recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ο **Δημήτριος Λιάλιος** (1869 - 13 Μαρτίου 1940) ήταν Έλληνας συνθέτης. Ήταν ένας από τους σημαντικότερους μουσικοσυνθέτες της νεότερης Ελλάδας με πλούσιο και πολυσχιδές έργο (συμφωνική μουσική, μουσική δωματίου, τραγούδια για φωνή και πιάνο κλπ.). Τα επιτεύγματα του Δ. Λιάλιου, ιδίως στα πεδία της συμφωνικής μουσικής και της μουσικής δωματίου, είναι σπουδαίας ιστορικής αξίας, αλλά και ποιότητος στο πλαίσιο του νεοελληνικού μουσικού πολιτισμού κατά το πέρασμα από τον 19ο στον 20ο αιώνα.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στην Πάτρα και ήταν γιος του αλευροβιομήχανου Λουκά Λιάλιου και της Αικατερίνης Καλετζιώτη. Από μικρός ασχολήθηκε με την μουσική και έμαθε να παίζει βιολί και πιάνο υπό την καθοδήγηση του Ιταλού Tiveri. Το 1884 έφυγε για τη Ζυρίχη για να σπουδάσει μηχανολόγος αλλά σύντομα άλλαξε απόφαση, κατόπιν συζητήσεων με τον ποιητή Κωνσταντίνο Χατζόπουλο, και μετακόμισε στο Μόναχο στρέφοντας την προσοχή του προς τις μουσικές σπουδές όπου είχε την ευκαιρία να τελειοποιήσει τις μουσικές του σπουδές στο Ωδείου του Μονάχου. Καθηγητής του ήταν ο Lufwig Thuille, προσωπικός φίλος του Στράους. 

Στην εργογραφία του συγκαταλέγονται τραγούδια, μουσική δωματίου, έργα για πιάνο και κουαρτέτα κ.α. Το σημαντικότερο έργο του θεωρείται η *«Σερενάτα για βιολοντσέλο και έγχορδα»*. Με το έργο του σηματοδότησε την πρώτη επαφή του νεοελληνικού μουσικού στοχασμού με την μουσική της Μεσευρώπης. Όταν επέστρεψε στην Πάτρα ίδρυσε ορχήστρα με μέλη εξέχοντες προσωπικότητες της πατραϊκής κοινωνίας. Επίσης είχε διατελέσει πρόξενος της Ελλάδος στο Μόναχο. 

Ήταν παντρεμένος με την υψίφωνο Ειρήνη Πάλλη, ανιψιά του Αλέξανδρου Πάλλη και είχε δύο κόρες, την Έλσα και την Μαρία, και έναν γιό τον Γιωργο, που σπουδασε κι εκείνος μουσική και σύνθεση στην Βιέννη. Η Έλσα παντρεύτηκε τον Μανώλη Σκλαβούνο και η Μαρία τον Ανδρέα Τζίνη, γόνο της πλούσιας πατρινής οικογένειας Τζίνη. Αδερφός του Δημητρίου ήταν ο Τάκης Λιάλιος. Πέθανε στην Αθήνα το 1940.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) *The LiederNet Archive*. 10879.

Πηγές
-----

* «Το λεξικό της ελληνικής μουσικής», τόμος 3ος σελ. 493, Τάκης Καλογερόπουλος
* «Μουσικολογία 10-11», σελ.265-286, Βύρων Φιδετζής
Οι **Κορλεονέζι** είναι μια φατρία της σικελικής μαφίας που κυριάρχησε στην Κόζα Νόστρα στη δεκαετία του 1980 και του 1990. 
Το ανεπίσημο όνομα Κορλεονέζι προέρχεται από τα ΜΜΕ και την κυβέρνηση της Ιταλίας, επειδή οι σημαντικότεροι ηγέτες της σικελικής μαφίας καταγόταν από την πόλη του Κορλεόνε, με πρώτο τον Λουτσιάνο Λετζίο και αργότερα τον Τοτό Ριίνα και τον κουνιάδο του Λεολούκα Μπαγκαρέλα, και έπειτα τον Μπερνάρντο Προβεντσάνο.

Η συμμορία των Κορλεονέζι κατάφερε να αναλάβει την επιτροπή της Σικελικής μαφίας και να επιβάλει οιονεί δικτατορία πάνω στη Κόζα Νόστρα, από τον πόλεμο ενάντια σε αντίπαλες φατρίες της μαφίας, (επίσης γνωστό ως τον δεύτερο πόλεμο της μαφίας) από το 1978 έως 1983.
Οι πιο καθιερωμένες φατρίες της μαφίας στην πόλη του Παλέρμο είχαν κατάφωρα υποτιμήσει τους μαφιόζους από το Κορλεόνε, και συχνά αναφέρονταν στους Κορλεονέζι υποτιμητικά με προσωνύμιο όπως «Οι αγρότες».

Βιβλιογραφικές πηγές
--------------------

* Dickie, John (2004). *Cosa Nostra. A history of the Sicilian Mafia*, London: Coronet, (ISBN 0-340-82435-2)
* Jamieson, Alison (2000), *The Antimafia. Italy’s Fight Against Organized Crime*, London: MacMillan Press (ISBN 0-333-80158-X)
* (Ιταλικά) Lodato, Saverio (1999). *Ho ucciso Giovanni Falcone: la confessione di Giovanni Brusca*, Milan: Mondadori (ISBN 88-04-45048-7)
* Paoli, Letizia (2003). *Mafia Brotherhoods: Organized Crime, Italian Style*, Oxford/New York: Oxford University Press (ISBN 0-19-515724-9)
* Alexander Stille (1995). *Excellent Cadavers. The Mafia and the Death of the First Italian Republic*, New York: Vintage (ISBN 0-09-959491-9)
Ο **Δημήτρης Π. Κρέμος** (1918-2002) ήταν πυρηνικός χημικός, Πανεπιστημιακός, συγγραφέας και ζωγράφος. Γεννήθηκε στη Ρώμη της Ιταλίας και φοίτησε εκεί στο δημοτικό, στο γυμνάσιο και στο λύκειο. Εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα από το 1935 και σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας. Εκτός από τις πανεπιστημιακές σπουδές του στις φυσικές επιστήμες (Φυσική και Χημεία) έκανε ειδικές σπουδές στη Γλωσσολογία, στην ιστορία επιστημών και τεχνών και στη ζωγραφική. 

Ασχολήθηκε με το πρόβλημα της πυρηνικής μόλυνσης και την προστασία απ' αυτήν. Υπηρέτησε ως καθηγητής της Φυσικής και της Χημείας στη μέση και ανώτερη εκπαίδευση και κυρίως ως Διευθυντής Τμήματος Φυσικών Επιστημών στο Αμερικανικό Κολλέγιο Αθηνών (1948-1964) καθώς και στο Αμερικανικό Κολλέγιο Ελλάδος (1965-1984). Έγραψε άρθρα της ειδικότητάς του σε πολλές ελληνικές εγκυκλοπαίδειες (Παγκόσμια Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια, Δομή, Υδρία, κ.α.). Διετέλεσε μέλος πολλών επιστημονικών οργανώσεων (Ελληνική Επιτροπή Ατομικής Ενέργειας, Επιτροπή Εκπαιδευτικής Μεταρρύθμισης, Επιτροπή Προληπτικής Ιατρικής).

Κατά την δεκαετία του 1960 δίδαξε Φυσική και Χημεία στην Ιταλική Σχολή Αθηνών και στο φροντιστήριο του μαθηματικού Διονύση Λιβέρη, που προετοίμαζε υποψηφίους για θετικούς κλάδους ΑΕΙ. 

