recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η νόσος παρουσιάζει αυτοσωματική κυρίαρχη κληρονομικότητα
Η **Δυσπλασία Νιστ** είναι μια σπάνια μορφή νανισμού που προκαλείται από την μετάλλαξη του γονιδίου COL2A1 στο χρωμόσωμα 12. Το γονίδιο αυτό ευθύνεται για την παραγωγή κολλαγόνου τύπου 2. Η μετάλλαξη του γονιδίου COL2A1 προκαλεί ανωμαλία στην σκελετική ανάπτυξη και προβλήματα στην ακοή και την όραση. Αυτό που χαρακτηρίζει την εν λόγω δυσπλασία από οποιαδήποτε άλλη οστεοχονδροδυσπλασία τύπου 2 είναι το επίπεδο σοβαρότητας και το καμπυλωτό σχήμα στα άκρα των οστών.

Αυτή η δυσπλασία περιγράφηκε για πρώτη φορά από τον ιατρό Βίλχελμ Νιστ το 1952, όταν δημοσίευσε την ανάλογη περίπτωση ενός κοριτσιού 3,5 ετών. Ο δόκτορ Νιστ παρατήρησε ότι η ασθενής του είχε οστικές παραμορφώσεις και περιορισμένη κινητικότητα στις αρθρώσεις. Η ασθενής είχε επίσης μικρό ανάστημα ενώ αργότερα εμφάνισε τύφλωση, η οποία προέκυψε από αποκόλληση του αμφιβληστροειδούς χιτώνα και γλαύκωμα. Κατά την ανάλυση του DNA της ασθενούς το 1992, οι εξετάσεις αποκάλυψαν την διαγραφή μιας αλληλουχίας 28 ζευγών χρωμοσωμάτων, συμπεριλαμβανομένου ενός ματίσματος στο εξόνιο 12 και μιας μετάβασης από το G στο Α στο εξόνιο 50 του γονιδίου COL2A1.

Αυτή η δυσπλασία είναι πολύ σπάνια και εμφανίζεται σε λιγότερα από 1 άτομα ανά 1.000.000 ανθρώπους. Οι άνδρες και οι γυναίκες έχουν τις ίδιες πιθανότητες να νοσήσουν από αυτήν την πάθηση. Προς το παρόν, δεν υπάρχει κάποια θεραπεία για αυτήν την ασθένεια.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Kniest Dysplasia | Nemours». *www.nemours.org* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 25 Μαρτίου 2021. [*νεκρός σύνδεσμος*]
2. ↑  Chen, Harold, επιμ. (2012). *Atlas of Genetic Diagnosis and Counseling*. New York, NY: Springer US. ISBN 978-1-4614-1036-2.
3. ↑  Spranger, Jürgen; Winterpacht, Andreas; Zabel, Bernhard (1997). «Kniest dysplasia: Dr. W. Kniest, his patient, the molecular defect» (στα αγγλικά). *American Journal of Medical Genetics* **69** (1): 79–84. doi:10.1002/(SICI)1096-8628(19970303)69:13.0.CO;2-L. ISSN 1096-8628. .
4. ↑  Winterpacht, Andreas; Hilbert, Matthias; Schwarze, Ulrike; Mundlos, Stefan; Spranger, Jürgen; Zabel, Bernhard U. (1993-04). «Kniest and Stickler dysplasia phenotypes caused by collagen type II gene ( COL2A1 ) defect» (στα αγγλικά). *Nature Genetics* **3** (4): 323–326. doi:10.1038/ng0493-323. ISSN 1546-1718. .
5. ↑  «Kniest Dysplasia». *NORD (National Organization for Rare Disorders)* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 25 Μαρτίου 2021.
Η **θεματική επικεφαλίδα** ή αλλιώς το «Θέμα» του έργου είναι λέξεις ή φράσεις που ορίζονται και συντάσσονται σύμφωνα με ένα συγκεκριμένο πρότυπο θησαυρό κοινώς αποδεκτό. Αποδίδονται σε βιβλία ή σε άρθρα περιοδικών και υποδεικνύουν το θεματικό περιεχόμενο του τεκμηρίου. Οι λέξεις/φράσεις αυτές προέρχονται από ελεγχόμενες λίστες λεξιλογίου, οι οποίες είναι διαθέσιμες στις βιβλιοθήκες και βοηθούν τον ερευνητή να εντοπίσει και να χρησιμοποιήσει τους κατάλληλους όρους αναζήτησης για την έρευνα του. Μια θεματική επικεφαλίδα μπορεί να προεκτείνεται ή να διαιρείται από την προσθήκη ή μεσολάβηση υπο-κεφαλίδων. Τα πιο σημαντικά πρότυπα-συστήματα σύνταξης θεματικών επικεφαλίδων είναι δύο: οι θεματικές επικεφαλίδες της βιβλιοθήκης του Κογκρέσου (*LCSH*) και η SEARS που χρησιμοποιείται από μικρότερες βιβλιοθήκες.

Βιβλιογραφία
------------

* Σαμιώτη, Μ. 2006. 'Θεματική Ευρετηρίαση Ι'. Θεσσαλονίκη:ΑΤΕΙΘ.
Οι **θυσανοσωρείτες** (*Cirrocumulus*) αποτελούν επίσημη κατηγορία νεφών, σύμφωνα με τον Άτλαντα νεφών που εξέδωσε το 1957 ο W.M.O. η χρήση των οποίων γίνεται από τους μετεωρολόγους και απ΄ όλα τα Γραφεία Καιρού του Κόσμου.

Οι θυσανοσωρείτες είναι λεπτά και λευκά νέφη που δεν δημιουργούν σκιές. Έχουν γενικά σχήμα σφαιρικό και μοιάζουν πολύ με μικρά κύματα σε σειρές. Όταν είναι πολλά μαζί και κοντά μεταξύ τους μοιάζουν και σαν κοπάδι από πρόβατα. Συχνά σχηματίζουν και σειρές από ρυτίδες ή σαν τους κυματισμούς που παρουσιάζει η λεπτή άμμος του βυθού κοντά στις ακτές. Αποτελούνται από λεπτούς παγοκρυστάλλους και βρίσκονται σε ύψος 6.000-12.000 μέτρα (όπως και οι θύσανοι). Πάντως σπάνια οι μετεωρολόγοι παρατηρούν θυσανοσωρείτες γιατί απλά σπάνια δημιουργούνται. Ιδιαίτερη πάντως προσοχή απαιτείται στη παρατήρησή τους επειδή μοιάζουν πολύ με τους «υψισωρείτες» των μέσων νεφών. Η παρουσία των θυσανοσωρειτών γενικά προαναγγέλλει ένα θερμό μέτωπο. Η διεθνής σύντμισή τους είναι **Cc**.
Στην ελληνική μυθολογία η **Θελξιόπη** ή **Θελξιέπεια** ήταν μία από τις Σειρήνες, θυγατέρα του ποτάμιου θεού Αχελώου και της Μούσας της τραγωδίας (της Μελπομένης) ή της Καλλιόπης. Η Θελξιόπη, μαζί με τις αδελφές της Αγλαόπη και Πεισινόη (σύμφωνα με κάποιες πηγές και άλλες έξι), κατοικούσε στα παράλια της νότιας Ιταλίας. Εκεί οι Σειρήνες τρέφονταν με τους ναυτικούς που προσείλκυαν με το τραγούδι τους.

Ετυμολογικά, η *Θελξιόπη* είναι αυτή που είναι γοητευτική στην όψη: *(ρήμα θέλγω + ρίζα οπ του ρήματος ὁρῶ (όψη) )*.

Η *Θελξιέπεια* είναι αυτή που είναι γοητευτική στα λόγια: *(ρήμα θέλγω + ρίζα επί του ρήματος λέγω (έπος) )*.

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969
* Τζιράκης Νικόλαος Ε.Πατάκης Στέφανος Α.: «Λεξικό ρημάτων αρχαίας ελληνικής ομαλών και ανωμάλων», εκδ. οίκος *Πατάκη* , 2000
Ως **δυσανεξία στη λακτόζη** ορίζεται η αδυναμία του οργανισμού να μεταβολίσει την λακτόζη, το βασικό σάκχαρο του γάλακτος. Αυτή η αδυναμία οφείλεται στην έλλειψη του ενζύμου λακτάση, που κανονικά παράγεται από κύτταρα του λεπτού εντέρου. Εκτιμάται ότι περίπου 70% των ενηλίκων παγκοσμίως εμφανίζουν μειωμένη παραγωγή λακτάσης. Τα ποσοστά δυσανεξίας στη λακτόζη ποικίλουν από περιοχή σε περιοχή του κόσμου, και μπορεί να κυμαίνονται από μόνο 5% στη Βόρεια Ευρώπη έως 70% στη Σικελία και πάνω από 90% σε κάποιες χώρες της Ασίας και της Αφρικής. Στην Ελλάδα εκτιμάται ότι περίπου 30% των παιδιών κάτω των 5 ετών εμφανίζουν κάποια ανεπάρκεια λακτάσης και συνακόλουθα συμπτώματα δυσανεξίας στη λακτόζη, ενώ το ποσοστό αυξάνεται πριν την εφηβεία.

