recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
*Να μη συγχέεται με το Περιστύλιο του Γναίου Οκτάβιου.*
Συντεταγμένες: 41°53′32.77″N 12°28′42.72″E﻿ / ﻿41.8924361°N 12.4785333°E﻿ / 41.8924361; 12.4785333

Στο κέντρο της εικόνας διακρίνεται το Περιστύλιο της Οκταβίας, μεταξύ του Θεάτρου του Βάλβου, στην πίσω πλευρά, και του Θεάτρου του Μάρκελλου έμπροσθεν. Μακέτα του Ίταλο Γκισμόντι.
Η μνημειακή είσοδος του Περιστυλίου.
Το **Περιστύλιο της Οκταβίας της Νεότερης** (λατινικά: Porticus Octaviae, ιταλ.: Portico di Ottavia), επίσης γνωστό ως **Περιστύλιο του Μετέλλου** (λατινικά: *Porticus Metelli*) στην διάρκεια της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας και σε ορισμένες περιπτώσεις ως **Περιστύλιο του Σεβήρου** (λατινικά: *Porticus Severi*) μετά τον 4ο αιώνα π.Χ. είναι σύνολο αρχαίων ρωμαϊκών μνημείων που βρίσκονται επί του Άρεως Πεδίου στην Ρώμη, σε κοντινή απόσταση από το Θέατρο του Μάρκελλου. Το περιστύλιο, εκτός από το περιτοίχισμα με την κιονοστοιχία, αποτελείται από διάφορες κατασκευές, στις οποίες περιλαμβάνονται μία μνημειακή είσοδος, δύο ναοί -από τους οποίους ο ένας είναι αφιερωμένος στην Ήρα Βασίλισσα (Juno Regina), ενώ ο άλλος στον Δία Διατηρητή (Jupiter Stator)- και μία βιβλιοθήκη. Από τον Μεσαίωνα εγκαταστάθηκε εκεί το Φόρουμ Πισκάριουμ (η ιχθυαγορά), ως το τέλος του 19ου αι.

Ιστορικό
--------

Το κτίριο κτίστηκε από τον Αύγουστο στο όνομα της αδελφής του Οκταβίας της Νεότερης κάποια στιγμή μετά το 27 π.Χ. στη θέση του *Περιστυλίου του Μετέλλου*. Η κιονοστοιχία περιλαμβάνει δύο ναούς και μία βιβλιοθήκη, δίπλα στο θέατρο του Μάρκελλου. Κάηκε το 80 μ.Χ. και αποκαταστάθηκε, μάλλον από τον δομιτιανό και πάλι έπειτα από μία δεύτερη πυρκαγιά το 203 μ.Χ. από τον Σεπτίμιο Σεβήρο και τον Καρακάλλα. Διακοσμήθηκε με ξένα μάρμαρα και περιείχε πολλά διάσημα έργα τέχνης, που απαριθμούνται στη *Φυσική Ιστορία* του Πλίνιου του Πρεσβύτερου. Το κτίριο ζημιώθηκε από τον σεισμό του 442, οπότε δύο κατεστραμμένοι κίονες αντικαταστάθηκαν από ένα τόξο, που στέκεται ακόμη. Μία εκκλησία κτίστηκε στα ερείπια περί το 770. 

Εκτός από τους προϋπάχοντες ναούς, η κλειστή κατασκευή περιελάμβανε: μία βιβλιοθήκη, που ενεγέρθηκε από την Οκταβία στη μνήμη του γιου της Μάρκου Κλαυδίου Μαρκέλλου, μία *αυλή* (curia) της Οκταβίας και μία *σχολή* (scolae), δηλ. αίθουσα συγκέντρωσης και δωμάτια διαλέξεων. Δεν είναι σίγουρο αν αυτά ήταν μέρη του ίδιου κτιρίου ή ξεχωριστά κτίρια. Στην αυλή (curia) μάλλον συγκεντρώνονταν η Σύγκλητος. Όλη η κατασκευή αναφέρεται από τον Πλίνιο τον Πρεσβύτερο ως *έργο της Οκταβίας* (Octaviae opera).

Ο ρόλος του περιστυλίου ως Ιχθυαγοράς έχει μείνει στο όνομα της εφαπτόμενης εκκλησίας του Σαντ' Άντζελο ιν Πεσκερία (Sant' Angelo in Pescheria). To κτίριο, που βρίσκεται στην Περιοχή Σαντ' Άντζελο, αντιπροσωπεύει το κέντρο του Γκέτο της Ρώμης.

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος αρχαίων μνημείων στη Ρώμη

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 244717818
* GND: 4403845-8

 |

 |
Η Πέραν των Άλπεων Γαλατία, αργότερα Ναρβωνική Γαλατία
Ο όρος **Πέραν των Άλπεων Γαλατία** (λατινικά: Gallia Transalpina ή Gallia Ulterior) είναι η ρωμαϊκή ονομασία μιας περιοχής που αρχικά περιλάμβανε σχεδόν το σύνολο της Γαλατίας. Ο όρος δήλωνε τη Γαλατία δυτικά (πέρα, σε σχέση με τη Ρώμη) των Άλπεων. Διακρίνονταν έτσι από την Εντεύθεν των Άλπεων Γαλατία (Gallia cisalpine), η οποία βρισκόταν ανατολικά των Άλπεων και καταλάμβανε τα εδάφη της σημερινής Βόρειας Ιταλίας.

Μετά την κατάκτηση από τους Ρωμαίους του νότιου τμήματος αυτής της περιοχής (που αντιστοιχεί περίπου με τις σημερινές πρώην περιοχές Λανγκεντόκ-Ρουσιγιόν, Προβηγκία-Άλπεις-Κυανή Ακτή και Ρον-Αλπ) μεταξύ 122 και 118 π.Χ. το όνομα της Πέραν των Άλπεων Γαλατίας άρχισε να υποδηλώνει **μόνο αυτά τα κατακτημένα εδάφη**. Η περιοχή έλαβε το καθεστώς επαρχίας της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας το 70 π.Χ. Και αργότερα, υπό τον Αύγουστο, η περιοχή πήρε το όνομα Ναρβωνική Γαλατία (Gallia Narbonensis).

Το υπόλοιπο τμήμα της Γαλατίας κατακτήθηκε μεταξύ του 58 και του 51 π.Χ. από τον Ιούλιο Καίσαρα κατά τη διάρκεια των Γαλατικών Πολέμων.

Δείτε επίσης
------------

Απομνημονεύματα περί του Γαλατικού πολέμου (Ιούλιος Καίσαρας)

Παραπομπές
----------

1. ↑  Gaule transalpine ou Gaule ultérieure, Cicéron, Pro lege Manilia
2. ↑  Frédéric Hurlet (dir.), Rome et l'Occident (iie siècle av. J.-C. - iie siècle apr. J.-C.), Gouverner l'Empire, Rennes, PUR, 2009, p. 31.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 240353375

 |

 |
Η μάχη της Αγχιάλου το 708.
Η **μάχη της Αγχιάλου** (βουλγαρικά: *Битката при Анхиало*) έγινε το 708 κοντά στην Αγχίαλο, τη σημερινή Πομόριε της Βουλγαρίας.

Οι απαρχές της σύγκρουσης
-------------------------

Το 705 ο Βούλγαρος χαν Τέρβελ βοήθησε τον πρώην Ρωμαίο Αυτοκράτορα Ιουστινιανό Β΄ να ανακτήσει τον θρόνο του μετά από 10 χρόνια εξορίας. Για να δείξει την ευγνωμοσύνη του, ο Ιουστινιανός Β΄ έδωσε στους Βουλγάρους μία τεράστια ποσότητα χρυσού, ασημιού και μεταξιού, καθώς και την περιοχή «Ζαγόρε», που βρίσκεται ανάμεσα στη Στάρα Ζαγόρα, το Σλίβεν και τον Εύξεινο Πόντο. Τρία χρόνια αργότερα, ο Ιουστινιανός Β´ θεώρησε τον εαυτό του αρκετά δυνατό για να εισβάλει στη Βουλγαρία και να αποκαταστήσει την κυριαρχία του σε αυτά τα εδάφη.

Η μάχη
------

Οι Ρωμαίοι έφτασαν στο φρούριο της Αγχιάλου και στρατοπέδευσαν εκεί, αγνοώντας το γεγονός ότι ο Βουλγαρικός στρατός βρισκόταν στην περιοχή. Ενώ οι εισβολείς μάζευαν τρόφιμα, ο Τέρβελ και το ιππικό του επιτέθηκαν στα πιο απομακρυσμένα Ρωμαϊκά στρατεύματα, ενώ την ίδια στιγμή το πεζικό επιτέθηκε στο στρατόπεδο.

Οι Ρωμαίοι αιφνιδιάστηκαν και περιήλθαν σε σύγχυση. Οι περισσότεροι από αυτούς χάθηκαν στη μάχη ή αιχμαλωτίστηκαν, καθώς και πολλά άλογα και όπλα. Ο Αυτοκράτορας ήταν ένας από τους ελάχιστους, που κατάφεραν να φτάσουν στο φρούριο και να διαφύγουν στην Κωνσταντινούπολη με ένα πλοίο.

