recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η **δεύτερη Κινεζική κυριαρχία** σηματοδοτεί μια περίοδο, όταν το Βιετνάμ ήταν υπό τον έλεγχο της Κίνας για δεύτερη φορά, από το τέλος των Αδερφών Τρουνγκ μέχρι την αρχή της Πρώιμης Δυναστείας Λι.

Διακυμάνσεις μέσα από επτά δυναστείες
-------------------------------------

Η ανεξάρτητη κυβέρνηση των Αδερφών Τρουνγκ ήταν μία από τις λίγες σύντομες διακοπές κατά τη διάρκεια της Κινεζικής κυριαρχίας του Βιετνάμ, η οποία συνεχίστηκε από το 111 π.Χ. έως το 939. 

Μετά την ήττα των αδελφών Τρουνγκ, η Δυναστεία των Ανατολικών Χαν δυναστείας ενίσχυσε τον έλεγχό της στην περιοχή σε 43 και τη μετονόμασε σε Γκιάο Τσι (ή Τζιαοζί). Καθώς η δυναστεία των Χαν αποδυναμωνόταν, ο νομάρχης του Γκιάο Τσι, ο Σι Ξιέ, κυβέρνησε το Βιετνάμ ως αυτόνομος πολέμαρχος και μεταθανάτια θεοποιήθηκε από αργότερους Βιετναμέζους αυτοκράτορες.[1]

Ακόμα και όταν η Ανατολική δυναστεία των Χαν διαιρέθηκε στα Τρία Βασίλεια το 220, το Βιετνάμ παρέμεινε υπό τον έλεγχο του κράτους των Γου. Μια θηλυκή αντάρτισσα, η Τριέου Θι Τριν, ανέλαβε για λίγο τον έλεγχο του Βιετνάμ το 248, αλλά σύντομα ανατράπηκε. Στη συνέχεια, το Βιετνάμ ήταν υπό τον έλεγχο της Δυναστείας Τζιν και στο πρώτο μισό των Νότιων και Βόρειων Δυναστείων. Η κυριαρχία έληξε το 544, όταν ο Λι Ναμ Ντε ανέλαβε την εξουσία.[2]

Εξεγέρσεις
----------

Τοπικές εξεγέρσεις οργανώθηκαν από:

* Τσου Ντατ, 156–160
* Λουόνγκ Λονγκ, 178–181
* Χου Λιέν, 192, ο οποίος ίδρυσε το βασίλειο Τσάμπα
* Τριέου Τσι, 299–319
* Λουόνγκ Θατς, 319–323
* Λι Τρουόνγκ Ναν και Λι Θουκ Χιέν, 468–485

Παραπομπές
----------

1. ↑  Taylor (1983), p. 70
2. ↑  Taylor (1983), p. 135

### Βιβλιογραφία

* Taylor, Keith Weller. (1983). *The Birth of Vietnam* (illustrated, reprint ed.). University of California Press. (ISBN 0520074173). Ανακτήθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου 2017.

ISBN10520074173
* Βιετνάμ
Ο **Αθανάσιος Ι. Σμπαρούνης** ήταν Έλληνας οικονομολόγος. Γεννήθηκε στο Ευπάλιο Νομού Φωκίδος στις 17 Ιουλίου 1892 και ήταν το μεγαλύτερο από 9 παιδιά του Ιωάννη Σμπαρούνη. Ήταν παντρεμένος με την Γεωργία Μαρκεζίνη με την οποία απέκτησε τρία παιδιά. Απεβίωσε στην Αθήνα στις 26 Οκτωβρίου 1987.

Σπουδές
-------

Διδάκτωρ της Ανωτάτης Σχολής Οικονομικών & Εμπορικών Επιστημών (ΑΣΟΕΕ) Αθηνών.
Διδάκτωρ Νομικών Επιστημών (Docteur en Droit, mention Sciences Juridiques) του Πανεπιστημίου της Λωζάνης (University of Lausanne), Ελβετία.
Εξελέγη ισόβιο μέλος:

* της Βρετανικής Βασιλικής Εταιρείας Οικονομικών (British Royal Economic Society of London),
* της Ακαδημίας Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Columbia της Νέας Υόρκης (Academy of Political Science),
* Αμερικανική Εταιρεία Οικονομικών του Evanston Illinois,
* Αμερικανική Ακαδημία Πολιτικών και Κοινωνικών Επιστημών της Φιλαδέλφειας Pennsylvania.

Αντεπιστέλλον Μέλος της Γερμανικής Ακαδημίας Νομικών (Akademie fur Deutsches Recht) του Μονάχου.

Σταδιοδρομία
------------

Υπηρέτησε σε Διευθυντικές θέσεις του Υπουργείου Οικονομικών από το 1925 έως το 1943 οπότε απελύθη από την Κατοχική Κυβέρνηση για εγκατάλειψη θέσεως μετά την δραπέτευσή του στη Μέση Ανατολή. Με την άφιξή του στο Κάιρο διορίστηκε Γενικός Διευθυντής του Υπουργείου Οικονομικών της Εξόριστης Κυβέρνησης Τσουδερού. Με την επιστροφή του μετά την απελευθέρωση (1944) επανατοποθετήθηκε στη θέση του στο Υπουργείο Οικονομικών. 
Το 1944 κατά τη διάρκεια της εξορίας του εξελέγη Τακτικός Καθηγητής και το 1945 ανέλαβε την έδρα Δημοσίων Οικονομικών της Ανωτάτης Σχολής Οικονομικών & Εμπορικών Επιστημών μέχρι το 1962 οπότε παραιτήθηκε.

Μαζί με τον Κυριάκο Βαρβαρέσο (Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος, επί κεφαλής) και τον Αλέξανδρο Αργυρόπουλο (Διευθυντή του Υπουργείου Εξωτερικών) ορίστηκαν από την εξόριστη κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου στο Κάιρο, να εκπροσωπήσουν την Ελλάδα στην Νομισματική και Δημοσιονομική Διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών στο Μπρέττον Γουντς (1-22 Ιουλίου 1944) κατά την οποία συμφωνήθηκε το σύστημα σταθερών ισοτιμιών, και αποφασίστηκε η ίδρυση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Παγκόσμιας Τράπεζας (International Bank for Reconstruction and Development).

Διετέλεσε υφυπουργός Οικονομικών στην Κυβέρνηση Νικολάου Πλαστήρα από τις 8 Ιανουαρίου έως τον Απρίλιο 1945.

Το 1945 εξελέγη στη θέση του Υποδιοικητού της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος από την οποία παραιτήθηκε τον Σεπτέμβριο 1946.

Παραπομπές
----------

1. ↑  ««Κυβέρνησις Νικολάου Πλαστήρα (De Facto) Από 3.1.1945 έως 8.4.1945»». Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης. Ανακτήθηκε στις 23 Αυγούστου 2015.
Ο **Αθανάσιος Καραγκάνης** (2 Νοεμβρίου 1896 - 17 Νοεμβρίου 1988) ήταν Έλληνας εκπαιδευτικός και πολιτικός. Διετέλεσε Δήμαρχος Πολυγύρου από το 1951 ως το 1967. Υπήρξε συνιδρυτής της Ιστορικής και Λαογραφικής Εταιρείας Χαλκιδικής.

Βιογραφία
---------

Σπούδασε χημικός και μετά το στρατό δίδαξε στο ημιγυμνάσιο Βάλτας και εν συνεχεία στη Θεσσαλονίκη, για να παραιτηθεί από καθηγητής τον Οκτώβριο του 1926, με σκοπό να πολιτευθεί.
Στις εκλογές του 1926 ήταν υποψήφιος με τη Δημοκρατική Ένωση, όμως δεν εξελέγη βουλευτής, καθώς συγκέντρωσε 146 ψήφους. Κατήλθε ως υποψήφιος ξανά στις εκλογές του 1946 με το Κόμμα Φιλελευθέρων και πήρε 507 ψήφους χωρίς να εκλεγεί για μία ακόμη φορά.

Στις δημοτικές εκλογές του 1951 εξελέγη Δήμαρχος Πολυγύρου και επανεξελέγη το 1954, το 1959 και το 1964, υπηρετώντας συνεχώς επί 16 χρόνια, ως το 1967.

Μεταξύ άλλων, τιμήθηκε από το Ροταριανό Όμιλο Θεσσαλονίκης.

Απεβίωσε το 1988 έχοντας κάνει δωρεά τη διώροφη οικία του στο Δήμο, ώστε να ιδρυθεί το Λαογραφικό και Ιστορικό Μουσείο Πολυγύρου.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Βιογραφία στην επίσημη ιστοσελίδα της Περιφερειακής Ενότητας Χαλκιδικής[*νεκρός σύνδεσμος*], ανάκτηση 19-7-2014.
2. ↑  ΕΚΛΟΓΕΣ 1926 - ΟΙ 2.010 ΠΟΛΙΤΕΥΤΕΣ, Αέρα, 9-5-2012, ανάκτηση 19-7-2014.
3. ↑  Εφημερίδα Εμπρός Αρχειοθετήθηκε 2018-11-05 στο Wayback Machine. 31-3-1946 (ΕΚΛΟΓΕΣ 1946 – ΟΙ 1.538 ΠΟΛΙΤΕΥΤΕΣ), ανάκτηση 19-7-2014.
4. ↑  ΟΙΚΙΑ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΚΑΡΑΓΚΑΝΗ - ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ "ΟΤΑΝ ΤΟ ΧΘΕΣ ΣΥΝΑΝΤΑ ΤΟ ΣΗΜΕΡΑ", 2o Δημοτικό Σχολείο Πολυγύρου, 26-5-2013.
Ο **Αθανάσιος Καψάλης** (1904 - Σεπτέμβριος 1981) ήταν Έλληνας πολιτικός και βιομήχανος.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στο Αγρίνιο και ήταν γιος του Σπύρου Καψάλη και της Αλεξάνδρας Παπαστράτου, αδερφής των ιδρυτών της καπνοβιομηχανίας Παπαστράτου. Σπούδασε στην Ελβετία οικονομικές επιστήμες και εργάστηκε στην οικογενειακή επιχείρηση, της οποίας και ανέλαβε τη διεύθυνση. Εκτός από τις επιχειρήσεις, ασχολήθηκε και με την πολιτική εκλεγόμενος το 1945 βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας με το Λαϊκό Κόμμα. Προσχώρησε στο Νέον Κόμμα του Σπυρίδωνος Μαρκεζίνη, του οποίου και υπήρξε στενός φίλος, και το 1952 εξελέγη βουλευτής με τον Συναγερμό του Αλέξανδρου Παπάγου. Αποχώρησε από τον "Συναγερμό" μαζί με τον Μαρκεζίνη και επανεξελέγη βουλευτής με το κόμμα του τελευταίου. 

