recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η Βία Πορτουένσις είναι στη νοτιο-δυτικά της Ρώμης, παράλληλη με τον Τίβερη.
Η **Οδός προς το Πόρτους**, λατιν.: Via Portuensis, ήταν ένας αρχαίος ρωμαϊκός δρόμος, που οδηγούσε στο Portus, που είχε κατασκευάσει ο Κλαύδιος στη δεξιά όχθη του Τίβερη, στις εκβολές του. Βρισκόταν στη δυτική μεριά του Τίβερη. Ξεκινούσε από τη Γέφυρα του Αιμίλιου (νότια της Νήσου Τιβερίνας) και το πρώτο μέρος της πορείας της ταυτίζεται με αυτό της Βία Καμπάνα. Η Πόρτα Πορτουένσις των Αυρηλίων Τειχών είχε διπλό τόξο, πιθανώς λόγω του όγκου της κίνησης που έπρεπε να περάσει από αυτή, αλλά ο διαχωρισμός των δύο οδών γινόταν πολύ πιο πέρα, πιθανώς ένα μίλι από την πύλη: η Βία Πορτουένσις πήγαινε προς τα δεξιά στην λοφώδη χώρα, ενώ η Βία Καμπάνα συνέχιζε προς την κοιλάδα του Τίβερη. Οι δρόμοι ενώνοντο ξανά στη σύγχρονη Πόντε Γκαλέρια.

Με την αύξηση της σημασίας της *Βία Πορτουένσις* από την εποχή του Κωνσταντίνου Α΄ και μετά, μειώθηκε αντίστοιχα αυτή της Βία Οστιένσις. Ο Προκόπιος, ο οποίος περιγράφει ότι φορτηγίδες είχαν συρθεί στο ποτάμι από ομάδες βοδιών, που κινούντο κατά μήκος του, πρέπει να περιγράφει το μονοπάτι ρυμούλκησης, και όχι τη Βία Πορτουένσις ούτε τη Βία Καμπάνα, η οποία σε πολλά σημεία βρίσκεται σε αρκετά μεγάλη απόσταση από την ελικοειδή πορεία του ποταμού.

Η μεγάλη κίνησή της οδήγησε τελικά στην ανακατασκευή του δρόμου με δύο παράλληλους δρόμους: ο ένας για την κυκλοφορία προς τη μία κατεύθυνση και ο άλλος για την κυκλοφορία από την άλλη. Θεωρείται ότι ήταν το πρώτο διπλό οδόστρωμα στον κόσμο.

Σήμερα η Βία Πορτουένσε της Ρώμης ακολουθεί παρόμοια διαδρομή. Ο δρόμος ξεκινά σήμερα από την Pόρτα Ποrτέζε (όπως καλείται στην εποχή μας η Πόρτα Πορτουένσις) και, μετά την Πόντε Γκαλέρια, καταλήγει στον δήμο Φιουμιτσίνο.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 9145602340301360735

 |

 |
Ο **βερισμός** (ιταλικά *verismo*) είναι καλλιτεχνικό κίνημα το οποίο εκδηλώθηκε στην Ιταλία, στους τομείς της λογοτεχνίας, της μουσικής και των εικαστικών τεχνών.

Στη λογοτεχνία, παρουσιάστηκε στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα με βασικούς εισηγητές τους συγγραφείς Λουίτζι Καπουάνα, Τζοβάννι Βέργκα και την Γκράτσια Ντελέντα. Οι δύο πρώτοι ήταν από τη Σικελία, ενώ η Ντελέντα από τη Σαρδηνία. Πρόδρομοι του βερισμού ήταν οι Γάλλοι συγγραφείς Ονορέ ντε Μπαλζάκ (εκπρόσωπος του ρεαλισμού) και Εμίλ Ζολά (εκπρόσωπος του νατουραλισμού).

Οι συγγραφείς του κινήματος του βερισμού επεδίωκαν την όσο το δυνατόν πιο πιστή και αντικειμενική περιγραφή της καθημερινότητας και της ψυχολογίας των κατώτερων τάξεων του ιταλικού νότου. Χρησιμοποιούσαν γλώσσα άμεση, λιτή στην αφήγησή τους και πρόσεχαν τις λεπτομέρειες, ενώ έφτιαχναν διαλόγους πολύ ρεαλιστικούς. Η αντικειμενικότητα στην περιγραφή ήταν ο κύριος στόχος των συγγραφέων του βερισμού, σε σημείο ώστε να μην γίνεται καν αισθητή η παρουσία του συγγραφέα μέσα από τις γραμμές του έργου του.

Το έργο με το οποίο πρωτοεμφανίζεται ο βερισμός, είναι η συλλογή διηγημάτων του Λουίτζι Καπουάνα «Πορτρέτα γυναικών» (Profili di donne), η οποία κυκλοφόρησε το 1877.

Οι βεριστές συγγραφείς προέρχονταν κατ' αποκλειστικότητα από τη νότιο Ιταλία. Τη δεκαετία του 1920 η άνοδος του φασισμού έφερε νέα λογοτεχνικά ήθη. Κυριάρχησαν συγγραφείς όπως ο ντ' Ανούντσιο. Το καθεστώς Μουσολίνι δεν ευνοούσε τη ρεαλιστική αναπαράσταση της πραγματικότητας από τους βεριστές, οι οποίοι εξαφανίστηκαν από το λογοτεχνικό προσκήνιο. Αλλά ο βερισμός έκανε θριαμβευτική επάνοδο στη λογοτεχνική και γενικότερα στην καλλιτεχνική ζωή της Ιταλίας μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο μέσω του νεορεαλισμού.

Ο βερισμός είναι κάτι αντίστοιχο με την ηθογραφία στην νεοελληνική λογοτεχνία. Και οι δύο αυτές τάσεις εμφανίστηκαν προς το τέλος του 19ου αιώνα, ενώ στηρίζονταν σε εθνοκεντρικές ιδεολογικές αρχές.

Κύριο λήμμα: Βερισμός (μουσική)
Στη μουσική (και για την ακρίβεια στην όπερα) ο βερισμός εκπροσωπείται από συνθέτες όπως ο Πιέτρο Μασκάνι και ο Ρουτζέρο Λεονκαβάλο. Το πρώτο έργο, αντιπροσωπευτικό του κινήματος, ήταν η όπερα «Καβαλερία Ρουστικάνα» του Μασκάνι, που παρουσιάστηκε το 1890. Αλλά ο κορυφαίος του βερισμού ήταν ο Τζιάκομο Πουτσίνι με τις όπερες «Λα Μποέμ», «Τόσκα», «Μαντάμα Μπατερφλάι».

Ο βερισμός στην όπερα εστιάζει στη ρεαλιστική παρουσίαση της καθημερινότητας και στα πάθη των απλών ανθρώπων, έχει στόχο ένα ευρύτερο κοινό και αποτελεί κατά κάποιον τρόπο απάντηση στον ιδεαλισμό του Βάγκνερ. Σημειωτέον ότι και ο Κερκυραίος συνθέτης Σπύρος Σαμάρας ανήκε στο κίνημα του βερισμού.

Δείτε επίσης
------------

* Ρεαλισμός
* Νατουραλισμός

Πηγές
-----

* *Λεξικό Νεοελληνικής Λογοτεχνίας* (εκδόσεις Πατάκη)
* *Encyclopedia Britannica* 2009
* Εγκυκλοπαίδεια *Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα*, τόμ. 14, σελ. 100
Ο **Γιανγκ Κιουνγκτζόνγκ** (3 Μαρτίου 1920 – 7 Απριλίου 1992) ήταν Κορεάτης που πολέμησε ως στρατιώτης με τον Ιαπωνικό Αυτοκρατορικό Στρατό, τον Σοβιετικό Κόκκινο Στρατό και αργότερα με τη Γερμανική Βέρμαχτ κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Το 1938, σε ηλικία 18 ετών, ο Γιανγκ ήταν στην Μαντζουρία και επιστρατεύτηκε στην Στρατιά Κουαντούνγκ του Ιαπωνικού Στρατού για να πολεμήσει εναντίον της Σοβιετικής Ένωσης. Εκείνη την περίοδο η Κορέα ήταν ιαπωνική κτήση. Στην Μάχη του Χαλχίν Γκολ συνελήφθη από τους Σοβιετικούς και εστάλη σε στρατόπεδο καταναγκαστικής εργασίας. Λόγω των ελλείψεων εργατικού δυναμικού που αντιμετώπιζαν οι Σοβιετικοί στον αγώνα τους ενάντια στη ναζιστική Γερμανία, το 1942 εξαναγκάστηκε, όπως και χιλιάδες άλλοι κρατούμενοι, να πολεμήσει με τον Κόκκινο Στρατό στο Ανατολικό Μέτωπο.

