recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η οικογένεια **Βολάνη** είναι πολυπληθής ιστορική οικογένεια από την Κρήτη, μέλη της οποίας αναφέρονται ως αγωνιστές στις κρητικές επαναστάσεις του 19ου αιώνα.

Ιστορική αναδρομή
-----------------

Η απώτερη καταγωγή της οικογένειας Βολάνη αναφέρεται ότι ήταν από την Κωνσταντινούπολη. Μετά την Άλωση, μέλη της οικογένειας κατέφυγαν στα Χανιά. Κατά την τουρκική επίθεση κατά της Κρήτης το 1645 απόγονοί τους πήραν μέρος στην άμυνα της πόλης. Αλλά όταν τελικά τα Χανιά κατακτήθηκαν από τους Τούρκους, οι Βολάνηδες αποσύρθηκαν στα ΛΕΥΚΑ ΟΡΗ, και συγκεκριμένα στο χωριό Λάκκοι.

Πολλά μέλη της οικογένειας διακρίθηκαν στις κρητικές επαναστάσεις για την απελευθέρωση του νησιού. Από αυτούς, οι **Μιχαήλ** και **Σταμάτης** Βολάνης διακρίθηκαν ως επικεφαλής στρατιωτικών σωμάτων σε επιχειρήσεις εναντίον των Τούρκων, με τον Σταμάτη να συμμετέχει αργότερα και στην επανάσταση του 1858. Οι **Ιωάννης** και **Ανδρέας** Βολάνης πολέμησαν στις επαναστάσεις του 1858 και του 1866. Από αυτούς ο Ιωάννης σκοτώθηκε στις 10 Σεπτεμβρίου 1866 στη Μάχη της Μαλάξας και ο Ανδρέας στις 31 Ιανουαρίου 1867 κοντά στο Θέρισο. Μεταγενέστερα μέλη της οικογένειας, ο **Ιωάννης**, ο **Βασίλης** και ο **Στρατής**, έλαβαν μέρος στις κρητικές επαναστάσεις του 1877 και 1897, στις οποίες και διακρίθηκαν για το θάρρος τους. Ο **Αντώνιος Α. Βολάνης** (1850 - 1924) ήταν βουλευτής και έπαρχος επί Κρητικής Πολιτείας. Απέκτησε 3 γιους, τον **Λευτέρη**, αρχηγό Σώματος επί ναζιστικής Κατοχής, τον **Αναστάσιο**, που πολέμησε στον πόλεμο του 1940 και τιμήθηκε με μετάλλιο Ανδρείας και τον **Ανδρέα**, που πολέμησε στην Μικρά Ασία.[1]

Στον Μακεδονικό αγώνα (1904-1908) πήρε μέρος ο **Γεώργιος**, που διακρίθηκε επίσης για τη γενναιότητά του. Αυτός αρχικά ανήκε στο ένοπλο σώμα του Παύλου Μελά. Συνελήφθη αιχμάλωτος και οδηγήθηκε στο Μοναστήρι απ' όπου κατάφερε να δραπετεύσει. Συνέχισε τον αγώνα με δικό του σώμα εναντίον των Βουλγάρων και Τούρκων. Ο Γ. Βολάνης πέθανε στην Κρήτη το 1943, φονευθείς πιθανώς από κομμουνιστές αντάρτες. Για τον Γ. Βολάνη (ή Μπολάνη) σώζεται μακεδονικό δημοτικό που αναφέρεται στη μάχη του Στρεμπένου (28-5-1906).[2]:  

Όξω μεριά απ' το Λέχοβο, στο δάσος του Στρεμπένου,
Γιώργος Μπουλάνης πολεμά με τούρκικο ασκέρι.
...
Ανιψιός του Γ. Βολάνη ήταν ο επίλαρχος της Μεραρχίας Σερρών, **Στ. Βολάνης**, ο οποίος εκτελέστηκε στη Θεσσαλονίκη στις 5 Απριλίου του 1935, λόγω της συμμετοχής του στο αποτυχημένο κίνημα των Βενιζέλου - Πλαστήρα[3].

Πηγές
-----

1. ↑  Συλλογικό έργο, Κρήτη, Το Αφιέρωμα, Βιογραφίες, τ. 10, σελ. 38, εκδ. οίκος Αρσινόη, Αθήνα 1985.
2. ↑  Κυριακίδης Π. Στ. Άσματα Λεχόβου. Περιοδικό "Μακεδονικά", τ. Γ' (1956), σ. 412, 420, 421.
3. ↑  Αφιέρωμα στον Στυλιανό Βολάνη Ανακτήθηκε στις 18/1/2020[*νεκρός σύνδεσμος*]

* *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 8, σελ. 676

Παραπομπές
----------
Ο **Ρομπέρτο Μπέτεγκα** (*Roberto Bettega*, γενν. Τορίνο, 27 Δεκεμβρίου 1950) είναι Ιταλός πρώην διεθνής (1975-83) ποδοσφαιριστής που διακρίθηκε ως μεσοεπιθετικός και σκόρερ. Αγωνιζόμενος επί πολλά έτη με τη Γιουβέντους (στα τμήματα υποδομών της οποίας εντάχθηκε το 1961), αποτελεί μία από τις γνωστότερες φυσιογνωμίες του αθλήματος στην Ιταλία. Έπαιξε, κατά σειρά, σε Βαρέζε (Β’ κατηγορία, 1969-70 με προπονητή το Νιλς Λίντχολμ, 30 συμμετοχές, 13 γκολ), Γιουβέντους (ανδρική ομάδα, από το 1970 έως το 1983, 326 εμφανίσεις στο Καμπιονάτο, 129 γκολ) και Toronto Blizzard του Καναδά (1983-84, 48 εμφανίσεις, 11 γκολ). Με τη Γιουβέντους κέρδισε επτά πρωταθλήματα Ιταλίας, ένα Κύπελλο Ιταλίας κι ένα Κύπελλο ΟΥΕΦΑ (1976-77), με τη Βαρέζε ένα πρωτάθλημα Β΄ κατηγορία (Serie B), αναδείχθηκε δε πρώτος σκόρερ δύο φορές, μία στην Α’ κατηγορία (1979-80) με τη Γιουβέντους και μία με τη Βαρέζε (1969-70) στη Β’ κατηγορία. Πήρε μέρος με τη «Σκουάντρα Ατζούρα» στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1978 στην Αργεντινή, όταν και αναδείχθηκε μέλος της καλύτερης 11άδας και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1980 στην Ιταλία. Λόγω, όμως, ενός τραυματισμού που υπέστη, δεν κατάφερε να συμμετάσχει στα τελικά του  Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1982 στην σπανία .

Παραπομπές
----------

1. ↑  (πολλαπλές γλώσσες) *Transfermarkt*. 135784. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  Stefano Bedeschi. "Gli eroi in bianconero: Roberto BETTEGA" (in Italian). Tutto Juve. Ανακτήθηκε στις 3 Φεβρουαρίου 2015
3. ↑  "Roberto Bettega" (in Italian). Storie di Calcio, ανακτήθηκε στις 3 Φεβρουαρίου 2015
Η **οικογένεια Γονέμη** είναι αριστοκρατική οικογένεια της Κύπρου, της Κρήτης και της Κέρκυρας.

Το 1606 η Γαληνότατη Δημοκρατία της Βενετίας τους απέδωσε τον τίτλο του κόμητος λόγω της συνεισφοράς τους στον αγώνα εναντίον των Τούρκων. Όταν η Κύπρος κατακτήθηκε από τους Τούρκους η **Οικογένεια Γονέμη** μετανάστευσε στην επίσης Βενετοκρατούμενη Κρήτη. Η παρουσία τους στην Κρήτη κράτησε περίπου έναν αιώνα όταν αναγκάστηκαν και πάλι να μεταναστεύσουν λόγω της Τουρκικής κατάκτησης της νήσου. Ακολουθώντας τους Βενετούς μετά από την φυγή των τελευταίων από την Κρήτη εγκαταστάθηκαν μόνιμα στην Κέρκυρα το έτος 1699. Τις υπηρεσίες τους προς την Βενετική Δημοκρατία εξακολούθησαν να τις προσφέρουν και το 1777 τους αποδόθηκε από τους Βενετούς μέγα τιμάριο εκ δημοσίων γαιών στην θέση Βρίνα της περιοχής Βουθρωτού Ηπείρου. Η **Οικογένεια Γονέμη** ενώθηκε με γάμο με την Οικογένεια Καποδίστρια όταν η Διαμαντίνα Γονέμη κόρη του κόμη Χριστόδουλου Γονέμη παντρεύτηκε τον Αντώνιο - Μαρία Καποδίστρια. Ο πρώτος κυβερνήτης της Ελλάδος και τέως υπουργός εξωτερικών της τσαρικής Ρωσίας Ιωάννης Καποδίστριας ήταν τέκνο του ζεύγους.

