recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Ξυλώδες φυτό** (στα αγγλικά: *woody plant*), ή **ξυλώδη φυτά** ονομάζονται εκείνα τα φυτά που παράγουν *ξύλωμα* (κοινώς ξύλο) στους κορμούς τους. Τα φυτά αυτά απαντώνται είτε ως δένδρα, είτε ως θάμνοι, είτε ως κληματίδες. Είναι φυτά πολυετή, δηλ. ζουν πολλά χρόνια, από 20 έτη έως και αιώνες (βλ. ελιά, σεκόγια).

Τμήμα κορμιδίου από ένα ξυλώδες φυτό (*Salvia rosmarinus*), στο οποίο αποτυπώνονται χαρακτηριστικά του ξυλώματος.
Ένα ξυλώδες φυτό έχει κλαδιά και βαθιές ρίζες, ενώ το κυρίως ξύλωμά του λέγεται κορμός και αποτελείται από το λεγόμενο *δευτερογενές ξύλωμα*. Επίσης, ο κορμός του καλύπτεται από ένα εξωτερικό περίβλημα, τον φλοιό (ή εξωτερικό φλοιό), για προστασία από μύκητες – έντομα αλλά και για φράγμα διαφυγής της υγρασίας του κορμού. Το ξύλωμα είναι δομικό στοιχείο και αποτελείται από επιμέρους ξυλώδεις ιστούς. Αυξάνει σε δύο άξονες, οριζόντια δηλ. κατά πάχος αύξηση, και καθ’ ύψος με σκοπό το δένδρο να ψηλώνει και να μπορεί να απορροφάει μεγαλύτερη ηλιακή ακτινοβολία. Τα ψηλότερα ξυλώδη φυτά (δηλ. δένδρα) της Γης φτάνουν και τα 100 μέτρα σε ύψος.

Τα ξυλώδη φυτά διακρίνονται σε δύο κατηγορίες (ανάλογα αν ρίχνουν το φύλλωμά τους ή όχι), στα αείφυλλα και στα φυλλοβόλα. Τα φυλλοβόλα είδη (λ.χ. δρύες, οξιά, λεύκη) παύουν τη χειμερινή περίοδο να έχουν κυκλοφορία νερού και θρεπτικών στοιχείων στη μάζα τους. Τα αείφυλλα είδη (λ.χ. ελιά, πουρνάρι) δεν ρίχνουν ποτέ τα φύλλα τους και βρίσκονται μάλλον σε μια συνεχή λειτουργία. Σε όλα τα ξυλώδη φυτά, υπάρχουν δύο περίοδοι ανάπτυξης, η *εαρινή* και η *θερινή*. Αυτό ισχύει για την εύκρατη ζώνη του πλανήτη. Η δεύτερη (θερινή) είναι και η σπουδαιότερη και λέγεται *κύρια αυξητική περίοδος*, αφού το καλοκαίρι τα φυτά αυτά φωτοσυνθέτουν στο μέγιστο.

Το ξύλωμα, από χημικής άποψης, αποτελείται από ξυλώδη κύτταρα, που είναι δομημένα από κυτταρίνη και λιγνίνη αλλά και ημικυτταρίνες.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85148041
* GND: 4125149-0
* BNF: cb119777258 (data)
* NKC: ph114402

 |

 |
Στη Γεωπονία με τον γενικό όρο **οπωροφόρα** χαρακτηρίζονται όλα εκείνα τα δενδρώδη πολυετή φυτά που παράγουν εδώδιμους καρπούς και ειδικότερα καρπούς με οικονομική σημασία.

Η εντατική καλλιέργεια των οπωροφόρων αποτελεί ιδιαίτερο κλάδο της δενδροκομίας που ονομάζεται **οπωροκομία** ή "*καλλιέργεια δενδρωδών*". Η οπωροκομία εφαρμόζεται σε πολύ μεγάλες, σχετικά με τους κήπους, εκτάσεις που ονομάζονται οπωρώνες.  
 
Στους Οπωρώνες εφαρμόζονται σήμερα ιδιαίτερες τεχνικές εγκατάστασης και ανάπτυξης, καθώς και ποικίλες καλλιεργητικές περιποιήσεις, έτσι ώστε να επιτυγχάνεται η καλύτερη δυνατή απόδοση στη συγκομιδή και στη μετέπειτα διακίνηση των παραγομένων καρπών.  
 
Οι απασχολούμενοι στη καλλιέργεια των οπωροφόρων ονομάζονται γενικά οπωροκόμοι.

Πηγές
-----

* "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ.47ος, σελ.93.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Fruit trees στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85052186
* GND: 4172332-6
* BNF: cb11930933x (data)
* NDL: 00565287
* NKC: ph115632

 |

 |
Η **Μάχη του Κόβελ-Στανισλάβ**, γνωστή απλά ως Μάχη του Κόβελ, πραγματοποιήθηκε από τις 24 Ιουλίου έως τις 8 Αυγούστου 1916, κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ξεκίνησε με την επίθεση των αυστριακών στρατευμάτων υπό τον Αλεξάντερ βον Λίνσινγκεν εναντίον της πόλης Κόβελ, μιας πόλης που βρίσκεται στην επαρχία Βόλυν στη Βορειο-Δυτική Ουκρανία. Ο Λίνσινγκεν σκόπευε να σταματήσει την επίθεση των ρωσικών στρατευμάτων υπό τον στρατηγό Αλεξέι Αλεξέγεβιτς Μπρούσιλοβ.

Η μάχη
------

Ο τσάρος παρείχε μεγάλες ποσότητες πυροβολικού και όπλων στον Μπρούσιλοβ, ωστόσο αυτό είχε επιπτώσεις στους Ρώσους καθώς ο Μπρούσιλοφ επέστρεψε στην τακτική των φραγμάτων ακολουθούμενων από κύματα στρατιωτών, μια τακτική που αποδείχθηκε ανεπιτυχής το 1915 όταν οι Γερμανοί διοικητές παρατήρησαν ότι υπήρχαν ομοιότητες μεταξύ του Κόβελ και του Δυτικού Μετώπου.

Ο Γερμανός διοικητής Λίνσινγκεν προσπάθησε να ασκήσει έλεγχο στα ρωσικά στρατεύματα υπό την ηγεσία του στρατηγού Μπρούσιλοβ. Η ρωσική δύναμη που σχηματίστηκε με τα 29 τμήματα του πεζικού και του ιππικού αντιμετώπισε μόνο 12 αυστριακά στρατεύματα, όμως το αναποτελεσματικός καταιγισμός και η τακτική της επίθεσης των στρατιωτών με τη μορφή "κυμάτων" είχαν ως αποτέλεσμα να επίπληξη σημαντικού αριθμού θυμάτων απο την Ρώσικη πλευρά και την ακύρωση της επίθεσης του Μπρούσιλοβ.

Συνέπειες
---------

Τα 500.000 θύματα της Ρώσικης πλευράς κατά τη διάρκεια της επίθεσης, που κορυφώθηκε με τη μάχη του Κόβελ-Στανισλάβ, "κατέταξαν τη Ρωσία στους ενεργούς συμμετέχοντες του πολέμου". Ο σερ Τζορτζ Μπούναχαν, Βρετανός πρέσβης στη Ρωσική Αυτοκρατορία, εξέφρασε την άποψή του για τα αποτελέσματα της μάχης: "Οι απώλειες που υπέστη η Ρωσία είναι τόσο κολοσσιαίες ώστε ολόκληρη η χώρα τέθηκε σε πένθος. Τόσες πολλές ζωές θυσιάστηκαν άσκοπα στις πρόσφατες ανεπιτυχείς επιθέσεις εναντίον του Κόβελ και άλλων περιοχών ώστε θεωρείται άσημο να συνεχιστεί ο πόλεμος και η Ρωσία, σε αντίθεση με τη Μεγάλη Βρετανία, δεν έχει τίποτα να κερδίσει με την παράταση του πολέμου". Επίσης, η μάχη είχε σοβαρό αντίκτυπο στην Αυστρία καθώς επισήμανε την εξάρτηση της χώρας από τη Γερμανία και στέρησε το έθνος από έναν μεγάλο αριθμό μαχητών. Η Ρουμανία, που βασίστηκε και ήλπισε σε μια επιτυχία της Ρωσίας κατά τη διάρκεια της μάχης του Κόβελ, κατακτήθηκε από την Αυστροουγγαρία, τη Γερμανία και τη Βουλγαρία λίγο μετά την ήττα της Ρωσίας. Με τις ένοπλες δυνάμεις της Γερμανίας και της Αυστροουγγαρίας να χάνουν την εμπιστοσύνη τους στους μονάρχες τους ως αποτέλεσμα της εμπλοκής τους στον πόλεμο, και παράλληλα με την αποτελεσματική απομάκρυνση της Ρωσίας από τον πόλεμο, η μάχη του Κόβελ παραμένει μια από τις σημαντικότερες μάχες του Α' Παγκοσμίου Πολέμου.

