recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Συντεταγμένες: 36°50′N 2°26′W﻿ / ﻿36.83°N 2.43°W﻿ / 36.83; -2.43

Η **Αλμερία** είναι πόλη, λιμένας και πρωτεύουσα της ομώνυμης αυτοδιοίκητης επαρχίας Αλμερίας της Ισπανίας. Το 1947 ο πληθυσμός της ήταν 75.000, 40 χρόνια μετά, το 1984, ήταν 140.000. Χαρακτηριστικό στοιχείο της πόλης είναι το μεγάλο αραβικό φρούριο (Alcazaba).

Η κατοίκηση στο χώρο της σημερινής πόλης έχει αρχίσει σε αρκετά παλιά εποχή. Έχει βρεθεί προ-ρωμαϊκή κεραμική και υπάρχει πιθανότητα εδώ να βρισκόταν το ρωμαϊκό λιμάνι «*Πόρτους Μάγκνους*» (Μεγάλος Λιμένας). Επίσης οι ανασκαφές μέσα στην πόλη έχουν δείξει την ύπαρξη βιομηχανίας παστωμένων ψαριών, ενώ μέσα στο αραβικό κάστρο έχει βρεθεί σημαντική ποσότητα ρωμαϊκής κεραμικής της ύστερης αυτοκρατορικής εποχής (η οποία συμπεριλαμβάνει και λυχνάρια εισηγμένα από τη Βόρεια Αφρική).

Πριν την ανάδειξή της σε ναυτική βάση το 955, λίγα πράγματα είναι γνωστά για τον αραβικό οικισμό της Al-Mariya (στα αραβικά σημαίνει "παρατηρητήριο"). Εκείνη τη χρονιά, ο χαλίφης Αμπντ αλ-Ραχμάν Γ΄ τον αναβάθμισε ως απάντηση σε κάποιες μεμονωμένες επιδρομές των Βίκινγκς αλλά και στα πλαίσια των γενικότερων στρατιωτικών και εμπορικών επιδιώξεών του στη Βόρειο Αφρική και τη δυτική Μεσόγειο. Κατά τον 11ο αι. η Αλμερία επεκτάθηκε ακόμη περισσότερο και έγινε πρωτεύουσα βασιλείου Ταϊφά από το 1013 έως το 1038. Στη συνέχεια έπεσε στα χέρια των Αλμοραβιδών και, για μικρό χρονικό διάστημα, κατακτήθηκε από το βασίλειο Ταϊφά της Βαλένθια. Το 1147, καταλήφθηκε από τον Αλφόνσο Ζ´ της Καστίλλης και του Λεόν αλλά αυτός δεν μπόρεσε να την κρατήσει. Τελικά, το 1488, καταλήφθηκε από τον Φερδινάνδο Β´ της Αραγωνίας, μετά από ένα σεισμό που είχε συμβεί τον προηγούμενο χρόνο. Το 1490, ο μουσουλμανικός πληθυσμός εκδιώχθηκε από την πόλη, όπως έγινε σταδιακά και στις υπόλοιπες περιοχές της Ισπανίας, κατά τον 16ο αιώνα.

Κατά την περίοδο του ισπανικού εμφυλίου πολέμου η Αλμερία παρέμεινε σχεδόν μέχρι το τέλος στα χέρια των κυβερνητικών στρατευμάτων. Στις 31 Μαΐου 1937 η πόλη βομβαρδίστηκε από το «θωρηκτό τσέπης» *Αντμιράλ Σέερ* του Γερμανικού Στόλου σε αντίποινα για τον υπό των ισπανικών κυβερνητικών αεροπλάνων βομβαρδισμό του άλλου Γερμανικού «θωρηκτού τσέπης» *Ντόϊτσλαντ* (Deutschland), που ναυλοχούσε στον λιμένα της Ίμπιζα στις Βαλεαρίδες.

Ο σύγχρονος λιμένας παρουσιάζει ζωηρό εισαγωγικό και εξαγωγικό εμπόριο.

Στην Αλμερία πραγματοποιήθηκαν οι Μεσογειακοί Αγώνες 2005.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικών της Ισπανίας: «Municipal Register of Spain of 2022» 16  Μαΐου 2022. σελ. 1,235.
2. 1 2  Collins (1998), σ.50
3. ↑  Raanan Rein, *Spain and the Mediterranean since 1898*, Routledge, 1999, σ. 158

Βιβλιογραφία
------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Αλμερία** |

* Collins, Roger. *Oxford Archaeological Guides: Spain*, Oxford University Press, 1998. ISBN 0-19-285300-7

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 161802803
* LCCN: n80001096
* GND: 4084986-7
* NKC: ge502889

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Ευρώπη
* Πύλη:Ισπανία
 |

 |
Το **Αλμοαδικό Χαλιφάτο** (αραβικά: الموحدون, αλ-μουαχιντούν, "οι μονοθεϊστές") ήταν μαροκινό βερβερικό μουσουλμανικό κράτος που ιδρύθηκε το 12ο αιώνα. Στο απόγειό του, έλεγχε το μεγαλύτερο μέρος της Ιβηρικής χερσονήσου (Αλ-Ανταλούς) και της Βόρειας Αφρικής (Μαγκρέμπ).

Το κίνημα των Αλμοαδών ιδρύθηκε από τον Ιμπν Τουμάρτ, ο οποίος καταγόταν από τις βερβερικές φυλές του νότιου Μαρόκου. Γύρω στο 1121, ίδρυσε για πρώτη φορά ένα βερβερικό κράτος στο Τιν Μαλ στην οροσειρά του Άτλαντα. Το Αλμοαδικό χαλιφάτο και η κυρίαρχη δυναστεία του ιδρύθηκαν μετά το θάνατό του Ιμπν Τουμάρτ από τον Αμπντ αλ-Μουμίν, ο οποίος το 1147 κατάφερε να ανατρέψει την κυρίαρχη Αλμοραβική δυναστεία στο Μαρόκο με την κατάκτηση του Μαρακές και να ανακηρύξει τον εαυτό του Χαλίφη. Μέχρι το 1159, οι Αλμοάδες επέκτειναν την ισχύ τους στην περιοχή του Μαγκρέμπ, ενώ αργότερα η Αλ-Ανταλούς και η υπόλοιπη Μουσουλμανική Ιβηρία τέθηκαν επίσης υπό Αλμοαδική εξουσία έως το έτος 1172.

Το σημείο καμπής της Αλμοαδικής παρουσίας στην Ιβηρική Χερσόνησο ήρθε το 1212, όταν ο Μωάμεθ αλ-Νασίρ (1199–1214) ηττήθηκε στη μάχη του Λας Νάβας δε Τολόσα από μια συμμαχία χριστιανικών δυνάμεων από τα βασίλεια της Καστίλλης, Αραγωνίας και Ναβάρρας. Πολλά από τα υπόλοιπα εδάφη της Αλ-Ανταλούς χάθηκαν τις επόμενες δεκαετίες, με τις πόλεις της Κόρδοβας και της Σεβίλλης να περνάν στα χέρια των Χριστιανών το 1236 και το 1248 αντίστοιχα.

Οι Αλμοάδες συνέχισαν να κυβερνούν στην Αφρική όπου ακολούθησε η αποσπασματική απώλεια εδαφών μέσω εξεγέρσεων τοπικών φυλών και άλλων περιοχών. Μέσα από τις εξεγέρσεις αναδύθηκε το 1215 η δυναστεία των Μαρινιδών από το βόρειο Μαρόκο, οι πιο αποτελεσματικοί εχθροί των Αλμοάδων. Ο τελευταίος Αλμοαδός χαλίφης, Ίντρις αλ-Γουαθίκ, είχε υπό τον έλεγχό του μόνο το Μαρακές, όπου και δολοφονήθηκε από έναν σκλάβο το 1269. Τελικά, η δυναστεία των Μαρινιδών κατάφερε να κατακτήσει το Μαρακές τερματίζοντας την Αλμοαδική εξουσία στην βόρεια Αφρική.

Δείτε επίσης
------------

* Αλμοραβίδες

Παραπομπές
----------

1. ↑  Michel Kaplan, Patrick Boucheron, *Le Moyen Âge, XIe- XVe siècle*, σελ. 213, Ed. Breal (1994) ISBN 2-85394-732-7
2. ↑  Bernard Lugan, *Histoire du Maroc des origines à nos jours*, Broché (2000) ISBN 2-262-01644-5
3. ↑  Carlos Ramirez-Faria, *Concise Encyclopeida Of World History*, σελ. 23 & 676, Atlantic (2007).
4. ↑  Almohads Encyclopaedia Britannica
5. ↑  Abun-Nasr, Jamil M. (1987). *A History of the Maghrib in the Islamic Period*. Cambridge University Press. pp. 87, 94, and others. ISBN 978-0-521-33767-0.
6. ↑  Buresi, Pascal; El Aallaoui, Hicham (2012). *Governing the Empire: Provincial Administration in the Almohad Caliphate (1224–1269)*. Studies in the History and Society of the Maghrib. Vol. 3. Leiden: Brill. ISBN 978-90-04-23333-1.
7. ↑  Buresi, Pascal· Aallaoui, Hicham El (1 Οκτωβρίου 2012). *Governing the Empire: Provincial Administration in the Almohad Caliphate (1224-1269)*. BRILL. ISBN 978-90-04-23333-1.