Κατά τη διάρκεια της πολιτικής του σταδιοδρομίας ανέλαβε υπουργός Εθνικής Οικονομίας στην κυβέρνηση Θεμιστοκλή Σοφούλη, υπουργός Εμπορίου (1952 - 1953), αναπληρωτής υπουργός Συντονισμού (1953 - 1954 και υπουργός Συντονισμού (1954) στην κυβέρνηση Παπάγου καθώς και υπουργός Συντονισμού και Προγραμματισμού στην κυβέρνηση Μαρκεζίνη.

Αναφορές
--------

1. ↑  Rulers
2. 1 2 3 4  Οι βλαβερές συνέπειες του καπνού, άρθρο της εφημερίδας "Ημερησία"
3. ↑  Κυβέρνηση Θεμιστοκλή Σοφούλη, από την ιστοσελίδα της Γενικής Γραμματείας Κυβερνλησειως
4. ↑  Κυβέρνηση Αλέξανδρου Παπάγου, από την ιστοσελίδα της Γενικής Γραμματείας Κυβερνήσεως
5. ↑  Κυβέρνηση Σπυρίδωνος Μαρκεζίνη Αρχειοθετήθηκε 2016-03-14 στο Wayback Machine. από την ιστοσελίδα της Γενικής Γραμματείας Κυβερνήσεως
Συντεταγμένες: 42°41′11.292″N 23°18′20.196″E﻿ / ﻿42.68647000°N 23.30561000°E﻿ / 42.68647000; 23.30561000

O **δήμος Σόφιας** (βουλγαρικά: Столична община, κυριολεκτικά: *Μητροπολιτικός δήμος*) είναι δήμος (όμπστινα) της μητροπολιτικής επαρχίας Σόφιας στη Δυτική Βουλγαρία. Οφείλει την ονομασία του στο διοικητικό του κέντρο - την πόλη της Σόφιας, η οποία είναι επίσης η πρωτεύουσα της μητροπολιτικής επαρχίας Σόφιας και της επαρχίας Σόφιας και πρωτεύουσα της Βουλγαρίας.

Ο Δήμος βρίσκεται κυρίως στον τομέα της Σόφιας, αλλά και στα πόδια και στα χαμηλότερα τμήματα των βουνών του Αίμου και Βίτοσα, Πλάνα, Λόζεν, Ρίλα. Φιλοξενεί 1.442.927 κατοίκους, από τους οποίους 1,26 εκατομμύρια ζουν στη Σόφια (από το 2016).

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) *GeoNames*. 2005. Ανακτήθηκε στις 9  Ιουλίου 2017.
2. ↑  Το μετρό της Σόφιας - το πιο επιτυχημένο έργο υποδομής της δεκαετίας Βουλγαρική Ραδιοφωνία

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος
Ο **Αθανάσιος Κωστόπουλος** ήταν αγωνιστής του 1821.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1801 στο χωριό Μάζι του Νομού Αχαΐας. Στις παραμονές της Επανάστασης αυτός και οι συντοπίτες του Αθανάσιος Φεφές, Σωτήριος Παπαδαίος και Γιαννάκης Βύρας συμμετείχαν σε ένα από τα πρώτα χτυπήματα εναντίων των Τούρκων στην περιοχή των Καλαβρύτων. Στις 16 Μαρτίου του 1821 μαζί και με άλλους αγωνιστές έστησαν ενέδρα στο Βοεβόδα των Καλαβρύτων Ιμπραήμ Αρναούτογλου κοντά στο χωριό Τουρλάδα, προκειμένου να τον εμποδίσουν να μεταβεί στην Τρίπολη και να ενημερώσει τον Καϊμακάμη Μεχμέτ Σαλήχ για την κινήσεις των Καλαβρυτινών οπλαρχηγών. Στη συμπλοκή που ακολούθησε σκότωσαν δύο μέλη της συνοδείας του Αρναούτογλου και ανάγκασαν τον ίδιο να γυρίσει πίσω στα Καλάβρυτα και να κλειστεί στον πύργο του.

Πήρε μέρος σε διάφορες μάχες και πολιορκίες όπως της Πάτρας, του Ρίου, της Ακράτας και άλλες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Φ. Χρυσανθόπουλος 1858, σελ. 16 - 17.
2. ↑  Φ. Χρυσανθόπουλος 1888, σελ. 34.

Πηγές
-----

* Φώτιος Χρυσανθόπουλος, Απομνημονεύματα περί της Ελληνικής Επαναστάσεως, Αθήνα 1858.
* Φώτιος Χρυσανθόπουλος, Βίοι Πελοποννησίων ανδρών και των εξώθεν εις την Πελοπόννησον ελθόντων κληρικών, στρατιωτικών και πολιτικών των αγωνισαμένων τον αγώνα της επαναστάσεως, Τυπογραφείο Π. Δ. Σακελλαρίου, Αθήνα 1888.
Ο **Αλεξανδρής Άκληρος** (19ος αιώνας) ήταν Υδραίος αγωνιστής στην Ελληνική Επανάσταση του 1821, και συγκεκριμένα πυρπολητής. Αναφέρεται στο «Αρχείο αγωνιστών» ότι πολέμησε μαζί με τον, επίσης Υδραίο, πυρπολητή Δημ. Τζαπέλη ή Τζάπιλα στον Άθωνα, στο Τρίκερι, στο Γαρδίκι και αλλού.

Το 1824 το πυρπολικό του Άκληρου πυρπόλησε μια τουρκική κορβέττα μέσα στον Μαλιακό κόλπο, αλλά καθώς απομακρυνόταν με τη μικρή βάρκα του πυρπολικού, άκουσε μέσα από το αμπάρι της κορβέττας να φωνάζουν στα ελληνικά «βοήθεια», οπότε κατάλαβε ότι επρόκειτο για Έλληνες αιχμαλώτους. Τότε ο Άκληρος έστρεψε τη βάρκα και με κίνδυνο της ζωής του και εκείνης των συμπολεμιστών του πλησίασε το καιόμενο σκάφος. Αφού πολέμησε πολλή ώρα με τους Οθωμανούς, κατόρθωσε να ελευθερώσει τους Έλληνες από το αμπάρι και να τους μεταφέρει στην Αταλάντη. Το 1825 ο Άκληρος έλαβε μέρος σε άλλη επιχείρηση, με το πυρπολικό του Αναστάσιου Ρομπότση ή Ρομπότη, κατά την οποία πυρπόλησαν άλλη τουρκική κορβέττα.

Μετά το τέλος της Επαναστάσεως ο Άκληρος αποσύρθηκε στην Ύδρα, αλλά για τις υπηρεσίες του στον Αγώνα το ελληνικό κράτος δεν του έδωσε καμιά ανταμοιβή.

Πηγές
-----

* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμ. 3
Το **Δημοτικό Αθλητικό Κέντρο Φλώρινας** αποτελεί το κεντρικό στάδιο της Φλώρινας. Το στάδιο κατασκευάστηκε το 1977 και από τότε αποτελεί την έδρα της ομώνυμης ποδοσφαιρικής ομάδας της πόλης. Η χωρητικότητα του σταδίου ανέρχεται στις 5000 θέσεις κατά προσέγγιση και φιλοξενεί πλήθος αγώνων. Έκτος από τα ποδοσφαιρικά γεγονότα που λαμβάνουν χώρα σε αυτό, στο στάδιο πραγματοποιούνται αγώνες στίβου, ενώ στους βοηθητικούς χώρους αγώνες μπάσκετ, ξιφασκίας και άρσης βαρών. Οι αντίστοιχοι σύλλογοι των αθλημάτων αυτών στεγάζονται σε αίθουσες του γηπέδου οι οποίες έχουν παραχωρηθεί από τη δημοτική αρχή. Σε αίθουσα του συνδέσμου στεγάζεται επίσης και ο Σύνδεσμος Διαιτητών Φλώρινας.

