recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Κάλας** (ή **Κάλλας**) ήταν αρχαίος Έλληνας καταγόμενος από την Μακεδονία, ο οποίος έζησε κατά τον 4ο αιώνα π.Χ.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Καταγόταν από την Ελίμεια της γεωγραφικής-ιστορικής περιοχής της Άνω Μακεδονίας του αρχαίου βασιλείου της Μακεδονίας. Ήταν γιος του αριστοκράτη Άρπαλου, εγγονός του Μαχάτα του ξακουστού γλύπτη, καθώς και πρώτος ξάδερφος του Αντίγονου Α΄ στρατηγού του Μεγάλου Αλεξάνδρου και μετέπειτα βασιλιά της Μακεδονίας (306 π.Χ. - 301 π.Χ) και ιδρυτή της Δυναστείας των Αντιγονιδών.

Ο Κάλας συμμετείχε και κατείχε διοικητική θέση στο στράτευμα που έστειλε ο βασιλιάς Φίλιππος Β΄ στην Μικρά Ασία υπό την ηγεσία των στρατηγών Παρμενίωνα και Άτταλου το 336 π.Χ. Κατά τη μάχη του Γρανικού παρά τον ομώνυμο ποταμό στην Μικρά Ασία, ηγήθηκε του θεσσαλικού ιππικού του στρατού του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ενώ μέσα στο ίδιο έτος διορίστηκε σατράπης της Ελλησποντιακής Φρυγίας (Μικράς Φρυγίας), στην οποία συντόμως έπειτα προσαρτήθηκε και η Παφλαγονία (αρχαιότερα βόρεια Φρυγία).

Σύμφωνα με ιστορικά στοιχεία, ο Κάλας φαίνεται να απεβίωσε πριν το έτος 325 π.Χ.

Πηγές
-----

* Μέμνων ο Ηρακλείδης, *Ιστορία της Ηράκλειας*.
* Διόδωρος Σικελιώτης, *Ιστορική Βιβλιοθήκη*, τόμοι: XVI/16ος (360 π.Χ. - 336 π.Χ.), XVII/17ος (335 π.Χ. - 324 π.Χ.).
* Ουίλλιαμ Σμιθ, *Λεξικό της ελληνικής και ρωμαϊκής βιογραφίας και μυθολογίας (Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology)*, "Κάλας", Βοστώνη 1867. (στην Αγγλική γλώσσα).
Κάλτσα κρεμασμένη σε κρεβάτι
Οι **Κάλτσες των δώρων** ή χριστουγεννιάτικες κάλτσες αποτελούν ένα ακόμη χαρακτηριστικό έθιμο των εορτών των Χριστουγέννων που προέρχεται από τις Βόρειες χώρες. Είναι οι κάλτσες που ο Άγιος Βασίλης αφήνει τα δώρα για τα παιδιά, και συνήθως τοποθετούνται κοντά στο τζάκι ή στη βάση του Χριστουγεννιάτικου δένδρου, δίπλα στη φάτνη ή στην εξώπορτα.

Παράδοση του εθίμου
-------------------

Σύμφωνα με τη «βόρεια» χριστιανική παράδοση όλα άρχισαν σε ένα σπίτι ενός πατέρα με τρεις κόρες που πρόσφατα είχαν χάσει τη μητέρα τους. Οι δουλειές του πατέρα δεν πήγαιναν καλά και η οικογένεια μετακόμισε σε ένα παλιό και μικρότερο σπίτι. Όταν όμως οι κόρες έφθασαν σε ηλικία γάμου ο πατέρας έπεσε σε απόγνωση καθώς δεν μπορούσε να τι προικίσει, τότε πλησίαζαν και τα Χριστούγεννα.

Ο Αϊ Βασίλης όμως που γνώριζε την κατάσταση αποφάσισε να βοηθήσει. Έτσι όταν η οικογένεια έπεσε να κοιμηθεί ερχόμενος ο Αϊ Βασίλης τοποθέτησε από ένα πουγκί με χρυσό στις κάλτσες των κοριτσιών που είχαν βάλει κοντά στο τζάκι με άλλα ρούχα για να στεγνώσουν. Το επόμενο πρωί οι κοπέλες βρήκαν με μεγάλη έκπληξη τα δώρα του Αϊ Βασίλη και η ζωή τους άλλαξε.

Η ιστορία αυτή προέρχεται από την λαογραφική παράδοση σχετικά με την ζωή του Αγίου Νικολάου, ο οποίος μετετράπη στον χαρακτήρα του Αϊ Βασίλη στην Δυτική παράδοση.

Αυτή είναι σε γενικές γραμμές η ιστορία του εθίμου που τηρείται σε πολλές χώρες με διάφορες παραλλαγές (όπως είσοδος του Αγίου από την καμινάδα ή από τον κήπο) σημεία που, ανάλογα, το επόμενο πρωί βρίσκουν τα παιδιά τα δώρα τους.
Το ναρκαλιευτικό **«Κάλυμνος Μ-201»** (πρώην *BYMS-33*, *HMS J-833* και *HMS BYMS-2033*) ήταν αμερικανικής κατασκευής πολεμικό πλοίο βρετανικού τύπου *BYMS* που παραχωρήθηκε στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό από το Βρετανικό Βασιλικό Ναυτικό και την Επιτροπή Ρευστοποίησης Εξωτερικού των Η.Π.Α. στις αρχές του 1946.

Ιστορία
-------

Ναυπηγήθηκε την 1η Ιουνίου 1942 στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής στα ναυπηγεία "American Car and Foundry Co. Wilmington" στο Ντέλαγουερ των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, ως «*BYMS-33*» ναρκαλιευτικό βρετανικού τύπου *BYMS*. Καθελκύστηκε στις 6 Ιανουαρίου 1943 και μπήκε στην υπηρεσία του πολεμικού ναυτικού της Μεγάλης Βρετανίας στις 6 Απριλίου 1943, ως «*HMS J-833*». Ολοκληρώθηκε την 1η Ιουνίου 1943 και μεταφέρθηκε στις 3 Ιουνίου 1943 στη Μεγάλη Βρετανία, όπου στη συνέχεια μετονομάστηκε εκ νέου σε «*HMS BYMS-2033*».

### Μετάταξη

Την 1η Ιανουαρίου 1946, ο έλεγχός του μεταφέρθηκε στην Επιτροπή Ρευστοποίησης Εξωτερικού του Υπουργείο Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής, όπου παραχωρήθηκε ως δάνειο στο Ελληνικό Υπουργείο Οικονομικών. Λίγο αργότερα, στις 12 Ιουλίου 1952, μεταφέρθηκε μόνιμα στην Ελλάδα.

### Δράση

Το πλοίο έλαβε μέρος στις επιχειρήσεις του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και ο Λέοναρντ Τσαρλς Τσάπμαν, κυβερνήτης του πλοίου από την 1η Οκτωβρίου του 1943, το παρέδωσε στον Ντέιβιντ Φράνσις Κλάττερμπακ στις 7 Ιουνίου του 1945. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο έλαβε μέρος στις επιχειρήσεις για την εκκαθάριση των ελληνικών θαλασσών από τα ναρκοπέδια. Στη συνέχεια, και ενώ είχε ενταχθεί στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό, έλαβε μέρος στις επιχειρήσεις κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου. Μεταξύ 6 και 8 Σεπτεμβρίου του 1948, με κυβερνήτη τον υποπλοίαρχο Ε. Βερνίκο, προστάτευσε με επιτυχία την περιοχή μεταξύ Ιερισσού και Ασπροβάλτας Χαλκιδικής από επίθεση ανταρτών. Στις 11 Ιουνίου 1949, μαζί με το ιδίου τύπου ναρκαλιευτικό Καρτερία Μ-203 και το παράκτιο βοηθητικό Ελασσών FF-12, υπεστήριξαν απόκρουση επίθεσης ανταρτών στην περιοχή μεταξύ Ιερισσού και Νέων Ρόδων. Παροπλίστηκε στις 11 Σεπτεμβρίου 1973.

Πλοία με το όνομα «*Κάλυμνος*»
------------------------------

Το ναρκαλιευτικό «*Κάλυμνος*» *Μ-201* είναι μέχρι σήμερα το μοναδικό πλοίο στον ελληνικό στόλο που έφερε το όνομα αυτό.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  «HMS BYMS-2033». *www.navsource.org*. Ανακτήθηκε στις 10 Μαρτίου 2014.
2. ↑  «BYMS (Τεχνικά χαρακτηριστικά)». *www.hellasarmy.gr*. Ανακτήθηκε στις 10 Μαρτίου 2014.
3. 1 2  «HMS BYMS 2033 (J 833)». *www.uboat.net*. Ανακτήθηκε στις 10 Μαρτίου 2014.
4. 1 2  «Κάλυμνος Μ-201». *www.hellasarmy.gr*. Ανακτήθηκε στις 10 Μαρτίου 2014.
Το **Λάραμι** (αγγλικά: Laramie) είναι πόλη και πρωτεύουσα της κομητείας Όλμπανι, στο Ουαϊόμινγκ των ΗΠΑ. Ο πληθυσμός υπολογίζεται σε 32.711 το 2019, καθιστώντας την την πέμπτη μεγαλύτερη πόλη στο Ουαϊόμινγκ. Βρίσκεται δίπλα στο Ποταμό Λάραμι στο νοτιοανατολικό Ουαϊόμινγκ, ενώ η πόλη είναι βορειοδυτικά του Τσεγιέν.