Παραπομπές
----------

* Lanning, Michael Lee *The Battle 100: the stories behind history's most influential battles*, 2003 (ISBN 1-4022-0263-6)
* Stone, Norman *Europe Transformed, 1878-1919*, 1999 (ISBN 0-631-21377-5)
* Buchanan, George *My Mission to Russia*, 2013 (ISBN 978-3734000362)
Η **Πέστερα** (βουλγαρικά: Пещера· βλάχικα: Peshtera) είναι κωμόπολη στα βουνά της Ροδόπης, στη νότια Βουλγαρία. Βρίσκεται στην επαρχία Πάζαρτζικ κοντά στις πόλεις Μπάτακ και Μπρατσίγκοβο. Είναι η τρίτη μεγαλύτερη στην επαρχία μετά το Πάζαρτζικ και το Βέλιγκραντ και είναι η 45η μεγαλύτερη πόλη στη Βουλγαρία. Είναι το διοικητικό κέντρο του δήμου Πέστερα. Από τον Σεπτέμβριο του 2014, η Πέστερα έχει πληθυσμό 20.493 κατοίκους. Περίπου 5 χιλιόμετρα νότια, κατά μήκος του δρόμου προς το Μπάτακ, βρίσκεται ένα από τα πιο δημοφιλή σπήλαια στη Βουλγαρία, η Σνεζάνκα. Κοντά στην πόλη βρίσκεται ο υδροηλεκτρικός σταθμός της Πέστερα. Η πόλη είναι γνωστή για την παραγωγή αλκοολούχων ποτών μαστίχας με την επωνυμία Πεστέρσκα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.grao.bg/tna/t41nm-15-12-2023\_2.txt.
2. ↑  World gazetteer.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 152722233
* LCCN: no89019811
* GND: 4623057-9

 |

 |
Το **Κόπα Ιντερκλούμπες** (ισπανικά: *Copa Interclubes*) ήταν ποδοσφαιρική διοργάνωση στην Κεντρική Αμερική μεταξύ των κορυφαίων ομάδων των χωρών μελών της Ποδοσφαιρικής Ένωσης Κεντρικής Αμερικής (UNCAF). Η διοργάνωση διεξαγόταν ετησίως μέχρι και το 2007.

Μετείχαν οι κορυφαίες ομάδες από τις επτά χώρες μέλη της UNCAF, οι οποίες αγωνίζονταν για τρεις θέσεις που οδηγούσαν στο ΚΟΝΚΑΚΑΦ Τσάμπιονς Λιγκ.

Τρόπος διεξαγωγής
-----------------

Οι ομάδες μετείχαν σε νοκ-άουτ μεταξύ τους αγώνες εντός και εκτός έδρας, οι οποίοι καθορίζονταν έπειτα από κλήρωση, με σκοπό την πρόκριση στον επόμενο γύρο της διοργάνωσης. Οι ηττημένες ομάδες αποκλείζονταν από τη διοργάνωση.

Ομάδες
------

Από κάθε χώρα μετείχαν οι πρωταθλήτριες των τουρνουά Απερτούρα και Κλαουσούρα. Σε ορισμένες περιπτώσεις μετείχαν και οι πρωταθλήτριες προηγούμενων αγωνιστικών περιόδων. Εάν η πρωταθλήτρια της Απερτούρα και της Κλαουσούρα ήταν η ίδια ομάδα, τότε την αμέσως επόμενη θέση καταλάμβανε η ομάδα με την δεύτερη καλύτερη επίδοση στο πρωτάθλημα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  UNCAF Club Championships, RSSSF

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος
Ο λογοτέχνης και ποιητής **Μιχάλης Αναστασιάδης** γεννήθηκε το 1939 στη Γρανίτσα Ευρυτανίας και απεβίωσε το 2012 στην Αθήνα. 

Ο πατέρας του, μικρασιατικής καταγωγής, υπηρέτησε ως δάσκαλος στη Γρανίτσα, όπου νυμφεύτηκε τη Μαρία Παπαντωνίου, που ήταν συγγενής του ποιητή, πεζογράφου και δημοσιογράφου Ζαχαρία Παπαντωνίου (1877-1940) και απέκτησαν 4 παιδιά, τρία αγόρια κι ένα κορίτσι. Όταν πέθανε ο πατέρας του, η οικογένεια μετακόμισε στην Αμφιλοχία Αιτωλοακαρνανίας, όπου ο Μιχάλης τέλειωσε τις πέντε πρώτες τάξεις του Γυμνασίου. Το 1958 η οικογένεια εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Εκεί ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές και πανεπιστημιακές του σπουδές.

Σπουδές και επαγγελματική εξέλιξη
---------------------------------

Ήταν κάτοχος δύο πτυχίων: του Παντείου Πανεπιστημίου και της Νομικής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Υπηρέτησε ως έφεδρος ανθυπολοχαγός σε διάφορες μονάδες του στρατού. Υπηρέτησε στο Υπουργείο Οικονομικών, σε υπηρεσίες του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους. Τα τελευταία χρόνια της καριέρας του υπηρέτησε στην Υπηρεσία Εντελλομένων Εξόδων του Υπουργείου Δικαιοσύνης. 

Κατά τη δικτατορία του Παπαδόπουλου απολύθηκε λόγω των πολιτικών του ιδεών. Δικαιώθηκε από το Συμβούλιο Επικρατείας και επανήλθε στη θέση του. Μετά τη μεταπολίτευση, ήρθε σε σύγκρουση με τους ιθύνοντες του Υπουργείου Οικονομικών ( ΓΛΚ) και του κοινοποιήθηκε δυσμενής μετάθεση, για την οποία αντέδρασε με απεργία πείνας πολλών ημερών. Στο Γ.Λ.Κ συνδικαλίστηκε. Οι ομιλίες του τόσο στο συνδικαλιστικό πεδίο, όσο και στην φιλολογική αίθουσα του Παρνασσού, όπου μίλησε για τον Ζαχαρία Παπαντωνίου, ήταν σημαντικές. Ήταν μέλος της εταιρίας Ελλήνων λογοτεχνών από το 1960.

Το λογοτεχνικό του έργο
-----------------------

Ως ποιητής πρωτοεμφανίστηκε το 1960, δημοσιεύοντας ποιήματά του σε διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά. Η πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο "Η Πρώτη Άνοιξη" δημοσιεύτηκε το 1961 (επανέκδοση Λευκωσία 1970). Το 1962 δημοσιεύει την ποιητική συλλογή΄"Η Δεύτερη Άνοιξη" η οποία επανεκδόθηκε το 1972, τύποις Ασκληπιός. Έκτοτε δημοσιεύτηκαν οι ποιητικές του συλλογές: Κούλα, Εωσφόρος - Καταραμένοι Άγγελοι ( Λευκωσία 1971), Ακροκόρινθος, Γκουεβάρα, Έρη, Το μαστίγιο, Ελεγεία του χωρισμού, Ακροκέραμα. 

Το 1978 δημοσιεύεται από τις εκδόσεις "Δρυμός" η ποιητική του αφιέρωση στο συμπατριώτη και συγχωριανό του Στέφανο Γρανίτσα (1880-1915) με τίτλο: Τραγούδι στον τάφο του Στέφανου Γρανίτσα. Το 1984 εκδίδει την ποιητική του συλλογή: "Ειδήσεις". Εκδόσεις "Δρυμός"

Πηγές - Παραπομπές
------------------

1. Εκδόσεις "ΔΡΥΜΟΣ" (Πληροφορίες για όλα τα βιβλία του Μιχάλη Αναστασιάδη από τον εκδοτικό οίκο Δρυμός).
2. Κατάλογος OPAC εθνικής βιβλιοθήκης
3. Αρχείο και Βιβλιοθήκη Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών
Ο **Νικόλαος Λυκιαρδόπουλος** (1866-1963) ήταν Έλληνας εφοπλιστής και πολιτικός.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ήταν γιος του Διονυσίου Λυκιαρδόπουλου και καταγόταν από παλαιά οικογένεια ναυτικών και πλοιοκτητών της Κεφαλονιάς. Με την οικονομική βοήθεια του θείου του, Αθανασίου Βαλλιάνου, εφοπλιστή, άνοιξε ναυτιλιακό γραφείο στο Λονδίνο. Κατόρθωσε να δημιουργήσει αξιόλογο στόλο πλοίων και να αναδειχθεί μεταξύ των ισχυρότερων εφοπλιστών του κόσμου. Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο χάθηκε ο μισός περίπου στόλος, απέκτησε όμως μετά το τέλος του πολέμου ένα δεξαμενόπλοιο Τ2 που διέθεσαν οι Ηνωμένες Πολιτείες με εγγυήσεις του Ελληνικού Δημοσίου.

Υπήρξε ιδρυτικό μέλος και πρόεδρος (1950-60) της Ένωσης Ελλήνων Εφοπλιστών, την οποία εκπροσώπησε, βάσει του τότε εκλογικού συστήματος, στην Γερουσία με την ιδιότητα του γερουσιαστή κατά την περίοδο 1934-35. Το 1926 θεμελιώθηκε από τον αρχιτέκτονα Κωνσταντίνο Κυριακίδη, το ομώνυμο μέγαρο επί της οδού Βασιλίσσης Αμαλίας, για να ολοκληρωθεί το 1933.  Υπήρξε το πρώτο ιδιωτικό μέγαρο που διέθετε ανελκυστήρα ενώ η ανέγερσή του προκάλεσε σφοδρές αντιδράσεις λόγω της γειτνίασής του με τους στύλους του Ολυμπίου Διός και την Ακρόπολη.

