recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Το **Κόσοβο Πόλιε** (σερβικά: Косово Поље, αλβανικά: Fushë Kosovë) είναι πόλη και δήμος στην περιφέρεια Πρίστινας στο αμφισβητούμενο Κοσσυφοπέδιο. Βάσει της Δημοκρατίας της Σερβίας ανήκει στο Οκρούγκ Κοσσυφοπεδίου της Αυτόνομης Επαρχίας του Κοσσυφοπεδίου και Μετοχίων της Σερβίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, η πόλη του Κόσοβο Πόλιε είχε 12.919 κατοίκους, ενώ ο δήμος είχε 33.977 κατοίκους.

Ο σιδηροδρομικός σταθμός του Κόσοβο Πόλιε ήταν ο τέταρτος σημαντικότερος στη Σερβία, μετά του Βελιγραδίου, του Νόβι Σαντ και της Νις. Εκτός από πολλές γραμμές εσωτερικού, υπήρχε και διεθνής κυκλοφορία στη γραμμή Αθηνών-Σκοπίων-Βελιγραδίου-Μονάχου. Ήταν η κύρια έδρα του σιδηροδρόμου στο Κοσσυφοπέδιο και τα Μετόχια. Ωστόσο, μετά τις διώξεις των Σέρβων το 1999, όλη η περιουσία του σιδηροδρόμου σφετερίστηκε από τους Αλβανούς.

Δημογραφικά στοιχεία
--------------------

Σύμφωνα με την απογραφή του 1981, η πόλη κατοικούνταν κυρίως από Σέρβους και Μαυροβούνιους. Μετά τον πόλεμο του 1999, οι περισσότεροι Σέρβοι και Μαυροβούνιοι εγκατέλειψαν το Κόσοβο Πόλιε. Η εθνοτική δομή του πληθυσμού του Κόσοβο Πόλιε άλλαξε παντελώς λόγω της μετανάστευσης Αλβανών από τη Ντρένιτσα, το Ποντούγεβο και τη Μέντβετζα, καθώς επίσης άλλαξε και η ίδια η όψη της πόλης. Πρώην κατοικίες και πολυάριθμα εστιατόρια, για τα οποία ήταν διάσημο το Κόσοβο Πόλιε, πλέον έχουν αντικατασταθεί από κτίρια και επιχειρηματικές εγκαταστάσεις.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Kosovo: Cities & Settlements, www.citypopulation.de
Η **Γέρινα/Ειρήνη**, σερβ.: Јерина Бранковић (άκμασε στο β' ήμισυ του 15ου αι.) από τον Οίκο του Μπράνκοβιτς ήταν πριγκίπισσα της Σερβίας και με τον γάμο της έγινε κυρία της Κρούγια, κλ.π.

Βιογραφία
---------

Ήταν η τρίτη κόρη του Λαζάρ δεσπότη της Σερβίας και της Ελένης Παλαιολογίνας, κόρης του Θωμά δεσπότη του Μωρέως. Έλαβε το όνομα της γιαγιάς της Ελένης Καντακουζηνής.

Αδελφές της ήταν η (Έλενα) Μαρία σύζυγος του Στεφάν Τομάσεβιτς βασιλιά της Βοσνίας και η Μίλιτσα σύζυγος του Λεονάρδου Γ΄ Τόκκου παλατινού κόμη της Κεφαλληνίας & Ζακύνθου και δεσπότη της Ηπείρου.

Παντρεύτηκε τον Ιωάννη/Γκιον Καστριώτη Β΄ κύριο της Κρούγια, που πώλησε το κάστρο αυτό και έφυγε στη Νάπολη. Εκεί ο Φερδινάνδος Α΄ της Νάπολης τον έκανε δούκα του Σαν Πιέτρο ιν Γκαλατίνα, κόμη του Σπολέτο, κύριο του Μόντε Σαν Άντζελο & Σαν Τζιοβάννι Ροτόντο και κύριο του Γκαλιάνο ντελ Κάπο & Όρια.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε τον Ιωάννη Καστριώτη Β΄ τον *Νεότερο* που μάταια προσπάθησε να διώξει τους Οθωμανούς και να ανακτήσει την Αλβανία. Είχε τέκνα:

* Κωνσταντίνος 1477-1500, επίσκοπος της Ιζέρνια, πρωθιερέας.
* Φερδινάνδος απεφ. 1561, δούκας του Σαν Πιέτρο ιν γκαλατίνα.
* Μαρία απεβ. 1569.

Πηγές
-----

* Dejan Nikolić (1996). Svi vladari Srbije. Narodna biblioteka "Resavska škola". већ само кћерке - Јелачу (Јелену), Ирину и Милицу
* Theodore Spandounes (Spandugnino), De la origine deli Imperatori Ottomani, Sathas, C. N. (ed.) (1890) Documents inédits relatifs à l'histoire de la Grèce au moyen âge, IX (Paris), p. 159
Ο **Μαρίνο Μίσελ** (πριν το 1191 - 1250) ήταν ευγενής και αξιωματούχος από την Δημοκρατία της Βενετίας, καταγράφεται πρώτη φορά ως μάρτυρας στην Βενετία (1191). Το πρώτο του αξίωμα ήταν Δικαστής στην Βενετία (1215). Το σημαντικότερο αξίωμα του ήταν αυτό του Ποντεστά της Κωνσταντινούπολης δηλαδή του διοικητή όλων των Βενετών που ζούσαν στην Λατινική αυτοκρατορία με έδρα την Κωνσταντινούπολη. Τον Μάρτιο του 1221 καταγράφεται ως Ποντεστά, η διετής θητεία του ξεκίνησε πιθανότατα το φθινόπωρο του 1220 και έληξε την άνοιξη του 1222. Δεν είναι γνωστή η μετέπειτα πορεία του αλλά καταγράφεται πολύ αργότερα με τον θάνατο του (1250) ως Μπάιλος του Νεγρεπόντε δηλαδή Βενετός διοικητής της Εύβοιας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Jacoby 2006, σ. 69
2. ↑  Jacoby 2006, σ. 69
3. ↑  Jacoby 2006, σ. 69
4. ↑  Jacoby 2006, σ. 69

Πηγές
-----

* Jacoby, David (2006). "The Venetian Government and Administration in Latin Constantinople, 1204–1261: A State within a State". In Gherardo Ortalli; Giorgio Ravegnani; Peter Schreiner (eds.). Quarta Crociata. Venezia - Bisanzio - Impero latino. Atti delle giornate di studio. Venezia, 4-8 maggio 2004. Venice: Istituto veneto di scienze, lettere ed arti.


|  |
| --- |
| Μαρίνο Μικιέλ **Γέννηση:** πριν το 1191 **Θάνατος:** 1250 |
| Βασιλικοί τίτλοι |
| ΠροκάτοχοςΓιάκοπο Τιέπολο | **Ποντεστά της Κωνσταντινούπολης**1220 - 1222 | ΔιάδοχοςΜαρίνο Στορλάτο |
Η **Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης Καναδά** (αγγλικά: *Canada Basketball*, CB) είναι το όργανο διοίκησης της καλαθοσφαίρισης στον Καναδά. Εδρεύει στο Τορόντο και είναι μέλος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (FIBA). Διοργανώνει εθνικά ερασιτεχνικά πρωταθλήματα ανδρών, γυναικών και νέων, εποπτεύει το επαγγελματικό πρωτάθλημα ανδρών, ενώ είναι υπεύθυνη και για τη διεξαγωγή του κυπέλλου της χώρας. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των εθνικών ομάδων ανδρών, γυναικών και νέων του Καναδά.

Ιστορία
-------

Η εθνική ομοσπονδία καλαθοσφαίρισης του Καναδά ιδρύθηκε το 1923.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Canada (CAN) Αρχειοθετήθηκε 2017-08-06 στο Wayback Machine. fiba.com
2. ↑  Canada Basketball Launches CB Classic Collection by JUZD Designer Jing Liu Αρχειοθετήθηκε 2010-02-19 στο Wayback Machine. juzd.com, 10-11-2009

