recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Οι **Μάχες του ποταμού Τισσού** ήταν δύο μάχες που έγιναν το 599 στα πλαίσια των πόλεμων της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και των Αβάρων. Οι μάχες έγιναν στον ποταμό Τισσό, που ταυτίζεται με τον σημερινό Τίσα, σε άγνωστες θέσεις ανάμεσα στο στρατηγό Πρίσκο και τον χαγάνο Βαϊανό στην καρδιά του Αβαρικού χανάτου.

Το 599 οι Βυζαντινοί έσπασαν την συνθήκη ειρήνης του 598 και ξεκίνησαν εκστρατεία στα Αβαρικά εδάφη[1]. 

Η πρώτη μάχη έγινε στον Τισσό όπου ο Πρίσκος παγίδευσε του Άβαρους μέσα σε βαλτώδη εδάφη και λίμνες πετυχαίνοντας να σκοτώσει αρκετούς από αυτούς κι άλλοι να πνιγούν[1][2]. Ο Πρίσκος παρόλο που ο αυτοκράτορας Μαυρίκιος είχε δώσει εντολή να αποφεύγονται οι μάχες σε ποτάμια, λίμνες ή βάλτους ο Πρίσκος την αγνόησε και έστησε ενέδρα σε βάλτους, λίμνες αναφέρει ο Σιμμοκάτης, και τους νίκησε καταδιώκοντας τους στο κέντρο του Αβαρικού χανάτου[2]. Η δεύτερη μάχη έγινε στον Κάτω Τισσό, όπως αναφέρεται, χωρίς να είναι κάτι γνωστό για την μάχη, εκτός της νίκης του Πρίσκου[1].

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Καρδαράς, σελ. 72
2. 1 2  Καρδαράς, σελ. 73

Πηγές
-----

* Καρδαράς, Γεώργιος (2007, Πανεπιστήμιο Κρήτης), Το Βυζάντιο και οι Άβαροι, ΣΤ’-Θ’ αι.
Η **μάχη της Κορώνειας** πραγματοποιήθηκε το 447 π.Χ. ανάμεσα στους Αθηναίους και τους Θηβαίους στην Κορώνεια της Βοιωτίας στα πλαίσια του Πρώτου Πελοποννησιακού Πολέμου.

Προοίμιο
--------

Το 457 π.Χ. οι Αθηναίοι κατάφεραν να κερδίσουν τον έλεγχο της Βοιωτίας και της Φωκίδας στη μάχη των Οινοφύτων. Το 454 π.Χ. οι Αθηναίοι καταστράφηκαν στην Αίγυπτο και για οικονομικούς λόγους μετέφεραν από τη Δήλο στην Αθήνα το ταμείο της Δηλιακής Συμμαχίας. Το 451 π.Χ. ο Περικλής κάλεσε τον Κίμωνα να επιστρέψει από την εξορία για να κλείσει ειρήνη με τη Σπάρτη. Τελικά ο Κίμωνας κατάφερε να κλείσει με τη Σπάρτη πενταετή ειρήνη. Εκστράτευσε επίσης στην Κύπρο, όπου παρά το θάνατό του οι στρατιώτες του νίκησαν τους Πέρσες στο Κίτιο. Οι Πέρσες εξαντλημένοι από τις συνεχείς ήττες τους από τους Έλληνες συνομολόγησαν ειρήνη με τους Αθηναίους του Καλλία. Αυτοί η ειρήνη ονομάστηκε Καλλίειος.

Η μάχη
------

Οι Σπαρτιάτες εκστράτευσαν το 448 π.Χ. στους Δελφούς και στη Βοιωτία παρά την πενταετή ειρήνη. Τα πολιτεύματα πολλών πόλεων από δημοκρατικά έγιναν ολιγαρχικά. Οι Αθηναίοι με αρχηγό τον Τολμίδη και 1.000 οπλίτες, αποφάσισαν να εκστρατεύσουν στις πόλεις με τα ολιγαρχικά πολιτεύματα. Καθώς περνούσαν από την πόλη της Κορώνειας οι Αθηναίοι, τους επιτέθηκαν κάποιοι Θηβαίοι που ήταν κρυμμένοι, υπό τον Σπάρτωνα, αιφνιδιάζοντάς τους. Οι Αθηναίοι υποχώρησαν και ο Τολμίδης έπεσε νεκρός μαζί με τον πατέρα του Αλκιβιάδη, τον Κλεινία.

Μετά τη μάχη
------------

Μετά τη μάχη οι Θηβαίοι ανέκτησαν τον έλεγχο της Βοιωτίας και της Φωκίδας και ξέσπασε αποστασία της Εύβοιας κατά της Αθήνας. Ο Περικλής τότε έκλεισε με τους Σπαρτιάτες μια ειρήνη που θα κρατούσε για 30 χρόνια και ονομάστηκε Τριακονταετείς Σπονδές.

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Οι μάχες του Πρώτου Πελοποννησιακού Πολέμου |
| --- |
|  |
| 
* Τανάγρα
* Οινόφυτα
* Κορώνεια
 |

 |
Ο **Λεύκιος Αιμίλιος Παύλος**, λατιν.: Lucius Aemilius Paullus (πριν το 29 π.Χ. - 14 μ.Χ.) ήταν ύπατος το έτος 1 μ.Χ. και ιερέας ως μέλος των "Αδελφών των Αγρών".

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του Παύλου Αιμίλιου Λέπιδου (αντικαταστάτη υπάτου το 34 π.Χ. και αργότερα κήνσορα), και της Κορνηλίας, κόρης του Γναίου Κορνήλιου Λέντουλου Μαρκελίνου υπάτου. Η Κορνηλία ήταν κόρη της Σκριβωνίας, η οποία, μετά τον Γ. Κ. Λέντουλο Μαρκελίνο, παντρεύτηκε τον Οκταβιανό Αύγουστο και απέκτησαν την Ιουλία την Πρεσβύτερη. 

Ο Λ. Αι. Παύλος αναφέρεται για πρώτη φορά στην ελεγεία για το τέλος της Κορνηλίας· τον ίδιο χρόνο ο αδελφός της Π. Κ. Λ. Μαρκελίνος έγινε ύπατος. Το έτος αυτό υποστηρίχθηκε ότι είναι το 18 π.Χ.  ή το 16 π.Χ. 

Ανατράφηκε από τον πατέρα του. Κάποια στιγμή μετά το 13 π.Χ. ο Π. Αι. Λέπιδος νυμφεύτηκε για 2η φορά, με την Κλαυδία Μακέλλα τη Νεότερη, η οποία ήταν ήδη χήρα με ένα μικρό παιδί. Ο Λ. Αι. Παύλος νυμφεύτηκε την Ιουλία τη Νεότερη, μεγαλύτερη εγγονή του Αυτοκράτορα Οκταβιανού Αυγούστου. Η πρώιμη σταδιοδρομία του Λ. Αι. Παύλου είναι άγνωστη· η πρώτη και μοναδική γνωστή θέση του είναι η υπατεία του έτους 1 μ.Χ. μαζί με τον Γάιο Καίσαρα, αδελφό της συζύγου του.  Είναι επίσης γνωστό ότι ήταν ιερέας, ως μέλος των Arval Brethren (Αδελφών των Αγρών). 

Σύμφωνα με τους αρχαίους ιστορικούς, η σύζυγός του Ιουλία η Νεότερη εξορίστηκε το 8 μ.Χ. επειδή είχε σχέση με έναν συγκλητικό. Ο ίδιος ο Παύλος εκτελέστηκε ως συνωμότης, σε μία συνωμοσία για να εξοντωθεί ο Aύγουστος κάποια στιγμή μεταξύ των ετών 1 και 14. 

Πιθανότατα είχε μόνο ένα παιδί από τη σύζυγό του: την Αιμιλία Λεπίδα (4/3 π.Χ. - 53 μ.Χ.), η οποία ήταν αρχικά μνηστευμένη με τον Κλαύδιο, έως ότου η πτώση των γονέων της ανάγκασε τον προπάππο της Αύγουστο να λύσει τον αρραβώνα και να την παντρέψει με τον Mάρκο Ιούνιο Σιλανό Τορκουάτο ύπατο το 19 μ.Χ. από τον οποίο είχε πολλά παιδιά, όπως η Ιουνία Καλβίνα και ο Mάρκος Ιούνιος Σιλανός ύπατος το 46 μ.Χ.  Ωστόσο είναι πιθανό ότι είχε ακόμη έναν γιο, τον Μάρκο Αιμίλιο Λέπιδο, ο οποίος ήταν νυμφευμένος με την Ιουλία Δρουσίλλα, αγαπημένη αδελφή του Καλιγούλα.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε την εξαδέλφη του Ιουλία τη Νεότερη, κόρη του Μάρκου Βιψάνιου Αγρίππα στρατηγού και αρχιτέκτονα, και της Ιουλίας της Πρεσβύτερης (κόρης του Οκταβιανού Αυγούστου από τη Σκριβωνία). Είχε τέκνα:

* Αιμιλία Λεπίδα 4/3 π.Χ. - 53 μ.Χ. παντρεύτηκε τον Μάρκο Ιούνιο Σιλουανό Τορκουάτο ύπατο το 19.
* Μάρκος Αιμίλιος Λέπιδος 6-39, νυμφεύτηκε τη 2η εξαδέλφη του Ιουλία Δρουσίλλα, κόρη του Ι. Κ. Γερμανικού στρατηγού.

