recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η **Ελισάβετ**, γερμ.: Elisabeth von Braunschweig-Wolfenbüttel von Welfen (23 Φεβρουαρίου 1567, κάστρο Xέσσεν - 24 Οκτωβρίου 1618 στο Ότερντορφ) ήταν Γερμανίδα ευγενής γυναίκα. Ήταν κόρη του δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ και με τους γάμους της έγινε πρώτα κόμισσα του Χόλσταϊν-Σάουενμπουργκ και μετά δούκισσα του Μπράουνσβαϊγκ-Χάρμπουργκ.

Βιογραφία
---------

Η Ελισάβετ ήταν κόρη του Ιουλίου δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ (1528-1589) και της Χέντβιχ των Χοεντσόλερν (1540-1602), κόρη του Ιωακείμ Β΄ Έκτορα εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου.

Το 1568 στο αβαείο Γκάντερσχαϊμ μεταστράφηκε σε προτεστάντισσα, υπό την πίεση του Ιουλίου. Ωστόσο η ηγουμένη Μαργαρίτα του Χλουμ ήταν ακόμη καθολική. Ο Ιούλιος προσπάθησε να εκλεγεί η Ελισάβετ στη θέση της, όμως ο Σύλλογος του αβαείου αρνήθηκε να το πράξει. Το 1582 ο Ιούλιος εγκατέλειψε αυτό το σχέδιο και άρχισε να ψάχνει έναν κατάλληλο σύζυγο για την Ελισάβετ.

Αυτή παντρεύτηκε για πρώτη φορά στις 6 Μαΐου 1583 στο Βόλφενμπυτελ με τον Αδόλφο ΙΔ΄ κόμη του Σ.Χόλσταϊν-Πίνεμπεργκ και του Σάουενμπουργκ (1547-1601).

Μετά το τέλος του Aδόλφου ξαναπαντρεύτηκε στις 28 Οκτωβρίου 1604 στο κάστρο Χάρμπουργκ με τον Χριστόφορο δούκα του Μπράουνσβαιγκ-Χάρμπουργκ (1570-1606). Απεβίωσε δύο χρόνια αργότερα, μετά από πτώση στο κάστρο του Χάρμπουργκ.

Από το 1609 έως το 1617 η Ελισάβετ ζούσε στη Βρέμη, με έξοδα της πόλης του Χάρμπουργκ. Το 1617 επέστρεψε στο Χάρμπουργκ. Απεβίωσε έναν χρόνο αργότερα, στο Ότερντορφ. Τάφηκε στο Χάρμπουργκ του Αμβούργου, δίπλα στον δεύτερο σύζυγό της.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε πρώτα τον Αδόλφο ΙΔ΄ κόμη του Χόλσταϊν-Σάουενμπουργκ (γιο του Όθωνα Δ΄ κόμη του Σάουενμπουργκ και Χόλσταϊν-Πίνεμπεργκ) και είχε τέκνο:

* Ιούλιος 1585-1601, απεβ. 16 ετών.

To 1601 απεβίωσε ο Αδόλφος ΙΑ΄ και το 1604 η Ελισάβετ έκανε δεύτερο γάμο με τον Χριστόφορο των Γουέλφων δούκα του Μπράουνσβαιγκ-Χάρμπουργκ. Δεν απέκτησαν απογόνους.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*. p762.htm#i7613. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. 1 2  p762.htm#i7613. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
3. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* Historischer Verein für Niedersachsen ("Ιστορική ένωση για την Κάτω Σαξονία"): *Archiv des Historischen Vereins fur Niedersachsen*, 1846, σελ. 361 Διαδικτυακά
* *Vaterländisches Archiv für hannoverisch-braunschweigische Geschichte*, Herold & Wahlstab, 1835, σελ. 401 Διαδικτυακά

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 7331157100633472740004
* GND: 1196632995

 |

 |
Συντεταγμένες: 51°28′40″N 4°34′44″E﻿ / ﻿51.4777°N 4.5790°E﻿ / 51.4777; 4.5790

Η **Ζούντερτ** (ολλανδικά: Zundert, Ολλανδική προφορά: [zɵndərt]) είναι ένας δήμος και πόλη στα νότια της Ολλανδίας, στην επαρχία της Βόρειας Βραβάντης. Η Ζούντερτ είναι παγκοσμίως γνωστή ως η πατρίδα του Βίνσεντ βαν Γκογκ (1853-90).

Ιστορία
-------

Η Ζούντερτ το 1865
Η προέλευση της πόλης της Ζούντερτ είναι όπως και πολλών άλλων, πολύ ασαφής. Το όνομα συναντάται αρχικά σε ένα πιστοποιητικό που χρονολογείται από το 1157, όπου ο επίσκοπος της Λιέγης, επιβεβαιώνει μια δωρεά από τον τόπο "Σούντερντα". Αυτό το Σούντερντα σχετίζεται στην πραγματικότητα με τον σημερινό οικισμό Κλάιν-Ζούντερτ (Ολλανδικά για το Μικρό Ζούντερτ), ένας από τους πρώτους οικισμούς της περιοχής. Οι τοπικοί μοναχοί, πέρα από τη θρησκευτική τους εργασία, συμμετείχαν επίσης στην εκκαθάριση της γης, η οποία ήταν ακόμα τραχιά περιοχή, γεμάτη με βάλτους, τύρφες και θαμνότοπους. Οι μοναχοί βοήθησαν επίσης στη βελτίωση των γεωργικών μεθόδων.

Η Ζούντερτ περιβάλλεται από ένα αγροτικό περιβάλλον με όμορφες φυσικές περιοχές, ένα από τα οποία είναι το "Μπούισε Χάιντα", μια μαγευτική περιοχή υγείας με μοναδικές δυνατότητες πεζοπορίας. Η περιοχή Καλμθούτσε Χάιντε, κατά μήκος των συνόρων με το Βέλγιο, είναι επίσης κοντά.

Σε μικρή απόσταση από την πόλη, μπορεί να βρεθεί μια παλιά ταβέρνα που ονομάζεται "In Den Anker", η οποία έχει την παλαιότερη άδεια στην Ολλανδία. Χρονολογείται από το 1635, αλλά ξαναχτίστηκε το 1913.

Πηγές
-----

1. ↑  gemeentegeschiedenis.nl.
2. ↑  *register of public bodies*. Ανακτήθηκε στις 21  Ιανουαρίου 2023.
3. ↑  «Kerncijfers wijken en buurten 2021». *Statistics Netherlands*. 6  Αυγούστου 2021.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 145919649
* GND: 4758141-4
* NKC: xx0244422

 |

 |
Για για την παλαιότερη ενιαία επαρχία, δείτε: Επαρχία Γαλατίας.  
Η Γαλατία Α΄ ως επαρχία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας το 400 μ.Χ.
Η **Επαρχία Γαλατίας Α΄ ή Γαλατίας Πρώτης** (*λατινικά : Galatia Prima*) ήταν διοικητική διαίρεση της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και αργότερα της πρώιμης Ανατολικής Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας στη Μικρά Ασία. 

Η Επαρχία δημιουργήθηκε στα τέλη του 4ου αιώνα από τον αυτοκράτορα Αρκάδιο όταν διέσπασε την Επαρχία Γαλατίας σε Γαλατία πρώτη και Γαλατία Σαλουταρία. Διοικητικά ανήκε στη Διοίκηση Ποντικής με πρωτεύουσα την Άγκυρα. Τον 7ο αιώνα με τη δημιουργία των Θεμάτων τα εδάφη της περιήλθαν στο Θέμα Ανατολικών.

Σημαντικότερες πόλεις της Επαρχίας αναφέρονται από τον Ιεροκλή η Άγκυρα, η Ταβία, η Άσπονα, η Κίννα, η Ρεγαναγαλία, η Ρεγέμνηζος και η Ηλιούπολις. Ο διοικητής της είχε τον τίτλο του κονσουλάριου.

Γνωστός διοικητής της επαρχίας αναφέρεται ο Ευφράντας με τον τίτλο του άρχοντα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  The works of the learned Joseph Bingham, M. A. ...: Containing I ... Τόμος 1
2. 1 2  J. R. Martindale, The Prosopography of the Later Roman Empire 2 Part Set: Volume 3, AD 527-641
3. 1 2  Ιεροκλέους *Συνέκδημος*, Hieroclis Synecdemvs; accedvnt fragmenta apvd Constantinvm Porphyrogennetvm servata et nomina vrbivm mvtata; recensvit Avgvstvs Bvrckhardt, Published 1893 by in aedibvs B. G. Tevbneri in Lipsiae, 696
Κατά την αρχαία Ελληνική Μυθολογία ο **Ιασίων** ή **Ηετίων** ήταν πανέμορφος και εργατικότατος γεωργός, γιος του Δία ή κατά άλλους του βασιλιά Κόρινθου και της Πλειάδας Ηλέκτρας, αδελφός του Δαρδάνου.

Από την ομορφιά και την αθλητική του παράσταση δεν άργησε να τον αγαπήσει η θεά Δήμητρα, από τον οποίο και απέκτησε τον γιο τους, τον Πλούτο. Επειδή όμως ετόλμησε να δεχθεί, θνητός αυτός, τον έρωτα μιας θεάς, ο Ζεύς τον κατακεραύνωσε.