Mετέπειτα
---------

Οι Βούλγαροι εξασφάλισαν τα νέα εδαφικά κέρδη για αιώνες. Το 711, όταν μία ταραχή και μία απόπειρα πραξικοπήματος ανάγκασαν τον Ιουστινιανό Β΄ να ζητήσει πάλι βοήθεια, ο Τέρβελ του έδωσε μόνο 3.000 στρατιώτες, οι οποίοι μετά από πολλές αψιμαχίες έλαβαν ασφαλή διέλευση στη Βουλγαρία από τον νέο Αυτοκράτορα, ο οποίος εκτέλεσε τον Ιουστινιανό Β΄.

Πηγές
-----

* Атанас Пейчев и колектив, 1300 χρόνια σε стража, Военно издателство, София 1984.
* Йордан Андреев, Милчо Лалков, Българските ханове и царе, Велико Търново, 1996.
Κινούμενη εικόνα της περιστροφής της Γης γύρω από τον πλανητικό άξονα
Αυτή η φωτογραφία δείχνει τα νεπαλέζικα Ιμαλάια και τα ίχνη των αστεριών όπως η Γη περιστρέφεται.
Η **περιστροφή της Γης** είναι η περιστροφή του πλανήτη Γη γύρω από τον δικό του άξονα. Η γη περιστρέφεται όπως φαίνεται γυρω από τον βόρειο Πολικό Αστέρα, η Γη γυρίζει αριστερόστροφα.

Ο Βόρειος Πόλος, επίσης γνωστός ως Γεωγραφικός Βόρειος Πόλος, είναι το σημείο στο Βόρειο Ημισφαίριο όπου ο άξονας περιστροφής της Γης συναντά την επιφάνεια της. Αυτό το σημείο είναι διαφορετικό από τον γήινο Βόρειο Μαγνητικό Πόλο. Ο Νότιος Πόλος είναι το άλλο σημείο όπου ο άξονας περιστροφής της Γης τέμνει την επιφάνεια της, στην Ανταρκτική.

Η Γη περιστρέφεται μια φορά κάθε 24 ώρες ως προς τον Ήλιο, αλλά η πραγματική περίοδος περιστροφής, με βάση τους μακρινούς αστέρες, είναι 23 ώρες 56 λεπτά και 4 δευτερόλεπτα. Η περιστροφή της Γης επιβραδύνεται ελαφρώς κάθε χρόνο και έτσι 1 ημέρα ήταν μικρότερη σε διάρκεια κατά το παρελθόν. Αυτό οφείλεται στα παλιρροϊκά αποτελέσματα που έχει η Σελήνη στην περιστροφή της Γης. Τα ατομικά ρολόγια δείχνουν ότι η σύγχρονη ημέρα έχει μεγαλώσει κατά 1,7 χιλιοστό του δευτερολέπτου στα τελευταία 100 χρόνια. Η ανάλυση ιστορικών αστρονομικών αρχείων δείχνει αύξηση της ημέρας κατά περίπου 2,3 χιλιοστά του δευτερολέπτου ανά αιώνα από τον 8ο αιώνα π.Χ. μέχρι σήμερα.

Ωστόσο, νεώτερες επιστημονικές εκτιμήσεις επιβεβαιώνουν ότι ειδικά από τα μέσα του 2020, η γη επιταχύνει συνεχώς τον ρυθμό περιστροφής της. Όπως σημειώνει χαρακτηριστικά ο Πίτερ Γουιμπερλέι από το Εθνικό Εργαστήριο Φυσικής της Βρετανίας: "*Είναι σίγουρα ορθό ότι η Γη περιστρέφεται ταχύτερα από οποιαδήποτε άλλη φορά, τα τελευταία 50 χρόνια. Κρίνεται αρκετά πιθανό ότι θα χρειαστεί ένα αρνητικό εμβόλιμο δευτερόλεπτο, αν η ταχύτητα περιστροφής της Γης αυξηθεί κι άλλο. Ωστόσο είναι ακόμη πολύ νωρίς, ώστε να πούμε κατά πόσο αυτό όντως θα συμβεί"*.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Dennis D. McCarthy· Kenneth P. Seidelmann (18 Σεπτεμβρίου 2009). *Time: From Earth Rotation to Atomic Physics*. John Wiley & Sons. σελ. 232. ISBN 978-3-527-62795-0.
2. ↑  Stephenson, F. Richard (2003). «Historical eclipses and Earth's rotation». *Astronomy & Geophysics* **44** (2): σελ. 2.22–2.27. doi:10.1046/j.1468-4004.2003.44222.x. Bibcode: 2003A&G....44b..22S. .
3. ↑  «Earth Is Spinning Faster Than Ever». *EcoWatch* (στα Αγγλικά). 8 Ιανουαρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 11 Ιανουαρίου 2021.
4. ↑  Knapton, Sarah (2021-01-04). «The Earth is spinning faster now than at any time in the past half century» (στα αγγλικά). *The Telegraph*. ISSN 0307-1235.. Ανακτήθηκε στις 2021-01-11.
*Να μη συγχέεται με το Περιστύλιο της Οκταβίας της Νεότερης.*

Το **Περιστύλιο του Γναίου Οκτάβιου**, ιταλ. Porticus Octavia, είναι μία στοά στην αρχαία Ρώμη, που κτίστηκε από τον Γναίο Οκτάβιο (ύπατο το 165 π.Χ.), θείο τού πάππου τού Οκταβιανού Αυγούστου, το 168 π.Χ. σε ανάμνηση της ναυτικής νίκης του επί του Περσέα της Μακεδονίας. Το Περιστύλιο βρίσκεται μεταξύ του θεάτρου του Πομπηίου και του Ιπποδρόμου του Φλαμινίου. Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος το περιγράφει ως μία διπλή στοά με ορειχάλκινα κορινθιακά κιονόκρανα· το αποκαλούσαν και *Κορινθιακό Περιστύλιο* (Porticus Corinthia). Πρέπει να είναι η πιο παλαιά χρήση του αρχιτεκτονικού ρυθμού αυτού στη Ρώμη και μάλλον μέρη του περιστυλίου διασώζονται στην Οδό Αγ. Νικολάου της Καισαρείας (Via S. Nicola ai Cesarini). Το κτίριο αναπαρίσταται στη Κάτοψη της Ρώμης (Forma Urbis Romae) σε μάρμαρο επί Σεβήρων (τεμάχιο 140). Ο Βέλλειος Πατέρκουλος το αποκαλεί "το πιο πολυαγαπημένο" (multo amoenisima) από τα περιστύλια, αλλά το κτίριο δεν έχει αφήσει ίχνη.

Το 33 π.Χ. ο Οκταβιανός (μετέπειτα Αύγουστος) ανέκτησε τα στρατιωτικά λάβαρα, που είχαν απωλεσθεί από τον Αύλο Γαβίνιο στους Ιλλυρούς, και τα ανάρτησε στο Περιστύλιο του Οκταβίου, που το είχε ξανακτίσει σε ανάμνηση της κατάκτησης της Δαλματίας.

Aναφορές σε πηγές
-----------------

Δείτε επίσης
------------

* Κατάλογος αρχαίων μνημείων στη Ρώμη
Μάχη της ΆντουαΗ **μάχη της Άντουα** ήταν η πλέον αποφασιστική στρατιωτική αναμέτρηση που δόθηκε στις 1 Μαρτίου του 1896 και έκρινε την έκβαση του πρώτου Ιταλο-Αιθιοπικού πολέμου υπέρ της Αιθιοπίας. Έλαβε χώρα στην ορεινή περιοχή Άμπα Γκαρίμπα, βορείως της πόλης της Άντουα (Adwa ή Adowa) και σε αυτή τέθηκαν αντιμέτωποι 17.000 ιταλοί στρατιώτες υπό το στρατηγό Μπαρατιέρι που βρέθηκαν απέναντι σε πολλαπλάσιες δυνάμεις γηγενών, οι οποίες αριθμούσαν από 73.000 έως και 120.000 μαχητές, οι μισοί περίπου εκ των οποίων ήταν οπλισμένοι με επαναληπτικά τυφέκια. Οι εισβολείς θέλησαν να αιφνιδιάσουν τους Αιθίοπες εκδηλώνοντας την επίθεσή τους πολύ πρωΐ, ωστόσο οι Αβυσσηνοί ήταν ήδη έτοιμοι και απόκρουσαν το κτύπημα, ενώ με αντεπίθεση διαρκείας και την επιστράτευση εφεδρειών από ακόμη 25.000 άνδρες, νίκησαν κατά κράτος τους αντιπάλους τους, έως τις απογευματινές ώρες της ίδιας ημέρας. Στη μάχη πήραν μέρος ακόμη και οι Ρώσοι στρατιωτικοί σύμβουλοι του αυτοκράτορα όπως και μια ομάδα 50 Ρώσων εθελοντών, μεταξύ των οποίων ο υψηλόβαθμος αξιωματικός των Κοζάκων του Ρωσικού στρατού Νικολάι Λεοντίεφ. Η Ρωσική συνδρομή προς τους Αιθίοπες συμπληρώθηκε με μια αποστολή του Ρωσικού Ερυθρού Σταυρού που έφτασε στην πρωτεύουσα της χώρας Αντίς Αμπέμπα μερικούς μήνες μετά τη λήξη του πολέμου.

