recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Για άλλα πρόσωπα με το όνομα Ελεάζαρ, δείτε: Ελεάζαρ (αποσαφήνιση).

Ο **Ελεάζαρ** Αβαράν ή ΧαΜακαμπί ή ΧαΧορανί ή Χορανί ή Χοράν, εβρ. אלעזר המכבי ή אלעזר המכבי ή אלעזר החורני (απεβ. 162 π.Χ.) από την Ασμοναϊκή δυναστεία συμμετείχε στην εξέγερση των Μακκαβαίων εναντίον των Σελευκιδών και σκοτώθηκε στη Μάχη του Βεθζαχαρία.

Το τέλος του ζηλωτή Ελεάζαρ Αβαράν, στη μάχη του Βεθ-Ζεκχαρίαχ. Χαλκογραφία του Γκυστάβ Ντορέ, 1866.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο 4ος γιος του Ματταθία. Ηγέτες της εξέγερσης ήταν ο 3ος γιος Ιούδας Μακκαβαίος (167-160) και μετά ο 5ος γιος Ιωνάθαν Απφούς (161-143).

Λίγα γνωρίζουμε γι' αυτόν, εκτός από το τέλος του στη μάχη. Σύμφωνα με το χειρόγραφο του Αντιόχου, ο πατέρας του τον θεωρούσε ζηλωτή μεταξύ των ζηλωτών, όπως ο Πινχάς (Φινεχάς) της Π. Διαθήκης. Στο βιβλίο των *Μακκαβαίων* 2, 8:21-23 αναφέρεται, ότι ο Ελεάζαρ πριν από τη μάχη ανέγνωσε μπροστά στον λαό τμήμα της Π. Διαθήκης (Τανάκχ). Έπειτα ξεκίνησε η μάχη (Μακκαβαίων 3, 6:16-19).

Σύμφωνα με το βιβλίο των *Μακκαβαίων* 1, 6:43-46, κατά τη μάχη του Βεθζεχαρία, ο Ελεάζαρ είδε έναν πολεμικό ελέφαντα με ιδιαίτερο εξοπλισμό και πίστεψε, ότι έφερε τον Αντίοχο Ε΄ των Σελευκιδών. Αποφάσισε να διακινδυνεύσει τη ζωή του και να καρφώσει το δόρι του στην κοιλιά του ελέφαντα. Όμως ο σκοτωμένος ελέφαντας έπεσε επάνω του, σκοτώνοντάς τον επίσης. Παρά τις προσπάθειές του, ο μικρός στρατός των Ιουδαίων νικήθηκε στη μάχη. Ο ιστορικός Φλάβιος Ιώσηπος αναφέρει, ότι ο Ελεάζαρ, αν και σκότωσε πολλούς στρατιώτες του εχθρού, δεν είχε κάποιο πραγματικό αποτέλεσμα, εκτός από το όνομα που έκανε για τον εαυτό του. Σε άλλη εκδοχή του περιστατικού, από το χειρόγραφο (megillat) του Αντιόχου, το σώμα του Ελεαζάρου ανακαλύφθηκε βυθισμένο στα περιττώματα ενός ελέφαντα.

### Το παρωνύμιο Αβαράν

Όλα τα τέκνα του Ματταθία είχαν, εκτός από το κύριο όνομά τους, παρωνύμια (Μακκαβαίων 1, 2:1-5). Έτσι ο Ιούδας ονομάστηκε ΧαΜακαμπί (το σφυρί) και ο Ελεάζαρ κλήθηκε *Αβαράν*, δηλ. *αυτός που τρύπησε* (αναφορά στην επίθεσή του στον ελέφαντα) ή *το να είσαι λευκός* (ένεκα του λευκού δέρματός του).

### Ανάμνηση

Η αυτοθυσία του έγινε λαϊκό θέμα από τον Μεσαίωνα, όπου της δόθηκε αλληγορική σημασία, ως προεικόνιση της θυσίας του Χριστού για την ανθρωπότητα. Οι ζωγράφοι έλαβαν την ευκαιρία να σχεδιάσουν έναν ελέφαντα, όπως η χαλκογραφία του Φίλιπ-Τζέιμς ντε Λούθερμπουρκ του 1815.

Η Ισραηλινή επίκοιση "Ελεάζαρ" στο Γκους Ετζιόν, κοντά στη θέση της μάχης του Βεθ-Ζεχαρία, ονομάστηκε από αυτόν, καθώς και οδοί στην Ιερουσαλήμ και το Τελ-Αβίβ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 27  Νοεμβρίου 2018.

Πηγές
-----

* Scullard, Howard Hayes (1974). The Elephant in the Greek and Roman World. Cornell Univ Press. p. 186. ISBN 978-0801409318.
* Megillat Antiochus. London: Jewish Antiquarian Society. 1851.
* "Avaran". Net Bible. Bible.org. Retrieved 18 November 2012.
Ο **Αρτύφιος** (άκμασε το 480-479 π.Χ.) από τη Δυναστεία των Αχαιμενιδών ήταν στρατηγός κατά τη Β΄ περσική εκστρατεία στην Ελλάδα (480-479 π.Χ.).

Στρατιώτης από τα Γάνδαρα· ανάγλυφο από τον τάφο τού Ξέρξη Α΄. Τέτοιους διοικούσε ο Αντύφιος κατά τη Β΄ περσική εισβολή στην Ελλάδα. (480-479 π.Χ.).

Βιογραφία
---------

Πατέρας του ήταν ο Αρτάβανος σύμβουλος τού αδελφού του Δαρείου Α΄ της Περσίας. Ο Αρτύφιος ήταν εξάδελφος τού Ξέρξη Α΄, γιού τού Δαρείου Α΄.

Αδελφός του ήταν ο Τριτανταίχμης, επίσης στρατηγός στον στρατό τού Ξέρξη Α΄. Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο ο Αρτύφιος ήταν διοικητής των σωμάτων των Γανδαριανών και των Δαδικαιών (Δαραδών) τού περσικού στρατού:

"Οι Πάρθοι και οι Χωβαρέσμιοι είχαν διοικητή τον Αρτάβαζο Α΄, γιο τού Φαρνάκη Α΄· οι Σογδιανοί τον Αζάνη, γιο τού Αρταίου· οι Γανδαριανοί και οι Δαδίκες τον Αρτύφιο, γιο τού Αρτάβανου". (*Ιστορίαι*, Ζ΄ 64-66).

Πηγές
-----

* Cambridge Ancient History. Cambridge University Press. 1924. p. 209. ISBN 9780521228046.
* "The Parthians and Chorasmians had for their commander Artabazus son of Pharnaces, the Sogdians Azanes son of Artaeus, the Gandarians and Dadicae Artyphius son of Artabanus." in Herodotus VII 64-66
* Briant, Pierre (2002). From Cyrus to Alexander: A History of the Persian Empire. Eisenbrauns. p. 353. ISBN 9781575061207.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Artyphius  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Αναστάσιος (Τάσος) Αβραντίνης** είναι Έλληνας δικηγόρος. Ήταν αντιπρόεδρος του κόμματος Δράση. Διετέλεσε δημοτικός σύμβουλος Αθηναίων και αντιδήμαρχος δημοτικής αστυνομίας με την παράταξη του Γιώργου Καμίνη.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ο Τάσος Αβραντίνης γεννήθηκε το 1969. Κατάγεται από το Παράλιο Άστρος Αρκαδίας. Είναι νυμφευμένος με τη δικηγόρο Μαργαρίτα Τσαπόγα και έχει τρία παιδιά. Σπούδασε Νομική στη Νομική Σχολή του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης. Είναι δικηγόρος στην Αθήνα με ειδίκευση στο Δίκαιο των Επιχειρήσεων.

Στα φοιτητικά του χρόνια δραστηριοποιήθηκε ενεργά με την ΔΑΠ-ΝΔΦΚ. Το 1991 υπήρξε ένας από τους ιδρυτές του Φιλελεύθερου Φόρουμ. Το 1995 απεχώρησε από τη ΝΔ, αφού διετέλεσε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής της ΟΝΝΕΔ από το 1991 έως το 1995. Το 1999 ήταν ιδρυτικό μέλος του κόμματος «Φιλελεύθεροι» και μέλος του Προεδρείου του μέχρι την αναστολή λειτουργίας του κόμματος το 2001. Το 2007 ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη της «Φιλελεύθερης Συμμαχίας», της οποίας διετέλεσε Αντιπρόεδρος μέχρι και το Φεβρουάριο του 2009. Το 2009, εντάχθηκε στο νεοϊδρυθέν κόμμα του Στέφανου Μάνου, Δράση.

Το 2010, στις δημοτικές εκλογές, ήταν υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος, υποστηριζόμενος από το Πορτοκαλί (Δράση - Φιλελεύθερη Συμμαχία), στα ψηφοδέλτια του ανεξάρτητου υποψήφιου Γιώργου Καμίνη, τελικά εξελέγη δημοτικός σύμβουλος. Διετέλεσε αντιδήμαρχος δημοτικής αστυνομίας και πολεοδομίας καθώς και πρόεδρος της οικονομικής επιτροπής του Δήμου Αθηναίων. 