Σημειώσεις
----------

1. ↑  «Юлия Младшая» (Ρωσικά)
2. ↑  John Scheid, "Scribonia Caesaris et les Cornelii Lentuli", *Bulletin de Correspondance Hellénique*, 100 (1976), pp. 485-491
3. ↑  Syme, *The Augustan Aristocracy*, pp. 249f
4. ↑  Attilio Degrassi, *I fasti consolari dell'Impero Romano dal 30 avanti Cristo al 613 dopo Cristo* (Rome, 1952), p. 6
5. 1 2  Syme, *Augustan Aristocracy* (1989), pp. 123f
6. ↑  Suetonius, *Life of Augustus*, 19

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* Syme, Ronald; *Augustan Aristocracy* (Oxford University Press, 1989)
* Suetonius, Η *ζωή του Αυγούστου*
Ως **λυκάνθρωπος** θεωρείται στη λαϊκή κουλτούρα, ο άνθρωπος που έχει την ικανότητα να μεταμορφώνεται σε λύκο (ή, ειδικά στις σύγχρονες ταινίες, σε ένα θηριανθρωπικό υβριδικό πλάσμα που μοιάζει με λύκο), είτε κατά βούληση είτε μετά από κατάρα είτε κατά τύχη (συχνά δάγκωμα ή γρατζουνιά από άλλον λυκάνθρωπο), με τις μεταμορφώσεις να συμβαίνουν τη νύχτα της πανσελήνου. 

Ο λυκάνθρωπος ήταν μια ευρέως διαδεδομένη φιγούρα στην ευρωπαϊκή λαογραφία, ιδίως κατά τους μεσαιωνικούς χρόνους. Από την Ευρώπη οι δοξασίες για τους λυκάνθρωπους εξαπλώθηκαν και στον Νέο Κόσμο. Η πίστη στους λυκάνθρωπους αναπτύχθηκε παράλληλα με την πίστη στις μάγισσες, κατά τη διάρκεια του ύστερου Μεσαίωνα και της πρώιμης νεότερης περιόδου. Όπως και οι δίκες για μαγεία στο σύνολό τους, η δίκη των υποτιθέμενων λυκανθρώπων εμφανίστηκε στη σημερινή Ελβετία (ιδίως στο Καντόνι του Βαλαί και του Βω) στις αρχές του 15ου αιώνα και εξαπλώθηκε σε όλη την Ευρώπη τον 16ο αιώνα, κορυφώθηκε τον 17ο αιώνα και υποχώρησε τον 18ο αιώνα.

Η περίπτωση του Πέτερ Σταμπ (Peter Stumpp) (1589) (γνωστού και «Ο λυκάνθρωπος του Μπέντμπουργκ»

οδήγησε σε κορύφωση του ενδιαφέροντος και της δίωξης των υποτιθέμενων λυκανθρώπων, κυρίως στη γαλλόφωνη και γερμανόφωνη Ευρώπη. Το φαινόμενο παρέμεινε περισσότερο στη Βαυαρία και την Αυστρία, όπου καταγράφηκαν διώξεις μέχρι πολύ μετά το 1650, ενώ οι τελευταίες περιπτώσεις σημειώθηκαν στις αρχές του 18ου αιώνα στην Καρινθία και τη Στυρία.

Πρώτες αναφορές
---------------

Το 425 π.Χ. ο Ηρόδοτος περιέγραψε τους Νευρούς, μια νομαδική φυλή μαγικών ανδρών που άλλαζαν μορφές λύκων για αρκετές ημέρες του χρόνου. Η χρήση δερμάτων λύκου για ζεστασιά δεν είναι έξω από τη σφαίρα δυνατοτήτων για τους κατοίκους ενός τόσο σκληρού κλίματος· αυτός είναι πιθανώς ο λόγος που ο Ηρόδοτος περιέγραψε την πρακτική τους ως «μεταμόρφωση».

Από τους πρώτους μύθους για την λυκανθρωπία θεωρείται αυτός του Λυκάωνα. Ο Λυκάων ο Αρκάδιος, βασιλιάς της Αρκαδίας και γιος του Πελασγού, εξόργισε τον θεό Δία όταν του σέρβιρε ένα γεύμα φτιαγμένο από τα λείψανα ενός θυσιασμένου αγοριού. Ως τιμωρία, ο εξαγριωμένος Δίας μετέτρεψε τον Λυκάωνα και τους γιους του σε λύκους. Ο Λυκάων λέγεται, επίσης, πως είναι ο Έλληνας θεός των λυκανθρώπων και ο πρώτος λυκάνθρωπος.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85146117
* GND: 4189721-3
* NKC: ph281872

 |

 |
Κωπηλασία κατά την Ολυμπιάδα του 2004 στον Μαραθώνα
**Κωπηλασία** ή **ερεσία**, ονομάζεται ο τρόπος κίνησης των κωπήλατων λέμβων σε υδάτινη επιφάνεια (θάλασσα, λίμνη ή ποταμό). Ανάλογα με τον τύπο των σκαφών, διαιρείται σε 4 βασικά είδη: κλασική, λαϊκή, με κανό και με μονόξυλο.

Η κλασική κωπηλασία, ως άθλημα, γίνεται με ειδικά σκάφη, που έχουν ολκωτά σέλματα (κινητούς πάγκους) και φορητούς σκαρμούς που στερεώνονται στα πλευρά. Η λαϊκή κωπηλασία εκτελείται με σκάφη που έχουν ακίνητα σέλματα (σταθερούς πάγκους) και σταθερούς σκαρμούς στερεωμένους στα πλευρά. Η κωπηλασία με κανό γίνεται με σκάφη ειδικού τύπου (κανό), όπου ο κωπηλάτης χειρίζεται δίπλατο, αστερέωτο κουπί. Στην κωπηλασία με μονόξυλο, κωπηλατούν με μονόπλατο κουπί και στέκονται γονατιστοί στο ένα πόδι. Η συστηματική άσκηση στην κωπηλασία αναπτύσσει το μυϊκό σύστημα, δυναμώνει την καρδιά, τους πνεύμονες και το νευρικό σύστημα.

Το άθλημα στην Ελλάδα
---------------------

Το άθλημα πρωτοεμφανίζεται στην Ελλάδα το 1885 με την ίδρυση του Ομίλου Ερετών (*ερέτης*: κωπηλάτης) στον Πειραιά.
Οι εγκαταστάσεις του Ομίλου στην αρχή ήταν στο Νέο Φάληρο, ακριβώς πίσω από του ιερό του σημερινού Ναού της Μυρτιδιώτισσας, στο σημείο που αρχίζει η Καστέλλα. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896, οι προγραμματισμένοι τότε αγώνες κωπηλασίας δεν έγιναν λόγω καιρού. Όμως δέκα χρόνια μετά, το 1906, πραγματοποιούνται οι πρώτοι Πανελλήνιοι ερετικοί αγώνες.  
 
Το 1927 ιδρύεται η *Ελληνική Ενωση Φιλάθλων Ναυτικών Σωματείων*, η οποία αναλαμβάνει την εποπτεία της Κωπηλασίας και Ιστιοπλοΐας, των οποίων τον έλεγχο μέχρι τότε είχε ο *Σ.Ε.Γ.Α.Σ.*.  
 
Από την ευθύνη της Ιστιοπλοΐας διαχώρισε την θέση της η *Ε.Ε.Φ.Ν.Σ.*, στην περίοδο της κατοχής, όπου πλέον εμφανίζεται η σημερινή *"Ελληνική Κωπηλατική Ομοσπονδία Φιλάθλων Ναυτικών Σωματείων"*, ενώ την εποπτεία της Ιστιοπλοΐα αναλαμβάνει η *Ελληνική Ιστιοπλοϊκή Ομοσπονδία* (Ε.Ι.Ο.). 

Με την ευκαιρία της τέλεσης του πρώτου Παγκοσμίου Πρωταθλήματος το 1970 η Ελλάδα «πλημμυρίζει» εξωσκάλμια σκάφη και το 1972 οργανώθηκε Πανελλήνιο εφηβικό πρωτάθλημα με εξωσκάλμιες λέμβους.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Σελίδα της Ελληνικής Ομοσπονδίας Κωπηλασίας (Ε.Κ.Ο.Φ.Ν.Σ.)

Υποσημειώσεις
-------------

1. ↑  Ειδικότερα ερεσία λέγεται η ρυθμική κωπηλασία λέμβου με πολλά κουπιά.

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Κωπηλασία** |
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα **Μέσθλης** είναι γνωστός ένας Παφλαγόνας, γιος του βασιλιά Πυλαιμένη ή Ταλαιμένη και της λιμναίας Νύμφης Γιγαίας ή Γυγαίας. Ο Μέσθλης έλαβε μέρος στον Τρωικό Πόλεμο ως σύμμαχος των Τρώων και συναρχηγός των Μαιόνων μαζί με τον Άντιφο. Ο Μέσθλης αναφέρεται σε δύο διαφορετικές ραψωδίες της *Ιλιάδας* (Β 864 και Ρ 216).

Θα μπορούσε να είναι ο ηγεμών **Masturish** που αναφέρεται στα κείμενα των Χετταίων που συμμετείχε στην μάχη του Καντές το 1274 π.Χ. με 100 άρματα και 1.000 πεζούς.