Έχει συγγράψει περισσότερα από 100 βιβλία και ειδικές μελέτες ("Θεωρία και προβλήματα Φυσικής", "Οργανική και Ανόργανη Χημεία", "Ιατρική Χημεία", "Βιολογική Χημεία", "Ύλη και Αντιΰλη", "Εξάγλωσσο Λεξικό Θετικών Επιστημών", "Οι Θετικές Επιστήμες με Ηλεκτρονικό Υπολογιστή", "Μαθήματα Υδρολογίας", "Οι Προκλασικοί Φιλόσοφοι και η Σύγχρονη Επιστήμη", "Οι Θετικές Επιστήμες και το Βυζάντιο", "Γλωσσολογικά", "Κβαντική Διαφοροποίηση Φωτονίου και Αντιφωτονίου", "Μήπως είχε δίκιο ο Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς", "Χρονικό 1941-1944 Το Ημερολόγιο Ενός Ελασίτη", "Επίλεκτα τραγούδια του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ" κ.α.). Από τα βιβλία του 4-5 κυκλοφορούν ακόμη.

Πολέμησε στο Αλβανικό μέτωπο και είχε ευρύτατη αντιστασιακή δράση κατά την Κατοχή. Υπηρέτησε στον ΕΛΑΣ ως αξιωματικός. Δεν συμμετείχε στον Εμφύλιο ούτε στον Δημοκρατικό Στρατό. Έως το τέλος της ζωής ο Δ. Κρέμος υπήξε Κομμουνιστής, υποστηρικτής του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας και υποστήριξε απο θέση ανεξάρτητου τις γενικότερες ιδέες της αριστεράς. Υπήρξε, τέλος, προσωπικότητα με ήθος και ευγένεια που σαφώς σπανίζουν στον ελλαδικό χώρο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Βιβλία του συγγραφέα 'Δημήτρης Π. Κρέμος' | Skroutz.gr». *www.skroutz.gr*.. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Ιουνίου 2010. Ανακτήθηκε στις 10 Ιανουαρίου 2016.  Εξωτερικός σύνδεσμος στο `|publisher=` (βοήθεια)
2. ↑  «ΜΗΠΩΣ ΕΙΧΕ ΔΙΚΙΟ Ο ΙΩΣΗΦ ΒΗΣΣΑΡΙΟΝΟΒΙΤΣ;». *Βιβλιοπωλείο IANOS*. Ανακτήθηκε στις 10 Ιανουαρίου 2016.
3. ↑  «rizospastis.gr - «Εφυγε» απ' τη ζωή ο αγωνιστής Δ. Κρέμος». *ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ*. Ανακτήθηκε στις 10 Ιανουαρίου 2016.

Πηγές
-----

* Εκδόσεις Παρασκήνιο
* Εφημερίδα *Ριζοσπάστης*

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 626159233933403370129
* **ΕΒΕ**: 136414
* **AA**: 144818
* **BiblioNet**: **14468**

 |

 |
Ο **Στίβεν Ρέι Πέρι** (*Stephen Ray "Steve" Perry*, 22 Ιανουαρίου 1949), γνωστός επαγγελματικά ως Στιβ Πέρι, είναι Αμερικανός τραγουδιστής-τραγουδοποιός, παραγωγός δίσκων, και μουσικός, γνωστός ως ο τραγουδιστής του ροκ συγκροτήματος Journey κατά τη διάρκεια της πιο εμπορικά επιτυχημένης περιόδου τους από το 1977 έως το 1987 και από το 1995 έως το 1998. Ο Πέρι είχε μια επιτυχημένη σόλο καριέρα από τα μέσα της δεκαετίας του 1980 και τα μέσα της δεκαετίας του 1990. Θεωρείται ένας από τους σπουδαιότερους τραγουδιστές όλων των εποχών.Το παρατσούκλι του είναι "η φωνή" λόγω των μοναδικών φωνητικών δυνατοτήτων που κατέχει.

Πρώιμα χρόνια
-------------

Γεννήθηκε στο Χάνφορντ, στην Καλιφόρνια και μεγάλωσε ενδιαφερόμενος για την μουσική καθώς ο πατέρας του, Ρέιμοντ Περέιρα, ήταν τραγουδιστής και συνιδιοκτήτης ραδιοφωνικού σταθμού. Όταν ο Πέρι ήταν 12 ετών, άκουσε το τραγούδι του Σαμ Κουκ με τίτλο «Cupid» στο ραδιόφωνο του αυτοκινήτου της μητέρας του. Αυτό ενέπνευσε τον Πέρι να γίνει τραγουδιστής.

Journey
-------

Ο Πέρι έφερε ένα εντελώς νέο ήχο ποπ μουσικής της μπάντας. Έκανε το δημόσιο ντεμπούτο του στις 28 Οκτωβρίου 1977 στο Σαν Φρανσίσκο, και έλαβε μια μικτή υποδοχή. Ο Πέρι απέδειξε αποφασιστικά ότι οι κριτικοί ήταν λάθος, και κέρδισε νέο κοινό στο πρώτο άλμπουμ του με το συγκρότημα,το οποίο περιελάμβανε ένα τραγούδι δικής του σύνθεσης που ονομάζεται "Lights".

Παρείχε τα κύρια φωνητικά σε εννέα άλμπουμ των Journey: Infinity (1978), Evolution (1979), Departure (1980), Dream After Dream (1980) ,Captured (1980), Frontiers (1983), Raised on Radio (1986) και Trial By Fire (1996). Ο Πέρι είχε γίνει η αλάνθαστη φωνή των Journey, όλο το χρόνο του με το συγκρότημα. Μια δημοσκόπηση του 1983, ανθρώπων μεταξύ των ηλικιών 13 και 25 ψήφισαν τους Journey ως το αγαπημένο ροκ συγκρότημα τους.

Το 1985, ο Πέρι ήταν ένας από τους 21 τραγουδιστές στο τραγούδι "We are the World" από τις ΗΠΑ για την Αφρική. Ηχογράφησε επίσης ένα τραγούδι "If Only For the Moment, Girl" για το άλμπουμ We Are the World.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) *Internet Movie Database*. nm0675308. Ανακτήθηκε στις 14  Αυγούστου 2015.
2. ↑  (Αγγλικά) *Internet Broadway Database*. 110486. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
3. ↑  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) *Gemeinsame Normdatei*. Ανακτήθηκε στις 11  Δεκεμβρίου 2014.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Steve Perry (musician) στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 87294919
* LCCN: no97024508
* ISNI: 0000 0000 9154 0571
* GND: 134482840
* BNF: cb13976191f (data)
* MusicBrainz: 88b0ef74-9da8-4998-8e3b-70687575588c

 |

 |
Ο ***κανστρήσιος*** ήταν αξιωματούχος του Ορθόδοξου Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως κατά την διάρκεια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Κατατασσόμενος μεταξύ του *πρωτονοτάριου* και του *ρεφερενδάριου*, επέβλεπε τις δωρεές.

Στα πρόσωπα τα οποία κατείχαν το συγκεκριμένο αξίωμα περιλαμβάνονταν οι Μανουήλ Δισύπατος του Τάγματος των Λεβιτών (πιθανώς ταυτοποιήσιμος με τον Μανουήλ Οψαρά Δισύπατο, Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης από το 1258) και Δημήτριος Χλωρός (14ος αιώνας).

Ο συγκεκριμένος τίτλος δεν θα πρέπει να συγχέεται με εκείνον του *καστρησίου*, ο οποίος αποτελούσε αυλικό αξίωμα σχετιζόμενο με την τροφοδοσία του παλατιού και της αυτοκρατορικής τραπέζης, ενώ, συνήθως, το κατείχε ευνούχος.

Παραπομπές
----------

1. ↑  André Guillou, "Functionaries," in *The Byzantines*, edited by Guglielmo Cavallo (University of Chicago Press, 1997), p. 212 online.
2. ↑  Maria Vasilakê, *Images of the Mother of God: Perceptions of the Theotokos in Byzantium* (Ashgate Publishing, Ltd. 2005), p. 268 online.
Ο **Δαυίδ Μποχώρ Σουλάμ** (1898-1942) ήταν Έλληνας της εβραϊκής κοινότητας Θεσσαλονίκης, αρτοποιός και βουλευτής του ΚΚΕ το 1926. Εκτελέστηκε από τους Γερμανούς το 1942.