Πηγές
-----

* Γεώργιος Ρούσσος, Νεότερη Ιστορία του Ελληνικού Έθνους 1826 -1966, τ.Α', όπ. παρ. σελ.4
* Ο Ιωάνης Καποδίστριας και η Ιόνιος Πολιτεία
Ο **Ούγος Α΄ ντε Σαρπινύ ή ντε Λιλ** (γαλλικά : *Hugues de Charpigny*) ήταν Γάλλος σταυροφόρος, κατά κάποιες πηγές από το από την Λίλη της Γαλλίας, ευγενής του Πριγκιπάτου της Αχαΐας. Ήταν ο πρώτος βαρώνος της Βοστίτσας.

Ο Ούγος είχε πάρει μέρος στην Δ΄ Σταυροφορία στο πλευρό του Γουλιέλμου Σαμπλίτη ή του Γοδεφρείδου Βιλλεαρδουίνου και τιμήθηκε γι΄αυτό μετά την κατάκτηση της Πελοποννήσου. Του δόθηκαν οκτώ φέουδα και η κώμη της Βοστίτσας όπου έχτισε και κάστρο. Το χρονικό της κατάκτησης του Μορέως αναφέρει : 

> Ἀπαύτου ἔγραφεν ὁμοίως ὁ μισὶρ Οὗγκος ντὲ Λέλε
>  νὰ ἔχῃ ὀχτὼ καβαλλαρίων φίε εἰς τὴν Βοστίτσαν·/ἀφῆκεν τὸ ἐπίκλην του, ντὲ Τσερπηνὴ ὠνομάστη
> 
> — Χρονικό του Μορέως

Το όνομα και οι προέλευσή του αποτελούν μυστήριο. Η ελληνική εκδοχή του Χρονικού του Μορέως (βλ. ανωτέρω) τον ονομάζει "ντε Λέλε", πράγμα που οδήγησε στην εικασία ότι ίσως κατάγεται από τη Λιλ της Γαλλίας. Από την άλλη, το αραγωνικό Χρονικό τον συγχέει με το γιο του, Γκυ ντε Σαρπινύ, που τον θεωρεί ως τον πρώτο βαρώνο, και αναφέρει ότι το "Λέλε" ήταν κάστρο της οικογένειας στη Λακωνία (πιθανώς το Έλος), και ότι το όνομα "Cherpini" το έλαβε ο Ούγος από το χωρίο που γεννήθηκε (έχει ταυτιστεί από ορισμένους με την Κερπινή νοτίως του Αιγίου). Το μόνο σίγουρο όνομα της οικογένειας είναι το "ντε Σαρπινύ", το οποίο όμως δεν εμφανίζεται στους καταλόγους της μητροπολιτικής γαλλικής αριστοκρατίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Το Χρονικόν του Μωρέως
2. ↑  Bon (1969), σ. 108–110, 464

Πηγές
-----

* Bon, Antoine (1969). *La Morée franque. Recherches historiques, topographiques et archéologiques sur la principauté d’Achaïe* (στα Γαλλικά). Παρίσι: De Boccard. σελ. 108–110, 464.
Οικογένεια της οποίας το όνομα προέρχεται από την τουρκική λέξη "μπουγιούκ" που σημαίνει "μεγάλος". Δόθηκε στον γεννήτορα αυτής της οικογένειας περίπου στο έτος 1700 διότι ήταν μεγαλόσωμος. Ονομάστηκε Μπουγικλής και σαν συνέπεια του τρόπου που οι Μανιάτες αναγνώριζαν ο ένας τον άλλον, τα παιδιά και τα εγγόνια του λέγονταν "Μπουγικλάκια" δηλ. παιδιά του Μπουγικλή. Το επώνυμο από Μπουγικλάκης κατέληξε γύρω στο 1950 στο "Βουγιουκλάκης" μάλλον σαν πιο εύηχο. Κοιτίδα της οικογένειας είναι ο Αη-Γιώργης της Καρήνειας στην Αποσκερή Μάνη και μετά το 1750 περίπου, η οικογένεια κατοίκησε στην Λάγια της Προσηλιακής Μάνης. Ο λόγος αυτής της μετοίκησης ήταν η πρόσκληση που πήραν από άλλη οικογένεια που κατοικούσε στη Λάγια και η οποία ζητούσε υποστήριξη των θέσεών της από κάποια ισχυρή σε όπλα και ανδρικό πληθυσμό πατριά. Βρήκε αυτή την στήριξη στην πατριά του (γεννημένου περίπου το 1680) Μαυροειδή Μπουγικλή που ήταν από τις πιο ισχυρές.
Συνεχίζεται...
Ο **Ούγκο Λόπες-Γκατέλ Ραμίρες** (ισπανικά: Hugo López-Gatell Ramírez, γεν. Πόλη του Μεξικού, 22 Φεβρουαρίου 1969) είναι μεξικανός επιδημιολόγος, ερευνητής, καθηγητής και δημόσιος αξιωματούχος. Από την 1η Δεκεμβρίου 2018, είναι επικεφαλής της Υπεύθυνης Γραμματείας Πρόληψης και Προώθησης της Υγείας, στο Υπουργείο Υγείας του Μεξικού.

Ο Λόπες-Γκατέλ σπούδασε στο Κολέγιο Μαδρίδ. Αργότερα εισήλθε στο Εθνικό Αυτόνομο Πανεπιστήμιο του Μεξικού, όπου αποφοίτησε ως γιατρός το 1994. Έχει ειδικότητα στην εσωτερική ιατρική, μεταπτυχιακό στις ιατρικές, οδοντιατρικές και ιατρικές επιστήμες. Κατά τη μεταδιδακτορική του υποτροφία, πραγματοποίησε μια προοπτική μελέτη της επίδρασης της φυματίωσης στην επιβίωση ανδρών που έχουν μολυνθεί από τον ιό HIV, η οποία δημοσιεύθηκε ως άρθρο το 2008. Από την 1η Δεκεμβρίου 2018, και επί του παρόντος, κατέχει τη θέση του επικεφαλής της Υπεύθυνης Γραμματείας Πρόληψης και Προώθησης της Υγείας του Υπουργείου Υγείας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  elpais.com/sociedad/2020-03-26/lopez-gatell-en-mexico-queremos-un-balance-entre-proteger-la-salud-y-a-las-economias-mas-debilitadas.html.
2. ↑  0000-0001-5857-6625. Ανακτήθηκε στις 26  Μαρτίου 2019.
3. ↑  «¿Quién es el doctor Hugo López-Gatell Ramírez, el encargado de AMLO para combatir el coronavirus?» (στα Ισπανικά).

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 317111083
* LCCN: no2015105011
* ORCID: 0000-0001-5857-6625

 |

 |
***Πλησιαδάπης*** (γένος *Plesiadapis*) ονομάζεται το παλαιότερο γνωστό θηλαστικό είδος που παρουσίασε χαρακτηριστικά των πρωτευόντων, το οποίο έζησε περίπου 58-55 εκατομμύρια χρόνια πριν στην Βόρεια Αμερική και την Ευρώπη. "*Πλησιαδάπης*" κυριολεκτικά σημαίνει "σχεδόν-Αδάπης", και αναφέρεται στο λεμουριόμορφο είδος *Αδάπης*, που έζησε κατά την Ηώκαινο εποχή. Τυπικό είδος του γένους αποτελεί ο *Plesiadapis tricuspidens* και ονομάστηκε έτσι λόγω των τριών γλωχίνων (*cusps*) που βρίσκονται στους άνω κοπτήρες.

Ανακάλυψη
---------

Απολιθώματα του *Πλησιαδάπη* εντοπίστηκαν από τον Francois Louis Paul Gervaise το 1877, ο οποίος πρώτος ανακάλυψε τον *Plesiadapis tricuspidens* στη Γαλλία. Τυπικό είδος ήταν το MNHN Crl-16, και το αριστερό γναθικό κομμάτι που εντοπίστηκε χρονολογείται στην πρώιμη Ηώκαινο εποχή.

Το γένος εμφανίστηκε στη Βόρεια Αμερική και μετανάστευσε στην Ευρώπη, πιθανόν μέσω κάποιας φυσικής γέφυρας που δημιουργήθηκε στην τότε Γροιλανδία. Η ποικιλία του γένους Πλησιαδάπης και η ταχύτατη εξέλιξη σου ίσως να εξηγούν τη γρήγορη διαφοροποίηση του σε όλη την Ευρώπη, ενώ επίσης η καταγωγή του αιτιολογεί την πληθώρα κοινών χαρακτηριστικών που μοιράζονται τα σύγχρονα είδη στις δύο πλευρές του Ατλαντικού. Δύο μεγάλη σκελετοί του *Πλησιαδάπη*, ένας εκ των οπίων είναι σχεδόν ολόκληρος, βρέθηκαν στο Μενάτ της Γαλλίας. Παρά τις κακές συνθήκες διατήρησης, στους σκελετούς εντοπίζονται ακόμα ίχνη δέρματος και τριχώματος σε μορφή ανθρακοφόρων μεμβρανών.

