recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Μερεβάλ** ή **Μερβάλ** ή **Μερεβάλντ** (Merewalh, πέθανε μεταξύ 670 - 685) ένας από τους γιους του Πέντα της Μερκίας σύμφωνα με το Αγγλοσαξωνικό χρονικό ήταν βασιλιάς των Μαγκονσατών ενός υποτελούς βασιλείου στα δυτικά της Μερκίας μεταξύ του Χερεφορντσάιρ και του Σροπσάιρ. Ο Μερεβάλ έζησε στα τέλη του 7ου αιώνα, ανέβηκε στον θρόνο κατά την διάρκεια της βασιλείας το πατέρα του, το Αγγλοσαξωνικό χρονικό για το έτος 656 αναφέρει :

*"Εκείνη την χρονιά ο Πέντα σκοτώθηκε στην μάχη, ο γιος του Γούλφχερ της Μερκίας τον διαδέχθηκε στο βασίλειο της Μερκίας. Εκείνο τον καιρό προσάρτησε το πλούσιο αβαείο του Μέντχαμστεντ το οποίο δημιούργησε ο αδελφός του Πεάντα της Μερκίας, το αγάπησε υπερβολικά λόγω του αδελφού του Πεάντα, του γαμπρού του Οσουί της Νορθουμβρίας και του ηγούμενου Σάξουλφ. Είπε τότε ότι θα το αξιοποιήσει και θα το τιμησει αφού πάρει συμβουλή από τους αδελφούς του Έθελρεντ και Μερβάλ, τις αδελφές του Κινεμπούργκα και Κινεσουίθα, το συμβούλιο του αρχιεπισκόπου και όλους τους ευγενείς στο βασίλειο του"*.

Το όνομα Μερεβάλ μεταφράζεται ως *"διάσημος ξένος"* ή *"τιμώμενος Ουαλός"* προφανώς θέλοντας να υποδείξει τις Κέλτικες ρίζες του Οίκου του Ικέλ. Ο Μερεβάλ προσηλυτίστηκε στον χριστιανισμό (600) και ίδρυσε την επισκοπή του Λέομινστερ.
Παντρεύτηκε την Ντόμν Εάφε και απέκτησε διάφορα παιδιά, μετά τον θάνατο του τον διαδέχθηκε ο γιος του Μερχέλμ.
Τα παιδιά τους ήταν οι άγιες Μίλμπουργκ, Μίλντριθ και Μίλντγυθ.  Ο γιος τους Μερεφίν περιγράφεται σύμφωνα με έναν θρύλο σαν *"το άγιο παιδί"* που πέθανε νέος, ο Φλωρέντιος του Γούστερ τον αναφέρει σαν *"νέο εξαιρετικής ευσέβειας"*.

Παραπομπές
----------

1. ↑  The Anglo-Saxon Chronicle, tr. James Henry Ingram (1917)
2. ↑  The Chronicle of Florence of Worcester, tr. Thomas Forester (1854), Henry G. Bohn, London.
3. ↑  The Chronicle of Florence of Worcester, tr. Thomas Forester (1854), Henry G. Bohn, London.
4. ↑  The Anglo-Saxon Chronicle, tr. James Henry Ingram (1917)
5. ↑  The Chronicle of Florence of Worcester, tr. Thomas Forester (1854), Henry G. Bohn, London.
6. ↑  The Chronicle of Florence of Worcester, tr. Thomas Forester (1854). Henry G. Bohn, London, page 25.
7. ↑  The Chronicle of Florence of Worcester, tr. Thomas Forester (1854). Henry G. Bohn, London, page 25.
8. ↑  The Chronicle of Florence of Worcester, tr. Thomas Forester (1854). Henry G. Bohn, London, page 25.
9. ↑  The Chronicle of Florence of Worcester, tr. Thomas Forester (1854). Henry G. Bohn, London, page 25.
10. ↑  The Chronicle of Florence of Worcester, tr. Thomas Forester (1854). Henry G. Bohn, London, page 25.

Πηγές
-----

* The Chronicle of Florence of Worcester, tr. Thomas Forester (1854). Henry G. Bohn, London
* James Henry Ingram, trans. The Anglo-Saxon Chronicle, (1917).
* Thomas Forester, trans. The Chronicle of Florence of Worcester, (1854). Henry G. Bohn, London.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Μερεβάλ



|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Merewalh  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Νικόλαος Ρωκ - Μελάς** (1937 - 2015) ήταν έμπορος παλαιών αντικειμένων και συλλέκτης.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του Φωκίωνος Ρωκ, γλύπτη, και της Σοφίας Μελά, κόρης του Βασίλειου Μελά. Από την πλευρά του πατέρα του καταγόταν από παλιά αθηναϊκή οικογένεια γαλλικής καταγωγής ενώ από την πλευρά της μητέρας του από τις οικογένειες Μελά, Σούτσου και Μαυροκορδάτου.

Είχε διατελέσει πρόεδρος του συλλόγου «Οι Φίλοι του Μουσείου Μπενάκη», μέλος του Διεθνούς Συμβουλίου των Μουσείων, αντιπρόεδρος του Σωματείου των Αρχαιοπωλών και Εμπόρων έργων Τέχνης, αντιπρόεδρος και μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Ιστορικής και Εθνολογικής Εταιρείας καθώς και μέλος της διαχειριστικής επιτροπής του "Ιδρύματος Βασιλείου Γ. Μελά για την Προσχολική αγωγή" (1981 - 2007). Παράλληλα υπήρξε ευεργέτης πολλών ιδρυμάτων. Το αρχείο του πατέρα του το δώρισε στο Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τράπεζας ενώ μέρος της συλλογής του είχε δωρίσει στο Μουσείο Μπενάκη και το Λαογραφικό Μουσείο Αίγινας.

Είχε κληρονομήσει την εξοχική κατοικία του Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου στην Αίγινα, την οποία πούλησε το 1991.

Απεβίωσε το 2015 στην Αθήνα. Ήταν παντρεμένος με την Λένα Λεβίδη και είχαν αποκτήσει δύο κόρες.

Πηγές
-----

1. ↑  Νικόλαος Ρωκ-Μελάς, ευπατρίδης μιας ισχυρής παράδοσης, από την εφημερίδα Η Καθημερινή
2. ↑  Ίδρυμα Βασιλείου Μελά, από την ιστοσελίδα του Ιδρύματος
3. ↑  Νικόλαος Ρωκ-Μελάς, ευπατρίδης μιας ισχυρής παράδοσης, από την εφημερίδα Ναυτεμπορική
4. ↑  Τιμητική εκδήλωση στη μνήμη του Νικόλαου Ρωκ - Μελά, από την ιστοσελίδα του Μουσείου Μπενάκη
5. ↑  Αρχείο Φωκίωνος Ρωκ, από την ιστοσελίδα του ΜΙΕΤ
6. ↑  Εκδήλωση στη μνήμη του Ρωκ - Μελά, από την ιστοσελίδα του aeginaportal.gr
Ο **Νικόλαος Αθ. Σκαμνάκης** (1865 - 1950) ήταν Έλληνας ιατρός και πολιτικός που διετέλεσε δήμαρχος Χανίων και βουλευτής της Κρητικής Πολιτείας.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1865 στα Χανιά και σπούδασε στην Ιατρική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Διετέλεσε Δήμαρχος Χανίων από τον Φεβρουαρίου του 1903 έως και τον Σεπτέμβριο του 1905. Κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του αύξησε σημαντικά την περιουσία του Δήμου, απέκτησε την διαχείριση του νοτίου μέρους των τειχών του φρουρίου και έλαβε την απόφαση για την ανέγερση της δημοτικής αγοράς Χανίων. Εν συνεχεία διορίστηκε νομάρχης Ρεθύμνου (1907) και Ηρακλείου (1908). Για τις υπηρεσίες που προσέφερε από την θέση του νομάρχη, και ιδιαίτερα για την συμβολή του στην κατασκευή της προκυμαίας του Ρεθύμνου, ανακηρύχθηκε από το δημοτικό συμβούλιο της τελευταίας επίτιμος δημότης Ρεθύμνου.

Υπήρξε, επίσης, εκλεγμένος πληρεξούσιος της επαναστατικής Βουλής των Κρητών (βουλευτής της Κρητικής Πολιτείας) το 1911.

