Στρατιωτικής βοήθειας, και κατέπλευσε στην Ελλάδα στις 14 Αυγούστου του ίδιου έτους. Παροπλίστηκε το 1991.

  

Διέθετε επιπρόσθετες ενδιαιτήσεις για περίπου 80 άτομα.

Παραχωρήθηκε στο Ελληνικό Ναυτικό στο Πλαίσιο της γερμανικής στρατιωτικής βοήθειας και παρελήφθη από τον Ανπχο. Ι. Φωκά στις 6 Ιουνίου 1976. Κατέπλευσε στη Ελλάδα στις 14 Αυγούστου 1976. 

Ανήκε στη δύναμη Διοικήσεως Αντιτορπιλικών και ήταν η έδρα του επιτελείου της Διοίκησης Αντιτορπιλικών. 

Παροπλίσθηκε στις 15 Φεβρουαρίου 1991.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Το Α/Τ Αιγαίον, D-03 στην επίσημη ιστοσελίδα του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*
Η **Αγνή**, ιταλ. Agnes (τέλη του 1072 - 6 Ιουνίου 1097) από τον Οίκο του Πουατιέ ήταν κόρη του δούκα της Ακουιτανίας και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Αραγωνίας & της Παμπλόνας (Ναβάρρας).

Βιογραφία
---------

Ήταν η δεύτερη κόρη (1η από τον 3ο γάμο) του Γουλιέλμου Η΄ των Πουατιέ δούκα της Ακουιτανίας και της 3ης συζύγου του Χίλντεγκαρντ των Καπετιδών, κόρης του Ροβέρτου Α΄ δούκα της Βουργουνδίας.

Μνηστεύθηκε με τον Πέτρο Α΄, τότε διάδοχο της Αραγωνίας το 1081 και ο γάμος έγινε 5 έτη μετά στη Χάθα. Το 1094 ο Πέτρος Α΄ έγινε βασιλιάς της Αραγωνίας & Παμπλόνας (Ναβάρρας) και η Αγνή βασίλισσα. Η Αγνή έκανε δύο παιδιά και απεβίωσε το 1097. Το 1103-04 απεβίωσαν και τα δύο τέκνα της και ο Πέτρος Α΄, που ήθελε διάδοχο, έκανε δεύτερο γάμο με τη Μπέρτα των Πουατιέ, ίσως εξαδέλφη της Αγνής, αλλά δεν απέκτησε απογόνους.

Οικογένεια
----------

Ο Πέτρος Α΄ της Αραγωνίας, σύζυγος της Αγνής.
Παντρεύτηκε το 1086 τον Πέτρο Α΄ των Χιμένεθ βασιλιά της Αραγωνίας και είχε τέκνα:

* Πέτρος π.1086-1103, νυμφεύτηκε τη Μαρία Ροντρίκεθ, κόρη του ελ Σιντ το 1098. Απεβ. 17 ετών.
* Ισαβέλλα π.1086-1104, απεβ. 18 ετών.

Πηγές
-----

* Foundation of Medieval Genealogy (FMD), House of Poitiers
Η **αφαιρετική πτώση** είναι γραμματική πτώση για ουσιαστικά, αντωνυμίες και επίθετα στη γραμματική διαφόρων γλωσσών· ενίοτε χρησιμοποιείται για να εκφράσει την κίνηση μακριά από κάτι, μεταξύ άλλων χρήσεων. Η αφαιρετική πτώση βρίσκεται σε αρχαίες γλώσσες, όπως στη λατινική και τη σανσκριτική, καθώς και σε σύγχρονες γλώσσες όπως την τουρκική και την ουγγρική. Αφαιρετική πτώση δεν υπάρχει στις σύγχρονες γερμανικές γλώσσες όπως στα γερμανικά. Υπήρξε αφαιρετική πτώση στην αρχαία ελληνική στα πρώτα στάδια της γλώσσας, η οποία γρήγορα αχρηστεύθηκε κατά την κλασική εποχή και έκτοτε ορισμένες από τις λειτουργίες της πάρθηκαν από τη γενική και άλλες από τη δοτική· η γενική είχε λειτουργίες που ανήκαν στις πρωτο-ινδοευρωπαϊκές κλίσεις της γενικής και αφαιρετικής. Η γενική πτώση με τις προθέσεις *ἀπό* και *ἐκ/ἐξ* είναι ένα παράδειγμα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Χέρμπερτ Γουίαρ Σμυθ. *Greek Grammar*. par. 1279: composite or mixed cases.
Απεικόνιση των τριών σταδίων μιας αντιδράσεως SN2. Το πυρηνόφιλο συμβολίζεται με πράσινο, η απερχόμενη ομάδα με κόκκινο και τα τρία αντικαθιστώντα με πορτοκαλί.
Η αντίδραση SN2 προκαλεί την αναστροφή της στερεοχημικής μορφής, που είναι γνωστή ως αναστροφή Walden.
Η **αναστροφή (κατά) Walden** στην οργανική χημεία είναι η αναστροφή της χειρομορφίας (εναντιομέρειας) μορίων σε μία χημική αντίδραση. Σε ένα μόριο μπορεί να υπάρχει οπτική ισομέρεια, γνωστή και ως εναντιομέρεια, δηλαδή οι δύο μορφές δεξιόστροφη και αριστερόστροφη. Η αναστροφή κατά Walden μετατρέπει τη μία από αυτές τις μορφές στην άλλη. Π.χ. σε μία αντίδραση SN2 (δηλαδή ταυτόχρονη θραύση και σχηματισμό δεσμού), η αναστροφή κατά Walden συμβαίνει με άξονα ένα τετραεδρικό άτομο άνθρακα. Μπορεί να οπτικοποιηθεί αν φαντασθούμε μια ομπρέλα που γυρίζει «το μέσα έξω» από θυελλώδη άνεμο. Στην αναστροφή Walden η επίδραση από το πυρηνόφιλο στην πίσω πλευρά του μορίου κατά την αντίδραση SN2 δίνει ως προϊόν με οπτική ισομέρεια αντίθετη από εκείνη του αντιδρώντος. Σε αυτή την περίπτωση λαβαίνει χώρα αναστροφή 100%.

Η αναστροφή κατά Walden παρατηρήθηκε για πρώτη φορά το 1896 από τον χημικό Πάουλ Βάλντεν, από το όνομα του οποίου και ονομάσθηκε. Ο Βάλντεν μπόρεσε να μετατρέψει το ένα εναντιομερές μιας χημικής ενώσεως στο άλλο εναντιομερές της, και μετά πάλι στο αρχικό, στον λεγόμενο **κύκλο Walden**. Πιο συγκεκριμένα, έγινε το εξής: (+) χλωροηλεκτρικό οξύ (στάδιο **1** στο σχήμα που ακολουθεί) μετατράπηκε σε (+) μηλικό οξύ (στάδιο **2**) με επίδραση οξειδίου του αργύρου σε νερό, με διατήρηση της μορφής. Στο επόμενο στάδιο το υδροξύλιο αντικαταστάθηκε από χλώριο και παράχθηκε το άλλο εναντιομερές του χλωροηλεκτρικού οξέος (στάδιο **3**) από αντίδραση με πενταχλωριούχο φωσφόρο. Μετά μια δεύτερη αντίδραση με οξείδιο του αργύρου έδωσε (-) μηλικό οξύ (στάδιο **4**) και τέλος μια δεύτερη αντίδραση με PCl5 επέστρεψε το σύστημα στην αρχική του κατάσταση, ολοκληρώνοντας τον κύκλο.[1]

