recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Γκρυγκάρ (Grygar)** είναι μικρός αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 14,4. Ανακαλύφθηκε το 1971 από τον Τσέχο αστρονόμο Λούμπος Κόχουτεκ, που παρατηρούσε από το Μπέργκεντορφ του Αμβούργου, και πήρε το όνομά του προς τιμή του συμπατριώτη του αστρονόμου και εκλαϊκευτή της αστρονομίας Γίρι Γκρυγκάρ.

Αξιοσημείωτη είναι η μικρή κλίση της τροχιάς του Γκρυγκάρ ως προς την εκλειπτική, μόλις 51΄29΄΄, κάτι που θα καθιστούσε ευκολότερη μία πιθανή αποστολή διαστημοπλοίου από τη Γη προς αυτόν.

Φυσικά χαρακτηριστικά
---------------------

Η μέση διάμετρος του Γκρυγκάρ εκτιμάται σε μόλις 3,5 έως 3,6 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,25 ± 0,04. Δεν είναι γνωστό αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται ο Γκρυγκάρ γύρω από τον εαυτό του.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι - πηγές
----------------------------

* Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

Αστεροειδείς| 3335 Κουαντζού | 3336 Γκρυγκάρ | 3337 Μίλος |

1. ↑  www.minorplanetcenter.net/db\_search/show\_object?object\_id=3336.
Ο Ναός Σταυροπόλεως σε υδατογραφία του 1868
Ο Ναός Σταυροπόλεως σήμερα
Ο Νικόλαος Μαυροκορδάτος σε νωπογραφία στο εσωτερικό του ορθόδοξου ναού.
Ο **Ναός Σταυροπόλεως** (ρουμ.: *Biserica Stavropoleos*) είναι ένας Ορθόδοξος ναός στο κέντρο του Βουκουρεστίου, στη Ρουμανία, θεμελιωμένος το 1724. Πρόκειται για μνημείο ελληνικού ιστορικού ενδιαφέροντος και είναι αφιερωμένος στους Αρχαγγέλους Μιχαήλ και Γαβριήλ.

Ιστορικά στοιχεία
-----------------

Ο Ναός θεμελιώθηκε το 1724, επί των ημερών του Νικόλαου Μαυροκορδάτου, ηγεμόνα της Μολδοβλαχίας, από τον Ηπειρώτη Ιωαννίκιο Στρατονικέα, ιερομόναχο και αρχιμανδρίτη από την επαρχία της Πωγωνιανής, όπως μας πληροφορεί η εντοιχισμένη με ελληνική επιγραφή πλάκα στο υπέρθυρο της κύριας εισόδου. Ο ναός χτίστηκε δίπλα σε πανδοχείο που διατηρούσε ο ίδιος, και τα εισοδήματα του οποίου συντηρούσαν την εκκλησία και το μετέπειτα μοναστήρι (συνήθης πρακτική της εποχής). Το 1726 ο Ιωαννίκιος εξελέγη Μητροπολίτης Σταυροπόλεως και Έξαρχος Καρίας της Μικράς Ασίας. Έκτοτε, ο Ναός «*(του Μητροπολίτη) Σταυροπόλεως*» διατήρησε το όνομά του κτήτορά της μέχρι σήμερα. Στις 7 Φεβρουαρίου 1742 ο Ιωαννίκιος πέθανε και ετάφη στο ναό.

Το πανδοχείο και τα αρχεία της Μονής καταστράφηκαν στα τέλη του 19ου αιώνα. Κατά καιρούς ο ναός υπέστη ζημιές από σεισμούς, ένας εκ των οποίων προκάλεσε την κατάρρευση του τρούλου. Οι τοιχογραφίες του ναού συντηρήθηκαν στις αρχές του 20ού αιώνα. Σήμερα από το αρχικό μοναστηριακό συγκρότημα διασώζεται μόνο ο ναός, δίπλα στον οποίο υπάρχει κτίσμα των αρχών του 20όυ αιώνα, το οποίο στεγάζει βιβλιοθήκη, αίθουσα συναντήσεων και μια συλλογή από εικόνες και εκκλησιαστικά αντικείμενα του 18ου αιώνα, καθώς και τμήματα τοιχογραφιών από εκκλησίες που καταστράφηκαν κατά τη διάρκεια του κομμουνιστικού καθεστώτος. Μαρμάρινες ταφόπλακες με ελληνικές επιγραφές βρίσκονται στο προαύλιο της εκκλησίας.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  *Wiki Loves Monuments monuments database*. 6  Νοεμβρίου 2017. tools.wmflabs.org/heritage/api/api.php?action=search&format=json&srcountry=ro&srlang=ro&srid=B-II-a-A-19464.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* www.stavropoleos.ro, επίσημη ιστοσελίδα (Αγγλικά)
* www.flickr.com/groups/stavropoleos Flickr

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 150481330
* LCCN: no2007159255

 |

 |
Ο **Άθανις** ή **Αθάνας**

ήταν ιστορικός συγγραφέας του 4ου π.Χ. αιώνα από τις Συρακούσες.

Έγραψε, σύμφωνα με τον Διόδωρο τον Σικελιώτη,
 
ένα έργο δεκατριών βιβλίων στο οποίο εξιστορούσε τα γεγονότα της εποχής του Δίωνος. Το έργο, όπως αναφέρει ο Αθήναιος, έφερε τον τίτλο *"Σικελικά"*.
 
Στο πρώτο βιβλίο ο Άθανις περιέγραφε περιληπτικά τα τελευταία επτά χρόνια της βασιλείας του Διονυσίου Β΄ του Νεοτέρου, αρχίζοντας από το χρονικό σημείο που σταματούσε το ομότιτλο ημιτελές έργο του συμπατριώτη του Φιλίστου. Η ιστορία του τελείωνε, όπως πιθανολογείται, με τον θάνατο του Τιμολέοντος στο 13ο βιβλίο. Διασώθηκαν τρία μόνον αποσπάσματα που αναφέρονται από τον Αθήναιο και τον Πλούταρχο.

Ο Άθανις συμμετείχε στις εμφύλιες διαμάχες των Συρακουσών ως πολιτικός φίλος και συνεργάτης του Ηρακλείδη και αντίπαλος του Δίωνος.
 
Οι πολιτικές του απόψεις και η εχθρότητά του απέναντι στον Δίωνα προφανώς αντανακλώντο και στο ιστορικό του έργο. Εικάζεται ότι οι αρνητικές κρίσεις για τον Δίωνα που υιοθετεί ο Ρωμαίος βιογράφος του Κορνήλιος Νέπως προέρχονται μάλλον όλες από το έργο του Αθάνιος, μολονότι ο ίδιος ο Νέπως δεν τον κατονομάζει στις πηγές του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Αναφέρεται ως *Αθάνας* από τον Διόδωρο, ως **Άθανις** από τον Πλούταρχο και τον Αθήναιο και ως **Άθηνις** από τον Στέφανο Βυζάντιο.
2. ↑  Διόδωρος ο Σικελιώτης, *Ιστορική Βιβλιοθήκη*, 15.9.4 (*Τῶν δὲ συγγραφέων **᾿Αθάνας ὁ Συρακόσιος** τῶν περὶ Δίωνα πράξεων ἐντεῦθεν ἀρξάμενος ἔγραψε μὲν βύβλους τρισκαίδεκα, προανέλαβε δὲ τὸν ἄγραφον χρόνον ἐτῶν ἑπτὰ ἀπὸ τῆς Φιλίστου συντάξεως ἐν μιᾷ βύβλῳ, καὶ διελθὼν τὰς πράξεις ἐν κεφαλαίοις συνεχῆ τὴν ἱστορίαν ἐποίησεν*).
3. ↑  Αθήναιος, *Δειπνοσοφισταί*, III.54 (***Ἄθανις** δ᾽ ἐν α΄ Σικελικῶν ...*).
4. ↑  Μüller, *Fragmenta historicorum Graecorum* (1841), τόμος II, σελ. 81. **Athanas**
5. ↑  Στέφανος Βυζάντιος, λήμμα *Δύμη* (*προστάται δὲ τῆς πόλεως ἦσαν τῶν μὲν Συρακοσίων Ἄθηνις καὶ Ἡρακλείδης, τῶν δὲ μισθοφόρων Ἀρχέλαος ὁ Δυμαῖος*).
6. ↑  L. J. Sanders, *The Legend of Dion*, κεφ. "The Partisan Tradition 1: Philistus and Athanis", 2008. google books

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 54536725
* ISNI: 0000 0000 0368 4904
* GND: 10238245X

 |

 |
Ο **Αλοΐσιος Ανδρούτζης** (1684 – περ. 1757) ήταν Έλληνας Ρωμαιοκαθολικός θεολόγος.

