recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
| Speciosa |
| --- |
|  Η καμπάνα Speciosa στο κωδωνοστάσιο –Τρίτη καμπάνα του Καθεδρικού ναού της Κολωνίας |
| ύψος |   |
| διάμετρος | 2,03 μ |
| Μάζα | 5,6 t |
| Έτος κατασκευής | 1449 |
| Κατασκευαστής | Johannes (Hoerken) de Vechel |

Η **καμπάνα Σπετσιόζα** (λατ. *speciosus*, όμορφο) είναι η τρίτη καμπάνα στον καθεδρικό ναό της Κολωνίας. Κατασκευάστηκε το έτος 1449 από τον Γιοχάνες (Χερκεν) ντε Φέχελ. Αναρτήθηκε στο κωδωνοστάσιο του νότιου πύργου.

Ιστορική αναδρομή
-----------------

Η Σπετσιόζα μνημονεύει στην επιγραφή της την γηραιότερη Πρετσιόζα, με την οποία συνδέεται ηχητικά, καθώς και με την καμπάνα των τριών μάγων.

Επιγραφή
--------

Η Σπετσιόζα ονομάζεται επίσης *καμπάνα της παρθένου Μαρίας*, διότι είναι αφιερωμένη σε αυτή και κοσμείται με ανάγλυφό της, μαζί με την εξής επιγραφή:

SUM ◊ GRANDIS ◊ SONOROSE ◊ SOROR ◊
TESTIS ◊ MICHI ◊ FACTOR ◊ \* ◊ CUIUS ◊ HEROS
◊ FANI ◊ DECOR ◊ ET ◊ RESONANTIA ◊ TONI ◊ \*
◊ \* MOUIT ◊ QUOD ◊ FIERI ◊ DANT ◊ ME ◊ SUB
◊ HONORE ◊ PATRONI \* ◊ \* UT ◊ SOCIEM ◊
SOCIAM ◊ REDDENDO ◊ TONIS ◊ MELODIAM
◊ \* ◊ PELLO ◊ NIMBOSA ◊ UOCOR ◊ IDCIRCO
◊ SPECIOSA ◊ \* ◊ ANNIS ◊ GERMANE ◊ SEMEL
◊ I ◊ IUNCTUM ◊ MICHI ◊ PLANE \* ◊ \*
IOHANNES ◊ DE ◊ VECHEL
*Άνθη (\*) και ρόμβοι (◊) είναι μέρη της επιγραφής.*

Πηγές
-----

* Schaeben, J.: *Domglocken*. In *Kölner Domblatt* (6/7), Köln 1952.
* Seidler, M.: *Die Kölner Domglocken* (Dokumentations-CD mit ausführlichem Beiheft, 2. Aufl.), Köln 2000.

Παραπομπές
----------

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Παρουσίαση της καμπάνας από την επίσημη ιστοσελίδα του καθεδρικού ναού της Κολωνίας Αρχειοθετήθηκε 2011-11-05 στο Wayback Machine.
Ο **Σιμόνε Μποκανέγκρα** (ιταλικά: *Simone Boccanegra*) ήταν ο πρώτος Δόγης της Γένοβας. Έγινε Δόγης το 1339, αλλά απομακρύνθηκε από την εξουσία έξι χρόνια αργότερα. Ανέκτησε τη θέση του το 1356 και την διατήρησε μέχρι το θάνατό του, το 1363.

Η ιστορία του κατέστη δημοφιλής το 1843 από το ομώνυμο έργο του Αντόνιο Γκαρσία Γκουτιέρες και την όπερα του Τζουζέπε Βέρντι του 1857, που βασίστηκε στο έργο του Γκουτιέρες. *Σιμόν Μποκκανέγκρα*.

Βιογραφία
---------

Ο Μποκανέγκρα εξελέγη αιώνιος δόγης στις 23 Δεκεμβρίου 1339. Μία από τις πρώτες του ενέργειες ήταν η εξαίρεση από τη δημόσια ζωή της παλιάς αριστοκρατικής εμπορικής τάξης. Με τον αποκλεισμό της παλιάς αριστοκρατίας από την εξουσία, προέκυψε μια νέα ομάδα εμπορικών οίκων: Αντόρνο, Γκουάρκο, Φρεγκόζο και Μοντάλντο. Κατά τη διάρκεια της κυριαρχίας του Μποκανέγκρα, ο γενουατικός έλεγχος επεκτάθηκε κατά μήκος τόσο της γαλλικής όσο και της ιταλικής Ριβιέρας, με εξαίρεση τις κτήσεις των Γκριμάλντι στο Μονακό και τη Βεντιμίλια.

Ο αδελφός του Σιμόνε, Ετζίντιο, ήταν μεγάλος ναύαρχος στην υπηρεσία του Αλφόνσου ΙΑ΄ της Καστίλλης και προκάλεσε μια συντριπτική ήττα στο μαροκινό στόλο στα ανοικτά της Αλχεθίρας, το 1344.

Καθ΄ όλη τη διάρκεια της διακυβέρνησης του Μποκανέγκρα, υπήρχαν αλλεπάλληλες συνωμοσίες εναντίον του, ακόμα και απόπειρες κατά της ζωής του. Το γεγονός οδήγησε στην ίδρυση μιας σωματοφυλακής 103 έφιππων στρατιωτών. Για την ασφάλεια Μποκανέγκρα, αυτοί προέρχονταν από την Πίζα, που αποτελούσε παλαιό εχθρό της Γένοβας. Εκεί, ωστόσο, ο αδελφός του Σιμόνε, Νικολό, ήταν «καπετάνιος του λαού», ενώ και η μητέρα τους ήταν Πιζανή αριστοκράτισσα.

Ο Μποκανέγκρα αναγκάστηκε να παραιτηθεί από την εξουσία έπειτα από μια δημόσια συνεδρίαση, στις 23 Δεκεμβρίου 1345. Τον διαδέχθηκε ο Τζοβάνι Α΄ ντι Μούρτα, ο οποίος πέθανε στις αρχές Ιανουαρίου του 1350 και στη συνέχεια ο Τζοβάνι Β΄ Βαλέντε, που κυβέρνησε ως ανώτατος άρχοντας μέχρι το 1356, όταν ο Μποκανέγκρα ανέκτησε την εξουσία.

Ο Μποκανέγκρα πέθανε το 1363, πιθανόν έχοντας δεχτεί δηλητηρίαση από εχθρούς του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Dizionario Biografico degli Italiani». (Ιταλικά) *Dizionario Biografico degli Italiani*. 1969. simone-boccanegra. Ανακτήθηκε στις 23  Οκτωβρίου 2021.
2. ↑
3. ↑
4. ↑
5. ↑
6. ↑
7. ↑
8. ↑
9. ↑

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 54950390
* LCCN: nr93004560
* ISNI: 0000 0000 7860 4729
* GND: 119092344
* BNF: cb12440597j (data)

 |

 |
Η μονή Αγίας Αικατερίνης, όπου ιδρύθηκε η σχολή
Η **Σιναία Σχολή** (αλλιώς **Σιναϊτική Σχολή της Αγίας Αικατερίνης** και **Γραμματική και Ζωγραφική Σχολή**) ιδρύθηκε από Σιναΐτες μοναχούς, το 1550, στο Σιναϊτικό Μετόχι της Μονής της Αγία Αικατερίνης στο Ηράκλειο της Κρήτης, όταν δόγης στο νησί ήταν ο Φραγκίσκος Δονάτος. Πρώτος διευθυντής της Σχολής ήταν ο Ιωάννης Μορεζίνος ενώ μεταξύ άλλων στη Σχολή δίδαξαν ο Μελέτιος Μακρής, ο Γεώργιος Μαραφαράς, ο Ιωάννης-Ιωάσαφ Δορυανός κ.α.

Οι μαθητές της Σχολής διδάσκονταν Θεολογία, Εκκλησιαστική Βυζαντινή Μουσική, Αρχαία Ελληνικά, Λατινικά, Φιλοσοφία, Ρητορική και πιθανώς την εβραϊκή και την αραβική γλώσσα. Μαθητές υπήρξανμεταξύ άλλων ο Μελέτιος Πηγάς, ο Κύριλλος Λούκαρις, ο Αθανάσιος Πατελάρος, ο Γεράσιμος Σπαρταλιώτης, ο Μιχαήλ Δαμασκηνός, ο Γεώργιος Κλώντζας και ο Δομήνικος Θεοτοκόπουλος. 

Η Σιναία Σχολή, την οποία προστάτευσαν με διατάγματά τους όλοι οι Βενετοί δόγηδες της Κρήτης, έπαψε να λειτουργεί το 1640 όταν άρχισε η πολιορκία του Χάνδακα από τους Οθωμανούς.

Πηγή
----

* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, τ.46.
Ο **Στέφανος** ήταν Βυζαντινός αξιωματούχος, δουξ της Νεάπολης την περίοδο 684-687

Η κύρια πρώιμη μεσαιωνική ιστορική πηγή που αναφέρει τον Στέφανο είναι το Χρονικό των Δούκων του Μπενεβέντο, του Σαλέρνο, της Κάπουας και της Νάπολης. Σύμφωνα με το χρονικό, έλαβε εξουσία επί του Δουκάτου της Νάπολης το 684 μετά το θάνατο του προκατόχου του Καισάριου. Εκείνη την εποχή, η Νάπολη ήταν μέρος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και ο Στέφανος έπρεπε να έλαβε τη συναίνεση του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Β΄ για επιβεβαίωση στο αξίωμα.

