recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Το **SPARC (Scalable Processor Architecture)** είναι μια αρχιτεκτονική συνόλου εντολών (RISC) με μειωμένο σύνολο εντολών (ISA) που αναπτύχθηκε αρχικά από την Sun Microsystems και την Fujitsu. Ο σχεδιασμός του επηρεάστηκε έντονα από το πειραματικό σύστημα Berkeley RISC που αναπτύχθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1980. Αναπτύχθηκε για πρώτη φορά το 1986 και κυκλοφόρησε το 1987, Το SPARC ήταν ένα από τα πιο επιτυχημένα πρώιμα εμπορικά συστήματα RISC και η επιτυχία του οδήγησε στην εισαγωγή παρόμοιων σχεδίων RISC από έναν αριθμό προμηθευτών κατά τη δεκαετία του 1980 και του 90.

Η πρώτη υλοποίηση της αρχικής αρχιτεκτονικής 32-bit (SPARC V7) χρησιμοποιήθηκε στο Sun-4 Sunstation και στα συστήματα διακομιστών της Sun, αντικαθιστώντας τα προηγούμενα συστήματα Sun-3 που βασίζονται στη σειρά επεξεργαστών Motorola 68000. Το SPARC V8 πρόσθεσε μια σειρά από βελτιώσεις που ήταν μέρος της σειράς επεξεργαστών SuperSPARC που κυκλοφόρησαν το 1992. Το SPARC V9, που κυκλοφόρησε το 1993, παρουσίασε μια αρχιτεκτονική 64-bit και κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στους επεξεργαστές UltraSPARC της Sun το 1995. Αργότερα, χρησιμοποιήθηκαν επεξεργαστές SPARC σε διακομιστές συμμετρικής πολλαπλής επεξεργασίας (SMP) και μη ομοιόμορφης πρόσβασης μνήμης (CC-NUMA) που παράγονται μεταξύ των Sun, Solbourne και Fujitsu.

Ο σχεδιασμός παραδόθηκε στον εμπορικό όμιλο SPARC International το 1989 και έκτοτε η αρχιτεκτονική του αναπτύχθηκε από τα μέλη του. Η SPARC International είναι επίσης υπεύθυνη για την αδειοδότηση και την προώθηση της αρχιτεκτονικής SPARC, τη διαχείριση εμπορικών σημάτων SPARC (συμπεριλαμβανομένου του SPARC, το οποίο κατέχει) και την παροχή ελέγχου συμμόρφωσης. Η SPARC International είχε ως στόχο την ανάπτυξη της αρχιτεκτονικής SPARC για τη δημιουργία ενός μεγαλύτερου οικοσυστήματος. Το SPARC έχει λάβει άδεια για διάφορους κατασκευαστές, συμπεριλαμβανομένων των Atmel, Bipolar Integrated Technology, Cypress Semiconductor, Fujitsu, Matsushita και Texas Instruments. Λόγω του SPARC International, το SPARC είναι πλήρως ανοιχτό, μη ιδιοκτησιακό και χωρίς δικαιώματα.

Από τον Σεπτέμβριο του 2017, οι πιο πρόσφατοι εμπορικοί επεξεργαστές SPARC υψηλών προδιαγραφών είναι ο SPARC64 XII της Fujitsu (εισήχθη το 2017 για τον διακομιστή SPARC M12) και ο SPARC M8 της Oracle που παρουσιάστηκε τον Σεπτέμβριο του 2017 για τους διακομιστές υψηλής τεχνολογίας.

Την Παρασκευή, 1 Σεπτεμβρίου 2017, μετά από έναν γύρο απολύσεων που ξεκίνησε στο Oracle Labs τον Νοέμβριο του 2016, η Oracle τερμάτισε το σχεδιασμό SPARC μετά την ολοκλήρωση του M8. Μεγάλο μέρος της ομάδας ανάπτυξης του επεξεργαστή στο Ώστιν του Τέξας, απολύθηκε, όπως και οι ομάδες στη Σάντα Κλάρα, στην Καλιφόρνια και στο Μπέρλινγκτον, Μασαχουσέτη. Η ανάπτυξη του SPARC συνεχίζεται με τον Fujitsu να επιστρέφει στο ρόλο του κορυφαίου παρόχου των διακομιστών SPARC, με μια νέα CPU να λήγει στο χρονικό πλαίσιο του 2020.
Ο **Γιώργος Δαύκος** (γεν. Δράμα 8 Ιανουαρίου 1959, ύψος 1,80 μ.) είναι Έλληνας παλαίμαχος πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής και πρωταθλητής Β΄Εθνικής, που αγωνίζονταν στη θέση του τερματοφύλακα και έκανε πολυετή καριέρα στα επαγγελματικά πρωταθλήματα, με τα χρώματα τεσσάρων διαφορετικών συλλόγων.Τερμάτησε την ποδοσφαιρική του καριέρα στην ερασιτεχνική ομάδα του Νομού Δράμας Ηρακλή Παρανεστίου

Βιογραφία
---------

Ο Δαύκος ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του σε μικρή ηλικία, από τους ερασιτέχνες της Δόξας Δράμας, όπου και παρέμεινε μέχρι την περίοδο 1975-76, οπότε και προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα, η οποία τότε αγωνίζονταν στη Β΄Εθνική. Την περίοδο 1979-80 πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στην Α΄Εθνική και το καλοκάιρι του 1982 μεταγράφηκε στον Παναθηναϊκό. Τρία χρόνια μετά επέστρεψε στη Δόξα, συνεχίζοντας σε αυτήν για τα επόμενα 6 χρόνια, ενώ ενδιάμεσα κέρδισε τίτλο Β΄Εθνικής (1988. Παίζοντας πάντα στη μεγάλη κατηγορία, αποτέλεσε στέλεχος του Αθηναϊκού (3 σεζόν) και της Παναχαϊκής. Τερμάτισε την πλούσια καριέρα του το 1997 σε ηλικία 38 ετών, έχοντας συμπληρώσει **316** συμμετοχές σε επίσημους αγώνες πρωταθλήματος της Α΄Εθνικής Κατηγορίας. Ακόμη,πήρε μέρος σε 55 συναντήσεις της Β΄Εθνικής, *σύνολο 371 παρουσίες* σαν βασικός τερματοφύλακας. Ο Δαύκος αγωνίσθηκε επίσης και στην ερασιτεχνική ομάδα των Ποντίων Ροδόπης, που διακρίθηκε στο Κύπελλο Ερασιτεχνών Ελλάδας, το 1997-98.

Εδώ και αρκετά χρόνια, είναι ενταγμένος στο προπονητικό τιμ των Ακαδημιών της Δόξας Δράμας. Ο γιος του αγωνίζεται στην ομάδα της Δόξας, που την περίοδο 2011-2012 έπαιξε στη Σούπερ Λίγκα.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Διεθνής αθλητική ιστοσελίδα
* Γεώργιος Παγιωτέλης-"Το Έπος της Α' Εθνικής" (ένθετο αθλητικού περιοδικού "Οι Παγκόσμιοι"-"Κλ. Γεωργαλάς Ε.Π.Ε.")
* "40 Χρόνια Ποδόσφαιρο και ΠΡΟ-ΠΟ" (έκδοση εφημερίδας "Προπόραμα"-2000)

Παραπομπές
----------

1. ↑  Φύλλο "Αθλητικής Ηχούς" της 7 Ιουλίου 1998, σελ.33[*νεκρός σύνδεσμος*]
Ο **Ιωάννης** (περίπου 870 - 919), από την οικογένεια των Σεργίων, ήταν Δούκας της Νάπολης την περίοδο 915-919. Έφερε τους βυζαντινούς τίτλους του *πρόξενου* και *δούξ*, η Νάπολη την εποχή εκείνη επίσημα θεωρούνταν έδαφος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.

Ο Ιωάννης, πρωτότοκος γιος του Γρηγορίου Δ΄ τον διαδέχτηκε το 915. Συνόδευσε τον πατέρα του στη μάχη του Garigliano, όπου ένας χριστιανικός συνασπισμός με επικεφαλής τον Niccolò Picingli νίκησε τις μουσουλμανικές δυνάμεις που υπήρχαν στον οχυρωμένο οικισμό του Γκαριγκλιάνο. Η Θητεία του ήταν σύντομη κι διήρκεσε μόνο 4 χρόνια 7 μήνες και 12 ημέρες.

Η Θητεία του χαρακτηρίστηκε από ειρηνικές σχέσεις με τους χριστιανούς γείτονές του. συνέχισε την πολιτική του πατέρα του με βάση την αναζήτηση χριστιανών συμμάχων στη νότια Ιταλία με κοινό σκοπό την αντιμετώπιση των μουσουλμάνων. Ωστόσο, είχε αρκετές συγκρούσεις με τις αραβικές δυνάμεις, οι οποίες έκαναν το Ρέτζιο την κύρια βάση τους μετά την ήττα του Garigliano, περιστασιακά εισέβαλαν στην επικράτειά του. Ήταν σε θέση να τους υποτάξει λαμβάνοντας τακτικά αφιερώματα σε αντάλλαγμα που σταμάτησαν μόνο στο θάνατό του. Πέθανε το 919 πιθανώς μετά από καρδιακή προσβολή. Το σώμα του μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη όπου θάφτηκε.

