recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Συντεταγμένες: 31°10′52″N 29°53′47″E﻿ / ﻿31.18111°N 29.89639°E﻿ / 31.18111; 29.89639

Η **Στήλη του Πομπήιου** είναι ρωμαϊκή θριαμβική στήλη στην Αλεξάνδρεια και η η υψηλότερη στήλη που ανεγέρθηκε ποτέ εκτός των αυτοκρατορικών πρωτευουσών, Ρώμης και Κωνσταντινούπολης.

Περιγραφή
---------

Το συνολικό ύψος (συμπεριλαμβανομένης και της βάσης) είναι 26,85 μέτρα. Η στήλη είναι κατασκευασμένη από μονόλιθο αιγυπτιακό γρανίτη του Ασσουάν, ύψους 20,46 μέτρων και διαμέτρου 2,71 μέτρων στη βάση. Η μάζα της ανέρχεται στους 285 τόνους. Με τις διαστάσεις αυτές, συγκαταλέγεται στους μεγαλύτερους μονόλιθους της αρχαιότητας και στους μεγαλύτερους μονόλιθους της γης γενικότερα. 

Είναι τοποθετημένη στο νότιο μέρος της πόλης, μεταξύ της λίμνης Μάριουτ (αρχ. *Μαρεώτις*) και των παραλίων της Μεσογείου, κοντά στις κατακόμβες και στο αραβικό νεκροταφείο, στον αρχαιολογικό χώρο του Σεραπείου.

Στην κορυφή της στήλης υπάρχουν οπές που υποδηλώνουν ότι επάνω της πρέπει να ήταν τοποθετημένος πελώριος ανδριάντας.

Ιστορία
-------

Η στήλη πήρε το όνομά της από τον Πομπήιο, διότι θεωρήθηκε ότι βρισκόταν πάνω από τον τάφο του ο οποίος, σύμφωνα με την παράδοση περιείχε το κεφάλι του (ο Πομπήιος είχε δολοφονηθεί κατ' εντολή του Πτολεμαίου ΙΓ΄, όταν κατέφυγε στην Αίγυπτο, νικημένος από τον Ιούλιο Καίσαρα).

Στην πραγματικότητα όμως, η στήλη όμως στήθηκε το έτος 297/298 από τον Αίλιο Πούμπλιο προς τιμήν του αυτοκράτορα Διοκλητιανού και της νίκης του, το έτος 296, εναντίον των στασιαστών της Αιγύπτου, οι οποίοι είχαν ανακηρύξει αυτοκράτορα τον Λούκιο Δομίτιο Δομιτιανό.

Πηγές
-----

* Appiani Historia Romana, Vol. 2, ed. P. Viereck et A. G. Roos, Leipzig 1939.
* M. Aennei Lucani Belli Civilis Libri Decem, ed. A. E. Housman, Oxford 1927.
* Plutarchi Vitae parallelae, rec. C. Lindskog / K. Ziegler, rev. Hans Gärtner, Stuttgart 1993–2002.
* Recueil des inscriptions grecques et latines (non funéraires) d'Alexandrie impériale (Ier-IIIe s. apr. J.-C.), ed F. Kayser, Institut Français d'Archéologie Orientale, Bibliothèque d'étude 108, Kairo 1994.
* Manfred Clauss: *Alexandria. Eine antike Weltstadt.* Klett-Cotta, Stuttgart 2003, ISBN 978-3-608-94329-0.
* Joachim Losehand: *Die letzten Tage des Pompeius. Von Pharsalos bis Pelusion.* Phoibos, Wien 2008, ISBN 978-3-901232-94-7.
* Wolfgang Thiel: *Die 'Pompeius-Säule' in Alexandria und die Viersäulenmonumente Ägyptens. Überlegungen zur tetrarchischen Repräsentationskultur in Nordafrika*. In: Dietrich Boschung, Werner Eck (Hrsg.): *Die Tetrarchie. Ein neues Regierungssystem und seine mediale Präsentation.* Reichert, Wiesbaden 2006, ISBN 978-3-89500-510-7, S. 249–322.

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Στήλη του Πομπήιου** |
Η **Στήλη του Ονείρου του Τούθμωση Δ΄** ή στήλη της Σφίγγας είναι μία ενεπίγραφη στήλη, που εγέρθηκε ανάμεσα στα μπροστινά πόδια της Μεγάλης Σφίγγας της Γκίζας από τον Τούθμωση Δ΄ φαραώ της αρχαίας Αιγύπτου, το 1401 π.Χ. πρώτο έτος της βασιλείας του. Ο βασιλιάς ανήκε στην 18η δυναστεία. Όπως ήταν κοινό με άλλους φαραώ τού Νέου Βασιλείου, η περιγραφή ισχυρίζεται μία θεϊκή νομιμοποίηση της θέσης του. 

Το επάνω αριστερά μέρος της στήλης τού ονείρου τού Τούθμωση Δ΄. Αντίγραφο. Ροδοσταυρικό Αιγυπτιακό Μουσείο του Σαν Χοσέ, Καλιφόρνια.

Το κείμενο
----------

Ένα μέρος του: "Τώρα το άγαλμα τού πολύ μεγάλου Κχεπρί (η Μεγάλη Σφίγγα) αναπαύεται στη θέση του, μεγάλο στη φήμη του, ιερό σε σεβασμό, με τη σκιά του Ρα να αναπαύεται επάνω του. Η Μέμφις και κάθε πόλη στις δύο του πλευρές έρχονται σε αυτόν, με τα χέρια τους λατρεύοντας το πρόσωπό του, φέρνοντας μεγάλες προσφορές στο Κα του. Μία από αυτές τις ημέρες συνέβη στον πρίγκιπα Τούθμωση να έλθει ταξιδεύοντας το μεσημέρι. Ξεκουράστηκε στη σκιά τού μεγάλου αυτού θεού. [Ο ύπνος] και το όνειρο [τον κατέλαβαν], τη στιγμή που ο ήλιος ήταν στο ζενίθ. Τότε βρήκε τη μεγαλειότητα αυτού τού ευγενικού θεού να μιλάει από το στόμα του, όπως ο πατέρας μιλά στον γιο του και να τού λέει: "Κοίταξέ με, παρατήρησέ με γιε μου Τούθμωση. Είμαι ο πατέρας σου Χορεμακχέτ-Κχεπρί-Ρα-Ατούμ. Θα σου δώσω τη βασιλεία [της γης και των ζωντανών] ... [Κοίτα, η κατάστασή μου είναι σαν ασθενούς], όλα [τα άκρα μου είναι κατεστραμμένα]. Η άμμος της ερήμου επάνω από την οποία ήμουν συνήθως, (τώρα) είναι αντίθετη με εμένα και πρέπει πια να κάνεις αυτό που επιθυμεί η καρδιά μου και που περίμενα".

Η στήλη του ονείρου τού Τούθμωση Δ΄. Αντίγραφο.

Περιγραφή της στήλης
--------------------

Το 2012 ο δρ. Χουτάν Ασραφιάν, ένας χειρουργός στο Αυτοκρατορικό Κολέγιο του Λονδίνου, ανάλυσε το πρόωρο τέλος τού Τούθμωση Δ΄ και τους πρόωρους θανάτους άλλων φαραώ της 18ης δυναστείας (όπως του Ακενατόν και του Τουταγχαμόν). Κατέληξε πως το ότι απεβίωσαν νωρίς, ήταν πιθανώς το αποτέλεσμα μίας οικογενειακής περιοδικής επιληψίας. Αυτό θα ερμήνευε την πρόωρη θνησιμότητα του Τούθμωση Δ΄ και μπορεί να εξηγήσει και τη θεϊκή όραση που περιγράφεται στη Στήλη, καθώς αυτού του τύπου η επιληψία σχετίζεται με έντονα πνευματικά οράματα και θρησκευτικότητα.

Ωστόσο, σύμφωνα με αποτελέσματα ερευνών από μία νέα εξέταση αξονικού τομογράφου, που έγινε στη μούμια του Τουταγχαμόν στις 5 Ιανουαρίου από τον δρ. Ζάχι Χάβας, η αριστερή μεριά της λεκάνης τού Τουταγχαμόν, τα πλευρά του και η καρδιά του ήταν κατεστραμμένα ή έλλειπαν τελείως από το σώμα, που δείχνει ότι απεβίωσε γρήγορα και βίαια.

Πηγές
-----

* Shaw, 2000, The Oxford History of Ancient Egypt, Ian Shaw, Ed. Oxford University Press 2000, {hardcover, ISBN 0-19-815034-2}
Συντεταγμένες: 52°31′15″N 13°23′47″E﻿ / ﻿52.52083°N 13.39639°E﻿ / 52.52083; 13.39639

Η επιτύμβια **στήλη του Θρασέα και της Ευανδρίας** που φιλοξενείται στα Αρχαιολογικά Μουσεία του Βερολίνου είναι αρχαιολογικό εύρημα από τον Κεραμεικό της Αθήνας. Ήταν μέρος της συλλογής Σαβούρωφ και αγοράστηκε από το μουσείο το 1884.