Εξελικτική συγγένεια
--------------------

Παρόλο που το εξελικτικό παρελθόν του *Πλησιαδάπη* παραμένει αμφιλεγόμενο, η επικρατούσα άποψη τον θέλει να συγγενεύει περισσότερο με τους πρώιμους τάρσιους. Μερικοί επιστήμονες ταξινομούν τα Πλησιαδαπίμορφα ως ξεχωριστή ομάδα, θυγατρικής αυτής των πρωτευόντων. Άλλοι βιολόγοι ισχυρίζονται πως στα Πλησιαδαπίμορφα ανήκει πιθανότατα το είδος που υπήρξε κοινός πρόγονος όλων των σωζόμενων πρωτευόντων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  McKenna, M. C, and S. K. Bell (1997). *Classification of Mammals Above the Species Level*. Columbia University Press. ISBN 023111012X. CS1 maint: Πολλαπλές ονομασίες: authors list (link)
2. 1 2 3  Gingerich, P.D. (1976). «Cranial anatomy and evolution of early Tertiary Plesiadapidae (Mammalia, Primates)». *University of Michigan Papers on Paleontology* **15**: 1–141. .
3. ↑  Rose, K.D. (1981). «The Clarkforkian Land-Mammal Age and mammalian faunal composition across the Paleocene-Eocene boundary». *University of Michigan Papers on Paleontology* **26**: 1–197. .
4. ↑  Gingerich, P. D. (1975). NEW NORTH AMERICAN PLESIADAPIDAE (MAMMALIA, PRIMATES) AND A BIOSTRATIGRAPHIC ZONATION OF THE. Ann Arbor: University of Michigan Museum of Paleontology.
5. ↑  "Fossils that might help us reconstruct what Concestor 8 was like include the large group called plesiadapi-forms. They lived about the right time, and they have many of the qualities you would expect of the grand ancestor of all the primates" Richard Dawkins 2004 The Ancestor's Tale page 136, ISBN 0-618-00583-8

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Mikko's Phylogeny Archive
Ο **Πλιάσκας** (ή **Πλιάτσκας** ή **Πλιάτσικας**) ήταν κλέφτης επί Τουρκοκρατίας που έδρασε στην περιοχή του Ολύμπου, αλλά πιθανόν και έως την Όθρυ.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Λίγα ξέρουμε για την ζωή και την δράση του. Προφανώς πρόκειται γιε έναν κλέφτη Αλβανικής ή Ελληνικής καταγωγής. Φαίνεται ότι ξεκίνησε από την Ελασσόνα στα τέλη του 18ου αιώνα και έδρασε στον Όλυμπο στις αρχές του 19ου αιώνα. Αναφέρεται σε ένα κλέφτικο τραγούδι που μας περιγράφει τον θάνατό του. Άλλοι κλέφτες στο τραγούδι αυτό είναι ο Νικοτσάρας και οι Λαζαίοι αδερφοί Τόλιος, Χρηστάκης και Λαζόπουλος. Σκοτώθηκε από τους Οθωμανούς στον Όλυμπο ή στην Όθρυ περί τα 1810.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εφημερίδα *Λαός*, άρθρο "Δημοτικά τραγούδια της Βέροιας και της Νάουσας", Θωμάς Γαβριηλίδης, Βέροια, 20-9-2008[*νεκρός σύνδεσμος*]
2. ↑  ιστολόγιο Ζ. Γκουλέτα, τραγούδια[*νεκρός σύνδεσμος*]

Πηγές
-----

* *Mittheilungen aus der Geschichte und Dichtung der Neu-Griechen. Zweiter Band*. Coblenz: Jacob Hölscher. 1825. Ανακτήθηκε στις 28 Μαρτίου 2010.
**Ο γάμος της Παρθένου** είναι τοιχογραφία του Τζόττο, που χρονολογείται μεταξύ του 1303-1305 και βρίσκεται στο παρεκκλήσι Σκροβένι στην Πάντοβα. Αποτελεί μέρος μιας σειράς από τοιχογραφιές αφιερωμένες στην ζωή της Παναγίας, που βρίσκονται στον αριστερό τοίχο κοιτάζοντας την Αγία Τράπεζα.

Περιγραφή
---------

Ο Τζοττο τοποθετει την κύρια σκηνή μέσα στην εκκλησία, που την έχει ζωγραφίσει κατά το ήμισυ. Αυτός είναι ένα τρόπος που χρησιμοποιεί συχνά σε πολλά έργα όταν θέλει να ζωγραφίσει εσωτερικούς χώρους. Ζωγραφίζει το οίκημα κατά το ήμισυ δίνοντας την δυνατότητα στον θεατή να δει τι συμβαίνει στο εσωτερικό του χώρου. Παρά το γεγονός ότι κάποιες φιγούρες βρίσκονται στον εξωτερικό χώρο, με φόντο τον ουρανό, παραταύτα είναι κατανοητό ότι η σκηνή λαμβάνει χώρα στο εσωτερικό του ναού, σύμφωνα με την μεσαιωνική παράδοση.

Σύμφωνα με την παράδοση, οι νέοι που ήθελαν να παντρευτούν την Παναγία, άφησαν στο ναό ο καθένας μία βέργα αφού πρώτα την είχαν σημαδέψει για να ξέρουν ποια ανήκει στον καθένα. Όποιου η βέργα το πρωί θα ήταν ανθισμένη, εκείνος θα νυμφευόταν την Παρθένο Μαρία. Ο Ιωσήφ κέρδισε, εφόσον η βέργα που είχε αφήσει, το πρωί άνθησε. Το έργο απεικονίζει την στιγμή που ο Ιωσήφ φοράει το δαχτυλίδι στην Μαρία. Η μορφή πίσω από τον Ιωσήφ που φοράει πράσινα είναι ο υπηρέτης του ναού. Ο Τζότο χρησιμοποιεί συχνά τέτοιες μορφές-γέφυρες για να ισορροπεί τις δυο σκηνές (μέσα και έξω από το ναό). Η Μαρία είναι λεπτή, όπως οι γυναικείες μορφές των γοτθικών έργων. Φοράει ένα φαρδύ φόρεμα σύμφωνα με την μόδα της εποχής. Παρ’ όλα αυτά κάποιοι μελετητές θεωρούν ότι είναι φαρδύ λόγω της εγκυμοσύνης της Παναγίας. Πίσω από την Μαρία είναι μια ομάδα τριών γυναικών, που πιθανόν η μια να είναι έγκυος γιατί αγγίζει την κοιλιά της. Πίσω από τον Ιωσήφ είναι ένας άνθρωπος που έχει ανοιχτό στόμα και σηκώνει το ένα χέρι. Ίσως πρόκειται για μάρτυρα ο οποίος μιλάει. Ενώ πιο πίσω είναι νέοι που πιθανόν δεν είχαν επιλεγεί από τον Θεό.

Πηγές
-----

* Maurizia Tazartes, *Giotto*, Rizzoli, Milano 2004
* Edi Baccheschi, *L'opera completa di Giotto*, Rizzoli, Milano 1977
* Giotto, Scrovegni: Sposalizio della Vergine
Σήραγγες Κου Τσι
Οι **σήραγγες Κου Τσι** (*Cu Chi*) αποτελούν σύστημα σηράγγων και βρίσκονται 70 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Σαϊγκόν στο Βιετνάμ. Το αρχικό μήκος των σηράγγων ήταν μεγαλύτερο από 200 χιλιόμετρα, σήμερα όμως διατηρούνται μόνο τα 120 χιλιόμετρα. Ανοίχθηκαν από τους Βιετκόνγκ κατά τη διάρκεια του πολέμου του Βιετνάμ. Μέσα στις σήραγγες υπήρχαν νοσοκομεία, κουζίνες, κρεβατοκάμαρες, αίθουσες συνεδριάσεων και οπλοστάσια. Το 1968 οι Βιετκόνγκ χρησιμοποίησαν τις σήραγγες για την επίθεσή τους στη Σαϊγκόν. Σήμερα οι σήραγγες του Κου Τσι αποτελούν τουριστικό προορισμό.

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Σήραγγες Κου Τσι** |
Ο **Παύλος Σταυρίδης** (1915-1937) ήταν δάσκαλος και στέλεχος του ΚΚΕ. Δολοφονήθηκε στην Ακροναυπλία στις 30 Αυγούστου 1937.

Βιογραφικό
----------

Ο Παύλος Σταυρίδης γεννήθηκε το 1915 στο χωριό Τριανταφυλλιά (Λαγένη) Φλώρινας. Από μαθητής ακόμα εντάχθηκε στην ΟΚΝΕ και αργότερα έγινε μέλος του ΚΚΕ. Συνελήφθη πολλές φορές για την επαναστατική του δράση από την Ασφάλεια. Διορίστηκε δάσκαλος το 1935. Το 1936 στάλθηκε εξορία από τη Δικτατορία Μεταξά και αργότερα, την Άνοιξη του 1937, μεταφέρθηκε στην Ακροναυπλία. Εκεί στα πλαίσια της εκπαίδευσης των πολιτικών κρατουμένων έκανε μαθήματα γραφής και ανάγνωσης σε αγράμματους συγκρατούμενούς του.

