recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Συντεταγμένες: 36°17′12.8″N 140°25′28.3″E﻿ / ﻿36.286889°N 140.424528°E﻿ / 36.286889; 140.424528

Το **Ιμπαράκι** (茨城町, *Ibaraki-machi*) είναι μία πόλη της Ιαπωνίας, που βρίσκεται στο νομαρχιακό διαμέρισμα Ιμπαράκι. Το Ιμπαράκι υπολογίζεται ότι το 2020 είχε πληθυσμό 31596 κατοίκους και η πυκνότητα του πληθυσμού ανέρχεται σε 260 κατοίκους ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Καλύπτει μία έκταση 122 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Το ποσοστό των κατοίκων άνω των 65 ετών ήταν 34,9%.

Γεωγραφική θέση
---------------

Το Ιμπαράκι βρίσκεται νότια της πόλης Μίτο, που είναι η πρωτεύουσα του νομαρχιακού διαμερίσματος Ιμπαράκι. Εμπερικλείει σχεδόν τη λίμνη Χινούμα, που είναι τριακοστή σε μέγεθος λίμνη της Ιαπωνίας. Ο νομός Ιμπαράκι έχει περίπου τρία εκατομμύρια κατοίκους.

Γεωργία
-------

Η ευρύτερη περιοχή Ιμπαράκι με την εύφορη γη και το ήπιο κλίμα παράγει μεγάλες ποσότητες αγροτικών προϊόντων, που τροφοδοτούν την μητροπολιτική περιοχή του Τόκιο.

Κλίμα
-----

Το κλίμα στο Ιμπαράκι είναι ζεστό και εύκρατο. Η μέση ετήσια θερμοκρασία ανέρχεται σε 14,4 °C. Ο Αύγουστος είναι ο πιο θερμός μήνας του έτους ενώ ο πιο ψυχρός μήνας είναι ο Ιανουάριος. Το πιο μεγάλο ποσοστό βροχοπτώσεων σημειώνεται κατά το μήνα Οκτώβριο με 209 χιλιοστά βροχής κατά μέσο όρο.

Πληθυσμιακή εξέλιξη
-------------------

Ο αριθμός των κατοίκων της πόλης Ιμπαράκι τις τελευταίες δεκαετίες εμφανίζεται στον παρακάτω πίνακα:

| ΕΤΟΣ | ΚΑΤΟΙΚΟΙ |
| --- | --- |
| 1995 | 35.741 |
| 2000 | 35.296 |
| 2005 | 35.008 |
| 2010 | 34.513 |
| 2015 | 32.921 |
| 2018 | 32.103 |

Εικόνες
-------

* χάρτης του νομαρχιακού διαμερίσματος Ιμπαράκιχάρτης του νομαρχιακού διαμερίσματος Ιμπαράκι
* ταχυδρομικό γραφείο στο Ιμπαράκιταχυδρομικό γραφείο στο Ιμπαράκι
* λίμνη Χινούμα (αεροφωτογραφία)λίμνη Χινούμα (αεροφωτογραφία)
* λίμνη Χινούμαλίμνη Χινούμα
* λύκειο στην πόλη Ιμπαράκιλύκειο στην πόλη Ιμπαράκι
* ορυζώνας στην περιοχή της πόλης Ιμπαράκιορυζώνας στην περιοχή της πόλης Ιμπαράκι
* δημαρχείο της πόλης Ιμπαράκιδημαρχείο της πόλης Ιμπαράκι

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ιμπαράκι επίσημη ιστοσελίδα της πόλης Ιμπαράκι (Ιαπωνικά)
* Νομός Ιμπαράκι άρθρο στην ιστοσελίδα www.britannica.com
* Νομός Ιμπαράκι

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Ibaraki (Japan): Prefecture, Cities, Towns and Villages - Population Statistics, Charts and Map». *www.citypopulation.de*. Ανακτήθηκε στις 6 Μαρτίου 2021.
2. ↑  Geospatial Information Authority of Japan. www.gsi.go.jp/KOKUJYOHO/MENCHO/backnumber/GSI-menseki20210101.pdf. σελ. 21.
3. ↑  «Ibaraki | prefecture, Japan». *Encyclopedia Britannica* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 6 Μαρτίου 2021.
4. ↑  «NOVA - Ibaraki». *nova-holdings.jp*. Ανακτήθηκε στις 6 Μαρτίου 2021.
5. ↑  «FLAVOR OF IBARAKI Portal site of ibaraki food and agriculture». *www.ibaraki-shokusai.net*. Ανακτήθηκε στις 6 Μαρτίου 2021.
6. ↑  «Ibaraki climate: Average Temperature, weather by month, Ibaraki weather averages - Climate-Data.org». *en.climate-data.org*. Ανακτήθηκε στις 6 Μαρτίου 2021.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 258431925
* NDL: 00372805

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Ασία
* Πύλη:Ιαπωνία
 |

 |
Το Κολχικό του Ντοερφλέρ  (*Colchicum doerfleri*), Όρος Όσσα (Κίσσαβος), Λάρισα, Θεσσαλία
Το **Κολχικό του Ντοερφλέρ** (επιστ. ονομ. *Colchicum doerfleri*), είναι ένα φυτό που ανήκει στην οικογένεια Κολχικίδες (Colchicaceae) και αποτελεί ενδημικό είδος της Βαλκανικής.

Ετυμολογία
----------

Το όνομα του είδους "*doerfleri"* δόθηκε προς τιμήν του Αυστριακού Βοτανικού Ignaz Dörfler (1866–1950).

Εξάπλωση
--------

Είναι ενδημικό είδος της Βαλκανικής (Αλβανία, Βουλγαρία πρώην Γιουγκοσλαβία) που στην Ελλάδα, κατανέμεται στο κεντρικό ανατολικό και βόρειο ανατολικό τμήμα της, σε πετρώδεις και χαλικώδεις θέσεις, χαμηλού και μέσου υψομέτρου που σε ορισμένες περιοχές, όπως στην περίπτωση του Κισσάβου μπορεί να φτάσει μέχρι την κορυφή (1978 μ.).

Περιγραφή
---------

Διακρίνεται από τα υπόλοιπα είδη του γένους Colchicum από την εαρινή άνθηση (ΙΙ-V), παρουσία συνήθως 2 φύλλων κατά την ανθοφορία, βλεφαριδωτά στο κατώτερο ήμισυ, άνθη ωχρά μώβ ή ιόχρωα όχι σημειωμένα, ανθήρες σκοτεινοί με κίτρινη γύρη.

Τοξικότητα
----------

Όλα τα μέρη του φυτού είναι δηλητηριώδη, ακόμα και τα φύλλα που βγαίνουν την άνοιξη.

Πηγές
-----

* Lafranchis T. & Sfikas G. 2001, Flowers of Greece (Vol. II).
* StridA. 1980, Φυτά του Ολύμπου
* Strid A. 1986, Mountain Flora of Greece (Vol. 2 )

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* https://www.greekflora.gr/el/flowers/0788/Colchicum-doerflerihttps://portal.cybertaxonomy.org/flora-greece/cdm\_dataportal/taxon/a353bbb2-ac31-4618-8ebc-f51a22be636f
* http://euromed.luomus.fi/euromed\_map.php?taxon=526750&size=medium

Παραπομπές
----------

1. ↑  Vogt R. Lack H. W. & Raus Th. (2018). «The herbarium of Ignaz Dörfler in Berlin». *Willdenowia 48: 57–92*.
2. ↑  Sadik Malo & Lulëzim Shuka (2013). «DISTRIBUTION OF COLCHICUM DOERFLERI HALÁCSY, COLCHICUM TRIPHYLLUM
KUNZE AND COLCHICUM BIVONAE GUSS. IN ALBANIA». *International Journal of Ecosystems and Ecology Sciences (IJEES) Vol. 3 (2): 273‐278 (2013)*.
Ο **Ισμαήλ Ομάρ Γκουέλεχ** (Ismail Omar Guelleh, 1947-) είναι ο δεύτερος Πρόεδρος του Τζιμπουτί. Εξελέγη πρόεδρος το 1999 και επανεξελέγη για 5η φορά το 2021.

