recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Παύλος Πασχαλίδης** είναι Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίστηκε ως επιθετικός κατά τις δεκαετίες του '50 και του '60 στις ομάδες του ΠΑΟΔ, του Άρη και του Παναιγιάλειου. Επίσης, είναι ο πρώτος παίκτης που πέτυχε γκολ στην Α' Εθνική για την ομάδα του Άρη.

Καριέρα
-------

Ο Πασχαλίδης ξεκίνησε την καριέρα του στον ΠΑΟΔ, αγωνιζόμενος στα άκρα της επιθετικής γραμμής και μεταγράφηκε στον Άρη το καλοκαίρι του 1956. Έπαιξε για πρώτη φορά με την ομάδα των "κίτρινων" στις 7 Οκτωβρίου του 1956, όταν και σκόραρε το μοναδικό γκολ της ομάδας του στην ισοπαλία με τον Απόλλωνα Καλαμαριάς. Ακολούθησαν άλλα τέσσερα τέρματα για το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης, στο οποίο ο Άρης κατέλαβε την δεύτερη θέση πίσω από τον ΠΑΟΚ. Κατά την τελική φάση του πανελλήνιου πρωταθλήματος, αγωνίστηκε μόνο στα ματς του πρώτου γύρου, με τους "κίτρινους" να πραγματοποιούν μέτρια πορεία καταλαμβάνοντας την έβδομη θέση.

Για το τοπικό πρωτάθλημα του 1958, ο Πασχαλίδης αγωνίστηκε σε μόλις δύο αγώνες, αλλά την επόμενη σεζόν έπαιξε συνολικά σε 27 ματς, σκοράροντας πέντε τέρματα και βοηθώντας τον Άρη να κατακτήσει το τελευταίο πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης και την έκτη θέση στο πρωτάθλημα Ελλάδας.

Ο Πασχαλίδης έγραψε ιστορία πετυχαίνοντας τα πρώτα γκολ του Άρη στην νεοσυσταθείσα Α' Εθνική, στην εκτός έδρας ισοπαλία με την Δόξα Δράμας στις 25 Οκτωβρίου 1959. Μέχρι το τέλος της σεζόν πέτυχε μόλις άλλα τρία τέρματα, λόγω ενός τραυματισμού του στα μέσα της χρονιάς. Τις δύο επόμενες περιόδους αγωνίστηκε ως βασικός αριστερός εξτρέμ της ομάδας και αναδείχθηκε σε πρώτο σκόρερ του Άρη, σκοράροντας επτά τέρματα το 1960-61 και άλλα εννέα το 1961-62.

Στην τελευταία του χρονιά με την ομάδα των "κίτρινων" πέτυχε πέντε γκολ, βοηθώντας τον Άρη να αποφύγει τον υποβιβασμό στην δεύτερη κατηγορία. Το καλοκαίρι του 1963, μεταγράφηκε στον Παναιγιάλειο, όπου συνέχισε μέχρι το τέλος της καριέρας του μαζί με τον αδελφό του, Κώστα.

Στατιστικά με τον Άρη
---------------------

| Διοργάνωση | Αγώνες | Γκολ |
| --- | --- | --- |
| Πρωτάθλημα Ελλάδας / Α' Εθνική | 137 | 26 |
| Πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης | 19 | 7 |
| Κύπελλο Ελλάδας | 19 | 7 |
| Αγώνες κατάταξης | 6 | - |

Παραπομπές
----------

1. ↑  Greece - Final Tables 1906-1959
2. ↑  «1959: Μεγάλο διπλό στον Πειραιά | aris.re». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Ιουνίου 2016. Ανακτήθηκε στις 17 Ιουνίου 2015.
3. ↑  «Οι Κύκλοι της Ιστορίας. Άρης 1963 | aris.re». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 17 Ιουνίου 2015.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* *Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ... Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό*, ISBN 978-960-93-5927-6
* Πασχαλίδης Παύλος | aris.re
Ο τίτλος **"Μάστερ Αθλητισμού της ΕΣΣΔ"** ήταν τιμητικός αθλητικός τίτλος της πρώην Σοβιετικής Ένωσης που άρχισε να απονέμεται από το 1935 έως το 1992.

Ιστορία του τίτλου
------------------

Ο τίτλος απονεμόταν σε αθλητές της πρώην Ε.Σ.Σ.Δ. για την επίτευξη των αθλητικών στόχων που έθετε η Ενιαία Ομοσπονδία Αθλητισμού. Μέχρι το 1975 περίπου 108,1 χιλιάδες αθλητές έλαβαν τον τίτλο, ενώ το 1988 περίπου 250 χιλιάδες αθλητές.

* Υπόδειγμα του 1949 Υπόδειγμα του 1949
* Βιβλιάριο «Μάστερ Αθλητισμού», εκδοθέν το 1978 στον Ανατόλι Σταροστίν Βιβλιάριο «Μάστερ Αθλητισμού», εκδοθέν το 1978 στον Ανατόλι Σταροστίν

Παραπομπές
----------

* «Значок «Мастер спорта» СССР». falerist.org. Ανακτήθηκε στις 1 Μαρτίου 2017.
Η **Μαρία**, ολλανδ.: Maria van Gerle (απεβ. 12 Μαΐου 1405) από τον Οίκο του Βάσενμπεργκ ήταν κόρη του δούκα του Χέλρε και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Γύλιχ.

Είναι η μία από τις δύο διεκδικήτριες στον τίτλο της δούκισσας του Χέλρε και κόμισσας του Zούτφεν για λογαριασμό τού γιου της, κατά τη διάρκεια του πολέμου διαδοχής του Χέλρε από το 1371 έως το 1379.

Βιογραφία
---------

Ήταν η τέταρτη κόρη του Ρέγκιναλντ Β΄ του *Μέλανος*, δούκα του Χέλρε και της πρώτης συζύγου του Σοφίας Μπέρτουτ, κυρίας του Μάλινες.

Ο πόλεμος ξεκίνησε μετά το τέλος των ετεροθαλών αδελφών της, Ρέγκιναλντ Γ΄ και Eδουάρδου δουκών του Χέλρε. Ο Εδουάρδος απεβίωσε από τις πληγές, που έλαβε στη μάχη του Μπέσβαϊλερ και ο Ρέγκιναλντ Γ΄, γνωστός ως ο *Παχύς*, απεβίωσε μήνες αργότερα. Η διαδοχή διεκδικήθηκε επίσης από την αδελφή της Mαρίας, τη Ματθίλδη, της οποίας η μερίδα ονομάστηκε *Χέεκερενς* και ηγήθηκε αυτής ο Φρειδερίκος φαν Χέεκερεν (1320-1386). Η μερίδα της Μαρίας ονομάστηκε *Μπρόνκχορστερς* και ηγήθηκε αυτής ο Γκάισμπερτ Ε΄ φαν Μπρόνκχορστ (1328-1356). Μετά τη νίκη της μερίδας της, ο τίτλος του δούκα των Χέλρε πήγε στον γιο της, Γουλιέλμο Γ΄ δούκα του Γύλιχ.

Οικογένεια
----------

Στις 25 Δεκεμβρίου 1362 παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Β΄ δούκα του Γύλιχ (απεβ. 1393) και είχαν παιδιά: 

* Γουλιέλμος Γ΄ (1364 - 1402), δούκας του Γύλιχ. Μετά τον Πόλεμο Διαδοχής του Χέλρε, έγινε δούκας του Χέλρε.
* Ράιναλντ Δ΄ (π.1365 - 1423), δούκας του Γύλιχ και του Χέλρε (μετά τον αδελφό του).
* Ιωάννα απεβ. 1394, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Ε΄ κύριο του Άρκελ (28 1428).

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*. p10724.htm#i107239. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  p10724.htm#i107239. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
3. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
4. 1 2  Kühler, Friedrich Nettesheim, "Geschichte der Stadt und des Amtes Geldern: mit Berücksichtigung der Landesgeschichte meist nach archivalischen Quellen. Aeußere Geschichte von der ältesten bis auf die neueste Zeit, Volume 1", Kühler, 1863 - Geldern (Germany) pp 85-102
Ο **Παμπατραϊκός** είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος της Πάτρας με πιο γνωστό το γυναικείο τμήμα του που έχει αγωνιστεί στην Α΄εθνική.

Ιστορία
-------

ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1996 και έχει χρώματα: άσπρο και μπλε. Διατηρεί αντρικό και γυναικείο τμήμα ποδοσφαίρου. Ο Παμπατραϊκός ιδρύθηκε σαν ακαδημία ποδοσφαίρου μαθαίνοντας ποδόσφαιρο σε μικρά παιδιά σε ιδιόκτητες εγκαταστάσεις στην συνοικία Περιβόλα. Το 1997 συγκροτήθηκε ομάδα ποδοσφαίρου και συμμετείχε στην Γ΄κατηγορία της ΕΠΣ Αχαΐας.

