recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Λουδοβίκος**. γερμ. Ludwig (20 Νοεμβρίου 1908 - 30 Μαΐου 1968) από τον Οίκο της Έσσης-Ντάρμστατ ήταν τιτουλάριος μέγας δούκας της Έσσης & παρά τω Ρήνω. Ήταν ο τελευταίος άρρην απόγονος του κλάδου Ντάρμστατ.

Βιογραφία
---------

Ο Λουδοβίκος-Χέρμαν-Αλέξανδρος-Χλόντβιχ ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ερνέστου-Λουδοβίκου μεγάλου δούκα της Έσσης & παρά τω Ρήνω και της Ελεονόρας, κόρης του Χέρμαν πρίγκιπα του Ζολμς-Χόενζολμς-Λιχ. 

Στις 9 Οκτωβρίου 1937 απεβίωσε ο πατέρας του. Ο Λουδοβίκος επρόκειτο να νυμφευθεί στις 20 Νοεμβρίου 1937 στην Αγγλία τη Μαργαρίτα Κάμπελ Γκέντελς. Ο μεγαλύτερος αδελφός του Γεώργιος-Δονάτος μαζί με τη μητέρα του, την σε προχωρημένη κύηση σύζυγό του Καικιλία, τα δύο μεγαλύτερα παιδιά τους με την νταντά, ένα φίλο, τον πιλότο και δύο μέλη πλήρωμα πέταξαν με αεροπλάνο. Στην πτήση η Καικιλία γέννησε και ο πιλότος θέλησε να προσγειωθεί στην Οστάνδη του Βελγίου, παρά τις κακές συνθήκες ορατότητας. Το αεροπλάνο χτύπησε σε καμινάδα εργοστασίου και συνετρίβη. Ήταν 16 Νοεμβρίου.

Ο Λουδοβίκος νυμφεύτηκε εσπευσμένα σε κλίμα πένθους στις 17 και αμέσως έφυγαν για την ταφή. Έγινε στο Ρόζεχεε του Ντάρμστατ. Ο Λουδοβίκος υιοθέτησε την κόρη του αδελφού του Ιωάννα, που δεν είχε ταξιδέψει, αλλά έπειτα από δύο έτη η μικρή ασθένησε από μηνιγγίτιδα και απεβίωσε. Επειδή ήταν άτεκνος, υιοθέτησε τον Μαυρίκιο τιτουλάριο ελέκτορα της Έσσης, του πρεσβύτερου κλάδου Έσσης-Κάσσελ. Το 1968 απεβίωσε στη Φρανκφούρτη και τον διαδέχθηκε ο Μαυρίκιος ως τιτουλάριος μέγας δούκας της Έσσης & παρά τω Ρήνω. 

Ήταν ο τελευταίος άρρην απόγονος του κλάδου του Ντάρμστατ. Γνώρισε στον συνθέτη Μπέντζαμιν Μπρίττεν (απεβ. 1976) την ποίηση του Φρήντριχ Χαίλντερλιν (απεβ. 1843). Το 1958 ο Μπρίτεν αφιέρωσε στον Λουδοβίκο το έργο του *Έξι κομμάτια του Χαίλντερλιν*.

Αναφορές σε Πηγές
-----------------

1. 1 2  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. Ανακτήθηκε στις 9  Απριλίου 2014.
2. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*. p10111.htm#i101109. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
3. ↑  (Γερμανικά) *Munzinger Personen*. 00000005121. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
4. ↑  p10111.htm#i101109. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
5. ↑  Carpenter, Humphrey (1992). *Benjamin Britten: A Biography*. London: Faber and Faber. σελ. 388. ISBN 0-571-14324-5.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 820678
* LCCN: n84043611
* ISNI: 0000 0001 2019 6360
* GND: 119387727
* SUDOC: 169851079
* BNF: cb147659016 (data)
* BIBSYS: 5074811
* MusicBrainz: 3d5f33a2-04e4-4218-a21d-b6b0514628b4

 |

 |
Ο **Λέβαν** (Λέων), γεωργιανά: ლევანი, (1573–1590), από τον Οίκο των Μπαγκρατιόνι, ήταν βασιλιάς τού Ιμερέτι από το 1585 έως το 1588.

Βιογραφία
---------

Ο Λέβαν διαδέχθηκε τον πατέρα του Γεώργιο Β΄, το 1585, όταν ήταν δώδεκα ετών. Με την άνοδό του στον θρόνο, ο Λέβαν αντιμετώπισε μία εξέγερση τού ίδιου τού θείου του Κωνσταντίνου, ο οποίος αψήφησε τη βασιλική εξουσία και πήρε τον έλεγχο τού Άνω Ιμερέτι. Ο Λέβαν συνήψε συμμαχία με τον Μινγκρελιανό πρίγκιπα Mαμία Δ΄ Νταντιάνι, παντρεύτηκε την αδελφή του Μαρέχι και ανάγκασε τον Κωνσταντίνο να παραδοθεί το 1587. Ένα χρόνο αργότερα, στο Ιμερέτι εισέβαλε ο Σίμωνας Α΄, τον επεκτεινόμενο βασιλιά τού Κάρτλι στην κεντρική Γεωργία, ο οποίος προσπάθησε να επανενώσει όλα τα γεωργιανά εδάφη κάτω από το στέμμα του. Ο Λέβαν αναγκάστηκε να καταφύγει στην ορεινή επαρχία Λετσχούμι, αλλά σύντομα μπόρεσε να ξαναπάρει το θρόνο, αφού ο Σίμων Α΄ έπρεπε να επιστρέψει στο Κάρτλι. Ωστόσο, ο Λέβαν σύντομα μάλωσε με τον κουνιάδο του Μαμία Δ΄ Νταντιάνι, ο οποίος νίκησε τον βασιλιά και τον φυλάκισε στο φρούριο Σχέτι, στη Μινγκρελία, όπου απεβίωσε το 1590.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* Вахушти Багратиони (Vakhushti Bagrationi) (1745). История Царства Грузинского: Жизнь Имерети.
Η **Μαλιάγκα** ήταν ένα από τα οχυρά της οχυρωμένης τοποθεσίας παράλληλα των ελληνοβουλγαρικών συνόρων που είναι γνωστή με το όνομα Γραμμή Μεταξά. Βρισκόταν στα βόρεια αντειρείσματα του ομώνυμου υψώματος, βόρεια της κωμόπολης του Περιθωρίου.

Περιγραφή
---------

Οι οχυρώσεις του αποτελούνταν από τρία συγκροτήματα και ενός μεμονωμένου πολυβολείου στο ύψωμα 940 μεταξύ του οχυρού και του οχυρού Περιθώρι.

Οι υπόγειες στοές έφταναν τα 1227 μέτρα. Τα επιφανειακά του έργα ήταν, 12 απλά και 13 διπλά πολυβολεία, 1 σύνθετο πολυβολείο-παρατηρητήριο, 1 σύνθετο πολυβολείο-οπτικό, 1 αντιαρματικό πυροβολείο, 2 ολμοβολεία, 7 παρατηρητήρια, 1 πυροβολείο, 5 απλές εξόδους, 1 έξοδο με παρατηρητήριο και 2 εξόδους με πολυβόλα.

Ο οπλισμός του αποτελείτο από 2 πυροβόλα, 2 όλμους των 81mm, 42 πολυβόλα, 8 οπλοπολυβόλα, 26 βομβιδοβόλα και επανδρώνονταν από 19 αξιωματικούς και 587 υπαξιωματικούς και οπλίτες.

Ιστορία
-------

Διοικητής του κατά την περίοδο της γερμανικής επίθεσης διατέλεσε ο Λοχαγός Θεοδωρόπουλος Ευστάθιος.

Η επίθεση των Γερμανών στο οχυρό ξεκίνησε στις 6 Απριλίου του 1941 στις 05:00 τα χαράματα. Πριν από μερικές ημέρες, 200 με 250 άντρες είχαν σταλεί στο αλβανικό μέτωπο όπου σημειωνόταν η ισχυρή ιταλική επίθεση του Μαρτίου του 1941. 

Στρατεύματα του 125ου συντάγματος του γερμανικού στρατού πολεμούσαν επί πέντε ημέρες για την κατάκτηση του οχυρού, ανεπιτυχώς. Το οχυρό δεν έπεσε ποτέ. Το βράδυ της πέμπτης ημέρας οι Έλληνες έφυγαν από το οχυρό χωρίς να γίνουν αντιληπτοί από τους εχθρούς, καθώς έτσι διατάχθηκαν από τη Διοίκηση του Ελληνικού Στρατού. 

Στο κατάμαυρο από τις εκρήξεις και τα φλογοβόλα οχυρό, ένας Έλληνας στρατιώτης έγραψε με ασβέστη στον τοίχο *Μολών λαβέ*.

