recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Κατά την Ελληνική Μυθολογία ο **Αμύντωρ** ή Αμύντορας, ήταν γιος του Βασιλιά Ορμένου, των Δολόπων, ιδρυτή της θεσσαλικής πόλης Ορμενίου, και εγγονός του Καρφίου ή Κερκάφου. Αδελφός του Αμύντορα ήταν ο Ευαίμων (ή Ευαίμονας).

Ο Αμύντωρ διαδέχθηκε στο θρόνο τον πατέρα του και ανέλαβε βασιλιά του Ορμενίου. Σύζυγος του Αμύντορα αναφέρεται (κατά τον Διόδωρο) η Ιππολύτη, ή η Αλκιμέδη (κατά τον Απολλόδωρο). Επίσης και ως ερωμένη του αναφέρεται η Κλυτία, και κόρη του ήταν η Αστυδάμεια.

Σύμφωνα με τη τοπική παράδοση τον Αμύντορα σκότωσε ο Ηρακλής μετά την άρνησή του, αθέτηση του λόγου του, να δώσει στον Ηρακλή για σύζυγο την κόρη του Αστυδάμεια, την οποία και στη συνέχεια έκανε σύζυγό του.

Εκφράσεις
---------

Το όνομα Αμύντωρ σημαίνει αμυνόμενος υπερασπιστής, εκείνος που αποκρούει και απωθεί, αλλά και ο εκδικητής. Στις ελληνικές δημώδεις και δημοσιογραφικές εκφράσεις συνηθίζεται να χαρακτηρίζει αυτούς που υπεραμύνονται καταστάσεων ή προσώπων συνηθέστερα χωρίς αρμοδιότητα ή ανάθεση περί αυτού. Το όνομα Αμύντωρ απαντάται και ως σύγχρονο κύριο όνομα Ελλήνων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «MANTO» (Αγγλικά) 8182169. Ανακτήθηκε στις 3  Ιουνίου 2022.

Πηγές
-----

* "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα" τομ.8ος, σελ.95.
Το **πάθος** (εκ του *πάσχω*) είναι συναίσθημα που χαρακτηρίζεται από έντονο ενθουσιασμό και επιτακτική επιθυμία για κάποιον ή κάτι. Το πάθος μπορεί να κυμαίνεται από έντονο ενδιαφέρον ή θαυμασμό για μια ιδέα, πρόταση, ενθουσιώδη απόλαυση μιας δραστηριότητας· σε έντονη έλξη, ενθουσιασμό ή συναίσθημα προς ένα άτομο. Χρησιμοποιείται ιδιαίτερα στο πλαίσιο του ρομαντισμού ή της σεξουαλικής επιθυμίας, αν και γενικά συνεπάγεται ένα βαθύτερο ή πιο περιεκτικό συναίσθημα από αυτό που υπονοεί ο όρος πόθος.

Ο τυπικός ορισμός είναι "Φυσική ενστικτώδης κατάσταση του νου που απορρέει από τις συνθήκες, τη διάθεση ή τις σχέσεις με τους άλλους".  Ο William James περιγράφει τα συναισθήματα ως «σωματικές αντηχήσεις όπως έκπληξη, περιέργεια, αρπαγή, φόβος, θυμός, πόθος, απληστία και ούτω καθ εξής». Όλα αυτά είναι συναισθήματα που επηρεάζουν την ψυχική μας αντίληψη. Το σώμα μας βρίσκεται σε αυτήν την τελευταία κατάσταση, η οποία προκαλείται από την ψυχική αγάπη κάποιου. Αυτή η κατάσταση δίνει σήματα στο σώμα μας που προκαλούν σωματικές εκφράσεις.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «3958. paschó». *Strong's Concordance*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Ιουλίου 2017. Ανακτήθηκε στις 15 Δεκεμβρίου 2017.
2. ↑  «The definition of emotion».
3. ↑  James, William (11 Ιανουαρίου 2016). «What is an Emotion?».
Το ***Πάιονηρ 1*** ήταν διαστημικό σκάφος του διαστημικού προγράμματος των ΗΠΑ που εκτοξεύτηκε στο διάστημα. Στις 11 Οκτωβρίου 1958 έγινε το πρώτο διαστημόπλοιο που εκτοξεύθηκε από τη ΝΑΣΑ, η νεοσυσταθείσα διαστημική υπηρεσία των Ηνωμένων Πολιτειών. Η πτήση ήταν η δεύτερη και πιο επιτυχημένη από τις τρεις Thor-Able διαστημικές αποστολές.

Αποστολή
--------

Λόγω δυσλειτουργίας του οχήματος εκτόξευσης, το διαστημόπλοιο μπόρεσε να κάνει μόνο μια βαλλιστική τροχιά και δεν έφθασε ποτέ στη Σελήνη. Ωστόσο, μας έστειλε στοιχεία για το διαστημικό περιβάλλον κοντά στη Γη.

Το διαστημικό σκάφος ξεκίνησε από το Συγκρότημα εκτοξεύσεων 17 στις 11 Οκτωβρίου 1958, αλλά δεν κατάφερε να φθάσει στη Σελήνη, όπως έχει σχεδιαστεί, εξαιτίας ενός σφάλματος προγραμματισμού που προκάλεσε ένα μικρό λάθος στην ταχύτητα και τη γωνία (3,5°). Αυτό οδήγησε σε μια βαλλιστική τροχιά, με αιχμή ύψους 113.800 χιλιομέτρων (70.712 μίλια). Ο πραγματικός χρόνος μετάδοσης δεδομένων κράτησε για το 75% περίπου της πτήσης, αλλά το ποσοστό των δεδομένων που καταχωρούνται για κάθε πείραμα ήταν μεταβλητό. Εκτός από την πρώτη ώρα της πτήσης, το σήμα ήταν καλό. Από το διαστημικό σκάφος σταμάτησε η μετάδοση, όταν ξαναμπήκε στην ατμόσφαιρα της Γης μετά από 43 ώρες, στις 13 Οκτωβρίου 1958, πάνω από το Νότιο Ειρηνικό Ωκεανό. Μια μικρή ποσότητα από χρήσιμες επιστημονικές πληροφορίες που λήφθηκαν, έδειχναν την ακτινοβολία γύρω από τη Γη που ήταν με τη μορφή ζωνών της ατμόσφαιρας και την εκτίμηση των εκτάσεών τους, την χαρτογράφηση της ροής του συνολικού ιονισμού, την παρατήρηση των υδρομαγνητικών ταλαντώσεων του μαγνητικού πεδίου, και τη πρώτη μέτρηση της πυκνότητα των μικρομετεωριτών και του διαπλανητικού μαγνητικού πεδίου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Pioneer 1 - NSSDC ID: 1958-007A». NASA NSSDC. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Μαρτίου 2013. Ανακτήθηκε στις 18 Δεκεμβρίου 2011.
2. ↑  «Moon Rocket Falls, Burns Up; Plunges Back Into Atmosphere». *Pittsburgh Post-Gazette*. Associated Press: σελ. 1. 13 Οκτωβρίου 1958.. Ανακτήθηκε στις 7 Μαρτίου 2011.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Space Technology Laboratories Documents Archive

|  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Πρόγραμμα Πάιονηρ |
| --- |
|  |
| 
* Πάιονηρ 0
* Πάιονηρ 1
* Πάιονηρ 2
* Πάιονηρ 3
* Πάιονηρ 4
* Πάιονηρ P-1
* Πάιονηρ P-3
* Πάιονηρ P-30
* Πάιονηρ P-31
* Πάιονηρ 5
* Πάιονηρ 6, 7, 8, 9, και Ε
* Πάιονηρ 10
* Πάιονηρ 11
* Πάιονηρ Η
* Πάιονηρ Αφροδίτη
 |  |
|  |
| 
* Κατηγορία Κατηγορία
* Commons page Κοινά
 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Διάστημα
 |

 |
Ο **Διάλογος των Μηλίων με τους Αθηναίους** είναι ένα από τα δραματικότερα επεισόδια του Πελοποννησιακού Πολέμου και εξιστορείται στο 5ο βιβλίο της Ιστορίας του Θουκυδίδη. Ο διάλογος αυτός έχει μείνει στην ιστορία ως η αντιπαράθεση του δικαίου έναντι της ισχύος.