Καριέρα
-------

Γεννήθηκε στις 27 Νοεμβρίου 1947 στην Ντίρε Ντάουα της Αιθιοπίας. Διαδέχθηκε τον θείο του, Χασάν Γκουλέντ Απτιντόν, το 1999. Το 2000 απέλυσε τον αρχηγό του Γενικού Επιτελείου της Αστυνομίας, Γιασίν Γιαμπέχ, ο οποίος αργότερα αποπειράθηκε ανεπιτυχώς να καταλάβει την εξουσία με πραξικόπημα. Ως υποψήφιος του Λαϊκού Συναγερμού για την Πρόοδο (RPP),ο Ισμαήλ Γκουέλεχ εξελέγη για πρώτη φορά με ποσοστό 74,1% έναντι 25,9% για το Μούσα Αχμέτ Ιντρίς, στις 9 Απριλίου 1999 και επανεξελέγη με ποσοστό 100% των ψήφων, στις 8 Απριλίου 2005. Στις βουλευτικές εκλογές του 2003, ο προσκείμενος στον Πρόεδρο συνασπισμός Ένωση για την Προεδρική Πλειοψηφία (UMP) κέρδισε και τις 65 έδρες στο Κοινοβούλιο, το οποίο απαρτίζεται από 32 βουλευτές της φυλής Αφάρ και 33 της Ισά. Ορκίστηκε κυβέρνηση από τα κόμματα RPP και FRUD. Το εκλογικό σκηνικό του 2003 επαναλήφθηκε και στις εκλογές του 2008, στις οποίες για μία ακόμη φορά κατήγαγε ολοκληρωτική νίκη ο κυβερνών συνασπισμός.

Επανεκλογές 2011 και 2016
-------------------------

Τον Απρίλιο του 2010 η εθνοσυνέλευση τροποποίησε το Σύνταγμα ώστε να επιτραπεί στον Γκουέλεχ να διεκδικήσει και 3η προεδρική θητεία.
Τον Φεβρουάριο του 2011 ξέσπασαν διαδηλώσεις στην χώρα, με αίτημα την παραίτηση του Γκουέλεχ, στον απόηχο και των ταραχών σε χώρες της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής εκείνη την περίοδο. Αρκετοί διαδηλωτές συνελήφθησαν και φυλακίστηκαν.

Ο Γκουέλεχ επανεξελέγη κερδίζοντας τις προεδρικές εκλογές στις 8 Απριλίου 2011 με ποσοστό 80% των ψήφων και ορκίστηκε για 3η θητεία στις 8 Μαΐου 2011.
Κέρδισε 4η θητεία κερδίζοντας τις εκλογές στις 8 Απριλίου 2016 με ποσοστό 87% των ψήφων από τον πρώτο γύρο.

Επανεξελέγη για 5η θητεία στις εκλογές του 2021 με σαρωτικό ποσοστό.

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ισμαήλ Ομάρ Γκουέλεχ** |

1. ↑  pib.gov.in/newsite/PrintRelease.aspx?relid=187794. Ανακτήθηκε στις 29  Μαρτίου 2020.
2. ↑  "Reality Check On Ismail Omar Guelleh", *Somaliland Times*, τ. 211, 4 Φεβρουαρίου 2006
3. ↑  **IOL News**, Djibouti lawmakers remove term limits, 11 Απριλίου 2010
4. ↑  **Al Jazeera**, Djiboutians rally to oust president, 18 Φεβρουαρίου 2011
5. ↑  Davison, William, **Bloomberg News**,Djibouti Forces Arrest Opposition Leaders, Scuppering Protests, 11 Μαρτίου 2011
6. ↑  Human Rights Watch, **Djibouti: Allow Peaceful Protests**, 4 Απριλίου 2011
7. ↑  "Special envoy of Chinese president attends Djiboutian president's sworn in ceremony", Xinhua, 9 Μαΐου 2011.
8. ↑  Djibouti President Ismail Omar Guelleh wins fourth term BBC News, 9 Απριλίου 2016
9. ↑  «Djibouti's 73-year-old President Guelleh announces fifth term bid "for the youth" | Africa Times». *africatimes.com* (στα Αγγλικά). 12 Ιανουαρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 8 Φεβρουαρίου 2021.
10. ↑  «Guelleh re-elected president of Djibouti with 98.58% of vote: official count». *Xinhua*. Ανακτήθηκε στις 9 Απριλίου 2021.
Συντεταγμένες: 39°09′13″N 20°58′42″E﻿ / ﻿39.153634°N 20.978235°E﻿ / 39.153634; 20.978235

Ο **Τσολιάς του 17** είναι ορειχάλκινο άγαλμα του Τήνιου γλύπτη  Λευτέρη Βαλάκα στην πόλη της Άρτας. Το άγαλμα είναι γνωστό στην τοπική κοινωνία ως «Εύζωνας».

Τοποθεσία
---------

Το άγαλμα βρίσκεται πάνω σε μία διαχωριστική νησίδα, στην πλατεία Ευζώνων, στον κόμβο της δυτικής εισόδου της Άρτας, μεταξύ της οδού Αλεξάνδρου Ζάρρα και της Εθνικής Οδού 5, ελάχιστα μέτρα από το Γεφύρι της Άρτας.

Τεχνικά χαρακτηριστικά
----------------------

Ο Τσολιάς του 17 κατασκευάστηκε το 1966 στο 301 Στρατιωτικό Εργοστάσιο Βάσης και είναι ένα από τα τελευταία έργα του γλύπτη γιατί αργότερα μεταστράφηκε σε αφηρημένα έργα με γεωμετρικές φόρμες. Συγκεκριμένα, το αρχικό πρόπλασμα κατασκευάστηκε το 1966 και τον Δεκέμβρη του 1968 έγινε η χύτευση σε χαλκό. Ο εύζωνας φοράει τσαρούχια, φουστανέλα, χιτώνιο και το καπέλο με την χαρακτηριστική φούντα. Στην πλάτη του φοράει γυλιό εκστρατείας. Στα δυο του χέρια κρατά το τυφέκιο του "εφ' όπλου λόγχη" Στη βάση του γλυπτού εντοπίζεται η εγχάρακτη υπογραφή του γλύπτη. Το γλυπτό βρίσκεται πάνω σε ένα τσιμεντένιο βάθρο και γύρω από αυτό έχουν τοποθετηθεί πέτρες, λουλούδια και μικροί βράχοι.

Βανδαλισμός
-----------

Τη νύχτα της 22ας Ιουνίου 2014, άγνωστοι έριξαν το άγαλμα από το βάθρο. Το γεγονός έλαβε μεγάλη δημοσιότητα και προκάλεσε την έντονη αντίδραση της δημοτικής αρχής, η οποία έκανε λόγο για προσβολή της ιστορικής μνήμης. Το άγαλμα υπέστη μικρές φθορές από την πτώση του στο γκαζόν και αφού επισκευάστηκε από ειδικό συνεργείο τεχνικών, επανατοποθετήθηκε στη θέση του μετά από λίγες ημέρες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ιωαννίνων γλυπτοθήκη : Ένας άγνωστος κόσμος, Αναστάσιος Παπασταύρος, 1η έκδ, Ιωάννινα, εκδ. Apeirotan, 2009.
2. ↑  «Ο Τσολιάς της Άρτας, ένα έργο του φημισμένου γλύπτη Λευτέρη Βαλάκα, Δήμος Αρταίων». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Σεπτεμβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 24 Ιανουαρίου 2019.
3. ↑  Βάνδαλοι γκρέμισαν τον Εύζωνα στην είσοδο της Άρτας.
4. ↑  Προσβολή στην συλλογική μνήμη το γκρέμισμα του "Εύζωνα" στην είσοδο της πόλης.
5. ↑  Πρόκληση στην Αρτα: Βάνδαλοι γκρέμισαν το ιστορικό γλυπτό του «Εύζωνα» στην είσοδο της πόλης.
6. ↑  Ξανά στη θέση του ο Τσολιάς στην Άρτα.
Ο **Κλαούντιο Κουέγιο** (Μπουένος Άιρες, 4 Μαρτίου 1958 - ) είναι Αργεντίνος προπονητής πετοσφαίρισης.

Καριέρα
-------

### Ιταλία

Ο Κλαούντιο Κουέγιο ξεκίνησε την προπονητική σε σχετικά μικρή ηλικία, καθώς το 1989, σε ηλικία μόλις 31 ετών ταξίδεψε στην Ιταλία προκειμένου να αναλάβει τα ηνία της Σιπ Κασάνο. Στην Ιταλία παρέμεινε μέχρι το 1997, έχοντας εργαστεί επίσης στις: Μπρέσια (1990-92), Φιντέντσα (1992-93), Τσιβιταβέτσια (1993-94), Λάτσιο Παγιάβολο (1993-94), Κατάνια (1994-95) και Κουτροφιάνο (1995-97).

### Αργεντινή

Το 1997 ανέλαβε πόστο προπονητή στην γυναικεία εθνική ομάδα πετοσφαίρισης της Αργεντινής, στο οποίο παρέμεινε μέχρι το 2003. Ήταν τότε που ανέλαβε την εθνική Αργεντινής σε επίπεδο ανδρών, ωστόσο δεν έμεινε στο συγκεκριμένο πόστο για παραπάνω από ένα χρόνο.

### Ελλάδα

Το 2004 ταξίδεψε στην Ελλάδα για λογαριασμό του Ολυμπιακού Πειραιώς, στον οποίο παρέμεινε για μία σεζόν, κατακτώντας μάλιστα ένα Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης.

