recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Γερμανός** (πέθανε το 604) ήταν Βυζαντινός στρατηγός που υπηρέτησε υπό τον Αυτοκράτορα Φωκά (βασίλεψε 602–610) στα αρχικά στάδια του Βυζαντινοσασανιδικού Πολέμου του 602-628.

Βιογραφία
---------

Ο Γερμανός είναι πιθανά ο ίδιος με τον δούκα της Φοινίκης, που επιλέχτηκε από τον στρατό ως ηγέτης του κατά την ανταρσία στο Μονόκαρτον το Πάσχα του 588, στην θέση του Πρίσκου. Παρότι ο Γερμανός επανέφερε την πειθαρχία και οδήγησε τον στρατό σε νίκη κατά τον Περσών, δικάστηκε και βρέθηκε ένοχος σε μεταγενέστερο δικαστήριο. Καταδικασμένος σε θάνατο, γρήγορα έλαβε συγχώρεση και έλαβε ανταμοιβές από τον Αυτοκράτορα Μαυρίκιο (βασίλεψε 582–602).

Το 602, λίγο πριν το ξέσπασμα της επανάστασης εναντίον του Αυτοκράτορα Μαυρικίου που έφερε τον Φωκά στην εξουσία, ο Γερμανός τοποθετήθηκε ως διοικητής του στρατηγικά σημαντικού φρουρίου της Δάρας στη Μεσοποταμία. Στις αρχές του 603, έφτασε ο Λίλιος, ο απεσταλμένος που έστειλε ο Φωκάς για να ανακοινώσει την προσχώρησή του στον Πέρση σάχη Χοσρόη Β΄ (βασίλεψε 590–628). Αυτή την εποχή, αναφέρεται ότι ο Γερμανός δέχθηκε την επίθεση και τραυματισμό από έναν από τους στρατιώτες του, αλλά σύντομα ανάρρωσε.

Στα τέλη του 603, ο Ναρσής, ο Βυζαντινός διοικητής των ανατολικών στρατιών, επαναστάτησε εναντίον του Φωκά. Απέτυχε να διασφαλίσει την υποστήριξη του μεγαλύτερου μέρους του στρατού, και ο Γερμανός διατάχθηκε να τον πολιορκήσει στην βάση του την Έδεσσα. Ο Ναρσής, ωστόσο, είχε ζητήσει και λάβει την υποστήριξη του Χοσρόη Β΄, που προσπαθούσε να ανακτήσει τα χαμένα εδάφη του και να εκδικηθεί τον θάνατο του Αυτοκράτορα Μαυρικίου, που τον είχε βοηθήσει να ανακτήσει τον θρόνο του το 591. Ο Χοσρόης λοιπόν έστειλε τον Περσικό στρατό στη Μεσοποταμία. Ο Γερμανός συνάντησε τους Πέρσες σε μάχη κοντά στην πόλη Κωνσταντίνη, αλλά ηττήθηκε και τραυματίστηκε σοβαρά, πεθαίνοντας λίγες ημέρες μετά στην Κωνσταντίνη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 23  Νοεμβρίου 2018.
2. ↑  Martindale, Jones & Morris 1992, σελίδες 529–530, 532, και Treadgold 1997, σελίδες 229–230, 238.
3. ↑  Martindale, Jones & Morris 1992, σελίδες 532–533.
4. 1 2 3  Martindale, Jones & Morris 1992, σελ. 533.
5. ↑  Treadgold 1997, σελίδες 237–238.
6. ↑  Treadgold 1997, σελ. 238.

Πηγές
-----

* Martindale, John Robert· Jones, Arnold Hugh Martin· Morris, J. επιμ. (1992). *The Prosopography of the Later Roman Empire, Volume III: A.D. 527–641*. Cambridge, United Kingdom: Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-20160-5.
* Treadgold, Warren (1997). *A History of the Byzantine State and Society*. Stanford, California: Stanford University Press. ISBN 0-8047-2630-2.
Ο **Γεώργιος**, αγγλ. George (24 Αυγούστου 1843 - 2 Σεπτεμβρίου 1907) από τον Οίκου των Γουέλφων-Αννοβέρου ήταν μικρανιψιός των Γεωργίου Δ΄ και Γουλιέλμου Δ΄ της Βρετανίας.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο πρώτος γιος του Γεωργίου δούκα του Κέιμπριτζ και της Λουίζας Φέιρμπραδερ, ηθοποιού, κόρης τού Τζον Φέιρμπραδερ υπηρέτη. Αδέλφια του ήταν ο Αδόλφος, ναύαρχος και ο Αύγουστος, συνταγματάρχης.

Οι γονείς του παντρεύτηκαν χωρίς την έγκριση τού βασιλιά και σύμφωνα με την πράξη του 1772 ο γάμος δεν επέτρεπε στα τέκνα να διαδεχθούν τον πατέρα τους. Όταν μεγάλωσε, κατατάχθηκε στο 20ό σύνταγμα Ουσάρων. Κατά την εκστρατεία στην Αίγυπτο του 1882 ήταν ακόλουθος του στρατηγού Γκάρνετ Γουόλζλεϋ. Συμμετείχε στη μάχη του Τελ-ελ-Καμπίρ και οι αποστολές, που έφερε εις πέρας, ήταν ιδιαίτερης μνείας προς τους ανωτέρους του. Γι' αυτό έγινε αντισυνταγματάρχης, έλαβε μετάλλιο, τη διάκριση του Τάγματος των Οσμανιδών και τον Αστέρα του Χεδίβη. Αποσύρθηκε από το στρατό το 1895.

Το 1907 ασθένησε και μετά από μερικές εβδομάδες, που ήταν κλινήρης, απεβίωσε στο ξενοδοχείο *μέγαρο Εδέμ* σε ηλικία 64 ετών.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε το 1885 τη Ρόζα-Φρειδερίκη Μπέιρινγκ, κόρη του Γουίλιαμ-Χένρυ Μπέιρινγκ δικαστικού και είχε τέκνα:

* Μάμπελ-Ίρις 1886-1976, 1886-1976.
* Γεωργία-Δάφνη 1889-1954, παντρεύτηκε τον Τζορτζ Φόστερ Ερλ.
* Γεώργιος-Γουλιέλμος-Φρειδερίκος 1892-1960, διοικητής.

Πηγές
-----

* Obituary, The Times, Tuesday, Sep 03, 1907; pg. 4

Παραπομπές σε πηγές
-------------------

1. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*. p10092.htm#i100911.
2. ↑  p10092.htm#i100911. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
3. 1 2 3 4 5  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
Ο **Ζήσης Περ. Ζησάκης** (Πορταριά Μαγνησίας, 1898-Αθήνα, 28 Οκτωβρίου 1971) ήταν Έλληνας μηχανικός, βουλευτής , Δήμαρχος Βόλου από το 1946 έως το 1950 και υπουργός Βιομηχανίας από το 1961 ως το 1962.

Σταδιοδρομία
------------

Έκανε σπουδές μηχανολόγου ηλεκτρολόγου στη Γερμανία (Καρλσρούη) και στην Ελβετία (Ζυρίχη). Εργάστηκε στην ηλεκτρική εταιρεία του Βόλου και υπηρέτησε ως διευθυντής της ηλεκτρικής εταιρείας της πόλης.

Διορίστηκε Δήμαρχος Βόλου (τότε Δήμαρχος Παγασών) στις 26 Μαΐου 1946 και υπηρέτησε στο αξίωμα ως τις 14 Αυγούστου 1950.

Μετά τη θητεία του στη δημαρχία του Βόλου κατήλθε υποψήφιος στις εκλογές του 1958 και εξελέγη επιλαχών στη Μαγνησία. Μετά το θάνατο του στρατηγού Ιατρίδη στις 12 Σεπτεμβρίου 1961 τον διαδέχθηκε στην έδρα του.

Εξελέγη βουλευτής με την ΕΡΕ στις εκλογές του 1961 με 12.685 σταυρούς προτίμησης. Στην κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή διορίστηκε υπουργός Βιομηχανίας στις 4 Νοεμβρίου 1961 και εργάστηκε για την εκβιομηχάνιση της Μαγνησίας. Αργότερα διαφώνησε με την κυβέρνηση, με αποτέλεσμα να παραιτηθεί την 1η Οκτωβρίου 1962.

Απεβίωσε στην Αθήνα και κηδεύτηκε στο Βόλο το 1971.