Ιστορία
-------

Η πόλη έχει πάρει την ονομασία της από τον Τζάσκες Λάραμι, έναν Γαλλοκαναδό συνοριοφύλακα που εξαφανιστήκε στα βουνά Λάραμι περίπου το 1820 και δεν εμφανίστηκε ποτέ. Οι Ευρωπαίοι ονόμασαν πρός τιμήν του μία οροσειρά, μία πόλη, ένα φρούριο, και μία κορυφή. Λόγω των πολλών ονομασιών η πόλη για δεκαετιές ονομαζόταν και «Λάραμι Σίτι» για να ξεχωρίζει.

Το Λάραμι ιδρύθηκε το 1866 ως μια μικρή πόλη κοντά στον πρώτο διηπειρωτικού σταθμού. Η πρώτη τακτική αποβίβαση ατόμων στην πόλη έγινε το 1868, όταν οι εργάτες άρχιζαν να χτίζουν πιο μόνιμες βάσεις. Το Λάραμι Σίτι (όπως ονομαζόταν τότε) είχε μικρά καταστήματα, σχολείο και αρκετές εκκλησίες. Στην αρχή η πόλη υπέφερε από την ανομία. Ο πρώτος σερίφης οργάνωσε μία ομάδα επαγρύπνησης ως απάντηση στους εγκληματίες.

Το 1869, όταν το Ουαϊόμινγκ άρχισε να προοδεύει, στην πόλη ψηφίστηκε νομοσχέδιο που παραχωρεί ίσα δικαιώματα στις γυναίκες.

Δημογραφικά
-----------

Κατά την απογραφή του 2010, υπήρχαν 30.816 άτομα, 13.394 νοικοκυριά και 5.843 οικογένειες. Η φυλετική σύνθεση της πόλης ήταν η εξής:

* Λευκοί 89,5%
* Ασιάτες 3,2%
* 2,8% (άτομα από δύο ή και παραπάνω φυλές)
* 2,5% ( άτομα από άλλη φυλή)
* Αφροαμερικανοί 1,3%
* Ιθαγενείς Αμερικανοί 0,7%
* Άνθρωποι από τον Ειρηνικό Ωκεανό 0,1%

Υπήρχαν 13.394 νοικοκυριά, από τα οποία το 20,4% είχε παιδιά κάτω των 18 ετών, το 33% ήταν παντρεμένο και ένα 6,9% ήταν μία γυναίκα που ζούσε μόνη της. Ο μέσος όρος παιδιών ήταν 2,14 ανά οικογένεια

Πάρκα και αναψυχή
-----------------

Το Λάραμι διαθέτει 14 πάρκα μέσα στην πόλη που, μεταξύ άλλων, περιλαμβάνουν παιδικές χαρές, γήπεδα μπέιζμπολ, σόφμπολ και πισίνες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Γερμανικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά) *archINFORM*. 11303. Ανακτήθηκε στις 6  Αυγούστου 2018.
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 7  Νοεμβρίου 2018.
3. ↑  www.cityoflaramie.org/208/Members. Ανακτήθηκε στις 10  Ιουνίου 2022.
4. ↑  United States Census Bureau: «2016 U.S. Gazetteer Files» (Αγγλικά) United States Census Bureau. Ουάσινγκτον. 2016.
5. ↑  United States Census Bureau: «2010 U.S. Gazetteer Files» (Αγγλικά) United States Census Bureau. Ουάσινγκτον. 2010. Ανακτήθηκε στις 9  Ιουλίου 2020.
6. ↑  *Απογραφές των Ηνωμένων Πολιτειών 2020*. www.census.gov/quickfacts/fact/table/laramiecitywyoming/POP010220. Ανακτήθηκε στις 27  Φεβρουαρίου 2022.
7. ↑  *Απογραφές των Ηνωμένων Πολιτειών 2020*. data.census.gov/cedsci/table?t=Populations+and+People&g=0100000US%2C%241600000&y=2020. Ανακτήθηκε στις 1  Ιανουαρίου 2022.
8. ↑  «Laramie, WY - Official Website | Official Website». *www.cityoflaramie.org*. Ανακτήθηκε στις 8 Αυγούστου 2021.
9. ↑  Bureau, US Census. «Census.gov». *Census.gov* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 8 Αυγούστου 2021.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 136663180
* LCCN: n80065529
* GND: 4218586-5

 |

 |
Ο **Ιωάννης Σπαθάρης** (1904-1961), του Κυριάκου, ήταν Έλληνας δημοσιογράφος και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια Β΄ Θεσσαλονίκης.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στο Βόλο το 1904 και από πολύ νωρίς ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία. Ανέλαβε διευθυντής της εφημερίδας "Το Φως" μετά τον θάνατο του ιδρυτή της, Δημήτρη Ρίζου, το 1940 και μέχρι την αναστολή της έκδοσης της εφημερίδας. Εξελέγη βουλευτής Υπαίθρου Θεσσαλονίκης με την ΕΡΕ στις εκλογές του 1958.

Ήταν ξανά υποψήφιος βουλευτής με την ΕΡΕ στις εκλογές του 1961 αλλά απέτυχε να εκλεγεί.

Πέθανε από συγκοπή καρδιάς στη Θεσσαλονίκη στις 2 Νοεμβρίου 1961 και ο θάνατός του πιθανότατα να οφειλόταν στη συγκίνηση και τη λύπη του έπειτα από την ήττα του στις εκλογές, όπως έγραψε ο Τύπος.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  "Απεβίωσε την νύκτα εκ συγκοπής καρδίας ο τέως βουλευτής Ιωάν. Σπαθάρης", Μακεδονία, φύλλο 3ης Νοεμβρίου 1961, σελ. 1 (μέσω Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδας)
2. ↑  Μητρώο Γερουσιαστών και Βουλευτών 1929-1974 Βουλή των Ελλήνων, Εθνικό Τυπογραφείο, 1977 (σελ. 95, αρ. 1084).(pdf)
Ο **Λέων Νικερίτης** ήταν ευνούχος υψηλός αξιωματούχος και στρατιωτικός διοικητής της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, κατά τη διάρκεια της περιόδου βασιλείας του Αλεξίου Α΄ Κομνηνού, στα τέλη του 11ου και στις αρχές του 12ου αιώνα. Αναφέρεται ως *ανθύπατος* από τον Θεόδωρο Πρόδρομο. Κατείχε αριθμό αξιωμάτων, μεταξύ άλλων εκείνα εκείνα του πρωτοπροέδρου και του αναγραφέα της Πελοποννήσου, ενώ στη συνέχεια διετέλεσε Δουξ του Θέματος Παρίστριου, καθώς και Στρατηγός της Βουλγαρίας, κατά τη διάρκεια της Α΄ Σταυροφορίας. Φαίνεται, επίσης, πως διετέλεσε πρωτονοβελίσιμος, μέγας δουξ και αναγραφέας της Κύπρου. Τέλος, έλαβε το αξίωμα του Μέγα Δούκα, πιθανώς προς τα τέλη της περιόδου βασιλείας του Αλεξίου Α΄.

Δείτε επίσης
------------

* Αλέξιος Α΄ Κομνηνός
* Θεόδωρος Πρόδρομος
* Πρόεδρος (Βυζαντινή Αυτοκρατορία)

Παραπομπές
----------

1. ↑  Robert Guilland, « Les chefs de la marine byzantine » in *Byzantion*, volume 44, 1951, p.225-226
2. ↑  Jean Darrouzès, « Autres manuscrits originaires de Chypre » in *Revue des études byzantines*, 1957, volume 15, p.156

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βυζαντινή Αυτοκρατορία
 |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Léon Nikéritès  της Γαλλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Ιωάννης Σφακιανάκης** (1848-28 Νοεμβρίου 1924) ήταν Έλληνας πολιτικός και Πρόεδρος της Επαναστατικής Συνελεύσεως Κρητών στην Κρητική Επανάσταση του 1878. 

Υπήρξε το κύριο πρόσωπο των πολιτικών πραγμάτων της Κρήτης από το 1878 μέχρι την Επανάσταση του Θερίσου το 1905.

Βιογραφικό
----------

Ο Ιωάννης Σφακιανάκης γεννήθηκε στο Βραχάσι Μεραμβέλλου. Ήταν γιος του Κωνσταντίνου Σφακιανάκη, ο οποίος ήταν αρχηγός των έξι Ανατολικών Επαρχιών της Κρήτης. 

Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας και έπειτα στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του, εγκαταστάθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης όπου εξάσκησε το επάγγελμα του ιατρού. Διετέλεσε ιατρός του Χριστιανικού Νοσοκομείου Ηρακλείου και πρόεδρος του Φιλεκπαιδευτικού Συλλόγου Ηρακλείου, με πλούσια δράση.

Χρημάτισε βουλευτής σε πολλές και επανειλημμένες περιόδους και διακρίθηκε για τη ρητορική του ικανότητα. Συνεργάστηκε με την ελληνική εφημερίδα του Ηρακλείου μετά την επανάσταση του 1878. Πήρε μέρος στις επαναστάσεις του 1896 και 1897 και η δράση του έγινε γνωστή. Υπήρξε κύριος διαπραγματευτής της Σύμβασης της Χαλέπας (1878), πρόεδρος της Γενικής Συνέλευσης των Κρητών (1897-98), πρόεδρος του Εκτελεστικού (1898), και πρώτος πρόεδρος της Βουλής των Κρητών (1899). Υποστήριξε την Επανάσταση στο Θέρισο το 1905. 

