recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Το **καρκίνωμα NUT**, επίσης γνωστό και ως ***καρκίνωμα μέσης γραμμής ΝΟΥΤ***, είναι εξαιρετικά σπάνιος τύπος καρκίνου που μπορεί να αναπτυχθεί οπουδήποτε στο σώμα, συνήθως εντοπίζεται στον εγκέφαλο, τον λαιμό και τους πνεύμονες. Αναπτύσσεται από τα πλακώδη κύτταρα του σώματος, τα οποία είναι κύτταρα που αποτελούν το δέρμα και την επένδυση ορισμένων οργάνων, λ.χ. τους πνεύμονες και το στομάχι. Αναπτύσσεται πολύ γρήγορα και μπορεί να εξαπλωθεί με μεταστάσεις και στα υπόλοιπα ζωτικά όργανα του σώματος.

Το καρκίνωμα αυτό είναι τόσο σπάνιο που σήμερα υπάρχουν ελάχιστα στατιστικά δεδομένα σχετικά με το πόσοι άνθρωποι έχουν νοσήσει από αυτό. Τα γενικά συμπτώματα του είναι ο πόνος, η ακούσια απώλεια βάρους, η κόπωση, ο βήχας και η δύσπνοια.

Η θεραπεία για κάθε ασθενή είναι μοναδική. Λόγω της σπανιότητας δεν υπάρχει τυπική θεραπεία για αυτό. Είναι επίσης δύσκολο να αντιμετωπιστεί, επειδή αναπτύσσεται ταχύτατα και μπορεί να γίνει ανθεκτικό στη θεραπεία.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Μπιμπή, Μαίρη (14 Οκτωβρίου 2022). «Τι είναι το καρκίνωμα NUT: Το εξαιρετικά σπάνιο είδος καρκίνου με το οποίο πάλεψε ο Αλέξανδρος Νικολαΐδης». *ProtoThema*. Ανακτήθηκε στις 14 Οκτωβρίου 2022.
2. ↑  Θερμόπουλος, Μιχάλης (14 Οκτωβρίου 2022). «Τι είναι το καρκίνωμα NUT από το οποίο πέθανε ο Αλέξανδρος Νικολαΐδης». *Iatropedia*. Ανακτήθηκε στις 14 Οκτωβρίου 2022.
**Ευημερισμός** ονομάζεται η φιλοσοφική θεωρία του Ευήμερου, Κυρηναϊκού φιλοσόφου του Γ΄ αιώνα π.Χ. η οποία αναπτύσσεται στο έργο του «Ιερά αναγραφή», από το οποίο σώζονται μόνο αποσπάσματα. Λέγεται ότι επεχείρησε εξερευνητικό ταξίδι στην Ερυθρά θάλασσα και τα μεσημβρινά παράλια της Ασίας. Στο βιβλίο του διηγείται το πως διαπλέοντας τον Ινδικό Ωκεανό βρέθηκε στο νησί των Παγχαίων. Εκεί βρήκε έναν ναό του Δία και μία χρυσή στήλη, όπου ήταν γραμμένες οι πράξεις του Ουρανού, του Κρόνου, και του Δία. Σύμφωνα με αυτά ο Ευήμερος υποστήριζε ότι οι θεοί ήταν αξιόλογοι άνθρωποι (βασιλιάδες) που η φήμη τους ήταν τόσο μεγάλη, ώστε έγιναν θρύλοι, και οι άνθρωποι τους ανύψωσαν σε θεούς.

Ο όρος χρησιμοποιήθηκε για κάθε φιλοσοφική θεώρηση των θεών ως σπουδαίων ανθρώπων.

Αναφορές
--------

* Smith, William. 1870. "Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology." (London: C. Little and J. Brown) *sub* "Evemerus"
* Abbé Banier's Ovid commentary Englished
* Brown, Truesdell S. "Euhemerus and the Historians" *The Harvard Theological Review* **39**.4 (October 1946), pp. 259–274.

Βιβλιογραφία
------------

* Γρηγόρης Δ. Ζιάκας, *Θρησκεία και Πολιτισμός των προϊστορικών κοινωνιών και των αρχαίων λαών*, εκδόσεις Κορνηλία Σφακιανάκη, Θεσσαλονίκη 2002, σελ. 63.
Εξώφυλλο του Ευεργετινού, έκδοση του 1783.
Ο **Ευεργετινός** είναι μια μεγάλη συλλογή έργων μοναχών, θεολόγων και ασκητικών συγγραφέων. Ο πλήρης τίτλος του είναι «Συναγωγή των θεοφθόγγων ρημάτων και διδασκαλιών των Αγίων και Θεοφόρων Πατέρων από πάσης γραφής θεοπνεύστου συναθροισθεΐσα». Στη συλλογή περιλαμβάνονται γνωστά έργα του άγιου Ιωάννη Κασσιανού και του Παλλάδιου Γαλατίας, όπως επίσης ανώνυμες συλλογές αποφθεγμάτων, αλλά και υλικό από αγιογραφίες, μηνολόγια, και άλλες, απροσδιόριστες και πλέον χαμένες συλλογές. Η συλλογή αυτή πρωτοσυντάχθηκε τον 11ο αιώνα από τον ιερομόναχο Παύλο Ευεργετινό, κτήτορα της Ιεράς Μονής της Υπεραγίας Θεοτόκου της Ευεργέτιδος πλησίον της Κωνσταντινούπολης. Τον 18ο αιώνα, ο Μακάριος Νοταράς και ο Νικόδημος ο Αγιορείτης ήταν υπεύθυνοι για τη σύνταξη ενός χειρογράφου προς δημοσίευση βασισμένου σε έναν αριθμό χειρογράφων που ήταν διάσπαρτα στις βιβλιοθήκες του Αγίου Όρους. Η πρώτη έντυπη έκδοση δημοσιεύθηκε το 1783 και από τότε έχουν υπάρξει πολλές άλλες εκδόσεις.

Το έργο αυτό απέκτησε μεγάλη επιρροή ανάμεσα στους πιστούς, τόσο ανάμεσα στους μοναχούς όσο και στους λαϊκούς. Το έργο διαιρείται σε 4 τόμους, οι οποίοι περιλαμβάνουν 200 «υποθέσεις». Η κάθε «υπόθεση» διαπραγματεύεται την καταπολέμηση ενός πάθος και την απόκτηση της αντίστοιχης αρετής.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  *ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟΣ (ΠΡΩΤΟΣ ΤΟΜΟΣ)*. Αθήνα: ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ. 2011. σελ. 714. ISBN 9789608251212.
2. ↑  «Paul Evergetinos». *Oxford Reference* (στα Αγγλικά). doi:10.1093/oi/authority.20110803095802631. Ανακτήθηκε στις 22 Δεκεμβρίου 2021.
3. ↑  Hieromonk Patapios· Chrysostomos (Archbishop of Etna.) (1998). *The Evergetinos: A Complete Text: The First Book*. Center for Traditionalist Orthodox Studies. ISBN 978-0-911165-26-5.
Το εθνόσημο της Εσθονικής Αστυνομίας και Συνοριοφυλακής, προηγουμένως χρησιμοποιήθηκε από την Εσθονική Αστυνομία
Η **Εσθονική Αστυνομία** (εσθονικά: Eesti Politsei) είναι η υπηρεσία επιβολής του νόμου της Εσθονίας. Από το 2010, επίσημα ονομάζεται ως **Εσθονική Αστυνομία και Επιτροπή Συνοριοφυλακής** (εσθονικά: Eesti Politsei- ja Piirivalveamet).

Δομή
----

Ο ανώτερος αξιωματικός της αστυνομίας κατέχει τον τίτλο του Εθνικού Αστυνομικού Επίτροπου. Η κεντρική υπηρεσία είναι το Εσθονικό Αστυνομικό Συμβούλιο, το οποίο διαχειρίζεται, κατευθύνει και συντονίζει τις δραστηριότητες όλων των αστυνομικών μονάδων υπό την διοίκηση του. 

### Αστυνομικές μονάδες

Η Αστυνομία της Εσθονίας έχει τρεις εθνικές μονάδες: την Κεντρική Εγκληματική Αστυνομία, την Αστυνομία Επιβολής του Νόμου, και την Ιατροδικαστική Υπηρεσία.

Ιστορία
-------

Ένα Εσθονικό περιπολικό. 
Η Εσθονική Αστυνομία ιδρύθηκε στις 12 Νοεμβρίου του 1918. Η πρώτη περίοδος ύπαρξής της ήταν μέχρι το καλοκαίρι του 1940, όταν το Εσθονικό Κράτος έχασε την ανεξαρτησία του από την Σοβιετική Ένωση. Η ίδρυση της Εσθονικής Αστυνομίας έγινε σε εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες για την χώρα, την περίοδο του Πολέμου της Ανεξαρτησίας. 

Η Εσθονική Αστυνομία επανιδρύθηκε υπό την δικαιοδοσία του Υπουργείου Εσωτερικών, τον Μάρτιο του 1991, με τον Νόμο της Αστυνομίας. 