### Τίτλοι

* Πρωτάθλημα Προπαίδων Αχαΐας: 1999, 2006
* Πρωτάθλημα παίδων Αχαΐας: 2000, 2002, 2005, 2007

Φιναλίστ:2004, 2006
* Πρωτάθλημα Τζούνιορς Αχαΐας:2003

Φιναλίστ: 2001, 2006, 2007
* Πρωτάθλημα νέων Αχαΐας : 2003, 2004

Αντρικό τμήμα
-------------

Από την περίοδο 2014-15 ο σύλλογος δε δυμμετέχει στα ανδρικά πρωταθλήματα της ΕΠΣ Αχαΐας. Διαθέτει ακαδημίες με πάρα πολλά παιδιά και ιδιόκτητες εγκαταστάσεις στην περιοχή Περιβόλα.

Γυναικείο τμήμα
---------------

Το γυναικείο τμήμα δημιουργήθηκε πολύ το 2001. Αγωνίζεται στην Α΄ Εθνική από το 2004-05 μετά από επικράτηση σε αγώνα μπαράζ με αντίπαλο τον Άρη Πετρούπολης κέρδισε την άνοδο από το περιφερειακό πρωτάθλημα. Μέχρι το 2006 έπαιζε στο Γήπεδο Προσφυγικών ενώ από το 2006-07 αγωνίζεται στο νέο ενωσιακό γήπεδο της Πάτρας το Ανδρέας Κάνιστρας.

Το 2008 η διοίκηση της ομάδας αποφάσισε τη διάλυση του τμήματος κι ενώ έχει συμμετάσχει στην 1η αγωνιστική με νίκη 6-0 επί του Ήφαιστου Περιστερίου. Ο λόγος σύμφωνα με την επίσημη ανακοίνωση είναι η διαφωνία διοίκησης παικτριών σχετικά με τον νέο εσωτερικό κανονισμό.

Τίτλοι
------

* Πρωταθλήτρια Β΄ Εθνικής γυναικών: 2004

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Πληροφορίες Παμπατραϊκός ΑΟ». *ΕΠΣ Αχαΐας*. Ανακτήθηκε στις 20 Ιουνίου 2019.
2. ↑  Εφημερίδα *Η Ημέρα*, φύλλο 24 Νοεμβρίου 2008, σελίδα 33

Αναφορές
--------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Εφημερίδα *Η Ημέρα*, φύλο 13 Μαΐου 2008.
Συντεταγμένες: 31°43′00″S 60°31′30″W﻿ / ﻿31.71667°S 60.52500°W﻿ / -31.71667; -60.52500

Ο θυρεός της Παρανά
Η σύγχρονη Παρανά
Η **Παρανά** είναι μια σημαντική και ιστορική πόλη του βορεοανατολικού τμήματος της Αργεντινής, στις όχθες του ποταμού Παρανά, μόλις 20 χλμ. ΝΑ. από τη Σάντα Φε, και περίπου 630 χλμ. ΒΔ. του Μπουένος Άιρες.

Η Παρανά ως τοποθεσία ανακαλύφθηκε το 1730. Σήμερα η Παρανά είναι πρωτεύουσα της διοικητικής περιφέρειας της "Έντρες Ρίος" και αποτελεί μία από τις ωραιότερες πόλεις της Χώρας, ακριβώς επειδή βρίσκεται στις όχθες του ομώνυμου ποταμού, που είναι πλωτός και από μεγάλου εκτοπίσματος πλοία με συνέπεια ν΄ αποτελεί και σημαντικό ποτάμιο λιμένα. Στη περιοχή υφίστανται βιομηχανίες τσιμέντου και κεραμικών. Το 1950 είχε 84.000 κατοίκους, το 1991 αριθμούσε περίπου 200.000 κατοίκους και σήμερα πλησιάζει τους 300.000 κατοίκους.

Η Παρανά από το 1851 μέχρι το 1861 ήταν η πρωτεύουσα της Αργεντινής.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Παρανά (πόλη)** |

* - Επίσημος ιστότοπος (στα ισπανικά)

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 4781150749010516420007
* LCCN: n81027852
* GND: 4044621-9

 |

 |

1. ↑  *2010 Argentina census*.
Η **Παμφίλη η Επιδαυρία** (λατιν. *Pamphila*, 1ος αιώνας μ.Χ.) ήταν Ελληνίδα ιστορικός που έζησε κατά την περίοδο της βασιλείας του Νέρωνα. Σύμφωνα με το Λεξικό της Σούδας η Παμφίλη καταγόταν από την Επίδαυρο, ενώ κατά τον Μέγα Φώτιο είχε γεννηθεί ή καταγόταν από Έλληνες της Αιγύπτου. Το πιθανότερο είναι ότι η ίδια γεννήθηκε στην Επίδαυρο, ενώ η ελληνική οικογένειά της είχε έρθει από την Αίγυπτο. Ο Φώτιος δίνει μία περίληψη του προλόγου του έργου της, στην οποία μαθαίνουμε ότι κατά τα 13 χρόνια που έζησε με τον σύζυγό της, τον οποίο δεν άφησε ούτε για μία ώρα, εργαζόταν συνεχώς στη συγγραφή των βιβλίων της, και ότι κατέγραψε αυτά που άκουγε από τον σύζυγό της και από τους πολλούς άλλους μορφωμένους ανθρώπους που σύχναζαν στο σπίτι τους, καθώς και ό,τι είχε η ίδια διαβάσει σε προγενέστερα βιβλία-πηγές. Κατά τη *Σούδα* μερικοί απέδιδαν το έργο της στον σύζυγό της. Ως προς το όνομα του συζύγου αυτού υπάρχουν δύο παραλλαγές: Σε ένα σημείο η *Σούδα* αναφέρει την Παμφίλη ως κόρη του συγγραφέως Σωτηρίδα και σύζυγο του Σωκρατίδα, ενώ σε άλλο σημείο την αναφέρει ως *σύζυγο* του Σωτηρίδα.

Το κύριο έργο της Παμφίλης είναι τα *Υπομνήματα ιστορικά* (δηλαδή ιστορικά σχόλια), γνωστά και ως *Συμμίκτων ιστορικών υπομνημάτων λόγοι*, μία ιστορία της Ελλάδας σε 33 βιβλία (ο Φώτιος αναφέρει μόνο 8, αλλά η *Σούδα* μάλλον είναι ορθότερη ως προς αυτό). Ο Φώτιος μας δίνει μία γενική ιδέα για το περιεχόμενό της. Το έργο δεν ήταν χωρισμένο ανάλογα με τα διαφορετικά θέματα ή με βάση κάποιο σχέδιο, αλλά έμοιαζε σαν η κάθε πληροφορία να καταγραφόταν καθώς ερχόταν σε γνώση της συγγραφέως, η οποία είχε σημειώσει πως πίστευε ότι αυτή η ποικιλία θα έδινε μεγαλύτερη ευχαρίστηση στον αναγνώστη. Ο Φώτιος πάντως θεωρεί το έργο πολύ χρήσιμο και πάροχο σημαντικών πληροφοριών για πολλά σημεία της ιστορίας και της λογοτεχνίας. Η εκτίμηση της οποίας έχαιραν τα *Ιστορικά σχόλια* κατά την αρχαιότητα φανερώνεται όχι μόνο από την κρίση του Φωτίου, αλλά και από τις αναφορές σε αυτά που βρίσκουμε στα έργα του Αύλου Γέλλιου και του Διογένους Λαερτίου, οι οποίοι εμφανίζονται να το έχουν εκμεταλλευθεί σε σημαντικό βαθμό.

Πέρα από τα *Ιστορικά σχόλια*, η Παμφίλη συνέγραψε κατά τη *Σούδα* και μία *Επιτομή του Κτησίου* σε τρία βιβλία, καθώς και πάμπολλες επιτομές ιστοριών («ἐπιτομαὶ ἱστοριω̂ν τε καὶ ἑτέρων βιβλίων») και άλλα έργα, όπως τα *Περί αμφισβητήσεων* και *Περί αφροδισίων*.

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Φώτιος: *Cod.* 175
2. ↑  Λήμμα *Σωτηρίδας*, σελ. 875
3. ↑  Ο Αύλος Γέλλιος αναφέρει το 11ο βιβλίο, αλλά και το 25ο.

Πηγές
-----

* Smith, William (επιμ.): το αντίστοιχο λήμμα στο *Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology* (1870)

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 52498957
* LCCN: no98130511
* GND: 119432730
* SUDOC: 07657587X

 |

 |
Ευρασιατικός λύγκας
Η **Πανίδα της Βόρειας Μακεδονίας** έχει σύνθετη ζωογεωγραφική δομή. Περιέχει στοιχεία πανίδας διαφορετικής προέλευσης και χαρακτηρίζεται από υψηλό βαθμό ενδημικών ζώων.Η ταξινομική ποικιλομορφία είναι επίσης παρούσα.Ο συνολικός αριθμός των ζωικών ειδών που έχουν αναφερθεί έως τώρα είναι 10.354.

Οικόσιτα ζώα
------------

Τα οικόσιτα ζώα που υπάρχουν στη Βόρεια Μακεδονία είναι άλογα, πρόβατα, βοοειδή, κατσίκες, χοίροι, γάιδαροι και άλλα.Τα κοτόπουλα, οι γαλοπούλες, οι χήνες και οι πάπιες είναι τα πιο συχνά πτηνά. Εκτρέφονται εκτενώς, αλλά και εντατικά, σε οργανωμένες κτηνοτροφικές μονάδες.Η μελισσοκομία είναι εμφανής για την παραγωγή μελιού.Το πιο διάσημο είδος μέλισσας είναι η μέλισσα *Mariovo*.