Ήταν νυμφευμένος και είχε αποκτήσει δύο παιδιά, τους Παναγή και Γεράσιμο Λυκιαρδόπουλο, επίσης εφοπλιστές.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Νικόλαος Λυκιαρδόπουλος». *Ινστιτούτο Νεοελληνικών Ερευνών / ΕΙΕ*.
2. 1 2 3  «Οικογένεια Λυκιαρδόπουλου». *Ίδρυμα Μείζωνος Ελληνισμού*.
3. ↑  «Μητρώο Γερουσιαστών και Βουλευτών» (PDF). *hellenicparliament*. Ελληνικό κοινοβούλιο.
4. 1 2  «Μέγαρο Λυκιαρδόπουλου». *Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών*.
5. ↑  Βασιλείου, Θανάσης. ««Εργατικότητα, επιμονή, υπομονή και τιμιότητα»». Η Καθημερινή.
Η εταιρία "**Κιολεΐδης"** είναι εταιρεία κατασκευής αμαξωμάτων στην Ελλάδα. Η εταιρεία ιδρύθηκε το 1973 έχει ως έδρα την Κηφισιά.

Ιστορία
-------

 
Η εταιρεία "**Κιολεΐδης"** είναι μία από τις κύριες ελληνικές εταιρείες κατασκευής αμαξωμάτων, σιδηροδρομικών βαγονιών και Μεταφορικών Μέσων με εξειδίκευση στα ρυμουλκούμενα οχήματα βαρέως τύπου, αρματοφορείς κλπ. επί πλέον είναι και η πρώτη στην Ελλάδα μαζί με τα Ελληνικά Ναυπηγεία Σκαραμαγκά που κατασκεύασε Τροχαίο Υλικό για τον ΟΣΕ/ΤΡΑΙΝΟΣΕ. Χαρακτηριστικό της εταιρείας είναι οι Επιβατάμαξες Κιολεΐδη. Στην εταιρία το 2000 περιλαμβάνεται ως μέτοχος η Τράπεζα Πειραιώς και η εταιρεία Μπήτρος Συμμετοχική που είναι εισηγμένες στο Χρηματιστήριο Αθηνών. Η εταιρεία διατηρεί 2 σύγχρονες μονάδες μiα στην Αθήνα και μiα στο Βόλο. Η παραγωγή της εταιρείας ανέρχεται στα 2.000 οχήματα το χρόνο ενώ πριν από λίγα χρόνια έγινε και ο αντιπρόσωπος κατασκευής των λεωφορείων της ΜΑΝ στην Ελλάδα. Η εταιρεία έχει γίνει γνωστή μέσα από μεγάλες εργολαβίες που παίρνει. Μια από αυτές είναι η κατασκευή διαφόρων οχημάτων του Ελληνικού Στρατού όπως επίσης και κατασκευή των γραμμών του ΟΣΕ. Επιπλέον η εταιρεία έχει αναλάβει την κατασκευή των οχημάτων των εταιρειών ΦΑΓΕ Α.Ε. και Άκτωρ Α.Τ.Ε. τους κάδους της εταιρείας Κωστούλας Α.Ε. τις νταλίκες των τσιμεντοβιομηχανιών ΤΙΤΑΝ Α.Ε. και Ηρακλής ΑΓΕΤ και τον εξοπλισμό των εταιρειών ΜΕΤΚΑ Α.Ε, Μοχλός και .Αθηναϊκή Χαρτοποιία. Τα τελευταία χρόνια η εταιρεία «περνά» κρίση καθιστώντας την ανίκανη να πληρώσει τις οφειλές τις στους εργαζόμενους της. Η εταιρεία αναγκάστηκε να απολύσει πάνω από 200 εργαζόμενους, ενώ γίνεται η μια απεργία μετά την άλλη στο εργοστάσιο της στον Βόλο.

* ΚάδοιΚάδοι
* InterCity Επιβατάμαξες ΤΡΑΙΝΟΣΕInterCity Επιβατάμαξες ΤΡΑΙΝΟΣΕ

Πηγές
-----
Ο "**διαγωνισμός ομορφιάς" του Κέυνς** είναι ένα θεωρητικό σχήμα που αναπτύχθηκε από τον John Maynard Keynes και εισήγαγε στο Κεφάλαιο 12 του βιβλίου του, *Η Γενική Θεωρία της Απασχόλησης, του Τόκου και του Χρήματος* (1936), για να εξηγήσει τις διακυμάνσεις των τιμών στις χρηματιστηριακές αγορές.

Επισκόπηση
----------

Ο Κέυνς περιέγραψε τη δράση των ορθολογικών πρακτόρων σε μια αγορά χρησιμοποιώντας μια αναλογία με βάση ένα φανταστικό διαγωνισμό εφημερίδας στον οποίο οι συμμετέχοντες καλούνται να επιλέξουν τα έξι πιο ελκυστικά πρόσωπα από εκατό φωτογραφίες. Αυτοί που θα διαλέξουν τα πιο δημοφιλή πρόσωπα σε σχέση με τις απαντήσεις των υπόλοιπων συμμετεχόντων είναι στη συνέχεια επιλέξιμοι για ένα βραβείο.

Μια αφελής στρατηγική θα ήταν να επιλέξει κάποιος τα πρόσωπα που κατά τη γνώμη του είναι τα πιο όμορφα. Μια πιο εξελιγμένη σκέψη για ένα συμμετέχοντα που επιθυμεί να μεγιστοποιήσει τις πιθανότητες να κερδίσει ένα βραβείο, θα ήταν να σκεφτεί το ποια είναι η αντίληψη της πλειοψηφίας για το τι θεωρείται ελκυστικό πρόσωπο και στη συνέχεια να κάνει μια επιλογή με βάση το τι θεωρεί πως αποτελεί την κοινή δημόσια αντίληψη. Αυτή η συλλογιστική μπορεί να πάει ένα βήμα παραπέρα μιας και κάποιος μπορεί να να λάβει υπόψη το γεγονός ότι και άλλοι συμμετέχοντες θα έχουν τη δική τους άποψη για το ποιες είναι οι αντιλήψεις του κοινού και να διαλέξουν αναλόγως. Έτσι, η στρατηγική μπορεί να επεκταθεί και για το επόμενο επίπεδο και το επόμενο και ούτω καθεξής. Όπου σε κάθε επιπλέον επίπεδο θα προσπαθούν να προβλέψουν το αποτέλεσμα της διαδικασίας με βάση το σκεπτικό των άλλων ορθολογικών πρακτόρων.

> 
> "Δεν είναι μια περίπτωση σχετική με την επιλογή των προσώπων που για κάποιον  είναι πραγματικά τα πιο όμορφα, ούτε καν για αυτά που κατά μέσο όρο η κοινή γνώμη πραγματικά πιστεύει ότι είναι τα πιο όμορφα. Έχουμε φτάσει στον τρίτο βαθμό που αφιερώνουμε την νοημοσύνη μας για την πρόβλεψη του τι η μέση γνώμη αναμένει να αποτελεί την μέση γνώμη. Και υπάρχουν, πιστεύω και αυτοί που ασκούν το τέταρτο, το πέμπτο και μεγαλύτερο επίπεδο." (Keynes, η Γενική Θεωρία της Απασχόλησης, του Τόκου και του Χρήματος, 1936).
> 
> 
> 

Ο Κέυνς πίστευε ότι παρόμοια συμπεριφορά παρατηρείται μέσα στο χρηματιστήριο. Οι άνθρωποι εκτιμούν τις τιμές των μετοχών  όχι με βάση το ποια πιστεύουν ότι είναι η θεμελιώδη αξία τους αλλά για το τι σκέφτονται όλοι οι άλλοι ως προς το ποια είναι η αξία τους, ή για το τι όλοι οι άλλοι προβλέπουν για το ποια μπορεί να είναι η μέση εκτίμηση της αξίας.

Αναφορές
--------

1. ↑  Maynard. Keynes, John (2007). *General Theory of Employment, Interest and Money* (Reprinted edition έκδοση). New Delhi: Atlantic Publishers & DistributorsPvt Ltd. ISBN 8126905913. 945784000. CS1 maint: Extra text (link)
Η **Αιμιλία Δάφνη** (λογοτεχνικό ψευδώνυμο της **Αιμιλίας Κούρτελη**, 1881–1941) ήταν Ελληνίδα ποιήτρια και πεζογράφος. Ήταν σύζυγος του Στέφανου Δάφνη (ψευδώνυμο του *Θρασύβουλου Ζωιόπουλου*).

