recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η **Μονή Αγίας Τριάδος** (σερβικά: Манастир Свете Тројице), επίσης γνωστή ως **Ρουσίνιτσα** (Русиница) ήταν μεσαιωνικό Σερβικό Ορθόδοξο μοναστήρι και χαρακτηρισμένο πολιτιστικό μνημείο κοντά στο Μουσούτιστε, στο Κοσσυφοπέδιο και Μετόχια. Κατεδαφίστηκε ολοσχερώς τον Ιούλιο του 1999 από Αλβανοκοσοβάρους στρατιώτες.

Ιστορία
-------

Ιδρύθηκε τον 14ο αιώνα στο λόφο Ρουσίνιτσα πάνω από το Μουσούτιστε, στην Χώρα του Μπράνκοβιτς, τμήματος της μεσαιωνικής Σερβίας. Η ύπαρξη του μοναστηρίου σε γραπτά αρχεία χρονολογήθηκε για πρώτη φορά το 1465. Ήταν γνωστή για την πολύτιμη συλλογή χειρογράφων χρονολογουμένων από τον 14ο έως τον 18ο αιώνα. Σημειώνεται ιδιαίτερα ένα «Βιβλίο Μνημονεύσεως» του 1465 και ένα χειρόγραφο Ευαγγέλιο του 14ου αιώνα. Η μονή φυλούσε επίσης μια συλλογή ξύλινων αγιογραφιών από το 1800.

Τον Ιούνιο του 1999, η Μονή Αγίας Τριάδος στο Μουσούτιστε λεηλατήθηκε από Αλβανούς στρατιώτες και τον Ιούλιο του ίδιου έτους ανατινάχθηκε ολοσχερώς. Η πυρκαγιά μετά την έκρηξη κατέστρεψε όλα τα κτίρια στον προαύλιο χώρο της εκκλησίας, μαζί με τον γειτονικό Ναό της Αγίας Θεοτόκου Οδηγήτριας και τα αρχαία χειρόγραφα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  *Wiki Loves Monuments monuments database*. 10  Νοεμβρίου 2017. tools.wmflabs.org/heritage/api/api.php?action=search&format=json&srcountry=xk&srlang=sq&srid=2990.
2. ↑  «Serbian Academy of Arts and Sciences - Monuments of Culture in Serbia».
3. ↑  Popović, Danica (2000). «Манастир Св. Тројице Русинице - Успони и разарања». *Историјски часопис* **XLV-XLVI**: 31–48. .
4. ↑  «Kosovo.net (Η ΜΟΝΗ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ, Μουσούτιστε, κοντά στην Σούβα Ρέκα)».
5. ↑  «orthochristian.com (Serbian language version)».
6. ↑  «Protection of the cultural heritage in Kosovo». *Council of Europe - Parliamentary Assembly - Doc. 10127*. 5 April 2004. .
7. ↑  «Serbian Orthodox Church - New attacks on Serbs in Kosovo and Metohia».
Ο **Φαμπρίτσιο Μαρία Κορόνα** (ιταλικά:Fabrizio Maria Corona, γενν. 29 Μαρτίου 1974), είναι Ιταλός ηθοποιός, τηλεοπτική προσωπικότητα και πρώην φωτογράφος.

Βιογραφία
---------

Γεννημένος στη Κατάνια της Σικελίας, είναι γιος των δημοσιογράφων Βιττόριο και Γκαμπριέλα Κορόνα, και έχει και δύο αδερφούς, τον Φεντερίκο και τον Φρανσίσκο.

Καριέρα
-------

Είναι πρώην συνέταιρος και διαχειριστής του φωτογραφικού πρακτορείου Κορόνα στο Μιλάνο. Ήταν το κεντρικό πρόσωπο σε μια σειρά ερευνών της ιταλικής δικαιοσύνης το 2007 σε ένα σκάνδαλο εκβιασμών, γνωστό και ως Βαλλετόπολι. με την εμπλοκή πολλών επωνύμων από το χώρο της ψυχαγωγίας και του αθλητισμού. Συνελήφθη με την κατηγορία του φυσικού αυτουργού σε εκβιασμό και πέρασε 77 ημέρες στην φυλακή. Αφέθηκε ελεύθερος τον Μάιο του 2007. Κατά την διάρκεια της φυλάκισης του, ο Κορόνα θα γράψει το βιβλίο "La mia Prigione" (Η φυλακή μου), με τις εμπειρίες του, ως αποτέλεσμα του σκανδάλου Βαλλετόπολι. και το οποίο είχε πάρει μεγάλη δημοσιότητα στα Ιταλικά μέσα ενημέρωσης. 

Τον Μάρτιο του 2009, έλαβε μέρος στο ριαλιτι σόου "La fattoria". Το ντεμπούτο του ως ηθοποιός έγινε το 2010 στην δραματική τηλεοπτική σειρά "Squadra antimafia - Palermo oggi 2" που προβλήθηκε στο Canale 5, του Ομίλου Mediaset (ιδιοκτησίας Σίλβιο Μπερλουσκόνι). Θα παίξει τον ρόλο του αφεντικού της μαφίας, του Ιβο Πρίνσιπε με το ψευδώνυμο "Ο Κατανέζος".Το 2009 θα του απαγγελθεί κατηγορία για εκβιασμό με φωτογραφικό υλικό. Το 2013 καταδικάστηκε σε πέντε χρόνια φυλάκισης, αλλά θα φυγοδίκησε. Παραδόθηκε στις αρχές μετά από 4 ημέρες.

Προσωπική ζωή
-------------

Από το 2001 μέχρι το 2007 ήταν παντρεμένος με την Κροάτισσα μοντέλο Νίνα Μόριτς, με την οποία απέκτησε έναν γιο, τον Κάρλος Μαρία Κορόνα (γενν. 2002).

Από τον Ιανουάριο του 2009 μέχρι τον Απρίλιο του 2012 ήταν σε σχέση με την Αργεντινή παρουσιάστρια και μοντέλο, Μπελέν Ροντρίγκεζ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Φαμπρίτσιο Κορόνα βιογραφία Αρχειοθετήθηκε 2018-02-18 στο Wayback Machine. στο Biografieonline.it (ιταλικά) ανακτήθηκε στις 16 Απριλίου 2018
2. ↑  Fabrizio Corona and the Valletopoli Scandal στο News.bbc.com (αγγλικά)
3. ↑  Fabrizio Corona actor στο imdb.com (αγγλικά) ανακτήθηκε στις 16 Απριλίου 2010

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Fabrizio Corona στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 170509487
* LCCN: no2011064764
* ISNI: 0000 0001 1928 0282
* ICCU: MILV327114

 |

 |
Η **Ηρώ Κωνσταντοπούλου**, η οποία γεννήθηκε στις 16 Ιουλίου 1927 και εκτελέστηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 1944 σε ηλικία 17 χρονών, ήταν αγωνίστρια της εθνικής αντίστασης.

Βιογραφικό
----------

Οι γονείς της ήταν από τη Σπάρτη. Η ίδια γεννήθηκε κι έζησε στην Αθήνα. Ήταν μαθήτρια Γυμνασίου και οργανωμένη στην ΕΠΟΝ, όπου είχε αναπτύξει έντονη απελευθερωτική δράση, παρά το νεαρό της ηλικίας της. Μιλούσε τέσσερις γλώσσες και όταν τη βασάνιζαν οι χιτλερικοί στην οδό Μέρλιν, όπου βρισκόταν το αρχηγείο της Κομαντατούρ, αναφέρεται ότι τους "μαστίγωνε" στη γλώσσα τους.

Όταν συλλαμβάνεται για πρώτη φορά, ο εύπορος πατέρας της καταφέρνει να την ελευθερώσει. Λίγο πριν την αποχώρηση των Γερμανών, συμμετέχει στην ανατίναξη ενός τρένου που μετέφερε πυρομαχικά και ξανά συλλαμβάνεται στις 31 Ιουλίου 1944. Εκείνη τη μέρα είχε τελειώσει τις απολυτήριες εξετάσεις του Γυμνασίου. Επί τέσσερα μερόνυχτα τη βασάνιζαν να μαρτυρήσει τους συνεργάτες της. Αλλά ούτε τα βασανιστήρια ούτε οι δελεαστικές προτάσεις που της έκαναν απέδωσαν.