Το περιστατικό συνέβη το 416 π.Χ.. Οι Αθηναίοι επιτέθηκαν στη Μήλο, μια μικρή, Λακεδαιμονική αποικία, με σκοπό να την αναγκάσουν να ενταχθεί στην Αθηναϊκή Συμμαχία. Οι Μήλιοι ζήτησαν να γίνει σεβαστό το δικαίωμά τους να μείνουν ουδέτεροι στη σύγκρουση των Αθηναίων με τη Σπάρτη. Τελικά οι Αθηναίοι εκμεταλλευόμενοι την τεράστια στρατιωτική τους υπεροχή καταλαμβάνουν τη Μήλο, εκτελούν όλους τους ενήλικους άνδρες, και εξανδραποδίζουν τις γυναίκες και τα παιδιά, εγκαθιστώντας στο νησί Αθηναίους εποίκους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Θουκυδίδης, Ιστορία του Πελοποννησιακού πολέμου, Βιβλίο E΄ § 85-116.
2. ↑  Θεόδωρος Κουλουμπής, Διεθνείς Σχέσεις «Πανεπιστημιακές παραδόσεις», εκδ. Παπαζήση, 1980

Βιβλιογραφία
------------

* Ν.Μ. Σκουτερόπουλος Θουκυδίδου Ιστορία «Εισαγωγή-Μετάφραση-Σημειώσεις», σσ. 776-793, εκδ. ΠΟΛΙΣ, 2011 ISBN 978-960-435-402-3

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Βικιθήκη: Θουκυδίδης 5ο βιβλίο, πρωτότυπο κείμενο
* Διάλογος Αθηναίων-Μηλίων σε μετάφραση (σε νέα ελληνικά)

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 201149029
* GND: 4260329-8

 |

 |
Ο διάδρομος Λατσίν, ανάμεσα στην Αρμενία και το Ναγκόρνο-Καραμπάχ
Ο **διάδρομος του Λατσίν** (αρμενικά: Լաչինի միջանցք‎ *Λατσίνι μιτζάντσκ*) είναι ορεινό πέρασμα εντός των ντε γιούρε συνόρων του Αζερμπαϊτζάν. Ο διάδρομος είναι η συντομότερη διαδρομή μεταξύ της Αρμενίας και της δημοκρατίας του Αρτσάχ. Κατά τη διάρκεια του πολέμου του Ναγκόρνο-Καραμπάχ ήρθε υπό τον έλεγχο της δημοκρατίας του Ναγκόρνο-Καραμπάχ, παρόλο που επίσημα ανήκει στην επαρχία Λατσίν του Αζερμπαϊτζάν.

Σε μια δήλωση στα Ηνωμένα Έθνη στις 18 Σεπτεμβρίου 2005, ο υπουργός εξωτερικών του Αζερμπαϊτζάν Ελμάρ Μαμαντιάροφ δήλωσε: "Είναι το ζήτημα της επικοινωνίας των Αρμενίων που ζουν στην περιοχή του Ναγκόρνο-Καραμπάχ του Αζερμπαϊτζάν με την Αρμενία και των Αζέρων που ζουν στο Ναχτσιβάν του Αζερμπαϊτζάν με την υπόλοιπη χώρα. Προτείνουμε τη χρήση του αυτοαποκαλούμενου διαδρόμου Λατσίν - ο οποίος θα έπρεπε να ονομάζεται "Δρόμος της Ειρήνης" - στις δύο πλευρές και κατευθύνσεις όπου θα παρέχεται ασφάλεια για το δρόμο από διεθνείς ειρηνευτικές δυνάμεις στην αρχική φάση".

Παραπομπές
----------

1. ↑  UN General Assembly 2005

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Armenians and Azerbaijanis Commemorate Two Years Since Breakout of April War

Συντεταγμένες: 39°36′31″N 46°32′41″E﻿ / ﻿39.60861°N 46.54472°E﻿ / 39.60861; 46.54472
Τα Νότια Εσθονικά σήμερα. Τα Σέτο σημειώνονται με κόκκινο χρώμα.
Ποσοστό ομιλητών της Σέτο στους εσθονικούς δήμους σύμφωνα με την εσθονική απογραφή του 2011.
Η **Σέτο** (seto kiil,[1] εσθονικά: setu keel‎) είναι μια διάλεκτος των Νότιων Εσθονικών που ομιλούνται από 12.549 άτομα. Μερικές φορές χαρακτηρίζεται ως διάλεκτος της Βόρο, ενώ άλλες φορές περιγράφονται ως μία γλώσσα, δηλαδή ως Σέτο-Βόρο. Ωστόσο, η εθνική ταυτότητα των Σέτο (*Setokõsõq*) και Βόρο (*Võrokõsõq*) είναι αρκετά διακριτή: οι Σέτο κατοικούν ως επί το πλείστον στην περιοχή κοντά στα νοτιοανατολικά σύνορα της Εσθονίας με τη Ρωσίας στη Σετομάα και είναι Ανατολικοί Ορθόδοξοι, ενώ οι Βόρο είναι Λουθηρανοί και ζουν στην Επαρχία Βόρου.

Γλωσσικό δείγμα
---------------

Σύγκριση του Άρθρου 1 της Οικουμενικής Διακήρυξης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στα Σέτο και άλλες γειτονικές γλώσσες:

* Σέτο: *Kõik inemiseq sünnüseq avvo ja õiguisi poolõst ütesugumaidsist. Näile om annõt mudsu ja süämetun'stus ja nä piät ütstõõsõga vele muudu läbi kjauma.*
* Βόρο: *Kõik inemiseq sünnüseq avvo ja õiguisi poolõst ütesugumaidsis. Näile om annõt mudsu ja süämetunnistus ja nä piät ütstõõsõga vele muudu läbi käümä.*
* Εσθονικά: *Kõik inimesed sünnivad vabadena ja võrdsetena oma väärikuselt ja õigustelt. Neile για antud mõistus ja südametunnistus ja nende suhtumist üksteisesse peab kandma vendluse vaim.*
* Φινλανδικά: *Kaikki ihmiset syntyvät vapaina ja tasavertaisina arvoltaan ja oikeuksiltaan. Heille για annettu järki ja omatunto, ja heidän για toimittava toisiaan kohtaan veljeyden hengessä.*
* Ελληνικά: *Όλοι οι άνθρωποι γεννιούνται ελεύθεροι και ίσοι στην αξιοπρέπεια και τα δικαιώματα. Είναι προικισμένοι με λογική και συνείδηση και οφείλουν να συμπεριφέρονται μεταξύ τους με πνεύμα αδελφοσύνης.*

Παραπομπές
----------

1. ↑  Seto language @ google scholar

Βιβλιογραφία
------------

* Alekseev, F. (2016) Opyt polevogo issledovanija jazyka seto. Finno-ugorskij mir. No. 3. 14-17.
* Eichenbaum, K.; Pajusalu, K. (2001): Setode ja võrokeste keelehoiakutest ja identiteedist. – Keel ja Kirjandus nr 7, lk. 483-489.
* Eller, K. (1999): Võro-Seto language. Võro Instituut'. Võro.
Η **Παγκόσμια Ημέρα Φιλοσοφίας** εορτάζεται κάθε χρόνο την τρίτη Πέμπτη του Νοεμβρίου. Με την καθιέρωση αυτής της Ημέρας, η UNESCO υπογραμμίζει τη διαχρονική αξία της Φιλοσοφίας για την ανάπτυξη της ανθρώπινης σκέψης, για κάθε άτομο, σε κάθε πολιτισμό. Η UNESCO είναι πάντα στενά συνδεδεμένη με τη φιλοσοφία, όχι τη θεωρητική  ή κανονιστική φιλοσοφία, αλλά την κριτική διερεύνηση που δίνει νόημα στη ζωή και δράση σε διεθνές επίπεδο.

Η Παγκόσμια Ημέρα Φιλοσοφίας καθιερώθηκε επίσημα από την UNESCO το 2002: η Γενική Συνέλευση της UNESCO τόνισε τη σημασία της Φιλοσοφίας, ιδιαίτερα για τους νέους ανθρώπους, ως ένα δρόμο «για την ανάπτυξη της κριτικής και ανεξάρτητης σκέψης με γνώμονα την καλύτερη κατανόηση του κόσμου και την προώθηση της ανεκτικότητας και της ειρήνης.»  Με την καθιέρωση της Παγκόσμιας Ημέρας Φιλοσοφίας, επιδιώκεται η θεσμοθέτηση της Φιλοσοφίας και η αναγνώρισή της όσον αφορά στην καλλιέργεια του ατόμου, προκειμένου να προωθηθεί περαιτέρω η διδασκαλία της σε παγκόσμια επίπεδο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «World Philosophy Day».

Πηγές
-----

* Unesco.org Η Παγκόσμια Ημέρα Φιλοσοφίας UNESCO
* Unric.org - Περιφερειακό Κέντρο Πληροφόρησης των Ηνωμένων Εθνών
Η **Παγκόσμια Ημέρα των Ζώων** είναι διεθνής ημέρα δράσης για τα δικαιώματα των ζώων και την καλή διαβίωση. Γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 4 Οκτωβρίου, η ημέρα γιορτής του Φραγκίσκου της Ασίζης, προστάτης άγιος των ζώων.

Στόχος
------

Η αποστολή της Παγκόσμια Ημέρας των Ζώων είναι "Να αυξήσει την κατάσταση των ζώων, προκειμένου να βελτιώσει τα πρότυπα καλής διαβίωσης σε όλο τον κόσμο. Το χτίσιμο του εορτασμού της Παγκόσμια Ημέρα των Ζώων ενώνει το κίνημα καλής διαβίωσης των ζώων, κινητοποιώντας το σε παγκόσμια δύναμη για να κάνει τον κόσμο ένα καλύτερο μέρος για όλα τα ζώα. Γιορτάζεται με διαφορετικούς τρόπους σε κάθε χώρα, ανεξάρτητα από την εθνικότητα, τη θρησκεία, την πίστη ή την πολιτική ιδεολογία. Μέσω της αύξησης της ευαισθητοποίησης και της εκπαίδευσης μπορεί να δημιουργηθεί ένας κόσμος όπου τα ζώα θα αναγνωρίζονται πάντα ως αισθανόμενα όντα και θα πληρώνεται πλήρη ευγένεια πάντα για τη καλή διαβίωση τους."