Στη Κρήτη υπήρχαν πολλές παραλλαγές αυτού του μύθου, όπως ότι ήταν γιος του Μίνωα και πατέρας του Κορύβαντα, του Πάριου, του Φιλομήλου κ.ά.

Στη πραγματικότητα ο μύθος αυτός απλά εκθειάζει τον πλούτο της αγροτικής παραγωγής ένεκα της εργατικότητας, και της ευγονίας, ανεξάρτητα, ότι το τέλος του, αναγκαστικά θα έπρεπε να προστατεύσει και την τότε ηθική τάξη από την υπερβολή.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  «Iasion» (Ρωσικά)
2. 1 2  Νικολάι Ομπνόρσκι: «Язион» (Ρωσικά)
3. ↑  Böhme, Robert (1991-12-30). «Hesiod, Fr. 24 MW». *Emerita* **59** (2): 275–277. doi:10.3989/emerita.1991.v59.i2.510. ISSN 1988-8384. .
Το Κρουαζιερόπλοιο *Orchestra* ζυγοσταθμισμένο.
Με τον όρο **ζυγοστάθμιση πλοίου** (trimming) χαρακτηρίζεται η διαγωγή ενός έμφορτου πλοίου όταν αυτό φέρεται ισοβύθιστο σε πλώρη, πρύμνη και κατά πλευρά. Τότε το πλοίο λέγεται "*ζυγοσταθμισμένο*" (trimmed ship). Στη περίπτωση αυτή η Διαγωγή πλοίου είναι μηδενική.

Η ζυγοστάθμιση φορτηγού πλοίου γίνεται κυρίως με την τακτοποίηση του μεταφερομένου φορτίου το καλούμενο ευτρεπισμό (σε ξηρά φορτία) ή χαπιάρισμα (σε χύμα φορτία). Σε όλους τους άλλους τύπους πλοίων γίνεται με την ισοβαρή κατανομή έρματος, φορτίων, επιβατών και εφοδίων πλοίου.

Όταν το φορτίο που παραμένει στο πλοίο είναι περιορισμένο ή πλέει "κενό φορτίου" τότε η ζυγοστάθμιση επιτυγχάνεται με τον ερματισμό των δεξαμενών ζυγοστάθμισης.
Η **Ινδική Ομοσπονδία Χόκεϊ** (αγγλικά: *Indian Hockey Federation*, IHF) είναι φορέας διοίκησης του αθλήματος χόκεϊ επί χόρτου στην Ινδία.

Ιστορία
-------

Η Ινδική Ομοσπονδία Χόκεϊ συστάθηκε το 1925. Αποτέλεσε την πρώτη μη ευρωπαϊκή ομοσπονδία που έγινε μέλος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Χόκεϊ (FIH), το 1928. Εκπροσωπούσε την Ινδία σε όλους τους διεθνείς αγώνες. Στις 28 Απριλίου του 2008, η Ινδική Ομοσπονδία Χόκεϊ αποβλήθηκε από την Ινδική Ολυμπιακή Ομοσπονδία εξ αιτίας υποτιθεμένης δωροδοκίας. Το 2009 συστάθηκε η Ομοσπονδία Χόκεϊ Ινδίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Where the English Refused to Tread: India’s Role in Establishing Hockey as an Olympic Summer Sport, σελ. 4
2. ↑  Indian hockey body is suspended, BBC

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Indian Hockey Federation  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η **Ιαπωνοφιλία** αναφέρεται στην εκτίμηση και την αγάπη της ιαπωνικής κουλτούρας, τους ανθρώπους ή την ιστορία της χώρας. Στα ιαπωνικά ο όρος «ιαπωνόφιλος» είναι «shinnichi» (親日, σιννίτσι). Ο όρος χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά τον 18ο αιώνα και τις αρχές του 19ου, πριν η Ιαπωνία γίνει πιο ανοικτή στο εξωτερικό εμπόριο.

Ιστορία
-------

Ο Καρλ Πέτερ Τούνμπεργκ και ο Φίλιπ Φραντς φον Ζίμπολντ βοήθησαν να εισαχθεί η ιαπωνική χλωρίδα, έργα τέχνης και άλλα αντικείμενα στην Ευρώπη τα οποία κέντρισαν το ενδιαφέρον. Ο Λευκάδιος Χερν περιγράφεται ως «επιβεβαιωμένος ιαπωνόφιλος» από τον εκδοτικό οίκο Τσαρλς Ε. Τουτλ σε προλόγους αρκετών βιβλίων του.

Στην πρώτη δεκαετία του 20ού αιώνα, αρκετοί Βρετανοί συγγραφείς επαινούν την Ιαπωνία. Το 1904, για παράδειγμα, η Μπέατρις Ουέμπ έγραψε πως η Ιαπωνία ήταν ένα «ανερχόμενο αστέρι του ανθρώπινου αυτοελέγχου και της φώτισης», εγκωμιάζοντας τον «καινοτόμο κολεκτιβισμό» της Ιαπωνίας, και την «παράξενη» σκοπιμότητα και ευρύτητα πνεύματος της «φωτισμένης επαγγελματικής ελίτ». Εν μέρει αυτό ήταν αποτέλεσμα της μείωσης της βρετανικής βιομηχανικής υπεροχής, με τη Γερμανία και την Ιαπωνία να αυξάνονται συγκριτικά. Η Γερμανία θεωρήθηκε ως κοντινή απειλή, αλλά η Ιαπωνία είχε θεωρηθεί ως πιθανός σύμμαχος.

Σήμερα
------

Σήμερα, ο όρος ιαπωνόφιλος συνδέεται συχνά με τους οτάκου και γενικότερα την κουλτούρα anime και manga. Κυρίως εντός του διαδικτύου, οι Ιαπωνόφιλοι είναι αποκαλούμενοι συχνά ως "weeaboos" ή "wapanese" (Wannabe Japanese), λέξη με πολύ αρνητική σημασία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  William R. Johnston (1999). *William and Henry Walters, the Reticent Collectors*. JHU Press. σελ. 76. ISBN 0-8018-6040-7.
2. ↑  Robin D. Gill (2004). *Topsy-Turvy 1585*. Paraverse Press. σελ. 25. ISBN 0-9742618-1-5.
Ο **Θεμιστοκλής Μπάλλας** (1917-2002) , του Μάρκου, ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής και νομάρχης.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στην Μαγούλα Καρδίτσας και σπούδασε νομικά. Άσκησε το δικηγορικό λειτούργημα.

Υπηρέτησε ως Νομάρχης Πιερίας από τις 20 Απριλίου 1954 ως τις 24 Ιανουαρίου 1956, οπότε παραιτήθηκε από νομάρχης προκειμένου να πολιτευτεί στην ιδιαίτερη πατρίδα του.
Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Καρδίτσας το 1956 με την ΕΡΕ.
Στις 2 Μαρτίου 1958 διαγράφηκε από την ΕΡΕ και αποχώρησε, μαζί με άλλους 14 βουλευτές της. Μεταπολιτευτικά, εξελέγη το 1974 βουλευτής Καρδίτσας με την Νέα Δημοκρατία με 8.501 σταυρούς. Στις εκλογές του 1977 ήταν επιλαχών (με τη Νέα Δημοκρατία) και αντικατέστησε στην έδρα του τον αποβιώσαντα Ηλία Ζιώγα στις 22 Δεκεμβρίου 1980. Στις εκλογές του 1981 ήταν υποψήφιος με τη Νέα Δημοκρατία και έλαβε 1.953 σταυρούς.

Ο Μπάλλας ήταν ιδρυτικό μέλος της Ενώσεως τέως βουλευτών - ευρωβουλευτών.

Απεβίωσε στην Αθήνα στις 18 Ιουλίου 2002 και κηδεύτηκε δύο ημέρες μετά από τον ιερό ναό Αγίας Σκέπης Παπάγου. Η ταφή του έγινε στο Κοιμητήριο Παπάγου. Κατέλιπε τη σύζυγό του Ευγενία, δύο κόρες και 4 εγγόνια.

Παραπομπές
----------

1. ↑  a5550b83-dab8-498b-a19c-261458030b59. Ανακτήθηκε στις 23  Απριλίου 2022.
2. ↑  Βουλή των Ελλήνων. a5550b83-dab8-498b-a19c-261458030b59. Ανακτήθηκε στις 23  Απριλίου 2022.
3. ↑  karditsanews.gr Αρχειοθετήθηκε 2015-10-11 στο Wayback Machine. 4 Ιουνίου 2014, ανάκτηση 2 Μαρτίου 2016.
4. ↑  Μητρώο Γερουσιαστών και Βουλευτών 1929-1974 Βουλή των Ελλήνων, Εθνικό Τυπογραφείο, 1977 (σελ. 113).(pdf)
5. 1 2  Θητεία του Θεμιστοκλή Μ. Μπάλλα στο ελληνικό Κοινοβούλιο, ανάκτηση 2 Μαρτίου 2016.
6. ↑  Διγκαβές 1986, σελ. 184.
7. ↑  Ένωσις τέως Βουλευτών - Ευρωβουλευτών Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine. επίσημος δικτυακός τόπος
8. 1 2  Η Καθημερινή, φύλλο 20ης Ιουλίου 2002, σελ. 6.