Συμπτώματα
----------

Στο λεπτό έντερο η λακτάση αποικοδομεί τη λακτόζη στους μονοσακχαρίτες γαλακτόζη και γλυκόζη, οι οποίοι μπορούν στη συνέχεια να περάσουν στην κυκλοφορία του αίματος και να αξιοποιηθούν από τον οργανισμό σαν πηγή ενέργειας. Αν δεν υπάρχει αρκετή λακτάση, τότε η λακτόζη συνεχίζει αναλλοίωτη την πορεία της στο παχύ έντερο. Εκεί τα εντερικά βακτηρίδια την μετατρέπουν σε λιπαρά οξέα μικρής αλυσίδας, με ταυτόχρονη παραγωγή αερίων (διοξειδίου του άνθρακα, υδρογόνου και μεθανίου). Αυτή η δημιουργία αερίων από τα βακτηρίδια του παχέος εντέρου προκαλεί μια σειρά δυσάρεστων συμπτωμάτων, όπως ναυτία, δυσπεψία, φούσκωμα του στομαχιού, κοιλιακό πόνο ή κολικούς, γουργούρισμα των εντέρων και έκλυση αερίων, ακόμη και διάρροια.

Διατροφή
--------

Η ευαισθησία των ατόμων με δυσανεξία στη λακτόζη και η έκταση ή σοβαρότητα των συμπτωμάτων διαφέρουν σημαντικά από άτομο σε άτομο, γι' αυτό και η προσαρμογή των διατροφικών συνηθειών είναι διαφορετική ανάλογα με την περίπτωση. Γενικά, για την αποφυγή εμφάνισης των συμπτωμάτων είναι σκόπιμο να αποφεύγονται το γάλα, τα γαλακτοκομικά προϊόντα, και τα παράγωγά τους που είναι οι φυσικές πηγές λακτόζης.

Σημαντική ποσότητα λακτόζης μπορεί να περιέχουν προϊόντα στα οποία χρησιμοποιούνται ως συστατικά ο ορός γάλακτος, η καζεΐνη, η λακταλβουμίνη και το γάλα σκόνη, γι' αυτό είναι σημαντικό να διαβάζονται προσεκτικά οι ετικέτες των τροφίμων. Τροφές που μπορεί να περιέχουν πηγές λακτόζης είναι το ψωμί, άλλα παρασκευάσματα ή γλυκίσματα που απαιτούν ψήσιμο, τα δημητριακά προγευμάτων, παξιμάδια, τα μπισκότα, τα ζαχαρωτά, οι έτοιμες σούπες και τα κρέατα ταχείας παρασκευής, η μαργαρίνη και οι έτοιμες σάλτσες για σαλάτα. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι όλες οι παραπάνω τροφές είναι βέβαιο ότι θα προκαλέσουν συμπτώματα σε όλα τα άτομα με ανεπάρκεια λακτάσης. Τα περισσότερα άτομα με δυσανεξία στη λακτόζη μπορούν να ανεχθούν γάλατα που έχουν υποστεί ζύμωση, καθώς η περιεκτικότητα σε λακτόζη μειώνεται σημαντικά μετά την κατεργασία αυτή. Επίσης, κατά την παλαίωση του τυριού η λακτόζη μετατρέπεται σε γαλακτικό οξύ το οποίο δεν προκαλεί συμπτώματα, γι'αυτό σε πολλές περιπτώσεις ατόμων με μέτρια δυσανεξία η κατανάλωση ώριμου τυριού δεν δημιουργεί προβλήματα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Δυσανεξία στη λακτόζη, Ελευθεροτυπία, 18/3/2008.
2. ↑  Δυσανεξία στη λακτόζη και διατροφή, Ελευθεροτυπία, 31/3/2009.
Η λεγόμενη **Θεμελιώδης εξίσωση υδροστατικής** ή **θεμελιώδης Νόμος υδροστατικής** είναι ο συνδυασμός της υδροστατικής πίεσης και εκείνης επί της Αρχής του Πασκάλ όπως παράλληλα παρατηρούνται στη φύση.

Όπως είναι γνωστό η *υδροστατική πίεση* που παρατηρείται επί ενός σημείου εντός της μάζας ενός υγρού είναι αποτέλεσμα ακριβώς της βαρύτητας και εξαρτάται από το στατικό ύψος του υπ΄ όψη σημείου. Παράλληλα όμως μ΄ αυτή τη πίεση, στη Φύση παρατηρείται και εκείνη επί της *Αρχής του Πασκάλ* όπου η οποιασδήποτε εξωτερική πίεση κατανέμεται ισόποσα εντός του υγρού με την προϋπόθεση ότι δεν επιδρά το πεδίο της γήινης βαρύτητας.

Έτσι εκ του συνδυασμού των παραπάνω προκύπτει ότι η συνολική πίεση (**ρσ**) επί ενός σημείου (ή επιφάνειας), που βρίσκεται εντός της μάζας ενός υγρού, στην επιφάνεια του οποίου εφαρμόζεται εξωτερική πίεση, και το οποίο υπόκειται στις δυνάμεις της γήινης βαρύτητας θα ισούται με το άθροισμα της επί της επιφάνειας του υγρού ασκούμενης πίεσης (**ρε**) και της αντίστοιχης εκδηλούμενης υδροστατικής πίεσης (**ρυ**) του θεωρουμένου σημείου. Τούτο παρουσιάζεται από τη μαθηματική σχέση:

**ρσ = ρε + ρυ**, και επειδή ρυ = h γ, συνεπάγεται ότι:
**ρσ = ρε + (h γ)**, (όπου h = στατικό ύψος και γ = ειδικό βάρος του υγρού).
Ο **Θεόκτιστος Βρυέννιος** (απεβ. μετά το 842) ήταν σπουδαίος Έλληνας ευγενής και στρατηγός που υπηρέτησε την Βυζαντινή Αυτοκρατορία την εποχή που οι Σλάβοι εισέβαλαν στην Πελοπόννησο (842). 

Είναι το πρώτο γνωστό μέλος που καταγράφεται από τους Βρυέννιους, μια επιφανή οικογένεια που έβγαλε πολλά εξέχοντα πρόσωπα μέχρι το τέλος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, διεκδίκησε ακόμα και τον θρόνο. Έγιναν γνωστοί τον 10ο αιώνα όταν ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Ζ΄ ο Πορφυρογέννητος έγραψε το ιστορικό έργο Προς τον ίδιον υιόν Ρωμανόν. Το έργο περιγράφει τα γεγονότα της εποχής της αυτοκράτειρας Θεοδώρας, ο Θεόκτιστος Βρυέννιος διορίστηκε διοικητής στο Θέμα Πελοποννήσου με εντολή να υποτάξει τους Σλάβους που είχαν εξεγερθεί τα τελευταία χρόνια του συζύγου της αυτοκράτορα Θεόφιλου. Αυτή ήταν η δεύτερη εκστρατεία κατά των Σλάβων είχε προηγηθεί στα μέσα του 9ου αιώνα η εκστρατεία κατά των Σλάβων στην Πάτρα, τελικά υποτάχθηκαν και εξελληνίστηκαν. 

Στον Θεόκτιστο Βρυέννιο ανέθεσε η αυτοκράτειρα να υποτάξει τους Σλάβους Εζερίτες και Μηλιγγούς που είχαν συγκεντρωθεί στους πρόποδες των βουνών Ταΰγετος και Πάρνωνας. Οι Σλάβοι συνθηκολόγησαν και ο Βρυέννιος τους επέβαλλε ετήσιο φόρο υποταγής στον αυτοκράτορα, 300 χρυσούς Σολίδους στους Εζερίτες και 60 Σολίδους στους πιο σκληροτράχηλους Μηλιγγούς. Οι δύο φυλές εξεγέρθηκαν ξανά μερικά χρόνια αργότερα εναντίον του Βυζαντινού αυτοκράτορα (921) και τους υπέταξε οριστικά ο νέος Στρατηγός διοικητής του Θέματος Πελοποννήσου Κρηνίτης Αροτράς.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Smith, Sir William (1860). A History of Greece: From the Earliest Times to the Roman Conquest. Hickling, Swan, Brewer. σ. 589
2. ↑  Kazhdan 1991, σσ. 328–329
3. ↑  PmbZ, σσ. 581–582
4. ↑  Curta 2011, σ. 139
5. ↑  Curta 2011, σσ. 135–137
6. ↑  PmbZ, σσ. 581–582
7. ↑  Curta 2011, σσ. 139–140, 282
8. ↑  Curta 2011, σσ. 171–173

Πηγές
-----

* Curta, Florin (2011). The Edinburgh History of the Greeks, c. 500 to 1050: The Early Middle Ages. Edinburgh: Edinburgh University Press.
* Kazhdan, Alexander (1991). "Bryennios". In Kazhdan, Alexander (ed.). The Oxford Dictionary of Byzantium. Oxford and New York: Oxford University Press.
* Lilie, Ralph-Johannes; Ludwig, Claudia; Pratsch, Thomas; Zielke, Beate (2001). Prosopographie der mittelbyzantinischen Zeit: 1. Abteilung (641–867), Band 4: Platon (# 6266) – Theophylaktos (# 8345) (in German). Berlin and Boston: De Gruyter.
Ο **Θεμιστοκλής Κονίτσας** του Ιωάννη (Αράχοβα, 1901 - Αθήνα, 20 Νοεμβρίου 1980) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια Βοιωτίας και υφυπουργός.

