recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Το **Κέντρο Εκπαίδευσης των Ηνωμένων Εθνών της Bundeswehr** (γερμανικά: *Vereinte Nationen Ausbildungszentrum der Bundeswehr, VN AusbZ Bw*‎) στο Χάμελμπουργκ ιδρύθηκε τον Οκτώβριο του 1999 και είναι το κέντρο εκπαίδευσης της Bundeswehr για την επιχειρησιακή προετοιμασία στρατιωτικού και πολιτικού προσωπικού των Ηνωμένων Εθνών, στο πλαίσιο της διαχείρισης κρίσεων και της πρόληψης διεθνών συγκρούσεων. Στην πραγματικότητα, ο γερμανικός στρατός ήδη παρείχε εξοπλισμό και υπηρεσίες μεταφορών για τις Ειρηνευτικές δυνάμεις του ΟΗΕ από το 1973.

Το κέντρο παρέχει σύγχρονα εκπαιδευτικά προγράμματα για αξιωματικούς και πολιτικό προσωπικό, συμμετέχει σε ειρηνευτικές ασκήσεις και ανταλλαγές διδακτικού προσωπικού. Σε αναγνώριση των υπηρεσιών του κέντρου σε επίσημη τελετή στο Χάμελμπουργκ έλαβε για δεύτερη φορά το βραβείο *The Award of Excellence for Military Experts on Mission* από το Τμήμα Ειρηνευτικών δυνάμεων του ΟΗΕ στην Νέα Υόρκη.

Σημειώσεις παραπομπές
---------------------

1. ↑  Breese, Elizabeth. «Intercultural Challenges for 'Citizens in Uniform'». Humanity in Action. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Ιουλίου 2016. Ανακτήθηκε στις 31 Ιανουαρίου 2017.  Unknown parameter `|coauthors=` ignored (`|author=` suggested) (βοήθεια)
2. ↑  IBP, Inc (2013). *Germany Country Study Guide Volume 1 Strategic Information and Developments*. Int'l Business Publications, Inc. σελ. 127. ISBN 9781438774442.
3. ↑  «The Award of Excellence for die Bundeswehr from the UN Peacekeeping Center NY». Ανακτήθηκε στις 31 Ιανουαρίου 2017.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος
* «Critics question legal basis for Bundeswehr training bases». Ανακτήθηκε στις 31 Ιανουαρίου 2017.
* «Bundeswehr joint forces operations command - Bundeswehr im Einsatz» (PDF). Ανακτήθηκε στις 31 Ιανουαρίου 2017. .

Συντεταγμένες: 50°05′26″N 9°54′08″E﻿ / ﻿50.09056°N 9.90222°E﻿ / 50.09056; 9.90222
Συντεταγμένες: 37°26′55.0″N 24°56′28.7″E﻿ / ﻿37.448611°N 24.941306°E﻿ / 37.448611; 24.941306

Ο Ιερός Ναός της Αναστάσεως του Σωτήρος.
Ο ναός (στην κορυφή του δεξιού λόφου), όπως φαίνεται από την είσοδο του λιμανιού της Σύρου.
Άποψη από το εσωτερικό του ναού.
Ο **Ιερός Ναός της Αναστάσεως του Σωτήρος** είναι ορθόδοξος ναός που βρίσκεται στην Ερμούπολη της Σύρου.

Ιστορικά στοιχεία
-----------------

Θεμελιώθηκε το 1874 στην κορυφή του λόφου Δήλι από τον Μητροπολίτη Σύρου Αλέξανδρο Λυκούργο και είναι έργο του Δημήτρη Ελευθεριάδη, αρχιτέκτονα του Δήμου Ερμουπόλεως. Το αρχικό (1858) σχέδιο του Δήμου ήταν να στηθεί στη θέση αυτή το μνημείο των πεσόντων κατά την Επανάσταση του 1821, αλλά τελικά αποφασίστηκε να τοποθετηθεί μπροστά στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου. 

Η νέα αυτή εκκλησία αφιερώθηκε στην «Ανάσταση του Έθνους». Πρωτολειτούργησε το 1880 αλλά εγκαινιάσθηκε το 1908, παρά του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Σύρου Αθανασίου Λεβεντοπούλου με ιερά λείψανα του Αγίου Πλάτωνα.

Η ενορία σήμερα αποτελείται από 500 οικογένειες. Εκτός από τη Θεία Λειτουργία γίνονται ανελλιπώς όλες οι ιερές ακολουθίες. Λειτουργεί κατηχητικό σχολείο και κύκλος μελέτης της Αγίας Γραφής. Έχει νεανικό κέντρο και πρεσβυτέριο. Ο ναός εορτάζει την Κυριακή του Θωμά.

Αρχιτεκτονική
-------------

Ο ναός είναι βυζαντινού ρυθμού, με κάτοψη σε σχήμα σταυρού και με τρούλο, μάλλον βαρύς, με τοιχοδομία λαξευτή και οδοντωτές ταινίες από τούβλα στις όψεις και γύρω από τα μαρμάρινα πλαίσια των ανοιγμάτων. Τα καμπαναριά κατασκευάστηκαν το διάστημα 1915-1916 από τους μεγάλους ευεργέτες Σωτήριο και Θεόδωρο Πάγκαλο.

Στο εσωτερικό χωρίζεται με τοξοστοιχίες και πεσσούς σε τρία κλίτη και έχει αρκετά νεοκλασικά στοιχεία: τέμπλο, ιωνικοί κίονες του γυναικωνίτη, ξυλόγλυπτο άμβωνα (αντίγραφο του άμβωνα του Ι.Ν. Αγίου Νικολάου) και θρόνο.

Εικόνες
-------

Μερικές από τις σπουδαιότερες εικόνες του ναού:

* Του προφήτου Μωυσέως (1820)
* Παναγία Τριχερούσα (1860)
* Ρωσικές εικόνες του Τέμπλου (1874)
* Του Αγίου Αρτεμίου (1882)
* Κυρία των Αγγέλων (1890)
* Εισοδίων (1890)
* Αγίας Μαρίνας (1908)

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Ανάσταση του Σωτήρος *www.syrosisland.gr*
2. 1 2 3  Ανάσταση του Σωτήρος *www.syrostoday.gr*

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ιερά Μητρόπολις Σύρου, Τήνου, Άνδρου, Κέας και Μήλου
* Δήμος Σύρου - Ερμούπολης
Συντεταγμένες: 37°26′31″N 24°56′27″E﻿ / ﻿37.44194°N 24.94083°E﻿ / 37.44194; 24.94083

Ο **Ιερός Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου** είναι ορθόδοξος ναός που βρίσκεται στην Ερμούπολη της Σύρου.

Γενικά στοιχεία
---------------

Χτίστηκε το 1828 και είναι ο δεύτερος αρχαιότερος ναός της Ερμούπολης, μετά τον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό της Μεταμορφώσεως (1824). Πρόκειται για τρίκλιτη βασιλική εκκλησία με εντυπωσιακή αρχιτεκτονική και διακόσμηση. Το εσωτερικό της κοσμούν στοιχεία από ξύλο και μάρμαρο, ενώ οι θόλοι δημιουργούν έναν ξύλινο σκελετό που μοιάζει σαν αναποδογυρισμένο πλοίο.

Πρόκειται για ένα από τα σημαντικότερα αξιοθέατα του νησιού καθώς εντός του ναού βρίσκεται η αυθεντική εικόνα της Κοίμησης της Θεοτόκου του 1562 που έχει φιλοτεχνήσει ο Δομήνικος Θεοτοκόπουλος (El Greco).

Φωτογραφικό υλικό
-----------------

* Η βόρεια είσοδος του ναούΗ βόρεια είσοδος του ναού
* Άποψη από το εσωτερικό του ναούΆποψη από το εσωτερικό του ναού
* Η αυθεντική εικόνα της ΚοιμήσεωςΗ αυθεντική εικόνα της Κοιμήσεως
* Η αυθεντική εικόνα της ΚοιμήσεωςΗ αυθεντική εικόνα της Κοιμήσεως
* Άποψη από το εσωτερικό του ναούΆποψη από το εσωτερικό του ναού

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Κοίμηση της Θεοτόκου *www.syrosisland.gr*

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ιερά Μητρόπολις Σύρου, Τήνου, Άνδρου, Κέας και Μήλου
* Δήμος Σύρου - Ερμούπολης
Το έμβλημα της περιοχής
Η περιοχή στον χάρτη της Σλαβονίας
Οι διοικητικές περιοχές του Βασιλείου Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων 1918-1922
Η  **Ζουπανία Σριεμ ή Σιρμίου** (*κροατικά: Srijemska županija, ουγγρικά: Szerém vármegye*) ήταν διοικητική διαίρεση του Βασιλείου της Σλαβονίας του Βασιλείου της Κροατίας και Σλαβονίας, επαρχίας του Βασιλείου της Ουγγαρίας και της Αυστροουγγαρίας. Από το 1918 έως το 1924 αποτέλεσε διοικητική περιοχή του Βασίλειου Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων. Η πρωτεύουσα της περιοχής ήταν η Βούκοβαρ, σύμφωνα με την απογραφή του 1910 είχε 414.234 κατοίκους κι έκταση 6.866 τετραγωνικά χλμ. Γεωγραφικά καταλάμβανε τα εδάφη του σημερινού Σριεμ ή Σιρμίου που ανήκει στην Κροατία, Σερβία και Βοϊβοντίνα.