Πανίδα στα δάση
---------------

Στην άγρια φύση υπάρχουν κυρίως εκπρόσωποι της πανίδας της Μεσογείου και της Κεντρικής Ευρώπης.Η πανίδα των δασών της Βόρειας Μακεδονίας είναι άφθονη και περιλαμβάνει αρκούδες, αγριόχοιρους, λύκους, αλεπούδες, σκίουρους, ρουπικάπρα, ασβούς, βίδρες, κουνέλια και ελάφια.Επίσης συναντάται και ο λύγκας, αν και πολύ σπάνια, στα βουνά της δυτικής Βόρειας Μακεδονίας, ενώ τα ελάφια βρίσκονται στην περιοχή του Ντέμιρ Κάπιγια.Τα δασικά πουλιά περιλαμβάνουν το κοράκι, τη πέρδικα, το γεράκι,το μαυροσκούφη, τους τετραονίνες, το λυροπετεινό,το βασιλαετό και τη κουκουβάγια του δάσους.Τα ερπετά περιλαμβάνουν τη χελώνα και διάφορα είδη σαυρών και φιδιών.

Πανίδα στις λίμνες
------------------

Οι τρεις φυσικές λίμνες της χώρας αντιπροσωπεύουν μια ξεχωριστή ζώνη πανίδας, μια ένδειξη μακροχρόνιας εδαφικής και χρονικής απομόνωσης.Η πανίδα της λίμνης Οχρίδας είναι ένα λείψανο παλαιότερης εποχής και η λίμνη είναι ευρέως γνωστή για την πέστροφα *letnica*, τον κορήγονο, το *gudgeon*, το τσιρόνι , το συρτάρι και το *pior*, καθώς και για ορισμένα είδη σαλιγκαριών ενός γένους άνω των 30 εκατομμυρίων χρόνων.Παρόμοια είδη μπορούν να βρεθούν μόνο στη λίμνη Βαϊκάλη.Η λίμνη της Οχρίδας φημίζεται επίσης σε ζωολογικά κείμενα για το ευρωπαϊκό χέλι και τον εκπληκτικό αναπαραγωγικό κύκλο του.Έρχεται στη λίμνη της Οχρίδας από την μακρινή Θάλασσα των Σαργασσών, χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, και κρύβεται στα βάθη της λίμνης για 10 χρόνια.Όταν ωριμάζει σεξουαλικά, το χέλι οδηγείται από ανεξήγητα ένστικτα στο σημείο γέννησής του.Εκεί γεννά και πεθαίνει, αφήνοντας τους απογόνους του να αναζητήσουν τη λίμνη Οχρίδα για να ξεκινήσει εκ νέου ο κύκλος.

Παραπομπές
----------

1. "Macedonian Fauna"
2. FAO Fisheries & Aquaculture Anguilla anguilla
3. The second Balkan lynx picture in Albania

Δείτε επίσης
------------

* Λίμνη Οχρίδα
* Θάλασσα των Σαργασσών
* Ντέμιρ Κάπιγια
Στην ελληνική μυθολογία, με το όνομα **Παμφυλία** είναι γνωστή μία ηρωίδα από τη Μικρά Ασία, που απαντάται μόνο σε ένα μάλλον τοπικό θρύλο. Σύμφωνα με τον θρύλο αυτό, η Παμφυλία ήταν κόρη του Ρακίου, ενός ήρωα της Κρήτης που πήρε ως σύζυγό του την κόρη του μάντη Τειρεσία, τη μάντισσα Μαντώ, όταν εκείνη πήγε στην Κλάρο ή στην Κολοφώνα της Μικράς Ασίας. Ο Ράκιος ήταν αρχηγός των Κρητών που είχαν εγκατασταθεί εκεί. Αδελφός της Παμφυλίας ήταν, σύμφωνα με αυτή την παράδοση, ο κορυφαίος μάντης Μόψος.

Η Παμφυλία έδωσε το όνομά της στην ομώνυμη περιοχή της Μικράς Ασίας, ήταν δηλαδή η «επώνυμη ηρωίδα» της Παμφυλίας.

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969
Στην αρχαία Ελλάδα **παρασκήνιο** ονομαζόταν η κάθε μία από τις δύο πλάγιες πτέρυγες της θεατρικής σκηνής.

Σήμερα με την ίδια λέξη *παρασκήνιο* ή *παρασκήνια* χαρακτηρίζεται ο πίσω από τη σκηνή χώρος, τον οποίο και καλύπτουν τα σκηνικά, όπου αναμένουν οι ηθοποιοί προκειμένου να εξέλθουν στη σκηνή.

Μεταφορικά στο πληθυντικό, ως δημώδης έκφραση, *παρασκήνια* λέγεται προκειμένου να χαρακτηριστούν κρυφές ενέργειες, δηλαδή όχι από σκηνής τρόπον τινά, αλλά που γίνονται κρυφά, όπως για παράδειγμα: *τα παρασκήνια της υπόθεσης*, τα *πολιτικά παρασκήνια*, τα *διπλωματικά παρασκήνια* κ.λπ. ή *άνθρωπος των παρασκηνίων* που λέγεται γενικά για πρόσωπα που δρούν όχι εκ του εμφανούς, αλλά όπως κοινώς λέγεται στα "μουλωχτά".

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **παρασκήνιο**  |
Ο **Ματσέι Στανίσλαφ Ζουράφσκι** (πολωνικά: *Maciej Stanisław Żurawski*‎, 12 Σεπτεμβρίου 1976) είναι βετεράνος Πολωνός ποδοσφαιριστής. Αγωνίστηκε ως επιθετικός και υπήρξε μέλος της Εθνικής Ομάδας Πολωνίας.

Γεννήθηκε στις 12 Σεπτεμβρίου του 1976 και ξεκίνησε την καριέρα του το 1995 στην Βάρτα Πόζναν. Τον Ιανουάριο του 1998 μεταγράφηκε στην Λεχ Πόζναν, όπου παρέμεινε μέχρι τη χειμερινή μεταγραφική περίοδο του 2000 όταν και παραχωρήθηκε στην Βίσλα Κρακοβίας. Το 2005 - 06 κάνει το μεγάλο άλμα στην καριέρα του πηγαίνοντας στην σκωτσέζικη Σέλτικ Γλασκώβης όπου έμεινε μέχρι τις 31 Ιανουαρίου του 2008 όταν και αποκτήθηκε από τη Λάρισα για 2,5 χρόνια έναντι 700.000 ευρώ. Είναι 71 φορές διεθνής με την Εθνική Πολωνίας και έχει σημειώσει 17 τέρματα,ενώ πήρε μέρος στα Μουντιάλ του 2002 και του 2006.

Καριέρα
-------

1998–1999: Λεχ Πόζναν 56 αγώνες/19 γκολ

1999–2005: Βίσλα Κρακοβίας 153 αγώνες /101 γκολ

2005–2008: Σέλτικ Γλασκώβης 55 αγώνες /22 γκολ

2008–2009: Α.Ε. Λάρισα 42 αγώνες /15 γκολ

2009–2010: Ομόνοια 23 αγώνες /8 γκολ

2010–2011: Βίσλα Κρακοβίας 21 αγώνες /1 γκολ

Τίτλοι-Διακρίσεις
-----------------

2001: Πρωτάθλημα και Λιγκ Καπ Πολωνίας

2002: Κύπελλο Πολωνίας,πρώτος σκόρερ πολωνικού πρωταθλήματος και καλύτερος Πολωνός ποδοσφαιριστής

2003: Νταμπλ

2004: Πρωτάθλημα Πολωνίας και πρώτος σκόρερ πολωνικού πρωταθλήματος

2005: Πρωτάθλημα Πολωνίας 

2006: Πρωτάθλημα και Λιγκ Καπ Σκωτίας

2007: Νταμπλ

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Μάτσεϊ Ζουράφσκι** |


|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Ματσέι Ζουράφσκι (90minut.pl)
* contra.gr
* sport.gr
Ο **Πασκοάλ Μοκουμπί** (Pascoal Manuel Mocumbi 10 Απριλίου 1941 - 25 Μαρτίου 2023) ήταν πολιτικός από τη Μοζαμβίκη. Διετέλεσε πρωθυπουργός της αφρικανικής χώρας από το 1994 ως το 2004.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στις 10 Απριλίου 1941και το παραδοσιακό του όνομα ήταν **Mahykete**. Ξεκίνησε τις σπουδές του στο Missão de Mocumbi, στην επαρχία Ινχαμπάνε. Ολοκλήρωσε το Δημοτικό Σχολείο το 1952 και ως το 1960 ολοκλήρωσε τη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση στο Λύκειο Σαλαζάρ στο Μαπούτο. Το 1960 πήγε για σπουδές Ιατρικής στην Πορτογαλία, αναγκάστηκε όμως λίγο καιρό μετά να φύγει από εκεί, για πολιτικούς λόγους. Έμεινε στη Γαλλία ως το 1963, σπουδάζοντας στο πανεπιστήμιο του Πουατιέ. Στα τέλη της δεκαετίας του ‘ 60 συνέχισε τις σπουδές του στην Ελβετία, όπου πήρε το δίπλωμα Ιατρικής το 1973 και εργάστηκε ως βοηθός ιατρού. Στα μέσα της δεκαετίας του ‘ 70 άσκησε το επάγγελμα του μαιευτήρα και γυναικολόγου στο Κεντρικό Νοσοκομείο του Μαπούτο. Αργότερα εργάστηκε και σε άλλα νοσοκομεία στη χώρα του. Επίσης δραστηριοποιήθηκε στον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας και εργάστηκε για την εξάλειψη της ιλαράς από τη χώρα του αλλά και για την καταπολέμηση ασθενειών, όπως η ελονοσία και το AIDS.