Στις εθνικές εκλογές του Μαΐου 2012, ήταν υποψήφιος με την εκλογική συνεργασία *Δράση - Φ.Σ.* στην Α΄ Περιφέρεια Αθηνών και τερμάτισε πέμπτος σε σταυρούς (1.415) ανάμεσα στους συνυποψηφίους του στο ψηφοδέλτιο της συνεργασίας. Στις Εθνικές Εκλογές του Ιουνίου 2012, ήταν επικεφαλής υποψήφιος της εκλογικής λίστας του εκλογικού συνασπισμού δημιουργία, ξανά! (συνεργασία δημιουργίας, ξανά! - Δράσης - Φ.Σ.) στην Περιφέρεια Αττικής (Υπόλοιπο).

Στις εθνικές εκλογές του Ιανουαρίου 2015 ήταν υποψήφιος βουλευτής Α' Πειραιά με το Ποτάμι μετά τη συνεργασία Δράσης - Ποταμιού. Στις βουλευτικές εκλογές του 2019 είναι υποψήφιος με τη Νέα Δημοκρατία στην Α' Πειραιά.

Αρθρογραφεί τακτικά στον ημερήσιο και περιοδικό τύπο της χώρας (ΕΣΤΙΑ, Ναυτεμπορική, Ελευθεροτυπία, Presscode κλπ.) ενώ τα άρθρα του φιλοξενούνται μεταξύ άλλων στην ηλεκτρονική διεύθυνση: "www.e-rooster.gr".

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Οι Υποψήφιοι Βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας». *Νέα Δημοκρατία*. 21 Ιουνίου 2019. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Ιουνίου 2019. Ανακτήθηκε στις 27 Ιουνίου 2019.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Προσωπική ιστοσελίδα Αρχειοθετήθηκε 2021-12-17 στο Wayback Machine.
Μια σελίδα του Βιβλίου της Αποκάλυψης των Γιαζίντι
Το **Βιβλίο της Αποκάλυψης των Γιαζίντι** (στα κουρδικά: **Kitêba Cilwe**, **Kitab Al Jilwah**) είναι ένα από τα δύο ιερά βιβλία του Γιαζιντισμού. Το άλλο είναι το Μαύρο Βιβλίο των Γιαζίντι. 

Οι ειδικοί πιστεύουν ότι και τα δύο βιβλία δεν έχουν γραφτεί από Γιαζίντι αλλά από τρίτους για να ικανοποιηθεί το ενδιαφέρον ταξιδιωτών και μελετητών από τη Δύση για τους Γιαζίντι. Παρόλα αυτά και τα δύο βιβλία αντικατοπτρίζουν τις αυθεντικές παραδόσεις των Γιαζίντι. 

Το Βιβλίο της Αποκάλυψης των Γιαζίντι είναι γραμμένο στη διάλεκτο Κουρμαντζί και το πρωτότυπό κείμενο πιστεύεται ότι φυλάσσεται στο χωριό Ba'idn. Αποτελείται από πέντε κεφάλαια που είναι γραμμένα σε πρώτο πρόσωπα σαν να μιλάει ο ίδιος ο Θεός: το πρώτο κεφάλαιο αναφέρεται στη κατά το Γιαζιντισμό φύση του Θεού, το δεύτερο και το τρίτο κάνει λόγο για την παντοδυναμία του Θεού, το τέταρτο περιέχει προειδοποίηση προς τους Γιαζίντι να μη δέχονται ότι είναι γραμμένο σε εβραϊκά, χριστιανικά και μουσουλμανικά βιβλία αλλά είναι αντίθετο με το Γιαζιντισμό ενώ στο τελευταίο κεφάλαιο υπάρχουν προτροπές προς τους Γιαζίντι.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Esposito, John L. ed. (1995). The Oxford encyclopedia of the modern Islamic world. New York: Oxford University Press.
2. ↑
3. ↑  Guest, John S (1993). Survival Among the Kurds: A History of the Yezidis. London: Kegan Paul International. σελ. 154 επ.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* 
*
\_\_LEAD\_SECTION\_\_
---------------------

1. 1 2 3  ΜΕΓΑΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ: *Ὁ Ἅγιος Πορφύριος Ἐπίσκοπος Γάζης.* 26 Φεβρουαρίου. ΜΕΓΑΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ.

**Ο Άγιος Πορφύριος** (347–420) ήταν επίσκοπος της Γάζας από το 395 έως το 420, γνωστός από την αφήγηση στον Βίο του, για τον εκχριστιανισμό της απείθαρχης παγανιστικής πόλης της Γάζας και κατεδαφίζοντας τους ναούς της.

Ο Άγιος Πορφύριος είναι γνωστός μόνο από μια ζωντανή βιογραφία του αγιογράφου Μάρκου του Διακόνου και από μια αναφορά του Πατριάρχη Ιεροσολύμων, Ιωάννη Β΄. Το Vita Porphyrii φαίνεται να είναι μια σύγχρονη αφήγηση του Πορφυρίου που εξιστορεί με κάποια λεπτομέρεια το τέλος του παγανισμού στη Γάζα στις αρχές του 5ου αιώνα. Ωστόσο, το κείμενο έχει θεωρηθεί από μερικούς τον 20ο αιώνα ως αγιολογία παρά την ιστορία, και ορισμένα στοιχεία του είναι παραδείγματα των στερεοτυπικών φανταστικών γεγονότων που χαρακτηρίζουν αυτή τη λογοτεχνική μορφή. Από την άλλη πλευρά, ο συγγραφέας ήταν σίγουρα πολύ καλά εξοικειωμένος με τη Γάζα στην ύστερη αρχαιότητα και οι δηλώσεις του παρουσιάζουν ενδιαφέρον για την αντανάκλαση στάσεων του 5ου αιώνα. Ο Γερμανός βιβλιοθηκάριος Λούκας Χόλστενιους έγραψε μια βιογραφία του θέματος και προσπάθησε να εντοπίσει τα χειρόγραφά του.

Το σώμα του λέγεται ότι είναι θαμμένο στο Εκκλησία του Αγίου Πορφυρίου, στην Πόλη Της Γάζας, στην Παλαιστίνη.

Ένας δρόμος στο Ζετζτούν της Μάλτας φέρει το όνομα του αγίου.

1. ↑  «Saint Porphyrius, Bishop of Gaza». *www.oca.org*. Ανακτήθηκε στις 29 Νοεμβρίου 2022.
2. ↑  Apparent use of Theodoret and other later sources convinced P. Peeters that it was actually written after 534. (P. Peeters, "La vie géorgienne de Saint Porphyre de Gaza" *Analecta Bollandiana* **59** 1941, pp 65–216.
3. ↑  Helen Saradi-Mendelovici, "Christian Attitudes toward Pagan Monuments in Late Antiquity and Their Legacy in Later Byzantine Centuries" *Dumbarton Oaks Papers* **44** (1990, pp. 47–61) pp 53f instances as history the destruction of the temples in Gaza in *Vita Porphyrii*.
4. ↑  Rietbergen, Peter. "Lucas Holste (1596–1661), SCHOLAR AND LIBRARIAN, OR: THE POWER OF BOOKS AND LIBRARIES." Power and Religion in Baroque Rome: Barberini Cultural Policies, Brill, 2006, p. 264. Retrieved 27 February 2023.
Μια παραγωγή του 2015 στο θέατρο der Wien της Βιέννης
**Ο κουρέας της Σεβίλλης** ή **Οι ανώφελες προφυλάξεις** (ιταλικά: ΙΙ Barbiere di Siviglia ovvero La precauzione inutile) είναι κωμική όπερα σε δύο πράξεις του Ιταλού συνθέτη Τζοβάννι Παϊζιέλλο σε λιμπρέτο του Τζουζέπε Πετροσελίνι. Η όπερα έχει χαρακτηριστεί από τον Παϊζιέλλο ως δίπρακτο κωμικό δράμα ενώ το λιμπρέτο είναι βασισμένο στην γαλλική κωμωδία *Ο κουρέας της Σεβίλλης* (1775) του Πιερ-Ωγκυστέν Καρόν ντε Μπωμαρσαί. 

Η όπερα έκανε πρεμιέρα στις 26 Σεπτεμβρίου 1782 στην Αγία Πετρούπολη ενώ μια δεύτερη έκδοση σε τρεις πράξεις έκανε πρεμιέρα το 1787 στη Νάπολη. Στη πρεμιέρα της όπερας ο πλήρης τίτλος ήταν: *Ο Κουρέας της Σεβίλλης ή Οι ανώφελες προφυλάξεις, μουσικό κωμικό δράμα που μεταφράζεται ελεύθερα στα γαλλικά, που παρουσιάζεται στο Αυτοκρατορικό Δικαστήριο, το έτος 1782*. 

Η όπερα αποδείχθηκε η μεγαλύτερη επιτυχία του Παϊζιέλλο. Ακόμη και μετά την πολυτάραχη πρεμιέρα του 1816 της εκδοχής του Ροσσίνι, η εκδοχή του Παϊζιέλλο συνέχισε να είναι πιο δημοφιλής συγκριτικά. Με τον καιρό, όμως, αυτή η κατάσταση άλλαξε. Καθώς η εκδοχή του Ροσσίνι κέρδιζε δημοτικότητα, η εκδοχή του Παϊζιέλλο μειώθηκε παράλληλα, σε σημείο που εξαφανίστηκε από το ρεπερτόριο.

