recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Το **Κουτάστα** ή **άτζνα τσάκρα** βρίσκεται στο σημείο μεταξύ των φρυδιών, γι' αυτό κι οι Ινδές βάζουν εκεί πάστα σανταλόξυλου, και είναι άμεσα συνδεδεμένο με τον προμήκη μυελό μέσω πολικότητας. 

Ο προμήκης μυελός βρίσκεται στο πίσω μέρος του λαιμού στο κάτω μέρος του κρανίου, όπου ενώνεται με τη σπονδυλική στήλη, στο πίσω μέρος. Είναι το κέντρο της θέλησης και της συγκέντρωσης και η έδρα του πνευματικού ματιού. 

Η δονητική συμπαντική ενέργεια ρέει στο ανθρώπινο σώμα μέσω της πύλης του προμήκους μυελού. Είναι το έκτο τσάκρα, σανσκριτική λέξη που σημαίνει «τροχοί» ή κέντρα της ακτινοβόλας ζωτικής δύναμης, της σπονδυλικής στήλης. 

Ο προμήκης μυελός, το κύριο μέρος εισόδου της συμπαντικής ενέργειας της ζωής (Ομ) για τον εφοδιασμό του σώματος, είναι άμεσα συνδεδεμένος, ως αντίθετος πόλος, με το άτζνα τσάκρα στο πνευματικό μάτι ανάμεσα στα φρύδια: την έδρα της δύναμης της θέλησης του ανθρώπου. Η συμπαντική ενέργεια τότε αποθηκεύεται στο έβδομο κέντρο, στον εγκέφαλο, που είναι ταμιευτήρας άπειρων δυνατοτήτων, που αναφέρεται στις Βέδες ως ο «χιλιοπέταλος λωτός από φως» και επίσης ονομάζεται σαχασράρα. Οι πραγματείες της Γιόγκα γενικά θεωρούν ως τσάκρα μόνο τα έξι κατώτερα κέντρα, αναφερόμενες στο σαχασράρα ξεχωριστά ως ένα έβδομο κέντρο. Εντούτοις, και τα επτά κέντρα συχνά αναφέρονται ως λωτοί, με τα πέταλά τους ανοικτά ή στραμμένα προς τα πάνω, σε πνευματική αφύπνιση, καθώς η ζωή και η συνειδητότητα διασχίζουν ανοδικά τη σπονδυλική στήλη.

Στη Γιόγκα, τα επτά απόκρυφα κέντρα ζωής και συνειδητότητας στη σπονδυλική στήλη και στον εγκέφαλο, τα οποία ζωογονούν το υλικό και το αστρικό σώμα του ανθρώπου, αναφέρονται ως τσάκρα («τροχοί»), επειδή η συγκεντρωμένη ενέργεια στο καθένα απ’ αυτά μοιάζει με ένα κέντρο τροχού, από το οποίο εκπέμπονται ακτίνες φωτός και ενέργειας που δίνουν ζωή. 

Η αφύπνιση των απόκρυφων εγκεφαλονωτιαίων κέντρων (τσάκρα, αστρικών λωτών) είναι ο στόχος των γιόγκι.
Η **Ουρανία (Ρένα) Στρατηγού** (Αθήνα, 1929 - Αθήνα, 16 Μαρτίου 2014) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός.

Βιογραφία
---------

Αδέρφια της ήταν ο Στέφανος Στρατηγός, η Αλέκα Στρατηγού και η Στέλλα Στρατηγού, ενώ είχε και ακόμη μία μικρότερη αδερφή, την Ίκλενα, η οποία πέθανε σε μικρή ηλικία. Άρχισε να εμφανίζεται με τον οικογενειακό θίασο του πατέρα της, Βασίλη Στρατηγού. Έγινε μέλος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών στις 10 Οκτωβρίου 1947 και το 1950 συμμετείχε στο θίασο του Θεάτρου "Βέμπο". 

Έπαιξε στην επιθεώρηση των Ιωσήφ Ριτσιάδη, Μίμη Τραϊφόρου και Γιώργου Γιαννακόπουλου  "Βίρα τις άγκυρες", όπου μαζί με τις αδερφές της Αλέκα και Στέλλα, ερμήνευσε το γνωστό τραγούδι "Παλιοζωή, παλιόκοσμε και παλιοκοινωνία" σε νούμερο της παράστασης. Δεν παρέμεινε για μεγάλο διάστημα στο θέατρο.

Θάνατος
-------

Τον Ιούλιο του 2013 και κατόπιν επίσκεψής της στο "Σπίτι του Ηθοποιού", όπου φιλοξενείτο ο κουνιάδος της Ανδρέας Μπάρκουλης, έσπασε τον ώμο της και μεταφέρθηκε στον Ευαγγελισμό. Ανάρρωσε σύντομα και επανήλθε στο σπίτι της, στο Περιστέρι, όπου ζούσε απομονωμένη. Απεβίωσε στην Αθήνα, στις 16 Μαρτίου 2014, και κηδεύτηκε την επόμενη μέρα στο νεκροταφείο Ζωγράφου.

Φιλμογραφία
-----------

| Έτος | Τίτλος | Ρόλος |
| --- | --- | --- |
| 1950 | *Ο μεθύστακας* | Ντόλυ |
| 1954 | *Χαλιμά* |  |
| *Νύχτες της Αθήνας* | Μίτση |
| *Χαρούμενο ξεκίνημα*  | Φρόσω |
| 1955 | *Πιάσαμε την καλή* | Ελενίτσα Σουρταφέρτα |
| *Ούτε γάτα, ούτε ζημιά*  | Λολότα  |

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Αγγλικά) *Internet Movie Database*. nm0833584. Ανακτήθηκε στις 11  Ιουλίου 2016.
2. ↑  «Ρένα Στρατηγού 1929-2014». *Ελληνικος Κινηματογραφος*. Ελληνικος Κινηματογραφος.
3. ↑  «Παληοζωή παληόκοσμε παληοκοινωνία». *Ψηφιοποιημένες συλλογές ΕΛΙΑ*. ΕΛΙΑ.
4. ↑
5. 1 2 3  «Ρένα Στρατηγού (Ηθοποιός)». *Φίνος Φιλμ*. Ανακτήθηκε στις 1 Ιανουαρίου 2023.
6. ↑  «Βασίλης Λογοθετίδης, ηθοποιός (1898 – 20 Φεβρουαρίου 1960)». *Pancreta.gr*. Ανακτήθηκε στις 1 Ιανουαρίου 2023.
Ο **Θεόδωρος** (άκμασε μέσα 12ου αι.) από τη Δυναστεία των Βατάτζηδων ήταν μέλος της Ρωμαϊκής αριστοκρατίας και στρατιωτικός διοικητής της Ρωμανίας κατά τις βασιλείες του Ιωάννη Β΄ και Μανουήλ Α΄ των Κομνηνών.

Βιογραφία
---------

Ο Οίκος του ήταν εξέχων στην Αδριανούπολη της Θράκης για γενεές. Η οικογένεια ανήλθε στην πρώτη τάξη των ευγενών και έγινε προέχουσα στην πολιτική της Αυτοκρατορίας στο πρόσωπο του ίδιου του Θεοδώρου. 

Ο Ιωάννης Β΄, που δεν εμπιστευόταν τους συγγενείς του, προώθησε μερικούς ικανούς άνδρες σε θέσεις εξουσίας· ένας από αυτούς ήταν και ο Θεόδωρος Βατάτζης. Αυτός νυμφεύτηκε την κόρη του Ιωάννη Β΄ και της Ειρήνης των Άρπαντ και έλαβε τον τίτλο *σεβαστοϋπέρτατος*.

Δεν έχουμε πληροφορίες για τις στρατιωτικές του επιχειρήσεις κατά τη βασιλεία του Ιωάννη Β΄. Το 1143 τον Αυτοκράτορα διαδέχθηκε ο γιος του Μανουήλ Α΄ και οι πηγές αναφέρουν, πως ο Θεόδωρος ήταν ανώτερος στρατηγός του συνόρου με την Ουγγαρία. Επέδραμε στην περιοχή γύρω από την πόλη Ζέμουν και απέκλεισε την πόλη, ώσπου αυτή παραδόθηκε στον ίδιο τον Μανουήλ Α΄. Το 1158 εξεγέρθηκαν οι Αρμένιοι της Κιλικίας και ο Αυτοκράτορας εκστράτευσε για να ανακτήσει τον έλεγχο της περιοχής. Εμπιστεύτηκε στον Θεόδωρο την κατάληψη της Ταρσού, της μεγαλύτερης πόλης στην περιοχή. Οι πολιορκούμενοι, νομίζοντας ότι είχε φθάσει ο Μανουήλ Α΄ με όλο τον στρατό του, πανικοβλήθηκαν και η πόλη έπεσε αμέσως στον Ρωμαϊκό στρατό. Όταν αυτό επετεύχθη, άνοιξε η οδός προς την Αντιόχεια, της οποίας ο έλεγχος ήταν ο απώτερος στόχος του Αυτοκράτορα.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε το 1131 την πορφυρογέννητη Ευδοκία Κομνηνή, κόρη του Ιωάννη Β΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων και είχε τέκνα:

* Ιωάννης π. 1132-1182, στρατηγός, ο καταστροφέας των Σελτζούκων στη μάχη του Υελίου και Λεομόχειρος, στο πέρασμα του Μαιάνδρου. Υηρέτησε τον Μανουήλ Α΄ και εξεγέρθηκε στον Ανδρόνικο Α΄ Κομνηνό.
* Ανδρόνικος, απεβ. 1176 από τους Σελτζούκους, καθώς οδηγούσε μία εκστρατεία εναντίον τους στην Αμάσεια.
* Αλέξιος.
* Θεοδώρα, γνωστή για την ωραιότητά της, έγινε ερωμένη του θείου της Μανουήλ Α΄.<ref>Choniates, pp. 440-441.