Είναι παντρεμένος με την Adelina Isabel Bernardino Paindane Mocumbi και έχουν 6 παιδιά. 

Απεβίωσε στις 25 Μαρτίου 2023.

Πολιτική δράση και καριέρα
--------------------------

Από τα νεανικά του χρόνια, ο Μοκουμπί δραστηριοποιήθηκε σε φοιτητικές οργανώσεις με εθνικιστικό χαρακτήρα. 

Το 1962 συνετέλεσε στην ίδρυση του Μετώπου Απελευθέρωσης της Μοζαμβίκης (FRELIMO, στην Τανζανία. Το 1963, έχοντας διακόψει τις σπουδές του, ορίστηκε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του Μετώπου και ήταν επικεφαλής του Γραφείου Τύπου και Προπαγάνδας του FRELIMO. Την περίοδο 1965-67 ήταν μόνιμος αντιπρόσωπος του κινήματος στην Αλγερία.

Από το 1980 ως το 1987 ήταν Υπουργός Υγείας και στη συνέχεια έγινε υπουργός Εξωτερικών, αξίωμα που διατήρησε ως το 1994. Ως Υπουργός, συνετέλεσε στην εξομάλυνση των σχέσεων της Μοζαμβίκης με κράτη της Δύσης.

Στις 16 Δεκεμβρίου του 1994 διορίστηκε πρωθυπουργός από τον πρόεδρο Σισάνο. Υπηρέτησε στο αξίωμα αυτό για δέκα χρόνια, ως τις 17 Φεβρουαρίου του 2004. Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία η Λουίζα Ντιόγκο.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11  Colin Darch: «The Historical Dictionary of Mozambique» (Αγγλικά) Rowman & Littlefield. 2019. σελ. 267-268.
2. ↑  «Morreu ex-primeiro-ministro de Moçambique Pascoal Mocumbi». (Αγγλικά) *Deutsche Welle.com*.
3. ↑  Felix S. Bethke: «Database of Cabinet Politics in Sub-Sahara Africa» (Αγγλικά) Ανακτήθηκε στις 4  Μαΐου 2022.
4. ↑  psephos.adam-carr.net/countries/m/mozambique/mozambique2.txt. Ανακτήθηκε στις 8  Μαΐου 2022.
5. ↑  Βιογραφικά στοιχεία στο Rulers.org
6. ↑  «Morreu ex-primeiro-ministro de Moçambique Pascoal Mocumbi – DW – 25/03/2023». *dw.com* (στα Πορτογαλικά). Ανακτήθηκε στις 27 Μαρτίου 2023.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 63640002
* LCCN: no99023477
* ISNI: 0000 0000 4183 5478
* GND: 1162502320

 |

 |
Αρχαίο αιγυπτιακό ξύλινο μαξιλάρι
Το **μαξιλάρι** χρησιμοποιείται στον ύπνο για να υποστηρίζει το κεφάλι/λαιμό ή άλλα μέρη του σώματος, ενώ κοιμόμαστε, ξαπλώνουμε ή καθόμαστε. Επιπλέον, τα μαξιλάρια έχουν διακοσμητικές χρήσεις και χρησιμοποιούνται σε κρεβάτια, καναπέδες ή καρέκλες.

Ένα τυπικό σημερινό μαξιλάρι.
Επίσης το μαξιλάρι αναφέρεται ως προσκέφαλο ή ως προστατευτικό μαξιλάρι ή μαξιλάρα. Όταν χρησιμοποιείται μεταφορικά δηλώνει κάτι που απορροφά πιέσεις, κραδασμούς κ.λπ.

Αναφορές
--------

1. ↑  «Pillow». The Free Dictionary By Farlex. Ανακτήθηκε στις 20 Μαΐου 2012.
2. ↑  *Oxford English Dictionary*. Ανακτήθηκε στις 12 Μαΐου 2015.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85102149
* BNF: cb12121878d (data)
* NDL: 00576188
* NKC: ph124319

 |

 |
**Μαξιμιλιάν Λους** (γαλλικά: Maximilien Luce‎, 13 Μαρτίου 1858, Παρίσι — 6 Φεβρουαρίου 1941, Παρίσι) — γάλλος νεο-ιμπρεσιονιστής ζωγράφος. Γνωστός για έργα ζωγραφικής, γραφικά, εικονογραφήσεις βιβλίων και για τις αναρχικές του δράσεις .

Βιογραφία και δημιουργικότητα
-----------------------------

Ο Μαξιμιλιάν Λους είναι γιος του του αγγλικά: Charles-Desire Luce‎ (1823-1888) και της αγγλικά: Louise-Josephine Dunas‎ (1822-1878). Η οικογένεια ζούσε στο Μονπαρνάς, μια εργατική συνοικία του Παρισιού. Σπούδασε χαρακτική. Το 1872, ο δεκατέσσερις ετών Λούτσε έγινε μαθητής του χαράκτη Ανρί-Θεόφιλο (1824-1897). Αργότερα σπούδασε στο εργαστήριο της Σχολής Καλών Τεχνών της Ακαδημίας της Σουηδίας και του γαλλικά: Eugene Fromann‎. Μαζί με τον Λουσιέν Πίσσαρο, γιο του καλλιτέχνη Καμίλ Πισαρό, ίδρυσε την ομάδα τέχνης „Groupe de Lagny" στη Lanya, θέτοντας ως έργο του την ανάπτυξη της θεωρίας χρωμάτων του Σερά και της τεχνικής του διαχωρισμού χρωμάτων. Ο Λους εκτιμά επίσης το έργο του γαλλικά: Camille Corot‎. Από το 1887 εκτός από έργα με τοπία, δημιουργεί και πορτρέτα. .

Κληρονομιά
----------

Η διατηρημένη δημιουργική κληρονομιά του καλλιτέχνη είναι 4.200 έργα ζωγραφικής και περίπου 3000 σχέδια. Το Μουσείο Ορσέ αξιολογεί τον Luce ως "έναν από τους καλύτερους εκπροσώπους του νεο-ιμπρεσιονιστικού κινήματος".

Το έργο του καλλιτέχνη Παναγία των Παρισίων, που γράφτηκε το 1900, πωλήθηκε σε πλειστηριασμό τον Μάιο του 2011 για 4.200.000 δολάρια, καθορίζοντας ένα ρεκόρ για την Λους.

Φωτοθήκη
--------

* Η Παναγία των Παρισίων (1900)Η Παναγία των Παρισίων (1900)

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. data.bnf.fr/ark:/12148/cb119135810. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
2. 1 2  «Maximilien Luce». (Ολλανδικά) *RKDartists*. 51180.
3. 1 2  «Benezit Dictionary of Artists» (Αγγλικά) Oxford University Press. 2006. B00112305. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017. ISBN-13 978-0-19-977378-7.
4. 1 2 3  *The Fine Art Archive*. cs.isabart.org/person/83659. Ανακτήθηκε στις 1  Απριλίου 2021.
5. ↑  *artist list of the National Museum of Sweden*. 12  Φεβρουαρίου 2016. kulturnav.org/b4385469-0d8b-4f23-be54-516b3d3b3793. Ανακτήθηκε στις 25  Φεβρουαρίου 2016.
6. ↑  (Αγγλικά) *Museum of Modern Art online collection*. 3621. Ανακτήθηκε στις 4  Δεκεμβρίου 2019.
7. ↑  Ανακτήθηκε στις 24  Ιουνίου 2019.
8. ↑  62388. Ανακτήθηκε στις 4  Δεκεμβρίου 2019.
9. ↑  «Kinsella, Eileen (17 May 2011). "$22 Million Monet Landscape Leads Christie's Imp/Mod Evening Sale"».

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 85154331
* **Europeana**: agent/base/149482
* LCCN: n83208948
* ISNI: 0000 0000 8160 8333
* GND: 119023059
* SUDOC: 026997304
* BNF: cb119135810 (data)
* ULAN: 500007137
* NKC: skuk0000815
* KulturNav: id
* RKD: 51180

 |

 |
Jesu XPI Passio
Με την ονομασία **Πασιονιστές** φέρονται τα μέλη του Ρωμαιοκαθολικού "Τάγματος του Αγιωτάτου Σταυρού και των Παθών του Κυρίου Ημών Ιησού Χριστού". Οι Πασιονιστές φέρουν μαύρα ράσα με δερμάτινη ζώνη, είναι ανυπόδητοι και στο στήθος φέρουν ως έμβλημα καρδιά υπερσκελισμένη από λευκό σταυρό, που φέρει τη λατινική ρήση "***Jesu XPI Passio***" (= Πάθη Ιησού Χριστού).

