Ο **Μαρκιανός** ήταν Αυτοκράτορας της Ανατολικής Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας (450 - 457). Δεν υπάρχουν πληροφορίες σχετικά με τα προηγούμενα χρόνια πέρα ότι τα τελευταία 15 διετέλεσε Δομέστικος επί του Αρδαβούρ και του γιου του Άσπαρ. Όταν πέθανε ο Θεοδόσιος Β´ ήταν ένας από τους υποψήφιους διαδόχους αν και ο Άσπαρ είχε μεγαλύτερη στρατιωτική δύναμη. Μετά από διαπραγματεύσεις που κράτησαν έναν μήνα η αδελφή του Θεοδοσίου Β΄ Πουλχερία αποφάσισε να τον παντρευτεί. Ο Ύπατος Ζήνων συμμετείχε πιθανότατα στις διαπραγματεύσεις για αυτό όταν ανέβηκε ο Μαρκιανός στον θρόνο πήρε του αξίωμα του Πατρίκιου, ο Μαρκιανός ορκίστηκε (25 Αυγούστου 450). Οι Ούννοι με τον αρχηγό τους Αττίλα αποτελούσαν την μεγαλύτερη απειλή που κληρονόμησε από τον Θεοδόσιο Β΄, ο Μαρκιανός τους αντιμετώπισε αποτελεσματικά και διέκοψε τον φόρο που τους πλήρωναν. Ο Αττίλας επιτέθηκε στην Ρωμαϊκή Ιταλία που ανήκε στην Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, ο Μαρκιανός επιτέθηκε μέσω του Δούναβη και της Μεγάλης Ουγγρικής πεδιάδας ώστε να τους χτυπήσει στην καρδιά τους. Η πείνα ωστόσο και οι επιδημίες που ξέσπασαν στην βόρεια Ιταλία επέτρεψαν στους κατοίκους να τον δωροδοκήσουν ώστε να αποχωρήσει από την Ιταλία. Μετά τον θάνατο του Αττίλα (453) ο Μαρκιανός εκμεταλλεύτηκε την διάσπαση των Ούννων, τα Γερμανικά φύλα εγκαταστάθηκαν ως Φοιδεράτοι. Με τον Μαρκιανό συγκλήθηκε η Σύνοδος της Χαλκηδόνας η οποία διακήρυξε ότι ο Ιησούς Χριστός είχε *"δύο φύσεις"*, την θεία και την ανθρώπινη. Η απόφαση αυτή τους έφερε σε σύγκρουση με τις ανατολικές επαρχίες όπου κυριαρχούσαν οι Μιαφυσιτιστές, εκέινη πίστευαν ότι ο Ιησούς είχε μόνο μια φύση την *"θεία"*. Ο Μαρκιανός πέθανε (27 Ιανουαρίου 457) και άφησε στα αυτοκρατορικά ταμεία ένα τεράστιο ποσό της τάξης των 7.000.000 Σόλιδος, πριν από αυτόν είχαν ρημάξει από τον φόρο που πλήρωνε ο Θεοδόσιος Β΄ στους Ούννους. Μετά τον θάνατο του επόμενος επόμενος αυτοκράτορας εξελέγη ο Λέων Α΄, γαμπρός του Δυτικού αυτοκράτορα Ανθέμιου.

Πρώτα χρόνια
------------

Ο Μαρκιανός γεννήθηκε (392) στην Θράκη ή στην Ιλλυρία. Ο Ιωάννης Μαλάλας τον περιγράφει ως ψηλό με δυσκολία στο ένα πόδι. Δεν υπάρχουν πληροφορίες σχετικά με τα πρώτα χρόνια της ζωής του, ο πατέρας υπηρέτησε ως στρατιωτικός και ο ίδιος σε νεανική ηλικία βρισκόταν στην Φιλιππούπολις της Θράκης. Την εποχή που ξέσπασαν οι Ρωμαιο-Σασσανίδικοι πόλεμοι (421-422) ο Μερκιανός διορίστηκε Χιλίαρχος, ο Θεοφάνης Ομολογητής τον καταγράφει ως διοικητή στρατιωτικής μονάδας. στην Ιλλυρία ή τη Θράκη Δεν συμμετείχε στον πόλεμο αφού αρρώστησε στην Λυκία, τον φρόντισε ο Τατιανός που τον διόρισε Ύπατο της Κωνσταντινούπολης. Με προσωπική υποστήριξη του Άσπαρ ο Μαρκιανός διορίστηκε Δομέστικος της Ανατολικής αυτοκρατορίας, παρά το γεγονός ότι ο Άσπαρ ήταν μισός Γότθος και μισός Αλανός είχε μεγάλη εξουσία. Στις αρχές της δεκαετίας του 430 ο Μαρκιανός υπηρέτησε τον Άσπαρ στην Ρωμαϊκή επαρχία της Αφρικής, τον συνέλαβαν οι Βάνδαλοι. Ο Ευάγριος Σχολαστικός, ο Προκόπιος και άλλοι ιστορικοί έγραψαν μια ψευδή πληροφορία, ότι τον συνάντησε ο Γιζέριχος ο οποίος τον βοήθησε να γίνει αυτοκράτορας. Δεν υπάρχει καμιά πληροφορία για τον ίδιο στην περίοδο που μεσολάβησε από την ελευθέρωση του μέχρι τον θάνατο του Θεοδοσίου Β΄.