Κατά τον Βιργίλιο στην Αινειάδα του, ο Μέσθλης κατέφυγε στην Ιταλία και ίδρυσε την πόλη **Μέσθλη** δίπλα στην Βενετία, την σημερινή Μέστρε.

Επίσης Μέσθλης ήταν και το πρώτο όνομα του Τυρρηνού βασιλιά της Ρώμης Σερβίου Τυλλίου (ετρουσκικά Mastarna), αποδεικνύοντας την ελληνική καταγωγή των Ετρούσκων από την Λυδία της Μικράς Ασίας.

Πηγή
----

* Κρουσίου: *Λεξικόν Ομηρικόν*, διασκευή από την 6η γερμανική έκδ. υπό Ι. Πανταζίδου, έκδοση «Βιβλιεκδοτικά καταστήματα Αναστασίου Δ. Φέξη», Αθήνα 1901, σελίδα 562
Ο **Λυκάων** (*Lycaon pictus*), επίσης γνωστός ως **Αφρικανικό αγριόσκυλο** ή **Αφρικανικό κυνηγόσκυλο**, ανήκει στην οικογένεια Κυνίδες και είναι εγγενές είδος στην Υποσαχάρια Αφρική. Είναι το μεγαλύτερο της οικογένειάς του στην Αφρική, και το μόνο σωζόμενο μέλος του γένους Λυκάονα, το οποίο διακρίνεται από τον σκύλο από τα λιγότερα δάχτυλα των ποδιών του και την οδοντοστοιχία του, η οποία είναι εξαιρετικά εξειδικευμένη για διατροφή *υπερσαρκοφάγου ζώου* (*hypercarnivorous*).Κατατάσσεται ως απειλούμενο από την IUCN, καθώς έχει εξαφανιστεί από ένα μεγάλο μέρος του αρχικού εύρους του. Ο σημερινός πληθυσμός έχει εκτιμηθεί σε περίπου 39 υποπληθυσμούς που περιέχουν 6.600 ενήλικα, από τα οποία μόνο 1.400 είναι πλήρως ανεπτυγμένα. Η μείωση των πληθυσμών αυτών βρίσκεται σε εξέλιξη, λόγω του κατακερματισμού των ενδιαιτημάτων, τις ανθρώπινες διώξεις, και κρούσματα νόσων. Ο λυκάων είναι πολύ κοινωνικό ζωο, που ζει σε αγέλες με αυστηρή κοινωνική ιεραρχία. Στην Ελληνική γλώσσα αναφέρεται ως λυκάων και αφρικανικό αγριόσκυλο.

Εμφάνιση
--------

Ο λυκάων είναι το μεγαλύτερο αφρικανικό κυνοειδές. Έχει ύψος στο ακρώμιο 60 με 75cm και μήκος 71 με 112cm χωρίς την ουρά, η οποία έχει μήκος 29 με 41cm. Ζυγίζει 18 με 36kg. Τα θηλυκά είναι 3-7% μικρότερα από τα αρσενικά. Έχει δυσανάλογα μεγάλα στρογγυλά αυτιά και το κρανίο του είναι κοντύτερο και φαρδύτερο από άλλους κυνίδες. Το χρώμα τους ποικίλει από μαύρο, καφέ, κίτρινο και άσπρο και συνήθως έχουν έναν συνδυασμό από αυτά τα χρώματα. Η μουσούδα τους είναι όμως πάντα μαύρη.

Συμπεριφορά και απειλές
-----------------------

Οι λυκάονες έχουν ισχυρούς κοινωνικούς δεσμούς και ζουν σε αγέλες 2-27 ενηλίκων, τις οποίες ηγείται ένα κυρίαρχο ζεύγος. Σε αντίθεση με τα περισσότερα κοινωνικά σαρκοφάγα, τα θηλυκά είναι αυτά που φεύγουν από την αγέλη όταν ωριμάσουν σεξουαλικά. Όπως και άλλοι κυνίδες, οι λυκάονες ταΐζουν τα μικρά τους κάνοντας εμετό την τροφή που έχουν φάει. Η περίοδος κύησης των θηλυκών διαρκεί 69-73 μέρες και σε κάθε γέννα γεννιούνται 6-16 μικρά. Τα μικρά παίρνουν εμφάνιση ενήλικα στις 7 εβδομάδες και απογαλακτίζονται στις 8-10 εβδομάδες. Οι λυκάονες έχουν ένα χαρακτηριστικό φτέρνισμα, το οποίο κάνουν πριν αρχίσουν να κυνηγούν.

Οι λυκάονες τρέχουν με ταχύτητα που φτάνει τα 66km/h και μπορούν να κρατήσουν αυτήν την ταχύτητα για έως και 5 λεπτά. Το αγαπημένο θήραμα τους είναι οι μεσαίου μεγέθους αντιλόπες, όπως τα κούντου, οι γαζέλες, τα μπουσμποκ και τα γκνου. Η λεία τους συνήθως ζυγίζει 15-200kg. Το 60-90% των κυνηγιών είναι επιτυχή. Οι λυκάονες ζουν σε ξηρές σαβάνες και συνήθως αποφεύγουν τα δάση. Τα λιοντάρια ευθύνονται για τους περισσότερους φυσικούς θανάτους λυκαόνων, ενώ οι ύαινες τους κλέβουν την τροφή με κάθε ευκαιρία. Κάποτε οι λυκάονες εξαπλώνονταν σε όλη την υποσαχάρια αφρική, όμως σήμερα η πλειονότητα ζει στην Μποτσουάνα, Ναμίμπια και Ζιμπάμπουε. Εξαφανίζονται λόγω του κατακερματισμού των ενδιαιτημάτων, τις ανθρώπινες διώξεις και κρούσματα νόσων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Lycaon pictus». *IUCN Red List of Threatened Species*. Ανακτήθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου 2016.
Πορτρέτο του Philip Snoy, Δημάρχου του Μέχελεν
Ο **Λυκά Φρανσουά ο πρεσβύτερος** (φλαμανδικά: Lucas Franchoys de Oude ή Lucas Franchoys (I) ή Lucas Francois, 1574–1643) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος προσωπογραφιών και πινάκων με ιστορικά θέματα.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στο Μέχελεν σε οικογένεια καλλιτεχνών. Η αδελφή του, Κορνέλια, παντρεύτηκε τον γλύπτη Χέντρικ Φαϊντχέρμπε (Hendrik Faydherbe) και ο γιος τους, Λυκά Φαϊντχέρμπε έγινε ένας από τους πλέον διακεκριμένους Φλαμανδούς γλύπτες της τεχνοτροπίας του μπαρόκ. Ο Λυκά Φρανσουά έγινε "Δάσκαλος" στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά του Μέχελεν το 1599. Μεταξύ 1613 και 1640 έγινε έξι φορές "διάκονος" της Συντεχνίας.

Νυμφεύτηκε την Καταρίνα ντυ Πον (Catharina du Pont) στις 13 Ιανουαρίου 1605. Το ζευγάρι απέκτησε τρεις θυγατέρες και δυο γιους. Δίδαξε και στους δυο γιους του, Λυκά Φρανσουά τον νεότερο και τον Πίτερ Φρανσουά την τέχνη της ζωγραφικής. Κατά την περίοδο 1602 -1604 ήταν Αυλικός ζωγράφος στο Παρίσι και στη Μαδρίτη. Στο Παρίσι εργάστηκε για λογαριασμό του Ανρί, πρίγκηπα του Κοντέ, για λογαριασμό του οποίου ζωγράφισε πολλά πορτρέτα. Το 1610 ζωγράφισε μια *Πιετά* στον Καθεδρικό ναό του Αγίου Μπάβο στη Γάνδη.

Απεβίωσε στο Μέχελεν το 1643.

Έργο
----

Ο πρώιμος Ολλανδός βιογράφος Άρνολντ Χαουμπράκεν περιέγραψε τον Φρανσουά ως ζωγράφο γνωστό για τα πορτρέτα και τις ιστορικές αλληγορίες του. Η πελατεία του ανήκε στην ελίτ.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  *Ολλανδικό Ίδρυμα Ιστορίας της Τέχνης*. rkd.nl/en/explore/artists/311105.
2. 1 2  rkd.nl/explore/artists/311105. Ανακτήθηκε στις 15  Οκτωβρίου 2016.
3. ↑  «Lucas (I) Franchoys». (Ολλανδικά) *RKDartists*. 311105.
4. ↑  «Lucas Franchoys The Elder». (Αγγλικά) *Franchoys, Lucas, the Elder*. 19  Ιανουαρίου 2018.
5. 1 2  (Αγγλικά) *Union List of Artist Names*. 2  Αυγούστου 2012. 500353461. Ανακτήθηκε στις 22  Μαΐου 2021.
6. 1 2 3 4  Lucas Franchoys (I) στο Ολλανδικό Ίδρυμα Ιστορίας της Τέχνης (Ολλανδικά)
7. ↑  Patrick Le Chanu. "Condé, House of." Grove Art Online. Oxford Art Online. Oxford University Press. Web. 26 Sep. 2014
8. 1 2  Lucas Francois στο: Κορνέλις ντε Μπι, *Het Gulden Cabinet vande Edel Vry Schilder-Const*, Antwerp, 1662, p. 374 (Ολλανδικά)
9. ↑  Lucas Francois biography in: Arnold Houbraken, *De groote schouburgh der Nederlantsche konstschilders en schilderessen*, 1718 (Ολλανδικά)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Λυκά Φρανσουά ο πρεσβύτερος** |