Περιγραφή
---------

Η στήλη είναι από πεντελικό μάρμαρο. Εικονίζει τρία πρόσωπα μπροστά σε ναΐσκο. Στο αέτωμα υπάρχει επιγραφή με τα ονόματα του Θρασέα και της συζύγου του, Ευανδρίας. Αριστερά στέκει ο γενειοφόρος Θρασέας Περιθοίδης (από τον δήμο των Περιθοιδών), ντυμένος με μακρύ μανδύα, ενώ δεξιά κάθεται σε σκαμνί με μαξιλάρι η Ευανδρία, ντυμένη με μανδύα και χιτώνα. Αντικρίζουν ο ένας τον άλλο στα μάτια, ενώ αποχαιρετίζονται δίνοντας το δεξί χέρι, ως δείγμα του συζυγικού δεσμού που δεν χωρίζει ούτε ο θάνατος. Ανάμεσά τους στο βάθος εικονίζεται μια υπηρέτρια που πενθεί.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Attisches Grabrelief des Thraseas und der Euandria, Agia Triada (Griechenland/Athen), Ident.Nr. SK 738, Sammlung: Antikensammlung.
2. ↑  Ελληνικές επιγραφές - IG II² 7220: [...] "Θρασέας Περιθοίδης. Εὐανδρία". [...]
3. ↑  Thraseas from the deme of Perithoidai and Euandria.

Πηγές
-----

* Elisabeth Rohde: *Griechische und römische Kunst in den Staatlichen Museen zu Berlin*. Henschelverlag, Berlin 1968, S. 88.
* Max Kunze: *Grabrelief des Thraseas und der Euandria*. In: Staatliche Museen zu Berlin. Preußischer Kulturbesitz. Antikensammlung (Hrsg.): *Die Antikensammlung im Pergamonmuseum und in Charlottenburg*. von Zabern, Mainz 1992, ISBN 3-8053-1187-7, S. 114–115.
* *Grabrelief des Thraseas und der Euandria*. In: Königliche Museen zu Berlin (Hrsg.), Alexander Conze (Vorarbeit): *Beschreibung der antiken Skulpturen mit Ausschluss der pergamenischen Fundstücke*. Spemann, Berlin 1891, S. 277. (Verzeichnis-Nr. 738)
Ο **Σκορπιβενάτωρ** (***Skorpiovenator***) είναι γένος θηριόποδου δεινοσαύρου από την ύστερη Κρητιδική περίοδο της Αργεντινής. Είχε μήκος 6-8 μέτρα και ζύγιζε 2 τόνους.

Αποκατάσταση
Το τυπικό είδος, ο *Skorpiovenator bustingorryi*, είναι γνωστό από έναν, σχεδόν ολόκληρο σκελετό, από τον οποίο λείπουν μόνο το μεγαλύτερο μέρος των εμπρόσθιων άκρων και τμήματα της ουράς. Το δείγμα βρέθηκε στο κατώτερο τμήμα του Σχηματισμού Hunicul στην Παταγωνία, ο οποίος χρονολογείται στο ύστερο Κενομάνιο στάδιο, περίπου 93 εκατομμύρια χρόνια πριν. Έζησε μαζί με άλλους σαρκοφάγους δεινόσαυρους όπως ο καρχαροδοντοσαυρίδης Μαπούσαυρος, καθώς και τον αβελισαυρίδη Ιλοκελέσια.

Το τυπικό δείγμα περιγράφηκε και ονομάστηκε από τους Canale, Scanferla, Agnolin, και Novas το 2009 (η εργασία είχε εκδοθεί online το 2008). Το όνομα *Skorpiovenator bustingorryi* είναι ελληνολατινικό και σημαίνει «κυνηγός σκορπιών», λόγω της παρουσίας πολλών σκορπιών στον χώρο της ανασκαφής, ενώ το όνομα είδους δόθηκε προς τιμήν του Manuel Bustingorry, ο οποίος ήταν ο ιδιοκτήτης του αγροκτήματος όπου βρέθηκε το πρώτο δείγμα. Ο σκορπιοβενάτωρ ανήκε στον κλάδο, Βραχύροστρα (Brachyrostra).

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Canale, J.I. Scanferla, C.A. Agnolin, F. and Novas, F.E. (2009). «New carnivorous dinosaur from the Late Cretaceous of NW Patagonia and the evolution of abelisaurid theropods». *Naturwissenschaften* **96** (3): 409–414. doi:10.1007/s00114-008-0487-4. PMID 19057888.
Η **Οικογένεια Κατακαλών** ήταν μια βυζαντινή αρχοντική οικογένεια του 10ου έως 12ου αιώνα.

Το πρώτο βεβαιωμένο μέλος της οικογένειας είναι ο Λέων Κατακαλών, ο οποίος υπηρέτησε ως δομέστικος των σχολών το 900. Τον 11ο αιώνα από επιμειξία μέσω γάμων με άλλες αριστοκρατικές οικογένειες, συχνά έφεραν διπλά επώνυμα, ενώ ένας κλάδος της οικογένειας φαίνεται ότι ανέλαβε το όνομα "Μαυροκατακαλών". Τα περισσότερα από τα μέλη της οικογένειας είναι γνωστά ως στρατιωτικοί αξιωματούχοι, όπως ο Δημήτριος Κατακαλών, κατεπάνω, ή τον διοικητή και στρατιωτικό συγγραφέα Κατακαλών Κεκαυμένος. Η οικογένεια έγινε ιδιαίτερα γνωστή στο πλαίσια της βασιλείας των Κομνηνών αυτοκρατόρων, ο Κωνσταντίνος Ευφορβηνός Κατακαλών ήταν ένας από τους πιο σημαντικούς στρατηγούς του Αλεξίου Α΄ Κομνηνού, και ο γιος του Νικηφόρου Κατακαλών παντρεύτηκε την κόρη του αυτοκράτορα Μαρία. Γιοι τους κατέλαβαν υψηλές θέσεις εξουσίας, ομοίως ο Νικόλαος Μαυροκατακαλών και οι γιοι του Μαριανός και Γρηγόριος ήταν στρατιωτικοί διοικητές στην εποχή του Αλεξίου Α.

Μετά τον 12ο αιώνα, η οικογένεια έπεσε στην αφάνεια.

Πηγές
-----

* Kazhdan, Alexander (1991). «The Oxford Dictionary of Byzantium». Στο: Kazhdan, Alexander, επιμ. *The Oxford Dictionary of Byzantium*. New York and Oxford: Oxford University Press, σελ. 1133. ISBN 978-0-19-504652-6. .
Οι **Καματηροί** (Λατινοποιημένοι ως *Camaterus, Camateri*), ήταν μια βυζαντινή οικογένεια από την Κωνσταντινούπολη που κατείχε εξέχουσα κοινωνική θέση τον 10ο–12ο αιώνα. Αρκετά μέλη της οικογένειας ήταν λόγιοι και προστάτες της λογοτεχνίας. Η γυναικεία μορφή του ονόματος είναι **Καματηρά**.

Το πρώτο βεβαιωμένο μέλος της οικογένειας είναι ο *σπαθαροκανδιδάτος* Πετρωνάς Καματηρός, ο οποίος περί το 839 επέβλεψε την κατασκευή του φρουρίου Σαρκέλ για τους Χαζάρους και αργότερα έγινε κυβερνήτης της Χερσώνας. Αρκετά μέλη της οικογένειας μαρτυρούνται τον 10ο και 11ο αιώνα ως εφοριακοί ή δικαστικοί λειτουργοί, και ο Γρηγόριος Καματηρός έγινε *πρωτασηκρήτις* και αργότερα *λογοθέτης των σεκρέτων* του αυτοκράτορα Αλέξιου Α΄ Κομνηνού (1081–1118).

Η οικογένεια έφτασε στο απόγειό της τον 12ο αιώνα, υπό τον Μανουήλ Α΄ Κομνηνό (1143–1180) και τον Οίκο των Αγγέλων. Ο Ιωάννης Δούκας Καματηρός απολάμβανε την εύνοια του Μανουήλ Α' και ήταν *λογοθέτης του δρόμου* στα τέλη της δεκαετίας του 1150. Ο *σεβαστός* Ανδρόνικος Καματηρός έγινε πολίαρχος Κωνσταντινουπόλεως και *Δρουγγάριος* της *Βίγλας*, ενώ υπήρξε και αξιόλογος θεολόγος. Ο γιος του, Βασίλειος, ήταν *λογοθέτης του δρόμου* επί Ισαακίου Β' Αγγέλου (1185–1195, 1203–1204), ενώ η κόρη του, Ευφροσύνη Δούκαινα Καματηρά παντρεύτηκε τον αυτοκράτορα Αλέξιο Γ' Άγγελο (1195–1203).

Από την οικογένεια βγήκαν επίσης δύο Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως, ο Βασίλειος Β΄ (1183-1186) και ο Ιωάννης Ι΄ (1198-1206). Την ίδια εποχή, ο Ιωάννης Ε' Καματηρός ήταν αρχιεπίσκοπος Βουλγαρίας μετά το 1186. Ένας άλλος Ιωάννης Καματηρός, πιθανόν ο Ιωάννης Ε', συνέγραψε δύο αστρολογικά έργα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  ODB.

Πηγές
-----

* (Αγγλικά) Kazhdan, Alexander, επιμ. (1991). *The Oxford Dictionary of Byzantium*. Οξφόρδη και Νέα Υόρκη: Oxford University Press. ISBN 0-19-504652-8.
Η **Οικογένεια Καλλιβάζη** αποτέλεσε ισχυρή οικογένεια Ελλήνων της ομογένειας στις αρχές του 20ου αιώνα. 