Οι πηγές αναφέρουν κατά την διάρκεια της θητείας του την έκρηξη του Βεζούβιου που συνέβη τον Μάρτιο του 685, από την οποία υπέστη σοβαρές ζημιές στην περιοχή της Νάπολης. Ωστόσο, η ίδια η πόλη δεν υπέστη καμία σημαντική ζημιά. Οι τοπικοί κληρικοί με επικεφαλής τον Επίσκοπο Ανιέλο το απέδωσαν σε θαύμα, στην μεσολάβηση του Αγίου Τζενάρο. Από τότε, η λατρεία αυτού του αγίου άρχισε να εξαπλώνεται γρήγορα στην πόλη, και σύντομα ο Τζενάρο έγινε ο πολιούχος, προστάτης της Νάπολης. Πιθανώς, οι πρώτες εικόνες αυτού του αγίου στα νομίσματα της Νάπολης σχετίζονται με αυτά τα γεγονότα. Μέχρι τότε, μόνο τα πορτρέτα των βυζαντινών αυτοκρατόρων απεικονίζονταν στα νομίσματα που κόπηκαν εδώ.

Το Χρονικό των Δούκων του Μπενεβέντο, του Σαλέρνο, της Κάπουα και της Νάπολης αναφέρει ότι ο Στέφανος Α' κυβέρνησε το Δουκάτο της Νεάπολης για τρία χρόνια και πέθανε το 687. Ο διάδοχός του στο αξίωμα ήταν ο Μπονέλος.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Schipa M. Il Mezzogiorno d’Italia anteriormente alla monarchia, Bari, Gius. Laterza & Figli, 1923, page 27 & 29
2. 1 2  Cappelli A. Cronologia, cronografia e calendario perpetuo, Milano, HOEPLI EDITORE, 1998, page 469, isbn 978-8-8203-2502-2
3. ↑  Italia Meridionale Continentale. Napoli. Parte I: dal ducato napoletano a Carlo V, Corpus Nummorum Italicorum, Roma, Accademia Nazionale dei Lincei, 1940, volume XIX, pages 5—8

Πηγές
-----

* Capasso B. Monumenta ad Neapolitani ducatus historiam pertinentia, Napoli, Francisi Giannini, 1881, τόμος 1, page 325
* «Хроника герцогов Беневента, Салерно, Капуи и Неаполя». Восточная литература. Ανακτήθηκε στις 16 Οκτωβρίου 2018.
Συντεταγμένες: 38°0′14.216″N 23°43′54.019″E﻿ / ﻿38.00394889°N 23.73167194°E﻿ / 38.00394889; 23.73167194

Η **Οικία Λέλας Καραγιάννη** βρίσκεται στη συμβολή των οδών Λέλας Καραγιάννη αριθ. 1 και Σταυροπούλου στην Αθήνα, κοντά στην Πλατεία Αμερικής.

Η Λέλα Καραγιάννη, γεννημένη στη Λίμνη Ευβοίας το 1898, υπήρξε αγωνίστρια της Εθνικής Αντίστασης και αρχηγός της αντιναζιστικής οργάνωσης "Μπουμπουλίνα". Το αρχηγείο της ήταν στο διώροφο αυτό σπίτι της, όπου κατοικούσε με το σύζυγό της (που είχε φαρμακείο στην οδό Πατησίων, αλλά ήταν κι αυτός μέλος της οργάνωσης) και τα επτά παιδιά της. 

Τον Ιούλιο το 1944, η Λέλα Καραγιάννη συνελήφθη από την Γκεστάπο μαζί με τα πέντε από τα παιδιά της, βασανίστηκε στα μπουντρούμια των Ες-Ες στην οδό Μέρλιν, μεταφέρθηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Χαϊδαρίου Αττικής και τελικά, άκαμπτη στις ανακρίσεις και τα βασανιστήρια, εκτελέστηκε από τους Γερμανούς κατακτητές, μαζί με άλλους 27 αγωνιστές της Αντίστασης, στις 8 Σεπτεμβρίου 1944 στο 'Αλσος Χαϊδαρίου, κοντά στη μονή Δαφνίου, ένα μήνα περίπου πριν από την Απελευθέρωση. Το 1947 η Ακαδημία Αθηνών της απένειμε το Βραβείο Αρετής και Αυτοθυσίας.

Η Οικία Λέλας Καραγιάννη, κατασκευή του 1923, ανήκει στην ιδιοκτησία του Δήμου Αθηναίων και έχει κηρυχθεί από το 1995 ιστορικό διατηρητέο μνημείο που χρειάζεται ειδική προστασία, ως "αξιόλογο δείγμα κτιρίου της ύστερης εκλεκτικιστικής περιόδου". 

Μια μαρμάρινη αναμνηστική πλάκα είναι τοποθετημένη (1987) από το Δήμο Αθηναίων στην πρόσοψη της οικίας, η οποία αναγράφει:

Αναμνηστική πλάκα στην oικία της Λέλας Καραγιάννη
"*Σ' αυτό το σπίτι έζησε και το χρησιμοποίησε σαν αρχηγείο της η ηρωίδα της Κατοχής Λέλα Καραγιάννη, "Μπουμπουλίνα". Εκτελέστηκε στις 8.9.1944. Τιμής Ένεκεν, ο Δήμος Αθηναίων, 8-9-1987*". Στη μνήμη της, η πρότερη οδός Λήμνου μετωνομάσθη σε Λέλας Καραγιάννη (από τη Σταυροπούλου έως την Φωκίωνος Νέγρη).

Μια μαρμάρινη προτομή της Λέλας Καραγιάννη, έργο της γλύπτριας Λουκίας Γεωργαντή (1919-2001), υπάρχει στον πεζόδρομο της οδού Τοσίτσα, ανάμεσα στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο και το Πολυτεχνείο Αθηνών. Τα αποκαλυπτήρια της προτομής έγιναν επί δημαρχίας Αγγ. Τσουκαλά από την πριγκίπισσα Ειρήνη της Ελλάδος στις 9 Ιουνίου 1963. Στις 26 Σεπτεμβρίου 2016 άγνωστοι βανδάλισαν το γλυπτό αποκεφαλίζοντάς το και τελικά το 2017 η προτομή αποκαταστάθηκε πλήρως από το τμήμα αποκατάστασης υπαίθριων γλυπτών του Δήμου Αθηναίων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *Βανδαλισμός της προτομής της Λέλας Καραγιάννη στα Εξάρχεια*. Εφημερίδα Ναυτεμπορική. 26 Σεπτεμβρίου 2016.
2. ↑  Λέλα Καραγιάννη: Ξανά με το κεφάλι ψηλά, news247.gr, Κωστής Χριστοδούλου, 23 Οκτωβρίου 2017 12:40

Πηγές
-----

* Κάτια Μητροπούλου: "*Αθήνα: Μνήμες και κτήρια*", α' έκδοση, Εκδόσεις "Ι. Σιδέρης", Αθήνα, Ιούλιος 2004.
* Ζέττα Αντωνοπούλου: "*Τα γλυπτά της Αθήνας*" (Υπαίθρια Γλυπτική 1834 - 2004), α' έκδοση, Εκδόσεις ΠΟΤΑΜΟΣ, Αθήνα 2003.
* Χαρά Τζαναβάρα: "*Η ασέβεια της αδιαφορίας*", Εφημ. Ελευθεροτυπία, 4.10.2007.
* Εγκυκλοπαίδεια "Πάπυρος-Λαρούς-Μπριτάνικα", λήμμα "*Καραγιάννη, Λέλα*", τόμ. 32, Εκδόσεις Πάπυρος, Αθήνα, 1996.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Συναντήσεις με τη μητέρα μου, Λέλα Καραγιάννη (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ)
Τα ερείπια του Σεπτιζωδίου (Septizodium) σε εκτύπωση του 1582, λίγο πριν την κατεδάφισή του.
Η **Οικία του Σεβήρου**, λατιν.: Domus Severiana είναι το σύγχρονο όνομα, που δόθηκε στην τελική επέκταση στα αυτοκρατορικά ανάκτορα στον Παλατίνο λόφο της Ρώμης, κτισμένη στα νοτιοανατολικά του Παλατινού Σταδίου (Stadium Palatinum). Η επέκταση έγινε στην Οικία του Αυγούστου (Domus Augustana) από τον Σεπτίμιο Σεβήρο. Περιλάμβανε τα Λουτρά του Σεπτίμιου Σεβήρου (Παλατινό Βαλανείο, Balneum Palatii).

