recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Το ψαλτήρι του Αλφόνσου
Ο **Αλφόνσος, κόμης του Τσέστερ** (*Alphonso, Earl of Chester*, 24 Νοεμβρίου 1273 - 19 Αυγούστου 1284) από τον Οίκο του Ανζού ήταν γιος του Εδουάρδου Α' της Αγγλίας και της πρώτης συζύγου του Ελεονώρας της Καστίλης, διάδοχος του Αγγλικού θρόνου αλλά δεν έγινε βασιλιάς ποτέ λόγω του πρόωρου θανάτου του.  Ο Αλφόνσος γεννήθηκε στο Μπαγιόν στην Γασκώνη ένα δουκάτο που διεκδίκησε από τον θείο του από μητέρα Αλφόνσο τον Σοφό από την εποχή του γάμου των γονέων του (1254).

Διάδοχος του Αγγλικού θρόνου
----------------------------

Οι γονείς του Εδουάρδος Α' και Ελεονώρα είχαν πολύ καλή σχέση με τον μεγάλο ετεροθαλή αδελφό της βασίλισσας Αλφόνσο Ι' τον Σοφό γι'αυτό αποφάσισαν να ονομάσουν τον γιο τους *Αλφόνσο* κάτι που αποτελούσε μεγάλη τιμή για τον ίδιο επειδή το όνομα του δεν υπήρχε καθόλου στην Αγγλία. Η Ελεονώρα της Καστίλης έπεισε τον ετεροθαλή αδελφό της να ταξιδεύσει στην Γασκώνη για να γίνει ο ίδιος ο νονός του νέου πρίγκηπα.  Μετά τον θάνατο των δυο μεγαλύτερων αδελφών του Ιωάννη (1271) και Ερρίκου (1274) σε βρεφική ηλικία έγινε διάδοχος του Αγγλικού θρόνου από τους πρώτους μήνες της ζωής του.

Ο Αλφόνσος ζούσε στο δικό του νοικοκυριό επειδή οι γονείς του έλειπαν συνεχώς σε εκστρατείες, η μητέρα του φρόντισε για την ανατροφή του με Ισπανούς δασκάλους και Ισπανό μάγειρα.

Πρόωρος θάνατος
---------------

Σε ηλικία 10 ετών ο Αλφόνσος αρραβωνιάστηκε με την Μαργαρίτα κόρη του Φλόρις Ε΄, κόμη της Ολλανδίας προετοιμάστηκε ένα πλούσιο ψαλτήρι αλλά ο πρίγκηπας αρρώστησε και πέθανε λίγο πριν τον γάμο. 
Το *Ψαλτήρι του Αλφόνσου* ολοκληρώθηκε μια δεκαετία αργότερα όταν έγινε ο γάμος της αδελφής του Ελισάβετ του Ρούντλαν με τον αδελφό της Μαργαρίτας, Ιωάννη Α΄ κόμη της Ολλανδίας. 
Ο πρόωρος θάνατος του Αλφόνσου στο Ουίνδσορ συνέβη αμέσως μετά την γέννηση του μικρότερου αδελφού του Εδουάρδου, πρίγκηπα της Ουαλίας ο οποίος θα είναι ο διάδοχος στον θρόνο, η ταφή του Αλφόνσου έγινε στο *Αββαείο του Ουαλίας*, η καρδιά του μεταφέρθηκε στο μοναστήρι των Μπρίακφριαρς στο Λονδίνο. Σαν διάδοχος του Αγγλικού θρόνου είχε τα ίδια βασιλικά σύμβολα με αυτά που είχε ο μικρότερος αδελφός του Εδουάρδος με μοναδική διαφορά μια γαλάζια ετικέτα σε τρία σημεία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Bent, Margaret (2016). "Magister Jacobus de Ispania, Author of the Speculum Musicae". Routledge. pp. 84, 135.
2. ↑  Bent, Margaret (2016). "Magister Jacobus de Ispania, Author of the Speculum Musicae". Routledge. pp. 84, 135.
3. ↑
4. ↑
5. ↑
6. ↑

Πηγές
-----

* Bent, Margaret (2016). "Magister Jacobus de Ispania, Author of the Speculum Musicae". Routledge.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Το ψαλτήρι του Αλφόνσου
* Δημιουργική ιστορία
* Σύμβολα του Αγγλικού βασιλικού Οίκου


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Alphonso, Earl of Chester  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
O **Αλκίμαχος** (άκμασε τον 4ο αι. π.Χ.) από τη Δυναστεία των Λυσιμαχιδών ήταν Έλληνας ευγενής στη Μακεδονία, που υπηρέτησε ως αξιωματούχος. Ήταν ενεργός διπλωμάτης και διοικητής κατά τα ύστερα έτη της βασιλείας τού Φιλίππου Β΄ (βασ. 359-336) και κατά τα πρώτα έτη της βασιλείας του γιου εκείνου Αλεξάνδρου Γ΄ του Μεγάλου (336-323).

Βιογραφία
---------

Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Αγαθοκλή και της ίσως ονομαζόμενης Αρσινόης. Αδέλφια του ήταν ο Λυσίμαχος, ένας από τους διαδόχους του Αλεξάνδρου Γ΄ , ο Αυτόδικος και ο Φίλιππος.

Ο πατέρας του ήταν γαιοκτήμανας στη Θεσσαλία, η στενή του όμως φιλία με τον Φίλιππο Β΄ τον έκανε σύμβουλο και ευνοούμενο τού βασιλιά, έτσι μετακόμισε στη Μακεδονία. Ο Αλκίμαχος και τα αδέλφια του μεγάλωσαν στην Πέλλα, και μορφώθηκαν στην εκεί Αυλή των Αργεαδών.

Ο Λυσίμαχος βασιλιάς της Θράκης, Μ. Ασίας, Μακεδονίας, αδελφός του Αλκιμάχου.
Δύο έτη μετά το 338, όπου έγινε η μάχη της Χαιρώνειας, ο Αλκίμαχος και ο Αντίπατρος εστάλησαν από τον Φίλιππο Β΄ ως πρόξενοι στην Αθήνα, όπου τιμήθηκαν με ψήφισμα. Κάποια στιγμή κατά τη βασιλεία του Φιλίππου Β΄, στον Αλκίμαχο μάλλον χορηγήθηκε ιδιοκτησία στη Απολλωνία της Χαλκιδικής και ίσως του απονεμήθηκαν τιμές. Δύο έτη μετά ο Αλκίμαχος ήταν διοικητής στο στρατό και ο Αλέξανδρος Γ΄ τον εξουσιοδότησε να ελευθερώσει την Ιωνία και την Αιολίδα. Όταν ο Αλκίμαχος λοιπόν εστάλη εκεί για να επαναφέρει τη δημοκρατία, ίσως ο βασιλιάς να άκουσε παράπονα για τη συμπεριφορά του στον χειρισμό των πραγμάτων εκεί, αν είναι ο Αλκίμαχος που αναφέρεται στη *Β΄ επιστολή προ τους Χίους*. Έπειτα από την πιθανή δυσαρέσκεια του Αλεξάνδρου Γ΄ στον Αλκίμαχο, αυτός δεν αναφέρεται ξανά από τους ιστορικούς.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε μία Ελληνίδα και είχε τέκνα:

* Αλκίμαχος ο νεότερος, άκμασε τον 4ο αι.
* Φίλιππος.

Πηγές
-----

* H.S. Lund, Lysimachus: A Study in Early Hellenistic Kingship, Routledge, 2002
* W. Heckel, Who’s who in the age of Alexander the Great: prosopography of Alexander’s empire, Wiley-Blackwell, 2006
Συντεταγμένες: 44°52′23″N 13°51′00″E﻿ / ﻿44.873°N 13.850°E﻿ / 44.873; 13.850

**Αρένα** είναι το όνομα του αμφιθεάτρου που βρίσκεται στην πόλη Πούλα (Κροατία). Η Αρένα είναι το μόνο ρωμαϊκό αμφιθέατρο που έχει διασωθεί με τέσσερις πλευρικούς πύργους και με τους τρεις ρωμαϊκούς αρχιτεκτονικούς ρυθμούς. Είναι το έκτο μεγαλύτερο ρωμαϊκό αμφιθέατρο και ένα σπάνιο παράδειγμα, ανάμεσα στα 200 ρωμαϊκά αμφιθέατρα που διασώθηκαν, μοναδικών τεχνολογικών επιτευγμάτων. Είναι ακόμα το καλύτερα διατηρημένο μνημείο της Κροατίας.

Περιγραφή
---------

Ο εξωτερικός τοίχος είναι κατασκευασμένος από ασβεστόλιθο. Τα τόξα του ελλειπτικού αμφιθεάτρου έχουν διαστάσεις, 132,45μ. και 105,10 μ. Το μέγιστο ύψος του εξωτερικού τοίχου είναι 29,40 μ. Τα δύο πρώτα επίπεδα έχουν 72 αψίδες, ενώ το τελευταίο έχει 64 ορθογώνια ανοίγματα. Μπορεί να φιλοξενήσει 23.000 θεατές.
Η αρένα, το μέρος των αγώνων, έχει διαστάσεις, 67,95μ.x 41,65 μ. Ο χώρος αυτός διαχωριζόταν από το κοινό με μεταλλικές πύλες.
Η αρένα είχε συνολικά 15 πύλες. Μια σειρά από υπόγειους διαδρόμους κάτω από την αρένα, χρησιμοποιούνταν για τη μεταφορά των ζώων, των σκηνικών καθώς και των μονομάχων. Καταστήματα και αποθηκευτικοί χώροι βρίσκονταν κάτω από τις θέσεις των θεατών.
Καθένας από τους τέσσερις πύργους είχε δύο δεξαμενές με αρωματισμένο νερό που τροφοδοτούσε μια πηγή ή ριχνόταν στους θεατές. Το αμφιθέατρο μπορούσε να καλυφθεί με *velarii* (μεγάλα πανιά), που προστάτευαν τους θεατές από τον ήλιο και τη βροχή.