Ο νόμος, που ψηφίστηκε στις 20 Σεπτεμβρίου του 1990, όρισε την περίοδο μετάβασης από την Σοβιετική Πολιτοφυλακή, μέχρι την ολοκλήρωση του σχηματισμού της Εσθονικής Αστυνομίας.

Η περίοδος έληξε στις 1 Μαρτίου του 1991, καθώς ήταν η ημέρα αποκατάστασης της Εσθονικής Αστυνομίας. Το 2010, η συνοριοφυλακή καταργήθηκε και το προσωπικό της απορροφήθηκε από την Αστυνομία.

Διάφορα
-------

Στα τέλη του Απριλίου του 2017, ανακοινώθηκε ο εξοπλισμός των περιπολικών της Εσθονικής Αστυνομίας με λούτρινα αρκουδάκια.

Δείτε επίσης
------------

* Έγκλημα στην Εσθονία

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑  «Τα περιπολικά της Εσθονίας θα εξοπλιστούν με αρκουδάκια». *zougla.gr*. Ανακτήθηκε στις 1 Μαΐου 2017.
3. ↑  «Στην Εσθονία η Αστυνομία εξοπλίζεται με λούτρινα αρκουδάκια». *eklogika.gr*. Ανακτήθηκε στις 1 Μαΐου 2017. [*νεκρός σύνδεσμος*]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη ιστοσελίδα (Αγγλικά)
* Επίσημη ιστοσελίδα (Εσθονικά)
Η **Ευδοξία της Βουλγαρίας** (*Evdoksiya na Bŭlgariya*, 5 Ιανουαρίου 1898 - 4 Οκτωβρίου 1985) ήταν κόρη του Φερδινάνδου Α΄ της Βουλγαρίας.

Βιογραφία
---------

Η *Ευδοξία Αυγούστα Φιλιππίνη Κλημεντίνη Μαρία* γεννήθηκε στις 5 Ιανουαρίου 1898 στη Σόφια, και ήταν το τρίτο παιδί και η μεγαλύτερη κόρη του Φερδινάνδου Α΄ της Βουλγαρίας, και της πρώτης συζύγου του, Μαρίας Λουίζας των Βουρβόνων-Πάρμας.

Η Ευδοξία δεν παντρεύτηκε ποτέ, αν και υπήρχαν επίμονες φήμες ότι ήθελε να παντρευτεί έναν άνδρα βουλγαρικής καταγωγής, πράγμα που ήταν ανεπίτρεπτο εκείνη την εποχή. 

Τον Σεπτέμβρη του 1944, η Ευδοξία συνελήφθη και βασανίστηκε από τους Κομμουνιστές. Ωστόσο όταν απελευθερώθηκε, της επιτράπηκε να φύγει από τη χώρα με την υπόλοιπη βασιλική οικογένεια. Αργότερα εγκαταστάθηκε στη Γερμανία, όπου ζούσε κοντά στην αδελφή της, Ναντέζντα.

Πέθανε στις 4 Οκτωβρίου 1985 στο Φρίντριχσχαφεν σε ηλικία 87 ετών. Είναι θαμμένη στο Κάστρο Άλτσχαουζεν της Βάδης-Βυρτεμβέργης.

Παραπομπές
----------


|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ευδοξία της Βουλγαρίας** |

* Hans-Joachim Böttcher: *Ferdinand von Sachsen-Coburg und Gotha 1861 - 1948 – Ein Kosmopolit auf dem bulgarischen Thron*. Osteuropazentrum Berlin - Verlag (Anthea Verlagsgruppe), Berlin 2019, (ISBN 978-3-89998-296-1), P. 391-392 a.o.
* *Ruvigny's Titled Nobility of Europe*, by Burkes Peerage Ltd. 1914
* *Crown of Thorns*, by Stephane Groueff, Lanham MD. and London, 1987 (ISBN 0-8191-5778-3)
* Genealogy of the Royal Family of Bulgaria στο Wayback Machine (αρχειοθετήθηκε October 28, 2009)
Το συγκρότημα κατά την τελετή έναρξης των Ασιατικών Αγώνων του 2006.
 Λέσχη Γυναικών στη Ζώνη Ασπάιρ.
 Αεροφωτογραφία του Aspetar.
Η **Ζώνη Ασπάιρ** (αγγλικά: *Aspire Zone*), επίσης γνωστή ως **Ντόχα Σπορτς Σίτι**, είναι αθλητικό συγκρότημα 2,5 χλμ2, που βρίσκεται στην περιοχή Μπάαγια της Ντόχα στο Κατάρ. Ανήκει στο Ίδρυμα Aspire Zone και ιδρύθηκε ως διεθνής αθλητικός προορισμός το 2003 και τον επόμενο χρόνο άνοιξε ένα εκπαιδευτικό κέντρο για την ανάπτυξη πρωταθλητών αθλημάτων (Ακαδημία Ασπάιρ). Το συγκρότημα περιλαμβάνει αρκετούς αθλητικούς χώρους, κυρίως κατασκευασμένους για τους Ασιατικούς Αγώνες του 2006.

Η Ζώνη Ασπάιρ φιλοξενεί επίσης την ψηλότερη κατασκευή στη Ντόχα, τον Πύργο Ασπάιρ και βρίσκεται δίπλα στο Villaggio Mall, το πιο δημοφιλές εμπορικό κέντρο στο Κατάρ.

Το συγκρότημα είναι ένα σημαντικό χαρακτηριστικό στον φάκελο προσφοράς για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2022 που υπέβαλε η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Κατάρ και ήταν βασικό στην προσφορά για τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016 που υπέβαλε η Ολυμπιακή Επιτροπή του Κατάρ.

Αθλητικοί χώροι
---------------

Οι αθλητικοί χώροι της Ζώνης Ασπάιρ περιλαμβάνουν:

* Διεθνές Στάδιο Καλίφα, ένα στάδιο χωρητικότητας 50.000 που χρησιμοποιείται κυρίως για αγώνες ποδοσφαίρου.
* Hamad Aquatic Center, μια πισίνα ολυμπιακών διαστάσεων.
* Θόλος Ασπάιρ, που είναι η μεγαλύτερη εσωτερική αθλητική αίθουσα πολλαπλών χρήσεων στον κόσμο και περιέχει 13 διαφορετικά γήπεδα.

Ακαδημία Ασπάιρ
---------------

Η Ακαδημία Ασπάιρ, μια αθλητική ακαδημία για νέους, βρίσκεται στο κέντρο της Ζώνης Ασπάιρ.

Aspetar
-------

Το Aspetar, ένα εξειδικευμένο νοσοκομείο ορθοπεδικής και αθλητικής ιατρικής, συγκαταλέγεται στις εγκαταστάσεις της Ζώνης Ασπάιρ. Ξεκίνησε τις δραστηριότητές του το 2007 και ήταν το πρώτο νοσοκομείο αθλητικής ιατρικής στην περιοχή της Μέσης Ανατολής. Κέρδισε διαπίστευση ως ιατρικό κέντρο αριστείας της FIFA το 2009. Το νοσοκομείο δημοσιεύει ένα περιοδικό με τίτλο *Aspetar Sports Medicine Journal.*

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Qatar Building US$20 Mln Underground Stadium For 2011 Asian Cup». Indian Muslims. 26 Οκτωβρίου 2007. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Φεβρουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 6 Νοεμβρίου 2009.
2. ↑  Ramsak, Bob (4 Νοεμβρίου 2009). «The Aspire Dome, centre stage for Doha 2010». IAAF. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Ιανουαρίου 2012.
3. ↑  Academy, Aspire. «Home». *www.aspire.qa*. Ανακτήθηκε στις 10 Αυγούστου 2015.
4. ↑  Aspire Zone Foundation. Aspire Zone. Retrieved on 2009-11-06.
5. ↑  Mercy Njue (3 Μαΐου 2017). «Aspire Academy: Unlocking the potential of Qatar's youth». AIPS Media. Ανακτήθηκε στις 18 Ιανουαρίου 2018.
6. ↑  «Qatar Orthopaedic & Sports Medicine Hospital (ASPETAR)». Helen Ziegler & Associates. Ανακτήθηκε στις 18 Ιανουαρίου 2018.
7. ↑  Daniel Etchells (25 Οκτωβρίου 2015). «IPC's medical and scientific director visits Aspetar hospital during World Championships in Doha». *insidethegames.biz*. Ανακτήθηκε στις 18 Ιανουαρίου 2018.
8. ↑  «Browse By Publication: Aspetar Sports Medicine Journal». QUT ePrints. Ανακτήθηκε στις 18 Ιανουαρίου 2018.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος
Το **Κασάν** (περσ. کاشان) είναι μεγάλη πόλη του Ιράν στο βόρειο μέρος της Επαρχίας Ισφαχάν. Στην απογραφή του 2016 είχε 304.487 κατοίκους σε 90.828 οικογένειες, ενώ στη μητροπολιτική περιοχή του κατοικούν 432.557 άνθρωποι. Είναι κτισμένο σε μέσο υψόμετρο περί τα 945 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, σε γεωγραφικές συντεταγμένες 33°59΄ Βόρειο πλάτος και 51°26΄ Ανατολικό μήκος.