Ιστορία
-------

Δημιουργήθηκε αρχικά στα πλαίσια της Αυστροουγγαρίας το 1745 με μικρή έκταση και περιελάμβανε τη βορειοδυτική περιοχή του Σιρμίου, ενώ το νότιοανατολικό τμήμα του Σιρμίου παρέμεινε εντός της Στρατιωτικής διοικητικής περιοχής. Αρχικά μέρος του Βασιλείου της Σλαβονίας, η οποία ήταν μέρος του βασιλείου των Αψβούργων της Κροατίας και των Αψβούργων του βασιλείου της Ουγγαρίας. 

Με την επανάσταση του 1848 - 1849 στο Κάρλοβιτς με βάση την περιοχή δημιουργήθηκε η επαρχία Βοεβοδάτο Σερβίας και Βανάτο Τέμεσβαρ η οποία ήταν βραχύβια (1849 - 1860). Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου η διοικητική περιοχή δεν υπάρχει, γιατί το δουκάτο διαιρέθηκε σε επαρχίες.

Μετά από το 1860 η περιοχή επαναδημιουργήθηκε συνδεδεμένη με το Βασίλειο της Σλαβονίας, η οποία αργότερα συγχωνεύθηκε με το Βασίλειο της Κροατίας στο ενιαίο βασίλειο Κροατίας και Σλαβονίας, η οποία είχε περιορισμένο επίπεδο αυτονομίας εντός του Βασιλείου της Ουγγαρίας. Το 1882 αυξήθηκαν τα εδάφη της με την προσθήκη της νοτιοανατολικής Σριεμ.

Μετά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο ολόκληρη η περιοχή συμπεριλαμβάνεται στο Βασίλειο των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων. Η διοικητική διαίρεση επέζησε μέχρι το 1922 όταν οι διοικητικές περιοχές καταργήθηκαν.

Πληθυσμός
---------

* Σύμφωνα με την απογραφή του 1870, η περιοχή είχε 120.352 κατοίκους.
* Σύμφωνα με την απογραφή του 1890, η περιοχή είχε 347.022 κατοίκους.
* Σύμφωνα με την απογραφή του 1910, η περιοχή είχε 414.234 κατοίκους.

Πληθυσμός σύμφωνα με την μητρική γλώσσα (απογραφή του 1910):

* Σερβικά = 183 109 (44.20%),
* Κροατικά = 106.198 (25,64%),
* Γερμανικά = 68.086 (16:44%)
* Ουγγρικά = 29.522 (7,13%),
* Σλοβακικά = 13,841 (3,34%),
* Ρωσικά = 4.642 (1,12%).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Treaty of Saint-Germain (1919) - Britannica Online Encyclopedia, Приступљено 25. 4. 2013.

Πηγές
-----

* Историјске управне мапе Угарске од 1038. до 1920. године

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Syrmia County στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 316770677

 |

 |
Η **ισπανική διάλεκτος των Κανάριων Νήσων** (ενδώνυμο: español canario) είναι μία εκ των νότιων διαλέκτων της ισπανικής γλώσσας και ομιλείται από τα περίπου δύο εκατομμύρια κατοίκων του ομώνυμου αρχιπέλαγους. Τυπολογικά βρίσκεται μεταξύ των πιο εξελιγμένων νοτίων διαλέκτων της Ιβηρικής όπως τα δυτικά ανδαλουσιανικά και διαλέκτους της ισπανόφωνης Αμερικής όπως αυτή της Καραϊβικής. Συμμερίζεται με τα ανδαλουσιανικά φωνολογικά χαρακτηριστικά όπως τη σύγχυση των μεσαιωνικών συριστικών με αποκλειστική πραγμάτωση ενός φατνιακού συριστικού (σεσέο) και του πλάγιου ουρανικού με το αντίστοιχο προσεγγιστικό (αποπλαγιοποίηση), δάσυνση του φατνιακού τριβόμενου /s/ σε συλλαβική έξοδο ενώ παρουσιάζει πρωτότυπα χαρακτηριστικά όπως την ουρανικοποίηση του προουρανικού προστριβόμενου φωνήματος ( /t͡ʃ/> [**ɟ**]) και την ηχηροποίηση άηχων κλειστών (π.χ. *los zapatos*>[lozabadoh]). Στο λεξικό παρουσιάζει ιδιαίτερες επιρροές από την πορτογαλική.

Δεν υφίσταται κάποιο περιφερειακό πρότυπο κύρους που να ενσωματώνει το σύνολο των χαρακτηριστικών των ιδιωμάτων των νήσων του αρχιπελάγους, παρά την ύπαρξη μιας μικτής υψηλής ιδιολέκτου των ανώτερων τάξεων που ενσωματώνει στοιχεία από την πρότυπη ισπανική και τα κανάρια ιδιώματα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Hualde et al. (2001): Introducción a la Lingüistica Hispánica. Cambridge University Press. σελ. 338.
2. ↑  Morgenthaler García, L. (2008): *Identidad y pluricentrismo lingüístico: hablantes canarios frente a la estandarización*. Φραγκφούρτη/Μαδρίτη: Vervuert/Iberoamericana. σελ. 208.
H **ισπανική διάλεκτος του Ρίο ντε λα Πλάτα** (ενδώνυμο: español rioplatense) είναι μία από τις αμερικανικές διαλέκτους της ισπανικής γλώσσας που ομιλείται στο μεγαλύτερο μέρος της Αργεντινής (εκτός των ΒΔ επαρχιών) και της Ουρουγουάης. Είναι ιδιαίτερα χαρακτηριστικό λόγω της κυριαρχίας προουρανικών ηχηρών και άηχων πραγματώσεων του προσεγγιστικού ουρανικού φωνήματος /ʝ̞/ της γλώσσας (γνωστό ως ζεΐσμο) και της προσωπικής αντωνυμίας *vos* για το δεύτερο πρόσωπο ενικού (μποσέο). Έχοντας ως επίκεντρο τα μεγάλα αστικά κέντρα του Μπουένος Άιρες, Μοντεβιδέο, Σάντα Φε, Μαρ ντελ Πλάτα, Ροσάριο και Μπαΐα Μπλάνκα, έχει αναδειχθεί στην επικρατούσα διάλεκτο της περιοχής, χαίροντας ένα σχετικά υψηλό κύρος, παρότι ακόμη δεν χαίρει ιδιαίτερης προώθησης στο εκπαιδευτικό σύστημα.

Σε επίπεδο λεξιλογίου και επιτονισμού έχει δεχθεί ισχυρές επιρροές από την ιταλική γλώσσα λόγω των μεταναστευτικών εισροών από τη χώρα της Μεσογείου στις αρχές του 20ού αιώνα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  von Essen, C. (2016): «Variedades del español en contacto: acomodación sociolingüística de una comunidad de inmigrantes argentinos en la ciudad de Málaga. Análisis acústico de las variantes alofónicas de /ʝ/» στο *Lengua y migración 8:2*, 7-43.
2. ↑  López García, M. (2010): «Norma estándar, variedad lingüística y español transnacional: ¿La lengua materna es la lengua de la "madre patria"?» στο *Revista de Lingüística y Lenguas Aplicada* σελ. 89-108.
3. ↑  Giovanni Meo Zilio (1965): «Italianismos generales en el español rioplatense» στο *Thesaurus*. Tomo XX. Centro Virtual Cervantes.
Ο Ιερός Ναός Ευγγελίστριας Πειραιώς βρίσκεται στην ομώνυμη συνοικία του Πειραιά. 

Ιερός Ναός Ευαγγελιστρίας Πειραιώς

Ανέγερση
--------

Ο ναός της Ευαγγελίστριας Πειραιά άρχισε να κτίζεται στα 1893 σε σχέδια του δημοτικού αρχιτέκτονα Γεωργίου Ζίζηλα. Ο Εμμανουήλ Παπακωνσταντίνου που τον διαδέχεται, επιβλέπει και αναλαμβάνει τα κατασκευαστικά σχέδια. Στα 1898 ολοκληρώνεται η κατασκευή του ναού. Παράλληλα αξιοποιούνται και υλικά από τον ημιτελή ναό του Τζανείου Νοσοκομείου.

Αρχιτεκτονικά χαρακτηριστικά
----------------------------

Πρόκειται για τρίκλιτη βασιλική με δύο πλάγιες προεξοχές, ώστε να δημιουργείται ένα είδος σταυροειδούς διάταξης. Αρχικά δεν είχε τρούλο και κωδωνοστάσιο. Το 1897 θα μπει κωδωνοστάσιο στον άξονα της δυτικής όψης και οι πλάγιες κλίμακες της νότιας όψης. Μεταξύ 1899-1901 φτιάχνεται ο διευρυμένος νάρθηκας και ανοικοδομούνται τα ισόγεια παραρτήματα (το εξομολογητήριο και η κατοικία του νεωκόρου). Η μορφολογία του είναι νεοκλασική: επίπεδοι γωνιόλιθοι, κορινθιακά κιονόκρανα, ψευδοϊσόδομη τοιχοποιία του κατώτερου επιπέδου της πρόσοψης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Σταματίνα Μαλικούτη, Πειραιάς 1834-1912, εκδ. Πολιτιστικό Ίδρυμα Ομίλου Πειραιώς, 2004, σελ.248
2. ↑  Σταματίνα Μαλικούτη, Πειραιάς 1834-1912, εκδ. Πολιτιστικό Ίδρυμα Ομίλου Πειραιώς, 2004, σελ.249

Πηγές
-----

* Σταματίνα Μαλικούτη, Πειραιάς 1834-1912, εκδ. Πολιτιστικό Ίδρυμα Ομίλου Πειραιώς, 2004, σελ.248-249
Συντεταγμένες: 50°20′4″N 22°26′40″E﻿ / ﻿50.33444°N 22.44444°E﻿ / 50.33444; 22.44444

Ο **Ζουότα** (πολωνικά: Złota) είναι ποταμός της Πολωνίας, δεξιός παραπόταμος του Σαν, τον οποίο συναντά στο χωριό Κουριουούφκα.