Οι απειλές που αντιμετώπιζε η Ανατολική Ρωμαϊκή αυτοκρατορία την εποχή του Θεοδοσίου Β΄ ήταν τεράστιες. Οι Βάνδαλοι υπό τον Γιζέριχο κατέκτησαν την βόρεια Αφρική (429), ο Θεοδόσιος Β΄ έστειλε τον Άσπαρ και άλλους τρεις στρατηγούς με εντολή να τους εκδιώξουν (431). Οι Ούννοι επιτέθηκαν στα βόρεια, αργότερα απαίτησαν από τον Θεοδόσιο Β΄ να δώσει φόρο υποτέλειας για να διακόψουν τις επιδρομές (431). Ο Θεοδόσιος Β΄ συμφώνησε να τους δίνει 160 κιλά χρυσό κάθε χρόνο. Την εποχή που ο Ρωμαϊκός στρατός ηττήθηκε στην Αφρική και οπισθοχώρησε οι Ούννοι ζήτησαν διπλάσιο φόρο 320 κιλά χρυσό τον χρόνο, ο Θεοδόσιος Β΄ αναγκάστηκε να συμφωνήσει ξανά στις απαιτήσεις τους. Η απειλή των Ούννων τον ανάγκασε να ανακαλέσει τον στρατό του από την Αφρική, όταν επέστρεψε ο Θεοδόσιος Β΄ αρνήθηκε να πληρώσει στους Ούννους τον φόρο υποτέλειας και συνέχισε να το κάνει μέχρι το 439 ενώ είχε ανεβεί στον θρόνο τους ο Αττίλας. Οι Βάνδαλοι νίκησαν τον εξασθενημένο Ρωμαϊκό στρατό και κατέλαβαν την Καρχηδόνα (19 Οκτωβρίου 439). Οι δύο μεγάλες αυτοκρατορίες αποφάσισαν μεγάλη αντεπίθεση, την άνοιξη του 440 απέπλευσαν από την Κωνσταντινούπολη για την Αφρική 1.100 πλοία. Ο Θεοδόσιος Β΄ πίστευε ότι οι οχυρωμένες πόλεις θα μπορούσαν να αποκρούσουν τις επιθέσεις των Ούννων. Η αντοχή κράτησε δύο χρόνια μέχρι την εποχή που ο επίσκοπος του Μάργου λεηλάτησε και κατέστρεψε τους βασιλικούς τάφους των Ούννων (442). Ο Αττίλας ετοιμάστηκε να εκδικηθεί με στόχο να συλλάβει και να κρεμάσει τον επίσκοπο, ο ίδιος όμως για να σώσει την ζωή του συμφώνησε να του παραδώσει την Μάργου. Με πλεονέκτημα την κατοχή της Μάργου ο Αττίλας ξεκίνησε επιθέσεις στις υπόλοιπες πόλεις του Δούναβη. Ο Θεοδόσιος Β΄ αναγκάστηκε να ανακαλέσει τον Άσπαρ στην Κωνσταντινούπολη αλλά ο στρατός του γνώρισε την συντριβή, ο Θεοδόσιος έγινε υποτελής του Αττίλα και παρέμεινε μέχρι τον θάνατο του (450).

Άνοδος στον θρόνο
-----------------

Ο Θεοδόσιος Β΄ πέθανε αιφνίδια σε ατύχημα (28 Ιουλίου 450), δεν είχε παιδιά και δεν είχε ορίσει διάδοχο με αποτέλεσμα να ξεσπάσει η πρώτη κρίση διαδοχής μετά από 60 χρόνια. Η ανάρρησή του στο θρόνο έγινε όταν ήταν σε ηλικία 58 ετών. Μερικές πηγές αναφέρουν ότι ο ίδιος ο Θεοδόσιος Β΄ όρισε στο νεκροκρέβατο του διάδοχο τον Μαρκιανό, αυτό πιθανότατα είναι προπαγάνδα των οπαδών του μετά την εκλογή του. Ο Μαρκιανός υπηρέτησε πιστά για 15 χρόνια τον Άσπαρ και τον πατέρα του Αρδαβίρ, ο Άσπαρ ως σκοτεινή δύναμη πίσω από τον θρόνο και ικανός να ανεβάσει αυτοκράτορες παρά το ότι δεν μπορούσε να γίνει ο ίδιος. Μετά από έναν μήνα διαπραγματεύσεων στον οποίο ο θρόνος έμεινε κενός η Πουλχερία αποφάσισε τελικά να παντρευτεί τον Μαρκιανό και να τον ορίσει νέο αυτοκράτορα. Η Πουλχερία παντρεύτηκε τον Μαρκιανό υπό τον όρο ότι θα απαρνηθεί την θρησκευτική πολιτική του Θεοδοσίου Β΄ και θα ορίσει νέα εκκλησιαστική Σύνοδο. Με τον γάμο νομιμοποιήθηκε ο Μαρκιανός σαν αυτοκράτορας χάρη στην σύνδεση του με την Δυναστεία του Θεοδοσίου. Η Πουλχερία τήρησε τον όρκο παρθενίας που είχε κάνει σε ηλικία 14 ετών (413), τα τρία χρόνια που ήταν παντρεμένη με τον Μαρκιανό δεν προχώρησε σε ερωτική επαφή μαζί του.

