recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Το **Κοινό Ευρωπαϊκό Πλαίσιο Αναφοράς για τις Γλώσσες: Μάθηση, Διδασκαλία, Αξιολόγηση**, (ΚΕΠΑ, αγγλικά; *Common European Framework of Reference for Languages: Learning, Teaching, Assessment*, **CEFR**) αποτελεί μια κατευθυντήρια γραμμή που χρησιμοποιείται για να περιγράψει τα επιτεύγματα μαθητών ξένων γλωσσών σε όλη την Ευρώπη και, όλο και περισσότερο, σε άλλες χώρες (για παράδειγμα, Κολομβία και Φιλιππίνες).

Ήταν μαζί με το Συμβούλιο της Ευρώπης, το κύριο μέρος του έργου «Εκμάθηση Γλωσσών για την Ευρωπαϊκή Ιθαγένεια» μεταξύ του 1989 και του 1996. Κύριος στόχος του είναι να παρέχει μια μέθοδο μάθησης, διδασκαλίας και αξιολόγησης η οποία εφαρμόζεται σε όλες τις γλώσσες στην Ευρώπη. Τον Νοέμβριο του 2001, ένα ψήφισμα του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης συνέστησε τη χρήση του ΚΕΠΑ (CEFR) για τη δημιουργία συστημάτων επικύρωσης της γλωσσικής ικανότητας. Τα έξι επίπεδα αναφοράς, γίνονται ευρέως αποδεκτά ως το ευρωπαϊκό πρότυπο για τη βαθμολόγηση της γλωσσικής επάρκειας του ατόμου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  elp.ecml.at Αρχειοθετήθηκε 2016-03-03 στο Wayback Machine. Αυτοαξιολογήστε τις γλωσσικές σας δεξιότητες

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Κοινό Ευρωπαϊκό Πλαίσιο Αναφοράς για τις Γλώσσες** |

* Η σελίδα του ΚΕΠΑ στο Συμβούλιο της Ευρώπης
* Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο (PDF)

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 206871475
* GND: 4755466-6

 |

 |
*Αμιένη, το κλειδί της Δύσης*, πίνακας Αυστραλού αυτόπτη καλλιτέχνη
Με την ονομασία **Μάχη της Αμιένης** παρέμεινε στη νεότερη παγκόσμια ιστορία η μεγάλη πολεμική προσπάθεια την οποία ανέλαβαν στις 8 Αυγούστου 1918 η 4η Βρετανική Στρατιά και η 1η Γαλλική Στρατιά ως Σύμμαχες Δυνάμεις υπό την γενική αρχηγία του Άγγλου Στρατάρχη Σερ Ντάγκλας Χέιγκ. Η μάχη που επακολούθησε την επίσης μεγάλη επίθεση που είχαν αναλάβει οι Γερμανοί τον Μάρτιο του ίδιου έτους και η οποία είχε ανακοπεί σε απόσταση μόλις 14 χλμ. περίπου από την Αμιένη, εξ ου και το όνομά της, και που εξελίχθηκε μετά από σφοδρούς και αδιάκοπους αγώνες σε γενική προέλαση των συμμαχικών δυνάμεων η οποία και τελικά εξανάγκασε τους Γερμανούς να συνθηκολογήσουν στις 11 Νοεμβρίου του 1918.

Η κυρίως μάχη της Αμιένης διήρκεσε από της 8ης μέχρι της 21ης Αυγούστου, δηλαδή 13 ολόκληρα 24ωρα. Σ΄ αυτήν δε ενεπλάκησαν 32 συμμαχικές και 42 γερμανικές Μεραρχίες. Οι σύμμαχες δυνάμεις πέτυχαν κατ΄ αυτήν προέλαση σε βάθος 10 - 20 χλμ. με συνολικό μήκος μετώπου περίπου 75 χλμ. όπου και συνέλαβαν άνω των 40.000 Γερμανών αιχμαλώτων ενώ κυρίευσαν περί τα 600 πυροβόλα.  

Το σημαντικότερο όμως αποτέλεσμα της έκβασης αυτής ήταν ότι είχε δημιουργηθεί τέτοιας έκτασης ρήγμα του γερμανικού μετώπου που συνέπειά του ήταν η συνθηκολόγηση. Δεν ήταν όμως και μικρότερης αξίας ο αντίκτυπος της έκβασης της μάχης αυτής επί του ηθικού των αντιμαχομένων στρατευμάτων. Όλες οι προσπάθειες του γερμανικού Ανωτάτου Αρχηγείου όπως αποκαταστήσει το κλονισμένο ηθικό των Γερμανών στρατιωτών απέβησαν άκαρπες, ενώ αντίθετα οι συμμαχικές δυνάμεις καταχωρούσαν την επιτυχία τους αυτή στη πρώτη σελίδα στην ιστορία της συμμαχικής νίκης του 1918.

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Μάχη της Αμιένης** |

* Σημείωση: Οι αναφερόμενες στο παρόν άρθρο ως Σύμμαχες Δυνάμεις αφορούν τις μεταξύ τους δυνάμεις έναντι των Γερμανών και όχι απαραίτητα Σύμμαχες με άλλες Χώρες.
Η **Κωνσταντίνα "Ντίνα" Μπορνιβέλλι** (Πάτρα 1967) είναι Ελληνίδα πρώην πρωταθλήτρια Ελλάδος στον στίβο. Σήμερα είναι προπονήτρια στίβου στην Ολυμπιάδα, κριτής αγώνων στίβου, και καθηγήτρια φυσικής αγωγής. 

Είναι κόρη του Ιωσήφ Μπορνιβέλλι και της Παναγιώτας. Ξεκίνησε τον αθλητισμό σαν αθλήτρια της ενόργανης γυμναστικής, αλλά μετά το Πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα του 1982, όταν ήταν σε ηλικία 15 ετών, επηρεασμένη από την επιτυχία της Βερούλη, ασχολήθηκε με τον στίβο. Ήταν αθλήτρια τους Έσπερου Πατρών και μετά την εισαγωγή της στα ΤΕΦΑΑ προπονούνταν από τον μετέπειτα σύζυγό της, Δ. Ορφανόπουλο. Αγωνίσματα της ήταν το βάδην τα 5.000 και τα 10.000 μέτρα κυρίως, όπου κέρδισε μετάλλια σε πανελλήνια πρωταθλήματα από το 1985 έως το 1988.

Ήταν δεύτερη στους βαλκανικούς νεανίδων το 1985. Στο πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου το 1985 ήταν πρώτη στα 5,000 μέτρα βάδην με επίδοση 28.07.4 κατέρριψε το ρεκόρ γυναικών και νεανίδων.

Έχει βραβευτεί πολλές φορές για την προσφορά της στον τοπικό αθλητισμό με τελευταία το 2012 από την ΕΑΣ ΣΕΓΑΣ Πελοποννήσου.

Διακρίσεις
----------

* Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου

5.000 βάδην
χρυσό: 1985
* Βαλκανικό πρωτάθλημα νεανίδων

αργυρό:1985

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6  Ελευθέριος Σκιαδάς, *Γυναικείος αθλητισμός στη σύγχρονη Ελλάδα*, Π.Α.Σ.Γ. Η Καλλιπάτειρα , Εκδόσεις Λαβύρινθος, Αθήνα 1998, ISBN 960-85466-9-9
2. ↑  Αθλητική Ηχώ φύλο 9 Ιουλίου 1985[*νεκρός σύνδεσμος*]
3. ↑  Εξπρές, ΕΑΣ ΣΕΓΑΣ Βόρειας Πελοποννήσου: Στις 30/1 στην Πάτρα η «Γιορτή του Αθλητή» και η κοπή πίτας Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine.
Το **κοινό κινητικό** ή **οφθαλμοκινητικό νεύρο** είναι αμιγώς κινητικό νεύρο, που αναδύεται από την αύλακα του κοινού κινητικού νεύρου στην έξω επιφάνεια του εγκεφαλικού σκέλους. Οι ίνες του για τους οφθαλμικούς μυς εκφύονται από τον πυρήνα του ομώνυμου νεύρου, ενώ οι ίνες για τον ακτινωτό και σφιγκτήρα μυ της κόρης από τον πυρήνα των Edinger-Westphal.

Περιγραφή
---------

Πορεύεται προς τα εμπρός, μέσα στη μεσοσκελιαία δεξαμενή, στη συνέχεια φέρεται διαμέσου του έξω τοιχώματος του σηραγγώδους κόλπου για να αποσχισθεί στους κλάδους του, δηλαδή τον άνω και κάτω κλάδο.

Ο κάτω κλάδος αποσχίζεται σε τρία κλωνία για τον έσω ορθό, τον κάτω ορθό και τον κάτω λοξό μυ του οφθαλμού. Από το τελευταίο κλωνίο εκφύεται η βραχεία ρίζα του οφθαλμικού γαγγλίου διαμέσου της οποίας φέρονται προγαγγλιακές παρασυμπαθητικές ίνες, για τον ακτινωτό και σφιγκτήρα μυ του οφθαλμού.

Ο άνω κλάδος εισέρχεται στον οφθαλμικό κόγχο μέσω του υπερκόγχιου σχίσματος (όπως και ο κάτω κλάδος) και αποσχίζεται σε δυο κλάδους, για τον άνω ορθό και τον ανελκτήρα του άνω βλεφάρου.

