recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Το **Σπήλαιο Νυμφολήπτου**, γνωστό και ως **Σπήλαιο Πανός** και **Σπήλαιο Αρχέδημου**, είναι σπηλιά στις νότιες πλαγιές του Υμηττού στην Αττική, στα βόρεια της Βάρης. Το σπήλαιο αποτελεί σημαντικό αρχαιολογικό χώρο καθώς στο εσωτερικό του είναι διακοσμημένο από το Θηραίο γλύπτη Αρχέδημο, του 5ου αιώνα π.Χ.. Το σπήλαιο στην αρχαιότητα ήταν ιερό των Νυμφών, του Απόλλωνα και του Πάνα. Το 1901 πραγματοποιήθηκαν ανασκαφές από την Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών στην Αθήνα.

Περιγραφή
---------

Το σπήλαιο βρίσκεται στον λόφο Κρεβάτι, σε υψόμετρο 260 μέτρων, στη βόρεια Βάρη, στις νότιες πλαγιές του Υμηττού. Απέχει από τη Βάρη με τα πόδια περίπου μία ώρα (5 χιλιόμετρα χωματόδρομος από τη Σχολή Ευελπίδων), αλλά είναι πιο εύκολα προσβάσιμο από τη Βούλα και τον δρόμο που συνεχίζει μετά το κοιμητήριο. Βρίσκεται σε μικρή απόσταση από το μικρό σπήλαιο Συκιά. Το σπήλαιο δεν είναι οργανωμένος αρχαιολογικός χώρος. Το άνοιγμά του, με διαστάσεις 5 επί 2 μέτρα, είναι σχεδόν κάθετο και στο χείλος έχουν σκαλιστεί σκαλοπάτια τα οποία σήμερα έχουν καταστραφεί. Η κύρια αίθουσα του σπηλαίου, με μήκος 26, πλάτος 23 και ύψος 10 μέτρα, ήταν το ιερό και στα τοιχώματα έχουν λαξευθεί σκαλοπάτια και ανάγλυφες παραστάσεις. Χωρίζεται από ένα τοίχο από σταλακτίτες σε δύο τμήματα.

Τα πρώτα ίχνη κατοίκησης στο σπήλαιο χρονολογούνται από τον 6ο αιώνα π.Χ. Σύμφωνα με τις επιγραφές στο σπήλαιο, το σπήλαιο διαμορφώθηκε σε ιερό από τον Θηραίο γλύπτη Αρχέδημο, ο οποίος το διακόσμησε και σκάλισε σκαλοπάτια, επιγραφές και ανάγλυφα, με πιο σημαντικό ένα ακέφαλο άγαλμα θεάς καθισμένης σε θρόνο και αυτό που τον απεικονίζει να κρατάει σμίλη και σφυρί. Στην παράσταση αυτή, ο Αρχέδημος απεικονίζει τον εαυτό του να φορά ένα τύπο ρούχου, που παραπέμπει άμεσα στη φουστανέλα. Έκτοτε το σπήλαιο αποτέλεσε χώρο λατρείας μέχρι τον 3ο αιώνα π.Χ. όταν και εγκαταλείφθηκε.

Ο πρώτος που επισκέφθηκε το σπήλαιο ήταν ο περιηγητής Ρίτσαρντ Τσάντλερ το 1765 και από τότε το επισκέφθηκαν και άλλοι περιηγητές οι οποίοι πέρασαν από την Αττική, συμπεριλαμβανομένου του Λόρδου Βύρωνα. Στο σπήλαιο διεξήχθησαν την περίοδο 1901-1902 ανασκαφές από την Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών στην Αθήνα, με διευθυντή τον Τσαρλς Γουέλερ. Μέσα στο σπήλαιο ανακαλύφθηκαν εκατοντάδες λυχνάρια και ανάγλυφα, δύο από τα οποία εκτίθενται στη Συλλογή Γλυπτών του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Σπήλαιο Νυμφολήπτου ή Σπήλαιο Πανός Αρχειοθετήθηκε 2016-03-05 στο Wayback Machine. Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού
2. ↑  Νυμφόληπτου ή Αρχέδημου σπήλαιο (ΑΣΜ 89) Αρχειοθετήθηκε 2015-05-21 στο Wayback Machine. Mictop's webpage
3. ↑  «Σπήλαιο Νυμφολήπτου Βάρης». *www.gistor.gr*. Ανακτήθηκε στις 26 Ιουνίου 2023.
4. ↑  Chandler, Richard D. D. (1776). *Travels in Greece: or an Account of a Tour Made at the Expense of the Society of Dilettanti*. Οξφόρδη. σελίδες 150–155.
5. ↑  Weller, Charles Heald (1903). «The Cave at Vari. I. Description, Account of Excavation, and History». *American Journal of Archaeology* **7** (3): 263–288.
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Συκιά.

Η **Συκιά Βούλας** ή **Θρακιά Συκιάς** είναι μια μικρή δολίνη που παίρνει το όνομά της από το ομώνυμο δέντρο που βρίσκεται στην κορυφή του κώνου που σχηματίζει τον πάτο της δολίνης. Οι δολίνες είναι γεωλογικοί σχηματισμοί που δημιουργούνται συνήθως σε ασβεστόλιθο από την κατακρήμνιση της οροφής σπηλαίου. 

Η Συκιά βρίσκεται κοντά στο νεκροταφείο Βούλας, στη θέση Κρεμαστός Λαγός, στον δρόμο για το γνωστό Σπήλαιο του Νυμφόληπτου. Το σπήλαιο βρίσκεται 25 μέτρα νότια του δρόμου, σε υψόμετρο περίπου 300 μέτρων. Στο παρελθόν το σπήλαιο ήταν κλειστό, αλλά στη συνέχεια η οροφή του κατέρρευσε. Οι διαστάσεις του ανοίγματος της οροφής είναι 28 επί 21 μέτρα και έχει βάθος περίπου 20 μέτρα. Ο πυθμένας έχει διαστάσεις 54 επί 24 μέτρα και καταλήγει σε μια μικρή απόφυση η οποία σήμερα έχει επιχωματωθεί. Στην οροφή είναι ορατοί σταλακτίτες. Στον πυθμένα του σπηλαίου έχει φυτρώσει μια μεγάλη άγρια συκιά, η οποία λόγω των ευνοϊκών συνθηκών έχει αποκτήσει μεγάλο μέγεθος. Από αυτήν πήρε το όνομά του το σπήλαιο. Το όνομα Θρακιά είναι το όνομα που χρησιμοποιείται για τα βάραθρα που βρίσκονται στον Υμηττό και τη Λαυρεωτική.

Το σπήλαιο το ανακάλυψε ένας Βρετανός πιλότος λίγο μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο οποίος πετούσε στη περιοχή της Βάρης όταν είδε μια στρογγυλή σπηλιά στο βουνό. Την επόμενη μέρα τελικά το βρήκε κατά τη διάρκεια επιτόπιας έρευνας και στις 6 Φεβρουαρίου 1946 το ερεύνησε η σπηλαιολογική ομάδα.

Στο βάραθρο κατέπεσε τις 15 Ιουλίου 1999 ένα πυροσβεστικό όχημα το οποίο εξετράπη της πορείας του ενώ έσπευε για την κατάσβεση μιας πυρκαγιάς στη περιοχή, με αποτέλεσμα το θάνατο δύο πυροσβεστών και το σοβαρό τραυματισμό ενός τρίτου. Στις 14 Απριλίου 2013, ως δράση για την Παγκόσμια ημέρα καθαρισμού «Let's Do It! World», από το βάραθρο απομακρύνθηκαν με τη βοήθεια γερανών μέταλλα συνολικού βάρους 2,5 τόνων, λάστιχα, πλαστικά και άλλα σκουπίδια. Πρόκειται για έναν από τους μεγαλύτερους καθαρισμούς βαράθρων που έχουν πραγματοποιηθεί παγκοσμίως.