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος
Ο **Σουμπάτ Γ΄**, γεωργιανά: სუმბატი Sumbat III (απεβ. το 1011) από τον Οίκο των Βαγρατιδών-Ιβηρίας του κλάδου του Τάο-Κλαρτζέτι ήταν πρίγκιπας της Ιβηρίας και ο τελευταίος ηγεμόνας του Κλαρτζέτι, από το 993 έως ότου εκτοπίστηκε από τον βασιλιά Βαγράτιος Γ΄ της Γεωργίας το 1011.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του Βαγράτ Β΄ του Κλαρτζέτι (απεβ. το 988) (γιου του Σουμπάτ Β΄ του Κλαρτζέτι). Ο Σουμπάτ Γ΄ διαδέχθηκε τον άτεκνο θείο του Δαβίδ Β΄ -όταν εκείνος απεβίωσε- ως ηγεμόνας του Κλαρτζέτι, θέση την οποία μοιραζόταν με τον αδελφό του Γεώργιο. Ο Γεωργιανός χρονικογράφος των Βαγκρατιδών-Ιβηρίας του 10ου αι. Σουμπάτ Νταβίτις-Ντζε, τους αποδίδει έναν βασιλικό τίτλο: *κυρίαρχοι του Κλαρτζέτι* (claრჯნი ჴელმწიფენი klarjni khelmtsipeni). Ο Σουμπάτ Γ΄ και ο Γεώργιος κυβέρνησαν ένα τμήμα της κληρονομικής επικράτειας των Βαγκρατιδών-Ιβηρίας, που παρέμενε εκτός του ελέγχου του μακρινού εξαδέλφου τους Βαγράτ Γ΄, ο οποίος είχε γίνει βασιλιάς μίας ενοποιημένης Γεωργίας το 1008. Το 1011 οι αδελφοί προσκλήθηκαν από τον Βαγράτ Γ΄ σε διαπραγματεύσεις στο κάστρο του Πανασκέρτι, αλλά συνελήφθησαν και κρατήθηκαν αιχμάλωτοι στο κάστρο του Τμόγκβι, όπου σύντομα θανατώθηκαν. Οι κτήσεις τους πέρασαν στον Βαγράτ Γ΄ και τους απογόνους του. Τα παιδιά τους, ο Βαγράτ Γ΄ γιος του Σουμπάτ Β΄ και ο Δημήτριος γιος του Γεωργίου, κατέφυγαν στην Κωνσταντινούπολη, από όπου θα προσπαθούσαν να ανακτήσουν τα πατρογονικά εδάφη με τη Βυζαντινή βοήθεια, για τελευταία φορά το 1032, αλλά χωρίς αποτέλεσμα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Toumanoff, Cyril (1967). *Studies in Christian Caucasian History*, p. 498. Georgetown University Press.

Δείτε επίσης
------------

* Βαγράτ Γ΄ του Κλαρτζέτι
Το DIM 652 (μοντέλο του 1977)
Η  **DIM Motor**, μια ελληνική αυτοκινητοβιομηχανία, ιδρύθηκε από τον Γεώργιο Δημητριάδη, ως διάδοχο μιας παλιότερης εταιρείας του, την *Βιοπλαστική S.A.*, η οποία είχε δημιουργήσει το Attica. Η DIM αντιπροσώπευε μία ακόμα μεγαλύτερη προσπάθεια από τον Δημητριάδη να δημιουργήσει και να αναπτύξει ένα σύγχρονο αυτοκίνητο εξ' ολοκλήρου από την δικιά του εταιρεία. Δημιούργησε επίσης, έναν νέο 400cc, αερόψυκτο, δικύλινδρο, 30-hp κινητήρα για να λειτουργεί το όχημα, αλλά λόγω καθυστερήσεων στην ανάπτυξη του κινητήρα, το αυτοκίνητο εισήχθη με κινητήρα 600cc και άλλα μηχανικά μέρη του Fiat 126. Επίσης, ένας κινητήρας 650cc της Fiat χρησιμοποιήθηκε, για μία βελτιωμένη έκδοση του αυτοκινήτου. Το αυτοκίνητο τελικά παρουσιάστηκε στην Έκθεση Αυτοκινήτων της Γενεύης, το 1977, και για αυτό το λόγο έλαβε μεγαλύτερη δημοσιότητα από τα υπόλοιπα ελληνικά οχήματα, που παρουσιάστηκαν σε διάφορες διεθνείς εκθέσεις. Όλη η εργασία είχε γίνει σε εργοστάσιο που προορίζονταν για την παραγωγή του αυτοκινήτου, στις Αχαρνές, ενώ η εταιρεία διαφημιζόταν από τον ελληνικό τύπο. Υπήρξαν επίσης, σχέδια και για άλλες εκδόσεις, συμπεριλαμβανομένου ενός σπορ κουπέ. Ωστόσο, το κόστος και το αυτοκίνητο είχε φτωχές προοπτικές επιτυχίας στην ελληνική αγορά (παρά την προσπάθεια να επανασχεδιαστεί το μοντέλο) και είχε ως αποτέλεσμα τον τερματισμό της παραγωγής μετά από περίπου δέκα αυτοκίνητα. Ολόκληρο το έργο εγκαταλείφθηκε το 1982, ως το τελευταίο σχέδιο εμπλοκής του Γεώργιου Δημητριάδη στον κλάδο της αυτοκινητοβιομηχανίας.

Παραπομπές
----------

* L. S. Skartsis και Γ. Αβραμίδης, "Made in Greece," Typorama, Πάτρα, Ελλάδα (2003).
* L. S. Skartsis, "ελληνική Οχημάτων & Κατασκευαστές Μηχανών 1800 για να παρουσιάσει: A Pictorial History", Μαραθώνιος (2012) ISBN 978-960-93-4452-4 (eBook)
* Π. Ρούπα και Ε. Hekimoglou, "Ιστορία του aftokinitou στην Ελλάδα (Ιστορία του αυτοκινήτου στην Ελλάδα)", Κέρκυρα-Economia Publishing, Αθήνα (2009).
* Quattroruote, Tutte le Auto del Mondo 1982-1983, Editoriale Domus, Μιλάνο (1982).
* Automobil Revue/Revue Αυτοκίνητο Του '80, Hallwag, Bern (1980).

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Αυτοκινητοβιομηχανία στην Ελλάδα |
| --- |
|  |
| Εταιρείες | 

|  |  |
| --- | --- |
| Ενεργές | 
ΒΙΟΜΑΝ · Διάνα · ΕΛΒΟ · NAMCO · Replicar Hellas · Tropical · Όμιλος Επιχειρήσεων Σαρακάκη · Sfakianakis · Τανγκαλάκης-ΤΕΜΑΞ |
|  |
| Μη ενεργές | 
Attica · AK Hellas · Alta · AutoDiana · Άτλας · Αγρικόλα · Αυτοκινητοβιομηχανία Ελλάδος · Αυτομηχανική · C.AR · Balkania · ΒΕΤ · ΒΙΑΜΑΞ · ΕΒΙΑΜ · DIM · ΔΗΝΑΠ · Εμπορική Αυτοκινήτων · Ηρακλής · Θεολόγου · MAVA-Renault · ΜΕΒΕΑ · Μέγκο · Motoemil · Μπουχάγιερ Πάτρας · Neorion · Nissan-TEOCAR · PANCAR · Παντελεμίδης-ΤΙΤΑΝ · Πετρόπουλος · Pitsos · Ρεκόρ · ΡΩΣ · Scavas · ΣΤΥΛ ΚΑΡ · Τζεν |

 |
|  |
| Σχετικά θέματα | 
Διεθνής Έκθεση Οχημάτων των Αθηνών |

 |
Το **GAZ-64** ήταν ένα όχημα 4x4 που κατασκευάστηκε από την GAZ (Gorkovsky Avtomobilny Zavod, μεταφρασμένο ως Εργοστάσιο αυτοκινήτων στο Νίζνι Νόβγκοροντ, το οποίο αρχικά ήταν μια συνεργασία μεταξύ της Ford και της Σοβιετικής Ένωσης), το GAZ-64 αντικατέστησε το προηγούμενο GAZ-61. Ο σχεδιασμός του έγινε από τον Vitaliy Grachev. Η διαδικασία σχεδιασμού ήταν εξαιρετικά γρήγορη, χρειάστηκε μόνο μερικές εβδομάδες.

Σχέδιο
------

Το απόλυτο βάρος του αυτοκινήτου ήταν 1,200 κιλά. Τροφοδοτήθηκε από μια 4-κύλινδρη μηχανή 3285 κυβικών εκατοστών και 50 ίππων και τελική ταχύτητα 62 μίλια την ώρα. Κατασκευάστηκε χρησιμοποιώντας υπάρχοντα εμπορικά διαθέσιμα ανταλλακτικά, τα περισσότερα από τα οποία προήλθαν από το GAZ-61 και το φορτηγό GAZ-MM.

Ανάπτυξη
--------

Το GAZ-64 αναπτύχθηκε από μια απαίτηση που αναπτύχθηκε κατά τη διάρκεια του πολέμου 1939-1940 μεταξύ της Σοβιετικής Ένωσης και της Φινλανδίας. Αν και φαίνεται εξωτερικά παρόμοιο με το αμερικανικό τζιπ Bantam/Willys, αναπτύχθηκε χρησιμοποιώντας εξαρτήματα που ήταν ήδη διαθέσιμα στο εμπόριο στη Σοβιετική Ένωση και κατασκευάστηκε σε ένα εργοστάσιο που δημιουργήθηκε αρχικά με τη Ford.

Σχεδιάστηκε για να αντικαταστήσει το προηγούμενο GAZ-61, το οποίο ανακατασκευάστηκε πλήρως σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα (3 Φεβρουαρίου – 25 Μαρτίου 1941) υπό την ηγεσία του Vitaly Grachev για τη δημιουργία ενός τζιπ 4×4, το οποίο ονομάστηκε GAZ-64. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, το διαδέχτηκαν τα πιο επιτυχημένα GAZ-67 και GAZ-67B. Τα GAZ-64 και GAZ-67 αποτέλεσαν τη βάση για τα τεθωρακισμένα αυτοκίνητα BA-64.

