Στην αρχαία Ρώμη, ***το confarreatio*** ήταν μία παραδοσιακή, για τους πατρικίους μορφή γάμου.  Η τελετή περιλάμβανε τη νύφη και τον γαμπρό, που μοιράζονταν ένα κέικ δίκοκκο σιτάρι (στα λατινικά *far* ή *panis farreus*  ) εξ ου και το όνομα της ιεροτελεστίας. *Το far* μεταφράζεται συχνά ως "όλυρα" (είδος σιταριού), το οποίο είναι ανακριβές, καθώς ο κόκκος που χρησιμοποιείτο ήταν σίτος δίκοκκος (*triticum dicoccum),* όχι (σίτος ολυρός (*triticum speltum)*.  Ο *ιερείς του Δία* Flamen Dialis) και ο μέγιστος αρχιερέας (pontifex maximus) προήδρευαν τού γάμου και έπρεπε να είναι παρόντες δέκα μάρτυρες.  Η γυναίκα περνούσε απευθείας από το χέρι *(manus)* τού πατέρα της ή τού *αρχηγού τού νοικοκυριού* (pater familias) στο χέρι τού νέου της συζύγου. 

Το να έχεις γονείς, που είχαν παντρευτεί από *confarreatio* ήταν απαραίτητη προϋπόθεση, για να γίνεις Εστιάδα (Vestal) ή ιερέας τού Δία. *Το Confarreatio* φαίνεται να περιοριζόταν σε εκείνους, των οποίων οι γονείς είχαν επίσης παντρευτεί με *confarreatio*, αλλά αργότερα, ίσως με την άνοδο των πληβείων *ευγενών*, αυτή η απαίτηση πρέπει να είχε χαλαρώσει.  Ο Scipio Africanus πιθανώς νυμφεύτηκε τη σύζυγό του Aιμιλία Τέρτια με *confarreatio*, επειδή ο μεγαλύτερος γιος τους ήταν ο ιερέας τού Δία, όμως η μητέρα του Σκιπίωνα Πομπονία ήταν πληβεία.

Το διαζύγιο για γάμους *confarreatio*, το *diffarreatio*, ήταν μία δύσκολη διαδικασία και επομένως σπάνια. Δεν είναι πολλά γνωστά, για το πώς διεξήγετο το *diffarreatio,* εκτός από το ότι υπήρχε ένας ειδικός τύπος θυσίας, που προκαλούσε τη λύση της σχέσης μεταξύ άνδρα και γυναίκας. Έπειτα θα περνούσε πίσω στο *χέρι* (manus) τού δικού της *αρχηγού τού νοικοκυριού.*

Αρχικά το *confarreatio* ήταν αδιάλυτο, και αυτό παρέμενε αληθές για το γάμο των ιερέων τού Δία. Οι άλλοι δύο μεγάλοι ιερείς, ο ιερέας τού Άρη (flamen Martialis) και ο (flamen Quirinalis), έπρεπε επίσης να παντρευτούν με *confarreatio.*  Οι τρεις μεγάλοι ιερείς (major flamines) έπρεπε επίσης να νυμφευτούν παρθένες. Επιπλέον, εάν η σύζυγος του ιερέα τού Δία απεβίωνε, αυτός έπρεπε αμέσως να παραιτηθεί. Δεν είναι σαφές, αν αυτό ίσχυε για τους άλλους ιερείς.

Δείτε επίσης
------------

* Γάμος στην αρχαία Ρώμη
* Manus γάμος
* Θρησκεία στην αρχαία Ρώμη

Bιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Karen K. Hersch (24 Μαΐου 2010). *The Roman Wedding: Ritual and Meaning in Antiquity*. Cambridge University Press. σελίδες 26–. ISBN 978-0-521-12427-0.
2. ↑  Judith Evans Grubbs (2002). *Women and the Law in the Roman Empire: A Sourcebook on Marriage, Divorce and Widowhood*. Routledge. σελ. 22. ISBN 0-415-15240-2.
3. ↑  David Thurmond (2006). *A Handbook of Food Processing in Classical Rome: For Her Bounty No Winter*. Koninklijke Brill NV. σελ. 18. ISBN 978-90-04-15236-6.
4. ↑   Chisholm, Hugh, επιμ.. (1911) «Confarreatio» *Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάννικα* **7** (11η έκδοση) Cambridge University Press, σελ. 898
5. ↑  Goran Lind (23 Ιουλίου 2008). *Common Law Marriage : A Legal Institution for Cohabitation: A Legal Institution for Cohabitation*. Oxford University Press, USA. σελίδες 38–. ISBN 978-0-19-971053-9.
6. ↑  Kurt A. Raaflaub (15 Απριλίου 2008). *Social Struggles in Archaic Rome: New Perspectives on the Conflict of the Orders*. John Wiley & Sons. σελίδες 224–. ISBN 978-1-4051-4889-4.
7. ↑  Alan Watson (1992). *The State, Law, and Religion: Pagan Rome*. University of Georgia Press. σελίδες 52–. ISBN 978-0-8203-1387-0.