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1881 στη Μασσαλία της Γαλλίας, όπου πέρασε τα παιδικά της χρόνια. Σε σχετικά νεαρή ηλικία μετακόμισε με την οικογένειά της στην Αθήνα. Η στροφή της στη λογοτεχνία οφείλεται στο περιβάλλον του σπιτιού της, μιας και ο πατέρας της Ιωάννης υπήρξε εκδότης της εφημερίδας *Semaphore* στη Μασσαλία αλλά και του λογοτεχνικού περιοδικού *Ιλισσός* στην Αθήνα. Σημαντική επίδραση στην στροφή της αυτή οφείλεται και στον νονό της, Αχιλλέα Παράσχο. Αποφοίτησε από το Αρσάκειο, όπου διορίστηκε καθηγήτρια. Η πρώτη της ποιητική συλλογή με τίτλο *Χρυσάνθεμα* εκδόθηκε το 1902, ενώ στη δεύτερη της ποιητική συλλογή *Τα χρυσά κύπελλα*, τον πρόλογο έγραψε ο Κωστής Παλαμάς. Πέθανε το 1941 στην Αθήνα.

Εργογραφία
----------

Εκτός από ποιήματα, έγραψε και θεατρικά μονόπρακτα, διηγήματα και μυθιστορήματα. Το θεατρικό της *Gloria Victis* βραβεύθηκε από την Εταιρεία Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων, ενώ πολλά της έργα έχουν μεταφραστεί σε ξένες γλώσσες (γαλλικά, γερμανικά). Η ποίησή της χαρακτηρίζεται από την αισθαντικότητά της και τον ελεγειακό της στοχασμό. Μερικά από τα σημαντικότερα έργα της είναι τα εξής:

Ποίηση
* *Χρυσάνθεμα. Λυρικαί ποιήσεις*, 1902.
* *Τα χρυσά κύπελλα*, 1923.

Πεζογραφία
* *Το τάλαντο της Σμαρώς*, 1923.
* *Η ξένη γη*, 1937.

Μεταφράσεις
* Μπορντώ Ανρύ, *Η αλαφρωίσκιωτη*, 1922.

Θέατρο
* *Gloria victis*, 1921.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Αρχείο Ελλήνων Λογοτεχνών: Κούρτελη Αιμιλία». *www.ekebi.gr*. Εθνικό Κέντρο Βιβλίου. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Οκτωβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 20 Οκτωβρίου 2018.
2. 1 2  «Δάφνη, Αιμιλία». *www.ygeiaonline.gr*. Εγκυκλοπαίδεια Δομή. Ανακτήθηκε στις 20 Οκτωβρίου 2018.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Wikisource logoWikisource logo | Στη Βικιθήκη υπάρχει υλικό που έχει σχέση με το θέμα:  **Συγγραφέας:Αιμιλία Δάφνη** |

* Αιμιλία Δάφνη στον *Πανδέκτη*, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.
* Δημοσιεύσεις της Αιμιλίας Δάφνη Αρχειοθετήθηκε 2022-02-26 στο Wayback Machine. στη *Νέα Εστία*.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 186271518
* **ΕΒΕ**: 17478
* **AA**: 149686
* **BiblioNet**: **81884**
* ISNI: 0000 0003 6866 7197
* GND: 159075033
* SUDOC: 133855511

 |

 |
O **Σωτήρης Τσαφούλιας** (Πειραιάς, 5 Ιανουαρίου 1975) είναι βραβευμένος αυτοδίδακτος Έλληνας σκηνοθέτης.

Βιογραφία
---------

Ο Σωτήρης Τσαφούλιας γεννήθηκε το 1975 στον Πειραιά. Σπούδασε Διοίκηση Ναυτιλιακών Επιχειρήσεων και Ναυτικό Δίκαιο, όμως η μεγάλη του αγάπη ήταν από μικρή ηλικία ο κινηματογράφος. Έτσι, αφού ασχολήθηκε για κάποια χρόνια με επιχειρήσεις, τελικά τον κέρδισε ο κινηματογράφος. Ο ίδιος έχει δηλώσει πως δεν έχει σπουδάσει σκηνοθεσία, αλλά είναι αυτοδίδακτος. Η πρώτη του μεγάλη κινηματογραφική έμπνευση υπήρξαν οι ταινίες του Ρόκι.

Έργο
----

Η πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία ήταν ο «Κοινός Παρονομαστής» (2014), με την οποία συμμετείχε σε αρκετά διεθνή φεστιβάλ κερδίζοντας βραβεία σε διάφορες κατηγορίες, ανάμεσα τους το βραβείο Σκηνοθεσίας, Σεναρίου, Καλύτερης ταινίας και Βραβείο Κοινού. Το σενάριο του «Κοινού Παρανομαστή» μεταφέρθηκε στο θεατρικό σανίδι από τον Didier Long (Γάλλο θεατρικό σκηνοθέτη) και έκανε πρεμιέρα στο «Theatre de l’ Atelier» στο Παρίσι, το 2017. To «Έτερος Εγώ» ήταν η δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του η οποία στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης απέσπασε 2 βραβεία: Το Βραβείο Κοινού «Μιχάλης Κακογιάννης» και τo Βραβείο Επιτροπής Νεότητας Πανεπιστημίων Θεσσαλονίκης - Καλύτερη Ταινία.

Δείγμα της δουλειάς του στο θέατρο είναι οι παραστάσεις Αινιγματικές παραλλαγές (2022), Ο Επισκέπτης (2023), Μικρά Συζυγικά Εγκλήματα (2023), Η Αξία της Ζωής (2024).

Στην τηλεόραση συμμετείχε στις σειρές Έτερος Εγώ: Χαμένες Ψυχές (2019), Έτερος Εγώ: Κάθαρσις (2020), ενώ έχει σκηνοθετήσει και το μυθιστόρημα «Δεκαεπτά κλωστές» του Πάνου Δημάκη σε σενάριο Μιρέλλας Παπαοικονόμου για το κανάλι της Cosmote TV (2024).

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Ελληνικά) www.unstage.gr/sintelestes/swtiris-tsafoylias/bio. Ανακτήθηκε στις 12  Δεκεμβρίου 2023.
2. ↑  *Σωτήρης Τσαφούλιας - Βιογραφικό.* ishow.gr. Ανακτήθηκε στις 18/03/2024.
3. ↑  *Σωτήρης Τσαφούλιας: Ποιος είναι ο σκηνοθέτης που συγκλόνισε με τις θέσεις του για το MeToo.* ethnos.gr. 13.02.2021. Ανακτήθηκε στις 18/03/2024.
4. ↑  Εύα Μπαϊρακτάρη. *Σωτήρης Τσαφούλιας: Το βιογραφικό του επιτυχημένου σκηνοθέτη του «Έτερος Εγώ».* flash.gr. 16.09.2021. Ανακτήθηκε στις 18/03/2024.
5. 1 2  *Σωτήρης Τσαφούλιας - Βιογραφία.* unstage.gr. Ανακτήθηκε στις 18/03/2024.
6. ↑  Ζωή Δημητρίου. *"17 Κλωστές": Όλα όσα ξέρουμε για τη νέα -άχαστη- σειρά του Σωτήρη Τσαφούλια.* provocateur.gr. 15.07.23. Ανακτήθηκε στις 18/03/2024.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* IMDb, Sotiris Tsafoulias.
Ο **Πήτερ Λιβανός** (1958) είναι Έλληνας εφοπλιστής.

Βιογραφία
---------

Είναι γιος του Γιώργου Π. Λιβανού και της Φωτεινής Καρρά, κόρης του εφοπλιστή Γιάννη Καρρά. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Columbia στις ΗΠΑ.

Είναι ιδιοκτήτης της ναυτιλιακής εταιρείας GasLog και παλαιότερα μέτοχος της εταιρείας αυτοκινήτων Aston Martin.

Στη Lloyd's list για το 2023 κατατάχθηκε στην 41η θέση.

Η περιουσία του υπολογίζεται από 1,7 μέχρι και 3 δισεκατομμύρια δολάρια.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Ποιος είναι ο Πήτερ Γ. Λιβανός για τον οποίο οι πόρτες των τραπεζών είναι πάντα ανοιχτές». mononews. Ανακτήθηκε στις 16 Μαρτίου 2024.
2. ↑  «41 Peter G. Livanos, GasLog and DryLog». Lloyd's list. Ανακτήθηκε στις 16 Μαρτίου 2024.
Ερείκη η δενδρώδης (*Erica arborea*), Περιοχή Παλαιού Παντελεήμονα, Κάτω Όλυμπος, Πιερία, 16-4-2022
Η Ερείκη η δενδρώδης ή ανοιξιάτικο ρείκι (επιστ. ονομασία *Erica arborea*) ανήκει στην οικογένεια των Ερεικιδών (ERICACEAE) στην οποία ανήκουν επίσης οι κουμαριές και τα ροδόδενδρα. Αποτελεί στενομεσογειακό είδος που απαντά σ’ όλη την Ελλάδα σε υψόμετρο μέχρι 900μ. Είναι συνήθως θάμνος ύψους 1-3 μ. με φύλλα μικρά γραμμοειδή διατεταγμένα σε σπονδύλους ανά 4. Aνθίζει την άνοιξη (Μάρτιο-Μάιο) και τα άνθη είναι μικρά, λευκά και εύοσμα. Είναι σημαντικό φυτό για την μελισσοκομία, ενώ το ξύλο από τις ρίζες και τα κατώτερα μέρη του φυτού, εξαιρετικά σκληρό και ανθεκτικό στην καύση, χρησιμοποιείται για την κατασκευή καπνοσυρίγγων. Αποτελεί επίσης ένα από τα χαρακτηριστικά είδη της μακίας βλάστησης.

