recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Ούλρικ Α**΄, γερμ.: *Ulric I Markgraf von Krain (1050/58–1070), Markgraf von Istrien (1045/60–1070) und Graf von Weimar*, επίσης *Odalric* ή *Udalrich* (απεβ. στις 6 Μαρτίου 1070) από τον Οίκο της Βαϊμάρης, ήταν κόμης της Βαϊμάρης-Oρλαμύντε, μάργραβος της Καρνιόλας από το 1045 και της Ιστρίας από το 1060 έως το τέλος του.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του Πόπο Α΄ μαργράβου της Καρνιόλας, τον οποίο διαδέχθηκε μετά το τέλος του πριν από το 1044, και της Άνταμουτ, κόρης του Βέριγκαντ κόμη του Φρίουλι και της Iστρίας.

Οικογένεια
----------

Ο Ούλρικ νυμφεύτηκε τη Σοφία των Άρπαντ, κόρη του βασιλιά Μπέλα Α' της Ουγγαρίας και της πρώτης του συζύγου, Ριτσέζας των Πιάστ, αδελφής του Καζιμίρ Α' του Αποκαταστάτη δούκα της Πολωνίας. Εναλλακτικά, έχει προταθεί ότι ήταν κόρη του Μπέλα και της δεύτερης συζύγου του, Tούτας του Φόρμπαχ, και ως εκ τούτου αδελφή του βασιλιά Λαδίσλαου Α΄ της Ουγγαρίας. Μία άλλη εναλλακτική υπόθεση την κάνει κόρη της Τούτας και του βασιλιά Πιέτρου της Ουγγαρίας, αλλά αυτό φαίνεται πολύ απίθανο. Η Σοφία είχε αρχικά αρραβωνιαστεί με τον Γουλιέλμο μάργραβο του Μάισσεν, αλλά μετά το πρόωρο τέλος του το 1062 παντρεύτηκε τον ανιψιό του Ούλρικ Α΄. Έδωσε στον πρώτο της σύζυγο τέσσερα παιδιά:

* Πόπο Β΄ (απεβ. 1098), ο διάδοχός του ως μάργραβος της Καρνιόλης και μάργραβος της Ιστρίας από το 1096. Νυμφεύτηκε τη Ρίχγκαρντ, κόρη του Ένγκελμπερτ κόμη του Σπονχαϊμ.
* Ούλρικ Β' (απεβ. 1112), διάδοχος του αδελφού του. Νυμφεύτηκε την Αδελαΐδα των Σάουενμπουργκ, κόρη του Λουδοβίκου λαντγκράβου της Θουριγγίας.
* Ρίχγκαρντ, παντρεύτηκε τον κόμη Έκχαρτ Α΄ κόμη του Σάυερν ή τον αδελφό του Όθωνα Β΄.
* Αδελαΐδα, παντρεύτηκε πρώτα τον Φρειδερίκο, *επίτροπο* (vogt) του Ρέγκενσμπουργκ, και μετά τον Ούνταλσαλκ κόμη στο Λούρνγκαου.
	+ Βίλιμπιργκ της Καρνιόλας-Ορλαμύντε, παντρεύτηκε τον Κορράδο Α΄ του Βίττελσμπαχ, κόμη του Ντάχαου.

Στις 31 Ιουλίου 1064 ο βασιλιάς Ερρίκος Δ' της Γερμανίας δώρισε γη "in pago Histrie ... in comitatu Odalrici marchionis" («στη χώρα της Ιστρίας ... στην κομητεία του μαργράβου Ούλρικc») στο "prefato Odalrico marchioni" («νομάρχη Ούλρικ τον μάργραβο»). Ξανά στις 5 Μαρτίου 1067, ο Ερρίκος δώρισε γη "in pago Istria in marcha Odalrici marchionis" («στη χώρα της Ιστρίας στη μαρκιωνία του μαργράβου Ούλρικ»), αυτή τη φορά στην εκκλησία στο Φράιζινγκ. Ο Ούλρικ καταγράφεται ως "Odalricus marchio Carentinorum" ('Ούλρικ μάργραβος των Καρινθιανών') στο τέλος του. Ως ένας πιστός υποστηρικτής της βασιλικής δυναστείας των Σαλίων και υποστηριζόμενος από τους Ούγγρους κουνιάδους του, ο Ούλρικ μπόρεσε να διευρύνει το μαραγραβάτο του μέχρι το Φιούμε, ενάντια στην αντίσταση των πατριαρχών της Ακυλιείας και της Δημοκρατίας της Βενετίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  p11411.htm#i114103.
2. ↑  p11411.htm#i114103. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
3. ↑  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* Jonathan R. Lyon, "Princely Brothers and Sisters: The Sibling Bond in German Politics, 1100-1250", Cornell Press, 243

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 81149040
* GND: 136876633

 |

 |
Ο **Κωνσταντίνος Λυκουρέζος** (1860 - 25 Ιουνίου 1945) ήταν Έλληνας νομικός και πολιτικός.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1860 στην Καλαμάτα και ήταν γιος του Παναγιώτη Λυκουρέζου, δικαστικού και προέδρου του δημοτικού συμβουλίου Καλαμάτας. Σπούδασε νομικά στο πανεπιστήμιο Αθηνών και συμπλήρωσε τις σπουδές του στο Παρίσι. Με την επιστροφή του στην Ελλάδα ιδιώτευσε ως δικηγόρος στην ιδιαίτερη πατρίδα του, ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία και υπήρξε δημαρχιακός υποψήφιος. Μετά από οκτώ χρόνια δικηγορίας εισήλθε στο δικαστικό σώμα φτάνοντας μέχρι τη θέση του εισαγγελέα Εφετών. Υπηρέτησε στη Λευκάδα, την Πάτρα, την Αθήνα και την Αμαλιάδα αναλαμβάνοντας σημαντικές υποθέσεις της εποχής μεταξύ των οποίων και αυτή της δολοφονικής απόπειρας κατά του Βασιλέως Γεωργίου Α'. Το 1910 απολύθηκε για πολιτικούς λόγους με αποτέλεσμα να ασχοληθεί με την ενεργή δικηγορία ιδρύοντας τον Απρίλιο του ίδιου χρόνου το δικηγορικό γραφείο Λυκουρέζου. Ως δικηγόρος ανέλαβε μεταξύ άλλων την υπεράσπιση του Στέφανου Σκουλούδη στο ειδικό δικαστήριο.

Το 1920 εξελέγη βουλευτής Καλαμάτας. Το 1922 διορίστηκε υπουργός δικαιοσύνης στην κυβέρνηση Στράτου και στη συνέχεια υπουργός Δημοσίου Θησαυρού στην κυβέρνηση Πρωτοπαπαδάκη. Το 1926 απέτυχε να εκλεγεί βουλευτής και αποσύρθηκε οριστικά από την πολιτική.

Παντρεύτηκε την Χοϊδά, κόρη του προέδρου του δικηγορικού συλλόγου Πατρών, Παυσανία Χοϊδά, και απέκτησε πέντε παιδιά μεταξύ των οποίων και τον Παυσανία Λυκουρέζο και τον Παναγιώτη Λυκουρέζο. Εγγονός του είναι ο Αλέξανδρος Λυκουρέζος.

Πηγές
-----

1. ↑
2. ↑  Δικηγορικό γραφείο Λυκουρέζου 1910 - 2010, το χρονικό μιας οικογένειας νομικών Αρχειοθετήθηκε 2010-06-05 στο Wayback Machine. βιβλίο από τις εκδόσεις Λιβάνη
3. ↑  Βουλή των Ελλήνων, Μητρώον Πληρεξουσίων, Γερουσιαστών και Βουλευτών. 1822-1935, Αθήνα 1986, σελ. 240 (pdf)
4. ↑  «Γενική Γραμματεία κυβέρνησης - κυβέρνηση Στράτου». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Απριλίου 2010. Ανακτήθηκε στις 2 Ιουνίου 2010.
5. ↑  «Γενική Γραμματεία κυβέρνησης - κυβέρνηση Πρωτοπαπαδάκη». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Απριλίου 2010. Ανακτήθηκε στις 2 Ιουνίου 2010.
Πορτρέτο του εθνικού ποιητή Φραντσέ Πρεσέρεν
Η **Ημέρα Πρεσέρεν**(Σλοβένικα: *Prešernov dan*), γνωστή ως **Ημέρα Πρεσέρεν, Γιορτή του Πολιτισμού της Σλοβενίας** είναι Αργία η οποία γιορτάζεται στη Σλοβενία στις 8 Φεβρουαρίου. 

Σηματοδοτεί την επέτειο του θανάτου του Σλοβένου εθνικού ποιητή Φραντσέ Πρεσέρεν στις 8 Φεβρουαρίου 1849 και είναι ο εορτασμός της σλοβένικης κουλτούρας. Καθιερώθηκε το 1945 για να αυξήσει την πολιτιστική ευαισθητοποίηση και την αυτοπεποίθηση των Σλοβενών και το 1991 κηρύχθηκε ως εθνική Αργία.