### Παραγωγή

646 GAZ-64 κατασκευάστηκαν μεταξύ Μαρτίου 1941 και καλοκαιριού 1942 από την εταιρεία GAZ ή Gorkovsky Avtomobilny Zavod. Το όνομα μεταφράζεται ως το εργοστάσιο αυτοκινήτων του Γκόρκι και το εργοστάσιο ήταν αρχικά μια συνεργασία μεταξύ της εταιρείας Ford και της Σοβιετικής Ένωσης.

Λόγω της διαθεσιμότητας αμερικανικών τζιπ που παρέχονταν από το αμερικανικό πρόγραμμα Νόμος Εκμισθώσεως και Δανεισμού, η πλειονότητα της παραγωγής του GAZ-64 εν καιρώ πολέμου αφιερώθηκε στα τεθωρακισμένα αυτοκίνητα BA-64. Λόγω του ότι η παραγωγή GAZ-64 (και GAZ-67(B) από το 1943/1944) συνδέεται με την παραγωγή BA-64, μόνο περίπου 2.500 κανονικές μονάδες παρήχθησαν κατά τη διάρκεια του πολέμου. Η μεταπολεμική παραγωγή αυξήθηκε πολύ και περισσότερα από 90.000 GAZ-67B παρήχθησαν μέχρι τη στιγμή που τελείωσε η παραγωγή το 1953.

βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. 1 2 3  Thompson, p. 31.
2. 1 2 3  Pročko (2005)
3. 1 2 3  Jeeps 1941–45 By Steven J. Zaloga. P.38-39

εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Διαφήμιση για ένα μοντέλο 1/72 του θωρακισμένου αυτοκινήτου GAZ-64 Αρχειοθετήθηκε 2015-05-28 στο Wayback Machine.
* Άρθρο Military Factory
Παράδειγμα κρασιού που παράγεται από την ποικιλία Corvina
Η **Corvina**είναι μία Ιταλική ποικιλία αμπέλου, η οποία συχνά αναφέρεται και ως **Corvina Veronese** ή **Cruina** ενώ στην Ευρώπη είναι κυρίως γνωστή ως "Cassabria". Καλλιεργείται κυρίως στην περιοχή του Βένετο στη ΒΑ Ιταλία. Η Corvina χρησιμοποιείται με διάφορες άλλες ποικιλίες σταφυλιών για τη δημιουργία των κρασιών Bardolino και Valpolicella με το χαρακτηριστικό ανοιχτό κόκκινο χρώμα τους και την ήπια φρουτώδη γεύση με νότες αμυγδάλου. Αυτές οι ποικιλίες ονομάζονται Rondinella, Molinara (και Rossignola για το τελευταίο κρασί). Χρησιμοποιείται επίσης για την παρασκευή του Amarone και του Recioto.

Κρασιά
------

Η Corvina παράγει κρασιά με γεύση ελαφριά ως μέτρια με ένα απαλό βυσσινί χρώμα. Φυσικά η υψηλή οξύτητα των σταφυλιών μπορεί να κάνουν το κρασί κάπως ξινό, με μία απαλή νότα από πικραμύγδαλο. Μερικές φορές το φινίρισμα  έχει μία χαρακτηριστική γεύση από βύσσινο. Σε ορισμένες περιοχές της Valpolicella, οι παραγωγοί χρησιμοποιούν βαρέλι γήρανσης για να αποκτήσει το κρασί καλύτερη δομή και πολυπλοκότητα. Οι μικροί καρποί της Corvina έχουν χαμηλή περιεκτικότητα σε τανίνες και δεν προσδίδουν ιδιαίτερο χρώμα αλλά χάρη στο παχύ περίβλημά τους είναι ιδανικά για την αποξήρανση και για την προστασία του σταφυλιού από τη σήψη.

Αμπελουργία
-----------

Η Corvina αμπέλου ωριμάζει αργά και είναι επιρρεπής στην παραγωγή μεγάλης σοδειάς που μπορεί να επηρεάσει αρνητικά την ποιότητα του οίνου. Κατά τη διάρκεια του κύκλου ανάπτυξης της αμπέλου, τα πρώτα μπουμπούκια δεν παράγουν φρούτα. Τα αμπέλια πρέπει να αναπτυχθούν σε μια κληματαριά η οποία θα βοηθήσει στο να δημιουργηθεί μακρύς κορμός που μπορεί να παράγει περισσότερα μπουμπούκια.

Σχέσεις με άλλες ποικιλίες
--------------------------

Στο Βένετο η Corvina συχνά συγχέεται με  την ποικιλία Corvinone, ένα κόκκινο σταφύλι που συχνά χρησιμοποιείται για την παραγωγή κρασιών από σταφίδες. Για μεγάλο χρονικό διάστημα, Corvinone θεωρούνταν ένας κλώνος του Corvina αλλά δείγματα DNA έχουν δείξει ότι πρόκειται για δύο διαφορετικές ποικιλίες. Το 2005, εξέταση DNA έδειξε ότι Corvina ήταν ένας γονέας ποικιλία στην ενετική ποικιλία Rondinella.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  J. Robinson *Vines, Grapes & Wines* pg 210 Mitchell Beazley 1986 ISBN 1-85732-999-6
2. 1 2  J. Robinson (ed) *"The Oxford Companion to Wine"* Third Edition pg 205 Oxford University Press 2006 ISBN 0-19-860990-6
3. 1 2  Clarke, O· Rand, M (2001). *Oz Clarke's Encyclopedia of Grapes*. Harcourt. σελ. 85. ISBN 978-0-151007-14-1. LCCN 2001281478.
Ο **Τζιοβάννι Κουερίνι** ήταν τον 13ο αιώνα ευγενής και αξιωματούχος που υπηρέτησε την Δημοκρατία της Βενετίας. Το όνομα του καταγράφεται για πρώτη φορά στην Βενετία το 1204. Αργότερα (1225) διετέλεσε Δουκικός σύμβουλος, ο Λατίνος αυτοκράτορας Ροβέρτος του Κουρτεναί τον ανέλαβε στην υπηρεσία του αν και είχε ορκιστεί ότι θα εξυπηρετεί πάντοτε τα συμφέροντα των Βενετών. Τον Ιανουάριο του 1208, μετά τον θάνατο του αυτοκράτορα Ροβέρτου εξελέγη Ποντεστά της Κωνσταντινούπολης. Η θητεία του ωστόσο διατηρήθηκε ελάχιστα, αν και η θητεία του Ποντεστά ήταν δύο έτη την άνοιξη του 1229 τον είχε αντικαταστήσει ο Ρόμεο Κουερίνι. Αργότερα (1231) καταγράφεται στην Βενετία ως δουκικός σύμβουλος.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Jacoby 2006, σ. 71
2. ↑  Jacoby 2006, σ. 71
3. ↑  Jacoby 2006, σσ. 71-72
4. ↑  Jacoby 2006, σ. 72

Πηγές
-----

* Jacoby, David (2006). "The Venetian Government and Administration in Latin Constantinople, 1204–1261: A State within a State". In Gherardo Ortalli; Giorgio Ravegnani; Peter Schreiner (eds.). Quarta Crociata. Venezia - Bisanzio - Impero latino. Atti delle giornate di studio. Venezia, 4-8 maggio 2004. Venice: Istituto veneto di scienze, lettere ed arti.
Αυτό το λήμμα αφορά στον έρωτα ως ανθρώπινο συναίσθημα.  Για τον θεό στη μυθολογία, δείτε: Έρως.  
Η αντίληψη του τι είναι **έρωτας** διαφέρει ανάμεσα στους λαούς. Οι Ρωμαίοι πίστευαν ότι ο έρωτας ήταν ένα συναίσθημα άγριο ή απλό, χωρίς τίποτα το πνευματικό, και στρεφόταν γύρω από την εξωτερική ομορφιά της γυναίκας με τελικό σκοπό την ηδονή και την τεκνοποίηση. Συνήθως, στον έρωτα συμπεριλαμβανόταν και η εγκατάλειψη της ερωμένης. Με την έλευση του Χριστιανισμού, σε πολλούς θρύλους της Βόρειας Ευρώπης παρατηρείται ο λεγόμενος *ιπποτικός έρωτας*. Από αυτή την έννοια, μετά το τέλος του Μεσαίωνα προήλθε ο *ρομαντικός έρωτας*. Μια παρερμήνευση αυτού του έρωτα ήταν ο *πλατωνικός έρωτας*, η αγνή αγάπη που δεν αποσκοπεί στη σαρκική ηδονή.

Η ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, στις 14 Φεβρουαρίου, έχει καθιερωθεί ως η ημέρα των ερωτευμένων. Στην ανατολική η ορθόδοξη εκκλησία είχε προταθεί ως ημέρα των ερωτευμένων να εορτάζεται η 3η Ιουλίου, ημέρα εορτής του Αγίου Υακίνθου από την Καισαρεία, καθώς δεν αναφέρεται στο ορθόδοξο συναξάρι ο άγιος Βαλεντίνος, διότι με βάση την ορθόδοξη πίστη δεν είναι Άγιος.

Πηγές
-----

* Σύγχρονος εγκυκλοπαίδεια Ελευθερουδάκη, τόμος 10, σελ. 887-888.
* Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου.