Με ομιλία του στο Ηράκλειο στις 21 Μαρτίου 1905 έστρεψε την πλάστιγγα των πραγμάτων υπέρ του Ελευθερίου Βενιζέλου. 

> «Υπάρχει κανείς από σας, υπάρχει κανείς Κρης, υπάρχει κανείς Έλλην, έχων τοιαύτην κατασκευήν νεύρων, ώστε να δύναται να μένη απαθής, όταν μανθάνη ότι στρατιώται ξένοι πρόκειται να κτυπήσουν αδελφούς, οι οποίοι άλλο δεν ζητούν πάρα εκείνο το οποίον όλοι ημείς χιλιάκις εζητήσαμεν; Προτείνω να εκφρασθή ανενδοιάστως το φρόνημα των παρόντων και να δηλωθή προς τας Δυνάμεις, ότι, εις την προκειμένην περίστασην, πάντες οι Κρήτες συντάσσονται, ψυχή και σώματι μετά των εν Θερίσω».
> 
> 

Λόγω εκτράχυνσης των πολιτικών παθών, εγκατέλειψε την πολιτική και ανέλαβε διευθυντής της Τράπεζας Κρήτης στο Ηράκλειο.

Υπήρξε πατριώτης και μετριόφρων πολιτικός, χαρισματικός ρήτορας και εχθρός του πολιτικού φατριασμού.

Πέθανε στην Αθήνα στις 28 Νοεμβρίου 1924 και τιμήθηκε από τη Βουλή των Ελλήνων.

Τιμήθηκε από την Κρητική Πολιτεία με τη διάκριση του Αγωνιστή Α’ Τάξεως.

Προσωπική ζωή
-------------

Ήταν παντρεμένος με την κόρη του Μίνωα Καλοκαιρινού, Μαρία, με την οποία απέκτησε μία κόρη, την Έλλη, που πέθανε μικρή, και τον Κωνσταντίνο, που διακρίθηκε ως μουσικός.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6  Κρήτης, Αγώνας της (10 Δεκεμβρίου 2010). «Επιστημονικό συμπόσιο: «Ιωάννης Σφακιανάκης (1848-1924) - O πολιτικός, ο γιατρός, ο λόγιος»». *Αρχείο Αγώνα Κρήτης*. Ανακτήθηκε στις 18 Μαΐου 2023.
2. ↑  «Πανδέκτης: Σφακιανάκης Ι». *pandektis.ekt.gr*. Ανακτήθηκε στις 18 Μαΐου 2023.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ιωάννης Σφακιανάκης** |

* Κωνσταντίνος Σκόκος (1900). *Ημερολόγιον Σκόκου*. Εν Αθήναις: Εκ του Τυπογραφείου των Καταστημάτων Ανέστη Κωνσταντινίδου. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Φεβρουαρίου 2008. Ανακτήθηκε στις 5 Απριλίου 2010.
Τα **Κόραλλα** ήταν πόλη του αρχαίου Πόντου επί του ομώνυμου ακρωτηρίου. Τοποθετούνται από τον Αρριανό, και τον ανώνυμο συγγραφέα του Περίπλου, 100 στάδια ανατολικά της Φιλοκάλειας, και η Φιλοκάλεια βρίσκεται 110 στάδια ανατολικά της Τριπόλεως, μια πολύ γνωστή τοποθεσία.

Αυτή η τοποθεσία βρίσκεται κοντά στην σημερινή πόλη Εϊνεσίλ, στο σημείο Γκιόρελε, μεταξύ Κερασούντος και Τραπεζούντος, στην ακτή της Μαύρης Θάλασσας της Μικράς Ασίας, σημερινή Τουρκία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αρχαία Ελληνικά) Αρριανός. «Περίπλους του Ευξείνου Πόντου». *Περίπλους του Ευξείνου Πόντου*. **13**.
2. ↑  Giresun City website on Coralla
3. ↑  (Αγγλικά) Talbert, Richard, επιμ. (2000). *Barrington Atlas of the Greek and Roman World*. Princeton University Press. σελ. 87, καθώς και συνοδευτικές σημειώσεις καταλόγου.
4. ↑  (Αγγλικά) Lund University. «Digital Atlas of the Roman Empire». *Digital Atlas of the Roman Empire*. .
Ο **λαντλοκίτης** (αγγλ. ludlockite) είναι αρσενικικό ορυκτό του μολύβδου και του σιδήρου. Ανακαλύφθηκε το 1970 στο μέγιστο σχεδόν βάθος του κοιτάσματος του Τσουμέμπ στη Ναμίμπια και συγκεκριμένα στη βαθύτερη ζώνη οξείδωσης του κοιτάσματος, στην περιοχή που αποκαλείται "germanates" λόγω της ανεύρεσης πολλών (και μοναδικών) ορυκτών γερμανίου σε αυτήν. Οι συλλέκτες ορυκτών Φρέντρικ Λάντλοου Σμιθ ο 3ος (Fredrick **Lud**low Smith 1939 - ) και Τσαρλς Λοκ Κή (Charles **Lock**e Key, 1935 -) από το Νιού Τζέρσεϊ ήταν οι πρώτοι που τον ανακάλυψαν και έφεραν δείγματα προς εξέταση. Προς τιμήν τους το ορυκτό ονομάστηκε από τα τρία πρώτα γράμματα του επωνύμου καθενός.

Εμφάνιση, παραγενέσεις
----------------------

Χαρακτηρίζεται ως ασύνηθες ορυκτό, που σχηματίζεται σε ζώνες οξείδωσης αρσενικούχων πολυμεταλλικών κοιτασμάτων υδροθερμικής προέλευσης, που περιέχουν σίδηρο και μόλυβδο. Ορυκτά με τα οποία σχετίζεται είναιο σιδηρίτης, ο τενναντίτης, ο χαλκοσίνης, ο σιδηροπυρίτης, ο βορνίτης, ο γερμανίτης, ο λεϊτεΐτης και οι σπανιότεροι ρενιερίτης, στολτσίτης, και σναϊντερχοενίτης.

Απαντάται στο Τσουμέμπ (όπου αποτελεί και χαρακτηριστικό ορυκτό (type locality, TL), στην Τοσκάνη της Ιταλίας (σε μεταλλευτικά απορρίμματα), στη Γαλλία (περιοχή Λίγηρα), στη Χιλή (περιοχή της Ατακάμα), στο Ιράν, στην Ιαπωνία (Κιουσού) και στη Νότια Αφρική.

Στην Ελλάδα ανευρίσκεται στα μεταλλεία Λαυρίου (περιοχές Λαυρίου - σπήλαιο «Οξυγόνο» - στην παραλία Θορικού και στην περιοχή «Βρυσάκη») πάντα μέσα σε μεταλλευτικά απορρίμματα.

Πηγές
-----

* Handbook of Mineralogy
* Mindat.org
* Webmineral.com

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος ορυκτών
* Κατάλογος ορυκτών των μεταλλείων Λαυρίου

Βιβλιογραφία
------------

* James Dwight Dana, *Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks*, READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Στον ιστοχώρο Webmineral αναφέρεται ως τύπος ο (Fe++,Pb)As+++++2O6. Στο Handbook of Mineralogy αναφέρεται ως χημικός τύπος ο αρχικά αναγραφόμενος, ο οποίος φαίνεται να είναι ορθότερος, καθώς ο σίδηρος εμφανίζεται (στον ηλεκτρονικό μικροαναλυτή) ως τρισθενής.
2. ↑  Το όνομα εγκρίθηκε από την ΙΜΑ. Αρχικά είχε αποδοθεί και σε ορυκτό που εντοπίστηκε στο Takht-e-Suleiman του Ιράν, το οποίο, όμως, αποδείχθηκε ότι δεν ήταν λαντλοκίτης αλλά νέο ορυκτό, που έλαβε το όνομα νταλιρανίτης (daliranite).
Συντεταγμένες: 45°51′0″N 28°41′41″E﻿ / ﻿45.85000°N 28.69472°E﻿ / 45.85000; 28.69472

Το **Κόπτσακ**είναι κοινότητα και χωριό στην Γκαγκαουζία της Δημοκρατίας της Μολδαβίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2004, ο πληθυσμός ανερχόταν στα 9.551 άτομα. Οι Γκαγκαούζοι ανερχόντουσαν στους 9.068. Επίσης, υπήρχε μια μειονότητα που αποτελούταν από 110 Μολδαβούς, 97 Ρώσους, 71 Ουκρανούς, 144 Βούλγαρους και 33 Ρομά.

Αξιοσημείωτοι κάτοικοι
----------------------

* Γκλεμπ Ντράγκαν (γεννηθείς το 1920) - μηχανικός και Ρουμάνος ακαδημαϊκός.