Σε αυτή την αντίδραση ενδιάμεσα προϊόντα είναι το διανιόν του καρβοξυλίου **A**, το οποίο δίνει μια ενδομοριακή πυρηνοφιλική αντικατάσταση από το β-καρβοξυλικό ανιόν, παράγοντας έναν τετραμελή δακτύλιο β-λακτόνης **B**. Η ομάδα α-καρβοξυλίου είναι επίσης ενεργή, αλλά δεδομένα *in silico* υποδεικνύουν ότι η μεταβατική κατάσταση για τον σχηματισμό της τριμελούς α-λακτόνης είναι πολύ υψηλη. Ένα ιόν υδροξυλίου ανοίγει τον δακτύλιο της λακτόνης και σχηματίζει την αλκοόλη **C**. Το συνολικό αποτέλεσμα των δύο αναστροφών είναι η διατήρηση της ίδιας μορφής.[2]

Δείτε επίσης
------------

* Επαναδιάταξη Brook

Παραπομπές
----------

1. ↑  P. Walden (1896). «Ueber die gegenseitige Umwandlung optischer Antipoden». *Berichte der deutschen chemischen Gesellschaft* **29** (1): 133-138. doi:10.1002/cber.18960290127. .
2. ↑  «The Walden cycle revisited: a computational study of competitive ring closure to α- and -lactones», των J. Grant Buchanan, Richard A. Diggle, Giuseppe D. Ruggiero και Ian H. Williams,
 *Chemical Communications*, τόμος του **2006**, σσ. 1106-1108. Περίληψη.

Πηγές
-----

* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 5, σελ. 503
Για τον αρχαίο Έλληνα ιατρό με το όνομα Αίγιμος, δείτε: Αίγιμος.  

Ο **Αιγίμιος** (ή Αιγιμιός), γιος του Δώρου, ήταν γενάρχης και βασιλιάς των Δωριέων της Θεσσαλίας· ο αρχαιότερος νομοθέτης της δωρικής φυλής σύμφωνα με τον Πίνδαρο.

Όταν οι Λαπίθες με πολυάριθμο στρατό εισέβαλαν στην χώρα του, ο Αιγίμιος ζήτησε τη βοήθεια του Ηρακλή τάζοντας του το ένα τρίτο του βασιλείου του. Ο Ηρακλής νίκησε τους Λαπίθες και σκότωσε τον βασιλιά τους Κόρωνο και τον σύμμαχό του βασιλιά των Δρυόπων Λαογόρα. Το μερίδιο όμως του βασιλείου, που αντιστοιχούσε στην αμοιβή του, το άφησε παρακαταθήκη στον Αιγίμιο με εντολή να το αποδώσει στους απογόνους του και ο ίδιος αναχώρησε για τη Τραχίνα.  

Αργότερα ο Ύλλος, ο γιος του Ηρακλή, προσπάθησε επικεφαλής των Ηρακλειδών να καταλάβει την Πελοπόννησο. Σκοτώθηκε όμως σε μονομαχία από τον Έχεμο, τον βασιλιά των Τεγεατών, και οι Ηρακλείδες γύρισαν προσωρινά πίσω. Μια ομάδα τους κατέφυγε στον Αιγίμιο, ζήτησε πίσω το μερίδιο του βασιλείου που τους είχε κληροδοτήσει ο πρόγονος και γενάρχης τους και εγκαταστάθηκε σ' αυτό.

Ο Αιγίμιος είχε και δυο γιους, τον Πάμφυλο και τον Δυμάνα, από τους οποίους πήραν τα ονόματά τους δύο Δωρικές φυλές: οι Πάμφυλοι και οι Δυμάνες. (Μια τρίτη φυλή, οι Υλλείς, πήρε το όνομά της από τον Ύλλο.)

Τους αγώνες του Αιγίμιου και του Ηρακλή ενάντια στους Λαπίθες και τους Δρύοπες διηγιόταν ένα χαμένο έπος (ο *Αιγίμιος*), που οι αρχαίοι απέδιδαν άλλοτε στον Ησίοδο και άλλοτε στον Κέρκωπα τον Μιλήσιο.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Αἰγίμιος» (Ρωσικά)
2. 1 2 3  Νικολάι Ομπνόρσκι: «Эгимий» (Ρωσικά)
3. ↑  Πίνδαρος, *Πυθιόνικοι*, I (*Ιέρωνι Αιτναίω, άρματι*), 120.
γιατί θέλουνε
του Πάμφυλου οι απόγονοι και των Ηρακλειδών,
που κάτω απ' του Ταΰγετου τους λόφους κατοικούν,
πάντα πιστοί στου Αιγιμιού να μένουν τους θεσμούς.  

(μτφ. Ιωάννης Γρυπάρης). Βικιθήκη
4. ↑  Απολλόδωρος, *Βιβλιοθήκη*, Β΄, 7.7. Βικιθήκη
5. ↑  Διόδωρος ο Σικελιώτης, *Ιστορική βιβλιοθήκη*, 4.37. Βικιθήκη
6. ↑  Διόδωρος ο Σικελιώτης, *Ιστορική βιβλιοθήκη*, 4.58.
7. ↑  Απολλόδωρος, *Βιβλιοθήκη*, Β΄, 8.3.
8. ↑  Αθήναιος, *Δειπνοσοφισταί*, βιβλίον XI. p 503. Perseus (Ath. 11.109)

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Μυθολογία
* Πύλη:Ελληνική μυθολογία
 |

 |
**Αοτεαρόα** (**Aotearoa**) είναι η ευρύτερα γνωστή και αποδεκτή Μάορι ονομασία για τη Νέα Ζηλανδία, η οποία αρχικά δήλωνε μόνο το Βόρειο Νησί.

Μετάφραση
---------

Η αρχική προέλευση του όρου Αοτεαρόα δεν είναι βέβαιη. *Ao*=σύννεφο, *tea*=λευκό και *roa*=μακρύ και ανάλογα μεταφράζεται συχνότερα ως "Η γη του μακρού λευκού σύννεφου". Σύμφωνα με την προφορική παράδοση, η κόρη του εξερευνητή Κουπέ είδε λευκό στον ορίζοντα και φώναξε "He ao! He ao!" ("ένα σύννεφο! ένα σύννεφο!"). Επομένως η πρώτη γη που εθεάθη ονομάστηκε Aotea (Λευκό Σύννεφο) και είναι σήμερα γνωστή ως Νησί Γκρέιτ Μπάρριερ. Όταν ανακαλύφτηκε ένα μεγαλύτερο σώμα γης πέρα από την Αοτέα, αποκλήθηκε *Aotea Roa* (Μακριά Αοτέα). Έτσι, ο όρος Αοτεαρόα είναι παραδοσιακό όνομα μόνο για το Βόρειο Νησί, αν και σήμερα αναφέρεται σε ολόκληρη τη χώρα.

Σημερινή χρήση
--------------

Είναι σχεδόν βέβαιο πως η χρήση του Αοτεαρόα με το σκοπό να περιγραφεί το σύνολο της Νέας Ζηλανδίας είναι μετα-αποικιακή συνήθεια και έχει προταθεί πως η συνήθεια αυτή ξεκίνησε από Πακέχα (δηλ. μη-Μαορί). Ιστορικοί έχουν διατυπώσει τη θεωρία πως κατάγεται από λάθη στη *School Journal* του Φεβρουαρίου 1916 και έτσι διαδόθηκε με παρόμοιο τρόπο με τους μύθους που περιβάλλουν τους Μοριορί. Παρ'όλα αυτά πρόσφατα έχει γίνει όλο και περισσότερο δημοφιλής μεταξύ των Μαορί. Επίσης μερικές φορές συναντάται και ο όρος Αοτέα, αλλά βρίσκεται σε παρακμή. 