To 1943 συνελήφθη από στρατιώτες της Βέρμαχτ στην Ουκρανία κατά τη διάρκεια της Τρίτης μάχης του Χαρκόβου και στη συνέχεια εξαναγκάστηκε να πολεμήσει για τη Γερμανία. Στάλθηκε στην κατεχόμενη Γαλλία για να υπηρετήσει σε ένα τάγμα Σοβιετικών αιχμαλώτων πολέμου γνωστό ως «Ανατολικό Τάγμα», που βρισκόταν στη χερσόνησο Κοταντέν, κοντά στην Ακτή Γιούτα. Τον Ιούνιο του 1944, μετά τις αποβάσεις της D-Day στη Νορμανδία από τις συμμαχικές δυνάμεις, ο Γιανγκ συνελήφθη από Αμερικανούς αλεξιπτωτιστές. Εκείνοι πίστεψαν αρχικά ότι ήταν Ιάπωνας με Γερμανική στολή. Ο υπολοχαγός Ρόμπερτ Μπρούερ του 506ου Συντάγματος Αλεξίπτωτων της 101ης Αερομεταφερόμενης Μεραρχίας ανέφερε ότι το σύνταγμα του είχε συλλάβει τέσσερις Ασιάτες με γερμανική στολή μετά τις αποβάσεις στην Ακτή Γιούτα και ότι αρχικά κανείς δεν ήταν σε θέση να επικοινωνήσει μαζί τους. Ο Γιανγκ στάλθηκε σε στρατόπεδο αιχμαλώτων στη Μεγάλη Βρετανία ενώ αργότερα μεταφέρθηκε σε στρατόπεδο στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αφού αφέθηκε ελεύθερος στο τέλος του πολέμου, εγκαταστάθηκε στο Ιλινόι όπου και έζησε μέχρι το θάνατό του το 1992.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Antony Beevor, 2 June 2012, The soldier forced to fight for three sides in WW2... the ultimate tale of a man who became a reluctant veteran of the Japanese, German and Soviet armies, Daily Mail
2. 1 2  26 June 2012, What's New About WW2, Huffington Post
3. 1 2 3  Ambrose, Stephen (1994). *D-Day June 6, 1944: The Climactic Battle of WWII.* Simon & Schuster. ISBN 978-0671673345
4. ↑  Antony Beevor, (2012). *The Second World War*. Weidenfeld and Nicholson. ISBN 0297860704

  


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Πόλεμος
* Πύλη:Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 70624395
* ISNI: 0000 0000 8261 2676
* NLA: 36668965

 |

 |
Ο **Γεώργιος Β΄**, γεωργιανά: გიორგი II, *Giorgi II*) επίσης γνωστός ως *Γεώργιος ο Κακός, ο Τρελός* (ავგიორგი, *Av-Giorgi*) (1464–1513), της δυναστείας των Βαγρατιδών της Γεωργίας (Μπαγκρατιόνι), ήταν βασιλιάς του Καχέτι στην ανατολική Γεωργία από το 1511 έως το 1513.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του βασιλιά Αλέξανδρου Α΄ της Καχετίας από τη σύζυγό του βασίλισσα Άννα. Αναφέρεται από τα γεωργιανά χρονικά ότι ήταν εξαιρετικά πλεονέκτης και φιλόδοξος και ότι είχε συχνές συγκρούσεις με τον ειρηνόφιλο πατέρα του, επιμένοντας ο Αλέξανδρος Α΄ να κάνει πόλεμο στον αντίπαλο κλάδο των Μπαγκρατιδών, που εξουσίαζε την περιοχή δυτικά του Καχέτι, δηλ. το βασίλειο του Κάρτλι. Επίσης, ήταν καχύποπτος για τον μικρότερο αδελφό του, τον Δημήτριο, στον οποίο ο Αλέξανδρος Α΄ είχε αναθέσει μία σημαντική διπλωματική αποστολή στον Ισμαήλ Α΄ σάχη του Ιράν.

Στις 27 Απριλίου 1511, ο Γεώργιος δολοφόνησε τον Αλέξανδρο Α΄, τύφλωσε τον Δημήτριο και άρπαξε το στέμμα. Αμέσως μετά την άνοδό του στο θρόνο, ο Γεώργιος Β΄ οργάνωσε μία εκστρατεία κατά του Κάρτλι και προσπάθησε να καθαιρέσει τον εκεί βασιλιά Δαβίδ Ι΄. Ο αδελφός τού Δαβίδ Ι΄, Βαγράτ Α΄ πρίγκιπας του Μουχράνι, ο οποίος ηγήθηκε της επιτυχημένης υπεράσπισης του βασιλείου, ανταμείφθηκε με το κάστρο του Μουχράνι, ιδρύοντας έτσι έναν μακροχρόνιο κλάδο των Βαγρατιδών-Μουχράνι. Το 1513 ο Γεώργιος Β΄ έκανε άλλη μία εισβολή στο Κάρτλι, αλλά ηττήθηκε και πάλι και έπεσε σε ενέδρα από τους άνδρες του Βαγράτ Α΄ στο δρόμο της επιστροφής προς το Καχέτι. Ο Γεώργιος Β΄ φυλακίστηκε στο κάστρο Mτβέρι, όπου σύντομα σκοτώθηκε. Το Καχέτι προσαρτήθηκε για λίγο στο Κάρτλι.

Οικογένεια
----------

Οι πλησιέστεροι συγγενείς του Γεώργιου Β΄ μετά τον θάνατό του ήταν η σύζυγός του Ελένη, γεννημένη Ιρουμπακίντζε-Τσολοκασβίλι (απεβ. 1532) και τρία παιδιά:

* Λέβαν/Λέων (1503-1574), βασιλιάς του Καχέτι.
* Χβαράμζε (απεβ. 1528) πριγκίπισσα, η οποία παντρεύτηκε τον Βαχτάνγκ, αδελφό του βασιλιά Bαγράτ Γ΄ τού Ιμερέτι.
* Μαριάμ (απεβ. 1555), πριγκίπισσα.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.
Ο **Αμερικανικός βουβαλοβάτραχος**, *Lithobates catesbeianus* Shaw, 1802 είναι ένα είδος άνουρου αμφιβίου στην οικογένεια Ranidae, που απαντάται στο ανατολικό τμήμα της Βόρειας Αμερικής, ενώ έχει εισαχθεί σε πολυάριθμες περιοχές, εκτός της φυσικής του κατανομής, στη Βόρεια, Κεντρική και Νότια Αμερική, τη Δ. Ευρώπη και την Ασία. Σε μερικές περιοχές θεωρείται ως χωροκατακτητικό είδος. Ο κοασμός του θυμίζει το βρυχηθμό ταύρου, το οποίο δίνει στο ζώο την κοινή ονομασία του. Το λατινικό όνομα του είναι προς τιμήν του Βρετανού φυσιοδίφη Mark Catesby.

Εξάπλωση στη Ελλάδα
-------------------

Το είδος έχει εισαχθεί στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες της Ευρώπης και έχει προκαλέσει ανισορροπία στα οικοσυστήματα που εξαπλώθηκε, αφού λόγω μεγέθους υπερέχει των εντόπιων ειδών και δεν έχει φυσικούς εχθρούς. Στην Ελλάδα έχει εισαχθεί στην λίμνη Αγιάς, στο νομό Χανίων μετά από απόπειρα εκτροφής του είδους, όπου λόγω της παρουσίας του έχει σχεδόν εκλείψει από την περιοχή ο ενδημικός Κρητικός βάτραχος *(Pelophylax cretensis)**.*

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Αμερικανικός βουβαλοβάτραχος** |

|  |  |
| --- | --- |
| Wikispecies logoWikispecies logo | Τα Βικιείδη έχουν πληροφορίες για το θέμα:   **Αμερικανικός βουβαλοβάτραχος** |

Παραπομπές
----------

1. ↑  Feduccia, Alan (editor) (1985). *Catesby's Birds of Colonial America*. Chapel Hill, North Carolina: University of North Carolina Press. 208 pp. ISBN 978-0807848166. (*Rana catesbeiana*, Preface, p. xiii).
2. ↑  «.:| herpetofauna.gr |:. ..Ελληνική Ερπετοπανίδα». *www.herpetofauna.gr* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 24 Ιανουαρίου 2018.
Κατά το αρχαίο Αττικό δίκαιο με την ονομασία **απρόσκλητος δίκη** χαρακτηριζόταν η δίκη εκείνη που διεξαγόταν χωρίς την πρόσκληση του κατηγορουμένου. Τέτοια περίπτωση συνέβαινε όταν για παράδειγμα βεβαιωνόταν στον κατηγορούμενο ψευδής δήλωση διαμονής.  
 
Στις περιπτώσεις αυτές ο καταδικασθείς είχε τη δυνατότητα να εγείρει την λεγόμενη «*ψευδοκλητείας γραφή*» εναντίον των μαρτύρων, του αντιδίκου του, που δήλωναν ή βεβαίωναν στο δικαστήριο αναληθή την διαμονή του.  
 
Αν στη συνέχεια το δικαστήριο αποφάσιζε την καταδίκη αυτών αυτομάτως ακύρωνε την προηγούμενη καταδίκη.