Στις 5 Σεπτεμβρίου του 1944, μαζί με άλλους 49 κρατούμενους, οδηγήθηκε στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής. Η ζωή της έγινε ταινία το 1981 με τίτλο *"17 σφαίρες για έναν άγγελο, η αληθινή ιστορία της Ηρώς Κωνσταντοπούλου"*

Βιβλιογραφία
------------

* Θ.Καρζή,Η γυναίκα της νέας εποχής, Αθήνα 1990
* Δ.Σολωμού, Ποιήματα και Πεζά, επιμ. Στ.Αλεξίου, Αθήνα 1994
* Δημοτικά τραγούδια
* Σ.Μόσχου-Σακορράφου ,Οι γυναίκες στη Γαλλική Επανάσταση,Ν.Εστία,Χριστούγεννα 1989
* Κ.Σιμόπουλου, Ξένοι ταξιδιώτες στην Ελλάδα, Αθήνα 1981
* G.Duby-M.Perrot, Γυναίκες και Ιστορία, (Πρακτικά Συμποσίου) Αθήνα 1995

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 50037140
* **ΕΒΕ**: 46320
* ISNI: 0000 0000 1213 8921
* GND: 119480158

 |

 |
Βαβούρα #284
Η **Βαβούρα** ήταν πολυθεματικό ελληνικό περιοδικό κόμικς της δεκαετίας του 1980. Πρωτοκυκλοφόρησε το 1981 και ήταν αρχικά δεκαπενθήμερο, στη συνέχεια όμως έγινε εβδομαδιαίο και κυκλοφορούσε κάθε Παρασκευή. Είχε σαν υπότιτλο «*Εβδομαδιαίο περιοδικό της πλάκας*» και περιείχε ένα πλήθος από μικρές χιουμοριστικές ιστορίες συνήθως μιας ή δύο σελίδων, οι οποίες ήταν κυρίως αγγλικής προέλευσης. Το εξώφυλλο ήταν έγχρωμο και το εσωτερικό του ασπρόμαυρο. Εκδότης του ήταν ο Νικόλαος Δεληγιώργης και διευθυντής ο Κώστας Μπαζαίος.

Οι ιστορίες ήταν κυρίως μεταφράσεις από αγγλικά περιοδικά, όπως τα *Beano*, *Buster* και άλλα. Δεν έλειπαν, ωστόσο, και αναδημοσιεύσεις από ισπανικά κόμικς, όπως τα *Zippy y Zappe* του Escobar και *Αντιρίξ και Συμφωνίξ* (*Mortadelo y Filemón*) και *Οδός Τρέλας 13* (*13, Rue del Percebe*) του Φρανθίσκο Ιμπάνιεθ, το οποίο βρισκόταν στο οπισθόφυλλο κάθε τεύχους.

Η *Βαβούρα* σημείωσε τεράστια επιτυχία στο νεαρό κόσμο της εποχής και ξεχώριζε από τα άλλα περιοδικά για το σουρεαλιστικό χιούμορ του. Η κυκλοφορία του συνέχισε μέχρι που πλησίασε τα 400 τεύχη (σε δύο περιόδους έκδοσης).
Ο **Κολχικός πολιτισμός** (από το 2700 π.Χ. έως το 700 π.Χ.) είχε ακμή την Νεολιθική περίοδο, από την πρώιμη Εποχή του Χαλκού μέχρι την Εποχή του Σιδήρου, στον δυτικό Καύκασο, στην σημερινή δυτική Γεωργία. Ο Κολχικός πολιτισμός διαιρείται σε δύο περιόδους, τον πρώτο-Κολχικό (2700 - 1600 π.Χ.) και τον αρχαίο Κολχικό (1600 - 700 π.Χ.). Ο διάδοχος του ήταν ο πολιτισμός του Κόμπαν στον βόρειο Καύκασο, η Κολχική επίδραση εξαπλώθηκε σε περιοχές όπως η Σίντα Κάρτλι, η Μτσχέτα και η Βορειοανατολική Ανατολία. O αρχαιολόγος Αντόνιο Σαγώνα που μελέτησε τον Κολχικό πολιτισμό έγραψε :

*"Ο Κολχικός πολιτισμός στηρίχτηκε σε οικισμούς σε υψηλούς λόφους με καλύβες κατασκευασμένες με ξύλινες ράβδους ενωμένες με λάσπη γυαλισμένες με μαύρο χρώμα και ισχυρή μεταλλουργεία. Τα αντικείμενα αυτά επεκτάθηκαν στην μετέπειτα Εποχή του Χαλκού και στην πρώιμη Εποχή του Σιδήρου στην οποία ανήκει η αρχαία Κολχική περίοδος."*

Το όνομα του το πήρε ο Κολχικός πολιτισμός από την περιοχή την οποία βρισκόταν σε ακμή στην Μαύρη Θάλασσα, ήταν πασίγνωστη για την ύπαρξη χαλκού και για τα χάλκινα αντικείμενα τα οποία παρήγαγε. Πολλά αντικείμενα βρέθηκαν σε τάφους από χαλκό και μπρούτζο, οι τάφοι εντοπίστηκαν στην Αμπχαζία και τα Όρη Σουκούμι. Στα οροπέδια του Ράτσα βρέθηκαν πλακάκια από τούβλα και εικονογραφίες, εντοπίστηκαν στις Κολχικές πεδιάδες σε συλλογικούς τάφους από την ίδια περίοδο. Οι συλλογικοί τάφοι ανήκαν σε περιόδους από την όγδοη χιλιετία μέχρι τον έκτο αιώνα π.Χ. είχαν όλοι μπρούτζινα αντικείμενα που χαρακτηρίζουν τον Κολχικό πολιτισμό, την ίδια εποχή υπήρχε μεγάλη παραγωγή όπλων και αγροτικών εργαλείων. Τα αντικείμενα από χαλκό βρέθηκαν στην Ράτσα, την Αμπχαζία, την Σβανέτι και την Ατζαρία. Τα ερείπια από τα ανάκτορα βρέθηκαν διάσπαρτα σε ολόκληρη την πεδιάδα της Κολχίδας. Ο Κολχικός πολιτισμός χαρακτηρίζεται από τσεκούρια, αξίνες, δόρατα, βραχιόλια και αγαλματίδια, έχουν αναπαραστάσεις με γλυπτική που εκφράζει την θρησκεία των Κόλχων. Οι απόγονοι τους είναι οι σημερινοί κάτοικοι της δυτικής Γεωργίας, ιδιαίτερα οι Ζαν, οι Μινγκρέλιοι και οι Λαζοί.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Antonio Sagona - The Archaeology of the Caucasus From Earliest Settlements to the Iron. σ. 450
2. ↑  Antonio Sagona - The Archaeology of the Caucasus From Earliest Settlements to the Iron. σ. 450
3. ↑  Antonio Sagona - The Archaeology of the Caucasus From Earliest Settlements to the Iron. σ. 450
4. ↑  Antonio Sagona - The Archaeology of the Caucasus From Earliest Settlements to the Iron. σ. 450
5. ↑  Иессен, A (1935). К вопросу о древнейшей металлургии меди на Кавказе
6. ↑  Трапш, M (1962). Памятники колхидской культур в селе Куланурхва Абхазской АССР, Сух
7. ↑  კალანდაძე, ა (1953). სოხუმის მთის არქეოლოგიური ძეგლები
8. ↑  Иессен, A (1935). К вопросу о древнейшей металлургии меди на Кавказе
9. ↑  კალანდაძე, ა (1953). სოხუმის მთის არქეოლოგიური ძეგლები
10. ↑  ქორიძე, დ (1965). კოლხური კულტურის ისტორიისათვის

Πηγές
-----

* Иессен, A (1935). К вопросу о древнейшей металлургии меди на Кавказе.
* Трапш, M (1962). Памятники колхидской культур в селе Куланурхва Абхазской АССР, Сух
Το **Νυμφαίο Ιωνίας** είναι πόλη της Μικράς Ασίας στην Τουρκία (τουρ. *Kemalpasa*), που έγινε γνωστή την περίοδο της Βυζαντινής εποχής για τις δύο ιστορικές συνθήκες που υπεγράφησαν εκεί. Βρίσκεται 20 χλμ. ανατολικά της Σμύρνης.

Ο Αυτοκράτορας Ιωάννης Γ΄ Δούκας Βατάτζης ο οποίος ετάφη στο Νυμφαίο της Μικράς Ασίας.
Το Νυμφαίο, πιο συγκεκριμένα η Μονή του Σωτήρος Χριστού Σωσάνδρων, αναφέρεται σαν τόπος ταφής του αυτοκράτορα Ιωάννη Γ΄ Βατάτζη, ο οποίος ήταν ο δεύτερος αυτοκράτορας της Νικαίας. Εις μνήμη του μάλιστα, οικοδομήθηκε στην πόλη και ναός.

Το βυζαντινό Παλάτι του Λασκάρεως στο Νυμφαίο.

Η συνθήκη του 1214
------------------

Το 1214 υπογράφεται στο Νυμφαίο συνθήκη ανάμεσα στον αυτοκράτορα Ερρίκο της Κωνσταντινούπολης και τον Θεόδωρο Α΄ Λάσκαρη της Αυτοκρατορίας της Νίκαιας που σηματοδοτεί το τέλος της προέλασης των Λατίνων προς την Βυζαντινή Μικρά Ασία.

Η συνθήκη του 1261
------------------

Τον Μάρτιο του 1261 υπογράφεται συνθήκη από τον Μιχαήλ Η΄ της Αυτοκρατορίας της Νίκαιας και την Γένοβα, σύμφωνα με την οποία τα δύο μέρη συμμαχούν εναντίον των Βενετών. Ο Μιχαήλ Η΄ εξασφάλισε την ναυτική υποστήριξη των Γενουατών στην προσπάθειά του για αναστήλωση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας με αντάλλαγμα την ελεύθερη εμπορική δραστηριότητά τους σε όλα τα λιμάνια της αυτοκρατορίας, την επικύρωση της γενουατικής κυριότητας σε κτήσεις σε διάφορα λιμάνια των νησιών και της Ρωμανίας (της σημερινής νότιας Θράκης) καθώς και την εξασφάλιση της προστασίας των γενουατικών αποικιών. Λίγους μήνες μετά, 25 Ιουλίου 1261, γίνεται ανακατάληψη της Κωνσταντινούπολης και ο Μιχαήλ Η΄ στέφεται αυτοκράτορας.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  *Εγκυκλοπαίδεια Δομή*, τομ. 12, σελ. 12-13, Αθήνα 1999
2. ↑  «Αποστολική Διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδος». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Ιανουαρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 28 Απριλίου 2016.
3. ↑  Μικρά Ασία, Εγκυκλοπαίδεια Μείζονος Ελληνισμού

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Χάρτης με το Νυμφαίο εντός των ορίων της Μητρόπολης Εφέσου
Ο **Λούκα Μπάνκι** (γεννημένος στις 1 Αυγούστου 1965) είναι Ιταλός επαγγελματίας προπονητής καλαθοσφαίρισης, ο οποίος είναι ο προπονητής της Λοκομοτίβ Κουμπάν.