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Αλμοαδικό Χαλιφάτο** |


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* GND: 119029391

 |

 |
Οι **Αλμοραβίδες** (ή **Αλμοραβιδική δυναστεία**, αραβικά: المرابطون, αλ-μουραμπιτούν) ήταν βερβερική μουσουλμανική δυναστεία από την περιοχή του σημερινού Μαρόκου. Τον 11ο αιώνα σχημάτισαν αυτοκρατορία, η οποία εκτεινόταν στο δυτικό Μαγκρέμπ και την Ανδαλουσία. Η αυτοκρατορία των Αλμοραβιδών διήρκεσε από την δεκαετία του 1050 έως την ανατροπή τους από τους Αλμοάδες το 1147. Πρωτεύουσά τους ήταν το Μαρακές, το οποίο ιδρύθηκε από τον ηγέτη τους, Άμπου Μπακρ Ιμπν Ουμάρ, γύρω στο 1070. Η δυναστεία καταγόταν από τις βερβερικές νομαδικές φυλές της Σαχάρας, Λαμτούνα και Γκουντάλα, που διαβιούσαν στην περιοχή μεταξύ των ποταμών Ντραά, Νίγηρα και Σενεγάλη.

Οι Αλμοραβίδες έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην αποτροπή της πτώσης της Αλ-Ανταλούς (μουσουλμανικές κτήσεις στην Ιβηρία) από τα χριστιανικά Ισπανικά βασίλεια, όταν αντιμετώπισαν επιτυχώς τον συνασπισμό των βασιλείων της Καστίλλης και της Αραγωνίας στην μάχη του Σαγράχας το 1086. Οι ηγέτες των Αλμοραβιδών δεν διεκδίκησαν τον τίτλο του «χαλίφη», αλλά αντ' αυτού χρησιμοποιούσαν τον τίτλο «πρίγκιπας των μουσουλμάνων», αναγνωρίζοντας επίσημα την κυριαρχία των Αββασιδών Χαλίφηδων στη Βαγδάτη.

Η κυριαρχία της δυναστείας ήταν σχετικά βραχύβια. Οι Αλμοραβίδες έπεσαν –στο απόγειο της δύναμής τους– όταν δεν κατάφεραν να σταματήσουν την εξέγερση υπό την ηγεσία του Μασμούδων Βερβέρων που είχε ξεκίνησε από τον Ιμπν Τουμάρτ το 1120. Ως αποτέλεσμα, ο τελευταίος τους βασιλιάς, Ισάκ Ιμπν Άλι, σκοτώθηκε στο Μαρακές το 1147 από τους Αλμοάδες, οι οποίοι αντικατέστησαν τους Αλμοραβίδες ως κυρίαρχη δύναμη στην Βόρεια Αφρική (Μαγκρέμπ) και την Ανδαλουσία (Αλ-Ανταλούς).

Δείτε επίσης
------------

* Ιμπν Τούμαρτ
* Αλμοαδικό Χαλιφάτο

Παραπομπές
----------

1. ↑  Norris, H.T.; Chalmeta, P. (1993). "al-Murābiṭūn". In Bosworth, C.E.; van Donzel, E.; Heinrichs, W.P.; Pellat, Ch. (eds.). *Encyclopaedia of Islam, Second Edition*. Vol. 7. Brill. pp. 583–591.
2. ↑  Sadiqi, Fatima, *The place of Berber in Morocco*, International Journal of the Sociology of Language, 123.1 (2009): 7–22
3. ↑  Bennison, Amira K. (2016). *The Almoravid and Almohad Empires*. Edinburgh University Press. ISBN 9780748646821.
4. ↑  Meynier, Gilbert (2010). *L'Algérie, coeur du Maghreb classique: de l'ouverture islamo-arabe au repli (698-1518)* (in French). La Découverte. ISBN 978-2-7071-5231-2.
5. ↑  Kennedy, Hugh (11 October 2016). *Caliphate: The History of an Idea*. Basic Books. ISBN 978-0-465-09438-7.

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Αλμοραβίδες** |


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 20477615
* GND: 118846647
* NKC: ph359631

 |

 |
Το **Πρόγραμμα Αλμάζ** (στα ρώσικα Алмаз - «Διαμάντι») ήταν σοβιετικό στρατιωτικό διαστημικό πρόγραμμα επανδρωμένων πτήσεων. Αφορούσε στην τοποθέτηση σε τροχιά τριών στρατιωτικών διαστημικών σταθμών κάτω από την κάλυψη του προγράμματος Σαλιούτ. Οι σταθμοί αυτοί εκτοξεύτηκαν με τα ονόματα Σαλιούτ 2, Σαλιούτ 3 και Σαλιούτ 5. Ο Σαλιούτ 2 έμεινε ελάχιστο χρόνο σε τροχιά, οι άλλοι δυο σταθμοί όμως επανδρώθηκαν και έκαναν κάποιες δοκιμές, κυρίως πάνω στην αναγνώριση στόχων και την καταστροφή στρατιωτικών δορυφόρων. Μετά τον Σαλιούτ 5, ο Κόκκινος Στρατός έκρινε ότι το κόστος σε χρόνο και τα χρήματα για τη συντήρηση των σταθμών υπερέβαινε τα οφέλη και εγκατέλειψε το πρόγραμμα.

Οι σταθμοί Αλμάζ προτάθηκαν από τον Βλαντιμίρ Τσελομέι σαν απάντηση στο Επανδρωμένο Τροχιακό Εργαστήριο της Αεροπορίας των ΗΠΑ. Στην αρχική του μορφή το Αλμάζ έμοιαζε πολύ με τον αντίστοιχο αμερικανικό σταθμό. Το Αλμάζ θα εκτοξευόταν με τον πύραυλο φορέα Πρότον, με πλήρωμα δυο ατόμων που θα επέστρεφαν μετά από ένα μήνα στο διάστημα. Ο εφοδιασμός θα γινόταν με το σκάφος TKS, που και αυτό ήταν προϊόν του σχεδιαστικού γραφείου του Τσελομέι.

Εκτός απ' τον εξοπλισμό αναγνώρισης, στους σταθμούς Αλμάζ υπήρχε και ένα πυροβόλο, εξέλιξη του πυροβόλου αεροπλάνων Νούντελμανν των 23 χιλιοστών. Ο Σαλιούτ 3 δοκίμασε με επιτυχία το όπλο αυτό πάνω σε έναν δοκιμαστικό δορυφόρο. Ο OPS-4, ένας από τους τελευταίους Αλμάζ που κατασκευάστηκαν, έφερε 2 μη κατευθυνόμενους πυραύλους αντί για το πυροβόλο. Ο σταθμός αυτός δεν εκτοξεύτηκε.

Αποστολές Αλμάζ
---------------

* Σαλιούτ 2 - 3 Απριλίου 1973, ξαναμπήκε στην ατμόσφαιρα 54 μέρες μετά, λόγω έκρηξης και αποσυμπίεσης.
* Κόσμος 557 - 11 Μαΐου 1973, μετά από 11 μέρες είχε την ίδια τύχη με τον Σαλιούτ 2.
* Σαλιούτ 3 - 24 Ιουνίου 1974, με 14ήμερη αποστολή δυο κοσμοναυτών.
* Σαλιούτ 5 - 22 Ιουνίου 1976, με τρεις αποστολές κοσμοναυτών.

Μετά την ακύρωση του προγράμματος Αλμάζ, οι σταθμοί που είχαν κατασκευαστεί πέταξαν, δέκα χρόνια μετά, σαν μη επανδρωμένοι κατασκοπευτικοί δορυφόροι. Το σκάφος TKS αποτέλεσε τη βάση για ορισμένα διαμερίσματα του διαστημικού σταθμού Μιρ και του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Άρθρο για το στρατιωτικό διαστημικό πρόγραμμα των Σοβιετικών.
* Εκτεταμένο άρθρο για τους σταθμούς Αλμάζ (αγγλικά).

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Σοβιετικό διαστημικό πρόγραμμα |
| --- |
|  |
| Σε εξέλιξη | 
* Σογιούζ
 |
|  |
| Ιστορικά | 
* Βοστόκ
* Βοσχόντ
* Σαλιούτ
* Απόλλο-Σογιούζ
* Μιρ
 |
|  |
| Aκυρωμένα προγράμματα | 
* Ζοντ
* N1 · Σπιράλ
* Αλμάζ
* Μπουράν
 |

 |
Η **ανεμοπορία** είναι η πτήση με αεροσκάφος χωρίς κινητήρα. Η τέχνη της βασίζεται στην εκμετάλλευση ανοδικών ρευμάτων της ατμοσφαίρας που κάνουν το ελαφρύ σκάφος να πετά για αρκετή ώρα. Το ειδικό αεροσκάφος λέγεται ανεμόπτερο και συνήθως φτιάχνεται από ελαφρύ ξύλο. Έχει μεγάλα και λεπτά φτερά μήκους 12 - 18 μέτρων και για να ελίσσεται έχει πηδάλια, όμοια με των αεροπλάνων. Για να απογειωθεί ρυμουλκείται από ένα αεροπλάνο. Η ανεμοπορία είναι άθλημα εναέριο και στην Ελλάδα λειτουργεί από το 1935 ο αθηναϊκός όμιλος ανεμοπορίας υπό την αιγίδα της αερολέσχης Ελλάδος, καθώς και το αεραθλητικό κέντρο Τρίπολης από το 1956.
Το **Αλόντιον** ήταν αρχαία πόλη της Σικελίας, στη βόρεια ακτή της νήσου αυτής. Σύμφωνα με την παράδοση, το Αλόντιον ιδρύθηκε από τον Αινεία και τους συντρόφους του. Κατά τους ρωμαϊκούς αυτοκρατορικούς χρόνους ήταν αυτόνομη πόλη (*municipium*). Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος αναφέρει ως περίφημα τα αμπέλια και τα κρασιά του Αλοντίου. Τα ερείπια της πόλεως βρίσκονται σήμερα δίπλα στο χωριό Σαν Μάρκο, όπου ήλθαν στο φως πολλές ελληνικές και λατινικές επιγραφές. Το Αλόντιον είχε δικά του νομίσματα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Διονυσίου του Αλικαρνασσέως *Ρωμαϊκή Αρχαιολογία*, 1, 51
2. ↑  Πλινίου *Φυσική Ιστορία*, 14, 18

Πηγές
-----

* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 4, σελίδα 488
Ο **Πιέρ Λουτρέλ** (γαλλικά: Pierre Loutrel) (5 Μαρτίου 1916 - 11 Νοεμβρίου 1946),
γνωστότερος με το ψευδώνυμό του *Τρελός Πητ* (Pierrot le fou) ήταν ο πρώτος «δημόσιος εχθρός νούμερο ένα» της Γαλλίας και ένας από τους ηγέτες της Συμμορίας των οχημάτων.