Υποσημειώσεις
-------------

1. ↑  Magdalino 2002, σελ. 208.
2. ↑  Βαρζός 1984β, σελ. 382.
3. ↑  Magdalino 2002, σελ. 207.
4. ↑  Kinnamos 1976, σελίδες 91-92.
5. ↑  Kinnamos 1976, σελ. 138.
6. ↑  Βαρζός 1984β, σελ. 383.

Πηγές
-----

* Magdalino, Paul (2002) [1993]. *The Empire of Manuel I Komnenos, 1143–1180* (στα Αγγλικά). Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 0-521-52653-1.
* Βαρζός, Κωνσταντίνος (1984). *Η Γενεαλογία των Κομνηνών* (PDF). **B**. Θεσσαλονίκη: Κέντρο Βυζαντινών Ερευνών. OCLC 834784665.
* Kinnamos, John (1976). *Deeds of John and Manuel Comnenus. Μετάφραση Charles M. Brand*. Columbia University Press. ISBN 0-231-04080-6.
* Magoulias, Harry J. επιμ. (1984). *O City of Byzantium: Annals of Niketas Choniatēs*. Detroit: Wayne State University Press. ISBN 978-0-8143-1764-8.
Οι "On Thorns I Lay" είναι μια ελληνική μπάντα μεταλλικής death-doom και gothic metal, που ιδρύθηκε στην Αθήνα το 1992. Η μπάντα γνώρισε μια ορισμένη επιτυχία στα τέλη της δεκαετίας του 1990 με τα άλμπουμ τους Orama και Crystal Tears. Η μπάντα, πολύ ποικίλη σε ό,τι αφορά τις εμπνεύσεις, πέρασε από διάφορες στυλιστικές φάσεις μέσα από τα άλμπουμ της. , ξεκινώντας με το brutal death metal στις πρώτες τους μέρες, στη συνέχεια περνώντας σε ένα συμφωνικό στυλ death doom blackened με το πρώτο τους Extended Play (EP) με το όνομα Phlebotomy, και στη συνέχεια υιοθετώντας ένα προσωπικό στυλ ατμοσφαιρικού doom-death στα πρώτα τους άλμπουμ και το gothic metal αργότερα με τα επόμενα άλμπουμ τους. Οι On Thorns I Lay είναι μέρος αυτού του πρώτου μεγάλου κύματος του γοτθικού ντουμ (μαζί με τους Theatre of Tragedy, Tristania και The Sins of Thy Beloved) που συστημάτισαν την αρχή της αντίθεσης των φωνών, γνωστή ως στυλ "ομορφιά και τέρας", που έγινε δημοφιλές προς το τέλος της δεκαετίας του 1990. Ο κοινωνιολόγος Φαμπιάν Χάιν, ένας ερευνητής και ειδικός στις μελέτες του μέταλ, κατατάσσει το συγκρότημα ανάμεσα στους πρωτοπόρους της ανάπτυξης αυτού που αναφέρεται γενικά ως 'Atmospheric Metal', δίπλα σε συγκροτήματα όπως οι Tiamat και The Gathering. Επηρεασμένοι από τους Katatonia, μεταξύ άλλων, στράφηκαν στις αρχές της δεκαετίας του 2000 προς ένα πιο απολυταρχικό και εσωστρεφές ροκ-μεταλ στυλ που είναι πιο απλό.

Η μπάντα παρέμεινε αδρανής το 2006 για σχεδόν δέκα χρόνια. Επανενώθηκαν το 2015 και επανήλθαν στο doom-death στυλ των αρχικών τους ημερών. Έχουν κυκλοφορήσει τρία άλμπουμ από την επανένωσή τους, και ένα νέο άλμπουμ είναι προγραμματισμένο για τον Οκτώβριος του 2023. Είναι αξιοσημείωτο το γεγονός ότι η ομάδα βίωσε μια διασπορά το 2021-2022. Αρκετά από τα μέλη της, συμπεριλαμβανομένου του τραγουδιστή, του κιθαρίστα και του πρώην ντράμερ που είχαν αποχωρήσει από το συγκρότημα, ανασυνδέθηκαν με τον αρχικό τους συγκρότημα, τους, επανενεργοποιώντας έτσι μια προηγούμενη εκδοχή της ομάδας, κάτω από την οποία κυκλοφόρησαν επίσης έναν δίσκο το 2023.

Δισκογραφία
-----------

**Studio album**

* *Sounds of Beautiful Experience* (1995)
* *Orama* (1997)
* *Crystal Tears* (1999)
* *Future Narcotic* (2000)
* *Angeldust* (2002)
* *Egocentric* (2003)
* *Precious Silence* (2004-2011) (μη κυκλοφορημένο άλμπουμ, αλλά διαθέσιμο σε απευθείας σύνδεση, στο Soundcloud, θα επεξεργαστεί, επεξεργαστεί και ανακατασκευαστεί στη συνέχεια για να δημιουργηθεί ένα νέο άλμπουμ από αυτό: *Eternal Silence*)
* *Eternal Silence* (2015)
* *Aegean Sorrow* (2018)
* *Threnos* (2020)
* *On Thorns I Lay* (2023)

**EP**

* "Dawn Of Grief" (ΕΡ υπό το παλαιό του όνομα Phlebotomy) (1993)

Παραπομπές
----------

1. ↑   Allmusic.com:
2. ↑  Jérôme Alberola, *Les belles et les bêtes, Anthologie du rock au féminin*, Camion blanc, 2012, σ. 260.
3. 1 2  Raquel Miranda, « Συνέντευξη με τους On Thorns I Lay » [αρχείο], στο metalimperium.com, 2020 (ανακτήθηκε τον Αύγουστο του 2023) σύνδεσμος:
4. ↑  Fabien Hein, *Hard rock, heavy metal, metal: Histoire, cultures et pratiquants*, Edition Melanie Setun, Réédition, 2019, p.91
Ένα σετ τραμπάλες σε παιδική χαρά 
Μια **τραμπάλα**είναι μια μακριά, στενή σανίδα που στηρίζεται σε ένα μόνο σημείο περιστροφής, το οποίο βρίσκεται στο μέσον μεταξύ των δύο άκρων. Καθώς το ένα άκρο ανεβαίνει, το άλλο κατεβαίνει.

Μηχανική
--------

Από άποψη Μηχανικής, μια τραμπάλα είναι ένας μοχλός, ο οποίος, όπως όλοι οι μοχλοί αποτελείται από ένα δοκάρι και υπομόχλιο.

Παραλλαγές
----------

Οι τραμπάλες κατασκευάζονται σε δημιουργικά σχήματα και σχέδια
Μια τραμπάλα στην παιδική χαρά στην Οτάβα, Οντάριο, Καναδάς, 2010
Ο πιο κοινός τύπος τραμπάλας για παιδική χαρά διαθέτει μια σανίδα που είναι ισορροπημένη στο κέντρο. Ένα άτομο κάθεται σε κάθε άκρο και  πιέζουν εναλλάξ τα πόδια στο έδαφος ώστε να σηκωθεί η πλευρά τους στον αέρα. Αυτού του είδους οι τραμπάλες, συνήθως, έχουν λαβές για τους αναβάτες όπως κάθονται αντικριστά. Ένα πρόβλημα με το σχεδιασμό της τραμπάλας, είναι ότι αν το ένα παιδί αφήσει τον εαυτό του να χτυπήσει στο έδαφος ξαφνικά μετά το άλμα ή αφήσει την τραμπάλα χαμηλά, το άλλο παιδί μπορεί να πέσει και να τραυματιστεί. Για το λόγο αυτό, οι τραμπάλες συχνά είναι τοποθετημένες πάνω σε μια μαλακή επιφάνεια, όπως αφρό ή τα ροκανίδια ξύλου.

Οι τραμπάλες επίσης κατασκευάζονται σε σχήματα που έχουν σχεδιαστεί για να μοιάζουν με άλλα πράγματα, όπως αεροπλάνα, ελικόπτερα, και ζώα. 

Οι τραμπάλες και η προθυμία των παιδιών να παίξουν μαζί τους, μερικές φορές χρησιμοποιείται για να βοηθήσει σε μηχανικές διαδικασίες. Για παράδειγμα, στην κοινότητα Gaviotas στην Κολομβία, μία παιδική τραμπάλα είναι συνδεδεμένης σε αντλία νερού.