Αφού απέκτησε τον τίτλο του διδάκτορα της θεολογίας και της φιλοσοφίας, ο Ανδρούτζης δίδαξε στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνια ήδη από το 1709 και με τα συγγράμματά του καταφέρθηκε εναντίον των Ορθοδόξων και των Διαμαρτυρομένων. Με ιδιαίτερες πραγματείες επεχείρησε να δικαιολογήσει το ρωμαιοκαθολικό δόγμα του Filioque, δηλαδή της εκπορεύσεως του Αγίου Πνεύματος «και εκ του Υιού». Δίδαξε στο Πανεπιστήμιο μέχρι το 1730 και μετά από το έτος αυτό αναφέρεται ως ηγούμενος της Μονής Σάντα Μαρία της Ρώμης.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  (Ελληνικά) *Polignosi*. 259. Ανακτήθηκε στις 4  Απριλίου 2021.

Πηγές
-----

* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 5, σελ. 592

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 49562718
* **ΕΒΕ**: 161731
* ISNI: 0000 0000 6132 6961
* GND: 1055088792
* SUDOC: 161427200
* BNE: XX1609888

 |

 |
Ο **Βίτολντ Κάρλοβιτς Τσεράσκι** (ρωσ. Витольд Карлович Цераский, 9 Μαΐου 1849 – 29 Μαΐου 1925) ήταν Ρώσος αστρονόμος και επινοητής αστρονομικών εργαλείων και τεχνικών.

Ο Τσεράσκι γεννήθηκε στην πόλη Σλουτσκ της τότε Ρωσικής Αυτοκρατορίας (σήμερα ανήκει στη Λευκορωσία), όπου ο πατέρας του, πολωνολιθουανικής καταγωγής, ήταν καθηγητής της γεωγραφίας σε γυμνάσιο. Η εμφάνιση του Κομήτη του Ντονάτι το 1858 δημιούργησε ενδιαφέρον για την αστρονομία στον μικρό Τσεράσκι, οπότε εγγράφηκε στο Πανεπιστήμιο της Μόσχας το 1867, όπου περνούσε αρκετό χρόνο στο Πανεπιστημιακό Αστεροσκοπείο, το μετέπειτα Αστρονομικό Ινστιτούτο Στέρνμπεργκ. Εκεί προσλήφθηκε αρχικώς ως βοηθός. Το 1874 ταξίδεψε στην πόλη Κιάχτα της Ασιατικής Ρωσίας προκειμένου να παρατηρήσει τη διάβαση της Αφροδίτης. Από τότε ενδιαφέρθηκε για την αστρονομική φωτογραφία και το 1883 πήρε μεταπτυχιακό τίτλο σπουδών για την ανάπτυξη τεχνικών προσδιορισμού της φωτεινότητας λευκών αστέρων. Επενόησε επίσης τεχνικές μεθόδους που χρησιμοποιούνται σήμερα στο λεγόμενο «φωτόμετρο Zöllner-Tserasky». Ο Τσεράσκι άρχισε να διδάσκει σε σχολή από τη δεκαετία του 1870 και το 1884 νυμφεύθηκε την επίσης αστρονόμο Λίντιγια Πετρόβνα, γνωστή σήμερα για την ανακάλυψη πολλών μεταβλητών αστέρων. Ο Βίτολντ Τσεράσκι έγινε Καθηγητής της Αστρονομίας στο Πανεπιστήμιο της Μόσχας το 1889. Το επόμενο έτος διορίσθηκε και διευθυντής του πανεπιστημιακού αστεροσκοπείου. Συνταξιοδοτήθηκε το 1916 και πήγε να μείνει στη Θεοδοσία (πόλη) της Κριμαίας, αλλά επέστρεψε προκειμένου να είναι κοντά στον γιο τους στη Μόσχα, όπου και απεβίωσε.

Ονομάσθηκαν προς τιμή του
-------------------------

* Ο αστεροειδής 807 Σερασκία (*Ceraskia*), που ανακαλύφθηκε το 1915.
* Ο κρατήρας Τσεράσκι (*Tseraskiy*) στην αόρατη από τη Γη πλευρά της Σελήνης.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Γερμανικά) *Catalog of the German National Library*. 11648019X. Ανακτήθηκε στις 30  Μαΐου 2020.
2. 1 2  «Большая советская энциклопедия» (Ρωσικά) Η Μεγάλη Ρωσική Εγκυκλοπαίδεια. Μόσχα. 1969. Ανακτήθηκε στις 28  Σεπτεμβρίου 2015.
3. ↑  (Γερμανικά) *Catalog of the German National Library*. 11648019X. Ανακτήθηκε στις 10  Ιουνίου 2020.
4. 1 2  Vesel, Živa· Gariboldi, Leonardo· Renshaw, Steven L.· Ihara, Saori· Fazlıoğlu, İhsan· και άλλοι. (2007). «Tserasky [Tzeraskii], Vitol'd [Witold] Karlovich». *The Biographical Encyclopedia of Astronomers*. σελίδες 1151–1152. doi:10.1007/978-0-387-30400-7\_1396. ISBN 978-0-387-31022-0.
5. ↑  Schmadel, Lutz D. (2007). «(807) Ceraskia». *Dictionary of Minor Planet Names*. Springer Berlin Heidelberg. σελ. 75. doi:10.1007/978-3-540-29925-7\_808. ISBN 978-3-540-00238-3.
6. ↑  Ο κρατήρας Tseraskiy (Ceraski), *Gazetteer of Planetary Nomenclature*, Ερευνητικό Πρόγραμμα Αστρογεωλογίας της USGS

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 297568305
* ISNI: 0000 0004 0234 0201
* GND: 11648019X
* SUDOC: 184410630
* MGP: 173428

 |

 |
Ο **Γιώργος Ν. Κορρές** είναι Έλληνας φαρμακοποιός, επιχειρηματίας και ιδρυτής της ομώνυμης εταιρίας φυσικών καλλυντικών Korres.

Βίος
----

Ο Γεώργιος Κορρές γεννήθηκε το 1965 στην περιοχή του Αγίου Δημητρίου, στην Αθήνα, όπου και μεγάλωσε. Είναι παντρεμένος με την Λένα Φιλίππου Κορρέ. κατάγεται από το νησί της Νάξου και προέρχεται από οικογένεια με παράδοση στον χώρο του φαρμακείου. Ο πατέρας του είχε το πρώτο φαρμακειό στο Καλαμάκι όπου εργαζόταν ως υπάλληλος και η μητέρα του. Ο αδερφός του, Αποστόλης Κορρές, είναι και αυτός απόφοιτος του τμήματος Φαρμακευτικής του Πανεπιστημίου Αθηνών και δραστηριοποιείται στον ίδιο χώρο.

Αποφόιτησε από την Πρότυπη Ευαγγελική Σχολή Νέας Σμύρνης και στην συνέχεια ξεκίνησε τις σπουδές του στο τμήμα Φαρμακευτικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών το 1983. Κατόπιν ολοκλήρωσης των σπουδών του το 1989 ως αριστούχος ξεκίνησε να εργάζεται στο πρώτο φαρμακείο ομοιοπαθητικών της Ελλάδας του ζεύγους Πάυλου και Μίνας Τζιβανίδη, στο Παγκράτι, το οποίο και ανέλαβε πλήρως το 1992.

Δραστηριοποιούμενος στον χώρο της παραγωγής και της εμπορίας φυσικών καλλυντικών προϊόντων μετεξέλιξε το φαρμακείο του ζεύγους Τζιβανίδη, ιδρύοντας την εταιρία ‘ΚΟΡΡΕΣ Φυσικά Προϊόντα’ το 1996, η οποία εισήλθε στην αγορά το 2000 ως 'Κορρές Α.Ε'.

Το 2009 τιμήθηκε με το βραβείο του «Νέου Επιχειρηματία» για το 2009.

Τον Οκτώβριο του 2018, ο Γιώργος Κορρές επέκτεινε την επιχειρηματική του δραστηριότητα με τον Νίκο Πασχαλάκη, και σε συνεργασία με το Μουσείο Μπενάκη, το Μουσείο Θεόφιλου στη Μυτιλήνη και τον συγγραφέα Χρήστο Χωμενίδη, δημιούργησαν το αρτοποιείο 'Fournos Theofilos', στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Ο Γιώργος Κορρές μιλάει στο maga.gr». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Απριλίου 2016. Ανακτήθηκε στις 14 Φεβρουαρίου 2020.
2. ↑  «Ο Απόστολος Κορρές μιλά στο Alimos Online».  alimosonline.gr (Οκτωβρίου 29, 2014). Ανακτήθηκε στις 14 Φεβρουαρίου 2020
3. 1 2  «H ιδιαίτερη περίπτωση του Γιώργου Κορρέ». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Ιουλίου 2018. Ανακτήθηκε στις 14 Φεβρουαρίου 2020.  protagon.gr (Δεκεμβρίου 28, 2017). Ανακτήθηκε στις 14 Φεβρουαρίου 2020
4. ↑  «Ο Γιώργος Κορρές «πολιορκεί» τη ΝΥ: «Αγαπάω ό,τι είναι φυσικό, δεν με αφορά τίποτε άλλο»». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Νοεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 8 Ιουλίου 2020.  ekirikas.com (Οκτωβρίου 28, 2018). Ανακτήθηκε στις 14 Φεβρουαρίου 2020
5. ↑  «george-and-lena-korres». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Ιανουαρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 14 Φεβρουαρίου 2020.  gr.korres.com. Ανακτήθηκε στις 14 Φεβρουαρίου 2020
6. ↑  «Φυσικά καλλυντικά: ο πλέον αναπτυσσόμενος και εξωστρεφής κλάδος».  kathimerini.gr (Αυγούστου 4, 2005). Ανακτήθηκε στις 14 Φεβρουαρίου 2020
7. ↑  «Ο Κορρές πλημμύρισε με ελληνικές γεύσεις την καρδιά του Μανχάταν».  kathimerini.gr (Οκτωβρίου 22, 2018). Ανακτήθηκε στις 14 Φεβρουαρίου 2020

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Korres
Ο **Χιούγκο Χάρντυ** (*γερμανικά: Hugo James Hardy*), (Αμβούργο, 16 Οκτωβρίου 1877 - Βερολίνο, 8 Οκτωβρίου 1936), ήταν Γερμανός, νομικός kai πρωταθλητής της αντισφαίρισης.