Βιογραφικό
----------

Ο Δαυίδ Μποχώρ Σουλάμ, γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1898. Ήταν αρτοποιός και μέλος της Ισραηλιτικής κοινότητας Θεσσαλονίκης στην οποία δραστηριοποιούνταν συνδικαλιστικά. Εντάχθηκε στο ΣΕΚΕ σε νεαρή ηλικία και στη συνέχεια στο ΚΚΕ.

Στις εκλογές του Νοεμβρίου 1926, τις πρώτες που έγιναν μετά την ανατροπή της δικτατορίας του Πάγκαλου, εξελέγη βουλευτής Θεσσαλονίκης με το Ενιαίο Μέτωπο Εργατών Αγροτών και Προσφύγων, που ήταν εκλογικός συνασπισμός με κορμό το ΚΚΕ, από τις ξεχωριστές λίστες της Ισραηλιτικής κοινότητας.
Το ΚΚΕ τότε εξέλεξε και άλλους δύο βουλευτές στη Θεσσαλονίκη τον Ζακ Βεντούρα και τον Γρηγόρη Παπανικολάου.

Τον Ιούνιο του 1927 ο Δαβίδ Σουλάμ και ο Γρ. Παπανικολάου φυλακίστηκαν, χωρίς να ζητηθεί άρση της ασυλίας τους, επειδή κρίθηκαν ηθικοί αυτουργοί της «στάσεως» των καπνεργατών.

Το 1928 διεγράφη από το ΚΚΕ μαζί με τον Βεντούρα και αρκετά ακόμη μέλη του κόμματος ως Λικβινταριστής. Μετά τη διαγραφή του συνέχισε να δραστηριοποιείται με τα θέματα της Ισραηλιτικής κοινότητας μέχρι την κατοχή.

Κατά τη διάρκεια της κατοχής εκτελέστηκε στις 14/2/1942 στη Θεσσαλονίκη από τους Γερμανούς ως αντίποινα σε αντιστασιακή ενέργεια.

Πηγές
-----

1. Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ, Α΄ τόμος 1919-1949, εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 2012
2. Άγγελος Ελεφάντης "Η επαγγελία της αδύνατης επανάστασης", Εκδόσεις Θεμέλιο, Αθήνα 1976

Παραπομπές
----------

1. ↑  "Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ (2012), σελ. 180
2. ↑  Ελεφάντης (1976), σελ. 418 κ.ε
3. ↑  "Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ (2012), σελ. 185-190
Ο **Κάρλτον Μπ. Μακκίνι** (γεννήθηκε στις 21 Οκτωβρίου 1964), είναι πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Γεννημένος στο Σαν Ντιέγκο της Καλιφόρνια, είχε ύψος 1,93 μέτρων και βάρος 86 κιλών. Ο Μακκίνι έπαιξε κολεγιακό μπάσκετ με το Πανεπιστήμιο του Τούλσα, Γκόλντεν Χιούρικεϊν (1983-1985), και το Πανεπιστήμιο Σάουθερν Μέθοντιστ Μάστανγκς (1986-88). Έπαιξε για λίγο στο ΝΒΑ με τους Λος Άντζελες Κλίπερς (1989) και τους Νιου Γιορκ Νικς (1991). Έπαιξε το μεγαλύτερο μέρος της επαγγελματικής του σταδιοδρομίας στο μπάσκετ στο CBA για τους Τοπέκα Σίζλερς (1988–89), Κουάντ Σίτι Θάντερ (1989–90), Σάντα Μπάρμπαρα Αϊλάντερς (1990), Ράπιντ Σίτι Θρίλερς (1990–91), Φάργκοου-Μούρχεντ Φίβερ (1991–1992), Γκραντ Ράπιντς Χουπς (1993–94) και Σίου Φολς Σκάιφορς (1994–1996), όπου βοήθησε να κερδίσει ένα πρωτάθλημα πριν αποσυρθεί το 1996. Έπαιξε επίσης στο εξωτερικό στην Ευρώπη, κυρίως στην Ιταλία, την Ελλάδα και την Ισπανία. Ο Μακκίνι είναι επί του παρόντος αθλητικός διευθυντής και προπονητής καλαθοσφαίρισης παίδων στο γυμνάσιο όπου απεφοίτησε, το Γυμνάσιο Νίξον-Σμάιλεϊ, στο Νίξον, στο Τέξας .

Αξιοσημείωτα βραβεία
--------------------

* Καλύτερος Καλαθοσφαιριστής της Χρονιάς Νοτιοδυτικής Διάσκεψης (1988)
* Πρωτάθλημα CBA (1996)

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Nixon-Smiley Mustangs Coaching Staff». *NixonSmiley.net*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Ιουλίου 2011. Ανακτήθηκε στις 8 Σεπτεμβρίου 2010.
Ο **Συνασπισμός Τάννενμπεργκ** (γερμανικά: *Tannenbergbund* ή *Tannenberg-Bund. Arbeitsgemeinschaft völkischer Frontkrieger- und Jugendverbände (TB)*) ήταν εθνικιστικός σύλλογος που ιδρύθηκε στη Γερμανία του μεσοπολέμου. 

Η ημερομηνία ίδρυσης του ήταν η 5η ή 7η Σεπτεμβρίου του 1925. Μέλη του ως επί το πλείστον ήταν στρατιώτες και στρατιωτικοί που είχαν πάρει μέρος στο μέτωπο του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, και ιδίως στη μάχη του Τάννενμπεργκ. Σημαντικό ιδρυτικό μέλος ήταν ο Κόνσταντιν Χιρλ, ο οποίος αργότερα ήταν διοικητής του σώματος των εργατών του Γ΄ Ράιχ. Ο Χιρλ, αν και επίσημα ήταν απλά αρχηγός της τοπικής ομάδας στη Βαυαρία, έπαιζε σημαντικό ρόλο σε όλη την επικράτεια. Ο Συνασπισμός Τάννενμπεργκ θεωρείται ως «ιδιωτικός» σύλλογος ενός άλλου, επίσης σημαντικού ιδρυτικού μέλους, του Λούντεντορφ που είχε αναλάβει και την προστασία του συνασπισμού. Πρόεδρος ήταν ο Στρατηγός εν αποστρατεία Φρίντριχ Μπρόνζαρτ φον Σέλλενντορφ (*General a.D. Friedrich Bronsart von Schellendorf*). 