Το όνομα Αοτεαρόα χρησιμοποιείται ως εναλλακτικό όνομα για τη Νέα Ζηλανδία και από Μαορί και από μη-Μαορί. Δεν έχει κερδίσει επίσημη αναγνώριση ως νόμιμο εναλλακτικό όνομα για τη χώρα, αλλά η αυξανόμενη δημοφιλία του τα τελευταία 25 χρόνια, και η χρήση του σε επίσημα Μαορί ονόματα, όπως η Εθνική Βιβλιοθήκη/Te Puna Mātauranga o Aotearoa, καθιστά πιθανό να συμβεί κάτι τέτοιο. Από τη δεκαετία του 1990 ο εθνικός ύμνος της Νέας Ζηλανδίας *God Defend New Zealand* έχει επισήμως τραγουδηθεί δίγλωσσα, και έτσι η χρήση του όρου Αοτεαρόα έχει κερδίσει ένα ευρύτερο κοινό.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Aotearoa Cafe
Για τη σύγχρονη πόλη, δείτε: Αιγίνιο.  
Το **Αιγίνιον** ήταν αρχαία πόλη στα σύνορα μεταξύ Θεσσαλίας και Ηπείρου. Σύμφωνα με τον Στράβωνα, ανήκε στους Τυμφαίους. Απαντάται επίσης στις αφηγήσεις του Λίβιου περί του Μακεδονικού πολέμου, όπου περιγράφεται ως ασφαλής και απόρθητη τοποθεσία. Καταστράφηκε από τους Ρωμαίους το 167 π.Χ. Κατά τη διάρκεια των εμφυλίων πολέμων ο Καίσαρας συναντήθηκε εκεί με τον Δομίτιο Καλβίνο (Domitius Calvinus) πριν εκστρατεύσει κατά του Πομπηίου (Gnaeus Pompeius Magnus) στoν Φάρσαλο δηλαδή τα σημερινά Φάρσαλα.

Θέση
----

Η θέση του Αιγινίου έχει ταυτιστεί με ασφάλεια με τη σημερινή Καλαμπάκα. Πρώτος ο Άγγλος περιηγητής Ληκ είχε προχωρήσει σε αυτή την ταύτιση, με βάση αρχαία επιγραφή στον τοίχο μιας από τις παλιότερες εκκλησίες της πόλης (Αγίου Ιωάννου του Βαπτιστή). Όμως αυτή η θέση άργησε να γίνει δεκτή. Ελλείψει, αρχαιολογικών λειψάνων, η φιλολογική μαρτυρία έστρεψε την προσοχή στον Κατσικά, βόρεια του χωριού Νέα Κουτσούφλιανη, (σήμερα Παναγία Μαλακασίου Τρικάλων). Πρόκειται για μια αρχαιολογική θέση -πιθανώς ακρόπολη- που περιβάλλεται από απότομους βράχους και στην οποία διατηρούνται ακόμη ίχνη πύργου και τειχών δομημένων με τετραγωνισμένους λίθους. Έχει επίσης διανοιχτεί σύγχρονος δρόμος ανατολικά της ακρόπολης ο οποίος έφερε στην επιφάνεια μια ομάδα ταφικών κιστών και πιθοταφών.

Αργότερα, την ταύτιση με την Καλαμπάκα επιβεβαίωσαν λείψανα οχυρωμένης πόλης που βρέθηκαν κάτω από τη σύγχρονη πόλη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Σραβ. 7.7.9 "Αἰγίνιον δὲ Τυμφαίων..."
2. ↑  Liv. 32 15 και 36 13.
3. 1 2  Ντάσιος, Φώτης. «Αιγίνιον - Arcgaeological Atlas of Thessaly». *atlasthessalias.culture.gr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Μαΐου 2022. Ανακτήθηκε στις 8 Μαΐου 2022.
4. ↑  Mcallister M. H. 1976.

Βιβλιογραφία
------------

* Beldiceanu N. et Nasturel P.S. "La Thesslie entre 1454/55 et 1506", *Byzantion* 53, 1983, στο Σοφιανός, Δ. 1993, *Acta Stagorum, τα υπέρ της Θεσσαλικής επισκοπής Σταγών παλαιά βυζαντινά έγγραφα*, *Τρικαλινά*, Τρίκαλα.
* Livy. *History of Rome*. English Translation by. Rev. Canon Roberts. New York, New York. E. P. Dutton and Co. 1912.
* McAllister M. H. 1976, *The Princeton encyclopedia of classical sites*. Stillwell, Richard. MacDonald, William L. McAlister, Marian Holland. Princeton, N.J. Princeton University Press. .
* Strabo. ed. H. L. Jones, *The Geography of Strabo*. Cambridge, Mass.: Harvard University Press; London: William Heinemann, Ltd. 1924.
Το **Αράντ** (εβραϊκά: עֲרָד) είναι πόλη στο Νότιο Διαμέρισμα του Ισραήλ. Βρίσκεται στα σύνορα του Νεγκέβ και της Ιουδαϊκής Ερήμου, 25 χιλιόμετρα δυτικά της Νεκράς Θάλασσας και 45 χιλιόμετρα ανατολικά της Μπερ Σεβά. Η πόλη φιλοξενεί έναν ποικιλόμορφο πληθυσμό 26.756 κατοίκων, συμπεριλαμβανομένων Εβραίων Ασκεναζιτών και Σεφαρδιτών, κοσμικών και θρησκευόμενων, Βεδουίνων και Μαύρων Ισραηλιτών, καθώς και καινούριων μεταναστών.

Μετά από απόπειρες εποικισμού της περιοχής στη δεκαετία του 1920, το Αράντ ιδρύθηκε τον Νοέμβριο του 1962 ως ισραηλινή αναπτυξιακή πόλη, η πρώτη σχεδιασμένη πόλη στο Ισραήλ. Ο πληθυσμός του Αράντ αυξήθηκε σημαντικά με την Αλιγιά από την πρώην Σοβιετική Ένωση.

Αξιοθέατα στο Αράντ περιλαμβάνουν τα ερείπια του Τελ Αράντ, το Πάρκο Αράντ, ένα εγχώριο αεροδρόμιο και την πρώτη νόμιμη πίστα αγώνων του Ισραήλ. Η πόλη είναι γνωστή για το ετήσιο καλοκαιρινό φεστιβάλ μουσικής, το Φεστιβάλ Αράντ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Dafna Arad (3 August 2011). «Arad Festival returns to its rock roots». *Haaretz*.. Ανακτήθηκε στις 17 September 2014.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Arad, Israel στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 133711813
* LCCN: n82058746
* GND: 4289070-6

 |

 |
Οι **Αιγές** ήταν αρχαία ελληνική πόλη στην Αιολίδα της βορειοδυτικής Μικράς Ασίας. Η πόλη αναφέρεται τόσο από τον Ηρόδοτο, όσο και από τον Στράβωνα ως μέλος της αιολικής Δωδεκάπολης. Είχε επίσης ένα σημαντικό ιερό του Απόλλωνα. Οι Αιγές είχαν την λαμπρότερη περίοδο κατά την διάρκεια της δυναστείας των Ατταλιδών που κυβέρνησε από την κοντινή Πέργαμο στο 3ο και 2ο π.Χ. αιώνα.

Σχέδιο των Αιγών από τον Richard Bohn το 1889.
Ο αρχαιολογικός χώρος βρίσκεται σε αρκετά υψηλό υψόμετρο σχεδόν στην κορυφή του όρους Gün, μέρος της οροσειράς Yunt. Τα ερείπια της αρχαίας ελληνικής πόλης εντοπίζονται στο χωριό Yuntdağı Köseler, της επαρχίας της Μαγνησίας. 

