recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η **Εύρωμος** ή **Ευρώμη** (*Εὔρωμος*) είναι αρχαία πόλη της Καρίας χτισμένη στις πλαγιές του όρους Γρίον στην Μικρά Ασία. Κοντά στην πόλη περνούσε ο ποταμός Κύβηρσος και κοντά βρισκόταν οι πόλεις Πριήνη, Μίλητος και οι εκβολές του Μαιάνδρου. Σήμερα βρίσκεται στην Επαρχία Μούγλων της Τουρκίας, διασώζεται τμήμα του αρχαίου θεάτρου , το τείχος, ο ναός του Διός , ερείπια της αγοράς κι άλλων κτιρίων. 

Η πόλη είναι άγνωστο πότε ιδρύθηκε , πανάρχαια πόλη της περιοχής είχε το όνομα *"Kanimca"*, που έχει σχέση με την λατρεία της μητέρας θεάς, ωσότου ο Μαύσωλος το άλλαξε σε "Εύρωμος" σε προσπάθειά του εξελληνισμού της Καρίας. Αναφέρεται στις πόλεις που πλήρωναν τον Καρικό φόρο στα πλαίσια της αθηναϊκής συμμαχίας αναφέροντας την και σαν *Κύρωμος* ή *Ύρωμος*.

Σύμφωνα με την Ελληνική μυθολογία την πόλη ίδρυσε ο ήρωας Εύρωμος εγγονός του Καρ. Κατά τον Απολλώνιο την πόλη ίδρυσαν Λύκιοι χωρίς περαιτέρω στοιχεία , ακόμα και οι σημερινές ανακαλύψεις δεν επιβεβαιώνουν κάτι τέτοιο. Ονομαστός για την πόλη ήταν ο ναός του "Διός Λειψηνού" που κατασκευάστηκε στα χρόνια του Ανδριανού. 

Στην αρχαιότητα η πόλη αποτέλεσε τμήμα του βασιλείου του Μαύσωλου, το 201 π.Χ. καταλήφθηκε από τα στρατεύματα του Φιλίππου Ε' κι έμεινε στα χέρια του για τέσσερα χρόνια. Μάλιστα για αυτά τα τέσσερα χρόνια άλλαξε όνομα σε **"Φίλιπποι"**. Το 197 π.Χ. πέρασε στην εξουσία του Αντίοχου Γ' όπου με την Συνθήκη της Απάμειας την έδωσε στην κυριαρχία της Ρόδου. Το 167 π.Χ. απαλλάχτηκε από την κυριαρχία των Ροδίων κι έκοψε δικά της νομίσματα, και τον 2ο αιώνα ενώθηκε πολιτικά σε συμπολιτεία με άλλες γειτονικές πόλεις. Για την συμπολιτεία οι πηγές δεν συμφωνούν άλλες δίνουν τις πόλεις Χαλκήτορας , άλλες τα Μύλασα και Όλυνθος, άλλες τις Ταυρόπολις, Πλάρασα και Χρυσάορις.

Πιθανολογείται ότι η πόλη κατά την Βυζαντινή περίοδο και τα πρώτα χρόνια της αυτοκρατορίας είχε πέση σε παρακμή και εγκαταλείφθηκε. Στην Οθωμανική περίοδο περιηγητές αναφέρουν πολλά ασβεστοκάμινα μέσα στον χώρο της αρχαίας πόλης που έλιωναν τα ερείπια της κι έβγαζαν ασβέστη.

Πηγές
-----

* Περιοδικό , *Corpus Αρχαιολογία, Ιστορία των Πολιτισμών*, Τεύχος 41 Αύγουστος-Σεπτέμβριος 2002, Άρθρο του Πέτρου Στ. Μεχτίδη : *Εύρωτος & Αιζανοί* σελίδες 68 ως 79
Ο **Ζώτος Τζιγαράς** ήταν Έλληνας πολιτικός και στρατιωτικός του 16ου αιώνα (;; - 1599, Βενετία).

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στα Ιωάννινα από γονείς ευγενείς της οικογένειας των Τζιγαράδων και Αψαράδων. Είχε άλλα τέσσερα αδέρφια: τον Απόστολο, τον Γεράσιμο, τον Κυριάκο και τον (ετεροθαλή) Παναγιώτη.

Ο πατέρας του λεγόταν Γεώργιος. Η μητέρα του, Παγώνα, ανήκε στην αρχοντική οικογένεια των Αψαράδων, που εγκαταστάθηκε στην πόλη περί τα μέσα του 14ου αιώνα. Από την ίδια οικογένεια κατάγονταν και οι αδερφοί ιερομόναχοι Νεκτάριος και Θεοφάνης Αψαράς, ιδρυτές της μονής Προδρόμου στο Νησί των Ιωαννίνων.

Έμαθε γράμματα και είχε μόρφωση τουρκική και ελληνική. Ανέλαβε τα αξιώματα του σπαθάριου, βεστιάριου και έγινε πρωτοσπαθάριος και γαμπρός του ηγεμόνα της Μολδοβλαχίας Βοεβόδα Πέτρου του Μιχνέστου (Χωλού), καθώς παντρεύτηκε την κόρη του, (Δόμνα) Μαρία, από τον πρώτο του γάμο με τη Ροδίτισσα Μαρία Αμιράλη. Είχε τέσσερις κόρες: την Παγώνα, την Ζαφείρα, τη Ρωξάνη και την Ισαβπέλλα. Η Παγώνα παντρεύτηκε τον Κερκυραίο ευεργέτη Θωμά Φλαγγίνη.

Ήταν άνδρας λεπτός, επιτήδειος και σοφός.

Πέθανε το 1599 στην Βενετία και ετάφη στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου. Στον περίβολο του ναού πίσω από το Ιερό Βήμα σώζεται επιτύμβια πλάκα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6  Διαθήκη Ζώτου Τζιγαρά
2. ↑  Merantzas, Christos· Zarra, Iliana (2015). *Από τον μεταβυζαντινό στον νεότερο ελληνικό πολιτισμό*. ISBN 978-960-603-046-8.
3. ↑  «Pierre VI Șchiopul» (στα γαλλικά). *Wikipédia*. 2020-03-25. .

Πηγές
-----

* Νέος Ελληνομνήμων, 1916, τόμος Γ΄, σελ. 310
* Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια τομ. 23, σ. 444
Ο **Καϊχοσρόης Γ΄** (πέθανε το 1284) των Σελτζούκων, ήταν σουλτάνος του Ρουμ (1265 - 1284). Ήταν γιος του Κιλίτζ Αρσλάν Δ΄, αδύναμου άνδρα της δυναστείας που βρισκόταν υπό την επίδραση του Πέρση ευγενή Περβάν. Ο Περβάν δολοφόνησε τον Κιλίτζ Αρσλάν Δ΄ μετά από εντολή τού μεγάλου Χαν των Μογγόλων Αμπακά Χαν (1234 - 1282)· ο Καϊχοσρόης Γ΄ ήταν τότε μεταξύ δύο και έξι ετών.

Ο ανήλικος Καϊχοσρόης Γ΄ ήταν σκιά του εαυτού του· την εξουσία ασκούσε ο Περβάν και στη συνέχεια ο Μογγόλος βεζίρης του Ρουμ. Ο Καϊχοσρόης Γ΄ συμμετείχε σε εξέγερση εναντίον του Σουλτάνου του Ιλχανάτου Αχμάντ (1283) και εκτελέστηκε για την συμμετοχή του.
Ο Καϊχοσρόης Γ΄ ήταν ο τελευταίος σουλτάνος του Ρουμ, που τάφηκε στο μαυσωλείο του Αλαντίν στο Ικόνιο. Ο θρόνος του, που είναι ένα εξαιρετικό δείγμα ξυλογλυπτικής, βρίσκεται σήμερα στο Εθνογραφικό Μουσείο της Άγκυρας.
Τον διαδέχτηκε ο Μεσούντ Β΄, μεγαλύτερος γιος του Καϊκαούσης Β΄ ο οποίος είχε εξοριστεί.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑

Πηγές
-----

* (Αγγλικά) Cahen, Claude (1968). *Pre-Ottoman Turkey: A General Survey of the Material and Spiritual Culture and History c.1071-1330*. Μτφρ. Jones-Williams, J. Νέα Υόρκη: Taplinger.
* (Αγγλικά) *Blue Guide: Turkey*. Λονδίνο: A&C Black. 1995.


|  |
| --- |
| Καϊχοσρόης Γ΄ **Οίκος των Σελτζούκων** **Θάνατος:** 1284 |
| ΠροκάτοχοςΚιλίτζ Αρσλάν Δ΄ | **Σουλτάνος του Ρουμ1265 - 1284** | ΔιάδοχοςΜεσούντ Β΄ |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Ιστορία
* Πύλη:Τουρκία
 |

 |
Η **Ερπυλλίς** (*Ἑρπυλλίς*, 4ος αιώνας π.Χ.) ήταν ερωμένη του μεγάλου φιλοσόφου Αριστοτέλη, η οποία καταγόταν επίσης από τα Στάγειρα. Αρχικώς ήταν δούλη της συζύγου του φιλοσόφου Πυθιάδας. Μετά τον θάνατο της Πυθιάδας συνδέθηκε με τον Αριστοτέλη, την εποχή που η οικογένεια ήταν εγκατεστημένη στην Αθήνα. Μαζί ο Αριστοτέλης και η Ερπυλλίς απέκτησαν έναν γιο, τον Νικόμαχο, γνωστό από το έργο του φιλοσόφου *Ηθικά Νικομάχεια*. Μολονότι η ηλικία της Ερπυλλίδας δεν αναφέρεται κάπου, θα πρέπει να ήταν αρκετά νεότερη της Πυθιάδας. Ο Νικόμαχος ήταν ακόμα παιδί ή έφηβος όταν ο Αριστοτέλης συνέταξε τη διαθήκη του, με την οποία ορίζει ως κηδεμόνα του Νικομάχου τον ανιψιό του, τον Νικάνορα, μέχρι την ενηλικίωση του Νικομάχου.

