recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Η ψηφιακή αρχαιολογία** αποτελεί την εφαρμογή της πληροφορικής και των ψηφιακών μέσων στην αρχαιολογία.   Περιλαμβάνει τη χρήση ψηφιακής φωτογραφίας, ανακατασκευής 3D, εικονικής πραγματικότητας και συστημάτων γεωγραφικών πληροφοριών, μεταξύ άλλων τεχνικών.  Η υπολογιστική αρχαιολογία, που περιλαμβάνει τις υπολογιστικές αναλυτικές μεθόδους, μπορεί να θεωρηθεί υποτομέας της ψηφιακής αρχαιολογίας, όπως και η εικονική αρχαιολογία. 

Η χρήση της ψηφιακής τεχνολογίας για τη διεξαγωγή αρχαιολογικών ερευνών επιτρέπει τη συλλογή δεδομένων χωρίς την εισβολή ή την καταστροφή αρχαιολογικών χώρων και της πολιτιστικής κληρονομιάς που κατέχουν, βοηθώντας έτσι στη διατήρηση των αρχαιολογικών δεδομένων. Με αυτόν τον τρόπο ανακαλύφθηκαν σε βάθος πολλοί πρώιμοι αρχαιολογικοί χώροι.  Οι εφαρμογές αυτής της τεχνολογίας έχουν βοηθήσει στην ανακατασκευή ιστορικών μνημείων και αντικειμένων όπως κεραμικά, ανθρώπινα απολιθώματα και μουμιοποιημένα σώματα.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Evans, Thomas Laurence· Daly, Patrick T. (2006). *Digital Archaeology: Bridging Method and Theory* (στα Αγγλικά). London: Routledge. ISBN 9780415310482.
2. ↑  Morgan, Colleen; Eve, Stuart (2012-12-01). «DIY and digital archaeology: what are you doing to participate?». *World Archaeology* **44** (4): 521–537. doi:10.1080/00438243.2012.741810. ISSN 0043-8243.
3. ↑  Richter, Ashley (18 Ιουλίου 2014). «So What is Digital Archaeology?». *Popular Archaeology* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 8 Ιουλίου 2017.
4. ↑  Zubrow, Ezra B. W. (2006). «Digital Archaeology: A historical context». Στο: Evans, Thomas Laurence. *Digital Archaeology: Bridging Method and Theory* (στα Αγγλικά). London: Routledge. σελίδες 10–32. ISBN 9780415310482.
5. ↑  Lasaponara, Rosa; Masini, Nicola (2016), «Living in the Golden Age of Digital Archaeology», *Computational Science and Its Applications – ICCSA 2016* (Springer International Publishing): 597–610, doi:10.1007/978-3-319-42108-7\_47, ISBN 978-3-319-42107-0
Η **Δανάη Κάθριν Μιχαλάκη** (Σύρος ,7 Αυγούστου 1992) είναι Ελληνίδα ηθοποιός.

Βιογραφικό
----------

Γεννήθηκε στις 7 Αυγούστου του 1992 στην Αθήνα, αλλά μεγάλωσε στη Σύρο. 
Η καταγωγή από την πλευρά του πατέρα της (Γιώργος Μιχαλάκης, ηθοποιός) είναι από την Κρήτη. Η μητέρα της, δασκάλα μπαλέτου, είναι από το Λιντς της Αγγλίας. Εχει παρακολουθήσει μαθήματα χορού (κλακέτες) για 4 μήνες στο Μπάρι της Ιταλίας. Επίσης έχει εργαστεί ως σερβιτόρα και ως πωλήτρια ρολογιών και κοσμημάτων. 

Το 2019 συμμετείχε στην παράσταση "Tango in love"...Τhe 5th element" στον πολυχώρο «Άννα και Μαρία Καλουτά».

Έναν χρόνο αργότερα, το 2020, έλαβε μέρος στην παράσταση "Μπλε" σε σκηνοθεσία Ντέιβιντ Νεγρίν.

Η πρώτη επαφή της με τον κινηματογράφο ήταν το 2013 που έπαιξε στην ταινία "Ακάλυπτος" σε σκηνοθεσία Χρήστου Δήμα. 

Η πρώτη της εμφάνιση στην τηλεόραση ήταν το 2015 στη σειρά του Γιώργου Καπουτζίδη "Εθνική Ελλάδος" στο Mega. 

Τη σεζόν 2018-19 έπαιξε την Ξένια στο 17ο επεισόδιο της σειράς της Κωνσταντίνας Γιαχαλήτου "Για πάντα παιδιά" του Open. 

Το 2019 -2022 από Casting για τη σειρά εποχής Άγριες Μέλισσες στον ANT1, η Δανάη παίρνει έναν από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους και υποδύεται τη Δρόσω Σταμίρη.

Επιπλέον είχε δηλώσει χαρακτηριστικά ότι σκεφτόταν να τα παρατήσει μέχρι που πήρε τον ρόλο της Δρόσως στις Άγριες Μέλισσες.

Το 2023-2024 ανακοινώθηκε ότι θα παίξει στην νέα σειρά της ΕΡΤ1 με τίτλο "Η Παραλία".

Προσωπική ζωή
-------------

Στις 7 Αυγούστου 2021, παντρεύτηκε τον επίσης ηθοποιό Γιώργο Παπαγεωργίου στη Σύρο. 

Στις 7 Αυγούστου 2023, ανακοίνωσε την εγκυμοσύνη της στο πρώτο της παιδί μέσω Instagram. 

Στις 21 Νοεμβρίου 2023 γεννήθηκε η κόρη τους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Team, HappyTv (16 Μαρτίου 2020). «ΔΑΝΑΗ ΜΙΧΑΛΑΚΗ: ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ / ΗΛΙΚΙΑ». *HappyTv.gr*. Ανακτήθηκε στις 24 Δεκεμβρίου 2020.
2. ↑  «Συνέντευξη Δανάης Μιχαλάκη: Οι «Άγριες μέλισσες» ήρθαν τη στιγμή που σκεφτόμουν να τα παρατήσω». *newsbreak*. Ανακτήθηκε στις 24 Δεκεμβρίου 2020.
Το **Λαμασσού** στην ασσυριακή μυθολογία είναι φτερωτό τέρας με σώμα ταύρου, ανθρώπινο κεφάλι και πόδια λιονταριού.

Στη Νέα Ασσυριακή Αυτοκρατορία (περίπου 883-612), μεγάλα μνημεία ταύρων, συχνά με φτερά και πάντα με ανθρώπινα κεφάλια, ανεγέρθηκαν ως φύλακες στις εισόδους των βασιλικών ανακτόρων όπως το Χορσαμπάντ και η Νινευή. Είχαν κακόβουλη λειτουργία. Σε ένα κείμενο υπάρχει η μαγική φόρμουλα *"Μάθε ο καλός šêdu να περπατάει στα αριστερά μου και ο καλός Λαμασσού στα δεξιά μου* "(αλλού προηγείται ο šêdu και ο Λαμασσού πίσω από το άτομο που θα προστατευτεί)  Συνήθως είχαν 5 πόδια. Ο Λαμασσού είναι επίσης γνωστός από τα παλάτια των Περσών βασιλιάδων. Στις Πασαργάδες δεν υπάρχουν πια, αλλά στην Περσέπολη είναι ακόμα διαθέσιμα στην «Πύλη όλων των Εθνών». Έτσι οι οπλές τους εξακολουθούν να φαίνονται στην «ημιτελή πύλη». Στο κτίριο, το οποίο θα μπορούσε να αναγνωριστεί είτε ως αίθουσα του συμβουλίου είτε ως "τριπλή πύλη", ο Λαμάσσου χρησίμευε ως κιονόκρανο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Tabouis, Geneviève (2003). *Nebuchadnezzar*. [Whitefish, Montana]. σελ. 393. ISBN 0-7661-3560-8. 173262151.
2. ↑  *Immortality and the Unseen World: A Study in Old Testament Religion 1921*. Kessinger Publishing. 2004. σελίδες 51 ff. ISBN 1-4179-7876-7.
Ο **Γιάκομπ Χρυσόστομους Πραιτώριους** (γερμ. *Jakob Chrysostomus Praetorius*, 1730 - 1797 ) ήταν υπολοχαγός στο σώμα πυροβολικού Schaumburg-Lippe, καθηγητής στρατιωτικής σχολής και μηχανικός.

Βιογραφία
---------

Ο Πραιτόριους γεννήθηκε τοστις 9 Ιανουαρίου 1730 στο Ούκερμαρκ ως γιος πάστορα. Μπήκε στην υπηρεσία του Wilhelm Graf zu Schaumburg-Lippe το 1759 ως «μηχανικός-γεωγράφος ». Συνόδευσε την καταμέτρηση το 1762-63 στην πορτογαλική εκστρατεία εναντίον της Ισπανίας και έγινε υπολοχαγός στο σώμα πυροβολικού και πληροφοριοδότης στη στρατιωτική σχολή Wilhelmstein στο Steinhuder Meer. Το 1761 παρουσίασε στον κόμη Βίλχελμ την ιδέα της κατασκευής ενός υποβρυχίου σε δύο σχέδια, για τα οποία ο ίδιος πρότεινε το όνομα «Steinhuder Hecht». Σχεδίασε επίσης το αμφίβιο όχημα «Ιπποπόταμος».