Πέθανε το 1950 στην Αλεξάνδρεια Αιγύπτου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Ο Νέος Δήμαρχος». *ΠΑΤΡΙΣ*: σελ. 1. 21 Φεβρουαρίου 1903. .
2. ↑  Σκαμνάκης, Αντώνης (23 Δεκεμβρίου 2021). «Πως φθάσαμε στη Δημιουργία της Δημοτικής Αγοράς Χανίων». *Χανιώτικα Νέα*: σελ. .
3. ↑  Νομάρχες και αντιπεριφερειάρχες του Νομού Ρεθύμνης, από την ιστοσελίδα rethnea.gr
4. ↑  Γενεράλις, Ε. (16 Απριλίου 1932). «*Κήρυξ*: σελ. 2.
5. ↑  Παπαδάκης, Νικόλαος (2017). *Ελευθέριος Βενιζέλος, Ο Άνθρωπος, ο Ηγέτης*. Βιβλιοπωλείο της Εστίας. σελ. 361. ISBN 978-618-83439-0-0.
6. ↑  «Τα ονόματα των πληρεξούσιων δια την ελληνική βουλή». *Ελεύθερον Βήμα*: σελ. 3. 3 Δεκεμβρίου 1911. .
Το **Μερίτς** (τουρκικά: Meriç), πρώην Καβακλί, είναι πόλη και περιοχή της Ανατολικής Θράκης στην επαρχία Αδριανούπολης του Διαμερίσματος του Μαρμαρά, εντός της επικράτειας της Τουρκίας. Η περιοχή του Μερίτς περιβάλλεται από τη Μακρά Γέφυρα (Ουζούν Κιοπρού) στα ανατολικά και τα νοτιοανατολικά, την περιοχή των Υψάλων στα νότια και την ελληνική επικράτεια στα δυτικά και βόρεια. Η περιοχή αποτελείται από 2 πόλεις και 21 χωριά, και πήρε το όνομά της από τον ποταμό Έβρο, ο οποίος ονομάζεται Μερίτς στα τουρκικά. Από το 2018 έχει πληθυσμό 2.100 κατοίκους.

Ιστορία
-------

Ο τόπος κατακτήθηκε από τους Οθωμανούς το 1361. Μέχρι τους Βαλκανικούς Πολέμους το 1912, ένα μέρος της περιοχής αποτελούσε τμήμα του Σουφλίου (τότε ακόμα μέρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας), με το άλλο τμήμα να συνδέεται με τη γειτονική περιοχή Ουζούν Κιοπρού. Μετά την απώλεια του Σουφλίου για την Τουρκία το 1913, δημιουργήθηκε μια νέα περιοχή ονόματι Καβακλί. Από το 1920 έως το 1922, η περιοχή ήταν προσαρτημένη στην Ελλάδα. Μέχρι το 1930, το όνομα παρέμεινε το ίδιο. Το 1930, η περιοχή πήρε το σημερινό της όνομα *Μερίτς*.

Σήμερα το Μερίτς αποτελεί ένα από τα σημεία διέλευσης παράνομων μεταναστών από την Τουρκία στην Ελλάδα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  "Edirne still hub for illegal migrants seeking to cross into Europe", Daily Sabah, 15 janvier 2019

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 152582849
* BNF: cb13882191h (data)

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Τουρκία
 |

 |
Η **Μπάφρα** (τουρκικά: Bafra), γνωστή στα ελληνικά και ως **Πάφρα**, είναι πόλη και διαμέρισμα στην Επαρχία Σαμψούντας στην Τουρκία. Το 2011 είχε πληθυσμό 143.366 κατοίκων. Σήμερα έχει πληθυσμό 144.465 κατοίκων. Το 49.46% των κατοίκων είναι άνδρες, ενώ το 50.54% των κατοίκων είναι γυναίκες.

Το 2016 η Μπάφρα είχε πληθυσμό 141.552 κατοίκων.

Ιστορία
-------

Μέχρι τη μικρασιατική εκστρατεία, η Μπάφρα ήταν πόλη με μικτό πληθυσμό. Μέχρι το 1870, από τους 8.000 κατοίκους, οι 2.000 ήταν Καραμανλήδες και Πόντιοι. Μετά τον πόλεμο του 1923, ο ορθόδοξος πληθυσμός της πόλης κατέφυγε στην Ελλάδα. Πρόσφυγες από την Μπάφρα ίδρυσαν το χωριό Νέα Μπάφρα στις Σέρρες.

Παραπομοπές
-----------

1. ↑  «Bafra Nüfus Müdürlüğü». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Οκτωβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 2018.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 140869529
* LCCN: n93059515

 |

 |
Ο Μαξ Βέμπερ ξεχώρισε τρεις κατηγορίες πολιτικής κυριαρχίας και εξουσίας:

1. **Χαρισματική κυριαρχία** (*Οικογενειακή Θρησκευτική*),
2. **Παραδοσιακή κυριαρχία** (*πατριάρχες,πατριμοναλισμός,Φεουδαρχία*)
3. **κυριαρχία του νόμου** (*σύγχρονη νομοθεσία και κράτος, γραφειοκρατεία*).

Αυτοί οι τρεις τύποι κυριαρχίας ανήκουν σε μια εξελικτική ιεραρχία.

Ένα κράτος εξελίσσεται από την *χαρισματική κυριαρχία*, στην *παραδοσιακή κυριαρχία*, και τελικά μετατρέπεται σε *κράτος νόμιμης εξουσίας* το οποίο είναι χαρακτηριστικό της σύγχρονης δημοκρατίας.

Χαρισματική κυριαρχία
---------------------

Η χαρισματική κυριαρχία ανάγεται στην προσωπική γοητεία και και στη δύναμη της προσωπικότητας ενός ατόμου. Ο Βέμπερ σε ένα σεμινάριο την περιέγραψε ως «εξουσία αυτού που διαθέτει το χάρισμα». Την ξεχώρισε από τις άλλες μορφές κυριαρχίας υποστηρίζοντας ότι «οι άνθρωποι δεν τον υπακούουν λόγω της παράδοσης ή του αναστήματος, αλλά επειδή πιστεύουν σε αυτόν». Αυτή η μορφή κυριαρχίας συναντάται σε δικτατορίες όπου κάποιος ασκεί τον έλεγχο μέσω της προσωπικής του δημοτικότητας. Πολλά κράτη που βασίστηκαν σε αυτή τη μορφή κυριαρχίας δεν επιβίωσαν μετά το θάνατο ή την πτώση του «χαρισματικού» αρχηγού τους.

Παραδοσιακή κυριαρχία
---------------------

Στην παραδοσιακή κυριαρχία, η νομιμότητα της εξουσίας προέρχεται από την παράδοση. Ο Βέμπερ την περιέγραψε ως «κυριαρχία του παντοτινού παρελθόντος» και την προσδιόρισε ως πηγή εξουσίας των μοναρχιών.

Κυριαρχία του νόμου
-------------------

Στην κυριαρχία του νόμου ένας άνθρωπος ή ένας θεσμός ασκεί την εξουσία μέσω της νομιμότητας. Ο Βέμπερ προσδιόρισε τους «*νόμους*» ως το επίκεντρο αυτής της μορφής εξουσίας. Οι σύγχρονες δημοκρατίες είναι παραδείγματα της κυριαρχίας του νόμου. Οι άνθρωποι υπακούουν σε αυτή τη μορφή κυριαρχίας επειδή δημιουργείται η αίσθηση ότι είναι για το καλό τους και για το καλό της κοινωνίας.

Γενικά συμπεράσματα
-------------------

Ο Βέμπερ υποστήριξε ότι η κυριαρχία του νόμου είναι η πιο προοδευτική και πως αναπόφευκτα οι άλλες δυο μορφές κυριαρχίας εξελίσσονται σταδιακά σε αυτή τη μορφή. Στη θρησκεία μπορούμε να βρούμε ένα παράδειγμα των τριών μορφών: κληρικοί (παράδοση), Χριστός (χάρισμα), Ρωμαιοκαθολική εκκλησία (νόμος). Ο Βέμπερ πίστευε ότι κάθε ιστορική σχέση μεταξύ αρχόντων και υπηκόων μπορεί να αναλυθεί μέσω της τριμερούς κατανομής των μορφών κυριαρχίας.

Αναφορές
--------

1. ↑  Charismatic Leadership (Weber)
2. 1 2 3  «Politics as a Vocation». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 31 Ιανουαρίου 2010. Ανακτήθηκε στις 19 Φεβρουαρίου 2009.
Η **Μπάσκετμπολ Νίμπουρκ** (τσεχικά: *Basketball Nymburk*), γνωστή ως **Νίμπουρκ**, είναι τσεχικός σύλλογος καλαθοσφαίρισης με έδρα την ομώνυμη πόλη της Τσεχίας. Η ομάδα καλαθοσφαίρισης ανδρών του συλλόγου μετέχει στο Πρωτάθλημα Τσεχίας.

Ιστορία
-------

Η Νίμπουρκ κέρδιζε το Πρωταθλήματα Τσεχίας από το 2004 έως το 2017 και έχει αγωνιστεί σε αρκετές διοργανώσεις καλαθοσφαίρισης σε ευρωπαϊκό επίπεδο, συμπεριλαμβανομένου του 2ου επιπέδου ευρωπαϊκού Γιούροκαπ.

Ονομασίες
---------

Ακολουθούν οι ονομασίες του συλλόγου στο πέρασμα του χρόνου:

* SK Železničáři (1939–1945)
* Sokol (1945–1950)
* Lokomotiva (1950–1998)
* BK GA Nymburk (1998–2002)
* BK ECM Nymburk (2002–2004)
* ČEZ Basketball (2004–σήμερα)

Παραπομπές
----------

1. ↑  Αυτή είναι η Νίμπουρκ sport24.gr

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος
Το **Μούντου** (γαλλικά: Moundou) είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη στο Τσαντ και η πρωτεύουσα της περιοχής του Δυτικού Λογκόν.