Όμως με τον καιρό αναβίωσε τα επόμενα χρόνια, και άρχισε να παίζεται σε παραστάσεις και συναυλίες.
Συντεταγμένες: 40°N 135°E﻿ / ﻿40°N 135°E﻿ / 40; 135

Η Ιαπωνική Θάλασσα.
Ως **Ιαπωνική Θάλασσα** ή **Θάλασσα της Ιαπωνίας** ονομάζεται ένα τμήμα του δυτικού Ειρηνικού ωκεανού μεταξύ της ηπειρωτικής Ασίας, του ιαπωνικού αρχιπελάγους και της Σαχαλίνης. Το μέγιστο βάθος της είναι 3669 μέτρα και έχει έκταση 978.000 τ. χλμ. Συνορεύει με την Ιαπωνία, τη Βόρεια Κορέα, τη Ρωσία και τη Νότια Κορέα. Όπως και η Μεσόγειος Θάλασσα, δεν έχει καθόλου παλίρροιες και αυτό οφείλεται στο ότι είναι σχεδόν περίκλειστη και απομονωμένη από τον Ειρηνικό ωκεανό. Η απομόνωση αυτή αντανακλάται επίσης στα είδη της πανίδας και την αλατότητα του νερού, το οποίο είναι χαμηλότερο από ό,τι στον ωκεανό. Η θάλασσα δεν έχει μεγάλα νησιά, κόλπους ή ακρωτήρια. Το υδατικού ισοζύγιό της καθορίζεται κυρίως από την εισροή και εκροή μέσω των στενών που τη συνδέουν με τις γειτονικές θάλασσες και τον Ειρηνικό ωκεανό. Ενώ η συνεισφορά των ποταμών, σε νερό, στη θάλασσα είναι γύρω στο 1%.

Η Ιαπωνική θάλασσα περικλείεται από τη ρωσική ενδοχώρα και το νησί Σαχαλίνη στα βόρεια, τη χερσόνησο της Κορέας στα δυτικά, και τις ιαπωνικές νήσους Χοκάιντο, Χονσού και Κιούσου στα ανατολικά και νότια. Συνδέεται με άλλες θάλασσες με πέντε στενά: τον πορθμό Τατάρων μεταξύ της ρωσικής ηπειρωτικής χώρας και της Σαχαλίνης, τον πορθμό Λα Περούζ μεταξύ των νησιών Σαχαλίνης και Χοκάιντο, τον πορθμό Τσουγκάρου μεταξύ των νησιών Χοκάιντο και Χονσού, τον πορθμό Κάνμον (ή Σιμονοσέκι) ανάμεσα στα νησιά Χονσού και Κιούσου και τον πορθμό της Κορέας μεταξύ της Κορεατικής χερσονήσου και της νήσου Κιούσου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Tides in Marginal, Semi-Enclosed and Coastal Seas – Part I: Sea Surface Height». ERC-Stennis at Mississippi State University. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Μαρτίου 2004. Ανακτήθηκε στις 2 Φεβρουαρίου 2007. CS1 maint: Unfit url (link)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Sea of Japan στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 253576047
* LCCN: sh85069587
* GND: 4309633-5
* NDL: 00644246
* NKC: ge166248

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Ασία
 |

 |
Ο **Αθανάσιος Βελίκης** του Νικολάου (Δαφνούδι Σερρών, 1933 - 9 Ιουνίου 2009) ήταν Έλληνας γιατρός, κλινικάρχης και πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής Πιερίας από το 1989 ως το 1993 με τη ΝΔ.

Σταδιοδρομία
------------

Έκανε σπουδές Ιατρικής στο Έρλαγκεν της Γερμανίας, όπου ως φοιτητής δίδασκε μαθήματα Ανατομικής σε νεότερους φοιτητές. Εκπαιδεύτηκε στην ειδικότητα της Χειρουργικής στη Ζυρίχη της Ελβετίας. Ίδρυσε στην πιερική πρωτεύουσα την ιδιωτική κλινική Βελίκη, η οποία δεν λειτουργεί πλέον. Εντάχθηκε στο κόμμα της ΝΔ και εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Πιερίας στις εκλογές του Ιουνίου και Νοεμβρίου του 1989. Για τελευταία φορά εξελέγη βουλευτής στις επόμενες εκλογές, που διεξήχθησαν στις 8 Απριλίου 1990.

Μετά τη δολοφονική απόπειρα της 17 Νοέμβρη εναντίον του υπουργού Γιάννη Παλαιοκρασσά (του οποίου υπήρξε φίλος), ο Αθανάσιος Βελίκης έσπευσε αμέσως να προσφέρει βοήθεια στο Θάνο Αξαρλιάν (θύμα εκείνης της τρομοκρατικής επίθεσης), αλλά διεπίστωσε το θάνατό του.

Θάνατος
-------

Ο Αθανάσιος Βελίκης συνταξιοδοτήθηκε ως γιατρός το 2006. Πέθανε τον Ιούνιο του 2009, σε ηλικία 76 ετών και κηδεύτηκε στην Κατερίνη.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ιατρικός Σύλλογος Πιερίας, Πένθη, ανάκτηση 29-7-2013.
2. 1 2  Λευτεριά, Απεβίωσε ο πρώην βουλευτής Αθανάσιος Βελίκης, 10-6-2009, ανάκτηση 4-5-2013.
3. ↑  Κοινοβουλευτική θητεία Αθανασίου Βελίκη στον ιστότοπο του Ελληνικού Κοινοβουλίου, ανάκτηση 4-5-2013.
4. ↑  Ανεπίσημα πρακτικά δίκης της 17Ν, 10/4/2003, ιστότοπος της εφημερίδας Ναυτεμπορική, ανάκτηση 4-5-2013.
Οι **Τέκε** είναι μεγάλη και πολιτικά η σημαντικότερη φυλή των Τουρκμένων στο Τουρκμενιστάν.

Ιστορία
-------

Οι Τέκε ήρθαν υπό τον έλεγχο των Ρώσων στην δεκαετία του 1880. Οι Τέκε είχαν σημαντική επιρροή στις άλλες τουρκμενικές φυλές, καθώς ήταν η μεγαλύτερη και δυνατότερη φυλή. Οι Τέκε κατάφεραν να νικήσουν τους Πέρσες σε διάφορες επιθέσεις των δεύτερων στον 19ο αιώνα.

Κάθε τουρκμενική φυλή έχει δικό της τρόπο παραγωγής χαλιών, ενδυμασία και διάλεκτο.

Η σοβιετική πολιτική περί εθνικοτήτων κατάφερε να εξαφανίσει τις φυλετικές ταυτότητες του Τουρκμενιστάν, αλλά σήμερα είναι ακόμη σημαντικές. Οι Τέκε (ιδιαίτερα η υποομάδα Αχάλ Τέκε) παραδοσιακά κυριαρχούν στο πολιτικό προσκήνιο. Οι πρόεδροι Σαπαρμουράτ Νιγιαζόφ και Γκενάντι Μπερντιμουχαμέντοφ κατάγονται από την υποομάδα Αχάλ Τέκε.

Δημογραφικά στοιχεία
--------------------

Τα μέλη της φυλής Τέκε κατοικούν κυρίως στις νοτιοανατολικές περιοχές της χώρας. Εκπροσωπούν πάνω από το ένα τρίτο του πληθυσμού του Τουρκμενιστάν (πάνω από 1.6 εκατομμύρια άτομα το 2014). Οι κύριες φυλές του Τουρκμενιστάν κατοικούν σε διάφορες περιοχές της χώρας.

Η φυλή Τέκε μπορεί να διαιρεθεί σε δύο υποομάδες. Αυτές είναι οι Αχάλ Τέκε και Μαρί Τέκε. Η επίσημη τουρκμενική γλώσσα βασίζεται στις διαλέκτους των δύο παραπάνω υποομάδων.

Δείτε επίσης
------------

* Αχάλ-Τέκε
* Κιμπίτκα
* Τουρκομάνοι

Παραπομπές
----------

1. ↑  Adrienne Lynn Edgar (5 Σεπτεμβρίου 2006). *Tribal Nation: The Making of Soviet Turkmenistan*. Princeton University Press. σελ. 184. ISBN 978-1-4008-4429-6.
2. 1 2 3  Pike, John. «Turkmenistan - Tribes». Ανακτήθηκε στις 3 Δεκεμβρίου 2017.
3. 1 2  Larry Clark (1998). *Turkmen Reference Grammar*. Otto Harrassowitz Verlag. σελ. 17. ISBN 978-3-447-04019-8.
4. 1 2 3  Luca Anceschi (5 Φεβρουαρίου 2014). *Informal Power in the Greater Middle East: Hidden Geographies*. Routledge. σελ. 194. ISBN 978-1-317-81647-8.
5. ↑  «World Population Prospects: The 2017 Revision». *ESA.UN.org* (custom data acquired via website). United Nations Department of Economic and Social Affairs, Population Division. Ανακτήθηκε στις 10 Σεπτεμβρίου 2017.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Tekke Bokhara: History and evolution of modern Bokhara rugs
Η **Γιάννα Λοϊζίδου** ήταν Κύπρια παραγωγός ραδιοφώνου. Παρουσίαζε για περισσότερα από 20 χρόνια τη πρώτη σε ακροαματικότητα καθημερινή ραδιοφωνική εκπομπή «Λίγη Κουβέντα-Λίγη Μουσική» στο Ράδιο Πρώτο.
Η Γιάννα είχε ένα ανεπιτήδευτο στυλ επικοινωνίας, που έκανε τον ακροατή να αισθάνεται ότι βρισκόταν δίπλα του και κουβέντιαζαν μαζί, ενώ το μουσικό ηχόχρωμα και ύφος της εκπομπής της ήταν μοναδικό και άνοιξε καινούργιους δρόμους στο ραδιόφωνο.
Στην εκπομπή της φιλοξένησε μεγάλους καλλιτέχνες του ελληνικού πενταγράμμου όπως οι Γρηγόρης Μπιθικώτσης, Σταύρος Κουγιουμτζής, Γιώργος Νταλάρας, Βίκυ Μοσχολιού, Γιάννης Πάριος αλλά και πιο σύγχρονους όπως οι Πασχάλης Τερζής, Σάκης Ρουβάς, Μιχάλης Χατζηγιάννης, Άννα Βίσση, Νατάσα Θεοδωρίδου, Νίκος Βέρτης. Η ίδια λάτρευε τον Στέλιο Καζαντζίδη, από τον οποίο είχε καταφέρει να πάρει και πολύωρη ηχογραφημένη συνέντευξη.