Ιστορία
-------

Το αμφιθέατρο χτίστηκε τον 1ο αιώνα από τον αυτοκράτορα Αύγουστο, ενώ στη συνέχεια ανακατασκευάστηκε και επεκτάθηκε από τον αυτοκράτορα Βεσπασιανό (το 79 μ.Χ.). Ολοκληρώθηκε από τον αυτοκράτορα Τίτο το 81 μ.Χ.
Το αμφιθέατρο λειτουργούσε έως τον 5ο αιώνα, όταν ο αυτοκράτορας Ονόριος απαγόρευσε τις μονομαχίες.
Στο μεσαίωνα το εσωτερικό της αρένας χρησιμοποιούνταν ως βοσκότοπος, για αγώνες των Ιπποτών της Μάλτας αλλά και για εμποροπανηγύρεις. Κατά τη διάρκεια των αιώνων χρησίμευσε και ως λατομείο κάτι που έγινε τελευταία φορά το 1709 για την κατασκευή του καμπαναριού του καθεδρικού ναού.
Το 1816 ο Ελβετός αρχιτέκτονας, Πιέτρο Νόμπιλε, ανέλαβε της ανακατασκευή του με εντολή του αυτοκράτορα Φραγκίσκου 1ου της Αυστρίας.
Σήμερα χρησιμοποιείται για θεατρικές παραστάσεις αλλά και για το Κινηματογραφικό Φεστιβάλ του καλοκαιριού.

Φωτογραφικό υλικό
-----------------

* Εξωτερική άποψηΕξωτερική άποψη
* Άποψη των κερκίδωνΆποψη των κερκίδων
* Εσωτερική άποψηΕσωτερική άποψη
* ΑψίδαΑψίδα
* Νυχτερινή άποψηΝυχτερινή άποψη
* Λεπτομέρεια των αψίδωνΛεπτομέρεια των αψίδων
* Το Αμφιθέατρο της ΠούλαΤο Αμφιθέατρο της Πούλα
* Η ρωμαϊκή αρένα της ΠούλαΗ ρωμαϊκή αρένα της Πούλα

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Amphitheatre (Pula) στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 207958035
* LCCN: n2011078144

 |

 |
Συντεταγμένες: 37°10′54.01″N 3°35′39.98″W﻿ / ﻿37.1816694°N 3.5944389°W﻿ / 37.1816694; -3.5944389

Η **Αλκαθάβα Καδίμα** (ισπανικά: *Alcazaba Cadima*) είναι φρούριο στο παλιό αστικό κέντρο της μουσουλμανικής Γρανάδας, μετά την επανίδρυσή της από τον Ζάουι ιμπν Ζιρί, γύρω στο έτος 1010. Σε αυτήν βρισκόταν το παλάτι των βασιλέων των Ζιρίδων, πάνω από το οποίο χτίστηκε αργότερα το συγκρότημα Νταρ αλ Όρα των Νασρίδων.

Περιγραφή
---------

Κατασκευάστηκε στο πιο υψηλό σημείο της σημερινής γειτονιάς του Αλμπαϊθίν, γύρω από τις οδούς Αλχίβε ντε λα Χιτάνα, τον λόφο Μαρία ντε λα Μιελ και την πάροδο Σαν Θεθίλιο και εκτείνεται μέχρι την εκκλησία του Αγίου Νικολάου.

Περιείχε δύο γειτονιές, την Αράτ Αλκαθάβα στα βόρεια και την Ραβάτ Αλμουφαδάρ στα νότια. Παράλληλα, διέθετε πάνω από τέσσερις πύλες εισόδου-εξόδου, την Μπιβ Θιέδα (η οποία διατηρείται ως σήμερα και είναι γνωστή ως Νέα Πύλη ή Πύλη των Αλτήρων), η Μπιβ Καστάρ και η Μπιβ Έλμπις, στη βόρεια πλευρά του τείχους, και η Μπιβ Αλμπονούδ στα ανατολικά. Δεν είναι γνωστή κάποια πύλη στα νότια ή δυτικά τμήματα του φρουρίου, παρότι αυτές οι πλευρές συνορεύουν με τις πολυπληθέστερες γειτονιές της πόλης.

Επί του παρόντος, το μεγαλύτερος μέρος των τειχών στη βόρεια πλευρά της αλκαθάβα Καδίμα παραμένει σε καλή κατάσταση.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  (Ισπανικά) *Digital Guide to the Cultural Heritage of Andalusia*. i9199. Ανακτήθηκε στις Ιουλίου 2020.
2. 1 2 3 4  *Wiki Loves Monuments monuments database*. 13  Νοεμβρίου 2017. tools.wmflabs.org/heritage/api/api.php?action=search&format=json&srcountry=es&srlang=es&srid=RI-51-0011732.
3. 1 2  castillospeninsulares.jimdofree.com/andalucia/granada/alcazaba-cadima/. Ανακτήθηκε στις 29  Οκτωβρίου 2021.
4. ↑
5. ↑
6. ↑
7. ↑
8. ↑  Seco de Lucena, L.: *Plano de Granada Árabe*, Granada, 1910, reimpreso facsímil en 1982, a escala 1:1000
9. ↑
10. ↑
11. ↑
Ο **Μάρκους Λίμπερτι** (γεννήθηκε στις 27 Οκτωβρίου 1968) είναι Αμερικανός πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Έπαιξε τέσσερις χρονιές στο NBA. Ο Λίμπερτι έπαιξε κολεγιακό μπάσκετ για το Πανεπιστήμιο του Ιλινόις .

Λύκειο
------

Αφού οδήγησε τους Σικάγο' ς Κρέιν Κούγκαρς σε έναν τίτλο πόλης ως πρωτοετής, ο Λίμπερτι μεταγράφηκε στο Λύκειο Κινγκ Κόλετζ Πρεπ του Σικάγο για την δευτεροετή και την τελευταία χρονιά του από το 1984 έως το 1987. Κατά τη διάρκεια της θητείας του στο Κινγκ, ο Λίμπερτι οδήγησε τις ομάδες μπάσκετ του σε ένα κρατικό πρωτάθλημα IHSA το 1986 και στη δεύτερη θέση το 1987. Κατά τη διάρκεια του τουρνουά του 1987, ο Λίμπερτι σημείωσε 41, 23, 38 και 41 πόντους διαδοχικά. Η προσπάθειά του με 143 πόντους κατά τη διάρκεια αυτού του τουρνουά αποτελεί *επίδοση κατηγορίας ΑΑ* στην πολιτεία του Ιλινόις. Ονομάστηκε Παναμερικανός του McDonald's το 1987, καθώς και ο παίκτης της χρονιάς σύμφωνα με το περιοδικό <i id="mwEg">Παρέιντ.</i> 

Το 2007, ο Λίμπερτι ψηφίστηκε ως ένας από τους "100 Θρύλους του Τουρνουά Καλαθοσφαίρισης Παίδων της IHSA ", αναγνωρίζοντας την ανώτερη απόδοσή του στις εμφανίσεις του στο τουρνουά.  Θεωρήθηκε ο κορυφαίος παίκτης προετοιμασίας ως ανώτερος στο έθνος από το *Sports Illustrated* .

Κολέγιο και ΝΒΑ
---------------

Ο Λίμπερτι έπαιξε κολεγιακό μπάσκετ στο Πανεπιστήμιο του Ιλινόις και ήταν μέλος της ομάδας που προχώρησε στο Φάιναλ Φορ του NCAA του 1989. Αυτή η ομάδα του Φάιτινγκ Ιλάιναϊ απέκτησε το όνομα "*Ιπτάμενοι Ιλάιναϊ* "από τον Ντικ Βιτάλ κατά τη μετάδοση ενός αγώνα κατά τη διάρκεια της περιόδου 1988–89. Μαζί με τον Λίμπερτι, τα άλλα μέλη αυτής της ομάδας ήταν οι Νικ Άντερσον, Κένταλ Τζιλ, Στίβεν Μπάρντ, Κένι Μπάτλ και Λόουελ Χάμιλτον. Στη συνέχεια επιλέχθηκε από τους Ντένβερ Νάγκετς στον 2ο γύρο (42ος συνολικά) του ντραφτ του ΝΒΑ το 1990. Με ύψος 2,03 μέτρων και βάρος 93 κιλών ως σμολ φόργουορντ, ο Λίμπερτι έπαιξε για τους Νάγκετς και τους Ντιτρόιτ Πίστονς για 4 χρονιές στο ΝΒΑ. Η καλύτερή του χρονιά ως επαγγελματίας ήταν την περίοδο 1991-92 στο ΝΒΑ, όταν εμφανίστηκε σε 75 αγώνες για τους Νάγκετς, με μέσο όρο 9,3 πόντους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Lincoln Rocks King For Class Aa Title
2. ↑  IHSA - Legends of Boys Basketball