* Δρόμος στις ΑιγέςΔρόμος στις Αιγές
* Πρόσοψη στοάς αγοράς όπως φαίνεται από το εσωτερικόΠρόσοψη στοάς αγοράς όπως φαίνεται από το εσωτερικό
* ΒουλευτήριοΒουλευτήριο
* ΘέατροΘέατρο

Πηγές
-----

* www.aigai.info

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Αιγές Αιολίδας** |
Ο **Βασίλ Κολάρωφ** ήταν Βούλγαρος επαναστάτης και πολιτικός. Γεννήθηκε στη Σούμλα ή Σούμνα, (βουλγ. Σούμεν) στη (Βουλγαρία), στις 16 Ιουλίου του 1877. Μετά τις πρώτες σπουδές στη Βάρνα ακολούθησε το επάγγελμα του δασκάλου στη Νικόπολη. Στη συνέχεια μετέβη στη Γαλλία και στη Γενεύη όπου σπούδασε νομικά.

Πολιτική δράση
--------------

Επιστρέφοντας ασχολήθηκε για λίγο ως δικηγόρος όπου από το 1897 προσχώρησε στο εργατικό σοσιαλδημοκρατικό κόμμα της Βουλγαρίας και το 1903 ίδρυσε την επαναστατική ομάδα του κόμματος. Την περίοδο 1913 – 1920 ήταν εκλεγμένο μέλος της Σοβράνιε (βουλγαρικής βουλής).
Από το 1919 ανέλαβε γενικός γραμματέας του κομμουνιστικού κόμματος της Βουλγαρίας που ιδρύθηκε το ίδιο έτος που αποτελούσε ουσιαστικά αναδιοργάνωση της ομάδας που είχε δημιουργήσει. Από το 1920 συμμετείχε των συνεδριάσεων της Κομιντέρν, όπου το 1922 εκλέχθηκε μέλος της εκτελεστικής επιτροπής αυτής και το 1926 γενικός γραμματέας της.

Το 1923 κατευθυνόμενος από τη Σοβιετική Ένωση μαζί με τον Γκεόργκι Δημητρόφ ηγήθηκαν επιχείρησης κομμουνιστικής εξέγερσης η οποία όμως απέτυχε. Μετά απ΄ αυτό κατάφερε και διέφυγε στη Μόσχα όπου και έλαβε σοβιετική υπηκοότητα και διάφορα διοικητικά αξιώματα.

Τον Σεπτέμβριο του 1945 επέστρεψε στη Βουλγαρία, κατά το χρόνο που τελούσε υπό σοβιετική κατοχή, και αφού ανέκτησε τη βουλγαρική υπηκοότητα εξελέγη προσωρινός πρόεδρος της Δημοκρατίας, θέση που διατήρησε από τον Σεπτέμβριο του 1946 μέχρι τον Δεκέμβριο του 1947. Όμως τον Νοέμβριο του 1946 διόρισε πρωθυπουργό τον συναγωνιστή του Δημητρώφ. Από τον Δεκέμβριο του 1947 ονομάσθηκε υπουργός εξωτερικών και μετά τον θάνατο του Δημητρώφ, η Σοβράνιε εξέλεξε αυτόν πρωθυπουργό και υπουργό των εξωτερικών.  
 
Στις 6 Αυγούστου του 1949 παρέδωσε το υπουργείο των εξωτερικών στον Πομτόμοφ, περιοριζόμενος έτσι στη προεδρία της κυβέρνησης. Πέθανε λίγους μήνες αργότερα στις 23 Ιανουαρίου του 1950 στη Σόφια.

Σημειώσεις
----------

* Προς τιμή του η γενέτειρα πόλη Σούμεν μετονομάστηκε Κολάροφγκραντ ή Κολάροβγκροντ
* Διάδοχός του στη θέση του Πρωθυπουργού ανέλαβε ο Σερβένκοφ.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Αγγλικά) *SNAC*. w63z1mww. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. 1 2  (Γερμανικά) *Εγκυκλοπαίδεια Μπρόκχαους*. kolarow-wassil-petrow.
3. 1 2  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. 16584847b.
4. ↑  Ανακτήθηκε στις 9  Ιανουαρίου 2022.

Πηγές
-----

* "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ.10ος, σελ.986
* "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" τομ. Γ΄ (συμπλήρωμα), σελ.381.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Βασίλ Κολάρωφ** |

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 25400186
* LCCN: n83225002
* ISNI: 0000 0000 8206 9917
* GND: 118864505
* SUDOC: 07102431X
* BNF: cb16584847b (data)
* HDS: 042945
* NKC: xx0002354

 |

 |
Το **αιγίκερας** (*Aegiceras*) είναι γένος δικοτυλήδονων αειθαλών φυτών, υδρόφιλων θάμνων ή δέντρων που φυτρώνουν στις χώρες της Νοτιοανατολικής Ασίας, την Ινδονησία, την Αυστραλία και νησιά του Ειρηνικού Ωκεανού. Συναντώνται ως μαγκρόβια βλάστηση σε παραλιακές περιοχές ή σε εκβολές ποταμών.

Το γένος περιγράφηκε για πρώτη φορά επιστημονικά το 1788 από τον Γερμανό βοτανολόγο Γιόζεφ Γκαίρτνερ. Η ονομασία του ετυμολογείται απο δύο ελληνικές λέξεις, τις *αίξ* (γεν. *αιγός*, που σημαίνει «γίδα») και *κέρας* (= κέρατο), και οφείλεται στο ότι οι καρποί του έχουν σχήμα κέρατου γίδας, με πολύ καμπύλο σχήμα. Χαρακτηριστικό του γένους είναι ότι τα έμβρυά του αρχίζουν να αναπτύσσονται από τους σπόρους μέσα στους καρπούς, ενώ αυτοί βρίσκονται ακόμα πάνω στα κλαδιά του φυτού. Ο κάλυκας του άνθους μοιάζει με κύπελλο και έχει τα σέπαλα και τα πέταλα ενωμένα μεταξύ τους.

Είδη
----

Υπάρχουν μόνο δύο είδη αιγικέρατος, τα εξής:

* *Aegiceras corniculatum* (L.), Blanco
* *Aegiceras floridum*, Roem. & Schult.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «*Aegiceras* Gaertn.| Plants of the World Online | Kew Science». *Plants of the World Online*. Ανακτήθηκε στις 28 Μαΐου 2021.
2. 1 2  Harden, G.J. (1990). «PlantNET - FloraOnline; *Aegiceras*». *plantnet.rbgsyd.nsw.gov.au*. Ανακτήθηκε στις 28 Μαΐου 2021.
3. ↑  [ Το *Aegiceras* στο Australian Plant Name Index, IBIS database
4. ↑  Sturm, J.G. & Gaertner, Josep: *De fructibus et seminibus plantarum* (στη λατινική), τόμ. 1, Sumtibus Auctoris, Typis Academiae Carolinae 1788, σελ. 216, t. 46, fig.
5. ↑  Glenn Wightman: «Mangroves of the Northern Territory, Australia Identification and Traditional Use», *Northern Territory Botanical Bulletin*, τόμος 31 (έτος 2006), σελ. 44

Πηγές
-----

* Τσοκανάς, Στάθης: Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 2, σελίδα 547
Ο **Αγνέλλος της Νεαπόλεως** ή **Αγνέλλος ο Ηγούμενος** (535-596) ήταν ένας Βασιλιανός και αργότερα Αυγουστινιανός μοναχός. Έχει ανακηρυχθεί άγιος από τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, με ημέρα εορτασμού του τις 14 Δεκεμβρίου, ημέρα κοίμησής του.