Το 2002 βραβεύτηκε από την Αρχή Ραδιοτηλεόρασης Κύπρου για το αφιέρωμα της στο Στέλιο Καζαντζίδη. Το 2005 βραβεύτηκε ως Media Person της χρονιάς στα βραβεία «Madame Figaro Γυναίκες της χρονιάς», μετά από ψηφοφορία του κοινού.

Η Γίαννα Λοϊζίδου γεννήθηκε το 1952 στην Αμμόχωστο της Κύπρου. Ο πατέρας της ήταν Κύπριος και η μητέρα της Ελλαδίτισα. Το 1970 ξεκίνησε να σπουδάζει ως φιλόλογος στην Αθήνα, και παρόλο που ολοκλήρωσε τις σπουδές της ποτέ δε δίδαξε σε σχολείο αφού όταν εγκρίθηκε η πρόσληψή της στην δημόσια εκπαίδευση, μετά από αρκετά χρόνια αναμονής στην επετηρίδα, η ίδια αρνήθηκε να αλλάξει επαγγελματική κατεύθυνση και συνέχισε στο ραδιόφωνο. 

Το 1990 επέστρεψε στην Κύπρο και ξεκίνησε να εργάζεται στο Ράδιο Πρώτο, το οποίο μόλις είχε δημιουργηθεί. Η πρώτη της εκπομπή ονομαζόταν «Ραδιοφωνικό ξενύχτι». Από το 1991 παρουσίαζε, κάθε απόγευμα από τις 16:00 μέχρι τις 19:00, τη ραδιοφωνική εκπομπή «Λίγη κουβέντα, λίγη μουσική», η οποία αποτελούσε την πρώτη σε ακροαματικότητα ραδιοφωνική εκπομπή της Κύπρου γύρω στο 1994 και παρέμεινε στην πρώτη θέση για μία σχεδόν 20ετια. Έκανε επίσης κάθε Κυριακή την πρωινή εκπομπή «Κυριακή Γιορτή και Σχόλη». Η τηλεφωνική συμμετοχή των ακροατών ήταν πάντοτε μεγάλη. 

Απεβίωσε στις 24 Δεκεμβρίου 2012 μετά από οξύ καρδιακό επεισόδιο σε ηλικία 60 ετών.

Πηγές
-----

* Σίγησε η φωνή της μεγάλης κυρίας του κυπριακού ραδιοφώνου
* «Εφυγε» ξαφνικά από την ζωή η Γιάννα Λοϊζίδου
* astra.com.cy
* Απεβίωσε η παραγωγός του Ράδιο ΠΡΩΤΟ Γιάννα Λοϊζίδου
* Έφυγε από τη ζωή η Γιάννα Λοϊζίδου Αρχειοθετήθηκε 2012-12-26 στο Wayback Machine.
* Παραμονή Χριστουγέννων, η φωνή της Γιάννας Λοϊζίδου σίγησε…
* Καλό Παράδεισο Γιάννα Λοϊζίδου
* Απεβίωσε η παραγωγός του Ράδιο ΠΡΩΤΟ Γιάννα Λοϊζίδου[*νεκρός σύνδεσμος*]
* Θλίψη και συλλυπητήρια της ΕΣΚ για θάνατο Γιάννας Λοϊζίδου
* Ένας χρόνος χωρίς τη Γιάννα Λοϊζίδου
Ο **Τζέρεμι Τσάρλς Ρόμπερτ Κλάρκσον** (*Jeremy Charles Robert Clarkson*, 11 Απριλίου 1960) είναι Βρετανός παρουσιαστής, δημοσιογράφος και συγγραφέας, ο οποίος ειδικεύεται στα αυτοκίνητα. Έγινε γνωστός από τη συμπαρουσίαση της εκπομπής αυτοκινήτου Top Gear, μαζί με τους Ρίτσαρντ Χάμοντ και Τζέιμς Μέι, από το 2002 μέχρι το 2015. Επίσης, ο Κλάρκσον έχει την δικιά του στήλη στις εφημερίδες The Sunday Times και The Sun.

Ο Κλάρκσον εργαζόταν ως τοπικός δημοσιογράφος στη Βόρεια Αγγλία, όταν ήρθε στο δημοσίο παρασκήνιο με την παρουσίαση του αρχικού Top Gear το 1988. Από τα μέσα της δεκαετίας του 1990, ο Κλάρκσον έχει γίνει μια δημόσια προσωπικότητα και εμφανίζεται τακτικά στην βρετανική τηλεόραση είτε παρουσιάζοντας κάποια εκπομπή είτε ως καλεσμένος σε διάφορες εκπομπές. Εκτός από εκπομπές αυτοκινήτου, ο Κλάρκσον έχει παρουσιάσει και εκπομπές σχετικά με την ιστορία και τη μηχανική. Από το 1998 μέχρι το 2000, είχε και το δικό του chat show με τίτλο *Clarkson* (ελληνικά: Κλάρκσον).

Τον Ιούλιο του 2015, ο Κλάρκσον ανακοίνωσε ότι έκανε συμβόλαιο, μαζί με τους Ρίτσαρντ Χάμοντ και Τζέιμς Μέι, με το *Amazon Prime* για την παρουσίαση εκπομπής αυτοκινήτου.

Ο Κλάρκσον συχνά έχει προκαλέσει δημόσια αντίδραση εξαιτίας των λεγόμενών του και από την παρουσίασή του. Οι πράξεις του τόσο σε προσωπικό επίπεδο όσο και στην παρουσίαση του Top Gear συχνά οδηγούσαν σε επικρίσεις από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, από πολιτικούς και από το κοινό. Επισής, έχει δημιουργήσει μία σημαντική *έλξη* από το κοινό, η οποία έχει παίξει σημαντικό ρόλο για την ανάδειξη του Top Gear ως μία από τις δημοφιλέστερες εκπομπές του BBC.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑  *Τσεχική Εθνική Βάση Δεδομένων Καθιερωμένων Όρων*. jo2010580760. Ανακτήθηκε στις 1  Μαρτίου 2022.
3. ↑  «Τέλος εποχής από το BBC για τον Jeremy Clarkson». *drive.gr*. 26 Μαρτίου 2015.. Ανακτήθηκε στις 28 Μαρτίου 2015.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Τζέρεμι Κλάρκσον** |

* Τζέρεμι Κλάρκσον στην IMDb
* Αρχείο από την στήλη του Κλάρκσον στην εφημερίδα The Sunday Times
* Ο Κλάρκσον στο Top Gear Αρχειοθετήθηκε 2015-07-05 στο Wayback Machine.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 102195935
* LCCN: n97005120
* ISNI: 0000 0001 1694 6042
* GND: 135582830
* SUDOC: 09860323X
* BIBSYS: 5100421
* MusicBrainz: 3ce3bc84-8c5f-4f87-a936-0eebbe352cd9
* NLA: 41278508
* NKC: jo2010580760
* ΡΚΒ: 000087080
* BNE: XX5249654

 |

 |
Ο **Βεντίδιος Κουμανός** ή **Ουεντίδιος Κουμανός** διορίστηκε επίτροπος της Ιουδαίας το 48 π.Χ.. αντικαθιστώντας τον Τιβέριο Ιούλιο Αλέξανδρο  .

Εξεγέρσεις
----------

Κατά την διάρκεια της θητείας του Κουμανού έγιναν τρεις διαδοχικές εξεγέρσεις στην περιοχή της δικαιοδοσίας του .

Η τελευταία από αυτές που ξέσπασε με αφορμή το φόνο ενός Ιουδαίου από Σαμαρείτες στο χωρίο Γήμα της Γαλιλαίας υπήρξε μοιραία για τον Κουμανό επειδή ο αυτοκράτορας Κλαύδιος τον καθαίρεσε. Η καταδίκη του Κουμανού ζητήθηκε και από τον Ηρώδη Αγρίππα ΙΙ, που εκείνη την εποχή βρίσκονταν στην Ρώμη .

Τον Κουμανό αντικατέστησε ο Μάρκος Αντώνιος Φήλιξ το 52 .

Η εκδοχή του Τάκιτου
--------------------

Σύμφωνα με τον Ρωμαίο ιστορικό Τάκιτο, ο Κουμανός διοικούσε μόνο ένα τμήμα της περιοχής της Παλαιστίνης, που βρίσκονταν κάτω από ρωμαϊκή διοίκηση και όχι ολόκληρη την περιοχή. Για το υπόλοιπο τμήμα υπεύθυνος ήταν ο Μαρκος Αντώνιος Φήλιξ. Ο Φήλιξ συγκεκριμένα διοικούσε την Σαμάρεια και ο Κουμανός την Γαλιλαία. Οι δυο επίτροποι είχαν κάκιστες σχέσεις μεταξύ τους και συνεχώς στρέφονταν ο ένας εναντίον του άλλου πυροδοτώντας οι ίδιοι την βία .