Κατά μία ετυμολόγηση η ονομασία της πόλεως προέρχεται από τους Κασιανούς, τους πρώτους κατοίκους της περιοχής, που ίδρυσαν τον πρώτο οικισμό στο Τεπέ Σιάλκ πριν το 7000 π.Χ.. Από τον 12ο μέχρι τον 14ο αιώνα μ.Χ. το Κασάν ήταν σημαντικό κέντρο αγγειοπλαστικής και παραγωγής πλακιδίων υψηλής ποιότητας. Μάλιστα η λέξη *kashi* στη σημερινή περσική γλώσσα σημαίνει «πλακάκι», και πιθανώς προήλθε από το όνομα της πόλεως.

Παραδοσιακά το Κασάν διαιρείται σε δύο μέρη, το «ορεινό» και το «ερημικό». Στα δυτικά και νοτιοδυτικά της πόλεως βρίσκονται δύο από τις υψηλότερες κορυφές της Οροσειράς Καρκάς το όρος Γκαργκάς, που φιλοξενεί το Εθνικό Αστεροσκοπείο του Ιράν με το μεγαλύτερο τηλεσκόπιο στη χώρα, και το όρος Αρντεχάαλ ή Νταμαβάντ, με την υψηλότερη κορυφή του Ιράν. Από την άλλη, στα ανατολικά η πόλη «ανοίγει» στην κεντρική έρημο του Ιράν, με το τμήμα της που ονομάζεται Έρημος Μαραντζάμ, όπου και ιστορικό καραβανσεράι κοντά στην αλμυρή Λίμνη Ναμάκ. Το κλίμα του Κασάν είναι θερμό ερημικό, με μέση ετήσια βροχόπτωση 107,8 χιλιοστόμετρα.

Η πόλη φιλοξενεί την ιστορική Οικία Μπορουτζερντί, σήμερα σπίτι-μουσείο, που χρονολογείται από την εποχή των Κατζάρ και είναι γνωστή για τη μοναδική, ιδιαίτερης ομορφιάς αρχιτεκτονική της. Αξιοθέατο αποτελεί επίσης η κλειστή κεντρική αγορά (*Bāzār-e Kāshān*).

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) *GeoNames*. 2005.
2. ↑  www.amar.org.ir/english.
3. ↑  «Απογραφή της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν, 1385 (2006)». Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (Excel) στις 11 Νοεμβρίου 2011.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ιστότοπος του Δήμου του Κασάν Αρχειοθετήθηκε 2015-04-02 στο Wayback Machine.
* Ιστότοπος του Πανεπιστημιου του Κασάν

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* GND: 4110031-1
* BNF: cb15619997z (data)
* NKC: ge1003957

 |

 |
Η **Κατερίνα Ταμπάσνικ** (γενν. 15 Ιουνίου 1994) είναι Ουκρανή αθλήτρια του στίβου που ειδικεύεται στο άλμα εις ύψος, ενώ παλιά και στο έπταθλο.

Σταδιοδρομία
------------

Σε σύνθετο αγώνισμα συμμετείχε μόνο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2012, χωρίς να τερματίσει τον αγώνα.

Συμμετείχε στο άλμα εις ύψος στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2013, χωρίς να προκριθεί στον τελικό. Κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου Εφήβων 2013.

Συμμετείχε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018 κατέκτησε την 5η θέση στο αγώνισμα του άλματος εις ύψος, με άλμα στα 1.94 μέτρα.

Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2019 ήταν τέταρτη με άλμα στα 1.97 μ.

Ατομικά ρεκόρ
-------------

* Ανοιχτός: 1,96 μ. (Κροπιβνίτσκι 2018)
* Κλειστός: 1,99 μ. (Χουστόπετσε 2019)

Παραπομπές
----------

1. ↑  Η Κατερίνα Ταμπάσνικ στην World Athletics
Γλυπτό που παριστάνει τον Ηρακλή με τον Κάκο. Βρίσκεται έξω από Palazzo Vecchio της Φλωρεντίας.
Στην ελληνική μυθολογία ο **Κάκος** ήταν γιος του θεού Ηφαίστου, μεγάλος ληστής και κακούργος. Ο Κάκος ήταν μισός γιγάντιος άνθρωπος και μισός σάτυρος. Κατοικούσε πάνω στον Αβεντίνο ή τον Παλατίνο Λόφο, μέσα σε μια σπηλιά «στολισμένη» με τα ματωμένα μέλη των θυμάτων του και τα κεφάλια τους καρφωμένα στην είσοδο. Επιστρέφοντας ο Ηρακλής από την Ισπανία μετά τον άθλο με τα βόδια του Γηρυόνη, έφθασε στην κοιλάδα του Τίβερη και έπεσε να κοιμηθεί. Ο Κάκος τότε του άρπαξε 4 ταύρους και 4 δαμάλες, σέρνοντας τα ζώα από την ουρά, ώστε να μην αφήσουν ίχνη πίσω τους. Τα μουγκανίσματα όμως των ζώων οδήγησαν τον Ηρακλή στη σπηλιά. Ο Κάκος, φοβισμένος, έφραξε την είσοδο με ένα τεράστιο βράχο, υποχρεώνοντας τον Ηρακλή να σκάψει από πάνω. Ο Κάκος άρχισε να φτύνει φωτιά και καπνό, οπότε ο Ηρακλής άρχισε να του πετά κλαδιά και μεγάλες πέτρες. Στο τέλος ο ήρωας έπνιξε τον ληστή. Ολόκληρη η γύρω χώρα υποδέχθηκε τον Ηρακλή θριαμβευτικά για το κατόρθωμά του αυτό. Σε μία δευτερεύουσα εκδοχή, η αδελφή του Κάκου, η **Κάκα**, τον πρόδωσε στον Ηρακλή.

Στη ρωμαϊκή μυθολογία ο Κάκος ήταν αρχικά θεότητα της φωτιάς και μετά «υποβιβάσθηκε» στην παραπάνω μορφή. Σύμφωνα με τους Ρωμαίους, αφού σκότωσε τον Κάκο ο Ηρακλής ίδρυσε βωμό στο μέρος εκείνο, τον Ara Maxima, όπου αργότερα λάβαινε χώρα η αγορά βοοειδών της Ρώμης, το Forum Boarium. Αργότερα ανεγέρθηκαν ναοί του Ηρακλή (Hercules) στην περιοχή, από τους οποίους σώζεται μέχρι σήμερα ένας, αυτός του «Ηρακλέους Νικητού» (*Hercules Victor*).

Πηγές
-----

* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 13451695
* LCCN: no2019114443
* GND: 131786709
* SUDOC: 078602556
* BNF: cb11964149p (data)

 |

 |

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ελληνική μυθολογία
 |

 |
Η **Αικατερίνη Μαριδάκη-Κασσωτάκη** (1956 - 6 Ιουλίου 2019), ήταν Ελληνίδα καθηγήτρια ψυχολογίας και συγγραφέας.

Βιογραφικό
----------

Γεννήθηκε το 1956, στο χωριό Επάνω Αρχάνες του νομού Ηρακλείου Κρήτης. Σπούδασε Αγγλική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Ψυχολογία στα Πανεπιστήμια Κρήτης, Reading και Lancaster της Αγγλίας, από όπου έλαβε και το διδακτορικό δίπλωμά της στην Ψυχολογία. Δίδαξε στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, ενώ το 1997 εξελέγη επίκουρη καθηγήτρια Ψυχολογίας στο Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο, όπου υπηρέτησε μέχρι το τέλος της ζωής της. Είχε, επίσης, διδάξει στα Πανεπιστήμια Κρήτης και Αθηνών. Από το 2005 μέχρι το 2011 διετέλεσε αντιπρύτανης ακαδημαϊκών υποθέσεων και εξετέλεσε χρέη πρύτανη του ίδιου ιδρύματος. Διετέλεσε, επίσης, εθνική συντονίστρια του Προγράμματος P.I.S.A. του Ο.Ο.Σ.Α. και γραμματέας της Ελληνικής Ψυχολογικής Εταιρείας. Συμμετείχε σε διάφορα διεθνή ερευνητικά προγράμματα και σε ποικίλες επιστημονικές δραστηριότητες.

Συγγραφικό έργο
---------------

Είχε πλούσιο επιστημονικό, συγγραφικό και ερευνητικό έργο, το οποίο έχει διεθνώς αναγνωρισθεί. Οι ξένες ετεροαναφορές στα συγγράμματά της υπερβαίνουν τις 700.

Ήταν συγγραφέας πολλών βιβλίων, άρθρων και ερευνών που σχετίζονται με τη μνήμη, τη σκέψη του παιδιού καθώς και άλλα θέματα της Παιδαγωγικής Ψυχολογίας. Από το έργο της ξεχωρίζουν οι έρευνες που έχει διεξαγάγει για τη θεωρία του νου, έννοια που επεξεργάστηκε από τους πρώτους επιστήμονες στη χώρα μας.