Ο ιστορικός Νταγκ Λι έγραψε ότι στις διαπραγματεύσεις συμμετείχαν έντονα τόσο ο Άσπαρ όσο και ο Φλάβιος Ζήνων που είχε εξίσου υψηλή θέση στον αυτοκρατορικό στρατό. Με την άνοδο του Μαρκιανού στον θρόνο (450) ο Φλάβιος Ζήνων προήχθη σε Πατρίκιο, η προαγωγή έγινε πιθανότητα ως ανταμοιβή για την βοήθεια που του είχε προσφέρει. Ο Φλάβιος Ζήνων πέθανε ωστόσο έναν χρόνο αργότερα. Ο γιος του Άσπαρ Αρδαβούρ αμέσως μετά την άνοδο του Μαρκιανού προήχθη σε Στρατιωτικό Μάγιστρο της Ανατολής. Ο Μαρκιανός ανέβηκε στον θρόνο (25 Αυγούστου 450) και η Πουλχερία τήρησε την συμφωνία να τον παντρευτεί για να νομιμοποιήσει τον γάμο. Ο Μαρκιανός πήρε με την στέψη του το αυτοκρατορικό όνομα *"Καίσαρ Φλάβιος Μαρκιανός Αύγουστος"*. Η άνοδος του Μαρκιανού επέφερε μεγάλες αλλαγές στην αυτοκρατορική διοίκηση. Ο ευνούχος Χρυσάφιος που είχε μεγάλες εξουσίες επί Θεοδοσίου Β΄ αλλά είχαν αντιδράσει εναντίον του η Πουλχερία και ο Ζήνων εκτελέστηκε. Ο Μαρκιανός κράτησε σκληρή στάση απέναντι στους Ούννους και προχώρησε σε ισχυρή επέμβαση στα εκκλησιαστικά θέματα. Ο Βυζαντινολόγος Κόνστανς Χενς τον καταγράφει ως *"ανεξάρτητο και ευφυή αυτοκράτορα"*. Ο Λη με την σειρά του αναφέρει ότι ήταν *"μια από τις ισχυρότερες αυτοκρατορικές μορφές του 5ου αιώνα μ.Χ."*, προσθέτει ότι *"ο Χρυσάφιος είχε έντονη σύγκρουση με τον Ζήνων και την Πουλχερία, αυτό αποδεικνύει ότι είχαν ισχυρή επίδραση στον ίδιον"*.

Η διάλυση των Ούννων
--------------------

Αμέσως μετά την ανάρρηση του στον θρόνο ο Μαρκιανός αντιμετώπισε αποτελεσματικά την υποταγή στον Αττίλα που κληρονόμησε από τον Θεοδόσιο, δήλωσε την διακοπή της πληρωμής των φόρων. Ο Μαρκιανός δήλωσε στον Αττίλα ότι θα του δώσει δώρα αν είναι φιλικός, αντίθετα αν επιχειρήσει εισβολή θα τον αποκρούσει. Την ίδια εποχή ο Αττίλας ετοιμαζόταν να επιτεθεί στην Δυτική Ρωμαϊκή αυτοκρατορία με την δικαιολογία ότι ήθελε να βοηθήσει τον αυτοκράτορα Ουαλεντιανό Γ΄ στον οποίο είχαν επιτεθεί οι Βησιγότθοι. Ο Αττίλας εξοργίστηκε με την άρνηση πληρωμής του φόρου αλλά η προτεραιότητα του αποτελούσε η επίθεση στην δύση, την άνοιξη του 451 ξεκίνησε την επίθεση από την Παννονία (451). Ο Φλάβιος Αέτιος συγκρότησε τον στρατό της άμυνας των Δυτικών Ρωμαίων τον οποίο συγκροτούσαν Βησιγότθοι, Φράγκοι, Βουργουνδοί, Αλανοί, Σάξονες και Κέλτες της Αρμορικής, έφτανε συνολικά τους 60.000 άνδρες. Τις δυνάμεις του Αττίλα αποτελούσαν Γεπίδες, Αλανοί, Έρουλοι, Ρογοί και λίγοι Φράγκοι, Βουργουνδοί και Οστρογότθοι. Ο Αττίλας κυρίευσε το Μετς και προσπάθησε να κατακτήσει την Ορλεάνη πριν διεξαχθεί στην βορειοανατολική Γαλατία η περίφημη Μάχη των Εθνών. Στην μάχη συμμετείχαν συνολικά 100.000, κατέληξε με τεράστιες απώλειες και από τις δύο πλευρές. Μετά την μάχη ο Αττίλας οπισθοχώρησε στην Μεγάλη Ουγγρική Πεδιάδα και ο Αέτιος διέλυσε τον στρατό του στέλνοντας τους άντρες στις περιοχές τους. Την άνοιξη του 452 ο Αττίλας ετοιμάστηκε να προχωρήσει νέα μεγάλη εκδικητική επίθεση στην ανυπεράσπιστη βόρεια Ιταλία. Οι στόχοι του ήταν να σταθεροποιήσει την εξουσία του απέναντι στα υποτελή σε αυτόν κράτη και νέα πλούτη από τις λεηλασίες. Ο Αττίλας κατέλαβε την Ακυληία μετά από μακρόχρονη και δύσκολη πολιορκία, την λεηλάτησε αρπάζοντας πολλά Λάφυρα. Μετά την κατάληψη της Ακυληίας προχώρησε στην κατάκτηση του Μιλάνου και πολλών άλλων μεγάλων πόλεων της βόρειας Ιταλίας, απείλησε να επιτεθεί ακόμα και στην ίδια την Ρώμη που τα τείχη της ήταν αρκετά εξασθενημένα. Ο Φλάβιος Αέτιος απέφυγε απ΄ευθείας σύγκρουση με τον Αττίλα, προσπάθησε να του κόψει μόνο τις γραμμές επικοινωνίας για να εξασθενήσει τον στρατό του.