Παραπομπές
----------
**Κ.Ι.Ν.Δ.** Κώδικας Ιδιωτικού Ναυτικού Δικαίου. (Ελλην. νομοθεσία).

Κυρώθηκε από το Νόμο **3816**/ΦΕΚ 32/τ.Α΄/28-2-**1958**. Με 297 άρθρα που κατανέμονται ως εξής:

Τίτλος 1ος: Περί πλοίων και πλοιοκτησίας.

Τίτλος 2ος: Περί συμπλοιοκτησίας.

Τίτλος 3ος: Περί πλοιάρχου.

Τίτλος 4ος: Περί πληρώματος.

Τίτλος 5ος: Περί ευθύνης πλοιοκτήτου.

Τίτλος 6ος: Περί ναυλώσεως. Κεφ.Α΄ Γενικές Διατάξεις, Κεφ.Β΄ Υποχρεώσεις εκναυλωτού, Κεφ.Γ΄ Ευθύνη του εκναυλωτού, Κεφ.Δ΄ Υποχρεώσεις ναυλωτού, Κεφ.Ε΄ Υπαναχώρηση και αδυναμία παροχής, Κεφ.Στ΄ Περί φορτωτικής και Κεφ.Ζ΄ Σύμβαση μεταφοράς επιβάτου.

Τίτλος 7ος: Περί μεταβιβάσεως κυριότητας πλοίου προς εξασφάλιση απαιτήσεων.

Τίτλος 8ος: Περί υποθήκης πλοίων (Συμπληρ. με το Ν.Δ.3899/1958 "Περί προτιμωμένης υποθήκης επί πλοίων")

Τίτλος 9ος: Περί ναυτικών προνομίων.

Τίτλος 10ος: Περί κατάσχεσης και αναγκαστικής εκτέλεσης επί πλοίων.

Τίτλος 11ος: Περί κοινών αβαριών και συνεισφοράς.

Τίτλος 12ος: Περί συγκρούσεως πλοίων.

Τίτλος 13ος: Περί των εκ της επιθαλάσσιας αρωγής απαιτήσεων.

Τίτλος 14ος: Περί θαλάσσιας ασφάλισης και 

Τίτλος 15ος: Παραγραφές - Μεταβατικές διατάξεις.
Το **Κοινό των Χαλκιδέων** (ή Ολύνθιοι ή Χαλκιδείς επί Θράκης ήταν μία ομοσπονδιακή ένωση των ευβοϊκών αποικιών της Χαλκιδικής. Η συγκρότηση του κοινού πραγματοποιήθηκε το 430 π.Χ. και καταλύθηκε από τον Φίλιππο Β΄ το 348 π.Χ. μετά την κατάληψη της Ολύνθου από τους Μακεδόνες.

Ιστορία
-------

Το Κοινό των Χαλκιδέων βρισκόταν στην σημερινή χερσόνησο της Χαλκιδικής, νότια της Μυγδονίας
Το 432 π.Χ. η Όλυνθος αποσπάστηκε από τη Δηλιακή συμμαχία και μαζί με γειτονικές πόλεις συγκρότησαν ομοσπονδιακή ένωση που ονομάστηκε Κοινό των Χαλκιδέων. Η αρχική μορφή του κοινού δεν μας είναι γνωστή με ακρίβεια και αποτελεί αντικείμενο ακαδημαϊκής διαμάχης. Με την υπογραφή της Νικίειου ειρήνης μεταξύ της Αθήνας και της Σπάρτης το κοινό παρέμεινε ουδέτερο αλλά λόγω της γειτνίασης τους με τα γεγονότα του Πελοποννησιακού πολέμου αναμίχθηκαν σε συγκρούσεις. Μία από αυτές είναι και η μάχη της Σπάρτωλου μεταξύ του Κοινού των Χαλκιδέων και των Αθηναίων.

Το 393 π.Χ. ο βασιλιάς Αμύντας σύναψε συμφωνία ειρήνης με το κοινό για να στραφεί απερίσπαστος εναντίον των Ιλλυριών. Με τη συμφωνία αυτή το κοινό επεκτάθηκε και σε περιοχές εκτός Χαλκιδικής και συμπεριέλαβε στην επικράτεια του τις ευβοϊκές αποικίες της Πιερίας καθώς και την Πέλλα. Το 383 π.Χ. ο Αμύντας συνεργάστηκε με την Σπάρτη που είχε προσκληθεί από τις πόλεις Άκανθος και Απολλωνία για να αντιμετωπίσουν την πίεση που δέχονταν για να ενταχθούν στο κοινό. Η Σπάρτη κατάφερε να αποσπάσει την Ποτίδαια από το κοινό τα επόμενα χρόνια και μετά από τριετείς συγκρούσεις υποχρέωσε τους Χαλκιδείς να διαλύσουν το κοινό, κάτι που τελικά ήταν προσωρινό. Τα επόμενα χρόνια το κοινό βρέθηκε να συμμετέχει στη δεύτερη Αθηναϊκή συμμαχία και κατά τη διάρκεια του Πολέμου του Φιλίππου με τους Αθηναίους τάχτηκαν στο πλευρό των Αθηναίων. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα ο Φίλιππος να εκστρατεύσει εναντίον της περιοχής. Το 348 π.Χ κατέλαβε και κατέστρεψε την Όλυνθο και η Χαλκιδική έγινε μέρος του Μακεδονικού Βασιλείου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  In Greek and Roman historiography, during this period, *Olynthians* refers mainly to the League, rather the citizens of Olynthus (see Justin 7.4.6)
2. ↑  «IG II² 36 - PHI Greek Inscriptions». *epigraphy.packhum.org*. Ανακτήθηκε στις 31 Μαΐου 2016.
3. ↑  Chalcis-in-Euboea, iron and Chalcidians abroad By S. C. Bakhuizen, R. Kreulen Page 14 ISBN 9004045465 (1976)
4. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Ιουνίου 2011. Ανακτήθηκε στις 29 Ιουλίου 2010.
5. 1 2  Agesilaos, P Cartledge σελ. 268
6. ↑  Agesilaos, P Cartledge σελ. 269
7. ↑  Historians History of the World, Editor: Henry Smith Williams τομ. 4 σσ. 129-30
8. ↑  HISTORY OF GREECE, G Grote, 1862 τομ. 9 σελ. 49
9. ↑  «Xenophon, Hellenica, Book 5, chapter 2». *www.perseus.tufts.edu*. Ανακτήθηκε στις 31 Μαΐου 2016.
10. ↑  Agesilaos, P Cartledge σελ. 272
Ο καρχαρίας **κοινός αλωπίας** (Alopias vulpinus - Αλωπίας ο αλεπουδίσιος) είναι το μεγαλύτερο είδος αλωπία, οικογένεια Αλωπιείδες (Alopiidae), φτάνοντας σε μέγιστο γνωστό μήκος 6 μέτρα. Σχεδόν το μισό του μήκους αποτελεί ο επιμήκης άνω λοβός του ουραίου πτερυγίου του. Αυτή η δομή χρησιμοποιείται από τον καρχαρία σαν μαστίγιο για να χτυπήσει το θήραμά του. Ο κοινός αλωπίας μοιάζει (και συχνά συγχέεται) με τον πελαγικό αλωπία (Α. pelagicus), ο οποίος έχει επίσης ένα υδροδυναμικά εξελιγμένο σώμα, κοντό ρύγχος και μετρίου μεγέθους μάτια. Μπορεί να διακριθεί από τον πελαγικό καθώς το λευκό της κοιλίας του επεκτείνεται σε μια λωρίδα πάνω από τις βάσεις των θωρακικών πτερυγίων του.

Οι κοινοί αλωπίες κατοικούν τόσο σε παράκτια και όσο σε πελαγικά νερά σε τροπικά και εύκρατα κλίματα σε όλο τον κόσμο, από την επιφάνεια έως βάθος 550 μέτρων. Οι καρχαρίες είναι εποχικά αποδημητικοί και ακολουθούν το ζεστό νερό σε υψηλότερα γεωγραφικά πλάτη το καλοκαίρι. Ο κοινός αλωπίας είναι γρήγορος, ισχυρός κολυμβητής που έχει γίνει γνωστός για τα άλματα έξω από το νερό. Διαθέτει φυσιολογικές προσαρμογές που του επιτρέπουν να διατηρήσει εσωτερική θερμοκρασία του σώματος υψηλότερη από αυτό των γύρω θαλασσινών νερών. Το είδος τρέφεται κυρίως με μικρά κοπάδια ψαριών. Από κοινού με άλλους καρχαρίες, ο κοινός αλωπίας είναι ωοζωοτόκος με τα αναπτυσσόμενα έμβρυα να είναι ωοφάγα, να τρέφονται δηλαδή με αγονιμοποίητα αυγά που παρέχονται από την μητέρα τους. Τα θηλυκά γεννούν 2-7 νεογνά μετά από μια περίοδο κύησης εννέα μηνών.