Η πόλη βρίσκεται στον ποταμό Μπέρε (παραπόταμος του Δυτικού Λογκόν) περίπου 475 χιλιόμετρα νότια της πρωτεύουσας Ντζαμένα. Είναι η κύρια πόλη του λαού Γκαμπάι. Το Μούντου έχει αναπτυχθεί ως βιομηχανικό κέντρο, όπου βρίσκεται η Gala Brewery, η οποία παράγει τη δημοφιλέστερη μπύρα του Τσαντ και τις βιομηχανίες βαμβακιού και πετρελαίου.

Χώροι λατρείας
--------------

Μεταξύ των χώρων λατρείας, βρίσκονται πολλά μουσουλμανικά τζαμιά. Υπάρχουν επίσης χριστιανικές εκκλησίες και ναοί: η Ρωμαιοκαθολική Επισκοπή του Μούντου (Καθολική Εκκλησία), η Ευαγγελική Εκκλησία του Τσαντ, οι Χριστιανικές Συνελεύσεις στο Τσαντ (Αδελφοί Πλίμουθ).

Παραπομπές
----------

1. ↑  *GEOnet Names Server*. 11  Ιουνίου 2018. -1101348.
2. ↑  J. Gordon Melton, Martin Baumann, ‘‘Religions of the World: A Comprehensive Encyclopedia of Beliefs and Practices’’, ABC-CLIO, USA, 2010, p. 534

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 126787513
* LCCN: n89119105

 |

 |
Ο **Οσβάλντο Ερνάντες Σάμπερτ** (γεννημένος στις 11 Ιουλίου 1970 είναι Κουβανός παλαίμαχος διεθνής πετοσφαιριστής. Έχει ύψος 198εκ και αγωνιζόταν στη θέση του ακραίου αλλά και του διαγώνιου.

Καριέρα
-------

Ο Οσβάλντο Ερνάντες αγωνιζόταν από τα πρώτα χρόνια της επαγγελματικής του καριέρας και μέχρι το 1998 σε ομάδες της Κούβας, με εξαίρεση ένα σύντομο πέρασμά του από την Ελλάδα και τον Ολυμπιακό Πειραιώς. 

Το 1998 ταξίδεψε στην Ιταλία όπου αγωνίστηκε αρχικά με την Παλέρμο (1998-99) κι έπειτα με τη Ρόμα (1999-00). Το 2000 επέστρεψε στην Κούβα, ωστόσο ένα χρόνο αργότερα επέστρεψε στην Ιταλία στην οποία παρέμεινε για έξι χρόνια και αγωνίστηκε κατά σειρά στις: Ρόμα (2002), Μοντισιάρι (2002-03), Πιασέντζα (2003-04), Περούτζια (2004-06) και Μ.Ρόμα Βόλει (2006-08). Μοναδικό διάλειμμα της πολυετούς παρουσίας του στην Ιταλία αποτέλεσε ένα σύντομο πέρασμά του το 2004 από τους Σάνγκος Ναρανχίτο, ομάδα του Πουέρτο Ρίκο.

Το 2008 επέστρεψε στην Ελλάδα προκειμένου να αγωνιστεί στην τοπική ομάδα της Λαμίας, ωστόσο το 2009 επέστρεψε για ακόμα μια φορά στην Ιταλία και αγωνίστηκε στις Μ. Ρόμα Βόλει και Παγιάβολο Πινέλο.

Μετά το τέταρτο πέρασμά του από την Ιταλία και παρά το γεγονός ότι ο Ερνάντες ήταν πλέον 40 ετών, κατάφερε να εξασφαλίσει επαγγελματικό συμβόλαιο συνεργασίας από τους Χιουντάι Σκάιουόκερς, ομάδα της Νοτίου Κορέας, η οποία έμελλε να αποτελέσει και την τελευταία ομάδα της επαγγελματικής του καριέρας.

Διεθνείς συμμετοχές
-------------------

Ο Ερνάντες ήταν διεθνής με την εθνική ομάδα πετοσφαίρισης της Κούβας για περισσότερο από δέκα χρόνια, έχοντας πραγματοποιήσει αρκετές συμμετοχές. Παράλληλα, έχει κατακτήσει και πολλά μετάλλια σε διάφορες διεθνείς διοργανώσεις στις οποίες συμμετέίχε με την εθνική ομάδα της Κουβας.

Τίτλοι
------

* 1 Πρωτάθλημα Ιταλίας: 2000
* 1 Κύπελλο Ιταλίας: 1996
* 2 CEV Cup: 1999, 2000
Η μουχρίτσα
Η **μουχρίτσα** είναι είδος ετήσιου άγριου γρασιδιού που θεωρείται παγκοσμίως ένα από τα χειρότερα ζιζάνια καλλιεργειών. Έχει βρεθεί ότι μειώνει τη συγκέντρωση του διαθέσιμου αζώτου στο χώμα κατά 80% και αποτελεί ξενιστή για πλήθος ιώσεων. Επίσης, λόγω του υψηλού ποσοστού νιτρικών που συσσωρεύει, είναι δυνατό να προκαλέσει δηλητηρίαση σε κοπάδια ζώων. 

Η αναπαραγωγή της γίνεται με σπόρο και βρίσκεται τόσο στον αγρό όσο και στα αναχώματά του. Η μουχρίτσα είναι εξαιρετικά δύσκολο να εξοντωθεί, καθώς παράγει μεγάλο αριθμό σπόρων που διασπείρονται πολύ εύκολα και διατηρούν τη βλαστική τους ικανότητα μέχρι 13 χρόνια, ανταγωνίζονται πολύ έντονα τα φυτά του ρυζιού λόγω ταχύτερης ανάπτυξης και μεγαλύτερου ύψους, και, τέλος, έχουν αναπτύξει τύπους ανθεκτικούς στα ζιζανιοκτόνα.

Βοτανικά η μουχρίτσα ανήκει στο γένος *Echinochloa* (οικογένεια Graminae). Στην Ελλάδα έχει διαπιστωθεί η παρουσία τριών βοτανικών ειδών μουχρίτσας:

* ***Echinochloa crus-galli.*** Απαντάται κυρίως σε ποτιστικές καλλιέργειες (αραβόσιτος, βαμβάκι) και καλλιέργειες ρυζιού στα αναχώματα.
* ***Echinochloa oryzoides.*** Απαντάται κυρίως σε μονοκαλλιέργειες ρυζιού.
* ***Echinochloa phyllopogon*.** Απαντάται κυρίως σε μονοκαλλιέργειες ρυζιού.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.agrotypos.gr. «Με εγκατάλειψη κινδυνεύει η καλλιέργεια ρυζιού στην Ελλάδα, λόγω έλλειψης εγκεκριμένων ζιζανιοκτόνων». *www.agrotypos.gr*. Ανακτήθηκε στις 7 Ιανουαρίου 2017.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **μουχρίτσα**  |

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Μουχρίτσα** |
Μούσμουλο
Το **μούσμουλο** είναι ο καρπός της μουσμουλιάς.

Είναι ράγα και είναι στρογγυλός ή ωοειδής ανάλογα με την ποικιλία και όταν ωριμάσει αποκτά κίτρινο χρώμα.
Περιέχει 1-2 μεγάλα ή 2-4 μικρότερα σπόρια, χρώματος σκούρου καφέ , τα οποία θεωρούνται μειονέκτημα γιατί αφήνουν λίγο χώρο για την σάρκα η οποία είναι γλυκόξινης γεύσης και πολύ νόστιμη.
Για το λόγο αυτό αναπτύχθηκαν κάποιες ποικιλίες με πολύ μικρά σπόρια.

Οι βασικές ποικιλίες μούσμουλων είναι δύο , η **στρογγυλή** και η **μακρύκαρπη**, που θεωρείται και η πιο νόστιμη.

Το μούσμουλο τρώγεται νωπό ως φρούτο και δεν δέχεται περαιτέρω επεξεργασία γιατί είναι ευαίσθητο.
Είναι πλούσιο σε βιταμίνη A, Κάλιο και φυτικές ίνες. Επίσης περιέχει βιταμίνη C.
Η Κίνα παράγει τα περισσότερα μούσμουλα στον κόσμο.
Ακολουθούν η Ινδία, η Ιαπωνία , η Σρι Λάνκα και η Ισπανία.
Στην Ελλάδα την μεγαλύτερη παραγωγή έχουμε στον νομό Κορινθίας.

Δείτε επίσης
------------

* Μουσμουλιά

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **μούσμουλο**  |

1. ↑  «Καταχώρηση στο WolframAlpha». Ανακτήθηκε στις 8 Ιουνίου 2017.
Η **Οσία Πελαγία η από εταιρίδων** γνωστή σαν **Μαργιτώ** ήταν Βυζαντινή ηθοποιός, μίμος, και χορεύτρια διάσημη στην εποχή της με καταγωγή την Αντιόχεια.

