recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Ρούλα**, γυναικείο όνομα πολύ συνηθισμένο, που προέρχεται από αφαίρεση συλλαβών από την αρχή γυναικείων υποκοριστικών ονομάτων όπως, *Αργυρούλα*, *Ζαχαρούλα*, *Θεοδωρούλα*, *Σταυρούλα* κτλ.

Πίσω από το *Ρούλα* κρύβεται το παραγωγικό επίθημα *-ούλα*, που χρησιμοποιείται για το σχηματισμό υποκοριστικών θηλυκού γένους, λ.χ. *γατ-ούλα*, *καρδ-ούλα*, *παιδ-ούλα*. Το επίθημα *-ούλα* προήλθε από το λατινικό *-ulla*, και παλιότερα γραφόταν με δύο λάμδα (λλ), όπως συμβαίνει σήμερα στην Κύπρο (βλ. κυπριακή διάλεκτος), όπου όμως το διπλό *λ* προφέρεται, π.χ. *Αργυρούλ-λα*, *Μαρούλ-λα*, *Γεωργούλ-λα*.

Ο αρσενικός τύπος του ονόματος, **Ρούλης**, δεν πολυσυνηθίζεται πια, ίσως εξαιτίας και των νέων σημασιών που απέκτησε η λέξη.

Πρόσωπα
-------

* **Ρούλα**
	+ Ρούλα (Θεοδώρα) Κορομηλά
	+ Ρούλα (Σταυρούλα) Κακλαμανάκη
* **Ρούλης**
	+ Ρούλης (Θεόδωρος) Παπακωνσταντίνου (1948–1969), συνθέτης και διευθυντής χορωδίας

Τραγούδι
--------

«Ρούλλα μου, Μαρούλλα μου», παραδοσιακό τραγούδι της Κύπρου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Νικόλαος Γ. Κοντοσόπουλος, *Διάλεκτοι και ιδιώματα της νέας ελληνικής*, ανανεωμένη έκδοση, Αθήνα 1994, σ. 28
2. ↑  «ρούλης», *slang*

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **Ρούλα**  |
Ο **Ρούμπεν Ζάκρας** (*Ruben R. Zackhras*, 4 Δεκεμβρίου 1947 - 1 Ιανουαρίου 2019) ήταν ο υπηρεσιακός Πρόεδρος των Νήσων Μάρσαλ από τον Οκτώβριο του 2009 ως τον Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς. Προηγουμένως υπηρέτησε ως υπουργός Οικονομικών από το 1989 ως το 1997.

Σταδιοδρομία
------------

Ο Ζάκρας αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Γκουάμ το 1971 και απέκτησε διδακτορικό στη Δημόσια Διοίκηση. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής στην Nitijela το 1979. Το 2007 εξελέγη αντιπρόσωπος της ατόλλης Αϊλινγκλάπλαπ. Η αρχική πολιτική του σταδιοδρομία συνέπεσε με την επαγγελματική του δραστηριότητα ως εκπαιδευτικού. Υπηρέτησε ως υπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών το 1979. Το 1982 ο Ζάκρας διορίστηκε υπουργός Μεταφορών, Επικοινωνιών, Εσωτερικών και Ζητημάτων Απώτερων Νήσων, Δικαιοσύνης και Υγείας-Περιβάλλοντος ως τον διορισμό του το 1989 ως υπουργού Οικονομικών. Το 2000 εκλέχθηκε αντιπρόεδρος της βουλής υπηρετώντας ως το 2007. 

Ο Ζάκρας ήταν βοηθός υπουργός επί προεδρίας Τομέινγκ. Ο Τομέινγκ ανατράπηκε με πρόταση μομφής για πρώτη φορά στην πολιτική ιστορία της χώρας στις 21 Οκτωβρίου 2009. Ο πρόεδρος της Nitijela, Τζουρελάνγκ Ζεντκάια, διόρισε τον Ζάκρας ως υπηρεσιακό πρόεδρο των Νήσων Μάρσαλ μέχρι τη διεξαγωγή νέων προεδρικών εκλογών. Ο Ζάκρας παρέμεινε πρόεδρος υπηρεσιακά ως τις 26 Οκτωβρίου 2009,όταν εξελέγη πρόεδρος ο Ζεντκάια από την Nitijela.

Ο Ζάκρας διορίστηκε ως πρεσβευτής στα Φίτζι και απεβίωσε εν ενεργεία στη Χαβάη την 1η Ιανουαρίου 2019.

Παραπομπές
----------

1. ↑  marshallislandsjournal.com/ruben-made-his-mark-on-rmi/.
2. ↑  «Βιογραφία (αρχειοθετημένο)». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Ιουλίου 2010. Ανακτήθηκε στις 24 Ιουλίου 2010.
3. ↑  «The Cabinet». *Office of the President Republic of the Marshall Islands*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Ιουλίου 2010. Ανακτήθηκε στις 21 Νοεμβρίου 2011.
4. ↑  Marshall Islands premier ousted in confidence vote Αρχειοθετήθηκε 2010-04-17 στο Wayback Machine.. AFP. 21-10-2009.
5. 1 2  «Marshall Island parliament elects new President». *Radio New Zealand International*. 21-10-2009.. Ανακτήθηκε στις 27-10-2009.
6. ↑  «The Marshall Islands parliament has elected the Speaker, Jurelang Zedkaia, as its fifth President». *RNZI* (Islands Business). 26-10-2009. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2012-02-23.. Ανακτήθηκε στις 27-10-2009.
7. ↑  «Ruben made his mark on RMI». 3 Ιανουαρίου 2019. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Οκτωβρίου 2020.

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Πρόεδροι των Νήσων Μάρσαλ |
| --- |
|  |
| 
* Α. Καμπούα
* Λεμάρι (προσωρινός)
* Ι. Καμπούα
* Νότε
* Τομέινγκ
* Ζάκρας (προσωρινός)
* Ζεντκάια
* Λόικ
* Νέμρα
* Χάινε
* Ντ. Καμπούα
 |

 |
Κοσοβάρος Αλβανός από τη Ρουγκόβα στη παραδοσιακή ενδυμασία του Κελμέντι. 
Ο **πολεμικός χορός Ρούγκοβο** (αλβανικά: Vallja me shpata e Rugovës‎, σερβικά: Борбена руговска игра‎) είναι παραδοσιακός χορός με σπαθιά ο οποίος πήρε το όνομά του από τη περιοχή Ρούγκοβα στο Κοσσυφοπέδιο. Υπάρχουν δύο άνδρες χορευτές που πολεμούν σε μια εικονική μάχη για το χέρι μιας κοπέλας ("ο χορός της ιέρειας"). Έγινε διεθνώς γνωστός από τις κοσοβάρικες αλβανικές φυλές Ρουγκόβα (με καταγωγή από το Κελμέντ στην Αλβανία). Υπάρχει λανθασμένος ισχυρισμός ότι ο χορός ήταν ιστορική "εκπαίδευση μαχητών της φρουράς της Μονής Πετς". Ο χορός επίσης χορεύεται στο Μαυροβούνιο, όπου μια φυλή βοσκών εγκαταστάθηκαν τον 18ο αιώνα.[*Αναξιόπιστη πηγή 
;*] Ήταν μέρος του Γιουγκοσλαβικού συνόλου λαϊκού χορού, και το 1982 σημειώθηκε ότι ήταν "η τελευταία φορά που χορός της Ρουγκόβα απέκτησε μεγάλη δημοτικότητα".

Παραπομπές
----------

1. ↑  Daubeny, Peter (1952). *Stage by stage*. J. Murray. σελ. 141.
2. ↑  Cuddon, J. A. (1968). *The Companion Guide to JUGOSLAVIA*. σελ. 435.
3. ↑  Nebojša Tomašević (1968). *Yugoslavia in Colour*. "Review," Yugoslav Illustrated Monthly. σελ. 34.
4. ↑  *Journal of the International Folk Music Council*. Published with the assistance of the International Music Council, under the auspices of United Nations Educational Scientific and Cultural Organisation for the International Folk Music Council by W. Heffer. 1951.
5. ↑  Žunić-Baš, Leposava (1966). *Folk traditions in Yugoslavia: ten tours*. Jugoslavija. σελ. 75.
6. ↑  *Zemlja i ljudi*. **10**. 1960. σελ. 31.
7. ↑  Dennison I. Rusinow. *Yugoslavia: Oblique Insights and Observations*. University of Pittsburgh Pre. σελίδες 290–291. ISBN 978-0-8229-7349-2.
8. ↑  др Слободан Зечевић. *Гласник Етнографског музеја у Београду књ. 30: Bulletin du Musée Ethnographique de Belgrade*. Etnografski muzej u Beogradu. σελίδες 192–. GGKEY:U1JY3YFUSNS.
9. ↑  Allenby Jaffé, Nigel (1990). *Folk dance of Europe*. Folk Dance Enterprises. σελ. 89.
10. ↑  Ratko Božović (1982). *Socijalistička Republika Srbija*. **1**. NIRO "Književne novine". σελ. 515.
Χάρτης των πρώτων δέκα νομαρχιών - 1833
Ο **Νομός Αργολίδας και Κορινθίας**, κοινώς γνωστός ως **Αργολιδοκορινθία** ήταν ένας από τους νομούς της Ελλάδας και πρωτεύουσα ήταν το Ναύπλιο. Ήταν ένας από τους πρώτους νομούς που ιδρύθηκαν στη χώρα. Υπήρξε για πρώτη φορά το 1833-1836 και πάλι από το 1845 μέχρι το 1899, όταν χωρίστηκε στους νομούς Αργολίδας και Κορινθίας. Η διχοτόμηση ανεστράφη στην διοικητική μεταρρύθμιση του 1909 και ξαναδιαιρέθηκε το 1947.