Χρησιμοποιείται ως πεδίο εκπαίδευσης και προπόνησης από σπηλαιολόγους της Αθήνας.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Αποτύπωση Υφιστάμενης Κατάστασης στη Ζώνη Φυσικού Ενδιαφέροντος του Υμηττού[*νεκρός σύνδεσμος*] διπλωματική εργασία Παπατσάνη Δημήτριου, σελ 51
2. ↑  Σπήλαια του νοτίου Υμηττού Εθελοντική Δασοπροστασία Νοτίου Υμηττού
3. ↑  *Ανοικτό Σπηλαιολογικό Εγχειρίδιο ν. 08*. Φεβρουάριος 2007. σελ. 115. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 15 Ιανουαρίου 2021.
4. ↑  Πεσόντες στο Καθήκον/Στο Βωμό του Καθήκοντος Αρχειοθετήθηκε 2014-04-24 στο Wayback Machine. Πυροσβεστικό Σώμα Ελλάδας
5. ↑  Εξώδικο στον Καραμανλή από τον πατέρα του νεκρού πυροσβέστη *Το Πρώτο Θέμα*, 30 Ιανουαρίου 2009
6. ↑  Ένας από τους μεγαλύτερους καθαρισμούς βαράθρου παγκοσμίως στον Υμηττό Αρχειοθετήθηκε 2013-12-08 στο Wayback Machine. econews.gr, 26 Απριλίου 2013
Το **Σπήλαιο του Αγίου Γεωργίου** βρίσκεται στους πρόποδες του Λόφου του Αγίου Γεωργίου του Κιλκίς. Η επιφάνεια του ξεπερνά τα 1.000 τετραγωνικά μέτρα και έχει δύο επίπεδα. Η υγρασία του παραμένει σταθερή στο 95% και η θερμοκρασία του δεν ξεπερνά τους 15 με 17 βαθμούς Κελσίου. Αποτελείται από ασβεστολιθικά πετρώματα και χρονολογούνται 235 εκατομμύρια χρόνια πριν. Η δημιουργία του σπηλαίου άρχισε όταν το νερό της βροχής κατάφερε να περάσει μέσα στα πετρώματα ελευθερώνοντας διοξείδιο του άνθρακα με αποτέλεσμα τη διάβρωση του πετρώματος από την όξινη δράση του. Έτσι με το νερό της βροχής ασβεστίτης εγκαθίσταται στο σπήλαιο, ο οποίος είναι βασικό υλικό των σχηματισμών του σπηλαίου. 
Το μεγαλύτερο μέρος από τους σταλακτίτες και τους σταλαγμίτες καταστράφηκε από ανθρώπους που έμπαιναν και έσπαζαν κομμάτια, όπως τεχνίτες που έσπαγαν και χρησιμοποιούσαν τον διάκοσμο του σπηλαίου για επενδύσεις συντριβανιών, τζακιών κ.ά. Το μήκος των επισκέψιμων διαδρόμων είναι μόλις 300 μέτρα.

Χαρακτηριστικά
--------------

Ο σταλακτιτικός και σταλαγμιτικός διάκοσμος στις οροφές και στα δάπεδα στα σπήλαια δημιουργείται καθώς δεν υπάρχει ρεύμα αέρος, λόγω του τινάγματος και σκορπίσματος των σταγόνων του νερού που πέφτει στο έδαφος. Οι επισκέψιμοι θάλαμοι είναι έξι με διαδρόμους 300 μέτρων συνολικά. 

Εντός του σπηλαίου βρέθηκαν οστά απολιθωμένων ζώων και αυτό υποδηλώνει την ζωή στο σπήλαιο της **στικτή ύαινα** των σπηλαίων, της αλεπούς (Vulpes vulpes), της νυφίτσας Mustela putorius robusta), των ιππίδων (Equus hydruntinus και E. caballus cf. germanicus), των βοοειδών (Bos primigenius), των ελαφοειδών (Cervus elaphus), καθώς και των μικροθηλαστικών (τρωκτικά – rodentia, εντομοφάγα – Insectivora και χειρόπτερα – Chiroptera, νυχτερίδες). Ουσιαστικά το σπήλαιο αποτελούσε *φωλιά των υαινών* και αυτό φαίνεται από την ύπαρξη οστών νεαρών ατόμων, τα υπόλοιπα ζώα κυρίως τα φυτοφάγα μεταφέρονταν εκεί ως τροφή ή απλά παγιδεύονταν και πέθαιναν στο σπήλαιο.
Το σπήλαιο ανακαλύφθηκε τυχαία γύρω στο 1925. Η πρώτη χαρτογράφησή του έγινε από την Άννα Πετροχείλου το 1930 ενώ το 1986 έγινε επισκέψιμο ύστερα από εργασίες εννέα ετών..

Μετά από σύγχρονες επιστημονικές έρευνες που έγιναν από Τσέχους επιστήμονες στο σπήλαιο του Κιλκίς ανακαλύφθηκε πως το κλίμα του μπορεί να θεραπεύσει παθήσεις όπως το παιδικό άσθμα και δερματολογικές παθήσεις προερχόμενες από μολύνσεις και αλλεργίες. Αντίστοιχα σπήλαια με θεραπευτικές ιδιότητες βρίσκονται σε Τσεχία και Ρωσία και είναι επισκέψιμα..

Ένα μεγάλο μέρος από τους σταλακτίτες και τους σταλαγμίτες καταστράφηκε από ανθρώπους που έμπαιναν και έσπαζαν κομμάτια και σήμερα είναι ορατές οι μεγάλες καταστροφές των προηγούμενων ετών.

Παραπομπές
----------

1. 1 2
2. ↑  Σπήλαιο Κιλκίς, τοπικός οδηγός
3. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Νοεμβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 11 Μαΐου 2013.
4. ↑
5. ↑  Σπήλαιο Κιλκίς, τοπικός οδηγός
Ο **Φρειδερίκος Α΄** (π. 1357 - 5 Ιουνίου 1400) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν πρίγκιπας του Βολφενμπύτελ (1373-1400), μέρους του δουκάτου του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ. Ήταν υποψήφιος για βασιλιάς της Γερμανίας στην εκλογή του 1400, αλλά δολοφονήθηκε από τους αντιπάλους του.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Μάγκνους Β΄ και της Αικατερίνης, κόρης του Βερνάρδου Γ΄ πρίγκιπα του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ. Όταν ήταν 16 ετών απεβίωσε ο πατέρας του και την κηδεμονία του ανέλαβε ο θείος του Όθων Α΄ πρίγκιπας του Γκέτιγκεν.

Όπως και ο πατέρας του, συμμετείχε στη διεκδίκηση του Λύνεμπουργκ από τους Άνχαλτ, δούκες της Σαξονίας-Βίττενμπερκ. Αν και το 1373 αυτός και οι αδελφοί του συμφώνησαν με τους Άνχαλτ ότι θα γινόταν πρίγκιπες του Λύνεμπουργκ εκ περιτροπής, η διαφωνία συνείστηκε και στο τέλος ο Φρειδερίκος Α΄ νίκησε και κατέλαβε το πριγκιπάτο για τον εαυτό του το 1388.

Το 1400 έλαβε μέρος στη Σύσκεψη των Γερμανών πριγκίπων στη Φρανκφούρτη για την εκλογή βασιλιά, μετά την έκπτωση του Βεντσεσλάου Δ΄. Μια μερίδα των πριγκίπων των εξέλεξε βασιλιά, αλλά δεν υπήρχε καθολική συμφωνία, έτσι ο Φρειδερίκος Α΄ αποχώρησε και κατά το ταξίδι του της επιστροφής δολοφονήθηκε από τον Ερρίκο Ζ΄ κόμη του Βάλντεκ και τους συνεργάτες του, που μάλλον ήθελαν να εξαλειφθεί ένας από τους υποψήφιους. Η πράξη προκάλεσε αναστάτωση την περίοδο εκείνη. Ένας σταυρός στήθηκε στον τόπο του φόνου, στο Κλαϊνένγκλις, κοντά στο Φρίτσλαρ. Ετάφη στον Καθεδρικό του Μπράουνσβαϊγκ. Οι αδελφοί του Φρειδερίκου Α' κυνήγησαν τους εκτελεστές του.

Το σημείο όπου δολοφονήθηκε ο Φρειδερίκος Α', υποψήφιος βασιλιάς της Γερμανίας

Οικογένεια
----------

Το 1386 νυμφεύτηκε την Άννα, κόρη του Βεγκεσλάου Α΄ δούκα της Σαξονίας-Βίττενμπεργκ και είχε τέκνα:

* Αικατερίνη απεβ. π. 1439, παντρεύτηκε τον Ερρίκο ΚΔ΄ κόμη του Σβάρτσμπουργκ-Ζόντερσχαουζεν.
* Άννα απεβ. 1432, παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Δ΄ των Αψβούργων δούκα της Πέραν Αυστρίας (Τυρόλου).

Πηγές
-----

* Braunschweigisches Biographisches Lexikon, ISBN 3-937664-46-7, Appelhans 2006.
* Allgemeine Deutsche Biographie, vol. 7, p. 497-501

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 57508770
* LCCN: n2015055400
* ISNI: 0000 0000 1239 401X
* GND: 122954157

 |

 |
Γεωργιανή σούπρα
Η **σούπρα** (γεωργιανά: სუფრა [supʰra]) είναι παραδοσιακή γεωργιανή γιορτή και μέρος του γεωργιανού κοινωνικού πολιτισμού. Υπάρχουν δύο τύποι σούπρα: η εορταστική σούπρα (ლხინის სუფრა, [[lxinis supʰra]]), γνωστή ως κέιπι, και μια σκοτεινή σούπρα (ჭირის სუფრა, [[tʃʼɪrɪs sʊpʰra]]), που ονομάζεται κέλεχι, η οποία πραγματοποιείται μετά από ταφές.

Οι παραδόσεις της σούπρας, ως σημαντικό μέρος του γεωργιανού κοινωνικού πολιτισμού, ενεγράφησαν στη λίστα της Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Γεωργίας το 2017.