Εκτός από μηχανικός, ο Πραιτώριος υπήρξε σημαντικός χαρτογράφος. Πολυάριθμοι χάρτες προέρχονται από αυτόν, οι οποίοι χαρακτηρίζονται από μια εξαιρετική διαστατική ακρίβεια για την εποχή. Οι πιο διάσημοι χάρτες για την περιοχή Steinhuder Meer είναι

* "Σχέδιο της περιοχής γύρω από το Steinhude και το Grossen Heidorn" από το 1768
* «Γενικός χάρτης του Steinhuder Meer και των γύρω περιοχών. Ειδικά εκτελεσμένος στο σχετικό σχέδιο "" από το 1769, κλίμακα περίπου 1: 28000
* "Το Steinhuder Meer με τις γύρω περιοχές, εν γνώσει της πραγματικής θέσης του φρουρίου Wilhelms Insuln" από το 1770, το οποίο μεταφέρθηκε στο Κάσελ το 1787 ως λάφυρα πολέμου από την Έσση που εισέβαλε στο Schaumburg-Lippe και τώρα βρίσκεται στην Εσσία Κρατικά αρχεία στο Marburg.

Οι δύο πρώτοι χάρτες ανακαλύφθηκαν τυχαία το 1995 στο Princely Court Chamber στο Bückeburg πίσω από παλιούς τόμους .

Ο Πραιτώριος αποδεσμεύθηκε στις 12 Οκτωβρίου 1776 για να μπει στην υπηρεσία της Πορτογαλίας. Το 1777 έγινε καπετάνιος του πυροβολικού, διευθυντής του εργοστασίου πυρίτιδας Alcantara και μέλος της Ακαδημίας Επιστημών στη Λισαβόνα. Το 1797 προάχθηκε στον βαθμό Ταγματάρχη στου μηχανικούς. Μετά το 1797 ο Πραιτόριους στην Πορτογαλία.

Πηγές
-----

* Timm Weski: Hippopotame and Schaumburger ή Steinhuder Hecht. Ένα αμφίβιο σκάφος και ένα υποβρύχιο από τον 18ο αιώνα. The Mariner's Mirror 88, 2002, 271-284.

Παραπομπές
----------
Ο **Γκιντάρας Ρινκεβίτσιους** (λιθουανικά: Gintaras Rinkevičius, γεννήθηκε το 1960) είναι Λιθουανός μαέστρος, ο οποίος βραβεύθηκε το 1994 με το Εθνικό Βραβείο Πολιτισμού και Τεχνών της Λιθουανίας. Το 1989 ίδρυσε τη Λιθουανική Κρατική Συμφωνική Ορχήστρα.

Ζωή και καριέρα
---------------

Ο Ρινκεβίτσιους αποφοίτησε από τη Σχολή Καλών Τεχνών Μ.Κ. Τσιουρλιόνις της Λιθουανίας, από το Ωδείο της Αγίας Πετρούπολης το 1983 και από το Κρατικό Ωδείο Τσαϊκόφσκι της Μόσχας το 1986. Το 1985 κέρδισε τον Διεθνή Διαγωνισμό Συνθετών στο Βερολίνο Χέρμπερτ φον Καραγιάν. Μεταξύ του 1996 και του 2003, υπήρξε καλλιτεχνικός διευθυντής και επικεφαλής μαέστρος της Εθνικής Όπερας της Λετονίας. Ήταν επίσης επικεφαλής μαέστρος στο Θέατρο Όπερας και Μουσικής του Μάλμο από το 2002 έως το 2005.

Μεταξύ των συμφωνικών ορχηστρών που έχει καθοδηγήσει είναι η Συμφωνική Ορχήστρα του Βερολίνου, η Staatskapelle Weimar, η Συμφωνική Ορχήστρα του Τίβολι στην Κοπεγχάγη, η Φιλαρμονική Ορχήστρα της Αγίας Πετρούπολης, η Ρωσική Εθνική Ορχήστρα και η Ρωσική Κρατική Συμφωνική Ορχήστρα. Έχει κάνει παραστάσεις στο Σάλτσμπουργκ, το Ρόγιαλ Άλμπερτ Χολ στο Λονδίνο και το θέατρο των Ηλυσίων Πεδίων στο Παρίσι, καθώς και στην Ταϊβάν και το Χονγκ Κονγκ. Έχει εμφανιστεί ως μαέστρος στο Θέατρο Μπολσόι στη Μόσχα από το 2003.

Ο Ρινκεβίτσιους συνεχίζει να εργάζεται στη Λιθουανία, διοργανώνοντας όπερες στο Θέατρο της Εθνικής Λυρικής Σκηνής και Μπαλέτου της Λιθουανίας, ως αρχιμουσικός και καλλιτεχνικός διευθυντής της Λιθουανικής Κρατικής Συμφωνικής Ορχήστρας και ως καθηγητής στη Λιθουανική Ακαδημία Μουσικής και Θεάτρου. Έχει χρησιμοποιήσει αυτές τις ευκαιρίες για να παρουσιάσει μια σειρά από πρωτότυπες συνθέσεις από Λιθουανούς συνθέτες, συμπεριλαμβανομένου του Μια Επιστολή σε Ολόκληρη την Κοινωνία από τους Αλγκίρντας Μαρτινάιτις, Άγκνους Ντέι και Φελίξας Μπαγιόρας.

Από τον Σεπτέμβριο του 2007 ο Γκιντάρας Ρινκεβίτσιους είναι επίσης καλλιτεχνικός διευθυντής και κύριος διευθυντής της Ακαδημαϊκής Συμφωνικής Ορχήστρας του Νοβοσιμπίρσκ.

Βραβεύσεις
----------

* Νικητής, Πέμπτος Ομόσπονδος Διαγωνισμός Συνθετών στη Μόσχα (1983)
* Δαφνοστεφής, Διεθνής διαγωνισμός στη μνήμη του Γιάνος Φέρεντσικ στη Βουδαπέστη (1986)
* Τάγμα του Μεγάλου Δούκα της Λιθουανίας Γκεντιμίνας, τέταρτη τάξη (1997)
* Μεγάλο Λετονικό Μουσικό Βραβείο (1997 και 2000)
* Λετονικό Τάγμα των Τριών Αστέρων
* Ιππότης του Βασιλικού Νορβηγικού Τάγματος της Αξίας
* Διοικητής του Πορτογαλικού Τάγματος της Αξίας

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. 129394203. Ανακτήθηκε στις 13  Αυγούστου 2015.
2. ↑  (Πολωνικά) *MAK*. 9810549217305606.
3. ↑  Ανακτήθηκε στις 7  Μαΐου 2020.
4. ↑  «Novosibirsk Philharmony webpage». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Δεκεμβρίου 2007. Ανακτήθηκε στις 31 Μαρτίου 2018.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Lithuanian State Symphony Orchestra. Retrieved September 7, 2007.
* [*νεκρός σύνδεσμος*] Vilnius - European Capital of Culture in 2009. Ministry of Culture of the Republic of Lithuania. Retrieved September 7, 2007.
Απεικόνιση από την Τζέσι Ουίλκοξ Σμιθ (1863–1935)
Η **απεικόνιση** είναι διακόσμηση, ερμηνεία ή οπτική εξήγηση ενός κειμένου, μιας έννοιας ή μιας διαδικασίας, σχεδιασμένη για ενσωμάτωση σε έντυπα, όπως αφίσες, φυλλάδια, περιοδικά, βιβλία, διδακτικό υλικό, κινούμενα σχέδια, βιντεοπαιχνίδια και ταινίες.

Σύγχρονη απεικόνιση
-------------------

Η σύγχρονη απεικόνιση χρησιμοποιεί ένα ευρύ φάσμα στυλ και τεχνικών όπως: σχέδιο, ζωγραφική, γραφιστική, εκτύπωση, κολάζ, μοντάζ, ψηφιακό σχέδιο, πολυμέσα, μοντελοποίηση σε 3D. Οι περισσότεροι εικονογράφοι εργάζονται σε ανεξάρτητη βάση.

Ανάλογα με τον σκοπό, η απεικόνιση μπορεί να είναι εκφραστική, στυλιζαρισμένη, ρεαλιστική ή υψηλά τεχνική. 

Οι ειδικευμένες περιοχές περιλαμβάνουν:

* Αρχαιολογική απεικόνιση
* Αρχιτεκτονική απεικόνιση
* Βοτανική απεικόνιση
* Απεικόνιση μόδας
* Τεχνική απεικόνιση
* Ιατρική απεικόνιση
* Αφηγηματική απεικόνιση
* Βιβλία εικόνων
* Καλλιτεχνική απεικόνιση

Παραπομπές
----------

1. ↑  cf. the freely available international Database of Scientific Illustrators 1450-1950 with 20 search fields and nearly 7000 entries of illustrators in science, medicine & technology active prior to 1950
2. ↑  «Prospects.ac.uk».