Οι λεηλατημένες πόλεις της βόρειας Ιταλίας αποκαταστάθηκαν σύντομα χάρη στις ταχύτατες στρατιωτικές επεμβάσεις της Δυτικής και της Ανατολικής Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Ο Αττίλας είχε σοβαρό οικονομικό πρόβλημα επειδή οι δύο αυτοκρατορίες είχαν διακόψει την παροχή των φόρων. Η περιοχή του επίσης στην Μεγάλη Ουγγρική Πεδιάδα δεχόταν μεγάλες απειλές επειδή στα μέσα του 452 οι Βυζαντινοί ξεκίνησαν μεγάλες εκδικητικές επιθέσεις. Οι περιοχές που επιτέθηκαν οι Ρωμαίοι αποτελούσαν κοιτίδες των Οστρογότθων και των Γέπιδων οι οποίοι είχαν κατακτηθεί από τον Αττίλα και μισούσαν την κυριαρχία του. Η έλλειψη εσόδων, η πείνα και οι επιδημίες που ξέσπασαν στην βόρεια Ιταλία έπεισαν τον Αττίλα να δωροδοκηθεί και να αποχωρήσει, αποσύρθηκε στην Μεγάλη Ουγγρική πεδιάδα, από εκεί απείλησε ότι θα εισβάλλει στην Βυζαντινή αυτοκρατορία και θα την καταστρέψει. Ο Μαρκιανός και ο Άσπαρ αγνόησαν τις απειλές και αναζητούσαν την εύρεση στρατού από τις πλούσιες επαρχίες για να συγκροτήσουν στρατό. Ο Αττίλας πέθανε ωστόσο (453) από Αιμορραγία ή από αλκοολική Ασφυξία την ώρα που γιόρταζε τον γάμο του με την τελευταία από τους συζύγους του. Με τον θάνατο του η Ουννική αυτοκρατορία κατέρρευσε, οι Οστρογότθοι ήταν οι πρώτοι που εξεγέρθηκαν και διεκδίκησαν την ανεξαρτησία τους. Η διάσπαση αυτή έστρεψε την μία Ουννική φυλή απέναντι στην άλλη, καμιά φυλή δεν κατάφερε ωστόσο να παραμείνει η ισχυρότερη. Ο βασιλιάς των Γέπιδων Αρδάριχος προχώρησε σε συμμαχία με τον Μαρκιανό, οι Οστρογότθοι στρατηγοί Θεοδέμιρος, Βαλάμηρος και οι αρχηγοί των Αμαλιδών συνέτριψαν τον μεγαλύτερο γιο του Αττίλα που έπεσε στην μάχη (455). Η Συνομοσπονδία των Ούννων διαλύθηκε μετά την μάχη. Ο Μαρκιανός δέχτηκε την πρόταση των Οστρογότθων, τους τοποθέτησε στην Παννονία Πρίμα και στην Παννονία Βαλερία όπου τον υπηρέτησαν ως Φοιδεράτοι. Η τακτική των Βυζαντινών από τότε ήταν να τοποθετούν τους βαρβαρικούς λαούς στα σύνορα του Δούναβη ως συμμάχους. Οι φυλές αυτές θα βοηθούσαν στρατιωτικά την αυτοκρατορία σε καιρό πολέμου με ανταλλάγματα δώρα, συνθήκες και αξιώματα. Ο Μαρκιανός είχε από τότε ειρηνική βασιλεία, προετοιμάστηκε για τις επιθέσεις απέναντι στους Σαρακηνούς στην Συρία και τους Βλέμμυες στην Αίγυπτο.