Η εκδοχή αυτή του Τάκιτου που είναι παντελώς άγνωστη στον Ιώσηπο έχει διχάσει τους ιστορικούς. Άλλοι την δέχονται ως αληθή άλλοι την απορρίπτουν ενώ τουλάχιστον ένας υποστηρίζει ότι είναι σωστή αλλά οι περιοχές που ανήκαν στην δικαιοδοσία των δυο επιτρόπων ήταν για τον Φήλικα η Γαλιλαία και για τον Κουμανό η Σαμάρεια, αντιστρέφοντας έτσι την εκδοχή του Ρωμαίου ιστορικού στο συγκεκριμένο σημείο .

Η καθαίρεση του Κουμανού οφείλονταν σύμφωνα με τον Τάκιτο σε συμπαιγνία του Φήλικα με τον προϊστάμενο των δυο επιτρόπων, έπαρχο της Συρίας Γάιο Ουμίδιο Κουαρδάτο.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  Jewish Encyclopedia *CUMANUS, VENTIDIUS*
2. ↑  Ιώσηπος *Ιουδαϊκή Αρχαιολογία.Βιβλίο Κ.V.2.[103]*
3. ↑  Ιώσηπος *Ιουδαϊκή Αρχαιολογία.Βιβλίο Κ.V .3.-VI.1.[105]-[124]*
4. ↑  Ιώσηπος, *Ιστορία του Ιουδαϊκού πολέμου προς Ρωμαίους Βιβλίο Β ΧΙΙ.3-7, [232]-[246]*σελ. 93-97
5. ↑  Ιώσηπος *Ιουδαϊκή Αρχαιολογία.Βιβλίο Κ.VI.3 [135]*
6. ↑  Τάκιτος, *Χρονικά Βιβλίο VΙΙ. 45-54.*
7. ↑  Τάκιτος, *Χρονικά*, Βιβλίο VΙΙ. 45-54.

Πηγές
-----

* Библиотека Руслана Хазарзара.**Φλαυίου Ἰωσήπου ἱστοριῶν τῆς Ἰουδαικῆς ἀρχαιολογίας.Josephus Flavius.Antiquitas Judaeorum. Graece (ed. B. Niese).Flavius Josephus. Flavii Iosephi opera. B. Niese.Berlin. Weidmann. 1892 Liber XX**
* *At MIT Classics, Translated by Alfred John Church and William Jackson Brodribb*: **Annals By Tacitus*  Αρχειοθετήθηκε 2011-09-26 στο Wayback Machine.*
* Ιώσηπος *Ιστορία του Ιουδαϊκού πολέμου προς Ρωμαίους. Αρχαία Ελληνική Γραμματεία «Οι ΄Ελληνες»,* Κάκτος 1997
* Jewish Encyclopedia  **CUMANUS, VENTIDIUS**
Εικονογράφηση του Γκυστάβ Ντορέ του Κάμελοτ από το Idylls of the King (1867)
Στη μεσαιωνική λογοτεχνία και τον Αρθουριανό κύκλο, το **Κάμελοτ** είναι το κέντρο εξουσίας του Βασιλιά Αρθούρου. Το όνομα είναι αγνώστου προελεύσεως κι αναφέρεται στο κάστρο, αλλά και την γύρω πόλη. Το όνομα του χωριού Κάμελ προκύπτει αναφορικά με το Κάστρο Κάντμπουρι στο Σόμερσετ, ενώ και διάφορα αρχαιολογικά ευρήματα φαίνεται να υποστηρίζουν τη συσχέτιση αυτή, αν και με αβεβαιότητα.

Το Κάμελοτ φαίνεται να είναι η πρωτεύουσα του κράτους του Αρθούρου και μόνο, καθώς δεν υπάρχουν προηγούμενοι άρχοντες στην πόλη κι ο διάδοχος του Αρθούρου, Κωνσταντίνος, δεν εδρεύει εκεί. Σύμφωνα με το μύθο, λέγεται ότι το Κάμελοτ κατέρρευσε μετά τη φυγή Αρθούρου και Λάνσελοτ.

Γραπτά κείμενα
--------------

Το Κάμελοτ εμφανίζεται για πρώτη φορά στο έργο *Λάνσελοτ* του Chrétien de Troyes, αν και προγενέστερα στο έργο του Τζέφρεϊ του Μονμάουθ *Historia Regum Britanniae* εμφανίζεται ως *Caerleon*. Συγγραφείς του 13ου αιώνα περιγράφουν ένα ποτάμι, ένα δάσος και μια πεδιάδα. Το Κάμελοτ περιβάλλεται κι από μια θρησκευτική αύρα, αφού εκεί λαμβάνουν το χρίσμα οι Ιππότες κι από εκεί ξεκινούν την Αναζήτηση για το Άγιο Δισκοπότηρο. Η τοποθεσία όμως αυτού του μυθικού βασιλείου παραμένει σχεδόν άγνωστη. Ο Τόμας Μάλορι πιστεύει ότι πρόκειται για την περιοχή του Γουίντσεστερ, μάλλον επηρεασμένος από την ύπαρξη της *Στρογγυλής Τράπεζας του Γουίντσεστερ*, μιας κατασκευής του 13ου αιώνα που, στον καιρό του Μάλορι, θεωρούνταν από πολλούς ως η αυθεντική Στρογγυλή Τράπεζα. Σύμφωνα με άλλους, το Κάμελοτ βρισκόταν στην περιοχή του Κάμελφορντ στην Κορνουάλη, νότια της περιοχής που ο Geoffrey of Monmouth αναφέρει σαν την τελευταία μάχη του Βασιλιά Αρθούρου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Encyclopedia Mythica

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Αρθουριανός κύκλος |
| --- |
|  |
| Το περιβάλλον του Αρθούρου | 
* Στρογγυλή Τράπεζα
* Εξκάλιμπερ
* Άγιο Δισκοπότηρο
* Κάμελοτ
* Άβαλον
* Μέρλιν ο Μάγος
* Γκουίνεβιρ
* Ούθερ Πεντράγκον
* Μόρντρεντ
* Ιγκρέιν
* Μοργκάνα λε Φέι
* Μοργκάουζ
* Κυρά της Λίμνης
* Ρίενς
 |  |
|  |
| Ιππότες της Στρογγυλής Τραπέζης | 
* Άγκλοβαλ
* Άγκραβαϊν
* Γκάγουεν
* Γκάρεθ
* Γκάλαχαντ
* Γκρίφλετ
* Σερ Έκτορ
* Σερ Κέι
* Λάμορακ
* Λάνσελοτ
* Λεόντεγκρανς
* Λάιονελ
* Λούκαν
* Μάλαγκαντ
* Μπέντβιρ
* Σερ Μπορς
* Ούριενς
* Πέλλινορ
* Πέρσιβαλ
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 236816373
* LCCN: sh98004138
* GND: 4085127-8

 |

 |
Ο **Βυζαντινός Ιερός Ναός Παναγίας Λεβιδίου** βρίσκεται δύο χιλιόμετρα από το Λεβίδι Αρκαδίας, μέσα στο Μαντινικό πεδίο. Ο χώρος ήταν πάντα ιερός, αφού φιλοξενούσε σέβασμα της Υμνίας Αρτέμιδος.

Άφθονα αρχιτεκτονικά και διακοσμητικά μέλη έχουν αφομοιωθεί στην κατασκευή του ναού. Πωρόλιθοι, κέραμοι και εξεργασμένοι λίθοι έχουν ταιριάξει με νεότερα υλικά για να αποδοθεί αυτή η ιδιαίτερη μορφή στο ναό. Η εκκλησία ανεγέρθηκε τον 11ο μ.Χ. αιώνα και ανήκει στον τύπο της βασιλικής με τρουλοκαμάρα, σπάνιος αρχιτεκτονικός τύπος που συναντάται σε ελάχιστες εκκλησίες. Είναι σταυρεπίστεγος ναός και ο θόλος του έχει αγιογραφηθεί. Πρέπει να έχει υποβληθεί σε αρκετές ανακαινίσεις χωρίς ποτέ όμως να αλλοιωθεί ο αρχικός του τύπος και ρυθμός.

Στο επιστήλιο της θύρας υπάρχει επιγραφή που μνημονεύει μία από τις ανακαινίσεις και φέρει στο μέσον ανάγλυφη παράσταση αγγέλου.

*«Η ΚΟΙΜΗΣΙΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ*

*ΟΥΤΟΣ Ο ΑΡΧΑΙΟΣ ΚΑΙ ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ*

*ΠΟΤΕ ΕΚΤΙΣΘΗ ΑΓΝΩΣΤΟΝ*

*ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΘΗ ΔΕ ΤΩ*

*1629 ΕΤΕΙ*

*ΑΝΕΚΑΙΝΙΣΘΗ ΠΑΛΙΝ ΤΩ 1903»*

Πηγές
-----

Ιστοσελίδα traveltripolis, Δήμου Τρίπολης
Το **Δημοτικό Αθλητικό Κέντρο Άργους**, επίσης γνωστό ως **Δ.Α.Κ Άργους**, είναι γήπεδο στην πόλη του Άργους στον νομό Αργολίδας.