Η Ερπυλλίς και ο Αριστοτέλης συζούσαν μέχρι τον θάνατο του φιλοσόφου. Στη διαθήκη του ο Αριστοτέλης κληροδότησε στην Ερπυλλίδα ένα τάλαντο (χρηματικό ποσό που αντιστοιχούσε σε 26 κιλά αργύρου ή χρυσού), αλλά και το μητρογονικό του σπίτι στη Χαλκίδα. Ανέθεσε επίσης στους φίλους και μαθητές του Θεόφραστο, Αριστομένη, Τίμαρχο, Ίππαρχο και Διοτέλη να την προσέχουν.

Πηγές
-----

* Διογένους Λαερτίου *Βίοι φιλοσόφων*, Ε΄
* Eduard Zeller: *Aristotle and the Earlier Peripatetics* (1897)
* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 12, σελ. 721
Η **Z3** του Konrad Zuse ήταν ο πρώτος προγραμματιζόμενος υπολογιστής του κόσμου, και παρόλο που δεν διέθετε την εντολή διακλάδωσης υπό συνθήκη, πληρεί τα κριτήρια ορισμού ενός υπολογιστή που είναι *Τιούρινγκ-πλήρης (Turing complete)*.
Η Z3 κατασκευάστηκε με 2.200 ηλεκτρονόμους, είχε συχνότητα ρολογιού από 5 έως 10 Hz, και μήκος λέξης 22 bit. Οι υπολογισμοί γίνονταν σε δυαδική αριθμητική κινητής υποδιαστολής. Η μηχανή ολοκληρώθηκε το 1941 (στις 12 Μαΐου) του ίδιου 
χρόνου παρουσιάστηκε με επιτυχία σε κοινό επιστημόνων στο Βερολίνο. 

Ο αυθεντικός **Z3** καταστράφηκε το 1943 κατά τη διάρκεια συμμαχικού βομβαρδισμού στο Βερολίνο. Ένα πλήρες λειτουργικό αντίγραφο κατασκευάστηκε την δεκαετία του 1960 από την εταιρία του Κόνραντ Τσούζε και εκτίθεται στο Γερμανικό Μουσείο του Μονάχου και στο Γερμανικό Τεχνολογικό Μουσείο του Βερολίνου. Το 1998 αποδείχτηκε ότι η **Z3** είναι »*Turing complete*«.

Αναμνηστική πλάκα για τον υπολογιστή **Ζ3** στην οδό Methfesselstraße 7 Berlin-Kreuzberg
Στο Βερολίνο (Κρόιτσμπεργκ), στο σπίτι όπου κατασκευάστηκε και λειτούργησε ο πρώτος υπολογιστής **Ζ3**, υπάρχει σήμερα αναμνηστική πλάκα.

Βασική αρχιτεκτονική
--------------------

Αρχιτεκτονική Ζ3,Ζ1
Τα βασικά μέρη του **Z3** ήταν:

* η *μνήμη*, ικανή να αποθηκεύσει 64 αριθμούς κινητής υποδιαστολής σε δυαδική αναπαράσταση (των 22 μπιτ).
* η κεντρική μονάδα επεξεργασίας
* η μονάδα ελέγχου
* οι συσκευές εισόδου/εξόδου

Σύνολο εντολών
--------------

Το πρόγραμμα ήταν αποθηκευμένο σε μια διάτρητη ταινία. Μια εντολή κωδικοποιείται με 8 μπιτ και 
καταλαμβάνει μια σειρά στην ταινία. Το σύνολο εντολών αποτελείται από εννιά εντολές (πίνακας 1). Υπάρχουν τρεις τύποι εντολών:

* Εισόδου/εξόδου
* Μνήμης
* Αριθμητικές

Ο κωδικός λειτουργίας έχει μεταβλητό μήκος δύο ή πέντε μπιτ. Οι εντολές μνήμης κωδικοποιούν την διεύθυνση στην οποία αναφέρονται 
στα έξι λιγότερο σημαντικά μπιτ της εντολής. Αυτό σημαίνει ο χώρος διευθύνσεων έχει μέγιστο μέγεθος 64 λέξεων που είναι εξάλλου και το μέγεθος της μνήμης όπως προαναφέραμε.

Πίνακας 1 , Σύνολο εντολών και κωδικοί λειτουργίας του Ζ3| Τύπος | Εντολή | Περιγραφή | Κώδικας λειτουργίας |
| --- | --- | --- | --- |
| Ε/Ε | Lu | διάβασε πληκτρολόγιο | 01 110000 |
| Ld | εμφάνισε αποτέλεσμα | 01 111000 |
| Μνήμη | Pr z | φόρτωση διεύθυνσης z | 11 z6z5z4z3z2z1 |
| Ps z | αποθήκευση διεύθυνσης z | 10 z6z5z4z3z2z1 |
| αριθμητικές | Lm | πολλαπλασιασμός | 01 001000 |
| Li | διαίρεση | 01 010000 |
| Lw | τετραγωνική ρίζα | 01 011000 |
| Ls1 | πρόσθεση | 01 100000 |
| Ls2 | αφαίρεση | 01 101000 |

Δείτε επίσης
------------

* Υπολογιστής Atanasoff-Berry
* Colossus
* ENIAC
* Harvard Mark I
* Manchester Mark I
* SSEC

Παραπομπές
----------

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Konrad Zuse’s Legacy: The Architecture of the Z1 and Z3 (PDF)

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ζ3** |
Η **Ηγεμονία της Άκης** ήταν καρδουχική ή, πιθανώς, μηδική δυναστεία η οποία κυβέρνησε επί εδαφών ευρισκόμενων, σήμερα, στη νοτιοανατολική Τουρκία. Η ηγεμονία ευρισκόταν μεταξύ της άνω κοιλάδας του Κεντρίτη και του Ζάβου (Λύκος), νοτιοανατολικά της Λίμνης Βαν, μεταξύ της Αρζανηνής και της Αδιαβηνής, εντός της περιοχής η οποία, αργότερα, κατέστη ως το νότιο Βασπουρακάν.

Οι ηγεμόνες της Άκης έλαβαν μέρος στην εξέγερση του 451, ενώ, επίσης, συμμετείχαν στην Μάχη του Αβαβαΐρ. Διετέλεσαν καθοριστικό ρόλο σε τοπικό επίπεδο έως την Αραβική εισβολή. Κατά τις απαρχές του 10ου αιώνα, η ηγεμονία κατέστη υποτελής των Αρτσρουνί του Βασπουρακάν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) C. Toumanoff, *Introduction to Christian Caucasian History II: Status and Dynasties of the Formative Period*, Traditio, Vol. XVII, σσ. 1–107, 1961, Fordham University Press, New York. (δείτε σ. 48-49)
2. ↑  (Αγγλικά) Richard G. Hovannisian, *Armenian Van / Vaspurakan*, σ. 19, Mazda Publishers, 2000.
Η **Ιουλία Φλαβία** ή Ιουλία Τίτου (8 Σεπτεμβρίου 64 - 91) από το γένος των Φλαβίων ήταν η κόρη και το μόνο παιδί του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Τίτου από τον δεύτερο γάμο του με τη Mαρκία Φουρνίλλα, η οποία είχε καλές κοινωνικές διασυνδέσεις.

Βιογραφία
---------

Η Ιουλία γεννήθηκε στη Ρώμη. Οι γονείς της διαζεύχθηκαν όταν η Ιουλία ήταν βρέφος, λόγω των σχέσεων τής οικογένειας τής μητέρας της με τους αντιπάλους του Αυτοκράτορα Νέρωνα. Αυτό έγινε ως εξής: το 65, μετά την αποτυχία της συνωμοσίας του Πίσο, η οικογένεια της Μαρκίας Φουρνίλλας απογοητεύτηκε από τον Nέρωνα. Τότε ο Τίτος αποφάσισε ότι δεν ήθελε να συνδεθεί με πιθανούς συνωμότες και τερμάτισε τον γάμο του με τη Μαρκία Φουρνίλλα. Η Ιουλία ανατράφηκε από τον πατέρα της. Ο Τίτος κατέκτησε την Ιερουσαλήμ στα 6α γενέθλια της Ιουλίας.

Όταν μεγάλωνε, ο Τίτος την προσέφερε σε γάμο με τον αδελφό του Δομιτιανό, αλλά εκείνος αρνήθηκε λόγω του ενθουσιασμού του με τη Δομιτία Λογγίνα, την οποία νυμφεύτηκε. Αργότερα η Ιουλία παντρεύτηκε τον 2ο εξάδελφό της Τίτο Φλάβιο Σαβίνο· αυτός ήταν αδελφός του Τίτου Φλάβιου Κλέμενς υπάτου, ο οποίος νυμφεύτηκε την 2η εξαδέλφη του Φλαβία Δομιτία (εξαδέλφη της Ιουλίας). Έπειτα όμως ο Δομιτιανός την αποπλάνησε.