Ροή
---

Υπάρχει ένας δεύτερος, μικρότερος Ζουότα, που επίσης καταλήγει στον ποταμό Σαν περίπου 3 χιλιόμετρα βόρεια από τις εκβολές αυτού του ποταμού, αφού περάσει από το χωριό Κούλνο.

Τουρισμός
---------

Κοντά στο χωριό Οζάνα δημιουργήθηκε μια μικρή τεχνητή λίμνη (*Zalew Ożanna*) που περιβάλλεται από τουριστικά καταλύματα και χώρο κατασκήνωσης. Από το 2021 ήταν αντικείμενο μελέτης για να διαπιστωθεί εάν η επεξεργασία αερισμού μπορεί να μετριάσει τα επίπεδα ρύπανσης.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος ποταμών της Πολωνίας

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Złota». *Google Maps*. Google, Inc. Ανακτήθηκε στις 7 Μαΐου 2022.
2. ↑  «Złota - ujście do Sanu». *Google Maps*. Google, Inc. Ανακτήθηκε στις 7 Μαΐου 2022.
3. ↑  Mazur, Agata· Chmielowski, Krzysztof (2021). «INNOVATIVE AERATION AND TREATMENT TECHNOLOGIES SUPPORTING THE PROCESS OF REVITALIZATION OF DEGRADED WATER RESERVOIRS». Acta Scientiarum Polonorum Formatio Circumiectus. Ανακτήθηκε στις 7 Μαΐου 2022.
Η **Κλεοπάτρα Ρώτα** (1950) είναι Ελληνίδα ηθοποιός. 

Έγινε γνωστή από την πολυβραβευμένη δραματική ταινία "Μικρές Αφροδίτες"  του σκηνοθέτη Νίκου Κούνδουρου, στην οποία υποδύθηκε τον πρωταγωνιστικό ρόλο της Χλόης.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Η Κλεοπάτρα Ρώτα γεννήθηκε το 1950. Τελείωσε το (τότε εξατάξιο) Γυμνάσιο στην Αθήνα και στη συνέχεια σπούδασε στη Σχολή Θεάτρου του σκηνοθέτη Κωστή Μιχαηλίδη (που είχε ιδρυθεί το 1952). Ο πατέρας της ήταν ράφτης και διατηρούσε μαγαζί στο κέντρο της Αθήνας. Η καριέρα της ως ηθοποιού υπήρξε σύντομη — συμμετείχε μόνο σε τρεις ταινίες — μιας και εγκατέλειψε πολύ νωρίς τα καλλιτεχνικά για να αφοσιωθεί στη δική της οικογένεια.

Μικρές Αφροδίτες
----------------

Οι γονείς της Κλεοπάτρας γνωρίστηκαν με τον σκηνοθέτη Νίκο Κούνδουρο τυχαία, το 1962, στον ετήσιο χορό των Κεφαλληνίων στο Άλσος Παγκρατίου. Ήταν η εποχή που ο Κούνδουρος σκόπευε να γυρίσει τις "Μικρές Αφροδίτες" και σ' εκείνον τον χορό είχε βρει, στη φυσιογνωμία της μικρής Κλεοπάτρας, που μόλις είχε τελειώσει το δημοτικό σχολείο, την πρωταγωνίστρια του.

Τα λόγια και η επιμονή του Κούνδουρου έπεισαν τον αυστηρό και συντηρητικό πατέρα της Κλεοπάτρας να συναινέσει στη συμμετοχή της κόρης του, όχι όμως για τα χρήματα μιας και η ταινία γυρίστηκε σχεδόν με το τίποτε. Τα γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν στην Καλλιθέα της Ρόδου, το Νοέμβριο του 1962, και διήρκεσαν περίπου ένα μήνα. 

Τον Ιούλιο του 1963 η ταινία προβλήθηκε στο 13ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου και απέσπασε δύο βραβεία (Αργυρή Άρκτος Καλύτερης Σκηνοθεσίας και Βραβείο Διεθνούς Ένωσης Κριτικών), ενώ το Σεπτέμβριο του ίδιου έτους προβλήθηκε στο 4ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και πήρε έξι βραβεία.

Φιλμογραφία
-----------

| **ΕΤΟΣ** | **ΤΙΤΛΟΣ ΤΑΙΝΙΑΣ** | **ΕΙΔΟΣ ΤΑΙΝΙΑΣ** | **ΡΟΛΟΣ** | **ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ** | **ΜΟΥΣΙΚΗ ΣΥΝΘΕΣΗ** | **ΠΑΡΑΓΩΓΗ** |  |
| 1963 | Μικρές Αφροδίτες | Δραματική | - Χλόη | Νίκος Κούνδουρος | Γιάννης Μαρκόπουλος | Μίνως Φιλμ, Ανζερβός |  |
| 1964 | Ο Αριστείδης και τα Κορίτσια του | Κωμωδία | - Λίζα Δελαπόρτα | Στέλιος Ζωγραφάκης | Γιώργος Κατσαρός | Ανζερβός |  |
| 1968 | Το μαύρο στάχυ | Δραματική |  | Κωστής Μιχαηλίδης | Θέμης Μόρος | Λύρα Φιλμ |  |

Παραπομπές
----------

1. ↑  Youtube. «Μικρές Αφροδίτες».
2. ↑  Facebook. «Μικρές Αφροδίτες». *Facebook.Com*.
3. 1 2  Σταυρούλα Ματζώρου | Γιώτα Τέσση (2 Μαΐου 2017). «Με μια μικρή Αφροδίτη στη ματιά». *Η Εφημερίδα των Συντακτών*.
4. ↑  Τράπαλη, Βικτώρια (1 Ιουνίου 2013). «Backstage με το Νίκο Κούνδουρο». *Aegina's Light*.
5. ↑  Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου. «Μικρές Αφροδίτες». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Σεπτεμβρίου 2019.
6. ↑  Ταινιοθήκη της Ελλάδος. «Μικρές Αφροδίτες». *Tainiothiki.Gr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Ιουνίου 2020.
7. ↑  Ταινιοθήκη της Ελλάδος. «Ο Αριστείδης και τα Κορίτσια του». *Tainiothiki.Gr*.
8. ↑  retroDB. «Το Μαύρο Στάχυ». *Retrodb.Gr*.
Η **Ιουνία Τρίτη**, λατιν.: *Junia Tertia*, αποκαλούμενη και **Τερτούλλα**, (π. 75 π.Χ. – 22 μ.Χ.) ήταν η τρίτη κόρη της Σερβιλίας και τού δεύτερου συζύγου της Δέκιμου Ιούνιου Σιλανού, και αργότερα η σύζυγος τού Γάιου Κάσιου Λογγίνου.

Βιογραφία
---------

### Πρώιμη ζωή

Μέσω της μητέρας της ήταν η νεότερη ετεροθαλής αδελφή τού Mάρκου Ιούνιου Βρούτου. Είχε επίσης δύο μεγαλύτερες αδελφές, την Ιουνία Πρίμα και την Ιουνία Σεκούνδα καθώς και έναν μεγαλύτερο αδελφό, που ονομαζόταν Mάρκος Ιούνιος Σιλανός.

### Οικογένεια και μετέπειτα ζωή

Η Τέρτια παντρεύτηκε τον Γάιο Κάσσιο Λογγίνο και απέκτησαν έναν γιο, ο οποίος γεννήθηκε π. το 59-60 π.Χ.  Είχε μία αποβολή το 44 π.Χ.  Το 47 π.Χ. φημολογήθηκε ότι ήταν η ερωμένη τού Ιουλίου Καίσαρα, κάτι που κανόνισε η μητέρα της. 

Όπως και η μητέρα της, η Tέρτια έζησε περισσότερο από τον σύζυγό της Κάσσιο, ανενόχλητη από τα μέλη της Β΄ Τριανδρίας και τον Aύγουστο. Επέζησε σε προχωρημένη ηλικία και απεβίωσε το 22 μ.Χ. 64 χρόνια μετά τη μάχη στους Φιλίππους,  κατά τη διάρκεια της βασιλείας τού Αυτοκράτορα Τιβέριου. Είχε συγκεντρώσει μία μεγάλη περιουσία στη μακρόχρονη χηρεία της και άφησε την περιουσία της σε πολλούς επιφανείς Ρωμαίους, αν και απέκλεισε τον Αυτοκράτορα, κάτι που αντιμετωπίστηκε με κριτική. Ο Τιβέριος συγχώρησε την παράλειψη και επέτρεψε να γίνει μία μεγάλη κηδεία προς τιμήν της, αν και οι προτομές τού Βρούτου και του Κάσιου δεν έπρεπε να εκτίθενται στην πομπή. 

Μέσω του γιου της έγινε η πρόγονος της αυτοκράτειρας Δομιτίας Λογγίνας (συζύγου τού Δομιτιανού).