**Ιταλία**

Ο Λούκα Μπάνκι άρχισε να εργάζεται ως προπονητής καλαθοσφαίρισης στις ομάδες νέων του μπάσκετ Γκροσέτο, μετά από τον οποίο ήταν βοηθός προπονητής για τις ένοπλες δυνάμεις Vigna di Valle και Affrico Firenze. Μεταξύ του 1987 και του 1999, προπονούσε τις κατώτερες ομάδες του Λιβόρνο, κερδίζοντας τρεις διαδοχικούς τίτλους εθνικής νέων την περίοδο 1995-1997.

Στη συνέχεια προήχθη σε προπονητή του Λιβόρνο, στο ιταλικό δευτεροβάθμιο επίπεδο Serie A2. Το 1999, έκανε το ντεμπούτο του στον πάγκο του Pall Trieste, όπου προπονούσε για δύο χρόνια, πριν επιστρέψει στο Λιβόρνο, που εν τω μεταξύ προήχθη στο ιταλικό κορυφαίο επίπεδο LBA. Ακολούθησε με δύο στάσεις στην ιταλική 2η κατηγορία, στο Trapani και το Aurora Basket Jesi.

Το 2006, έγινε βοηθός προπονητή της Montepaschi Siena, υπό τον προπονητή Σιμόνε Πιανιτζάνι. Ως βοηθός του Μοντεπάσι κέρδισε έξι 6 ιταλικά πρωταθλήματα (2007-2012), πέντε Ιταλικά Super Cup (2007-2011) και τέσσερα Ιταλικά Κύπελλα (2009-2012). Τον Ιούνιο του 2012 ανέλαβε το ρόλο του πρώτου προπονητή στη Montepaschi Siena, μετά την αποχώρηση του Πιανιτζάνι στη Φενερμπαχτσέ. Στις 10 Φεβρουαρίου 2013, κέρδισε το ιταλικό Κύπελλο, αφού κατάφερε να νικήσει τον Pallacanestro Varese, με 77-74 στο τελικό παιχνίδι. Στις 19 Ιουνίου 2013, κέρδισε επίσης το πρώτο του ιταλικό πρωτάθλημα πρωταθλήματος, ως προπονητής.

Την 1η Ιουλίου 2013, υπέγραψε συμφωνία διετούς διάρκειας για να γίνει ο προπονητής της ιταλικής Εμπόριο Αρμάνι Μιλάνο. Στην πρώτη του σεζόν με την ομάδα, κέρδισε το πρωτάθλημα Ιταλικής Λιγκ, επαναλαμβάνοντας την προηγούμενη επιτυχία του Κάρλο Ρεκαλκάτι, ως μοναδικούς προπονητές που κέρδισαν διαδοχικούς τίτλους Ιταλικών Λιγκ, με διαφορετικές ομάδες.

Την εποχή 2017-18, ήταν ο προπονητής της ευρωπαϊκής ομάδας EuroCup, Auxulium Torino.

**Γερμανία**

Το 2018, ο Μπάνκι έγινε ο επικεφαλής του γερμανικού συλλόγου Brose Bamberg, της γερμανικής ομάδας που αγωνιζόταν στη EuroLeague.

  


|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
ΑΕΚ - Διηπειρωτικό Κύπελλο καλαθοσφαίρισης 2019 (1η θέση) |
| --- |
|  |
| 
* 1 Τζέιμς
* 4 Ξανθόπουλος
* 5 Σάκοτα (C)
* 7 Τσαλμπούρης
* 8 Ματσιούλις
* 12 Λαρεντζάκης
* 21 Μωραΐτης
* 23 Γκρίφιν
* 24 Καββαδάς
* 25 Θίοντορ (MVP του Final Four)
* 26 Σαντ-Ρος
* 27 Ρογκαβόπουλος
* 31 Γιαννόπουλος
* 32 Χάντερ
 |
|  |
| 
* Προπονητής: Μπάνκι
* Βοηθοί προπονητή: Φαλέκας
* Καντζούρης
* Μάγειρας
 |

 |
Γκασπάτσο
Το **γκασπάτσο** (ισπ. *gazpacho*) είναι μια παραδοσιακή σούπα της Ισπανίας.

Ετυμολογικά η λέξη gazpacho προέρχεται από την ένωση της λατινικής λέξης "gaspa", που σημαίνει κατάλοιπο ή θραύσμα, και τη λέξη "atxo" που σημαίνει σούπα στα Μοζαράμπικ.

Πρόκειται για μια κρύα, κάπως πηχτή σούπα με βάση τη ντομάτα, η οποία συνηθίζεται πολύ το καλοκαίρι στη ζεστή Ανδαλουσία, ως δροσιστικό πιάτο. Φτιάχνεται με ντομάτες, σκόρδο, ελαιόλαδο και ξύδι, στα οποία καμιά φορά προστίθεται τριμμένο ψωμί.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Los 7 errores que desgracian tu gazpacho de verano». *La Vanguardia* (στα Ισπανικά). 23 Ιουλίου 2020. Ανακτήθηκε στις 12 Μαΐου 2021.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Γκασπάτσο** |

* Γκασπάτσο με ψητά ντοματίνια
Το **χλωριούχο διδεκυλοδιμεθυλαμμώνιο** (*DDAC, Didecyldimethylammonium chloride*) είναι ένωση του τεταρτοταγούς αμμωνίου που χρησιμοποιείται ως αντισηπτικό και απολυμαντικό. 

Προκαλεί τη διακοπή των διαμοριακών αλληλεπιδράσεων και τη διάσπαση των λιπιδικών διπλών στοιβάδων. Η βακτηριοστατική δράση του (δηλ. αποτροπή της ανάπτυξης) ή η βακτηριοκτόνος δράση (δηλ. θανάτωση μικροοργανισμών) του DDAC εξαρτάται από τη συγκέντρωσή του και τη φάση ανάπτυξης του μικροβιακού πληθυσμού.

Είναι ένα βιοκτόνο ευρέως φάσματος κατά των βακτηρίων και των μυκήτων και μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως απολυμαντικό καθαριστικό για λευκά είδη. Συνιστάται για χρήση σε νοσοκομεία, ξενοδοχεία και βιομηχανίες. Χρησιμοποιείται επίσης στη γυναικολογία, τη χειρουργική, την οφθαλμολογία, την παιδιατρική και για την αποστείρωση χειρουργικών εργαλείων, ενδοσκοπίων και επίσης για την απολύμανση των επιφανειών. Χρησιμοποιείται και ως πρόσθετο - εμποτιστικό χημικό, μαζί με ενώσεις του χαλκού ή αζόλεςγια την βιολογική προστασία του ξύλου.

Σε ποντίκια αυτό το απολυμαντικό βρέθηκε να προκαλεί στειρότητα και γενετικές ανωμαλίες όταν συνδυάζεται με αλκύλιο (60% C14, 25% C12, 15% C16) διμεθυλοβενζυλο χλωριούχο αμμώνιο (ADBAC). Αυτές οι μελέτες έρχονται σε αντίθεση με το παλαιό σύνολο τοξικολογικών δεδομένων για τις ενώσεις τεταρτοταγούς αμμωνίου που εξετάστηκαν από την Υπηρεσία Προστασίας του Περιβάλλοντος των ΗΠΑ (US EPA) και την Επιτροπή της ΕΕ. Επιπλέον, το DDAC, καθώς και άλλες ενώσεις τεταρτοταγούς αμμωνίου, μπορούν να οδηγήσουν στην αύξηση της αντοχής σε μικροοργανισμούς όταν χρησιμοποιούνται σε υποθανατηφόρες συγκεντρώσεις.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Didecyldimethylammonium Chloride». *Antiseptic Stewardship* (στα Αγγλικά). Cham.: Springer. 2018. σελίδες 371–394. ISBN 978-3-319-98785-9.
2. ↑  «Lab disinfectant harms mouse fertility. Patricia Hunt interviewed by Brendan Maher». *Nature* **453** (7198): 964. June 2008. doi:10.1038/453964a. PMID 18563110.
3. ↑  «Exposure to common quaternary ammonium disinfectants decreases fertility in mice». *Reproductive Toxicology* (NIH) **50**: 163–170. December 2014. doi:10.1016/j.reprotox.2014.07.071. PMID 25483128.
4. ↑  ((Office of Prevention, Pesticides and Toxic Substances, US EPA)) (August 2006). «Reregistration Eligibility Decision for Aliphatic Alkyl Quaternaries (DDAC)». *Epa739-R-06-008*.
5. ↑  «Kinetics of Bacterial Adaptation, Growth, and Death at Didecyldimethylammonium Chloride sub-MIC Concentrations». *Frontiers in Microbiology* **13**: 758237. 2022-04-07. doi:10.3389/fmicb.2022.758237. PMID 35464917.
"Four on the floor" στο μπάσο play within typical rock beat (βοήθεια·πολυμέσα) και Play alone (βοήθεια·πολυμέσα) 
**Το Four-on-the-Floor** (ή τέσσερα τέταρτα) είναι ένα ρυθμικό μοτίβο που χρησιμοποιείται κυρίως στη ντίσκο και την ηλεκτρονική χορευτική μουσική. Είναι ένας σταθερός, ομοιόμορφος ρυθμός σε 4/4 χρόνο κατά τον οποίο το μποτόμπασο χτυπάται σε κάθε ρυθμό (1, 2, 3, 4) σε ίσα χρονικά διαστήματα. Αυτό διαδόθηκε στη μουσική ντίσκο της δεκαετίας του 1970 και ο όρος « *τέσσερα στο πάτωμα* » χρησιμοποιήθηκε ευρέως εκείνη την εποχή, το μπήτ προήλθε απο ντραμς με πετάλ. Ο Earl Young θεωρείται ο εφευρέτης του στυλ ντίσκο-ροκ ντράμ (στο "The Love I Lost "του Harold Melvin & the Blue Notes από το 1973), καθώς ήταν ο πρώτος που έκανε εκτενή και διακριτική χρήση του hi-hat καθ 'όλη τη διάρκεια μιας ηχογράφησης R&B.  