Πηγές
-----

* Παπιομύτογλου Β. 2006, Αγριολούλουδα της Ελλάδας.
* Φοίτος Δ. & Καμάρη Γ. 2009, Μαθήματα Γεωβοτανικής, Εκδόσεις Πανεπιστημίου Πατρών.
* Φυτολογία 2006, Εκδοτική Αθηνών.
* Lafranchis T. & Sfikas G. 2001, Flowers of Greece (Vol. II).
* Pignatti S. 1982, Flora d’ Italia (Vol. II).
* Strid A. 1980, Φυτά του Ολύμπου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* http://portal.cybertaxonomy.org/.../c0155b1c-24ac-4dae...

* http://euromed.luomus.fi/euromed\_map.php?taxon=437548...

Παραπομπές
----------
Για την μητρική εταιρία, δείτε: Sony Music Entertainment.  

Η **Sony Classical Records** (γνωστή και ως **Sony Classical**) είναι αμερικανική δισκογραφική εταιρεία που ιδρύθηκε το 1924 ως Columbia Masterworks Records, θυγατρική της Columbia Records. Το 1948, εξέδωσε το πρώτο εμπορικά επιτυχημένο LP των 12". Στην επόμενη δεκαετία οι καλλιτέχνες της συμπεριελάμβαναν τον Isaac Stern, τον Pablo Casals, τον Glenn Gould, τον Eugene Ormandy, τον Vangelis, τον Elliot Goldenthal, τον Leonard Bernstein και τον John Williams.

Το 1980, η ετικέτα Columbia Masterworks μετονομάστηκε σε CBS Masterworks Records, αλλά το 1990, μετά την εξαγορά της CBS Records από τη Sony, μετονομάστηκε σε Sony Classical Records. Το λογότυπό της αντηχεί το λογότυπο της "Magic Notes" που ήταν το έμβλημα της Columbia μέχρι το 1954. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990, η εταιρία ενεπλάκη σε διαμάχη υπό την ηγεσία του Πήτερ Γκελμπ, λόγω του ότι προχώρησε την crossover μουσική έναντι των κλασσικών κυκλοφοριών, παραλείποντας να διαθέσει μεγάλο μέρος του αρχείου της από τις μεγάλες ηχογραφήσεις της. Πηγαίνοντας «πίσω στο μέλλον», το όνομα Masterworks παραμένει στη σειρά των Άλμπουμ του Broadway που κυκλοφορούν μέσω του Masterworks Broadway Records και ως το brand-name του τμήματος κλασικής μουσικής της Sony Music Entertainment, της Sony Masterworks. Η ετικέτα της Sony Classical είναι εισηγμένη σήμερα ως αδερφική επωνυμία της Masterworks.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «CBS Masterworks». *Discogs* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 11 Δεκεμβρίου 2018.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 123450478
* LCCN: no95000211
* ISNI: 0000 0001 0719 6542
* GND: 10349698-1
* BNF: cb13929104c (data)

 |

 |
Η **Διαλεχτή Ζευγώλη-Γλέζου** (1907–1996) ήταν Ελληνίδα ποιήτρια και σύζυγος του λογοτέχνη Πέτρου Γλέζου.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1907 στην Απείρανθο της Νάξου, όπου έμεινε κατά τη διάρκεια των παιδικών και μαθητικών της χρόνων. Από μικρή ηλικία άρχισε να δείχνει ενδιαφέρον στη λογοτεχνία. Εμφανίστηκε στα γράμματα το 1924 ως Ανθή Απειρανθίτη δημοσιεύοντας ποιήματα στο περιοδικό *Νιάτα* της Σύρου και την εφημερίδα *Νέα Παροναξία* της Νάξου. Το 1927 άρχισε να συνεργάζεται με το περιοδικό *Νεοελληνικά Γράμματα* του Ηρακλείου, ενώ το 1933 μετακόμισε με την οικογένεια της στην Αθήνα. Εκεί ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές της σπουδές και σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Συνέχισε τη συνεργασία με διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά, και ξεκίνησε να συλλέγει λαογραφικά αντικείμενα από τη Νάξο. Το 1944 νυμφεύθηκε τον Πέτρο Γλέζο, ενώ πέθανε στις 23 Ιουλίου 1996 μετά από μακροχρόνια ασθένεια, στην Αθήνα.

Εργογραφία
----------

Στα έργα της απέσπασε τις θετικές κριτικές πολλών ποιητών και θεωρητικών, όπως οι Άγγελος Σικελιανός, Ιωάννης Γρυπάρης, Γεώργιος Δροσίνης, Ανδρέας Καραντώνης, Πέτρος Χάρης, Άρης Δικταίος και Τάκης Σινόπουλος. Το 1971 τιμήθηκε με το Α΄ Κρατικό Βραβείο Ποίησης για τη συλλογή *Τα δύο φεγγάρια* (εκδόσεις Ιωλκός) και το 1984 από το Ίδρυμα Κώστα και Ελένης Ουράνη για τη συλλογή *Φθινοπωρινό Φως*. Ακόμη, το 1969, η Ακαδημία Αθηνών τη βράβευσε για τη μελέτη που πραγματοποίησε σχετικά με τις παροιμίες της Απειράνθου της Νάξου. Μερικά από τα σημαντικά της έργα είναι τα εξής:

* *Τραγούδια της μοναξιάς* με πρόλογο του Κωστή Παλαμά, 1931
* *Παροιμίες από την Απείρανθο της Νάξου*, 1963
* *Ο κύκλος της αγάπης*, 1964
* *Ο κύκλος των πικρών ωρών*, 1964
* *Τα δύο φεγγάρια*, 1970
* *Φθινοπωρινό φως*, 1984
* *Η αγέρινη κλωστή*, 1993

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Αρχείο Ελλήνων Λογοτεχνών: Ζευγώλη- Γλέζου Διαλεχτή». *www.ekebi.gr*. Εθνικό Κέντρο Βιβλίου. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Σεπτεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 2018.
2. 1 2  Μόσχος, Ευάγγελος Ν. (1 Σεπτεμβρίου 1996). «Τα γεγονότα και τα ζητήματα: Διαλεχτή Ζευγώλη-Γλέζου». *Νέα Εστία* **140** (1660): 1168. . [*νεκρός σύνδεσμος*]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Διαλεχτή Ζευγώλη-Γλέζου στον *Πανδέκτη*, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 27473234
* **ΕΒΕ**: 18651
* **AA**: 142156
* **BiblioNet**: **57259**
* LCCN: n97029870
* ISNI: 0000 0000 0717 9067
* GND: 103168885
* SUDOC: 152517014

 |

 |
Είσοδος στο κτίριο του Μπισβοσαχίττο Κέντρο στη Ντάκα
Το **Μπίσβο Σαχίττο Κέντρο** (**BSK**) (βεγγαλικά: বিশ্ব সাহিত্য কেন্দ্র‎‎, σημαίνει "Κέντρο Παγκόσμιας Λογοτεχνίας"), είναι μη κερδοσκοπικό ίδρυμα στο Μπαγκλαντές για την προώθηση των συνηθειών ανάγνωσης, τη διαφώτιση και προοδευτικές ιδέες ανάμεσα στους μαθητές και το ευρύ κοινό. Γενικά γνωστό ως Βιβλιοθήκη Μπραμμαμάν (κινητή βιβλιοθήκη), το ίδρυμα αυτό ιδρύθηκε από το διάσημο συγγραφέα, τηλεοπτικό παρουσιαστή, οργανωτή και ακτιβιστή Αμπντάλα Αμπού Σαΐντ. Ο Σαΐντ έλαβε το 97ο Βραβείο Ραμόν Μαγκσαϊσάι στην Δημοσιογραφία, Λογοτεχνία και Τέχνες Δημιουργικής για "... την καλλιέργεια της νεολαίας του Μπαγκλαντές και την αγάπη για τη λογοτεχνία και τις ανθρώπινες αξίες μέσα από την έκθεση στα μεγάλα βιβλία της Βεγγάλης και τον κόσμο" – η οποία ήταν μια αναγνώριση της συνεισφοράς της βιβλιοθήκης.

Το Μπίσβο Σαχίττο Κέντρο προσφέρει μαθήματα για την παγκόσμια βιβλιογραφία σε ανώτερους δευτεροβάθμιους φοιτητές και επίσης παρέχει κάθε βιβλίο για αυτά τα μαθήματα. Για το δημοτικό και τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση λειτουργεί ένα εθνικό πρόγραμμα ανάγνωσης και παρέχει βιβλία για τους μαθητές. Το 2007, είχε 500 σχολεία υπό αυτό το πρόγραμμα, και πάνω από 100.000 ενεργούς μαθητές-μελη.