Όταν ο πατέρας και ο σύζυγός της απεβίωσαν, σύμφωνα με τα λόγια του Δίωνα Κάσσιου, ο Δομιτιανός:

«έζησε μαζί της ως σύζυγος με σύζυγο, κάνοντας λίγη προσπάθεια στο να το αποκρύψει. Στη συνέχεια, μετά από αίτημα του λαού, συμφιλιώθηκε με τη Δομιτία Λογγίνα, αλλά συνέχισε τις σχέσεις του με την Ιουλία παρ' όλα αυτά.» 
Ο Γιουβενάλης καταδικάζει αυτόν τον σύνδεσμο ως εξής:

«Τέτοιος άνδρας ήταν ο μοιχός [ο Δομιτιανός], ο οποίος, αν και πρόσφατα ζημιώθηκε από έναν γάμο που κατέληξε τραγωδία, αναβίωσε τους αυστηρούς νόμους, που έπρεπε να είναι τρόμος για όλους τους άνδρες, ακόμη και για τον Άρη και την Αφροδίτη. Ταυτόχρονα η Ιουλία, αν και έμενε έγκυος, έκανε αμβλώσεις, όπως ζητούσε ο θείος της" 
Ενώ ήταν έγκυος, η Ιουλία απεβίωσε από αυτό που φημολογείται ότι ήταν μία αναγκαστική άμβλωση. Η Ιουλία θεοποιήθηκε και οι στάχτες της αναμίχθηκαν αργότερα και κάηκαν με αυτές του Δομιτιανού, από την πρώην τροφό του Δομιτιανού, κρυφά στον Ναό των Φλαβίων.

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Δίων Κάσσιος, 67.3
2. ↑  Juvenal, *Satires* ii.32.
3. ↑  Suetonius, *Domitian* 17.3

Περαιτέρω αναφορά
-----------------

* Suetonius, *The Twelve Caesars* - Titus & Domitian 17, 22.
* Dio Cassius, lxvii. 3.
* Pliny, *Επ.* iv. 11. § 6.
* Philostratus, *Vit.* *Μια δημοσκόπηση.* *Τιαν.* vii. 3.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 305192221
* ULAN: 500354867

 |

 |
Μονάδα Εντατικής Θεραπείας
**Ενδονοσοκομειακή λοίμωξη**, είναι λοίμωξη που αποκτάται σε νοσοκομείο ή άλλη υπηρεσία υγειονομικής περίθαλψης. Η λοίμωξη μεταδίδεται στον ασθενή με διάφορα μέσα. Το υγειονομικό προσωπικό μεταδίδει επίσης τη λοίμωξη, εκτός από τον μολυσμένο εξοπλισμό, κλινοσκεπάσματα ή σταγονίδια αέρος. Η λοίμωξη μπορεί να μεταδοθεί από το εξωτερικό περιβάλλον, μολυσμένο ασθενή ή προσωπικό. Σε ορισμένες περιπτώσεις ο μικροοργανισμός προέρχεται από μικροβίωμα του δέρματος του ιδίου του ασθενούς. 

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Ασθενειών υπολόγισαν ότι περίπου 1.7 εκατομμύρια λοιμώξεις, από όλους τους τύπους μικροοργανισμών, συμπεριλαμβανομένων βακτηρίων και μυκήτων σε συνδυασμό, προκαλούν ή συμβάλλουν σε 99.000 θανάτους ετησίως. Στην Ευρώπη, όπου έχουν διεξαχθεί έρευνες σε νοσοκομεία, εκτιμάται ότι αντιπροσωπεύει τα δύο τρίτα των 25.000 θανάτων κάθε χρόνο.  Οι ενδονοσοκομειακές λοιμώξεις μπορούν να προκαλέσουν σοβαρή πνευμονία και λοιμώξεις του ουροποιητικού συστήματος, της κυκλοφορίας του αίματος και άλλων τμημάτων του σώματος.  Πολλοί τύποι εμφανίζουν αντίσταση, η οποία μπορεί να δυσχεραίνει τη θεραπεία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Rosenthal VD, et al. (2012). International Nosocomial Infection Control Consortium report, data summary of 36 countries, for 2004-2009. In: American Journal of Infection Control; 40(5):396-407.
2. ↑  Klevens, R. Monina; Edwards, Jonathan R.; Richards, Chesley L.; Horan, Teresa C.; Gaynes, Robert P; Pollock, Daniel A.; Cardo, Denise M. (2007). «Estimating Healthcare-associated Infections and Deaths in U.S. Hospitals, 2002». *Public Health Reports* **122** (2): 160–166. doi:10.1177/003335490712200205. PMID 17357358.
3. ↑  Pollack, Andrew (2010-02-26). «Doctors Struggle to Treat Gram-Negative Bacterial Infections» (στα αγγλικά). *The New York Times*. ISSN 0362-4331.. Ανακτήθηκε στις 2019-11-15.
4. ↑  Burke A Cunha (30 Ιουλίου 2018). John L Brusch, επιμ. «Hospital-Acquired Pneumonia (Nosocomial Pneumonia) and Ventilator-Associated Pneumonia: Overview, Pathophysiology, Etiology». *Webscape*.
5. ↑  Su, Lin-Hui; Ou, Jonathan T.; Leu, Hsieh-Shong; Chiang, Ping-Cherng; Chiu, Yueh-Pi; Chia, Ju-Hsin; Kuo, An-Jing; Chiu, Cheng-Hsun *και άλλοι*. (2003-10-01). «Extended Epidemic of Nosocomial Urinary Tract Infections Caused by Serratia marcescens» (στα αγγλικά). *Journal of Clinical Microbiology* **41** (10): 4726–4732. doi:10.1128/JCM.41.10.4726-4732.2003. ISSN 0095-1137. PMID 14532211. PMC 254321. .
Ο **Καψιανός πολιτισμός** ήταν Μεσολιθικός και Νεολιθικός πολιτισμός με επίκεντρο το Μαγκρέμπ (8.000 π.Χ. - 2.700 π.Χ.), το όνομα του το πήρε από την πόλη Κάφσα στην Τυνησία η οποία στην Ρωμαϊκή αυτοκρατορία ήταν γνωστή ως *"Κάπσα"*. Η ακμή του επικεντρώθηκε στην σημερινή Τυνησία και Αλγερία, χωρίστηκε σύμσωνα με τα αρχαιολογικά στρώματα σε δύο περιόδους : τον *"Τυπικό Καψιανό"* και τον *"Ανώτερο Καψιανό"*. Μερικές φορές εντοπίζεται μιά τρίτη περίοδος ο *"Καψιανός Νεολιθικός"* (6.200 π.Χ.-2.700 π.Χ.) με διακριτές διαφορές, τόσο τυπολογικές όσο και τεχνολογικές. Την περίοδο εκείνη η περιοχή του Μαγκρέμπ ήταν μια ανοιχτή Σαβάνα στην Ανατολική Αφρική, τα δάση βρίσκονταν σε μεγάλο υψόμετρο. Η Καψιανή διατροφή συμπεριλαμβάνει διάφορα είδη ζώων όπως Ούρους, Άλκες, Λαγούς και Σαλιγκάρια. Στην Νεολιθική Καπσιανή περίοδο που ακολούθησε υπάρχουν πολλές ενδείξεις για εξημερωμένα Αιγώδη. Οι Καψιανοί πληθυσμοί ανήκαν σε σύγχρονους ανθρωπολογικούς τύπους και χωρίζονται σε δύο με βάση τη μορφολογία των κρανίων: τον πρωτο-Αφρικανικό και τον πρωτο-Βερβερικό. Μερικοί μελετητές ισχυρίζονται ότι ήρθαν στην περιοχή μετανάστες από την Ανατολή. Άλλοι αντίθετα ισχυρίζονται ότι αποτελούν συνέχεια των ίδιων των αφρικανικών πληθυσμών. Δεν υπάρχουν στοιχεία σχετικά με τη θρησκεία τους αλλά ο τρόπος ταφής δείχνει την πίστη τους στη μεταθανάτια ζωή, τα διακοσμητικά σε τάφους περιείχαν κυρίως βραχογραφίες. Τα τσόφλια από τα αυγά των στρουθοκάμηλων τα χρησιμοποιούσαν κυρίως για να κατασκευάσουν χάντρες και αγγεία, τα κοχύλια αντίστοιχα για να κατασκευάζουν περιδέραια.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Kipfer, Barbara Ann (2000-04-30). *Encyclopedic Dictionary of Archaeology*. Springer Science & Business Media. σ. 93
2. ↑  Whitehouse, Ruth D. (24 February 2016). *Macmillan Dictionary of Archaeology* – Google Książki
3. ↑  2005 D. Lubell. Continuité et changement dans l'Epipaléolithique du Maghreb. In, M. Sahnouni (ed.) *Le Paléolithique en Afrique: l’histoire la plus longue*, σσ. 205–226
4. ↑
5. ↑  Mulazzani, Simone (2013). Le Capsien de Hergla (Tunisie): culture, environnement et économie
6. ↑
7. ↑
8. ↑
9. ↑  1979 C. Roubet. Économie Pastorale Préagricole en Algérie Orientale: le Néolithique de Tradition Capsienne. Paris: CNRS
10. ↑  1985 D. Ferembach. On the origin of the Iberomaurusians (Upper Paleolithic, North Africa): a new hypothesis. *Journal of Human Evolution* 14: 393–397
11. ↑
12. ↑
13. ↑  D. Lubell (October 1, 2001). "Late Pleistocene-Early Holocene Maghreb". In Peregrine, Peter Neal; Ember, Melvin