Πολλά στυλ χορευτικής ηλεκτρονικής μουσικής χρησιμοποίησαν αυτόν το ρυθμό ως σημαντικό μέρος της ρυθμικής δομής. Μερικές φορές ο όρος χρησιμοποιείται για να αναφέρεται ομοιόμορφο 4/4 ρυθμό για οποιοδήποτε τύμπανο. 

Μια μορφή 4/4 χρησιμοποιείται επίσης στα τζαζ ντραμς. Αντί να χτυπιέται η μπότα με έντονο και επομένως εύκολα ακουστικό τρόπο, συνήθως χτυπάται πολύ ελαφρά (αναφέρεται ως "φτερό") έτσι ώστε ο ήχος του ντραμς να γίνεται ανεπαίσθητα αισθητός αντί να ακούγεται έντονα από τον ακροατή. Συνήθως, αυτό συνδυάζεται με ένα κύμβαλο και hi-hat σε συγχρονισμό. Όταν ένα έγχορδο παιχτεί σε αυτόν τον ρυθμό ( κιθάρα, μπάντζο ), και οι τέσσερις νότες του μέτρου παίζονται με πανομοιότυπα καθοδικά αρπίσματα. Επίσης έχει χρησιμοποιηθεί στην Reggae.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Lawrence, Tim (2003). *Love saves the day: a history of American dance music culture, 1970-1979*. Duke University Press. pp. 120–122. (ISBN 0-8223-3198-5)
2. ↑  "Disco" on NED1, originally broadcast November 29, 2013.
3. ↑  Miller, Michael. *The Complete Idiot's Guide to Playing Drums*, 2004. (ISBN 1-59257-162-X)
Ο **Χούλιο Ντανιέλ Λοσάδα** (γνωστός στην Ελλάδα ως «Χούλιο Λοσάντα») *(Julio Daniel Losada)* (γεννήθηκε το 1950 στο Μοντεβιδέο) είναι Ουρουγουανός πρώην ποδοσφαιριστής.

Ήρθε ως ομογενής στον Ολυμπιακό επί προεδρίας Γουλανδρή το 1972 (αργότερα υπηρέτησε στον Ελληνικό Στρατό) και αγωνίστηκε επί μία δεκαετία, έως το 1982, στην ομάδα του Πειραιά. Αγωνιζόταν στη δεξιά πλευρά με ιδιαίτερη επιδεξιότητα. Το ότι ήταν μικρόσωμος (1,62 μ.), αλλά μαχητικός τον έκανε πολύ αγαπητό στους οπαδούς του Ολυμπιακού («Στη μπάντα, στη μπάντα περνάει ο Λοσάντα»).

Αγωνίστηκε σε 314 αγώνες με τον Ολυμπιακό, εκ των οποίων 151 στο Πρωταθλήματος Α΄ Εθνικής και σημείωσε 30 γκολ, κατακτώντας 5 Πρωταθλήματα (1972-73, 1973-74, 1974-75, 1979-80, 1981-82) και 2 Κύπελλα Ελλάδας (1972-73, 1974-75). Αποτελεί τον δεύτερο ξένο ποδοσφαιριστή σε συμμετοχές στην ιστορία του Ολυμπιακού, πίσω μόνο από τον Πρέντραγκ Τζόρτζεβιτς.

Διεθνείς συμμετοχές
-------------------

Ο Λοσάντα έχει πραγματοποιήσει 5 συμμετοχές στην εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Ουρουγουάης και έχει συμμετάσχει στην αποστολή της χώρας του στο Μουντιάλ του 1970 που πραγματοποιήθηκε στο Μεξικό, σημειώνοντας δύο εμφανίσεις.

Τίτλοι
------

### Ολυμπιακός Πειραιώς

* 5 Πρωταθλήματα Α΄ Εθνικής Ελλάδας:

1972-73, 1973-74, 1974-75, 1979-80, 1981-82 (δεν αγωνίστηκε σε κάποιον αγώνα της νικηφόρας επίσης περιόδου 1980-81)
* 2 Κύπελλα Ελλάδας:

1972-73, 1974-75

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Στάθης Αρβανίτης, *Η ιστορία του Ολυμπιακού, με πλήρη στοιχεία 1925-2000 • 75 χρόνια θρύλου*, Εκδόσ. Καστανιώτη, Αθήνα 2000, ISBN 960-0329-45-1, σελ. 23
2. ↑  Γιώργος Αλεξανδρής-Ηλίας Λέκκας, *Η ιστορία του Ολυμπιακού*, Εκδόσεις Γ.Χ Αλεξανδρή, Αθήνα 1996, τόμ. Β, σελ. 509
Κείμενα

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Σπορ ιστορίες: Χούλιο Λοσάντα (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ)
Ο **Βισέντε Γιάνιες Πινσόν** (*Vicente Yáñez Pinzón*, 1462 – Σεπτέμβριος 1514) ήταν Ισπανός θαλασσοπόρος, κονκισταδόρ και εξερευνητής. Μαζί με τον μεγαλύτερο αδερφό του, τον Μάρτιν Αλόνσο Πινσόν, ταξίδεψε με τον Χριστόφορο Κολόμβο στο πρώτο ταξίδι του μεγάλου θαλασσοπόρου, το 1492. Ήταν ο πλοίαρχος του καραβιού «Νίνια».

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στο Πάλος της Ισπανίας γύρω στο 1462. Το 1499 έπλευσε στις ακτές της Νότιας Αμερικής. Εξαιτίας ξαφνικής καταιγίδας, αναγκάστηκε να αποβιβαστεί στις ακτές της σημερινής Βραζιλίας. Αυτό έγινε στις 26 Ιανουαρίου του 1500. Είδε επίσης τον ποταμό Αμαζόνιο και θεωρείται ο άνθρωπος που ανακάλυψε τον ποταμό Οϊαπόκουε.

Το 1505 ορίστηκε επικεφαλής της διοίκησης στο Σαν Χουάν του Πουέρτο Ρίκο, στο πρώτο βήμα αποικισμού του νησιού από τους Ισπανούς. Τότε οι ιθαγενείς το ονόμαζαν *Borinquén* και οι Ισπανοί *San Juan Bautista*. Ωστόσο, ο Πινσόν δεν ανέλαβε διοικητήςΤο 1508 ταξίδεψε με τον Χουάν Ντίας ντε Σολίς προς τη Νότια Αμερική. Οι τελευταίες γραπτές μαρτυρίες για τον Πινσόν είναι το 1514. Πέθανε στα τέλη Σεπτεμβρίου εκείνης της χρονιάς.

Στις 19 Νοεμβρίου 1999 ανεγέρθηκε μνημείο στη γενέτειρά του, στο Πάλος ντε λα Φροντέρα, με αφορμή τη συμπλήρωση 5 αιώνων από την ανακάλυψη της Βραζιλίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Vicente Yáñez Pinzón (1461-1514) (στα ισπανικά)- Μηχανή αναζήτησης αρχείου Wayback Machine ανακτήθηκε 13 Σεπτεμβρίου 2007

Βιβλιογραφία
------------

* Izquierdo Labrado, Julio. (1987) *Palos de la Frontera en el Antiguo Régimen.(1380-1830 )*. Huelva: Instituto de Cooperación Iberoamericana y Ayuntamiento de Palos de la Frontera
* Izquierdo Labrado, Julio. (2004) *Palermos ilustres*. Huelva: Ayuntamiento de Palos de la Frontera ISBN 84-606-3612-7
* Manzano Manzano, Juan, and Ana Maria Manzano Fernandez-Heredia. (1988) *Los Pinzones y el Descubrimiento de América*. 3 vol. Madrid: Ediciones de Cultura Hispanica. ISBN 84-7232-442-7 ISBN 978-84-7232-442-8
* Ortega, Fray Ángel. (1925) *La Rábida. Historia documental y crítica.* 4 vols. Sevilla.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Βισέντε Γιάνιες Πινσόν** |

* Vicente Yáñez Pinzón. Los Viajes Andaluces. (στα ισπανικά)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 50771518
* LCCN: n88077144
* ISNI: 0000 0000 2711 9272
* GND: 119024675

 |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Vicente Yáñez Pinzón  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η **Μαρζαγιούν** (αραβικά: مرجعيون, σημ.: «λειμώνας με πηγές») είναι πόλη και διοικητική περιφέρεια, στο Κυβερνείο Ναμπατίγια του Νοτίου Λιβάνου. Βρίσκεται 860 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, στην δυτική πλευρά του τεκτονικού βυθίσματος του Ιορδάνη, ακριβώς απέναντι από την αρχαία περιφερειακή πρωτεύουσα, Καισάρεια του Φιλίππου, η οποία βρισκόταν στους πρόποδες του όρους Ερμών στην ανατολική πλευρά του τεκτονικού βυθίσματος.