Ήταν παντρεμένος με τη Μαργαρίτα Λόιμα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Εργαλείο έρευνας για το αρχείο του Δήμου Βόλου». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Οκτωβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 4 Σεπτεμβρίου 2013.
2. ↑  Αρχείο Θεσσαλικών Μελετών, 2005, τ. 14, σελ. 201.
3. ↑   Απεβίωσε χθες αιφνιδίως εντός της Βουλής ο βουλευτής Μαγνησίας της ΕΡΕ Δ. Ιατρίδης, Το Βήμα, 13/9/1961, σελ. 6.
4. ↑  Αρχιτεκτονική, 1961, τεύχη 25-30, σελ. 119
5. ↑  «Κυβέρνησις Κωνσταντίνου Γ. Καραμανλή Από 4.11.1961 Έως 19.6.1963». Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης. Ανακτήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 2013.
6. ↑  "Απεβίωσε τέως υπουργός", εφ. Μακεδονία, 29/10/1971, σελ. 5
7. ↑  Ελληνικόν who's who, Εκδοτικός Οργανισμός Ελληνικών who's who 1965, σελ. 174.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ζήσης Ζησάκης στον *Πανδέκτη*, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών
Άγαλμα του θεού Σβάντεβιτ στη Νήσο Ρούγκεν
Με τις ονομασίες **Σβάντοβιτ, Σβέντοβιτ, Σβάντεβιτ και Σβιέτοβιτ** είναι γνωστός στη σλαβική μυθολογία ο θεός του πολέμου, της βλάστησης και της αφθονίας. Συνήθως απεικονιζόταν κρατώντας στο ένα χέρι το σπαθί του και στο άλλο ένα κέρας με οίνο ή καρπούς, ενώ συνηθέστερη απεικόνισή του σε αγάλματα είναι με τέσσερα κεφάλια που κοιτάνε σε διαφορετικές κατευθύνσεις, συμβολίζοντας τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα ή και τις τέσσερις εποχές του χρόνου. 

Ο κυριότερος ναός του θεού Σβάντεβιτ βρισκόταν στη Νήσο Ρούγκεν στη Βαλτική Θάλασσα, όπου λειτουργούσε μαντείο που έδινε χρησμούς παρατηρώντας τη συμπεριφορά ενός λευκού αλόγου, συμβόλου του θεού. Ο ναός περιείχε επίσης και τους θησαυρούς της τοπικής φυλής και φυλασσόταν από τους πολεμιστές της. Αποτελούσε πνευματικό κέντρο των Σλάβων της Βαλτικής και καταστράφηκε το 1168 από τους Δανούς.

Με την έλευση του χριστιανισμού, πολλές θεότητες αρχαίων θρησκειών αντικαθίσταντο από χριστιανικούς αγίους, πολλές φορές υιοθετώντας και ενσωματώνοντας στη νέα θρησκεία παλαιότερες τελετές και γιορτές. Έτσι, φαίνεται πως ανάμεσα στους σερβικούς πληθυσμούς, ο θεός Σβάντεβιτ αντικαταστάθηκε από τον Άγιο Βίτο: η λατρεία του εν μέρει διατηρείται κατά τη γιορτή του Αγίου Βίτου, Βίντοβνταν, μια από τις πιο σημαντικές γιορτές της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. 

Η μορφή του Σβάντοβιτ απεικονίζεται και στον πίνακα του Τσέχου ζωγράφου Άλφονς Μούχα *"Η γιορτή του Σβάντοβιτ"*.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Σβάντεβιτ** |

* Encyclopedia Mythica Online
* Svetovit from Zbrucz Archeological Museum in Kraków - Poland (πολωνικά)
* Ελεύθερη Εγκυκλοπαίδεια Γνώσις
* "Η γιορτή του Σβάντοβιτ"-πίνακας του Μούχα και περιγραφή του

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Σλαβική μυθολογία |
| --- |
|  |
| Κύριες θεότητες | 
* Βέλες
* Γιαρίλο
* Μοράνα
* Νταζβόγ
* Περούν
* Ράντεγκαστ
* Σβάντεβιτ
* Σβαρόγ ή Σβάροζιτς
* Τρίγκλαβ
 |  |
|  |
| Μυθικές φιγούρες | 
* Κοσέι
* Λιμπούσε
* Μπάμπα Γιαγκά
* Ζόρια
 |
|  |
| Πλάσματα | 
* Αλκονόστ
* Γκαμαγιούν
* Ρουσάλκα
* Σίριν
* Σισίγκα
 |

 |
Τα **ηλεκτρονικά περιοδικά** είναι τα περιοδικά που διαθέτουν το περιεχόμενό τους σε ηλεκτρονική μορφή. Το περιοδικό παράγεται ηλεκτρονικά από τον εκδότη του ή από άλλον φορέα, ο οποίος έχει την άδεια του εκδότη για την διαδικασία της ψηφιοποίησης του περιεχομένου του περιοδικού. Το ηλεκτρονικό περιεχόμενο μπορεί να παρέχεται δωρεάν στο διαδίκτυο ή να απαιτεί εισφορά για την διάθεση των πληροφοριών που φέρει. Τα δεδομένο πλεονέκτημα του ηλεκτρονικού περιοδικού είναι η άμεση και εύκολη πρόσβαση στην πιο πρόσφατη πληροφορία από χρήστες σε απομακρυσμένες τοποθεσίες. Σήμερα, οι περισσότερες βιβλιοθήκες, κυρίως οι ακαδημαϊκές αναπτύσσουν βάσεις δεδομένων με ηλεκτρονικά περιοδικά, αφιερώνοντας ένα μεγάλο μέρος του οικονομικού τους προϋπολογισμού σε συνδρομές, ώστε να καλύπτουν ικανοποιητικά τα ερευνητικά ενδιαφέροντα του κοινού που εξυπηρετούν. Τα ηλεκτρονικά περιοδικά εντοπίζονται είτε σε πλήρη μορφή είτε με μια μικρή περίληψη και αυτό εξαρτάται από την εκάστοτε συνδρομή της βιβλιοθήκης. Βέβαια υπάρχουν και περιοδικά με ελεύθερη πρόσβαση. Στο διαδίκτυο υπάρχουν έντυπα περιοδικά δημοσιευμένα σε ψηφιακή μορφή, είτε περιοδικά αποκλειστικά για ηλεκτρονική χρήση. Οι μορφές στις οποίες βρίσκουμε τα περιοδικά είναι σε HTML ή PDF.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* HEAL-Link, Online Σύνδεσμος Ελληνικών Ακαδημαϊκών Βιβλιοθηκών
* AURARIA LIBRARY, 2005. Electronic journal[online]. Προσβάσιμη από:
* ODLIS: ONLINE DICTIONARY FOR LIBRARY AND INFORMATION SCIENCE, 2004. Electronic Journal[online]. Προσβάσιμη από:  Αρχειοθετήθηκε 2008-08-07 στο Wayback Machine.
* UNIVERSITY OF BOSTON, χ.η. Electronic journal[online]. Προσβάσιμη από:  sto/glossary/index.html
Οι **Ρωσικές Αερομεταφερόμενες Δυνάμεις** (ρωσικά: Воздушно-десантные войска России, ВДВ) είναι στρατιωτικός κλάδος των Ρωσικών Ενόπλων Δυνάμεων. Πρόκειται για ειδικές δυνάμεις, στο ίδιο επίπεδο με τις Στρατηγικές Δυνάμεις Πυραύλων και τις Ρωσικές Αεροδιαστημικές Δυνάμεις.

Οι πρώτες μονάδες αερομεταφερόμενων σχηματίστηκαν πριν από το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η δύναμη ανέλαβε δύο σημαντικές εναέριων εργασιών και μια σειρά από μικρότερα άλματα κατά τη διάρκεια του πολέμου και για πολλά χρόνια μετά το 1945 ήταν η μεγαλύτερη εναέρια δύναμη στον κόσμο. Η δύναμη διαιρέθηκε μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, κυρίως σε Λευκορωσία και Ουκρανία. Οι Ρωσικές Αερομεταφερόμενες Δυνάμεις συγκροτήθηκαν το 1992.

Οι Ρωσικές Αερομεταφερόμενες Δυνάμεις φορούν παραδοσιακά το μπλε μπερέ με μπλε ριγέ φανέλες *τελνίγιασκα* (тельняшка) και ονομάζονται *Ντεσάντ* (Десант) από το γαλλικό «Descente».

Παραπομπές
----------

1. ↑  «TASS: Russia - Russian Defense Ministry to build up strength of airborne assault divisions». *TASS*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Αυγούστου 2015. Ανακτήθηκε στις 31 Οκτωβρίου 2016.
2. ↑  p.386, Isby
3. ↑  десант classes.ru

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Russian Airborne Troops  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
**Ηλεκτρόλυση** (λύση δι΄ ηλεκτρισμού), ονομάζεται η διαδικασία της διάσπασης μιας ουσίας με τη βοήθεια του ηλεκτρικού ρεύματος.

* Η ηλεκτρόλυση αξιοποιείται ειδικά τόσο στην εξαγωγή καθαρών και στις επιμεταλλώσεις.
* Η ηλεκτρόλυση θεωρείται ειδική χημική αντίδραση και αποτελεί αντικείμενο έρευνας και μελέτης της Ηλεκτροχημείας.

Ηλεκτρόλυση του νερού
---------------------

Κατά την ηλεκτρόλυση του νερού, το νερό διασπάται στα βασικά στοιχεία όπου το αποτελούν, υδρογόνο και οξυγόνο με την παροχή ηλεκτρικού ρεύματος. Τα πλεονεκτήματα αυτής της διεργασίας είναι το υψηλής καθαρότητας υδρογόνο που παράγεται. Ωστόσο, αποτελεί ακριβή μέθοδο εξαιτίας του κόστους του ηλεκτρικού ρεύματος το οποίο απαιτείται.