Ετυμολογία
----------

Στα γεωργιανά, η λέξη "σούπρα" σημαίνει "τραπέζι-πανί". Είναι πιθανόν να σχετίζεται με την αραβική *σούφρα* (سفرة), την αρμενική *σπροκ* (սփրոց) και την τουρκική λέξη *σοφρά*, λέξεις των αντίστοιχων γλωσσών για παραδοσιακές επιφάνειες βρώσης. Τα μεγάλα δημόσια δείπνα στη Γεωργία δεν λαμβάνουν χώρα χωρίς σούπρα, ενώ όταν δεν υπάρχουν τραπέζια, η σούπρα ρίχνεται στο πάτωμα (ή το έδαφος).

Παραπομπές
----------

1. ↑  «არამატერიალური კულტურული მემკვიდრეობა» [Intangible Cultural Heritage] (PDF) (στα Γεωργιανά). National Agency for Cultural Heritage Preservation of Georgia. Ανακτήθηκε στις 25 Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  «UNESCO Culture for development indicators for Georgia (Analytical and Technical Report)» (PDF). EU-Eastern Partnership Culture & Creativity Programme. Οκτωβρίου 2017. σελίδες 82–88. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 26 Οκτωβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 25 Οκτωβρίου 2017.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Darra Goldstein, *The Georgian Feast': The Vibrant Culture and Savory Food of the Republic of Georgia*, 1999, (ISBN 0-520-21929-5)
* The Autocrat of the Banquet Table
* About Georgia Αρχειοθετήθηκε 2007-09-28 στο Wayback Machine.
Ο **Γεώργιος Κ. Μαρής** (Ηράκλειο 1882 - 9 Μαΐου 1949) ήταν Έλληνας πολιτικός του 20ου αιώνα, πολλές φορές βουλευτής και υπουργός.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στο Ηράκλειο το 1882. Η καταγωγή του ήταν από οικογένεια αγωνιστών που διακρίθηκαν στις μάχες της Κρήτης υπέρ της ανεξαρτησίας του νησιού. Πατέρας του ήταν ο οπλαρχηγός Κωνσταντίνος. Ο πατέρας του και οι θείοι του Στέφανος και Γεώργιος Μαρής είχαν πάρει μέρος ως οπλαρχηγοί. 

Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών με εξειδίκευση στην συνταγματολογία. Εκπατρίστηκε σε νεότατη ηλικία και έμεινε για μεγάλο διάστημα στην Αίγυπτο. Εκεί ανέπτυξε αντιβασιλική και αντικαθεστωτική δραστηριότητα και γι' αυτό διώχτηκε από τις Ελληνικές Προξενικές αρχές. Έφυγε από την Αίγυπτο και έμεινε για λίγο στο Σουδάν, και από εκεί πήγε στην Ευρώπη, για να επανέλθει στην Ελλάδα μετά την επανάσταση του 1922. 

Εξελέγη βουλευτής Ηρακλείου το 1920 και το 1923, κατόπιν στις εκλογές του 1926 με το Κόμμα των Εθνικών Φιλελευθέρων και το 1928 , το 1932 και το 1933 με το Κόμμα Φιλελευθέρων. Το 1924 έγινε υπουργός στην κυβέρνηση Σοφούλη , αναλαμβάνοντας το Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας. Το 1925 επί της κυβέρνησης Μιχαλακόπουλου έγινε υπουργός Γεωργίας και προσωρινά Συγκοινωνίας, ενώ αργότερα στο ίδιο έτος έγινε υπουργός Εσωτερικών. Το 1928 διορίστηκε υπουργός Εσωτερικών στην Κυβέρνηση Αλέξανδρου Ζαΐμη. Το 1928 έγινε υπουργός Οικονομικών στις κυβερνήσεις του Βενιζέλου (1928, Ιουνίου 1929, Δεκεμβρίου 1929), ενώ στις 31 Δεκεμβρίου 1929 διορίστηκε προσωρινά υπουργός Εσωτερικών. Στην Κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου 1933 έγινε ξανά υπουργός Εσωτερικών.

Πέθανε στις 9 Μαΐου 1949 και κηδεύτηκε δύο ημέρες αργότερα από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών. Ήταν παντρεμένος με την Ευαγγελία Μαρή και είχαν παιδιά την Αγλαΐα, τον Κώστα, την Μαρίκα, την Τέρκα και την Μυρτώ.

Πηγές
-----

* Γεώργιος Α. Σήφακας, επιμ. (1933). *Κρητικαί Μελέται : Ιστορία-Αρχαιολογία-Λαογραφία, Έτος Α΄ - Αριθ. 1-2*. Αθήνα. Ανακτήθηκε στις 24 Μαΐου 2010.

Αναφορές
--------

1. ↑  ΕΚΛΟΓΕΣ 1926 - ΟΙ 2.010 ΠΟΛΙΤΕΥΤΕΣ, 9-5-2012, ανάκτηση 21-8-2016.
2. ↑  Μητρώο πληρεξουσίων, γερουσιαστών και βουλευτών 1822-1935, Αθήνα 1986, Βουλή των Ελλήνων, σελ. 122, αρ. 941 (pdf)
3. ↑  Εμπρός, 10-5-1949, σελ. 2.
Το **σπήλαιο Μεγάλακκος** βρίσκεται νότια από το χωριό Κλειδωνιά του νομού Ιωαννίνων, κοντά στο Μοναστήρι των Αγίων Αναργύρων και στη βόρεια όχθη του ποταμού Βοϊδομάτη, περίπου 500 μέτρα ανατολικότερα από το σπήλαιο Κλειδί.

Αρχαιολογία
-----------

Ανασκαφές Άγγλων αρχαιολόγων κατά τη δεκαετία του 1980, υπό τον G.N. Bailey, διαπιστώθηκε σε διάβρωση του εδάφους μέσα στο σπήλαιο Μεγάλακκος η ύπαρξη στρώματος 6 μέτρων, που περιείχε μαρτυρίες ανθρώπινης δραστηριότητας (οστέϊνα και λίθινα εργαλεία, οστά ζώων κλπ), που ανάγονται στην νεότερη περίοδο της παλαιολιθικής για την Ελλάδα. 

Ανάλογα ευρήματα με τα παραπάνω εντοπίστηκαν από την ίδια ομάδα αρχαιολόγων και στις γειτονικές βραχοσκεπές Κλειδί και Μπόιλα. Τα ευρήματα αυτά δείχνουν ότι, κατά τη 14η χιλιετία, και οι τρεις αυτές θέσεις στην κοιλάδα του Βοϊδομάτη ήταν σε χρήση και, επομένως, είναι πιθανό να λειτουργούσαν συμπληρωματικά.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Καραδήμου 2012.

Πηγές
-----

* Καραδήμου, Α. «Βραχοσκεπή Μπόιλα». *Οδυσσεύς*. Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Δεκεμβρίου 2008. Ανακτήθηκε στις 5 Φεβρουαρίου 2022.
Ο **Ρούσος Κούνδουρος** του Ανδρέα (και **Ρούσσος Κούνδουρος**, 1891 - 29 Αυγούστου 1944) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός από την Κρήτη.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στον Άγιο Νικόλαο Κρήτης το 1891 από γονείς Σφακιανούς, τον Ανδρέα Γ. Κουνδουράκη και τη Σμαράγδη Στ. Βουρδουμπά. Έμαθε τα πρώτα του γράμματα στο Γυμνάσιο Νεάπολης (μοναδικό στην περιοχή την εποχή εκείνη) και στη συνέχεια έκανε νομικές σπουδές στην Αθήνα. Πρακτική δικηγορική άσκηση έκανε στο γραφείο του εξαδέλφου του Μανούσου Κούνδουρου, στα Χανιά όπου και ορκίστηκε (1916). Διακρίθηκε ως μαχητικός δικηγόρος και δεινός ρήτορας.

Εξελέγη βουλευτής Λασιθίου το 1926 με το Επαρχιακόν Κόμμα και δημοτικός σύμβουλος και πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου του Αγίου Νικολάου (1930 έως 1939, οπότε και παύθηκε από τον μεταξικό νομάρχη Λασιθίου), και συνέβαλε στην εκτέλεση σημαντικών έργων στον Άγιο Νικόλαο, όπως ο ηλεκτροφωτισμός και η έναρξη λειτουργίας του Νοσοκομείου και το δίκτυο ύδρευσης της πόλης. Συμμετείχε με τον εξάδελφό του Ιωσήφ στο βενιζελικό κίνημα του 1935 και φυλακίστηκε. Ήταν παντρεμένος με τη δασκάλα Μαρία Παντερμαράκη από τη Νεάπολη και είχαν 5 παιδιά.. Ήταν ιδρυτικό μέλος του ΕΑΜ στην Κρήτη και επιδίωξε την ενότητα των αντιστασιακών οργανώσεων. Καταδόθηκε και συνελήφθη από τους ναζί, και εκτελέστηκε στην Αγυιά Χανίων, έπειτα από βασανιστήρια. Στη μνήμη του ιδρύθηκε η Κουνδούρειος Δημοτική Βιβλιοθήκη στον Άγιο Νικόλαο.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Κρήτη, Το Αφιέρωμα, Βιογραφίες, τ. 10, εκδ. οίκος Αρσινόη, Αθήνα 1985.
2. ↑  Εκδήλωση για τον «Ρούσσο Ανδρέα Κούνδουρο»[*νεκρός σύνδεσμος*], Ανατολή, 22-8-2013, ανάκτηση 5-11-2015.
3. ↑  Βιογραφία, 19-1-2015.