Η Μαρζαγιούν είναι τοποθετημένη σε έναν λόφο με θέα το όρος Ερμών στα ανατολικά, το κάστρο των Σταυροφόρων του Μπελφόρ, που βρίσκεται πάνω από τον ποταμό Λεόντη και έχει θέα στο όρος Άμηλ στα δυτικά, στην οροσειρά του Λιβάνου με τις κορυφές Ριχάν και Νιχά στα βόρεια, με τις εύφορες πεδιάδες Μαρζαγιούν να εκτείνονται νότια στις πεδιάδες της Γαλιλαίας και στα Υψίπεδα του Γκολάν.

Οι Ελληνορθόδοξοι Χριστιανοί αποτελούν την συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού της πόλης.

Παραπομπές
----------
Το **φοξ τεριέ** είναι κυνηγόσκυλο αγγλικής προέλευσης. Είναι χρήσιμο στο κυνήγι μικρόσωμων ζώων, όπως π.χ. ο ασβός.

Έχει πυκνό τρίχωμα, συνήθως γκρι ή καφέ. Η ουρά του είναι αρκετά κοντή. Το κεφάλι του είναι μακρόστενο και τριχωτό. Τα αυτιά του είναι κι αυτά μικρά. Σε μέγεθος είναι μικρόσωμο ζώο.

Είναι γνωστό από το βιβλίο της Π.Σ. Δέλτα *Μάγκας*, καθώς ο πρωταγωνιστής-σκύλος είναι φοξ τεριέ αλλά και από τη βελγική γαλλόφωνη σειρά κόμικς του Ερζέ, Τεντέν, ο πιστός σκύλος του ομώνυμου δημοσιογράφου, Μιλού, είναι ράτσας φοξ τεριέ.

Ιστορία
-------

Οι Ρωμαίοι παρατήρησαν μικρά σκυλιά στην Αγγλία το 54 π.Χ. τα οποία χρησιμοποιούνταν από κυνηγούς για να καταδιώξουν τα θηράματα. Ο Άγγλος γιατρός Τζον Κέιους περιέγραψε τον αγγλικό τύπο τεριέ στο έργο του *Αγγλικοί Σκύλοι* το 1577.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Vanderlip (2001): p. 5
Ο **Ίαν Γκίμπσον** (αγγλικά: *Ian Gibson*) (20 Φεβρουαρίου 1946-11 Δεκεμβρίου 2023) είναι Βρετανός καλλιτέχνης - εικονογράφος, δημιουργός κόμικς. Πολύ γνωστές δημιουργίες του είναι για τις εικονογραφημένες σειρές *Robo-Hunter*, *The Ballad of Halo Jones*  (μία ιστορία για την οποία αναπτύχθηκε μεγάλη συζήτηση), Judge Dredd, *Ace Trucking Co.* (όλες για το περιοδικό 2000AD), κ.α. Έχει συνεργαστεί με κορυφαίους εκδότες και σεναριογράφους του είδους, όπως οι Πατ Μιλς, Κέλβιν Γκόσνελ, Τζον Βάγκνερ, Άλαν Γκραντ, Τομ Τάλι, Άλαν Μουρ, Τζέρι Φίνλεϊ-Ντέι, Άλαν Χέμπντεν, Robbie Morrison, Gordon Rennie, Gary Rice, Grant Morrison κ.α. Τη δουλειά του χαρακτηρίζει η λεπτομερειακή απόδοση των σκηνών (στην πλειονότητά τους σε ασπρόμαυρη χρώση) σε ιστορίες με υπόβαθρο και βαθύτερο νόημα. Ο Γκίμπσον εργάστηκε και στις ΗΠΑ, όπου για τις εκδόσεις *D.C. Comics* σχεδίασε τη δεκαετία του ’80 τη σειρά *Mister Miracle*, όπως και την ιστορία του υπέρ-ήρωα *Meta 4*, σε σενάριο του Stefan Petrucha. Από το έτος 2000 έχει επικεντρωθεί κυρίως στο σχεδιασμό του *Dredd*, ενώ κατά καιρούς αρθρογραφεί στο διαδίκτυο σχετικά με τη σύγχρονη κατάσταση της βιομηχανίας των comics.

Απεβίωσε στις 11 Δεκεμβρίου 2023 σε ηλικία 77 ετών

Παραπομπές
----------

1. ↑  *NUKAT*. n2016140955.
2. ↑  (Πολωνικά) *MAK*. 9810633857805606.
3. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: «BnF catalogue général» (Γαλλικά) Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας. Παρίσι.
4. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. data.bnf.fr/ark:/12148/cb12168039t. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
5. ↑  "Oh, Bristol Comics Expo, really? - FA Online". comiczine-fa.com. Aνακτήθηκε στις 4/12/2017
6. ↑  "When The Topless Halo Jones Was Covered Up". Bleeding Cool Comic Book, Movie, TV News. 2013-03-21. Ανακτήθηκε στις 4/12/2017
7. ↑  Barnett, David (2013-03-21). "Halo Jones row is 'storm in a D-cup' says Ian Gibson". The Guardian. ISSN 0261-3077. Ανακτήθηκε στις 4/12/2017
8. ↑  Cronin, Brian (12 Δεκεμβρίου 2023). «Ian Gibson, 2000 AD Star Artist, Co-Creator of Halo Jones, Passes Away at 77». *CBR* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 2023.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 19190545
* LCCN: nb2003007236
* ISNI: 0000 0000 5078 1117
* GND: 1046560921
* SUDOC: 188971238
* BNF: cb12168039t (data)
* BIBSYS: 15000313
* NKC: osa2011632555

 |

 |
Συντεταγμένες: 32°11′42.72″N 34°48′24.48″E﻿ / ﻿32.1952000°N 34.8068000°E﻿ / 32.1952000; 34.8068000

Η **Απολλωνία** ή **Αρσούφ**, τοποθεσία στο Ισραήλ σήμερα, λίγο βορειότερα του Τελ Αβίβ, ήταν μια αρχαία πόλη στην ελληνιστική και ρωμαϊκή Ιουδαία, η οποία μετονομάστηκε σε Σώζουσα (Sozusa) ή Σώζουσα της Παλαιστίνης στην ύστερη ρωμαϊκή περίοδο, για να ξεχωρίζει από την ομώνυμη πόλη της Λιβύης. Βρισκόταν σε ένα βράχο πάνω από τη Μεσόγειο Θάλασσα, περίπου 34 χλμ. νότια της Καισάρειας (Άρκα).

Έπεσε στα χέρια των μουσουλμάνων το 640 μ.Χ. οι οποίοι την οχύρωσαν ενάντια στις επιθέσεις των Βυζαντινών. Σήμερα είναι γνωστή ως Αρσούφ. Κατακτήθηκε από το σταυροφορικό Βασίλειο της Ιερουσαλήμ το 1101, αποτελώντας ένα σημαντικό από στρατηγικής πλευράς κάστρο κατά τη διάρκεια της Γ΄ Σταυροφορίας, όταν και δόθηκε η Μάχη του Αρσούφ (1191) εκεί κοντά. Το κάστρο καταλήφθηκε από τους Μαμελούκους το 1265, οι οποίοι το κατέστρεψαν για να προστατευτούν από πιθανή χρησιμοποίησή του από νέα κύματα Σταυροφόρων.
Η οικία Ουζούνη με το παραδοσιακό παντοπωλείο της Μαρίκας και του Άγγελου Ουζούνη, Κάτω Αγορά, Όσσα Λαγκαδά
Η **Όσσα** είναι οικισμός του Νομού Θεσσαλονίκης και αποτελεί έδρα της Δημοτικής Ενότητας Βερτίσκου, του Δήμου Λαγκαδά. Βρίσκεται στις πλαγιές του όρους Βερτίσκος σε υψόμετρο 650 μ. και είναι γνωστή για τα κόκκινα και τραγανά κεράσια της. Επίσης, είναι ο τόπος καταγωγής της νεομάρτυρος Αγίας Κυράννας (+1751). Η Όσσα διατηρεί αρκετά παραδοσιακά κτήρια με ιδιαίτερο αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον που έχουν χτιστεί πριν από το 1900, μερικά από τα οποία έχουν αποκατασταθεί και λειτουργούν ως εκθεσιακοί χώροι. Στο παλαιό Δημοτικό Σχολείο, έργο του Ξενοφώντα Παονίδη (1926) στεγάζεται η Λαογραφική Συλλογή Όσσας. Επίσης, έχουν αποκατασταθεί το Παλαιό Παντοπωλείο και το Παλαιό Τσαγκαράδικο και η οικία Χατζή και Χατζηχριστάκη είναι σε φάση μελέτης αποκατάστασης. Είναι σε φάση κατασκευής η δημιουργία ενός θεματικού εκθεσιακού χώρου με τίτλο «Το κονάκι του παπουτσή» με χρηματοδότηση του προγράμματος LEADER και με φορέα υλοποίησης τον Σύλλογο Οσσαίων «Η Αγία Κυράννα». Στην Όσσα υπάρχουν ο Ναός των Παμμεγίστων Ταξιαρχών που ανακαινίστηκε το 1804 και ο ναός της Αγίας Νεομάρτυρας Κυράννας που ολοκληρώθηκε το 1868.