Έζησε την εποχή του Ιωάννη του Χρυσόστομου. Αναφέρεται πανέμορφη και διάσημη μίμος της Αντιόχειας, διάσημη σε όλη την αυτοκρατορία, το όνομα της, Μαργιτώ, δεν ήταν το αληθινό της αλλά το καλλιτεχνικό της που το είχε αποκτήσει από τα πολλά μαργαριταρένια κοσμήματα που φορούσε και ήταν δώρα από θαυμαστές της. 

Ο Χρυσόστομος αναφέρει ότι κατάφερε να την προσηλύτιση ο επίσκοπος Νόννος στον χριστιανισμό και να την βαπτίσει Πελαγία όπως ήταν το αληθινό της όνομα. Έπειτα η Μαργιτώ λόγω των πολλών πειρασμών που αντιμετώπιζε εγκατέλειψε το θέατρο και κλείσθηκε σε αντρική μονή της Ιερουσαλήμ υποδυόμενη τον άνδρα με το όνομα Πελάγιος, μετά από τρία χρόνια πέθανε, αναφέρεται ότι μετά τον θάνατο της ανακάλυψαν ότι ήταν γυναίκα.

Η εκκλησία την ανακήρυξε αγία, Αγία Πελαγία, και εορτάζει στις 8 Οκτωβρίου.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Κοβακιώτης Κωνσταντίνος Πολύδωρου, *Η στάση της εκκλησίας και της κοινωνίας απέναντι στα θεατρικά δρώμενα κατά την περίοδο των πρώτων αιώνων του βυζαντίου.*, σελ. 42 που διανέμεται με άδεια χρήσης: (CC BY-SA 3.0 GR), Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Θεολογική Σχολή, Τμήμα Θεολογίας, 2011, ανακτήθηκε 18 Δεκεμβρίου 2018
2. ↑  Σάθας, Κωνσταντίνος, *Ιστορικόν δοκίμιον περί του θεάτρου και της μουσικής των Βυζαντινών : ήτοι εισαγωγή εις το κρητικόν θέατρον*, Εν Βενετία : 1878, σελ. 335 έως 337
Το **Μεγάλο Θέατρο του Λοτζ** (πολωνικά: Teatr Wielki w Łodzi) είναι όπερα στο Λοτζ της Πολωνίας. Είναι το μεγαλύτερο θέατρο της πόλης, με ειδίκευση στην όπερα, την οπερέτα και το μπαλέτο.

Ιστορία
-------

Άνοιξε στις 19 Ιανουαρίου 1967 και μέχρι το τέλος του 2005 είχε κάνει 240 πρεμιέρες. Το θέατρο είναι ένας από τους σημαντικότερους χώρους όπερας στην Πολωνία.

Το Μεγάλο Θέατρο, που βρίσκεται στην Πλατεία Ντομπρόφσκι, είναι η δεύτερη μεγαλύτερη όπερα στην Πολωνία και μία από τις μεγαλύτερες στην Ευρώπη, με αμφιθέατρο που μπορεί να φιλοξενήσει 1.074 άτομα.

Το θέατρο έχει ανεβάσει έργα συνθετών του παρελθόντος (συμπεριλαμβανομένων των Πιοτρ Ιλίτς Τσαϊκόφσκι, Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, Τζουζέπε Βέρντι και Ρίχαρντ Βάγκνερ), καθώς και σύγχρονων προσωπικοτήτων (όπως ο Κσίστοφ Πεντερέτσκι και ο Μπόγκνταν Παβλόφσκι). Οι παραγωγές του έχουν ταξιδέψει στο εξωτερικό σε όλη την Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Στη σκηνή του έχουν εμφανιστεί καλλιτέχνες όπως οι Βικτόρια ντελς Άνχελς, Αντρέα Μποτσέλι, Αντζέλα Γκεοργκίου, Χοσέ Κούρα και Πλάθιντο Ντομίνγκο. Οι σκηνοθέτες που έχουν εργαστεί εκεί είναι οι Άνταμ Χανουσκιέβιτς και Ρίσαρντ Πέριτ. Το κτίριο φιλοξενεί επίσης άλλες εκδηλώσεις, όπως πρωτοχρονιάτικους χορούς και επιδείξεις μόδας. Το πιο γνωστό από αυτά είναι το διεθνές φεστιβάλ τέχνης του κινηματογράφου, Camerimage.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Ανακτήθηκε στις 8  Μαρτίου 2017.
2. ↑  361372.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Μεγάλο Θέατρο (Λοτζ)** |

* Επίσημος ιστότοπος

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 156941678
* LCCN: n83045030
* ISNI: 0000 0001 2231 6178
* GND: 6055712-6

 |

 |
Ο **Μοχάμεντ Αμπντουλουαχάμπ** (επίσης γράφεται **Αμπντουλοϊχάμπι**) (γεννήθηκε στις 31 Δεκεμβρίου 1959) ήταν πρόεδρος στο αυτόνομο νησί της Μεγάλης Κομόρας στις Κομόρες από τις 30 Ιουνίου 2007 ως τις 23 Μαΐου 2009 και στη συνέχεια κυβερνήτης από τις 23 Μαΐου 2009 ως τις 22 Μαΐου 2011.

Δικηγόρος και βετεράνος πολιτικός, κατείχε διάφορες θέσεις σε προηγούμενες κυβερνήσεις, συμπεριλαμβανομένων τουυπουργού Εσωτερικών (Οκτώβριος 1994-Απρίλιος 1995), υπουργός Εξωτερικών (Απρίλιος–Σεπτέμβριος 1995), υπουργός Δικαιοσύνης (Μάιος–Αύγουστος 1996).

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Britannica Book of the Year 2008*. Encyclopædia Britannica. 2009. σελ. 387. ISBN 978-1-59339-494-3. Ανακτήθηκε στις 18 Δεκεμβρίου 2010.
Το **μεθυλοβοράνιο** (αγγλικά: *methylborane*) είναι οργανική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα, υδρογόνο και βόριο, με μοριακό τύπο **CH5B**, αλλά συμβολίζεται συχνά με τον αναλυτικότερο ημισυντακτικό τύπο **CH3BH2**. Είναι το απλούστερο οργανικό βοράνιο.

Παραγωγή
--------

Το μεθυλοβοράνιο μπορεί να παραχθεί με επίδραση μεθυλενίου σε βοράνιο:

{\displaystyle \mathrm {BH\_{3}+CH\_{2}N\_{2}{\xrightarrow {hv}}CH\_{3}BH\_{2}+N\_{2}} }

Υδροβορίωση
-----------

Έχει εξαιρετικά χαρακτηριστικά υδροβορίωσης, όταν χρησιμοποιείται με τη μορφή διαλύματός του σε τετραϋδροφουράνιο (THF). Στην πραγματικότητα, όταν διαλύεται σε τετραϋδροφουράνιο διμερίζεται και βρίσκεται στη μορφή (CH3BH2)2. Επιδρώντας διμερισμένο μεθυλοβοράνιο σε ένα αλκένιο γενικού τύπου RCH=CH2 έχουμε:

{\displaystyle \mathrm {(CH\_{3}BH\_{2})\_{2}+2RCH=CH\_{2}{\xrightarrow {THF}}(RCH\_{2}CH\_{2}BHCH\_{3})\_{2}} }

Το παραγώμενο (αιθυλαλκυλο)μεθυλοβοράνιο (και πάλι στη διμερή μορφή διαλυμένο σε τετραϋδροφουράνιο) μπορεί, με τη σειρά του, να επιδράσει με ένα άλλο ισοδύναμο αλκενίου (RCH=CH2):

{\displaystyle \mathrm {(RCH\_{2}CH\_{2}BHCH\_{3})\_{2}+2RCH=CH\_{2}{\xrightarrow {THF}}2(RCH\_{2}CH\_{2})\_{2}BCH\_{3}} }

Αναφορές και παρατηρήσεις
-------------------------

1. ↑  Διαδικτυακός τόπος pubchem
2. ↑  Διαδικτυακός τόπος chemspider
3. ↑  Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982, σελ. 223, §9.8Γ3.
4. ↑  Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982, σελ. 156, §6.8.5.

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Ενώσεις, κράματα και ορυκτά του βορίου |
| --- |
|  |
| Ανόργανες ενώσεις | 

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Ανόργανα βοράνια | 

|  |  |
| --- | --- |
| Μη κυκλικά βοράνια(χωρίς ετεροάτομα) | 
BH3  · B2H4  · B2H6  · B3H5  · B3H7  · B4H10  · B5H9  · B5H11  · B6H10  · B6H12  · B7H5  · B8H12  · B8H14 |
|  |
| Αλοβοράνια | 
BF3  · B2F4  · BBr3  · ΒΙ3 |
|  |
| Ισοκυκλικά βοράνια | 
Τριβοριράνιο(3) |
|  |
| Ετεροκυκλικά βοράνια | 
Οξαδιβοριράνιο |

 |
|  |
| Βορίδια | 
ScB12 |
|  |
| Ανόργανα σύμπλοκα | 
LiBH4  · Be(BH4)2 |

 |
|  |
| Οργανικές ενώσεις | 

|  |
| --- |
|  |
| Αλειφατικές ενώσεις | 
CH3BH2 |
|  |
| Ετεροκυκλικές ενώσεις | 
C2H5B  · CH2B2  · C4H9B  · C4H9BO  · C4H5B  · C4H4B2 |

 |
|  |
| Ορυκτά του βορίου | 
Βόρακας  · Βακερίτης  · Ουλεξίτης |

 |
Το **Μεγάλο Δουκάτο του Όλντενμπουργκ** (γερμανικά: *Großherzogtum Oldenburg*, επίσης γνωστό ως **Χόλσταϊν-Όλντενμπουργκ**) ήταν μεγάλο δουκάτο στη Γερμανική Συνομοσπονδία, τη Συνομοσπονδία της Βόρειας Γερμανίας και τη Γερμανική Αυτοκρατορία, που αποτελούνταν από τρία ευρέως διαχωρισμένα εδάφη: Όλντενμπουργκ, Οϊτίν και Μπίρκενφελντ. Κατατάχθηκε δέκατο μεταξύ των γερμανικών κρατών και είχε ψήφο στο Μπούντεσρατ και τρία μέλη στο Ράιχσταγκ.