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **απεικόνιση**  |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh99001255
* GND: 4123412-1
* BNF: cb11975832b (data)
* NDL: 00570222

 |

 |
Ο **Απόλλων** (11 Μαρτίου-30 Σεπτέμβρη 1831), ήταν εφημερίδα η οποία εκδιδόταν στην Ύδρα από τον Αναστάσιο Πολυζωίδη. Κυκλοφόρησε συνολικά 61 φύλλα.

Οι απαρχές
----------

Προαναγγέθηκε στις 19 Δεκεμβρίου 1830 η έκδοσή της για την 1η Ιανουαρίου του 1831. Όμως αποφασίσθηκε η απαγόρευση της κυκλοφορίας της. Στις 6 Μαρτίου προαναγγέλεται εκ νέου η έκδοσή της από τον Αναστάσιο Πολυζωίδη.

Η πολεμική εναντίον του Καποδίστρια
-----------------------------------

Η εφημερίδα δια του εκδότου της προπαγάνδιζε απροκάλυπτα την αποστασία από την κυβέρνηση του Ιωάννου Καποδίστρια. Αμείλικτη ήταν η πολεμική εναντίον του, επειδή εμπόδιζε την ελευθεροτυπία και αρνιόταν τη σύγκληση νέας εθνοσυνελεύσεως. Άρχισε να δημοσιεύει σειρά ομαδικών αναφορών νησιοτών που απευθύνονταν προσωπικά στον Κυβερνήτη: από τους Ψαριανούς, τους Ερμουπολίτες και κατέκριναν τον τρόπο διακυβερνήσεώς του. Ο διοικητής της Ύδρας και άλλοι απεσταλμένοι από την κυβέρνηση επιχείρησαν να εμποδίσουν την σχετική αρθρογραφία της εφημερίδος ή να έλθουν σε κάποια συνδιαλλαγή με τον εκδότη της. Όμως κάθε απόπειρα ελέγχου ήταν αναποτελεσματική: ένοπλοι Υδραίοι φρουρούσαν το τυπογραφείο συνεχώς.
Η είδηση της δολοφονίας του Καποδίστρια πανηγυρίστηκε από την εφημερίδα με την αναγγελία στους αναγνώστες ότι «οι δύο Μαυρομιχάληδες έγιναν μιμηταί των Αρμοδίων και Αριστογειτόνων, των Βρούτων και των Κασσίων, δια να απαλλάξουν το έθνος από από το τέρας της τυραννίας...». Αμέσως μετά τη δολοφονία ο *Απόλλων* έπαψε να εκδίδεται, διότι «ο σκοπός επληρώθη».

Δείτε επίσης
------------

Ιστορία της ελληνικής τυπογραφίας

Παραπομπές
----------

1. ↑  Πεντακόσια χρόνια έντυπης παραδόσης. Έκδοση της βιβλιοθήκης της Βουλής των Ελλήνων, Αθήνα, 2000, σελίδα 195
2. ↑  Ελένη Κούκου, «Αναφορές προς τον Καποδίστρια για σύγκληση Εθνικής Συνέλευσης», Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Εκδοτική Αθηνών, τομ. ΙΒ, 1975, σελ. 552
3. ↑  Ελένη Κούκου, «Δολοφονία του Καποδίστρια», Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Εκδοτική Αθηνών, τομ. ΙΒ, 1975, σελ. 562

Πηγές
-----

* Αικατερίνη Κουμαριανού, «Ο τύπος από το 1828 ως το 1832», Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Εκδοτική Αθηνών, τομ. ΙΒ, 1975, σελ. 587
* Γιούλα Κουτσοπανάγου, «Ο Απόλλων», στο:Λουκία Δρούλια-Γιούλα Κουτσοπανάγου (επίμ.), Εγκυκλοπαίδεια του Ελληνικού Τύπου,τομ.1ος, Ινστιτούτο Νεοελληνικών Ερευνών-Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών, Αθήνα, 2008, σελ.257-258

  

Stub icon 1 Stub icon 2 *Αυτό το λήμμα **εφημερίδας της Ελλάδας** χρειάζεται επέκταση. Βοηθήστε τη Βικιπαίδεια επεκτείνοντάς το!*
* *Για τον συνονόματο πάππο του δείτε Γεώργιος Κουντουριώτης ο πρεσβύτερος.*

  

Ο **Γεώργιος Α. Κουντουριώτης** (1851 − Παρίσι, 22 Οκτωβρίου 1908) ήταν Έλληνας αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού. Υπηρέτησε ως ο πρώτος αρχηγός ΓΕΝ από τις 13 Δεκεμβρίου 1907 ως τις 10 Ιουλίου 1908.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην Ύδρα και ήταν γιος του Ανδρέα Κουντουριώτη και της Καρλόττας Καλλέργη. Από την πλευρά του πατέρα του καταγόταν από παλιά οικογένεια της Ύδρας ενώ από την πλευρά της μητέρας του από την οικογένεια Καλλέργη της Κρήτης. Ήταν εγγονός του Δημητρίου Καλλέργη και του Γεωργίου Κουντουριώτη. Αποφοίτησε από το Ναυτικό Σχολείο και εντάχθηκε ως αξιωματικός στο Βασιλικό Ναυτικό. Συμμετείχε στον ελληνοτουρκικό πόλεμο ως κυβερνήτης του «Μυκάλη» και το 1900 τοποθετήθηκε διοικητής της Σχολής Ναυτικών Δοκίμων, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1903. Στη συνέχεια ανέλαβε αρχιεπιστολέας, αρχηγός της Θωρηκτής Μοίρας και γενικός διευθυντής του Ναυστάθμου. Το 1907 τοποθετήθηκε πρώτος του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού με τον βαθμό του πλοιάρχου. Υπήρξε υπασπιστής του βασιλιά Γεωργίου Α΄.

Απεβίωσε στις 22 Οκτωβρίου 1908 στο Παρίσι από ασθένεια πριν αποστρατευθεί. Ανιψιός του ήταν ο Ανδρέας Λ. Κουντουριώτης.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Διατελέσαντες αρχηγοί ΓΕΝ[*νεκρός σύνδεσμος*], από την ιστοσελίδα του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού
2. 1 2 3  Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, εκδοτικός Οργανισμός Πάπυρος, τόμ. 35, λήμμα: Κουντουριώτης Γεώργιος
3. ↑  Εμπρός, Άγγελμα κηδείας, φύλλο 6-11-1908, σελ. 2
Στην επιστήμη της πληροφορικής με την επέκταση **RAR** ορίζεται ένα μορφότυπο αρχειοθέτησης αρχείων που υποστηρίζει συμπίεση δεδομένων, ανίχνευση και διόρθωση σφαλμάτων και ανασυνδυασμού του αρχείου. Αναπτύχθηκε από τον Ρώσο μηχανικό λογισμικού Γιουτζίν Ρόσαλ, (εξ ου και το όνομα ΡΑΡ RAR: **R**oshal **AR**chive) και επί του παρόντος φέρει άδεια *win.rar GmbH*.

Η επέκταση που χρησιμοποιείται για τα αρχεία RAR είναι .rar για το σύνολο των δεδομένων .rev για την ανάκτηση του συνόλου δεδομένων. Σε προγενέστερες εκδόσεις, αν κάποιο RAR-αρχείο ήταν διασπασμένο σε μικρότερα αρχεία, τότε τα μικρότερα αρχεία χρησιμοποιούσαν τις επεκτάσεις .rar, .r00, .r01, .r02 κ.λπ.

Αναφορές, Σημειώσεις
--------------------

1. ↑  Η συμφωνία με τον τελικό χρήστη (RAR Archiver EULA - δηλ. End user licence agreement) είναι ενσωματωμένη στα αρχεία εγκατάστασης
2. ↑  Contact to win.rar GmbH

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Official RAR site
Ο **Όθων Β΄ ο μονόφθαλμος** (περ. 1380 – 1463) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν πρίγκιπας του Γκέτινγκεν (1394-1463), που ήταν μέρος του δουκάτου του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ. Ο πατέρας του άφησε χρέη και ο Όθωνας Α΄ δανειζόταν από τον συγγενή του Γουλιέλμο Γ΄ με υποθήκη το πριγκιπάτο. Έτσι όταν απεβίωσε, τον διαδέχθηκε ο Γουλιέλμος Γ΄.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο μόνος γιος του Όθωνα Α΄, πρίγκιπα του Γκέτινγκεν, και της Μαργαρίτας του Γύλιχ. Ο πατέρας του συμμετείχε σε πολλές διενέξεις ανεπιτυχώς και απεβίωσε το 1394 αφήνοντάς του ανοργάνωτο και χρεωμένο το πριγκιπάτο. Κατάφερε να το οργανώσει, δεν έλυσε όμως τα οικονομικά προβλήματα.

Ο Όθων Β΄ για να οργανώσει την επικράτειά του, ακολούθησε αντίθετη πολιτική από αυτήν του πατέρα του: συμμάχησε με τις πόλεις εναντίον των τοπικών βαρόνων, που λυμαινόταν την επαρχία. Επέτυχε να κάνει τους βαρόνους να σεβαστούν την ειρήνη. Λόγω των περιορισμένων οικονομικών του δανειζόταν συχνά χρήματα από τα παιδιά του 2ου εξαδέλφου του Ερρίκου Α΄, τους Γουέλφους του Βολφενμπύτελ και ως αντάλλαγμα τους υποσχέθηκε το 1395 τη διαδοχή τους στην κτήση του. Το 1435, αποσύρθηκε από τη διακυβέρνηση, αφήνοντας ελεύθερες τις πόλεις.

