recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ένα **χιλιοστόμετρο στήλης υδραργύρου** είναι μανομετρική μονάδα πίεσης. Παλαιότερα οριζόταν ως η επιπλέον πίεση που δημιουργεί μια στήλη υδραργύρου ύψους ενός χιλιοστού, η οποία ορίζεται ως 133.322387415 πασκάλ. Συμβολίζεται ως **mmHg** ή **mm Hg**.

Αν και ανήκει στο διεθνές σύστημα μονάδων το χιλιοστόμετρο στήλης υδραργύρου εξακολουθεί να χρησιμοποιείται συνήθως στην ιατρική, στην μετεωρολογία, στην αεροπορία και σε πολλά άλλα επιστημονικά πεδία.

Ένα χιλιοστόμετρο στήλης υδραργύρου είναι περίπου 1 Τορ, η οποία ορίζεται ως 1/760 της πρότυπης ατμοσφαιρικής πίεσης (101325/760 ≈ 133.322368421053). Αν και οι δύο μονάδες δεν είναι ίσες, η σχετική διαφορά (λιγότερο από 0.000015%) είναι αμελητέα για πιο πρακτικές χρήσεις.

Χρήση στην ιατρική και τη φυσιολογία
------------------------------------

Στην ιατρική, η πίεση εξακολουθεί να μετριέται γενικά σε χιλιοστόμετρα της στήλης υδραργύρου. Οι μετρήσεις αυτές δίνονται γενικά σε σχέση με την τρέχουσα ατμοσφαιρική πίεση: για παράδειγμα, η αρτηριακή πίεση είναι 120 mmHg, όταν η τρέχουσα ατμοσφαιρική πίεση είναι 760 mmHg, κάτι που σημαίνει 880 mmHg είναι σχετικά με το απόλυτο κενό.

Οι τακτικές μετρήσεις πίεσης στην ιατρική περιλαμβάνουν:

* Η αρτηριακή πίεση μετράται με το πιεσόμετρο
* Η ενδοφθάλμια πίεση μετράται με το τονόμετρο
* Η πίεση του Εγκεφαλονωτιαίου υγρού
* Ενδοκρανική πίεση
* Ενδομυϊκή πίεση (σύνδρομο διαμερίσματος)
* Κεντρική φλεβική πίεση
* Καθετηριασμός της πνευμονικής αρτηρίας
* Μηχανική υποστήριξη της αναπνοής

Στη φυσιολογία οι μανομετρικές μονάδες χρησιμεύουν στην μέτρηση δυνάμεων Στάρλινγκ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *BS 350: Part 1: 1974 – Conversion factors and tables*. British Standards Institution. 1974. σελ. 49.
2. ↑  «AMA Manual of Style Online». American Medical Association. Ανακτήθηκε στις 24 Φεβρουαρίου 2018.
Η **Πύλη όλων των Εθνών** (αρχαία περσικά: duvarthim visadahyum) γνωστή και ως η Πύλη του Ξέρξη, βρίσκεται στα ερείπια της αρχαίας πόλης της Περσέπολης, στο Ιράν.

Η κατασκευή της διατάχθηκε από τον Αχαιμενίδη βασιλιά Ξέρξη Α' (486-465 π.Χ.), τον διάδοχο του ιδρυτή της Περσέπολης, Δαρείου Α' του Μεγάλου.

Η αρχική κύρια είσοδος του ανακτορικού συγκροτήματος βρισκόταν στη νότια πλευρά. Ο Ξέρξης την άλλαξε, προσθέτοντας μια μνημειώδη σκάλα στη δυτική πλευρά που οδηγεί στον επάνω όροφο. Η λειτουργία της Πύλης δεν ήταν μόνο να επιτρέπει την είσοδο των επισκεπτών, αλλά και να διαχωρίζει τους ανθρώπους ανάλογα με την κοινωνική τους τάξη.

Η πύλη ήταν μια τετράγωνη υπόστυλη αίθουσα με τρεις πόρτες. Οι λίγοι ευγενείς και πρίγκιπες που επιτρεπόταν να εισέλθουν στο βασιλικό παλάτι κατευθύνονταν από τη νότια πόρτα, ενώ οι άλλοι κατευθύνονταν από την ανατολική πόρτα σε ένα δρομάκι που οδηγούσε σε μια άλλη πύλη.

Έκθεση
------

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  «All Nations Gate at Persepolis». *World History Encyclopedia* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 26 Ιανουαρίου 2022.
2. ↑  Centre, UNESCO World Heritage. «Persepolis». *UNESCO World Heritage Centre* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 26 Ιανουαρίου 2022.
3. ↑  «PERSEPOLIS». *iranicaonline.org* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 26 Ιανουαρίου 2022.

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Πύλη όλων των Εθνών** |
Το **ροντό** (γαλλ. *rondeau*, ιτ. *rondo*) είναι μουσικός όρος, που αναφέρεται σε μουσική φόρμα, αλλά και σε χαρακτηριστικό μουσικό είδος. Η καταγωγή του έλκεται από την Ιταλία του 18ου αιώνα και ανάγεται στη λέξη ριτορνέλλο (από το ρήμα *ritornare* που σημαίνει *επιστρέφω*), που υποδεικνύει την *επιστροφή* στο αρχικό θέμα ή μοτίβο. Η τυπική δομή του ριτορνέλλο στη Μπαρόκ μουσική είναι ΑΒΑΓΑΒΑ (όπου Α δηλώνει το αρχικό θέμα και Β, Γ διακριτές ενότητες εντός του ίδιου κομματιού)· από το παραπάνω είναι εύκολα κατανοητή η λειτουργία του Α, που επιστρέφει μετά από την έκθεση κάθε νέας ενότητας, και που δικαιολογεί το όνομα ριτορνέλλο.

Στη φόρμα ροντό (ή **κυκλική φόρμα**), το αρχικό θέμα (ή ρεφραίν) αντιπαραβάλλεται με εντονότερα θέματα, οι ενότητες των οποίων συχνά ονομάζονται **επεισόδια**. Η δομή της δεν διαφέρει πάρα πολύ απ' αυτήν του ριτορνέλλο, όπως φαίνεται και από τις ακόλουθες αλληλουχίες: ΑΒΑ, ΑΒΑΓΑ, ΑΒΑΓΑΔΑ· προφανώς η διαφορά συνίσταται στο ότι δεν είναι εξίσου συμμετρικό (στο ριτορνέλλο έχουμε επανάληψη του Β), αλλά και στο ότι η εκάστοτε επιστροφή του Α μπορεί να είναι ελαφρά παραλλαγμένη, συνήθως με καλλωπισμούς. Μια ακόμη διαφορά είναι ότι στη φόρμα ροντό, το αρχικό θέμα (Α) επιστρέφει πάντα ολόκληρο και στην ίδια τονικότητα.

Στην κλασική εποχή της μουσικής το ροντώ συνυφαίνεται με τη φόρμα σονάτας, αποτελώντας τη φόρμα σονάτας ροντώ. Σ' αυτή την περίπτωση το αρχικό θέμα επανεμφανίζεται στην ανάπτυξη, αλλά και στην επανέκθεση, όπως φαίνεται και στον παρακάτω συγκριτικό πίνακα: 

Φόρμα Σονάτας:

```
[A B']έκθ. [Γ"]ανάπτ. [A B]επαν.
```

Φόρμα Σονάτας-ροντώ:

```
[A B']έκθ. [**A** Γ"]ανάπτ. [A B]επαν.
```

Ο τόνος (') δηλώνει ότι η εν λόγω ενότητα είναι στη βαθμίδα της δεσπόζουσας, ενώ ο διπλός τόνος (") τις απομακρυσμένες τονικότητες. 

Το ροντό ως μουσικό είδος αναφέρεται κυρίως σε γρήγορα και ζωρά κομμάτια (Αλέγκρο), ενώ σε πολλά απ' αυτά δημώδεις μελωδίες αποτελούν την κύρια θεματολογία. Τα περισσότερα ροντώ είναι γραμμένα στη ομώνυμη φόρμα, η οποία δεν εφαρμόζεται απαραίτητα μόνο σ' αυτά· τυπικό παράδειγμα αποτελεί το *Ροντώ σε Λα ελάσσονα* (Κ.511) του Μότσαρτ. 

Το ροντό δεν πρέπει να συγχέεται με τη μεσαιωνική ποιητική και κατ' επέκταση μουσική φόρμα (Μεσαιωνικό ροντώ), αν και οι δύο όροι είναι συγγενείς.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Rondo and Ritornello Forms in Tonal Music
* Rondo form in traditional marches from Limoux' carnival
* 
* «Rondo». *New International Encyclopedia*. 1905.
* Rines, George Edwin, επιμ. (1920). «Rondeau». *Encyclopedia Americana*.  (Αγγλικά)

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85115233
* GND: 4178454-6

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Τέχνη
* Πύλη:Μουσική
 |

 |
Συντεταγμένες: 37°51′00″N 21°34′00″E﻿ / ﻿37.8500°N 21.5667°E﻿ / 37.8500; 21.5667

Η **Πύλος** ήταν πόλη-κράτος της αρχαίας Ηλείας.

Βρισκόταν στην αρχαία Τριφυλία μεταξύ των ποταμών Πηνειού και Σελλήεντα, κοντά στην Εφύρα. Βρισκόταν συχνά σε αντιπαράθεση και πολέμους με την γειτονική Πίσα η οποία κατά καιρούς υπαγόταν στο κράτος της Πύλου. Πύλιοι είχαν πάρει μέρος και στον Τρωικό πόλεμο. 