Βίος
----

Η πρώτη σημαντική αναφορά του Αγνέλλου περιλαμβάνεται στο «Λιμπέλους Μιρακουλόρουμ», έναν κατάλογο αγίων που γράφηκε τον 10ο αιώνα από τον Πέτρο τον Υποδιάκονο. Γεννήθηκε το 535 στη Νεάπολη της Ιταλίας και ανήκε σε πλούσια οικογένεια συρακουσιανής καταγωγής. Ο πατέρας του ονομαζόταν Φρειδερίκος και η μητέρα του Ιωάννα, πιθανώς συγγενείς με την Αγία Λουκία. Πέρασε τα νιάτα του ως ερημίτης σε μια σπηλιά κοντά σε ένα παρεκκλήσι αφιερωμένο στην Παναγία και στη συνέχεια στην εκκλησία της Παναγίας Μεσίτριας, η οποία αργότερα ονομάστηκε εκκλησία του Μεγίστου Αγίου Αγνέλλου. Με το θάνατο των γονιών του, κληρονόμησε μια μεγάλη περιουσία, την οποία χρησιμοποίησε σε φιλανθρωπικά έργα, όπως με την ίδρυση ενός νοσοκομείου για φτωχούς ανθρώπους.

Ο Αγνέλλος έγινε τόσο δημοφιλής μεταξύ των κατοίκων της Νεαπόλεως, που εκείνοι του ζήτησαν να σώσει την πόλη κατά τη διάρκεια της λομβαρδικής εισβολής του 581. Εκείνος εμφανίστηκε κρατώντας ένα λάβαρο σταυρού για να υπερασπιστεί την πόλη. Θέλοντας να ζήσει πιο απομονωμένος, έφυγε από τη Νεάπολη και μετακόμισε στο Μόντε Σαντ Άντζελο και στη συνέχεια στο χωριό Γκουαρτσίνο, όπου παρέμεινε επτά χρόνια και υπάρχει ένας ναός για αυτόν. Αργότερα επέστρεψε στη Νεάπολη για να γίνει αυγουστινιανός μοναχός και στη συνέχεια ιερέας στο Μοναστήρι του Γαυδιόσου της Νεαπόλεως, όπου τελικά έγινε ηγούμενος. Εκεί απεβίωσε σε ηλικία 61 ετών.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3
2. 1 2 3

Βιβλιογραφία (στα *ιταλικά*)
----------------------------

* Alfredo Cattabiani, *Santi d'Italia*, Milano, Rizzoli, 1993, (ISBN 88-17-84233-8)
* Piero Bargellini, *Mille Santi del giorno*, Vallecchi editore, 1977
* Bonaventura Gargiulo, *Il glorioso S. Agnello, abate: studio storico critico, con appendici*, Stab. tip. librario A. e S. Festa, 1903
* Anselmo Lettieri, *S. Agnello Abate, il suo corpo e il suo culto in Lucca*, La Tipografica di O. & E. Malanima, Lucca, 1948
* Andrea Manzo, Relazione Storica della parrocchia di Gargani e brevissima vita del Gran Patrono S. Agnello Abbate, Tipografia "Dante Alighieri, 1911

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* 
* 

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 22938834
* LCCN: nr89007487
* ISNI: 0000 0001 0306 223X
* GND: 118846264
* NKC: kup19980000000634

 |

 |
Ο **Αράμ Τσατιρτσιάν** ήταν Κύπριος με αρμενική καταγωγή ποδοσφαιριστής και προπονητής ποδοσφαίρου.

Καριέρα
-------

Ξεκίνησε την καριέρα του το 1933 στον Τραστ. Στον Τραστ αγωνίστηκε αρχικά στη θέση του κεντρικού κυνηγού και στη συνέχεια ως κεντρικός μέσος. Με τον Τραστ κέρδισε ένα πρωτάθλημα και 3 κύπελλα Κύπρου. Το 1938 ο Τραστ διαλύθηκε, Ο Αράμ Τσατιρτσιάν εντάχθηκε στην ΕΠΑ Λάρνακας, μαζί με τον αδερφό του Ακόπ Τσατιρτσιάν. Στην ΕΠΑ, εκτός από ποδοσφαιριστής, είχε και το ρόλο του προπονητή της ομάδας. Με την ΕΠΑ κατέκτησε ένα πρωτάθλημα και ένα κύπελλο το 1945, οι οποίοι ήταν οι πρώτοι τίτλοι στην ιστορία της ομάδας.

Συνέχισε ως προπονητής στον Πεζοπορικό Λάρνακας έως το 1948. Την περίοδο 1948-49 ανέλαβε προπονητής της Ανόρθωσης με την οποία κατέκτησε το κύπελλο Κύπρου, ο οποίος ήταν ο πρώτος τίτλος στην ιστορία της ομάδας. Την περίοδο 1949-50 δεν ξεκίνησε ως προπονητής της ομάδας, αλλά ανέλαβε τα ηνία κατά τη διάρκεια του πρωταθλήματος, κατακτώντας το πρωτάθλημα.

Ακολούθως επέστρεψε ως προπονητής στην ΕΠΑ, αλλά και ως ποδοσφαιριστής. Το 1950 κατέκτησε το κύπελλο με την ομάδα της Λάρνακας. Ακολούθως εργάστηκε ως παίκτης-προπονητής του Ολυμπιακού Λευκωσίας και της αρμένικης ΑΫΜΑ Λευκωσίας.

Το 1956 ανέλαβε προπονητής της Ανόρθωσης με την οποία κατέκτησε 2 πρωταθλήματα (1957, 1958). Στη συνέχεια ανέλαβε προπονητής της ΕΠΑ και ακολούθως της Νέας Σαλαμίνας.

Στην ποδοσφαιρική του καριέρα ανέδειξε πάρα πολλούς ποδοσφαιριστές. Εκτός από ποδοσφαιριστής και προπονητής, ήταν καθηγητής φυσικής αγωγής στην Αμερικανική Ακαδημία Λάρνακας. Ακόμη, τη δεκαετία του ΄50, συνέγραψε και εξέδωσε βιβλίο για την τεχνική του ποδοσφαίρου και τις νέες μεθόδους προπονητικής.

Τίτλοι
------

Ως ποδοσφαιριστής του Τραστ
Πρωτάθλημα Κύπρου (1): 1934-35

Κύπελλα Κύπρου (3): 1934-35, 1935-36, 1937-38

Ως ποδοσφαιριστής-προπονητής της ΕΠΑ
Πρωτάθλημα Κύπρου (1): 1944-45

Κύπελλα Κύπρου (2): 1944-45, 1949-50

Ως προπονητής της Ανόρθωσης
Πρωταθλήματα Κύπρου (3): 1949-50, 1956-57, 1957-58

Κύπελλο Κύπρου (1): 1948-49

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9  Μελετίου 2011, σελ. 151
2. ↑  Μελετίου, Γιώργος. «Ρετρό: 1945-55: Η χρυσή δεκαετία της ΕΠΑ Λάρνακος » Σύγχρονη Άποψη». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Ιουνίου 2013. Ανακτήθηκε στις 17 Αυγούστου 2017.
3. 1 2 3  «Μια αιωνόβια «Κυρία»...». *www.sigmalive.com*. 29 Ιανουαρίου 2011. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Αυγούστου 2017. Ανακτήθηκε στις 17 Αυγούστου 2017.
4. ↑  «Πρωταθλητές Κύπρου - Προπονητές». *www.omonoialive.com*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Αυγούστου 2017. Ανακτήθηκε στις 17 Αυγούστου 2017.