Δείτε επίσης
------------

* Ιουνία γενεά
* Τερτούλλα

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  «Digital Prosopography of the Roman Republic» (Αγγλικά) 3963. Ανακτήθηκε στις 29  Ιουνίου 2021.
2. 1 2 3  «Digital Prosopography of the Roman Republic» (Αγγλικά) 3963. Ανακτήθηκε στις 10  Ιουνίου 2021.
3. ↑  «Digital Prosopography of the Roman Republic» (Αγγλικά) 2458. Ανακτήθηκε στις 10  Ιουνίου 2021.
4. 1 2 3  «Digital Prosopography of the Roman Republic» (Αγγλικά) 3963. Ανακτήθηκε στις 10  Ιουνίου 2021.
5. ↑  «Digital Prosopography of the Roman Republic» (Αγγλικά) 2120. Ανακτήθηκε στις 10  Ιουνίου 2021.
6. ↑  «Digital Prosopography of the Roman Republic» (Αγγλικά) 3870. Ανακτήθηκε στις 10  Ιουνίου 2021.
7. ↑  «Digital Prosopography of the Roman Republic» (Αγγλικά) 3901. Ανακτήθηκε στις 10  Ιουνίου 2021.
8. ↑  «Digital Prosopography of the Roman Republic» (Αγγλικά) 3973. Ανακτήθηκε στις 10  Ιουνίου 2021.
9. ↑  «Digital Prosopography of the Roman Republic» (Αγγλικά) 2459. Ανακτήθηκε στις 10  Ιουνίου 2021.
10. ↑  Woodman, Anthony (2004). *The Annals By Cornelius Tacitus*. Hackett Publishing. σελ. 121. ISBN 978-0-87220-558-1.
11. ↑  Plutarch, *Brutus*, 14.4
12. ↑  Dr Kirsty Corrigan; *Brutus: Caesar's Assassin* - page: 10
13. ↑  Suetonius, *The Lives of Twelve Caesars*, Life of Julius Caesar 50
14. 1 2  Tacitus, *Annals* III.76
15. ↑  Chausson, François (2003). «Domitia Longina : Reconsidération d'un destin impérial». *Journal des Savants* **1**: 101–129. doi:10.3406/jds.2003.1663. .

Περαιτέρω ανάγνωση
------------------

* GLIMRE VED SITT FRAVÆR
* https://eugesta-revue.univ-lille.fr/pdf/2017/5. Webb-Eugesta-7\_2017.pdf
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Κλεοδώρη** αναφέρεται μία από τις 50 κόρες του Δαναού, δηλαδή μία από τις Δαναΐδες (βλ.λ.). Μητέρα της Κλεοδώρης ήταν η Πολυξώ, και επομένως η Κλεοδώρη ήταν ομοθαλής αδελφή της Ανθηλείας, της Αυτονόης, της Βρύκης, της Γλαυκίππης, της Ερατούς, της Ευίππης, της Ευρυδίκης, της Ηλέκτρας, της Θεανούς, της Κλεοπάτρας και της Στύγνης. Η Κλεοδώρη παντρεύτηκε τον γιο του Αιγύπτου Λίξο και τον δολοφόνησε την πρώτη νύχτα του γάμου τους, όπως έπραξαν με τους συζύγους τους και οι άλλες 48 από τις Δαναΐδες.

Πηγή
----

* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969
Οι **Ιουστανίδες ή Ιοστανίδες** (περσικά: جستانیان) ήταν κυβερνήτες τμήματος του Δαϋλάμ (η ορεινή περιοχή του Γκιλάν στο Ιράν) από το 791 έως το 1004 μ.Χ.

Οι Ιουστανίδες εμφανίζονται ως "Βασιλιάδες του Δαϋλάμ" στα τέλη του 8ου αιώνα μ.Χ.. Κέντρο τους ήταν η πόλη Ρουντμπάρ στο Αλαμούτ, που βρίσκεται στην κοιλάδα της Σαχρούντ. Δύο αιώνες αργότερα, η περιοχή αυτή θα αποτελούσε το κέντρο των Ασσασίνων, των μυθικών Νιζαριτών Ισμαηλιτών Σιιτών. Εμφανίζονται στην ισλαμική ιστορία ως τμήμα της περιόδου του "Ιρανικού Ιντερμέτζο", όταν τα γηγενή δαϋλαμιτικά και κουρδικά πριγκηπάτα αποκτούν δύναμη στη βορειοδυτική Περσία μετά από 2-3 αιώνες αραβικής κυριαρχίας. Η άνοδος των Δαϋλαμιτών κορυφώθηκε με τη δυναστεία των Μπουγιδών.

Μετά τον προσηλυτισμό του Μαρζουμπάν ιμπν Γιουστάν στο Μωαμεθανισμό το 805, η αρχαία οικογένεια των Γιουστάν (Ιουστανιδών) συνδέθηκε με τους ζαϊντιστές Αλίδες του Δαϋλάμ. Οι Ιουστανίδες υιοθέτησαν τον κλάδο του Σιιτισμού, Ζαϊντισμό. Τον 10ο αιώνα, εξαλείφθησαν από τη δαϋλαμιτική δυναστεία των Σαλαριδών στο Ταρόμ (σημερινή επαρχία του Ζαντζάν). Παρόλα αυτά, οι Ιουστανίδες συνδέθηκαν με γάμους με τους Σαλαρίδες και διατήρησαν την εξουσία στο Ρουντμπάρ στα υψίπεδα του Δαϋλάμ. Επίσης έγιναν σύμμαχοι με τους Μπουγίδες. Τον 11ο αιώνα, τέθηκαν πιθανώς υπό την επικυριαρχία των Γαζναβιδών. Με την άφιξη των Σελτζούκων Τούρκων, αναγνώρισαν την επικυριαρχία των Σελτζούκων και λίγο αργότερα, εξαφανίστηκαν από την ιστορία.

Παραπομπές
----------
|  |
| --- |
| Τμήμα μιας σειράς για το Ισλάμ |
| *Ουσούλ αλ-φικχ* |
| *Φικχ* |
| * Τακλίντ
* Ιζτιχάντ
* Μαδχάμπ
* Μεντρεσές
 |
| *Αχκάμ* |
| * Φίτνα
* Τζιχάντ
* Τακίγια
 |
| 
Τίτλοι |
| * Χαλίφης
* Μουφτής
* Καδής
* Ιμάμης
* Σεϊχουλισλάμης
* Σεΐχης
* Ουλεμάς
* Αγιατολάχ
* Χοτζατολεσλάμ
* Μουλάς
* Χότζας
* Γαζής
 |
| π • σ • ε
 |

***Ιζτιχάντ*** (αραβικά: اجتهاد‎) είναι ο ισλαμικός νομικός όρος που αναφέρεται στην ανεξάρτητη συλλογιστική ή διεξοδική άσκηση της ψυχικής ικανότητας ενός νομικού για την εξεύρεση λύσης σε μια νομική ερώτηση. Είναι το αντίθετο του *τακλίντ* (απομίμηση, συμμόρφωση με το νομικό προηγούμενο). Σύμφωνα με την κλασσική σουνιτική θεωρία, το *ιζτιχάντ* απαιτεί εμπειρογνωμοσύνη στην αραβική γλώσσα, τη θεολογία, τα αποκαλυπτόμενα κείμενα και τις αρχές της νομολογίας (*ουσούλ αλ-φικχ*) και δεν χρησιμοποιείται όταν υπάρχουν αυθεντικά και έγκυρα κείμενα (Κοράνι και Χαντίθ) θεωρείται σαφής ως προς το ερώτημα ή όταν υπάρχει μια υπάρχουσα ακαδημαϊκή συναίνεση (*ίτζμα*). Το *ιζτιχάντ* θεωρείται θρησκευτικό καθήκον για εκείνους που έχουν το δικαίωμα να το ασκήσουν. Ένας ισλαμικός μελετητής που έχει τα προσόντα να εκτελεί *ιζτιχάντ* ονομάζεται *μουτζαχίντ*.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Θρησκειολογικό Λεξικό: Λήμματα σελ. 482, academia.edu
2. 1 2 3 4  John L. Esposito, επιμ. (2014). «Ijtihad». *The Oxford Dictionary of Islam*. Oxford: Oxford University Press. .
3. 1 2 3  Rabb, Intisar A. (2009). «Ijtihād». Στο: John L. Esposito, επιμ. *The Oxford Encyclopedia of the Islamic World*. Oxford: Oxford University Press. .
4. ↑  John L. Esposito, επιμ. (2014). «Taqlid». *The Oxford Dictionary of Islam*. Oxford: Oxford University Press. .
Ο **Θεόδωρος Π. Λέλλης** (ρωσικά: *Лелли Фӗдор Пантелеевич*, Τριπολιτσά, 1759 - Αγία Πετρούπολη, 28 Ιουλίου 1818) ήταν Έλληνας στρατιωτικός που σταδιοδρόμησε στο ρωσικό πολεμικό ναυτικό.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1759 στην Τριπολιτσά της Πελοποννήσου, η οποία τότε αποτελούσε έδαφος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και αργότερα εγκαταστάθηκε στη Ρωσική Αυτοκρατορία, όπου εκπαιδεύτηκε σε στρατιωτική σχολή από το 1778 μέχρι το 1782.