Την 4η ημέρα, [όπως μαρτυρά ο 97χρονος πλέον Στρατηγός (ΕΑ) Θεοδωρόπουλος Ευστάθιος στην τελευταία του συνέντευξη], γερμανικό απόσπασμα πλησίασε κρατώντας λευκή σημαία. Ο Διοικητής του οχυρού διέταξε παύση των πυρών και πλησίασε με 2-3 άλλους άντρες ένας εκ των οποίων μιλούσε γερμανικά. Όταν ρώτησε τι ήθελαν, οι Γερμανοί αγγελιοφόροι ζήτησαν την παράδοση του οχυρού. Ο Έλληνας Διοικητής απάντησε ότι δέχεται διαταγές μόνο από Έλληνες και δεν έχει δεχθεί κάποια τέτοια εντολή και τους προειδοποίησε να απομακρυνθούν γιατί η μάχη θα συνεχιζόταν. 

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Οχυρά της Γραμμής Μεταξά |
| --- |
|  |
| Περιοχή Μπέλες | 
* Ποποτλίβιτσα
* Ιστίμπεη
* Κελκαγιά
* Αρπαλούκι
* Παληουριώνες
 |
|  |
| Περιοχή Αγκίστρου | 
* Ρούπελ
* Καρατάς
* Κάλη
 |
|  |
| Περιοχή Αλή Μπουτούς και Μαύρο Βουνό | 
Περσέκ |
|  |
| Υψίπεδο Κάτω Νευροκοπίου | 
* Μπαμπαζώρα
* Μαλιάγκα
* Περιθώρι
* Παρταλούσκα
* Ντασαβλή
* Λίσσε
* Πυραμοειδές
 |
|  |
| Περιοχή Βώλακα | 
* Καστίλλο
* Άγ. Νικόλαος
* Μπαρτισέβα
 |
|  |
| Ξάνθη | 
Εχίνος |
|  |
| Κομοτηνή | 
Νυμφαία |

 |
**Θείρας**, πρόσωπο της Βίβλου έβδομος και μικρότερος γιος του Ιάφεθ μικρότερου γιου του Νώε σύμφωνα με το Βιβλίο των Ιωβηλαίων ο κλήρος του Θείρα ήταν τέσσερα μεγάλα νησιά στον ωκεανό. Ο Φλάβιος Ιώσηπος αναφέρει τον Θείρα σαν πρόγονο των Θρακών, Θείρας ήταν ένα άλλο όνομα του ποταμού Δνείστερου οι κάτοικοι της περιοχής ονομάζονταν Θηραγέτες. Στους Έλληνες ταυτίζεται με τον Θράκα, επώνυμο ήρωα των Θρακών, οι Γέτες ήταν το σημαντικότερο έθνος των Θρακών **(Ηρόδοτος 4.93, 5.3)**

.

Πηγές
-----

* The Bible for Home and School Macmillan, 1909 (heavily annotated scholarly translation of Bible, comparing all known variants) p. 90
* International Standard Bible Encyclopedia (1995) p. 859

1. ↑  «בְּרֵאשִׁית» (Εβραϊκά της Βίβλου)
Ο **Λουδοβίκος**, γαλλ. Louis (π. 980 - 1012) ήταν από τον Οίκο των Καρολιδών.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Καρόλου δούκα της Κάτω Λωρραίνης και της Αδελαΐδας του Τρουά. Ο μεγαλύτερος αδελφός του Όθων διαδέχθηκε τον πατέρα τους.

Ο Λουδοβίκος ακολούθησε στη Δυτική Φραγκία τον πατέρα του, ο οποίος διεκδικούσε το θρόνο εκεί από τον Ούγο Καπέτο. Το 991 με την απιστία του Αντάλμπερον επισκόπου του Λoν (Laon), φυλακίστηκαν από τον Ούγο. Ο Κάρολος απεβίωσε στη φυλακή το 993, αλλά ο Λουδοβίκος, που ήταν ακόμη παιδί, ελευθερώθηκε. 

Ο Γουλιέλμος Δ΄ Πουατιέ δούκας της Ακουιτανίας του πρόσφερε καταφύγιο το διάστημα 1005-1012. Του διέθεσε το ανάκτορο στο Πουατιέ και του συμπεριφέρθηκε βασιλικά: ως τον αληθινό διάδοχο της Δυτικής Φραγκίας. Ένα καταστατικό του Γουλιέλμου Δ΄ έχει υπογραφεί από τον Λουδοβίκο ως *Lodoici filii Karoli regis*. 

O Ροβέρτος Β΄ αρχιεπίσκοπος του Ρουέν, στα σχέδιά του να εναντίον των Καπετιδών, παρέσυρε και χρησιμοποίησε τον Λουδοβίκο, που τελικά φυλακίστηκε ισόβια στο Σαν.

Πηγές
-----

* Gwatkin, H. M. Whitney, J. P. (ed) et al. The Cambridge Medieval History: Volume III. Cambridge University Press, 1926.
* Lewis, Andrew W. (1981). Royal Succession in Capetian France: Studies on Familial Order and the State. Cambridge, Massachusetts: Harvard University Press. ISBN 0-674-77985-1.

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 27  Νοεμβρίου 2018.
Ο **Γκαλεότο** ο λεγόμενος **Ουνγκάρο**, ιταλ.: *Galeotto Ungaro Μalatesta* (Ιούνιος 1327 – Ιούλιος 1372) από τον Οίκο των Μαλατέστα, ήταν Ιταλός κοντοτιέρος και άρχοντας του Τζέζι.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του Mαλατέστα Γ΄ του *Καταστροφέα*, κυρίου του Πέζαρο και του Ρίμινι. Ο Γκαλεότο άλλαξε το όνομά του σε Ουνγκάρο, όταν ο βασιλιάς Λουδοβίκος Α΄ της Ουγγαρίας τον έχρισε ιππότη τον Δεκέμβριο του 1347. 

Αφού φυλακίστηκε κατά τον πόλεμο του Λουδοβίκου πρίγκιπα του Τάραντα στη νότια Ιταλία, πολέμησε ως στρατιωτικός διοικητής στον παπικό στρατό υπό τον καρδινάλιο Γκιλ δε Αλβόρνοθ ενάντια στους Ορντελάφι του Φορλί και τους Μανφρέντι της Φαέντσα. Στις 16 Απριλίου 1363 νίκησε σκληρά τον Μπερναμπό Βισκόντι και τα επόμενα χρόνια αντικαθιστούσε συχνά τον γηραιό θείο του Γκαλεότο Α΄ Μαλατέστα ως αρχιστράτηγος του παπικού στρατού.

Το 1367 βοήθησε τον πάπα Ουρβανό Ε΄ να επιστρέψει στη Ρώμη. Τον επόμενο χρόνο, όταν δεν μπόρεσε να καταστείλει μία εξέγερση στη Σιένα εναντίον του Καρόλου Δ΄ της Γερμανίας, προτίμησε να επιστρέψει στο Ρίμινι.

Απεβίωσε το 1372.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε την Κοστάντσα των Έστε, κόρη του Oμπίτσο Γ΄ μαρκήσιου της Φεράρα, το 1363.

Δείτε επίσης
------------

* Οίκος των Μαλατέστα
* Ρίμινι
* Κοντοτιέροι

Πηγές
-----

* Rendina, Claudio (1985). *I capitani di ventura*. Rome: Newton Compton. σελ. 371. ISBN 88-8289-056-2.

Παραπομπές σε πηγές
-------------------


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 27972711
* LCCN: no2001083493
* GND: 123191858
* SUDOC: 163514429

 |

 |
Ο **Μανουήλ Βερνάρδος** ήταν τυπογράφος, νομομαθής και μέλος της Φιλικής Εταιρίας από το Ρέθυμνο.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1777 και τα πρώτα του γράμματα τα διδάχτηκε στη γενέτειρά του από τον Επίσκοπο Λάμπης Μεθόδιο που ήταν θείος του. Το 1812 ίδρυσε στο Ιάσιο ελληνικό τυπογραφείο το οποίο λειτούργησε μέχρι το 1821 και πραγματοποίησε τουλάχιστον 21 εκδόσεις ελληνικών βιβλίων, μεταξύ των οποίων και το βιβλίο *Άσματα και πονήματα διαφόρων* με στιχουργήματα του Ρήγα Φεραίου και δικά του καθώς και φιλελληνικά κείμενα. Παράλληλα εργάστηκε ως οικοδιδάσκαλος σε φαναριώτικες οικογένειες της πόλης και ο ηγεμόνας της Μολδαβίας Μιχαήλ Σούτσος εκτιμώντας την ευφυΐα, τις γνώσεις και το ήθος του του απένειμε τον τίτλο του άρχοντα Καμινάρη. Υπήρξε συνεργάτης του περιοδικού Λόγιος Ερμής και το 1818 μυήθηκε, από τον ιατρό Ρίζο Καρεάδη, στη Φιλική Εταιρία. Εργάστηκε για την προετοιμασία του απελευθερωτικού αγώνα μαζί με άλλους Φιλικούς και μετά την έναρξη της επανάστασης στην Μολδοβλαχία αγωνίστηκε υπό τις διαταγές του Υψηλάντη. Μετά την αποτυχία της επανάστασης στις παραδουνάβιες ηγεμονίες διέφυγε αρχικά στην Οδησσό και από εκεί μετέβη στη Βενετία. Το Σεπτέμβριο του 1824 πήγε στο Ναύπλιο και ανέλαβε τη γραμματεία του υπουργείου δικαίου (1824-1825). Έλαβε μέρος στη Γ' και στη Δ' Εθνοσυνέλευση ως πληρεξούσιος των Κρητών και κατά την περίοδο του Καποδίστρια διορίστηκε πρόεδρος του Πρωτόκλητου Δικαστηρίου Κυκλάδων. Κατά την περίοδο του Όθωνα υπηρέτησε επίσης ως δικαστικός στην Αθήνα και στην Λαμία. Το 1834 τύπωσε στη Σύρο στιχουργήματά του με τον τίτλο *Δεινολογία*. Μετέφρασε από τα γαλλικά τα έργα *Ακριβής περιγραφή της νήσου Κρήτης* (Αθήνα 1836), *Ο διατηρητής της νηπιότητος και της νεότητος* (Ερμούπολη 1836), Ιστορία της Κρήτης (Αθήνα 1846) και *Γενικαί αρχαί της δημοσίας και βιομηχανικής οικονομίας*.