Απώλειες
--------

Οι Ιταλοί έχασαν 11.500 άνδρες, εκ των οποίων οι 7.000 ήταν νεκροί, οι 3.000 συνελήφθησαν αιχμάλωτοι και οι υπόλοιποι 1.500 τραυματίσθηκαν και επέστρεψαν στην Ερυθραία. Οι Αιθίοπες είχαν περίπου 4.000 – 5.000 νεκρούς και 8.000 τραυματίες. Επιπλέον, 2.000 Ερυθραίοι μαχητές που συνέδραμαν τους Ιταλούς, σκοτώθηκαν ή αιχμαλωτίσθηκαν. Και ενώ οι Αβυσσηνοί φέρθηκαν με υποφερτό τρόπο στους αιχμάλωτους ιταλούς στρατιώτες, αντίθετα σε 800 κρατούμενους Ερυθραίους, θεωρώντας τους ως προδότες, ακρωτηρίασαν το δεξί χέρι και το αριστερό τους πόδι.

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Μάχη της Άντουα** |

1. ↑  Pankhurst, The Ethiopians, σελ. 190
2. ↑  The activities of the officer the Kuban Cossack army N. S. Leontjev in the Italian-Ethiopic war in 1895–1896 (Russian)
3. ↑   Richard, Pankhurst. "Ethiopia's Historic Quest for Medicine, 6". The Pankhurst History Library.
4. ↑   von Uhlig, Encyclopaedia, σελ. 109
5. ↑  Pankhurst The Ethiopians, σελ. 191–192
6. ↑   Augustus B. Wylde, Modern Abyssinia (London: Methuen, 1901), σελ. 213
Ο **Πασκάλ Ντόναχιου** (γεννημένος στις 19 Σεπτεμβρίου του 1974) είναι Ιρλανδός πολιτικός του κόμματος Φίνε Γκελ. Είναι υπουργός οικονομικών της Ιρλανδίας από τις 14 Ιουνίου 2017. Από τις 13 Ιουλίου 2020 θα αναλάβει τα καθήκοντα του προέδρου της Ευρωομάδας, διαδεχόμενος τον πορτογάλο Μάριο Σεντένο. Είναι βουλευτής του Φίνε Γκελ από το 2011, εκπροσωπώντας την εκλογική περιφέρεια κεντρικού Δουβλίνου. Υπηρέτησε στο αξίωμα του Υπουργού Δημοσίων Δαπανών και Μεταρρύθμισης από τον Μάιο του 2016 μέχρι τον Ιούνιο του 2020, ως Υπουργός Μεταφορών, Τουρισμού και Αθλητισμού από το 2014 έως το 2016, καθώς και Υπουργός Ευρωπαϊκών Υποθέσεων από το 2013 έως το 2014.

Ο Ντόναχιου γεννήθηκε στο Φίμπσμπορο του Λονδίνου. Σπούδασε πολιτική και οικονομία στο Κολλέγιο Τρίνιτι του Δουβλίνου. Το 1997 ξεκίνησε να εργάζεται για την πολυεθνική Procter & Gamble στο Ηνωμένο Βασίλειο. Το 2003 αποφάσισε να επιστρέψει στην Ιρλανδία για να ακολουθήσει την καριέρα του πολιτικού. Το 2004, ο Ντόναχιου εξελέγη μέλος του Δημοτικού Συμβουλίου του Δουβλίνου εκπροσωπώντας την τοπική περιοχή Κάμπρα-Γκλάσνεβιν. Υπηρέτησε σε διάφορες επιτροπές του Συμβουλίου έως το 2007. Το 2007 εξελέγη μέλος της Γερουσίας της Ιρλανδίας (ιρλανδικά: Seanad Éireann). Το 2011 εξελέγη μέλος της Κάτω Βουλής της Ιρλανδίας.

Μετά από μια αρχική περίοδο στο παρασκήνιο, ο Ντόναχιου ήρθε στο προσκήνιο με τον διορισμό του ως Υπουργός Ευρωπαϊκών Υποθέσεων, μετά την παραίτηση της Λουσίντα Κρέιτον τον Ιούλιο του 2013. Ένα χρόνο αργότερα προήχθη ως μέλος του υπουργικού συμβουλίου ως Υπουργός Μεταφορών, Τουρισμού και Αθλητισμού.

Μετά το σχηματισμό της κυβέρνησης μειοψηφίας υπό την ηγεσία του Φίνε Γκελ, τον Μάιο του 2016 ο Ντόναχιου διορίστηκε ως Υπουργός Δημοσίων Δαπανών και Μεταρρύθμισης. Τον Ιούνιο του 2017, ο Λίο Βαράντκαρ διαδέχτηκε τον Έντα Κένι στο αξίωμα του Πρωθυπουργού. Ο Βαράντκαρ διόρισε τον Ντόναχιου ως υπουργό οικονομικών. Ο Μιχόλ Μάρτιν τον διόρισε και πάλι υπουργό οικονομικών στην κυβέρνηση συνασπισμού που σχημάτισε το Φίανα Φαλ, το Φίνε Γκελ και το Κόμμα των Πρασίνων.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  www.oireachtas.ie/en/members/member/Paschal-Donohoe.S.2007-07-23.
2. ↑  «gov.ie - Government Ministers». (Αγγλικά) Ανακτήθηκε στις 13  Αυγούστου 2021.
3. ↑  Ανακτήθηκε στις 13  Αυγούστου 2021.
4. ↑  Ανακτήθηκε στις 18  Δεκεμβρίου 2022.
5. ↑  «gov.ie - Government Ministers». Ανακτήθηκε στις 22  Δεκεμβρίου 2022.
6. ↑  «gov.ie - Government Ministers». Ανακτήθηκε στις 2  Φεβρουαρίου 2023.
7. ↑  «Minister Donohoe elected as President of Eurogroup». *gov.ie*. Government of Ireland. 9 Ιουλίου 2020. Ανακτήθηκε στις 9 Ιουλίου 2020.
8. ↑  «Paschal Donohoe». *Oireachtas Members Database*. Ανακτήθηκε στις 3 Ιανουαρίου 2009.
9. ↑  «Frances Fitzgerald is Tánaiste in new Cabinet». RTÉ News. Ανακτήθηκε στις 7 Μαΐου 2016.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 315945541
* GND: 1139463802

 |

 |
Ο **Μάικ Σάμερμπι** (αγγλ: Mike Summerbee) είναι Άγγλος πρώην ποδοσφαιριστής και νυν πρέσβης της Μάντσεστερ Σίτι. Μεγάλωσε στο Τσέλτεναμ της Αγγλίας, όπου χάρη στον γυμναστή που είχε στο σχολείο του, αγάπησε τον αθλητισμό κι έγινε ποδοσφαιριστής.

Καριέρα
-------

### Επαγγελματικό ποδόσφαιρο

Η πρώτη του εμφάνιση στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο έγινε με την Σουίντον Τάουν σε ηλικία 16 ετών. Συνολικά έκανε πάνω από 200 εμφανίσεις με την ομάδα αυτήν σκοράροντας 38 φορές. Στο 1965, ο προπονητής Τζο Μέρσερ της Μάντσεστερ Σίτι πήρε τον Μάικ στην ομάδα του έναντι 35.000 £. Εκείνη την σεζόν ξεκίνησε βασικός σε κάθε ματς, ο μοναδικός παίχτης της ομάδας που πέτυχε κάτι τέτοιο. Παίζοντας ως δεξί εξτρέμ έγινε ζωτικής σημασίας παίχτης για την ομάδα του και κατέκτησε 4 τρόπαια σε 3 χρόνια. Ήταν φλογερός χαρακτήρας και χαρακτηρίστηκε ως 'εκδικητικός' από τον Φράνσις Λι. Το 1975 μετακινήθηκε στην Μπέρνλεϊ Φ.Κ. έναντι 25.000 £ αφού είχε κάνει πάνω από 350 εμφανίσεις για την Σίτι σκοράροντας 47 φορές. Ο Σάμερμπι, την παραμονή Χριστουγέννων του 1976 υπέγραψε με την Μπλάκπουλ ΦΚ κάνοντας μόλις 3 εμφανίσεις. Τελευταία ομάδα της καριέρας του ήταν η Στόκπορτ Κάουντι ΦΚ. Με την Εθνική Αγγλίας (ποδόσφαιρο ανδρών) έκανε μόλις 8 εμφανίσεις στο Μουντιάλ  του 1970.

### Μετά το ποδόσφαιρο

Εκτός ποδοσφαίρου είχε επιτυχημένες επιχειρήσεις με τον Τζορτζ Μπεστ. Επίσης έπαιξε σε μια ταινία του Σιλβέστερ Σταλόνε με τίτλο *Η μεγάλη απόδραση των 11*. Ο γιος του, Νίκι, ακολούθησε τα χνάρια του και αφού έπαιξε με την Σουίντον και την Μάντσεστερ Σίτι, πήγε στην Σάντερλαντ ΑΦΚ.

Τίτλοι
------

#### Μάντσεστερ Σίτι

* Πρωτάθλημα 2ης Κατηγορίας (1965-66)
* Πρωτάθλημα 1ης Κατηγορίας (1967-68)
* Κύπελλο Αγγλίας (1969)
* Λιγκ Καπ (1970)
* Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης (ποδόσφαιρο) (1970)

Παραπομπές
----------

1. ↑  (πολλαπλές γλώσσες) *Transfermarkt*. 176916. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  Ανακτήθηκε στις 14  Ιουνίου 2019.
3. ↑  Ανακτήθηκε στις 17  Ιουνίου 2019.