Το μόνο που απομένει από το κτήριο είναι οι επιβλητικές πλινθόκτιστες υποδομές στη γωνία του λόφου, που δημιούργησαν μία τεχνητή πλατφόρμα στο ίδιο επίπεδο με το παλάτι του Δομιτιανού, επεκτείνοντάς το, αφού οι αυτοκράτορες είχαν εξαντλήσει τον χώρο στον λόφο. Υπάρχουν ελάχιστα ερείπια από το ίδιο το κτήριο, το οποίο στη συνέχεια κτίστηκε στην ταράτσα κάτω από τις υποδομές. Είχε θέα στη Ρώμη από τον Μέγιστο Ιππόδρομο και τον Aβεντίνο λόφο μέχρι τον Καίλιο λόφο και τις Θέρμες του Καρακάλλα. Αποτελούσε μέρος ενός αυτοκρατορικού συγκροτήματος θερμών, ορατού τώρα στα ερείπια κάτω από την εξέδρα του Παλατινού Σταδίου (Stadium Palatinum), το οποίο μπορεί να κτίστηκε επί Δομιτιανού και το οποίο ξαναχτίστηκε από τον Μαξέντιο. Υδροδοτείτο από μία διακλάδωση του Υδραγωγείου του Κλαυδίου (Aqua Claudia), το οποίο εκτεινόταν στην κοιλάδα μεταξύ του Παλατινού λόφου και του Καίλιου λόφου και του οποίου οι καμάρες είναι ακόμη ορατές.

Από την πλευρά που βλέπει προς την Αππία Οδό ο Σεπτίμιου Σεβήρος ανέθεσε μία εντυπωσιακή, τριών επιπέδων πρόσοψη όμοια με την σκηνή (scaena) σε ένα θέατρο, με αναβρυτήρια και κιονοστοιχίες. Αυτό έγινε γνωστό ως Σεπτιζώδιον (Septizodium). Λέγεται ότι ο Αυτοκράτορας έκανε μνημειακή αυτή την πλευρά του κτηρίου, για να εντυπωσιάσει τους συναδέλφους του Αφρικανούς, οι οποίοι θα έφταναν στη Ρώμη από την Αππία Οδό. Τα ερείπια του Σεπτιζωδίου κατεδαφίστηκαν τον 16ο αι. και είναι γνωστό μόνο από σχέδια της Αναγέννησης.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος αρχαίων μνημείων στη Ρώμη

Πηγές
-----

* Filippo Coarelli, *Guida archeologica di Roma*, Arnoldo Mondadori Editore, Βερόνα 1984.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

### Λουτρά Σεπτίμιου Σεβήρου

* 
* Αρχειοθετήθηκε 2020-05-08 στο Wayback Machine.
* http://lib-kni-cdm01.uoregon.edu/cdm4/item\_viewer.php?[*νεκρός σύνδεσμος*] CISOROOT=/lowenstam&CISOPTR=10425&CISOBOX=1&REC=12%5B%5D[*νεκρός σύνδεσμος*]
*
Η **Οικία Κόντογλου**, όπου έζησε ο ζωγράφος, αγιογράφος και συγγραφέας από το Αϊβαλί της Μ. Ασίας Φώτης Κόντογλου (1896 - 1965), βρίσκεται στον παλαιό αθηναϊκό οικισμό του Κυπριάδου, επί της οδού Βιζυηνού αριθ. 16. Το σπίτι του Κόντογλου κτίστηκε σε σχέδια του αρχιτέκτονα Κίμωνα Λάσκαρη στα 1931 - 1932.

Ο Κόντογλου, προσηλωμένος στα ιδεώδη της βυζαντινολαϊκής τέχνης, στολίζει, με την τεχνική της νωπογραφίας (fresco) και μεταβυζαντινή διάταξη, το μπροστινό δωμάτιο του σπιτιού του με τοιχογραφίες, καμωμένες με το χέρι του και με τη βοήθεια του Γιάννη Τσαρούχη και του Νίκου Εγγονόπουλου, που ήταν μαθητές του εκείνο τον καιρό. Σήμερα, το έργο αυτό έχει αποτοιχιστεί και βρίσκεται στην Εθνική Πινακοθήκη. Σ' ένα άλλο τοίχο του σπιτιού ξεχωρίζει η μεγάλη σύνθεση με τους πρόσφυγες, ένα είδος σαράντα μαρτύρων που περιμένουν τον κατακλυσμό, έργο που συμβολίζει τα πάθη των Ελλήνων.

Το 1940, χρόνια της Κατοχής, ο Κόντογλου αναγκάζεται να πουλήσει το σπίτι του για λίγο λάδι κι ένα σακί αλεύρι. Ο νέος ιδιοκτήτης κάλυψε τις νωπογραφίες με ασβέστη. Τα επόμενα χρόνια, ο Κόντογλου μετακομίζει διαρκώς.

Το σεμνό και ασκητικό κτίριο, εργαστήριο και συνάμα κατοικία, σώζεται μέχρι σήμερα. Στην περιοχή του Κυπριάδου, όπου ζούσε ο Κόντογλου, είχαν εγκαταστήσει τα εργαστήριά τους κι άλλοι ζωγράφοι της προοδευτικής Γενιάς του '30. Ανάμεσά τους ο Σπύρος Παπαλουκάς (με τον οποίο ο Κόντογλου είχε συγκατοικήσει στην Κολοκυνθού), ο Ουμβέρτος Αργυρός, ο Γιάννης Σπυρόπουλος, ο Γιώργος Βακαλό κ. ά. Εκεί έζησε και ο αρχιτέκτονας Δημήτρης Πικιώνης, με τον οποίο ο Κόντογλου είχε αναπτύξει μεγάλη φιλία.

Αναμνηστική πλάκα στην Οικία Κόντογλου
Ως αγιογράφος ο Κόντογλου, "φανατικός κήρυκας στην επιστροφή στη βυζαντινή παράδοση", εικονογράφησε κατά τη βυζαντινή τεχνοτροπία γειτονικές με το σπίτι του εκκλησίες, όπως την Εκκλησία του Αγίου Λουκά στην οδό Πατησίων και τη βυζαντινή Ομορφοκκλησιά στο Γαλάτσι, κοντά στα προσφυγικά σπίτια του Περισσού.

Σήμερα, το σπίτι που έζησε ο Κόντογλου, με επιμέλεια της κόρης του Δέσπως Κόντογλου - Μαρτίνου, έχει μετατραπεί σε επισκέψιμο μουσείο. Στην είσοδό του υπάρχει εντοιχισμένη φαγεντιανή πλάκα με την επιγραφή: "Εδώ έζησε και εργάσθηκε ο Φώτης Κόντογλου από Αϊβαλί της Μ. Ασίας".

Στο προαύλιο της γειτονικής Εκκλησίας της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, Κυπριάδου, έχει τοποθετηθεί μια μπρούτζινη προτομή του Φώτη Κόντογλου, φιλοτεχνημένη από το γλύπτη Μιχάλη Ζερβό.

Πηγές
-----

* Αγάπη Καρακατσάνη: "Φώτης Κόντογλου" και "Η κοσμική ζωγραφική του Κόντογλου". Ράλλη Κοψίδη: "Ένας αντριωμένος της τέχνης" στο "Οι Έλληνες Ζωγράφοι 20ος αιώνας", τόμ. 2ος, Εκδ. οίκος "ΜΕΛΙΣΣΑ", Αθήνα, 1976.
* Εφημ. Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, περ. "ΕΠΤΑ ΗΜΕΡΕΣ", Μάνου Μπίρη: "Η κηπούπολη Κυπριάδη", 28 Μαρτίου 1999.

Συντεταγμένες: 38°01′08″N 23°44′27″E﻿ / ﻿38.0188°N 23.7408°E﻿ / 38.0188; 23.7408
Το **Σουκθ** (αλβανικά: Sukth‎) είναι οικισμός και πρώην δήμος στον νομό Δυρραχίου στη δυτική Αλβανία. Στη μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης το 2015 έγινε δημοτική ενότητα του Δήμου του Δυρραχίου. Ο πληθυσμός κατά την απογραφή του 2011 ήταν 15.966 κάτοικοι.

Ο οικισμός χωρίζεται από τον ποταμό Ερζέν σε δύο περιοχές, στο *Σουκθ ι Ρι* και στο *Σουκθ ι βιέτερ*. Το Σουκθ βρίσκεται περίπου τρία χιλιόμετρα βόρεια της ιστορικής εμπορικής πόλης Σιτζάκ. Η Αδριατική Θάλασσα βρίσκεται σε απόσταση επτά χιλιομέτρων. 

Ο δήμος του Σουκθ αποτελείται από τους οικισμούς Σουκθ, Χαμαλάι, Κούλα, Περλάτ, Βαντάρντα και Ρουσκούλ. Ο τελευταίος δήμαρχος ήταν ο Σερίφ Φορτούζι.

Γνωστοί κάτοικοι
----------------

Παρακάτω υπάρχουν αξιοσημείωτες προσωπικότητες που γεννήθηκαν ή που πέρασαν το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους στο Σουκθ: 

* Noizy, τραγουδιστής ράπερ
* Ρενάτο Αράπι, ποδοσφαιριστής
* Ελίντιον Μάρα, ποδοσφαιριστής

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) *GeoNames*. 2005. 3183947.
2. ↑  Νόμος 115/2014 Αρχειοθετήθηκε 2015-09-24 στο Wayback Machine.
3. ↑  Αποτελέσματα απογραφής 2011 Αρχειοθετήθηκε 2015-11-13 στο Wayback Machine.
Συντεταγμένες: 40°10′0″N 49°27′46″E﻿ / ﻿40.16667°N 49.46278°E﻿ / 40.16667; 49.46278

Το **Σανγκατσάλ** (επίσης, **Σενγκετσάλ** και **Σάνγκατσαλ**) είναι οικισμός και δήμος στο Μπακού του βορειοανατολικού Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 4.108 κατοίκους.