Κατά την ηλεκτρόλυση, στην κάθοδο ιόντα υδρογόνου (πρωτόνια) ανάγονται σε υδρογόνο ενώ στην άνοδο το νερό οξειδώνεται σε οξυγόνο και πρωτόνια. Οι διεργασίες αυτές περιγράφονται αντίστοιχα από τις παρακάτω αντιδράσεις:

2H+(aq) + 2e- → H2(g) (κάθοδος)
και

2H2O(liq) → O2 + 4H+(aq) + 4e- (άνοδος)
οι οποίες μας δίνουν το συνολικό μηχανισμό της ηλεκτρόλυσης

2H2O(liq) → O2(g) + 2H2(g)
Πλεονέκτημα της μεθόδου είναι το ότι το παραγόμενο οξυγόνο μπορεί επίσης να εκμεταλλευτεί για βιομηχανική ή άλλη χρήση.

Θεωρητικά 1,23 V εφαρμοζόμενης τάσης αρκούν για τη διεξαγωγή της ηλεκτρόλυσης. Πρακτικά, χρειάζεται περισσότερη τάση (1,55 V με 1,65 V ). Η απόδοση της ηλεκτρόλυσης ορίζεται ως το λόγο του 1,23 V προς την τάση όπου χρησιμοποιείται. Με τάση 1,60 V έχουμε απόδοση

{\displaystyle {\frac {1{,}23}{1{,}60}}=0{,}77=77\%}

Η αντίδραση της καθόδου, εμπλέκει 4 ηλεκτρόνια και η οξείδωση πραγματοποιείται μέσω μιας σειράς ενδιάμεσων προϊόντων. Σε αυτό οφείλεται η ανάγκη επιπλέον τάσης καθώς η όλη διαδικασία χαρακτηρίζεται από αργό κινητικό μηχανισμό. Η χρήση καταλύτη βοηθάει στη μείωση αυτής της τάσης και επιταχύνει τη διαδικασία. Ένας ιδανικός καταλύτης για την οξείδωση του νερού θα πρέπει να εξισορροπεί την απαιτούμενη ενέργεια του κάθε ενδιάμεσου βήματος και επίσης να εξισορροπεί τους ρυθμούς μεταφοράς κάθε ηλεκτρονίου.

Η απευθείας ηλεκτρόλυση νερού μέχρι και τη δεκαετία του '50 είχε ευρεία χρήση στην παραγωγή υδρογόνου. Σήμερα, ένα μικρό μόνο ποσοστό υδρογόνου παράγεται κατά αυτόν τον τρόπο σε εφαρμογές κυρίως όπου χρειάζεται μικρός όγκος καθαρού υδρογόνου. Ωστόσο παράλληλα παρατηρείται μια αναγέννηση του ενδιαφέροντος με την κατασκευή ολοκληρωμένων συστημάτων ηλεκτρολυτών σε συνδυασμό με εκμετάλλευση ανανεώσιμων πηγών ενέργειας (ηλιακής ή αιολικής).

Δείτε επίσης
------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **ηλεκτρόλυση**  |

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ηλεκτρόλυση** |

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85042152
* GND: 4014288-7
* BNF: cb119763237 (data)
* NDL: 006764557

 |

 |
Με το όνομα **σιγίλλιο**, (ή σιγίλιο, ή και σιγγίλιο), φέρονταν κατά τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία τα σημαντικότερα επίσημα αυτοκρατορικά έγγραφα που αφορούσαν κυρίως θέματα εξωτερικής πολιτικής τα οποία συνηθέστερα χρησιμοποιούσε η βυζαντινή διπλωματία. Παρόμοια επίσης έγγραφα ήταν και εκείνα που περιείχαν αποφάσεις επί σπουδαίων διοικητικών ζητημάτων καθώς και σε λίαν προνομιακές τακτοποιήσεις ζητημάτων.

Από την παραπάνω πολιτειακή χρήση της εποχής εκείνης χαρακτηρίσθηκαν ομοίως ως σιγίλλια τα πατριαρχικά και συνοδικά έγγραφα καλούμενα επίσης και "σιγιλώδη γράμματα ή επιστολές" που γράφονταν αρχικά επί περγαμηνής. Ανάλογα δε με το περιεχόμενό τους διακρίνονταν σε ρυθμιστικά, επιβεβαιωτικά, αφοριστικά κ.λπ.

Γενικό χαρακτηριστικό των πάσης φύσεως τέτοιων εγγράφων ή επιστολών, σιγιλλίων, ήταν η "*απηωρημένη*" (= εξαρτημένη) συνήθως μολύβδινη σφραγίδα (βούλα), λατινικά "**sigillum**", εξ ου και η ονομασία τους, που συνόδευε τα έγγραφα αυτά.

Με πατριαρχικά σιγίλια συνηθέστερα αναγνωρίζονταν ή ιδρύονταν μοναστήρια, επισκοπές, εκκλησιαστικές σχολές, τοπικές δικαιοδοσίες, ή υπαγωγές αυτών, όπως και μεταξύ επισκοπών καθώς επίσης και περιπτώσεις αφορισμών.

Δείτε επίσης
------------

* Χρυσόβουλο
Η **Σιβύλλα της Νορμανδίας** (*Sibylle de Normandie*, 1092 - 13 Ιουλίου 1122) ήταν βασίλισσα της Σκωτίας, σύζυγος του Αλεξάνδρου Α΄ της Σκωτίας. 

Η Σιβύλλα ήταν το μεγαλύτερο παιδί του Ερρίκου Α΄ της Αγγλίας και της ερωμένης του Σιβύλλας Κορμπέτ του Άλκεστερ γεννημένης το 1077 στο Άλκεστερ του Γουόρικσερ. Ο μητρικός παππούς της ήταν ο Ροβέρτος Κορμπέτ του Άλκεστερ από την ισχυρή οικογένεια του Κορμπέτ. Παντρεύτηκε γύρω στο 1107 τον Αλέξανδρο Α΄ της Σκωτίας, η γαμήλια τελετή έγινε την περίοδο 1107 - 1114.

Ο Γουλιέλμος του Μαλμέσμπουρι στον λογαριασμό του σημειώνει ότι ο Αλέξανδρος Α΄ και η Σιβύλλα ήταν πιστό αλλά άτεκνο ζευγάρι και η Σιβύλλα ήταν πολύ ευσεβής. Η Σιβύλλα πέθανε υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες τον Ιούλιο του 1122 στο Κενμόρ του Λοχ Ταί και τάφηκε στο αβαείο του Ντανφέρμλιν. Ο Αλέξανδρος δεν ξαναπαντρεύτηκε και ο συγγραφέας Ουόλτερ Μπάουερ (1385 - 1449) σημειώνει ότι οικοδόμησε μια μονή Αυγουστινιανών αφιερωμένη στην μνήμη της συζύγου του στον τόπο θανάτου της. Η Σιβύλλα της Νορμανδίας τάφηκε στο αβαείο του Ντανφέρμλιν στο Φάιφ, ο γιος του Αλεξάνδρου Α΄ Μάλκολμ του Αλεξάνδρου δεν είναι γνωστό αν είναι γιος της Σιβύλλας ή νόθος.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Oram, p. 65; a date around 1114 would place the marriage at about the same time as that of David and Maud of Huntingdon.
2. ↑  Duncan, p. 65; Oram, p. 71.
3. ↑  Oram, p. 71.

Πηγές
-----

* Oram, Richard D. (2004). David I: the king who made Scotland. Tempus Pub Ltd.
* Michel Duchein, Histoire de l’Écosse, Fayard, 1998


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Sybilla of Normandy  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Συντεταγμένες: 50°3′N 10°14′E﻿ / ﻿50.050°N 10.233°E﻿ / 50.050; 10.233

Το **Σβάινφουρτ** (γερμανικά: *Schweinfurt*) είναι πόλη στη Βαυαρία, Γερμανία. Το 2021 είχε 53.585 κατοίκους. Είναι κτισμένη στις όχθες του ποταμού Μάιν. Η πόλη είναι γνωστή για τα εργοστάσια ρουλεμάν που έχει.

Το Σβάινφουρτ αναφέρεται το 790, και τον 10ο αιώνα ήταν η έδρα ενός μαργράβου. Αργότερα κατακτήθηκε από τους κόμητες του Χέννεμπεργκ, αλλά, λαμβάνοντας δικαιώματα πόλης τον 13ο αιώνα, διατήρησε την ανεξαρτησία της ως ελεύθερη αυτοκρατορική πόλη με λίγες διακοπές μέχρι το 1803, όταν πέρασε στη Βαυαρία. Ανατέθηκε στον μεγάλο δούκα του Βίρτσμπουργκ το 1810, αλλά επέστρεψε στη Βαυαρία το 1814. Στον Τριακονταετή Πόλεμο καταλήφθηκε από τον Γουσταύο Αδόλφο, ο οποίος έχτισε οχυρώσεις και ίδρυσε γυμνάσιο. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι Αμερικανοί υπέστησαν τη μεγαλύτερη αεροπορική τους ήττα στη Δεύτερη Επιδρομή στο Σβάινφουρτ (*Μαύρη Πέμπτη*), στις 14 Οκτωβρίου 1943. Στις 11 Απριλίου 1945, ο στρατός των ΗΠΑ εισέβαλε στην πόλη. Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, η USAG Σβάινφουρτ που ιδρύθηκε το 1945 είχε την υψηλότερη συγκέντρωση αμερικανικών μονάδων μάχης στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας.

