recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η **Ελιζαβέτα Φεντόροβνα Λιτβίνοβα** (αγγλικά: Elizaveta Fedorovna Litvinova) (1845-1919;) ήταν Ρωσίδα μαθηματικός και παιδαγωγός. Συνέγραψε πάνω από 70 άρθρα σχετικά με την εκπαίδευση των μαθηματικών. 

Γεννήθηκε το 1845 στην τσαρική Ρωσία, ως Ελιζαβέτα Φεντόροβνα Ιβάνσκινα. Ολοκλήρωσε την προσχολική εκπαίδευση σε γυμνάσιο θηλέων στην Αγία Πετρούπολη. Το 1866 παντρεύτηκε το Βίκτορ Λιτβίνοφ, ο οποίος, σε αντίθεση με τον Βλαντιμίρ Κοβαλέφσκι (άντρα της Σοφίας Κοβαλέφσκαγια), δεν της επιτρέπε να ταξιδέψει, για να σπουδάσει στα ευρωπαϊκά πανεπιστήμια. Έτσι, η Λιτβίνοβα άρχισε να μελετά με τον Στρανολιούμπσκι, ο οποίος παρέδιδε ιδιωτικά μαθήματα και στην Κοβαλέφσκαγια. 

Το 1872, μόλις πέθανε ο άντρας της, η Λιτβίνοβα πήγε στη Ζυρίχη και γράφτηκε στην Πολυτεχνική Σχολή. Το 1873 ο Τσάρος διέταξε όλες τις Ρωσίδες, που σπουδάζουν στη Ζυρίχη, να επιστρέψουν στη Ρωσία, ειδάλλως θα αντιμετώπιζαν τις συνέπειες. Η Λιτβίνοβα ήταν από τις λίγες που αγνόησαν το διάταγμα και παρέμεινε για να συνεχίσει τις σπουδές της, λαμβάνοντας το πτυχίο της στη Ζυρίχη το 1876 και το διδακτορικό δίπλωμα το 1878 από το Πανεπιστήμιο της Βέρνης.

Λόγω της αψήφισης της ανάκλησης του 1873, όταν η Λιτβίνοβα επέστρεψε στη Ρωσία, της αρνήθηκαν επαγγελματικά ραντεβού στο πανεπιστήμιο. Δίδαξε σε ένα λύκειο θηλέων και συμπλήρωνε το πενιχρό εισόδημά της, γράφοντας βιογραφίες πιο διάσημων μαθηματικών, όπως η Κοβαλέφσκαγια και ο Αριστοτέλης. Μετά τη συνταξιοδότησή της, θεωρείται ότι η Λιτβίνοβα πέθανε κατά τη διάρκεια της Ρωσικής Επανάστασης του 1919.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.livelib.ru/author/462584-elizaveta-litvinova.
2. ↑  books.google.cat/books?id=FlxsBgAAQBAJ.
3. ↑  www.agnesscott.edu/lriddle/women/litvin.htm.
4. ↑  *NUKAT*. n2009119477.

Βιβλιογραφία
------------

* A. H. Koblitz, *Sofia Vasilevna Kovalevskaia* in Louise S. Grinstein (Editor), Paul J. Campbell (Editor) (1987). *Women of Mathematics: A Bio-Bibliographic Sourcebook*. Greenwood Press, New York. ISBN 978-0-313-24849-8. CS1 maint: Extra text: authors list (link) *Women of Mathematics: A Bio-Bibliographic Sourcebook*. Greenwood Press, New York. ISBN 978-0-313-24849-8.

*Αυτό το άρθρο ενσωματώνει υλικό από Elizaveta Litvinova στο PlanetMath, το οποίο είναι υπό την άδεια Creative Commons Attribution/Share-Alike License.*

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* "Ελιζαβέτα Λιτβίνοβα", Βιογραφίες Γυναικών Μαθηματικών, Agnes Scott College

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 11864743
* LCCN: no90007109
* ISNI: 0000 0001 0955 1448
* GND: 1075259789
* SUDOC: 075431556
* MGP: 194910
* NKC: js2017952888

 |

 |
To ***mAigov*** είναι ελληνικός ψηφιακός βοηθός, που εγκαινιάστηκε στις 12 Δεκεμβρίου 2023, για τον ψηφιακό μετασχηματισμό του Ελληνικού Δημοσίου. Βασίζεται σε εφαρμογές της τεχνητής νοημοσύνης και εγκαταστάθηκε στον ιστότοπο, *gov.gr*, με απώτερο στόχο την διευκόλυνση της καθημερινότητας των πολιτών και την άμεση και γρήγορη εξυπηρέτηση.

Δυνατότητες
-----------

Ο ψηφιακός βοηθός *mAigov* επιτρέπει:

* Την απευθείας συνομιλία των πολιτών μαζί του.
* Την υποβολή ερωτημάτων σε φυσική γλώσσα, γραπτά ή φωνητικά.

Το *mAigov Beta* έχει την ολική δυνατότητα εξυπηρέτησης μέχρι 240 συνομιλιών στα ελληνικά ανά λεπτό.

Πρώτη παρουσίαση
----------------

Τον Δεκέμβριο 2023 ο υπουργός Ψηφιακής Διακυβέρνησης Δημήτρης Παπαστεργίου μαζί με τον Υφυπουργό Κωνσταντίνο Κυρανάκη παρουσίασαν την εν λόγω εφαρμογή τεχνητής νοημοσύνης για το ελληνικό Δημόσιο. Το *mAigov* εγκαινιάστηκε σε πιλοτική «Beta» λειτουργία, όπως συμβαίνει με όλα τα υπολογιστικά συστήματα, και θα δοκιμαστεί στην πράξη.

Ανάδοχος του έργου υπήρξε ο ΟΤΕ που είχε ως υπεργολάβους τις εταιρείες Accenture και UBITECH. Τεχνολογικός πάροχος αυτού ήταν η εταιρεία Microsoft, που βάσισε το εγχείρημα στην καινοτομική τεχνολογία *Azure Open AI*.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «mAigov – O «Ψηφιακός Βοηθός» του gov.gr στην υπηρεσία των πολιτών – Το Δημόσιο στην εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης». *Υπουργείο Ψηφιακής Διακυβέρνησης*. 12 Δεκεμβρίου 2023. Ανακτήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 2023.
2. ↑  Iefimerida.Gr, Newsroom (12 Δεκεμβρίου 2023). «Σύσκεψη στο Μαξίμου για τον ψηφιακό βοηθό mAIgov -Η πρώτη εφαρμογή Τεχνητής Νοημοσύνης στο Ελληνικό Δημόσιο». *iefimerida.gr*. Ανακτήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 2023.
Οι **Θέρμες του Λικινίου Σούρα**, λατιν.: Thermae Licinii Surae ή Thermae Suranae ήταν ένα ιδιωτικό αρχαίο ρωμαϊκό συγκρότημα λουτρών, που κτίστηκε από τον Λεύκιο Λικίνιο Σούρα στον Aβεντίνο λόφο της 8ης Περιοχής (*Regio XIII*) της Ρώμης. 

Οι Θέρμες αποκαταστάθηκαν κατά τη σύντομη βασιλεία του Γορδιανού Γ΄. Υπέστησαν ζημιές κατά τη διάρκεια της λεηλασίας της Ρώμης το 410 από τον Αλάριχο Α΄ και αποκαταστάθηκαν ξανά το 414. Τα λουτρά πιθανότατα εξυπηρετούσαν μία πιο εύπορη κοινότητα από τα Θέρμες του Καρακάλλα και ήταν μικρότερα και πιθανώς πιο κομψά.

Αν και τώρα δεν έχουν απομείνει παρά ερείπια, η κατά προσέγγιση τοποθεσία τους είναι: 41°52′59″N 12°28′59″E﻿ / ﻿41.88297°N 12.48315°E﻿ / 41.88297; 12.48315 και παρουσιάζονται εν μέρει στην πλάκα VII-14 του σε μάρμαρο χάρτη Forma Urbis Romae, την αριθμημένη ως θραύσμα 21a από τον E. Rodríguez Almeida.  