Πηγές
-----

* 
* 
* 
* Αρχειοθετήθηκε 2021-11-21 στο Wayback Machine.
* 

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Οικισμοί του Δήμου Λαγκαδά |
| --- |
|  |
| ΔΕ Ασσήρου | 
* Άσσηρος
* Εξαμίλι
* Κριθιά
 |
|  |
| ΔΕ Βερτίσκου | 
* Αρετή
* Βερτίσκος
* Γαλήνη
* Λοφίσκος
* Όσσα
* Πέντε Βρύσες
* Πολυδένδρι
* Χωρούδα
 |
|  |
| ΔΕ Καλλινδοίων (Καλινδοίων) | 
* Άγιος Χαράλαμπος
* Αδάμ
* Ζαγκλιβέρι
* Καλαμωτό
* Μεσόκωμο
* Πετροκέρασα
* Σαρακήνα
 |
|  |
| ΔΕ Κορωνείας | 
* Άγιος Βασίλειος
* Αρδαμέρι
* Βασιλούδι
* Γερακαρού
* Λαγκαδίκια
 |
|  |
| ΔΕ Λαγκαδά | 
* Ανάληψις
* Δρακόντιο
* Ηράκλειο
* Καβαλλάρι
* Λαγκαδάς
* Λαγυνά
* Κολχικό
* Περιβολάκι
* Χρυσαυγή
 |
|  |
| ΔΕ Λαχανά | 
* Δορκάς
* Ευαγγελίστρια
* Καρτερές
* Κυδωνέα
* Λαχανάς
* Λευκοχώρι
* Μαυρορράχη
* Νικόπολη
* Ξυλόπολη
* Στεφάνια
 |
|  |
| ΔΕ Σοχού | 
* Ασκός
* Αυγή
* Κρυονέρι
* Σοχός
 |
|  |
| 
* Έδρα: Λαγκαδάς - Ιστορική έδρα: Λαχανάς
* \* (Οικισμοί με μη μόνιμο πληθυσμό)
 |

 |
Πολεμιστές Ζουλού (τέλη 19ου αιώνα)
Οι **Ζουλού** είναι το πιο πολυπληθές έθνος της Νότιας Αφρικής, αριθμώντας σχεδόν 11 από τα 33 εκατομμύρια μαύρων κατοίκων της χώρας. Μέλη των Ζουλού ζουν επίσης στη Ζιμπάμπουε, τη Ζάμπια και τη Μοζαμβίκη. Η γλώσσσα τους, η ζουλού ή ισιζουλού, είναι γλώσσα προέλευσης Μπαντού. 

Το βασίλειο των Ζουλού έπαιξε σημαντικό ρόλο στη Νοτιοαφρικανική ιστορία κατά τον 19ο και 20ο αιώνα. Στη διάρκεια του απαρτχάιντ υπέφεραν από τις φυλετικές διακρίσεις και θεωρούνταν πολίτες δεύτερης κατηγορίας. Σήμερα έχουν ίσα δικαιώματα με όλους τους πολίτες της Νότιας Αφρικής. Στη γλώσσα των Ζουλού, το όνομά τους σημαίνει *Ουρανός*. 

Πολύ γνωστή προσωπικότητα των Ζουλού ήταν ο Σάκα Ζούλου. Ήταν νόθος γιος του αρχηγού των Ζουλού, Σενζανγκακόνα. Γεννήθηκε περί το 1787. Ο ίδιος και η μητέρα του, Νάντι, εξορίστηκαν από τον Σενζανγκακόνα και βρήκαν καταφύγιο στη Μθεδουα. Ο Σάκα πολέμησε στο πλευρό του αρχηγού της Μθεδουα, Ντινγκισγουαγιο. Μετά το θάνατο του Σενζανγκακόνα, ο Ντινγκισγουάγιο βοήθησε τον Σάκα να διεκδικήσει το θέση του αρχηγού του βασιλείου των Ζουλού. Τον Σάκα διαδέχθηκε ο Ντινγκάνε, ετεροθαλής αδελφός του, ο οποίος συνωμότησε σε με τον Μλανγκάνα, άλλον ετεροθαλή αδερφό του για να τον δολοφονήσουν. Μετά τη δολοφονία του Σάκα, ο Ντιγκάνε δολοφόνησε και τον Μλανγκάνα και ανέλαβε την εξουσία. Στα επόμενα χρόνια εκτέλεσε πολλούς υποστηρικτές του Σάκα για να διασφαλίσει την εξουσία. 

Ο σύγχρονος πληθυσμός είναι εξίσου κατανεμημένος σε αστικές και αγροτικές περιοχές. Η γλώσσα ισιζούλου είναι η πιο διαδεδομένη γλώσσα στην περιοχή, με αμέσως επόμενη τη Σέσοτο. Οι Ζουλού παίζουν σημαντικό ρόλο στην πολιτική ζωή της Νοτίου Αφρικής. Ο Μανγκοσούθου Μπουθελέζι υπήρξε ένας από τους δυο αναπληρωτές Προέδρους της κυβέρνησης εθνικής ενότητας που ανέλαβε εξουσία το 1994. Σπουδαία είναι η μουσική των Ζουλού, που έχει διαδοθεί παγκοσμίως. 

Το διεθνώς γνωστό συγκρότημα των Ζουλού Ladysmith Black Mambazo είναι μεταξύ των καλλιτεχνών που έκαναν τη μουσική παράδοση των Ζουλού να αντηχήσει σε όλο τον κόσμο.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **Ζουλού**  |

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ζουλού** |
Άποψη της Αγίας Σοφίας, το 2012.
Η **Αγία Σοφία** είναι εκκλησία της βυζαντινής περιόδου στη Νίκαια (σημερινό Ιζνίκ) της Τουρκίας.

Η εκκλησία της Αγίας Σοφίας ανεγέρθηκε από τον Ιουστινιανό Α΄ στο μέσον της πόλεως, κατά την διάρκεια του 6ου αιώνα. Εντός του συγκεκριμένου κτιρίου έλαβε χώρα η Δεύτερη Σύνοδος της Νίκαιας, το 787, προκειμένου να θέσει τέλος στην πρώτη περίοδο της Εικονομαχίας.

Η Αγία Σοφία της Νίκαιας (Ιζνίκ) το 1962 (φωτογραφία του Πάολο Μόντι).
Ξύλινης οροφής βασιλική, με κεντρικό κλίτος και δύο πλευρικές πτέρυγες, ανεγέρθηκε ολίγον καιρό μετά το 1065, ωστόσο υπέστη σημαντικές τροποποιήσεις μετά την μετατροπή της σε τζαμί. Προ της τροποποίησής της διέθετε δύο σειρές τριπλών στοών, υποστηριζόμενων από κίονες οι οποίοι στήριζαν τοίχο, ο οποίος περιελάμβανε πέντε παράθυρα.

Μετατράπηκε σε τζαμί μετά την άλωση της πόλης από τους Οθωμανούς Τούρκους το 1337, ενώ συνέχισε να λειτουργεί ως τέτοιο έως την μετατροπή της σε μουσείο το 1935. Τον Νοέμβριο του 2011, μετατράπηκε εκ νέου σε τζαμί.

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Αγία Σοφία (Ιζνίκ)** |

1. ↑  (Αγγλικά) Smith, William (εκδ.), *Dictionary of Greek and Roman Geography*, "Nicaea", London, (1854).
2. ↑  (Αγγλικά) Hazlitt, Classical Gazetteer, "Nicæa"
3. ↑  (Αγγλικά) Richard Krautheimer, *Early Christian and Byzantine Architecture*, 4η έκδοση, 1986, σ. 365.
4. ↑  (Αγγλικά) «The Church That Politics Turned Into a Mosque». *International Herald Tribune*. 9 Φεβρουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 12 Φεβρουαρίου 2017 – μέσω The New York Times.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 234756983

 |

 |

Συντεταγμένες: 40°25′46″N 29°43′13″E﻿ / ﻿40.42944°N 29.72028°E﻿ / 40.42944; 29.72028
Ο **Δημήτρης Μαρκόπουλος** (Πειραιάς, 10 Απριλίου 1975) είναι Έλληνας δημοσιογράφος και πολιτικός, εκλεγμένος βουλευτής με τη Νέα Δημοκρατία. Έγινε γνωστός ως διευθυντικό στέλεχος της εφημερίδας Πρώτο Θέμα.

