recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Τα ανθρώπινα δικαιώματα των ΛΟΑΤ ανθρώπων στην Τουρκία είναι ένα από τα περισσότερο αμφιλεγόμενα θέματα της Τουρκίας. Καθώς η Τουρκία είναι μια λαϊκή κοσμική δημοκρατία σε ενταξιακές διαπραγματεύσεις με την Ευρωπαϊκή Ένωση, η ομοφυλοφιλία δεν είναι παράνομη. Αλλά παρά τον σεβασμό που δέχτηκε από διάσημους και αξιοσέβαστους ανθρώπους, μια ανοιχτή εξωτερίκευση της ομοφυλοφιλίας από συνηθισμένους ανθρώπους θεωρείται ταμπού.

Νόμοι
-----

### Ποινικός κώδικας

Οι ομοφυλόφιλες πράξεις σε ιδιωτικό χώρο μεταξύ ενηλίκων δεν είναι παράνομο στην Τουρκία. Η ηλικία συναίνεσης είναι τα 18 τόσο για τους ετεροφυλόφιλους όσο και για τους ομοφυλόφιλους. Ο ποινικός κώδικας αορίστως αναφέρει την απαγόρευση τον «δημόσιο επιδεικτισμό» και «αδικήματα ενάντια στην δημόσια ηθική», τα οποία χρησιμοποιούνται για να κατηγορήσουν τους ομοφυλόφιλους και τρανσεξουαλικούς ανθρώπους.

Το άρθρο 428 απαγορεύει τα «αισχρά» και «ανήθικα» βιβλία, τραγούδια, ταινίες, κλπ.

### Στρατιωτικός νόμος

Στην Τουρκία η υποχρεωτική στράτευση εφαρμόζεται σε όλα τα αγόρια ηλικίας 20 έως 41 ετών. Ωστόσο ο Τουρκικός στρατιωτικός νόμος απαγορεύει την στράτευση σε ομοφυλόφιλα άτομα γιατί θεωρεί την ομοφυλοφιλία ως ψυχική ασθένεια και αν βρεθούν ομοφυλόφιλα άτομα να υπηρετούν θα απολύονται κατευθείαν.

Στην πραγματικότητα ωστόσο, ο στρατός το έχει βρει τόσο δύσκολο να αποδείξει την ομοφυλοφιλία, που οι περισσότεροι ομοφυλόφιλοι άντρες στρατεύονται υποχρεωτικά. 

### Νόμος μη άνισης μεταχείρισης

Δεν υπάρχει νόμος στην Τουρκία που να προστατεύει τα ΛΟΑΤ άτομα από την άνιση μεταχείριση.

### Οικογενειακός νόμος

Η Τουρκία δεν αναγνωρίζει τους ομοφυλόφιλους γάμους ή τις ομοφυλόφιλες πολιτικές ενώσεις. Στην Τουρκία απαγορεύεται σε ομοφυλόφιλα άτομα να έχουν την κηδεμονία παιδιών.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Istanbul: Asia meets Europe and ancient meets modern, a gay.com travelogue of Istanbul, including a comprehensive review of gay clubs and tips
* A city comes out, a recent article on *St. Petersburg Times* about the situation of LGBT people in Turkey.
* KAOS GL, official site of KAOS GL
* turkgayclub, official site of turk gay club
* Lambda Istanbul, official site of Lambda Istanbul
* hadigayri Αρχειοθετήθηκε 2018-08-05 στο Wayback Machine. Gay community and news in Turkey.
* TRGI, TR Gay International, a bilingual guide to the LGBTQ Life in Turkey.
* lgbti.org, LGBTI Union in Turkey.
* news.lgbti.org, English LGBTI News Site

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Δικαιώματα ΛΟΑΤ στον κόσμο |
| --- |
|  |
| Ασία | 
* Αρμενία
* Ιαπωνία
* Ινδία
* Ινδονησία
* Κίνα
 |
|  |
| Βόρεια Αμερική | 
* Ηνωμένες Πολιτείες
* Καναδάς
* Μεξικό
 |
|  |
| Αφρική | 
* Αίγυπτος
* Αιθιοπία
* Μαρόκο
* Νιγηρία
* Νότια Αφρική
* Σουδάν
 |
|  |
| Ευρώπη | 
* Αυστρία
* Γαλλία
* Γερμανία
* Ελλάδα
* Ισπανία
* Ιταλία
* Κροατία
* Κύπρος
* Ουγγαρία
* Πορτογαλία
* Ρωσία
* Τουρκία
 |
|  |
| Νότια Αμερική | 
* Αργεντινή
* Βραζιλία
* Παναμάς
 |
|  |
| Ωκεανία | 
* Αυστραλία
* Νησιά Φίτζι
* Παπούα Νέα Γουινέα
 |

 |
Προσωπογραφία του Αντουάν Κουαζεβό από τον Αλού
Ο **Ζιλ Αλού** (γαλλ. *Gilles Allou*, 1670-1751) ήταν Γάλλος ζωγράφος. Στην εποχή του ήταν γνωστός προσωπογράφος (δημιουργός πορτρέτων), αλλά σήμερα λίγοι γνωρίζουν την ύπαρξή του.

Βιογραφία
---------

Η καταγωγή της οικογένειάς του ήταν από το Μπωβαί και ήταν γιος του κοσμηματοπώλη Φιλίπ Αλού και της συζύγου του, Ελιζαμπέτ Καλίπ (*E. Calippe*). Δεν είναι γνωστό κάτι για τις σπουδές του Ζιλ ή για μαθητεία του σε κάποιον ζωγράφο. Μετά από αρκετές προσπάθειες, η αίτησή του για να γίνει μέλος της Βασιλικής Ακαδημίας Ζωγραφικής και Γλυπτικής εγκρίθηκε το 1710, αφού υπέβαλε τρία έργα του ως δείγμα της αξίας του, αντί των δύο που χρειάζονταν κανονικά. Ακόμα και έτσι, πλήρες μέλος της Ακαδημίας αυτής έγινε μόλις το 1722, μετά την παράδοση από αυτόν προσωπογραφιών των ακαδημαϊκών Αντουάν Κουαζεβό (1640-1720), Αντουάν Κουαπέλ (1661–1722) και Μπον Μπουλόν (1648–1717). Αρχεία των εκθέσεων περιγράφουν περί τα τριάντα προσωπογραφίες που φιλοτέχνησε, αν και το μεγαλύτερο μέρος του έργου του έχει χαθεί.

Ο Αλού πέθανε στις 3 Φεβρουαρίου 1751, σε ηλικία 81 ετών. Ως προς την προσωπική ζωή του, αναφέρεται ότι στις 8 Ιουλίου 1702 πήρε ως σύζυγό του τη Μαρί Ραγκενέ (Marie Raguenet), με την οποία απέκτησαν τρία παιδιά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. data.bnf.fr/ark:/12148/cb14968962g. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
2. ↑  «Gilles Allou». (Αγγλικά) *Union List of Artist Names*. 500044568.
3. 1 2  «Gilles Allou». (Αγγλικά) *Benezit Dictionary of Artists*. Oxford University Press. 2006. B00003317. ISBN-13 978-0-19-977378-7.
4. ↑  (Ολλανδικά) *RKDartists*. rkd.nl/explore/artists/1260. Ανακτήθηκε στις 26  Αυγούστου 2017.
5. ↑  *artist list of the National Museum of Sweden*. 12  Φεβρουαρίου 2016.
6. ↑  «Identifiants et Référentiels». (Γαλλικά) *IdRef*. Agence bibliographique de l'enseignement supérieur. Ανακτήθηκε στις 11  Μαΐου 2020.
7. 1 2 3  Jal 1867, σελ. 29.
8. ↑  Fahy & Wrightsman 2005, σελ. 156.

Πηγές
-----

* Fahy, Everett· Wrightsman, Jayne (1 Ιανουαρίου 2005). *The Wrightsman Pictures*. Metropolitan Museum of Art. ISBN 978-1-58839-144-5. Ανακτήθηκε στις 20 Νοεμβρίου 2012.
* Jal, Auguste (1867). *Dictionnaire critique de biographie et d'histoire*. Plon. σελ. 29. Ανακτήθηκε στις 20 Νοεμβρίου 2012.
* Το λήμμα «Αλού Ζιλ» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμ. 4, σελ. 438

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 71666177
* ISNI: 0000 0000 6663 957X
* SUDOC: 193193531
* BNF: cb14968962g (data)
* ULAN: 500044568
* KulturNav: id
* RKD: 1260

 |

 |
Ανδρική κεφαλή. Απόσπασμα αγγειογραφίας από αμφορέα που βρέθηκε στο Βούλτσι, περ. 525-520 π.Χ. Λούβρο (F 60).
Ο **Ζωγράφος της Αιώρας** είναι το συμβατικό όνομα ενός Αττικού αγγειογράφου του 6ου αιώνα π.Χ..