Τη νύχτα της 30ης Αυγούστου 1937 έγινε οργανωμένη ένοπλη δολοφονική επίθεση από τη μεταξική φρουρά της Ακροναυπλίας με επικεφαλής τον ανθυπασπιστή Μπουγά. Απόσπασμα χωροφυλάκων έβαλε με πολυβόλα από το προαύλιο των φυλακών κατά των θαλάμων των κρατουμένων. Οι πρώτες σφαίρες περνώντας μέσα από τα παράθυρα βρήκαν τον Παύλο Σταυρίδη στο κεφάλι και έπεσε νεκρός.
Οι κρατούμενοι οργάνωσαν πολιτικό μνημόσυνο στο δολοφονημένο σύντροφό τους και κάθε χρόνο στις 30 Αυγούστου τιμούσαν τη μνήμη του.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  "'Επεσαν για τη ζωή" (1988), σελ.67
2. ↑  Ιστορία της Αντίστασης (1979), σελ.32
3. ↑  Μανούσακας (1978), σελ.95

Πηγές
-----

* Ιστορία της Αντίστασης 1940-45, Εκδόσεις Αυλός, Αθήνα 1979
* Σπύρος Λιναρδάτος, "Η 4η Αυγούστου", Πολιτικές και Λογοτεχνικές Εκδόσεις, Αθήνα 1967
* "Έπεσαν για τη ζωή", Έκδοση της ΚΕ του ΚΚΕ, Αθήνα 1988
* Μανούσακας Γιάννης, "Ακροναυπλία (θρύλος και πραγματικότητα)", Εκδόσεις ΔΩΡΙΚΟΣ, Αθήνα 1978.
*Sitta krueperi*
Ο **πευκοτσοπανάκος** (Sitta krueperi) είναι μικρό πτηνό της οικογένειας των Σιττιδών. Στην Ελλάδα συναντάται μόνο στο νησί της Λέσβου.

Εμφάνιση
--------

Εχει μήκος 11,5 έως 12,5 εκατοστά, σχετικά μικρό κεφάλι και μικρό ράμφος. Το φτέρωμα στην επάνω επιφάνεια είναι γκριζομπλέ χρώματος, το κάτω μέρος υπόλευκο με μία καφέ-κοκκινωπή κηλίδα στο στήθος. Στο κεφάλι έχει μία λευκή λωρίδα πάνω από τα μάτια και μια μαύρη λωρίδα στην κορυφή του κεφαλιού που στα αρσενικά από ότι στα θηλυκά.

Κατανομή και ενδιαίτημα
-----------------------

Ο πευκοτσοπανάκος μπορεί να βρεθεί στην νοτιοανατολική Ευρώπη, στην Τουρκία, την Γεωργία, σε ένα μικρό κομμάτι της Ρωσσίας και στο Ελληνικό νησί της Λέσβου. Ζει κυρίως σε δάση τραχείας πεύκης (*Pinus brutia*).

Συμπεριφορά
-----------

Ο πευκοτσοπανάκος αναπαράγεται από τα μέσα Μαρτίου μέχρι τα τέλη Ιουνίου στα δάση τραχείας πεύκης στην Αττάλεια. Η ερωτοτροπία περιλαμβάνει τελετουργικό τάισμα του θηλυκού από το αρσενικό. 

Τρέφονται σε ομάδες και άμα ένα πτηνό βρει τροφή καλεί και τα άλλα. Φωλιάζουν σε κουφάλες δέντρων ή τρύπες από δρυοκολάπτες. Μόνο το θηλυκό επωάζει τα αυγά ενώ το αρσενικό το ταΐζει. Τα αρσενικά φουσκώνουν τα φτερά τους και να παίρνουν μια κυρτή στάση κατά την υπεράσπιση του εδάφους τους. Τρέφεται κυρίως με διάφορα έντομα και προνύμφες, επίσης και με διάφορους σπόρους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Frankis, M.P. 1991. Krueper's Nuthatch *Sitta krueperi* and Turkish pine *Pinus brutia*: an evolving association. Sandgrouse 13: 92-97.
2. ↑  Polivanov, V.M. and Polivanova, N.N. 1986. Sitta krueperi Pelz. Trudy Teberdinsk. Gos. Zapoved. 10: 115-121.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Πευκοτσοπανάκος** |


|  |  |
| --- | --- |
| Wikispecies logoWikispecies logo | Τα Βικιείδη έχουν πληροφορίες για το θέμα:   **Πευκοτσοπανάκος** |

* 


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Sitta krueperi  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Όπως είναι γνωστό η επιστήμη της βιβλιοθηκονομίας συνδέεται άμεσα με την επαφή, ανάκτηση και επεξεργασία πληροφοριών αλλά και υλικού. Σε μια βιβλιοθήκη, σαφώς πέρα από το διαδίκτυο το οποίο παρουσιάζει πολυποίκιλες πληροφορίες και έχει γίνει πλέον ένα απαραίτητο εργαλείο αναζήτησης, οι βασικές πηγές που χρησιμοποιούνται μπορούν να είναι διαφόρων ειδών όπως (βιβλία, έντυπα κλπ).

Πιο συγκεκριμένα, μια **πληροφοριακή πηγή**: Είναι οποιοδήποτε υλικό - τεκμήριο το οποίο βρίσκεται στο φυσικό περιβάλλον της βιβλιοθήκης (ράφια) και χρησιμοποιείται για να απαντηθούν ερωτήματα των χρηστών και ταυτόχρονα να εξυπηρετηθούν με οποιοδήποτε τρόπο.

Κατηγορίες
----------

Οι πληροφοριακές πηγές χωρίζονται με βάση τις πληροφορίες των τεκμηρίων σε πρωτογενείς, δευτερογενείς και τριτογενείς.

### Πρωτογενείς

Είναι οι πληροφορίες οι οποίες δεν έχουν υποστεί κάποια ενέργεια (αλλαγή επεξεργασία κλπ) από κάποιο άτομο ή ομάδα. Οι πρωτογενείς πληροφορίες είναι συνήθως οι πιο επίκαιρες σε μια βιβλιοθήκη και μπορούν να είναι: (ένα **βιβλίο,** **περιοδικό**, **άρθρο** μια **μονογραφία**, **αναφορά**, **διατριβή**, **απομνημονεύματα**, **αυτοβιογραφία**, **φωτογραφίες, ημερολόγια, στατιστικές** κλπ). Χαρακτηριστικό αυτών των πηγών είναι ότι αποτελούν κάτι πρωτότυπο όπως π.χ. βιώματα-προσωπικές εμπειρίες, και τα περιεχόμενα είναι ακριβή.

### Δευτερογενείς

Οι δευτερογενείς πηγές παρέχουν πληροφορίες για πρωτογενείς πηγές ή για πρωτότυπες πληροφορίες που έχουν τροποποιηθεί με στόχο να διευκολύνουν κάποιο συγκεκριμένο κοινό ή σκοπό. Οι δευτερογενείς πηγές αναλύουν, κάνουν κριτική ή επαναδιατυπώνουν πληροφορίες από τις πρωτογενείς πηγές ή άλλες δευτερογενείς πηγές. Τέτοιου είδους πηγές είναι: **οι βιβλιογραφίες**, **οι επιτομές** **το ευρετήριο, διάφορα εκπαιδευτικά εγχειρίδια, επιστημονικά περιοδικά** κλπ.

### Τριτογενείς

Τέλος, οι τριτογενείς πηγές πληροφόρησης περιέχουν πληροφορίες που προκύπτουν από τον συνδυασμό πρωτογενών και δευτερογενών πηγών και έχουν δημιουργηθεί με στόχο να καλύψουν ειδικές ανάγκες αλλά ταυτόχρονα μπορεί να απευθύνονται σε εξειδικευμένο κοινό. Σε αυτή την κατηγορία πηγών ανήκουν: οι εγκυκλοπαίδειες, τα θεματικά λεξικά αφού παρέχουν ερμηνεία συγκεκριμένων όρων που αφορούν μια πιο συγκεκριμένη κατηγορία, τα αλμανάκ' κλπ.
Συντεταγμένες: 12°05′N 61°43′W﻿ / ﻿12.083°N 61.717°W﻿ / 12.083; -61.717


  

Η **Ουίλις** (Willis) είναι ένα χωριό της Γρενάδας. Βρίσκεται στην ενορίες του Αγίου Γεωργίου. Βρίσκεται κοντά στην πρωτεύουσα, Σαιντ Τζόρτζις. Διασχίζεται από τους καταρράκτες της Ανναντάλ. Η Ουίλις έχει πληθυσμό παραπάνω από 500 κατοίκους. Έχει πολλά δέντρα, αλλά όχι εξοτικά φυτά, μοσχοκάρυδα ή φρουτόδεντρα.
Γεωγραφικά βρίσκεται στην περιφέρεια του Βορειοανατολικού Άγιου Γεωργίου.

Γεωγραφία
---------

Η Ουίλις βρίσκεται δυτικά της Γρενάδας και βόρεια του Αγίου Γεωργίου. Βρίσκεται βορειοδυτικά του Μάνγκο, νότια της Ανναντάλ και νοτιοανατολικά του Γκραντόν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Ουίλλις». Falling Rain. [*νεκρός σύνδεσμος*]

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος πόλεων της Γρενάδας
Ο **Παύλος Σ. Ροδοκανάκης** (Γένοβα, 1891-1958) ήταν Έλληνας ζωγράφος και χαράκτης, γνωστός κυρίως για τις τοπιογραφίες του.