Βιβλιογραφία
------------

* Διγκαβές, Κώστας (1986). *Οι Εκλογές στην Ελλάδα 1844-1985*.
Συντεταγμένες: 53°10′0.98″S 70°56′1.00″W﻿ / ﻿53.1669389°S 70.9336111°W﻿ / -53.1669389; -70.9336111

Η **Επαρχία Μαγαγιάνες** (ισπανικά: *Provincia de Magallanes*) είναι μια από τέσσερις επαρχίες στη νότια χιλιανή περιοχή του Μαγαγιάνες και η Χιλιανή Ανταρκτική. Η επαρχιακή πρωτεύουσα είναι η πόλη του Πούντα Αρένας. 

Συνορεύει με την Επαρχία Ούλτιμα Εσπεράνσα στα βόρεια και τη Γη του Πυρός στο νότο.

Αυτό είναι το κύριο επίγειο και εναέριο σημείο εισόδου στη νοτιότερη περιοχή στη Χιλή. Είτε φτάνοντας από την Αργεντινή, μέσω του Ρίο Γκαγιέγος με το αυτοκίνητο, είτε με αεροπλάνο. Σε αυτήν την επαρχία υπάρχουν διάφοροι τουριστικοί τόποι όπως Πουέρτο δελ Άμπρε (Λιμένας της πείνας), Φουέρτε Φούλνες, δύο αποικίες των πιγκουίνων και το πρώτο θαλάσσιο πάρκο στη χώρα.

Αποτελείται από τέσσερις κοινότητες: Πούντα Αρένας, Ρίο Βέρδε, Λαγούνα Μπλάνκα και Σαν Γκρεγόριο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *2017 Chile census*.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  στο Wikimedia Commons
* Instituto Nacional de Estadísticas de Chile Στατιστικά Στοιχεία Αρχειοθετήθηκε 2017-08-08 στο Wayback Machine.
**Θεματοφύλακας** είναι εκείνος στον οποίο έχει δοθεί ένα κινητό πράγμα για να το φυλάει για ορισμένο ή αόριστο χρόνο και έχει την υποχρέωση να το αποδώσει όταν του ζητηθεί. Ο θεματοφύλακας δικαιούται να ζητήσει αμοιβή από εκείνον που παρακατέθεσε σε αυτόν το πράγμα εφόσον έχει συμφωνηθεί αμοιβή ή εφόσον δικαίωμα αμοιβής συνάγεται από τις περιστάσεις.

Ο θεματοφύλακας είναι ένα από τα δύο συμβαλλόμενα μέρη στην παρακαταθήκη, η οποία είναι σύμβαση ενοχικού δικαίου και ρυθμίζεται από τον Αστικό Κώδικα.

Στην καθομιλουμένη και στον πολιτικό λόγο με τη χρήση της λέξεως "θεματοφύλακας" μπορεί να εννοείται ο συνήθως ώριμης ή προχωρημένης ηλικίας "φύλακας" ή "φρουρός" παραδόσεων, ιδεολογίας, αξιών κ.λπ. Πάντως, είναι συνήθης η μη ακριβής χρήση της λέξης αυτής στον πολιτικό λόγο, κατά τρόπο που μπορεί να δημιουργήσει (ίσως εσκεμμένα) παρανοήσεις.

Παραπομπές
----------

1. ↑  βλ. άρθρο 822 του Αστικού Κώδικα
2. ↑  βλ. άρθρa 822-833 του Αστικού Κώδικα

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **θεματοφύλακας**  |
Ο **Θεοδελάπιος**, *Theodelap* ή *Theudelapius*  (άκμασε 601/602) ήταν ένας από τους γιους του Φαροάλδου Α΄, του πρώτου δούκα του Σπολέτo.

Βιογραφία
---------

Μετά το τέλος του Αριούλφος το 601 ή το 602, ο Θεοδελάπιος και ο αδελφός του πολέμησαν για τον θρόνο. Ο Θεοδέλαπιος κέρδισε και στέφθηκε δούκας. Διατήρησε το δουκάτο για περισσότερο από μισό αιώνα, μέχρι το τέλος του.  Ωστόσο, η βασιλεία του ήταν ομαλή και φαίνεται ότι ήταν σε μεγάλο βαθμό -ή εντελώς- ανεξάρτητος από τη βασιλική εξουσία καθ' όλη τη διάρκεια της διακυβέρνησής του. Τον διαδέχθηκε ο Άττο .

Σημειώσεις
----------

1. ↑  Also *Teudelapius* or *Theudelaupus*.
2. ↑  Lars Ulwencreutz (Νοεμβρίου 2013). *Ulwencreutz's The Royal Families in Europe V*. Lulu.com. σελ. 350. ISBN 978-1-304-58135-8.
3. ↑  His death occurred between 650 and 653, but the exact date given differs between sources.

Πηγές
-----

* Παύλος ο Διάκονος. *Historia Langobardorum* .
Η **Κάκια Μένδρη** (Οδησσός Κριμαίας, Ρωσία, 1912 - Αθήνα, 12 Οκτωβρίου 1994) ήταν Ελληνίδα τραγουδίστρια του ελαφρού τραγουδιού , από τις σημαντικότερες του μεσοπολέμου. Με καταγωγή από την Κάλυμνο, η οικογένειά της ήρθε στην Ελλάδα το 1917. Στις αρχές της δεκαετίας του '30 η Μένδρη προσέλκυσε το ενδιαφέρον του Αττίκ, ο οποίος της έδωσε την ευκαιρία να αναδειχθεί σαν σπουδαία ερμηνεύτρια του παλαιού, αισθηματικού είδους τραγουδιού. Η καριέρα της στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό διάρκεσε έως το 1950, όταν αποσύρθηκε από το καλλιτεχνικό προσκήνιο. Έως τότε, είχε ηχογραφήσει πολλές μεγάλες επιτυχίες των κυριότερων συνθετών της εποχής. Γνωστότερα τραγούδια της είναι τα εξής: "*Ακόμα ένα ποτηράκι*", "*Μαραμένια τα γούλια κι οι βιόλες*", "*Να ζει κανείς ή να μη ζει*", "*Παπαρούνα*", "*Γλυκιά Μαράτα*", "*Η ζωή ξαναρχίζει με μας*", "*Μου το'πε η Μαργαρίτα*" κ.α.

Πηγή
----

* "*Χρονικό του 20ου Αιώνα, Τόμος 1994*" (έκδοση "*ΔΟΜΙΚΗ*"), *σελ. 147*.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Φύλλο εφημερίδας "Έθνος" της 12 Δεκεμβρίου 1940, σελ. 2: "...Η ντιζέζ Κάκια Μένδρη, επιστρέψασα τελευταίως εκ της θριαμβευτικής της τουρνέ Κωνσταντινουπόλεως..."
Ο **Θεοδόσιος Γεωργιάδης** (Πύργος Ανατολικής Ρωμυλίας, 1878 - Αθήνα, 1962) ήταν διακεκριμένος Έλληνας μουσικοδιδάσκαλος, πρωτοψάλτης, θεολόγος, αγιογράφος, λόγιος και ιδρυτής δύο μουσικών βυζαντινών χορωδιών.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στον Πύργο της Ανατολικής Ρωμυλίας το 1878. Έμαθε γράμματα στη πατρίδα του από τον θείο του, τον ιεράρχη Βασίλειο Γεωργιάδη. Πήγε στη Κωνσταντινούπολη και σπούδασε στη Μεγάλη του Γένους σχολή και στην Πατριαρχική Μουσική Σχολή. Έγινε ιεροψάλτης και διδάσκαλος σε πολλές εκκλησίες της Κωνσταντινούπολης. Δίδαξε θεωρία, ορθογραφία και μελοποιία στην Πατριαρχική Μουσική Σχολή. Ίδρυσε την φημισμένη χορωδία Τριακονταμελής Βυζαντινός Εκκλησιαστικός Χορός. Εγκαταστάθηκε στην Αθήνα το 1925, όπου δίδαξε βυζαντινή μουσική στο Μουσικό Λύκειο Αθηνών. Το 1944 συγκρότησε νέα χορωδία για την διάδοση της βυζαντινής μουσικής. 

Απεβίωσε στην Αθήνα το 1962.

Συγγράμματα
-----------

* Σύνθεσε πολλά μελουργήματα
* εξέδωσε το 1955 «Υπόμνημα» 30 σελίδων
* "Η Νέα Μούσα"
* "Ο Βυζαντινός Μουσικός Πλούτος" (2 τόμοι)
* πριν πεθάνει εργαζόταν αλλά δεν ολοκλήρωσε το μεγάλο θεωρητικό έργο με τίτλο «Νέα Μέθοδος της καθ΄ ημάς εκκλησιαστικής βυζαντινής μουσικής»

Πηγές
-----

* Τάκης Καλογερόπουλος, Λεξικό της Ελληνικής μουσικής, εκδόσεις Γιαλλελή, 2001
* Ολυμπία Τολίκα, Επίτομο Εγκυκλοπαιδικό Λεξικό της Βυζαντινής Μουσικής. Έκδ, Ευρωπαϊκό Κέντρο Τέχνης - EUARCE, Αθήνα 1993

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* **ΕΒΕ**: 216079

 |

 |
Η επαρχία Λακεδαίμονος
Η **επαρχία Λακεδαίμονος** ήταν μία από τις τέσσερις επαρχίες του νομού Λακωνίας και η μεγαλύτερη σε έκταση. Έδρα της ήταν η Σπάρτη. Καταλάμβανε το κεντρικό τμήμα του νομού.