Πηγή
----

* «Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Lausse Britannica» τομ. 10ος, σελ. 264.
Ο **Γκαετάνο Αστολφόνι** (Gaetano Astolfoni, Βένετο, 18ος-19ος αιώνας) ήταν Ιταλός ζωγράφος ο οποίος δραστηριοποιήθηκε από τα 1820 ως τα 1840 στη Βενετία και τη Ραβέννα, φιλοτεχνώντας έργα θρησκευτικού περιεχομένου. Μεγάλο μέρος της συνεισφοράς του αποτελείται από αναπαραγωγή και αποκατάσταση παλαιών έργων ζωγραφικής.

Βίος και έργο
-------------

Μεταξύ των άλλων φιλοτέχνησε ρετάμπλ για την εκκλησία του Αγίου Στεφάνου στην Βενετία, καθώς και το κύριο ρετάμπλ για την ενοριακή εκκλησία *San Giacomo dall'Orio*. Επίσης αποκατέστησε τα *Εισόδια της Θεοτόκου*, έργο του Τζουζέππε Σαλβιάτι (Giuseppe Salviati).

Ο Αστολφόνι, που ήταν κατά κύριο λόγο αυτοδίδακτος, έγινε μέλος της Ακαδημίας Καλών Τεχνών της Βενετίας και το 1819 παρουσίασε εκεί το έργο του *Μαγδαληνή*. Στα 1821, 1822 και 1825 παρουσίασε αντίγραφα παλαιών έργων, συμπεριλαμβανομένων και έργων του Ρέμπραντ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Garollo, Gottardo (1907). Ulrico Hoepli, επιμ. Dizionario biografico universale. Editore Libraio della Real Casa, Milan. σελ. 144.
2. ↑  *Guida per la città di Venezia all'amico delle belle arti*, Volume 1, page 575.
3. ↑  *Il fiore di Venezia ossia i quadri, i monumenti, le vedute*, Volume 3, by Ermolao Paoletti, page 172.
4. ↑  Atti E Memorie delle RR. Deputazioni di Storia Patria per le Provincie Modenensi e Parmensi, page 3.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* **Europeana**: agent/base/143894

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Τέχνη
* Πύλη:Ζωγραφική
 |

 |
Ο **Γιανίς Σαλιμπύρ** (γεννημένος στις 24 Ιανουαρίου 1991 στο Σαιν-Ντενί) είναι Γάλλος ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται για λογαριασμό της Κλερμόν Φουτ στη Λιγκ 2.

Συλλογική Καριέρα
-----------------

Ο Γιανίς ξεκίνησε την καριέρα του από την τοπική ομάδα της Ρεντ Σταρ Παρί. Στις αρχές του 2004, ήταν ένας από τους συνολικά τρεις παίκτες της Ρεντ Σταρ που επελέγησαν για να εισαχθούν στην περίφημη ποδοσφαιρική σχολή της Κλαιρφοντέν. Αφότου πέρασε εκεί συνολικό διάστημα τριών ετών, υπέγραψε συμβόλαιο με τη Λιλ ΟΣΚ.

Παρά το φερόμενο ενδιαφέρον για την απόκτησή του των ιταλικών ΑΣ Ρόμα, Τορίνο και Ουντινέζε, ο Γιανίς υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο με τη Λιλ τον Ιούνιο του 2008. Το συμβόλαιο αυτό ήταν διάρκειας τριών ετών. Για τη σεζόν 2008–09, εντάχθηκε στην πρώτη ομάδα της Λιλ, αν και δεν έλαβε αριθμό φανέλας. Αντιθέτως, συνέχισε να αγωνίζεται με τη δεύτερη ομάδα του συλλόγου στο CFA. Πραγματοποίησε το επαγγελματικό του ντεμπούτο με τη Λιλ στις 23 Ιανουαρίου 2009, μία μόλις ημέρα πριν από τα 18α γενέθλιά του, σε μια αναμέτρηση για τον θεσμό του Κυπέλλου Γαλλίας απέναντι στην ΟΣΛ Ντανκέρκ, μπαίνοντας στον αγωνιστικό χώρο ως αλλαγή στο 76ο λεπτό. Στη διάρκεια της τριετούς παρουσίας του στη Λιλ αγωνίστηκε στα τοπικά πρωταθλήματα με τη δεύτερη ομάδα του συλλόγου συνολικά 41 φορές πετυχαίνοντας 4 τέρματα.

Στις 13 Ιανουαρίου 2011, ο Σαλιμπύρ μεταγράφηκε στην ΟΣ Μπουλόν, ομάδα της Λιγκ 2, βάζοντας την υπογραφή του σε συμβόλαιο διάρκειας 18 μηνών.

Στις 6 Αυγούστου 2012, ο Σαλιμπύρ υπέγραψε συμβόλαιο διάρκειας τριών ετών με την ομάδα της Κλερμόν Φουτ από τη Λιγκ 2.

Διεθνής Καριέρα
---------------

Ο Γιανίς είναι νεαρός διεθνής με τη Γαλλία καθώς έχει αγωνιστεί με τις ηλικιακές κατηγορίες U-16 και U-17, ενώ έχει αγωνιστεί και με την ηλικιακή κατηγορία U-18. Ήταν μέλος της ομάδας της Εθνική Γαλλίας U-17 που τερμάτισε φιναλίστ στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα U17 του 2008.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «IDENTITÉ» (στα Γαλλικά). Jeunesse-Sports. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Σεπτεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 19 Οκτωβρίου 2010.
2. ↑  «Yannis Salibur» (στα Γαλλικά). Espace officiel d'information Manager. 24 Νοεμβρίου 2008. Ανακτήθηκε στις 14 Οκτωβρίου 2010.
3. ↑  «L'AS ROME PISTE SALIBUR». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Απριλίου 2009. Ανακτήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 2014.
4. ↑  «Dunkerque v. Lille Match Report». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Ιανουαρίου 2009. Ανακτήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 2014.
5. ↑  «Y. Salibur finalement transféré à l'USBCO». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Ιουλίου 2011. Ανακτήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 2014.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Προφίλ στην ιστοσελίδα της Λιλ ΟΣΚ
* Προφίλ από την LFP Αρχειοθετήθηκε 2009-12-13 στο Wayback Machine.
Γενικά ως **απραξία** χαρακτηρίζεται συνήθως ο χρόνος που διαρρέει χωρίς καμία πράξη επί συγκεκριμένου θέματος.

Στη νομική η απραξία μπορεί να έχει ως συνέπεια την απώλεια ενός δικαιώματος, αν ο νόμος τάσσει κάποια προθεσμία για ενέργεια ή αν εκληφθεί ως ανοχή του κατόχου του δικαιώματος. Συνήθης έκφραση του νόμου για την πρώτη περίπτωση είναι η «άπρακτη παρέλευση προθεσμίας». Στη δεύτερη περίπτωση ο νόμος θεωρεί σε κάποιες περιπτώσεις ότι η επί μακρό χρόνο ανοχή μιας προσβολής και η παγίωση αυτής της κατάστασης στην πράξη (π.χ. ανοχή της καταπάτησης από τρίτον του κυρίου ενός ακινήτου) θα πρέπει να οδηγεί σε απώλεια του δικαιώματος για τον αρχικό δικαιούχο και σε αναγνώριση της υφιστάμενης κατάστασης.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **απραξία**  |
Κορίτσι που κρατά τα αποφθέγματα του προέδρου Μάο (1968)

Το βιβλίο **Αποφθέγματα του Προέδρου Μάο** (Κιν. 毛主席语录), γνωστό στη Δύση ως **Κόκκινο Βιβλιαράκι (**ή, **Βιβλίο)** και κατά την Πολιτιστική Επανάσταση ως **Κόκκινο Βιβλίο-Θησαυρός**, άρχισε να εκδίδεται από την κυβέρνηση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας τον Απρίλιο του 1964. Περιέχει τις ιδεολογικές θέσεις του τότε Κινέζου Προέδρου Μάο Τσετούνγκ, οι οποίες επηρέασαν βαθιά τη μαρξιστική σκέψη της εποχής του, ιδιαίτερα στη Δυτική Ευρώπη. Έχει μεταφραστεί σε περισσότερες από 50 γλώσσες.

Θεωρείται το δεύτερο σε κυκλοφορία βιβλίο σε όλη την ιστορία, μετά την Αγία Γραφή. Η έκδοση του βιβλίου σε μέγεθος τσέπης αποσκοπούσε στην ευχρηστία του και συνέβαλε στη ραγδαία διάδοσή του στον κινεζικό λαό.

Σκοπός της έκδοσής του ήταν η μεταμόρφωση της κινεζικής κοινωνίας με βάση τα κομμουνιστικά ιδεώδη υπό το πρίσμα της ιδεολογικής αντίληψης του Μάο. Κατά τη διάρκεια την Πολιτιστικής Επανάστασης, η οποία ξεκίνησε το 1966, απαιτούνταν η ανάγνωσή του τόσο στα σχολεία όσο και στους χώρους εργασίας. Όμως, μετά το τέλος της Επανάστασης και την ανάληψη της κεντρικής εξουσίας από τον Ντενγκ Ξιαοπίνγκ, η σπουδαιότητα που αποδιδόταν στο πρόσωπο και το *Βιβλίο* του Μάο άρχισε να φθίνει και να θεωρείται δείγμα αριστερής απόκλισης και προσωπολατρείας.