Αν και μεγάλος ο κοινός αλωπίας έχει σχετικά μικρά δόντια και ήρεμη συμπεριφορά, και γι'αυτό το λόγο δεν αποτελεί κίνδυνο για τον άνθρωπο. Ο κοινός αλωπίας θεωρείται εμπορικό είδος για το κρέας, το συκώτι και τα πτερύγιά του. Όμως ο κοινός αλωπίας δεν είναι βιώσιμο είδος όταν υπεραλιεύεται επειδή έχει μικρό ρυθμό αναπαραγωγής.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Goldman, K.J. Baum, J. Cailliet, G.M. Cortés, E. Kohin, S. Macías, D. Megalofonou, P. Perez, M. Soldo, A. & Trejo, T. (2007). *Alopias vulpinus*  *στην Κόκκινη Λίστα Απειλούμενων Ειδών της IUCN*. Έκδοση 2013.2. Διεθνής Ένωση Προστασίας της Φύσης (IUCN). Ανακτήθηκε 10 Ιαν. 2014.
Καμπέλι
Το **Καμπέλι** ή μερικές φορές αναφέρεται λανθασμένα ως **Καμπούλι παλάο** είναι Αφγανικό πιάτο ρυζιού, μια ποικιλία πιλαφιού, που αποτελείται από ρύζι βρασμένο στον ατμό ανεμειγμένο με σταφίδες, καρότα, και αρνί. Είναι ένα από τα πιο δημοφιλή πιάτα στο Αφγανιστάν και θεωρείται το Αφγανικό εθνικό πιάτο.

Το Καμπέλι γίνεται με το μαγείρεμα μπασμάτι η μακρύκοκκο ρύζι σε σάλτσα ζωμού (που κάνει το ρύζι καφέ). Αυτό το πιάτο μπορεί να παρασκευαστεί και με αρνί, κοτόπουλο ή μοσχάρι. Το Καμπέλι πάλο ψήνεται στο φούρνο και μπορεί να ολοκληρωθεί με τηγανισμένες φέτες καρότων, σταφίδων, φλούδων πορτοκαλιού σε λωρίδες, και ψιλοκομμένους ξηρούς καρπούς, όπως τα φιστίκια ή τα αμύγδαλα. Το κρέας καλύπτεται από το ρύζι ή θάβεται στο μίγμα του ρυζιού.

Το Καμπέλι είναι δημοφιλή σε άλλες χώρες, όπως η Σαουδική Αραβία, που είναι επίσης γνωστή ως *ροζ μπουχάρι* (αραβικά: رز بخاري), που σημαίνει "ρύζι της Μπουχάρας", η οποία αποτελεί την απλούστερη μορφή που εισαχθεί από Αφγανούς μετανάστες που ζουν στη Σαουδική Αραβία.

Δείτε επίσης
------------

* Ος (τρόφιμα)
* Κατάλογος πιάτων με βάση το αρνί

Παραπομπές
----------

* Qabeli Palao
Η **Κοινωνιολογική Εταιρεία** ήταν ελληνικός επιστημονικός οργανισμός, που δημιουργήθηκε το 1907 από νεαρούς τότε επιστήμονες οι οποίοι είχαν επανέλθει στη χώρα μετά από σπουδές που πραγματοποίησαν στο εξωτερικό και αυτοαποκαλούνταν ως **Ομάδα των Κοινωνιολόγων**.

Σκοποί της ίδρυσης της Εταιρείας ήταν η προαγωγή κοινωνικών και οικονομικών μελετών που αποσκοπούσαν στην αντιμετώπιση των κοινωνικών ζητημάτων της εποχής με βάση τις ανάγκες του λαού.

Πρωτεργάτες της ομάδας ήταν οι Αλέξανδρος Παπαναστασίου, Αλέξανδρος Δελμούζος, Θρασύβουλος Πετιμεζάς, Αλέξανδρος Μυλωνάς, Τιμόθεος Ηλιόπουλος, Αλ. Βαμβέτσος, Λουκάς Νάκος, Δημήτριος Σαράτσης, Π. Φραντζής, Ι. Λυμπερόπουλος, Ν. Εξαρχόπολος, Θαλής Κουτούπης, Π. Αραβαντινός, Κ. Τριανταφυλλόπουλος, και άλλοι.

Η Εταιρεία προχώρησε σύντομα, το Φεβρουάριο του 1908 και στην έκδοση του επίσημου επιστημονικού της περιοδικού, με τίτλο *Επιθεώρησις των Κοινωνικών και Νομικών Επιστημών*, με το οποίο εξέφραζε τακτικά τις θέσεις της. 

Η πρώτη δημόσια πολιτική εμφάνιση της ομάδας γίνεται με διαμαρτυρία στο περιοδικό «Δικαιοσύνη» που εκδόθηκε στις 24/5/1908. Η διαμαρτυρία σχετιζόταν με την απειλή του τότε Υπουργού Παιδείας κατά του Κωστή Παλαμά, ότι θα τον απέλυε από Γενικό Γραμματέα του Πανεπιστημίου αν εξακολουθούσε να γράφει τα ποιήματά του στη δημοτική γλώσσα.

Σταδιακά, η ομάδα των Κοινωνιολόγων εξελίχθηκε σε πολιτικό φορέα με κυρίαρχη μορφή τον Αλέξανδρο Παπαναστασίου. Η ομάδα συμμετείχε αυτόνομα στις εκλογές του Αυγούστου 1910, Νοεμβρίου 1910 και Μαρτίου 1912, ενώ στη συνέχεια συνέπραξε με τον Ελευθέριο Βενιζέλο. Το 1922 ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου ίδρυσε την Δημοκρατική Ένωση ως μετεξέλιξη του πολιτικού φορέα των Κοινωνιολόγων. Στις 12 Φεβρουαρίου 1922 μέλη της Δημοκρατικής Ένωσης θα δημοσιεύσουν το Δημοκρατικό Μανιφέστο, με το οποίο καταγγελόταν προς τον ελληνικό λαό η στάση των φιλοβασιλικών κυβερνήσεων σε σχέση με το Μικρασιατικό. Η δημοσίευση του κειμένου θα προκαλέσει την αντίδραση της κυβέρνησης του Δ. Γούναρη. Εναντίον όσων είχαν υπογράψει τη διακήρυξη ασκήθηκε ποινική δίωξη, παραπέμφθηκαν σε δίκη και καταδικάστηκαν με το αιτιολογικό της "εξύβρισης του Βασιλέως". Η Δημοκρατική Ένωση αναδείχθηκε δεύτερο κόμμα στις εκλογές του 1923.

Πηγές
-----

* "*ΧΡΟΝΙΚΟ του 20ου αιώνα*", έκδοση "*ΔΟΜΙΚΗ*", Αθήνα 1991, σελ. 116 και 357.
* Σπυρίδων Α. Μαρκέτος. Ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου και η εποχή του: αντινομίες του μεταρρυθμιστικού σοσιαλισμού. Διδακτορική διατριβή, τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας ΕΚΠΑ, 2000.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Καστρινός, Νίκος Σ (1975). *Αλ Παπαναστασίου. Ο αναμορφωτής και η δημοκρατία*. Αθήνα: Μπάυρον. σελ. 23-25.
2. ↑  «Επιθεώρησις των κοινωνικών και νομικών επιστημών (Εθνικός Συλλογικός Κατάλογος Επιστημονικών Περιοδικών)». *eskep.ekt.gr*. Ανακτήθηκε στις 14 Ιουνίου 2022.
3. ↑  «Δικαιοσύνη - Έτος Γ' αρ. 65-102 (6 Οκτωβρίου 1907 - 21 Ιουνίου 1908)». *Δικαιοσύνη* (98). 1908-05-24.. Ανακτήθηκε στις 2022-06-14.
4. ↑  «Δίκη της Λαμίας - ΔΕΚΑΕΤΙΑ 1920 - 100 Χρόνια Κ». *www.kathimerini.gr*. Ανακτήθηκε στις 14 Ιουνίου 2022.
Συντεταγμένες: 44°37′N 22°37′E﻿ / ﻿44.617°N 22.617°E﻿ / 44.617; 22.617

Το **Κλάντοβο** (κυριλλικά σέρβικα: Кладово, *Κλάντοβο*) είναι πόλη και δήμος που βρίσκεται στην επαρχία Μπορ της ανατολικής Σερβίας. Βρίσκεται στη δεξιά όχθη του ποταμού Δούναβη. Ο πληθυσμός της πόλης είναι 8.913, ενώ ο πληθυσμός του δήμου είναι 20.635 (απογραφή 2011).