Πηγές
-----

* Βιογραφία της καριέρας του

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 81580997
* GND: 137382618

 |

 |
Η **Μαρία Δεσύλλα - Καποδίστρια** (25 Μαρτίου 1898 - 15 Αυγούστου 1980) ήταν δήμαρχος Κέρκυρας και δισεγγονή του Γεωργίου Καποδίστρια, αδελφού του Ιωάννη Καποδίστρια κυβερνήτη της Ελλάδας. Ήταν η πρώτη εκλεγμένη γυναίκα Δήμαρχος στη σύγχρονη ελληνική ιστορία σε αναπληρωματικές εκλογές.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1898· ήταν κόρη του Γεωργίου Καποδίστρια, γιου του Αντωνίου· ο Αντώνιος ήταν γιος του Γεωργίου, αδελφού του κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια. 

Η Μαρία παντρεύτηκε πρώτα τον Κερκυραίο διπλωμάτη Λουδοβίκο-Σπυρίδωνα Σκάρπα, με τον οποίο απέκτησε δύο κόρες, αλλά χώρισε το 1928. Το 1935 παντρεύτηκε για δεύτερη φορά με τον Σταμάτιο Δεσύλλα, Κερκυραίο βιομήχανο και δήμαρχο Κέρκυρας, τον οποίο αντικατέστησε στη δημαρχία το 1956 μετά τον θάνατό του. Συγκεκριμένα στις αναπληρωματικές εκλογές που ακολούθησαν, εξελέγη με 5.365 ψήφους σε σύνολο 10.207. Στον δημαρχιακό θώκο παρέμεινε μέχρι το 1959.

Ως απόγονος της οικογένειας, και επειδή ο προπάππος της ήταν ο μοναδικός από τα αδέλφια που είχε αποκτήσει παιδιά, είχε στην κατοχή της την εξοχική κατοικία της οικογένειας στην θέση Κουκουρίτσα. Το 1979 δώρισε το σπίτι στην Αναγνωστική Εταιρία Κερκύρας, τη Φιλαρμονική Εταιρία Κερκύρας και την Εταιρεία Κερκυραϊκών Σπουδών με σκοπό τη δημιουργία Μουσείου, το οποίο να στεγάζει τα διασωθέντα προσωπικά αντικείμενα του πρώτου κυβερνήτη της Ελλάδος, καθώς και προσωπογραφίες και έπιπλα εποχής, που ανήκαν στην οικογένεια.

Πηγές
-----

1. ↑  Ελληνικόν Who is Who, 1965.
2. ↑  Βίντεο-αφιέρωμα στη Μαρία Δεσύλλα
3. ↑  Βιογραφικό της Μαρίας Δεσύλλα, από την επίσημη ιστοσελίδα του Ινστιτούτου Νεοελληνικών Ερευνών
4. ↑  Ζυμάρης, Δημήτρης; Κοσκόρου, Ντάρια (07/09/2014). «Η πρώτη εκλεγμένη Ελληνίδα δήμαρχος». *Η Καθημερινή*: σελ. 24.
5. ↑  Δημοτικές αρχές Κέρκυρας Αρχειοθετήθηκε 2010-10-14 στο Wayback Machine. από την επίσημη ιστοσελίδα του Δήμου Κέρκυρας
6. 1 2  Βιογραφικό της Μαρίας Δεσύλλα, από την επίσημη ιστοσελίδα του Δήμου Κέρκυρας
7. ↑  Μουσείο Καποδίστρια Αρχειοθετήθηκε 2013-11-05 στο Wayback Machine. άρθρο της Ε. Μπίστικα στην εφημερίδα Η Καθημερινή
Συντεταγμένες: 20°7′21″N 98°44′10″W﻿ / ﻿20.12250°N 98.73611°W﻿ / 20.12250; -98.73611

Η **Πατσούκα** (ισπανικά: *Pachuca*, προφορά: [paˈtʃuka]) είναι η πρωτεύουσα και η μεγαλύτερη πόλη της μεξικανικής πολιτείας Ιδάλγο. 

Βρίσκεται στο νότιο-κεντρικό τμήμα της πολιτείας. Η Πατσούκα ντε Σότο είναι επίσης το όνομα του δήμου του οποίου η πόλη είναι η δημοτική έδρα. Η Πατσούκα βρίσκεται περίπου 90 χιλιόμετρα (56 mi) από την Πόλη του Μεξικού.

Παραπομπές
----------


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Μεξικό
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 154773261
* LCCN: n80150123
* GND: 4524420-0
* BNF: cb155560006 (data)
* NKC: ge319698

 |

 |
Άποψη των ερειπίων του παλατιού, το 2006.
Ο Πέρσης απεσταλμένος, Μιρζά Μοχάμεντ Ρεζά-Καζβινί συναντά τον Ναπολέοντα Α΄ για την υπογραφή της Συνθήκης του Φίνκενσταϊν, στις 27 Απριλίου 1807, στο Παλάτι Φίνκενσταϊν, από τον Φρανσουά Μυλάρ.
Το **Παλάτι Φίνκενσταϊν** (γερμανικά: *Schloss Finckenstein*) ήταν παλάτι μπαρόκ αρχιτεκτονικού ρυθμού, σχεδιασμένο από τον αρχιτέκτονα Ζαν ντε Κολάς μεταξύ του 1716 και του 1720 στην πρώην Δυτική Πρωσία, η οποία βρίσκεται στην σημερινή Πολωνία. Ανεγέρθηκε από τον Πρώσο Στρατάρχη, Μαρκήσιο και Κόμη Άλμπρεχτ Κόνραντ Ράινχολντ Φινκ φον Φίνκενσταϊν, ενώ παρέμεινε στην κατοχή της οικογένειας Φινκ φον Φίνκενσταϊν έως το 1782. Έπειτα, οι Κόμητες Ντόνα-Σχλόμπιτεν έζησαν εντός αυτού έως το 1945, όταν και ο Κόκκινος Στρατός έβαλε φωτιά στο παλάτι στις 22 Ιανουαρίου 1945, στην διάρκεια της επέλασής του στην Ανατολική Πρωσία. Τα ερείπιά του είναι ακόμη ορατά έως σήμερα.

Το παλάτι έγινε γνωστό το 1807, όταν ο Ναπολέων έζησε εντός αυτού από τον Απρίλιο έως τον Ιούνιο του ιδίου έτους. Όταν αντίκρισε το παλάτι για πρώτη φορά, αναφώνησε: "*Enfin un chateau*" ("Επιτέλους, ένα κάστρο"). Η Συνθήκη του Φίνκενσταϊν μεταξύ της Γαλλίας και της Περσίας υπεγράφη εκεί. Στο παλάτι αυτό, ο Ναπολέων γνώρισε την ερωμένη του, Μαρία Βαλέβσκα, με την οποία συγκατοίκησε εντός του παλατιού. Η ταινία του Χόλιγουντ, *Conquest*, γυρίστηκε στο παλάτι το 1937 με την Γκρέτα Γκάρμπο και τον Σαρλ Μπουαγιέ.

Δείτε επίσης
------------

* Κάμιενετς (Βοϊβοδάτο της Βαρμίας-Μαζουρίας)

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Ανακτήθηκε στις 8  Μαρτίου 2017.
2. ↑  History of Fickenstein part 1 (Γερμανικά)
3. ↑  History of Finckenstein part 6 (Γερμανικά)
4. 1 2 3  History of Finckenstein part 4 (Γερμανικά)
5. ↑  History of Finckenstein part 7 (Γερμανικά)

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Παλάτι Φίνκενσταϊν** |

* www.rosenberg-wpr.de
* Ιστορία του Φίνκενσταϊν μέσω παλαιών φωτογραφιών
* Αναζήτηση στο Google Books

Συντεταγμένες: 53°46′05.51″N 19°22′20.39″E﻿ / ﻿53.7681972°N 19.3723306°E﻿ / 53.7681972; 19.3723306
Ο **Παυσανίας** (περίπου 420 π.Χ.) ήταν αρχαίος Αθηναίος από την Ακαμαντίδα και ήταν ο εραστής του ποιητή Αγάθωνα

Παρά το γεγονός ότι ο Παυσανίας παίρνει μέρος στο *Συμπόσιο* του Πλάτωνα, πολύ λίγα είναι γνωστά γι 'αυτόν. Οι ιστορίες του τείνουν να απευθύνονται μόνο στην ερωτική σχέση του με τον Αγάθωνα και δεν μας δίνουν πληροφορίες για τα προσωπικά του επιτεύγματα. Περίπου το 407 π.Χ απομακρύνθηκε από την Αθήνα προς την αυλή του μακεδόνα βασιλιά Αρχέλαου. 

Ο Παυσανίας εμφανίζεται για λίγο και σε δύο άλλους διαλόγους, τον *Πρωταγόρα* του Πλάτωνα και το *Συμπόσιο του* Ξενοφώντα.

Δείτε επίσης
------------

* Συμπόσιο

Πηγές
-----

* Harry Neumann, "On the Sophistry of Plato's Pausanias," *Transactions and Proceedings of the American Philological Association*, Vol. 95, (1964), pp. 261–267.
Ο **Λεύκιος Ιούλιος Σέξτος Καίσαρ** Ι, λατιν.: Lucius Julius Caesar (γενν. 220 π.Χ.) ήταν μέλος του -από πατρικίους- γένους των Ιουλίων Καισάρων στην Αρχαία Ρώμη και κατείχε το αξίωμα τού πραίτορα το 183 π.Χ.

Οικογένεια
----------

Ο Λεύκιος Ι. Κ. Ι ήταν ο γιος του Σέξτου Ιουλίου Καίσαρα Ι, ο οποίος είχε διακριθεί ως πραίτορας το 208 π.Χ. κατά τη διάρκεια του Β΄ Καρχηδονιακού Πολέμου. Είχε τουλάχιστον έναν αδελφό, τον Σέξτο Ι. Κ. ΙΙ, ο οποίος απέκτησε την υπατεία το 157, και πιθανώς έναν δεύτερο, τον Γάιο Ι. Κ. Ι, συγκλητικό που έγραψε μία ιστορία της Ρώμης στα ελληνικά περί το 143 π.Χ.  