Πηγές
-----

* Kipfer, Barbara Ann (2000-04-30). Encyclopedic Dictionary of Archaeology. Springer Science & Business Media.
* Whitehouse, Ruth D. (24 February 2016). Macmillan Dictionary of Archaeology – Google Książki
* Mulazzani, Simone (2013). Le Capsien de Hergla (Tunisie): culture, environnement et économie
* D. Lubell (October 1, 2001). "Late Pleistocene-Early Holocene Maghreb". In Peregrine, Peter Neal; Ember, Melvin
το Πριγκιπάτο του Μπάλατον
Το **Πριγκιπάτο του Μπάλατον ή της κάτω Παννονίας** ήταν ένα Σλαβικό πριγκιπάτο, από τα πρώτα σλαβικά κρατίδια στην Ευρώπη υποτελές του βασιλείου των Φράγκων. Υπήρχε κατά τον 9ο αιώνα και η πρωτεύουσα του κράτους ήταν η πόλη Μπλάτογκραντ στην παννονική πεδιάδα. Η επικράτεια του περιλάμβανε τμήματα της σημερινής Ουγγαρίας , της Σερβίας , της Κροατίας , της Σλοβενίας και της Αυστρίας .

Το όνομα του το οφείλει στην λίμνη Λίμνη Μπάλατον όπου ο πρώτος πρίγκιπας Πρίμπινα έχτισε ένα φρούριο και την πρωτεύουσα του βάζοντας τις βάσεις για την δημιουργία του πριγκιπάτου. Ο Πρίμπινα ήταν πρίγκιπας του πριγκιπάτου του Νίτρα εκδιώχτηκε από τους βασιλείς της Μοραβίας που κατέκτησαν το πριγκιπάτο του. Κατά την βασιλεία του Κοτσέλι άρχισε ο εκχριστιανισμός της περιοχής. Το 884 το πριγκιπάτο κατακτήθηκε από την Μεγάλη Μοραβία για να ανακτηθεί το 896, ενώ το 901 καταλήφθηκε οριστικά από τους Ούγγρους.

Πρίγκιπες
---------

* Πρίμπινα (840 - 861)
* Κοτσέλι (861 - 872)
* Μουνσιμίρ (872 - 873)
* Μπράσλαβ (880 - 901)

Πηγές
-----

* *Kirilo-Metodievska entsiklopedia* (Cyrillo-Methodian Encyclopedia), in 3 volumes, (in Bulgarian), [DR5.K575 1985 RR2S], Sofia 1985
* *Welkya - Creation of Slavic Script*, .
* *Dejiny Slovenska* (History of Slovakia) in 6 volumes, Bratislava (volume 1 1986)
* Steinhübel, Ján: *Nitrianske kniežatstvo* (Principality of Nitra), Bratislava 2004


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Principality of Lower Pannonia  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Ερρίκος Α΄**, γερμ. Heinrich I (π. 1180 - 2 Ιουλίου 1231) από τον Οίκο του Τσέρινγκεν ήταν μάργραβος του Μπάντεν-Χάχμπεργκ (1190-1231).

Ο θυρεός του Ζάουζενμπεργκ.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Χέρμαν Δ΄ μαργράβου του Μπάντεν και της Μπέρτας, κόρης του Λουδοβίκου παλατινού κόμη του Τύμπινγκεν. Μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο Χέρμαν Ε΄ και μικρότερα αδέλφια ο Φρειδερίκος, η Γιούτα και η Μπέρτα.

Ο πατέρας του συμμετείχε στις εκστρατείες του Φρειδερίκου Α΄ της Γερμανίας στην Ιταλία και στην Γ΄ Σταυροφορία. Διέσχισε τη Μ. Ασία και στην Αντιόχεια, έπειτα από επιδημία, ασθένησε και απεβίωσε το 1190. Τον διαδέχθηκαν οι γιοί του: ο Χέρμαν Ε΄ στο Μπάντεν-Μπάντεν και ο Ερρίκος Α΄ στο Μπάντεν-Χάχμπεργκ. Ο Χέρμαν Ε΄ ακολούθησε τον Φρειδερίκο Β΄ της Γερμανίας στην Ιταλία και στην Αίγυπτο (όπου αιχμαλωτίστηκε)· επίσης στην Ε΄ και στην ΣΤ΄ Σταυροφορία.

Ο Ερρίκος Α΄ ήταν ο πρώτος του Οίκου του που ονόμασε τον εαυτό του μάργραβο του Χάχμπεργκ. Απεβίωσε το 1231 και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Ερρίκος Β΄, που ήταν ανήλικος. Αυτός το 1232 αγόρασε το Ζάουζενμπεργκ από το αββείο του Αγ. Βλασίου και σύντομα μετά έκτισε το κάστρο Ζάουζενμπουργκ, που αναφέρεται για πρώτη φορά το 1246.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε την Αγνή, κόρη του Έγκινο Δ΄ κόμη του Ούραχ και είχε τέκνα:

* Ερρίκος Β΄ πριν το 1231-1297/8.
* Χέρμανν, μάργραβος του Χάχμπεργκ (1231-1239).

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.

Πηγές
-----

* Johann Christian Sachs (1764), *Einleitung in die Geschichte der Marggravschaft und des marggrävlichen altfürstlichen Hauses Baden*, **1**, Frankfurt and Leipzig, σελ. 398–414 , *Online* στα Google Books
* genealogie-mittelalter.de (Γερμανικά)
* (Γερμανικά) Worldroots
Συντεταγμένες: 42°10′N 42°59′E﻿ / ﻿42.167°N 42.983°E﻿ / 42.167; 42.983

Το **Ιμερέτι** (γεωργιανά: *იმერეთი*) είναι μια περιφέρεια στην Γεωργία που βρίσκεται κατά μήκος του Ποταμού Ριόνι.

Υποδιαιρέσεις
-------------

Αποτελείται από τους ακόλουθους δήμους:

1. Κουτάισι (πόλη)
2. Μπαγκντάτι
3. Βάνι
4. Ζεσταφόνι
5. Τερτζόλα
6. Σαμτρέντια
7. Σατσχέρε
8. Τκιμπούλι
9. Τσιατούρα
10. Τσκαλτούμπο
11. Χαραγκαούλι
12. Χόνι.

Οικονομία
---------

Σημαντικές πόλεις και περιφερειακά κέντρα περιλαμβάνουν τη Σαμτρέντια, την Τσιατούρα (κέντρο παραγωγής μαγγανίου), το Τκιμπούλι (κέντρο εξόρυξης άνθρακα), το Ζεσταφόνι (γνωστό για την παραγωγή μετάλλων), το Βάνι, το Χόνι και το Σατσχέρε. Παραδοσιακά, το Ιμερέτι είναι μια γεωργική περιοχή, γνωστή για τα μούρα και τα σταφύλια της.

Δημογραφικά στοιχεία
--------------------

Οι 800.000 Ιμερετιανοί μιλούν μια Γεωργιανή διάλεκτο, και είναι μια από τις τοπικές πολιτιστικές ομάδες των εθνικά υποδιαιρεμένων Γεωργιανών.

Ιστορία
-------

Στην ύστερη αρχαιότητα και τον πρώιμο Μεσαίωνα το αρχαίο δυτικό γεωργιανό βασίλειο Εγκρίσι υπήρχε στην επικράτεια του Ιμερέτι. Ο βασιλιάς του ανακήρυξε τον Χριστιανισμό ως επίσημη θρησκεία του Εγκρίσι το 523 μ.Χ. Από το 975 έως το 1466, το Ιμερέτι ήταν μέρος του ενωμένου Γεωργιανού Βασιλείου. Από την αποσύνθεσή του τον 15ο αιώνα, το Ιμερέτι έγινε ένα ανεξάρτητο βασίλειο.

Τον 17ο-18ο αιώνα το βασίλειο του Ιμερέτι γνώρισε συχνές εισβολές από τους Τούρκους και πλήρωνε πατρονάρισμα στην Οθωμανική Αυτοκρατορία μέχρι το 1810, όταν δέχθηκε εισβολή και προσαρτήθηκε από τη Ρωσική Αυτοκρατορία. Ο τελευταίος βασιλιάς του Ιμερέτι ήταν ο Σολομών Β΄ (1789-1810).

Από το 1918 έως το 1921, το Ιμερέτι ήταν μέρος της ανεξάρτητης Λαϊκής Δημοκρατίας της Γεωργίας. Εντός της ΕΣΣΔ, η περιοχή ήταν μέρος της Υπερκαυκασίας ΣΟΣΔ από το 1922 έως το 1936, και μέρος της Γεωργιανής ΣΣΔ από το 1936 έως το 1991. Από την ανεξαρτησία της Γεωργίας το 1991, το Ιμερέτι είναι μια περιφέρεια της Γεωργίας με το Κουτάισι ως περιφερειακή πρωτεύουσα.