Εκτός από αυτά τα προγράμματα, το Μπίσβο Σαχίττο Κέντρο διατηρεί ενεργά βιβλιοθήκες σε όλη τη χώρα. Είναι πρωτοπόρος στην ιδέα της κινητής βιβλιοθήκης στο Μπαγκλαντές, το οποίο μεταφέρει βιβλία γύρω από τη χώρα. Δεδομένου ότι τα βιβλία είναι ακριβά και οι βιβλιοθήκες δεν είναι διαθέσιμες σε όλες τις περιοχές, οι κινητές βιβλιοθήκες γίνονται όλο και πιο πολύ δημοφιλείς. Το Μπίσβο Σαχίττο Κέντρο οργανώνει επίσης αναγνωστικά φόρουμ και συζητήσεις, τα οποία είναι ανοιχτά σε όλους όσους ενδιαφέρονται. Οι εκδηλώσεις αυτές είναι ανοιχτές σε νέες ιδέες και ενθαρρύνουν στοχαστικές λογικές συζητήσεις. Μέσα από αυτές τις προσπάθειες το Μπίσβο Σαχίττο Κέντρο συνεχίζει να λειτουργεί με ένα σύνθημα που λέει "Θέλουμε φωτισμένους ανθρώπους". 

Οι δραστηριότητες του ιδρύματος βασίζονται κυρίως στο Μπαγκλαντές. Έχει επίσης ένα γραφείο στη Νέα Υόρκη.

Βραβεία
-------

* 2008: Μετάλλιο Γιαν Αμός Κομένιους της UNESCO.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Quayes, Mohammed Mijarul (2012). «Bishwo Shahitto Kendro». Στο: Islam, Sirajul· Jamal, Ahmed A. *Banglapedia: National Encyclopedia of Bangladesh* (Second έκδοση). Asiatic Society of Bangladesh.
2. ↑  «Unesco award for Bishwo Shahitto Kendro». *The Daily Star*. 27 September 2008. .

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Official website of Bishwo Shahitto Kendro
* VOA[*νεκρός σύνδεσμος*]
* 2005 CNN interview with the founder of Bishwa Sahitya Kendra
Ο **Μίνως Ζώτος** (1905–1932) ήταν Έλληνας ποιητής.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στις 6 Ιουνίου 1905 στο Νεοχώρι Μεσολογγίου, όπου και παρακολούθησε τα πρώτα του σχολικά μαθήματα. Στη συνέχεια, παρακολούθησε τα μαθήματα του Σχολαρχείου στο Αιτωλικό και του Γυμνασίου στο Μεσολόγγι. Το 1922 εγγράφηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, ενώ με τη συμβολή του Μιλτιάδη Μαλακάση διορίστηκε ταμίας του Δήμου Αθηναίων.

Οι σπουδές του δεν ολοκληρώθηκαν ποτέ μιας και είχε αρχίσει να ασχολείται με τη συγγραφή ποιητικών έργων. Γνωρίστηκε με τη Μαρία Πολυδούρη, η οποία αποτέλεσε έρωτα της ζωής του, το 1928. Μετά τον θάνατό της το 1930, η υγεία του επιβαρύνθηκε. Για τον λόγο αυτό επέστρεψε στη γενέτειρά του το φθινόπωρο του 1932, ωστόσο πέθανε από φυματίωση στις 17 Δεκεμβρίου του ιδίου έτους.

Εργογραφία
----------

Η πρώτη του εμφάνιση στην ποίηση έγινε το 1923 με τη δημοσίευση ποιημάτων στο περιοδικό *Μούσα*. Στη συνέχεια δημοσίευσε ποιήματα και σε άλλα περιοδικά, όπως τα *Βίγλα* (Μεσολόγγι), *Νεοελληνική Τέχνη*, *Νέα Εστία* και *Ελληνική Επιθεώρησις* μεταξύ άλλων. Εξέδωσε δύο ποιητικές συλλογές, ενώ έγραψε και μερικά κριτικά άρθρα και μετέφρασε λογοτεχνικά έργα στα ελληνικά. Τοποθετείται στους νεώτερους εκπροσώπους της μεσοπολεμικής ποίησης επηρεασμένος από τα ρεύματα του νεορομαντισμού και του νεοσυμβολισμού αλλά και το έργο των Μιλτιάδη Μαλακάση και Κώστα Καρυωτάκη. Στα έργα του χρησιμοποιεί κυρίως λυρική και ρομαντική γραφή. Τα έργα του ήταν τα εξής:

* *Βήματα*, 1929
* *Αφιέρωμα*, 1930
* *Άπαντα*, επιμέλεια Κ. Σ. Κώνστας, 1972 (εκδόθηκε μετά τον θάνατό του)

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας*. catalogue.bnf.fr/ark:/12148/cb150119254. Ανακτήθηκε στις 30  Απριλίου 2019.
2. 1 2 3  «Αρχείο Ελλήνων Λογοτεχνών - Ζώτος Μίνως». *www.ekebi.gr*. ΕΚΕΒΙ. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Δεκεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 30 Απριλίου 2019.
3. ↑  Πολίτης, Θ.Μ. Γκόρπας, Θωμάς. «Το ποιητικό έργο του Μίνου Ζώτου». *vivl-nafpakt.ait.sch.gr*. Παπαχαραλάμπειος Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Ναυπάκτου. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Απριλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 30 Απριλίου 2019. CS1 maint: Πολλαπλές ονομασίες: authors list (link)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Μίνως Ζώτος στον *Πανδέκτη*, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών
* Έργα του Μίνου Ζώτου στη *Νέα Εστία*[*νεκρός σύνδεσμος*]

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 66743930
* **ΕΒΕ**: 18834
* **AA**: 143312
* **BiblioNet**: **65526**
* LCCN: no2001029817
* ISNI: 0000 0000 4731 4526
* GND: 1015047505
* BNF: cb150119254 (data)

 |

 |
Ο **Μιχάλης Καλημεράκης**, ποιητής, συγγραφέας, χρονογράφος, γεννήθηκε το 1887 στον Άγιο Μύρωνα Ηρακλείου Κρήτης. Ήταν γόνος μεγάλης αρχοντικής οικογένειας του Αγίου Μύρωνα, η οποία πρωτοστάτησε στους αγώνες εναντίον των Τούρκων, με τον παππού του Μιχάλη ως καπετάνιο και αρχηγό της επαρχίας Μαλεβυζίου και επιτελή του Αρχηγού Κόρακα. Ο πατέρας του, συνεχίζοντας την οικογενειακή παράδοση, πρωτοστάτησε στους αγώνες του 1912-1913. Υπήρξε υπέρμαχος του δημοτικισμού

Τις γυμνασιακές του σπουδές τις τέλειωσε στο Ηράκλειο και το 1907 γράφεται στο Πανεπιστήμιο στα Νομικά. Το έτος αυτό τον συναντούμε, με την παρέα του, να παρουσιάζει τα πρώτα σατιρικά και αργότερα νεώτατος, μόλις 20ετής τα λυρικά και βυζαντινά ποιήματα. Συνεργάζεται ύστερα στη «Νέα Εφημερίδα» και αντικαθιστά στη διεύθυνσή της τον Ι.Μουρέλλο, το μεγάλο ιστορικό της Κρήτης, που στρατεύθηκε στους πολέμους του 1912-13.  Εγκαταλείποντας την ποίηση, επιδίδεται οριστικά στη δημοσιογραφία ως χρονογράφος στην εφημερίδα «Ανόρθωσις» του Ηρακλείου. 

Το έτος 1919 νυμφεύεται την Εριθέλγη, κόρης εκλεκτής οικογενείας Ξενικάκη του Αγίου Μύρωνα, υπόδειγμα συζύγου που του παραστάθηκε στοργικά σε όλο το διάστημα της ασθένειας του αναθρέφοντας υποδειγματικά τα δυο τους παιδιά.

Ύστερα από την ασθένεια του, ο Καλημεράκης παρέμεινε στον Άγιο Μύρωνα.  Το έτος 1924 πήγε για θεραπεία στο οροπέδιο Λασιθίου όπου παρέμεινε τον Ιούνιο και Ιούλιο χωρίς όμως βελτίωση της υγείας του. Απεβίωσε στις 8 Ιουλίου του 1925. Την κηδεία του ακολούθησε εκτός των άλλων όλος ο πνευματικός και επιστημονικός κόσμος του Ηρακλείου που τόσο τον εκτιμούσε. Τον επικήδειο του εκφώνησε ο Νίκος Καζαντζάκης και στις 11 Ιουλίου 1925 άρθρο του για το έργο και το άνθρωπο Μιχάλη Καλημεράκη δημοσίευσε η εφημερίδα "Ανόρθωσις". .