Βιογραφία
---------

Γεννημένος από οικογένεια 
αγροτών, 
διακρίθηκε 
γρήγορα από 
μικροκλοπές 
προτού βγει κερδισμένος από την Γερμανική κατοχή της Γαλλίας και 
την 
χρησιμοποίησε 
για να αναπτύξει τις εγκληματικές του δραστηριότητες. Από το 1941 ως το 1944, ο Λουτρέλ ήταν μέλος της "Carlingue", σφυρηλατώντας μια φήμη ως ψυχρού δολοφόνου και πραγματοποιώντας όλο και περισσότερες συνοπτικές εκτελέσεις.

Έχοντας αναπτύξει δεσμούς με τον υπόκοσμο της εποχής και στη συνέχεια δημιούργησε το δικό του δίκτυο με τους Ρέιμοντ Ναουντί, Άμπελ Νταβός (γνωστός ως το Μαμούθ), Πιέρ Τζιμπλάζ, Φερνάρντ Πουλέ και τον Τζο Αττία.

Ωστόσο, σιγά σιγά, τα συνεχή του εγκλήματα τράβηξαν την προσοχή της Γκεστάπο. Ο 
Πιέρ Λουτρέλ, αισθανόμενος την εξέλιξη του πολέμου, αποφάσισε να συμμετάσχει στη Γαλλική Αντίσταση και αφού είχε προηγούμενος πυροβολίσει
έναν Γερμανό αξιωματικό στη βεράντα ενός καφέ στην Τουλούζη.

Μετά την Απελευθέρωση, και ήδη εξοικείωμενος με το οργανωμένο έγκλημα, άρχισε να εμπλέκεται σε εκβιασμούς
και να κερδίζει την φήμη του ως αδίστακτου εγκληματία. Με την ομάδα του, σχημάτισε το περίφημη Συμμορία των οχήματων (Gang des tractions), που πήρε το όνομά της από το γρήγορο όχημά του, το Citroën 11, το περίφημο αυτοκίνητο προηγμένης κίνησης.

Μετά την καταδίωξη της συμμορίας από τον Επιθεωρητή Ροζέ Μπορνίς, στο Champigny και ουσιαστικά την διαλύση της, ο Λουτρέλ κατέληξε να θεωρείται επικίνδυνος και ανεξέλεγκτος, και βρήκε για άλλη μια φορά τον εαυτό του απομονωμένο και μειωμένο σε μικρές διαρρήξεις. Στις 6 Νοεμβρίου 1946, ο Λουτρέλ πυροβολήθηκε στην κύστη κατά τη διάρκεια μιας ληστείας ενός κοσμηματοπωλείου στη λεωφόρο Kλεμπέρ, αφού είχε δολοφονήσει τον Αρμένιο ιδιοκτήτη του. Πέθανε εξαιτίας του τραυμάτος του πέντε ημέρες αργότερα, στις 11 Νοεμβρίου 1946, και το πτώμα του θάφτηκε από τους συνεργούς του και το οποίο βρέθηκε μόλις τρία χρόνια αργότερα από την αστυνομία στις 6 Μαΐου 1949.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *GeneaStar*. loutrelpier.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Pierre Loutrel στο Wikimedia Commons
* Η δράση του Πιέρ Λουτρέλ Αρχειοθετήθηκε 2019-05-14 στο Wayback Machine. στο criminocorpus.org (γαλλικά)
H **Παναγία Madre della consοlazione με τον Άγιο Φραγκίσκο** είναι μεταβυζαντινή εικόνα του β μισό 15ου αι.και εκτίθεται στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείοτης Αθήνας.

Περιγραφή
---------

**Παναγία Madre della consοlazione με τον Άγιο Φραγκίσκο** είναι εικόνα διαστασεων 0,60Χ0,52 μ.Πρόκεται για Παναγία δεξιοκρατούσα σε προτομή, στον τύπο της ιταλικής *Madre della consοlazione* (Μήτηρ της Παραμυθίας) συνοδέυται από τον Άγιο Φραγκίσκο της Ασσίζης, όρθιο προς τα αριστερά προς το μέρος της πίσω,σε κλίμακα πιο μικρή.Λευκό πτυχωτό πέπλο στολίζει το πρόσωπο που κλινει προς το παιδί. Το μοφόριό της είναι πορφυρό, λάμπει με μαλακές υστερογοτθικής τεχνοτροπίας πτυχές, κλεισμένο χαμηλά στο λαιμό με πόρπη , στολισμένο μεχρυσκέντητη παρυφή σε κομψό ψευδοκουφικό σχέδιο. Ο Χριστός φορεί διάφανο λευκό υποκάμισο, μαύρο και ολοκέντητο με χρυσά σχέδια φόρεμα και φωτεινό κόκκινο ιμάτιο με αστραφτερές χρυσογραφίες. Σε άνετη στάση ο μικρός Ιησούς ευλογεί με το δεξιό και με το αριστερό του χέρι κρατάει χρυσή σφάιρα του κόσμου. Ο Άγιος της Ασσίζης παριστάνεται με μοναχικό ένδυμα και κουρά ,με ταστίγματα των πληγών του εσταυρωμένου και κρατώντας δερματόδετο βιβλίο και χρυσό σταυρό στα χέρια. Η παρουσία του εγγύς του Ιησού παραπέμπει στην ιδέα του Πάθους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Μυρτάλη Αχειμάστου-Ποταμιάνου , Εικόνες του Βυζαντινού Μουσείου Αθηνών, εκδ.Ταμείο Αρχαιολογικών Πόρων και Απαλλοτριώσεων, Διεύθυνση Δημοσιευμάτων, 1998, σελ.144

Πηγές
-----

* Μυρτάλη Αχειμάστου-Ποταμιάνου , Εικόνες του Βυζαντινού Μουσείου Αθηνών, εκδ.Ταμείο Αρχαιολογικών Πόρων και Απαλλοτριώσεων, Διεύθυνση Δημοσιευμάτων, 1998
Πρόσφυγες Λοτσάμπα σε στρατόπεδο μεταναστών.
Η **Εθνοκάθαρση στο Μπουτάν** αναφέρεται σε μια σειρά από πρωτοβουλίες για την δίωξη των Λοτσάμπα ή εθνοτικών Νεπαλέζων από το Μπουτάν.

Οι διαεθνικές εντάσεις κλιμακώθηκαν στο Μπουτάν, με αποτέλεσμα τη φυγή πολλών Λοτσάμπα, ή εθνοτικοί Νεπαλέζοι, από το Μπουτάν προς το Νεπάλ, πολλοί από τους οποίους εκδιώχθηκαν από το Μπουτάν στρατό. Το 1996 πάνω από 100.000 Μπουτανέζοι πρόσφυγες ζούσαν σε στρατόπεδα προσφύγων στο Νεπάλ. Από τότε πολλοί έχουν επαναπατριστεί σε Δυτικές χώρες.

Δείτε επίσης
------------

* Ακαθάριστη Εθνική Ευτυχία
* Μπουτανέζοι πρόσφυγες

Παραπομπές
----------

1. ↑  Χρονολόγιο των Λοτσάμπα στο Μπουτάν
Ο **Αρντουίνος του Μέλφι** ήταν βυζαντινός στρατηγός, Λομβαρδικής καταγωγής, που αγωνίστηκε αρχικά για τους Βυζαντινούς εναντίον των αράβων στη Σικελία και αργότερα εναντίον τους ως αρχηγός εξέγερσης και ηγέτης Νορμανδών μισθοφόρων.

Συμμετείχε με τους βυζαντινούς στη Σικελική εκστρατεία το 1038 υπό την ηγεσία του Γεώργιου Μανιάκη. Σύμφωνα με τον Αμάτους του Μοντεκασίνο, αρνήθηκε να παραδώσει ένα άλογο και συνελήφθη από το Βυζαντινό στρατηγό Μανιάκη, κατά συνέπεια, τιμωρήθηκε με ξυλοδαρμό. Μετά από αυτό το γεγονός ο Αρντουίνος με τους συμπολεμιστές του αλλά και με τους Νορμανδούς και το Βαράγγους που βρίσκονταν στον βυζαντινό στρατό εγκατέλειψαν τη Σικελία και επέστρεψαν στην ηπειρωτική χώρα.