Στις 7 Φεβρουαρίου, την Παραμονή της εορτής απονέμονται τα βραβεία Πρεσέρεν (Prešernova nagrada) τα οποία θεωρούνται από τα πιο αναγνωρίσιμα βραβεία της Σλοβενίας. Η Ημέρα Πρεσέρεν εξακολουθεί να είναι από τις πιο διάσημες εορτές στη Σλοβενία. Κατά τη διάρκεια της εορτής όλα τα κρατικά και δημοτικά Μουσεία και γκαλερί προσφέρουν δωρεάν είσοδο και πραγματοποιούν διάφορες πολιτιστικές εκδηλώσεις. Η γιορτή γιορτάζεται όχι μόνο στη Σλοβενία, αλλά και από σλοβενικές κοινότητες σε όλο τον κόσμο.

Ιστορία
-------

Η ημέρα εορτάστηκε για πρώτη φορά την περίοδο του Β' Παγκόσμιου Πολέμου, το 1941, όταν η 7η Φεβρουαρίου εορτάστηκε ως ημέρα της σλαβικής ενότητας. Η πρόταση για τον εορτασμό της 8ης Φεβρουαρίου ως γιορτή του Πολιτισμού της Σλοβενίας έγινε τον Ιανουάριο του 1945, κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου στο Κρνομέλι από τον Μπόγκομιλ Γκέρλανς. Ανακηρύχθηκε επισήμως ως αργία με διάταγμα που εξέδωσε η Προεδρία του Συμβουλίου Εθνικής Απελευθέρωσης της Σλοβενίας στις 28 Ιανουαρίου 1945 και δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα *Slovenski poročevalec* την 1η Φεβρουαρίου 1945. Παρέμεινε αργία κατά τη διάρκεια της εποχής της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Σλοβενίας στο πλαίσιο της Γιουγκοσλαβίας.

Πολλοί ήταν εναντίον της κήρυξης της αργία, με το σκεπτικό ότι αυτό θα προκαλούσε βανδαλισμούς σε μία εορτή η οποία ήταν αφιερωμένη σε πολιτιστικές εκδηλώσεις. Ως εκ τούτου, η 3η Δεκεμβρίου, η επέτειος της γέννησης του ποιητή, έχει γίνει ευρέως γνωστή ως εναλλακτική γιορτή. Σήμερα και οι δύο μέρες γιορτάζονται εξίσου αν και μόνο η ημέρα Πρεσέρεν είναι επίσημα αναγνωρισμένη ως εθνική εορτή.

Δείτε επίσης
------------

* Μαρτίν Κρπαν από τη Βρχα, λαϊκός ήρωας της Σλοβενίας
* Zdravljica, δημοφιλές ποίημα του Φραντσέ Πρεσέρεν που είναι ο εθνικός ύμνος της Σλοβενίας

Παραπομπές
----------

1. "Slovenski kulturni praznik"
2. "Prešernov dan"
3. "Preseren Prizes to Be Presented Tonight"
4. "Prešeren in narodnoosvobodilna vojna"
5.. *Prešeren in likovna umetnost*
6. "Arhivalija meseca (februar 2011)"
7. "Holidays and Days off in the Republic of Slovenia Act: Official Consolidated Text"[*νεκρός σύνδεσμος*]
Η **Γιούλι φον Φος** (*Julie von Voss*, 24 Ιουλίου 1766 - 25 Μαρτίου 1789) ήταν Γερμανίδα αυλικός, κυρία επί των τιμών της Φρειδερίκης Λουίζας της Έσσης-Ντάρμστατ και η μοργανατική σύζυγος του Φρειδερίκου Γουλιέλμου Β΄ της Πρωσίας.

Βιογραφία
---------

Η *Γιούλι Αμαλί Ελίζαμπετ* γεννήθηκε στις 24 Ιουλίου 1766 στο Μπουχ του Βερολίνου, και ήταν κόρη του Φρήντριχ Κρίστιαν φον Φος και της Αμάλια Οττίλια φον Βίερεκ. 

Είχε το παρατσούκλι «Μις Μπέσσι» στην πρωσική Αυλή λόγω ως αγγλοφιλίας της, και θεωρητικά δεν ήταν όμορφη ή έξυπνη, αλλά γοήτευσε τον Βασιλιά. Πείστηκε να «*θυσιάσει τον εαυτό της για τη χώρα*» και να δεχτεί τον Βασιλιά από τον συγγενή της Κόμη Φινκενστάιν, ο οποίος επιθυμούσε να αντικαταστήσει την Βιλελμίνε φον Λίχτεναου, με το επιχείρημα ότι θα μπορούσε να σώσει τον βασιλιά από την κακή συντροφιά του κύκλου του.

Παντρεύτηκαν στις 7 Απριλίου 1787 στο Παρεκκλήσι του Ανακτόρου Σαρλόττενμπουργκ. Της δόθηκε ο τίτλος *Κόμισσα Ίνγκενχαϊμ*. Σύμφωνα με πληροφορίες, δεν ήταν χαρούμενη με τις νέες συνθήκες, και πάντα αντιμετώπιζε τη Βασίλισσα με ευγενικό σεβασμό και ποτέ δεν προσπάθησε να αναλάβει το ρόλο της βασίλισσας.

Πέθανε από φυματίωση στις 25 Μαρτίου 1789 στο Μπουχ σε ηλικία 22 ετών.

Παραπομπές
----------

* Theodor Fontane: Wanderungen durch die Mark Brandenburg. Band 4 (Spreeland) „Rechts der Spree" – Buch: Julie von Voß

1. 1 2  (Γερμανικά, Αγγλικά) *FemBio database*. 28078. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  Atkinson, Emma Willsher: *Memoirs of the queens of Prussia*, London : W. Kent

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ιουλία φον Φος** |


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 80633049
* GND: 136256481

 |

 |
Ο **Γουλιέλμος Δ', κόμης της Βαϊμάρης**, γερμ.: *Graf von Weimar, Markgraf von Meißen* (απεβ. το 1062) από τον Οίκο της Βαϊμάρης, έγινε μάργραβος του Μάισεν από το 1046 μέχρι το τέλος του.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του κόμη Γουλιέλμου Γ' κόμη της Βαϊμάρης από τον δεύτερο γάμο του με την Όντα, κόρη του Τήτμαρ του Σαξονικού Όστμαρκ. Έγινε κόμης της Βαϊμάρης και του Ορλαμύντε στη Θουριγγία μετά το τέλος τού πατέρα του το 1039. Ο Γουλιέλμος διορίστηκε παλατινός κόμης της Σαξονίας το 1042.

Όταν το 1046 απεβίωσε ο Έκαρντ Β' μάργραβος του Μάισεν και κληρονόμησε το μαργραβάτο στον Ερρίκο Γ' της Γερμανίας, ο βασιλιάς το παραχώρησε αμέσως στον Γουλιέλμο, ο οποίος, μέσω του δεύτερου γάμου της μητέρας του Όντας με τον Ντέντι Α΄, έλαβε επίσης τις ιδιοκτησίες της Θουριγγίας του θετού πατέρα του Ντέντι Β' μαργράβου της Λουσατίας. Έτσι, ένωσε την επικράτεια που κατείχε ο αποβιώσας Έκαρντ Β' μάργραβος του Μάισεν υπό την κυριαρχία του.

Ο Γουλιέλμος παρέμεινε πιστός υποστηρικτής της κυρίαρχης δυναστείας των Σαλίων και, μετά το τέλος του αυτοκράτορα το 1056, υποστήριξε την αντιβασιλεία της χήρας του Αγνής του Πουατιέ. Ήταν πολύ με το μέρος της αντιβασίλισσας, η οποία του έδωσε τη διοίκηση του στρατού μαζί με τον επίσκοπο Έμπερχαρντ του Nάουμπουργκ, στην εκστρατεία του 1060 για την υποστήριξη του βασιλιά Ανδρέα Α' της Ουγγαρίας εναντίον του αδελφού του Μπέλα Α΄. Σύμφωνα με τον χρονικογράφο Λάμπερτ του Χέρσφελντ, αντί να περιμένουν ένα βοηθητικό απόσπασμα από τη Βοημίας υπό τον δούκα Σπυτίνιεφ Β΄, επιτέθηκαν αμέσως στις δυνάμεις του Μπέλα Α΄ και ο γερμανικός στρατός σύντομα υποχώρησε. Ενώ ο βασιλιάς Aνδρέας Α΄ τραυματίστηκε θανάσιμα, ο Γουλιέλμος και ο επίσκοπος Έμπερχαρντ αιχμαλωτίστηκαν στη μάχη του Περάσματος Τέμπεν κοντά στο Mόζον (Βήζενμπουργκ). Ωστόσο, ο γιος του Μπέλα Α΄ Γκέζα Α΄, εντυπωσιασμένος από το θάρρος του Γουλιέλμου, παρότρυνε τον πατέρα του, όχι μόνο να τον απελευθερώσει, αλλά και να του δώσει την κόρη του Σοφία των Άρπαντ για γάμο.

Εν τω μεταξύ, ο Γουλιέλμος είχε επιστρέψει στη Γερμανία. Όταν το 1062 πήγε ξανά στην Ουγγαρία για να νυμφευτεί τη Σοφία, ωστόσο, αρρώστησε και απεβίωσε στο ταξίδι του. Αντ' αυτού, η Σοφία παντρεύτηκε τον εξάδελφό του Ούλρικ Α' μάργραβο της Καρνιόλας & Ιστρίας. Το μαργραβάτο του Μάισεν πέρασε στον μικρότερο αδελφό τού Γουλιέλμου, Όθωνα Α΄.

Πηγές
-----

* ADB:Wilhelm (Graf von Weimar-Orlamünde) στη γερμανική Βικιθήκη .