Πηγές
-----

* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα,τ.11

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Ελληνίδες και Έλληνες τυπογράφοι |
| --- |
|  |
| 15ος αιώνας | 
* Άννα Νοταρά
* Νικόλαος Βλαστός
* Ζαχαρίας Καλλιέργης
 |  |
|  |
| 16ος αιώνας | 
* Δημήτριος Δαμιλάς
* Αλέξανδρος Γεωργίου
* Ζαχαρίας Καλλιέργης
* Νικόλαος Καλλιέργης
* Νικόλαος Σοφιανός
* Ιππόλυτος Βάρελης
* Ανδρέας Κουνάδος
 |
|  |
| 17ος αιώνας | 
* Νικόδημος Μεταξάς
* Άνθιμος εξ Ιβηρίας
* Νικόλαος Γλυκύς
* Νικόλαος Σάρος
 |
|  |
| 18ος αιώνας | 
* Γρηγόριος Κωνσταντινίδης
* Δημήτριος Θεοδοσίου
* Γεώργιος Βενδότης
* Αδερφοί Μαρκίδες Πούλιου
* Μανουήλ Βερνάρδος
 |
|  |
| 19ος αιώνας | 
* Δημήτριος Μεσθενέας
* Διονύσιος Λεονταράκης
* Γεώργιος Αθανασιάδης Μελισταγής
* Κωνσταντίνος Δημίδης
* Ιωάννης Καραμάτας
 |

 |



|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Ελλάδα
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 206226787
* SUDOC: 147596033

 |

 |
Με τον όρο **θερμοδυναμική ισορροπία** χαρακτηρίζεται γενικά η κατάσταση ενός θερμοδυναμικού συστήματος κατά την οποία δεν μεταβάλλονται οι ιδιότητές του με το χρόνο. Τούτο σημαίνει ότι οι όποιες μεταβολές που μπορεί να επέλθουν θα είναι αποτέλεσμα κατόπιν αλληλεπίδρασης με άλλο σύστημα και μόνο.

Σύστημα ορισμένης ενέργειας ευρισκόμενο σε θερμοδυναμική ισορροπία χαρακτηρίζεται με τη μεγαλύτερη τιμή εντροπίας από οποιαδήποτε άλλη κατάσταση με την αντίστοιχη ενέργεια.

Γενικά η θερμοδυναμική ισορροπία ως κατάσταση, παρουσιάζει στις διάφορες συνθήκες πίεσης και θερμοκρασίας τη χαμηλότερη τιμή ενθαλπίας σε σχέση με οποιαδήποτε άλλη κατάσταση υπό τις αυτές συνθήκες.

Δείτε επίσης
------------

* Θερμική ενέργεια
*Για τη μάχη του Τρίτου Μακεδονικού Πολέμου το 168 π.Χ. δείτε Μάχη της Πύδνας.*

Η **μάχη της Πύδνας** πραγματοποιήθηκε το 148 π.Χ. ανάμεσα στους Ρωμαίους του Κόιντου Καικίλιου Μέτελλου και τους Μακεδόνες του Ανδρίσκου στην Πύδνα κατά τον Τέταρτο Μακεδονικό Πόλεμο.

Προοίμιο
--------

Ο Ανδρίσκος διαδίδοντας πως είναι γιος του Περσέα, του τελευταίου βασιλιά της Μακεδονίας, έγινε πιστευτός από πολλούς, ενώ ορισμένοι βασιλιάδες του χορήγησαν και στρατό. Εκείνος κατέλαβε τη Μακεδονία και οι Ρωμαίοι βλέποντας ότι η εξουσία τους απειλούνταν έστειλαν το Ρωμαίο στρατηγό Πόπλιο Ιουβέντιο ο οποίος το 148 π.Χ. ηττήθηκε και ο ίδιος πέθανε. Μετά τη νίκη του, ο Ανδρίσκος πήρε με το μέρος του τους Θράκες και εισέβαλλε στη Θεσσαλία. Οι Ρωμαίοι τότε έστειλαν το στρατηγό Κόιντο Καικίλιο Μέτελλο, στον οποίο έδωσε ως βοήθεια πλοία ο βασιλιάς της Περγάμου, ο Άτταλος. Τότε ο Ανδρίσκος κινήθηκε στην Πύδνα.

Η μάχη
------

Κι ο ίδιος ο Μέτελλος κατευθύνθηκε στην Πύδνα. Ο Μακεδόνας στρατηγός όμως χώρισε το στρατό του σε δύο μέρη. Το ένα το άφησε στην περιοχή της Πύδνας και το άλλο το έστειλε στη Θεσσαλία να την κατακτήσει. Ο Ρωμαίος στρατηγός όμως άρχισε τη μάχη με μία επίθεση. Σε αυτή την επίθεση οι Θράκες και οι Έλληνες δεν μπόρεσαν να αντισταθούν στην επέλαση του υπεράριθμου Ρωμαϊκού ιππικού και ηττήθηκαν.

Μετά τη μάχη
------------

Μετά τη μάχη, ο Ανδρίσκος κατευθύνθηκε στη Θράκη όπου και ετοίμασε στρατό να ξαναντιμετωπίσει το Μέτελλο. Κι πάλι ηττήθηκε όμως. Τότε τον πρόδωσε ένας Θράκας ο Βύζης και οδηγήθηκε στη Ρώμη όπου κόσμησε το θρίαμβο του Ρωμαίου στρατηγού. Δύο χρόνια αργότερα πέθανε. Η Μακεδονία τότε έγινε ρωμαϊκή επαρχία κι οι Ρωμαίοι έστρεψαν την προσοχή τους στη νότια Ελλάδα, την οποία και κατέκτησαν το 146 π.Χ. μετά τη μάχη της Λευκόπετρας.

Πηγές
-----

* Στρατιωτική Ιστορία, εκδόσεις Περισκόπιο, τεύχος 81, Μάιος 2003

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Ο Τέταρτος Μακεδονικός Πόλεμος |
| --- |
|  |
| 
Μάχη της Πύδνας (148 π.Χ.) |

 |
Το **Μαλκανγκίρι** είναι μια πόλη και Δήμος στην επαρχία Μαλκανγκίρι στην Ινδική πολιτεία της Οντίσα. Είναι η έδρα της επαρχίας Μαλκανγκίρι. Το Μαλκανγκίρι είναι το νέο σπίτι των προσφύγων από το Μπανγκλαντές, που είχαν αποκατασταθεί από το 1965 υπό το εγχείρημα Νταντακαράνγια. Επίσης κάποιοι πρόσφυγες Ταμίλ από τη Σρι Λάνκα που ζουν στην πόλη Μαλκανγκίρι, λόγω της ένοπλης σύγκρουσης των Ταμίλ Ιλάμ στις αρχές της δεκαετίας του 1990 (οι περισσότεροι από αυτούς έχουν επιστρέψει, και έχουν παραμείνει λίγα άτομα). Σήμερα είναι μία από τις πιο επηρεασμένες επαρχίες από ναξαλίτες στη πολιτεία και αποτελεί μέρος του Κόκκινου Διαδρόμου.

Γεωγραφία
---------

Το Μαλκανγκίρι βρίσκεται στις γεωγραφικές συντεταγμένες 18°21′N 81°54′E﻿ / ﻿18.35°N 81.90°E﻿ / 18.35; 81.90. Έχει μέσο υψόμετρο 170 μέτρων.

Δημογραφικά στοιχεία
--------------------

Σύμφωνα με την Ινδική απογραφή του 2011, το Μαλκανγκίρι είχε πληθυσμό 31.007 κατοίκων. Οι άνδρες αποτελούν το 52% του πληθυσμού και οι γυναίκες το 48%. Το Μαλκανγκίρι έχει μέσο ποσοστό αλφαβητισμού 57%, χαμηλότερο από τον εθνικό μέσο όρο του 59.5%: Ο αλφαβητισμός ανδρών είναι 65%, ενώ των γυναικών είναι 48%. Στο Μαλκανγκίρι, το 15% του πληθυσμού είναι κάτω των 6 ετών.

Πολιτική
--------

Το τρέχων μέλος της νομοθετικής συνέλευσης από τη Συνελευσιακή Εκλογική Περιφέρεια του Μαλκανγκίρι είναι ο Μανάς Κουμάρ Μαντκάμι του BJD, ο οποίος κέρδισε την έδρα το 2014. Ο προηγούμενος σε αυτή τη θέση ήταν ο Αραμπίντα Ντάλι του ΚΜΤ το 2000 και το 1995, ο Νάκα Κανάγια το 1990 και το 1977, ο Ναντιαμπάσι Μπίσουας το 1985 και η Νάκα Λαξμάγια το 1980.