Ποδόσφαιρο
----------

Το Δ.Α.Κ Άργους είναι γνωστό για το ποδοσφαιρικό του χώρο. Το γήπεδο έχει χωρητικότητα 5.000 θέσεων. Αποτελεί έδρα των ποδοσφαιρικών ομάδων του Παναργειακού και της Α.Ε.Κ Άργους, ενώ αγώνες πραγματοποιούν η ομάδα του Ερασίνου και οι Νέοι Παναργειακού. Οι παίχτες αγωνίζονται σε φυσικό χλοοτάπητα.Το γήπεδο διαθέτει αποδυτήρια για τις ομάδες ενώ έχει κατασκευαστεί και κερκίδα για την φιλοξενούμενη ομάδα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «ΕΠΣ Αργολίδας: Γήπεδο ΔΑΚ ΑΡΓΟΥΣ». *epsarg.gr*.
Η Τζούνκο Ταμπέι στηνκορυφή του Κομμουνισμού, ΣΣΔ Τατζικιστάν, Σοβιετική Ένωση, 1985 
Η **Τζούνκο Ταμπέι** (田部井 淳子, 22 Σεπτεμβρίου 1939 στο Μιχάρου του Νομού Φουκουσίμα - 20 Οκτωβρίου 2016 στο Καβαγκόε ) ήταν Ιαπωνέζα ορειβάτισσα. Στις 16 Μαΐου 1975 έφτασε στην κορυφή του Έβερεστ. Είναι η πρώτη γυναίκα που έφτασε στην κορυφή του Έβερεστ.

ζωή
---

Όταν η Ταμπέι επισκέθφηκε το Εθνικό Πάρκο Νικκόου στην ηλικία των 10 ετών, αυτή η εμπειρία άλλαξε τη ζωή της. Σπούδασε αγγλική λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο Σόουουα και εντάχθηκε στην τοπική ορειβατική λέσχη. Το 1969 ίδρυσε ορειβατικό σύλλογο. Μαζί με τον σύζυγό της ανέβηκαν στη κορυφή του Φούτζι, του Μάτερχορν και πολλών άλλων βουνών στην Ιαπωνία και άλλες χώρες του κόσμου.

Το 1972 η Ταμπέι είχε πλέον αναδειχθεί σε μία από τις καλύτερες ορειβάτισσες στην Ιαπωνία. Η εφημερίδα *Yomiuri Shimbun* και το τηλεοπτικό κανάλι Nippon TV αποφάσισαν να συγκροτήσουν μια ομάδα αποτελούμενη εξολοκλήρου από γυναίκες, η οποία θα ανέβαινε στο Έβερεστ. Επελέχθησαν 15 άτομα, μεταξύ άλλων και η Τζούνκο Ταμπέι.

Η δεκαπενταμελής γυναικεία ομάδα έφθασε στο Κατμαντού την άνοιξη του 1975 βοηθούμενες από μια ομάδα Σέρπα. Ακολούθησαν την ίδια διαδρομή με τους Τένσινγκ Νοργκέι και Έντμουντ Χίλαρι.

Το 1992, η Τζούνκο Ταμπέι έγινε η πρώτη γυναίκα που ανέβηκε στις Επτά Κορυφές.

Ονομάστηκαν προς τιμήν της
--------------------------

Στις 23 Μαΐου 2000, ο αστεροειδής 6897 Ταμπέι πήρε το όνομά της.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Encyclopædia Britannica» (Αγγλικά) biography/Tabei-Junko. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  «Junko Tabei, 1st Woman to Climb Everest, Dies at 77». (Αγγλικά) The New York Times. Ανακτήθηκε στις 30  Οκτωβρίου 2016.
3. ↑  *Τσεχική Εθνική Βάση Δεδομένων Καθιερωμένων Όρων*. xx0197215. Ανακτήθηκε στις 1  Μαρτίου 2022.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 39249738
* LCCN: nr93024776
* ISNI: 0000 0000 5141 0510
* GND: 1202857256
* NDL: 00107385
* NKC: xx0197215
* CiNii: DA08199287

 |

 |
Ο **Κωνσταντίνος Στεφανάκης** (Χανιά, 10 Δεκεμβρίου 1917 - 30 Αυγούστου 1992) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, βουλευτής Ρεθύμνου με την Ένωση Κέντρου και Α΄ Αθηνών με τη ΝΔ. Χρημάτισε υπουργός Δικαιοσύνης.

Πολιτική καριέρα
----------------

Ήταν σύζυγος της Ιωάννας Μυτιληναίου (με την οποία απέκτησε έναν γιο και μία κόρη) και γιος του Γεωργίου Στεφανάκη και της Μαρίας Μητσοτάκη, κόρης του Κωστή Μητσοτάκη και της Κατήγκως Βενιζέλου. 
Ακολούθησε νομικές σπουδές στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και συνέχισε τις σπουδές του στην κοινωνιολογία στη Σορβόνη. Μεταξύ άλλων διετέλεσε διοικητής της Κτηματικής Τράπεζας.

Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής με την Ένωση Κέντρου στις εκλογές του 1964. Στην Κυβέρνηση Γεωργίου Αθανασιάδη-Νόβα 1965 υπηρέτησε ως υπουργός παρά τη Προεδρία της Κυβερνήσεως, από τις 20 Ιουλίου ως τις 4 Αυγούστου 1965. Στην Κυβέρνηση Στέφανου Στεφανόπουλου 1965 διορίστηκε υπουργός Δικαιοσύνης για πρώτη φορά, στις 3 Ιουλίου 1965 και παρέμεινε στο αξίωμα ως τις 22 Δεκεμβρίου 1966. 

Στις εκλογές του 1974 πολιτεύτηκε με τη ΝΔ και εξελέγη βουλευτής στην Εκλογική περιφέρεια Α΄ Αθηνών συγκεντρώνοντας 15.699 ψήφους. Στην κυβέρνηση του Καραμανλή ανέλαβε υπουργός Δικαιοσύνης, από τις 21 Νοεμβρίου 1974 ως τις 21 Οκτωβρίου 1977.

Επί υπουργίας του, το 1977, κάτω από την πίεση διεθνών οργανισμών, η κυβέρνηση Καραμανλή πέρασε τον νόμο 731/1977, που ρύθμιζε το καθεστώς για τους αντιρρησίες συνείδησης στην Ελλάδα. Από το 1978 μέχρι το 1981 διετέλεσε διοικητής της Εθνικής Κτηματικής Τραπέζης.

Απεβίωσε το 1992 σε ηλικία 75 ετών. Γιος του ο Γεώργιος, δικηγόρος.

Πηγές
-----

1. ↑  Βουλή των Ελλήνων. 53a9a4be-59ee-480d-9b7e-37cf11e29f67. Ανακτήθηκε στις 23  Απριλίου 2022.
2. ↑  Ελληνικόν Who is Who, 1965, σελ.568
3. ↑  "Σήμερα η κηδεία του Κ. Στεφανάκη", εφ. Ανατολή, 1/9/1992.
4. ↑  Κοινοβουλευτική θητεία, ιστοσελίδα Βουλής των Ελλήνων, ανάκτηση 24-7-2013.
5. ↑  ΓΓ της Κυβέρνησης, κυβέρνηση Καραμανλή 1974, Η σύνθεση και οι μεταβολές στην κυβερνητική δομή
6. ↑  Ν. 731/1977
7. ↑  Who is Who, έκδοση 2006, σελ.1233
Ο **Νικόλαος Β. Κοντογιαννόπουλος** (Αγία Μαύρα Αμαλιάδας, 1906. - 14 Απριλίου 1984) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Χρημάτισε βουλευτής Ηλείας.

Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Ηλείας με τον Ελληνικό Συναγερμό στις εκλογές του 1952 Στις επόμενες εκλογές, το 1956, ήταν υποψήφιος με το συνδυασμό του Στεφανόπουλου (Λαϊκό Κοινωνικό Κόμμα) αλλά δεν εξελέγη βουλευτής (συγκέντρωσε 3.918 ψήφους), επειδή το κόμμα αυτό δεν είχε καταφέρει να συγκεντρώσει πάνω από 15% των εδρών σε ολόκληρη τη χώρα. Στις εκλογές του 1958 ωστόσο ήταν ξανά υποψήφιος με τον ίδιο συνδυασμό και εξελέγη βουλευτής. Εξελέγη για τελευταία φορά βουλευτής με την ΕΡΕ στις εκλογές του 1963.

Ο Νικόλαος Κοντογιαννόπουλος πέθανε σε ηλικία 78 ετών. Κηδεύτηκε από τον ιερό ναό του Αγίου Αθανασίου, στην Αμαλιάδα, την Κυριακή του Πάσχα, στις 15 Απριλίου 1984.