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **τραμπάλα**  |

Αναφορές
--------

1. ↑  Benedek, George Bernard (2000). *Physics, with Illustrative Examples from Medicine and Biology: Mechanics*. New York: Springer. σελ. 379. ISBN 978-0-387-98769-9.
2. ↑  Lifetime Playground, playsets and play equipment: Teeter-Totters Αρχειοθετήθηκε 2013-05-18 στο Wayback Machine.
3. ↑  «Gaviotas». *Social Design Notes*. 9 Αυγούστου 2003.
4. ↑  «Engineering». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Φεβρουαρίου 2012,  excerpting Weisman, Alan (1998). *Gaviotas: A Village to Reinvent the World*. White River Junction, Vermont: Chelsea Green Publishing.
Στην θεωρία γράφων, η **εκκεντρότητα** μίας κορυφής v ενός γράφου {\displaystyle G=(V,E)} είναι η μέγιστη απόσταση της από οποιαδήποτε άλλη κορυφή του γράφου. Πιο συγκεκριμένα,:35:21

{\displaystyle \epsilon (v)=\max \_{u\in V}d(u,v)},
όπου {\displaystyle d(u,v)} είναι η απόσταση των κορυφών u και v στον γράφο G, δηλαδή το μήκος του συντομότερου μονοπατιού μεταξύ τους (ή \infty  αν δεν υπάρχει).

Παραδείγματα
------------

* Στον παρακάτω γράφο, έχουμε ότι {\displaystyle \epsilon (v\_{1})=3} και {\displaystyle \epsilon (v\_{5})=2}.

Αριστερά ο αρχικός γράφος, στη μέση οι αποστάσεις σε κόκκινο από την κορυφή v\_{1} και δεξιά οι αποστάσεις από την κορυφή {\displaystyle v\_{5}}. Η εκκεντρότητα για κάθε κορυφή είναι η μέγιστη από αυτές τις αποστάσεις.
* Σε ένα άστρο {\displaystyle K\_{1,n}} η εκκεντρότητα του κεντρικού κόμβου είναι 1 και για κάθε άλλο κόμβο (όταν {\displaystyle n>2}) είναι 2.

Αριστερά το άστρο με 5 κορυφές, στη μέση οι αποστάσεις σε κόκκινο από την κεντρική κορυφή και δεξιά οι αποστάσεις από μία μη-κεντρική κορυφή.

Δείτε επίσης
------------

* Απόσταση (θεωρία γράφων)
* Ακτίνα (θεωρία γράφων)
* Διάμετρος (θεωρία γράφων)

Παραπομπές
----------

1. ↑  Δημήτριος Μ. Θηλυκός. «Σημειώσεις στη θεωρία γραφημάτων» (PDF). Εθνικός και Καποδιστριακόν Πανεπιστήμιον Αθηνών. Ανακτήθηκε στις 2 Ιανουαρίου 2024.
2. ↑  Συμβώνης, Α. «Θεωρία Γραφημάτων: 3η Διάλεξη» (PDF). Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο. Ανακτήθηκε στις 2 Ιανουαρίου 2024.
3. ↑  Καβρουδάκης, Δημήτρης. «Εισαγωγή στην θεωρία γράφων» (PDF). Τμήμα Γεωγραφίας, Πανεπιστήμιο Αιγαίου. Ανακτήθηκε στις 2 Ιανουαρίου 2024.
Ο **Ρότζερ Αμπιούτ**  (Roger Tom Abiut) είναι πολιτικός από το Βανουάτου, πρώην πρόεδρος της Βουλής και δις υπηρεσιακός πρόεδρος της μικρής νησιωτικής χώρας. Είναι μέλος του κόμματος Εργατικού Κόμματος του Βανουάτου.

Προφίλ
------

Γεννήθηκε γύρω στο 1972και έγινε πρόεδρος της Βουλής το 2003. Λόγω του αξιώματος αυτού έγινε και υπηρεσιακός πρόεδρος στις 24 Μαρτίου του 2004, όταν τερματίστηκε η πενταετής θητεία του προέδρου Τζον Μπανί. Στο αξίωμα αυτό υπηρέτησε ως τις 12 Απριλίου, οπότε εξελέγη από το κοινοβούλιο πρόεδρος ο Άλφρεντ Μασένγκ. Ο τελευταίος απομακρύνθηκε από την προεδρία στις 11 Μαΐου του 2004 και έτσι ο Αμπιούτ επανήλθε στο προεδρικό αξίωμα, ως υπηρεσιακός πρόεδρος. Στις βουλευτικές εκλογές στις 7 Ιουλίου του 2004 απώλεσε την έδρα του στο κοινοβούλιο και συνεπεία αυτού έχασε όλα του τα αξιώματα, μεταξύ των οποίων του προέδρου του Κοινοβουλίου και του υπηρεσιακού Προέδρου όταν συνήλθε η νέα Βουλή, στις 28 Ιουλίου του 2004. Το κόμμα του (Εργατικό Κόμμα) δε διαθέτει πια κανέναν βουλευτή στο Κοινοβούλιο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Rulers.org- μικρό βιογραφικό,

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Roger Abiut  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |

|  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Πρόεδροι του Βανουάτου |
| --- |
|  |
| 
* Τζορτζ Καλκόα
* Φρέντερικ Καρλομουάνα Τιμακάτα1
* Τζορτζ Καλκόα
* Ονέιν Ταχί1
* Φρέντερικ Καρλομουάνα Τιμακάτα
* Άλφρεντ Μασένγκ1
* Ζαν Μαρί Λεγιέ Λενελγκάου
* Έντουαρντ Ναταπέι 1
* Τζον Μπανί
* Ρότζερ Αμπιούτ1
* Άλφρεντ Μασένγκ 2
* Τζόσιας Μόλι1
* Καλκότ Ματασκελέκελε
* Μαξίμ Καρλότ Κορμάν1
* Ιόλου Άμπιλ
* Φιλίπ Μπεντορό1
* Μπόλντουιν Λόνσντεϊλ
* Έσμον Σάιμον1
* Τάλις Ομπέντ Μόουζες
* Σέουλον Σίμιον1
* Νικενίκε Βουρομπαράβου
 |  |
|  |
| 
1 Υπηρεσιακός πρόεδρος. 2 Ακυρώθηκε η εκλογή του |

 |
Παγκόσμια Ημέρα Εκπαιδευτικών, γνωστή επίσης ως **Διεθνής Ημέρα Εκπαιδευτικών**, γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 5 Οκτωβρίου. Καθιερώθηκε το τιμώντας την ελεύθερη διδασκαλία η οποία υπογράφηκε το 1966 μέσω της απόφασης της UNESCO/ΔΟΕ για τη Σύσταση σχετικά με το Καθεστώς των Εκπαιδευτικών, που αναφέρεται στην κατάσταση και στις συνθήκες των εκπαιδευτικών σε όλο τον κόσμο. Αυτή η Σύσταση υπογραμμίζει τα πρότυπα σχετικά με την πολιτική των εκπαιδευτικών, την πρόσληψη και την κατάρτιση καθώς και την δια βίου εκπαίδευσή τους, την απασχόληση και τις συνθήκες εργασίας τους. Η Παγκόσμια Ημέρα Εκπαιδευτικών στοχεύει στο να επικεντρωθεί "στην εκτίμηση, την αξιολόγηση και τη βελτίωση όλων των εκπαιδευτικών του κόσμου" και να δώσει την ευκαιρία να εξετάσουν ζητήματα σχετικά με τους εκπαιδευτικούς και τη διδασκαλία.

Εορτασμός
---------

Για τον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας Εκπαιδευτικών, η UNESCO και ο Διεθνής Οργανισμός Εκπαίδευσης διεξάγουν μια εκστρατεία κάθε χρόνο ώστε να προσφέρουν στον κόσμο μια καλύτερη γνώση για τους εκπαιδευτικούς και για τον ρόλο που διαδραματίζουν στην ανάπτυξη των μαθητών και της κοινωνίας. Συνεργάζονται με τον ιδιωτικό τομέα όπως τα μέσα ενημέρωσης ώστε να πραγματοποιήσουν αυτόν τον σκοπό. Η εκστρατεία αυτή επικεντρώνεται σε διαφορετικό θέμα κάθε χρόνο. Για παράδειγμα, το "Empowering Teachers" είναι το θέμα του 2017. Εκείνη την χρονιά η Παγκόσμια Ημέρα Εκπαιδευτικών γιόρτασε την 20η επέτειο από τη Σύσταση της UNESCO σχετικά με την κατάσταση του διδακτικού προσωπικού της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, φέρνοντας στο προσκήνιο την κατάσταση των εκπαιδευτικών στα Ιδρύματα Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης που συχνά είναι παραμελημένη.

Το 2018 η UNESCO υιοθέτησε την θεματική: "The right to education means the right to a qualified teacher". Γιόρτασε την 70η επέτειο της Διεθνούς Διακήρυξης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (1948) και αποτελεί υπενθύμιση ότι το δικαίωμα στην εκπαίδευση δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί χωρίς έμπειρους και εξειδικευμένους εκπαιδευτικούς.