Γεωγραφία
---------

Ανατολικά της πόλης είναι η αμμώδης περιοχή του Kladovski Peščar, δάση ψευδοακακίας και μια ελώδης περιοχή του Kladovski Rit που κάποτε ήταν λίμνη με ψάρια. Είναι κατοικία για 140 είδη πουλιών, εκ των οποίων τα 80 φωλιάζουν στην περιοχή. Υπάρχουν μικτές αποικίες λαγγόνων και ερωδιών, ενώ άλλα πτηνά περιλαμβάνουν κύκνους, θαλασσαετούς, ευρωπαίους μελισσοφάγους, πολυάριθμες πάπιες κλπ. Η γύρω τοποθεσία είναι περιοχή κυνηγιού για τους αγριόχοιρους. Οι γειτονικές γεωγραφικές θέσεις, όπως οι Οσόινα και Λολίτσεβα Τσέσμα, είναι περιοχές δημοφιλείς για τοπικές εκδρομές.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Slobodan T. Petrović (18 March 2018). «Стубови Трајановог моста» (στα Σερβικά). *Politika-Magazin, No. 1068*: σελ. 22-23.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Kladovo στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 142184455
* LCCN: no94007313
* GND: 4265611-4

 |

 |
Ο Κεκλιμένος δρόμος του Καπιτωλίου ξεκινά γύρω από το ναό του Κρόνου.
Ο **Επικλινής δρόμος του Καπιτωλίου**, λατιν.: Clivus Capitolinus, ήταν ένας κεντρικός δρόμος προς τον Καπιτωλίνο λόφο, που ξεκινά από την κορυφή της *Ρωμαϊκής Αγοράς* δίπλα στην Αψίδα του Τιβερίου ως συνέχεια της Ιεράς Οδού. Προχωρώντας γύρω από το Ναό του Κρόνου και στρίβοντας προς τα νότια μπροστά από το Περιστύλιο των Θεών Συγκατάθεσης, στη συνέχεια ανεβαίνει στην πλαγιά του Καπιτωλίνου λόφου στον ναό του Διός Αρίστου Μεγίστου στην κορυφή του. Αυτό ήταν παραδοσιακά το τελευταίο και κορυφαίο μέρος όλων των ρωμαϊκών θριάμβων.

Ο δρόμος είναι σημαντικός ως ένας από τους παλαιότερους δρόμους της Ρώμης, καθώς και ως κεντρική τοποθεσία γύρω από ναούς και δικαστικά γραφεία, που οδηγούσε στον μεγαλύτερο και σημαντικότερο από τους ναούς της Δημοκρατικής εποχής. Λέγεται ότι ο Ιούλιος Καίσαρας ανέβηκε αυτόν τον δρόμο γονατισμένος, για να αντισταθμίσει έναν κακό οιωνό κατά τη διάρκεια τού θριάμβου του.

Η παλαιότερη ιστορία του δρόμου καθώς και του ίδιου του λόφου δεν είναι απολύτως σαφής, καθώς πολλά από τα παλαιότερα αρχεία της Ρώμης καταστράφηκαν σε μία λεηλασία της πόλης. Ο δρόμος μπορεί να ήταν μέρος της αρχικής διαδρομής προς τον οικισμό των Σαβίνων, που άλλαξε, όταν κτίστηκε ο Ναός του Σατούρνου. Οι λόφοι της Ρώμης έχουν εκτεταμένη κατασκευή, κτισμένη επάνω σε αρχαίες ετρουσκικές πέτρες, που φαίνονται στο πίσω μέρος των υπόλοιπων θαλάμων της Στοά των Δώδεκα μεγάλων Θεών.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  jr, L. Richardson· Richardson, Professor of Latin (Emeritus) L. (Οκτωβρίου 1992). *A New Topographical Dictionary of Ancient Rome*. JHU Press. σελ. 70. ISBN 9780801843006. Clivus Capitolinus.
2. ↑  «The Clivus Capitolinus». *Rome Across Europe*. 5 Μαρτίου 2015. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Νοεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 30 Ιουνίου 2019.
3. ↑  Becker, J. «Places: 152699900 (Clivus Capitolinus)». Pleiades. Ανακτήθηκε στις 30 Οκτωβρίου 2019.
4. ↑  «Walter's Tours of Ancient Rome». *www.jeffbondono.com*. Ανακτήθηκε στις 30 Ιουνίου 2019.
5. ↑  «Clivus Capitolinus, Forum Romanum (Photo Archive)». *sights.seindal.dk*. Ανακτήθηκε στις 30 Ιουνίου 2019.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Clivus Capitolinus, Encyclopædia Britannica
Τυπικό παράδειγμα κοπροφαγίας, η χρυσόμυγα (Chrysomya megacephala).
Η **κοπροφαγία** προέρχεται από τις λέξεις των Αρχαίων Ελληνικών «κόπρος», δηλαδή κόπρανα και «φαγεῖν», απαράμφετο του «ἔφαγον» και ουσιαστικά σημαίνει η κατανάλωση/βρώση κοπράνων. Η κοπροφραγία συναντάται σε είδη που τρώνε άλλων ειδών τα κόπρανα (ετεροειδή) ή σε είδη που τρώνε τα δικά τους κόπρανα, εκ των οποίων κάποια τα τρώνε απευθείας από τον πρωκτό τους.

Η κοπροφαγία συντάται και στο ανθρώπινο είδος και ξεκίνησε να χρησιμοποιείται για αυτούς από τα τέλη του 19ου αιώνα, για να περιγραφεί μια ψυχική νόσος ή, ακόμα, και σεξουαλικές πράξεις, με τις πιο γνωστές πρακτικές να είναι το *rimming* και το *felching*, όπου οι ερωτικοί παρτενέρ χρησιμοποιούν τη γλώσσα τους στην περιοχή εκεί, με αποτέλεσμα να λαμβάνουν μέρη κοπράνων.

Σε κάποια ζώα, η κοπροφαγία, θεωρείται φυσιολογική πρακτική, ειδικότερα στα λαγόμορφα, στα οποία τα βοηθά να χωνεύουν σκληρά φυτά, όπου επανέρχονται στο πεμπτικό τους σύστημα με αυτόν τον τρόπο. Υπάρχουν και είδη, που θα φάνε κόπρανα ευκαιριακά και υπό προϋποθέσεις.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Coprophagy in leporids and other mammalian herbivores». *Mammal Review* **31** (1): 61–80. 2001. doi:10.1046/j.1365-2907.2001.00079.x. .
2. ↑  «Coprophagy in nineteenth-century psychiatry». *Microbial Ecology in Health and Disease* **29** (1): 1535737. 2018. doi:10.1080/16512235.2018.1535737. PMID 30425610.
3. ↑  Περιγράφεται έτσι η κατάσταση κατά την οποία ένας ερωτικός παρτενέρ γλείφει ή ρουφάει το σπέρμα που εξέρχεται από τον πρωκτό, αφού προηγήθηκε εκσπερμάτιση εκεί
4. ↑  Malbon A (12 Φεβρουαρίου 2021). «What is rimming? How to give a rim job safely». *Netdoctor*. Ανακτήθηκε στις 21 Ιουνίου 2022.
5. ↑  «Rabbit». *Encyclopædia Britannica* (Standard έκδοση). Chicago: Encyclopædia Britannica, Inc.. 2007.

Περαιτέρω ανάγνωση
------------------

* Fuess TA (2 Ιουνίου 1997). «Why Does My Dog Eat Feces?». *University of Illinois, College of Vet Medicine*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Φεβρουαρίου 2004.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Κοπροφαγία** |
Ο **Κωνσταντίνος Μ. Παπαδάκης** (Τουρλωτή Λασιθίου, 1885 - Αθήνα, 7 Ιουνίου 1961) ήταν Έλληνας γιατρός και πολιτικός, που χρημάτισε βουλευτής Λασιθίου σε δύο κοινοβουλευτικές περιόδους.

Καταγωγή και σπουδές
--------------------

Καταγόταν από φτωχή οικογένεια. Οι γονείς του (πατέρας του ήταν ο Χατζή Μιχαήλ Παπαδάκης) ήταν γεωργοί από την Τουρλωτή της Σητείας. Γράφτηκε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου των Αθηνών και πήρε το δίπλωμά του το 1912. Ως γιατρός εξυπηρετούσε κυρίως τις φτωχές και τις αγροτικές τάξεις.
Πολέμησε στην Εθνική Αντίσταση και αναγκάστηκε να καταφύγει στη Μέση Ανατολή για κάποιο χρονικό διάστημα.

Πολιτική σταδιοδρομία
---------------------

Ο Παπαδάκης κατήλθε στην πολιτική προπολεμικά. Στις εκλογές του 1926 ο Κ. Παπαδάκης έλαβε μέρος με το Επαρχιακό Κόμμα αλλά δεν εξελέγη, καθώς συγκέντρωσε μόνο 977 ψήφους. 

Εξελέγη βουλευτής Λασιθίου στις εκλογές του 1928 και για δεύτερη φορά με το Κόμμα των Βενιζελικών Φιλελευθέρων στις εκλογές του 1946 με 2.245 ψήφους. Η τελευταία του κοινοβουλευτική θητεία τερματίστηκε το 1950. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ήταν ενεργός στην ΕΡΕ Σητείας. 