Το βόρειο μισό έγινε η Κορινθία με πρωτεύουσα την πόλη της Κορίνθου, ενώ το νότιο μισό έγινε η Αργολίδα με πρωτεύουσα το Ναύπλιο. Τα νησιά Ύδρα, Σπέτσες και Κύθηρα στα νότια έγιναν μέρος του Νομού Αττικής, το διάστημα 1964-1972 μέρος του Νομού Πειραιώς και στη συνέχεια μέρος του νομού Αττικής.
Το **Νομπομπάνγκλα** είναι αλφαβητικό, χωρίς συνδυασμούς στυλ ορθογραφίας, χρησιμοποιώντας το Βεγγαλικό αλφάβητο. Το αλφάβητο νομπομπάνγκλα αποτελείται από 8 φωνήεντα και 37 σύμφωνα.

Στο νομπομπάνγκλα τα φωνήεντα γράφονται σαν ξεχωριστά γράμματα και εμφανίζονται πάντα μετά από το σύμφωνο. Γράφονται το ίδιο, στην αρχική και μέση θέση. Δεν υπάρχει εγγενές φωνήεν και τα σύμφωνα υπάρχουν μόνο για τον εαυτό τους, σε αντίθεση με τον κανόνα για τα Βραχμικά αλφάβητα.

Για παράδειγμα, η λέξη νομπομπάνγκλα γράφεται ως ণা̆বা̆বাঙলা n-o-b-o-b-a-ŋ-l-a, ενώ στη πρότυπη Βεγγαλική ορθογραφία θα ήταν ণববাংলা n-b-b-a-ᵑ-l-a.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Language In India publication
* nobobangla.org
Η **Μπελαλακάγια** (ρωσ. Белалакая) είναι βουνό και κορυφή της δυτικής οροσειράς του Καυκάσου, στο έδαφος της Δημοκρατίας των Καρατσάι-Τσερκεσίων, που ανήκει στη Ρωσία. Το υψόμετρο της κυρίως κορυφής είναι 3.861 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Οι γεωγραφικές συντεταγμένες της είναι 43°15′54″ Βόρειο πλάτος και 41°35′05″ Ανατολικό μήκος. Στα ανατολικά της υπάρχει η δευτερεύουσα κορυφή «Μικρή Μπελαλακάγια», με υψόμετρο 3.740 μέτρα. Σε απόσταση τριών χιλιομέτρων βρίσκεται το Κέντρο χειμερινών σπορ του Ντομπάι, στους πρόποδες του υψηλότερου βουνού της περιοχής, του Ντομπάι-Ούλγκεν (4.046 μέτρα), το οποίο υψώνεται απέναντι από τη Μπελαλακάγια. Τα βουνά αυτά ανήκουν στον λεγόμενο Μεγάλο Καύκασο και είναι μέρος της προστατευόμενης φυσικής περιοχής Τεμπερντίνσκι.

Στη γλώσσα Καρατσάι-Μπαλκάρ «μπελαλακάγια» σημαίνει «ακτινοβόλο βουνό», μια αναφορά στην παρουσία χαλαζία στις πλαγιές του. Κάποτε αποκαλείται και «Μάττερχορν του Καυκάσου» εξαιτίας του σχήματος της κορυφής του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  [ «Bergparadies Kaukasus – Vom Dombaital bis zum Elbrus»

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Φωτογραφίες
Συντεταγμένες: 36°5′N 67°5′E﻿ / ﻿36.083°N 67.083°E﻿ / 36.083; 67.083

Η **Μπαλχ** ή **Μπαλκχ** είναι μία από τις 34 διοικητικές περιφέρειες (νομούς) του Αφγανιστάν. 

Βρίσκεται στο βόρειο τμήμα της Χώρας. Αποτελεί μεθόριο περιοχή στα σύνορα με το Ουζμπεκιστάν. Καταλαμβάνει έκτασή περίπου 17.250 τ.χλμ, και ο πληθυσμός της, κατ΄ εκτίμηση, το 1980 αριθμούσε περί τους 580.000 κατοίκους ενώ το 2006 είχε σχεδόν διπλασιαστεί περί τους 1.096.000 κατοίκους. Περιλαμβάνει 13 επαρχίες από τις οποίες τελευταία αποσπάστηκαν κάποια τμήματα και έφθασαν τις 15. Επικρατούσα γλώσσα στη περιοχή είναι η περσική φαρσί, αν και ένα μεγάλο μέρος του λαού είναι Ουζμπέκοι.  

Πρωτεύουσα του νομού είναι η Μαζάρι Σαρίφ ή «Μαζάρ-ι-Σαρίφ», της ομώνυμης επαρχίας.

Επαρχίες
--------

Οι 15 υπαγόμενες επαρχίες στο νομό Μπαλχ, κατ΄ αλφαβητική σειρά, είναι: η Ζάρη, η Καλντάρ, η Κισιντίχ, η Κχούλμι, η Μαζάρι Σαρίφ, όπου και η ομώνυμη πρωτεύουσα του νομού, η Μαρμούτ, η Μπαλχ , η Νάχρι Σαγί, η Νταουλατάμπατ, η Ντιγντάντι, η Σαχάρ Κιντ, η Σαχάρ Μπολάκ, η Σιμντάλ, η Σολγκάρα και η Σορτέπα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «د هېواد د وګـړو اټکل ۱۳۹٩» National Statistics and Information Authority.

Πηγές
-----

* «Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα» τ.12ος, σ.377

  


|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Περιφέρειες του Αφγανιστάν |
| --- |
|  |
| 
* Βαρντάκ
* Γκαζνί
* Γκοούρ
* Ζάμπουλ
* Καμπούλ
* Κανταχάρ
* Καπίσα
* Κουνάρ
* Κουντούζ
* Χοστ
* Λαγκμάν
* Λογκάρ
* Μπαγκλάν
* Μπαλχ
* Μπαμιάν
* Μπανταχσάν
* Μπαντγκίς
* Νανγκαράρ
* Νιμρούζ
* Νουρεστάν
* Ντεϊκούντι
* Ορουζγκάν
* Πακτιά
* Πακτίκα
* Παντζίρ
* Παρβάν
* Σαμανγκάν
* Σαρ-έ Πολ
* Ταχάρ
* Τζοουζτζάν
* Φαράχ
* Φαρυάμπ
* Χελμάντ
* Χεράτ
 |  |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 157284150
* BNF: cb12241895k (data)

 |

 |
Η **Σοσιεδάδ Ντεπορτίβα ντε Βίλα Σανχούρχο** είναι πρώην ποδοσφαιρική ομάδα η οποία ιδρύθηκε το 1930 στην πόλη της **Βίλα Σανχούρχο**, (σημερινή Αλ Χοσεΐμα), ευρισκόμενη στα βόρεια του Μαρόκου, στη διάρκεια της περιόδου κατά την οποία η ευρύτερη περιοχή αποτελούσε ισπανικό προτεκτοράτο. Ο σύλλογος διαλύθηκε το 1966 μετά την ανεξαρτητοποίηση του Μαρόκου.

Τα διαφορετικά εμβλήματα του συλλόγου
-------------------------------------

Χάρτης του ισπανικού προτεκτοράτου στα βόρεια του Μαρόκου.
Σημαία του Ισπανικού Μαρόκου

Έμβλημα του συλλόγου από το 1930 ως το 1944
-------------------------------------------

Έμβλημα του συλλόγου από το 1944 ως το 1950
-------------------------------------------

Έμβλημα του συλλόγου από το 1950 ως το 1966
-------------------------------------------
Με το όνομα **Ρόανοκ** χαρακτηρίσθηκε νεότερος πρωτοποριακός τύπος ελαφρού καταδρομικού από το ομώνυμο πολεμικό πλοίο των ΗΠΑ του οποίου ο κύριος οπλισμός είναι "διπλής ενεργείας", όπως χαρακτηρίστηκε, δηλαδή είναι κατάλληλος και για βολές επιφανείας και για αντιαεροπορικές.