Ο κυρίαρχος Οίκος του Όλντενμπουργκ, κυβέρνησε στη Δανία, τη Νορβηγία, τη Σουηδία, την Ελλάδα και τη Ρωσία. Οι κληρονόμοι μιας νεότερης γραμμής του ελληνικού κλάδου είναι, μέσω του Πρίγκιπα Φίλιππου, Δούκα του Εδιμβούργου, στη σειρά διαδοχής του θρόνου του Ηνωμένου Βασιλείου και της Κοινοπολιτείας μετά τη Βασίλισσα Ελισάβετ Β΄.

Όπως είναι συνηθισμένο στους γερμανικούς οίκους, ο κυρίαρχος Οίκος του Όλντενμπουργκ, κυβέρνησε ως δούκας και αργότερα μέγας δούκας.

Παραπομπές
----------

* Το παρόν λήμμα ενσωματώνει κείμενο από έκδοση που είναι πλέον κοινό κτήμα: Chisholm, Hugh, επιμ.. (1911) «Oldenburg» *Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάννικα* **20** (11η έκδοση) Cambridge University Press, σσ. 71–72

1. ↑  Chisholm 1911, σελ. 71.
2. ↑  Chisholm 1911, σελ. 72.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 148100585
* LCCN: no2004088210
* GND: 4043465-5

 |

 |
Το **μουστοκούλουρο** είναι αρτοσκεύασμα που φτιάχνεται με μούστο, αλεύρι και φυτικό έλαιο, κανέλα και γαρύφαλλο σε σκόνη. Για λάδι συνιστάται ηλιέλαιο ή ελαιόλαδο. Η διαδικασία παρασκευής περιλαμβάνει ανάμειξη των υλικών και ανακάτεμα έως ότου ληφθεί μία εύπλαστη ζύμη. Στο μείγμα μπορούν να προστεθούν και σταφίδες ή σταφιδοζάχαρο. Τα μουστοκούλουρα μπορεί να είναι τραγανά ή μαλακά, γενικά όσο περισσότερο είναι το αλεύρι στην αναλογία των συστατικών τόσο πιο σφιχτά και τραγανά γίνονται τα κουλουράκια. Η ζύμη πλάθεται σε κουλουράκια, κυκλικά με τρύπα στη μέση ή χωρίς, ή εναλλακτικά σε μακρόστενα σχήματα ή πλεξούδες (κοτσιδάκια). Ψήνονται στο φούρνο. Μπορούν να πασπαλιστούν με σησάμη. Εναλλακτικά, αντί για μούστο μπορεί να χρησιμοποιηθεί πετιμέζι.

Βιβλιογραφία
------------

1. ↑  «μουστοκούλουρο - Βικιλεξικό». *el.wiktionary.org*. Ανακτήθηκε στις 20 Ιουλίου 2018.
2. ↑  «Greek Grape Must Cookies - Moustokouloura». *Άκης Πετρετζίκης*. Ανακτήθηκε στις 20 Ιουλίου 2018. [*νεκρός σύνδεσμος*]
3. ↑  «Τραγανά μουστοκούλουρα | Συνταγή | Argiro.gr - Argiro Barbarigou». *Argiro.gr*.. Ανακτήθηκε στις 2018-07-20.
4. ↑  «πετιμέζι - Βικιλεξικό». *el.wiktionary.org*. Ανακτήθηκε στις 20 Ιουλίου 2018.
5. ↑  «Πετιμέζι | Συνταγή | Argiro.gr - Argiro Barbarigou». *Argiro.gr*.. Ανακτήθηκε στις 2018-07-20.
6. ↑  «Μαλακά μουστοκούλουρα με πετιμέζι | Συνταγή | Argiro.gr - Argiro Barbarigou». *Argiro.gr*.. Ανακτήθηκε στις 2018-07-20.
Ο **Καραούλοφ, Μιχαήλ Αλεξανδρόβιτς** (1878 – 13 Δεκεμβρίου 1917) ήταν Ρώσος συνταγματάρχης (1916). Εξελέγη ο πρώτος αταμάνος του Κοζάκ Χοστ όταν επαναφέρθηκε το αξίωμα, το 1917. Ο Μ.Α. Καραούλοφ γεννήθηκε από μια πλούσια Τερέκ Κοζάκικη οικογένεια στο *stanitsa* (χωριό) Ταρσκ και ήταν απόφοιτος του Γυμνάσιου του Εκατερίνονταρ (1897) και της Σχολής Ιστορίας-Φιλολογίας του Πανεπιστημίου της Αγίας Πετρούπολης (1901). Γνώρισε την στρατιωτική θητεία στον Ρωσοϊαπωνικό πόλεμο, αλλά μετά αφιερώθηκε στο επιστημονικό και αρχαιολογικό έργο (γράφοντας την ιστορία της περιοχής της ιδιαίτερης πατρίδας του και βοηθώντας να ιδρυθεί το Μουσείο του Τερέκ Κοζάκ Χοστ) και στην πολιτική. Εξελέγη στην Δεύτερη και Τέταρτη Δούμα, στις οποίες ήταν επικεφαλής της Κοζάκικης παράταξης και συνεργάστηκε με το Προοδευτικό Κόμμα, και κατά την Επανάσταση του 1917 ήταν μέλος της επιτροπής της Δούμας, που γέννησε την Προσωρινή Κυβέρνηση.

Στις αρχές του 1917, ο Καραούλοφ ονομάστηκε επίτροπος της περιοχής Τερέκ από την Προσωρινή Κυβέρνηση, αλλά αφού εξελέγη Χοστ αταμάνος από την συνέλευση της αυτοδιοίκησης (Γκρουκ) των Τερέκ Κοζάκων στις 13 Μαρτίου 1917, παραιτήθηκε του κυβερνητικού πόστου. Το 1917, έγινε διάσημος υποστηρικτής της αποκατάστασης της πειθαρχίας στον στρατό και εναντιώθηκε σθεναρά στην αναπτυσσόμενη επιρροή των επιτροπών των στρατιωτών. Από την 1 Δεκεμβρίου 1917, ηγήθηκε της Προσωρινής Τερέκ Νταγκεστάν Κυβέρνησης, αλλά σκοτώθηκε στις 13 Δεκεμβρίου 1917 όταν, στον Σταθμό Προκλαντνάια, επαναστατικά στρατεύματα επιστρέφοντας βόρεια από το Μέτωπο του Καυκάσου, άνοιξαν πυρ κατά της άμαξας με την οποία ταξίδευε.

Πηγές
-----

* Jonathan D. Smele (2015). *Historical Dictionary of the Russian Civil Wars, 1916-1926*. Maryland: Rowman & Littlefield. σελ. 552. ISBN 978-1-4422-5281-3.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *LIBRIS*. 318789. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  (Πολωνικά) *MAK*. 9810591471305606.
3. ↑  Giannakoulopoulos, Andreas. «Kapodistriako». *kapodistriako.uoa.gr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Ιανουαρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 7 Μαρτίου 2016.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 301840144
* LCCN: n79025909
* ISNI: 0000 0000 5393 6823
* GND: 134139844
* SELIBR: 318789

 |

 |
Ο **μουτεσαρίφης** ήταν ο κυβερνήτης μιας διοικητικής μονάδας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που ονομαζόταν σαντζάκι. Αυτή η διοικητική μονάδα ήταν μερικές φορές ανεξάρτητη και σε ορισμένες περιπτώσεις αποτελούσε τμήμα ενός βιλαετίου (επαρχία), που διοικούνταν από έναν βαλή και εμπεριείχε ναχιγέδες (κοινότητες), κάθε μία από τις οποίες διαχειριζόταν ένας καϊμακάμης. Ο μουτεσαρίφης διορίζονταν απευθείας από τον σουλτάνο. Το αξίωμα καθιερώθηκε το 1864 την περίοδο του νέου Νόμου των Βιλαετίων, αντικαθιστώντας τον αντίστοιχο τίτλο του μουτεσελίμη που καταργήθηκε.