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Στοιχεία basketpedya.com[*νεκρός σύνδεσμος*]
* Στατιστικά του Μάρκους Λίμπερτι στο NBA Αρχειοθετήθηκε 2015-09-05 στο Wayback Machine. στο *basketballreference.com*
* *Κατάλογος όλων των παιχτών της πολιτείας του Οχάιο της IHSA*
Συντεταγμένες: 38°06′48″N 22°59′33″E﻿ / ﻿38.11333°N 22.99250°E﻿ / 38.11333; 22.99250

Οι **Αλκυονίδες νήσοι**, καλούμενες και κατ΄ ευφημισμό "**καλά νησιά**" αποτελούν ένα νησιωτικό σύμπλεγμα στο ανατολικό τμήμα του Κορινθιακού κόλπου, του λεγόμενου κόλπου της Λιβαδόστρας απέναντι από το ακρωτήριο Ολμιών στο Νομό Κορινθίας.  
 Το νησιωτικό αυτό σύμπλεγμα αποτελείται από μια συστάδα τεσσάρων νησιών: τη Ζωοδόχο Πηγή, το Δασκαλειό, το Γλαρονήσι και το Πρασονήσι. Πρόκειται για τέσσερις κορυφές υφαλονήσου που εδράζεται σε βάθος 190 μέτρων και που φέρεται να αναδύθηκε σε άγνωστη χρονική στιγμή εξαιτίας γεωλογικών διεργασιών. Εξ αυτού συμπεραίνεται ότι αυτές αποτελούν το επίκεντρο σεισμών που εκδηλώνονται στη περιοχή. 

Είναι σχετικά νησιά άνυδρα και υπάρχουν ελάχιστα κτίσματα σε αυτά, καθώς επίσης και ιχθυοκαλλιέργειες. Στο έδαφός τους έχουν εντοπιστεί ερείπια αρχαίων εγκαταστάσεων. 

Η περιοχή των «Καλών νήσων», όπως αναφέρθηκε παραπάνω, είναι ιδιαίτερα σεισμογενής και ήταν το επίκεντρο του σεισμού της 24 Φεβρουαρίου 1981, μεγέθους 6,7 Ρίχτερ, με πολλούς νεκρούς στην Αθήνα.

Το όνομά τους, προέρχεται από τις Αλκυονίδες, μυθικές κόρες του γίγαντα Αλκυονέα.

Σπουδαίες πληροφορίες για τον ασφαλή διάπλου, ή προσέγγιση στις νήσους αυτές παρέχουν ο Ελληνικός Πλοηγός τόμος 1ος καθώς και ο ναυτικός χάρτης ελληνικής έκδοσης **ΧΕΕ 232**, αμφότερα επίσημες εκδόσεις της ελληνικής Υδρογραφικής Υπηρεσίας

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα*. **7**. Εκδοτικός Οργανισμός Πάπυρος. 1996. σελ. 19.
2. ↑  Νέζης, Νίκος (2010). *Τα ελληνικά βουνά - Γεωγραφική εγκυκλοπαίδεια*. Αθήνα: Ε.Ο.Ο.Α. & Κληροδότημα «Αθ. Λευκαδίτη». σελ. 196. ISBN 978-960-86676-5-5.
3. ↑  *Εγκυκλοπαίδεια Νέα Δομή*. **3**. Αθήνα: Τεγόπουλος - Μανιατέας. 1996. σελ. 93.
4. ↑  «1981. Οι σεισμοί των Αλκυονίδων που τάραξαν Αθήνα και Κόρινθο. Η πρώτη δόνηση έπεσε πάνω στο σήριαλ το "Φως του Αυγερινού". Κάποιοι επέστρεψαν για να δουν την συνέχεια». *ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ*. 24 Φεβρουαρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 26 Απριλίου 2022.

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Οικισμοί του Δήμου Λουτρακίου - Περαχώρας - Αγίων Θεοδώρων |
| --- |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Αγίων Θεοδώρων | 
* Άγιοι Θεόδωροι
 |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Λουτρακίου - Περαχώρας | 
* Αγία Σωτήρα
* Άγιος Χαράλαμπος
* Αλκυόνα
* Αλκυονίδες (νησίδες)
* Ασπρόκαμπος
* Βαμβακές
* Γέφυρα Ισθμού
* Ειρήνη
* Ισθμία
* Κάβος
* Καλλιθέα
* Κυράς Βρύση
* Λίμνη Βουλιαγμένης
* Λουτράκι
* Μαυρολίμνη
* Μονή Αγίου Ιωάννου
* Μονή Οσίου Παταπίου
* Παλαιό Καλαμάκι
* Παράδεισος
* Περαχώρα
* Πίσια
* Σκάλωμα
* Σκαλωσιά
* Στέρνα
* Σχίνος
 |
|  |
| 
* Έδρα: Λουτράκι Ιστορική έδρα: \* Περαχώρα
 |

 |
Συντεταγμένες: 36°59′0″S 174°53′0″E﻿ / ﻿36.98333°S 174.88333°E﻿ / -36.98333; 174.88333

Η **Πόλη του Μανουκάου** (**Manukau City**) είναι πόλη στην αστική περιοχή του Ώκλαντ στη Νέα Ζηλανδία. Είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Νέας Ζηλανδίας. Αν και επίσημα περιγράφεται ως πόλη από μόνη της, το Μανουκάο είναι ντε φάκτο μέρος της πόλης του Ώκλαντ, και δεν υπάρχουν καθαροί διαχωρισμοί μεταξύ του Μανουκάου και της υπόλοιπης πόλης πέρα από διοικητικά όρια και μερικούς λιμενικούς ορμίσκους. Η περιοχή αναφέρεται κοινά ως Νότιο Ώκλαντ, αλλά ο όρος αυτός δεν διαθέτει καμία επίσημη αναγνώριση και δεν περιλαμβάνει το Ανατολικό Ώκλαντ, που είναι εντός των επισήμων ορίων της Πόλης του Μανουκάου. 

Το όνομα Μανουκάου είναι Μαορί καταγωγής και μπορεί να σημαίνει "*καλοβατικά πτηνά*", αν και έχει προταθεί πως το όνομα του λιμανιού από το οποίο ονομάστηκε η πόλη ήταν αρχικά *Μανούκα (Manuka)*, είδος ιθαγενούς δέντρου.

Γεωγραφία
---------

Η περιοχή της Πόλης του Μανουκάου συγκεντρώνεται στα νότια του ισθμού Οταχούχου, της στενότερης σύνδεσης μεταξύ της Πόλης του Ώκλαντ και της περιοχής Νορθλάντ και του υπολοίπου του βόρειου νησιού. 

Πέρα από το Μανουκάου στα νότια βρίσκονται οι περιφέρειες Παπακούρα και Φράνκλιν, που είναι λιγότερο αστικές αλλά μέρος της Περιοχής του Ώκλαντ και θεωρούνται σε κάποιο βαθμό αναπόσπαστο κομμάτι της αστικής περιοχής του Ώκλαντ. 

Το Διεθνές Αεροδρόμιο του Ώκλαντ βρίσκεται στο Μανγκέρε, στα δυτικά του Μανουκάου, κοντά στα ύδατα του Λιμανιού Μανουκάου.

Πληθυσμός
---------

Για μερικά χρόνια πριν από την αναδιοργάνωση των τοπικών κυβερνήσεων του 1989, η τότε Πόλη του Μανουκάου είχε τον υψηλότερο πληθυσμό από οποιαδήποτε πόλη ή περιφέρεια στη χώρα. 

Όπως και το μεγαλύτερο μέρος του υπολοίπου της χώρας, το Μανουκάο είναι πολυποίκιλο εθνολογικά, και έδρα πολλών πολιτισμών, ιδιαίτερα Μαορί και μελών Πολυνησιακών εθνοτήτων, με πρόσφατη συγκέντρωση Ασιατών εντός και κοντά του Χόγουϊκ. Είναι πυκνοκατοικημένο για τα δεδομένα της Νέας Ζηλανδίας, παρόλο που διαθέτει πολύ λίγα διαμερίσματα. 

Ένας από τους διάσημους κατοίκους του νησιού ήταν ο Ντέιβιντ Λαντζ, πρώην Πρωθυπουργός της Νέας Ζηλανδίας και Μέλος του Κοινοβουλίου για το Μάνγκερε.

Παραπομπές
----------

1. ↑  kura.aucklandlibraries.govt.nz/digital/collection/manukau/id/7887/.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Manukau City στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 126680977
* LCCN: n81097926
* GND: 16010358-7

 |

 |
Η **Μάχη του Ρίμνικ** διεξήχθη στις 11 (22) Σεπτεμβρίου 1789, κατά τη διάρκεια του ρωσοτουρκικού πολέμου του 1787-1792 μεταξύ Ρώσων (μαζί με τους Αυστριακούς) και Τούρκων, και τελείωσε με αποφασιστική νίκη των Ρώσων. Αρχηγοί ήταν ο Ρώσος στρατηγός Αλεξάντερ Βασίλεβιτς Σουβόροφ και ο Γιουσούφ-πασάς.

Γεγονότα
--------

Μετά την νίκη στις Φοκσάνες, ο Ποτιόμκιν μετέφερε τις κύριες δυνάμεις του ρωσικού στρατού στις Μπεντέρες. Την ίδια ώρα, οι Τούρκοι με αρχηγό τον Γιουσούφ-πασά και 220.000 στρατιώτες άρχισαν να πλησιάζουν τις Φοκσάνες, όπου βρισκόταν το σώμα των Αυστριακών, το οποίο έστειλε σώμα στα ανατολικά του Προύθου για την αποδιοργάνωση των Ρώσων. Ο Σουβόροφ δέχθηκε να βοηθήσει και αφού αυτός και το σώμα του διήνυσαν 100 χιλιόμετρα σε 2-3 μέρες, ενώθηκε με τους Αυστριακούς.