Οι Γουέλφοι του Βολφενμπύτελ στους οποίους είχε υποθηκεύσει το πριγκιπάτο του, δηλ. ο Γουλιέλμος Γ΄ και ο Ερρίκος Β΄, από κοινού πρίγκιπες του Βολφενμπύτελ, ήρθαν σε ρήξη και αποφάσισαν να μοιράσουν το 1432 το πριγκιπάτο τους και μαζί την επικράτεια του Όθωνα Β΄. Στο μοίρασμα των κάστρων του διαφώνησαν. Ο Όθων Β΄ επέστρεψε και το 1442 συμφωνήθηκε ο Ερρίκος Β΄, που είχε λάβει το ανατολικό Βοφλενμπύτελ να πάρει τα κάστρα Ζήζεν και Γκαντερσχάιμ και ο Γουλιέλμος Γ΄, που είχε λάβει το Κάλενμπεργκ, θα έπαιρνε το υπόλοιπο πριγκιπάτο του Γκέτινγκεν μετά το θάνατο του Όθωνα Β΄. Έτσι όταν το 1463 απεβίωσε, τον διαδέχθηκε ο Γουλιέλμος Γ΄.

Οικογένεια
----------

Αρραβωνιάστηκε την Ελισάβετ της Έσσης, αλλά αυτή απεβίωσε, έτσι γύρω στο 1408 νυμφεύτηκε την αδελφή της Αγνή, κόρη του Χέρμαν Β΄ μαρκήσιου (landgrave) της Έσσης και είχε τέκνα:

* Μαργαρίτα, παντρεύτηκε τον Ερρίκο του Σλέσβιχ.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. 142734691. Ανακτήθηκε στις 15  Οκτωβρίου 2015.
2. ↑  p774.htm#i7740.
3. ↑  p774.htm#i7740. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
4. 1 2 3  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.

Πηγές
-----

* Dietrich Denecke and Helga-Maria Kühn (eds.): Göttingen. Geschichte einer Universitätsstadt, 3 vols. vol.1, Göttingen, 1987, ISBN 3-525-36196-3
* Edgar Kalthof: Geschichte des südniedersächsischen Fürstentums Göttingen und des Landes Calenberg im Fürstentum Calenberg 1285–1584, Verlag Otto Zander, Herzberg (Harz)-Pöhlde, 1982, ISBN 3-923336-03-9
* Paul Zimmermann (1887), "Otto der Einäugige", Allgemeine Deutsche Biographie (ADB) (in German), 24, Leipzig: Duncker & Humblot, pp. 685–686

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Μεσαίωνας
* Πύλη:Γερμανία
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 160189147
* GND: 142734691

 |

 |
Η **Ερζεγοβίνη** είναι η νότια περιοχή της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης. Ενώ δεν υπάρχουν επίσημα σύνορα με την περιοχή της Βοσνίας, είναι γενικά αποδεκτό ότι τα άτυπα σύνορα της περιοχής είναι νοτιοδυτικά η Κροατία, το Μαυροβούνιο προς τα ανατολικά, το όρος Μάγκλιτς στα βορειοανατολικά, και το όρος Ιβάν προς τα βόρεια. Η έκταση της περιοχής είναι 11.419 τ.χλμ. ή περίπου το 22% της συνολικής έκτασης της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης.

Το όνομα Ερζεγοβίνη (Herzegovina) σημαίνει «Η γη του Δούκα», αναφερόμενη στο μεσαιωνικό δουκάτο του Στεπάν Βούκσιτς Κόσατσα, ο οποίος πήρε τον τίτλο *Herceg* (Δούκας) του Αγίου Σάββα. Η ονομασία *Herceg* προέρχεται από το γερμανικό τίτλο *Herzog*.

Σημαίες
-------

Η σημαία των εδαφών της Ερζεγοβίνης, (1600-1620) υπό τον Οίκο Κόσατσα.  

 Η σημαία του Βιλαετίου της Ερζεγοβίνης (1833–1851)  

Η σημαία της Ερζεγοβίνης την περίοδο που ήταν επαρχία της Αυστροουγγαρίας  

Η σημαία του καντονίου της Δυτικής Ερζεγοβίνης  

Η σημαία του καντονίου Ερζεγοβίνη-Νερέτβα
Η **Ηλεκτρονική χορευτική μουσική** (επίσης γνωστή ως EDM, χορευτική μουσική, ή club μουσική) είναι ένα ευρύ φάσμα των κρουστών ηλεκτρονικών μουσικών ειδών γίνεται σε μεγάλο βαθμό για νυχτερινά κέντρα, ρέιβ πάρτι και φεστιβαλ. Η EDM παράγεται γενικά για αναπαραγωγή από disc jockeys (DJs) οι οποίοι δημιουργούν απρόσκοπτες επιλογές των κομματιών, που ονομάζεται ένα μείγμα, παραβιάζοντας από τη μία εγγραφή στην άλλη.Η παραγωγή EDM εκτελεί επίσης τη μουσική που υπάρχει σε μια συναυλία ή φεστιβάλ,η οποία ονομάζεται μερικές φορές μια ζωντανή PA. Στο Ηνωμένο Βασίλειο και στην ηπειρωτική Ευρώπη, EDM πιο συχνά αποκαλείται «χορευτική μουσική» ή απλώς «χορός».

Tiësto
Στα τέλη της δεκαετίας του 1980 και στις αρχές της δεκαετίας του 1990, μετά από την εμφάνιση του έξαλλου, πειρατικού ραδιοφώνου και την έξαρση του ενδιαφέροντος για club κουλτούρας, το EDM απέκτησε επικρατούσα δημοτικότητα στην Ευρώπη. Κατά τη διάρκεια της από τα μέσα έως τα τέλη της δεκαετίας του 1990, παρά την αρχική επιτυχία ενός συνολικού χορού πράξεων στις ΗΠΑ. Η αποδοχή του χορού δεν ήταν καθολική και τα κύρια μέσα μαζικής ενημέρωσης παρέμειναν εχθρικά προς αυτό το είδος μουσικής. Αυτή τη στιγμή, η αντιληπτή συσχέτιση μεταξύ της EDM και του πολιτισμού των ναρκωτικών οδήγησε τις κυβερνήσεις σε κρατικό και της πόλης επίπεδο των νόμων και των πολιτικών που αποσκοπούν στην ανάσχεση της εξάπλωσης της rave κουλτούρας.

Από τις αρχές της δεκαετίας του 2010, ο όρος «ηλεκτρονική χορευτική μουσική» και το αρκτικόλεξο «EDM» ωθούνταν από τη μουσική βιομηχανία των ΗΠΑ και τον μουσικό Τύπο, σε μια προσπάθεια να αλλάξει το σήμα της Αμερικανικής rave κουλτούρας. Παρά την προσπάθεια του κλάδου να δημιουργήσει μια συγκεκριμένη μάρκα EDM, το αρκτικόλεξο παραμένει σε χρήση ως γενικός όρος για πολλαπλά είδη χορού, συμπεριλαμβανομένων house, techno, trance, drum & bass, dubstep, και των αντίστοιχων υποκατηγοριών τους.
Συντεταγμένες: 27°00′S 31°40′E﻿ / ﻿27.000°S 31.667°E﻿ / -27.000; 31.667

Το **Σισελουένι** (αγγλικά: *Shishelweni*) είναι μια από τις 4 συνοικίες της Σουαζιλάνδης. Πρωτεύουσα είναι το Νλανγκάνο.

Γεωγραφία
---------

Το Σισελουένι είναι η τρίτη μεγαλύτερη σε έκταση και πληθυσμό συνοικία της Σουαζιλάνδης. Συνορεύει με τις συνοικίες Μανζίνι στα άπω δυτικά και το Λουμπόμπο στα άπω ανατολικά και με τη Νότια Αφρική στα νότια.

### Τοποθεσία

Το Σισελουένι βρίσκεται νότια Σουαζιλάνδης. Είναι η νοτιότερη συνοικία.

Πληθυσμός
---------

Το Σισελουένι είναι η τρίτη μεγαλύτερη σε πληθυσμό συνοικία της Σουαζιλάνδης, μετά το Μανζίνι, το Χνόχο και το Μανζίνι. Έχει πληθυσμό, σύμφωνα με την απογραφή του 1997, 217.000 κατοίκους.

Tinkhundla
----------

Το Σισελουένι διαιρείται σε 14 tinkhundla:

* Γκέγκε
* Οσέα
* Κουμπούτα
* Μασεγισίνι
* Νότιο Ματσατζένι
* Μτσαμπάμα
* Ντουτζένι
* Νκουένε
* Σαντλένι
* Σισελουένι 1
* Σισελουένι 2
* Σίγκουε
* Σομτόνγκο
* Ζομπότζε

Δείτε επίσης
------------

* Συνοικίες της Σουαζιλάνδης
**Αντιδράσεις αποσύνθεσης** ή **αντιδράσεις διάσπασης** είναι εκείνες στις οποίες μια χημική ένωση διασπάται στα χημικά στοιχεία που την αποτελούν (αυτές συγκεκριμένα ονομάζονται **αντιδράσεις ολικής αποσύνθεσης**), ή και γενικότερα σε δύο (τουλάχιστον) απλούστερες χημικές ουσίες (αυτές συγκεκριμένα ονομάζονται **αντιδράσεις αποικοδόμησης**). Πολλές φορές οι αντιδράσεις διάσπασης ορίζονται ως ακριβώς αντίθετες από τις αντιδράσεις σύνθεσης.