Το στάδιο είναι επανδρωμένο με γυμναστήριο και αποδυτήρια για τους αθλητές ενώ παρέχεται η δυνατότητα χρησιμοποίησης του στίβου καθώς και των στρωμάτων αλλά και του σκάμματος από το κοινό. Το στάδιο είναι ικανό να φιλοξενήσει σημαντικούς αγώνες αφού πληροί όλες τις προϋποθέσεις διαθέτοντας εξαιρετικό αγωνιστικό χώρο, επαρκή φωτισμό, πάρκινγκ αυτοκινήτων και αρκετές κερκίδες. Μάλιστα κατά τη ποδοσφαιρική χρονιά 2010-2011 φιλοξένησε των αγώνα μεταξύ του Εορδαικού και του ΠΑΟΚ για τη δεύτερη φάση του κυπέλλου Ελλάδος. Εκτός από ποδοσφαιρικούς αγώνες υπάρχουν οι κατάλληλες συνθήκες για διεξαγωγή και αγώνων μπάσκετ. Παράλληλα το περιβάλλοντα χώρου του ΔΑΚ Φλώρινας, στο πρώην κολυμβητήριο, πραγματοποιούνται αγώνες ξιφασκία με αποκορύφωμα το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ξιφασκίας που διοργανώθηκε το 2013.

Το ΔΑΚ Φλώρινας αντικατέστησε το το γήπεδο ποδοσφαίρου της πόλης το οποίο δεν ήταν κατάλληλο να φιλοξενήσει μεγάλους αγώνες και στη συνέχεια μετατράπηκε σε πάρκο αναψυχής.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Π.Α.Σ ΦΛΩΡΙΝΑ». *pas-florina.blogspot.gr*. Ανακτήθηκε στις 1 Ιουνίου 2016.
2. ↑  «ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ | ΟΞΙΦ - ΟΜΙΛΟΣ ΞΙΦΑΣΚΙΑΣ ΦΛΩΡΙΝΑΣ - FLORINA'S FENCING CLUB». *www.oxif.gr*. Ανακτήθηκε στις 1 Ιουνίου 2016.
3. ↑  Diaitisia.gr. «ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ ΔΙΑΙΤΗΤΩΝ». *Diaitisia.gr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Οκτωβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 1 Ιουνίου 2016.
4. ↑  «Εορδαϊκός - ΠΑΟΚ 0-1». *www.sport24.gr*. Ανακτήθηκε στις 1 Ιουνίου 2016.
Ο **Αθανάσιος Ιατρίδης** (1798 ή 1799–1866) ήταν Έλληνας ζωγράφος, λιθογράφος και σχεδιαστής.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στο Καρπενήσι και λίγα χρόνια πριν ξεσπάσει η Ελληνική Επανάσταση του 1821 μετακόμισε στη Βιέννη για να σπουδάσει ζωγραφική. Παρέμεινε εκεί μέχρι το 1827 και στη συνέχεια μετακόμισε στο Παρίσι για να σπουδάσει λιθογραφία. Επέστρεψε στην Ελλάδα, και πιο συγκεκριμένα την Αίγινα το 1828. Το 1830 διορίστηκε βοηθός εφόρου στο Αρχαιολογικό Μουσείο Αίγινας, το οποίο ήταν το πρώτο που ιδρύθηκε στην Ελλάδα μετά την Επανάσταση. Από το 1833, ανέλαβε καθήκοντα καθηγητή ιχνογραφίας στο Ορφανοτροφείο της Αίγινας, και έναν χρόνο αργότερα μετακόμισε στην Αθήνα και έγινε βοηθός της εκεί εφορείας αρχαιοτήτων. Παράλληλα το 1839 πραγματοποίησε ανασκαφές στη Χαιρώνεια και συνέβαλε στο στήσιμο του Αρχαιολογικού Μουσείου Θηβών. Από το 1844 και μέχρι να πεθάνει το 1866 έμεινε στην Αράχωβα. Παράλληλα δημοσίευσε το έργο *Συλλογή δημοτικών ασμάτων παλαιών και νέων μετά διαφόρων εικονογραφιών*. Τα έργα του, κυρίως προσωπογραφίες, κινούνται στο ύφος του ναϊβισμού και της έντονης εκφραστικότητας, και πολλά από αυτά εκτίθενται στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο της Αθήνας. Ακόμη σχέδια του έχουν δημοσιευτεί στην *Αρχαιολογική Εφημερίδα* του Υπουργείου Παιδείας το 1837. Στα σημαντικότερα έργα του συγκαταλέγεται μία συλλογή λιθογραφιών με σημαντικά ιστορικά θέματα από την Άλωση της Κωνσταντινούπολης έως και τον θάνατο του Γεωργίου Καραϊσκάκη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Ιατρίδης, Αθανάσιος». *Εγκυκλοπαίδεια Δομή*.. Ανακτήθηκε στις 18 Ιουνίου 2019.
2. ↑  «Ιατρίδης Αθανάσιος». *www.nikias.gr*. Ερευνητικό Κέντρο Πιστοποίησης Συντήρησης και Αποκατάστασης Έργων Τέχνης. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Ιουνίου 2019. Ανακτήθηκε στις 18 Ιουνίου 2019.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Αθανάσιος Ιατρίδης στον *Πανδέκτη*, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 305961743
* **ΕΒΕ**: 218076
* **AA**: 27029
* GND: 117088587
* SUDOC: 243852339

 |

 |
Ο **Ανδρέας** ήταν Βυζαντινός αξιωματούχος, δουξ της Νάπολης την περίοδο 672 ή 673 - 677

Ο Ανδρέας είναι γνωστός από το Χρονικό των Δούκων του Μπενεβέντο, του Σαλέρνο, της Κάπουα και της Νάπολης. Σύμφωνα με αυτό, ανέλαβε εξουσία του Δουκάτου της Νάπολης το 672 ή το 673 μετά το θάνατο του προκατόχου του Κοσμά. Εκείνη την εποχή, η Νάπολη ήταν μέρος της Βυζαντινής επικράτειας, για να επιβεβαιωθεί στο αξίωμά του, ο Ανδρέας έλαβε τη συγκατάθεση του αυτοκράτορα  Κωνσταντίνου Δ΄.

Τίποτα δεν είναι γνωστό για τη θητεία του Ανδρέα. Το Χρονικό των Δούκων του Μπενεβέντο, του Σαλέρνο, της Κάπουα και της Νάπολης αναφέρει ότι κυβέρνησε το Δουκάτο της Νάπολης για πέντε χρόνια και πέθανε το 677. Διάδοχος του ο Καισάριος Α΄.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Schipa M. Il Mezzogiorno d’Italia anteriormente alla monarchia, Bari, Gius. Laterza & Figli, 1923, page 27
2. 1 2  Cappelli A. Cronologia, cronografia e calendario perpetuo, Milano, 1998, page 469, isbn=978-8-8203-2502-2

Πηγές
-----

* Capasso B. Monumenta ad Neapolitani ducatus historiam pertinentia, Napoli, Francisi Giannini, 1881, page 325
* «Хроника герцогов Беневента, Салерно, Капуи и Неаполя». Восточная литература. Ανακτήθηκε στις 16 Οκτωβρίου 2018.
Ο **Αναστάσιος Καμπούρης** (1934 - 16 Ιουλίου 1989), του Θεοδώρου, ήταν Έλληνας πολιτικός, που θήτευσε ως βουλευτής Ευβοίας ως το θάνατό του.

Σταδιοδρομία
------------

Πολιτεύτηκε για πρώτη φορά το 1981 με τη Νέα Δημοκρατία, της οποίας ήταν επί μακρόν πρόεδρος της Νομαρχιακής Επιτροπής Ευβοίας.  Εξελέγη βουλευτής Εύβοιας στις εκλογές του Ιουνίου του 1989. Ωστόσο, δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει τη θητεία του. Πέθανε σε ηλικία 55 ετών από έμφραγμα που υπέστη στο Μαρμάρι, ενώ ήταν εν ενεργεία βουλευτής και κηδεύτηκε τον Ιούλιο του 1989.  Την έδρα του κατέλαβε ο Νίκος Ε. Παπανδρέου.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  "Πέθανε ο βουλευτής Εύβοιας της Νέας Δημοκρατίας Αναστ. Καμπούρης", Ελεύθερος Τύπος, φύλλο 18-7-1989, σελ. 23.
2. ↑  Κοινοβουλευτική θητεία, ιστοσελίδα Βουλής των Ελλήνων, ανάκτηση 16-7-2016.
Η **Αδοβογιόνα** (άκμασε π. 70 - π. 30 π.Χ.) ήταν νόθη κόρη τού Μιθριδάτη ΣΤ΄ τού Πόντου.

Ο Μιθριδάτης ΣΤ΄, πατέρας της Αδοβογιόνας της Νεότερης.

Βιογραφία
---------

Ήταν νόθη κόρη τού Μιθριδάτη ΣΤ΄ τού Πόντου και της παλλακίδας του Αδοβογιόνας της Πρεσβύτερης, κόρης τού ευγενούς Δειοτάρου, από τους Γαλάτες της Μ. Ασίας.

Εκ μητρός θείος της ήταν ο Βρογίταρος από τη φυλή των Τολισοβογίων, βασιλιάς των Γαλατών. Δεύτερη εξαδέλφη της ήταν η Αδοβογιόνα η Πρεσβύτερη, κόρη τού Δειοτάρου της Γαλατίας στη Μ. Ασία και της Βερενίκης (μάλλον κόρης τού Αττάλου Γ΄ της Περγάμου).

Όταν το 63 π.Χ. απεβίωσε ο πατέρας της, η Αδοβογιόνα παντρεύτηκε τον ευγενή Κάστορα Σαικονδάριο, τετράρχη όλων των φυλών των Γαλατών (41-37 π.Χ.).

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε τον ευγενή Κάστορα Σαικονδάριο τετράρχη όλων των Γαλατών και είχε τέκνο:

* Δειόταρος Φιλάδελφος, βασιλιάς της Παφλαγονίας (πριν το 31 π.Χ. - 6 μ.Χ.).