Βιογραφία
---------

Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών. Το 1928 άρχισε να δικηγορεί στην Λιβαδειά. Στις εκλογές του 1935 εξελέγη βουλευτής Αττικοβοιωτίας με τα Συμπράττοντα Κυβερνητικά Κόμματα και στις εκλογές του επόμενου χρόνου επανεξελέγη στην ίδια περιφέρεια με το Λαϊκό Κόμμα. Επανεκλέχθηκε βουλευτής στις εκλογές του 1946. Στη συνέχεια έγινε μέλος του Ελληνικού Συναγερμού, με τον οποίο εξελέγη βουλευτής Αττικοβοιωτίας το 1951. Εξελέγη βουλευτής Λεβαδείας με τον Ελληνικό Συναγερμό στις εκλογές του 1952 και Αττικοβοιωτίας το 1956 με την ΕΡΕ. Το 1958 και το 1961 επανεξελέγη βουλευτής Βοιωτίας με την ΕΡΕ. Μετά την πτώση της χούντας εκλέχθηκε για τελευταία φορά βουλευτής Βοιωτίας το 1974 με τη Νέα Δημοκρατία.

Υπηρέτησε ως πρώτος αντιπρόεδρος της Βουλής και χρημάτισε υφυπουργός Συγκοινωνιών και Δημοσίων Έργων στην κυβέρνηση Καραμανλή από το 1958 ως το 1961.

Πέθανε τον Νοέμβριο του 1980 και η ταφή του έγινε στην Αράχοβα. 

Στην έδρα του στο Κοινοβούλιο τον διαδέχθηκε ο Νικόλαος Κτιστάκης.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Ελληνικόν who's who, Εκδοτικός Οργανισμός Ελληνικών who's who 1962, σελ. 244.
2. ↑  «Κυβέρνησις Κωνσταντίνου Γ. Καραμανλή Από 17.5.1958 Έως 20.9.1961». Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Μαρτίου 2012. Ανακτήθηκε στις 3 Μαρτίου 2015.
3. ↑  Απεβίωσε και κηδεύεται σήμερα ο βουλευτής Θεμ. Κονίτσας, εφ. Μακεδονία, 21-11-1980, σελ. 13 Αρχειοθετήθηκε 2016-03-05 στο Wayback Machine.
Η **γέννηση του Εριχθονίου** είναι ανάγλυφο από τερακότα που φιλοξενείται στα Αρχαιολογικά Μουσεία του Βερολίνου βρέθηκε στην Αθήνα, σε τάφο κοντά στον Ιλισό ποταμό.

Περιγραφή
---------

Βρέθηκε κομματιασμένο, αλλά συναρμολογήθηκε πλήρως. Είναι από τερακότα, που σκαλίστηκε ενώ ο πηλός ήταν ακόμη μαλακός, συνδυάζοντας την τεχνική του καλουπιού με τη γλυπτική. Ο τεχνίτης το επεξεργάστηκε στην εξωτερική μεριά γρήγορα δίνοντας όμως μεγάλη προσοχή και επιμέλεια στην εσωτερική διακόσμηση. Παρουσιάζει τη θεά Αθηνά να λαμβάνει από τη Γαία τον νεογέννητο Εριχθόνιο εν παρουσία του Κέκροπα. Η Γαία παριστάνεται στο κέντρο. Βγάζει το κεφάλι της από τη Γη και παραδίδει με τα χέρια υψωμένα τον Εριχθόνιο στην Αθηνά. Παρουσιάζεται τεράστια σε σχέση με τους υπόλοιπους χαρακτήρες του ανάγλυφου, σύμφωνα με τη μυθολογική της έννοια και προσωποποίηση του πελώριου. Η Αθηνά φοράει μακρύ χιτώνα και περικεφαλαία με μικρό λοφίο από φύλλα ελιάς, αλλά όχι όμως τη φοβερή της αιγίδα για να μην τρομάξει το μικρό παιδί. Έχει έρθει από μακρυά και φτάνοντας κάνει μικρή κλίση με το δεξί πόδι πίσω για να παραλάβει με τρυφερότητα το νεογέννητο. Ο Εριχθόνιος παρουσιάζεται σε παιδική ηλικία. Απλώνει τα δύο του χέρια προς την Αθηνά ανταποδίδοντας την τρυφερότητα των αισθημάτων. Ο Κέκροπας τέλος παρουσιάζεται με σώμα δράκου, γενειάδα και κουλουριασμένη ουρά. Φοράει μάλλινο ρούχο χωρίς μανίκια στο ανθρώπινο σώμα του, ενώ το υπόλοιπο είναι σκεπασμένο με λέπια. Κρατάει κλαδί ελιάς στο δεξί του χέρι.

Ερμηνεία
--------

Το θέμα της γέννησης του Εριχθονίου ήταν πολύ δημοφιλές στην αρχαία Αθήνα. Ο τεχνίτης αποδίδει το θέμα με ευκρίνεια, ενώ κατορθώνει να συνδυάσει με απόλυτη αρμονία τις τεράστιες διαστάσεις της Γαίας με τις φυσικές διαστάσεις των υπολοίπων, ακόμα και του παιδιού Εριχθονίου.

Ιστορική τοποθέτηση
-------------------

Το ανάγλυφο ετούτο είναι το πρώτο του θέματος της γέννησης του Εριχθόνιου που βρέθηκε στην Αθήνα. Συγκαταλέγεται στα λεγόμενα «πήλινα ανάγλυφα της Μήλου», και διακρίνεται από τα υπόλοιπα. Είναι έργο του 5ου αιώνα π.Χ.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Αρχαιολογία | Πύλη Αρχαιολογία |

* Καρλ Άουγκουστ Μπάουμαϊστερ (1885). *Denkmäler des klassischen Altertums zur Erläuterung des Lebens der Griechen und Röme*. Μόναχο και Λειψία: R. Oldenbourg. σελίδες 491-492. Ανακτήθηκε στις 20 Δεκεμβρίου 2011.
* Ερνστ Κούρτιους (1814 - 1896), Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο Αθηνών (1873). *Archäologische Zeitung*. Βερολίνο: Druck und Verlag Georg Reimer. σελίδες 51-57. Ανακτήθηκε στις 20 Δεκεμβρίου 2011.
Ο **Θεόδωρος Φιλαδελφεύς** υπήρξε Βυζαντινός στρατηγός που έζησε τα χρόνια που ο Θεόδωρος Α΄ Λάσκαρης ήταν αυτοκράτορας της Αυτοκρατορίας της Νίκαιας (1205-1222). Αναφέρεται να πρωτοστατεί στις μάχες εναντίον των Λατίνων της Λατινικής Αυτοκρατορίας όταν αυτοί μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης (1204) προσπάθησαν να επεκταθούν προς τα μικρασιατικά παράλια. Σε μάχη που έδωσε με αντίπαλο τον Ερρίκο, αδελφό του Βαλδουίνου Α΄, κοντά στο Αδραμμύτιο, νικήθηκε και έκτοτε δεν υπάρχουν ιστορικές αναφορές για τη δράση του ή για τον ίδιο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Εγκυκλοπαίδεια Νέα Δομή*. Αθήνα: Τεγόπουλος - Μανιατέας. 1996. σελ. 221, τομ. 34.
2. ↑  Dieten, Ioannes A. van (1 Ιανουαρίου 1975). *Nicetae Choniatae Historia: Pars Prior: Praefationem et textum continens. Pars Altera: Indices continens*. Walter de Gruyter. ISBN 9783110878721.
Στην ελληνική μυθολογία η **Θεοφάνη** ήταν ηρωίδα της Θράκης, κόρη του βασιλιά Βισάλτη. Η Θεοφάνη ήταν πολύ όμορφη και γι' αυτό πολλοί άρχοντες ήθελαν να την πάρουν για σύζυγο. Ανάμεσα σε αυτούς που την ερωτεύθηκαν ήταν και ο θεός Ποσειδώνας, ο οποίος για να την εξασφαλίσει από τους μνηστήρες της τη μετέφερε στη νήσο *Κρούμισσα* (το όνομα αυτό είναι άγνωστο στους αρχαίους γεωγράφους, οπότε φαίνεται ότι παραποιήθηκε κατά τις διηγήσεις του μύθου). Αλλά οι μνηστήρες έμαθαν πού ήταν η Θεοφάνη και πήγαν να την απαγάγουν. Τότε ο Ποσειδώνας, για να τους δημιουργήσει σύγχυση, μεταμόρφωσε τη Θεοφάνη σε ωραιότατη προβατίνα, ο ίδιος μεταμορφώθηκε σε κριάρι, αλλά και τους κατοίκους του νησιού τους μετέτρεψε σε πρόβατα. Φθάνοντας λοιπόν εκεί οι μνηστήρες βρήκαν μόνο κοπάδια προβάτων. Καθώς δεν έβλεπαν βοσκό, σκέφθηκαν να σκοτώσουν μερικά και να τα φάνε. Ο Ποσειδώνας τότε έκανε τα πρόβατα λύκους και ο ίδιος ενώθηκε με τη Θεοφάνη, η οποία γέννησε ένα ιπτάμενο κριάρι με χρυσή προβιά, τη γνωστή ως «Χρυσόμαλλον δέρας», το οποίο απέστειλε η Νεφέλη στα παιδιά της, τον Φρίξο και την Έλλη, για να τους μεταφέρει πάνω από τη θάλασσα.