Το Μαλκανγκίρι είναι μέρος της Ναμπαρανγκπούρ (εκλογική περιφέρεια της Λοκ Σαμπχα).

Παραπομπές
----------

1. ↑  «83 districts under the Security Related Expenditure Scheme». IntelliBriefs. 11 Δεκεμβρίου 2009. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Οκτωβρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 17 Σεπτεμβρίου 2011.
2. ↑  Falling Rain Genomics, Inc - Malkangiri
3. ↑
4. ↑  «State Elections 2004 - Partywise Comparison for 86-Malkangiri Constituency of Odisha». Election Commission of India. Ανακτήθηκε στις 15 Σεπτεμβρίου 2008. [*νεκρός σύνδεσμος*]
5. ↑  «Assembly Constituencies - Corresponding Districts and Parliamentary Constituencies of Odisha» (PDF). Election Commission of India. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 4 Μαρτίου 2009. Ανακτήθηκε στις 15 Σεπτεμβρίου 2008.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Μαλκανγκίρι** |

* Επίσημη ιστοσελίδα
* Χάρτης του Μαλκανγκίρι[*νεκρός σύνδεσμος*]

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 240584591
* GND: 7676079-0

 |

 |
Ο **Λουκιανός** (γαλλικά: *Lucien*) ήταν ο Λόρδος του Μονακό από τις 11 Οκτωβρίου 1505 μέχρι τις 22 Αυγούστου 1523. Οι γονείς του ήταν ο Λαμβέρτος του Μονακό (1420–1494) και η Κλαυδία του Μονακό (1451–1515).

Βιογραφία
---------

Ο Λουκιανός, ζηλεύοντας και φιλοδοξώντας τα αξιώματα του αδελφού του, Ιωάννη Β΄, τον δολοφόνησε στις 11 Οκτωβρίου 1505. Η άνοδός του ως Λόρδος του Μονακό προκάλεσε έντονες αντιδράσεις στο εσωτερικό. Στις 13 Μαΐου 1506 αναγκάστηκε να βρει καταφύγιο στον Κάρολο Γ΄ της Σαβοΐας, ο οποίος χωρίς να αποφανθεί για την αθωότητα ή την ενοχή του Λουκιανού, του απένειμε συγχωροχάρτι, προκειμένου να υπάρξει ύφεση των αντιδράσεων εναντίον του.

Με την ανάληψη των καθηκόντων του Λουκιανού, το Μονακό ξεκίνησε να λαμβάνει πολλούς πρόσφυγες από τη Γένοβα, η οποία είχε προηγουμένως ελευθερωθεί από τη γαλλική κατοχή. Με αφορμή την φιλοξενία τους εκεί, ο Δόγης της Γένοβας επιτέθηκε στα τέλη του 1506 με 14.000 άντρες για να καταλάβει το Μονακό και να το προσαρτήσει στη Δημοκρατία της Γένοβας.

Η πολιορκία του Μονακό από τους Γενοβέζους κράτησε περίπου πέντε μήνες, μέχρι τον Μάρτιο του 1507, όταν με μεσολάβηση της Γαλλίας και της Ισπανίας τα στρατεύματα αναγκάστηκαν να αποχωρήσουν. Αποτέλεσμα της πολιορκίας ήταν η καταστροφή μεγάλου μέρους των φρουρίων της πόλης και του λιμανιού της.

Ο Λουκιανός, μετέπειτα, εντάχθηκε στο γαλλικό στρατό και πολέμησε στη μάχη του Ριβαρόλο. Μετά την τελική νίκη των Γάλλων εισήλθε στις 29 Απριλίου 1507 μαζί με τον Βασιλιά Λουδοβίκο ΙΒ΄ της Γαλλίας στην πόλη της Γένοβας.

Οι φιλοδοξίες, όμως, του Λουδοβίκου ΙΒ΄ τον οδήγησαν σε σημείο να φυλακίσει τον Λουκιανό, προκειμένου να παραδοθεί το Μονακό στην κυριαρχία του. Ο Λουκιανός ελευθερώθηκε το Μάιο του 1508 από το Δούκα του Μιλάνου με την καταβολή 4.000 δουκάτων.

Το 1515 ο Λουκιανός απέκτησε τα φεουδαρχικά δικαιώματα της πόλης Μεντόν, τα οποία διατήρησε το Μονακό μέχρι το 19ο αιώνα.

Στις 22 Αυγούστου 1523 ο Λουκιανός δολοφονήθηκε από τον ανιψιό του, Βαρθολομαίο Ντορία, στο Παλάτι του Μονακό. Ο Αντρέα Ντόρια, ξάδελφος του Βαρθολομαίου και ναύαρχος της Γένοβας, θεωρείται ότι είχε γνώση της δολοφονίας, χωρίς ωστόσο να επιβεβαιώνεται κάτι τέτοιο.

Τον Λουκιανό τον διαδέχτηκε ο νεώτερος γιος του Ονώριος.

### Απόγονοι

Στις 25 Σεπτεμβρίου 1514 ο Λουκιανός παντρεύτηκε την Ιωάννα του Ποντεβέ-Καμπανέ. Μαζί της απέκτησε τουλάχιστον πέντε παιδιά:

* Φραγκίσκος
* Κλαυδία
* Λαμβέρτος
* Ρενιέ
* Ονώριος

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15   The History of Monaco, Past and Present. H. Pemperton. Λονδίνο, 1867. online ανάγνωση ISBN 978-1120034199
2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10
3. ↑
4. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Νοεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 8 Μαΐου 2015.
5. ↑
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Λουλούδι της ερήμου.

Το βιβλίο **λουλούδι της ερήμου** είναι μια αυτοβιογραφία στην οποία η μία εκ των συγγραφέων της, Γουόρις Ντίρι, αφηγείται την δική της προσωπική ιστορία.

Υπόθεση
-------

Γεννημένη και μεγαλωμένη στη Σομαλία της Αφρικής, η Γουόρις Ντίρι βίωσε καταστάσεις που οι κάτοικοι των ανεπτυγμένων χωρών της δύσης δεν μπορούν να συλλάβουν λόγω της απόστασης και της απουσίας της ενημέρωσης. Η αυτοβιογραφία της προσπαθεί να καταδείξει την καταπάτηση των δικαιωμάτων των γυναικών, τους περιορισμούς που υφίσταται και τον εξευτελισμό της ανθρώπινης φύσης. Η ίδια κατόρθωσε να διαφύγει, χαράζοντας την δική της πορεία. Ύστερα από πολλές δυσκολίες, έγινε μοντέλο και ακτιβίστρια των δικαιωμάτων της γυναίκας, διετέλεσε πρέσβειρα Καλής Θελήσεως της Ουνέσκο και αγωνίστηκε για την κατάργηση της κλειτοριδεκτομής που εφαρμόζεται ακόμη σε χώρες της Αφρικής και σε άλλες χώρης του πλανήτη όπου η επέμβαση αποτελεί μέρος της τοπικής παράδοσης.

Το βιβλίο εκδόθηκε το 1998 με συγγραφείς την ίδια την ηρωίδα του βιβλίου Γιούρις Ντίρι και την Καθλήν Μίλλερ (Cathleen Miller), ενώ το 2009 η ιστορία μεταφέρθηκε με ομώνυμο τίτλο στην μεγάλη οθόνη το 2009, με παραγωγούς τους Πίτερ και Μπέντζαμιν Χέρμαν και το μοντέλο από την Αιθιοπία Λίγια Κεμπεντέ στον πρωταγωνιστικό ρόλο.

Εκδόσεις
--------

Πρώτη έκδοση
* *Desert Flower*, William Morrow Pub, 1998 (1η έκδοση), ISBN 978-0-688-15823-1

Ελληνική έκδοση
* *Λουλούδι της ερήμου*, μεταφρ. Μάρα Ευθυμίου, Ωκεανίδα, 1999, σσ. 328, ISBN 960-410-102-1

Βραβεύσεις
* Corine International Book Prize, [Bavarian Landesverband-Börsenverein des Deutschen Buchhandels], 2002

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Desert Flower: The Extraordinary Journey of a Desert Nomad» (στα Αγγλικά). Publishers Weekly. Ανακτήθηκε στις 21 Οκτωβρίου 2015.
2. ↑  Hofmann, Katja (9 Φεβρουαρίου 2008). «Model Liya Kebede to star in 'Flower'» (στα Αγγλικά). *Variety*. .