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 160830747
* GND: 143036793

 |

 |
Ο **Γκυ**, *Guy* ιταλικά: Guido‎ (γενν. π. 1012) ήταν δούκας του Σορέντο από το 1035, αδελφός του Γουαϊμάρος Δ΄ του Σαλέρνο, πεθερός του Γουλιέλμου του Σιδηρόχειρα και του Γουλιέλμου του Πριγκιπάτου, και γαμπρός επ'αδελφή του Ονφρουά της Απουλίας. Ήταν γιος του Γουαϊμάρος Γ΄ και της Γκαϊτελγκρίμας. Η θέση του Γκυ στην ιστορία διασφαλίζεται κυρίως μέσω των συγγενειών του (εξ αίματος και εξ αγχιστείας), αν και οι δικές του πράξεις δεν ήταν ασήμαντες. Σύμφωνα με τον Τζον-Τζούλιους Νόργουικ, ήταν ένας «ανιδιοτελής» πρίγκιπας, που παρουσίαζε μία «ηθική αίσθηση σπάνια για την εποχή και τη θέση [του]». Η αδελφή του Γκαϊτελγκρίμα του Σαλέρνο η πρεσβύτερη παντρεύτηκε τον Ονφρουά των Ωτβίλ, κόμη της Απουλίας & Καλαβρίας, ετεροθαλή αδελφό του Γουλιέλμου του Σιδηρόχειρα και του Γουλιέλμου του Πριγκιπάτου.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του Γουαϊμάρος Γ΄ πρίγκιπα του Σαλέρνο και της Γκαϊτελγκρίμας του Μπενεβέντο, κόρης του Πανδόλφος Β΄ πρίγκιπα του Μπενεβέντο. Ο αδελφός του κατέκτησε το Σορέντο το 1035 και του το απένειμε ως δουκάτο. Υπήρξε σταθερός υποστηρικτής του αδελφού του και των Νορμανδών μισθοφόρων κατά τη διάρκεια τής βασιλείας τού πρώτου και υπολόγιζε τους μισθοφόρους ως συμμάχους όταν, μετά τη δολοφονία του Γουαϊμάρος, η οικογένεια εκείνου, συμπεριλαμβανομένου του ανιψιού του, κληρονόμου του Σαλέρνο, συνελήφθη από τους δολοφόνους και φυλακίστηκε. Ήταν ο μόνος που γλίτωσε. Γρήγορα διέφυγε στους Νορμανδούς του Μέλφι, τους οποίους πλήρωσε ακριβά για βοήθεια. Τους έφερε πίσω με τον δικό του στρατό του Σορέντο για να πολιορκήσει το Σαλέρνο, όπου οι συνωμότες είχαν οχυρωθεί. Ο Γκυ σύντομα αιχμαλώτισε όλες τις οικογένειες των συνωμοτών και είχε διαπραγματευτεί την απελευθέρωση του ανιψιού του, Γισούλφος Β΄. Ο Γκάυ δέχτηκε την παράδοσή τους αμέσως μετά και τους υποσχέθηκε ότι δεν θα κάνει κακό. Όμως οι Νορμανδοί, μη δεσμευμένοι, όπως είπαν, από τον όρκο του Γκυ, έσφαξαν τα τέσσερα αδέλφια και άλλους 36, έναν για κάθε μαχαιριά που βρέθηκε στο σώμα του Γουαϊμάρος. Ο Γκυ ενθρόνισε τον ανιψιό του και αυτός και οι Νορμανδοί του, που θα προτιμούσαν τον Γκυ για πρίγκιπα, αμέσως του δήλωσαν υποτέλεια. Παρόλα αυτά, ο Γισούλφος Β΄ ήταν αχάριστος στους Νορμανδούς υποτελείς του και έγινε πειρατικός γείτονας σε όλους στη Νότια Ιταλία. Το πριγκιπάτο του διολίσθαινε συνεχώς και αγνόησε τη συμβουλή του θείου του Γκυ, που συμβούλευε το μέτρο.

Ωστόσο, ο Γκυ παρέμεινε για πάντα πιστός στην ηγεσία των Ωτβίλ. Το 1073 συνέλαβε τον επαναστάτη Ερμάνο, τον ίδιο του τον ανιψιό, και τον παρέδωσε στον Ροβέρτο Γυισκάρδο, τον ανιψιό του. Ο Γκυ απεβίωσε εν μέσω της διάλυσης τού μεγάλου πριγκιπάτου, που είχε σφυρηλατήσει και είχε διατηρήσει ο αδελφός του. Με το τέλος του, το Σορέντο έγινε για άλλη μία φορά ανεξάρτητο.

Οικογένεια
----------

Είχε τέκνα:

* Γκουίντα, σύζυγος του Γουλιέλμου Α΄ των Ωτβίλ του *Σιδηρόχειρα*, κόμη της Απουλίας & Καλαβρίας.
* Μαρία, σύζυγος του Γουλιέλμου των Ωτβίλ κόμης του Πριγκιπάτου, ετεροθαλής αδελφός του Γουλιέλμου Α΄.
* Γκουαϊμάρο Τζεφούνο, 1035-11ος αι. ιδρυτής του κλάδου Τζιφόνε.

Σημειώσεις και παραπομπές
-------------------------

1. 1 2 3 4  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
Η **ταξινόμηση των ιών** είναι η διαδικασία της ονοματοδοσίας τους και της τοποθέτησής τους σε ένα ταξινομικό σύστημα. Παρόμοια με τα συστήματα ταξινόμησης που χρησιμοποιούνται για κυτταρικούς οργανισμούς, η ταξινόμηση των ιών αποτελεί αντικείμενο διαρκούς συζήτησης και προτάσεων. Αυτό οφείλεται κυρίως στην ψευδοζωική φύση των ιών, δηλαδή πρόκειται για μη ζωντανά σωματίδια με κάποια χημικά χαρακτηριστικά παρόμοια με εκείνα της ζωής ή της μη κυτταρικής ζωής. Ως εκ τούτου, δεν ταιριάζουν απόλυτα στο καθιερωμένο σύστημα βιολογικής ταξινόμησης για τους κυτταρικούς οργανισμούς.

Οι ιοί ταξινομούνται κατά κύριο λόγο με βάση τα φαινοτυπικά χαρακτηριστικά τους, όπως μορφολογία, τύπο νουκλεϊκού οξέος, τρόπο αναπαραγωγής, οργανισμούς ξενιστές και τύπο ασθένειας που προκαλούν. Η επίσημη ταξινομική ταξινόμηση των ιών είναι ευθύνη της Διεθνούς Επιτροπής για την Ταξινόμηση των Ιών (International Committee on Taxonomy of Viruses, ICTV). Χρησιμοποιείται επίσης το σύστημα ταξινόμησης κατά Baltimore για την ταξινόμηση των ιών σε επτά ομάδες με βάση τον τρόπο σύνθεσης του mRNA τους. Οι ειδικές συμβάσεις ονομασίας και οι περαιτέρω οδηγίες ταξινόμησης καθορίζονται από την ICTV.

Έχει προταθεί ένας κατάλογος όλων των γνωστών ιών στον κόσμο και έχουν ολοκληρωθεί σχετικές προκαταρκτικές προσπάθειες.

Σημειώσεις παραπομπές
---------------------

1. ↑  Zimmer, Carl (5 September 2013). «A Catalog for All the World’s Viruses?». *New York Times*.. Ανακτήθηκε στις 6 September 2013.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ταξινόμηση ιών - Η μέθοδος κατά Baltimore Αρχειοθετήθηκε 2013-03-30 στο Wayback Machine.
* Η παγκόσμια βάση δεδομένων ιών της Διεθνούς Επιτροπής για την Ταξινόμηση των Ιών
* Η πύλη ταξινόμησης της βάσης δεδομένων Genbank
*Για προσωπικότητες με ίδιο επίθετο, δείτε: Μολφέτας*

Ο **Γιάννης Μολφέτας**, γεννημένος στις 28 Ιανουαρίου 1992 στην Πάτρα, είναι Έλληνας επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής με ύψος 1,96μ. αγωνιζόμενος στη θέση τόσο του γκαρντ όσο και του φόργουορντ. 

Ξεκίνησε να ασχολείται με το μπάσκετ σε μικρή ηλικία (2003) με την θυγατρική του Απόλλωνα Πατρών ομάδα της Απολλωνιάδας ενώ έχει αγωνιστεί και με την Εθνική Εφήβων όσο έπαιζε με την Απολλωνιάδα.

Επαγγελματική καριέρα
---------------------

Τη σαιζόν 2011-12 αγωνίστηκε με την ομάδα της Απολλωνιάδας στη Γ΄ Εθνική με την οποία κατέλαβε την 10η θέση.

Ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα από την ομάδα του Απόλλωνα Πατρών με τον οποίο σημαντικότερη στιγμή της καριέρας του ήταν η συμμετοχή του στον τελικό Κυπέλλου Ελλάδας τη σαιζόν 2014-15 όπου έχασε από τον Παναθηναϊκό (68-53).

Τον Αύγουστο 2015 υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με την ομάδα του Δούκα, με τον οποίο αγωνίστηκε στην Α2 Εθνική για δύο σεζόν. Τον Οκτώβριο του 2017 υπέγραψε στον Πανιώνιο. Τον Αύγουστο 2018 υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με την ομάδα του Απόλλωνα Πάτρας.