Υποσημειώσεις
-------------

1. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*.
2. ↑  OL345483W.
3. ↑  Οι εκτιμήσεις ποικίλουν από 900 εκατομμύρια (*Guardian* on-line) εώς 5 ή 6,5 δισεκατομμύρια αντίτυπα (*CHINASCOPE Magazine*, Σεπτέμβριος 2005· Zhengyuan Fu, *Autocratic Tradition and Chinese Politics*, 1993, σ. 186)

Βλέπε επίσης
------------

* Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας
* Μάο Τσετούνγκ
* Κοσμική θρησκεία
* Πράσινο βιβλίο (Μουαμάρ Καντάφι)
* Ρουχνάμα

Εξωτερικές πηγές
----------------

* *Το Βήμα*, 4ης Νοεμβρίου 2001, «Η δημοκρατική δικτατορία του κινεζικού λαού[*νεκρός σύνδεσμος*]».

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 308181299
* LCCN: no2014045137
* GND: 1181034078
* SUDOC: 073686395
* BNF: cb16940989f (data)

 |

 |
Το **Γιαναούλ** (ρωσικά: Янаул, Μπασκιρικά: Яңауыл, Yañawıl) είναι μια πόλη στη Δημοκρατία του Μπασκορτοστάν στη Ρωσία, που βρίσκεται στον ποταμό Γιαναούλκα, 230 χιλιόμετρα βόρεια της Ουφά. Ο πληθυσμός είναι 26.924 άτομα στην απογραφή του 2010, μειωμένος σε σύγκριση με τους 27.909 κατοίκους στην απογραφή του 2002, και αυξημένος σε σύγκριση με την απογραφή του 1989.

Ιστορία
-------

Ένας οικισμός στη θέση της σύγχρονης πόλης ήταν γνωστός από το πρώτο μισό του 18ου αιώνα. Το καθεστώς πόλης χορηγήθηκε το 1991.

Διοικητικές και δημοτικής κατάστασης
------------------------------------

Εντός του πλαισίου των διοικητικών διαιρέσεων, το Γιαναούλ εξυπηρετεί ως το διοικητικό κέντρο της επαρχίας Γιαναούλσκι, παρόλο που αποτελεί μέρος της. Ως διοικητική διαίρεση, είναι ενσωματωμένη ξεχωριστά ως **πόλη δημοκρατικής σημασίας του Γιαναούλ**—διοικητική διαίρεση με καθεστώς ίσο με αυτό των επαρχιών. Ως δημοτική διαίρεση, η πόλη δημοκρατικής σημασίας του Γιαναούλ είναι ενσωματωμένη στο Δημοτικό Διαμέρισμα Γιαναούλ, ως **Αστικός Οικισμός Γιαναούλ**.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Ρωσικά) *OKTMO*. www.gks.ru/metod/classifiers.html. Ανακτήθηκε στις 20  Οκτωβρίου 2015.
2. ↑  «Численность населения муниципальных образований Республики Башкортостан». *d:Q69469949*. 2019. σελ. 62.
3. ↑  Πρότυπο:OKATO reference
4. ↑  Resolution #391
5. ↑  Law #126-z
Η **Βεατρίκη-Ιερωνύμη**, γαλλ. Béatrice Hiéronyme de Lorraine-Guise-Elbeuf (1 Ιουλίου 1662 - 9 Φεβρουαρίου 1738) από τον Οίκο της Λωρραίνης-Γκιζ-Ελμπέφ ήταν κόρη του πρίγκιπα του Λιλμπόν, η οποία έγινε ηγουμένη του αβαείου του Ρεμιρμόν. Έγινε μέλος του σπιτιού του Μεγάλου Δελφίνου και ήταν η υποτιθέμενη σύζυγος του Φιλίππου, ιππότη της Λωρραίνης.

Βιογραφία
---------

Ήταν η πρώτη κόρη του Φραγκίσκου-Μαρία, πρίγκιπα του Λιλμπόν και της Άννας της Λωρραίνης, κόρης του Καρόλου Δ΄ δούκα της Λωρραίνης.

Γεννήθηκε στο Οτέλ ντ'Eλμπέφ στο Παρίσι. Τα μέλη του Οίκου της είχαν στην Αυλή του Παρισιού τη θέση του *ξένου πρίγκιπα* (prince étranger). Όταν παντρεύτηκαν οι γονείς της, ο Κάρολος Δ΄ δούκας της Λωρραίνης έδωσε ως γαμήλιο δώρο το Οτέλ ντε Μπωβώ (μετέπειτα Οτέλ ντε Λιλμπόν) στο Νανσύ.

Η Βεατρίκη δεν παντρεύτηκε ποτέ. Στη νεότητά της, γνωστή ως *Μαντμουαζέλ ντε Λιλμπόν*, ήταν μέλος της οικίας του Λουδοβίκου Μεγάλου Δελφίνου της Γαλλίας. Ήταν πολύ κοντά με την αδελφή της Ελισάβετ-Θηρεσία. Στην οικία του Μεγάλου Δελφίνου ήλθε κοντά με τη Λουίζα-Φραγκίσκη των Βουρβόνων, γνωστή ως *μαντάμ λα Ντουσές* (του Μπουρμπόν), κόρη του Λουδοβίκου ΙΔ΄. Επίσης ήταν κοντά με τον θείο της Κάρολο-Ερρίκο του Οίκου της Λωρραίνης πρίγκιπα του Κομμερσύ. 

Το 1686 της προτάθηκε ο γάμος της με τον Φραγκίσκο Β΄ των Έστε δούκα της Μόντενα. Ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ είχε υποστηρίξει τον γάμο, αλλά μετά είπε ότι δεν θα αναμειχθεί στην ένωση. Τελικά αυτός νυμφεύτηκε τη Μαργαρίτα-Μαρία Φαρνέζε, χωρίς να αποκτήσει παιδιά. To 1705 η Βεατρίκη-Ιερωνύμη έγινε βοηθός-ηγουμένη στο Ρεμιρμόν. Το 1710 έγινε ηγουμένη σε ένα σπουδαίο μοναστήρι των Βενεδικτίνων στο Βοσγκ της Γαλλίας. Διαδέχθηκε την Χριστίνα του Ζαλμ και παρέμεινε πριγκίπισσα-ηγουμένη ως το τέλος της.

Απεβίωσε στο Παρίσι σε ηλικία 70 ετών. Ο Λουί ντε Ρουβρουά, δούκας του Σαιν-Σιμόν αναφέρει ότι αυτή είχε παντρευτεί τον εξάδελφό της Φίλιππο ιππότη της Λωρραίνης.

Πηγές
-----

* Goldhammer, Arthur, Saint-Simon and the court of Louis XIV [Translated memoirs of Saint-Simon], The University of Chicago Press, London, 2001, p.33
* Jonathan Spangler (2009). The Society of Princes: The Lorraine-Guise and the Conservation of Power and Wealth in Seventeenth-Century France. Ashgate Publishing, Ltd. p. 246. ISBN 0754658600.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10  genealogy.euweb.cz/lorraine/lorraine6.html. Ανακτήθηκε στις 15  Ιανουαρίου 2016.
2. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
Το **Απτουραχμανλή** ήταν ελληνικό χωριό στην περιοχή Ακ Νταγ Ματέν, στη Μικρά Ασία.

Κτίστηκε γύρω στο 1840-1845 από κατοίκους της Αργυρούπολης του Πόντου, σε περιοχή πεδινή και εύφορη. Αρχικά αποτελούνταν από 300 οικογένειες. Τον οικισμό διαπερνούσε χείμαρρος που τον χώριζε σε δύο μαχαλάδες (συνοικίες), τον βόρειο και τον νότιο. Πολιούχοι ήταν ο Άγιος Κωνσταντίνος και η Αγία Ελένη. Στο χωριό υπήρχε διθεσιο δημοτικό σχολείο. Στις 21 Μαΐου κάθε χρόνο τελούνταν παλαιστικοί αγώνες καθώς οι κάτοικοι του οικισμού ήταν φημισμένοι για τις παλαιστικές τους ικανότητες.

Ο οικισμός εγκαταλείφθηκε το 1923 με την ανταλλαγή των πληθυσμών. Οι οικογένειες μετά την ανταλλαγή των πληθυσμών εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα στα χωριά Δυτικό Πέλλας και Λεκάνη Καβάλας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανώνυμου, «Απτουραχμανλή, το», Εγκυκλοπαίδεια του Ποντιακού Ελληνισμού, τομ.2 , εκδ. Μαλλιάρης παιδεία, Αθήνα,2007, σελ.43
2. ↑  Ανώνυμου, «Απτουραχμανλή, το», Εγκυκλοπαίδεια του Ποντιακού Ελληνισμού, τομ.2 , εκδ. Μαλλιάρης παιδεία, Αθήνα,2007, σελ.44

Πηγές
-----

* Ανώνυμου, «Απτουραχμανλή, το», Εγκυκλοπαίδεια του Ποντιακού Ελληνισμού, τομ.2 , εκδ. Μαλλιάρης παιδεία, Αθήνα,2007, σελ 43-44
* "Ο Σάββας Δαμ. Χατζημωυσιάδης από το Απτουραχμανλί στο Δυτικό Πέλλας"
Συντεταγμένες: 12°29′N 61°26′W﻿ / ﻿12.483°N 61.433°W﻿ / 12.483; -61.433
Η **Γκραντ Μπέυ** (αγγλικά: Grand Bay) είναι ένα χωριό της Γρενάδα. Είναι το δεύτερο σε έκταση μεγαλύτερο του νησιού Καρριακού.