### Επόμενα χρόνια

Το 2005 ανέλαβε τη ρουμανική Πετρόμ Πλοέστι, με την οποία κατέκτησε ένα εγχώριο πρωτάθλημα, ενώ ένα χρόνο αργότερα μεταπήδησε στην Αυστρία για λογαριασμό της Βόλεϊ Βιέννα, στην οποία παρέμεινε για τρία χρόνια, έχοντας καταφέρει να κατακτήσει δύο πρωταθλήματα και ένα κύπελλο Αυστρίας. Το 2007 ανέλαβε προπονητής της Εθνικής Αυστρίας των ανδρών, στην οποία παρέμεινε μέχρι το 2010. Στη συνέχεια επέστρεψε στην Ιταλία όπου εργάστηκε αρχικά στην Περούτζα (2009-11), έπειτα στη Μοντένα (2012) και τέλος στην Κασαλμαγιόρε (2012-13).

Τίτλοι
------

* 1 Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης: 2005
* 1 Πρωτάθλημα Ρουμανίας: 2006
* 2 Πρωταθλήματα Αυστρίας: 2007, 2008
* 1 Κύπελλο Αυστρίας: 2009

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Ο Κοέγιο ανέλαβε την Εθνική Γυναικών». *www.contra.gr*. 9 Απριλίου 2010. Ανακτήθηκε στις 4 Ιουνίου 2023.

Πηγές
-----

* Το βιογραφικό του Κλαούντιο Κουέγιο Αρχειοθετήθηκε 2012-10-14 στο Wayback Machine.
Ο **Γάιος Οκτάβιος** ΙΙ, λατιν.: Gaius Octavius (άκμασε το 216 π.Χ.) ήταν ένας Ρωμαίος αξιωματικός του στρατού, που ήταν ενεργός κατά τη διάρκεια του 3ου αι. π.Χ. Ήταν γιος του ιππέα Γάιου Οκτάβιου Ι και εγγονός του ταμία Γναίου Οκτάβιου Ρούφου. Έγινε ο πατέρας του αξιωματούχου των Βελιτρών, (νυν Βελλέτρι) Γάιου Οκτάβιου ΙΙΙ, πάππος του πραίτωρα Γάιου Οκτάβιου ΙV και πρόπαππος του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Αυγούστου (βασ. 27 π.Χ. - 14 μ.Χ.). Όταν ο Μάρκος Αντώνιος προσπάθησε να δείξει την περιφρόνησή του εναντίον του Αυγούστου, είπε ότι ο Οκτάβιος ήταν απελεύθερος και σχοινοποιός από τους Θουρίους.

Βιογραφία
---------

Κατά τη διάρκεια του Β΄ Καρχηδονιακού Πολέμου ο Γ. Οκτάβιος υπηρέτησε ως στρατιωτικός τριβούνος και συμμετείχε στην καταστροφική μάχη των Καννών, αποτελώντας έναν από τους λίγους επιζώντες: όταν οι Καρθαγένιοι μπήκαν στο Ρωμαϊκό στρατόπεδο, ο Οκτάβιος και ο συνάδελφός του, ο τριβούνος Πόπλιος Σεμπρόνιος Τουδιτανός, κατάφεραν να περάσουν από τον εχθρό και έφτασαν με ασφάλεια στο Κανούσιον (νυν Κανόζα ντι Πούλια). Υπηρέτησε στην Επαρχία Σικελίας (σύγχρονη Σικελία) υπό τον πραίτωρα Λεύκιο Αιμίλιο Πάππο το 205 π.Χ. αλλά είναι άγνωστο αν έλαβε μέρος σε κάποια άλλη αποστολή.

Δείτε επίσης
------------

* Γένος Οκταβίων

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. ↑  «Digital Prosopography of the Roman Republic» (Αγγλικά) 1028. Ανακτήθηκε στις 10  Ιουνίου 2021.
2. ↑  «Digital Prosopography of the Roman Republic» (Αγγλικά) 4507. Ανακτήθηκε στις 10  Ιουνίου 2021.
3. ↑  «Octavii» (Ρωσικά)
4. 1 2  Smith 1870, p. 9
5. 1 2  Suetonius 121, 2.2

Βιβλιογραφία
------------

* Smith, William (1870). Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology. III. Archived from the original on 2015-04-05.
* Suetonius (121). The Life of Augustus.
Συντεταγμένες: 38°26′36.064″N 23°46′10.070″E﻿ / ﻿38.44335111°N 23.76946389°E﻿ / 38.44335111; 23.76946389

Η **Μονή Αγίου Γεωργίου του ΑΡΜΑ** βρίσκεται στην κεντρική Εύβοια σε υψόμετρο 340 μέτρα και σε απόσταση περίπου 16 χλμ. Α.-ΝΑ. από την Χαλκίδα. Είναι κτισμένη σε περιοχή με πολλά πεύκα και ελιές, με τα κτίσματα και τον περιβάλλοντα χώρο να καταλαμβάνουν συνολική έκταση 2,5 στρεμμάτων. Απέχει 10 χλμ. Α. της κωμόπολης Φύλλα και 8 χλμ. Β.-ΒΔ. της Ερέτριας.

Ιστορία
-------

Η ακριβής ημερομηνία ίδρυσης του μοναστηριού δεν είναι τεκμηριωμένη. Πιθανολογείται ότι ιδρύθηκε το 1141 (1141 = ΑΡΜΑ) ενώ επιγραφή εντοιχισμένη στην εξωτερική πλευρά του ανατολικού τοίχου φέρει ως έτος ιδρύσεως το ΖΡΜΕ = 7145 από κτίσεως κόσμου, δηλαδή το 1637. Σήμερα, το καθολικό αποτελείται από τον κυρίως ναό και το νάρθηκα που συνδέονται με στενό ορθογώνιο μεταβατικό χώρο. Ο κυρίως ναός κατατάσσεται αρχιτεκτονικά *"στον τύπο του σύνθετου τετρακιόνιου εγγεγραμμένου σταυροειδούς με τρούλο"*. Η μονή από το 1921 έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο και υπάγεται θρησκευτικά στην Ιερά Μητρόπολη Χαλκίδος, Ιστιαίας και Βόρειων Σποράδων. Την περίοδο της τουρκοκρατίας υπήρξε πνευματικό κέντρο της ευρύτερης περιοχής. Από το 1961 απογράφεται ως οικισμός της κοινότητας Φύλλων και σύμφωνα με το πρόγραμμα *Καλλικράτης* μαζί με τα Φύλλα, το Καμάρι και το Πανόραμα αποτελούν την τοπική κοινότητα Φύλλων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ληλαντίων του Δήμου Χαλκιδέων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως μόνιμους κατοίκους 3 μοναχούς.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Ελληνικά) *Βάση δεδομένων της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής*.
2. 1 2 3  Ministry of Culture - 23rd Ephorate of Byzantine Antiquities. *The monastery of St. George ARMA*. . [*νεκρός σύνδεσμος*]
3. 1 2 3  «Ιερά Μητρόπολη Χαλκίδος». *www.imchalkidos.gr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Ιουνίου 2019. Ανακτήθηκε στις 26 Οκτωβρίου 2019.
4. ↑  «ΔΙΑΡΚΗΣ ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ ΚΗΡΥΓΜΕΝΩΝ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΩΝ ΧΩΡΩΝ ΚΑΙ ΜΝΗΜΕΙΩΝ». *listedmonuments.culture.gr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Οκτωβρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 25 Οκτωβρίου 2019.
5. ↑  «Διοικητικές Μεταβολές Οικισμών». *ΕΕΤΑΑ*. Ανακτήθηκε στις 26 Οκτωβρίου 2019. [*νεκρός σύνδεσμος*]
6. ↑  «ΦΕΚ αποτελεσμάτων ΜΟΝΙΜΟΥ πληθυσμού απογραφής 2011», σελ. 10660 (σελ. 186 του pdf)

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Oικισμοί του Δήμου Χαλκιδέων |
| --- |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Ανθηδόνος | 
* Ανθηδόνα
* Δροσιά
* Κτυπονήσι Εύβοιας (νησίδα)\*
* Κρόνια
* Λουκίσια
* Ξηρόβρυση
* Προφήτης Ηλίας\*
* Σκροπονέρια
* Υλίκη
 |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Αυλίδος | 
* Βαθύ
* Καλοχώρι-Παντείχι
* Μικρό Βαθύ
* Παραλία Αυλίδας
* Παραλία
* Ριτσώνα
* Φάρος
 |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Ληλαντίων | 
* Άγιος Νικόλαος
* Αφράτι
* Βασιλικό
* Γυρίσματα
* Καμάρι
* Λεχριές\*
* Μονή Αγίου Γεωργίου ΑΡΜΑ
* Μύτικας
* Νέα Λάμψακος
* Πανόραμα
* Φύλλα
 |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Νέας Αρτάκης | 
* Νέα Αρτάκη
 |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Χαλκιδέων | 
* Χαλκίδα
 |
|  |
| 
* Έδρα: Χαλκίδα
* \*(Οικισμοί με μη μόνιμο πληθυσμό)]
 |

 |
Ο **Δήμος Κάστρου-Κυλλήνης** ήταν δήμος του Νομού Ηλείας που συστάθηκε με το διοικητικό πρόγραμμα «Καποδίστριας» από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1998-2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του διοικητικού προγράμματος «Καλλικράτης» και εντάχθηκε στον νέο Δήμο Ανδραβίδας - Κυλλήνης. 