Συχνά οι αντιδράσεις αποσύνθεσης είναι ανεπιθύμητες αντιδράσεις. Γενικά, η σταθερότητα κάθε χημικής ένωσης είναι ουσιαστικά περιορισμένη, όταν εκτίθεται σε (σχετικά πάντα) ακραίες περιβαντολλογικές συνθήκες, όπως θερμότητα, ακτινοβολία, υγρασία, οξύτητα ή αλκαλικότητα διαλύτη. Οι λεπτομέρειες των διεργασιών αποσύνθεσης δεν είναι πάντα καλά καθορισμένες και κατανοητές, ούτε πάντα πλήρως ελεγχόμενες, καθώς ένα μόριο μπορεί (συχνά) να διασπαστεί σε μια ποικιλία μικρότερων θραυσμάτων, το καθένα με τη δική του σταθερότητα και γενικότερα χημική δραστικότητα. Οι αντιδράσεις διάσπασης αξιοποιούνται συχνά σε αρκετές αναλυτικές τεχνικές, με πιο αξιοσημείωτες τη φασματοσκοπία μάζας, την παραδοσιακή βαρυμετρική ανάλυση και τη θερμοβαρυτική ανάλυση.

Σύμφωνα με έναν ευρύτερο ορισμό, ο όρος **διάσπαση** μπορεί επίσης να συμπεριλαμβάνει και τη διάσπαση μιας φάσης σε δύο ή περισσότερες φάσεις.

Υπάρχουν τρεις (3) μεγάλες κατηγορίες αντιδράσεων διάσπασης:

1. Θερμική διάσπαση ή **θερμόλυση**.
2. Ηλεκτρολυτική διάσπαση ή ηλεκτρόλυση.
3. Καταλυτική διάσπαση.

Υπάρχουν και οι αυθόρμητες διασπάσεις, δηλαδή αυτές που γίνονται χωρίς εξωτερικό ερέθισμα, όπως είναι π.χ. η διάσπαση του υπεροξειδίου του υδρογόνου σε νερό και οξυγόνο, αλλά αυτές οι αντιδράσεις αποσύνθεσης είναι (σχετικά) σπάνιες.

{\displaystyle \mathrm {2H\_{2}O\_{2}{\xrightarrow {}}2H\_{2}O+O\_{2}} }

Στοιχειομετρία αντιδράσεων διάσπασης
------------------------------------

Η γενική στοιχειομετρική εξίσωση για το απλούστερο είδος αντιδράσεων διάσπασης είναι η ακόλουθη:

{\displaystyle \mathrm {AB{\xrightarrow {}}A+B} }

Παραδείγματα αντιδράσεων διάσπασης αποτελούν η διάσπαση της αμμωνίας σε άζωτο και υδρογόνο, η (λεγόμενη) ηλεκτρόλυση του νερού και οι αντιδράσεις πυρόλυσης (οι τελευταίες αποτελούν παράδειγμα αντιδράσεων αποικοδόμησης):

{\displaystyle \mathrm {2NH\_{3}{\xrightarrow {}}N\_{2}+3H\_{2}} }
{\displaystyle \mathrm {2H\_{2}O{\xrightarrow {}}2H\_{2}+O\_{2}} }
{\displaystyle \mathrm {CH\_{3}CH\_{2}CH\_{2}CH\_{3}{\xrightarrow {}}CH\_{3}CH=CH\_{2}+CH\_{4}} }

Αναφορές και σημειώσεις
-----------------------

1. ↑  Σημείωση: Αυτό, όμως, δε σημαίνει ότι πάντα μια χημική ένωση που διασπάται στα στοιχεία της, μπορεί το ίδιο εύκολα να συντεθεί από τα στοιχεία που την αποτελούν. Δηλαδή, οι αντιδράσεις αποσύνθεσης δεν είναι πάντα εύκολα αντιστρέψιμες.
2. ↑  GoldBookRef:decomposition Goldbook.iupac.org[*νεκρός σύνδεσμος*] }
3. ↑  Σημείωση: Ορισμένα συγγράμματα συμπεριλαμβάνουν επίσης την ακτινόλυση (που εμπεριέχει τη φωτόλυση) και την υδρόλυση.
Ο **Τζαμπαττίστα Βαρέσκο** (ιταλ. *Giambattista Varesco* 26 Νοεμβρίου 1735 - 25 Αυγούστου 1805) ήταν Ιταλός ιερέας, μουσικός, ποιητής και (ίσως ο πιο γνωστός) λιμπρετίστας του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ. Το όνομά του συνήθως ως Τζιαμπαττίστα, Τζιανμπαττίστα, Τζιοβάνι Μπαττίστα και Τζιρόλαμο Τζιοβάνι Μπαττίστα. Μερικές φορές αναφέρεται με τον ιταλικό τίτλο *Αμπάτε (Abate)* ή τον γαλλικό *Αββάς (Abbé)*, που χρησιμοποιούνται και οι δύο για τους ιερείς.

Βιογραφία
---------

### Ζωή και έργο

Το λιμπρέτο της όπερας *Ιδομενέας (1781)* στη γερμανική και στην ιταλική γλώσσα
Ο Βαρέσκο γεννήθηκε στο Τρέντο, στις 26 Νοεμβρίου 1735. Ο πατέρας του, Τζουζέπε Λορέντζο Βαρέσκο, λέγεται ότι ήταν μουσικός του καθεδρικού ναού της πόλης. Τίποτα δεν είναι γνωστό για την εκπαίδευση του, αλλά είναι πιθανό ότι φοίτησε σε κάποιο κολέγιο Ιησουιτών και στην συνέχεια ακολούθησε την ιερατική του καριέρα. Το 1766 προσλήφθηκε από τον πρίγκηπα - αρχιεπίσκοπο Σιγισμούνδο βον Στράτενμπαχ ως ιερέας της ενορίας στην αυλή του στο Σάλτσμπουργκ. Η θέση αυτή προοριζόταν για μουσικά προικισμένους ευεργέτες, γεγονός που ταιριάζει με το ότι ο Βαρέσκο ασχολήθηκε ως μουσικός. Λεπτομέρεις των μουσικών του δραστηριοτήτων δεν είναι γνωστές προς το παρόν, αλλά υπάρχουν στοιχεία, ότι ο Βαρέσκο κληρονόμησε δύο βιολιά, μια βιόλα και μια βιόλα ντ' αμόρε. 

### Συνεργασία με τον Μότσαρτ

Ο Μότσαρτ έλαβε την παραγγελία για την πρώτη του σοβαρή όπερα, τον *Ιδομενέα*, από τον Κάρολο Θεόδωρο το 1780, για ένα καρναβάλι στο Μοναχό. Στην αρχή ο Λέοπολντ Μότσαρτ μεσολάβησε για τον γιο του, στον Βαρέσκο τις αλλαγές και τα λάθη, που έπρεπε να λάβει υπόψη του στο λιμπρέτο. Ο Βαρέσκο εκτέλεσε πιστά τις απαιτήσεις του συνθέτη - αν και με γκρίνια - μέχρι το τέλος της συνεργασίας τους, παρ' ότι επέμενε να δημοσιευτεί το λιμπρέτο στο αρχικό του κείμενο.

Η πρώτη συνεργασία του Βαρέσκο με τον Μότσαρτ, είχε λάβει χώρα ήδη από το 1775, καθώς ο Βαρέσκο διασκεύασε το λιμπρέτο του *Βασιλιά βοσκού* (ΙΙ re pastore) του Πιέτρο Μεταστάζιο για την ομώνυμη όπερα του Μότσαρτ (Κ.208). Επίσης ο Βαρέσκο έγραψε το λιμπρέτο για την ημιτελή όπερα μπούφα του Μότσαρτ *Η χήνα από το Κάιρο*, για την όπερα *Ανδρομέδα και Περσέας* (Andromeda e Perseo, 1787) του Μίχαελ Χάυντν και μια καντάτα για την ενθρόνιση του Φερδινάνδου Γ΄ το 1804, η οποία μελοποιήθηκε από τρεις μουσικούς στο Σάλτσμπουργκ.