Πατέρας του ήταν ο τραπεζίτης James Nathan Hardy και μητέρα του η Helena Ida Noemie Cahn. Σπούδασε νομικά και άσκησε τη δικηγορία, ήταν μέλος της *Deutschen Reichsausschuß für Olympische Spiele (DRA)*, προκάτοχος της Γερμανικής Ολυμπιακής Επιτροπής που ασχολήθηκε με τον αθλητισμό στη Δημοκρατία της Βαϊμάρης.

Ο Χάρντυ συμμετείχε με τη Γερμανία στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1904 στο Σεντ Λούις όπου στο απλό αποκλείστηκε στον πρώτο γύρο και στο διπλό επίσης στον πρώτο γύρο με συμπαίκτη τον Αμερικανό Πολ Γκλέσον, ήταν ο μοναδικός ευρωπαίος που συμμετείχε στην αντισφαίριση.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) *Sports-Reference.com*. ha/hugo-hardy-1. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  *Hamburg, Germany, Births, 1874-1901*
3. ↑  Court, Jürgen (2014). *Deutsche Sportwissenschaft in der Weimarer Republik und im Nationalsozialismus. Band 2* (στα Γερμανικά). LIT Verlag Münster. σελ. 34. ISBN 9783643125583. Ανακτήθηκε στις 24 Ιουλίου 2017.
4. ↑  «Hugo Hardy Olympic Results». *sports-reference.com*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Φεβρουαρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 27 Ιανουαρίου 2014.
Ο όρος: salsa e picante🥵(ή εκπαίδευση)" *αναφέρεται σε μια φιλοσοφική αντίληψη σύμφωνα με την οποία η εκπαίδευση θεωρείται ως μια μακροχρόνια διαδικασία που ξεκινάει από την γέννηση του ανθρώπου και συνεχίζει σε όλη τη διάρκεια της ζωής του. Ο όρος αυτός καλύπτει όλα τα είδη, τύπους και επίπεδα της εκπαίδευσης, τυπικής και μη τυπικής. Στη σύγχρονη διαρκώς αναπτυσσόμενη κοινωνία η αύξηση των γνώσεων γίνεται με πολύ γρήγορους ρυθμούς και οι απαιτήσεις της αγοράς εργασίας συνεχώς αλλάζουν. Συνεπώς, η επιμόρφωση και η συμπληρωματική εκπαίδευση αποτελούν μία διαρκή προτεραιότητα για το σύγχρονο εργαζόμενο. Όλες οι μαθησιακές δραστηριότητες στις οποίες συμμετέχουμε καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής μας και που έχουν σαν στόχο τη βελτίωση των γνώσεων, των δεξιοτήτων και των εφοδίων σε προσωπικό, κοινωνικό και επαγγελματικό επίπεδο ονομάζεται διά βίου μάθηση.*

Σύμφωνα με την Απόφαση αριθ. 1720/2006/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 15ης Νοεμβρίου 2006, τέθηκε σε ισχύ από την 1η Ιανουαρίου 2007 και για μια επταετία το νέο ευρωπαϊκό πρόγραμμα δράσης στον τομέα της διά Βίου Μάθησης. Το πρόγραμμα διά Βίου Μάθησης (Life Learning Programme, 2007-2013) ενσωματώνει τα προηγούμενα ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΙΙ και LEONARDO II, καθώς και το πρόγραμμα Jean Monnet με την εξής δομή:

Α. ΕΠΙΜΕΡΟΥΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ

1. **Comenius**: Προσχολική και σχολική εκπαίδευση
2. **Erasmus**: Ανώτατη εκπαίδευση
3. **Leonardo Da Vinci**: Επαγγελματική εκπαίδευση και κατάρτιση
4. **Grundtvig**: Εκπαιδευση ενηλίκων

Β. ΕΓΚΑΡΣΙΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

1. Ανάπτυξη πολιτικής (ARION, CEDEFOP, δίκτυο EYRIDICE, κ.λ.π)
2. Προώθηση εκμάθησης γλωσσών
3. Καινοτόμες προσεγγίσεις στη διδασκαλία και στη μάθηση με τη χρήση ΤΠΕ
4. Διάδοση - αξιοποίηση αποτελεσμάτων

Γ. JEAN MONNET
Το πρόγραμμα σχετίζεται με θέματα ευρωπαϊκής ενοποίησης σε Πανεπιστημιακό επίπεδο.

Από το 2008, Εθνική Μονάδα Συντονισμού για το σύνολο του προγράμματος διά Βίου Μάθησης είναι το Ίδρυμα Κρατικών Υποτροφιών.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

* Ευρωπαϊκά Προγράμματα ΥΠΔΒΜΘ
* European Commission Education and training
* Επιχειρησιακό Πρόγραμμα "Εκπαίδευση και Διά Βίου Μάθηση"
Πρωτοσέλιδο της εφημερίδας *Ελευθερία* της 16ης Φεβρουαρίου 1951
Το **σκάνδαλο Χατζηπάνου**, γνωστό και ως «**υπόθεσις των καυσίμων**», ήταν μια υπόθεση διαφθοράς που απασχόλησε την κοινή γνώμη, την πολιτική και τα δικαστήρια το 1950. Ο Πάνος Χατζηπάνος ήταν επί σειρά ετών βουλευτής Ευβοίας και Υπουργός Μεταφορών στις διαδοχικές κυβερνήσεις συνεργασίας Κόμματος των Φιλελευθέρων και Λαϊκού Κόμματος υπό τον Θ. Σοφούλη και μετά τον θάνατο του τελευταίου υπό τον Αλ. Διομήδη από τις 20 Ιανουαρίου 1949 ως τις 6 Ιανουαρίου 1950 οπότε και παραιτήθηκε όλη η κυβέρνηση.

Η ελληνική κυβέρνηση είχε αναθέσει μετά την απελευθέρωση από τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής στην Κοινοπραξία Εταιρειών Πετρελαιοειδών, κοινοπραξία όλων των εταιρειών πετρελαιοειδών της Ελλάδας, την εισαγωγή και διανομή πετρελαίου στη χώρα. Τον Ιανουάριο όμως του 1949 αποφασίστηκε από το Υπουργείο Μεταφορών ως πιο συμφέρουσα λύση να διακοπεί η συνεργασία και να ανατεθεί η διανομή του πετρελαίου σε ιδιώτες μετά από μειοδοτικό διαγωνισμό. Αφού διενεργήθηκαν οι διαγωνισμοί και αναδείχθηκαν οι μειοδότες, ο Υπουργός Π. Χατζηπάνος αρνήθηκε να επικυρώσει τις συμβάσεις με τους μειοδότες και προτίμησε παρά τις συστάσεις υψηλόβαθμων στελεχών του Υπουργείου να αναθέσει τη διανομή απ’ ευθείας σε μια εταιρεία, στην οποία εταίρος ήταν και μια «οικοκυρά», η Όλγα Κυριαζοπούλου, γνωστή του Υπουργού.

Η Βουλή συνέστησε προανακριτική επιτροπή για να διερευνήσει τις κατηγορίες κατά του Χατζηπάνου και τελικά με απόφασή της στις 21 Ιουλίου 1950 τον παρέπεμψε στο Ειδικό Δικαστήριο (Υπουργοδικείο) με την κατηγορία της απιστίας κατά του Δημοσίου με το σκεπτικό ότι από την απευθείας ανάθεση ζημιώθηκε το Δημόσιο, του οποίου το συμφέρον είχε ταχθεί να προασπίζει ο Υπουργός, επειδή πλήρωνε υψηλότερο τίμημα για τη μεταφορά του πετρελαίου.

Η δίκη στο Ειδικό Δικαστήριο ξεκίνησε στις 11 Ιανουαρίου 1951. Στις 15 Φεβρουαρίου 1951 το Ειδικό Δικαστήριο κήρυξε τον Πάνο Χατζηπάνο ένοχο απιστίας κατά του Δημοσίου άνευ ιδιοτελείας και τον καταδίκασε σε φυλάκιση δύο μηνών με τριετή αναστολή. Το δικαστήριο έκρινε ότι ο Χατζηπάνος με την απ’ ευθείας ανάθεση ζημίωσε το Δημόσιο, δεν αποδείχθηκε όμως ότι αποκόμισε ο ίδιος προσωπικό όφελος από αυτήν. Οι συγκατηγορούμενοί του Όλγα Κυριαζοπούλου και Βασίλειος Σκόπας κηρύχθηκαν ένοχοι για ηθική αυτουργία και συνέργεια στην απιστία του Χατζηπάνου, επειδή τον έπεισαν και τον βοήθησαν να την διαπράξει αντίστοιχα, και καταδικάστηκαν σε φυλάκιση δύο μηνών η πρώτη και ενός μηνός ο δεύτερος με τριετή αναστολή.