Στη συνέχεια μετατάχθηκε, κατόπιν επιθυμίας του στο πολεμικό ναυτικό, όπου σταδιοδρόμησε επί σειρά ετών, φτάνοντας μέχρι τον βαθμό του αντιναυάρχου. Αργότερα συμμετείχε στον ρωσοτουρκικό πόλεμο του 1787-1792, κατά τον οποίο διακρίθηκε στο μέτωπο του Οτσάκοφ, στις επιχειρήσεις εναντίον του Ισμαηλίου, καθώς και στη ναυμαχία του Μάτσιν.

Τα επόμενα χρόνια διετέλεσε κυβερνήτης σε διάφορα πλοία μέχρι και την αποστράτευσή του το 1814. Πέθανε στις 28 Ιουλίου 1818 στην Αγία Πετρούπολη.
Κηδεύτηκε στο Ορθόδοξο νεκροταφείο του Σμολένσκ.

Παράσημα και μετάλλια
---------------------

* Παράσημο του Αγίου Γεωργίου, 4ου βαθμού (1788)
* Χρυσό σπαθί "Για γενναιότητα" (1788)
* Παράσημο του Αγίου Βλαδίμηρου 4ου βαθμού (1782)

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  Μουρατίδης, Φώτης Ι. (2017). *Έλληνες ναύαρχοι και στρατηγοί του Ρωσικού Πολεμικού Ναυτικού*. Αθήνα: Ασίνη. σελ. 105.
Ο **Καμβουνιακός Αθλητικός Όμιλος Δεσκάτης** είναι αθλητικός σύλλογος που εδρεύει στη Δεσκάτη του νομού Γρεβενών. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 1969 και δραστηριοποιείται στο άθλημα του ποδοσφαίρου. Στο έμβλημά του αποτυπώνονται τα Καμβούνια όρη από τα οποία είναι εμπνευσμένη και η ονομασία του συλλόγου.

Αγωνίζεται στην Α΄ Κατηγορία Ε.Π.Σ. Γρεβενών και έδρα του αποτελεί το Δημοτικό Στάδιο Δεσκάτης.

Ιστορία
-------

Προέκυψε το 1969 έπειτα από μετονομασία του παλαιότερου σωματείου «Άρης Δεσκάτης» που προϋπήρχε απο το 1935. Ξεκίνησε την αγωνιστική του πορεία από τα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Βορειοδυτικής Μακεδονίας την αγωνιστική περίοδο 1972-73 και αποτέλεσε ιδρυτικό σωματείο της Ε.Π.Σ. Γρεβενών.

Τις αγωνιστικές περιόδους 1983-84, 1985-86, 1986-87, 1990-91, 1997-98, 2005-06, 2007-08 και 2008-09 αγωνίστηκε στην Δ΄ Εθνική και την αγωνιστική περίοδο 2012-13 ως πρωταθλητής Ε.Π.Σ. Γρεβενών συμμετείχε στο ειδικό πρωτάθλημα ανόδου με διεκδικώντας την άνοδο στην Γ΄ Εθνική, χωρίς όμως επιτυχία.

Τίτλοι και διακρίσεις
---------------------

### Τίτλοι

* 7 Πρωταθλήματα Α΄ Κατηγορίας Ε.Π.Σ. Γρεβενών:
	+ 1984-85, 1987-88, 1989-90, 1996-97, 2004-05, 2006-07, 2012-13

* 1 Πρωτάθλημα Α΄ Κατηγορίας Ε.Π.Σ. Βορειοδυτικής Μακεδονίας:
	+ 1982-83

* 2 Κύπελλα Ε.Π.Σ. Γρεβενών:
	+ 2004-05, 2008-09

### Διακρίσεις

* Φιναλίστ Κυπέλλου Ε.Π.Σ. Γρεβενών:
	+ 1984-85, 1990-91, 1997-98, 2006-07, 2012-13, 2014-15

Παραπομπές
----------

1. ↑  ΕΠΣ Γρεβενών - Α' Κατηγορία Β Όμιλος 2022-23, erasitexniko.gr
2. ↑  Αθλητισμός, επίσημη ιστοσελίδα Δήμου Δεσκάτης
3. ↑  Αθλητισμός, επίσημη ιστοσελίδα Δήμου Δεσκάτης
4. ↑  Δημητρίου Λαβού, *Μισός αιώνας Καμβουνιακός 1972-2022*
5. ↑  Δημητρίου Λαβού, *Μισός αιώνας Καμβουνιακός 1972-2022*
6. ↑  Δημητρίου Λαβού, *Μισός αιώνας Καμβουνιακός 1972-2022*

Πηγές
-----

* Δημητρίου Λαβού, *Μισός αιώνας Καμβουνιακός 1972-2022*

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Επίσημη σελίδα Facebook
| Κονίνγκο *(Koningo)* |
| --- |
| Τοποθεσία | Περιοχή Αρουμέρου *(Arumeru District)* |
| Ονομασίες |
| Άνθρωπος | Κονίνγκο *(Koningo)* |
| Συγγενική φυλή | Ουαμέρου *(Wameru)* |
|

Οι **Κονίνγκο** *(Koningo)*, είναι μια εξαφανισμένη εθνοτική και γλωσσική ομάδα της Τανζανίας, η οποία ζούσε στις πλαγιές του Όρους Μέρου *(Mount Meru)*, στην Περιφέρεια Αρούσα *(Arusha Region)* της Τανζανίας.

Είχαν περιγραφεί ως κοινωνία κυνηγών-συλλεκτών η οποία στα μέσα του 17ου αιώνα, προϋπήρχε των Ουαμέρου *(Wameru)*.

Δείτε επίσης
------------

* Ουαμέρου

Παραπομπές
----------

1. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Koningo (έκδοση 605117081) της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Θεόδωρος ο Κρατερός**, το Κρατερός ήταν παρωνύμιο, ήταν βυζαντινός ευνούχος, πρωτοσπαθάριος και στρατηγός του 9ου αιώνα, Άγιος της Ορθόδοξης εκκλησίας, ένας από τους 42 Μάρτυρες του Αμορίου. Η μνήμη του εορτάζεται από την ορθόδοξη εκκλησία στις 6 Μαρτίου.

Ο Θεόδωρος στρατηγός του Θέματος Βουκελλαρίων, έζησε και μαρτύρησε επί αυτοκράτορα Θεοφίλου, την εποχή αυτή οι Άραβες υπό τον χαλίφη Μουτασίμ είχαν εισβάλει στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία και κατευθύνονταν προς το Αμόριο. Στάλθηκε από τον αυτοκράτορα με σώμα στρατού να υπερασπιστεί την πόλη.

Ο Θεόδωρος μετά από την Άλωση του Αμορίου, συνελήφθη αιχμάλωτος, φυλακίστηκε και εκτελέσθηκε αρνούμενος να αλλάξει την πίστη του, αναφέρεται αρχηγός των 42 εκτελεσθέντων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Επετηρίς* , Εταιρεία Βυζαντινών Σπουδών, Τόμος 25, 1955, σελ. 135
2. ↑   J.B. Bury, *A history of the Eastern Roman empire*, σελ. 266
3. ↑  Σπυρίδων Λάμπρος, *[Ιστορία της Ελλάδος από των αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι της Αλώσεως της Κωνσταντινουπόλεως]*, σελ. 134
4. ↑  Ζωναράς, *Ἰωαννου του ἀσκητου του Ζωναρα Χρονικο*, σελ. 119
Με τον ναυτικό όρο **ζήτηση χωρητικότητας** ή *ζήτηση θαλασσίων μεταφορών* (demand tonnage ή demand capacity) χαρακτηρίζεται η οποιαδήποτε εκδήλωση ενδιαφέροντος για ναύλωση πλοίου ή πλοίων προς μεταφορά επιβατών ή φορτίων που προέρχεται από ανάδειξη μεταφορικών αναγκών.

Τόσο η ζήτηση από τη μια, όσο και η προσφορά χωρητικότητας,(supplay), από την άλλη, είναι αυτές που κυρίως διαμορφώνουν το ύψος των ναύλων και γενικότερα τη υφιστάμενη ναυλαγορά. Άλλοι δευτερεύοντες λόγοι μπορεί να είναι οι τιμές καυσίμων, απεργιακές κινητοποιήσεις ή έκτακτες καταστάσεις.

Υπάρχει όμως και περίπτωση ζήτησης θαλάσσιας μεταφοράς που όμως μπορεί να είναι ασύμφορη πλην όμως αναγκαία. Τέτοια περίπτωση είναι η αναζήτηση πλοίων για συγκοινωνιακή εξυπηρέτηση περιοχών με πολύ περιορισμένο φορτίο ή επιβάτες ανα ταξίδι, ιδιαίτερα το Χειμώνα, των λεγομένων επί τούτου "αγόνων γραμμών" όπου το Κράτος παρεμβαίνει με επιδότηση ναύλωσης των πλοίων.
Ο Καθολικισμός πρωτοεμφανίστηκε στη Σαντορίνη το 1207 με την έλευση των Σταυροφόρων, οι οποίοι λίγα χρόνια νωρίτερα είχαν καταλάβει την Κωνσταντινούπολη με συνέπεια να διαιρεθεί ένα μεγάλο μέρος του ελλαδικού χώρου σε φραγκικά φέουδα. Μάλιστα σύμφωνα σε μια θεωρία, το νησί πήρε το όνομά του από τους Σταυροφόρους, από κάποιο ναό της Αγίας Ειρήνης.