### Μάχη και απώλειες

Στις 11 (22) Σεπτεμβρίου 1789, ο Σουβόροφ με 25.000 στρατιώτες, παρά τις τετραπλάσιες (100.000 στρατιώτες) δυνάμεις των Τούρκων, πέρασε τον ποταμό Ρίμνικ και επιτέθηκε στους Τούρκους. Η μάχη του Ρίμνικ διήρκεσε 12 ώρες, και οι Τούρκοι έχασαν 20.000 στρατιώτες ενώ οι Ρώσοι και οι Αυστριακοί 600 στρατιώτες. Για την νίκη στο Ρίμνικ ο Σουβόροφ έλαβε από την Αικατερίνη Β' το τίτλο του κόμη του Ρίμνικ και το Τάγμα του Αγίου Γεωργίου Α' Τάξης, καθώς επίσης το τίτλο του κόμη της Αυστριακής Αυτοκρατορίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Михайлов, Олег. *Суворов* (PDF). σελ. 282. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 18 Ιανουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 2010. (Ρωσικά)

Βιβλιογραφία
------------

* Широкорад А.Б. Русско-Турецкие войны /под общ. ред Тараса А.Е. — М.: ХАРВЕСТ ТОО. — 752 с.
* Шефов Н. Битвы России. Военно-историческая библиотека. М. 2002.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Реляция Суворова о сражении при Рымнике
* Сражение при Рымнике
Ο **Μάρκο Ματεράτσι** (*Marco Materazzi*, 19 Αυγούστου 1973) είναι Ιταλός παλαίμαχος ποδοσφαιριστής και προπονητής. Αγωνίστηκε ως αμυντικός και κατέκτησε με την εθνική ομάδα της Ιταλίας το Μουντιάλ του 2006.

Στα πρώτα στάδια της καριέρας του, ο Ματεράτσι αγωνίστηκε με διάφορες ιταλικές ομάδες της Σέριε Β και Σέριε C και με την Έβερτον. Αγωνίστηκε δύο σεζόν με την Περούτζια και υπέγραψε συμβόλαιο ύψους 10 εκατομμυρίων ευρώ με την Ίντερ το 2001, με την οποία αγωνίστηκε για δέκα χρόνια. Σε επίπεδο συλλόγων, έχει κερδίζει πέντε πρωταθλήματα στη σειρά με την Ίντερ, ένα Τσάμπιονς Λιγκ, ένα παγκόσμιο πρωτάθλημα συλλόγων, τέσσερα Κόπα Ιτάλια και το Σούπερκοπα Ιταλιάνα τέσσερις φορές.

Ο Ματεράτσι αγωνίστηκε 41 φορές με το εθνόσημο από το ντεμπούτο του το 2001 μέχρι το 2008, και έπαιξε σε δύο παγκόσμια κύπελλα και δύο ευρωπαϊκά πρωταθλήματα. Ήταν ένας από τους παίκτες κλειδιά στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου το 2006 ενάντια στη Γαλλία, όπου σκόραρε το γκολ της Ιταλίας και στην παράταση δέχτηκε κεφαλιά στο στήθος από τον Ζιντάν, ο οποίος τιμωρήθηκε με κόκκινη κάρτα. Στη συνέχεια, η Ιταλία κέρδισε το Μουντιάλ στα πέναλτι, όπου ο Ματεράτσι σκόραρε ξανά.

Μια προκλητική και αμφιλεγόμενη μορφή του ποδοσφαίρου, είναι περισσότερο γνωστός για τον πολύ επιθετικό τρόπο παιχνιδιού ως αμυντικός, καθώς και τα στενά μαρκαρίσματα και δυνατά τάκλιν, με αποτέλεσμα να δεχτεί πάνω από 60 κίτρινες και 25 κόκκινες κάρτες κατά τη διάρκεια της καριέρας του. Εξαιτίας της προκλητικότητάς του και του ταμπεραμέντου του, έχει λογομαχήσει με πολλούς παίκτες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (πολλαπλές γλώσσες) *Transfermarkt*. 5778. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  (Ισπανικά) *Argentine Soccer Database*. 46774.
3. ↑  (πολλαπλές γλώσσες) *Transfermarkt*. 36626. Ανακτήθηκε στις 4  Απριλίου 2022.
4. ↑  www.quirinale.it/onorificenze/insigniti/198679. Ανακτήθηκε στις 10  Απριλίου 2020.

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
**Εθνική Ιταλίας – Μουντιάλ 2006** (πρωταθλητές) |
| --- |
|  |
|  | 
* 1 Μπουφόν
* 2 Τζακάρντο
* 3 Γκρόσο
* 4 Ντε Ρόσι
* 5 Καναβάρο (c)
* 6 Μπαρτζάλι
* 7 Ντελ Πιέρο
* 8 Γκατούζο
* 9 Τόνι
* 10 Τότι
* 11 Τζιλαρντίνο
* 12 Περούτσι
* 13 Νέστα
* 14 Αμέλια
* 15 Ιακουίντα
* 16 Καμορανέζι
* 17 Μπαρόνε
* 18 Ιντζάγκι
* 19 Τζαμπρότα
* 20 Περότα
* 21 Πίρλο
* 22 Όντο
* 23 Ματεράτσι
* Προπονητής: Λίπι
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 44601499
* ISNI: 0000 0003 7439 5300
* GND: 135673372
* BNF: cb15118888m (data)
* ICCU: MODV541604

 |

 |
Ο κομήτης **55P/Τέμπελ-Τατλ** (55P/Tempel-Tuttle) (γνωστός απλούστερα ως **Κομήτης Τέμπελ-Τατλ**) ανακαλύφθηκε ανεξάρτητα από τους αστρονόμους Ερνστ Τέμπελ στις 19 Δεκεμβρίου 1865 και Χόρας Παρνέλ Τατλ στις 6 Ιανουαρίου 1866.

Ο μεγάλος ημιάξονας της τροχιάς του κομήτη είναι 10,3345 Α και η εκκεντρότητά της 0,9055. Η περίοδος περιφοράς του κομήτη γύρω από τον Ήλιο είναι 33,2226 γήινα χρόνια. Το επόμενο περιήλιό του θα συμβεί στις 20 Μαΐου 2031.

Ο κομήτης αυτός αποτελεί το ουράνιο σώμα που ευθύνεται για τη βροχή διαττόντων που είναι γνωστή ως «Λεοντίδες». Ο 55P/Τέμπελ-Τατλ παρατηρήθηκε για πρώτη φορά το έτος 1699 από τον Γκότφριντ Κιρχ, αλλά δεν αναγνωρίσθηκε ως περιοδικός κομήτης μέχρι τις ανακαλύψεις από τους Τέμπελ και Τατλ κατά το περιήλιό του το 1866.

Η τροχιά του 55P/Τέμπελ-Τατλ τέμνει τη γήινη τροχιά σχεδόν ακριβώς, έτσι ώστε το υλικό που εκφεύγει από αυτόν δεν έχει διασκορπιστεί πολύ όταν συναντά τη Γη τις χρονιές γύρω στο περιήλιο του κομήτη. Το αποτέλεσμα είναι η απότομη αύξηση του αριθμού των Λεοντίδων κάθε 33 χρόνια.
Ο **Μανουήλ ο Καμύτζης** ήταν Βυζαντινός αξιωματούχος, πρωτοστράτωρ, που έζησε στα τέλη του 12ου αιώνα. Ήταν γιος του Κωνσταντίνου Καμύτζη και της Μαρίας Αγγελίνας, η οποία από την μεριά της μητέρας της, Θεοδώρας, ήταν εγγονή του Βυζαντινού αυτοκράτορα Αλέξιου Ά Κομνηνού και της Ειρήνης Δούκαινας. Έτσι ήταν πρώτος ξάδελφος των αυτοκρατόρων Ισαάκιου Β΄ Άγγελου και Αλέξιου Γ΄ Κομνηνού καθώς και του δεσπότη της Ηπείρου Μιχαήλ Ά Δούκα. Γεννήθηκε κατά πάσα πιθανότητα περί το 1150 και πέθανε σε άγνωστη ημερομηνία μετά το 1202 

Ήταν επικεφαλής αυτοκρατορικών στρατευμάτων, όταν η Γ' Σταυροφορία διέσχισε την Βυζαντινή επικράτεια, όπου κατόρθωσε να προκαλέσει ζημιές στα γερμανικά στρατεύματα με διαρκής παρενοχλήσεις, ωστόσο χάρη στη βοήθεια των Αρμενίων και καθώς διέθετε λιγότερες δυνάμεις από τους Γερμανούς, ηττήθηκε. 

Η κόρη του Μανουήλ, το όνομα της οποίας δεν είναι γνωστό, υποχρεώθηκε από τον αυτοκράτορα Αλέξιο Γ΄ Άγγελο να χωρίσει τον άντρα της και να παντρευτεί τον Βλάχο ηγέτη Ντόμπρομιρ το 1198.

Αργότερα ο Μανουήλ πολέμησε εναντίον του Βούλγαρου ηγέτη Ιβάνκο και αιχμαλωτίστηκε. Ο Αυτοκράτορας δεν έκανε τίποτα για την απελευθέρωσή του, και έτσι ο Μανουήλ ζήτησε από τον γαμπρό του, Ντόμπρομιρ, να καταβάλει τα λύτρα, και προσχώρησε σε αυτόν πολεμώντας ενάντια στην Αυτοκρατορία. Η τελευταία αναφορά για αυτόν είναι από το 1202.