Βιβλιογραφία
------------

* Μελετίου, Γιώργος (2011). *Κυπριακό ποδόσφαιρο 1900-1960*. Λευκωσία: Power Publishing. σελ. 151, 161. ISBN 978-9963-688-87-6.

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |
Ο **Βασίλ Ιβάνοφ Κουτίντσεφ** (βουλγαρικά: Васил Иванов Кутинчев‎) (γεννήθηκε στις 25 Φεβρουαρίου 1859 στο Ρούσε, πέθανε στις 30 Μαρτίου 1941) ήταν Βούλγαρος αξιωματικός. Ξεκίνησε τη στρατιωτική του σταδιοδρομία το 1879 μετά την αποφοίτησή του από τη Στρατιωτική Σχολή της Σόφιας. Στις 13 Σεπτεμβρίου 1885 έγινε διοικητής του 1ου τάγματος του 5ου συντάγματος πεζικού «Dunav». 

Έλαβε μέρος στον Σερβοβουλγαρικό πόλεμο της ίδιας χρονιάς και στις 8 Νοεμβρίου προήχθη σε διοικητή του 5ου συντάγματος. Ο καπετάνιος Κουτίντσεφ πολέμησε στη μάχη της Σλίβνιτσα, του Ντράγκομαν, του Τσάρεβμπροντ και του Πίροτ.

Μετά τον πόλεμο υπηρέτησε ως διοικητής διαφόρων συνταγμάτων πεζικού και προήχθη σε Υποστράτηγο το 1904. Τέσσερα χρόνια αργότερα ο Κουτίντσεφ διορίστηκε διοικητής της Περιφέρειας του Πρώτου Στρατού που περιλάμβανε τα δυτικά τμήματα της Βουλγαρίας.

Στις 2 Αυγούστου 1912 ο Τσάρος Φερδινάνδος προς τιμήν της 25ης επετείου από την άφιξή του στη Βουλγαρία προήγαγε έξι Υποστράτηγους στο βαθμό του Αντιστράτηγου. Ένας από αυτούς τους στρατηγούς ήταν ο Κουτίντσεφ. Αυτή είναι η πρώτη φορά στην ιστορία του Βουλγαρικού Βασιλείου, που απονέμονται τόσο υψηλοί βαθμοί σε αξιωματικούς του Ενεργού Στρατού. Μέχρι τότε δινόταν σε εφέδρους αξιωματικούς. 

Με το ξέσπασμα του Α' Βαλκανικού Πολέμου ο στρατηγός Κουτίντσεφ έγινε διοικητής της Α' Στρατιάς που έλαβε μέρος στις σημαντικές μάχες του Κιρκ Κιλισέ, του Λουλέ Μπουργκάς και της Τσατάλτζας.

Μετά το τέλος αυτού του πολέμου, ολόκληρος ο στρατός έπρεπε να μεταφερθεί στη Βορειοδυτική Βουλγαρία, όπου κατά τη διάρκεια του Β' Βαλκανικού Πολέμου πολέμησε εναντίον των Σέρβων. Εν τω μεταξύ, στις 16 Ιουλίου 1913 ο Κουτίντσεφ ανέλαβε τη διοίκηση της Δεύτερης Στρατιάς. Σε αυτή τη θέση παρέμεινε μέχρι το τέλος των εχθροπραξιών.

Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου ήταν στρατηγός στο Γενικό Επιτελείο του Ενεργού Στρατού και διοικητής της νεοσύστατης Στρατιωτικής Περιφέρειας Μοράβα. Σε μια τελευταία πράξη αναγνώρισης της υπηρεσίας του τον Οκτώβριο του 1918,ο υποστράτηγος Βασίλ Κουτίντσεφ προήχθη σε Στρατηγό του Πεζικού, που ήταν ο υψηλότερος στρατιωτικός βαθμός στον Βουλγαρικό Στρατό και έγινε πλέον έφεδρος. Πέθανε στη Σόφια το 1941.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Мусаков, И. „Генерал от пехотата Васил Кутинчев", София, 1941 г. Печатница „Стопанско развитие"

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Βιογραφίες | Πύλη Βιογραφίες |
Συντεταγμένες: 08°21′00″N 80°23′07″E﻿ / ﻿8.35000°N 80.38528°E﻿ / 8.35000; 80.38528

Άποψη της Αμπαγιαγκίρι Νταγκόμπα (Abhayagiri Dagoba) στην Ανουρανταπούρα, Σρι Λάνκα
Η **Ανουρανταπούρα** (σιναλέζικα: අනුරාධපුරය, ταμίλ: அனுராதபுரம்) είναι μεγάλη πόλη στη Σρι Λάνκα. Είναι πρωτεύουσα της Βορειοκεντρικής Περιφέρειας, και πρωτεύουσα της Επαρχίας Ανουρανταπούρα. Η Ανουρανταπούρα είναι μια από τις αρχαίες πρωτεύουσες της Σρι Λάνκα, διάσημη για τα καλά διατηρημένα ερείπια ενός αρχαίου πολιτισμού της Σρι Λάνκα. Ήταν η τρίτη πρωτεύουσα του βασιλείου Ρατζαράτα, μετά τα βασίλεια του Ταμπαπάνι και της Ουπάτισα Νίβαρα (Upatissa Nuwara).

Η πόλη, που σήμερα είναι μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς, ήταν το κέντρο του βουδισμού Τεραβάντα για πολλούς αιώνες. Η πόλη βρίσκεται 205 χλμ. βόρεια της τρέχουσας πρωτεύουσας του Κότε στη Βορειοκεντρική Περιφέρεια, στις όχθες του ιστορικού ποταμού Μάλβαθου. Είναι μια από τις παλαιότερες κατοικούμενες πόλεις στον κόσμο και μία από τις οκτώ τοποθεσίες παγκόσμιας κληρονομιάς της Σρι Λάνκα.

Αν και σύμφωνα με τα ιστορικά αρχεία, η πόλη ιδρύθηκε τον 5ο αιώνα π.Χ. τα αρχαιολογικά δεδομένα θέτουν την ημερομηνία τον 10ο αιώνα π.Χ.

Η Ανουρανταπούρα ήταν ένα σημαντικό πνευματικό κέντρο για τον πρώιμο βουδισμό Τεραβάντα, και φιλοξένησε σεβαστούς βουδιστές φιλόσοφους, συμπεριλαμβανομένου του Μπουνταγκόσα (Buddhaghosa).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Deraniyagala, SU. *The Prehistory of Sri Lanka*, Vol II, Department of Archaeological Survey, Colombo: 1992. p435.
2. ↑  Buddhaghosa. (1999). *The path of purification : Visuddhimagga*. Ñāṇamoli, Bhikkhu, -1960. (1st BPE Pariyatti έκδοση). Seattle, WA: BPE Pariyatti Editions. ISBN 1928706002. OCLC 44927676.

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ανουρανταπούρα** |


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 144277769
* LCCN: n82237721
* GND: 4321066-1
* SUDOC: 050593498
* BNF: cb12650697c (data)

 |

 |
Η **Αγνή-Βιλελμίνη**, γερμ.: Agnes Wilhelmine von Wuthenau, Gräfin von Warmsdorf (4 Δεκεμβρίου 1700 - 14 Ιανουαρίου 1725) ήταν γερμανίδα ευγενής γυναίκα και η πρώτη σύζυγος του πρίγκιπα του Άνχαλτ-Κέτεν.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στις 4 Δεκεμβρίου 1700 στο Πλέτσκαου σε μία αρχαία ευγενή γερμανική οικογένεια. Υπηρέτησε ως κυρία επί των τιμών της Γκίζελας-Αγνής του Άνχαλτ-Κέτεν, η οποία κυβερνούσε ως επίτροπος του Άνχαλτ-Κέτεν. Μνηστεύθηκε με τον γιο της Γκίζελας-Αγνής, τον Αύγουστο-Λουδοβίκο πρίγκιπα του Άνχαλτ-Κέτεν στις 18 Νοεμβρίου 1721. Έγινε κόμισσα του Βάρμσντορφ από τον Κάρολο ΣΤ΄ αυτοκράτορα της Γερμανίας.  Η Αγνή και ο Aύγουστος-Λουδοβίκος παντρεύτηκαν στις 23 Ιανουαρίου 1722 στη Δρέσδη.  Δεδομένου ότι ο γάμος θεωρήθηκε μοργανατικός, δεν απέκτησε τον τίτλο και την προσφώνηση της *πριγκίπισσας*.  Είχαν δύο παιδιά, τα οποία αναγνωρίστηκαν ως πριγκίπισσες του Άνχαλτ.