Το σκάνδαλο Χατζηπάνου ήταν η δεύτερη περίπτωση καταδίκης Υπουργού από το Ειδικό Δικαστήριο στην ιστορία του νέου ελληνικού κράτους μετά τα Σιμωνιακά του 1876.

Πηγές
-----

* Φύλλα των εφημερίδων της εποχής *Εμπρός* και *Ελευθερία* από το αρχείο της Εθνικής Βιβλιοθήκης
Η **Ειρήνη Παπαδημητρίου - Δηλάρη** (1917-2008) από το Βελβεντό Κοζάνης ήταν η πρώτη Ελληνίδα επιστήμονας που διετέλεσε επίκουρη καθηγήτρια σε ελληνικό Ανώτατο Εκπαιδευτικό Ίδρυμα.

Εκπαίδευση
----------

Η Παπαδημητρίου έλαβε το προπτυχιακό της δίπλωμα στον τομέα της χημείας το 1940 από το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών (ΕΚΠΑ). Διεκπεραίωσε την διδακτορική της διατριβή στην οργανική χημεία, με τίτλο εργασίας «Οργανικαί και Φωσφορικαί Ενώσεις» υπό τον επιβλέποντα καθηγητή Λ.Ζέρβα του ΕΚΠΑ, και χρήστηκε διδάκτορας το 1948.

Ερευνητικό Έργο
---------------

Το ερευνητικό της έργο εστίαζε στις αντιδράσεις αμινοξέων, στο οποίο συνεργάστηκε με τον Λ.Ζέρβα, και εμπλουτίστηκε από την επίβλεψη του πανεπιστημιακού εργαστηρίου, καθώς και προετοιμασία φοιτητών για την διδακτορική έρευνά τους. Σύντομα, το 1951, αφού έλαβε την θέση της επιμελήτριας, άλλες δύο γυναίκες ακολούθησαν. Κατά περιόδους επισκέφτηκε πανεπιστήμια στην Αγγλία και την Σκωτία, όπου συνέβαλε στα ερευνητικά προγράμματα, επιστρέφοντας με επιπλέον ερευνητικούς τίτλους. Το 1967 χρήστηκε εντεταλμνένη καθηγήτρια, θέση που επέτρεπε στον καθηγητή να διδάσκει τα μαθήματά του με πλήρη αυτονομία. Το καθεστώς της χούντας εισηγήθηκε την απόλυσή της από το ΕΚΠΑ. Έως το 1974 εργάζεται στην βιομηχανία, και με την Μεταπολίτευση επιστρέφει στο εργαστήριο οργανικής χημείας με τον τίτλο της Έκτακτης Καθηγήτριας.

Διοικητικές Θέσεις και Προσφορά
-------------------------------

Η Παπαδημητρίου υπήρξε πρόεδρος την Ένωσης Ελλήνων Χημικών από το 1975 έως το 1979. Ύστερα, το 1982 ανέλαβε την Προεδρία του Τμήματος της Χημείας και το από το 1985 έως το 1989 την Προεδρία του Συνδέσμου Ελληνίδων Επιστημόνων.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Kimourtzis, Panagiotis; Sigountou, Vicky (2020-11-01). «When protons were gendered: women in the School of Physics and Mathematics of the University of Athens (1922–1967)». *Paedagogica Historica* **56** (6): 787–806. doi:10.1080/00309230.2020.1797837. ISSN 0030-9230. .
2. 1 2 3 4 5 6  «Χρονικά». *Ένωση Ελλήνων Χημικών Χρονικά*. Ιούνιος 2018. .
3. ↑  Παπαδημητριου-Δηλαρη, Ειρηνη (1957-01-01). *ΟΡΓΑΝΙΚΑΙ ΦΩΣΦΟΡΙΚΑΙ ΕΝΩΣΕΙΣ*. Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών (ΕΚΠΑ). doi:10.12681/eadd/6506. .
4. 1 2 3 4 5 6  «Βιογραφίες Αποβιόντων» (PDF). *Τμήμα Οργανικής Χημείας*. ΕΚΠΑ.
Ο **Ευθύμιος Παναγιωτόπουλος** (1904-1973) ήταν Έλληνας ομότιμος καθηγητής Ιατρικής του ΑΠΘ. Καταγόταν από αστική οικογένεια της Δημητσάνας , όπου γεννήθηκε και ήταν κατευθείαν απόγονος του Πατριάρχη Γρηγορίου Ε΄. Ολοκλήρωσε το Γυμνάσιο της γενέτειράς του. Το 1932 έλαβε πτυχίο Ιατρικής από το Πανεπιστήμιο Αθηνών και έπειτα μετεκπαιδεύτηκε στο Παρίσι στην παθολογία και στην ηπατολογία. Μετά την επιστροφή του από την αλλοδαπή το 1940 διορίστηκε υφηγητής του ΕΚΠΑ και το 1947 εξελέγη τακτικός καθηγητής στη Β΄ Παθολογική Κλινική του πανεπιστημίου της συμπρωτεύουσας. Έπειτα εργάστηκε στο Λαϊκό Νοσοκομείο (μετέπειτα Ιπποκράτειο), συντελώντας στο να οργανωθεί και να γίνει μια σύγχρονη πανεπιστημιακή κλινική.

Δημοσίευσε περισσότερα από 200 πανεπιστημιακές εργασίες σε ελληνικά και ξένα περιοδικά και τιμήθηκε μεταξύ άλλων με το Σταυρό του Ταξιάρχη Τάγματος του Φοίνικα.
Διατέλεσε κοσμήτορας της Ιατρικής Σχολής του ΑΠΘ από το 1961 έως το 1962 και πρύτανης του ΑΠΘ από το 1968 έως το 1970.

Μεταξύ άλλων ήταν μέλος του Ροταριανού Ομίλου Θεσσαλονίκης.

Απεβίωσε σε ηλικία 69 ετών και κηδεύτηκε την 1η Αυγούστου 1973 από τον ιερό ναό Αγίου Γρηγορίου Παλαμά. Κατέλιπε τη σύζυγό του Άρτεμη, και τον γιο του, Σπυρίδωνα-Αριστοτέλη.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  "Εκηδεύθη ο καθηγητής Ευθ. Παναγιωτόπουλος", εφ. Μακεδονία, φύλλο 2ας Αυγούστου 1973, σελ. 3
2. ↑  ΔΙΑΤΕΛΕΣΑΝΤΕΣ ΠΡΟΕΔΡΟΙ ΚΑΙ ΚΟΣΜΗΤΟΡΕΣ, Επίσημη ιστοσελίδα Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Ιατρική Σχολή, ανακτήθηκε την 1η Δεκεμβρίου 2022.
3. ↑  "Κηδεύθηκε ο καθηγητής Ευθ. Παναγιωτόπουλος", εφ. Θεσσαλονίκη, φύλλο 2ας Αυγούστου 1973, σελ. 4.
Η **Μαριάννα Πολυχρονίδη** (Αθήνα, 10 Οκτωβρίου 1980) είναι Ελληνίδα ηθοποιός και τραγουδίστρια.

Βιογραφία
---------

Κατάγεται από το Ηράκλειο Κρήτης και την Τήνο. Είναι απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου. Στα 23 της έπαιξε την Οφηλία, σε σκηνοθεσία του Μιχάλη Κακογιάννη. Ασχολήθηκε και ασχολείται -εκτός από την υποκριτική- με το τραγούδι, το χορό (κρητικά παραδοσιακά) και την κατασκευή κοσμημάτων.

Πέρα από τις κλασικές μουσικές σπουδές της, μετρά αρκετές συναυλίες, οι περισσότερες με τον Λουδοβίκο των Ανωγείων με τον οποίο συνεργάστηκε για πέντε χρόνια (2000- 2005), και τον Νίκο Κυπουργό. Έχει εμφανιστεί και στον «Ζυγό» με τον Σωκράτη Μάλαμα, έχει κάνει περιοδείες με τον Κώστα Λειβαδά ενώ στις δισκογραφικές συμμετοχές της προστέθηκε και το τραγούδι «Η κατάρα του ροκά» (με τους Μουζουράκη, Μπαλάφα, Μυλωνά) στο δίσκο «Έρωτας είναι ο Γιάννης» του Γιάννη Ζουγανέλη.