Οικονομία
---------

Ο οικισμός είναι η έδρα του τερματικού σταθμού του Σανγκατσάλ. Το τερματικό λαμβάνει πετρέλαιο από το κοίτασμα Αζέρι-Τσιράγκ-Γκουνεσλί και φυσικό αέριο από το κοίτασμα Σαχ Ντενίζ. Το πετρέλαιο εξάγεται από τον αγωγό Μπακού-Τιφλίδα-Σεϊχάν στην Μεσογειακή ακτή της Τουρκίας και μέσω του αγωγού Μπακού-Σούπσα και τον αγωγό Μπακού-Νοβοροσίσκ στην ακτή της Μαύρης Θάλασσας .

Σχέδιο ενός ιστορικού καραβανσεράι στην γειτονιά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  U.S. Energy Information Administration.
2. ↑  «BTC Company formed, first pipeline construction contracts awarded». **7**. Alexander's Gas & Oil Connections. 2002-08-23. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2009-05-28.. Ανακτήθηκε στις 2010-01-26.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Sanqaçal (as Səngəçal) - GEOnet Names Server

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Αζερμπαϊτζάν
 |

 |
Η σημαία του Ανζουάν, που καθιερώθηκε το 2012.
Η **Σημαία του Ανζουάν** καθιερώθηκε το 2012 και αποτελείται μια λευκή ημισέληνο και 4 αστέρια χρώματος άσπρου σε φόντο κόκκινο. 
Η ημισέληνος συμβολίζει το Ισλάμ, κύρια θρησκεία στο νησί. Το Ανζουάν δεν έχει εθνόσημο. Το Σύνταγμα του νησιού, το οποίο εγκρίθηκε με δημοψήφισμα στις 25 Φεβρουαρίου του 1998.

Προηγούμενη σημαία
------------------

Η προηγούμενη σημαία του Ανζουάν.
Η προηγούμενη σημαία είχε κόκκινο φόντο με ένα λευκό χέρι και μια ημισέληνο. Η παρουσία του χεριού στην προηγούμενη έκδοση της σημαίας ίσως ερμηνεύεται από την ονομασία του Ανζουάν στη Σουαχίλι: "Nzwani",που σημαίνει "το χέρι". Η σημαία ήταν απαγορευμένη από το 1997, οπότε το νησί κήρυξε μονομερώς την ανεξαρτησία του από τις Κομόρες, ως το 2000. Η προέλευση εκείνης της σημαίας ήταν από την αντίστοιχη σημαία του τελευταίου Σουλτάνου.

Πηγές
-----

* Η σημαία του Ανζουάν- Στοιχεία από τις **Σημαίες του Κόσμου**

1. ↑  «Nouveau drapeau pour l'île autonome d'Anjouan (Comores)». Drapeaux-SFV. Ανακτήθηκε στις 19 Ιανουαρίου 2013.  (γαλλικά)
Ο σταυρός της Κατάνγκα.
Ο **σταυρός της Κατάνγκα**, ονομάζεται επίσης **Χάντα** (Handa), είναι χάλκινος χυτός σταυρός ο οποίος χρησιμοποιήθηκε ως μέσο ανταλλαγής στο εμπόριο από πολλές κεντροαφρικανικές κοινωνικές ομάδες για αρκετούς αιώνες .

Ιστορικό
--------

Ο σταυρός της Κατάνγκα απεικονίζεται στην σημαία του άλλοτε ανεξάρτητου κράτους της Κατάνγκα (1960-1963) και σήμερα επαρχίας του Κονγκό 
Η χρήση του σταυρού έχει τις ρίζες του στον 16ο αιώνα  αλλά η χρήση του επεκτάθηκε κατά τον 19ο και στις αρχές του 20ου αιώνα στην Κατάνγκα, περιοχή πλούσια σε κοιτάσματα χαλκού η οποία σήμερα αποτελεί μέρος της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό (ΛΔΚ) στο νοτιοανατολικό τμήμα της χώρας.

Πέρα από την χρηστική πλευρά του ως μέσο ανταλλαγής στο εμπόριο της περιοχής, ο σταυρός αποτέλεσε σύμβολο εξουσίας τοπικών ηγεμόνων αλλά ακόμα και φάρμακο αφού τοπικές δοξασίες προσέδιδαν στον σταυρό θεραπευτικές ιδιότητες.  Το 1960 χρησιμοποιήθηκε ως σύμβολο του βραχύβιου κράτους της Κατάνγκα το οποίο διακήρυξε την ανεξαρτησία του το 1960  και προσαρτήθηκε βίαια στο Κονγκό το 1963. Τόσο η σημαία του νεοσύστατου κράτους όσο και τα κέρματα του φράγκου της Κατάνγκα  απεικονίζονταν σταυροί οι οποίοι παραπέμπουν στην επί μακρόν χρήση του σταυρού στην περιοχή. Η σημαία του 1960 με τους τρεις κόκκινους σταυρούς της Κατάνγκα συνεχίζει να αποτελεί και σήμερα σημαία της ομώνυμης επαρχίας του Κονγκό.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Katanga type copper cross Αρχειοθετήθηκε 2012-02-06 στο Wayback Machine. Ιστοσελίδα του Βρετανικού Μουσείου. Aνάκτηση 14/03/2011 (Αγγλικά).
2. 1 2 3 4 5  Κatanga Αρχειοθετήθηκε 2013-06-21 στο Wayback Machine. Μουσείο την Κεντρικής Τράπεζας του Βελγίου. Aνάκτηση 14/03/2011 (Αγγλικά)
3. ↑  Φράγκο της Κατάνγκα Απεικονίζεται ο σταυρός της Κατάνγκα
Το **Ρεπουπλικανικό Τούρκικο Κόμμα** (ΡΤΚ, τουρκικά: *Cumhuriyetçi Türk Partisi*, **CTP**) είναι σοσιαλδημοκρατικό πολιτικό κόμμα στην Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου. Το κόμμα ιδρύθηκε το 1970 από τον Αχμέτ Μιτχάτ Μπερμπέρολογου, δικηγόρο, ενάντια στους Φαζίλ Κιουτσούκ και Ραούφ Ντενκτάς.

Από το 2008, το ΡΤΚ έγινε συμβουλευτικό μέλους της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, ψηφιζόμενο από όλα τα μέλη εκτός από την ελληνοκυπριακή Ε.Δ.Ε.Κ.. Έγινε πλήρες μέλος το 2014.

Πολιτική και ιδεολογία
----------------------

Το ΡΤΚ είναι σοσιαλδημοκρατικό κόμμα και βρίσκεται στα κεντροαριστερά του πολιτικού χάρτη. Το κόμμα ήταν φιλοσοβιετικό κατά την περίοδο του ψυχρού πολέμου, ιδίως υπό την ηγεσία του Οζγκιέρ Οζγκιούρ. Πάντως, το κόμμα δεν αυτοχαρακτηρίστηκε ποτέ ως κομμουνιστικό. Υπό τον Οζγκιούρ, το κόμμα είχε συναντήσεις επαναπροσέγγισης με το αριστερό κόμμα της Κύπρου, ΑΚΕΛ. Υπό τον Μεχμέτ Αλί Ταλάτ, το κόμμα μετακινήθηκε προς τη σημερινή ήπια αριστερή του θέση. 

Στο κυπριακό ζήτημα, το ΡΤΚ υποστηρίζει μια πραγματιστική προσέγγιση, υπέρ της επανένωσης του νησιού. Κατά την προεδρία του Ταλάτ, πραγματοποιήθηκαν επαναπροσεγγιστικές συναντήσεις.

Στις βουλευτικές εκλογές του 2018, το κόμμα επέστρεψε στην εξουσία, παρότι έπεσε από το 38% στο 21% (δεύτερη θέση). Κατάφερε να σχηματίσει κυβέρνηση με μια συμμαχία τεσσάρων κομμάτων. Ο ηγέτης του ΡΤΚ Τουφάν Ερχουρμάν, έγινε πρωθυπουργός της Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου στις 2 Φεβρουαρίου 2018.

Αποτελέσματα εκλογών
--------------------

### Αποτελέσματα βουλευτικών εκλογών

#### Έδρες στη Συνέλευση της Δημοκρατίας

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Parties and Elections in Europe: The database about parliamentary elections and political parties in Europe, by Wolfram Nordsieck». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Δεκεμβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 25 Απριλίου 2018.
2. ↑  Papadakis, Y, Peristianis, N, & Welz, G (2006) Divided Cyprus: Modernity, History, and an Island in Conflict, p80
3. ↑  «SI Council Meeting in Mexico City». Socialist International.
4. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Απριλίου 2018. Ανακτήθηκε στις 25 Απριλίου 2018.
5. ↑
6. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Οκτωβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 25 Απριλίου 2018.
7. ↑
8. ↑  «Turkish Cypriot leader approves new four-party coalition government». *Hürriyet Daily News*. Ανακτήθηκε στις 2 Φεβρουαρίου 2018.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος (Τουρκικά)
Ο **Νομπούο Ουεμάτσου** (ιαπωνικά: 植松 伸夫‎, 21 Μαρτίου 1959) είναι Ιάπωνας συνθέτης μουσικής ηλεκτρονικών παιχνιδιών, ένας από τους πιο γνωστούς, παραγωγικούς, και πολύπλευρους στο χώρο. Έχει συνθέσει μουσική για πολλά παιχνίδια της Square Co. Ltd. Squaresoft, νυν Square Enix. Γνωστότερο έργο του είναι η μουσική της σειράς βιντεοπαιχνιδιών ρόλων *Final Fantasy*.