Εργογραφία
----------

* Μιχάλης Καλημεράκης: *Θερσίτης - Καλυβίτης*: το έργο του προλογίζουν Ν. Καζαντζάκης, Ν. Στρατάκης, Γ. Καφφετζάκης-Μαράντης.
* *Γράμματα από το Λασήθι*.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Σάββας, Δημήτρης. Χ. (3 Φεβρουαρίου 2020). «O Φλεβάρης του δημοτικισμού στο Ηράκλειο». εφ. ΠΑΤΡΙΣ. Ανακτήθηκε στις 20 Μαΐου 2021.
2. 1 2  ΚΡΗΤΕΣ ΠΟΙΗΤΑΙ, ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΛΗΜΕΡΑΚΗΣ, ΘΕΡΣΙΤΗΣ-ΚΑΛΥΒΙΤΗΣ (1886-1925) Το έργο του. Εκδοτικός Οίκος Αθηνών "Μαυρίδη", Απρίλιος 1961.
3. ↑ . Κουνδούρειος Δημοτική Βιβλιοθήκη. Ανακτήθηκε στις 20 Μαΐου 2021.  Unknown parameter `|Title=` ignored (`|title=` suggested) (βοήθεια); Missing or empty `|title=` (βοήθεια)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 2176158792871739040005
* **ΕΒΕ**: 131489
* **AA**: 78856

 |

 |
Δορυφορική απεικόνιση της Λιβερίας
Η **Λιβερία** είναι σχετικώς μικρή χώρα της Αφρικής, με έκταση 111.370 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Βρίσκεται στη Δυτική Αφρική και βρέχεται από τον Βόρειο Ατλαντικό Ωκεανό από τα νοτιοδυτικά. Ουσιαστικά το έδαφος του κράτους αποτελείται από μια παράκτια λωρίδα από τον ποταμό Μάνο στα δυτικά μέχρι τον Καβάλο στα ανατολικά. Η λωρίδα αυτή αντιστοιχεί στην «Ακτή του Πιπεριού» (έτσι ονομαζόταν κατά την περίοδο της αποικιοκρατίας). Μετά τη λωρίδα αυτή, προς το εσωτερικό βρίσκεται μια ζώνη με χαμηλούς λόφους, οι οποίοι σταδιακά υψώνονται και φτάνουν τα 1.700 μέτρα (στα Όρη Νίμπα, στα σύνορα με τη Γουινέα). Το υψηλότερο σημείο στη χώρα είναι το Όρος Γούτεβε στα 1.440 μέτρα. Ψηλότερο, με 1.752 μ. υψόμετρο, είναι το όρος Νίμπα, που ανήκει όμως (γεωγραφικά) και στη Γουινέα και την Ακτή Ελεφαντοστού. Η ακτή της Λιβερίας είναι αλίμενη και μαστίζεται από καταιγίδες.

Το κλίμα της Λιβερίας είναι τυπικό για χώρες του Κόλπου της Γουινέας. Αυτό σημαίνει ότι οι μουσώνες επηρεάζουν τις βροχοπτώσεις, οι οποίες είναι περισσότερες από τον Μάιο μέχρι τον Οκτώβριο. Ακολουθεί η ξηρή εποχή. Μεταξύ Δεκεμβρίου και Μαρτίου οι άνεμοι χαρματάν (ξηροί) μειώνουν την υγρασία. Η θερμοκρασία κατά την εποχή των βροχών είναι 24 έως 25 βαθμούς C, ενώ κατά την ξηρή εποχή κυμαίνεται από 26 μέχρι 30 °C. Η θερμοκρασία δεν παρουσιάζει αξιόλογη μεταβολή την ημέρα και τη νύχτα συγκριτικά. Η χώρα είναι κατά μέσο όρο η πιο βροχερή του Κόλπου της Γουινέας.

Πηγές
-----

* *Merriam Webster's Geographical Dictionary*, 3η έκδοση, Merriam Webster Inc. Springfield (Mass.) 1997, ISBN 0-87779-546-0
Ο **Ευάγγελος Κουσουλάκος** (1861–1903) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος, εκδότης και σατιρικός ποιητής.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1861 στην Καλαμάτα και σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Κατά τα φοιτητικά του χρόνια άρχισε να ασχολείται με τη δημοσιογραφία αρθρογραφώντας σε στήλες της εφημερίδας *Ασμοδαίος* του Εμμανουήλ Ροΐδη. Στη συνέχεια δημοσίευε ποιήματα αλλά και σχολιασμούς στις εφημερίδες *Άστυ* και *Χρόνος*, χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμο «Πελαργός». Υπήρξε ανταποκριτής στην εφημερίδα *Νεολόγος* της Κωνσταντινούπολης και διετέλεσε διευθυντής του Εθνικού Τυπογραφείου και γραφείων της Βουλής.

Στις 22 Αυγούστου του 1893 ξεκίνησε την έκδοση της εφημερίδας *Σκριπ*. Αρχικά εκδιδόταν μία φορά την εβδομάδα και είχε σατιρικό περιεχόμενο, ωστόσο από το 1895 και έπειτα η εφημερίδα έγινε πολιτική και εκδιδόταν καθημερινά. Σε σύντομο διάστημα έγινε μία από τις πλέον αξιόλογες εφημερίδες που κυκλοφορούσαν στην Ελλάδα την εποχή εκείνη, συμβάλοντας στην ανάπτυξη της δημοσιογραφίας στη χώρα. Το 1896, και έπειτα από λανθασμένη πληροφόρηση, το *Σκριπ* έγραψε για διάλυση των αρραβώνων του Γεώργιου Μιχαήλοβιτς με την Πριγκίπισσα Μαρία της Ελλάδας. Ο εκδότης της εφημερίδας, Ευάγγελος Κουσουλάκος, κατηγορήθηκε για εξύβριση προς τον βασιλιά της Ελλάδος Γεώργιο Α΄. Δικάστηκε από το Κακουργιοδικείο της Λαμίας, ωστόσο αθώωθηκε.

Ο Ευάγγελος Κουσουλάκος πέθανε σε ηλικία 42 ετών τα ξημερώματα της 18ης Ιανουαρίου 1903, μετά από μακροχρόνια ασθένεια. Στην κηδεία του παρευρέθησαν πολιτικές προσωπικότητες της εποχής, λόγιοι, αλλά και καθηγητές του πανεπιστημίου Αθηνών, ενώ ο Κουσουλάκος τάφηκε στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών. Το *Σκριπ* συνέχισε να εκδίδεται μέχρι το 1929.

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Wikisource logoWikisource logo | Στη Βικιθήκη υπάρχει υλικό που έχει σχέση με το θέμα:  **Συγγραφέας:Ευάγγελος Κουσουλάκος** |

1. 1 2 3  «Ευάγγελος Κουσουλάκος». *www.sansimera.gr*. Ανακτήθηκε στις 14 Απριλίου 2019.
2. ↑  «1ο Φύλλο της Εφημερίδας Σκριπ». *Σκριπ* (Αθήνα). 22 Αυγούστου 1893.. Ανακτήθηκε στις 14 Απριλίου 2019.
3. ↑  «Ο θάνατος του διευθυντού του "Σκριπ"». *Σκριπ* (Αθήνα): σελ. 1. 18 Ιανουαρίου 1903.. Ανακτήθηκε στις 14 Απριλίου 2019.
4. ↑  «Η κηδεία του διευθυντού του "Σκριπ"». *Σκριπ* (Αθήνα): σελ. 1-2. 19 Ιανουαρίου 1903.. Ανακτήθηκε στις 14 Απριλίου 2019.
Ο **Φάρος του Λίνταου** (στα γερμανικά: **Neuer Lindauer Leuchtturm**) βρίσκεται στη δεξιά πλευρά της εισόδου του λιμανιού του Λίνταου, στη λίμνη της Κωνσταντίας. 

Έχει 33 μ. ύψος. Ξεκίνησε να κατασκευάζεται το 1853 και ολοκληρώθηκε τρία χρόνια μετά οπότε και άναψε για πρώτη φορά, στις 4 Οκτωβρίου 1856.

Στην αρχή λειτουργούσε με φωτιά που άναβε σε πετρέλαιο (open oil fire). Ο φαροφύλακας έπρεπε να κρατά τη φωτιά σταθερή και χρησιμοποιούσε μια καμπάνα και μια μπουρού για να ειδοποιεί τα πλοία. Αργότερα αντί για πετρέλαιο χρησιμοποιούνταν κηροζίνη, που στη συνέχεια αντικαταστάθηκε με αέριο. Το 1936 άρχισε να λειτουργεί με ηλεκτρισμό και στις αρχές της δεκαετίας του ‘90 αυτοματοποιήθηκε. 

Στο φάρο σήμερα υπάρχει συνέχεια αναμμένο ένα κόκκινο φως ενώ τα πλοία χρησιμοποιώντας ραδιοσήματα μπορούν να ενεργοποιήσουν το λευκό φως, που ανάβει κάθε τρία δευτερόλεπτα και δημιουργείται με τη χρήση δύο περιστρεφόμενων παραβολικών αντανακλαστικών κατόπτρων.