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* BiblioNet, Λουλούδι της ερήμου

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* **BiblioNet**: 6612

 |

 |
Πινακίδα της ιστορικής ακτής του Μαλιμπού 27 μιλίων (43 χλμ.) από το Πόντ Μόγκου νατολικά έως το φαράγγι Τούνα.
Το **Μαλιμπού** (αγγλικά: Malibu‎) είναι παραλιακή πόλη στη δυτική κομητεία του Λος Άντζελες, στην Καλιφόρνια περίπου 48 χλμ δυτικά του κέντρου του Λος Άντζελες. Έχει μεσογειακό κλίμα, με την λωρίδα μήκους 34 χλμ της ακτής του Μαλιμπού να έχει ενσωματωθεί το 1991 στην πόλη του Μαλιμπού. Η περιοχή φιλοξενεί αστέρες του κινηματογράφου του Χόλυγουντ, ανθρώπους της βιομηχανίας ψυχαγωγίας και άλλους κατοίκους. Οι περισσότεροι κάτοικοι του Μαλιμπού ζουν σε απόσταση λίγων εκατοντάδων μέτρων από την εθνική οδό Pacific Coast (Πολιτειακή Οδός 1 ), που διασχίζει την πόλη, με ορισμένους κατοίκους να ζουν μέχρι και ένα μίλι (1,6 χλμ.) μακριά από την παραλία μέχρι τα στενά φαράγγια. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, ο πληθυσμός της πόλης ήταν 12.645.

Σε ότι αφορά το κλίμα, η περιοχή έχει ζεστά και ξηρά καλοκαίρια, χωρίς μέσες μηνιαίες θερμοκρασίες πάνω από 22 °C. Σύμφωνα με το σύστημα Köppen Climate Classification, το Μαλιμπού έχει μεσογειακό κλίμα ζεστού καλοκαιριού, το οποίο συντομεύεται με την ένδειξη «Csb» στους κλιματικούς χάρτες.. Το κλίμα της πόλης επηρεάζεται από τον Ειρηνικό Ωκεανό, με αποτέλεσμα πολύ πιο μέτριες θερμοκρασίες από ό,τι σε άλλες τοποθεσίες στην ενδοχώρα. Το χιόνι στο Μαλιμπού είναι εξαιρετικά σπάνιο, αλλά αναταραχές με υψηλότερες συγκεντρώσεις στα κοντινά βουνά σημειώθηκαν στις 17 Ιανουαρίου 2007. Πιο πρόσφατα, χιόνι έπεσε στην πόλη στις 25 Ιανουαρίου 2021. Η υψηλή θερμοκρασία ρεκόρ των 40 °C παρατηρήθηκε στις 27 Σεπτεμβρίου 2010, ενώ η χαμηλή θερμοκρασία ρεκόρ των –3 °C παρατηρήθηκε στις 14 Ιανουαρίου 2007.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Γερμανικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά) *archINFORM*. 1853. Ανακτήθηκε στις 6  Αυγούστου 2018.
2. ↑  United States Census Bureau: «2016 U.S. Gazetteer Files» (Αγγλικά) United States Census Bureau. Ουάσινγκτον. 2016.
3. ↑  «United States Census 2010». *2010 United States Census*. Ανακτήθηκε στις 9  Ιουλίου 2020.
4. ↑  *Απογραφές των Ηνωμένων Πολιτειών 2020*. www.census.gov/search-results.html?q=malibu.
5. ↑  *Απογραφές των Ηνωμένων Πολιτειών 2020*. data.census.gov/cedsci/table?t=Populations+and+People&g=0100000US%2C%241600000&y=2020. Ανακτήθηκε στις 1  Ιανουαρίου 2022.
6. ↑  εύποροι
7. ↑  «Malibu, California Köppen Climate Classification (Weatherbase)». *Weatherbase*.
8. ↑  «Snow in Malibu? Weather provides surprise in Southern California». 25 Ιανουαρίου 2021.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 150881891
* NKC: ge134350

 |

 |
Το **Λαμπανόρας** (λιθουανικά: Labanoras, προφέρεται ɫaba'noːras) είναι μικρή πόλη εντός του περιφερειακού πάρκου Λαμπανόρας στη Λιθουανία. Βρίσκεται στη λίμνη Λαμπανόρας (λιθουανικά: Labanoro ežeras) και περιβάλλεται από το περιφερειακό πάρκο Λαμπανόρας, το μεγαλύτερο περιφερειακό πάρκο στη Λιθουανία. Ως κέντρο του πάρκου Λαμπανόρας, το χωριό έχει γίνει τουριστικός προορισμός. Το 2003, ένα πρώην σχολικό κτίριο μετατράπηκε σε ξενοδοχείο και εστιατόριο. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, το χωριό είχε πληθυσμό 59 κατοίκων.

Το χωριό υπάγεται στη γεροντεία Λαμπανόρας της επαρχίας Σεντσιόνις στην επαρχία Βίλνιους.

Ιστορία
-------

Το Λαμπανόρας συναντάται και με τις ονομασίες Λαμπανάρυ, Λαμπανόρο, Ουαμπονάρι (πολωνικά), Λαμπανόρε (Γίντις).

Ο οικισμός είναι γνωστός από το 1373. Το 1386, ο Μέγας Δούκας Γιογκάιλο παραχώρησε το Λαμπανόρας και άλλα χωριά στη νεόδμητη αρχιεπισκοπή του Βίλνιους. Το 1965 βρέθηκαν περίπου 470 κέρματα στο κοντά νεκροταφείο της πόλης. Τα κέρματα αποτελούνταν από γρόσια της Πράγας που έκοψαν οι Κάρολος Δ΄ (1316–1378) και Βενσεσλάους (1361–1419), καθώς και κέρματα του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας από τον Βιτάουτας (1350–1430) και Καζίμιρ Δ΄ Γιαγκελόν (1427–1492). Πιστεύεται ότι ο θησαυρός θάφτηκε κατά τη δεκαετία του 1470. Η πρώτη εκκλησία στο χωριό αναφέρθηκε το 1522. Το πρώτο αρχοντικό αναφέρθηκε το 1568 ενώ το πρώτο σχολείο αναφέρθηκε το 1781. Το χωριό είχε 196 κατοίκους το 1866, ενώ αυξήθηκε σε 443 το 1923 και μετά μειώθηκε σε 264 το 1959 και 186 το 1979.

Το καλοκαίρι του 1941, κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, μια μονάδα των Άινζατσγκρουπεν και λιθουανοί συνεργάτες τους δολοφόνησαν τον πληθυσμό Εβραίων του χωριού σε μαζικές εκτελέσεις.

Εκκλησία του Λαμπανόρας
-----------------------

Άποψη της Εκκλησίας του Λαμπανόρας
Ο θαυματουργός πίνακας της Παναγίας αναφέρθηκε για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια μιας κανονικής επίσκεψης το 1655. Το 1820 χτίστηκε η ξύλινη εκκλησία του Λαμπανόρας, ωστόσο η εκκλησία κάηκε τον Δεκέμβριο του 2009. Τον Ιανουάριο του 2011, δεν είχε κυκλοφορήσει κάποια επίσημη αναφορά. Σύμφωνα με ανεπίσημες πηγές, η πιθανότητα πρόκλησης του ατυχήματος από ακούσια φωτιά που προκλήθηκε λόγω προβλήματος σε γραμμή ηλεκτρικού ρεύματος αποκλείστηκε και ο κύριος ένοχος που παρέμεινε ήταν ο εμπρησμός. Πιστεύεται ότι η εκκλησία έπεσε θύμα ληστείας και πάνω από τους 30 πίνακες αξίας (15 από αυτοί ήταν προστατευόμενα κρατικά μνημεία τέχνης) και κάηκε για να συγκαλύψει το έγκλημα. Κατά τη διάρκεια του καθαρίσματος, βρέθηκαν 1.017 κέρματα (γερμανικά πφένιχ, ρωσικά καπίκια, λιθουανικά τσέντας). Η ανακατασκευή της εκκλησίας βρίσκεται σε εξέλιξη, με χρηματοδότηση από τη κυβέρνηση και δωρεές πολιτών.

Παραπομπές
----------

1. ↑  United States Board on Geographic Names – Lithuania – Labanoras. Accessed January 28, 2014.
2. ↑  Dov Levin (2000). *The Litvaks: A Short History of the Jews in Lithuania*. Berghahn Books. σελ. 273. ISBN 978-1-57181-264-3.
3. ↑
4. ↑
5. ↑

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Labanoras στο Wikimedia Commons
Η **Λουκρητία** είναι ένα θρυλικό πρόσωπο της ιστορίας της Αρχαίας Ρώμης. Σύμφωνα με την παράδοση, ο βιασμός και ο συνακόλουθος θάνατός της ξεκίνησαν μία σειρά από γεγονότα, που οδήγησαν στην πτώση της βασιλείας και την εγκαθίδρυση του δημοκρατικού πολυτεύματος.

Μύθος
-----

Σύζυγός της ήταν ο Λεύκιος Ταρκύνιος Κολλατίνος και αδελφός της ο Λεύκιος Ιούνιος Βρούτος. Ο ιστορικός Τίτος Λίβιος αφηγείται ότι ο Λεύκιος Ταρκύνιος ο *Υπερήφανος* (Superbus), ο τελευταίος βασιλιάς της Ρώμης, είχε έναν άξεστο και βίαιο γιο, το Σέξτο Ταρκύνιο. Ο τελευταίος το 509 π.Χ. βίασε μία Ρωμαία αριστοκράτισσα με το όνομα Λουκρητία. Τότε εκείνη για να περισώσει την τιμή της, κάλεσε τους συγγενείς της, και αφού τους αφηγήθηκε τι είχε συμβεί, πήρε την ίδια της τη ζωή με ένα εγχειρίδιο, που κρατούσε κρυμμένο .