Βιογραφία
---------

Γεννημένος στην επαρχία Κότσι, στην Ιαπωνία, ο Ουεμάτσου ξεκίνησε να παίζει μόνος το πιάνο όταν ήταν 12 χρονών. Το μεγαλύτερό του είδωλο στην παιδική του ηλικία, ήταν ο Έλτον Τζων. Μετά την αποφοίτηση του από το πανεπιστήμιο της Καναγκάουα (το μάστερ του δεν ήταν στη μουσική), σύνθεσε μουσική για διαφημιστικά σποτ πριν να εισέλθει το 1986 στην Square Co. Ltd. νυν Square Εnix, μετά από προτροπή ενός φίλου του που δούλευε εκεί. Έφτιαξε μουσική για πάνω από τριάντα τίτλους παιχνιδιών, συμπεριλαμβανομένης και της πολυβραβευμένης σειράς Final Fantasy. Επιπλέον, ο Ουεμάτσου κλήθηκε να ολοκληρώσει τη μουσική του παιχνιδιού Chrono Trigger, όταν ο φίλος του, Γιασουνόρι Μίτσουντα, εμφάνισε προβλήματα υγείας. Τον Οκτώβριο του 2004, ο Ουεμάτσου ίδρυσε την εταιρεία Smile Please Co. Ltd. και συνεχίζει να συνθέτει για την Square Enix αλλά και άλλες εταιρείες, όπως η Mistwalker.

Αν και είναι γνωστός πιο πολύ για τη δουλειά του σε παιχνίδια, το ταλέντο του έχει διάφορες εκφάνσεις. Κάποιες από αυτές περιλαμβάνουν τη μουσική της anime ταινίας "Oh! My Goddess!". Επίσης φτιάχνει μουσική για κορυφαίους τραγουδιστές, όπως η Εμίκο Σιρατόρι και η Ρίκκι.

Προσωπική ζωή
-------------

Ο Ουεμάτσου έγραφε για κάποια χρόνια στο *Famitsu*, γνωστό περιοδικό στην Ιαπωνία, τη στήλη με τίτλο "Nobuo Uematsu no Minna Sounano?". Δύο συλλογές από αυτές τις στήλες έχουν δημοσιευτεί. Ο Ουεμάτσου ζει τώρα στην Ιαπωνία με τη σύζυγο του, Ρέικο, και τον σκύλο, του Πάο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. Ανακτήθηκε στις 27  Απριλίου 2014.
2. ↑  (Αγγλικά) *Discogs*. 169898. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
3. ↑  *CONOR.SI*. 117630563.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Nobuo Uematsu στο Wikimedia Commons
* Επίσημος ιστότοπος
* Nobuo Uematsu's official website (Ιαπωνικά)
* Nobuo Uematsu at vgmdb.net

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 61750092
* **Europeana**: agent/base/60565
* LCCN: nr2002019531
* ISNI: 0000 0000 8141 2947
* GND: 142593397
* BNF: cb140567186 (data)
* MusicBrainz: 92bb085a-2924-4479-b627-181a1835d2f5
* NDL: 00415289
* BNE: XX5127828
* CiNii: DA16512147

 |

 |
Ο **Νομός Ακσού**(απλοποιημένα Κινέζικα: 阿克苏地区, παραδοσιακά κινέζικα: 阿克蘇地區; πινγίν: Ākèsū Dìqū; Ουιγούρων: ئاقسۇ ۋىلايىتى, Ақсу Вилайити, Ουιγουρικό Λατινικό Αλφάβητο: Aqsu Wilayiti, Ουιγουρικό Λατινικό Αλφάβητο: Ak̡su Vilayiti) βρίσκεται στο μεσοδυτικό Σιντσιάνγκ της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας. Έχει έκταση 131.161 τετραγωνικών χιλιομέτρων και πληθυσμό 2.37 εκατομμυρίων κατοίκων στην απογραφή του 2010, από τους οποίους οι 535.657 ζούσαν στην μητροπολιτική περιοχή της αστικής επαρχίας του Ακσού.
Στα τουρκικά, το όνομα Ακσού σημαίνει "άσπρο νερό".

Γεωγραφία
---------

Ο νομός καταλαμβάνει το βορειοδυτικό τμήμα της λεκάνης Ταρίμ και τις νότιες πλαγιές των Τιεν Σαν. Το νότιο τμήμα του νομού είναι εντός της ερήμου Τακλαμακάν. Η γεωργία είναι δυνατή μόνο στις περιοχές που αρδεύονται από το Ποταμό Ταρίμ και τους παραποτάμους του, τον ποταμό Ακσού και Μουζάρτ.

Δημογραφικά στοιχεία
--------------------

Από τους 2,19 εκατομμύρια κατοίκους, το 71,93% των κατοίκων είναι Ουιγούροι, το 26,62% των κατοίκων είναι Κινέζοι Χαν και το υπόλοιπο ανήκει σε άλλες εθνικότητες.

Διοικητικές διαιρέσεις
----------------------

Ο νομός Ακσού διαιρείται σε μια πόλη κομητειακού επιπέδου και 8 κομητείες. 

|  |
| --- |
|  |
| # | Όνομα | Απλοποιημένα Κινεζικά | Χάνιου Πινγίν | Ουιγουρικά (UEY) | Ουιγουρικό Λατινικό Αλφάβητο (ULY) | Πληθυσμός (απογραφή 2010) | Έκταση (km²) | Πυκνότητα πληθυσμού (/km²) |  |
| 1 | Ακσού | 阿克苏市 | Ākèsū Shì | ئاقسۇ شەھىرى | Aqsu Shehiri | 535.657 | 13.647 | 39,25 |  |
| 2 | Κομητεία Ουενσού | 温宿县 | Wēnsù Xiàn | ئونسۇ ناھىيىسى | Onsu Nahiyisi | 233.933 | 14.376 | 16,27 |  |
| 3 | Κομητεία Κούτσα | 库车县 | Kùchē Xiàn | كۇچار ناھىيىسى | Kuchar Nahiyisi | 462.588 | 14.529 | 31,83 |  |
| 4 | Κομητεία Σαγιάρ | 沙雅县 | Shāyǎ Xiàn | شايار ناھىيىسى | Shayar Nahiyisi | 257.502 | 31.887 | 8,07 |
| 5 | Κομητεία Σινχέ (Τόκσου) | 新和县 | Xīnhé Xiàn | توقسۇ ناھىيىسى | Toqsu Nahiyisi | 172.064 | 5.831 | 29,50 |
| 6 | Κομητεία Μπαϊτσένγκ (Μπάι) | 拜城县 | Bàichéng Xiàn | باي ناھىيىس | Bay Nahiyisi | 229.252 | 15.917 | 14,40 |
| 7 | Κομητεία Γουσί (Ουκτουρπάν) | 乌什县 | Wūshí Xiàn | ئۇچتۇرپان ناھىيىسى | Uchturpan Nahiyisi | 197.990 | 9.065 | 21,84 |  |
| 8 | Κομητεία Αουάτ | 阿瓦提县 | Āwǎtí Xiàn | ئاۋات ناھىيىسى | Avat Nahiyisi | 237.562 | 12.592 | 18,86 |  |
| 9 | Κομητεία Καλπίν | 柯坪县 | Kēpíng Xiàn | كەلپىن ناھىيىسى | Kelpin Nahiyisi | 44.261 | 8.915 | 4,96 |  |

Δείτε επίσης
------------

* Χάρτης Μακάν

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Archived copy». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Μαΐου 2013. Ανακτήθηκε στις 21 Μαΐου 2013.
Ο **Νεφερτέμ** (και **Νεφερούμ**, και **Νεφέρ-Τεμού**), ίσως "ο όμορφος που κλείνει" ή "αυτός που δεν κλείνει", ήταν στην Αιγυπτιακή μυθολογία αρχικά άνθος νούφαρου στην δημιουργία του κόσμου, που αναδύθηκε από τα αρχέγονα νερά. 
Ο Νεφερτέμ αντιπροσώπευε και το πρώτο φως του ήλιου και την υπέροχη μυρωδιά του άνθους του γαλάζιο νούφαρου, έχοντας αναδυθεί από τα αρχέγονα νερά μέσα σε ένα άνθος μπλε νούφαρου ( *Nymphaea caerulea*). Κάποιες από τις ονομασίες του Νεφερτέμ ήταν "Αυτός που Είναι Όμορφος" και "Νούφαρο του ήλιου", ενώ μια εκδοχή του *Βιβλίου των Νεκρών* λέει, 

"Υψώσου όπως ο Νεφερτέμ από το γαλάζιο νούφαρο, στα ρουθούνια του Ρα, και έλα στον ορίζοντα κάθε μέρα."

Ο Νεφερτέμ σαν παιδί προέρχεται από τον μαύρα αρχέγονα νερά του γήινου πατέρα του Νουτ, και η μητέρα του είναι η θεά του ουρανού Νουτ. Όταν ωριμάζει είναι ο Ρα. 