Ιστορία
-------

Η Παγκόσμια Ημέρα των Ζώων προέρχεται από τον Χάινριχ Τσίμερμαν, ο οποίος οργάνωσε την πρώτη Παγκόσμια Ημέρα των Ζώων στις 24 Μαρτίου 1925 στο Αθλητικό Παλάτι στο Βερολίνο της Γερμανίας. Πάνω από 5.000 άτομα παρευρέθησαν σε αυτή την πρώτη εκδήλωση. Η εκδήλωση ήταν αρχικά προγραμματισμένη για τις 4 Οκτωβρίου, για να συμπέσει με την ημέρα της γιορτής του Αγίου Φραγκίσκου της Ασίζης, προστάτη αγίου της οικολογίας, ωστόσο ο χώρος δεν ήταν διαθέσιμος εκείνη την ημέρα. Η εκδήλωση εορτάστηκε στις 4 Οκτωβρίου για πρώτη φορά το 1929. Αρχικά ο θεσμός εορταζόταν μόνο στη Γερμανία, την Αυστρία, την Ελβετία και την Τσεχοσλοβακία, όπου ζούσε μια μεγάλη Γερμανική μειονότητα μέχρι το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Κάθε χρόνο ο Τσίμερμαν εργαζόταν ακούραστα για την προώθηση της Παγκόσμιας Ημέρας των Ζώων. Τέλος, σε ένα Συνέδριο Διεθνούς Προστασίας των Ζώων στη Φλωρεντία της Ιταλίας τον Μάιο του 1931 πρότεινε την καθιέρωση της 4ης Οκτωβρίου ως Παγκόσμια Ημέρα των Ζώων. Η πρόταση εγκρίθηκε ως ψήφισμα και έγινε ομόφωνα δεκτή.

Μερικές φορές αναφέρεται λανθασμένα ότι η Παγκόσμια Ημέρα των Ζώων άρχισε το 1931 στο συνέδριο των οικολόγων στη Φλωρεντία της Ιταλίας, όπου ήθελαν να τονίσουν την δεινή θέση των ειδών που απειλούνται με εξαφάνιση.

Σήμερα, η Παγκόσμια Ημέρα των Ζώων είναι μια παγκόσμια εκδήλωση που ενώνει το κίνημα προστασίας των ζώων. Επικεφαλής και σημαντικός χρηματοδότης είναι το ίδρυμα Naturewatch από το 2003, ένα ίδρυμα για την καλή διαβίωση των ζώων με έδρα το Ηνωμένο Βασίλειο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «World Animal Day Homepage». *Worldanimalday.org.uk*. Ανακτήθηκε στις 20 Οκτωβρίου 2016.
2. 1 2  «THE ORIGIN OF WORLD ANIMAL DAY» (PDF). *Worldanimalday.org.uk*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 29 Σεπτεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 20 Οκτωβρίου 2016.
3. ↑  «World Animal Day - Photos - The Big Picture». *Boston.com*. Ανακτήθηκε στις 20 Οκτωβρίου 2016.
4. ↑  «World Animal Day marked - World News». SINA English. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Ιουνίου 2016. Ανακτήθηκε στις 20 Οκτωβρίου 2016.
5. ↑  «World Animal Day | Project sponsored by Naturewatch Foundation». Naturewatch. Ανακτήθηκε στις 20 Οκτωβρίου 2016.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος
Ο **Αλφόνς Αλιμί** (Alphonse Halimi, 18 Φεβρουαρίου 1932 — 12 Νοεμβρίου 2006) ήταν Γάλλος πυγμάχος, παγκόσμιος πρωταθλητής από το 1957 έως το 1959, που έμεινε γνωστός ως «Ο Μικρός Τρόμος».

Γεννήθηκε στην Αλγερία και είχε 12 αδέρφια. Στα 12 του άρχισε να δουλεύει ως μαθητευόμενος ράφτης, καθώς είχε φύγει από το σπίτι και ζούσε στους δρόμους σε μια χώρα κατεστραμμένη από τον πόλεμο. Αρχικά ασχολήθηκε με την κολύμβηση. Τον κέρδισε όμως η πυγμαχία και το 1953 κέρδισε το πρώτο του πρωτάθλημα Γαλλίας στην κατηγορία του πετεινού, επίτευγμα που θα επαναλάβει και τα έτη 1954 και 1955. Την 1 Απριλίου 1957, ο Halimi αναδείχθηκε παγκόσμιος πρωταθλητής στην κατηγορία του στο Παρίσι, με νίκη επί του Ιταλού κωφάλαλου μποξέρ Mάριο ντ' Αγκάτα. Το Νοέμβριο του 1957, ο Αλιμί κατέκτησε τον ενιαίο τίτλο στο Λος Άντζελες, μαζί με το ποσό των πενήντα χιλιάδων δολαρίων. Νίκησε το Raul Macias (Ratón) και το 1959, 1960 και 1962 κατέκτησε και τον ευρωπαϊκό τίτλο. Το 1959 έχασε τον τίτλο του από τον Jose Bercerra, στο Λος Άντζελες. Τιμήθηκε από τον Πρόεδρο της Γαλλίας με το Μετάλλιο της Λεγεώνας της Τιμής. Τα τελευταία χρόνια της καριέρας του τα πέρασε ως προπονητής στη Γαλλία. Πέθανε υποκύπτοντας στη νόσο του Αλτσχάιμερ, το 2006.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  «Fichier des personnes décédées». *Fichier des personnes décédées*. Ανακτήθηκε στις 8  Δεκεμβρίου 2021.
2. ↑  www.nytimes.com/2006/11/15/sports/othersports/15halimi.html.
3. ↑  (Αγγλικά) *Find A Grave*. 16642688. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
4. ↑  «Identifiants et Référentiels». (Γαλλικά) *IdRef*. Agence bibliographique de l'enseignement supérieur. Ανακτήθηκε στις 10  Μαρτίου 2020.
5. ↑  (Αγγλικά, Ρωσικά) *BoxRec*. 27550. Ανακτήθηκε στις 22  Απριλίου 2022.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Alphonse Halimi 1932-2006
* International Jewish Sports Hall of Fame: Alphonse Halimi

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 71384810
* ISNI: 0000 0000 0012 9016
* SUDOC: 110612108
* BNF: cb115023908 (data)

 |

 |
**Παγκόσμια ημέρα γραφής Μπράιγ** είναι η 4η Ιανουαρίου και ανακηρύχθηκε επίσημα στις 18 Δεκεμβρίου 2018 με ψήφισμα που υιοθέτησε η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ. Σκοπός του εορτασμού είναι να τονιστεί η σημασία της γραφής Μπράιγ για την επικοινωνία των ανθρώπων με πλήρη ή μερική τύφλωση και ως μέσου υλοποίησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων τους.

Ως ημέρα εορτασμού επιλέχθηκε η 4η Ιανουαρίου προς τιμήν του Λουί Μπράιγ, επειδή ήταν η ημέρα γέννησης του και ο οποίος όντας ο ίδιος τυφλός, εφηύρε το σύστημα γραφής και ανάγνωσης για τυφλούς το οποίο φέρει το όνομά του.

Δείτε επίσης
------------

* Παγκόσμιες Ημέρες
* Λουί Μπράιγ
* Κώδικας Μπράιγ

Παραπομπές
----------

1. ↑  «A/RES/73/161 - E - A/RES/73/161». *undocs.org*. Ανακτήθηκε στις 21 Δεκεμβρίου 2019.
2. ↑  Nations, United. «World Braille Day | United Nations». *www.un.org* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 21 Δεκεμβρίου 2019.
3. ↑  «Παγκόσμια ημέρα Braille σήμερα». *Η Εφημερίδα των Συντακτών*. Ανακτήθηκε στις 21 Δεκεμβρίου 2019.
4. ↑  «Παγκόσμια Ημέρα Μπράιγ: Ηχηρή υπενθύμιση της σημασίας πρόσβασης τυφλών σε πνευματικά έργα | Kathimerini». *www.kathimerini.gr*. Ανακτήθηκε στις 21 Δεκεμβρίου 2019.
Κατά την Ελληνική Μυθολογία με το όνομα **Αμύκλας** φέρεται και ένας από τους γιούς της Νιόβης, ο οποίος ήταν και ο μοναδικός, που σώθηκε από τα βέλη των θεών Απόλλωνα και Αρτέμιδας. Κατά μια μυθοπλαστική ιστορία, φέρεται ότι κάποτε η Νιόβη καυχήθηκε, πως είχε περισσότερα ή ομορφότερα παιδιά από τη Λητώ, την μητέρα των θεών αυτών, με συνέπεια οι θεοί -εκδικούμενοι την προσβολή προς τη μητέρα τους- φόνευσαν όλα τα παιδιά της Νιόβης, εκτός του Αμύκλα και της αδελφής του Μελιβοίας, οι οποίοι κατάφεραν να ξεφύγουν του θεϊκού μένους, ή που οι θεοί επέτρεψαν να ζήσουν.