Το αναγεννησιακό δημαρχείο στην ευρύχωρη αγορά χρονολογείται από το 1570. Η εκκλησία του Αγίου Ιωάννη είναι ένα γοτθικό οικοδόμημα με έναν υψηλό πύργο. Ο ναός του Σωτήρα χτίστηκε περίπου το 1720. Ένα μνημείο ανεγέρθηκε το 1900 στον ποιητή Φρίντριχ Ρύκερτ (1788-1866). Στην πόλη λειτουργούν τα μουσεία Γκέοργκ Σάφερ, με πίνακες του 19ου αιώνα, και Όττο Σάφερ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Γερμανικά) *register of German municipalities (4th quarter 2022)*. Federal Statistical Office. 12  Ιανουαρίου 2023. www.destatis.de/DE/Themen/Laender-Regionen/Regionales/Gemeindeverzeichnis/Administrativ/Archiv/GVAuszugQ/AuszugGV4QAktuell.html. Ανακτήθηκε στις 12  Φεβρουαρίου 2023.
2. 1 2   Μία ή περισσότερες προτάσεις από το προηγούμενο κείμενο ενσωματώνει κείμενο από έκδοση που είναι πλέον κοινό κτήμα: Chisholm, Hugh, επιμ.. (1911) «Schweinfurt» *Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάννικα* **24** (11η έκδοση) Cambridge University Press, σελ. 392
3. ↑  «Mihalko Family: U.S. Army Barracks in Schweinfurt, Germany». Ron Mihalko. Ανακτήθηκε στις 11 Δεκεμβρίου 2019.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Σβάινφουρτ** |

* Επίσημος ιστότοπος

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 154780919
* LCCN: n81090716
* GND: 4053863-1
* BNF: cb119463181 (data)
* NKC: ge507283

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Ευρώπη
* Πύλη:Γερμανία
 |

 |
*Η Γαλατού* (περ. 1658-60) αντιπροσωπευτικό δείγμα ρωπογραφίας του Ολλανδού ζωγράφου Γιοχάνες Βερμέερ
Με τον όρο **ρωπογραφία** (< αρχ. ῥῶπος «ευτελές, ασήμαντο») περιγράφεται στις τέχνες η αναπαράσταση σκηνών της καθημερινότητας με ρεαλιστικό τρόπο. 
Στη διεθνή ορολογία έχει επικρατήσει με τον γαλλικό όρο *genre* τον οποίο πρώτος χρησιμοποίησε ο Ντιντερό τον 18ο αιώνα.
Ο όρος χρησιμοποιήθηκε στη Γαλλία του 18ου αιώνα για να περιγράψει ζωγράφους που ειδικεύονταν σε καθημερινά και συνηθισμένα θέματα. Η σημερινή χρήση του καθιερώθηκε στα τέλη του 18ου αιώνα.

Στοιχεία της τεχνοτροπίας της ρωπογραφίας ήταν γνωστά σε μερικούς ιταλικούς πίνακες του 14ου και  15ου αιώνα και στη συνέχεια έγινε γνωστή με τον Καραβάτζιο και τους οπαδούς του. Γνώρισε μεγάλη άνθιση στη Φλάνδρα και στην Ολλανδία ήδη κατά τον 17o αιώνα, με χαρακτηριστικούς εκπροσώπους όπως ο Γιάν Στέεν, ο Άντριεν Μπράουβερ, ο Ντάβιντ Τένιερς ο νεότερος, οι  Ίσαακ και Άντριεν φαν Οστάντε και ο Γιοχάνες Βερμέερ. Κυριότεροι εκπρόσωποι στην Ιταλία ήταν οι: Κρέσπι και Λόνγκι, ενώ στη Γαλλία οι: Ζαν Σιμεόν Σαρντέν και Γκρέζ. 

Η **ρωπογραφία** θεματολογικά διαχωρίζεται από το πορτρέτο, τα ιστορικά ή θρησκευτικά έργα και την τοπιογραφία. Χαρακτηρίζεται για την προτίμηση σε «ευτελή» ή «κατώτερα» θέματα, (π.χ. η αγροτική ζωή, εσωτερικοί χώροι, γάμοι και γιορτές, κ.ά.) και την έμφαση στη λεπτομέρεια, σε βαθμό που το θέμα να αποδίδεται ρεαλιστικά σε βάρος της φαντασίας του καλλιτέχνη. Συχνά οι ρωπογραφίες περιέχουν συγχρόνως συμβολισμούς, μέσα από τους οποίους παρέχονται ηθικά πρότυπα.

Καθημερινές σκηνές συναντώνται ήδη σε αναπαραστάσεις και έργα της αρχαιότητας. Δείγματα διακοσμήσεων στην Αρχαία Αίγυπτο απεικονίζουν δεξιώσεις, ψυχαγωγία ή αγροτικές σκηνές. Σύμφωνα με τον Πλίνιο, ο Πειραϊκός (4ος αι.) ζωγράφιζε επίσης σκηνές χειρωνακτικών επαγγελμάτων, όπως το μαγαζί του κουρέα, το εργαστήρι του τσαγκάρη και νεκρές φύσεις, για αυτό και τον αποκαλούσαν «ρυπαρογράφο», λαμβάνοντας μάλιστα για τα έργα του υψηλές αμοιβές.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Γ. Μπαμπινιώτης, *Ετυμολογικό Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας*, Κέντρο Λεξικολογίας, Αθήνα 2010, σελ. 1235
2. ↑  Chilvers, I. Osborne, H. and Farr, D. (1988). *The Oxford Dictionary of Art*, Oxford University Press, σελ. 195
3. 1 2  Eleanor C. Munro, *Παγκόσμια Εγκυκλοπαίδεια της Τέχνης*, εκδ. Φυτράκης, Αθήνα, σελ. 324
4. 1 2  Zirpolo, L. H. (2010). *Historical Dictionary of Baroque Art and Architecture*, The Scarecrow Press, σελ. 243
5. ↑  Wayne E. Franits, *Dutch Seventeenth-century Genre Painting: Its Stylistic and Thematic Evolution*, Yale University Press, 2004, σελ. 2
6. ↑  Πλίνιος, Φυσική Ιστορία, XXXV.112

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ρωπογραφία** |

* *Νικίας*, Λεξικό καλλιτεχικών όρων
* *Γυναίκα που διαβάζει ένα γράμμα μπροστά από ανοικτό παράθυρο*, Πινακοθήκη Δρέσδης, από το Φωτόδεντρο

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85053926
* GND: 4020173-9
* NDL: 00563836
* NKC: ph138696

 |

 |
Η Σελήνη κατά τη διάρκεια του Σαράντ Πουρνίμα, 2017
Το **Σαράντ Πουρνίμα** (επίσης γνωστό ως **Κοτζαγκίρι Πουρνίμα**, **Ναβάννα Πουρνίμα**, ή **Καουμούντι Πουρνίμα**) είναι φεστιβάλ που γιορτάζει την ημέρα της πανσέληνου του Ινδουιστικού σεληνιακού μήνα Άσβιν (Σεπτέμβριος-Οκτώβριος), σηματοδοτώντας το τέλος της εποχής των μουσώνων.

Το Κοτζαγκάρι Πουρνίμα αφορά την γιορτή του Κοτζαγκάρα Βράτα. Οι άνθρωποι εκτελούν αυτό το βράτα κάτω από το φως του φεγγαριού μετά τη νηστεία της ημέρας. Η Λάξμι (θεά του πλούτου) λατρεύεται σημαντικά αυτή την ημέρα, επειδή θεωρείται ότι είναι τα γενέθλια της. Ο θεός των βροχών Ίντρα που κάθεται πάνω στον ελέφαντα του, ο Αϊραβάτα και ο Σίβα με την παλλακίδα του Παρβάτι επίσης γιορτάζονται. Για το 2017, η γιορτή εορτάστηκε στις 5 Οκτωβρίου5 October.