Διοικητικές μεταβολές
---------------------

Δημιουργήθηκε αρχικά με την διοικητική διαίρεση του 1833 ως μία από τις τέσσερις επαρχίες του νομού Λακωνίας. Καταργήθηκε στην συνέχεια με την διοικητική διαίρεση του 1836 η οποία κατήργησε προσωρινά το νομαρχιακό σύστημα και επανασυστάθηκε το 1848. Με την διοικητική διαίρεση του 1899 μαζί με την επαρχία Επιδαύρου Λιμηράς αποτέλεσε τον νεοσύστατο νομό Λακεδαίμονος ο οποίος καταργήθηκε δέκα χρόνια μετά οπότε και συγκροτήθηκε ξανά ο νομός Λακωνίας. Τα επόμενα χρόνια η επαρχία παρέμεινε αμετάβλητη μέχρι το 1997, οπότε και καταργήθηκε με το σχέδιο Καποδίστριας. Με το σχέδιο Καλλικράτης που ακολούθησε το σχέδιο Καποδίστριας στον χώρο της επαρχίας δημιουργήθηκαν οι δήμοι Σπάρτης και Ευρώτα

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Εφετηρίς του Βασιλείου της Ελλάδας δια το έτος 1837*. 1837. σελίδες 178–180.

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Επαρχίες της Πελοποννήσου1 |
| --- |
|  |
| Νομός Αργολίδας | 
* Επαρχία Άργους
* Επαρχία Ερμιονίδος
* Επαρχία Ναυπλίας
 |  |
|  |
| Νομός Αρκαδίας | 
* Επαρχία Γορτυνίας
* Επαρχία Κυνουρίας
* Επαρχία Μαντινείας
* Επαρχία Μεγαλόπολης
 |
|  |
| Νομός Αττικής2 | 
* Επαρχία Κυθήρων
* Επαρχία Τροιζηνίας
* Επαρχία Ύδρας
 |
|  |
| Νομός Αχαΐας | 
* Επαρχία Πατρών
* Επαρχία Αιγιαλείας
* Επαρχία Καλαβρύτων
 |
|  |
| Νομός Ηλείας | 
* Επαρχία Ηλείας
* Επαρχία Ολυμπίας
 |
|  |
| Νομός Κορινθίας | 
Επαρχία Κορινθίας |
|  |
| Νομός Λακωνίας | 
* Επαρχία Επιδαύρου Λιμηράς
* Επαρχία Γυθείου
* Επαρχία Οιτύλου
* Επαρχία Λακεδαίμονος
 |
|  |
| Νομός Μεσσηνίας | 
* Επαρχία Καλαμάτας
* Επαρχία Μεσσήνης
* Επαρχία Πυλίας
* Επαρχία Τριφυλίας
 |
|  |
| 
1Αναφέρονται οι επαρχίες που υπήρχαν πριν την κατάργησή τους, το 1997, και όχι επαρχίες από παλαιότερες διοικητικές διαιρέσεις. 2Αναφέρονται μόνο αυτές που βρίσκονται γεωγραφικά στην Πελοπόννησο. |

 |
O **Ιωάννης-Κάρολος**, πορτογαλ. João Carlos (6 Μαρτίου 1719 - 10 Νοεμβρίου 1806) από τον Οίκο των Αβίς-Μπραγκάνσα ήταν 2ος δούκας τού Λαφόες, 4ος μαρκήσιος τού Αρρόνκες και 8ος δούκας της Μιράνντα ντο Κόρβο.

Βιογραφία
---------

Ο Ζοάο-Κάρλος ντε Μπραγκάνσα ε Λίγκνε ντε Σόουζα Ταβάρες Μασκαρένας ντα Σίλβα ήταν γιος τού Μιχαήλ (νόθου γιου τού Πέτρου Β΄ της Πορτογαλίας) και της δόνα Σίλβα-Καζιμίρα ντε Σόουζα Νασσάου ε Λίγκνε, κόρη τού πρίγκιπα τού Λίγκνε. Η μητέρα του ήταν κυρία της Σόουζα, κόμισσα της Μιράνντα ντο Κόρβο και τιμητικά δούκισσα τού Λαφόες.

Ο Ιωάννης-Κάρολος έγινε πολιτικός και ένα εξέχων μέλος των ευγενών της Πορτογαλίας. Έγινε αρχιστράτηγος τού Πορτογαλικού στρατού, που τον διοίκησε στον Πόλεμο των Πορτοκαλιών, όπως αστεία ονομάστηκε· ήταν μία τραυματική εμπειρία στην ιστορία της Πορτογαλίας.

Ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Βασιλικής Ακαδημίας των Επιστημών στη Λισαβόνα και εξάσκησε το αξίωμα τού βοηθού υπουργού των αποστολών (πρωθυπουργού) της Πορτογαλίας, το διάστημα 6 Ιανουαρίου - 21 Μαΐου 1801. Όταν οι Ισπανικές δυνάμεις εισήλθαν στο Αλεντέζο, απολύθηκε, διατήρησε όμως τη θέση τού στρατηγού τού στρατού. Ήταν προστάτης τού Κ. Β. Γκλουκ και τού Β. Α. Μότσαρτ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 20  Ιουνίου 2019.
2. 1 2  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.

Πηγές
-----

* Hermann Abert, W. Α. Mozart
Τριποδάκης Εμμανουήλ (1924)Ο **Εμμανουήλ Τριποδάκης** (Σπηλιά Κισάμου - Χανιά, 1868 – Αθήνα 1936), ήταν Έλληνας στρατιωτικός, καθηγητής της Σχολής Ευελπίδων, και πολιτικός, ο οποίος συμπορεύτηκε με τον Ελευθέριο Βενιζέλο. Ήταν ένας από τους σαράντα αξιωματικούς του Στρατιωτικού Συνδέσμου που έφεραν τον Κρητικό ηγέτη των Φιλελευθέρων στην εξουσία με το κίνημα του 1909 στο Γουδί και ο οποίος το 1916, τον ακολούθησε στο κίνημα της Εθνικής Άμυνας της Θεσσαλονίκης.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στη Σπηλιά Κισσάμου στα Χανιά το 1868. Φοίτησε με υποτροφία της Ιεράς Μονής Παναγίας Οδηγήτριας Γωνιάς Χανίων, στη νομική σχολή του Εθνικού Πανεπιστημίου Αθηνών και στη συνέχεια στη Σχολή Ευελπίδων. Σε ηλικία 22 ετών κατετάγη ως εθελοντής στο στρατό. Ακολούθησε όλους τους πολέμους και εκστρατείες, τιμήθηκε με πολλά παράσημα και μετάλλια: (Μετάλλιο Ελληνοτουρκικού πολέμου, μετάλλιο Ελληνοβουλγαρικού πολέμου,  μετάλλιο Α΄ Παγκόσμιου πολέμου το μετάλλιο Στρατιωτικής Αξίας με Δάφνη, το παράσημο Αξιωματικού του Γαλλικού Τάγματος της Λεγεώνας της τιμής, το παράσημο Βασιλίσσης Βικτωρίας (The Victoria Cross) και το παράσημο Σερβικού κράτους. Έλαβε μέρος στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο (1897), μάχη του Γρίμποβου όπου και τιμήθηκε για τον ηρωισμό του με το παράσημο του σταυρού του Σωτήρος. 

Αποστρατεύτηκε με το βαθμό του Στρατηγού και πολιτεύτηκε το 1924. Αργότερα, τα έτη 1928 και 1932, εξελέγει βουλευτής Κισάμου με το Κόμμα Φιλελευθέρων. Παντρεύτηκε την Αικατερίνη Φιλίππου και απέκτησε 3 γιους. Απεβίωσε το 1936 (68 ετών).
Η **Επαρχία Μίμενσινγκ** (βεγγαλικά: ময়মনসিংহ জেলা) είναι επαρχία στο βορειοανατολικό Μπαγκλαντές, στην διαίρεση Μίμενσινγκ. Το διοικητικό κέντρο είναι το Μίμενσινγκ.

Ιστορία
-------

Υφίσταται από το 1787.

Γεωγραφία
---------

Η έκταση της επαρχίας είναι 4.363 τ.χλμ. Συνορεύει με την πολιτεία Μεγκαλάγια και τους λόφους Γκάρο στην Ινδία στα βόρεια, στα νότια με την επαρχία Γκαζιπούρ, στα ανατολικά με τις επαρχίες Νετροκόνα και Κισορεγκάντζ, και στα δυτικά με τις επαρχίες Σερπούρ, Τζαμαλπούρ και Τανγκάιλ.

Δημογραφικά στοιχεία
--------------------

Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ο πληθυσμός του νομού ήταν 4.439.017 άτομα. Το επίπεδο αλφαβητισμού ενηλίκων ήταν 30.7%, σημαντικά κατώτερο από το μέσο όρο του Μπαγκλαντές (43.1%).