Το Ρόανοκ καθελκύστηκε στις 16 Ιουνίου του 1947 και η ολοκλήρωση του εξοπλισμού του ένα χρόνο μετά. Τα κύρια χαρακτηριστικά του ενδιαφέροντος αυτού τύπου πλοίου ήταν τα εξής:

Εκτόπισμα: 14.700 τόνοι
Οπλισμός: 12 πυροβόλα των 152 χιλ. διπλής ενεργείας διατεταγμένα σε 6 δίδυμους πύργους κατά τον διαμήκη άξονα, (3 προς πρώρα και 3 προς πρύμνη), 12 αυτοματικά αντιαεροπορικά πυροβόλα των 76 χιλ. σε 6 δίδυμους κιλλίβαντες και 68 αυτοματικά πυροβόλα των 40 χιλ. σε τετράδυμους κιλλίβαντες. Στα πυροβόλα των 152 χιλ. εισήλθε ένας νέος τύπος μηχανισμού αυτόματης τροφοδοσίας με συνέπεια την μεγάλη ταχυβολία.
Πρόωση: Το προωστήριο σύστημα του πλοίου αυτού αποτελούν 4 στροβιλοκίνητες ατμομηχανές ιπποδύναμης 120.000 ίππων παρέχοντας έτσι ταχύτητα στο πλοίο μεγαλύτερη από 32 κόμβους.
Τα καταδρομικά πλοία του τύπου αυτού λόγω του μεγάλου όγκου (δύναμης) του αντιαεροπορικού πυρός και κυρίως επειδή μπορούν να βάλλουν με τον κύριο οπλισμό τους προσβάλλοντα από μεγάλο ύψος βομβαρδιστικά κρίθηκαν αναγκαία για την συνοδεία αεροπλανοφόρων, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είναι λιγότερο κατάλληλα και για καταδρομικές αποστολές εναντίον πλοίων επιφανείας.
Χάρτης των νήσων Ίζου
Οι **Νήσοι Ίζου** (ιαπωνικά: 伊豆諸島‎, *Izu-shotō*) είναι ένα σύμπλεγμα ηφαιστειογενών νησιών που εκτείνονται νοτιοανατολικά της χερσονήσου Ίζου του Χονσού στην Ιαπωνία. Διοικητικά ανήκουν στην περιφέρεια του Τόκυο. Υπάρχουν δύο πόλεις και 6 χωριά. Η Ίζου-Οσίμα (Izu Ōshima) ή απλά Οσίμα (Ō-shima) αποτελεί το μεγαλύτερο νησί του συμπλέγματος. 

Παρότι τα νησιά παραδοσιακά ονομάζονται τα 7-Ίζου στην πραγματικότητα υπάρχουν πολύ περισσότερα νησιά και νησίδες. Η Μητροπολιτική κυβέρνηση της περiφέρειας του Τόκυο επίσημα τα αριθμεί 9 από τον Βορρά προς τον Νότο: 

* Ίζου Οσίμα (Izu Ōshima)
* Νήσος Τοσίμα (To-shima)
* Νιιτζίμα (Nii-jima)
* Σικινετζίμα (Shikine-jima)
* Κοζουσίμα (Kōzu-shima)
* Μιγιακετζίμα (Μιyake-jima)
* Μικουρατζίμα (Mikura-jima)
* Χατσιτζοτζίμα (Hachijō-jima) και Χατσιτζοκοτζίμα (Hachijōko-jima)
* Αογκασίμα (Aoga-shima)

Και τα εννιά νησιά αποτελούν τμήμα του Εθνικού Πάρκου Φούτζι-Χακόνε-Ίζου. Ψάρεμα και σπορ πραγματοποιούνται καθόλη τη διάρκεια του χρόνου και τα περισσότερα πλοία είναι ελλιμενισμένα στην Χερσόνησο Ίζου

Τα νησιά Ίζου Οσίμα και η Χατσιτζοτζίμα αποτελούν δύο πόλεις ενώ τα υπόλοιπα 7 νησιά σχηματίζουν 6 χωριά με τη Νιτζίμα και την Σικινετζίμα να σχηματίζουν ένα χωριό.

Η ηφαιστειακή δραστηριότητα είναι πολύ συχνή στην περιοχή. Η έκρηξη του Μυοτζίν-σο (Myojin-sho) το 1953 ευθύνεται για τον θάνατο 31 ανθρώπων όταν το ερευνητικό σκάφος *Κάιρο Μαρού Νο. 5* βυθίστηκε. Η ηφαιστειακή δραστηριότητα με την απελευθέρωση τοξικών αερίων ευθύνεται για την εκκένωση της Μιγιακετζίμα το 2000. Τον Φεβρουάριο του 2005, οι κάτοικοι επιτράπησαν να επιστρέψουν στο νησί με μάσκες αερίων για την περίπτωση υποτροπής του ηφαιστείου.

Κατά τη διάρκεια της περιόδου Έντο τα νησιά Νιιτζίμα, Μιγιακετζίμα και Χατσιτζοτζίμα λειτούργησαν ως χώροι εξορίας για εγκληματίες.

Εικόνες
-------

* Χάρτης με την γενικότερη τοποθεσία των νησιώνΧάρτης με την γενικότερη τοποθεσία των νησιών
* Μιγιακετζίμα από την ΚοζουσίμαΜιγιακετζίμα από την Κοζουσίμα

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 252386851
* LCCN: sh85069155
* NDL: 00630014
* NKC: ge1140127

 |

 |
Μλίντσι
**Mλίντσι** (mlinci, млинци) είναι ένα πιάτο στην κροατική, σερβική και σλοβενική κουζίνα. Είναι μια λεπτή τραγανή πίτα, εύκολη στην παρασκευή, με βρασμένο αλατισμένο νερό ή σούπα πάνω από το *μλίντσι*.

Κατά την προετοιμασία, παρασκευάζεται ζύμη από αλεύρι, αλάτι και νερό, μερικές φορές επίσης και με αυγά και λίπος. Η ζύμη στη συνέχεια πλάθεται 1 χιλιοστό πάχος και 20 και 30 εκατοστά πλατιά και ψήνεται στο φούρνο ή σε θερμή εστία. Αργότερα, κόβεται σε κομμάτια περίπου 5 εκατοστά μέγεθος πριν από την τελική προετοιμασία με ζεστό νερό ή σούπα.

Πριν το σερβίρισμα, το *μλίντσι* επίσης μπορεί και να τηγανιστεί γρήγορα μέσα σε λίπος πουλερικών. Η γαλοπούλα με *μλίντσι* είναι μια σπεσιαλιτέ της κροατικής παραδοσιακής κουζίνας, ειδικά στις περιοχές Ζαγκόργιε και Σλαβονία. Στη Σλοβενία, τρώγεται πάπια ή χήνα με μλίντσι παραδοσιακά κατά την Ημέρα του Αγίου Μαρτίνου. Στη Σερβία, συνήθως παρασκευάζονται στην επαρχία της Βοϊβοντίνα, όπου σερβίρονται με χοιρινό ή κοτόπουλο φιλέτο με σάλτσα σμέτανα.

*Mλίντσι* μπορεί επίσης να σερβιριστεί βουτώντας τα αποξηραμένα κομμάτια σε λίπος από ψητό κρέας. Το ψητό κρέας έχει αφαιρεθεί από το τηγάνι και τα κομμάτια μλίντσι τοποθετούνται στο λίπος στο δίσκο και στη συνέχεια ψήνονται για λίγο. Το μλίντσι στη συνέχεια σερβίρεται ως συνοδευτικό του κυρίως ψητού.

Εξωτερικές συνδέσεις
--------------------

* Σλοβένικη συνταγή για πάπια με μλίντσι
* Βοϊβοντίνα: *mlinci* με χοιρινό φιλέτο
* Πάπια με κροατικά *mlinci* και αγγούρια σε ξινή κρέμα Αρχειοθετήθηκε 2009-04-20 στο Wayback Machine.
Το **Μιχαλίτς πεϊνιρί** είναι τυρί από πρόβειο γάλα που παράγεται στην Τουρκία. 

Παρόμοιο με το τυρί κέλλε ή μπεγιάζ πεϊνίρ, το Μιχαλίτς πεϊνιρί αποθηκεύεται σε άλμη. Το τυρόπηγμα τοποθετείται σε ζεστό νερό και αναδεύεται και στη συνέχεια αφήνεται στο νερό για να σκληρύνει και να αποκτήσει μια σταθερή, ελαφρώς ελαστική υφή. Τέλος, αλατίζεται και αποξηραίνεται.

Κατασκευάζεται σε διάφορα μεγέθη και σχήματα, συνήθως σε μπάλες ή φέτες, και μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως υποκατάστατο για το Παρμιτζιάνο Ρετζιάνο. Χρησιμοποιείται συχνά σε σαλάτες και ψητά πιάτα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Culture Magazine· Laurel Miller (2 Αυγούστου 2012). *Cheese For Dummies*. John Wiley & Sons. σελίδες 193–. ISBN 978-1-118-14552-4.
2. ↑  Ehlers, Steve, Hurt, Jeanette (2008). *The Complete Idiot's Guide to Cheeses of the World*. New York: Penguin. σελ. 124. ISBN 1-59257-714-8.
3. ↑  «Cheese Description: Mihalic Peynir». cheese.com. Ανακτήθηκε στις 6 Μαΐου 2011.
Η **Πουρούλια** (βεγγαλικά: পুরুলিয়া), επίσης γνωστή ως πόλη Μανμπούμ, είναι πόλη που βρίσκεται στην πολιτεία της Δυτικής Βεγγάλης στην Ινδία και δημιουργήθηκε το 1876. Στην πόλη εδρεύει και η επαρχία Πουρούλια. Η Πουρούλια βρίσκεται στα βόρεια του ποταμού Κανγκσαμπάτι. 

Βρίσκεται σε υψόμετρο 240 μέτρων. Το 2015, ο πληθυσμός της πόλης ήταν 406.540 άτομα.