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 260405941
* **Europeana**: agent/base/32436
* BPN: 23084830
* ULAN: 500353461
* RKD: 311105

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Τέχνη
* Πύλη:Ζωγραφική
 |

 |
Η **Μέστια** (γεωργιανά: მესტია) είναι μια μικρή ορεινή πόλη (*ντάμπα*) στη βορειοδυτική Γεωργία, σε υψόμετρο 1.500 μέτρων στα Βουνά του Καυκάσου. Ιστορικά και εθνογραφικά, η Μέστια θεωρούνταν ανέκαθεν η κυριότερη κοινότητα της επαρχίας Zemo ή αλλιώς επαρχίας Άνω Σβανέτι. Παλαιότερα ήταν γνωστή με το όνομα Σέτι. Ο πληθυσμός της είναι κυρίως Σβανοί, μια πολιτιστική και γλωσσική υποομάδα των Γεωργιανών. Παρά το μικρό της μέγεθος, η πόλη διετέλεσε σημαντικό κέντρο του γεωργιανού πολιτισμού επί αιώνες και διαθέτει μια σειρά από μεσαιωνικά μνημεία, όπως εκκλησίες και οχυρά, που περιλαμβάνονται στον κατάλογο Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.
Η Μεστία εξυπηρετείται από το αεροδρόμιο Queen Tamar, το οποίο λειτουργεί από την κρατική εταιρεία United Airports of Georgia, από το 2010.

Συλλογή
-------

* Η Μέστια το φθινόπωροΗ Μέστια το φθινόπωρο
* Ξενοδοχείο στην πόληΞενοδοχείο στην πόλη
* Αεροδρόμιο της ΜέστιαΑεροδρόμιο της Μέστια
* Η Μέστια το χειμώναΗ Μέστια το χειμώνα
* Φωτογραφία του 1890 του χωριού ΜέστιαΦωτογραφία του 1890 του χωριού Μέστια
* Η Μέστια το φθινόπωροΗ Μέστια το φθινόπωρο

Αδελφοποιημένες πόλεις
----------------------

|  |
| --- |
| * Ιταλία Σαν Τζιμινιάνο, Ιταλία *(από το 1975)*
 |

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.geostat.ge/en/modules/categories/41/population.
2. ↑  Грузинский курорт Местиа и итальянский Сан-Джиминьяно станут побратимами | Политика | Новости-Грузия

Δείτε επίσης
------------

* Σαμεγκρέλο-Ζέμο Σβανέτι
* Διοικητικές διαιρέσεις της Γεωργίας
* Κατάλογος Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς
Ο **Μίλτος (Μιλτιάδης) Βρεκούσης** (1946 - 2015) ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως τερματοφύλακας. Ο υψηλόσωμος τερματοφύλακας διακρίθηκε για την πολύ καλή φυσική του κατάσταση, για τις άψογες ικανότητές του και τις σπουδαίες εμφανίσεις που πραγματοποίησε κατά τη διάρκεια της ποδοσφαιρικής του καριέρας. 

Ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα από την Σπίθα Νίκαιας και το 1969 μεταγράφηκε στον Απόλλων Αθηνών, μόλις υποβιβασμένος στη Β' Εθνική και με τη φανέλα του Απόλλωνα αγωνίστηκε για πρώτη φορά στη Β' Εθνική τη σεζόν 1969-70. Επόμενος σταθμός στην καριέρα του ήταν η Προοδευτική το 1970, με την οποία και συνέδεσε το περισσότερο το όνομά του, αγωνιζόμενος με ιδιαίτερη επιτυχία στην Α' Εθνική και Β' Εθνική μέχρι και το 1977. Το 1977 μεταπήδησε στην Παναχαϊκή, με την οποία αγωνίστηκε στην Α' Εθνική μέχρι το 1979. Παρέμεινε για ακόμη μία χρονιά στην Πάτρα για τον Α.Π.Σ. Πάτραι, με τον οποίο αγωνίστηκε την περίοδο 1979-80 στην Β' Εθνική. Στη συνέχεια αγωνίστηκε με τους Αίαντα Σαλαμίνας, Α.Ο. Νίκαιας και Δόξα Πειραιά, όταν στα τέλη πλέον της δεκαετίας '80 τερμάτισε την καριέρα του. 

Με το τέλος της ποδοσφαιρικής του καριέρας, ασχολήθηκε ως προπονητής, όπου αποτέλεσε προπονητής αρκετών συλλόγων, υπήρξε διοικητικό στέλεχος του Συνδέσμου Προπονητών Αττικής και επίσης εργάστηκε στον Αθλητικό Οργανισμό του Δήμου Νίκαιας. Δραστηριοποιήθηκε και με τον Σύλλογο Βετεράνων Ποδοσφαιριστών Προοδευτικής, του οποίου υπήρξε ένας εκ των ιδρυτών του, το 1994. Στις 5 Δεκεμβρίου του 2015 ο Μίλτος Βρεκούσης απεβίωσε, σε ηλικία των 69 ετών, από καρκίνο.

Αξιοσημείωτο είναι πως τον Δεκέμβριο του 2016, οι σύλλογοι βετεράνων ποδοσφαιριστών της Προοδευτικής και του Απόλλων Σμύρνης πραγματοποίησαν φιλικό αγώνα στη μνήμη του Μίλτου Βρεκούση (ο οποίος είχε αγωνιστεί και στις 2 ομάδες), που διεξήχθη στο Γήπεδο Νίκαιας.

Καριέρα
-------

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| **Σεζόν** | **Ομάδα** | **Κατηγορία** | **Συμμετοχές** | **Γκολ** |
| 1969-1970 | Απόλλων Αθηνών | Β' Εθνική | 19 | 0 |
| 1970-1971 | Προοδευτική | Α' Εθνική | 20 | 0 |
| 1971-1972 | Προοδευτική | Β' Εθνική | 20 | 0 |
| 1972-1973 | Προοδευτική | Β' Εθνική | 38 | 0 |
| 1973-1974 | Προοδευτική | Β' Εθνική | 36 | 0 |
| 1974-1975 | Προοδευτική | Β' Εθνική | 30 | 0 |
| 1975-1976 | Προοδευτική | Β' Εθνική | 30 | 0 |
| 1976-1977 | Προοδευτική | Β' Εθνική | 32 | 0 |
| 1977-1978 | Παναχαϊκή | Α' Εθνική | 27 | 0 |
| 1978-1979 | Παναχαϊκή | Α' Εθνική | 8 | 0 |
| 1979-1980 | ΑΠΣ Πάτραι | Β' Εθνική | 19 | 0 |

* **Πηγές**:
	+ Βιογραφικό Μίλτου Βρεκούση στο oropos-sports.blogspot.gr
	+ Greece 1970/71 rsssf.com
	+ Greece 1978/79 rsssf.com

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Έφυγε» ο Μίλτος Βρεκούσης Αρχειοθετήθηκε 2015-12-11 στο Wayback Machine. vivasports.gr
2. ↑  εφ. Αθλητική Ηχώ, 31/7/1969, σελ.6
3. ↑  εφ. Αθλητική Ηχώ, 15/8/1982, σελ.2
4. ↑  εφ. Αθλητική Ηχώ, 26/6/1992, σελ. 8
5. ↑  Πένθος στην Προοδευτική[*νεκρός σύνδεσμος*], topiko24.gr
6. ↑  Πενθεί η Προοδευτική, pamebala.gr
7. ↑  ΑΓΩΝΑΣ ΠΑΛΑΙΜΑΧΩΝ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ - ΑΠΟΛΛΩΝ ΣΜΥΡΝΗΣ 3-3, apollongs.gr
Συντεταγμένες: 50°49′15″N 0°8′18″W﻿ / ﻿50.82083°N 0.13833°W﻿ / 50.82083; -0.13833

*Αυτό το λήμμα είναι για το Μάρλμπορω Χάουζ στο Μπράϊτον. Για την ιδιοκτησία στο Ουεστμίνστερ, στο Λονδίνο, παρακαλώ βλέπετε Μάρλμπορω Χάουζ.*

Το **Μάρλμπορω Χάουζ** είναι μια κατοικία στο Μπράιτον στην νότια ακτή της Αγγλίας. Είναι ένα καταγεγραμμένο κτήριο Βαθμού Α (Grade I). Ευρισκόμενο στο νούμερο 54 της οδού Old Steine, χτίσθηκε με κόκκινα τούβλα περίπου το 1765 για τον Σάμιουελ Σέργκολντ, έναν τοπικό ξενοδόχο. 

Ο Σέργκολντ αργότερα το πούλησε στον Δούκα του Μάρλμπορω και το 1786 αγοράσθηκε από τον Ουίλλιαμ Τζέραρντ Χάμιλτον αλλάζοντας την αρχιτεκτονική του κτιρίου σε Γεωργιανό σχέδιο από τον Ρόμπερτ Άνταμ. Για πολλά χρόνια ανήκε στο Συμβούλιο του Μπράιτον και Χόουβ. Αυτή την εποχή είναι σε καθεστώς μεγάλων ανακαινίσεων.