Θρησκεία
--------

Το 94.73% του πληθυσμού είναι Μουσουλμάνοι, το 4.25% του πληθυσμού είναι Ινδουιστές και το 0.75% είναι Χριστιανοί.

Διοικητική διαίρεση
-------------------

Η επαρχία αποτελείται από 12 υποεπαρχίες (ουπαζίλα).

Οι υποεπαρχίες είναι οι παρακάτω (το όνομα σε παρένθεση είναι το διοικητικό κέντρο):

1. Μίμενσινγκ Σαντάρ (Μίμενσινγκ)
2. Μπαλούκα (Μπαλούκα)
3. Ντομπαούρα (Ντομπαούρ)
4. Φουλμπάρια (Φουλμπάρια)
5. Γκαφαργκαόν (Γκαφαργκαόν)
6. Γκαουριπούρ (Γκαουριπούρ)
7. Χαλουαγκάτ (Χαλουαγκάτ)
8. Ισβαργκάντζ (Ισβαργκάντζ)
9. Μουκταγκάτσχα (Μουκταγκάτσχα)
10. Ναντάιλ (Ναντάιλ)
11. Φουλπούρ (Φουλπούρ)
12. Τρισάλ (Τρισάλ)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Επαρχία Μίμενσινγκ** |

* Επαρχία Μίμενσινγκ στη Banglapedia (στα Αγγλικά).

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 154779343
* LCCN: n81066380
* GND: 4421089-9

 |

 |
Ο **Ιορδάνης Βογδάνου** ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής, γεννημένος το 1910, ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός και έγινε γνωστός με την ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης, κατακτώντας δύο πρωταθλήματα Ελλάδος.

Καριέρα
-------

Ο Βογδάνου εντάχθηκε στα τμήματα υποδομής του Άρη το 1925, σε ηλικία δεκαπέντε ετών. Από την επόμενη κιόλας χρονιά, έπαιξε σε διάφορα φιλικά παιχνίδια της ομάδας, ενώ την σεζόν 1927-28 συμμετείχε σε μερικά παιχνίδια του πρωταθλήματος Θεσσαλονίκης, πετυχαίνοντας δύο τέρματα. Στην τελική φάση του πανελλήνιου πρωταθλήματος, αγωνίστηκε στο ματς εναντίον του Ατρόμητου στις 17 Ιουνίου 1928, το οποίο ο Άρης κέρδισε με 3-1 και κατέκτησε τον τίτλο.

Από την σεζόν 1928-29, ήταν βασικό μέλος της ενδεκάδας των "κίτρινων", παίζοντας σε έξι από τα δέκα παιχνίδια του πρωταθλήματος Θεσσαλονίκης και σκοράροντας δύο γκολ. Επίσης, συμμετείχε στους δύο αγώνες μπαράζ κατά του ΠΑΟΚ, όπου ο Άρης κέρδισε με 4-3 στις 2 Ιουνίου 1929.

Για το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης της σεζόν 1929-30, ο Βογδάνου αγωνίστηκε σε εννέα αγώνες και πέτυχε οκτώ γκολ, ενώ έπαιξε και στα τέσσερα παιχνίδια της τελικής φάσης, σκοράροντας τρία τέρματα. Παράλληλα, με το σκοράρισμα, αγωνιζόμενος ως δεξί εξτρέμ, διακρινόταν για την δημιουργία φάσεων τις οποίες αξιοποιούσαν οι Αγγελάκης και Κίτσος.

Το 1932, αγωνίστηκε στον πρώτο τελικό κυπέλλου Ελλάδας και κατέκτησε τον τίτλο του πρωταθλητή, πετυχαίνοντας πέντε γκολ. Σημαντικότερο εξ αυτών το γκολ της ανατροπής εναντίον του Ολυμπιακού, στις 29 Μαΐου 1932, με το οποίο ο Άρης κέρδισε με 2-1, κατακτώντας τον τίτλο.

Την επόμενη χρονιά, ήταν φιναλίστ του κυπέλλου Ελλάδος για δεύτερη φορά, αφού ο Άρης ηττήθηκε αυτή την φορά από τον Εθνικό. Οι "κίτρινοι" κατέκτησαν την πρώτη θέση του Βορείου Ομίλου του πανελλήνιου πρωταθλήματος, φτάνοντας στην δεύτερη θέση στην τελική φάση.

Ακολούθησαν τα πρωταθλήματα Θεσσαλονίκης του 1934 και του 1938, το πρωτάθλημα Βορείου Ομίλου του 1935, η τέταρτη θέση στο πρωτάθλημα του 1936 και η τρίτη θέση στο πρωτάθλημα του 1938, πριν ο Βογδάνου κρεμάσει τα παπούτσια του, όντας ένας από τους μακροβιότερους και πιο επιτυχημένους προπολεμικούς ποδοσφαιριστές του Άρη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  17 Ιουνίου 1928: Άρης, ο πρώτος πρωταθλητής![*νεκρός σύνδεσμος*]
2. ↑  Greece - Final Tables 1906-1959
3. ↑  Το πρωτάθλημα του 1932 | AllAboutARIS.com[*νεκρός σύνδεσμος*]
4. ↑  «Οι οκτώ τελικοί του Αρη - Άρης - SPORT 24». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 9 Μαΐου 2015.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* *Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ... Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό*, ISBN 978-960-93-5927-6
* Βογδάνου Ιορδάνης (Παπάς) | aris.re
Ο **Θόρος** ή Τατούλ, (αρμεν. Thoros ή Thatoul, β΄ήμισυ 11ου αι.) από τον Οίκο των Ρουπενιδών ήταν ευγενής του πριγκιπάτου της Μικράς Αρμενίας (Κιλικίας), κύριος του Μαράς.

Βιογραφία
---------

Ο ιστορικός Ρυτ-Κόλενμπερκ θεωρεί ότι ήταν γιος του Ρουπέν Α΄ 1ου πρίγκιπα της Αρμενίας, "κυρίου των βουνών" του Ταύρου, αλλά δεν ξέρουμε σε ποια τεκμήρια βασίζεται η άποψη του ιστορικού. Αν είναι έτσι, ο Θόρος είναι αδελφός του Κωνσταντίνου Α΄ 2ου πρίγκιπα της Αρμενίας.

Ο Θόρος επέτρεψε στον Βαλδουίνο Α΄ τότε κόμη της Έδεσσας να μνηστευθεί την κόρη του Άρντα. Όταν το 1098 ο Βαλδουίνος Α΄ έγινε βασιλιάς της Ιερουσαλήμ, απέκτησε νόμιμη διεκδίκηση της Αρμενίας, ισχυριζόμενος ότι η Έδεσσα ήταν πριν τμήμα της.

Ο Θόρος δεν κατάφερε να πληρώσει όλη την προίκα που είχε υποσχεθεί, αλλά και ο Βαλδουίνος Α΄, που ήταν ήδη βασιλιάς, δεν είχε ανάγκη πια τη συμμαχία της Αρμενίας και έλυσε τον αρραβώνα. Στρατός από την Έδεσσα έδιωξε τον Θόρο από την επικράτειά του. Τότε ο Θόρος διέφυγε στην Κωνσταντινούπολη και υποστήριζε την εναντίον των Σταυροφόρων μερίδα, λέγοντας ότι ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας είναι ο παραδοσιακός κάτοχος των Αρμενιακών εδαφών, που τώρα κατείχαν οι Σταυροφόροι.

Οικογένεια
----------

Κόρη του ήταν η Άρντα της Αρμενίας που παντρεύτηκε στον δεύτερο γάμο του τον Βαλδουίνο Α΄ της Ιερουσλάημ (του Οίκου της Φλάνδρας). Ο αρραβώνας ακυρώθηκε.

Πηγές
-----

* Stephen Runciman, The First Crusade, p. 110
* source on Thoros and Baldwin[*νεκρός σύνδεσμος*]
Ο **Ιωάννης Σταύρακας** (1930) είναι αντιστράτηγος εν αποστρατεία της Ελληνικής Αστυνομίας, της οποίας διατέλεσε αρχηγός.

Βιογραφικό
----------

Γεννήθηκε το 1930 στη Λευκάδα. Κατατάχθηκε στο Σώμα της τότε Ελληνικής Βασιλικής Χωροφυλακής το 1950, αρχικά ως απλός χωροφύλακας, ενώ το 1959 ονομάσθηκε αξιωματικός. Φοίτησε σε διάφορες σχολές των Σωμάτων Ασφαλείας και των Ενόπλων Δυνάμεων.

Το 1967 αποτάχθηκε από τη χούντα λόγω των δημοκρατικών του φρονημάτων. Επέστρεψε στη Χωροφυλακή τον Ιούλιο του 1975.

Μεταξύ άλλων, διατέλεσε διοικητής της περιβόητης Ασφάλειας Προαστείων της Χωροφυλακής (Υποδιεύθυνση Ασφαλείας Προαστείων Πρωτευούσης) καθώς και διευθυντής Αντικατασκοπείας της τότε Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (ΚΥΠ) (η μετέπειτα ΕΥΠ). Το 1985 προάχθηκε σε αντιστράτηγο και τοποθετήθηκε προϊστάμενος του Κλάδου Διοικητικής Υποστήριξης του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης, ενώ τον Απρίλιο του 1986 έγινε αρχηγός της Ελληνικής Αστυνομίας.