Πηγές
-----

* Ton Derks/Nico Roymans, Ethnic Constructs in Antiquity: The Role of Power and Tradition, Amsterdam: Amsterdam University Press, 2009, p. 137.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 26  Νοεμβρίου 2018.
Ο **Αναστάσιος ή Αθανάσιος Βούλγαρης** (Βουλγάρικα: *Анастас или Атанас Българин/Anastas ili Atanas Bulgarin*) (? - 1839) ήταν Έλληνας επαναστάτης βουλγαρικής καταγωγής και ήρωας της Ελληνικής Επανάστασης του 1821.

Γεννήθηκε στο Πιάνετς της Παρορβηλίας. Στο ξέσπασμα της ελληνικής επανάστασης το 1822 έφυγε για την Ελλάδα και εντάχθηκε στους εξεγερθέντες. Η οικογένειά του φυλακίστηκε από τους Οθωμανούς και πήγε στα Βαλκάνια. Έφτασε σε υψηλή στρατιωτική θέση στον ελληνικό στρατό.

Στις 22 Μαΐου 1825, ο Υπουργός Πολέμου Αδάμ Δούκας έγραψε στην κυβέρνηση:
"... ο χιλιοστός Αναστάσιος Βούλγαρης, υπό την άμεση διοίκηση του Χατζηχρήστου ήταν ένας από τους πρώτους που τόλμησε να αποδράσει από το Φρούριο του Νεοκάστρου. Πολέμησε με τους στρατιώτες του στο Φρούριο και στη Σφακτηρία, όπου σχεδόν όλοι οι στρατιώτες του σκοτώθηκαν κατά την απόβαση του εχθρού."

Πέθανε στο 1839, αφήνοντας πίσω δύο παιδιά, μια κόρη και ένα γιο, τον Έλληνα επαναστάτη Λεωνίδα Βούλγαρη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Todorov, Nikolai. „Balkan Dimensions of the Greek Uprising of 1821. The Contribution of the Bulgarians.", Publishing House of the Patriotic Front, 1984, Sofia, pp. 102 - 103.
O **Ανδρέας Κανονίδης** (γεννημένος στις 26 Ιουλίου 1991) είναι Έλληνας επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,01 μέτρα(6ft 7in)  και μπορεί να παίξει στις θέσεις του σμολ φόργουορντ και του πάουερ φόργουορντ.

Επαγγελματική Καριέρα
---------------------

Άρχισε να παίζει μπάσκετ στην ομάδα νέων Αστέρια Θεσσαλονίκης και στη συνέχεια στις ακαδημίες του Πανιωνίου. Ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία κατά τη διάρκεια της σεζόν 2008-09, με την ομάδα του Πανιωνίου. Το 2010 μετακόμισε στον Ηλυσιακό και στη συνέχεια, το 2012, στο Μαρούσι. 

Ακολούθως, έπαιξε με το Περιστέρι, πριν μετακομίσει στο Ρέθυμνο και στη συνέχεια στον Κόροιβο Αμαλιάδας. 

Στις 24 Αυγούστου 2015, υπέγραψε με τη Δοξά Λευκάδας της Α2 Εθνικής, πριν μετακομίσει στην ομάδα των Εκπαιδευτηρίων Δούκα. 

Το 2017, υπέγραψε στον Ιωνικό Νικαίας της Β' Εθνικής, όπου την ίδια σεζόν 2017-18 κέρδισε την άνοδο στην Α2 Εθνική.

Εθνική Ελλάδας
--------------

Ο Κανονίδης έπαιξε με τις μικρές εθνικές ομάδες της Ελλάδας. Αγωνίστηκε στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης κάτω των 16 ετών του 2007, στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης κάτω των 18 ετών του 2009 και στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης κάτω των 20 ετών του 2011.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *RealGM*. 25887. Ανακτήθηκε στις 4  Απριλίου 2022.
2. ↑  ESAKE.gr ΚΑΝΟΝΙΔΗΣ Ανδρέας | HEIGHT 2.01 (Ελληνικά).
3. ↑   Ο Κορίβος Αμαλιάδας υπέγραψε τον Ανδρέα Κανωνίδη.
4. ↑   Ο Κανωνίδης σηματοδοτεί με τη Δοξά Λευκάδα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Προφίλ Euroleague.net
* Προφίλ FIBA
* Eurobasket.com Προφίλ
* Ελληνική Καλάθι Λιγκ Προφίλ (Ελληνικά)

  


|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Καλαθοσφαιριστές Δάφνης Δαφνίου ~ Α2 Εθνική ~ Περίοδος 2019-2020 |
| --- |
|  |
| 0 | 
* **1** Παπαγιάννης
* **4** Τοπάλι
* **5** Σταυρακούκας
* **6** Κουφόπουλος
* **9** Αγγέλου
* **10** Καννάς
* **12** Φιλιππάκος
* **13** Γκάτζο
* **18** Μπαλός
* **19** Αρνόκουρος
* **21** Σουμάν
* **23** Κανονίδης
* **32** Κουρτίδης

Προπονητής: Κωνσταντινίδης |  |

 |
Η **Γουεσλεϊανή Εκκλησία** (αγγλ.: *Wesleyan Church*) είναι ευαγγελικό, αγιαστικό, χριστιανικό δόγμα με εκκλησίες στις Ηνωμένες Πολιτείες, στον Καναδά, στο Ηνωμένο Βασίλειο, στη Νότια Αφρική, στη Ναμίμπια, στη Σιέρα Λεόνε, σε διάφορες χώρες της Ασίας και στην Αυστραλία. Η εκκλησία είναι μέρος του Αγιαστικού κινήματος και έχει τις ρίζες της στη διδασκαλία του Τζον Γουέσλεϋ, απ' τον οποίον έχει λάβει και το όνομά της. Έχει Μεθοδιστική και Αρμινιανική θεολογία.

Στατιστικά
----------

Η Γουεσλεϊανή Εκκλησία έχει πάνω από 516,203 μέλη σε περισσότερες από 5,800 τοπικές εκκλησίες παγκοσμίως, και δραστηριοποιείται σε σχεδόν 100 χώρες. Το 2015, στις Ηνωμένες Πολιτείες, υπήρχαν 231,339 μέλη σε 1,700 κοινότητες[1]. Η παγκόσμια έδρα της βρίσκεται στην πολιτεία της Ιντιάνα.

Υποσημειώσεις
-------------

1. ↑  *"Church Statistics"*. The Wesleyan Church.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η επίσημη σελίδα της Γουεσλεϊανή Εκκλησία
**Ο Πέταρ Μιλοζέφσκι** (σλαβομακεδονικά: Петар Милошевски‎) ήταν τερματοφύλακας ποδοσφαίρου από τη Βόρεια Μακεδονία .

Σταδιοδρομία
------------

Ο Πέταρ Μιλοζέφσκι κατά τη διάρκεια της καριέρας του πέρασε από πολλούς συλλόγους. Τη μεγαλύτερη αναγνώριση έλαβε όταν αγωνιζόταν για την Ένωσις Νέων Παραλιμνίου όντας ένας εκ των κορυφαίων τερματοφυλάκων στην ιστορία του κυπριακού ποδοσφαίρου.

Διεθνής σταδιοδρομία
--------------------

Έκανε το ανώτερο ντεμπούτο του για την πΓΔΜ σε φιλικό αγώνα τον Μάρτιο του 1998 εναντίον της Βουλγαρίας και κέρδισε συνολικά 59 καλύμματα, χωρίς να σκοράρει. Ο τελικός του διεθνής ήταν φιλικός τον Φεβρουάριο του 2009 εναντίον της Μολδαβίας .

Θάνατος
-------

Πέθανε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα κοντά στο Κουμάνοβο στις 13 Μαρτίου 2014 , αφού έλαβε μέρος σε φιλανθρωπικό αγώνα futsal εκεί. Σύμφωνα με πληροφορίες, το αυτοκίνητο, το οποίο οδήγησε ο Πρόεδρος της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας ΠΓΔΜ Ίλκο Γκεοργιόσκι, συγκρούστηκε με ένα φορτηγό από την αντίθετη κατεύθυνση για άγνωστους λόγους. Ο Γκεοργιόσκι και ένα άγνωστο άτομο βγήκαν τραυματίες.
Ο **Αντρέας Κάρυος** ήταν αγωνιστής και ήρωας της ΕΟΚΑ κατά την περίοδο της Αγγλικής αποικιοκρατίας στην Κύπρο. Γεννήθηκε στις 16 Ιουλίου 1926 στο χωριό Αυγόρου της επαρχίας Αμμοχώστου. Ήταν ένας από τους τέσσερις αγωνιστές που φονεύθηκαν κατά την μάχη στον  Αχυρώνα Λιοπετρίου. Ήταν μέλος των ενώσεων Παναγροτική Ένωση Κύπρου (ΠΕΚ) και Παγκύπριος Εθνική Οργάνωση Νέων (ΠΕΟΝ). Έγινε μέλος της ΕΟΚΑ από πολύ νωρίς και επιδόθηκε στη στρατολόγηση ανδρών και ήταν ο διοργανωτής της ΕΟΚΑ στην Αυγόρου. Συνελήφθη αρκετές φορές και όταν ήταν κρατούμενος στα κρατητήρια Πύλας απέδρασε με το συγκρατούμενό του Φώτη Πίττα. Τον Αύγουστο του 1958 ο Αντρέας Κάρυος μαζί με τους Φώτη Πίττα, Ηλία Παπακυριακού και Χρήστο Σαμαρά βρίσκονταν στο Λιοπέτρι μετά από εντολή για να εκπαιδεύσουν τα μέλη της ΕΟΚΑ στην περιοχή. Στις 2 Σεπτεμβρίου το χωριό περικυκλώθηκε από Άγγλους στρατιώτες. Οι τέσσερις αγωνιστές προσπάθησαν να διαφύγουν αρχικώς με ένα αυτοκίνητο χωρίς να τα καταφέρουν. Κατέφυγαν έτσι σε παρακείμενο αχυρώνα του Παναγιώτη Καλλή για προστατευτούν.