Στις αρχές του 20ού αιώνα, αποτέλεσαν δωρητές και ευεργέτες του Φροντιστηρίου Τραπεζούντας.

Απαρχές
-------

Πατριάρχης της οικογένειας ήταν ο Σταύρος Καλλιβάζης, που στα μέσα του 19ου αιώνα μετοίκησε από τον Πόντο στην πόλη του Νοβοροσίσκ στη Ρωσία, όπου είχε κληρονομήσει ένα ορυχείο άλατος. Εκεί ίδρυσε την επιχείρησή του, που σταδιακά μεγάλωσε σε δύναμη και σημασία. Όταν οι γιοι του, Ηλίας και Θεόδωρος Καλλιβάζης ανέλαβαν τα ηνία της επιχείρησης, η οικογένεια Καλλιβάζη έφτασε να μονοπωλεί το εμπόριο άλατος στον Εύξεινο Πόντο. Οι δραστηριότητές τους επεκτάθηκαν στο λιανικό εμπόριο με το άνοιγμα του μεγαλύτερου πολυκαταστήματος της εποχής στο Νοβοροσίσκ.

Μετά την Οκτωβριανή επανάσταση
------------------------------

Μετά το ξέσπασμα της Οκτωβριανής επανάστασης, η οικογένεια μετοίκησε στην Κωνσταντινούπολη όπου άνοιξε μία μεγάλη ξενοδοχειακή μονάδα, η οποία απέτυχε ως επιχείρηση. Τότε η οικογένεια αποφάσισε να μετοικήσει στην Αθήνα, και μάλιστα είχε υποβάλει πρόταση για να αγοράσει το Μέγαρο Μαξίμου ως μόνιμη κατοικία της. Μολαταύτα, ο στόλος της οικογένειας βυθίστηκε στα Στενά των Δαρδανελίων στα 1920, καταφέροντάς της ένα ισχυρό οικονομικό πλήγμα.
Η **Οικογένεια Κορνάρο ή Κορνέρ** ήταν μεσαιωνική οικογένεια της Κύπρου, και συγκεκριμένα κλάδος της Ιταλικής οικογένειας Κορνάρο που έδωσε τέσσερις δόγηδες και μία βασίλισσα της Κύπρου. 

Οι πρώτοι Κορνάροι που εγκαταστάθηκαν στο Φράγκικο Βασίλειο της Κύπρου ήταν τον 14ο αιώνα όταν αγόρασαν εκτάσεις στην Επισκοπή και το Ριζοκάρπασο, από τις ονομασίες των φέουδων τους πρόσθεσαν και στο όνομα τους το *ντελ Πισκόπια* (del Piscopia - της Επισκοπής) και το *ντελ Καρπάσο* (del Carpasso - του Ριζοκάρπασου)*.* 

Γνωστότερο μέλος της οικογένειας στην Κύπρο ήταν η τελευταία Βασίλισσα της Κύπρου Αικατερίνη Κορνάρο σύζυγος του Ιακώβου Β΄ και μητέρα του Ιακώβου Γ΄. Ρόλο στα κοινά του βασιλείου έπαιξε και ο αδελφός της Ανδρέας Κορνάρο και ο ανιψιός της Μάρκος Μπέμπο.

Γενάρχης του κλάδου της Επισκοπής αναφέρεται ο Φρειδερίκος Κορνάρο τον 14ο αιώνα ο οποίος απέκτησε το φέουδο αλλά δεν έζησε εκεί. Αδελφοί του Φρειδερίκου και συνέταιροι στις εμπορικές δραστηριότητες στην Κύπρο αλλά και στο φέουδο ήταν οι Φαντίνο και Μάρκο. Γιος του Φρειδερίκου ήταν ο Ιωάννης και γιος του Ιωάννη ο Πέτρος όπου με τον γάμο του με την Μαρία ντ΄Ανγκιάν έγινε κύριος του Άργους και Ναυπλίας. Μέλος της ίδιας οικογένειας ήταν ο Γαβριήλ φεουδάρχης της περιοχής της Μεσαορίας.

Γενάρχης του κλάδου του Ριζοκάρπασου ήταν ο Μάρκος ενώ την ίδια περίοδο φεουδάρχης της περιοχής εμφανίζεται και ο Οριντέτ Κορνάρο ντελ Καρπάσο πατέρας ή αδελφός του Μάρκου. Γιος του Μάρκου ήταν ο Γοδεφρείδος Κορνάρος ντελ Καρπάσο όπου έπεσε μαχώμενος το 1570 στη Λευκωσία, παντρεύτηκε την Παλαιολογίνα και μαζί της απέκτησε τον Παλαιολόγο τελευταίο φεουδάρχη του Ριζοκάρπαθου.

Άλλα μέλη της Ενετικής οικογένειας εγκαταστημένα στην Κύπρο ήταν ο Μαρίν Κορνάρο τον 14ο αιώνα, ο Μάρκος Κορνάρο την ίδια εποχή, και ο Τζιανμάρκο Κορνάρο.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  *Πολυγνώση-Κορνάρο Cornaro οικογένεια*, ανακτήθηκε 29 Μαρτίου 2020
2. 1 2  Πολίτης news-Νάτα Παταπίου, *Ο κλάδος Κορνάρο του Ριζοκαρπάσου: Μια ιστορική περιδιάβαση Αρχειοθετήθηκε 2020-09-27 στο Wayback Machine.*, ανακτήθηκε ανακτήθηκε 29 Μαρτίου 2020
3. 1 2 3  Πολίτης news-Νάτα Παταπίου, *Η οικογένεια Κορνάρο της Επισκοπής Cornari – Piscopia Αρχειοθετήθηκε 2020-09-27 στο Wayback Machine.*, ανακτήθηκε ανακτήθηκε 29 Μαρτίου 2020
Η **Οικογένεια Ζόρζι** ή Τζόρτζι, ιταλ. Zorzi/Giorgi ήταν μία Βενετικής καταγωγής οικογένεια, που ευδοκίμησε κατά τον Μεσαίωνα, ειδικά στα υπολείμματα της Λατινικής αυτοκρατορίας στην Ελλάδα. Εκεί εξουσίαζαν τη μαρκιωνία της Βοδονίτσας (σημερινής Μενδενίτσας, στη Φθιώτιδα) και μετά, μέσω γάμου, το δουκάτο των Αθηνών ως την Οθωμανική κατάκτηση.

Ιστορία
-------

Υπό τον Νικόλαο Α΄ ανέλαβαν τον έλεγχο της Βοδονίτσας το 1335, όταν αυτός νυμφεύτηκε μία από την προηγούμενη Οικογένεια που κατείχε τη Βοδονίτσα, τους Παλλαβιτσίνι. Αυτόν τον διαδέχθηκε ο γιος του Φραγκίσκος Ζόρζι, που κυβέρνησε τη μαρκιωνία για σχεδόν 40 έτη. Το 1414 ο Νικόλαος Β΄ Ζόρζι γιος (ή ανιψιός) του προηγουμένου, ηττήθηκε από τους Οθωμανούς, οι οποίοι κατέλαβαν τη Βοδονίτσα. Ωστόσο ο διάδοχος και θείος του Νικόλαος Γ΄ συνέχισε να χρησιμοποιεί τον τίτλο και να ωφελείται από το κύρος του, που προερχόταν από αυτόν: πάντρεψε την κόρη του Κιάρα Ζόρζι με τον Νέριο Β΄ Ατσαγιόλι δούκα των Αθηνών. Η Κιάρα κυβέρνησε το δουκάτο ως επίτροπος του ανήλικου γιου της Φραγκίσκος Α΄ Ατσαγιόλι.

Γενεαλογία
----------

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|   |   |   |   | Βαρθολομαίος Ζαχαρίαςκύριος του Δαμαλά |   | Γουλιέλμα Παλαβιτσίνιμαρκησία της Βοδονίτσας |   | Νικόλαος Α΄**ΟΙΚΟΣ ΖΟΡΖΙ** |  |
|   |   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |  |
|
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |  |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|   |   |   |   |   |   |   |   | Φραγκίσκοςμαρκήσιος της Βοδονίτσαςσύζ. Ευφροσύνη Σομμαρίπα των Κυκλάδων |   | Ιάκωβος |   |   |   |   |   | Νικόλαος Γ΄βαρόνος της Καρύστου,μαρκήσιος της Βοδονίτσας |  |
|
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |  |
|   |   |   |   |   |   |
| Στέφανοςκύριος της Θεσσαλίας(γιος Συμεών)ΟΙΚΟΣ ΝΕΜΑΝΙΤΣ |   | κόρη |   | Ιάκωβοςμαρκήσιος της Βοδονίτσας |   | Νικόλαος Β΄μαρκήσιος της Βοδονίτσας |   | Νέριο Β΄ Ατσαγιόλιδούκας των ΑθηνώνΟΙΚΟΣ ΑΤΣΑΓΙΟΛΙ |   | Κιάρα |   | Βαρθολομαίος Κονταρίνι |  |
|   |   |   |