Γεωγραφία
---------

Η Γκραντ Μπέυ βρίσκεται βορειοανατολικά της Γρενάδας και κεντρο-ανατιλικά του νησιού Καρριακού. Βρίσκεται βορειοανατολικά του Χίλσμπορο και νοτιοανατολικά του Λ'Απέλ. Βρίσκεται 4 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του Χίλσμπορο, 37 χλμ. βορειοανατολικά της Σωτέρ, 44 χλμ. βορειοανατολικά της Βικτόρια και της Ενορίας του Αγίου Μάρκου, 45 χλμ. μακρυά από την Λα Μπάιγ, 46 χλμ. βορειοανατολικά της Ενορίας του Αγίου Ιωάννη και 48 χλμ. βορειοανατολικά της Γκουγιάβ.

### Κλίμα

Η μέση θερμοκρασία κάθε μέρα είναι 28 °C το πρωί, 31 °C το απόγευμα και 29 °C το βράδυ.

Κοντινά χωριά
-------------

* Χίλσμπορο, νοτιοδυτικά
* Λ'Απέλ, βορειοδυτικά
* Αρζύλ, νοτιοδυτικά
* Μαρούν
* Μπογκλέ, βόρεια

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος πόλεων της Γρενάδας
* Κατάλογος οικισμών της Καρριακού

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Γκραντ Μπέυ». Falling Rain.

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Καρριακού |
| --- |
|  |
| Χωριά | 
* Αρζύλ
* Γκραντ Μπέυ
* Ερμιτάζ
* Λ'Απέλ
* Λ'Εστέρ
* Λώριστον
* Μάουντ Πλέζαντ
* Μαρούν
* Μπελαίρ
* Μπογκλέ
* Ντουμφρί
* Σιξ Ρόουντς
 |
|  |
| Πολιτισμός | 
* Πολιτισμός της Καριακού
 |
|  |
| Ραδιοφωνικοί σταθμοί | 
* ΚΥΑΚ106 (106.3 FM)
* The Harbor Light of the Windwards
* Sister Isles (92.9 FM).
 |

 |
Το «Γκραντοτέλ Πουπ» στο Κάρλοβι Βάρι.
Το **Γκραντοτέλ Πουπ** (*Grandhotel Pupp*) είναι ένα ξενοδοχείο που βρίσκεται στη λουτρόπολη Κάρλοβι Βάρι της Τσεχίας. Είναι ένα από τα αρχαιότερα και ιστορικότερα ξενοδοχεία της Ευρώπης, η κατασκευή του οποίου ανάγεται στις αρχές του δέκατου όγδοου αιώνα. 

Το πρώτο ξενοδοχείο, εκεί που ορθώνεται σήμερα το ογκώδες ξενοδοχειακό συγκρότημα του Γκραντοτέλ Πουπ, χτίστηκε το 1701 με το όνομα «Σάξονι Χωλ» (Saxony Hall). Το 1760, ο Γιαν Γίρι Ποπ (τσεχ. Jan Jiri Pop, γερμ.Johann Georg Pupp), ένας ζαχαροπλάστης από την πόλη Βέλτρουτσι, 20 χιλιόμετρα βόρεια της Πράγας, εγκαταστάθηκε στο τότε Κάρλσμπαντ και βρήκε εργασία σε ένα τοπικό ζαχαροπλάστη με το όνομα Μίτερμπαχ (Mitterbach), την κόρη του οποίου νυμφεύθηκε το 1775.

Εκείνη την εποχή ο Ποπ άρχισε να χρησιμοποιεί τη γερμανική εκδοχή του ονόματός του, Γιόχαν Γκέοργκ Πουπ. Το 1890, η οικογένεια Πουπ απέκτησε την κυριότητα του προϋπάρχοντος ξενοδοχείου «Σάξονι Χωλ». Μεταξύ των ετών 1896 και 1907, οι Βιεννέζοι αρχιτέκτονες Φέλνερ (*Fellner*) και Χέλμερ (*Helmer*) επανασχεδίασαν τα υπάρχοντα κτήρια στο νεο-μπαρόκ «Γκραντοτέλ Πουπ» ξενοδοχείο, που υπάρχει σήμερα.

Μετά το πέρας του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η κυβέρνηση της κομμουνιστικής Τσεχοσλοβακίας κρατικοποίησε το ξενοδοχείο, το οποίο μετονόμασε σε Γκραντοτέλ Μόσκβα (Grandhotel Moskva). Το 1889, το ξενοδοχείο επανέκτησε το αρχικό όνομά του, ως Γκραντοτέλ Πουπ, και η κυριότητά του περιήλθε σε ιδιώτες.

Το διάσημο «Καφέ Πουπ» του ξενοδοχείου είναι ο χώρος που ο Γερμανός συνθέτης Μπετόβεν διέμεινε το 1812, όταν το κτίσμα αυτό χρησιμοποιούνταν ακόμη ως χώρος ιαματικών λουτρών. Τακτικοί επισκέπτες των ιαματικών πηγών της λουτρόπολης και θαμώνες του Γκραντοτέλ Πουπ υπήρξαν οι συνθέτες Μπετόβεν, Σοπέν, Μπραμς και Σμέτανα, οι ποιητές Γκαίτε, Σίλερ και Πούσκιν, καθώς και ο τσάρος Πέτρος ο Μέγας.

Στο Γκραντοτέλ Που» πραγματοποιείται κάθε χρόνο το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Κάρλοβι Βάρι. Το 2006 χρησιμοποιήθηκε για τα γυρίσματα της ταινίας Καζινό Ρουαγιάλ, με τον κινηματογραφικό ήρωα Τζέημς Μποντ.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Γερμανικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά) *archINFORM*. 9954. Ανακτήθηκε στις 31  Ιουλίου 2018.
2. ↑  *Památkový katalog NPÚ*. pamatkovykatalog.cz/soupis/podle-relevance/1/seznam?katCislo=1000140003. Ανακτήθηκε στις 14  Φεβρουαρίου 2019.
3. ↑  Ανακτήθηκε στις 9  Νοεμβρίου 2018.

Πηγές
-----

* Grandhotel Pupp, επίσημος ιστότοπος του ξενοδοχείου.
* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος-Λαρούς-Μπριτάνικα, λήμμα «Κάρλοβυ Βάρυ», Εκδόσεις Πάπυρος, Αθήνα, 1996.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Grandhotel Pupp στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 249138669
* GND: 5082897-6
* NKC: ko2003206634

 |

 |
**Αργαλειού τραγούδια** ονομάζονται τα τραγούδια που τραγουδούσαν οι γυναίκες με το ρυθμό του  αργαλειού τους. Αποτελούν υποκατηγορία των  δημοτικών τραγουδιών του *εργατικού κύκλου*.

Μορφή
-----

Τα τραγούδια του αργαλειού έχουν μικρό μέγεθος και ουσιαστικά αποτελούν παραδοσιακά στιχουργήματα.

Είναι έμμετρα και κυρίως είναι γραμμένα πάνω στα εξής μέτρα: 

* στο χαρακτηριστικό ιαμβικό δεκαπεντασύλλαβο των δημοτικών τραγουδιών,
* στο ιαμβικό οκτασύλλαβο και
* στο ιαμβικό οκτασύλλαβο και ιαμβικό επτασύλλαβο στους μονούς και ζυγούς στίχους αντίστοιχα.

Θεματολογία
-----------

Η κύρια θεματολογία των εν λόγω τραγουδιών είναι ο αργαλειός. Ειδικότερα μπορούν να έχουν θέμα:

* Την εξύμνηση του αργαλειού:

> 
> Τιμή μεγάλη και τρανή-πουν’ ο αργαλειός στο σπίτι,  
>  
> το κάθε δόντι του αργαλειού αξίζει μαργαρίτη.  
> 
> 
> 
> 

* Την κοπιαστική δουλειά στον αργαλειό:

> 
> Το κέντημα είναι γλέντημα  
>  
> κι η ρόκα είναι σεργιάνι˙  
> 
> κι ο αργαλειός είναι σκλαβιά,  
>  
> σκλαβιά πολύ μεγάλη.  
> 
> 
> 
> 

* Τις νεαρές υφάντρες:

> 
> Δικός μου είναι ο αργαλειός, δικό μου και το χτένι,  
> 
> δική μου και η πέρδικα που κάθεται και φαίνει.  
> 
> 
> 
> 

* Τις νεαρές που δεν γνώριζαν να υφαίνουν:

> 
> Σαν δεν ήξερες να φάνεις,  
> 
> τα μασούρια τι τα βάνεις;  
> 
> 
> 
>

Ερωτικό τραγούδι
----------------

Τα τραγούδια του αργαλειού τα συναντάμε και ως ερωτικά τραγούδια. Στα παλαιότερα χρόνια πολλοί ερωτευμένοι νέοι τραγουδούσαν στις νεαρές υφάντρες που ύφαιναν στον αργαλειό, για αυτό το δύσκολο κοπιαστικό τους έργο.