Θάνατος
-------

Στις 2 Σεπτεμβρίου, μετά από σκληρή μάχη με τους Άγγλους στρατιώτες, οι τέσσερις αγωνιστές σκοτώνονται από τα πυρά των Άγγλων αφού πραγματοποιούν έξοδο από τον φλεγόμενο αχυρώνα.
Στο σημείο της μάχης έχουν στηθεί οι ανδριάντες των αγωνιστών της ΕΟΚΑ.

Πηγές - Αναφορές
----------------

1. 1 2  (νέα ελληνική γλώσσα) *Cyprus Bibliography*. 6815. Ανακτήθηκε στις 13  Μαρτίου 2021.
2. ↑  Εθνομάρτυρες του Κυπριακού Έπους 1955-59, Εκδόσεις Αδελφότητας Θεολόγων "Ο Σωτήρ", Νικ. Βασιλειάδη
Ο **Γουδέλης** ήταν βυζαντινός αξιωματούχος του 14ου αιώνα.

Βιογραφία
---------

Ο Γουδέλης ήταν οινοχόος της αυτοκράτειρας Άννας, όταν κατά τον εμφύλιο πόλεμο της Άννας και του Ιωάννη΄ Καντακουζηνού το Πολύστυλο προσχώρησε στην παράταξη της, ο Αλέξιος Απόκαυκος τον διόρισε *άρχων* της πόλης το 1342. Στη θέση του άρχοντα της πόλης έμεινε μέχρι το 1344 όταν τον συνέλαβαν οι οπαδοί του Καντακουζηνού στην πόλη και του τον παρέδωσαν δέσμιο. Ο Καντακουζηνός τον ελευθέρωσε και τον έστειλε να διαπραγματευτή με την αυτοκράτειρα Άννα ειρήνη.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Ζαφειρίου, Γερακίνα (2000). «Η νοτιοδυτική Θράκη κατά τους 13ο και 14ο αιώνες». Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ). σελ. 141.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Μεσαίωνας
 |

 |
Ο **Ανδρέας Ηλία** είναι Κύπριος ποδοσφαιριστής. Αγωνιζόταν στη θέση του μέσου και του αμυντικού. Ήταν γνωστός και ως *Αντρελλής*.

Γεννήθηκε στον Άγιο Σέργιο Αμμοχώστου το 1926. Αρχικά έπαιξε ποδόσφαιρο στην ομάδα του χωριού του, Σαλαμίνα Αγίου Σεργίου. Εκεί τον εντόπισε ο προπονητής Κώστας Βασιλείου ο οποίος του πρότεινε να εγγραφεί στην Ανόρθωση. Με την Ανόρθωση έπαιξε μόνο στην ομάδα των αναπληρωματικών. Την περίοδο 1947-1948 έπαιζε στην ομάδα *Απόστρατοι* (1947-1948). Η ομάδα αυτή διαλύθηκε και οι ποδοσφαιριστές της εντάχθηκαν στη Νέα Σαλαμίνα όταν ιδρύθηκε το 1948. Λόγω της εγγραφής του στη Νέα Σαλαμίνα (που αγωνιζόταν στην ΚΕΠΟ) τιμωρήθηκε από την ΚΟΠ.

Εντάχθηκε στη Νέα Σαλαμίνα Αμμοχώστου το 1948. Παρέμεινε στην ομάδα έως το 1962. Τα πρώτα πέντε χρόνια η Νέα Σαλαμίνα αγωνιζόταν στις διοργανώσεις της ΚΕΠΟ. Το 1953 η ομάδα εντάχθηκε στην ΚΟΠ ως ομάδα Β΄ κατηγορίας. Ο Αντρέας Ηλία ήταν από τους βασικούς συντελεστές της κατάκτησης του πρωταθλήματος και της ανόδου την περίοδο 1954-1955. Συνολικά πραγματοποίησε 78 συμμετοχές και πέτυχε 1 γκολ με τη Νέα Σαλαμίνα στις διοργανώσεις της ΚΟΠ και περίπου 40 στις διοργανώσεις της ΚΕΠΟ.

Γιος του είναι ο Αντώνης Ηλία Αντρελλής.

Τίτλοι
------

Ως ποδοσφαιριστής της Νέας Σαλαμίνας
* Πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας (1): 1954-55

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  Μελετίου 2011, σελ. 243
2. 1 2 3 4  Στυλιανού 2018, σελ. 333
3. ↑  «Αναπολώντας τα παλιά: Νέα Σαλαμίνα - Αντρέας Αντρελλής». *www.elemesos.com*. 10 Μαΐου 2018. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Αυγούστου 2022. Ανακτήθηκε στις 3 Αυγούστου 2022.
4. ↑  «Τα γενέθλια και η συγκινητική βραδιά της Νέας Σαλαμίνας». 7 Μαρτίου 2019. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Αυγούστου 2022. Ανακτήθηκε στις 3 Αυγούστου 2022.
5. ↑  «Ρετρό: Παίκτες που έγραψαν ιστορία Αντώνης Ηλία-Αντρελλής». 3 Αυγούστου 2022. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Αυγούστου 2022. Ανακτήθηκε στις 3 Αυγούστου 2022.

Βιβλιογραφία
------------

* Στυλιανού, Πάμπος· Γεωργίου, Νεόφυτος (1988). *Νέα Σαλαμίνα, 40 χρόνια πρωτοπόρας αθλητικής πορείας*. Κύπρος: Νέα Σαλαμίνα Αμμοχώστου.
* Μελετίου, Γιώργος (2011). *Κυπριακό ποδόσφαιρο 1900-1960*. Λευκωσία: Power Publishing. σελ. 243. ISBN 978-9963-688-87-6.
* Στυλιανού, Πάμπος (2018). *Νέα Σαλαμίνα Αμμοχώστου 1948-2018*. Κύπρος: Αθλητικό Σωματείο Νέα Σαλαμίνα Αμμοχώστου. ISBN 978-9925-559-17-6.
Η **Ακτή Βασιλειάδη** είναι η βόρεια ακτή του προλιμένα του Πειραιά, στη περιοχή της Δραπετσώνας, νότια της αρχαίας Ηετιωνείας. Ξεκινά από την προπολεμικά αποκαλούμενη ακτή κρεμμυδού, παρά τις ομώνυμες δεξαμενές Βασιλειάδη, ανατολικά, και καταλήγει στη βάση του βόρειου κυματοθραύστη του λιμένα. Το συνολικό μήκος των κρηπιδωμάτων της φθάνει περίπου τα 850 μέτρα. Τα δε βάθη τα 9 - 10 μέτρα. Όλη η έκταση της ακτής αποτελεί χερσαία τμήμα του λιμένα Πειραιά και υπάγεται στη διοίκηση του ΟΛΠ.

Στη περιοχή αυτή μέχρι το 1968 υπήρχαν μικρά νεωλκεία όπως και οι μεγάλες εγκαταστάσεις φορτοεκφόρτωσης γαιανθράκων με γερανογέφυρα που προπολεμικά ήταν στην ακτή του Αγίου Διονυσίου. Μετά το 1968 τα μεν νεωλκεία μεταφέρθηκαν στο Πέραμα, οι δε εγκαταστάσεις γαιανθράκων στην ακτή του Ικονίου (Κερατσίνι).

Στη συνέχεια ο χώρος δόθηκε για φορτοεκφορτώσεις των φορτηγών πλοίων δημιουργώντας εκεί σπουδαίες λιμενικές υποδομές που περιλάμβαναν μεγάλες αποθήκες και ανάλογο εξοπλισμό φορτοεκφορτώσεων. Παρακείμενα της ακτής αυτής βρίσκεται και το δεύτερο μεγάλο καταφύγιο του λιμένα του Πειραιά.

Σήμερα, παράλληλα με τα έργα διάνοιξης της παραλιακής οδού Πειραιά - Κερατσινίου, η ακτή αυτή έχει δοθεί για την εξυπηρέτηση της εξαιρετικά αναπτυσσόμενης επιβατηγού ναυτιλίας, όλος ο παλαιός λιμενικός εξοπλισμός έχει αφαιρεθεί ενώ η κύρια πολυώροφη αποθήκη ανακαινίσθηκε σε υπερσύγχρονο κτίριο όπου και εγκαταστάθηκε ο καθ΄ ύλη αρμόδιος φορέας, το υπουργείο Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής.

* Η ονομασία Βασλειάδη καθιερώθηκε από το παλαίο νεωλκείο της εταιρείας Βασιλειάδη που υπήρχε από το 1910 παρά τον βόρειο κυματοθραύστη που φέρει το όνομα "Βασιλεύς Γεώργιος Α΄".

Πηγές
-----

* *Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου*, τόμ. Δ΄, σελ. 203
* *Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα*, τόμ. 13ος, σελ. 341
Ο **Παναθηναϊκός αμφορέας** που φιλοξενείται στο Μουσείο του Λούβρου με αριθμό καταλόγου ΜΝ705 βρέθηκε στη Βεγγάζη και αγοράστηκε για το μουσείο το 1851.