Δείτε επίσης
------------

* Βασίλειο του Ιμερέτι
* Διοικητικές διαιρέσεις της Γεωργίας

Παραπομπές
----------

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Imereti.com - Οδηγός για το Ιμερέτι, Γεωργία
* Επίσημη ιστοσελίδα
* Civil.GE Αρχειοθετήθηκε 2012-09-16 στο Wayback Machine.

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
 Διοικητικές διαιρέσεις της Γεωργίας |
| --- |
|  |
| Αυτόνομες Δημοκρατίες | 
* Αμπχαζία
* Ατζαρία
 | Περιφέρειες της Γεωργίας |
|  |
| Περιφέρειες | 
* Γκούρια
* Ιμερέτι
* Καχέτι
* Κβέμο Κάρτλι
* Μτσχέτα-Μτιανέτι
* Ράτσα-Λετσχούμι και Κβέμο Σβανέτι
* Σαμεγκρέλο-Ζέμο Σβανέτι
* Σάμτσχε-Τζαβαχέτι
* Σίντα Κάρτλι
 |
|  |
| Πόλεις με ειδικό καθεστώς | 
* Τιφλίδα (πρωτεύουσα)
 |
|  |
| Άλλα | 
* Νότια Οσσετία
 |

 |
Ο **καταιγισμός ιδεών** (ή **ιδεοκαταιγισμός** ή **ιδεοθύελλα**) είναι τεχνική δημιουργικής επίλυσης προβλημάτων μέσω ανταλλαγής ιδεών στο πλαίσιο μίας άτυπης συγκέντρωσης.

Ετυμολογία
----------

Ο όρος **ιδεοκαταιγισμός** προέρχεται από την μετάφραση του αντιστοίχου αγγλικού "brainstorming" ο οποίος χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον Alex Faickney Osborn, αντιπρόεδρο της Αμερικανικής διαφημιστικής εταιρίας BBDO, το 1953. Ο Osborn χρησιμοποιούσε αυτή τη μέθοδο για να βρίσκει νέα διαφημιστικά για τους πελάτες του.

Μέθοδος του νοητικού χάρτη
--------------------------

Μία αρκετά κοινή μέθοδος που ακολουθείται για να στηρίξει τον ιδεοκαταιγισμό είναι η δημιουργία ενός νοητικού χάρτη (mind map). Αυτή η μέθοδος προϋποθέτει την ύπαρξη ενός συντονιστή ο οποίος θα τοποθετήσει τις ανοργάνωτες ιδέες των συμμετεχόντων πάνω σε ένα χαρτί ή πίνακα ανάλογα με την ομάδα στην οποία ανήκουν κατηγοριοποιώντας τις.

Χρήση
-----

Σήμερα ο ιδεοκαταιγισμός χρησιμοποιείται ευρέως σε πολλούς χώρους και για πολλά θέματα. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως παιδαγωγική μέθοδος από δασκάλους για να διδάξουν τα νέα παιδιά πως να κατηγοριοποιούν τις σκέψεις τους πριν τις εκφράσουν. Επίσης, για επιμορφωτικούς σκοπούς, ο ιδεοκαταιγισμός χρησιμοποιείται και με ενήλικες. Η πρακτική αυτή είναι ιδιαίτερα διαδεδομένη στην οργάνωση εργαστηρίων (workshops) στο πλαίσιο σεμιναρίων .

Δείτε επίσης
------------

* Έρευνα και Ανάπτυξη
* Καινοτομία
* Μάρκετινγκ

Παραπομπές
----------

1. ↑  Osborn, A.F. (1963) Applied imagination: Principles and procedures of creative problem solving (Third Revised Edition). New York, NY: Charles Scribner’s Sons.
2. ↑  «Πανεπιστήμιο Αιγαίου» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 25 Νοεμβρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 25 Νοεμβρίου 2011.
3. ↑  , σελ.6.
Ο **Ερρίκος Α΄**, πολων. Henryk I Ziębicki (π. 1350 - μετά τις 8 Αυγούστου 1366) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας-Ζιενμπίτσε ήταν τιτουλάριος δούκας του Ζιενμπίτσε/Μύνστερμπεργκ (από το 1358). Έγινε ιππότης του Τευτονικού Τάγματος.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Νικολάου του *Μικρού*, δούκα του Ζιένμπιτσε/Μύνστερμπεργκ και της Αγνής, κόρης του Χέρμαν Κρουσίνα του Λίχτενμπεργκ.

Όταν απεβίωσε ο πατέρας τους το 1358, τον διαδέχθηκε μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του Μπόλκο Γ΄. Επειδή αυτοί ήταν 10 και 8 ετών, ανέλαβε επίτροπος η μητέρα τους ως το 1360. Τότε θεωρήθηκε ενήλικος ο Μπόλκο Γ΄ και ανέλαβε τη διακυβέρνηση του δουκάτου και τη επιτροπεία του αδελφού του. Για να αποτραπούν περαιτέρω διαιρέσεις του ήδη μικρού δουκάτου, ο Ερρίκος Α΄ από μικρός προορίστηκε για εκκλησιαστική σταδιοδρομία. Το 1360 έγινε μέλος του Συλλόγου (canon) του Βρόκλαφ/Βρόκλαου από τον πάπα Ιννοκέντιο ΣΤ΄, αν και ήταν γνωστό ότι ήταν ήδη διοικητής του Συλλόγου (prebendary) της εκκλησίας του Τιμίου Σταυρού, επίσης στο Βρόκλαφ.

Σύμφωνα με τα *Χρονικά των Πολωνών Δουκών (Kroniki książąt polskich)*, ο Ερρίκος Α΄ εισήλθε στο Τευτονικό Τάγμα κα, αφού άφησε το Τάγμα, απεβίωσε στην Πρωσία μέσα στο διάστημα 1366-70.

Πηγές
-----

* Cawley, Charles, SILESIA, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy.
* Marek, Miroslav. "Complete Genealogy of the House of Piast". Genealogy.EU.
* Genealogy of the Dukes of Ziębice
Στην ελληνική μυθολογία ο **Ιμμάραδος** ήταν γιος του Ευμόλπου. Ο Ιμμάραδος πήρε μέρος στην επίθεση κατά των Αθηνών, ηττήθηκε και σκοτώθηκε από τον Ερεχθέα (Παυσαν. Α). 

Στην Ακρόπολη των Αθηνών υπήρχαν δύο χάλκινοι ανδριάντες, χάλκινο σύμπλεγμα, αντιμέτωποι ο ένας προς τον άλλο, έργο του Μύρωνος. Ο Παυσανίας (Α 27,4) γράφει ότι ο ένας παριστάνει τον Ερεχθέα και ο άλλος τον Ιμμάραδο, και ότι κάνουν λάθος όσοι νομίζουν ότι παριστάνεται ο Εύμολπος, ενώ στην πραγματικότητα παριστάνεται ο γιος του. Επίσης πολλοί τον Ιμμάραδο τον ταύτιζαν με τον Ίσμαρο που μνημονεύει ο Απολλόδωρος. 

Αναφέρεται επίσης ότι ο Ιμμάραδος διαδραμάτιζε κάποιο ρόλο ως αρχηγός των Μυστηρίων.

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969
Ο **Ερρίκος Α΄** ο *πρεσβύτερος*, γερμ. Heinrich I der Ältere (1158 - 1223) από τον Οίκο των Μπάμπενμπεργκ ήταν δούκας τού Μέντλινγκ (Mödling) το διάστημα 1177-1223. Οι εκτάσεις του εκτεινόταν από το Λίζινγκ ως το Πίστινγκ και το Μπρουκ αν ντερ Λάιτα. Η πρώτη γνωστή χρήση του τίτλου "δούκας τού Μέντλινγκ" ήταν το 1205.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ερρίκου Β΄, δούκα της Αυστρίας και της Θεοδώρας Κομνηνής, κόρης του Ανδρόνικου, σεβαστοκράτορα (γιου του Ιωάννη Β΄).

Ο Ερρίκος Β΄ χρίστηκε ιππότης από τον αδελφό του Λεοπόλδο Ε΄ το 1174. Όταν απεβίωσε ο πατέρας του, ο Λεοπόλδος Ε΄ του παραχώρησε τις γαίες του Μέντλινγκ περίπου το 1177. Το ομώνυμο κάστρο έγινε η έδρα της εξουσίας του. Μετέβη στη Βιέννη για να δει τον αδελφό του, που έφευγε για την Γ΄ Σταυροφορία. Ταξίδευσε στην Ιταλία, ενεργώντας ως αντιπρόσωπος των Μπάμπενμπεργκ και παραβρέθηκε στη στέψη του Ερρίκου ΣΤ΄ της Γερμανίας το 1191.