Πινακοθήκη
----------

* Παλάτσο Zorzi Galeoni
* Παλάτσο Zorzi Bon
* Παλάτσο Zorzi-Liassidi

Δείτε επίσης
------------

* Παλάτσο Κορρέρ Κονταρίνι Ζόρζι

Πηγές
-----

* Setton, Kenneth M. Catalan Domination of Athens 1311–1380. Revised edition. Variorum: London, 1975.
Στο μαθηματικό πεδίο της διαφορικής γεωμετρίας, ο **τανυστής καμπυλότητας Ρίμαν** (ή τανυστής Ρίμαν–Κρίστοφελ) από τους Μπέρναρντ Ρίμαν και Έλβιν Μπρούνο Κριστόφελ, είναι ο πιο συνηθισμένος τρόπος για να εκφραστεί η καμπυλότητα στις πολλαπλότητες Ρίμαν. Αυτός συσχετίζει έναν τανυστή σε κάθε σημείο της πολλαπλότητας του Ρίμαν (π.χ. ένα τανυστικό πεδίο), που μετράει την επέκταση στην οποία ο μετρικός τανυστής δεν είναι τοπικά ισομετρικός σε ένα Ευκλείδιο χώρο. Ο τανυστής καμπυλότητας μπορεί επίσης να προσδιοριστεί για κάθε ψευδο-πολλαπλότητα Ρίμαν, ή κάθε πολλαπλότητα που έχει μία ομοπαραλληλική σύνδεση. Είναι κεντρικό μαθηματικό εργαλείο στη θεωρία της γενική σχετικότητας, τη μοντέρνα θεωρία της βαρύτητας, και η καμπυλότητα του χωροχρόνου στη θεωρία είναι παρατηρήσιμη μέσω της εξίσωσης της γεωδαισιακής απόκλισης. Ο τανυστής καμπυλότητας αντιπροσωπεύει την παλιρροιακή δύναμη που υφίσταται ένα στερεό σώμα που κινείται κατά μήκος μιας γεωδαισιακής καμπύλης με τρόπο που περιγράφεται από την εξίσωση Τζακόμπι.

Ο τανυστής καμπυλότητας δίνεται σε όρους σύνδεσης Λέβι-Τσίβιτα \nabla  από τον ακόλουθο τύπο:

{\displaystyle R(u,v)w=\nabla \_{u}\nabla \_{v}w-\nabla \_{v}\nabla \_{u}w-\nabla \_{[u,v]}w}

όπου [*u*,*v*] είναι οι "αγκύλες Λάι (Lie)" των διανυσματικών πεδίων. Για κάθε ζεύγος εφαπτομενικών διανυσμάτων *u* και *v*, *R*(*u*,*v*) είναι ένας γραμμικός μετασχηματισμός του εφαπτομενικού χώρου της πολλαπλότητας. Είναι γραμμικός στα *u* and *v*, έτσι προσδιορίζει έναν τανυστή. Περιστασιακά, ο τανυστής καμπυλότητας προσδιορίζεται με αντίθετο πρόσημο.

Αν τα {\displaystyle u=\partial /\partial x^{i}} και {\displaystyle v=\partial /\partial x^{j}} είναι διανυσματικά πεδία συντεταγμένων τότε {\displaystyle [u,v]=0}

και συνεπώς ο τύπος απλοποιείται στον:
{\displaystyle R(u,v)w=\nabla \_{u}\nabla \_{v}w-\nabla \_{v}\nabla \_{u}w.}


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Riemann curvature tensor  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Το **Τζιντζάκ** είναι μια πόλη και Ναγκάρ Παλίκα Παρισάντ στη επαρχία Κανπούρ Ντεχάτ στην Ινδική πολιτεία του Ουτάρ Πραντές. Η πόλη βρίσκεται στις όχθες του καναλιού Κάτω Γκανγκά Ραμ.

Ιστορία
-------

Ο Τζιντζάκ Ναγκάρ Παντσαγιάτ δημιουργήθηκε στις 11 Ιανουαρίου 1916 από τη Βρετανική Κυβέρνηση. Το 1972 τα όρια επεκτάθηκαν για να συμπεριλάβει τα γύρω χωριά "Τουράνα" και "Τικάν Γκαόν" .
Το 2016, το Τζιντζάκ έγινε Ναγκάρ Παλίκα Παρισάντ και η περιοχή του επεκτάθηκε για να συμπεριλάβει και κάποια άλλα κοντινά χωριά.

Ο Ραμ Ναθ Κοβίντ, ο 14ος και σημερινός Πρόεδρος της Ινδίας γεννήθηκε στο κοντινό χωριό Παραούνχ. Ο Πρόεδρος επισκέπτεται το Τζιντζάκ για να συναντήσει τα αδέρφια του που ζουν στην πόλη.

Μεταφορές
---------

Το Τζιντζάκ διαθέτει σιδηροδρομικό σταθμό, στη Βόρεια Κεντρική Σιδηροδρομική γραμμή. Ο πλησιέστερος σταθμός προς τα ανατολικά είναι η Ρούρα που απέχει 19 χλμ. και το Κανπούρ απέχει 63 χλμ. Στα δυτικά οι πλησιέστεροι σταθμοί είναι οι Φαφούντ και Ετάουαχ. Επίσης, συνδέεται οδικώς με το Κανπούρ, μέσω το Ρούρα και τη Καλγιανπούρ. Το πλησιέστερο αεροδρόμιο βρίσκεται στη Κανπούρ.

Σολεία και κολέγια
------------------

Σχολεία:

* Διακολλέγιο Σρι Κάντι Γκάντι Βιντιαλάι
* Διακολλέγιο Θηλέων Σρι Ραμ Ρατάν
* Διακολλέγιο Σρι Ραμ Ρατάν Γκουπτ Αουντγιογκίκ Κρίσι
* Διακολλέγιο Σρι Γκάντι Μπαλίκα Βιντγιαλάι
* Διεθνές Σχολείο Σρι Ντουνού Σινγκ

Πτυχιακά Κολλέγια:

* Ράμα Ντέβι Μαχίλα Μαχαβιντγιαλάι
* Γκαούρι Σανκάρ Μαχαβιντγιαλάγια
* Πτ. Ραμ Ντατ Τριπάθι Μαχαβιντγιαλάι
* Μνημείο Σικσάν Σανσθάν Τσαντραμπάν Σινγκ

Λατρευτικά μέρη
---------------

* Ναός Ακσαϊβάτ Αχαϊβάρ
* Ναός Τζάι Μάτα Ντι
* Ναός Σίβα και Χανουμάν στο Τσότα Τσοουράχα
* Ναός Κάλκα Μάτα, Ντουργκές Ναγκάρ
* Ναός Σάτι Μάα, Μπάστι

Δημογραφικά στοιχεία
--------------------

Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 το Τζιντζάκ είχε πληθυσμό 24.027 κατοίκων. Οι άνδρες αποτελούν 52.64% του πληθυσμού και οι γυναίκες 47.36%, με αναλογία φύλου 899 γυναίκων για 1000 άνδρες. Ο πληθυσμός που ανήκει σε προγραμματισμένες κάστες εντός της περιοχής Τζιντζά Ναγκάρ Παντσαγιάτ αποτελούν το 18.57% του συνολικού πληθυσμού, με αναλογία φύλου 896 γυναικών προς 1000 άνδρες. Ο πληθυσμός Προγραμματισμένων Φυλών στην περιοχή είναι 0.054% με αναλογία φύλου 625 γυναικών προς 1000 άνδρες. Ο συνολικός αριθμός των εγγράμματων εντός της περιοχής είναι 17.874 που αποτελούν το 74.39% του συνολικού πληθυσμού. Το ποσοστό αλφαβητισμού ανδρών της περιοχής είναι 55.99% και των γυναικών είναι είναι 44.01%.

Παραπομπές
----------

1. 1 2
2. ↑

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Jhinjhak στο India9.com
Τζοβάννι Μποκκάτι, *Η Μαρια στον θρόνο με τον Άγιο Ιουβενάλη, τον Άγιο Σαβίνο, τον Άγιο Αυγουστίνο, τον Άγιο Ιερώνυμο και έξι Αγγέλους*, 1473, Τέμπερα σε ξύλινο πάνελ, 186,5162 cm. Μουσείο Καλών Τεχνών, Βουδαπέστη, Ουγγαρία
Ο **Τζοβάννι Μποκκάτι** (Giovanni Boccati ή Giovanni di Pier Matteo Boccati, περ. 1420 - μετά το 1480) ήταν Ιταλός ζωγράφος.

Βιογραφία
---------

Ο Μποκκάτι γεννήθηκε στο Καμερίνο, στην περιοχή του Μάρκε. Έζησε και εργάστηκε στο Καμερίνο, στην Πάδοβα, στην Περούτζια και στο Ουρμπίνο. Το πρώτο του τεκμηριωμένο έργο είναι η *Madonna del Pergolato* (1447), η *Madonna dell'Orchestra* και μία *Pietà* (1479) εκτίθενται στο Εθνική Πινακοθήκη της Ούμπρια της Περούτζα. Μέχρι το 1445 είχε γίνει πολίτης της Περούτζα .

Δεν είναι γνωστό πού εκπαιδεύτηκε, αλλά η ζωγραφική του υποδηλώνει τις επιρροές ζωγράφων όπως οι Φρα Αντζέλικο, Φιλίππο Λίππι και Ντομένικο Βενετσιάνο

Ζωγράφσε τοιχογραφίες στο Δουκικό Ανάκτορο στο Ουρμπίνο και ένα ρετάμπλ (1473) στο Ορβιέτο. Το 1480, έλαβε αμοιβή για δύο ρετάμπλ στην Περούτζα.   Ζωγράφισε *τηνΠαναγία και Βρέφος ένθρονους, που περιβάλλονται από Αγγέλους, Σεραφείμ, και Αγίους* (1447) στην Περούτζα. Το "Λατρεία των Μάγων" του Μπόκατι βρίσκεται στο Μουσείο Τέχνης Sinebrychoff στο Ελσίνκι της Φινλανδίας.