Γεωγραφία
---------

Η Πουρούλια βρίσκεται στις γεωγραφικές συντεταγμένες 23°20′N 86°22′E﻿ / ﻿23.33°N 86.37°E﻿ / 23.33; 86.37. Έχει μέσο υψόμετρο 228 μέτρων. Τα καλοκαίρια είναι ζεστά και ξηρά με θερμοκρασίες που κυμαίνονται από 23 °C έως πάνω από 48 °C. Η θερμοκρασία της Πουρούλια έφθασε το υψηλότερο επίπεδο στη χώρα στις 18 Ιουνίου 2005, φτάνοντας τους 51.1 °C. Οι χειμώνες είναι δροσεροί και ξηροί, με ημερήσιες θερμοκρασίες από 5 °C έως 20 °C. Οι περισσότερες βροχοπτώσεις πέφτουν κατά τη διάρκεια των υγρών μουσώνων.

### Αστυνομικά τμήματα

Το αστυνομικό τμήμα Πουρούλια (Πόλη) έχει δικαιοδοσία πάνω από το δήμο Πουρούλια και μέρη των μπλοκ κοινοτικής ανάπτυξης Πουρούλια 1 και Πουρούλια 2. Καλύπτει έκταση 13.9 τ.χλμ. και ο πληθυσμός που καλύπτει είναι 151.210 άτομα.

Το αστυνομικό τμήμα Πουρούλια (Μουφασίλ) έχει δικαιοδοσία σε μέρη των μπλοκ κοινοτικής ανάπτυξης Πουρούλια 1 και Πουρούλια 2. Η έκταση που καλύπτει είναι 434.57 τ.χλμ. και ο πληθυσμός που καλύπτει είναι 235.853 άτομα.

Το αστυνομικό τμήμα γυναικών Πουρούλια Σαντάρ άνοιξε το 2014 στο Μπατμπάντ. Το 2016 κάλυπτε τα αστυνομικά τμήματα Πουρούλια (Πόλη), Πουρούλια (Μουφασίλ), Κοτσίλα, Άρσα, Τζάλντα και Τζοϊπούρ.

Εκπαίδευση
----------

### Πανεπιστήμια

* Πανεπιστήμιο Σίντχο Κάντο Μπίρσο

Αξιοσημείωτα άτομα
------------------

* Τσιταραντζάν Ντας
* 
* Γκαμπίρ Σινγκ Μούρα

Ρίψη όπλων στη Πουρούλια
------------------------

Στις 18 Δεκεμβρίου του 1995, μια μυστηριώδης αποστολή όπλων έπεσε από τον ουρανό πάνω από την περιοχή της Τζοϊπούρ Τζάλντα στην επαρχία Πουρούλια της Δυτικής Βεγγάλης. Η αποστολή βρέθηκε το επόμενο πρωί. Οι λόγοι για αυτό είναι ακόμα άγνωστοι.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Census of India 2011 (West Bengal): Puruliya District Primary Census Abstract*. Office of Registrar General & Census Commissioner of India. censusindia.gov.in/pca/pcadata/DDW\_PCA1914\_2011\_MDDS%20with%20UI.xlsx.
2. ↑  «Maps, Weather, and Airports for Puruliya, India».
3. ↑  «Indian Heatwave Toll Touches 183 As Monsoon Advances». Terradaily.com. Ανακτήθηκε στις 19 Σεπτεμβρίου 2011.
4. 1 2  «District Statistical Handbook 2014 Purulia». *Tables 2.1, 2.2,*. Department of Statistics and Programme Implementation, Government of West Bengal. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Ιουλίου 2017. Ανακτήθηκε στις 8 Οκτωβρίου 2016.
5. ↑  «Purulia (Town) PS». Purulia District Police. Ανακτήθηκε στις 8 Οκτωβρίου 2016.
6. ↑  «Purulia (Muffasil) PS». Purulia District Police. Ανακτήθηκε στις 8 Οκτωβρίου 2016.
7. ↑  «Purulia Sadar Women PS». Purulia District Police. Ανακτήθηκε στις 8 Οκτωβρίου 2016.
8. ↑  «Purulia Expose: India's best kept secret». *The Times of India*. 28 April 2011.. Ανακτήθηκε στις 10 December 2018.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 236559742
* GND: 4576577-7
* NKC: ge1019971

 |

 |
Ο **Νίκος Αθανασιάδης** (Μυτιλήνη, 14 Ιουλίου 1904 - Αθήνα, 14 Ιουνίου 1990) ήταν Έλληνας λογοτέχνης.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος μεγαλοβιομήχανου, ο οποίος καταστράφηκε οικονομικά το 1920. Εργάστηκε σε τράπεζες από το 1922 ως το 1924 και μετά σε μηχανουργείο. Μετά τη θητεία του στο Ναυτικό, δούλεψε ξανά σε τράπεζες και από το 1958 ως το 1968 στον ΕΟΤ. Ήταν παντρεμένος με τη Βάνα Λαμπροπούλου.

Έργα
----

Ο Αθανασιάδης εμφανίστηκε για πρώτη φορά στα γράμματα το 1929, όταν δημοσιεύτηκε στον τοπικό Τύπο της Μυτιλήνης το διήγημά του *Ο μετανάστης*. Έγραψε κυρίως πεζά. Βραβεύτηκε με το βραβείο Ουράνη της Ομάδας των "12" το 1958  και με το Α΄ Κρατικό Βραβείο Διηγήματος το 1972. Το 1974 του χορηγήθηκε λογοτεχνική σύνταξη για το συνολικό του έργο. Δύο χρόνια πριν το θάνατό του το Αριστείο Γραμμάτων της Ακαδημίας Αθηνών (1989). Το έργο του *Το γυμνό κορίτσι* (1964) μεταφέρθηκε στην τηλεόραση το 1982. Στα έργα του συμπεριλαμβάνονται και το *Σταύρωση χωρίς ανάσταση*. Έκανε επίσης μεταφράσεις του Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ, του Σταντάλ, του Ανατόλ Φρανς και του Αντρέ Ζιντ.

Απεβίωσε στην Αθήνα, την αυγή της 14ης Ιουνίου 1990.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Identifiants et Référentiels». (Γαλλικά) *IdRef*. Agence bibliographique de l'enseignement supérieur. Ανακτήθηκε στις 9  Μαΐου 2020.
2. 1 2  Ελληνικόν who's who, Εκδοτικός Οργανισμός Ελληνικών who's who 1965, σελ. 19.
3. 1 2  Βιογραφία στη Biblionet.gr
4. ↑  Άλκης Τροπαιάτης, «Αθανασιάδης Νίκος», Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας. Αθήνα, Χάρη Πάτση, 1968.
5. ↑  Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, τ. 3, σελ. 240.
6. ↑  Βαγγέλης Καραγιάννης, «Νίκος Αθανασιάδης», Η μεσοπολεμική πεζογραφία · Από τον πρώτο ως τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο (1914-1939) τ. Β’, σ. 8-25. Αθήνα, Σοκόλης, 1992.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 79066045
* **ΕΒΕ**: 14319
* **AA**: 128389
* **BiblioNet**: **10397**
* LCCN: n82047159
* ISNI: 0000 0000 6306 1928
* GND: 107717182
* SUDOC: 029878217
* BNF: cb12141141j (data)
* NLA: 36184440

 |

 |
Συντεταγμένες: 47°21′40.0″N 12°28′18.1″E﻿ / ﻿47.361111°N 12.471694°E﻿ / 47.361111; 12.471694

Ο **Σάαλαχ** (γερμανικά: *Saalach*) είναι ποταμός μήκους 103 χλμ στην Αυστρία και στη Γερμανία και αριστερός παραπόταμος του Σάλτσαχ. Έχει συνολική λεκάνη απορροής 1.043 τετραγωνικά χιλιόμετρα.

Πορεία του ποταμού
------------------

Ο ποταμός ξεκινά στο Αυστριακό ομόσπονδο κρατίδιο Τιρόλο στις Άλπεις Κίτσμπιλ στη λίμνη Τόρζεε σε υψόμετρο 2.178 μέτρων. Από εκεί ρέει αρχικά προς την κοιλάδα Γκλέμταλ, μέσα από το Χίντεργκλεμ και μετά από το χιονοδρομικό κέντρο Σάαλμπαχ. Ακολουθεί μια πλατιά κοιλάδα προς το Σάαλφελντεν και σχηματίζει μαιάνδρους. Έπειτα εισέρχεται σε ένα στενό φαράγγι, γνωστό για τις αθλητικές δραστηριότητες που πραγματοποιούνται εκεί (κυρίως ράφτινγκ). Στη συνέχεια, διασχίζει τα σύνορα με τη Βαυαρία (Γερμανία). Λίγο πριν το Μπαντ Ράιχνενχαλ, ένα υδροηλεκτρικό φράγμα αποταμιεύει τα νερά του ποταμού. Το φράγμα παρέχει την ενέργεια για τους σιδηροδρομικούς σταθμούς του Σάλτσμπουργκ, του Φράιλασινγκ και του Μπαντ Ράιχενχαλ. Έχοντας περάσει το Στάουφενεκ,ο ποταμός αφήνει τα βουνά και εισέρχεται σε επίπεδα δάση που ονομάζονται Σάαλαχαου. Μετά ενώνεται με τον ποταμό Σάλτσαχ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.lfu.bayern.de/wasser/gewaesserverzeichnisse/doc/tab18.pdf#page=68.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 244265507

 |

 |
Συντεταγμένες: 21°04′S 167°21′E﻿ / ﻿21.067°S 167.350°E﻿ / -21.067; 167.350

Σημαία της επαρχίας των Νήσων Λουαγιοτέ
Οι **Νήσοι Λουαγιοτέ** (γαλλικά: *Îles Loyauté*) είναι ένα αρχιπέλαγος στον Ειρηνικό ωκεανό. Είναι μέρος της γαλλικής υπερπόντιας κτήσης της Νέας Καληδονίας, η ηπειρωτική χώρα της οποίας απέχει 100 χιλιόμετρα. Οι Νήσοι Λουαγιοτέ αποτελούν την επαρχία των Νήσων Λουαγιοτέ, μια από τις τρεις επαρχίες της Νέας Καληδονίας. Έχουν έκταση 1.981 τετραγωνικά χιλιόμετρα και 18.297 κατοίκους το 2014. Οι ντόπιοι κάτοικοι είναι οι Κανάκ και οι Ταβουάβουα. Κύριος οικισμός των νήσων είναι το Ουέ.