Δείτε επίσης
------------

* Μεσοφθινοπωρινό φεστιβάλ

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Sharad Purnima 2017: Laxmi Puja or Kojagiri Purnima Date(Tithi), Significance and Bhog Rituals». *NDTV.com*. 5 Οκτωβρίου 2017. but the Laxmi Puja observed on Sharad Purnima is believed to be one of the most significant ones. It is performed on the full moon day in the month of Ashwin in Hindu lunar calendar. Believed to be the birthday of goddess Lakshmi, it is also celebrated as Kuanr Purnima or Kojagari Purnima - the harvest festival signifying the end of the monsoon season.
2. ↑  «2017 Sharad Purnima date». *drikpanchang.com*.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* BBC: Hindu full moon celebration in Tilehurst
* The Autumn Harvest Festival (Utsav) Sharad Poornima (Purnima) Αρχειοθετήθηκε 2017-04-23 στο Wayback Machine.  Αρχειοθετήθηκε 2017-04-23 στο Wayback Machine.
* "Sharad Purnima"
* Traditions And Customs: Sharad Purnima Αρχειοθετήθηκε 2013-05-16 στο Wayback Machine.
Ο **Θεόδωρος Μερτικόπουλος** (1895 – 11 Νοεμβρίου 1981) ήταν ανώτατος δημόσιος υπάλληλος.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Υπήρξε υπάλληλος του Υπουργείου Οικονομικών κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1950, του οποίου μάλιστα διετέλεσε και γενικός διευθυντής. Στην υπηρεσιακή κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Δόβα διετέλεσε υπουργός Οικονομικών. Ήταν υψηλόβαθμο μέλος της αδελφότητας θεολόγων "Ζωή" και ιδρυτικό μέλος του συλλόγου "Ελληνική Παιδεία". Στήριζε οικονομικά τον Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο, τον Πειραιώς Καλλίνικο και τον Καλαβρύτων Αμβρόσιο πριν αρχίσουν να μισθοδοτούνται από την εκκλησία της Ελλάδος. Είχε αποκτήσει τεράστια περιουσία, για την οποία μετά τον θάνατό του προκλήθηκε δικαστική διαμάχη μεταξύ των συγγενών και των φερόμενων ως κληρονόμων του.

Απεβίωσε στο Κολωνάκι τον Νοέμβριο του 1981. Ο επικήδειος εκφωνήθηκε από τον μετέπειτα Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο. Ήταν παντρεμένος με την Δήμητρα Μερτικοπούλου (απεβίωσε το 2004) και δεν είχε παιδιά. Παιδιά της αδελφής της είναι η Ελένη Κούρκουλα και ο Δημήτρης Κούρκουλας, υφυπουργός Εξωτερικών.

Πηγές
-----

1. 1 2 3 4  Διαθήκη Μερτικόπουλου, από την ιστοσελίδα της εφημερίδας "Ελευθεροτυπία"
2. ↑  κυβέρνηση Δόβα, από την ιστοσελίδα της Γενικής Γραμματείας Κυβέρνησης
3. ↑  Ιδρυτικά μέλη Αρχειοθετήθηκε 2011-08-09 στο Wayback Machine. από την ιστοσελίδα του συλλόγου "Ελληνική Παιδεία"
4. ↑  Καθημερινή, Κοινωνικά, 14-11-1981, Ψήφισμα της ΒΙΟΧΑΛΚΟ Α.Ε. με ημερομηνία 11/11/1981.
5. ↑  εφ. Η Καθημερινή, 20 Μαρτίου 2004, σελ. 12.
Ο **Θεόδωρος Ι. Μπουλασίκης** (1873 - 1937) ήταν Έλληνας μακεδονομάχος και οπλαρχηγός από τις Σέρρες.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ο Θεόδωρος Μπουλασίκης γεννήθηκε το 1873 στις Σέρρες. Το 1905 κατατάχτηκε στο σώμα του Δούκα Γαϊτατζή ή καπετάν Ζέρβα, που δραστηριοποιείτο στην ευρύτερη περιοχή των Σερρών ενώ παράλληλα ήταν μέλος του συλλόγου «Ορφέας» που με το πρόσχημα της διεξαγωγής μουσικών και γυμναστικών εκδηλώσεων, αποτελούσε κέντρο ενίσχυσης του Μακεδονικού Αγώνα στην περιοχή.

Ένοπλη δράση
------------

Έδρασε αρχικά ως οπλίτης στις περιοχές Σερρών, Βισαλτίας, Φυλλίδας και Παγγαίου. Το 1907 τέθηκε επικεφαλής δικής του ένοπλης ομάδας, η οποία έδρασε στις περιοχές της Φυλλίδας και του Παγγαίου, ενισχύοντας σημαντικά το εθνικό φρόνημα των Ελλήνων της υπαίθρου. Στις αρχές του 1908, δρούσε στη Ζίχνη ως επικεφαλής μικρής ομάδας έξι ανταρτών.

Το 1908, μετά τη γενική αμνηστία που ακολούθησε την επανάσταση των Νεοτούρκων, μετέβη με άλλους τοπικούς οπλαρχηγούς στις Σέρρες όπου υπό τις επευφημίες του πλήθους παρέδωσε τον οπλισμό και διέλυσε το σώμα του.

Δραστηριοποιήθηκε εκ νέου κατά τους Βαλκανικούς πολέμους και ιδιαίτερα κατά τον Β΄ Βαλκανικό πόλεμο, όταν μαζί με τον Δούκα στρατολόγησε αρκετούς ένοπλους από τις γύρω περιοχές, με σκοπό την αποτροπή της κατάληψης των ελληνικών χωριών από βουλγαρικά στρατεύματα.

Αργότερα, ο Μπουλασίκης πέρασε τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του στις Σέρρες, ζώντας χωρίς ιδιαίτερες ανέσεις. Απεβίωσε το 1937.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Νικόλαος Χρ. Χρηστίδης, *Oι δρόμοι των Σερρών & η ονοματολογία*, Σέρρες 2012, σελ. 113 - 114.
2. ↑  Όμιλος ΟΡΦΕΑΣ Σερρών Αρχειοθετήθηκε 2013-01-03 στο Wayback Machine..
3. ↑  Παύλου Λ. Τσάμη, *Μακεδονικός Αγών*, ΕΜΣ, θεσσαλονίκη 1975, σελ. 402.
4. ↑  Δήμος Σερρών: Μπουλασίκης Ι. Θεόδωρος.
5. 1 2  Ιωάννης Σ. Κολιόπουλος (επιστημονική επιμέλεια), *Αφανείς, γηγενείς Μακεδονομάχοι*, Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών, University Studio Press, Θεσσαλονίκη, 2008, σελ. 155.
6. ↑  Τσάμη, 1975, σελ. 433.
7. ↑  Γενικό Επιτελείο Στρατού, Διεύθυνσις Ιστορίας Στρατού, *Ο Μακεδονικός Αγών και τα εις Θράκην γεγονότα*, Αθήνα 1979, σελ. 297, 301.

Βιβλιογραφία
------------

* Γενικό Επιτελείο Στρατού, Διεύθυνσις Ιστορίας Στρατού, *Ο Μακεδονικός Αγών και τα εις Θράκην γεγονότα*, Αθήνα 1979.
* Ιωάννης Σ. Κολιόπουλος (επιστημονική επιμέλεια), *Αφανείς, γηγενείς Μακεδονομάχοι*, Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών, University Studio Press, Θεσσαλονίκη, 2008.
* Παύλου Λ. Τσάμη, *Μακεδονικός Αγών*, ΕΜΣ, θεσσαλονίκη 1975.
* Νικόλαος Χρ. Χρηστίδης, *Οι δρόμοι των Σερρών & η ονοματολογία*, Σέρρες 2012.
Έργο και καθήκον των **Ηλεκτρονικών Μηχανικών Ασφάλειας Εναέριου Κυκλοφορίας** (ΗΜΑΕΚ) είναι η υποστήριξη των τεχνικών μέσων-ηλεκτρονικών συστημάτων απαραίτητα για  τη παροχή των υπηρεσιών αεροναυτιλίας βασιζόμενη στις αρχές:

1. Ασφάλειας
2. Διαθεσιμότητας
3. Αποτελεσματικότητας

Τα Ηλεκτρονικά Συστήματα  μπορεί να είναι:

* Ηλεκτρονικά Συστήματα υπηρεσίας ελέγχου περιοχής,
* Ηλεκτρονικά Συστήματα Αερολιμένων,
* Ραδιοβοηθήματα,
* Τηλεπικοινωνιακοί Σταθμοί,
* Μονάδες Ραντάρ,
* Ειδικά Συστήματα Αερολιμένων

Οι  Ηλεκτρονικοί Μηχανικοί Ασφάλειας Εναέριας Κυκλοφορίας εκτελούν καθήκοντα μηχανικών που αφορούν τη σχεδίαση, εγκατάσταση, λειτουργία, συντήρηση και επισκευή συστημάτων ελέγχου εναέριας κυκλοφορίας και αεροναυτιλίας.

Στο προεδρικό διάταγμα υπ’ αριθμόν 410/93 γίνεται αναφορά στις ιδιαίτερες ιδιότητες ενός ΗΜΑΕΚ, τα δικαιώματα αλλά και τις υποχρεώσεις του. Αναλυτικότερα το Π.Δ 410/93 παρέχει κατοχύρωση σε σχέση με τους ηλεκτρονικούς εκτός της ΥΠΑ και αποτελεί την διασφάλιση του αποκλειστικού δικαιώματος του κλάδου να επιβεβαιώνει και να πιστοποιεί την καλή λειτουργία του ηλεκτρονικού εξοπλισμού της ΥΠΑ. Αυτό επιτυγχάνεται με την άδεια ειδικότητας. Η διαδικασία για την απόκτηση άδειας ειδικότητας ξεκινά από την βασική εκπαίδευση και συνεχίζεται με την εκπαίδευση εξειδίκευσης.

