recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Μιχάλης Συριόπουλος** (Θεσσαλονίκη, 1986) είναι Έλληνας ηθοποιός. 

  

Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Αποφοίτησε με υποτροφία το 2009 από την Ανωτέρα Δραματική Σχολή «Σύγχρονο θέατρο - Βασίλης Διαμαντόπουλος» .

Θέατρο
------

Στο θέατρο έχει συνεργαστεί με τους σκηνοθέτες: Τάκη Τζαμαριά, Σίμο Κακάλα, Κίρκη Καραλή, Βασίλη Μαυρογεωργίου, Γιάννη Μόσχο, Θωμά Μοσχόπουλο, Χριστίνα Χατζηβασιλείου, Τάσο Ράτζο, Πέμη Ζούνη, Σωτήρη Χατζάκη, Γιώργο Παλούμπη, Γιάννη Βούρο, Γλυκερία Καλαϊτζή, Αναστασία Κουμίδου, Ισίδωρο Σιδέρη, Νίκο Βουδούρη, Έφη Δρόσου, Σοφία Καρακάντζα, Αντώνη Καλογρίδη, Γιάννη Ιορδανίδη, στο Εθνικό Θέατρο, στο Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου, στο Κ.Θ.Β.Ε. , στην Πειραματική Σκηνή της Τέχνης, στο Δη.Πε.Θε. Βέροιας, στο Θέατρο Πόρτα, κ.α.

Συμμετείχε στις παραστάσεις: «Αιολική Γη», «Αίας», «Ποντικοπαγίδα», «Χοιρινό νεφρό για την κατάθλιψη», «Η αρχή του Αρχιμήδη», «Γιανούλα η κουλουρού», «Η πόλη», «Καντίντ ή η αισιοδοξία», « Η δίκη του Κ», «Αγγέλα», «Ο Γλάρος», «Η Ιφιγένεια στη χώρα των Ταύρων», «Η αρρώστια της νιότης», «Παραμύθια στο ασανσέρ», «Βυσσινόκηπος», «Ειρήνη», «Το όνειρο του σκιάχτρου», «Η όπερα του ζητιάνου», «Ορφέας Vision», «Αθώοι ψεύτες», «Τρεις αδελφές», «Το σκλαβί», «Σε εσάς που με ακούτε», «Αντιγόνη», «Ματωμένος γάμος», «Λεωφορείο ο πόθος».

Έχει σκηνοθετήσει και διασκευάσει τις παραστάσεις: «Dybbuk», «Tα Χριστούγεννα του μπαρμπα- Ιωσήφ», «Στον καθρέφτη του χρόνου ρέουν οι λέξεις διαυγής» και ως βοηθός σκηνοθέτη στην παράσταση «Τα μεγάλα ροκ συγκροτήματα δεν διαλύονται ποτέ» σε σκηνοθεσία Πέμη Ζούνη.

Τηλεόραση
---------

Στην τηλεόραση έχει πάρει μέρος στις σειρές: «Σώσε με» σε σκηνοθεσία Πιέρου Ανδρακάκου, «Φλόγα κι Άνεμος» σε σκηνοθεσία Ρέινας Εσκενάζη «Σκοτεινή Θάλασσα» σε σκηνοθεσία Γρηγόρη Καραντινάκη, στην «Επιστροφή» και στην «Εκδρομή» σε σκηνοθεσία Αλέξανδρου Πανταζούδη, στο «Μ+Μ» σε σκηνοθεσία Ανδρέα Μορφονιόυ και στο «Η αδερφή της αδερφής της αδερφής μου» σε σκηνοθεσία Κώστα Αρβανίτη.

Κινηματογράφος
--------------

Στον κινηματογράφο συμμετείχε στην ταινία "Holly Emy" σε σκηνοθεσία Αρασέλης Λαιμού και στη ταινία "Bricklayer" σε σκηνοθεσία Renny Harlin.

Άλλη επαγγελματική εμπειρία
---------------------------

Το 2016 έως το 2018 διετέλεσε καλλιτεχνικός διευθυντής στην Ανωτέρα Δραματική Σχολή «Σύγχρονο Θέατρο Βασίλης Διαμαντόπουλος». Το 2011 - 2014 δίδασκε υποκριτική και αυτοσχεδιασμό στο θεατρικό εργαστήρι «ΛΟΓΕΙΟΝ» και το 2015 στο «Κyklos Art Studio», καθώς και στις Δραματικές Σχολές Ίασμος και Σύγχρονο θέατρο Βασίλης Διαμαντόπουλος το 2016 - 2018), στην Ανωτέρα Δραματική σχολή Ανδρέας Βουτσινάς το 2019 και στο Θέατρο των Αλλαγών το 2019 - 2021. Το 2021 ίδρυσε το «τΖΕΝεράλε Acting Studio by Μιχάλης Συριόπουλος». Ένα θεατρικό εργαστήρι για όσους αγαπούν την τέχνη της υποκριτικής.

Διακρίσεις
----------

Τιμήθηκε με το βραβείο «Δημήτρης Χορν» για την παραστάση «Καντίντ ή η αισιοδοξία» σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου και για την παράσταση «Η πόλη» σε σκηνοθεσία Γιάννη Μόσχου.

Υποψήφιος Β'Αντρικού Ρόλου στα βραβεία Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου Ίρις.

Παραπομπές
----------

1. ↑   .  Missing or empty `|title=` (βοήθεια)
Συντεταγμένες: 51°14′24″N 22°34′12″E﻿ / ﻿51.24000°N 22.57000°E﻿ / 51.24000; 22.57000

Η **Παλιά Πόλη** **του Λούμπλιν** είναι ιστορικά το παλαιότερο τμήμα του Λούμπλιν, στην Πολωνία και από τις 23 Φεβρουαρίου 2006 επίσης η διοικητική περιφέρεια του Λούμπλιν, που καλύπτει επίσης τις περιοχές στην ανατολική πλευρά της Λεωφόρου Ένωσης του Λούμπλιν (*Aleja Unii Lubelskiej*, η τοποθεσία της πρώην Μεγάλης Βασιλικής Λίμνης).

Τοποθεσία
---------

Η Παλιά Πόλη βρίσκεται στο κεντρικό τμήμα του Λούμπλιν, που είναι το μεσαίο τμήμα της ανατολικής άκρης του Οροπεδίου Ναουεντσόφσκι και το κάτω μέρος του πυθμένα της κοιλάδας Μπιστσίτσα.

Αξιοθέατα
---------

Υπάρχουν πολλά μνημεία στην Παλιά Πόλη, συμπεριλαμβανομένων των ερειπίων των τειχών της πόλης, των οικιών της Αναγέννησης, του πρώην δημαρχείου, που στέκεται στη μέση της Πλατείας Αγοράς, του Καθεδρικού Ναού του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή και του Τριαδικού Πύργου, της Δομινικανής Βασιλικής και του Παλαιού Θεάτρου. Μέσα στα τείχη υπάρχει η Πλατεία Πο Φάζε, και μπροστά από την Πύλη Κρακόφσκα, η Πλατεία Γουοκιέτκα. Έξω από τα τείχη της πόλης, εντός της διοικητικής περιφέρειας της Παλιάς Πόλης, υπάρχει το Κάστρο του Λούμπλιν με το Παρεκκλήσι της Αγίας Τριάδας.

Στις 16 Μαΐου 2007, το αρχιτεκτονικό και πολεοδομικό συγκρότημα της Παλιάς Πόλης του Λούμπλιν μπήκε στον κατάλογο των ιστορικών μνημείων.

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Παλιά Πόλη του Λούμπλιν** |

1. ↑  bip.lublin.eu/bip/um/index.php?t=210&id=173378.
2. ↑  bip.lublin.eu/bip/um/index.php?t=210&id=268480.
3. ↑  **Mroczek P.**, 2014: Wpływ budowy geologicznej i ukształtowania terenu na historyczne i współczesne inwestycje inżynierskie i budowlane w Lublinie. Przegląd Geologiczny 62, 10/2; 645-653.
Ο **Γιάννης Γκιόκας** (Αθήνα, 22 Ιανουαρίου 1980) είναι Έλληνας πολιτικός και μέλος του δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών. Σπούδασε στη Νομική Σχολή Κομοτηνής και έχει κάνει μεταπτυχιακές σπουδές στο Ποινικό Δίκαιο και τη Θεωρία του Δικαίου. Εκτός της ελληνικής γλώσσας γνωρίζει ακόμη αγγλικά και γερμανικά. 