Στην Ιταλική χερσόνησο, ο βυζαντινός κατεπάνω της Ιταλίας, Μιχαήλ Δοκειανός, διόρισε τον Αρντουίνο τοποτηρητή του Μέλφι. Σύντομα επαναστάτησε εναντίον της βυζαντινής αρχής της Απουλίας και ο ίδιος και οι Νορμανδοί του προσχώρησαν στην εξέγερση - σε εξέλιξη - του Αργυρού. Αλλά σύντομα ο ηγέτης της εξέγερσης, Ατερνούλφ πρίγκιπας του Μπενεβέντο, αυτομόλησε στους Βυζαντινούς και στη συνέχεια ο Αργυρός επίσης ηγέτης της εξέγερσης. Οι Νορμανδοί, παρακάμπτοντας τον Αρντουίνο, επέλεξαν διάδοχο του Αργυρού τον Γουίλιαμ, ο Αρντουίνος μετέπειτα χάθηκε από το προσκήνιο.

Πηγές
-----

* John Julius Norwich, *The Normans in the South 1016-1130*, London: Longman, 1967.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Arduin the Lombard  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Παναγιώτης (Τάκης) Αναγνωστόπουλος** (1914 - ...) ήταν αντιστράτηγος του ελληνικού Στρατού Ξηράς και πολιτικός. Διατέλεσε κλαδάρχης Κατασκοπείας της ΚΥΠ, αρχηγός της ΚΥΠ, γενικός γραμματέας του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης και γενικός διευθυντής του ΠΑΣΟΚ.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε 1914 στα Καλάβρυτα και μεγάλωσε στην Πάτρα. Σπούδασε στην Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, από την οποία αποφοίτησε ως ανθυπολοχαγός του Πυροβολικού. Πολέμησε στο Αλβανικό Μέτωπο, στη Μέση Ανατολή και στον εμφύλιο πόλεμο με τις κυβερνητικές δυνάμεις εναντίον του ΔΣΕ.

Ήταν πολιτικός φίλος του Γεωργίου Παπανδρέου και το Νοέμβριο του 1963 (συνταγματάρχης τότε), μετά την εκλογική νίκη της Ενώσεως Κέντρου, τοποθετήθηκε κλαδάρχης του Α΄ Κλάδου Κατασκοπείας της τότε ΚΥΠ, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το Μάιο του 1965, οπότε έγινε αρχηγός της ΚΥΠ.

Έμεινε στη θέση αυτή μόλις δύο μήνες, καθώς μετά την Αποστασία και τα Ιουλιανά αντικαταστάθηκε από τον βασιλόφρονα στρατηγό Κυριάκο Παπαγεωργόπουλο. Επιπλέον, κατηγορήθηκε ως ηγετικό στέλεχος της υποτιθέμενης οργάνωσης ΑΣΠΙΔΑ, μαζί με τον συνταγματάρχη Αλέξανδρο Παπατέρπο και τους λοχαγούς Τάκη Παπαγεωργόπουλο και Άρι Μπουλούκο. Στη δίκη του ΑΣΠΙΔΑ, που ολοκληρώθηκε το 1967, λίγο πριν την επιβολή της χούντας, αθωώθηκε για όλες τις κατηγορίες.

Μεταπολιτευτικά, στις κυβερνήσεις του Ανδρέα Παπανδρέου, διατέλεσε γενικός γραμματέας του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης από τον Οκτώβριο του 1981 ως τον Σεπτέμβριο του 1984 και στη συνέχεια γενικός διευθυντής του ΠΑΣΟΚ, από τον Σεπτέμβριο του 1984 μέχρι το 1986.

Πηγές
-----

1. ↑  Ελευθερία, 2 Οκτωβρίου 1966
2. ↑  Αυριανή, 26-29/10/1981
3. ↑  Παύλος Αποστολίδης, Μυστική Δράση: Υπηρεσίες Πληροφοριών στην Ελλάδα
4. ↑
5. ↑
Ένα **πεντακουάρκ** είναι ένα ανθρωπογενές υποατομικό σωματίδιο, που αποτελείται από τέσσερα κουάρκ και ένα αντικουάρκ συνδεδεμένα μεταξύ τους. δεν είναι γνωστό ότι εμφανίζονται φυσικά ή υπάρχουν εκτός πειραμάτων που πραγματοποιήθηκαν ειδικά για τη δημιουργία τους.

Αφού τα κουάρκ έχουν αριθμό βαρυονίου+ 1/3, και αντικουάρκ του− 1/3, το πεντακουάρκ θα είχε συνολικό αριθμό βαρυονίου 1, και έτσι θα ήταν ένα βαρυόνιο. Επιπλέον, επειδή έχει πέντε κουάρκ αντί για τα συνηθισμένα τρία που βρίσκονται στα κανονικά βαρυόνια ( a.k.a. «τρικουάρκ»), ταξινομείται ως εξωτικό βαρυόνιο. Το όνομα πεντακουάρκ επινοήθηκε από τους Claude Gignoux *et al*. (1987).  και ο Harry J. Lipkin το 1987.  ωστόσο, η πιθανότητα των σωματιδίων πέντε κουάρκ εντοπίστηκε ήδη από το 1964 όταν ο Murray Gell-Mann υπέθεσε για πρώτη φορά την ύπαρξη κουάρκ.  Αν και είχαν προβλεφθεί για δεκαετίες, τα πεντακουάρκ αποδείχτηκαν εκπληκτικά δύσκολο να ανακαλυφθούν και ορισμένοι φυσικοί άρχισαν να υποψιάζονται ότι ένας άγνωστος νόμος της φύσης εμπόδιζε την παραγωγή τους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  
Gignoux, C.; Silvestre-Brac, B.; Richard, J.M. (1987-07-16). «Possibility of stable multiquark baryons». *Physics Letters B* **193** (2): 323–326. doi:10.1016/0370-2693(87)91244-5. Bibcode: 1987PhLB..193..323G.
2. ↑  
Lipkin, H.J. (1987). «New possibilities for exotic hadrons — anticharmed strange baryons». *Physics Letters B* **195** (3): 484–488. doi:10.1016/0370-2693(87)90055-4. Bibcode: 1987PhLB..195..484L.
3. ↑  
 (14 July 2015). *Observation of particles composed of five quarks, pentaquark-charmonium states, seen in Λ0  
b→J/ψpK− decays*. Δελτίο τύπου.
Ο **πεντλανδίτης** (αγγλ. pentlandite) είναι σημαντικό θειούχο ορυκτό του νικελίου. Οφείλει το όνομά του στον Joseph Barclay Pentland (1797–1873), Ιρλανδό φυσιοδίφη, ο οποίος τον πρωτοπαρατήρησε στο Sudbury του Οντάριο.

Εμφανίσεις, παραγενέσεις
------------------------

Σχετίζεται ισχυρά με πυρροτίτη - σπάνια τα δύο ορυκτά απαντούν χωριστά. Ο πεντλανδίτης σχηματίζει σειρά από σπάνια ορυκτά, τα οποία συνιστούν την **ομάδα πεντλανδίτη**, η οποία έχει γενικό χημικό τύπο AB8(S, Se)8, όπου Α = άργυρος , μαγγάνιο, κάδμιο, μόλυβδος και Β = χαλκός, νικέλιο, κοβάλτιο, σίδηρος. Τα ορυκτά της ομάδας είναι τα εξής:

* Αργυροπεντλανδίτης: Περιέχει άργυρο και σίδηρο
* Κοβαλτιοπεντλανδίτης: Περιέχει κοβάλτιο και σίδηρο
* Γεφφροΐτης (Geffroyite): Περιέχει άργυρο, χαλκό, σίδηρο, μόλυβδο και σελήνιο
* Μαγγανιοσαντλουνίτης (Manganese-shadlunite): Περιέχει μαγγάνιο και νικέλιο
* **Πεντλανδίτης**
* Σαντλουνίτης (Shadlunite): Περιέχει σίδηρο, χαλκό, μόλυβδο και κάδμιο

Σπάνια ανευρίσκονται σχηματισμένοι κρύσταλλοι. Η συνηθέστερη μορφή του είναι σε κοκκώδη συμπαγή συσσωματώματα σχεδόν πάντα με πυρροτίτη, από τον οποίο διαφέρει στο ότι δεν είναι μαγνητικός. Εμφανίζεται σε υπερβασικά και βασικά εκρηξιγενή πετρώματα και αποχωρίζεται από αυτά μέσω μαγνητικού φυσικού διαχωρισμού. Εμφανίζεται, επίσης, σε ξενολίθους και σε υδροθερμικές υποθαλάσσιες διεξόδους - θερμές πηγές ("black smokers"), που είναι ιδιαίτερα πλούσιες σε διαλυμένα μικτά θειούχα. Έχει, επίσης, ανευρεθεί και σε μετεωρίτες.

Εκτός από τον πυρροτίτη, σχετίζεται επίσης και με χαλκοπυρίτη, κουβανίτη, μαγνητίτη, σιδηροπυρίτη, μιλλερίτη, βιοτίτη.