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **έρωτας**  |
Η **Ριχάρδα του Σβερίν**, που ονομάζεται επίσης **Ριχάρδα του Λάουενμπουργκ** ή **Ρίξα**, (απεβ. πριν από το 1386), έγινεσύζυγος του δούκα Σλέσβιχ και πιθανώς πρόλαβε την ανάρρηση του συζύγου της στον θρόνο της Δανίας, δηλ. πιθανώς να έγινε βασιλικη σύζυγος: παντρεύτηκε τον Βάλντεμαρ Γ΄ της Δανίας (Βάλντεμαρ Ε΄ δούκα του Σλέσβιχ). Ήταν κόρη του Γκούντσελιν ΣΤ΄ κόμη του Σλέσβιχ-Βίτενμπουργκ και της Ριχάρδας του Tέκλενμπουργκ. Ήταν θεία της Ριχάρδας του Σβερίν, βασίλισσας της Σουηδίας.

Βιογραφία
---------

Το έτος του γάμου της είναι άγνωστο: ο σύζυγός της έγινε βασιλιάς της Δανίας το 1326–29, και αν τον παντρευόταν πριν από το 1329, θα ήταν βασίλισσα της Δανίας. Είχαν δύο γιους, τον Βάλντεμαρ (1338-1360) και τον Ερρίκο (1342-1375). Ο τελευταίος, ο Ερρίκος, έγινε δούκας του Σλέσβιχ μετά το τέλος του Βάλντεμαρ. Η Ριχάρδα είναι κυρίως γνωστή για ένα περιστατικό το 1358, κατά τη διάρκεια του πολέμου μεταξύ του συζύγου της και του βασιλιά Βάλντεμαρ Δ΄ Άτερνταγκ της Δανίας. Ο Άτερτανγκ πολιόρκησε το κάστρο Σέντερμποργκ στο Αλς, το οποίο ήταν εκείνη την εποχή η κατοικία της Ριχάρδας. Υπερασπίστηκε με επιτυχία το κάστρο για μεγάλο χρονικό διάστημα, αλλά όταν δεν ήταν πλέον δυνατό, άνοιξε τις πύλες και βγήκε στον βασιλιά με τις κόρες της και όλες τις γυναίκες του κάστρου *«σε μία προσπάθεια να παρακαλέσει τον νικητή αφέντη για έλεος»*. Το επέτυχε και ο Βάλντεμαρ Δ΄ συμφώνησε να της αφήσει τον έλεγχο του κάστρου, υπό τον όρο ότι θα μείνει εκτός πολέμου. Το 1364 ο γιος της έκανε ειρήνη με τον Άτερτανγκ. Το 1373 η Ριχάρδα έκανε τον Βάλντεμαρ Δ΄ προστάτη των από τη χηρεία φέουδών της, συμπεριλαμβανομένου του Aλς. Αυτή είναι η τελευταία φορά που αναφέρεται. Το 1386 ο ανιψιός του Όθων ΣΤ΄΄ κόμη του Tέκλενμπουργκ έδωσε την άδεια στον ανιψιό της Έρικ της Σαξονίας να διεκδικήσει την κληρονομιά του Όθωνα μετά τη Ριχάρδα, στο όνομά του.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* Dansk biografisk Lexikon / XIV. Δένω. Resen - Saxtrup
Ο **Άλφρεντ Αλεξαντρόβιτς Χιρβ** (εσθ: *Alfred Hirv* και ρωσ: *Альфред Гирв*, 1880 - 1918) ήταν Εσθονός ζωγράφος των αρχών του 20ού αιώνα που έγινε γνωστός κυρίως για τα έργα του με θέμα τη νεκρή φύση.

Βιογραφία
---------

Ο Χιρβ γεννήθηκε το 1880 στο Πετσόρι της Ρωσικής Αυτοκρατορίας (στη σημερινή εποχή υπάγεται στην περιφέρεια Πσκοφ της Ρωσίας και βρίσκεται πολύ κοντά στη ρωσοεσθονική μεθόριο). Σε ηλικία 15 ετών μετοίκησε στην Αγία Πετρούπολη όπου δύο χρόνια αργότερα εγκαινίασε την εκθεσιακή του δραστηριότητα συμμετέχοντας στην ομαδική έκθεση μιας τοπικής καλλιτεχνικής ομάδας. Στη ρωσική μητρόπολη σπούδασε στη Σχολή Τέχνης Στίγκλιτς και στο εργαστήριο του Τζούλιους φον Κλέβερ, ενώ αργότερα πραγματοποίησε περαιτέρω σπουδές στη Ρώμη και το Μόναχο (υπό τον Άντον Άζμπε). Παράλληλα παρουσίασε τα έργα του στο Τάλιν και το Τάρτου και στη συνέχεια έκανε εκπαιδευτικά ταξίδια στη Γαλλία και την Ισπανία προτού εγκατασταθεί μόνιμα στην Αγία Πετρούπολη. Απεβίωσε στις 26 Μαΐου του 1918 στο Πσκοφ. Έργα του βρίσκονται στις συλλογές των Μουσείων Τέχνης του Τάλιν και του Κράσνονταρ. Υπέγραφε τους πίνακές του με το κυριλλικό *Гирв*.

Χαρακτηριστικά και αποτίμηση
----------------------------

Αν και οι δημιουργίες του χαρακτηρίζονται από ποικιλία και περιλαμβάνουν μεταξύ άλλων προσωπογραφίες, ημίγυμνα, καθώς και έργα εικονιστικής τέχνης, ο Χιρβ απέκτησε μεγάλη αναγνωρισιμότητα - που διήρκησε μέχρι τον πρόωρο θάνατό του - κατά κύριο λόγο για τα έργα του με θέμα τη νεκρή φύση. Οι συγκεκριμένοι πίνακες του Χιρβ ήταν επηρεασμένοι από τα αντίστοιχα έργα της Χρυσής Περιόδου της ολλανδικής ζωγραφικής και διακρίνονταν για τα ήπια χρώματα και τα νατουραλιστικά χαρακτηριστικά τους. Μερικά από τα στοιχεία που συνήθως επαναλαμβάνονταν στα εικαστικά του μοτίβα ήταν αντικείμενα όπως τα σταφύλια, τα καλάθια και τα μπουκάλια, με τον ίδιο να δίνει ιδιαίτερη σημασία στη εκάστοτε σύνθεση αλλά και στη θέση με την οποία παρουσιαζόταν το κάθε αντικείμενο.

Πίνακες
-------

* Χαρτοπαίκτες (1910, Μουσείο Kumu, Τάλιν)*Χαρτοπαίκτες* (1910, Μουσείο Kumu, Τάλιν)
* Νεκρή φύση με καραβίδα (δεκαετία 1910, Μουσείο Kumu).Νεκρή φύση με καραβίδα (δεκαετία 1910, Μουσείο Kumu).
* Γυμνή με τριαντάφυλλο (δεκαετία 1900).Γυμνή με τριαντάφυλλο (δεκαετία 1900).

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Коновалов, Эдуард (2017). *Новый полный биографический словарь русских художников*. Litres. σελ. 132.
2. ↑  «Pechory». *pechori.ru*. Pechori. Ανακτήθηκε στις 11 Απριλίου 2018.
3. 1 2 3  «Alfred Hirv». *kunilaart.ee* (στα Αγγλικά). Estonian Art Collection. Ανακτήθηκε στις 11 Απριλίου 2018.
4. ↑  Eesti NSV Riiklik Kunstimuuseum (1989). *Eesti NSV Riiklik Kunstimuuseum. Eesti ja Eesti Nõukogude kunst*. Perioodika. σελ. 16.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* **Europeana**: agent/base/35726

 |

 |
Ο **Δημήτρης (Τζίμης) Αλεξίου** είναι Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής και προπονητής ποδοσφαίρου, ο οποίος αγωνιζόταν ως αμυντικός από το 1974 ως το 1992.

Καριέρα
-------

Ο Αλέξίου ξεκίνησε να αγωνίζεται στις ακαδημίες της Ελλάς Μελβούρνης σε ηλικία δώδεκα ετών και εντάχθηκε στην πρώτη ομάδα το 1974. Μετακόμισε πίσω στην Ελλάδα το 1978 για λογαριασμό του Άρη, στον οποίο όμως αγωνίστηκε την επόμενη σεζόν. Έμεινε στους "κίτρινους" ως το 1982, παίζοντας σε 23 αγώνες πρωταθλήματος, 4 αγώνες κυπέλλου και 3 Ευρωπαϊκών αγώνων, σκοράροντας μία φορά στις 13 Μαΐου 1981 στον εκτός έδρας αγώνα με την ΑΕΚ (2-2).

Το καλοκαίρι του 1982, μεταγράφηκε στην ομάδα του ΟΦΗ, κατακτώντας την έβδομη θέση του πρωταθλήματος και έχοντας παίξει σε 31 ματς, σκοράροντας έξι φορές. Την επόμενη χρονιά σκόραρε εννέα γκολ και ήταν ο πρώτος σκόρερ της ομάδας του, έχοντας παίξει σε 28 αγώνες.