Η UNESCO δηλώνει ότι όλοι μπορούν να βοηθήσουν στον εορτασμό αυτού του επαγγέλματος, μέσω της ευαισθητοποίησης σε ζητήματα διδασκαλίας και μέσω της διαβεβαίωσης ότι ο σεβασμός προς τους εκπαιδευτικούς αποτελεί μέρος της φυσικής τάξης πραγμάτων. Τα σχολεία και οι μαθητές για παράδειγμα, προετοιμάζουν μια εκδήλωση προς τιμήν των εκπαιδευτικών για αυτή τη μέρα. Περισσότερες από 100 χώρες γιορτάζουν την Παγκόσμια Ημέρα Εκπαιδευτικών και κάθε χώρα έχει τις δικές της εκδηλώσεις όπως στην περίπτωση της Ινδίας, η οποία γιορτάζει την Ημέρα των Εκπαιδευτικών στις 5 Σεπτεμβρίου.

Αναφορές
--------

1. ↑  «World Teachers' Day - 5 October 2017». *UNESCO* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 6 Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  «Frequently Asked and Questions | Education | United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization». *www.unesco.org* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 6 Οκτωβρίου 2017.
3. ↑  «Teaching in Freedom, Empowering Teachers». *UNESCO* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 6 Οκτωβρίου 2017.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* *Παγκόσμια Ημέρα Εκπαιδευτικών: γιατί 5 Οκτωβρίου;*
* Queensland (Αυστραλία) Παγκόσμια Ημέρα Εκπαιδευτικών web site
Ο **Κίνρικ του Ουέσσεξ** (*Cynric*, ... - 560) βασιλιάς του Ουέσσεξ (534-560) ήταν γιος και διάδοχος του Κέρντικ αλλά σύμφωνα με μερικούς ιστορικούς ήταν εγγονός του Κίνρικ μέσω του γιου του Κρεόντα του Ουέσσεξ. 
Ο Κίνρικ ήταν ο δεύτερος βασιλιάς του Ουέσσεξ από τον Οίκο του Ουέσσεξ ή Οίκο του Κέρντικ, η μοναδική πηγή που έχουμε για τη ζωή του είναι το Αγγλοσαξωνικό χρονικό. Την περίοδο της βασιλείας του οι Σάξονες επεκτάθηκαν στο Γουιλσάιρ, παρά την ισχυρή αντίσταση που συνάντησαν κυρίευσαν το αρχαίο Σαρούμ κοντά στο Σόλσμπερι (552). Ο Κίνρικ και ο γιος του Κιούλιν του Ουέσσεξ νίκησαν τους Σάξονες στην μάχη στο κάστρο του Μπάρμπουρι (556). Η πληροφορία αυτή έρχεται σε αντίθεση με την αναφορά του Αγγλοσαξωνικού Χρονικού ότι ο Κίνρικ ήταν Σάξονας ο οποίος μαζί με τον πατέρα του Κέρντικ αποβιβάστηκε στην Αγγλική ακτή (495). Ο ιστορικός Ντέιβιντ Ντούμβιλ (γεν. 1949) αναφέρει την πραγματική περίοδο της βασιλείας του την περίοδο 554 - 581.
Παιδιά του ήταν ο Κιούλιν του Ουέσσεξ και ο Κάθα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Kindred Britain» I2563.
2. 1 2 3 4 5  «Kindred Britain»
3. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
4. ↑  Myres, p. 162
5. ↑  According to the Online DNB article on Ceol, he was the son of Cutha (probably Cuthwulf) and grandson of Cynric

Πηγές
-----

* Peter Clemoes, Simon Keynes, Michael Lapidge (1981). Anglo-Saxon England, Cambridge University Press.
* Laing, L.R. (1975). The archaeology of late Celtic Britain and Ireland, c. 400-1200 AD, Taylor & Francis.
* John Nowell Linton Myres (1989). The English Settlements, Oxford University Press.

|  |
| --- |
| Κίνρικ του Ουέσσεξ **Οίκος του Ουέσσεξ** **Θάνατος:** 560 |
| Βασιλικοί τίτλοι |
| ΠροκάτοχοςΚέρντικ | **Βασιλιάς του Ουέσσεξ**534 - 560 | ΔιάδοχοςΚιούλιν του Ουέσσεξ |


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Cynric of Wessex  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η **Μιχρί Μουσφίκ Χανίμ** (τουρκικά: *Mihri Müşfik Hanım*, 26 Φεβρουαρίου 1886 - 1954) ήταν Τουρκάλα ζωγράφος, μία από τις πρώτες και πιο αναγνωρισμένες γυναίκες ζωγράφοι της Τουρκίας. Ήταν ιδιαίτερα γνωστή για τα πορτρέτα της, μεταξύ των πιο σημαντικών αυτό το Κεμάλ Ατατούρκ και του Πάπα Βενέδικτου XV. Γεννήθηκε σε μία γειτονία του Καντίκιοϊ, της Κωνσταντινούπολης, με την οικογένεια της να κατάγεται από τους Αβάσγους. Ήταν κόρη του πρίγκιπα Αχμέντ Ραχίμ Πασά, ο οποίος ήταν ειδικός στην ανατομία και ιατρός, ωστόσο του άρεσαν και οι τέχνες, όπως η μουσική, η ζωγραφική και η λογοτεχνία, γεγονός που επηρέασε την καλλιτεχνική τάση της Μιχρί. Αδελφή της ήταν η Χαλέ Ασέφ, επίσης γνωστή Οθωμανή ζωγράφος.

Η Χανίμ έλαβε τη συνηθισμένη δυτική εκπαίδευση και ανέπτυξε ενδιαφέρονται στις τέχνες. Τα πρώτα της ιδιαίτερα μαθήματα ζωγραφικής τα πήρε από τον Ιταλό Φααούστο Ζονάρο, ο οποίος είχε το στούντιο του στην περιοχή Μπεσίκτας. Εκείνη την περίοδο ερωτεύθηκε έναν Ιταλό ακροβάτη, με τον οποίον αργότερα πήγε στη Ρώμη και μετά στο Παρίσι, όπου αυτήν την περίοδο αρχίζει να εμπλέκεται στους καλλιτεχνικούς κύκλους. Στη Γαλλία γνωρίζει τον φοιτητή πολιτικών επιστημών Μουσφίκ Σελάμι, με τον οποίον θα παντρευτεί αργότερα (χωρίς να είναι γνωστή η ημερομηνία γάμου). Περί το 1914, όταν και ιδρύεται Σχολή Καλών Τεχνών στην Κωνσταντινούπολη γίνεται διευθύντρια εκεί. Με τη Συμμαχική κατοχή της Κωνσταντινούπολης, η Χανίμ φεύγει για προορισμό την Ιταλία, το 1919. 

Το 1923, χωρίζει με τον Μουσφίκ, ενώ είχε παράλληλα είχε σχέση με τον Ιταλό ποιητή Γκαμπριέλε Ντ' Ανούντσιο, μέσω του οποίου γνωρίζει και τον Πάπα Βενέδικτο XV, τον οποίον και ζωγραφίζει. Όταν τα πράγματα ηρέμησαν στην Τουρκία επέστρεψε και τότε ζωγράφισε και τον Κεμάλ, με την ίδια να του παρουσιάζει το πορτρέτο. Μετά συνέχισε τα ταξίδια και επισκέφτηκε ξανά τη Ρώμη και το Παρίσι, αλλά αυτή τη φορά πήγε και στις Ηνωμένες Πολιτείες και βάσει της έκθεσης της εκεί πρέπει να ήταν τον Νοέμβριο του 1928 βάσει των *New York Times*. Συνέχισε να ζει στη Νέα Υόρκη, ενώ έκανε και διάφορες εικόνες κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Ωστόσο τα τελευταία της χρόνια τα πέρασε τελείως φτωχικά και τελικά απεβίωσε στη Νέα Υόρκη, κάπου μες στη χρονιά του 1954.

Παραπομπές
----------

1. ↑  pantheon.world/profile/person/Mihri\_Müşfik\_Hanım. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  *Artnet*. mihri-müsfik.
3. 1 2 3 4 5 6  Bardakçı, Murat (2015-03-02). «Mihri Rasim’in saklı hayatı» (στα Turkish). *Habertürk*.. Ανακτήθηκε στις 2015-03-15.
4. ↑  Köksal & Falierou 2013, σελ. 157.
5. ↑  Köksal & Falierou 2013, σελ. 157, 159.
6. ↑  Köksal & Falierou 2013, σελ. 159 n. 16.
7. 1 2 3  Köksal & Falierou 2013, σελ. 167.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Mihri Müşfik Hanım’ın Retrospektifi
* New York'taki resim sergisine dair haber küpürü

  

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 170446799
* LCCN: n2011026719
* ISNI: 0000 0001 1923 5270

 |

 |
Πεντικιούρ
Το **πεντικιούρ** είναι μια καλλυντική θεραπεία των νυχιών των ποδιών, ανάλογη με ένα μανικιούρ. Τα πεντικιούρ γίνονται για καλλυντικούς, θεραπευτικούς σκοπούς. Είναι δημοφιλείς σε όλο τον κόσμο και ιδιαίτερα στις γυναίκες. Τα πεντικιούρ περιλαμβάνουν φροντίδα όχι μόνο για τα νύχια. τα νεκρά κύτταρα του δέρματος τρίβονται από το κάτω μέρος των ποδιών χρησιμοποιώντας μια τραχιά πέτρα. Η φροντίδα του δέρματος παρέχεται συχνά μέχρι το γόνατο, συμπεριλαμβανομένης της κοκκώδους απολέπισης, της ενυδάτωσης και του μασάζ.