Με την εθνική ομάδα
-------------------

Τη διετία 2009-2010 συμμετείχε στους κόλπους της Εθνικής Ομάδας Εφήβων. Το 2010 αγωνίστηκε στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Εφήβων (U-18) στο Βίλνιους της Λιθουανίας όπου η Εθνική κατέλαβε την όγδοη θέση.

Λοιπά στοιχεία
--------------

Θείος του είναι ο Ανδρέας Μολφέτας, πρώην καλαθοσφαιριστής, προπονητής και πρόεδρος του Απόλλωνα Πατρών, και ξάδερφός του ο συνονόματός του παλιός καλαθοσφαιριστής του Απόλλωνα Πατρών Γιάννης Μολφέτας.

Διακρίσεις
----------

* Φιναλίστ Κυπέλλου Ελλάδας (1): 2015

Παραπομπές
----------

1. ↑  Αυτός είναι ο νεαρός Πατρινός που έχει κερδίσει τις εντυπώσεις στον Απόλλωνα Αρχειοθετήθηκε 2014-10-10 στο Wayback Machine.. patrasevents.gr. 05/09/2014. Ανακτήθηκε: 07/08/2016.
2. ↑  λ.χ. *Πατρίς της Δευτέρας*, αρ.φ. 38554 (Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2012), σελ. 30, *Πατρίς της Δευτέρας*, αρ.φ. 38653 (Δευτέρα, 30 Απριλίου 2012), σελ. 33.
3. ↑  1ος Όμιλος Νότου 2011-12[*νεκρός σύνδεσμος*]. basketforum.gr. Ανακτήθηκε: 14/08/2016.
4. ↑  Στον Δούκα ο Μολφέτας. sport24.gr. 26/08/2015. Ανακτήθηκε: 07/08/2016.
5. ↑  Μολφέτας: Συνεχίζει την καριέρα του στον Πανιώνιο στην Basket League Αρχειοθετήθηκε 2018-01-15 στο Wayback Machine.. westbasket.gr. 4 Οκτωβρίου 2017. Ανακτήθηκε: 10/10/2017.
6. ↑  Στον Απόλλωνα Μολφέτας και Δημακόπουλος[*νεκρός σύνδεσμος*]. sportin.gr. 24 Αυγούστου 2018. Ανακτήθηκε: 25/08/2018.
7. ↑  ΠΑΝΕΥΡΩΠΑΙΚΟ ΕΦΗΒΩΝ 2010 Αρχειοθετήθηκε 2017-04-02 στο Wayback Machine.. Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης (basket.gr). Ανακτήθηκε: 07/08/2016.
8. ↑  Γιάννης Μολφέτας: "Νιώθω στον Δούκα πως έχω βρει το ρόλο μου". thebest.gr. 24/04/2016. Ανακτήθηκε: 07/08/2016.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Προφίλ καλαθοσφαιριστή Αρχειοθετήθηκε 2016-04-27 στο Wayback Machine.. Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης (basket.gr). Ανακτήθηκε: 07/08/2016.
Ο **Όλι Κούναρι** (γεννημένος στις 2 Φεβρουαρίου 1982) είναι Φινλανδός διεθνής αθλητής της πετοσφαίρισης. Έχει ύψος 1, 96 εκ και αγωνίζεται στη θέση του ακραίου.

Καριέρα
-------

Ο Όλι Κούναρι έκανε τα πρώτα του βήματα στην τοπική Αλαχάρμα, ενώ υπέγραψε το 2000 το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο με τη Βαμαλάν Λεντοπάλο, ομάδα της Φινλανδίας. Στη Βαμαλάν Λεντοπάλο αγωνίστηκε για δύο χρόνια, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να κατακτήσει κάποιο τίτλο.

Το 2002 μεταπήδησε στην Πιελαβέντεν Σάμπο, ομάδα επίσης της Φινλανδίας, στην οποία παρέμεινε για δύο χρόνια κατακτώντας το Πρωτάθλημα Φινλανδίας του 2004.

Το 2004 ταξίδεψε στη Γαλλία για λογαριασμό της Μπουβέ Οϊσέ, στην οποία παρέμεινε μέχρι το 2006, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να κατακτήσει κάποιο τίτλο.

Τη διετία 2006-08 αγωνίστηκε στην επίσης γαλλική ΑΣ Κάννες, με την οποία κατέκτησε ένα Κύπελλο Γαλλίας (2007).

Την περίοδο 2008-09 αγωνίστηκε στην πολωνική ΑΖΣ Όλτσυν, ενώ την αμέσως επόμενη περίοδο αγωνίστηκε στον Ολυμπιακό Πειραιώς. Με την ελληνική ομάδα κατάφερε να κατακτήσει το πρωτάθλημα Ελλάδας του 2010.

Το 2011 επέστρεψε στην ομάδα από την οποία ξεκίνησε την καριέρα του, τη φινλανδική Βαμαλάν Λεντοπάλο, στην οποία αγωνίζεται μέχρι σήμερα.

Διεθνείς συμμετοχές
-------------------

Ο Όλι Κούναρι είναι διεθνής με την εθνική ομάδα πετοσφαίρισης της Φινλανδίας από το 2002 και έχει πραγματοποιήσει μέχρι στιγμής πάνω από 100 συμμετοχές.

Μεταξύ άλλων, έχει συμμετάσχει στο Ευρωπαικό Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης του 2007.

Τίτλοι
------

* 1 Πρωτάθλημα Φινλανδίας: 2004
* 1 Κύπελλο Γαλλίας: 2007
* 1 Πρωτάθλημα Ελλάδος: 2010

Πηγές
-----

* Αρχειοθετήθηκε 2010-11-21 στο Wayback Machine.
Ως **Σημαία ευκαιρίας** ή **σημαία ευκολίας** (flag of convenience) , σύμφωνα με τον ορισμό που έδωσε ο ΟΟΣΑ το 1959: "χαρακτηρίζονται οι σημαίες κάποιων Χωρών όπως, κατά πρώτα, της Λιβερίας, του Παναμά, της Ονδούρας και της Κόστα Ρίκας των οποίων οι νόμοι επιτρέπουν και επί της ουσίας διευκολύνουν τα νηολογημένα υπό την σημαία τους πλοία ξένης πλοιοκτησίας, αντίθετα απ΄ ότι ισχύουν στις ναυτιλιακές και άλλες Χώρες στις οποίες το δικαίωμα χρησιμοποίησης της σημαίας των παρέχεται με αυστηρούς περιορισμούς που συνεπάγουν βαριές υποχρεώσεις".

Πράγματι οι παραπάνω Χώρες που επιγραμματικά αναφέρονται στον διεθνή ναυτιλιακό χώρο ως "Πανονλίμπ", (**Pan**amas, **Hon**dura, **Lib**eria = Panhonlib) έδωσαν την ευκαιρία σε πολλούς πλοιοκτήτες να υψώσουν τη σημαία αυτών, στα πλοία τους προκειμένου να τα κάνουν ανταγωνιστικότερα και να αποφύγουν βάρη και υποχρεώσεις που θα είχαν στη σημαία της πατρίδας τους. Και επειδή η διεθνής οικονομία δεν αναγνωρίζει τέτοια συναισθήματα, πατρίδας κλπ το φαινόμενο αυτό γρήγορα γενικεύθηκε. Αλλά και από την άλλη πλευρά αυτά τα κράτη που στερούνταν εσωτερικής ναυτιλίας με τα μέτρα που εφήρμοσαν ελαχιστότατης φορολογίας σε αλλοεθνή πλοία βρέθηκαν στη πρώτη γραμμή εμπορικού στόλου παγκοσμίως.

Με τις σημαίες ευκαιρίας, οι πλοιοκτήτες εξασφαλίζουν ακόμη και σήμερα: την πλέον ευμενέστατη φορολογική μεταχείρηση, ευκολότερη δανειοληψία με πλείστες επασφαλίσεις, λιγότερους κινδύνους από πολεμικές εμπλοκές ή διεθνείς υποχρεώσεις των Χωρών τους, απαλλαγή από κρατικές αναμίξεις στην εκμετάλλευση των πλοίων τους (τέτοιο δεν συνέβαινε στην Ελλάδα), ελαστικότητα στην έκδοση αποδεικτικών ναυτικής ικανότητας των ναυτικών (πτυχία, διπλώματα) κ.ά.

Μετά από τα παραπάνω, πολύ σύντομα από το 1974 η Λιβερία ήταν η πρώτη ναυτιλιακή Χώρα του κόσμου με 2.258 πλοία, ολικής χωρητικότητας 50.575.502 κ.ο.χ. ο δε Παναμάς 8η δύναμη με 1.498 πλοία, συνολικής χωρητικότητας 10.272.442 κ.ο.χ. (στοιχεία 1 Ιουνίου 1974).

Είναι γεγονός πάντως πως γενικά οι σημαίες ευκολίας δημιουργούν πολλά προβλήματα στις ναυτιλιακές χώρες τις οποίες και υποχρεώνουν να λαμβάνουν συνεχώς ευνοϊκότερα μέτρα προκειμένου συγκρατήσουν τα πλοία στις δικές τους σημαίες, στα νηολόγιά τους, κάνοντας έτσι δυσκολότερη την Ναυτιλιακή Πολιτική τους.