Βιβλιογραφία
------------

* Γιάννης Παυλάκης, *Ρούσος Ανδρέου Κούνδουρος 1891-1944*, Αθήνα, "Ελληνικές Πανεπιστημιακές Εκδόσεις", 1993.
Το **Σπήλαιο της Ορλόβατσα** (Orlovača) είναι το μεγαλύτερο σπήλαιο της Σερβικής Δημοκρατίας και το δεύτερο μεγαλύτερο της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Βρίσκεται στον λόφο Orlovača, 10 χιλιόμετρα δυτικά του Πάλε και 15 χιλiόμετρα ανατολικά του Σαράγεβο. Είναι γνωστό απο τους ντόπιους ως σπηλιά του Σαβά.

Έρευνα
------

Η πρώτη ομάδα εξερεύνησης μπήκε στο σπήλαιο το 1975, και απο τότε περίπου 2,500 μέτρα της σπηλιάς έχουν εξερευνηθεί. Μία απο της ομάδες βρήκε κόκαλα αρκούδας σπηλαίων που η ηλικία τους υπολογίζεται στα 16 χιλιάδες χρόνια. Στο ίδιο σημείο που βρέθηκαν το οστά, βρέθηκαν και απομεινάρια τσεκουριών αλλά και θραύσματα απο τις προιστορικές εποχές.

Σταλαγμίτες και σταλαχτίτες της σπηλιάς ΟρλόβατσαΣταλαγμίτες και σταλαχτίτες της σπηλιάς Ορλόβατσα

Περιγραφή
---------

Ένας απο τους παράγοντες που κάνουν αυτήν την σπηλιά ελκυστική προς το κοινό, είναι τα αξιοθαύμαστα σχήματα των σταλακτιτών και των σταλαγμιτών που έχουν σχηματιστεί στο πάνω και κάτω μέρος της. Η σπηλιά χαρακτιρίζεται για το σταθερό μικροκλίμα της κατα την διάρκεια όλου του χρόνου, όπου η θερμοκρασία φτάνει τους 8.8 °C και η υγρασία είναι πάνω απο 90%. Η περιοχή γύρω απο την σπηλιά είναι κατάλληλη για περπάτημα, καθώς και για πικ-νικ κοντά στην φυσική πηγή που τρέχει εκεί κοντά.

Αυτο το σπήλαιο είναι υπο την προστασία του Ιδρύματος Προστασίας Πολιτισμικής, Ιστορικής και Φυσικής Κληρονομιάς της Σερβικής Δημοκρατίας.

Η σπηλιά Ορλόβατσα είναι η μόνη σπηλιά της Σερβικής Δημοκρατίας που είναι ανοιχτή προς τους τουρίστες.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Orlovača cave στο Wikimedia Commons

Πηγές
-----

1. 1 2 3  «Nationally designated areas (CDDA)» (Αγγλικά) Ανακτήθηκε στις 26  Ιουνίου 2021.
2. ↑  «Orlovača». *Orlovača*. Ανακτήθηκε στις 23 Νοεμβρίου 2019.
3. ↑  «Orlovača cave and Jahorina mountain day tour». *Google My Maps*. Ανακτήθηκε στις 23 Νοεμβρίου 2019.
4. 1 2  «Cave Bear lived in the Orlovača Cave 16.000 Years ago (gallery)». *Sarajevo Times* (στα Αγγλικά). 16 Μαΐου 2016. Ανακτήθηκε στις 23 Νοεμβρίου 2019.
5. ↑   *Pećina Orlovača / Orlovaca cave*, ανακτήθηκε στις 2019-11-23
6. ↑  «Orlovača Cave is one of the most beautiful Caves in BiH!». *Sarajevo Times* (στα Αγγλικά). 13 Οκτωβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 23 Νοεμβρίου 2019.
7. ↑  «Orlovača Cave now open to visitors». *Sarajevo.travel*. Ανακτήθηκε στις 23 Νοεμβρίου 2019.
Το **Βραβείο Ημέρας της Ανεξαρτησίας** (Βεγγαλικά: স্বাধীনতা পদক‎), επίσης γνωστό ως **Βραβείο Ανεξαρτησίας** (Βεγγαλικά: স্বাধীনতা পুরস্কার‎, επίσης γνωστό ως Σουαντινάτα Παντάκ ή Σουαντινάτα Πουροσκάρ), είναι το υψηλότερο κρατικό βραβείο που δίνεται από την κυβέρνηση του Μπαγκλαντές. Εισήχθη το 1977 και απονέμεται σε οργανισμούς και πολίτες του Μπανγκλαντές ως αναγνώριση για τη σημαντική συνεισφορά τους σε ένα από τα παρακάτω πεδία, συμπεριλαμβανομένου του Πολέμου της Απελευθέρωσης, του Γλωσσικού Κινήματος, της εκπαίδευσης, της λογοτεχνίας, της δημοσιογραφίας, των δημόσιων υπηρεσιών, την επιστήμη και την τεχνολογία, την ιατρική επιστήμη, τις κοινωνικές επιστήμες, το τραγούδι, τους αγώνες και σπορ, τις τέχνες, την αγροτική ανάπτυξη και άλλους τομείς.

Κάθε βραβευμένος λαμβάνει ένα χρυσό μετάλλιο, ένα πιστοποιητικό τιμής και χρηματικό βραβείο. Το ποσό της χρηματικής ανταμοιβής ήταν αρχικά 20.000 τάκα, αλλά στη συνέχεια αυξήθηκε σε 100.000 τάκα το 2004. Κάθε χρόνο, μια επιτροπή ετοιμάζει την λίστα των υποψηφίων και την περνά στον επικεφαλής της κυβέρνησης για την τελική έγκριση. Το βραβείο δίνεται παραδοσιακά στην παραμονή της ημέρας της Ανεξαρτησίας του Μπαγκλαντές σε πολύ δημοφιλή τελετή με θεατές αρκετούς πολιτικούς και άλλους φημισμένους ανθρώπους. 

Το 2006, το βραβείο δημιούργησε διαμάχη αφού ο Πρωθυπουργός δεν ενέκρινε την αρχική λίστα. Ορισμένοι υπουργοί της κυβέρνησης εξέφρασαν ανησυχία για το διορισμό τριών ομόλογων υπουργών. Επιπλέον, το βραβείο για το Τάγμα Ταχείας Δράσης έχει επικριθεί λόγω της υποτιθέμενης συμμετοχής σε εξωδικαστικές εκτελέσεις.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Independence Day Award, Cabinet Division, Government of the People’s Republic of Bangladesh Σφάλμα στο πρότυπο webarchive: Ελέγξτε την τιμή `|url=`. Empty.
2. 1 2  Khan, Sanjida (2012). «National Awards». Στο: Islam, Sirajul. *Banglapedia: National Encyclopedia of Bangladesh* (Second έκδοση). Asiatic Society of Bangladesh.
3. ↑  Rahman, Syedur (2010). *Historical Dictionary of Bangladesh*. Scarecrow Press. σελ. 349. ISBN 978-0-8108-7453-4.
4. 1 2  Το φυλλάδιο της Ανεξαρτησίας Βραβείο το 2007. Το Γραφείο Τμήματος. Κυβέρνησης της λαϊκής Δημοκρατίας του Μπαγκλαντές. σ. 1
5. 1 2  «Rab, Betar on revised list of nominees». *The Daily Star*. 2005-03-14. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2016-03-05.. Ανακτήθηκε στις 2008-01-16.
6. ↑  «SC Bar demands judicial probe into 'crossfire' killings». *Law & Our Rights*. BD News (The Daily Star). 2006-04-01.. Ανακτήθηκε στις 2008-01-16. [*νεκρός σύνδεσμος*]

Εξωτερικές συνδέσεις
--------------------

* Λίστα με διαγωνισμό ή, Γραφείο Διαίρεση, η Κυβέρνηση του Μπαγκλαντές
*Εικόνα της Φιαμέτας* του Ντάντε-Γκάμπριελ Ροσέτι, 1878.
Η **Μαρία του Ακουίνο**, ιταλ.: *Maria d'Aquino* (απεβ. το 1382) ήταν μία Ναπολιτανή ευγενής, που παραδοσιακά ταυτίζεται με την αγαπημένη και μούσα του Τζιοβάννι Μποκάτσιο Φιαμέτα (**Fiammetta**, στα ιταλικά σημαίνει "μικρή φλόγα").

Η Μαρία του Ακουίνο ήταν ένα «φυσικό τέκνο», δηλ. νόθη κόρη του Ροβέρτου του Σοφού, βασιλιά της Νάπολης και κόμη της Προβηγκίας.  Ήταν συνεργός στη δολοφονία του βασιλιά Ανδρέα το 1345, συζύγου της ανιψιάς της και διαδόχου τού Ροβέρτου, της βασίλισσας Ιωάννας Α'. Γι' αυτό η Μαρία καταδικάστηκε σε θάνατο και αποκεφαλίστηκε το 1382 με εντολή του διαδόχου της Βασίλισσας Ιωάννας Α', Βασιλιά Καρόλου Γ'. 