Η θέση της αρχαίας πόλης τοποθετείται στην περιοχή του σημερινού χωριού Αγραπιδοχώρι.

Ιστορία
-------

Τόπος όπου ο Άδης προστρέχει σε βοήθεια των κατοίκων, όταν εκείνοι πολεμούν εναντίον του Ηρακλή, οπότε και πληγώνεται στην πλάτη από το βέλος του. Μετά τον τραυματισμό του πηγαίνει στον Όλυμπο προκειμένου να τον γιατρέψει ο Παιών.

Πηγές
-----

1. ↑  [7] μεταξὺ δὲ τοῦ Πηνειοῦ καὶ τῆς Σελλήεντος ἐμβολῆς Πύλος ᾠκεῖτο κατὰ τὸ Σκόλλιον, οὐχ ἡ τοῦ Νέστορος πόλις, ἀλλ' ἑτέρα τις, [...] Στράβωνος Γεωγραφία
2. ↑   οἱ ἐκ Πύλου τοῦ ἐν τῇ Ἠλείᾳ [...] Παυσανία Ηλιακά Α΄
3. ↑  Ἡ δὲ Πῖσα κτίσμα μέν ἐστι τῶν ἐν Πελοποννήσῳ Πισατῶν, οἳ μετὰ Νέστορος ἐπὶ Ἴλιον στρατεύσαντες κατὰ τὸν ἀνάπλουν ἐπλανήθησαν, οἱ μὲν εἰς τὸ Μεταπόντιον οἱ δ´ εἰς τὴν Πισᾶτιν, ἅπαντες Πύλιοι καλούμενοι Στράβωνος Γεωγραφία
4. ↑  Πέδρο Ολάγια (2001). «Πύλος της Τριφυλίας». *Μυθολογικός Άτλας της Ελλάδος*. Αθήνα: *ROAD* ΕΚΔΟΣΕΙΣ. σελ. 41. ISBN 960-8189-06-3.
Η **Πύλη της Σαλάριας οδού**, (λατιν.:*Porta Salaria*) ήταν πύλη των Αυρηλιανών τειχών της Αρχαίας Ρώμης, στην Ιταλία. Κατασκευάστηκε μεταξύ 271 μ.Χ. και 275 μ.Χ.· ανακαινίστηκε δύο φορές και κατεδαφίστηκε δύο φορές με τελευταία το 1921.

Ιστορία
-------

Η Πύλη Σαλάρια ήταν μέρος των Αυρηλιανών Τειχών, που κτίστηκαν επί αυτοκρατορίας Αυρηλιανού τον 3ο αι. μ.Χ. και συμπεριέλαβε προϋπάρχοντα μνημεία για την επίσπευση των εργασιών. Κάτω από αυτή περνούσε η Νέα Σαλάρια οδός *(Via Salaaria Nova)*, η οποία ενώθηκε με τη Παλαιά Σαλάρια οδό (*Via Salaria Vetus*) έξω από την πόλη. Η πύλη είχε ένα μόνο άνοιγμα και πλαισιωνόταν από δύο ημικυκλικούς πύργους. Οι *Κήποι του Σαλούστιου* (Horti Sallustiani) ευρίσκοντο στην πόλη, ακριβώς μέσα στην πύλη.

Κατά την ανακαίνιση από τον Αυτοκράτορα Ονώριο στις αρχές του 5ου αι. η αψίδα ενισχύθηκε με *μικτό κτίσιμο* (opus mixtum, με πλίνθους και πέτρες) και επάνω της ανοίχτηκαν τρία μεγάλα παράθυρα.

Η Πύλη Σαλάρια λίγο πριν την κατεδάφισή της το 1871.
Ο Βησιγότθος βασιλιάς Αλάριχος Α΄ μπήκε στη Ρώμη από αυτή την πύλη, για να ξεκινήσει την περίφημη λεηλασία της Ρώμης. Το 537 η περιοχή μεταξύ Πόρτα Σαλάρια και Κάστρο Πρετόριο ήταν η τοποθεσία της πολιορκίας του Γότθου βασιλιά Ουίτιγι από τα στρατεύματα του Βελισάριου.

Κατά τον Μεσαίωνα, σε αντίθεση με άλλες πύλες της πόλης, η Πόρτα Σαλάρια δεν έλαβε χριστιανικό όνομα.

Στις 20 Σεπτεμβρίου 1870 το τμήμα των Αυρηλιανών Τειχών μεταξύ της Πόρτα Σαλάρια και της Πόρτα Πία έγινε μάρτυρας του τέλους των Παπικών Κρατών (βλ. Κατάληψη της Ρώμης). Τότε η πύλη υπέστη ζημιές από τα πυρά του πυροβολικού των ιταλικών στρατευμάτων και τον επόμενο χρόνο κατεδαφίστηκε. Το 1873 ξανακτίστηκε υπό το σχέδιο του αρχιτέκτονα Βιρτζίνιο Βεσπινιάνι.

Ωστόσο το 1921 αποφασίστηκε ξανά η κατεδάφιση της πύλης, για να ανοίξει η περιοχή στην οδική κυκλοφορία. Η περιοχή καταλαμβάνεται πλέον από την Πιάτσα Φιούμε (Piazza Fiume).

Υπολείμματα
-----------

Η κατεδάφιση του 1921 αποκάλυψε πολλά ταφικά μνημεία, που πλαισίωσαν την παλαιά Βία Σαλάρια και που είχαν επαναχρησιμοποιηθεί για την ανέγερση των πύργων. Ένα αντίγραφο του τάφου του Κόιντου Σουλπίκιου Μάξιμου (Quintus Sulpicius Maximus), ενός 11χρονου αγοριού, είναι πλέον ορατό στην Πιάτσα Φιούμε (το πρωτότυπο είναι στα Μουσεία Καπιτωλίου).

Στα δεξιά των τειχών κοντά στην πλατεία υπάρχουν λείψανα τάφων του 1ου αι. π.Χ.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* Ball Platner, Samuel (1929). *A Topographical Dictionary of Ancient Rome*. Oxford University Press. σελ. 416.
* Quercioli, Mauro (2005). *Le mura e le porte di Roma*. Newton Compton.

Παραπομπές σε πηγές
-------------------


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* GND: 7690885-9

 |

 |
Μόριο νερού (Η2Ο): ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα πολικότητας. Υπάρχουν δύο φορτία με αρνητικό φορτίο στη μέση (*κόκκινη απόχρωση*) και θετικό φορτίο στα άκρα (*μπλε απόχρωση)*.
Στη χημεία, η **πολικότητα** είναι ο διαχωρισμός ηλεκτρικού φορτίου που οδηγεί σε ένα μόριο ή τις χημικές του ομάδες να έχουν ηλεκτρική διπολική ροπή, με αρνητικά φορτισμένο άκρο και -επίσης- θετικά φορτισμένο άκρο.

Τα πολικά μόρια πρέπει να περιέχουν έναν ή περισσότερους πολικούς δεσμούς λόγω διαφοράς στην ηλεκτραρνητικότητα μεταξύ των συνδεδεμένων ατόμων. Τα μόρια που περιέχουν πολικούς δεσμούς δεν έχουν μοριακή πολικότητα όταν τα δίπολα του δεσμού αλληλοεξουδετερώνονται με συμμετρικό τρόπο.

 Το μόριο αμμωνίας (NH3) είναι πολικό ως αποτέλεσμα της μοριακής του γεωμετρίας. Το κόκκινο αντιπροσωπεύει μερικώς αρνητικά φορτισμένες περιοχές.
Τα πολικά μόρια αλληλεπιδρούν μέσω διαμοριακών δυνάμεων διπόλου - διπόλου και δεσμών υδρογόνου. Η πολικότητα βασίζεται σε μια σειρά από φυσικές ιδιότητες, όπως λ.χ. την επιφανειακή τάση, τη διαλυτότητα και τα σημεία τήξης και βρασμού.

Όλα τα άτομα δεν έλκουν ηλεκτρόνια με την ίδια δύναμη. Η ποσότητα «έλξης» που ασκεί ένα άτομο στα ηλεκτρόνια του ονομάζεται ηλεκτραρνητικότητα αυτού. Άτομα με υψηλή ηλεκτραρνητικότητα, όπως λ.χ. φθόριο, οξυγόνο και άζωτο ασκούν μεγαλύτερη έλξη στα ηλεκτρόνια από τα άτομα με χαμηλότερη ηλεκτραρνητικότητα όπως λ.χ. αυτών στα μέταλλα των αλκαλίων και τα μέταλλα των αλκαλικών γαιών. Σε ένα δεσμό, αυτό οδηγεί σε άνιση κατανομή ηλεκτρονίων μεταξύ των ατόμων, καθώς τα ηλεκτρόνια θα έλκονται πιο κοντά στο άτομο που φέρει την υψηλότερη ηλεκτραρνητικότητα.