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969
Το εθνόσημο της Ονδούρας
Το **εθνόσημο της Ονδούρας** καθιερώθηκε το 1935. Αποτελεί εθνικό σύμβολο της χώρας, μαζί με τη σημαία και τον εθνικό ύμνο της χώρας.

Περιγραφή
---------

Περιέχει σύμβολα που παραπέμπουν στη γεωγραφία της χώρας και στην ιστορία της. Μέσα στο έμβλημα περίοπτη θέση έχει ένα σύνολο βελών που συμβολίζει τον ιθαγενή πληθυσμό της χώρας και δύο "κέρατα της αφθονίας" που περιέχουν φρούτα και λουλούδια. Μέσα στο κεντρικό μέρος, που έχει ελλειψοειδές σχήμα, εμφανίζεται κάτω από έναν γαλάζιο ουρανό και το νερό της θάλασσας, μια πυραμίδα και δύο κύκλοι ανάμεσα στους οποίους εμφανίζεται μια αψίδα του ουρανού. 

Κάτω από την αψίδα του ουρανού, βρίσκεται ένας ήλιος που ανατέλλει, σύμβολο της ελπίδας και ένα ηφαίστειο ανάμεσα στους δύο ωκεανούς (Ατλαντικός και Ειρηνικός), το οποίο αντιπροσωπεύει το έδαφος της Ονδούρας. Το ελλειψοειδές σχήμα περιβάλλεται από ένα λευκό πλαίσιο στο οποίο αναγράφεται με χρυσά γράμματα: "Δημοκρατία της Ονδούρας Ελεύθερη, Κυρίαρχη και Ανεξάρτητη. 15 Σεπτεμβρίου του 1821." Μέσα στο κατώτερο μέρος βρίσκονται μερικά δέντρα (πεύκα και βελανιδιές), τα σύμβολα του φυσικού πλούτου της χώρας και τα εργαλεία των χρυσωρύχων. Στο κέντρο υπάρχει και το γνωστό μασονικό σύμβολο του ματιού.

Ιστορία
-------

Μέχρι την ανεξαρτησία της Ονδούρας χρησιμοποιούνταν, όπως σε όλες τις ισπανικές αποικίες, το οικόσημο των βασιλέων της Ισπανίας (καθώς δεν υπήρχε ισπανικό εθνόσημο πριν το 1868). Ο Ντιονίσιο Ερρέρα, Αρχηγός Κράτους της Ονδούρας, εισήγαγε τη δημιουργία εθνοσήμου, στις 3 Οκτωβρίου του 1825. Η περιγραφή και η χρήση του εθνόσημου καθορίζονται με το διάταγμα 16 και με το άρθρο 142 με τα οποία το εθνόσημο καθιερώθηκε επίσημα, στις 10 Ιανουαρίου του 1935.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Εθνόσημο της Ονδούρας** |

* Πατριωτικά σύμβολα της Ονδούρας (στα ισπανικά).

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Εθνόσημα των χωρών της Βόρειας Αμερικής |
| --- |
|  |
| Ανεξάρτητα κράτη | 
* Αγία Λουκία
* Άγιος Βικέντιος και Γρεναδίνες
* Αγίος Χριστόφορος και Νέβις
* Αϊτή
* Αντίγκουα και Μπαρμπούντα
* Γουατεμάλα
* Γρενάδα
* Δομινίκα
* Δομινικανή Δημοκρατία
* Ελ Σαλβαδόρ
* ΗΠΑ
* Καναδάς
* Κολομβία
* Κόστα Ρίκα
* Κούβα
* Μεξικό
* Μπαρμπάντος
* Μπαχάμες
* Μπελίζ
* Νικαράγουα
* Ονδούρα
* Παναμάς
* Τζαμάικα
* Τρινιντάντ και Τομπάγκο
 |  |
|  |
| Εξαρτημένα εδάφη | 

|  |  |
| --- | --- |
| Δανία | 
Γροιλανδία |
|  |
| Γαλλία | 
* Άγιος Βαρθολομαίος
* Άγιος Μαρτίνος
* Γουαδελούπη
* Μαρτινίκα
* Σαιν Πιερ και Μικελόν
* Κλίππερτον
 |
|  |
| Ολλανδία | 
* Άγιος Ευστάθιος
* Άγιος Μαρτίνος
* Σάμπα
 |
|  |
| Ηνωμένο Βασίλειο | 
* Ανγκουίλα
* Βερμούδες
* Βρετανικές Παρθένοι Νήσοι
* Μοντσερράτ
* Νήσοι Κέιμαν
* Τερκς και Κέικος
 |
|  |
| Ηνωμένες Πολιτείες | 
* Aμερικανικές Παρθένες Νήσοι
* Νήσος Ναβάσσα
* Πουέρτο Ρίκο
 |

 |

 |
***Η Βαβυλωνιακή Αγορά Γάμου*** είναι ένας πίνακας ζωγραφικής του 1875, από τον Βρετανό ζωγράφο Έντουιν Λονγκ, που απεικονίζει νεαρές γυναίκες που δημοπρατούνται για γάμο. Έλαβε προσοχή για την προκλητική απεικόνιση των γυναικών που πωλούνται και την προσοχή στις ιστορικές λεπτομέρειες. Ήταν εμπνευσμένος από ένα εδάφιο των *Ιστοριών* του Ηροδότου  και ο καλλιτέχνης αντέγραψε με προσοχή κάποιες από τις εικόνες από Ασσυριακά τεχνουργήματα. 

Αυτή τη στιγμή βρίσκεται στην Πινακοθήκη του Ρόγιαλ Χόλογουεϊ, αφού αγοράστηκε από τον Τόμας Χόλογουεϊ το 1882, όπου έπιασε τιμή ρεκόρ για εκείνη την εποχή, για έναν πίνακα ζωγραφικής από έναν ζωντανό καλλιτέχνη, στα 6,615 £.

Παραπομπές
----------

* «Babylonian Marriage Market». Royal Holloway, University of London. Ανακτήθηκε στις 12 Σεπτεμβρίου 2015.

1. ↑  Ιστορίες Clio I 196, Ηρόδοτος
2. ↑  Vanderbilt, Tom (2016). *You may also like*. Alfred A. Knopf. σελ. 152. ISBN 9780307958242.
Το εθνόσημο του Αγίου Ευσταθίου.
Το **εθνόσημο του Αγίου Ευσταθίου** αποτελείται από έναν θυρεό και το ρητό. Θεσμοθετήθηκε στις 9 Νοεμβρίου 2004 από το Νησιωτικό συμβούλιο του Αγίου Ευσταθίου όταν ακόμα ο τελευταίος αποτελούσε τμήμα των Ολλανδικών Αντίλλων, και παρέμεινε σε ισχύ ως το εθνόσημο του δημόσιου σώματος του Αγίου Ευσταθίου μετά τη διάλυσή τους.

Περιγραφή
---------

Ο θυρεός αποτελείται από τρία μέρη, συμβολίζοντας το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον. Επίσης, απεικονίζεται το σύμβολο του Χρυσού Βράχου (προσωνύμιο για τον ιστορικά εύφορο Άγιο Ευστάθιο), το πορτοκαλί χρώμα (Fort Oranje) και το αγγελόψαρο. Από κάτω είναι γραμμένο το ρητό: *superba et confidens* (Περήφανη και Πιστή). Ο θυρεός περικλείεται από μπλε χάντρες, που ήταν σύμβολο πλούτου.

Το εθνόσημο σχεδιάστηκε από τον Ουάλτερ Χέλεμπραντ (Walter Hellebrand) και υπεβλήθη στο Ανώτατο Ολλανδικό Συμβούλιο των Ευγενών με σκοπό να αξιολογηθεί το 1999. Στην απάντησή του το 2002, το συμβούλιο χαρακτήρισε το σχέδιο ως 'υπερβολικό'. Συνέστησε να απλοποιηθούν οι υπερβολές στον θυρεό και πρότεινε την αντικατάσταση των λοιπών στοιχείων με ένα στέμμα, όπως στα εμβλήματα του Κουρασάο, του Μποναίρ και των επαρχιών της Ολλανδίας. Το 2004 το Συμβούλιο συμπέρανε ότι οι συμβουλές του δεν είχαν ακολουθηθεί.