Η πρώτη δυτική επαφή που καταγράφηκε αποδίδεται στον Βρετανό καπετάνιο Ουίλλιαμ Ρέιβεν (William Raven) του φαλαινοθηρικού Britannia, ο οποίος τις είδε για πρώτη φορά το 1793 καθώς πήγαινε από το Νησί Νόρφολκ στη Μπατάβια, σημερινή Τζακάρτα. Είναι πολύ πιθανό, ωστόσο, το όνομα των νησιών και η ανακάλυψη τους να έγινε από το βρετανικό πλοίο Loyalty σε ένα εμπορικό ταξίδι του στον Ειρηνικό ωκεανό από το 1789 έως το 1790.

Γεωγραφία
---------

Το αρχιπέλαγος αποτελείται από έξι κατοικημένα νησιά: το νησί Λίφου, το νησί Μαρέ, το νησί Τίγκα, το νησί Ουβέα, το νησί Mouli και το νησί Faiava, καθώς και διάφορα μικρότερα ακατοίκητα νησιά και νησίδες. Η συνολική έκταση τους είναι 1.981 τ.χλμ. Το υψηλότερο υψόμετρο βρίσκεται στα 138 μ. πάνω από τη στάθμη της θάλασσας στο νησί Μαρέ.

Η επαρχία των Νήσων Λουαγιοτέ χωρίζεται σε τρεις δήμους:

* Λίφου (περιλαμβάνει το νησί Λίφου, το νησί Τίγκα και διάφορα νησάκια)
* Μαρέ (περιλαμβάνει το νησί Μαρέ και το νησί Dudun)
* Ουβέα (περιλαμβάνει το νησί Ουβέα, το νησί Mouli, το νησί Faiava και αρκετά κοντινά νησιά και νησιά)

Το νησί Walpole είναι γεωγραφικά μέρος των νήσων Λουαγιοτέ, αλλά διοικητικά μέρος της κοινότητας Île des Pins, της νότιας επαρχίας.
Οι κάτοικοι των Νήσων Λουαγιοτέ είναι μικτής μελανησιακής και πολυνησιακής καταγωγής, με μια μικρή ευρωπαϊκή μειονότητα. Σύμφωνα με την απογραφή του 2009 ανήλθαν σε 17.436 κάτοικοι, δηλαδή κατά 7,9% λιγότεροι από τους 22.080, της προηγούμενης απογραφής του 2004. Ωστόσο, το 2014, ο πληθυσμός αυξήθηκε στις 18.297 κατοίκους, σημειώνοντας αύξηση 4,9%. Αρκετοί χιλιάδες περισσότεροι νησιώτες των νήσων Λουαγιοτέ ζουν στη Νουμέα, την πρωτεύουσα, και στις περιοχές εξόρυξης του κύριου νησιού, Γκραντ Τερ, της Νέας Καληδονίας. Η κύρια εξαγωγή των νήσων Λουαγιοτέ είναι η κόπρα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Population Structure and Trends». *Institute de la Statistique et des études économiques Nouvelle-Calédonie* (στα French). Institute de la Statistique et des études économiques Nouvelle-Calédonie. Ανακτήθηκε στις 11 Αυγούστου 2018. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 134937266
* LCCN: n85207821
* GND: 4243270-4

 |

 |
Το **μουσείο Πικάσο του Βαλωρίς** (Γαλλικά: Le musée Picasso de Vallauris) είναι ένα από τα Εθνικά Μουσεία της Γαλλίας. Φιλοξενεί δύο έργα του Πάμπλο Πικάσο, *Ο Πόλεμος* και *Η Ειρήνη*, εγκατεστημένα από το 1959 στο παρεκκλήσι του κάστρου, στην πλατεία *Πλας ντε λα Λιμπερασιόν*, στην παραθαλάσσια κοινότητα Βαλωρίς, στο νομό Αλπ-Μαριτίμ, στη νότια Γαλλία.

Η επιλογή του παρεκκλησίου από τον Πικάσο για την κατασκευή της *Ειρήνης* εντάσσεται στη γενικότερη τάση της εποχής για την επανανακάλυψη της εκκλησιαστικής τέχνης, η οποία γνώρισε μια αναμφισβήτητη άνθηση στη δεκαετία του 1950: Ο Ανρί Ματίς ολοκλήρωσε τη διακόσμηση του παρεκκλησίου Ροζαίρ στη Βανς, ο Μαρκ Σαγκάλ συμμετείχε στη διακόσμηση του εσωτερικού της εκκλησίας στο Plateau d' Assy της Σαβοΐας (1957), κ.ά.

Ο Πάμπλο Πικάσο επέλεξε για τις δημιουργίες του το παρεκκλήσι του κάστρου του Βαλωρίς, πόλη στην οποία έζησε από το 1948 έως το 1955, έχοντας επίγνωση του ισχυρού συμβολισμού του τόπου και γοητευμένος από τις αυστηρές αναλογίες του οικοδομήματος του 14ου αιώνα. Το αρχαίο κτίριο συνέβαλε ώστε ο Πόλεμος και η Ειρήνη να αποκτήσουν, με προφανείς αναφορές στην αρχαία τέχνη, μια ιερή διάσταση.

«Δεν υπάρχει αρκετό φως σ' αυτό το παρεκκλήσι, δήλωσε ο καλλιτέχνης στον συγγραφέα Κλωντ Ρουά, «και θα ήθελα να μην το φωτίσουν, ώστε οι επισκέπτες να κρατούν κεριά στα χέρια τους, να περπατούν κατά μήκος των τοίχων όπως στα προϊστορικά σπήλαια, ανακαλύπτοντας τις εικόνες, το φως να κινείται πάνω σε αυτό που έχω ζωγραφίσει, ένα αμυδρό φως κεριού.»

Παραπομπές
----------

1. ↑ . «musees-nationaux-alpesmaritimes.fr/picasso/objet/p-la-guerre».
2. ↑ . «musees-nationaux-alpesmaritimes.fr/picasso/objet/p-la-paix».
3. ↑ . «oui.sncf/article/le-musee-picasso-de-vallauris-la-guerre-et-la-paix-106320».
4. ↑ . «savoirs-alpesmaritimes.fr/Domaines/Arts-du-visuel/Le-musee-national-Pablo-Picasso-La-Guerre-et-La-Paix-Vallauris».
5. ↑ . «paris-art.com/lieux/musee-national-pablo-picasso-vallauris/».

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Μουσείο Πικάσο (Βαλωρίς)** |

* Το Εθνικό Μουσείο Πικάσο στο Βαλωρίς (επιλογή γλώσσας)
Το **Ρόανοκ** (αγγλικά: **Roanoke, Virginia**), είναι πόλη των ΗΠΑ στην πολιτεία Βιρτζίνια. Ο πληθυσμός της πόλης, ανέρχεται στους 99,411 κατοίκους (εκτιμήσεις για το 2021) και της μητροπολιτικής περιοχής στην κοιλάδα του Ρόανοκ, ξεπερνά τους 313,600 κατοίκους (2021). Το Ρόανοκ, είναι η μεγαλύτερη πόλη δυτικά από το Ρίτσμοντ στη Βιρτζίνια, και ένατη μεγαλύτερη πόλη στην πολιτεία. Είναι ανεξάρτητη πόλη από το 1884.

Το Ρόανοκ, είναι χτισμένο δίπλα από τον ποταμό Ρόανοκ, και αποτελεί το κυριότερο εμπορικό και πολιτιστικό κέντρο της νοτιοδυτικής Βιρτζίνιας, καθώς και τμημάτων της διπλανής πολιτείας της Δυτικής Βιρτζίνιας.