Επιπλέον η ΥΠΑ φροντίζει για εκπαιδεύσεις βάση των εξελίξεων της τεχνολογίας αλλά και του κλάδου σύμφωνα με τους διεθνείς οργανισμούς  (ICAO, ECAC,EUROCONTROL,EASA),  παρακολούθηση και συμμετοχή  στις διεθνείς διεργασίες εξελίξεις της υπηρεσίας ελέγχου εναέριας κυκλοφορίας και αεροναυτιλίας.

Ο κλάδος των Η.Μ.ΑΕΚ είναι μέλος του International Federation of Air Traffic Safety Electronics Associations (IFATSEA).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* International Federation of Air Traffic Safety Electronics Associations
* 
* ICAO
Ο **Θεόδωρος Μπαγλανέας** του Αθανασίου (1913 - 29 Σεπτεμβρίου 2003) ήταν Έλληνας δικηγόρος, πολιτικός και νομάρχης.

### Καταγωγή

Η οικογένεια του είχε καταγωγή από τη Μάνη. Γεννήθηκε στην Ερμούπολη της Σύρου το 13.03.1913 και σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών. Εργάστηκε ως δικηγόρος στην Αθήνα.

### Αντιστασιακή δράση

Κατά την περίοδο της Κατοχής ανέπτυξε αντιστασιακή δράση στην ΠΕΑΝ και το 1943 συνελήφθη στο Αλιβέρι αλλά κατάφερε να δραπετεύσει. Έπειτα εντάχθηκε στον ΕΔΕΣ.

### Νομάρχης

Διορίστηκε Νομάρχης Πέλλας σε τρεις διαφορετικές περιόδους τη δεκαετία του '40 και διετέλεσε Νομάρχης Φλώρινας από τις 6 Απριλίου 1957 μέχρι 22 Ιανουαρίου 1958 και Καβάλας το 1945 και ξανά από το 1958 έως το 1962. Το 1945 ήταν επίσης Νομάρχης Δράμας, ενώ υπηρέτησε και ως Νομάρχης Ηλείας (Μάιος 1955-). Συνακόλουθα ήταν Νομάρχης Εύβοιας από το 1962 έως το 1964 και ο πρώτος Νομάρχης Γρεβενών από τις 22 Νοεμβρίου 1964 έως το 1965, οπότε παραιτήθηκε από την υπηρεσία με βάση το νόμο περί εθελουσίας εξόδου .

### Μεταπολίτευση και θάνατος

Το 1974 έγινε πρόεδρος του ΠΙΚΠΑ Βούλας.Πέθανε στην Αθήνα σε ηλικία 90 ετών το 2003.
Ήταν παντρεμένος με τη Σοφία Σπηλιωτοπούλου και απέκτησαν έναν γιο.
Δημοσίευσε άρθρα και ποιήματά του σε διάφορα περιοδικά.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ο πρόεδρος του ΠΙΚΠΑ Βούλας Θ. Μπαγλανέας[*νεκρός σύνδεσμος*] απονέμει διπλώματα σε απόφοιτες της Ανωτέρας Σχολής Αδελφών Νοσοκόμων και Επισκεπτριών του Ιδρύματος,(βίντεο από το αρχείο της ΕΡΤ), ανάκτηση 27-8-2016.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Ελληνικόν who's who, Εκδοτικός Οργανισμός Ελληνικών who's who 1962, σελ. 127.
2. ↑  Βιογραφικά στοιχεία
3. ↑  Κώστας Παπακοσμάς, Η Ιστορία της Νομαρχίας Καβάλας Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine. Kavala Press.gr, 4-8-2013, ανάκτηση 27-8-2016.
4. ↑
Η **Ρόδη Ορδουλίδου** είναι Ελληνίδα πρώην πετοσφαιρίστρια, η οποία γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη στις 10 Μαΐου 1979 και αγωνιζόταν ως κεντρική στις ομάδες του Άρη, του Ζαφειράκη Νάουσας, του Αριστοτέλη Σκύδρας, του Φιλαθλητικού και του Σ.Α Πειραματικού.

Καριέρα
-------

Η Ορδουλίδου ξεκίνησε την καριέρα της από την ομάδα του Αριστοτέλη Σκύδρας και το τμήμα νεανίδων, συνεχίζοντας το 1993 στον Ζαφειράκη Νάουσας. Από το 1996 μέχρι το 2002, έπαιξε για την ομάδα του Φιλαθλητικού Θεσσαλονίκης, με τον οποίο κατέκτησε δύο φορές την δεύτερη θέση και τρεις φορές την τρίτη θέση του πανελληνίου πρωταθλήματος.

Το καλοκαίρι του 2002, μεταγράφηκε στην ομάδα του Άρη, παραμένοντας στους "κίτρινους" για πέντε χρόνια, με καλύτερη σεζόν το 2002-03, όταν και κατέκτησε την πέμπτη θέση στην Ελλάδα.

Έκλεισε την καριέρα της στην ομάδα του Σ.Α Πειραματικού, όπου αγωνίστηκε για τρία χρόνια στην Α2 εθνική κατηγορία, βοηθώντας την να ανέβει στην πρώτη εθνική κατηγορία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  ΦΙΛΑΘΛΗΤΙΚΟΣ 2000-2001 - Greekvolley.com[*νεκρός σύνδεσμος*]
2. ↑  Τα ρόστερ - Contra.gr - Live Sports Magazine
3. ↑  «Στα... σαλόνια το Πειραματικό - Gazzetta.gr». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 17 Νοεμβρίου 2015.

Πηγές
-----

* ΟΡΔΟΥΛΙΔΟΥ ΡΟΔΗ - Greekvolley.com[*νεκρός σύνδεσμος*]
* Βόλεϊ Γυναικών - Α.Σ. ΑΡΗΣ - Επίσημη Ιστοσελίδα
Τυπικό σερβικό χριστουγεννιάτικο τραπέζι.
Η **σερβική κουζίνα** (σερβικά: *српска кухиња*)είναι η παραδοσιακή κουζίνα της βαλκανικής χώρας της Σερβίας, η οποία μοιράζεται χαρακτηριστικά με τα υπόλοιπα βαλκανικά έθνη (κυρίως αυτά που εντάσσονταν στην πρώην Γιουγκοσλαβία). Τις τελευταίες δεκαετίες η σερβική διασπορά έχει διασπείρει την κουζίνα αυτή σε πολλά μέρη του κόσμου.

Επισκόπηση
----------

Στα εθνικά πιάτα περιλαμβάνονται το πλιεσκαβίτσα (αλεσμένο μοσχάρι και χοιρινό κρέας), το τσεβάπι (ψιλοκομμένο κρέας) και η σνίτσελ καρατζόρτζεβα. Εθνικό ποτό είναι το μπράντι δαμάσκηνου ή η σπιτική ρακί.

Το σερβικό φαγητό χαρακτηρίζεται από ένα μείγμα Μεσογειακής, Κεντροευρωπαϊκής, Τουρκικής, καθώς και αρχαίας Σλαβικής επιρροής. Με τη Σερβία να βρίσκεται στο σταυροδρόμι Ανατολής και Δύσης, η κουζίνα της έχει συγκεντρώσει στοιχεία από διαφορετικά στοιχεία μαγειρικής από τη Μέση Ανατολή και την Ευρώπη και έχει αναπτύξει τη δική της πλούσια γαστρονομία με πολύπλοκη ισορροπία κρεάτων, λαχανικών, τυριών, φρέσκων αρτοσκευασμάτων και επιδορπίων. Έχει πολλά κοινά με τις κουζίνες των γειτονικών βαλκανικών χωρών, καθώς και, σε μικρότερο βαθμό, με τις κουζίνες των χωρών που βρίσκονται στα βόρειά της, όπως η Γερμανία, και στα ανατολικά της, όπως το Ιράν και το Πακιστάν. Οι γεύσεις της είναι ήπιες, φρέσκες και φυσικές. Τα καρυκεύματα είναι ελαφριά, ενώ τα συστατικά που χρησιμοποιούνται είναι φρέσκα και καλής ποιότητας. Η κατανάλωση εποχιακών τροφών είναι πολύ διαδεδομένη και πολλά πιάτα συνδέονται στενά με μια συγκεκριμένη εποχή του χρόνου.

Τα άφθονα ποτάμια της Σερβίας, τα εύφορα εδάφη και το ήπιο κλίμα αποτελούν ένα καλό περιβάλλον για μια ανθηρή γεωργία, που παρέχει στην κουζίνα ποιοτικά τρόφιμα.

Οι περισσότεροι άνθρωποι στη Σερβία λαμβάνουν τρία γεύματα καθημερινά, πρωινό, μεσημεριανό και βραδινό, με το μεσημεριανό γεύμα να είναι το κυριότερο αυτών. Ωστόσο, μόνο το μεσημεριανό και το βραδινό υπήρχαν ιστορικά, με το πρωινό να εισάγεται στη χώρα κατά το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα.