Είναι γνωστό ότι έλαβε μέρος στη Γερμανική Σταυροφορία τού 1197 μαζί με τον ανιψιό του Φρειδερίκο Α΄, δούκα της Αυστρίας και τον Βόλφγκερ, επίσκοπο του Πάσσαου. Το 1197 ήταν στην Αυλή του βασιλιά, που κατασκήνωσε στο κάστρο Σαν Τζοβάννι και λίγες ημέρες μετά ήταν με τον δούκα στη Λινάρια. Όταν άφησαν την Απουλία και έφθασαν στη Σικελία, δύο πλοία βυθίστηκαν, τους ενθάρρυναν όμως οι ηγούμενοι του Βερτ και του Μπόιερν. Τώρα ο βασιλιάς ανέλαβε τον πλήρη έλεγχο και έδωσε εντολή στον Κορράδο των Βίττεσλμπαχ, αρχιεπίσκοπο του Μάιντς και καγκελάριο της Γερμανίας να οδηγήσει τον στόλο στη Μεσόγειο. Απέπλευσαν στις αρχές τού 1197 και έφθασαν στην Άκρα μερικές εβδομάδες μετά.

Οι Μπάμπενμπεργκ δεν επικεντρώθηκαν στον πόλεμο, αλλά έδειξαν πολύ ενδιαφέρον για τις τέχνες. Ο τίτλος του "δούκα" είναι παραπλανητικός, μια και το Μέντλινγκ δεν ήταν ανεξάρτητο, αλλά υποτελές στους δούκες των Μπάμπενμπεργκ στη Βιέννη. Η περιοχή του κατά τη διακυβέρνησή του απέκτησε ακραία ευημερία. Έκτισε τον 12ο αι. το κάστρο Μέντλινγκ, του οποίου ο πιο εξέχων καλεσμένος ήταν ο ποιητής μενεστρέλος Βάλτερ φον ντερ Φόγκελβαϊντε το 1219.

Τάφηκε με τον αδελφό του Λεοπόλδο Ε΄ και τον γιο εκείνου Φρειδερίκο Α΄ στο κιστερκιανό αββαείο του Τιμίου Σταυρού (Stift Heiligenkreuz).

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε την Ρίχζα (ή Ριχέντσα) των Πρεμυσλιδών, κόρη του Βλαδισλάου Β΄, δούκα της Βοημίας και είχε τέκνο:

* Ερρίκος Γ΄ ο νεότερος, δούκας του Μέντλινγκ.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  p11394.htm#i113932.
2. ↑  p11394.htm#i113932. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
3. 1 2 3  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.

Πηγές
-----

* Beller, Steven (2007). A Concise History of Austria. New York: Cambridge University Press. ISBN 978-0521478861.
* Brooke, Z. N. (1938). A History of Europe: From 911 to 1198. London: Methuen & Company Ltd. ISBN 978-1443740708.
* Dopsch, Heinz (1999). Österreichische Geschichte 1122-1278. Vienna: Ueberreuter. ISBN 3-8000-3973-7.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Henry I, Duke of Mödling στο Wikimedia Commons
Στην ελληνική μυθολογία με το συλλογικό όνομα **Ημαθίδες** ή **Πιερίδες Μούσες** ή **Πιερίδες Νύμφες** ή και απλώς **Πιερίδες**, ήταν γνωστές οι εννέα κόρες του βασιλιά της Ημαθίας Πιέρου και της Ευίππης.

Οι Ημαθίδες κάποτε παινεύτηκαν πως ξεπερνούσαν τις ισάριθμες Μούσες στην ωραιότητα του τραγουδιού τους. Τότε οι Μούσες τις προκάλεσαν να διαγωνισθούν πάνω στο βουνό Κιθαιρώνα. Καθώς ήταν φυσικό, οι Ημαθίδες νικήθηκαν, οπότε οι Μούσες τις μεταμόρφωσαν σε πουλιά. Στη μεταγενέστερη παράδοση όμως, οι Ημαθίδες ανυψώθηκαν ως προς την υπόστασή τους και λατρεύθηκαν ως (δευτερεύουσες) θεότητες, από όπου και οι προσωνυμίες «Πιερίδες Μούσες» ή «Πιερίδες Νύμφες».

Δείτε επίσης
------------

* Πιερίδες

Πηγή
----

* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969
Ο **Ερρίκος Α΄** ο *πρεσβύτερος*, γερμ. Heinrich I der ältere (π. 1070 - 1103) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν κόμης του Άιλενμπουρκ, μάργραβος της Σαξονικής Όστμαρκ (=Λουσατίας) το διάστημα 1081-1103 και μάργραβος του Μάισσεν (1089-1103).

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του Ντέντι Α΄ μαργράβου του Σαξονικού Όστμαρκ και της δεύτερης συζύγου του Αδέλας της Βραβάντης, κόρης του Λάμμπερτ Β΄ κόμη του Λουβαίν.

Ο πατέρας του εξουσίαζε τη Λουσατία από το 1046. Ήταν ένας από τους ευγενείς, που εισήλθε στη Σαξονική εξέγερση των ετών 1073-75 ενάντια στον βασιλιά, αλλά γρήγορα προσέγγισε τον Ερρίκο Δ΄ των Σαλίων. Έπρεπε όμως να παραδώσει τον γιο ς Δ΄ τού απένειμε το μαργραβάτο της Λουσατίας, για να ενισχύσει την αντίσταση από τη Βοημική επιρροή. Πιο πριν το είχε λάβει ανεπίσημα ο Βρατίσλαος Β΄ των Πρεμυσλιδών της Βοημίας για την υποστήριξή του ενάντια στους Σάξονες αντάρτες. 

Ο Ερρίκος Α΄ αργότερα, το 1089, έλαβε επίσης το μαργραβάτο του Μάισσεν από τον βασιλιά. Ήταν ο πρώτος τού Οίκου του που κυβέρνησε την περιοχή, έπειτα από την έκπτωση τού Έγκμπερτ Β΄ των Μπρουνονιδών μαργράβου του Μάισσεν, ο οποίος είχε συμμαχήσει με τον Χέρμαν των Αρντέν κόμη του Ζαλμ, διεκδικητή βασιλιά της Γερμανίας. Μάλιστα για να ισχυροποιήσει τη θέση του εκεί, ο Ερρίκος Α΄ νυμφεύτηκε την κόρη του προκατόχου του και απέκτησε έναν υστερότοκο γιο, τον Ερρίκο Β΄, που τον διαδέχθηκε. 

Κατά τη μάχη με τους Πολάβιαν Σλαύους (po Labe = επί του Έλβα Σλαύους, δηλ. Βένδους) σκοτώθηκε πλησίον του ποταμού Νάισερ.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε π. το 1102 τη Γκέρτρουντε των Μπρουνονιδών, κόρη του Έγκμπερτ Α΄ μαργράβου του Μάισσεν και είχε τέκνα:

* Ερρίκος Β΄ 1103-1123, μάργραβος του Μάισσεν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  p897.htm#i8968. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
2. 1 2 3  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
3. 1 2  Heinrich Theodor Flathe: *Heinrich I. (Markgraf von Meißen und der Lausitz)*. In: *Allgemeine Deutsche Biographie* (ADB). Band 11, Duncker & Humblot, Leipzig, 1875, pp. 543-544 (Γερμανικά)

Βιβλιογραφία
------------

* Berend, Nora; Urbanczyk, Przemyslaw; Wiszewski, Przemyslaw (2013). Central Europe in the High Middle Ages:Bohemia, Hungary and Poland, c.900-c.1300. Cambridge University Press.
* Thompson, James Westfall. Feudal Germany, Volume II. New York: Frederick Ungar Publishing Co. 1928.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 81522741
* GND: 137315244

 |

 |
Ο **Ζαν-Έρικ Λούντκβιστ** (*λατινικό αλφάβητο : Jan-Erik "Janne" Lundqvist*) γεννημένος στις 14 Απριλίου 1937, είναι Σουηδός πρώην πρωταθλητής και προπονητής της αντισφαίρισης. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960 ήταν ο καλύτερος αντισφαιριστής της Σουηδίας.

Στην καριέρα του κέρδισε 80 διεθνείς τίτλους στο απλό και 25 στο διπλό και έπαιξε 91 αγώνες στο κύπελλο Ντέιβις από το 1957 έως το 1970 παίζοντας σε 12 διοργανώσεις με ρεκόρ 64 νίκες και 27 ήττες. Έπαιξε στους τελικούς της Διεθνούς ζώνης το 1962 κατά του Μεξικού και το 1964 κατά της Αυστραλίας.

Ο Λούντκβιστ ήταν μεταξύ των 10 καλύτερων ερασιτεχνών αντισφαιριστών στον κόσμο, σύμφωνα με τον Lance Tingay της *Daily Telegraph*, κατά τη διάρκεια της μεγαλύτερης δεκαετίας του 1960, φθάνοντας μέχρι το No 3 το 1964.

Στο Πρωτάθλημα αντισφαίρισης Ανατολικής Μεσογείου ήταν το 1959 δεύτερος στο διπλό με συμπαίκτη τον Ουλφ Σμιντ. Το 1964 κέρδισε, μεταξύ άλλων τίτλων, το Ιταλικό Όπεν και κατέλαβε την 3η θέση στον κόσμο μετά τον Ρόι Έμερσον και τον Φρεντ Στόλε. Το 1965 νίκησε στο Αμερικανικό εθνικό πρωτάθλημα κλειστού χώρου, στο Γαλλικό όπεν κλειστού χώρου το 1962, 1963, 1966, στο Γερμανικό όπεν κλειστού χώρου και στο Σκανδιναβικό πρωτάθλημα κλειστού χώρου το 1960, 1963, 1967, 1970).