Η οικονομία της πόλης, ως περιφερειακή οικονομική δύναμη, στηρίζεται στην υγειονομική περίθαλψη, στην βιομηχανία ενδυμάτων, στην κλωστοϋφαντουργία, την επιπλοποιία, καθώς και σε εταιρείες ηλεκτρισμού, συναρμολόγησης σιδηροδρόμων και ανταλλακτικών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Roanoke, Virginia Population 2021 (Demographics, Maps, Graphs)». *worldpopulationreview.com*. Ανακτήθηκε στις 9 Μαΐου 2021.
2. ↑  «Roanoke, Virginia» (στα αγγλικά). *Wikipedia*. 2021-04-28. .
3. ↑  «Economy | Roanoke, VA». *www.roanokeva.gov*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Μαΐου 2021. Ανακτήθηκε στις 9 Μαΐου 2021.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Roanoke, Virginia στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 146266259
* LCCN: n79116470
* ISNI: 0000 0004 0391 0819
* GND: 4339063-8
* NKC: ge1069920

 |

 |
|  |
| --- |
|  |
| **Νεφερμαάτ (*(με) τέλεια δικαιοσύνη) σε ιερογλυφικά*** |

Ο **Νεφερμαάτ Α'** ήταν πρίγκιπας της αρχαίας Αιγύπτου, γιος του Φαραώ Σνεφρού. Κατείχε τον τίτλο του βεζίρη, με τους τίτλους μεγαλύτερος γιος του βασιλιά, βασιλικός σφραγιδοφύλακας, και προφήτης (αρχιερέας) της Μπαστέτ. Το όνομά του σημαίνει "η Μαάτ είναι όμορφη".

Η ζωή του
---------

Ο Νεφερμαάτ ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Σνεφρού, του ιδρυτή της 4ης Δυναστείας και της πρώτης γυναίκας του, και ετεροθαλής αδελφός του Χέοπα. Η γυναίκα του ήταν η Ιτέτ, με την οποία είχαν πολλά παιδιά, τα ονόματα των οποίων αναφέρονται στον τάφο τους (βλ. Ιτέτ). Μία αδελφή του Νεφερμαάτ, η Νεφερτκαού, είχε γιο που είχε επίσης το όνομα Νεφερμαάτ.

Τάφος
-----

Τάφος του Νεφερμαάτ στο Μεϊντούμ.
Ο Νεφερμαάτ είναι θαμμένος στο μασταμπά 16 στο Μεϊντούμ, όπως και εκεί είναι θαμμένοι πολλοί συγγενείς του Φαραώ Σνεφρού. Ο τάφος του είναι γνωστός από τη συγκεκριμένη τεχνική που χρησιμοποιήθηκε για τις τοιχογραφίες. Οι γλύπτες χάραξαν τις βαθιά τις εικόνες, και μετά τις γέμισαν με χρωματιστό γύψο. Η τεχνική αυτή απαιτεί πολύ δουλειά, και χρειαζόταν προσοχή γιατί ο γύψος ξεραινόταν, έκανε ρωγμές και έπεφτε. Το αποτέλεσμα ήταν τοιχογραφίες με έντονα χρώματα, και ο τάφος αυτός είναι ο μόνος γνωστός με αυτήν την τεχνική, τα προβλήματα όμως αυτά συνετέλεσαν στο να εγκαταλειφθεί.

Ο τάφος επίσης είναι γνωστός με τη σκηνή που αναπαριστά χήνες, γνωστή ως Χήνες του Μεϊντούμ (τώρα στο Αιγυπτιακό Μουσείο, JE 34571/ CG 1742), είναι φτιαγμένη με την παραπάνω τεχνική του ζωγραφισμένου γύψου, και ανακαλύφθηκε το 1871 από τον Ογκίστ Μαριέτ. Αναπαριστά έξι χήνες, τρεις κοιτάνε στα αριστερά και τρεις στα δεξιά. Σε κάθε ομάδα μία έχει το κεφάλι κάτω βόσκοντας χόρτο, και οι άλλες δύο κοιτάνε απάνω. Οι ομάδα τριών χηνών βασικά αντιστοιχεί σε πολλές χήνες, καθώς το τρία αντιπροσωπεύει τον πληθυντικό αριθμό στο αρχαίο αιγυπτιακό σύστημα γραφής. Στο φτέρωμά τους υπάρχουν διαφορετικές λεπτομέρειες, που συμβάλουν στη συμμετρία της σκηνής. Η σκηνή αποτελεί αριστοτεχνικό παράδειγμα της αρχαίας αιγυπτιακής τέχνης, ένα αριστούργημα. 

 Οι Χήνες του Μεϊντούμ από τον μασταμπά του Νεφερμαάτ

Παραπομπές
----------

1. ↑  Hermann Ranke: Die ägyptische Persönennamen. Verlag von J. J. Augustin in Glückstadt, 1935. p. 196
2. ↑  Nefermaat page from digitalegypt (University College London)
3. ↑  Dodson, Aidan and Hilton, Dyan. The Complete Royal Families of Ancient Egypt. Thames & Hudson. 2004. ISBN 0-500-05128-3, pp.52-53, 56-61
4. ↑  The Egyptian Museum in Cairo: a walk through the alleys of ancient Egypt, by Farid Atiya, Abeer El-Shahawy, Farid S. Atiya, page 71
5. 1 2  Tiradritti,F. (editor), Egyptian Treasures from the Egyptian Museum in Cairo. Harry N. Abrams Inc. 1999, pp. 60-61, ISBN 0-8109-3276-8

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Nefermaat  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Ρουπέν**, γαλλ. Roupen (απεβ. 8 Σεπτεμβρίου 1313) από τον Οίκο του Μονφόρ ήταν ευγενής της Κύπρου.

Ο θυρεός τού κλάδου των Μονφόρ-Καστρ.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος τού Ονφρουά ευγενούς της Ιερουσαλήμ και της Εσίβ του Ιμπελέν, κόρης και κληρονόμου τού Ιωάννη Β΄ κυρίου της Βηρυτού.

Το 1299 νυμφεύτηκε τη Μαρία των Ιμπελέν, κόρη τού Μπαλιάν σενεσάλη της Κύπρου. Το 1304 απεβίωσε ο μεγαλύτερος αδελφός του Αμωρί και ο Ρουπέν τον διαδέχθηκε στην κυριότητα της Τύρου, τυπικά όμως καθώς η πόλη είχε απωλεσθεί από τους Χριστιανούς. Το 1308 ο Ρουπέν συμμετείχε στην εξέγερση κατά τού Αμαλρίκ κυρίου της Τύρου, που είχε σφετεριστεί τη βασιλική εξουσία στην Κύπρο. Το κίνημα απέτυχε και ο Ρουπέν έφυγε από την Κύπο και κατέφυγε στη Ρόδο. Υποστήριξε τη μητέρα του Εσίβ στην διεκδίκησή της τού Δουκάτου των Αθηνών. Η διεκδίκηση δεν τελεσφόρησε. Έπειτα από το τέλος τού Αμαλρίκ, ο Ρουπέν επέστρεψε στην Κύπρο και συμμετείχε στη δίκη των Ναΐτών ιπποτών το 1311.

Το 1312 απεβίωσε η Εσίβ και ο Ρουπέν έγινε τιτουλάριος κύριος της Βηρυτού. Απεβίωσε το επόμενο έτος και τάφηκε στη Νικοσία· τον διαδέχθηκε ο γιος του Ονφρουά.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε το 1299 τη Μαρία τού Ιμπελέν (απεβ. μετά το 1340), κόρη τού Μπαλιάν σενεσάλη της Κύπρου και είχε τέκνα:

* Ονφρουά 1303-1326, κοντόσταυλος της Κύπρου, τιτουλάριος κύριος της Βηρυτού & τού Τορόν.
	+ Εσίβ απεβ. πριν το 1350 , παντρεύτηκε τον Πέτρο Α΄ των Πουατιέ βασιλιά της Κύπρου.
* Ιωάννα, παντρεύτηκε τον Μπαλιάν των Ιμπελέν, γιο τού Γκυ κόμη της Γιάφφας.

Υποσημειώσεις
-------------

1. ↑  Η Εσίβ ήταν κόρη της Αλίκης του Λα Ρος, αδελφής των Ιωάννη Α΄ και Γουλιέλμου δουκών των Αθηνών. Το 1308 απεβίωσε ο γιος τού τελευταίου Γκυ Β΄ δούκας των Αθηνών, τελευταίος άρρην των Λα Ρος.
2. ↑  Τελικά διάδοχος έγινε ο Γκωτιέ Ε΄ των Μπριέν, γιος της Ισαβέλλας, αδελφής της Αλίκης.

Πηγές
-----

* "Medieval Lands Project". Retrieved 18 July 2008.
* Edbury, Peter W (2001). "The Military Orders in Cyprus in the Light of Recent Scholarship". In Zsolt Hunyadi and József Laszlovszky (ed.). The Crusades and the Military Orders. Central European University Press. pp. 103–104. ISBN 963-9241-42-3.
Οι **πρίγκιπες βοηθοί στον παπικό θρόνο** είναι κληρονομικές θέσεις στη Ρωμαϊκή Κουρία.

Πληροφορίες
-----------

Τα οφίκια αυτά έχουν καθιερωθεί από τις αρχές του 16ου αιώνα και είναι οι μοναδικές κληρονομικές θέσεις που διατηρούνται στο Βατικανό μετά την μεταρρύθμιση του 1968. Από το 1710 ο επικεφαλής της οικογένειας Κολόνα είναι ένας εκ των δύο βοηθών του Πάπα ενώ ο έτερος βοηθός ήταν από το 1735 ο επικεφαλής της οικογένειας Ορσίνι. Το 1958 όμως ο πρίγκιπας Φίλιππο Ορσίνι καθαιρέθηκε από τον Πάπα Πίο λόγω της σχέσης του με την ηθοποιό Μπελίντα Λι και της απόπειράς του να αυτοκτονήσει. Στην θέση του διορίστηκε ο επικεφαλής της οικογένειας Τορλόνια.