Περιγραφή
---------

Στην πρόσθια όψη εικονίζεται η θεά Αθηνά Πολιάς με πλατύ θώρακα με ασπίδα και δόρυ προς τα δεξιά. Περιστοιχίζεται από δύο κίονες δωρικού ρυθμού χωρίς έχινο με δύο Νίκες που είναι στραμμένες προς την Αθηνά. Πριν από τον αριστερό κίονα διαβάζουμε την επιγραφή «ΤΟΝ ΑΘΕΝΕΘΕΝ ΑΘΛΟΝ», ενώ μετά τον δεξιό κίονα μνημονεύεται ο «ΑΡΧΙΠΠΟΣ ΑΡΧΩΝ». 

Στην οπίσθια όψη εικονίζεται στιγμιότυπο από το αγώνισμα της δισκοβολίας. Στο κέντρο εικονίζεται ο γυμνός αθλητής με τον δίσκο στο αριστερό χέρι. Δεξιά στέκει ο έφεδρος, γυμνός με το σώμα σε τρία τέταρτα, και το πρόσωπο σε προφίλ στραμμένο προς τον δισκοβόλο. Αριστερά ένας βραβεύς που φοράει μακρύ μανδύα κρατάει στο αριστερό χέρι του ένα κλαδί φοίνικα.

Ιστορική τοποθέτηση
-------------------

Από τον 4ο αιώνα π.Χ. και μετά συναντάμε την επιγραφή του άρχοντα που κυβερνούσε την Αθήνα κατά την συγκομιδή της ελιάς, από την οποία γίνονταν το λάδι έπαθλο των Παναθηναίων. Ο Άρχιππος υπηρέτησε ως επώνυμος άρχων την περίοδο 321-320 π.Χ. και έτσι η κατασκευή του αμφορέα χρονολογείται στο τέταρτο έτος της 114ης Ολυμπιάδας. Ο αμφορέας είναι από το ίδιο εργαστήρι όπως και ο Αμφορέας του Κηφισόδωρου.

Πηγές
-----

* Γκέοργκ φον Μπράουχιτς (1885-1940) (1910). *Die panathenäischen Preisamphoren*. Λειψία: Teubner. σελίδες 68-69. Ανακτήθηκε στις 25 Νοεμβρίου 2011.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Παναθηναϊκός αμφορέας (Μουσείο του Λούβρου αρ. MN705)** |


|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο αρχαιολογία | Πύλη αρχαιολογία |

* Παρουσίαση του αμφορέα από το Μουσείο του Λούβρου
Ο **Γουαϊμάρος Α΄** (Guaimar, *Waimar*, *Gaimar*, ή *Guaimario* ) (π. 855 – 901) από τον Οίκο των Νταουφεριδών, ήταν πρίγκιπας του Σαλέρνο από το 880, όταν ο πατέρας του μπήκε στο μοναστήρι του Μόντε Κασίνο τον Αύγουστο.

Βιογραφία
---------

Οι γονείς του ήταν ο πρίγκιπας Γουαϊφέρος και η Λαντελάικα, κόρη του Λάντο Α΄ κόμη της Κάπουα. Από το 877 συνδέθηκε με τον πατέρα του στο θρόνο, μία πρακτική που είχε ξεκινήσει από την προηγούμενη δυναστεία και συνεχίστηκε μέχρι το τέλος της ανεξαρτησίας του Σαλέρνο το 1078.

Ήρθε στη βοήθεια του Καρόλου Β΄ του Φαλακρού αυτοκράτορα της Φραγκίας εναντίον των Σαρακηνών το 877, αλλά ο Κάρολος Β΄ δεν πολέμησε, πριν φύγει από την Ιταλία. Οι Σαρακηνοί εγκαταστάθηκαν στην Αγρόπολη το 881 και απείλησαν το ίδιο το Σαλέρνο. Εκτός από τους Σαρακηνούς, ο Γουαϊμάρος έπρεπε επίσης να πολεμήσει τον δούκα-επίσκοπο Αθανάσιο της Νάπολης, ο οποίος κυβερνούσε την Κάπουα, τεχνικά υποτελής του Σαλέρνο. Το 886 ταξίδεψε με τον Λάντο Β΄ κόμη της Κάπουα στην Κωνσταντινούπολη και δήλωσε υποτέλεια (homage), επιστρέφοντας το 887 με τον τίτλο του πατρικίου από τον Aυτοκράτορα. Έλαβε μ;iα ομάδα μισθοφόρων και επέστρεψε για να αποκρούσει την απειλή των Σαρακηνών.

Το Μπενεβέντο είχε περιέλθει στον Ρωμαικό/Βυζαντινό έλεγχο εκείνη την εποχή και ο Γκουάιμρ παντρεύτηκε την Ίτα των Γουιδονιδών, κόρη του Γουίδων Β΄ του Σπολέτo και αδελφή του Γουίδων Δ΄ του Σπολέτο. Ο Γουίδων Δ΄, με τη βοήθεια του πρίγκιπα, κατέκτησε εκ νέου το Μπενεβέντο το 895, αυξάνοντας το κύρος του Γουαϊμάρος, τον οποίο προσφέρθηκε να κάνει αντιβασιλέα του Μπενεβέντο. Δεν είναι βέβαιο αν ο Γουαϊμάρος δέχτηκε, αλλά προσπάθησε να δολοφονήσει τον διιοικητή (gastald) τού Αβελίνο, τον Αντελφέριο, και αιχμαλωτίστηκε με τη σύζυγό του, είτε ήταν αντιβασιλιάς είτε όχι. Ο Γουίδων Δ΄ έπρεπε να έλθει και να πολιορκήσει την πόλημ για να τον σώσει. Επέστρεψε στο Σαλέρνο ατιμασμένος.

Το 893 ο Γουαϊμάρος είχε κάνει τον ομώνυμο γιο του Γουαϊμάρος Β΄, συγκυβερνήτη, και ήταν αυτός που κυβερνούσε το Σαλέρνο όταν έλειπε ο πρεσβύτερος Γκουαϊμάρ Α΄. Μετά την επιστροφή του πρεσβύτερου πρίγκιπα, μία Ναπολιτανική φατρία στην πόλη, υποστηριζόμενη από τον Αθανάσιο, επαναστάτησε, αλλά οι δύο Γουαϊμάρος τοην κατέβαλαν και ο πρεσβύτερος, όπως ο πατέρας του πριν από αυτόν, αποσύρθηκε (ή αναγκάστηκε από τον γιο του) σε ένα μοναστήρι, το Σαν Μάσιμο, που ίδρυσε ο Γουαϊφέρος, το 900 ή το 901, και απεβίωσε αμέσως μετά. Τα χρονικά της βασιλείας του τον περιγράφουν με δεσποτικούς όρους και δεν φαίνεται να ήταν δημοφιλής, παρά τη μεταγενέστερη δημοτικότητα τού ονόματός του στη δυναστεία που είχε ιδρύσει ο πατέρας του.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε την Ίτα των Γουιδονιδών, κόρη του Γουίδων Β΄ δούκα του Σπολέτο και είχε τέκνο:

* Γουαϊμάρος Β΄ απεβ. 946, πρίγκιπας του Σαλέρνο.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* Caravale, Mario (επιμ.). *Dizionario Biografico degli Italiani: LX Grosso – Guglielmo da Forlì*. Ρώμη, 2003.
* *Lexikon des Mittelalters* VIII.1932
Οπίσθια όψη
Ο **Παναθηναϊκός αμφορέας** της Ομάδας του Λέαγρου, περ. 150 ΠΚΕ φιλοξενείται στη συλλογή του Μητροπολιτικού Μουσείου Τέχνης στη Νέα Υόρκη με αριθμό ευρετηρίου 99.13.1 και είναι μελανόμορφος αμφορέας της Αρχαϊκής περιόδου, χαρακτηριστικό δείγμα της πρωτοαττικής κεραμεικής και προοριζόταν ως έπαθλο στα αρχαία Παναθήναια.

Περιγραφή
---------

Στην πρόσθια άποψη απεικονίζεται η θεά Αθηνά Πολιάδα. Κραδαίνει δόρυ και κρατάει ασπίδα. Φορά χιτώνα αντί για πέπλο και η περιφέρεια της ασπίδας της δεν είναι πλέον κόκκινη αλλά μαύρη με κόκκινες στιγμές. Στην ασπίδα απεικονίζεται σειρήνα και φέρει την επιγραφή ΤΟΝ ΑΘΗΝΕΘΕΝ ΑΘΛΟΝ. Στην οπίσθια όψη εικονίζονται τρεις αναβάτες, πάνω σε δυνατά άλογα, να περνούν το σημείο τερματισμού. Το κεφάλι ενός ιππέα λείπει, εκτός από τα μαλλιά του μετώπου. Στοιχεία πρωτοτυπίας από άλλες σχετικές παραστάσεις συνιστούν η απεικόνιση της θεάς με πέπλο, οι σχετικές τεχνοτροπικές αλλαγές στην ασπίδα της και το γεγονός ότι οι ιππείς κρατούν μακριές ράβδους, αντί για τα συνήθη μαστίγια.