Η Αγνή απεβίωσε στις 14 Ιανουαρίου 1725, τρία χρόνια πριν ο σύζυγός της διαδεχθεί τον αδελφό του ως πρίγκιπας του Άνχαλτ-Κέτεν.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε το 1722 τον Αύγουστο-Λουδοβίκο πρίγκιπα του Άνχαλτ-Κέτεν και είχε τέκνα:

* Γκίζελα-Ερριέττα (Warmsdorf, 16 Δεκεμβρίου 1722 - Warmsdorf, 16 Δεκεμβρίου 1728), απεβ. 6 ετών.
* Aγνή-Λεοπολδίνη (Κέτεν, 31 Μαΐου 1724 - Κέτεν, 28 Ιουλίου 1766).

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  p4119.htm#i41187. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
2. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
3. ↑  «Bildnis Agnes Wilhelmine von Wuthenau :: Kulturstiftung Dessau-Wörlitz :: museum-digital:sachsen-anhalt». *st.museum-digital.de*.
4. ↑  Miller, Manfred (22 Μαΐου 2019). *Die Münzen und Medaillen von Anhalt-Aschersleben bis zum Herzogtum Anhalt*. BoD – Books on Demand. ISBN 9783735785787.
5. ↑  «Über Mißheirathen Teutscher Fürsten und Grafen». Vandenhoeck. 22 Ιουνίου 1796.
6. ↑  «Morganatic and Unequal Marriages in German Law». *Heraldica.org*. Ανακτήθηκε στις 22 Ιουνίου 2019.
Οι **Αιγές** (αρχαία ελληνικά: *Αιγαί* ή *Αιγαιαί*) ήταν στρατιωτική μακεδονική αποικία των χρόνων του Μεγάλου Αλεξάνδρου ή των Σελευκιδών στην παραλιακή Κιλικία. Την πόλη αναφέρει και ο Παυσανίας (6 21.11). 

Στη νεόδμητη πόλη προσήλθαν Μακεδόνες άποικοι από τις Αιγές, την πρώην πρωτεύουσα των Αργεαδών. Η πόλη ήταν φημισμένη για το ιερό του Ασκληπιού (*Ασκληπιείον*) που καταστράφηκε από Χριστιανούς τον 4ο αιώνα. Ήταν σπουδαίο κέντρο των Σελευκιδών, ώσπου περιήλθε στο Ρωμαίο στρατηγό Πομπήιο το 64 π.Χ. Τις Αιγές αναφέρει και ο ιστορικός Τάκιτος (*«Χρονικά»*, XIII) Στην πόλη πραγματοποίησε ο Απολλώνιος ο Τυανεύς τις πρώτες του μελέτες στις αρχές του 1ου αιώνα, ενώ αργότερα εκεί μαρτύρησε ο Άγιος Θαλλελαίος στα χρόνια του Νουμεριανού (283-284), του οποίου η μνήμη τιμάται στις 20 Μαΐου. Δεν αποκλείεται να υπήρξε και η γενέθλιος πόλη των Αγίων Αναργύρων, Κοσμά και Δαμιανού, που έδρασαν στις αρχές του 4ου αιώνα. Κατά το δεύτερο ήμισυ του 13ου αιώνα κατέστη σημαντικό λιμάνι του αρμενικού βασιλείου της Κιλικίας. Ιδιαίτερα μετά την πτώση της Πτολεμαΐδος της Παλαιστίνης, οι Αιγές (γνωστή και ως *Laiazzo* στο Μεσαίωνα) προήχθησαν σε κέντρο συναλλαγών μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Από την πόλη των Αιγών ξεκίνησε το μακρινό του ταξίδι για την Κίνα ο Μάρκο Πόλο το 1271. Με τη Ναυμαχία των Αιγών το 1294, οι Γενουάτες συνέτριψαν τον Ενετικό στόλο και ορισμένοι μάλιστα μελετητές πιστεύουν ότι ο Μάρκο Πόλο συνελήφθη τότε αιχμάλωτος. Το 1347 η πόλη περιήλθε στην κυριαρχία των Μαμελούκων Τούρκων και αργότερα, με την οθωμανική κατοχή ανήκε στην περιφέρεια των Αδάνων. 

Βρέθηκε τετράδραχμο νόμισμα της περιόδου του 215/6 μ.Χ. που έγραφε από την μια όψη: ΑΙΓΕΑΙΩΝ ΑΝΤΩΝΕΙΝΟΥ ΠΟΛΕΩC και από την άλλη: ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗC ΕΥΓΕΝΟΥC. Απεικόνιζε την θεότητα του Ασκληπιού που κρατούσε φίδι. Στην θέση της αρχαίας πόλης υπάρχει η σημερινή Ayas της Τουρκίας.

Πηγές
-----

* Μεγάλη ελληνική εγκυκλοπαίδεια

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 63144814367158527298
* GND: 4580819-3

 |

 |
Ο **Βας** (περ. 397 π.Χ. - 326 π.Χ.) από τη Δυναστεία των Νικομηδιδών ήταν ηγεμόνας της Βιθυνίας, στη Μ. Ασία.

Βίος
----

Ο Βας ήταν γιος του Βοτείρα. Ανέβηκε στο θρόνο το 376 π.Χ. και βασίλεψε για πενήντα περίπου χρόνια, έως το 326 π.Χ.. Όταν ο Αλέξανδρος το 334 π.Χ. νίκησε στη μάχη του Γρανικού, ανέθεσε στον Κάλα την κατάληψη της υπόλοιπης Μικράς Ασίας. Ο Βας αντέκρουσε ένα καλά εξοπλισμένο στράτευμα και διατήρησε την ανεξαρτησία της περιοχής. Σύμφωνα με τον Φώτιο πέθανε σε ηλικία 71 ετών. Θεωρείται ο πρώτος ανεξάρτητος ηγεμόνας της περιοχής, αν και ο γιος και διάδοχός του, ο Ζιποίτης Α΄ ήταν ο πρώτος που διεκδίκησε επισήμως τον τίτλο του βασιλιά πολεμώντας ενάντια στους διαδόχους του Αλέξανδρου.