Παραπομπές
----------

1. ↑  ΣΥΜΜΕΙΚΤΑ σελ. 458, ejournals.epublishing.ekt.gr
2. ↑  p. 21, A Reign of Terror Αρχειοθετήθηκε 2006-11-28 στο Wayback Machine. Master's thesis, Uğur Ü. Üngör, University of Amsterdam, June 2005.
3. ↑  «Definition of Mutessarif». Free Online Dictionary. Ανακτήθηκε στις 28 Μαΐου 2013.
4. ↑  Benedict, Peter (1974). *Ula: An Anatolian Town*. σελ. 85.
Συντεταγμένες: 52°15′0.0″N 19°34′0.1″E﻿ / ﻿52.250000°N 19.566694°E﻿ / 52.250000; 19.566694

Το **Οπόρουφ** (πολωνικά: Oporów) είναι χωριό και η έδρα της Γκμίνα Οπόρουφ του Πόβιατ Κούτνο, στο Βοεβοδάτο Λοτζ της Πολωνίας. Βρίσκεται 15 χιλιόμετρα από το Κούτνο και 6 χιλιόμετρα από το Ζίχλιν.

Ιστορία
-------

Το Οπόρουφ βρίσκεται στην ιστορική περιοχή Γουεντσίτσα. Τον 16ο αιώνα βρισκόταν στο Βοεβοδάτο Γουεντσίτσα. Απέκτησε δικαιώματα πόλης το 1399 και υποβαθμίστηκε μετά το 1661. Τον 14ο, 15ο και 16ο αιώνα, το Οπόρουφ ήταν η προγονική έδρα της διάσημης οικογένειας Οπορόφσκι, του οικοσήμου Σουλίμα. Ο βοεβόδας της Γουεντσίτσα, Μικοουάι του Οπόρουφ, εντόπισε μια πόλη εδώ τα έτη 1399-1424 και έχτισε ένα οχυρό. Ο γιος του, Βουαντίσουαφ Οπορόφσκι - αρχιεπίσκοπος του Γκνιέζνο, έχτισε ένα αμυντικό κάστρο στο Οπόρουφ, το οποίο εξακολουθεί να υπάρχει σήμερα και ίδρυσε ένα μοναστήρι Παουλίνων το 1453. Η πόλη Οπόρουφ, που βρίσκεται στην περιοχή του σημερινού νεκροταφείου, δεν αναπτύχθηκε με μεγάλη επιτυχία, με 37 σπίτια και 250 κατοίκους το μέγιστο τον 16ο αιώνα. Οι περισσότεροι τεχνίτες ήταν κρεοπώλες, αρτοποιοί, ζυθοποιοί και οινοπνευματοποιοί. Ωστόσο, οι περισσότεροι από τους κατοίκους της πόλης έβγαζαν τα προς το ζην από τη γεωργία. Κάηκε κατά τη διάρκεια του Σουηδικού Κατακλυσμού το 1655 και στους επόμενους αιώνες έχασε τα δικαιώματα πόλης.

Κατά τα έτη 1975–1998, η πόλη διοικητικά ανήκε στο Βοεβοδάτο Πουότσκ.

Μνημεία
-------

 Εκκλησία του Αγίου Μαρτίνου
Σύμφωνα με το μητρώο μνημείων του Συμβουλίου Εθνικής Κληρονομιάς της Πολωνίας, στον κατάλογο των μνημείων περιλαμβάνονται τα ακόλουθα:

* Μοναστηριακό συγκρότημα Παουλίνων που ιδρύθηκε το 1453, 15ος-19ος αιώνας:
	+ Εκκλησία του Αγίου Μαρτίνου
	+ Μονή Παουλίνων
* συγκρότημα κάστρου, 15ος-19ος αιώνας, 20ος αιώνας:
	+ Κάστρο του Οπόρουφ, γοτθικό κάστρο από τα μέσα του 15ου αιώνα, που χτίστηκε από τις προσπάθειες του αρχιεπισκόπου του Γκνιέζνο, Βουαντίσουαφ Οπορόφσκι. Ύστερη γοτθική αμυντική κατοικία, ένα από τα λίγα μνημεία αυτού του τύπου στην Πολωνία. Επί του παρόντος, το Μουσείο του Κάστρου του Οπόρουφ λειτουργεί στο κάστρο
	+ Πάρκο
	+ Σπίτι του κηπουρού, αυτή τη στιγμή βιβλιοθήκη

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Atlas historyczny Polski. Mapy szczegółowe XVI wieku* (PDF). **5**. Βαρσοβία: Εκδοτικός οίκος του Ινστιτούτου Ιστορίας της Πολωνικής Ακαδημίας Επιστημών. σελ. 122. ISBN 8386301759.
2. ↑  Ρόμπερτ Κσιστόφικ, Lokacje miejskie na obszarze Polski. Dokumentacja geograficzno-historyczna, Κατοβίτσε 2007, σελ. 58-59. (πολωνικά)
3. ↑  
«Rejestr zabytków nieruchomych, województwo łódzkie» (PDF).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Οπόρουφ (Βοεβοδάτο Λοτζ)** |

* Επίσημος ιστότοπος της Γκμίνα Οπόρουφ (πολωνικά)
* Κάστρο του Οπόρουφ στη σελίδα Κάστρα και Παλάτια του Βοεβοδάτου Λοτζ Αρχειοθετήθηκε 2021-10-26 στο Wayback Machine. (πολωνικά)
* Κάστρο του Οπόρουφ - συλλογή φωτογραφιών

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 124544788
* LCCN: n2005034607

 |

 |
Συσκευή ανάγνωσης μικροφίλμ
Αναφέρεται στα μέσα που παράγουν ταυτόχρονα εικόνα και ήχο. Ως όρος χρησιμοποιείται για την παραγωγή, τη χρήση, ή τον εξοπλισμό εργασιών που συνδυάζουν τον ήχο με την εικόνα. Συνέδρια, συνελεύσεις, παρουσιάσεις, ή ακόμα και φωνητικές εργασίες υποστηρίζονται πληρέστερα με την χρήστη των οπτικοακουστικών μέσων, καθώς οι συντελεστές έχουν την δυνατότητα να συνδυάσουν τον προφορικό λόγο με την εικόνα και να δημιουργήσουν έτσι τις καταλληλότερες συνθήκες για κατανόηση και προβολή της πληροφορίας.

Βιβλιογραφία
------------

* ODLIS: ONLINE DICTIONARY FOR LIBRARY AND INFORMATION SCIENCE, 2004. Audiovisual. [online]. Προσβάσιμη από:  Αρχειοθετήθηκε 2008-08-07 στο Wayback Machine.
Διάγραμμα δύναμης που δείχνει πώς συμβαίνει κάθετη και πλευρική σταθεροποίηση σε μια κάθετα προσανατολισμένη οπτική παγίδα.
**Οπτική αιώρηση ή ανύψωση (Optical levitation)** είναι μια μέθοδος που αναπτύχθηκε από τον Άρθουρ Ασκίν (Arthur Ashkin), όπου ένα υλικό ανυψώνεται ενάντια στην καθοδική δύναμη της βαρύτητας με μια ανοδική δύναμη που προέρχεται από τη μεταφορά ορμής φωτονίου. Συνήθως, η πίεση ακτινοβολίας του φωτονίου μιας ακτίνας λέιζερ που κατευθύνεται και εστιάζεται κάθετα προς τα πάνω με αρκετή ένταση μπορεί και εξουδετερώνει την καθοδική δύναμη της βαρύτητας ώστε να επιτρέπει μια σταθερή *οπτική παγίδα* ικανή να κρατά μικρά σωματίδια σε αιώρηση.

Διαφανείς διηλεκτρικές σφαίρες σε μέγεθος μικρομέτρου (από κάμποσα μέχρι 50 μικρόμετρα σε διάμετρο) όπως σφαίρες τετηγμένου διοξειδίου του πυριτίου (fused silica), σταγονίδια λαδιού ή νερού, χρησιμοποιούνται σε αυτόν τον τύπο πειράματος. Η ακτινοβολία λέιζερ μπορεί να ρυθμιστεί σε μήκος κύματος όπως αυτό του λέιζερ ιόντος αργού ή ενός συντονίσιμου λέιζερ χρωστικών (dye laser). Η απαιτούμενη ισχύς λέιζερ είναι της τάξης 1 Βατ (μονάδα μέτρησης) εστιασμένη σε μέγεθος σημείου μερικών δεκάδων μικρομέτρων. Φαινόμενα που σχετίζονται με μορφολογικά εξαρτημένους συντονισμούς (morphology-dependent resonances) σε σφαιρική οπτική κοιλότητα (optical cavity) έχουν μελετηθεί από αρκετές ερευνητικές ομάδες.

Για γυαλιστερό αντικείμενο, όπως μια μεταλλική μικροσφαίρα, δεν έχει επιτευχθεί οπτική αιώρηση. Η οπτική αιώρηση ενός μακροσκοπικού αντικειμένου είναι επίσης, θεωρητικά, εφικτή.[1]

Παραπομπές
----------

1. ↑  Guccione, G.; M. Hosseini; S. Adlong; M. T. Johnsson; J. Hope; B. C. Buchler; P. K. Lam (July 2013). *Scattering-Free Optical Levitation of a Cavity Mirror*.
Η **Μπέρτα**, γερμ. Bertha (π.907 - 966 ή μετά) από τον Οίκο των Χουνφριδιδών ήταν κόρη του δούκα της Σουαβίας και με τους γάμους της έγινε πρώτα βασίλισσα της Βουργουνδίας (922-937) & Λομβαρδίας (922-926) και μετά κόμισσα του Αρλ & βασίλισσα της Λομβαρδίας (937-948).