Τελικά ο Νεφερτέμ κατέληξε να είναι ο γιος του δημιουργού θεού Πτα, και κάποιες φορές οι θεότητες Σεκχμέτ και Μπαστέτ αναφέρονται ως μητέρα του. Στην τέχνη απεικονίζεται σαν όμορφος νεαρός με γαλάζια νούφαρα στο κεφάλι του. Ως γιος της Μπαστέτ έχει επίσης κάποιες φορές κεφάλι λιονταριού, ή είναι λιοντάρι ή γάτα που ξαπλώνει. Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι συνήθιζαν να έχουν μαζί τους μικρά αγαλματίδιά του σαν φυλακτά για καλή τύχη.

Εικόνες
-------

* Νεφερτέμ, Walters Art Museum*Νεφερτέμ*, Walters Art Museum
* Ο ΝεφερτέμΟ Νεφερτέμ

Παραπομπές
----------

1. ↑  Nefertem page at Ancient Egypt: the Mythology retrieved June 21, 2008.

Βιβλιογραφία
------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Νεφερτέμ** |

* Morenz, Siegfried· Schubert, Johannes (1954). *Der Gott auf der Blume: Eineagyptische Kosmogonie und ihre weltweite Bildwirkun* (στα Γερμανικά). Verlag Artibus Asiæ.

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Αιγυπτιακή μυθολογία |
| --- |
|  |
| Εννεάδα της Ηλιούπολης | 
* Ατούμ
* Σου
* Τεφνούτ
* Γκεμπ
* Νουτ
* Όσιρις
* Ίσις
* Σετ
* Νέφθυς
 |
|  |
| Ογδοάδα της Ερμούπολης | 
* Νουν / Νουνέτ
* Άμων / Αμουνέτ
* Κουκ / Κοκέτ
* Χε / Χεκέτ
 |
|  |
| Τριάδα της Ελεφαντίνης | 
* Κνουμ
* Σατέτ
* Ανουκέτ
 |
|  |
| Τριάδα των Θηβών | 
* Άμων
* Μουτ
* Χονσού
 |
|  |
| Τριάδα της Μέμφιδας | 
* Πτα
* Σεκχμέτ
* Νεφερτέμ
 |
|  |
| Άλλες Θεότητες | 
* Άθωρ
* Ακέρ
* Αμμούτ
* Απέπ
* Άπις
* Άνουβις
* Ατόν
* Βησά
* Θωθ
* Ιάχ
* Ιμχοτέπ
* Ίχυ
* Ιμσέτ
* Κεμπεχσενούφ
* Κεπερά
* Κετές
* Μά'ατ
* Μεσκνέτ
* Μιν
* Μάαχες
* Μοντού
* Μπαστέτ
* Μπατ
* Μερετσεγκέρ
* Ουατζέτ
* Νηίθ
* Νεκχεμπέτ
* Νεχεμπκαού
* Ντουαμουτέφ
* Όνουρις
* Ουπουαούτ
* Ρα
* Ρενενουτέτ
* Σελκέτ
* Σέραπις
* Σεσχάτ
* Σία
* Σεκέρ
* Σομπέκ
* Σοπντέτ
* Σοπντού
* Ταουρέτ
* Χαπί
* Χαπύ
* Χέκα
* Χου
* Ώρος
 |
|  |
| Κείμενα | 
* Κείμενα των Πυραμίδων
* Κείμενα των Σαρκοφάγων
* Αιγυπτιακή Βίβλος των Νεκρών
 |
|  |
| 
**Αρχαία αιγυπτιακή θρησκεία** |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Μυθολογία
 |

 |
Δείτε επίσης: Νεφερτκαού Β΄ και Νεφερτκαού Γ΄

|  |
| --- |
|  *Nfr.t kau* |
| **Νεφερτκαού σε ιερογλυφικά** |

Η **Νεφερτκαού Α΄** ήταν πριγκίπισσα της Τέταρτης Δυναστείας της αρχαίας Αιγύπτου. Ήταν η μεγαλύτερη κόρη του φαραώ Σνεφρού, και έτσι ετεροθαλής αδελφή του Χέοπα. Ήταν η μητέρα του Νεφερμαάτ Β΄ και γιαγιά του Σνεφερουχάφ.

Η Νεφερτκαού αναφέρεται καθαρά ότι ήταν κόρη του Σνεφρού σε επιγραφές από το τάφο του γιου και του εγγονού της. Ο αιγυπτιολόγος Kurt Sethe υποστήριξε από την επιγραφή στο τάφο του Νεφερμαάτ ότι η Νεφερτκαού είχε παντρευτεί τον ίδιο της τον πατέρα και ότι ο Νεφερμαάτ ήταν γιος του Σνεφρού. Ο Ράισνερ επιχειρηματολόγησε εναντίον αυτής της θεωρίας και υποστήριξε ότι η Νεφερτκαού μπορεί να ήταν παντρεμένη με το Χέοπα. Αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο η Νεφερτκαού να είχε παντρευτεί έναν ευγενή το όνομα του οποίου έχει χαθεί.

Η Νεφερτκαού μπορεί να είχε ταφεί στο μασταμπά G 7050 στη Γκίζα. Ο τάφος δεν έχει όμως επιγραφές και έτσι ο ιδιοκτήτης του είναι εν μέρει ζήτημα υποθέσεων.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Dodson, Aidan and Hilton, Dyan. *The Complete Royal Families of Ancient Egypt.* Thames & Hudson. 2004. (ISBN 0-500-05128-3)
2. ↑  Reisner, George A. *Nefertkauw, the eldest daughter of Sneferuw.* Zeitschrift für Ägyptische Sprache und Altertumskunde 64 (1929), pp. 97–99.
3. ↑  Bertha Porter and Rosalind Moss, *Topographical Bibliography of Ancient Egyptian Hieroglyphic Texts, Statues, Reliefs and Paintings Volume III: Memphis, Part I Abu Rawash to Abusir*. 2nd edition (revised and augmented by Dr Jaromir Malek, 1974). Retrieved from gizapyramids.org.
Συντεταγμένες: 26°55′5.999″S 68°15′47.002″W﻿ / ﻿26.91833306°S 68.26305611°W﻿ / -26.91833306; -68.26305611

Το **Νεβάδο Σαν Φρανσίσκο**, ή **Σέρο Σαν Φρανσίσκο** (ισπανικά: *Nevado/Cerro San Francisco*‎, Ισπανική προφορά: neˈβaðo/ˈsero saɱ fɾanˈsisko), είναι στρωματοηφαίστειο στα σύνορα μεταξύ Αργεντινήφ και Χιλής, που βρίσκεται ακριβώς νοτιοανατολικά του περάσματος του Σαν Φρανσίσκο. Θεωρείται ανενεργό και είναι μία από τις πολλές κορυφές ύψους 6.000 μέτρων στην περιοχή, από τις οποίες η κυριότερη είναι η Όχος ντελ Σαλάδο. Βρίσκεται στα σύνορα 2 επαρχιών, της επαρχίας Καταμάρκα της Αργεντινής και της επαρχίας Κοπιαπό της Χιλής.

Το ηφαίστειο ανήκει στην Κεντρική Ηφαιστειακή Ζώνη των Άνδεων και φτάνει σε υψόμετρο 6.016 μέτρων. Αποτελείται από ανδεσίτη με εξαίρεση βασαλτικούς κώνους και ροές λάβας στην ανατολική πλευρά. Αυτοί οι κώνοι αποτελούν μέρος της γραμμής Πεϊνάδο και ένα δείγμα χρονολογήθηκε πριν από 200.000 χρόνια με χρονολόγηση αργού.:74–75 Είναι γνωστό για τους φαινοκρυστάλλους ολιβίνης τους. Μια ροή λάβας ηλικίας μικρότερης του ενός εκατομμυρίου ετών φτάνει σε μήκος 11 χιλιομέτρων. Οι δυτικές πλαγιές περιέχουν δόμους δακιτικής λάβας. Στην κορυφή βρίσκονται δύο κυκλικές κατασκευές, ηλικίας Ίνκας ή της μορφοποιητικής περιόδου. Το Σαν Φρανσίσκο εξερευνήθηκε για πρώτη φορά από τον Βάλτερ Πενκ (Γερμανία) στις 16 Δεκεμβρίου 1913.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Biggar, John (2020). *The Andes a guide for climbers* (5η έκδοση). Castle Douglas, Scotland. ISBN 978-0-9536087-7-5.
2. 1 2  «San Francisco 6035m». *Andes Specialists* (στα Πορτογαλικά). 17 Απριλίου 2020. Ανακτήθηκε στις 6 Απριλίου 2023.
3. ↑  «Capas SIG | Instituto Geográfico Nacional». *www.ign.gob.ar*. Ανακτήθηκε στις 6 Απριλίου 2023.
4. ↑  «Biblioteca del Congreso Nacional | SIIT | Mapas vectoriales». *bcn.cl* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 6 Απριλίου 2023.
5. 1 2  Kay, Suzanne Mahlburg; Mpodozis, Constantino; Gardeweg, Moyra (1 January 2014). «Magma sources and tectonic setting of Central Andean andesites (25.5–28°S) related to crustal thickening, forearc subduction erosion and delamination» (στα αγγλικά). *Geological Society, London, Special Publications* **385** (1): 310. doi:10.1144/SP385.11. ISSN 0305-8719. Bibcode: 2014GSLSP.385..303K. .
6. ↑  Difrol Αρχειοθετήθηκε 2007-09-27 στο Wayback Machine.
7. 1 2  *Nevado de Incahuasi: The Archaeological Anatomy of a Sacred Mountain in the Andes*. 2008. ISBN 978-1-109-06242-7. [*νεκρός σύνδεσμος*]
8. ↑  «Volcanismo Cuaternario en la Zona del Paso San Francisco, Catamarca». *www.conicet.gov.ar* (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 6 Απριλίου 2023.
9. ↑  Baker, P. E.; Gonzalez-Ferran, O.; Rex, D. C. (1 February 1987). «Geology and geochemistry of the Ojos del Salado volcanic region, Chile» (στα αγγλικά). *Journal of the Geological Society* **144** (1): 89. doi:10.1144/gsjgs.144.1.0085. ISSN 0016-7649. Bibcode: 1987JGSoc.144...85B. .
10. ↑  Penck, Walter (1912–1914). *Diarios de investigaciones y viajes a la Cordillera de los Andes*.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 723145857887523020115

 |

 |
Συντεταγμένες: 24°50′40.344″S 66°24′58.320″W﻿ / ﻿24.84454000°S 66.41620000°W﻿ / -24.84454000; -66.41620000