Αναφορές
--------

* English Heritage report
* Article on Marlborough House by a Regency Society campaigner

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 11  Μαρτίου 2021.
Συντεταγμένες: 25°04′00″N 34°54′00″E﻿ / ﻿25.066667°N 34.9°E﻿ / 25.066667; 34.9

Η **Μάρσα Αλάμ** (*αραβικά : مرسى علم* ) είναι χωριό της Αιγύπτου στην Ερυθρά Θάλασσα και στο Κυβερνείο Ερυθράς Θάλασσας. Η Μάρσα Αλάμ διαθέτει διεθνές αεροδρόμιο και είναι δημοφιλής τουριστικό θέρετρο κυρίως λόγω των κοραλλιογενών νησιών που βρίσκονται κοντά της. Σύμφωνα με την απογραφή της 11ης Νοεμβρίου 2006 έχει 1.918 κατοίκους. Απέχει 271 χλμ νότια της Χουργκάντα 220 χλμ από την Εντφού και 131 χλμ από την πόλη Αλ Κουσαΐρ όπου είναι οι κοντινότερες πόλεις.

Από ένα μικρό ψαροχώρι εξελίχθηκε σε τουριστικό προορισμό με πολλά ξενοδοχεία στις παραλίες. η πλειοψηφία των μόνιμων κατοίκων παραμένουν όμως ψαράδες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «مرسى علم». GeoNames.
2. ↑  «مرسى علم». WebCite.
3. ↑  Marsa Alam International Airport
4. ↑  «al-Baḥr al-Aḥmar: Die Bevölkerungsdaten für die Städt und Dörfer 2006». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Αυγούστου 2012. Ανακτήθηκε στις 15 Αυγούστου 2012.
5. ↑  «Stand Volkszählung 11. November 2006». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Αυγούστου 2012. Ανακτήθηκε στις 15 Αυγούστου 2012.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Marsa Alam στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 157312707
* LCCN: n2005014140

 |

 |
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Μανιάκης (αποσαφήνιση).

Ο  **Δημήτριος (Μίμης) Μανιάκης**  είναι παλαίμαχος Έλληνας ποδοσφαιριστής. Αγωνίστηκε ως τερματοφύλακας τη δεκαετία του ’60 στην Α΄ Εθνική, αλλά κυρίως ως αναπληρωματικός.

Βιογραφικό
----------

Ο Μίμης Μανιάκης ξεκίνησε την καριέρα του στα τέλη της δεκαετίας του ’50 στον Παναθηναϊκό, με τον οποίο κατέκτησε τρία πρωταθλήματα το 1960, 1961 και 1962. Όμως, αγωνιζόταν σπάνια στη βασική ομάδα. Το 1963 έπαιξε στον Πανιώνιο και στη συνέχεια πήγε στην ΑΕΚ ως αναπληρωματικός του Σεραφείδη και κατέκτησε άλλο ένα πρωτάθλημα το 1968.

Το 1968 πήρε μεταγραφή στον Πανιώνιο, όπου έπαιξε δυο ακόμα σεζόν πριν κλείσει την καριέρα του, ως βασικός εναλλάξ με τον Κουρκουβέλα.

Καριέρα
-------

| Χρονιές | Σύλλογος | Συμμετοχές | Γκολ |
| --- | --- | --- | --- |
| 1959-1963 | Παναθηναϊκός | 4 | 0 |
| 1963-1968 | Πανιώνιος | 64 | 0 |
| 1968 | ΑΕΚ | 0 | 0 |
| 1968-69 | Πανιώνιος | 9 | 0 |
| 1969-70 | Πανιώνιος | 22 | 0 |
| **ΣΥΝΟΛΟ** | **Α΄ Εθνική** |  |  |

Τίτλοι - Διακρίσεις
-------------------

* Πρωταθλήματα (4): 1960, 1961, 1962 και 1968.

Πηγές - Εξωτερικοί σύνδεσμοι
----------------------------

* "Πανιώνιος Γ.Σ.Σ. (1890-2010): 120 χρόνια στην υπηρεσία του ελληνικού αθλητισμού", Ημερολόγιο της Λέσχης Φίλων Πανιωνίου.
* 
*
Δύση ηλίου στο Κόζινο
Το **Κόζινο** (κροατικά: Kožino) είναι ένα χωριό που βρίσκεται 9 χλμ. βορειοδυτικά του Ζάνταρ, στη βόρεια Δαλματία της Κροατίας. Έχει πληθυσμό 815 κατοίκων (σύμφωνα με την απογραφή του 2011).

Η ενοριακή εκκλησία του Αγίου Μιχαήλ του Αρχάγγελου χτίστηκε το 1522.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Kožino». *zadarskanadbiskupija.hr* (στα Croatian). Roman Catholic Archdiocese of Zadar. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Ιουνίου 2012. Ανακτήθηκε στις 24 Σεπτεμβρίου 2012. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Kožino στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 316747809

 |

 |
Αυτό το λήμμα αφορά το μυθολογικό πρόσωπο.  Για τον οικισμό, δείτε: Μάρπησσα Πάρου.  

Στην ελληνική μυθολογία η **Μάρπησσα** ήταν θυγατέρα του ποτάμιου θεού Ευήνου. Η Μάρπησσα απήχθη από τον Ίδα, που την είχε δει να χορεύει στο ιερό της «Ορτυγίας Αρτέμιδος», επάνω στο όρος Χαλκίς της Αιτωλίας. Ο Εύηνος κυνήγησε πάνω σε ένα άρμα τον Ίδα μέχρι τον ποταμό Λυκόρμα. Εκεί ο Ίδας του ξέφυγε επειδή είχε φτερωτό άρμα που του είχε δώσει ο πατέρας του, ο θεός Ποσειδώνας.

Ο Ίδας και η Μάρπησσα πήγαν στη Μεσσήνη, εκεί όμως ο θεός Απόλλων ερωτεύθηκε τη Μάρπησσα και θέλησε να την αρπάξει. Την ώρα που ο Ίδας και ο Απόλλων μονομαχούσαν, επενέβη ο Δίας, ο οποίος προέτρεψε τη Μάρπησσα να διαλέξει ποιον από τους δύο θα ήθελε ως σύζυγό της. Τότε η κοπέλα, επειδή φοβήθηκε μήπως την εγκαταλείψει ο Απόλλων όταν θα γερνούσε, επέλεξε τον Ίδα.

Η απλή αυτή μορφή του μύθου εμφανίζεται και στον Σιμωνίδη. Ο Σχολιαστής του Ομήρου όμως γράφει ότι ο Εύηνος εξανάγκαζε τους μνηστήρες της Μάρπησσας να διαγωνισθούν μαζί του στην αρματοδρομία, έκοβε τα κεφάλια των νικημένων και στόλιζε με αυτά τους τοίχους του ανακτόρου του ή του ναού του Ποσειδώνα, δηλαδή έκανε ό,τι και ο Οινόμαος. Σε άλλη εκδοχή μάλιστα ο Εύηνος έκτισε ολόκληρο ναό μόνο από τα κρανία αυτά! Η μεγάλη ομοιότητα των μύθων Οινομάου-Ιπποδαμείας και Ευήνου-Μάρπησσας καταλήγει σε συνένωσή τους στη μεταγενέστερη παράδοση του Πλουτάρχου: ο Εύηνος είχε νυμφευθεί την κόρη του Οινομάου. Στον αρχικό μύθο όμως σύζυγος του Ευήνου και μητέρα της Μάρπησσας είναι η Αλκίππη.

Ο Όμηρος αναφέρει ως συνέχεια του αρχικού μύθου αρπαγή της Μάρπησσας από τον Απόλλωνα και επανάκτησή της από τον Ίδα, ενώ δεν αναφέρει τίποτα για τον Εύηνο. Ο Παυσανίας γράφει ότι στη Λάρνακα του Κυψέλου απεικονιζόταν η επανάκτηση της Μάρπησσας από τον Ίδα σε βάρος του Απόλλωνα, ενώ την αναπαράσταση συνόδευαν και εξάμετροι στίχοι.

Σε δύο αττικές αγγειογραφίες απεικονίζεται ο Δίας να διευθετεί τη διαφορά του Ίδα και του Απόλλωνα σχετικώς με τη Μάρπησσα. Σε ετρουσκικό καθρέφτη η Μάρπησσα παριστάνεται ανάμεσα στον Απόλλωνα και τον Ίδα.

Με το όνομα Μάρπησσα αναφέρεται και μία βασίλισσα των Αμαζόνων.