Το μανικιούρ είναι μια καλλυντική θεραπεία ομορφιάς για τα νύχια και τα χέρια που εκτελείται στο σπίτι ή σε ένα σαλόνι νυχιών. Το μανικιούρ αποτελείται από την τοποθέτηση και τον σχηματισμό της. Ορισμένα μανικιούρ περιλαμβάνουν τη σχεδίαση των νυχιών ή την εφαρμογή μικρών decals. Άλλες θεραπείες των νυχιών μπορεί να περιλαμβάνουν την εφαρμογή τεχνητών νυχιών.

Το μανικούρ αποτελεί έναν τρόπο αυτοέκφρασης και φροντίδας που απλώς ξεπερνά την καθημερινότητα. Είναι ένας τρόπος να δώσουμε έκφραση στο στυλ μας, να πειραματιστούμε με χρώματα, σχέδια και τάσεις. Με την προσεκτική φροντίδα των νυχιών μας, το μανικούρ καταφέρνει να αναδείξει την ομορφιά και την αυτοπεποίθησή μας. Από την κλασική γαλλική μανικιούρ μέχρι τα πιο δημιουργικά νύχια με σύγχρονα σχέδια, το μανικούρ είναι μια καθημερινή χειρουργική τέχνη που αναβαθμίζει την εμφάνισή μας και μας χαρίζει μια αίσθηση ευεξίας.
Η **Σίλβια Λίντα Τόρες-Πέιμπερτ** (*Silvia Torres-Peimbert*, γεννήθηκε το 1940) είναι Μεξικανή αστρονόμος.

Ζωή και έργο
------------

Η Σίλβια Τόρες γεννήθηκε στην Πόλη του Μεξικού και σπούδασε φυσική στο Εθνικό Αυτόνομο Πανεπιστήμιο του Μεξικού (UNAM), για προπτυχιακά, και στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Μπέρκλεϋ (διδακτορικό). Επέστρεψε στο Μεξικό για να διεξαγάγει μεταδιδακτορική έρευνα στο UNAM. Μελέτησε τη δημιουργία αστέρων και τη μάζα που εκρέει από μεσαίους αστέρες, ενώ μεταγενέστερα έχει ερευνήσει την κατανομή του ηλίου που δημιουργήθηκε κατά τη Μεγάλη Αρχική Έκρηξη. Το 1973 έγινε καθηγήτρια στο UNAM και από το 1998 έως το 2002 διετέλεσε διευθύντρια εκεί. Εκείνη την περίοδο συνεργάσθηκε με τον Μανουέλ Πέιμπερτ. Η Σίλβια Τόρες-Πέιμπερτ υπήρξε φοιτήτρια του Γκιγιέρμο Άρο.

Η Τόρες-Πέιμπερτ διετέλεσε αρχισυντάκτρια του ερευνητικού περιοδικού *Journal of Astronomy and Astrophysics*.

### Τιμητικές διακρίσεις

Η Σίλβια Τόρες-Πέιμπερτ τιμήθηκε με το Βραβείο «Χανς Μπέτε» της Αμερικανικής Φυσικής Εταιρείας το 2012 για τον προσδιορισμό των ποσοτήτων του ηλίου και άλλων χημικών στοιχείων στο αρχέγονο Σύμπαν. Το προηγούμενο έτος είχε βραβευθεί με το Βραβείο L'Oréal-UNESCO για τις Γυναίκες στην Επιστήμη ως εκπρόσωπος της Λατινικής Αμερικής για τις έρευνές της στη «χημική σύσταση των νεφελωμάτων» ως ουσιώδεις για την κατανόηση των απαρχών του Σύμπαντος.

Η Τόρες-Πέιμπερτ εκλέχθηκε επίσης Πρόεδρος της Διεθνούς Αστρονομικής Ενώσεως για την τριετία 2015-2018 (η δεύτερη γυναίκα πρόεδρος της Ενώσεως στην ιστορία). Είναι εξάλλου μέλος της Αμερικανικής Αστρονομικής Εταιρείας και της Ακαδημίας Επιστημών του αναπτυσσόμενου κόσμου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.schoolsobservatory.org/careers/interested/influencing/silvia-torres-peimbert.
2. 1 2  www.astroscu.unam.mx/IA/index.php?option=com\_content&view=article&id=463&Itemid=&lang=es.
3. ↑  www.unesco.org/archives/multimedia/document-2164.
4. ↑  www.aps.org/programs/honors/prizes/prizerecipient.cfm?first\_nm=Silvia&last\_nm=Torres-Peimbert&year=2012. Ανακτήθηκε στις 19  Φεβρουαρίου 2023.
5. ↑  www.uv.mx/investigacion/convocatorias/premio-nacional-de-ciencias-y-artes-70-anos/. Ανακτήθηκε στις 19  Φεβρουαρίου 2023.
6. 1 2  Silvia Torres-Peimbert, unam.mx, ανακτήθηκε στις 17 Μαρτίου 2014
7. 1 2  2012 Hans A. Bethe Prize Recipient, American Physical Society, ανακτήθηκε στις 18 Μαρτίου 2014
8. ↑  Bracher ... [κ.ά.] (επιμ.), Katherine (2007). *The biographical encyclopedia of astronomers* ([Online-Ausg.] έκδοση). Νέα Υόρκη: Springer. σελ. 472. ISBN 0387304002.
9. 1 2 3  Professor Silvia Torres-Peimbert wins the L’Oréal-UNESCO Award for Women in Science, International Astronomical Union, ανακτήθηκε στις 18 Μαρτίου 2014

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 30676393
* LCCN: n88026672
* ISNI: 0000 0000 6686 7003
* GND: 1089305117
* SUDOC: 195062337
* BIBSYS: 90519145

 |

 |
Οι **ελληνορουμανικές σχέσεις** είναι οι διμερείς διπλωματικές σχέσεις μεταξύ της Ελλάδας και της Ρουμανίας. Οι δύο χώρες είναι μέλη του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ιστορία
-------

 Ο Υφυπουργός Εξωτερικών κ. Κυριάκος Γεροντόπουλος στα εγκαίνια του νέου κτιρίου του Ελληνικού Σχολείου "Αθηνά" (Νηπιαγωγείο - Δημοτικό - Λύκειο) στο Βουκουρέστι, 21 Οκτωβρίου 2014 
Το 1913, οι δύο χώρες συμμάχησαν στον Δεύτερο Βαλκανικό Πόλεμο εναντίον της Βουλγαρίας, με τις δύο χώρες να κερδίζουν εδάφη (η Ρουμανία κέρδισε τη νότια Δοβρουτσά και η Ελλάδα την ανατολική Μακεδονία). Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, τα ελληνικά και ρουμανικά στρατεύματα πολέμησαν στο πλευρό της Αντάντ. Στις 9 Φεβρουαρίου 1934, η Ρουμανία συνυπέγραψε με τη Τουρκία, τη Γιουγκοσλαβία και την Ελλάδα το Βαλκανικό Σύμφωνο. Το 1939, το Βαλκανικό Σύμφωνο έπαψε να ισχύει, με την έκρηξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, η Ρουμανία πολέμησε με το πλευρό του Άξονα και η Ελλάδα ήταν μέλος του συνασπισμού κατά της Χιτλερικής Γερμανίας. 

Τα τελευταία χρόνια ωστόσο, οι διμερείς σχέσεις έχουν γίνει φιλικές. Η Ελλάδα υποστήριξε την ένταξη της Ρουμανίας στο ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Το 2015, η Ελλάδα και η Ρουμανία γιόρτασαν τη 135η επέτειο από την επίσημη καθιέρωση διπλωματικών σχέσεων. Και οι δύο χώρες έχουν επίσης πολύ καλές εμπορικές σχέσεις.

Υπολογίζεται ότι σήμερα, ζουν σήμερα περίπου 14.000 με 19.594 Έλληνες στη Ρουμανία (Κυρίως στην Κωνστάντζα, στο Γκαλάτσι, στο Ιάσιο, στο Βουκουρέστι, ενώ ακόμα υπάρχουν επίσης διασκορπισμένες Ελληνικές ομάδες πληθυσμού σε περιοχές της Τρανσυλβανίας). Από την άλλη μεριά, σύμφωνα με εκτίμηση του 2006, ζουν περίπου 46.523 Ρουμάνοι στην Ελλάδα.

Εμπόριο
-------

Το 2011, στη Ρουμανία δραστηριοποιούνταν περίπου 200 ελληνικές επιχειρήσεις. Η Ελλάδα είναι ο τέταρτος μεγαλύτερος επενδυτής στη ρουμανική οικονομία. Το 2009, οι ελληνικές επιχειρήσεις επένδυσαν 720 εκατομμύρια ευρώ στη Ρουμανία και 570 εκατομμύρια ευρώ το 2010. Το 2012, 500.000 Ρουμάνοι επισκέφθηκαν την Ελλάδα για τουριστικούς σκοπούς  .