Αποστολή του συνασπισμού ήταν η συσπείρωση όλων των ακροδεξιών και εθνικιστικών σωματείων και ομάδων της μεσοπολεμικής Γερμανίας μετά από τη διάλυση του Συνδέσμου του Μετώπου (*Frontbann*), του Ερνστ Ρεμ (*Ernst Röhm*), και την εγκαθίδρυση μιας εθνικιστικής δύναμης ως αντίβαρο ενάντια στους κατεστημένους στρατιωτικούς συνασπισμούς της εποχής εκείνης, π.χ. τον Στάλχελμ. Ο Λούντεντορφ δε ήταν πόλος συσπείρωσης των ακροδεξιών τη στιγμή που παράλληλα το Ναζιστικό κόμμα και η Ες-Α βρίσκονταν υπό ίδρυση. Για την επίτευξη του σκοπού αυτού δημιουργήθηκε και ο μύθος του ηρωισμού του Λούντεντορφ, που τον παράδειχνε να αντιτάσσεται του Χίντενμπουργκ, του γερμανικού βασιλικού οίκου και του Χίτλερ. Το άκρως απολυταρχικό στιλ του Λούντεντορφ έκανε αδύνατη την οποιαδήποτε συμμαχία του συνασπισμού με άλλες δυνάμεις της εποχής του. Ο Λούντεντορφ εγκατέλειψε τον συνασπισμό στα τέλη του 1927. Σταδιακά και μέχρι το 1929 πολλά μέλη του έφευγαν για να παν με τους εθνικοσοσιαλιστές, και έτσι ο συνασπισμός παρήκμασε και κατέληξε το 1930 να είναι μια ομάδα άσχετη με τα πολιτικά που απλά διέδιδε απίστευτες θεωρίες συνωμοσιών. Στις 22 Σεπτεμβρίου του 1933 οι εθνικοσοσιαλιστές έθεσαν τέλος στον συνασπισμό Τάννενμπεργκ απαγορεύοντάς τον.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Βιογραφικό σημείωμα της Ματθίλδας Λούντεντορφ (Γερμανικά)
* Βιογραφικό σημείωμα του Έριχ Λούντεντορφ (Γερμανικά)
Το **Καντίμα** (εβραϊκά: קדימה, κυριολεκτικά *Εμπρός*) είναι ένα Ισραηλινό φιλελεύθερο και σιωνιστικό πολιτικό κόμμα. Ιδρύθηκε στις 24 Νοεμβρίου 2005 από μετριοπαθείς του Λικούντ που συμφώνησαν με το σχέδιο μονομερούς αποχώρησης του Ισραήλ που προτάθηκε από τον Αριέλ Σαρόν, καθώς και από πρώην μέλη του Εργατικού κόμματος. Υπό την ηγεσία του Εχούντ Ολμέρτ, ύστερα από την καρδιακή προσβολή του Σαρόν, το κόμμα έγινε το μεγαλύτερο της Κνέσετ μετά τις εκλογές του 2006, κερδίζοντας 29 από τις συνολικά 120 έδρες της. Παρόλο που το κόμμα κέρδισε τις περισσότερες έδρες στις εκλογές του 2009 υπό την ηγεσία της Τζίπι Λίβνι, βρέθηκε για πρώτη φορά στην αντιπολίτευση, αφού σχηματίστηκε κυβέρνηση υπό το Λικούντ. Στις 8 Μαΐου 2012, το κόμμα συμμετείχε στην κυβέρνηση του Μπενιαμίν Νετανιάχου, αποχώρησε, όμως, από την κυβέρνηση στις 17 Ιουλίου.
Το **Κέικ της Βασίλισσας Ελισάβετ** (αγγ.: *Queen Elizabeth cake*) είναι ένα ελαφρώς γλυκό, υγρό και χαμηλών λιπαρών κέικ χουρμάδων, που ολοκληρώνεται με μια καστανή ζάχαρη, βούτυρο και μείγμα ψημένης καρύδας.  Το "Κέικ της Βασίλισσας Ελισάβετ" πήρε το όνομά του από τη Βασίλισσα του Καναδά, Ελισάβετ Β', και μπορεί να φτιάχτηκε για πρώτη φορά το 1953 για τη στέψη της. Μια άλλη αναφορά υποστηρίζει ότι επινοήθηκε για τη στέψη του Βασιλιά Γεωργίου ΣΤ' το 1937 και της Βασίλισσας Ελισάβετ, της Βασίλισσας Μητέρας. Παρά την άστατη προέλευσή του, το επιδόρπιο κέρδισε εθνική δημοτικότητα τη δεκαετία του 1950 και παραμένει βασικό προϊόν του Καναδά .

Επισκόπηση
----------

Η Βασίλισσα Ελισάβετ είναι ένα επιδόρπιο κέικ που παρασκευάζεται με ζάχαρη, αλεύρι, χουρμάδες, αυγά και βούτυρο και ολοκληρώνεται με ένα ζαχαρούχο γλάσο εμποτισμένο με τριμμένη καρύδα. Η τούρτα πήρε το όνομά της από την Ελισάβετ Β'. Είναι ένα δημοφιλές κέικ στον Καναδά. Η επικάλυψη καρύδας παρασκευάζεται με ψήσιμο ή ψήσιμο στη σχάρα. Το γλάσο παρασκευάζεται χρησιμοποιώντας βάση καραμέλας. Οι χουρμάδες που χρησιμοποιούνται είναι ψιλοκομμένοι, και δίνουν στην τούρτα ένα σκούρο χρώμα. Ψιλοκομμένα καρύδια ή άλλα είδη ξηρών καρπών χρησιμοποιούνται μερικές φορές πάνω από το κέικ. Είναι χαμηλό σε λιπαρά σε σύγκριση με άλλα κέικ, και έχει μια υγρή σύσταση. Μερικές φορές σερβίρεται συνοδευόμενο από τσάι. Το κέικ είναι κοινό στις αγορές των αγροτών και στις πωλήσεις αρτοποιίας. Μερικές φορές αγοράζεται σε ζαχαροπλαστεία στον Καναδά.

Ιστορία
-------

Μία εκτίμηση για την προέλευση του κέικ της Βασίλισσας Ελισάβετ είναι ότι ετοιμάστηκε για τη στέψη της Ελισάβετ Β' το 1953. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, στη Μεγάλη Βρετανία εξακολουθούσε να υπάρχει δελτίο διατροφής και μια τούρτα με λίγα υλικά ήταν εντάξει. Μια άλλη αναφορά είναι ότι το κέικ εφευρέθηκε για τη στέψη του Βασιλιά Γεωργίου ΣΤ' το 1937 και της Βασίλισσας Μητέρας Βασίλισσας Ελισάβετ.

Μια συνταγή για το κέικ της Βασίλισσας Ελισάβετ δημοσιεύτηκε από το *Coronation Cook Book* το 1953 για τον εορτασμό της στέψης της Ελισάβετ Β'.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Queen Elizabeth Cake».  *Seasons and Supper*. Retrieved 19 March 2022
2. ↑  «Queen Elizabeth Cake».  *Seasons and Supper*. Retrieved 19 March 2022

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

Κέικ της Βασίλισσας Ελισάβετ
Συντεταγμένες: 43°0′0″N 5°0′0″W﻿ / ﻿43.00000°N 5.00000°W﻿ / 43.00000; -5.00000

Άποψη των Πίκος ντε Εουρόπα, το ψηλότερο τμήμα της οροσειράς
Τα **Κανταβρικά όρη** (ισπανικά: *Cordillera Cantábrica*) αποτελούν την δυτική συνέχεια των Πυρηναίων στην βόρεια Ισπανία. Εκτείνονται παράλληλα προς τον Ατλαντικό Ωκεανό (Βισκαϊκό Κόλπο), από τις ακτές του οποίου απέχουν μόλις 30 χλμ.. Οι υψηλότερες κορυφές των Κανταβρικών ορέων είναι οι: "Πένια Κορρέα" (ισπ. Peña Correa) (2069 μ.), η "Πένια Λάμπρα" (2008 μ.), η "Κοντές" (2373 μ.), η "Πένια Πριέτα (2529 μ.), η "Πένια Βιέχα" (2649 μ.) και η "Πένια (ή Τόρρε) ντε Θερρέντο" που είναι και η υψηλότερη κορυφή (2678 μ.). Την τελευταία αυτή κυρίως οι ναυτικοί την αποκαλούν από πολύ παλιά "Κορυφή της Ευρώπης" επειδή ακριβώς είναι η πρώτη που φαίνεται από τον Ατλαντικό προς την Ευρώπη.

Επίσης τα Κανταβρικά όρη εκτείνονται και προς την Γαλικία με κυριότερες εδώ κορυφές τις: "Καπελόσο" (1616 μ.), "Σιέρρα Κέιχα" (1777 μ.), "Σαν Μαμέντ" (1617 μ.) και η "Ελ Φάρο" (1118 μ.)

Η ονομασία τους οφείλεται στον αρχαίο ισπανικό λαό των Κανταβρών που κατοικούσαν στην περιοχή και ήταν γνωστοί στους αρχαίους γεωγράφους (π.χ. Πλίνιος, Αίθικος κ.ά.)