Το όνομα της γυναίκας του Μανουήλ δεν είναι γνωστό. Είναι γνωστό ότι είχε μία κόρη, που αναφέρθηκε παραπάνω, και έναν γιο ονόματι Ιωαννη Καμύτζη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 10  Μαρτίου 2021.
2. ↑  Αβραμέα,Άννη (1974, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών (ΕΚΠΑ)), Η βυζαντινή Θεσσαλία μέχρι του 1204: συμβολή εις την ιστορικήν γεωγραφίαν, σελ. 77
3. ↑  Choniates, Nicetas, approximately 1140-1213. (1984). *Ο city of Byzantium : annals of Niketas Choniatēs*. Detroit: Wayne State University Press. σελ. 224. ISBN 0814317642. 10605650. CS1 maint: Πολλαπλές ονομασίες: authors list (link)
4. ↑  Choniates, Nicetas, approximately 1140-1213. (1984). *Ο city of Byzantium : annals of Niketas Choniatēs*. Detroit: Wayne State University Press. σελ. 224. ISBN 0814317642. 10605650. CS1 maint: Πολλαπλές ονομασίες: authors list (link)

Πηγές
-----

* *Ο city of Byzantium: annals of Niketas Choniates* tr. Harry J. Magoulias (Detroit: Wayne State University Press, 1984) especially pp. 221-224, 282-283, 293-294.
* Κ. Βάρζος, *Η Γενεαλογία των Κομνηνών* (Θεσσαλονίκη, 1984) τόμος 2 σελ. 690-713.
Η **4η Μεραρχία Πεζικού** (επίσημη ονομασία: IV Μεραρχία Πεζικού, IV ΜΠ) είναι μεραρχία του Ελληνικού Στρατού. Ιδρύθηκε το 1912 ως μεραρχία πεζικού και συνεχίζει να υφίσταται ως έφεδρη και εκπαιδευτική μεραρχία, με έδρα τη Τρίπολη. Έχει πολεμήσει μεταξύ άλλων στους Βαλκανικούς Πολέμους, στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, τη Μικρασιατική Καταστροφή και τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο.

Ιστορία
-------

Η μεραρχία ιδρύθηκε το 1912 στο Ναύπλιο με πρώτο διοικητή τον υποστράτηγο Κωνσταντίνο Μοσχόπουλο. Η μεραρχία περιλάμβανε το 8ο, το 9ο και το 11ο σύνταγμα πεζικού. Ο Μοσχόπουλος διοίκησε τη μεραρχία κατά τη διάρκεια του Πρώτου Βαλκανικού Πολέμου, όπου αγωνίστηκε στα μέτωπα Μακεδονίας και Ηπείρου, καθώς και κατά το Δεύτερο Βαλκανικό Πόλεμο εναντίον της Βουλγαρίας. Μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους, η μεραρχία (8ο, 11ο και 35ο τάγμα) επέστρεψε στην Πελοπόννησο, υπό το νεοσύστατο Β΄ Σώμα Στρατού.

Η μεραρχία συμμετείχε στην μικρασιατική Εκστρατεία όπου σχεδόν καταστράφηκε στην μάχη του Τουμλού Μπουνάρ τον Αύγουστο του 1922, όπου αντιμετώπισε το κύριο βάρος της τουρκικής επίθεσης. Μεταρρυθμίστηκε στην Ελλάδα, πολέμησε στο αλβανικό μέτωπο κατά τη διάρκεια του Ελληνοϊταλικού Πολέμου και διαλύθηκε μετά την γερμανική εισβολή στην Ελλάδα τον Απρίλιο του 1941. Η μεραρχία αποκαταστάθηκε στην Τρίπολη το 1951 και εδρεύει εκεί από τότε.
Γενικά στη Βιολογία **αναερόβιος**, (anaerobe), χαρακτηρίζεται ένας οργανισμός που είναι ικανός για μεταβολισμό χωρίς την παρουσία οξυγόνου και ο οποίος λαμβάνει την απαιτούμενη ενέργεια από τη διάσπαση της γλυκόζης κατά την αναεροβική αναπνοή.  
 
Ο αντίθετος όρος είναι *αερόβιος*.

Μερικοί αναεροβικοί οργανισμοί χαρακτηρίζονται «υποχρεωτικά αναεροβικοί» αφού επιβιώνουν μόνο με απουσία οξυγόνου. Τέτοιοι λόγου χάρη οργανισμοί αποτελούν τα βακτήρια που προκαλούν τροφική δηλητηρίαση (βοτουλισμό). Οι περισσότεροι όμως μπορούν και επιβιώνουν ανεξάρτητα της παρουσίας ή όχι οξυγόνου, καλούμενοι «δυνητικοί» ή «προαιρετικοί αναερόβιοι». Στους τελευταίους όταν υπάρχει οξυγόνο η αναπνοή τους χαρακτηρίζεται αεροβική, με τον κύκλο του Κρεμπς, για τη δημιουργία του μέγιστου ποσού ενέργειας. Αντίθετα όταν δεν υφίσταται οξυγόνο η ενέργειά τους παραγεται με την αναεροβική αναπνοή.

Κατ΄ επέκταση ο όρος χρησιμοποιείται γενικότερα σε χαρακτηρισμούς δραστηριοτήτων με έλλειψη οξυγόνου.

Βιβλιογραφία
------------

* Νότα Λαζαράκη: «Εξέλιξη της ζωής χωρίς οξυγόνο», *Περισκόπιο της Επιστήμης*, Φεβρουάριος 1997, σελ. 60

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85004755
* BNF: cb12047098h (data)
* NDL: 00575989

 |

 |
Η **μάχη του Κάμλαν** είναι γνωστή ως η τελευταία μάχη του Βασιλιά Αρθούρου, οπότε και σκοτώθηκε ή τραυματίστηκε θανάσιμα κατά τη μάχη. Καθώς τα στοιχεία που αναφέρονται στη συγκεκριμένη μάχη προέρχονται συνήθως από μύθους ή λαϊκές παραδόσεις, που εντάσσονται κατά κύριο λόγο στον Αρθουριανό κύκλο, ιστορικοί αμφισβητούν τη μάχη αυτή καθεαυτή. 

Σύμφωνα με τις ουαλικές παραδόσεις, η μάχη ήταν αποτέλεσμα της έριδας ανάμεσα στον Αρθούρο και το Μέντροντ (Μόρντρεντ), που με τη σειρά της είχε τις ρίζες της σε διαμάχη μεταξύ της συζύγου του Αρθούρου, Γκουίνεβιρ (Gwenhwyfar), και της αδερφής της, Γκουίνεβακ (Gwenhwyfach).

Η πρώτη εμφάνιση της μάχης του Κάμλαν στη λεγόμενη αρθουριανή λογοτεχνία είναι σε μια καταχώρηση για το έτος 537, όπου δεν προσδιορίζεται αν Αρθούρος και Μόρντρεντ ήταν σε αντίπαλα στρατόπεδα:

**The strife of Camlann, in which Arthur and Medraut fell.**
*Η μάχη του Κάμλαν, όπου έπεσαν Αρθούρος και Μέντραουτ.*

Πηγές
-----

* Hunt, A. (2005). From Glein to Camlann: The life and death of King Arthur. *Vortigern Studies*.

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Αρθουριανός κύκλος |
| --- |
|  |
| Το περιβάλλον του Αρθούρου | 
* Στρογγυλή Τράπεζα
* Εξκάλιμπερ
* Άγιο Δισκοπότηρο
* Κάμελοτ
* Άβαλον
* Μέρλιν ο Μάγος
* Γκουίνεβιρ
* Ούθερ Πεντράγκον
* Μόρντρεντ
* Ιγκρέιν
* Μοργκάνα λε Φέι
* Μοργκάουζ
* Κυρά της Λίμνης
* Ρίενς
 |  |
|  |
| Ιππότες της Στρογγυλής Τραπέζης | 
* Άγκλοβαλ
* Άγκραβαϊν
* Γκάγουεν
* Γκάρεθ
* Γκάλαχαντ
* Γκρίφλετ
* Σερ Έκτορ
* Σερ Κέι
* Λάμορακ
* Λάνσελοτ
* Λεόντεγκρανς
* Λάιονελ
* Λούκαν
* Μάλαγκαντ
* Μπέντβιρ
* Σερ Μπορς
* Ούριενς
* Πέλλινορ
* Πέρσιβαλ
 |

 |
Ο **Μάρκο Αντρές Εστράδα Κιντέρος** (γεννημένος στις 28 Μαϊου, 1983 στη Βίνια Ντελ Μαρ) είναι Χιλιανός ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στη θέση του αμυντικού μέσου και αυτό τον καιρό αγωνίζεται στη Μονπελιέ που συμμετέχει στη γαλλική Λιγκ 1.