Τον Δεκέμβριο του 1984 μεταπήδησε στην ομάδα του Απόλλωνα Αθηνών και στους έξι μήνες μέχρι το τέλος της σεζόν, πέτυχε έξι τέρματα σε 21 ματς πρωταθλήματος. Συνέχισε στην "ελαφρά ταξιαρχία" ως τον Δεκέμβριο του 1986, όταν και μεταγράφηκε στον Απόλλωνα Καλαμαριάς για μισή σεζόν.

Συνέχισε με την ομάδα του Εδεσσαϊκού μέχρι το τέλος της αγωνιστικής του καριέρας και ακολούθησε ρόλο προπονητή για περισσότερο από μία δεκαετία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Tzimis Alexiou - Player profile | Transfermarkt
2. ↑  Greece 1979/80 - RSSSF
3. ↑  Greece 1980/81 - RSSSF
4. ↑  Greece 1981/82 - RSSSF
5. ↑  Greece 1982/83 - RSSSF
6. ↑  Greece 1983/84 - RSSSF
7. ↑  Greece 1984/85 - RSSSF
8. ↑  Greece 1986/87 - RSSSF
9. ↑  Νοσταλγεί την Αυστραλία ο Τζιμ Αλεξίου… | Neos Kosmos
10. ↑  Tzimis Alexiou - Manager profile | Transfermarkt

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Βασίλης [άγνωστο επίθετο], *Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ...Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό*, αυτοέκδοση, 2014. ISBN 978-960-93-5927-6
Η γεωγραφική θέση των Γαράμαντων στην Αφρική, πριν την ισλαμική κατάκτηση.
Οι **Γαράμαντες** (βερβερικά: iɣerman) ήταν φυλή Βερβέρων οι οποίοι ζούσαν στο Φεζάν κατά την αρχαιότητα.

Θεωρείται ότι εγκαταστάθηκαν στη σημερινή Λιβύη τον 5ο αιώνα. Η εμπορική διαδρομή της ερήμου Σαχάρα ήταν υπό τον έλεγχο των Γαράμαντων εκείνη την εποχή. Με αφορμή τον εμπορικό αυτόν δρόμο, ειδικά με τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, ανταλλάσσονταν ελεφαντόδοντα, διακοσμητικές πέτρες και είδη πολυτελείας με αντάλλαγμα αλάτι. Σήμερα, τοιχογραφίες και γραπτά από την περίοδο των Γαράμαντων έχουν βρεθεί στο εσωτερικό της Λιβύης. Αυτά τα γραπτά βρέθηκαν με τη γραφή Τιφινάγ που χρησιμοποιούν οι Βέρβεροι και οι Τουαρέγκ σήμερα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Kingdom of the Sands - Archaeology Magazine Archive». *archive.archaeology.org*. Ανακτήθηκε στις 22 Ιουνίου 2020.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* LCCN: sh97007536
* GND: 4222602-8

 |

 |
Η **κρητική φορεσιά** αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα στοιχεία της λαογραφίας της Κρήτης. Οι άνδρες φορούν βράκα με σαλβάρια, τον επενδυτή, γελέκι, μεϊντάνι, ζώνη, καρτσόνια και καπότο, επίσης ασημένιο μαχαίρι στη μέση, βουργίδι και κρατούν κατσούνα. Άλλες φορές αντί βράκα φορούν κιλότα σε τύπο στρατιωτικό που μπαίνει μέσα στα στιβάνια (τις μαύρες μπότες που συμπληρώνουν την ενδυμασία), γελέκι με φαρδιά ζώνη και σαρίκι (κρουσάτο μαντίλι). 

Οι γυναίκες φορούν φούστα με σάκο, κατινάκι (φόρεμα με μπούστο ραμμένο σε πλατιά φούστα), τζεμπέρι στο κεφάλι, μπροστοποδιά, σαλβάρι (μακριά βράκα), ποκαμίσα και μαύρα παπούτσια, καθώς και πολλά χρυσαφικά κυρίως λίρες.

Η χειροποίητη κιλότα αποτελεί παραδοσιακή Κρητική ενδυμασία η οποία αντικατέστησε την βράκα μετά τον Α' Παγκόσμιο πόλεμο. Η ενδυμασία αυτή φορέθηκε κατά την περίοδο της Εθνικής Αντίστασης επί Κρητικής Πολιτείας.

Η κιλότα φοριέται με μαύρο πουκάμισο, γιλέκο, πλατιά υφαντή ζώνη, μαύρο μαντίλι στο κεφάλι και στιβάνια.

**ΕΞΩΤΕΡΙΚΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ**:

**ΑΝΔΡΙΚΗ ΚΡΗΤΙΚΗ ΦΟΡΕΣΙΑ**

Φωτογραφίες
-----------

* Φωτογραφία του Μιχαήλ Κόρακα, 19ος αιώνας.Φωτογραφία του Μιχαήλ Κόρακα, 19ος αιώνας.
* Φορεσιά από τα Ανώγεια. Αρχές 20ού αιώνα. Συλλογή ΠΛΙ, ΝαύπλιοΦορεσιά από τα Ανώγεια. Αρχές 20ού αιώνα. Συλλογή ΠΛΙ, Ναύπλιο
* Ανδρική φορεσιά Κρήτης. Αρχές 20ού αιώνα. Συλλογή ΠΛΙ, ΝαύπλιοΑνδρική φορεσιά Κρήτης. Αρχές 20ού αιώνα. Συλλογή ΠΛΙ, Ναύπλιο
* Γυναικεία και ανδρική κρητική φορεσιά, 19ος-20ος αιώνας.Γυναικεία και ανδρική κρητική φορεσιά, 19ος-20ος αιώνας.
* Κρητικός βρακοφόρος, 19ος-20ος αιώνας.Κρητικός βρακοφόρος, 19ος-20ος αιώνας.

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Κρητική φορεσιά** |
Το ***Όταν η μοίρα προστάζει*** (Πρωτότυπος τίτλος: *La Minute de vérité*) είναι Γαλλο-Ιταλική και Αυστριακή δραματική ταινία του 1952 σε σκηνοθεσία Ζαν Ντελανουά και σενάριο των Ντελανουά, Ανρί Ζανσόν, Ρολάντ Λούντενμπαχ και Ρομπέρ Τορέν. Πρωταγωνιστούν οι Ζαν Γκαμπέν, Μισέλ Μοργκάν και Ντανιέλ Ζελέν.

Πλοκή
-----

Παντρεμένος με τη Μαντλέν, ο γιατρός Πιέρ Ρισάρντ καλείται στο κρεβάτι ενός νεαρού ζωγράφου, του Ντανιέλ Πρεβό, ο οποίος μόλις έκανε απόπειρα αυτοκτονίας με αέριο. Ενώ του δίνει τις πρώτες βοήθειες, ανακαλύπτει στο κρεβάτι του τη φωτογραφία του ετοιμοθάνατου Ντανιέλ παρέα με την Μαντλέν, να είναι τρυφερά αγκαλιασμένος. Το ίδιο βράδυ, ο Πιερ ζητά εξηγήσεις από τη γυναίκα του. Η ίδια παραδέχεται ότι πράγματι γνώρισε τον Ντανιέλ οκτώ χρόνια νωρίτερα, κατά τη διάρκεια ενός πάρτι που δόθηκε για τα εκατό χρόνια ενός θεατρικού έργου στο οποίο ήταν η ίδια πρωταγωνίστρια. Ο Ντανιέλ επιμένει να χωρίσει η Μαντλέν τον γιατρό για να τον παντρευτεί. Αλλά η νεαρή γυναίκα τότε κατάλαβε ότι αγαπούσε τον άντρα της και ότι η οικογενειακή του ζωή ήταν εξαιρετικά σημαντική για εκείνη. Γι' αυτό και χώρισε τον Ντανιέλ. Ενώ η Μαντλέν εξιστορεί την σχέση της με τον Ντανιέλ, εκείνη την στιγμή ένα τηλεφώνημα αναφέρει στον Πιέρ ότι ο Ντανιέλ μόλις πέθανε στο νοσοκομείο. Η νύχτα τελειώνει και μαζί της αυτή η στιγμή της αλήθειας κατά την οποία ο Πιέρ και η Μαντλέν αντιμετώπισαν ο ένας τον άλλον. Αυτός ο θάνατος θα σηματοδοτήσει μια αναγέννηση για αυτούς.

Διανομή ρόλων
-------------

* Ζαν Γκαμπέν - Πιέρ Ρίτσαρντ
* Μισέλ Μοργκάν - Μαντλέν Ρίτσαρντ
* Ντανιέλ Ζελέν - Ντανιέλ Πρεβό
* Βάλτερ Κιάρι - Πελάτης του Καμπαρέ
* Ντόρις Ντουράντι - Κυρία Ντουράντι
* Λία ντι Λέων - Κυρία Μενιέρ

Κυκλοφορία
----------

Η ταινία κυκλοφόρησε στις 22 Οκτωβρίου 1952 στην Γαλλία και στις 24 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους στην Ιταλία. Στην Ελλάδα έκανε πρεμιέρα στις 14 Νοεμβρίου 1954 στους κινηματογράφους Αίγλη και Σταρ της Αθήνας.