Προσωπική ζωή
-------------

Η Κατερίνα Μαριδάκη Κασσωτάκη γεννήθηκε και μεγάλωσε στις Αρχάνες, ενώ ήταν σύζυγος του Λασιθιώτη Καθηγητή Παιδαγωγικής και Πρώην Προέδρου του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου Μιχάλη Κασσωτάκη, με τον οποίον απέκτησαν 2 παιδιά, την Φρόσω και τον Γιάννη, καθώς και 2 εγγόνια, την Αναστασία και τον Μιχάλη.

Θάνατος
-------

Η Αικατερίνη Μαριδάκη-Κασσωτάκη απεβίωσε στις 6 Ιουλίου 2019, σε ηλικία 62 ετών από καρκίνο. Κηδεύτηκε την Τρίτη 9 Ιουλίου 2019 στις 17:00 στο κοιμητήριο του Χαλανδρίου.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 77147663177560552927
* **ΕΒΕ**: 46701
* **BiblioNet**: **14960**

 |

 |
Συντεταγμένες: 16°01′24″S 48°03′47″W﻿ / ﻿16.02333°S 48.06306°W﻿ / -16.02333; -48.06306


Το **Κατετίνιο** (Catetinho) είναι προεδρική κατοικία στην πόλη Μπραζίλια και πρώτη επίσημη κατοικία του προέδρου Ζουσελίνου Κουμπίτσεκ.

Η ονομασία *Catetinho* προέρχεται από την τότε επίσημη κατοικία του Προέδρου, το Ανάκτορο Κατέτε (Palácio do Catete) στο Ρίο ντε Τζανέιρο. Το Κατετίνιο είναι δημιουργία του Βραζιλιάνου αρχιτέκτονα Όσκαρ Νίεμαϊερ (Oscar Niemeyer) και χτίστηκε σε μόλις 10 ημέρες, τον Νοέμβριο του 1956. Πρόκειται για απλό κτίριο από ξύλο, γνωστό και με την επωνυμία "*Tábuas Palace*". Είναι σχεδιασμένο χωρίς ανέσεις ή επίσημα διακριτικά γνωρίσματα, έτσι ώστε ο Πρόεδρος να μη διακρίνεται από τους εργάτες, οι οποίοι τότε ζούσαν σε παραπήγματα και σκηνές.

Σήμερα η Κατετίνιο έχει μετατραπεί σε μουσείο, το οποίο επισκέπτονται χιλιάδες τουρίστες κάθε χρόνο.

Φωτογραφίες
-----------

* 
*

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Catetinho». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Ιουνίου 2018. Ανακτήθηκε στις 23 Μαΐου 2018.
2. ↑  «Catetinho». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Ιουνίου 2018. Ανακτήθηκε στις 23 Μαΐου 2018.
3. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Μαΐου 2005. Ανακτήθηκε στις 23 Μαΐου 2018.
4. ↑  «*Museu do Catetinho*». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Μαΐου 2005. Ανακτήθηκε στις 23 Μαΐου 2018.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Κατετίνιο** |

* Museu do Catetinho em Brasília Αρχειοθετήθηκε 2018-12-28 στο Wayback Machine.
Ο **Κάρολος-Λουδοβίκος**, γαλλ. *Charles Louis*, (21 Οκτωβρίου 1696 - 2 Νοεμβρίου 1755) από τον Οίκο της Λωρραίνης ήταν κόμης του Μαρσάν (1708-55), κύριος του Πονς και πρίγκιπας του Μορτάν.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Καρόλου κόμη του Μαρσάν και της Αικατερίνης-Θηρεσίας, κόρης του Ερρίκου ντε Γκογιόν ντε Ματινόν. Η μητέρα του ήταν ανιψιά του  Φρανσουά-Μισέλ λε Τελιέ μαρκήσιου του Λουβουά, υπουργού Πολέμου του Λουδοβίκου ΙΔ΄ της Γαλλίας. Πιο πριν ήταν παντρεμένη με τον γιο του Ζαν-Μπατίστ Κολμπέρ, υπουργού Οικονομικών του Λουδοβίκου ΙΔ΄ και ήταν κάτοχος σημαντικής περιουσίας.

Η μητέρα του είχε τέσσερα τέκνα από τον πρώτο της γάμο. Ως απόγονος του Ρενέ Β΄ δούκα της Λωρραίνης, είχε τον τίτλο του πρίγκιπα. Στην Αυλή της Γαλλίας ήταν *ξένος πρίγκιπας* και στην ιεραρχία ήταν μετά τους *πρίγκιπες εξ αίματος*. Από τη μεριά της μητέρας του ήταν εξάδελφος του Ιακώβου Α΄ πρίγκιπα του Μονακό. Επίσης ήταν πρίγκιπας του Μορτάν-συρ-Ζιρόν. Τον προσφωνούσαν πρίγκιπα του Πονς.

Ακολούθησε στρατιωτική σταδιοδρομία και το 1717 εστάλη στην Ουγγαρία. Το 1724 έγινε ιππότης του Τάγματος του Αγ. Πνεύματος, της πιο υψηλής διάκρισης της εποχής. Προήχθη το 1734 σε ταξίαρχο, το 1738 σε υποστράτηγο (maréchal de camp) και το 1744 σε αντιστράτηγο. Οι γιοί του ήταν βοηθοί στρατοπέδου, ο Γκαστόν στην εκστρατεία του 1736 και ο Κάμιλλος στην εκστρατεία του 1741-42.

Είχε διαδεχθεί τον πατέρα του το 1708 ως κόμης του Μαρσάν. Το 1752 απεβίωσε η Ελισάβετ και το 1755 και ο ίδιος στο Παρίσι σε ηλικία 59 ετών. Ετάφη στις Κατακόμβες του Παρισιού. Επειδή ο πρώτος γιος του είχε αποβώσει 22 ετών από ευλογιά, τον διαδέχθηκε ο γιός του Κάμιλλος.

Οικογένεια
----------

Το 1714 νυμφεύτηκε την Ελισάβετ ντε Ροκελώρ, κόρη του Αντωνίου-Γκαστόν στρατάρχη της Γαλλίας και είχαν τέκνα:

* Λεοπολδίνη-Ελισάβετ γενν. 1716, δεν παντρεύτηκε.
* Λουίζα 1718-1788, παντρεύτηκε τον Γκοντφρουά ντε Λα Τουρ πρίγκιπα ντ' Ωβερν, δούκα του Μπουιγιόν.
* Γκαστόν 1721-1743, έφερε τον τίτλο του κόμη του Μαρσάν, αν και ζούσε ο πατέρας του· απεβίωσε 22 ετών.
* Κάμιλλος 1725-1780, κόμης του Μαρσάν.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4 5 6  van de Pas, Leo. «Charles Louis de Lorraine». *Genealogics .org*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Σεπτεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 29 Μαρτίου 2010.
2. 1 2 3 4  *Branche des comtes d'Harcourt sortie des ducs d'Elbeuf*. *Googlebooks.org*. Ανακτήθηκε στις 4 Μαΐου 2010.

Πηγές
-----

* Georges Poull, La maison ducale de Lorraine, 1991.


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Charles Louis, Count of Marsan  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Ζαν Πολ Φιτουσσί** (Jean-Paul Fitoussi, γενν. 1942) είναι Γάλλος οικονομολόγος τυνησιακής καταγωγής. Είναι καθηγητής στο πανεπιστήμιο *Institut d'Etudes Politiques de Paris* από το 1982 και πρόεδρος της *Observatoire français des conjonctures économiques* (OFCE) από το 1989. Είναι επίσης μέλος του Επιστημονικού Συμβουλίου του Ινστιτούτου Φρανσουά Μιτεράν.

Δημοσίευσε εργασίες σχετικά με την ανεργία, τον πληθωρισμό και τις ανοικτές οικονομίες. Πρόσφατες εργασίες του ασχολούνται με τη σχέση μεταξύ της δημοκρατίας και της οικονομικής ανάπτυξης.

Εργάζεται επί της θεωρίας του πληθωρισμού, της ανεργίας, ανοικτές οικονομίες και το ρόλο των μακροοικονομικών πολιτικών, όπου υποστηρίζει ότι είναι ζωτικής σημασίας σε σχέση με την άκαμπτη δημοσιονομική και νομισματική πολιτική, διότι θα έχει αρνητικές επιπτώσεις στην ανάπτυξη και την απασχόληση. Πρόσφατες εργασίες του είναι αυτές σχετικά με τη σχέση μεταξύ της δημοκρατίας και της οικονομικής ανάπτυξης.