Η Εκκλησία των Πασιονιστών στη Γλασκώβη.
Το Τάγμα των Πασιονιστών φέρεται να ιδρύθηκε το 1720 από Ιταλό ιεραπόστολο. Πρώτο Μοναστήρι που ίδρυσαν οι Πασιονιστές ήταν στο όρος Αργκεντάριο (στο Γκροσέτο). Ο Ιερός Κανόνας που διέπει το Τάγμα φέρεται να καθιερώθηκε περί το 1741, βάσει του οποίου τα μέλη του Τάγματος πρέπει να διαδίδουν τη σημασία των Παθών του Ιησού Χριστού, να επιδίδονται σε κηρύγματα σε εσωτερικές συγκεντρώσεις, αλλά και σε εξωτερικές ιεραποστολές, καθώς και να αφιερώνουν μεγάλο χρόνο για απόσυρση και πνευματική περισυλλογή. Παράλληλα με το ανδρικό τάγμα υφίσταται και γυναικείο, του οποίου τα μέλη ασχολούνται αποκλειστικά με την πνευματική περισυλλογή.

Σήμερα η έδρα του Αρχηγού, εκλεγμένου Ηγούμενου, του Τάγματος αυτού βρίσκεται στη Ρώμη.

Πηγές
-----

* "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ.48ος, σελ.229

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 134628754
* GND: 4589135-7
* NKC: ph1124969
* ICCU: CFIV056345

 |

 |
Ο **Παντελής Σούτσας** (1818-1873) ήταν ένας από τους πρώτους ηθοποιούς και θεατρικούς συγγραφείς του ελληνικού θεάτρου.

Βιογραφία
---------

Υπήρξε σπουδαίος ηθοποιός που κατόρθωσε, έστω και αυτοδίδακτος, με συνεχή μελέτη να διορθώνει και να αναπληρεί κάθε φορά διάφορες φυσικές ελλείψεις, γεγονός που μαρτυρούσε την επαγγελματική του ευσυνειδησία

Αρχικά ο Π. Σούτσας ασκούσε το επάγγελμα του τυπογράφου. Πρωτοεμφανίσθηκε σε θεατρική σκηνή επί Βασιλέως Όθωνα το 1851 και έπαιξε στο εθνικό θέατρο. Το 1862 συνεργαζόμενος με τον επίσης τότε ηθοποιό Α. Σίσυφο δημιούργησε τον δικό του θίασο. Όταν ο Σίσυφος παράτησε το θέατρο και τον θίασο συνεργάστηκε με τον Δ. Ταβουλάρη. Θεωρούνταν μαζί με τον Σίσυφο διάδοχοι των Ι. Κυριακού, Λ. Καπέλλα και του Σ. Καρτέση.

Έπαιξε στα δραματικά θεατρικά έργα "Μαρία Δοξαπατρή", "Μερόπη", "Κόρη του παντοπώλου", "Θρησκεία κι έρωτας", "Κόμης των Σαλώνων", "Οι κυψελίδαι", "Ο Κοριολάνος", "Οι Καλέργαι", "Γαλάτεια", "Σκύλα", "Γαμβρού πολιορκία", "Ανδρογύναικα", "Κρήτες και Βενετοί" κ.α.. Τελευταία παράσταση του ήταν στην Πάτρα με τον θίασο του που ονομαζόταν "Μέναδρος".

Ο Παντελή Σούτσας έγραψε επίσης και θεατρικά έργα όπως "*Κωπαΐς*", "*Θεσμοί του Λυκούργου*", "*Γοθελία*", κ.ά. ενώ διασκεύασε τα θεατρικά έργα "*Αγαθόπουλος*" και τον "*Αρχοντοχωριάτη*" του Μολιέρου.

Πηγές
-----

* "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ.17ος, σελ.125
* Λόγος εκφωνηθείς την 22 Ιουνίου 1873, εν τω μνημόσυνω τω τελεσθέντι δαπάνη των εν Αθήναις Ελλήνων Ηθοποιών επί τη μνήμη του αποβιώσαντος ηθοποιού Παντελή Σούτσα, υπό του συναδέλφου αυτού Δημοσθένους Αλεξιάδου, 1873
Η **Πασιγκάτ** (αγγλικά: Pasighat· ινδικά: पासीघाट) είναι η έδρα της περιφέρειας του Ανατολικού Σιάνγκ στην ινδική πολιτεία Αρουνάτσαλ Πραντές. Βρίσκεται στους ανατολικούς πρόποδες των Ιμαλαΐων στα 155 μέτρα πάνω από τη μέση επιφάνεια της θάλασσας και είναι η παλαιότερη πόλη του Αρουνάτσαλ. Η κυβέρνηση της Ινδίας συμπεριέλαβε την Πασιγκάτ στο πρόγραμμα ανάπτυξης της αποστολής Smart Cities τον Ιούνιο του 2017.

Αποτελεί επίσης Έδαφος Προηγμένης Προσγείωσης (Advance Landing Ground) της Ινδικής Πολεμικής Αεροπορίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Pasighat: Oldest town of Arunachal Pradesh Αρχειοθετήθηκε 26 January 2011 στο Wayback Machine.. All India Radio.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 125481157
* LCCN: n79128831
* GND: 7642735-3
* BNF: cb126516023 (data)

 |

 |
Συντεταγμένες: 53°36′14.4″N 20°20′44.2″E﻿ / ﻿53.604000°N 20.345611°E﻿ / 53.604000; 20.345611

Ο **Πασουένκα** (πολωνικά: Pasłęka, γερμανικά: Passarge‎, λιθουανικά: Pasargė‎) είναι ποταμός στη βόρεια Πολωνία, ο οποίος εκβάλλει στη Βαλτική Θάλασσα στη Λιμνοθάλασσα του Βιστούλα κοντά στο Μπρανιέβο. Ρέει μέσω των λιμνών Όλστιν και Μρονγκόβο και μέσω της παράκτιας περιοχής του Γκντανσκ.

Το αναφερόμενο μήκος του ποταμού ποικίλλει, ανάλογα με τις πηγές, από 169 έως 211 χιλιόμετρα. Η λεκάνη απορροής εκτείνεται σε 2.330 χλμ2.

Ο Πασουένκα χωρίζει δύο ιστορικά εδάφη: τη Βαρμία και την Άνω Πρωσία, κατά συνέπεια για αιώνες συνορεύει με την πολωνική Βαρμία και τα πολωνικά φέουδα του Τευτονικού Τάγματος και το Δουκάτο της Πρωσίας.

Το ιστορικό πολωνικό όνομα *Pasłęka* επιβεβαιώθηκε επίσημα μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο το 1949, αντικαθιστώντας το πρώην γερμανικό όνομα *Passarge*.

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Πασουένκα** |

1. ↑  Darmochwał T. Rumiński M. J. 1996. Warmia Mazury, przewodnik. Agencja TD, Białystok
2. 1 2 3  Endler, Zbigniew· Koźlik, Monika· Miałdun, Jerzy (2003). «Krajobraz ekologiczny górnego biegu Pasłęki» (στα Πολωνικά). σελίδες 22–23. *czasopismo:* Aura.
3. ↑  Monitor Polski. 17/1949. σελ. 3, position 225, σελ. 3.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 249420690

 |

 |
Με την έννοια **πολιτισμικός δυισμός** εννοείται η ύπαρξη επιμέρους πολιτισμικών ενοτήτων (sub-cultures) στα πλαίσια μιας κοινωνίας. Το όρο εισήγαγε ο ανθρωπολόγος Μαρσέλ Μος με αφορμή τη διάκριση μεταξύ επίσημου και εθιμικού δίκαιου στις αρχαιότερες κοινωνίες, η οποία στη βιομηχανική κοινωνία εξελίσσεται σε διάκριση πολιτισμικών ενοτήτων. Ο Α. Βαρανιάκ ( Α. Varagnac) θεωρεί πως η εμφάνιση του πολιτισμικού δυισμού κατά την αρχαιότητα συνδυάζεται με την έλευση της μεταλλουργίας, η οποία είχε ως αποτέλεσμα την δημιουργία τάξεων και των ειδικευμένων ομάδων που αποκαλούνται κάστες.

Η συγκεκριμένη ερμηνεία της έννοιας του πολιτισμικού δυισμού εφαρμόζεται ικανοποιητικά σε περιπτώσεις αμιγών τύπων κοινωνικών σχηματισμών, με κοινό εθνολογικό υπόστρωμα και διπολικό ταξικό σχήμα, δηλαδή ομογενή κοινωνία αρχόντων και αρχομένων. Στην περίπτωση πολυεθνικών κοινωνικών σχημάτων (βλ. το χαρακτηριστικό παράδειγμα του Καναδά, των Η.Π.Α. και των Ε.Σ.Σ.Δ.) το πρόβλημα γίνεται πολυπλοκότερο, αλλά η έννοια διατηρεί την ισχύ της, καθώς κάθε διακριτή κυριαρχούμενη εθνολογική ομάδα διατηρεί την πολιτισμική της ενότητα μέσα στο ευρύτερο σύνολο της κυρίαρχης εθνότητας. Στην μαρξιστική θεώρηση των πραγμάτων ο όρος βρίσκει την απόλυτη εφαρμογή του μόνον στη θεωρητική χρήση του όρου κοινωνική τάξη, σύμφωνα με την οποία υπάρχει μια ανταγωνιστική σχέση, καθοριστική του τρόπου παραγωγής ανάμεσα σε δύο κοινωνικές τάξεις. Στην εμπειρική πραγματικότητα αποδεικνύεται ότι υπάρχουν πολλαπλές πολιτισμικές παραδόσεις στα πλαίσια ενός προκαπιταλιστικού ή βιομηχανικού καπιταλιστικού κοινωνικού σχηματισμού 

Η έννοια βρίσκει την εφαρμογή της επίσης στο ζήτημα του λαϊκού πολιτισμού, όταν στο εσωτερικό της ίδιας συνολικής κοινωνίας αναδεικνύονται δύο ξεχωριστές παραδόσεις, μία λόγια και μία λαϊκή. Κάθε παράδοση απαντά με τον δικό της τρόπο στο πολιτισμικό πεδίο στις κυρίαρχες φυσικές και κοινωνικές ανάγκες των δύο βασικών κοινωνικών τάξεων, της κυρίαρχης και της κυριαρχούμενης. Το σύνολο αυτών των απαντήσεων συνιστά ό,τι αποκαλούμε πολιτισμό στην εθνολογική εκδοχή του.