Το **Νεβάδο δε Κάτσι** (ισπανικά: *Nevado de Cachi*‎) είναι το όνομα που δόθηκε σε ένα μεγάλο σύμπλεγμα βουνών που βρίσκεται στην επαρχία Σάλτα, στην Αργεντινή. Το σύμπλεγμα αυτό αριθμεί αρκετές κορυφές, με την υψηλότερη να βρίσκεται στα 6.380μ. η οποία ονομάζεται Κούμπρε Λιμπερταδόρ (Cumbre Libertador). Η κορυφή αυτή αναρριχήθηκε για πρώτη φορά το 1950. Τα βουνά έχουν θέα στο Κάτσι, ένα παραδοσιακό χωριό της βόρειας Αργεντινής.

Η κύρια κορυφή αναρριχάται σπάνια (λιγότερες από 5 αποστολές ετησίως) και οι δευτερεύουσες κορυφές ακόμη λιγότερο. Ορισμένες από αυτές έχουν αναρριχηθεί μόνο μία φορά. Το βουνό μπορεί να αναρριχηθεί, σε ευνοϊκές καιρικές συνθήκες, σε πέντε ημέρες από μια ομάδα πλήρως εγκλιματισμένη σε υψόμετρο 4.000 μέτρων.

Η ποιότητα των βράχων είναι σχεδόν παντού κακή, υπάρχει μόνιμο χιόνι αλλά σχεδόν καθόλου παγετώνες. Το αναρριχητικό ενδιαφέρον είναι μικρό, αλλά η περιοχή είναι εξαιρετικής ομορφιάς. Σχεδόν όλες οι διαδρομές είναι εύκολες αλλά οι πτώσεις βράχων είναι συχνές. Το καλοκαίρι η γραμμή του χιονιού βρίσκεται περίπου στα 5.800μ. ενώ το χειμώνα είναι σημαντικά χαμηλότερα (έως και 3.500μ.), καθιστώντας δυνατές ορισμένες τεχνικές αναρριχήσεις (διαδρομή με πάγο και χιόνι σε περίπου 55 μοίρες). Η περιοχή βιώνει τις ίδιες εποχές με τη Βολιβία, τα καλοκαίρια είναι ξηρά αλλά ο χειμώνας μπορεί να είναι πολύ βροχερός με έντονες χιονοπτώσεις. Ο άνεμος είναι ίσως ο κύριος κίνδυνος και δεν πρέπει να υποτιμάται.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ahumada, Ana Lía (2003). «Estado actual del conocimiento del ambiente». *Acta geológica lilloana* **19** (1-2).

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 234754685
* LCCN: sh2002001262
* GND: 4342374-7

 |

 |
Σημαία του Βρετανικού Εδάφους της Ανταρκτικής
Κυβερνητική σημαία του Βρετανικού Εδάφους της Ανταρκτικής
Σημαία του Αρμοστή του Βρετανικού Εδάφους της Ανταρκτικής
Η **σημαία του Βρετανικού Εδάφους της Ανταρκτικής** παραχωρήθηκε το 1963, με τη δημιουργία του εδάφους. Πριν, το έδαφος αποτελούσε τμήμα της κτήσης των νησιών Φώκλαντ και χρησιμοποιούσε την ίδια σημαία.

Στη σημαία βλέπουμε λευκό φόντο με τη σημαία του Ηνωμένου Βασιλείου, που συνοδεύεται από το εθνόσημο του Βρετανικού Εδάφους της Ανταρκτικής.

Η σημαία χρησιμοποιείται στους βρετανικούς ερευνητικούς σταθμούς του εδάφους και επίσης στην έδρα και στα γραφεία της Βρετανικής Ερευνητικής Εταιρείας της Ανταρκτικής. Ο Κυβερνήτης χρησιμοποιεί την ίδια σημαία με το εθνόσημο ενσωματωμένο.
Ο **Ρομπέρτο Νέστορ Αγκουερόπολις** - Αργυρόπουλος *Roberto Néstor Agueropolis* είναι Αργεντινός πρώην ποδοσφαιριστής γεννημένος στις 30 Μαρτίου του 1954.

Αγωνιζόταν στη θέση του αμυντικού. Την περίοδο 1975-1976 αγνωίστηκε στη Νιούελς Ολντ Μπόις με την οποία συμμετείχε και στο Κόπα Λιμπερταδόρες. Την επόμενη περίοδο μεταγράφηκε στη San Martín de Tucumán. Το 1978 επέστρεψε στη Νιούελς Ολντ Μπόις για να αγωνιστεί για 2 ακόμη έτη. Συνολικά με τη Νιούελς Ολντ Μπόις ο Αγουερόπολις συμμετείχε σε 158 επίσημους αγώνες και φόρεσε και το περιβραχιόνιο του αρχηγού της ομάδας.

Στη συνέχεια αποκτήθηκε από τον Παναθηναϊκό για να αγωνιστεί στην Ελλάδα ως ομογενής με το όνομα Αργυρόπουλος. Η μεταγραφή του υπήρξε μέρος ενός φιλόδοξου πλάνου που σχεδιάστηκε από το σύλλογο σε συνεργασία με Σερ Άλφ Ράμσεϊ και περιελάμβανε την απόκτηση και άλλων ταλαντούχων Αργεντινών ποδοσφαιριστών όπως ο Λουίς Αντρεούτσι και ο συμπαίκτης του Αγκουερόπολις στη Νιούελς Ολντ Μπόις, Ραούλ Αλφάρο. Ο Σερ Άλφ Ράμσεϊ ταξίδεψε στην Αργεντινή για να δει τον Αγουερόπολις να αγωνίζεται και να ολοκληρώσει τη μεταγραφή του.Στην ομάδα του Παναθηναϊκού αγωνίστηκε για 2 έτη συμμετέχοντας σε 26 αγώνες για το πρωτάθλημα Ελλάδας και το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Το 1982 αποκτήθηκε από τον Α.Σ. Ρόδος όπου και αγωνίστηκε για μια σεζόν.

Παραπομπές
----------

1. ↑  bdfa.com.ar Roberto Agueropolis
2. ↑  «leprosoclubxclub.com ACB leproso». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Σεπτεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 23 Αυγούστου 2017.
3. ↑  «espressonews.gr Φόρτσα - Ρότσα - Μπουμπλής». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 23 Αυγούστου 2017.
4. ↑  gazzetta.gr - Αλφ Ράμσεϊ: Ένας Σερ στον Παναθηναϊκό!
5. ↑  sport24.gr Οι Αργεντίνοι ποδοσφαιριστές στον Παναθηναϊκό
6. ↑  livefutbol.com Roberto Agueropolis
Ο **Σαμ Νταν** (αγγλ. *Sam Dunn*, 20 Μαρτίου 1974), είναι Καναδός ανθρωπολόγος, σκηνοθέτης και μουσικός, με κύριο θέμα ενασχόλησης το μουσικό ιδίωμα χέβι μέταλ.

Η πρώτη του ταινία, ήταν το ντοκιμαντέρ "*Metal: a Headbanger's Journey*", το οποίο κυκλοφόρησε το 2005 και πραγματεύεται την καταγωγή και την εικόνα του χέβι μέταλ και των διαφόρων παρακλαδιών του. Το 2008, σκηνοθέτησε το δεύτερο ντοκιμαντέρ του με τίτλο "*Global Metal*", στο οποίο ταξιδεύει σε χώρες εκτός Ευρώπης και Βορείου Αμερικής για να παρουσιάσει τον αντίκτυπο της χέβι μέταλ μουσικής στον υπόλοιπο κόσμο. Το 2009, σκηνοθέτησε τα DVD "*Flight 666*" και "*Beyond the Lighted Stage*" των συγκροτημάτων Iron Maiden και Rush, αντίστοιχα.

Το 2011, ο Νταν έκανε την παραγωγή και παρουσίαση της μίνι-σειράς ντοκιμαντέρ με τίτλο "*Metal Evolution*" του τηλεοπτικού δικτύου "VH1". Η σειρά, η οποία διαρκεί έντεκα ωριαία επεισόδια, παρουσιάζει τους προπομπούς του χέβι μέταλ, κατά τις δεκαετίες του '50, του '60 και του '70, συνεχίζοντας στα διάφορα ιδιώματα του, όπως το "New Wave of British Heavy Metal", το "Glam Metal", το "Thrash Metal", το "Nu Metal", κ.α.