Σήμερα οι κάτοχοι του τίτλου είναι οι:

* Πρίγκιπας Δον Αλεσσάντρο Τορλόνια, πρίγκιπας Τορλόνια
* Πρίγκιπας Δον Μαρκαντώνιο Κολονα, πρίγκιπας και Δούκας του Παλιάνο
Η **Μπεχιτζέ Μποράν** (1 Μαΐου 1910 - 10 Οκτωβρίου 1987) ήταν Τουρκάλα μαρξίστρια πολιτικός, συγγραφέας και κοινωνιολόγος.  Ως μειοψφούσα πολιτική φωνή από την αριστερά, η Μποράν φυλακίστηκε επανειλημμένα για το έργο της και πέθανε στην εξορία μετά το τουρκικό στρατιωτικό πραξικόπημα του 1980.

Βιογραφία
---------

Η Μποράν γεννήθηκε στην Προύσα από γονείς Τατάρους του Βόλγα των οποίων οι οικογένειες είχαν εγκατασταθεί στην Οθωμανική Αυτοκρατορία κατά τη διάρκεια του 1890. Αποφοίτησε από την Ροβέρτειο Σχολή στην Κωνσταντινούπολη της Τουρκίας και σπούδασε κοινωνιολογία στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν στις Ηνωμένες Πολιτείες. Έλαβε το διδακτορικό της στην κοινωνιολογία το 1939 από το Μίσιγκαν και ασχολήθηκε με τον μαρξισμό. Διορίστηκε στο Πανεπιστήμιο της Άγκυρας, στη Σχολή Γλωσσών και Ιστορίας-Γεωγραφίας (AÜ, DTCF) ως αναπληρώτρια καθηγήτρια.

Προσχώρησε επίσης στο παράνομο Κομμουνιστικό Κόμμα της Τουρκίας (TKP) και άρχισε να εκδίδει αριστερά περιοδικά, *Yurt ve Dünya* (Αγγλικά: *Motherland and World* ) και *Adımlar* (Αγγλικά: *Steps* ), τα οποία οδήγησαν στην απόλυση της από το πανεπιστήμιο. Το 1950, ηγήθηκε του σχηματισμού της Τουρκικής Ένωσης Ειρηνιστών, η οποία διαμαρτυρήθηκε κατά της συμμετοχής της Τουρκίας στον πόλεμο της Κορέας, η οποία οδήγησε στη σύλληψή της και σε ποινή φυλάκισης 15 μηνών. Το 1965, η Μποράν εξελέγη βουλευτής από το Εργατικό Κόμμα της Τουρκίας (TİP) στο τουρκικό κοινοβούλιο.  Το 1970, ανέλαβε την ηγεσία του κόμματος. Συνελήφθη μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα του 1971 και καταδικάστηκε σε 15 χρόνια φυλάκισης. Μετά την απελευθέρωσή της μετά από αμνηστία το 1974, ίδρυσε ξανά το TİP το 1975. 

Μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα του 1980, η Μποράν εξορίστηκε στην Ευρώπη, ζώντας ως πολιτική πρόσφυγας στη Σόφια, στις Βρυξέλλες και στο Ντίσελντορφ. Το 1987, ανακοίνωσε ότι η TİP και η TKP αποφάσισαν να συγχωνευθούν. Πέθανε λίγο μετά από αυτή τη συνέντευξη τύπου από καρδιακές παθήσεις στις Βρυξέλλες, στο Βέλγιο. Ήταν 77 ετών. Το σώμα της μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη και η κηδεία της μετατράπηκε σε μαζική διαδήλωση, η πρώτη δημόσια επίδειξη δύναμης του αριστερού κινήματος της Τουρκίας μετά το πραξικόπημα.

Δείτε επίσης
------------

* Πολιτική της Τουρκίας

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. data.bnf.fr/ark:/12148/cb14539335v. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
2. ↑
3. ↑  «Şanlıurfa SEÇİM SONUÇLARI». *secim.haberler.com*. Ανακτήθηκε στις 5 Ιανουαρίου 2020.
4. ↑  Ulus, Özgür Mutlu (8 Δεκεμβρίου 2010). *The Army and the Radical Left in Turkey: Military Coups, Socialist Revolution and Kemalism* (στα Αγγλικά). I.B.Tauris. σελ. 87. ISBN 9780857718808.
5. ↑  Ulus, Özgür Mutlu (8 Δεκεμβρίου 2010). *The Army and the Radical Left in Turkey: Military Coups, Socialist Revolution and Kemalism* (στα Αγγλικά). I.B.Tauris. σελίδες 89–90. ISBN 9780857718808.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 103223925
* LCCN: n83206793
* ISNI: 0000 0001 1695 2776
* GND: 118903349
* SUDOC: 13295947X
* BNF: cb14539335v (data)
* NLA: 35777055
* CiNii: DA1267123X

 |

 |
Η **Μπετταντασαναπούρα** (κανάντα: ಬೆಟ್ಟದಾಸಾನಪುರ) είναι χωριό στη νότια πολιτεία της Καρνάτακα στην Ινδία. Βρίσκεται στο ταλούκ του Νότιου Μπανγκαλόρ της Αστικής Περιοχής του Μπανγκαλόρ. Το όνομα προέρχεται από τρεις λέξεις των Κανάντα λέξεις: την μπέττα σημαίνει "λόφος", την ντάσα σημαίνει "υπηρέτης του θεού" και την πούρα σημαίνει "πόλη".

Στην απογραφή του 2011 το χωριό είχε πληθυσμό 1.777 κατοίκων.

Δείτε επίσης
------------

* Μπανγκαλόρ
* Επαρχίες της Καρνάτακα

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Census of India : Village finder». Registrar General & Census Commissioner, India. Ανακτήθηκε στις 18 Δεκεμβρίου 2008.  , Census Village code= 613060

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ιστοσελίδα της Κυβέρνησης του Μπανγκαλόρ [*νεκρός σύνδεσμος*]
Επί τουρκοκρατίας κατά την οθωμανική νομοθεσία με το όνομα **μπαλταλήκ**, ή **μπαλταλήκι**, ή **μπαλταλήκιο**, όπως υιοθετήθηκε στην μετέπειτα ελληνική νομοθεσία φερόταν το δάσος που κατά κυριότητα ανήκε στο δημόσιο και που παραχωρούταν για εκμετάλλευση, ή ως κοινόχρηστο, στους κατοίκους ορισμένου χωριού ή παρακείμενης κωμόπολης.

Στην Ελλάδα με το νομοθετικό διάταγμα της 25 Σεπτεμβρίου του 1923 "*Περί των δασών Θεσσαλίας των επί Τουρκοκρατίας χαρακτηριζομένων ως μπαλταληκίων*" αναγνωρίστηκαν ομοίως τα μπαλταλήκια ως κοινοτικά. Επίσης και με το διάταγμα της 29 Ιουλίου του 1927 "*Περί κυρώσεως του από 20 Ιανουαρίου 1926, Ν.Δ. "Περί επιβολής στρεμματικού φόρου επί των μπαλταληκίων*" τα εις τις "νέες χώρες" υφιστάμενα μπαλταλήκια, παραχωρήθηκαν σε παρακείμενες κοινότητες μετά από σχετικές αποφάσεις του υπουργείου Γεωργίας.

Πηγές
-----

* "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ.13ος, σελ.884.
Το **Μπαλς** (αλβανικά: Ballsh‎ ή Ballshi) είναι πόλη και πρώην δήμος στον νομό Φιέρ της νότιας Αλβανίας. Στη μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης το 2015 έγινε δημοτική ενότητα και έδρα του δήμου Μαλλακάστρα. Ήταν η έδρα της πρώην επαρχίας Μαλλακάστρα. Ο πληθυσμός στην απογραφή του 2011 ήταν 7.657 κάτοικοι.

Όνομα
-----

Ονομαζόταν «Γκλαβίνιτσα» κατά τη βουλγαρική κυριαρχία, ενώ αργότερα η πόλη ονομάστηκε Μπαλς προς τιμήν του ηγεμόνα Μπάλσα Β΄. Ήταν έδρα του καζά της Μαλκάσρα (τουρκική ονομασία της «Μαλλακάστρα») στο Σαντζάκι του Βερατίου στο Βιλαέτι των Ιωαννίνων κατά τη διάρκεια της οθωμανικής κυριαρχίας μεταξύ 1670 και 1912.

Ιστορία
-------

Αρχαιολογικό Πάρκο Βυλλίδας
Το Μπαλς βρίσκεται κοντά στην αρχαία πόλη της Βυλλίδας, μια πόλη της ιλλυρικής περιόδου. Οι σλαβικές εισβολές του 6ου και 7ου αιώνα προκάλεσαν την παρακμή της πόλης, ενώ το Μπαλς χτίστηκε με υλικά που αρπάγησαν από την αρχαία πόλη.

Οικονομία
---------

Η περιοχή γύρω από την πόλη διαθέτει πλούσια κοιτάσματα αργού πετρελαίου και έχει διάσπαρτες πετρελαιοπηγές οι οποίες δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια της κομμουνιστικής δικτατορίας. Μόνο ένα μικρό τμήμα αυτών των πηγών λειτουργεί σήμερα, αλλά η πόλη διαθέτει ένα λειτουργικό διυλιστήριο, και οι εξαγωγές νάφθας είναι σημαντικές. 