Την είδαμε για πρώτη φορά στην τηλεόραση στην σειρά Με θέα στο πέλαγο αλλά την έχουμε δει και σε άλλες σειρές όπως : Η εξαφάνιση, Της αγάπης μαχαιριά, Ιστορίες από την απέναντι όχθη και στην καθημερινή σειρά Τα μυστικά της Εδέμ, όπου γνώρισε τεράστια επιτυχία στο ρόλο της κακιάς. Το 2010 πήρε μέρος στο τηλεπαιχνίδι Just the two of us όπου κατέλαβε την 5η θέση.

Πηγές
-----

* Αρχειοθετήθηκε 2016-03-05 στο Wayback Machine.
* 
* Αρχειοθετήθηκε 2014-12-02 στο Wayback Machine.
Ο **Γκερτ Χάμινκ** (Ντιντάμ, 12 Ιουλίου 1969), είναι Ολλανδός πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής και νυν προπονητής καλαθοσφαίρισης. Με ύψος 2,13 μέτρα αγωνιζόταν επαγγελματικά στην θέση του σέντερ. Η αθλητική καριέρα του διήρκησε από το 1993 ως το 2004, ενώ αγωνίστηκε για τρεις σεζόν στην Ελλάδα.

Σταδιοδρομία
------------

Ο Χάμινκ φοίτησε στο πανεπιστήμιο της Λουιζιάνα από το 1988 ως το 1993. Με τους Τάιγκερς αγωνίστηκε την σεζόν 1988-89 και από το 1990 ως το 1993, παίζοντας σε 112 αγώνες με μέσους όρους 6,5 πόντων και 4,8 ριμπάουντ.

Έγινε ντραφτ στον πρώτο γύρο του 1993 από τους Ορλάντο Μάτζικ, αλλά την σεζόν 1993-94 έπαιξε σε ένα μόλις ματς με την ομάδα της Καντού για το ιταλικό πρωτάθλημα. Την επόμενη σεζόν φόρεσε την φανέλα των Μάτζικ και το 1995-96 φόρεσε την φανέλα των Όμαχα Ρέισερς για το CBA, με μέσους όρους 11,8 πόντων και 7,0 ριμπάουντ. Τον Απρίλιο του 1996, φόρεσε την φανέλα των Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς, παίζοντας σε μόλις τρεις αγώνες.

Το 1996-97, κατέλαβε την δέκατη θέση του ελληνικού πρωταθλήματος με την ομάδα του Πανιωνίου, και το καλοκαίρι του 1997 δοκιμάστηκε από την Ταού Βιτόρια, πριν υπογράψει τελικά στην Άλμπα Βερολίνου. Στην γερμανική ομάδα παρέμεινε για τρεις χρονιές, κερδίζοντας ισάριθμα πρωταθλήματα Γερμανίας, όπως και το κύπελλο του 1998-99.

Επόμενος σταθμός της καριέρας του ήταν η ΑΕΚ, με την φανέλα της οποίας κατέκτησε το κύπελλο Ελλάδας και έφθασε ως τους ημιτελικούς της Ευρωλίγκας. Το καλοκαίρι του 2001 μεταγράφηκε στον Άρη Θεσσαλονίκης, όπου έπαιξε σε 26 παιχνίδια με μέσους όρους 10,0 πόντων, 7,2 ριμπάουντ και 1,2 ασίστ.

Έκλεισε την αγωνιστική του καριέρα στους Κολωνία 99ερς, με τους οποίους κατέκτησε το κύπελλο Γερμανίας το 2003-04.

Τίτλοι και Διακρίσεις
---------------------

### Συλλογικοί

#### Άλμπα Βερολίνου

* 3x Πρωταθλητής Γερμανίας: (1998, 1999, 2000)
* Κυπελλούχος Γερμανίας: (1999), 2004

#### Α.Ε.Κ.

* Κύπελλο Ελλάδας: (2001)

#### Κολωνία 99ερς

* Κυπελλούχος Γερμανίας: (2004)

### Ατομικοί

* Γερμανικό All Star Game: (2004)

Παραπομπές
----------

1. ↑  Geert Hammink Stats | College Basketball at Sports-Reference.com
2. ↑  Geert Hammink Bio - LSUsports.net[*νεκρός σύνδεσμος*]
3. ↑  Magic Release Tower Geert Hammink Will Become Orlando's No. 3 Center Behind Shaquille O'neal And Tree Rollins[*νεκρός σύνδεσμος*]
4. ↑  Geert Hammink Player Profile, Golden State Warriors
5. ↑  «Hammink Oks Deal With Team In Greece». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Οκτωβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 24 Ιουνίου 2016.
6. ↑  Basketballspieler Geert Hammink von Alba Berlin
7. ↑  Geschichte: ALBA BERLIN Basketballteam
8. ↑  Geert Hammink - AEK.com
9. ↑  Geert HAMMINK 's timeline - Proballers.com

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Καλαθοσφαίριση | Πύλη Καλαθοσφαίριση |

* Geert Hammink NBA Stats | Basketball-Reference.com
* Geert Hammink NBA Stats | Basketball-Reference.com
* Geert Hammink Basketball Player Profile
Ως **αλλοδαπό** (Φαραώ) φυσικό πρόσωπο νοείται εκείνο που δεν έχει την ιθαγένεια του κράτους στο οποίο κατοικεί ή που δεν έχει την ιθαγένεια κανενός κράτους (ανιθαγενής).   

  

Βασικό κριτήριο διακρίσεως μεταξύ ημεδαπού και αλλοδαπού φυσικού προσώπου αποτελεί η ιθαγένεια, δηλαδή ο δημοσίου δικαίου δεσμός ενός φυσικού προσώπου με ένα κράτος, δυνάμει του οποίου το πρόσωπο αυτό ανήκει στο λαό του συγκεκριμένου κράτους.

Ο όρος ιθαγένεια, ταυτίζεται με αυτό που συνήθως στον καθημερινό λόγο ονομάζουμε υπηκοότητα. 

Σύμφωνα με το άρθρο 1 στοιχ. β΄ Ν.3386/2005 της ελληνικής νομοθεσίας, υπήκοος τρίτης χώρας, για την εφαρμογή των διατάξεων του Ν.3386/2005, είναι το φυσικό πρόσωπο που δεν έχει την ελληνική ιθαγένεια, ούτε την ιθαγένεια άλλου κράτους μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατά την έννοια του άρθρου 17 παρ. 1 της Συνθήκης της Ευρωπαϊκής Κοινότητας. Εάν κάποιο πρόσωπο διαθέτει περισσότερες από μία ιθαγένειες (πολυϊθαγενής), θεωρείται αλλοδαπός, εφόσον καμία από τις πολλές ιθαγένειες του δεν είναι η ελληνική· αντίθετα αν μεταξύ των πολλών ιθαγενειών έχει και την ελληνική, θεωρείται ημεδαπός.

Αναφορές
--------

1. ↑  Βρέλλης Σ. *Δίκαιο αλλοδαπών*, τεύχ. Α' Τα αλλοδαπά φυσικά πρόσωπα, 2η έκδ. Εκδ.Νομ.Βιβλιοθήκη, 2003/15
2. ↑  Παπασιώπη-Πασιά Ζ. *Δίκαιο της Ιθαγένειας*, Εκδ.Σάκκουλας, 2002/2

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **αλλοδαπός**  |
Η **Madhuri Dixit Nene** (15 Μαΐου 1967) είναι Ινδή ηθοποιός, παραγωγός και τηλεοπτική προσωπικότητα. Θεωρείται ως μια από τις πιο δημοφιλείς και με επιρροή σελέμπριτι του ινδικού κινηματογράφου και έχει καταταχθεί μεταξύ των πιο ακριβοπληρωμένων ηθοποιών της περιόδου από τα τέλη της δεκαετίας του 1980 μέχρι και τις αρχές της δεκαετίας του 2000. Έχει λάβει αρκετά βραβεία, μεταξύ των οποίων έξι Filmfare Awards. Το 2008, η κυβέρνηση της Ινδίας την βράβευσε με το Padma Shri.

Η Dixit έκανε την πρώτη της εμφάνιση στον κινηματογράφο το 1984 με πρωταγωνιστικό ρόλο στην δραματική ταινία *Abodh* και απέκτησε αναγνωρισιμότητα με την ρομαντική ταινία δράσης *Tezaab* (1988). Πρωταγωνίστησε σε αρκετές επιτυχημένες παραγωγές, όπως στις δραματικές ταινίες *Ram Lakhan* (1989) και *Parinda* (1989), στα θρίλερ-δράσης *Ilaaka* (1989), *Tridev* (1989), *Thanedaar* (1990) και *Khalnayak* (1993), στην κωμωδία δράσης *Kishen Kanhaiya* (1990) και στις ρομαντικές δραματικές ταινίες *Prem Pratigyaa* (1989), *Saajan* (1991) και *Raja* (1995).