Και όμως η εξέλιξη αυτού του φαινομένου άνοιξε το δρόμο στη δημιουργία των οικονομικών παραδείσων δηλαδή στη δημιουργία των "Οφ-Σορ" εταιρειών.

Ελληνική ναυτιλία
-----------------

Η μεγαλύτερη φυγή ελληνικών πλοίων σε σημαίες ευκαιρίας σημειώθηκε στη περίοδο 1973 - 1980.

Δείτε επίσης
------------

* Σημαία πλοίου
* Νηολόγιο
* Εθνικότητα πλοίου

Πηγές
-----
Ο **Ζαν Ραψομανίκης (Ιωάννης Ραψομανίκης)** (1885-1937) ήταν Ελληνογάλλος ζωγράφος και σκιτσογράφος. Εργάστηκε κατά κύριο λόγο στην Ισπανία.

Πρώτα χρόνια
------------

Γεννήθηκε το 1885 στην Κέρκυρα, από Έλληνα πατέρα, αριστοκρατικής καταγωγής, και Γαλλίδα μητέρα. Σπούδασε στην Σχολή Καλών Τεχνών του Παρισίου. Η απόφασή του να ασχοληθεί με τις Καλές Τέχνες είχε ως αποτέλεσμα να έρθει σε ρήξη με την οικογένειά του το 1903.

Σταδιοδρομία
------------

Το 1911, μετά το τέλος των σπουδών του, εγκαταστάθηκε στην Αθήνα όπου εργάστηκε σε διάφορα έντυπα ως σκιτσογράφος, υπογράφοντας με το ψευδώνυμο *Rapsos*. 

Το 1915 μετανάστευσε στην Ισπανία, συγκεκριμένα στη Βαρκελώνη, και λίγο αργότερα, το 1917, έγινε ένας από τους πρώτους σκιτσογράφους του περιοδικού TBO συνεργαζόμενος παράλληλα και με άλλα έντυπα και εκδοτικούς οίκους. 

Επιπλέον, το έργο του περιλαμβάνει προσωπογραφίες και τοπιογραφίες.

Τελευταία χρόνια
----------------

Με την έναρξη του Ισπανικού Εμφυλίου εγκατέλειψε τη Βαρκελώνη για πολιτικούς λόγους και εγκαταστάθηκε στο Σαν Σεμπαστιάν, όπου συνέχισε να εργάζεται ως το τέλος της ζωής του, το 1937. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του εκεί φιλοτέχνησε δύο προσωπογραφίες, του Φράνκο και του Χοσέ Αντόνιο Πρίμο ντε Ριβέρα. Έφυγε από τη ζωή, το 1937, από καρκίνο και κηδεύτηκε στην ίδια πόλη.

Έργο
----

Κατά τη διάρκεια της καριέρας του συμμετείχε, τόσο σε ατομικές, όσο και σε ομαδικές εκθέσεις και έλαβε διακρίσεις στη Γαλλία, την Ελλάδα και την Ισπανία. Θεωρείται ένας από τους πρωτοπόρους της ισπανικής σκιτσογραφίας.

Περιοδικά
---------

* El Hogar y la Moda
* Ri-Ki-Ki-Ki (Κόμικ)
* Algo
* Almanaque Tom Mix (El Gato Negro, 1927)
* Almanaque Tom Tyler
* Lecturas
* Novelas de Bolsillo

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Montserrat Castillo 1997, 318.
2. 1 2 3 4 5 6  «Jean Rapsomanikis». *lambiek.net* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 12 Μαΐου 2023.
3. 1 2 3 4 5 6  «Rapsomanikis, Jean». *www.tebeosfera.com* (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 12 Μαΐου 2023.

Βιβλιογραφικές πηγές
--------------------

* Castillo, Montserrat (1997). *Grans Il.lustradors Catalans Del Llibre per a Infants (1905-1939)*. Editorial Barcanova.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* «Jean Rapsomanikis». *lambiek.net* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 12 Μαΐου 2023.
* «Rapsomanikis, Jean». *www.tebeosfera.com* (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 12 Μαΐου 2023.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Ζωγραφική
* Πύλη:Γαλλία
* Πύλη:Ελλάδα
 |

 |
Ο **Τάρμο Κίκερπιλ** (γεννήθηκε στις 13 Ιουνίου 1977) είναι πρώηνΕσθονός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,00 μέτρων και έπαιξε στη θέση του σμολ φόργουορντ.

Επαγγελματική σταδιοδρομία
--------------------------

Ο Κίκερπιλ ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία στο μπάσκετ το 1994 με την Τάρτου Ούλικοολ/Ροκ στο Εσθονικό Πρωτάθλημα. Έχει κερδίσει τέσσερα πρωταθλήματα Εσθονίας με την ομάδα. Το 2007, ο Κίκερπιλ εντάχθηκε στην πολωνική ομάδα Ένερτζι Τσαρν Σλουπσκ, όπου έπαιξε για ένα χρόνο. Το καλοκαίρι του 2008, ο Κίκερπιλ άρχισε να παίζει με τον διάσημο σύλλογο του Ελληνικού Πρωταθλήματος AEK.  Αφού έπαιξε ένα χρόνο εκεί, ο Κίκερπιλ εντάχθηκε στους Βάλγκα/ΤΚΕ Ινκάσο στην Εσθονία. Τον Αύγουστο του 2010, ο Κίκερπιλ ανακοίνωσε ότι την απόσυρσή του από την ενεργό δράση.

Εθνική Εσθονίας
---------------

Ο Κίκερπιλ ήταν επίσης μέλος της εθνικής ομάδας καλαθοσφαίρισης της Εσθονίας.

### Διακρίσεις

#### Τάρτου Ούλικοολ/Ροκ

* 4 φορές πρωταθλητής Εσθονίας : (2000, 2001, 2004, 2007)
* 4 φορές Κυπελλούχος Εσθονίας : (2000, 2001, 2002, 2004)

Παραπομπές
----------

1. ↑  [«Tarmo Kikerpill ütles kreeklastele «jah» (in εσθονική)[[Κατηγορία:Λήμματα με πηγές στην εσθονική γλώσσα (et)]]». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Σεπτεμβρίου 2008. Ανακτήθηκε στις 16 Δεκεμβρίου 2021.  URL–wikilink conflict (βοήθεια) Tarmo Kikerpill ütles kreeklastele «jah» (in εσθονική)]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Κάρτα παίχτη στο bbl.net
* Ο Τάρμο Κίκερπιλ στο FIBA.com[*νεκρός σύνδεσμος*]
* Προφίλ παίχτη Τάρμο Κίκερπιλ στο eurobasket.com
Τα **τουρνουά καλαθοσφαίρισης της 22ης Ολυμπιάδας** διεξήχθησαν στη Μόσχα μεταξύ 20-30 Ιουλίου 1980, με τη συμμετοχή δώδεκα εθνικών ομάδων ανδρών (10ο τουρνουά) και έξι γυναικών (2ο). Κύρια έδρα της διοργάνωσης ήταν το αχανές κλειστό στάδιο των ολυμπιακών εγκαταστάσεων (Ολιμπίσκι), ενώ για κάποιους αγώνες χρησιμοποιήθηκε επίσης το γήπεδο της ΤΣΣΚΑ.

Οι Αγώνες της Μόσχας πραγματοποιήθηκαν μέσα σε τεταμένο ψυχροπολεμικό κλίμα. Ήδη από τον Ιανουάριο του 1980, ο Αμερικανός πρόεδρος Τζίμι Κάρτερ είχε απειλήσει με μποϊκοτάζ, εάν η Σοβιετική Ένωση δεν ανακαλούσε τον στρατό της από το Αφγανιστάν. Τον Απρίλιο η απειλή έγινε πράξη, με αρκετές χώρες του δυτικού μπλοκ, του Αραβικού Συνδέσμου και την Κίνα να ανακοινώνουν ότι δε θα στείλουν αθλητές στη Σοβιετική Ένωση. Δεν ήταν η πρώτη φορά που οι Αγώνες γνώριζαν οργανωμένο μποϊκοτάζ, ήταν όμως η πρώτη που αυτό είχε τόσο μεγάλη επίπτωση στα μπασκετικά τουρνουά - π.χ. στους άνδρες αποχώρησαν οι μισοί από τους αρχικούς συμμετέχοντες.

Στο καθαρά αγωνιστικό σκέλος, νικήτρια στους άνδρες αναδείχθηκε η Γιουγκοσλαβία, για πρώτη και μοναδική φορά στην ιστορία της. Στις γυναίκες επικράτησε η Σοβιετική Ένωση, επαναλαμβάνοντας την επιτυχία των Ολυμπιακών του Μόντρεαλ.