Επειδή τα ηλεκτρόνια έχουν αρνητικό φορτίο, η άνιση κατανομή των ηλεκτρονίων μέσα σε ένα δεσμό οδηγεί στο σχηματισμό ενός ηλεκτρικού διπόλου: δηλ. ένα διαχωρισμό θετικού και αρνητικού ηλεκτρικού φορτίου. Επειδή η ποσότητα φορτίου που διαχωρίζεται σε τέτοια δίπολα είναι συνήθως μικρότερη από ένα στοιχειώδες (θεμελιώδες) φορτίο, ονομάζονται *επιμέρους φορτία*, που συμβολίζονται ως δ+ (δέλτα συν) και δ− (δέλτα μείον). Αυτά τα σύμβολα εισήχθησαν για πρώτη φορά από τον σερ Κρίστοφερ Ίνγκολντ και την Δρ. Έντιθ Χίλντα - Ίνγκολντ, το 1926.  Η διπολική ροπή δεσμού υπολογίζεται πολλαπλασιάζοντας το ποσό του φορτίου που διαχωρίζεται και την απόσταση μεταξύ των φορτίων.

Αυτά τα δίπολα μέσα στα μόρια μπορούν να αλληλεπιδράσουν με δίπολα σε άλλα μόρια, δημιουργώντας διαμοριακές δυνάμεις διπόλου-διπόλου, γνωστές ως *ενδομοριακές δυνάμεις*.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Jensen, William B. (2009). «The Origin of the "Delta" Symbol for Fractional Charges». *J. Chem. Educ.* **86** (5): 545. doi:10.1021/ed086p545. Bibcode: 2009JChEd..86..545J. .
2. ↑  Ingold, C. K.; Ingold, E. H. (1926). «The Nature of the Alternating Effect in Carbon Chains. Part V. A Discussion of Aromatic Substitution with Special Reference to Respective Roles of Polar and Nonpolar Dissociation; and a Further Study of the Relative Directive Efficiencies of Oxygen and Nitrogen». *J. Chem. Soc.*: 1310–1328. doi:10.1039/jr9262901310.
Καλλιτεχνική απόδοση του COROT-7b.
Καλλιτεχνική απόδοση του HD 209458 b να διέρχεται το αστέρι του.
Οι **χθόνιοι πλανήτες** είναι μια υποθετική κατηγορία ουράνιων αντικειμένων που προκύπτουν από την αφαίρεση της ατμόσφαιρας και των εξωτερικών στρώσεων του υδρογόνου και του ηλίου ενός αέριου γίγαντα, η οποία ονομάζεται υδροδυναμική διαφυγή. Αυτή η ατμοσφαιρική απογύμνωση είναι ένα πιθανό αποτέλεσμα εγγύτητας με ένα αστέρι. Ο υπόλοιπος βραχώδης ή μεταλλικός πυρήνας θα μοιάζει με έναν επίγειο πλανήτη από πολλές απόψεις.[1]

Παραπομπές
----------

1. ↑  Hébrard G. Lecavelier Des Étangs A. Vidal-Madjar A. Désert J.-M. Ferlet R. (2003), *Evaporation Rate of Hot Jupiters and Formation of chthonian Planets*, Extrasolar Planets: Today and Tomorrow, ASP Conference Proceedings, Vol. 321, held 30 June – 4 July 2003, Institut d'astrophysique de Paris, France. Edited by Jean-Philippe Beaulieu, Alain Lecavelier des Étangs and Caroline Terquem.
Στην φαντασία του Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν η **Πρώτη Εποχή**, γνωστή κι ως **Η Πρώτη Εποχή των Παιδιών του Ιλούβαταρ**, είναι η ηρωική περίοδος όπου οι περισσότεροι απο τους πρώιμους θρύλους του Τόλκιν διαδραματίζονται. Εκδοχές αυτών των ιστοριών εκδόθηκαν αργότερα στο Σιλμαρίλλιον, αν και ιστορίες απο αυτήν την περίοδο επηρεάζουν τον χρόνο και την ιστορία της μετέπειτα περιόδου, όπου διαδραματίζεται η ιστορία του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών.

Ιστορία
-------

Η Πρώτη Εποχή των Παιδιών του Ιλούβαταρ, που αναφέρεται και ως Ημέρες των Πρεσβυτέρων (Elder Days) στον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, ξεκίνησε κατά τη διάρκεια των Χρόνων των Δέντρων όταν τα Ξωτικά ξύπνησαν στο Κουιβιένεν, και ως εκ τούτου τα γεγονότα που αναφέρθηκαν παραπάνω στα Χρόνια των Δέντρων επικαλύπτονται με την αρχή της Πρώτης Εποχής.

Έχοντας περάσει στην Μέση Γη, ο Fëanor σύντομα χάθηκε σε μια επίθεση άπο τα Balrogs του Morgoth.Ωστόσο, αλλά οι γιοι του επέζησαν και ίδρυσαν βασίλεια, όπως και οι οπαδοί του ετεροθαλή αδελφού του, του Fingolfin, ο οποίος έφθασε στο Beleriand μετά το θάνατο του Fëanor. Οι Νόλντορ για κάποιο διάστημα διατήρησαν την Πολιορκία του Άγκμπαντ, το προπύργιο του Μόργκοθ, με αποτέλεσμα τη Μακρά Ειρήνη. Αυτή η Ειρήνη κράτησε εκατοντάδες χρόνια, κατά τη διάρκεια της οποίας οι Άντρες έφτασαν πάνω από τα Μπλε Βουνά. Ο Morgoth έσπασε την πολιορκία στο Dagor Bragollach, ή τη Μάχη της Ξαφνικής Φλόγας. Ο Έλνταρ, ο Έντειν και οι Νάνοι ηττήθηκαν στη Νυρναέθ Αρνοεδιάδαή Μάχη των Αριθμημένων Δακρύων, και ένα ένα, τα βασίλεια έπεσαν, ακόμη και τα κρυμμένα βασίλεια των Ντόριαθ και Γκοντολίν. 

Στο τέλος της εποχής, τα μοναδικά ελεύθερα Ξωτικά καθώς και οι μοναδικοί ελεύθεροι Άνθρωποι στο Μπελεριάντ ήταν ένας οικισμός στις εκβολές του ποταμού Sirion και ένας άλλος στο Isle of Balar. Ο Eärendil κατείχε το Silmaril που είχαν πάρει οι παππούδες της γυναίκας του, της Elwing, οι Beren και Lúthien , από τον Morgoth. Αλλά οι γιοι του Fëanor εξακολουθούσαν να υποστηρίζουν ότι όλα τα Silmarils τους ανήκαν, και έτσι υπήρχαν δύο ακόμη συγγενείς. Ο Eärendil και ο Elwing πέρασαν τη Μεγάλη Θάλασσανα παρακαλέσει τους Βάλαρ για βοήθεια εναντίον του Μόργκοθ. Απάντησαν, στέλνοντας έναν μεγάλο οικοδεσπότη. Στον Πόλεμο της Οργής, ο Μέλκορ ηττήθηκε ολοκληρωτικώς.Εξορίστηκε στο Κενό και τα περισσότερα του έργα καταστράφηκαν, φέρνοντας στο τέλος την Πρώτη Εποχή. Ωστόσο, αυτό είχε τρομερό κόστος, καθώς το μεγαλύτερο μέρος του ίδιου του Beleriand βυθίστηκε.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

* Η Πρώτη Εποχή στο The Lord of the Rings Wiki
Η **Πύλη των Λεόντων** είναι η κύρια είσοδος της ακρόπολης των Μυκηνών, του κύριου κέντρου του Μυκηναϊκού Πολιτισμού. Η πύλη κατασκευάστηκε στα μέσα του 13ου αιώνα π.Χ. κατά τη διάρκεια της δεύτερης επέκτασης των οχυρώσεων στις Μυκήνες όταν βασιλιάς ήταν ο Ατρέας.

Η κατασκευή αποτελεί ένα επιβλητικό μεγαλιθικό μνημείο, το οποίο μπορεί να συγκριθεί με τις πύλες της Χεττικής πόλης Χαττούσα στη Μικρά Ασία. Επάνω ακριβώς από την πύλη, στο ανακουφιστικό τρίγωνο προβάλλει παράσταση δύο ανάγλυφων αντιμέτωπων λιονταριών που στηρίζουν τα μπροστινά τους πόδια σε ένα αμφίκοιλο βωμό και περιβάλλουν έναν κίονα μινωικού τύπου. Η επιβλητική πύλη ήταν το έμβλημα των μυκηναίων ηγεμόνων και το σύμβολο της ισχύος τους. 

Ακριβώς μετά την πύλη βρισκόταν μια σκεπασμένη αυλή με μικρό θάλαμο που λειτουργούσε πιθανόν ως φυλάκιο. Ο Ταφικός Περίβολος Α', που εκείνη την εποχή ήταν μνημείο προς τιμήν των παλαιών Μυκηναίων ηγεμόνων βρίσκονταν νοτιοανατολικά της Πύλης, και δεξιά της κύριας εισόδου που οδηγεί στο παλάτι. Για πρώτη φορά η μνημειακή γλυπτική εμφανίζεται στο ευρωπαϊκό έδαφος.

Δείτε επίσης
------------

* Μυκηναϊκή αρχιτεκτονική

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) *Make Lists, Not War*. beckchris.wordpress.com/visual-arts/art-history-101-part-ia-prehistoric-era-399-ce/.

Πηγές
-----

* Μυκήνες. Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού.

Συντεταγμένες: 37°43′51″N 22°45′22.2″E﻿ / ﻿37.73083°N 22.756167°E﻿ / 37.73083; 22.756167
Με την ονομασία **Παρλαμάς** ή Παρλαμέντο, εκ του γαλλικού όρου "parlament", λεγόταν κατά την περίοδο της Φραγκοκρατίας στην Ελλάδα το συμβουλευτικό σώμα που διατηρούσε ο κάθε πρίγκιπας, ηγεμόνας ή άλλος χωροδεσπότης. Τέτοια σώματα λειτούργησαν στην Ελλάδα στα διάφορα πριγκιπάτα και δουκάτα.