Προτεινόμενη βιβλιογραφία
-------------------------

* Δαμιανάκος, Στ. «Λαϊκός Πολιτισμός: Ιδεολογική χρήση και θεωρητική συγκρότηση του όρου», στο *Επιστημονική σκέψη*, Νο 19, (Μάιος-Ιούνιος 1984):54-56.
* Mauss, M. *Oevres completes*, 1969.
* Varagnac, A, - M.Collot Varagnac, *Les traditions populaires*, P.U.F. 1978.
Η **Αικατερίνη**, γερμ. Catherine von Pfalz-Zweibrücken (16 Απριλίου 1663 - 23 Ιανουαρίου 1748) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του δούκα του Παλατινάτου-Τσβάιμπρυκεν-Κλέεμπουργκ.

Βιογραφία
---------

Η Έλσα-Ελισάβετ Μπράχε, μητέρα της Μαρίας-Ελισάβετ του Παλατινάτου-Τσβάιμπρυκεν-Κλέεμπουργκ.
Ήταν η πρώτη κόρη του Αδόλφου-Ιωάννη Α΄ δούκα του Παλατινάτου-Τσβάιμπρκεν-Κλέεμπουργκ και της (δεύτερης) συζύγου του Έλσας-Ελισάβετ Μπράχε, κόρης του κόμη Νιλς Μπράχε. Εξάδελφός της ήταν ο Κάρολος Ι΄ Γουσταύος της Σουηδίας.

Η Μαρία-Ελισάβετ γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Σουηδία, όπου ο πατέρας της διέμενε στο κάστρο Στάγκεμποργκ ως δούκας του Στάγκεμποργκ, καθώς ήταν αδελφός τού βασιλιά Καρόλου Ι΄ Γουσταύου. Ο πατέρας της ζούσε στο κάστρο αυτό, εξόριστος από την Αυλή, έπειτα από μία ανεπιτυχή σταδιοδρομία. Έπειτα από τη μεγάλη μείωση του Καρόλου ΙΑ΄, γιου του προηγουμένου βασιλιά, η οικογένεια είχε πενιχρά οικονομικά. Οι γονείς της παραπονιόταν με πικρία για τη βασιλική οικογένεια και διοχέτευαν την ανήσυχη συμπεριφορά τους προς τα παιδιά. Αυτά συμπεριφερόταν χειρότερα, ακόμη και για καθημερινά πράγματα, πράγμα που επέσυρε αποδοκιμασία. Επειδή η οικονομική τους κατάσταση δεν επέτρεπε να συμμετέχουν στην κοινωνική ζωή σύμφωνα με τη θέση τους και ο πατέρας τους ήταν αρκετά υπερήφανος για να ζητήσει οικονομική βοήθεια, οι γονείς τους κρατούσαν τα παιδιά στο κάστρο απομονωμένα από την Αυλή και την αριστοκρατία. Δεν τα άφηναν να δουν κανέναν και τα χρησιμοποιούσαν σε οικιακές μικροδουλιές. Η Αικατερίνη και η Μαρία-Ελισάβετ περιγράφονται, σε αντίθεση με τους γονείς του, ως ταπεινές και πρόθυμες μάλλον, παρά ακατάδεκτες και με στόμφο· επίσης ήταν "πολύ όμορφες και αξιαγάπητες".

Πηγές
-----

* Nanna Lundh-Eriksson (1947). Hedvig Eleonora. Stockholm: Wahlström & Widstrand. ISBN
* Johan Christopher Barfod, Wilhelm Odelberg: Dagens märkvärdigheter, Volym 2. Natur & Kultur, 1967


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 32428178
* ISNI: 0000 0000 5489 7870
* GND: 104183861
* SELIBR: 280428

 |

 |
Ο **Παναγιώτης Μανέτας** (1837 - 20 Ιανουαρίου 1908) ήταν Έλληνας πολιτικός.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στην Τρίπολη και ήταν γιος του πολιτικού Κωνσταντίνου Μανέτα. Σπούδασε νομικά, ιδιώτευσε ως δικηγόρος και ασχολήθηκε με την πολιτική εκλεγόμενος βουλευτής Μαντινείας και Αρκαδίας. Ανήκε στο κόμμα του Χαρίλαου Τρικούπη και του Γεωργίου Θεοτόκη. Στην κυβέρνηση Χαριλάου Τρικούπη διετέλεσε υπουργός Εκκλησιαστικών και Δημοσίας Εκπαιδεύσεως την περίοδο 1886 - 1889, ενώ το 1880 διετέλεσε νομάρχης Αττικής.

Απεβίωσε από πνευμονία στην Κόρινθο σε ηλικία 71 ετών, και κηδεύτηκε στις 21 Ιανουαρίου 1908. Ήταν παντρεμένος με τη Ζωίτσα Κολοκοτρώνη, κόρη του Γενναίου Κολοκοτρώνη, και είχε αποκτήσει τέσσερα παιδιά: τον Ιωάννη, πολιτικό και υπουργό, τον Κωνσταντίνο, στρατιωτικό & υπουργό, τον Θεόδωρο, στρατιωτικό & υπουργό, και τη Φωτεινή.

Πηγές
-----

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 27  Σεπτεμβρίου 2016.
2. ↑  Βιογραφικό Μανέτα, από την ιστοσελίδα "Αρκάδων Χρόνοι"
3. 1 2  Εγκυκλοπαίδεια Παπυρος Λαρους Μπριταννικα, Αθήνα, τόμος 40, σελ. 198
4. ↑  εφ. Σκριπ, φύλλο 21/1/1908, σελ. 5.
Το **Μαργραβινάτο της Βάδης** (γερμανικά: *Markgrafschaft Baden*) ήταν ιστορικό έδαφος της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Απλωμένο κατά μήκος της ανατολικής πλευράς του ποταμού Άνω Ρήνου στη νοτιοδυτική Γερμανία, ονομάστηκε Μαργραβινάτο το 1112 και υπήρχε μέχρι το 1535, όταν χωρίστηκε στα δύο Μαργραβινάτα του Βάδης-Ντούρλαχ και της Βάδης-Βάδης. 

Τα δύο μέρη επανενώθηκαν το 1771 υπό τον Μαργράβο Κάρολο Φρειδερίκο. Το ανανεωμένο Μαργραβινάτο της Βάδης αναβαθμίστηκε σε Εκλεκτοράτο το 1803. Το 1806, το Εκλεκτοράτο της Βάδης, που έλαβε εδαφικές προσθήκες, έγινε το Μεγάλο Δουκάτο της Βάδης. Οι κυβερνήτες της Βάδης, γνωστοί ως Οίκος της Βάδης, ήταν από τη γραμμή του Σουηβικού Οίκου του Ζάρινγκεν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Germany, the German Confederation». Friesian.com. Ανακτήθηκε στις 19 Οκτωβρίου 2012.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 134873453
* LCCN: n81018517

 |

 |
Ο **Πασκουέτεν** (πέθανε το 876) ήταν κόμης του Βαν και διεκδικητής στο Δουκάτο της Βρετάνης. Ο πατέρας του ήταν ένας πλούσιος αριστοκράτης, την δεκαετία του 850 ήταν μέλος της αυλής του Ερισπόε, κατείχε τεράστιες εκτάσεις επεξεργασίας άλατος στην νοτιοανατολική Βρετάνη. Τον Αύγουστο του 867 ο πεθερός του Σολομών της Βρετάνης τον έστειλε στην Κομπιένη με εντολή να κλείσει ειρήνη με τον βασιλιά των Φράγκων Κάρολο τον Φαλακρό, του δήλωσε υποταγή. Ο Πασκουέτεν και πολλοί άλλοι αριστοκράτες του Δουκάτου συνωμότησαν και δολοφόνησαν τον πεθερό του Σολομών (874) αλλά βρέθηκαν σε σύγκρουση για την διαδοχή με εμφύλιο που διατηρήθηκε μιά διετία (874 - 876). Ο Πασκουέτεν μοίρασε κατόπιν την κομητεία με τον διεκδικητή Γκυρβάν αν και ο τελευταίος πήρε μεγαλύτερο μερίδιο. Με τον θάνατο του Πασκουέτεν και του Γκυρβάν (876) διαδέχθηκε την κομητεία ο μικρότερος αδελφός του Αλαίν Α΄ της Βρετάνης, συνέχισε τον αγώνα απέναντι στον άλλο διεκδικητή Ιουδικαέλ της Κορνουάλλης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Smith, 121
2. ↑  Smith, 107
3. ↑  Smith, 121-122

Πηγές
-----

* Smith, Julia M. H. Province and Empire: Brittany and the Carolingians. Cambridge University Press: 1992
Ο **Μαρδούκ ζερ Χ** υπήρξε ο δέκατος βασιλιάς της τέταρτης δυναστείας της Βαβυλώνας ή δεύτερης δυναστείας της Ισίν (1046 - 1033 π.Χ.). Είναι άγνωστο το δεύτερο μισό του ονόματος του επειδή δεν διακρίνεται στις πινακίδες, γι'αυτό σημειώνεται ως "**Χ**" και τα κείμενα που βρέθηκαν την εποχή της βασιλείας του είναι γνωστά σαν προφητείες και τον διαδέχθηκε ο τελευταίος βασιλιάς της δυναστείας Ναβού σούμ λιμπούρ με τον οποίο η συγγενική σχέση είναι άγνωστη.

