recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Ανγκάφ** ήταν αρχαίος Αιγύπτιος πρίγκιπας που υπηρέτησε ως βεζίρης και επόπτης των έργων υπό τον Φαραώ Χεφρήνο της 4ης Δυναστείας, ο οποίος ήταν ο ανιψιός του Ανγκάφ.

Ο Ανγκάφ ήταν ο γιος του Φαραώ Σνεφρού και άγνωστης μητέρας. Είχε έναν μεγαλύτερο αδελφό, τον Καναφέρ, ενώ ο μικρότερος ετεροθαλής αδελφός του Χέοπας έγινε Φαραώ μετά το θάνατο του Σνεφρού. Ο Ανγκάφ είχε τους τίτλους "Μεγαλύτερος Γιος του σώματος του Βασιλιά" (*sa nswt n khtf smsw*), "βεζίρης" και "μεγαλύτερος των πέντε του Οίκου του Θωθ" (*wr djw pr-Djehuti*).

Ο τάφος του Ανγκάφ στην Γκίζα (G 7510) απεικονίζει την αδελφή και γυναίκα του Πριγκίπισσα Χετεφερές. Η Χετεφερές ήταν η μεγαλύτερη κόρη του Σνεφρού και της βασίλισσας Χετεφερές, και έτσι ετεροθαλή αδελφή του Ανγκάφ. Η πριγκίπισσα Χετεφερές είχε τους τίτλους "μεγαλύτερη κόρη του σώματος του Βασιλιά", "αυτή που αγαπάει" (*sat nswt n khtf smst mrt.f*) και "Ιέρεια του Σνεφρού" (*hmt-nTr Snfrw*). Ο Ανγκάφ και η Χετεφερές είχαν μία κόρη, η οποία ήταν η μετέρα του Ανγκετέφ.

Ο Ανγκάφ σχεδόν σίγουρα είδε να χτίζεται η Μεγάλη Πυραμίδα της Γκίζας, και είναι πιθανόν να έπαιξε ρόλο και στην κατασκευή της Σφίγγας της Γκίζας. Ο τάφος του, μασταμπάς G 7510, ήταν ο μεγαλύτερος στο δυτικό νεκροταφείο της Γκίζας. Ένα αριστουργηματικό και ρεαλιστικό μπούστο του από ζωγραφισμένο ασβεστόλιθο βρέθηκε στον τάφο του, και θεωρείται εξέχων παράδειγμα της αρχαίας Αιγυπτιακής τέχνης του Αρχαίου βασιλείου (σήμερα στο Μουσείο Καλών Τεχνών της Βοστόνης, αρ. καταλόγου 27.442). 

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ανκχάφ** |

Παραπομπές
----------

1. ↑  Dodson, Aidan and Hilton, Dyan. The Complete Royal Families of Ancient Egypt. Thames & Hudson. 2004. p. 56. ISBN 0-500-05128-3.
2. ↑  «Snofru, Ankhhaf's father». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Απριλίου 2010. Ανακτήθηκε στις 10 Δεκεμβρίου 2012.
3. ↑   Information provided via the G 7010 page
4. ↑  Laurel Flentye, *The Mastabas of Ankh-haf (G751 0) and Akhethetep and Meretites (G7650) in the Eastern Cemetery at Giza: A Reassessment* in Essays in Honor of David B. O'Connor
5. ↑  «Family of Queen Hetepheres I» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 9 Μαρτίου 2005. Ανακτήθηκε στις 10 Δεκεμβρίου 2012.
6. ↑  Berman, Lawrence, Freed, Rita E. and Doxey, Denise. Arts of Ancient Egypt. Museum of Fine Arts Boston. 2003. p.78. ISBN 0-87846-661-4.

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Ankhhaf  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Η **Μελισσάνθη**, γαλλ. Mlisende (απεβ. πριν από το 1040) ήταν κόρη και διάδοχος του υποκόμη του Σατωντάν (Châteaudun) και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Περς (Perche).

Βιογραφία
---------

Ήταν κόρη του Ούγου Α΄ υποκόμη του Σατωντάν και της Χίλντεγκαρντε, κόρης του Ερβέ Α΄ κόμη του Περς.

Πολύ λίγα είναι γνωστά για τη Mελισσάνθη. Η μόνη γραπτή μνεία της αφορά τη δωρεά της εκκλησίας του Σαμπρόντ (Champrond) στο Νοζέ-λε-Ροτρού (Nogent-le-Rotrou) (πρώην πρωτεύουσα του Περς) κατά το πρώτο έτος της βασιλείας του Ερρίκου Α΄ της Γαλλίας από τον γιο της Γοδεφρείδο.

Τη διαδέχθηκε ο γιος της Γοδεφρείδος Β΄ ως υποκόμης του Σατωντάν και Α΄ κόμης του Περς το 1030.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε τον Φούλκωνα κόμη του Περς, γιο του Ροτρού κυρίου του Νοζάν (Nogent). Η Mελισσάνθη και ο Φούλκων είχαν παιδιά:

* Γοδεφρείδος Α΄ κόμης του Περς, Β΄ υποκόμης του Σατωντάν.
* Ούγος απεβ. 1000, νυμφεύτηκε τη Βεατρίκη, κόρη και διάδοχο του Γοδεφρείδου Α΄ κόμη του Γκατιναί. Είναι ο γενάρχης του Οίκου του Ανζού.

Πηγές
-----

* Kerrebrouck, Patrick van. *Nouvelle histoire généalogique de l'auguste maison de France, τόμος. 1: La Préhistoire des Capétiens*. 1993.
* Μεσαιωνικό Έργο, Vicomtes de Châteaudun
Συντεταγμένες: 12°58′S 40°33′E﻿ / ﻿12.967°S 40.550°E﻿ / -12.967; 40.550

| Ancuabe Ανκουάμπε |
| --- |
|
| Συνταγμένες: | 12°59′S 39°51′E |
|
| Χώρα: | Μοζαμβίκη |
|
| Επαρχία: | Κάμπο Ντελγκάντο |
|
| Συνοικία: | Ανκουάμπε |
|
| Πληθυσμός (1997): | 12.561 κάτ. |

Η **Ανκουάμπε** (πορτογαλικά: Ancuabe) είναι μια πόλη της Συνοικίας Ανκουάμπε, Μοζαμβίκη. Είναι η πρωτεύουσα της Επαρχίας Κάμπο Ντελγκάντο και της Συνοικίας Ανκουάμπε. Έχει πληθυσμό 12.561 κατοίκων (απογραφή 1997). Βρίσκεται βορειοδυτιά της Μοζαμβίκης, νοτιοανατολικά της επαρχίας και κεντρικά της συνοικίας. Βρίσκεται 1,9 χλμ. μακρυά από την πόλη Ντένε, 3.4 χλμ. μακρυά από την Μοανζίρα και 2,7 χλμ. μακρυά από την Μουέρο.

Γεωγραφία
---------

Η πόλη βρίσκεται βορειοδυτιά της Μοζαμβίκης, νοτιοανατολικά της επαρχίας και κεντρικά της συνοικίας. Βρίσκεται 1,9 χλμ. μακρυά από την πόλη Ντένε, 3,4 χλμ. μακρυά από την Μοανζίρα και 2,7 χλμ. μακρυά από την Μουέρο.

Οικονομία
---------

Τα ορυχεία παίζουν σημαντικό ρόλο στην οικονομία της Ανκουάμπε. Το 1989 τα Καταφύγεια Κενμάρε, που είναι βασισμένη στην Ιρλανδία, έγιναν μέλος στην κυβέρνηση. 

Ο γραφίτης που βρίσκεται στα ορυχεία θα μεταφερόταν ανατολικά στη μεγάλη κωμόπολη Πέμπα στην ακτή, όπου τα μεγάλα υλικά των ορυχειών θα μπορούσα να κοπούν και να επεξεργαστεί. Εξαιτίας του ρυζιού στις τιμές του γραφίτη η δουλιά στα ορυχεία διακόπηκε το 1999. Το 2007 η κυβέρνηση της Μοζαμβίκης ανακοίνωσε το σκοπό της να ξαναανοίξει το ορρυχείο, αλλά αυτό εξαρτάται στην προμήθεια ηλεκτρικού ρεύματος από το Καόρα Μπάσσα Νταμ (Cahora Bassa Dam)

Δημογραφία
----------

Η Ανκουάμπε είχε 12.561 κατοίκους το 1997.

| Χρονιά | Πληθυσμός |
| --- | --- |
| 1997 | 12.561 |

Μεταφορές
---------

Το κοντινότερο αεροδρόμιο στην Ανκουάμπε είναι το αεροδρόμιο της Πέμπα, το οποίο βρίσκεται 63 χιλιόμετρα μακρυά από τη πόλη.

Δείτε επίσης
------------

* Συνοικία Ανκουάμπε

Παραπομπές
----------

1. ↑  Jessica Elzea Kogel (2006). *Industrial Minerals & Rocks: Commodities, Markets, and Uses*. Society for Mining, Metallurgy, and Exploration. σελ. 512. ISBN 0873352335.
2. ↑  Fauvet, Paul (2000-10-12). «Mozambique: growth with poverty». *Africa Recovery*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2012-09-13.. Ανακτήθηκε στις 2008-06-26.
3. ↑  «Resuming Graphite Production Dependent On Electricity». *Agencia de Informacao de Mocambique*. 2007-09-24.