Τελευταία χρόνια
----------------

Στην συνέχεια τακτοποίησε τις εσωτερικές υποθέσεις του κράτους, περιορίζοντας την τότε παντοδυναμία των ευνούχων, τις καταχρήσεις των διοικητών και αρχόντων κι επέβαλε σωστή διοίκηση και διαχείριση των οικονομικών. Ασχολήθηκε επίσης με θρησκευτικά και εκκλησιαστικά θέματα. Προέδρευσε της «εν Χαλκηδόνι» Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου, κατά την οποία και καταδικάστηκε η αίρεση του Ευτυχή και του Νεστορίου.
Πέθανε το 457 άτεκνος, είχε όμως ήδη υιοθετήσει τον στρατηλάτη του Ιλλυρικού και μετέπειτα αυτοκράτορα της Δύσης Ανθέμιο. Όμως, ο Άσπαρ προτίμησε και πάλι έναν δικό του (και εξίσου άγνωστο όπως ο Μαρκιανός) υφιστάμενο, τον αξιωματικό Λέοντα. Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του Μαρκιανού στις 17 Φεβρουαρίου.

Μεταρρυθμίσεις και αντίκτυπος
-----------------------------

Η επί επτά ετών βασιλεία του Μαρκιανού, εξασφάλισε πολιτική και θρησκευτική σταθερότητα στο Βυζάντιο, ένα κράτος το οποίο μέχρι τότε ταλανιζόταν από πολιτειακή και κοινωνική κρίση. Ο Μαρκιανός πραγματοποίησε ριζικές αλλαγές σε διάφορους τομείς και διασφάλισε τη συνοχή της Ορθόδοξης Χριστιανοσύνης. Το ευτύχημα για τον Μαρκιανό ήταν ότι οι Ούννοι στράφηκαν στη δύση και έτσι το κράτος δεν ήταν πλέον αναγκασμένο να πληρώνει φόρους υποτέλειας σε βαρβαρικά φύλα, όπως συνέβαινε με τους προκατόχους του Μαρκιανού. Αυτή η κίνηση του Αττίλα, επέτρεψε στην Κωνσταντινούπολη να αναπτυχθεί οικονομικά με πολύ γρήγορους ρυθμούς. Έτσι ο Μαρκιανός προχώρησε σε φοροαπαλλαγές και μειώσεις φόρων, μέτρα που ευνόησαν ιδιαίτερα τα κατώτερα λαϊκά στρώματα. Επίσης το Βυζάντιο γνώρισε δραστικές αλλαγές και σε θέματα που αφορούσαν τη διοίκηση και την απονομή δικαιοσύνης. Ο Μαρκιανός πάντα φρόντιζε να διατηρεί από στρατιωτικής πλευράς ουδέτερη στάση σε συγκρούσεις που ξεσπούσαν στην Ευρώπη, εξασφαλίζοντας με αυτόν τον τρόπο ειρήνη και εδαφική ακεραιότητα στην επικράτειά του. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της πολιτικής ήταν η αδράνεια που επέδειξε η Κωνσταντινούπολη όταν οι Βάνδαλοι λεηλάτησαν τη Ρώμη το 455 (επακόλουθο της δολοφονίας του Βαλεντινιανού Γ΄). Επί της βασιλείας του ακόμη, στην Κωνσταντινούπολη διεκπεραιώθηκαν πολλά δημόσια έργα που άλλαξαν την εικόνα της πόλης.