Παρέμεινε αρχηγός μόνο για οκτώ μήνες, καθώς τον Δεκέμβριο του 1986 αντικαταστάθηκε από τον Νίκωνα Αρκουδέα. Οι λόγοι της αποστρατείας του, σύμφωνα με τον Τύπο, ήταν οι διαφωνίες του με τον υπουργό Δημόσιας Τάξης Αντώνη Δροσογιάννη.

Μετά την αποστρατεία του, διορίστηκε δύο φορές νομάρχης Κορινθίας από τις κυβερνήσεις Ανδρέα Παπανδρέου, από τον Ιούνιο του 1987 μέχρι τον Ιούλιο του 1989, και από τον Οκτώβριο του 1993 μέχρι τον Ιανουάριο του 1995 (οπότε παρέδωσε στον πρώτο εκλεγμένο νομάρχη, Άγγελο Μανωλάκη).

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5  Η Καθημερινή, 29 Απριλίου 1986
2. ↑  Το Έθνος, 23 Δεκεμβρίου 1986
Ο **Ιωάννης Ιούβης** ήταν βυζαντινός αξιωματούχος (ήταν συγκλητικός με το αξίωμα του Ιλλούστριου) στα μέσα του 10ου αιώνα στη Χαλκηδόνα. Είναι γνωστός από την αγιολογία του Αγίου Λουκά του Στυλίτη. Σύμφωνα με αυτή, η έγκυος σύζυγός του είχε πόνους για 22 ημέρες αλλά δεν μπορούσε να γεννήσει, μέχρι που καλέσε τη βοήθεια του αγίου.  Είναι πιθανόν απόγονος του Ιούβη (εξελληνισμένη μορφή του Ayyub), ένας Άραβας των οποίων οι γιοι Νικήτας και Χασέ ήρθαν στο Βυζάντιο ως φυλακισμένοι και εισήλθαν στην αυτοκρατορική υπηρεσία. Αυτή η αραβική καταγωγή είναι πιθανή γιατί το κείμενο της αγιογραφίας καταγράφει ότι το επώνυμο "Ιούβης" χρησιμοποιήθηκε προς κοροϊδειας του.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  PmbZ, Ioannes Iubes (#22944).
2. ↑  PmbZ, Iube (#23571).
Ο **Ιωάννης Ταρχανιώτης** ήταν Έλληνας λόγιος του 16ου αιώνα.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στα τέλη του 15ου αιώνα στη Γαέτα από επίσημους γονείς, συγγενείς των Παλαιολόγων. Μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Τούρκους οι γονείς του κατέφυγαν πρόσφυγες στη Νεάπολη. 

Ζώντας στη φτώχεια και τη δυστυχία, ο Ιωάννης αναγκάστηκε να διδάσκει για να τα βγάζει πέρα. Πολλές φορές επιχείρησε να εμπλουτίσει τις γνώσεις του πηγαίνοντας στη Νάπολη, τη Σικελία, και σε άλλα μέρη της Ιταλίας, και παρέμεινε για μερικά χρόνια στη Βενετία. Από εκεί μετακόμισε στη Φλωρεντία, όπου το όνομά του δεν ήταν άγνωστο. Στη Φλωρεντία έμενε ο συγγενής του Μιχαήλ Μάρουλος Ταρχανιώτης. Εκεί τον δέχτηκε ευμενώς ένας γραμματέας του Κοσμά Μέδικου και μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα έγινε αποδέκτης της ηγεμονικής μεγαλοδωρίας για το ξεκίνημα των ερευνών του. Αυτό διότι προ πολλού είχε συλλάβει την, τολμηρή για την εποχή του, ιδέα να συγκεντρώσει και να εκδώσει όλα τα διασπαρμένα μνημεία της ιστορίας όλων των λαών. 

Απεβίωσε στην Αγκώνα το 1566.

Συγγράμματα
-----------

* L' Adone. Βενετία 1550. Συλλογή ποιημάτων
* Del ... e delle cose più degne altrone ne' medesimi tempi. Νεάπολη, 1566
* Del' Istorie del mondo, le quali con tutte qusile ... quanto del principio del mondo fin a tempi nostri e successo. Βενετία 1562. Ανατυπώθηκε το 1573, 1585, 1592, 1598, 1606.
* Μετέφρασε πολλά έργα από τα ελληνικά

Πηγές
-----

* Κωνσταντίνος Σάθας (1868). *Νεοελληνική Φιλολογία: Βιογραφία των εν τοις γράμμασι διαλαμψάντων Ελλήνων, από της καταλύσεως της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας μέχρι της Ελληνικής εθνεγερσίας (1453-1821)*. Αθήνα: Τυπογραφείο των τέκνων Ανδρέου Κορομηλά. Ανακτήθηκε στις 15 Οκτωβρίου 2009.
Η **Εξέγερση του Βαρτάν**, αναφέρεται και ανταρσία, ήταν μία εξέγερση που έγινε στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία το 936 στα εδάφη της Αρμενίας. Ο Βαρτάν ήταν Αρμένιος που είχε διορισθεί διοικητής της Άνω Αρμενίας με έδρα την πόλη Βαβέρθ, ο Βαρτάν εξεγέρθηκε μαζί με τους πρίγκιπες των αρμενίων της περιοχής, Ανδριανό του Σπερ και Ταδζάν, συγκρότησε στρατιωτικό σώμα με σκοπό την δημιουργία ανεξάρτητου βασιλείου.

Οι Βυζαντινοί έστειλαν τον στρατηγό Ιωάννη Κουρκούα στην Βαβέρθ όπου την κατέλαβε, ο Βαρτάν την είχε εγκαταλείψει επειδή πίστευε ότι οι δύο πρίγκιπες τον κορόιδευαν. Έπειτα πήγε στην Κωνσταντινούπολη όπου κρατήθηκε αιχμάλωτος και όταν προσπάθησε να δραπετεύσει τυφλώθηκε κι έγινε μοναχός.

Πηγές
-----

* G. Schlumberger, *Ο Αυτοκράτορ Ιωάννης Τσιμισκής και η Βυζαντινή εποποιία*, τόμος Α΄, εκδόσεις Βεργίνα.
Συντεταγμένες: 49°33′20″N 7°21′20″E﻿ / ﻿49.55556°N 7.35556°E﻿ / 49.55556; 7.35556

Το **κάστρο του Λίχτενμπεργκ** είναι το μεγαλύτερο και το πιο άρτιο κάστρο στη Γερμανία και βρίσκεται κοντά στο κάστρο του Ταλίχτενμπεργκ (*Thallichtenberg*) στο κρατίδιο της Ρηνανίας-Παλατινάτου.

Ιστορία
-------

Το κάστρο χτίστηκε το 1200 μ.Χ. περίπου και αποτέλεσε έδρα των Κομήτων του Φέλντεντς (*Veldenz*) και των Δουκών του Παλατινάτου-Τσβάιμπρυκεν (*Pfalz-Zweibrücken*) πριν αποτελέσει έδρα για τους Πρίγκιπες του Λίχτενμπεργκ. Από την ανέγερσή του μέχρι σήμερα το κάστρο δεν έπαθε ουδεμία καταστροφή παρ' όλους τους πολέμους που διεξήγαγε η Γερμανία, αλλά και της μεγάλης πυρκαγιάς που προκλήθηκε στο κάστρο στις 26 Οκτωβρίου του 1799, οπότε και το εγκατέλειψε η τελευταία δυναστεία. Τέλος από το 1816 παραχωρήθηκε στην Πρωσία και στον Δούκα Ερνέστο Α΄ της Σαξωνίας-Κοβούργου κατόπιν αποφάσεως του Συνεδρίου της Βιέννης. Από το 1895 το Κάστρο είναι ανοιχτό στο κοινό για διάφορες εκδηλώσεις έναντι αδρού αντιτίμου.

Πηγές
-----

* Hansjürgen Hilgert: Ami, bleib hier – Die Baumholderstory; Deutschland, 2007 D
* Alexander Thon (Hrsg.): Wie Schwalbennester an den Felsen geklebt. Burgen in der Nordpfalz. 1. Aufl. Schnell + Steiner, Regensburg 2005, S. 94–99, ISBN 3-7954-1674-4.
* Pfälzisches Burgenlexikon (Beiträge zur pfälzischen Geschichte 12.3), Bd.3: I-N, hrsg.
* Jürgen Keddigkeit, Ulrich Burkhart u. Rolf Übel, Kaiserslautern 2005, ISBN 3-927754-51-4 (formal falsche ISBN)

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 246326606

 |

 |
Η **Θύμβρα** (ή Θύμβρη), ήταν αρχαία ελληνική πόλη της Τρωάδος, στα νοτιοανατολικά της Τροίας και ακριβώς νότια της Πέτρας. 