Κατά την διάρκεια τις οικονομικής κρίσης υποστηρίζει πως η Ελλάδα δεν βρίσκεται προ τις χρεοκοπίας αλλά και οι επιπτώσεις της κρίσης τις για τα άλλα μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι ανύπαρκτες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  , Συνέντευξη στην Γερμανική εφημερίδα Frankfurter Rundschau

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 73853354
* **ΕΒΕ**: 76824
* LCCN: n80007725
* ISNI: 0000 0001 2102 3357
* GND: 129990701
* SUDOC: 026865939
* BNF: cb119028445 (data)
* BIBSYS: 90200098
* NDL: 001105025
* NKC: vse2007379078
* ICCU: CFIV105977
* BNE: XX1102377
* CiNii: DA01208765

 |

 |
Το **Κάστρο Βερατίου** (*αλβανικά : Kalaja e Beratit*) είναι βυζαντινό κάστρο στην πόλη Βεράτι της Αλβανίας. Χρονολογείται κυρίως από τον 13ο αιώνα και περιέχει πολλές βυζαντινές εκκλησίες και οθωμανικά τζαμιά. Είναι χτισμένο πάνω σε ένα βραχώδη λόφο, στην αριστερή όχθη του ποταμού Οσούμ και είναι προσβάσιμο μόνο από το νότο.

Ιστορία
-------

Χτίστηκε τον πέμπτο αιώνα από τον βυζαντινό αυτοκράτορα Θεοδοσίο Β΄, και ξαναχτίστηκε κατά τη διάρκεια του 6ου αιώνα από τον αυτοκράτορα Ιουστινιανό και πάλι στο 13ο αιώνα από τον Δεσπότη της Ηπείρου Μιχαήλ Α΄Κομνηνό Δούκα ξάδελφος του βυζαντινού αυτοκράτορα. Το κάστρο ήταν υπό την κυριαρχία του Ιωάννη Κομνηνού Ασέν στα μέσα του 14ου αιώνα, η κύρια είσοδος στη βόρεια πλευρά υπερασπίζεται από οχυρωμένη αυλή, υπάρχουν τρεις μικρότερες εισόδου.

Τα κτίρια στο εσωτερικό του φρουρίου χτίστηκαν κατά τη διάρκεια του 13ου αιώνα και λόγω της χαρακτηριστικής αρχιτεκτονικής τους σώζονται ως πολιτιστικά μνημεία. Ο πληθυσμός του φρουρίου ήταν Χριστιανός, και είχε περίπου 20 εκκλησίες και μόνο ένα τζαμί, για τη χρήση της Τουρκικής φρουράς εκ των οποίων σώζεται μόνο μερικά ερείπια και η βάση του μιναρέ. Οι εκκλησίες του κάστρου καταστράφηκαν από χρόνια και μόνο μερικές έχουν απομείνει.

Το Κάστρο απεικονίζεται στο Αλβανικό νόμισμα των 10 λεκ που εκδόθηκε το 1996 και το 2000.

Παραπομπές
----------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Κάστρο του Βερατίου** |

1. 1 2 3 4  *Wiki Loves Monuments monuments database*. 4  Νοεμβρίου 2017. tools.wmflabs.org/heritage/api/api.php?action=search&format=json&srcountry=al&srlang=sq&srid=BR063.
2. ↑  UNESCO
3. ↑  Bank of Albania. Currency: Albanian coins in circulation, issue of 1995, 1996 and 2000 Αρχειοθετήθηκε 2009-03-06 στο Wayback Machine.. – Retrieved on 23 March 2009.

|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Berat Castle  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
**Κέκερτακ Αβάνναρλεκ** (γροιλανδικά: Qeqertaq Avannarleq· σημ.: Το Βορειότερο Νησί) είναι το ανεπίσημο όνομα ενός νησιού που δεν είχε εξερευνηθεί προηγουμένως και ανακαλύφθηκε από επιστήμονες της Γροιλανδίας στον Αρκτικό Κύκλο στα βόρεια άκρα της Γροιλανδίας τον Αύγουστο του 2021. Πιστεύεται ότι είναι το βορειότερο νησί στον κόσμο και το πιο κοντινό κομμάτι γης στον Βόρειο Πόλο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Greenland island is world's northernmost island» (στα Αγγλικά). 27 Αυγούστου 2021. Ανακτήθηκε στις 29 Αυγούστου 2021.
2. ↑
3. ↑  «Scientists discover ‘world’s northernmost island’ off Greenland’s coast». The Guardian. 2021-08-27. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2021-08-28.. Ανακτήθηκε στις 2021-08-28.
4. ↑  «Arctic expedition discovers the most northerly island on Earth». University of Copenhagen. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2021-08-28.. Ανακτήθηκε στις 2021-08-28.
Εχινοφόρα η ακανθώδης (*Echinophora spinosa*), Παραλία Βοϊδοκοιλιάς, Μεσσηνία, Πελοπόννησος, 12-08-2021
Η **Εχινοφόρα η ακανθώδης** (*Echinophora spinosa*), ανήκει στην οικογένεια Σκιαδιοφόρα (Umbelliferae), στην οποία ανήκουν το σέλινο, ο μαϊντανός, το καρότο, ο άνηθος, το μάραθο, το κύμινο κ.ά. Είναι φυτό των αμμοθινών με μεσογειακή κατανομή, το οποίο συναντάται σχεδόν σ’ όλες τις ελληνικές ακτές. Τα φύλλα είναι αυλακωτά επάνω και τροπιδοφόρα στην κάτω επιφάνεια και καταλήγουν σε άκανθα. Ανθίζει από τέλη Ιουλίου μέχρι αρχές Οκτωβρίου και τα άνθη είναι λευκά ή σπανιότερα ρόδινα.

Πηγές
-----

Φυτολογία 2006, Εκδοτική Αθηνών

Lafranchis T. & Sfikas G. 2001, Flowers of Greece (Vol. II)

Pignatti S. 1982, Flora d’ Italia (Vol. II).

Tutin et al. 2005, Flora Europaea Vol 3, Cambridge University Press

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

http://portal.cybertaxonomy.org/flora-greece/cdm\_dataportal/taxon/06de7b6d-ad69-45f0-9b6f-a7976d664097

http://www.plantsoftheworldonline.org/taxon/urn:lsid:ipni.org:names:841514-1

Παραπομπές
----------
Με το όνομα **Κετζαλκόατλ**, ή **Κετσαλκόατλ** (ισπ. *Quetzalcóatl*), που στη γλώσσα Νάουατλ σημαίνει "*φτερωτό φίδι*", είναι γνωστή μια από τις κυρίαρχες θεότητες των πολιτισμών του Μεξικού και της Κεντρικής Αμερικής γενικότερα. Οι Μάγια τον αποκαλούν **Κουκουλκάν**.

Μυθολογία
---------

Ο Κετζαλκόατλ είναι ο θεός του ουρανού κι ο σοφός δημιουργός των νόμων. Συμμετείχε στη δημιουργία και την καταστροφή του κόσμου τις Τέσσερις πρώτες Εποχές, ενώ ήταν άρχοντας και δημιουργός της Πέμπτης Εποχής του κόσμου. Σύμφωνα με τον μύθο, ο Κετζαλκόατλ πήγε στον κόσμο των Νεκρών και μάζεψε τα οστά των ανθρώπων από τις προηγούμενες εποχές του κόσμου. Χύνοντας το ίδιο του το αίμα πάνω από αυτά τα οστά, κατάφερε να δημιουργήσει τους ανθρώπους της νέας εποχής. 

Θεωρείται γιος της θεάς Κοατλίκουε και δίδυμος αδερφός του Σόλοτλ. Ο Κετζαλκόατλ έμαθε στους ανθρώπους τη γεωργία και τη χρήση του ημερολογίου, ενώ ταυτόχρονα είναι προστάτης των τεχνών.
Είναι επίσης θεός του ανέμου, των υδάτων και της γονιμότητας.

Σύμφωνα με ένα μύθο, ο Κετζαλκόατλ επέτρεψε στον εαυτό του να υποκύψει στις γητείες του Τεζκατλιπόκα, αλλά από τύψεις έπεσε σε μια μεγάλη πυρά. Μετά τον θάνατό του, η καρδιά του έγινε ο Αυγερινός. Συχνά πάντως αναφέρεται στους μύθους είτε απεικονίζεται μαζί με τον Τεζκατλιπόκα, τον θεό του σκότους, σαν αντίθετες θεότητες. Πάντοτε ο Τεζκατλιπόκα τον έστελνε μακριά, αλλά ο Κετζαλκόατλ γύριζε κάποτε. Γι' αυτό το λόγο, ο βασιλιάς των Αζτέκων Μοντεζούμα Β΄ πείστηκε εύκολα από τον Ισπανό κατακτητή Ερνάν Κορτές ότι ήταν προσωποποίηση του θεού Κετζαλκόατλ.

Δείτε επίσης
------------

* Ο αστεροειδής 1915 Κετζαλκόατλ, που ανακαλύφθηκε το 1953, πήρε το όνομά του από τον θεό αυτό.

Πηγές
-----

1. ↑  «Το αξόλοτλ». *Το περιπλανόμενο τουατάρα*. Bolko. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Μαρτίου 2013. Ανακτήθηκε στις 1 Οκτωβρίου 2013.
2. ↑  Ηλίας Ταμπουράκης. «Μεξικό: Τεσκατλιπόκα και Κετσαλκόατλ, Ο Καθρέφτης από Οψιδιανό που Καπνίζει, ενάντια στο Φτερωτό Φίδι» (PDF). *Ταξίδι στους πολιτισμούς*. Ανακτήθηκε στις 21 Ιανουαρίου 2013.