Βίος
----

Σπούδασε χαρακτική και ζωγραφική στην Ανωτάτη Σχολή Διακοσμητικών Τεχνών της Ρώμης υπό τις οδηγίες του Βιτόριο Γκράσι και του Τζούλιο Μπαρζελίνι αντίστοιχα. Αργότερα έζησε σε Αθήνα, Γερμανία και Γαλλία. Το 1919 πραγματοποίησε ατομική έκθεση στην Αθήνα (αίθουσα Ελεύθερου Τύπου) και το ίδιο έτος έλαβε μέρος στην έκθεση της Ομάδας ''Τέχνη'' στο Παρίσι. Κατά τη διάρκεια της Μικρασιατικής Εκστρατείας εκτέλεσε από κοινού με τον Περικλή Βυζάντιο και τον Σπύρο Παπαλουκά χρέη πολεμικού ζωγράφου όμως τα έργα των τριών καλλιτεχνών απωλέσθηκαν στην καταστροφή της Σμύρνης. Το 1923 επέστρεψε μόνιμα στη Γένοβα. Τα επόμενα χρόνια παρουσίασε τα έργα του σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις επί ιταλικού εδάφους ενώ συμμετείχε στις Μπιεννάλε της Βενετίας των ετών 1934, 1940 και 1948 αντιπροσωπεύοντας άλλοτε την Ελλάδα και άλλοτε την Ιταλία. Πέθανε το 1958 στη Γένοβα.

Τεχνοτροπία
-----------

Ο Ροδοκανάκης ήταν επηρεασμένος από τον Συμβολισμό. Καταπιάστηκε κατά κύριο λόγο με την τοπιογραφία δίνοντας στα έργα του ιμπρεσιονιστικό ύφος. Επίσης διακρινόταν για την ικανότητά του στην απόδοση του χρωματισμού και των φωτοσκιάσεων.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  *Artnet*. pavlos-rodokanakis. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. 1 2  (Αγγλικά) *Invaluable*. nofxcmm2ie.
3. 1 2  (Αγγλικά) *Union List of Artist Names*. 500062022.
4. ↑  ricerca.repubblica.it/repubblica/archivio/repubblica/1991/09/15/solo-per-te-lucia.html.
5. 1 2  «Ροδοκανάκης Παύλος Σ. (1891 Γένοβα - 1958 Γένοβα)». *Εθνική Πινακοθήκη*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Ιουλίου 2015. Ανακτήθηκε στις 18 Αυγούστου 2015.
6. 1 2  (επιμ) Λαμπράκη-Πλάκα, Μαρίνα (1999). *Εθνική Πινακοθήκη 100 χρόνια Τέσσερις αιώνες Ελληνικής Ζωγραφικής. Από τις Συλλογές της Εθνικής Πινακοθήκης και του Ιδρύματος Ευριπίδη Κουτλίδη*. Αθήνα: Εθνική Πινακοθήκη και Μουσείο Αλέξανδρου Σούτζου. σελ. 681.
7. ↑  «Γράμματα και Τέχναι». *Πινακοθήκη* (289-290): 76. 1926.. Ανακτήθηκε στις 18/9/2015.
Ο Βολταίρος περιόδευε στις Βασιλικές Αυλές της Ευρώπης διαδίδοντας τις ιδέες του. Στον πίνακα αυτόν του Αδόλφου Βον Μένζελ, απεικονίζεται με τον Φρειδερίκο τον Μεγάλο.
Η **πεφωτισμένη δεσποτεία** (ή *πεφωτισμένη μοναρχία*) είναι ένας τρόπος για να περιγραφεί η διακυβέρνηση ορισμένων μοναρχών της Ευρώπης του 18ου και 19ου αιώνα, που επηρεάστηκαν από τις ιδέες του Διαφωτισμού. Ο εισηγητής αυτού του όρου υπήρξε ο Βολταίρος ο οποίος είχε φιλικές σχέσεις με τους περισσότερους από αυτούς τους μονάρχες.

Οι μονάρχες
-----------

Οι «Πεφωτισμένοι Μονάρχες» ξεχώριζαν τους εαυτούς τους από τους «παραδοσιακούς» μονάρχες στον τρόπο διακυβέρνησης. Συγκεκριμένα υιοθετούσαν τις ιδέες του Διαφωτισμού και κυρίως έδιναν έμφαση στην Λογική με την οποία προσπαθούσαν να διακυβερνήσουν την χώρα τους. Υποστήριζαν την ανεξιθρησκία, την ελευθερία του λόγου και του τύπου και την κατοχύρωση της ιδιωτικής περιουσίας. Οι περισσότεροι ασχολούνταν με τις τέχνες, την επιστήμη και την εκπαίδευση γενικά.

Παρόλα αυτά δεν προέβησαν σε ριζικές αλλαγές στον τρόπο διακυβέρνησης αφού θεωρούσαν τους εαυτούς τους μόνιμους κυβερνήτες, αφού είχαν λόγω καταγωγής κληρονομήσει το αξίωμα. Φυσικά ο καθένας υιοθέτησε διαφορετικές ιδέες του Διαφωτισμού και σε διαφορετικό βαθμό.

Στην πλειονότητά τους προσπάθησαν να βελτιώσουν τις ζωές των υποτελών τους με σκοπό την ενδυνάμωση της εξουσίας τους. Παραδείγματος χάριν, βοήθησαν στην κατάργηση της Δουλείας σε πολλά μέρη της Ευρώπης.

Αναφορές
--------

* Jackson J. Spielvogel -- *Western Civilization -- Volume II: Since 1500* (2003) p.493, 517.
* Scott, H. M, -- *Enlightened Absolutism: Reform and Reformers in Late Eighteenth Century Europe* (1990), ISBN 0-472-10173-0.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* GND: 4143390-7
* BNF: cb12028778n (data)
* NKC: ph314825

 |

 |
**Πολεμικές αποζημιώσεις**, είναι, σύμφωνα με τους κανόνες του Διεθνού Δικαίου, το συνήθως χρηματικό ποσό που καλείται να καταβάλλει ο υπαίτιος της παράνομης πρόκλησης πολέμου, ο οποίος συνήθως είναι και ο ηττημένος της σύγκρουσης. Το κράτος που παράνομα ξεκίνησε πολεμική δράση οφείλει να καταβάλλει ως αποζημίωση για τις ζημιές που προκλήθηκαν ένα -συνήθως- χρηματικό ποσό, με σκοπό τον περιορισμό των ζημιών και των απωλειών που υπέστη το αμυνόμενο κράτος.

Περιπτώσεις πολεμικών αποζημιώσεων
----------------------------------

Η Ρώμη επέβαλε μεγάλες αποζημιώσεις στην Καρχηδόνα μετά τον Πρώτο και Δεύτερο Καρχηδονιακό Πόλεμο.

Ορισμένες πολεμικές αποζημιώσεις προκάλεσαν αλλαγές στη νομισματική πολιτική. Για παράδειγμα, οι αποζημιώσεις που κατεβλήθησαν από τη Γάαλλία μετά τον Γαλλοπρωσικό Πόλεμο έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην απόφαση της Γερμανίας να υιοθετήσει τον κανόνα του χρυσού. 

Μετά τον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897, η ηττημένη Ελλάδα αναγκάστηκε να καταβάλλει υπέρογκα ποσά στην Οθωμανική Αυτοκρατορία (4 εκατομμύρια λίρες). Η Ελλάδα, η οποία είχε ήδη χρεοκοπήσει, αναγκάστηκε να προβεί στην εποπτεία των δημόσιων οικονομικών της από τη ΔΟΕ.

Η Γερμανία ήταν η κατ’ εξοχήν ηττημένη χώρα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και έφερε την υποχρέωση να καταβάλλει αποζημιώσεις στους συμμάχους, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα. Στη Παρισίου, το 1945, η Ελλάδα έλαβε ποσοστό 7,05% επί των συγκεκριμένων αποδόσεων (25.000.000$) τα οποία κατεβλήθησαν κατά κόρον σε μηχανολογικό εξοπλισμό. Το 1953 αποφασίστηκε το κούρεμα του Γερμανικού χρέους προς την Ελλάδα κατά 60%.

Παραπομπές
----------

1. ↑   σελ.
2. ↑  Livy. Ab urbe condita (The Early History of Rome, books I–V, and The History of Rome from its Foundation, books XXI–XXX: The War with Hannibal), London; Penguin Classics, 2002 and 1976.
Ο **Πιοτρ Αλεξέγιεβιτς Αλεξέγιεφ** (ρωσ. Пётр Алексеевич Алексеев, 1731 – 22 Ιουλίου 1801) ήταν Ρώσος λόγιος πρωθιερέας, που έγραψε την πρώτη στην ιστορία ρωσική εκκλησιαστική εγκυκλοπαίδεια, στην οποία ο ίδιος έδωσε τον τίτλο *Εκκλησιαστικόν λεξικόν*.