  


|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Επαρχία Κάμπο Ντελγκάντο |
| --- |
|  |
| 
Πρωτεύουσα: Πέμπα |
|  |
| 
* Ανκουάμπε
* Κελιμάνε
* Κισάνγκα
* Μακομία
* Μακόντε Πλατώ
* Μεκούφι
* Μελούκο
* Μοσίμποα ντα Πράια
* Μοντεπουέζ
* Μουέδα
* Μπαλάμα
* Ναμούνο
* Νανγκάντε
* Πάλμα
* Τσιούρε
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 130372748
* LCCN: n99907690

 |

 |
Ο **Μορίς Εύγκεν Έβανς**, γνωστός πιο απλά και ως **Μορίς Έβανς** (Ουίτσιτα (Κάνσας), 8 Νοεμβρίου του 1978) είναι Αμερικάνος πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 1,96 μ. και αγωνιζόταν τόσο ως σούτινγκ γκαρντ όσο και ως σμολ φόργουορντ.

Κολλεγιακή σταδιοδρομία
-----------------------

Γεννημένος στην πόλη Ουίτσιτα, ο Μορίς Έβανς έκανε τα πρώτα του βήματα στο χώρο του μπάσκετ από το Ουίτσιτα Στέιτ, με τη μπασκετική ομάδα του οποίου αγωνίστηκε πρώτη φορά στο κολλεγιακό Πρωτάθλημα. Εξαιτίας της κακής σχέσης του με τον τότε προπονητή της Ουίτσιτα Στέιτ Ράντυ Σμίθσον, ο Μορίς Έβανς μεταπήδησε στο πανεπιστήμιο του Τέξας, στο οποίο παρέμεινε μέχρι το 2001, χρονιά κατά τη διάρκεια της οποίας και αποφοίτησε.

Ο Μορίς Έβανς συμμετείχε στα Ντραφτ του ΝΒΑ του 2001, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να διακριθεί.

Επαγγελματική σταδιοδρομία
--------------------------

Το 2001, ο Μορίς Έβανς υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο στους Μινεσότα Τίμπεργουλβς, ομάδα του ΝΒΑ, στους οποίους αγωνίστηκε για μόλις μία σεζόν. 

Το καλοκαίρι του 2002, ο Έβανς άφησε για πρώτη φορά στην μέχρι τότε καριέρα του την Αμερική και ταξίδεψε στην Ευρώπη με προορισμό την Ελλάδα και συγκεκριμένα τον Ολυμπιακό Πειραιώς. Στην ελληνική ομάδα παρέμεινε για ένα χρόνο χωρίς ωστόσο να καταφέρει να κατακτήσει κάποιον από τους τίτλους που διεκδίκησε.

Το 2003 ταξίδεψε στη γειτονική Ιταλία και αγωνίστηκε για ένα χρόνο με τα χρώματα της Ιταλικής Μπενετον Τρεβίζο, με την οποία μάλιστα κατάφερε να κατακτήσει το Κύπελλο Ιταλίας της περιόδου 2003-04.

Το 2004, ο Μορίς Έβανς άφησε την Ιταλία και επέτρεψε στην Αμερική και το ΝΒΑ καθώς πήρε μεταγραφή στους Σακραμέντο Κινγκς, στους οποίους παρέμεινε για μία σεζόν. 

Το καλοκαίρι του 2005 μεταπήδησε στους Ντιτρόιτ Πίστονς ενώ την αμέσως επόμενη σεζόν πήρε μεταγραφή στους Λος Άντζελες Λέικερς.

Την περίοδο 2007-08 αγωνίστηκε με τους Ορλάντο Μάτζικ, ενώ από το 2008 μέχρι και το 2011, ο Μορίς Έβανς αγωνίστηκε με τη φανέλα των Ατλάντα Χοκς.

Στις 23 Φεβρουαρίου του 2011, ο Μορίς Έβανς υπέγραψε συμβόλαιο με τους Ουάσινγκτον Ουίζαρντς, στους οποίους παρέμεινε μέχρι και το τέλος της σεζόν 2011-12. Έκτοτε, είναι ελεύθερος και δεν έχει υπογράψει συμβόλαιο συνεργασίας με κανένα σύλλογο.

Τίτλοι
------

* 1 Κύπελλο Ιταλίας: 2003

Πηγές
-----

* Το προφίλ του Μορίς Έβανς στο sports-reference.com
* Παίκτες-μαγνήτες στο απαξιωμένο ελληνικό πρωτάθλημα μπάσκετ
Συντεταγμένες: 41°18′55.1″N 24°24′27.0″E﻿ / ﻿41.315306°N 24.407500°E﻿ / 41.315306; 24.407500

Το **Μελισσοχώρι** (πρώην *Δρατσίστα* και *Δράτσιστα*) είναι εγκαταλελειμμένο χωριό του δήμου Παρανεστίου στον νομό Δράμας της περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης.

Γενικά και ιστορικά στοιχεία
----------------------------

Το Μελισσοχώρι βρίσκεται 13 χλμ. βορειοδυτικά από το Παρανέστι και επί Τουρκοκρατίας ήταν γνωστό ως Δρατσίστα ή Δράτσιστα, ονομασία που διατηρήθηκε μέχρι το 1953, όταν και έλαβε τη σημερινή του ονομασία. Περιήλθε στο ελληνικό κράτος κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων, αποτελώντας αρχικά έδρα κοινότητας, ενώ ο πληθυσμός του αναφέρεται ως αμιγώς μουσουλμανικός. Το 1920 το χωριό αριθμούσε 431 άτομα (222 άνδρες και 209 γυναίκες). Μεταξύ των ετών 1923 και 1924, στο πλαίσιο της ανταλλαγής πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας πραγματοποιήθηκε η αποχώρηση των ντόπιων μουσουλμάνων και η εγκατάσταση Ελλήνων προσφύγων από την περιοχή του Πόντου. Οι νέοι κάτοικοι ασχολούνταν κυρίως με αγροτικές εργασίες και αρχικά αντιμετώπισαν διάφορες αντιξοότητες, ωστόσο σταδιακά ξεκίνησε η ανάπτυξη του Μελισσοχωρίου, η οποία διεκόπη από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το καλοκαίρι του 1944 το Μελισσοχώρι, όπως και τα υπόλοιπα χωριά της περιοχής, εκκενώθηκαν με εντολή των βουλγαρικών δυνάμεων Κατοχής ως κέντρα τροφοδοσίας Ελλήνων ανταρτών, ενώ ακολούθησε νέα εκκένωση το 1947 λόγω του Εμφυλίου Πολέμου. Στα μέσα της δεκαετίας του 1950 ξεκίνησε η μαζική εγκατάλειψη του οικισμού και το 1971 το Μελισσοχώρι καταργήθηκε επίσημα ως οικισμός. Στην ευρύτερη περιοχή του Μελισσοχωρίου δραστηριοποιούνται κτηνοτροφικές και μελισσοκομικές επιχειρήσεις. 

Σήμερα, στο χωριό βρίσκονται ερείπια των παλιών σπιτιών και τα ανακαινισμένα κτίρια της εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου και του παλιού σχολείου.

Απογραφές πληθυσμού
-------------------

| Απογραφή | 1920 | 1940 | 1961 |
| --- | --- | --- | --- |
| Πληθυσμός | 431 | 241 | 127. |

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Δρατσίστα -- Μελισσοχώριον». Πανδέκτης - Μετονομασίες των Οικισμών της Ελλάδας. Ανακτήθηκε στις 13 Απριλίου 2021.
2. ↑  Μιχαήλ Σταματελάτος, Φωτεινή Βάμβα - Σταματελάτου, *Γεωγραφικό Λεξικό της Ελλάδας*, ΤΑ ΝΕΑ, 2012, Α΄ τόμος, σελ. 202.
3. 1 2  Βασίλειος Π. Πετρόπουλος, *Η ζωή στη Δρατσίστα. Από το 1924 μέχρι σήμερα*, Πρόλογος: Μαρία Βεργέτη, εκδοτικός οίκος Αδελφών Κυριακίδη, Θεσσαλονίκη 2002, σελ. 5.
4. 1 2 3  Βασίλειον της Ελλάδος. Υπουργείον Εθνικής Οικονομίας, Διεύθυνσις Στατιστικής, *Πληθυσμός του Βασιλείου της Ελλάδος κατά την απογραφήν της 19 Δεκεμβρίου 1920*, Εν Αθήναις, 1921, σελ. 76.
5. ↑  Πετρόπουλος, 2002, σελ. 5-8.
6. ↑  «Διοικητικές Μεταβολές Ο.Τ.Α.: Κ. Δρατσίστης (Δράμας)». *eetaa.gr*. ΕΕΤΑΑ. Ανακτήθηκε στις 13 Απριλίου 2021.
7. ↑  Πετρόπουλος, 2002, σελ. 8-9.
8. ↑  Πετρόπουλος, 2002, σελ. 10.
9. ↑  Πετρόπουλος, 2002, σελ. 8.
10. ↑  *Σύγχρονος Εγκυκλοπαιδεία Ελευθερουδάκη*, Εγκυκλοπαιδικαί Εκδόσεις Ν. Νίκας και ΣΙΑ Ε.Ε. έκδοσις πέμπτη εκσυγχρονισμένη δια συμπληρώματος κατά τόμον, Αθήναι 1964, τόμος 17ος, συμπλήρωμα, σελ. 76

Βιβλιογραφία
------------

* Βασίλειος Π. Πετρόπουλος, *Η ζωή στη Δρατσίστα. Από το 1924 μέχρι σήμερα*, εκδοτικός οίκος Αδελφών Κυριακίδη, Θεσσαλονίκη 2002.
Ο **Βασίλειος Κομβόπουλος** (1877-1941) διετέλεσε μητροπολίτης Δράμας την περίοδο μεταξύ 1930 και 1941.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε τον Μάρτιο του 1877 στη Σινώπη της Μικράς Ασίας, στην τότε Οθωμανική Αυτοκρατορία, όπου παρακολούθησε τα μαθήματα του εκεί Σχολαρχείου, και στη συνέχεια εργάστηκε στο εμπορικό κατάστημα του πατέρα του για πέντε χρόνια. Σε ηλικία 18 ετών, μετακόμισε στην Κωνσταντινούπολη, όπου εγγράφηκε στη Μεγάλη του Γένους Σχολή. Αποφοίτησε ως αριστούχος και εγγράφηκε στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, από όπου αποφοίτησε ως διδάκτωρ.