Γενεαλογία
----------

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  |  | Δίας |  | Αντιόπη η Βοιωτή |
|  |  |
|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  |
|  |  |  |  | Αμφίονας∞ Νιόβη |  | Ζήθος∞ Αηδόνα |
|
|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
|  |  |  |  |  |  |
| Αμφίωνας |  | Αμύκλας |  | Ίτυλος |
|

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Μυθολογία
* Πύλη:Ελληνική μυθολογία
 |

 |
Στην ελληνική μυθολογία ο **Αλεκτρυών** ήταν νεαρός φίλος του θεού του πολέμου Άρη, αναφερόμενος σε σχέση με τον παρακάτω μύθο:

Επειδή ο Άρης διατηρούσε παράνομο ερωτικό δεσμό με την Αφροδίτη, τη θεά του έρωτα, που ήταν παντρεμένη με τον Ήφαιστο, είπε στον Αλεκτρυώνα να στέκεται τη νύχτα σκοπός στην πόρτα του δωματίου, ώστε να τον προειδοποιεί όταν έβγαινε ο Ήλιος. Αλλά μια νύχτα ο Αλεκτρυών αποκοιμήθηκε και ο Ήλιος μπήκε με τις ακτίνες του στο δωμάτιο. Είδε έτσι τους εραστές να κοιμούνται μαζί και ειδοποίησε τον Ήφαιστο, ο οποίος τους έπιασε με ένα δίχτυ και τους εξέθεσε ενώπιον των θεών του Ολύμπου.

Ο Άρης, γεμάτος αγανάκτηση από την αμέλεια του Αλεκτρυόνα, τον μεταμόρφωσε στο ομώνυμο πουλί, δηλαδή τον κόκκορα. Από τότε οι κόκκορες, όταν πλησιάζει η ανατολή του Ήλιου ποτέ δεν ξεχνούν και βιάζονται να την προαναγγείλουν με όλη τη δύναμη της φωνής τους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Λουκιανού *Περί του ενυπνίου*, 3

Πηγές
-----

* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 3
Η **Διεύθυνση Κοινών Επιχειρήσεων** είναι μέρος της Εθνικής Άμυνας της Νότιας Αφρικής που έχει επιφορτιστεί με τη διεξαγωγή Κοινών Επιχειρήσεων στις οποίες συμμετέχουν τα διάφορα μέρη της Εθνικής Άμυνας της Νότιας Αφρικής.

Ιστορία
-------

Η Διεύθυνση Κοινών Επιχειρήσεων ιδρύθηκε την 1η Αυγούστου 1997 κατά τη διάρκεια μιας μεγάλης αναδιοργάνωσης των ενόπλων δυνάμεων. 

Πριν από την αναδιοργάνωση, κάθε σκέλος της Υπηρεσίας είχε ένα επιτελείο επιχειρήσεων υπεύθυνο για την ανάπτυξη των μονάδων του σύμφωνα με τις οδηγίες του Αρχηγού Υπηρεσίας και του Αρχηγού της Εθνικής Άμυνας της Νότιας Αφρικής. Ο Αρχηγός της Εθνικής Άμυνας της Νότιας Αφρικής είχε ένα επιτελείο επιχειρήσεων, που έπαιζε συντονιστικό ρόλο.

Μετά την αναδιοργάνωση, κάθε σκέλος υπηρεσίας χρειάζεται να παρέχει κατάλληλα εκπαιδευμένες και εξοπλισμένες δυνάμεις στις κοινές επιχειρήσεις. Οι κοινές επιχειρήσεις θα ανέπτυσσαν στη συνέχεια αυτές τις δυνάμεις όπως είναι απαραίτητο και να επανέλθουν στη μητρική τους υπηρεσία μετά την αποστολή. Εξαίρεση αποτελεί η Ταξιαρχία Ειδικών Δυνάμεων, η οποία βρίσκεται άμεσα υπό τη διοίκηση του Αρχηγού της Εθνικής Άμυνας της Νότιας Αφρικής  και είναι μόνιμα διατεθειμένη στις κοινές επιχειρήσεις.

Υπάρχουν εννέα κοινά επιχειρησιακά-τακτικά στρατηγεία υπό τον Αρχηγό Κοινών Επιχειρήσεων της Εθνικής Άμυνας της Νότιας Αφρικής, κάτω από τα οποία λειτουργούν πολλές μονάδες του Στρατού. Για παράδειγμα, η Βόρεια Τοπική Κοινή Επιχειρησιακή Ομάδα Δράσης (RJTFN) βρίσκεται στο Πολοκουάνε, που διοικείται από έναν υποστράτηγο.  Το Αρχηγείο της Βόρειας Τοπικής Κοινής Επιχειρησιακής Ομάδας Δράσης είναι υπεύθυνο για την επιχειρησιακή ανάπτυξη του αρχηγείου του Ομίλου ή του αρχηγείου τακτικής υπό τη διοίκηση του. Η Βόρεια Τοπική Κοινή Επιχειρησιακή Ομάδα Δράσης υποδιαιρείται σε περιοχές, καθεμία υπό τον επιχειρησιακό έλεγχο ενός αρχηγείου ομάδας. Για παράδειγμα, το αρχηγείο του Ομίλου στη Μουσίνα ονομάζεται Στρατιωτική Περιοχή του Σούτπανσμερπγκ. Οι άλλες περιοχές είναι η ομάδα 33, Μπομπέλα ; Ομάδα 12, Ερμέλο ; και Ομάδα 14, Πολοκουάνε .

Το αρχηγείο της Δυτικής Τοπικής Κοινής Επιχειρησιακής Ομάδας Δράσης βρίσκεται στο Κέιπ Τάουν, ενώ το Αρχηγείο της Ανατολικής Περιφερειακής Κοινής Ομάδας Εργασίας βρίσκεται στο Ντέρμπαν .

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Fact file: The Joint Operations Division». DefenceWeb.co.za. Ανακτήθηκε στις 8 Οκτωβρίου 2014.
2. ↑  «About us». DOD. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Απριλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 8 Οκτωβρίου 2014.
3. ↑  Etienne Hennop, SANDF Control of the Northern and Eastern Border Areas of South Africa Αρχειοθετήθηκε 2017-08-10 στο Wayback Machine. ISS Occasional Paper No. 52, August 2001, 2.
Η **Διεύθυνση Εσωτερικών Υποθέσεων**, γνωστό και ως *Οι Αδιάφθοροι της ΕΛΑΣ*, της ΕΛΑΣ αποτελεί αυτοτελής υπηρεσία της ΕΛΑΣ, υπαγόμενη απευθείας στον Αρχηγό της ΕΛΑΣ και εποπτευόμενη από τη Μόνιμη Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής με σκοπό, βάσει του ν.2713/1999 την έρευνα και πάταξη περιπτώσεων διαφθοράς στο σώμα της Ελληνικής Αστυνομίας του ευρύτερου δημοσίου τομέα, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και οποιουδήποτε διεθνούς οργανισμού δραστηροποιείται στην ελληνική επικράτεια, για περιπτώσεις δωροδοκίας/δωροληψίας, αρχαιοκαπηλίας, διακίνησης ναρκωτικών, παραβίασης του νόμου περί όπλων και τυχερών παιγνίων. Η **Υποδιεύθυνση Εσωτερικών Υποθέσεων Βορείου Ελλάδος** εδρεύει στη Θεσσαλονίκη.

Οι καταγγελίες περνούν υπό την επεξεργασία του αρμοδίου εισαγγελέα εφετών. Κατά τη διάρκεια της προανακριτικής εξέτασης, το φορολογικό, τραπεζικό ή χρηματιστηριακό απόρρητο, αίρεται.

Παραπομπές
----------

1. ↑   ν. 2960/2001 άρθρο 155, ν.2656/1998, ν.ν.3666/2008
Η **Αλίσαρνα** ήταν αρχαία πόλη της βορειοδυτικής Μικράς Ασίας, στη Μυσία και πιο συγκεκριμένα στην Τρωάδα.

Η Αλίσαρνα αναφέρεται στην ιστορία της εποχής των Περσικών Πολέμων, από το εξής γεγονός: Ο Δαρείος, προκειμένου να ικανοποιήσει τον έκπτωτο βασιλιά της Σπάρτης Δημάρατο, που είχε καταφύγει σε αυτόν και είχε γίνει σύμβουλός του, ή κατ' άλλους ο Ξέρξης, τού παραχώρησε τις προσόδους της Αλισάρνης και δύο άλλων πόλεων (της Περγάμου και της Τευθρανίας).

Ο Ξενοφών αναφέρει ότι οι απόγονοι του Δημαράτου Ευρυσθένης και Προκλής κυβερνούσαν αργότερα τις τρεις πόλεις. Το 400 π.Χ. λοιπόν οι βασιλείς αυτοί ενώθηκαν με τους Σπαρτιάτες του στρατηγού Θίβρωνα που πολεμούσαν εναντίον των Περσών.

Η ονομασία της πόλεως αυτής αναγράφεται σε μερικές αρχαίες επιγραφές με τον τύπο **Αλάσαρνα**, που συγχέεται όμως έτσι με την ομώνυμη αρχαία πόλη της νήσου Κω, τη σημερινή Καρδάμαινα.

Πηγές
-----

* Το αντίστοιχο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* (Χάρη Πάτση), τόμος 4
Η **Αλεξάνδρα Δήμογλου** (γεν. 1981 στην Καβάλα) είναι Ελληνίδα παραολυμπιονίκης στίβου, στους αγώνες δρόμων ταχύτητας και στο άλμα εις μήκος. Το 2008 κατέκτησε ένα ασημένιο (400μ) και δύο χάλκινα παραολυμπιακά μετάλλια (100μ, 200μ) και το 2012 χάλκινο στα 400μ. Επίσης, έχει κατακτήσει τέσσερα μετάλλια σε παγκόσμια πρωταθλήματα και δύο χρυσά σε ευρωπαϊκά πρωταθλήματα. Μετέχει στους παραολυμπιακούς αγώνες στην κατηγορία Τ13, ατόμων με μερική απώλεια όρασης. Το 2008 τιμήθηκε με το Βραβείο ΠΣΑΤ καλύτερης Ελληνίδας αθλήτριας με αναπηρία.