Βρισκόταν στο βόρειο τμήμα του νομού, στις ακτές του Ιονίου. Η περιοχή του Δήμου Κυλλήνης αποτελούσε την διοικητική πρωτεύουσα του μεσαιωνικού κράτους της Πελοποννήσου, του Πριγκιπάτου της Αχαΐας, κατά την περίοδο της Φραγκοκρατίας. Απομεινάρι αυτής της περιόδου είναι το εντυπωσιακό κάστρο Χλεμούτσι, στο οποίο οφείλει και την ονομασία του ο δήμος. Ο δήμος αποτελούταν από 4 δημοτικά διαμερίσματα, καταλάμβανε έκταση 49,3 τ.χλμ. και είχε συνολικό πληθυσμό 4.486 κατοίκους. Έδρα του ήταν η Κυλλήνη.

Διαίρεση
--------

Στον δήμο περιλαμβάνονταν τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμοί:

**Δ.δ. Κυλλήνης** [ 1.079 ]
* η Κυλλήνη [ 1.079 ]
* η Καυκαλίδα (νησίδα) [ 0 ]

**Δ.δ. Κάστρου** [ 930 ]
* το Κάστρο [ 859 ]
* η Ανάληψη [ 20 ]
* η Καλαμιά [ 30 ]
* το Καραβάκι [ 14 ]
* τα Λουτρά Κυλλήνης [ 7 ]
* η Ψηλή Ράχη [ 0 ]

**Δ.δ. Κάτω Παναγίας** [ 1.313 ]
* η Κάτω Παναγία [ 680 ]
* ο Ίκαρος [ 558 ]
* η Μονή Βλαχερνών [ 75 ]

**Δ.δ. Νεοχωρίου Μυρτουντίων** [ 1.164 ]
* το Νεοχώρι [ 1.136 ]
* τα Βυτιναίικα [ 28 ]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Υπουργείο Εσωτερικών, δήμοι του σχεδίου Καποδίστριας Αρχειοθετήθηκε 2009-09-24 στο Wayback Machine.
* faroi.com: Ο πέτρινος παραδοσιακός φάρος στο νησάκι Καυκαλίδα Κυλλήνης

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Σχέδιο Καποδίστριας: Διοικητική διαίρεση του νομού Ηλείας |
| --- |
|  |
| 
Αλιφείρας · Αμαλιάδας · Ανδραβίδας · Ανδρίτσαινας · Αρχαίας Ολυμπίας · Βαρθολομιού · Βουπρασίας · Βώλακος · Γαστούνης · Ζαχάρως · Ιαρδάνου · Κάστρου-Κυλλήνης · Λάμπειας · Λασιώνος · Λεχαινών · Πηνείας · Πύργου · Σκιλλούντος · Τραγανού · Φιγαλείας · Φολόης · Ωλένης |

 |
Ο **Μητροπολίτης Ελασσώνος Βασίλειος** (κατά κόσμον Κολώκας) ήταν Έλληνας θεολόγος και Μητροπολίτης Ελασσώνας κατά τα έτη 1995 - 2014.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1953 στο Νησί της λίμνης των Ιωαννίνων. Φοίτησε στη Ριζάρειο Εκκλησιαστική Σχολή Αθηνών. Στην συνέχεια φοίτησε στην Θεολογική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. 

Χειροτονήθηκε Διάκονος το 1975 και Πρεσβύτερος το 1979. Υπηρέτησε ως Εφημέριος και Προϊστάμενος του Ιερού Ναού Αγίου Θεράποντος Τούμπας, Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Αγίας Θεοδώρας Θεσσαλονίκης. Το 1995 εξελέγη από την Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος Μητροπολίτης Ελασσώνος. 

Επί της αρχιερατείας του αναδιοργάνωσε την Διοίκηση της Ιεράς Μητροπόλεως, τον Επισκοπικό Οίκο και το Πνευματικό Κέντρο. Έλαβε μέριμνα για την αναστήλωση και την επάνδρωση των μονών της Μητρόπολης. Έπειτα από δική του μέριμνα, έγινε η επίσημη αγιοκατάταξη του Αγίου Αρσενίου, Αρχιεπισκόπου Ελασσώνος, καθώς και η μεταφορά των λειψάνων του από τη Μόσχα. Αργότερα ιδρύθηκε, με δική του πρωτοβουλία, η ομώνυμη ενορία του Αγίου στην πόλη της Ελασσόνας. 

Απεβίωσε στις 16 Μαΐου 2014 από καρκίνο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εκοιμήθη ο μητροπολίτης Ελασσόνας Βασίλειος, εφ. Ελευθερία, 16-5-2014.

Πηγές
-----

* Ιστοσ. Ελασσόνα, Ο Μητροπολίτης Ελασσώνος Βασίλειος
Το **Υπουργείο Κρατικής Ασφάλειας** (κινέζικα: 国家安全部, **Γκουοτζιά Ανκουάν Μπου**) είναι η πολιτική υπηρεσία ασφάλειας και πληροφοριών της Κίνας (ο κινεζικός Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός έχει την δική του ξεχωριστή υπηρεσία πληροφοριών και ασφάλειας).

Δημιουργήθηκε τον Ιούλιο του 1983, ως αποτέλεσμα της συγχώνευσης του **Κεντρικού Τμήματος Ερευνών** (που ήταν η κυριότερη υπηρεσία πληροφοριών της Κίνας από το 1955 ως το 1983) και της Διεύθυνσης Αντικατασκοπείας του Υπουργείου Δημόσιας Ασφάλειας (το οποίο επιβλέπει τις αστυνομικές δυνάμεις). Δραστηριοποιείται τόσο στο εσωτερικό της Κίνας με την εξουδετέρωση αντιπάλων του Κομμουνιστικού Κόμματος, όσο και σε ξένες χώρες με την συλλογή πολιτικών, στρατιωτικών και οικονομικών πληροφοριών, με ιδιαίτερη έμφαση στην τεχνολογία.

Την εποχή του Ψυχρού Πολέμου, και κυρίως μετά την ρήξη στις σχέσεις ανάμεσα στην Μαοϊκή Κίνα και την Σοβιετική Ένωση το 1960-61, το Κεντρικό Τμήμα Ερευνών αναμείχθηκε ενεργά στην εκπαίδευση, χρηματοδότηση και εξοπλισμό πολλών εθνικοαπελευθερωτικών οργανώσεων και ανταρτικών κινημάτων σε Ασία, Αφρική και Λατινική Αμερική.

Μία πολύ σημαντική επιχείρηση της κινεζικής μυστικής υπηρεσίας στα πρώτα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου είχε και «ελληνικό χρώμα», καθώς ο γνωστός Έλληνας δισεκατομμυριούχος εφοπλιστής Αριστοτέλης Ωνάσης συνεργάστηκε με τους κομμουνιστές του Μάο στο σπάσιμο του εμπάργκο που είχε επιβληθεί στην Κίνα από πολλές Δυτικές χώρες (μεταξύ των οποίων και οι ΗΠΑ). Τα πλοία του Ωνάση μετέφεραν κρυφά εμπορεύματα στα κινεζικά λιμάνια, βοηθώντας αποφασιστικά στο σπάσιμο του εμπάργκο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Mattis, Peter· Brazil, Matthew (15 Νοεμβρίου 2019). *Chinese Communist Espionage: An Intelligence Primer* (στα Αγγλικά). Naval Institute Press. ISBN 978-1-68247-304-7. OCLC 1117319580.
2. ↑  Eftimiades, Nicholas (28 Ιουλίου 2017). *Chinese Intelligence Operations: Espionage Damage Assessment Branch, US Defence Intelligence Agency* (στα Αγγλικά). Routledge. ISBN 978-1-135-24017-2. OCLC 1118472067.
3. ↑  Arboit, Gérald (2019), *The Chinese intelligence services in Africa*, Edward Elgar Publishing, σελ. 305–321, doi:10.4337/9781785366086.00028, ISBN 978-1-78536-608-6
4. ↑  Gelina Harlaftis, The United States Government v. Aristotle Onassis, 1951–1958, Cambridge University Press, 2019

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* ISNI: 0000 0004 0386 2669
* NKC: ko20201067887

 |

 |
Ο **Γιώργος Κουτελοπουλος** (4 Ιουνίου 1933 - 18 Ιουνίου 1991) ήταν Μεξικανος βιολιστής και ΑΜΕΑ από το OHIO. Έχει ταυτιστεί με τον εθνικο υμνο Αλβανιας μαζί με την αδελφή του Ελενη στενομουνα .Υπηρξε τακτικος οπαδος του RED DRAGON και γεννηθηκε με 3 ποδια

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 04 Ιουνίου 1933. Γονείς του ήταν ο Μιχάλης Κονιτόπουλος (το Μωρό), επίσης φημισμένος βιολιτζής, από τον Κινίδαρο και η Μαρία Φυρογένη από την Κεραμωτή.