Από το γάμο του με άγνωστης ταυτότητας γυναίκας γεννήθηκαν οι :

* Μαρίνος Α΄ της Νάπολης, διάδοχός του. (σε ορισμένες πηγές ωστόσο αναφέρεται ως ο μικρότερος αδερφός του)
* Γρηγόριος;
* Στέφανος;
* Ουρανία, παντρεμένη με τον Ντοκιμπίλη Β΄, Δούκα της Γκαέτα
* Μαρία

Παραπομπές
----------

1. ↑  Christian Settipani, "*Continuité des élites à Byzance durant les siècles obscurs. Les princes caucasiens et l'Empire du VIe au IXe siècle*", Paris, de Boccard, 2006, p. 634
2. ↑  Venance Grumel, "*Traité d'études byzantine*", Chronologie I, Presses universitaires de France, Paris 1958 "*Ducs de Naples*" p. 424

Βιβλιογραφία
------------

* Jules Gay, "L'Italie méridionale et l'Empire Byzantin", Albert Fontemoing éditeur, Paris 1904.
* Thomas Granier, "Napolitains et Lombards aux VIIIe-XIe siècles. De la guerre des peuples à la guerre des saints en Italie du Sud" in: "Mélanges de l'École française de Rome. Moyen Âge, Temps modernes", T. 108, n° 2. 1996, p. 403-450.
Ο **Ιωάννης** ήταν βυζαντινός *πρόξενος* και Κυβερνήτης της Γκαέτα την περίοδο 1012-1032, μέλος της οικογένειας Γκαετάνι.

Ήταν γιος του Ιωάννη Γ΄ και της Σιλκεγκάιτα κόρη του Ιωάννη Δ΄ της Νάπολης, διαδέχτηκε τον πατέρα του το 1012, ήταν ακόμα βρέφος ή γεννήθηκε μετά τον θάνατο του, και συγκυβέρνησε μαζί με την γιαγιά του Αιμιλία και τον θείο του Λέων Α΄ ο οποίος αμφισβητούσε την αντιβασιλεία της Αιμιλίας την έδιωξε κι ανέλαβε μόνος του αντιβασιλέας. 

Το 1032 εισέβαλε στο δουκάτο ο Πανδόλφος Δ΄ της Κάπουα, κατέλαβε τη Γκαέτα κι έδιωξε τον Ιωάννη ο οποίος συνέχισε να προσπαθεί να ανακαταλάβει το δουκάτο έως τον θάνατο του το 1040.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 23  Νοεμβρίου 2018.

Πηγές
-----

* Chalandon, Ferdinand, *Histoire de la domination normande en Italie et en Sicilie*, Paris, 1907.
* John Julius Norwich|Norwich, John Julius, *The Normans in the South 1016-1130*, Longmans: London, 1967.
Το **Χλωμό** (αλβανικά: Hllomo) είναι ένα από τα έξι χωριά της πρώην κοινότητας του Πωγωνίου, στη νότια Αλβανία, στην ιστορική περιοχή της Βορείου Ηπείρου. Στη μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης το 2015 έγινε μέρος του δήμου Δρόπολης.  Σύμφωνα με καταγραφή της αλβανικής κυβέρνησης του 2014, στο χωριό βρίσκονται 410 Έλληνες. Στο χωριό δεσπόζει ο Ιερός Ναός της Αγίας Παρασκευής και ο Κοιμητηριακός Ναός Υπαπαντή του Κυρίου. Βρίσκεται χτισμένο στα 820 μέτρα και απέχει 10 χιλιόμετρα από την Πωγωνιανή Ιωαννίνων.

Δείτε επίσης
------------

* Έλληνες της Αλβανίας

Παραπομπές
----------

1. ↑  Law nr. 115/2014 Αρχειοθετήθηκε 2015-09-24 στο Wayback Machine.
2. ↑  «Fourth Report submitted by Albania pursuant to Article 25, paragraph 2 of the Framework Convention for the Protection of National Minorities». Ministry of Foreign Affairs, Republic of Albania. σελ. 98. Ανακτήθηκε στις 28 Δεκεμβρίου 2018.

Σύνδεσμοι
---------

Χλωμό Πωγωνίου
Συντεταγμένες: 40°3′9″N 19°49′45″E﻿ / ﻿40.05250°N 19.82917°E﻿ / 40.05250; 19.82917

Το **Κηπαρό** (παλιά Αλβανικά: **Qeparo**) είναι παραθαλάσσιο χωριό που ανήκει στον δίγλωσσο δήμο της Χειμάρρας στον νομό Αυλώνα της νότιας Αλβανίας. Είναι χωρισμένο σε δύο μέρη, το παλιό και το νέο χωριό.

Ιστορία
-------

Στην αρχαιότητα, η περιοχή του Κηπαρό, όπως και η υπόλοιπη περιοχή της Χειμάρρας, κατοικήθηκε από την ελληνική φυλή των Χαόνων.

Το χωριό έχει μια Ορθόδοξη Εκκλησία αφιερωμένη στον Άγιο Δημήτριο, που χρονολογείται το 1760 και μία από τις εννέα εκκλησίες στην Αλβανία αφιερωμένη στον Άγιο. Ένα σχέδιο για την ίδρυση ενός ελληνικού σχολείου στο χωριό ξεκίνησε από τους Έλληνες ευεργέτες Ευάγγελο και Κωνσταντίνο Ζάππα το 1860. Κατά την σχολική περίοδο 1898-1899 λειτουργούσαν στο Κηπαρό τρία μικρά Ελληνικά σχολεία με συνολικά 100 μαθητές.

Κατά την περίοδο των Βαλκανικών Πολέμων, οι κάτοικοι των Ελληνόφωνων χωριών στην περιοχή συμπεριλαμβανομένων του Κηπαρό πολέμησαν εναντίον Αλβανικών χωριών επειδή ήταν με την πλευρά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Στις 5 Νοεμβρίου 1912, όταν η κοντινή πόλη Χειμάρρα ήταν ελεγχόμενη από τις Ελληνικές δυνάμεις του Σπύρου Σπυρομήλιου, ένοπλες ομάδες από το Κηπαρό δήλωσαν ότι ήταν έτοιμες να βοηθήσουν το κίνημά του για την ενσωμάτωση της περιοχής στην Ελλάδα.

Δημογραφία
----------

Το χωριό Κηπαρό περιέχει περίπου ίσο Αλβανόφωνο και Ελληνόφωνο πληθυσμό με τους Αλβανόφωνους να είναι η πλειοψηφία στην παραθαλάσσια περιοχή (Qeparo Poshtme) και τους Ελληνόφωνους η πλειοψηφία στην ορεινή περιοχή (Άνω Κηπαρό). Σήμερα οι περισσότεροι Έλληνες του χωριού χρησιμοποιούν ως καθημερινή τους γλώσσα τα Αλβανικά ωστόσο αυτό δεν ισχύει στο παλιό χωριό όπου η Ελληνική γλώσσα υπερισχύει.

Αξιοσημείωτοι κάτοικοι
----------------------

* Γεώργιος Στεφάνου (1824-1901), Έλληνας αξιωματικός και επαναστάτης

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Τοποθεσία του Κηπαρό». Ανακτήθηκε στις 20 Ιουνίου 2010.
2. ↑  Elsie, Robert (Δεκεμβρίου 2000). *A dictionary of Albanian religion, mythology, and folk culture*. New York University Press. σελ. 65. ISBN 0-8147-2214-8.
3. ↑  Koltsida, Athina. «Η Εκπαίδευση στη Βόρεια Ήπειρο κατά την Ύστερη Περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας» (PDF). University of Thessaloniki. σελ. 174. Ανακτήθηκε στις 27 Δεκεμβρίου 2014.
4. ↑  Καφετζόπουλος Ιωάννης· Χαράλαμπος Φλόκας· Δήμα-Δημητρίου Αγγελική (2000). *Ο αγώνας για τη Βόρεια Ήπειρο* (1.udg. έκδοση). Αθήνα: Γενικό Επιτελείο Ελληνικού Στρατού, Διεύθυνση Ιστορίας Στρατού. ISBN 9789607897404. Ανακτήθηκε στις 27 Δεκεμβρίου 2014. Μόλις εξαπλώθηκαν τα νέα της σύλληψης της Χειμάρρας από τα Ελληνικά στρατεύματα, εμφανίστηκαν ένοπλοι χριστιανοί κάτοικοι των χωριών Δρυμάδες, Παλάσα, Βουνό, Κηπαρό, Κουντές, και δήλωσαν στον Σπυρομήλιο ότι ήταν έτοιμοι να βοηθήσουν στην απελευθέρωση...
5. ↑  Καλλιβρετάκης Λεωνίδας (1995). "Η ελληνική κοινότητα της Αλβανίας υπό το πρίσμα της ιστορικής γεωγραφίας και δημογραφίας."
6. ↑  Talonbooks, 1996 (ISBN 978-0-88922-368-4), σελ. 102: "ένα μεικτό Ελληνοαλβανικό χωριό που ονομάζεται Κηπαρό και βρίσκεται σε μια στενή κοιλάδα."
Ο **Νικόλαος Ρίζος** (Σινασός Καππαδοκίας, 1838 - Σινασός Καππαδοκίας, 1895) ήταν Έλληνας λόγιος και πρόκριτος, ο οποίος δραστηριοποιήθηκε στην περιοχή της Καππαδοκίας κατά τη διάρκεια της περιόδου της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Βιογραφία
---------

Γεννημένος στη Σινασό της Καππαδοκίας το 1838 και υιός του Σεραφείμ Ρίζου, επίσης γνωστού σε τοπικό επίπεδο ως Καρά Τζεχενέμ, εμπόρου, προκρίτου, καθώς και ευεργέτη, ο Νικόλαος Ρίζος φοίτησε στον τόπο καταγωγής του, προτού, στη συνέχεια, συνεχίσει τις σπουδές του στη Μεγάλη του Γένους Σχολή, στην Κωνσταντινούπολη.