Πήρε το όνομά της
-----------------

Το όνομα «Μάρπησσα» (*Marpessa*) δόθηκε σε ένα υπερδεξαμενόπλοιο 206.000 τόνων της εταιρείας *Shell Oil*. Τον Δεκέμβριο 1969, κατά το παρθενικό του ταξίδι από το Ρότερνταμ και σε απόσταση 50 μιλίων από τη δυτική ακτή της Αφρικής, έγινε το μεγαλύτερο δεξαμενόπλοιο που βυθίστηκε μέχρι τότε στον κόσμο.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  «Idas» (Ρωσικά)

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin, *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος Χάρη Πάτση, Αθήνα 1969

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Marpessa στο Wikimedia Commons
Ο **Κόττζεμπι**, **κόττσεμπι**, ή **γκόττζεμπι** (κορεατικά: 꽃 제비, μεταγραφή kkotjebi, kkotchebi) είναι κορεατικός όρος που υποδηλώνει τα άστεγα παιδιά στη Βόρεια Κορέας. Ο όρος σημαίνει κυριολεκτικά "ανθίζοντα (꽃) χελιδόνια (제비)", καθώς οι κότζεμπι αναζητούν συνεχώς τροφή και καταφύγιο. Οι Κόττζεμπι δεν είναι επίσημα αναγνωρισμένοι στη Βόρεια Κορέα, και  οποιαδήποτε αναφορά του όρου σε κρατικές δημοσιεύσεις και έγγραφα απαγορεύεται.

Προέλευση και κατάσταση
-----------------------

Οι ορφανοί κόττζεμπι εμφανίστηκαν για πρώτη φορά μαζικά στα μέσα της δεκαετίας του 1990 στον απόηχο του βορειοκορεατικού λιμού, ο οποίος προκάλεσε την κατάρρευση του συστήματος διανομής φαγητού της χώρας. Σε μια προσπάθεια να "σταθεροποιήσει την επιβίωση των ανθρώπων σε όλη τη χώρα", η κυβέρνηση της Βόρειας Κορέας ίδρυσε τα ειδικά "Στρατόπεδα Κράτησης Παιδιών", το 1995, τα οποία ήταν ουσιαστικά υποβαθμισμένα διαμερίσματα. Λόγω των κακών συνθηκών στα στρατόπεδα κράτησης παιδιά έχουν πεθάνει από υποσιτισμό.

Τρόπος ζωής
-----------

Οι κόττζεμπι είναι συνεχώς αναγκασμένοι να αναζητήσουν τροφή και έτσι συγκεντρώνονται σε ομάδες ζητιάνων και πορτοφολάδων. Οι περισσότεροι κόττζεμπι τρώνε μόνο μία φορά την ημέρα. Η διατροφή τους, μαζί με το φαγητό που θα αποκτήσουν από την ζητιανά, αποτελείται κυρίως από το σούπα γρασιδιού, άγρια λαχανικά κουάκερ και ρίζες γρασιδιού.

Δείτε επίσης
------------

* Ανθρώπινα δικαιώματα στη Βόρεια Κορέα
* Παιδί του δρόμου
* Ορφανά στη Σοβιετική Ένωση

Παραπομπές
----------

1. ↑  Kim, Hyung-Jin (5 Jun 2013). «Activist: Smiling NKorean defectors told of misery». *Associated Press* (Yahoo!).. Ανακτήθηκε στις 2013-06-05.
2. ↑  «Kim Jong Il's North Korea». *Google Books*. Ανακτήθηκε στις 12 Αυγούστου 2008.
3. ↑  «The Old Generation Calls North Korea "the Great Poverty Country"». *Dailynk.com*. Ανακτήθηκε στις 11 Αυγούστου 2008.
4. ↑  «Intervention Agenda Item 13: Rights of Children». *Awomansvoice.org*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Μαρτίου 2012. Ανακτήθηκε στις 12 Αυγούστου 2008.
5. ↑  «DEMOCRATIC PEOPLE'S REPUBLIC OF KOREA» (PDF). *Niew.gov.my*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 11 Απριλίου 2012. Ανακτήθηκε στις 12 Αυγούστου 2008.
Συντεταγμένες: 31°20′N 27°13′E﻿ / ﻿31.333°N 27.217°E﻿ / 31.333; 27.217

Η Μάρσα Ματρούχ
Η **Μάρσα Ματρούχ** (*αραβικά : مرسى مطروح*) είναι πόλη και λιμένας της Αιγύπτου στο Κυβερνείο Ματρούχ, στην ακτή της Μεσογείου Θάλασσας. Απέχει 240 χλμ. από την Αλεξάνδρεια, 222 χλμ. από την Σαλούμ και 490 χλμ. από το Κάιρο, και βρίσκεται στον κύριο αυτοκινητόδρομο από το Δέλτα του Νείλου στα λιβυκά σύνορα. Σύμφωνα με την απογραφή του 2005 έχει 68.339 κατοίκους .

Ιστορία
-------

Η πόλη κατοικείται από την αρχαιότητα. Κατά τη βασιλεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου ονομαζόταν **Αμωνία**, στους Πτολεμαίους και τους Βυζαντινούς ήταν γνωστή σαν **Παραιτόνιον** (υπήρχε και Παραιτόριον στην Άνω Αίγυπτο). Το Παραιτόνιον ανήκε στη Μαρμαρίδα και στην αρχαία Λιβύη.

Διασώζονται ερείπια ναού του Ραμσή Β΄ και ερείπια των ρωμαϊκών λιμενικών εγκαταστάσεων. Κοντά στην πόλη υπάρχει ένα σπήλαιο, όπου ο Ρόμελ είχε εγκαταστήσει προσωρινό αρχηγείο. Υπάρχουν ένα Βρετανικό, ένα Ιταλικό κι ένα Γερμανικό κοιμητήριο από τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.geonames.org/352733.
2. ↑  www.citypopulation.de/en/egypt/cities/.
3. ↑  *Distancias entre El Cairo y otras ciudades* στο oficinaturismoegipto
4. ↑  *Central Agency for Public Mobilization and Statistics*, Egypten, 31 dic. 2005.
5. 1 2  Stephanus Byzantinus, Τόμος 1
6. 1 2  GStrábwnos@ gewgrafikŵn biblía ĕptakaídeka, ēkd. kaì diorcoûntos@ Ā. Koraŷ ... από τα Google books
7. 1 2 3  Trismegistos Geo, Paraitonion (Mersa Matruh) Egypt - Western coast (Western coast)
8. ↑  Trismegistos Geo, Paraitonion

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Mersa Matruh στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 150128028
* LCCN: n82236908
* SUDOC: 134198018
* BNF: cb150418004 (data)

 |

 |
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Μάχη της Κορώνειας (αποσαφήνιση).
Η **μάχη της Κορώνειας** πραγματοποιήθηκε το 394 π.Χ. ανάμεσα στην Αθήνα με τους συμμάχους της και τη Σπάρτη με τους δικούς της συμμάχους, στο πλαίσιο του Κορινθιακού πολέμου στην Κορώνεια Βοιωτίας.

Το ιστορικό
-----------

Μετά τον Πελοποννησιακό πόλεμο (404 π.Χ.) άρχισαν και πάλι οι συγκρούσεις μεταξύ των πόλεων - κρατών της Ελλάδας. Ο Κορινθιακός πόλεμος ξεκίνησε το 395 π.Χ. με την πολιορκία και τη μάχη της Αλιάρτου. Νικητές ήταν οι Αθηναίοι με τους Θηβαίους, ενώ τον επόμενο χρόνο, το 394 π.Χ. σε μια μάχη στον ποταμό Νεμέα, νικητές ήταν οι Σπαρτιάτες. Τον ίδιο χρόνο, (394 π.Χ.) στην Κνίδο πραγματοποιήθηκε μια ναυμαχία με νικητές τους Αθηναίους, που σηματοδότησε το τέλος της ηγεμονίας των Σπαρτιατών στο Αιγαίο πέλαγος.

Η μάχη
------

Οι Σπαρτιάτες στην αρχή του Κορινθιακού πολέμου κάλεσαν πίσω τον βασιλιά τους, Αγησίλαο, για να αντιμετωπίσουν τον κίνδυνο των αντιπάλων τους. Κατά τις πρώτες μάχες του Κορινθιακού πολέμου, ο Αγησίλαος βρισκόταν στη Θράκη. Όμως μετά τη ναυμαχία της Κνίδου είχε φτάσει μέχρι τη Βοιωτία. Καθώς περνούσε από την Κορώνεια, συνάντησε τον αντιλακωνικό συνασπισμό των αντιπάλων του. Ο Αγησίλαος τότε διέθετε 20.000 άνδρες. Οι Αθηναίοι και οι σύμμαχοί τους επίσης διέθεταν παρόμοιο αριθμό ανδρών.

Στην αρχή της μάχης οι Λακεδαιμόνιοι νίκησαν στο δεξί τους άκρο τους απέναντι Αργείους και τους έτρεψαν σε φυγή. Οι Μικρασιάτες σύμμαχοι των Σπαρτιατών έτρεψαν σε φυγή τους Αθηναίους, τους Κορίνθιους, τους Ευβοείς και τους Λοκρούς. Οι Θηβαίοι κατάφεραν και νίκησαν τους συμμάχους των Σπαρτιατών, τους Φωκείς. Όμως μετά τη νίκη τους οι Σπαρτιάτες επιτέθηκαν στα νώτα των Θηβαίων. Οι Σπαρτιάτες νίκησαν, αλλά η νίκη τους δεν ήταν αποφασιστική.Ωφειλόταν εξάλλου κυρίως στους Στερεοελλαδίτες συμμάχους της.

Επίλογος
--------

Παρά τη νίκη τους, οι Σπαρτιάτες θα έβρισκαν τον τέλειο αντίπαλό τους, τους πελταστές υπό τον Αθηναίο Ιφικράτη. Μετά τη μάχη του Λεχαίου, όπου ηττήθηκαν, οι Σπαρτιάτες έκλεισαν ειρήνη με τους αντιπάλους τους, υπό την εποπτεία του Πέρση αυτοκράτορα Αρταξέρξη Β΄, τη λεγόμενη Ανταλκίδειο ειρήνη.