Το 1905 χειροτονήθηκε διάκονος στην Μυτιλήνη, ενώ το 1908 πρωτοσύγκελλος στην ίδια μητρόπολη, αναπληρώνοντας τον Μητροπολίτη Κύριλλο κατά την διάρκεια της διετούς του απουσίας στην Κωνσταντινούπολη, μεταξύ 1910 και 1912. Το 1916 προήχθη στην θέση του μητροπολίτη, στη Μήθυμνα, ενώ παράλληλα είχε οριστεί βοηθός επίσκοπος Μυτιλήνης υπό τον τίτλο *Χριστουπόλεως* (1914-1916). Ωστόσο, μιας και είχε φιλοβασιλικά αισθήματα, εμποδίστηκε από την επαναστατική κυβέρνηση να μεταβεί στη Μήθυμνα. Στις 25 Οκτωβρίου 1922, επί πατριάρχη Μελετίου, μετατέθηκε στη Μητρόπολη Χαλδίας. Όμως ο ίδιος δεν αποδέχθηκε την θέση και μετακόμισε στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Εκεί, προέστη ενός μικρού τμήματος της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Μετά από αίτημα του Αρχιεπισκόπου Αμερικής Αλεξάνδρου, το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως τον έθεσε σε αργία και διέταξε την επιστροφή του στην Αθήνα. Αρνήθηκε να υπακούσει και αυτοανακηρύχθηκε επικεφαλής της Αυτοκεφάλου Ορθοδόξου Ελληνικής Εκκλησίας Ηνωμένων Πολιτειών και Καναδά, με την υποστήριξη τοπικών ελληνικών κοινοτήτων. Ο Αρχιεπίσκοπος Αμερικής Αλέξανδρος υπέβαλε εκ νέου αίτημα το 1924, και το Πατριαρχείο καθαίρεσε τον Βασίλειο κατά πλειοψηφία. Το 1930 όμως, μετά από επίσκεψη του μετέπειτα Αρχιεπισκόπου Αθηνών Δαμασκηνού, η καθαίρεση του άρθηκε, και εξελέγη Μητροπολίτης Δράμας. Έμεινε στην θέση αυτή μέχρι τις 26 Δεκεμβρίου 1941, οπότε πέθανε.

Έργα
----

Ο Βασίλειος Κομβόπουλος, δημοσίευσε κατά την διάρκεια του βίου του και ορισμένα έργα. Μεταξύ αυτών:

* *Πρώτοι λόγοι της ελευθερίας*. Μυτιλήνη
* *Βασιλεύς και Εκκλησία*. Αθήναι.
* *Κανονική απάντησις*. Αθήναι.
* *Ακρόπολις – Γολγοθάς – Επτάλοφος*. Περιοδικό «Χριστιανικά Γράμματα», Β΄(1939), σσ.117-129.
* *Ο μοναχικός θεσμός ως δύναμις εκπολιτιστική εν τω κόσμω*. Περιοδικό «Χριστιανικά Γράμματα», Γ΄(1940), σσ.53-60.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  «ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΚΟΜΒΟΠΟΥΛΟΣ (1930-1941)». *www.imdramas.gr*. Ιερά Μητρόπολις Δράμας. Ανακτήθηκε στις 16 Αυγούστου 2017.
2. ↑  «Μητροπολίτης Δράμας Βασίλειος Κομβόπουλος (+ 26-12-1941)». *markmarkou.sites.sch.gr*. Ανακτήθηκε στις 18 Φεβρουαρίου 2022.

Βιβλιογραφία
------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Μητροπολίτης Δράμας Βασίλειος** |

* Διονυσίου, μητροπολίτου Δράμας, *Ιστορία της Ιεράς Μητροπόλεως Δράμας από τις απαρχές της μέχρι σήμερα*, β΄ έκδοση, εκδ. «Επτάλοφος», Δράμα 1997.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* **ΕΒΕ**: 245996

 |

 |
Ο θυρεός των Λουζινιάν (οριζόντιες ρίγες) της Κύπρου (ερυθρός λέων με στέμμα, δηλωτικό βασιλείου).
Η **Μελισσάνθη**, γαλλ. Melisende de Lusignan (1200 - μετά το 1249) από τον Οίκο των Λουζινιάν ήταν πριγκίπισσα της Ιερουσαλήμ και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα της Αντιόχειας.

Βιογραφία
---------

Ήταν η τέταρτη κόρη (2η από τον 2ο γάμο) του Αμωρί Β΄ της Ιερουσαλήμ και της 2ης συζύγου του Ισαβέλλας Α΄ των Ανζού βασίλισσας της Ιερουσαλήμ, κόρης του Αμωρί Α΄ της Ιερουσαλήμ και της Μαρίας Κομνηνής. Για την Ισαβέλλα Α΄ ήταν ο 4ος γάμος.

Αδέλφια της ήταν η Μαρία του Μομφερράτου, η Αλίκη της Καμπανίας, η Φιλίππα της Καμπανίας και η Σιβύλλα των Λουζινιάν. Η πρώτη διαδέχθηκε τη μητέρα τους το 1205 ως βασίλισσα της Ιερουσαλήμ και το 1212 τη διαδέχθηκε η κόρη της Ισαβέλλα Β΄ των Μπριέν. Αυτή διαδέχθηκε το 1228 ο γιος της Κορράδος Δ΄ των Χοενστάουφεν. Το 1246, όταν απεβίωσε η Αλίκη της Καμπανίας, αντιβασίλισσα της Ιερουσαλήμ κατά την ανηλικιότητα του Κορράδου Δ΄ και τη διαδέχθηκε ο γιος της Ερρίκος Α΄ της Κύπρου, η Μελισσάνθη διαμαρτυρήθηκε γι'αυτό.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε το 1218 τον Βοημούνδο Δ΄ των Πουατιέ πρίγκιπα της Αντιόχειας & κόμη της Τρίπολης και είχε τέκνα:

* Μαρία απεβ. μετά το 1307, άτεκνη.
* Ισαβέλλα, Ελβίς, απεβίωσαν μικρές.

Πηγές
-----

* Steven Runciman (1989). *A History of the Crusades, Volume III: The Kingdom of Acre and the Later Crusades*. Cambridge University Press. ISBN 0-521-06163-6.
Η "Italia Marittima S.p.A.", που από το 1919 έως το 2006 ονομαζόταν "Lloyd Triestino", και ιδρύθηκε ως "Österreichischer Lloyd", είναι μια ναυτιλιακή εταιρεία με έδρα την Τεργέστη της Ιταλίας και διοικείται από την "Evergreen Marine Corporation".

Ιστορία
-------

Ιδρύθηκε ως "Österreichischer Lloyd" (ή "Austrian Lloyd") το 1832 και έγινε μία από τις μεγαλύτερες ναυτιλιακές εταιρείες του κόσμου, με τη διαχείριση του μεγαλύτερου όγκου εμπορικών και επιβατικών ταξιδιών της Αυστροουγγαρίας μέχρι το 1918. Η "Austrian Lloyd" πραγματοποιούσε τακτικές γραμμές από την Τεργέστη στην Ινδία, στην Κίνα και την Άπω Ανατολή, τη Βραζιλία, τις ΗΠΑ και τη Βόρεια Ευρώπη. Ήταν επίσης μια από τις πρώτες ναυτιλιακές εταιρίες που χρησιμοποίησαν ατμοπλοϊκά πλοία.