Έχει υπηρετήσει ως μέλος του Ελληνικού Κοινοβουλίου από το 2008 μέχρι σήμερα ως βουλευτής Αττικής για το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας. Στις βουλευτικές εκλογές του 2007 αναδείχτηκε πρώτος επιλαχών και κατόπιν αντικατέστησε τον βουλευτή Αττικής, Δήμο Κουμπούρη, μετά την παραίτηση του τελευταίου. Έκτοτε επανεξελέγη το 2009, τον Μάιο και τον Ιούνιο του 2012, τον Ιανουάριο του 2015 και τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους. Εξελέγη βουλευτής για έκτη συνεχόμενη φορά στις εκλογές του 2019 στην εκλογική περιφέρεια Α' Ανατολικής Αττικής μετά την παραίτηση της Ελένης Γερασιμίδου, η οποία επικαλέστηκε αυξημένες επαγγελματικές υποχρεώσεις. Είναι εκπρόσωπος τύπου του ΚΚΕ από τον Μάρτιο του 2013.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Τόγια, Μαργαρίτα, επιμ. (Αύγουστος 2009). *Έλληνες βουλευτές και ευρωβουλευτές* (PDF). Αθήνα: Βουλή των Ελλήνων. σελ. 37.
2. ↑  Βιογραφικά Στοιχεία, Ιωάννης Χρήστου Γκιόκας, Ελληνικό Κοινοβούλιο (ανακτήθηκε στις 1/1/2017)
3. 1 2  Σταυρόπουλος, Λάμπρος. «Ι. Γκιόκας, το νέο πρόσωπο του ΚΚΕ». *tovima.gr*. Το Βήμα. Ανακτήθηκε στις 4 Απριλίου 2018.
4. ↑  «Αυτοί είναι οι 15 βουλευτές του ΚΚΕ». *Newsit.gr*. 2015-10-02.. Ανακτήθηκε στις 2018-06-09.
5. ↑  «Δήλωση της Ελένης Γερασιμίδου για την έδρα στην Περιφέρεια Ανατολικής Αττικής».
6. ↑  «Παραιτείται η Γερασιμίδου από βουλευτής του ΚΚΕ – Εκλέγεται ο Γκιόκας». *tovima.gr*. Το Βήμα Online. 8 Ιουλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 10 Οκτωβρίου 2020.
Η **Άννα Αποστολάκη** (Ρέθυμνο, 1880–1958), ήταν Ελληνίδα αρχαιολόγος.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1880 στο Ρέθυμνο Κρήτης. Τελείωσε το Αρσάκειο στην Αθήνα και στη συνέχεια σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και αναγορεύθηκε διδάκτωρ της φιλολογίας. Ο ιδρυτής του Μουσείου Κοσμητικών Τεχνών Γεώργιος Δροσίνης την προσέλαβε ως την πρώτη διευθύντρια το 1924. Εργάστηκε εκεί ως το 1954. Μελέτησε τα κοπτικά υφάσματα που είχαν παραχωρηθεί από το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο και δημοσίευσε ένα σύγγραμμα με τον τίτλο *«Τὰ Κοπτικὰ ὑφάσματα τοῦ ἐν Ἀθήναις Μουσείου Κοσμητικῶν Τεχνῶν»* το 1932. Το 1933 το Μουσείο Μπενάκη της ανέθεσε τον κατάλογο των κοπτικών υφασμάτων του. Το χειρόγραφο χάθηκε κατά τη διάρκεια της Κατοχής, αλλά δημοσίευσε πολλές αυτοτελείς μελέτες για αρχαία κεντήματα του μουσείου. Απεβίωσε το 1958.

Παραπομπές
----------

Πηγές
-----

* Εν Αθήναις Αρχαιολογική Εταιρεία, επιμ. (1937). *Λεύκωμα της εκατονταετηρίδος της Εν Αθήναις Αρχαιολογικής Εταιρείας 1837–1937*. Εν Αθήναις: Αρχαιολογική Εταιρεία. Ανακτήθηκε στις 26 Ιουλίου 2010.
Το **"Minecraft Roleplay"** αναφέρεται στη δημιουργία και την εκτέλεση σεναρίων εντός του δημοφιλούς παιχνιδιού "Minecraft", όπου οι παίκτες υιοθετούν τον ρόλο συγκεκριμένων χαρακτήρων και αλληλοεπιδρούν μεταξύ τους με βάση την ιστορία που έχουν δημιουργήσει ή επιλέξει να ακολουθήσουν. Αυτή η πρακτική επεκτείνεται στην πλατφόρμα του παιχνιδιού, δίνοντας τη δυνατότητα στους παίκτες να εμβαθύνουν την εμπειρία τους και να ενταχθούν περισσότερο στον εικονικό κόσμο.

Οι λόγοι που οι παίκτες επιλέγουν το Roleplay στο Minecraft είναι διάφοροι: μπορεί να είναι για να εξερευνήσουν νέες πλοκές, για να αναπτύξουν τους χαρακτήρες τους, για να παίξουν σε συγκεκριμένους κόσμους που έχουν δημιουργήσει ή δεχτεί άλλοι χρήστες, ή απλά για να έχουν μια διαφορετική εμπειρία παιχνιδιού.

Εκτός από τους παίκτες που δημιουργούν τους δικούς τους ρόλους, υπάρχουν πολλοί διακομιστές (servers) που προσφέρουν ειδικά σενάρια Roleplay, με διαφορετικούς κανόνες, πλοκές και περιορισμούς, ανάλογα με την κατεύθυνση και το στυλ που θέλουν να προσφέρουν στην κοινότητα.

Ιστορικό
--------

Η δυναμική του Minecraft ως παιχνίδι δημιουργίας κόσμων παρέχει την τέλεια πλατφόρμα για Roleplay. Η ελευθερία που παρέχεται στους παίκτες να κατασκευάσουν τα δικά τους κτίρια, πόλεις, βασίλεια, και ακόμα και ολόκληρους κόσμους, σημαίνει ότι τα σενάρια που μπορούν να δημιουργηθούν είναι σχεδόν απεριόριστα.

Πολλές φορές, οι κοινότητες του Minecraft Roleplay χρησιμοποιούν mods (τροποποιητικά) για να προσθέσουν ακόμα περισσότερα στοιχεία στο παιχνίδι, όπως νέες λειτουργίες, χαρακτήρες, και ικανότητες. Αυτά τα mods μπορούν να κάνουν την εμπειρία πιο ρεαλιστική ή να προσθέσουν φανταστικά στοιχεία, όπως μαγεία, δράκους και άλλες φανταστικές οντότητες.

Με την πάροδο του χρόνου, έχουν δημιουργηθεί ορισμένες πολύ δημοφιλείς κοινότητες Roleplay, με δικούς τους κώδικες συμπεριφοράς, κανόνες, και ιστορικό πλαίσιο. Αυτά τα περιβάλλοντα συχνά στηρίζονται από εθελοντές ή ακόμα και ομάδες που εργάζονται για να διατηρούν και να επεκτείνουν τις ιστορίες, τους κόσμους και τους χαρακτήρες τους.

1. ↑  «Minecraft Wiki». *minecraft.fandom.com* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 20 Αυγούστου 2023.
2. ↑  LLC, Cyprezz. «Planet Minecraft Community | Creative fansite for everything Minecraft!». *Planet Minecraft* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 20 Αυγούστου 2023.
Οι **Καπουλέτοι** και οι **Μοντέκοι** ή **Μοντέγοι** ήταν δύο σπουδαίες οικογένειες ευγενών της Βερόνας, στην Ιταλία, τις οποίες όμως χώριζε θανάσιμο μίσος. Το μίσος αυτό προέρχονταν από κάποια βεντέτα που είχε συμβεί μεταξύ των δύο οικογενειών σε μακρινούς προγόνους τους, που ακριβώς και οι ίδιες δεν γνώριζαν, αλλά την μνημόνευαν για τη διατήρηση της διχόνοιας. Από τις δύο αυτές οικογένειες προέρχονταν ο Ρωμαίος και η Ιουλιέτα που συνδέθηκαν με τον παράφορο έρωτα και τον οποίο απαθανάτισε ο Σαίξπηρ στην ομώνυμη τραγωδία του.

Τις έριδες των δύο αυτών οικογενειών πρώτος περιέγραψε ο Μαζούκιο σε διήγημά του με τον τίτλο "*Οι τραγικοί εραστές της Βερόνας*" που εξέδωσε το 1470. Μάλιστα ο συγγραφέας βεβαιώνει πως όλη η υπόθεση περί της έχθρας των δύο αυτών οικογενειών ήταν αληθινή, αν και δεν υφίσταται άλλη ιστορική πηγή για διασταύρωση.

Το θέμα του διηγήματος αυτού πραγματεύτηκαν αργότερα ο Λουΐτζι ντα Πόρτο (1535), ο Μπαντάλο, ο Άγγλος ποιητής Αρθούρος Μπωκ και τέλος ο Σαίξπηρ. Εκτός όμως αυτών η υπόθεση ενέπνευσε και ζωγράφους αλλά και μουσικούς, όπως και τον Βιντσέντσο Μπελλίνι που συνέθεσε την όπερα (μελόδραμα) Οι "Καπουλέτοι και οι Μοντέκοι" σε στίχους του Ρομάνι.