Ζωγράφισε ένα πολύπτυχο (1468) για τον κύριο βωμό της εκκλησίας "Sant'Eustachio a Belforte del Chienti" στην επαρχία Ματσεράτα, Μάρκε. Το πολύπτυχο απεικονίζει γεγονότα από τη ζωή, το μαρτύριο και τη δόξα του Αγίου Ευσταχίου, προστάτη της πόλης. Απεικονίζει επίσης αρκετούς άλλους Αγίους, συμπεριλαμβανομένων της Μαγδαληνής, της Αγίας Βαρβάρας, της Αγίας Αγάθης, του Αγίου Βενάντιου και του Αγίου Αντόνιο Αμπάτε.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος Ιταλών ζωγράφων

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Ολλανδικά) *RKDartists*. rkd.nl/explore/artists/9443. Ανακτήθηκε στις 23  Αυγούστου 2017.
2. ↑  *Artnet*. giovanni-di-piermatto-boccati. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
3. ↑  *mutualart.com*. F821666FBFA5E4AB. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
4. ↑  Museo Thyssen biography
5. ↑  Pinacoteca of Bari Αρχειοθετήθηκε 2015-09-24 στο Wayback Machine. dates.
6. ↑  Polyptychs of Monti Azzuri Αρχειοθετήθηκε 2021-06-27 στο Wayback Machine. Province of Macerata, entry on Boccati's work.

Πηγές
-----

* Bryan, Michael (1886). Robert Edmund Graves, επιμ. *Dictionary of Painters and Engravers, Biographical and Critical (Volume I: A-K)*. York St. #4, Covent Garden, London; Original from Fogg Library, Digitized May 18, 2007: George Bell and Sons. σελ. 142.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 95737538
* **Europeana**: agent/base/16327
* LCCN: nr92038771
* ISNI: 0000 0000 8114 687X
* GND: 124574424
* SUDOC: 081281072
* BNF: cb149780161 (data)
* ULAN: 500009256
* RKD: 9443

 |

 |
Με το όνομα αυτό (**Ονέστης** ή **Όνεστος**) υπάρχουν οκτώ επιγράμματα στην Παλατινή Ανθολογία. Ένα επίγραμμα ακόμη (VII 274) αποδίδεται στον **Όνεστο τον Βυζάντιο** και άλλο ένα (ΙΧ 216) στον **Όνεστο τον Κορίνθιο**. Ο Jacobs δεν διαχωρίζει τους ποιητές των δέκα αυτών επιγραμμάτων στον κατάλογό του ούτε ο Waltz στα βιογραφικά του των ποιητών (Κορίνθιος ή Βυζάντιος). Ο Beckby αντίθετα δέχεται την ύπαρξη δύο ποιητών, Ονέστου Κορινθίου και Ονέστου Βυζαντίου. Πρόκειται, κατά τον Waltz, για αυλικό ποιητή της εποχής του αυτοκράτορα Αυγούστου, ρωμαϊκής μάλλον καταγωγής, όπως υποδηλώνει το όνομά του, που περιλαμβανόταν στον *Στέφανο* του Φιλίππου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Jones, Christopher P. (2004). «Epigraphica VIII-IX». *Zeitschrift für Papyrologie und Epigraphik* **146**: 93–98. .

Πηγές
-----

* Friedrich Christian Jacobs, "Anthologia Graeca ad fidem codicis olim Palatini, nunc Parisini, ex apographo Gothano edita" (Λειψία, 1813-1817), v. Ι, p. 1017 v. ΙΙ, p. 72, v. ΙΙΙ, p. 1017.
* Pierre Waltz, "Anthologie Grecque" , ed. Les Belles Lettres, Paris, 1960, v.ΙΙ, p. 145.
* Βασίλης Λαζανάς, ‘’Αρχαία ελληνικά επιγράμματα εμπνευσμένα από την Κόρινθο και την περιοχή της’’, Αθήνα, 1971, σ.152.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 34843849
* GND: 102395861

 |

 |
Χειρόγραφο του Op. 27, No. 2
Τα **Nocturnes, Op. 27** είναι δύο νυχτερινά του Φρεντερίκ Σοπέν, τα οποία γράφτηκαν το 1836 και κυκλοφόρησαν το 1837. Και τα δύο αυτά έργα είναι αφιερωμένα στην Κοντέσα ντ'Απονί. Ο Μπλερ Τζόνσον, είχε πει ότι τα δύο αυτά νυχτερινά είναι από τα πιο δυναμικά που έχει γράψει ο Σοπέν. Το πρώτο είναι γραμμένο σε Ντο δίεση ελάσσονα σε 4/4. Το δεύτερο είναι γραμμένο σε Ρε ύφεση μείζονα σε 6/8, με το δεύτερο να έχει εμφανιστεί μερικές φορές και στη μοντέρνα ποπ κουλτούρα όπως σε ταινίες και σειρές. Τα δύο νυχτερινά μαζί περίπου διαρκούν λίγο περισσότερο από 12 λεπτά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Huneker, James G. (1966). *Chopin : the man and his music*. New York: Dover Publ. σελ. 251. ISBN 0-486-21687-X.
2. 1 2  Woodstra, Chris· Brennan, Gerald· Schrott, Allen (2005). *AllMusic Guide to Classical Music*. Hal Leonard Corporation. σελ. 287. ISBN 0-87930-865-6. Ανακτήθηκε στις 21 Μαρτίου 2009.
3. ↑  Saturday Morning Breakfast Cereal, n. 2454
4. ↑  «Trivia - The Spy Who Loved Me». James Bond Museum. Ανακτήθηκε στις 30 Μαρτίου 2009.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Τα Νυχτερινά Op, 27 στο IMSLP.org

  

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Νυχτερινά του Φρεντερίκ Σοπέν |
| --- |
|  |
| 
* 3 Νυχτερινά, Op. 9
* 3 Νυχτερινά, Op. 15
* 2 Νυχτερινά, Op. 27
* 2 Νυχτερινά, Op. 32
* 2 Νυχτερινά, Op. 37
* 2 Νυχτερινά, Op. 48
* 2 Νυχτερινά, Op. 55
* 2 Νυχτερινά, Op. 62
* Νυχτερινό σε Μι ελάσσονα, Op. posth. 72
* Νυχτερινό σε Ντο δίεση ελάσσονα, Op. posth.
* Νυχτερινό σε Ντο ελάσσονα, Op. posth.
 |

 |
Ο **Πέτρος Α. Ζάνος** (1817 - 1884) ήταν Έλληνας λόγιος και πολιτικός του 19ου αιώνα.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στη Θήρα το 1817. Η καταγωγή του ήταν από το Μελένικο της Μακεδονίας *(σήμερα στη Βουλγαρία)*. Σπούδασε στο γυμνάσιο της Σύρου με τον Νεόφυτο Βάμβα και στην περίφημη Σχολή του Θεόφιλου Καΐρη. Από εκεί πήγε ακολουθώντας την συμβουλή των γονιών του στην Ευρώπη για να συνεχίσει τις σπουδές. Παρακολούθησε μαθήματα φιλοσοφίας, νομικής και πολιτικών επιστημών στο Παρίσι. Εκεί προσελήφθη ακόλουθος στο υπουργείο των εσωτερικών της Γαλλίας. Επέστρεψε στην πατρίδα του και έγινε βουλευτής κατ' επανάληψη. Αναδείχτηκε ένας από τους καλύτερους πολιτικούς ρήτορες του Ελληνικού Κοινοβουλίου. Ως πολιτικός ήταν θερμός οπαδός του Μαυροκορδάτου. Μετά από μικρό διάστημα διορίστηκε γραμματέας και σύμβουλος, και αργότερα διευθυντής της ελληνικής πρεσβείας στην Κωνσταντινούπολη. Έγινε επίσης πληρεξούσιος στην Β' εν Αθήναις Εθνοσυνέλευση, διορίστηκε πολιτικός πράκτορας στην Αίγυπτο και επέστρεψε ως βουλευτής. Το 1867 του ανατέθηκαν από τον Χαρίλαο Τρικούπη, οι διαπραγματεύσεις με τους Σέρβους για το μέλλον της Μακεδονίας, που οδήγησαν στη μυστική ελληνοσερβική συνθήκη του Φρέσλαου. Υπηρέτησε ως νομάρχης Κέρκυρας και προήχθη στον βαθμό του πρέσβη, ονομαζόμενος επίτροπος στην Ελληνοτουρκική επιτροπή επί των Βακουφίων. Τη δεκαετία του 1870 συμμετείχε στις προσπάθειες του Συλλόγου προς διάδοσιν των Ελληνικών γραμμάτων, συνεργαζόμενος με τον ιδρυτή Γρηγόριο Παπαδόπουλο και άλλους Μακεδόνες, όπως ο Γεώργιος Κωνσταντινίδης (από τη Νάουσα), ο Αναστάσιος Πηχεών, ο Μαργαρίτης Δήμιτσας κ.α.