Το 1940 επιστρέφει οικογενειακώς στη Νάξο.

Αρχίζει από πολύ μικρός να ασχολείται με το βιολί. Στο τέλος της δεκαετίας του '40, μαθητής ακόμα, κάνει την πρώτη του δημόσια εμφάνιση. 

Μαζί με την αδελφή του την Ειρήνη Κονιτοπούλου-Λεγάκη και το θείο του τον Δημήτρη Φυρογένη, δίνουν εξετάσεις στην ΕΙΡ σαν κομπανία, τις οποίες περνούν με επιτυχία. Είναι η εποχή που αρχίζει η σύνδεση του οικογενειακού ονόματός του με το νησιώτικο τραγούδι.

Το 1960 ηχογραφεί δύο δίσκους 45 στροφών με παραδοσιακά τραγούδια διασκευασμένα από τον ίδιο.

Συνέθεσε περισσότερα από 500 τραγούδια όπως το ''Αρμενάκι'',''Στην Πάρο και στη Νάξο'',''Ο Μαουκάς'',''Βεγγέρα'',''Χιονιές'', «Η αγάπη μου στην Ικαριά», που συχνά αναφέρεται ως «Ικαριώτικο» κ.α

Είχε εμφανιστεί στο χαρακτηριστικό μαγαζί που βρίσκονταν κάτω από τις κερκίδες του γηπέδου της ΑΕΚ. Επίσης στο «Σιντριβάνι» στην Αχαρνών, στο «Μουράγιο» στην Καυταντζόγλου ενώ το 1979 μεταφέρονται σε πρώην κινηματογράφο, στο τέρμα της Πατησίων που ονομάστηκε επίσης «Μουράγιο».

Ο Γιώργος Κονιτόπουλος έφυγε στις 18 Ιουνίου 1991 από ανακοπή καρδιάς σε ηλικία 58 χρονών.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  (Αγγλικά) *Library of Congress Authorities*. Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου. n93119431. Ανακτήθηκε στις 12  Οκτωβρίου 2021.
2. 1 2  «Γιώργος Κονιτόπουλος». *Τόποι και Τρόποι*. 1 Νοεμβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 16 Ιουνίου 2018.
3. ↑  Φεσσά, Αλεξία. «Νάξος: Μουσική παράδοση στο νησί του Διονύσου». Ανακτήθηκε στις 16 Ιουνίου 2018.
4. ↑  Παντογνώστρα, Ειρήνη Κονιτοπούλου-Λεγάκη: Συνέντευξη στον Στ Σπηλιάκο « Φωτεινή· Μαΐου 7, on· Said, 2011 at 10:19 (5 Μαΐου 2011). «Ειρήνη Κονιτοπούλου – Λεγάκη (συνέντευξη)». *xoroballomata*. Ανακτήθηκε στις 16 Ιουνίου 2018.
**Καμινάρης** ήταν το όνομα του υπεύθυνου για τη συλλογή φόρων με το διοικητικό σύστημα της Μολδοβλαχίας στις παραδουνάβιες ηγεμονίες. Τον 17ο αιώνα δημιουργήθηκε η διεύθυνση *του μέγα καμινάρη*. Ένα μεγάλο μέρος αυτών των εσόδων δινόταν στον ίδιο, ο οποίος εμφανιζόταν στη βασιλική συνθήκη με το όνομα *căminărit*. Η έδρα του ονομαζόταν *caminărit* στη Μουντενία και *camănă* στη Μολδαβία. 

Η ελληνική λέξη "καμινάρης" προέρχεται από την ρουμανική căminar που με την σειρά της προέρχεται από τα παλαιά Σλαβικά (kamenĩ = πέτρα, λίθος). Ως εκ τούτου δεν έχει σχέση με την ελληνική λέξη "κάμινος/καμίνι" και τα παράγωγα της.

Αρχικά, τον Μεσαίωνα, ο καμινάρης ήταν επιφορτισμένος με τη συλλογή φόρων, αρχικά μόνο για την πώληση κεριού στη Μολδαβία και μετά στη Βλαχία.

Την εποχή του Δημητρίου Καντερίρ, ο μέγας καμινάρης συγκαταλεγόταν στους μεγάλους βογιάρους, και το 1763, ο μέγας καμινάρης ήταν μέρος της διοικητικής δομής (από τον λογοθέτη στον μεγάλο καμινάρη), ήταν ο δωδέκατος βογιάρος του Ντιβάνιου ως ιεραρχία. 

Ο Gheorghe Eminovici, ο πατέρας του Μιχαήλ Εμινέσκου, ήταν καμινάρης.

Ο Κωνσταντίνος Δαπόντες, ήταν καμινάρης.

Σημειώσεις
----------

1. 1 2  Despre Tudorache Ciurea și familia sa[*νεκρός σύνδεσμος*]
2. ↑  *Dicționarul etimologic român*, Alexandru Ciorănescu, Universidad de la Laguna, Tenerife, 1958-1966
3. ↑  Dicționarul explicativ al limbii române, ediția a II-a, Academia Română, Institutul de Lingvistică „Iorgu Iordan", Editura Univers Enciclopedic, 1998
Ο **Χένρυ Μόργκενταου** (αγγλικά: Henry Morgenthau, 1856–1946) ήταν Αμερικανός δικηγόρος, διπλωμάτης και επιχειρηματίας, Γερμανοεβραίος στην καταγωγή, που συνδέθηκε στενά με το Προσφυγικό ζήτημα.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1856 στο Μάνχαϊμ της Γερμανίας (ως *Heinrich Morgenthau*) και το 1865 μετανάστευσε στις ΗΠΑ. Το 1877 αποφοίτησε από τη Νομική σχολή του Πανεπιστημίου Κολούμπια όπου και άρχισε να δικηγορεί. Το 1913 ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Γούντροου Ουίλσον τον διόρισε πρέσβη στη Κωνσταντινούπολη όπου και υπηρέτησε μέχρι το 1916. Στη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου ο Μόργκενταου χειρίστηκε πολλά διπλωματικά ζητήματα των Συμμάχων της Αντάντ με την Οθωμανική Αυτοκρατορία, παρακολουθώντας όμως στενά το κίνημα και την άνοδο των Νεοτούρκων, καθώς και τις συνεχείς και διογκούμενες διώξεις των Αρμενίων και των Ελλήνων της Μικράς Ασίας.

Το 1920 τοποθετήθηκε πρέσβης στο Μεξικό και τρία χρόνια αργότερα, το 1923 μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, η Κοινωνία των Εθνών τον διόρισε Πρόεδρο στην Επιτροπή Αποκατάστασης Προσφύγων στην Αθήνα. Αργότερα ανακηρύχθηκε επίτιμος διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Γενικά ο Μόργκενταου κατεχόμενος από φιλελεύθερες πεποιθήσεις υπήρξε ακριβοδίκαιος στις κρίσεις του και συμπεριέλαβε στοιχεία στα απομνημονεύματά του σχετικά με τις διώξεις, τον εξανδραποδισμό και τον αφανισμό του Ελληνισμού της Ανατολής. Ειδικότερα σε αυτά περιγράφει τα Τάγματα Εργασίας που στελεχώνονταν υποχρεωτικά από Έλληνες και τελικά οδηγούσαν στην εξόντωσή τους.

Από το συγγραφικό του έργο ξεχωρίζουν *Τα μυστικά του Βοσπόρου* (*Secrets of the Bosphorus*, 1918) και *Η αποστολή μου στην Ελλάδα* (*I was sent to Athens*, 1929). Η Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου των ΗΠΑ κατέχει περίπου 30.000 έγγραφα από το προσωπικό αρχείο του Μόργκενταου.