Σημειώνεται ότι με ανάλογη συγκρότηση του παρλαμά λειτουργούσε και το εκάστοτε, ανά διοικητική περιφέρεια των παραπάνω, δικαστικό σώμα της εποχής εκείνης που λεγόταν "κούρτη".

* Σήμερα το όνομα Παρλαμάς απαντάται ως ελληνικό επίθετο.

Διάσημοι Έλληνες με το επίθετο Παρλαμάς:
Παρλαμάς Νικόλαος του Εμμανουήλ

Πηγές
-----

* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larosse Britannica τομ.48ος, σελ.210.
Το **Ράδοπις**, *(رادوبيس)* είναι μυθιστόρημα του Αιγύπτιου λογοτέχνη, βραβευμένου με το Νόμπελ Λογοτεχνίας (1988), Ναγκίμπ Μαχφούζ. Το έργο εκδόθηκε στα αραβικά το 1943. Είναι από τα πρώιμα έργα του συγγραφέα, και αφορά στον έρωτα του Αιγύπτιου Φαραώ, Μερένρα του Β' (en:Merenre Nemtyemsaf I) της Έκτης Δυναστείας του Παλαιού Βασιλείου με την εταίρα\* Ράδοπις. Ο Μαχφούζ χτίζει με επιδεξιότητα και ιστορική ακρίβεια το σκηνικό της Φαραωνικής Αιγύπτου και μεταφέρει τον αναγνώστη στο κλίμα της εποχής εκείνης.  

Το μυθιστόρημα αποτελεί το τρίτο μέρος της άτυπης τριλογίας του Μαχφούζ για την αρχαία Αίγυπτο. Την τριλογία αποτελούν το "Khufu's Wisdom" (1939), το Radopis (1943) και το "Thebes at War" (1944).

Το βιβλίο εκδόθηκε στην ελληνική γλώσσα το 1996, από τις εκδόσεις "Ψυχογιός", σε μετάφραση από τα γαλλικά της Ελένης Κεκροπούλου και της Μερόπη Σταυρίδου με τίτλο **«Ράδοπις: μια εταίρα στην Αρχαία Αίγυπτο»**.   

Έχει επίσης κυκλοφορήσει στα γαλλικά, τα αγγλικά, τα γερμανικά και τα hindu.

Πηγές - Παραπομπές
------------------

1. ↑  Η λέξη *εταίρα* αν και αρχαιοελληνική, ωστόσο χρησιμοποιείται εδώ γιατί περιγράφει απόλυτα το προφίλ της Ράδοπις
2. ↑
3. ↑
Ο **Ράιαν Στακ** ( *Ryan Eugene Stack*) είναι Αμερικάνος καλαθοσφαιριστής γεννημένος στο Τενεσί των ΗΠΑ στις 24 Ιουλίου του 1975. Είναι επίσης πολίτης της Βόρειας Μακεδονίας και διεθνής με τα χρώματά της εθνικής ομάδας της. Έχει ύψος 2,11 μ. και αγωνίζεται στη θέση του σέντερ και του πάουερ φόργουορντ.

Καριέρα
-------

Αγωνίστηκε στο κολλέγιο South Carolina και στη συνέχεια επιλέχθηκε στο δεύτερο γύρο του ντραφτ του 1998 του ΝΒΑ (48η επιλογή) από τους Κλίβελαντ Καβαλίερς.

Μετά από 2 χρονιές μετακόμισε στη Ευρώπη για να αγωνιστεί στην ισπανική Χιχόν τη σεζόν 2000-2001 και την επόμενη χρονιά στην Ισραηλινή Μακάμπι Ραμάτ Γκαν.Από το 2002 έως το 2006 αγωνίστηκε στον Άρη με τον οποίο κατέκτησε το EuroCup το 2003 και το Κύπελλο Ελλάδος το 2004 μετά απο έναν επισοδειακό τελικό με τον ΟΣΦΠ.Παράλληλα συμμετείχε και στους δυο χαμένους τελικούς του Κυπέλλου το 2003 και το 2005 ενώ το 2006 αγωνίστηκε στον τελικό του Κύπελλο Ουλέμπ. Τη σεζόν 2006-07 αγωνίστηκε στον Ολυμπιακό και την επόμενη χρονιά αποκτήθηκε από την Ουκρανική BK Kyiv.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *College Basketball at Sports-Reference.com*. Ανακτήθηκε στις 28  Ιουλίου 2020.
2. ↑  *RealGM*. 1342. Ανακτήθηκε στις 4  Απριλίου 2022.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* NBA & college στατιστικά στο basketballreference.com
* Προφίλ του παίκτη στο ACB.com (στα ισπανικά)

  


|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
**Άρης - Κυπελλούχος EuroCup Challenge 2002-03** |
| --- |
|  |
|  | 
**4** Σόλομον  · **5** Ορφανός  · **7** Λάππας  · **8** Π.Νικολαΐδης  · **9** Χαριτόπουλος  · **10** Γκαγκαλούδης  · **11** Αγγέλοφ  · **12** Κακαρούδης  · **13** Λικχολίτοφ  · **14** Στακ  · **15** Γκργκατ  · **16** Ραΐσεβιτς  · Μεραχτσάκης  · **C** Αλεξανδρής |

 |
Ο **Ρολάντο Αμπρέου Σεπέδα** (*Rolando Abreu Cepeda*, γεννημένος στις 13 Μαρτίου του 1989) είναι Κουβανός πετοσφαιριστής που αγωνιζόταν στον Π.Α.Ο.Κ..

Καριέρα
-------

Σε συλλογικό επίπεδο ξεκίνησε την καριέρα του στην Σπίριτους από το 2010 έως το καλοκαίρι του 2015, όπου πήρε μεταγγραφή για την ομάδα του Π.Α.Ο.Κ.. Ήταν ένας από τους παίκτες κλειδιά για την κατάκτηση του πρωταθλήματος του 2016, κάνοντας τον Π.Α.Ο.Κ. την πρώτη ομάδα που παίρνει τον τίτλο ως τέταρτος της κανονικής περιόδου. Ανακηρύχθηκε επίσης πολυτιμότερος παίκτης του πρωταθλήματος. Τον Μάιο του 2016 κέρδισε ένα από τα επτά συμβόλαια που πρόσφεραν οι ομάδες της Κορέας μέσω της διαδικασίας των try outs, καταλήγοντας στην πρωταθλήτρια ομάδα της χώρας, Ανσάν OK Savings. Παρόλα αυτά, εξαιτίας της εμπλοκής του σε σκάνδαλο διεθνών κουβανών πετοσφαιριστών στη Φινλανδία τον Ιούλιο του 2016, έχασε το συμβόλαιο με την κορεατική ομάδα.

Διεθνείς συμμετοχές
-------------------

Ο Ρολάντο Αμπρέου Σεπέδα αγωνίζεται με την εθνική ομάδα πετοσφαίρισης της Κούβας από το 2014.

Τίτλοι και διακρίσεις
---------------------

* **1 Πρωτάθλημα Ελλάδας**:
	+ 2016
* **Πολυτιμότερος Παίκτης Πρωταθλήματος Ελλάδας 2016**

Παραπομπές
----------

1. ↑  Προφυλακιστέοι οι Κάλβο, Σεπέδα και Άλμπο sport24.gr

Πηγές
-----

* Ρολάντο Αμπρέου Σεπέδα
* Στην πρωταθλήτρια Κορέας ο Σεπέδα

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Βραβείο πολυτιμότερου πετοσφαιριστή ελληνικού πρωταθλήματος |
| --- |
|  |
| 
1999: Γκιούρδας | 2000: Ντράγκοβιτς | 2001: Κράβαρικ | 2002: Μπάεφ | 2003: Γκιούρδας | 2004: Κονσταντίνοφ & Γκόμες | 2005: Χοφ | 2006: Γκόμες | 2007: Ντεπεστέλ | 2008: Νίλσον | 2009: Τζούριτς | 2010: Μίλκοβιτς | 2011: Ντεσπέιν | 2012: Κράβαρικ | 2013: Γιορντάνοφ | 2014: Χριστοφιδέλης | 2015: Γκόμες | 2016: Σεπέδα | 2017: Σαφράνοβιτς | 2018: Αλεξίεφ | 2019: Ράουερντινκ | 2020: Ράπτης | 2021: Στιβαχτής | 2022: Γιάκομπσεν |  |

 |
Γκαστόν Μπουσιέρ - ο Χορός των Επτά Πέπλων (1925)
Ο **Χορός των Επτά Πέπλων** είναι ο χορός της Σαλώμης.  Πρόκειται για μια βιβλική ιστορία για την εκτέλεση του Ιωάννη του Βαπτιστή, η οποία αναφέρει πως η Σαλώμη χορεύει σαγηνευτικά ενώπιον του βασιλιά.

Το όνομα "Χορός των Επτά Πέπλων" προέρχεται από την αγγλική μετάφραση του γαλλικού έργου *Σαλώμη (1891)* του Όσκαρ Ουάιλντ.  Ο χορός ενσωματώθηκε επίσης στην όπερα *Σαλώμη (*1905) του Ρίχαρντ Στράους .