Η υπόθεση του έργου με μικρές παραλλαγές μεταφέρθηκε και στον ελληνικό κινηματογράφο σε σκηνοθεσία του Ντίνου Δημόπουλου το 1969, με τον τίτλο "Η νεράιδα και το παλικάρι", με πρωταγωνιστές τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ και την Αλίκη Βουγιουκλάκη και τις οικογένειες της Κρήτης των Βροντάκηδων και Φουρτουνάκηδων, και στην ελληνική τηλεόραση με το "Της αγάπης μαχαιριά"
H **Μαρία Λουίζα Τεράν ντε Ουέις** (*αγγλικά : María Luisa Terán de Weiss*), (29 Ιανουαρίου 1918 - 8 Δεκεμβρίου 1984), ήταν Αργεντινή πρωταθλήτρια της αντισφαίρισης. Ήταν η πρώτη γυναίκα, αντισφαιρίστρια, της Αργεντινής που βγήκε εκτός χώρας για να αγωνιστεί σε διεθνή τουρνουά.

Έχει παίξει μεταξύ 1938 και 1959, κερδίζοντας το Ίρις όπεν το 1950, το όπεν του Ισραήλ το 1950, το Διεθνές πρωτάθλημα Κολωνίας το 1951, στο Μπάντεν Μπάντεν το 1951 και το διεθνές πρωτάθλημα Ουαλίας το 1954 και πολλές φορές φορές το πρωτάθλημα του Ρίο ντε λα Πλάτα. Το 1948 έφτασε στα προημιτελικά στο Γαλλικό Όπεν και κέρδισε το *All England Plate* το τουρνουά με παίκτες που νικήθηκαν στον πρώτο ή στον δεύτερο γύρο του απλού. Επίσης, κέρδισε δύο χρυσά και χάλκινα μετάλλια στους Παναμερικανούς Αγώνες του 1951 .Στο Πρωτάθλημα αντισφαίρισης Ανατολικής Μεσογείου ήταν φίναλιστ στο απλό το 1950 και το 1951, και νικήτρια διπλό το 1950 με συμπαίκτρια την Ντόροθι Χεντ.

Το 1955 όταν έγινε το πραξικόπημα κατά του Χουάν Περόν λόγω της συμπάθειας και της ταύτισης της με τους Περονιστές, εξαναγκάστηκε σε εξορία στην Ισπανία και την Ουρουγουάη και να αποσυρθεί από την αντισφαίριση στα τέλη της δεκαετίας του 1950.

Μέχρι τη δεκαετία του 1980, το τένις της Αργεντινής ήταν άθλημα για τις ανώτερες τάξεις. Η Μαρία Τεράν ήρθε σε αντιπαράθεση με την ομοσπονδία αντισφαίρισης της Αργεντινής με στόχο την προώθηση της αντισφαίρισης στις κατώτερες τάξεις και στον λαό. Στις αρχές της δεκαετίας του 1980 οργάνωσε μια εκστρατεία για να υποστηρίξει τον Γκιγιέρμο Βίλας και βοήθησε στην εξάπλωση της αντισφαίρισης στη χώρα, όταν η Αργεντινή ομοσπονδία αντισφαίρισης αγωνιζόταν εναντίον του Βίλας.

Μετά την επιστροφή της δημοκρατίας στην Αργεντινή στα τέλη του 1983 ζούσε στην αφάνεια και αγνοούνταν από τα ΜΜΕ και την κυβέρνηση. Λίγους μήνες αργότερα, αυτοκτόνησε πηδώντας από τον έβδομο όροφο ενός κτιρίου στην πόλη Μαρ ντε Πλάτα ηλικίας 66 ετών. Το 2007 η πόλη του Μπουένος Άιρες την τιμούσε αναφέροντας το νέο γήπεδο τένις της πόλης *Estadio Mary Terán de Weiss*.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Alan Little, επιμ. (2011). *2011 Wimbledon Compendium*. London: The All England Lawn Tennis and Croquet Club. σελίδες 493–497. ISBN 9781899039364. (Αγγλικά)
2. 1 2 3 4 5 6  Lupo, Víctor F. (2004). *Historia política del deporte argentino*, Buenos Aires: Corregidor, capítulo XXXIV.
3. ↑  «La historia trágica de una grande: María Luisa Terán de Weiss» (στα Ισπανικά). El Litoral. 8 Δεκεμβρίου 2008. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Αυγούστου 2017. Ανακτήθηκε στις 23 Νοεμβρίου 2017.
4. ↑  Facundo Mancuso (7 Φεβρουαρίου 2013). «Mary Terán de Weiss: Historia de una persecución» (στα Ισπανικά). El Norte. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Σεπτεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 23 Νοεμβρίου 2017.
5. ↑  Ley 2502 Αρχειοθετήθηκε 2012-03-05 στο Wayback Machine. Boletín Oficial de la Ciudad de Buenos Aires, 06-12-2007 (Ισπανικά)
Η **Αθλητική Ένωση Δημητρίου Υψηλάντη** ήταν ποδοσφαιρικό σωματείο από τα χωριά Μαυροδένδρι και Ποντοκώμη του ομώνυμου δήμου του νομού Κοζάνης. Προήλθε το 2000 μετά την ένωση των 2 ομάδων, Οδυσσέα Μαυροδενδρίου και Άρη Ποντοκώμης. Η ομάδα αγωνίστηκε στην Α'ερασιτεχνική κατηγορία Κοζάνης και κατάφερε να ανέβει το 2005 στη Δ΄ Εθνική για 2 χρονιές. Το 2008 η Α.Ε. Δημητρίου Υψηλάντη διαλύθηκε.

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| Περίοδος | Επίπεδο | Κατηγορία | Θέση |
| --- | --- | --- | --- |
| 2000-01 | 5 | ΕΠΣ Κοζάνης (Α' Κατηγορία) |  |
| 2001-02 | 5 | ΕΠΣ Κοζάνης (Α' Κατηγορία) |  |
| 2002-03 | 5 | ΕΠΣ Κοζάνης (Α' Κατηγορία) |  |
| 2003-04 | 5 | ΕΠΣ Κοζάνης (Α' Κατηγορία) |  |
| 2004-05 | 5 | ΕΠΣ Κοζάνης (Α' Κατηγορία) |  |
| 2005-06 | 4 | Δ' Εθνική | 3/15 |
| 2006-07 | 4 | Δ' Εθνική | 13/17 |
| 2007-08 | 5 | ΕΠΣ Κοζάνης (Α' Κατηγορία) |  |
|

 |

Τη σεζόν 2006-07 η ομάδα κατέκτησε το κύπελλο ΕΠΣ Κοζάνης. Αρχειοθετήθηκε 2020-04-07 στο Wayback Machine.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Νίκος Δημ. Νικολαΐδης "*Απ΄τη Γ΄Εθνική στο Περιφερειακό, 1965-2012*" ψηφιακή έκδοση ISBN 978-618-80048-0-1
2. ↑  dimypsilanti.blogspot.com
Καλλιτεχνική αποτύπωση ενός μικροκαινοφανούς
Ο **μικροκαινοφανής** είναι τύπος θερμοπυρηνικής έκρηξης στην επιφάνεια ενός λευκού νάνου περίπου το ένα εκατομμυριοστό της ισχύος ενός καινοφανούς αστέρα. Παρατηρήθηκε για πρώτη φορά τον Απρίλιο του 2022.  
Προκαλούνται από συσσωρευμένο υλικό από το γύρω περιβάλλον, όπως από ένα συνοδό αστέρα.

Ο ήλιος
-------

Όταν ο Νιλ Άρμστρονγκ τράβηξε στερεοσκοπικές φωτογραφίες της σεληνιακής επιφάνειας κατά τη διάρκεια της αποστολής Απόλλων 11, είδε αστραφτερά σημεία που έμοιαζαν με γυαλί. Ο αστροφυσικός Τόμας Γκολντ ανέλυσε τις φωτογραφίες και πρότεινε ότι η υαλοποίηση θα μπορούσε να είναι το αποτέλεσμα μιας "μικρή έκρηξης τύπου νόβα" από τον ήλιο. Ο καθηγητής Αστρονομίας και Αστροφυσικής Bradley Schaefer συμφώνησε ότι αυτό ήταν ένα ισχυρό επιχείρημα για αυτό που τώρα αποκαλούμε ηλιακό μικροκαινοφανής. Αυτά τα μπαλώματα παρατηρήθηκαν επίσης κατά τη διάρκεια της αποστολής Chang'e 4 της Εθνικής Διαστημικής Διοίκησης της Κίνας στην άλλη πλευρά της σελήνης το 2019 και αρχικά θεωρήθηκε ότι πρόκειται για τζελ. Η ομάδα πιστεύει ότι δεν θα μπορούσε να έχει σχηματιστεί από την πρόσκρουση που δημιούργησε τον κρατήρα στον οποίο βρέθηκε το γυαλί. Αυτός ο βράχος θα ήταν πολύ μικρός για να δημιουργήσει τις απαιτούμενες θερμοκρασίες.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* (Αγγλικά) The Next End of the World: The Rebirth of Catastrophism Ben Davidson (2021) **ISBN:** 978-1-09835-778-8
* (Αγγλικά) Nova Astronomy in Upheaval | Predictions Come True από Suspicious0bservers

Παραπομπές
----------

1. ↑  S. Scaringi; P. J. Groot; C. Knigge; A. J. Bird; E. Breedt; D. A. H. Buckley; Y. Cavecchi; N. D. Degenaar *και άλλοι*. (2022-04-20). «Localized thermonuclear bursts from accreting magnetic white dwarfs». *Nature* **604**: 447-450. doi:10.1038/s41586-022-04495-6. ISSN 1476-4687. .
2. ↑  Ouellette, Jennifer (20 Απριλίου 2022). «Meet the micronova: Astronomers discovered new type of stellar explosion». *Ars Technica*.
3. ↑  «Astronomy: Glazing the Moon». *TIME*. 3 Οκτώβριος 1969. .
4. ↑  Gold, Thomas (26 Σεπτεμβρίου 1969). «Apollo 11 Observations of a Remarkable Glazing Phenomenon on the Lunar Surface». *Science*.
5. ↑  Schaefer, Bradley E. (15 Φεβρουάριος 1989). «Flashes from Normal Stars». *The Astrophysical Journal*. .
6. ↑  «Impact melt breccia and surrounding regolith measured by Chang'e-4 rover». *Elsevier*. 15 Αυγούστου 2020. .
7. ↑  «Glistening 'Gel-Like' Substance on Far Side of The Moon Finally Identified». *ScienceAlert*. 8 Ιουλίου 2020.
Το **Πάιονηρ P-30** (επίσης γνωστό ως *Atlas-Able 5A*, ή *Pioneer Y*) ήταν ένα διαστημικό σκάφος που είχε ως στόχο να μπει σε σεληνιακή τροχιά. 