Στην Ελλάδα έχει τιμηθεί με πολλές οδούς που φέρουν το όνομά του όπως στη Θεσσαλονίκη, τη Δράμα, τον Υμηττό και τον Βύρωνα, ενώ παλιότερα υπήρχε αντίστοιχη οδός και στη Νίκαια και τη Νέα Ιωνία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ζώνας, Λουκάς (2018). *Υμηττός, 90 χρόνια ζωής, Η πόλη και οι οδοί*. Αθήνα. σελ. 38 και 108. ISBN 978-618-00-0629-2.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Μ.Κ. Κωνσταντίνης, «Ο Ερρίκος Μοργκεντάου και η Ελλάδα», *Χρονικά זכרונוח* (Όργανο του ΚΙΣ της Ελλάδος), 147 (Ιανουάριος-Φεβρουάριος 1997), σσ. 14-19.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 22823
* **ΕΒΕ**: 74749
* **AA**: 91659
* LCCN: n86070605
* ISNI: 0000 0000 8078 7077
* GND: 118971220
* SUDOC: 028316673
* BNF: cb12017765v (data)
* NKC: jn20020422001

 |

 |
Η **Τίνε Ζβάαν** (*λατινικό αλφάβητο : Tine Zwaan*), γεννημένη στις 17 Ιουνίου 1947, είναι Ολλανδή πρώην πρωταθλήτρια της αντισφαίρισης. 

Στο Ολλανδικό Πρωτάθλημα κέρδισε τον τίτλο στο απλό το 1976. Στο διπλό το 1967 με την Τζούντιθ Σαλόμη, το 1973 και το 1974 με την Άντα Μπάκερ, το 1978 με την Έλι Άπελ-Βεσιέ, το 1980 με τη Μαρσέλα Μέσκερ, το 1982 με την Astrid Suurbeek. Μαζί με τον Νίκο Fleury κέρδισαν το μεικτό το 1973 και το 1976.

Το 1973 συμμετείχε στο πρωτάθλημα "Virginia Slims", τόσο στο απλό όσο και στο διπλό.
Στην περιοδεία της WTA κέρδισε μία φορά στη Μαδρίτη το 1974. Η καλύτερη απόδοσή της στα τουρνουά γκραντ σλαμ είναι να φτάσει στον τρίτο γύρο στο Γουίμπλεντον το 1974. Το 1978 κέρδισε στο διπλό τον τίτλο στο τουρνουά στο Μπρισμπέιν μαζί με την Έλι Άπελ-Βεσιέ. Στο τουρνουά της Hilversum κέρδισε δύο φορές τον τίτλο στο μικτό διπλό το 1973 με το αυστραλιανό Masters Geoff, και το 1974 με τον Γάλλο Jean-Claude Barclay. Στην Πανεπιστημιάδα του 1970 στο Τορίνο κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο διπλό.

Τέσσερις φορές η Ζβαν ήταν μέλος Ολλανδίας στο Φεντ καπ, το 1973, 1975, 1976 και το 1978. Το 1976 μαζί με την Μπέττυ Στόβ και την Έλι Άπελ-Βεσιέ έφτασαν τα ημιτελικά του World Group.

Παραπομπές
----------

1. ↑  *WTA website*.
2. ↑  «Historie van het Lotto NK Tennis bij KNLTB». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Δεκεμβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 12 Νοεμβρίου 2017.
3. ↑  «Η Ζβάαν στην ITF». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Μαρτίου 2019. Ανακτήθηκε στις 12 Νοεμβρίου 2017.
4. ↑  «Η Ζβάαν στο Φεντ καπ». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Μαρτίου 2019. Ανακτήθηκε στις 12 Νοεμβρίου 2017.
Το κρατίδιο του Τσατίσγκαρ είναι γνωστό ως ο «ορυζώνας της Ινδίας» και έχει πλούσια παράδοση πολιτισμού των τροφίμων.

Το κόκκινο βελούδινο άκαρι χρησιμοποιείται ως φάρμακο στην παραδοσιακή ιατρική του Τσατίσγκαρ
Οι περισσότερες από τις παραδοσιακές και φυλετικές τροφές είναι φτιαγμένες από ρύζι, αλεύρι ρυζιού,  πηγμένο γάλα για τυρί και μια ποικιλία από πράσινα φυλλώδη λαχανικά όπως το λαλ μπάατζι, τσοουλάι μπάατζι, τσετς μπάτζι, καάντα μπάατζι, χέκσι, καθάλ, κοτσάι πατά, κόχντα και μποχάρ μπάτζι. Οι Μπάντι και Μπιτζόρι είναι προαιρετικές κατηγορίες τροφίμων. Οι γκουλγκούλα (μπόμπρα), μπιντίγια, ντουντ φαρά, μπαφαούλι, κούσλι, μπαλουσάχι, σινγκάρα, τιχούρ, ανάρσα και χούρμι πέφτουν στις γλυκές κατηγορίες. Μερικά πολύ γνωστά πιάτα φτιαγμένα από ρύζι και αλεύρι ρυζιού περιλαμβάνουν τα φάρα/μούτιγια (ρόλοι ρυζιού σε λευκή σάλτσα), τα τσίλα (ντόσα σαν πιάτο με ρύζι κουρκούτι), ανγκακάρ ρότι, τσοουσέλα ρότι (ρύζι πούρις), κ. λπ. Ένα από τα κοινά γεύματα είναι το Μπόορε Μπάασι που τρώγεται το καλοκαίρι (σημαίνει κυριολεκτικά βυθισμένο ρύζι από προηγουμένως μαγειρεμένο φαγητό), το οποίο αποτελείται κυρίως από μαγειρεμένο ρύζι που βυθίζεται στο νερό/ντάχι/βουτυρόγαλα. Είναι ως επί το πλείστον συνοδευόμενο από τουρσί και ωμό κρεμμύδι. Βοηθά να διατηρήσει τα επίπεδα του νερού στο σώμα, κρατώντας το δροσερό και ενυδατωμένο κατά τη διάρκεια των ζεστών και ξερών ημερών του καλοκαιριού.

Ένα από τα γνωστά παραδοσιακά πιάτα του Τσατίσγκαρ είναι το ιντχάρ. Είναι παρασκευασμένο με το ουράντ νταλ και κοτσάι πάττα. Και τα δύο είναι τοποθετημένα σε 2-3 εναλλασσόμενες στρώσεις και στη συνέχεια τυλίσσονται. Τα τυλιγμένα, στη συνέχεια, μαγειρεύονται σε ατμό και το κόβονται σε κομμάτια. Μετά από αυτό, προετοιμάζεται με το πηγμένο γάλα για τυρί όπως το κάρυ. Μερικοί άνθρωποι, επίσης, το φτιάχνουν με ρεβυθάλευρο (μπεσάν) αντί του ουράντ νταλ. Διάφορες φυλές και αγροτικοί πληθυσμοί επίσης πίνουν ένα ρόφημα που παρασκευάζεται από τα μικρά, κρεμώδη λευκά λουλούδια από ένα τοπικό δέντρο που ονομάζεται Μαχούβα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Oudhia, P. (1999) Chhattisgarh farmer's response on control of weeds in direct seeded rice. Agril. Sci. Digest. 19(4): 261-263.
2. ↑  Das, G.K. and Oudhia, P. (2001). Rice as medicinal plant in Chhattisgarh (India): A survey. Agric. Sci. Digest. 21(3):204-205.
3. ↑  Oudhia, P. (2002). Rice-Acorus intercropping: A new system developed by innovative farmers of Chhattisgarh (India). International Rice Research Notes (IRRN).27(1):56.
4. ↑  «Chhattisgarh». *mapsofindia.com*.
5. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 15 Δεκεμβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 12 Ιουνίου 2018.
6. ↑  «Which of the following district is called as the "Rice Bowl of Andhra Pradesh" ?». *gktoday.in*.
7. ↑  «Culture of Chhattisgarh, Festivals in Chhattisgarh,Chhattisgarh Craft». *www.chhattisgarhonline.in*. Ανακτήθηκε στις 27 Απριλίου 2016.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ινδικός Τουρισμός[*νεκρός σύνδεσμος*]
Ο **Δημήτριος Νότη Μπότσαρης** (Αθήνα, 23 Απριλίου 1889 - 24 Νοεμβρίου 1980) ήταν Έλληνας στρατιωτικός, πολιτικός και συγγραφέας.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Ήταν γιος του Τιμολέοντος Νότη Μπότσαρη και εγγονός του Δημητρίου Μπότσαρη. Ακολούθησε στρατιωτική σταδιοδρομία από το 1909, ως αξιωματικός του Μηχανικού, φτάνοντας μέχρι τον βαθμό του υποστρατήγου. Στον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο, το 1912-13, ήταν αρχηγός των Ανταρτικών Σωμάτων Ηπειρωτών, έχοντας υπό τις διαταγές του έναν λόχο ευζώνων. Διετέλεσε επανειλημμένως καθηγητής στη Σχολή Ευελπίδων και στρατιωτικός ακόλουθος σε διάφορες πρεσβείες. Παντρεύτηκε την Αίγλη Αιγινήτου, με την οποία απέκτησε έναν γιο, τον Νότη Μπότσαρη.