Βιογραφία
---------

Ήταν η τρίτη κόρη του Μπούρχαρτ Β΄ δούκα της Σουαβίας και της Ρεγκελίντας, κόρης του Έμπερχαρτ Α΄ κόμη της Ζυρίχης. Ο Οίκος της ήταν από την Αλαμαννία.

Πρώτα έκανε γάμο με τον Ροδόλφο Β΄ της (Άνω) Βουργουνδίας, της οποίας οι -από τον Οίκο των Παλαιών Γουέλφων- βασιλείς της είχαν εκστρατεύσει αρκετές φορές στο γειτονικό Τούργκαου της Σουαβίας. Έτσι ο γάμος θα ήταν σημείο συμφιλίωσης. Το ζεύγος ίδρυσε τον ναό στο Αμσόλντινγκεν (κοντά στη Βέρνη).

Ο δεύτερος γάμος της έγινε στο Κολόμπιερ του Νεσατέλ. Δεν ευτύχισε σε αυτόν και η Μπέρτα, όταν έπειτα από 10 έτη απεβίωσε ο 2ος σύζυγός της Ούγος, επέστρεψε στη Βουργουνδία. Εκεί ίδρυσε το 950-960 τη μονή του Παϋέρν, όπου και τάφηκε. Ως τις ημέρες μας έχει γίνει σεβαστή στην περιοχή Ρομαντύ της Ελβετίας και έχουν αναπτυχθεί πολυάριθμοι μύθοι και θρύλοι για τη ζωή της *καλής βασίλισσας Μπέρτας*.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε πρώτα το 922 τον Ροδόλφο Α΄ των Παλαιών Γουέλφων βασιλιά της Βουργουνδίας & Λομβαρδίας και είχε τέκνα:

* Αγία Αδελαΐδα 931-999, παντρεύτηκε πρώτα τον Λοθάριο Β΄ των Μποζονιδών της Λομβαρδίας και μετά τον Όθωνα Α΄ της Γερμανίας.
* Κορράδος Α΄ π.925-993, βασιλιάς της Βουργουνδίας/Αρλ.

Το 937 ο Ροδόλφος Α΄ απεβίωσε και η Μπέρτα έκανε το ίδιο έτος δεύτερο γάμο με τον Ούγο των Μποζονιδών κόμη του Αρλ και βασιλιά της Λομβαρδίας. Δεν απέκτησαν απογόνους. Για τον Ούγο ήταν ο 4ος γάμος· από τον 2ο γάμο του ο Ούγος είχε γιο τον Λοθάριο Β΄, σύζυγο της Αδελαΐδας, κόρης της Μπέρτας από προηγούμενο γάμο της.

Πηγές
-----

* Reuter, Timothy; McKitterick, Rosamond, eds. (1999). "Appendix". The New Cambridge Medieval History: Volume 3, c.900-c.1024. Cambridge University Press.
* Rumpf, Marianne (1977). Translated by Hellenberg, Anthony; Tucker, Elizabeth. "The Legends of Bertha in Switzerland". Journal of the Folklore Institute. 14 (3): 181. doi:10.2307/3814073. JSTOR 3814073.

Παραπομπές σε πηγές
-------------------

1. ↑  p67297.htm#i672967. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
2. ↑  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 171947534
* LCCN: no94029290
* GND: 118886460
* BNF: cb12104556k (data)
* HDS: 020781
* NKC: jcu2011636220

 |

 |
Ο **Μπάιρον Μπεκ** (αγγλικά: Byron Beck) (γενν, 25 Ιανουαρίου 1945) είναι Αμερικανός πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως πάουερ φόργουορντ/σέντερ.

Ο Μπεκ αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Ντένβερ και ήταν ένας από τους έξι παίκτες (μαζί με τους Λούι Ντάμπιερ, Τζέραλντ Γκόβαν, Μπομπ Νετολίκι, Στιού Τζόνσον και Φρέντι Λιούις) που συμμετείχαν και στις 9 σεζόν (1967-1976) της αρχικής American Basketball Association (ABA). Έπαιξε για τους Ντένβερ Ρόκετς, οι οποίοι αργότερα έγιναν Ντένβερ Νάγκετς. Ο Μπεκ δεν ήταν ευλογημένος με υψηλή αθλητικότητα, αλλά ήταν ένας σκληρά εργατικός, γνωστός για το επίμονο ριμπάουντ και την αποτελεσματική του ραβέρσα. Εκπροσώπησε το Ντένβερ σε δύο ΑΒΑ All-Star Games (1969 και 1976).

Ο Μπεκ έπαιξε επίσης μία σεζόν στο NBA, αφού οι Νάγκετς εντάχθηκαν στο ΝΒΑ μέσω της συγχώνευσης ΑΒΑ-ΝΒΑ το 1976 και αποσύρθηκε το 1977, με 8.603 πόντους καριέρας ABA/NBA και 5.261 ριμπάουντ καριέρας. Στις 16 Δεκεμβρίου 1977, έγινε ο πρώτος παίκτης στο franchise του Ντένβερ του οποίου αποσύρθηκε ο αριθμός της φανέλας του (#40). Το 1981, ο Μπεκ εισήχθη στην Αθλητική Αίθουσα Φήμης του Κολοράντο.

Αφού αποσύρθηκε από την επαγγελματική καλαθοσφαίριση, ο Μπεκ μετακόμισε στο Κένεγουικ της Ουάσιγκτον, όπου εργάστηκε ως μηχανικός.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.tradingcarddb.com/Person.cfm/pid/6625/.
2. ↑  *College Basketball at Sports-Reference.com*. Ανακτήθηκε στις 28  Ιουλίου 2020.
3. ↑  *RealGM*. 66003. Ανακτήθηκε στις 4  Απριλίου 2022.
4. ↑  «Ex-Rocket, Nugget; Byron Beck to be inducted to Hall». *The Daily Sentinel* (Γκραντ Τζάνκσιον, Κολοράντο): σελ. 30. 15 Φεβρουαρίου 1981.. Ανακτήθηκε στις 12 Νοεμβρίου 2022.
5. ↑  Blanchette, John (1 Μαρτίου 1987). «'B' Tourney Past Beckons». *The Spokesman-Review* (Σποκάν, Ουάσιγκτον): σελ. 15.. Ανακτήθηκε στις 12 Νοεμβρίου 2022.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Καλαθοσφαίριση
 |

 |
***Ο Μαρξ στο Σόχο*** (αγγλικά: *Marx in Soho*) είναι θεατρικό έργο του 1999 με έναν πρωταγωνιστή, γραμμένο από τον Αμερικανό ιστορικό Χάουαρντ Ζιν για τη ζωή του φιλόσοφου Καρλ Μαρξ. Ο Ζιν έγραψε το έργο για να «δείξει τον Μαρξ όπως λίγοι τον γνώριζαν, ως άνθρωπο της οικογένειας, αγωνιζόμενο να στηρίξει τη γυναίκα του και τα παιδιά του». Το έργο είναι τοποθετημένο στη γειτονιά Σόχο της Νέας Υόρκης, ένα χιουμοριστικό νεύμα για τη συνοικία του Λονδίνου με το ίδιο όνομα, στην οποία ο Μαρξ πέρασε μεγάλο μέρος της ζωής του.

Στο έργο παρουσιάζεται ότι ο Μαρξ αναστήθηκε για να υπερασπιστεί τα ιδανικά του κομμουνισμού ενάντια στην αποκτηνωμένη έκδοση του που ασκήθηκε στην Σοβιετική Ένωση και για να υπερασπιστεί την ανθρωπότητα από τον καπιταλισμό.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Ιουλίου 2009. Ανακτήθηκε στις 14 Απριλίου 2019.
2. 1 2  F. Kathleen Foley. "Communism Alive and, Well, Pithy With 'Marx'". *Los Angeles Times*. 31 Μαΐου, 2001.
Οι **Μεσαιωνικές Αναγεννήσεις** ήταν κάποιες περίοδοι κατά την διάρκεια του Μεσαίωνα κατά τις οποίες εκδηλώθηκε έντονη πολιτισμική και καλλιτεχνική δραστηριότητα. Γενικά θεωρείται ότι αποτελούνται από τρεις περιόδους: την Καρολίγγεια Αναγέννηση (8ος-9ος αι. μ.Χ.), την Οθωνική Αναγέννηση (10ος αι. μ.Χ.) και την Αναγέννηση του 12ου αιώνα. Ο όρος Μεσαιωνικές Αναγεννήσεις χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά τον 19ο αιώνα από τον ιστορικό Ζαν-Ζακ Αμπέρ σε αναλογία με την Ιταλική Αναγέννηση του 15ου και του 16ου αι. μ.Χ. Η χρήση του όρου αυτού θεωρείται εξαιρετικά σημαντική γιατί αμφισβήτησε την κυρίαρχη θεώρηση του μεσαίωνα ως μίας εποχής σκοταδισμού, δεισιδαιμονιών και γενικότερης πολιτισμικής οπισθοδρόμησης.
Η **Μπάι Μπιμπιαόν Λιγκαγιάν Μπιγκάι** είναι ηγέτης των Λουμάδων και περιβαλλοντολόγος. Είναι η πρώτη και μοναδική γυναίκα αρχηγός στην ιστορία της φυλής Μανόμπο. Είναι υπέρμαχος των δικαιωμάτων των αυτόχθονων πληθυσμών και είναι υπερασπιστής των προγονικών εδαφών των Μανόμπο και της οροσειράς Πάνταρον από το 1994. Η οροσειρά Πάνταρον φιλοξενεί ένα από τα μεγαλύτερα εναπομείναντα παρθένα δάση στις Φιλιππίνες. Η οροσειρά τροφοδοτεί επίσης το νερό των μεγάλων ποταμών στο Μιντανάο, όπως ο ποταμός Μιντανάο, ο ποταμός Πουλάνγκι, ο ποταμός Νταβάο, ο ποταμός Ταγκόλου και οι μεγάλοι παραπόταμοι του ποταμού Αγκουσάν. Στην Μπιγκάι δόθηκε το τιμητικό Μπάι, το οποίο προορίζεται για αξιόλογες γυναίκες του Μιντανάον και το Μπιμπιαόν είναι ο τίτλος της Μπιγκάι ως αρχηγός της φυλής της.