Απεβίωσε στη Λάρισα τον Ιούνιο του 1884.

Πηγές
-----

* Πέτρος Ζάνος συνοπτικό βιογραφικό σημείωμα από το Ινστιτούτο Νεοελληνικών Ερευνών
* Ιωάννης Αρσένης (1884). *Ποικίλη Στοά: Εθνική εικονογραφημένη επετηρίς*. Αθήνα: Επί του Τυπογραφείου Αττικού Μουσείου. σελίδες 623-624 και φωτογραφία. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Αυγούστου 2010. Ανακτήθηκε στις 17 Μαΐου 2010.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Βάια Ε. Δραγάτη, Οι Μακεδόνες στο Ελληνικό Βασίλειο στα μέσα του 19ου αιώνα, μεταπτυχιακή διατριβή, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Τμήμα Ιστορίας & Αρχαιολογίας
2. ↑  «Δημήτριος Λιθοξόου, Μια άλλη προσέγγιση του Μακεδονικού ζητήματος». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Μαΐου 2012. Ανακτήθηκε στις 15 Μαΐου 2012.
3. ↑  Δίολκος, Μακεδονικός Αγώνας - Μια πρώτη προσέγγιση
4. ↑  Βάια Ε. Δραγάτη, Οι Μακεδόνες στο Ελληνικό Βασίλειο στα μέσα του 19ου αιώνα, μεταπτυχιακή διατριβή, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Τμήμα Ιστορίας & Αρχαιολογίας, σσ. 106, 107

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* **ΕΒΕ**: 149104

 |

 |
Η **Στέλα Ενάκε** (*Stela Enache*, πραγματικό ονοματεπώνυμο *Steriana Aurelia Bogardo*) είναι Ρουμάνα τραγουδίστρια, γεννημένη στις 24 Ιανουαρίου 1950 στην πόλη Ρεσίτσα της Ρουμανίας.

Βιογραφία
---------

Την περίοδο 1964-1967 σπούδασε στη Σχολή Λαϊκής Τέχνης της Ρεσίτσα και αργότερα, την περίοδο 1967-1972, στο Ωδείο της Κλουζ. Το 1971 πήρε μέρος στο Εθνικό φεστιβάλ *Mamaia*, όπου κέρδισε μία θέση στην κατηγορία της ερμηνείας για το τραγούδι με τίτλο *"Să facem florile să cânte"* σε μουσική του Γκεόργκι Γκριγκόριου και για το τραγούδι *"Ţin minte"* σε μουσική του Ράντου Σέρμπαν.

Το 1972 συμμετείχε και πάλι στην ίδια κατηγορία του Φεστιβάλ Mamaia και έλαβε το ίδιο βραβείο. Υπήρξε σολίστ της ορχήστρας υπό τη διεύθυνση του Alexander Imre Electrecord με την οποία έκανε πολλές περιοδείες στη Γερμανία, τη Ρωσία, την Αυστρία, τις σκανδιναβικές χώρες και αλλού.

Το 1973 πήγε στη Γερμανία και στη συνέχεια περιόδευσε σε όλο τον κόσμο. Το 1986 υπέγραψε το πρώτο της συμβόλαιο για εμφανίσεις σε ένα κρουαζιερόπλοιο. Από τότε έχει κάνει εμφανίσεις σε πολλά κρουαζιερόπλοια.

Εμφανίστηκε δίπλα σε μεγάλα ονόματα της μουσικής όπως ο Ζιλμπέρ Μπεκό, η Μίλβα, η Γκλόρια Γκέινορ, η Τζένιφερ Ρας, ο Τόνι Κρίστι, οι Platters, ο Λάιονελ Χάμπτον, η Βίκυ Λέανδρος, ο Αλ Μπάνο κλπ. Στο ρεπερτόριο της έχει πάνω από 500 τραγούδια.
Ο Δρ. Στέλιος Αλειφαντής ( 8/4/1958) Δρ. Στέλιος Αλειφαντής (8/4/1958) είναι Πολιτικός Επιστήμονας-Διεθνολόγος και έκανε μεταδιδακτορικές σπουδές Visiting Senior Research Associate στα Πανεπιστήμια Λονδίνου και Αμπερντήν. Στην ακαδημαϊκή του καριέρα έχει διδάξει Διεθνείς Σχέσεις, Εξωτερική Πολιτική και Ασφάλεια, Διαχείριση Κρίσεων και Μελέτη Διεθνών Περιοχών (Βαλκάνια-Αν. Μεσόγειος-Καύκασος) στο Πάντειο Πανεπιστήμιο (1989-2004) και ακολούθως στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου και Πανεπιστήμιο, καθώς και στην Ναυτική Σχολή Πολέμου (ΠΝ) και στην Σχολή Εθνικής Άμυνας. Διαθέτει εμπειρία στην ανάλυση και σχεδίαση και ανάπτυξη εργαλείων και εφαρμογών προσομοιώσεων και serious games, όπως το "Strategic Gaming Platform" και το "1821" ως ψηφιακό και επιτραπέζιο serious game. Είναι συγγραφέας 7 βιβλίων και πάνω από 70 δημοσιεύσεων. Τα ερευνητικά αντικείμενα του είναι διεθνείς σχέσεις, διαχείριση κρίσεων και ιστορία διεθνών σχέσεων. Τα τελευταία έξι χρόνια έχει ολοκληρώσει την έρευνα του για την προ-επαναστατική δράση του Ι. Καποδίστρια γύρω από το ελληνικό ζήτημα. Υπηρέτησε επίσης ως Ειδικός Σύμβουλος του Υπουργού Εθνικής Ασφάλειας και Πρόεδρος της Επιτροπής Διαχείρισης Κρίσεων του Υπουργού (2000-2001) στο Υπουργείο Άμυνας (1997-2001) και ως Ειδικός Σύμβουλος του Υπουργού Διεθνών Ενεργειακών Σχέσεων στο Υπουργείο Ανάπτυξης (2001-2004). Μετά το 2004 στο δημόσιο τομέα υπήρξε προϊστάμενος του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων και ακολούθως του Τμήματος Ενεργειακού Σχεδιασμού του ΥΠΕΚΑ, καθώς και Μέλος του Δ.Σ. της εταιρίας "Διαχειριστής Εθνικού Συστήματος Φυσικού Αερίου" (ΔΕΣΦΑ). Συμμετείχε σε διάφορους διεθνείς και ελληνικούς επιστημονικούς φορείς όπως International Institute for Strategic Studies (IISS)-Λονδίνο, Royal United Services Institute for Defense Studies (RUSI)-Λονδίνο, Ελληνική Εταιρεία Διεθνών Σχέσεων και Διεθνούς Δικαίου- Αθήνα και υπήρξε Μέλος της Επιστημονικής Επιτροπής του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας (1997-2001) και Μέλος του Δ.Σ. του Ιδρύματος Μεσογειακών Μελετών (1998-2009) ενώ ανέλαβε Διευθυντής του Κέντρου Ανάλυσης Διεθνών Συγκρούσεων του Ιδρύματος. 
  

Διαμένει στο Ντράφι του Δήμου Πεντέλης με την σύζυγό του Ελένη και τα δύο παιδιά του, Ντέμη και Γιώργο. 

:

  

https://independent.academia.edu/STAL/Papers

1. ↑  «Stelios Alifantis - Academia.edu». *independent.academia.edu*. Ανακτήθηκε στις 22 Μαρτίου 2021.
Το εξώφυλλο δημοσίευσης των νυχτερινών Op. 48.

|  |  |
| --- | --- |
|  | 
Recording by Luke Faulkner (Musopen)


---

 |
| *Έχετε προβλήματα με ; Δείτε βοήθεια πολυμέσων.* |

Τα **Noctures, Op. 48** είναι δύο νυχτερινά του Φρεντερίκ Σοπέν, που γράφτηκαν το 1841 και δημοσιεύτηκαν πρώτη φορά το 1842. Τα νυχτερινά αυτά είναι αφιερωμένα στην Λορέ Ντουπερέ. Αργότερα, ο Σοπέν, πούλησε τα πνευματικά δικαιώματα των δύο αυτών έργων, για 2.000 φράγκα, μεταξύ άλλων έργων.

Ο Γκουστάβ Μπαρθ, έγραψε ότι σε αυτό το σετ των νυχτερινών παρατηρείται η εξέλιξη την οποία έδωσε ο Σοπέν, στο ιδίωμα του Τζον Φιλντ (τα νυχτερινά), περισσότερο, όμως, στην τεχνική. Ο Ντέβιντ Ντουμπάι, έγραψε ότι τα δύο αυτά νυχτερινά μοιάζουν περισσότερο "ως μπαλάντες σε μικρογραφία".