Αν και ήταν συνήθεια για τον μεγαλύτερο γιο μίας οικογένειας να παίρνει το όνομα του πατέρα του, ο Λεύκιος, ο οποίος προφανώς πήρε το όνομά του από τον πάππο του, ήταν πιθανώς ο μεγαλύτερος αδελφός. Ακολουθώντας το cursus honorum (σειρά αξιωμάτων), πλησίαζε πιθανώς σαράντα ετών, όταν εξελέγη πραίτωρ και πιθανότατα γεννήθηκε το 220 π.Χ. ενώ ο αδελφός του, ο Σέξτος ΙΙ, εμφανίζεται για πρώτη φορά στις πηγές να κατέχει την -μάλλον χαμηλή- θέση τού στρατιωτικού τριβούνου το 181 και δεν έγινε ύπατος για άλλα είκοσι τέσσερα χρόνια μετά από αυτό (το 157 π.Χ.). Επιπλέον ο Λεύκιος είχε έναν γιο, επίσης Λεύκιο, ο οποίος ήταν πραίτωρ το 166 π.Χ. και έτσι θα γεννήθηκε πιθανώς πριν από το 200 π.Χ.. Ο γιος του Σέξτου ΙΙ, ο Λεύκιος ΙΙ, έγινε πραίτωρ το 123 π.Χ.

Σταδιοδρομία
------------

Όταν εκλέχτηκε πραίτορας το 183 π.Χ. έδωσαν στον Λεύκιο Ι την επαρχία Εντεύθεν των Άλπεων Γαλατία. Η Σύγκλητος τού ανέθεσε το καθήκον να εμποδίζει τους Πέραν των Άλπεων Γαλάτες να κτίσουν μία πόλη στην τοποθεσία της Ακυληίας, όπου είχαν αρχίσει να εγκαθίστανται, αλλά να το κάνει χωρίς να καταφεύγει σε ανοιχτές εχθροπραξίες. Σχεδιάστηκε μία ρωμαϊκή αποικία για την τοποθεσία και διορίστηκε Τριανδρία για τον σκοπό αυτόν, τον ίδιο χρόνο. Έτσι ο Λεύκιος έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην ίδρυση της πόλης, που θα γινόταν μία από τις μεγαλύτερες της κλασικής αρχαιότητας.

Οικογένεια
----------

Είχε τέκνο:

* Λεύκιος Ιούλιος Καίσαρ ΙΙ γενν. πριν το 200 π.Χ. πραίτωρ το 166 π.Χ.

Δείτε επίσης
------------

* Γένος Ιουλίων

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. 1 2 3  *Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology*, vol. I, pp. 536, 537
2. 1 2  Broughton, vol. I. pp. 378, 380.
3. ↑  Drumann, vol. iii. pp. 113 *ff*.
4. ↑  Broughton, vol. I, pp. 385, 437, 513.
5. ↑  Livy, xxxix. 45, 55.

Βιβλιογραφία
------------

* Titus Livius ( Livy ), *Ab Urbe Condita* (Ιστορία της Ρώμης), βιβλίο xxxix.
* Wilhelm Drumann, *Geschichte Roms in seinem Übergang von der republikanischen zur monarchischen Verfassung, oder: Pompeius, Caesar, Cicero und ihre Zeitgenossen*, Königsberg (1834-1844).
* "Caesar" και "L. Julius Caesar" (αρ. 3), στο *Λεξικό Ελληνικής και Ρωμαϊκής Βιογραφίας και Μυθολογίας*, William Smith, ed. Little, Brown and Company, Βοστώνη (1849).
* Τ. Robert S. Broughton, *The Magistrates of the Roman Republic*, American Philological Association (1952).
Οι **Παφλαγόνιοι Ενετοί** ήταν ένας πανάρχαιος λαός πιθανότατα Θρακικής καταγωγής, τους αναφέρουν ο Όμηρος και ο Στράβων. Ο Όμηρος γράφει ότι την εποχή που είχε ξεσπάσει ο Τρωικός Πόλεμος (περί το 1200 π.Χ.) ζούσαν στην Παφλαγονία που βρισκόταν στην Μαύρη Θάλασσα, στις νοτιοανατολικές ακτές, την σημερινή Σινώπη δυτικά του Πόντου. Οι Παφλαγόνες αναφέρονται από τον Όμηρο σαν βάρβαροι και σύμμαχοι των Τρώων, στην μάχη σκοτώθηκαν ο βασιλιάς τους Πυλαιμένης που τον καταγράφει σαν *"Πυλαιμένης εξ Ενετών"* και ο γιος του Αρπαλίων. Ο Στράβων με την σειρά του αναφέρει ότι οι Παφλαγόνιοι Ενετοί είχαν εξαφανιστεί στην εποχή του, πιθανότατα μετανάστευσαν στην Πάντοβα υπό την ηγεσία του Τρώα Αντήνωρ, απόγονοι τους οι Αρχαίοι Ενετοί.

Δείτε επίσης
------------

* Παφλαγονία

Παραπομπές
----------

1. ↑  Όμηρος, Ιλιάδα, Βιβλίο 2
2. ↑  Βιργίλιος, Αινειάδα, Βιβλίο Α΄, Γραμμή 43
3. ↑

Πηγές
-----

* Όμηρος, Ιλιάδα, Βιβλίο 2
* Βιργίλιος, Αινειάδα, Βιβλίο Α΄
Ο **Λεύκιος Βίβιος Σαβίνος**, λατιν.: Lucius Vibius Sabinus (1ος αι. μ.Χ.) ήταν Ρωμαίος συγκλητικός. Η κόρη του Βιβία Σαβίνα παντρεύτηκε τον Αυτοκράτορα Αδριανό. Λίγα είναι γνωστά για την οικογένειά του· ο Σαβίνος προερχόταν από μία οικογένεια από την τάξη των υπάτων. Μπορεί να συσχετίστηκε με τον Λεύκιο Ιούνιο Κουίντο Βίβιο Κρίσπο, τρεις φορές ύπατο και τον αδελφό αυτού Κουίντο Βίβιο Σεκούνδο, ύπατο το 86. Ο Σαβίνος έγινε ο δεύτερος σύζυγος της Σαλονίας Ματιδίας, ανιψιάς του Τραϊανού. Αυτός και ο Ματιδία είχαν μία κόρη, τη Βιβία Σαβίνα (83-136/137). Ο Σαβίνος μπορεί να απεβίωσε λίγο μετά τη γέννηση της κόρης του, διότι στην ομιλία του για τη Ματιδία, ο Αυτοκράτορας Αδριανός παραπέμπει στη μακρά χηρεία της.  Η Βιβία Σαβίνα παντρεύτηκε τον Αδριανό, μετέπειτα Αυτοκράτορα, 2ο εξάδελφο τής μητέρας της και κληρονόμο τού Tραϊανού, πριν από το έτος 101.

Βιογραφία
---------

Ο Ρόουναλντ Σάυμ ισχυρίστηκε ότι ένα ζευγάρι αποσπασματικών επιγραφών από το Asisium (Ασίζη) αναφέρεται στον Σαβίνο. Εάν είναι σωστό, αυτό θα σήμαινε ότι ήταν μέλος του septemviri epulonum (των επτά ανδρών πανηγυριστών)', μίας από τις τέσσερεις πιο διάσημες αρχαίες ιερωσύνες.  Ο Σάυμ ισχυρίζεται επίσης ότι, βάσει μίας ερμηνείας σε μεταγενέστερα αντίγραφα των Fasti Consulares (Υπατικών Καταλόγων) που διατηρήθηκαν, ο Σαβίνος και ο Άριος Αντωνίνος ήταν υπατικοί συνάδελφοι, πράγμα που σημαίνει ότι ο πρώτος ήταν αντικαταστάτης ύπατος το 97. Την ερμηνεία αυτή είχε κρίνει ο Τήοντορ Μόμσεν ως αναξιόπιστη. Ο Άντονυ Μπέρλυ δέχεται το επιχείρημα του Σάυμ.  Ο Φάουστο Τσέβι, στη δική του μελέτη σχετικά με τους αντικαταστάτες προξένους του 97, απορρίπτει το επιχείρημα του Σάυμ για διάφορους λόγους και υποστηρίζει ότι το "Σαβίνος" στον μετέπειτα fasti (κατάλογο) ήταν παραφθορά για τον "Πίσο", Καλπούρνιο Πίσο, το όνομα που έχει αυτό το τμήμα των Fasti Ostienses (Καταλόγων της Όστια). Ο Τσέβι επίσης απορρίπτει την ταυτοποίηση του Σαβίνου με τις επιγραφές από το Asisium ως ανεπαρκή. 