Ακολουθεί αντιπροσωπευτικό απόσπασμα ερωτικού τραγουδιού του αργαλειού.

> 
> Αργαλειέ μου, όταν χτυπάς,  
>  
> την καρδούλα μου χτυπάς.  
> 
> 
> 
>

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Αποτελούνται από μικρό αριθμό στίχων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  
Γεράσιμος Αν. Μαρκαντωνάτος (2013). «Αργαλειού τραγούδια». *ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟΙ ΚΑΙ ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΟΙ ΟΡΟΙ*. Αθήνα: Δημοσιογραφικός Οργανισμός Λαμπράκη Α.Ε. σελ. 63. ISBN 978-960-503-298-2.
2. ↑  
Σ. ΓΚΙΚΑΣ - Δ. ΔΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ - Ι. ΕΥΑΓΓΕΛΛΟΥ - Χ. ΡΩΜΑΣ (1997). «Αργαλειού τραγούδια». *ΛΕΞΙΚΟ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΩΝ ΟΡΩΝ*. Αθήνα: Εκδόσεις Σαββάλας. σελ. 54. ISBN 960-460-197-0.
3. ↑  
Γεράσιμος Αν. Μαρκαντωνάτος (2013). «Αργαλειού τραγούδια». *ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟΙ ΚΑΙ ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΟΙ ΟΡΟΙ*. Αθήνα: Δημοσιογραφικός Οργανισμός Λαμπράκη Α.Ε. σελ. 63. ISBN 978-960-503-298-2.
Το **Γκρανολιές** (καταλανικά: Granollers‎) είναι μεσαίου μεγέθους πόλη και δήμος της Επαρχίας της Βαρκελώνης στην Καταλονία, πρωτεύουσα της φυσικής επαρχίας (κομάρκας) του Ανατολικού Μπαλιές. 

Το σημαντικότερο αρχιτεκτονικό μνημείο της πόλης είναι το αναγεννησιακό κτίριο της Πορσάδα (*la Porxada*), που χρησίμευε ως κέντρο αγοραπωλησίας του σιταριού. Το όνομα της πόλης προέρχεται από τη λέξη *granolla*, μεσαιωνική μορφή της σημερινής καταλανικής λέξης granota («βατράχι»), από τα πολλά βατράχια που βρίσκονταν στον οικισμό λόγω της παρουσίας του ποταμού Κονγκόστ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικών της Ισπανίας: «Municipal Register of Spain of 2022» 16  Μαΐου 2022. σελ. 1,235.
2. ↑  «Rutes i itineraris | Turisme Granollers». *visitgranollers.com*. Ανακτήθηκε στις 10 Σεπτεμβρίου 2015.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 147746112
* LCCN: n80089394
* GND: 4368629-1

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Ευρώπη
* Πύλη:Ισπανία
 |

 |
Ο **Γιάννης Παπαδονικολάκης** (1928 - 20 Αυγούστου 2000) ήταν Έλληνας υποπτέραρχος της Πολεμικής Αεροπορίας και πολιτικός. Διακρίθηκε για την αντιστασιακή του δράση την περίοδο της χούντας, και μεταπολιτευτικά διετέλεσε βουλευτής του ΠΑΣΟΚ και υπουργός.

Βιογραφικό
----------

Γεννήθηκε το 1928 στο Ηράκλειο Κρήτης. Αποφοίτησε από τη Σχολή Αεροπορίας (σημερινή Σχολή Ικάρων) και σταδιοδρόμησε ως Ιπτάμενος αξιωματικός της Πολεμικής Αεροπορίας. Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας οργανώθηκε στο ΠΑΚ, συνελήφθη, βασανίστηκε στο ΕΑΤ-ΕΣΑ και αποτάχθηκε από την Αεροπορία, για να αποκατασταθεί μεταπολιτευτικά ως υποπτέραρχος.

Εκλέχθηκε βουλευτής Ηρακλείου με το ΠΑΣΟΚ το 1981 και το 1985, και διετέλεσε υπουργός Συγκοινωνιών από τον Σεπτέμβριο του 1984 μέχρι τον Ιούνιο του 1985.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑
Ο **Αρβάνδος**, λατιν.: *Arvandus*, ήταν Γαλάτης, που ανήλθε στην ιεραρχία της αυτοκρατορικής ρωμαϊκής κοινωνίας για να διοριστεί δύο φορές πραιτοριανός έπαρχος της Γαλατίας.

Την πρώτη φορά, το 461, διορίστηκε από τον Αυτοκράτορα Λίβιο Σεβήρο. Αυτός ο διορισμός έληξε, όταν ο Σεβήρος πέθανε το 465. Δύο χρόνια αργότερα, το 467, διορίστηκε από τον Ανθέμιο. 

Ο φίλος και χρονικογράφος του, Σιδόνιος Απολλινάρις, καταγράφει ότι η πρώτη του θητεία ήταν επιτυχημένη και ο ίδιος άρεσε πολύ. Ωστόσο, στη δεύτερη θητεία του βρέθηκε ευρέως μισητός και το 468 απομακρύνθηκε από το αξίωμα και μεταφέρθηκε στη Ρώμη αλυσοδεμένος. Εδώ κατηγορήθηκε από απεσταλμένους μίας επιτροπής Γαλατών με επιρροή ότι διέπραξε προδοσία. Οι απεσταλμένοι έφεραν μαζί τους μία επιστολή, την οποία ο γραμματέας τού Αρβάνδου βεβαίωσε ότι είχε υπαγορευτεί από τον Αρβάνδο. Σε αυτήν, ο Aρβάνδος ξεκινούσε να αποτρέψει τον Eύρικ, βασιλιά των Βησιγότθων, από το να συνάψει ειρήνη με τον Δυτικό Ρωμαίο Αυτοκράτορα, προτρέποντας να επιτεθεί στους Βρετόνους βόρεια του Λίγηρα. Η επιστολή ισχυριζόταν ότι ο Νόμος των Εθνών απαιτούσε μία διαίρεση της Γαλατίας μεταξύ των Βησιγότθων και των Βουργουνδών. 

Ο Ριόθαμος, ο βασιλιάς των Βρετανών, ήταν σύμμαχος τού Ρωμαίου Αυτοκράτορα Ανθέμιου, οπότε αυτό ισοδυναμούσε με κήρυξη πολέμου στον Αυτοκράτορα. Ο Αρβάδος δικάστηκε για προδοσία. Η δίκη έπρεπε να επιβλέπεται από τον Σιδόνιο, αλλά ο Σιδόνιος επέλεξε να παραιτηθεί από τη θέση του και να ζητήσει επιείκεια για λογαριασμό τού φίλου του. Στη δίκη του, ο Aρβάνδος κρίθηκε ένοχος και αφαιρέθηκε επιτόπου από όλα τα προνόμια, που αφορούσαν τη πραιτωρία του και οδηγήθηκε στην κοινή φυλακή για να περιμένει την εκτέλεση. 

Ο Κασσιόδωρος υποστηρίζει ότι η πρόθεση του Αρβάνδου ήταν να διαιρέσει την Αυτοκρατορία και να καταλάβει τον θρόνο:  Ίσως ο Αρβάνδος ήλπιζε να αποκτήσει τον θρόνο με τη βοήθεια των Γαλατών και των Βησιγότθων, όπως στην προηγούμενη προσπάθεια του Άβιτου. Αν ναι, ο Aρβάνδος απογοητεύτηκε, καθώς δεν έλαβε κάποια υποστήριξη από τη Γαλλική αριστοκρατία. Πιθανώς αυτό να ήταν αποτέλεσμα της μη ευγενούς γέννησής του, αλλά η μεγάλη πλειοψηφία των Γαλατών θα είχε μάθει από το παράδειγμα του Άβιτου και θα συνειδητοποιούσε ότι ο καιρός για τέτοιες περιπέτειες, είχε περάσει πολύ καιρό. 

Ο Κασσιόδωρος αναφέρει ότι ο Σιδόνιος και οι φίλοι του κατάφεραν να σώσουν τον Αρβάνδο από τη θανατική ποινή. «Με εντολή τού Ανθέμιου, ο Αρβάνδος, που είχε επιχειρήσει να γίνει αυτοκράτορας, στάλθηκε στην εξορία» («Arabundus imperium temptans iussu Anthemii exilio deportatur»).