Το πρώτο νυχτερινό είναι γραμμένο σε Ντο ελάσσονα, με τέμπο *lento*, 4/4, ακολουθώντας την τυπική τριαδική δομή Α-Β-Α. Το έργο έχει συνολικά 77 μέτρα. Το δεύτερο νυχτερινό γράφτηκε σε Φα δίεση ελάσσονα, με τέμπο *andantino*, 4/4. Το κομμάτι αποτελείται από 137 μέτρα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Huneker, James G. (1966). *Chopin : the man and his music*. New York: Dover Publ. σελ. 251. ISBN 0-486-21687-X.
2. 1 2  Dubal, David (2004). *The art of the piano : its performers, literature, and recordings*. Pompton Plains, N.J.: Amadeus Press. σελ. 461. ISBN 1-57467-088-3.
3. ↑  Lateiner, Jacob· Bruce Brubaker· Jane Gottlieb (2000). *Pianist, scholar, connoisseur : essays in honor of Jacob Lateiner*. Stuyvesant, N.Y.: Pendragon Press. σελ. 23. ISBN 1-57647-001-6.
4. ↑  Samson, Jim (1985). *The music of Chopin*. London ; Boston: Routledge & Kegan Paul. σελ. 91. ISBN 0-7100-9688-7.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Nocturnes, Op. 48 στο IMSLP.org

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Νυχτερινά του Φρεντερίκ Σοπέν |
| --- |
|  |
| 
* 3 Νυχτερινά, Op. 9
* 3 Νυχτερινά, Op. 15
* 2 Νυχτερινά, Op. 27
* 2 Νυχτερινά, Op. 32
* 2 Νυχτερινά, Op. 37
* 2 Νυχτερινά, Op. 48
* 2 Νυχτερινά, Op. 55
* 2 Νυχτερινά, Op. 62
* Νυχτερινό σε Μι ελάσσονα, Op. posth. 72
* Νυχτερινό σε Ντο δίεση ελάσσονα, Op. posth.
* Νυχτερινό σε Ντο ελάσσονα, Op. posth.
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 193652978
* GND: 300037481
* BNF: cb14806079t (data)

 |

 |
Ο **Στέβο Πενταρόφσκι** (σλαβομακεδονικά: Стево Пендаровски‎) είναι Σλαβομακεδόνας πολιτικός, Πρόεδρος της Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας και ακαδημαϊκός.

Βιογραφία
---------

### Εκπαίδευση και ακαδημαϊκή καριέρα

Ο Στέβο Πενταρόφσκι αποφοίτησε ως πτυχιούχος νομικής του Πανεπιστημίου των Αγίων Κυρίλλου και Μεθόδιου Σκοπίων, το 1987. Αργότερα απέκτησε μεταπτυχιακό και Διδακτορικό πτυχίο πολιτικών επιστημών στο ίδιο πανεπιστήμιο.

Από το 2008 είναι Επίκουρος Καθηγητής Διεθνούς Ασφάλειας, Εξωτερικής Πολιτικής και της Παγκοσμιοποίησης στο Πανεπιστήμιο του Αμερικανικού Κολλεγίου στα Σκόπια.

### Πολιτική καριέρα

Ο Στέβο Πενταρόφσκι ξεκίνησε τη κυβερνητική του καριέρα ως Βοηθός Υπουργός για τις Δημόσιες Σχέσεις στο Υπουργείο Εσωτερικών και ως επικεφαλής του Αναλυτικού και Ερευνητικού τμήματος του υπουργείου, για τη περίοδο 1998-2001. Ήταν Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας και Εξωτερικής Πολιτικής του Προέδρου Μπόρις Τραϊκόφσκι από το 2001 μέχρι τον θάνατο του Τραϊκόφσκι το 2004. Αφού ήταν επικεφαλής της Κρατικής Εκλογικής Επιτροπής, κατά την περίοδο 2004-2005, έγινε πάλι Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας και Εξωτερικής Πολιτικής για τον επόμενο πρόεδρο, τον Μπράνκο Τσερβένκοφσκι, από το 2005 έως το 2009.

Στις 4 Μαρτίου του 2014 εξελέγη από τη Σοσιαλδημοκρατική Ένωση Μακεδονίας ως υποψήφιος για τις προεδρικές εκλογές Απριλίου 2014.

Έγινε προεδρικός υποψήφιος της Σοσιαλδημοκρατικής Ένωσης Μακεδονίας και της Δημοκρατικής Ένωσης για την Ενσωμάτωση στις εκλογές του 2019.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Γερμανικά) *Munzinger Personen*. 00000031725. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 27  Δεκεμβρίου 2022.
3. ↑  «Σκόπια: Ο Στέβο Πεντάροφσκι ορκίστηκε πρόεδρος της χώρας». *ΤΑ ΝΕΑ*. 12 Μαΐου 2019. Ανακτήθηκε στις 22 Μαΐου 2019.
4. ↑  Pendarovski CV at the UACS site Αρχειοθετήθηκε 2016-03-03 στο Wayback Machine./
5. ↑  Pendarovski, επίσημος υποψήφιος του μακεδονικού αντιπολίτευσης, Independent Balkan News Agency, 05.03.2014/
6. ↑  Стево Пендаровски е консензуален претседателски кандидат на СДСМ и ДУИ, Точка.мк (01.03.2019)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 65149066340565600017
* LCCN: n2007032876
* ISNI: 0000 0000 4062 4249
* GND: 1035571625
* BIBSYS: 14001970

 |

 |
Ο **Τιμ φαν Ράιτχοφεν** (*Tim van Rijthoven*, γενν. 24 Απριλίου 1997) είναι Ολλανδός επαγγελματίας τενίστας, που τον Ιούνιο του 2022 κέρδισε το τουρνουά *Libéma Open*, νικώντας τον νο. 1 του κόσμου Ντανιίλ Μεντβέντεφ στον τελικό.

Ο Τιμ φαν Ράιτχοφεν έχει ως κορυφαία κατάταξη στο μονό ανδρών ATP το νο. 175, την οποία πέτυχε για πρώτη φορά τον Απρίλιο 2022 και κορυφαία κατάταξη στο διπλό ανδρών στο νο. 225 του κόσμου, που κατέκτησε τον Μάιο του 2022. Ως έφηβος, έφτασε στο υψηλότερο σημείο της παγκόσμιας κατάταξης, στο νο. 13, το 2015 και έφτασε στους προημιτελικούς του τουρνουά απλού αγοριών του Wimbledon Championships 2014 και στους ημιτελικούς του διπλού αγοριών. Έχει εκπροσωπήσει την Ολλανδία στο Davis Cup όπου έχει ρεκόρ W/L 1–1. Έχει κερδίσει 13 τουρνουά Futures στο ITF World Tennis Tour, συμπεριλαμβανομένων οκτώ τίτλων στο μονό και πέντε τίτλους στο διπλό.

Παραπομπές
----------

1. ↑  800335512. Ανακτήθηκε στις 27  Απριλίου 2022.
2. ↑
3. ↑  «Tim van Rijthoven | Overview | ATP Tour | Tennis».
4. ↑
**Συκοφαντία** ονομάζεται η ψευδής κατηγορία που διατυπώνει κάποιος για άλλο άτομο.. 

Η λέξη είναι σε χρήση ήδη από την αρχαία Ελλάδα, και εμφανίζεται για πρώτη φορά σε γραπτό λόγο στους Αχαρνείς του Αριστοφάνη. Υπάρχουν διάφορες ερμηνείες για την ετυμολογία της, βασιζόμενες σε αρχαίες, αλλά και σε νεότερες ερμηνείες. Αργότερα η λέξη πέρασε στη λατινική γλώσσα και στη συνέχεια σε ευρωπαϊκές, όπου σε κάποιες περιπτώσεις, όπως στα αγγλικά έχει αλλάξει η έννοιά της, χαρακτηρίζοντας την ψευδή κολακεία.

Ελλάδα
------

Στην σύγχρονη Ελλάδα, η συκοφαντική δυσφήμιση αποτελεί ποινικό αδίκημα και περιγράφεται στο άρθρο 363 του Ποινικού Κώδικα, όπου αναφέρεται ότι «Αν στην περίπτωση του άρθρου 362, το γεγονός είναι ψευδές και ο υπαίτιος γνώριζε ότι αυτό είναι ψευδές τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον τριών μηνών· μαζί με τη φυλάκιση μπορεί να επιβληθεί και χρηματική ποινή. Μπορεί επίσης να επιβληθεί και στέρηση των πολιτικών δικαιωμάτων κατά το άρθρο 63.» (Το αναφερόμενο άρθρο 362 αφορά τη δυσφήμηση, άλλο αδίκημα το οποίο τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι δύο ετών ή με χρηματική ποινή.

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **συκοφαντία**  |

Αναφορές
--------

1. ↑  Συκοφαντία, Πύλη για την ελληνική γλώσσα, greek-language.gr
2. ↑  Ο συκοφάντης και τα σύκα, Νίκος Σαραντάκος, 28 Φεβρουαρίου, 2011
3. ↑  Συκοφάντης – Συκοφαντία Αρχειοθετήθηκε 2019-03-26 στο Wayback Machine. liberal.gr
4. ↑  Άρθρο 363 του Ποινικού Κώδικα, Ευάγγελος Μαργαρίτης, lawspot.gr, ανακτήθηκε στις 14/7/2018
Το **Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα του Μαυροβουνίου** (σερβικά: Социјалдемократска партија Црне Горе, *Socijaldemokratska Partija Crne Gore* - SDP) είναι πολιτικό κόμμα του Μαυροβουνίου.

Ιστορία
-------

Το κόμμα ιδρύθηκε το 1993 με την ένωση του Σοσιαλιστικού Δημοκρατικού Κόμματος των Μεταρρυθμιστών του Μαυροβουνίου και του Σοσιαλιστικού Κόμματος του Μαυροβουνίου καθώς και άλλων μικρότερων κομμάτων και από την ίδρυσή του ήταν αντίθετο με τον πόλεμο στην πρώην Γιουγκοσλαβία και στο καθεστώς του Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς. Ιδρυτές του ήταν οι Žarko Rakčević, Ljubiša Stanković και Dušan Simonović. Από τα κόμματα του Μαυροβουνίου είναι το μόνο πλήρες μέλος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς.