Καριέρα
-------

Κλήθηκε για πρώτη φορά στην Εθνική Χιλής ενόψει των φιλικών της απέναντι στις δύο διοργανώτριες χώρες του Euro 2008. Απέναντι στην Ελβετία, η Χιλή ηττήθηκε με 2-1 αλλά της ακυρώθηκε λανθασμένα ένα γκολ και απέναντι στην Αυστρία η Χιλή κέρδισε άνετα με 2-0. Οι δύο αυτοί αγώνες έλαβαν χώρα στις 7 και στις 11 Σεπτεμβρίου 2007 στην Αυστρία. Μετά από δύο εξαιρετικές εμφανίσεις ο Εστράδα κλήθηκε για δύο φιλικά στην Ασία απέναντι στην Ιαπωνία, όπου η Χιλή κράτησε τους διοργανωτές σε μια ισοπαλία 0-0 και στη Νότια Κορέα, όπου η Χιλή κέρδισε με 1-0.

Εκέι ήταν που οι εναέριες ικανότητες, το μαρκάρισμα, η επιμονή, τα πολύ δυνατά σουτ, οι εύστοχες μακρινές πάσες και η τεχνική του Εστράδα συνέχισαν να εντυπωσιάζουν τον μεγάλο προπονητή της Χιλής, Μαρσέλο Μπιέλσα ο οποίος τον έχρισε βασικό για τους αγώνες με τη Βολιβία και τη Βενεζουέλα. Και οι δύο αγώνες διεξήχθησαν κάτω από αντίξοες συνθήκες στο υψομέτρου 3600 μέτρων Εστάδιο Ερνάντο Σίλες στη Λα Πας και στο γήπεδο του Copa America 2007 στο Πουέρτο Ορδάς της Βενεουέλας. Η Χιλή έκανε την έκπληξη κερδίζοντας και τους δύο αγώνες με 2-0 και 3-2. Ο Εστράδα αποδείχθηκε εξαιρετικά σταθερός στην απόδοσή του και στα δύο ματς, αγωνιζόμενος στη θέση του αριστερού και του κεντρικού μπακ. Πλέον αποτελεί βασικό στέλεχος της Εθνικής ομάδας της Χιλής. Ο Εστράδα πέτυχε το πρώτο του διεθνές τέρμα με την Εθνική Ομάδα της Χιλής στις 10 Ιουνίου, όταν μια φαλτσαριστή του εκτέλεση φάουλ εξουδετέρωσε τον Βολιβιανό τερματοφύλακα Κάρλο Άριας μετά την αποβολή του μέσου της Βολιβίας Ιγνάσιο Γκαρσία στο 71ο λεπτό. Ο Εστράδα αντικατέστησε τον τιμωρημένο Κάρλος Καρμόνα στη βασική ενδεκάδα του τελευταίου αγώνα της Χιλής στο Group H του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2010, αλλά αποβλήθηκε με μια δεύτερη κίτρινη κάρτα σε 37 λεπτά αγωνιστικής παρουσίας ως συνέπεια μιας "βουτιάς" του Φερνάντο Τόρρες που οδήγησε την αντίπαλο της Χιλής, Ισπανία να σκοράρει ένα δεύτερο γκολ στη νίκη της με 2-1.

### Διεθνή Γκολ

| # | Ημερομηνία | Τοποθεσία | Αντίπαλος | Σκορ | Αποτέλεσμα | Διοργάνωση |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1. | 10 Ιουνίου, 2009 | Σαντιάγο, Χιλή | Βολιβία | 4–0 | Νίκη | Προκριματικά Παγκοσμίου Κυπέλλου |

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

1. ↑  Profile at playerhistory.com
2. ↑  (Ισπανικά)
*Marcelo Bielsa incluye a Alexis Sánchez para amistosos de Chile en Austria* - Terra (retrieved on September 1, 2007)
Η **Αλίκη Βίτσου-Επιτροπάκη** (γεννήθηκε στην Αθήνα, 1909, πέθανε 29 Αυγούστου 1987) ήταν λυρικοδραματική υψίφωνος. Διέθετε «ωραιότατη και γεμάτη έκφραση, παλμό και χρώμα φωνή λυρικοδραματικής σοπράνο». 
Σπούδασε μονωδία στο Ωδείο Αθηνών με τη Σμαράγδα Γεννάδη. Εμφανίσθηκε για πρώτη φορά τον Φεβρουάριο του 1926 στο *Θέατρο Διονύσια* με τον έργο *Ο κουρέας της Σεβίλλης* (Ροζίνα), υπό την διεύθυνση του Στεφάνου Βαλτετσιώτη, με συμπρωταγωνιστές τους Ιωάννη Αγγελόπουλο (Φίγκαρο) και Πέτρο Επιτροπάκη (Αλμαβίβα).  Ακολούθησαν τα έργα *Λουτσία ντε Λαμερμούρ* και *Ριγκολέττο*. 

Έλαβε μέρος στον πρώτο ελληνικό *Ottelo* (Δυσδαιμόνα) τον Απρίλιο ή Μάϊο του 1927  και σε έναν ακόμα *Ριγκολέττο* με τον Ι. Αγγελόπουλο, το ίδιο έτος, με το σωματείο Ελληνικόν Μελόδραμα υπό την διεύθυνση του Διονυσίου Λαυράγκα. Το 1927 έφυγε για σπουδές στην Ιταλία και μετά την επιστροφή της συνεργάσθηκε ξανά με το μελόδραμα.
Το 1930 πρωταγωνίστησε στην όπερα *Πρωτομάστορας* του Μανώλη Καλομοίρη στο *Θέατρο Ολύμπια* υπό την διεύθυνση του Δημήτρη Μητρόπουλου.  Την θεατρική περίοδο 1931-32 συμμετείχε σε έναν ακόμα επιτυχημένο *Ριγκολέττο* με τον Ι. Αγγελόπουλο στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Τον Νοέμβριο του ίδιου έτους διακρίθηκε στον *Κουρέα της Σεβίλλης* (Ροζίνα).

Αποσύρθηκε από την καλλιτεχνική δράση το 1935.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ιστοσ. Greek Fm, Βίτσου Αλίκη
2. ↑  Γεώργιος Κουσουρής, σ. 45
3. ↑  Μιχαήλ Ράπτης, σ. 214
4. ↑  Διονύσιος Λαυράγκας, σ. 263
5. ↑  Μιχαήλ Ράπτης, σ. 155

Πηγές
-----

* Γεώργιος Κουσουρής, Έλληνες Αρχιτραγουδιστές του Μελοδράματος, Πειραιάς 1978
* Μιχαήλ Ράπτης, Επίτομος ιστορία του Ελληνικού Μελοδράματος και της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, Αθήνα 1989
* Διονύσιος Λαυράγκας, Απομνημονεύματα, Αθήνα 2009
Η **Αλίκη Διπλαράκου, Λαίδη Ράσελ** (28 Αυγούστου 1912 - 30 Οκτωβρίου 2002) ήταν Μις Ελλάς και η πρώτη Ελληνίδα Μις Ευρώπη (1930).

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1912 και καταγόταν από την Κρήνη της Μάνης. Ήταν κόρη τού Γεωργίου Διπλαράκου και της Ελένης Νικολέση. Ο πατέρας της είχε το επώνυμο Βαβούλης, αλλά το άλλαξε και έλαβε το επώνυμο της μητέρας του Διπλαράκου· η οικογένεια ζούσε στην Αθήνα. Αδέλφια της Αλίκης ήταν η Νάντα (1912-1966) σύζυγος Ανδρέα Ροδοκανάκη Γάλλου διπλωμάτη, η Χριστίνα (1918-1999) σύζυγος Ανρί Κλωντέλ (γιου του Πωλ και ανιψιού της γλύπτριας Καμίλ Κλοντέλ) και η Εντμέ σύζυγος Σπυρίδωνος Βασιλοπούλου. 

Αναδείχτηκε στον τίτλο της ομορφότερης γυναίκας στην Ελλάδα και μετά στην Ευρώπη σε ηλικία 18 ετών, στο Παρίσι το 1930. Όταν ρωτήθηκε πώς ξεκίνησε η συμμετοχή της, είπε: "Ήμουν με τη μητέρα μου στο τσάι της Βρετανικής πρεσβείας, όταν κάποιος πρότεινε να πάμε να δούμε τον διαγωνισμό ομορφιάς σε ένα θέατρο. Κάποια στιγμή οι κριτές φώναξαν το όνομά μου· νόμισα ότι ήταν αστείο. Προσπάθησα να αρνηθώ, αλλά ο Πρόεδρος της Ελλάδας μου είπε, ότι αυτό θα πρόβαλλε την Ελλάδα και να δεχθώ. Τρεις ημέρες μετά βρέθηκα στο Παρίσι, όπου κέρδισα στον Ευρωπαϊκό διαγωνισμό και έπρεπε να συνεχίσω στο Ρίο". Ήλθε 2η στον διαγωνισμό μις Κόσμος τού Ρίο ντε Ζανέιρο το ίδιο έτος. Περιόδευσε στις ΗΠΑ, δίνοντας διαλέξεις για τον αρχαίο και νέο ελληνικό πολιτισμό. Μιλούσε με ευχέρεια αγγλικά, γαλλικά και ιταλικά. 

Το 1930 ντύθηκε με ανδρικά ρούχα και παραβίασε το άβατο του Αγίου Όρους, πράγμα που ήταν η τρίτη παραβίαση από γυναίκα και το συμβάν έγινε πρωτοσέλιδη είδηση. Το περιοδικό *Time* αναφέρθηκε σε αυτήν και στον ρόλο των γυναικών στην ιστορία, στο τεύχος 13-7-1953. Προσπάθησε να δοκιμάσει το ταλέντο της στο θέατρο και έπαιξε στο έργο "Προμηθεύς". Έγινε γνωστή διεθνώς εξαιτίας του δεύτερου γάμου της με τον Άγγλο ευπατρίδη Σερ Τζον Ράσελ (1914-1984). Απεβίωσε στις 30 Οκτωβρίου του 2002.