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Martindale, John R (1980). *The Prosopography of the Later Roman Empire. Volume II. A.D. 395-527*. Cambridge. σελίδες 157–158.
2. 1 2  Dalton, O. M. (trans) (1915). *The Letters of Sidonius*. Oxford.
3. 1 2  Cassiodorus. «1287». *Chronicles*.
4. ↑  Mathison, Ralph (2 Φεβρουαρίου 1998). «Arvanus». *De Imperatoribus Romanis*. University of South Carolina. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Ιουνίου 2009. Ανακτήθηκε στις 14 Ιουνίου 2009.
Η **Αψίδα της Ευσέβειας**, λατιν.: Arcus Pietatis, ήταν μία αρχαία ρωμαϊκή θριαμβική αψίδα στα βόρεια του Πανθέου στο Άρεως Πεδίον στη Ρώμη.

Ιστορία
-------

Μπορεί να περιλαμβανόταν στη στοά, που περιέβαλλε την αυλή μπροστά από το Πάνθεον, ανάμεσα στις Θέρμες του Νέρωνα και τον ναό της Ματιδίας. Το έργο *Αξιοθαύμαστα* (Mirabilia) αναφέρει ότι η Αψίδα συνδεόταν με τον ναό του Αδριανού και ήταν κοντά στις εκκλησίες *Σάντα Μαρία ιν Aκουίρο* και *Mανταλένα*.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος ρωμαϊκών αψίδων θριάμβου
* Κατάλογος αρχαίων μνημείων στη Ρώμη

Βιβλιογραφία
------------

* Samuel Ball Platner and Thomas Ashby, *A topographical dictionary of Ancient Rome*, Oxford University Press, 1929
* Lawrence Richardson, *A New Topographical Dictionary of Ancient Rome*, Johns Hopkins University Press, 1992, 488 p. ((ISBN 0801843006))

Αναφορές σε πηγές
-----------------
Το **Βοσνιακό Λαϊκό κόμμα** (*σερβικά : Бошњачка народна странка*) είναι μειονοτικό πολιτικό κόμμα της Σερβίας. Ιδρυτής και πρόεδρος του[1][2] είναι ο Μούγιο Μούκοβιτς[3].

Με βάση το γεγονός ότι το πολιτικό σκηνικό στο Σαντζάκ, ιδιαίτερα στο πλαίσιο της εθνικής μειονότητας των Βοσνίων, για το μεγαλύτερο μέρος του δεν είναι σε θέση να ανταποκριθεί επαρκώς στις τρέχουσες προκλήσεις και τις ανησυχίες για τη μελλοντική εξέλιξη της κατάστασης στην περιοχή του Σαντζάκ στις 15 Ιανουαρίου 2012 στο Νόβι Παζάρ ιδρύθηκε το Βοσνιακό Λαϊκό κόμμα (BNS)[4].

Στις εκλογές για την Εθνοσυνέλευση της Σερβίας τον Μάιο του 2012 το BNS συμμετείχε με τον συνασπισμό Μετακίνηση της Σερβίας κερδίζοντας μία έδρα, ο πρόεδρος Μούγιο Μούκοβιτς εκλέχτηκε βουλευτής στο Σερβικό κοινοβούλιο[5].

Παραπομπές
----------

1. ↑  БНС: Званична интернет страница
2. ↑  БНС: „Мујо Муковић"
3. ↑  Б92: „БНС за помирење у Санџаку"
4. ↑  Устав Србије
5. ↑  Народна скупштина Републике Србије: „Народни посланик Мујо Муковић"[*νεκρός σύνδεσμος*]
Ο **Γεώργιος Κώνστας** (1918-1996) ήταν διαπρεπής Έλληνας δικαστικός που διετέλεσε Πρόεδρος του Αρείου Πάγου από το 1982 ως το 1985.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1918 με καταγωγή από τη Φωκίδα. Αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και ακολούθησε καριέρα στον δικαστικό κλάδο. Πολυγραφότατος, μεταξύ άλλων εξέδωσε «*Λεξικό Νομικής*» σε 12 τόμους. Άλλα έργα του: «*Περί ενδίκων μέσων*», «*Περί παραγραφών*» κτλ. Ήταν γνωστός για τις προοδευτικές του ιδέες ήδη από την προδικτατορική περίοδο και το 1958 πρωτοστάτησε στην ίδρυση της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων.

Τον Μάιο του 1968, αφού είχε ήδη επιβληθεί ένα χρόνο νωρίτερα η χούντα των συνταγματαρχών, με την ΚΔ/28-5-1968 Συντακτική Πράξη «*περί εξυγιάνσεως της Τακτικής Δικαιοσύνης*» αναστέλλεται για 3 ημέρες η ισοβιότητα των δικαστών και η μονιμότητα των εισαγγελέων και αμέσως στη συνέχεια, με το Βασιλικό Διάταγμα της 29-5-1958 απολύονται 30 δικαστές και εισαγγελείς. Ανάμεσά τους ο μετέπειτα Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας Χρήστος Σαρτζετάκης, καθώς και πέντε μέλη του τελευταίου διοικητικού συμβουλίου της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων, μεταξύ των οποίων και ο Γεώργιος Κώνστας, διότι «*συνείργησαν εις την δημιουργίαν συνδικαλιστικού εν τω Δικαστικώ Σώματι κινήματος*».

Αποκαταστάθηκε στην υπηρεσία του το Σεπτέμβριο του 1974. Τον Ιούλιο του 1982, όταν αποχώρησε λόγω συμπλήρωσης ορίου ηλικίας ο μέχρι τότε Πρόεδρος του Αρείου Πάγου Δημήτριος Σκούμπης, ο Γεώργιος Κώνστας επελέγη ομόφωνα από το Υπουργικό Συμβούλιο της κυβέρνησης του Ανδρέα Παπανδρέου ως ο διάδοχός του. Παρέμεινε πρόεδρος ως τον Ιούλιο του 1985, οπότε συμπλήρωσε το ανώτατο όριο ηλικίας, και τον διαδέχθηκε ο Αντώνιος Στασινός.

Ο Κώνστας απεβίωσε τον Ιούνιο του 1996 και κηδεύτηκε στις 23 Ιουνίου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εγκυκλοπαίδεια Υδρία-Cambridge-Ήλιος, λήμμα Γεώργιος Κώνστας
2. ↑  Εγκυκλοπαίδεια Υδρία-Cambridge-Ήλιος, λήμμα Γεώργιος Κώνστας
3. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Ιουλίου 2015. Ανακτήθηκε στις 2 Αυγούστου 2015.
4. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Ιουλίου 2015. Ανακτήθηκε στις 2 Αυγούστου 2015.
5. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Ιουλίου 2015. Ανακτήθηκε στις 2 Αυγούστου 2015.
6. ↑  "Κηδείες", Καθημερινή, φύλλο 23ης Ιουνίου 1996, σελ. 14.
Ο **Γάιος Μέτελλος**, λατιν.: *Gaius Metellus*, ήταν νεαρός Ρωμαίος συγκλητικός την εποχή των προγραφών τού Σύλλα στα τέλη της δεκαετίας τού 80 π.Χ. Δεδομένου ότι το *επίθετο (cognomen)* του είναι Mέτελλος, το όνομα τού *γένους* του είναι πιθανό να ήταν Καικίλιος. Τίποτε για την ταυτότητά του δεν μπορεί να εξακριβωθεί με βεβαιότητα. 

Ο Πλούταρχος καταγράφει αυτό, που φαίνεται να ήταν ένα διάσημο ανέκδοτο για τον Γάιο Μέτελλο, ως εκείνον που ώθησε τον Ρωμαίο δικτάτορα να δημοσιεύσει τους πρώτους καταλόγους προγραφών:

> Ο Σύλλας αφοσιώθηκε τώρα στη σφαγή και η πόλη γέμισε με δολοφονίες χωρίς αριθμό ή όριο, με πολλούς ανθρώπους να σκοτώνονται από ιδιωτική έχθρα, για τους οποίους ο Σύλλας δεν είχε καμία ανησυχία, αλλά το επέτρεψε ως χάρη στους υποστηρικτές του, μέχρι που ένας από τους νεαρούς άνδρες, ο Γάιος Μέτελλος, τόλμησε στη Σύγκλητο να ρωτήσει τον Σύλλα τι τέλος θα είχαν αυτά τα κακά. … Ο Σύλλας απάντησε ότι δεν ήξερε ακόμη ποιον θα λυπόταν, και ο Μέτελλος απάντησε, «Τότε πες μας ποιον σκοπεύεις να τιμωρήσεις». Ο Σύλλας είπε ότι θα το έκανε αυτό. 
> 
> 