Η αποστολή όμως απέτυχε λίγο μετά την εκτόξευση στις 25 Σεπτεμβρίου 1960. Οι στόχοι ήταν να ερευνήσει το περιβάλλον μεταξύ Γης και Σελήνης, και να αναπτύξει την τεχνολογία για τον έλεγχο και τους ελιγμούς ενός διαστημοπλοίου μακριά από τη Γη. Ήταν εξοπλισμένο για να τραβήξει εικόνες της σεληνιακής επιφάνειας, να εκτιμήσει την μάζα της Σελήνης, να καταγράψει τη δομή και την ταχύτητα των μικρομετεωριτών, να μελετήσει την ακτινοβολία, το μαγνητικό πεδίο, και τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα χαμηλής συχνότητας στο διάστημα. Θα είχε το πρώτο αυτόνομο σύστημα πρόωσης και θα μπορούσε να λειτουργεί πολλούς μήνες μετά την εκτόξευσή του σε μεγάλες αποστάσεις από τη Γη. Επίσης θα έκανε τις πρώτες δοκιμές των ΗΠΑ για έναν δορυφόρο στο διάστημα.

Αποστολή
--------

Το διαστημικό σκάφος εκτοξεύθηκε με έναν Convair Atlas D πύραυλο της Πολεμικής Αεροπορίας σε συνδυασμό με έναν Thor-Able πύραυλο. Ο πύραυλος στο πρώτο στάδιο καιγόταν κανονικά για 275 δευτερόλεπτα, και δύο μηχανές Atlas τις είχε εγκαταλείψει, όπως έχει προγραμματιστεί, μετά από περίπου 250 δευτερόλεπτα. Σε υψόμετρο περίπου 370 χλμ (230 μίλια) το πρώτο στάδιο χωρίστηκε από το δεύτερο στάδιο. Όταν το δεύτερο στάδιο ήταν να αναφλεγεί η καύση του έδειχνε μη φυσιολογική και το στάδιο απέτυχε λόγω βλάβης στο σύστημα οξείδωσης. Το όχημα δεν ήταν σε θέση να μπει σε γήινη τροχιά, ξαναμπήκε στην ατμόσφαιρα και πιστεύεται ότι έχει πέσει κάπου στον Ινδικό Ωκεανό. Το σήμα ήταν καλό για 1.020 δευτερόλεπτα μετά την εκτόξευση, και ύστερα χάθηκε. Η αποστολή σχεδιάστηκε για να φτάσει στο φεγγάρι περίπου 62 ώρες μετά την εκτόξευση.

Παραπομπές
----------

1. ↑  A.A. Siddiqi, Deep Space Chronicle, pg 26. NASA SP-2002-4524, 2002

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* NSSDC Master Catalog: Spacecraft Pioneer P-30 Αρχειοθετήθηκε 2007-08-27 στο Wayback Machine.
* Space Technology Laboratories Documents Archive
* The fascinating story of the World's First Space Engine Αρχειοθετήθηκε 2019-06-11 στο Wayback Machine.

  


|  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Πρόγραμμα Πάιονηρ |
| --- |
|  |
| 
* Πάιονηρ 0
* Πάιονηρ 1
* Πάιονηρ 2
* Πάιονηρ 3
* Πάιονηρ 4
* Πάιονηρ P-1
* Πάιονηρ P-3
* Πάιονηρ P-30
* Πάιονηρ P-31
* Πάιονηρ 5
* Πάιονηρ 6, 7, 8, 9, και Ε
* Πάιονηρ 10
* Πάιονηρ 11
* Πάιονηρ Η
* Πάιονηρ Αφροδίτη
 |  |
|  |
| 
* Κατηγορία Κατηγορία
* Commons page Κοινά
 |

 |
Ο **Νικόλαος "Νίκος" Παπανικολάου** (γεννήθηκε στις 1 Ιουνίου 1985) είναι Έλληνας επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,09 μέτρων και παίζει στην θέση του πάουερ φόργουορντ.

Επαγγελματική σταδιοδρομία
--------------------------

Μερικοί από τους συλλόγους με τους οποίους έχει παίξει ο Παπανικολάου κατά τη διάρκεια της επαγγελματικής του σταδιοδρομίας είναι: ΑΕΚ, Ηλυσιακός, Ρέθυμνο, Πανελευσινιακός και Ψυχικό .

Πορεία στην Εθνική Ομάδα
------------------------

Ο Παπανικολάου ήταν μέλος των μικρών εθνικών ομάδων της Ελλάδας. Με τις μικρές εθνικές ομάδες της Ελλάδας, έπαιξε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Παίδων της FIBA του 2001 και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Νέων Ανδρών του 2004. Ο Παπανικολάου κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο στους Μεσογειακούς Αγώνες του 2009, με την Εθνική Ελλάδος κάτω των 26 ετών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Στο Ψυχικό ο Παπανικολάου (in Ελληνική).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Προφίλ Euroleague.net
* Προφίλ Αρχείου FIBA
* Προφίλ Basketball-Reference.com
* Προφίλ Eurobasket.com
* Προφίλ στην Ιστοσελίδα του Ελληνικού Πρωταθλήματος (στα Ελληνικά)
* Προφίλ RealGM.com
Το ***Gran Turismo 6*** (グランツーリスモ 6, Guran Tsūrisumo Shikkusu, συντομογραφία ***GT6***) είναι βιντεοπαιχνίδι αγώνων που αναπτύχθηκε από την Polyphony Digital και δημοσιεύτηκε από την Sony Computer Entertainment για την κονσόλα βιντεοπαιχνιδιών PlayStation 3. Είναι η έκτη κύρια έκδοση και το δωδέκατο παιχνίδι της σειράς βιντεοπαιχνιδιών *Gran Turismo*. Κυκλοφόρησε παγκοσμίως στις 6 Δεκεμβρίου 2013 και έλαβε θετικές κριτικές, κέρδισε βραβεία και μπήκε στην κορυφή των τσαρτς σε διάφορες χώρες του κόσμου. Τα νέα χαρακτηριστικά που προστέθηκαν περιλαμβάνουν νέα αυτοκίνητα και πίστες, βελτιώσεις στις επιλογές εξατομίκευσης αυτοκινήτων, και συνεργασίες με το Φεστιβάλ Ταχύτητας Γκούντγουντ, το Ινστιτούτο Άιρτον Σέννα, την FIA και τη ΝΑΣΑ. Το Gran Turismo 6 είναι το πρώτο βιντεοπαιχνίδι που έχει περιεχόμενο επίσημα πιστοποιημένο από τη FIA.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «"Vision Gran Turismo" Announced - NEWS». gran-turismo.com. 20 Αυγούστου 2013. Ανακτήθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 2013.
2. ↑
Η **Γεωργία Μαρτίνου** (γεννημένη στις 24 Σεπτεμβρίου 1975 στην Αθήνα) είναι Ελληνίδα πολιτικός.

Βιογραφία
---------

Η Γεωργία Μαρτίνου γεννήθηκε στις 24 Σεπτεμβρίου του 1975. Είναι κόρη του εφοπλιστή Θανάση Μαρτίνου και της Μαρίνας Μαρτίνου.

Φοίτησε στο Κολλέγιο Αθηνών και στη συνέχεια στη Σχολή Διεθνών κι Ευρωπαϊκών Οικονομικών Σπουδών του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών. Στη συνέχεια σπούδασε Μαθηματικά στο Imperial College στο Λονδίνο, ενώ έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στην Πληροφορική στο University College London (U.C.L.). 

Επιστρέφοντας από τις σπουδές της δούλεψε στην εφοπλιστική εταιρεία της οικογένειας Μαρτίνου, ενώ δραστηριοποιήθηκε και στον τομέα της πληροφορικής. 