Μετά τη στροφή στην πολιτική του DPS υπέρ της πλήρους ανεξαρτησίας της χώρας, το DPS και το SDP συνεργάστηκαν για την επίτευξη του στόχου αυτού και κέρδισαν το δημοψήφισμα της 21 Μαΐου 2006. Ο τωρινός πρόεδρος του κόμματος Ranko Krivokapić ανακήρυξε επισήμως την ανεξαρτησία του Μαυροβουνίου στις 3 Ιουνίου 2006.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος δικτυακός τόπος του SDP
* VLADA RCG, Επίσημος δικτυακός τόπος της κυβέρνησης του Μαυροβουνίου

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 305170976

 |

 |
Το **Β.Π. Α/Τ ΠΙΝΔΟΣ** (πρώην L-63, 15, L-65), **D-72**, ήταν αντιτορπιλικό συνοδείας κλάσης *Hunt II* που παραχωρήθηκε από το Βρετανικό Βασιλικό Ναυτικό στο Ελληνικό Βασιλικό Ναυτικό στη διάρκεια του Β' Π.Π.

Παραχώρηση
----------

Το Β.Π. Α/Τ ΠΪΝΔΟΣ ξεκίνησε να ναυπηγήται, κατά παραγγελία της αγγλικής κυβέρνησης το 1940, στα ναυπηγεία 'UK – Swan Hunter & Wiqhqm Richardson Ltd, Wallsend – on Tyne' και καθελκύστηκε στις 5 Νοεμβρίου 1941 στο Νιούκασλ με το πλήρες όνομα *HMS BOLEBROKE*.  
 
Σύμφωνα με ειδική ελληνοβρετανική συνθήκη της κυβέρνησης Τσώρτσιλ και της της ελληνικής κυβέρνησης Εμμανουήλ Τσουδερού, που υπογράφηκε στις 9 Μαρτίου του 1942, αποφασίστηκε η διάθεσή πολεμικών πλοίων στο τότε Ελληνικό Βασιλικό Ναυτικό για την ενίσχυσή του στον διεξαγόμενο πόλεμο. Έτσι στις 3 Ιουνίου 1942 παραχωρήθηκε στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό από το Βρετανικό Ναυτικό.

Την επομένη 4 Ιουνίου του 1943 έγινε η ύψωση της ελληνικής σημαίας στον λιμένα Νιούκαστλ σε επίσημη τελετή παρουσία του Βασιλέως των Ελλήνων Γεωργίου Β΄ μετά του επιτελείου του. Το πλήρωμα του πλοίου αποτελούσε ομάδα αξιωματικών και ναυτών που είχαν έλθει από την Αλεξάνδρεια καθώς και Έλληνες υπήκοοι κάτοικοι στην Αγγλία. Κυβερνήτης του πλοίου ανέλαβε ο αντιπλοίαρχος Β.Ν. Βασίλειος Κύρης. Μετά την ικανοποιητική συμπλήρωση των δοκιμών του κατευθύνθηκε στη ναυτική βάση του βρετανικού μητροπολιτικού στόλο Σκάπα Φλόου όπου και παρέμεινε εκεί επί έξι εβδομάδες. προκειμένου να ολοκληρωθεί η αναγκαία εξάσκηση του πληρώματος. Στη συνέχεια απέπλευσε ως μονάδα συνοδείας νηοπομπής και δια του περίπλου της Αφρικής συνδέθηκε με τον στόλο στο Πορτ Σάιντ στις αρχές του 1943.

Πολεμική δράση
--------------

Το B.Π. Α/Τ ΠΙΝΔΟΣ συμμετείχε σε ναυτικές επιχειρήσεις της Μεσογείου όταν με κυβερνήτη τον Δ. Φοίφα συμμετείχε στον ναυτικό αποκλεισμό της Τυνησίας, καθώς και στην μεγάλη συμμαχική απόβαση στη Σικελίας. Στις 8 Αυγούστου 1943 βύθισε το Υ/Β ‘U-458’, ενώ συμμετείχε στην απόβαση της Νότιας Γαλλίας. Στη συνέχεια έδρασε σε δύσκολες επιχειρήσεις στη θάλασσα της Δωδεκανήσου (Σεπτέμβριος - Νοέμβριος) και συμμετέχοντας στη συνέχεια σε νηοπομπές από Πορτ Σάιντ προς Γιβραλτάρ.

Μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας μαζί με τα υπόλοιπα πλοία της ίδιας κατηγορίας κατέπλευσε στα ελληνικά χωρικά ύδατα συνεχίζοντας όμως να συμμετέχει ως μοναδικό πλοίο του 12ου στολίσκου στις συμμαχικές νηοπομπές μέχρι της σύναψης ανακωχής με τους Γερμανούς στις 8 Μαΐου του 1945. Έκτοτε συμμετείχε σε επιχειρήσεις του εμφυλίου και παρέμεινε σε ενέργεια μέχρι το 1950 όταν το Ελληνικό Βασιλικό Ναυτικό παρέλαβε τα νέα αμερικανικά αντιτορπιλικά τύπου ΛΕΩΝ. Την εποχή εκείνη όλα τα πλοία τύπου Χαντ τέθηκαν σε κατάσταση εφεδρείας και συντήρησης στο Ναύσταθμο Σαλαμίνας. Τελικά στις 18 Δεκεμβρίου του 1959 επεστράφη στο Βρετανικό Ναυτικό.

Αδελφά πλοία
------------

Ομοίου τύπου αδελφά πλοία τα οποία και παραχωρήθηκαν ομοίως στο ελληνικό βασιλικό ναυτικό ήταν τα : ‘Β.Π. Α/Τ ΜΙΑΟΥΛΗΣ', ‘Β.Π. Α&Τ ΚΑΝΑΡΗΣ’, ‘Β.Π. Α/Τ ΑΔΡΙΑΣ’ και το Β.Π. Α/Τ ΑΣΤΙΓΞ.

Πηγές
-----

* "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ.15ος, σελ.911.
Ο **Πέπλος** ήταν είδος χιτώνα που φορούσαν οι γυναίκες, ο οποίος ήταν κυρίως μάλλινος και αποτελείτο από ένα μεγάλο ορθογώνιο κομμάτι υφάσματος που μπορούσε να διπλωθεί και να στερεωθεί (με κουμπιά, καρφίτσες ή πόρπες) με διάφορους τρόπους ώστε να αντανακλά διαφορετικά στυλ. Ο πέπλος φοριόταν ως ένδυμα πλήρους μήκους, καθώς στην αρχαία Ελλάδα οι γυναίκες δεν αποκάλυπταν δημόσια το σώμα τους.

Μία άλλη διαμόρφωση ένδυσης αποτελούσε ο **κόλπος** δηλαδή η αναδίπλωση του πέπλου – χιτώνα, όπου το πλεονάζον μήκος του ρούχου κρεμόταν διπλωμένο πάνω από την ζώνη. Το ρούχο κοβόταν μακρύτερο από το ύψος του ατόμου που το φορούσε. Το πλεονάζον μήκος διπλωνόταν στη μέση (δημιουργώντας τον κόλπο) και προαιρετικά το πάνω άκρο δημιουργώντας το **απόπτυγμα**. Για να δημιουργηθεί ο κόλπος, δενόταν ζώνη γύρω από το σώμα κάτω από το στήθος (ψηλά) ή στη μέση (χαμηλά) και η περίσσεια υφάσματος τραβιόταν επάνω. Το ύφασμα έπεφτε πάνω από τη ζώνη για να την κρύψει και συχνά τραβιόταν περισσότερο πίσω από ότι μπροστά και η πτυχή που πρόκυπτε ήταν ο κόλπος. Μια δεύτερη (ορατή) ζώνη μπορούσε να δεθεί πάνω από τον κόλπο για να επαναπροσδιορίσει τη μέση, υψηλή ή χαμηλή όπου το απόπτυγμα μπορούσε να καλύψει ξανά, το χαλαρό, διπλωμένο κάτω μέρος του πέπλου.

Με πιο ψυχρό καιρό, οι αρχαίοι Έλληνες φορούσαν για ζεστασιά ένα μανδύα πάνω από τον χιτώνα, γνωστό ως **ιμάτιο**. Αυτό το ένδυμα ήταν συνήθως μάλλινο και αποτελείτο από ένα ορθογώνιο κομμάτι υφάσματος που διπλωνόταν, όπως η ρωμαϊκή **τόγκα** και εξυπηρετούσε διπλό σκοπό, ειδικά για τους άνδρες, αφού χρησίμευε ως πανωφόρι στους στρατιώτες όταν εκστράτευαν και ως κουβέρτα τις κρύες χειμωνιάτικες νύχτες. Άλλα είδη μανδύα που έφεραν οι Έλληνες περιλάμβαναν το **επίβλημα**, ένα σάλι που φορούσαν οι γυναίκες και την **χλαμύδα**, ένα μικρό μανδύα που φορούσαν κυρίως οι νεαροί άνδρες, οι ταξιδιώτες και οι στρατιώτες.