Η θέση τους πρέπει να βρισκόταν σε άμεση γειτνίαση δυτικά της εκκλησίας της Σάντα Πρίσκα, κοντά στο ναό της Diana (Άρτεμης), με τις καμάρες της Acqua Marcia που τα τροφοδοτούσε, περνώντας ακριβώς κατά μήκος της τοποθεσίας της σημερινής εκκλησίας. Στο Forma Urbis Romanae, στα βόρεια των Θερμών υπάρχει επίσης ένας ναός αβέβαιης ταύτισης, ίσως ο ναός της Luna (Σελήνης) ή ο ναός του Vertumnus (Βλάστησης), που και οι δύο ήταν της περιόδου της Δημοκρατίας.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος αρχαίων μνημείων στη Ρώμη

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  L. Richardson, jr (1 Οκτωβρίου 1992). *A New Topographical Dictionary of Ancient Rome*. JHU Press. ISBN 978-0-8018-4300-6.
2. ↑  «Data». *formaurbis.stanford.edu*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Οκτωβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 23 Οκτωβρίου 2021.
3. ↑  Emilio Rodríguez Almeida (1981). *Forma urbis marmorea: Testo*. Quasar. ISBN 978-88-85020-22-1.
Χάρτης με τις διαλέκτους της σλαβομακεδονικής γλώσσας.
Η **διάλεκτος Πριλάπου - Μπίτολα** (σλαβομακεδονικά: Прилепско-битолски дијалект‎, Prilepsko-bitolski dijalekt, βουλγαρικά: Битолски говор) είναι κατά την σλαβομακεδονική διαλεκτολογία μέλος της κεντρικής υποομάδας της ομάδας των δυτικών διαλέκτων της σλαβομακεδονικής γλώσσας και κατά την βουλγαρική διαλεκτολογία συμπεριλαμβάνεται ως μέλος των νοτιοδυτικών διαλέκτων της βουλγαρικής γλώσσας. Αυτή η διάλεκτος μιλιέται σε ένα μεγάλο μέρος της περιοχής Πελαγονίας (πιο συγκεκριμένα στους δήμους Μπίτολα, Πρίλεπ, Κρουσόβου και Ντεμίρ Χισάρ), καθώς και από τους σλαβόφωνους στην περιοχή της Φλώρινας στην γειτονική ελληνική Μακεδονία. Η διάλεκτος, μαζί με άλλες περιφερειακές δυτικοκεντρικές διαλέκτους, παρέχει ένα μεγάλο μέρος της βάσης για τη σύγχρονη Σλαβομακεδονική.

Δείτε επίσης
------------

* Βαλκανικά αμφίλεκτα

Παραπομπές
----------

1. ↑  Стойков (Στόικοφ), Стойко (2002) [1962]. *Българска диалектология (Βουλγαρική διαλεκτολογία)* (στα Βουλγαρικά). София: Акад. изд. "Проф. Марин Дринов". ISBN 954-430-846-6. OCLC 53429452.
2. ↑  *χωρίς συγγραφέα*. Леринскиот говор. *Македонски jазик*, 1983, ХХХIV, σ. 23-49.
3. ↑  Hill, Peter. *The Dialect of Gorno Kalenik* 1991, Columbus, OH.
4. ↑  "Makedonska gramatika" by Krume Kepeski, *Language*, Vol. 27, No. 2 (Apr–Jun, 1951), σ. 180–187.

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Βόρεια Μακεδονία | Πύλη Βόρεια Μακεδονία |
Η **Νότια Γερμανική Ποδοσφαιρική Ένωση** (γερμανικά: *Süddeutscher Fußball-Verband*, SFV) είναι περιφερειακό διοικητικό όργανο όσον αφορά το άθλημα του ποδοσφαίρου στη Γερμανία. Η έδρα της βρίσκεται στο Μόναχο. H SFV αποτελεί ένα από τα 5 περιφερειακά μέλη της Γερμανικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας.

Ιστορία
-------

Ο οργανισμός συστάθηκε στις 17 Οκτωβρίου 1897 στην Καρλσρούη ως *Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Νότιας Γερμανίας* (Verband Süddeutscher Fußball-Vereine) σε μια συνάντηση των οκτώ κορυφαίων ποδοσφαιρικών συλλόγων της Νότιας Γερμανίας, όπως οι Καρλσρούη ΦΦ, Φένιξ Καρλσρούης, Φιντελίτας Καρλσρούης, 1. ΦΚ Φόρτσχαϊμ, ΦΚ Χάιλμπρον, ΦφΡ Μάνχαϊμ, ΦΚ Χάναου 93 και Γκερμάνια 94 Φραγκφούρτης.

Υπαγόμενες ενώσεις
------------------

Στην περιφερειακή ένωση υπάγονται οι εξής ενώσεις κρατιδίων:

* Ποδοσφαιρική Ένωση Έσσης
* Ποδοσφαιρική Ένωση Βάδης
* Ποδοσφαιρική Ένωση Νότιας Βάδης
* Ποδοσφαιρική Ένωση Βυρτεμβέργης
* Ποδοσφαιρική Ένωση Βαυαρίας

Παραπομπές
----------

1. ↑  *100 Jahre Süddeutscher Fussball-Verband*, p. 8

Eξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ποδόσφαιρο
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 157754846

 |

 |
Ο **Γαβριήλ Θεσσαλονίκης** (β΄μισό 14ου-1416;) διαδέχτηκε στη μητροπολιτική έδρα της Θεσσαλονίκης τον Ισίδωρο Γλαβά σε χαλεπούς καιρούς, γιατί στο μεταξύ είχε καταληφθεί από τους Τούρκους (1387).

Βίος
----

Ανήκε σε οικογένεια κληρικών της Θεσσαλονίκης και μαθήτευσε κοντά στον ιερομόναχο Μακάριο Χούμνο. Το 1383 εγκαταστάθηκε στην Κωνσταντινούπολη και διακρίθηκε στους εκκλησιαστικούς κύκλους, με αποτέλεσμα να γίνει ηγούμενος της Μονής της Χώρας και επόπτης όλων των μοναστικών ιδρυμάτων της βυζαντινής πρωτεύουσας.

Το 1389 εξελέγη Μητροπολίτης Χαλκηδόνος και απέκτησε την εύνοια του αυτοκράτορα Μανουήλ Β΄ Παλαιολόγου ως ικανός και συνετός ιεράρχης. Γύρω στο 1397 επέστρεψε στη γενέτειρά του και χάρη στο ήθος και το κύρος του επιβλήθηκε στους κατακτητές και πέτυχε έτσι την παροχή προνομίων στους Θεσσαλονικείς. Πρωτοστάτησε επίσης στις διαπραγματεύσεις για την εκκένωση της πόλης από τα τουρκικά στρατεύματα (1402).

Παραπομπές
----------

1. ↑  ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
2. ↑  Kapsalis, Athanasius G. (1994). *Matthew I, Patriarch of Constantinople (1397 - 1410), his life, his patriarchal acts, his written works*. Durham University. σελ. 158.
3. ↑  Απόστολος Βακαλόπουλος, Οι ομιλίες του Μητροπολίτη Ισιδώρου, «Μακεδονικά» 4 (1960) σσ 23-24

Βιβλιογραφία
------------

* Ἐγκώμιον εἰς τὸν ἀρχιεπίσκοπον Θεσσαλονίκης Γαβριήλ, ἔκδ. Ἀστ. Ἀργυρίου, Μακαρίου τοῦ Μακρῆ Συγγράμματα [Βυζαντινά κείμενα καὶ μελέται], Θεσσαλονίκη 1996, 101-120 Κατάλογος κειμένων Αρχειοθετήθηκε 2011-02-14 στο Wayback Machine.
* Amvrosios-Aristotelēs Zōgraphos (Bishop of Zela),Ο Γαβριήλ Θεσσαλονίκης και το αποδιδόμενο εις αυτόν ανέκδοτο ομιλιάριο: γραμματολογική, φιλολογική και θεολογική μελέτη, Κέντρο βυζαντινών ερευνών, Τόμος 44 (2007) ISBN 9789607856258

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Γράμμα του Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Γαβριήλ[*νεκρός σύνδεσμος*]
Τα **χάρτινα φορέματα** έκαναν την πρώτη εμφάνιση τους τον Μάρτιο του 1966. Η εισαγωγή τους στην αγορά έγινε από την εταιρία *Scott* ως διαφημιστικό τέχνασμα για την προώθηση μιας νέας σειράς από χαρτοπετσέτες, χαρτιά υγείας και κουζίνας, που ονομάστηκε "ζωηρόχρωμες εκρήξεις".

Όταν ο καταναλωτής αγόραζε κάποιο προϊόν, έπαιρνε και ένα κουπόνι και πληρώνοντας 1 δολάριο και 25 σεντς μπορούσε να αγοράσει ένα χάρτινο φόρεμα μέσω ταχυδρομείου. Το φόρεμα κυκλοφόρησε σε ένα πατρόν, δύο τύπους εμπριμέ και 4 μεγέθη. Το όνομα του, "Paper Caper". Έως τον Αύγουστο η *Scott* είχε αποστείλει 500.000 παραγγελίες.

Στην πραγματικότητα τα ρούχα δεν ήταν χάρτινα αλλά φτιαγμένα από Dura-Wave, πατέντα της εταιρίας το 1958. Κυτταρίνη με πλέγμα από ρεγιόν, όχι φυσικά υφασμένος αλλά με μια διαδικασία συμπίεσης παρόμοια με της τσόχας.

Το κόστος εξαιρετικά χαμηλό, και άλλοι επιχειρηματίες μπήκαν στο παιχνίδι, τον Ιούνιο η εταιρία *Mars* μπαίνει στην αγορά και ως τον Αύγουστο έχει στείλει 120.000 δικά της πρωτότυπα στα πολυκαταστήματα, έκαστο πωλούμενο έναντι 1,29 δολαρίων. Στην συνέχεια βγήκαν νέα σχέδια φόρμες με παντελόνι καμπάνα ένα παιδικό φόρεμα με φουσκωτό μανίκι, ανδρικά γιλέκα και ένα ρηχό φόρεμα από ασημόχαρτο από την μονωτική ύλη που χρησιμοποιούσαν στις στολές των αστροναυτών.