Ο Μποκάτσιο έγραψε, για τη Mαρία του Ακουίνο και τη σχέση τους, σε πολλά από τα λογοτεχνικά του έργα. Παραδοσιακά προσδιορίζεται ως Φιαμέτα. Σύμφωνα με τον ίδιο, η μητέρα της Μαρίας ήταν μία Προβηγκιανή ευγενής, η Σίβιλα Σαμπράν, σύζυγος του Θωμά Δ' κόμη του Ακίνο. Αυτή γεννήθηκε, αφού η κόμισσα Σίβιλα και ο βασιλιάς Ροβέρτος διέπραξαν μοιχεία στις εορτές της στέψης του το 1310, αλλά της δόθηκε το οικογενειακό όνομα τού συζύγου της μητέρας της. Ο υποτιθέμενος πατέρας της την τοποθέτησε σε ένα μοναστήρι.

Βιβλιογραφία
------------

Η Φιαμέτα εμφανίζεται στα ακόλουθα έργα του Boκάκιου:

* *The Filocolo*
* *Teseida*
* *Il Filostrato*
* *Ninfale d'Ameto*
* *Amorosa visione*
* *Fiammetta* (μυθιστόρημα)
* *Ninfale fiesolano*
* *Tο Δεκαήμερον* (Μυθιστορήματα № I, 5; II, 5; III, 6; IV, 1; V, 9; VI, 6; VII, 5; VIII, 6; IX, 5; X, 6)
* Σονέτα (№ XLV, XCVII, CII, CXXVI)

Ιστορικότητα
------------

Ο μελετητής του Μποκάτσιο Γκ. Χ. ΜακΓουίλιαμ υποστηρίζει, ότι η Mαρία του Ακουίνο δεν υπήρχε καν, καθώς λίγα στοιχεία εκτός του έργου του Τζιοβάννι Μποκάτσιο δίνονται για την ύπαρξή της. Σύμφωνα με τον MακΓουίλιαμ, η μεσαιωνική τέχνη του αυλικού έρωτα, που ακολούθησε ο Μποκάτσιο, καταρρίφθηκε από τον Aντρέα Καπελάνο και περιστράφηκε σε μεγάλο βαθμό γύρω από την αμφίδρομη αγάπη μίας αρχόντισσας με έναν -έξω από την τάξη της- εραστή. Ο Μποκάτσιο μπορεί να δημιούργησε αυτή τη γυναίκα, για να ακολουθεί πιο στενά τα μεσαιωνικά πρότυπα αγάπης. Ο MακΓουίλιαμ συζητά εν συντομία αυτήν την υπόθεση στις υποσημειώσεις της έκδοσης Penguin Classics του Tο Δεκαήμερο.

Δείτε επίσης
------------

* Fiametta – 1863 ballet by Arthur Saint-Léon to the music of Ludwig MinkusPages displaying wikidata descriptions as a fallback

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. 1 2  Van Kerrebrouck 2000, σελ. 275.
2. ↑  Griffin & Myrick 1998, σελ. 12.

Βιβλιογραφία
------------

* Van Kerrebrouck, Patrick (2000). *Les Capétiens: 987-1328*. **2**. Franz Steiner Verlag. ISBN 9782950150943.
* Boccaccio, Giovanni (1998). Nathaniel Edward Griffin, επιμ. *The Filostrato of Giovanni Boccaccio*. **2**. Biblo & Tannen Publishers. ISBN 081960187X.
Η **Στέλλα Κομματά**, γεννημένη το 1960, είναι πρώην διεθνής Ελληνίδα πρωταθλήτρια της καλαθοσφαίρισης αγωνιζόμενη στη θέση της σέντερ, και σήμερα προπονήτρια. 

Στη Γερμανία, όπου είχε μεταναστεύσει η οικογένεια της, ασχολούνταν με την κολύμβηση κι επιλέχτηκε για την προεθνική ομάδα της Γερμανίας, αλλά δεν αγωνίστηκε επειδή ο πατέρας δεν ήθελε να πάρει τη γερμανική υπηκοότητα. Αργότερα η οικογένεια της επέστρεψε στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκε στην Πάτρα, εκεί η Κομματά αρχικά ασχολήθηκε με τον στίβο στην Παναχαϊκή Γ.Ε. και τη σφαιροβολία ενώ αργότερα έπαιξε καλαθοσφαίριση και πρωτοστάτησε στην ίδρυση του αντίστοιχου τμήματος της Ε.Α. Πατρών.

Έχει τέσσερις αδελφούς όλοι καλαθοσφαιριστές, ο Γιάννης, ο Γιώργος, ο Κώστας και ο Προκόπης.  Είναι παντρεμένη με τον Δημήτρη Λούκα κι έχουν δύο παιδιά, επίσης καλαθοσφαιριστές, τον Βαγγέλη και τη Βασιλική.

Το 1979 πήγε στην Αθήνα για να σπουδάσει στη γυμναστική ακαδημία και γράφτηκε στον Σπόρτιγκ όπου έγινε αμέσως βασική Με τον Σπόρτιγκ κατέκτησε 12 πρωταθλήματα Ελλάδας, το 1979, 1980, 1981, 1983, 1984, 1985, 1986, 1987, 1988, 1989, 1990, και το 1991. Με τον Σπόρτιγκ έπαιξε σε ένα φάιναλ φόρ του κυπέλου πρωταθλητριών, το 1991 όπου κατέκτησε την 3η θέση με τον Σπόρτιγκ.

Το 1991 πήρε μεταγραφή για την Ακαδημία Ηλιούπολης έως το 1994 όπου σταμάτησε, παρόλα αυτά έπαιξε μία σεζόν ακόμα, το 2004, στην ΑΕΦ Περιστερίου όπου ήταν ταυτόχρονα και προπονήτρια.

Με την Εθνική Ελλάδος έχει αγωνιστεί σε 17 παιχνίδια, έχοντας σημειώσει συνολικά 85 πόντους, έχει επίσης παίξει σε επτά παιχνίδια με την εθνική νεανίδων και έχει σημειώσει συνολικά 62 πόντους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  basket.gr/index.php/playerview?playerid=681.
2. 1 2 3 4 5 6 7  Γ.Σ. Εσπερίδες Καλλιθέας[*νεκρός σύνδεσμος*]
3. ↑  100 χρόνια μπάσκετ, εκδόσεις «Τρίποντο», Αθήνα 1991, σελ. 302
4. ↑  «Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης-Κομματά Στέλλα». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Μαρτίου 2018. Ανακτήθηκε στις 14 Μαρτίου 2018.
Ο **Χρυσόστομος Καραπιπέρης του Πέτρου** (Αγία Τριάδα Ευρυτανίας, 1912 - 11 Φεβρουαρίου 1990) ήταν Έλληνας θεολόγος, νομάρχης Ζακύνθου το 1945-46, υφυπουργός και 10 φορές βουλευτής Ευρυτανίας από το 1950 ως το 1981.

Βιογραφία
---------

Σπούδασε στη Θεολογική Σχολή Χάλκης και στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου των Αθηνών. Από το 1941 ως το 1945 ήταν νομικός σύμβουλος της Εκκλησίας της Ελλάδος. Το 1945 και για ένα έτος υπηρέτησε ως Νομάρχης Ζακύνθου. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής στις εκλογές του 1950, με το Λαϊκόν Κόμμα και επανεξελέγη το 1951, 1952, 1956 (Αιτωλοακαρνανίας και Ευρυτανίας), 1958, 1961, 1963, 1964, 1974 και το 1977 (τελευταία φορά με τη Νέα Δημοκρατία).

Διετέλεσε υφυπουργός Συγκοινωνιών και Δημοσίων Έργων στην κυβέρνηση του Κ. Καραμανλή από τις 29 Φεβρουαρίου 1956 – 5 Μαρτίου 1958, στην Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Γ. Καραμανλή 1974 υφυπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων από τις 21 Νοεμβρίου 1974 ως τις 10 Σεπτεμβρίου 1976 και υφυπουργός Γεωργίας στην κυβέρνηση του Γεωργίου Ράλλη από τις 10 Μαΐου 1980 ως τις 17 Σεπτεμβρίου 1981.