Ιστορία
-------

Το 1642 εγκαθίστανται στη νησί οι Ιησουίτες μοναχοί ως αποστολικοί μισιονάριοι με σκοπό να προσηλυτίσουν στο καθολικό δόγμα τους ντόπιους. Παρόλο που αυτή η εγκατάσταση προκάλεσε τις έντονες διαμαρτυρίες των Ορθοδόξων σύντομα ακολούθησε η άφιξη και των Λαζαριστών μοναχών.

Κατά το 1650 ο περιηγητής *F.Richard* αναφέρει χονδρικά ότι σε σύνολο 7000 κατοίκων οι Καθολικοί ήταν περίπου 700 ενω το 1790 ο *Choiseul-Gouffin* βρίσκει,σύμφωνα με τα λεγόμενα του, 800 Καθολικούς. Σημειώνει επίσης πως εκείνη την εποχή είχε δημιουργηθεί βαθύ χάσμα στις σχέσεις των Καθολικών με τους Ορθόδοξους καθώς οι πρώτοι διεκδικούσαν διάφορα ξωκλήσια. Αργότερα σημαντικός αριθμός επιφανών Καθολικών εγκατέλειψε το νησί λόγω κυρίως της πίεσης από τους Τούρκους.

Λίγα χρόνια μετά την απελευθέρωση και την δημιουργία του ελληνικού κράτους και συγκεκριμένα το 1850 ο Καθολικός κληρικός Ιωάννης Δεκιγάλας μέτρησε 16 καθολικές εκκλησίες σε σύνολο 290 και το 1927 ο Ορθόδοξος αρχιμανδρίτης Δανιήλ Δεναξάς βρήκε 9 σε σύνολο 360. Παράλληλα το 1928 σύμφωνα με την επίσημη απογραφή του ελληνικού κράτους στη Σαντορίνη υπήρχαν μόλις 250 Καθολικοί και στις μέρες μας υπολογίζονται σε περίπου 150 άτομα ενώ η επισκοπή, είναι επίσημα αναγνωρισμένη από το κράτος και βρίσκεται υπό την τοποτηρητεία του Επισκόπου Σύρου Αρχειοθετήθηκε 2011-04-27 στο Wayback Machine. περιλαμβάνει και τα νησιά Θηρασιά, Ίο, Ανάφη, Φολέγανδρος και Σίκινο.

Αξιοθέατα
---------

Καθολικά μνημεία άξια αναφοράς στη σημερινή Σαντορίνη είναι η Ιερά Μονή Αγίας Αικατερίνης, της οποίας οι μοναχές ακολουθούν το τυπικό (κανόνα) του Αγίου Δομινίκου (τάγμα των Δομινικανιδών) καθώς και η Καθολική Μητρόπολη του Αγίου Ιωάννου στα Φηρά, η οποία είχε υποστεί βαρύτατες ζημιές κατά το σεισμό του 1956 και μόλις αποκαταστάθηκε.

Πηγές
-----

* Αθ.Ταρσούλη *Άσπρα νησιά*,σελ 125-26
* Κ.Ρωμαίου *ΕΛΛΑΣ* Τόμος 4ος,σελ 557
* Μάρκου Αβερκίου Ρούσσου *Λαογραφία της Σαντορίνης*
* *Τα νησιά του Αιγαίου,Κυκλάδες*,Εκδ. Τουμπής σελ 154-63
* Κ.Σιμόπουλου *Ξένοι ταξιδιώτες στην Ελλάδα*,τόμος Ά,σελ 525 και Β',σελ 373-74

Προτεινόμενη βιβλιογραφία
-------------------------

* Δελένδας Ι. Οι καθολικοί της Σαντορίνης. Συμβολή στην ιστορία των Κυκλάδων, Αθήναι, 1949

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Καθολικη Επισκοπή Θήρας Αρχειοθετήθηκε 2011-04-27 στο Wayback Machine.

Δείτε επίσης
------------

* Καθολική Εκκλησία
* Ιστορία της Καθολικής Εκκλησίας
* Καθολική Εκκλησία της Ελλάδος
**Κίρκη**, ελληνικό γυναικείο κύριο όνομα (βαφτιστικό όνομα).

Ετυμολογία του ονόματος
-----------------------

Η Κίρκη (1860) στο Μουσείο του Λούβρου.  
 Γλυπτό τού Charles Gumery (1827–1871).
Όνομα αρχαιοελληνικής προέλευσης, που πιθανώς ανάγεται στο ουσιαστικό *κίρκος* «γεράκι», αβέβαιου ετύμου, ίσως ονοματοποιημένη λέξη που συνδέεται με το αρχαιοελληνικό συνώνυμο *κρέξ*.

Στην αρχαιοελληνική μυθολογία, η *ἐϋπλόκαμος* Κίρκη ήταν κόρη του θεού Ήλιου και της ωκεανίδας Πέρσης (Οδύσσεια, κ΄ 135). Σύμφωνα με τον Ησίοδο, με τον Οδυσσέα έκανε τον Ἄγριο (Θεογονία, 1011).

Σήμερα, μετωνυμικά, *Κίρκη* είναι η καταλυτική γοητεία που επιδρά πάνω στον άνθρωπο, που δεσμεύει και αιχμαλωτίζει κάποιον, λ.χ. *η Κίρκη της εξουσίας*.

Αν δεχτούμε ότι η ετυμολόγηση της *Κίρκης* ανάγεται στη λέξη *κίρκος*, τότε σημασιολογικά το όνομα *Κίρκη* είναι παρεμφερές με τα ονόματα *Ιέραξ*, *Γεράκης*, *Γερακίνα*, *Παχώμιος*, *Φάλκος* κτλ.

Διάδοση του ονόματος
--------------------

Το βαφτιστικό ανασύρθηκε από τη λήθη τις παραμονές της επανάστασης του 1821 μαζί με άλλα αρχαιοελληνικά ονόματα σαν σύμβολο της συνέχειας του ελληνισμού και της επιθυμίας του έθνους να ζήσει ελεύθερο.

Ονομαστική εορτή
----------------

Το όνομα *Κίρκη* δεν καταγράφεται στα συναξάρια και τα αγιολόγια της Ορθόδοξης Εκκλησίας, επομένως μπορεί να γιορτάζει τη γιορτή των αγίων Πάντων (56 ημέρες ή 8 εβδομάδες μετά την Κυριακή του Πάσχα).

Δείτε επίσης
------------

* Κίρκη, θεότητα, κόρη του Ήλιου
* Κίρκη, αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **Κίρκη**  |

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Γεώργιος Μπαμπινιώτης, *Λεξικό της Ελληνικής Γλώσσας*, Κέντρο Λεξικολογίας, Αθήνα 2005
2. ↑  William Smith, *Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology*, Λονδίνο (1873), «Circe»
3. ↑  Γεώργιος Μπαμπινιώτης, *ό.π.*
Οι **Κονδρούσοι** ήταν αρχαία γερμανική φυλή που ζούσε στο σημερινό Βέλγιο , στην περιοχή μεταξύ Λιέγης και Ναμύρ. Η επαρχία αυτή είναι δασώδης με αρκετούς λόφους που ακουμπούν στις παρυφές των Αρδεννών. Οι Κονδρούσοι ήταν λαός των  Βέλγων που προσδιορίζονταν διαφορετικά από τους Κέλτες. Γνωρίζουμε ότι οι Βέλγες είχαν ανάμεικτη καταγωγή από γερμανούς και Κέλτες, όμως κάποιες φυλές ήταν περισσότερο γερμανικές από άλλες. 

Όλα όσα ξέρουμε γι’αυτούς προέρχονται από τα *«Απομνημονεύματα περί γαλατικού και περί εμφυλίου πολέμου»* του Ιουλίου Καίσαρα. Στο κεφάλαιο 1.4, ο Καίσαρας αναφέρει πως οι βέλγοι «γερμανοί» είχαν διασχίσει το Ρήνο πριν πολλά χρόνια με σκοπό να καλλιεργήσουν τα εύφορα εδάφη της δυτικής πλευράς του. Απέκτησαν και διατήρησαν τη δική τους περίφανη ταυτότητα η οποία τους επέτρεψε να αντισταθούν επιτυχώς στις επιδρομές των Κίμβρων και των Τευτόνων πριν τα 113 π.Χ. ώσπου τελικά οι τελευταίοι αναγκάστηκαν να επιτεθούν στη Ρώμη και να συντριβούν. 
  
Στο κεφάλαιο 2.4. ο Καίσαρας τους προσδιορίζει ξεκάθαρα ως γερμανούς (αν και η γλώσσα τους μας είναι άγνωστη), μαζί με τους Εβούρωνες, τους Καιραισούς και τους Παιμανούς. Το 57 π.Χ. οι φυλές αυτές ενώθηκαν ενάντια στον Ιούλιο Καίσαρα αλλά έχασαν στη Μάχη του Σάβη (σύνορα Γαλλίας-Βαλλωνίας). Φαίνεται πως μετά την ήττα τους, οι Κονδρούσοι ήταν πλέον εξαρτημένοι από τους Τρίβηρους και τους Εβούρωνες (κεφ. 4.6). Ακολούθησαν μεμονομένες συρράξεις μεταξύ των ρωμαίων και των εναπομείναντων γερμανών, αλλά ενώ ο Ιούλιος Καίσαρας διέλυσε ολοκληρωτικά τους Εβούρωνες που συνέχισαν να πολεμούν, οι Κονδρούσοι ζήτησαν την επιείκειά του και σώθηκαν. 