Το όνομα της εταιρείας μετατράπηκε σε "Lloyd Triestino" το 1919, όταν η Τεργέστη έγινε μέρος της Ιταλίας. Εκείνη την περίοδο, η εταιρεία αντιμετώπισε επίσης σημαντική αναδιάρθρωση, προκειμένου να επιδιορθώσει τις ζημίες που υπέστη κατά τον Α 'Παγκόσμιο Πόλεμο. Μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 1930, η "Lloyd Triestino", με την παραθαλάσσια "Marittima Italiana", ήταν και πάλι σημαντική παγκόσμια ναυτιλιακή δύναμη, έχοντας στην κατοχή της 85 σκάφη με 17 δρομολόγια προς την ανατολική Αφρική, τη νότια Αφρική, την Ασία και την Αυστραλία. Η εταιρεία ήταν αποδυναμωμένη από την καταστροφή του Β Παγκοσμίου Πολέμου, τη δεκαετία του 1940. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, η "Lloyd Triestino" έχασε 68 πλοία και 1.000 ναυτικούς. Στο τέλος, μειώθηκαν σε ένα στόλο μόλις πέντε πλοίων και αντιμετώπισαν και πάλι μια τεράστια επιχείρηση ανάκτησης. Μέχρι το 1956, ο στόλος της "Lloyd Triestino" είχε μεγαλώσει σε 31 συνολικά πλοία.

Η "Lloyd Triestino" ξεκίνησε μια συνεργασία με την γιγάντια Ταϊβανική ναυτιλιακή εταιρεία, "Evergreen Marine, Corp.", το 1993. Αυτή η επιτυχημένη συνεργασία έχει ενισχυθεί με την πάροδο των χρόνων και τώρα περιλαμβάνει και τη Βρετανική βάση της "Evergreen", τη "Hatsu Marine Ltd.", η οποία δημιουργήθηκε το 2000.

Από την 1η Μαρτίου του 2006, το όνομα της "Lloyd Triestino" άλλαξε σε "Italia Marittima". Τα ονόματα των πλοίων μεταβάλλονται σταδιακά από το πρόθεμα "LT" σε "Ital" για να αντικατοπτρίζουν αυτήν την αλλαγή.

Δείτε επίσης
------------

* Λιμάνι της Τεργέστης

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα
* Λίστα των πλοίων της "Lloyd Triestino"

Παραπομπές
----------

1. ↑  "Home."  Italia Marittima. "Sede legale: Passeggio S. Andrea, 4 - 34123 Trieste (IT)"
2. ↑  "Marittima Italiana: Bombay Line". World Digital Library. 1936.
3. ↑  "Lloyd Triestino". The Ships List.
Ο **Μητροπολίτης Δράμας Παύλος** (κατά κόσμον Αλέξανδρος Αποστολίδης, Βέροια, 1963- Θεσσαλονίκη, 2 Μαΐου 2022 ) ήταν Έλληνας Επίσκοπος και Μητροπολίτης Δράμας.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στη Βέροια το 1963. Μετά τις εγκύκλιες σπουδές του, σπούδασε στην Εκκλησιαστική Σχολή της Λαμίας όπου και αποφοίτησε. Έπειτα εισήχθη στη Θεολογική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Με την ολοκλήρωση των προπτυχιακών σπουδών του το 1988, συνέχισε τις μεταπτυχιακές του σπουδές λαμβάνοντας μεταπτυχιακό δίπλωμα το 1995. Έγινε διδάκτωρ του ίδιου πανεπιστημίου το 2002.

Χειροτονήθηκε διάκονος το 1983 και πρεσβύτερος το 1988 από τον Μητροπολίτη Βεροίας Παύλο. Διετέλεσε εφημέριος του Ιερού Ναού Οσίου Αντωνίου, πολιούχου της Βέροιας, και στην συνέχεια το 1991 εξελέγη ηγούμενος της Ιεράς Μονής Παναγίας Σουμελά και αντιπρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου του ομώνυμου ιδρύματος. Συνέγραψε άρθρα σε εφημερίδες και περιοδικά, έχει πραγματοποιήσει πολλές ομιλίες και διαλέξεις και έχει λάβει μέρος σε εκκλησιαστικές αποστολές στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Πέντε ημέρες μετά την κοίμηση του Μητροπολίτη Δράμας Διονυσίου, στις 5 Οκτωβρίου 2005, εξελέγη Μητροπολίτης Δράμας από την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος. Χειροτονήθηκε Επίσκοπος στις 9 του ίδιου μήνα και η ενθρόνισή του στην Ιερά Μητρόπολη Δράμας έγινε στις 19 Νοεμβρίου του 2005. Ως Μητροπολίτης εγκαινίασε μεταξύ άλλων και τον νέο ναό του Αγίου Χρυσοστόμου Σμύρνης στη Δράμα το 2016.

Απεβίωσε στις 2 Μαΐου 2022 σε ηλικία 59 ετών από οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου. Η κηδεία του εψάλη στις 3 Μαΐου 2022 το απόγευμα στον Μητροπολιτικό Ιερό Ναό Εισοδίων της Θεοτόκου Δράμας προεξάρχοντος του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου και ετάφη στην Ιερά Μονή Αναλήψεως του Σωτήρος στη Σίψα Δράμας.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Ιστοσ. Εκκλησίας της Ελλάδος, Δράμας Αρχειοθετήθηκε 2012-09-27 στο Wayback Machine.
2. ↑  Ο Μητροπολίτης: Βιογραφικό ιστοσελίδα της Ιεράς Μητροπόλεως Δράμας
3. ↑  Ιστοσ. Ιεράς Μητροπόλεως Δράμας, Ο Μητροπολίτης: Βιογραφικό Αρχειοθετήθηκε 2012-05-08 στο Wayback Machine.
4. ↑  ΕΓΚΑΙΝΙΑ Ι.Ν.ΑΓ.ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΣΜΥΡΝΗΣ ΤΟΥ ΑΠΟ ΔΡΑΜΑΣ, Ιερά Μητρόπολις Δράμας
5. ↑  dogma.gr. «Εκοιμήθη ο Μητροπολίτης Δράμας Παύλος – Υπέστη έμφραγμα». .
6. ↑  «Τελέστηκε η εξόδιος ακολουθία του μακαριστού Μητροπολίτη Δράμας Παύλου». *adologala.gr*. .
Το **Μουσείο Φυσικής Ιστορίας της Γένοβας** είναι μουσείο φυσικής ιστορίας στη Γένοβα, στη βόρεια Ιταλία. Ονομάστηκε έτσι από το φυσιοδίφη Τζάκομο Ντόρια (Giacomo Doria), ο οποίος ήταν ο ιδρυτής και επιμελητής του μουσείου για πάνω από σαράντα χρόνια. 

Το μουσείο ιδρύθηκε το 1867 και περιέχει πάνω από τέσσερα εκατομμύρια δείγματα από όλο τον κόσμο. Περιέχει ζωολογικές, βοτανικές και γεωλογικές συλλογές. Σημαντικές συλλογές περιλαμβάνουν εκείνες των Luigi D'Albertis, Leonardo Fea, Arturo Issel, Orazio Antinori, Odoardo Beccari και Lamberto Loria. Από το 1922 είναι η έδρα της *Società entomologica italiana* (Ιταλική Εντομολογική Εταιρεία).

Ιστορία
-------

Το μουσείο προήλθε από μια ιδέα και την υποστήριξη, κυρίως οικονομική, του ιδρυτή του. 

Τα εγκαίνια της νέας και τρέχουσας τοποθεσίας, που βασίστηκε σε ένα έργο από τον αρχιτέκτονα Clodoveo Cordoni [1], πραγματοποιήθηκε στις 17 Οκτωβρίου 1912, αλλά ο ιδρυτής Giacomo Doria, σοβαρά άρρωστος, δεν μπόρεσε να συμμετάσχει. Πέθανε λίγο μετά παραχωρώντας τον τίτλο του διευθυντή στον Raffaello Gestro. 

Το μουσείο δημιουργήθηκε σε μια περιοχή της πόλης έξω από τα τείχη και εκείνη την εποχή πρακτικά ακατοίκητη. Η αρχική ιδέα ήταν στην πραγματικότητα να υπάρχει περισσότερο διαθέσιμος χώρος για την επέκταση του κτιρίου (σημείο αναφοράς ήταν το Εθνικό Μουσείο του Παρισιού), το οποίο τότε ήταν αδύνατο για τη μαζική αστικοποίηση της περιοχής.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  «Indagine sui musei e le istituzioni similari». *d:Q112132470*. 2022.
2. 1 2 3 4  *dati.beniculturali.it*.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Museo Civico di Storia Naturale Giacomo Doria στο Wikimedia Commons
* Επίσημη ιστοσελίδα Αρχειοθετήθηκε 2009-04-29 στο Wayback Machine.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 157732470
* LCCN: n85263392
* ISNI: 0000 0004 1805 2036
* GND: 115323-7
* BIBSYS: 1053295
* NLA: 36049224
* NKC: uk2007382440
* BNE: XX125313

 |

 |
Η **Αφησιά** ή Οφιούσα (τουρκικά: Avşa) είναι νησί της Τουρκίας στην θάλασσα του Μαρμαρά. Είναι ένα από τα τέσσερα κατοικημένα νησιά του συμπλέγματος των Νησιών του Μαρμαρά. Η έκτασή της Αφησιάς είναι 20,6 τ.χλμ.. Ο πληθυσμός της είναι περίπου 2.000 κάτοικοι σύμφωνα με εκτίμηση του 2009. Αποτελεί σημαντικό τουριστικό θέρετρο και το καλοκαίρι προσελκύει περισσότερους από 20.000 τουρίστες. Πριν το 1922 το νησί είχε σημαντικό ελληνικό πληθυσμό. Με την ανταλλαγή των πληθυσμών οι Έλληνες του νησιού εγκαταστάθηκαν στην Χαλκιδική και ίδρυσαν τον οικισμό Νέα Αφησιά που αργότερα μετονομάστηκε σε Σάρτη