Επίσης, το 2011, ο Νταν σκηνοθέτησε το ζωντανά βιντεοσκοπημένο DVD των Rush με τίτλο "*Time Machine 2011: Live in Cleveland*", ενώ το 2012 σκηνοθέτησε το DVD των Iron Maiden, "*En Vivo*".

Ο Νταν έχει παίξει μπάσο σε Καναδικά συγκροτήματα όπως οι "Fungkus" και οι "Burn to Black".

Ταινίες
-------

| Έτος | Ταινία |
| --- | --- |
| 2005 | *Metal: a Headbanger's Journey* |
| 2008 | *Global Metal* |
| 2009 | *Iron Maiden: Flight 666* |
| 2009 | *Joe Bonamassa: Live From the Royal Albert Hall* |
| 2010 | *Rush: Beyond The Lighted Stage* |
| 2011 | *Metal Evolution* (τηλεοπτική σειρά) |
| 2011 | *Rush, Time Machine 2011: Live in Cleveland* |
| 2011 | *Motörhead, The Wörld Is Ours - Vol 1 - Everywhere Further Than Everyplace Else* |
| 2012 | *En Vivo!* |
| 2014 | *Metal Evolution: Extreme Metal: The Lost Episode* |
| 2014 | *Super Duper Alice Cooper* |

Πηγές
-----

* Sam Dunn - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives
* Banger Films | Award-winning Film and TV production company
* globalmetalfilm.com
* Metal Evolution | Videos | VH1.com Αρχειοθετήθηκε 2016-01-31 στο Wayback Machine.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 169702933
* **Europeana**: agent/base/7273
* LCCN: no2006070898
* ISNI: 0000 0001 1854 7221
* GND: 1017964688
* SUDOC: 157859118
* BNF: cb156000017 (data)
* BIBSYS: 6088043
* BNE: XX4775641

 |

 |
Η σημαία 
Η **Σημαία του Ηνωμένου Κράτους των Ιονίων Νήσων** χρησιμοποιήθηκε από το 1815 έως το 1864. Η σημαία αποτελείται από μια Βρετανική μπλε σημαία και το Σταυρό της Ένωσης, μαζί με το εθνόσημο του προηγούμενου κράτους στο οποίο υπάγονταν τα Ιόνια Νησιά, της Επτανήσου Πολιτείας. Η σημαία περιέχει ως κάλυμμα ένα κόκκινο περίγραμμα.

Ιστορία
-------

Το Ηνωμένο Κράτος των Ιονίων Νήσων δημιουργήθηκαν ως αποτέλεσμα της Συνθήκης των Παρισίων το 1815 στο Συνέδριο της Βιέννης ως προτεκτοράτο υπό την προστασία του Ηνωμένου Βασιλείου. Στο άρθρο 1 του τμήματος 6 της συνθήκης, δηλώθηκε ότι η σημαία των Ιονίων Νήσων θα είναι η σημαία της Επτανήσου πολιτείας (Λιοντάρι του Αγίου Μάρκου κρατώντας μια αγία Γραφή σε μπλε φόντο, με το Σταυρό της Ένωσης πάνω στα αριστερά για να συμβολίζει την προστάτιδα δύναμη.

Θαλάσσια χρήση
--------------

Για μια πενηνταετία (1815 - 1864), η σημαία του Ηνωμένου Κράτους των Ιονίων Νήσων χρησίμευε ως σημαία ευκαιρίας για τα ελληνικά πλοία που φιλοδοξούσαν να απολαύσουν την προστασία της Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Η σημαία χρησιμοποιήθηκε για την εμπορική ναυτιλία στη Μαύρη Θάλασσα και την Ανατολική Μεσόγειο. Ο Βρετανός πρέσβης στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, Πέρσι Σμάιθ, 6ος Υποκόμης του Στράνγκφορντ, ήταν ενοχλημένος από αυτό και έγραψε την αντίθεση του, αναφέροντας ότι "Οι υπήκοοι των Ιονίων Νήσων πρέπει να διδάσκονται ότι η σημαία τους είναι πολύ αξιοπρεπής για να μετατραπεί σε ένα απλό θέμα περιστασιακής άνεσης".

Το τέλος της σημαίας
--------------------

Το 1864, σύμφωνα με την Συνθήκη του Λονδίνου, τα Ιόνια Νησιά παραχωρήθηκαν στο Βασίλειο της Ελλάδας, ως μια χειρονομία καλής θέλησης αφού ο Πρίγκιπας Αλφρέδος αρνήθηκε να δεχθεί το ελληνικό θρόνο, παρά την μεγάλη δημοτικότητα που είχε στον ελληνικό λαό. Μετά την προσάρτηση των Ιονίων Νήσων, η σημαία του Ηνωμένου Κράτους σταμάτησε να έχει επίσημο καθεστώς και αντικαταστάθηκε με τη σημαία της Ελλάδας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Shipping and Trade in a British semi-colony : the Case of the United States of the Ionian Islands (1815–1864)». Cdlm.revues.org. Ανακτήθηκε στις 17 Ιουνίου 2016.
2. ↑  Martin, Robert Montgomery (1839). *Statistics of the Colonies of the British Empire: From the Official Records of the Colonial Office*. W.H. Allen & Co. σελ. 269.
3. ↑  Harlaftis, Gerlina (2005). *A History of Greek-Owned Shipping: The Making of an International Tramp Fleet, 1830 to the Present Day*. Routledge. σελ. 27. ISBN 113499012X.
4. ↑  Xenos, Stefanos (1865). *East and West, a Diplomatic History of the Annexation of the Ionian Islands to the Kingdom of Greece*. Trübner & Company. σελίδες 40–41.
L’hôpital Robert-Debré στο Παρίσι
Ο **Ρομπέρ Ντεμπρέ**, (γαλλικά: *Robert Debré*, 1882-1978) ήταν Γάλλος ιατρός ( παιδίατρος ) με σπουδαίο συγγραφικό έργο.

Βιογραφία
---------

Ο Ρομπέρ Ντεμπρέ γεννήθηκε στη πόλη Σεντάν των Αρδεννών, στις 7 Δεκεμβρίου του 1882 και ήταν εβραϊκής καταγωγής, γιος του μεγάλου Ραβίνου στη Γαλλία Συμεών Ντεμπρέ. Από το 1933 ήταν καθηγητής της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Παρισιού και από το 1934 μέλος της Ακαδημίας της Ιατρικής. Οι επιστημονικές του εργασίες ήταν γύρω από την παιδιατρική επί της οποίας και συνέγραψε, το 1946, μαζί με τον συνάδελφό του Πωλ Ρομέρ, ένα σπουδαίο βαρύ δίτομο σύγγραμμα με τον τίτλο "*Traité de Pathologie infantile*", που έμεινε κλασικό ως σημείο αναφοράς σε νεότερα συγγράμματα της συγκεκριμένης ειδικότητας. Επίσης αναφέρεται ότι μαζί με άλλους συναδέλφους του, το 1950, εντόπισαν μολυσματική ασθένεια που μεταδίδετα από τα νύχια γάτας.

Στην Ελλάδα
-----------

Ο Ρομπέρ Ντεμπρέ ήταν ο πατέρας του Γάλλου πρωθυπουργού Μισέλ Ντεμπρέ (1912-1996) στη κυβέρνηση του Ντε Γκωλ. Το Καλοκαίρι του 1960, επί πρωθυπουργίας του γιου του, ο Ρομπέρ Ντεμπρέ, επισκέφθηκε την Ελλάδα γενόμενος δεκτός από τον Βασιλέα Παύλο και τη Βασίλισσα Φρειδερίκη. Κατά την διάρκεια της παραμονή του ανακηρύχθηκε επίτιμος διδάκτωρ στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και στη συνέχεια στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

Τιμές
-----

Ο Ρ. Ντεμπρέ πέθανε σε βαθύ γήρας στις 29 Απριλίου του 1978 σε ηλικία 95 ετών. Το όνομά του φέρει σήμερα το σημαντικότερο παιδιατρικό νοσοκομείο στο Παρίσι το l’hôpital Robert-Debré). Γιος του Ρομπέρ Ντεμπρέ ήταν επίσης και ο ζωγράφος Ολιβιέ Ντεμπρέ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. data.bnf.fr/ark:/12148/cb11898978w. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
2. 1 2  Georges Bischoff, Georges Foessel, Christian Baechler: «Nouveau dictionnaire de biographie alsacienne» (Γαλλικά) 1982. debre-robert-anselme. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
3. 1 2  «Académie nationale de médecine» (Γαλλικά) 941. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
4. 1 2  *Archives de Paris*.
5. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. 11898978w.

Πηγές
-----

* Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια τομ.Γ΄ (συμπλήρωμα), σελ.855.
* Περιοδικό "Εικόνες" τ.28 Αυγούστου 1960.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 114097413
* LCCN: n50040438
* ISNI: 0000 0000 8411 2907
* GND: 119515644
* SUDOC: 026815915
* BNF: cb11898978w (data)
* NKC: nlk20030130200

 |

 |