### Τελευταία χρόνια

Ο Βαρέσκο έζησε σε ταπεινές, αν όχι φτωχικές συνθήκες, αφήνοντας, έπειτα από τον θάνατο του, στις 25 Αυγούστου 1805, 640 φλωρίνια

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. data.bnf.fr/ark:/12148/cb120168129. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
2. 1 2  *Ιστορικό Αρχείο Ρικόρντι*. 15011. Ανακτήθηκε στις 3  Δεκεμβρίου 2020.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 86878472
* LCCN: n81042597
* ISNI: 0000 0001 0922 202X
* GND: 100652565
* SUDOC: 028304802
* BNF: cb120168129 (data)
* BIBSYS: 90752696
* MusicBrainz: 7a96e15e-12de-45d2-872f-b2b46d295ca6
* NLA: 35678189
* NKC: mzk2007386229
* BNE: XX1147271
* CiNii: DA05039193

 |

 |
Συντεταγμένες: 12°03′N 61°38′W﻿ / ﻿12.050°N 61.633°W﻿ / 12.050; -61.633

Για την πόλη, δείτε: Μανζίνι.  

Το **Μανζίνι** (αγγλικά: *Manzini*) είναι μια από τις 4 συνοικίες της Σουαζιλάνδης. Πρωτεύουσα είναι το Μανζίνι.

Γεωγραφία
---------

Το Μανζίνι είναι η δεύτερη μεγαλύτερη σε έκταση (μετά το Λουμπόμπο) και μεγαλύτερη σε πληθυσμό συνοικία της Σουαζιλάνδης. Συνορεύει με όλες τις άλλες συνοικίες :με το Χνόχο στα βόρεια, με το Λουμπόμπο στα ανατολικά και με το Σισελουένι στα νότια και με τη Νότια Αφρική στα δυτικά.

### Τοποθεσία

Το Μανζίνι βρίσκεται κεντρο-δυτικά της Σουαζιλάνδης.

Πληθυσμός
---------

Το Μανζίνι είναι η μεγαλύτερη σε πληθυσμό συνοικία της Σουαζιλάνδης. Έχει πληθυσμό, σύμφωνα με την απογραφή του 1997, 292.000 κατοίκους.

Tinkhundla
----------

Το Μανζίνι διαιρείται σε 16 tinkhundla:

* Εχουχανιένι
* Λαμπανιάτσι
* Κουαλουσένι
* Λαμγκάμπι
* Λομπάμπα Λομτζάλα
* Λουτζελούτζε
* Μαφουτσένι
* Μαλανγκάτζα
* Μονγκόνγκο
* Βόρειο Μανζίνι
* Νότιο Μανζίνι
* Μχιουένι
* Μτφονγκουανένι
* Νγκουμπίσι
* Νλαμπένι
* Ντοζόζι

Δείτε επίσης
------------

* Συνοικίες της Σουαζιλάνδης
Η κρυσταλλική δομή του χλωριούχου νατρίου
**Ιοντικός κρύσταλλος** ονομάζεται ο κρύσταλλος που αποτελείται από ιόντα που είναι ενωμένα λόγω της μεταξύ τους ηλεκτροστατικής έλξης. Χαρακτηριστικά παραδείγματα τέτοιων κρυστάλλων είναι οι ιοντικές ενώσεις αλογόνων με αλκάλια, όπως το φθοριούχο κάλιο (KF) , το χλωριούχο κάλιο (KCl) , το βρωμιούχο κάλιο (KBr) , το ιωδιούχο κάλιο (KI) , το φθοριούχο νάτριο (NaF) και άλλοι συνδυασμοί κατιόντων νατρίου, ρουβιδίου, καισίου ή λιθίου με ανιόντα φθορίου, χλωρίου, βρωμίου και ιωδίου. Το χλωριούχο νάτριο (NaCl) έχει συγκέντρωση 6:6. Οι ιδιότητες του NaCl επηεράζουν τις έντονες αλληλεπιδράσεις που υπάρχουν μεταξύ των ιόντων (Na+ και Cl-). Είναι ένας πολύ καλός αγωγός του ρεύματος, όταν είναι σε υγρή κατάσταση, ενώ αντίθετα μονωτής του ρεύματος σε στερεή κατάσταση. Όταν διαλύεται, τα ευκίνητα ιόντα μεταφέρουν φορτία μέσα στο διάλυμα. Χαρακτηρίζονται από έντονη απορρόφηση υπέρυθρης ακτινοβολίας και έχουν επιφάνεια που μπορεί εύκολα να διαχωριστεί. Η ακριβής οργάνωση των ιόντων στον κρύσταλλο ποικίλλει ανάλογα με το μέγεθος των ιόντων στη στερεά μορφή.

Δείτε επίσης
------------

* Κρύσταλλος
* Υγρός κρύσταλλος
* Κρυσταλλογραφία
* Κρυσταλλικό σύστημα
* Ιόν
Ο **Κυβερνήτης της Αρούμπα** είναι ο αντιπρόσωπος του αρχηγού κράτους των Κάτω Χωρών στην Αρούμπα. Σήμερα αρχηγός κράτους της Ολλανδίας είναι η βασίλισσα Βεατρίκη. Τα καθήκοντα του κυβερνήτη είναι διπλά, καθώς αντιπροσωπεύει και διασφαλίζει τα γενικά συμφέροντα του Βασιλείου και είναι επίσης αρχηγός της Κυβέρνησης της Αρούμπα. Είναι υπόλογος στην κυβέρνηση του Βασιλείου των Κάτω Χωρών. Ως αρχηγός της κυβέρνησης, ο Κυβερνήτης απολαμβάνει ασυλίας. Ασκεί την εκτελεστική εξουσία υπό την ευθύνη του υπουργικού συμβουλίου, που είναι υπεύθυνοι στο κοινοβούλιο ("Estates of Aruba"). Ο Κυβερνήτης δεν αποτελεί μέλος του υπουργικού συμβουλίου και δεν έχει πολιτικές ευθύνες. Επιτελεί σημαντικό ρόλο κατά τη σύνθεση της κυβέρνησης. Διορίζεται από τη Βασίλισσα για εξαετή θητεία. Η θητεία του μπορεί να επεκταθεί για μία ακόμα εξαετία. Ο κυβερνήτης υποστηρίζεται από τη γραμματεία του υπουργικού συμβουλίου του κυβερνήτη και δέχεται συμβουλές από το Συμβούλιο επί των Συμβουλών (Raad van Advies), το οποίο απαρτίζεται από τουλάχιστον 5 μέλη που διορίζονται από τον ίδιο τον κυβερνήτη.

Κατάλογος κυβερνητών
--------------------

Την 1η Ιανουαρίου του 1986 η Αρούμπα έγινε αυτόνομη και της δόθηκε καθεστώς *Status Aparte*. Τα προηγούμενα χρόνια κυβερνήτης της Αρούμπας ήταν ο αντικυβερνήτης των Ολλανδικών Αντιλλών (ολλανδικά: *gezaghebber* ). Ο πρώτος κυβερνήτης, ο Φελίπε Τρομπ διορίστηκε στις 27 Σεπτεμβρίου 1985 και ανέλαβε καθήκοντα την 1η Ιανουαρίου του 1986.

| # | Όνομα(Γέννηση–Θάνατος) | Από | Έως |
| --- | --- | --- | --- |
| 1 | Φελίπε Τρομπ(1917–1995) | 1 Ιανουαρίου 1986 | 28 Ιανουαρίου 1992 |
| 2 | Όλιντο Κούλμαν(1942–) | 29 Ιανουαρίου 1992 | 11 Αυγούστου 2004 |
| 3 | Όλιντο Κούλμαν(1950–) | 11 Αυγούστου 2004 | 31 Δεκεμβρίου 2016 |
| 4 | Αλφόνσο Μπέκχαουτ (Alfonso Boekhoudt)(1965–) | 1 Ιανουαρίου 2017 | Σημερινός |

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ιστοσελίδα του Κυβερνήτη της Αρούμπα
Ο Δρόμος του περάσματος Γκόταρντ στις Ελβετικές Άλπεις.
Ο **δρόμος** είναι μία αναγνωρίσιμη λωρίδα εδάφους ανάμεσα σε δύο μέρη, που με ανθρώπινη παρέμβαση έχει ομαλοποιηθεί ή έχει υποστεί κάποια άλλη προετοιμασία ώστε να καθιστά ευκολότερη την προσπέλαση της από ανθρώπους, ποδήλατα ή μηχανοκίνητα τροχοφόρα οχήματα. Ιστορικά υπάρχουν όμως και δρόμοι που δεν έχουν υποστεί καμία παρέμβαση κατασκευής ή συντήρησης.

Σε αστικές περιοχές, ένας δρόμος που διέρχεται μέσα από μία πόλη ή χωριό ονομάζεται οδός ή λεωφόρος αν είναι μεγάλος και αποκτά διπλή λειτουργία, ως κοινόχρηστος αστικός χώρος και διαδρομή. Η οικονομία και η κοινωνία βασίζονται έντονα σε αποτελεσματικούς δρόμους. Στην Ευρωπαϊκή Ένωση το 44% όλων των αγαθών μετακινούνται με φορτηγά και το 85% όλων των ανθρώπων μετακινούνται με αυτοκίνητα και λεωφορεία μέσω δρόμων.

Ο διαπολιτειακός 80, ο δεύτερος μεγαλύτερος αυτοκινητόδρομος των ΗΠΑ. Εκτείνεται από την Καλιφόρνια μέχρι το Νιού Τζέρσεϊ.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής έχουν το μεγαλύτερο δίκτυο δρόμων, με μήκος 6.430.366 (2005) χιλιόμετρα. Η Ινδία έχει το δεύτερο μεγαλύτερο οδικό δίκτυο, με μήκος 3.383.344 χιλιόμετρα (2002). Η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας είναι τρίτη, με μήκος δρόμων 1.870.661 χιλιόμετρα (2004).