Πέθανε στην Αθήνα τον Ιούνιο του 1961.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Απεβίωσε ο πρ. βουλευτής Λασιθίου, Κ. Παπαδάκης, εφημερίδα "Το Φως" (του Μιραμπέλλου), φύλλο 10/6/1961, σελ. 1.
2. ↑  ΕΚΛΟΓΕΣ 1926 - ΟΙ 2.010 ΠΟΛΙΤΕΥΤΕΣ, Αέρα, 9-5-2012, ανάκτηση 9-8-2013.
3. ↑  Μητρώο πληρεξουσίων, γερουσιαστών και βουλευτών 1822-1935, Αθήνα 1986, Βουλή των Ελλήνων, σελ. 130 (αριθμ. 1189)
Το άρθρο αναφέρεται στον χουντικό υπουργό. Για το νομάρχη με το ίδιο ονοματεπώνυμο, δείτε Κωνσταντίνος Λ. Παπαδημητρίου
Ο **Κωνσταντίνος Παπαδημητρίου** (1916 - 1984) ήταν Έλληνας πανεπιστημιακός και υπουργός δημοσίων έργων στις κυβερνήσεις της Επταετίας.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Υπήρξε καθηγητής της πολυτεχνικής σχολής Θεσσαλονίκης Κατά τη διάρκεια της Χούντας υπηρέτησε ως υπουργός δημοσίων έργων σε αρκετές κυβερνήσεις (Κυβέρνηση Παπαδόπουλου, κυβέρνηση Μαρκεζίνη). Για τη δράση του αυτή τιμωρήθηκε από το Ειδικό Πειθαρχικό Συμβούλιο με την ποινή της οριστικής απόλυσης από το πανεπιστήμιο (1975).

Αναφορές
--------

1. ↑  Rulers Υπουργοί κλπ. στην Ελλάδα
2. ↑  Σπ. Β. Μαρκεζίνης, *Αναμνήσεις, 1972 - 1974*, εκδόσεις Σπ. Β. Μαρκεζίνη Α.Ε. Αθήνα 1979, σελ.214
Το **κοπαλνιόκι** (πολωνικά: *Kopalnioki*, γερμανικά: *Lakritz Bonbons)* είναι σκληρή σιλεσική καραμέλα χωρίς γέμιση, με γεύση μέντα και γλυκάνισο, κοινή από τα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα.

Συστατικά
---------

Η καραμέλα παράγεται από ζάχαρη, έλαιο γλυκάνισου, εκχύλισμα υπερικού, μέλισσα και χειλανθή, καθώς και χρωστική ενεργού άνθρακα.

Ετυμολογία
----------

Το όνομα της καραμέλας (*kopalnioki*, μια παραλλαγή της πολωνικής λέξης για ανθρακωρυχεία, *kopalnie* ή *kopalnicy*) μπορεί να εξηγηθεί από το σκούρο χρώμα και το σχήμα κομματιού γαιάνθρακα του γλυκού. Άλλες εξηγήσεις αναφέρουν ότι η καραμέλα δόθηκε σε ανθρακωρύχους για να προστατεύσει το λαιμό τους από τα σωματίδια άνθρακα. Οι ανθρακωρύχοι έπαιρναν συχνά μερικά κομμάτια για τα παιδιά τους και ως εκ τούτου διέδιδαν το γλυκό.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Visa Bell - Śląskie produkty tradycyjne - Śląskie Kopalnioki». *www.oblaty.pl*. Ανακτήθηκε στις 24 Αυγούστου 2017.
2. ↑  «słodycze – Zdrowie To Podstawa». *www.eko-cafe.pl* (στα Πολωνικά). Ανακτήθηκε στις 24 Αυγούστου 2017.
3. ↑  Σοουτίσεκ, Μάρεκ. «Kto nam ukradł kopalnioki?». *Dziennikzachodni.pl* (στα Πολωνικά). Ανακτήθηκε στις 24 Αυγούστου 2017.
Πανοραμική εικόνα της κοιλάδας Μαύροβο με τη λίμνη λίμνη Μαύροβο το καλοκαίρι
Άποψη της λίμνης Μαύροβο από το λιφτ το φθινόπωρο
Το χιονοδρομικό κέντρο του Μαυρόβο το χειμώνα
Το **Μαύροβο** (σλαβομακεδονικά: Маврово‎ /ˈmavrɔvɔ/ ( ακούστε)) είναι μια κοιλάδα στη βορειοδυτική Βόρεια Μακεδονία. Στην κοιλάδα βρίσκεται το Εθνικό Πάρκο Μαύροβο και ένα χειμερινό αθλητικό κέντρο. Μερικοί οικισμοί της περιοχής είναι: Μαύροβο, Νικηφόροβο, Λεούνοβο και Μάβροβι Ανόβι. Αυτή η μικροπεριφέρεια ονομάζεται Μαυρόβο από τον πιο πυκνοκατοικημένο οικισμό της περιοχής, το Μαύροβο.

Παραπομπές
----------



|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Βόρεια Μακεδονία | Πύλη Βόρεια Μακεδονία |
Στέγες στη Γερμανία
Το **κεραμίδι** είναι μικρή, συνήθως πήλινη, καμπυλωτή ή επίπεδη πλάκα, που χρησιμοποιείται για την επικάλυψη της στέγης ενός κτιρίου. Τα κεραμίδια συνήθως κατασκευάζονται από άργιλο και είναι σχεδιασμένα έτσι ώστε να κρατούν τη βροχή.

Κεραμίδι: ένα ελληνικό προϊόν
-----------------------------

Κεραμίδια που χρησιμοποιούνταν στην Αρχαία Ελλάδα
Τα κεραμίδια θεωρούνται ελληνική εφεύρεση, καθώς οι Έλληνες συνήθιζαν να χρησιμοποιούν στις στέγες τους λεπτές και λίγο καμπυλωτές κεραμικές πλάκες.

Τα πρώτα κεραμίδια για την επικάλυψη στεγών ανάγονται στην 3η χιλιετία π.Χ. και ανακαλύφθηκαν στο προελλαδικό «Σπίτι των κεραμιδιών» στη Λέρνη της Αργολίδας (βορειοανατολικά παράλια της Πελοποννήσου). Στην περιοχή βρέθηκαν συντρίμμια, τα οποία αποκαλύπτουν χιλιάδες κεραμίδια που έχουν πέσει από τη στέγη.

Επιπλέον, τα πρώτα ευρήματα κεραμιδιών στην αρχαϊκή Ελλάδα προέρχονται από μια πολύ περιορισμένη περιοχή γύρω από την Κόρινθο, στην οποία τα κεραμίδια άρχισαν να αντικαθιστούν τις στέγες σε δύο ναούς του Απόλλωνα και του Ποσειδώνα μεταξύ 700 και 650 π.Χ. Η διάδοση των κεραμιδιών και σε άλλα μέρη έγινε αρκετά γρήγορα.

Μέσα σε 50 περίπου χρόνια υπολογίζεται ότι έγιναν ευρέως γνωστά σε περιοχές γύρω από την ανατολική Μεσόγειο, όπως η κεντρική και νότια Ιταλία και η Μικρά Ασία. Τα κεραμίδια εκείνης της εποχής δεν είχαν καμία σχέση με τα σημερινά, καθώς υπολογίζεται ότι ζύγιζαν 3-6 κιλά περίπου το καθένα, και είχαν σχήμα c.

Αυτό που ώθησε στη διάδοση των κεραμιδιών, παρά το γεγονός ότι η τοποθέτησή τους δεν ήταν εύκολη σε σύγκριση με τις απλές οροφές από ξύλα ή καλάμια που υπήρχαν τότε, ήταν η ανθεκτικότητα τους στη φωτιά. Για το λόγο αυτό ξεκίνησε πρώτα η χρήση τους σε ναούς, καθώς επιθυμούσαν να τους προστατέψουν από ενδεχόμενη πυρκαγιά.

Στις μέρες μας, μαζί με τον πηλό, τα κεραμίδια επενδύονται και από άλλα υλικά, όπως τσιμέντο και πλαστικό, ώστε να αποκτήσουν αδιάβροχη επένδυση. Πλέον διατίθεται σε πολλά σχήματα.

Τα κεραμίδια στερεώνονται στο σκελετό της στέγης με καρφιά και τοποθετούνται σε παράλληλες σειρές. Κάθε σειρά επικαλύπτει την προηγούμενη, έτσι ώστε να είναι δυνατές η απομάκρυνση των όμβριων υδάτων και η κάλυψη των καρδιών που κρατούν τη σειρά από κάτω.

Υπάρχουν τριών ειδών κεραμίδια, τα οποία είναι και τα πιο διαδεδομένα:

* Τα παράγωγα του ρωμαϊκού imbrex,
* Τα παράγωγα του ρωμαϊκού tegula,
* Τα κεραμίδια συναρμογής.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *National Geographic - Η μεγάλη μαθητική εγκυκλοπαίδεια, τόμος 12*. Αθήνα: Τέσσερα Πι. 2010–2011. σελίδες 193–194.
Ο **Κωνσταντίνος Περιβολιώτης** ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ήταν γιος του Νικολάου Περιβολιώτη, δημάρχου του Δήμου Μώλου. Αδέλφια του ήταν ο Χρήστος Περιβολιώτης, που δολοφονήθηκε το 1943 από τον ΕΛΑΣ, η Αγλαΐα Περιβολιώτη, σύζυγος του Ιωάννη Παπαλουκά, και η Αμαλία Περιβολιώτη, σύζυγος του κτηματία Πλούταρχου Εγκολφόπουλου. Σπούδασε νομικά και ιδιώτευσε ως δικηγόρος..

Στις εκλογές του Αυγούστου 1910 εξελέγη βουλευτής Φθιώτιδος και Φωκίδος. Την περίοδο 1943 - 1944 διετέλεσε πρόεδρος της κοινότητας Μώλων.

Τον Οκτώβριο του 1947 το σπίτι του στον Μώλο καταστράφηκε από πυρκαγιά μετά από επίθεση του Δημοκρατικού Στρατού.