Ο Αλεξέγιεφ γεννήθηκε στη Μόσχα, όπου υπηρέτησε διαδοχικά ως διάκονος, ιερέας και κατηχητής. Σπούδασε αντί σχολείου στη Σλαβοελληνολατινική Ακαδημία. Από τον Νοέμβριο του 1771 υπηρετούσε:8 ως πρωθιερέας (αντίστοιχος τίτλος του ελληνικού «πρωτοπρεσβύτερος», ο υψηλότερος εκκλησιαστικός τίτλος που μπορεί να δοθεί σε έγγαμο κληρικό) στον Μητροπολιτικό Ναό των Αγίων Αρχαγγέλων της Μόσχας.

Το *Εκκλησιαστικόν λεξικόν* του («Церковный словарь, или Использования речений славенских древних, також иноязычных без перевода положенных в Священном Писании и других церковных книгах») εκδόθηκε σε αρχικώς τρία μέρη, κατά την εξαετία 1773-1779. Επανεκδόθηκε σε 4 τόμους μετά τον θάνατο του Αλεξέγιεφ, το 1815-1816, και σε 5 τόμους το 1817-1819.

Αργότερα ο Αλεξέγιεφ έγινε μέλος της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών. Είχε επίσης τιμηθεί με το παράσημο του Τάγματος της Αγίας Άννης Β΄ τάξεως. Απεβίωσε στη Μόσχα σε ηλικία 70 ετών και τάφηκε στο Παλαιό Κοιμητήριο της Μονής Ντονσκόι.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Czech National Authority Database*. js20191029072. Ανακτήθηκε στις 1  Μαρτίου 2022.
2. 1 2 3  *Czech National Authority Database*. js20191029072. Ανακτήθηκε στις 19  Δεκεμβρίου 2022.
3. ↑  Розанов, Н.П.: Пётр Алексеевич Алексеев, протоиерей Архангельского собора в Москве и его время. Αρχειοθετήθηκε Μάρτιος 4, 2016 στη Wayback Machine του *Internet Archive* — М: Унив. тип. (Катков и К°), 1869. — 16 с.

Πηγές
-----

* Лихоткин Г.А.: «Алексеев П.А.»
* Το λήμμα «Αλεξέιεφ Αλεξάνδροβιτς [sic] Πέτρος» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 4, σελ. 100

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 89144648414612564684
* NKC: js20191029072

 |

 |
Όταν ο Ρωμαίος στρατηγός και πολιτικός Κάμιλλος Μάρκος Φούριος (Μarcus Furius Camillus) αντιτάχθηκε στον υπολογισμό τους βάρους του χρυσού ο Βρέννος αρχηγός των Γαλατών έρριξε το ξίφος τους στην μεριά του δίσκου της ζυγαριάς προσθέτοντας επιπρόσθετο βάρος και λέγοντα τη φράση
«Vae victis» **Ουαί τοις ηττημένοις**
Η φράση **«οὐαὶ τοῖς ἡττημένοις»**, (στη νεοελληνική: *αλίμονο στους ηττημένους* ή *τους νικημένους*), είναι μια ιστορική λατινογενής φράση που κατά τον Τίτο Λίβιο (V, 48) λέχθηκε, το 390 π.Χ. από τον αρχηγό των Γαλατών, Βρέννο, τη στιγμή που, μετά από αντιρρήσεις των Ρωμαίων για το σωστό βάρος χρυσού που θα καταβαλλόταν ως λύτρα για την αποχώρηση των Γαλατών από τη Ρώμη, έριξε το ξίφος και τη ζώνη του πάνω στη ζυγαριά των δικών του σταθμών αναφωνώντας **Vae victis**.

Για την ιστορία του θέματος υπενθυμίζεται ότι επειδή τελικά έλειπε το 1/3 του απαιτούμενου χρυσού, οι Ρωμαίοι ζήτησαν μικρή πίστωση χρόνου προκειμένου να το συμπληρώσουν. Στον χρόνο αυτό επέστρεψε στο μεταξύ ο τέως φυγάς Μάρκος Φούριος Κάμιλλος επικεφαλής ανασυνταγμένων και ενισχυμένων δυνάμεων και, κηρύσσοντας άκυρη τη συνθήκη, σύναψε σπουδαία μάχη κατά την οποία διέλυσε τους Γαλάτες, ελάχιστοι των οποίων και διασώθηκαν. Τότε ο Καμίλλος αναγνωρίστηκε και αποκλήθηκε από τον δήμο «πατέρας της πατρίδας» και «δεύτερος Ρωμύλος», δηλαδή κτίτορας της Ρώμης.

Σύγχρονη χρήση
--------------

Η φράση αυτή χρησιμοποιείται μέχρι και σήμερα όταν ο ηττημένος βρίσκεται στη διάθεση του νικητή, ή επί καθημερινού βίου όταν κάποιος απολέσει αξίωμα ή θέση και βρίσκεται έρμαιος κατηγοριών.

Πηγές
-----

* Τίτος Λίβιος, Από κτίσεως πόλης Ab Urbe Condita libri V.48

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Vae victis (Ουαί τοις ηττημένοις)
* Λατινικές φράσεις
Το **Πανεπιστήμιο της Ορλεάνης**(γαλλικά *Université d'Orléans*) είναι παλαιότατο δημόσιο πανεπιστήμιο στην πόλη Ορλεάνη της Γαλλίας. Από τον Ιούλιο του 2015 είναι μέλος της Περιφερειακής Ομάδας Πανεπιστημίων «Λεονάρντο ντα Βίντσι».

Ιστορία
-------

Το έτος 1230, όταν οι διδάσκοντες στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού είχαν διασκορπισθεί, μερικοί από αυτούς κατέφυγαν στην Ορλεάνη και φαίνεται ότι κάποιοι παρέμειναν και δίδασκαν εκεί: το 1298, όταν ο Πάπας Βονιφάτιος Η΄ εξέδωσε το έκτο βιβλίο των *Decretals*, όρισε τους διδάκτορες του Πανεπιστημίου της Μπολόνια και τους «διδάκτορες της Ορλεάνης» προκειμένου να εκφέρουν τη γνώμη τους για αυτό. Αλλά και ο Άγιος Υβ (1253-1303) σπούδασε νομικά στην Ορλεάνη. Ο σημαντικότερος όμως στάθηκε ο Πάπας Κλήμης Ε΄, που μελέτησε εκεί «νομικά και γράμματα», καθώς με μια παπική βούλα που εκδόθηκε στη Λυών στις 27 Ιανουαρίου 1306, χάρισε στα διδακτικά ιδρύματα της Ορλεάνης τον τίτλο και τα προνόμια πανεπιστημίου.

Δώδεκα μεταγενέστεροι Πάπες εξεχώρησαν στο νέο πανεπιστήμιο πολλά άλλα προνόμια. Τον 14ο αιώνα είχε τουλάχιστον 5 χιλιάδες φοιτητές, προερχόμενους εκτός από τη Γαλλία (Λωρραίνη, Βουργουνδία, Καμπανία, Πικαρδία, Νορμανδία, Τουραίν, Γκιγιέν), από τη Γερμανία και τη Σκωτία. Τον 18ο αιώνα δίδαξε στο ίδρυμα ο εξέχων δικαστικός Ρομπέρ Ζοζέφ Ποτιέ.

Το σημερινό πανεπιστήμιο επανιδρύθηκε το 1960, μετά το κλείσιμο του μεσαιωνικού προκατόχου του κατά τη Γαλλική Επανάσταση, το 1793, και τη συγχώνευσή του με το Πανεπιστήμιο της Γαλλίας το 1808.