Αδελφοποιημένες πόλεις
----------------------

* Μουσταφακεμαλπασά

Παραπομπές
----------

1. ↑  *2014 Moldovan census*. 2017. www.statistica.md/pageview.php?l=en&idc=479.
2. ↑  *Statistica Moldovei*.
Ο **Λέων Δ΄**, αρμεν. Լեիոն Գ (1289 - 1307) από τον Οίκο των Χετουμιδών ήταν ηγεμόνας της Μικράς Αρμενίας (Κιλικίας) το διάστημα 1303/05-1307. Αριθμείται ως Λέων Γ΄ βασιλιάς της Μ. Αρμενίας, διότι ο πρώτος Λέων ήταν πρίγκιπας της Αρμενίας.

Βιογραφία
---------

Ήταν το μόνο τέκνο του Θόρου/Θεοδώρου Γ΄ της Αρμενίας (πρώτου γιου του Λέοντα Γ΄) και της Μαργαρίτας των Λουζινιάν κόρης του Ούγου Γ΄ της Κύπρου.

Το 1303 ήταν ακόμη ανήλικος, όταν διαδέχθηκε τον θείο του Χετούμ Β΄ που αποσύρθηκε και έμεινε αντιβασιλιάς. Την εποχή του η Αρμενία ήταν σε ευάλωτη θέση· ήταν υποτελής στους Μογγόλους και έπρεπε να αμύνεται εναντίον των Μουσουλμανικών επιθέσεων από το νότο. Ο θρόνος περνούσε σύντομα από πολλούς: μετά τον Χετούμ Β΄ το 1295 έγινε ο Τόρος Γ΄ (δεύτερος γιος του Λέοντα Γ΄), αλλά το 1296 τον θρόνο σφετερίστηκε ο Σεμπάντ (τρίτος γιος του Λέοντα Γ΄). Έπειτα νέος σφετεριστής έγινε ο Κωνσταντίνος Γ΄ (τέταρτος γιος του Λέοντα Γ΄), που τον εκτόπισε ο Χετούμ Β΄ το 1299. Το 1298 ο Θόρος Γ΄ φονεύθηκε και το στέμμα πέρασε στον γιο του, τον Λέοντα Δ΄ το 1303.

Το 1305 ο Χετούμ Β΄ και ο Λέων Δ΄ οδήγησαν έναν Αρμενικό στρατό σε νίκη επί των Μαμελούκων, που είχαν λεηλατήσει το Μπαγκράς.

Οι δύο βασιλείς σκοτώθηκαν το 1307 με την ακολουθία τους από τον Μπιλαργκού στρατηγό των Μογγόλων στα Ανάζαρβα: ο Μπιλαργκού, που από Μογγόλος είχε γίνει Μουσουλμάνος, είχε ζητήσει να κτίσει ένα τζαμί στην πρωτεύουσα Σις, αλλά ο Χετούμ Β΄ το εμπόδισε και διαμαρτυρήθηκε γι' αυτό στον Ουλζαϊτού ιλχάν των Μογγόλων. τότε ο Μπιλαργκού προσκάλεσε τον Χετούμ Β΄, τον Λέοντα Δ΄ και πολλούς ευγενείς της Αρμενίας σε συνάντηση στα Ανάζαρβα, υποτίθεται για συζητήσεις, αλλά μετά οι στρατιώτες του επιτέθηκαν και τους σκότωσαν όλους. Αργότερα ο Μπιλαργκού εκτελέστηκε από τον Ουλζαϊτού για τις πράξεις του.

Διάδοχος του Λέοντα Δ΄ έγινε ο θείος του Οσίν (πέμπτος γιος του Λέοντα Γ΄).

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε την εξαδέλφη του Αγνή (Μαρία) των Πουατιέ, κόρη του Αμαλρίκ της Τύρου και της Ισαβέλλας των Χετουμιών (κόρης του Λέοντα Γ΄)· δεν απέκτησαν απογόνους.

Πηγές
-----

* Stewart, Angus (2005), "The Assassination of King Het'um II: The Conversion of The Ilkhans and the Armenians", Journal of the Royal Asiatic Society, 15: 45–61, doi:10.1017/S1356186304004687
* Ghazarian, Jacob G (2000). The Armenian Kingdom in Cilicia during the Crusades: The Integration of Cilician Armenians with the Latins (1080–1393). Abingdon: RoutledgeCurzon (Taylor & Francis Group). ISBN 0-7007-1418-9.

|  |
| --- |
| Λέων Δ΄ της Αρμενίας **Οίκος των Χετουμιδών****Γέννηση:** 1289 **Θάνατος:** 1307 |
| Βασιλικοί τίτλοι |
| ΠροκάτοχοςΧετούμ Β΄ | **Βασιλιάς του Αρμενικού βασιλείου της Κιλικίας**1303 - 1307Υπό την κηδεμονία του Χετούμ Β΄  | ΔιάδοχοςΟσίν της Αρμενίας |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 41053072
* LCCN: n93067303

 |

 |
Το **Λαογραφικό Μουσείο Ανδρίτσαινας** ιδρύθηκε το 1981 από τον Εξωραϊστικό Σύλλογο Γυναικών Ανδρίτσαινας, με σκοπό την διάσωση, φύλαξη και διατήρηση της ιστορία της περιοχής.

Ιστορικό
--------

Το μουσείο, τα πρώτα χρόνια της λειτουργίας του, στεγαζόταν σε παλιό αρχοντικό, με αντικείμενα από οικογένειες της Ανδρίτσαινας. Έπειτα μεταφέρθηκε στο τριώροφο αρχοντικό Γεωργίου Κανελλόπουλου, το οποίο κληροδότησε με τα υπάρχοντα έπιπλα κι αντικείμενα, η τελευταία κληρονόμος Γαληνή Κανελλοπούλου. Συνολικά, τα εκθέματα αριθμούνται στα 4000, την περίοδο 1832-1932.

Ενότητες μουσείου
-----------------

Το μουσείο αναπτύσσει τα εκθέματά του σε τρεις ορόφους:

### Ισόγειο

Στο ισόγειο εκτίθενται εργαλεία κι αντικείμενα της αγροτικής ζωής, όπως οικιακά σκεύη, καζάνια, ταψιά, αργαλειός με την υφάντρα, λάμπες και πολλά άλλα.

### Πρώτος όροφος

Στον πρώτο όροφο, αναπαρίσταται το αρχοντικό, όπως ήταν, με το σαλόνι, την τραπεζαρία, τα υπνοδωμάτια, την κουζίνα, το χειμωνιάτικο, μαζί και τις φωτογραφίες των προγόνων.

### Δεύτερος όροφος

Στον δεύτερο όροφο, όπου είναι μια ενιαία αίθουσα 180 τ. μ. εκτίθενται διάφορα αντικείμενα και παλιές ενδυμασίες, χωρισμένα σε τμήματα, όπως το παλιό κουρείο, γραμμόφωνα, το μπαούλο του ιδρυτικού μέλους της Φιλικής Εταιρείας Παν. Αναγνωστόπουλου. Επίσης, τοποθετημένα σε βιτρίνες, οι στολές της Αμαλίας και του φουστανελά, νυφικά, στολές ηρώων, παιδικά ρούχα, κεντήματα. Ακόμη, έντυπο υλικό, όπως παλιές εφημερίδες, περιοδικά, έγγραφα κ.α.

Παραπομπές
----------

1. ↑ . «Ανδρίτσαινα | Δημόσια Ιστορική Βιβλιοθήκη Ανδρίτσαινας | andritsainalibrary.gr». *www.andritsainalibrary.gr* (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Οκτωβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 27 Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  «Λαογραφικό Μουσείο Ανδρίτσαινας». *www.andritsainamuseum.gr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Ιουλίου 2020. Ανακτήθηκε στις 27 Οκτωβρίου 2017.
3. ↑  «DivingClub | Calendar». *www.greektravelworld.com* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 27 Οκτωβρίου 2017. [*νεκρός σύνδεσμος*]
4. ↑  «Λαογραφικό Μουσείο Ανδρίτσαινας». *www.olympiaholiday.gr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Αυγούστου 2020. Ανακτήθηκε στις 27 Οκτωβρίου 2017.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Λαογραφικό Μουσείο Ανδρίτσαινας Αρχειοθετήθηκε 2020-07-17 στο Wayback Machine.
Ο **Κωνσταντίνος Κριάρης** (1797 - 1884) ήταν Έλληνας αγωνιστής του 1821.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε τον Μάρτιο του 1797 στο χωριό Κουστογέρακο της επαρχίας Σελίνου της Κρήτης. Η καταγωγή του ήταν από την οικογένεια των Μπενήδων. Ο πατέρας του που παλιά τον αποκαλούσαν *Μπενή* μετονομάστηκε σε *Κριάρης* το 1769 επί Δασκαλογιάννη, λόγω του χειμαρρώδους χαρακτήρα του. 

Ο Κωνσταντίνος μέχρι το 1821, ήταν τσοπάνος στον πλούσιο πατέρα του. Με την έναρξη της επανάστασης, αυτός και τα πέντε αδέλφια του άρπαξαν τα όπλα και τάχτηκαν υπό την σημαία του πατέρα τους. Μετά την μάχη της Μονής, ο Κωνσταντίνος ανέλαβε *Καπετάνιος του Κουτσογεράκου*, διότι ο πατέρας του ήταν πλέον προχωρημένης ηλικίας. Έκτοτε ακολούθησε παντού τον ήρωα Κουμή ως οπλαρχηγός και πρωτοπαλίκαρο αυτού. 