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Πειραιά. Η καταγωγή του είναι από την ορεινή Ολυμπία (Αμυγδαλιές Ανδρίτσαινας), με οικογενειακές ρίζες στη Μεσσηνία. Παράλληλα με τις σπουδές του, ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία στο οικονομικό και πολιτικό ρεπορτάζ. 

Το 2010 βραβεύτηκε ως δημοσιογράφος της χρονιάς στο χώρο της οικονομίας από το Ίδρυμα Προαγωγής της Δημοσιογραφίας Αθ. Μπότση.

Το 2019 εξελέγη βουλευτής με τη Νέα Δημοκρατία στη Β' περιφέρεια του Πειραιά, όπου επανεξελέγη στις εκλογές της 21ης Μαΐου 2023 και της 25ης Ιουνίου του ίδιου έτους.

Ο Δημήτρης Μαρκόπουλος συμμετείχε ως μέλος σε πέντε προανακριτικές κι εξεταστικές επιτροπές (υποθέσεις Νοβάρτις, Καλογρίτσα, λίστα Πέτσα, υποκλοπές ΕΥΠ), όντας πρόεδρος σε αυτήν για το ατύχημα των Τεμπών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  ΠΡΩΤΟ, ΘΕΜΑ. «ΒΡΑΒΕΥΣΗ ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΥ».. Ανακτήθηκε στις 24 Απριλίου 2020.
Ο **Λυκ Φρίντεν** (*Luc Frieden*, γεννημένος στις 16 Σεπτεμβρίου 1963) είναι Λουξεμβούργιος πολιτικός και δικηγόρος, σημερινός (23ος) πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου.

Μέλος του Χριστιανοκοινωνικού Λαϊκού Κόμματος (CSV), κατείχε υπουργικές θέσεις στην κυβέρνηση του Λουξεμβούργου μεταξύ των ετών 1998 και 2013. Ο Φρίντεν ήταν πρόεδρος του Εμπορικού Επιμελητηρίου του Λουξεμβούργου και του Eurochambres, της επιχειρηματικής ομοσπονδίας των Ευρωπαϊκών Εμπορικών και Βιομηχανικών Επιμελητηρίων.

Στις αρχές του 2023 εξελέγη επικεφαλής υποψήφιος του CSV για τις γενικές εκλογές του Οκτωβρίου. Οδήγησε το κόμμα του στη νίκη, αυξάνοντας ελαφρά το μερίδιο ψήφων του και διατηρώντας τις 21 έδρες του, ενώ η υφιστάμενη κυβέρνηση Μπετέλ έχασε την πλειοψηφία της λόγω της πτώσης των Πρασίνων. Ως εκ τούτου, στις 9 Οκτωβρίου 2023 κλήθηκε από τον Μέγα Δούκα Ερρίκο για να σχηματίσει κυβέρνηση και διαδέχθηκε τον Σαβιέ Μπετέλ στην πρωθυπουργία στις 17 Νοεμβρίου 2023.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Elections législatives 2023 - Audience de M. Luc Frieden, formateur du nouveau gouvernement | Cour grand-ducale». *www.monarchie.lu* (στα Γαλλικά). Ανακτήθηκε στις 7 Νοεμβρίου 2023.
Η **Κρατική Επιτροπή για τη λιθουανική Γλώσσα** (λιθουανικά: Valstybinė lietuvių kalbos komisija) είναι ο επίσημος ρυθμιστής γλώσσας τωνλιθουανικών.

Η Επιτροπή Γλώσσας τέθηκε σε λειτουργία το 1961 ως μη κρατική οντότητα, υπό την αιγίδα της Λιθουανικής Ακαδημίας Επιστημών.

Τώρα, είναι ένα κρατικό ίδρυμα, ιδρυμένο υπό την αιγίδα του Σέιμας (κοινοβούλιο) της Λιθουανίας. Ο σκοπός της Επιτροπής δεν περιλαμβάνει μόνο την ρύθμιση και τη τυποποίηση της γλώσσας, αλλά και την εφαρμογή του καθεστώτος επίσημης γλώσσας. Τα διατάγματα της επιτροπής για γλωσσικά ζητήματα είναι υποχρεωτικά από το νόμο σε όλες τις εταιρείες, τους οργανισμούς, τα ιδρύματα και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης στη Λιθουανία.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα Αρχειοθετήθηκε 2017-09-17 στο Wayback Machine.
* Τροποποίηση του νόμου της Δημοκρατίας της Λιθουανίας για το καθεστώς κρατικής επιτροπής για τη λιθουανική γλώσσα
Η **Θράκων** ήταν ελληνική κώμη στη βόρεια Συρία.

Η κώμη αναφέρεται από τον Στέφανο τον Βυζάντιο. Βρισκόταν κοντά στην Αντιόχεια. Δεν αναφέρεται ποιος ήταν ο ιδρυτής της. Πολύ πιθανόν να ιδρύθηκε από Θράκες στρατιώτες που θα υπηρετούσαν ως *κληρούχοι* στον Σελευκιδικό στρατό, όπως και άλλες τέτοιες πόλεις που αντανακλούσαν τον εποικισμό τους από συγκεκριμένες περιοχές. Οι κάτοικοι καλούνταν *Θρακοκωμήται*. Στο χρονικό του Πασχάλη αναφέρεται ότι τρεις ζηλωτές από δικιά τους ανάγκη πήγαν στον επίσκοπο Αντιοχείας, εφορμώμενοι από το χωριό Θρακών κώμη.

Άγνωστη η σημερινή της τοποθεσία, αλλά με βάση τα λεγόμενα του Βυζαντινού γεωγράφου θα βρισκόταν κοντά στα σύνορα Συρίας -Τουρκίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Philostorgius (2007). *Philostorgius: Church History*. Society of Biblical Lit. ISBN 978-1-58983-215-2.
2. ↑  Στο λήμμα **Θράκων**, *κώμη πλησίον Αντιοχείας. Το εθνικόν κατά τέχνην Θρακοκωμήτης.*
3. ↑  Fischer-Bovet, Christelle (10 Απριλίου 2014). *Army and Society in Ptolemaic Egypt*. Cambridge University Press. ISBN 978-1-107-00775-8.
4. ↑  Dindorf, Ludwig August (1832). *Chronicon paschale, ad exemplar vaticanum*. E. Weber.

Πηγές
-----

* Στεφάνου Βυζαντίου *Εθνικά*.
Η **Γενική Φόνο** (στη γλώσσα Τοκελάου: *Fono Fakamua*) είναι το κοινοβούλιο του Τοκελάου. Αποτελείται από 20 μέλη (τα 15 πριν το 2008), που εκπροσωπούν τις 3 ατόλλες, Εκλογές διενεργούνται κάθε τρία χρόνια.

Το Τοκελάου είναι ντε φάκτο δημοκρατία χωρίς κόμματα καθώς αμφότερες οι εκλογές στα χωριά και στη Φόνο διεξάγονται χωρίς τη συμμετοχή πολιτικών κομμάτων.

Εκλογικό σύστημα
----------------

Η General Fono αποτελείται από έναν *Faipule* (αντιπρόσωπο) και έναν *Pulenuku* (δήμαρχος του χωριού) που εκλέγονται σε καθένα από τα τρία χωριά ( Ατάφου, Φακαόφο και Νουκουνόνου). Κάθε χωριό εκλέγει επίσης έναν εκπρόσωπο για κάθε 100 κατοίκους. Συνολικά έξι βουλευτές εκλέγονται από το Νουκουνόνου και επτά από το Ατάφου και το Φαταόφο.  Η ψηφοφορία γίνεται με ένα πλειοψηφικό σύστημα στο οποίο ένας υποψήφιος πρέπει να συγκεντρώσει πάνω από το 50% των ψήφων.  Εάν εκλεγούν πολλοί εκπρόσωποι σε ένα χωριό, χρησιμοποιείται η ψηφοφορία κατά πλειοψηφία.  Σε αντίθεση με τις εκλογές του 2020, όπου στη Νουκουνόνου χρησιμοποιήθηκε διαφορετική μέθοδο ψηφοφορίας από τις άλλες ατόλες, το 2023 ήταν η πρώτη εκλογή όπου και οι τρεις ατόλες χρησιμοποίησαν το ίδιο σύστημα.