Ολίγον καιρό μετά την αποφοίτησή του, πιο συγκεκριμένα το 1856, εξέδωσε, μέσω του τυπογραφείου της κωνσταντινουπολίτικης εφημερίδας «Ανατολή», βιβλιογραφικό έργο του υπό τον τίτλο «*Καππαδοκικά*», με αντικείμενο την ιστορία και γεωγραφία της ευρύτερης περιοχής της Καππαδοκίας. Το συγκεκριμένο βιβλίο αποτέλεσε τη μοναδική βιβλιογραφική συνεισφορά του ιδίου, καθώς, στη συνέχεια ενεπλάκη ενεργά στα κοινά του τόπου καταγωγής του.

Παρά το γεγονός πως ο ίδιος ο Ρίζος φαίνεται να μην διέθετε κάποιο σημαντικό αξίωμα, πέραν της ιδιότητας του - επί σειρά ετών - δημογέροντα στη Σινασό, βάσει των σχετικών με τον ίδιο αναφορών του Αναστάσιου Λεβίδη, ωστόσο, επρόκειτο για πρόσωπο επιρροής, γεγονός το οποίο και του επέτρεψε την συμμετοχή του στις τοπικές επαρχιακές συνελεύσεις κατά τη διάρκεια των περιόδων ποιμαντορίας των μητροπολιτών Ευσαταθίου Καισαρείας και Ιωάννη Καισαρείας.

Απεβίωσε στη Σινασό της Καππαδοκίας το 1895, με την κηδεία του να τελείται δημοσία δαπάνη, γεγονός το οποίο και καταδεικνύει την σημασία του ιδίου για την τοπική κοινότητα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Σαπκίδη 2002.
2. ↑  Χατζηιωσήφ, Χρήστος (2005). *Συνασός. Ιστορία ενός τόπου χωρίς ιστορία*. Ηράκλειο: Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης. σελ. 177, 196.

Πηγές
-----

* Σαπκίδη, Όλγα (1 Ιουλίου 2002). «Ρίζος Νικόλαος». *Εγκυκλοπαίδεια Μείζονος Ελληνισμού - Μικρά Ασία*. Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού. Ανακτήθηκε στις 28 Αυγούστου 2023.


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Ιστορία
* Πύλη:Πολιτική
* Πύλη:Ελλάδα
* Πύλη:Τουρκία
 |

 |
Η **Λαίδη Λούσυ Σόμερσετ, βαρόνη του Λάτιμερ** (**Lucy Somerset**) (1524 - 23 Φεβρουαρίου 1583) Αγγλίδα ευγενής ήταν μεγαλύτερη κόρη του Χένρι Σόμερσετ, 2ου κόμη του Γούστερ και της δεύτερης συζύγου του Ελισάβετ Μπράουν. Η Λαίδη Λούσυ υπηρέτησε σαν *Κυρία της τιμής* την Αικατερίνη Χάουαρντ, 5η σύζυγο του Ερρίκου Η΄ της Αγγλίας. Παντρεύτηκε (1545) τον Τζων Νέβιλ, 4ος βαρόνο του Λάτιμερ θετό γιο της έκτης συζύγου του Ερρίκου Η΄ Αικατερίνης Παρ την οποία υπηρέτησε η Λούσυ σαν *Κυρία της Συνοδείας*. Η μητέρα της ήταν κόρη του Σερ Άντονι Μπράουν, Υπολοχαγού του Καλαί και της δεύτερης συζύγου του, Λούσυ Νέβιλ,, κόρης του Τζων Νέβιλ, 1ου μαρκησίου του Μόνταγκιου. Η θεία της παντρεύτηκε τον Σερ Τσάρλς Μπράντον, 1ο κόμη του Σάφοκ και η Λούσυ έγινε ξαδέλφη με τις κόρες της Λαίδη Άννα Μπράντον και Λαίδη Μαρία Μπράντον.

Υπηρεσίες στην αυλή
-------------------

Η Λούσυ Σόμερσετ εμφανίστηκε αρχικά στην αυλή του Ερρίκου Η΄ στις υπηρεσίες της πέμπτης συζύγου του Αικατερίνης Χάουαρντ σαν *Κυρία της Τιμής*, η Αικατερίνη εκτελέστηκε μετά από κατηγορία για μοιχεία (1542). Η Λούσυαναφέρεται στην συνέχεια σε γράμμα που έστειλε ο αυτοκρατορικός απεσταλμένος Ευστάθιος Τσαπίς στον αυτοκράτορα Κάρολο Κουίντο που παρουσιάζεται σαν ευνοούμενη του βασιλιά και μια από τις τρεις υποψήφιες για έκτη σύζυγο του. Ο βασιλιάς διάλεξε τελικά την Αικατερίνη Παρ χήρα του Τζων Νέβιλ, 3ου βαρόνου του Λάτιμερ.

Οικογένεια
----------

Η Λαίδη Λούσυ Σόμερσετ παντρεύτηκε τον Τζων Βέβιλ, 4ο βαρόνο του Λάτιμερ (1520 - 1577) και θετό γιο της Αικατερίνης Παρ, με τον γάμο πήρε τον τίτλο της βαρόνης του Λάτιμερ, μετά τον γάμο της έγινε *Κυρία της Συνοδείας* για την βασίλισσα Αικατερίνη, με τον σύζυγο της απέκτησε :

* Αικατερίνη Νέβιλ (1546 - 28 Οκτωβρίου 1596), παντρεύτηκε τον Χένρι Πέρσι, 8ο κόμη του Νορθάμπερλαντ.
* Ντόροθυ Νέβιλ (1547 - 23 Μαρτίου 1609), παντρεύτηκε τον Τόμας Σέσιλ, 1ο κόμη του Έξετερ.
* Λούσυ Νέβιλ (πέθανε τον Απρίλιο του 1608), παντρεύτηκε τον Σερ Γουίλιαμ Κορνουαλλίς του Μπρόμ Χωλ.
* Ελισάβετ Νέβιλ (1550 - 1630), παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο τον Σερ Τζων Ντάνβερς του Νταουντέσι και σε δεύτερο γάμο τον Σερ Έντμουντ Κάρεϊ.

Ο λόρδος του Λάτιμερ πέθανε χωρίς γιους (1577) και η βαρονία πέρασε στον μακρινό του ξάδελφο Φραγκίσκο Μόνι-Κουττς, 5ο βαρόνο του Λάτιμερ. Η Λούσυ Πέρσι πέθανε στις 23 Φεβρουαρίου 1583 και τάφηκε στο Χάκνει όπως φαίνεται από την διαθήκη της που δημοσιεύτηκε στις 16 Νοεμβρίου 1582.

Παραπομπές
----------

1. ↑  mp147959. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  p1663.htm#i16624. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
3. 1 2 3  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
4. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Αυγούστου 2018. Ανακτήθηκε στις 6 Αυγούστου 2018.
5. ↑  Richardson IV 2011, pp. 51–2.

Πηγές
-----

* Richardson, Douglas (2011). Magna Carta Ancestry: A Study in Colonial and Medieval Families, ed. Kimball G. Everingham. IV (2nd ed.)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Κόμητες του Γούστερ Αρχειοθετήθηκε 2018-08-17 στο Wayback Machine.
Συντεταγμένες: 38°59′5″N 77°5′41″W﻿ / ﻿38.98472°N 77.09472°W﻿ / 38.98472; -77.09472

Η **Βηθεσδά** ή **Μπεθέσντα** είναι απογραφικά προσδιορισμένη κοινότητα στην Κομητεία Μοντγκόμερι, στο Μέριλαντ, βορειοδυτικά της πρωτεύουσας των ΗΠΑ Ουάσινγκτον. Αντλεί το όνομά της από μία τοπική εκκλησία, την Βηθεσδά (1820, ανακατασκευή 1849), η οποία πήρε το όνομά της από το βαπτιστήριο της Βηθεσδά (προβατική κολυμβήθρα), (Αραμαϊκά, ܒܝܬ ܚܣܕܐ μπεθ σημαίνει «Οίκος του Ελέους» και στα Εβραϊκά, בית חסד «μπάιτ χέσεντ» σημαίνει «Οίκος της Καλοσύνης»). Στον συγκεκριμένο οικισμό βρίσκονται οι κύριες εγκαταστάσεις των Εθνικών Ινστιτούτων Υγείας και το Εθνικό Στρατιωτικό Ιατρικό Κέντρο Γουόλτερ Ριντ, όπως και αρκετές εταιρικές και κυβερνητικές έδρες.

Η Βηθεσδά θεωρείται πλούσια κοινότητα, από τις πλέον εγγράμματες στις ΗΠΑ. Το 2014 αναφέρθηκε από το *Forbes* ως πρώτη στον κατάλογο των πλέον εγγράμματων μικρών πόλεων και πρώτη στον κατάλογο του *Time* για τις πλέον προσοδοφόρες πόλεις.