Μετά την αλλαγή του συνταγματικού καθεστώτος στο νησί το 2010, το συμβούλιο του Αγίου Ευσταθίου ζήτησε από το Ανώτατο Συμβούλιο των Ευγενών να του παραχωρηθεί το δικό του εθνόσημο ως δημόσιο σώμα της Ολλανδίας. Το εθνόσημο παραχωρήθηκε από το συμβούλιο χωρίς αλλαγές. Το ρητό είναι SUPERBA ET CONFIDENS στα λατινικά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Eilandsverordening tot vaststelling van de geldende Eilandsverordeningen voor het eilandgebied Sint Eustatius en het toekomstig openbaar lichaam Sint Eustatius (Verzamelverordening regelingenbestand Sint Eustatius)» (στα Ολλανδικά). overheid.nl. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Ιουλίου 2011. Ανακτήθηκε στις 8 Δεκεμβρίου 2010. Elandsverordening van 9 november 2004 tot vaststelling van het Wapen van het eilandgebied Sint Eustatius (A.B. 2004, no. 12).
2. ↑  «Our Mysterious Blue Beads». Τουριστικό Γραφείο Αγίου Ευσταθίου. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Νοεμβρίου 2010. Ανακτήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 2010.
3. ↑  «Jaarverslag 2004 - Hoge Raad van Adel» (PDF) (στα Ολλανδικά). Hoge Raad van Adel. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 24 Σεπτεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 2010. , page 4.
4. ↑  «Jaarverslag 2010 - Hoge Raad van Adel» (PDF) (στα Ολλανδικά). Hoge Raad van Adel. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 15 Μαρτίου 2012. Ανακτήθηκε στις 25 Απριλίου 2011. , page 20-21.
Ο **Ιάσων Χατζηκρανιώτης** (1932 - 4 Ιανουαρίου 1997) ήταν Έλληνας πολιτικός και επιχειρηματίας.

Γεννήθηκε στον Τύρναβο το 1932. Ο πατέρας του ήταν ο αλευροβιομήχανος *Ευριπίδης Χατζηκρανιώτης*. Τελείωσε το δημοτικό καθώς και το εξατάξιο γυμνάσιο Τυρνάβου.
Παντρεύτηκε την *Ιωάννα Τσιπότη* με την οποία απέκτησαν δύο γιους, τον *Κωνσταντίνο* και τον *Ευριπίδη* και μια κόρη την *Αντωνέλλα*.

Ασχολήθηκε με την αλευροβιομηχανία για πολλά χρόνια, δίνοντας δουλειά και τροφή σε αρκετές οικογένειες του Τυρνάβου. Το 1987, κατασκεύασε νέο υπερσύγχρονο κυλινδρόμυλο πλησίον του Οινοποιείου Τυρνάβου.
Ο Ιάσων Χατζηκρανιώτης ασχολήθηκε με τα κοινά του Τυρνάβου μετά την μεταπολίτευση και το 1975 εκλέγεται Δήμαρχος της πόλης για μια τετραετία, ασκώντας τα καθήκοντά του για το χρονικό διάστημα 1 Ιουνίου 1975 μέχρι 31 Δεκεμβρίου 1978.

Επί της θητείας του, ολοκληρώνεται η κατασκευή του '*εξοχικού κέντρου Τούμπα*. Διανοίγεται ο σημερινός πεζόδρομος της Αγίας Παρασκευής, ενώ κατασκευάζονται έργα οδοποιίας και ασφαλτοστρώσεων.
Διαρκές μέλημά του, όπως εμφαίνεται από τα διάφορα υπομνήματα προς τις αρμόδιες αρχές, είναι το δίκτυο αποχέτευσης της πόλης, η εφαρμογή του σχεδίου πόλης με κατεδαφίσεις και διανοίξεις οδών, η ανέγερση διδακτηρίων, η ανακατασκευή των σφαγείων, η επέκταση του ρυμοτομικού σχεδίου πόλης Τυρνάβου, η βελτίωση των επαρχιακών οδών κ.λ.π.

Το 1994 εκλέγεται Δημοτικός Σύμβουλος και το Δημοτικό Συμβούλιο τον εκλέγει στη θέση του Προέδρου του Δ.Σ. για το χρονικό διάστημα 1 Ιανουαρίου 1995 μέχρι και την ημέρα του θανάτου του, την 4 Ιανουαρίου 1997 από καρκίνο.

  

*Η αρχική έκδοση αυτού του άρθρου προέρχεται από την ιστοσελίδα  και δημοσιεύτηκε στη Βικιπαίδεια μετά από άδεια.*
Η **εθνική ομάδα ράγκμπι λιγκ της Ελλάδας** εκπροσωπεί την Ελλάδα στο ράγκμπι λιγκ, επίσημα από το 2013, όταν ιδρύθηκε η Ελληνική Ομοσπονδία Ράγκμπυ Λιγκ. Ωστόσο, ξεκίνησε τους αγώνες της σε διεθνείς διοργανώσεις το 2003.

Ιστορία
-------

### Πριν την ίδρυση εθνικής ομοσπονδίας

Ο πρώτος ανεπίσημος αγώνας της εθνικής ομάδας ράγκμπι λιγκ της Ελλάδας πραγματοποιήθηκε το Σεπτέμβριο του 2003, στον οποίο το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της Ελλάδας επικράτησε με 26–10 επί της Νέας Καληδονίας στο Νόρφορντ Παρκ του Σίδνεϊ.

### Μετά την ίδρυση εθνικής ομοσπονδίας

Στις 27 Οκτωβρίου του 2013, η Ελλάδα νίκησε την Ουγγαρία με 90–0 σε έναν διεθνή αγώνα που διεξήχθη στη Βουδαπέστη μπροστά σε 500 θεατές. Στην ελληνική πλευρά συμμετείχαν μερικοί παίκτες από το ελληνικό πρωτάθλημα (8) και παίκτες που αγωνίζοτναν στην την Αυστραλία (9), όπως οι Ανάστα και Κορκίδας. Ο Ανάστα πετυχε 15 γκολ από 15 προσπάθειες και σημείωσε 46 πόντους στη νίκη.

Τον Οκτώβριο του 2014, η Ελλάδα στέφθηκε πρωταθλήτρια του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Γ, αφού κέρδισε την Τσεχία στον τελικό. Αυτή ήταν η δεύτερη νίκη σε διεθνή διοργάνωση.

Αργότερα τον ίδιο μήνα, η Ελλάδα μετείχε στο εναρκτήριο τουρνουά του Κυπέλλου Βαλκανίων που διεξήχθη στη Σερβία. Εκεί επικράτησε στο τελικό επί της διοργανώτριας, κατακτώντας έτσι το τρίτο διεθνές τουρνουά προσθέτοντάς το στην τροπαιοθήκη της, το δεύτερο σε πάνω από μία εβδομάδα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Other Internationals Αρχειοθετήθηκε 2017-08-27 στο Wayback Machine. RLEF
2. ↑  Εθνικη Ομαδα / National Team ΕΟΡΛ
3. ↑  «Greece crowned 2014 European Champions». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Οκτωβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 21 Οκτωβρίου 2014.
4. ↑  Other Internationals Αρχειοθετήθηκε 2015-09-24 στο Wayback Machine. RLEF

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
 Εθνικές αθλητικές ομάδες της Ελλάδας |
| --- |
|  |
| 
* Α1
* Αντισφαίριση
	+ Ντέιβις Καπ
	+ Φεντ Καπ
	+ Χόπμαν Καπ
* Άρση βαρών
	+ Α
	+ Γ
* Καλαθοσφαίριση
	+ Α
	+ Γ
* Κόρφμπολ
* Κρίκετ
* Μπέιζμπολ
* Μπολ χόκεϊ
* Πετοσφαίριση
	+ Α
	+ Γ
* Ποδόσφαιρο
	+ Α
	+ Γ
* Ποδόσφαιρο σάλας
* Ποδόσφαιρο άμμου
* Ράγκμπι γιούνιον
	+ A
	+ A7
* Ράγκμπι λιγκ
* Σκουός
* Υδατοσφαίριση
	+ Α
	+ Γ
* Χειροσφαίριση
	+ Α
	+ Γ
* Χόκεϊ επί πάγου
* Παράκτια Χειροσφαίριση
	+ Α
	+ Γ
 |
|  |
| 
* Ολυμπιακοί Αγώνες
* Παραολυμπιακοί Αγώνες
* Μεσογειακοί Αγώνες
 |

 |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Greece national rugby league team  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Το **Ζούμπιν Πότοκ** (σερβικά: Зубин Поток) είναι πόλη και δήμος στο Διαμέρισμα της Μιτρόβιτσας της Αυτόνομης Επαρχίας του Κοσσυφοπεδίου και Μετοχίων. Το 2015 είχε εκτιμώμενο πληθυσμό 15.200 κατοίκους. Καλύπτει έκταση 335 τετραγωνικών χιλιομέτρων και αποτελείται από την ίδια την πόλη και 63 χωριά.