Το διυλιστήριο ανήκε στην Taçi Oil μέσω της ARMO (Anika Mercuria Refinery Associated Oil, ιδιοκτησίας της Anika Enterprises). Το 2013, η ARMO πωλήθηκε στην εταιρεία Heaney Assets Corporation, εταιρεία από το Αζερμπαϊτζάν.

Αθλητισμός
----------

Η ομάδα της πόλης ΚΦ Βύλλις Μπαλς, αγωνίζεται στο στάδιο Αντούς Μούτσα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Νόμος 115/2014» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 24 Σεπτεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 5 Ιουνίου 2019.
2. ↑  Αποτελέσματα απογραφής 2011 Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine.
3. ↑  *Журнал по языкознанию и литературоведению*. Romania: Editura "Știința". 1995. σελ. 104.
4. ↑  «20. yüzyılda Osmanli Vilayetleri» (PDF). *tarihvemedeniyet.org*. Ανακτήθηκε στις 5 Ιουνίου 2019.
5. ↑  Bejko, Lorenc· Morris, Sarah P. (2015). *The Excavation of the Prehistoric Burial Tumulus at Lofkend, Albania*. Los Angeles: ISD LLC. σελ. 98. ISBN 9781938770524.
6. ↑  «Azerët, nga sot pronarë të ARMO-s, firmoset marrëveshja». Shekulli. 7 Αυγούστου 2013. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Μαρτίου 2014. Ανακτήθηκε στις 5 Ιουνίου 2019.
7. ↑  «ARMO changes owners». Top Channel. 8 Αυγούστου 2013. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Δεκεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 5 Ιουνίου 2019.
Ο **Νικόλαος Μαλλιάκας** (Πέτρα Λέσβου, 1903 – Αθήνα, 31 Ιουλίου 1984) του Γεωργίου και της Ολυμπίας ήταν Έλληνας νομικός, διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Αθηνών. Ήταν πρόεδρος της Ενώσεως Λεσβίων Αθηνών και δημιούργησε το βουλευτικό οικισμό "Πολιτεία" στον Κοκκιναρά και στην Κηφισιά.

Νομική σταδιοδρομία
-------------------

Ξεκίνησε να δικηγορεί στη Λάρισα και εν συνεχεία εργάστηκε στην Αθήνα, με ειδίκευση σε αστικά και διοικητικά ζητήματα. To 1936 έγινε δικηγόρος παρά Αρείω Πάγω. Με τον ΕΔΕΣ ανέπτυξε αντιστασιακή δράση. Όντας συνεργάτης του Γεωργίου Παπανδρέου, συνελήφθη από τον ΕΛΑΣ το 1944 και καταδικάστηκε σε θάνατο λόγω του κινήματος.

Πολιτική σταδιοδρομία
---------------------

Εξελέγη βουλευτής Λέσβου αρχικά με το Δημοκρατικόν Σοσιαλιστικόν Κόμμα το 1946 και επανεξελέγη τα έτη 1952 με τον Ελληνικό Συναγερμό και με το Κόμμα Φιλελευθέρων το 1956. Έπειτα εξελέγη βουλευτής με την Ένωση Κέντρου το 1961, 1963 και το 1964. Υπηρέτησε στην κυβέρνηση Παπανδρέου ως υφυπουργός Γεωργίας, από τις 18 Φεβρουαρίου 1964 ως τις 15 Ιουλίου 1965. Πέθανε στις 31 Ιουλίου 1984 και κηδεύτηκε την επομένη από τον ιερό ναό Αγίων Θεοδώρων στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών. Σύζυγός του ήταν η Παυλίνα Σταΐκου, με την οποία απέκτησε τρία παιδιά, τον Γιώργο, την Όλυ και την Ανθή.

Παραπομπές
----------

1. ↑  cd2b9f89-2f64-4ca4-aabf-7c4a07ab5a54. Ανακτήθηκε στις 23  Απριλίου 2022.
2. ↑  Βουλή των Ελλήνων. cd2b9f89-2f64-4ca4-aabf-7c4a07ab5a54. Ανακτήθηκε στις 23  Απριλίου 2022.
3. 1 2  Ελληνικόν who is who, 1965 σελ. 343
4. ↑  Τα Νέα, Κοινωνικά, 1-8-1984, σελ. 14.

* ΕΞΕΧΟΥΣΕΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΠΕΤΡΑΣ του Νικολάου Σταυρίδη - Νικολαϊδη (Φιλόλογου - Ιστορικού)
Ο **Μπο Μπιτς** (αγγλικά: *Beau Beech*, γενν. την 1η Μαρτίου 1994) είναι Αμερικανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως σμολ φόργουορντ/πάουερ φόργουορντ για τον ΠΑΟΚ.

Κολεγιακή σταδιοδρομία
----------------------

Μετά την αποφοίτησή του από το λύκειο, ο Μπιτς εντάχθηκε στους Νορθ Φλόριντα Όσπρεϊς, όπου ξεκίνησε βασικός σε 129 από τους 133 αγώνες, με μέσο όρο 11,7 πόντους, 5,1 ριμπάουντ, 1,4 ασίστ και 1,1 κλέψιμο σε 28,7 λεπτά ανά αγώνα, με 42,3% στα δίποντα και 39,3% στα τρίποντα. Ως πρωτοετής, αναδείχθηκε στην Ομάδα Atlantic Sun All-Freshman και ως τριτοετής και τελειόφοιτος στην Πρώτη Ομάδα All-Atlantic Sun. Τελείωσε τη σταδιοδρομία του ως πρώτος στην ιστορία του πανεπιστημίου σε αγώνες, βασικές εκκινήσεις και κλεψίματα με 147 και ισοβάθμισε στην πρώτη θέση στα εύστοχα τρίποντα, με 302.

Επαγγελματική σταδιοδρομία
--------------------------

Αφού δεν επιλέχθηκε στο NBA Ντραφτ του 2016, ο Μπιτς εντάχθηκε στους Μπρούκλιν Νετς για το NBA Σάμερ Λιγκ 2016. Στις 5 Αυγούστου 2016, υπέγραψε με τους Νετς, αλλά αποδεσμεύτηκε στις 18 Οκτωβρίου, αφού εμφανίστηκε σε έναν αγώνα προετοιμασίας. Την 1η Νοεμβρίου, αποκτήθηκε από τους Λονγκ Άιλαντ Νετς της NBA Development League, θυγατρικής ομάδας των Νετς.

Στις 23 Αυγούστου 2017, ο Μπιτς επιλέχθηκε από τους Ίρι ΜπέιΧοκς στο ντραφτ επέκτασης της NBA G League. Υπέγραψε επίσημα με την ομάδα στις 18 Ιανουαρίου 2018. Τον Αύγουστο του 2018, ο Μπιτς υπέγραψε με τη γερμανική Χάμπουργκ Τάουερς.

Στις 2 Αυγούστου 2020, ο Μπιτς υπέγραψε συμβόλαιο με τον ΠΑΟΚ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 4  Μαρτίου 2021.
2. ↑  *College Basketball at Sports-Reference.com*. Ανακτήθηκε στις 28  Ιουλίου 2020.
3. ↑  *RealGM*. 45134. Ανακτήθηκε στις 4  Απριλίου 2022.
4. ↑  «2 BeauBeech». *UNFOspreys.com*. Ανακτήθηκε στις 6 Οκτωβρίου 2016.
5. 1 2  «Brooklyn Nets Sign Beau Beech, Yogi Ferrell, and Egidijus Mockevicius». *NBA.com*. 5 Αυγούστου 2016. Ανακτήθηκε στις 6 Οκτωβρίου 2016.
6. ↑  «Beau Beech Playing for Brooklyn Nets in NBA Summer League». *UNFOspreys.com*. 24 Ιουνίου 2016. Ανακτήθηκε στις 6 Οκτωβρίου 2016.
7. ↑  «Brooklyn Nets Waive Beech, Budinger, Gutierrez and Mockevicius». *NBA.com*. 18 Οκτωβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 18 Οκτωβρίου 2016.
8. ↑  «Long Island Nets Announce Training Camp Roster». *NBA.com*. 1 Νοεμβρίου 2016. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Νοεμβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 1 Νοεμβρίου 2016.
9. ↑  «BayHawks Acquire Beau Beech». *NBA.com*. 19 Ιανουαρίου 2018. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Σεπτεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 18 Ιανουαρίου 2018.
10. ↑  «Beau Beech ist der letzte Neuzugang der Hamburg Towers» (στα γερμανικά). *Hamburger Abendblatt*. 11 ΑΥγούστου 2018.. Ανακτήθηκε στις 8 Σεπτεμβρίου 2018.
11. ↑  «Beau Beech joins Paok Thessaloniki». *Sportando*. Ανακτήθηκε στις 2 Αυγούστου 2020.
12. ↑  «ΠΑΟΚ: Στα "ασπρόμαυρα" ο Μπο Μπιτς». *www.sport24.gr*. 2 Αυγούστου 2020.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Βιογραφικό στους Νορθ Φλόριντα Όσπρεϊς
* Προφίλ στο RealGM
* Προφίλ στο Sports-Reference