Οι εν λόγω περιοχές περιήλθαν τελικά στην Ρωμαϊκή επικράτεια και οι Ρωμαίοι είχαν σκοπό να επεκταθούν ακόμα περισσότερο προς τα βόρεια, αλλά ή Μάχη του Τευτοβούργιου δρυμού άλλαξε τα σχέδιά τους. Οι Κονδρούσοι, όπως και άλλοι Βέλγες, θα πρέπει να ήταν ευτυχείς με τη Ρωμαϊκή διοίκηση των εδαφών τους καθώς, έκτοτε, χάνονται από τα ιστορικά γραπτά. Θα πρέπει να αφομοιώθηκαν με τους Φράγκους και να έζησαν στις σημερινές χώρες Ολλανδίας, Βελγίου και Λουξεμβούργου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Julius Caesar, *Commentarii de Bello Gallico*, 2.4

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Condrusi  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Θεόδωρος Λεονάρδος** ήταν Έλληνας αγωνιστής του 1821.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στις 30 Ιανουαρίου 1800 στην Δημητσάνα. Εκεί πήγε σχολείο. Το 1816 ο πατέρας του τον έστειλε στην Πάτρα, όπου ασχολήθηκε με το εμπόριο. Επέστρεψε όμως το 1817 λόγω θανάτου της μητέρας του. Το 1820 βρισκόταν στην Κωνσταντινούπολη και δούλευε σε μεγάλο εμπορικό οίκο. Με την έναρξη της επανάστασης ήρθε αμέσως για να υπηρετήσει στην πατρίδα και παρουσιάστηκε στον συμπατριώτη του τον Σταϊκόπουλο, που πολιορκούσε τότε το Ναύπλιο. Πολέμησε ενεργά και εκτέλεσε χρέη γραμματέα. Όταν ο Στάικος τραυματίστηκε σοβαρά και θεραπεύονταν στο Άργος, ο Λεονάρδος ζητήθηκε από τον στρατηγό των Κρανιδιωτών Αρσένιο Κρέστα, στον οποίο υπηρέτησε τρεις μήνες κατά την εισβολή του Δράμαλη στην Πελοπόννησο.

Προσλήφθηκε από τον Γενναίο Κολοκοτρώνη το 1822 στο επιτελείο των γραμματέων του, ενώ ταυτόχρονα συνέχισε να εκπληρώνει ενεργά την στρατιωτική του υποχρέωση. Υπηρέτησε εκεί μέχρι το 1826.

Συνόδευσε τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη στην Ευρώπη, όπου ο Κολοκοτρώνης εκπαιδεύτηκε. 

Μετά την επιστροφή του από την Ελβετία εγκαταστάθηκε στην Κέρκυρα και σπούδασε στην Ιόνιο Ακαδημία επί είκοσι μήνες.

Πηγές
-----

* Ιωάννης Αρσένης, επιμ. (1881). *Ποικίλη Στοά: Εθνική εικονογραφημένη επετηρίς*. Αθήνα: Εστία. Ανακτήθηκε στις 22 Μαρτίου 2010.
Η **Ιστορία των Αυτοκρατόρων τού Ένμανν** (γερμ. *Enmannsche Kaisergeschichte*) είναι ένας σύγχρονος όρος για ένα υποθετικό λατινικό ιστορικό έργο, που γράφτηκε τον 4ο αι. αλλά τώρα έχει χαθεί.

Ο Γερμανός λόγιος Aλεξάντερ Ένμανν έκανε το 1884 μία σύγκριση πολλών όψιμων ρωμαϊκών ιστορικών έργων και βρήκε πολλές ομοιότητες, οι οποίες δεν μπορούσαν να εξηγηθούν από μία άμεση λογοτεχνική σχέση μεταξύ των σωζόμενων έργων "*Eine verlorene Geschichte der roemischen Kaiser und das Buch De viris illustribus urbis Romae" (Μία χαμένη ιστορία των Ρωμαίων αυτοκρατόρων και το βιβλίο Περί των επιφανών ανδρών της πόλης της Ρώμης*). Ο Ένμανν υπέθεσε μία θεωρία για ένα χαμένο ιστορικό έργο, η οποία ήταν η κοινή πηγή για συγγραφείς όπως ο Αυρήλιος Βίκτωρ, ο Ευτρόπιος και ο συγγραφέας της *Historia Augusta*.  Το έργο δεν αναφέρεται από κανέναν ύστερο Ρωμαίο ιστορικό, αλλά η ανάλυση του Ένμανν είναι σήμερα σε μεγάλο βαθμό αποδεκτή και τροποποιείται.  Υπάρχουν κάποιοι μελετητές, ειδικά ο Βίλλεμ ντεν Μπόερ, που αμφισβητούν την ύπαρξή του, αλλά η πλειοψηφία το αποδέχεται. 

Το *Kaisergeschichte* ήταν ένα σύντομο ιστορικό έργο. Είχε καλύψει την εποχή από τον αυτοκράτορα Αύγουστο έως το 337 ή 357.  Εκτός από τους τρεις ιστορικούς που αναφέρθηκαν παραπάνω, χρησιμοποιήθηκε από τον Φήστο, τον Ιερώνυμο και την ανώνυμη *Επιτομή των Καισάρων* (Epitome de Caesaribus).

Δείτε επίσης
------------

* Τριάντα Τύραννοι της Ρώμης
* Ιστορία των Αυγούστων

Bιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* Alexander Enmann, *Eine verlorene geschichte der römischen Kaiser und das buch de viris illustribus urbis romae*. Φιλόλογος, αρ. Supplement-Band 4, Heft 3. (1884). Π. 337-501.
* Willem den Boer, *Μερικοί Μικροί Ρωμαίοι Ιστορικοί*. Leiden, 1972.
* Timothy David Barnes, *The Sources of the Historia Augusta*. Συλλογή Latomus τ. 155. Βρυξέλλες: Latomus, 1978.
* (με βιβλιογραφία).

Σημειώσεις
----------

1. 1 2 3  Burgess (1995).
2. ↑  Cf. Richard W. Burgess (2005). «A Common Source for Jerome, Eutropius, Festus, Ammianus, and the *Epitome de Caesaribus* between 358 and 378, along with Further Thoughts on the Date and Nature of the *Kaisergeschichte*». *Classical Philology* **100**: 166–192. doi:10.1086/432844. .

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 436144782722848968134

 |

 |
Ο **Θεόδωρος Μέξης** (1787 - ;) ήταν Έλληνας πλοιοκτήτης, αγωνιστής στην επανάσταση του 1821 και πολιτικός.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στις Σπέτσες και ήταν γιος του Χατζηγιάννη Μέξη. Ήταν μέλος της ισχυρής οικογένειας Μέξη και αδέλφια του ήταν οι Νικόλαος και Παναγιώτης Μέξης. Εργάστηκε στα πλοία του πατέρα του ως καπετάνιος. Κατά τη διάρκεια ενός εκ των ταξιδιών αιχμαλωτίστηκε από Αλγερινούς πειρατές αλλά κατάφερε να επιστρέψει στις Σπέτσες. Υπήρξε μέλος της Φιλικής Εταιρείας και συμμετείχε σε αρκετές ναυμαχίες κατά τη διάρκεια του απελευθερωτικού αγώνα ως πλοίαχος στα πλοία του πατέρα του.

Μετά την επανάσταση ασχολήθηκε με τις ναυτιλιακές επιχειρήσεις στα πλοία που διατηρούσε. Στις εκλογές του 1847 εξελέγη βουλευτής Σπετσών .

Ήταν παντρεμένος με την Κονδυλία Ανδρούτσου και είχαν αποκτήσει δύο γιους. Δισέγγονός του ήταν ο γλύπτης Λεωνίδας Δρόσης.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Γαλλέτας Ηλίας, Μπουζουμπάρδη Μαρίκα, *Σπέτσες, Ιστορία - Λαογραφία*, Ένωση Σπετσιωτών, 2004, τόμος Α΄, σελ. 313
2. ↑  Βουλή των Ελλήνων, Μητρώον Πληρεξουσίων, Γερουσιαστών και Βουλευτών. 1822-1935, Αθήνα 1986, σελ. 52 (pdf)
Η **Κίρα** (γερμ. *Kira Auguste Viktoria Friederike von Preuen*, 27 Ιουνίου 1943 - 10 Ιανουαρίου 2004) ήταν πριγκίπισσα της Πρωσίας και με τον γάμο της έγινε κα Λήπσνερ.

Βιογραφία
---------

Η *Κίρα Αυγούστα Βικτωρία Φρειδερίκη* ήταν η δεύτερη κόρη του Λουδοβίκου Φερδινάνδου της Πρωσίας και της Κύρας Κυρίλλοβνας, κόρης του Κυρίλλου Βλαδιμήροβιτς της Ρωσίας.

Η πριγκίπισσα Κίρα γεννήθηκε στο Καντήνεν της Ανατολικής Πρωσίας (σήμερα Kαντύνυ, Πολωνία).

Απεβίωσε στο Βερολίνο μετά από μακρά ασθένεια. Η υδρία της τάφηκε στο Κάστρο Χόεντσολλερν.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε τον Τόμας-Φρανκ Λήπσνερ στις 10 Σεπτεμβρίου 1973 σε έναν πολιτικό γάμο. Η θρησκευτική τελετή πραγματοποιήθηκε την επόμενη ημέρα στο Φέλιτσενβαϊλ. Διαζεύχθηκαν το 1984.