Βιογραφικό
----------

Η Αλεξάνδρα Δήμογλου γεννήθηκε στις 15 Δεκεμβρίου 1981 στην Καβάλα. Ξεκίνησε τον αθλητισμό το 1991 και μετέχει σε αγώνες από το 1992. Το 2005 κατέκτησε τα πρώτα διεθνή τρόπαια, κερδίζοντας δύο πρώτες θέσεις στα 100μ και 200μ στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα στη Φινλανδία ενώ ήταν 4η στο μήκος.

Τα επόμενα δύο χρόνια διακρίθηκε στα παγκόσμια πρωταθλήματα. Το 2006, στο Άσεν, ήταν 3η στο μήκος και 4η στα 100μ και 200μ. Το 2007 στη Βραζιλία πήρε τρία ασημένια μετάλλια στα 100μ, 200μ, 400μ.

Στη συνέχεια προετοιμάστηκε εντατικά ενόψει των Παραολυμπιακών Αγώνων του Πεκίνου το 2008, με αποτέλεσμα να κατακτήσει ένα ασημένιο μετάλλια στα 400μ και δύο χάλκινα στα 100μ και 200μ. Ο Πανελλήνιος Σύνδεσμος Αθλητικού Τύπου την ανέδειξε αθλήτρια της χρονιάς 2008 για τις επιτυχίες της.

Το 2012 στους παραολυμπιακούς του Λονδίνου κατέκτησε το χάλκινο μετάλιο στα 400μ ενώ προκρίθηκε στον τελικό των 100μ, πάντα στην κατηγορία Τ13.

Ανήκει στον σύλλογο "Ίρις Καβάλας" και προπονείται με την Κατερίνα Δράκου.

Εκτός αθλητισμού
----------------

Είναι φοιτήτρια στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας και της αρέσουν τα ταξίδια και η μουσική.

Τίτλοι-Διακρίσεις
-----------------

* Παραολυμπιακοί Αγώνες
	+ 2008: 100μ Τ13: **χάλκινο μετάλλιο**
	+ 2008: 200μ Τ13: **χάλκινο μετάλλιο**
	+ 2008: 400μ T13: **ασημένιο μετάλλιο**
	+ 2012: 100μ Τ13: *φιναλίστ*
	+ 2012: 400μ Τ13: **χάλκινο μετάλλιο**
* Παγκόσμια Πρωταθλήματα Στίβου
	+ 2006: 100μ Τ13: 4η
	+ 2006: 200μ Τ13: 4η
	+ 2006: μήκος Τ13: 3η
	+ 2007: 100μ Τ13: 2η
	+ 2007: 200μ Τ13: 2η
	+ 2007: 400μ Τ13: 2η
* Πανευρωπαϊκά Πρωταθλήματα
	+ 2005: **100μ: 1η**
	+ 2005: **200μ: 1η**
	+ 2005: μήκος: 4η
* Αθλητικά Βραβεία ΠΣΑΤ
	+ 2008: **Καλύτερη Ελληνίδα αθλήτρια με αναπηρία**.

Πηγές
-----

* Αλεξάνδρα Δήμoγλου, Ιστοσελίδα Ελληνικής Παραολυμπιακής Επιτροπής.
* Alexandra Dimoglou, London 2012, Paralympics.
Η **Ανέτα Γκερμάνοβα** (γεννήθηκε στις 3 Ιανουαρίου 1975) είναι Βουλγάρα διεθνής πετοσφαιρίστρια η οποία αγωνίζεται ως ακραία. Κατά τη διάρκεια της μέχρι στιγμής καριέρας της έχει αγωνιστεί στα πρωταθλήματα της Ιταλίας, της Τουρκίας, της Ισπανίας, της Ελλάδας και της Κύπρου.

Καριέρα
-------

Από το 1999 και μέχρι το 2003, η Ανέτα Γκερμάνοβα αγωνιζόταν με την ομάδα της ιταλικής Ρομανέλι Φιρέντσε, ενώ το καλοκαίρι του 2003 μεταπήδησε στη Σκαβολίνι Πεζάρο.

Το 2004 άφησε την Ιταλία και ταξίδεψε στην Τουρκία για λογαριασμό της Τουρκ Τέλεκομ Ανκάρα, στην οποία παρέμεινε για ένα χρόνο. Στη συνέχεια, ταξίδεψε στην Ισπανία, στην οποία παρέμεινε για κάτι λιγότερο από δύο χρόνια αγωνιζόμενη στις Βόλει Σάνσε και Ουνιβερσιτάντ ντε Βαλένσια.

Τον Ιανουάριο του 2007 ταξίδεψε στην Ελλάδα για λογαριασμό του Ολυμπιακού Πειραιώς, στον οποίο παρέμεινε μέχρι το τέλος της αγωνιστικής περιόδου 2006-07, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να κατακτήσει κάποιο τίτλο.

Μετά το πέρασμά του από την Ελλάδα και τον Ολυμπιακό, η Γκερμάνοβα επέστρεψε στην Ιταλία, αυτήν τη φορά για λογαριασμό της Βόλλει Βόρλι, στην οποία όμως παρέμεινε για μόλις λίγους μήνες, καθώς στη συνέχεια μετεγγράφη στην ισπανική Βόλει Σάνσε.

Το 2008 μετεγγράφη στην ιταλική Σέα Ουρμπίνο, στην οποία παρέμεινε για ένα χρόνο. Το 2009 επέστρεψε στην Τουρκία στην οποία παρέμεινε για τρία χρόνια αγωνιζόμενη στις Μπανκάσι Ανκάρα (2009-11) και Γεσίλγιουρτ Ιστανμπουλ (2011-12).

Το 2012 ταξίδεψε στην Κύπρο για λογαριασμό της ΑΕΚ Λάρνακας, στην οποία παρέμεινε για ένα χρόνο. Στη συνέχεια, μεταπήδησε στον Απόλλωνα Λεμεσού, ομάδα επίσης της Κύπρου. Στην ομάδα της Λεμεσού παραμένει μέχρι και σήμερα.

Διεθνείς συμμετοχές
-------------------

Η Ανέτα Γκερμάνοβα είναι διεθνής με την εθνική ομάδα πετοσφαίρισης γυναικών της Βουλγαρίας από το 2001 και έχει πραγματοποιήσει αρκετές συμμετοχές.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.worldofvolley.com/wov-community/players/2298.html.
2. ↑  (Αγγλικά) *CEV people database*. 16689. Ανακτήθηκε στις 6  Μαΐου 2022.

Πηγές
-----

* Το προφίλ της Γκερμάνοβα στο cev.lu[*νεκρός σύνδεσμος*]
* Στα ερυθρόλευκα η Ανέτα Γκερμάνοβα
* Στον Απόλλωνα η Ανέτα Γκερμάνοβα[*νεκρός σύνδεσμος*]
Συντεταγμένες: 37°04′52.5″N 25°29′36.2″E﻿ / ﻿37.081250°N 25.493389°E﻿ / 37.081250; 25.493389

Η **Παναγία η Δροσιανή** είναι ένα ιστορικό Βυζαντινό μοναστήρι, στη βόρεια άκρη της κοιλάδας της Δρυμαλίας, νότια του χωριού Μονή στη Νάξο και δίπλα από το κοινοτικό κοιμητήριο (νεκροταφείο), που είναι από τα αρχαιότερα των Βαλκανίων (4ος ή 6ος αιώνας).

Ιστορία
-------

Κατά την περίοδο της Φραγκοκρατίας το μοναστήρι και ο πέριξ αυτού χώρος αποτελούσε ιδιαίτερο τιμάριο του οίκου Μπελόνια. Μετά την κατάληψη της Νάξου από τους Τούρκους ο τελευταίος Φράγκος Δούκας της Νάξου και Αιγαίου Πελάγους Ιωάννης Δ΄ Κρίσπης με έγγραφο που εξέδωσε το 1555 εκχώρησε το μοναστήρι στην ελληνική ορθόδοξη εκκλησία.

Σύγχρονη εποχή
--------------

Από το Μοναστήρι αυτό το μεγαλύτερο μέρος του ήταν θαμμένο και μόλις τη δεκαετία του 70 έγιναν οι ανασκαφές από την αρχαιολογική υπηρεσία όπου και αποκαλύφθηκε πλήρως. Μέχρι τότε το μόνο μέρος που ήταν ορατό ήταν η κυρίως εκκλησία που ήταν και η πλέον πρόσφατη. Η εκκλησία είναι στην ουσία ένα σύμπλεγμα από τέσσερις εκκλησίες. Είναι Βυζαντινού ρυθμού και όλοι οι χώροι του, εσωτερικά και εξωτερικά είναι σε σχήμα σταυρού.

Υπάρχουν πολλές αγιογραφίες. Αυτές που φαίνονται τώρα είναι και οι παλαιότερες, μιας και τα δύο προηγούμενα στρώματα έχουν αφαιρεθεί και έχουν μεταφερθεί σε μουσεία. Χαρακτηριστικοί είναι οι δύο Παντοκράτορες στον τρούλο, κάτι που αποδίδεται σε προσπάθεια καταπολέμησης του μονοφυσιτισμού: οι δύο μορφές απεικονίζουν η μία την ανθρώπινη και η άλλη τη θεία φύση του Χριστού.