Ο φάρος του Λίνταου είναι ανοιχτός για τους επισκέπτες που μπορούν να ενημερωθούν για τη τοπική χλωρίδα και πανίδα και τη ναυσιπλοοία στη λίμνη της Κωνσταντίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Φάρος του Λίνταου** |
Ο **Φοίβος Δέλφης** (1909 - 15 Φεβρουαρίου 1988) ήταν Έλληνας ποιητής, ιδρυτικό μέλος της ΕΕΛ.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στους Δελφούς και το πραγματικό του όνομα ήταν Γιώργος Κανέλλος. Σπούδασε Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Είχε φιλικές σχέσεις με τον Σικελιανό,που επηρέασε και το έργο του. Πρωτοεμφανίστηκε στα ελληνικά γράμματα σε ηλικία 28 ετών με την ποιητική του συλλογή "Ειδύλλια". Για το συνολικό του έργο βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών με τον α΄ έπαινο.
Έγραψε πολλά ποιήματα και ποιητικές συλλογές, όπως τα "Βουκολικά" (1938), "Όργος Οργής" (1948), "Η μοναξιά του λιθαριού" (1948), "Αχαοί" (1951), "Άνθρωπος της Γης" (1943), "Ρόδα του Απόλλωνα", "Θλιμμένο Πάσχα", "Ο γερο-Θωμάς", "Αγροτική συμφωνία" , "Πεσταλότσι" και άλλα. Μερικά έργα του βραβεύτηκαν και στο εξωτερικό.

Βιβλιογραφία
------------

* Τεκμήρια
* Έργα[*νεκρός σύνδεσμος*]

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Νέα Εστία, τχ. 1456, σελ. 332.
2. ↑  Βιογραφικό[*νεκρός σύνδεσμος*] στον ιστότοπο του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου.
3. ↑  Λήμμα στην εγκυκλοπαίδεια "Δομή", ηλεκτρονική έκδοση, ανάκτηση 10-6-2015.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 299996744
* **ΕΒΕ**: 17578
* **AA**: 136909
* ISNI: 0000 0004 0335 6782
* SUDOC: 16869655X

 |

 |
Το οικονομικό κέντρο της Βαρσοβίας είναι ένας ουρανοξύστης στη Βαρσοβία με ύψος 165m που συμπληρώνετε από έναν ιστό κεραίας που είναι σχεδόν 20m. 

Το κτίριο κατασκευάστηκε για να συμμορφώνεται με όλους τους ισχύοντες οικοδομικούς κώδικες των Ηνωμένων Πολιτειών, συμπεριλαμβανομένης μιας γεννήτριας έκτακτης ανάγκης που παρέχει ισχύ για όλα τα συστήματα ασφάλειας ζωής, συμπεριλαμβανομένων των συστημάτων συναγερμού πυρκαγιάς, των συστημάτων υποστήριξης πυρκαγιάς HVAC, της πυροσβεστικής αντλίας του κτιρίου, δικές του δεξαμενές νερού (με χωρητικότητα περίπου 600000l) για την παραγωγή ασφαλούς πόσιμου νερού. Το οικονομικό κέντρο της Βαρσοβίας σχεδιάστηκε από γνωστές αμερικανικές αρχιτεκτονικές εταιρείες, οι A. Epstein & Sons International και Kohn Pedersen Fox Associates, σε συνεργασία με πολωνούς αρχιτέκτονες, εμπνευσμένους από το κτήριο 333 Wacker Drive στο Σικάγο.

Το κτίριο διαθέτει χώρο στάθμευσης έξι ορόφων για 350 αυτοκίνητα. Στο ισόγειο υπάρχει υποκατάστημα της Bank Pekao και καφετέρια των Starbucks. Υπάρχουν όροφοι αφιερωμένοι σε χώρους γραφείων που είναι κλιματιζόμενοι και εξοπλισμένοι με δορυφορική σύνδεση και internet. Το κτίριο διαθέτει 16 ανελκυστήρες και είναι πλήρως προσιτό.

Ο συνολικός χώρος στο Οικονομικό Κέντρο της Βαρσοβίας ανέρχεται σε 50.000 τετραγωνικά μέτρα. Κάθε όροφος προσφέρει 1.900. Χώρος γραφείων κατηγορίας A +, ύψους 2,75 μ.

Το οικονομικό κέντρο της Βαρσοβίας σχεδιάστηκε από το αμερικανικό γραφείο σχεδιασμού ουρανοξυστών του Α. Epstein & Sons International και του Kohn Pedersen Fox, σε συνεργασία με πολωνούς αρχιτέκτονες. Ο κύριος εργολάβος του πύργου ήταν η PORR International AG, που έχτισαν επίσης το Sheraton της Βαρσοβίας και το κτίριο του Χρηματιστηρίου της Βαρσοβίας.

Η κατασκευή διήρκεσε από το 1997 έως το 1998.

Στο τέλος του 2012, το Βαρσοβιανό Οικονομικό Κέντρο ανήκει σε κοινοπραξία που συγκροτείται από την Allianz Real Estate και την Curzon Capital Partners III, ένα επενδυτικό κεφάλαιο που διαχειρίζεται η Tristan Capital Partners.
Ο **Αμφιλόχιος Ράντοβιτς** (σερβοκροάτικα: Амфилохије Радовић; 7 Ιανουαρίου 1938 - 30 Οκτωβρίου 2020) ήταν επίσκοπος της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, θεολόγος, καθηγητής πανεπιστημίου, συγγραφέας και μεταφραστής. Ήταν πρώτος ο επίσκοπος του Μπανάτ μεταξύ του 1985 και του 1990, και στη συνέχεια μητροπολίτης Μαυροβουνίου και Παραθαλασσίας από το 1990, μέχρι το θάνατό του. 

Ως μητροπολίτης ήταν ο πρωτεύων της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας στο Μαυροβούνιο. Ήταν ένας από τους πιο σημαντικούς ηγέτες της Σερβικής Εκκλησίας και ήταν δύο φορές μεταξύ των τριών υποψηφίων για τη θέση του Σέρβου πατριάρχη (το 1990 όταν εξελέγη πατριάρχης ο Παύλος και το 2010 όταν εξελέγη ο Ειρηναίος).

Πάνω από 569 εκκλησίες και μοναστήρια της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας στο Μαυροβούνιο χτίστηκαν και ανακατασκευάστηκαν κατά τη διάρκεια της αρχιερατείας του. Ήταν ένας σημαντικός Σέρβος θεολόγος και συγγραφέας, η βιβλιογραφία του αποτελείται από περισσότερες από 1000 μονάδες και τα επιλεγμένα έργα του δημοσιεύθηκαν σε 36 τόμους.

Μαζί με τον επίσκοπο Αθανάσιο Γιέφτιτς, ο Αμφιλόχιος μετέφρασε τα Δευτεροκανονικά βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης στα σερβικά. 
Ο Αμφιλόχιος χαρακτηρίστηκε ως ένας από τους ισχυρότερους ανθρώπους στο Μαυροβούνιο, καθώς και ως το πιο σημαντικό άτομο στο Συμβούλιο των Επισκόπων της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, του ανώτατου σώματος της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Σερβίας.

Το 2016 ο επίσκοπος Αμφιλόχιος προσευχόταν πολλές ώρες με μόνο αίτημα στη δέησή του να συμμετάσχει το Πατριαρχείο Σερβίας στην Μεγάλη Σύνοδο στην Κρήτη που συγκαλούσε το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Τελικά ο Αμφιλόχιος εισακούσθηκε από τον Πατριάρχη Σερβίας Ειρηναίο και έτσι η Σερβική Εκκλησία συμμετείχε στην Σύνοδο και απέρριψε τα επιχειρήματα των αρχιερέων που υποδείκνυαν τη γραμμή του Πατριαρχείου Ρωσίας που πίεζε να μην συμμετάσχει στη Μεγάλη Σύνοδο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Preminuo mitropolit Amfilohije».
2. 1 2  *Τσεχική Εθνική Βάση Δεδομένων Καθιερωμένων Όρων*. js2013783993. Ανακτήθηκε στις 1  Μαρτίου 2022.
3. ↑  *CONOR.SI*. 119860835.
4. ↑  Ανακτήθηκε στις 10  Ιουλίου 2019.
5. 1 2 3 4  *Τσεχική Εθνική Βάση Δεδομένων Καθιερωμένων Όρων*. js2013783993. Ανακτήθηκε στις 16  Δεκεμβρίου 2022.
6. ↑  *Τσεχική Εθνική Βάση Δεδομένων Καθιερωμένων Όρων*. js2013783993. Ανακτήθηκε στις 15  Δεκεμβρίου 2023.
7. ↑  «Novo izdanje Biblije na srpskom». Politika. 12 Ιουλίου 2011. Ανακτήθηκε στις 17 Ιουλίου 2020.
8. ↑  «Umro je mitropolit Amfilohije, jedna od najmoćnijih osoba u Crnoj Gori. Imao je koronu». *Telegram.hr* (στα Κροατικά). 30 Οκτωβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 5 Νοεμβρίου 2020.
9. ↑  Σερβία : Tριήμερο πένθος στη μνήμη του Πατριάρχη Ειρηναίου - Η Ορθοδοξία θρηνεί τον θάνατο ενός Προκαθημένου από κοροναϊό, ΤΑ ΝΕΑ, 20/11/2020

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 64816895
* **ΕΒΕ**: 88942
* LCCN: n79011408
* ISNI: 0000 0001 1067 9828
* GND: 119428679
* SUDOC: 113849435
* BNF: cb16240420w (data)
* NKC: js2013783993

 |

 |