Παραπομπές
----------

1. ↑  Πολιτιστικός σύλλογος Σάρτης, «η Αφησιά»

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Avşa στο Wikimedia Commons
* Πολιτιστικός σύλλογος Σάρτης, η ιστορία της Αφησιάς

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Νησιά του Μαρμαρά |
| --- |
|  |
| 
* Προκόννησος
* Αλώνη
* Αφησιά
* Κούταλη
 |

 |
Συντεταγμένες: 51°26′26″N 0°3′39″W﻿ / ﻿51.44056°N 0.06083°W﻿ / 51.44056; -0.06083

Το **Μουσείο Χόρνιμαν** (αγγλικά: *Horniman Museum*) βρίσκεται στην περιοχή Φόρεστ Χιλ (Forest Hill), οδός Λόντον Ρόουντ αριθ. 100, στο Νότιο Λονδίνο. Εγκαινιάστηκε το 1901, σε σχέδια του Άγγλου αρχιτέκτονα Τσαρλς Χάρισον Τάουνσεντ (Charles Harrison Townsend, 1851 – 1928) σε αρχιτεκτονικό βικτωριανό ρυθμό «Αρτς εντ Κραφτς» (αγγλικά: *Arts and Crafts*). Το υπέροχο μωσαϊκό στην πρόσοψη παρουσιάζει την «Πορεία της Ανθρώπινης Ζωής». 

Το Μουσείο Χόρνιμαν ιδρύθηκε από τον έμπορο τσαγιού και συλλέκτη έργων τέχνης της βικτωριανής εποχής Φρέντερικ Τζων Χόρνιμαν (Frederick John Horniman, 1835 – 1906), για να στεγάσει τα συλλεκτικά αντικείμενα που είχε συγκεντρώσει στα ταξίδια του. Περιέχει τις συλλογές του ιδρυτή του στους τομείς της ανθρωπολογίας, φυσικής ιστορίας και μουσικών οργάνων. Το 1911 προστέθηκε στα δυτικά μια νέα πτέρυγα, για να στεγάσει μια αίθουσα διαλέξεων και τη βιβλιοθήκη, δωρεά του γιου του Έμσλι Χόρνιμαν (Emslie Horniman), που τη σχεδίασε και πάλι ο Τάουνσεντ. Το 1999, το μουσείο διέκοψε τη λειτουργία του, προκειμένου να αναπαλαιωθεί και επαναλειτούργησε στις 14 Ιουνίου 2002. 

Το Μουσείο Χόρνιμαν έχει τρεις κύριες συλλογές - ανθρωπολογίας, φυσικής ιστορίας και μουσικών οργάνων – με συνολικό αριθμό 350.000 αντικειμένων. Οι συλλογές ανθρωπολογίας διακρίνονται στη συλλογή της εθνογραφίας με 80.000 αντικείμενα και στη συλλογή αρχαιολογίας με 10.000 αντικείμενα. Οι συλλογές της φυσικής ιστορίας αριθμούν 25.000 αντικείμενα, ενώ η συλλογή των μουσικών οργάνων ανέρχεται σε 7.000 κομμάτια. Από τα πιο αξιόλογα εκθέματα του μουσείου είναι τα ταριχευμένα ζώα. Διαθέτει επίσης ένα εντυπωσιακό ενυδρείο και μια έκθεση αφιερωμένη στο τσάι.

Πηγές
-----

* «ΛΟΝΔΙΝΟ» (Οδηγοί του Κόσμου), σελ. 246: «Μουσείο Χόρνιμαν», Εκδόσεις Καθημερινή/Dorling Kindersley Ltd (ελληνική έκδοση), Αθήνα, 1998.
* Ιστοσελίδα της αγγλόγλωσσης Βικιπαίδειας, Horniman Museum.
* www.horniman.ac.uk

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Horniman Museum στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 146340506
* LCCN: no00041318
* ISNI: 0000 0001 2225 6814
* SUDOC: 116365269
* NKC: ko2016897639

 |

 |

1. ↑  vocaleyes.co.uk/research/heritage-access-2022/benchmark/. Ανακτήθηκε στις 8  Φεβρουαρίου 2023.
2. ↑  *Mapping Museums*. museweb.dcs.bbk.ac.uk/Museum/mm.domus.SE309.
3. ↑  vocaleyes.co.uk/research/heritage-access-2022/benchmark/. Ανακτήθηκε στις 9  Φεβρουαρίου 2023.
Ο μονοστεατικός εστέρας της γλυκερίνης
Ο **μονοστεατικός εστέρας της γλυκερίνης**, αλλιώς **μονογλυκερίδιο στεατικού οξέος** (κοινώς **GMS**), είναι ένα μονογλυκερίδιο που χρησιμοποιείται συνήθως ως γαλακτωματοποιητής στα τρόφιμα. Εχει τη μορφή ενός λευκού, άοσμου, και με γλυκιά γεύση συστατικού σε νιφάδες με υγροσκοπικές ιδιότητες. Χημικώς είναι ο εστέρας της γλυκερίνης με το στεατικό οξύ.

Δομή, σύνθεση και εμφάνιση
--------------------------

Το μονογλυκερίδιο του στεατικού οξέος υπάρχει ως τρία στερεοϊσομερή, το εναντιομερές ζευγάρι 1-μονογλυκερίδιο στεατικού οξέος και 2-μονογλυκερίδιο στεατικού οξέος. Συνήθως αυτά συνατνώνται ως ένα μείγμα καθώς πολλές από τις ιδιότητές τους είναι παρόμοιες.

Η εμπορική μορφή της ουσίας που χρησιμοποιείται στα τρόφιμα παράγεται βιομηχανικά με την αντίδραση της γλυκερόλυσης μεταξύ τριγλυκεριδίων (είτε από φυτικά ή από ζωικά λίπη) και γλυκερίνη.

Το μονογλυκερίδιο του στεατικού οξέος εμφανίζεται φυσικά στο σώμα, ως προϊόν της διάσπασης των λιπών από την παγκρεατική λιπάση. Υπάρχει σε πολύ χαμηλά συγκεντρώσεις σε ορισμένα σπορέλαια.

Χρήσεις
-------

Το GMS είναι ένα πρόσθετο τροφίμων που χρησιμοποιείται ως πυκνωτικό, γαλακτωματοποιητής, αντισυσσωματικό, και συντηρητικός παράγοντας. Ενας γαλακτωματοποιητής για έλαια, κηρούς, και διαλύτες. Ενα προστατευτικό επίστρωμα για υγροσκοπικές σκόνες. Ενας στερεοποιητής και παράγοντας ελέγχου απελευθέρωσης σε φαρμακευτικά προϊόντα, και ένα λιπαντικό ρητίνης. Χρησιμοποιείται, επίσης, σε καλλυντικά και προϊόντα περιποίησης.

Το GMS χρησιμοποιείται σε μεγάλο βαθμό σε ψημένα τρόφιμα για να προσθέσει "σώμα" στο φαγητό. Είναι κατά κάποιο τρόπο αυτό που δίνει στο παγωτό και τη σαντιγί την ομαλή τους υφή. Μερικές φορές χρησιμοποιείται ως ένα συντηρητικό για να μη μπαγιατεύει το ψωμί.

Δείτε επίσης
------------

* Υδροξυστεατική γλυκερίνη
* Μονολαυρίνη

Συλλογές
--------

* Βρετανική Φαρμακοποιία

Αναφορές
--------

1. ↑  Jens Birk Lauridsen (1976). «Food emulsifiers: Surface activity, edibility, manufacture, composition, and application». *Journal of the American Oil Chemists' Society* **53** (6): 400–407. doi:10.1007/BF02605731. .
2. ↑  Sonntag, Norman O. V. (1982). «Glycerolysis of fats and methyl esters — Status, review and critique». *Journal of the American Oil Chemists Society* **59** (10): 795A–802A. doi:10.1007/BF02634442. ISSN 0003-021X.
3. ↑  Glycerol monostearate Cheminfo
4. ↑  The British Pharmacopoeia Secretariat (2009). «Index, BP 2009» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 11 Απριλίου 2009. Ανακτήθηκε στις 18 Μαρτίου 2010.
Στα μαθηματικά, ο αφινικός συνδυασμός n σημείων {\displaystyle x\_{1},\ldots ,x\_{n}} είναι ο γραμμικός συνδυασμός των σημείων με πραγματικούς συντελεστές {\displaystyle \lambda \_{1},\ldots ,\lambda \_{n}\in \mathbb {R} } που έχουν άθροισμα 1. Δηλαδή, είναι το σημείο 

{\displaystyle \lambda \_{1}x\_{1}+\lambda \_{2}x\_{2}+\ldots +\lambda \_{n}x\_{n}},
όπου {\displaystyle \lambda \_{1}+\ldots +\lambda \_{n}=1}. Στους κυρτούς συνδυασμούς, επιπλέον ισχύει ότι τα {\displaystyle \lambda \_{1},\ldots ,\lambda \_{n}} είναι μη-αρνητικοί αριθμοί.