Γκαλερί
-------

* Χάρτινο φόρεμα "Paper Caper", διαφημιστικό της Scott Paper Co. ΗΠΑ 1966. Συλλογή ΠΛΙ, ΝαύπλιοΧάρτινο φόρεμα "Paper Caper", διαφημιστικό της Scott Paper Co. ΗΠΑ 1966. Συλλογή ΠΛΙ, Ναύπλιο
* Χάρτινο φόρεμα με τυπωμένη ασπρόμαυρη φωτογραφία ματιού. Από τη συλλογή "Poster dress" του Harry Gordon. 1967. Συλλογή ΠΛΙ, ΝαύπλιοΧάρτινο φόρεμα με τυπωμένη ασπρόμαυρη φωτογραφία ματιού. Από τη συλλογή "Poster dress" του Harry Gordon. 1967. Συλλογή ΠΛΙ, Ναύπλιο
* Χάρτινο φόρεμα Souper Dress, με τυπωμένη έγχρωμη κονσέρβα της σούπας Campbell's. 1967. Συλλογή ΠΛΙ, ΝαύπλιοΧάρτινο φόρεμα Souper Dress, με τυπωμένη έγχρωμη κονσέρβα της σούπας Campbell's. 1967. Συλλογή ΠΛΙ, Ναύπλιο
* Χάρτινο φόρεμα με τυπωμένα σκίτσα προσώπων ηθοποιών της Universal Studios. Μοντέλο: "The Big One's of '68". 1968.  Συλλογή ΠΛΙ, ΝαύπλιοΧάρτινο φόρεμα με τυπωμένα σκίτσα προσώπων ηθοποιών της Universal Studios. Μοντέλο: "The Big One's of '68". 1968. Συλλογή ΠΛΙ, Ναύπλιο
* Χάρτινο φόρεμα για γενέθλια. Asheville, ΗΠΑ 1967. Συλλογή ΠΛΙ, ΝαύπλιοΧάρτινο φόρεμα για γενέθλια. Asheville, ΗΠΑ 1967. Συλλογή ΠΛΙ, Ναύπλιο

Πηγή
----

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Χάρτινα φορέματα** |

* «Χρααατς! Μόδα από χαρτί», ATOPOS, Αθήνα, 2007, σελίδες 158 - 163
**Σπορτ Μπίλι** (αγγλικά Sport Billy) ήταν σειρά κινουμένων σχεδίων παραγωγής του 1979, της Filmation Associates και προβλήθηκε αρχικά στην Δυτική Γερμανία. Στη συνέχεια το 1982 στην Αμερική και στο δίκτυο NBC. Αποτελούνταν από 26 επεισόδια χωρισμένα σε δύο σεζόν που προβλήθηκαν με μεγάλη επιτυχία στην Αγγλία, την Αυστρία, την Ελλάδα, την Τουρκία, την Ιταλία και την Ισπανία .

Περίληψη της σειράς
-------------------

Η σειρά είχε να κάνει με τις περιπέτειες του Σπορτ Μπίλλυ, ενός παιδιού που κατάγεται από τον πλανήτη Όλυμπος που βρίσκεται στην άλλη πλευρά του ήλιου και μοιάζει στη Γη. Το αγαπημένο του σπορ είναι το ποδόσφαιρο. Πάντα έχει μαζί του το κίτρινο βαλιτσάκι του, το οποίο περιέχει διάφορα εργαλεία ανάλογα με τις ανάγκες του Σπορτ Μπίλυ (από ρακέτα του τένις μέχρι αυτοκίνητο).

Ο Σπορτ Μπίλυ πηγαίνει στη Γη με σκοπό να προωθήσει τον αθλητισμό και την ομαδική δουλειά. Θανάσιμη εχθρός του είναι η βασίλισσα Βάντα και ο βοηθός της ο Σάϊντ. Η Βάντα έχει σκοπό να καταστρέψει όλα τα αθλήματα στο γαλαξία.

Έχει δύο βοηθούς, τη Λίλυ και το σκύλο του το Γουίλυ. Σε κάθε επεισόδιο ταξιδεύουν στο χρόνο με το διαχρονόπλοιό του που μοιάζει με ρολόι πάνω σε ρουκέτες και σώζει κάποιο άθλημα από τα διαβολικά σχέδια της Βάντα.

Προβολή στην Ελλάδα - Ελληνική μεταγλώττιση
-------------------------------------------

Η σειρά προβλήθηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα από τις 3 Απριλίου μέχρι τις 29 Σεπτεμβρίου 1981 από την ΥΕΝΕΔ. Είχε προβληθεί έκτοτε πάρα πολλές φορές σε επανάληψη τα επόμενα χρόνια.

**Ηθοποιοί: Γιάννης Καλατζόπουλος** - Σπορτ Μπίλυ

**Σπύρος Μηλιώνης** - Γουίλυ

**Σοφία Χάνου** - Βάντα

**Αλίκη Αλεξανδράκη** - Λίλυ

**Αργύρης Παυλίδης** - Σάϊντ

**Παύλος Μηλιώνης** - Σπόρτικους

Το τραγούδι των τίτλων ερμήνευσε ο Λάκης Τζορντανέλι

Επιπλέον πληροφορίες
--------------------

Ο Σπορτ Μπίλυ ήταν μασκότ του fair play στα Παγκόσμια Κύπελλα Ποδοσφαίρου του 1982 και του 1986 στις διαφημιστικές ταμπέλες των γηπέδων των αγώνων.
Τα **1α Βραβεία της Εθνικής Ένωσης Κριτικών των ΗΠΑ**, που απονεμήθηκαν από την Εθνική Εταιρεία Κριτικών Κινηματογράφου τον Ιανουάριο του 1967, τίμησαν τους καλύτερους στον κινηματογράφο για το 1966.

Νικητές
-------

### Καλύτερη ταινία

* *Blow-Up*

### Καλύτερος Σκηνοθέτης

* Μικελάντζελο Αντονιόνι – *Blow-Up*

### Καλύτερος Ηθοποιός

1. **Μάικλ Κέιν *– Άλφι, ο σατράπης***2. Ρίτσαρντ Μπάρτον – *Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ;*3. Μαξ φον Σίντοφ – *Hawaii*4. Λόρενς Ολίβιε – *Othello*

5. Πολ Σκόφιλντ – *Ένας άνθρωπος για όλες τις εποχές*

### Καλύτερη Ηθοποιός

1. **Σιλβί** – ***La vieille dame indigne***2. Βανέσα Ρέντγκρεϊβ – *Μόργκαν, ο τρελός εραστής*3. Ανούκ Εμέ – *Ένας άντρας και μια γυναίκα*

Παραπομπές
----------

1. ↑  Thompson, Howard (4 January 1967). «New Reviewers' Society Honors 'Blow-Up'; Top Prizes Contrast With Selections of New York Critics». *The New York Times*.. Ανακτήθηκε στις 3 January 2018.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Προηγούμενα Βραβεία
Τα **2α Βραβεία της Εθνικής Ένωσης Κριτικών των ΗΠΑ**, που απονεμήθηκαν από την Εθνική Εταιρεία Κριτικών Κινηματογράφου τον Ιανουάριο του 1968, τίμησαν τους καλύτερους στον κινηματογράφο για το 1967.

Οι κριτικοί μέλη που ψήφισαν για τα βραβεία ήταν οι Χόλις Άλμπερτ του *Saturday Review*, Μπρένταν Γκιλ του *New Yorker*, Φίλιπ Χάρτανγκ του *Commonweal*, Πολίν Κάελ του *New Yorker*, Στάνλεϊ Κάουφμαν του *The New Republic*, Άρθουρ Νάιτ του *Saturday Review*, Τζόζεφ Μόργκενστερν του *Newsweek*, Άντριου Σάρις του *Village Voice*, Ρίτσαρντ Σίκελ του *Life*, Γουίλφριντ Σιντ του *Esquire* και Τζον Σάιμον του *The New Leader*.