Ανευρίσκεται σε αρκετά σημεία της Γης. Ένα από τα μεγαλύτερα κοιτάσματά του είναι στο Sudbury του Οντάριο, στα οποία περιέχονται και ποσότητες μετάλλων της ομάδας του λευκοχρύσου όπως επίσης (μικρότερα) στο Κεμπέκ, το Λαμπραντόρ και τη Μανιτόμπα (Καναδάς). Σημαντικές εμφανίσεις του, επίσης, είναι στη Σκωτία (Strathclyde), στην Αγγλία (Κορνουάλλη), το Λιλεχάμερ της Νορβηγίας, αρκετές περιοχές στη Φινλανδία, στο σύμπλεγμα Bushveld της Νότιας Αφρικής, τη νότια Αυστραλία, την Τασμανία και τη Νέα Ζηλανδία, τη Σιβηρία στη Ρωσία, την Κίνα, τη Ναμίμπια, την Bahia στη Βραζιλία και αρκετές μεσοανατολικές Πολιτείες των ΗΠΑ.

Στην Ελλάδα απαντάται στην περιοχή του Κιλκίς (Κορωνούντα, μαζί με χρυσό και χαλκό), την περιοχή του Βούρινου στην Κοζάνη (Ορυχείο Αετορράχης), τη Λαμία (όρος Όρθρυς), την Ερέτρια και τη Μαρώνεια (μαζί με χαλκό και μολυβδαίνιο).

Πηγές
-----

* Τμήμα Γεωλογίας Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
* Handbook of Mineralogy
* Mindat.org
* Galleries.com Αρχειοθετήθηκε 2010-03-02 στο Wayback Machine.
* Webmineral.com

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος ορυκτών

Βιβλιογραφία
------------

* James Dwight Dana, *Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks*, READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244
* Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil, *A Field Guide to Rocks and Minerals*, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 039591096X
* Walter Schumann, R. Bradshaw, K. A. G. Mills, *Handbook of Rocks, Minerals and Gemstones*, Houghton Mifflin Harcourt, 1993 ISBN 0395511372
Πίτσες σε ένα πάρτι πίτσας. 
Ένα **πάρτι πίτσας** είναι μία κοινωνική συγκέντρωση στην οποία σερβίρεται πίτσα.

Συνήθως, μία πίτσα που είναι 10 επί 14 ίντσες θα φτάσει για δύο άτομα. Δεδομένου ότι οι πίτσες μπορούν να περιλαμβάνουν μία πολύ μεγάλη ποικιλία από γαρνιτούρες, ένας ιδιαίτερος τύπος πάρτι πίτσας επιτρέπει στους παρευρισκόμενους να δημιουργήσουν τη δική τους πίτσα, χρησιμοποιώντας μία ποικιλία συστατικών από τις γαρνιτούρες που παρέχονται από τον οικοδεσπότη του πάρτι. 

Όταν ένα πάρτι πίτσας δεν περιλαμβάνει πίτσες που δημιουργούνται εκείνη τη στιγμή και οι ιδιαίτερες προτιμήσεις των επισκεπτών είναι άγνωστες, είναι συνηθισμένο να συμπεριλαμβάνεται τουλάχιστον μία απλή πίτσα μόνο με τυρί ή λαχανικά, για ανθρώπους που είναι χορτοφάγοι ή άλλες διαθέσιμες γαρνιτούρες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «The pizza party». *Teaching Children Mathematics* **22** (7): 398–400. Μάρτιος 2016. doi:10.5951/teacchilmath.22.7.0398.
2. ↑  Σόλτιελ, Τζένιφερ (25 Απριλίου 2016). «How to Host a Make-Your-Own Pizza Party». *Good Housekeeping*.. Ανακτήθηκε στις 9 Αυγούστου 2016.
3. ↑  Τσέις, Κρις (1 Νοεμβρίου 2015). «Here's Roger Federer housing some pizza with ballkids». *USA Today*.. Ανακτήθηκε στις 8 Αυγούστου 2016.
4. ↑  Κνάντσον, Πάμελα. "How to throw an awesome personal pizza party" Αρχειοθετήθηκε 2016-02-13 στο Wayback Machine. *Grand Forks Herald* (27 Ιανουαρίου 2016).
5. ↑  Χάλιν, Μπελίντα. *The Everything Pizza Cookbook: 300 Crowd-Pleasing Slices of Heaven[*νεκρός σύνδεσμος*]*, σελ. 13 (Everything Books, 2007).
Ο **Αμπντ αρ-Ραχμάν Β΄** (Οκτώβριος/Νοέμβριος 792 - 22 Σεπτεμβρίου 852) ήταν ο τέταρτος εμίρης της Κόρδοβας, στην Αλ-Άνταλους (Μαυριτανική Ιβηρία) από το 822 έως τον θάνατό του.

Ήταν γιος του Εμίρη Αλ-Χακάμ Α΄, τον οποίο και διαδέχτηκε μετά το θάνατό του. Η βασιλεία του ήταν μια εποχή παρατεταμένων συγκρούσεων, κατάφερε να αποκρούσει την επίθεση του Αλφόνσου Β' των Αστουριών, να καταπνίξει το 837 την επανάσταση των Χριστιανών και των Εβραίων του Τολέδου και το 844 αποκρούει την επίθεση των Νορμανδών. Μετά την επίθεση αυτή κατασκεύασε ναύσταθμο στη Σεβίλλη και οργάνωσε ναυτικό για την απόκρουση τυχόν άλλων επιθέσεων.

Αν και σκληροτράχηλος πολεμιστής των συνόρων, όμως χάρη στο εκτεταμένο κατασκευαστικό του πρόγραμμα και την υποστήριξη που προσέφερε προς τους καλλιτέχνες, έμμεινε στην ιστορία και σαν μεγάλος προστάτης των τεχνών. Επίσης με το όνομά του συνδέεται η εκτέλεση των Χριστιανών της Κόρδοβας που μίλησαν εναντίον του Ισλάμ (Μάρτυρες της Κόρδοβας).

Παραπομπές
----------

1. ↑  *The New Encyclopædia Britannica*, σελ. 17, Σικάγο (2010) ISBN 978-1-59339-837-8

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 23070940
* LCCN: n2003058352
* ISNI: 0000 0000 3777 5425
* GND: 12431094X
* SUDOC: 088615065
* BNF: cb144890278 (data)

 |

 |
Ο **Παναθηναϊκός αμφορέας του Κλεοφράδη** που φιλοξενείται στη συλλογή του Μητροπολιτικού Μουσείου Τέχνης στην Νέα Υόρκη με αριθμό ευρετηρίου 07.286.80 είναι έπαθλο των αρχαίων Παναθηναίων. Λέγεται ότι βρέθηκε στην Κύμη της Μεγάλης Ελλάδας ή στον Ακράγαντα.

Περιγραφή
---------

Η έμπροσθεν όψη εικονίζει την Πολιάδα Αθηνά που κραδαίνει το δόρυ της. Στο αριστερό χέρι κρατάει ασπίδα με Σφίγγα. Η Αθηνά πλαισιώνεται από δύο κίονες με αλέκτορες στην κορυφή. Η όπισθεν όψη εικονίζει σκηνή ιπποδρόμου. Τρία άλογα καλπάζουν προς τα δεξιά, ενώ κάνουν στροφή προς τα αριστερά.

Ιστορική τοποθέτηση
-------------------

Ο αμφορέας χρονολογείται περί το έτος 510 π.Χ.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Αρχαιολογία | Πύλη Αρχαιολογία |

* Παρουσίαση του αμφορέα από το Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης
Ο **Ανδρόνικος Πάικος** ( 1796 ή 1799 - 1879 ) ήταν Μακεδόνας αγωνιστής της Επανάστασης του 1821, καθηγητής πανεπιστημίου, πολιτικός, πληρεξούσιος σε δυο εθνοσυνελεύσεις και υπουργός σε τρεις κυβερνήσεις.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1796 ή το 1799 στη Θεσσαλονίκη και ήταν γόνος εύπορης οικογένειας. Η έκρηξη της Επανάστασης τον βρήκε στην Πάδουα της γειτονικής Ιταλίας όπου σπούδαζε νομικά. Παρόλα αυτά, συγκέντρωσε όσα χρήματα μπόρεσε, προμηθεύτηκε όπλα και πολεμοφόδια και αφού ναύλωσε ένα ιστιοφόρο, κατέπλευσε στην Καλαμάτα το Νοέμβριο του 1821 και εντάχθηκε στο σώμα του Δημήτριου Υψηλάντη λαμβάνοντας, τα επόμενα χρόνια, μέρος σε πολλές μάχες σε ολόκληρη την Πελοπόννησο και κατορθώνοντας να προαχθεί μέχρι το βαθμό του λοχαγού. Μετά την άφιξη του Ιωάννη Καποδίστρια αποφάσισε να ολοκληρώσει τις σπουδές του στην Ευρώπη.

Εκλέχθηκε πληρεξούσιος στην Ε' Εθνοσυνέλευση του 1832. Στην Ελλάδα επανήλθε το έτος 1833 και κατάφερε να αποκτήσει την εμπιστοσύνη και την εκτίμηση του βασιλιά Όθωνα. Πέτυχε επανειλημμένα να καταλάβει τα αξιώματα του υπουργού: Κυβέρνηση Ιγνάτιου φον Ρούντχαρτ 1837 υπουργός επί της Δικαιοσύνης, Κυβέρνηση Όθωνος 1837 επί της Δικαιοσύνης και των Εξωτερικών. Επί βασιλείας Όθωνα διετέλεσε επίσης εισαγγελέας του Αρείου Πάγου. Παράλληλα, κατέβαλε σημαντικές προσπάθειες για τη δημιουργία και ανάπτυξη του δικαστικού κλάδου στην Ελλάδα.