Υποδοχή
-------

### Εισπράξεις

Η ταινία κατά την εναρκτήρια εβδομάδα προβολής της βρέθηκε στο Νο #1 στο Γαλλικό box office και έκοψε 94.801 εισητήρια. Καθ' ολη την διάρκεια κυκλοφορίας της έκοψε 847.909 εισητήρια στο Παρίσι και συνολικά 3.113.421 εκατομμύρια σε όλη την Γαλλική επικράτεια καταλαμβάνοντας την 18η θέση για το 1952.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «*Η ζωή της πόλεως*» (PDF). *Ψηφιακό Αρχείο Εφημερίδων και Περιοδικού Τύπου - Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος*. Εφημερίδα Ελευθερία. 14 Νοεμβρίου 1954. σελ. 2η. Ανακτήθηκε στις 16 Φεβρουαρίου 2024.
2. 1 2  «*LA MINUTE DE VERITE - BOX OFFICE JEAN GABIN 1952*» (στα Γαλλικά). boxofficestory.com. Ανακτήθηκε στις 16 Φεβρουαρίου 2024.
3. ↑  «*BOX OFFICE ANNUEL FRANCE 1952 TOP 25*» (στα Γαλλικά). boxofficestory.com. Ανακτήθηκε στις 16 Φεβρουαρίου 2024.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* *Αυτή η σελίδα δεν έχει συνδέσμους στα Wikidata*

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Τέχνη
* Πύλη:Κινηματογράφος
* Πύλη:Γαλλία
 |

 |
Η **Μίλητος** είναι Δήμος της Ιταλικής επαρχίας Βίμπο Βαλέντια στην Ιταλική Περιφέρεια Καλαβρία στη νότια Ιταλία. Βρίσκεται περίπου 6 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά από την πρωτεύουσα της επαρχίας Βίμπο Βαλέντια και είναι έδρα Καθολικής επισκοπής.

Ιστορία
-------

Η Μίλητος ιδρύθηκε σύμφωνα με την παράδοση πολύ κοντά στη Μέδμα με μετανάστες από την ομώνυμη πόλη Μίλητος στη Μικρά Ασία που καταστράφηκε από τον Δαρείο τον Μέγα. Ο Ρογήρος Α΄ της Σικελίας σαν αρχηγός του Νορμανδικού στρατού κατέκτησε ολόκληρη την Καλαβρία και τη Σικελία, ίδρυσε την Κομητεία της Σικελίας και έκανε τη Μίλητο πρωτεύουσα (1071). Ο Ρογήρος Α΄ πέθανε ηλικιωμένος (1101) και η νεαρή τελευταία σύζυγος του Αδελαΐδα ντελ Βάστο έγινε κηδεμόνας για λογαριασμό των ανήλικων γιων τους.

Η Αδελαΐδα μετέφερε την πρωτεύουσα της κομητείας από τη Μίλητο στο Σικελικό Παλέρμο, ο μεγαλύτερος γιος τους Σίμων της Σικελίας πέθανε στη Μίλητο σε ηλικία 12 ετών (1105). Ο μικρότερος αδελφός του Ρογήρος Β΄ της Σικελίας που γεννήθηκε στη Μίλητο έγινε Κόμης της Σικελίας (1105), Δούκας της Απουλίας και της Καλαβρίας (1127) και ο πρώτος Βασιλιάς της Σικελίας (1130). Στη Μίλητο έγινε η περίφημη *"Μάχη της Μιλήτου"* ανάμεσα στα Γαλλικά και τα Ναπολιτσιάνικα στρατεύματα (1807). Η Μίλητος υπέφερε από ισχυρούς σεισμούς που κατέστρεψαν τμηματικά την πόλη (1905, 1906), άλλος ισχυρός σεισμός (28 Δεκεμβρίου 1908) κατέστρεψε εκτός από τη Μίλητο το Ρήγιο και τη Μεσσήνη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Superficie di Comuni Province e Regioni italiane al 9 ottobre 2011». Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής της Ιταλίας. Ανακτήθηκε στις 16  Μαρτίου 2019.
2. ↑  demo.istat.it?l=it.
3. ↑  Hubert Houben, Roger II of Sicily: A Ruler Between East and West (Cambridge: Cambridge University Press, 2002), σ. 24

Πηγές
-----

* Hubert Houben, Roger II of Sicily: A Ruler Between East and West (Cambridge: Cambridge University Press, 2002)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 151356392
* LCCN: n86112300
* GND: 4465137-5
* SUDOC: 204415284
* BNF: cb120721161 (data)

 |

 |
Τα **στρυχνοειδή** (λατ. *Solanaceae*) είναι οικογένεια αγγειόσπερμων η οποία περιλαμβάνει ετήσια, διετή και πολυετή ποώδη, θαμνώδη και σπανίως δενδρώδη φυτά. Διαθέτουν απλά, ακέραια ή έλλοβα φύλλα, χωρίς παράφυλλα, άνθη σπανίως πλαγίως ζυγόμορφα και έχουν απλό στύλο. Ο καρπός είναι ράγα ή πυξίδιο. Η οικογένεια των στρυχνοειδών περιλαμβάνει πολλά βρώσιμα και καλλιεργούμενα είδη, όπως η πατάτα (*Solanum tuberosum*), η μελιτζάνα (*Solanum melongena*), ο καπνός (*Nicotiana tabacus*), η ντομάτα (*Solanum lycopersicum*), η πιπεριά (*Capsicum annuum*) κ.ά.. Συνολικά η οικογένεια περιλαμβάνει πάνω από 2.500 είδη φυτών. Ανθικός τύπος \*Κ(5) [Σ(5) Α(5)] Γ(2)

Συστηματική
-----------

Η οικογένεια των Στρυχνοειδών περιλαμβάνει περίπου 2500 είδη σε 115 γένη και υποδιαιρείται σε 7 υποοικογένειες:

* υποοικογένεια Browallioideae
* υποοικογένεια Goetzeoideae
* υποοικογένεια Nicotianoideae
* υποοικογένεια Petunioideae
* υποοικογένεια Schizanthoideae
* υποοικογένεια Schwenckioideae
* υποοικογένεια Solanoideae

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Solanaceae πληροφορίες για την οικογένεια στην ιστοσελίδα Tropicos

Παραπομπές
----------

1. ↑
Το **ρύζι και κάρυ** *(Rice and curry)*, είναι ένα δημοφιλές πιάτο στις Νότιες Ινδικές πολιτείες της Άντρα Πραντές *(Andhra Pradesh)*, Καρνατάκα, Κεράλα και Ταμίλ Ναντού, καθώς και στη Σρι Λάνκα, το Μπαγκλαντές και τις Μαλδίβες.

Το δείπνο ρύζι και κάρυ, περιλαμβάνει τα ακόλουθα:

* Ένα μεγάλο μπολ με ρύζι, συνήθως βραστό, αλλά συχνά και τηγανητό. Μερικές φορές, σερβίρεται *Kiribath*, ρύζι μαγειρεμένο σε γάλα καρύδας.
* Κάρυ λαχανικών, ίσως από πράσινα φασόλια, καρπούς *jackfruit (Artocarpus heterophyllus)* ή πράσα.
* Κάρυ από κρέας, συχνότερα, κοτόπουλο ή ψάρι, αλλά περιστασιακά από κατσίκι ή αρνί, ζυγούρι ή πρόβειο κρέας
* Φάβα, ένα πιάτο από καρυκευμένες φακές
* *Papadums*, μια λεπτή τραγανή γκοφρέτα που γίνεται από όσπρια ή αλεύρι ρυζιού και σερβίρετε ως συνοδευτικό πιάτο.
* *Sambals*, τα οποία είναι συνοδευτικά πιάτα φρέσκου τσάτνεϊ ή τσάτνεϋ *(chutney)* (φρουτομπαχάρ), μπορούν δε να περιλαμβάνουν κόκκινο κρεμμύδι, τσίλι, τριμμένη καρύδα, χυμό λάιμ και είναι συχνά το πιο καυτερό σημείο του γεύματος.

Κάθε μπολ περιέχει μικρές μερίδες, αλλά όπως συνηθίζεται στους περισσότερους από την τροπική Ασία, όταν ένα μπολ αδειάσει, αμέσως ξαναγεμίζεται.

Το φαγητό χρησιμοποιεί πιπεριές τσίλι, κάρδαμο, κύμινο, κόλιανδρο και άλλα καρυκεύματα. Έχει μια ξεχωριστή γεύση. Οι κουζίνες χρησιμοποιούν συστατικά, όπως αποξηραμένα ψάρια τα οποία είναι από την περιοχή. Τα πικάντικα παρασκευάσματα πιστεύεται ότι είναι μεταξύ των πιο καυτερών του κόσμου αναφορικά με το περιεχόμενό τους σε τσίλι (ακολουθούν μόνο αυτά από την *Sylheti*).

Ενώ, οι ντόπιοι γεννιούνται μέσα σε αυτή την κουζίνα και αναπτύσσουν μια υγιή ανοχή στα πικάντικα τρόφιμα, πολλοί επισκέπτες και τουρίστες στην χώρα, συχνά βρίσκουν υπερβολική την πικάντικη γεύση. Ως αποτέλεσμα, πολλά τοπικά εστιατόρια σε αναπτυσσόμενες όσο και σε τουριστικές περιοχές, προσφέρουν ειδικές χαμηλού-καψίματος εκδόσεις των τοπικών τροφίμων, για να καλύψουν τους ξένους ουρανίσκους ή προσφέρουν στους τουρίστες, ένα εναλλακτικό δυτικού τύπου μενού.