Δείτε επίσης
------------

* Στήλη του Δεξίλεω

Πηγές
-----

* *Οι Μεγαλύτερες Μάχες του Αρχαίου Ελληνικού Κόσμου*, εκδοσεις Τάλως, σελ. 240 - 246

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Οι μάχες του Κορινθιακού Πολέμου |
| --- |
|  |
| 
* Μάχη της Αλιάρτου
* Μάχη του ποταμού Νεμέα
* Ναυμαχία της Κνίδου
* Μάχη της Κορώνειας
* Μάχη του Λεχαίου
 |

 |
*Abies alba*
Η **λευκή ελάτη** (*Abies alba*, *Ελάτη η λευκή*, syn. *A. pectinata*) είναι ένα από τα τρία είδη ελάτης που συναντώνται στην Ελλάδα. Ονομάζεται έτσι λόγω του γκριζόλευκου χρώματος τού κορμού της.

Περιγραφή
---------

Λευκή ελάτη (*Abies alba*)
Φτάνει σε ύψος τα 30 με 50 μέτρα, μερικές φορές μέχρι και 60 μέτρα, ενώ στην ηλικία μπορεί να φτάσει τα 500 με 600 χρόνια. Η κόμη έχει σχήμα άλλοτε ψηλό και λιγνό που συναντάται στην νότια Ευρώπη, και άλλοτε πυραμιδοειδές στις περιοχές των Άλπεων. 

Λευκή ελάτη (*Abies alba*), κλαδί την εποχή της άνοιξης.
Τα κλαδιά του λευκού έλατου έχουν χρώμα γκριζοκίτρινο με αραιές μικρές σκουροπράσινες βελόνες. Όταν το δέντρο είναι ακόμα μικρό, τα φρέσκα κλαριά έχουν γυαλιστερή ελαφρά γκριζωπή απόχρωση. Τα κλαδιά στην κορυφή του δέντρου παρουσιάζουν μια ελαφριά κάμψη προς τα επάνω. Οι βελόνες του έχουν μήκος δύο με τρία εκατοστά και πάχος δύο με τρία χιλιοστά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  votaniki. «Abies alba». *Βοτανική* (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Οκτωβρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 23 Αυγούστου 2019.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Λευκή ελάτη** |

* 

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85000149
* GND: 4189511-3
* BNF: cb14530100g (data)
* NKC: ph137354

 |

 |
Στην ελληνική μυθολογία ο **Μέλανθος** ήταν ήρωας, απόγονος του βασιλιά της Μεσσηνίας Νηλέως και γιος του Ανδροπόμπου. Οι Ηρακλείδες τον έδιωξαν από την Πύλο, οπότε εγκαταστάθηκε στην Αττική, όπου και πολιτογραφήθηκε.

Ο Μέλανθος προσφέρθηκε να μονομαχήσει με τον βασιλιά των Θηβών, τον Ξάνθο, για να τερματισθεί οριστικά ο πόλεμος ανάμεσα στους Αθηναίους και τους Βοιωτούς. Στη μονομαχία αυτή ο Μέλανθος νίκησε και σκότωσε τον αντίπαλό του με τη βοήθεια του θεού Διονύσου. Σύμφωνα με τον Παυσανία εκείνος που σκότωσε τον Ξάνθο και μάλιστα με δόλο, δεν ήταν ο Μέλανθος αλλά ο πατέρας του Ανδρόπομπος. Ανεξαρτήτως αυτού, ο Μέλανθος ή ο πατέρας του μετά το θάνατο του Ξάνθου ως ήρωας ανακηρύχθηκε βασιλιάς και έτσι απομακρύνθηκε από το θρόνο ο Θυμοίτης. Ο Μέλανθος απέκτησε παιδιά και ένα από αυτά ήταν ο μετέπειτα βασιλιάς των Αθηνών Κόδρος.

Σύμφωνα με άλλη παράδοση, όταν ο Μέλανθος έφυγε από την Πύλο έλαβε ένα δελφικό χρησμό ότι έπρεπε να εγκατασταθεί στον τόπο εκείνο όπου θα του προσέφεραν ως γεύμα μία κεφαλή και πόδια. Περνώντας από την Ελευσίνα οι ιερείς του προσέφεραν την κεφαλή και τα πόδια του ζώου που μόλις είχαν θυσιάσει, και έτσι ο Μέλανθος εγκαταστάθηκε εκεί.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Melanthus» (Ρωσικά)
2. ↑  «Codrus» (Ρωσικά)

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 594
Συντεταγμένες: 26°29′S 31°22′E﻿ / ﻿26.483°S 31.367°E﻿ / -26.483; 31.367

Το πρώην ξενοδοχείο Tum's George στο κέντρο της πόλης
Το **Μανζίνι** (Manzini) είναι ένα από τα μεγαλύτερα αστικά κέντρα της Σουαζιλάνδης και πρωτεύουσα της περιφέρειας Μανζίνι, γνωστό και ως «κόμβος» (The Hub) της Σουαζιλάνδης. Μέχρι το 1960 ήταν γνωστό ως Μπρέμενσντορπ (Bremersdorp) από τον Άρθουρ Μπρέμερ (Arthur Bremer) ιδιοκτήτη ενός ξενοδοχείου στην περιοχή. Το αεροδρόμιο της Σουαζιλάνδης Ματσάφα (Matsapha) Διεθνές Αεροδρόμιο, το οποίο άνοιξε την δεκαετία του 1970, βρίσκεται 10 χιλιόμετρα δυτικά της πόλης. Ο πληθυσμός της πόλης είναι 73.000 (απογραφή 2004). 

Ιδρύθηκε το 1885 σαν εμπορικός σταθμός και το 1898 πήρε την ιδιότητα του δήμου. Ο Άρθουρ Μπρέμερ πούλησε το ξενοδοχείο στις βρετανικές αποικιακές αρχές, οι οποίες το χρησιμοποίησαν σαν αρχηγείο και θεώρησαν σωστό να δώσουν στον οικισμό το όνομα του Μπρέμερ. Το ντορπ σημαίνει στα Αφρικάνικα μικρό χωριό, εξ ου και Μπρέμενσντορπ (το μικρό χωριό του Μπρέμερ).

Το χωριό καταστράφηκε το 1902 εν μέσω του πολέμου των βρετανών και ολλανδών αποίκων και το διαχειριστικό κέντρο μεταφέρθηκε στην Μπαμπάνε (Mbabane), η οποία είναι σήμερα η διοικητική πρωτεύουσα και η μεγαλύτερη πόλη της Σουαζιλάνδης. Ωστόσο το Μανζίνι παρέμεινε η αγροτική, εμπορική καρδιά της Σουαζιλάνδης, κερδίζοντας το παρατσούκλι «κόμβος».

Το Μανζίνι πήρε τον ορισμό της πόλης το 1994.

Αδελφοποιημένες πόλεις
----------------------

* Κέιλι, δυτικό Γιόρκσιρ
* Ραμάλες δε λα Βικτόρια, Κανταβρία

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Manzini, Eswatini στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Πόλεις της Σουαζιλάνδης |
| --- |
|  |
| 
Λαβουμίσα · Λατικούλου · Λομπάμπα · Μανζίνι · Μανκαγιάνε · Μλούμε · Μπαμπάνε · Μπιγκ Μπεντ · Νγκουένια · Νλανγκάνο · Πηγγς Πηκ · Σιτέκι · Χνουκουίνι |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 130189280
* LCCN: n80152342
* GND: 4581061-8
* SUDOC: 105965103

 |

 |
Ο **Μίλτος Γερολέμου** (αγγλικά: Miltos Yerolemou) είναι Βρετανός ηθοποιός ο οποίος είναι περισσότερο γνωστός για τον ρόλο του ως ο Σύριο Φορέλ (Syrio Forel) στην τηλεοπτική σειρά φαντασίας του HBO, *Game of Thrones*.

Ο Γερολέμου έχει επίσης εμφανιστεί σε ταινίες όπως το *Star Wars: Η Δύναμη Ξυπνάει* και *Το κορίτσι από τη Δανία*

Ζωή και σταδιοδρομία
--------------------

Ο Γερόλεμου είναι γιος Κύπριων γονέων, γεννήθηκε στο Λονδίνο και μεγάλωσε στο Ηνωμένο Βασίλειο. Μετά την αποφοίτησή του, ο Γερολέμου δεν έκανε μαθήματα, αλλά αντίθετα έμαθε πώς να δρα βάσει σκηνικής εμπειρίας.