Ο Πλούταρχος σημειώνει, ωστόσο, ότι το «ορισμένοι λένε» στην πραγματικότητα ήταν ο Φουφίδιος, ένας από τους πιστούς οπαδούς τού Σύλλα, που έθεσε αυτό το ερώτημα.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 21  Ιανουαρίου 2021.
2. 1 2 3 4  «Digital Prosopography of the Roman Republic» (Αγγλικά) 3045. Ανακτήθηκε στις 10  Ιουνίου 2021.
3. ↑  «Digital Prosopography of the Roman Republic» (Αγγλικά) 1701. Ανακτήθηκε στις 10  Ιουνίου 2021.
4. ↑  «Digital Prosopography of the Roman Republic» (Αγγλικά) 2150. Ανακτήθηκε στις 10  Ιουνίου 2021.
5. ↑  «Digital Prosopography of the Roman Republic» (Αγγλικά) 2078. Ανακτήθηκε στις 10  Ιουνίου 2021.
6. ↑  «Digital Prosopography of the Roman Republic» (Αγγλικά) 2175. Ανακτήθηκε στις 10  Ιουνίου 2021.
7. ↑  Robin Waterfield, *Plutarch: Roman Lives* (Oxford University Press, 1999), p. 481.
8. ↑  Plutarch, *Life of Sulla* 31; Matthew Dillon and Lynda Garland, *Ancient Rome: From the Early Republic to the Assassination of Julius Caesar* (Routledge, 2005), pp. 524–525.
Μερική άποψη του Βοτανικού Κήπου της Πίζας
Το κτήριο της Βοτανικής Σχολής
Η πρόσοψη του κτηρίου του παλαιού Βοτανικού Ινστιτούτου, με τη διακόσμηση από κοχύλια
Ο **Βοτανικός Κήπος της Πίζας** (*Orto botanico di Pisa*), γνωστός και ως **Βοτανικός Κήπος του Πανεπιστημίου της Πίζας** (*Orto Botanico dell'Università di Pisa*), είναι βοτανικός κήπος που διευθύνεται από το Πανεπιστήμιο της Πίζας και βρίσκεται στην οδό Luca Ghini, στην Πίζα της Ιταλίας.

Ο Κήπος ιδρύθηκε το 1544, υπό τη διακυβέρνηση του Μέγα Δούκα Κόζιμο Α΄ των Μεδίκων, ως ο πρώτος πανεπιστημιακός βοτανικός κήπος σε ολόκληρη την Ευρώπη. Η δημιουργία και ανάπτυξή του ανατέθηκε στον ονομαστό τότε βοτανολόγο Λούκα Γκίνι. Το 1563 ο Κήπος άλλαξε τοποθεσία, από την όχθη του ποταμού (εκεί όπου έγινε το οπλοποιείο των Μεδίκων) σε μια θέση κοντά στη Μονή της Αγίας Μάρθας, και το 1591 (υπό τον Φλαμανδό βοτανολόγο Γιόζεφ Γκεντενχούιζε, γνωστό στην Ιταλία και ως Τζουζέππε Καζαμπόνα) μετεγκαταστάθηκε και πάλι, στην τρίτη και σημερινή του θέση. Από τον 16ο αιώνα μέχρι σήμερα, ο Κήπος φιλοξενεί μια ποικιλία φυσικών αντικειμένων (στο σημερινό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας της Πίζας), βιβλιοθήκη (σήμερα μέρος της πανεπιστημιακής βιβλιοθήκης) και προσωπογραφίες των διευθυντών του ανά τους αιώνες. Περιλαμβάνει επίσης ένα από τα πρώτα θερμαινόμενα θερμοκήπια με σιδερένιο σκελετό που κατασκευάσθηκαν στην Ιταλία.

Σήμερα ο Βοτανικός Κήπος της Πίζας διαιρείται σε τομείς, που περιλαμβάνουν τη Βοτανική Σχολή, παρτέρια, λιμνούλες, υδροφυτώριο, θερμοκήπια και διάφορα κτίσματα. Τα φυτά του περιλαμβάνουν πόες, θάμνους και δένδρα. Από τα κτίσματα ξεχωρίζει το παλαιό βοτανικό ινστιτούτο, που ανεγέρθηκε στο διάστημα 1591-1595 και η πρόσοψή του είναι διακοσμημένη με θαλάσσια κοχύλια.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ιστότοπος του Βοτανικού Κήπου της Πίζας

Πηγές
-----

* Garbari, F. κ.ά.: *Giardino dei Semplici: L'Orto botanico di Pisa dal XVI al XX secolo*, Πίζα 1991

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 140871823
* LCCN: n93111804
* GND: 260214-3
* SUDOC: 032761368
* BNF: cb12372837f (data)

 |

 |
Η Αψίδα του Δρούσου.
Η **Αψίδα του Δρούσου**, λατιν.: Arcus Drusus, είναι μία αρχαία αψίδα στη Ρώμη της Ιταλίας, κοντά στο 1ο μίλι της Αππίας Οδού και δίπλα στην Πόρτα Σαν Σεμπαστιάνο.

Η ακριβής προέλευση της Αψίδας είναι ασαφής. Είναι πλέον γενικά αποδεκτό ότι δεν έχει καμία σχέση με τον Νέρωνα Κλαύδιο Δρούσο, τον κατακτητή των Γερμανών. Ορισμένες εκδοχές αναφέρουν ότι η αψίδα κατασκευάστηκε ως μέρος μίας προέκτασης, που προστέθηκε στο Άκουα Μάρσια από τον Καρακάλλα το 211–216 μ.Χ. για να μεταφέρει νερό από αυτό το υδραγωγείο στις νέες Θέρμες του Καρακάλλα. Ωστόσο, φαίνεται πιο πιθανό ότι η αψίδα προϋπήρχε του υδραγωγείου και ότι το υδραγωγείο είχε δρομολογηθεί επάνω από την κορυφή του τόξου.

Μόνο το κεντρικό τμήμα αυτής της αψίδας στέκεται τώρα, αλλά αρχικά ήταν με τρία τόξα, ή τουλάχιστον με προεξοχές σε κάθε πλευρά, αν και δεν είχε ολοκληρωθεί ποτέ. Είναι κτισμένη από τραβερτίνη λίθο, με επένδυση από μάρμαρο και σε κάθε πλευρά της αψίδας υπάρχουν κίονες από μάρμαρο Νουμιδίας με βάσεις από λευκό μάρμαρο. Το τόξο εσωτερικά έχει ύψος 7,21 μέτρα. Το *Άκουα Αντωνιάνα*, ο κλάδος του *Άκουα Μάρσια*, διέσχιζε αυτή την αψίδα, αλλά το σκυρόδεμα με επένδυση πλίνθων που φαίνεται στην κορυφή μοιάζει να ανήκει σε μεταγενέστερη περίοδο. Η αψίδα μπορεί να ήταν Αψίδα του Τραϊανού.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος ρωμαϊκών αψίδων θριάμβου
* Κατάλογος αρχαίων μνημείων στη Ρώμη

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  Samuel Ball Platner: A Topographical Dictionary of Ancient Rome, London: Oxford University Press, 1929.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Arch of Drusus (Rome) στο Wikimedia Commons

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 247004789

 |

 |
Άποψη του θερμοκηπίου και των γαλλικών κήπων
Ο **Βοτανικός Κήπος της Κουριτίμπα** (πορτ. *Jardim Botânico de Curitiba*) - επίσης γνωστός ως "**Jardim Botânico Fanchette Rischbieter**" - βρίσκεται στην περιοχή Jardim Botânico ("Βοτανικός Κήπος") στην πόλη της Κουριτίμπα, πρωτεύουσας της πολιτείας του Παρανά, μεγαλύτερης πόλης της νότιας Βραζιλίας.

Είναι το κυριότερο τουριστικό αξιοθέατο της πόλης - το 2007 ήταν το δημοφιλέστερο μέρος σε διαδικασία εκλογής για να επιλογή των "Επτά Θαυμάτων της Βραζιλίας" - και στεγάζει την πανεπιστημιούπολη του παλαιότερου πανεπιστημίου της Βραζιλίας - (Ομοσπονδιακό Πανεπιστήμιο της Παρανά). Είναι το σύμβολο της πόλης και όλης της Νότια περιοχή της Βραζιλίας.

Ο διεθνής κωδικός αναγνώρισης είναι **CURIT**.

Συντεταγμένες: 25°26′34″S 49°14′22″W﻿ / ﻿25.44278°S 49.23944°W﻿ / -25.44278; -49.23944

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα της βοτανικό κήπο (στα πορτογαλικά)
* Ιστοσελίδα με πληροφορίες του Πάρκου.

Πηγές
-----

1. ↑  «Sete Maravilhas do Brasil». Mapa-Mundi. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Φεβρουαρίου 2008. Ανακτήθηκε στις 7 Ιουλίου 2007.
2. ↑  «Planejamento Urbano, Lazer e Turismo: Os Parques Públicos em Curitiba – PR» (στα Πορτογαλικά). Renata M. Ribeiro/ Marco Aurélio T. Silveira. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Ιουνίου 2018. Ανακτήθηκε στις 26 Σεπτεμβρίου 2010.
3. ↑  «The Francisca Maria Garfunkel Rischbieter Municipal Botanical Garden» (στα Αγγλικά). BGCI - Botanic Gardens Conservation International. Ανακτήθηκε στις 5 Δεκεμβρίου 2008.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Βοτανικός Κήπος της Κουριτίμπα** |