Δείτε επίσης
------------

* Κάρυ (σκόνη)

Παραπομπές
----------

1. ↑  Νίκος Δ.Πλατής (Δεκέμβριος 2003). «Φρουτομπαχάρ (Μίγμ.)». *Μπαχαρικό Λεξικό* (2η έκδοση). Αθήνα-Ελλάδα: Εκδόσεις «Κέδρος» Α.Ε. σελ. 469. ISBN 960-04-2303-2.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* (Αγγλικά) Seriouseats.com: An Introduction to Sri Lankan Cuisine
Ο **Φρειδερίκος**, γερμ. Friedrick (1193 - 15 Νοεμβρίου 1226) από τον Οίκο της Άλτενα ήταν κόμης της Άλτενα και του Ίζενμπεργκ.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Άρνολντ, κόμη της Άλτενα και του Ίζενμπεργκ και της Ματθίλδης, κόρης του Φλόρις Γ΄, κόμη της Ολλανδίας.

Το οικογενειακό κάστρο του ήταν στο Ίζενμπεργκ, κοντά στο Χάτινγκεν της Ρηνανίας-Βεστφαλίας. Ήταν ηγετική μορφή στην αντιπαράθεση, που είχαν οι ευγενείς της Βεστφαλίας με τις επιθετικές πολιτικές τού Ένγκελμπερτ Β΄, αρχιεπισκόπου της Κολωνίας. Το 1225 οι ευγενείς έκαναν Συνέλευση στο Ζοστ, όπου ο Φρειδερίκος συνάντησε τον εξάδελφο του πατέρα του, Ένγκελμπερτ Β΄ με σκοπό να συμφωνήσουν για την επιτροπεία (Vogtei) του αββαείου του Έσσεν. Ο Φρειδερίκος κατηγορήθηκε ότι εισέπραττε τα έσοδα για δικό του όφελος προς βλάβη και προσβολή του αββαείου· δεν κατέληξαν σε συμφωνία.

Κατά την επιστροφή τους από το Ζοστ προς την Κολωνία, ο Φρειδερίκος σχεδίασε ενέδρα· έτσι στους πρόποδες τού Γκέβελσμπεργκ, μεταξύ Χάγκεν και Σβελμ, το απόγευμα της 7ης Νοεμβρίου 1225 ο Ένγκελμπερτ Β΄ σκοτώθηκε. Δεν είναι ιστορικά σαφές αν ο φόνος ήταν σκόπιμος ή ο αρχιεπίσκοπος σκοτώθηκε ακούσια κατά την αψιμαχία. Οι νεότεροι μελετητές θεωρούν, ότι ο σκοπός τού Φρειδερίκου ήταν να τον κρατήσει σε "ιπποτική αιχμαλωσία" και να τον ελευθερώσει, όταν ο Ένγκελμπερτ Β΄ υπέκυπτε στα αιτήματα των ευγενών. Αυτό συμφωνεί με τα ήθη της μεσαιωνικής φεουδαρχίας.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε π. το 1210 στη Σοφία του Λίμπουργκ, κόρη του Βάλεραν Γ΄, δούκα του Λίμπουργκ και είχε τέκνα:

* Ντήτριχ Α΄, κόμης της Άλτενα και του Ίζενμπεργκ, πρώτος κόμης του Λίμπουργκ επί του Λέννε
* Φρειδερίκος πριν το 1220-μετά το 1243
* Ελισάβετ πριν το 1220-μετά το 1275
* Σοφία πριν το 1222-μετά το 1275, παντρεύτηκε τον Ερρίκο Γ΄ του Φόλμενσταϊν
* Αγνή πριν το 1228-μετά το 1282, παντρεύτηκε τον Μπούρχαρντ Γ΄ του Μπρόιχ
* μία κόρη, νυμφεύτηκε τον Ιωάννη Α΄, κόμη του Σπόνχαϊμ & Ζάυν

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. 119005859. Ανακτήθηκε στις 14  Αυγούστου 2015.
2. ↑  p4314.htm#i43133. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
3. 1 2 3 4 5 6  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.
4. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.

Πηγές
-----

* Harm Klueting: "'Daß sie ein Abspliß von der Grafschaft Mark ist, daran ist kein Zweifel'": Die Grafschaft Limburg vom 13. bis zum 19 Jahrhundert", in: Jahrburch des Vereins für Orts-und Heimatkunde in der Grafschaft Mark 93/93 (1995), pp 63–126.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 8188248
* LCCN: n95039215
* ISNI: 0000 0000 1320 7490
* GND: 119005859

 |

 |
Ο **Σάμιουελ «Σάμι» Χιουζ** (*Samuel "Sammy" Hughes*) ήταν Βορειοϊρλανδός ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως κεντρικός επιθετικός. Ένας από τους πιο παραγωγικούς σκόρερ της χώρας του όλων των εποχών σημείωσε τουλάχιστον 723 γκολ σε 749 επίσημους αγώνες.

Καριέρα
-------

Ξεκίνησε την καριέρα του από την ομάδα νέων της Κλίφτονβιλ και 
πέρασε τα επόμενα χρόνια παίζοντας ποδόσφαιρο στην *Intermidiate league* με διάφορες ομάδες έως το καλοκαίρι του 1949, όταν ο εξαιρετικός κεφαλοσφαιριστής εντάχθηκε στην Γκλεντόραν.

Έμεινε εκεί δέκα χρόνια και ήδη από την πρώτη χρονιά σημείωσε 28 γκολ σε 25 αγώνες, 23 από αυτά στο πρωτάθλημα που του έδωσαν το τίτλο του πρώτου σκόρερ, ενώ αναδείχθηκε και πρωταθλητής. Αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ και την επόμενη χρονιά με ίδιο αριθμό τερμάτων. Το 1952–53 ήταν η καλύτερη χρονιά του σημειώνοντας 64 γκολ συνολικά σε επίσημους αγώνες και κατέκτησε τους τίτλους πρωταθλήματος, του Κυπέλλου Πόλης και του Κυπέλλου του Ούλστερ, ενώ έγινε ο πρώτος παίκτης του συλλόγου που κέρδισε το βραβείο *Ulster Player of the Year*. Ήταν επίσης πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος για τρίτη φορά με 32 γκολ. Η σεζόν τελείωσε με την επιλογή του Χιουζ για την ομάδα της Ιρλανδικής Ομοσπονδίας, η οποία έκανε περιοδεία στη Βόρεια Αμερική. Το 1959 τελείωσε την καριέρα του στην Γκλεντόραν σημειώνοντας συνολικά 297 γκολ σε 378 επίσημους αγώνες, τρίτος στην ιστορία του συλλόγου.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος ποδοσφαιριστών ανδρών με 500 ή περισσότερα γκολ

Παραπομπές
----------

1. ↑  «RSSSF : Prolific Scorers Data». Ανακτήθηκε στις 19 Ιανουαρίου 2024.
2. ↑  «Football mourns Glentoran legend Sammy Hughes». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Απριλίου 2023. Ανακτήθηκε στις 8 Απριλίου 2023.
3. ↑  «Sammy Hughes». Ανακτήθηκε στις 6 Ιουλίου 2022.
4. ↑  «Northern Ireland - List of Topscorers». Ανακτήθηκε στις 6 Ιουλίου 2022.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Αθλητισμός
* Πύλη:Ποδόσφαιρο
 |

 |
Για για άλλα άτομα με το ίδιο όνομα και προσδιορισμό, δείτε: Άγιος Αναστάσιος (αποσαφήνιση).  

Το Μνημείο του Αγίου Αναστάσιου, στο Ναύπλιο
Ο **Άγιος Αναστάσιος ο Ναυπλιεύς** Πολιούχος της πόλης ήταν Χριστιανός Νεομάρτυρας της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Καταγόταν από το Ναύπλιο και έζησε στα χρόνια της Πρώτης Τουρκοκρατίας, γύρω στο πρώτο μισό του 17ου αιώνα. Ο νεαρός Αναστάσιος βρήκε μαρτυρικό θάνατο από τον τουρκικό όχλο την 1 Φεβρουαρίου του 1655 στο Ναύπλιο, ομολογώντας τη χριστιανική του πίστη. Το μνημείο του Άγιου Αναστασίου βρίσκεται απέναντι από το ναό της Παναγίας στην παλιά πόλη. Η μνήμη του Εορτάζεται κάθε χρόνο στις 1η Φεβρουαρίου έπειτα από Βασιλικό Διάταγμα της 14 Νοεμβρίου 1935. Επίσης τη μέρα αυτή στην πόλη του Ναυπλίου προς τιμήν του Άγιου Αναστάσιου του Ναυπλιέως εορτάζουν τα ονόματα: Αναστάσιος - Αναστασία. 