Παραπομπές
----------

1. ↑  Political Relations - ROMANIA
2. ↑  «Romania, Greece celebrate 135 years of diplomatic relations - Nine O' Clock». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Μαρτίου 2017. Ανακτήθηκε στις 24 Νοεμβρίου 2019.
3. ↑  «Αρχική - Enterprise Greece - Προσέλκυση - Προώθηση Επενδύσεων & Προώθηση Εξαγωγών». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαρτίου 2017. Ανακτήθηκε στις 4 Μαρτίου 2017.
4. ↑  «Greek-Romanian Relations Flourishing amidst Crisis - Romania». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Μαρτίου 2017. Ανακτήθηκε στις 24 Νοεμβρίου 2019.
Δύο ευγενείς, ένας θείος και ο ανιψιός που μοιράζονταν το όνομα **Λούκιος Ιούνιος Σιλανός Τορκουάτος**, λατιν.: *Lucius Junius Silanus Torquatus* και ήταν απόγονοι του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Αυγούστου, έζησαν τον 1ο αιώνα μ.Χ.

Λ. Ι. Σιλανός o Πρεσβύτερος
---------------------------

Ο Λ. Ι. Σιλανός (απεβ το 49), ήταν ο τρίτος γεννημένος γιος της Aιμιλίας Λεπίδας και του Mάρκου Ιουνίου Σιλανού Τορκουάτου, μέλος των Ιουνίων Σιλανών, γένους της Αρχαίας Ρώμης. Οι γονείς της μητέρας του ήταν η Ιουλία η Νεότερη, εγγονή του Αυγούστου και ο ύπατος Λούκιος Αιμίλιος Παύλος. Μέσω των γονέων της μητέρας του ήταν απόγονος του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Αυγούστου, της ευγενούς συζύγου του Σκριβωνίας, του πολιτικού Mάρκου Βιψάνιου Αγρίππα και του υπάτου Λούκιου Αιμιλίου Λέπιδου Παύλου (αδελφού του Mάρκου Αιμίλιου Λέπιδου, ενός της Τριανδρίας). Του επετράπει ένας τιμητικός θρίαμβος και έδωσε μια πλούσια παράσταση μονομαχίας. Ήταν πραίτορας το 48. Ο Αυτοκράτορας Κλαύδιος τον αρραβώνιασε με την κόρη του Κλαυδία Οκταβία, αλλά αυτό διακόπηκε (επίσης το 48) , όταν η αυτοκράτειρα Αγριππίνα η Νεότερη, ελπίζοντας να εξασφαλίσει την Οκταβία ως νύφη για τον γιο της Νέρωνα και επίσης να εξαλείψει μια πιθανή απειλή για την προοπτική του Νέρωνα,  τον κατηγόρησε ψευδώς για ανοιχτή στοργή προς την αδελφή του Ιουνία Καλβίνα. Αυτό πραγματοποιήθηκε μέσω της αντιπροσωπείας του Λούκιου Βιτέλιου, ο οποίος ήταν ο σύζυγος της Ιουνίας.  Κατά συνέπεια, ο Κλαύδιος διέκοψε τον αρραβώνα και ανάγκασε τον Σιλανό να παραιτηθεί από το δημόσιο αξίωμα. Αναγκάστηκε να αυτοκτονήσει την Πρωτοχρονιά του 49, την ίδια ημέρα που παντρεύτηκαν ο Κλαύδιος και η Αγριππίνα η Νεότερη.

Λ. Ι. Σιλανός ο Νεότερος
------------------------

Ο Σιλανός (50-66) ήταν γιος του αδελφού του Πρεσβύτερου, Μάρκου. Η μητέρα του είναι άγνωστη. Μετά τη δολοφονία του πατέρα του, ανατράφηκε από την εκ πατρός θεία του Ιουνία Λεπίδα και τον σύζυγό της Γάιο Κάσσιο Λογγίνο. Ένας αξιοσέβαστος νεαρός ευγενής, έγινε αντίπαλος στα νιάτα του με τον αυτοκράτορα Νέρωνα. Όταν αποβλήθηκε από τη δημόσια ζωή από τον Νέρωνα μετά την ανάρρηση εκείνου στην πορφύρα, ο Σιλανός εξορίστηκε στη μικρή επαρχιακή πόλη Βάριον (Μπάρι στην Απουλία). Με εντολή να αυτοκτονήσει, επέλεξε να πολεμήσει και σκοτώθηκε σε αντιπαράθεση με τους φρουρούς του.

Δείτε επίσης
------------

* γένος των Ιουνίων

Πηγές
-----

* Suetonius - *De Vita Caesarum*
* Tacitus - *Annales*

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Tacitus, Cornelius (1836). *The Works..*. London: Jones & Company. σελ. 689.
2. 1 2  Shotter, David (2008). *Nero Caesar Augustus: Emperor of Rome* (στα Αγγλικά). Oxon: Routledge. σελίδες 50. ISBN 9781405824576.
3. ↑  Ruth, Thomas DeCoursey (1916). *The Problem of Claudius: Some Aspects of a Character Study*. Lord Baltimore Press. σελ. 88. Ανακτήθηκε στις 27 Αυγούστου 2018.
4. ↑  Lightman, Marjorie· Lightman, Benjamin (2008). *A to Z of Ancient Greek and Roman Women*. New York: Facts on File, Inc. σελ. 5. ISBN 9780816067107.
5. ↑  Van Santvoord, Seymour (1902). *The House of Caesar and the Imperial Disease*. Troy, New York: Pafraets Book Company. σελ. 158.
Οι **Βιθυνοί** ήταν μια αρχαία φυλή από την Θράκη που ζούσε στην βορειοδυτική Μικρά Ασία. Η αρχική τους κοιτίδα ήταν η κοιλάδα του κάτω Στρυμώνα στην Μακεδονία, για αυτό η αρχική τους ονομασία σύμφωνα με τους αρχαίους Έλληνες συγγραφείς ήταν *"Στρυμώνιοι"*. Περί το 700 π.Χ. οι Παίονες κατέβηκαν εκδιώκοντες τους Στρυμωνείς από την πατρίδα τους, τους ανάγκασαν να μετακινηθούν ανατολικότερα. Οι Βιθυνοί διέσχισαν τον Θρακικό Βόσπορο και εγκαταστάθηκαν στην τελική τους πατρίδα αφού ενώθηκαν με μερικούς Φρύγες και Βέβρυκες, έδωσαν και το όνομα τους στην Βιθυνία. Οι Δόλογκοι οι οποίοι καταγράφονται στην Αρχαία ελληνική μυθολογία ήταν οι Στρυμώνιοι οι οποίοι παρέμειναν στην δυτική πλευρά της Θράκης χωρίς να διασχίσουν τον Βόσπορο. Οι Λυδοί κατέκτησαν τον 6ο αιώνα π.Χ. την Βιθυνία, κατόπιν ο Κύρος Β΄ της Περσίας τους ενσωμάτωσε στην Αχαιμενιδική Αυτοκρατορία. Οι Βιθυνοί χρησιμοποιούσαν στον πόλεμο τις στρογγυλές ασπίδες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Mihailov 1991, σ. 597
2. ↑  Mihailov 1991, σ. 605
3. ↑  Mihailov 1991, σ. 597
4. ↑  Danov 1976, σσ. 95-97
5. ↑  Mihailov 1991, σ. 604
6. ↑  Danov 1976, σ. 131
7. ↑  Mellink 1991, σσ. 651-153
8. ↑  Danov 1976, σ. 149

Πηγές
-----

* Danov, Christo [in German] (1976). Altthrakien [Ancient Thrace] (in German). Berlin, Germany: De Gruyter.
* Mellink, M. (1991). "The Native Kingdoms of Anatolia". In Boardman, John; Edwards, I. E. S.; Hammond, N. G. L.; Sollberger, E.; Walker, C. B. F. (eds.). The Assyrian and Babylonian Empires and other States of the Near East, from the Eighth to the Sixth Centuries B.C. The Cambridge Ancient History. Vol. 3. Cambridge: Cambridge University Press.
* Mihailov, G. (1991). "Thrace Before the Persian Entry into Europe". In Boardman, John; Edwards, I. E. S.; Hammond, N. G. L.; Sollberger, E.; Walker, C. B. F. (eds.). The Assyrian and Babylonian Empires and other States of the Near East, from the Eighth to the Sixth Centuries B.C. The Cambridge Ancient History. Vol. 3.2. Cambridge, United Kingdom: Cambridge University Press.
Σφαιρίδια διογκωμένης πολυστερίνης διαμέτρου περίπου 2 χιλιοστών.
Η **Διογκωμένη πολυστερίνη** (EPS - **E**xpanded **p**oly**s**tyrene), γνωστή στην Ελλάδα και ως **φελιζόλ**, είναι ένα ελαφρύ, θερμομονωτικό υλικό το οποίο χρησιμοποιείται στην οικοδομή και σε άλλες εφαρμογές. Παράγεται από κόκκους πολυστυρολίου, οι οποίοι είναι θερμοπλαστικοί. Με τη διόγκωσή τους, οι κόκκοι μεγαλώνουν και γίνονται σφαιρίδια, τα οποία διογκώνονται περισσότερο και κολλούν μεταξύ τους. Η διογκωμένη πολυστερίνη παράγεται σε μεγάλα *μπλοκ*, τα οποία κόβονται σε πλάκες ή από καλούπια απευθείας στη μορφή του καλουπιού, όπως κιβώτια, δίσκοι για σπορόφυτα κα. Το όνομα ΦΕΛΙΖΟΛ προέρχεται από την 1η γνωστή εταιρεία στην Ελλάδα που το παρήγαγε η οποία πωλούσε μονωτικά από φελλό. Η επιστημονικά σωστή ορολογία είναι Διογκωμένο Πολυστυρένιο γιατί η α' ύλη του EPS παράγεται με τον πολυμερισμό του στυρενίου, αλλά έχει επικρατήσει μέχρι σήμερα το όνομα πολυστερίνη.