Θρύλοι
------

Πολλοί οι θρύλοι για το πως κτίστηκε και το πως επελέγη η τοποθεσία. Οι παλαιότεροι κάτοικοι του χωριού μεταφέρουν ότι αν και αρχικά είχε επιλεγεί άλλο μέρος για το κτίσιμο της εκκλησιάς η εικόνα της Παναγίας μεταφερόταν κάθε βράδυ στο συγκεκριμένο μέρος. Η ονομασία «Δροσιανή» εικάζεται ότι προήλθε από το ότι οι κάτοικοι του χωριού σε μια πολύ μεγάλη περίοδο ανομβρίας απευθύνθηκαν στην Παναγία με λειτουργίες και τάματα για να την παρακαλέσουν να βρέξει έτσι ώστε να μην ξεραθούν τα δέντρα και οι μπαξέδες και να ζήσουν οι κάτοικοι που κατ' εξοχήν είναι αγρότες.  
 
Το νεότερο τμήμα του Μοναστηριού χωρίζεται σε δύο τμήματα και μπροστά από την εικόνα της Παναγίας υπάρχει στο πάτωμα μια τεράστια κυκλική πλάκα από μάρμαρο. Οι θρύλοι έλεγαν πως κάτω από την πλάκα αυτήν υπάρχει μεγάλος θησαυρός που κανείς όμως δεν πήγαινε να την ανασηκώσει γιατί θα τον μαρμάρωνε η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας. Δυστυχώς την δεκαετία του 70 κάποιο πρωί βρέθηκε η πλάκα σκαμμένη και βγαλμένη και κανείς ποτέ δεν έμαθε αν έκρυβε κάτι από κάτω. 

Οι αρχαιοκάπηλοι όμως δεν σταμάτησαν εκεί. Η εικόνα της Παναγίας εκλάπη και είναι άγνωστο αν η υπάρχουσα στη θέση της είναι η αυθεντική ή κάποιο αντίγραφό της. Σήμερα το Μοναστήρι της Παναγίας της Δροσιανής λειτουργεί υπό τον έλεγχο της αρχαιολογικής υπηρεσίας και δέχεται ετησίως χιλιάδες επισκέπτες.

Πηγές
-----

* "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" τομ.Β΄ (συμπλήρωμα), σελ.737.
Ο **Ούγος Δ΄ των Λουζινιάν** ή **Ούγος ο Μελαμψός**, (Γαλλική γλώσσα : *Hugues IV brunus*, απεβ. περί το 1026) από τον Οίκο των Λουζινιάν ήταν ο τέταρτος κύριος του Λουζινιάν. Ήταν γιος του Ούγου Γ΄, κυρίου του Λουζινιάν και της Αρσενντίς. Η ανήσυχη φύση του βαρόνου, τον έκανε να αναμειχθεί με τα τεκταινόμενα στην εγγύς Ανατολή και έτσι έφερε τον Οίκο του από την αφάνεια στο να γίνει περιφανής στην Ευρώπη.
Πέρασε πολλά έτη σε διαμάχη με τους υποκόμητες του Τουάρ για ένα φέουδο, που ισχυριζόταν ότι το εδικαιούτο. Όταν νυμφεύτηκε την κόρη του Ραλφ υποκόμη του Τουάρ, επικράτησε ειρήνη και έλαβε ως προίκα το κάστρο Μουζέιγ. Ήδη είχε το κάστρο Λουζινιάν, που είχε κτίσει ο πάππος του Ούγος Β΄ του Λουζινιάν και αυτό του Κουέ, κτισμένο από τον δούκα της Ακουιτανίας. Όμως ο διάδοχος τού Ραλφ, ο Γοδεφρείδος, πήρε πίσω το Μουζέιγ.

Ενεπλάκη σε μακρά διένεξη με τον Αιμερύ Α΄ κύριο του Ρανκόν, όταν αυτός κατέλαβε το Σιβραί, φέουδο του Βερνάρδου Α΄ του Λα Μαρς. Ο Ούγος Δ΄ με τη βοήθεια του Γουλιέλμου Ε΄, δούκα της Ακουιτανίας το ανέκτησε, αλλά το κράτησε για τον εαυτό του. Ανάγκασε τον δούκα να του δώσει το φέουδο του Βιβόν, που ανήκε στον θείο του Ζοσλέν, αλλά ο Γουλιέλμος Ε΄ του αφαίρεσε τις προσόδους του φόρου επί του Σαιν-Μαϊσέν, που είχε παραχωρήσει η μητέρα του Έμμα του Μπλουά σύζυγος του Γουλιέλμου Δ΄, δούκα της Ακουιτανίας στον Ούγο Γ΄. Το 1025 αντάλλαξε γαίες με το αβαείο του Σαιν-Ιλαίρ στο Πουατιέ για να ιδρύσει μία μονή για τον ίδιο. Ο δούκας έλαβε δύο καταστατικά, ένα για την ίδρυση της μονής αυτής και ένα άλλο για μονή στο Κουέ. Ο Ιζεμπάρ επίσκοπος του Πουατιέ έστειλε επιστολές στον πάπα Ιωάννη ΙΘ΄, όπου ζήτησε για τις μονές εξαίρεση από τις αρχές, πράγμα που έγινε. Στη μονή της Κυρίας Μας του Λουζινιάν ένας μοναχός έγραψε το χρονικό "Συμφωνία μεταξύ του Γουλιέλμου δούκα της Ακουιτανίας και του Ούγου χιλιάρχου" για να εορτάσει το συμβάν. Ένα έτος μετά, μάλλον το 1026, ο Ούγος Δ΄ απεβίωσε. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Ούγος Ε΄.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε την Ωντεάρντ/Αλντιάντ, κόρη του Ραούλ Γ΄ υποκόμη του Τουάρ και είχε τέκνο:

* Ούγος Ε΄ του Λουζινιάν απεβ. 1060, κύριος του Λουζινιάν. Νυμφεύτηκε την κόμισσα του Λα Μαρς.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.
2. ↑  Painter 1957, σ. 28
3. ↑  Painter 1957, σ. 30
4. ↑  Painter 1957, σ. 30
5. ↑  Painter 1957, σ. 30
6. ↑  Painter 1957, σ. 28

Πηγές
-----

* Painter, Sidney. "The Lords of Lusignan in the Eleventh and Twelfth Centuries". Speculum. University of Chicago Press. 32 (Jan. 1957): 27–47.
Η **Ανέτ Μιτσέλ** (*Anette Michel*) ισπανική  προφορά ΔΦΑ: [aˈnet miˈtʃel], γεννημένη στις 30 Ιουνίου 1971 στη Γουαδαλαχάρα, Χαλίσκο είναι μεξικανή ηθοποιός και μοντέλο.

Η Μιτσέλ άρχισε την καριέρα της ως μοντέλο σε νεαρή ηλικία

Η Ανέτ Μιτσέλ γεννήθηκε στη Γουαδαλαχάρα. Συμμετείχε σε επιδείξεις ως μοντελο για να βοηθήσει με τις δαπάνες του σπιτιού της.

Στις συνεντεύξεις σε περιοδικά έχει πει ότι ο πατέρας της πέθανε κατά τη διάρκεια της παιδικής της ηλικίας και έτσι οι συγγενείς της έπρεπε να συμβάλουν οικονομικά για την εκπαίδευσή της. Αυτός είναι και ο λόγος που άρχισε να εργάζεται στο χώρο του μόντελινγκ τόσο νέα.

Έπειτα μετακόμισε στην Πόλη του Μεξικού, όπου της δόθηκε η ευκαιρία να εργαστεί για το διάσημο πρακτορείο μοντέλων *Contempo*. Μέσω αυτού του πρακτορείου, η Ανέτ είχε την ευκαιρία της παρουσίασης της τηλεοπτικής εκπομπής *Hollywood DF*. 

Το 1996 της προφέρθηκε ένας ρόλος στην τηλενουβέλα *Al Norte del Corazón* της TV Azteca αλλά απέρριψε την πρόταση. Λίγο αργότερα έλαβε μια πρόταση να παίξει στην ίδια τηλενουβέλα, αυτή τη φορά όμως στο ρόλο της πρωταγωνίστριας, Άνχελα Μεδίνα.

Ήταν η παρουσιάστρια του τηλεοπτικού προγράμματος *Tempranito* (*Νωρίς*). Το ίδιο έτος η Ανέτ είχε προσκληθεί στο Παρίσι να εργαστεί ως μοντέλο για τον σχεδιαστή μόδας Αρμάντο Μαφούδ.

Τον Ιανουάριο του 1999 η Ανέτ άφησε την εκπομπή *Tempranito* για να παίξει πάλι. Αυτή τη φορά ο συμπρωταγωνιστής της ήταν ο Έκτορ Σομπερόν στην τηλενουβέλα *Marea Brava*, η οποία γυρίστηκε στο Πουέρτο Βαγιάρτα, στην πολιτεία του Χαλίσκο. Όταν η παραγωγή της τηλενουβέλας τελείωσε, η Ανέτ επέστρεψε στην Πόλη του Μεξικού να αναζητήσει νέες προτάσεις εργασίας, μία από αυτές ήταν να είναι η παρουσιάστρια του *Tempranito* για δεύτερη φορά και στις 2 Οκτωβρίου 1999 η Ανέτ επανέλαβε τη συμμετοχή της στο πρόγραμμα.