* Σημειώνεται ότι στα ισπανικά ή ελληνική λέξη "οροσειρά" ή "σειρά ορέων" αποδίδεται ως "*σιέρα*" ή σιέρρα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Peña Correa». *Montañas de España* (στα Ισπανικά). Mendikat. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Φεβρουαρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 15 Οκτωβρίου 2012.
2. ↑  ΜΕΕ τ.ΙΓ΄, σ.711

Πηγές
-----

* Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια τομ.ΙΓ΄, σελ.711.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Cordillera Cantábrica στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 241441802
* LCCN: sh85019777
* SUDOC: 027501000
* NKC: ge889954

 |

 |
Το **Κίνημα για την Υπεράσπιση των Ανθρωπίνων και Πολιτικών Δικαιωμάτων** (πολωνικά: Ruch Obrony Praw Człowieka i Obywatela, ROPCiO) ήταν δεξιά πολιτική και κοινωνική οργάνωση που ιδρύθηκε στη Λαϊκή Δημοκρατία της Πολωνίας τον Μάρτιο 1977. Προσπάθησε να αντισταθεί στο καθεστώς, καταγγέλλοντάς το για παραβίαση των πολωνικών και διεθνών νόμων, συμπεριλαμβανομένου του Συντάγματος της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας και του Διεθνούς Συμφώνου για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα.

Ιστορία
-------

Η διακήρυξη, η οποία εκδόθηκε και παρουσιάστηκε στον Τύπο στις 26 Μαρτίου 1977, υπογράφηκε από 18 άτομα, μεταξύ των οποίων ο Άντζεϊ Τσούμα και ο στρατηγός εν αποστρατεία Μιετσίσουαφ Μπορούτα-Σπιεχόβιτς. Εξηγούσε ότι οι στόχοι του Κινήματος ήταν η διατήρηση και η υπεράσπιση των ανθρωπίνων και των πολιτικών δικαιωμάτων. Ο πραγματικός στόχος ήταν να καταπολεμηθεί το κομμουνιστικό καθεστώς του Πολωνικού Ενιαίου Εργατικού Κόμματος με νομικά μέσα. Η διακήρυξη εκδόθηκε μόλις τρεις ημέρες αφότου το πολωνικό κοινοβούλιο είχε επικυρώσει το Διεθνές Σύμφωνο για τα ατομικά και πολιτικά δικαιώματα. Το Κίνημα επικεντρώθηκε στην προετοιμασία ανοιχτών επιστολών διαμαρτυρίας προς την κομμουνιστική κυβέρνηση, στην οργάνωση νομικής και οικονομικής υποστήριξης για τις οικογένειες των πολιτικών κρατουμένων και στην παροχή φυλλαδίων στα μέλη της αντικομμουνιστικής αντιπολίτευσης που εξηγούσαν τα δικαιώματά τους. Μεταξύ αυτών των βιβλίων, που εκδίδονταν κρυφά, ήταν και τα λεγόμενα εγχειρίδια για τη σύλληψη, δηλαδή οδηγίες για το πώς να συμπεριφέρονται όταν συλλαμβάνονται από την πολιτοφυλακή. Το Κίνημα οργάνωσε επίσης ένα δίκτυο νομικών συμβούλων και εξέδωσε διάφορα περιοδικά, κυρίως υπόγεια.

Στις 16 Σεπτεμβρίου 1978, ένα μέρος των μελών του Κινήματος με επικεφαλής τον Λέσεκ Μοτσούλκσι εγκατέλειψε το κίνημα και ίδρυσε το κίνημα ZINO, το οποίο αργότερα διασπάστηκε σε Συνομοσπονδία Ανεξάρτητης Πολωνίας, σε Κίνημα Νέων Πολωνών και σε Κίνημα Ελεύθερων Δημοκρατών. Το υπόλοιπο Κίνημα, μετά τη συγκρότησή του, συγχωνεύτηκε σταδιακά στις δομές της Αλληλεγγύης.

Παραπομπές
----------

Πηγές
-----

* Benedykt Czuma. *Ruch Obrony Praw Człowieka i Obywatela*. Łódź. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Φεβρουαρίου 2006. Ανακτήθηκε στις 1 Φεβρουαρίου 2006.
* Grzegorz Waligóra (2006). *ROPCiO*. Βαρσοβία: Ινστιτούτο Εθνικής Μνήμης.  (ISBN 83-60464-10-3)
* Grzegorz Waligóra (2006). *Dokumenty uczestników ROPCiO 1977-1981*. Κρακοβία: Księgarnia Akademicka.  (ISBN 83-7188-902-X)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 140182469
* LCCN: n81021088
* ISNI: 0000 0000 9515 3907
* GND: 1056924-8
* SUDOC: 137835175
* NKC: ko2007387820

 |

 |
Ο **Διονύσιος Β΄** ήταν επίσκοπος Αθηνών (1820-1823), Φιλικός, που συμμετείχε και ως αγωνιστής στη Ελληνική Επανάσταση του 1821.

Βιογραφία
---------

Ο Διονύσιος καταγόταν από τη Δημητσάνα και ήταν ανεψιός του Πατριάρχη Γρηγορίου του Ε΄. Φέρεται να είχε μυηθεί στη Φιλική Εταιρεία. Ανέλαβε επίσκοπος Αθηνών το 1820. Στις 1 Απριλίου του 1821 μαζί με τον επίσκοπο Σαλώνων Ησαΐα και Ταλαντίου Νεόφυτο ευλόγησε τα όπλα των επαναστατών Ελλήνων στον ναό της Αγίας Παρασκευής κοντά στη Λιβαδειά. Περί το τέλος του Απριλίου, μετά τον απαγχονισμό του θείου του, στη προσπάθεια των Ελλήνων να καταλάβουν την Ακρόπολη συμμετείχε ενεργά.  

Βλέποντας όμως τις φιλονικίες που είχαν ξεσπάσει μεταξύ των οπλαρχηγών της Στερεάς εισηγήθηκε την ανάληψη της αρχηγίας από ξένο της περιοχής κλίνοντας περισσότερο υπέρ του Νικηταρά. 

Την εποχή εκείνη η κατοικία του μητροπολίτη της Αθήνας ήταν το μεγάλο οικόπεδο στο οποίο σήμερα βρίσκεται ο μητροπολιτικός ναός Αθηνών μαζί με την γύρω πλατεία προς την Ακρόπολη. Εκεί επί Διονυσίου Β΄ μεταφέρθηκε όλη η βιβλιοθήκη της Μονής Καισαριανής. Όταν δε κατελήφθη η Ακρόπολη μετά την παράδοσή της από τους Τούρκους στις 10 Ιουνίου 1822 στην οικία του μητροπολίτη μεταφέρθηκαν και οι βιβλιοθήκες της Μονής Πεντέλης καθώς και της Σχολής Ντέκα. Δυστυχώς όμως με την επιστροφή των Τούρκων η υπέροχη εκείνη βιβλιοθήκη της μητρόπολης Αθηνών καταστράφηκε.

Ο Διονύσιος Β΄ πέθανε στη Τήνο στις 23 Μαΐου του 1823 από λοιμό.