Ως μη ενσωματωμένη περιοχή η Βηθεσδά δεν έχει επίσημα σύνορα. Η Απογραφική Υπηρεσία των ΗΠΑ ορίζει την απογραφικά προσδιορισμένη κοινότητα με επίκεντρο τις συντεταγμένες 38°59′N 77°7′W﻿ / ﻿38.983°N 77.117°W﻿ / 38.983; -77.117. Η Γεωλογική Επιθεώρηση των ΗΠΑ όρισε την κοινότητα στις συντεταγμένες 38°58′50″N 77°6′2″W﻿ / ﻿38.98056°N 77.10056°W﻿ / 38.98056; -77.10056, διαφορετικές από εκείνες της Απογραφικής Υπηρεσίας. Σύμφωνα με εκτιμήσεις της Απογραφικής Υπηρεσίας, το 2013 η κοινότητα είχε συνολικό πληθυσμό 63.374 ατόμων.

Παραπομπές σημειώσεις
---------------------

1. 1 2  «Mindat.org» (Αγγλικά, Simplified Chinese) Keswick, Coulsdon. 23670. Ανακτήθηκε στις 18  Δεκεμβρίου 2020.
2. 1 2  *Gazetteer*. 22225834. Ανακτήθηκε στις 25  Αυγούστου 2021.
3. ↑  United States Census Bureau: «2016 U.S. Gazetteer Files» (Αγγλικά) United States Census Bureau. Ουάσινγκτον. 2016.
4. ↑  *Απογραφές των Ηνωμένων Πολιτειών 2020*. data.census.gov/cedsci/table?t=Populations+and+People&g=0100000US%2C%241600000&y=2020. Ανακτήθηκε στις 1  Ιανουαρίου 2022.
5. ↑  «Where Are You From? - Credo Reference». *credoreference.com*.
6. ↑  Susan Adams (30 Ιουλίου 2014). «The Most Educated Places In America In 2014». *Forbes*.
7. ↑  «Top Earning Towns». 19 Σεπτεμβρίου 2014.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Βηθεσδά (ΗΠΑ)** |

* Ταξιδιωτικός οδηγός για το θέμα Bethesda από τα Βικιταξίδια
* Greater Bethesda-Chevy Chase Chamber of Commerce Αρχειοθετήθηκε 2008-08-27 στο Wayback Machine.
* Bethesda Urban Partnership
* Walter Reed National Military Medical Center
* National Institutes of Health

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 133677395
* LCCN: n79054836
* GND: 4080387-9
* SUDOC: 196227038
* BNF: cb12009333d (data)
* NKC: ge399173
* BNE: XX5857896

 |

 |
Ο **Γεώργιος Λάτρης** (1809-1884) ήταν Έλληνας ιατρός ο οποίος δραστηριοποιήθηκε στην πόλη της Σμύρνης κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα.

Βιογραφία
---------

Γεννημένος το 1809 και γόνος κρητικής καταγωγής οικογένειας εγκατεστημένης στη Σμύρνη κατά τη διάρκεια του 18ου αιώνα, ο Γεώργιος Λάτρης ήταν υιός των Σάββα Λάτρη, εμπόρου, και Σοφίας Ξυντήρη. 

Ακολουθώντας την οικογενειακή παράδοση, ο Γεώργιος Λάτρης εργάστηκε ως ιατρός, διατελώντας σημαντικό ρόλο στην καταπολέμηση των επιδημιών χολέρας οι οποίες έπληξαν την πόλη της Σμύρνης κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα, με σημαντικότερη εξ'αυτών εκείνη του 1854, με τον ίδιο να προσφέρει ανιδιοτελώς τις υπηρεσίες του στα μέλη της ελληνικής κοινότητας της πόλης.

Εξέχων μέλος της ευρύτερης κοινότητας της Σμύρνης, καθώς και, κατ'επέκταση, της ελληνορθόδοξης κοινότητας της πόλης, ο Λάτρης ανέπτυξε ιδιαίτερη δραστηριότητα εντός της τελευταίας. Μεταξύ του 1869 και του 1872, υπήρξε έφορος της Ευαγγελικής Σχολής Σμύρνης, ενώ, στη συνέχεια, πιο συγκεκριμένα μεταξύ της 1ης Μαρτίου 1874 και της 1ης Μαρτίου 1877, υπήρξε μέλος της δωδεκαμελούς εφορευτικής επιτροπής Γραικικού Νοσοκομείου Σμύρνης. Παράλληλα, υπήρξε μέλος σχετικής επιτροπής η οποία δημιουργήθηκε με απώτερο σκοπό την ανέγερση της βιβλιοθήκης, καθώς και του μουσείου, της Ευαγγελικής Σχολής. Παράλληλα, κατά τη διάρκεια της ίδιας περιόδου, διετέλεσε πρόεδρος του τοπικού συλλόγου «Ελληνική Λέσχη Σμύρνης». Με σημείο εκκίνησης το 1881, διετέλεσε μέλος του διοικητικού συμβουλίου, καθώς και της σχολικής εφορευτικής επιτροπής, της Φιλεκπαιδευτικής Εταιρείας Σμύρνης.

Κατά τη διάρκεια της ζωής του, ο Λάτρης, παράλληλα με την επαγγελματική ενασχόλησή του, δημοσίευσε αριθμό άρθρων ιατρικού περιεχομένου, ενώ, παράλληλα, συμμετείχε, επίσης, σε αριθμό ιατρικών συνεδρίων, έως και τον θάνατό του, το 1884.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8  Σμυρνέλη 2002.

Πηγές
-----

* Σμυρνέλη, Μαρία - Καρμέν (18 Νοεμβρίου 2002). «Λάτρης Γεώργιος». *Εγκυκλοπαίδεια Μείζονος Ελληνισμού - Μικρά Ασία*. Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού. Ανακτήθηκε στις 28 Αυγούστου 2023.


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Ιστορία
* Πύλη:Ιατρική
* Πύλη:Ελλάδα
* Πύλη:Τουρκία
 |

 |
**Κατεπανίκιον Ιταλίας** ονομάστηκε η ένωση των τριών θεμάτων της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας στην Ιταλία (Λογγοβαρδίας, Καλαβρίας και Λουκανίας) από τον Ιωάννη Τσιμισκή, περίπου το έτος 975. Ο διοικητής του Κατεπανικίου ονομαζόταν κατεπάνω. Παρόλο που δεν ευρίσκονταν στο πλαίσιο των τριών θεμάτων, στο Κατεπανίκιο υπάγονταν επίσης το Δουκάτο της Νεαπόλεως και το Δουκάτο της Αμάλφεως. Η σημερινή ιταλική επαρχία Φότζια της Απουλίας είναι γνωστή και ως *Καπιτανάτα* (*Capitanata*, αρχικά *Catapanata*, από παραφθορά της λέξης *κατεπάνω*).

Πηγές
-----

* Gay, Jules. *L'Italie méridionale et l'empire Byzantin*. Burt Franklin: New York, 1904.
* Norwich, John Julius. *The Normans in the South 1016-1130*. Longmans: London, 1967.
Η **Πανσερραϊκή Αθλητική Ένωση** είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα τις Σέρρες. Ιδρύθηκε το 1996 με την ονομασία «**Αθλητικός Σύλλογος Ποντίων Σερρών**» και τμήμα ποδοσφαίρου ανδρών και το 2003 ίδρυσε και τμήμα ποδοσφαίρου γυναικών. Το 2007 μετονομάστηκε σε «**Πανσερραϊκή Αθλητική Ένωση**». Την περίοδο 2023-24 αγωνίζεται στην Β΄ Κατηγορία της ΕΠΣ Σερρών.

Τμήμα ποδοσφαίρου ανδρών
------------------------

Η ανδρική ομάδα ποδοσφαίρου Α.Σ. Ποντίων Σερρών τη σεζόν 1997-98 συμμετείχε στην Γ΄ κατηγορία της Ε.Π.Σ. Σερρών και στην πρώτη της συμμετοχή κατάφερε να προβιβαστεί στην Β΄ κατηγορία, ενώ την αμέσως επόμενη, 1999-00, κέρδισε την άνοδο στην Α΄ κατηγορία, όπου αγωνίστηκε από τη σεζόν 2000-01. Η σημαντικότερη στιγμή στη σύντομη ιστορία του ανδρικού τμήματος είναι η κατάκτηση του πρωταθλήματος της Α΄ κατηγορίας της Ε.Π.Σ. Σερρών τη σεζόν 2007-08, πλέον ως Πανσερραϊκή Αθλητική Ένωση.

### Τίτλοι

* Πρωτάθλημα Σερρών
	+ 1 τίτλος: 2007-08

Τμήμα ποδοσφαίρου γυναικών
--------------------------

Ο Α.Σ. Ποντίων Σερρών το 2003 ίδρυσε το τμήμα ποδοσφαίρου γυναικών με υπεύθυνο τμήματος τον Μιχάλη Πουλικίδη και προπονητή τον Μίμη Παρασκευόπουλο. Οι πρώτες παίκτριες που αποτέλεσαν το γυναικείο τμήμα του συλλόγου ήταν οι Σεβαστή Σαπουντζή, Θεοδώρα Κηπουρού, Στέλλα Λιούσα, Χρυσούλα Καγιορλίδου, Κωνσταντίνα Κουρκουτά, Παρασκευή Κατσαβάκη, Άννα Βουρλιά, Φωτεινή Μιντιούρη, Αναστασία Αναστασιάδου, Στυλιανή Γαλακτερού, Ανδρομάχη Τσιαχτήρη, Στυλιανή Σπανουδάκη, Μαρία Μιντιούρη, Γεσθημανή Παπουτσόγλου, Αναστασία Δημοπούλου, Ια Χιζανασβίλι, Μάια Χιζανασβίλι και Βασιλική Στόικου.