Έγινε πληρεξούσιος στην Α' Εθνοσυνέλευση του 1843 και αργότερα υπουργός επί των Εξωτερικών στην Κυβέρνηση Αντωνίου Κριεζή του 1849.

Ο Πάικος, ο οποίος τα τελευταία χρόνια της ζωής του είχε αποσυρθεί από την πολιτική, απεβίωσε στην Αθήνα την 22α Ιανουαρίου του 1880

Παραπομπές
----------

1. ↑  Από τις 24/05/1851 έως 16/05/1854 Αντώνης Μακρυδημήτρης, Οι υπουργοί των εξωτερικών της Ελλάδας 1829-2000, εκδ.Καστανιώτης, Αθήνα, 2000, σελ.46

Πηγές
-----

* Παύλος Διομήδης, επιμ. (27 Ιανουαρίου 1880). *Δελτίον της Εστίας - αριθ. 161*. Αθήνησι: Τύποις Πέτρου Περρή. Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2010. [*νεκρός σύνδεσμος*]
* Σύγχρονος Εγκυκλοπαίδεια Ελευθερουδάκη, τόμος 19ος, σελ 344.
* Αντώνης Μακρυδημήτρης, Οι υπουργοί των εξωτερικών της Ελλάδας 1829-2000, εκδ.Καστανιώτης, Αθήνα, 2000, σελ.46
Ο **Ανδρόνικος Παλαιολόγος** (άκμασε 1185-1191) από τη Δυναστεία των Παλαιολόγων ήταν Βυζαντινός αριστοκράτης και στρατηγός, που έδρασε κατά το τέλος του 12ου αι.

Βιογραφία
---------

Πολύ λίγα είναι γνωστά γι' αυτόν.

Αναφέρεται για πρώτη φορά στις πηγές το 1185, ως ένας από τους στρατηγούς, που εστάλησαν υπό τη διοίκηση του Αλεξίου Γίδου για να βοηθήσουν την πόλη της Θεσσαλονίκης, την οποία πολιορκούσαν οι Νορμανδοί. Έπειτα καταγράφεται για τελευταία φορά στις πράξεις Συνόδου, που συγκλήθηκε το 1191, όπου αναφέρεται να κατέχει τον τίτλο που *πρωτοσεβαστοϋπέρτατου* και ως συγγενής εξ αγχιστείας με τον βασιλεύοντα Αυτοκράτορα Ισαάκιο Β΄ Άγγελο.

Ο λόγιος Μιχαήλ Γλυκάς έχει απευθύνει μία μικρή *ομιλία* προς αυτόν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Études prosopographiques» (Γαλλικά) Éditions de la Sorbonne. Παρίσι, OpenEdition Books. 1986. ISBN-13 978-2-85944-110-4. ISBN-10 2-85944-110-7.

Πηγές
-----

* Cheynet, Jean-Claude; Vannier, Jean-François (1986). Études Prosopographiques (in French). Paris: Publications de la Sorbonne. p. 164. ISBN 978-2-85944-110-4.
Ο **Ανδρόμαχος**, ο πατέρας του ιστορικού Τιμαίου, ήταν ιδρυτής και κυβερνήτης του Ταυρομενίου περί τα μέσα του 4ου π.Χ. αιώνα.

Σύμφωνα με τον Διόδωρο τον Σικελιώτη, ο Ανδρόμαχος κατόρθωσε (μετά την καταστροφή της σικελικής Νάξου από τον τύραννο των Συρακουσών Διονύσιο) να συγκεντρώσει τους εναπομείναντες διασκορπισμένους Ναξίους στον παρακείμενο της κατεστραμμένης πόλης λόφο *Ταύρο*. Εκεί, ίδρυσε το 358 π.Χ. τη νέα πόλη ονομάζοντάς την Ταυρομένιο(ν). Η πόλη αναπτύχθηκε γρήγορα και απέκτησε δύναμη και πλούτο.

Ο Ανδρόμαχος κυβέρνησε το Ταυρομένιο με τρόπο δίκαιο και νόμιμο. Μισούσε την τυραννία και έτσι, όπως μας πληροφορεί ο Πλούταρχος, όταν ο Κορίνθιος στρατηγός Τιμολέων αποβιβάσθηκε στη Σικελία για να πολεμήσει εναντίον του τυράννου των Λεοντίνων Ικέτα και των Καρχηδονίων συμμάχων του, ο Ανδρόμαχος έσπευσε να τον βοηθήσει. Πείθοντας τους Ταυρομενίτες να αγωνισθούν μαζί με τους Κορινθίους για την απελευθέρωση της Σικελίας, κατέστησε το Ταυρομένιο ορμητήριο των στρατευμάτων του Τιμολέοντος.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Διόδωρος Σικελιώτης, *Ιστορική Βιβλιοθήκη*, ΙΣτ΄, 7.
2. ↑  Πλούταρχος, *Βίοι Παράλληλοι*, "Τιμολέων", 10 & 11.
Ο όρος **Εργοθεραπεία** έχει αντικαταστήσει το δόκιμο όρο **απασχολησιοθεραπεία**, ο οποίος έχει πλέον καταργηθεί. Ως **απασχολησιοθεραπεία** νοείτω η χρησιμοποίηση μιας απασχόλησης κατ' επιλογή για την προαγωγή και τη διατήρηση της υγείας, την πρόληψη αναπηρίας, την εκτίμηση της συμπεριφοράς και τη θεραπεία ή την εκπαίδευση ασθενών με σωματική ή ψυχοκοινωνική δυσλειτουργία. Η μορφή αυτής της θεραπείας αναπτύχθηκε από την αναγνώριση του γεγονότος ότι η εργασία βοηθά στην αποκατάσταση του ψυχικά και σωματικά ασθενούς, ιδίως ύστερα από την πάροδο της οξείας φάσης της νόσου. Επειδή οποιαδήποτε μορφή θεραπείας πρέπει να συναρτάται με τυχόν άλλες, κάθε θεραπευτικό πρόγραμμα, σχεδιασμένο από τον ειδικό θεραπευτή, συντονίζεται με την εργασία ιατρών, νοσοκόμων και του άλλου συναφούς ειδικού προσωπικού στον καταρτισμό ειδικού προγράμματος για τον ασθενή.

Ιστορία
-------

Ασθενείς έχουν χρησιμοποιηθεί από πολλύ καιρό στις υπηρεσίες κοινής ωφέλειας των ψυχιατρείων.Στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα έγιναν πειράματα για τη χρησιμοποίηση χειροτεχνικών δραστηριοτήτων προς απασχόληση των ψυχασθενών. Η εφαρμογή αυτή δημιούργησε τα πρώτα εργαστήρια απασχολησιοθεραπείας και αργότερα σχολές για την εκπαίδευση ειδικών θεραπευτών. Κατά τη δεκαετία του 1920 η θεραπεία των ψυχιατρικών ασθενών στρέφονταν στην ανάπτυξη πιο ικανοποιητικών σχέσεων με το γύρω κόσμο και στη βοήθεια προς τους ασθενείς για να απαλλαγούν από τις συναισθηματικές τους απογοητεύσεις ή να τις εξιδανικεύσουν. Μεταγενέστερες εξελίξεις περιλάμβαναν τεχικές επιλύσεις προβλημάτων, χειροτεχνίες και εργασιακές μεθόδους για νέα άτομα και ακόμη βιομηχανικά και εργασιακά προγράμματα απασχολήσεων για ενδονοσοκομιακούς ασθενείς. Το 1952 σχηματίστηκε μια Παγκόσμια Ομοσπονδία Εργοθεραπευτών και το 1954 οργανώθηκε το πρώτο διεθνές συνέδριο στο Εδιμβούργο. Ο παγκόσμιος οργανισμός χρησιμεύει ως σύνδεσμος περισσότερων από 20 εθνικές οργανώσεις, που οι ίδιες εξετάζουν και εγγράφουν τους θεραπευτές.

Σύγχρονες Δραστηριότητες
------------------------

Η απασχολησιοθεραπεία, επιστήμη-πρόγονος της Εργοθεραπείας, σχεδιαζόταν ως ειδική θεραπεία αποκατάστασης των σωματικών λειτουργιών και για τη δημιουργία μεθόδων αυτοβοήθειας σε απλές λειτουργίες, όπως το φαγητό, το ντύσιμο και το γράψιμο, σε όση έκταση επιτρέπουν τα μόνιμα όρια των δυνατοτήτων του αρρώστου. Ο απασχολησιοθεραπευτής, όπως καλείτω τα πρώτα χρόνια στην Ελλάδα ο τωρινός Εργοθεραπευτής, προκειμένου να διεξάγει τη θεραπεία που έχει ορισθεί από το γιατρό, έπρεπε να έχει επαρκείς γνώσεις ανατομίας, φυσιολογίας, ιατρικής, χειρουργικής, ψυχιατρικής και ψυχολογίας, καθώς και γνώση των τεχνικών που χρησιμοποιούνται στη θεραπεία.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η ΕΡΓΟΘΕΡΑΠΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ Αρχείο .pdf
* ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΙΟΘΕΡΠΕΙΑ (Ή ΕΡΓΟΘΕΡΑΠΕΙΑ) Αρχειοθετήθηκε 2011-05-20 στο Wayback Machine.
* Απασχολησιοθεραπεία στη LivePedia.gr[*νεκρός σύνδεσμος*]
* Εργοθεραπεία - Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Αττικής
**Δημόσιο Δίκαιο** είναι εκείνος ο κλάδος του δικαίου που ασχολείται με τις σχέσεις των πολιτών (φυσικών και νομικών προσώπων) με το κράτος. Αντιπαρατίθεται με το Ιδιωτικό Δίκαιο, που ασχολείται με τις σχέσεις των ιδιωτών μεταξύ τους.