Ορισμένα τρόφιμα που εισάγονται από τη Δύση, συχνά δημιουργούνται και σε σπίτια της Σερβίας. Αυτά περιλαμβάνουν τη ρακί (μπράντι φρούτων), το σλάτκο, μαρμελάδα, ζελέ, διάφορα μπισκότα, βασικά καρυκεύματα, άιβαρ ή λουκάνικα. Αυτές οι επιρροές οφείλονται είτε σε οικονομικούς είτε σε πολιτιστικούς λόγους. Η προετοιμασία των φαγητών είναι αποτελεί ένα ισχυρό μέρος της σερβικής οικογενειακής παράδοσης.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑  Antonić, Dragomir (2006-07-23). Царство за гибаницу. Politika 33300 (στα σερβικά). Politika. σελ. 11.
3. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 31 Μαΐου 2018. Ανακτήθηκε στις 2 Απριλίου 2018.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Σερβία
 |

 |
Ο **Θεόδωρος Παλαιολόγος** ήταν βυζαντινός αξιωματούχος του 14ου αιώνα, έφερε τον τίτλο της "κεφαλής" που ήταν τίτλος για τοπικούς άρχοντες.

Ο Θεόδωρος αναφέρεται το 1325 σαν *κεφαλή* του θέματος Θέμα Βολερού, Μοσυνοπόλεως, και της περιοχής Χρυσουπόλεως επί του αυτοκράτορα Ανδρόνικου Β΄. Φαίνεται να είναι κάποιο άγνωστο μέλος της Οικογένειας των Παλαιολόγων αναφέρεται επίσης και με τον τίλο του οικείου του αυτοκράτορα. Αργότερα στο ίδιο Θέμα διετέλεσε και απογραφέας.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Ζαφειρίου, Γερακίνα (2000, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ)), Η νοτιοδυτική Θράκη κατά τους 13ο και 14ο αιώνες, σελ. 136]
Ο **Θεόδωρος Μποζίδης** (γεννημένος στις 8 Απριλίου 1973) είναι Έλληνας επαγγελματίας πετοσφαιριστής. Έχει ύψος 196εκ και αγωνίζεται στη θέση του πασαδόρου.

Καριέρα
-------

Γεννημένος στην Ορεστιάδα, ο Μποζίδης έκανε τα πρώτα του βήματα στην τοπική ομάδα της γενέτειράς του, στην οποία παρέμεινε μέχρι το 2001. 

Το 2001 αποφάσισε να συνεχίσει την καριέρα του στον Ηρακλή Θεσσαλονίκης, στον οποία παρέμεινε για τρία χρόνια. Την περίοδο 2004-05 αγωνίστηκε με την τοπική ομάδα της Νίκαιας, ενώ το 2005 επέστρεψε στην Ορεστιάδα για ένα χρόνο.

Την περίοδο 2006-07 αγωνίστηκε με τα χρώματα του Ολυμπιακού Πειραιώς, ενώ τη διετία 2007-09 αγωνίστηκε στην Ιταλική Βίμπο Βαλέντια.

Το 2009 επέστρεψε στην Ελλάδα για λογαριασμό του ΠΑΟΚ, από τον οποίο ωστόσο αποτέλεσε παρελθόν λίγους μήνες αργότερα. Τη διετία 2010-12 αγωνίστηκε αρχικά με την ομάδα του Απόλλωνα Καλαμαριάς (2010-11) κι έπειτα με αυτήν του Ηρακλή (2011-12) για δεύτερη φορά στην καριέρα του, κατακτώντας μάλιστα το εγχώριο νταμπλ του 2012.

Επόμενος σταθμός της καριέρας του ήταν η ΜΕΝΤ, ωστόσο το 2014 αποφάσισε να επιστρέψει για τρίτη φορά στον Ηρακλή. Από το καλοκαίρι του 2015 και μέχρι σήμερα, ο Μποζίδης αγωνίζεται στην ομάδα του Νέστορα Θεσσαλονίκης.

Διεθνείς συμμετοχές
-------------------

Ο Μποζίδης ήταν διεθνής με την εθνική ομάδα πετοσφαίρισης για αρκετά χρόνια πραγματοποιώντας περισσότερες από 100 συμμετοχές.

Τίτλοι
------

* **2 Πρωταθλήματα Ελλάδας:**
	+ 2002, 2012
* **3 Κύπελλα Ελλάδας:**
	+ 2002, 2004, 2012

Πηγές
-----

* Παίκτης της Βίμπο Βαλέντια ο Μποζίδης
* Παρελθόν από τον ΠΑΟΚ ο Μποζίδης Αρχειοθετήθηκε 2020-10-30 στο Wayback Machine.
* Τρίτη επιστροφή Μποζίδη φορά στον Ηρακλή Αρχειοθετήθηκε 2016-03-05 στο Wayback Machine.
* Στο Νέστορα Θεσσαλονίκης ο Μποζίδης
* Στο Νέστορα Θεσσαλονίκης ο Θεόδωρος Μποζίδης
* Θεόδωρος Μποζίδης Αρχειοθετήθηκε 2014-10-15 στο Wayback Machine.
**Ρόδος ΙΙ (Αρματαγωγό) / L-157**

Αρματαγωγό τύπου ‘LST1-510’

Πρώην πλοίο ‘USS BOWMAN COUNTY LST 391’.

Κατασκευάστηκε στα ναυπηγεία ‘USA – Newport News SB & DD, Newport News, Va’. Στην ενεργεία από τις 3 Δεκεμβρίου 1942. Ύψωση της Ελληνικής Σημαίας 9 Αυγούστου 1960 στο Γριν Κόουβ Σπρινγκς, Φλώριδας.

Ιδίου τύπου πλοία ‘ Ρόδος ΙΙ’, ‘Ικαρία Ι’, ‘Λέσβος IV’ και ‘Κρήτη V’.

Εκτόπισμα : 1653 / 4080 ΤΝ. – Διαστάσεις : 328Χ50Χ14 πόδια. – Ταχύτητα : 11,6 κόμβοι. – Πρόωση : Ντίζελ. – Οπλισμός : 8 πυροβόλα 40 χιλιοστών. – Πλήρωμα : 115 (ενδιαιτήσεις για 226 άτομα). – Μεταφορική ικανότητα : 2100 ΤΝ. Στις 09/08/1960 παρελήφθη στο Τζάκσονβις της Φλώριδας – Η.Π.Α. από τον Αντιπλοίαρχο Α. Ιωάννου.
Ο **Θεόδωρος Μελιτηνιώτης** (Κωνσταντινούπολη, 1320 - 8 Μαρτίου 1393) ήταν βυζαντινός αστρονόμος και σακελλάριος της Βυζαντινής αυτοκρατορίας. Υπήρξε υποστηρικτής του Γρηγορίου Παλαμά κατά την ησυχαστική έριδα και ήταν εναντίον της ένωσης της ορθόδοξης και καθολικής εκκλησίας. Έγινε ο διευθυντής της πατριαρχικής σχολής με τον τίτλο *διδάσκαλος τῶν διδασκάλων* το 1360.

Το έργο για το οποίο είναι κυρίως γνωστός είναι η *Τρίβιβλος* το οποίο δημιουργήθηκε πριν το 1352 και ασχολείται με τη μελέτη διαφόρων μαθηματικών και αστρονομικών προβλημάτων ενώ παραθέτει και ιδέες από πρωιμότερους βυζαντινούς αστρονόμους όπως ο Γεώργιος Παχυμέρης και ο Θεόδωρος Μετοχίτης. Το 2ο βιβλίο είναι αφιερωμένο στον Κλαύδιο Πτολεμαίο του οποίου τους υπολογισμούς εξήγησε κατά τον τρόπο του Θέωνα του Αλεξανδρινού. Το 3ο βιβλίο ασχολείται με την περσική αστρονομία, και αντλεί πληροφορίες κυρίως από τον Γεώργιο Χρυσοκόκκη στο έργο του οποίου έκανε διορθώσεις σε πολλά σημεία, κυρίως σε ότι αφορά τα ζητήματα αστρολογίας για την οποία ο Μελιτηνιώτης τηρούσε σαφή στάση απόρριψης και διαχωρισμού της από την αστρονομία σε αντίθεση με τα γραπτά του Χρυσοκόκκη και την περσική παράδοση.Λόγω του παιδαγωγικού χαρακτήρα του έργου, είναι πιθανό πως χρησιμοποιήθηκε για την εκπαίδευση του βυζαντινού κλήρου σε θέματα αστρονομίας.