Αξιοσημείωτοι απόφοιτοι
-----------------------

* Ιωάννης Καλβίνος (1509-1564), θεολόγος και κορυφαία προσωπικότητα της προτεσταντικής Μεταρρυθμίσεως
* Ζαν-Μπατίστ Ποκλέν, γνωστός ως Μολιέρος (1622-1673), θεατρικός συγγραφέας, ένας από τους μεγαλύτερους κλασικούς κωμωδιογράφους παγκοσμίως
* Πιερ ντε Φερμά (1607-1665), μαθηματικός και νομικός
* Ύβ Ελορύ του Κερμαρτέν (θάν. 1303), προστάτης άγιος των δικηγόρων
* Γιόχαν Ρόιχλιν (1455-1522), Γερμανός λόγιος ουμανιστής και νομικός
* Γκιγιόμ Μπυντέ (1468-1540), λόγιος ουμανιστής, συνιδρυτής της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας
* Ετιέν ντε Λα Μποεσί (1530-1563), δικαστής, συγγραφέας και πολιτικός φιλόσοφος
* Αγκριπά ντ'Ωμπινιέ (1552-1630), Ουγενότος συγγραφέας και ποιητής
* Τεοφράστ Ρενωντό (1586-1653), φιλάνθρωπος ιατρός
* Σαρλ Περώ (1628-1703), λαογράφος και συγγραφέας, μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας
* Ζαν ντε Λα Μπρυγιέρ (1645-1696), συγγραφέας

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Decree 2015-857 of 13 July 2015 on the statutes for the ComUE "Université confédérale Léonard de Vinci "». Ανακτήθηκε στις 27 Ιουλίου 2015.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ιστότοπος

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 130897958
* LCCN: n81103404
* ISNI: 0000 0001 0217 6921
* GND: 26869-0
* SUDOC: 026402971
* BNF: cb11865693m (data)
* NLA: 35358237

 |

 |
Ο **Πινόκιο** (ιταλικά.:*Pinocchio*) είναι ένας φανταστικός χαρακτήρας που πρωτοεμφανίστηκε το 1883, ως κεντρικός ήρωας στο ιταλικό παραμύθι ***«Οι Περιπέτειες του Πινόκιο»*** (ιταλ.:*Le Avventure di Pinocchio*) του Κάρλο Κολόντι, και έχει από τότε εμφανιστεί σε πολλές προσαρμογές της ιστορίας και άλλα. Σκαλισμένος από τον ξυλογλύπτη Τζεπέτο σε ένα μικρό ιταλικό χωριό, ο Πινόκιο δημιουργήθηκε ως ξύλινη μαριονέτα, αλλά ονειρεύτηκε να γίνει πραγματικό αγόρι. Ο Πινόκιο χρησιμοποιείται συχνά ως όρος για να περιγράψει κάποιον ο οποίος είναι επιρρεπής στα ψέματα, την μυθοπλασία και την υπερβολή.

Στοιχεία Φανταστικού Χαρακτήρα
------------------------------

Ο Πινόκιο είναι γνωστός για το γεγονός κατά το οποίο η μύτη του μακραίνει όταν είναι υπο την επήρεια του άγχους (Κεφάλαιο 3), αλλά κυρίως όταν λέει ψέματα. Τα ρούχα του είναι φτιαγμένα από λουλουδιασμένο χαρτί, τα παπούτσια του από ξύλο και το καπέλο του από ψωμί (σελίδα 16). Το ιταλικό όνομα του Πινόκιο φαίνεται να προέρχεται από την ιταλική λέξη *pino* που σημαίνει πεύκο. Ωστόσο, στο βιβλίο ξεκάθαρα αναφέρεται πως ο Πινόκιο είναι φτιαγμένος από ξύλο κερασιάς. Στην πραγματικότητα το όνομα προέρχεται από ένα ψευδώνυμο, καθώς ο Τζεπέτο πικρόχολα του έδωσε το όνομα ως ένας οιωνός καλής τύχης:«*Ho conosciuto una famiglia intera di Pinocchi [...] e tutti se la passavano bene. Il più ricco di loro chiedeva l’elemosina*»(Κεφάλαιο 1) (Γνωρίζω όλη την οικογένεια Πινόκιο [...] και όλοι τους τα καταφέρανε καλά. Ο πλουσιότερος ζητιάνεψε.). Το επίθετο μπορεί να προέρχεται από την ιταλική λέξη *nocchio* (κόμβος ξύλου).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Pinocchio στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 62348958
* LCCN: nb2015019808
* GND: 118986872
* SELIBR: 324993
* MusicBrainz: 6c8d590c-fad9-4cb6-9cde-110a3c8b379d

 |

 |
Ο **Ουίλιαμ Φροστ** (αγγλικά: *William Frost*‎, 28 Μαΐου 1848 – Μάρτιος 1935) ήταν Ουαλός σχεδιαστής μίας πρώιμης ιπτάμενης μηχανής, με όνομα Frost Airship Glider.

Σχέδιο ευρεσιτεχνίας για την ιπτάμενη μηχανή του Φροστ

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στις 28 Μαΐου 1848 στο Σόντερσφουτ του Πέμπροκσαϊρ, από τους Ρεμπέκα και Τζον Φροστ.

Τη δεκαετία του 1890 συνέλαβε την ιδέα κατασκευής μιας ιπτάμενης μηχανής. Παρά την έλλειψη πόρων κατάφερε να κατασκευάσει το "Frost Airship Glider", το οποίο από ότι φαίνεται αναπαριστά ένα αεροσκάφος κάθετης απογείωσης, με δεξαμενές αερίου. Στην περιγραφή του διπλώματος ευρεσιτεχνίας αναφέρεται:

> «Η ιπτάμενη μηχανή κινείται στον αέρα από δύο αντίστρεπτους έλικες που στρέφονται οριζόντια. Όταν αποκτηθεί επαρκές ύψος, οι πτέρυγες ανοίγουν με τη χρήση ενός μοχλού, κάνοντας τη μηχανή να πλέει προς πάνω ή κάτω. Όταν βρίσκεται σε χαμηλό ύψος ο μοχλός αντιστέφεται προκαλώντας ανοδική και καθοδική κίνηση. Όταν πρέπει να σταματήσει οι πτέρυγες κλίνουν για να αντισταθούν στον αέρα και χαμηλώνονυ από τους αντίστρεπτους έλικες. Η πλευρική κίνηση γίνεται με τιμόνι το οποίο βρίσκεται στο μπροστινό τμήμα της μηχανής».
> 
> 

Το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας φαίνεται να αντιφάσκει ελαφρώς στην παράγραφο που αναφέρει πως «Η πλευρική κίνηση γίνεται από πηδάλιο και στα δύο άκρα».

Ο συγγραφέας Μπάιρον Ρότζερς, περιγράφει την ιπτάμενη μηχανή ως «εν μέρει αερόστατο (απογειωνόταν με τη χρήση κυλίνδρων αερίου), εν μέρει αιωρόπτερο, με πηδάλια ποδιού τα οποία χειρίζονται λεπίδες όπως του ελικοπτέρου.»

Σύμφωνα με πληροφορίες, ο Φροστ πραγματοποίησε πτήση στο Σόντερσφουτ, πιθανώς χρησιμοποιώντας αυτές τις τεχνικές, στις ή περίπου στις 24 Σεπτεμβρίου 1896. Παρατηρητές ανέφεραν πως η μηχανή πέταξε για περίπου 500 μέτρα προτού καταπέσει σε θάμνους ξεπερνώντας την απόσταση που πραγματοποίησαν οι αδελφοί Ράιτ στην πρώτη τους πτήση, στην οποία δεν υπήρχε κάθετη απογείωση. Τη διάρκεια της νύχτας σημειώθηκε καταιγίδα η οποία κατέστρεψε και διασκόρπισε τμήματα της ιπτάμενης μηχανής.

Προς ατυχία του Φροστ, το συμβάν αν και είχε θεατές, δεν καταγράφηκε εκτός από τοπικής κλίμακας απομνημονεύματα. Αν και ο Φροστ δεν ήταν εύπορος, κατέθεσε αίτηση για δίπλωμα ευρεσιτεχνίας το οποίο έγινε αποδεκτό και καταχωρήθηκε στο Λονδίνο στις 25 Οκτωβρίου 1894 με αριθμό 1894-20431. Ωστόσο μιας και δε διέθετε πόρους για την πληρωμή της ανανέωσης, έδωσε τη δυνατότητα στην ευρεσιτεχνία να χάσει την ισχύ της τέσσερα χρόνια αργότερα. Πέθανε χωρίς χρήματα ή αναγνώριση το 1935.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Αγγλικά) *SNAC*. w64s1d9c. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  «Espacenet - Description». *v3.espacenet.com* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 5 Αυγούστου 2018.
3. ↑  Rogers, Byron. «Welsh wizard prang». *The Spectator* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 5 Αυγούστου 2018.

* Bill Frost - the first man to fly? BBC Blogs 2011

Βιβλιογραφία
------------

* Roscoe Howells (2007). *A Pembrokeshire Pioneer*. Gwalch. ISBN 978-1-84524-084-4.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 4746973
* LCCN: no2008102261

 |

 |
*Ο Ραψωδός*, έργο του Clovis Cazes (1913)
Ο Ραψωδός ήταν ένας επαγγελματίας της αρχαιότητας που απήγγειλε μπροστά σε κοινό επικά ή Λυρική ποίηση/λυρικά ποιήματα, κρατώντας ράβδο. Οι ραψωδοί συναρμολογούσαν/συνέρραπταν ποιήματα, έφτασαν όμως να απαγγέλουν ρυθμικά καταγεγραμμένα έπη άλλων ή δικά τους. Όπως παραδίδει ο Πλάτωνας, κάθε ραψωδός είχε στην κατοχή του τουλάχιστον μια μικρή συλλογή από επικά ποιήματα, άλλων ή δικά τους. Κατά κάποιους ο Όμηρος ήταν ο πρώτος που κράτησε ραβδί, εγκαινιάζοντας το είδος των ραψωδών. Οι ραψωδοί μετακινούνταν από τόπο σε τόπο απαγγέλοντας τα έπη τους και ήταν οργανωμένοι σε επαγγελματικά σωματεία. Οι ραψωδοί απάγγελαν τα έπη τους, κυρίως στις μεγάλες γιορτές των Ελλήνων, ώστε τα έπη να ακούγονται παντού όπου υπήρχαν Έλληνες.