Σημειώσεις παραπομπές
---------------------

1. ↑  Beazley, J.D. (1956). *Attic Black-figure Vase-painters*. Oxford: Clarendon Press. σελ. 369.
2. ↑  Alexander,, Christine (1933). *Greek Athletics*. New York: The Metropolitan Museum of Art. σελ. 27.
3. ↑  Richter, Gisela M. A.· Milne, Marjorie J. (1922). *Shapes of Greek Vases. New York*. New York: The Metropolitan Museum of Art. σελ. 5, 2.
4. ↑  Beazley, John Davidson (1986). *Development of the Attic Black-Figure*. Berkeley: University of California Press. σελ. 86.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Παρουσίαση του αμφορέα από το Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Αρχαιολογία
 |

 |
Τα **πάθη** είναι έννοια την οποία ο Αριστοτέλης χρησιμοποιεί στα ηθικά έργα του (κυρίως στα Ηθικά Νικομάχεια), στη Ρητορικὴ και στο Περί ψυχής. Κατά τον φιλόσοφο είναι ενδεικτικά τα εξής: η επιθυμία, η οργή, ο φόβος, το θάρρος, ο φθόνος, η χαρά, η φιλία, το μίσος, ο πόθος, η ζήλεια και η ευσπλαχνία. Επίσης, θεωρεί ότι τα κοινά πάθη ενίοτε χρειάζονται, αλλά ότι είναι απαραίτητο κάθε ανθρώπινο ον να μάθει πώς να τα ελέγχει με τον σωστό τρόπο, στον σωστό χρόνο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Tα πάθη της φύσης και του προσώπου στον Αριστοτέλη και τον Μάξιμο Ομολογητή, Βασίλειος Μπετσάκος, Περιοδικό «Σύναξη», Φεβρουάριος 2005, ανάκτηση 5/3/2016 από myriobiblos.gr
2. ↑  Αριστοτέλης (2000). *Ηθικά Νικομάχεια Βιβλίο Β΄*. Θεσσαλονίκη: ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΖΗΤΡΟΣ. σελ. 285. ISBN 960-7760-56-5.
3. ↑  Kraut, Richard (21 Απριλίου 2014). «Aristotle's Ethics». Stanford Encyclopedia of Philosophy. Ανακτήθηκε στις 5 Μαρτίου 2016.
Ο **Γυφτάκης** ήταν κλέφτης επί Τουρκοκρατίας.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Λίγα είναι γνωστά για τη ζωή και τη δράση του. Προφανώς καταγόταν από την οικογένεια του Βουκοβάλλα. Πατρίδα του ήταν η Ακαρνανία. Το παρατσούκλι «γυφτάκης» το έλαβε λόγω του μαυριδερού του δέρματος. Έζησε στα τέλη του 18ου αιώνα και έπεσε στον αγώνα εναντίον των Τούρκων. Αρχηγός των Τούρκων ήταν κάποιος Γιασούμπ, Άραβας στην καταγωγή και στρατηγός του Αλή πασά, που τον ονόμαζαν «αιμοβόρο» λόγω των φρικτών του πράξεων. Οι συγγενείς του Γυφτάκη και απόγονοι του Βουκουβάλλα καταδιώκονταν με φρικτά αντίποινα, από τα οποία δεν ξέφευγαν ούτε και οι αρματολοί ή οι κλέφτες, άνδρες και γυναίκες. Τελευταίο μέλος της οικογένειας αυτής ήταν μια γυναίκα, την οποία ο Αλή πασάς πάντρεψε με έναν αξιωματικό του, και λίγο μετά δηλητηριάστηκε και πέθανε.

Πηγές
-----

* *Mittheilungen aus der Geschichte und Dichtung der Neu-Griechen. Zweiter Band*. Coblenz: Jacob Hölscher. 1825. Ανακτήθηκε στις 28 Μαρτίου 2010.
Ο **Δημοσθένης Δόγκας** ήταν βουλευτής Ηλείας.

Γεννήθηκε στο Λαντζόι Ηλείας και καταγόταν από οικογένεια πολιτικών. Ο πατέρας του ήταν δήμαρχος του δήμου Ώλενας και η αδερφή του σύζυγος του πολιτικού Σωτήριου Κρεκουκιώτη.

Το 1875 εκλέχτηκε δήμαρχος Ώλενας, το 1881 δήμαρχος Ολυμπίων και το 1887 δήμαρχος πάλι Ώλενας. Το 1881 έθεσε πρώτη φορά υποψηφιότητα για την βουλευτική θέση, την οποία και κατέλαβε. Το 1895 και 1902 επανεκλέχτηκε βουλευτής Ηλείας. Ήταν ακραιφνής υποστηρικτής της πολιτικής Τρικούπη ενώ επι πολλά χρόνια συνεργαζόταν με τον Στεφανοπουλικό συνδυασμό. Πολλές ήταν και οι προσπάθειες του για έλεγχο των εκλογικών αποτελεσμάτων με παράνομα μέσα. 

Απεβίωσε στις 25 Οκτωβρίου του 1905 στο Κρεκούκι Ηλείας, όπου είχε μεταφερθεί από την Αθήνα λόγω εξάντλησης. Η κηδεία του ήταν μεγαλοπρεπής και παρεβρέθηκε όλο το χωριό, ο βουλευτής και προσωπικός του φίλος Χρήστος Στεφανόπουλος καθώς και ο ανηψιός του, βουλευτής Ιωάννης Κρεκουκιώτης.
Αμουσία (amusia) αποτελεί νευρολογική βλάβη και αφορά την επιστήμη της Νευροψυχολογίας της μουσικής. Παρουσιάζεται με δύο μορφές, είτε εγγενής (παρούσα τη στιγμή της γέννησης) είτε επίκτητη ως αποτέλεσμα κάποιου περιβαλλοντικού αιτίου. Η συγγενής αμουσία (congenital amusia) είναι μία αρκετά σπάνια νευρολογική διαταραχή, η οποία παρουσιάζεται στο 4% περίπου του πληθυσμού. Τα άτομα με αυτή τη διαταραχή, παρά το γεγονός ότι διακρίνονται από κανονική νοημοσύνη και φυσιολογική κοινωνική δραστηριότητα, ικανότητες που δεν τους εμποδίζουν από το να θεωρούνται πετυχημένοι στη ζωή και στην καριέρα τους, ωστόσο δεν διαθέτουν τις συνηθισμένες μουσικές ικανότητες, ακόμα και αν λάβουν μουσική εκπαίδευση. Αυτή η αδυναμία που παρουσιάζουν δεν φαίνεται να δικαιολογείται από τραυματισμούς ή απώλεια της ακοής, ενώ εικάζεται ότι οφείλεται σε κληρονομικούς παράγοντες. Συγκεκριμένα, τα άτομα με συγγενή αμουσία δυσκολεύονται στην αναγνώριση των τόνων και των μελωδικών στοιχείων μιας μελωδίας (αλλά όχι των ρυθμικών στοιχείων), και επιπλέον παρουσιάζουν προβλήματα με τη βραχυπρόθεσμη μνήμη κατά την αντίληψη μελωδιών.

  

**παραπομπές**

1. ↑  Peretz, I. Champod, S. & Hyde, K. (2003). «Varieties of Musical Disorders: The Montreal Battery of Evaluation of Amusia.». *Annals of the New York Academy of Sciences , vol. 999, pp. 58-75*. . [*νεκρός σύνδεσμος*]
Ο **Δημοκρατικός σύλλογος** ήταν ένας πολιτικός, σοσιαλιστικός, σύλλογος στην Πάτρα που ιδρύθηκε το 1876. Από τις πρώτες αναρχικές και σοσιαλιστές ομάδες, συλλόγους ή κινήσεις που ιδρύθηκαν στην Ελλάδα.

Ο Δημοκρατικός σύλλογος ιδρύθηκε σε μια εποχή που στην Πάτρα υπήρχαν μεγάλες οικονομικές και κοινωνικές αντιθέσεις, μια εποχή που στην Ευρώπη είχαν διαδοθεί οι θεωρίες των Κροπότκιν, Μπακούνιν, Μπλανκίν και του Προυντόν και είχαν επηρεάσει και πολλούς Έλληνες. Πολλοί νέοι αστικών οικογενειών επηρεασμένοι από αυτές τις ιδέες άρχισαν να μιλάνε για εργατικό κίνημα και σοσιαλισμό σε συγκεντρώσεις που έκαναν σε σπίτια. 

Ιδρυτικά μέλη του Δημοκρατικού συλλόγου ήταν χρηστά μέλη της Πατραϊκής κοινωνίας, διανοούμενοι και επαγγελματίες. Ήταν οι εκπαιδευτικός Διονύσιος Αμπελικόπουλος που θεωρείτο ο ηγέτης του, ο Κωνσταντίνος Μπομπότης δικηγόρος, ο Κωνσταντίνος Γριμάνης λογιστής, ο Παναγιώτης Ευμορφόπουλος εκδότης, ο Γεώργιος Παπαρρήτωρ από εφοπλιστική οικογένεια, ο Αλέξανδρος Ευμορφόπουλος, ο Ιωάννης Φίλιος δικηγόρος, ο Παναγιώτης Σουγλέρης, ο Ιωάννης Ασημακόπουλος, και ο Δημήτριος Σπαθάρας. Επικρατεί η άποψη ότι οι Ιταλοί πρόσφυγες της Πάτρας έπαιξαν ρόλο στην ίδρυσή του αλλά και επηρέασαν ιδεολογικά τα μέλη του.

Τον Μάιο του 1877 ο σύλλογος εκδίδει την εφημερίδα *Ελληνική δημοκρατία*. Μετά την εργατοσοσιαλιστική συνδιάσκεψη της Βέρνης, το 1876, ο σύλλογος έστειλε γράμμα μεταφέροντας τους χαιρετισμούς του και η επιτροπή τούς απέστειλε τα πρακτικά της. Τα μέλη του, αφού τα διάβασαν, έστειλαν εκ νέου επιστολή στην επιτροπή λέγοντας της ότι συμφωνούσαν με τις βασικές ιδέες που βγήκαν από την διάσκεψη. Αναφέρεται ότι ο Δημοκρατικός σύλλογος διατηρούσε αλληλογραφία με τον Ιταλό σοσιαλιστή βουλευτή Costa.