Ο Κριάρης πρωταγωνίστησε και πάλι το 1841, όταν στην Κρήτη έγινε νέα εξέγερση. Συνενοούμενος με τον αρχηγό Χαιρέτη και με τους άλλους οπλαρχηγούς από το Ναύπλιο, ύψωσε πρώτος την σημαία της επανάστασης. Μαζί με τους άλλους αρχηγούς Χαιρέτη, Κουμή, Χάλη και Νιότη πολέμησε μαζί με τους Σελινιώτες ως αρχηγός πλέον της επαρχίας Σελίνου. 

Ακολούθησε πολυτάραχη πολεμική ζωή και ξαναεμφανίστηκε στην επανάσταση του 1878 και πάλι ως εκλεγμένος αρχηγός των Σελινιωτών στην επανάσταση της Κρήτης.

Επέστρεψε στην Αθήνα, όπου και απεβίωσε.

Πηγές
-----

* Κωνσταντίνος Κριάρης συνοπτικό βιογραφικό σημείωμα από το Ινστιτούτο Νεοελληνικών Ερευνών
* Ιωάννης Αρσένης (1884). *Ποικίλη Στοά: Εθνική εικονογραφημένη επετηρίς*. Αθήνα: Επί του Τυπογραφείου Αττικού Μουσείου. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Αυγούστου 2010. Ανακτήθηκε στις 17 Μαΐου 2010.


1. ↑  (Αγγλικά) *Find A Grave*. 171309404. Ανακτήθηκε στις 1  Νοεμβρίου 2021.
Ο **Καζίμιρ Γ΄**, πολων. Kazimierz III (π. 1280/84 - 22 Αυγούστου 1345/13 Μαΐου 1350) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν δούκας τού Ινόβροτσλαφ (1287-1314), υποτελής τού βασιλιά της Πολωνίας (1306-), κυβερνήτης τού δουκάτου της Πομερελίας (Γκντανσκ) (1306-09) και κυβερνήτης τού Γκνήφκοβο (1332-43), ώσπου εκτοπίστηκε από το Τευτονικό Τάγμα.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο τρίτος γιος τού Ζιεμόμισλ δούκα του Ινόβροτσλαφ και της Σαλώμης των Σαμποριδών, κόρης τού Σαμπόρ Β΄ δούκα της Πομερέλιας.

Όταν το 1287 απεβίωσε ο πατέρας του, ο Καζίμιρ Γ΄ και οι δύο αδελφοί του ήταν ανήλικοι, έτσι ανέλαβαν επίτροποι η Σαλώμη και ο θείος τους Βλάντισλαφ Α΄ ο Βραχύς. Το 1294 ο πρωτότοκος Λέσεκ ενηλικιώθηκε και π. το 1302 ο Καζίμιρ Γ΄. Αρχικά οι τρεις αδελφοί κυβέρνησαν μαζί.

Το 1300 αναγκάστηκε να δηλώσει υποταγή στον Βεγκέσλαο Β΄ της Βοημίας. Το 1306 έγινε υποτελής τού θείου του με αντάλλαγμα τη θέση τού κυβερνήτη τού Γκντανσκ. Όμως το 1309 το Τευτονικό Τάγμα εισέβαλε και ο Καζίμιρ Γ΄ αναγκάστηκε να φύγει από τη θέση.

Έπειτα ο Καζίμιρ Γ΄ μαζί με τον δευτερότοκο αδελφό του Πσέμισλ διαφώνησαν σε οικονομικά θέματα με τον επίσκοπο Γκέρβαρντ. Το 1310 τα δύο αδέλφια λαφυραγώγησαν την περιοχή Ράτσιαζ τού επισκόπου, που μετά τους αφόρισε. Τότε οι δύο τους τον φυλάκισαν μαζί με τον αδελφό του Στανίσλαφ κοσμήτορα του Συλλόγου τού καθεδρικού τού Βλοτσλάβεκ. Τα δύο μέρη τελικά κατέληξαν σε συμφωνία: οι δύο αιχμάλωτοι ελευθερώθηκαν και ο αφορισμός ήρθη.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε το διάστημα 1312-18 την σύζυγό του, που απεβίωσε το 1332/43. Κατά τον χρονικογράφο Γιαν του Τσάρνκουφ είχε τέκνα:

* Ελισάβετ π. 1315/23 - μετά το 1345, παντρεύτηκε τον Στέφανο Β΄ μπάνο της Βοσνίας. Η κόρη τους:
	+ Ελισάβετ π. 1339-1387, παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Α΄ των Καπετιδών-Ανζού βασιλιά της Ουγγαρίας & Πολωνίας.
* Βλάντισλαφ ο *Λευκός* π. 1327/33-1388, δούκας τού Γκνιέφκοβο.

Πηγές
-----

* M. Biskup: Wojny Polski z Zakonem Krzyżackim (1308 – 1521), Gdańsk 1993.
* W. Długokęcki: Stosunek zakonu krzyżackiego do Tczewa w XIV wieku. Przyczynek do polityki miejskiej Krzyżaków na Pomorzu Gdańskim, "Zapiski Historyczne" 1999, vol. LXIV, pp. 3–4.
* E. Długopolski: Władysław Łokietek na tle swoich czasów, Wrocław 1951.
* Karol Górski: Zakon Krzyżacki a powstanie państwa pruskiego (2nd edition), Malbork 2003.
* M. Grzegorz: Pomorze Gdańskie pod rządami Zakonu krzyżackiego w latach 1308 – 1466, Bydgoszcz 1997.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Kazimierz III of Gniewkowo  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Το πάντρεμα στη καζακική γλώσσα λέγεται **Ουιλένου τογί** ενώ ο γάμος λέγεται **Όι μπολού**.

Το θρησκευτικό μέρος της **καζακικής γαμήλιας τελετή**ς ονομάζεται **Νεκέ κιγιού** (καζακικά: Неке қию‎). Η γαμήλια διαδικασία μπορεί να διαρκέσει πολλές εβδομάδες ή ακόμα και μήνες για να ολοκληρωθεί. Αυτό συμβαίνει επειδή ένας καζακικός γάμος, όπως γίνεται και στις περισσότερες Μουσουλμανικές κοινωνίες, περιλαμβάνει μια σύμβαση μεταξύ των οικογενειών που απαιτεί διαπραγμάτευση. Το Νεκέ κιγιού είναι μικρό μέρος ολόκληρης της εκδήλωσης, και συνήθως διαρκεί περίπου μισή ώρα για να ολοκληρωθεί.

Το Νεκέ κιγιού λαμβάνει χώρα σνυήθως το βράδυ την ημέρα που η νύφη αποκαλύπτεται στην οικογένεια του γαμπρού. Αυτή η εορταστική τελετή ονομάζεται μπετασάρ (καζακικά: Беташар‎) ή "αποκάλυψη του προσώπου". Μετά δείχνει σεβασμό προς την οικογένεια του γαμπρού, το πέπλο ανυψώνεται και η νύφη δέχεται ένα φιλί από τη πεθερά. Στη συνέχεια, η πεθερά, θέτει ένα λευκό μαντήλι στο κεφάλι της για να συμβολίζουν την οικογενειακή της κατάσταση και στη συνέχεια τη καλωσορίζει στην οικογένεια του γαμπρού.

Μετά από αρκετές ώρες γλεντιού, φτάνει ένας μουλάς. Ο μουλάς είναι δάσκαλος του Ισλάμ, που ξέρει πώς να απαγγείλει το Κοράνι. Εκτελεί το Νεκέ κιγιού. Παρόλο που το μπετασάρ γίνεται έξω στον κήπο με την παρουσία πολλών συγγενών και φίλων, το Νεκέ κιγιού διεξάγεται μέσα σε στενό οικογενειακό κύκλο. Ο μουλάς και το ζευγάρι κάθονται απέναντι ο ένας από τον άλλο. Συντόμως απαγγέλλει κάποιους στίχους από το Κοράνι και ζητά από το ζευγάρι να ομολογήσει την πίστη του Ισλάμ. Όταν ολοκληρωθεί η τελετή, το ζευγάρι πρέπει να πάει να καταχωρήσετε το γάμο τους στο κρατικό γραφείο εγγραφών, μια πρακτική που καθιερώθηκε στη Σοβιετική περίοδο.

Η σύντομη τελετή θα παρουσιαστεί στο γραφείο εγγραφής, το οποίο ονομάζεται Αχάζ (καζακικά: Азаматтық Халық Актілерін Жазу (АХАЖ)‎, ρωσικά: ЗАГС‎). Ο γάμος διαθέτει επίσης μια πομπή αυτοκινήτων διακοσμημένα με κορδέλες, τα οποία σταματούν να τραβήξουν φωτογραφίες κατά μήκος του δρόμου.

Δείτε επίσης
------------

* Πολιτισμός του Καζακστάν
Ο **Ιωάννης**, γερμ: Johann von Braunschweig-Grubenhagen von Welfen (πριν από το 1322 - 23 Μαΐου 1367) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν ο κοσμήτορας του Συλλόγου του μοναστηριακού ναού Σανκτ Αλεξάντρι στο Άινμπεκ.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο έβδομος γιος του Ερρίκου Α΄ του *Θαυμάσιου* δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Γκρούμπενχαγκεν και της συζύγου του Αγνής των Βέττιν, κόρης του Αλβέρτου Β΄ μαργράβου του Μάισσεν.