Με βάση μία επιγραφή, που διασώζει τον επικήδειο λόγο του Αδριανού στην αποβιώσασα σύζυγό του Mατιδία, ο Σαβίνος είχε αποβιώσει το αργότερο το 98.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε τη Σαλονία Ματιδία, κόρη του Γάιου Σαλονίου Ματιδίου Πατρουίνου συγκλητικού, και είχε τέκνο:

* Βιβία Σαβίνα 83-136/137, παντρεύτηκε τον Αδριανό Ρωμαίο Αυτοκράτορα.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. 1 2  Birley, *Marcus Aurelius: a biography*, Second Edition (London: Routledge, 2000), pp. 241 (ISBN 0-415-17125-3), (ISBN 978-0-415-17125-0)
2. ↑  Birley, *Marcus Aurelius*, p. 242
3. 1 2  Syme, *Tacitus* (Oxford: Clarendon Press, 1958), p. 795
4. ↑  Zevi, "I consoli del 97 d. Cr. in due framenti gia' editi dei Fasti Ostienses", *Listy filologické / Folia philologica*, 96 (1973), p. 134 and note 47

Περαιτέρω ανάγνωση
------------------

* Julian Bennett, *Trajan: Optimus Princeps : a Life and Times* (Λονδίνο: Routledge, 1997)(ISBN 0-415-16524-5) ,(ISBN 978-0-415-16524-2)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* R. Scott Moore, "Τα Stemmata [ sic ] των κακών αυτοκρατόρων"
Ο **Σερ Πίτερ Κενιλορέα** (*Sir Peter Kenilorea*, 23 Μαΐου 1943 - 24 Φεβρουαρίου 2016) ήταν πολιτικός από τα νησιά Σολομώντα. Υπήρξε ο πρώτος αρχηγός κυβέρνησης των νησιών και επίσης ο πρώτος Πρωθυπουργός της ανεξαρτησίας.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στο χωριό Τακατάκα, στις 23 Μαΐου του 1943 στο νησί Μαλάιτα, και προέρχεται από την εθνοτική ομάδα 'Are'are. Έκανε παιδαγωγικές σπουδές σε Ευαγγελική Εκκλησία και επίσης δίδαξε. Συνδημιούργησε τη Χριστιανική Οργάνωση των Νήσων Σολομώντα. Είναι παντρεμένος με 8 παιδιά. Νεαρός ακόμα συνετέλεσε στην ίδρυση του Ενωμένου Κόμματος των Νήσων Σολομώντα.

Πολιτική ανέλιξη
----------------

Το 1976 έγινε ανώτερος υπουργός και οδήγησε τη χώρα του στην ανεξαρτησία από το Ηνωμένο Βασίλειο, το 1978. Έπειτα έγινε Πρωθυπουργός ως το 1981 και ξανά από το 1984 ως το 1986. Εξάλλου, υπηρέτησε ως Υπουργός Εξωτερικών από το 1988 ως το 1989 και από το 1990 ως το 1993. Παραμένει ενεργός στην πολιτική ζωή του τόπου, πρόσφατα ως πρόεδρος του Κοινοβουλίου  και επικεφαλής επιτροπής για την επιτήρηση της ειρήνης στο νησί Μαλάιτα (έπειτα από τις ταραχές που έγιναν εκεί το 2000).

Το 2004 απέτυχε να εκλεγεί Γενικός Κυβερνήτης , καθώς στη σχετική ψηφοφορία στο Κοινοβούλιο έλαβε μόλις 8 επί συνόλου 41 ψήφων. Το 2009 , ενώ ήταν πρόεδρος της βουλής , ήταν ξανά υποψήφιος για το αξίωμα του Γενικού Κυβερνήτη. Στην σχετική ψηφοφορία, τον Ιούνιο, ηττήθηκε και νέος Γενικός Κυβερνήτης έγινε ο Φρανκ Καμπούι.
Τον Αύγουστο του 2012 διεκδίκησε την βουλευτική έδρα στο Ανατολικό Αρεάρε (East 'Are'are), όμως απέτυχε να εκλεγεί βουλευτής.

Πέθανε τον Φεβρουάριο του 2016.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Γερμανικά) *Munzinger Personen*. 00000015388. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  «Identifiants et Référentiels». (Γαλλικά) *IdRef*. Agence bibliographique de l'enseignement supérieur. Ανακτήθηκε στις 23  Μαΐου 2020.
3. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. Ανακτήθηκε στις 30  Μαρτίου 2015.
4. ↑  Ανακτήθηκε στις 20  Νοεμβρίου 2022.
5. ↑  ABC
6. ↑  "Governor General Congratulates New Parlimentarians", *Solomon Times*, 7-8- 2012
7. ↑  Solomons first PM Sir Peter Kenilorea dies, Radio New Zealand, 26-2-2016.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Βιογραφία

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 267654179
* ISNI: 0000 0003 8312 2646
* GND: 137075413
* SUDOC: 129736384

 |

 |
Ο **Παύλος Λιάτος** (1907-2002) του Νικολάου, ήταν Έλληνας πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής Καρδίτσας μεταπολιτευτικά. Νωρίτερα υπηρέτησε στο υπουργείο Δικαιοσύνης.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1907 και υπηρέτησε ως Γενικός Διευθυντής του υπουργείου Δικαιοσύνης.
Στις εκλογές του 1974 εξελέγη βουλευτής Καρδίτσας με τη Νέα Δημοκρατία (ΝΔ) λαμβάνοντας 4.788 ψήφους.  Ήταν υποψήφιος και στις εκλογές του 1977 με τη ΝΔ αλλά δεν εξελέγη βουλευτής.

Απεβίωσε σε ηλικία 95 ετών στην Αθήνα και κηδεύτηκε από τον ιερό ναό Αγίων Θεοδώρων του Α΄ Νεκροταφείου Αθηνών.Κατέλιπε τη σύζυγό του, Αφροδίτη, και ανίψια.

Βιβλιογραφία
------------

* Διγκαβές, Κώστας (1986). *Οι Εκλογές στην Ελλάδα 1844-1985*.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Μητρώο Γερουσιαστών και Βουλευτών 1929-1974 Βουλή των Ελλήνων, Εθνικό Τυπογραφείο, 1977 (σελ. 76, αρ. 604).(pdf)
2. ↑  Διγκαβές 1986, σελ. 69.
3. ↑  Διγκαβές 1986, σελ. 121.
4. 1 2  Η Καθημερινή, Κηδείες, φύλλο 28ης Φεβρουαρίου 2002, σελ. 6.
Ο  **Παύλος Παπαϊωάννου** είναι Έλληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν κυρίως ως μέσος στην ΑΕΚ, γεννημένος στις 19 Μαρτίου 1959 στη Βραζιλία, από Έλληνα πατέρα και Βραζιλιάνα μητέρα.

Καριέρα
-------

### Σε συλλογικό επίπεδο

Ξεκίνησε την καριέρα του στη Ρόδο αρχικά ως αμυντικός και έγινε ευρύτερα γνωστός αγωνιζόμενος με τη φανέλα της ΑΕΚ από τα μέσα περίπου της δεκαετίας του 1980 μέχρι τη δεκαετία του 1990, με την οποία καθιερώθηκε ως μέσος. Συμπαίκτες του την εποχή εκείνη υπήρξαν, μεταξύ άλλων, οι Στέλιος Μανωλάς, Αντώνης Μήνου, Γιώργος Σαββίδης, Τόνι Σαβέβσκι, Ντανιέλ Μπατίστα και Βασίλης Δημητριάδης, ενώ στην παρουσία του στους "κιτρινόμαυρους" κατέκτησε τρία πρωταθλήματα (1988-89, 1991-92 και 1992-93).

Μια από τις σημαντικότερες του στιγμές με την κιτρινόμαυρη φανέλα ήταν όταν στο πλαίσιο του κυπέλλου ΟΥΕΦΑ της περιόδου 1985-86, σημείωσε το τέρμα με το οποίο η ΑΕΚ είχε επικρατήσει με 1-0 στον πρώτο αγώνα της Ρεάλ Μαδρίτης στο ΟΑΚΑ.

### Στις εθνικές ομάδες

Αγωνίστηκε 10 συνολικά φορές με την Εθνική Ελλάδας, το διάστημα 1985-92. Το ντεμπούτο του πραγματοποιήθηκε στις 16 Οκτωβρίου 1985 στην εντός έδρας φιλική αναμέτρηση με τη Βουλγαρία, όταν υπό τις οδηγίες του Μίλτου Παπαποστόλου (προπονητή του μερικά χρόνια νωρίτερα στην ΑΕΚ), είχε ξεκινήσει ως βασικός.

Τίτλοι
------

* Πρωταθλήματα Ελλάδας: 3 (1988-89, 1991-92 και 1992-93)

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Σαν σήμερα η Ρεάλ προσκύνησε την ΑΕΚ, aeknea.gr». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Σεπτεμβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 12 Μαρτίου 2015.
2. ↑  Ελλάδα - Βουλγαρία 16-10-1985, www.epo.gr

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Ο Παύλος Παπαϊωάννου στο national football teams
* Η καριέρα του Παύλου Παπαϊωάννου στο soccerway
* Το προφίλ του Παύλου Παπαϊωάννου στο transfermarkt
* "Αυτή είναι η ιστορία της Εθνικής Ελλάδας και πως φθάσαμε στην Αφρική" (Ανδρέας Μπόμης 2009)
Η **Μαρία Κλάρα Λομπρεγάτ** (ισπανικά: *Maria Clara Lobregat*, γεννημένη ως Μαρία Κλάρα Λορένσο στη Σαμποάνγα στις 26 Απριλίου 1921 και αποβιώσασα στο Μακάτι στις 2 Ιανουαρίου 2004) ήταν Φιλιππινέζα πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής μεταξύ του 1987 και του 1998, καθώς και, στη συνέχεια, Δήμαρχος της Σαμποάνγα από το 1998 έως και τον θάνατό της.