Άλλα γραπτά του, ήταν μια ερμηνευτική μελέτη των ευαγγελίων, καθώς και ένα ποιήμα σχετικά με την σωφροσύνη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. data.bnf.fr/ark:/12148/cb12153709d. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 20  Ιουνίου 2019.
3. 1 2 3  «Meliteniotes, Theodore – Dictionary definition of Meliteniotes, Theodore | Encyclopedia.com: FREE online dictionary». *www.encyclopedia.com*. Ανακτήθηκε στις 5 Μαΐου 2016.
4. ↑  «Θεόδωρος Μελιτηνιώτης». Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού.
5. ↑  το χειρόγραφο διασώζεται στη βιβλιοθήκη του Βατικανού (Vaticanus gr. 792)
6. ↑  «Η αντιμετώπιση της αστρολογίας στο Βυζάντιο του 14ου αιώνα». *Πεμπτουσία*. 18 Ιουνίου 2015. Ανακτήθηκε στις 5 Μαΐου 2016.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Evangelos Venetis, "Theodore Meliteniotes", Encyclopaedia of the Hellenic World, Asia Minor

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 24639287
* LCCN: nr90009331
* ISNI: 0000 0001 2124 5283
* GND: 119210142
* SUDOC: 061747351
* BNF: cb12153709d (data)
* NKC: jo2007288429
* ICCU: CUBV110928
* BNE: XX1290448

 |

 |
Ο **Θεόδωρος Νικολαΐδης** (21 Φεβρουαρίου 1925 - 18 Μαρτίου 2017) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος και εκδότης, ιδρυτής και ιδιοκτήτης-διευθυντής της καθημερινής αθλητικής εφημερίδας «Φως των Σπορ».

Βιογραφικό
----------

Γεννήθηκε στον Πειραιά το 1925, παιδί προσφύγων από τη Μικρά Ασία. Ο πατέρας του ήταν ιδιοκτήτης καταστήματος υφασμάτων στο κέντρο του Πειραιά.

Ξεκίνησε τη δημοσιογραφική του σταδιοδρομία από την εφημερίδα «Αθλητική Ηχώ», στην οποία έκανε το ρεπορτάζ του Ολυμπιακού. Ωστόσο, όταν η διεύθυνση της εφημερίδας του ζήτησε να γράψει ένα άρθρο εναντίον γνωστού ποδοσφαιρικού παράγοντα της εποχής, εκείνος αρνήθηκε, με αποτέλεσμα να απολυθεί. Μαζί μ’ εκείνον απολύθηκε και μετέπειτα η σύζυγός του Ειρήνη, με την οποία έως τότε διατηρούσαν σχέση.

Στις 11 Απριλίου 1955 ο Νικολαΐδης κυκλοφόρησε το πρώτο φύλλο της εφημερίδας «Αθλητικόν Φως», η οποία τελικά μετονομάστηκε σε «Φως των Σπορ» και κυκλοφορεί ανελλιπώς μέχρι και σήμερα. Παρά το γεγονός ότι το «Φως» ήταν άρρηκτα συνδεδεμένο με τον Ολυμπιακό, η εφημερίδα σταδιακά κέρδισε την αποδοχή και τον σεβασμό ακόμα και των οπαδών αντιπάλων ομάδων. Στην εφημερίδα εργάστηκαν κατά καιρούς κορυφαίοι Έλληνες αθλητικογράφοι, ενώ από την ίδρυσή της μέχρι και σήμερα παραμένει η πρώτη σε πώληση φύλλων αθλητική εφημερίδα.

Επιρροή
-------

Ο Θεόδωρος Νικολαΐδης αναγνωρίζεται ως μία προσωπικότητα κομβικής σημασίας στην μεταπολεμική ιστορία του ελληνικού αθλητισμού. Οι οπαδοί του Ολυμπιακού έφτασαν να αποκαλούν «Ευαγγέλιο» το «Φως των Σπορ», το οποίο διαδραμάτισε κρίσιμο ρόλο στην διαμόρφωση και παγίωση της μεταπολεμικής ολυμπιακής «ταυτότητας», με δύο γενιές οπαδών των «ερυθρολεύκων να έχουν μεγαλώσει ως αναγνώστες της εφημερίδας».

Η εφημερίδα «Ελευθεροτυπία», το 1996, σε άρθρο της για την επιρροή που είχε το «Φως» στους φιλάθλους του Ολυμπιακού, έγραψε για τον Νικολαΐδη:

> «*Στο τιμόνι της εφημερίδας βρίσκεται ένας άνθρωπος σχεδόν μυθικός στο χώρο της έντυπης αθλητικής δημοσιογραφίας. Είναι ο κ. Θεόδωρος Νικολαΐδης. Ένας άνθρωπος σχεδόν αόρατος! Φωτογραφίες του ελάχιστες κυκλοφορούν. Συνεντεύξεις δεν δίνει. Ξοδεύει τις περισσότερες ώρες του στην εφημερίδα. Έχει υψηλές διασυνδέσεις παντού. Και είναι στενός φίλος με μερικούς σημαντικούς πολιτικούς - με πρώτο και καλύτερο τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, το οποίο φιλοξενεί σχεδόν κάθε καλοκαίρι στο εξοχικό του στη Mύκονο. [...] Ο Nικολαΐδης, στον αθλητικό τύπο, είναι ότι κι ο Λαμπράκης στον πολιτικό. Tο δε «Φως» έχει παίξει στα θέματα του Ολυμπιακού, τον ίδιο ρόλο που έχουν παίξει και οι εφημερίδες του συγκροτήματος Λαμπράκη στα θέματα της Ελλάδας*».
> 
>

Προσωπική ζωή
-------------

Ο Θεόδωρος Νικολαΐδης ήταν παντρεμένος και είχε δύο κόρες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Πέθανε ο Θόδωρος Νικολαϊδης». *Ναυτεμπορική*. 18 Μαρτίου 2017.. Ανακτήθηκε στις 18-03-2017.
2. 1 2 3 4 5  «Μπήκαμε στα γραφεία της ιστορικής αθλητικής εφημερίδας «ΦΩΣ»». *Newsbeast*. Ανακτήθηκε στις 12 Απριλίου 2020.
3. 1 2
Ο **Θεόδωρος Μουζάλων** ήταν γόνος της γνωστής μικρασιατικής οικογενείας των Μουζαλώνων και αδελφός του Γεωργίου. Ο **Θεόδωρος**(† 1294) υπήρξε μαθητής του πατριάρχη Γρηγορίου Β΄. Υπηρέτησε τους αυτοκράτορες Μιχαήλ Η΄ και Ανδρόνικο Β΄ Παλαιολόγο από πολλές θέσεις.

Από νωρίς εντάχθηκε στις κρατικές υπηρεσίες, αρχικά στο στρατό και αργότερα στη δημόσια διοίκηση. Μετείχε σε διάφορες διπλωματικές αποστολές επί Μιχαήλ Η΄ και το 1280 του απενεμήθη το αξίωμα του *λογοθέτη*. Το 1282, αμέσως μετά το θάνατο του Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγου, τοποθετήθηκε από τον Ανδρόνικο Β΄ στη θέση του *Μεγάλου Λογοθέτη*. Παράλληλα κατέλαβε το αξίωμα του Μεσάζοντα, γενόμενος έτσι ο κυριότερος σύμβουλος του νέου αυτοκράτορα. Από τη θέση αυτή υπήρξε ο κυριότερος εμπνευστής της ανατροπής της φιλενωτικής πολιτικής του Μιχαήλ Η΄. Θεωρείται ο ιθύνων νους της αυτοκρατορικής πολιτικής κατά την πρώτη δεκαετία βασιλείας του Ανδρονίκου Β΄. Προς το τέλος της ζωής του παραιτήθηκε από τα αξιώματά του και αποσύρθηκε σε μοναστήρι, όπου πέθανε.

Η κόρη του Ευδοκία παντρεύτηκε τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, γιο του Ανδρόνικου Β΄.

Θεολογία
--------

Ο Θεόδωρος Μουζάλων υπήρξε ένας από τους διαπρεπέστερους και συνεπέστερους ανθενωτικούς. Μάλιστα αναφέρεται πως κάποτε ο Μιχαήλ Η΄ διέταξε τη δημόσια μαστίγωσή του. Μετά την άνοδο του Ανδρονίκου Β΄ υποστήριξε την άνοδο του δασκάλου του Γρηγορίου Β΄ στον πατριαρχικό θρόνο και μαζί του οργάνωσε τη σύγκληση των *Συνόδων των Βλαχερνών* (1282, 1285) και Αδραμυττίου (1284). Μετείχε ενεργά στη σύνταξη των συνοδικών πράξεων καταδίκης του φιλενωτικού πατριάρχη Βέκκου και μάλιστα συνέταξε και πραγματείες *περί της εκπορεύσεως του Αγίου Πνεύματος*. Σώζεται επίσης η αλληλογραφία του με τον Πατριάρχη Γρηγόριο Β΄, εν μέρει δημοσιευθείσα από τον Σωφρόνιο Ευστρατιάδη στον Εκκλησιαστικό Φάρο, το 1908-1909.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Γερμανικά) *Catalog of the German National Library*. 100962335. Ανακτήθηκε στις 26  Ιουνίου 2020.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Εγκυκλοπαίδεια Μείζονος Ελληνισμού[*νεκρός σύνδεσμος*]

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 36157340667509922044
* LCCN: no2019162387
* ISNI: 0000 0004 7907 110X
* GND: 100962335
* BNF: cb17847999d (data)

 |

 |