Βιογραφία
---------

Ήταν σύγχρονος της ομάδας Ε και διέπρεψε στο μελανόμορφο ρυθμό. Έχουν βρεθεί πάρα πολλά έργα του, τα οποία είναι ευχερώς διακρίσιμα, και χρονολογούνται μεταξύ 540 και 520 π.Χ.. Ως καλλιτέχνης δεν συγκαταλέγεται στους σημαντικότατους. Τα έργα του έχουν γενικώς ειρηνικό και χιουμοριστικό χαρακτήρα, το οποίο κατά κάποιο τρόπο οφείλεται και σε διάφορες ανατομικές δυσαναλογίες που προκαλούν γέλιο. Ιδίως τα πολύ μεγάλα κεφάλια, οι ιδιαίτερα λεπτομερώς ζωγραφισμένες μύτες και τα σφιγμένα χέρια δίνουν ιδιαίτερη έμφαση στη σκηνή. Η τέχνη του είναι ανεπιμέλητη και επιπόλαια, πρωτοτυπεί όμως στην χρήση των χρωμάτων. 

Ζωγραφίζει κυρίως θέματα από τη μυθολογία, ακόμα και σπάνιες σκηνές. Η σκηνή με τον Ηρακλή και τον Βούσιρι είναι μοναδική στο είδος της. Έχει αποδώσει επίσης σκηνές της καθημερινής και οικιακής ζωής. Μια από αυτές εικονίζει μια κούνια (αιώρα), από την οποία έλαβε το συμβατικό του όνομα.

Πηγές
-----

* John D. Beazley: *Attic Black-Figure Vase-Painters*, Oxford 1956
* John Boardman: *Schwarzfigurige Vasen aus Athen. Ein Handbuch*, Mainz 1977, ISBN 3-8053-0233-9, S. 71
* Elke Böhr: *Der Schaukelmaler*, Mainz 1982 (Forschungen zur antiken Keramik Reihe II: Kerameus. Band 4) ISBN 3-8053-0413-7

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Μελανόμορφος αμφορέας του Ζωγράφου της Αιώρας με πολεμιστές[*νεκρός σύνδεσμος*] από την *Ελευθεροτυπία*

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 95841546
* **Europeana**: agent/base/130823
* GND: 118606689
* ULAN: 500025918

 |

 |
Συντεταγμένες: 12°31′31″N 2°39′48″E﻿ / ﻿12.52528°N 2.66333°E﻿ / 12.52528; 2.66333


Το **Εθνικό Πάρκο W του Νίγηρα** (***W National Park***) (γαλλικά: *"W" du Niger*) είναι ένα σημαντικό εθνικό πάρκο στον Νίγηρα γύρω από ένα μαίανδρο σχήματος **W** του ποταμού Νίγηρα, το οποίο δημιουργήθηκε το 1954. Ένα τμήμα του πάρκου εκτείνεται στην Μπενίν και την Μπουρκίνα Φάσο. Το μεγαλύτερο μέρος του πάρκου, έκτασης 10.000 τ.χλμ. είναι ακατοίκητο από ανθρώπους.

Το πάρκο παρουσιάζει μεγάλη βιοποικιλότητα, ενώ είναι γνωστό για τα μεγάλα θηλαστικά του ζουν σε αυτό, όπως ελέφαντες, ιπποπόταμοι, λεοπαρδάλεις, Αφρικανικά Βουβάλια, Αγριόχοιροι, μυρμηκοφάγοι, Λιοντάρια, Μπαμπουΐνοι και Τσιτάχ.

Το πάρκο χαρακτηρίστηκε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO το 1996 και η περιοχή που έχει χαρακτηριστεί μνημείο επεκτάθηκε το 2017 στο Μπενίν και στη Μπουρκίνα Φάσο, δίνοντας στο μνημείο το όνομα W-Αρλί-Μπεντζάρι.

Δείτε επίσης
------------

* Ο κατάλογος με τα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO

Παραπομπές
----------

1. ↑  «World Heritage Committee inscribes new site and approves extension of existing site on UNESCO’s World Heritage List». *UNESCO*. 7 Ιουλίου 2017.. Ανακτήθηκε στις 12 Ιουλίου 2017.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* To Εθνικό Πάρκο W του Νίγηρα στην επίσημη ιστοσελίδα της UNESCO
* To Εθνικό Πάρκο W του Νίγηρα στο worldheritagesite.org Αρχειοθετήθηκε 2007-09-26 στο Wayback Machine.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 137518506
* BNF: cb146136699 (data)

 |

 |
Οι **Εκκλησίες της Ειρήνης** (πολωνικά: Kościoły Pokoju‎, γερμανικά: Friedenskirchen‎) στο Γιάβορ, στο Γκουόγκουφ και στη Σφιντνίτσα στη Σιλεσία, πήραν το όνομά τους από τη Συνθήκη της Βεστφαλίας το 1648. Η συνθήκη επέτρεπε τους Λουθηρανούς στα ρωμαιοκαθολικά τμήματα της Σιλεσίας, τότε τμήμα της Αυτοκρατορίας των Αψβούργων, οι οποίοι απαγορευόταν να ασκήσουν τη θρησκεία τους κατά τη διάρκεια του Τριακονταετή Πολέμου, να χτίσουν τρεις εκκλησίες από ξύλο, πηλό και άχυρο ή άλλο μη ανθεκτικό υλικό έξω από τα τείχη των πόλεων, οι οποίες τότε αποτελούσαν δουκάτα, χωρίς κωδωνοστάσια και καμπάνες. Ο χρόνος κατασκευής ήταν περιορισμένος στον ένα χρόνο.

Παρά του φυσικούς και πολιτικούς περιορισμούς, οι τρεις αυτές εκκλησίες έγιναν τα μεγαλύτερα θρησκευτικά κτίρια με πλαίσιο από ξύλο στην Ευρώπη, με τη χρήση πρωτοπόρων λύσεων στην κατασκευή και στον σχεδιασμό τους. Η εκκλησία στο Γιαβόρ, αφιερωμένη στο Άγιο Πνεύμα, έχει μήκος 43,4 μέτρα, πλάτος 14 μ. και ύψος 15,7 μ. και μπορεί να χωρέσει 5.500 πιστούς. Κατασκευάστηκε από τον αρχιτέκτονα Άλμπερχτ φον Σέμπις (1610-1688) από το Βρότσουαφ (τότε γερμανικό Μπρέσλαου) και ολοκληρώθηκε ένα χρόνο αργότερα, το 1655. Οι δύο πίνακες στο εσωτερικό της φιλοτεχνήθηκαν από τον Γκέοργκ Φλέγκελ τη περίοδο 1671-1681. Το τέμπλο, έργο του Μάρτιν Σνάιντερ, χρονολογείται από το 1672. Το αυθεντικό εκκλησιαστικό όργανο, από τη Λεγκνίτσα (τότε Λίγκνιτς), κατασκευασμένο το 1664, αντικαταστάθηκε το 1855-56.

Σώζεται επίσης άλλη μία εκκλησία, στη Σφιντνίτσα, αφιερωμένη στην Αγία Τριάδα, η οποία έχει χωρητικότητα 7.500 ατόμων. Στο εσωτερικό της βρίσκεται εντυπωσιακό ξυλόγλυπτο μπαρόκ τέμπλο του 18ου αιώνα και ο άμβωνας, της ίδιας περιόδου, με ένα άγγελο στην κορυφή του με μια τρομπέτα, να αναγγέλλει τη δευτέρα παρουσία. Η οροφή της εκκλησίας είναι διακοσμημένη με τοιχογραφίες. Το εκκλησιαστικό όργανο του 17ου αιώνα είναι διακοσμημένο με αγγέλους, ενώ στην εκκλησία υπάρχουν και μικρότερα όργανα. Η τρίτη ίδια εκκλησία, στο Γκουόγκουφ (τότε Γκλόγκαου), καταστράφηκε από πυρκαγιά το 1758.

Το 2001, μετά την ανακαίνισή τους, οι δύο εναπομείνασες εκκλησίες ανακηρύχθηκαν μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς από την UNESCO, λόγω του μεγέθους, των τεχνικών που χρησιμοποιήθηκαν στην κατασκευή τους και το πολιτικό πλαίσιο που συνοδεύει την κατασκευή, ως πράξη θρησκευτικής ανοχής από τους Αψβούργους της Αυστρίας.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «History». kosciolpokoju.pl. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Αυγούστου 2016. Ανακτήθηκε στις 18 Μαΐου 2016.
2. ↑  «Ο KOŚCIELE POKOJU». kosciolpokojujawor.pl. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Μαΐου 2016. Ανακτήθηκε στις 18 Μαΐου 2016.
3. ↑  «Kościół Pokoju». glogow.pl. Ανακτήθηκε στις 18 Μαΐου 2016.
4. ↑  «Churches of Peace in Jawor and Świdnica». UNESCO. Ανακτήθηκε στις 18 Μαΐου 2016.
Ο Αίας ο Τελαμώνιος υπό την προστασία του Ερμή και της Αθηνάς μεταφέρει το σώμα του νεκρού Αχιλλέα πίσω στο στρατόπεδο των Ελλήνων. Έργο που αποδίδεται στο ζωγράφο του Αντιμένη
Το μάζεμα της ελιάς. Μελανόμορφος αττικός αμφορέας που αποδίδεται στον ζωγράφο του Αντιμένη, περίπου 520 π.Χ. Βρέθηκε στο Vulci της Ιταλίας
Ο **ζωγράφος του Αντιμένη** ήταν αγγειογράφος στην Αρχαία Ελλάδα, με δραστηριότητα την εποχή 530-510 π.Χ. Θεωρείται ένας από τους τελευταίους σημαντικούς αγγειογράφους που χρησιμοποιούσε τον μελανόμορφο ρυθμό, σε μια εποχή που άλλοι καλλιτέχνες είχαν αρχίσει να χρησιμοποιούν την τότε νέα τεχνική του ερυθρόμορφου ρυθμού.