Βιβλική περιγραφή
-----------------

Σύμφωνα με την Βίβλο, ο Ιωάννης φυλακίστηκε επειδή επέκρινε το γάμο του Βασιλιά Ηρώδη Αντίπα με την Ηρωδιάδα, την πρώην σύζυγο του αδελφού του Αντίπα Ηρώδη Β. Ο Ηρώδης προσέφερε στην ανιψιά του ότι επιθυμούσε έτσι ώστε να χορέψει για τους καλεσμένους του στα γενέθλια του. Όμως η Ηρωδιάδα έπεισε την κόρη της να ζητήσει το κεφάλι του Ιωάννη του Βαπτιστή σε μια πιατέλα. Ο Ηρώδης δέχτηκε απρόθυμα το αίτημά της.

Όσκαρ Ουάιλντ
-------------

Η ιδέα ότι ο χορός της Σαλώμης περιλαμβάνει "επτά πέπλα" προέρχεται από το θεατρικό *Σαλώμη* του Ουάιλντ το 1891. Ο Ουάιλντ επηρεάστηκε από παλαιότερους Γάλλους συγγραφείς που μετέτρεψαν την εικόνα της Σαλώμης σε μια ενσάρκωση της γυναικείας επιθυμίας. Η Rachel Shteir γράφει ότι, 

Η Σαλώμη σέρνοντας τα πέπλα

> Για τους Γάλλους, η Σαλώμη δεν ήταν καθόλου γυναίκα, αλλά κτήνος με ακατανόητη δύναμη «η συμβολική ενσάρκωση της αθάνατης επιθυμίας… το τερατώδες θηρίο, αδιάφορο, ανεύθυνο, αισθησιακό "Ο ήρωας της Huysmans  Des Esseintes την χαρακτηρίζει ως «περίεργη και υπεράνθρωπη φιγούρα με τα σειόμενα στήθη της,… το κυμάτισμα της κοιλιάς της,… κινούμενα μπούτια…"
> 
> 
> 

Ο Ουάιλντ μπορεί να έχει επηρεαστεί από το ποίημα "Η κόρη της Ηρωδιάδας" του Arthur O'Shaughnessy που περιγράφει τον χορό: 

> Άφησε και πέταξε τα χέρια της στον αέρα  
> 
> Επάνω αχνά πέπλα έκρυβαν τις αρετές του στήθους της  
> 
> Τα πέπλα έπεφταν γύρω της σαν συσπειρωμένες ομίχλες  
> 
> Εκτοξευόμενες ανάμεσα σε ηλιακά τοπάζια και αμέθυστους.
> 
> 

 Το ποίημα συνεχίζει να περιγράφει το «κοσμημένο σώμα» της καθώς και τα ρέοντα πέπλα όπου στροβιλίζονται και χωρίζονται πάνω της. 

Ο Ουάιλντ μετατρέπει τον χορό από μια δημόσια παράσταση για τους καλεσμένους του, όπως στη Βίβλο, σε έναν προσωπικό χορό για τον ίδιο τον βασιλιά. Δεν δίνει καμία περιγραφή του χορού πέρα από το όνομα, αλλά η ιδέα μιας σειράς πέπλων έχει συνδεθεί με διαδικασία αισθησιακής απογύμνωσης. Το έργο του Ουάιλντ έχει προταθεί ακόμη και ως η προέλευση του στριπτίζ .

Παραπομπές
----------

1. ↑  Bourne, Joyce. Bourne, Joyce. "Salome", *A Dictionary of Opera Characters*, Oxford University Press, January 2008 (απαιτείται συνδρομή)
2. 1 2  Toni Bentley, *Sisters of Salome*, University of Nebraska Press, Lincoln, 2005, pp. 30-36.
3. ↑   Rachel Shteir," "Striptease: The Untold History of the Girlie Show", Oxford University Press, 2004, σελ. 46.
4. 1 2  Malik, Shireen, "She Freed and Floated on the Air": Salome and her Dance of the Seven Veils", in Jennifer Heath, *The Veil: Women Writers on Its History, Lore, and Politics*, University of California Press, 2008, pp.134-153.
Ο **Χασάν Αλί Τοπτάς**(γεννημένος στις 15 Οκτωβρίου 1958) είναι τούρκος μυθιστοριογράφος και συγγραφέας διηγημάτων. Το πρώτο βιβλίο με διηγήματα ήταν το *Bir Gülüşün Kimliği* (Η Ταυτότητα ενός Γέλιου) που δημοσιεύθηκε το 1987.

Ένας σημαντικός τούρκος λόγιος, η Γιλντίζ Ετσεβίτ τον χαρακτηρίζει «μεταμοντέρνο μοντερνιστή» και τον αποκαλεί «Κάφκα στην τουρκική λογοτεχνία», στο έργο της *Türk Romanında* Postmodernist *Açılımlar* (Η Μεταμοντέρνα επέκταση στην Τουρκική Λογοτεχνία).

Το 1999 ο Τοπτάς κέρδισε το λογοτεχνικό βραβείο Τσεβντέτ Κουντρέτ με το βιβλίο *Bin Hüzünlü Haz,* το οποίο είναι, αφενός, μια μεταμοντέρνα νουβέλα όσον αφορά την πολυφωνία, την μεταφαντασία και την διακειμενικότητα. Από την άλλη πλευρά, περιέχει πολλά καφκικά στοιχεία σε όρους που απεικονίζουν μία παράλογη, σουρεαλιστική και παραδόξως μία εγκόσμια πραγματικότητα.

Λειτουργεί
----------

* Yalnızlıklar (Απομόνωση) - 1990
* Ölü Zaman Gezginleri (Ταξιδιώτες του Νεκρού Χρόνου) - 1993
* Sonsuzluğa Nokta (Τελεία στο Άπειρο) - 1993
* Gölgesizler (Το Ασκίαστο) - 1995
* Kayıp Hayaller Kitabı (Το Βιβλίο των Χαμένων Ονείρων) - 1996
* Ben Bir Gürgen Dalıyım (είμαι Κλαδί Γαύρου) - 1997
* Bin Hüzünlü Haz (Χιλιάδες Ζοφερές Ευχαριστήσεις) - 1999
* Uykuların Doğusu (η Ανατολική Κοιμάται) - 2005
* Harfler ve Notalar (Γράμματα και Σημειώσεις) - 2007
* Heba (Ριψοκίνδυνος) - 2013

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα του Χασάν Αλί Τοπτάς
Οι **πολιτειακές εκλογές του 2018 στην Τασμανία** διεξήχθησαν στις 3 Μαρτίου 2018 για την εκλογή όλων των 25 μελών της Βουλής (House of Assembly).

Η Φιλελεύθερη κυβέρνηση, με επικεφαλής τον πρωθυπουργό Γουίλ Χότζμαν, κέρδισε μια δεύτερη συνεχόμενη θητεία. Πέτυχαν νίκη επί του Εργατικού Κόμματος, που είχε επικεφαλής την αρχηγό της Αντιπολίτευσης, Ρεμπέκα Γουάιτ και τους Πράσινους, με επικεφαλής την Κάσι Ο' Κόνορ. Η Το Δίκτυο Τζάκι Λάμπι έλαβε μέρος στις εκλογές, για πρώτη φορά, αν και το κόμμα δεν κέρδισε έδρες και η αρχηγός Λάμπι δεν εξελέγη.

Οι εκλογές για τη Βουλή δεν γίνονται παράλληλα με τις εκλογές για το Νομοθετικό Συμβούλιο (άνω βουλή), που διεξάγονται τον Μάιο κάθε έτους.

Ήταν η πρώτη φορά έπειτα από 22 χρόνια που μια συντηρητική κυβέρνηση κέρδισε μια δεύτερη συνεχόμενη θητεία στην Τασμανία, και η πρώτη φορά από το 1986 και μόλις η δεύτερη φορά από το 1931 που μια εν ενεργεία συντηρητική κυβέρνηση επανεξελέγη με απόλυτη πλειοψηφία. Ήταν επίσης η πρώτη φορά που σε πολιτειακές εκλογές στην Αυστραλία εξελέγησαν περισσότερες γυναίκες (13) έναντι 12 αντρών.

Αποτελέσματα
------------

| Κόμμα | Ψήφοι | Ποσοστό | Μετάπτωση | Έδρες (Μεταβολή) |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Φιλελεύθερο Κόμμα της Αυστραλίας | 168.303 | 50,26% | -0,96 | 13 (-2) |
| Αυστραλιανό Εργατικό Κόμμα | 109.264 | 32,63% | +5,30 | 10 (+3) |
| Πράσινοι | 34.491 | 10,30% | -3,53 | 2 (-1) |
| Δίκτυο Τζάκι Λάμπι | 10.579 | 3,16 % | +3,16 | 0 (±0) |
| Σκοπευτές, Ψαράδες και Αγρότες | 7.640 | 2,28% | +2,28 | 0 (±0) |
| T4T – Tasmanians 4 Tasmania | 985 | 0,29% | +0,29 | 0 (±0) |
| Ανεξάρτητοι | 3.609 | 1,08% | -0,20 | 0 (±0) |
| Σύνολο 334.871 ψήφοι, 25 έδρες (εγγεγραμμένοι 381.183 , ψηφίσαντες 352.180, προσέλευση 92,39%) |

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Tasmania first state to return female-majority parliament» (στα en-AU). *ABC News*. 16 Μαρτίου 2018.. Ανακτήθηκε στις 16 Μαρτίου 2018.
Ο **Ρολάντο Ντεσπέιν** (γεννημένος στις 7 Ιουνίου 1987) είναι Κουβανός διεθνής πετοσφαιριστής που αγωνίζεται στον Άρη Θεσσαλονίκης.