Το 2010 εξελέγη πρώτη σε σταυρούς προτίμησης δημοτική σύμβουλος στον Δήμο Βάρης–Βούλας-Βουλιαγμένης και ανέλαβε τα καθήκοντα Αντιδημάρχου Καθαριότητας και Πρασίνου.

Στις εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου του 2012, καθώς και σε αυτές του Ιανουαρίου και του Σεπτεμβρίου του 2015 εξελέγη στο Ελληνικό Κοινοβούλιο με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας στην εκλογική περιφέρεια της Αττικής. Επανεξελέγη στις εκλογές του 2019 στην περιφέρεια Α' Ανατολικής Αττικής.

Παραπομπές
----------

1. ↑  ea9f7a14-9d90-4c05-9792-f1dd752b6088. Ανακτήθηκε στις 23  Απριλίου 2022.
2. ↑  vouliwatch.gr/mp/martinoy-georgia. Ανακτήθηκε στις 29  Νοεμβρίου 2017.
3. 1 2 3  «H κόρη του εφοπλιστή Θανάση Μαρτίνου, Γεωργία μπαίνει στη Βουλή με τη ΝΔ». *iefimerida.gr*. 20 Ιουνίου 2012.. Ανακτήθηκε στις 3 Νοεμβρίου 2020.
4. ↑  «Κοινοβουλευτική Θητεία Βουλευτών Από Τη Μεταπολίτευση Ως Σήμερα - Μαρτίνου Γεωργία».
5. ↑  «Εκλογική Περιφέρεια Α' Ανατολικής Αττικής | Εθνικές εκλογές – Ιούλιος 2019». *ekloges.ypes.gr*. Ανακτήθηκε στις 23 Ιουλίου 2019.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* (Ελληνικά) Γεωργία Αθανασίου Μαρτίνου, σελίδα στην ιστοσελίδα της Βουλής των Ελλήνων.
Η **ραμόνδα η νατάλειος** (*Ramonda nathaliae*) ανήκει στα γκεσνεριοειδή (*Gesneriaceae*), οικογένεια με τροπική-υποτροπική εξάπλωση, η οποία στην Ευρώπη αριθμεί συνολικά 5 είδη, με πολύ περιορισμένη κατανομή (4 στη Βαλκανική και ένα στην Ιβηρική Χερσονήσο) τα οποία θεωρούνται υπολείμματα από την τριτογενή περίοδο. Συγκεκριμένα, υπάρχουν 3 γένη, 2 μονοτυπικά (η *Jankaea heldreichii*, ενδημική του Ολύμπου, και η *Haberlea rhodopensis*, ενδημική της οροσειράς της Ροδόπης) και το γένος ραμόνδα με 3 είδη, που εκτός από τη ραμόνδα τη νατάλειο, η ραμόνδα η σερβική (*Ramonda serbica*) με κατανομή στη Νότια Βαλκανική και τη *Ramonda myconi* με κατανομή στα Πυρηναία. Η ραμόνδα η νατάλειος είναι βαλκανικό ενδημικό είδος, που ανακαλύφθηκε το 1882 στο φαράγγι Γιελάσνιτσα κοντά στη Νις από τους Σέρβους ιατρούς και βοτανολόγους Σάβα Πέτροβιτς και Ιωσήφ Πάντσιτς, και πήρε το όνομά του από τη βασίλισσα Ναταλία της Σερβίας (1859-1941). Απαντά σε λίγες τοποθεσίες στη Βόρεια Ελλάδα (Βέρμιο, Βόρας, Τζένα, Πίνοβο και Πάικο) σε σκιερές βραχώδεις σχισμές, σε υψόμετρα μεταξύ 700 και 1800 μέτρων. Διακρίνεται από τα ρομβοειδή έως ευρέως αντωοειδή φύλλα, με μικρά, μυτερά δόντια στα άκρα, την τροχοειδή (συνήθως τετραμερή) στεφάνη και τους κίτρινους ανθήρες. Ανθίζει τον Μάιο και τον Ιούνιο.

Πηγές
-----

* Ανδρίκου-Χαριτίδου, Αρίστη: «Παρακολούθηση φυτικών ειδών της Οδηγίας 92/43/ΕΟΚ σε περιοχές του Δικτύου NATURA 2000: Το είδος Ramonda serbica Pančić», Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, 2014
* Παπιομύτογλου, Β.: *Αγριολούλουδα της Ελλάδας*, 2006
* Φοίτος, Δ. & Καμάρη, Γ.: *Μαθήματα Γεωβοτανικής*, Εκδόσεις Πανεπιστημίου Πατρών, 2009
* *Φυτολογία*, Εκδοτική Αθηνών, 2006
* Lafranchis, T. & Sfikas, G.: *Flowers of Greece*, τόμος I, 2001
* Strid, A.: *Φυτά του Ολύμπου*, 1980
* Strid, A.: «Η οικογένεια Gesneriaceae», *Η Φύση*, 2006
* Strid, A. & Tan, K.: *Mountain Flora of Greece*, Τόμος 2, 1991

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ραμόνδα η νατάλειος** |

* https://portal.cybertaxonomy.org/flora-greece/cdm\_dataportal/taxon/d25df650-b15f-4fed-ac61-c0faf98c5a43
* https://www.greekflora.gr/el/flowers/2918/Ramonda-nathaliae
* https://euromed.luomus.fi/euromed\_map.php?taxon=353392&size=medium

Παραπομπές
----------

1. ↑   *The Plant List: A Working List of All Plant Species*, ανακτήθηκε στις 3 October 2015
Η **Τόνια (Αντωνία) Αντωνίου** (Λιβανάτες, 1967) είναι Ελληνίδα πολιτικός και πρώην βουλευτής.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στους Λιβανάτες το 1967.

Σπούδασε κοινωνιολογία. Εργάστηκε στον ΟΤΕ και πολιτικοποιήθηκε για πρώτη φορά την πενταετία 1989-94, ούσα μέλος του Δ.Σ. της ΠΣΥΠ-ΟΤΕ (1989-1994). Τη διετία 1996-98 ήταν γραμματέας της Νεολαίας ΠΑΣΟΚ. Παράλληλα, το 1994-2004 ήταν και μέλος της Γενικής Γραμματείας του ΠΑΣΟΚ.

Από το 2004 έως το 2012 εκλεγόταν βουλευτής Φθιώτιδας με το ΠΑΣΟΚ. Κατά τη διάρκεια της βουλευτικής της θητείας της, διετέλεσε μέλος της Διαρκούς Επιτροπής Παραγωγής και Εμπορίου της Βουλής. Από το 2004 έως το 2007 διετέλεσε μέλος των επιτροπών Εθνικής Άμυνας και Εξωτερικών, Απόδημου Ελληνισμού, Κοινωνικών Υποθέσεων, Παραγωγής και Εμπορίου. Από το 2005 έως το 2006 ήταν αναπληρώτρια συντονίστρια του Τομέα Κοινωνικών Υποθέσεων της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑΣΟΚ.

Στις βουλευτικές εκλογές 2019 ήταν πρώτη επιλαχούσα με το Κίνημα Αλλαγής στην περιφέρεια του Νότιου Τομέα Αθηνών. Μετά από εννέα χρόνια απουσίας, επέστρεψε στο Κοινοβούλιο την 1η Νοεμβρίου 2021, λόγω του θανάτου της Φώφης Γεννηματά.