Ο ρόλος της στο ρομαντικό δράμα *Dil* (1990), στο κοινωνικό δράμα *Beta* (1992), στην ρομαντική κωμωδία *Hum Aapke Hain Koun..!* (1994) και στο μιούζικαλ *Dil To Pagal Hai* (1997) τής χάρισε τέσσερα βραβεία Filmfare Καλύτερης Ηθοποιού. Έλαβε το Filmfare Award Β' Γυναικείου Ρόλου για τον ρόλο της στο ρομαντικό δράμα *Devdas* (2002) και επίσης έλαβε θετικά σχόλια για την ερμηνεία της στα θρίλερ *Anjaam* (1994) και *Pukar* (2000) και στις δραματικές ταινίες *Mrityudand* (1997) και *Lajja* (2001). Πρωταγωνίστησε στο μιούζικαλ *Aaja Nachle* (2007) και έλαβε την εκτίμηση των κριτικών και του κοινού για τον πρωταγωνιστικό ρόλο της στην μαύρη κωμωδία *Dedh Ishqiya* (2014) και στην κωμωδία-δράμα *Bucket List* (2018). Η μεγαλύτερη επιτυχία ήρθε με την περιπέτεια-κωμωδία *Total Dhamaal* (2019).

Παράλληλα με την συμμετοχή της σε ταινίες, η Dixit ασχολείται με φιλανθρωπικές δραστηριότητες. Συνεργάζεται με την UNICEF από το 2014 για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των παιδιών και για την πρόληψη της παιδικής εργασίας. Έχει οριστεί πρέσβειρα στην εκστρατεία Beti Bachao Beti Padhao, από την κυβέρνηση της Ινδίας. Συμμετέχει σε περιοδείες συναυλιών και σε θεατρικά σόου, είναι κριτής ταλέντων σε ένα ριάλιτι χορού και έχει ιδρύσει την εταιρεία παραγωγής RnM Moving Pictures. Η Dixit είναι παντρεμένη με τον Shriram Nene από το 1999, με τον οποίο έχει αποκτήσει δυο παιδιά.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Wikiquote logoWikiquote logo | Στα Βικιφθέγματα υπάρχει υλικό σχετικό με το λήμμα:   **Μαντούρι Ντίξιτ** |

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Μαντούρι Ντίξιτ** |

* Μαντούρι Ντίξιτ στην IMDb

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. Ανακτήθηκε στις 12  Δεκεμβρίου 2014.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 48839654
* LCCN: no98020967
* ISNI: 0000 0001 1934 3167
* GND: 13915745X
* SUDOC: 077443896
* BNF: cb14037574z (data)
* BIBSYS: 12049952
* MusicBrainz: 619c9fd1-eeb9-4d2c-a26c-ad4b30d87669
* NLA: 40524611

 |

 |
Η **Βιτόρια** είναι Ιταλική πόλη στη επαρχία Ραγκούζα, στη Σικελία. Με 64,212 κατοίκους είναι η δεύτερη πολυπληθέστερη πόλη της επαρχίας (2016).

Ιστορία
-------

Η Βιτόρια είναι η νεότερη πόλη της επαρχίας και παρουσιάζει μια σύγχρονη δομή, με ευρείες και ίσιες οδούς. Οι νοικοκυρές της πόλης είναι γνωστό ότι εξακολουθούν να κάνουν πολύπλοκα κεντήματα, που υιοθετήθηκαν για πρώτη φορά κατά την περίοδο της αραβικής κυριαρχίας στη Σικελία.

Γεωγραφία
---------

Η Βιτόρια έχει υψόμετρο 168 μ. και μια έκταση 181,31 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Το μοναδικό του χωριουδάκι είναι το παραθαλάσσιο χωριό Σκογκλίτι. Η Βιτόρια είναι μια σημαντική περιοχή στη νοτιοανατολική Σικελία, ανάμεσα στο οροπέδιο Hyblean και τη θάλασσα που είναι διάσημη γιατί εδώ καλλιεργούνται Nero d'Avola και Frappato δύο τύπους κρασιού που προορίζονται για πολύ σημαντικά κρασιά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Superficie di Comuni Province e Regioni italiane al 9 ottobre 2011». Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής της Ιταλίας. Ανακτήθηκε στις 16  Μαρτίου 2019.
2. ↑  «Popolazione Residente al 1° Gennaio 2018». Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής της Ιταλίας. Ανακτήθηκε στις 16  Μαρτίου 2019.
3. ↑  Dana Facaros· Michael Pauls (2008). *Sicily* (illustrated έκδοση). New Holland Publishers. σελ. 77. ISBN 9781860113970.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 184110981
* GND: 4446966-4

 |

 |
Συντεταγμένες: 44°27′31″N 34°08′12″E﻿ / ﻿44.45861°N 34.13667°E﻿ / 44.45861; 34.13667

Η **Ορεάντα** (ουκρανικά και ρωσικά: Ореанда,) είναι ένας αστικός οικισμός στον δήμο Γιάλτας της Αυτόνομης Δημοκρατίας της Κριμαίας, μια περιοχή που αναγνωρίζεται από την πλειονότητα των χωρών ως τμήμα της Ουκρανίας και προσαρτήθηκε από τη Ρωσία ως Δημοκρατία της Κριμαίας.

Η Ορεάντα υπάγεται διοικητικά στο Συμβούλιο Συνοικισμού Λιβαδιάς.

Ο πληθυσμός ήταν 887 κάτοικοι κατά την απογραφή του 2001.  Στην απογραφή του 2014, είχε 835 κατοίκους.

Γεωγραφία
---------

Η Ορεάντα βρίσκεται στη νότια ακτή της Κριμαίας σε υψόμετρο 197 μέτρων. Ο οικισμός βρίσκεται 5 χιλιόμετρα από τη Γιάλτα. Η κορυφή Κρέστοβα των Κριμαϊκών Ορέων βρίσκεται στην Ορεάντα.

Ιστορία
-------

Η Ορεάντα αναφέρθηκε για πρώτη φορά στο βιβλίο του Πέτερ Σίμον Παλάς το 1793 *Ταξίδι μέσα από διάφορες επαρχίες της Ρωσικής Αυτοκρατορίας* ως **Ουργέντα** (κυριλλικά: Ургенда).

Στο πρώτο μισό του 19ου αιώνα, η Ορεάντα ανήκε στον Οίκο των Ποτότσκι. Αργότερα έγινε μέρος της επικράτειας του Ρώσου τσάρου. Από το 1842-1852, ένα παλάτι Ελληνικής Αναγέννησης χτίστηκε στην Ορεάντα από τον αρχιτέκτονα Αντρέι Στακενσνάιντερ. Ο Αμερικανός συγγραφέας Μαρκ Τουέιν έμεινε κάποτε στο παλάτι πριν καεί το 1882. Ο Λεονίντ Μπρέζνιεφ είχε ένα σπίτι στην Ορεάντα, το οποίο επισκέφτηκε ο Πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον το 1974 μετά τη Σύνοδο Κορυφής της Μόσχας.

Στις δεκαετίες 1940-1950, χτίστηκαν δύο σανατόρια στην Ορεάντα, ένα από τα οποία σχεδιάστηκε από τον Σοβιετικό Κονστρουκτιβιστή αρχιτέκτονα Μοϊσέι Γκίνζμπουργκ.

Λαϊκή κουλτούρα
---------------

Μεγάλο μέρος του διηγήματος του Άντον Τσέχωφ *"Η κυρία με το σκυλάκι"*, που δημοσιεύτηκε το 1899, διαδραματίζεται στην Ορεάντα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Ρωσικά) *OKTMO*. www.gks.ru/metod/classifiers.html. Ανακτήθηκε στις 11  Μαρτίου 2016.
2. ↑  «Oreanda (Crimea region)». *weather.in.ua*. Ανακτήθηκε στις 4 Ιουνίου 2014.
3. ↑  «Oreanda, Autonomous Republic of Crimea, City of Yalta». *Regions of Ukraine and their Structure* (στα Ουκρανικά). Verkhovna Rada of Ukraine. Ανακτήθηκε στις 4 Ιουνίου 2014.
4. 1 2  «Oreanda, Autonomous Republic of Crimea, City of Yalta». *Regions of Ukraine and their Structure* (στα Ουκρανικά). Verkhovna Rada of Ukraine. Ανακτήθηκε στις 4 Ιουνίου 2014. "Oreanda, Autonomous Republic of Crimea, City of Yalta".
5. ↑  «Український видавничий портал - who-is-who.ua». *who-is-who.ua*. Ανακτήθηκε στις 2 Ιουλίου 2023.
6. ↑  «weather.in.ua - погода в t. Ореанда (Crimea область) - 3 and 5 days weather forecast in Ukraine». *weather.in.ua*. Ανακτήθηκε στις 2 Ιουλίου 2023.
7. ↑  «Oreanda». *Toponym Dictionary of Crimea* (στα Ρωσικά). Ανακτήθηκε στις 4 Ιουνίου 2014.
8. ↑  «ΑΝΤΟΝ ΤΣΕΧΩΦ: Η ΚΥΡΙΑ ΜΕ ΤΟ ΣΚΥΛΑΚΙ». *Medical Time*. 7 Μαΐου 2013. Ανακτήθηκε στις 2 Ιουλίου 2023.
Ο **Ευτύχης Φυτράκης** είναι Έλληνας νομικός. Γεννήθηκε το 1967 στα Χανιά (Κρήτης). Σπούδασε νομικά στη Νομική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Ειδικεύτηκε στο ποινικό δικαιο στα Πανεπιστήμια Θεσσαλονίκης, Λειψίας και το Ινστιτούτο Μαξ Πλανκ για αλλοδαπό και διεθνές ποινικό δίκαιο. Το 1997, αναγορεύτηκε διδάκτορας Νομικής ΑΠΘ ενώ το 2009 διεξήγαγε μεταδιδακτορική έρευνα στο Πανεπιστήμιο Γκίσσεν (Γερμανίας).