Σύνοδος της Χαλκηδόνας
----------------------

Τον 5ο αιώνα μ.Χ. ξέσπασε ένα ισχυρό θεολογικό θέμα σχετικά με την ανθρώπινη και την θεία φύση του Ιησού, σε αντίστροφη θέση με τον Αρειανισμό. Η Σχολή της Αλεξάνδρειας με κορυφαίους θεολόγους όπως ο Αθανάσιος Αλεξανδρείας εξίσωσε τον Ιησού με τον Θεό δηλώνοντας ότι μοναδική του φύση είναι η θεική. Η Θεολογική σχολή της Αντιόχειας αντίθετα τονίζει την ανθρώπινη φύση του Χριστού η οποία είναι διπλή. Η Δεύτερη Σύνοδος της Εφέσου συνεκλίθη πριν την άνοδο στον θρόνο του Μαρκιανού (449), αποφάσισε ότι η φύση του Ιησού είναι μόνο η θεική, θεωρία του έμεινε γνωστή ως Μιαφυσιτισμός. Ο πατριάρχης της Αλεξανδρούπολης και ο πάπας αντέδρασαν έντονα κατηγορώντας την απόφαση αυτή ως Αίρεση. Ο Μαρκιανός αποφάσισε με την άνοδο του να συγκαλέσει μια νέα Σύνοδο η οποία θα απορρίψει την Σύνοδο της Εφέσου (451). Η Πουλχερία είχε στόχο να την καταργήσει από την εποχή που ζούσε ο αδελφός της, ήταν όρος των διαπραγματεύσεων που είχε κάνει με τον Άσπαρ για να παντρευτεί τον Μαρκιανό. Η Σύνοδος έπρεπε να γίνει κοντά στην Κωνσταντινούπολη, επελέγη αρχικά η Νίκαια Βιθυνίας, μια ιστορική πόλη στην οποία είχε τελεστεί η Πρώτη Σύνοδος της Νίκαιας (325). Ο Μαρκιανός την απέρριψε, ήθελε να βρίσκεται σε περιοχή που θα μπορούσε να αποκρούσει άμεσα οποιαδήποτε επίθεση στον Δούναβη, επέλεξε την Χαλκηδόνα. Τον Οκτώβριο του 451 συνεκλήθη η Σύνοδος της Χαλκηδόνας, συμμετείχαν 500 Βυζαντινοί επίσκοποι, 2 Αφρικανοί και 2 παπικοί απεσταλμένοι του πάπα Λέοντος Α΄. Η Σύνοδος αποκήρυξε την απόφαση της Εφέσου και δήλωσε ότι ο Ιησούς είχε 2 Φύσεις ή Υποστάσεις, την θεία και την ανθρώπινη ενωμένες σε ένα πρόσωπο.

Ο Κόπτης πάπας Διόσκορος Α΄ Αλεξανδρείας που ήταν πρόεδρος στην Σύνοδο της Εφέσου αφορίστηκε, ο Θεοδώρητος ο Κύρου πήρε απαλλαγή από τον αφορισμό. Η Σύνοδος αποφάσισε επίσης ότι το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως θα είναι δεύτερο σε τάξη μετά την Αγία Έδρα αλλά θα είναι αυτόνομο και θα μπορεί να διορίζει τους δικούς του επισκόπους. Ο Πάπας Λέων Α΄ και ο πατριάρχης Αλεξάνδρειας αντέδρασαν έντονα στην άνοδο του πατριαρχείου της Κωνσταντινούπολης. Το Συμβούλιο έληξε τον Νοέμβριο του 451, είχε σοβαρές διαφωνίες και δεν έγινε αποδεκτό καθολικά. Σε ένα Έδικτο διατάζει την δίωξη των Ευτυχιανιστών οι οποίοι δεν θα μπορούν να κατέχουν κρατικά αξιώματα, διέταξε επίσης το κάψιμο των βιβλίων τόσο των Ευτυχιανών όσο και των Νεστοριανιστών. Το αποτέλεσμα προκάλεσε έντονες αντιδράσεις στους κατοίκους των ανατολικών επαρχιών επειδή η συντριπτική πλειοψηφία ήταν Μιαφυσιτιστές, ξέσπασαν εξεγέρσεις που καταπνίγηκαν στο αίμα από τον στρατό. Ο πατριάρχης της Αλεξάνδρειος Διόσκουρος καθαιρέθηκε, τον αντικατέστησε ο Προτέριος Αλεξανδρείας. Ο Βυζαντινολόγος Αλεξάντρ Βασίλιεφ έγραψε ότι η αντίδραση των κατοίκων ήταν τόσο έντονη που από μίσος στην Κωνσταντινούπολη δήλωσαν αργότερα την υποταγή τους στους Άραβες και το Ισλάμ χωρίς μάχη. Ένα μεγάλο μέρος των κατοίκων δραπέτευσε αυτόματα σε εδάφη που κατείχε η Αυτοκρατορία των Σασσανιδών. Το χάσμα θα ενταθεί αργότερα, ο Ιουστινιανός Α΄ θα είναι ο τελευταίος αυτοκράτορας που θα προσπαθήσει να τους συμφιλιώσει, κατόπιν διαχωρίστηκαν από τις Προχαλκηδόνιες Εκκλησίες του χριστιανισμού. Ο Μαρκιανός οικοδόμησε εκπληκτικά θρησκευτικά οικοδομήματα, το σπουδαιότερο ήταν η Παναγία των Βλαχερνών. Ο Μαρκιανός συγκρίνεται με θρυλικά θρησκευτικά πρόσωπα όπως ο Απόστολος Παύλος και ο Βιβλικός βασιλιάς Δαβίδ.

Οικογένεια
----------

Νυμφεύτηκε πρώτα μία γυναίκα αγνώστου ονόματος και είχε τέκνο:

* Μαρκία Ευφημία, παντρεύτηκε τον Ανθέμιο Αυτοκράτορα των Ρωμαίων στη Δύση. Απέκτησε πέντε παιδιά· πιο σημαντικό από αυτά ήταν ο:
	+ Μαρκιανός (σφετεριστής), δύο φορές ύπατος, προσπάθησε να εκτοπίσει τον Ζήνωνα. Νυμφεύτηκε τη Λεοντία, κόρη του Λέοντα Α΄.