Απεβίωσε στις 11 Φεβρουαρίου 1990 στην Αθήνα και κηδεύτηκε την επομένη από τον ιερό ναό των Αγίων Θεοδώρων του Πρώτου Νεκροταφείου Αθηνών. Στη μνήμη του έγινε δωρεά μιας ολόκληρης πτέρυγας στο νοσοκομείο Καρπενησίου από τη σύζυγό του. Το όνομά του δόθηκε σε δημοτικό δρόμο του Καρπενησίου και στήθηκε ανδριάντας του.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Βιογραφικό στον ιστότοπο του Καραπιπέρειου Ιδρύματος

Πηγές
-----

1. ↑  Βουλή των Ελλήνων. 5addef23-7dc4-4332-8f42-364beeb17da9. Ανακτήθηκε στις 23  Απριλίου 2022.
2. ↑  «Βιογραφικά στοιχεία». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Μαΐου 2013. Ανακτήθηκε στις 24 Ιουλίου 2013.
3. ↑  Τα Νέα, φύλλο 13-2-1990, σελ. 57.
Στην ελληνική μυθολογία, ο Πάλλας ήταν ένας από τους Γίγαντες, απόγονοι της Γαία, γεννημένος από το αίμα του ευνουχισμένου Ουρανού. Σύμφωνα με τον μυθογράφο Απολλόδωρο, κατά τη διάρκεια της Γιγαντομαχίας, τη κοσμική μάχη των Γιγάντων με τους Ολύμπιους θεούς, τραυματίστηκε από την Αθηνά που χρησιμοποίησε το δέρμα του σαν ασπίδα. Αν και η προέλευση του επιθέτου «Πάλλας» της Αθηνάς είναι ασαφής, σύμφωνα με ένα κομμάτι από ένα άγνωστο έργο του Επίχαρμου, η Αθηνά, αφού χρησιμοποίησε το δέρμα του για το μανδύα της, πήρε το όνομά της από το γιγαντιαίο Παλλάς.

Αυτή η ιστορία, που σχετίζονται με τον Απολλόδωρο και τον Επίχαρμο, είναι ένα από μια σειρά από ιστορίες στις οποίες Αθηνά σκοτώνει και χτυπά έναν αντίπαλο, με το δέρμα του να αποτελεί την αιγίδα της Αθηνάς. Όπως λέει ο Ευριπίδης, κατά την διάρκεια της μάχης στην οποία οι γίγαντες πολέμησαν εναντίον των θεών στη Φλέγρα ότι ήταν η γοργόνα (πιθανώς θεωρείται εδώ ως ένας από τους γίγαντες) που η Αθηνά σκότωσε και χτύπησε, ενώ στο επικό ποίημα *Μερόπης*, ο συγγραφέας ισχυρίζεται ότι η Αθηνά σκότωσε τον Αστερό, έναν γίγαντα, χρησιμοποιώντας το αδιαπέραστο δέρμα του για την αιγίδα της. Ένας άλλος από αυτούς τους σκοτωμένους αντιπάλους, που ονομάστηκε επίσης Πάλλας, λέγεται ότι ήταν ο πατέρας της Αθηνάς, που είχε προσπαθήσει να τη βιάσει.

Ο Λατίνος ποιητής Κλαυδιανός, ο οποίος έζησε στα τέλη του 4ου αιώνα μ.Χ. στην Γιγαντομαχία του, αναφέρει ότι ο Πάλλας ήταν ένας από τους πολλούς γίγαντες που έγιναν πέτρα από την ασπίδα της γοργόνας της Μινέρβας, φωνάζοντας «τι συμβαίνει σε μένα; Τι είναι αυτός ο πάγος που σέρνει όλα τα άκρα μου; Τι είναι αυτό το μούδιασμα που με κρατάει φυλακισμένο σε αυτά τα μαρμάρινα δεσμά;»

Ο Πάλλας ήταν επίσης το όνομα ενός Τιτάνα, με τον οποίους ο γίγαντας μερικές φορές συγχέεται ή αναγνωρίζεται.

Παραπομπές
----------

1. ↑  For the birth of the Gigantes see Hesiod, *Theogony* 185. Hyginus, *Fabulae* Preface gives Tartarus as the father of the Giants.
2. ↑  Apollodorus, 1.6.2.
3. ↑  Burkert, p. 139.
4. ↑  See Guillén, p. 83, who says that this might have been an invention of Epicharmus', "suggesting a comic etymology for the name of Pallas". See also Suidas s.v. *Παλλάς* (Pallas) Αρχειοθετήθηκε 2015-09-24 στο Wayback Machine. which says her epithet derived "from brandishing (*pallein*) the spear, or from having killed Pallas, one of the Giants". Other accounts give other derivations for her name, see for example Pallas the daughter of Triton.
5. ↑  Robertson, p. 42.
6. ↑  Euripides, *Ion* 987–997.
7. ↑  Robertson, p. 42, pp. 43–44; Yasumura, pp. 50, 173 n. 44; Janko, pp. 191–192 (14.250–61).
8. ↑  Robertson, p. 42; Wilk, p. 82; Burkert, p. 140; Cicero, *De natura deorum* 3.59; Clement of Alexandria, *Protrepticus* 2.28.2 Αρχειοθετήθηκε 2013-05-16 στο Wayback Machine..
9. ↑  Claudian, *Gigantomachia* 91–103 (pp. 286–289).

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 316444138
* SUDOC: 24155537X
* BNF: cb15082655x (data)

 |

 |
Η **Ιωάννα**, γαλλ.: Jeanne comtess de Saint-Pol, de Ligny (απεβ. 18 Σεπτεμβρίου 1430, Αβινιόν), που απεκαλείτο demoiselle de Luxembourg, ήταν από τον Οίκο του Λουξεμβούργου-Λινύ. Γεννήθηκε ως κόρη του κόμη του Λινύ.

Βιογραφία
---------

Ήταν η τρίτη κόρη του Γκυ κόμη του Λινύ, του Ρουσύ και του Μπωβουάρ και της Μαώ/Ματθίλδης των Σατιγιόν, κόρης του Ιωάννη κόμη του Σαιν-Πολ.

Μετά το τέλος του μικρανιψιού της Φιλίππου Α΄ των Βαλουά-Βουργουνδίας, δούκα της Βραβάντης, ήταν η πλησιέστερος συγγενής του, έτσι μετά το τέλος του στις 14 Αυγούστου 1430 κληρονόμησε το Σαιν-Πολ και το Λινύ. Ζούσε εκείνη την εποχή στο Μπω(ρε)βουάρ, που ανήκε στον αγαπημένο ανιψιό της Ιωάννη Β΄. Εκείνη τη στιγμή, ο Ιωάννης κρατούσε τη Ιωάννα της Λωρραίνης, την οποία είχε συλλάβει, ως κρατούμενη. Η Ιωάννα του Λινύ της έδειξε ευγένεια και παρακάλεσε τον ανιψιό της να μην πωλήσει την Ιωάννα στους Άγγλους. Η κόμισσα απεβίωσε λίγο αργότερα. Τα φέουδά της μοιράστηκαν μεταξύ του μεγαλύτερου ανιψιού της Πέτρου Α΄ κόμη του Μπριέν, που έλαβε το Σαιν-Πολ και του ευνουμένου της ανιψιού Ιωάννη Β΄, που έλαβε το Λινύ. Και οι δύο ήταν τέκνα του αδελφού της Ιωάννη κυρίου του Μπωβουάρ και του Ριχενμπούργκ.

Το Ιωάννα κόμισσα του Λινύ είναι μία ηρωίδα στο ιστορικό μυθιστόρημα της Φίλιππα Γκρέγκορυ του 2011, *Η λαίδη Ρίβερς*, που επικεντρώνεται στη μικρανιψιά της Ιακωβίνα του Λουξεμβούργου (κόρη του Πέτρου Α΄).

Πρόγονοι
--------

| Πρόγονοι της Ιωάννας κόμισσας του Σαιν-Πολ |
| --- |
| 

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|   | Βάλεραν Β΄ του Λινύ |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|   | Ιωάννης Α΄ του Λινύ |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|   | Γκυγιότ υποκόμισσα του Λιλ |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|   | Γκυ του Λινύ |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|   | Αλίξ του Νταμπιέρ |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|   | **Ιωάννα κόμισσα του Σαιν-Πολ** |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|   | Μαώ του Σατιγιόν |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|

 |

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* Jeanne του Λουξεμβούργου στο "Jeanne-darc.dk" Αρχειοθετήθηκε 2007-03-13 στο Wayback Machine.

Αναφορές σε πηγές και Υποσημειώσεις
-----------------------------------

1. ↑  Ο Φίλιππος Γ΄ ήταν γιος της Ιωάννας του Σαιν-Πολ, κόρης του Ουαλερανός Γ΄ του Λουξεμβούργου-Λινί, αδελφού της Ιωάννας του Λινύ.
Ο **Βασίλειος Μητσόπουλος** (1884-1978), του Χρήστου, ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός από τον Έβρο. Υπηρέτησε ως βουλευτής Έβρου.

Βιογραφία
---------

Σπούδασε Νομικά και άσκησε το δικηγορικό λειτούργημα στην Αλεξανδρούπολη. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής το 1935 με το Λαϊκόν Κόμμα. Επανεξελέγη με το ίδιο κόμμα στις εκλογές του 1946, με 9.062 ψήφους και ξανά το 1950. Στις 16 Νοεμβρίου 1950 προσχώρησε στην «Ανεξάρτητη Ομάδα Λαϊκών» και στις 20 Ιανουαρίου 1951 στο Λαϊκόν Ενωτικόν Κόμμα. Στη συνέχεια πολιτεύτηκε ξανά με επιτυχία, με τον Ελληνικό Συναγερμό το 1951 και το 1952.

Στη συνέχεια συνταξιοδοτήθηκε ως δικηγόρος.