Λόγω της πόλεως, η δεύτερη από τις έξι πύλες της Τροίας ονομάστηκε Θυμβρία. Η πόλη απείχε περίπου 5 μίλια από την Τροία, στην πεδιάδα της Θύμβρης (σημερινό τοπωνύμιο Τιμπρέκ-Ντερέ), κοντά στην συμβολή του Θυμβρίου (σημ. Κεμέρ) με τον Σκάμανδρο ποταμό. Βρισκόταν κοντά στον λόφο Καλλικολώνη του Θυμβρίου πεδίου. 

Σύμφωνα με τον Στράβωνα, εκεί στην πόλη βρισκόταν το ιερό του Απόλλωνος Θυμβραίου, ενώ ο ίδιος υπολογίζει την απόσταση από την πόλη του Ιλίου (που ξανακτίστηκε επί των ερειπίων της ομηρικής Τροίας, αιώνες αργότερα) έως τον ναό σε 50 στάδια. Εκεί μάλιστα ο Αχιλλεύς σκότωσε τον νεαρό Τρωίλοπάνω στον βωμό του Απόλλωνος, από τον οποίο έπαιρνε το χάρισμα της προφητείας η αδερφή του Έκτορος, Κασσάνδρα. Στον ναό πάλι πιστεύεται ότι διαδραματίστηκε ο θάνατος του Λαοκόωντος και των υιών του από ένα τεράστιο φίδι. 

Σύμφωνα με την εκδοχή του Δίκτυος από την Κρήτη, ο Αχιλλεύς δολοφονήθηκε εκεί από ενέδρα του Πάριδος-Αλεξάνδρου, όταν επιχείρησε να ζητήσει σε γάμο την κόρη του Πριάμου, Πολυξένη, σε αντάλλαγμα να αποστατήσει από τους Τρώες. 

Η Θύμβρα επέζησε ίσαμε τον 4ο αιώνα π.Χ. Από αρχαιολογικές ανασκαφές η πόλη τοποθετείται μεταξύ των χωριών Ακτσάκιοϊ και Χανάι Τεπέ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Harry Thurston Peck, *Harpers Dictionary of Classical Antiquities* (1898)
2. ↑  John Lydgate: Troy Boke (1513)

"His cyte compassed enuyrowne

Hadde gates VI. to entre into the to towne.

The firste of all…was…called Dardanydes;

…Tymbria was named the seconde;

And the thyrde called Helyas;

The fourthe gate hyghte also Cetheas;

The fyfthe Trojana; syxth Anthonydês"
3. ↑  «Samuel Butler, Notebooks. σ. 193». *classiq.net*. Ανακτήθηκε στις 7 Απριλίου 2023.
4. ↑  Chateaubriand, *Itinéraire de Paris à Jérusalem* Wikisource text at
5. ↑  J. V. LUCE (1984), THE HOMERIC TOPOGRAPHY OF THE TROJAN PLAIN RECONSIDERED Oxford Journal of Archaeology 3 (1), 31–43.
6. ↑  Karl Otfried Müller, *The History and Antiquities of the Doric Race* σ. 247
7. 1 2  «Στράβων, Γεωγραφικά, Βιβιλίο ΙΓ', 1.35». *www.perseus.tufts.edu*. Ανακτήθηκε στις 7 Απριλίου 2023.
8. ↑  «Dictionary of Greek and Roman Geography (1854), TAANACH, THO´CNIA, THYMBRA». *www.perseus.tufts.edu*. Ανακτήθηκε στις 7 Απριλίου 2023.
9. ↑  William Aylward, The Roman Aqueduct Bridge at Kemerdere near Ilion; in *American Journal of Archaeology,* V.102, 2 April 2002, σ. 112
Ο **Θωμάς Νάσης** (αλβ.: *Thoma Nasi* ή *Nashi, Nassi, Nasji*, Δάρδα Κορυτσάς, 2 Μαρτίου 1892 - Βοστώνη, 21 Δεκεμβρίου 1964) ήταν μαέστρος, συνθέτης και ακτιβιστής της αλβανικής ομογένειας στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Βίος
----

Γεννήθηκε στη Δάρδα της Κορυτσάς και όπως πολλοί άλλοι νέοι της επαρχίας του, όταν ήταν 6 ετών, ο Νάσης μετανάστευσε αρχικά στην Ελλάδα και στη συνέχεια στις Ηνωμένες Πολιτείες μαζί με την οικογένειά του το 1914. Μόλις αφίχθη στις ΗΠΑ άρχισε να εργάζεται για μια εταιρεία χαρτιού στην πολιτεία του Μέιν. Σε ηλικία 26 ετών αποφοίτησε στο Ωδείο της Νέας Αγγλίας στη Βοστώνη για σύνθεση και διεύθυνση ορχήστρας. Εργάστηκε με σύμβαση ως φλαουτίστας με τη Συμφωνική Ορχήστρα της Βοστώνης.

Κατά τα έτη 1915-1916 ίδρυσε δύο ορχηστρικά σχήματα με Αλβανούς της Αμερικής, το σύνολο μαντολίνων «*Δωδώνη*» και το εθνικό συγκρότημα του συλλόγου «Εστία» (αλβανικά: *Vatra*). Επικεφαλής του τελευταίου, το 1920, μετέβη στην Αλβανία για να συμμετάσχει στον πόλεμο της Αυλώνας, όπου προέκυψε και το πολύ διάσημο αλβανικό άσμα «Αυλώνα, Αυλώνα!» (αλβανικά: Vlora, Vlora!), σε στίχους του Αλή Ασλάνη. Πέρασε τα χρόνια 1920-1925 στην Κορυτσά, αφιερώνοντας όλες τις ενέργειές του στη μουσική δραστηριότητα. Εκεί συνέθεσε μερικά λυρικά τραγούδια και μερικά μικρά κομμάτια για φλάουτο / βιολί και πιάνο, όπως: «*Η φλογέρα του βοσκού*», «*Το αηδόνι*», «*Μοιρολόι*», «*Τέσσερις χοροί*» κ.λπ. Το 1925, ο βασιλιάς Ζώγου του ανέθεσε την οργάνωση του μουσικού βίου και της μουσικής εκπαίδευσης στην Αλβανία.

Ο Θωμάς Νάσης εγκατέλειψε οριστικά την Αλβανία το 1926 και εγκαταστάθηκε ξανά στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου συνέχισε να εργάζεται ως διευθυντής ορχήστρας της αλβανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας στη Μασαχουσέτη.

Πηγές
-----

1. 1 2  (Γαλλικά, Ολλανδικά, Αγγλικά, Γερμανικά, Ιταλικά, Ισπανικά) *Musicalics*. 485594.
2. ↑  *Aktivitet muzikor në nder të themeluesit të bandës muzikore "Vatra"*, Sot, 12 prill 2013.
Το **Κάστρο Κάτω Αχαΐας** ήταν φράγκικο κτίσμα που αναφέρεται από το Χρονικόν του Μορέως το πρώτο φρούριο που κατασκεύασαν οι φράγκοι του Πριγκιπάτου της Αχαΐας στην Πελοπόννησο. Βρισκόταν στην σημερινή κωμόπολη Κάτω Αχαΐα στην Αχαΐα.

Την 1η Μαΐου 1205 οι Φράγκοι με ηγέτη τον Γοδεφρείδο Βιλλεαρδουίνο αποβιβάστηκαν στην σημερινή παραλία της Αχαγιάς που βρίσκεται ο οικισμός Αλυκές. Δίπλα ακριβώς ήταν τα ερείπια πόλης σε ύψωμα που βρίσκεται χτισμένη η σημερινή κωμόπολη, στο ύψωμα ο Βιλλεαρδουίνος έκτισε προσωρινό κάστρο με τείχη από χωμάτινες πλίθες όπως αναφέρει το χρονικό. Μετά από "μικρά ανάπαυση" εκεί οι Φράγκοι κινήθηκαν προς την Πάτρα για την κατάληψη της. Έκτοτε το κτίσμα δεν αναφέρεται ξανά, το χωμάτινο τείχος προσδίδει προσωρινή κατασκευή που δεν διατηρήθηκε πολύ καιρό. 

> [` 91] Τὸν μάρτιον μῆναν ἤλθασιν κι ἀπέρασαν ἀπέκει,  
> 
> 
> 
> κ᾿ εἰς τὸν Μορέαν ἐφτάσασιν εἰς τοῦ μαΐου τὴν πρώτην·  
> 
>  ἐκεῖσε ἀποσκάλωσαν στὴν Ἀχαΐαν τὸ λέγουν,  
> 
>  ὅπου ἔνι ἐδῶθεν τῆς Πατροῦ κἄν δεκαπέντε μίλια·  
> 
>  εὐθέως καστέλλιν ἔχτισαν ὅλον μὲ τὰ πλιθάρια.  
> 
>  Ἐτότε γὰρ ὅπου λαλῶ κ᾿ εἰς τὸν καιρὸν ἐκεῖνον  
> 
>  ὁ τόπος ὅλος τοῦ Μορέως, ὅσος καὶ περιέχει  
> 
>  τὸ λέγουν Πελοπόννεσον, οὕτως τὸν ὀνομάζουν,  
> 
>  οὐδὲν εἶχεν καταπαντοῦ, μόνον δώδεκα κάστρη.  
> 
>  Λοιπὸν ἀφότου ἐπέζεψαν ἐκεῖ εἰς τὴν Ἀχαΐαν,  
> 
>  ἐξέβησαν τὰ ἄλογα ἀπ᾿ ἔσω ἐκ τὰ καράβια,  
> 
>  κἄν δύο ἡμέρες ἐνέμειναν ἕως οὗ νὰ τὰ ἀναπάψουν.  
> 
> 
> 
> Κ᾿ ἐνταῦτα ἐκαβαλλίκεψαν, ἀπῆλθαν εἰς τὴν Πάτραν
> 
> 

Ελληνικόν Χρονικόν του Μορέως

Πηγές
-----

* Χρονικών Μορέως (ανάτυπο): Ιστορικά και Τοπωνυμικά / Στεφάνου Ν. Δραγούμη, Εν Αθήναις: Τύποις Π. Δ. Σακελλαρίου, 1912.
* Ελληνικόν Χρονικόν του Μορέως.
Ο **Θόδωρος Χαλάτσης** (Νησί Ημαθίας 1954 - Κέρκυρα, 11 Νοεμβρίου 2004) ήταν Έλληνας δικηγόρος, νομάρχης και στέλεχος της κρατικής τηλεόρασης.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στο Νησί Ημαθίας και σπούδασε νομικά. Άσκησε το δικηγορικό λειτούργημα στη Βέροια.