Το Ζούμπιν Πότοκ αποτελεί μέρος του Βόρειου Κοσσυφοπεδίου, μιας περιοχής με εθνοτική Σερβική πλειοψηφία που λειτουργεί σε μεγάλο βαθμό αυτόνομα από το υπόλοιπο Κοσσυφοπέδιο της εθνοτικής αλβανικής πλειοψηφίας. Μετά τη Συμφωνία των Βρυξελλών του 2013, ο δήμος έγινε μέρος της Κοινότητας Σερβικών Δήμων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Zubin Potok». *osce.org*. OSCE. Ανακτήθηκε στις 19 Αυγούστου 2017.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Zubin Potok στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 3801150203820703250007

 |

 |
Από τον Μεσαίωνα έως πρόσφατα, ένα μεγάλο τμήμα της οροσειράς που διασχίζει τα ανατολικά εδάφη της περιοχής του Μετσόβου, καταγράφεται σε διάφορες γραπτές πηγές με το ορονύμιο Ζυγός. Αυτή η ονομασία προέρχεται από το τοπωνύμιο Ζυγός ή ʤugu στο τοπικό βλάχικο ιδίωμα, με το οποίο οι κάτοικοι της περιοχής προσδιορίζουν συγκεκριμένο αυχένα της ίδιας κορυφογραμμής λόγω του ότι χρησιμοποιούνταν ως ορεινό πέρασμα. 

Επί αιώνες αποτελούσε το υψηλότερο σημείο του βασικότερου άξονα επικοινωνίας μεταξύ Ηπείρου και Θεσσαλίας. Η διαχρονική σπουδαιότητα αυτής της ράχης για τις χερσαίες επικοινωνίες του παρελθόντος, οι δυσκολίες που αντιμετώπιζαν οι ταξιδιώτες το χειμώνα αλλά και η ομορφιά της αποτέλεσε αιτία πολλαπλών και εκτενών αναφορών από την αρχαιότητα έως τα νεώτερα χρόνια. 

Ο περιηγητής Λήκ (Leake) θεωρεί τον Ζυγό ως το πιο αξιόλογο βουνό στην Ελλάδα και το σημείο όπου πηγάζουν τα μεγαλύτερα ποτάμια της. Ο ζωγράφος E. Lear, αναφέρει ότι είναι ο «γονιός» των σπουδαιότερων ποταμών της Ελλάδος, ρυθμίζει την επικοινωνία μεταξύ Ηπείρου και Θεσσαλίας, ενώ είναι εξίσου φημισμένος για τις διασυνδέσεις, τη γεωγραφική και πολιτική θέση, αλλά και για την γραφικότητά του.

Το πέρασμα του Ζυγού. Έγχρωμη λιθογραφία - Dupré L. 1825

Πηγές
-----

* Σωκράτους, Εκκλησιαστική Ιστορία, Migne PG, τόμ. 67, στ. 710, 756
* Δ. Σοφιανός, «Αcta Stagorum, Tα υπέρ της Θεσσαλικής επισκοπής Σταγών παλαιά βυζαντινά έγγραφα (των ετών 1163, 1336 και 1393)», Τρικαλινά 13 (1993), σελ. 27-54.
* W. M. Leake, Travels in northern Greece, Α.Μ.Ηakkert-Publisher, (φωτογραφική ανατύπωση Amsterdam 1967), Vol. 1, σ. 411-416, Vol. 4, σελ. 261.
* F.C.H.L. Pouqueville, Voyage de la Grèce, Vol 4, shez firmin Didot Père et Fils, Paris 1826, σελ. 320-323.
* Ε. Lear, Journals of a landscape painter in Albania, R .Bentley, London, 1843, σελ. 382.
* Α. Philippson, Thessalien und Epirus, Reisenund foschungen im nördlichen Griechenland, W.H. Kühl, Berlin 1897, σ. 172-190,
* Κ. Στεργιόπουλος, Αι δίοδοι της Πίνδου κατά τους προϊστορικούς χρόνους, στον τόμο αφιέρωμα εις Κ. Άμαντον, Αθήναι 1940, σελ. 290,
* Ν. Κοσμάς, «Οι δίοδοι της Πίνδου», ΗΕ 4 (1955), σελ. 14-20,
* Δ. Ευαγγελίδης, «Από την παλαιά ιστορία της Ηπείρου», Ηπειρωτική Ζωή 3(1946), σελ. 15-18.
* Dupré L. 1825, Voayage à Athènes et à Constantinople, Paris

Υποσημειώσεις
-------------

1. ↑  Στην παρένθεση καταχωρείται η ακριβής φωνητική απόδοση του τοπωνυμίου βάση των γραφημάτων του διεθνούς φωνητικού αλφαβήτου.
Ο **Ηλίας Αναστασάκος** είναι Έλληνας ποδοσφαιριστής, γεννημένος στη Σπάρτη στις 3 Μαρτίου 1978. Αγωνίζεται στη θέση του επιθετικού. Κατάγεται από το Δαφνί Λακωνίας όπου στην τοπική ομάδα έκανε και τα πρώτα ποδοσφαιρικά του βήματα. Αυτή την περίοδο αγωνίζεται με τον Άρη Σκάλας.

Καριέρα
-------

Ξεκίνησε την καριέρα του από την ερασιτεχνική ομάδα του Α.Ο. Δαφνίου Λακωνίας , ενώ από τα 15 του χρόνια αγωνίστηκε στη Δ' εθνική με τον Πανγυθεατικό και τον Λεωνίδα Γλυκόβρυσης. Το καλοκαίρι του 1995 αποκτήθηκε από την ΑΕΚ ως ερασιτέχνης κι ενώ ήταν ήδη διεθνής με την Εθνική Παίδων και ο τότε προπονητής της Ντούσαν Μπάγεβιτς εισηγείται να γίνει ημιεπαγγελματίας. Το 1996 είναι μέλος της Εθνικής Νέων, με την οποία κατέκτησε την 4η θέση στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα Νέων που είχε γίνει στην Αυστρία.

Από την ΑΕΚ δόθηκε δανεικός στον Άρη Πετρούπολης, στον Απόλλωνα Αθηνών και στην Καλαμάτα, ενώ τρεις φορές ενδιάμεσα υπήρξε μέλος του ρόστερ της ΑΕΚ με την οποία όμως πήρε ελάχιστες ευκαιρίες, καθώς αγωνίστηκε μόλις σε έναν αγώνα πρωταθλήματος την περίοδο 1999-2000 εναντίον του Ιωνικού, καθώς και σε 4 αγώνες κυπέλλου, στην προκριματική φάση των ομίλων του 2001-02.

Η πρώτη του συμμετοχή στην Α' εθνική είχε γίνει με τη φανέλα του Απόλλωνα, σε έναν αγώνα κατά του Εθνικού (4-0 στις 17 Ιανουαρίου 1999), όπου μάλιστα σκόραρε το ένα από τα τέσσερα γκολ της ομάδας του.

Αποδεσμεύτηκε από την ΑΕΚ τον Ιανουάριο του 2002 και αγωνίστηκε στη συνέχεια διαδοχικά στους Αθηναϊκό, Απόλλωνα Αθηνών για δεύτερη φορά, Αστέρα Τρίπολης και Θρασύβουλο, με τον οποίο αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ στο πρωτάθλημα Β' εθνικής την περίοδο 2007-08, έχοντας πετύχει 18 γκολ. Το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς πήρε μεταγραφή για τον ΠΑΟΚ όπου αγωνίστηκε για ένα χρόνο, ενώ συνέχισε από το 2009 την καριέρα του στον Ατρόμητο, με τον οποίο έφτασε σε δύο τελικούς Κυπέλλου το 2011 και το 2012.

Το συμβόλαιό του με την ομάδα του Περιστερίου τελείωσε το καλοκαίρι του 2012 και έχοντας μείνει ελεύθερος, συμφώνησε να συνεχίσει την καριέρα του, στον Πλατανιά Χανίων.Από το 2015 είναι παίχτης της Σπάρτης και πέτυχε δυο σημαντικά γκολ ενάντια στον Α.Ο Κυπαρισσίας στον αγώνα μπαράζ για άνοδο της Α.Ε Σπάρτης στη Γ' 

εθνική.Σε περίπτωση ανανέωσης του συμβολαίου του θα αγωνίζεται με την ομάδα της Σπάρτης στη Γ' εθνική.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Δημήτρης Τσακίρης, «Who is Who 2004», Εκδόσεις Αθλότυπο, Αθήνα 2003, σελίδες 88 - 89, ISBN 960-7378-47-4
* Οι πρώτοι σκόρερς της ενιαίας Β' εθνικής
Ο **Ιάκωβος Ν. Τομπάζης** (1849 - 1947) ήταν Έλληνας βιομήχανος και πολιτικός.

Γεννήθηκε στον Πόρο και ήταν γιος του Νικολάου Τομπάζη, γιου του Μανώλη Τομπάζη, και της Αλεξάνδρας Χρυσικοπούλου. Ασχολήθηκε με τα οικογενειακά κτήμματα του πατέρα του και απέκτησε μεγάλη περιουσία. Το ελαιόλαδο απο το κτήμα Τομπάζη στον Γαλατά Τροιζηνίας βραβεύτηκε με το χρυσό μετάλλιο στην παγκόσμια έκθεση του Παρισιού το 1900 καθιστώντας το το πρώτο Ελληνικό ελαιόλαδο με διεθνή διάκριση και αποκλειστικό προμηθευτή της Βασιλικής οικογενείας. Την περίοδο 1912-1915 διετέλεσε βουλευτής Ύδρας.