Αδέλφια του ήταν η Αδελαΐδα σύζυγος του Ερρίκου της Βοημίας, ο Ερρίκος Β΄ δούκας του Μπ.Γκρούμπενχαγκεν, η Ειρήνη σύζυγος του Ανδρόνικου Γ΄ Παλαιολόγου Αυτοκράτορα των Ρωμαίων, ο Ερνέστος Α΄ δούκας του Μπ.Γκρούμπενχαγκεν, ο Γουλιέλμος δούκας του Μπ.Γκρούμπενχαγκεν, κ.ά.

Έγινε ο κοσμήτορας του Συλλόγου του μοναστηριακού ναού Σανκτ Αλεξάντρι στο Άινμπεκ. Απεβίωσε το 1367 σε ηλικία 45 ετών.
Το **Καζίνο της Βίλας Μπονκομπάνι Λουντοβίζι**, ιταλ.: Casino di Villa Boncompagni Ludovisi (γνωστό και ως *Βίλα Αουρόρα* ή *Καζίνο ντελ' Αουόρα*) είναι μία βίλα στην Πόρτα Πιντσιάνα, στη Ρώμη της Ιταλίας. Με έκταση 2.200 τετραγωνικά μέτρα, είναι το μόνο που απομένει από ένα εξοχικό καταφύγιο, πιο γνωστό ως Βίλα Λουντοβίζι, που ιδρύθηκε τον 16ο αι. από τον καρδινάλιο Φραντσέσκο Μαρία Ντελ Μόντε. Ο καρδινάλιος ήταν διπλωμάτης, διανοούμενος, γνώστης της τέχνης, συλλέκτης και προστάτης (μαικήνας) πολύ διαφορετικών μορφών, όπως ο Γαλιλαίος και ο Καραβάτζιο. Το Καζίνο αναφέρεται συχνά ως Βίλα Αουρόρα (Villa Aurora), από τη σημαντική τοιχογραφία του Γκουερτσίνο που βρίσκεται στην κύρια αίθουσα υποδοχής της βίλας, που απεικονίζει τη θεά Aurora (Αυγή). Ένα από τα μικρότερα δωμάτια του Καζίνο μπορεί να υπερηφανεύεται για τον μοναδικό πίνακα, που έχει εκτελεστεί ποτέ από τον Καραβάτζιο σε οροφή, *τον Δία, τον Ποσειδώνα και τον Πλούτωνα*, ο οποίος αντικατοπτρίζει, με αλληγορικές μορφές που προέρχονται από την κλασική μυθολογία, ένα άλλο από τα ενδιαφέροντα του καρδινάλιου, την αλχημεία.

Ο ντελ Μόντε πούλησε τη Βίλα Λουντιβίζι και τους εκτεταμένους χώρους της στον καρδινάλιο Λουντοβίκο Λουντοβίζι το 1621. Λόγω της οικονομικής πίεσης της οικογένειας του Λουντοβίζι, ολόκληρος ο γύρω κήπος (πάρκο) πουλήθηκε στη δεκαετία του 1880 και κτίστηκε με ξενοδοχεία και ακριβές οικίες, συμπεριλαμβανομένων παλατιών για τα μέλη της οικογένειας. Η πρόσοψη του κεντρικού Καζίνο ή του Καζίνο Γκράντε (Casino Grande), ενός ξεχωριστού κτιρίου, είναι τώρα κρυμμένη πίσω από το παλάτσο Μαργκερίτα του 19ου αι. Αυτό το κτίριο αποκτήθηκε από το ιταλικό κράτος και έγινε η κατοικία της βασιλομήτορος Μαργαρίτας. Τώρα στεγάζει την πρεσβεία των ΗΠΑ.

Το μόνο τμήμα που δεν πουλήθηκε, ήταν η Βίλα Αουρόρα, η οποία παραμένει στην κατοχή της οικογένειας Λουντοβίζι, περικυκλωμένη από υψηλούς τοίχους και ανοικτή στο κοινό κατόπιν γραπτού αιτήματος. Εκτός από τα έργα των Καραβάτζιo και Γκουερτσίνo, περιέχει σημαντικά έργα τέχνης των Πομαράντσιο, Μικελάντζελο και μία συλλογή από ρωμαϊκά και ελληνικά καλλιτεχνήματα.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  «Villa Aurora, Rome's best kept secret?». Minor Sights. Ανακτήθηκε στις 20 Νοεμβρίου 2016.

Eξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Rome Artlover: Casino di Villa Lodovisi presso Porta Pinciana
* Μικρά αξιοθέατα: Villa Aurora - Το καλύτερα κρυμμένο μυστικό της Ρώμης;
* Η γεννημένη πριγκίπισσα των New York Times ανοίγει την ιστορική βίλα στο κοινό
Το **Κύπελλο Κόρατς καλαθοσφαίρισης ανδρών περιόδου 1996-97** ήταν η διοργάνωση κατά την οποία μια Ελληνική ομάδα έφθασε στην δεύτερη κατάκτησή της και έκτη συνολικά για την Ελλάδα σε όλα τα Ευρωπαϊκά Κύπελλα. Το Κύπελλο Κόρατς 1996-97 διεξήχθη σε 16 προκριματικούς ομίλους από τους οποίους περνούσαν στην επόμενη φάση οι δυο πρώτοι και στη συνέχεια αλλεπάλληλους γύρους διπλών αναμετρήσεων, έως και τον επίσης διπλό Τελικό, όπου έφθασαν η Τουρκική Τόφας Μπούρσα και ο Α.Σ. Άρης Θεσσαλονίκης.

Ο διπλός Τελικός
----------------

Ο πρώτος τελικός δόθηκε στο Παλέ Ντε Σπορ και μια βδομάδα αργότερα ακολούθησε η ρεβάνς στο γήπεδο της τουρκικής ομάδας. 

Ο Άρης είχε μια πολύ άσχημη βραδιά στο πρώτο ματς και ηττήθηκε με 66-77. Όμως στη ρεβάνς ήταν εκπληκτικός, επικράτησε με σκορ 88-70 και πήρε έτσι το δεύτερο Ευρωπαϊκό του τίτλο, μετά το Κύπελλο Κυπελλούχων του 1993.

Πηγή
----

* Περιοδικό "Τρίποντο"

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
**Άρης - Κυπελλούχος Κόρατς μπάσκετ 1996-97** |
| --- |
|  |
|  | 
**4** Ορτίθ  · **5** Λιαδέλης  · **7** Σταυρακόπουλος  · **9** Σιούτης  · **10** Φλώρος  · **11** Ναχάρ  · **12** Αγγελίδης  · **13** Χωλόπουλος  · **14** Σάκλεφορντ  · **15** Μπόνι  · Παπαδάτος  · **C** Σούμποτιτς |

 |
Η **Ιωάννα**, γερμ.: Johanna von Jülich (απεβ. το 1394) από τον Οίκο του Γύλιχ ήταν κόρη του δούκα του Γύλιχ και με τον γάμο της έγινε κυρία του Άρκελ.

Βιογραφία
---------

Ήταν η μόνη κόρη του Γουλιέλμου Β΄ δούκα του Γύλιχ και της Μαρίας των Βάσενμπεργκ, κόρης του Ρέγκιναλντ Β΄ δούκα του Χέλρε.

Αδέλφια της ήταν ο Γουλιέλμος Γ΄ δούκας των Γύλιχ & Χέλρε και ο Ράιναλντ Δ΄ δούκας των Γύλιχ & Χέλρε. Και οι δύο ήταν άγαμοι, έτσι η Ιωάννα διεκδίκησε τα δύο δουκάτα. Τα αξίωσε και ο ανιψιός τους Αδόλφος δούκας του Μπεργκ. Τελικά το Χέλρε περιήλθε στην κόρη τής Ιωάννας (τη Μαρία, που το παραχώρησε στον γιο της Άρνολντ) και το Γύλιχ στον Αδόλφο.

Οικογένεια
----------

Το 1376 παντρεύτηκε τον Ιωάννη Ε΄ κύριο του Άρκελ (Arkel) (1362-1428) και είχαν παιδιά:

* Γουλιέλμος (απεβ. 1 Δεκεμβρίου 1417 στο Γκόρινχεμ), κύριος του Άρκελ.
* Μαρία (απεβ. 1415, στο Έισελσταϊν), παντρεύτηκε τον Ιωάννη Β΄ κύριο του Έχμοντ.
	+ Άρνολντ 1410-1473, δούκας του Χέλρε. Έτσι το Χέλρε πέρασε στον Οίκο του Έχμοντ.

Παραπομπές σε πηγές
-------------------

1. ↑  p55939.htm#i559388. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
Συντεταγμένες: 24°8′55″N 110°18′24″W﻿ / ﻿24.14861°N 110.30667°W﻿ / 24.14861; -110.30667

Το **Λα Πας** (ισπανικά: *La Paz*, προφορά: [la ˈpas]) είναι η πρωτεύουσα της μεξικανικής πολιτείας Μπάχα Καλιφόρνια Σουρ και ένα σημαντικό περιφερειακό εμπορικό κέντρο. 

Η πόλη είχε πληθυσμό απογραφής το 2020 250.141 κατοίκους, καθιστώντας την την πιο πυκνοκατοικημένη πόλη στην πολιτεία. Βρίσκεται στο δήμο Λα Πας, ο οποίος είναι ο τέταρτος μεγαλύτερος δήμος στο Μεξικό σε γεωγραφικό μέγεθος και ανέφερε πληθυσμό 292.241 κατοίκων σε μια έκταση 20.275 km2 (7.828 τετραγωνικά μίλια).