Καριέρα
-------

Ο Ρολάντο Ντεσπέιν ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα στη Σαντιάγκο ντε Κούμπα. Οι εμφανίσεις του με την τοπική ομάδα της Κούβας του έδωσαν την ευκαιρία να εκπροσωπήσει την εθνική ομάδα βόλλευ της Κούβας στους Παναμερικανικούς αγώνες του 2007, που διεξήχθησαν στο Ρίο ντε Τζανέιρο της Βραζιλίας, κατακτώντας μάλιστα το χάλκινο μετάλλιο.

Το καλοκαίρι του 2010 αποφάσισε να αφήσει τη Λατινική Αμερική και να ταξιδέψει στην Ευρώπη με προορισμό την Ελλάδα και τον Ολυμπιακό. Στον Ολυμπιακό παρέμεινε για ένα χρόνο κατακτώντας μάλιστα το Πρωτάθλημα αλλά και το Κύπελλο Ελλάδας του 2011.

Το 2011 μεταπήδησε στον Ηρακλή Θεσσαλονίκης, στον οποίο παρέμεινε για ένα χρόνο κατακτώντας επίσης το εγχώριο νταμπλ του 2012.

Το 2012 επέστρεψε στη Λατινική Αμερική και συγκεκριμένα στη Βραζιλία, παίρνοντας μεταγραφή στην τοπική Μέντλει Καμπίνας. Στη Μέντλει παρέμεινε για περίπου δύο χρόνια.

Στις 10 Ιανουαρίου του 2014, ανακοινώθηκε επίσημα η μεταγραφή του Ντεσπέιν στον Άρη Θεσσαλονίκης, ωστόσο αποχώρησε από το σύλλογο λίγες μέρες αργότερα λόγω διαφωνιών με τη διοίκηση της κιτρινόμαυρης ομάδας.

Διεθνείς συμμετοχές
-------------------

Ο Ρολάντο Ντεσπέιν έχει αρκετές συμμετοχές με την εθνική ομάδα βόλει της Κούβας. Μεταξύ άλλων, έχει συμμετάσχει στους Παναμερικανικούς αγώνες του 2007.

Τίτλοι
------

* 2 Πρωταθλήματα Ελλάδος: 2011, 2012
* 2 Κύπελλα Ελλάδος: 2011, 2012

Πηγές
-----

* 

  


|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Βραβείο πολυτιμότερου πετοσφαιριστή ελληνικού πρωταθλήματος |
| --- |
|  |
| 
1999: Γκιούρδας | 2000: Ντράγκοβιτς | 2001: Κράβαρικ | 2002: Μπάεφ | 2003: Γκιούρδας | 2004: Κονσταντίνοφ & Γκόμες | 2005: Χοφ | 2006: Γκόμες | 2007: Ντεπεστέλ | 2008: Νίλσον | 2009: Τζούριτς | 2010: Μίλκοβιτς | 2011: Ντεσπέιν | 2012: Κράβαρικ | 2013: Γιορντάνοφ | 2014: Χριστοφιδέλης | 2015: Γκόμες | 2016: Σεπέδα | 2017: Σαφράνοβιτς | 2018: Αλεξίεφ | 2019: Ράουερντινκ | 2020: Ράπτης | 2021: Στιβαχτής | 2022: Γιάκομπσεν |  |

 |


1. ↑  (Αγγλικά) *CEV people database*. 28107. Ανακτήθηκε στις 6  Μαΐου 2022.
Το **Σαντούρτσι** (επίσημη μορφή, στα βασκικά: Santurtzi, ισπανικά: Santurce, **Σαντούρθε**) είναι πόλη και δήμος της μητροπολιτικής περιοχής του Μπιλμπάο της Βισκαΐας στη Χώρα των Βάσκων στη βόρεια Ισπανία. Παραδοσιακά λειτουργούσε ως αλιευτικός λιμένας και τόπος παραθερισμού, εντούτοις τόσο αυτή όσο και οι υπόλοιπες κωμοπόλεις της ευρύτερης περιοχής του Μπιλμπάο γνώρισε μια σημαντική αύξηση του πληθυσμού της με την εγκατάσταση χιλιάδων μεταναστών τόσο κατά το τελευταίο τρίτο του 19ου αιώνα όσο και κατά τις δεκαετίες 1960 και 1970 ως αποτέλεσμα της υψηλής ζήτησης εργατών από τις ντόπιες βιομηχανίες (επικεντρωμένες κυρίως στον τομέα της ναυπηγικής) που έπαψε με τον αποβιομηχανισμό των τελών του 20ού αιώνα. Επίσης, η ευρύτερη περιοχή του Σαντούρτσι διαχρονικά και ήδη από την εποχή των Ρωμαίων ήταν γνωστή για την εκμετάλλευση των ορυχείων σιδήρου που εξαντλήθηκαν στα μέσα του 20ού αιώνα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικών της Ισπανίας: «Municipal Register of Spain of 2022» 16  Μαΐου 2022. σελ. 1,235.
2. ↑  «Pesca y navegación». *turismo.santurtzi.net* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 1 Ιουλίου 2018.
3. ↑  «Siglo XX». *turismo.santurtzi.net* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 1 Ιουλίου 2018.
4. ↑  «Minería». *turismo.santurtzi.net* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 1 Ιουλίου 2018.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 123310453
* LCCN: n94091200
* SUDOC: 05024969X

 |

 |
Το **Πολιτειακό Τάγμα του Αλφόνσου Ι΄ του Σοφού** (ισπανικά: *Orden Civil de Alfonso X el Sabio*‎) είναι ισπανικό αστικό τάγμα που δημιουργήθηκε το 1939. Απονέμεται σε πρόσωπα ως αναγνώριση δραστηριοτήτων στους τομείς της εκπαίδευσης, της επιστήμης, του πολιτισμού, της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και της έρευνας. Δημιουργήθηκε στις 23 Μαΐου 1902.

Παραπομπές
----------

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Πολιτειακό Τάγμα του Αλφόνσου Ι΄ του Σοφού** |

* Prieto Barrio, Antonio. «ORDEN CIVIL DE ALFONSO X EL SABIO». *Colecciones Militares* (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 4 Αυγούστου 2019.
* «Celaá entrega las Placas de Honor de la Orden Civil Alfonso X el Sabio a seis centros educativos». *20 Minutos* (στα Ισπανικά). Europa Press. 4 Φεβρουαρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 4 Αυγούστου 2019.
Ο **Ρολάνδος ο Πορδιστής** (12ος αιώνας, αγγλικά: *Roland the Farter*, γαλλικά: *Roland le Fartere*, *Roulandus le Fartere*, *Roland le Petour*) ήταν γελωτοποιός και πορδιστής στην υπηρεσία του βασιλιά Ερρίκου Β´ της Αγγλίας. Του είχε δοθεί έκταση 120 στρεμμάτων στο Χέμινγκστόουν (*Hemingstone*) στην επαρχία του Σάφολκ (*Suffolk*) ως ανταμοιβή για τις υπηρεσίες του προς τον βασιλιά. Ανάμεσα στα καθήκοντα του ήταν να εκτελεί *ένα σάλτο και σφύριγμα και μια κλανιά* (*Unum saltum et siffletum et unum bumbulum*) για τον βασιλιά και τους καλεσμένους του κατά την περίοδο των Χριστουγέννων.

Ο Ρολάνδος αναφέρεται στο σύγγραμμα του 13ου αιώνα *Liber Feodorum*, το οποίο ήταν ένας κατάλογος ευγενών της φεουδαρχικής Αγγλίας.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Αγγλικά) Crick, Julia C.· Crick, Julia· van Houts, Elisabeth. *A Social History of England, 900–1200*. Cambridge UP. σελ. 405. ISBN 9781139500852. Ανακτήθηκε στις 19 Δεκεμβρίου 2013.

Πηγές
-----

* (Αγγλικά) Bartlett, Robert (2000). *England Under the Norman and Angevin Kings, 1075-1225*. Oxford University Press. σελίδες 236. ISBN 0-19-925101-0.
* (Αγγλικά) Beadle, Richard (1994). *The Cambridge companion to medieval English theatre*. Cambridge companions to literature. Cambridge University Press. σελ. 187. ISBN 0-521-45916-8.

Δείτε επίσης
------------

* Λε Πετομάν
* Πορδιστής
Ο **Χαρώνδας** ήταν ένας διάσημος αρχαίος νομοθέτης από την Κατάνια που έζησε στη Σικελία. Δεν είναι βέβαιο πότε έζησε, πολλοί τον αναγνωρίζουν σαν μαθητή του Πυθαγόρα αλλά είναι βέβαιο ότι έζησε πριν την εποχή που ο Αναξίλαος γίνει Τύραννος στο Ρήγιο (494 π.Χ. - 476 π.Χ.) αφού κατήργησε τους νόμους του. Οι νόμοι του γραμμένοι όλοι σε στίχους υιοθετήθηκαν από όλες τις αποικίες με προέλευση από τη Χαλκίδα στη Σικελία και τη Μεγάλη Ελλάδα. Ο Αριστοτέλης γράφει ότι οι νόμοι του Χαρώνδα δεν είχαν τίποτα ιδιαίτερο πέρα από κάποιες διατάξεις για την ψευδορκία, μιλάει για αυτούς με μεγάλη ακρίβεια.