Το Δημόσιο Δίκαιο συγκροτείται από το σύνολο των κανόνων δικαίου που ρυθμίζουν αφενός την οργάνωση και λειτουργία των κρατικών οργάνων και των οργάνων των Νομικών Προσώπων Δημοσίου Δικαίου, τον τρόπο δράσης αυτών κατά την άσκηση της παρ΄ αυτών δημόσιας εξουσίας, καθώς και τις μεταξύ τους σχέσεις, και με ιδιώτες, και αφετέρου τις σχέσεις του κράτους με άλλα κράτη ή διεθνείς οργανισμούς.

Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο η ύλη του Δημοσίου Δικαίου έχει επεκταθεί σημαντικά και σε ιδιαίτερους κλάδους λόγω της ανάπτυξης της κρατικής παρεμβατικότητας που θεωρείται απόρροια της εξέλιξης του κοινωνικού ρόλου του κράτους με συνέπεια τη δημοσιοποίηση σχέσεων που ανήκαν στο παρελθόν σε ιδιώτες. Τέτοιες περιπτώσεις απαντώνται στο Εργατικό Δίκαιο, στις συλλογικές συμβάσεις και στην επίλυση διαφορών μεταξύ εργοδοτών και εργαζομένων. Τελευταία μεγάλες διαφοροποιήσεις παρατηρούνται επίσης σε θέματα εναρμόνισης εσωτερικών δικαίων κρατών με την συλλογική πολιτική των Ευρωπαϊκών Χωρών και ιδιαίτερα στα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Κλάδοι Δημόσιου Δικαίου
-----------------------

Βασικοί κλάδοι του Δημοσίου Δικαίου είναι οι ακόλουθοι:

* *Συνταγματικό Δίκαιο*
* *Διοικητικό Δίκαιο*
* *Ποινικό Δίκαιο*
* *Δικονομικό Δίκαιο*
* *Δημοσιονομικό Δίκαιο*
* *Δίκαιο Κοινωνικής Ασφάλισης*
* *Εκκλησιαστικό Δίκαιο*
* *Δημόσιο Ναυτικό Δίκαιο και το*
* *Δημόσιο Διεθνές Δίκαιο*
Η **Δημώ** (3ος αιώνας π.Χ.) ήταν μια εταίρα που έζησε στην Αρχαία Αθήνα. Οι αρχαίες πηγές την συνδέουν με την οικογένεια των Αντιγονιδών βασιλέων της Μακεδονίας, πέφτοντας κατά σημεία σε αντιφάσεις.

Ο Αθήναιος αναφέρει πως διατηρούσε σχέσεις με τον Αντίγονο Γονατά, στον οποίο προσέφερε ένα γιο, τον Αλκυονέα. Κατά τα φαινόμενα ο Αλκυονέας γεννήθηκε όταν ο Αντίγονος βρισκόταν λίγο πριν τα τριάντα και παρόλο που δεν ήταν επίσημο τέκνο υπολογιζόταν για διάδοχος του πατέρα του, αν δεν έχανε τη ζωή του σε μάχη. Ο Αντίγονος έλαβε επίσημη σύζυγο ευγενικής καταγωγής (Φίλα) και απέκτησε νόμιμο γιο (Δημήτριο) αφού έκλεισε τα σαράντα και ανήλθε στο μακεδονικό θρόνο.

Ο ίδιος ο Αθήναιος αναφέρει και μια δεύτερη εκδοχή, παραθέτοντας ως πηγή τον Ηρακλείδη το Λέμβο, ότι η Δημώ ήταν ερωμένη του πατέρα του Γονατά, Δημητρίου του Πολιορκητή και για χάρη της είχε έρθει σε σύγκρουση με το δικό του πατέρα, Αντίγονο το Μονόφθαλμο, ο οποίος την επωφθαλμιούσε επίσης.

Ο Πλούταρχος αναφέρει τον Αλκυονέα κατά τη διάρκεια της αφήγησής του θανάτου του Πύρρου στο Άργος, ωστόσο δεν κάνει αναφορά στο όνομα της μητέρας του. Στο Βίο που συνέγραψε για το Δημήτριο τον Πολιορκητή ταυτίζει τη Δημώ με μια άλλη διάσημη ερωμένη του Δημητρίου, μια εταίρα με το παρατσούκλι Μανία. Στο περιστατικό που αφηγείται, η Μανία κάνει δηκτικά σχόλια για την ευνοουμένη του Δημητρίου, την εταίρα Λάμια. Και ο Αθήναιος αναφέρεται εκτενώς στη Μανία και στις σχέσεις της με το Δημήτριο, ωστόσο υποστηρίζει πως το πραγματικό της όνομα ήταν Μελίττα και όχι Δημώ.

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Αθήναιος, *«Δειπνοσοφισταί»*, 13.40
2. ↑  Janice J. Gabbert, *«Antigonus II Gonatas: A Political Biography»*, εκδ. Routledge, 1997, ISBN 978-0415018999
3. ↑  Elizabeth Donnelly, *«Women and Monarchy in Macedonia»*, εκδ. University of Oklahoma Press, 2000, ISBN 978-0806132129
4. ↑  Αθήναιος, *«Δειπνοσοφισταί»*, 13.40
5. ↑  Πλούταρχος, *«Βίοι Παράλληλοι: Πύρρος»*, §33 και §34
6. ↑  Πλούταρχος, *«Βίοι Παράλληλοι: Δημήτριος»*, §27
7. ↑  Αθήναιος, *«Δειπνοσοφισταί»*, 13.41

Δείτε επίσης
------------

* Δυναστεία των Αντιγονιδών
* Μακεδονικό βασίλειο
* Ελληνιστική περίοδος
* Γενετήσιες σχέσεις στην αρχαία Ελλάδα
Η **Παρί Φουτμπόλ Κλεμπ** (γαλλικά: *Paris Football Club* ή **PFC**) είναι γαλλική ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα το Παρίσι. Η ομάδα ιδρύθηκε το 1969 και αυτό τον καιρό αγωνίζεται στη Νασιονάλ, την τρίτη εθνική κατηγορία του γαλλικού ποδοσφαίρου. Η Παρί παίζει τα εντός έδρας παιχνίδια της στο Σταντ Σεμπαστιάν Σαρλετύ που βρίσκεται στο 13ο δημοτικό διαμέρισμα του Παρισιού. Προπονητής της ομάδας είναι ο Αλέν Μ'Μπομά και αρχηγός της ο μέσος Ιμπαχίμα Φαγιέ.

Η Παρί ιδρύθηκε το 1969 και αργότερα συγχωνεύτηκε με τη Σταντ Σεν-Ζερμέν για τη δημιουργία της Παρί Σεν Ζερμέν. Η τωρινή Παρί ΦΚ υπάρχει ως αποτέλεσμα της απόσχισης της ομάδας από την Παρί Σεν Ζερμέν. Ανεξάρτητα από την ομοιότητά της, η οποία έθεσε γερές βάσεις στην ομάδα, η Παρί ΦΚ είχε μια σκοτεινή ιστορία έχοντας περάσει το μεγαλύτερο μέρος της ύπαρξής της αγωνιζόμενη στις ερασιτεχνικές κατηγορίες. Η μεγαλύτερη, μέχρι σήμερα, διάκριση της ομάδας ήταν η πρώτη θέση στο γκρουπ της στο Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου Γαλλίας το 2006. Η Παρί ΦΚ αγωνίστηκε τελευταία φορά στη Λιγκ 1 τη σεζόν 1978–79.

Αν και η Παρί ΦΚ δεν έχει κάποια ιδιαίτερη διάκριση, αποτέλεσε πηγή για αρκετά νεαρά ταλέντα τα οποία αργότερα έφυγαν για να έχουν μια επιτυχημένη καριέρα. Στους σημαντικούς παίκτες που ξεκίνησαν την καριέρα τους στη PFC συμπεριλαμβάνονται οι Ζαν-Κριστόφ Τουβενέλ, Μαμαντού Σακό, Τιτζανί Μπελαϊντ, Αϊμέν Μπελαϊντ, και ο Γκαμπριέλ Ομπερτάν. Ο Σακό και τα αδέρφια Μπελαϊντ έγιναν από τότε διεθνείς με τις ανδρικές εθνικές τους ομάδες, ενώ ο Τουβενέλ κατάφερε να κερδίσει το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1984 στο ποδόσφαιρο. Ο προπονητής Ροζέρ Λεμέρ ξεκίνησε την προπονητική του καριέρα στην ομάδα πριν οδηγήσει τη Γαλλία στους τίτλους του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 2000 και του Κυπέλλου Συνομοσπονδιών της FIFA το 2001.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Γερμανικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά) *archINFORM*. 9585. Ανακτήθηκε στις 31  Ιουλίου 2018.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* (Γαλλικά) Επίσημος ιστότοπος

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ποδόσφαιρο
* Πύλη:Γαλλία
 |

 |
Ο **Αλίσεφ Γαμπντουλατσάν Γαμπντελμπάρι ουλί** (προφέρεται [aˈliʃəf ɣʌbduˌlaˈʑan ɣæbˌdelbaˈrɯɪ uˈlɯ], ταταρικό κυριλλικό αλφάβητο: Алишев Габдуллаҗан Габделбари улы; ρωσικά: Алишев Габдуллазян Габдулбариевич‎, **Αλίσεφ Γκαμπντουλαζιάν Γκαμπντουλμπαρίγιεβιτς**), περισσότερο γνωστός με το όνομα **Αμπντουλά Αλίς** ([ʌbduˈla aˈliʃ], Κυριλλικό: Абдулла Алиш, μεταγραφή στο λατινικό αλφάβητο: **Abdulla Aliş**) ήταν Σοβιετικός τάταρος ποιητής, θεατρικός συγγραφέας, συγγραφέας και αγωνιστής της αντίστασης. Έγραψε κυρίως μυθιστορήματα παιδικής λογοτεχνίας, όπως τα αξιοσημείωτα έργα *Ντουλκινάρ* (*Τα Κύματα*, 1934), *Αντ* (*Ο Όρκος*, 1935), *Μινέμ αμπί* (*Ο Αδερφός μου*, 1940), καθώς και παραμύθια που εκδόθηκαν με την συλλογή *Ana äkiätläre* (*Τα παραμύθια της μητέρας*, 1941). Έγραψε επίσης πολλά κομμάτια για θέατρα μαριονετών, με πιο γνωστό το *Σερτοτμάς ουρντάκ (Sertotmas ürdäk, Η Μαρτυρημένη Πάπια*).