Το συμβατικό όνομα «ζωγράφος του Αντιμένη» οφείλεται στην αφιερωματική επιγραφή «Αντιμένης Καλός» που υπάρχει σε υδρία που βρίσκεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο του Λέιντεν στην Ολλανδία. Σε αυτόν αποδίδονται 150 περίπου αγγεία, υδρίες και αμφορείς.

Γνωστή είναι η αγγειογραφία του που απεικονίζει τον Αίαντα τον Τελαμώνιο υπό την προστασία του Ερμή και της Αθηνάς να μεταφέρει το σώμα του νεκρού Αχιλλέα πίσω στο στρατόπεδο των Ελλήνων.

Επιπλέον βιβλιογραφία
---------------------

* The Antimenes painter, John Davidson Beazley, Society for the Promotion of Hellenic Studies, 1927

Αναφορές
--------

1. ↑  Αγγεία μελανόμορφου ρυθμού: ύστερη περίοδος. Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού (ανακτήθηκε 18 Απριλίου 2012)
2. 1 2  The Getty Museum - Biography of the Antimenes Painter *The Antimenes Painter decorated vases in the black-figure technique in Athens from about 530 to 510 B.C. Working in a period when many artists were switching to the new red-figure technique, the Antimenes Painter was one of the most prolific black-figure artists of his time. Over 140 of his vases survive, mostly amphorae and hydriai. He decorated his vases with a wide range of mythological and genre scenes but seems to have favored two themes: the hero Herakles and fountain-house scenes. As with most ancient artists, the true name of the Antimenes Painter is unknown; he is identified only by the stylistic traits of his work. Scholars named him after a kalos inscription praising the youth Antimenes on a vase now in the Rijksmuseum in Leiden.*

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 13106399
* **Europeana**: agent/base/2472
* LCCN: n91007212
* ISNI: 0000 0001 0331 9066
* GND: 118921398
* ULAN: 500003458

 |

 |
Η **Ελένη Μεγάλη Κομνηνή**, γεωργιανά: ელენა კომნენა, (απεβ. το 1366) είναι το όνομα που δόθηκε στην πρώτη σύζυγο του βασιλιά Βαγράτιος Ε΄ της Γεωργίας. Το μικρό της όνομα καταγράφεται στα *Γεωργιανά Χρονικά*  και το οικογενειακό της όνομα βασίζεται σε μία θεωρία, που την προσδιορίζει ως κόρη του Βασιλείου της Τραπεζούντας.  Αν αυτό αληθεύει, η ταυτότητα της μητέρας της θα ήταν αβέβαιη: ο Βασίλειος ήταν δίγαμος, νυμφευμένος ταυτόχρονα με την Ειρήνη Παλαιολογίνα και την Ειρήνη από την Τραπεζούντα, αγνώστων στοιχείων.

Η Ελένη απεβίωσε το 1366 ως θύμα ενός λοιμού, που είχε εξαπλωθεί σε ολόκληρη τη Γεωργία κατά τη διάρκεια των δεκαετιών 1350 και 1360 (πιθανώς μία επανάληψη της Μαύρης πανώλης). 

Έναν χρόνο μετά το τέλος της, ο σύζυγός της νυμφεύτηκε την Άννα Μεγάλη Κομνηνή, κόρη του Αλεξίου Γ΄ της Τραπεζούντας.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε τον Βαγράτιος Ε΄ της Γεωργίας. Σύμφωνα με το *Γεωργιανό Χρονικό*, την Έλενα πέρασαν σε ηλικία δύο παιδιά της: 

* Γεώργιος Ζ΄ απεβ. π.1406, βασιλιάς της Γεωργίας.
* Δαβίδ, κατά τα άλλα άγνωστος.

Παραπομπές σε πηγές
-------------------

1. ↑  *The Georgian Chronicle*
2. ↑  Cawley, Charles, *Profile of Bagrat V, his wives and children*, Foundation for Medieval Genealogy, ανακτήθηκε στις August 2012
3. ↑  *Dictionary of Georgian National Biography*
4. ↑  «Dictionary of Georgian National Biography: "Bagrat V"». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Φεβρουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 3 Δεκεμβρίου 2021.
Συντεταγμένες: 35°19′38.57″N 33°37′9.24″E﻿ / ﻿35.3273806°N 33.6192333°E﻿ / 35.3273806; 33.6192333

Εκκλησία του Χριστού Αντιφωνίτη, εσωτερικό του τρούλου.
Η **Εκκλησία του Χριστού Αντιφωνητή** είναι μια θολωτή εκκλησία στην Κύπρο, στην Επαρχία Κερύνειας, η οποία βρίσκεται στα βουνά κοντά στο χωριό Καλογραία. Είναι προσβάσιμη από ένα δίκτυο δρόμων και χωματόδρομων στην περιοχή Ερμπαρίου και Αγίου Αμβροσίου. Είναι υπό τον *ντε φάκτο* έλεγχο της Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου.

Το θεωνύμιο «Αντιφωνητής» σημαίνει «που Απαντά» ή «Εγγυητής». Σύμφωνα με την παράδοση, κάποιος δανειστής κατηγόρησε τον οφειλέτη ότι δεν του είχε επιστρέψει τα χρήματα. Τότε ο οφειλέτης ζήτησε να λύσουν τη διαφορά τους μπροστά σε μια εικόνα η οποία ανταποκρίθηκε και διαβεβαίωσε ότι η οφειλή είχε εξοφληθεί.

Το όνομα μαρτυρείται στα τέλη της μεσαιωνικής περιόδου. Τον δέκατο έκτο αιώνα, ο Στέφανος Λουζινιάν αναφέρει στο βιβλίο του *Περιγραφή όλου του νησιού της Κύπρου* (*Description de toute l'isle de Cypre,* Παρίσι, 1580) ότι ο *Αντιφωνητής* ήταν φέουδο που ανήκε στην οικογένειά του και ότι το μοναστήρι του Αντιφωνητή ίδρυσε η μητρική γιαγιά του Ιζαμπέλα Πέρες Φαμπρίσιους (*Isabella Perez Fabricius*), καθώς και ότι εκεί πέθανε ο αδελφός του Ιωάννης, ο οποίος είχε γίνει μοναχός με το όνομα Ιλαρίων.

Το μοναστήρι του Αντιφωνητή κτίστηκε κατά τη Βυζαντινή περίοδο, στα τέλη του 12ου αιώνα, ως καθολικό μονής και διακοσμήθηκε με τοιχογραφίες. Στα τέλη του 15ου - αρχές 16ου αιώνα το κτίριο τροποποιήθηκε. Προστέθηκε στον ναό ο νάρθηκας στα δυτικά, μια ανοικτή στοά στη νότια πλευρά της εκκλησίας, καθώς και ακόμη μια μεγαλύτερη σειρά τοιχογραφιών.