Παραδείγματα
------------

* Στον Ευκλείδειο χώρο, όλοι οι αφινικοί συνδυασμοί δύο σημείων A και B είναι στην ευθεία που διέρχεται από τα δύο σημεία.
* Στον Ευκλείδειο χώρο, όλοι οι αφινικοί συνδυασμοί τριών σημείων A, B και C είναι στο επίπεδο που διέρχεται από τα τρία σημεία.

Παραδείγματα αφινικών συνδυασμών για δύο και τρία σημεία στον Ευκλείδειο χώρο. Με μπλε το σύνολο των σημείων που δίνονται ως αφινικοί συνδυασμοί των A, B και C.

Δείτε επίσης
------------

* Γραμμικός συνδυασμός
* Κυρτός συνδυασμός

Παραπομπές
----------

1. ↑  Boyd, Stephen· Vandenberghe, Lieven. «Convex optimization: Convex sets» (PDF). Stanford University. Ανακτήθηκε στις 13 Ιουλίου 2023.
2. ↑  Καππος, Ευθύμιος. «Αφινική Γεωμετρία» (PDF). Τμήμα Μαθηματικών, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Ανακτήθηκε στις 14 Ιουλίου 2023.
Για τον ολυμπιονίκη, δείτε: Αριστείδης Ραγκαβής.  

Ο **Αριστείδης Ρίζος Ραγκαβής** (1847 - 1 Νοεμβρίου 1878) ήταν Έλληνας στρατιωτικός του 19ου αιώνα.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1847. Πατέρας του ήταν ο Αλέξανδρος Ρίζος Ραγκαβής. Σχολείο πήγε στην Αθήνα μέχρι τα δεκατέσσερα χρόνια του, και μετά πήγε στη Γερμανία και κατατάχτηκε στη στρατιωτική σχολή του Βερολίνου, όπου και αποφοίτησε με βαθμό άριστα το 1866. Έλαβε μέρος στον πόλεμο μεταξύ Πρωσίας και Αυστρίας με τον βαθμό του ανθυπασπιστή του μηχανικού. Ανδραγάθησε και πήρε προαγωγή σε ανθυπολοχαγό. Στην αξιομνημόνευτη Μάχη του Σαδύβα το σύνταγμα στο οποίο υπηρετούσε έπεσε θύμα των πυρών του αυστριακού πυροβολικού και σκοτώθηκαν όλοι οι αξιωματικοί εκτός από τρεις, τον Αριστείδη, τον λοχαγό του και έναν άλλο. Ο Αριστείδης πήρε τον τραυματία λοχαγό τους στους ώμους και τον έσωσε. Μετά από μια τετραετία πήρε μέρος και σε άλλους πολέμους της Γερμανίας και διακρίθηκε στην πολιορκία του Μετς και του Παρισιού. Διακρίθηκε και προβιβάστηκε σε υπολοχαγό. 

Λόγω των κακουχιών και της κλονισμένης υγείας του επέστρεψε στην Ελλάδα και κατατάχτηκε στον ελληνικό στρατό με βαθμό ανθυπολοχαγού στο σώμα των Σκαπανέων. 

Εργάστηκε στη σύνταξη του χάρτη της Αττικής και στη σύσταση του Γερμανικού επιτελείου. 

Διετέλεσε μέλος και αντιπρόεδρος του Συλλόγου Παρνασσού και ταμίας της Σχολής των απόρων Παίδων στην Αθήνα. 

Τιμήθηκε από τη Γερμανία με το παράσημο του Σιδερένιου Σταυρού.

Η σύζυγός του ήταν το γένος Σπ. Βαλτατζή με την οποία απόκτησε δύο θυγατέρες. 

Απεβίωσε την 1η Νοεμβρίου 1878.

Δείτε επίσης
------------

* Οικογένεια Ρίζου - Ραγκαβή

Πηγές
-----

* *Παρνασσός Τόμ. 2, Τεύχος 11*. 1878. Ανακτήθηκε στις 5 Απριλίου 2010. [*νεκρός σύνδεσμος*]
Ο **Μιχαήλ Ερμόδωρος-Λήσταρχος** ήταν Έλληνας ιατρός και λόγιος του 16ου αιώνα.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στη Ζάκυνθο στις αρχές του 16ου αιώνα. Νέος ακόμα μετακόμισε με υποτροφία στην Ιταλία, όπου έγινε μαθητής στο Ελληνικό Γυμνάσιο της Ρώμης. Από εκεί συνέχισε τη μόρφωσή του με σπουδές ιατρικής στα πανεπιστήμια της Ρώμης και της Φερράρα, όπου άκουσε τις παραδόσεις του Μάρκου Αντιμάχου. Μετά τις σπουδές του τον προσεκάλεσαν στη Χίο, όπου δίδαξε στην ακμάζουσα τότε Σχολή της Χίου.

Στη Χίο ο Λήσταρχος μόρφωνε νεανίσκους. Στη συνέχεια πήγε στην Κωνσταντινούπολη, όπου δίδαξε ως καθηγητής της Πατριαρχικής Ακαδημίας. Το 1540 τον κάλεσαν πάλι στην Ιταλία, όπου διορίστηκε καθηγητής στη Φερράρα από το 1546 ως το 1547, οπότε και έλαβε πρόσκληση του Πατριάρχη Διονύσιου να έρθει στην Κωνσταντινούπολη για να διδάξει στο νεοϊδρυθέν Ελληνικό σχολείο. 

Επέστρεψε στη Χίο, όπου νυμφεύθηκε και συνέχισε το επάγγελμα του ιατρού και του διδασκάλου στη Σχολή της Χίου ως το 1560. Καθώς αναφέρεται δίδαξε στη σχολή αυτή ακόμα και ιατρική. Απεβίωσε πιθανώς στη Χίο το έτος 1600.

Ο Ερμόδωρος ήταν ένας από τους επιφανείς λογίους του 16ου αιώνα, *«διακριθείς και επαινεθείς όχι μόνον δια την σοφίαν του, αλλά και δια την φιλάνθρωπον άσκησιν του ιατρικού του έργου»*. Ο Παχώμιος Ρουσάνος τον εγκωμίασε. Πίσω του άφησε άξιους μαθητές, τέσσερις στη Χίο και δέκα αλλού. Τέλος αναφέρουμε ότι διασύρθηκε τρομερά, από τον Θωμά Ελεαβούλκο, για κάποιον άγνωστο λόγο.

Συγγράμματα
-----------

* Στη Χίο συνέταξε επιστολές προς Βουδαίο, Ματθαίο Δεβάρη, Λάζαρο Βοναμίκο, Γεώργιο Κορίνθιο, Ιωάννη Ζυγομαλά και Θεοφάνη Ελεαβούλκο, τις οποίες δημοσίευσαν οι Κρούσιος, Λαμίος και Μουστοξύδης.
* Στην Κωνσταντινούπολη έγραψε κατά Θεοδόσιο Ζυγομαλά, το «*Προτρεπτικόν τοίς σπουδάζουσι νέοις*».
* Συνέγραψε επίσης κατά Κράσσον, και ποιήματα στην ελληνική και τη λατινική, ενώ κατά μερικούς άλλους έγραψε επίσης παρατηρήσεις εις τα του Δημοσθένους.

Προς αυτόν έγραψαν επιστολές οι Ελεαβούλκος, Ρουσάνος, Πατριάρχης Διονύσιος, Ματθαίος Δεβάρης, Γεώργιος Κορίνου, Λάσκαρις και άλλοι.

Πηγές
-----

* Κωνσταντίνος Σάθας (1868). *Νεοελληνική Φιλολογία: Βιογραφία των εν τοις γράμμασι διαλαμψάντων Ελλήνων, από της καταλύσεως της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας μέχρι της Ελληνικής εθνεγερσίας (1453-1821)*. Αθήνα: Τυπογραφείο των τέκνων Ανδρέου Κορομηλά. Ανακτήθηκε στις 15 Οκτωβρίου 2009.
* Αθανάσιος Ι. Γκιάλας: *Η ελληνική Ιατρική και οι Έλληνες ιατροί από της Αλώσεως μέχρι της Εθνεγερσίας*, βραβείο Ακαδημίας Αθηνών, Αθήναι 1979, σελ. 30

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 474159474048227660904
* **ΕΒΕ**: 341352
* LCCN: nr97000735
* ISNI: 0000 0003 8587 0840

 |

 |
Ο **αρτινίτης** είναι ένυδρο ανθρακικό ορυκτό του μαγνησίου με χημικό τύπο Mg2(CO3)(OH)2 · 3 H2O. Το πρώτο δείγμα αυτού του ορυκτού εντοπίστηκε το 1902 στην Λομβαρδία της Ιταλίας από τον Ιταλό καθηγητή Ορυκτολογίας στο Πανεπιστήμιο Έτορε Αρτίνι (Ettore Artini, 1866-1928), ο οποίος και τον εντόπισε.

Εμφάνιση, παραγενέσεις
----------------------

Εμφανίζεται σε υδροθερμικές φλέβες χαμηλής θερμοκρασίας και στα σερπεντινιωμένα υπερβασικά πετρώματα.
Ορυκτά με τα οποία σχετίζεται είναι ο μπρουσίτης, ο υδρομαγνησίτης, ο χρυσοτίλης, ο αραγονίτης, ο δολομίτης και ο μαγνησίτης.

Αποτελείται από λευκούς, μεταξωτούς και πρισματικούς κρυστάλλους που κρυσταλλώνoνται στο μονοκλινές σύστημα και βρίσκονται συχνά σε ακτινωτές συστοιχίες ή επικαθίσεις.