Ο Αλίς γεννήθηκε στις 15 Σεπτεμβρίου 1908, στο Καγιούκι του κυβερνείου Καζάν της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Εκτός από το γράψιμο, ο Αλίς πέρασε τα πρώτα του χρόνια δουλεύοντας στην κατασκευή και τη βελτίωση ενός σταθμού παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος στην πόλη Μενζελίνσκ στις ακτές των λιμνών Καμπάν. Από το 1933 εργάστηκε ως επαγγελματίας δημοσιογράφος και γραμματέας του περιοδικού νέων *Πιονέρ κελεμέ*. Το 1941, διορίστηκε Αρχισυντάκτης της Ταταρικής Επιτροπής Ραδιοφώνου.

Το 1941, ο Αλίς εντάχθηκε στον Κόκκινο Στρατό και πολέμησε στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Την ίδια χρονιά, ο Αλίς συνελήφθη από τη Βέρμαχτ, κοντά στην πόλη του Μπριάνσκ. Εκεί γνώρισε τον αγωνιστή της αντίστασης και ένας από τους πιο φημισμένους τάταρους ποιητές, τον Μουσά Τζαλίλ. Και οι δύο τους μπήκαν αργότερα στην λεγεώνα Ιντέλ-Ουράλ. Ενώ βρίσκονταν στη φυλακή, σχημάτισαν μια υπόγεια αντίσταση ομάδα για να αντισταθούν ενάντια στους Ναζί. Τα σχέδιά τους αργότερα ανακαλύφθηκαν και οι δύο άνδρες αποκεφαλίστηκαν στη φυλακή του Πλέτσενζε του Βερολίνου. Εκτελέστηκε στις 25 Αυγούστου 1944, λίγες μέρες πριν κλείσει τα 36 του χρόνια.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* (στα ταταρικά) "Абдулла Алиш". *Τατάρ Εγκυκλοπαίδεια*. Καζάν: Η Δημοκρατία του Ταταρστάν Ακαδημίας Επιστημών. Ίδρυμα της τατάρ Εγκυκλοπαίδεια. 2002.

Παραπομπές
----------

1. ↑  intertat.tatar/madaniyat/mergasov-yorty-taushalgan-khyyal-yorty-yaki-r-kh-t-kunakkhan-send-sergey-bel-n-t-n-kungan-tatar-kyzy/.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 77940027
* **Europeana**: agent/base/110163
* LCCN: n90661008
* ISNI: 0000 0000 2998 3718

 |

 |
Ο **Παναθηναϊκός αμφορέας του Κλεοφράδη** που φιλοξενείται στη συλλογή του Μητροπολιτικού Μουσείου Τέχνης στην Νέα Υόρκη με αριθμό ευρετηρίου 16.71 είναι έπαθλο των αρχαίων Παναθηναίων.

Περιγραφή
---------

Στην έμπροσθεν όψη εικονίζεται η θεά Αθηνά με δόρυ και ασπίδα, η οποία είναι διακοσμημένη με την εικόνα φτερωτού αλόγου. Είναι πλαισιωμένη από δύο κίονες με έναν αλέκτορα στην κορυφή. Στα αριστερά διαβάζουμε την επιγραφή «ΤΟΝ ΑΘΕΝΕΘΕΝ ΑΘΛΟΝ».

Στην όπισθεν όψη εικονίζεται σκηνή παγκρατίου. Δύο γενειοφόροι αθλητές αγωνίζονται υπό το βλέμμα του επίσης γενειοφόρου διαιτητή. Ένας από τους δύο παλαιστές έχει υψώσει το αριστερό του πόδι μέχρι τον δεξιό αγκώνα του σκυμμένου αντιπάλου του, ο οποίος βρήκε την ευκαιρία να του κάνει λαβή. Η παρουσία του διαιτητή κάνει αισθητή τη δραματικότητα του αθλητικού στιγμιότυπου.

Ιστορική τοποθέτηση
-------------------

Μετά τα μέσα του έκτου αιώνα π.Χ. οι κατασκευαστές αγγειογράφοι δεν υπογράφουν τους παναθηναϊκούς αμφορείς. Ο αμφορέας ετούτος είναι έργο του Κλεοφράδη, επειδή αυτός είχε ως αναγνωρίσιμο διακριτικό τον Πήγασο, τον οποίο διακρίνουμε στην ασπίδα της Αθηνάς. Είναι έργο του έτους 500 π.Χ. περίπου.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Αρχαιολογία | Πύλη Αρχαιολογία |

* Παρουσίαση του αμφορέα από το Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης
	+ Εμπρόσθια όψη, Αθηνά
Ο **δακτυλοβάμων** είναι ζώο που στέκεται ή περπατά στα δάκτυλά του. Οι δακτυλοβάμονες περιλαμβάνουν πουλιά που περπατάνε (αυτό που θεωρούν πολλοί ότι είναι τα γόνατα των πουλιών είναι στην πραγματικότητα οι αστράγαλοι), γάτες, σκυλιά και πολλά άλλα θηλαστικά, αλλά όχι πελματοβάμονες ή οπληφόρα. Οι δακτυλοβάμονες γενικά κινούνται πιο γρήγορα και πιο ήσυχα από άλλα ζώα.

Υπάρχουν ανατομικές διαφορές μεταξύ των άκρων των πελματοβάμονων, όπως των ανθρώπων, και των άκρων των οπληφόρων και των δακτυλοβάνονων. Τα δακτυλοβάμονα ζώα και τα οπληφόρα έχουν σχετικά μακρά καρπιαία και ταρσαία και τα οστά που αντιστοιχούν στον ανθρώπινο αστράγαλο τοποθετούνται έτσι πολύ υψηλότερα στο άκρο από ό, τι σε έναν άνθρωπο. Σε ένα δακτυλοβάμον ζώο, αυτό επιμηκύνει αποτελεσματικά το πόδι, τόσο πολύ ώστε αυτά που συχνά θεωρούνται ως "χέρια" και "πόδια" ενός δακτυλοβάμονος ζώου αντιστοιχούν μόνο σε αυτά που θα ήταν τα οστά του ανθρώπινου δακτύλου του χεριού ή του ποδιού.

Οι άνθρωποι συνήθως περπατούν με τα πέλματα των ποδιών τους στο έδαφος, σε κίνηση πελματοβάμονα. Αντίθετα, τα δακτυλοβάμονα ζώα περπατούν στις απομακρυσμένες και ενδιάμεσες φάλαγγές τους. Η κίνηση του δακτυλοβάμονος είναι υπεύθυνη για το χαρακτηριστικό κυρτό σχήμα των ποδιών των σκύλων.

Τα οπληφόρα ζώα, όπως τα άλογα και τα βοοειδή, περπατούν μόνο στις πιο απομακρυσμένες άκρες των δακτύλων τους, ενώ στα δακτυλοβάμονα ζώα, περισσότερα από ένα τμήμα του δακτύλου έρχεται σε επαφή με το έδαφος, είτε άμεσα (όπως στα πουλιά) είτε μέσω των μαξιλαρακιών του πέλματος (όπως στους σκύλους).

Παραδείγματα
------------

Σκελετός ενός λύκου, που δείχνει μια τυπική διάταξη δακτυλοβάμονα των οστών του ποδιού
* Μεσονυχίδες
* Δεινόσαυροι (δακτυλοβάμονες και ημι-δακτυλοβάμονες)
	+ Πτηνά
* Γουρούνια (ημι-δακτυλοβάμονες)
* Ιπποπόταμοι (ημι-δακτυλοβάμονες)
* Πακικήτος
* Θυλακίνος
* Γάτες
* Ύαινες
* Σκύλοι
* Ελέφαντας (ημι-δακτυλοβάμονες)
* Καπιμπάρα (ημι-δακτυλοβάμονες)
* *Τρουκιδοκυνόδων* (ημι-δακτυλοβάμονες τουλάχιστον στα μπροστινά άκρα)

Παραπομπές
----------

1. ↑  APPEARANCE/ MORPHOLOGY: LEGS, SPINE AND TRACKS with literature reports for the Asian Elephant - Elephas maximus (editorial comment)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Yes, the Shin Bone Is Connected to the Ankle Bone