Τη σεζόν 2009-10 η Πανσερραϊκή Αθλητική Ένωση δήλωσε συμμετοχή στο Περιφερειακό πρωτάθλημα και με την πρώτη της επίσημη παρουσία, η ομάδα αναδείχθηκε πρωταθλήτρια του 1ου ομίλου και προβιβάστηκε στην Α΄ Εθνική, όπου αγωνίστηκε τη σεζόν 2010-11, γνωρίζοντας όμως τον υποβιβασμό.

Τη σεζόν 2012-13 μέσω των play offs του 1ου ομίλου της Β΄ Εθνικής κέρδισε την άνοδο στην Α΄ Εθνική, όπου αγωνίστηκε τη σεζόν 2013-14, γνωρίζοντας τον υποβιβασμό. Μετά από κάποια χρόνια σε Γ΄ και Β΄ Εθνική, επανήλθε στην Α΄ Εθνική τη σεζόν 2018-19, γνωρίζοντας όμως εκ νέου τον υποβιβασμό.

### Τίτλοι

* 1 Πρωτάθλημα Β΄ Εθνικής:
	+ 2017-18 (1ος όμιλος)

* 1 Πρωτάθλημα Περιφερειακού Πρωταθλήματος:
	+ 2009-10 (1ος όμιλος)

* 1 Πρωτάθλημα Γ΄ Εθνικής:
	+ 2015-16 (1ος όμιλος)

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6 7  «ΠΑΝΣΕΡΡΑΪΚΗ ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ Μπάλα γέννους...θηλυκού». *serreslife.gr*. Ανακτήθηκε στις 20 Νοεμβρίου 2009.
2. ↑  ΠΑΝΣΕΡΡΑΙΚΗ.. επιστροφή στην Α΄ Εθνική! serresmegasport.gr

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Πανσερραϊκή Αθλητική Ένωση Σερρών, επίσημος λογαριασμός στο Facebook.
O **Κουίντο Φλάβιος Εγνάτιος Μύσιος Λολλιανός σίγκνο Μαβόρτιος** (Quintus Flavius Maesius Egnatius Lollianus signo Mavortius) (περ. 330 - 356) ήταν πολιτικός, γερουσιαστής,και στρατιωτικός της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

Ήταν κυβερνήτης της Καμπανίας από το 328 έως το 335, έπειτα Κόμης της εώας από το 330 έως το 336, Πρόξενος της Αφρικής από το 334 έως το 337, ο Πρεφέκτους ούμπρι (Πολίαρχος) της Ρώμης το 342, Πρόξενος το 355 και Έπαρχος πραιτωρίων του Ιλλυρικού για τον Κωνστάντιο Β΄ μεταξύ 355 και 356.

Ενθάρρυνε τον γερουσιαστή και συγγραφέα Φιρμίκο Ματέρνο να γράψει ένα αστρολογικό δοκίμιο, το *Matheseos libri VIII*, το οποίο ο συγγραφέας αφιέρωσε στον Λολλιανό.

Τον 18ο αιώνα ανακαλύφθηκε τμήμα αγάλματος του στο Πουτόλι της Καμπανίας, στη συνέχεια το υπόλοιπο βρέθηκε στο Ποζουόλι (κοντά στη Νάπολη της Ιταλίας).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Monumenta virtutum titulique: senatorische Selbstdarstellung.. Heike Niquet · 2000, σελ. 127
2. ↑  Shifting Genres in Late Antiquity, Geoffrey Greatrex, ‎Hugh Elton, ‎the assistance of Lucas McMahon · 2016

Πηγές
-----

* Kenney, Edward John, *The Cambridge History of Classical Literature*, Cambridge University Press, 1983, (ISBN 0-521-27371-4), p. 88.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 316414956

 |

 |
Η Δρ. **Άγκνες Μόλναρ** (γεννημένη στις 12 Μαΐου 1956)  είναι Ουγγαρέζα πολιτικός, μέλος της Εθνοσυνέλευσης (Βουλευτής) από την Περιφερειακή Λίστα της κομητείας Φίντες-Ουγγρική Συμμαχία Πολιτών (Fidesz) Γκίορ-Μοσόν-Σόπρον από το 2006 έως το 2014 και στην εθνική λίστα του κόμματός της από το 2014. Υπηρέτησε ως υπουργός Εθνικής Ανάπτυξης μεταξύ 2 Ιουνίου 2010 και 29 Ιουνίου 2012.

Καριέρα
-------

Φοίτησε στο γυμνάσιο Ραντνότι Μίκλος στο Σέγκεντ και πέρασε τις τελικές εξετάσεις της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης το 1974. Αποφοίτησε ως γιατρός από το Πανεπιστήμιο Ιατρικών Επιστημών του Σέγκεντ με έπαινο το 1980. Ξεκίνησε τη δουλειά της στην παιδική πτέρυγα του Κρατικού Σανατόριου στο Σόπρον το 1980. Εργάστηκε στην παιδική πτέρυγα του νοσοκομείου Ερζίμπετ στο Σόπρον από το 1982. Ολοκλήρωσε τις ειδικές σπουδές της στην παιδιατρική και τη βρεφική ιατρική με εξαιρετικά αποτελέσματα το 1985. Παράλληλα με τα καθήκοντά της στην παιδική πτέρυγα εργάστηκε και για χρόνια ως παιδίατρος σε γειτονικούς οικισμούς αλλά και για ιατροφαρμακευτική περίθαλψη παιδιών, που πάσχουν από νεφρική νόσο. Βοήθησε στη δημιουργία του παιδικού οίκου υγείας της κομητείας. Ήταν επίσης υπεύθυνη για χρόνια ως ιατρός για παιδιά, που βρίσκονται υπό κρατική επίβλεψη, στο σπίτι δύο παιδιών του Σόπρον. Ξεκίνησε ένα ιδιωτικό ιατρείο με τον σύζυγό της το 1992. Είναι διευθύντρια της Arcus ker. Ltd. από το 1998 και διευθύνων σύμβουλος της Régióturizmus Ltd. από το 2001. 

Υπήρξε υποστηρικτής από το 1997 και μέλος της Fidesz από το 2003. Υπήρξε μέλος της τοπικής Γενικής Συνέλευσης του Σόπρον, πρόεδρος της Επιτροπής Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης από το 2002 έως το 2006. Από το 2003 βοήθησε το κόμμα ως συντονίστρια του προέδρου του κόμματος και στη συνέχεια ως πολιτική διευθύντρια στην Υπερδουναβία.  Εξασφάλισε μια θέση στο Κοινοβούλιο κατά τις κοινοβουλευτικές εκλογές του 2006 από τον Περιφερειακό Κατάλογο της κομητείας Γκίορ-Μοσόν-Σόπρον. Εξελέγη μέλος της Επιτροπής Υγείας στις 30 Μαΐου 2006.  Είναι μέλος της Επιτροπής Πρόνοιας από τον Μάιο του 2014 </ref>

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνική Συνέλευση της Ουγγαρίας: *Parliamentary Information System*. m039. Ανακτήθηκε στις 4  Μαΐου 2022.
2. 1 2 3  «*Biography*» (PDF). Országgyűlés.
3. 1 2 3  «*Register*». Országgyűlés.
Ο **Πιερ Σελεστέν Ρουιγκεμά** (*Pierre-Célestin Rwigema*, 1953-) είναι πολιτικός από τη Ρουάντα. Υπηρέτησε στην πρωθυπουργία της χώρας την περίοδο από το 1995 ως το 2000. Αργότερα κατηγορήθηκε για συμμετοχή στη Γενοκτονία της Ρουάντα και αθωώθηκε.

Καριέρα
-------

Γεννήθηκε στις 27 Ιουλίου 1953. Από το 1994 ως το 1995 υπηρέτησε ως υπουργός Παιδείας. Στις 31 Αυγούστου 1995 διορίστηκε πρωθυπουργός και κατά την ορκωμοσία του υποσχέθηκε να επανενώσει τις εθνότητες της διαιρεμένης χώρας. Το 2001 κατηγορήθηκε για συμμετοχή στη γενοκτονία και εκδόθηκε ένταλμα σύλληψης εναντίον του. Οι κατηγορίες έγιναν μετά την παραίτησή του από την πρωθυπουργία, όταν έφυγε στις ΗΠΑ για να ζητήσει πολιτικό άσυλο. Αναφέρθηκε ότι οι κατηγορίες είχαν πολιτικά κίνητρα. Την περίοδο αυτή που κατηγορήθηκε, έκανε μάστερ στη διοίκηση επιχειρήσεων, στο Κρατικό Πανεπιστήμιο του Μπόουλινγκ Γκριν του Οχάιο. Τελικά αποδείχθηκε η αθωότητά του και του χορηγήθηκε πολιτικό άσυλο από αμερικανικό δικαστήριο για μετανάστες στο Ντιτρόιτ.