Βιογραφία
---------

Γόνος ευκατάστατης οικογένειας, πραγματοποίησε τις σπουδές της στο Κολλέγιο Πιλάρ της Σαμποάνγα, καθώς και, στη συνέχεια, στο Κολλέγιο Μέρινολ (σήμερα γνωστό ως Κολλέγιο Μίριαμ) και στο Κολλέγιο Αγίας Σχολαστικής της Μανίλας. Στις 30 Ιανουαρίου 1945, νυμφεύθηκε τον Σέλσο Λομπρεγάτ με τον οποίο και απέκτησε, συνολικά, έξι τέκνα.

Έπειτα από τον θάνατο του συζύγου της κατά τη διάρκεια αεροπορικού δυστυχήματος το 1968, ξεκίνησε επαγγελματική σταδιοδρομία ως πολιτικός. Το 1971, εξελέγη βουλευτής στη Συνταγματική Συνέλευση, προτού, στη συνέχεια, λάβει θέση βουλευτή στη Βουλή των Αντιπροσώπων κατά τη διάρκεια της χρονικής περιόδου μεταξύ 1987 και 1998 (αναδεικνυόμενη νικήτρια, συνολικά, σε τρεις κοινοβουλευτικές εκλογικές διαδικασίες). Κατά τη διάρκεια της κοινοβουλευτικής θητείας της, αντιτάχθηκε στο σύμφωνο ειρήνης το οποίο υπεγράφη το 1996 με το Μέτωπο Εθνικής Απελευθέρωσης Μόρο, καθώς και στις αγροτικές μεταρρυθμίσεις οι οποίες προωθήθηκαν από την κυβέρνηση της Κορασόν Ακίνο, ενώ, από την πλευρά της, προχώρησε στην πρόταση νομοθεσιών οι οποίες είχαν απώτερο σκοπό την οικονομική ανάπτυξη της εκλογικής περιφέρειάς της. 

Το 1998, εξελέγη Δήμαρχος της Σαμποάνγα, αξίωμα το οποίο και διατήρησε έως και τον θάνατό της, το 2004. Ο υιός της, Σέλσο Λομπρεγάτ, την διαδέχθηκε στο δημαρχιακό αξίωμα, στο οποίο και παρέμεινε έως το 2013. 

Πέραν της πολιτικής σταδιοδρομίας, η Μαρία Κλάρα Λομπρεγάτ, καθώς και η οικογένειά της είναι κάτοχοι αγροτικών γαιών χρησιμοποιούμενων για την καλλιέργεια κοκοφοινίκων. Παράλληλα, αποτέλεσε πρόεδρος της *Philippine Coconut Producers Federation* (επίσης γνωστής ως *Cocofed*).

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Αγγλικά) «Hon. Maria Clara L. Lobregat (1998-2001; 2001-2004)». *www.zamboanga.gov.ph*. Δήμος της Σαμποάνγα. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Απριλίου 2018. Ανακτήθηκε στις 20 Απριλίου 2018.
2. ↑  (Αγγλικά) Miller, Michelle Ann (2012). *Autonomy and Armed Separatism in South and Southeast Asia*. Institute of Southeast Asian Studies. σελ. 283. ISBN 978-981-4379-97-7. Ανακτήθηκε στις 20 Απριλίου 2018.
3. ↑  (Αγγλικά) Thompson, W. (30 Απριλίου 2016). *The Philippines in Crisis : Development and Security in the Aquino Era, 1986-91*. Springer. σελ. 57. ISBN 978-1-137-11726-7. Ανακτήθηκε στις 20 Απριλίου 2018.
4. ↑  (Αγγλικά) «Sulu Vice Governor Tan challenges ARMM's Hataman». *Mindanao Examiner*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 31 Δεκεμβρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 20 Απριλίου 2018.
5. ↑  (Αγγλικά) Branigin, William (14 Νοεμβρίου 1981). «COCONUT CRASH». *Washington Post*. ISSN 0190-8286. Ανακτήθηκε στις 20 Απριλίου 2018.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Φιλιππίνες
* Πύλη:Πολιτική
 |

 |
Η **Λουπερκίλλα** ( Lupercilla ) (Ρώμη, 225/226 - Ρώμη, 233) ήταν χριστιανή μάρτυρας, η οποία τιμάται ως αγία της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας.

Ανήκει σε εκείνη την ομάδα των μαρτύρων που ονομάζονται «άγια σώματα» ή «μάρτυρες των κατακομβών». Συχνά για αυτά τα σώματα τίποτα δεν είναι γνωστό, εκτός από το όνομα και ανακατασκευάζεται μια υποτιθέμενη ή φανταστική ζωή. Στην περίπτωση αυτή λέγεται ότι η Λουπερκίλλα ήταν μέλος της χριστιανικής οικογένειας του προξένου Παμμάχιου, αποτελούμενη από 42 άτομα, που υπέστη μαρτύριο το 233, υπό τον αυτοκράτορα  Αλέξανδρο Σεβήρο.

Από την ανάλυση των οστών η Λουπερκίλλα ήταν ένα κορίτσι περίπου 7 ή 8 ετών. Το σώμα της βρισκόταν στις κατακόμβες του Αγίου Καλλίστου στ/η Ρώμη μέχρι το 1819, όταν τα λείψανά της μεταφέρθηκαν και τοποθετήθηκαν στην Ενοριακή Εκκλησία του Αγίου Στέφανου του Κρόντο.

Η μνήμη της εορτάζεται τη δεύτερη Κυριακή του Ιουλίου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  I Corpi Santi - in cartantica.it
2. 1 2 3 4  santiebeati.it
Ο Γεώργιος Νίκας ή Παπανίκας όπως αναφέρεται στην ιστοριογραφία, υπήρξε κληρικός και οπλαρχηγός της Επανάστασης του 1821.

Γεννήθηκε στην Καστανιά της ορεινής Κορινθίας σε άγνωστη χρονολογία. Είχε μεγάλη περιουσία και κατά την έναρξη της Επανάστασης ήταν ιερέας και προεστός. Είχε μεγάλη επιρροή στον πληθυσμό της ορεινής Κορινθίας και ετέθη επικεφαλής ενόπλων τους οποίους συντηρούσε με δικά του έξοδα.

Μαζί με άλλους προεστούς εισήλθε την 30ή Μαρτίου 1821 στις Κεχριές όπου κηρύχθηκε επίσημα η Επανάσταση στην Κορινθία. Συμμετείχε στην πρώτη και τη δεύτερη πολιορκία του Ακροκορίνθου όπου επίσης εφοδίαζε τους πολιορκητές με δικά του έξοδα, στη μάχη κατά του Μαχμούτ Δράμαλη στα Δερβενάκια και κατά της αιγυπτιακής στρατιάς του Ιμπραήμ στην Καυκαριά Καλαβρύτων (27 Αυγ. 1827). Πολέμησε επίσης στην Ανατολική Στερεά περί το τέλος της Επανάστασης.
Για την προσφορά του στον Αγώνα τιμήθηκε με το βαθμό του χιλιάρχου.

Πέθανε στη γενέτειρά του το 1834. Εκεί το 1960 στήθηκε ανδριάντας του με πρωτοβουλία του τότε Υπ. Δικαιοσύνης Κωνστ. Παπακωνσταντίνου. Αρκετές πληροφορίες για τη δράση του Παπανίκα υπάρχουν στα απομνημονεύματα του Φωτάκου.

Πηγές
-----

* Φώτιος Χρυσανθόπουλος, επιμ. (1888). *Βίοι Πελοποννησίων ανδρών και των εξώθεν εις την Πελοπόννησον ελθόντων κληρικών, στρατιωτικών και πολιτικών των αγωνισαμένων τον αγώνα της επαναστάσεως*. Αθήνα: Σταύρος Ανδρόπουλος, Τυπογραφείο Π. Δ. Σακελλαρίου. σελίδες 68, 288. Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2010.
* Πούλος Ι.Χ. Ο κορίνθιος οπλαρχηγός Παπανίκας, Πελοποννησιακά, Ε', 1962, σελ. 200-214.
* «Γεώργιος Νίκας ή Παπανίκας». *kastaniakorinthias.fandom.com*. Ανακτήθηκε στις 25 Οκτωβρίου 2022.
Παπάρα για πρωϊνό (ψωμί βουτηγμένο σε γάλα).
**Παπάρα** ονομάζεται είδος φαγητού της ελληνικής κουζίνας και διατροφική συνήθεια των Ελλήνων. Η παπάρα συνήθως σημαίνει ψωμί που μουλιάζει βουτηγμένο σε υγρά. Με το όνομα **Ποπάρα** αναφέρεται ως πιάτο στη Βουλγαρία, Σερβία, Μαυροβούνιο, Βόρεια Μακεδονία και Βοσνία με ψωμί βουτηγμένο κυρίως σε γάλα, βρασμένο πριν το σερβίρισμα.

Ελλάδα
------

Το ξερό ψωμί ή παξιμάδι βουτηγμένο σε γάλα τρώγεται συχνά σαν πρωϊνό, αν και τα τελευταία χρόνια έχει αντικατασταθεί από εμπορικά προϊόντα, όπως δημητριακά πρωϊνού.