Πηγές
-----

C.B.F. Walker (May 1982). "Babylonian Chronicle 25: A Chronicle of the Kassite and Isin II Dynasties". In G. van Driel. Assyriological Studies presented to F. R. Kraus on the occasion of his 70th birthday. Netherlands Institute for the Near East. p. 417.


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Προκάτοχος:**Μαρδούκ αχέ εριμπά** | **Βασιλιάς της Βαβυλώνας1046–1033** | Διάδοχος:**Ναβού σούμ λιμπούρ** |
Ο **Μαρδούκ σαπίκ ζερ**ί υπήρξε ο έβδομος βασιλιάς της τέταρτης δυναστείας της Βαβυλώνας ή δεύτερης δυναστείας της Ισίν (1082 - 1067 π.χ.) το όνομα του σημαίνει «εξαγωγέας των σπόρων» διάδοχος του βασιλιά της Βαβυλώνας Μαρδούκ ναντίν αχέ σύγχρονος των Ασσυρίων βασιλέων Ασαρίντ απάλ εκούρ και Ασούρ μπέλ καλά. Την εποχή της βασιλείας του οι Αραμαίοι λόγω πείνας επιτέθηκαν στην Βαβυλώνα σε συνδυασμό με την επίθεση του Τικουλτί απίλ Εσάρρα τα τελευταία χρόνια της βασιλείας του. Επισκεύασε τους ναούς, τα τείχη και έφερε μεγάλη περίοδο ευημερίας ιδιαίτερα μετά το κλείσιμο ειρήνης με τον Ασσύριο βασιλιά Ασούρ μπέλ καλά προκειμένου να μπορέσει να αντιμετωπίσει τους Αραμαίους.

Πηγές
-----

F. Reschid, C. Wilcke (1975). «Ein ‘Grenzstein’ aus dem ersten (?) Regierungsjahr des Konigs Marduk-sapik-zeri». Zeitschrift fur Assyriologie und vorderasiatische Archaologie 65 (1): 34–62.


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Προκάτοχος:**Μαρδούκ ναντίν αχέ** | **Βασιλιάς της Βαβυλώνας1082–1067** | Διάδοχος:**Αντάντ απλά ιντινά** |
Ο **Παύλος Μαθιόπουλος** (1876 - 12 Οκτωβρίου 1956) ήταν βραβευμένος Έλληνας ζωγράφος και ακαδημαϊκός. Ασχολήθηκε με την κρητιδογραφία.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1876 στην Αθήνα. Αρχικά σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστήμιου Αθηνών, γρήγορα όμως εγκατέλειψε τη σχολή και γράφτηκε στο Σχολείο των Τεχνών όπου είχε δάσκαλο τον Νικηφόρο Λύτρα. Αποφοίτησε το 1897 και συνέχισε για δύο χρόνια τις σπουδές του στο Παρίσι υπό τις οδηγίες των Ζυλ Λεφέβρ, Ζαν Πωλ Λωράν και Μπενζαμέν Κονστάν. Το 1900 έλαβε το αργυρό μετάλλιο για το έργο του *Η κυρία με το σκυλάκι*. που παρουσιάστηκε στην έκθεση του Παρισιού. Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1903 και οκτώ χρόνια αργότερα διορίστηκε καθηγητής σκιαγραφίας στην ΑΣΚΤ αλλά παραιτήθηκε από τη θέση του μετά από ολιγόμηνη θητεία. Επανήλθε στη σχολή το 1915 διδάσκοντας γυμνό μέχρι το 1949 όταν και αποσύρθηκε από την ενεργό δράση εξαιτίας οφθαλμολογικού προβλήματος. Το ίδιο έτος εξελέγη μέλος της Ακαδημίας Αθηνών ενώ από το 1946 είχε αναλάβει τη διεύθυνση της ΑΣΚΤ. Συμμετείχε σε αρκετές εκθέσεις τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό (Ιταλία, Γαλλία, Γερμανία, ΕΣΣΔ κλπ). Πέθανε στην Αθήνα τον Οκτώβριο του 1956.

Έργο
----

Πίνακας παστέλ σε χαρτί που επιμελήθηκε ο Μαθιόπουλος την περίοδο 1900 - 1910 με τίτλο «Οδός Πανεπιστημίου».
Το έργο του Μαθιόπουλου δέχτηκε ισχυρές επιρροές από τη μαθητεία του στη Γαλλία ενώ και ο ίδιος προσάρμοσε το όνομά του στα γαλλικά (Paul Mathiopoulos, Mathio). Η θεματογραφία του ήταν εμπνευσμένη από συμβολικά, ιστορικά και ιδεαλιστικά θέματα και από σκηνές της καθημερινής ζωής ενώ ξεχωριστή θέση περιλαμβάνουν οι προσωπογραφίες του. Στα έργα του απέδιδε τις μορφές σύμφωνα με τις εξιδανικευτικές τάσεις του Μπελ Επόκ. Εισήγαγε πρώτος στην Ελλάδα την τεχνική της κρητιδογραφίας παστέλ και το καλλιτεχνικό ρεύμα του Αρ Νουβό.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  www.nationalgallery.gr/el/zographikh-monimi-ekthesi/painter/mathiopoulos-paulos.html. Ανακτήθηκε στις 14  Νοεμβρίου 2020.
2. ↑  Νέα Εστία, τόμος 60, σελ. 1.515
3. 1 2 3 4 5  «ΜΑΘΙΟΠΟΥΛΟΣ ΠΑΥΛΟΣ 1876-1956». Εταιρεία Βυζαντινών Σπουδών. 2011. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 6 Οκτωβρίου 2015.
4. 1 2 3 4  «Μαθιόπουλος Παύλος (1876 Αθήνα - 1956 Αθήνα)». Εθνική Πινακοθήκη. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Ιουλίου 2015. Ανακτήθηκε στις 6 Οκτωβρίου 2015.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πανδέκτης
* Europeana
Συντεταγμένες: 11°31′N 42°50′E﻿ / ﻿11.517°N 42.833°E﻿ / 11.517; 42.833

Η **Περιφέρεια Άρτα** (αραβικά: أرتا, γαλλικά: Arta) είναι μια περιφέρεια του Τζιμπουτί. Έχει έκταση 1.800 τ.χλμ. και πληθυσμό 45.047 κατοίκων (2012). Πρωτεύουσα είναι η Άρτα.

Γεωγραφία
---------

Η Περιφέρεια Άρτα βρίσκεται νότια-κεντρικά του Τζιμπουτί. Συνορεύει στα δυτικά και νοτιοδυτικά με την Περιφέρεια Ντικίλ, στα νότια με την Περιφέρεια Αλί Σαμπί και στα βόρεια-κερτρικά με το Τζιμπουτί. Έχει έκταση 1.800 τ.χλμ.. Είναι σε έκταση η μέμπτη μεγαλύτερη περιφέρεια του Τζιμπουτί, μετά την Περιφέρεια Ντικίλ, την Περιφέρεια Ταντζουρά, την Περιφέρεια Ομπόκ και την Περιφέρεια Αλί Σαμπί.

Δημογραφία
----------

Η Περιφέρεια Άρτα έχει πληθυσμό 45.047 κατοίκων (2012). Είναι σε πληθυσμό η τέταρτη μεγαλύτερη περιφέρεια του Τζιμπουτί μετά την Περιφέρεια Ντικίλ, την Περιφέρεια Αλί Σαμπί και την Περιφέρεια Ταντζουρά Έχει πυκνότητα 25 κατοίκων ανά τ.χλμ. Είναι ανά πυκνότητα η δεύτερη μεγαλύτερη περιφέρεια του Τζιμπουτί, μετά την Περιφέρεια Αλί Σαμπί

Επαρχίες
--------

Η Περιφέρεια Άρτα συμπεριλαμβάνει κομμάτια τριών επαρχιών: Γιομποκί, Ας Ευλά και Ντικίλ.