Οδοποιία
--------

Για την κατασκευή ενός δρόμου, γίνεται εκσκαφή στο φυσικό έδαφος και τοποθετούνται στερεά υλικά μέχρι το ύψος της στάθμης του καταστρώματος (οδός σε επίχωμα). Στα τμήματα οδών που βρίσκονται σε όρυγμα κατασκευάζονται στις δύο μεριές του καταστρώματος χανδάκια (τάφροι).

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Δρόμος** |

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh85114487
* GND: 4057883-5
* BNF: cb11932808x (data)
* HDS: 007959
* NDL: 00561692
* NKC: ph116142
* BNE: XX525511

 |

 |
Τα **Βρετανικά και Ιρλανδικά Λιοντάρια** (αγγλικά: *British and Irish Lions*) είναι επίλεκτη ομάδα ράγκμπι γιούνιον με παίκτες από τα Εγχώρια Έθνη - τις εθνικές ομάδες της Αγγλίας, της Ιρλανδίας, της Σκωτίας και της Ουαλίας. Οι *Lions* είναι δοκιμαστική ομάδα και γενικά επιλέγονται σ' αυτή διεθνείς παίκτες, αλλά μπορούν να επιλεγούν παίκτες χωρίς συμμετοχές εθνικές ομάδες που είναι διαθέσιμοι σε οποιαδήποτε από τις τέσσερις χώρες.

Η ομάδα πραγματοποιεί περιοδείες κάθε τέσσερα χρόνια, μετέχοντας σε αγώνες εναντίων της Αυστραλίας, της Νέας Ζηλανδίας και της Νότιας Αφρικής. Η δοκιμαστική σειρά του 2009 έληξε με ήττα 2–1 από τη Νότια Αφρική, ενώ στη δοκιμαστική σειρά 2013 κέρδισε 2–1 την Αυστραλία. Στην πιο πρόσφατη σειρά δοκιμών του 2017 εναντίον της παγκόσμιας πρωταθλήτριας Νέας Ζηλανδίας, απέσπασε ισοπαλία 1–1 με 1 ισόπαλο παιχνίδι.

Ιστορία
-------

Από το 1888 και μετά, οι συνδυασμένες ομάδες ράγκμπι από το Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Ιρλανδίας περιόδευσαν στο νότιο ημισφαίριο. Η πρώτη περιοδεία ήταν μια εμπορική επιχείρηση και αναλήφθηκε χωρίς επίσημη υποστήριξη. Οι έξι επακόλουθες επισκέψεις απολάμβαναν αυξανόμενο βαθμό υποστήριξης από τις αρχές, πριν από την περιοδεία του 1910 στη Νότια Αφρική, η οποία ήταν η πρώτη εκπρόσωπος της περιοδείας των τεσσάρων εγχώριων εθνών.

Το 1949 οι τέσσερις Ενωτικές Ομοσπονδίες δημιούργησαν τυπικά μια Επιτροπή Περιοδειών και για πρώτη φορά, κάθε παίκτης της ομάδας των *Lions* του 1950 είχε παίξει διεθνώς πριν από την περιοδεία. Οι περιηγήσεις της δεκαετίας του 1950 εμφάνισαν υψηλά ποσοστά νίκης σε επαρχιακούς αγώνες, αλλά οι δοκιμαστικές σειρές τυπικά έπαυσαν ή εγκαταλήφθηκαν. Η νικήτρια σειρά 1971 (Νέα Ζηλανδία) και 1974 (Νότια Αφρική) άλλαξε αυτό το μοτίβο. Η τελευταία περιοδεία της ερασιτεχνικής περιόδου έλαβε χώρα το 1993.

Σύμβολα
-------

Για περισσότερο από μισό αιώνα, τα Λιοντάρια ήταν συνώνυμα με την κόκκινη φανέλα που αγκάλιαζε το συγχωνευμένο έμβλημα των τεσσάρων χωρών. Εντούτοις, πριν από το 1950 η ομάδα φορούσε φανέλες με οριζόντιες τρίχρωμες λωρίδες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Lions History – The History of the British & Irish Lions». *www.lionsrugby.com*.
2. ↑  Griffiths (1987), pg 9:3.
3. ↑  Griffiths (1987), pg 9:6.
4. ↑  Godwin (1981), pg 231.
5. ↑  Griffiths (1987), pg 9–8.
6. ↑  "Lions change stripes" at Lions website, 17 April 2005 (archive)

Πηγές
-----

* Godwin, Terry· Rhys, Chris (1981). *The Guinness Book of Rugby Facts & Feats*. London: Guinness Superlatives. ISBN 0-85112-214-0.
* Griffiths, John (1987). *The Phoenix Book of International Rugby Records*. London: Phoenix House. ISBN 0-460-07003-7.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα British and Irish Lions  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η **στήλη του Τραϊανού** (ιταλικά: Colonna Traiana‎‎, λατινικά: COLVMNA·TRAIANI‎‎) είναι ρωμαϊκή θριαμβευτική στήλη στη Ρώμη της Ιταλίας, η οποία τιμά τη νίκη του Ρωμαίου αυτοκράτορα Τραϊανού στους Δακικούς Πολέμους. Κατά πάσα πιθανότητα κατασκευάστηκε υπό την επίβλεψη του αρχιτέκτονα Απολλόδωρου από τη Δαμασκό με εντολή της Ρωμαϊκής Συγκλήτου. Βρίσκεται στην Αγορά του Τραϊανού, βόρεια της Ρωμαϊκής Αγοράς. Ολοκληρώθηκε το 113 μ.Χ. Είναι γνωστή για το σπειροειδές ανάγλυφο, το οποίο παριστά καλλιτεχνικά τους πολέμους ανάμεσα στους Ρωμαίους και τους Δάκες (101-102 και 105-106). Ο σχεδιασμός της έχει εμπνεύσει πολυάριθμες στήλες νίκης, αρχαίες και σύγχρονες.

Η κατασκευή είναι περίπου 30 μέτρα σε ύψος ή 35 μέτρα συμπεριλαμβανομένου του μεγάλου βάθρου. Η στήλη είναι κατασκευασμένη από μια σειρά από 20 κολοσσιαία κομμάτια μάρμαρου Καρράρα. Η ζωφόρος περιστρέφεται γύρω από τον άξονα 23 φορές και έχει μήκος 190 μέτρων. Εκεί εμφανίζονται 2.662 πρόσωπα και 155 σκηνές· ο ίδιος ο Τραϊανός εμφανίζεται στη στήλη 58 φορές. Μέσα στη στήλη, μια σπειροειδής σκάλα 185 σκαλοπατιών παρέχει πρόσβαση σε μια βεράντα γύρω από το άγαλμα στην κορυφή. 

Τα αρχαία νομίσματα δείχνουν προκαταρκτικά σχέδια τοποθέτησης αγάλματος ενός πτηνού, πιθανώς αετού, στην κορυφή της στήλης. Μετά την κατασκευή της, δημιουργήθηκε ένα άγαλμα του Τραϊανού, το οποίο εξαφανίστηκε στον Μεσαίωνα. Στις 4 Δεκεμβρίου 1587, ο Πάπας Σίξτος Ε΄ τοποθέτησε ορειχάλκινο άγαλμα του Αγίου Πέτρου, το οποίο παραμένει μέχρι σήμερα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) *Make Lists, Not War*. beckchris.wordpress.com/visual-arts/best-works-of-art-of-all-time-the-critics-picks-part-1/.
2. ↑  Curry, Andrew. «Trajan's Amazing Column». *National Geographic*. Ανακτήθηκε στις 11 Απριλίου 2018.
3. ↑  Platner 1929
4. ↑  Paoletti & Radke 2005, σελ. 541

Πηγές
-----

* Paoletti, John T.; Radke, Gary M. (2005), *Art in Renaissance Italy* (3rd έκδοση), Laurence King Publishing, ISBN 978-1-85669-439-1
* Platner, Samuel Ball (1929), *A Topographical Dictionary of Ancient Rome*, LacusCurtius, ανακτήθηκε στις 2009-03-06

Επιπλέον ανάγνωση
-----------------

* Καραμπάτος, Ηρακλής (2020). *Στοιχεία ρωμαϊκής αισθητικής*. Αθήνα: Παρασκήνιο. σελ. 172. ISBN 978-618-5003-85-2.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Trajan's Column στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 233697364
* LCCN: sh85136842
* GND: 4076814-4
* NKC: ph612505

 |

 |
Το **Πάτνεϊ** (αγγλικά: *Putney*) είναι προάστιο του Λονδίνου, πάνω στον Τάμεση. Συνορεύει με το Φούλαμ (βορράς), το Γουίμπλεντον (νότος), το Γουόντσγορθ (ανατολή) και το Μπαρνς (δύση). 

Συνδέεται με το κεντρικό Λονδίνο με τον υπόγειο σιδηρόδρομο (από τον σταθμό του Ηστ Πάτνεϊ) και με τρένο.