Ο πληθυσμός της Λα Πας έχει αυξηθεί πολύ από τη δεκαετία του 2000. Η ανάπτυξη οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στο γεγονός ότι η πόλη έχει ένα από τα υψηλότερα επίπεδα διαβίωσης και ασφάλειας στο Μεξικό.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *GEOnet Names Server*. 11  Ιουνίου 2018. -1676469.
2. 1 2  *Instituto Nacional de Estadística y Geografía*. www.inegi.org.mx/programas/ccpv/2020/.
3. ↑  micodigopostal.org/baja-california-sur/la-paz.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Μεξικό
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 245810287
* LCCN: n81005100
* GND: 4334207-3
* SUDOC: 084356553

 |

 |
Η **Iωάννα της Σαβοΐας**, ιταλ.: Giovanna di Savoia (1310 - 29 Ιουνίου 1344) από τον Οίκο της Σαβοΐας, ήταν κόρη του κόμη της Σαβοΐας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Βρετάνης. Μετά το τέλος του πατέρα της διεκδίκησε την κομητεία της Σαβοΐας.

Βιογραφία
---------

Ήταν το μόνο παιδί του Εδουάρδου κόμη της Σαβοΐας και της συζύγου του Λευκής της Βουργουνδίας, κόρης του Ροβέρτου Β΄ δούκα της Βουργουνδίας.  Η ομώνυμη θεία της έλαβε την Κωνσταντινούπολη το όνομα Άννα της Σαβοΐας και παντρεύτηκε τον Ανδρόνικο Γ΄ Παλαιολόγο Αυτοκράτορα των Ρωμαίων.

Η Ιωάννα παντρεύτηκε το 1329 σε ηλικία 19 ετών με τον 43 ετών Ιωάννη Γ΄ δούκα της Βρετάνης. Ήταν η τρίτη σύζυγός του: η δεύτερη σύζυγός του Ισαβέλλα είχε αποβιώσει τον προηγούμενο χρόνο. Ο δούκας δεν είχε αποκτήσει παιδιά.

Την ίδια χρονιά με το γάμο της Ιωάννας, ο πατέρας της απεβίωσε. Όντας το μόνο παιδί του, η Ιωάννα θεωρούσε ότι θα τον διαδεχθεί. Ωστόσο, ο Σαβοΐα δεν είχε ποτέ γυναίκα ηγεμόνα, έτσι έγινε διαμάχη για τη διαδοχή. Ο θείος της Aίμων είχε την υποστήριξη των ευγενών της Σαβοΐας για την ημι-σαλική κληρονομιά και έγινε κόμης. 

Ο Ιωάννης Γ΄ υποστήριξε τα δικαιώματα της Ιωάννας στη Σαβοΐα. Μετά τον γάμο, η Ιωάννα ανανέωσε τη διεκδίκησή της για τη Σαβοΐα και συμμάχησε με τον κόμη του Βιενουά εναντίον τού θείου της.  Με συμφωνία, που επιτεύχθηκε από τον βασιλιά της Γαλλίας  στις 22 Νοεμβρίου 1339, παραιτήθηκε από τα δικαιώματα διαδοχής της με αντάλλαγμα ετήσιο εισόδημα 6.000 λιβρών. 

Η Ιωάννα και ο Ιωάννης Γ΄ έζησαν παντρεμένοι δώδεκα χρόνια, αλλά δεν έκαναν κανέναν απόγονο. Ο Ιωάννης Γ΄ απεβίωσε στις 30 Απριλίου 1341, αφήνοντας την Ιωάννα χήρα. Αυτό οδήγησε σε διαφωνία για τη διαδοχή στη Βρετάνη μεταξύ του αδελφού του Ιωάννη του Μονφόρ και της ανιψιάς του Ιωάννη Γ΄ Ιωάννας του Πεντιέβρ.

Το 1343, όταν απεβίωσε ο θείος της Αίμων, η Ιωάννα ανανέωσε την αξίωσή της στην κομητεία της Σαβοΐας εναντίον του 9ετούς εξαδέλφου της, Aμεδαίου ΣΤ΄. Η Ιωάννα απεβίωσε στις 29 Ιουνίου 1344. Στη διαθήκη της άφησε την κομητεία στον Φίλιππο δούκα της Ορλεάνης από έχθρα προς τα εξαδέλφια της. Ήταν εξάδελφός της: η μητέρα του Φιλίππου, η Ιωάννα της Βουργουνδίας, ήταν αδελφή της Λευκής της Βουργουνδίας, μητέρας της Ιωάννας. Στο τέλος, αυτός διαπραγματεύτηκε μία παρόμοια διευθέτηση με εκείνη της Ιωάννας, αποποιούμενος της αξίωσης αντί 5.000 λιβρώ ετησίως.

Σημειώσεις
----------

1. ↑  p57546.htm#i575458. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
2. ↑  Cox 1967, σελ. 22.
3. 1 2 3 4 5  Cox 1967, σελ. 53-55.
4. ↑  State Archives, volume 104, page 51, fascicule 9.1, and Guichenon (Savoie), Tome IV, Preuves, p. 170.

Bιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* Cox, Eugene L. (1967). *The Green Count of Savoy*. Princeton, New Jersey: Princeton University Press.
Συντεταγμένες: 30°44′26.0002″S 59°38′39.9998″W﻿ / ﻿30.740555611°S 59.644444389°W﻿ / -30.740555611; -59.644444389

Η **Λα Πας** (ισπανικά: *La Paz*‎) είναι πόλη της επαρχίας Έντρε Ρίος στη Μεσοποταμία της Αργεντινής. Έχει 24.307 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2010, και είναι η έδρα του ομώνυμου νομού.

Η πόλη βρίσκεται στα βορειοδυτικά της επαρχίας, στην αριστερή (ανατολική) όχθη του ποταμού Παρανά. Είχε ήδη κατοικηθεί τον 18ο αιώνα ως φυσικό λιμάνι, εμφανιζόμενη στους χάρτες της εποχής ως Cabayú Cuatiá (το όνομα ενός ρέματος που εκβάλλει στον Παρανά σε αυτό το σημείο). Ανακηρύχθηκε επίσημα πόλη την 1η Ιανουαρίου 1873.

Όπως και άλλες πόλεις της περιοχής, η Λα Πας διαθέτει ένα συγκρότημα θερμών πηγών και εκμεταλλεύεται τουριστικά τις παραλίες του ποταμού και τη δυνατότητα αθλητικής αλιείας, με πρόσβαση στο επαρχιακό αποθεματικό ιχθυοτροφείο Curuzú Chalí.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.indec.gob.ar/ftp/cuadros/poblacion/cnphv2022\_resultados\_provisionales.pdf.
2. ↑  «La Paz (La Paz, Entre Ríos, Argentina) - Population Statistics, Charts, Map, Location, Weather and Web Information». *citypopulation.de*. Ανακτήθηκε στις 20 Αυγούστου 2022.
3. ↑  «La Ciudad». *Municipalidad de La Paz, Entre Ríos* (στα Ισπανικά). 2 Σεπτεμβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 20 Αυγούστου 2022.
4. ↑  «Termas de La Paz, Secretaría de Turismo, Cultura y Deporte, La Paz, Entre Ríos». *www.lapazentrerios.tur.ar*. Ανακτήθηκε στις 20 Αυγούστου 2022.
5. ↑  «Pesca, La Paz, Entre Ríos». *www.lapazentrerios.tur.ar*. Ανακτήθηκε στις 20 Αυγούστου 2022.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 155963077
* LCCN: n82109043

 |

 |
Οι **λαμπτήρες αναλαμπής** λεγόμενοι κοινώς **φλας** χρησιμοποιούνται ευρύτερα σε φωτογραφήσεις ή παρόμοιες άλλες εφαρμογές όπου απαιτείται ο φωτισμός να είναι ισχυρός αλλά όχι παρατεταμένος. Επίσης χρησιμοποιούνται και στις περιπτώσεις που απαιτείται τακτική διακοπή κατά ελεγχόμενα διαστήματα όπως στις στροβοσκοπικές παρατηρήσεις ή ακτινοβολίες.
Υπάρχουν δύο ειδών φλας. Οι παλαιοί, που η αναλαμπή γινόταν με ταχεία καύση ινών μαγνησίου που προκαλούνταν από τη διέλευση ηλεκτρικού ρεύματος, με συνέπεια μετά από κάθε αναλαμπή ο λαμπτήρας να καταστρέφεται και να απαιτείται αντικατάστασή του. Αυτό σημαίνει πως ένας τέτοιος λαμπτήρας δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε στροβοσκοπική παρατήρηση.

Στο δεύτερο τύπο λαμπτήρων φλας η αναλαμπή οφείλεται σε ηλεκτρική εκκένωση. Αυτοί οι νεότεροι αποτελούνται από ένα σωλήνα με αέριο και δύο ηλεκτρόδια. Τα ηλεκτρόδια όμως αυτά συνδέονται με ένα πυκνωτή. Ο φορτισμένος πυκνωτής εκκενώνεται μέσα από το αέριο και προκαλεί ισχυρή αναλαμπή. Η μέση τιμή της εκπεμπόμενης φωτεινής ροής φθάνει τα 3Χ106 lm. Η δε τάση του πυκνωτή είναι λίγο μικρότερη από εκείνη που χρειάζεται για ν΄ αρχίσει η εκκένωση. Έτσι για να επιτευχθεί αυτή δίνεται μια ηλεκτρική ώθηση από ένα σύρμα που περιβάλει τον σωλήνα στον οποίο γίνεται η εκκένωση.