Ως ορυκτό εμφανίζει παγκόσμια εξάπλωση. Κυριότερες εμφανίσεις του είναι στην Ιταλία (Λομβαρδία, Πιεμόντε, Λιγουρία), στην Αυστρία (Στυρία), τα όρη Σαγιάν της Σιβηρίας, την Ιαπωνία, τις Πολιτείες Νεβάδα, Νιού Τζέρσεϊ και Νέα Υόρκη και Καλιφόρνια των ΗΠΑ.

Στην Ελλάδα ανευρίσκεται στα μεταλλεία Λαυρίου.

Σημειώσεις, αναφορές
--------------------

1. ↑  Όνομα αναγνωρισμένο από την ΙΜΑ - "grandfathered"

Πηγές
-----

* Handbook of Mineralogy
* Mindat.org
* Webmineral.com

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος ορυκτών
* Κατάλογος ορυκτών των μεταλλείων Λαυρίου
1. υδροφόρος ορίζοντας  

2. υδατοστεγή πετρώματα  

3. υδατοπερατά πετρώματα   

4. αρτεσιανό πηγάδι  

5. επίπεδο κορεσμού  

6. υπο-αρτεσιανό πηγάδι  

7. αρτεσιανή πηγή
**Αρτεσιανά** ονομάζονται τα υπόγεια **ύδατα** που βρίσκονται εγκλωβισμένα ανάμεσα σε δύο υδατοστεγή πετρώματα σχηματίζοντας υπόγειους υδροφορείς. Το νερό εντός των αρτεσιανών υδροφορέων δέχεται υδροστατική πίεση επειδή βρίσκεται μεταξύ δύο συγκοινωνούντων δοχείων. Έτσι, εάν μια γεώτρηση τρυπήσει τον αρτεσιανό υδροφορέα τότε αυτό θα αναβλύζει φυσικά μέχρι του σημείου της υδροστατικής ισορροπίας καθ' όλη τη διάρκεια του έτους και με την ίδια σύνθεση σε μέταλλα και άλατα. Αυτή είναι και η ειδοποιός διαφορά σε σχέση με τα άλλα νερά για τα οποία απαιτείται άντληση.

Το αρτεσιανό νερό θεωρείται καλύτερης ποιότητας διότι φιλτράρεται φυσικά από τα πετρώματα μέχρι να αποθηκευτεί στους υπόγειους υδροφορείς και αναβλύζει στην επιφάνεια χωρίς να έρθει σε επαφή με άλλα επιφανειακά ύδατα και ρύπους. Ακόμα παρουσιάζει μεγαλύτερη περιεκτικότητα σε μέταλλα και άλατα που είναι ωφέλιμα για τον οργανισμό. 

Τα αρτεσιανά πηγάδια οφείλουν την ονομασία τους στην περιοχή Αρτουά της Γαλλίας όπου κατά το 12ο αιώνα οι Καρθουσιανοί μοναχοί κατασκεύασαν πολλά πηγάδια αυτού του τύπου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Program (Australia), Federal Water Resources Assistance· Division, New South Wales Department of Water Resources Technical Services (1990). *Specification for construction, reconditioning or plugging of bores tapping recognised aquifers of the Great Artesian Basin in New South Wales* (1st ed έκδοση). [Parramatta, N.S.W.] : Dept. of Water Resources, Technical Services Division. CS1 maint: Extra text (link)
2. ↑  «АРТЕЗИАНСКИЕ ВОДЫ». *Словари, энциклопедии и справочники - бесплатно Онлайн - Slovar.cc* (στα Ρωσικά). Ανακτήθηκε στις 17 Σεπτεμβρίου 2019.
3. ↑  Gies, Frances and Joseph (1995). *Cathedral, Forge, and Waterwheel*. Harper Perennial. σελ. 112. ISBN 0-06-016590-1.

Δείτε επίσης
------------

* Υδρογεωλογία
* Μηχανική των ρευστών
* Υδροφόρος Ορίζοντας
* Αρχή του Πασκάλ
Το **Jeep Wagoneer** ήταν ένα μεγάλο SUV αυτοκίνητο που αντικατέστησε το Willys Jeep Station Wagon, το οποίο σταμάτησε να παράγεται στις ΗΠΑ το 1964 και στη Βραζιλία το 1977. Παρουσιάστηκε τον Νοέμβριο του 1962 για τη σεζόν (model year) του 1963, ως ο επίσημος διάδοχος του Willys Jeep Station Wagon που είχε μπει στη μαζική παραγωγή από το 1946. Παρόλο που μοιράστηκε το πλαίσιο (τύπου σκάλας, δηλαδή «χτιστό» πάνω σε πλατφόρμα σχήματος σκάλας) με ένα pick-up (όπως και ο προκάτοχός του), το Jeep Gladiator (SJ), το Wagoneer είχε έναν εκλεπτυσμένο σχεδιασμό αμαξώματος SUV, με στοιχεία και από station wagon, και ήταν τότε πιο ελκυστικό αισθητικά από οποιοδήποτε άλλο 4x4 στην αγορά.

Το Wagoneer κυκλοφόρησε στην αγορά 7 χρόνια πριν η εταιρεία Land Rover κυκλοφορήσει την πρώτη γενιά του Range Rover στο Ηνωμένο Βασίλειο, τον Ιούλιο του 1970, και 19 χρόνια πριν η Land Rover εισάγει μια 5-πορτη έκδοση του Range Rover, τον Αύγουστο του 1981, και 24 χρόνια πριν εμφανιστεί αυτή η μάρκα στις ΗΠΑ. Η παραγωγή του Jeep Wagoneer έληξε τον Ιούνιο του 1991, με αποτέλεσμα να γίνει το τρίτο μεγαλύτερο σε χρονική διάρκεια μοντέλο στην ιστορία των ΗΠΑ που κατασκευάστηκε σε μία μόνο γενιά. Αντικαταστάθηκε από το Jeep Grand Cherokee πρώτης γενιάς, που μπήκε στη μαζική παραγωγή τον Απρίλιο του 1992, για τη σεζόν του 1993.

Αναφορές
--------

1. ↑  «1962 Jeep Wagoneer brochure – specifications». Oldcarbrochures.com. Ανακτήθηκε στις 23 Ιουλίου 2014.
2. ↑  «Grand Wagoneer» Road & Track. 43: 214. 1992.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Jeep Wagoneer (SJ)** |

* Vintage Jeeps
* Wagoneer World - Year by year info & specs 1963-1991
* wagoneers.com
* International Full Size Jeep Association
Η **Goldring** είναι κατασκευάστρια εταιρεία ακουστικού εξοπλισμού υψηλής ποιότητας, η οποία ιδρύθηκε το 1906. Το 1906, οι αδερφοί Scharf άρχισαν την κατασκευή φωνογράφων, στο Βερολίνο της Γερμανίας. Το 1926 κυκλοφόρησε το φωνογράφο "Juwel Electro Soundbox". Το 1933, η εταιρεία μεταφέρθηκε στην Αγγλία, όπου συνέχισε με την κατασκευή κεφαλών ανάγνωσης αναλογικών πικάπ.

Το 1954 κυκλοφόρησε η μαγνητική κεφαλή Goldring 500.

Οι κεφαλές Goldring άρχισαν να πωλούνται στις ΗΠΑ και παγκοσμίως, από τη δεκαετία του 1950. Στη δεκαετία του 1970, η εταιρεία διέθετε στην αγορά και τα ελβετικής κατασκευής πικάπ Lenco, π.χ. το Lenco L75 ως Goldring GL75.

Οι αδελφοί Scharf άλλαξαν το όνομά τους σε Sharp, συνεχίζοντας την οικογενειακή παράδοση της εταιρείας μέχρι το 1987. Τότε, ο Gerry Sharp πούλησε την εταιρεία στο διανομέα της, Veda-UK (σήμερα τμήμα της Armour Home).

Αν και η εταιρεία είναι περισσότερο γνωστή για τις κεφαλές κινητού πηνίου, κινητού σιδήρου και κινητού μαγνήτη, όπως και για τα πικάπ, έχει κατασκευάσει επίσης μεγάφωνα και ακουστικά.