Πίνακας μεταλλίων
-----------------

| Χώρα |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
|  **Γιουγκοσλαβία** | **1** |  | **1** |
|  **Σοβιετική Ένωση** | **1** |  | **1** |
|  **Βουλγαρία** |  | **1** |  |
|  **Ιταλία** |  | **1** |  |

Κατάταξη
--------

Τουρνουά ανδρών  
(αναλυτικά)|  |  **Γιουγκοσλαβία** |
|  |  **Ιταλία** |
|  |  **Σοβιετική Ένωση**     |
| 4 |  **Ισπανία** |
| 5 |  **Βραζιλία** |
| 6 |  **Κούβα** |
| 7 |  **Πολωνία** |
| 8 |  **Αυστραλία** |
| 9 |  **Τσεχοσλοβακία** |
| 10 |  **Σουηδία** |
| 11 |  **Σενεγάλη** |
| 12 |  **Ινδία** |

Τουρνουά γυναικών  
(αναλυτικά)|  |  **Σοβιετική Ένωση**     |
|  |  **Βουλγαρία** |
|  |  **Γιουγκοσλαβία** |
| 4 |  **Ουγγαρία** |
| 5 |  **Κούβα** |
| 6 |  **Ιταλία** |

  

  


|  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Καλαθοσφαίριση στους Ολυμπιακούς Αγώνες |
| --- |
|  |
|  | 
Μόναχο 1936 · Λονδίνο 1948 · Ελσίνκι 1952 · Μελβούρνη 1956 · Ρώμη 1960 · Τόκυο 1964 · Πόλη του Μεξικού 1968 · Μόναχο 1972 · Μόντρεαλ 1976 (α-γ) · Μόσχα 1980 (α-γ) · Λος Άντζελες 1984 (α-γ) · Σεούλ 1988 (α-γ) · Βαρκελώνη 1992 (α-γ) · Ατλάντα 1996 (α-γ) · Σίδνεϋ 2000 (α-γ) · Αθήνα 2004 (α-γ) · Πεκίνο 2008 (α-γ) · Λονδίνο 2012 (α-γ) · Ρίο ντε Τζανέιρο 2016 (α-γ) · Τόκιο 2020 (α-γ) |
|  |
| 
Διοργανώτριες αρχές: Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ)  · Διεθνής Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης (FIBA) |

 |
Ο **Κώστας (Κωνσταντίνος) Κληρονόμος** (13 Ιανουαρίου 1940) είναι Έλληνας δικηγόρος, εφοπλιστής και πολιτικός. Διατέλεσε πρόεδρος των Μινωικών Γραμμών (Minoan Lines) και της Hellenic Seaways, δήμαρχος Ηρακλείου και ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ.

Βίος
----

Γεννήθηκε στις 13 Ιανουαρίου 1940 στο Ηράκλειο Κρήτης. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και αρχικά εργάστηκε ως δικηγόρος. Το 1971-72 δημιούργησε, ως εταιρεία λαϊκής βάσης, τις Μινωικές Γραμμές (Minoan Lines), των οποίων ανέλαβε πρόεδρος το 1975 (αφότου αγόρασε το πλοίο «*Μίνως*», το πρώτο της εταιρείας), θέση στην οποία παρέμεινε για περισσότερο από τριάντα χρόνια, έως το 2006, περίοδος κατά την οποία η εταιρεία εξελίχθηκε σε μεγάλη δύναμη της ελληνικής ναυτιλίας. Στη συνέχεια, υπήρξε πρόεδρος της Hellenic Seaways για τα επόμενα δώδεκα χρόνια, από το 2006 έως το 2018, οπότε συνταξιοδοτήθηκε.

Ασχολήθηκε με την πολιτική ως στέλεχος της Ένωσης Κέντρου (προδικτατορικά) και του ΠΑΣΟΚ (μεταπολιτευτικά). Ανήκε πάντα στον κύκλο των ένθερμων υποστηρικτών του Ανδρέα Παπανδρέου, με τον οποίο απέκτησε και συγγένεια εξ αγχιστείας, καθώς η ανιψιά του Αλεξία Κληρονόμου παντρεύτηκε τον Νίκο Παπανδρέου, γιο του Ανδρέα.

Εκλέχθηκε για πρώτη φορά δημοτικός σύμβουλος Ηρακλείου στις δημοτικές εκλογές του 1982, και αμέσως ορίστηκε πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου. Όταν τον Μάιο του 1989 ο τότε δήμαρχος Ηρακλείου Μανόλης Καρέλλης παραιτήθηκε για να τοποθετηθεί στο ευρωψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ, η δημοτική ομάδα της πλειοψηφίας εξέλεξε τον Κληρονόμο ως νέο δήμαρχο Ηρακλείου. Ο Κληρονόμος ολοκλήρωσε τη θητεία του Καρέλλη και εν συνεχεία κέρδισε νέα θητεία μετά τη νίκη του στις δημοτικές εκλογές του 1990.

Στις ευρωεκλογές του 1994 τοποθετήθηκε από τον Ανδρέα Παπανδρέου σε εκλόγιμη θέση στο ευρωψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ και υπηρέτησε ως ευρωβουλευτής για την επόμενη πενταετία, μέχρι το 1999.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Konstadinos KLIRONOMOS MEP *Europa.eu*
2. 1 2 3 4 5  Η… κληρονομιά του Κώστα Κληρονόμου: Σπάνια συνέντευξη στην ΚΡΗΤΗ TV *Neakriti.gr*
**«Το όνειρο του αρχιτέκτονα»** (αγγλ. *The Architect's Dream*) είναι ζωγραφικός πίνακας, και συγκεκριμένα ελαιογραφία, που δημιουργήθηκε το 1840 από τον Αμερικανό ζωγράφο Τόμας Κόουλ μετά από παραγγελία του αρχιτέκτονα της Νέας Υόρκης Ίθιελ Τάουν. Ο Κόουλ ενσωμάτωσε στην απεικόνισή του δείγματα αρχιτεκτονικής από τον αρχαίο αιγυπτιακό, τον κλασικό αρχαιοελληνικό, τον ρωμαϊκό και τον γοτθικό ρυθμό σε επιμέρους τμήματα του πίνακα, έχοντας μια πρότερη γνωριμία από την αρχιτεκτονική. Ο Κόουλ άρχισε και ολοκλήρωσε τον πίνακα μέσα σε μόλις πέντε εβδομάδες, και τον επέδειξε στην ετήσια έκθεση της Εθνικής Ακαδημίας Σχεδίου το ίδιο έτος. Ωστόσο ο Τάουν δεν ευχαριστήθηκε από το «σχεδόν αποκλειστικώς αρχιτεκτονικό θέμα» του έργου και αρνήθηκε να το αποδεχθεί. Μετά από μια μακρά ανταλλαγή επιστολών, ο Κόουλ συμφώνησε να ζωγραφίσει ένα πιο συμβατικό τοπίο για τον Τάουν και να κρατήσει για τον εαυτό του «Το όνειρο του αρχιτέκτονα», με τον πίνακα να παραμένει στην κατοχή του μέχρι τον θάνατό του.

Σε μια προγενέστερη του έργου επιστολή, από τα τέλη της δεκαετίας του 1830, ο Κόουλ γράφει μεταξύ άλλων:

> «Για να φθάσει η αρχιτεκτονική στην τελειότητα πoυ παρατηρούμε στα καλύτερα δείγματα από την [αρχαία] Ελλάδα, θα πρέπει να απαιτήθηκαν αιώνες εκφράσεως και σκέψεως [ώστε] ο ανθρώπινος νους [να] έχει αργά και βαθμιαία ταξιδέψει από τον τραχύ κίονα από ακατέργαστη πέτρα, όπως εκείνη που υπάρχει στις δρυϊδικές δομές, μέσα από τις επιβλητικές πύλες της αιγυπτιακής τέχνης, στην ανυπέρβλητη ωραιότητα του αρχαιοελληνικού ναού ... Η ρωμαϊκή αρχιτεκτονική δεν είναι παρά εκφυλισμένη ελληνική. Οι μορφές είναι δανεισμένες, αλλά το πνεύμα έχει χαθεί & [η τέχνη] έγινε όλο και περισσότερο τραχιά, μέχρι που καταβυθίσθηκε στα ανοίκεια και αταίριαστα έργα των αποκαλούμενων σκοτεινών χρόνων ... Η [γοτθική] αρχιτεκτονική φιλοδοξεί να επιτύχει κάτι πέρα από την πεπερασμένη τελειότητα[.] Αφήνει τη φιλοσοφική ολοκλήρωση της αρχαιοελληνικής τέχνης, όπου το παν είναι ολοκληρωμένο για το βλέμμα, και εγγίζει και επικαλείται τη φαντασία. Αντλώντας από το οδηγό πνεύμα του Χριστιανισμού, ανοίγει έναν κόσμο πέρα από τον ορατό, στον οποίο κατοικούμε... Το παν είναι υψιπετές, φιλόδοξο και μυστηριακό. Οι πύργοι και οι κορυφές της αναρριχώνται προς τα νέφη σαν αέρινες κατασκευές...»
> 
> 

Πρότυπο:External media

Το 1949 ο πίνακας αποκτήθηκε τελικώς από το Μουσείο Τέχνης του Τολίντο, στο Οχάιο των ΗΠΑ.

Ο πίνακας υπήρξε η έμπνευση για το τραγούδι της Κέιτ Μπους «Το όνειρο ενός αρχιτέκτονα», από το άλμπουμ της του 2005 *Aerial*.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «The Architect's Dream». Explore Thomas Cole. Ανακτήθηκε στις 23 Ιουλίου 2014.
2. ↑  Parry, Ellwood C. (1988). *The Art of Thomas Cole: Ambition and Imagination*Απαιτείται δωρεάν εγγραφή. Newark, Delaware: University of Delaware Press. σελίδες 245, 247.
3. ↑  Cole: «Letter to the Publick on the Subject of Architecture», NYSL; quoted in Parry 1988, σελ. 206
4. ↑  «The Architect's Dream». Toledo Museum of Art. Ανακτήθηκε στις 22 Οκτωβρίου 2021.
Η **Μαρία Αδελαΐδα του Καίμπριτζ** (αγγλ. *Mary Adelaide*, 27 Νοεμβρίου 1833 - 27 Οκτωβρίου 1897) από τον Οίκο των Γουέλφων-Αννοβέρου ήταν μέλος της βρετανικής βασιλικής οικογένειας, ως κόρη του Αδόλφου, Δούκα του Καίμπριτζ, και της Αυγούστας, κόρης του Φρειδερίκου της Έσσης-Κάσσελ. Ήταν επίσης εγγονή του Γεωργίου Γ΄ και προγιαγιά της Ελισάβετ Β΄.