Έγραψε τις εξής μελέτες: *Αδελφοί Ιάκωβος και Μανώλης Τομπάζης. Συμβολή εις την ιστορίαν της Εθνικής Παλιγγενεσίας* (εκδ.Βιβλιοθήκης Μαρασλή, 1902), *Καλλιέργεια και ασθένειαι των εσπεριδοειδών* (1907) και *Ο φιλέλλην Ελβετός ιατρός Ανδρέας Λουδοβίκος Γκος* (1910).

Ήταν παντρεμένος με την Αριέττα Σκαραμανγκά (1861-1948) με την οποία απέκτησαν τέσσερα παιδιά: την Αλεξάνδρα (1885-1963) σύζυγο Ι.Αλεξανδρώφ, την Υπατία (1887) σύζυγο Ν.Μαυρουδή, τη Δώρα (1888-1956) και τον Μανώλη (1891-1962;) σύζυγο Νάνσυ Ροδοκανάκη και σε δεύτερο γάμο Ελένης Ράνκεν.

Απεβίωσε στην Αθήνα.
Ο Θεοδόσιος Παπαθανασιάδης (1898 -1990) γεννήθηκε στο Προυσό Ευρυτανίας. Στις 2 Ιουλίου 1918 κατετάγη ως εθελοντής στρατιώτης και έλαβε μέρος στις επιχειρήσεις της Μικράς Ασίας με το 1/38 Σύνταγμα Ευζώνων. Στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων εισήλθε το 1920 κατόπιν των προβλεπομένων εξετάσεων που έδωσε στη Σμύρνη, αποφοίτησε από τη Σχολή τον Ιούλιο του 1922 ως ανθυπολοχαγός Πεζικού και τοποθετήθηκε στο 25ο Σύνταγμα Πεζικού στη Μικρά Ασία. Έλαβε μέρος στις επιχειρήσεις σύμπτυξης των Ελληνικών δυνάμεων και τραυματίσθηκε στη μάχη Κουστούκ Αρσανλάρ.

Από τον Οκτώβριο του 1935 φοίτησε για ένα έτος στην Ανωτέρα Σχολή Πολέμου. Ως πρωτεύσας μετέβη στο Παρίσι τον Οκτώβριο του 1936 στην Ανωτέρα Σχολή Πολέμου μέχρι την αποφοίτησή του τον Αύγουστο του 1938. Κατά τη διάρκεια του μεσοπολέμου υπηρέτησε στο 2/39 Σύνταγμα Ευζώνων ως Διοικητής Λόχου, στη Σχολή Ευελπίδων ως εκπαιδευτής και στην Ανωτάτη Σχολή Πολέμου Θεσσαλονίκης ως υφηγητής.

Την περίοδο του Οκτωβρίου 1939 - Απριλίου 1941 ως ειδικός επιτελής-σύνδεσμος στο Τμήμα Στρατιάς Δυτικής Μακεδονίας ήταν επιφορτισμένος από τον ίδιο τον Αλέξανδρο Παπάγο για ανταλλαγή μηνυμάτων μετά του Αντιστρατήγου Σίμοβιτς, αρχηγού των Γιουγκοσλαβικών δυνάμεων με ειδικές αποστολές. Σε μία εκ των αποστολών αυτών τραυματίσθηκε κατά την πτώση του πολεμικού αεροπλάνου, που τον μετέφερε στο Αντίβαρι Γιουγκοσλαβίας.

Την περίοδο 1942 -1944 μετείχε στη Εθνική Ομάδα Ελλήνων Ανταρτών ως Υποδιοικητής του σώματος Βάλτου Τριχωνίδος. Μετά την απελευθέρωση υπηρέτησε ως επιτελής σε διαφόρους Επιχειρησιακούς Σχηματισμούς και διετέλεσε Διοικητής της VI Μεραρχίας Πεζικού στο Κιλκίς το 1954, Διοικητής του Γ’ΣΣ το 1955-56. Υπαρχηγός ΓΕΕΘΑ το 1958 και Διοικητής 1ης Στρατιάς το 1959.

Μετά την αποστρατεία του διετέλεσε Αντιπρόεδρος (1961-68) και στη συνέχεια Πρόεδρος της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής (1969-73) και από τον Απρίλιο 1964 έως τον Μάιο 1967 Αυλάρχης του τέως Βασιλέως Κωνσταντίνου Β’.

Ετιμήθη με το Αριστείο Ανδρείας, με τον Πολεμικό Σταυρό Α΄ΠΠ, τον Πολεμικό Σταυρό 40-41 και το Μετάλλιο εξαιρέτων πράξεων, Ανώτερο Ταξιάρχη Γεωργίου Α, Ανώτερο Ταξιάρχη μετά ξιφών του Φοίνικος, Από τις Η.Π.Α. με τον Ταξιάρχη Λεγεώνος Αξίας, από τη Γαλλία με το Ταξιάρχη Λεγεώνος της τιμής και από τη Γιουγκοσλαβία με τον Ανώτερο Ταξιάρχη Αξίας.

Υπήρξε απόφοιτος της Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών. Έγραψε το βιβλίο «ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΚΟΠΙΑΝ ΜΟΥ», στο οποίο αναφέρεται στο τιτάνιο αγώνα του έθνους κατά των Ιταλών και Γερμανών στη περίοδο 1939- 45, στον Εμφύλιο Πόλεμο και στην περίοδο της ανοικοδόμησης της χώρας μέχρι το 1959.

Πέθανε το 1990.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή». *www.hoc.gr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Δεκεμβρίου 2007. Ανακτήθηκε στις 28 Ιανουαρίου 2017.
Ο **Ζώπυρος** (περ. 500 π.Χ) ήταν Πέρσης ευγενής που αναφέρεται στις *Ιστορίες* του Ηροδότου.

Ήταν γιος του Μεγάβυζου, ο οποίος βοήθησε τον Δαρείο Α΄ στην ανάβαση του στον θρόνο. Όταν η Βαβυλώνα επαναστάτησε εναντίον του Δαρείου, ο Ζώπυρος συνέλαβε ένα σχέδιο για την ανακατάληψη της πόλης. Αφού έκοψε τη μύτη και τ' αυτιά του, ο Ζώπυρος εμφανίστηκε ενώπιον του Δαρείου και του ανέφερε το σχέδιο του: θα πήγαινε στη Βαβυλώνα και θα δήλωνε πως ήταν εξορισμένος που τιμωρήθηκε από τον Δαρείο. Οι Βαβυλώνιοι τον πίστεψαν και του ανέθεσαν τη διοίκηση των στρατευμάτων, γεγονός που επέτρεψε στον Ζώπυρο να αποδυναμώσει την άμυνα της πόλης. Οι στρατιές του Δαρείου ανακατέλαβαν την πόλη και ο Ζώπυρος έγινε σατράπης.

Η ακρίβεια αυτή της περιγραφής αμφισβητείται. Πρώτον, η ιστορία θυμίζει την ομηρική περιγραφή της κατασκοπείας του Οδυσσέα στην Τροία. Δεύτερον, καμία επιγραφή σε σφηνοειδή γραφή δεν αναφέρει τον Ζώπυρο ως σατράπη της Βαβυλώνας.

Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, ο Ζώπυρος είχε ένα γιο ονόματι Μεγάβυζος.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Zopyrus στο Wikimedia Commons
* Livius.org: Zopyrus Αρχειοθετήθηκε 2008-12-11 στο Wayback Machine.
Η **Θηρεσία Φελίσιτη της Γαλλίας** (*Marie Thérèse Félicité*: 1736-1744) ήταν η ένατη κόρη του Λουδοβίκου ΙΕ΄ της Γαλλίας και της Μαρίας Λετσίνσκα. 

Το 1738 η Θηρεσία, που ήταν τότε δύο ετών, είχε σταλθεί στο αββαείο του Φοντεβρώ (Fontevraud) μαζί με τρεις από τις αδελφές της, τη Λουίζα Μαρία, τη Βικτωρία και τη Σοφία. Για λόγους οικονομίας για τις σπουδές τους, οι τέσσερις νεότερες πριγκίπισσες κρατήθηκαν μακριά από το βασίλειο, στη Μονή Φοντεβρώ από το 1738 ως το 1750, όπου πέρασαν το χρόνια της εκπαίδευσής τους πριν από την επιστροφή τους στις Βερσαλίες. Η Θηρεσία δεν επέστρεψε στις Βερσαλλίες, ενώ η αδερφή της Λουίζα προτίμησε να συνεχίσει να ζει μοναχικά ως καλόγρια στη Μονή του Σεν Ντενί.

Ωστόσο, η Θηρεσία ήταν συχνά άρρωστη. Το φθινόπωρο του 1744 η υγεία της πριγκίπισσας επιδεινώθηκε περισσότερο. Οι μοναχές του αββαείου, φοβούμενες για τον πρόωρο θάνατό της, έσπευσαν να τη βαφτίσουν Μαρία Θηρεσία Φελίσιτη. Το κορίτσι πέθανε από ευλογιά στις 28 Σεπτεμβρίου και τη θρήνησαν οι μοναχές και οι αδελφές της, δεδομένου ότι, σύμφωνα με μαρτυρίες της εποχής, η μικρή Θηρεσία ήταν η πιο χαρούμενη και διασκεδαστική από τις τέσσερις αδελφές. Ήταν οκτώ χρονών και δεν είχε δει τους γονείς της από τη στιγμή που πήγε στο αββαείο.  Είναι η μοναδική από τις κόρες του Λουδοβίκου ΙΕ΄ που δεν ζωγραφίστηκε πορτραίτο της.