Το 2001 συμμετείχε στην τηλενουβέλα *Cuando seas mía* μαζί με τους Σίλβια Ναβάρρο και Σέρχιο Μπασάνιες. Το 2012 πρωταγωνίστησε στην τηλενουβέλα *La Mujer De Judas* της TV Azteca.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η Ανέτ Μιτσέλ στο IMDb
* Βιογραφία της Ανέτ Μιτσέλ στο esmas Αρχειοθετήθηκε 2015-06-13 στο Wayback Machine. (Ισπανικά)
* Βιογραφία της Ανέτ Μιτσέλ στο Famosas Mexicanas (Διάσημες Μεξικάνικες)
* Βιογραφία της Ανέτ Μιτσέλ στο las noticias México Αρχειοθετήθηκε 2013-08-25 στο Wayback Machine.
* Η Ανέτ Μιτσέλ στο Alma Latina
* Φωτογραφίες της Ανέτ Μιτσέλ στο Hermosas Mexicanas (Όμορφες Μεξικάνικες) (Ισπανικά)
* Φωτογραφίες της Ανέτ Μιτσέλ στο Taringa Αρχειοθετήθηκε 2014-09-06 στο Wayback Machine. (Ισπανικά)
* Βίντεο της Ανέτ Μιτσέλ (Ισπανικά)



1. ↑  Ανακτήθηκε στις 14  Ιουνίου 2019.
Το περιοδικό **«Διιπετές»** ISSN 1106-1685 με υπότιτλο *«Για την υπεράσπιση της Αρχαίας Ψυχής»* ήταν το πρώτο στην Ιστορία ελληνικό περιοδικό που τοποθετήθηκε δημόσια υπέρ της Ελληνικής Εθνικής Θρησκείας και της ανάγκης για παλινόρθωσή της στην σύγχρονη, νεοελληνική πραγματικότητα. Η λέξη «διιπετές» σημαίνει αυτό που έχει ριχτεί στην γη εξ ουρανού από τον Θεό Δία, δηλαδή το θεόσταλτο.

Το «Διιπετές» κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1991 και έκλεισε οριστικά το 2012, έχοντας εκδώσει συνολικά 75 τεύχη, καθώς και 3 βιβλία:

«Το Ξόδεμα της Γης. Αναφορικά με τα αποτελέσματα των θρησκευτικών και πολιτικών αντιλήψεων ενάντια στη φύση» του Nigel Campbell Pennick (1994), 
«Ψυχοδηλωτικά και ιεροφάνεια στα Αττικά αρχαία μυστήρια» του Shawn Eyer (Μάϊος 1995, ISBN 960-7474-01-5) και
«Αρχαιοελληνική ελευθερία και παρρησία» του Richard Livingstone (2000, ISBN 960-8652-50-2).

Στα πρώτα χρόνια του βίου του, το περιοδικό εξέδωσε και μερικές ανακοινώσεις υπέρ αρχαιοτήτων που κατέστρεφε το επίσημο κράτος για αναπτυξιακούς λόγους, όπως η προϊστορική ακρόπολη Ζάγανι, δίπλα στο τότε κατασκευαζόμενο Διεθνές Αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος, ενώ μετά το 1997 έγινε άτυπα ο εκδοτικός βραχίονας του Ύπατου Συμβουλίου των Ελλήνων Εθνικών (Υ.Σ.Ε.Ε.). 

Η εκδοτική ομάδα του περιοδικού άλλαξε πολλές φορές σύνθεση. Τον περισσότερο καιρό συμμετείχαν σε αυτήν οι Κώστας Κεχαγιάς και Βλάσης Ρασσιάς.

Σχετική ιστοσελίδα
------------------

* «Διιπετές»
H **Ανίτα Σιμοντσίνι** (14 Απριλίου 1999) είναι τραγουδίστρια από τον Άγιο Μαρίνο, η οποία εκπροσώπησε τη χώρα της στον Παιδικό Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision το 2014 ως μέλος του γυναικείου συγκροτήματος The Peppermints με το τραγούδι *Breaking My Heart*. Εκπροσώπησε επίσης το Σαν Μαρίνο στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision το 2015 με τον Μικέλε Περνιόλα και το τραγούδι *Chain of Lights*.

Καριέρα
-------

### Παιδικός Διαγωνισμός Τραγουδιού της Eurovision 2014

Στις 26 Σεπτεμβρίου 2014 ανακοινώθηκε ότι το συγκρότημα The Peppermints θα εκπροσωπούσε το Σαν Μαρίνο στον Παιδικό Διαγωνισμό της Eurovision στη Μάλτα με το τραγούδι *Breaking My Heart*. Το τραγούδι και το συγκρότημα παρουσιάστηκαν στο κοινό μέσω μιας συνέντευξης τύπου που έλαβε χώρα στο Σαν Μαρίνο στις 13 Οκτωβρίου 2014. Εμφανίστηκε τρίτο στον τελικό μετά τη Βουλγαρία και πριν την Κροατία. Κατέλαβε τη δέκατη πέμπτη θέση αφού έλαβε 21 πόντους.

### Διαγωνισμός Τραγουδιού της Eurovision 2015

Στις 27 Νοεμβρίου 2014 ανακοινώθηκε ότι η Σιμοντσίνι μαζί με τον Μικέλε Περνιόλα θα εκπροσωπούσαν το Σαν Μαρίνο στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision το 2015 στη Βιέννη ως ντουέτο. Το τραγούδι τους *Chain of Lights* αποκαλύφθηκε στις 13 Μαρτίου 2015. Δεν πέρασαν στον τελικό του διαγωνισμού καθώς κατέλαβαν τη δέκατη έκτη θέση στον δεύτερο ημιτελικό.

Δισκογραφία
-----------

### Singles

#### Με το συγκρότημα The Peppermints

| Έτος | Τίτλος |
| --- | --- |
| 2014 | "Breaking My Heart" |

#### Solo

| Έτος | Τίτλος |
| --- | --- |
| 2015 | "Chain of Lights" (με τον Μισέλε Περνιόλα) |

Παραπομπές
----------

* Granger, Anthony (26 September 2014). "San Marino: The Peppermints Band Are Off To Malta". Eurovoix
* Granger, Anthony (13 October 2014). "San Marino: The Peppermints Presented To Public". Eurovoix
* Halpin, Chris (27 November 2014). "San Marino: Michele and Anita selected for Eurovision 2015!". Wiwibloggs
* García, Belén (5 February 2015). "San Marino: Song and video to be released on March 13!". *esc-plus.com*

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* MusicBrainz: 7e184556-e216-4957-afc7-422d33bf3eae

 |

 |


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| ΠροκάτοχοςΒαλεντίνα ΜονέτταMaybe (Forse) | **Συμμετοχή του Αγίου Μαρίνου στη Eurovision**2015μαζί με τον Μικέλε Περνιόλα | ΔιάδοχοςΣερχάτI Didn't Know |



1. ↑  (Αγγλικά) *Discogs*. 4355583. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
Η **Ανί Μπελίς** (γαλ. *Annie Bélis*, γεν. 1951) είναι Γαλλίδα αρχαιολόγος, φιλόλογος, παπυρολόγος και μουσικός. Είναι ερευνητική διευθύντρια στο γαλλικό CNRS, ειδικευμένη στη μουσική από την κλασική αρχαιότητα, την Αρχαία Ελλάδα και την Αρχαία Ρώμη .

Καριέρα
-------

Σχολείο πήγε στην Ανωτέρα Σχολή στο Σεβρ από το 1972 έως το 1975 και τελείωσε το λύκειο στην δέσμη της αρχαίας λογοτεχνίας το 1976. Φοίτησε στο Fondation Thiers από το 1979 à 1982 και συνέχισε με διδακτορικό στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης. Την ίδια χρονιά, εισήλθε στη Γαλλική Σχολή στην Αθήνα (1982–1986). Το 1986, δημοσίευσε το βιβλίο της *Aristoxène de Tarente et Aristote ? le Traité d'Harmonique* για την οποία τιμήθηκε με το μετάλλειο Georges Perrot από την Académie des Inscriptions et Belles-Lettres. Πήρε την πρώτη της θέση στο CNRS ως καθηγήτρια ( *chargée de recherches* ) το 1986 και εξακολουθεί να εργάζεται στο CNRS.

Βιβλιογραφία
------------

* Annie Bélis, *Aristoxène de Tarente et Aristote : le "Traité d'Harmonique"*, Παρίσι, Klincksieck, συγκ. "Udtudes et commentaires", vol. C, 1986.
* Annie Bélis, *Les musiciens dans l'Antiquité*, Paris, Hachette-Littératures, συγκ. "La vie quotidienne", 1999.

Παραπομπές
----------

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη Ιστοσελίδα της Annie Bélis
* Ensemble Kérylos, το μουσικό σχήμα με επικεφαλής την Annie Bélis.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 109922538
* LCCN: n86853539
* ISNI: 0000 0000 8175 5042
* GND: 1047693607
* SUDOC: 028740173
* BNF: cb12051423g (data)
* MusicBrainz: 75da8595-eb16-43ba-8dcd-45165be51e85
* ICCU: CFIV085900
* BNE: XX983985

 |

 |
**Δικαίωμα επίσκεψης** χαρακτηρίζεται διεθνώς το δικαίωμα που παρέχεται στα πολεμικά πλοία εμπόλεμων Χωρών και που διενεργούν σε εμπορικά πλοία ουδέτερης σημαίας, πριν τη νηοψία.