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Μυθολογία Αζτέκων |
| --- |
|  |
| Θεότητες | 
* Εέκατλ
* Ιτζπαπάλοτλ
* Κετζαλκόατλ
* Κοατλίκουε
* Κογιολξάουκι
* Μέξτλι
* Μικτλαντεκούτλι
* Μικτεκασίουατλ
* Ομετέοτλ
* Ουεουεκόγιοτλ
* Ουεουετέοτλ
* Ουιτζιλοπότστλι
* Πιλτζιντεκούτλι
* Σεντέοτλ
* Σιουακόατλ
* Σίπε Τότεκ
* Σόλοτλ
* Σοτσικέτζαλ
* Σοτσιπίλλι
* Τεζκατλιπόκα
* Τεκσιζτέκατλ
* Τεποζτέκατλ
* Τλαζολτέοτλ
* Τλάλοκ
* Τλοκεναουάκε
* Τονάτιου
* Τόσι
* Τσαλτσιουτλίκουε
* Τσαντίκο
* Τσικομεκόατλ
 |
|  |
| Τοποθεσίες | 
* Μικτλάν
* Ταμοάντσαν
* Τενοτστιτλάν
* Τλαλόκαν
* Τλίλλαν-Τλαπάλλαν
 |
|  |
| Μύθοι | 
Μύθος των πέντε ηλίων |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 8850156497238217740002
* LCCN: no2019110235
* GND: 118787497
* NKC: jo2016908767

 |

 |
Συντεταγμένες: 38°06′30.05″N 021°47′3.82″E﻿ / ﻿38.1083472°N 21.7843944°E﻿ / 38.1083472; 21.7843944

Το  **Κάστρο ή Πύργος της Χαλανδρίτσας** (σήμερα και *Παλαιόπυργος*) είναι κτίσμα των Φράγκων του Πριγκιπάτου της Αχαΐας στο κέντρο της κωμόπολης Χαλανδρίτσας στην Αχαΐα. Ερείπια του κάστρου βρίσκονται στο κέντρο του χωριού, ενώ διασώζεται ο πύργος μέχρι μικρού ύψους και τμήματα του τείχους στις αυλές των σπιτιών. 

Ήταν μικρό κάστρο σε μη οχυρή θέση στη μέση πλαγιάς που περιλάμβανε ψηλό πύργο περιτειχισμένο. Επίσης εικάζεται ότι ίσως τον περιέλαβε και μεγαλύτερο τείχος γιατί επί φραγκοκρατίας είχε δεχτεί πολλές πολιορκίες και άντεξε, ενώ οι Βυζαντινοί μετά από πολυήμερη πολιορκία το κατέκτησαν μετά από συμφωνία παράδοσης.

Για την κατασκευή του υπάρχουν δύο εκδοχές: α) Σύμφωνα με το Ελληνικό χρονικό κατάκτησης του Μορέως το κάστρο κτίστηκε τον 13ο αιώνα από τον ιππότη Ρομπέρ ντε Λα Τρεμουάιγ, πρώτο βαρώνο της Βαρωνίας της Χαλανδρίτσας που αποτέλεσε έδρα του. β) Η Αραγωνική εκδοχή του χρονικού και νεότερη εκδοχή λένε ότι κατασκευάστηκε από τους Αλλαμάνους Βαρώνους της Πάτρας, που ανήκε τότε η Χαλανδρίτσα, και πιθανότατα από τον Κορράδο Αλλαμάνο.

Το 1295 το κατέκτησαν οι Βυζαντινοί, για λίγο όμως, το 1315 το κατέκτησε ο Φερδινάρδος της Μαγιόρκας κατά τον πόλεμο διαδοχής μεταξύ Φερδινάνδου και Λουδοβίκου της Βουργουνδίας. Το πολιόρκησε επανειλημμένα ο Αρχιεπίσκοπος-Βαρώνος της Πάτρας αλλά και ο Λουδοβίκος χωρίς επιτυχία, αναφέρεται ότι χρησιμοποιήθηκε και πολιορκητική μηχανή. 

Έπειτα πέρασε στην οικογένεια Ζαχαρία και αποτέλεσε την έδρα του Πριγκιπάτου όταν ήταν και η μοναδική βαρωνία που έμεινε στα χέρια του Πρίγκιπα Κεντυρίωνα Β΄ Ζαχαρία. Το 1429 μετά από συμφωνία του Κεντυρίωνα παραδόθηκε στον Θωμά Παλαιολόγο μετά από πολυήμερη πολιορκία. Τελευταία φορά που αναφέρεται το κάστρο είναι το 1471 από ενετική καταγραφή των κάστρων της επαρχίας Πατρών.

Πηγές
-----

* Βασίλης Κ. Λάζαρης (επιμ.), *Στέφανου Ν. Θωμόπουλου «Ιστορία της Πόλεως Πατρών από αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι του 1821». Έκδοση τέταρτη στη δημοτική γλώσσα και με βάση τα χειρόγραφα του συγγραφέα*, Τόμος Α΄, Αχαϊκές Εκδόσεις, Πάτρα 1998. ISBN 960-7960-08-4.
* Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, *Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών*, Τόμος Β΄, Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Ριόλος.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Φωτογραφία και θέση του Πύργου της Χαλανδρίτσας στο χάρτη. kastra.eu




1. ↑  www.arxaiologikoktimatologio.gov.gr/el/monuments\_info?id=148356&type=Monument.
Στην ελληνική μυθολογία ο **Κερύνης** ήταν γιος του Ηρακλείδη Τημένου. Μαζί με τα αδέλφια του Κείσο, Φάλκη, Αργαίο και Ευρύπυλο, ο Κερύνης σκότωσε τον πατέρα τους, επειδή αυτός προέκρινε ως διάδοχό του τον γαμπρό του, τον Δηιφόντη, ο οποίος ήταν σύζυγος της κόρης του Τημένου, της Υρνηθούς. Στη συνέχεια ο Κερύνης και οι αδελφοί του έδιωξαν την Υρνηθώ μαζί με τον Δηιφόντη, και ανεκήρυξαν βασιλιά τον μεγαλύτερο στην ηλικία από αυτούς, τον Κείσο. Αργότερα, με βοηθό την Πειθώ, κατάφεραν να απαγάγουν βίαια την Υρνηθώ από την Επίδαυρο, όπου είχε καταφύγει με τον σύζυγό της. Καταδιωκόμενοι στη συνέχεια από τον Δηιφόντη, σκότωσαν την Υρνηθώ.

Πηγή
----

* Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος *Χάρη Πάτση*, Αθήνα 1969
Το **Κίτρινο Βιβλίο του Λεκάν** (Ιρλανδικά: **Leabhar Buidhe Leacáin**) ή **TCD MS 1318** είναι ένα μεσαιωνικό χειρόγραφο στη Μέση Ιρλανδική (Middle Irish). Το χειρόγραφο φυλάσσεται σήμερα στο κολέγιο Trinity College, στο Δουβλίνο. Το περιεχόμενό του περιλαμβάνει σχεδόν το σύνολο του Κύκλου του Όλστερ. Δεν πρέπει να συγχέεται με το Μεγάλο Βιβλίο του Λεκάν.

Είναι γραμμένο σε περγαμηνή και περιέχει 344 στήλες κειμένου, από τις οποίες οι πρώτες 289 χρονολογούνται από το 1391 ενώ οι υπόλοιπες γράφηκαν γύρω στο 1401. Ως ενιαίο σύνολο, υπό το όνομα Κίτρινο Βιβλίο του Λεκάν, παρουσιάστηκε στις αρχές του 18ου αιώνα από τον Ουαλό Έντουαρντ Λιούιντ (Edward Lhuyd), ο οποίος συνέδεσε για την δημιουργία του τόμου 15 διαφορετικά χειρόγραφα. 

Μέρος του κειμένου θεωρείται πως γράφηκε από τον ιστορικό και ποιητή Giolla Íosa Mór Mac Fir Bhisigh, έργο του οποίου θεωρείται και το Μεγάλο Βιβλίο του Λεκάν. 


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Yellow Book of Lecan  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Ο **Κερτ Ράμπις** (*Darrell Kurt Rambis*, γεννήθηκε 25 Φεβρουαρίου 1958) είναι Ελληνο-Αμερικανός επαγγελματίας προπονητής καλαθόσφαιρας και πρώην καλαθοσφαιριστής, που αγωνιζόταν στη θέση του πάουερ φόργουορντ, με πολυετή παρουσία στο NBA.