Ασχολήθηκε με την πολιτική εκλεγόμενος βουλευτής Ιωαννίνων με το Κόμμα των Φιλελευθέρων από το 1923 έως το 1936. Διετέλεσε υπουργός Συγκοινωνιών στην κυβέρνηση Σοφούλη (1924), υπουργός Ναυτικών στην κυβέρνηση Βενιζέλου (1929) και υπουργός, γενικός διοικητής, Ηπείρου στην κυβέρνηση Βενιζέλου (1933). Με την εισβολή των Γερμανών στην Αθήνα, διέφυγε στη Μέση Ανατολή. Την περίοδο 1944-1946 ήταν πληρεξούσιος υπουργός. Εκπροσώπησε την Ελλάδα σε διεθνείς συνδιασκέψεις και συνέδρια. Υπήρξε, επίσης, πρόεδρος και μέλος αρκετών πολιτιστικών και τοπικών οργανώσεων.

Έγραψε τα *L' Asie Mineure et l' Hellenisme*  (1919), *The Greek Physical Culture* (1941), κ.ά.

Κηδεύτηκε στο Α΄ Νεκροταφείο στις 25 Νοεμβρίου 1980.

Μετά τον θάνατό του ο γιος του, Νότης, ίδρυσε το κοινωφελές Ίδρυμα Δημητρίου και Αίγλης Μπότσαρη με έδρα τη Ναύπακτο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. 10658483s.
2. ↑  (Γερμανικά) *Catalog of the German National Library*. 117145459. Ανακτήθηκε στις 31  Μαΐου 2020.
3. ↑  *NUKAT*. n2016084467.
4. 1 2 3   Ελληνικόν who's who, Εκδοτικός Οργανισμός Ελληνικών who's who 1962, σελ. 362
5. 1 2  Απεβίωσε και κηδεύτηκε ο στρατηγός Δ. Μπότσαρης, εφημ. Μακεδονία, 25.11.1980, σελ. 5
6. ↑  Βλ. τη σχετική ιστοσελίδα Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine..

Πηγές
-----

* Απόστρατος, κοινωνία & πολιτική από το Μεσοπόλεμο στη Μεταπολίτευση, διπλωματική εργασία του Σακαγιάννη Γεωργίου.
* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, τόμος 44, σελ. 26.

Ο οικογενειακός τάφος των Μποτσαραίων στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών, όπου είναι θαμμένος ο Δημήτριος Τ. Νότη Μπότσαρης και ο γιος του Νότης

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 100771874
* **ΕΒΕ**: 102153
* LCCN: no2009143057
* ISNI: 0000 0003 7708 8330
* GND: 117145459
* SUDOC: 183533941
* BNF: cb10658483s (data)

 |

 |
Alexandroupolis lighthouseΦάρος στην Αλεξανδρούπολη
Ο **Φάρος της Αλεξανδρούπολης** κατασκευάστηκε τον 19ο αιώνα από την γαλλική Εταιρία Φάρων και Φανών της Μεσογείου κατόπιν σύμβασης με την τότε τουρκική κυβέρνηση. Χτίστηκε στο σημερινό λιμάνι της πόλης, αποσκοπώντας στη διευκόλυνση της ακτοπλοΐας και της πελαγοδρομίας για τους ντόπιους ναυτικούς και ναυτιλλομένους που ταξίδευαν στην περιοχή του Ελλήσποντου. 

Είναι τοποθετημένος στη δυτική πλευρά του λιμανιού και εδράζεται πάνω σε ένα κυλινδρικό βάθρο που απέχει 27 μέτρα (εστιακό ύψος) από τον θαλάσσιο πυθμένα. Αποτελεί έναν από τους ψηλότερους φάρους της Ελλάδας, μιας και το ύψος του αγγίζει τα 18 μέτρα, διαθέτει 98 εσωτερικά σκαλοπάτια που οδηγούν στο θάλαμο του φανού ενώ το πάνω μέρος του είναι ελασμάτινο με 10 σειρές υαλοπινάκων. Γύρω από τον φανό, στην κορυφή του Φάρου της Αλεξανδρούπολης, περιστρέφεται ένας κοίλος καθρέφτης που στέλνει το φως στα τοποθετημένα γύρω του πρίσματα – μια διαδικασία που γινόταν με βάση τα αντίβαρα και τις τροχαλίες που φρόντιζε ο φαροφύλακας για πολλά χρόνια. Σε 6 ενδιάμεσα σημεία του κλιμακοστασίου υπάρχουν έξι πλατύσκαλα και έξι παράθυρα που χρησιμεύουν στην εσωτερική φωταγώγηση του κτηρίου. Το στίγμα του είναι 40ο 50΄ 07 ΄΄ Βόρειο, 25ο 52΄ 05΄΄ Ανατολικό.

Ξεχωριστό χαρακτηριστικό του Φάρου της Αλεξανδρούπολης αποτελεί η φωτεινή του δέσμη καθώς σημειώνει τρεις λευκές αναλαμπές κάθε 15 δευτερόλεπτα (0,38 + 2,12 + 0,38 + 2,12 +0,38 + 9,62 =15δ). Η φωτιστική του ορατότητα είναι δυνατή σε απόσταση 24 ναυτικών μιλίων από την ακτή (44χλμ περίπου).

Το συντριβάνι μπροστά στο φάρο από το μπαλκόνι του φανού

Ιστορική πορεία
---------------

Tα εγκαίνια του φάρου έγιναν την 1η Ιουνίου 1880 και από τότε λειτουργεί χωρίς διακοπή σηματοδοτώντας το χαρακτηριστικό σύμβολο της πόλης της Αλεξανδρούπολης.  Τα πρώτα χρόνια λειτουργούσε με ασετιλίνη, μέθοδος που με την πάροδο του χρόνου αντικαταστάθηκε με αυτή του της πυράκτωσης με τη χρήση πετρελαίου. Από το 1974 μέχρι σήμερα λειτουργεί με ηλεκτρικό ρεύμα αλλά διαθέτει και εφεδρικές φιάλες με ασετιλίνη για έκτακτες περιπτώσεις διακοπής της ηλεκτροδότησης. Επισκευές και μετασκευές στην κτιριακή υποδομή του φάρου έγιναν το 1946 και το 1955. Το 2002 αντικαταστάθηκε ο ηλεκτρολογικός του εξοπλισμός με έναν πιο πρόσφατης τεχνολογίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Φάρος - Αλεξ/πολη».
2. ↑  «Ο ΦΑΡΟΣ ΤΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗΣ».
3. ↑  «Ο φάρος της Αλεξανδρούπολης». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Δεκεμβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 30 Ιανουαρίου 2017.
4. ↑  «Φάρος - Αλεξ/πολη».

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πληροφορίες για τον Φάρο της Αλεξανδρούπολης[*νεκρός σύνδεσμος*]
**Αρίωνας ίππος** ή Αρείωνας (ενίοτε). Μυθικός ίππος (άλογο) με μαύρη ή ξανθή χαίτη που φημίζοταν ως ταχύτερος του ανέμου. Ο ίππος αυτός είχε το ένα από τα πόδια του ανθρώπινο και ενίοτε φωνή ανθρώπου. Κατά τις μυθολογικές παραδόσεις φέρεται ως γιος του Ποσειδώνα, και της Δήμητρας ή Ερινύας. Η θεά Δήμητρα, λυπημένη από την απώλεια της Περσεφόνης και προσπαθώντας να ξεφύγει από την ερωτική προσέγγιση του Ποσειδώνα, μεταμορφώθηκε σε φοράδα. Ο Ποσειδώνας, καταλαβαίνοντας την μεταμόρφωσή της, πήρε τη μορφή επιβήτορα και κατόρθωσε να ζευγαρώσει μαζί της. Εκτός από τον Αρίωνα, από τούτη την ένωση γεννήθηκε και μία κόρη, πιθανώς η νύμφη Δέσποινα, που αποκαλυπτόταν μόνον στους μυημένους των Ελευσινίων.

Κατ΄ άλλη εκδοχή ο **Αρίων** ήταν γιος του Ζέφυρου και μίας από τις Άρπυιες και ανατράφηκε από τις Νηρηΐδες Νύμφες. Ως τόπος γέννησής του θεωρούνταν η Θέλπουσα της Αρκαδίας που απεικονίζεται σε νομίσματα και αγγεία της πόλης αυτής. Σύμφωνα με μια άλλη παράδοση γεννήθηκε στην Αττική, τη στιγμή που ο Ποσειδώνας κτυπούσε το βράχο με την τρίαινά του. 