Ο Μαρκιανός έκανε δεύτερο γάμο το 450 με την Πουλχερία (398/9-453), κόρη του Αρκάδιου Αυτοκράτορα των Ρωμαίων στην Ανατολή.

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Μαρκιανός** |

1. ↑  pantheon.world/profile/person/Marcian. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  Meijer 2004, σ. 153
3. ↑  Nathan 1998
4. ↑  Vasiliev 1980, σ. 104
5. ↑  Baldwin 1982, σ. 98
6. ↑  *Χρονικό Πασχάλη*, σ. 457.
7. ↑  Θεόδωρος Αναγνώστης, *Historia Tripartita*, σ.354.
8. ↑  Ευάγριος Σχολαστικός, *Εκκλησιαστική Ιστορία* II.1.
9. ↑  Nathan 1998
10. ↑  Jones, Martindale & Morris 1980, σσ. 714–715
11. ↑  Friell & Williams 2005, σ. 84
12. ↑  Lee 2013, σ. 96
13. ↑  Προκόπιος, *Ὑπὲρ τῶν πολέμων λόγοι*
14. ↑  Nathan 1998
15. ↑  Lee 2013, σ. 96
16. ↑  Friell & Williams 2005, σσ. 45, 75, 84
17. ↑  Nathan 1998
18. ↑  Thompson 1950, σσ. 60–65
19. ↑  Thompson 1950, σσ. 60–65
20. ↑  Thompson 1950, σσ. 60–78
21. ↑  Nathan 1998
22. ↑  Warren Treadgold 1997, σελ. 97
23. ↑  Nathan 1998
24. ↑  Lee 2013, σ. 96
25. ↑  Lee 2013, σ. 96
26. ↑  Lee 2013, σ. 104
27. ↑  Lee 2013, σ. 96
28. ↑  Lee 2013, σ. 96
29. ↑  Smith 2008, σ. 537
30. ↑  Holum 1989, σ. 209
31. ↑  Lee 2013, σ. 96
32. ↑  Lee 2013, σ. 98
33. ↑  Nathan 1998
34. ↑  Lee 2013, σ. 98
35. ↑  Lee 2001, σ. 43
36. ↑  Nathan 1998
37. ↑  Burgess 1993–1994
38. ↑  Babcock 2005, σ. 157
39. ↑  Head 1982, σ. 20
40. ↑  Nathan 1998
41. ↑  Lee 2013, σσ. 97–98
42. ↑  Friell & Williams 2005, σ. 84
43. ↑  Friell & Williams 2005, σ. 85
44. ↑  Friell & Williams 2005, σ. 87
45. ↑  Friell & Williams 2005, σ. 87
46. ↑  Friell & Williams 2005, σ. 87
47. ↑  Thompson 1950, σ. 70
48. ↑  Friell & Williams 2005, σ. 88
49. ↑  Friell & Williams 2005, σ. 89
50. ↑  Nathan 1998
51. ↑  Friell & Williams 2005, σσ. 89–91
52. ↑  Elton 2018, σ. 172
53. ↑  Nathan 1998
54. ↑  Friell & Williams 2005, σσ. 89–91
55. ↑  Nathan 1998
56. ↑  Kazhdan 1991, σ. 1296
57. ↑  *Encyclopaedia Britannica*. 1911.
58. ↑  Warren Treadgold 1997, σελ. 149
59. ↑  Lee 2013, σ. 145
60. ↑  Vasiliev 1980, σσ. 99 & 105
61. ↑  Davis 2004, σ. 81
62. ↑  Lee 2013, σ. 146
63. ↑  Nathan 1998
64. ↑  Lee 2013, σ. 147
65. ↑  Lee 2001, σ. 814
66. ↑  Bauer 2010, σ. 122
67. ↑  Lee 2013, σ. 148
68. ↑  Bury 2012, σ. 380
69. ↑  Vasiliev 1980, σ. 105
70. ↑  Vasiliev 1980, σσ. 105–106
71. ↑  Bauer 2010, σσ. 122–123
72. ↑  Meyendorff 1989, σσ. 194–202
73. ↑  Grant 1985, σ. 306
74. ↑  Herrin 2009, σ. 11

Βιβλιογραφία
------------

* Warren Treadgold. *A history of the Byzantine State and Society*, Stanford University Press 1997. ISBN 0-8047-2630-2
* "Ιστορικός άτλας της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας" του Roger Michael Kean
* "Βυζαντινός Πολιτισμός" του Στήβεν Ράνσιμαν,
* "Τί είναι το ΒΥΖΑΝΤΙΟ" της Τζούντιθ Χέριν, (συντάκτης,Ιωάννης Σαρρής)


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Προηγούμενος**Θεοδόσιος Β'** | **Αυτοκράτορας του Βυζαντίου***450-457* | Επόμενος**Λέων Α'** |