Νικητές
-------

### Καλύτερη ταινία

1. *Περσόνα* (18 βαθμοί)

2. *Μπόνι και Κλάιντ* (9 βαθμοί)3. *Ο άνθρωπος που έβλεπε τα τρένα να περνούν* (8 βαθμοί)

### Καλύτερος Σκηνοθέτης

* Ίνγκμαρ Μπέργκμαν – *Περσόνα* (πλειοψηφία στην πρώτη ψηφοφορία)

### Καλύτερος Ηθοποιός

1. Ροντ Στάιγκερ – *Ιστορία ενός εγκλήματος* (10 πόντοι)

2. Μαρτσέλλο Μαστρογιάννι – *Ο ξένος* (8 πόντοι)3. Ιβ Μοντάν – *Ο πόλεμος τελείωσε*

### Καλύτερη Ηθοποιός

1. Μπίμπι Άντερσον – *Περσόνα* (23 βαθμοί)

2. Ανί Ζιραρντό – *Ζήσε για τη ζωή* (20 βαθμοί)3. Έντιθ Έβανς – *Ο παράξενος κόσμος της κυρίας Ρος* (17 πόντοι)

### Καλύτερος Β' Ανδρικός Ρόλος

1. Τζιν Χάκμαν – *Μπόνι και Κλάιντ* (16 βαθμοί)

2. Ζαν Μαρτέν – *Η μάχη της Αλγερίας* (7 βαθμοί)3. Μπράιαν Κιθ – *Ανταύγειες σε χρυσά μάτια* (6 βαθμοί)

### Καλύτερος Β' Γυναικείος Ρόλος

1. Μάρτζορι Ρόουντς – *Η πρώτη νύχτα του γάμου* (11 βαθμοί)

2. Βιβιέν Μερσάν – *Το τρίγωνο των αμαρτωλών* (10 βαθμοί)

3. Έλεν Ομάρα – Α*παγορευμένα σκαλοπάτια* (8 βαθμοί)

### Καλύτερο Σενάριο

1. Ντέιβιντ Νιούμαν και Ρόμπερτ Μπέντον – *Μπόνι και Κλάιντ* (14 πόντοι)

2. Ίνγκμαρ Μπέργκμαν – *Περσόνα* (13 βαθμοί)3. Γίρι Μένζελ και Μπόχουμιλ Χράμπαλ – *Ο άνθρωπος που έβλεπε τα τρένα να περνούν* (10 βαθμοί)

### Καλύτερη Φωτογραφία

1. Χάσκελ Γουέξλερ – *Ιστορία ενός εγκλήματος* (16 πόντοι)

2. Κόνραντ Λ. Χολ – *Ο μεγάλος δραπέτης* and *Εν ψυχρώ* (9 βαθμοί)3. Σβεν Νίκβιστ – *Περσόνα* (6 βαθμοί)4. Νίκολας Ρόουγκ – *Μακριά από το αγριεμένο πλήθος* (6 πόντοι)

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Magazine Critics Name Swedish Film 'Tops'». *The Calgary Herald*. 5 January 1968.. Ανακτήθηκε στις 3 January 2018.
2. ↑  Schickel, Richard, επιμ. (1968). *Film 67/68: An Anthology by the National Society of Film Critics*. New York: Simon and Schuster.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Προηγούμενα Βραβεία
Ο **πρόεδρος του Ισημερινού** ( ισπανικά: *Presidente del Ecuador*‎ ), που ονομάζεται επίσημα **Πρόεδρος της Δημοκρατίας του Ισημερινού** ( ισπανικά: *Presidente de la República del Ecuador*‎ ), υπηρετεί ταυτόχρονα ως αρχηγός κράτους και επικεφαλής της κυβέρνησης του Ισημερινού. Είναι το ανώτατο πολιτικό αξίωμα στη χώρα ως επικεφαλής της εκτελεστικής εξουσίας. Σύμφωνα με το ισχύον σύνταγμα, ο Πρόεδρος μπορεί να υπηρετήσει δύο τετραετείς θητείες. Πριν από αυτό, ο πρόεδρος μπορούσε να υπηρετήσει μόνο μια τετραετή θητεία.

Ο σημερινός Πρόεδρος του Ισημερινού είναι ο Γκιγέρμο Λάσο, ο οποίος διαδέχθηκε τον Λενίν Μορένο στις 24 Μαΐου 2021. Εξελέγη το 2021.

Ιστορία
-------

Η προεδρία του Ισημερινού έχει χαρακτηριστεί από περιόδους αστάθειας, με αποτέλεσμα το αξίωμα να αλλάζει προέδρους συχνά σε όλη την ιστορία της χώρας. Τουλάχιστον πέντε φορές, τα καθήκοντα του προέδρου έχουν ανατεθεί σε προσωρινή κυβέρνηση ή στρατιωτική χούντα. Συχνά, το αξίωμα έχει αφεθεί σε έναν μεταβατικό ή εν ενεργεία πρόεδρο, πολλοί από τους οποίους θα συνέχιζαν να γίνονται πρόεδροι. Ο πρόεδρος που υπηρέτησε τις περισσότερες θητείες είναι ο Χοσέ Μαρία Βελάσκο Ιμπάρρα, ο οποίος υπηρέτησε πέντε. Πριν από τον πρόεδρο Ραφαέλ Κορρέα, ο τελευταίος πρόεδρος που υπηρέτησε την πλήρη θητεία του ήταν ο Σίξτο Ντουράν Μπαγιέν, ο οποίος υπηρέτησε από το 1992 έως το 1996.

Κατάλογος προέδρων
------------------

Κύριο λήμμα:  Κατάλογος προέδρων του Ισημερινού

Τελευταίες εκλογές
------------------

Κύριο λήμμα: Γενικές εκλογές Ισημερινού 2021

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Shocking Gap Between Latin America's Presidential Salaries And Workers Minimum Wage». Latin Post.
2. ↑  «LATEST: Ecuador's pro-market candidate Guillermo Lasso wins the presidential runoff». Bloomberg Quicktake. 11 Απριλίου 2021. Ανακτήθηκε στις 11 Απριλίου 2021.
Έκδοση του 1563, της Κατήχησης της Χαϊδελβέργης
Η **Κατήχηση της Χαϊδελβέργης** είναι Προτεσταντικό ομολογιακό κείμενο για τη διδασκαλία Μεταρρυθμισμένων Χριστιανών, με τη μορφή ερωταπαντήσεων. Έχει μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες και η επιρροή της θεωρείται σημαντική για την Μεταρρυθμισμένη θεολογία. Η Κατήχηση της Χαϊδελβέργης είναι ευρέως αποδεκτή από τις Μεταρρυθμισμένες και τις Πρεσβυτεριανές εκκλησίες, καθώς και από την Ελληνική Ευαγγελική Εκκλησία.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Οι 52 πρώτες ερωτήσης της Κατήχησης της Χαϊδελβέργης στα ελληνικά, από την σελίδα της Α' Ελληνικής Ευαγγελικής Εκκλησίας Αθηνών
Σχηματική αναπαράσταση δύο ισοδυνάμων κλασμάτων, ενός ανάγωγου και ενός μη ανάγωγου
Ένα κλάσμα ονομάζεται **ανάγωγο** αν ο μέγιστος κοινός διαιρέτης του αριθμητή και του παρονομαστή του είναι ίσος με τη μονάδα. Δηλαδή δεν υπάρχει κοινός διαιρέτης του αριθμητή και του παρονομαστή του κλάσματος εκτός από τη μονάδα. Το ανάγωγο κλάσμα είναι αποτέλεσμα της μαθηματικής αναγωγής ενός κλάσματος με ακέραιους όρους, με το οποίο είναι ίσο. Έτσι, ένα ανάγωγο κλάσμα δε μπορεί να απλοποιηθεί.

Σε παραστάσεις με κλάσματα συνηθίζεται να μετατρέπονται τα κλάσματα σε ανάγωγα με τη διαδικασία της απλοποίησης επειδή οι υπολογισμοί μπορούν να γίνουν ευκολότερα και επιπλέον, ένα ανάγωγο κλάσμα είναι πιο εύληπτο. Για παράδειγμα, τα κλάσματα 1/2 και 1245/2490 είναι ίσα, αλλά το πρώτο είναι πιο απλό και πιο κατανοητό.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

* Ισοδυναμία κλασμάτων - Απλοποίηση Κλασμάτων - Βιβλίο Ε' Δημοτικού Α Τεύχος (Βρυώνης, Δουκάκης, Καρακώστα, Μπαραλής, Σταύρου)
* Ισοδύναμα Κλάσματα - Βιβλίο Α΄ Γυμνασίου (Βανδουλάκης, Καλλιγάς, Φερεντίνος, Μαρκάκης, Φερεντίνος)
* Fractions - Εφαρμογή για Android που κάνει πράξεις (απλοποιήσεις, προσθέσεις, αφαιρέσεις κ.λ.π.) μεταξύ κλασμάτων.

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Μαθηματικά
 |

 |
Ίδρυση της Γερμανικής Αυτοκρατορίας στην αίθουσα των καθρεπτών στο ανάκτορο των Βερσαλλιών. Πίνακας του Άντον φον Βέρνερ
***Preußens Gloria*** (*δόξα της Πρωσίας* ή *πρωσική δόξα*, Συλλογή στρατιωτικών εμβατηρίων ΑΜ IΙ, αρ. 143 ΑΜ IΙ, αρ. 240 και ΗΜ ΙΙ, αρ. 98) είναι ο τίτλος γνωστού γερμανικού στρατιωτικού εμβατηρίου του 19ου αιώνα σε σύνθεση του Γιόχαν Γκόττφριντ Πίφκε, μουσικού διευθυντή φιλαρμονικής ορχήστρας του Α' Συντάγματος των Βασιλικών Γρεναδιέρων του Μπράντενμπουργκ αρ. 8 στην Φρανκφούρτη παρά του Όντερ. Το εμβατήριο θεωρείται σήμερα το δημοφιλέστερο γερμανικό εμβατήριο. Γράφτηκε το 1871 μετά την νίκη της Πρωσίας και των συμμάχων της εναντίον της Γαλλίας στον Γαλλοπρωσικό Πόλεμο που επέφερε την ίδρυση της Γερμανικής Αυτοκρατορίας. Η πρεμιέρα του εμβατηρίου έγινε στην παρέλαση της νίκης των γερμανικών στρατευμάτων που επέστρεψαν από τον πόλεμο. Έκτοτε η εκτέλεση του εμβατηρίου γινόταν αποκλειστικά σε επίσημες τελετές ύψιστης σημασίας, και γι'αυτό παρέμεινε άγνωστο στο ευρύ κοινό. Τυπώθηκε για πρώτη φορά το 1898 και έγινε ευρέως γνωστό το 1909 μετά από διασκευή του καθηγητή Τέοντορ Γκράβερτ. Το 1911 κατατάχτηκε στον επίσημο κατάλογο των εμβατηρίων. Σήμερα είναι αναπόσπαστο τμήμα επίσημων τελετών του γερμανικού κράτους, των Ενόπλων δυνάμεων της Γερμανίας (Bundeswehr), πολιτικών εκδηλώσεων, καθώς και του βασικού ρεπερτορίου κάθε φιλαρμονικής ορχήστρας.