Το προωθητικό αέριο στη διογκωμένη πολυστερίνη είναι το πεντάνιο το οποίο περιέχεται σε ποσοστό μικρότερο του 5% κ.ο.στην α' ύλη. Μετά τη διόγκωση της α' ύλης με ατμό και την παραγωγή του τελικού προϊόντος το πεντάνιο φεύγει από το υλικό και τη θέση του παίρνει ο αέρας. Στο τελικό προϊόν το 98% κ.ο. είναι αέρας και 2% είναι τα τοιχώματα των κλειστών κυψελών από Διογκωμένο Πολυστυρένιο.

Εκτός από εφαρμογές στην οικοδομική, η διογκωμένη πολυστερίνη χρησιμοποιείται και για παραγωγή προτύπων (καλουπιών) για χύτευση περίπλοκων σχημάτων, αλλά και ως υλικό συσκευασίας. Είναι εξαιρετικό θερμομονωτικό υλικό και οι εφαρμογές εκτός από τη μόνωση και τη συσκευασία επεκτείνονται και στη δόμηση και τη διακόσμηση. Η νέα τεχνολογία στη μόνωση με Διογκωμένο Πολυστυρένιο είναι η προσθήκη ανακλαστήρων/απορροφητών της υπέρυθρης ακτινοβολίας (IR - **I**nfra**r**ed Absorbers) στην μάζα της α' ύλης του, όπως ο γραφίτης ή ο άνθρακας, που βελτιώνουν τη θερμομονωτική ικανότητα του υλικού έως και 20%, μειώνοντας το συντελεστή θερμικής αγωγιμότητας (λ) του. Η νέα κατηγορία υλικών του ΕPS με ανακλαστήρες/απορροφητές ονομάζεται ΕPS ΙR και έχουν διαφορετικές αποχρώσεις του γκρί ανάλογα με τον τύπο και την περιεκτικότητα ανακλαστήρα στη μάζα τους.
**Βερντέν** (γαλ. *Verdun, visions d'histoire*) είναι γαλλική υπερπαραγωγή του βωβού κινηματογράφου του 1928. Ο Πουαριέ για να δώσει αυθεντική μορφή στην ιστορία του, προσέλαβε για πρωταγωνιστές κυρίως ερασιτέχνες ηθοποιούς που είχαν πολεμήσει στα χαρακώματα του πρώτου παγκόσμιου πολέμου. Εκτός από τις σκηνές που γύρισε με ηθοποιούς, χρησιμοποίησε ένα μεγάλο μέρος αυθεντικού υλικού από τις μάχες στο μέτωπο, ενώ στις σκηνές που γύρισε χρησιμοποίησε για σκηνικό τα αυθεντικά τοπία που είχαν διαδραματισθεί οι μάχες του πρώτου παγκοσμίου πολέμου.

Περιγραφή
---------

Το έργο παρουσιάζει τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο και συγκεκριμένα την αιματηρότατη Μάχη του Βερντέν που έγινε το 1916. 
Διαιρείται σε τρία μέρη, τα οποία ονομάζονται Visions. Το πρώτο μέρος με τον τίτλο *La Force* περιγράφει τις δυνάμεις που κυριαρχούσαν. Το δεύτερο μέρος με τον τίτλο *L'Horreur* περιγράφει την επίθεση των Γερμανών. Το τρίτο μέρος, με τον τίτλο *Le Destin* περιγράφει την άμυνα των Γάλλων.

Πέρα από τις σκηνές του πολέμου, το έργο περιγράφει την μοίρα των απλών ανθρώπων μέσα στην πολυτάραχη ζωή του πολέμου. Ο φαντάρος που φεύγει για το μέτωπο και τον αποχαιρετά με σπαραγμό όλη η οικογένειά του. Ο αγρότης που αρνείται να εγκαταλείψει το πατρικό του σπίτι που τώρα βρίσκεται μέσα στο μέτωπο. 

Ο Πουαριέ γύρισε το έργο στα αυθεντικά μέρη όπου είχαν διαδραματιστεί οι αιματηρές μάχες του πολέμου. Χρησιμοποιεί για σκηνικό τα αυθεντικά ερείπια των φρουρίων του Βω (Vaux) και του Ντουαμόν (Douaumont).

Η πρεμιέρα του έργου προβλήθηκε στις 8 Νοεμβρίου του 1928 στην *Opéra Garnier* στο Παρίσι προς τιμήν των δέκα χρόνων από την λήξη του πολέμου. Το έργο διασώζεται σήμερα χάρις στην εργασία του Cinémathèque de Toulouse.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Λεπτομερής παρουσίαση στο dvdclassik.com (Γαλλικά)
* Παρουσίαση στο Internet Movie Database
**Ο Τραγουδιστής της Τζαζ** (πρωτότυπος τίτλος:*The Jazz Singer*) είναι μια αμερικανική δραματική ταινία του 1927 σε σκηνοθεσία του Άλαν Κρόσλαντ και σε παραγωγή της Warner Bros. Pictures. Είναι η πρώτη κινηματογραφική ταινία μεγάλου μήκους με συγχρονισμένη ηχογραφημένη μουσική και χειλικό τραγούδι και ομιλία (σε πολλές μεμονωμένες σεκάνς). Η κυκλοφορία της ταινίας προανήγγειλε την εμπορική άνοδο των ταινιών με ήχο και ουσιαστικά σηματοδότησε το τέλος της εποχής του βωβού κινηματογράφου με το σύστημα ήχου Vitaphone σε δίσκο, με έξι τραγούδια που ερμήνευσε ο Αλ Τζόλσον. Βασισμένη στο ομότιτλο θεατρικό έργο του 1925 από τον Σάμσον Ράφελσον, η πλοκή διασκευάστηκε από το διήγημά του, το "The Day of Atonement".

Η ταινία απεικονίζει τη φανταστική ιστορία του Jakie Rabinowitz, ενός νεαρού άνδρα που αψηφά τις παραδόσεις της πιστής εβραϊκής οικογένειάς του. Αφού τραγουδάει δημοφιλείς μελωδίες σε μια μπυραρία, τιμωρείται από τον πατέρα του, έναν hazzan (ψάλτη), με αποτέλεσμα ο Jakie να το σκάσει από το σπίτι. Μερικά χρόνια αργότερα, αυτοαποκαλούμενος πλέον ως Τζακ Ρόμπιν, γίνεται ένας ταλαντούχος τραγουδιστής της τζαζ, παίζοντας σε blackface.Ο ίδιος προσπαθεί να χτίσει μια καριέρα ως διασκεδαστής, αλλά οι επαγγελματικές του φιλοδοξίες έρχονται τελικά σε σύγκρουση με τις απαιτήσεις του σπιτιού του και της κληρονομιάς του.

Ο παραγωγός της ταινίας Ντάριλ Φ. Ζανάκ κέρδισε ένα Τιμητικό Βραβείο Όσκαρ για την παραγωγή της ταινίας, ενώ ο Άλφρεντ Κον ήταν υποψήφιος για την Καλύτερο Σενάριο (Διασκευή) στα 1α Όσκαρ. Το 1996, η ταινία επιλέχθηκε για διατήρηση στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου των Ηνωμένων Πολιτειών από τη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου ως "πολιτιστικά, ιστορικά ή αισθητικά σημαντική". Το 1998, η ταινία επιλέχθηκε με ψηφοφορία που διεξήχθη από το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου ως μία από τις καλύτερες αμερικανικές ταινίες όλων των εποχών, καταλαμβάνοντας την ενενήντα θέση.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Block and Wilson (2010), pp. 110–113.
2. ↑  «Complete National Film Registry Listing». *Library of Congress*. Ανακτήθηκε στις 1 Μαΐου 2020.
3. ↑  «AFI's 100 Years...100 Movies». American Film Institute. 1998. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Ιουλίου 2007. Ανακτήθηκε στις 3 Αυγούστου 2007.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  The Jazz Singer (1927 film) στο Wikimedia Commons
* *The Jazz Singer* στον κατάλογο του Αμερικανικού Ινστιτούτου Κινηματογράφου
* *The Jazz Singer*   στην IMDb
* *The Jazz Singer* στο Rotten Tomatoes

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 293065406
* LCCN: n79013267
* GND: 4644102-5

 |

 |
H **ΕΛΒΙΑΛ Α.Ε.** είναι μία ελληνική εταιρία η οποία δραστηριοποιείται στην αγορά διέλασης αλουμινίου για περισσότερα από 30 χρόνια, με εξαγωγική δραστηριότητα. Εξειδικεύεται στην παραγωγή βιομηχανικών προφίλ, συστημάτων πορτών και παραθύρων και γενικών αρχιτεκτονικών συστημάτων αλουμινίου. Η εταιρεία ιδρύθηκε το 1990, από τον κ. Δημήτρη Τζίκα και τη σύζυγό του Μαρία Τζίκα.