Αναφορές
--------

1. 1 2  Ιστορικό Δ.Σ.Λ. Αρχειοθετήθηκε 2012-05-30 στο Wayback Machine. από την ιστοσελίδα του δικηγορικού συλλόγου Λαμίας
2. ↑  Βουλή των Ελλήνων, Μητρώον Πληρεξουσίων, Γερουσιαστών και Βουλευτών. 1822-1935, Αθήνα 1986, σελ. 264 - 265 (pdf)
Η **Καρλόττα** της Νάπολης, επίσης γνωστή ως *Καρλόττα της Αραγωνίας* και *πριγκίπισσα του Τάραντα* (π.1479/80 - 1506) από τον Οίκο της Τραστάμαρα, ήταν η μεγαλύτερη κόρη και η τελική κληρονόμος του Φρειδερίκου της Νάπολης. Παρόλο που ο πατέρας της είχε στερηθεί το βασίλειό του, οι απόγονοί της, ο Οίκος των Λα Τρεμουάλ (La Trémoïlle) διατήρησε τη δυναστική του διεκδίκηση από την εξορία. 

Ο Φρειδερίκος, πατέρας της Καρλόττας. Επιγρ.: FREDERICVS, FERDIN[ANDIS Ι] REGIS FI[LI].

Βιογραφία
---------

Ήταν η πρώτη κόρη του Φρειδερίκου της Νάπολης και της 1ης συζύγου του Άννας, κόρης του Αμεδαίου Θ΄ δούκα της Σαβοΐας. Η μητέρα της Άννας, η Γιολάνδη της Γαλλίας, ήταν κόρη του Καρόλου Ζ΄ της Γαλλίας. 

Έπειτα από το τέλος της μητέρας της, που συνέβη λίγο μετά τη γέννησή της, η Καρλόττα μεγάλωσε στη Γαλλία και ανατράφηκε στη Γαλλική Αυλή. Ένας από τους μνηστήρες της ήταν η Καίσαρας Βοργίας.  Η Καρλόττα τον αρνήθηκε και αντ' αυτού στις 10 Ιουνίου 1500 παντρεύτηκε τον Γκυ ΙΣΤ΄ κόμη του Λαβάλ,  επικεφαλής μίας από τις πιο ισχυρές ευγενείς οικογένειες της Βρετάνης. 

### Διεκδίκηση του βασιλείου της Νάπολης

Ένα έτος μετά από τον γάμο της Καρλόττας, ο πατέρας της, έπειτα από πόλεμο με τη Γαλλία, έχασε τον θρόνο και την ελευθερία του. Ο αδελφός της Φερδινάνδος δούκας της Καλαβρίας κατέφυγε στην Ισπανία το 1504, από όπου δεν επέστρεψε. Αυτός απεβίωσε το 1550 χωρίς νόμιμους απογόνους στη Βαλένθια· η Καρλόττα είχε από καιρό αποβιώσει και η Γαλλία είχε χάσει το στέμμα της Νάπολης από έναν άλλο κλάδο του Οίκου των Τραστάμαρα. Παρ' όλα αυτά οι απόγονοί της ξεκίνησαν μία άκαρπη διεκδίκηση του στέμματος της Νάπολης, ενώ έθεσαν το αίτημά τους τους στη Βρετάνη και τη Γαλλία. Στην Καρλόττα αποδόθηκε, μετά το τέλος της, ο τίτλος της *πριγκίπισσας του Τάραντα*, τίτλο που έφεραν οι διάδοχοι της Νάπολης.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε το 1500 τον Γκυ ΙΣΤ΄ κόμη του Λαβάλ (4ο απόγονο του Καρόλου ΣΤ΄ των Βαλουά βασιλιά της Γαλλίας) και είχαν τέκνα:

* Αικατερίνη, παντρεύτηκε τον Κλωντ Α΄ του Ριέ .
* Άννα, διεκδικήτρια του βασιλείου της Νάπολης και της Ιερουσαλήμ, παντρεύτηκε τον Φραγκίσκο ντε Λα Τρεμουάλ. Οι απόγονοί της διεκδίκησαν τις αξιώσεις της.
* Φραγκίσκος απεβ.1522 .

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003. I00016029.
2. 1 2  Père Anselme (1967) [1728]. «Des Pairs de France - Thouars: Généalogie de la Maison de La Tremoille». *Histoire Genealogique et Chronologique de la Maison Royale de France, des Pairs, Grands Officiers de la Couronne* (στα Γαλλικά). Paris: Compagnie des Libraires. σελ. 169.
3. ↑  Walsby 2007, σελ. 85.
4. 1 2 3 4 5  Walsby 2007, σελ. 185.

Πηγές
-----

* Walsby, Malcolm (2007). *The Counts of Laval*. Ashgate Publishing Company. ISBN 9780754658115.

|  |
| --- |
| Καρλόττα της Νάπολης **Οίκος της Τραστάμαρα**Νεότερος κλάδος του **Οίκου της Ιβρέας****Γέννηση:** c. 1479/1480 **Θάνατος:** 1506 |
| ΠροκάτοχοςΓιολάντα Λουίζα της Σαβοΐας | **τιτουλάρια βασίλισσα της Ιερουσαλήμ, Κύπρου, Αρμενίας**1499-1506 | ΔιάδοχοςΆννα του Λαβάλ |
| ΠροκάτοχοςΦρειδερίκος της Νεαπόλεως | **τιτουλάρια βασίλισσα της Νάπολης**1504-1506 |
Ο **Μάρτιν Τζέιμς Μόντι** (αγγλικά: *Martin James Monti*‎, 24 Οκτωβρίου 1921 – 11 Σεπτεμβρίου 2000) ήταν Αμερικανός πιλότος της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ (United States Army Air Forces) κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Έγινε κυρίως γνωστός διότι αυτομόλησε στις δυνάμεις του Άξονα το 1944, λαμβάνοντας μέρος στο ραδιοφωνικό προπαγανδιστικό μηχανισμό της Ναζιστικής Γερμανίας, εντασσόμενος και στα SS. Μετά τη λήξη του πολέμου δικάστηκε και καταδικάστηκε για λιποταξία, αλλά κατόπιν του δόθηκε χάρη και κατατάχθηκε ξανά στην πολεμική αεροπορία. Ωστόσο αργότερα δικάστηκε τελικά για προδοσία και καταδικάστηκε σε 25 χρόνια φυλακή.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* *American SS Renegades* (youtube). Mark Felton Productions. Από το 2΄02΄΄ μέχρι 6΄31΄΄. Ανακτήθηκε στις 26 Ιουνίου 2020.
Η **Κρήνη των Μελισσών** (ιταλικά: Fontana delle Api) βρίσκεται στην Πιάτσα Μπαρμπερίνι της Ρώμης και συγκεκριμένα στη γωνία με τη Βία Βένετο. Αποτελεί έργο του Τζιαν Λορέντσο Μπερνίνι και έχει κατασκευαστεί το 1644. 

Την παρήγγειλε ο Πάπας Ουρβανός Η΄, μέλος της οικογένειας Μπαρμπερίνι. Επειδή το σύμβολο της οικογένειας αυτής ήταν οι μέλισσες, η κρήνη διακοσμήθηκε με τα έντομα αυτά, που μοιάζουν σαν να πίνουν από το νερό που πέφτει ψηλά. Με μέλισσες είναι διακοσμημένη και η Κρήνη του Τρίτωνα, του ίδιου καλλιτέχνη, που βρίσκεται στην πλατεία αυτή, επίσης.

  

Η επιγραφή επάνω στην κρήνη αναγράφει:

  

VRBANVS VIII PONTIFEX MAXIMVS  

FONTI AD PVBLICVM VRBIS ORNAMENTVM  

EXSTRVCTO  

SINGVLORVM VSIBVS SEORSIM COMMODITATE HAC  

CONSVLVIT  

ANNO MDCXLIV PONT XXI

  

Η Κρήνη παρουσιάζεται ως ένα ανοιχτό κοχύλι. Το κάτω κέλυφος αποτελεί τη λεκάνη όπου μαζεύεται το νερό, ενώ το άνω στηριζόταν στο Παλάτσο Σοντερίνι. Η κρήνη χρησίμευε ουσιαστικά στο πότισμα των αλόγων και αρχικά ήταν τοποθετημένη στη γωνία της Βια Σιστίνα με την Πιάτσα Μπαρμπερίνι. Μεταφέρθηκε κάπως άτεχνα το 1867. Το 1915, όταν αποφασίστηκε η ανακατασκευή της, πολλά κομμάτια της δεν μπορούσαν πια να βρεθούν και συμπληρώθηκε με ασβεστόλιθο και μάρμαρο. Το κάτω κέλυφος που κάποτε βρισκόταν στο επίπεδο του δρόμου ανυψώθηκε, ενώ το άνω κέλυφος δεν ακουμπά πλέον σε κανένα κτίριο. Στις 20 Ιουλίου 2004 και 10 Ιουλίου 2005 η κρήνη υπήρξε θύμα βανδαλισμού. 