Παραπομπές σημειώσεις
---------------------

1. ↑  «Preußens Gloria (Prussian Glory)». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου 2014.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

**Ακούστε:**  Η δόξα της Πρωσίας

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 186161499

 |

 |
Ο **Ιωάννης .Θ Ζήσης** (Μάκρη Φθιώτιδας 1881 – Τουρκία, 1941) υπήρξε Υποστράτηγος του Ελληνικού Στρατού.

Κατά τη Μάχη των Οχυρών, τον Απρίλιο του 1941, υπηρέτησε ως Διοικητής της Ταξιαρχίας του Έβρου, η οποία είχε αναλάβει να είναι διατεταγμένη από τη λίμνη Βιστωνίδα μέχρι τον Έβρο ποταμό. Στις 7 Απριλίου 1941 και μετά την είσοδο των Γερμανών στη Θράκη, τα τμήματα προκαλύψεως της Ταξιαρχίας, λόγω του κινδύνου της αιχμαλωσίας από τους Γερμανούς, πέρασαν στο τουρκικό έδαφος όπου και αφοπλίστηκαν από τους Τούρκους στα Ύψαλα της Ανατολικής Θράκης. Γλύτωσε μόνο ένα μικρό τμήμα της Ταξιαρχίας, το οποίο, αφού συμπτύχθηκε στη Μάκρη, προωθήθηκε στο εσωτερικό της χώρας. Οι Έλληνες, σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο, παρέδωσαν τον οπλισμό τους και τότε οι Τούρκοι τους ανακοίνωσαν ότι θα παρέμεναν σε στρατόπεδο συγκέντρωσης μέχρι το τέλος του πολέμου. Ο Υποστράτηγος Ζήσης, βλέποντας ότι γλύτωσε τη μονάδα του από τη Γερμανική αιχμαλωσία αλλά αυτή οδηγήθηκε στην τουρκική, αποσύρθηκε και αυτοκτόνησε με περίστροφο, στις 9 Απριλίου.

Το όνομά του δόθηκε σε στρατόπεδο της Αλεξανδρούπολης, το οποίο σήμερα ονομάζεται Στρατόπεδο "Ζήση".

Παραπομπή
---------

1. ↑

Πηγή
----

*
Συντεταγμένες: 36°56′24.81″N 26°58′2.43″E﻿ / ﻿36.9402250°N 26.9673417°E﻿ / 36.9402250; 26.9673417

Οι **Βοθύνοι** είναι ημιορεινό χωριό της Καλύμνου στα Δωδεκάνησα σε υψόμετρο 150 μέτρα.

Γεωγραφία - Ιστορία
-------------------

Οι Βοθύνοι βρίσκονται στο νότιο τμήμα του νησιού, σε απόσταση 4 χλμ. ΝΔ. από το λιμάνι της Καλύμνου (Πόθια) και έχουν ως επίνειο τα Βλυχάδια. Στο χωριό διατηρούνται σε καλή κατάσταση τρεις καμαραμοσκεπείς τάφοι παλαιοχριστιανικής περιόδου και έχουν εντοπιστεί δύο υπόγειοι τάφοι σε μορφή πηγαδιών της ελληνιστικής περιόδου. Στην ανατολική είσοδό του, από Πόθια, υπάρχει ένα ιδιωτικό Λαογραφικό Μουσείο το οποίο στεγάζεται σε αναπαλαιωμένο παραδοσιακό καλύμνικο σπίτι και ως εκθέματά του περιλαμβάνει αντικείμενα λαϊκού πολιτισμού, οικοσκευής παλιών νοικοκυριών ενώ παρουσιάζει τις κύριες καθημερινές δραστηριότητες, τα κοινωνικά γεγονότα και τη ζωή του Καλύμνιου σφουγγαρά. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1948 στο ΦΕΚ 248Α - 28/09/1948 να προσαρτάται στο δήμο Καλύμνου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης υπάγεται στο Δήμο Καλυμνίων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 245 κατοίκους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Ελληνικά) *Βάση δεδομένων της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής*.
2. ↑  *Εγκυκλοπαίδεια Νέα Δομή*. Αθήνα: Τεγόπουλος - Μανιατέας. 1996. σελ. 53, τομ. 7.
3. ↑  Κουτελλάς, Μιχαήλ (2006). *Kalymnos, History - Archaeology - Culture*. σελ. 61.
4. ↑  «Διοικητικές Μεταβολές Οικισμών». *ΕΕΤΑΑ*. Ανακτήθηκε στις 5 Μαΐου 2020.
5. ↑  «ΦΕΚ αποτελεσμάτων ΜΟΝΙΜΟΥ πληθυσμού Αρχειοθετήθηκε 2021-10-04 στο Wayback Machine.», σελ. 10839 (σελ. 432 του pdf)

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Οικισμοί του Δήμου Καλυμνίων |
| --- |
|  |
| 
* Αργινώντα
* Άργος
* Βαθύς
* Βλυχάδια
* Βοθύνοι
* Εμπορειός
* Ίμια - Λιμνιά ένα (νησίδα)\*
* Ίμια - Λιμνιά δύο (νησίδα)\*
* Καλαβρός (νησίδα)\*
* Καλόλιμνος (νησίδα)
* Κάλυμνος (Ποθαία)
* Καμάρι
* Μυρτιές
* Νερά (νησίδα)\*
* Πάνορμος
* Πλάτη (νησίδα)
* Σαφονήδι (νησίδα)\*
* Σκαλιά
* Τέλενδος (νησίδα)
* Ψέριμος (νησίδα)
 |
|  |
| 
* Έδρα: Κάλυμνος (Ποθαία)
* \* (Οικισμοί με μη μόνιμο πληθυσμό)
 |

 |
Το ***Μια του κλέφτη...*** είναι ασπρόμαυρη ελληνική αισθηματική κωμική ταινία του 1960 σε σενάριο και σκηνοθεσία του Δημήτρη Ιωαννόπουλου, η οποία αποτελεί κινηματογραφική μεταφορά του θεατρικού έργου "Μια του Κλέφτη, Δυο του Κλέφτη" του σκηνοθέτη. Πρωταγωνιστούν οι Δημήτρης Χορν, Κάκια Αναλυτή, Διονύσης Παπαγιαννόπουλος, Αλίκη Ανδρέου και ο Κώστας Ρηγόπουλος.

Η υπόθεση της ταινίας περιστρέφεται γύρω από τον καταξιωμένο δικηγόρο Παύλο Λιγνό (Δημήτρη Χορν), ο οποίος κατά την διάρκεια των θερινών διακοπών του στην Πάρο συναντά μια παντρεμένη γυναίκα που τον ερωτεύεται παράφορα. Ωστόσο ο σύζυγός της, αρχίζει να υποπτεύεται ότι κάτι σκαρώνει η γυναίκα του και θα κάνει μια αιφνιδιαστική έφοδο στο δωμάτιο του Παύλου, η οποία θα γίνει αφορμή για να γνωριστεί ο Παύλος με την νεαρή Λένα (Κάκια Αναλυτή). Εκείνη θεωρώντας ότι είναι κάποιος κλέφτης, θα τον φυγαδεύσει. Τα πράγματα όμως θα αλλάξουν όταν ανακαλύπτει ότι δεν είναι κλέφτης, αλλά ένας από τους πιο πετυχημένους δικηγόρους της Αθήνας. Ανάμεσα τους θα αναπτυχθεί ένα ειδύλλιο, που έχει σαν αποτέλεσμα οι δύο νέοι να ανέβουν τα σκαλιά της εκκλησίας.