Άλλα μεγάλα πρωταθλήματα που κέρδισε ήταν το Βρετανικό πρωτάθλημα σε σκληρό γήπεδο το 1965 και το 1967, το Παγκόσμιο πρωτάθλημα Ακτής του Ειρηνικού το 1962, το Παγκόσμιο πρωτάθλημα της Νότιας Αμερικής το 1962 και το Σουηδικό όπεν το 1963.

Έφτασε στους ημιτελικούς στο Γαλλικό Όπεν δύο φορές το 1961 και το 1964, και οι δύο φορές έχασε στον Ιταλό Νίκολα Πιετραντζέλι. Κατά τη διάρκεια του 1958-1965 συμμετείχε 7 φορές στο Γαλλικό Όπεν, 6 φορές στο Γουίμπλεντον, 1 φορά στο Αμερικανικό όπεν και 1 φορά στο Αυστραλιανό όπεν.

Έγραψε τα βιβλία "Tokig i tennis" (1964) και "Tennis för miljoner" (1968), μετά την καριέρα του έχει εργαστεί ως σχολιαστής τένις στο ραδιόφωνο και την τηλεόραση. Επίσης άνοιξε δική του σχολή αντισφαίρισης , την "Stockholms Tennishall, Janne Lundqvist". Είναι παντρεμένος από το 1965 με την Ελίζαμπεθ Θόρσον (γεννήθηκε το 1938), 13 φορές Σουηδή πρωταθλήτρια στο πινγκ-πονγκ. Έχουν τους γιους τον Γιαν (γεννημένο το 1966) και τον Μάρτιν (γεννημένο το 1970).

Παραπομπές
----------

1. ↑  *ITF website*.
2. 1 2  United States Lawn Tennis Association (1972), *Official Encyclopedia of Tennis* (First Edition), p. 427
3. 1 2 3  «Ο Λούντκβιστ στην ITF». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 14 Οκτωβρίου 2017.
4. 1 2  Ο Λούντκβιστ στο κύπελλο Ντέιβις
5. ↑  *Τα Νέα, [, Φύλλο 31-08-1959]], σελ. 7*
6. ↑  «U.S. National Indoor Tennis Championships». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Αυγούστου 2018. Ανακτήθηκε στις 19 Απριλίου 2020.
7. ↑  goodreads.com
8. ↑  "Historia". Αρχειοθετήθηκε 2013-04-16 στο Wayback Machine. Αρχειοθετήθηκε Απριλίου 16, 2013 στη Wayback Machine του *Internet Archive* Stockholmtennis.se. Läst 3 juni 2013.
Ο **Ιωάννης Γκότσης** του Ευσταθίου (1912 - 5 Φεβρουαρίου 1988) ήταν Έλληνας δικηγόρος και νομάρχης.

Βιογραφία
---------

Καταγόταν από τη Μεσσηνία. Σπούδασε νομικά και συνέγραψε νομικά και άλλα έργα. Το 1945 εξέδωσε το βιβλίο του "Φλόγες στον Όλυμπο" (Αθήνα, σελίδες).

### Κατοχή

Διορίστηκε Έπαρχος Ελασσόνας το 1943. Διέφερε από τους προκατόχους του κατοχικούς νομάρχες και ήταν κατοχικός, αλλά "πρώτος και άριστος το ήθος", το οποίο κράτησε ο ίδιος ψηλά, όπως και τη γαλανόλευκη, την οποία ο προκάτοχός του εποδοπάτησε", σύμφωνα με τον Τύπο της εποχής.  Συνετέλεσε στο να επαναποκτηθεί η Παιδαγωγική Ακαδημία της Λάρισας, η οποία είχε επιταχθεί από τους Ναζί. Τον Μάρτιο του 1945 ζήτησε ο ίδιος τη νόμιμη εκκαθάριση της θέσης του, με "αυτομήνυση". Κατόπιν αυτού, εκδόθηκε το υπ' αρ. 9 βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών, το οποίο τον απήλλαξε αλλά παράλληλα "εξύμνησε τη στάση του και την εν γένει πολιτεία του στη διάρκεια της Κατοχής, ενώ από τους προκατόχους του, άλλοι καταδικαζόντουσαν ως δωσίλογοι, και άλλοι απαλλάσσονταν λόγω βλακείας".

### Νομάρχης

Το 1949 διορίστηκε Νομάρχης Κοζάνης και στη συνέχεια μετατέθηκε στις Σέρρες (Φεβρουάριος 1952) και στην Αιτωλοακαρνανία (Οκτώβριος 1953). Το 1954 απολύθηκε μαζί με άλλους νομάρχες, λόγω του ότι καταργήθηκε ο θεσμός των υπηρεσιακών νομαρχών, ενώ τον Φεβρουάριο του 1955, με την επαναφορά του θεσμού των υπηρεσιακών νομαρχών, τοποθετήθηκε Νομάρχης Θεσπρωτίας. Στη συνέχεια υπηρέτησε ως Νομάρχης Λευκάδας ως τα τέλη του 1959, οπότε παραιτήθηκε. Το 1964 διορίστηκε Νομάρχης Σερρών για δεύτερη φορά (θητεία από τις 10 Ιουνίου ως τις 18 Νοεμβρίου 1964) 
και τον Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς Νομάρχης Ιωαννίνων. Το 1965 διορίστηκε ξανά Νομάρχης Λάρισας και Νομάρχης Αχαΐας. Το 1965 πάλι διορίστηκε Νομάρχης Κιλκίς, ως το 1966.

### Θάνατος και τιμές

Για τις υπηρεσίες του τιμήθηκε με τον Σταυρό των Ταξιαρχών του Φοίνικα.
Πέθανε συνταξιούχος, τον Φεβρουάριο του 1988, σε ηλικία 76 ετών και κηδεύτηκε από τον ιερό ναό του Αγίου Ισιδώρου στο Β΄ Κοιμητήριο Πατησίων. Ήταν παντρεμένος με την Ελένη Γκότση και είχαν 2 γιους, τον Κώστα και το Στάθη.

Βιβλία του
----------

* "Κωδικοποίησις της Αγορανομικής Νομοθεσίας"
* "Φλόγες στον Όλυμπο"
* "Κ. Γεράκης, Αντιβασιλεύς του Σιάμ".

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Βάσου Καλογιάννη, Η Νομαρχία της Λαρίσης, εφ. Ελευθερία, φύλλο 9ης Μαΐου 1963, σελ. 4.
2. ↑  ΦΕΚ Τεύχος Γ΄ αρ. 42/18-3-1943.
3. ↑  Βάσου Καλογιάννη, Η Νομαρχία της Λαρίσης, εφ. Ελευθερία, φύλλο 9ης Μαΐου 1963, σελ. 3.
4. ↑  εφ. Ελευθερία, 11 Μαΐου 1963, σελ. 4.
5. ↑  Σάκης Αραμπατζής, Σαν σήμερα στις Σέρρες[*νεκρός σύνδεσμος*], 18-11-2010, ανάκτηση 22-8-2015.
6. ↑  Ελληνικόν who is who, Εκδ. Οργανισμός Ελληνικών Who is Who, 1965, σελ. 667.
7. ↑  Γιάννης Β. Ιωαννίδης, Φλογισμένα Ράσα, τ. 1.
8. 1 2  Έθνος, φύλλο 6ης Φεβρουαρίου 1988, σελ. 41.
Ο **Ζαλεσιίτης** είναι σπάνιο αρσενικικό ορυκτό του χαλκού, του Ασβεστίου και του υττρίου και κρυσταλλώνεται στο εξαγωνικό σύστημα. Πρωτοεντοπίστηκε στο ορυχείο Ζαλεσί, στις αποθέσεις ουρανίου, στη Μοραβία της Τσεχίας, όπου και αποτελεί χαρακτηριστικό είδος **(TL)**.

Εμφανίσεις, παραγενέσεις
------------------------

Είναι ορυκτό δευτερογενούς προέλευσης, που ανευρίσκεται στη ζώνη οξείδωσης του χαλκού και του ουρανίου. Σχετίζεται με τον ψευδομαλαχίτη, τον ολιβενίτη, με κορνουαλίτη και με άλλα φωσφορικά και αρσενικικά άλατα του χαλκού και του ουρανίου.

Ανευρίσκεται, εκτός της Μοραβίας στην Αυστραλία (Νότια Αυστραλία, χωρίς βεβαιότητα), στην Αυστρία (Καρινθία και Στυρία), στη Χιλή (Ατακάμα), στη Γαλλία (Φρανς-Κοντέ, Αλσατία, Ρον-Αλπ, Μεσαία-Πυριναία, Λωρραίνη και Λανγκεντόκ - Ρουσιγιόν), στη Γερμανία (Κάτω Σαξονία, Σαξονία, Βάδη-Βυρτεμβέργη, Βαυαρία και Θουριγγία), στην Ιρλανδία (στο Κο. Κέρρυ), στην Ιταλία (Λιγουρία και Πιεμόντε, χωρίς βεβαιότητα), στην Ιαπωνία (Επαρχία Τσουγκόκου και Νήσος Χονσού), στο Μαρόκο (Σου-Μασσά-Ντραά), στην Ισπανία (Καταλωνία, Μούρθια και Βαλένθια), στην Ελβετία (Βαλαί), στην Αγγλία (Κορνουάλλη, Κάμπρια και Λεστερσάιρ) και σε τέσσερεις πολιτείες των ΗΠΑ (Αϊντάχο, Κολοράντο, Γιούτα και Νεβάδα.