Αποτελέσματα πρόσφατων εκλογών (2023)
-------------------------------------

| Θέση | Μέλη Atafu | Μέλη Fakaofo | Μέλη Νουκουνόνου |
| --- | --- | --- | --- |
| Faipule | Κελιχιάνο Καλόλο | Φόφο Τουισάνο | Αλιπάτε Ταβίτε |
| Πουλενούκου | Νόγκο Ιουπάτι | Οτινιέλου Τουουμούλι | Πετελό Πατελέσιο |
| Εκπρόσωποι Taupulega (Γέροντες του χωριού) | Λεπάιο Λούα | Κάιο Ισαάκο | Φαλανίκο Αλοΐσιο |
| Τίου Φαό | Τουουτουβάε Σέφο Ατέρι | Σαλέσιο Λούι |
| Τουλάνο Τολόα | Ταουπάτι Πελένι |  |
| Εκπρόσωποι Taulelea(Ανδρική ομάδα) | Τεπάπα Τομ Τόμα | Παλαϊλέι Φαματάλα Σιλί | Σαβέλιο Τουμούα |
| Εκπρόσωποι Fafine (Γυναικεία ομάδα) | Λατού Κουρέσα | Μάλια Σουγκάλου Πουέ | Λούπε Ζοζεφίν Λούι |
| Πηγή: Radio New Zealand |

Δεν έγιναν εκλογές για έδρες Taupulega στο Φακαόφο καθώς μόνο τρεις υποψήφιοι προτάθηκαν για τις τρεις διαθέσιμες θέσεις.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «How Tokelau is Governed». *tokelau.org.nz*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Απριλίου 2015. .
2. 1 2  «'Every election is important': Tokelau prepares to hit the polls». RNZ. 18 Ιανουαρίου 2023. Ανακτήθηκε στις 18 Ιανουαρίου 2023.
3. ↑  «National Elections Rules 2013». PACLII. Ανακτήθηκε στις 18 Ιανουαρίου 2023.
4. ↑  «A first for Tokelau as all three atolls vote in same electoral process» (στα en-nz). *RNZ*. 26 January 2023.. Ανακτήθηκε στις 7 February 2023.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 136485256
* LCCN: nr94024367

 |

 |
Γεώργιος Μυλωνογιάννης, Ιατρός, Αγωνιστής, Πολιτικός
Ο **Γεώργιος Μυλωνογιάννης**, ή **Μυλωνογιαννάκης** (1866 - 1933 ) ήταν Έλληνας ιατρός, σημαντικός οπλαρχηγός και πολιτικός της Κρήτης, ο πρώτος Νομάρχης Λασιθίου το 1899.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στον Άνω Κεφαλά Αποκορώνου της Κρήτης το 1867. Ήταν γιος του σπουδαίου οπλαρχηγού Ματθαίου Μυλωνογιάννη. Από νεαρή ηλικία ακολούθησε τον πατέρα του στην Αθήνα όπου και σπούδασε ιατρική ως υπότροφος του Βασιλέως Γεωργίου του Α΄ "τιμής ένεκεν" προς τον πατέρα του. Περάτωσε τις σπουδές του αναγνωριζόμενος διδάκτωρ του ΕΚΠΑ με βαθμό «λίαν καλώς». Στη συνέχεια, επέστρεψε στη Κρήτη ασκώντας το επάγγελμα του ιατρού. Κατά τα πρώτα γεγονότα του 1895 συμμετείχε από τους πρώτους στη πρόσκληση του Μανούσου Κούνδουρου υπό την προεδρία του οποίου και εξελέγη πρώτος αντιπρόεδρος στη λεγόμενη Μεταπολιτευτική Επιτροπή Κρήτης, η οποία και ανέλαβε το συντονισμό και την όλη επαναστατική δράση της περιόδου 1895 - 1896. Συμμετείχε σε πολλές μάχες καθώς και στη πολιορκία του Βάμου.  

Στη συνέχεια εξελέγη μέλος της υπό τον Ιωάννη Σφακιανάκη, εκτελεστική επιτροπή που ανέλαβε τη διοίκηση της Κρήτης μέχρι την άφιξη στα Χανιά του Πρίγκιπα Γεωργίου της Ελλάδας και Δανίας, οπότε και διορίστηκε (1899) νομάρχης Λασιθίου. Αργότερα ανέλαβε σύμβουλος επί των Εσωτερικών και στη συνέχεια νομάρχης Χανίων (το 1902 και το 1904).

Όταν το 1906 ολοκλήρωσε την αποστολή του, ο Πρίγκιπας Γεώργιος οπότε και ανακλήθηκε στην Αθήνα, ο Γεώργιος Μυλωνογιάννης προκειμένου να ματαιώσει την αναχώρηση του πρίγκιπα διοργάνωσε μαζί με τους Μ. Κούνδουρο, Γ. Δασκαλογιάννη, Λ. Λιωνάκη, Γ. Γαλάνη κ.ά. ένοπλο κίνημα. Τέσσερα χρόνια αργότερα το 1910, απετέλεσε μέλος της υπό τον Ε. Βενιζέλο κρητικής κυβέρνησης. Το 1912, σχηματίζοντας ισχυρό σώμα Κρητών συμμετείχε στις στρατιωτικές επιχειρήσεις στην Ήπειρο μέχρι το τέλος των Βαλκανικών Πολέμων. Από τότε λόγω κλονισμού της υγείας του δεν αναμίχθηκε πλέον στα κοινά. Τιμήθηκε με πλείστα παράσημα από τον Βασιλέα Γεώργιο, τον Πρίγκιπα Γεώργιο, τον Βασιλέα Κωνσταντίνο τον Α΄ καθώς και από την ελληνική κυβέρνηση και την Κρητική Πολιτεία.

Πηγές
-----

* "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" τομ.ΙΖ΄, σελ.866.

1. ↑  Μιχάλης Τρούλλης, Ο θεσμός της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, εφημερίδα Πατρίς, σελ. 4 Αρχειοθετήθηκε 2016-07-05 στο Wayback Machine.. (pdf)
2. ↑  Από την Κρητική Πολιτεία στη Νομαρχία και στην αιρετή Περιφέρεια Αρχειοθετήθηκε 2019-02-07 στο Wayback Machine. 1-1-2011, Χανιώτικα Νέα, ηλεκτρονική έκδοση, ανάκτηση 16-4-2014.
Σειρά Dodge B 1952
Τα φορτηγά της σειράς B πωλήθηκαν από το 1948 έως το 1953. Αντικατέστησαν το προπολεμικό φορτηγό Dodge και αντικαταστάθηκαν από τη σειρά Dodge C το 1954. Τα φορτηγά της σειράς Β ήρθαν σε πολλές διαφορετικές παραλλαγές. Τα B1-B ήταν στάνταρ φορτηγά ½ τόνου με μια εξακύλινδρη μηχανή 95 ίππων ενώ τα B1-C ήταν φορτηγά ¾ τόνων με μια άλλη μηχανή 108 ίππων επίπεδης ίσιας κεφαλής 6. Το φορτηγό κυκλοφόρησε επίσης σε πολλές άλλες παραλλαγές, όπως το B1-T και το B1-V, που ήταν τράκτορες και panel truck, αντίστοιχα. Μια carryall έκδοση, το "Suburban", ήταν επίσης διαθέσιμη από εξωτερικές εταιρείες.

 1949 Dodge B-series woodie caryall
Τα φορτηγά της σειράς B διέθεταν μια καμπίνα "pilot-house" υψηλής ορατότητας με προαιρετικά πίσω παράθυρα. Ο κινητήρας μετακινήθηκε προς τα εμπρός και ο μπροστινός άξονας μετακινήθηκε πίσω στο πλαίσιο για καλύτερη κατανομή βάρους καθώς και μικρότερο μεταξόνιο, μετακινήθηκε από 116 ίντσες έως 108 ίντσες σε μοντέλα ½ τόνου. Οι πλευρές της καρότσας έγιναν ψηλότερες για να αυξηθεί η χωρητικότητα κατά 40%. Η επανασχεδιασμένη καμπίνα μπορούσε να χωρέσει τρία άτομα, με 2,5 ίντσες μεγαλύτερο ύψος, 6 ίντσες περισσότερο πλάτος και 3 ίντσες επιπλέον σε μήκος. Η καμπίνα τοποθετήθηκε σε λαστιχένιες βάσεις για βελτιωμένη οδήγηση. Μια άλλη καινοτομία για την εποχή ήταν η χρήση της διάταξης εγκάρσιας διεύθυνσης, δίνοντας στα φορτηγά ακτίνα στροφής 37°. Ο χώρος του κιβωτίου φορτίου αυξήθηκε σε σχέση με τα προηγούμενα μοντέλα και τα ελατήρια υπερφόρτωσης έγιναν προαιρετικά σε όλες τις εκδόσεις για να αυξηθεί η ικανότητα έλξης. Το 1950, προστέθηκαν περισσότερα νέα χαρακτηριστικά καθώς ο μοχλός χειροκίνητης αλλαγής ταχυτήτων 3 ταχυτήτων μεταφέρθηκε στην κολόνα του τιμονιού αντί στο πάτωμα. Ένα στάνταρ κιβώτιο ταχυτήτων με υγρή κίνηση, με 3 ή 4 ταχύτητες, έγινε διαθέσιμη επιλογή. Το μπροστινό μέρος και η διάταξη ταμπλό/μετρητή επανασχεδιάστηκαν για το 1951.

Το 1953 ήταν η τελευταία χρονιά των φορτηγών «pilot-house», αλλά έφερε πολλές νέες αλλαγές. Το κιβώτιο ταχυτήτων Truck-O-Matic, ένα πλήρως αυτόματο κιβώτιο ήταν διαθέσιμο για μοντέλα ½ και ¾ τόνων. Όσο περισσότερο 7,5 feet (2,3 m) το κρεβάτι που προηγουμένως ήταν διαθέσιμο μόνο σε ¾ τόνους έγινε επίσης διαθέσιμο σε ½ τόνους, γεγονός που θα αύξανε το μεταξόνιο στους 116 inches (2,946 mm). Προστέθηκαν νέα μακρύτερα πίσω φτερά, τα οποία θα συνεχίσουν να χρησιμοποιούνται από την Dodge μέχρι το 1985.