Η επίσκεψη αυτή γίνεται από ομάδα Αξιωματικών και ναυτών του πολεμικού πλοίου η οποία και καλείται "*ομάδα επίσκεψης*". Αυτή αποτελείται από ένα ή δύο Αξιωματικούς, ένα ναύτη σηματωρό και από μικρό άγημα εξοπλισμένων ανδρών. Ο ένας εκ των αξιωματικών συνήθως επιλέγεται να είναι είτε οικονομικός ή επίκουρος σημαιοφόρος (εκ του εμπορικού ναυτικού προερχόμενος) ο οποίος λέγεται "Αξιωματικός επισκεπτόμενος" ο δε έτερος "Αξιωματικός μάρτυρας".

Αμέσως όταν το προς νηοψία εμπορικό πλοίο σταματήσει η ομάδα επίσκεψης επιβιβάζεται αυτού είτε εκ πλαγιοδέτησης είτε με βενζινάκατο του πολεμικού που μεταβαίνει σ΄ αυτό. Στο εμπορικό ανέρχονται οι 2 Αξιωματικοί, ο σηματωρός ναύτης και το άγημα αν τούτο κριθεί αναγκαίο από τους Αξιωματικούς, που ως επι το πλείστον ανέρχεται.

Οι επισκεπτόμενοι ερευνούν κατ΄ αρχή, μήπως το εμπορικό πλοίο είναι εξοπλισμένο και παραβιάζει ουδετερότητα της σημαίας του, στη συνέχεια αναζητούν αναγκαίες πληροφορίες και προβαίνουν στον έλεγχο των ναυτιλιακών εγγράφων του πλοίου προς συναγωγή των αναγκαίων πορισμάτων. Εάν παρά ταύτα από τις ενέργειες αυτές ο "επισκεπτόμενος αξιωματικός", δεν σχηματίσει σαφή αντίληψη για την εθνικότητα πλοίου, του υπ΄ αυτού μεταφερομένου φορτίου και της ορθότητας της ακολουθούμενης πορείας του πλοίου προβαίνει σε νηοψία, δηλαδή σε έρευνα του πλοίου, με την ελπίδα να προκύψουν στοιχεί ικανά να διαφωτίσουν πλήρως αυτόν.

Σε περίπτωση που βρεθεί οτιδήποτε μεμπτό αναφέρεται στον Κυβερνήτη του Πολεμικού Πλοίου ενώ ταυτόχρονα συντάσσεται έκθεση διαπιστώσεων και το εμπορικό οδηγείται όπου διαταχθεί είτε αυτοδύναμα είτε ρυμουλκούμενο. Διαφορετικά συντάσσεται (καθαρή) έκθεση και επιτρέπεται η συνέχιση του πλου του.
Ο **Αναστάσιος Μανάκης –Μιχάλογλου** (1790 - 27 Ιουλίου 1864) ήταν Έλληνας αγωνιστής του 1821.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε περί το 1790. Καταγόταν από το Ανήλιο Μέτσοβου αλλά εργαζόταν ως ζωέμπορος στην Κωνσταντινούπολη. Το 1818 μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία. Το 1820, ο Αλέξανδρος Υψηλάντης του είχε αναθέσει την αποστολή να απελευθερώσει ή να δολοφονήσει το φιλικό Αριστείδη Παπά (Πωπ), ο οποίος είχε σταλεί στη Σερβία για να ξεσηκώσει τους Σέρβους ενάντια στους Οθωμανούς και κατείχε μυστικά έγγραφα της Φιλικής Εταιρείας. Η αποστολή του απέτυχε. Στη συνέχεια επιτίθεται με το σώμα του Διαμαντή Σερδάρη και του Ιωάννη Σολομώντα κατά του Γιοβάνη Ρογκομπέτση, σκοτώνοντάς τον. Επίσης σε άλλη περίπτωση μαζί με τον Γεωργάκη Ολύμπιο έσωσαν τους εναπομείναντες Ιερολοχίτες στο Δραγατσάνι ήταν από τους λίγους επιβιώσαντες της Μάχης του Δραγατσανίου.

Ακολούθως, πολιορκήθηκε από τους Τούρκους στη Μονή Τισμάνης. Μετά την υποταγή των άλλων οπλαρχηγών, κατέφυγε μεταμφιεσμένος στην Αυστρία. Αν και φυλακίστηκε επειδή παραβίασε την ουδετερότητα της Αυστροουγγαρίας κατόρθωσε να δραπετεύσει και να μεταβεί στην Πελοπόννησο (1825). Πολέμησε στο Μεσολόγγι. Στη συνέχεια, διέφυγε στο Βελιγράδι επιστρέφοντας το 1826 στην Ελλάδα όπου τέθηκε στην υπηρεσία του Ιωάννη Κωλέττη. Μετά την απελευθέρωση ίδρυσε σχολεία και βιβλιοθήκες στην Αθήνα και την επαρχία, και εφοδίασε με στολές και οπλισμό την αστυνομία της Αθήνας και του Πειραιά. 

Το 1839 του απενεμήθει το Αργυρούν Αριστείον από τον Βασιλιά Όθωνα για τις υπηρεσίες του στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα.

Το 1844 ανέλαβε πρόξενος της Ελλάδας στο Βελιγράδι έως το 1849. Απεβίωσε το 1864.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Επιβιώσαντες Ιερολοχίτες μέλη τής Φιλεκπαιδευτικής Εταιρείας
2. ↑  «Διάφορα». *Εφημερίδα "Ο Φίλος του Λαού"* (Αρ.Φύλλου 16): σελ. 64. 18/9/1839. .

Πηγές
-----

* Μανάκης, Αναστάσιος
* Μανάκης Αναστάσιος
* Οι Βλάχοι Αγωνιστές Της Ελευθερίας…![*νεκρός σύνδεσμος*]
* Ηπειρώτες Ευεργέτες της Τουρκοκρατίας και Ελληνοκρατίας  Αρχειοθετήθηκε 2015-10-16 στο Wayback Machine.
Ο **Ούγος Σαμπλίτης** (*Hugues de Champlitte* ή *Hughes de Champlitte*, ... - 1209) ήταν σταυροφόρος της Δ΄ Σταυροφορίας και ανιψιός του Γουλιέλμου Σαμπλίτη, του πρώτου Πρίγκιπα της Αχαΐας, Βάϊλος του Πριγκιπάτου της Αχαΐας (1208 - 1209)

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ο Ούγος ακολούθησε μαζί με τους θείους του Όντο και Γουλιέλμο την πορεία της Δ΄ Σταυροφορίας και πήρε μέρος στην κατάληψη της Κωνσταντινούπολης το 1204. Έφτασε στην Πελοπόννησο το 1205 μαζί με τον Γουλιέλμο, όπου τον βοήθησε στην κατάληψη της Κορίνθου και των γύρω περιοχών. Αντίθετα με τον Όντο και τον Γουλιέλμο, οι οποίοι αναφέρονται αρκετές φορές από τον Γοδεφρείδο Βιλλεαρδουίνο, στρατάρχη της Καμπανίας και της Ρωμανίας στο έργο του «Χρονικό της κατάκτησης της Κωνσταντινούπολης», ο Ούγος δεν αναφέρεται σε αυτό, κάτι που πιθανότατα σημαίνει ότι δεν είχε σημαντική θέση στην ιεραρχία των ευγενών της Δ΄ Σταυροφορίας.

Το 1208 όταν πέθανε ο μεγαλύτερος αδελφός του, ο Γουλιέλμος θέλησε να επιστρέψει στην Βουργουνδία για να μπορέσει να πάρει την κληρονομιά του. Επειδή οι γιοί του ήταν ανήλικοι, άφησε τον Ούγο ως βάιλο στις κατακτήσεις του στην Ελλάδα. Ο Ούγος όμως πέθανε το 1209 στην Πελοπόννησο ενώ ο Γουλιέλμος άφησε την τελευταία του πνοή στην Απουλία της Ιταλίας, καθ' οδόν προς τη Γαλλία. Τη θέση του Ούγου ως βάιλου του πριγκιπάτου πήρε ο Γοδεφρείδος, ο οποίος αργότερα πήρε τη θέση του Πρίγκιπα της Αχαΐας, όταν κατάφερε να μην γίνει αποδεκτός σαν κληρονόμος των δικαιωμάτων του ο Ροβέρτος Σαμπλίτης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Finley Jr, John H. "Corinth in the Middle Ages." *Speculum*, Vol. 7, No. 4. (Oct. 1932), pp. 484-487, αν και ο Ούγος μπερδεύεται με τον θείο του.
2. ↑  Tozer, H. F. "The Franks in the Peloponnese." *The Journal of Hellenic Studies*, Vol. 4. (1883), p 171.

Πηγές
-----

* ̈Finley Jr, John H. "Corinth in the Middle Ages." Speculum, Vol. 7, No. 4. (Oct. 1932), pp. 477–499.
* Tozer, H. F. "The Franks in the Peloponnese.

|  |
| --- |
| Ούγος Σαμπλίτης **Οίκος του Μπλουά** **Θάνατος:** 1209 |
| Βασιλικοί τίτλοι |
| ΠροκάτοχοςΝέος τίτλος | **Βάϊλος του Πριγκιπάτου της Αχαΐας**1208 - 1209 | ΔιάδοχοςΓοδεφρείδος Α΄ Βιλλεαρδουίνος |