Πηγές
-----

* "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ.21ος, σελ.141.
* "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" τομ.ΙΒ΄, σελ.400.
Το **Κίνημα Γιαζίντι για τη Μεταρρύθμιση και την Πρόοδο** (αραβικά: الحركة الايزيدية من اجل الاصلاح والتقدم) είναι πολιτικό κόμμα των Γιαζίντι στο Ιράκ. Το κόμμα εκπροσωπεί το λαό των Γιαζίντι στις πεδιάδες της Νινευή. Μετείχε στις εκλογές του Δεκεμβρίου του 2005 και κέρδισε το 0,2% της λαϊκής ψηφοφορίας, λαμβάνοντας έτσι μια θέση στο ιρακινό κοινοβούλιο (που κρατείται από τον Αμίν Φαρχάν Τζέτζο). Το κόμμα κέρδισε μια τοπική έδρα κυβερνήτη στη Νινευή στις εκλογές του Ιανουαρίου του 2005 και στις εκλογές του Ιανουαρίου του 2009.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Yazidi Movement for Reform and Progress». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 2 Φεβρουαρίου 2018.
2. ↑  Yazidi bloc denounces Kurdistan Region approval for demolishing Yazidi religious temple

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος
Ο **Διονύσιος Ζαννετίνος** ήταν Έλληνας λόγιος του 16ου αιώνα.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Η καταγωγή του ήταν από την Κρήτη. Το θρήσκευμα Καθολικός. Αναφέρεται αρχικά ως δυτικός επίσκοπος των ενωμένων εκκλησιών Κέω και Κύθνου. Παραιτήθηκε από αυτές τις εκκλησιαστικές διοικήσεις και ανέλαβε άλλες δύο στην Κρήτη το 1538, τις ενωμένες επισκοπές της Χερσονήσου και του Μυλοποτάμου.

Ο Διονύσιος διέπρεψε δια της έξοχης πολυμάθειάς του. Παρευρέθηκε στην Σύνοδο της Τριδεντίνη και υπόγραψε στα πρακτικά με το όνομά του και το συμπληρωματικό «*Graecus*» (Έλλην). Ο ιστορικός Μαλλαβιτζίνος που κατέγραψε τα της συνόδου αυτής αναφέρει εκτός των άλλων και το παράστημα της Ελληνικής ψυχής του Διονύσιου. Τις δε θεολογικές του ικανότητες απέδειξε ο Ζαννετίνος όταν αγωνιζόμενος να αποδείξει την δικαίωση των ασεβών και διαλεγόμενος περί των εκτάκτων εισοδημάτων των επισκοπών. Πολλοί τον θαύμασαν και τον επαίνεσαν για τα λόγια του στην σύνοδο αυτή, διότι ο επίσκοπος Καβήνσιος μέσα στην την έξαψη της λογομαχίας έβαλε χέρι στο μούσι του Κρητικού και του ξερίζωσε μια χούφτα τρίχες. Οι πρεσβευτές και πατέρες ταράχτηκαν για την ασεβή και απροσδόκητη αυτή πράξη του Καβήνσιου και τιμώρησαν τον υβριστή όπως έπρεπε, ενώ ο Δημήτριος γονυπετής παρακαλούσε να συγχωρέσουν τον αντίδικό του και να μην του φερθούν σκληρά. 

Απόθεσε την επισκοπή της Χερσονήσου το 1549 και την επισκοπή του Μυλοποτάμου το 1555 και αναχώρησε για την Βενετία, όπου πέθανε το 1566.

Συγγράμματα
-----------

Ο Νικόλαος Σοφιανός προσφωνεί τον Διονύσιο στην μετάφραση του «Περί παίδων αγωγής» του Πλουτάρχου και του πλέκει δίκαιο έπαινο. 

Του Διονυσίου λόγος βρίσκεται στα πρακτικά της Συνόδου της Τριδεντίνης. Εκτός του λόγου αυτού, άλλο έργο δεν είναι γνωστό.

Πηγές
-----

* Κωνσταντίνος Σάθας (1868). *Νεοελληνική Φιλολογία: Βιογραφία των εν τοις γράμμασι διαλαμψάντων Ελλήνων, από της καταλύσεως της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας μέχρι της Ελληνικής εθνεγερσίας (1453-1821)*. Αθήνα: Τυπογραφείο των τέκνων Ανδρέου Κορομηλά. Ανακτήθηκε στις 15 Οκτωβρίου 2009.
Το **Έκθεμα του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου με αριθμό 5635**  είναι πήλινο ειδώλιο γυναικείας μορφής. Βρέθηκε στην Θήβα και προέρχεται από αρχαίο βιωτικό εργαστήριο. Εκτίθεται στην αίθουσα 50, προθήκη 20.

Περιγραφή
---------

Το πήλινο χειροποίητο μικροπλαστικό (όχι γλυπτό) έργο έχει σχήμα κώδωνος και κινούμενα πόδια. Η ανθρώπινη μορφή παρουσιάζεται με ψηλόλιγνο λαιμό. Το μικρό κεφάλι θυμίζει γλαύκα, με μεγάλα στρογγυλά μάτια και δυνατή κυρτή μύτη. Τα διάτρητα αυτιά είναι στολισμένα με σκουλαρίκια. Δυο μικρά στήθη συμβολίζουν το θηλυκό γένος. Τα άνω άκρα έχουν μήκος μικρότερο του φυσικού, ενώ είναι στραμμένα προς τον ουρανό και καταλήγουν σε παλάμες με επτά δάκτυλα. Η μέση είναι ζωσμένη, ενώ η ενδυμασία καταλήγει μέχρι τα γόνατα. Τα πόδια καταλήγουν σε χοντρές πατούσες με πέντε ή έξι δάκτυλα. Το ειδώλιο είναι ζωγραφισμένο με ερυθρό γάνωμα, το οποίο καλύπτει όλη την επιφάνεια, υποδηλώνοντας τον ρουχισμό και τα υποδήματα.

Ερμηνεία και ιστορική τοποθέτηση
--------------------------------

Είναι έργο της γεωμετρικής εποχής, αρχές του 7ου αι. π.Χ.. Τα χέρια που βρίσκονται σε έκταση αποδίδουν χειρονομία επιφανείας ή δέησης. Χρησίμευε ως ανάθημα σε ιερά ή αποτελούσε εξάρτημα κάποιου σκεύους.

Ολυμπιακοί Αγώνες 2004
----------------------

Κύριο λήμμα: Φοίβος και Αθηνά
Από το ειδώλιο αυτό εμπνεύσθηκε η εξαμελής ομάδα με επικεφαλής τον Σπύρο Γκόγκο τον *Φοίβο* και την *Αθηνά* οι οποίες ήταν οι μασκότ των θερινών ολυμπιακών αγώνων στην Αθήνα το 2004.

Παραπομπές
----------

1. ↑  βλ. Πηγές, «Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο»
2. ↑  βλ. Πηγές, «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 05/04/2002»

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Αρχαιολογία | Πύλη Αρχαιολογία |

* Νικόλαος Καλτσάς: *Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο: Τα γλυπτά.*, Αθήνα, Καπόν 2001, ISBN 960-7037-09-X
* Παρουσίαση του εκθέματος από το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, 10 Οκτωβρίου 2010
* ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 05/04/2002 (ανάκτηση 02/05/2011)
Ο **Διονύσιος Ευμορφόπουλος** (1780 ή 1785–1861) ήταν μέλος της Φιλικής Εταιρείας και αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης του 1821.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε το 1780 ή 1785 στην Ιθάκη, ενώ η καταγωγή του ητάν από τον Μυστρά, από όπου η οικογένειά του αποχώρησε μετά τα Ορλωφικά το 1770. Ο πατέρας του ήταν ναυτικός και ήταν κυβερνήτης καταδρομικού του Λάμπρου Κατσώνη κατά τη διάρκεια των Ορλωφικών και στη συνέχεια αποχώρησε από την Ιθάκη εξασκώντας το επάγγελμά του. Στην πορεία αυτή τον ακολούθησε και ο Διονύσιος, ο οποίος όταν βρέθηκε στο Γαλάτσι της Ρουμανίας, την περίοδο 1818–19 μυήθηκε στους κύκλους της Φιλικής Εταιρείας από τους Παναγιώτη Αναγνωστόπουλο και Νικόλαο Σκουφά. Ο Διονύσιος εγκατέλειψε το επάγγελμα του ναυτικού, παραχωρώντας το σκάφος του στους συγγενείς του και αφοσιώθηκε στην προετοιμασία της Ελληνικής Επανάστασης.