Ιδιαίτερα ασχολήθηκε εκτός από το ποινικό δίκαιο (ουσιαστικό, δικονομικό, σωφρονιστικό), με το δημόσιο δίκαιο και το δίκαιο της ψυχικής υγείας.

Έχει δημοσιεύσει μεγάλο αριθμό άρθρων σε επιστημονικά περιοδικά, συλλογικούς και τιμητικούς τόμους ενώ συμμετείχε σε ερευνητικά προγράμματα, στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Εξέδωσε τα βιβλία: *Η απαγόρευση της αναδρομικότητας στην ποινική δικονομία*, 1998, *Τα ελεκτικά σώματα της διοίκησης*, 2010, *Ποινικός εγκλεισμός και δικαιώματα* (επιμ. μαζί με το Β.Καρύδη), 2011, *Αξιόποινες σεξουαλικές πράξεις*, 2η έκδ. 2021 (μαζί με το Νίκο Παρασκευόπουλο), *Αόρατες ποινές. Ευρωπαϊκή διάσταση-ελληνική προοπτική* (επιμ.) 2018 Αρχειοθετήθηκε 2021-04-28 στο Wayback Machine.

Είναι δικηγόρος Αθηνών από το 1992 ενώ από το 1999 μέχρι το 2015 εργάστηκε στο Συνήγορο του Πολίτη ως ειδικός επιστήμονας. Από τον Μάρτιο του 2015 έως τον Ιούλιο του 2019 υπηρέτησε ως Γενικός Γραμματέας Αντεγκληματικής Πολιτικής του Υπουργείου Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Διδάσκει από το 2001 στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο.

Παραπομπές
----------

1. ↑   .  Missing or empty `|title=` (βοήθεια)
2. ↑  «Εκδόσεις Σάκκουλα - Εκδόσεις - Ν. Παρασκευόπουλος/Ε. Φυτράκης, Αξιόποινες σεξουαλικές πράξεις, 2η έκδ. 2021». *www.sakkoulas.gr*. Ανακτήθηκε στις 28 Απριλίου 2021.
Ο **Ιωάννης Γ. Παλλήκαρης** (18 Νοεμβρίου 1947) είναι Έλληνας χειρουργός οφθαλμίατρος που το 1989 έκανε την πρώτη επέμβαση LASIK σε ανθρώπινο οφθαλμό. Ο Παλλήκαρης επίσης ανέπτυξε την μέθοδο Epi-LASIK.

Το 1972 αποφοίτησε από την Ιατρική Σχολή του ΑΠΘ και το 1978-9 πραγματοποιήσε μετεπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου και το Πανεπιστήμιο της Βιέννης.

Μεταξύ του 2003 και του 2011 ήταν Πρύτανης του Πανεπιστημίου Κρήτης ενώ είναι και ο ιδρυτής και πρόεδρος του Ινστιτούτου Οπτικής και Όρασης του πανεπιστημίου,  το οποίο εστιάζει στην παροχή υπηρεσιών υγείας υψηλής ποιότητας, όπως η διαθλαστική χειρουργική, η φωτοδυναμική θεραπεία και την αξιολόγηση της όρασης μέσα από εξειδικευμένες διαγνωστικές μεθόδους. Τέλος είναι επικεφαλής του συμβουλίου εταιρείας οφθαλμολογικών συσκευών.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑  «"When Cornea Transplants Fail. What Next?"». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Σεπτεμβρίου 2006. Ανακτήθηκε στις 11 Σεπτεμβρίου 2015.
3. ↑  Βιογραφικό στο Ινστιτούτο Οπτικής και Όρασης
4. ↑  Ινστιτούτο Οπτικής και Όρασης
Η *Σιών* (1903), Εφραίμ Μωυσής Λίλιεν
Η **Σιών** (εβραϊκά: צִיּוֹן‎ *Τσιόν*) είναι τοπωνύμιο στην Εβραϊκή Βίβλο που χρησιμοποιείται ως συνώνυμο της Ιερουσαλήμ καθώς και για τη Γη του Ισραήλ στο σύνολό της.

Η ονομασία εντοπίζεται στο Β΄ Σαμουήλ (5:7), ενός από τα βιβλία της Εβραϊκής Βίβλου, γνωστό και ως Β΄ Βασιλειών, το οποίο χρονολογείται πριν ή κοντά στα μέσα του 6ου αιώνα π.Χ. Αρχικά αναφερόταν σε έναν συγκεκριμένο λόφο στην Ιερουσαλήμ (Όρος Σιών), τοποθετημένο νοτίως του Όρους Μοριά (το Όρος του Ναού). Σύμφωνα με την αφήγηση του Β΄ Σαμουήλ 5, το Όρος Σιών περιείχε το ομώνυμο φρούριο των Ιεβουσαίων που κατακτήθηκε από τον Δαβίδ και μετονομάστηκε σε Πόλη του Δαβίδ. Ο συγκεκριμένος λόφος («όρος») είναι ένας από τους πολλούς χαμηλούς λοφίσκους που σχηματίζουν την Ιερουσαλήμ, που περιλαμβάνει επίσης το Όρος Μοριά (το Όρος του Ναού), το Όρος των Ελαιών κ.λπ. Κατά τη διάρκεια πολλών αιώνων, μέχρι και την οθωμανική εποχή, τα τείχη της πόλης της Ιερουσαλήμ ανοικοδομήθηκαν πολλές φορές σε νέες τοποθεσίες, έτσι ώστε ο συγκεκριμένος λόφος γνωστός ως Όρος Σιών να μην βρίσκεται πλέον εντός των τειχών της πόλης, αλλά η θέση του πλέον βρίσκεται ακριβώς έξω από το τμήμα του τείχους της Παλαιάς Πόλεως που αποτελεί το νότιο όριο της Εβραϊκής Συνοικίας της σημερινής Παλαιάς Πόλεως. Το μεγαλύτερο μέρος της ίδιας της αρχικής Πόλης του Δαβίδ είναι επομένως επίσης έξω από το σημερινό τείχος της πόλης.

Ο όρος *Σιών* κατέληξε να προσδιορίζει την περιοχή της Δαυιδικής Ιερουσαλήμ όπου βρισκόταν το φρούριο, καθώς επίσης χρησιμοποιήθηκε και ως συνεκδοχή για ολόκληρη την πόλη της Ιερουσαλήμ· ενώ αργότερα, όταν ο Ναός του Σολομώντα χτίστηκε στο παρακείμενο Όρος Μοριά (το οποίο, ως εκ τούτου, έγινε γνωστό ως Όρος του Ναού), οι έννοιες του όρου *Σιών* επεκτάθηκαν περαιτέρω με συνεκδοχή στις πρόσθετες έννοιες του ίδιου του Ναού, τον λόφο στον οποίο βρισκόταν ο Ναός, ολόκληρη την πόλη της Ιερουσαλήμ, ολόκληρη την βιβλική Γη του Ισραήλ και την εβραϊκή κατανόηση της μετά θάνατον ζωής, γνωστή ως «ο Επερχόμενος Κόσμος».

Παραπομπές
----------

1. ↑  Longman, Tremper· Enns, Peter (2008). *Dictionary of the Old Testament: Wisdom, Poetry & Writings: A Compendium of Contemporary Biblical Scholarship*. InterVarsity Press. σελ. 936. ISBN 978-0-8308-1783-2.
2. ↑  Anderson, Arnold Albert (1981). *The book of Psalms*. Wm. B. Eerdmans Publishing. ISBN 978-0-551-00846-5.
Η **Παγκόσμια Ημέρα Ψυχικής Υγείας** (10 Οκτωβρίου) έχει σκοπό την ευαισθητοποίηση του κοινού για τις ψυχικές ασθένειες. Εορτάστηκε για πρώτη φορά το 1992 κατόπιν πρωτοβουλίας της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Ψυχικής Υγείας. Την ημέρα αυτή διοργανώνονται κάθε χρόνο σε ολόκληρο τον κόσμο εκδηλώσεις με θέμα την ψυχική υγεία, κατά τη διάρκεια των οποίων σχετικοί φορείς και οργανισμοί καλούν τους συμμετέχοντες να προβληματιστούν για τα ψυχικά νοσήματα και να ενημερωθούν για τους τρόπους αντιμετώπισής τους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Παγκόσμια Ημέρα Ψυχικής Υγείας». Ανακτήθηκε στις 6 Οκτωβρίου 2016.
2. ↑  Admin. «World Mental Health Day». *wfmh.com*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Οκτωβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 6 Οκτωβρίου 2016.
3. ↑  «Παγκόσμια Ημέρα Ψυχικής Υγείας: Ακυρώνουμε τις προκαταλήψεις, όχι τα δικαιώματα». Ανακτήθηκε στις 6 Οκτωβρίου 2016. [*νεκρός σύνδεσμος*]
Ντονγκ Χόι
Συντεταγμένες: VM 17°33′00″N 106°32′00″E﻿ / ﻿17.55°N 106.533333°E﻿ / 17.55; 106.533333
Η **Ντονγκ Χόι** είναι πόλη του Βιετνάμ, πρωτεύουσα της επαρχίας του Κουάνγκ Μπιν (Quang Binh). Η πόλη βρίσκεται 486 χιλιόμετρα νότια του Ανόι, 1238 χλμ βόρεια της Σαϊγκόν. Ο πληθυσμός είναι 103.988 (2009), η περιοχή έχει έκταση 154,55 τ.χλμ. Η τοπική οικονομία στηρίζεται στη βιομηχανία και τον τουρισμό.