Βιογραφία
---------

Η *Μαρία Αδελαΐδα Βιλελμίνη Ελισάβετ* γεννήθηκε στις 27 Νοεμβρίου 1833 στο Αννόβερο και βαπτίσθηκε στις 9 Ιανουαρίου 1834 στην Οικία Καίμπριτζ στο Αννόβερο της Κάτω Σαξονίας από τον εφημέριο Τζον Ράυλ Γουντ.

Πέρασε τα πρώτα χρόνια της ζωής της στο Αννόβερο, όπου ο πατέρας της ασκούσε χρέη αντιβασιλέα στη θέση των θείων της, πρώτα του Γεωργίου Δ΄ και αργότερα του Γουλιέλμου Δ΄. Μετά τον θάνατο του Γουλιέλμου Δ΄, ο πατέρας της Μαρίας Αδελαΐδας μετέβη στο Λονδίνο μαζί με την οικογένειά του, εξαιτίας της ανάληψης τού θρόνου τού Αννοβέρου από τον Ερνέστο Αύγουστο Α΄.

Στις 12 Ιουνίου 1866 παντρεύτηκε τον Φραγκίσκο, Πρίγκιπα (μετά Δούκα) του Τεκ, στην Εκκλησία της Αγίας Άννας στο Κιου. Το ζευγάρι επέλεξε να διαμείνει στο Λονδίνο και όχι στο εξωτερικό, κυρίως επειδή η Μαρία Αδελαΐδα λάμβανε £5.000 ετησίως ως εισόδημα από το Κοινοβούλιο και επειδή πραγματοποιούσε δημόσια καθήκοντα. Η μητέρα της Αυγούστα, τής παρείχε επίσης ένα συμπληρωματικό εισόδημα.

Η Μαρία Αδελαΐδα και ο Φραγκίσκος απέκτησαν τέσσερα παιδιά:

* Μαρία (1867 - 1953), παντρεύτηκε τον Γεώργιο Ε΄ του Ηνωμένου Βασιλείου.
* Αδόλφος (1868 - 1927), Δούκας του Τεκ, μετέπειτα 1ος Μαρκήσιος του Καίμπριτζ.
* Φραγκίσκος (1870 - 1910), Πρίγκιπας του Τεκ.
* Αλέξανδρος (1874 - 1957), Πρίγκιπας του Τεκ, μετέπειτα Κόμης του Άθλοουν.

Η Μαρία Αδελαΐδα, παρά το μικρό της εισόδημα, είχε ακριβά γούστα: της άρεσαν οι κοσμικές εκδηλώσεις, το ακριβό φαγητό και τα ρούχα, καθώς και οι διακοπές στο εξωτερικό. Το 1883 μάλιστα, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει με τον σύζυγό της τη χώρα εξαιτίας των χρεών, που είχαν συσσωρευθεί. Μετά την επιστροφή της στην Αγγλία αφοσιώθηκε σε φιλανθρωπικές κινήσεις και έγινε προστάτιδα παιδικών φιλανθρωπικών οργανώσεων.

Απεβίωσε στις 27 Οκτωβρίου 1897 στο Ουάιτ Λοτζ του Πάρκου του Ρίτσμοντ, έπειτα από μία εγχείρηση και ενταφιάστηκε στη Βασιλική Κρύπτη του Παρεκκλησίου του Αγίου Γεωργίου στο Κάστρο του Ουίνδσορ.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. 1 2 3 4  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 31 Δεκεμβρίου 2015.
3. 1 2 3 4 5 6
4. 1 2 3 4 5 6 7 8

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 316447694
* LCCN: n84050914
* ISNI: 0000 0000 2346 7050
* GND: 1092226036
* BNF: cb162445115 (data)
* ICCU: LO1V154797

 |

 |
Συντεταγμένες: 51°14′0″N 22°34′0″E﻿ / ﻿51.23333°N 22.56667°E﻿ / 51.23333; 22.56667

Το **Λούμπλιν** (πολωνικά: Lublin) είναι η ένατη μεγαλύτερη πόλη της Πολωνίας. Έχει πληθυσμό 350.392 σύμφωνα με την απογραφή του 2005. Το Λούμπλιν είναι επίσης η μεγαλύτερη πόλη ανατολικά του ποταμού Βιστούλα. Το Λούμπλιν ήταν υποψήφια Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης για το 2016.

Ιστορία
-------

Παρά το γεγονός ότι το Λούμπλιν έγινε επίσημα πόλη το 1317, είχε ήδη αναφερθεί τον 6ο αιώνα ως κέντρο εμπορίου. Εκεί υπογράφτηκε το 1569 η ένωση της Πολωνίας με τη Λιθουανία. Στη συνέχεια, η πόλη γνώρισε ραγδαία ανάπτυξη. Στην τρίτη διχοτόμηση της Πολωνίας το 1795 το Λούμπλιν βρέθηκε υπό την κατοχή της Αυστρίας αλλά το 1817 η πόλη πέρασε στη Ρωσία μέχρι το 1918 όταν η Πολωνία απέκτησε την ανεξαρτησία της. Καταστράφηκε από το γερμανικό στρατό το 1939, η πόλη ξαναχτίστηκε μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ενδιαφέρουσες τοποθεσίες
------------------------

Το δημαρχείο.
Διατηρημένα, όπως ήταν και στο παρελθόν, δύο εκκλησίες γοτθικού ρυθμού, αφιερωμένες στην Αγία Τριάδα και στον Άγιο Μπρίτζετ αλλά και πολλά παλάτια, συμπεριλαμβανομένου του κάστρου, το οποίο είναι δυνατόν να επισκεφτείς το εσωτερικό του.

Χάρτης της πόλης.
Δρομάκι στην πόλη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Γερμανικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά) *archINFORM*. 1406. Ανακτήθηκε στις 6  Αυγούστου 2018.
2. ↑  bdl.stat.gov.pl/api/v1/data/localities/by-unit/060611163011-0954700?var-id=1639616&format=jsonapi. Ανακτήθηκε στις 4  Οκτωβρίου 2022.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 166279695
* LCCN: n79089257
* ISNI: 0000 0004 0387 5152
* GND: 4036418-5
* NKC: ge134333
* BNE: XX457020

 |

 |
Ο **Σταμάτης Μπουντούρης** (1900 - 1953) ήταν Έλληνας πολιτικός και αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Καταγόταν από την Ύδρα και ήταν γιος του Βασίλειου Μπουντούρη και της Καλλιόπης Κουντουριώτη. Από την πλευρά του πατέρα του καταγόταν από την παλαιά υδραϊκή Οικογένεια Μπουντούρη και ήταν εγγονός του Ελευθέριου Μπουντούρη, δημάρχου Ύδρας, και δισέγγονος του πλοιοκτήτη & πληρεξουσίου Σταμάτη Μπουντούρη ενώ από την πλευρά της μητέρας του καταγόταν από την Οικογένεια Κουντουριώτη και ήταν εγγονός του διπλωμάτη & πολιτικού Θεόδωρου Κουντουριώτη καθώς και ανηψιός του ναυάρχου Παύλου Κουντουριώτη. Αποφοίτησε από τη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων, συμπλήρωσε τις σπουδές του στη Γαλλία και ακολούθησε σταδιοδρομία αξιωματικού του Πολεμικού Ναυτικού. Τον Δεκέμβριο του 1944 ανέλαβε, ως πλοίαρχος του Πολεμικού Ναυτικού, χρέη υπασπιστού του Αντιβασιλέα της Ελλάδας, Αρχιεπισκόπου Δαμάσκηνου. Από τη θέση αυτή συνέβαλε καθοριστικά στην εξασφάλιση των απαραίτητων αδειών των ελλήνων υποτρόφων του γαλλικού κράτους που ταξίδεψαν με το Ματαρόα, γεγονός για το οποίο το γαλλικό κράτος τον ευχαρίστησε.

Στις εκλογές του 1932 εξελέγη βουλευτής Ύδρας με το Κόμμα Φιλελευθέρων.

Ήταν σύζυγος της Odette Depusse, υπαλλήλου του γαλλικού ινστιτούτου στην Αθήνα, και είχε αποκτήσει έναν γιο, τον Βασίλη. Εγγονός του ήταν ο πρόεδρος της Αδελφότητας Υδραίων Αθηνών, Σταμάτης Μπουντούρης.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Βουλή των Ελλήνων, Μητρώον Πληρεξουσίων, Γερουσιαστών και Βουλευτών. 1822-1935, Αθήνα 1986, σελ. 252 (pdf)
2. 1 2  Μανιτάκης Νικόλαος, *Ματαρόα, 1945: Το ιστορικό πλαίσιο*, σε "Ματαρόα, 1945: Από τον μύθο στην ιστορία", εκδόσεις Ασίνη - Ecole Francaise d'Athenes, 2018, σελ. 31 - 32
Η **Νέα Βρετανία** είναι νησί στο Αρχιπέλαγος του Βίσμαρκ στην Παπούα Νέα Γουινέα. Έχει σχήμα ημισελήνου και οι ακτές είναι σε μερικά μέρη ορμητικές. Η ακτογραμμή είναι επίπεδη και οριοθετημένη από τις κοραλλιογενείς υφάλους. Τα πετρώματα είναι ηφαιστειογενή και η βλάστηση τροπική. Το δυτικό τμήμα του νησιού είναι ορεινό με πολλά ενεργά ηφαίστεια. 