Ο Μητσόπουλος απεβίωσε σε ηλικία 94 ετών στην Αθήνα και κηδεύτηκε από τον ιερό ναό του Πρώτου Νεκροταφείου Αθηνών στις 19 Μαρτίου 1978. Κατέλιπε τη σύζυγό του, Μαρία, και παιδιά.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Δικηγόροι Πολιτικοί από τον Έβρο 1920 - 2007. ιστολόγιο του Πέτρου Αλεπάκου, ανάκτηση 8 Οκτωβρίου 2020.
2. ↑  Μητρώο Γερουσιαστών και Βουλευτών 1929-1974 Βουλή των Ελλήνων, Εθνικό Τυπογραφείο, 1977 (σελ. 32, αρ. 257.(pdf)
3. ↑  Αέρα, ΕΚΛΟΓΕΣ 1946 - ΟΙ 1.538 ΠΟΛΙΤΕΥΤΕΣ , 7 Μαΐου 2012, ανάκτηση 8 Οκτωβρίου 2020.
4. 1 2  εφ. Η Βραδυνή, Κηδείες, φύλλο 19ης Μαρτίου 1978, σελ. 8.
Η λέξη ανάπτυξη, όταν αναφέρεται στον άνθρωπο, εννοεί την ψυχοσωματική ανάπτυξη του ανθρώπου, την ανάπτυξη της συμπεριφοράς του μέσω των αλληλεπιδράσεών του με άλλους ανθρώπους και με το περιβάλλον του. Η ανάπτυξη είναι αντικείμενο μελέτης της Εξελικτικής Ψυχολογίας καθώς και της Παιδαγωγικής Ανθρωπολογίας.

Μελέτη της ανάπτυξης
--------------------

Καλλιτεχνική απεικόνιση των σταδίων της ανθρώπινης ανάπτυξης
Ο σκοπός της μελέτης της ανάπτυξης είναι διπλός: αφενός η κατανόηση της συμπεριφοράς του νέου ανθρώπου και αφετέρου η ερμηνεία της συμπεριφοράς των ενηλίκων. Επιπλέον, οδηγεί στην κατανόηση των κοινωνικών προβλημάτων που σχετίζονται με την ανατροφή και την ανάπτυξη των παιδιών.

Η ανάπτυξη είναι η πρώτη βασική περίοδος της ζωής ενός ανθρώπου. Έχει ως αφετηρία τη σύλληψη του νέου ανθρώπου και φτάνει ως την είσοδό του στη φάση της ωριμότητας (18ο έτος). Η βαθμιαία ποσοτική και ποιοτική εκδίπλωση του «δυνάμει είναι» του ανθρώπου επιτελούμενη βάσει ενός σχεδίου και αποβλέπουσα προς έναν ορισμένο σκοπό, υπό την επίδραση ενδογενών (π.χ κληρονομικών) και εξωτερικών (π.χ περιβαλλοντικών) αιτιών, ονομάζεται ανάπτυξη. Η φυσική ανάπτυξη και εξέλιξη του ατόμου δεν προχωρά και δε μελετάται χωριστά από τις άλλες πτυχές της προσωπικότητάς του. Υπάρχει μία συνεχής αλληλεπίδραση αυτών των πτυχών της προσωπικότητας.

Παρ’όλο που υπάρχουν κάποιοι «κανόνες ανάπτυξης», εντούτοις, είναι κοινώς αποδεκτό ότι το κάθε άτομο αναπτύσσεται διαφορετικά από το άλλο. Υπάρχουν ομοιότητες αλλά και διαφορές στις αναλογίες αλλά και στην έκταση της ανάπτυξης π.χ ενός ατόμου από ένα άλλο. Η φανερή έκφραση της ανάπτυξης δεν είναι πάντα ορατή ή παρατηρήσιμη, καθώς υπάρχει το ονομαζόμενο «συνεχές της ανάπτυξης».

Κύρια γνωρίσματα της ανάπτυξης
------------------------------

α) Η ανάπτυξη της προσωπικότητας τόσο στο σύνολό της, όσο και στις επιμέρους εξελίξεις της (κοινωνική, γλωσσική, κινητική) ακολουθεί ορισμένο σχέδιο, οικείο προς το είδος, ελάχιστα μεταβαλλόμενο από την εμπειρία.

β) Η ανάπτυξη προχωράει από τη γενική προς τις ειδικές εκδηλώσεις της, δηλαδή από τη μαζική ανάπτυξη με συνολικές κινήσεις επέρχεται με την πάροδο του χρόνου η διαφοροποίηση στην ανάπτυξη με τις επιμέρους κινήσεις. Βασικός νόμος της ανάπτυξης: πορεία εκ των άνω( κεφαλή) προς τα κάτω(πόδια), και από το κέντρο(σπονδυλική στήλη), προς τα άκρα(χέρια).

γ)Οι ψυχικές δεξιότητες, οι οποίες εμφανίζονται αλληλοδιαδόχως κι όχι ταυτόχρονα, άλλες νωρίτερα κι άλλες πιο αργά. Ο καθορισμός της εμφάνισής τους εξαρτάται από βιολογικούς παράγοντες, όπως για παράδειγμα η χρονική περίοδος της ανάγκης χρησιμοποίησής τους.

δ)Η ανάπτυξη, φυσιολογική και ψυχική, είναι σταθερή στα διάφορα άτομα. Ενώ όμως η ανάπτυξη στο σύνολό της παραμένει σταθερή, η πορεία της ανάπτυξης γίνεται με εναλλασσόμενο ρυθμό, πραγματοποιείται δηλαδή με διακυμάνσεις. Π.χ, μια λειτουργία του ατόμου μπορεί να προχωράει κανονικά, έπειτα να αναστέλλεται και μετά να αυξάνεται με ταχύτερο ρυθμό.

ε)Πολλά χαρακτηριστικά του αναπτυσσόμενου ανθρώπου βρίσκονται σε συνάφεια. Αυτό οφείλεται στη συλλειτουργικότητα των πτυχών της προσωπικότητας του κάθε ανθρώπου.
Ο **Κωνσταντίνος Γουλής** (1886 - 11 Ιουνίου 1968), του Σπυρίδωνος, ήταν Έλληνας γιατρός και πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής Κέρκυρας.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1886 στους Λιαπάδες και σπούδασε ιατρική. Ο Γουλής (ή Πέπος) καταγόταν από το χωριό και εργάστηκε ως παιδίατρος στο νησί.

Στα μέσα της δεκαετίας του 1930 κατήλθε στον πολιτικό στίβο. Εξελέγη βουλευτής Κέρκυρας με το Λαϊκόν Κόμμα το 1935 και το 1946 και στη συνέχεια προσχώρησε στον Ελληνικό Συναγερμό, με τον οποίο εξελέγη βουλευτής Κέρκυρας το 1951 και Κέρκυρας-Παξών το 1952.

Πέθανε τον Ιούνιο του 1968.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Τρεις Λιαπαδίτες Βουλευτές, Πληροφορίες για το χωριό Λιαπάδες Κέρκυρας, 19-10-2012.
2. ↑  Μητρώο Γερουσιαστών και Βουλευτών 1929-1974 Βουλή των Ελλήνων, Εθνικό Τυπογραφείο, 1977 (σελ. 60, αρ. 221).(pdf)
Ο **Αλεξάντρ Γκεννάντιεβιτς Χλοπόνιν** (ρωσικά: *Александр Геннадьевич Хлопонин*) είναι Ρώσος οικονομολόγος και πολιτικός. Γεννήθηκε στις 6 Μαρτίου του 1965 στο Κολόμπο της Κεϋλάνης (σημερινή Σρι Λάνκα).

Εκπαίδευση και πολιτική καριέρα
-------------------------------

Κατέχει πτυχίο Οικονομικών από την Ακαδημία Οικονομικών που βρίσκεται στη Μόσχα και ήταν πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου της εταιρείας Norilsk Nickel. Το 2001 έγινε κυβερνήτης της Αυτόνομης Περιφέρειας της Ταιμρί στη βόρεια Σιβηρία, θέση που διατήρησε ως το 2002. Στη συνέχεια κέρδισε τις τοπικές εκλογές στο ομοσπονδιακό υποκείμενο Κράι Κρασνογιάρσκ συγκεντρώνοντας το 48% των ψήφων σε βάρος του αντιπάλου του, επιχειρηματία Αλέξανδρου Γιούς. Παρέμεινε σε αυτή τη θέση ως τον Ιανουάριο του 2010.

Το 2002 ο Αλεξάντρ Χλοπόνιν ονομάστηκε Πρόσωπο της Χρονιάς από το περιοδικό εμπειρογνωμόνων, Ρωσική Επιχειρηματική Εβδομάδα. Μετά την ίδρυση νέου Ομοσπονδιακού κρατιδίου κάτι που εγκρίθηκε και από τον τότε Ρώσο πρόεδρο Ντμίτρι Μεντβέντεφ με το όνομα Ομοσπονδιακή Περιοχή του Βόρειου Καυκάσου διορίστηκε προεδρικός απεσταλμένος στην περιοχή αυτή θέση την οποία κατέχει ως σήμερα. Τον Μάιο του 2012 διορίστηκε Αναπληρωτής Πρωθυπουργός της Ρωσίας εντός της Κυβέρνησης Μεντβέντεφ.