Στις εκλογές του 2023 ήταν ξανά υποψήφια στον Νότιο Τομέα, ωστόσο δεν εξελέγη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Αντωνίου Αντωνία (Τόνια)». *vouliwatch - Δυναμώνουμε τη Δημοκρατία*. Ανακτήθηκε στις 5 Δεκεμβρίου 2021.
2. ↑  «Εθνικές εκλογές – Ιούλιος 2019 - Β3' Νότιου Τομέα Αθηνών».
3. ↑  «Κοινοβουλευτική Θητεία Βουλευτών Από Τη Μεταπολίτευση Ως Σήμερα - Αντωνίου Τόνια».
4. ↑  «Αποτελέσματα εκλογών-ΠΑΣΟΚ: Ποια ιστορικά στελέχη του μένουν εκτός Βουλής». *iefimerida.gr*. 22 Μαΐου 2023. Ανακτήθηκε στις 23 Μαΐου 2023.
Η **Άντα ντε Βαρέν** (1120 – 1178) ήταν η Νορμανδή σύζυγος του Ερρίκου της Σκωτίας κόμη της Νορθουμβρίας και κόμη του Χάντιγκτον, κόρη του Γουλιέλμου του Βαρέν, 2ου κόμη του Σάρρει και της Ελισσάβετ του Βερμαντουά, δισέγγονης του βασιλιά της Γαλλίας Ερρίκου Α’. Ήταν μητέρα δύο βασιλέων της Σκωτίας του Μάλκολμ του ασθενούς και του Γουλιέλμου του λέοντος. Παντρεύτηκε τον πατέρα τους Ερρίκο σε ηλικία 19 ετών. Της παραχωρήθηκαν με τον γάμο τα προνόμια του Χάντινγκτον του πρώτου αυτόνομου δήμου στην Σκωτία που είχε δημιουργηθεί από τον πεθερό της βασιλιά της βασιλιά της Σκωτίας Δαυίδ Α’. Μετά τον θάνατο του συζύγου της (1152), του πεθερού της (1153) και την στέψη του μεγαλύτερου γιου της Μάλκολμ ως βασιλιά αποσύρθηκε στα κτήματα της στο **Χάντινγκτον**. Στις 9 Δεκεμβρίου/1165 πέθανε ο γιος της Μάλκολμ σε ηλικία 25 ετών την ίδια ώρα που είχε σκοπό να τον παντρέψει με την Κωνσταντία κόρη του Κόναν Γ' της Βρετάνης. Μια από τις κόρες της η Μαργαρίτα του Χάντιγκτον είχε ήδη παντρευτεί τον Κόναν Δ' της Βρετάνης (1160). Ο δεύτερος γιος της Γουλιέλμος ορκίζεται βασιλιάς και θα είναι ο πιο μακροχρόνιος βασιλιάς της Σκωτίας μέχρι την ένωση του στέμματος της Σκωτίας με το Αγγλικό (1603).
Από τότε η Άδα μέχρι τον θάνατο της αφιερώθηκε αποκλειστικά στον θρησκευτικό τομέα με κτίσιμο εκκλησιαστικών ναών, μονών και με αγαθοεργίες. Αφιέρωσε αποκλειστικά όλο τον χρόνο της με την διαχείριση των εσόδων της εκκλησίας του Χάντινγκτον, που τα παραχώρησε μετά τον θάνατο της στον γιο της βασιλιά Γουλιέλμο.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  «Kindred Britain»
2. ↑  p10293.htm#i102929. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
3. 1 2 3  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
Αυτό το λήμμα αφορά τους Κουρήτες τής Ελληνικής μυθολογίας.  Για το αρχαίο ελληνικό φύλο, δείτε: Κουρήτες (Αιτωλίας).  
Κουρήτες χορεύουν γύρω από τον Δία βρέφος (ανάγλυφο σε τερακότα)
Στην Ελληνική μυθολογία οι **Κουρήτες** ήταν Δαίμονες (= Δαΐμονες, ειδήμονες) που η λατρεία τους εντοπίζεται κυρίως στη Φρυγία και στη Κρήτη που κατά παράδοση ονομαζόταν και **Κουρήτις**.

Αναφέρονται όμως και σε άλλες ελληνικές περιοχές ταυτιζόμενοι αλλού με τους Τελχίνες, αλλού με τους Κορύβαντες και αλλού με τους Καβείρους ακόμα δε και με τους Ιδαίους Δακτύλους.

Τα ονόματα των Κούρητων, σύμφωνα με τον Απολλόδωρο τον Αθηναίο (180 π.Χ.), ήταν ο **Ηρακλής** (όχι ο συνώνυμος ήρωας), ο **Ιασίων**, ο **Ίδας**, ο **Επιμήδης** και ο **Παιωναίος.**

Στη Φρυγία φέρονται ως ακόλουθοι της Κυβέλης – Ήρας στην οργιαστική της λατρεία. Αντίθετα στη Κρήτη μνημονεύονται ως «άγρυπνοι φύλακες» του Δία που κάλυπταν με τις ένοπλες ορχήσεις και τον θόρυβο των όπλων τους και των κρουστών οργάνων τους, τους κλαυθμούς του για να μη τον ακούσει ο θεός Κρόνος. Αλλά και γενικότερα πιστεύονταν ως ακόλουθοι του Δία όπως οι Σάτυροι του Διονύσου. Ο αριθμός των Κουρητών έφθανε τους δέκα και τα ονόματά τους έλαβαν πολλές πόλεις της Κρήτης.

Σ΄ αυτούς αποδίδεται κατά τις τοπικές παραδόσεις η εφεύρεση του πολεμικού χορού του πυρρίχιου ενώ στην Εύβοια θεωρούνταν οι εφευρέτες των κυνηγετικών όπλων και τιθασευτές. 

Γενικά πιστεύονταν ότι αυτοί έθεσαν τις βάσεις του πολιτισμού της κοινής συμβίωσης των ανθρώπων, προστατεύοντας τις πόλεις και τους πολίτες με ομόνοια και ευνομία διευκολύνοντας την ιδιωτική ζωή με τη διδασκαλία της χρήσης της φωτιάς, της κατεργασίας μετάλλων, της χρήσης του τόξου καθώς και της υπόδειξης θρεπτικών ειδών, όπως το μέλι, και άλλων τροφίμων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Ίσμαρος». *mythotopia.eu*. Ινστιτούτο Επεξεργασίας του Λόγου. Ανακτήθηκε στις 25 Αυγούστου 2023.

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Θεότητες της ελληνικής μυθολογίας |
| --- |
|  |
| 
* Άδης
* Άδωνις
* Αίγλη
* Αίολος
* Αντέρως
* Ασκληπιός
* Αξίερος
* Αξιόκερσος
* Αξιόκερσα
* Αστραία
* Βριζώ
* Βριμώ
* Γαία
* Γέλως
* Γλαύκος
* Διόνυσος
* Εγκέλαδος
* Εκάτη
* Έρεβος
* Έρις
* Έρως
* Ευθυμία
* Ζαγρεύς
* Θάλασσα
* Θάλεια
* Θάνατος
* Θέτις
* Ιασώ
* Ίρις
* Κάβειροι
* Καδμίλος
* Κουρήτες
* Κυβέλη
* Μαία
* Μαρσύας
* Μήτις
* Μοίρες
* Μούσες
* Ναϊάδες
* Νέμεσις
* Νηρέας
* Νηρηίδες
* Νύμφες
* Πανάκεια
* Πάνας
* Περσεφόνη
* Πλειάδες
* Πλούτος
* Πόθος
* Πρίαπος
* Ταράξιππος
* Τύχη
* Υγεία
* Υμέναιος
* Ύπνος
* Φήμη
* Φόρκυς
* Χάριτες
* Χάρων
* Χάος
* Ωκεανίδες
* Ώρες
 |

 |
Ο ελέφαντας Τζάμπο
Ο **Τζάμπο** (*Jumbo*) (Γαλλικό Σουδάν 1862 - Οντάριο 15 Σεπτεμβρίου 1885 ￼￼) ιδιαίτερα μεγάλων διαστάσεων (εκτιμάται ότι έφτανε τα 4 μέτρα ύψος).

Η ζωή του
---------

Γεννήθηκε στο Γαλλικό Σουδάν το 1861 και οδηγήθηκε στο ζωολογικό κήπο του Παρισιού και το 1865 σε αυτόν του Λονδίνου. Στο Λονδίνο έγινε διάσημος και απέκτησε το όνομά του. Πωλήθηκε στον Π. Τ. Μπάρναμ, έναν ιδιαίτερα δημοφιλή στις ΗΠΑ ιδιοκτήτη τσίρκου, το 1882. Πέθανε στο σιδηροδρομικό σταθμό του St. Thomas, στο Οντάριο του Καναδά, καθώς συνεθλίβη από μια ατμομηχανή, στις 15 Σεπτεμβρίου  1885.

Το 1889, ο Μπάρναμ δώρισε τον ταριχευμένο Τζάμπο στο Πανεπιστήμιο Tufts, όπου ήταν έκθεμα ως την καταστροφή του από πυρκαγιά, το 1975.
Οι στάχτες του φυλάσσονται στο γραφείο του αθλητικού διευθυντή του Πανεπιστημίου Ταφτ, όπου είναι μασκότ μέχρι σήμερα.

Μεταθανάτιες τιμές
------------------

Εξαιτίας του μεγέθους του ελέφαντα αυτού, το όνομα «Τζάμπο» σημαίνει «μεγάλου μεγέθους». Το Boeing 747 είναι
γνωστό ως "Jumbo Jet". Επίσης, ένα άγαλμα ελέφαντα στήθηκε στο Πανεπιστήμιο Ταφτ. Ωστόσο, από λάθος εικονίζει έναν ασιατικό και όχι έναν αφρικανικό ελέφαντα, όπως ήταν ο Τζάμπο.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Άρθρο του περιοδικού Tufts Magazine για τον Τζάμπο

Παραπομπές
----------

1. ↑  Tufts Magazine Αρχειοθετήθηκε 2010-05-30 στο Wayback Machine. *An Elephant's Tale*
Ο **Λίνος** (αρχ. Λῖνος) είναι πρόσωπο της ελληνικής μυθολογίας, γνωστός για τις μουσικές του ικανότητες και φερόμενος ως εφευρέτης της μελωδίας και του ρυθμού. Αναφέρεται ως τέκνο του Οίαγρου ή του θεού Απόλλωνα και της Ψαμάθης (εναλλακτικά αναφέρονται η Καλλιόπη, η Ουρανία και η Τερψιχόρη). Ο Ρισπέν αναφέρει ότι γονείς του Ορφέα ήταν ο Απόλλων και η Μούσα Καλλιόπη και αδελφός του ο Λίνος, αλλά δεν αναφέρει τη μητέρα του Λίνου.. Aδελφός του υπήρξε ο Ορφέας, στον οποίο δίδαξε μουσική και λύρα. Ο Λίνος δίδαξε και τον Ηρακλή, ο οποίος τον σκότωσε, οργισμένος για τις επικρίσεις του δασκάλου του. Στη *Βιβλιοθήκη* του ψευδο-Απολλόδωρου αναφέρεται ως μητέρα του Λίνου η Καλλιόπη.