Η πρεμιέρα της ταινίας έγινε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης με τον Δημήτρη Χορν να κερδίζει το βραβείο Α' Αντρικού Ρόλου για την ερμηνεία του. Άρχισε να προβάλλεται ευρέως από τις 23 Ιανουαρίου 1961 με τις κινηματογραφικές αίθουσες Άνεσις, Αττικόν και Τρίανον στην Αθήνα να είναι οι πρώτες. Συνολικά έκοψε 22.740 εισιτήρια, καταλαμβάνοντας την 23η θέση ανάμεσα σε 58 ελληνικές ταινίες της σεζόν 1960-1961.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «*Μια του κλέφτη...*». *tainiothiki.gr*. Ταινιοθήκη της Ελλάδος. Ανακτήθηκε στις 13 Δεκεμβρίου 2023.
2. ↑  «*Η ζωή της πόλεως*» (PDF). *Ψηφιακό Αρχείο Εφημερίδων και Περιοδικού Τύπου - Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος*. Εφημερίδα Ελευθερία. 22 Ιανουαρίου 1961. σελ. 3η. Ανακτήθηκε στις 13 Δεκεμβρίου 2023.
3. ↑  «*once-lucky*». filmy.gr. Ανακτήθηκε στις 13 Δεκεμβρίου 2023.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* *Μια του κλέφτη...*   στην IMDb
* *Μια του κλέφτη...* στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Τέχνη
* Πύλη:Κινηματογράφος
* Πύλη:Ελλάδα
 |

 |
Συντεταγμένες: 39°19′58″N 22°45′38″E﻿ / ﻿39.33278°N 22.76056°E﻿ / 39.33278; 22.76056

Το **Αερινό** είναι χωριό του Νομού Μαγνησίας, σε υψόμετρο 180μ. 6χλμ από το Βελεστίνο και 25χλμ από το Βόλο. Είναι έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας του Δήμου Ρήγα Φεραίου και κατά την απογραφή του 2011 είχε 500 μόνιμους κατοίκους. Το χωριό είναι χτισμένο σε χαμηλό οροπέδιο, πλησίον της Εθνικής οδού Αθηνών-Θεσ/νίκης (κόμβος στο 303 χλμ.) και πλεονεκτεί στον τομέα των οδικών συγκοινωνιών, ενώ έχει απολέσει το πλεονέκτημα της σιδηροδρομικής σύνδεσής του, λόγω της κατάργησης της γραμμής Βόλου-Φαρσάλων. Το χειμώνα το κρύο είναι τσουχτερό και η ομίχλη πολύ συχνό φαινόμενο. Το καλοκαίρι η ζέστη μετριάζεται από δροσερά ρεύματα αέρα (εξ' ου και το όνομα του χωριού, που αποτελεί νεότερη ονομασία από τα τέλη του 19ου αι, ενώ η παλαιότερη ονομασία του ήταν Περσουφλί ή Περτσοφλί).Το χωριό είναι χτισμένο κατά μήκος της σιδηροδρομικής γραμμής Βόλου-Καλαμπάκας, με νότιο προσανατολισμό και αποτελείται από δύο μεγάλους συνοικισμούς : τον προσφυγικό οικισμό (μετά το 1922) στα ανατολικά του Ι. Ναού του Αγίου Αποστόλου Θωμά και τον προϋπάρχοντα οικισμό (των "ντόπιων") στα βορειοδυτικά του Ναού. Στο χωριό λειτουργεί Δημοτικό Σχολείο και Νηπιαγωγείο. Το χωριό εκπροσωπεί στα τοπικά πρωταθλήματα η ομάδα ποδοσφαίρου "ΔΟΞΑ" ήδη από τη δεκαετία του '60. Οι κάτοικοι ασχολούνται με την αγροτική οικονομία, ενώ η γειτνίαση με το αστικό κέντρο του Βόλου διευκολύνει την επαγγελματική ενασχόληση των κατοίκων με εμπορικές και άλλες δραστηριότητες.

Τοπική κοινότητα
----------------

Η τοπική κοινότητα Αερινού είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 33,548 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τον οικισμό Πολυζαίικα. 

### Πληθυσμός

Μόνιμος | Έτος | Πληθυσμός |
| --- | --- |
| 1991 | 486 (497) |
| 2001 | 431 (440) |
| 2011 | 500 (510) |

Πραγματικός (de facto) | Έτος | Πληθυσμός |
| --- | --- |
| 1961 | 570 |
| 1971 | 460 (474) |
| 1981 | 442 (463) |
| 1991 | 496 (507) |
| 2001 | 423 (432) |
| 2011 | 499 (511) |

(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)

Παραπομπές
----------

1. 1 2
2. ↑
3. ↑
4. ↑
5. ↑  ΠΛ 1:398
6. ↑  ΠΛΜ 2:445

Πηγές
-----

* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ)
* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Οικισμοί του Δήμου Ρήγα Φεραίου |
| --- |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Κάρλας | 
* Άνω Κερασιά
* Κανάλια
* Κερασιά
* Ριζόμυλος
* Στεφανοβίκειο
 |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Κεραμιδίου | 
* Βἐνετο
* Καμάρι
* Κεραμίδι
* Μονή Μεταμορφώσεως Σωτήρος Φλαμουρίου
 |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Φερών | 
* Άγιος Γεώργιος
* Άγιος Δημήτριος
* Αερινό
* Βελεστίνο
* Ελευθεροχώρι
* Κοκκαλαίικα
* Κοκκίνα
* Μικρό Περιβολάκι
* Περίβλεπτο
* Πολυζαίικα
* Χλόη
 |
|  |
| 
* Έδρα: Βελεστίνο
* \* (Οικισμοί με μη μόνιμο πληθυσμό)
 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Ελλάδα
 |

 |
Τα **22α Βραβεία της Εθνικής Ένωσης Κριτικών των ΗΠΑ**, που απονεμήθηκαν στις 4 Ιανουαρίου 1988, τίμησαν την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1987.

Νικητές
-------

### Καλύτερη Ταινία

1. ***Οι Δουβλινέζοι***

2. *Ελπίδα και δόξα*

3. *Ο τελευταίος αυτοκράτορας*

### Καλύτερος Σκηνοθέτης

1. **Τζον Μπούρμαν – *Ελπίδα και δόξα***

2. Τζον Χιούστον – *Οι Δουβλινέζοι*

3. Γιούζο Ιτάμι – *Ταμπόπο*

### Καλύτερος Ηθοποιός

1. **Στιβ Μάρτιν – *Ρωξάνη***

2. Άλμπερτ Μπρουκς – *Το κύκλωμα*

3. Τέρι Οκουίν – *Έξαψη βίας*

### Καλύτερη Ηθοποιός

1. Έ**μιλι Λόιντ – *Wish You Were Here***

2. Ντάιαν Κίτον – *Baby Boom*

3. Χόλι Χάντερ – *Το κύκλωμα* και *Αριζόνα Τζούνιορ*

### Καλύτερος Β' Ανδρικός Ρόλος

1. **Μόργκαν Φρίμαν – *Το δόκανο***

2. Σον Κόνερι – *Οι αδιάφθοροι*

3. Άμπερτ Μπρουκς – *Το κύκλωμα*

### Καλύτερος Β' Γυναικείος Ρόλος

1. **Κάθι Μπέικερ – *Το δόκανο***

2. Βανέσα Ρέντγκρεϊβ – *Τεντώστε τα αυτιά σας*

3. Αντζέλικα Χιούστον – *Οι Δουβλινέζοι*

### Καλύτερο Σενάριο

1. **Τζον Μπούρμαν – *Ελπίδα και δόξα***

2. Αδερφοί Κοέν – *Αριζόνα Τζούνιορ*

3. Γιπύζο Ιτάμι – *Tampopo*

### Καλύτερη Φωτογραφία

* Φιλίπ Ρουσλό – *Ελπίδα και δόξα*

### Ειδικό Βραβείο

* Ρίτσαρντ Ράουντ

Παραπομπές
----------

1. ↑  Maslin, Janet (4 January 1988). «Film Critics' group honors 'The Dead'». *The New York Times*.. Ανακτήθηκε στις 3 January 2018.
2. ↑  Kehr, Dave (4 January 1988). «Film Critics Honor `Hope And Glory`». *Chicago Tribune*.. Ανακτήθηκε στις 3 January 2018.
3. ↑  Rickey, Carrie (4 January 1988). «'The Dead' Is Best Film, Says Group Of Critics». *The Philadelphia Inquirer*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 March 2016.. Ανακτήθηκε στις 3 January 2018.
4. ↑  Carr, Jay (4 January 1988). «Film Critics name 'The Dead' No. 1, Runnerup 'Hope and Glory' wins 3 awards». *The Boston Globe*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 March 2016.. Ανακτήθηκε στις 3 January 2018.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Προηγούμενα Βραβεία
Ο Πρωταράς είναι τουριστικό θέρετρο το οποίο βρίσκεται στα διοικητικά όρια του Δήμου Παραλιμνίου στην Κύπρο και συγκεκριμένα στην ανατολική ακτογραμμή της νήσου. 

**Ονομασία**

Αρχικά και μέχρι τα μέσα περίπου της δεκαετίας του '80 το τοπωνύμιο Πρωταράς χρησιμοποιούνταν για να περιγράψει μόνο την περιοχή γύρω από την Παραλία της Συκιάς(Fig Tree Bay). Η ραγδαία όμως τουριστική και οικιστική ανάπτυξη που ακολούθησε είχε ως αποτέλεσμα το τοπωνύμιο Πρωταράς να χρησιμοποιείται σήμερα για να περιγράψει όλη την ακτογραμμή του Δήμου Παραλιμνίου η οποία φτάνει σε μήκος τα 20km περίπου και εκτείνεται από το φυλάκιο των Ηνωμένων Εθνών στην περιοχή Κάππαρης μέχρι την παραλία Κόννος στο Ακρωτήριο Κάβο Γκρέκο. 