Οικογένεια
----------

Ήταν παντρεμένος με την Κωκώ Παρασκευοπούλου (απεβ. 11 Απρ 1990) και γιος του είναι ο επίσης βουλευτής, Βασίλειος Κοντογιαννόπουλος, ο οποίος χρημάτισε και υπουργός Παιδείας επί κυβερνήσεως της ΝΔ το 1990.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  www.assembly.coe.int/nw/xml/AssemblyList/MP-Details-EN.asp?MemberID=722.
2. ↑  Ελληνικόν who's who. Εκδοτικός οργανισμός ελληνικών who's who 1965, σελ. 266
3. ↑  εφημερίδα Εμπρός, 17/11/1952, σελ. 4.
4. ↑  Ελευθερία, φύλλο 22/2/1956.
5. ↑  Καθημερινή, Κοινωνικά, 16/4/1984.
Ο **Μιχάλης Γιαννάκης** είναι Έλληνας πολιτικός, πρώην γενικός γραμματέας των Ανεξάρτητων Ελλήνων και σημερινός γραμματέας της Νέας Μεταρρυθμιστικής Ριζοσπαστικής Ανασυγκρότησης.

Βιογραφικά Στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στο Σχηματάρι το 1959. Είναι νυμφευμένος με την Ξανθή Σκιαδά και έχουν δύο αγόρια, τον Βαγγέλη και τον Θεόδωρο. Σπούδασε Βιολογία στη Θεσσαλονίκη (1976–1981) και είναι γνώστης της αγγλικής γλώσσας. 

Το 2004 εκλέγεται για πρώτη φορά βουλευτής Βοιωτίας με τη Νέας Δημοκρατίας (ΝΔ) και επανεκλέγεται στις εκλογές του 2007. Στις εκλογές του 2009 επανεκλέγεται στο Νομό Βοιωτίας ως μοναδικός βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας και αναλαμβάνει καθήκοντα πολιτικής ευθύνης του Τομέα Ενέργειας και Φυσικών Πόρων της Νέας Δημοκρατίας. Με απόφαση του Προέδρου της ΝΔ, αναλαμβάνει από τον Ιανουάριο του 2011 ως τον Φεβρουάριο 2012 καθήκοντα Αναπληρωτή Γραμματέα Προγράμματος του κόμματος. 

Τον Φεβρουάριο του 2012, μετά την καταψήφιση της Β' Δανειακής Σύμβασης, διαγράφεται από την Κοινοβουλευτική Ομάδα της ΝΔ και από τους καταλόγους του κόμματος. Τον επόμενο μήνα προσχωρεί στο κόμμα των Ανεξάρτητων Ελλήνων και αναλαμβάνει καθήκοντα Γενικού Γραμματέα του κόμματος. 

Στις βουλευτικές εκλογές της 6ης Μαΐου 2012, εκλέγεται με το ψηφοδέλτιο Επικρατείας των Ανεξάρτητων Ελλήνων, στις Βουλευτικές εκλογές της 17ης Ιουνίου 2012, δεν εκλέχτηκε με το ψηφοδέλτιο Επικρατείας των Ανεξάρτητων Ελλήνων. 

Στις 12 Δεκεμβρίου 2012, ανακοίνωσε την αποχώρησή του από τους Ανεξάρτητους Έλληνες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Τέταρτη αποχώρηση στους Ανεξ. Έλληνες: Εκτός ο Μ. Γιαννάκης». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Δεκεμβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 13 Δεκεμβρίου 2012.
Ο **Αουγκούστους Ζίμπε** (Augustus Siebe) [/ˈziːbə/] (1788 - 15 Απριλίου 1872) ήταν Πρώσος μηχανικός και εφευρέτης. Κατά τη νεανική του ηλικία, για την οποία λίγα είναι γνωστά έμαθε την τέχνη της μεταλλουργίας στο Βερολίνο και κατόπιν υπηρέτησε ως αξιωματικός πυροβολικού στον πρωσικό στρατό, κατά την περίοδο των Ναπολεόντειων πολέμων. Ως εφευρέτης δραστηριοποιήθηκε στην Αγγλία κατά την περίοδο της βιομηχανικής επανάστασης, στην οποία μετανάστευσε μετά τη μάχη του Βατερλώ. Κερδίζοντας αρκετά χρήματα με την πρώτη του εφεύρεση, μια περιστρεφόμενη αντλία νερού, ασχολήθηκε στη συνέχεια με την κατασκευή ενός πραγματικά στεγανού σκαφάνδρου, καθώς μέχρι τότε τα σκάφανδρα ήταν μηχανισμοί κεφαλής από τους οποίους το νερό έφευγε εξαιτίας της παρεχόμενης ποσότητας αέρα, αλλά υποχρέωνε τον δύτη να κρατά το κεφάλι του όρθιο.

Ο Ζίμπε παρήγαγε το πρώτο στεγανό σκάφανδρο, σε σχέδια του Τζορτζ Έντουαρντς (George Edwards). Το σκάφανδρό του χρησιμοποιήθηκε από το αγγλικό Βασιλικό Ναυτικό και, στηριγμένος στις υποδείξεις της καταδυτικής ομάδας, ο Ζίμπε ολοκλήρωσε τον βασικό σχεδιασμό όλων των σκαφάνδρων που κατασκευάζονταν επί σειρά ετών από την εταιρία *Siebe Gorman & Co* που δημιουργήθηκε από τον ίδιο και τον ανάδοχό του Γκόρμαν (William Augustus Gorman). Θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα κεφάλαια στην ιστορία της εμπορικής και στρατιωτικής κατάδυσης. Πέθανε στις 15 Απριλίου 1872 από χρόνια βρογχίτιδα, στο σπίτι του στο Λονδίνο.

Παραπομπές, σημειώσεις
----------------------

1. ↑  «Augustus Siebe». *αναμνηστική πλάκα*. 449.
2. ↑  *Grace's Guide*. Augustus\_Siebe.
3. ↑  «Oxford Dictionary of National Biography» (Αγγλικά) Oxford University Press. Οξφόρδη. 2004. 47441.
4. ↑  «Oxford Dictionary of National Biography» (Αγγλικά) Oxford University Press. Οξφόρδη. 2004. 47441.
5. 1 2  Acott, C. (1999). «JS Haldane, JBS Haldane, L Hill, and A Siebe: A brief resume of their lives.». *South Pacific Underwater Medicine Society journal* **29** (3). ISSN 0813-1988. OCLC 16986801. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2011-07-27.. Ανακτήθηκε στις 20 Ιανουαρίου 2010. , 164.
6. ↑  Το πρώτο σκάφανδρο αμφισβητείται ως επινοημένη ιστορία. Για τη χρονική σειρά κατασκευής των διαφόρων σκαφάνδρων βλ. Bevan J. *The Infernal Diver*. London: Submex, 1996
7. ↑  Acott C. 1999, 164.
8. ↑  Acott C. 1999, 165

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* "Siebe" @ Historical Diving Society
* Augustus Siebe
* Augustus Siebe The Blue Plaque
Ο **Μπρούνο Α΄** , λατιν.: *Bruno Ι*, (π. 975 - π.1010) από τον Οίκο των Μρουνονιδών, ήταν κόμης στο Ντέρλινγκαου, το Νόρντυτινγκαου, το Χάστφαλαγκαου, το Ζάλτσγκαου, το Γκάου Γκρέτινγκε και το Γκάου Μούλμπετσε, με το Μπράουνσβαϊγκ ως κατοικία του.

Βιογραφία
---------

Ο πατέρας του υποτίθεται ότι ήταν ο κόμης Λιούντολφ (απεβ. το 993). Το 1002 ο Μπρούνο νυμφεύτηκε τη Γκίζελα των Κορραδιδών, κόρη του Χέρμαν Β΄ δούκα της Σουαβίας  (ήταν ο 1ος της γάμος), η οποία αργότερα σε 3ο γάμο της έγινε σύζυγος του αυτοκράτορα της Γερμανίας. Ο μεγαλύτερος γιος τους ήταν ο Λιούντολφ (π. 1003–1038). 

Το 990 ο Μπρούνο Α΄ ήταν μέλος του σαξονικού στρατού, που υποστήριξε τον Mιέσκο Α΄, δούκα της Πολωνίας, ενάντια του Μπολέσλαο Β΄, δούκα της Βοημίας, στη Σιλεσία. Ο Μπρούνο Α΄ συμμετείχε στις εκλογές για τον "βασιλιά των Ρωμαίων" του 1002 (μετά το τέλος τού Όθωνα Γ', αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας) ως υποψήφιος και ως εκλέκτορας. Όταν η δική του υποψηφιότητα απέτυχε, υποστήριξε τον Χέρμαν Β', δούκα της Σουαβίας, την κόρη του οποίου νυμφεύτηκε την ίδια χρονιά.

Οικογένεια
----------

Το 1002 νυμφεύτηκε τη Γκίζελα των Κορραδιδών, κόρη του Χέρμαν Β΄ δούκα της Σουαβίας. Ο μεγαλύτερος γιος τους ήταν ο:

* Λιούντολφ (π. 1003–1038), κόμης της Φρισίας.

Σημειώσεις
----------

1. ↑  p50796.htm#i507958. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
2. 1 2  Leo van de Pas: (Αγγλικά) *Genealogics*. 2003.
3. ↑  Charles Cawley: «Medieval Lands». (Αγγλικά) *Charles Cawley, "Medieval Lands", 2006-2020*.
4. 1 2  Wolfram 2006, σελ. 32.
5. 1 2  Wolfram 2006, σελ. 33.