Απεστάλη από τη Φιλική Εταιρεία στην Πελοπόννησο, όπου συνέβαλε στην κατήχηση ναυτικών και προεστών, ενώ αργότερα στην Κωνσταντινούπολη κατάστρωσε σχέδιο για την πυρπόληση του οθωμανικού στόλου, το οποίο όμως προδόθηκε και δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ. Αργότερα σχεδίασε τη δολοφονία του Φιλικού Κυριάκου Καμαρηνού μιας και αυτός θεωρήθηκε επικίνδυνος για την οργάνωση. Στο ξέσπασμα της Επανάστασης βρισκόταν στην Ελλάδα και συμμετείχε σε πολλές μάχες μέχρι το τέλος του Αγώνα. Μεταξύ αυτών έλαβε μέρος στις μάχες σε Τρίπολη, Δερβενάκια, Αθήνα αλλά και τη λοιπή Στερεά Ελλάδα. Διακρίθηκε κυρίως στην Πολιορκία της Ακροπόλεως όπου πολέμησε ως επικεφαλής σώματος Επτανησίων εναντίον του Κιουταχή. Μετά το τέλος της Επανάστασης και την απελευθέρωση τιμθήκε για τη δράση του, ενώ κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Όθωνα υπήρξε μέλος επιτροπής για τα δικαιώματα των αγωνιστών. Ακόμη, του απονεμήθηκε ο τίτλος του Υποστράτηγου της Φάλαγγας. Πέθανε το 1861 στην Πάτρα. Πριν τον θάνατό του έγραψε μία σύντομη έκθεση σχετικά με την πολεμική του δράση, την οποία έστειλε στον Φώτιο Χρυσανθόπουλο και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό *Εβδομάδα* το 1884.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Ευμορφόπουλος, Διονύσιος (Ιθάκη, 1780 - Πάτρα, 1861)». *Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό - Τόμος: 3*. Εκδοτική Αθηνών. Ανακτήθηκε στις 4 Μαρτίου 2019.
2. 1 2  «Ευμορφόπουλος, Διονύσιος». *www.ygeiaonline.gr*. Εγκυκλοπαίδεια Δομή. Ανακτήθηκε στις 4 Μαρτίου 2019.
3. ↑  «Ευμορφόπουλος Διονύσιος (Ιθάκη 1780 ή 1785 – Πάτρα 1861)». *argolikivivliothiki.gr*. Αργολική Βιβλιοθήκη. Ανακτήθηκε στις 4 Μαρτίου 2019.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Διονύσιος Ευμορφόπουλος στον *Πανδέκτη*, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* **ΕΒΕ**: 151049
* **BiblioNet**: **67332**

 |

 |
Ο **Δημήτριος Λάμψας** ήταν Έλληνας φιλόλογος και παιδαγωγός του 20ού αιώνα.

Βιογραφία
---------

Σπούδασε στην Αθήνα, Γερμανία και Ελβετία με υποτροφία του Ελληνικού κράτους. Επέστρεψε και διορίστηκε διευθυντής του Διδασκαλίου Λαρίσης και αργότερα του Μαρασλείου Διδασκαλείου στην Αθήνα. Διορίστηκε μέλος του Εκπαιδευτικού Συμβουλίου στο Υπουργείο της Παιδείας, πρόεδρος του ανωτάτου Εκπαιδευτικού Συμβουλίου και γενικός Διευθυντής Παιδείας. Διετέλεσε επίσης σύμβουλος της Αρχαιολογικής Εταιρείας.

Συγγράμματα
-----------

Δημοσίευσε πολλές παιδαγωγικές μελέτες και έναν τόμο εμμέτρων μεταφράσεων γερμανικών ποιημάτων.

Πηγές
-----

* Εν Αθήναις Αρχαιολογική Εταιρεία, επιμ. (1937). *Λεύκωμα της εκατονταετηρίδος της Εν Αθήναις Αρχαιολογικής Εταιρείας 1837 - 1937*. Εν Αθήναις: Αρχαιολογική Εταιρεία. Ανακτήθηκε στις 26 Ιουλίου 2010.
Το **γυναικείο ειδώλιο** που φιλοξενείται στη συλλογή του Μητροπολιτικού Μουσείου Τέχνης στη Νέα Υόρκη με αριθμό ευρετηρίου 45.11.18 είναι έργο πρωτοκυκλαδικής τέχνης.

Περιγραφή
---------

Είναι από μάρμαρο. Το ειδώλιο εικονίζει γυναικεία μορφή σε χαρακτηριστική στάση με τα χέρια διπλωμένα κάτω από το στήθος, το οποίο είναι έντονα σχηματισμένο, καθώς και οι γλουτοί. Είναι σε καλή κατάσταση, φέρει μερικές φθορές και είναι σπασμένο και ανασυγκολλημένο, ενώ μικρό τμήμα του δεξιού ποδιού έχει χαθεί. Τα ζεύγη οπών στον λαιμό και στο δεξί πόδι προέρχονται από αρχαίες επιδιορθώσεις με χρήση μετάλλου που έχει χαθεί. Η γυναικεία μορφή φοράει στολίδι στα μαλλιά.

Ιστορική τοποθέτηση
-------------------

Το ειδώλιο χρονολογείται στην πρωτοκυκλαδική εποχή Α', 3200–2800 π.Χ. σε παραλλαγή Πλαστηρά.

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Αρχαιολογία | Πύλη Αρχαιολογία |

* Παρουσίαση του εκθέματος από το Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης
H **Κάρμεν Γκαρσία Γκονσάλες** (*Carmen García González*, 1905 - 13 Μαΐου 1979) ήταν η σύζυγος του Προέδρου του Μεξικού Εμίλιο Πορτές Χιλ.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1905 στο Χενεράλ Τεράν του Νουέβο Λεόν. Σε ηλικία 17 ετών γνώρισε τον 32χρονο Εμίλιο Πορτές Χιλ όταν βρισκόταν στο σιδηροδρομικό σταθμό και είδε τη νεαρή Κάρμεν ο Πορτές να κατεβαίνει από το σιδηρόδρομο, προσελκύστηκε αμέσως από τη ομορφιά της. Λίγο καιρό αργότερα τη ζήτησε σε γάμο.

Το 1924 παντρεύτηκε τον Εμίλιο και μαζί απέκτησαν δύο παιδιά. Το 1929, ως Πρώτη Κυρία του Μεξικού, δημιούργησε και προέδρευσε της Εθνικής Επιτροπής για την Προστασία των Παιδιών. Αναλαμβάνοντας επίσης την ιδέα που ξεκίνησε ο Χοσέ Βασκονσέλος για τη διανομή πρωινού στα σχολεία, ίδρυσε το "La Gota de Leche", έναν οργανισμό που έδωσε γαλακτοκομικά προϊόντα σε παιδιά χαμηλού εισοδήματος. Αυτή η ομάδα υποστηρίχθηκε από κυβερνητικά χρήματα και από ιδιωτικές δωρεές.

Ως πρόεδρος αθλητικών εκδηλώσεων και φεστιβάλ, έλαβε αναφορές και διανέμεινε ρούχα και παιχνίδια σε φτωχά παιδιά, επισκέφθηκε νοσοκομεία, ξενώνες, σχολεία, κέντρα υγιεινής και εργαζόμενους. Διορίστηκε επίτιμη πρόεδρος του Ερυθρού Σταυρού και ανάδοχος της Μεξικανικής Ένωσης Εξερευνητών; υποστηριζόμενες εκστρατείες για την υγεία και τον αλκοολισμό. 