**Εντασσόμενες** **περιοχές**

Ο Πρωταράς χωρίζεται στις ακόλουθες περιοχές από βόρεια ως νότια: 

•Κάππαρης 

•Αγία Τριάδα 

•Περνέρα 

•Πρωταράς(Fig Tree Bay)-Κύρια Περιοχή 

•Νησιά Λομπαρντί και Κόννος 

Εκτός από τις ξενοδοχειακές μονάδες χαρακτηριστική είναι και η παρουσία στην περιοχή χιλιάδων παραθεριστικών και εξοχικών κατοικιών ενώ τα τελευταία χρόνια αποτελεί και τόπο μόνιμης διαμονής από ντόπιους. 

Εκτός από τις πιο πάνω περιοχές, αξιόλογη οικιστική και άλλη ανθρώπινη δραστηριότητα εντοπίζεται στις περιοχές του υψώματος Φανός και Άγιων Σαράντα που βρίσκονται στα δυτικά του θερέτρου και κοντά στα διοικητικά όρια του Δήμου Αγίας Νάπας. 

Χαρακτηριστικά γνωρίσματα του Πρωταρά είναι ο βράχος του Προφήτη Ηλία με το ομώνυμο εξωκλήσι, οι ανεμόμυλοι που χρησιμοποιούνταν παλαιότερα από τους ντόπιους γεωργούς και οι οποίοι σήμερα είναι προστατευόμενοι, το νησί το οποίο βρίσκεται στην Παραλία της Συκιάς(Fig Tree Bay), καθώς και η παραλία του Κόννου την οποία μοιράζεται με το Δήμο Αγίας Νάπας και στην οποία αναφέρεται ο νομπελίστας Έλληνας ποιητής Γίωργος Σεφέρης ως το κρυφό περιγιάλι στο ποίημα του "Άρνηση".

Ονομασία
--------

Κατά τον Σίμο Μενάρδο το τοπωνύμιο έχει Βυζαντινή προέλευση σύμφωνα με την κατάληξη του σε –ας. Υπάρχουν διάφορες εκδοχές για το από πού πήρε το όνομα του όπως :

- Επειδή οι κάτοικοι της περιοχής μπορούσαν να δουν τον ήλιο να ανατέλλει πρώτοι (πρώτα ορώ) από το ύψωμά του. 

- Επειδή το ύψωμα της περιοχής φαινόταν πρώτο από αυτούς που πλησίαζαν από τη θάλασσα.

Τουριστική ανάπτυξη
-------------------

Η περιοχή αυτή ήταν και είναι η κατ’ εξοχήν παραγωγική περιοχή του Παραλιμνίου. Εκατοντάδες ανεμόμυλοι που βρίσκονται στην περιοχή δίνουν μια ξεχωριστή γραφικότητα, αλλά και μαρτυρούν τη χρήση της γης στην τελευταία πεντηκονταετία.

Στις όμορφες παραλίες της περιοχής λειτουργούσαν από πολλά χρόνια γραφικά παραλιακά κέντρα, που εργάζονταν μόνο τους καλοκαιρινούς μήνες και συγκέντρωναν αρκετή πελατεία από την Αμμόχωστο και τα χωριά της περιοχής. Η κατάσταση αυτή συνεχίστηκε ως το 1974. Μετά την τουρκική εισβολή και για μερικά χρόνια η κατάσταση παρέμεινε στάσιμη. Η σημερινή ραγδαία ανάπτυξη άρχισε γύρω στα 1977. Τότε άρχισαν να κτίζονται τα πρώτα ξενοδοχεία, τα πρώτα τουριστικά διαμερίσματα.
Ο **Γρηγόρης Δαφνής** (Κέρκυρα 1909 - 1977) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος και συγγραφέας.

Γεννήθηκε στην Κέρκυρα και σπούδασε στη Νομική Σχολή Αθηνών. Εργάστηκε ως δημοσιογράφος και αναλυτής σε διάφορες εφημερίδες. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής φυλακίστηκε για αντιστασιακή δράση, για να δραπετεύσει τελικά και να καταφύγει στην Αίγυπτο μαζί με την εξόριστη ελληνική κυβέρνηση. Υπήρξε συνεργάτης του πρωθυπουργού Γεωργίου Παπανδρέου και του υπουργείου Πληροφοριών αμέσως μετά την απελευθέρωση το 1944.

Διετέλεσε γενικός διευθυντής του Αθηναϊκού Πρακτορείου Ειδήσεων από το 1963 έως το 1965, στις κυβερνήσεις της Ένωσης Κέντρου υπό τον Γεώργιο Παπανδρέου. Το 1965 συντάχθηκε με τους Αποστάτες και διορίστηκε γενικός διευθυντής του τότε Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας, παραμένοντας μέχρι την επιβολή της χούντας το 1967.

Ο Δαφνής έγραψε πολλά βιβλία ιστορίας και πολιτικής, από τα οποία ξεχωρίζουν το *«Σοφοκλής Ελευθερίου Βενιζέλος»* (βιογραφία του Σοφοκλή Βενιζέλου) και το *«Η Ελλάς μεταξύ δύο πολέμων, 1923-1940»*, που θεωρείται κλασικό για την περίοδο αυτή.

Πέθανε στην Αθήνα το 1977.
Το **Έιν Μποκέκ** (εβραϊκά: עֵין בּוֹקֵק) είναι τουριστική πόλη του Ισραήλ, στο Περιφερειακό Συμβούλιο Ταμάρ του Νοτίου Διαμερίσματος. Βρίσκεται περίπου 390 μέτρα υπό της επιφανείας της θαλάσσης κάτω από τα ερείπια του ρωμαϊκού κάστρου Μετσάντ Μποκέκ. Το Μποκέκ εμφανίστηκε το 1960 ως τουριστικό κέντρο με την κατασκευή του πρώτου ξενοδοχείου. Υπάρχουν πολλά ξενοδοχεία, εστιατόρια, κλινικές υγείας, μπαρ και εμπορικά κέντρα στην πόλη. Το θέρετρο απέχει περίπου 60 χλμ. από την Ιερουσαλήμ και είναι ένα από τα πιο ανεπτυγμένα θέρετρα διακοπών στις ακτές της Νεκράς Θαλάσσης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Ein Bokek and the Dead Sea region». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Ιουνίου 2011. Ανακτήθηκε στις 1 Απριλίου 2009.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  στο Wikimedia Commons
Η **Ελισάβετ «Έλσα» Παπαδημητρίου** (Ναύπλιο 16 Φεβρουαρίου 1942 - Αθήνα 17 Μαρτίου 2022) ήταν Ελληνίδα αρχιτέκτονας και πρώην βουλευτής Αργολίδας της Νέας Δημοκρατίας (1993-2011) και ανεξάρτητη βουλευτής (2011-2012).

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στις 16 Φεβρουαρίου 1942 στο Ναύπλιο και ήταν κόρη του δικηγόρου, βουλευτή και υπουργού Δημήτρη Παπαδημητρίου. Σπούδασε αρχιτεκτονική στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο του ΕΚΠΑ και στο Πανεπιστήμιο Μπέρκλεϋ των ΗΠΑ. Την περίοδο 1968-1970 εργάστηκε ως επιμελήτρια του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου.

Από το 1990 έως το 1992 διετέλεσε γενική γραμματέας στην περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας και το διάστημα 1992-1993 γενική γραμματέας του ΥΠΕΧΩΔΕ. Υπήρξε συνιδρύτρια της Διακοινοβουλευτικής Πρωτοβουλίας Ελλάδας-Τουρκίας.

Επί 18 χρόνια διετέλεσε βουλευτής Αργολίδας με την Νέα Δημοκρατία καθώς εξελέγη στις εκλογές του 1993 και επανεκλέχθηκε στις εκλογές του 1996, 2000, 2004, 2007 και 2009. Ήταν η βουλευτής του Νομού Αργολίδας με την μεγαλύτερη σε χρονική διάρκεια κοινοβουλευτική θητεία. Διαγράφηκε από την κοινοβουλευτική ομάδα της Νέας Δημοκρατίας το 2011 επειδή υπερψήφισε το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα της τότε κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, υπό τον Γιώργο Παπανδρέου.