Απόφοιτος του Πανεπιστημίου της Σάντα Κλάρα, αγωνίστηκε στο κολεγιακό πρωτάθλημα από το 1976 έως το 1980, αναδεικνυόμενος σε κορυφαίο σκόρερ της ομάδας του όλων των εποχών, με συνολικά 1.736 πόντους. Επιλέχθηκε για τα ντραφτ του 1980 αλλά τελικά κατέληξε στην Ελλάδα και την ΑΕΚ, με την οποία αγωνίσθηκε ως ομογενής με το όνομα "Κυριάκος Ραμπίδης", κερδίζοντας το Κύπελλο Ελλάδας του 1981. 

Εν συνεχεία έκανε μεγάλη σταδιοδρομία στις ΗΠΑ με τα χρώματα των Λος Άντζελες Λέικερς (1982-1988 και 1993-1995), Σάρλοτ Χόρνετς (1988-1989), Φοίνιξ Σανς (1989-1992) και Σακραμέντο Κινγκς (1992-1994). Από το 1995 εργάστηκε ως προπονητής, αρχικά ως βοηθός στους Λέικερς και μετά στους Μινεσότα Τίμπεργουλβς και Νιου Γιορκ Νικς.

Έχει κατακτήσει 4 πρωταθλήματα NBA με τους Λέικερς (1982, 1985, 1987, 1988), ενώ το 1980 αναδείχθηκε κορυφαίος παίκτης της χρονιάς στην περιφέρεια της Δυτικής Ακτής στο κολλεγιακό πρωτάθλημα.

Στις 29 Δεκεμβρίου του 2008 η ομάδα του Πανεπιστημίου της Σάντα Κλάρα απέσυρε προς τιμήν του την φανέλα με το Νο 34.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 4  Μαρτίου 2021.
2. ↑  *College Basketball at Sports-Reference.com*. Ανακτήθηκε στις 28  Ιουλίου 2020.
3. ↑  *RealGM*. 41412. Ανακτήθηκε στις 4  Απριλίου 2022.
4. ↑  (Αγγλικά) *Basketball-Reference.com*. rambiku01c. Ανακτήθηκε στις 24  Απριλίου 2022.
5. ↑  «Οι Ελληνες που πάτησαν στα γήπεδα του ΝΒΑ». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 26 Σεπτεμβρίου 2014.
6. ↑  «The rise and fall of Kurt Rambis as head coach of the Minnesota Timberwolves». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Αυγούστου 2014. Ανακτήθηκε στις 26 Σεπτεμβρίου 2014.
7. ↑  «Τα στατιστικά του Κερτ Ράμπις στο NBA». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Οκτωβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 26 Σεπτεμβρίου 2014.

Πηγή
----

* Η επίσημη ιστοσελίδα του αθλητή Αρχειοθετήθηκε 2016-06-30 στο Wayback Machine.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Κερτ Ράμπις** |
Η **κατάποση** είναι η διαδικασία με την οποία ο βλωμός που σχηματίζεται από την μάσηση μεταφέρεται μέσου του οισοφάγου στο στομάχι ώστε να προχωρήσει η διαδικασία της πέψης.

Όργανα που συμμετέχουν στην κατάποση
------------------------------------

1. Η γλώσσα
2. Η μαλακή υπερώα
3. Ο φάρυγγας
4. Η επιγλωτίδα
5. Ο οισοφάγος

Αντανακλαστικός μηχανισμός
--------------------------

Η κατάποση στηρίζεται σε αντανακλαστικό μηχανισμό που ελέγχεται από το **κέντρο της κατάποσης** που βρίσκεται στον δικτυωτό σχηματισμό του προμήκη μυελού και της γέφυρας. Το αντανακλαστικό διακρίνεται σε τρεις φάσεις:

1. Στοματική φάση: με την βοήθεια της γλώσσας ο βλωμός μεταφέρεται στο οπίσθιο τμήμα του στόματος και πιέζεται ώστε να προωθηθεί προς τον φάρρυγα.
2. Φαρυγγική φάση: όταν ο βλωμός εισέλθει στον φάρρυγα παρεμποδίζεται η παλινδρόμισή του από την γλώσσα, την μαλακή υπερώα και την επιγλωτίδα και προωθείται προς τον οισοφάγο.
3. Οισοφαγική φάση: όταν ο βλωμός εισέλθει στον οισοφάγο τότε με την βοήθεια περισταλτικών κυμάτων μεταφέρεται προς το στομάχι.

Προβλήματα κατάποσης
--------------------

Η δυσκολία στην κατάποση ονομάζεται **δυσκαταποσία** και μπορεί να είναι επώδυνη ή ανώδυνη. Η επώδυνη κατάποση οφείλεται συνήθως σε φλεγμονή όπως π.χ. οξεία αμυγδαλίτιδα, ενώ η χρόνια ανώδυνη δυσκαταποσία μπορεί να οφείλεται σε νεοπλασία, παράλυση, γενική πάθηση κτλ. Ανάλογα με τη φάση της κατάποσης στην οποία εμφανίζεται η ενόχληση εντοπίζεται και το σημείο στο οποίο υπάρχει το πρόβλημα.
Ο **Εχίνοπας** (επιστ. ονομασία: *R. monosperma*) , καθώς και **Εχίνωψ**, είναι ένα είδος ανθοφόρου δέντρου του γένους Retama, που είναι ενδημικό στη δυτική λεκάνη της Μεσογείου (από την Πορτογαλία, το Μαρόκο και τα Κανάρια Νησιά μέχρι την Ιταλία και την Αίγυπτο).

Φύεται σε βραχώδεις ή αμμώδεις εκτάσεις, σε εγκαταλελειμένες καλλιέργειες, καθώς και σε υποβαθμισμένα εδάφη, ενώ είναι καλλωπιστικό φυτό. Οι καρποί του καταναλώνονται από τα ζώα.

Οι σπόροι του εμπεριέχουν κυτισίνη, σπαρτεΐνης, ισοσπαρτεΐνης, οξοσπαρτεΐνης, λουπανίνη, δεϋδρολουπανίνη, αναγυρίνη, ενώ μπορούν να ανιχνευθούν μεθυλοκυτισίνη και αμμοδενδρίνη .

Παραπομπές
----------

1. ↑  "Retama monosperma (L.) Boiss". Catalogue of Life. Retrieved 26 April 2021.
2. ↑  «Retama monosperma (L.) Boiss». Catalogue of Life. Ανακτήθηκε στις 24 Απριλίου 2021.
3. ↑  «Retama raetam Εχίνοπας».
4. ↑  «Retama raetam (Forssk.) Webb subsp. raetam». *www.greekflora.gr*. Ανακτήθηκε στις 11 Φεβρουαρίου 2023.
5. ↑  «Υπόγεια διάβαση». *AthensVoice*. Ανακτήθηκε στις 11 Φεβρουαρίου 2023.
6. ↑  Alkaloids from Retama monosperma ssp. eumonosperma.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Retama monosperma στο Wikimedia Commons
*Η Λειτουργία στη Μπολσένα*, τοιχογραφία στο Αποστολικό Παλάτι του Βατικανού.
**Η Λειτουργία στη Μπολσένα** είναι νωπογραφία του Ιταλού καλλιτέχνη της Αναγέννησης Ραφαήλ. Εκτελέστηκε το διάστημα 1512-14 ως μέρος της ανάθεσης στον ζωγράφο της διακόσμησης των αιθουσών, που τώρα είναι γνωστές ως *Αίθουσες του Ραφαήλ* στο Αποστολικό Παλάτι του Βατικανού.

Περιγραφή
---------

Η τοιχογραφία βρίσκεται στην *Αίθουσα του Ηλιοδώρου*, που ονομάστηκε έτσι από ένα άλλο έργο της αίθουσας, την *Εκτόπιση του Ηλιοδώρου από τον Ναό*. Η *Λειτουργία της Μπολσένα* παριστά το θαύμα της Θείας Ευχαριστίας, που λέγεται ότι έγινε το 1263 στην εκκλησία της Σάντα Κριστίνα στη Μπολσένα: ένας Βοημός ιερέας, που αμφέβαλλε για τη μετουσίωση των Τιμίων Δώρων, εκτελούσε τη λειτουργία στη Μπολσένα, όταν ο άρτος της Ευχαριστίας άρχισε να ματώνει. Το αίμα, που έρρευσε από την όστια, σχημάτισε στο κάλυμμα της Αγίας Τραπέζης έναν σταυρό και ο ιερέας επανήλθε στην πίστη. Το επόμενο έτος ο πάπας Ουρβανός Δ΄ θέσπισε την Εορτή του Σώματος του Χριστού (Corpus Christi) σε ανάμνηση του θαυμαστού συμβάντος. Το ύφασμα που κηλιδώθηκε από το αίμα είναι ακόμη κειμήλιο της Εκκλησίας και φυλάσσεται στον καθεδρικό του Ορβιέττο, πόλης γειτονικής της Μπολσένα.