Κεφαλές κινητού πηνίου
----------------------

Legacy Series   

Elite   

Eroica H  

Eroica LX

Κεφαλές κινητού σιδήρου
-----------------------

2100  

2200  

2300  

2400  

2500

Κεφαλές κινητού μαγνήτη
-----------------------

G1006  

G1012GX  

G1022GX  

G1042  

Elektra  

Elan

Ακουστικά
---------

DR50  

DR100  

DR150  

GX100  

GX200  

NS1000

Χρονολογικός πίνακας
--------------------

* 1906 ίδρυση της εταιρείας από τους αδερφούς Scharf, στο Βερολίνο της Γερμανίας
* 1926 Έκδοση του φωνόγραφου "Juwel Electro Soundbox" με το σήμα Gold Ring προς ένδειξη ποιότητας
* 1933 Η Goldring μεταφέρεται στην Αγγλία
* 1954 Μαγνητική κεφαλή Goldring 500
* 1958 Κεφαλή Goldring 600
* 1960 Κεφαλή Goldring 700
* 1973 Πικάπ Lenco GL85
* 1978 Κεφαλές Goldring 900SE II & 900/E
* 1987 Πώληση της εταιρείας στη Veda-UK (Armour Home Electronics).
* 1987-90 Κεφαλές Eroica, Epic II, Excel & Elite
* 2004 Πικάπ Goldring GR1
* 2005 Πικάπ Goldring GR2
* 2006 Ακουστικά κεφαλής Goldring DR50, DR100 & DR150
* 2009 Κεφαλές Goldring 2000 και σειρά Legacy
* 2011 Online εξυπηρέτηση επισκευής κεφαλών

Αναφορές
--------

1. ↑  www.goldring.co.uk Goldring Home page

Πηγές
-----

*

Reviews
-------

* Goldring G1042 reviewed
* Review of Goldring GX200 Earphones

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Goldring website
* Πικάπ GR1
* Πικάπ GR2

### Εξωτερικοί σύνδεσμοι Goldring Lenco

* Goldring Lenco gallery
Οι επιθέσεις παρεμβολών ή παρακώλυσης επικοινωνιών, γνωστές και ως **jamming**, είναι οι επιθέσεις που σκόπιμα ή μη προκαλούνται στο σήμα του πομπού, του δέκτη ή του σημείου ασύρματης πρόσβασης από παρεμβολές ή θορύβους (noises).

Ιστορία
-------

Πρώτη εμφάνιση έχουμε στο Β' Παγκόσμιο πόλεμο (παρακώλυση σημάτων ραντάρ). Εκδηλώνονται στο φυσικό επίπεδο του OSI μοντέλου. Καθιστούν το κανάλι επικοινωνίας ακατάλληλο κι αυτός είναι ο λόγος που εντάσσονται στην κατηγορία DoS. Προκειμένου να είναι ανθεκτικά σε παρεμβολές και θορύβους τα ασύρματα δίκτυα χρησιμοποιούν τεχνολογίες απλωμένου φάσματος συχνοτήτων, π.χ. στο bluetooth τα δεδομένα τεμαχίζονται και μεταδίδονται χρησιμοποιώντας ένα αριθμό διαφορετικών συχνοτήτων ψευδοτυχαίου προτύπου. Έτσι μόνο οι απολύτως συγχρονισμένοι πομποί-δέκτες έχουν πρόσβαση στα δεδομένα και για υψηλότερα επίπεδα ασφάλειας ο πομπός μεταβάλει την συχνότητα 1.600 φορές το δευτερόλεπτο. Υπάρχουν και μη κακόβουλες παρεμβολές (φούρνοι μικ/μάτων, ασύρματα τηλ. bluetooth συσκευές κλπ). Αυτές προκαλούνται διότι οι ασύρματες τεχνολογίες WLAN χρησιμοποιούν τη μη αδειοδοτημένη περιοχή συχνοτήτων (Industrial Scientific and Medical radio band) των 2.4GHz και (Unlicensed National Information Infrastructure) των 5 GHz. Επίσης σε ορισμένα κτίρια οι τοίχοι κατασκευάζονται με υλικά που εμποδίζουν π.χ. Το σήμα των κινητών τηλεφώνων (passive jamming). Για να πραγματοποιηθεί επίθεση πρέπει πρώτα να αναλυθεί το φάσμα συχνοτήτων που χρησιμοποιεί το δίκτυο και εν συνεχεία να εκπέμψει ένα ισχυρό σήμα που συγκρούεται, παρεμποδίζει ή παρεμβαίνει στις συχνότητες. Στη χειρότερη περίπτωση ο επιτιθέμενος μπορεί να παρεμβάλει όλο το διαθέσιμο φάσμα συχνοτήτων, οπότε οι τεχνικές φάσματος που προαναφέρθηκαν ακυρώνονται. Επίθεση θορύβου (noise): Ο εισαγόμενος θόρυβος πρέπει να είναι χαμηλής εντάσεως για να προκληθεί το φαινόμενο θανάτου από επανειλημμένη προσπάθεια (Death by Retry.DBR). Αυτό συμβαίνει όταν ο δέκτης ζητά συνεχώς την επανάληψη αποστολής των μηνυμάτων -που σκοπίμως δεν εκπέμπονται ορθά- με αποτέλεσμα την εμπλοκή σε κατάσταση ατέρμονα βρόχου. Τέλος στο επίπεδο σύνδεσης δεδομένων του OSI μοντέλου μπορούμε για να επιτεθούμε να εκμεταλλευτούμε την ύπαρξη δύο ή περισσότερων κεραιών (diversity antennas) σε ένα AP. Περιγραφή: Υποθέτουμε ότι ένα AP έχει δύο κεραίες. Η πρώτη (1) καλύπτει την περιοχή αριστερά ,η δεύτερη (2)την περιοχή δεξιά. Οι χρήστες Α,Β βρίσκονται αριστερά και δεξιά του AP και συνδέονται στις κεραίες 1,2 αντίστοιχα. Ο Β αλλάζει τη MAC διεύθυνση του σε αυτή του Α και μέσω ενός ενισχυτή ενισχύει το σήμα του έτσι ώστε να είναι τουλάχιστον ίσο ή δυνατότερο από αυτό του Α. Αποτέλεσμα :Ο Α αποκλείεται από την επικοινωνία με το AP για όσο διάστημα ο Β εξακολουθεί να εκπέμπει στη συγκεκριμένη MAC.
**Η βάση Léonore**, ή η **βάση δεδομένων Léonore**, είναι γαλλική βάση δεδομένων στην οποία καταγράφονται τα μέλη του Εθνικού Τάγματος της Λεγεώνας της Τιμής. Στη βάση δεδομένων περιλαμβάνονται μέλη που εντάχθηκαν στο τάγμα από τις αρχές του 1802 και πέθαναν πριν από το 1977. 

Έως τον Ιανουάριο του 2014, η βάση αριθμούσε 390.000 εγγραφές.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Présentation de la base de données Léonore» (στα Γαλλικά). Paris: Ministère de la Culture et de la Communication. 13 Νοεμβρίου 2014. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Μαρτίου 2016.
2. ↑  «Léonore» (στα Γαλλικά). Paris: Ministère de la Culture et de la Communication. 1 Ιανουαρίου 2014. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Νοεμβρίου 2014.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος
Το **Μουσείο Αρχαίων Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών Οργάνων**  είναι μουσείο στην Οία της Σαντορίνης.

Ιδρύθηκε το 1977 και φιλοξενήθηκε από το 1997 στη Θεσσαλονίκη σε αναπαλαιωμένο κτήριο στην περιοχή Λαδάδικα. Από το 2010 έως σήμερα στεγάζεται στο παλαιό Κοινοτικό κατάστημα Οίας Σαντορίνης.

Έκθεση
------

Στο μουσείο φιλοξενούνται όργανα που χρησιμοποιήθηκαν στον ελλαδικό χώρο από το 2.800 π.Χ. ως τις αρχές του 20ού αιώνα, τα οποία ανακατασκευάστηκαν, με τη βοήθεια του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Η ανακατασκευή τους έγινε με βάση φιλολογικές και εικαστικές μαρτυρίες. Τα όργανα συνοδεύονται από τις εικαστικές μαρτυρίες που υπάρχουν για το καθένα από αυτά, όπως αγγεία, ειδώλια , γλυπτά κλπ.

Τμήματα
-------

Στις δράσεις του Μουσείου περιλάμβανεται η Οργανολογικής Έρευνας, για τη δημιουργία ενός παγκοσμίου corpus εικαστικών μαρτυριών (αγγεία, γλυπτά, τοιχογραφίες κ.λ.π.) που αναφέρονται ως ελληνικά μουσικά όργανα από την εποχή του χαλκού έως το 1830, όπως επίσης η συστηματική ηλεκτρονική καταγραφή των έργων που περιέχονται σε χειρόγραφους κώδικες του Αγίου Όρους, κρατικών βιβλιοθηκών και ιδιωτικών συλλόγων. 

* 
* 
*

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑  «Έκθεση αρχαίων, βυζαντινών και μεταβυζαντινών μουσικών οργάνων στο παλιό κτίριο του Κοινοτικού καταστήματος Οίας». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Δεκεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 27 Δεκεμβρίου 2018.
Το **Ασύρματο Μητροπολιτικό Δίκτυο Ημαθίας** (Ι.W.M.N.) είναι μία νόμιμη μη κερδοσκοπική κοινότητα με σκοπό την εξάπλωση του ασύρματου ευρυζωνικού δικτύου στην περιοχή της Ημαθίας καθώς και έξω από αυτήν. Για τη μετάδοση χρησιμοποιείται το πρωτόκολλο IEEE802,11a/b/g στην μπάντα των 2,4/5.5Ghz.

Τα πλεονεκτήματα του δικτύου είναι το χαμηλό κόστος, οι γρήγορες ταχύτητες καθώς και υπηρεσίες που προφέρει. Τέτοιες κοινότητες υπάρχουν σε πολλές πόλεις της Ελλάδας με κοινή φιλοδοξία κάποια μέρα να ενωθούν μεταξύ τους. Κύριος στόχος είναι η δημιουργία όσο των δυνατών περισσότερων κόμβων για την εξάπλωση του δικτύου.

Δείτε επίσης
------------

* Μητροπολιτικά δίκτυα

Δικτυακοί τόποι
---------------

* www.iwmn.net