Σε άλλες πηγές ο Λίνος αναφέρεται ως υιός του Απόλλωνα και της Ψαμάθης, η οποία ήταν κόρη του Βασιλέα του Άργους Κροτώπου. Φοβούμενη την οργή του πατέρα της, η Ψαμάθη εγκατέλειψε το παιδί της, το οποίο βρέθηκε και κατασπαράχθηκε από τσοπανόσκυλα. Ο Απόλλωνας, για να εκδικηθεί τον άδικο χαμό του υιού του, έστειλε στους Αργείτες την Ποινή, η οποία άρπαζε τα παιδιά από τις μανάδες τους. Ο Κόροιβος ο Φρύγας αντιμετώπισε την Ποινή, προκαλώντας την οργή του θεού, ο οποίος έσπειρε την πανώλη, κάτι που οδήγησε την πόλη του Άργους στην καταστροφή της.

Ο **λίνος** μπορεί επίσης να αναφέρεται στο είδος θρηνωδίας της αρχαιοελληνικής μουσικής, πιθανότατα με αναφορά στο μυθολογικό πρόσωπο.

Το γενεαλογικό δένδρο του Λίνου

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Οίαγρος». *mythotopia.eu*. Ινστιτούτο Επεξεργασίας του Λόγου. Ανακτήθηκε στις 25 Αυγούστου 2023.
2. ↑  Π. Δρανδάκη, *Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια*, τ. ΙΣΤ΄, λήμμα "Λίνος", σελ. 154
3. ↑  Ζαν Ρισπέν, *Ελληνική μυθολογία*, Εκδόσεις "Περγαμηνή", τ. A΄ σελ. 490
4. ↑  Ζαν Ρισπέν, *Ελληνική μυθολογία*, Εκδόσεις "Περγαμηνή", τ. Β΄ σελ. 154
5. ↑  pseudo-Apollodorus, *Bibliotheke* i. 3, § 2
Ο **Νεόφυτος (Φιφής) Ιωάννου** (1914 - 1988), ήταν Ελληνοκύπριος πολιτικός, Γενικός Γραμματέας του ΑΚΕΛ και εκδότης.

Πολιτική πορεία
---------------

Γεννήθηκε στην Λευκωσία το 1914 και διαδέχτηκε τον Πλουτή Σέρβα στην ηγεσία του αριστερού κόμματος της Κύπρου το 1945 και διατήρησε την θέση ως το 1949, όπου τον διαδέκτηκε ο Εζεκίας Παπαϊωάννου.

Το 1947, στο πρώτο συνέδριο των κομμουνιστικών κομμάτων της Βρετανικής αυτοκρατορίας, εκπροσώπησε το ΑΚΕΛ. Τάχθηκε υπέρ της Ένωσις δηλώνοντας «*η Ελλάδα σήμερα είναι χώρα φασιστική, όχι επειδή ο φασισμός έχει κάποιο έρεισμα στον ηρωϊκό λαό της, αλλά επειδήτον επέβαλε ο Τσώρτσιλ με σφαίρες και ξιφολόγχες και επειδή ο Μπέβιν, προς αισχύνη του, τον διατήρησε*» Το συνέδριο αποδέκτηκε την τοποθέτηση του Ιωάννου.. Πάντως, η Ένωση ήταν ο μακροχρόνιος στόχος του ΑΚΕΛ επί Ιωάννου, καθώς ο πρώταρχικός ήταν η αυτοδιοίκηση του νησιού για βετίωση της οικονομικής και κοινωνικής κατάστασης των εργαζομένων. 

Ο Φίφης ήταν μέλος της αποστολής του ΑΚΕΛ, όπου είχε ζητήσει γνώμη αδελφών κομμάτων για θέματα που το ταλάνιζαν. Είχε προηγηθεί το 1947 η δημιουργία του ΕΑΣ (Εθνικός Απελευθερωτικός Συνασπισμός), ο οποίος μεσα σε ενα χρόνο είχε 20 χιλιάδες μέλη, αρκετοί δε ήταν προοδευτικοί διανοούμενοι και αστοί. Ο ΕΑΣ ήτανε υπέρ της συνέχισης των διαβουλεύσεων με τους Βρετανούς για ψήφιση δημοκρατικού συντάγματος, ακόμη και μετά το τέλος της Διασκεπτικής συνέλευσης, ωστόσο τα μισά περίπου μέλη της Κεντρικής Επιτροπής του ΑΚΕΛ ήταν εναντίον και ήθελαν να προτάξουν την επιδίωξη της Ένωσις (ανάμεσα σε αυτούς και ο Φίφης). Προ του φάσματος της διάσπασης, αποφάσισαν να οργανώσουν αποστολή για συναντήσεις με άλλα κομμουνιστικά κόμματα. 

Στην συνάντηση αυτή, ο Φίφης Ιωάννου ανάπτυξε τους προβληματισμούς του ΑΚΕΛ. Τον λόγο πήρε ο Ζαχαριάδης και ανέφερε πως σε δυό μήνες θα απελευθέρωνε την Αθήνα και άρα η επιδίωξη του ΑΚΕΛ θα έπρεπε να ήταν «Ένωση και μόνο Ένωση». Ειπε επίσης πως έπρεπε το ΑΚΕΛ να φτιάξει αντάρτικες ομάδες για ένοπλο αγώνα στις πόλεις και τις επαρχίες της Κύπρου.Με την επιστροφή του στην Κύπρο, ενημέρωσε τα μέλη του ΑΚΕΛ, όπου πήρανε απόφαση για επιδίωξη της πολιτικής της Ένωσης. Ωστόσο στις επερχόμενες δημοτικές εκλογές του 1949, το ΑΚΕΛ κέρδισε μόνο την Λεμεσό, την Αμμόχωστο και την Λάρνακα, επειδή στο ζήτημα της Ένωσης, η Δεξιά παράταξη και η Εκκλησία, ήταν πιο αξιόπιστες.

Δείτε επίσης
------------

* Ενωτικό δημοψήφισμα

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Ο Έρνεστ Μπέβιν (Ernest Bevin) ήταν ο Υπουργός Εξωτερικών της Αγγλίας

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Faceted Application of Subject Terminology*. 1826196. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  «Ιωάννου Φιφής». ΒιβλιοΝετ.. Ανακτήθηκε στις 12.4.2018.
3. ↑  Ρίχτερ 2007, σελ. 730.
4. ↑  Ρίχτερ 2007, σελ. 731.
5. ↑  Ρίχτερ 2007, σελ. 759.
6. ↑  Ρίχτερ 2007, σελ. 760.
7. ↑  Ρίχτερ 2007, σελ. 762.

### Βιβλιογραφία

* Ρίχτερ, Χάιντς Α. (2007). *Ιστορία της Κύπρου, τόμος πρώτος (1878-1949)*. Αθήνα: Εστία. ISBN 9789600512946.
Η **Κλαυδία Αντωνία** (περίπου 30 μ.Χ. - 66 μ.Χ.) ήταν κόρη του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Κλαύδιου και της δεύτερης συζύγου του Αιλίας. Ήταν ετεροθαλής αδερφή της Οκταβίας και του Βρεταννικού.

Βιογραφία
---------

Μέχρι το 37 ανατράφηκε από την γιαγιά της (από την πλευρά του πατέρα), την Αντωνία τη Νεότερη, η οποία απεβίωσε εκείνο το έτος. Από τότε μέχρι το 43, μεγάλωσε με τον πατέρα της. Το 43 παντρεύτηκε για πρώτη φορά τον Γνώο Πομπηίο. Οι γονείς του ήταν ο σύμβουλος Μάρκος Λικίνιος και Σκριμπονία. Σύμφωνα με τον Σουητώνιο, ο Πομπήιος δολοφονήθηκε αρκετά χρόνια αργότερα (46/47), όταν πιάστηκε στο κρεβάτι με έναν εραστή του. Ο Κάσσιος Δίων αναφέρει ότι η αυτοκράτειρα Βαλερία Μεσσαλίνα διέταξε την εκτέλεσή του από φόβο ότι ο Πομπήιος θα μπορούσε να γίνει αντίπαλος του γιου της Βρετανικού.