Στην Ελλάδα ανευρίσκεται στα Μεταλλεία Λαυρίου (Στοά Νο.132 (Χριστιάνα), ορυχείο Νο. 50, ορυχείο Ζαν-Μπατίστ και ορυχείο Σερπιέρη (Ιλάριον)).

Σύσταση
-------

Η χημική του σύσταση είναι **(Ca,Y)Cu6[(AsO4)2(AsO3OH)(OH)6]·3(H2O)**. Η κατά στοιχείο σύστασή του είναι η εξής 

* **Ασβέστιο** 3,19 %
* **Ύττριο**: 1,77 %
* **Χαλκός**: 37,94 %
* **Αρσενικό**: 22,37 %
* **Υδρογόνο**: 1,30 %
* **Οξυγόνο**: 33,43 % .

Δείτε επίσης
------------

Ζαλεσιίτης. Προέλευση: Μούρθια, Ισπανία
* Κατάλογος ορυκτών
* Κατάλογος ορυκτών των μεταλλείων Λαυρίου
* Κατάλογος ορυκτών και πετρωμάτων της Ελλάδας
Το έμβλημα της περιοχής
Η περιοχή στον χάρτη του Βασιλείου της Κροατίας και Σλαβονίας
Οι διοικητικές περιοχές του Βασιλείου Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων 1918-1922
Η **Ζουπανία Βιροβίτιτσκα** (*κροατικά: Virovitička županija, ουγγρικά: Verőce vármegye*) ήταν διοικητική διαίρεση του Βασιλείου της Κροατίας και Σλαβονίας, επαρχιών του Βασιλείου της Ουγγαρίας και της Αυστροουγγαρίας. Από το 1918 έως το 1924 αποτέλεσε διοικητική περιοχή του Βασιλείου Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων. Η πρωτεύουσα της περιοχής ήταν η Βιροβίτιτσκα και από τον 18ο αιώνα η Όσιγιεκ. σύμφωνα με την απογραφή του 1910 είχε 272.430 κατοίκους κι έκταση 4.867 τετραγωνικά χλμ.

Ιστορία
-------

Η διοικητική περιοχή ιδρύθηκε στα πλαίσια της Αυστροουγγαρίας το 1732 και καταργήθηκε το 1785 για επαναδημιουργηθεί το 1790α. Το 1918 αποτέλεσε διαίρεση του νεοσύστατου βασιλείου Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων έως τις 28 Απριλίου 1922.

Πληθυσμός
---------

Σύμφωνα με την απογραφή του 1910 είχε 272.430 κατοίκους, και μίλησουν τις ακόλουθες γλώσσες:

* Κροατικά : 137394
* Σερβικά : 46.658
* Γερμανικά : 40766
* Ουγγρικά : 37,656
* Σλοβακικά : 3691

Πηγές
-----

* ARHINET - Virovitička županija


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Virovitička županija  της Κροατικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ένα πιάτο Ζαμπαγιόνε.
**Ζαμπαγιόνε** ή **ζαμπαγιόν** (ιταλικά: zabaglione, zabaione ή zabajone, γαλλικά: sabayon) ονομάζεται ένα γλυκό της ιταλικής κουζίνας, το οποίο πέρασε και στη γαλλική κουζίνα. Είναι αφρώδης κρέμα η οποία φτιάχνεται σε διπλοβραστήρα με κρόκους αυγών, ζάχαρη και γλυκό κρασί, ενώ συνήθως πασπαλίζεται με κανέλα. Σερβίρεται ζεστό, συνήθως σε ποτήρια και συνοδεύεται από μπισκότα.

Ονομασία
--------

Η ρίζα της λέξης ζαμπαγιόνε σημαίνει "αναμεμιγμένο" ή "μπερδεμένο", από ένα αρωματισμένο κρασί του 15ου αιώνα το οποίο έδενε με κρόκους αυγών. Σύμφωνα με ορισμένες πηγές, πρόκειται για το γλυκό ρωμαϊκό κρασί με το όνομα *sabaia*. Στα ιταλικά προστέθηκε η κατάληξη "-ιόνε", η οποία δηλώνει αύξηση, δηλαδή *"μεγάλο sabaia"*.

Συνταγή
-------

Το γλυκό παρασκευάζεται χτυπώντας κατά ίσο όγκο κρόκους αυγών με ζάχαρη, ενώ προστίθεται και κάποιο γλυκό κρασί μέχρι να γίνει αφρώδες. Διάφορα δημοφιλή γλυκά αλκοολούχα ποτά χρησιμοποιούνται για να δώσουν άρωμα στην κρέμα, όπως Μαρσάλα (το πιο σύνηθες), Αμαρέτο, Μοσχάτο ντ' Άστι, Σαμπάνια, Γκραν Μαρνιέ ή Πορτό.
Στη συνέχεια το μίγμα τίθεται πάνω από νερό που βράζει, όπου η κρέμα πήζει, αυξάνεται σε όγκο και ταυτόχρονα αποστειρώνεται.

Τέλος, η υγρή κρέμα αδειάζεται σε ποτήρια και πασπαλίζεται με κανέλα. Σερβίρεται συνήθως ζεστό, αν και μπορεί να σερβιριστεί και κρύο.

### Παραλλαγές

Μερικές φορές κατά την παρασκευή της κρέμας προστίθεται κακάο, με αποτέλεσμα ζαμπαγιόνε με γεύση σοκολάτα, οπότε μπορεί να πασπαλιστεί επίσης με κακάο αντί για κανέλα. Αρκετές φορές η κρέμα ανακατεύεται με φρούτα (όπως φράουλες, μούρα ή κομπόστες) και γαρνίρεται με κρέμα σαντιγύ.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Συνταγή ζαμπαγιόνε με κρασί Σάμου (Ελληνικά)
* Συνταγή ζαμπαγιόνε με αμαρέτο Αρχειοθετήθηκε 2011-08-30 στο Wayback Machine. (Αγγλικά)

Παραπομπές
----------

1. ↑  Elizabeth Riely (2003). *The chef's companion*. John Wiley and Sons. ISBN 9780471398424.
2. 1 2  Harold McGee (2004). *On Food and Cooking*. Simon and Schuster. σελ. 115. ISBN 9780684800011.
3. ↑  Mark Morton (2004). *Cupboard Love: A Dictionary of Culinary Curiosities*. Insomniac Press. ISBN 9781894663663.
4. ↑  John Ayto (1990). *The glutton's glossary*. Routledge. σελ. 322. ISBN 9780415026475.
5. ↑  Renee Behnke και Cynthia Nims, *Memorable Recipes* (Andrews McMeel Publishing, 2009), σελ. 181.
Η **Ηλεκτρονική Διακυβέρνηση Κοινωνικής Ασφάλισης** (ΗΔΙΚΑ) αποτελεί ανώνυμη εταιρεία, ιδρυθείσα με τον νόμο Ν.3607/2007 (ΦΕΚ 245/Α/2007). Είναι διάδοχος του Κέντρου Ηλεκτρονικού Υπολογιστή Κοινωνικών Υπηρεσιών (Ν.Δ 390/69 (ΦΕΚ 283/Α/1969)). Είναι μη κερδοσκοπική εταιρεία και λειτουργεί χάριν δημοσίου συμφέροντος ως Νομικό Πρόσωπο Ιδιωτικού Δικαίου, λειτουργώντας με τους κανόνες της ιδιωτικής οικονομίας. Υπάγεται στις διατάξεις του Ν.3429/2005 (ΦΕΚ 314/Α’/2005), εξαιρουμένου του άρθρου 14. Σκοπός της εταιρείας αποτελεί ο εκσυγχρονισμός και η ψηφιοποίηση των φορέων κοινωνικής ασφάλισης.

Ιστορικό
--------

Με το Ν.Δ.390/1969, ιδρύεται το *Κέντρο Ηλεκτρονικού Υπολογιστή Κοινωνικών Υπηρεσιών*, με έδρα την Αθήνα ως ΝΠΙΔ. Ο ν.1943/1991 εντάσσει το Κ.Η.Υ.Κ.Υ στις διατάξεις των φορέων του δημόσιου και ευρύτερου Δημόσιου Τομέα. Το 2004, βάσει του ν.3232/2004, τίθεται υπό την εποπτεία του Ιδρύματος Κοινωνικών Ασφαλίσεων, κάτι που δεν εφαρμόστηκε ουδέποτε. Με τον ν.3607/2007, ο Κ.Η.Υ.Κ.Υ μετατρέπεται σε ΗΔΙΚΑ. Το 2008 με την ασφαλιστική μεταρρύθμιση του ν.3655/2008 δίδεται στον Η.ΔΙ.Κ.Α. Α.Ε ο ρόλος της χορήγησης του Αριθμού Μητρώου Κοινωνικής Ασφάλισης και ανάληψη έργων του ΚΠΣ. Το 2010 πραγματοποιήθηκε η χορήγηση διαχειριστικής επάρκειας ΕΛΟΤ 1429 για τη συμμετοχή σε διαγωνισμούς του ΕΣΠΑ.