Ο Χαρώνδας ακούγεται ότι αυτοκτόνησε μόνος του όταν εισήλθε κατά λάθος σε μία Συνέλευση κρατώντας ένα σπαθί κάτι αντίθετο απέναντι στους δικούς του νόμους, ο Διοκλής από τις Συρακούσες και ο Ζάλευκος από τους Λοκρούς έγραψαν για αυτό. Τα θραύσματα της νομοθεσία του που αποδίδουν σε αυτόν ο Ιωάννης Στοβαίος και ο Διόδωρος Σικελιώτης είναι Νεοπυθαγόρικης προέλευσης. Ο Χαρώνδας διέταξε επίσης στη νομοθεσία του ότι αν ο στενότερος συγγενής μίας Επίκληρου δεν επιθυμούσε να την παντρευτεί έπρεπε να της δώσει προίκα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (πολλαπλές γλώσσες) *Virtual International Authority File*. OCLC. Dublin. 74241997. Ανακτήθηκε στις 25  Μαΐου 2018.
2. ↑  Κλαύδιος Αιλιανός: «Ποικίλη Ἱστορία» (αρχαία ελληνικά)
3. 1 2  Διόδωρος Σικελιώτης: (αρχαία ελληνικά) *Ιστορική Βιβλιοθήκη*.
4. ↑
5. ↑  Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Charondas". Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάνικα. 5 (11η Έκδοση), σ. 948
6. ↑  Αριστοτέλης, Πολιτικά, *"Βιβλίο τέταρτο"*, 7
7. ↑  Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Charondas". Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάνικα. 5 (11η Έκδοση), σ. 948
8. ↑  Διόδωρος Σικελιώτης, *"Ιστορική Βιβλιοθήκη/ΙΒ"*, 11-19
9. ↑  Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Charondas". Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάνικα. 5 (11η Έκδοση), σ. 948
10. ↑  Lacey 1968, σ. 225

Πηγές
-----

* Αριστοτέλης, Πολιτικά, *"Βιβλίο τέταρτο"*
* Διόδωρος Σικελιώτης, *"Ιστορική Βιβλιοθήκη/ΙΒ"*
* Lacey, W. K. (1968). The Family in Classical Greece. Ithaca, NY: Cornell University Press

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 74241997
* LCCN: n87885410
* ISNI: 0000 0000 0431 047X
* GND: 118675621

 |

 |
Το **Ρολόι Άνκερ** (Ankeruhr) είναι ένα μεγάλο «Μουσικό κουτί» που βρίσκεται στην Αγορά Χόερ στην παλιά πόλη της Βιέννης. Χτίστηκε ως «γέφυρα» για να ενώσει δύο κτίρια της πρώην ασφαλιστικής εταιρείας ζωής και συντάξεων "Der Anker" και θεωρείται ένα από τα καλύτερα έργα της Αρ νουβό στη Βιέννη. Σχεδιάστηκε και κατασκευάστηκε μεταξύ 1911 και 1917, από τον ζωγράφο και γλύπτη Φραντς Ματς, ο οποίος υπήρξε για κάποια περίοδο στενός συνεργάτης του Γκούσταβ Κλιμτ. Το ρολόι εκτός από την ώρα δείχνει δώδεκα ιστορικά πρόσωπα που περνούν μέσα απ’ αυτό μία φορά κάθε δώδεκα ώρες. Όλες οι φιγούρες προέρχονται από διαφορετικές εποχές και η καθεμία έχει το δικό της μουσικό κομμάτι. Στις 12 το μεσημέρι παρελαύνουν όλες οι φιγούρες μαζί με μουσική. Μεταξύ αυτών υπάρχουν: ο Μάρκος Αυρήλιος, ο Καρλομάγνος, ο Λεοπόλδος ο Ένδοξος (Λεοπόλδος ΣΤ, σύζυγος της Θεοδώρας Αγγελίνας Κομνηνής), ο αυτοκράτορας Μαξιμιλιανός Α΄, o Πρίγκιπας Ευγένιος της Σαβοΐας*,* η αυτοκράτειρα Μαρία Θηρεσία, ο συνθέτης Φραντς Γιόζεφ Χάυντν.

Πηγές
-----

* https://www.travel.gr/experiences/12-panemorfa-kai-istorika-rologia-stin-e/
* https://www.visitingvienna.com/sights/ankeruhr-anchor-clock/

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  *Wiki Loves Monuments monuments database*. 18  Αυγούστου 2017. tools.wmflabs.org/heritage/api/api.php?action=search&format=json&srcountry=at&srlanguage=de&srid=88451.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* GND: 4821025-0

 |

 |
Έτσι ονομάζεται το σήμα που σημαίνεται από την «Ναυαρχίδα», κατά τη διάρκεια ναυτικού σχηματισμού πολεμικών πλοίων και που σημαίνει ότι ο Ναύαρχος ή ο Αρχηγός της Μοίρας των πλοίων «καθιστά τη κίνησή του ανεξάρτητη» έτσι ώστε να μην ακολουθήσουν τα άλλα πλοία την αυτή κίνηση.

Το αντίθετο, πριν η Ναυαρχίδα κινηθεί διαφορετικά σημαίνει σήμα: «Συμμόρφωση προς κινήσεις ναυαρχίδας».

Εκτός όμως αυτών μπορεί για διάφορους σοβαρούς λόγους και ένας Κυβερνήτης άλλου πολεμικού πλοίου να σημάνει παρόμοιο σήμα εγκατάλειψης σχηματισμού (είτε λόγω βλάβης είτε εξ άλλου τυχαίου γεγονότος) κατόπιν όμως έγκρισης της Ναυαρχίδας. 

Τέτοιο σήμα ήταν και εκείνο του Α/Τ ΒΕΛΟΣ όταν (μετά έγκριση του Τούρκου τότε ναυάρχου) εγκατέλειψε τον Νατοϊκό ναυτικό σχηματισμό που συμμετείχε το 1973 και κατέπλευσε σε λιμάνι της Ιταλίας.
Ο **Χοσέ Αμαδόρ δε λος Ρίος υ Σεράνο** (ισπ. *José Amador de los Ríos y Serrano*, 30 Απριλίου 1818 – 17 Φεβρουαρίου 1878) ήταν Ισπανός συγγραφέας και ιστορικός, που διακρίθηκε κυρίως ως ιστορικός της τέχνης και της λογοτεχνίας, ενώ ασχολήθηκε και με την αρχαιολογία. Είχε πτυχίο ιστορίας από το Πανεπιστήμιο Κομπλουτένσε της Μαδρίτης.

Ο Αμαδόρ δε λος Ρίος γεννήθηκε στην Μπαένα της Ανδαλουσίας και το 1844 έγινε ο γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής Μνημείων. Μαζί με τον Αντόνιο δε Θαμπαλέτα διεύθυναν τη βραχύβια *Boletín Español de Arquitectura*, το πρώτο ισπανικό περιοδικό που ήταν αφιερωμένο αποκλειστικά στην αρχιτεκτονική, αλλά κυκλοφόρησε μόνο για επτά μήνες το 1846. Το 1852 ο Αμαδόρ δε λος Ρίος επιμελήθηκε και εξέδωσε τα άπαντα του πολιτικού και ποιητή Ινίγο Λόπεθ δε Μεντόθα, ενώ ήταν ο πρώτος που χρησιμοποίησε (1859) τον όρο *μουδεχαρισμός* (*mudejarismo*) προκειμένου να περιγράψει μια μεσαιωνική-αναγεννησιακή μορφή αρχιτεκτονικής διακοσμήσεως.

Το 1861 ο Αμαδόρ δε λος Ρίος δημοσίευσε τον πρώτο τόμο του of *Historia crítica de la literatura española* (= «Κριτική ιστορία της ισπανικής λογοτεχνίας»), την πρώτη γενική ιστορία της ισπανικής λογοτεχνίας που συντάχθηκε ποτέ στα ισπανικά. Ωστόσο, έμεινε ανολοκλήρωτη.

Από ιδεολογικής πλευράς ο Αμαδόρ δε λος Ρίος ήταν φιλελεύθερος, αλλά και ρομαντικός, που συνελάμβανε την Ισπανία ως θρησκευτική-γλωσσική μονάδα, ταυτοχρόνως ρωμαιοκαθολική και ομιλούσα την καστιγιάνικη ισπανική γλώσσα, μια μοναρχία ενωμένη με το παρελθόν της με σύνδετικό κρίκο μια *idea luminosa* («φωτεινή ιδέα»). Αναιρώντας τους ξένους ιστορικούς που θεωρούσαν τη μεσαιωνική Ισπανία ως απόμακρη και απομονωμένη από την πρόοδο χώρα, υπερασπίσθηκε επίσης την ισπανική λογοτεχνία ως την κορυφαία ανάμεσα σε όσες εμφανίσθηκαν μετά την Πτώση της Ρώμης. Παρά το ότι με το έργο του κάλυψε μόνο τον Μεσαίωνα, ο Αμαδόρ δε λος Ρίος έδειξε το γιατί θεωρούσε τη λογοτεχνία της Λατινικής Αμερικής ως μέρος της ισπανικής παραδόσεως. Σε ένα άλλο έργο του, το *Historia social, política y religiosa de los judíos de España* (= «Κοινωνική, πολιτική και θρησκευτική ιστορία των Εβραίων της Ισπανίας») αποδέχεται την ισπανόφωνη εβραϊκή λογοτεχνία ως μέρος της ίδιας παραδόσεως, εφόσον «άνθησε» σε ισπανικό έδαφος. Αντίθετα με τον ιστορικό και ακαδημαϊκό Αντόλφο δε Κάστρο, ο Αμαδόρ δε λος Ρίος δεν κατεδίκασε ρητώς την ισπανική Ιερά Εξέταση.