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Βυζαντινοί Αυτοκράτορες |
| --- |
|  |
| Δυναστεία του Κωνσταντίνου | 
* Κωνσταντίνος Α΄
* Κωνστάντιος Β΄
* Κώνστας
* (Βετράνιος)
* Ιουλιανός
 |
|  |
| εκτός δυναστείας | 
Ιοβιανός |
|  |
| Δυναστεία του Βαλεντινιανού | 
* Ουαλεντινιανός Α΄
* Ουάλης
* Γρατιανός
 |
|  |
| Δυναστεία του Θεοδοσίου | 
* Θεοδόσιος Α΄
* Αρκάδιος
* Θεοδόσιος Β´
* Μαρκιανός
 |
|  |
| Δυναστεία του Λέοντος | 
* Λέων Α΄
* Λέων Β´
* Ζήνων
* Βασιλίσκος
* Αναστάσιος Α´ Δίκορος
 |
|  |
| Δυναστεία του Ιουστινιανού | 
* Ιουστίνος Α΄
* Ιουστινιανός Α´
* Ιουστίνος Β´
* Τιβέριος Β´
* Μαυρίκιος
 |
|  |
| εκτός δυναστείας | 
Φωκάς |
|  |
| Δυναστεία του Ηρακλείου | 
* Ηράκλειος
* Κωνσταντίνος Γ΄
* Ηρακλεωνάς
* Κώνστας Β΄
* Κωνσταντίνος Δ΄
* Ιουστινιανός Β´
 |
|  |
| «εικοσαετής αναρχία» | 
* Λεόντιος
* Τιβέριος Γ´
* Φιλιππικός Βαρδάνης
* Αναστάσιος Β´
* Θεοδόσιος Γ´
 |
|  |
| Δυναστεία των Ισαύρων (Συριακή) | 
* Λέων Γ΄
* Κωνσταντίνος Ε΄
* (Αρτάβασδος)
* Λέων Δ΄
* Κωνσταντίνος ΣΤ´
* Ειρήνη η Αθηναία
 |
|  |
| Δυναστεία του Νικηφόρου | 
* Νικηφόρος Α´
* Σταυράκιος
* Μιχαήλ Α´ Ραγκαβέ
 |
|  |
| εκτός δυναστείας | 
Λέων Ε΄ Αρμένιος |
|  |
| Φρυγική Δυναστεία | 
* Μιχαήλ Β΄
* Θεόφιλος
* Μιχαήλ Γ΄
 |
|  |
| Δυναστεία των Μακεδόνων | 
* Βασίλειος Α΄
* Λέων ΣΤ΄
* Αλέξανδρος
* Κωνσταντίνος Ζ΄
* Ρωμανός Α´ Λεκαπηνός
* Ρωμανός Β´
* Νικηφόρος Β´ Φωκάς
* Ιωάννης Α΄ Τσιμισκής
* Βασίλειος Β´
* Κωνσταντίνος Η΄
* Ζωή
* Ρωμανός Γ΄ Αργυρός
* Μιχαήλ Δ΄ Παφλαγόνας
* Μιχαήλ Ε΄ Καλαφάτης
* Κωνσταντίνος Θ´ Μονομάχος
* Θεοδώρα
 |
|  |
| εκτός δυναστείας | 
Μιχαήλ ΣΤ΄ Στρατιωτικός |
|  |
| Δυναστεία των Δουκών | 
* Ισαάκιος Α΄ Κομνηνός
* Κωνσταντίνος Ι΄
* Ρωμανός Δ΄ Διογένης
* Μιχαήλ Ζ΄
* Νικηφόρος Γ΄ Βοτανειάτης
 |
|  |
| Δυναστεία των Κομνηνών | 
* Αλέξιος Α΄
* Ιωάννης Β΄
* Μανουήλ Α΄
* Αλέξιος Β΄
* Ανδρόνικος Α΄
 |
|  |
| Δυναστεία των Αγγέλων | 
* Ισαάκιος Β΄
* Αλέξιος Γ΄
* Αλέξιος Δ΄
* Αλέξιος Ε΄ Δούκας
 |
|  |
| Δυναστεία των Λασκαριδών\* | 
* Κωνσταντίνος (ΙΑ΄)
* Θεόδωρος Α΄
 |
|  |
| Δυναστεία των Βατάτζηδων\* | 
* Ιωάννης Γ΄
* Θεόδωρος Β΄
* Ιωάννης Δ΄
 |
|  |
| Δυναστεία των Παλαιολόγων | 
* Μιχαήλ Η΄
* Ανδρόνικος Β΄
* Μιχαήλ Θ΄
* Ανδρόνικος Γ΄
* Ιωάννης Ε΄
* Ιωάννης ΣΤ´ Καντακουζηνός
* Ανδρόνικος Δ΄
* Ιωάννης Ζ΄
* Μανουήλ Β΄
* Ιωάννης Η΄
* Κωνσταντίνος ΙΑ΄ (ΙΒ΄)
 |
|  |
| 
**\***: Αυτοκράτορες της Νίκαιας (1204–1261) |

 |



|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 122025773
* LCCN: nb2010016337
* ISNI: 0000 0000 8052 8446
* GND: 102398291
* BNE: XX1015390

 |

 |