Χωριά
-----

* **Άρτα**
* Βεά
* Λογιαντά
* Νταμερζόγκ
* Σεμπέλ

Δείτε επίσης
------------

* Περιφέρειες του Τζιμπουτί

Παραπομπές
----------

1. ↑  Κατάλογος περιφερειών του Τζιμπουτί ανά έκταση
2. ↑  Κατάλογος περιφερειών του Τζιμπουτί ανά πληθυσμό
3. ↑  Κατάλογος περιφερειών του Τζιμπουτί ανά πυκνότητα

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Περιφέρειες του Τζιμπουτί |
| --- |
|  |
| 
* Αλί Σαμπί
* Άρτα
* Ντικίλ
* Ομπόκ
* Ταντζουρά
 |

 |

|  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Περιφέρεια Άρτα |
| --- |
|  |
| 
**Πρωτεύουσα:** Άρτα |
|  |
| 
* Βεά
* Λογιαντά
* Νταμερζόγκ
* Σεμπέλ
 |  |

 |
Τα **στρόφια** ή **μειλίχαι** αποτελούσαν τον εξοπλισμό του αθλήματος της πυγμής (πυγμαχίας). Πρόκειται για ιμάντες, τους οποίους οι πύκτες (πυγμάχοι) τύλιγαν στα χέρια τους κατά τη διεξαγωγή του αγωνίσματος, προκειμένου να κρατούνται σταθεροί οι καρποί και οι αρθρώσεις των δακτύλων και παράλληλα να γίνονται ισχυρότερα τα χτυπήματα.

Περιγραφή
---------

Ο Όμηρος δίνει λεπτομερή περιγραφή των ιμάντων που φορούσαν οι πυγμάχοι. Ήταν λωρίδες από μαλακό δέρμα βοδιού, μήκους περίπου τριών μέτρων, τις οποίες άλειφαν με λάδι ή λίπος ώστε να διατηρούνται μαλακές. Οι αθλητές φορούσαν τους ιμάντες γύρω από τις πρώτες κλειδώσεις των δακτύλων και μετά τους περνούσαν διαγώνια, από την παλάμη μέχρι το επάνω μέρος του χεριού, αφήνοντας τον αντίχειρα ακάλυπτο. Στη συνέχεια τους έδεναν γύρω από τον καρπό ή ψηλά στο βραχίονα, με μία θηλιά. Αργότερα, οι ιμάντες που κάλυπταν την πρώτη φάλαγγα των δακτύλων ενισχύθηκαν με σκληρότερο δέρμα εξωτερικά και με μαλλί εσωτερικά (σφαίραι) και χρησιμοποιούνταν κατά κύριο λόγο στην προπόνηση. Από τον 4ο αι. π.Χ. ως και τον 2ο αι. π.Χ. οι πυγμάχοι αντικατέστησαν τους ιμάντες με ένα είδος γαντιού από έτοιμες δερμάτινες τυλιγμένες λωρίδες, τους οξείς ιμάντες. Τέλος, κατά τα ρωμαϊκά χρόνια, οι αθλητές χρησιμοποιούσαν ένα γάντι πυγμαχίας, εφεύρεση του Caestus, ενισχυμένο με σίδερο και μολύβι.

Οι αλλαγές στους ιμάντες επέφεραν καθοριστικές τροποποιήσεις στην τεχνική του αθλήματος. Αρχικά, όταν οι ιμάντες ήταν μαλακοί η πυγμαχία απαιτούσε ευκινησία, ικανότητα, ευελιξία και καλή τεχνική. Όταν όμως υιοθετήθηκαν οι οξείς ιμάντες οι πυγμάχοι έδιναν έμφαση στην ωμή δύναμη και όχι στην δεξιότητα, μετατρέποντας την τέχνη της πυγμαχίας σε έναν αγώνα θανάτου.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Ο εξοπλισμός της πυγμής.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ο εξοπλισμός της πυγμής.
Το εσωτερικό του περιστρεφόμενου εστιατορίου στον πύργο Prima Tower της Σιγκαπούρης
**Περιστρεφόμενο εστιατόριο** ονομάζεται ένα εστιατόριο το δάπεδο του οποίου περιστρέφεται κατά 360ο. Το κύριο σώμα του κτηρίου παραμένει σταθερό και τα γεύματα μεταφέρονται στον περιστρεφόμενο όροφο. Η συχνότητα περιστροφής ποικίλει από μία έως τρεις φορές ανά ώρα έτσι ώστε οι επισκέπτες να μπορούν να απολαύσουν τη θέα προς όλα τα σημεία του ορίζοντα χωρίς να μετακινηθούν από τις θέσεις τους. Τέτοια εστιατόρια συχνά βρίσκονται στους τελευταίους ορόφους ξενοδοχείων, τηλεοπτικών πύργων, και ουρανοξυστών.

Ιστορία
-------

Η ιδέα για τα περιστρεφόμενα εστιατόρια φαίνεται να προέρχεται από το σταθερό -αλλά με πανοραμική θέα- εστιατόριο που χτίστηκε στον τηλεοπτικό πύργο Fernsehturm Stuttgart στην Στουτγκάρδη της Γερμανίας το 1956. Ένα περιστρεφόμενο εστιατόριο στον *Forianturm*, ένα τηλεοπτικό πύργο στο Ντόρντμουντ της Γερμανίας άρχισε να λειτουργεί το 1959. Ο αρχιτέκτονας Τζον Γκράχαμ είναι ο πρώτος που σχεδίασε ένα τέτοιο εστιατόριο στις ΗΠΑ. Πρόκειται για το *La Ronde* στο εμπορικό κέντρο *Ala Moana Center* της Χονολουλού το 1961. Η ίδια τεχνολογία χρησιμοποιήθηκε και για την κατασκευή του περιστρεφόμενου εστιατορίου στην κορυφή του πύργου Space Needle στο Σιάτλ. 

Στην Ελλάδα λειτουργεί περιστρεφόμενο εστιατόριο στον Πύργο του ΟΤΕ στη Θεσσαλονίκη.

Πηγές
-----

1. ↑   Αρχειοθετήθηκε 2009-01-26 στο Wayback Machine. Revolutionary Restaurants AmericanHeritage.com Ανακτήθηκε στις 28-12-2008
Ο **Παύλος Παυλίδης** (Ιούνιος 1909 - 1980) ήταν Έλληνας ζωγράφος, σκιτσογράφος και δημοσιογράφος.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στον Πειραιά τον Ιούνιο του 1909. Παρακολούθησε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και ταυτόχρονα ζωγραφική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, από τις οποίες και αποφοίτησε. Από νεαρή ηλικία είχε αρχίσει να σκιτσάρει πολιτικά πρόσωπα και να γελοιογραφεί γεγονότα. Έτσι σε ηλικία 22 ετών ήταν συνεργάτης στην εφημερίδα «Πατρίς» του Σίμου, που τότε είχε μεταφερθεί η έδρα της εφημερίδας από τη Ρουμανία στην Αθήνα (1931). Από τότε ο Παύλος Παυλίδης άρχισε να γίνεται πολύ γνωστός ειδικότερα για τη πολιτική και κοινωνική σάτυρα με τις πολιτικές του γελοιογραφίες.

Ο Παύλος Παυλίδης υπήρξε επίσης συνεργάτης των περισσοτέρων αθηναϊκών εφημερίδων, όπως με τις: *Ακρόπολις, Καιροί, Εθνική, Μάχη, Ασύρματος, Εμπρός, Εθνικός Κήρυξ, Ριζοσπάστης, Ελευθερία, Κοινωνία, Νέος Κόσμος, Βραδυνή*, αλλά και πολλών περιοδικών, όπως: *Εβδομάς, Σαββατοκύριακο, Θεατής, Σήμερα, Σάτιρα, Θησαυρός, Ρομάντζο*, κ.ά..

Συμμετείχε επίσης σε περισσότερες από δέκα μεγάλες καλλιτεχνικές εκθέσεις και σε τρεις πανελλήνιες του Ζαππείου. Αργότερα ασχολήθηκε επισταμένα και με την παιδική γελοιογραφία καθώς και με διαφημιστικές μακέτες, σε πολλές των οποίων είχε βραβευθεί.

Ο Πάυλος Παυλίδης υπήρξε μέλος της Ένωσης Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών (ΕΣΗΕΑ), του Καλλιτεχνικού και Επαγγελματικού Επιμελητηρίου Ελλάδος καθώς και της Εταιρίας Ελλήνων Ευθυμογράφων. Έργα του κοσμούν πολλές ιδιωτικές συλλογές, καθώς επίσης στο Δήμο Αθηναίων, στο Δήμο Πειραιώς, στο Μουσείο Παγκόσμιας Χιουμοριστικής Τέχνης στο Οντάριο του Καναδά και στη Μόσχα. Είχε λάβει Α' Βραβείο καλλιτεχνικής αφίσας του ΕΟΤ και Α' Βραβείο του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου (1970). Από το 1977 άρχισε να συνταξιοδοτείται από το Υπουργείο Πολιτισμού και Επιστημών για το σύνολο του έργου του.

Ο Παύλος Παυλίδης μιλούσε επίσης αγγλικά και ήταν μόνιμος κάτοικος του Πειραιά (Πασαλιμάνι). Πέθανε στην πόλη που γεννήθηκε το 1980.

Πηγές
-----

* *Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν λεξικόν Ηλίου*, τομ.15ος, σελ.624
* "Who's Who 1979", σελ.550.