Το Πάτνεϊ είναι το σημείο εκκίνησης του κωπηλατικού αγώνα μεταξύ Κέμπριτζ και Οξφόρδης.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «History of Putney, in Wandsworth and Surrey | Map and description». *www.visionofbritain.org.uk*. Ανακτήθηκε στις 22 Οκτωβρίου 2020.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Putney στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 137375822
* LCCN: n97021448

 |

 |
Ο **Ηλίας Αποστολόπουλος** (γεν. Χολαργός, 1976) είναι ιδιοκτήτης και εισαγωγέας τεχνικής κατασκευαστικής εταιρίας, ο δεύτερος στα χρονικά δήμαρχος του ενιαίου Δήμου Παπάγου Χολαργού και ένας από τους νεώτερους δημάρχους πανελληνίως.

Απόφοιτος του τμήματος Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Πειραιώς, ασχολήθηκε με τα κοινά από μικρή ηλικία, λόγω του πατέρα του Τάσου Αποστολόπουλου, ο οποίος ήταν στέλεχος στην τοπική αυτοδιοίκηση επί 25 έτη. Το 2006 εκλέχθηκε δημοτικός σύμβουλος Χολαργού. Ακολούθως εξελέγη δημοτικός σύμβουλος του ενιαίου δήμου (2010) και το 2014 κέρδισε το δήμο, όντας επικεφαλής του ανεξάρτητου συνδυασμού "Μαζί για την πόλη μας", με ποσοστό 62%, το πιο μεγάλο ποσοστό που έχει καταγραφεί ποτέ στην ιστορία του δήμου, καταλαμβάνοντας την πρώτη θέση και στις δυο δημοτικές κοινότητες που τον αποτελούν. Επαναλαμβάνοντας την επιτυχία του 2014, επανεκλέχθηκε δήμαρχος του ενιαίου δήμου το Μάιο του 2019 με ποσοστό 54,5% κερδίζοντας την αυτοδυναμία από τη πρώτη Κυριακή των εκλογών. Επανεξελέγη το 2023 με 55,68%.

Τυγχάνει μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Αττικό Μετρό, μέλος της Περιφερειακής Ένωσης Δήμων Αττικής, ενώ στο παρελθόν έχει διατελέσει πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Παπάγου Χολαργού, πρόεδρος του Δημοτικού Οργανισμού Κοινωνικής Μέριμνας και Προσχολικής Αγωγής Παπάγου Χολαργού, γραμματέας του Δημοτικού Συμβουλίου Χολαργού, πρόεδρος του Πνευματικού Πολιτιστικού Κέντρου Χολαργού, μέλος της ΤΕΔΚΝΑ και μέλος των Διοικητικών Συμβουλίων του Πνευματικού Πολιτιστικού Κέντρου Χολαργού, του Δημοτικού Αθλητικού Οργανισμού Χολαργού και της Αναπτυξιακής Δημοτικής Επιχείρησης Χολαργού.

Είναι παντρεμένος και έχει δύο παιδιά.

Πηγές
-----

* Βιογραφικό σημείωμα δημάρχου
Η **Ελένη της Αδιαβηνής** ( εβραϊκά: הלני מלכת חדייב‬) ήταν βασίλισσα της Αδιαβηνής (σύγχρονο Ερμπίλ, Ιρακινό Κουρδιστάν) και της Έδεσσας (νυν Σανλιούρφα, Τουρκία) ως αδερφή-βασίλισσα του Μονόβαζου Α', κι αργότερα σύζυγος του Άβγαρου Ε', βασιλιά της Οσροηνής. Ήταν μητέρα του Ιζάτη Β' και του Μονόβαζου Β'. 

Η Ελένη μεταστράφηκε στον Ιουδαϊσμό περί το 30 μ.Χ.

Σύμφωνα με τον Ιώσηπο, η Ελένη ήταν η κόρη του Βασιλιά Ιζάτη.

Πηγές πληροφοριών
-----------------

Όσα είναι γνωστά για την Έλενα βασίζονται στα γραπτά του Φλάβιου Ιωσήπου, του Μωυσή Χορενατσί, του Κιράκου Γκαντζακέτς και του Ταλμούδ. Ο Ιώσηπος, αν και νεότερος, ήταν σχεδόν σύγχρονος της Έλενας, και ζούσε στην Ιερουσαλήμ την εποχή, που εκείνη έζησε και θάφτηκε εκεί, και έγραψε ουσιαστικά μέρη του έργου του από "πρώτο χέρι". Τα πρώτα μέρη του Ταλμούδ, ενώ βασίστηκαν σε παλαιότερες πηγές, συγκεντρώθηκαν περίπου το έτος 200 και μετά.

Βιογραφία
---------

Η Ελένη της Αδιαβηνής ήταν γνωστή για τη γενναιοδωρία της. Κατά τη διάρκεια ενός λιμού στην Ιερουσαλήμ το 45–46 μ.Χ, έστειλε στην Αλεξάνδρεια για καλαμπόκι (σιτάρι) και στην Κύπρο για αποξηραμένα σύκα για διανομή στους πάσχοντες από την πείνα.

Ωστόσο, στο Ταλμούδ, αυτό αποδίδεται στον Μονόβαζο Α', ωστόσο μιλά επίσης για σημαντικά δώρα που έδωσε η βασίλισσα στον Ναό της Ιερουσαλήμ.

Έφτιαξε επίσης μια χρυσή πλάκα, στην οποία έγραφε το εδάφιο της Πεντατεύχου, το οποίο διάβαζε ο ραβίνος, όταν μια γυναίκα, για την οποία υπήρχαν υποψίες περί απιστίας, ερχόταν μπροστά του.

Η αυστηρότητα, με την οποία ακολουθούσε τον εβραϊκό νόμο, αναφέρεται στο Ταλμούδ:

Όταν ο γιος της [Ιζάτης] πήγε στον πόλεμο, η Έλενα έκανε έναν όρκο ότι, αν επέστρεφε ασφαλής, θα γινόταν ναζίρ για διάστημα επτά ετών. Εκπλήρωσε τον όρκο της, και στο τέλος των επτά ετών πήγε στην Ιουδαία. Της είπαν ότι πρέπει να τηρήσει τον όρκο της εκ νέου και ως εκ τούτου έζησε έτσι για επτά ακόμη χρόνια.

Ιερουσαλήμ - Ανάκτορο των Αδιαβηνών
-----------------------------------

Το βασιλικό παλάτι της Βασίλισσας Ελένης πιστεύεται ότι ανακαλύφθηκε κατά τη διάρκεια ανασκαφών στην πόλη του Δαβίδ το 2007. Σύμφωνα με τον Ιώσηπο, το παλάτι χτίστηκε από μια συγγενή του Ιζάτη. Ήταν ένα μνημειώδες κτίριο, που βρίσκεται στην Πόλη του Δαβίδ ακριβώς στα νότια του Όρους του Ναού και καταστράφηκε από τους Ρωμαίους το 70 μ.Χ. 

Τα ερείπια περιείχαν νομίσματα, πέτρινα αγγεία και κεραμικά, καθώς και απομεινάρια αρχαίων τοιχογραφιών. Το επίπεδο του υπογείου περιείχε ένα μικβέχ (τελετουργικό λουτρό).

Παραπομπές
----------

1. ↑   76.
2. ↑  Josephus, War, p.298
3. ↑  Josephus, l.c. § 5.
4. ↑  Yoma 37a.
5. ↑  Numbers v.19–22
6. ↑  Yoma l.c.
7. ↑  Nazir 19b.
8. ↑  Israeli archaeologists uncover 2,000-year-old mansion
06/12/2007
9. ↑  econ
10. ↑  Josephus, War, p 279
11. ↑  Second Temple palace uncovered. By Etgar Lefkovits, Jerusalem Post, December 5, 2007; updated Dec. 24, 2007
Ο **Έντμουντ Πιουσούτσκι** (πολωνικά: Edmund Piłsudski) ήταν άρχοντας του Μόσας και στρατηγός των Ουσάρων.

Βιογραφία
---------

Ο Έντμουντ ήταν γιος του Καλίστα Ιγκνάτσι Πιουσούτσκι (1818–1878) και της Εβελίνα, το γένος Οσκιέρκι. Κληρονόμησε το χωριό Μόσας από την προγιαγιά του, Μπαρμπάρα Μπζοστόφσκα (Barbara Brzostowska), το γένος Ντοκτορόβιτς-Χρεμπινίτσκα (Doktorowicz-Hrebinicka) του οικοσήμου Οστόγια. Ήταν ξάδερφος του Γιούζεφ Πιουσούτσκι και του Μιετσίσουαφ Γιαουοβιέτσκι. Παντρεύτηκε την Ανιέλα Ντιμπόσκα, με την οποία απέκτησε έναν γιο, τον Καλίστα Γιούζεφ (1883–1942).

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Czesława Paczkowska *Kresowe losy rzymskiego filozofa* (w:) *Magazyn Wileński* nr 5/2005» (στα Πολωνικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Φεβρουαρίου 2006. Ανακτήθηκε στις 15 Ιανουαρίου 2024.
2. ↑  Robert Daniłowicz *Ziemia Marszałka* (w:) rp.pl (πολωνικά)