Τότε ο αδελφός της ξεσήκωσε τον λαό της Ρώμης κατά της βασιλικής οικογένειας, θέτοντας σε κοινή θέα το σώμα της. Ξεκίνησε εξέγερση με αρχηγό τον ίδιο, με αποτέλεσμα την εκδίωξη των Ταρκυνίων από την πόλη, οι οποίοι βρήκαν καταφύγιο στην Ετρουρία. Έτσι έλαβε τέλος η περίοδος της βασιλείας, η οποία αντικαταστάθηκε με τη δημοκρατία. Ο αδελφός και ο σύζυγος τής Λουκρητίας αποτέλεσαν τους πρώτους δύο υπάτους της Ρώμης .

Η αυτοκτονία της Λουκρητίας ενέπνευσε μία πληθώρα από σπουδαίους καλλιτέχνες, ανάμεσα στους οποίους βρίσκουμε τους Τιτσιάνο, Ρέμπραντ, Ντύρερ, Ραφαήλ, Μποτιτσέλι και άλλους.

Σημειώσεις
----------

1. ↑  «Lucretia raped!». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Απριλίου 2008. Ανακτήθηκε στις 14 Αυγούστου 2008.
2. ↑  *Τίτος Λίβιος, Ρωμαϊκή Ιστορία, Βιβλίο Ι, 58*
3. ↑  «Lucretia 2 genealogy». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Φεβρουαρίου 2002. Ανακτήθηκε στις 2 Φεβρουαρίου 2002.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Lucretia στο Wikimedia Commons
* Καλλιτεχνικές αναπαραστάσεις του βιασμού και της αυτοκτονίας της Λουκρητίας.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 47554385
* LCCN: n81147022
* ISNI: 0000 0004 4887 2246
* GND: 118574817
* ULAN: 500340136

 |

 |
**Θάνατοι το 1976** : Ιανουάριος - Φεβρουάριος - Μάρτιος - Απρίλιος - Μάιος - Ιούνιος - Ιούλιος - Αύγουστος - Σεπτέμβριος - Οκτώβριος - Νοέμβριος - Δεκέμβριος

---

1 Ιανουαρίου
------------

2 Ιανουαρίου
------------

3 Ιανουαρίου
------------

4 Ιανουαρίου
------------

5 Ιανουαρίου
------------

6 Ιανουαρίου
------------

7 Ιανουαρίου
------------

8 Ιανουαρίου
------------

* Τσου Εν Λάι (77), Κινέζος πρωθυπουργός

9 Ιανουαρίου
------------

10 Ιανουαρίου
-------------

11 Ιανουαρίου
-------------

12 Ιανουαρίου
-------------

13 Ιανουαρίου
-------------

14 Ιανουαρίου
-------------

15 Ιανουαρίου
-------------

16 Ιανουαρίου
-------------

17 Ιανουαρίου
-------------

18 Ιανουαρίου
-------------

19 Ιανουαρίου
-------------

20 Ιανουαρίου
-------------

21 Ιανουαρίου
-------------

22 Ιανουαρίου
-------------

23 Ιανουαρίου
-------------

24 Ιανουαρίου
-------------

25 Ιανουαρίου
-------------

26 Ιανουαρίου
-------------

27 Ιανουαρίου
-------------

28 Ιανουαρίου
-------------

29 Ιανουαρίου
-------------

30 Ιανουαρίου
-------------

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Δέκα χρόνια από τον θάνατο του Τσου εν Λάι». nytimes.com. Ανακτήθηκε στις 16 Φεβρουαρίου 2020.
Άποψη από το βουνό
Το **Ιστάλος-κο** (ουγγρικά: Istállós-kő, προφέρεται [ˈiʃtaːlloːʃkøː]) είναι βουνό στην Ουγγαρία. Με ύψος 958.1 μέτρων πάνω από το επίπεδο της θάλασσας, είναι το δεύτερο υψηλότερο βουνό της οροσειράς Μπιουκ και το έκτο μεγαλύτερο της Ουγγαρίας. Πριν από το 2014 θεωρούταν ως το υψηλότερο σημείο της περιοχής, αλλά πρόσφατες έρευνας απέδειξαν ότι το Σιλβάσι-κο έχει ύψος 960.71,5 μέτρων.

Είναι εύκολα προσβάσιμο από το Σιλβασβαράντ σε ένα μικρό τουριστικό μονοπάτι μήκους λίγων εκατοντάδων μέτρων, το οποίο οδηγεί σε μια σπηλιά στο βουνό.

Σπηλιά Ιστάλος-κο
-----------------

Το σπήλαιο εξερευνήθηκε για πρώτη φορά από τον Παλ Ροσκό το 1911. Είναι πλούσιος αρχαιολογικός χώρος με ευρήματα ηλικίας 30.000-40.000 ετών. Τα εκθέματα περιλαμβάνουν απολιθώματα αρκούδας των σπηλαίων, οστά και χαυλιόδοντες του βίσωνα του λατιφρόνιου, λίθινα και οστέινα εργαλεία, και μια Παλαιολιθική εστία η οποία εκτίθεται στο ουγγρικό Εθνικό Μουσείο.

Η τοποθεσία ανασκάφηκε από τον Οτοκάρ Κάντιτς το 1929 και την Μαρία Μοτλ το 1938. Το 1947, ξεκίνησε η λεπτομερή ανασκαφή του χώρου, με επικεφαλής τον Λάσλο Βέρτες. Με βάση την διαστρωμάτωση και τα ζωικά υπολείμματα, τα οποία χρησιμοποιήθηκαν ως δείκτες για τις χρονικές περιόδους, οι αρχαιολόγοι εξερεύνησαν το ιστορικό του σπηλαίου, κατορθώνοντας να βρουν την ηλικία των τριών πολιτιστικών στρωμάτων και τα χαρακτηριστικά των ανθρώπινων πληθυσμών που ζούσαν εκεί. Το σπήλαιο απέκτησε καθεστώς προστασίας το 1944, ενώ το 1982 αναβαθμίστηκε σε περιοχή με ειδικό καθεστώς προστασίας.

Οι νεότερες ανασκαφές που άρχισαν το 2000, με επικεφαλής τον Άρπαντ Ρίνγκερ. Η σημασία του σπηλαίου στηρίζεται στα ευρήματα 66 διαφορετικών ειδών που χρονολογούνται από την εποχή των Παγετώνων, γεγονός που καθιστά την περιοχή μέρος με πλούσια πανίδα. Επίσης, βρέθηκαν τρία νέα είδη θηλαστικών και είκοσι νέα είδη πουλιών βάσει της μικροπανίδας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Új csúcsa van a Bükknek». Index. 5 Φεβρουαρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 5 Φεβρουαρίου 2014.
2. ↑  «Az istállós-kői ősemberbarlang».

Βιβλιογραφία
------------

* Vértes László: *Az istállóskői barlang aurignaci II. kultúrájának kormeghatározása*, 1959, Akadémiai Nyomda, Budapest
* T. Dobosi Viola: *Bone finds from Istállós-kő Cave*, Praehistoria, 2002. 3. évf. 79-102. oldal
* Adams, Brian: *New radiocarbon dates from Szeleta and Istállós-kő caves*, Hungary, Praehistoria, 2002. 3. évf. 53-55. oldal
* Ringer Árpád: *The new image of Szeleta and Istállós-kő caves in the Bükk Mountains: a revision project between 1999-2002*, Praehistoria, 2002. 3. évf. 47-52. oldal

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Az Istállós-kő és környezetének térképe
* Istállóskői ősemberbarlang Szilvásvárad
Ο **Ηρακλής Πετιμεζάς** (1818 - 1895) ήταν αντιστράτηγος και πολιτικός του 19ου αιώνα.

Βιογραφία
---------

Ο Ηρακλής Πετιμεζάς γεννήθηκε στα Καλάβρυτα και ήταν γιος του Νικόλαου Πετιμεζά. Ακολούθησε στρατιωτική καριέρα, όπως και τα περισσότερα μέλη της οικογένειας Πετιμεζά· φοίτησε στην σχολή Ευελπίδων και το 1841 έγινε ανθυπασπιστής πυροβολικού. Το 1888 προάχθηκε σε υποστράτηγο για να αποστρατευθεί το 1894 με τον βαθμό του αντιστρατήγου. Διετέλεσε Πρόεδρος Στρατοδικείου και αρχηγός του Α' και Γ' αρχηγείου στρατού.

Την περίοδο 1862 - 1864 αντιπροσώπευσε τα Καλάβρυτα ως πληρεξούσιος στην Β' εθνοσυνέλευση, ενώ για ένα μικρό διάστημα το 1863 έγινε αντιπρόεδρος αυτής στην εκλογή του βασιλιά Γεώργιου.