Η γενική πορεία της απαγγελίας του ποιήματος και των επεισοδίων του, μάλλον σχεδιαζόταν εκ των προτέρων, γιατί δεν ήταν δυνατό να διακόψει ο ραψωδός για να σκεφτεί πώς θα παρουσιάσει κάποιο επεισόδιο ή να υπολογίσει τα προτερήματα μιας φράσης συγκρίνοντας τη με μιαν άλλη. Έτσι, οι λεπτομέρειες ήταν θέμα τεχνικής πείρας του ραψωδού και ένα σημαντικό στοιχείο ήταν το απόθεμα του σε "φόρμουλες" ολόκληρων στίχων και μικρότερων φράσεων, που ένα μεγάλο μέρος τους ήταν απλοί συνδυασμοί από ένα ουσιαστικό και ένα επίθετο.

Στη γιορτή των Παναθηναίων, εναλλασσόμενοι ραψωδοί απήγγειλαν ολόκληρες την Ιλιάδα και την Οδύσσεια και οφείλονται πολλά στον σεβασμό που έδειξαν στα έργα αυτά ώστε να διασωθούν μέχρι σήμερα.

Επιπρόσθετα όμως, οφείλονται πολλά στο μέτρο που, σύμφωνα με διάφορες μαρτυρίες, πήρε είτε ο Σόλων, είτε ο Πεισίστρατος ή πιθανότερα ο Ίππαρχος, βάσει του οποίου εκδόθηκε διαταγή οι ραψωδοί να εκτελούν τις απαγγελίες «εφεξής, εξ υποβολής, εξ υπολήψεως», καθώς τα πιο δημοφιλή και εντυπωσιακά αποσπάσματα με τον καιρό έβαζαν στο περιθώριο τα υπόλοιπα, με κίνδυνο να λησμονηθούν. 

Σπουδαίος ραψωδός, ποιητής και φιλόσοφος της αρχαιότητας ήταν ο Ξενοφάνης από την Κολοφώνα της Ιωνίας που γύριζε από τόπο σε τόπο, ασκούσε αυστηρή κριτική στη θρησκεία και την ηθική της εποχής του και επιδίωξε να ελευθερώσει τους συνανθρώπους του από παλιές πλάνες και δεισιδαιμονίες.

Περιπλανώμενους ραψωδούς συναντάμε και στη Μεσαιωνική Ευρώπη, τους λεγόμενους Τροβαδούρους και Τρουβέρους, όπου μέσα σε ταβέρνες τραγουδούσαν έναντι αμοιβής για τον πόλεμο, τον έρωτα, έλεγαν άσεμνα τραγούδια αλλά και μπαλάντες για τα κατορθώματα των Φράγκων ηρώων.

Δείτε επίσης
------------

* Αοιδός

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **ραψωδός**  |
Η **παραλία «Φάρος» του Μύτικα Πρέβεζας** ή **παραλία Φάρου Μύτικα** βρίσκεται στον οικισμό του Μύτικα Πρέβεζας και απέχει 10 χιλιόμετρα από την πόλη της Πρέβεζας. 

Πρόκειται για μια αμμώδη παραλία με ψιλή άμμο και μερικά βότσαλα η οποία βαθαίνει ομαλά. Υπάρχουν λίγες ξαπλώστρες και ομπρέλες και είναι μια παραλία. Πολύ κοντά είναι και ο φάρος, που έχει συνδεθεί με την ταυτότητα της περιοχής. Βρίσκεται 500 μέτρα από το αισθητικό δάσος του Μονολιθίου.

Ο γιαλός αρχίζει με λεπτή άμμο, στη συνέχεια, κατά τόπους, υπάρχουν βοτσαλάκια και ακολουθεί η πατημένη - βρεγμένη από το κύμα άμμος. Σε κοντινή απόσταση υπάρχουν πολλά ενοικιαζόμενα και ξενοδοχεία και ψαροταβέρνες.  

Η παραλία πήρε το όνομά της από τον φάρο που υπάρχει απέναντί της. Το αρκετά ψηλό ανάχωμα στην πλάτη της παραλίας, που αν το κοιτάξει κανείς από πάνω είναι γκρεμός, προσφέρει σκιά μέχρι τις μεσημεριανές ώρες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Παραλία Μύτικας » ΔΗΜΟΣ ΠΡΕΒΕΖΑΣ». *ΔΗΜΟΣ ΠΡΕΒΕΖΑΣ*. 16 Νοεμβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 20 Ιανουαρίου 2021.
2. ↑  «Mytika Lighthouse Beach». *www.visitpreveza.gr*. Ανακτήθηκε στις 20 Ιανουαρίου 2021.
3. ↑  «Φάρος». *Φάρος ~ ΠΑΡΑΛΙΕΣ ΤΗΣ ΗΠΕΙΡΟΥ*. 1 Ιουλίου 2017. Ανακτήθηκε στις 20 Ιανουαρίου 2021.
4. ↑  Romianews (18 Ιουλίου 2017). «ROMIANEWS: Παραλία Φάρος, στο Μύτικα Πρέβεζας». *ROMIANEWS*. Ανακτήθηκε στις 20 Ιανουαρίου 2021.
5. ↑  «Φάρος». *Φάρος ~ ΠΑΡΑΛΙΕΣ ΤΗΣ ΗΠΕΙΡΟΥ*. 1 Ιουλίου 2017. Ανακτήθηκε στις 20 Ιανουαρίου 2021.
6. ↑  Romianews (18 Ιουλίου 2017). «ROMIANEWS: Παραλία Φάρος, στο Μύτικα Πρέβεζας». *ROMIANEWS*. Ανακτήθηκε στις 20 Ιανουαρίου 2021.
Η περίπλοκη χημική δομή της οξικής φλουπρεδνιδίνης.
Η **οξική φλουπρεδνιδίνη** είναι φαρμακευτική δραστική ουσία, που εμπορικά έχει τις ονομασίες *Decoderm*, *Combi*, *Finicort*, μεταξύ άλλων, και αποτελεί ένα μέτριας ισχύος γλυκοκορτικοειδές που χρησιμοποιείται σε μορφή κρέμας για τη θεραπεία δερματικών φλεγμονών, όπως π.χ. ατοπική δερματίτιδα (έκζεμα) και δερματίτιδα εξ επαφής.

Η οξική φλουπρεδνιδίνη ανήκει στην κατηγορία των ισχυρών γλυκοκορτικοστεροιδών. Οι αντιαλλεργικές, αντικνησμώδεις, και αντιφλογιστικές ιδιότητες της, τυπικές των γλυκοκορτικοστεροϊδών, αποδείχθηκαν σε πολλαπλά πειράματα σε ασθενείς.

Αντενδείξεις
------------

Όπως και με τα άλλα κορτικοειδή, η οξική φλουπρεντνιδένη αντενδείκνυται σε δερματικές παθήσεις που προκαλούνται από βακτήρια, μύκητες ή ιούς, συμπεριλαμβανομένης της ακμής, της σύφιλης, της φυματίωσης, καθώς και της ροδόχρου ακμής και σε παιδιά κάτω των δύο ετών.

Δεν υπάρχουν επαρκή δεδομένα για να κριθεί η ασφάλεια κατά την εγκυμοσύνη και τη γαλουχία.

Παρενέργειες
------------

Οι παρενέργειες είναι σπάνιες και περιλαμβάνουν τυπικές κορτικοειδείς αντιδράσεις, όπως ατροφία δέρματος, ραγάδες και στεροειδές ακμή.

Εμφανίζονται κυρίως όταν αντιμετωπίζονται μεγάλες δερματικές περιοχές (περισσότερο από το 10% της επιφάνειας του σώματος), όταν η θεραπεία συνεχίζεται για περισσότερες από δύο έως τέσσερις εβδομάδες, υπό αποφρακτική θεραπεία ή θεραπεία σε πτυχές του δέρματος. Έχουν επίσης περιγραφεί αντιδράσεις υπερευαισθησίας.

Φαρμακολογία
------------

Σε ορισμένες θεραπείες, ελάχιστη δραστική ουσία φτάνει στην κυκλοφορία του αίματος και τα επίπεδα κορτικοειδών (κορτιζόλη) του ίδιου του σώματος στο αίμα δεν επηρεάζονται. Κάτω από αποφρακτική θεραπεία, τα επίπεδα κορτιζόλης μπορούν να μειωθούν λόγω μιας αντίδρασης ανάδρασης μέσω του άξονα υποθαλάμου-υπόφυσης-επινεφριδίων. Αυτή η αντίδραση ωστόσο δεν είναι κλινικά σημαντική.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Δραστική ουσία - Οξική φλουπρεδνιδίνη - Γενικά». *Γαληνός*. Ανακτήθηκε στις 14 Ιανουαρίου 2022.
2. 1 2  *Austria-Codex* (στα German). Vienna: Österreichischer Apothekerverlag. 2017. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link) Haberfeld H, ed. (2017). *Austria-Codex* (in German). Vienna: Österreichischer Apothekerverlag. Decoderm-Creme.