Εγκαταστάσεις
-------------

Από το 2005 οι εγκαταστάσεις και ο εξοπλισμός της εταιρείας βρίσκονται στο Βιομηχανικό Πάρκο Αγ. Παντελεήμονα, Κιλκίς, σε ιδιόκτητη έκταση 111,8 στρεμμάτων, στην οποία έχει ανεγερθεί το βιομηχανοστάσιο ΕΛΒΙΑΛ  Α.Ε.

Οι εγκαταστάσεις της στεγάζουν τη μονάδα παραγωγής η οποία περιλαμβάνει κατασκευή μητρών, διέλαση αλουμινίου, θερμομόνωση, επιφανειακή κατεργασία, κατεργασίες και τις τέσσερις ρομποτικές της αποθήκες.  Επίσης, στην ίδια τοποθεσία, βρίσκονται και τα κεντρικά γραφεία της.

Η εταιρεία το 2022 απέκτησε logistic centre και εκθεσιακό χώρο στον Ασπρόπυργο Αττικής, το ELVIAL Experience Centre.

Το ELVIAL Experience Centre είναι ένα κέντρο αλουμινίου στην Ελλάδα, σχεδιασμένο για διάλογο με τον κατασκευαστικό κλάδο και για την εξυπηρέτηση των συνεργατών της ΕΛΒΙΑΛ Α.Ε. στην Κεντρική, Νότια και Νησιωτική Ελλάδα.

H ΕΛΒΙΑΛ  Α.Ε. διαθέτει θυγατρική στο Βελιγράδι με το όνομα Elvial DOO Beograd και γραφεία στη Γερμανία με την ονομασία ELVIAL GMBH.

Πηγές
-----

Επίσημη ιστοσελίδα της ELVIAL S.A.

Βιωσιμότητα ELVIAL S.A.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Ο επιχειρηματίας που ξεκίνησε από εργάτης και έφτιαξε την ΕΛΒΙΑΛ». *voria.gr*. 25 Νοεμβρίου 2018. .
2. ↑  «Ποια είναι η βιομήχανος Ασημίνα Τζίκα που κέρδισε τα βλέμματα στη Συνέλευση του ΣΕΒ». *mononews.gr*. 15 Οκτωβρίου 2023. .
3. ↑  «ELVIAL: Πρότυπες κτιριακές εγκαταστάσεις στην Αττική». *alunet.gr*. 25 Οκτωβρίου 2023. .
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Ο'Νιλ.

Ο **Ραλφ Ο'Νιλ** (*Ralph Telford O'Neal*, 15 Δεκεμβρίου 1933 - 11 Νοεμβρίου 2019) ήταν πολιτικός από τις Βρετανικές Παρθένους Νήσους και πρωθυπουργός από το 2007 ως το 2011. Είναι ο πρώτος που διορίστηκε στη θέση αυτή, που θεσμοθετήθηκε από τον Κυβερνήτη των Νησιών, στις 22 Αυγούστου του 2007, με βάση το Σύνταγμα που τέθηκε σε ισχύ την ίδια χρονιά.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1933 και έκανε σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Είναι κάτοχος μεγάλων εκτάσεων γης στα νησιά και υπήρξε ανάμεσα στα άλλα σύμβουλος της εταιρείας «Shell». Από το 1971 εκλεγόταν συνεχώς βουλευτής. Στις γενικές εκλογές του 1991 κατήλθε υποψήφιος με αντίπαλο τον ανεψιό του, ο οποίος επίσης ονομαζόταν Ραλφ Ο'Νιλ. Ο θείος κέρδισε τις εκλογές αυτές.

Υπηρέτησε στο αξίωμα του επικεφαλής υπουργού (Chief Minister of the British Virgin Islands), αξίωμα που αναφέρεται στο παλιό Σύνταγμα. Στο αξίωμα αυτό υπηρέτησε από το 1995 (όταν πέθανε ο Λαβίτι Στάουτ) μέχρι το 2003. Κέρδισε τις εκλογές του 1999, όμως ηττήθηκε στις επόμενες εκλογές του 2003 από το Εθνικό Δημοκρατικό Κόμμα. Επέστρεψε στην εξουσία έπειτα από τη νίκη του στις εκλογές στις 20 Αυγούστου του 2007, κατά τις οποίες το δικό του Κόμμα (Κόμμα των Βρετανικών Παρθένων Νήσων) κέρδισε σαρωτική νίκη  Αρχειοθετήθηκε 2007-09-28 στο Wayback Machine. με ποσοστό 45,2% των ψήφων και 10 έδρες επί συνόλου 15 στην Εθνοσυνέλευση έναντι 39,6% και 2 έδρες για το Εθνικό Δημοκρατικό Κόμμα και 1 ανεξάρτητο.

Στις επόμενες εκλογές, που διεξήχθησαν στις 7 Νοεμβρίου 2011, το αντιπολιτευόμενο Εθνικό Δημοκρατικό Κόμμα του Ορλάντο Σμιθ κέρδισε νίκη με 9 έδρες επί του Κόμματος των Παρθένων Νήσων (VIP) του Ο' Νιλ, που έμεινε στις 4 έδρες επί συνόλου 13 που αποφασίστηκαν στην ψηφοφορία.

Ο Ο' Νιλ πέθανε στην Τορτόλα στις 11 Νοεμβρίου 2019.

Παραπομπές
----------

1. ↑  bvinews.com/a-territory-mourns-late-premier-described-as-true-statesman-legend/. Ανακτήθηκε στις 12  Νοεμβρίου 2019.
2. 1 2  Ανακτήθηκε στις 14  Δεκεμβρίου 2021.
3. ↑  «Loud celebration begins in Road Town!». Virgin Islands News Online. Ανακτήθηκε στις 8 Νοεμβρίου 2011.

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Ralph O'Neal  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Άποψη των Αθηνών το 1687 |  | Άποψη των Αθηνών το 1687 |
| Άποψη των Αθηνών το 1687 |

Με τον τίτλο **Άποψη των Αθηνών το έτος 1687** (*View of Athens in the year 1687*) πρωτοπαρουσιάστηκαν στο αρχαιολογικό κοινό δύο εικόνες που δείχνουν το τοπίο της Αθήνας γύρω από την Ακρόπολη.

Περιγραφή
---------

Η μεγαλύτερη από τις δύο εικόνες είναι διπλωμένη στα τρία. Δείχνει το τοπίο γύρω από την Αθήνα και το Πόρτο Λεόνε όπως ονομάζονταν τότε ο Πειραιάς. Στους πρόποδες του λόφου της Ακρόπολης ανεβαίνουν τα σπίτια των Αθηναίων. Στην κορυφή της Ακρόπολης διακρίνουμε τον Παρθενώνα με Τούρκικο μιναρέ. 

Η μικρότερη εικόνα δίνει μια κοντινότερη άποψη της Ακρόπολης με μια σημαία να κυματίζει επάνω στον Φράγκικο Πύργο.

Αξιολόγηση του έργου
--------------------

Οι δύο εικόνες αποδίδουν την γενική εικόνα του τοπίου της Αθήνας και του Πειραιά. Αν και αποτυγχάνουν στις λεπτομέρειες και περιέχουν λάθη, είναι γνήσια τεκμήρια της εποχής τους, που αποδίδουν με ακρίβεια τη γενική άποψη, ιδίως το μέγεθος της πόλης και των τειχών της.

Ιστορική τοποθέτηση
-------------------

Οι δύο εικόνες είναι ζωγραφισμένες σε έναν χειρόγραφο τόμο που υπήρχε στην ιδιωτική βιβλιοθήκη του Βρετανού έμπορου αρχαιοτήτων και μανιώδη βιβλιοσυλλέκτη κόμη Σερ Τόμας Φίλλιππς (1792 — 1872). Η πατρότητα του χειρόγραφου και των δύο εικόνων δεν είναι γνωστή. Από την χειρόγραφη σημείωση στο βιβλίο ξέρουμε ότι γράφτηκε ή μάλλον ολοκληρώθηκε στις 10 Δεκεμβρίου του 1687, λίγο μετά την καταστροφή της Ακρόπολης από τον Μοροζίνι. Γι'αυτό οι δύο αυτές εικόνες τοποθετούνται στο άμεσο χρονικό διάστημα λίγο πριν την 26η Σεπτεμβρίου 1687 και είναι και οι τελευταίες καταγραμμένες μαρτυρίες της Ακρόπολης και του Παρθενώνα πριν από τον βομβαρδισμό. Πιστεύεται ότι ο συγγραφέας και σκιτσογράφος ήταν κάποιος στρατιώτης του Μοροζίνι.

Δείτε επίσης
------------

* Castello di Athene (χαρακτικό 17ου αιώνα)

Πηγές
-----

* Charles Waldstein (1883). Society for the Promotion of Hellenic Studies (London, England), επιμ. *The Journal of Hellenic studies*. σελίδες 86-89 και πίνακες 1 και 2. Ανακτήθηκε στις 3 Μαΐου 2012.