Η Αντωνία παντρεύτηκε το 47 τότε τον ετεροθαλή αδερφό της μητριάς της Μεσσαλίνας, Φαύστο Κορνήλιο.     Είχαν ένα γιο που πέθανε πριν από τα δεύτερά του γενέθλια. Το 58 ο Φαύστος εξορίστηκε και το 62 δολοφονήθηκε με εντολή του αυτοκράτορα Νέρωνα. Το 65, ο Τάκιτος καταγράφει τη φήμη ότι ο Πίσων σκόπευε να παντρευτεί την Αντωνία ως στοιχείο της συνωμοσίας του εναντίον του Νέρωνα. Μετά το θάνατο της αυτοκράτειρας Ποππαίας Σαβίνας, της δεύτερης συζύγου του Νέρωνα, ο Νέρων ζήτησε από την Αντωνία να τον παντρευτεί. Όταν η Αντωνία αρνήθηκε, ο Νέρωνας την κατηγόρησε για απόπειρα εξέγερσης και την εκτέλεσε. Ήταν η τελευταία εγγονή του Νέρωνα Κλαύδιου Δρούσου και της Αντωνίας της Νεότερης, από τους οποίους καταγόταν και ο Νέρωνας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  E. Groag, A. Stein, L. Petersen - e.a. (edd.), Prosopographia Imperii Romani saeculi I, II et III, Berlin, 1933 -. (PIR2)
2. ↑  Levick, Barbara, Claudius, Yale University Press, New Haven, 1990.
3. ↑  Barrett, Anthony A. Agrippina: Sex, Power and Politics in the Early Roman Empire, Yale University Press, New Haven, 1996.
4. ↑  Griffin, Miriam, Nero. The End of a Dynasty, Batsford, London, 1984
5. ↑  E. Groag, A. Stein, L. Petersen - e.a. (edd.), Prosopographia Imperii Romani saeculi I, II et III, Berlin, 1933 -. (PIR2)
6. ↑  Levick, Barbara, Claudius, Yale University Press, New Haven, 1990.
7. ↑  Barrett, Anthony A. Agrippina: Sex, Power and Politics in the Early Roman Empire, Yale University Press, New Haven, 1996.
8. ↑  Griffin, Miriam, Nero. The End of a Dynasty, Batsford, London, 1984

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Claudia Antonia  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η **Καστελβετράνο** (*Castelvetrano* στα ιταλικά και *Castiḍḍuvitranu* στα Σιτσιλιάνικα) είναι η πέμπτη πόλη της Ιταλικής επαρχίας του Τράπανι, μέσα στα όρια του βρίσκεται ο αρχαιολογικός χώρος Σελινούντας Σικελίας. Η πρώτη καταγραφή για την Καστελβετράνο παρουσιάζεται τον 12ο αιώνα, η εκκλησία του Αγίου Ιωάννη έξω από τα τείχη της πόλης ιδρύθηκε το 1412, η οικονομία της στηρίζεται στα αμπέλια και τους ελαιώνες. 

Το κέντρο του Καστελβετράνο αποτελείται από τρεις ευθυγραμμισμένες πλατείες με πολλά μνημεία στην ευρύτερη περιοχή, η Τσίεζα Μάντρε χρονολογείται τον 16ο αιώνα. Κοντά στην εκκλησία υπάρχει το Καθαρτήριο που οικοδομήθηκε την περίοδο 1624 - 1664 και η πρόσοψη του είναι γεμάτη αγάλματα. Ο φιλόσοφος Τζιοβάνι Τζεντίλε είναι γεννημένος στην Καστελβετράνο και ένα τοπικό σχολείο έχει το όνομα του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Superficie di Comuni Province e Regioni italiane al 9 ottobre 2011». Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής της Ιταλίας. Ανακτήθηκε στις 16  Μαρτίου 2019.
2. ↑  «Popolazione Residente al 1° Gennaio 2018». Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής της Ιταλίας. Ανακτήθηκε στις 16  Μαρτίου 2019.
3. ↑

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Τράπανι
* Καστελβετράνο (στα Ιταλικά)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 143390999
* GND: 4557545-9
* NKC: ge1171923

 |

 |
Το **Εθνικό Βραβείο Παιδιού** είναι η πιο αξιοσημείωτη μεταξύ των δραστηριοτήτων της Ακαδημίας Σίσου του Μπαγκλαντές στο Μπανγκλαντές. Αυτός ο διαγωνισμός διεξάγεται από το 1978. Ο διαγωνισμός διεξάγεται σε δύο ομάδες με 62 θέματα στη λογοτεχνία, τον πολιτισμό και τον αθλητισμό. Σε επίπεδο ουπαζίλα (υποεπαρχία), η πρώτη θέση στην επαρχία συμμετέχει σε εθνικό επίπεδο αφού διασχίσει το επαρχιακό επίπεδο και το ζωνικό επίπεδο. Σε αυτό το διαγωνισμό, περίπου 300.000 παιδιά συμμετέχουν στην ευκαιρία να αναπτύξουν τα ταλέντα τους κάθε χρόνο. Ο στόχος αυτού του διαγωνισμού είναι να διερευνήσει τα λανθάνοντα ταλέντα και τα ταλέντα των παιδιών από το επίπεδο βάσης.

Δείτε επίσης
------------

* Ακαδημία Σίσου του Μπανγκλαντές

Παραπομπές
----------

1. ↑  «বাংলাদেশ শিশু একাডেমী - বাংলাপিডিয়া». *bn.banglapedia.org* (στα Βεγγαλικά). Ανακτήθηκε στις 1 Ιουνίου 2018.
2. ↑  «সিটিজেন-চার্টার - বাংলাদেশ শিশু একাডেমী-». *www.shishuacademy.keshabpur.jessore.gov.bd* (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Απριλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 1 Ιουνίου 2018.
Από τα τέλη της δεκαετίας του εξήντα μέχρι και τη δεκαετία του ογδόντα η Ιταλία γνώρισε μια σειρά από τρομοκρατικές επιθέσεις, τόσο της άκρας δεξιάς όσο και της άκρας αριστεράς, που είχαν ως συνέπεια να χάσουν τη ζωή τους περισσότεροι από 100 άνθρωποι (πολιτικοί, αστυνομικοί και απλοί πολίτες). Η χρονική αυτή περίοδος αποτελεί τα **Μολυβένια Χρόνια** της Ιταλίας (ο όρος αυτός προήλθε από την ομώνυμη ταινία της Margarethe Von Trotta (1981) που αναφέρεται σε αντίστοιχα γεγονότα που βίωσε η Δυτική Γερμανία την ίδια περίπου περίοδο). Άλλος όρος που χρησιμοποιείται για εκείνη την περίοδο είναι αυτός της **στρατηγικής της έντασης** - **strategia della tensione**), ενώ αρκετοί μελετητές χαρακτηρίζουν την περίοδο αυτή της ιταλικής ιστορίας ως έναν εμφύλιο πόλεμο χαμηλής έντασης.

Αρχή αυτής της περιόδου θεωρείται από αρκετούς ιστορικούς η 1η Μαρτίου του 1968, όταν στη Ρώμη διαδηλωτές συγκρούστηκαν με την αστυνομία (Battaglia di Valle Giulia). Στις 19 Νοεμβρίου του 1969, στη διάρκεια μιας διαδήλωσης της Ένωσης Ιταλών Κομμουνιστών (μαρξιστών-λενινιστών) (Unione Comunisti Italiani (marxisti-leninisti)) στο Μιλάνο, έχασε τη ζωή του ο αστυνομικός Antonio Annarumma, αφού δέχτηκε χτύπημα στο κεφάλι με έναν σωλήνα. 

Σχεδόν έναν μήνα μετά εξερράγη βόμβα στην Banca Nazionale dell'Agricoltura στην Πιάτσα Φοντάνα στο Μιλάνο, προκαλώντας τον θάνατο 17 ανθρώπων και τον τραυματισμό άλλων 88. Η τρομοκρατική αυτή ενέργεια είναι γνωστή ως Σφαγή της Πιάτσα Φοντάνα (Strage di piazza Fontana). Καθ΄ όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του εβδομήντα έγιναν στην Ιταλία μια σειρά από τρομοκρατικές επιθέσεις, κάποιες εκ των οποίων ήταν: η βομβιστική επίθεση στον σιδηροδρομικό σταθμό του Gioia Tauro στις 22 Ιουλίου του 1970 που προκάλεσε τον εκτροχιασμό του τρένου που κατευθυνόταν από το Παλέρμο στο Τορίνο με αποτέλεσμα να σκοτωθούν 6 άνθρωποι και να τραυματιστούν άλλοι 66 (Strage di Gioia Tauro), η έκρηξη βόμβας στην αστυνομική διεύθυνση του Μιλάνο στις 17 Μαΐου του 1973 (Strage della Questura di Milano) που προκάλεσε το θάνατο 4 ανθρώπων και τον τραυματισμό 52, η έκρηξη βόμβας στην Piazza della Loggia στη Μπρέσια στις 28 Μαΐου του 1974 στη διάρκεια μιας διαδήλωσης ενάντια στη φασιστική τρομοκρατία με 8 νεκρούς και 102 τραυματίες (Strage di Piazza della Loggia) και η έκρηξη βόμβας στις 4 Αυγούστου του 1974 στο τρένο Italicus Express που κατευθυνόταν από τη Ρώμη στο Μόναχο με 12 νεκρούς και 44 τραυματίες.

Στις 16 Μαρτίου του 1978, μέλη των Ερυθρών Ταξιαρχιών απήγαγαν στη Ρώμη τον Άλντο Μόρο. 54 ημέρες αργότερα ο Μόρο βρέθηκε δολοφονημένος μέσα σε ένα παρκαρισμένο αυτοκίνητο.