* Εκκλησία του Χριστού Αντιφωνίτη, άποψη εσωτερικού διάκοσμου.Εκκλησία του Χριστού Αντιφωνίτη, άποψη εσωτερικού διάκοσμου.
* Εκκλησία του Χριστού Αντιφωνίτη, Άγιος Ένδοξος, 12ος αι. όπως φωτογραφήθηκε το 2010.Εκκλησία του Χριστού Αντιφωνίτη, Άγιος Ένδοξος, 12ος αι. όπως φωτογραφήθηκε το 2010.
* Εκκλησία του Χριστού Αντιφωνητή, άποψη από τα νοτιοανατολικά, 1973.Εκκλησία του Χριστού Αντιφωνητή, άποψη από τα νοτιοανατολικά, 1973.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «αντιφωνητής ο. Eγγυητής· (εδώ ως προσων. του Χριστού, βλ. Henrich 1987: 137-8): Ηξεύρει τ’ Αντιφωνητής ετούτα να τα κρίνει (). [*<αντιφωνώ* + κατάλ. *‑τής*. H λ. τον 6. αι. (DGE)· βλ. και LBG]». *Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας – Πύλη για την Ελληνική γλώσσα.* Αρχειοθετήθηκε 2022-04-29 στο Wayback Machine.
2. ↑  Enlart, Camille, and David Hunt, *Gothic art and the Renaissance in Cyprus* (London: Trigraph in association with the A.G. Leventis Foundation, 1987): 207.
3. ↑  «Πρωτοχριστιανικές θέσεις, Βυζαντινές/Μεταβυζαντινές εκκλησίες και μοναστήρια, μεσαιωνικά μνημεία». *Τμήμα Αρχαιοτήτων Κυπριακής Δημοκρατίας.* Ανακτήθηκε 29 Απριλίου 2022.
Έρως και λυράρης, Κάνθαρος με αγγειογραφία του Ζωγράφου του Σουβάλωφ. Παρίσι, Μουσείο του Λούβρου CA 1587: περ. 420-10 π.Χ.
**Ζωγράφος του Σουβάλωφ** ονομάζεται συμβατικά ένας αναγνωρίσιμος αρχαίος Έλληνας αγγειογράφος ερυθρόμορφων αγγείων, του οποίου το πραγματικό όνομα αγνοείται. Άνθισε μεταξύ 440 και 410 π.Χ. στην κλασική εποχή του Παρθενώνα. Το συμβατικό του όνομα καθιερώθηκε από τον Τζων Μπίζλεϊ (*John Beazley*) και με σκοπό την περιγραφή ενός αμφορέα που σήμερα φιλοξενείται στο Ερμιτάζ στην Αγία Πετρούπολη. Ο αμφορέας αυτός είχε αγοραστεί τον 18ο αιώνα από τον συλλέκτη Ιβάν Ιβάνοβιτς Σουβάλωφ (*Ivan Ivanovich Shuvalov*), και έτσι ο άγνωστος καλλιτέχνης ονομάστηκε *Ζωγράφος του Σουβάλωφ*. Στον αγγειογράφο αυτόν αποδίδεται η φιλοτέχνηση περισσότερων από ογδόντα αρχαιολογικών ευρημάτων, συχνά μικρών διαστάσεων, από την Ιταλία, και κυρίως την Καμπανία και Λουκανία. Ως καλλιτέχνης τοποθετείται αμέσως μετά τον Ζωγράφο του Μάνχαϊμ από το ίδιο εργαστήριο, ενώ πιστεύεται ότι έδρασε στο ίδιο εργαστήριο με άλλους γνωστούς καλλιτέχνες της εποχής του, τον Αίσωνα και τον Ζωγράφο της Ερέτριας. Τα έργα του που απεικονίζουν περιστάσεις της καθημερινής ζωής και μυθολογικές σκηνές είναι τα καλύτερα καλλιτεχνικά έργα της εποχής του. Ένα από αυτά είναι η Οινοχόη, μια από τις πιο φημισμένες ερωτικές σκηνές της αρχαίας ελληνικής αγγειογραφίας.

Δείτε επίσης
------------

* Οινοχόη του Ζωγράφου του Σουβάλωφ

Πηγές
-----

* John Beazley: *Attic red-figure vase-painters*. 2nd ed. Oxford 1963.
* Adrienne Lezzi-Hafter: *Der Schuwalow-Maler. Eine Kannenwerkstatt der Parthenonzeit*, Mainz 1976.
* John Boardman: *Rotfigurige Vasen aus Athen. Die klassische Zeit*, von Zabern, Mainz 1991 (Kulturgeschichte der Antiken Welt, Vol 48), especially p. 101f. ISBN 3-8053-1262-8.
* Martin Maischberger: *Weinkanne des Schuwalow-Malers: Liebespaar*, in: Andreas Scholl (ed.): *Die Antikensammlung: Altes Museum. Pergamonmuseum*, von Zabern, Mainz 2007, S. 76f. ISBN 978-3-8053-2449-6.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Shuvalov Painter στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 2050150085870815060003
* **Europeana**: agent/base/16775
* ISNI: 0000 0000 1372 3620
* GND: 118611763
* ULAN: 500004128

 |

 |
Η **Εκκλησία του Ναζωραίου** (αγγλ.: *Church of the Nazarene*) είναι Ευαγγελικό χριστιανικό δόγμα που προέκυψε από το Αγιαστικό κίνημα του 19ου αιώνα στη Βόρεια Αμερική, με τα μέλη του να είναι κοινώς αποκαλούμενα ως *Ναζωραίοι*. Είναι το μεγαλύτερο Γουεσλεϊανό-Αγιαστικό δόγμα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Στα τέλη του Σεπτεμβρίου του 2009, η Εκκλησία του Ναζωραίου είχε 1,945,542 μέλη και 24,285 εκκλησίες σε 156 διαφορετικές περιοχές του κόσμου. Τα περισσότερα μέλη της Εκκλησίας βρίσκονται στις Ηνωμένες Πολιτείες και στον Καναδά (652,755), στην Αϊτή (116,000), στη Γουατεμάλα (81,575) στο Μπανγκλαντές (65,000), και στην Ινδία (59.039).

Υποσημειώσεις
-------------

1. ↑  "General secretary releases 2013 stats", *NCN News* (18 Δεκεμβρίου 2013).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Η επίσημη σελίδα της Εκκλησίας του Ναζωραίου Αρχειοθετήθηκε 2010-03-01 στο Wayback Machine.
Συντεταγμένες: 49°37′50.1″N 21°11′9.8″E﻿ / ﻿49.630583°N 21.186056°E﻿ / 49.630583; 21.186056

Η **Εκκλησία των Αγίων Φιλίππου και Ιακώβου** είναι γοτθική, ξύλινη εκκλησία του 15ου αιώνα στο χωριό Σενκόβα στην Πολωνία. Μαζί με διάφορες άλλες εκκλησίες έχει χαρακτηριστεί ως μία από τις ξύλινες εκκλησίες της νότιας Ελάσσονος Πολωνίας της UNESCO. Λόγω της ιστορίας και της μοναδικής αρχιτεκτονικής της, η εκκλησία αποκαλείται συχνά το *Μαργαριτάρι των Κάτω Μπεσκίντι* (*Perła Beskidu Niskiego*).

Ιστορία
-------

Η εκκλησία είναι μονόκλιτη, με τρίπλευρο τέμπλο, ξύλινο σκελετό, χτισμένη σε θεμέλια από γαρμπίλι. Οι τοίχοι της εκκλησίας από πεύκο είναι καλυμμένοι με ξύλινο πέταυρο. Το στενό τέμπλο και ο φαρδύς κυρίως ναός καλύπτονται από μια απότομη στέγη. Ο ναός επεκτάθηκε τον 17ο αιώνα (κατασκευή του πύργου-πλαισίου με κίονες, με τρούλο και προσιτή από το έδαφος, με *σομπότ* (ξύλινη υποκοπή που στηρίζεται σε κολώνες) Στην πλευρά της εκκλησίας υπάρχει ένα μικρό καμπαναριό, με φανάρι. Το 1819, το σκευοφυλάκιο και η πλευρική στοά ανακατασκευάστηκαν, που πριν από το 1888, ήταν καλυμμένα με νεογοτθικό πολύχρωμο. Το εσωτερικό του κυρίως ναού καλύπτεται με επίπεδες πλάκες, που αλλάζουν σχήμα, με ορθογώνιο παράθυρο στην αψίδα και με ξύλινο σταυρό του 16ου αιώνα.

Το εσωτερικό της εκκλησίας δεν είναι πλήρες, καθώς η εκκλησία υπέστη ζημιές κατά τη διάρκεια των ετών 1914-1915 του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, κατά την Επίθεση στο Γκορλίτσε-Τάρνουφ (το ξύλινο υλικό χρησιμοποιήθηκε για χαρακώματα και για καυσόξυλα). Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η εκκλησία ανακατασκευάστηκε το 1918 και στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα.

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Εκκλησία των Αγίων Φιλίππου και Ιακώβου (Σενκόβα)** |

1. ↑  *register of objects of cultural heritage in Poland*. www.nid.pl/pl/Informacje\_ogolne/Zabytki\_w\_Polsce/rejestr-zabytkow/zestawienia-zabytkow-nieruchomych/. Ανακτήθηκε στις 22  Νοεμβρίου 2022.
2. ↑  «woj. małopolskie – pow. bocheński» (PDF). *NID*. Ανακτήθηκε στις 12 Μαρτίου 2016.
3. ↑  «Main Page». *Beskid Niski*. Ανακτήθηκε στις 12 Μαρτίου 2016.
4. ↑  «Main Page». *Perły Beskidu Sądeckiego*. Ανακτήθηκε στις 12 Μαρτίου 2016.
5. ↑  «Historia parafii w Sękowej pw. św. Józefa Oblubieńca NMP». *Σενκόβα*. Ανακτήθηκε στις 12 Μαρτίου 2016.
6. ↑  «Turystyka piesza». *Κάτω Μπεσκίντι*. Ανακτήθηκε στις 12 Μαρτίου 2016.
Συντεταγμένες: 41°42′00″N 26°14′00″E﻿ / ﻿41.7°N 26.2333°E﻿ / 41.7; 26.2333

Ο **Δήμος Τριγώνου** ήταν δήμος του νομού Έβρου που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στο νέο δήμο Ορεστιάδας. Βρισκόταν στο βόρειο τμήμα του νομού. Ήταν ο βορειότερος Δήμος της Ελλάδας, καθώς βρισκόταν πάνω από τον ποταμό Άρδα, στο τριεθνές σημείο μεταξύ Ελλάδας, Βουλγαρίας και Τουρκίας. Ο δήμος συστάθηκε με το Σχέδιο Καποδίστρια, καταλάμβανε έκταση 372.256 στρεμμάτων και είχε (πραγματικό) πληθυσμό 6656 κατοίκους. Έδρα του ήταν τα Δίκαια.

Η περιοχή του δήμου ονομάζεται και η «Μεσοποταμία του Έβρου» καθώς η έκταση του δήμου βρίσκεται ανάμεσα στους ποταμούς Άρδα και Έβρο. Ο Άρδας είναι το φυσικό νότιο σύνορο του Δήμου και ο Έβρος το φυσικό βορειοανατολικό σύνορο.