Ο Αμαδόρ δε λος Ρίος πέθανε στη Σεβίλλη σε ηλικία 59 ετών. Δύο άλλα έργα του είναι «Η λατινοβυζαντινή τέχνη στην Ισπανία» και «Αρχιτεκτονικά μνημεία της Ισπανίας».

Παραπομπές
----------

1. ↑  José Enrique García Melero: *Literatura española sobre Artes Plásticas: Bibliografía aparecida en España entre los siglos XVI y XVIII* (Encuentro), έτος 2002, σελ. 176
2. 1 2 3  David Thatcher Gies: *The Cambridge History of Spanish Literature*, Cambridge University Press, Cambridge 2004, σσ. 28-30

Πηγές
-----

* Το λήμμα «Αμαντόρ Ντε Λος Ρίος Ιωσήφ» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 4, σελίδα 644
Ο **Φρίξος Θεοδοσάκης** (Ανατολή Ιεράπετρας, 4 Αυγούστου, 1945 - Ρέθυμνο, 26 Δεκεμβρίου, 2006) ήταν Έλληνας ζωγράφος, γλύπτης.

Βιογραφία
---------

Ο **Φρίξος Θεοδοσάκης** σπούδασε ζωγραφική, γλυπτική, σκηνογραφία και κεραμική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών (1964-1966 και 1970-1976) με δασκάλους τους Νίκο Νικολάου και Γιώργου Μαυροΐδη.
Πήρε πτυχίο της ΑΣΚΤ το 1976. Έκανε επίσης σπουδές σκηνοθεσίας και από το 1985 δίδασκε καλές Τέχνες στο παιδαγωγικό τμήμα του Πανεπιστημίου Κρήτης.
Έχει παρουσιάσει το έργο του σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, Εκτός από ζωγραφική έχει φιλοτεχνήσει σκηνικά και κουστούμια για Θεατρικά έργα στην Κρήτη.

Περιγραφή του Έργου του
-----------------------

Η θεματολογία του εστιάζεται ιδιαίτερα στην προσωπογραφία, τη νεκρή φύση και τα εσωτερικά, και χρησιμοποιεί κυρίως τα λάδια και τα ακρυλικά χρώματα. Η ζωγραφική του έχει ως αφετηρία την οπτική πραγματικότητα και βασίζεται στο ρεαλιστικό μορφοπλαστικό ιδίωμα.
Σε χαρακτηριστικές προσπάθειές του κάνει ιδιαίτερη εντύπωση η οξύτητα του σχεδίου και τα συγκρατημένα χρώματα, η μελετημένη οργάνωση και η έμφαση στην απόδοση των ουσιαστικών χαρακτηριστικών. Στα εσωτερικά του κατορθώνει, άλλοτε με το συνδυασμό ανθρώπινης μορφής και χώρου, και άλλοτε με την αντιπαράθεση νεκρής φύσης και γεωμετρικών τύπων, να φτάνει σε πλούσια εκφραστικά αποτελέσματα.
Σε πιο πρόσφατες προσπάθειες του, μετά το 1994, ο καλλιτέχνης στρέφεται σε μία στυλιστική κατεύθυνση, στην οποία καθοριστικό ρόλο παίζουν η εκφραστική δύναμη του χρώματος και η σχηματοποίηση των μορφών, που σε μερικές περιπτώσεις προχωρεί σε μια καθαρά υπαινικτική απόδοση μέρους των γνωστών χαρακτηριστικών τους.
Ο **Σιδηροδρομικός Σταθμός Οδού Γουριάς** ήταν σταθμός των Σιδηροδρόμων Βορειοδυτικής Ελλάδος, επί της σιδηροδρομικής γραμμής Αιτωλικού - Κατοχής, στη χιλιομετρική θέση 4,100 από το σταθμό Αιτωλικού. Βρισκόταν μεταξύ Αιτωλικού και Μαρμάρων, στην αφετηρία της οδού Αιτωλικού - Γουριάς, από την οποία και πήρε το όνομά του. Εξυπηρετούσε την περιοχή του ως προαιρετική στάση και δεν διέθετε κάποια ιδιαίτερη εγκατάσταση. Εγκαινιάστηκε το 1912 και έκλεισε το 1943, μαζί με τη γραμμή Αιτωλικού - Κατοχής.

  

  


| **Προηγούμενος σταθμός** | **Σιδηροδρομικές γραμμές** | **Επόμενος σταθμός** |
| --- | --- | --- |
| Άγιος Αθανάσιος |   | Αιτωλικό - Κατοχή
(κατηργημένη) |   | Χ.Σ. 7,100 |
Ο **Φρίξος Αριστεύς** (1879 - 1952) ήταν Έλληνας ζωγράφος. Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 8 Φεβρουαρίου 1879, στην οδό Κάνιγγος και Σολωμού.

Βιογραφία
---------

Το 1892 εισήλθε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών με δασκάλους τους Βολονάκη, Προσαλέντη, Ροϊλό, Γεώργιο Βρούτο και Νικηφόρο Λύτρα. Συνέχισε τις σπουδές του στο Μόναχο στη Βαυαρική Ακαδημία Εικαστικών Τεχνών με δάσκαλο τον Νικόλαο Γύζη. Μετά από μια σύντομη παραμονή στην Ιταλία επέστρεψε το 1901 στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Το 1902 παντρεύτηκε τη Λίντα Κοέν με την οποία δεν απέκτησαν παιδιά. Έλαβε μέρος σε πολλές εκθέσεις. Η πρώτη του διάκριση ήταν στην έκθεση Εταιρείας Φιλοτέχνων (Μέγαρο Κούπα). Το 1911 εκθέτει στην Kunstverein (Κούνστφεράιν) του Μονάχου, όπου ο γερμανικός τύπος επαίνεσε ομόφωνα τα έργα του «Αφροδίτη» (κραγιόν), «Θάνατος» (ελαιογραφία), «Νύκτα» (ελαιογραφία), «Μελαγχολία» (κραγιόν). Πέραν αυτών έκανε περίπου 12 ατομικές εκθέσεις σε Αθήνα, Πάτρα, Βόλο και Θεσσαλονίκη. Συμμετείχε επίσης στην παγκόσμια έκθεση των Παρισίων το 1937. Έργα του μεταξύ άλλων είναι: «Ο Μέγας Διδάσκαλος» (κραγιόν), «Μελαγχολία» (κραγιόν), «Πνεύμα του Μπετόβεν» (κραγιόν), «Θυσία» (παστέλ), «Χρόνος» (κραγιόν), «Συννεφιά» (κραγιόν), «Αχέρων» (κραγιόν), «Πάσχα εν Ελλάδι» (ελαιογραφία), «Εκάτη» (ακουαρέλα), «Έρημος» (παστέλ-κραγιόν) και άλλα. Πέθανε σε ηλικία 73 ετών, στις 21 Απριλίου του 1952 στην Αθήνα. Ο τάφος του βρίσκεται στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών.

Τεχνοτροπία
-----------

Εκτός από τη ζωγραφική, ο Αριστεύς ασχολήθηκε επίσης με τη λιθογραφία, τη γελοιογραφία και την εικονογράφηση βιβλίων ενώ δίδαξε και στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Το έργο του επηρεάστηκε από το καλλιτεχνικό ρεύμα του Συμβολισμού χωρίς όμως να καταφέρει να αποκτήσει μεγάλη φήμη κυρίως λόγω του ιδιόρρυθμου χαρακτήρα του αλλά και της θεματολογίας του, η οποία ήταν σχετικά ξένη προς το ελληνικό κοινό της εποχής του με αποτέλεσμα να δεχτεί ανάμεικτες κριτικές.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Αριστεύς Φρίξος (1879 Αθήνα - 1951 Αθήνα)». *nationalgallery.gr*. Εθνική Πινακοθήκη. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Μαΐου 2014. Ανακτήθηκε στις 16 Οκτωβρίου 2015.
2. 1 2 3  Αϊβαλιώτη, Μαρία. «Φρίξος Αριστεύς: Μια «δαιμονική» και μυστικιστική προσέγγιση των θρησκευτικών θεμάτων». *eikastikon.gr*. Εικαστικόν. Ανακτήθηκε στις 16 Οκτωβρίου 2015.
3. ↑  *Εθνική Πινακοθήκη /100 χρόνια, Τέσσερις αιώνες Ελληνικής Ζωγραφικής, Από τις Συλλογές της Εθνικής Πινακοθήκης και του Ιδρύματος Ευριπίδη Κουτλίδη*. Αθήνα: Εθνική Πινακοθήκη και Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου. 1999. σελ. 116.
4. ↑  «Αριστεύς Φρίξος». *nikias.gr*. Νικίας. Ανακτήθηκε στις 16 Οκτωβρίου 2015.

Πηγές
-----

* Φρίξος Αριστεύς: *Αυτοβιογραφία*, Αθήνα 1955