Πέθανε στην Αθήνα και γιος του ήταν ο Νικόλαος Πετιμεζάς - Λαύρας.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *Εγκυκλοπαίδεια Νέα Δομή. Αθήνα: Τεγόπουλος - Μανιατέας*. Αθήνα: Τεγόπουλος - Μανιατέας. 1996. σελ. 39. τομ.28.
Ο **Ιστβάν Σεντ-Ιβάνι** (γεν. στις 12 Νοεμβρίου 1958, Κέτσκεμετ, Ουγγαρία) είναι Ούγγρος πολιτικός, πρέσβης της Ουγγαρίας στη Σλοβενία, ιδρυτικό μέλος του πολιτικού κόμματος Συμμαχία των Ελεύθερων Δημοκρατών και πρώην μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου με τη Συμμαχία των Ελεύθερων Δημοκρατικών, μέρος του Κόμματος Συμμαχίας Φιλελευθέρων και Δημοκρατών για την Ευρώπη. Ο Σεντ-Ιβάνι ήταν επικεφαλής σύμβουλος εξωτερικής πολιτικής του Ουγγρικού Φιλελεύθερου Κόμματος μεταξύ Οκτωβρίου 2015 και Απριλίου 2018.  Από το 2021, ο Σεντ-Ιβάνι είναι ο εξωτερικός πολιτικός σύμβουλος του UVNP.

Καριέρα
-------

Ο Σεντ-Ιβάνι διετέλεσε τακτικό μέλος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων και αντιπρόεδρος της Αντιπροσωπείας για τις Σχέσεις με την Κορεατική Χερσόνησο. Προηγουμένως, υπηρέτησε τέσσερις θητείες ως βουλευτής στην Ουγγρική Εθνοσυνέλευση (1990-2004) ως πρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων (1997-2002) και της Επιτροπής Ευρωπαϊκής Ολοκλήρωσης (2002-2004).

Είναι ιδρυτικό μέλος της Συμμαχίας των Ελεύθερων Δημοκρατών (1988), διετέλεσε δύο φορές επικεφαλής της στην Εθνοσυνέλευση (1997-1998, 2000–2002) και υπήρξε επί χρόνια μέλος του εκτελεστικού της συμβουλίου. Διετέλεσε αναπληρωτής υπουργός στο Υπουργείο Εξωτερικών από το 1994 έως το 1997. Εξελέγη στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο τον Ιούνιο του 2004 και υπηρέτησε ως ευρωβουλευτής μέχρι το 2009 και ήταν επικεφαλής της ουγγρικής φιλελεύθερης αντιπροσωπείας και μέλος του Προεδρείου της πολιτικής ομάδας Συμμαχία Φιλελευθέρων και Δημοκρατών για την Ευρώπη στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Υπήρξε μέλος της Επιτροπής AFET και BUDG και αντιπρόεδρος της Αντιπροσωπείας της Χερσονήσου της Κορέας. Από τον Σεπτέμβριο του 2009 είναι αντιπρόεδρος του Ουγγρικού Ατλαντικού Συμβουλίου.  Εντάχθηκε στο Υπουργείο Εξωτερικών της Ουγγαρίας το 2009 και από τον Ιανουάριο του 2010 έως τον Ιανουάριο του 2015 υπηρέτησε ως Πρέσβης της Ουγγαρίας στη Σλοβενία. Του έχει απονεμηθεί με το Αναμνηστικό Μετάλλιο της 13ης Ιανουαρίου για το θάρρος και την αφοσίωσή του στην υπεράσπιση της ελευθερίας και της ανεξαρτησίας της Λιθουανίας το 1992. Εξέδωσε ένα βιβλίο με τίτλο *Quo vadis Hungaria?* σχετικά με την ουγγρική εξωτερική πολιτική το 2018. 

Το 2021 εντάχθηκε στο φιλελεύθερο συντηρητικό Λαϊκό Κόμμα του Νέου Κόσμου.

Προσωπική ζωή
-------------

Ο Σεντ-Ιβάνι νυμφεύθηκε τη Μαριάν Σάκι το 1984.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Πολωνικά) *MAK*. 9810684640105606.
2. ↑  *www.europarl.europa.eu*. 23830. Ανακτήθηκε στις 20  Απριλίου 2022.
3. 1 2  www.europarl.europa.eu/meps/en/23830.
4. 1 2 3  www.assembly.coe.int/nw/xml/AssemblyList/MP-Details-EN.asp?MemberID=2918.
5. ↑  «Szent-Iványi István otthagyta a Liberálisokat».
6. ↑  «Magyar Atlanti Tanács».
7. ↑  «Istvan Szent-Ivanyi on LinkedIn: #foreignpolicy #publishing».
8. ↑  «Szent-Iványi István». *Parlament.hu*. Ανακτήθηκε στις 30 Ιανουαρίου 2018.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 139153124241224490709
* GND: 1183695926

 |

 |
Το όνομα **Λατίνοι** ήταν κατά τον Μεσαίωνα ένα κοινό δημονύμιο για τους ακολούθους της Λατινικής Εκκλησίας του Δυτικού Χριστιανισμού.  Προήλθε από την Εκκλησιαστική Λατινική, που αναπτύχθηκε από τους Λατίνους Πατέρες της Εκκλησίας στη *Δυτική Εκκλησία*. Αν και η λατινική γλώσσα ήταν η επίσημη γλώσσα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, που ανάγεται στην Ιταλική φυλή η οποία στην αρχαιότητα αναπτύχθηκε στην Αρχαία Ρώμη, το όνομα χρησιμοποιήθηκε ανεξάρτητα από την εθνικότητα, συμπεριλαμβανομένων των Γερμανικών, Ιταλικών, Κελτικών και Σλαβικών λαών.  Έτσι, οι άνθρωποι που συνδέονταν με τα κράτη που δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια των Σταυροφοριών αναφέρονταν γενικά ως Λατίνοι ή Φράγκοι, με τους τελευταίους να αποτελούν μία ομάδα που εκπροσωπείται ιδιαίτερα. 

Στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία και στον ευρύτερο Ορθόδοξο κόσμο ήταν γενικά ένας αρνητικός χαρακτηρισμός, ιδιαίτερα μετά το Σχίσμα Ανατολής-Δύσης το 1054.

Δείτε επίσης
------------

* Ελληνική Ανατολή και Λατινική Δύση
* Λατινική Εκκλησία στη Μέση Ανατολή
* Λατινική Αυτοκρατορία
* Λατινοκρατία
* Δυτική Ευρώπη
* Βάρβαρος
* Βλάχοι
* Βάλχατς (=Φράγκοι, με την έννοια του "Ρωμαίοι")

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. 1 2 3  «Distinguishing the terms: Latins and Romans». *Orbis Latinus*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Ιουλίου 2018.
2. ↑  Ostrogorski, Georgije (1969). *History of the Byzantine State*. Rutgers University Press. ISBN 0813511984.
Η ***Λουμίδης*** είναι ελληνική επωνυμία καφέ και μία από τις πρώτες στην Ελλάδα.

Η εταιρεία έχει τις ρίζες της στη δεκαετία του 1920, στον Πειραιά, ως εταιρεία λιανικής πώλησης καφέ, ιδρυθείσα από τρία αδέλφια το 1928. Το 1932 άνοιξε ένα καφέ στο κέντρο της Αθήνας και ένα στη Θεσσαλονίκη. Το 1938 άνοιξε επίσης καφενείο στην οδό Σταδίου, το οποίο γρήγορα έγινε τόπος συνάντησης διανοουμένων και καλλιτεχνών. 

Το 1987 η Λουμίδης Α.Ε. η εταιρεία που είχε τα δικαιώματα πώλησης της επωνυμίας με σήμα κατατεθέν τον παπαγάλο, εξαγοράστηκε από τη Nestlé.

Παραπομπές
----------

1. ↑  loumidis history
2. ↑  «ιστορία του καφέ Λουμίδη». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Ιανουαρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 30 Αυγούστου 2021.
Συντεταγμένες: 39°54′39″N 69°0′23″E﻿ / ﻿39.91083°N 69.00639°E﻿ / 39.91083; 69.00639

Το **Ισταραβσάν** (Τατζικικά: Истаравшан, Περσικά: استروشن) είναι μια πόλη στην επαρχία Σουγντ στο Τατζικιστάν. Βρίσκεται στο ορεινό Τατζικιστάν, 78 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Χουτζάντ, και είναι από τις παλιότερες πόλεις στην χώρα, με ιστορία για πάνω από 2.500 χρόνια. Πριν από το 2000, ονομάζοταν Ура-Тюбе (Ουρά-Τιουμπέ) στο ρωσικά, Уротеппа (Ουροτεππά) στο τατζικικά και Ουρατεπέ στην τουρκική.

Συνορεύει με το Ουζμπεκιστάν, στα βόρεια και δυτικά, και με το Κιργιστάν στα ανατολικά. 

Το Ισταραβσάν καλύπτει 1,830 τ.χλμ περιοχής, με πληθυσμό 199.000 κατοίκων, οι πιο πολλοί εκ των οποίων ζουν στην εξοχή. 

Η πόλη βρίσκεται στον κεντρικό δρόμο που συνδέει τις δύο μεγαλύτερες πόλεις του Τατζικιστάν, το Χουτζάντ και το Ντουσαμπέ.