Το 1877, με κυβερνητική εντολή, ο εισαγγελέας του Άρειου πάγου, Λυμπεράκης, απαγόρευσε την έκδοση της εφημερίδας και συνελήφθησαν τα μέλη του συλλόγου, που ανακρίθηκαν από τον ανακριτή Σ. Μπάλμπη. Τον Ιούλιο αποφυλακίστηκαν με ενέργειες του Ρόκκου Χοϊδά και έπειτα από διεθνείς πιέσεις προς την κυβέρνηση, αλλά παρακολουθούνταν από την αστυνομία σαν "αναρχικά στοιχεία"· αργότερα απαλλάχθηκαν με βούλευμα. Μέσα από την φυλακή ο Αμπελικόπουλος έστειλε μία μελέτη στην επιτροπή της Βέρνης ενώ στάλθηκε και επιστολή στο Bulletin de la Fédération Jurassienne που ενημέρωναν για την σύλληψη και φυλάκιση τους αλλά και το πρόγραμμα του συλλόγου. Μετά την αποφυλάκισή τους ο σύλλογος διαλύθηκε.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* «Ο Δημοκρατικός Σύνδεσμος Πατρών», ιστορική μελέτη με έγγραφα και ντοκουμέντα της εποχής. Αποτελεί το 2ο κεφάλαιο του βιβλίου *"Ο Ήλιος της Αναρχίας ανέτειλε – Για μια ιστορία του αναρχικού κινήματος του ‘ελλαδικού’ χώρου"*, Δημήτρης Τρωαδίτης, εκδόσεις Κουρσάλ, Ιούνης 2017.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10  Γιάνης Κορδάτος, *Ιστορία του ελληνικού εργατικού κινήματος*, Εκδόσεις Μπουκουμάνη, Αθήνα 1972
2. 1 2 3 4 5 6 7 8  Χρήστος Μούλιας, *Το λιμάνι της σταφίδας*, Εκδόσεις Περί Τεχνών, Πάτρα 2000. ISBN 960-86814-0-5
3. ↑  James Guillaume, L'Internationale: documents et souvenirs, τ. IV, P. - V. Stock, 1910, σ. 122 (fr.wikisource.org)
Οι  **Δανδάριοι** ήταν αρχαίος Σκυθικός λαός που κατοικούσε γύρω από την Μαιώτιδα λίμνη, για αυτό και αναφέρεται ότι ήταν παρακλάδι των Μαιώτων.

ο Πλούταρχος αναφέρει ότι ήταν βάρβαρος λαός  , ενώ ο Στράβων αναφέρει ότι όλοι οι Μαιώτες ζούσαν από το ψάρεμα και καλλιεργούσαν τη γη, παρέμεναν όμως άριστοι τοξότες και φιλοπόλεμοι. Από τον Πλούταρχο αναφέρεται ο βασιλιάς τους Ολθακός, διαπρεπής ικανός και γνώστης του πολέμου όπως λέει, ο οποίος πολέμησε με τον Μιθριδάτη εναντίον των Ρωμαίων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  [...] τῶν Μαιωτῶν δ’ εἰσὶν αὐτοί τε οἱ Σινδοὶ καὶ Δανδάριοι [...] Στράβωνος Γεωγραφίαι[*νεκρός σύνδεσμος*]
2. ↑  [...] γένος δ' εἰσὶν οἱ Δανδάριοι βαρβάρων τῶν περὶ τὴν Μαιῶτιν οἰκούντων [...]
3. ↑  [...] οἱ Μαιῶται ἐργαζόμενοι· οἰκοῦσι γὰρ ἐν τῷ παράπλῳ τούτω παντὶ οἱ Μαιῶται, γεωργοὶ μὲν οὐχ ἧττον δὲ τῶν νομάδων πολεμισταί. [...]Στράβωνος Γεωγραφίαι[*νεκρός σύνδεσμος*]
Ο **Δημοσθένης Αμπατζόπουλος** (1893-1957) του Ιωάννη, ήταν Έλληνας έμπορος και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής Θεσσαλονίκης και Κιλκίς. Επίσης, για βραχύβια θητεία ήταν και Νομάρχης Κιλκίς.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1893 και ασχολήθηκε με το εμπόριο. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Θεσσαλονίκης στην δεύτερη κατανομή το 1926 με το κόμμα Ένωσις Φιλελευθέρων, λαμβάνοντας 2.080 ψήφους. Στις εκλογές του 1933 επανεξελέγη βουλευτής Θεσσαλονίκης αλλά η εκλογή του ακυρώθηκε στις 23 Μαΐου της ίδιας χρονιάς.

Από τις 6 Σεπτεμβρίου 1944 ως τις 7 Νοεμβρίου της ίδιας χρονιάς διατέλεσε Νομάρχης Κιλκίς.

Εξελέγη ξανά βουλευτής Κιλκίς το 1935 και το 1946 με το Λαϊκό Κόμμα λαμβάνοντας 4.427 ψήφους.

Πέθανε στη Θεσσαλονίκη στις 25 Φεβρουαρίου 1957 και κηδεύτηκε την επομένη στον ιερό ναό της Αγίας Σοφίας. Κατέλιπε τη σύζυγό του, Μαριόγκα.

Πηγές
-----

* Μητρώο Γερουσιαστών και Βουλευτών 1929-1974 Βουλή των Ελλήνων, Εθνικό Τυπογραφείο, 1977 (pdf).

Παραπομπές
----------

1. ↑  ΕΚΛΟΓΕΣ 1926 - ΟΙ 2.010 ΠΟΛΙΤΕΥΤΕΣ, Αέρα, 9 Μαΐου 2012, ανακτήθηκε στις 28 Μαΐου 2020.
2. ↑  Μητρώο 1977, σελ. 22, αρ. 15.
3. ↑  Ήταν κάποτε η Νομαρχία Κιλκίς, 6 Ιανουαρίου 2011, eidisis.gr, ανάκτηση 28 Μαΐου 2020.
4. ↑  Μητρώο 1977, σελ. 32, αρ. 53.
5. ↑  Μακεδονία, Κηδείαι, φύλλο 26ης Φεβρουαρίου 1957, σελ. 3.
Η **διάλυση του τάγματος Γκότσε** ήταν μια σειρά πολεμικών επεισοδίων που ξεκίνησαν στις αρχές του Οκτώβρη του 1944 όταν δυο τάγματα σλαβοφώνων του Ε.Λ.Α.Σ. στασίασαν εναντίον της πολιτικής οργάνωσης του Ε.Α.Μ. Αποτέλεσμα ήταν το Γενικό Στρατηγείο του Ε.Λ.Α.Σ. να διατάξει τη διάλυση των ταγμάτων. Τα τάγματα του "Γκότσε" κατέφυγαν στην Γιουγκοσλαβία.

Ευρύτερο πλαίσιο
----------------

Το πολιτικό όργανο των σλαβοφώνων της Μακεδονίας Σ.Ν.Ο.Φ. είχε διαλυθεί από το Ε.Α.Μ. και είχε ακολουθήσει και η διώξη σλαβόφωνων στελεχών του, που έκαναν αλυτρωτική προπαγάνδα.
Στο σλαβόφωνο 2/28 σύνταγμα του Ε.Λ.Α.Σ. πολιτικός επίτροπος ήταν ο Ηλίας Δημάκης με ψευδώνυμο "Γκότσε". Λόγω της αντίθεσης των σλαβόφωνων μαχητών του 2/28 συντάγματος στη Συμφωνία της Καζέρτας αλλά κυρίως λόγω των εθνικιστικών επιδιώξεων τους, η ομάδα Μεραρχιών του Ε.Λ.Α.Σ. διέταξε επ' αφορμή στρατιωτικών επιχειρήσεων εναντίον των Γερμανών να μετατεθεί νοτιότερα το τάγμα του Γκότσε. Με απειλή αφοπλισμού το τάγμα στασίασε και αρνήθηκε να υπακούσει.

Συγκρούσεις
-----------

Το τάγμα του Γκότσε προέβη σε επιστράτευση και ζήτησε την αναγνώριση του ως στράτευμα της Γιουγκοσλαβίας. Παράλληλα το Γ.Σ. του Ε.Λ.Α.Σ. διέταξε την διάλυση του τάγματος. Τελικά το τάγμα υποχώρησε στα εδάφη της Γιουγκοσλαβίας εξοπλισμένο από τον ΕΛΑΣ. Προηγούμενα μια διλοχία του είχε αιχμαλωτιστεί από πρωτοβουλία του υπολοχαγού του Ε.Λ.Α.Σ. Παύλου Τσάμη, ενώ τα κομματικά στελέχη του ΚΚΕ προσπαθούσαν να αποφευχθεί η ένοπλη σύγκρουση. Παράλληλα ο στρατηγός του Ε.Λ.Α.Σ. Καλαμπαλίκης απέσπασε από το Γενικό Στρατηγείο διαταγή διάλυσης των ταγμάτων, τα οποία πανικόβλητα κατέφυγαν στη Γιουγκοσλαβία.

Συνέπειες
---------

Η μεγάλη πλειοψηφία του Σλαβόφωνου στοιχείου παρέμεινε φιλική στο ΕΑΜ, και δεν επηρεάστηκε από την σύγκρουση.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Μνήμων, Μιχάλης Λυμπεράτος, ΚΚΕ και Σλαβομακεδόνικη μειονότητα στη κατεχόμενη Δ. Μακεδονία σελ 93» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 4 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 7 Απριλίου 2014.
2. ↑  Η Νικηφόρα Επανάσταση που χάθηκε Χατζής, Θανάσης, Εκδόσεις Δωρικός,Γ' τόμος, Έτος Έκδοσης: 1983 σελ 437