Τον Αρίωνα ίππο χρησιμοποίησε πρώτος ο Ποσειδώνας τον οποίο αργότερα δώρησε στον μυθικό ήρωα της Αλιάρτου τον Κοπρέα. Ο Κοπρέας με τη σειρά του τον δώρησε στον Ηρακλή που τον χρησιμοποίησε σε ιπποδρομίες στις Παγασσές όπου εκεί νίκησε τον Κύκνο. Άλλη εκδοχή αναφέρει ότι ο Αρίωνας ίππος ανήκε στον Αρκάδα Όγκο απ' όπου τον παρέλαβε ο Ηρακλής, όταν πολεμούσε εναντίον των Ηλείων. Τέλος από τον Ηρακλή τον παρέλαβε ο Άδραστος που χάρις στη ταχύτητά του σώθηκε κατά την εκστρατεία των Επτά κατά των Θηβών φέρνοντάς τον πίσω στην Αθήνα. 

Ο μυθικός *Αρίωνας ίππος* στην Ελληνική μυθολογία αποτέλεσε την ιδεατή ανθρώπινη ανάγκη αλλά και την αξία της γρήγορης λήθης επί παντός οδυνηρού συμβάντος, προκειμένου ο άνθρωπος να συνεχίζει να είναι δημιουργικός.

Προτεινόμενη βιβλιογραφία
-------------------------

* *Φαρούπος Νίκος,* Ο κόσμος των φανταστικών όντων των αρχαίων Ελλήνων*, Κέδρος, (Αθήνα 2005)*

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Αρίων στο Timeless Myths Αρχειοθετήθηκε 2018-11-09 στο Wayback Machine.

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Όντα της ελληνικής μυθολογίας |
| --- |
|  |
| 
* Άλογα του Διομήδη
* Άρπυιες
* Αρίων
* Γίγαντες
* Γοργόνες
* Γραίες
* Ερινύες
* Ερυμάνθιος Κάπρος
* Έχιδνα
* Ιχθυοκένταυρος
* Κένταυροι
* Κέρβερος
* Κερυνίτιδα Έλαφος
* Κήρες
* Κύκλωπες
* Λαίλαπα
* Λαπίθες
* Λέων της Νεμέας
* Λερναία Ύδρα
* Μινώταυρος
* Πήγασος
* Πρωτέας
* Σάτυροι
* Σειληνοί
* Σειρήνες
* Σκύλλα
* Στυμφαλίδες Όρνιθες
* Σφίγγα
* Τάλως
* Τυφών
* Χάρυβδη
* Χίμαιρα
 |

 |

.
Η σημαία της Μακεδονίας, με τον χρυσό Ήλιο της Βεργίνας σε μπλε φόντο.Η **σημαία της Μακεδονίας**, του μεγαλύτερου σε έκταση γεωγραφικού διαμερίσματος της Ελλάδας, απεικονίζει τον Ήλιο της Βεργίνας σε χρυσό χρώμα με 16 ακτίνες που εκτείνονται σε μπλε σκούρο φόντο. Ο Ήλιος της Βεργίνας σε μπλε φόντο συνήθως χρησιμοποιείται ως σημαία των τριών περιφερειών, των νομών και των δήμων της Μακεδονίας. Επίσης, χρησιμοποιείται από τις οργανώσεις των Μακεδόνων Ελλήνων της διασποράς, όπως οι Παμμακεδονικές Ενώσεις των Ηνωμένων Πολιτειών και της Αυστραλίας, καθώς και πολλές εμπορικές επιχειρήσεις. Ο Ήλιος της Βεργίνας είναι ένα ιστορικό σύμβολο του Ελληνισμού και αποτελεί επίσημο κρατικό έμβλημα της Ελλάδος.

Επισκόπηση
----------

Η ακριβής ημερομηνία δημιουργίας της σημαίας δεν είναι γνωστή, ωστόσο πιθανότατα έγινε μετά τη δεκαετία του 1980, μετά την ανακάλυψη του Ήλιου της Βεργίνας από τον αρχαιολόγο Μανώλη Ανδρόνικο μέσα σε μια χρυσή λάρνακα, η οποία εικάζεται ότι περιείχε τα λείψανα του Φιλίππου Β' της Μακεδονίας.

Η Μακεδονική σημαία στο κτίριο της Π.Ε. Κοζάνης, μαζί με την Ευρωπαϊκή σημαία και την σημαία της Ελλάδας.
Ο Ήλιος της Βεργίνας είναι επίσημο κρατικό έμβλημα της Ελλάδας, και η ελληνική κυβέρνηση προχώρησε στην κατάθεση αίτησης για πνευματικά δικαιώματα ως κρατικό σύμβολο στον Παγκόσμιο Οργανισμό Πνευματικής Ιδιοκτησίας το 1995. Ωστόσο, για τη σημαία της Μακεδονίας δεν έχουν ληφθεί τέτοιες διατάξεις, η οποία παραμένει ανεπίσημη.

Η ομοιότητα της πρώτης σημαίας της Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας, τότε πΓΔΜ, μετά την ανεξαρτησία της από τη Γιουγκοσλαβία το 1992 είχε το ίδιο σχέδιο με τη σημαία της Μακεδονίας, αλλά σε κόκκινο φόντο με αναλογίες 1:2. Αυτό προκάλεσε διαμάχη στην Ελλάδα, η οποία χρησιμοποιούσε ήδη το σύμβολο αυτό για το γεωγραφικό διαμέρισμα της Μακεδονίας, και η τότε πΓΔΜ άλλαξε τη σημαία της στο σημερινό σχέδιο το 1995.

Δείτε επίσης
------------

* Σημαία της Ελλάδας
* Ήλιος της Βεργίνας
* Κατάλογος ελληνικών σημαιών

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Pan-Macedonian Association USA». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Ιουλίου 2012. Ανακτήθηκε στις 25 Οκτωβρίου 2008.
2. ↑  «History of Macedonia». Pan-Macedonian Network. Ανακτήθηκε στις 25 Οκτωβρίου 2008.
3. ↑  «Pan Macedonian Association of Melbourne and Victoria». Ανακτήθηκε στις 25 Οκτωβρίου 2008.
4. ↑  Znamierowski, Alfred (2010). *The World Encyclopedia of Flags*. Anness Publishings. ISBN 978-1-84476-895-0.
5. ↑  Roisman, Joseph· Worthington, Ian (13 Δεκεμβρίου 2010). *A Companion to Ancient Macedonia* (στα Αγγλικά). John Wiley & Sons. σελ. 589. ISBN 9781405179362. Ανακτήθηκε στις 13 Φεβρουαρίου 2019.
6. ↑  WIPO registrations: 1, 2, 3.
7. ↑  Znamierowski, Alfred (2010). *The World Encyclopedia of Flags*. Anness Publishings. ISBN 978-1-84476-895-0.
Υδατοδιαλυτό, λευκού χρώματος αστάρι που συνήθως χρησιμοποιείται σε επιφάνειες ξύλου**Αστάρι** (*primer, undercoat*), από την Τουρκική λέξη *astar*, είναι το υλικό, που στις εργασίες της οικοδομικής, προηγείται ως το βασικό υπόστρωμα (substrate) κάποιας διάστρωσης επιχρίσματος που θα ακολουθήσει.

Το αστάρι μπορεί να είναι: α) *ελαιώδες*, δηλ. να έχει ως βάση το λινέλαιο, όταν η διάστρωση που θα ακολουθήσει θα είναι λαδόστοκος, λαδομπογιά ή ριπολίνη, ήτοι γενικά κάθε υλικό που θα έχει ως διαλύτη τον νέφτι, ή το καθαρό πετρέλαιο ή το white spirit, β) *υδατοδιαλυτό*, όταν η επόμενη διάστρωση έχει ως διαλύτη το νερό, όπως είναι λ.χ. τα πλαστικά χρώματα και η τσιμεντοκονία, και γ) προερχόμενο από *συνθετικές ρητίνες*, ιδίως όταν οι επόμενες στρώσεις που θα ακολουθήσουν είναι συνθετικά υλικά λ.χ. στόκοι ή χρώματα.

Συνήθως σε κάθε βαφή, το αστάρι ως προπαρασκευαστική στρώση τοποθετείται αρχικά (σε ένα μόνο "χέρι"), ιδιαίτερα στα πορώδη υλικά λ.χ. σκυρόδεμα και ξύλο, καθώς επίσης και σε γύψο, αλουμίνιο, πλαστικά, ώστε η μετέπειτα ασταρωμένη επιφάνεια να επιφέρει ισχυρή συνάφεια με τη βαφή. Έτσι επιτυγχάνεται μεγάλη διάρκεια της βαφής, ισχυρότερη προστασία και καλύτερο αισθητικό αποτέλεσμα. Οι πιο συνηθισμένοι τύποι για τα αστάρια είναι τα αλκυδικά και τα ακρυλικά, ή του τύπου σελάκ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Σιμωνέτης, Γιάννης Θ. (2001). *Γλωσσάρι της Μαστοράντζας*. Αθήνα: Εκδόσεις Ξύλο-Έπιπλο. σελ. 52.
2. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Δεκεμβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 2020.