Παπάρα λέγεται επίσης το *λαδομπούκι*, ψωμί που βουτιέται στο λάδι που μένει στη σαλάτα (ειδικά στη χωριάτικη). Η παπάρα στη σαλάτα θεωρείται ότι δεν είναι ιδιαίτερα ευγενική κίνηση, αλλά αποτελεί ιδιαίτερη γευστική εμπειρία, δεδομένου ότι συνδυάζει και το λάδι αλλά και το ζουμί της ντομάτας. Για βελτίωση της παπάρας, μπορεί κανείς να χρησιμοποιήσει και φέτα, πατώντας την με το πιρούνι, ώστε να ρουφήξει όσο το δυνατόν περισσότερο λάδι. Σε άλλες χώρες, η παπάρα δεν είναι απλώς «όχι ιδιαίτερα ευγενική», αλλά απορρίπτεται παντελώς ως ιδιαίτερη αγένεια.

Πηγές
-----

* Η Καθημερινή [*νεκρός σύνδεσμος*]
* Το Παρόν της Κυριακής

Αναφορές
--------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **παπάρα**  |

1. ↑  «Τα Λιμάνια του Οδυσσέα». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Ιουλίου 2007. Ανακτήθηκε στις 5 Ιουλίου 2007.
2. ↑  Οι γνήσιες συνταγές της Θείτσα - Σιούδως!
3. ↑  Κουκούλια Άρτας, Τοπικοί Γλωσσικοί Ιδιωματισμοί
4. ↑  Παλιές Εύθυμες Ιστορίες Αρχειοθετήθηκε 2010-04-06 στο Wayback Machine. Ιστοσελίδα Βρουβιανών
5. ↑  «Το «Ελληνικό πρωϊνό»». εφημερίδα Ώρες. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2016-03-04.. Ανακτήθηκε στις 2011-10-14.
6. ↑  "παπάρα στο λάδι της σαλάτας"[*νεκρός σύνδεσμος*] Περιοδικό Φάρος, Μάρτιος 2008
7. ↑  Greek salad Αρχειοθετήθηκε 2009-01-29 στο Wayback Machine. "Papara" – dipping the bread in olive oil. One of the most common practices in Greece.
8. ↑  «My big, fat Greek holiday». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Μαΐου 2008. Ανακτήθηκε στις 13 Φεβρουαρίου 2009.
9. ↑  In Greece papara is practically a national dish Travelers' Tales Greece: True Stories, by Larry Habegger, Sean O'Reilly, Brian Alexander, published by Travelers' Tales, 2003, ISBN 1885211996, 9781885211996
10. ↑  Zingerman's Guide to Good Eating, Ari Weinzweig, Zingermans (Restaurant), published by Houghton Mifflin Harcourt, 2003 ISBN 0395926165, 9780395926161
Συντεταγμένες: 51°30′12.000″N 0°7′11.000″W﻿ / ﻿51.50333333°N 0.11972222°W﻿ / 51.50333333; -0.11972222

Το **Μάτι του Λονδίνου** (αγγλικά: *London Eye*) είναι γιγαντιαία ρόδα (τροχός) στη νότια όχθη του ποταμού Τάμεση στο Λονδίνο. Η κατασκευή έχει ύψος 135 μέτρα και ο τροχός έχει διάμετρο 120 μέτρων. Όταν άνοιξε για το κοινό το 2000 ήταν ο ψηλότερος τροχός του κόσμου. Το ύψος του ξεπεράστηκε το 2006 από το Αστέρι του Ναντσάνγκ, ύψους 160 μέτρων.

Οι 32 κλειστές και κλιματιζόμενες ωοειδείς καμπίνες του τροχού, σχεδιασμένες και κατασκευασμένες από τη γαλλική εταιρεία Poma, είναι στερεωμένες στην εξωτερική περιφέρεια του τροχού και περιστρέφονται από ηλεκτροκινητήρες. Κάθε μία από τις καμπίνες, που ζυγίζει 10 τόνους και χωρά 25 άτομα, αντιπροσωπεύει τις συνοικίες του Λονδίνου.

Ο τροχός περιστρέφεται κατά 26 εκατοστά ανά δευτερόλεπτο, έτσι ώστε μία πλήρης περιστροφή να διαρκεί περίπου 30 λεπτά. Ο ρυθμός περιστροφής είναι αρκετά αργός, ώστε να επιτρέπει στους επιβάτες να περπατούν εντός των καμπινών, ενώ δεν σταματά η περιστροφή του κατά την επιβίβαση-αποβίβαση των ατόμων που τον επισκέπτονται, με εξαίρεση τις περιπτώσεις όπου επιβιβάζονται - αποβιβάζονται άτομα με ειδικές ανάγκες ή ηλικιωμένοι.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  (Γερμανικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά) *archINFORM*. 14949. Ανακτήθηκε στις 31  Ιουλίου 2018.
2. ↑
3. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Αυγούστου 2020. Ανακτήθηκε στις 20 Μαρτίου 2018.
4. ↑
5. ↑
6. ↑
7. ↑

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Αγγλία
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 241883445
* GND: 4742054-6

 |

 |
Ο **Παπ της Αρμενίας** (360 - 374) ήταν υποτελής στους Ρωμαίους βασιλιάς των **Αρσακιδών της Αρμενίας** (370 - 374) που έμεινε γνωστός για την δηλητηρίαση του **Καθολικού** (χριστιανικού επισκόπου της Αρμενίας) Ναρσή Α´. Γιος του βασιλιά της Αρμενίας Αρσάκη Β' και της τρίτης συζύγου του Φαραντζέμ γρήγορα έγινε ρωμαλέος άντρας. Από την εφηβεία του πήρε το όνομα του από έναν Καθολικό γιό του αγίου Ουσίκ. Ο βασιλιάς των Σασσανιδών της Περσίας Σαπώρης Β' επιτέθηκε στην Αρμενία το (368), ανέτρεψε και φυλάκισε τον πατέρα του Αρσάκη ο οποίος αναγκάστηκε να αυτοκτονήσει στη φυλακή. Ο Παπ κατάφερε να δραπετεύσει στην αυλή του Ρωμαίου αυτοκράτορα Ουάλη (369) και στη συνέχεια επέστρεψε στην Αρμενία με την βοήθεια της αριστοκρατίας. Ο αυτοκράτορας Ουάλης απέφευγε να του δώσει στην αρχή τον βασιλικό τίτλο για να μη παραβιάσει την τριακονταετή ειρηνική συνθήκη που είχε κλείσει ο προκάτοχος του Ιοβιανός με τον βασιλιά της Περσίας Σαπώρη Β' (363). Ωστόσο όταν ο Σαπώρης έκανε δυναμική επίθεση στην Αρμενία το καλοκαίρι του 370 ο Παπ κατάφερε να την αποκρούσει με τη βοήθεια δύο Ρωμαίων στρατηγών, του Ουάλη Τραϊανού και Βαδομαρίου και τότε στέφθηκε βασιλιάς. Στη συνέχεια προσπάθησε να ισχυροποιήσει την θέση του απέναντι στην εκκλησία, ιδιαίτερα με την κατάσχεση των εκκλησιαστικών κτημάτων. Οι μεγάλες φιλοδοξίες του πάνω σε αυτό το θέμα προκάλεσαν τη γρήγορη πτώση του. Δηλητηρίασε τον Καθολικό της Αρμενίας Ναρσή (373) εξοργίζοντας τον σωτήρα του Ουάλη τον Βυζαντινό αυτοκράτορα της Ανατολικής Ρώμης επειδή o Καθολικός ήταν προσωπικός του σύμμαχος. Στη συνέχεια ζήτησε από τον Μέγα Βασίλειο επίσκοπο Καισάρειας να χρίσει Καθολικό της Αρμενίας κάποιον Ουσίκ αλλά ο Βασίλειος αρνήθηκε. Η αδυναμία του Βασιλείου να λύσει το πρόβλημα της διαδοχής στην επισκοπή της Αρμενίας οδήγησαν τον Ουάλη να του αφαιρέσει τη συγκεκριμένη δικαιοδοσία. Η άρνηση του Παπ να συνεργαστεί με τον Μέγα Βασίλειο εξόργισε για άλλη μια φορά τον Ουάλη που αποφάσισε να τον δολοφονήσει. Η δολοφονία του Παπ έγινε από κάποιον Τραϊανό με εντολή του Ουάλη (374), τον διαδέχθηκε ο ανιψιός του Βαρασδάτης. αργότερα θα γίνουν βασιλείς οι γιοί του Αρσάκης Γ' και Βολογάσης.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Pap of Armenia στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Δυναστεία των Αρσακιδών της Αρμενίας |
| --- |
|  |
| 
* Τιριδάτης Α΄ 52-58, 62-68
* Τιγράνης ΣΤ΄ 59-62
* Σανατρούκης 88-110
* Παρθαμάσιρις 113-114
* Βολογέσης Α΄ 117/8-144
* Σόαιμος 144-161, 164-186
* Μπακούρ 161-164
* Βολογέσης Β΄ 186-198
* Χοσρόης Α΄ 198-217
* Τιριδάτης Β΄ 217-222
* Χοσρόης Β΄ π. 252
* Τιριδάτης Γ΄ 287-330
* Χοσρόης Γ΄ 330-339
* Τιγράνης Ζ΄ 339-π. 350
* Αρσάκης Β΄ π. 350-368
* Παπ 370-374
* Βαρασδάτης 374-378
* Αρσάκης Γ΄ 378-387
* Βολογέσης Γ΄ 378-386 (συμβασιλιάς)
* Χοσρόης Δ΄ 387-389
* Βραχμασαπώρ 389-414
* Αρταξίας Δ΄ 422-428
 |  |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 45950675
* LCCN: n91129908
* GND: 1143604474

 |

 |