Βιβλιογραφία
------------

* Bearne, Mrs: *A Royal Quartette*, Λονδίνο 1908

Παραπομπές
----------

1. 1 2  p8696.htm#i86960.
2. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
3. ↑
4. ↑  
	* Barthélémy, Édouard de : *Mesdames de France filles de Louis XV*, Paris, 1870
5. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Teresa di Borbone-Francia  της Ιταλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η κορυφή του όρους Έβερεστ είναι εντός της Ζώνης του θανάτου.
Στην ορειβασία, η **ζώνη του θανάτου** (αγγλ. *Death zone*) είναι το υψόμετρο εκείνο, πάνω από το οποίο, η πίεση του οξυγόνου στον ατμοσφαιρικό αέρα είναι τόσο χαμηλή, ώστε είναι αδύνατο για τον άνθρωπο να επιβιώσει για μεγάλο χρονικό διάστημα. Η παραμονή εντός της ζώνης θανάτου οδηγεί σε βέβαιο θάνατο, συνήθως εντός λίγων ωρών. Το υψόμετρο των **8.000** μέτρων, με πίεση οξυγόνου μικρότερη από τα 356 mbar, θεωρείται ως η έναρξη της ζώνης θανάτου. 

Η έννοια της ζώνης αυτής θεσπίστηκε αρχικά από τον Ελβετό γιατρό *Edouard Wyss-Dunant* το 1953, την οποία και ονόμασε αρχικά, *θανατηφόρος ζώνη*.

Αεροφωτογραφία στα κεντρικά Καρακορούμ, με τις κορυφές Γκασερμπρούμ Ι και ΙΙ, οι οποίες είναι εντός της ζώνης του θανάτου.
Όλες οι κορυφές πάνω από υψόμετρο 8.000 μ -συνολικά 14 κορυφές- μεταξύ των υψηλότερων οροσειρών, περικλείονται εντός της ζώνης του θανάτου στα Ιμαλάια όρη και τα όρη Καρακορούμ στην Ασία. Μέχρι σήμερα, οι περισσότεροι θάνατοι, ή θανατηφόρα ατυχήματα ορειβατών έχουν γίνει μέσα στη Ζώνη του θανάτου, είτε από απώλεια αισθήσεων, είτε από λανθασμένες αποφάσεις κατά την αναρρίχηση εντός της ζώνης, είτε από απώλεια δυνάμεων που οδήγησαν σε ατυχήματα. 

Οι ορειβάτες πρέπει να έχουν συμπληρωματικό οξυγόνο μαζί τους (βλ. *φιάλες οξυγόνου*), διότι η επιβίωση εντός της ζώνης είναι δύσκολη αν όχι αδύνατη και εγκυμονεί μεγάλους κινδύνους για τη ζωή τους.

Φυσιολογικές τιμές
------------------

Ο ανθρώπινος οργανισμός λειτουργεί φυσιολογικά σε συνθήκες ατμοσφαιρικής πίεσης, στο επίπεδο της θάλασσας, όπου η πίεση είναι στα 101,325 kPa, ή αλλιώς 1 ατμόσφαιρα (Atm). Η συγκέντρωση, τότε, του οξυγόνου (O2) στο επίπεδο θάλασσας είναι 20,9%, και η σχετική πίεση είναι 21,2 kPa. Οπότε, και η αιμοσφαιρίνη του αίματος σε υγιή άτομα, είναι σε κατάσταση κεκορεσμένη σε οξυγόνο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Everest:The Death Zone». *Nova*. PBS. 24 Φεβρουαρίου 1998.
2. ↑  Wyss-Dunant, Edouard (1953). «Acclimatisation» (PDF). *The Mountain World*: 110–117.. Ανακτήθηκε στις March 10, 2013.
3. ↑  Darack, Ed (2002). *Wild winds: adventures in the highest Andes*. σελ. 153. ISBN 978-1-884980-81-7. [*νεκρός σύνδεσμος*]
4. ↑  Huey, Raymond B.; Eguskitza, Xavier (2 July 2001). «Limits to human performance: elevated risks on high mountains». *Journal of Experimental Biology* **204** (18): 3115–9. PMID 11581324. .
5. ↑  Grocott, Michael P.W.; Martin, Daniel S.; Levett, Denny Z.H.; McMorrow, Roger; Windsor, Jeremy; Montgomery, Hugh E. (2009). «Arterial Blood Gases and Oxygen Content in Climbers on Mount Everest». *N Engl J Med* **360** (2): 140–9. doi:10.1056/NEJMoa0801581. PMID 19129527. .
6. ↑  «Hypoxia, Oxygen, and Pulse Oximetry» (PDF). *FlightState Pulse Oximeter*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 14 Νοεμβρίου 2006. Ανακτήθηκε στις 29 Δεκεμβρίου 2006.
Η **Θεοδωριάς** ήταν μια βυζαντινή επαρχία, η οποία δημιουργήθηκε το 528 από τον αυτοκράτορα Ιουστινιανό Α' και ονομάστηκε προς τιμήν της συζύγου του, της αυτοκράτειρας Θεοδώρας.

Πρωτεύουσα της επαρχίας ήταν η Λαοδίκεια η Πάραλος (σημερινή πόλη Λαττάκεια της Συρίας).

Ιστορία
-------

Η Θεοδωριάδα αποτελούσε μια μικρή παράκτια περιοχή, που είχε ληφθεί από τις προηγούμενες επαρχίες της Συρίας Α' και Β' (Συρία Πρίμα, Συρία Σεκούντα). 

Η νέα επαρχία παρέμεινε στην Επισκοπή της Ανατολής. Περιλάμβανε επίσης τις πόλεις Πάλτος (Άραμπ αλ Μουλκ), Βαλαναία (νυν Μπανιγιάς στη Συρία) και Γάβαλα (νυν Τζαμπλέ στη Συρία). Εκκλησιαστικά, αυτές οι πόλεις διατήρησαν την προηγούμενη υποταγή τους στους μητροπολιτικούς επισκόπους της Συρίας Πρίμα και Σεκούντα: στην Αντιόχεια και στην Απάμεια επί του ποταμού Ορόντη.

Η επαρχία επέζησε μέχρι τη μουσουλμανική κατάκτηση της Συρίας το 630.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Kazhdan, Alexander (Ed.) (1991). *Oxford Dictionary of Byzantium*. Oxford University Press. σελ. 2049. ISBN 978-0-19-504652-6. CS1 maint: Extra text: authors list (link)
Το **Εκλεκτοράτο της Βαυαρίας** (γερμανικά: *Kurfürstentum Bayern*) ήταν ένα ανεξάρτητο κληρονομικό εκλεκτοράτο της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από το 1623 έως το 1806, όταν το διαδέχθηκε το Βασίλειο της Βαυαρίας.

Ο δυναστεία των Βίττελσμπαχ που κυβέρνησε το Δουκάτο της Βαυαρίας ήταν ο νεότερος κλάδος της Οίκου που επίσης κυβερνούσε το Εκλεκτοράτο του Παλατινάτου. Ο επικεφαλής του παλαιότερου κλάδου ήταν ένας από τους επτά πρίγκιπες-εκλέκτορες της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας σύμφωνα με τον Χρυσό Ταύρο του 1356, αλλά η Βαυαρία αποκλείστηκε από το εκλεκτορικό αξίωμα. 

Το 1621, ο Παλατινός Εκλέκτορας Φρειδερίκος Ε΄ τέθηκε υπό αυτοκρατορική απαγόρευση για το ρόλο του στην εξέγερση της Βοημίας εναντίον του αυτοκράτορα Φερδινάνδου Β΄ και το εκλεκτορικό αξίωμα και το έδαφος του Άνω Παλατινάτου ανατέθηκε στον πιστό ξάδελφό του, Δούκα Μαξιμιλιανό Α΄ της Βαυαρίας. 

Παρόλο που η Συνθήκη της Βεστφαλίας, δημιουργούσε έναν νέο εκλεκτορικό τίτλο για τον γιο του Φρειδερίκου, με εξαίρεση μια σύντομη περίοδο κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Ισπανικής Διαδοχής, οι απόγονοι του Μαξιμιλιανού θα συνέχιζαν να κατέχουν το αρχικό εκλεκτορικό αξίωμα μέχρι την εξάλειψη της γραμμής του το 1777. Σε αυτό το σημείο οι δύο γραμμές ενώθηκαν σε προσωπική ένωση μέχρι το τέλος της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Το 1805, μετά την Ειρήνη του Πρέσμπουργκ, ο τότε εκλογέας, Μαξιμιλιανός Α΄ Ιωσήφ , ανήλθε ως Βασιλιάς της Βαυαρίας και η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία καταργήθηκε το επόμενο έτος.