Προσωπική ζωή
-------------

Η Διπλαράκου παντρεύτηκε πρώτα το 1932 τον Πωλ-Λουί Βάιλερ, αεροπόρο και διευθυντή της Gnome et Rhône, βιομήχανο και φιλάνθρωπο, γιο του Λαζάρ Βάιλερ, μηχανικού, βιομήχανου και πολιτικού και της Αλίκης Ζαβάλ. Μαζί απέκτησαν τον Πωλ-Αννίκ Βάιλερ (1933-1998), ο οποίος νυμφεύτηκε την ντόνα Ολυμπία-Εμμανουέλα Τορλόνια ντι Τσιβιτέλα-Τσέζι και απέκτησαν τη Σιβύλλα Βάιλερ, μετέπειτα σύζυγο του Γουλιέλμου των Καπετιδών-Βουρβόνων-Πάρμας πρίγκιπα τού Λουξεμβούργου. Το ζευγάρι χώρισε και το 1945 η Διπλαράκου παντρεύτηκε με τον Βρετανό διπλωμάτη και πρέσβη Τζον Ράσελ, με τον οποίο απέκτησαν άλλα δύο παιδιά: τη Γεωργιάνα-Αλεξάνδρα (1947) και τον Αλέξανδρο-Κάρολο-Θωμά Ράσελ (1950).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*. p4664.htm#i46633.
2. 1 2  p4664.htm#i46633. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
3. 1 2 3 4  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
4. ↑  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Διπλαράκου στο GreekReporter
* Νεκρολογία στην εφημερίδα *Καθημερινή* (8 Νοεμβρίου 2002)

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 316451644
* ISNI: 0000 0004 6870 9681
* BNF: cb166908572 (data)

 |

 |
Η **Νουφ αλ-Αριμπί** (γεννημένη στις 23 Νοεμβρίου 1994) είναι Καναδέζα επαγγελματίας παλαίστρια. Συμμετέχει στο Smackdown με το όνομα **Αλίγια** (αγγλικά: Aliyah).

Πρώτα Χρόνια
------------

Η Νουφ αλ-Αριμπί γεννήθηκε στο Τορόντο του Οντάριο. Είναι συριακής και ιρακινής καταγωγής και μεγάλωσε σε μια αυστηρή, συντηρητική οικογένεια. Το 2012, αποφοίτησε από το Κολεγιακό Σχολείο Σαιντ Τζόσεφς και αργότερα παρακολούθησε το Κολέγιο Τζορτζ Μπράουν, όπου σπούδασε νοσηλευτική. Παρακολούθησε επίσης σχολή εκπαίδευσης τσίρκου.

Καριέρα
-------

Η αλ-Αριμπί εργάστηκε στην ανεξάρτητη πυγμαχία με το όνομα Τζασμίν Αριμπί. Έκανε το ντεμπούτο της για την Squared Circle Wrestling (SCW) στο Τορόντο τον Ιανουάριο του 2013. Συμμετείχε σε αγώνες πυγμαχίας στον Καναδά και τις Ηνωμένες Πολιτείες, συμπεριλαμβανομένης της Pure Wrestling Association (PWA) , Absolute Intense Wrestling (AIW) και New England Championship Wrestling (NECW).

Η αλ-Αριμπί αποφάσισε αρχικά ότι ήθελε να γίνει παλαίστρια αφού παρακολούθησε τις Μπεθ Φίνιξ και Μίκι Τζέιμς να πολεμούν σε ένα επεισόδιο του Raw στις 5 Μαΐου 2008. Οι αγαπημένοι της παλαιστές περιλαμβάνουν τους Ετζ και Τζεφ Χάρντι. 

Τον Σεπτέμβριο του 2015, ανακαλύφθηκαν αρκετά ρατσιστικά σχόλια στο λογαριασμό της αλ-Αριμπί στο Twitter, τα οποία είχαν δημοσιευθεί αρκετά χρόνια νωρίτερα. Στη συνέχεια, η WWE εξέδωσε δήλωση σχετικά με τη διαμάχη, αναφέροντας ότι ο λογαριασμός της χρησιμοποιήθηκε από άλλο άτομο εκείνη την εποχή.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Τσεχικά) *Česko-Slovenská filmová databáze*. 2001. 295381. Ανακτήθηκε στις 1  Οκτωβρίου 2022.
2. 1 2 3 4 5  (Αγγλικά) *Internet Wrestling Database*. jasmin-areebi-11598. Ανακτήθηκε στις 1  Οκτωβρίου 2022.
3. 1 2  (Αγγλικά) *Trading Card Database*. 121585. Ανακτήθηκε στις 1  Οκτωβρίου 2022.
4. 1 2 3 4  (Γερμανικά) *CageMatch*. 13979. Ανακτήθηκε στις 1  Οκτωβρίου 2022.
5. 1 2  (Αγγλικά) *Wrestlingdata.com*. 27881. Ανακτήθηκε στις 1  Οκτωβρίου 2022.
6. ↑  «Could Toronto's Nhooph Al-Areebi be the next big thing in professional wrestling? | National Post». *National Post*. 8 Μαΐου 2015. Ανακτήθηκε στις 29 Ιουνίου 2015.
7. ↑  Al-Areebi, Nhooph (15 Ιουλίου 2017). «Yes half Syrian half Iraqi». *Twitter*. Ανακτήθηκε στις 14 Φεβρουαρίου 2019.
8. ↑  Oliver, Greg. «SUN shines on Ontario's Jasmin Areebi». *Slam! Sports*. Canadian Online Explorer. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Απριλίου 2015. Ανακτήθηκε στις 18 Μαρτίου 2015.
9. ↑  Bobby, Melok (25 Ιουνίου 2015). «"It's like Disneyland to me:" Nhooph Al-Areebi on her NXT dreams». WWE. Ανακτήθηκε στις 4 Οκτωβρίου 2016.
10. ↑  Johnson, Mike (17 Μαρτίου 2015). «CENA TALKS TAKING MORE ADULT ACTING ROLES, FINAL NASSAU COLISEUM EVENT, NEW WWE SIGNINGS AND MORE NEWS». *PWInsider*. Ανακτήθηκε στις 18 Μαρτίου 2015.
11. ↑  Johnson, Mike (10 Σεπτεμβρίου 2015). «WWE Statement on Controversy Surrounding Developmental Diva Jasmine». *PWInsider*. Ανακτήθηκε στις 20 Σεπτεμβρίου 2015.
Ο **Λουί Ανχέλ Ραμίρεζ Σαλνταριάγα**, (ισπ. *Luis Ángel Ramírez Saldarriaga*), γνωστός και ως *El Caballero Gaucho* (1917 - 2013 )  ήταν τραγουδιστής και συνθέτης της κολομβιανής λαϊκής μουσικής. Θεωρείται ο μεγάλος ερμηνευτής της λαϊκής λατινικής μουσικής.

Βίος και καριέρα
----------------

Γεννήθηκε στις 10. Ιουνίου 1917 στην Λα Βιρχίνια της Κολομβίας. Πατέρας του ήταν ο Πέδρο Αντόνιο και μητέρα του η Κάρμεν Εμίγια, μουσικό ντουέτο.

Η πρώτη του εμφάνιση στον διαγωνισμό του ερασιτεχνικού ραδιοφωνικού σταθμού της Αρμενίας Pregones del Quindío ήταν παταγώδης αποτυχία. Ήταν ακόμη αυτοδίδακτος με ασυνήθιστο προσωπικό στιλ. Επέμεινε όμως, και αφού επέστρεψε στον συγκεκριμένο σταθμό, αυτή τη φορά κέρδισε την πρώτη θέση και έγινε γνωστός. Η οικογένειά του μετακόμισε στην Περέιρα, όπου εργάστηκε ως μαραγκός επίπλων. Με τον αδελφό του José Ramírez και τον ξάδερφό του Luis Bernardo Saldarriaga σχημάτισε το τρίο Trovadores Andinos. Έμεινε πάνω από 55 χρόνια στο καλλιτεχνικό προσκήνιο με πολλές επιτυχίες. Κέρδισε δύο πλατινένιους και τρεις χρυσούς δίσκους. Απεβίωσε στην Περέιρα στις 9 Αυγούστου 2013 μετά από σοβαρά αναπνευστικά προβλήματα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Ισπανικά, Αγγλικά, Γερμανικά, Πορτογαλικά) *todotango.com*. 2580. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑
3. ↑  «Murió Luis Ángel Ramírez, el 'Caballero Gaucho'». *El Tiempo*. 9 Αυγούστου 2013.
Η **Αλίγια Νουρμουχαμετκιζί Μολνταγκούλοβα** (καζακικά: **Әлия Нұрмұхамедқызы Молдағұлова**‎) ήταν ηρωίδα της Σοβιετικής Ένωσης.