Στη νωπογραφία υπάρχει η αυτοπροσωπογραφία του Ραφαήλ, ως ενός της Ελβετικής Φρουράς του Πάπα, κάτω δεξιά του έργου, με ταινία να κρατά τα μαλλιά του και να κοιτά προς τον θεατή. Αυτή είναι μία από τις λίγες περιπτώσεις που ο ζωγράφος έβαλε τον εαυτό του σε πίνακά του. Επίσης εμφανίζεται ο Πάπας Ιούλιος Β΄ ντελλα Ρόβερε (Πάπας 1503-13) στα δεξιά του έργου και η ανιψιά του Φελίτσε ντελλα Ρόβερε, αριστερά στο πιο επάνω σκαλί με μαύρα ρούχα, σε κατατομή. Οι τέσσερις καρδινάλιοι στα δεξιά έχουν ταυτοποιηθεί και είναι ο Λεονάρντο Γκρόσσο ντελλα Ρόβερε, ο Ραφαέλο Ριάριο, ο Τομάζο Ριάριο και ο Αγκοστίνο Σπίνολα, συγγενείς του Ιουλίου Β΄.

Παραπομπές
----------

1. ↑  O Ραφαέλο Ριάριο ήταν γιος της Βιολάντε Ριάριο, ανιψιάς του Πάπα Σίξτου Δ΄ ντελλα Ρόβερε. O Αγκοστίνο Σπίνολα ήταν εξάδελφος του Ραφαέλο και άλλος μικρανεψιός του Σίξτου Δ΄. O Ιούλιος Β΄ ήταν ανιψιός του Σίξτου Δ΄.

Πηγές
-----

* The Vatican: spirit and art of Christian Rome, a book from The Metropolitan Museum of Art Libraries (fully available online as PDF), which contains material on this work
Ο **Καγκεμνί** ήταν βεζίρης στα πρώτα χρόνια βασιλείας του Τετί της Έκτης Δυναστείας. Η σύζυγος του Καγκεμνί ήτνα η Νεμπτινουμχέτ Σεσεσέτ ήταν Κόρη του Βασιλιά, πιθανόν του Τετί.

Βιογραφία
---------

Ο Καγκεμνί κατείχε αρκετούς τίτλους. Ήταν ο *Επιστάτης των δύο οίκων του χρυσού* και *Επιστάτης των δύο Θησαυρών*. Κατείχε επίσης θρησκευτικούς τίτλους, όπως Αρχιερέας του Ρα και Στολιστής του Μιν. Άλλα καθήκοντα περιελάμβαναν τα Επιστάτης του διακόσμου των δύο καμαρών του βασιλιά, Επιστάτης των Οίκων του Λευκού και Κόκκινου Στέμματος, και Φύλακας των κοσμημάτων του στέμματος. Ωε βεζίρης κατείχε επίσης τις θέσεις του Επιστάτη των γραφέων των εγγράφων του βασιλιά, Επιστάτης όλων των έργων του βασιλια΄, και Επιστάτης των έξι μεγάλων Αυλών.

Τάφος
-----

Ο Καγκεμνί θάφτηκε στο μεγαλύτερο μασταμπά στο νεκροταφείο του Τετί στη Σακάρα. Έχει διαστάσεις τετραγώνου 32 x 32 μέτρα.

Ο μασταμπάς είναι κατασκευασμένος από μεγάλες πέτρες από ασβεστόλιθο. Ο μασταμπάς αποτελείται από ναΐσκο με έξι δωμάτια, υπόστυλη αίθουσα, πέντε αποθηκευτικά δωμάτια, δύο θαλάμους που περιείχαν πλοία, ένα σερντάμπ, και σκαλιά που οδηγούν στην κορυφή. Ο ναΐσκος ήταν διακοσμημένος, όπως και ο ταφικός θάλαμος ο οποίος βρισκόταν στο τέλος φρεατίου, και περιείχε πέτρινη σαρκοφάγο με επιγραφές μέσα στην οποία βρισκόταν ξύλινο φέρετρο.

Ο τάφος αποτελείται από μια αίθουσα αμέσως μετά την είσοδο, που ακολουθείται από υπόστυλη αίθουσα και μετά μια σειρά από δωμάτια βόρεια αυτής. Η αίθουσα της εισόδου περιέχει σκηνές από την καθημερινή ζωή, συμπεριλαμβανομένης μιας σκηνή με χορεύτριες. 
Η σκηνές της υπόστυλης αίθουσας δείχνουν το βεζίρη Καγκεμνί σε βάρκα που συνοδεύεται από μια μικρή βάρκα από πάπυρο που έχει τρεις άντρες. Υπάρχουν επίσης σκηνές ψαρέματος και άγριας φύσης με κροκόδειλους, λιβελούλες και βάτραχους, ενώ άλλες αναπαριστούν βοοειδή, και έναν άντρα που μεταφέρει ένα μοσχαράκι και μια αγελάδα που αρμέγεται.

Τα δωμάτια της υπόστυλης αίθουσας δείχνουν τον Καγκεμνί σε μεταφερόμενη καρέκλα με ακόλουθους. Αυτή η σκηνή περιλαμβάνει αρκετούς από τους τίτλους του. Άλλες σκηνές σε αυτό το δωμάτιο αναπαριστούν ύαινες να ταΐζονται με τη βία, με ένα πολύ παρόμοιο τρόπο με εκείνο που υπάρχει στο τάφο του Μερερουκά.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Dodson, Aidan and Hilton, Dyan. The Complete Royal Families of Ancient Egypt. Thames & Hudson. 2004. (ISBN 0-500-05128-3)
2. 1 2  Naguib Kanawati, Conspiracies in the Egyptian Palace: Unis to Pepy I, (Routledge, 2002). (ISBN 0-415-27107-X).
3. ↑  Lauer, Jean Phillipe. Saqqara: The Royal Cemetery of Memphis, Excavations and Discoveries since 1850. Charles Scribner's Sons. 1976. (ISBN 0-684-14551-0)

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Καγκεμνί** |
Η **Κέλι Ολίβια Γκέιλ** (αγγλικά: Kelly Olivia Gale, γενν. 14 Μαΐου 1995) είναι μοντέλο ινδικής & αυστραλιανής καταγωγής, γεννημένη στη Σουηδία. Είναι παγκοσμίως γνωστή για τη συνεργασία της με την εταιρεία Victoria's Secret, τα εξώφυλλα της στα περιοδικά "Sports Illustrated" και "Playboy" καθώς και την εμφάνιση της στο βίντεοκλιπ του Ενρίκε Ιγκλέσιας για το τραγούδι «Duele el Corazón».

Πρώιμα χρόνια
-------------

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Γκέτεμποργκ της Σουηδίας. Έζησε επίσης στην Γκάνα και την Αυστραλία. Η μητέρα της, Γκιτά, γεννήθηκε στην Ινδία από όπου και κατάγεται, αλλά σε ηλικία πέντε ετών, υιοθετήθηκε από σουηδική οικογένεια. Ο πατέρας της, Τζεφ, είναι φωτογράφος και πρώην ποδοσφαιριστής από την Αυστραλία. Έχει δύο μικρότερους αδελφούς, τους Σαμ και Τζέιμι.

Ξεκίνησε να ασχολείται με τον αθλητισμό σε μικρή ηλικία, παίζοντας ποδόσφαιρο και τένις από επτά ετών. Φοίτησε στο σχολείο Göteborgs Högre Samskola.

Σε ηλικία 13 ετών, ανακαλύφθηκε από έναν ατζέντη μοντέλων έξω από μια καφετέρια στο Γκέτεμποργκ. Μια από τις πρώτες της δουλειές ως μοντέλο, ήταν για την εταιρεία H&M.

Καριέρα
-------

Η πρώτη της μεγάλη επίδειξη μόδας ήταν με τον οίκο Chanel το 2012.

Το 2013, επιλέχθηκε να περπατήσει για πρώτη φορά στη πασαρέλα της επίδειξης μόδας της Victoria's Secret, στην οποία περπάτησε ξανά τις χρονιές 2014, 2016, 2017 και 2018.

Έχει συνεργαστεί σε διαφημίσεις και καταλόγους των εταιρειών H&M και H-I-G-H. Έχει περπατήσει στις πασαρέλες επιδείξεων μόδας για σχεδιαστές και οίκους όπως Tommy Hilfiger, Tom Ford, Jean Paul Gaultier, John Galliano, Chanel, Ralph Lauren, Christopher Kane, Reem Acra, Narciso Rodriguez, Badgley Mischka, Vivienne Tam, Diane von Fürstenberg, Nanette Lepore, L'Wren Scott, Thomas Tait, Houghton και Rag & Bone.

Έχει φωτογραφηθεί για editorials των περιοδικών Elle, Lucky, Teen Vogue, Vogue (Ινδία, Ιταλία, Αυστραλία), ενώ το Σεπτέμβριο του 2016, πόζαρε στο εξώφυλλο του περιοδικού Playboy.

Έχει συνεργαστεί με τα πρακτορεία μοντέλων Ford Models (Νέα Υόρκη, Παρίσι), Why Not Model Management (Μιλάνο), Elite Model Management (Λονδίνο, Βαρκελώνη), Unique Models (Κοπεγχάγη), Modelink (Γκέτεμποργκ) και MP Stockholm (Στοκχόλμη).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Βιογραφία της Κέλι Γκέιλ στην IMDb