Η Νέα Βρετανία χωρίζεται διοικητικά σε δύο επαρχίες: στη *Νέα Ανατολική Βρετανία* με έδρα το Ραμπούλ και στη δυτική Νέα Βρετανία με έδρα την Κιμπέ. 

Ο πρώτος Ευρωπαίος που έφτασε στο νησί ήταν ο Γουίλιαμ Ντάμπιερ στις 27 Φεβρουαρίου του 1700 δίνοντας και το όνομα *Νέα Βρετανία* σε ανάμνηση της πατρίδας του. Το Νοέμβριο του 1884 η Γερμανία κατέλαβε το αρχιπέλαγος και άλλαξε το όνομα σε *Νέα Πομερανία*. Το 1909 ο γηγενής πληθυσμός υπολογίστηκε σε 190.000 και οι ξένοι σε 773. Στις 11 Σεπτεμβρίου του 1914 ο αυστραλιανός στρατός κατέλαβε το νησί μέχρι το 1942 που το κατέλαβε ο ιαπωνικός στρατός, για να επιστρέψει στην Αυστραλία μέχρι το 1972, οπότε η Παπούα έγινε ανεξάρτητη.

Ο ιθαγενής πληθυσμός της Νέας Βρετανίας απαρτίζεται από πολλές φυλές. Υπάρχουν πολυάριθμες παραδόσεις που παραμένουν ενεργές μέχρι σήμερα, όπως η μυστική κοινωνία ντουκντούκ (επίσης γνωστή όπως τουμπουάν) στην περιοχή Τολάι. 

Οι πρώτοι ιεραπόστολοι ήρθαν την 1η Ιανουαρίου του 1889 με πρώτο ιερέα τον Λουίς Κουππέ, τιμητικό επίσκοπο της Λέρου. Σήμερα η ιεραποστολή έχει 15.223 Καθολικούς πιστούς 28 ιεραπόστολους, 40 αδελφούς, 27 αδελφές, 55 εγγενείς κατηχητές 77 εκκλησίες και παρεκκλήσια, 90 σταθμούς, 29 σχολεία με πάνω από 4000 μαθητές και 13 ορφανοτροφεία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Webster's New World Pocket Geographical Dictionary*; Donald Stewart & Laura Borovac. Prentice-Hall, Νέα Υόκη, 1994; σ. 239
2. 1 2  «Deutsches Koloniallexikon 1920, SCHNEE, H.(Buchstabe: Neupommern)». *web.archive.org*. 19 Απριλίου 2021. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Απριλίου 2021. Ανακτήθηκε στις 31 Αυγούστου 2023.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **New Britain** |

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **νέα βρετανία**  |

* Jane's Solomon Islands
* Australian War Memorial, Operations against German Pacific territories, 6 Αυγούστου 1914 – 6 Νοεμβρίου 1914.
* Εθνολογικός χάρτης γλωσσών στη Νέα Βρετανία

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* GND: 4214864-9
* NKC: ge600851

 |

 |

Συντεταγμένες: 5°44′S 150°44′E﻿ / ﻿5.733°S 150.733°E﻿ / -5.733; 150.733
Ο **Νέος Μικρός Καουμπόυ** αποτελεί τη φυσική συνέχεια του θρυλικού περιοδικού «Μικρός Καουμπόυ».

Τον Ιούλιο 2018 κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Λιβάνη ένας τόμος 368 σελίδων με τέσσερις νέες, αδημοσίευτες ιστορίες του Μικρού Καουμπόυ, «Ο Νέος Μικρός Κάουμποϋ – Ο Ναγουάλ», σε κείμενα Κωνσταντίνου Ρωμοσιού και εικονογράφηση Κώστα Φραγκιαδάκη.

Από τον Δεκέμβριο 2018, ο «Νέος Μικρός Καουμπόυ» άρχισε την κυκλοφορία του σε τακτικές, ανά δίμηνο, εκδόσεις νέων ιστοριών των εκατό σελίδων από τις Εκδόσεις Άγρια Δύση, με συντελεστές τον συγγραφέα Κώστα Ρωμοσιό και τους σκιτσογράφους Κώστα Φραγκιαδάκη και Πάνο Παναγόπουλο.

Περιγραφή
---------

Ένα ελληνικό περιοδικό με ιστορίες γουέστερν, με κεντρικό ήρωα ένα ελληνόπουλο της διασποράς, τον 18χρονο Τζιμ Άνταμς (Δημήτρη Αδαμόπουλο), ο οποίος αναλαμβάνει να επιβάλει το νόμο ως Ρέιντζερ στην άγρια αμερικανική Δύση. Μαζί του έχει την όμορφη Ντιάνα Μόρισον, τον Μεξικανό Πεπίτο Γκονζάλες και το μικρό ινδιανάκι Τσιπιρίπο, που έμειναν γνωστοί ως η θρυλική τετράδα.

Ιστορία
-------

Οι ήρωες αυτοί πρωτοεμφανίστηκαν το 1963 στο περιοδικό «Μικρός Σερίφης», με συντελεστές τον δημοσιογράφο και συγγραφέα Πότη Στρατίκη που έγραφε τις ιστορίες και τον ζωγράφο Θέμο Ανδρεόπουλο που ανέλαβε την εικονογράφησή του. Οι δυο δημιουργοί συνυπέγραφαν με το ψευδώνυμο Κώστας Φωτεινός.

Το 1971 η συνεργασία των δύο δημιουργών έληξε. Ο Στρατίκης συνέχισε με την έκδοση του «Μικρού Σερίφη», ενώ ο Ανδρεόπουλος ανέλαβε την έκδοση του »Μικρού Καουμπόυ», συνεργαζόμενος με άλλους συγγραφείς. Τα περιοδικά κυκλοφόρησαν έως το 1991.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ρωμοσιός, Κωνσταντίνος. «"Νέος μικρός κάου-μπόυ: Ο Ναγουάλ"». *livanis.gr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Ιανουαρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 23 Ιανουαρίου 2019.
2. ↑  Κιούσης, Γιώργος (3 Σεπτεμβρίου 2018). «Κωνσταντίνος Ρωμοσιός: «Στον εκάστοτε υπουργό Δικαιοσύνης συνιστώ να διαβάσει τον Νέο Μικρό Καου – Μπου»». *Press Publica | Δημοσιογραφία για το δημόσιο συμφέρον*. Ανακτήθηκε στις 23 Ιανουαρίου 2019. [*νεκρός σύνδεσμος*]
Ο **Ρήγας Δ. Ρηγόπουλος** (1914-2012) ήταν Έλληνας κοινωνιολόγος και αντιστασιακός.

Βιογραφία
---------

Σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Οικονομικών και Εμπορικών Επιστημών (ΑΣΟΕΕ) και εν συνεχεία έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Παρίσι και στο Λονδίνο. 
Ανέπτυξε αντιστασιακή δράση κατά την περίοδο της Κατοχής ως ιδρυτής και αρχηγός της οργάνωσης Ελληνική Πατριωτική Εταιρία (ΕΠΕ). 
Μετά την ανακάλυψη του ασυρμάτου και τη σύλληψη και εκτέλεση αρκετών μελών της ΕΠΕ, διέφυγε στη Μέση Ανατολή, όπου κατατάχθηκε στον Ιερό Λόχο, εκπαιδεύτηκε ως καταδρομέας (έκανε πτώση με αλεξίπτωτο στη Σάμο) και πραγματοποίησε επιχειρήσεις κατά των Γερμανών στο Αιγαίο ως κυβερνήτης εξοπλισμένου καϊκιού από την Αλεξάνδρεια και τις ακτές της Τουρκίας.
Υπηρέτησε ως Νομάρχης Ιωαννίνων από το 1947 ως το 1948 και πέτυχε να σταματήσουν οι εκτοπισμοί πατριωτών.
Για το έργο του "Μυστικός Πόλεμος, Ελλάδα - Μέση Ανατολή 1940-1945" βραβεύτηκε το 1973 από την Ακαδημία Αθηνών.
Απεβίωσε σε ηλικία 98 ετών στις 6 Απριλίου 2012.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Βιογραφικό του Ρήγα Ρηγόπουλου στη BiblioNet, ανάκτηση 26-7-2018.
2. 1 2  Θέματα Στρατιωτικής Ιστορίας, ανάκτηση 26-7-2018.
3. 1 2 3  Ο μυστικός πόλεμος στην Ελλάδα της γερμανικής κατοχής, 13-6-2012, ανάκτηση 26-7-2018.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Ιστορία
* Πύλη:Ελλάδα
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 56000376
* **ΕΒΕ**: 28373
* **BiblioNet**: **23411**
* LCCN: n2004027872
* ISNI: 0000 0000 3621 7827

 |

 |