Βιογραφία
---------

Η Μολνταγκούλοβα γεννήθηκε στις 25 Οκτωβρίου 1925 στο Μπουλάκ του Καζακστάν. Έχασε τους γονείς της στα παιδικά της χρόνια και ζούσε με τον θείο της στο Άλμα-Άτα. Το 1935 μετακόμισε στο Λένινγκραντ, όπου ο θείος της ήταν εγγεγραμμένος σε μια στρατιωτική ακαδημία μεταφορών. Το φθινόπωρο του 1939 την έστειλε στο ορφανοτροφείο που εκκενώθηκε το 1942, μέσω της λίμνης Λάντογκα. Στη 1 Οκτωβρίου του ίδιου έτους πήρε υποτροφία στην Αεροτεχνική Σχολή του Ρίμπινσκ. Μετά τις σπουδές της εκεί για τρεις μήνες, υπέβαλε παραίτηση για να ενταχθεί στον Κόκκινο Στρατό. Το Μάιο του 1943 ήταν εγγεγραμμένη στο Κεντρικό σχολείο θηλέων , όπου εκπαιδεύτηκε ως ελεύθερος σκοπευτής. Τον Ιούλιο του 1943 εντάχθηκε στην 54η ταξιαρχία τυφεκιοφόρων με φίλους της.

Τον Ιανουάριο του 1944 η ταξιαρχία βρέθηκε σε γερμανική ενέδρα στον σιδηρόδρομο Νοβοσοκολνίκι-Ντνο. Αργότερα, όταν συνειδητοποίησε την απουσία του διοικητή, ανέλαβε με δικιά της πρωτοβουλία τη διοίκηση. Με όλη τη δύναμη της φωνής της φώναξε: "Για την πατρίδα! Πάμε!" με αποτέλεσμα όλο το στράτευμα να πηδήξει στα γερμανικά χαρακώματα. Η Αλίγια έπεσε σε νάρκη κατά την διάρκεια μάχης σώμα με σώμα, αλλά τραυματίστηκε μόνο ελαφρά στο χέρι. Παρά το τραύμα της, πολέμησε γενναία, αλλά τελικά τραυματίστηκε και πάλι αυτή τη φορά όμως θανάσιμα και πέθανε από πληγή σφαίρας εκείνη την ημέρα. Βραβεύτηκε με το μετάλλιο του "Ήρωα της Σοβιετικής Ένωσης στις 4 Ιουνίου 1944, και το παράσημο του Λένιν. Τάφηκε στο Μονάκοβο, στην περιφέρεια Πσκοφ.

Κληρονομιά
----------

* Στις 9 Μαΐου του 1995, ως μέρος της 50ης επετείου από το τέλος του Β' Παγκόσμιου Πολέμου, το Καζακστάν έκδωσε ένα γραμματόσημο αφιερωμένο στην Αλίγια Μολνταγκούλοβα.
* Το 1997, ένα μνημείο ανεγέρθηκε με το όνομά της στην πλατεία Αστανά.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος των γυναικών ηρωίδων της Σοβιετικής Ένωσης

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Αλίγια Μολνταγκούλοβα». 26 Σεπτεμβρίου 2012. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 31 Μαρτίου 2017. Ανακτήθηκε στις 31 Μαρτίου 2017.
2. ↑  «Γραμματόσημο της Αλίγια Μολνταγκούλοβα». Ανακτήθηκε στις 31 Μαρτίου 2017. [*νεκρός σύνδεσμος*]
3. ↑  «Attractions of Almaty». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 31 Μαρτίου 2017.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 1014151965402300470005
* GND: 1152979043

 |

 |
Η **Αλίκη**, ισπαν. Alicia en Mallorca (1341 - μετά το 1376) από τον Οίκο της Βαρκελώνης ήταν κόρη του υποκόμη της Ωμελά και με τον γάμο της έγινε σύζυγος του σενεσάλη της Κύπρου και ερωμένη του ναυάρχου της Κύπρου.

Βιογραφία
---------

### Η καταγωγή της

Ήταν το μόνο τέκνο του Φερδινάνδου υποκόμη της Ωμελά, γιου του Φερδινάνδου πρίγκιπα της Μαγιόρκας (γιου του Ιακώβου Β΄ της Μαγιόρκας) και της Ισαβέλλας των Ιμπελέν, κόρης του Φιλίππου σενεσάλη της Κύπρου. Μητέρα της ήταν η Εσίβα των Πουατιέ-Λουζινιάν, κόρης του Ούγου Δ΄ της Κύπρου και της Αλίκης των Ιμπελέν. 

Γεννήθηκε στην Κύπρο και έλαβε το όνομα της μάμμης της Αλίκης των Ιμεπλέν. Όταν γεννήθηκε, η Εσίβα ήταν αιχμάλωτη του Ούγου Δ΄, ως αποτέλεσμα της σφοδρής διαφωνίας του Ούγου Δ΄ με τον Φερδινάνδο της Ωμελά, ο οποίος απελάθηκε από το βασίλειο. Ο βασιλιάς είχε κατηγορήσει τη μητέρα εκείνου Ισαβέλλα των Ιμπελέν για άσκηση μαγείας. Ο πατέρας της απεβίωσε στην Ωμελά το διάστημα 1341-47, έτσι η Αλίκη δεν τον γνώρισε ποτέ.

### Ο γάμος της

Το 1355 παντρεύτηκε, ως 2η σύζυγος, έναν συγγενή της, τον Φίλιππο των Ιμπελέν, γιο του Μπαλιάν. Καθώς ο βαθμός συγγένειας απαγόρευε τον γάμο, χρειάστηκε παπική άδεια για να παντρευτούν. Ο θείος της Πέτρος Α΄ της Κύπρου, που είχε διαδεχθεί από το 1358 τον πατέρα του Ούγο Δ΄, είχε δυσαρεστηθεί με τον γάμο, καθώς η Αλίκη ήταν στενό μέλος της βασιλικής οικογένειας της Κύπρου. Ο βασιλιάς, σε αντίποινα για την υπερβολική τόλμη του Φιλίππου να νυμφευτεί την Αλίκη, τον εξόρισε από το βασίλειο. Η Αλίκη κρατήθηκε με τη βία στο νησί, αφού της απαγορεύτηκε να τον ακολουθήσει· δεν είναι γνωστό αν είχε παιδιά από τον Φίλιππο.

Η μητέρα της απεβίωσε το 1363 κατά το ξεκίνημα ενός λοιμού. Τέσσερα έτη μετά ο Φίλιππος επέστρεψε στην Κύπρο και το 1369 ανέλαβε την ηγεσία μίας εξέγερσης εναντίον του Πέτρου Α΄ και μίας ομάδας βαρόνων, που στη συνέχεια τον φόνευσαν. Έπειτα από αυτό, βασιλιάς έγινε ο γιος του Πέτρος Β΄, που ήταν 12 ετών, έτσι έγιναν αντιβασιλείς η μητέρα του Ελεονώρα της Αραγωνίας μαζί με τους θείους του Ιωάννη και Ιάκωβο (Α΄). Όμως η Ελεονώρα υποπτευόταν τους Ιωάννη και Ιάκωβο (Α΄) ως συμμέτοχους στη συνωμοσία. Ο Φίλιππος έγινε αμέσως σενεσάλης της Κύπρου, ωστόσο μετά τη Γενουατική εισβολή (που η Ελεονώρα είχε μυστικά κανονίσει) φυλακίστηκε πρώτα στη Φαμαγκούστα και μετά στη Γένουα, όπου αποκεφαλίστηκε περί το 1375.

### Σχέσεις με εραστές

Το 1370, σύμφωνα με τον Ρουντ-Κόλενμπεργκ, η Αλίκη έγινε ερωμένη του Ζαν ντε Μουστρύ, μεγάλου ναυάρχου της Κύπρου. Δεν έχουν καταγραφεί τέκνα από τη σχέση αυτή. 

Υπήρχε επίσης η φήμη ότι είχε σχέση με τον Γενουάτη ναύαρχο Πιέτρο ντι Κάμπιο Φρεγκόζα, που είχε συνεργαστεί στον θάνατο του συζύγου της. Το *Χρονικό του Αμάντι* αναφέρει ότι η Αλίκη ήταν τόσο ερωτευμένη με τον Γενουάτη ναύαρχο, που αμέλησε να παρέμβει υπέρ του Φιλίππου και να τον σώσει από την εκτέλεση. Αυτή απεβίωσε μετά το 1376.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε το 1355 τον Φίλιππο των Ιμπελέν σενεσάλη της Κύπρου (απεβ. π.1375), γιο του Μπαλιάν, γιου του Ιωάννη, γιου του Μπαλιάν Δ΄ κυρίου του Αρσούφ. Δεν απέκτησαν απογόνους.

Πηγές
-----

* Cawley, Charles, Jerusalem, Nobility, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy
Η **Ιωσηφίνα (Josephina)** είναι μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,7. Ανακαλύφθηκε το 1891 από τον αστρονόμο Ελία Μιλόσεβιτς, που παρατηρούσε από τη Ρώμη.

Φυσικά χαρακτηριστικά
---------------------

Η διάμετρος της Ιωσηφίνας υπολογίζεται σε 99 χιλιόμετρα, ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 1,03 τετράκις εκατομμύριο τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Με αυτή την πυκνότητα, η επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Ιωσηφίνας θα είναι 2,78 cm/sec2 (352 φορές μικρότερη από την αντίστοιχη γήινη), ενώ η ταχύτητα διαφυγής από την επιφάνεια 52,5 m/sec (189 χιλιόμετρα την ώρα). Ο φασματικός της τύπος είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,059 (από δεδομένα του IRAS). Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Ιωσηφίνα γύρω από τον εαυτό της. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνεια της Ιωσηφίνας εκτιμάται σε 115 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *JPL Small-Body Database*. 2000303.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα

  


Αστεροειδείς| 302 Κλαρίσα | 303 Ιωσηφίνα | 304 Όλγα |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ηλιακό Σύστημα
* Πύλη:Αστρονομία
 |

 |