Ιστορική σημασία
----------------

Χάρτης του 1923 που δείχνει την δυναστεία των Αχαιμενιδών στην μεγαλύτερη τους έκταση. Η Συρόπολη βρίσκεται στο βορειοανατολικό τμήμα της αυτοκρατορίας, με θέση περίπου 40°N 69°E﻿ / ﻿40°N 69°E﻿ / 40; 69, ουσιαστικά την ίδια θέση με το σημερινό Ισταραβσάν. 
Ο χάρτης του 1923 δείχνει τη τοποθεσία της αρχαίας πόλης, της Κυρούπολης, ως μια προσέγγιση τοπογραφικά του σημερινού Ισταραβσάν.

Το Ισταραβσάν σε γραμματόσημα
-----------------------------

* Γραμματόσημα του Τατζικιστάν, 2002Γραμματόσημα του Τατζικιστάν, 2002
* Γραμματόσημα του Τατζικιστάν, 2002Γραμματόσημα του Τατζικιστάν, 2002
* Γραμματόσημα του Τατζικιστάν, 2002Γραμματόσημα του Τατζικιστάν, 2002
* Γραμματόσημα του Τατζικιστάν, 2002Γραμματόσημα του Τατζικιστάν, 2002

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος πόλεων του Τατζικιστάν
* Οσρουσάνα

Παραπομπές
----------

1. ↑  web.archive.org/web/20221010195817/https://stat.tj/storage//1.01.2022.pdf.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα
* Istaravshan RISOL Internet Learning Center
* Istaravshan IREX
* OpenStreetMap

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Τατζικιστάν
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* GND: 1141622114

 |

 |
Ο **Λατίνος** (Λατινική γλώσσα : *Latinus*), ήταν μία σημαντική μορφή στην Ελληνική μυθολογία και στην Ρωμαϊκή μυθολογία, σχετίζεται με ήρωες του Τρωικού Πολέμου όπως ο Οδυσσέας και ο Αινείας. Η εμφάνιση του στην Αινειάδα δεν έχει σχέση με την αντίστοιχη στην Ελληνική μυθολογία, η ομοιότητα ωστόσο των δύο χαρακτήρων μπορεί να οδηγήσει στο συμπέρασμα ότι ήταν το ίδιο πρόσωπο.

Ελληνική μυθολογία
------------------

Ο Ησίοδος στην Θεογονία γράφει ότι ο Λατίνος ήταν γιος του Οδυσσέα και της Κίρκης, βασίλευσε στον λαό των Τυρρηνών που ταυτίζονται με τους Ετρούσκους μαζί με τους αδελφούς του Αρδέα και Τηλέγονο. Οι μεταγενέστεροι συγγραφείς γράφουν ότι η μητέρα του ήταν η Πανδώρα και αδελφός του ο Γραικός. Η Θεογονία του Ησιόδου καταγράφει ότι ο Γραικός είχε τρεις αδελφούς Έλλην, Μάγνητας και Μακεδών, ο Έλλην ήταν πατέρας του Αιόλου, του Ξούθου, και του Δώρου.

Ρωμαϊκή μυθολογία
-----------------

Ο Βιργίλιος στην Αινειάδα τον καταγράφει σαν βασιλιά των Λατίνων, γονείς του ήταν ο θεός Φαύνος και η νύμφη Μαρίκα, με την σύζυγο του Αμάτα απέκτησε την Λαβίνια. Ο Λατίνος φιλοξένησε τον Αινεία και τους υπόλοιπους εξόριστους από την Τροία, τους πρόσφερε άσυλο και κατοικία. Η Αμάτα είχε υποσχεθεί να δώσει την Λαβίνια σύζυγο στον βασιλιά τον Ρούτουλων Τούρνο αλλά ο θεός Φαύνος της πρότεινε να την δώσει σύζυγο στον Αινεία. Το αποτέλεσμα ήταν να ξεσπάσει πόλεμος ανάμεσα στους Τρώες του Αινεία και τους Ρούτουλους του Τούρνου, στην τελική μονομαχία ανάμεσα στους δύο αρχηγούς ο Τούρνος σκοτώθηκε. Ο γιος του Αινεία Ασκάνιος ίδρυσε την Άλμπα Λόνγκα, έγινε ο γενάρχης μιας μεγάλης σειράς βασιλέων της πόλης, απόγονοι του τα αδέλφια Ρωμύλος και Ρώμος που ίδρυσαν την Ρώμη. Η Ρωμαϊκή έκδοση δεν ταυτίζεται με κανέναν τρόπο με την Ελληνική, σύμφωνα με την Ελληνική ο Οδυσσέας συνάντησε την Κίρκη μερικούς μήνες μετά την λήξη των Τρωικών συνεπώς όταν έφτασε ο Αινείας ήταν μόλις επτά ετών, συνεπώς αδύνατο να είχε ενήλικη κόρη.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6  «Latinus» (Ρωσικά)
2. ↑  «Amata» (Ρωσικά)
3. ↑  Στέφανος ο Βυζάντιος: «Εθνικά» (αρχαία ελληνικά) 5ος αιώνας.
4. ↑  «Telemachus» (Αγγλικά)
5. ↑  «Телемах» (Ρωσικά)
6. ↑  Ησίοδος, Θεογονία, Γραμμές 1011-1016
7. ↑  Parada, Carlos. Greek Mythology Link. "Zeus" (1997)
8. ↑  Robin Hard; H. J. Rose (2004). The Routledge Handbook of Greek Mythology: Based on H.J. Rose's "Handbook of Greek Mythology". Psychology Press. σ. 590

Πηγές
-----

* Ησίοδος, Θεογονία
* Βιργίλιος, Αινειάδα, Βιβλίο Ζ΄
* Τίτος Λίβιος, *"Ab urbe condita"*, Βιβλίο Α΄
* Robin Hard; H. J. Rose (2004). The Routledge Handbook of Greek Mythology: Based on H.J. Rose's "Handbook of Greek Mythology". Psychology Press.
Ο **Μαλατέστα Β΄ ή Μαλατεστίνο** ο *Πολεμοχαρής* ή *του Ματιού*, ιταλ.:*Malatesta II o Malatestino* il Guercio o dell'Occhio (απεβ. 14 Οκτωβρίου 1317) από τον Οίκο των Μαλατέστα ήταν κύριος του Ρίμινι από το 1312 μέχρι το τέλος του.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του Μαλατέστα Α΄ ντα Βερούκιο κυρίου του Ρίμινι και κληρονόμησε την κυριότητα μετά το τέλος εκείνου. Ήταν επίσης αδελφός τού Τζιοβάννι, συζύγου της Φραντσέσκα ντα Ρίμινι, και τού Πάολο.

Ο Μαλατέστα Β΄ αναφέρεται από τον Δάντη στην *Κόλαση* (XVII, 48-48 και XVIII, 76-84), όπου περιγράφεται ως τύραννος όπως ο πατέρας του και ως ο δολοφόνος του Γκουίντο ντελ Κασέρο και του Aντζιολέλο ντα Καρινιάνο. Αλλά δεν υπάρχουν ιστορικές πληροφορίες γι' αυτά τα πρόσωπα. Ο Δάντης παρουσιάζει την είδηση ως προφητεία ενός που σπείρει έριδες, τού Πιέρ ντα Μεντετσίνα, ότι οι δύο αυτοί, οι καλύτεροι του Φάνο, πρέπει να προσέχουν τον Mαλατέστα Β΄ τύραννο του Ρίμινι, ο οποίος θα τους σκοτώσει με *mazzeratura* (θα τους βάλει σε σάκους με μόλυβδο και θα τους ρίξει στη θάλασσα) κοντά στην Κατόλικα. Η έλλειψη οποιασδήποτε αρχειακής πηγής για ένα τέτοιο περιστατικό έκανε ορισμένους σχολιαστές του Δάντη να σκεφτούν, ότι εδώ ο Πιέρο ήθελε να διαπράξει την αμαρτία του ως σπορέας διχόνοιας, βάζοντας φήμες μεταξύ των δύο του Φάνο και του άρχοντα του Ρίμινι (δηλ. δεν δολοφονήθηκαν). Αλλά η ακρίβεια του Δάντη έχει περισσότερο μία γεύση αποκάλυψης και επειδή είναι σοβαρός ισχυρισμός, μπορεί, όπως σε άλλες περιπτώσεις, η εξουσία των ενδιαφερομένων να έχει συγκαλύψει οποιαδήποτε αναφορά σε σύγχρονα έγγραφα.

Ήταν διοικητής (*podestà*) της Τσεζένα (1290–1295), κυβερνήτης (*capitano del popolo*) της Μπολόνια το 1296, *podestà* του Ρίμινι (1302) και *capitano del popolo* της Φλωρεντίας (1303). Το 1312 έγινε κύριος του Ρίμινι, στο οποίο στη συνέχεια πρόσθεσε τη Τσεζένα και το Τζέζι.

Τον Μαλατέστα Β΄ διαδέχθηκε ο αδελφός του Παντόλφο Α΄. Οι αξιώσεις τού γιου τού Μαλατέστα Β΄, Φεραντίνο, θα έπρεπε να περιμένουν.

Οικογένεια
----------

Είχε τέκνο:

* Φεραντίνο 1258-1353, κύριος του Ρίμινι.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* Herbermann, Charles, ed. (1913). Catholic Encyclopedia. New York: Robert Appleton Company

Παραπομπές σε πηγές
-------------------