Ήταν μεταξύ των ηγετών που αντιτάχθηκαν σε καταστροφικές επιχειρήσεις υλοτομίας που θα είχαν καταστρέψει τα προγονικά εδάφη των Μανόμπο στο Ταλαϊνγκάντ, Νταβάο ντελ Νόρτε.

Η Μπιγκάι έλαβε το βραβείο *Γκουάντ Ταντάνγκ Σόρα* (*Gawad Tandang Sora*) από το Πανεπιστήμιο των Φιλιππίνων το 2017 για την ηγεσία στον αγώνα των ιθαγενών για τα ανθρώπινα δικαιώματα και την αξιοπρέπεια. Χαιρετίστηκε ως «η Ταντάνγκ Σόρα της υπαίθρου… η Μητέρα των Λουμάδων (*Λουμάντ*) που εμπνέει την επανάσταση του Φιλιππινέζικου λαού για εθνική αυτοδιάθεση και ελευθερία». 

Αναγνωρίστηκε επίσης ως η πιο διακεκριμένη βραβευμένη του 5ου *Gawad Bayani ng Kalikasan* (*Γκουάντ Μπαγιανί ντζ Καλικάσαν*, Βραβείο για τον/την ήρωα/ηρωίδα του περιβάλλοντος) το 2018.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. 1 2 3  «Lumad Leader Bai Bibyaon Ligkayan Bigkay is 2017 UP Gawad Tandang Sora awardee». *University of the Philippines* (στα Αγγλικά). 22 Φεβρουαρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 5 Ιουνίου 2020.
2. ↑  Cortez, Kath M. (14 Αυγούστου 2019). «Lumad women, their inter-generational struggle for self-determination». *Davao Today* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 5 Ιουνίου 2020.
3. 1 2  Salamat, Marya (17 Μαρτίου 2018). «'We're all challenged to defend the environment' - Bibiaon Bigkay». *Bulatlat* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 26 Ιουνίου 2020.
4. ↑  «Bai Bigkay is Gawad Tandang Sora awardee». University of the Philippines. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2021-01-16.. Ανακτήθηκε στις June 6, 2020.
5. ↑  «UP CSWCD names Bai Bibyaon Ligkayan Bigkay 2017 Gawad Tandang Sora honoree». *Kodao Productions* (στα Αγγλικά). 24 Φεβρουαρίου 2017. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Δεκεμβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 5 Ιουνίου 2020.
Ο **Μοχαμάντ Γιουσούφ Χαν** (1917 – 23 Ιανουαρίου 1998) ήταν πρωθυπουργός και υπουργός εξωτερικών του Αφγανιστάν από τις 10 Μαρτίου 1963 έως τις 2 Νοεμβρίου 1965. Ήταν τεχνοκράτης ο οποίος υπήρξε πρωθυπουργός κατά τη βασιλεία του Μοχάμεντ Ζαχίρ Σαχ. Ήταν ο πρώτος πρωθυπουργός του Αφγανιστάν που δεν ήταν μέλος της βασιλικής οικογένειας. Παραιτήθηκε στις 29 Οκτωβρίου 1965. 

Ο προκάτοχός του Γιουσούφ, Μοχάμεντ Νταούντ Χαν, τον διόρισε Υπουργό Μεταλλείων και Βιομηχανιών τη δεκαετία του 1950. Μετά την θητεία του ως πρωθυπουργού, διορίστηκε πρέσβης στη Σοβιετική Ένωση, αλλά αποχώρησε από τη θέση το 1973 μετά το πραξικόπημα του Νταούντ Χαν. Όταν οι Σοβιετικοί εισέβαλαν στο Αφγανιστάν το 1979, εξορίστηκε στη Γερμανία, όπου έζησε μέχρι το θάνατό του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Peter Tomsen: «The Wars of Afghanistan: Messianic Terrorism, Tribal Conflicts, and the Failures of Great Powers». PublicAffairs. 2013. 9781610394123. σελ. 86. ISBN-13 9781610394123.
2. ↑   «Yusuf, Mohammad». *rulers.org*. Ανακτήθηκε στις 18 Απριλίου 2019.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Αφγανοί πολιτικοί

| Πολιτικά αξιώματα
 |
| --- |
| ΠροκάτοχοςΜοχάμεντ Νταούντ Χαν | **Πρωθυπουργός του Αφγανιστάν**1963–1965 | ΔιάδοχοςΜοχαμάντ Χασίμ Μαϊβαντβάλ |
|

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 172151167
* LCCN: n2016210108
* ISNI: 0000 0001 2241 785X
* GND: 1186100656

 |

 |
Ο **Μοχάμεντ αλ Μενφί** (αραβικά: محمد يونس المنفي; γεννημένος στις 3 Μαρτίου 1976)  είναι Λίβυος διπλωμάτης και πολιτικός από το Τομπρούκ. Στις 5 Φεβρουαρίου 2021, επελέγη ως πρόεδρος του Λιβυκού Προεδρικού Συμβουλίου στο Λιβυκό Φόρουμ Πολιτικού Διαλόγου. Προηγουμένως, είχε διατελέσει πρεσβευτής της Λιβύης στην Ελλάδα. Θα οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές εντός του 2022.

Η περίοδος του ως πρέσβης στην Αθήνα χαρακτηρίστηκε από τεταμένη σχέση μεταξύ της Κυβέρνησης Εθνικής Συμφωνίας και της ελληνικής κυβέρνησης λόγω της Τουρκολιβυκού μνημονίου για τον καθορισμό των θαλασσίων συνόρων. Τελικά απελάθηκε από την Αθήνα τον Δεκέμβριο του 2019.

Προεδρία του Προεδρικού Συμβουλίου
----------------------------------

Στο Λιβυκό Φόρουμ Πολιτικού Διαλόγου, στην διαδικασία για την επιλογή μιας ενιαίας εκτελεστικής αρχής για να ηγηθεί της χώρας μέχρι τις εκλογές της 24ης Δεκεμβρίου 2021, ο αλ-Μενφί συμμετείχε σε μια κοινή υποψηφιότητα με τον Αμπντούλ Χαμίντ αλ-Νταμπάιμπ ως πρωθυπουργό και τους Μουσά αλ-Κονί και Αμπντουλάχ αλ-Λαφί ως πρόεδροι του προεδρικού συμβουλίου. Η υποψηφιότητα τους κέρδισε 39 ψήφους, πέντε περισσότερες από αυτή του Αγκίλα Σαλέχ Ισά-Φαθί Μπασαγά. Η υποψηφιότητα του Αγκίλα Σάλεχ φαινόταν να ευνοείται από τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Ο πρέσβης των ΗΠΑ αρνήθηκε οποιαδήποτε προσπάθεια να επηρεάσει την εκλογική διαδικασία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «بويصير: المنفي يحمل الجنسية الأمريكية وعليه التنازل عنها».
2. ↑  web.archive.org/web/20210205172225/https://www.alarabiya.net/north-africa/2021/02/05/من-هو-محمد-المنفي-الفائز-برئاسة-المجلس-الرئاسي-الليبي؟.
3. ↑  www.zeit.de/politik/ausland/2021-02/libyen-buergerkrieg-uebergangsregierung-un-aufsicht. Ανακτήθηκε στις 5  Φεβρουαρίου 2021.
4. ↑  «Libye: début d'une nouvelle phase de transition». *Le360 Afrique* (στα French). 6 Φεβρουαρίου 2021. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
5. 1 2  «Greece Expels the GNA-Affiliated Libyan Ambassador Over Illegal Deal with Turkey». *Al-Marsad*. 6 Δεκεμβρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 5 Φεβρουαρίου 2021.