Ο Αναστάσιος εργαζόταν σαν ζωγράφος στην πόλη του Ναυπλίου. Σύμφωνα με την παράδοση, όταν αναγκάστηκε για ηθικούς λόγους να διαλύσει τον αρραβώνα του με μια κοπέλα, οι συγγενείς της για να τον εκδικηθούν του έκαναν μάγια. Κατά τη διάρκεια της επίρροιάς τους, ο Αναστάσιος απώλεσε τη λογική του, γυρνώντας εδώ κι εκεί, οπότε κάποιοι τούρκοι επωφελήθηκαν και τον υποχρέωσαν να αλλαξοπιστήσει. Ωστόσο, όταν μετά από λίγες ημέρες συνήλθε, πέταξε από το κεφάλι του το λευκό σαρίκι που φορούσε και παρουσία πλήθους στην Αγορά, αναφώνησε: "*Εγώ χριστιανός ήμουν, και χριστιανός είμαι, και χριστιανός θέλω να είμαι*". Αμέσως, οδηγήθηκε στον δικαστή που επιχείρησε να τον μεταπείσει, αλλά ο Αναστάσιος διεκήρυξε με περισσότερη θέρμη την πίστη του, λέγοντας: "*Δεν αρνούμαι εγώ τον κύριόν μου, Ιησούν Χριστόν, τον αληθινόν Θεόν, αλλά πιστεύω και προσκυνώ αυτόν, ως ποιητήν, και σωτήρα μου, την δε ειδικήν σας πίστιν, ουδέ ποσώς χρειάζομαι, αλλ' αποστρέφομαι, και εσάς, και τον προφήτην σας*" Κατόπιν αυτού, ο δικαστής διέταξε τη θανάτωσή του. Ο Αναστάσιος οδηγήθηκε στον τόπο του μαρτυρίου του, δίπλα σε μια εληά, όπου οι δήμιοί του τον κατακρεούργησαν. Σήμερα, στο σημείο υπάρχειο μνημείο του, δίπλα στον Ιερό Ναό που είναι αφιερωμένος στον ίδιο τον Άγιο αλλά και στο Γεννέσιο της Θεοτόκου.

Πηγές
-----

* *Βίοι Αγίων: Άγιος Αναστάσιος ο Ναυπλιεύς ο Νεομάρτυς* Αρχειοθετήθηκε 2014-09-17 στο Wayback Machine.
* *Αργολική Αρχειακή Βιβλιοθήκη: Άγιος Αναστάσιος ο Ναυπλιεύς*
* *Ἀναβάσεις, Ἐνημέρωση, Τοποθετήσεις, Ὁμολογία: Άγιος Αναστάσιος ο Ναυπλιεύς*
Το **Κλειστό Γυμναστήριο Νέας Αλικαρνασσού** ή απλά **Κλειστό «Δυο Αοράκια»** είναι πολυχρηστικό κλειστό στάδιο που βρίσκεται στην πόλη του Ηρακλείου, στο νησί της Κρήτης, στην Ελλάδα. Βρίσκεται σε μια περιοχή που ονομάζεται Δύο Αοράκια. Φιλοξενεί αγώνες γυμναστικής, χάντμπολ, βόλεϊ, μπάσκετ, πυγμαχίας, πάλης, ξιφασκίας, αντιπτέρισης, επιτραπέζιου τένις, Τζούντο, μεικτών πολεμικών τεχνών και άρσης βαρών, αλλά φιλοξενεί κυρίως αγώνες μπάσκετ. 

Το εσωτερικό του κλειστού σταδίου Ηρακλείου στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Κ-19 2015.
Η χωρητικότητα του σταδίου είναι 5.222 θέσεις, ενώ όταν παρέχονται θέσεις για τα μέσα ενημέρωσης και άλλες προσωρινές θέσεις, φτάνει μέχρι και τις 5.500. Το στάδιο περιλαμβάνει επίσης ένα μικρότερο δεύτερο αθλητικό κέντρο, το οποίο χρησιμοποιείται κυρίως για εκπαιδευτικούς σκοπούς, αλλά μπορεί να φιλοξενήσει και εκείνο αθλητικές εκδηλώσεις, μια περιοχή για VIP, αίθουσα συνεντεύξεων τύπου και άλλα.

Έχει διοργανώσει διάφορα παγκόσμια πρωταθλήματα μπάσκετ, ενώ η ΕΟΚ τον χρησιμοποιεί για την προπόνηση της εθνικής Ελλάδας, καθώς και για επίσημους αγώνες. 

Διοργάνωσε αρκετούς από τους αγώνες του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Καλαθοσφαίρισης Ανδρών Κ-19 2019.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «LARGE INDOOR HERAKLION». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Οκτωβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 30 Ιουνίου 2019.
Ο **Σοφοκλής (Σόφος) Κουλίδης** (Αιγάλεω, 1939 - 8 Ιουνίου 2018) ήταν παλαίμαχος Έλληνας ποδοσφαιριστής του Αιγάλεω Α.Ο. της ΑΕΚ και του Παναιγιαλείου, πρωταθλητής της Β΄Εθνικής, αλλά και με πλούσια θητεία στην Α΄ Εθνική Κατηγορία, όπου αγωνίζονταν στη μεσαία γραμμή, ως ανασταλτικός χαφ και πρώην προπονητής ποδοσφαίρου.

Αγωνιστική σταδιοδρομία
-----------------------

Ο Κουλίδης ξεκίνησε την καριέρα του σε μικρή ηλικία από τα "τσικό" (δηλαδή την εφηβική ομάδα) του Αιγάλεω Α.Ο. και το 1958 πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στη μεγάλη Α΄ Κατηγορία της Ένωσης Αθηνών, όπου συμμετείχαν επίσης ο ΠΑΟ, η ΑΕΚ, ο Απόλλων Αθηνών, ο Πανιώνιος, ο Αστέρας Αθηνών, ο Φωστήρας Ταύρου κ.λ.π. Το 1961 αναδείχτηκε πρωταθλητής Β΄Εθνικής και έπαιξε ακολούθως με το Αιγάλεω στην Α΄Εθνική, το 1961-62. Το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς μεταγγράφηκε στην ΑΕΚ, όπου παρέμεινε για 2 σεζόν. Ακολούθως, έπαιξε με τα χρώματα του Παναιγιαλείου στην Α΄Εθνική για μια ακόμη διετία, συμπληρώνοντας συνολικά 5 χρονιές στο κορυφαίο πρωτάθλημα της χώρας μας, με τη φανέλα τριων διαφορετικών συλλόγων (46 επίσημους αγώνες). Έκλεισε τη σταδιοδρομία του το 1967 στον Παναρκαδικό.

Προπονητικό έργο
----------------

Μετά το πέρας της αγωνιστικής του δράσης, ο Σόφος Κουλίδης ανέλαβε προπονητής αρκετών ομάδων της Β΄ και της Γ΄Εθνικής, με πιο γνωστές τον Άρη Αγίου Κωνσταντίνου (1972-73), τον Ορφέα Αιγάλεω με τον οποίο κατέκτησε την άνοδο στη Β΄Εθνική (1975) μέσω του Ειδικού πρωταθλήματος της Ε.Π.Ο. και τον Εθνικό Αστέρα της Καισαριανής, τον οποίο οδήγησε σε αρκετές επιτυχίες σχεδόν για ολόκληρη τη δεκαετία του '80, έως και τα μέσα του '90, τον Αίαντα Σαλαμίνας κ.α..

Στατιστικά στοιχεία
-------------------

* 1958/59: Αιγάλεω Α.Ο.-Α΄ Κατηγορία ΕΠΣΑ-13 συμμετοχές, 1 γκολ
* 1959/60 & 1960/61: Αιγάλεω Α.Ο.-Β΄ Εθνική-37 συμμετοχές, 2 γκολ (άνοδος στην Α΄ Εθνική)
* 1961/62: Αιγάλεω Α.Ο.-Α΄ Εθνική-29 συμμετοχές, 1 γκολ
* 1962/63: ΑΕΚ Αθηνών-Α΄ Εθνική-2 συμμετοχές
* 1963/64: ΑΕΚ Αθηνών-Α΄ Εθνική-(β΄ομάδα)
* 1964/65: Παναιγιάλειος Γ.Σ.-Α΄ Εθνική-2 συμμετοχές
* 1965/66: Παναιγιάλειος Γ.Σ.-Α΄ Εθνική-13 συμμετοχές
* 1966/67: Παναρκαδικός-Β΄ Εθνική-;

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Διεθνής αθλητική ιστοσελίδα
* Γεώργιος Παγιωτέλης, "Το Έπος της Α΄Εθνικής" (Περιοδικό "Οι Παγκόσμιοι", τεύχη ετών 1994-96)
* Νίκος Δημ. Νικολαΐδης "*50 Χρόνια Αιγάλεω*" (1998)
* Ηλεκτρονικό αρχείο "Αθλητικής Ηχούς"
* "40 Χρόνια Ποδόσφαιρο και ΠΡΟ-ΠΟ" (Έκδοση εφημερίδας "Προπόραμα", 1999)

"Ανδρέας Μπόμης, Τρίτομο "Αλμανάκ Ποδοσφαίρου" (Έκδοση "Εικόνες", 1991)

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Επίσημη ιστοσελίδα Αιγάλεω Α.Ο.: "έφυγε από κοντά μας ο Σοφοκλής (Σόφος) Κουλίδης" Ανακτήθηκε στις 11/6/2018». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Απριλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 11 Ιουνίου 2018.