Πηγές
-----

* Μέμνων ο Ηρακλείδης, *«Ιστορία της Ηράκλειας»*

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Μέμνων, *«Ιστορία της Ηράκλειας»*, 12

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Ηγεμόνες της Βιθυνίας |
| --- |
|  |
| 
* Δύδαλσος
* Βοτείρας
* Βας
* Ζιποίτης Α΄
* Νικομήδης Α΄ Φιλέλληνας
* Ζιποίτης Β΄
* Ζιαήλας
* Προυσίας Α΄ Χωλός
* Προυσίας Β΄ Κυνηγός
* Νικομήδης Β΄ Επιφανής
* Νικομήδης Γ΄ Ευεργέτης
* Νικομήδης Δ΄ Φιλοπάτωρ
* Σωκράτης Χρηστός
 |
|  |
| 
Άλλα πρόσωπα |

 |
Το οπλιταγωγό **Αιγαίον** ήταν σκάφος του Πολεμικού Ναυτικού της Ελλάδος. Ναυπηγήθηκε το 1906 στα Γερμανικά Ναυπηγεία *Φλένσμπουρκ*, και υπηρέτησε στο Γερμανικό Πολεμικό Ναυτικό με το όνομα *MV Hagen* και το χαρακτηρισμό *4210 ΤV*. Μετά το πέρας του Α’ Παγκοσμίου πολέμου, παραχωρήθηκε από τη Γερμανία στη Μεγάλη Βρετανία το 1919 ως μέρος των επανορθώσεων.

Το 1921 πουλήθηκε στην Ελλάδα οπότε και μετονομάστηκε σε *Αιγαίο*. Άλλα πλοία του ιδίου τύπου που υπηρέτησαν στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό ήταν τα: Λέσβος, ‘Κωνσταντινούπολη, Καβάλα, Χίος (μετέπειτα πλωτό συνεργείο) και Ήφαιστος. Το πλοίο χρησιμοποιήθηκε σαν οπλιταγωγό σε όλη τη διάρκεια της Μικρασιατικής εκστρατείας, και στη συνέχεια αξιοποιήθηκε για μεταφορά υλικού του Πολεμικού Ναυτικού και ως ναυτικά κρατητήρια. Διαγράφηκε από τη δύναμη του στόλου το 1935.

Το πλοίο είχε διαστάσεις 388x51x25 πόδια και κινούνταν με ταχύτητα 10,5 κόμβων αξιοποιώντας σύστημα πρόωσης 2800 BHP.

Πηγές
-----

* German-Australian Line
Πολιτικά κέντρα στην περιοχή της Σκωτίας κατά την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, τα οποία θα αποτελέσουν το Βασίλειο της Σκωτίας.
Με τον όρο **Βασίλειο της Άλμπα** (Λατινικά: Scotia, Ιρλανδικά: Alba) ονομάζεται το Βασίλειο της Σκωτίας κατά την περίοδο μεταξύ των θανάτων του Ντόναλντ Β΄ της Σκωτίας το 900 μ.Χ. και του Αλεξάνδρου Γ΄ της Σκωτίας το 1286. Ο θάνατος του τελευταίου οδήγησε έμμεσα σε εισβολή από τον Εδουάρδο Α' της Αγγλίας στη Σκωτία το 1296 και στον Πρώτο Πόλεμο της Ανεξαρτησίας στην Σκωτία.

Η Άλμπα περιελάμβανε την Νταλ Ριάτα, αλλά όχι μεγάλα τμήματα των σημερινών πεδιάδων της Σκωτίας (Λόουλαντς), που στη συνέχεια χωρίστηκαν μεταξύ του Στράθκλαϊντ και της Νορθουμβρίας μέχρι τον Κόλπο του Φορθ. Το πικτικό βασίλειο του Φόρτιου ενσωματώθηκε στην Άλμπα τον 10ο αιώνα.

Κατά την διάρκεια αυτής της περιόδου, οι άρχουσες και οι κατώτερες τάξεις του βασιλείου ήταν κυρίως Πίκτο-Γαέλικής προέλευσης, ενώ αργότερα αποτελούνταν και από Σκωτο-Νορμανδούς. Αυτή η εποχή διαφέρει σημαντικά από την περίοδο του Οίκου των Στιούαρτ που ξεκίνησε το 1371, κατά την οποία οι άρχουσες τάξεις του βασιλείου μιλούσαν κυρίως την Μέση Αγγλική γλώσσα, η οποία αργότερα εξελίχθηκε στην γλώσσα Σκωτς. 

Το όνομα Άλμπα προκύπτει από τον τύπο *Alba* που χρησιμοποιούταν ως όνομα της Σκωτίας στις Γαελικές γλώσσες. Αγγλόφωνοι μελετητές της εποχής του Ώριμου Μεσαίωνα χρησιμοποίησαν τον Γαελικό τύπο για να περιγράψουν την συγκεκριμένη πολιτική περίοδο της ιστορίας της Σκωτίας.

Δείτε επίσης
------------

* Βασίλειο της Σκωτίας
* Πίκτοι
* Γαέλοι

Παραπομπές
----------

1. ↑  Hudson, Benjamin T. (1994). *Kings of Celtic Scotland*. Westport, Conn.: Greenwood Press. ISBN 0-313-29087-3. 29598684.
2. ↑  tr. Anderson, Alan Orr, 1879-1958, ed. and (1922). *Early sources of Scottish history, A.D. 500 to 1286*. Oliver and Boyd. 2903145.
**Αμνησία** είναι η απώλεια μνήμης. Τα αίτια της αμνησίας μπορεί να είναι πολλά: ένα ατύχημα που προκαλεί βλάβες στον εγκέφαλο, η γήρανση, ο αλκοολισμός, ένα ισχυρό ψυχολογικό σοκ κ.ά. Η διάρκεια της αμνησίας εξαρτάται τόσο από το αίτιό της, όσο και από την κατάσταση του ατόμου και την θέλησή του να επανέλθει.

Η αμνησία είναι μερική ή ολική. Μερική είναι η απώλεια μνήμης των γεγονότων μετά το ατύχημα που προκάλεσε την αμνησία. Ολική είναι η πλήρης απώλεια μνήμης των γεγονότων πριν και μετά τη γενεσιουργό αιτία.

Απώλεια μνήμης μπορεί να υπάρξει περιστασιακά σε πολλές περιπτώσεις, αλλά συνήθως είναι μικρής διάρκειας και δεν δημιουργεί προβλήματα. Τέτοιες περιπτώσεις είναι η μέθη, οι επιληπτικές κρίσεις, ένα απλό χτύπημα, το ηλεκτροσοκ, μια έντονη συναισθηματική φόρτιση κτλ.

Η αμνησία αποτελεί αντικείμενο μελέτης τόσο της ιατρικής όσο και της ψυχολογίας.

Βιβλιογραφία
------------

* «Νέα εγκυκλοπαίδεια παιδεία», Εκδόσεις Μαλλιάρης Παιδεία, 2005.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **αμνησία**  |

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Αμνησία** |


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85004557
* GND: 4142230-2
* BNF: cb11979590n (data)

 |

 |
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Αναξώ** αναφέρεται μια θυγατέρα του Αλκαίου και της Αστυδαμείας. Από τον πατέρα της, η Αναξώ ήταν εγγονή του ήρωα Περσέα και της Ανδρομέδας, και ανεψιά του Ηλεκτρύωνα, του Σθενέλου, του Ελείου, του Μήστορα και της Γοργοφόνης. Από την πλευρά της μητέρας της, η Αναξώ ήταν εγγονή του Πέλοπα και της Ιπποδαμείας, ανεψιά του Θυέστη και του Ατρέα. Η Αναξώ είχε αδελφό τον Αμφιτρύωνα και ήταν συνεπώς μέλος του βασιλικού οίκου των Μυκηνών. Σύμφωνα με μία παράδοση, η Αλκμήνη ήταν κόρη της Αναξούς και επομένως ο Αμφιτρύωνας είχε την Αναξώ πεθερά του και όχι αδελφή του, ενώ η Αναξώ ήταν η γιαγιά του μέγιστου ήρωα και ημιθέου Ηρακλή, που αποκαλείται έτσι και «Αλκείδης» από το όνομα του προπάππου του Αλκαίου.

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Μυθολογία
* Πύλη:Ελληνική μυθολογία
 |

 |