Τον Οκτώβριο του 2011 ο Μαρτίν Νγκογκά, γενικός εισαγγελέας της Ρουάντα, γνωστοποίησε στα ΜΜΕ ότι οι δικαστικές αρχές δεν βρήκαν καμία ένδειξη για να παραπέμψουν σε δίκη τον Ρουιγκεμά για συμμετοχή του στη γενοκτονία και κατά συνέπεια η υπόθεσή του τέθηκε στο αρχείο.

Έπειτα από εξορία 11 ετών, ο Ρουιγκεμά επέστρεψε στη Ρουάντα και δηλώνοντας ότι "επέστρεφε ελεύθερος", γνωστοποίησε τον πρωταρχικό του στόχο να βοηθήσει στην ανάπτυξη της χώρας.

Τον Μάιο του 2012 εξελέγη μαζί με άλλα 7 άτομα ως αντιπρόσωπος στην Νομοθετική Συνέλευση της Ανατολικής Αφρικής (EALA). Υποσχέθηκε να εφαρμοστεί η κοινή αγορά της Κοινότητας Ανατολικής Αφρικής και τα πρωτόκολλα για την τελωνειακή ένωση και να επιταχυνθούν οι συνομιλίες για την νομισματική ένωση και να γίνει πραγματικότητα μια πολιτική ομοσπονδία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 22  Μαρτίου 2020.
2. ↑  A Political Outsider Is Sworn In As Prime Minister of Rwanda
3. ↑   Αρχειοθετήθηκε 2008-11-21 στο Wayback Machine. Afroamerica network
4. ↑  Graduate student accused of genocide[*νεκρός σύνδεσμος*] BG News, 19-11-2001
5. ↑   Αρχειοθετήθηκε 2011-07-18 στο Wayback Machine. God Sleeps in Rwanda: A Journey of Transformation
6. ↑   Αρχειοθετήθηκε 2016-08-15 στο Wayback Machine. Former Rwandan Prime Minister Returns
7. ↑  [*νεκρός σύνδεσμος*] PC Rwigema: My return was not influenced by anyone
8. ↑   Αρχειοθετήθηκε 2012-07-14 at Archive.is Anyone would wish to be part of the new Rwanda – Rwigema
9. ↑   Αρχειοθετήθηκε 2012-09-05 at Archive.is Ex-premier Rwigema fronted for EALA seat
10. ↑   Αρχειοθετήθηκε 2012-09-05 at Archive.is Ex-premier Rwigema fronted for EALA seat
Το **μαρτύριο του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή** είναι ένα γεγονός που αναφέρεται στα ευαγγέλια και αφηγείται τον θάνατο για αποκεφαλισμού του Ιωάννη του Βαπτιστή, ο οποίος στον Χριστιανισμό θεωρείται άγιος και ο τελευταίος των προφητών .

Στα ευαγγέλια
-------------

Το *Κατά Μάρκον Ευαγγέλιον* παρουσιάζει τον Ιωάννη ως εκπλήρωση μιας προφητείας από τον Ησαΐα.  Μετά το πέρας της βάπτισης του Χριστού στον Ιορδάνη ποταμό, αφηγείται ο θάνατος του Ιωάννη, όταν ο τετράρχης Ηρώδης Αντύπας, ακούγοντας ιστορίες για τον Ιησού, νομίζει ότι ο Ιωάννης ο Βαπτιστής αναστήθηκε από τους νεκρούς.

Σύμφωνα με τα Συνοπτικά Ευαγγέλια, ο Ιωάννης ο Βαπτιστής αποδοκίμασε τον γάμο του Ηρώδη Αντύπα και της Ηρωδιάδος επειδή ήταν διαζευγμένη γυναίκα, κάτι που δεν επιτρεπόταν από τον ιουδαϊκό νόμο. Για να ευχαριστήσει τη σύζυγό του, ο Ηρώδης Αντύπας διέταξε να κλείσουν τον προφήτη σε ένα κελί, αλλά δεν του αφαίρεσε τη ζωή, διότι τον διασκέδαζε ακούγοντας τις ιστορίες του και τον σεβόταν, αφού ήταν «ιερός» άνθρωπος και φοβόταν λαϊκές διαμαρυρίες. Στα γενέθλια του Ηρώδη, στη μέση ενός συμποσίου με τους άρχοντες της Γαλιλαίας παρόντες, η Σαλώμη χόρεψε για εκείνον, γεγονός που έκανε χαρούμενο τον βασιλιά, ο οποίος της επέτρεψε, να του ζητήσει δώρο ό,τι ήθελε. Με προτροπή της μητέρας της, η Σαλώμη ζήτησε το κεφάλι του Ιωάννη του Βαπτιστή σε ένα ασημένιο πιάτο. ότας αναστατωμένος, καθώς είχε δώσει το λόγο του, ο Ηρώδης Αντύπας διέταξε να τον αποκεφαλίσουν και ένας φρουρός ανέλαβε να παραδώσει το κεφάλι του στη Σαλώμη όπως είχε ζητήσει, η οποία με τη σειρά της το παρέδωσε στη μητέρα της. Οι μαθητές του μάζεψαν το σώμα του και το έθαψαν.

* 
* Κεφάλι του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή, Γκασπάρ Νούνιες Ντελγκάδο (Σεβίλλη) 1591*Κεφάλι του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή*, Γκασπάρ Νούνιες Ντελγκάδο (Σεβίλλη) 1591
* Η Σαλώμη με το κεφάλι του Ιωάννη του Βαπτιστή, του Τιτσιάνου. Γύρω στο 1515. Πινακοθήκη Ντόρια Παμφίλι, Ρώμη.*Η Σαλώμη με το κεφάλι του Ιωάννη του Βαπτιστή*, του Τιτσιάνου. Γύρω στο 1515. Πινακοθήκη Ντόρια Παμφίλι, Ρώμη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Carl R. Kazmierski, *John the Baptist: Prophet and Evangelist* (Liturgical Press, 1996) página 31
Ο **Φηλικίσιμος**, λατιν.: Felicissimus, (απεβ. το 271;) ήταν δημόσιος λειτουργός στην Αρχαία Ρώμη, κατά τη διάρκεια της βασιλείας τού Αυτοκράτορα Αυρηλιανού. Είναι διάσημος, επειδή ηγήθηκε μίας εξέγερσης εργατών νομισματοκοπείου εναντίον του Αυτοκράτορα, αλλά ηττήθηκε και σκοτώθηκε, πιθανώς το 274, αλλά πιθανότερα το 271.

Εξέγερση των εργαζομένων στο νομισματοκοπείο
--------------------------------------------

Ο Φηλικίσιμος ήταν ένας *επί των οικονομικών* (rationalis), ο αρχηγός τού κρατικού ταμείου. Μία από τις αρμοδιότητες τού rationalis ήταν να διοικεί τα αυτοκρατορικά νομισματοκοπεία. Οι εργάτες τού νομισματοκοπείου στη Ρώμη είχαν εμπλακεί στη νόθευση των νομισμάτων για δικό τους κέρδος.  Αυτό αφορούσε το νόμισμα Divus Claudius, το οποίο εκδόθηκε κατά την πρώιμη βασιλεία τού Αυρηλιανού, για να θεμελιώσει το δικαίωμα εκείνου ως διαδόχου τού Κλαύδιου Β΄ Γοτθικού.  Ο Φηλικίσιμος θεωρήθηκε υπεύθυνος, και όταν αμφισβητήθηκε από τον Αυρηλιανό, υποκίνησε τους εργάτες τού νομισματοκοπείου σε εξέγερση.  Στην εξέγερση που ακολούθησε αναφέρεται ότι οι εργάτες σφαγιάστηκαν, ενώ 7.000 στρατιώτες σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια αυτής της εξέγερσης (Aυρήλιος Βίκτωρ xxxv 6 και *Ιστορία των Αυγούστων*, *Aυρηλιανός*, xxxviii 2–4). Η μάχη έγινε στον Καίλιο λόφο.  Είναι πιθανό ότι αυτή η εξέγερση συνδεόταν κατά κάποιο τρόπο με τις τάξεις των συγκλητικών και των ιππέων, καθώς ο Αυρηλιανός εκτέλεσε αρκετούς συγκλητικούς.

Το γεγονός ότι το νομισματοκοπείο της Ρώμης ήταν ανενεργό για μικρό χρονικό διάστημα πριν από τη νομισματική μεταρρύθμιση του 274, θα μπορούσε να είναι συνέπεια αυτής της εξέγερσης, και η κακή ποιότητα των νομισμάτων στην αρχή της βασιλείας του Αυρηλιανού υποστηρίζει την κατηγορία, ότι οι εργάτες στο νομισματοκοπείο νόθευαν το νόμισμα. Ο Αυρηλιανός επέλεξε τον Γάιο Βαλέριο Σαβίνο ως διάδοχο τού Φηλικίσιμου και το νομισματοκοπείο στη Ρώμη μεταφέρθηκε στο Μεδιόλανον.

Bιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. 1 2  Bond, Sarah (2016). *Trade and Taboo: Disreputable Professions in the Roman Mediterranean* (στα Αγγλικά). Ann Arbor: University of Michigan Press. σελ. 133. ISBN 978-0-472-13008-5.
2. 1 2  Syvänne, Ilkka (2020). *Aurelian and Probus: The Soldier Emperors Who Saved Rome* (στα Αγγλικά). Yorkshire: Pen and Sword Military. σελ. 84. ISBN 978-1-5267-6750-9.
3. ↑  White, John F. (2015). *The Roman Emperor Aurelian: Restorer of the World* (στα Αγγλικά). Yorkshire: Pen and Sword. ISBN 978-1-4738-4477-3.

* "Felicissimus", sv "Aurelian", τοποθεσία *De Imperatoribus Romanis* .
* Ο Cyprian Συζητά πώς ο Felicissimus παρουσίασε μια πρόκληση στη θέση του Κυπριανού ως επισκόπου στην εκκλησία της Καρχηδόνας [ *<span title="This claim needs references to reliable sources. (May 2014)">απαιτείται παραπομπή</span>* ]

Πηγές
-----

* Aurelius Victor, *De Caesaribus*, 35,6;
* Eutropius, *Breviarium historiae Romanae*, ix,14;
* Historia Augusta, *Aurelianus*, 38.2;
Συντεταγμένες: 61°27′36″N 23°38′24″E﻿ / ﻿61.46000°N 23.64000°E﻿ / 61.46000; 23.64000

Η **Εκκλησία της Πίρκκαλα** (φινλανδικά: Pirkkalan kirkko‎) είναι λουθηρανική εκκλησία στην Πίρκκαλα της Φινλανδίας.

Περιγραφή
---------

Το χαμηλότερο τμήμα του κλίτους έχει ύψος 7 μέτρων, ενώ το υψηλότερο 12 μέτρων. Το κλίτος είναι δυνατό να χωρέσει, συνολικά, 300 άτομα. Μαζί με τους χώρους ενοριακής χρήσεως είναι δυνατό να χωρέσει, συνολικά, έως 500 καθήμενα άτομα.

Σε αντίθεση με τις λουθηρανικές εκκλησίες το κλίτος διαθέτει επτά χώρους προσευχής, οι οποίοι αντιπροσωπεύουν τις επτά λέξεις του Ιησού επί του σταυρού. Οι πίνακες οι οποίοι διακοσμούν τους συγκεκριμένους επτά χώρους είναι έργο της Τουούλα Λέχτινεν.

Το σύνολο του εξοπλισμού της εκκλησίας είναι κινητό, με εξαίρεση το εκκλησιαστικό όργανο. Το εκκλησιαστικό όργανο, 20 σειρών αυλών, εγκαινιάστηκε στις 26 Μαρτίου 1995. Στα νότια της εκκλησίας ευρίσκεται χωριστό κωδωνοστάσιο, ύψους 21,5 μέτρων. Οι 3 καμπάνες που διαθέτει, προέρχονται από το χυτήριο Petit & Fritsen, στην Ολλανδία.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος ευαγγελικών λουθηρανικών εκκλησιών της Φινλανδίας

Παραπομπές
----------

1. ↑  *NLS Geographic Names Register*. National Land Survey of Finland. 42011192. Ανακτήθηκε στις 3  Ιανουαρίου 2021.
2. 1 2 3  *NLS Geographic Names Register*. National Land Survey of Finland. 12009750. Ανακτήθηκε στις 3  Ιανουαρίου 2021.
3. ↑  (Φινλανδικά) «Pirkkalan kirkko». Pirkkalan seurakuntayhtymä. Ανακτήθηκε στις 1 Απριλίου 2014.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Εκκλησία της Πίρκκαλα** |

* (Φινλανδικά) «Pirkkalan kirkko». Pirkkalan seurakuntayhtymä. Ανακτήθηκε στις 1 Απριλίου 2014.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Χριστιανική αρχιτεκτονική
* Πύλη:Φινλανδία
* Πύλη:Προτεσταντισμός
 |

 |
Ο Θανάσης Τζιάλλας με τη φανέλα της Θύελλας Ελεούσας στον τελικό της ΕΠΣΗΠ το 1987.Ο Θανάσης Τζιάλλας με τη φανέλα της Θύελλας Ελεούσας στον τελικό της ΕΠΣΗΠ το 1987
Ο **Θανάσης Τζιάλλας** (8 Οκτωβρίου 1972) είναι Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν στη θέση του επιθετικού.

Καριέρα
-------

### Σε συλλογικό επίπεδο

Ο Θανάσης Τζιάλλας με τη φανέλα του ΠΑΣ Γιάννινα στον αγώνα ΠΑΣ Γιάννινα - Τρίκαλα 3-1, στις 22/12/1991.
Ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο στις ακαδημίες της Θύελλας Ελεούσας, υπογράφοντας το πρώτο συμβόλαιο σε ηλικία 13 ετών. Το 1985 έκανε το ντεμπούτο του με την Θύελλα Ελεούσας. Την περίοδο 1987-88 που η Θύελλα Ελεούσας κατέκτησε το πρωτάθλημα και το κύπελλο της ΕΠΣ Ηπείρου ήταν βασικό στέλεχος.

Συνέχισε την πορεία του στον ερασιτέχνη ΠΑΣ Γιάννινα. Το 1990-91, όντας μέλος του ερασιτέχνη κατέκτησε το κύπελλο της ΕΠΣ Ηπείρου, φτάνοντας στην συνέχεια στους «4». Από την επόμενη σεζόν προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα του ΠΑΣ Γιάννινα. Ντεμπούτο με τα χρώματα του ΠΑΣ Γιάννινα έκανε σε έναν εκτός έδρας αγώνα με την Καβάλα ενώ λίγο αργότερα, τον Ιανουάριο του 1992, έβαλε το πρώτο του γκολ εναντίον της Καστοριάς. Το 1992-93 είχε πλέον καθιερωθεί στην βασική ενδεκάδα κάνοντας 25 συμμετοχές. Η επόμενη χρονιά ξεκίνησε με έναν σοβαρό τραυματισμό στο πρώτο παιχνίδι εκτός έδρας με την Αναγέννηση Γιαννιτσών και χάνει ολόκληρη την σεζόν. Το 1994-95 είχε άλλη μια γεμάτη σεζόν με 32 συμμετοχές.

Το καλοκαίρι του 1996 φεύγει για τον Εθνικό. Όμως δεν θα παραμείνει για πολύ εκεί. Επιστρέφει στον ΠΑΣ Γιάννινα που πάλευε για την παραμονή του στην Β εθνική. Συνέχισε στον ΠΑΣ Γιάννινα μέχρι το καλοκαίρι του 1999, όταν και αποχώρησε. Σε 7,5 χρόνια είχε 113 συμμετοχές και 15 γκολ. Στην συνέχεια αγωνίστηκε στην Αναγέννηση Άρτας και στην Θύελλα Ελεούσας, όπου έκλεισε την καριέρα του.

### Εθνικές ομάδες

Το 1992-93 συμμετείχε σε προπονήσεις της εθνικής ελπίδων με προπονητή τον Ανδρέα Σταματιάδη.

### Μετέπειτα πορεία

Με το τέλος της καριέρας του πήρε δίπλωμα προπονητή και εργάστηκε στην Θύελλα Ελεούσας και σε άλλες ομάδες του τοπικού.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Τζιάλλας Αθανάσιος | Blue Vayeros». Ανακτήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 2021.
Ο **Ερνστ Γκραίφενμπεργκ** (γερμανικά: Ernst Gräfenberg, 26 Σεπτεμβρίου 1881 - 28 Οκτωβρίου 1957) ήταν Γερμανός κλινικός γιατρός και επιστήμονας.

Ο Γκραίφενμπεργκ σπούδασε ιατρική στο Γκέτιγκεν και στο Μόναχο και πήρε το διδακτορικό του στις 10 Μαρτίου του 1905. Ξεκίνησε να εργάζεται ως οφθαλμίατρος στο Πανεπιστήμιο του Βύρτσμπουργκ αλλά σύντομα μετακινήθηκε στο τμήμα μαιευτικής και γυναικολογίας του Πανεπιστημίου του Κίελου, όπου και πρωτοδημοσίευσε τις εργασίες του για τη μετάσταση του καρκίνου (*Gräfenberg theory*) και τη φυσιολογία της εμφύτευσης ωαρίων.

Το 1910 άρχισε να εργάζεται ως γυναικολόγος στο Βερολίνο και παράλληλα ξεκινάει σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου με αντικείμενο τη φυσιολογία της ανθρώπινης αναπαραγωγής. Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου υπηρετεί ως στρατιωτικός ιατρός και συνεχίζει τις δημοσιεύσεις των εργασιών του με θέμα κυρίως τη γυναικεία ανατομία. Το 1929 δημοσιεύει τη μελέτη του για τον επονομαζόμενο *δακτύλιο του Γκράφενμπεργκ* (*Gräfenberg ring*) την πρώτη ενδομήτρια συσκευή με καταγεγραμμένο ιστορικό χρήσης. 

Με την άνοδο του Ναζισμού στη Γερμανία και όντας Εβραϊκής καταγωγής, το 1933 αναγκάζεται να εγκαταλείψει τη διευθυντική θέση που κατείχε στο γυναικολογικό και μαιευτικό τμήμα της περιφέρειας του Μπριτς. Πεπεισμένος ότι δεν διατρέχει κάποιον επιπλέον κίνδυνο παρέμεινε στη Γερμανία, όπου και συνελήφθη τελικά το 1937 με την κατηγορία της υποτιθέμενης λαθρεμπορίας ενός σπάνιου γραμματοσήμου. Μετά από παρέμβαση φίλων του από τη *Διεθνή Εταιρεία Σεξολογίας* αφήνεται ελεύθερος και διαφεύγει στην Καλιφόρνια των Η.Π.Α το 1940. Πέθανε στις 28 Οκτωβρίου του 1957 στη Νέα Υόρκη.