To 1982, όταν ανέλαβε η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ διορίστηκε Νομάρχης Κοζάνης (διαδέχθηκε τον δικηγόρο Θεοδοσίου) και υπηρέτησε στο νομό ως το 1984. Το 1985 διορίστηκε γενικός διευθυντής της ΕΡΤ, θέση στην οποία έμεινε ως το 1987. Έγινε ευρύτερα γνωστός όταν αρνήθηκε επίμονα να εγκρίνει το υψηλό κόστος της εκπομπής της Δήμητρας Λιάνη, «Μισό μισό» στην ΕΡΤ.

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του σύμβουλος στην εταιρεία Metron-Media. Πέθανε τον Νοέμβριο του 2004, σε ηλικία μόλις 50 ετών, από ανακοπή της καρδιάς.

Αναφορές
--------

1. ↑  Μέρος 2ο: Αφιέρωμα για τα 30 χρόνια λειτουργίας της Βιοτεχνικής και Εμπορικής Έκθεσης Κοζάνης Αρχειοθετήθηκε 2016-03-26 στο Wayback Machine. (Του Σταύρου Καπλάνογλου) , kozan.gr, 8-11-2014, ανάκτηση 14-12-2015.
2. ↑  Χριστίνα Κατσαντώνη, ΕΡΤ: Εκατό πρόεδροι, εκατό ιστορίες, The Toc, 11-6-2014.
3. ↑
Ο **Θωμάς Παλαβιτσίνι** (ιταλικά : *Tommaso Pallavicini*) ήταν μαρκήσιος της Βοδονίτσας μετά από μια αμφισβητούμενη διαδοχή στο 1286. Ήταν νεώτερος αδελφός του πρώτου Μαρκησίου Γκουίντο Παλαβιτσίνι.

Το 1286 η μαρκησία Ισαβέλλα, κόρη του Γκουίντο, πέθανε άτεκνη και το μαρκιζάτο διεκδικήθηκε μεταξύ τού Θωμά και τού συζύγου της Ισαβέλλας Αντουάν λε Φλαμέν. Επειδή το μαρκιζάτο της Βοδονίτσας ήταν υποτελές του Πριγκιπάτου της Αχαΐας, οι δύο διεκδικητές απευθύνθηκαν στον Δούκα των Αθηνών Γουλιέλμο ντε λα Ρος. Ο Γουλιέλμος, αν και ήταν συγγενής του Παλαβιτσίνι, προέδρευσε με την ιδιότητά του ως δικαστικού επιμελητή του φεουδαρχικού δικαστηρίου του Πριγκιπάτου της Αχαΐας. Πριν βγει απόφαση όμως, ο Θωμάς κατέλαβε το Κάστρο της Βοδονίτσας και έτσι έφερε το δικαστήριο προ τετελεσμένου γεγονότος. Είχε την εξουσία για άγνωστο χρονικό διάστημα, ίσως και πέρα από το 1300, μέχρι που τον διαδέχτηκε ο γιος του Αλβέρτο.

Πηγές
-----

* Miller, W. "The Marquisate of Boudonitza (1204-1414)." *Journal of Hellenic Studies*, Vol. 28, 1908, pp 234-249.
Επτά Θαύματα της Πολωνίας is located in ΠολωνίαΑλατωρυχείο ΒιελίτσκαΑλατωρυχείο ΒιελίτσκαΤόρουνΤόρουνΚάστρο του ΜάλμπορκΚάστρο του ΜάλμπορκΚάστρο ΒάβελΚάστρο ΒάβελΚανάλι του ΈλμπλονγκΚανάλι του ΈλμπλονγκΖάμοστςΖάμοστςΚεντρική Πλατεία της ΚρακοβίαςΚεντρική Πλατεία της Κρακοβίας
Τα **Επτά Θαύματα της Πολωνίας** (πολωνικά: *Siedem cudów Polski*) είναι κατάλογος πολιτιστικών θαυμάτων που βρίσκονται στην Πολωνία. Η δημιουργία του καταλόγου ξεκίνησε από την κορυφαία πολωνική εφημερίδα *Rzeczpospolita* σε δημοψήφισμα σε όλη τη χώρα που πραγματοποιήθηκε τον Σεπτέμβριο του 2007. Τα αποτελέσματα δημοσιεύθηκαν τον επόμενο μήνα.

Ιστορία
-------

Αρχικά, πάνω από 400 εθνικά μνημεία επιλέχθηκαν ως υποψήφια από τους διαδικτυακούς αναγνώστες της εφημερίδας, ωστόσο στον δεύτερο γύρο επιλογών ένα συμβούλιο εμπειρογνωμόνων μείωσε τον αριθμό σε 27. Ο τρίτος και τελευταίος γύρος της δημόσιας διαδικτυακής ψηφοφορίας ξεκίνησε στις 31 Αυγούστου 2007, για να επιλέξει τα *επτά κορυφαία* θαύματα. Τα αποτελέσματα της λαϊκής ψηφοφορίας ανακοινώθηκαν στις 21 Σεπτεμβρίου 2007.

Μεταξύ των υποψήφιων κτιρίων που δεν περιλαμβάνονται στον τελικό κατάλογο ήταν το Παλάτι του Πολιτισμού και της Επιστήμης και το Παλάτι των Λουτρών της Βαρσοβίας, η Εκκλησία της Αγίας Μαρίας, το Παλιό Δημαρχείο και η Αυλή Άρτους στο Γκντανσκ, το Δημαρχείο του Βρότσουαφ, οι ρομανικές Πόρτες του Γκνιέζνο, ο Καθεδρικός Ναός του Γκνιέζνο και το Μοναστήρι της Καλβάρια Ζεμπζιντόφσκα.

Κατάλογος
---------

| # | Ονομα | Τοποθεσία | Εικόνα |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 | Αλατωρυχείο Βιελίτσκα*Kopalnia soli Wieliczka*Μνημείο Παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO | Βιελίτσκα, Βοεβοδάτο Ελάσσονος Πολωνίας |  |
| 2 | Παλιά Πόλη του ΤόρουνΜνημείο Παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO | Τόρουν, Βοεβοδάτο Κουγιαβίας-Πομερανίας |  |
| 3 | Κάστρο του Μάλμπορκ*Zamek w Malborku*Μνημείο Παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO | Μάλμπορκ, Βοεβοδάτο Πομερανίας |  |
| 4 | Κάστρο Βάβελ και Καθεδρικός Ναός της Κρακοβίας*Zamek Królewski na Wawelu* | Κρακοβία, Βοεβοδάτο Ελάσσονος Πολωνίας |  |
| 5 | Κανάλι του Έλμπλονγκ*Kanał Elbląski* | Βοεβοδάτο Βαρμίας-Μαζουρίας |  |
| 6 | Παλιά Πόλη του ΖάμοστςΜνημείο Παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO | Ζάμοστς, Βοεβοδάτο Λούμπλιν |  |
| 7 | Πλατεία Παλαιάς Αγοράς και Παλιά Πόλη της Κρακοβίας
Μνημείο Παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO | Κρακοβία, Βοεβοδάτο Ελάσσονος Πολωνίας |  |
|

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος ιστορικών μνημείων της Πολωνίας
* Θαύματα του κόσμου

Παραπομπές
----------

1. ↑  Editorial (Σεπτέμβριος 2007). «Siedem cudów Polski (Επτά Θαύματα της Πολωνίας)» (στα Πολωνικά). Rzeczpospolita. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Ιουλίου 2011. Ανακτήθηκε στις 14 Δεκεμβρίου 2012.
2. ↑  Editorial (Οκτώβριος 2007). «Jaskinia pokonała góry - wyniki plebiscytu (Results of the Plebiscite)» (στα Πολωνικά). Rzeczpospolita. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Δεκεμβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 14 Δεκεμβρίου 2012.
3. ↑  «Będzie lista siedmiu cudów Polski!» (στα Πολωνικά). Ανακτήθηκε στις 14 Μαρτίου 2021.