Είχαν μια κόρη, την Κίρα-Μαρίνα (γεννήθηκε στις 22 Ιανουαρίου 1977), η οποία παντρεύτηκε τον Αντρέας-Φέλιξ-Πάουλ φον Μπίσμαρκ (γεννήθηκε στις 31 Ιανουαρίου 1979) στις 7 Μαΐου 2005 στον Ναό των Αγ. Πέτρου και Παύλου στο Νικόλσκογιε του Βερολίνου .

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* 
*

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Αγγλικά) *Find A Grave*. 9310877. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*. p10118.htm#i101179.
3. ↑  p10118.htm#i101179. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
4. 1 2 3  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 4948159941682825440009
* GND: 1216916004

 |

 |
Το **κοινωνικό περιβάλλον** αναφέρεται στον άμεσο φυσικό και κοινωνικό *χώρο* στο οποίο ζει ο άνθρωπος η στο οποίο κάτι αναπτύσσεται. Περιλαμβάνει την κουλτούρα στην οποία το άτομο εκπαιδεύτηκε ή ζει, και τους ανθρώπους και τους θεσμούς με τους οποίους αλληλεπιδρά. Η αλληλεπίδραση μπορεί να είναι αυτοπροσώπως ή μέσω μέσων επικοινωνίας, ακόμη και ανώνυμα και μπορεί να μην συνεπάγεται ισότητα κοινωνικής θέσης. Το *κοινωνικό περιβάλλον* είναι μια ευρύτερη έννοια από αυτή της κοινωνικής τάξης ή του κοινωνικού κύκλου.

Τα άτομα με το ίδιο *κοινωνικό περιβάλλον* αναπτύσσουν συχνά μια αίσθηση κοινωνικής αλληλεγγύης. Οι άνθρωποι συχνά τείνουν να εμπιστεύονται και να βοηθούν ο ένας τον άλλον και να συγκεντρώνονται σε κοινωνικές ομάδες, οι οποίες τους βοηθάνε να εντάσσονται στο υπόλοιπο σύνολο, καθώς και να κοινωνικοποιούνται. Η διαδικασία της κοινωνικοποίησης είναι ένα είδος μάθησης, χάρη στην οποία ο νέος άνθρωπος συμμετέχει σταδιακά στην κοινωνική αλληλεπίδραση, αποκτά κοινωνική συμπεριφορά και αποτελεί μέλος του κοινωνικού συνόλου. Αυτή γίνεται διαμέσου κοινωνικών δομών και λειτουργιών όπως είναι η οικογένεια, η γενική εκπαίδευση, ο στρατός και η θρησκεία.
Ο **Θεόδωρος Λυμπερίδης** (28 Οκτωβρίου 1914 - 1995), του Χρήστου, ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, που διετέλεσε βουλευτής.

Πολιτική σταδιοδρομία
---------------------

Γεννήθηκε στη Νικομήδεια το 1914 και εκεί ξεκίνησε τις σπουδές του. Ήταν απόφοιτος του Δημοτικού Σχολείου Φιλίππων και το 1926 έγινε ο μοναδικός μαθητής του σχολείου του που συνέχισε και στο Γυμνάσιο, περίοδος κατά την οποία φιλοξενήθηκε σε ένα οικοτροφείο. Έπειτα σπούδασε Νομικά και Οικονομικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης. Άσκησε τη δικηγορία αρχικά στη Θεσσαλονίκη (1942-1945) και από το 1945 στην Καβάλα.

Το 1955 εξελέγη νομαρχιακός σύμβουλος Καβάλας.

Στις εκλογές του 1956 εξελέγη βουλευτής Καβάλας με το κόμμα Προοδευτική Αγροτική Δημοκρατική Ένωσις (ΠΑΔΕ) (στη Δημοκρατική Ένωση), για να επανεκλεγεί το 1958 και με την Ένωση Κέντρου το 1961, το 1963 και το 1964.. 

Στις 23 Ιουνίου 1964 η εκλογή του ακυρώθηκε με απόφαση του Εκλογοδικείου και τον αντικατέστησε στην έδρα ο Θεόδωρος Μανωλόπουλος.

Μεταπολιτευτικά ήταν υποψήφιος βουλευτής Καβάλας με την Ένωση Κέντρου-Νέες Δυνάμεις, λαμβάνοντας 6.898 ψήφους, χωρίς να εκλεγεί.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Δημοτικό Σχολείο Φιλίππων
2. ↑  Ελληνικόν Who's Who, Εκδοτικός Οργανισμός Ελληνικών Who's Who, 1965, σελ. 335
3. ↑  "Ωρκίσθησαν οι νομαρχιακοί σύμβουλοι Καβάλας", εφ. Το Φως, 22 Νοεμβρίου 1955, σελ. 5.
4. ↑  Μητρώο Γερουσιαστών και Βουλευτών 1929-1974 Βουλή των Ελλήνων, Εθνικό Τυπογραφείο, 1977 (σελ. 76, αρ. 617).(pdf)
5. ↑  Ελληνικόν who's who, Εκδοτικός Οργανισμός Ελληνικών who's who 1965, σελ. 669.
6. ↑  Πολιτευτές στις εκλογές του 1974 Αρχειοθετήθηκε 2017-08-18 στο Wayback Machine. ανάκτηση 14-7-2017.
Η **Θεοδότη**, γερμ. Theodota ή Teodote, ήταν Ρωμαία ευγενής, πιο γνωστή σε σχέση με τον Κουνιπέρτο βασιλιά των Λομβαρδών (688-700). Τα παραπέτα της Θεοδότης ονομάστηκαν από αυτήν.

Τρέμισσις του Κουνιπέρτου, βασιλιά των Λομβαρδών.

Βιογραφία
---------

Η ζωή της υπάρχει στο 5ο βιβλίο του *Historia Langobardorum* του Παύλου του Διακόνου. Εκεί την αποκαλεί "μία κόρη από τις πιο ευγενείς Ρωμαϊκές (μάλλον από τη Ραβέννα) οικογένειες". Την πρόσεξε η Ερμελίνδα, σύζυγος του Κουνιπέρτου στα λουτρά, που είχαν κτιστεί από τον Ντάμιαν της Παβία· οι Λομβαρδοί βασιλείς στο τέλος του 7ου αι. ακολουθούσαν ακόμη τον Ρωμαϊκό τρόπο ζωής, που περιελάμβανε τα λουτρά. Η Ερμελίνδα περιγράφει την ωραιότητα της Θεοδότης, ειδικά τα κομψά και διακοσμημένα μακριά ξανθά μαλλιά της. 

Ο Κουνιπέρτος δεν έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον στο κορίτσι, αλλά αντί γι' αυτό, οργάνωσε αμέσως ένα κυνήγι έξω από την Παβία και διέταξε την Ερμελίνδα να λάβει μέρος μαζί του. Ωστόσο, όταν έπεσε η νύχτα, ο Κουνιπέρτος γύρισε μυστικά στην πόλη και κοιμήθηκε με τη Θεοδότα· ο Παύλος αρχικά λέει ότι ο Κουνιπέρτος "cum ea concubit" (πήγε στο κρεβάτι μαζί της), αφήνοντας ασαφές αν έγινε με τη συγκατάθεσή της ή όχι, αλλά μετά το βιβλίο 5 (Κεφ. 37) γράφει "de stupro Theodotae" (για τον βιασμό της Θεοδότας). Ο Παύλος καταλήγει γράφοντας ότι ο Κουνιπέρτος αργότερα τοποθέτησε τη Θεοδότα σε μοναστήρι στην Παβία "που έλαβε το όνομά του από αυτήν", εννοώντας τη Σάντα Μαρία ντελα Πουστέρλα, που μετονομάστηκε σε Σάντα Μαρία Θεοδότα. 

Τα δύο παραπέτα του άμβωνα του Σαν Μικέλε αλλα Πουστέρλα ονομάζεται παραπέτα (plutei) της Θεοδότας.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε τον Γκριμοάλδο βασιλιά των Λομβαρδών (662-671) και είχε τέκνο:

* Γαριβάλδος, βασιλιάς των Λομβαρδών (671).

Παραπομπές
----------

1. ↑  p67180.htm#i671793. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
2. 1 2 3 4  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.

Πηγές
-----

* Lida Capo, Commento in Paolo Diacono, Storia dei Longobardi, pp. 556-557.
Το **Κοινό των Νησιωτών** ήταν ομοσπονδιακό κράτος (συμπολιτεία) της ελληνιστικής περιόδου, που περιλάμβανε τις Κυκλάδες. Ιδρύθηκε το 314 π.Χ. από τον Αντίγονο τον Μονόφθαλμο, και παρέμεινε υπό την ηγεμονία του ιδίου και του γιου του Δημήτριου του Πολιορκητή ως το 288 π.Χ. περίπου, οπότε πέρασε υπό την ηγεμονία των Πτολεμαίων. Το Κοινό διατηρήθηκε ως την κατάλυση της πτολεμαϊκης κυριαρχίας στο Αιγαίο από τον Μακεδόνα βασιλιά Αντίγονο Γονατά περί τα μέσα του 3ου αιώνα π.Χ. Μετά την διάλυση του Κοινού, τα νησιά των Κυκλάδων αυτονομήθηκαν, ώσπου το Κοινό ανασυστάθηκε περί το 200 π.Χ. αυτή τη φορά υπό την ηγεμονία της Ρόδου. Διατηρήθηκε δε ως την υποταγή της Ρόδου στη Ρώμη περί το 168 π.Χ.