Περιπαικτικά ο λαός της Ρώμης, κατά την εποχή κατασκευής της, αποκαλούσε την κρήνη, "Κρήνη των Μυγών", ειρωνευόμενος την δίψα των Μπαρμπερίνι για εξουσία. Καυτηρίαζαν επίσης το γεγονός ότι οι μέλισσες (σύμβολο της οικογένειας) καταναλώνουν το νερό χωρίς να το επιστρέφουν σε ίσες ποσότητες. Σύμφωνα με μια ιστορία, στο παρελθόν η επιγραφή αφιέρωνε την κρήνη στον εορτασμό του 22ου έτους της θητείας του Πάπα Ουρβανού Η'. Επειδή αυτό όμως ήταν ένα μελλοντικό γεγονός, στον Πασκουίνο, ένα από τα λεγόμενα "ομιλούντα αγάλματα" της πόλης, όπου ο λαός άφηνε σατιρικά μηνύματα, αναγράφηκε η απάντηση του λαού: "Οι Μπαρμπερίνι απομύζησαν όλον τον κόσμο, τώρα επιθυμούν να απομυζήσουν και το χρόνο". Τελικά από το λατινικό αριθμό της επιγραφής ΧΙΙ αφαιρέθηκε το ένα Ι, ωστόσο ήταν ήδη αργά. Ο Ουρβανός απεβίωσε οκτώ ημέρες πριν την έναρξη του 22ου έτους της θητείας του.

Πηγές
-----

* Η ιταλόφωνη Wikipedia.
* www.romaspqr.it
* www.abitarearoma.net

Συντεταγμένες: 41°54′15.5″N 12°29′19.4″E﻿ / ﻿41.904306°N 12.488722°E﻿ / 41.904306; 12.488722

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 246779440

 |

 |
Ο **Κλαούντιο Μπωβύ** (γεννημένος στις 16 Απριλίου 1988 στο Σαιν-Κλοντ της Γουαδελούπης) είναι Γάλλος ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός για λογαριασμό της ΑΑ Γκανγκάμπ.

Βιογραφία
---------

### Ξεκινήματα

Καταγόμενος από το Σαιν-Κλοντ της Γουαδελούπης, ο Κλαούντιο Μπωβύ ξεκίνησε την ενασχόληση με το ποδόσφαιρο από την τοπική ομάδα της Φυμερόλ Σαιν-Κλοντ. Στην ηλικία των 13 ετών, αποχώρησε από την Γουαδελούπη για να ενταχθεί στην ηλικιακή ομάδα των Κ-14 ετών της τοπικής ένωσης, η οποία βρισκόταν στο Καρκεφού. Πέρασε, στη συνέχεια, μεταξύ 15 και 18 ετών από τα τμήματα υποδομής της ΦΚ Ναντ. Μετά το πέρας της εκπαίδευσής του, ήρθε σε συμφωνία με την ΕΣ Τρουά ΑΚ, όπου και υπέγραψε, τελικώς, το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο στη διάρκεια του καλοκαιριού του 2008.

Μετά από την πρώτη του σεζόν ως επαγγελματίας κι ενώ η ΕΣΤΑΚ υποβιβάστηκε στη Νασιονάλ, ο Κλαούντιο αποφάσισε να αποχωρίσει από τον σύλλογο. Αρκετές ομάδες της Λιγκ 2 επιθυμούσαν την απόκτησή του, ενώ πραγματοποίησε και μια περίοδο δοκιμών διάρκειας μιας εβδομάδας με την Γουότφορντ (Τσάμπιονσιπ), όμως η ομάδα της Τρουά αρνείτο να τον αφήσει να φύγει.

Στις 23 Μαΐου 2011, ο Κλαούντιο παραχωρήθηκε ως δανεικός (με οψιόν αγοράς) για την σεζόν 2011/12 στην Σατορού αφού πρώτα υπέγραψε ανανέωση του υπάρχοντος συμβολαίου του. Ο Μπωβύ πέτυχε συνολικά 10 τέρματα σε 37 αναμετρήσεις για την Λιγκ 2 με την *La Berri*. Με το πέρας της σεζόν, ο ομάδα του Σατορού έκανε χρήση της οψιόν αγοράς και ο Μπωβύ έγινε οριστικά παίκτης του συλλόγου.

Στις 19 Οκτωβρίου 2012, στα πλαίσια της 11ης αγωνιστικής του πρωταθλήματος της Λιγκ 2, ο Μπωβύ πέτυχε τρία τέρματα απέναντι στην ομάδα της Γκαζελέκ Αζαξιό.

Στις 29 Ιανουαρίου 2013, ο Κλαούντιο Μπωβύ παραχωρήθηκε ως δανεικός με οψιόν αγοράς μέχρι το τέλος της σεζόν στην ΣΚ Μπαστιά.
Στις 30 Ιουνίου 2013, μεταγράφηκε κι επισήμως στην Αν Αβάν ντε Γκανγκάμπ.

### Εθνική

Μη έχοντας κληθεί ποτέ σε επίπεδο νέων από τις ανάλογες ηλικιακές κατηγορίες της Εθνικής Γαλλίας, εντάχθηκε στην Εθνική Γουαδελούπης το 2008. 

Συμμετείχε στον πρώτο του διεθνή αγώνα με την Γουαδελούπη στις 29 Φεβρουαρίου 2008, με την ευκαιρία μιας φιλικής αναμέτρησης απέναντι στον Άγιο Βικέντιο και Γρεναδίνες (ήττα με σκορ 2-1).

Ενώ, κανονικά, θα λάμβανε μέρος στο Gold Cup 2009, οι αγωνιστικές δυσκολίες που, ωστόσο, αντιμετώπιζε η ομάδα του τον υποχρέωσαν να παραμείνει στην μητροπολιτική Γαλλία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Beauvue prêté à Châteauroux Αρχειοθετήθηκε 2011-05-26 στο Wayback Machine. mercato365.com, 23 mai 2011
2. ↑  Châteauroux : Option d'achat levée pour Beauvue Αρχειοθετήθηκε 2014-07-05 στο Wayback Machine. foot-national.com, 7 mai 2012
3. ↑  Beauvue marque un triplé et la Berri l'emporte Αρχειοθετήθηκε 2012-10-24 στο Wayback Machine. leberry.fr, 19 octobre 2012
Συντεταγμένες: 42°12′6″N 22°19′54″E﻿ / ﻿42.20167°N 22.33167°E﻿ / 42.20167; 22.33167

Η **Κρίβα Παλάνκα** (σλαβομακεδονικά: Крива Паланка‎ /ˌkriːva ˈpalaŋka/ ( ακούστε)) είναι πόλη που βρίσκεται στο βορειοανατολικό τμήμα της Βόρειας Μακεδονίας, η οποία σύμφωνα με την απογραφή του 2002 έχει 14.558 κατοίκους. Η Κρίβα Παλάνκα είναι η έδρα του Δήμου Κρίβα Παλάνκα που έχει σχεδόν 21.000 κατοίκους.

Η πόλη βρίσκεται κοντά στην εθνική συνοριακή διάβαση *Ντέβε Μπάιρ* με τη Βουλγαρία· κι ως εκ τούτου, υπάρχει αρκετή συνεχής κυκλοφοριακή συμφόρηση από τον κεντρικό δρόμο που διαιρεί τις δύο πλευρές της πόλης (το Ντέβε Μπάιρ θεωρείται το κύριο συνοριακό πέρασμα μεταξύ της Βόρειας Μακεδονίας και της Βουλγαρίας, διότι συνδέει τις πρωτεύουσες Σκόπια με τη Σόφια).

Παραπομπές
----------

1. ↑  «За Крива Паланка». *Општина Крива Паланка* (στα Σλαβομακεδονικά). Ανακτήθηκε στις 2 Μαΐου 2020.
Το **Κρήτη ΙV / L-84, 11, D-48** ήταν αντιτορπιλικό τύπου ΗUNT II (πρώην HMS HURSLEY).

Κατασκευάστηκε μεταξύ του 1940 – 1942 στα Ναυπηγεία ‘SWAN-HUNTER’. Παραχωρήθηκε από το βρετανικό Ναυτικό στις 3 Σεπτεμβρίου 1943. Ένα από τα τρία Α/Τ συνοδείας που παραχωρήθηκαν επί δανεισμού – κατά την διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου από τους Άγγλους (βλέπε πλοίο ‘Αιγαίον ΙΙ’).

Του ιδίου τύπου πλοία : ‘ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗΣ II’ και ’Αιγαίον ΙΙ’. Παρελήφθη στις 3 Νοεμβρίου 1943 παρουσία του Βασιλέως Γεωργίου από τον Αντιπλοίαρχο Γ. Μανωλάτο (Ύψωση Ελληνικής Σημαίας). Έλαβε μέρος στις Ναυτικές επιχειρήσεις τις Μεσογείου μεταξύ των οποίων στις αποβατικές επιχειρήσεις στο Άντζιο της νότιας Γαλλίας. Μέχρι τον Οκτώβριο του 1944 πραγματοποίησε 49.830 μίλια και παρέμεινε εν πλω - 3890 ώρες. Έλαβε μέρος στις επιχειρήσεις του εμφυλίου.