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

* Wolfram, Herwig (2006). *Conrad II, 990-1039: Emperor of Three Kingdoms*. The Pennsylvania State University Press.
* Braunschweigisches Biographisches Lexikon, Appelhans 2006, (ISBN 3-937664-46-7)
Ο **Κουπάντα Κουρούντα** ήταν το καταγεγραμμένο όνομα πολλών βασιλέων της Αρζάβα. Ο πρώτος από αυτούς έζησε στα τέλη του 15ου αιώνα, ηττήθηκε από τους βασιλείς των Χετταίων Τουδαλίγιας Α΄ και Αρνουβάντας Α΄. Μετά την ήττα επιτέθηκε στην Ζιππάσλα την οποία κυβερνούσε ο Μαντουβάττα, υποτελή του Αρνουβάντας Α΄, είχε μιά κόρη που παντρεύτηκε τον Μαντουβάττα. Ο δεύτερος από αυτούς γεννήθηκε την δεκαετία του 1330 στο Βασίλειο της Μίρα που βρισκόταν στην Μικρά Ασία απέναντι από την Σάμο, ανήκε σε μία από τις βασιλικές οικογένειες. Ο πατέρας του ενώθηκε σε πραξικόπημα εναντίον του βασιλέως της Μίρα Μασουιλούβα που είχε παντρευτεί την Μουβάττι, κόρη του κορυφαίου βασιλιά των Χετταίων Σουπιλουλιούμας Α΄, εξορίστηκε και πέθανε στην εξορία. Ο Μασουιλούβα ζήτησε την άδεια από τον μικρότερο γιο και διάδοχο του Σουπιλουλιούμας Α΄ Μουρσίλις Β΄ να υιοθετήσει τον Κουπάντα Κουρούντα σαν δικό του γιο. Η Μίρα παρέμεινε σύμμαχος των Χετταίων απέναντι στον Ούχα Ζίτι της Αρζάβα αλλά δύο χρόνια μετά την Έκλειψη Ηλίου που σύμφωνα με τους αστρονόμους έγινε το 1310 π.Χ. επαναστάτησε υπό την επιδραση ενός τυχοδιώκτη. Ο Μουρσίλις Β΄ κατέστειλε εύκολα την επανάσταση, μετέφερε τον Μασουιλούβα αιχμάλωτο στην Χαττούσα και τοποθέτησε στην θέση του βασιλιά της Μίρας τον Κουπάντα Κουρούντα. Στις αρχές του 13ου αιώνα ο βασιλιάς των Χετταίων Μουβατάλις Β΄ υπέγραψε ειρηνική συνθήκη με τον Αλαξάντου, βασιλιά της Βιλούσας που ταυτίζεται με την Ομηρική Τροία. Ο Μουβατάλις Β΄ πληροφόρησε τον Αλαξάντου ότι ο Κουπάντα Κουράντα ήταν γιος της Μουβάττι, συνεπώς ανήκε στην βασιλική οικογένεια των Χετταίων. Ο Κουπάντα Κουρούντα ήταν πιθανότατα ο αποδέκτης των επιστολών της Μιλαβάτα. Ο Κουπάντα Κουρούντα υποστήριξε τον βασιλιά των Χετταίων Χατουσίλις Γ΄ απέναντι στον σφετεριστή ανεψιό του τον μελλοντικό Μουρσίλις Γ΄. Μετά την επιστροφή του δέχτηκε επιστολή από τον Φαραώ της Αιγύπτου Ραμσή Β΄. Ο Φαραώ τον καθυσήχασε ότι θα παραμείνει πιστός σύμμαχος του Χετταίου βασιλιά και δεν θα βοηθήσει με κανέναν τρόπο τον σφετεριστή.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Trevor Bryce, The Routledge Handbook of The People and Places of Ancient Western Asia
2. ↑  Επιστολές των Μεγάλων βασιλέων της αρχαίας Ανατολής του Trevor Bryce

Πηγές
-----

* Trevor Bryce, The Routledge Handbook of The People and Places of Ancient Western Asia
Οι **κατεχολαμίνες** αποτελούν σημαντική κατηγορία ορμονών και νευροδιαβιβαστών, που συμμετέχουν στις βιοχημικές και φυσιολογικές διεργασίες των ζωικών οργανισμών. 

Περιλαμβάνουν την επινεφρίνη (ή αδρεναλίνη), η οποία παράγεται μόνο από τον μυελό των επινεφριδίων, τη νορεπινεφρίνη (ή νοραδρεναλίνη), η οποία συναντάται στις νευρικές απολήξεις, και την ντοπαμίνη, που βρίσκεται κυρίως στα βασικά γάγγλια του κεντρικού νευρικού συστήματος. Τα επινεφρίδια παράγουν μεγάλες ποσότητες κατεχολαμινών σε συνθήκες στρες. 

Μόλις απελευθερώνονται στην κυκλοφορία του αίματος, οι κατεχολαμίνες αυξάνουν τον καρδιακό παλμό, την αρτηριακή πίεση, τον ρυθμό αναπνοής και την πνευματική διεγερσιμότητα. Επίσης, προκαλούν μείωση στη διάμετρο των αιμοφόρων αγγείων του δέρματος (αγγειοσυστολή), διαστολή των βρόγχων στους πνεύμονες (βρογχοδιαστολή) και αύξηση της ροής του αίματος προς τα κύρια όργανα, όπως ο εγκέφαλος, η καρδιά και τα νεφρά, μεταξύ άλλων δράσεων. Το ποσοστό τους στο αίμα και στα ούρα αυξάνεται σημαντικά σε ορισμένες περιπτώσεις ασθενειών καθώς και κατά τη διάρκεια φυσικής και διανοητικής άσκησης. Πολλά φαρμακευτικά σκευάσματα (ρεζερπίνη, ιπρονιαζίδη, γουανεθιδίνη, παργυλίνη κ.ά.) επιδρούν στη σύνθεση, στην απελευθέρωση, στην απόθεση και στον μεταβολισμό των κατεχολαμινών και χρησιμοποιούνται για να ενισχύουν ή να μειώνουν τη δραστηριότητα του συμπαθητικού νευρικού συστήματος.
Ο **Ζοάν Πενιαρρόγια Ροδρίγεθ** (Τεράσα, 20 Απριλίου 1969) είναι Ισπανός πρώην καλαθοσφαιριστής και νυν προπονητής της Σάσκι Μπασκόνια του Πρωταθλήματος Ισπανίας και της Ευρωλίγκα.

Προπονητική σταδιοδρομία
------------------------

Ο Πεναρόγια ξεκίνησε την προπονητική σταδιοδρομία του ως βοηθός προπονητή με την ΚΜ Ολέσα της 4ης Ισπανίας. Το 2010, υπέγραψε με την ΜΚ Ανδόρα της 3ης Ισπανίας. Ο Πεναρόγια οδήγησε την ομάδα σε μία άνοδο στην 2η Ισπανίας και αργότερα στην 1η Ισπανίας. Είχε προπονήσει και στο EuroCup με την Ανδόρα.

Την περίοδο 2018–19, ο Πεναρόγια προπονούσε την Μπάσκετ Μανρέσα, οδηγώντας την ομάδα στα πλέι οφ του Ισπανικού Πρωταθλήματος για πρώτη φορά από το 1998.

Τον Ιούλιο του 2019, ο Πεναρόγια υπέγραψε ως νέος προπονητής της Σαν Πάμπλο Μπούργος. Τον Οκτώβριο του 2020, κέρδισε το Basketball Champions League της χρονιάς 2019–20 με την Μπούργος, την πρώτη διοργάνωση που είχε κατακτήσει ποτέ η ομάδα. Την επόμενη αγωνιστική περίοδο, οδήγησε την ομάδα του σε μία επανάληψη στο Champions League, ενώ κατέκτησε επίσης το Διηπειρωτικό Κύπελλο της FIBA του 2021.

Στις 21 Ιουνίου 2021, υπέγραψε με τη Βαλένθια Μπάσκετ της 1ης Ισπανίας.

Στις 13 Ιουνίου 2022, ανακοινώθηκε από τη Σάσκι Μπασκόνια για τα δύο επόμενα χρόνια (μέχρι το 2024). Τη σεζόν 2022-23, η Μπασκόνια τερμάτισε 9η στην Ευρωλίγκα, ενώ στα ισπανικά playoffs αποκλείστηκε με 2-0 στον πρώτο γύρο από τη Μπανταλόνα. Στις 22 Ιουνίου 2023, ανακοινώθηκε η συνέχιση της συνεργασίας του με την ομάδα.

Προσωπικές πληροφορίες
----------------------

Ο Χουάν είναι γιος του Μαρκ Πεναρόγια, ο οποίος ήταν επίσης επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Joan Peñarroya, nuevo entrenador del San Pablo Burgos». *San Pablo Burgos* (στα Ισπανικά). 27 Ιουλίου 2019. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Οκτωβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 12 Οκτωβρίου 2020.
2. ↑  «Hereda San Pablo Burgos crowned 2020 Basketball Champions League winners». *Basketball Champions League*. 4 October 2020.. Ανακτήθηκε στις 5 October 2020.
3. ↑  «Joan Peñarroya is officially the new head coach of Valencia» (στα Αγγλικά). Sportando. 21 Ιουνίου 2021. Ανακτήθηκε στις 21 Ιουνίου 2021.
4. ↑  «Μπασκόνια: Ανακοίνωσε τη συμφωνία με τον Πεναρόγια για τα δύο επόμενα χρόνια». *www.sport24.gr*. Ανακτήθηκε στις 16 Ιουνίου 2022.
5. ↑  «Η Μπασκόνια έβαλε τέλος στις φήμες και συνεχίζει με Πεναρόγια». *www.sport24.gr*. Ανακτήθηκε στις 22 Ιουνίου 2023.