Από το 1997 έως το 2003 συμμετείχε τακτικά στην τηλεοπτική σειρά *Hububb*. Το 1998, είχε έναν δεύτερο ρόλο στο *Middleton's Changeling*, και το 1999, έλαβε μέρος σε μια κινηματογραφική προσαρμογή του σαιξπηρικού έργου *Το Χειμωνιάτικο Παραμύθι*. Ακολούθησαν δύο επιπλέον ρόλοι στο ντοκιμαντέρ *Neanderthal*. Εμφανίστηκε επίσης στη βρετανική σειρά *My Family*, στο *The West Wittering Affair* και στη μικρού μήκους ταινία *The Public Benefits*.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ratcliffe, Amy (29 Μαΐου 2014). «Learning Water Dancing From 'Game of Thrones' Syrio Forel». Nerdist. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Αυγούστου 2016. Ανακτήθηκε στις 16 Ιουνίου 2016.
Συντεταγμένες: 64°03′53″N 18°13′34″W﻿ / ﻿64.06472°N 18.22611°W﻿ / 64.06472; -18.22611

Η κεντρική ρωγμή του Λάκι.
Το **Λάκι** ή **Λακαγκιγκάρ** (ισλανδικά: *Lakagígar*), γνωστό και ως Σκαφτάρ, είναι μια ηφαιστειακή ρωγμή, μήκους 27 χιλιομέτρων, στη νότια Ισλανδία. Το σωστό όνομα είναι Λακαγκιγκάρ, καθώς το ίδιο το Λάκι δεν εξερράγη, αλλά οι ρωγμές που άνοιξαν εκατέρωθέν του. Είναι μέρος ενός ηφαιστειακού συστήματος που περιλαμβάνει το Γκρίμσβοτν και το Θορμπαρύρνα, ένα ηφαίστειο που βρίσκεται κάτω από τον παγετώνα Βατναγιοκούλ. Βρίσκεται ανάμεσα στους παγετώνες Βατναγιοκούλ και Μυρδαλσγιοκούλ, σε μια περιοχή με ρωγμές με κατεύθυνση από νοτιοδυτικά προς βορειοανατολικά.

Το σύστημα εξερράγη τη περίοδο 1783-1784 και παρήγαγε συνολικά 14 κυβικά χιλιόμετρα βασαλτικής λάβας και δηλητηριώδη νέφη από υδροφθορικό οξύ και διοξείδιο του θείου, που σκότωσε περισσότερο από το μισό ζωϊκό κεφάλαιο της Ισλανδίας, που οδήγησε σε λιμό που σκότωσε το 25% των κατοίκων του νησιού, δηλαδή γύρω στα 9.000 άτομα. Υπολογίζεται ότι η έκρηξη είχε ισχύ 6 στην κλίμακα VEI. Μια από τις συνέπειες της έκρηξης του Λάκι ήταν η πτώση της παγκόσμιας θερμοκρασίας, καθώς το διοξείδιο του θείου απλώθηκε στο βόρειο ημισφαίριο. Αυτό προκάλεσε καταστροφή των σοδειών στην Ευρώπη και πιθανόν ξηρασία στην Ινδία. Υπολογίζεται ότι εξαιτίας της έκρηξης πέθαναν 6 εκατομμύρια άνθρωποι παγκοσμίως, κατατάσσοντας την έκρηξη ως τη πιο θανατηφόρα τους ιστορικούς χρόνους. Επίσης, η έκρηξη θεωρείται σήμερα μία από τις γενεσιουργούς αιτίες της Γαλλικής Επανάστασης, επειδή το ηφαιστειακό νέφος οδήγησε στη καταστροφή της σοδειάς στη Γαλλία και στον λιμό της περιόδου 1785-1787.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Gudmundsson, Magnús T.; Thórdís Högnadóttir (Ιανουάριος 2007). «Volcanic systems and calderas in the Vatnajökull region, central Iceland: Constraints on crustal structure from gravity data». *Journal of Geodynamics* **43** (1): 153–169. doi:10.1016/j.jog.2006.09.015. Bibcode: 2007JGeo...43..153G.
2. ↑  Gunnar Karlsson (2000), *Iceland's 1100 Years*, p. 181
3. ↑  How The Earth Was Made: The Age of Earth (βίντεο), History.com
4. ↑  Σεισμολόγοι προειδοποιούν για νέα έκρηξη ηφαιστείου στην Ισλανδία Αρχειοθετήθηκε 2012-11-16 στο Wayback Machine. kathimerini.gr. 14 Οκτωβρίου 2011
Moνάδα κόρνας μεσαίων συχνοτήτωνΑρχή λειτουργίας κόρνας. *(A)* Μονάδα συμπίεσης *(B)* Κόρνα
Ένα **ηχείο κόρνας** **(horn speaker)** χρησιμοποιεί μονάδες κόρνας για την αύξηση του βαθμού απόδοσης ως προς τις συμβατικές μονάδες μεγαφώνων. 
Ένα μεγάφωνο τύπου κόρνας λειτουργεί ως ακουστικός μετασχηματιστής προσαρμογής, ο οποίος προσαρμόζει τη σύνθετη αντίσταση ακτινοβολίας (radiation impedance) του παλλόμενου διαφράγματος του μεγαφώνου (κώνου ή θόλου) στη χαρακτηριστική ακουστική αντίσταση του αέρα (ρc = 415 Pa•sec/m), με σκοπό τη μεγιστοποίηση της μεταφοράς ηχητικής ισχύος στον περιβάλλοντα χώρο.

Κόρνα ελληνικού τρένου Siemens HellasSprinter

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **κόρνα**  |

* The Horn Shoppe Full range driver, folded corner horns.
* AudioRoundTable.com Informative audio discussion forum
* PiSpeakers.com DIY Horn loudspeakers and support forum
* Full Range Driver Website, Horn section Web Page for Horn Design DIY
* FullRangeDriver.com Web Page for Horn Design DIY
* The Frugal-Horns Website -- open-source horn projects including Frugel-Horn The Spawns, Ron Clarke's Horns, The Dalek & Metronomes
* Bill Fitzmaurice Horn Plans DIY horns from plans, ask questions via support forum
* Lovaz Horn Design LHD project for calculating horn loudspeaker expansion and shape

Βιβλιογραφία
------------

* *Σάγος Γεώργιος Α.* Τεχνολογία Ηχείων*, Β' Έκδοση  Εκδόσεις Bookstars-Free Publishing, Αθήνα 2022* ISBN 9789605714734

Αναφορές
--------

1. ↑  Henricksen, *Loudspeakers, Enclosures, and Headphones*, 446.
Ο **Μέλβιλ Ντίουι** (*Melville Louis Kossuth (Melvil) Dewey*, 10 Δεκεμβρίου 1851 - 26 Δεκεμβρίου 1931) ήταν Αμερικανός βιβλιοθηκονόμος και ο ιδρυτής του ομώνυμου δεκαδικού συστήματος ταξινόμησης (Dewey Demical Classification).

Σταδιοδρομία
------------

Ο Μέλβιλ Ντιούι γεννήθηκε το 1851 στη πολιτεία της Νέας Υόρκης και σπούδασε στο *Amherst College* όπου παράλληλα εργαζόταν ως βοηθός στη βιβλιοθήκη του κολλεγίου. Μετά την αποφοίτηση του έγινε μέλος του εκπαιδευτικού προσωπικού του ιδίου ιδρύματος, όπου και παρουσίασε το ταξινομικό σύστημα που είχε δημιουργήσει, υποστηρίζοντας τα πλεονεκτήματα της μεθόδου του. Έτσι επαναταξινόμησε την βιβλιοθήκη και δημοσίευσε την πρώτη έκδοση του DDC (Dewey Decimal Classification) που κυκλοφόρησε σε 1000 αντίτυπα το 1876. Είναι ένας από τους ιδρυτές της Αμερικάνικης Βιβλιοθηκονομικής Ένωσης. Υπηρέτησε ως καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια από το 1883 ως το 1888. Εκεί ίδρυσε και την πρώτη επαγγελματική σχολή για βιβλιοθηκονόμους το 188. Κατά τη διάρκεια της θητείας του εκεί δημοσίευσε και τη δεύτερη έκδοση του DDC με κύρια χαρακτηριστικά την ενσωμάτωση των σταθερών υποδιαιρέσεων στους βασικούς ταξινομικούς αριθμούς και την προσθήκη των σημειώσεων. Ο Μέλβιλ Ντίουι υπήρξε ο σημαντικότερος υποστηρικτής της βιβλιοθηκονομίας ως επιστήμης, και αγωνιζόταν ανέκαθεν για την ουσιαστική επαγγελματική εκπαίδευση των βιβλιοθηκονόμων και την ισότητα των γυναικών στο χώρο της εργασίας. Τέλος, υπήρξε κύριος υποστηρικτής των εργαλείων έρευνας, του εξοπλισμού και των προμηθειών των βιβλιοθηκών που θα εξασφάλιζαν την καλύτερη λειτουργία και τη μέγιστη απόδοση των υπηρεσιών.

Βιβλιογραφία
------------

* Κούβακας, Θ.1997. 'Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα'. Αθήνα: Πάπυρος.
* Σαμιώτη, Μ.2006. 'Θεματική Ευρετηρίαση Ι'. Θεσσαλονίκη:ΑΤΕΙΘ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 20  Ιουνίου 2019.
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 7  Φεβρουαρίου 2022.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 49224511
* **ΕΒΕ**: 176116
* **AA**: 142581
* LCCN: n79091588
* ISNI: 0000 0001 1026 3486
* GND: 119435152
* SELIBR: 183735
* SUDOC: 026829886
* BNF: cb11900017k (data)
* BIBSYS: 90070005
* NLA: 35035318
* NDL: 00437804
* NKC: jn19990001740
* ICCU: CFIV035970
* BNE: XX1722257
* CiNii: DA00185824

 |

 |