Επεστράφη στην Αγγλία στις 12 Δεκεμβρίου 1959.
Ο **Κόλπος της Αλμερίας** είναι μέγας κόλπος στη ΝΑ. Ισπανία που διανοίγετα σε πλάτος 24 μιλίων και εισδυτικού βάθους 8 μιλίων. Όρίζεται δε μεταξύ των ακρωτηρίων "Σαμπινάλ" και "Γκάτο" ή "Κάβο Γάτσο" όπως το αποκαλούν οι Έλληνες ναυτικοί.
Ο Κόλπος αυτός είναι εύκολα αναγνωρίσιμος από πολύ μακρυά χάριν της μεγάλης βουνοκορφής της Σιέρρα Νεβάδα, (ύψος 11000 πόδες), που δεσπόζει του κόλπου, αιώνια χιονισμένη, έτσι ώστε να είναι ορατή και από τις ακτές της Αφρικής.

Ο Κόλπος της Αλμερίας είναι πολύ γνωστός από το γεγονός ότι τα αλιεύματα εξ αυτού, κυρίως τόννων, αφενός τροφοδοτεί όλες τις κονσερβοβιομηχανίες, αφετέρου είναι ο πλουσιότερος αλιευτικός κόλπος της Μεσογείου.
Από το **Κολοσσιαίο άγαλμα του Αμενχοτέπ Γ** έχει διασωθεί ένα κεφάλι και ένα χέρι που βρέθηκαν στο περίφραγμα του ιερού της θεάς Μουτ στο Καρνάκ της Αιγύπτου. Αγοράστηκε το 1823 από τον Χένρι Σαλτ για το Βρετανικό μουσείο και φιλοξενούνται σήμερα εκεί.

Περιγραφή
---------

Είναι κατασκευασμένα από ερυθρό γρανίτη. Δυο τμήματα έχουν βρεθεί, ένα κεφάλι και ένα χέρι. Πιστεύεται ότι είχε στηθεί από τον Φαραώ Αμενχοτέπ Γ' στις Θήβες. Είναι άγνωστο αν είχε στηθεί στον τόπο της ανακάλυψής του, ή αν μεταφέρθηκε εκεί από τις Θήβες στα αρχαία χρόνια. Στα χρόνια της ανακάλυψής του οι αρχαιολόγοι το ερμήνευσαν εσφαλμένα ως άγαλμα του Τούθμωσι Γ΄, επειδή το άγαλμα και οι επιγραφές του είχαν μετατραπεί στην αρχαιότητα. Οι μετατροπές αυτές στα χαρακτηριστικά του προσώπου έγιναν πιθανόν στην εποχή του Ραμσή Β΄. Το κεφάλι έχει ύψος 2,90 μέτρα. Παριστάνει τον Αμενχοτέπ Γ' να φοράει την διπλή κορώνα ψχεντ, σύμβολο της εξουσίας της Αιγύπτου. Το χέρι έχει μήκος 330 εκατοστά και καταλήγει σε σφιχτή γροθιά.

Ιστορικό της ανακάλυψης
-----------------------

Το άγαλμα ανακαλύφθηκε το 1817 από τους Τζιοβάνι Μπαττίστα Μπελτζόνι και Χέρι Ουίλλιαμ Μπίτσι. Λόγω της μάζας του, το κεφάλι μεταφέρθηκε με μεγάλη δυσκολία στο Λούξορ. Το χέρι δεν είναι ακριβώς γνωστό που ανακαλύφθηκε, αλλά πιστεύεται ότι ανακαλύφθηκε μαζί με το κεφάλι.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  «statue». British Museum. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Οκτωβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 3 Σεπτεμβρίου 2010.
2. ↑  «Colossal granite head of Amenhotep III». British Museum. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Νοεμβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 3 Σεπτεμβρίου 2010.

Περισσότερη βιβλιογραφία
------------------------

* T.G.H. James and W.V. Davies, *Egyptian sculpture* (London, The British Museum Press, 1983)
* A.P. Kozloff and B.M. Bryan, *Egypts dazzling sun: Amenhotep* (Cleveland Museum of Art, 1992)
* Deborah Manley and Peta Rée, *Henry Henry Salt: artist, traveller, diplomat, Egyptologist* London: Libri, 2001)
* Strudwick, Nigel, *Masterpieces of Ancient Egypt*, London: British Museum Publications, 2006 p160-1

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Αρχαιολογία | Πύλη Αρχαιολογία |

* Παρουσίαση του εκθέμματος από το Βρετανικό Μουσείο Αρχειοθετήθηκε 2012-11-05 στο Wayback Machine.
* Λεπτομερής παρουσίαση της κεφαλής Αρχειοθετήθηκε 2012-10-14 στο Wayback Machine.
* Λεπτομερής παρουσίαση του βραχίονα Αρχειοθετήθηκε 2012-10-14 στο Wayback Machine.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Colossal red granite statue of Amenhotep III  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η **Κλάουδια Μπασόλς** (*Claudia Bassols*) καταλανική προφορά ΔΦΑ: [ˈkɫawðiə βəˈsɔɫs], ισπανική προφορά [ˈklauðja βaˈsols], γεννημένη στις 3 Οκτωβρίου 1979 στη Βαρκελώνη, είναι ισπανίδα ηθοποιός από την περιοχή της Καταλονίας της Ισπανίας

Η Μπασόλς αποφοίτησε από American School of Barcelona. Η εκπαίδευση της περιλαμβάνει ένα πτυχίο στη μουσική κωμωδία, με περαιτέρω μελέτες του δράματος στο Παρίσι, Λονδίνο, Λος Άντζελες, στο University of North Carolina Wilmington, και στο National Institute of Dramatic Art. Σπούδασε επίσης αγγλική γλώσσα και λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης

Η Μπασόλς εμφανίστηκε με την Άμπερ Τάμπλιν στην ταινία *Blackout* του 2008, το 2008 πρωταγωνίστησε στη σειρά του PBS *Spain... on the road Again* μαζί με τους Μάριο Μπατάλι, Γκουίνεθ Πάλτροου και Μαρκ Μπίτμαν. Το 2009 η Μπασόλς έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στο *The Eagle Path* με τον Ζαν Κλοντ Βαν Νταμ. Η ταινία προβλήθηκε στις Κάννες το 2010, και κυκλοφόρησε στο οικιακό βίντεο το 2012.

Τον Οκτώβριο του 2010 η Μπασόλς περιλήφθηκε στο Sexiest Women Alive Atlas του περιοδικού *Esquire*.

Φιλμογραφία
-----------

**Ισπανική ή καταλανική γλώσσα**

* *Mis adorables vecinos*: "Hasta el 2016" (19 March 2006) ως Sheila
* *El Mundo de Chema* (11 επεισόδια, 2006) ως Carmen
* *El Coronel Macià* (2006) ως Núria
* *C.L.A No somos ángeles* (59 επεισόδια, 2007) as Elena Rincón
* *Amar en tiempos revueltos* (26 επεισόδια, 2008) as Esperanza
* *Anna* (2008) ως Anna –
* *La Riera* (12 episodes, 2010) ως Laia
* *Gavilanes* (26 episodes, 2010–2011) ως Norma Elizondo

Αγγλική γλώσσα
* *Blackout* (2008) ως Pretty Woman
* *Spain... on the road Again* (13 επεισόδια, 2008) ως η ίδια
* *Paintball* (2009) ως Claudia
* *Emulsion* (2010) ως Isabella
* *One in the Chamber* (2012) ως Janice Knowles
* *Rob (TV series)* (2012) ως Maggie
* *Full Love* (2013) ως Sophia

Προσωπική ζωή
-------------

Μιλάει ισπανικά, καταλανικά, αγγλικά, σουηδικά, γαλλικά και ιταλικά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 10  Ιουλίου 2019.
2. ↑  «Chicas que nos ponen de buen humor: Claudia Bassols». Esquire (Spanish edition). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Μαρτίου 2009. Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2008.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η Κλάουδια Μπασόλς στο IMDb
* Επίσημη Ιστοσελίδα της Κλάουδια Μπασόλς
* Βιογραφία της Κλάουδια Μπασόλς στο biografias.es (Ισπανικά)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 78938510
* LCCN: no2009019539
* ISNI: 0000 0000 5500 6291

 |

 |
Ο Θυρεός των Μεγάλων Βεζίρηδων
Ο **Κιόρ Γιουσούφ Ζιγιαουντίν Πασάς** ή *Κιόρ Γιουσούφ Μεχμέτ Πασάς* ήταν Μεγάλος Βεζίρης στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Βιογραφία
---------

Μετά τη μεγάλη ναυμαχία του Αμπουκίρ στάλθηκε επικεφαλής εκστρατευτικού σώματος στην Αίγυπτο προκειμένου να εκδιώξει από εκεί τους Γάλλους. Υπέστη όμως μεγάλη πανωλεθρία και μόλις που κατάφερε να σωθεί με 500 μόνο άνδρες. Το γεγονός αυτό εξόργισε τον Σουλτάνο ο οποίος και τον απομάκρυνε από τη θέση του. 

Διορίσθηκε όμως και πάλι Μεγάλος Βεζίρης από τον Σουλτάνο Μαχμούτ Β', σε ηλικία 72 ετών, το 1808 προκειμένου να εκστρατεύσει κατά των Ρώσων. Μετά όμως και από τη νέα ήττα που υπέστη, τον Φεβρουάριο του 1811, παύτηκε οριστικά.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος Μεγάλων Βεζίρηδων