Έγινε διάσημος για τις έρευνες του πάνω στα γυναικεία αναπαραγωγικά όργανα και στη φυσιολογία της γυναικείας σεξουαλικότητας γενικά. Ανάμεσα στις δημοσιεύσεις του περιλαμβάνεται η πρωτοποριακή μελέτη *Ο Ρόλος της Ουρήθρας στο Γυναικείο Οργασμό* (*The Role of Urethra in Female Orgasm* - 1950), στην οποία περιγράφει τη γυναικεία εκσπερμάτιση (ο όρος δεν είναι ίσως δόκιμος μιας που προφανώς δεν πρόκειται για σπέρμα, αλλά για ένα μείγμα γλυκόζης, φρουκτόζης, αντιγόνων και ουρίας) και αναφέρει την ύπαρξη μιας ερωτογενούς ζώνης στο σημείο που η ουρήθρα προσεγγίζει τα τοιχώματα του κόλπου. Το 1981 οι σεξολόγοι Τζον Ντ. Πέρι και Μπέβερλι Γουίπλ ονόμασαν την περιοχή αυτή *Gräfenberg spot* ή *G-spot* προς τιμήν του Γερμανού επιστήμονα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. Ανακτήθηκε στις 9  Απριλίου 2014.
2. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. Ανακτήθηκε στις 10  Δεκεμβρίου 2014.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ερνστ Γκραίφενμπεργκ: Από το Βερολίνο στη Νέα Υόρκη της Μπέβερλι Γουίπλ (Αγγλικά)
* DoctorG.com: *The Role of Urethra in Female Orgasm* του Ερνστ Γκραίφενμπεργκ (Αγγλικά)

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 35248166
* ISNI: 0000 0000 8372 0986
* GND: 118541250
* NKC: xx0126496

 |

 |
Ο **Απόστολος (Τόλης) Τσιρογιάννης** (γεν. Πειραιάς, 20 Απριλίου 1950 - 15 Αυγούστου 2021) ήταν Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής, διεθνής με την Εθνική ομάδα ποδοσφαίρου Ενόπλων Ελλάδας και στέλεχος της Μικτής Πειραιά. Αγωνιζόταν στη θέση του κεντρικού αμυντικού και έκανε πολυετή καριέρα στην Α΄Εθνική κατηγορία καθ' όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του '70, με τη φανέλα του Πανιωνίου, αλλά και του Αιγάλεω.

Ξεκίνησε από τον ερασιτεχνικό σύλλογο της Α.Ε. Ρέντη την περίοδο 1966-67 και αγωνίσθηκε εκεί έως και το καλοκαίρι του 1970, οπότε αποκτήθηκε από τον Πανιώνιο, αρχικά δίχως τη συγκατάθεση της ομάδας του. Στην ομάδα της Ν. Σμύρνης έπαιξε για 7 συνεχόμενα χρόνια, έως και το 1977, όταν υπόγραψε για 2 έτη στο Αιγάλεω. Μέχρι και το 1978-79 είχε λάβει μέρος σε **185** επίσημους αγώνες πρωταθλήματος, σημειώνοτας και 5 τέρματα.

Στη συνέχεια, επέστρεψε στη Νίκη Ρέντη, όπως είχε μετονομαστεί η πρώτη του ομάδα και παρέμεινε για 6 ακόμη περιόδους παίζοντας ποδόσφαιρο, αλλά και βοηθώντας σαν προπονητής.

Το 1981 ανέβασε τη Νίκη στο Εθνικό Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα, ενώ την επόμενη χρονιά χρίστηκε Κυπελλούχος της Ε.Π.Σ. Πειραιώς, νικώντας στον Τελικό με 1-0 την Α.Ε. Περάματος.

Έκλεισε την ενεργή αθλητική του σταδιοδρομία την περίοδο 1984-85, σε ηλικία 35 ετών. Στη σημερινή ομάδα της Νίκης Ρέντη αγωνίζονται αρκετοί συγγενείς του. Ο Τσιρογιάννης απεβίωσε αιφνίδια, από ανακοπή καρδιάς, σε ηλικία 71 ετών.

Τίτλοι-διακρίσεις
-----------------

* Βαλκανικό Κύπελλο Συλλόγων: 1971
* Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων 1972: 3η θέση
* Πρωτάθλημα Α΄ Εθνικής: 2η θέση 1971

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Το ηλεκτρονικό αρχείο της "Αθλητικής Ηχούς"
* Διεθνής στατιστική ιστοσελίδα για το ποδόσφαιρο
* "40 Χρόνια ποδόσφαιρο και ΠΡΟ-ΠΟ", έκδοση εφημερίδας "ΠΡΟΠΟΡΑΜΑ", 2000.
* Νίκος Δημ. Νικολαΐδης, "50 Χρόνια Αιγάλεω" (έκδοση Δήμος Αιγάλεω, 1998)

Παραπομπές
----------

1. ↑  Φύλλο "Αθλητικής Ηχούς" της 10 Ιουλίου 1970 (σελ. 5)
2. ↑  Φύλλο εφημερίδας "Αθλητική Ηχώ" της 2 Αυγούστου 1970, σελ. 4: "*Διπλή αγάπη για τον Απόστολο Τσιρογιάννη*"
3. ↑  Φύλλο "Αθλητικής Ηχούς", της 10 Ιουλίου 1970, σελ. 5
4. ↑  Φύλλο "Αθλητικής Ηχούς", της 11 Δεκεμβρίου 1981, σελ. 4
5. ↑  Φύλλο "Αθλητικής Ηχούς", της 28 Απριλίου 1983, σελ. 6
6. ↑  "Θλίψη στη Νίκη Ρέντη - Έφυγε ο Αποστόλης Τσιρογιάννης Ανακτήθηκε στις 15 Αυγούστου 2021
Ο  **Βασίλης Βασιλάκος**  (7 Σεπτεμβρίου 1960) είναι παλαίμαχος Έλληνας ποδοσφαιριστής που αγωνίστηκε τη δεκαετία του ’80 ως επιτελικός μέσος. Είχε πάνω από 200 συμμετοχές στην Α΄ Εθνική, κυρίως με τoν ΠΑΟΚ και λιγότερες στην ΑΕΚ και τον Πανιώνιο. Επίσης αγωνίστηκε και στον Ολυμπιακό Βόλου στην Β' Εθνική.

Ποδοσφαιριστής
--------------

Ο Βασίλης Βασιλάκος ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα στον Γ.Σ. Αλμυρού. Το 1979 πήρε μεταγραφή στον ΠΑΟΚ με τον οποίο συνέδεσε την καριέρα του, αφού αγωνίστηκε οκτώ σεζόν, ως το 1987. Ήταν βασικό μέλος της σπουδαίας ομάδας του ΠΑΟΚ της δεκαετίας 1980-90, η οποία κατέκτησε το πρωτάθλημα το 1985 και έφτασε τρεις φορές στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδος, το 1981 (ο Βασιλάκος μπήκε ως αλλαγή στο 75΄), το 1983 (δεν έπαιξε στον τελικό) και το 1985 (αποβλήθηκε στο 18΄).

Στη συνέχεια πήγε για μια σεζόν στην ΑΕΚ και από το 1988 ως το 1991 έπαιξε στον Πανιώνιο, με τον οποίο αγωνίστηκε σε έναν ακόμα τελικό Κυπέλλου το 1989 (μπήκε ως αλλαγή στο 51΄), χωρίς να καταφέρει ούτε αυτή τη φορά να το κατακτήσει.

Καριέρα στην Α΄ Εθνική
----------------------

| Χρονιές | Σύλλογος | Συμμετοχές | Γκολ |
| --- | --- | --- | --- |
| 1979-80 | ΠΑΟΚ | 22 | 3 |
| 1980-81 | ΠΑΟΚ | 22 | 4 |
| 1981-82 | ΠΑΟΚ | 3 | 1 |
| 1982-83 | ΠΑΟΚ | 25 | 7 |
| 1983-84 | ΠΑΟΚ | 10 | 0 |
| 1984-85 | ΠΑΟΚ | 25 | 1 |
| 1985-86 | ΠΑΟΚ | 26 | 3 |
| 1986-87 | ΠΑΟΚ | 27 | 5 |
| 1987-88 | ΑΕΚ | 23 | 4 |
| 1988-89 | Πανιώνιος | 16 | 1 |
| 1989-90 | Πανιώνιος | 15 | 1 |
| 1990-91 | Πανιώνιος | 5 | 2 |
| **ΣΥΝΟΛΟ** | **Α΄ Εθνική** | **219** | **32** |

* **Σημείωση** : τα στοιχεία προέρχονται από

Τίτλοι - Διακρίσεις
-------------------

* Πρωτάθλημα Ελλάδος (1): 1984-85
* Φιναλίστ Κυπέλλου Ελλάδος (3): 1981, 1985 (με ΠΑΟΚ) και 1989 (με Πανιώνιο).

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.transfermarkt.com/transfermarkt/profil/spieler/298077.