Διαίρεση
--------

Στο δήμο περιλαμβάνονταν τα εξής 13 δημοτικά διαμερίσματα:

 **Δ.δ. Δικαίων** 
* τα Δίκαια
* ο Δίλοφος
* ο Κριός
* η Πάλλη

 **Δ.δ. Άρζου** 
* ο Άρζος
* ο Καναδάς

 **Δ.δ. Ελαίας**  -- η Ελαία
 **Δ.δ. Θεραπειό**  (της πρώην κοινότητας Κυπρίνου) -- το Θεραπειό
 **Δ.δ. Κομάρων**  -- τα Κόμαρα
 **Δ.δ. Μαρασίων**  -- τα Μαράσια
 **Δ.δ. Μηλέα**  (της πρώην κοινότητας Κυπρίνου) -- η Μηλιά
 **Δ.δ. Ορμενίου**  -- το Ορμένιο
 **Δ.δ. Πενταλόφου**  -- ο Πεντάλοφος
 **Δ.δ. Πετρωτών**  -- τα Πετρωτά
 **Δ.δ. Πλάτης**  -- η Πλάτη
 **Δ.δ. Πτελέας**  -- η Πτελέα
 **Δ.δ. Σπηλαίου**  -- το Σπήλαιο

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Στοιχεία για το δήμο Τριγώνου από το Υπουργείο Εσωτερικών Αρχειοθετήθηκε 2008-06-11 στο Wayback Machine.

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Σχέδιο Καποδίστριας: Διοικητική διαίρεση του νομού Έβρου |
| --- |
|  |
| 
Αλεξανδρούπολης · Βύσσας · Διδυμοτείχου · Κυπρίνου · Μεταξάδων · Ορεστιάδας · Ορφέα · Σαμοθράκης · Σουφλίου · Τραϊανούπολης · Τριγώνου  · Τυχερού · Φερών |

 |
Η **Εκκλησία των Αγίων Ναζαρίου και Κελσίου** (**La chiesa dei Santi Nazaro e Celso**) είναι καθολική εκκλησία στη Βερόνα, στην Ιταλία.

Πρόκειται για εκκλησία μοναστηριού, το οποίο πρώτη φορά αναφέρεται σε έγγραφο του 1035. Ξεκίνησε να κατασκευάζεται το 1464, στη θέση της προηγούμενης εκκλησίας που κατεδαφίστηκε. Το 1810, με διάταγμα του Ναπολέοντα, το μοναστήρι διαλύθηκε και όλα τα κτίσματα της μονής, εκτός από την εκκλησία, κατεδαφίστηκαν. 

Ο ναός έχει στοιχεία γοτθικού και αναγεννησιακού ρυθμού. Στις πλαϊνές πλευρές του υπάρχουν πίνακες του Αντόνιο Μπαντίλε, του Ορλάντο Φλάκκο, του Μπατίστα ντελ Μόρο και του Ντομένικο Μπρουσασόρτσι ενώ στο ιερό υπάρχουν νωπογραφίες και πίνακες του Παόλο Φαρινάτι. Εντός του ναού υπάρχει το παρεκκλήσι του Αγίου Βλασίου, στο οποίο φυλάσσονται τα λείψανα του αγίου καθώς και της Αγίας Τζουλιάνα, από το 1774.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 6  Ιανουαρίου 2021.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  San Nazaro e Celso στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 140003852

 |

 |
Ο **δήμος Φαλαισίας** ήταν δήμος του νομού Αρκαδίας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Μεγαλόπολης. Βρισκόταν στο νοτιοδυτικότερο τμήμα του νομού. Ο δήμος αποτελείτο από 20 δημοτικά διαμερίσματα και είχε συνολικό πληθυσμό 3.229 κατοίκους. Έδρα του δήμου ήταν το Λεοντάρι. Ο δήμος ήταν από τις περιοχές που επλήγησαν ιδιαίτερα από τις καταστροφικές πυρκαγιές του Αυγούστου του 2007.

Διαίρεση
--------

Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:

 **Δ.δ. Λεονταρίου**  [ 384 ]
* το Λεοντάριον [ 289 ]
* η Γαβριά [ 10 ]
* τα Καλύβια [ 24 ]
* η Καμαρίτσα [ 24 ]
* το Κοτσιρίδιον [ 37 ]

 **Δ.δ. Ακόβου**  [ 264 ]
* ο Άκοβος [ 246 ]
* τα Γούπατα [ 18 ]

 **Δ.δ. Αναβρυτού**  [ 96 ]
* το Αναβρυτόν [ 60 ]
* το Κάτω Αναβρυτόν [ 36 ]

 **Δ.δ. Ανεμοδουρίου**  -- το Ανεμοδούριον [ 133 ]
 **Δ.δ. Βελιγοστής**  -- η Βελιγοστή [ 131 ]
 **Δ.δ. Βουτσαρά**  -- ο Βουτσαράς [ 90 ]
 **Δ.δ. Γιανναίων**  [ 89 ]
* οι Άνω Γιανναίοι [ 23 ]
* οι Κάτω Γιανναίοι [ 66 ]

 **Δ.δ. Γραικού**  -- ο Γραικός [ 61 ]
 **Δ.δ. Δυρραχίου**  -- το Δυρράχιο [ 299 ]
 **Δ.δ. Ελληνίτσης**  -- η Ελληνίτσα [ 95 ]
 **Δ.δ. Καμάρας**  [ 355 ]
* η Καμάρα [ 287 ]
* το Καμποχώριον [ 68 ]

 **Δ.δ. Λεπτινίου**  -- το Λεπτίνιον [ 69 ]
 **Δ.δ. Νεοχωρίου Φαλαισίας**  -- το Νεοχώριον [ 111 ]
 **Δ.δ. Πετρίνας**  [ 90 ]
* η Πετρίνα [ 50 ]
* η Μονή Αμπελάκη [ 4 ]
* τα Σπαναίικα [ 36 ]

 **Δ.δ. Ποταμιάς**  -- η Ποταμιά [ 100 ]
 **Δ.δ. Ρουτσίου**  -- το Ρούτσιον [ 67 ]
 **Δ.δ. Σκορτσινού**  -- ο Σκορτσινός [ 220 ]
 **Δ.δ. Σουλαρίου**  -- το Σουλάριον [ 109 ]
 **Δ.δ. Τουρκολέκα**  -- ο Τουρκολέκας [ 301 ]
 **Δ.δ. Φαλαισίας**  [ 165 ]
* η Φαλαισία [ 150 ]
* η Μονή Μπούρα [ 15 ]

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

* Υπουργείο Εσωτερικών, δήμοι του σχεδίου Καποδίστριας Αρχειοθετήθηκε 2009-09-24 στο Wayback Machine.
* ΣΚΑΪ-γυρίσματα, τα καμμένα της Φαλαισίας

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Σχέδιο Καποδίστριας: Διοικητική διαίρεση του νομού Αρκαδίας |
| --- |
|  |
| 
Βαλτετσίου · Βόρειας Κυνουρίας · Βυτίνας · Γόρτυνος · Δημητσάνας · Ηραίας · Κλείτορος · Κοντοβάζαινας · Κορυθίου · Λαγκαδίων · Λεβιδίου · Λεωνιδίου · Μαντινείας · Μεγαλόπολης · Σκυρίτιδας · Τεγέας · Τρικολώνων · Τριπόλεως · Τροπαίων · Τυρού · Φαλαισίας · Φαλάνθου · Κοινότητα Κοσμά |

 |
Το **Ενιαίο Ταμείο Ανεξάρτητα Απασχολούμενων** (**ΕΤΑΑ**) ήταν το ταμείο κύριας και επικουρικής Ασφάλισης και πρόνοιας των μηχανικών & εργοληπτών δημοσίων έργων, των υγειονομικών, ιατρών, φαρμακοποιών, κτηνιάτρων, των νομικών, των συμβολαιογράφων και των δικηγόρων. Είναι Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου και δημιουργήθηκε τον Οκτώβριο του 2008 με το Ν. 3655/2008. Καταργήθηκε από τις 1-1-2017, όταν και όλα τα ασφαλιστικά ταμεία αντικαταστήθηκαν από τον ΕΦΚΑ.

Τομείς
------

Στο ενιαίο ταμείο περιλαμβάνονται οι τομείς (πρώην ανεξάρτητα ταμεία):

* Τομέας Σύνταξης Μηχανικών και Εργοληπτών Δημοσίων Έργων (ΤΣΜΕΔΕ)
* Τομέας Υγειονομικών (πρώην ΤΣΑΥ)
* Τομέας Πρόνοιας Δικηγόρων Αθήνας
* Τομέας Πρόνοιας Δικηγόρων Θεσσαλονίκης
* Τομέας Πρόνοιας Δικηγόρων Πειραιώς
* Δικηγόρων Επαρχιών & Δικαστικών Επιμελητών (ΤΥΔΕ-ΤΠΔΕ)
* Τομέας Νομικών
* Τομέας Συμβολαιογράφων
* Πρόνοιας Εργοληπτών Δημοσιών Έργων (ΤΠΕΔΕ)

Παραπομπές
----------

1. ↑  et.gr

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα
Ο **Δήμος Υπάτης** ήταν δήμος του νομού Φθιώτιδας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του Δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999-2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στο διευρυμένο Δήμο Λαμιέων. Βρισκόταν στο δυτικό τμήμα του νομού νοτιοδυτικά της πόλης της Λαμίας. Ο δήμος καταλάμβανε ένα τμήμα της πεδιάδας του Σπερχειού, ενώ το υπόλοιπο τμήμα του απλωνόταν στις βόρειες πλαγιές της Οίτης και των Βαρδουσίων. Ο δήμος αποτελούταν από δεκαπέντε δημοτικά διαμερίσματα, είχε έκταση 263 τ.χλμ. και συνολικό πληθυσμό 6.855 κατοίκους. Έδρα του δήμου ήταν η Υπάτη.

Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:

 **Δ.δ. Υπάτης**  [ 849 ]
* η Υπάτη [ 724 ]
* η Αμαλώτα (τ. η Αμαλιώτα) [ 125 ]

 **Δ.δ. Αργυροχωρίου**  -- το Αργυροχώρι [ 348 ]
 **Δ.δ. Βασιλικών**  -- τα Βασιλικά [ 313 ]
 **Δ.δ. Δάφνης**  -- η Δάφνη [ 188 ]
 **Δ.δ. Καστανέας**  [ 345 ]
* η Καστανέα [ 265 ]
* το Καπνοχώριον [ 80 ]

 **Δ.δ. Κομποτάδων**  -- οι Κομποτάδες [ 718 ]
 **Δ.δ. Λαδικούς**  -- η Λαδικού [ 346 ]
 **Δ.δ. Λουτρών Υπάτης**  [ 835 ]
* τα Λουτρά Υπάτης [ 645 ]
* τα Βαρκά [ 72 ]
* η Μαγούλα [ 59 ]
* η Νέα Υπάτη [ 59 ]

 **Δ.δ. Λυχνού**  [ 307 ]
* το Λυχνό [ 290 ]
* τα Αλώνια [ 6 ]
* η Ιερά Μονή Αγάθωνος [ 11 ]

 **Δ.δ. Μεξιατών**  -- οι Μεξιάτες [ 793 ]
 **Δ.δ. Μεσοχωρίου Υπάτης**  -- το Μεσοχώρι [ 167 ]
 **Δ.δ. Νεοχωρίου Υπάτης**  -- το Νεοχώρι [ 205 ]
 **Δ.δ. Περιστερίου**  -- το Περιστέρι [ 217 ]
 **Δ.δ. Πύργου**  -- ο Πύργος [ 254 ]
 **Δ.δ. Ροδωνιάς**  [ 629 ]
* η Ροδωνιά [ 366 ]
* η Καρυά [ 263 ]

 **Δ.δ. Συκά Υπάτης**  -- η Συκά (τ. ο Συκάς) [ 341 ]

Διατελέσαντες δήμαρχοι
----------------------

### Μετά τη Μεταπολίτευση

* 1979-82 Ιωάννης Γράψας
* 1983-90 Αλέξανδρος Παρν. Μυλωνάς (19??-2000)
* 1991-94 Ηρωδίων Φίτσιος
* 1995-98 Γεώργιος Κουτρουμπάς
* 1999-2006 Κωνσταντίνος Τσιλογιάννης
* 2007-2010 Δημήτριος Καραβανάς

Πηγή: Ελληνική Εταιρεία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Δήμος Υπάτης

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Σχέδιο Καποδίστριας: Διοικητική διαίρεση του νομού Φθιώτιδας |
| --- |
|  |
| Δήμοι | 
Δήμος Λαμιέων · Δήμος Αγίου Γεωργίου Τυμφρηστού · Δήμος Αγίου Κωνσταντίνου · Δήμος Αμφίκλειας · Δήμος Αταλάντης · Δήμος Γοργοπόταμου · Δήμος Δαφνουσίων · Δήμος Δομοκού · Δήμος Ελάτειας · Δήμος Εχιναίων · Δήμος Θεσσαλιώτιδας · Δήμος Καμένων Βούρλων · Δήμος Λειανοκλαδίου · Δήμος Μακρακώμης · Δήμος Μαλεσίνας · Δήμος Μώλου · Δήμος Ξυνιάδας · Δήμος Οπουντίων · Δήμος Πελασγίας · Δήμος Σπερχειάδας · Δήμος Στυλίδας · Δήμος Τιθορέας · Δήμος Υπάτης |
|  |
| Κοινότητες | 
Κοινότητα Παύλιανης · Κοινότητα Τυμφρηστού |

 |
Η **ενθαλπία** είναι θερμοδυναμικό μέγεθος που αντιπροσωπεύει το ολικό ποσό θερμικής ενέργειας που περιέχει ένα θερμοδυναμικό σύστημα. Ειδικότερα αποτελεί το άθροισμα της εσωτερικής ενέργειας ενός σώματος και του γινομένου της εσωτερικής πίεσης επί του όγκου που καταλαμβάνει μια ουσία. Το γινόμενο εκφράζει την ενέργεια που απαιτείται για να εκτοπίσει το σώμα το περιβάλλον του και να καταλάβει τη θέση στην οποία βρίσκεται.

* Παλαιότερα αντί του όρου "ενθαλπία" χρησιμοποιούνταν ο όρος "περιεχόμενη θερμότητα" (*περιεχομένη θερμότης* - Wärmeinhalt)

Με τον ελληνικό όρο **ενθαλπία**, διεθνή σήμερα, που προέρχεται από το αρχαίο ελληνικό ρήμα *ενθάλπω* = ζεσταίνω, κρύβω μέσα μου, περιθάλπω, χαρακτηρίζεται στη Χημεία η ενέργεια που προσφέρεται κατά τη θέρμανση ουσιών και που εγκλωβίζεται στα μόριά τους ιδίως σ' εκείνα των υδρατμών τους. Συνέπεια αυτού είναι ότι τα μόρια αυτά έχουν μεγαλύτερο ενεργειακό περιεχόμενο από τα αρχικά μόρια. Έτσι στη γλώσσα της χημείας η ενθαλπία αποτελεί το θερμικό περιεχόμενο κάθε χημικού συστήματος η οποία και συμβολίζεται συνήθως με το γράμμα **Η**.

Η ενέργεια αυτή οφείλεται στις δυνάμεις των χημικών δεσμών που συγκρατούν τα άτομα μέσα στο μόριο, αλλά και στην κίνηση των ατόμων, των ηλεκτρονίων καθώς και του ίδιου του μορίου. Έτσι η χημική αυτή ενέργεια παραμένει εγκλωβισμένη μέσα στο μόριο που μπορεί να αποδοθεί άλλοτε εύκολα π.χ. με σπινθήρα στη βενζίνη, και άλλοτε δύσκολα.

Η ενθαλπία είναι προσδιοριστική έννοια στις χημικές αντιδράσεις.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Darrell D. Ebbing· Steven D. Gammon. *Γενική Χημεία*. Μετάφραση από Νικόλαο Δ. Κλούρα (6η έκδοση). Αθήνα: Τραυλός. σελίδες 144–145. ISBN 960-7990-66-8. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Ιανουαρίου 2010. Ανακτήθηκε στις 9 Ιανουαρίου 2010.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **ενθαλπία**  |

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Μορφές ενέργειας |
| --- |
|  |
| Μηχανική | 
Έργο  · Κινητική ενέργεια  · Δυναμική ενέργεια  · Δυναμικό  · Μηχανική ενέργεια  · Δυναμικό βαρυτικού πεδίου  · Ενέργεια ελατηρίου |
|  |
| Θερμοδυναμική και χημεία | 
Θερμική ενέργεια  · Θερμότητα  · Εσωτερική ενέργεια  · Ενθαλπία  · Χημική ενέργεια |
|  |
| Ηλεκτρομαγνητισμός | 

|  |
| --- |
| 
Ηλεκτρικό δυναμικό  · Μαγνητικό δυναμικό  · Ηλεκτρική ενέργεια  · Ενέργεια ακτινοβολίας |
|  |
| Ηλεκτρική τάση | 
Κανονικό δυναμικό οξειδοαναγωγής  · Δυναμικό ενέργειας  · Δυναμικό Nernst  · Επαγωγική τάση |

 |
|  |
| Κβαντική φυσική | 
Ενέργεια ιονισμού  · Πυρηνική ενέργεια  · Ενέργεια μηδενικού σημείου |
|  |
| Σχετικές έννοιες | 
Ελαστικότητα  · Διαφορά δυναμικού  · Σκοτεινή ενέργεια (υποθετική μορφή)  · Εντροπία |
|  |
| Αρχές και νόμοι | 
Αρχή διατήρησης της ενέργειας  · Ισοδυναμία μάζας-ενέργειας  · Πρώτος θερμοδυναμικός νόμος  · Δεύτερος θερμοδυναμικός νόμος |

 |
Ο **δήμος Τριπόλεως** του προγράμματος Καποδίστριας ήταν δήμος που λειτούργησε την περίοδο 1999-2010. Συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση του παλαιότερου δήμου Τριπόλεως και των γειτονικών του παλαιότερων κοινοτήτων, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Το 2010 καταργήθηκε και εντάχθηκε στον νέο διευρυμένο δήμο Τρίπολης. Βρίσκόταν στο κεντρικό τμήμα του νομού και περικλυόταν από τους δήμους Φαλάνθου, Βαλτετσίου, Μαντίνειας, Κοριθίου και Τεγέας. Ο δήμος αποτελούταν από 11 δημοτικά διαμερίσματα και είχε συνολικό πληθυσμό 28.976 κατοίκους, εκ των οποίων οι 25.560 ζουσαν στην πόλη της Τρίπολης. Ο δήμος καταλάμβανε το μεγαλύτερο τμήμα του οροπεδίου της Τρίπολης που σχηματίζεται ανάμεσα στα όρη Μαίναλο και Πάρνωνας.