Τα τελευταία χρόνια είχε αποσυρθεί από την πολιτική ζωή. Υπήρξε παντρεμένη με τον Σπυρίδωνα Κατσώτα και είχαν αποκτήσει μια κόρη. Απεβίωσε στις 17 Μαρτίου 2022, σε ηλικία 80 ετών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  pace.coe.int/en/members/5342.
2. 1 2 3 4  www.lifo.gr/now/politics/pethane-i-elsa-papadimitrioy-i-proin-boyleytis-tis-neas-dimokratias. Ανακτήθηκε στις 17  Μαρτίου 2022.
3. ↑  0246f963-2c72-4b9a-93f6-6e3d063129cb. Ανακτήθηκε στις 23  Απριλίου 2022.
4. 1 2 3  www.assembly.coe.int/nw/xml/AssemblyList/MP-Details-EN.asp?MemberID=5342.
5. ↑  «Πέθανε η πρώην βουλευτής Αργολίδας Έλσα Παπαδημητρίου». *ΑΡΓΟΛΙΚΑ*. 17 Μαρτίου 2022. Ανακτήθηκε στις 17 Μαρτίου 2022.
6. ↑  Newsroom (17 Μαρτίου 2022). «Πέθανε η πρώην βουλευτής της ΝΔ Έλσα Παπαδημητρίου». *CNN.gr*. Ανακτήθηκε στις 17 Μαρτίου 2022.
Η **αστουρλεονική γλώσσα** (αστουρλεονικά: asturlleonés) είναι ιβηρορρωμαϊκή γλώσσα που εξελίχθηκε από την δημώδη λατινική στην επικράτεια του μεσαιωνικού βασιλείου της Αστούριας και της εξέλιξής του, του βασιλείου του Λεόν. Σήμερα είναι γνωστή μέσω τριών γλωττονύμων ως αστουριανική, λεονική και μιραντική αν και παραδοσιακά κάθε κατά τόπους περιοχή χάριζε καθέκαστη αστουρλεονική διάλεκτο το όνομά της και εντοπίζεται στις Αυτοδοικούμενες Περιφέρεις της Αστούριας και της βορειοδυτικής Καστίλης-Λεόν και της πορτογαλικής πόλης Μιράντα ντο Ντόουρο. Μεταξύ της αστουρλεονικής και της καστιλιανικής γλώσσας βρίσκονται οι μεταβατικές γλωσσικές ποικιλίες της εξτρεμαδουρικής και του μοντανιές.

Η αρχική αστουρλεονική γλώσσα, γνωστή και ως μεσαιωνική λεονική, χρησιμοποιήθηκε ευρέως στο Βασίλειο του Λεόν σε κυβερνητικά έγγραφα. Στη λογοτεχνία παραδοσιακά η αστουρλεονική περιορίστηκε σε μια δευτερεύουσα θέση σε σχέση με τα ισπανικά κυρίως για να εκφράσει κωμικούς χαρακτήρες σε εθιμογραφικά έργα.

Σήμερα η χρήση της φθίνει, με την αστουριανική ποικιλία να χαίρει μάλλον της μεγαλύτερης υγείας. Επίσημα είναι αναγνωρισμένη μόνο στη Μιράντα ντο Ντόουρο (ως μιραντές)· το Καθεστώς Αυτονομίας του Πριγκιπάτου της Αστούριας αναφέρεται στην προστασία και προώθηση της γλώσσας (ως μπάβλε) χωρίς όμως να την αναγνωρίζει ως επίσημη κάτι παρόμοιο με το Καθεστώς της Καστίλης-Λεόν. Κανονικοποίησης χαίρουν τόσο η ποικιλία της Αστούριας (Αστουριανική Ακαδημία της Γλώσσας) όσο και αυτή της Μιράντα. Όσον αφορά την διδασκαλία, η αστουρλεονική διδάσκεται στην Αστούριας ως μάθημα επιλογής στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση Ο αριθμός των ομιλητών της είναι αντικείμενο έρευνας με τους εν γένει ομιλητές της να υπολογίζονται σε περίπου 560.000.

Παραπομπές
----------

1. ↑  José Ramón Morala. «Norma y usos gráficos en la documentación leonesa. En Aemilianese I, S. 405-429 (2004)». pp. 509 y 427.
2. ↑  Νόμος 7/99 της 29ης Ιανουαρίου του Πορτογαλικού Κράτους με τίτλο: "Reconhecimento oficial de direitos linguísticos da comunidade mirandesa"
3. ↑  Estatuto de Autonomía del Principado de Asturias. Άρθρο 4, βάσει του οργανικού νόμου 1/1999, της 5ης Ιανουαρίου.
4. ↑  "El leonés será objeto de protección específica por parte de las instituciones por su particular valor dentro del patrimonio lingüístico de la Comunidad. Su protección, uso y promoción serán objeto de regulación." Estatuto de Autonomía de Castilla y León. Άρθρο 5.2.
5. ↑  «Asturian». *Ethnologue*. Ανακτήθηκε στις 26 Μαΐου 2016.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Αστουριανική Ακαδημία της Γλώσσας
Ο **Μιχαήλ Βασιλίεβιτς Ματιούσιν** (ρωσικά: Михаил Васильевич Матюшин, 1861–1934) ήταν Ρώσος καλλιτέχνης και συνθέτης, αξιοσημείωτος στο ρωσικό κίνημα της πρωτοπορίας Γεννημένος στο Νίζνι Νόβγκοροντ, ακολούθησε αρχικά μια καριέρα στη μουσική, εντάχθηκε στο Ωδείο της Μόσχας και αργότερα στην Αυλική Ορχήστρα στην Αγία Πετρούπολη. Ο Ματιούσιν ανέπτυξε επίσης έντονο ενδιαφέρον για τη ζωγραφική, λαμβάνοντας επίσημη εκπαίδευση στις γραφικές τέχνες στην Αγία Πετρούπολη τη δεκαετία του 1890.

Παντρεύτηκε τη συγγραφέα και ζωγράφο Έλενα Γκούρο, με την οποία έγινε κεντρικό πρόσωπο του ρωσικού κυβοφουτουριστικού κινήματος. Ο Ματιούσιν συμμετείχε στην Ένωση των Νέων, μια ρωσική ομάδα φουτουριστών, και διερεύνησε τη σύνδεση μεταξύ εικαστικών και μουσικών τεχνών. Διεξήγαγε πειράματα για να επεκτείνει την οπτική ευαισθησία, συμπεριλαμβανομένης της διδασκαλίας στους μαθητές να βλέπουν πίσω από τον εαυτό τους.

Το 1918, δίδασκε ένα μάθημα τέχνης για το χρώμα στα *Ελεύθερα Εργαστήρια* (SVOMAS), ενώ αργότερα συνέχισε τη δουλειά του στο Ινστιτούτο Καλλιτεχνικού Πολιτισμού του Λένινγκραντ (INHUK) επικεφαλής του «Τμήματος Οργανικής Παιδείας», ενός όρου που επινοήθηκε από τον ίδιο τον Ματιούσιν. Οι συνεισφορές του Ματιούσιν ήταν σημαντικές στους τομείς της θεωρίας και της αντίληψης των χρωμάτων.

Το σπίτι του στην Αγία Πετρούπολη, όπου έζησε με την Γκούρο και την τρίτη σύζυγό του Όλγα Κονσταντίνοβνα, είναι τώρα το Μουσείο της Πρωτοπορίας, διατηρώντας την κληρονομιά του στο κίνημα της πρωτοπορίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. data.bnf.fr/ark:/12148/cb16546319c. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
2. ↑  «Mikhail Vasilievich Matyushin». (Ολλανδικά) *RKDartists*. 53997.
3. ↑  «Encyclopædia Britannica» (Αγγλικά) biography/Mikhail-Vasilyevich-Matyushin. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
4. ↑  Clark, p. 148

* Γιος, περ. 1910*Γιος*, περ. 1910
* Αφηρημένη σύνθεση με Κρυστάλλινες μορφές, 1920*Αφηρημένη σύνθεση με Κρυστάλλινες μορφές*, 1920
* Κίνηση στον Χώρο (περ. 1923)*Κίνηση στον Χώρο* (περ. 1923)
* Καζιμίρ Μαλέβιτς Πορτραίτο του Μιχαήλ Ματιούσιν, περ. 1913Καζιμίρ Μαλέβιτς *Πορτραίτο του Μιχαήλ Ματιούσιν*, περ. 1913
Ο **Διαμαντής Σταγγίδης** (1959) είναι Έλληνας καλλιτέχνης.

Γεννήθηκε στην Προσοτσάνη και ζει και εργάζεται στην Καβάλα. Έχει συμμετάσχει σε διάφορες ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό (Λονδίνο, Βουδαπέστη,USA). Έχει λάβει μέρος στην έβδομη Μπιενάλε Σύγχρονης Τέχνης της Φλωρεντίας το 2009 και στην τρίτη Μπιενάλε της Αθήνας το 2011 με την artbank.

Καλλιτεχνικό έργο
-----------------

Το έργο του κινείται ανάμεσα στην αφηρημένη και την παραστατική ζωγραφική. Ο θεατής θα δει άλλοτε μια βραχογραφία πάνω στην επιφάνεια ενός σπηλαίου, άλλοτε ένα αφηρημένο πίνακα ζωγραφικής που τα τυχαία χυμένα χρώματα συνέπεσε να θυμίζουν κάτι συγκεκριμένο, και άλλοτε ένα έργο παραστατικής ζωγραφικής που μόλις διακρίνεται από τη φθορά του χρόνου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Προσωπική ιστοσελίδα
* Saatchi gallery
* Artabus

Έργα
----

Saint of Art defeats Jeff Koons and his sect
Ο *Αλέξανδρος στην Ισσό* (200x100cm)