Παραπομπές
----------

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  στο Wikimedia Commons
* Αλεξάντρ Χλοπόνιν, Αναπληρωτής Πρωθυπουργός της Ρωσίας
Συντεταγμένες: 40°16′36.084″N 72°40′9.077″E﻿ / ﻿40.27669000°N 72.66918806°E﻿ / 40.27669000; 72.66918806

Το **Τσουτσούκ**(κιργιζικά: Чучук‎) είναι χωριό στην επαρχία Νοοκάτ, στην περιφέρεια Ος της νοτιοδυτικής Κιργιζίας. Αποτελεί μέρος του Αγροτικού Οκρούγκ Τοκτομάτ Ζουλπούγιεφ.

Πληθυσμός
---------

Σύμφωνα με την απογραφή του 2009, ο πληθυσμός ανερχόταν στους 2,022 κατοίκους.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «2009 Population and Housing Census» (PDF). *The National Statistical Committee of the Kyrgyz Republic* (στα Russian). Bishkek. 2010. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 10 Αυγούστου 2011. Ανακτήθηκε στις 18 Μαΐου 2017. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Κιργιζία
 |

 |
Σωροί μεταλλικού σκραπ του Β' Π.Π. περί το 1941
Με τον όρο **σκραπ** εννοούνται ανακυκλώσιμα υλικά, απόβλητα της βιομηχανικής παραγωγής και της κατανάλωσης, όπως τμήματα αυτοκινήτων, αεροσκαφών (σχετικά νέα έννοια), οικοδομικά υλικά κ.ά. Αντίθετα από τα απορρίμματα, το σκραπ έχει οικονομική αξία, ειδικά μεταλλικά και άλλα μη μεταλικά υλικά που μπορούν να ανακυκλωθούν. Η λέξη προέρχεται από την αρχαία σκανδιναβική γλώσσα [*skrapa*] και η πρώτη γνωστή χρήση της μαρτυρείται στον 14ο αι.

Αναφέρονται δύο τύποι σκραπ, το *νέο* και το *παλαιό*. Το νέο είναι αποτέλεσμα βιομηχανικών διεργασιών και επιστρέφει στη διαδικασία παραγωγής μέσω της ανακύκλωσης. Το παλαιό σκραπ προέρχεται από το τέλος του κύκλου ζωής βιομηχανικών και βιοτεχνικών προϊόντων και αποτελεί συνήθως τμήμα κραμάτων, πλαστικών και άλλων υλικών, που χρειάζονται επεξεργασία για την ανάκτηση των ανακυκλώσιμων υλικών.

Η περισυλλογή σκραπ στο παγκόσμιο πλαίσιο και κυρίως στις μεγάλες πόλεις γίνεται επισήμως από εταιρείες περισυλλογής και διαλογής. Σε ό,τι αφορά στο εθνικό πλαίσιο ανεπισήμως αποτελεί τμήμα παραεμπορίου με μεγάλο ετήσιο τζίρο.

Παραπομπές σημειώσεις
---------------------

1. ↑  «Από το σκραπ στο «πράσινο» design». European Commission / euronews. 16 Σεπτεμβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 2 Ιουνίου 2015.
2. ↑  «Scrap». *Merriam - Webster*.. Ανακτήθηκε στις 2 Ιουνίου 2015.
3. ↑  «Aluminium Recycling». 11 Ιουνίου 2013. Ανακτήθηκε στις 2 Ιουνίου 2015.
4. ↑  «Οι δρόμοι του Scrap». Athens Voice. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 2 Ιουνίου 2015.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Σκραπ** |


|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **scrap**  |

* Σκραπ στο Curlie
* OSHA Guidelines for Recyling Scrap Metal
* How to make money recycling scrap metal
* «The AiMeRe Project: Aircraft Metal Recycling». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Αυγούστου 2015. Ανακτήθηκε στις 2 Ιουνίου 2015.
Ο οργανισμός *Tetrabaena socialis* είναι ένας στοιχειώδης οργανισμός που αποτελείται από τέσσερα μόλις κύτταρα.
Οι **πολυκύτταροι οργανισμοί** αποτελούνται από πάνω από ένα κύτταρα σε αντίθεση με τους μονοκύτταρους οργανισμούς, των οποίων αποτελούν μετεξέλιξη. Εμφανίστηκαν πριν από περίπου 1,5 δισεκατομμύρια έτη, με τη μετέπειτα εξέλιξη των πιο σύνθετων μορφών ζωής να στηρίζεται πάνω τους. Όλα τα είδη φυτών και ζώων αποτελούν – εξ ορισμού – δείγματα εξελιγμένων πολυκύτταρων οργανισμών. Επιπρόσθετα, εκτός από τα φυτά και τα ζώα, πολυκύτταροι οργανισμοί παρατηρούνται και σε αρκετά είδη μυκήτων και φυκών (των λεγόμενων μακροφυκών), όπως τα μανιτάρια και οι κέλπιες αντίστοιχα.

Το κύριο πλεονέκτημα της ύπαρξης πολλών κυττάρων, είναι ότι επιτρέπει σε ένα οργανισμό να μεγαλώσει το μέγεθός του, να καταναλώσει περισσότερα θρεπτικά στοιχεία από το περιβάλλον του και να αυξήσει την πολυπλοκότητά του, επιτρέποντας την εξέλιξη των διάφορων απομονωμένων συστατικών κυττάρων του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Becker, Wayne M.· Lewis J. Kleinsmith· Jeff Hardin· Gregory Paul Bertoni (2009). *The world of the cell*. Pearson Benjamin Cummings. σελ. 480. ISBN 978-0-321-55418-5.
2. ↑  Grosberg R.K. Strathmann R.R. (2007): «The evolution of multicellularity: A minor major transition? Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine.», *Annu Rev Ecol Evol Syst.*, τόμ. 38, σσ. 621–654.
Η **Lions Gate Films** είναι μια αμερικανική εταιρεία παραγωγής κινηματογραφικών ταινιών και ανήκει στη Lions Gate Entertainment με έδρα το Βανκούβερ και στο Σάντα Μόνικα.

Ταινίες
-------

Η εταιρεία αναλαμβάνει ταινίες ανεξάρτητες ή ξένες παραγωγές. Έγινε γνωστή από το ντοκιμαντέρ *Fahrenheit 9/11* του Μάικλ Μουρ και το *American Psycho* της Mary Harron. Η εταιρεία προηγουμένως είχε κυκλοφορήσει ταινίες όπως το *Affliction* που κέρδισε Όσκαρ δεύτερου ανδρικού ρόλου το 1999 το *Gods and Monsters* που κέρδισε Όσκαρ καλύτερου σεναρίου το 1998 και το *Dogma* του Κέβιν Σμιθ.

Το 2004 συνέχισε με ταινίες που κατέληξαν να γίνουν επιτυχίες, όπως το *Hotel Rwanda* (υποψήφια για 3 Όσκαρ), το *Crash* , που ήταν μία από τις εκπλήξεις της 78ης Απονομής των βραβείων Όσκαρ (κέρδισε τα Όσκαρ καλύτερης ταινίας, καλύτερου πρωτότυπου σεναρίου και καλύτερου μοντάζ) του 2006 (παρόλο που η ταινία βγήκε το 2004) και το *Saw*, μια από τις πιο τρομακτικές και πιο επιτυχημένες ταινίες της χρονιάς (έκανε εισπράξεις 100 εκ. $ με προϋπολογισμό μόλις ενός εκατομμυρίου).

To 2005 κυκλοφόρησε τις ταινίες *Lord of War* και *Saw II* (εισπράξεις 120 εκ. $ με προϋπολογισμό 4 εκατ).

Αυτή τη στιγμή θεωρείται μια απο τις πιο επιτυχημένες εταιρείες κινηματογράφου με έδρα εκτός των Ηνωμένων Πολιτειών καθώς και μια απο τις πιο κερδοφόρες επιχείρησεις ανεξάρτητων ταινιών. 

|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Εταιρείες διανομής ταινιών |
| --- |
|  |
| Αμερικάνικες | 
* 20th Century Studios
* Blue Sky Studios
* Columbia Pictures
* Concorde New Horizons
* Dimension Films
* DreamWorks
* Dreamworks Animation
* Focus Features
* Illumination Entertainment
* Lionsgate Films
* Metro-Goldwyn-Mayer
* Miramax
* New Line Cinema
* Paramount Animation
* Paramount Pictures
* Paramount Vantage
* Pixar Animation Studios
* Searchlight Pictures
* Shout! Factory
* Sony Pictures
* Sony Pictures Animation
* Sony Pictures Classics
* The Weinstein Company
* Touchstone Pictures
* TriStar Pictures
* Universal Animation Studios
* Universal Studios
* Walt Disney Pictures
* Warner Bros.
* Warner Bros. Animation
* Warner Animation Group
* Legendary Entertainment
 |
|  |
| Ελληνικές | 
* Arcadia Entertainment/Alpha Records
* Audiovisual/Προοπτική
* Odeon
* Playtime (διεγράφη)
* Rosebud 21
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* GND: 10056221-8

 |

 |