Διαίρεση
--------

Ο δήμος Τριπόλεως περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:

 **Δ.δ. Τριπόλεως**  [ 25.570 ]
* η Τρίπολη [ 25.520 ]
* η Μηλιά Τριπόλεως [ 50 ]

 **Δ.δ. Αγίου Βασιλείου Μαντινείας**  -- ο Άγιος Βασίλειος [ 174 ]
 **Δ.δ. Αγίου Κωνσταντίνου**  -- ο Άγιος Κωνσταντίνος [ 1.260 ]
 **Δ.δ. Ευάνδρου**  -- το Εύανδρον [ 40 ]
 **Δ.δ. Θάνα**  [ 292 ]
* ο Θάνας [ 237 ]
* ο Περπατάρης [ 55 ]

 **Δ.δ. Μάκρης**  [ 471 ]
* η Μάκρη [ 175 ]
* το Σανατόριον Μάκρης [ 296 ]

 **Δ.δ. Μερκοβουνίου**  -- το Μερκοβούνιον [ 370 ]
 **Δ.δ. Παλλαντίου**  -- το Παλλάντιον [ 244 ]
 **Δ.δ. Πελάγους**  -- το Πέλαγος [ 121 ]
 **Δ.δ. Περθωρίου**  [ 100 ]
* το Περθώριον [ 95 ]
* η Μονή Επάνω Χρέπας [ 5 ]

 **Δ.δ. Σκοπής**  [ 334 ]
* η Σκοπή [ 182 ]
* τα Χάνια [ 152 ]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Δήμος Τριπόλεως

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Σχέδιο Καποδίστριας: Διοικητική διαίρεση του νομού Αρκαδίας |
| --- |
|  |
| 
Βαλτετσίου · Βόρειας Κυνουρίας · Βυτίνας · Γόρτυνος · Δημητσάνας · Ηραίας · Κλείτορος · Κοντοβάζαινας · Κορυθίου · Λαγκαδίων · Λεβιδίου · Λεωνιδίου · Μαντινείας · Μεγαλόπολης · Σκυρίτιδας · Τεγέας · Τρικολώνων · Τριπόλεως · Τροπαίων · Τυρού · Φαλαισίας · Φαλάνθου · Κοινότητα Κοσμά |

 |
Το Αφγανιστάν στα χρώματα των ΛΟΑΤ+
Οι λεσβίες, ομοφυλόφιλοι, αμφιφυλόφιλοι και τρανσέξουαλ (ΛΟΑΤ) στο Αφγανιστάν αντιμετωπίζουν νομικές προκλήσεις που δεν αντιμετωπίζουν οι κάτοικοι μη ΛΟΑΤ. Τα μέλη της κοινότητας ΛΟΑΤΚ+ αναγκάζονται να κρατήσουν μυστική την ταυτότητα φύλου και τον σεξουαλικό προσανατολισμό τους, φοβούμενοι την παρενόχληση, τον εκφοβισμό, τη δίωξη και κυρίως τον θάνατο. Ο μουσουλμανικά θρησκευτικός χαρακτήρας του έθνους και η έλλειψη δημόσιας εκπαίδευσης επί του θέματος περιόρισε κάθε ευκαιρία για δημόσια συζήτηση, με οποιαδήποτε αναφορά της ομοφυλοφιλίας και των σχετικών όρων να θεωρείται ταμπού.

Το Σύνταγμα του Αφγανιστάν καθιερώνει την ανάδειξη του νόμου της Σαρία ως πρόδρομο όλων των άλλων νόμων, πολιτικών και κανονισμών, επιτρέποντας θρησκευτικές ερμηνείες από το κράτος για την απαγόρευση όλων των μορφών σεξουαλικής δραστηριότητας του ιδίου φύλου. Αν και ο Ποινικός Κώδικας του 1976 αποκαταστάθηκε μετά την αμερικανική εισβολή του 2001, ο νέος Ποινικός Κώδικας της χώρας του 2017 τέθηκε σε ισχύ στις 14 Φεβρουαρίου 2018.  Ο νέος Ποινικός Κώδικας περιγράφει και απαγορεύει συγκεκριμένες δραστηριότητες σεξουαλικής φύσης, και θεωρείται ότι επηρεάζει δυσανάλογα τα μέλη της κοινότητας ΛΟΑΤΚ+.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Emadi, Hafizullah (2019). «The Politics of Homosexuality: Perseverance of Lesbian, Gay, Bisexual and Transgender (LGBT) Community in a Repressive Social Milieu in Afghanistan». *International Journal on Minority and Group Rights* **26**: 242-260.
2. ↑  International Lesbian, Gay, Bisexual, Trans and Intersex Association: Lucas Ramón Mendos, *State-Sponsored Homophobia 2019* (Geneva; ILGA, March 2019).
3. ↑  «Afghanistan | Human Dignity Trust». *www.humandignitytrust.org.* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 26 Φεβρουαρίου 2020.
4. ↑  UNAMA (22 Φεβρουαρίου 2018). «UNAMA welcomes Afghanistan's new penal code - Calls for robust framework to protect women against violence». *United Nations Assistance Mission in Afghanistan*.
Ο **Ζμπιγκνιέφ**, πολων. Zbigniew (π. 1073 - 8 Ιουλίου 1132;) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν πρίγκιπας της Μεγάλης Πολωνίας (στην Κουγιάβια) και της Μαζοβίας (1102-07). Τον τίτλο τού δούκα της Πολωνίας (1102-07) τον μοιραζόταν με τον αδελφό του Μπολέσλαφ Γ΄.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Βλάντισλαφ Α΄ Χέρμαν δούκα της Πολωνίας και της ερωμένης του ή παγανιστικής συζύγου του Πσετσλάβας των Πράβντζιτς.

Ο Ζμπιγκνιέφ εθεωρείτο από την Εκκλησία νόθος και όταν αργότερα γεννήθηκε από την 1η (νόμιμη) σύζυγο τού πατέρα του ο Μπολέσλαφ Γ΄, ο Ζμπιγκιέφ προορίστηκε για εκκλησιαστική σταδιοδρομία. Στο τέλος του 11ου αι. η πραγματική εξουσία ασκείτο από τον Σιέτσιχ παλατινό κόμη της Πολωνίας· τότε μερικοί ευγενείς αντέδρασαν και ανάγκασαν τον Βλάντισλαφ Α΄ Χέρμαν να επαναφέρει τον Ζμπιγκνιέφ και να τον αναγνωρίσει ως διάδοχο. Ο Σιέτσιχ και η 2η σύζυγός τού Βλάντισλαφ Α΄ Χέρμαν, η Γιούντιτ/Ιουδήθ των Σαλίων άρχισαν να μηχανορραφούν, πράγμα που έκανε τον Ζμπιγκνιέφ σύμμαχο τού Μπολέσλαφ Γ΄. Οι δύο ετεροθαλείς αδελφοί ανάγκασαν τον πατέρα τους να διαιρέσει τη χώρα μεταξύ τους και να εξορίσει τον παλατινό κόμη.

Το 1102 απεβίωσε ο πατέρας του και ο Ζμπιγκνιέφ απέκτησε το βόρειο μέρος της χώρας ως ίσος ηγεμόνας με τον Μπολέσλαφ Γ΄. Όμως ο Ζμπιγκνιέφ ως πρωτότοκος θεωρούσε τον εαυτό του νόμιμο και μόνο κληρονόμο της Πολωνίας, έτσι ήρθαν σε αντιπαράθεση. Το 1102-06 ο πόλεμος για την υπεροχή κατέληξε σε πλήρη ήττα τού Ζμπιγκνιέφ, που αναγκάστηκε να εξοριστεί στη Γερμανία. Με το πρόσχημα της αποκατάστασής του, ο Ερρίκος Ε΄ της Γερμανίας εισέβαλε στην Πολωνία, αλλά ηττήθηκε στο Γκλόγκουφ.

Τα επόμενα έτη ο Μπολέσλαφ Γ΄ απέτυχε να νικήσει τη Βοημία, έτσι το 1111 έκανε ειρήνη με αυτήν και αναγνώρισε ως επικυρίαρχο τον Ερρίκο Ε΄. Ένας από τους όρους τού βασιλιά της Γερμανίας ήταν η επιστροφή τού Ζμπιγκνιέφ στην Πολωνία, όπου έλαβε μία μικρή περιοχή. Λίγο αργότερα ο Ζμπιγκνιέφ τυφλώθηκε από τον αδελφό του και απεβίωσε.