* Οι *λαμπτήρες αναλαμπής* ανήκουν στη κατηγορία των ψυχρών φωτεινών πηγών.
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Καλλιστώ.

Στην Ελληνική Μυθολογία η **Καλλιστώ** φέρεται ως κόρη του βασιλιά της Αρκαδίας Λυκάονα. Το όνομά της προήλθε από την ελληνική λέξη *κάλλος*, που σημαίνει ομορφιά, ωραιότητα. Καλλίστη = ωραιοτάτη, η ομορφότερη.

Μύθος
-----

Η Καλλιστώ ήταν επίσης γνωστή ως μια από τις Νύμφες που είχαν δώσει όρκο παρθενίας και συνόδευαν την Παρθένο θεά Άρτεμη. Συνδέθηκε με τον Δία και γέννησε μαζί του τον μεγάλο ήρωα της Αρκαδίας, τον Αρκάδα. Ίσως η Άρτεμις που νευρίασε, την μεταμόρφωσε σε άρκτο (αρκούδα). Η Μαία τότε ανέλαβε τον μικρό Αρκάδα για να τον προστατέψει.

Κατά μια εκδοχή, η Καλλιστώ, από σχέση της με τον θεό Ερμή ή τον Δία, γέννησε και τον «τραγοπόδαρο» θεό Πάνα.

Όταν ο Αρκάς μεγάλωσε, μια μέρα που πήγε στο δάσος για να κυνηγήσει, είδε τη μεταμορφωμένη σε αρκούδα μητέρα του –που διατηρούσε όμως ανθρώπινη σκέψη και νόηση– και ετοιμάστηκε να την τοξεύσει. Τότε ο Δίας για να αποτρέψει τη μητροκτονία, τον μεταμόρφωσε σε αρκουδάκι κι έτσι ο Αρκάς αναγνώρισε τη μητέρα του. Επειδή όμως ο Δίας φοβήθηκε την οργή της Ήρας, τους μετέφερε και τους δύο στον ουρανό και τους μεταμόρφωσε σε αστερισμούς, βάζοντας τον Αρκτούρο να τους προστατεύει. Από τότε η Καλλιστώ είναι η Μεγάλη Άρκτος και ο Αρκάς η Μικρά Άρκτος.

Για τους αρχαίους Αρκάδες η Καλλιστώ ήταν εθνική ηρωίδα,την οποία και τιμούσαν παρά τον Ναό της Άρτεμιδος, όπου βρισκόταν και ο τάφος της. Ήταν μητέρα του βασιλέως Αρκάδα, από τον οποίο πήραν το όνομά τους οι Αρκάδες. Οι Τεγεάτες μάλιστα είχαν αφιερώσει ναό στην Καλλιστώ μαζί με λατρευτικό άγαλμα στους Δελφούς.

Δείτε επίσης
------------

* Η Καλλιστώ έδωσε το όνομά της στον έναν από τους 4 μεγάλους δορυφόρους του πλανήτη Δία (που ανακαλύφθηκε στις 7 Ιανουαρίου 1610 από τον Γαλιλαίο), καθώς και στον αστεροειδή 204 Καλλιστώ, που ανακαλύφθηκε το 1879.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Callisto» (Ρωσικά)
2. ↑  «Arcas» (Ρωσικά)
3. ↑  Benjamin Hedericus: «Benjamin Hederichs ehemal. Rect. zu Großenhayn gründliches mythologisches Lexicon». (Γερμανικά) *Gründliches mythologisches Lexicon*. 1724. Ανακτήθηκε στις 14  Νοεμβρίου 2018.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Callisto (mythology) στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 809841
* LCCN: nb2018021901
* GND: 118864319
* SUDOC: 030021383

 |

 |
Καλλιτέχνης του δρόμου, Πλας ντι Τερτρ, Παρίσι
**Καλλιτέχνης του δρόμου** είναι το άτομο που εκτελεί διάφορα είδη τέχνης σε δημόσιους χώρους έναντι φιλοδωρημάτων. Το είδος φιλοδωρημάτων συνήθως διαφέρει ανάμεσα στις διαφορετικές κουλτούρες, χώρες κτλ, έτσι το χρηματικό φιλοδώρημα έχει την πιθανότητα να αντικατασταθεί από φαγητό, νερό ή και δώρα. 

Αναμφισβήτητα, υπάρχει ένα τεράστιο φάσμα διαφόρων ειδών τέχνης, όμως αυτό που καθιστά ξεχωριστό αυτό το συγκεκριμένο είδος τέχνης, είναι το ότι δωρίζει την ευκαιρία ελεύθερης έκφρασης στον καλλιτέχνη, με αποτέλεσμα να έχει τη δυνατότητα να σπάσει φραγμούς και να απελευθερωθεί από κανόνες οι οποίοι περιβάλλουν την κοινωνία ως σύνολο. 

Σε αυτή την περίπτωση, ο ίδιος ο καλλιτέχνης αντιπροσωπεύει την ίδια την τέχνη με την εικόνα του.

Νομιμότητα
----------

Οι καλλιτέχνες γκράφιτι θεωρείται συχνά ότι ασκούν μια αμφιλεγόμενη μορφή τέχνης, που για κάποιους ισοδυναμεί με βανδαλισμό του δημόσιου χώρου. Παρ' όλα αυτά, ορισμένοι καλλιτέχνες γκράφιτι, όπως ο Banksy, έχουν γίνει παγκοσμίως διάσημοι για τη δουλειά τους.

Δείτε επίσης
------------

* Τέχνη του δρόμου

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Street Art: Definition & History | Study.com» (στα αγγλικά). *Study.com*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2018-04-28.. Ανακτήθηκε στις 2018-04-28.
2. ↑  «The Evolution of Street Art». *invaluable.com*.
Γεωγραφία της Ηλείας, κόλποι και λίμνες
Η **Λίμνη Μουριάς** είναι αποξηραμένη σήμερα λίμνη της Ηλείας που βρισκόταν 5 χιλιόμετρα από τον Πύργο κι είχε έκταση 6.500 στρεμμάτων.

Ιστορία
-------

Η λίμνη δημιουργήθηκε περίπου τον 6ο αιώνα μ.Χ. όπως και η γειτονική λίμνη της Αγουλινίτσας σαν αποτέλεσμα της επίδρασης των θαλάσσιων ρευμάτων και του Δέλτα του Αλφειού όπου οι θίνες που δημιούργησαν εγκλώβισαν νερό. Με την λίμνη της Αγουλινίτσας τις χώριζε το δέλτα του Αλφειού, που θεωρούνταν τμήμα του, έως την δεκαετία του 1960 όπου η Μουριά αποξηράνθηκε. Μέσω καναλιού μήκους 400 μέτρων εμπλουτιζόταν και με θαλασσινό νερό. 

Η λίμνη αναφέρεται και από τον Παυσανία όπου την εποχή του είχε διάμετρο τρία στάδια. Είχε πολλά χέλια, κέφαλους, μπαρμπούνια, αθερίνες και γαρίδες ενώ υπήρχε και ιχθυοτροφείο. Επίσης ήταν σημαντικός υγροβιότοπος για μεταναστευτικά πουλιά. Τα τελευταία χρόνια γίνεται προσπάθει για επαναδημιουργία της.

Πηγές
-----

* Χατζηαποστόλου Αδαμαντία, *Γεωλογικές-εδαφολογικές παράμετροι της αποξηραμένης Λίμνης Μουριάς (Ν. Ηλείας) ως παράγοντες για τον καθορισμό κριτηρίων εφαρμογής αποκατάστασης*, Πανεπιστήμιο Πατρών, διδακτορική διατριβή, 2009.
* "Λίμνη Μουριάς ξανά!: Για να μη λησμονηθεί η ιστορία του τόπου μας! "Αρχειοθετήθηκε 2014-01-31 στο Wayback Machine.. *ilialive.gr*. 26/7/2013.
Ο **Καδάγουα** (βασκική μορφή Kadagua, ισπανική μορφή Cadagua) είναι ποταμός της βόρειας Ισπανίας που διαρρέει τις επαρχίες του Μπούργος και της Βισκαΐας. Έχει μήκος 70χμ.· πηγάζει στα Κανταβρικά όρη, διασχίζει τις κοιλάδες του Μένα και την κομάρκα Ενκαρτέρι για να καταλήξει στο Μείζον Μπιλμπάο και να συναντήσει την κοίτη του Ιμπαϊθάμπαλ-Νερβιόν λίγα χιλιόμετρα πριν την εκβολή τους στο Κανταβρικό πέλαγος. Είναι ιδιαίτερα σημαντικός κυρίως λόγω του ρόλου του ως τροφοδότη πόσιμου νερού στο Μπιλμπάο από την τεχνητή λίμνη του Ορδούντε.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Καδάγουα». Υπουργείο Περιβάλλοντος Ισπανίας. Ανακτήθηκε στις 21 Ιουλίου 2018. [*νεκρός σύνδεσμος*]

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 26144647638192521761

 |

 |