Το Εθνικό Πάρκο Φονγκ Να - Κε Μπανγκ βρίσκεται βόρεια της Ντονγκ Χόι. Υπάρχουν πολλές σπηλιές σε αυτό το πάρκο, το οποίο ανακηρύχθηκε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς το 2003. Υπάρχουν πολλά σπάνια ζώα σε αυτό.

Η πόλη διαθέτει αεροδρόμιο, (Αεροδρόμιο Ντονγκ Χόι). Τον Αύγουστο του 2006 ξεκίνησε η ανοικοδόμησή του και τον Μάιο του 2008 ξεκίνησε η λειτουργία του. Σήμερα εξυπηρετεί σύνδεση με το Ανόι και το Χο Τσι Μιν (πόλη).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Dong Hoi στο Wikimedia Commons
Ο **Ιωάννης Μάλλιας** είναι γιατρός οφθαλμίατρος.

Βιογραφικό
----------

Γεννήθηκε το 1971 στην Μυτιλήνη. Το 1994 αποφοίτησε από την Ιατρική Σχολή του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Από το 2006 είναι Διδάκτωρ της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών**.**

Έχει εκπαιδευτεί και έχει πραγματοποιήσει μεταμόσχευση οφθαλμικών βλαστοκυττάρων, μεταμοσχεύσεις κερατοειδούς και επεμβάσεις καταρράκτη με λέιζερ με μικροτομή 1,8 χιλιοστά, καθώς και επέμβαση κήλης τροχιακού λίπους.

Επαγγελματική Σταδιοδρομία
--------------------------

Από το 2010 μέχρι και το 2019 κατείχε τη θέση του επιστημονικού διευθυντή της οφθαλμολογικής κλινικής του Νοσοκομείου Mediterraneo. Από τον Ιανουάριο του 2014 υπήρξε ο ιδρυτής και επιστημονικός υπεύθυνος της Μονάδας Μεταμοσχεύσεων Κερατοειδούς. Απ' τον Ιανουάριο του 2019 ξεκίνησε να συνεργάζεται με τον Όμιλο του Ιατρικού Αθηνών, ιδρύοντας την μονάδα μικροχειρουργικής οφθαλμού στο Ιατρικό Παλαιού Φαλήρου για τη διενέργεια ενδοφθάλμιων χειρουργικών επεμβάσεων (καταρράκτη, γλαυκώματος, αποκολλήσεων, κλπ).

Επιστημονικές Εταιρείες
-----------------------

Ο Ιωάννης Μάλλιας είναι ιδρυτικό μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Κερατοειδούς και Αντιπρόεδρος στο Δ.Σ. από το 2014 μέχρι σήμερα. Επίσης είναι μέλος στις επιστημονικές εταιρείες: European Society of Cataract and Refractive Surgery, American Society of Cataract and Refractive Surgery, Cornea Society, EuCornea Society, Ελληνική Οφθαλμολογική Εταιρεία, Ελληνική Εταιρεία Οφθαλμικών Φλεγμονών και Λοιμώξεων, και στην Ελληνική Εταιρεία Ενδοφακών και Διαθλαστικής Χειρουργικής.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Είδε ξανά με δότρια οφθαλμικών βλαστοκυττάρων την αδελφή του». *kathimerini.gr*. 30 Μαΐου 2013.
2. ↑  «Πρωτοποριακή επέμβαση που έγινε στην Αθήνα, έσωσε από την τύφλωση 80χρονο». *naftemporiki.gr*. 29 Νοεμβρίου 2021.
3. ↑  «Κέντρο Μεταμόσχευσης Κερατοειδούς στο Mediterraneo Hospital». *www.care.gr*. 3 Απριλίου 2014.
Τοπικό ή εθνικό νομικό καθεστώς δύναται να δίνει τη δυνατότητα σε ένα φυσικό πρόσωπο να θεωρείται ταυτόχρονα ως υπήκοος ή πολίτης περισσότερων από μία χωρών. Δεν υπάρχει διεθνής σύμβαση που να καθορίζει την υπηκοότητα ή την ιδιότητα του πολίτη ενός ατόμου. Αυτό ορίζεται αποκλειστικά από τους εθνικούς νόμους, οι οποίοι μπορεί να διαφέρουν και να συγκρούονται μεταξύ τους. Η διπλή/πολλαπλή υπηκοότητα προκύπτει από διαφορετικά και όχι απαραίτητα αμοιβαία αποκλειστικά κριτήρια.

Ένα άτομο που έχει διπλή/πολλαπλή υπηκοότητα δικαιούται, γενικά, τα δικαιώματα ιθαγένειας σε κάθε χώρα της οποίας έχει την ιθαγένεια (όπως διαβατήριο, δικαίωμα εισόδου στη χώρα, δικαίωμα διαμονής και εργασίας, δικαίωμα ψήφου κ.λπ.) , αλλά επίσης υπόκειται σε υποχρεώσεις υπηκοότητας (όπως ενδεχόμενη υποχρέωση για στράτευση , υπαγωγή σε φορολογία για παγκόσμιο εισόδημα κ.λπ.). Ορισμένες χώρες δεν επιτρέπουν το καθεστώς της διπλής υπηκοότητας ή το επιτρέπουν μόνο σε ορισμένες περιπτώσεις. Ορισμένες χώρες επιτρέπουν την αποποίησή της.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Ricketts v. Attorney General*,  *Αυτό το λήμμα περιλαμβάνει κείμενο από αυτή την πηγή, που είναι* *κοινό κτήμα.* 897 F.3d 491, 494 n.3 (3d Cir. 2018) ("Citizenship and nationality are not synonymous."); *Fernandez v. Keisler*,  *Αυτό το λήμμα περιλαμβάνει κείμενο από αυτή την πηγή, που είναι* *κοινό κτήμα.* 502 F.3d 337 (4th Cir. 2007); Πρότυπο:Uscsub ("The term 'national of the United States' means (A) a citizen of the United States, or (B) a person who, though not a citizen of the United States, owes permanent allegiance to the United States."); *Tuaua v. United States*,  *Αυτό το λήμμα περιλαμβάνει κείμενο από αυτή την πηγή, που είναι* *κοινό κτήμα.* 788 F.3d 300, 302 (D.C. Cir. 2015) (affirmed), *cert. denied*, 136 S. Ct. 2461 (2016) ("Unlike those born in the United States' other current territorial possessions—who are statutorily deemed American citizens at birth—section 308(1) of the Immigration and Nationality Act of 1952 designates persons born in American Samoa as ***non-citizen nationals***...") (emphasis added).
Συντεταγμένες: 51°45′36″N 19°27′31″E﻿ / ﻿51.76000°N 19.45861°E﻿ / 51.76000; 19.45861

Το **Μνημείο του Στέφαν Γιάρατς** είναι μνημείο που βρίσκεται στο Λοτζ της Πολωνίας, το οποίο απεικονίζει τον Στέφαν Γιάρατς να κάθεται σε θέση κοινού στο θέατρο, κρατώντας ένα αντίγραφο σκηνοθέτη στο χέρι του. Οι πεζοί μπορούν να καθίσουν σε δύο άδεια καθίσματα δίπλα στο μπρούντζινο άγαλμα του ιδρυτή του Θεάτρου Ateneum στη Βαρσοβία.

Τα αποκαλυπτήρια του μνημείου έγιναν στις 10 Ιουνίου 2006, δίπλα στην πολυκατοικία στη οδό Πιοτρκόφσκα 152.

Το μνημείο είναι μέρος της Έκθεσης των Σπουδαίων Λοτζιανών (Galeria Wielkich Łodzian), η οποία έχει διακοσμήσει την οδό Πιοτρκόφσκα με μπρούντζινα υπαίθρια γλυπτά σε διάφορα σημεία της οδού, μνημονεύοντας διάσημους ανθρώπους που συνδέονται με το Λοτζ. Δημιουργοί του γλυπτού είναι οι Μάρτσελ Σιτένχελμ και Ρόμπερτ Σομποτσίνσκι.

Παραπομπές
----------

Βιβλιογραφία
------------

* «Fotel Jaracza – kolejna uliczna rzeźba na Piotrkowskiej». *Gazeta Wyborcza Łódź* (στα Πολωνικά).
* «Łódź: Odsłonięto pomnik – fotel Jaracza». *e-teatr.pl* (στα Πολωνικά).