Παραπομπές
----------

1. ↑  p15227.htm#i152263.
2. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.

Πηγές
-----

* M. Spórna, P. Wierzbicki: Słownik władców Polski i pretendentów do tronu polskiego, p. 501; B. Snoch: Protoplasta książąt śląskich, Katowice, 1985, p. 13, ISBN 83-216-0644-X.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 299278532
* GND: 1033555185

 |

 |
To **Ελεύθερο Κράτος της Φρανκφούρτης** (γερμανικά: *Freie Stadt Frankfurt*) ήταν πόλη στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία (μεταξύ 1312 και 1806) και αργότερα μία από τις τέσσερις πόλεις-κράτη της Γερμανικής Συνομοσπονδίας (μεταξύ 1815 και 1866).

Κατά τη διάρκεια της Γερμανικής Συνομοσπονδίας, η Φρανκφούρτη εξακολούθησε να είναι σημαντική πόλη. Το 1866 το Βασίλειο της Πρωσίας πήγε σε πόλεμο με την Αυστριακή Αυτοκρατορία κατά του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν, προκαλώντας τον Αυστρο-Πρωσικό πόλεμο. Η Φρανκφούρτη, παραμένοντας πιστή στη Γερμανική Συνομοσπονδία, δεν συμμετείχε με την Πρωσία, αλλά παρέμεινε ουδέτερη. Μετά τη νίκη της Πρωσίας, η Φρανκφούρτη προσαρτήθηκε με διάταγμα του βασιλιά της Πρωσίας και έγιναν μέρος της νεοσυσταθείσας επαρχίας Έσσης-Νασάου.
Συντεταγμένες: 44°49′0.37″N 20°27′34.74″E﻿ / ﻿44.8167694°N 20.4596500°E﻿ / 44.8167694; 20.4596500

Το **Εθνικό Μουσείο της Σερβίας** (σερβικά κυριλλικά: *Народни музеј*, σερβικά λατινικά: *Narodni Muzej*) είναι το μεγαλύτερο και παλαιότερο μουσείο στη Σερβία. Βρίσκεται στην Πλατεία Δημοκρατίας, στο Βελιγράδι, της Σερβίας. Το μουσείο ιδρύθηκε στις 10 Μαΐου 1844. Από την ίδρυσή του, η συλλογή του έχει αυξηθεί σε πάνω από 400.000 αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων πολλών ξένων αριστουργημάτων. Σήμερα, το μουσείο είναι κλειστό για ανακαίνιση.

Το κτίριο του Εθνικού Μουσείου κηρύχθηκε μνημείο Πολιτιστικής Κληρονομιάς το 1979. Το μουσείο διαθέτει 34 εκθέσεις, κάποιες από τις οποίες είναι: αρχαιολογική, νομισματική, μεσαιωνική, τοπική συλλογή τέχνης αλλά και από διάφορες χώρες κυρίως της κεντρικής Ευρώπης αλλά και της Ρωσίας η της Ιαπωνίας.

Στις 25 Ιανουαρίου 2012, μετά από δέκα χρόνια το Εθνικό Μουσείο της Σερβίας είναι κλειστό για το κοινό, ο Βλαντιμίρ Μπογκντάνοβιτς από τους κορυφαίους της Σερβίας του Τύπου σε εφημερίδα/ιστοσελίδα έγραψε ένα άρθρο με τίτλο *Μια δεκαετία της πολιτιστικής γενοκτονίας εναντίον των Σέρβων*, σχολιάζοντας την ανάγκη και τη σημασία της εργασίας του εθνικού μουσείου. Επέκρινε επίσης τη διατήρηση της τέχνης στο μουσείο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  National Museum - Reconstruction
2. ↑  Monuments of Culture in Serbia: Зграда управе фондова / Building of Fund Administration (Σερβικά) (Αγγλικά)
3. ↑  Εθνικό Μουσείο της Σερβίας *www.taxidologio.gr*, Ανακτήθηκε στις 19-06-2012
4. ↑  Vladimir Bogdanović of *Press* (19 Ιουνίου 2012). «Decenija kulturnog genocida nad Srbima» (στα Serbian). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Αυγούστου 2020. Ανακτήθηκε στις 27 Ιανουαρίου 2012. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  National Museum of Serbia στο Wikimedia Commons
* Επίσημη ιστοσελίδα του Εθνικού Μουσείου της Σερβίας (Σερβικά)

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 313063948
* LCCN: n50012498
* ISNI: 0000 0001 2187 8777
* GND: 1008371-6
* SUDOC: 028010515
* BNF: cb119932000 (data)
* BIBSYS: 96007893
* NKC: kn20040629013

 |

 |
Φοίνικας, νόμισμα από το Εθνικό Τυπογραφείο στην Αίγινα
Το **Εθνικό Νομισματοκοπείο** στην Αίγινα ήταν το ίδρυμα που εξέδιδε το επίσημο νόμισμα της Ελληνικής Πολιτείας, τους φοίνικες, από το 1828 μέχρι το 1833 κατά τη θητεία του κυβερνήτη της Ελλάδας Ιωάννη Καποδίστρια.

Προετοιμασία για νομισματοκοπείο
--------------------------------

Η τριμελής Αντικυβερνητική Επιτροπή που είχε συσταθεί από την Γ΄ Εθνοσυνέλευση στην Τροιζήνα στις αρχές Απριλίου 1827, προώθησε στη Βουλή αναφορά του Δ. Κ. Βυζαντίου στην οποία πρότεινε να συσταθεί νομισματοκοπεί­ο, έχοντας ήδη βρει τον σφραγιδοποιό Αναγνώστη Λιναρδόπουλο, στην Αίγινα. Η συνέλευση δεν προχώρησε στην υλοποίηση της δημιουργίας του νομισματοκοπείου, αναμένοντας την άφιξη του Καποδίστρια.

Ίδρυση - διοίκηση
-----------------

Ο Καποδίστριας έφτασε στο Ναύπλιο στις 18 Ιανουαρίου 1828 και τέσσερις μέρες αργότερα πήγε στην Αίγινα, πρωτεύουσα του ελληνικού κράτους. Λίγες ημέρες μετά, στις 27 Ιανουαρίου 1828, ο Αλέξανδρος Κοντόσταυλος εισηγήθηκε τη δημιουργία νομισματοκοπείου, το οποίο ιδρύθηκε με το ψήφισμα Ζ’ της 31ης Ιουλίου 1829, της Δ’ Εθνικής των Ελλήνων Συνέλευσης του Άργους, οπότε κόπηκαν και τα πρώτα νομίσματα στο νομισματοκοπείο της Αίγινας. Το μηχάνημα κοπής νομισμάτων έφερε από τη Μάλτα ο Καποδίστριας, ο οποίος το ανακάλυψε εκεί σε αχρηστία από την εποχή των Ιωαννιτών Ιπποτών. Ο Κοντόσταυλος διορίστηκε έφορος στο νομισματοκοπείο, αλλά λόγω φημών περί καταχρήσεων ο Κυβερνήτης τον έπαυσε από τα καθήκοντά του το 1830 και στη θέση του διορίστηκε έφορος ο Αλέξιος Λουκόπουλος στις 7 Μαΐου 1830. Παρέλαβε από τον Κοντόσταβλο στις 19 και 20 Μαΐου. Ο Λουκόπουλος παρέμεινε στο Νομισματοκοπείο μέχρι τις 6 Μαΐου 1832 οπότε παρέδωσε τη διοίκηση στον Νικόλαο Λεβίδη.

Η θέση του νομισματοκοπείου δεν είναι γνωστή. Αν και κάποιες πηγές αναφέρουν ότι το νομισματοκοπείο στεγαζόταν στην κατοικία του Κυβερνήτη, αυτό δεν είναι δυνατό γιατί η χύτευση απαιτεί χρήση φωτιάς και υψηλών θερμοκρασιών (δηλαδή την ύπαρξη χυτηρίου) κάτι που δεν μπορούσε να γίνει στο Κυβερνείο. Πιθανολογείται όμως ότι εκεί ήταν τα γραφεία και οι χώροι φύλαξης.

Το Νομισματοκοπείο μεταφέρθηκε από την Αίγινα στην Αθήνα το 1833 και άρχισε να λειτουργεί ως Βασιλικό Νομισματοκοπείο και Σφραγιστήριο.

Αναφορές
--------

1. 1 2 3 4  Εθνικό Νομισματοκοπείο Αιγίνης, 25 Ιανουαρίου 2011, Αργολική Αρχειακή Βιβλιοθήκη Ιστορίας & Πολιτισμού (ανακτήθηκε στις 23 Αυγούστου 2012)
2. 1 2  Π. Δρανδάκη, *Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια*, τ. ΙΗ΄, λήμμα «Νομισματοκοπείο», σελ. 378
3. ↑  *Πελοποννησιακά*, τομ. 8, Αθήνα, Εταιρεία Πελοποννησιακών Σπουδών, 1971, σελ. 66
4. ↑  Καποδιστριακά Κτήρια, Δήμος Αίγινας, Γραφείο Τύπου και Δημοσίων Σχέσεων (ανακτήθηκε στις 25 Αυγούστου 2012)