Πέθανε από καρκίνο στις 13 Μαΐου 1979 στη Πόλη του Μεξικού σε ηλικία 75 ετών. 

| Επίτιμοι τίτλοι
 |
| --- |
| ΠροκάτοχοςΝατάλια Τσακόν ντε Ελίας Κάγιες | **Πρώτη Κυρία του Μεξικού**1928-1930 | ΔιάδοχοςΧοσεφίνα Ορτίζ ντε Ορτίζ |
| Προκάτοχος | **Πρώτη Κυρία του Ταμαουλίπας**1925-1928 | Διάδοχος |

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Κάρμεν Γκαρσία Γκονσάλες** |
Ο **Τζέιμς Γκόρντον ΜακΆρθουρ** (γεν. Δεκέμβριος 1937 στο Λος Άντζελες, Καλιφόρνια. † 28 Οκτώβριος 2010 στο Τζάκσονβιλ της Φλόριντα  ) ήταν Αμερικανός ηθοποιός .

Ο Τζέιμς Μακάρθουρ ήταν υιοθετημένος γιος της Έλεν Χέις και του σεναριογράφου Τσαρλς ΜακΆρθουρ. Μεγάλωσε στο Nyack της Νέας Υόρκης και στο New Hope της Πενσυλβάνια. Μέσω των γονιών του και της νονάς του, Lillian Gish, ήρθε σε επαφή με τους Harpo Marx, Robert Benchley, John Barrymore και John Steinbeck .

Το 1949 ξεκίνησε την καριέρα του ως ηθοποιός στο θέατρο. Το 1955, σε ηλικία 18 ετών, πρωταγωνίστησε στο επεισόδιο *Deal a Blow*, σε σκηνοθεσία John Frankenheimer, της τηλεοπτικής σειράς *Climax!* και στην επόμενη θεατρική παραγωγή με τίτλο *The Naked Face*, για την οποία έλαβε υποψηφιότητα για Βραβείο Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου. Πήρε συμβόλαιο με την Walt Disney Pictures και έπαιξε, μεταξύ άλλων, τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο *Kidnapped - The Adventures of David Balfour*. Η πιο επιτυχημένη ταινία του Disney, ωστόσο, ήταν η *Ζούγκλα των 1000 Κινδύνων* (1960), σε σκηνοθεσία Κεν Άνακιν, με τον οποίο είχε δουλέψει στο παρελθόν στο *The Third Man in the Mountain*. Το 1960 είχε έναν αρραβώνα στο Μπρόντγουεϊ δίπλα στην Τζέιν Φόντα .

Ο MacArthur συμμετείχε σε διάφορες τηλεοπτικές σειρές των ΗΠΑ από τα τέλη της δεκαετίας του 1950, συμπεριλαμβανομένων των *Bonanza*, *Gunsmoke* και *The Shiloh Ranch People*. Αφού έπαιξε δεύτερο ρόλο στο γουέστερν Clint-Eastwood *Hang Him Higher*, προσλήφθηκε από τον παραγωγό της ταινίας για έναν πρωταγωνιστικό ρόλο στη σειρά *Hawaii Five-O*. Έπαιξε τον χαρακτήρα του *Dan Williams*, του βοηθού του *Steve McGarrett* ( Jack Lord ), σε 259 επεισόδια για συνολικά έντεκα χρόνια. Μετά την αποχώρησή του από τη σειρά, εμφανίστηκε σε διάφορες τηλεοπτικές παραγωγές όπως το *Mord ist ihr Hobby*, *το Vegas* και *το Fantasy Island* μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1990, ενώ ήταν επίσης ενεργός ως θεατρικός ηθοποιός.

Ο MacArthur πέθανε από καρκίνο τον Νοέμβριο του 2010 σε ηλικία 72 ετών. Έμεινε από την τρίτη σύζυγό του, Helen Beth Duntz, με την οποία ήταν παντρεμένος από το 1984, και τέσσερα παιδιά.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) *καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας*. data.bnf.fr/ark:/12148/cb14025160g. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
2. 1 2  (Αγγλικά) *SNAC*. w6319wh0. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
3. ↑  (Αγγλικά) *Internet Broadway Database*. 98521. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
4. ↑  www.people.com/people/article/0,,20437566,00.html.
5. ↑  Ανακτήθηκε στις 4  Μαρτίου 2021.
6. ↑  www.theatreworldawards.org/past-recipients.html.
7. ↑  ‘Hawaii Five-0’ actor James MacArthur dies Αρχειοθετήθηκε 2012-06-15 στο Wayback Machine. auf today.msnbc.msn.co
8. ↑  *James MacArthur, ‘Danno,’ Dies at 72 (Published 2010)*. 29 Οκτωβρίου 2010.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  James MacArthur στο Wikimedia Commons

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 61745431
* LCCN: n96056629
* ISNI: 0000 0000 8387 6630
* GND: 1144561310
* BNF: cb14025160g (data)
* BNE: XX1535646

 |

 |
Ο **Δημήτριος Λόντος** (1888 - 1977) ήταν Έλληνας πολιτικός.

Βιογραφικά στοιχεία
-------------------

Γεννήθηκε στην Πάτρα και ήταν γιος του Σωτήριου Λόντου, δημοτικού συμβούλου. Από την πλευρά του πατέρα του καταγόταν από την οικογένεια Λόντου και ήταν εγγονός του Ανδρέα Χ. Λόντου, δημάρχου Πατρέων και προέδρου της Βουλής, και πρώτος ξάδελφος των Δημητρίου Μάξιμου και Γεωργίου Στρέιτ. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Άσκησε τη δικηγορία και ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία.

Εξελέγη βουλευτής Θεσσαλονίκης με το Λαϊκό Κόμμα στις εκλογές Μαΐου και Δεκεμβρίου 1915, Αθηνών στις εκλογές 1933, 1935 και 1946, με τον Ελληνικό Συναγερμό στις εκλογές 1952. Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας Μεταξά είχε εξορισθεί και επί Κατοχής διέφυγε στη Μέση Ανατολή και πήρε μέρος στο Συνέδριο Λιβάνου ως εκπρόσωπος του Λαϊκού Κόμματος. Διετέλεσε υπουργός γενικός διοικητής Θράκης (20.3-19.7.1935) και υφυπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ (25.9-10.10.1935) στην Κυβέρνηση Παναγή Τσαλδάρη, υπουργός Προνοίας και Αντιλήψεως στην εξόριστη Κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου (8.6-18.10.1944), Εθνικής Προνοίας στην Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητος Γεωργίου Παπανδρέου (25.10.1944-3.1.1945), Ναυτικών στην Κυβέρνηση Τσαλδάρη Οκτωβρίου 1946, (4.11.1946-24.1.1947) και έπειτα Ανοικοδομήσεως (7.9.1947-18.11.1948) και στη συνέχεια Μεταφορών (18.11.1948-20.1.1949) στην Κυβέρνηση Σοφούλη.

Ήταν παντρεμένος με την Μελπομένη Σκαμπαβία και είχαν αποκτήσει δύο κόρες: την Αλεξάνδρα Κανελλοπούλου, σύζυγο του Παύλου Κανελλόπουλου, και την Θέκλα Μαρινίδου.

Πηγές
-----

* Βιογραφική Εγκυκλοπαίδεια του Νεωτέρου Ελληνισμού 1830-2010 - Αρχεία Ελληνικής Βιογραφίας, Εκδόσεις Μέτρον, τόμος Γ΄, σελ. 418-419
Ο **Δημήτρης Γιολδάσης** (1897- 1993) υπήρξε Έλληνας ζωγράφος του 20ού αιώνα.

Βιογραφικό
----------

Γεννήθηκε το 1897 στο χωριό Βουνέσι Αγράφων (σημερινό Μορφοβούνι) από οικογένεια βοσκών που κατάγονταν από τη Σαμαρίνα. Παρακολούθησε εγκύκλιες σπουδές στην Καρδίτσα και τα Τρίκαλα όπου παράλληλα εργαζόταν. Το 1914 εισέρχεται στην Σχολή καλών τεχνών σπουδάζοντας πρώτα κοσμηματογραφία και έπειτα ζωγραφική. Δάσκαλοί του ήταν ο Δημήτριος Γερανιώτης, Σπυρίδων Βικάτος και ο Γεώργιος Ιακωβίδης ενώ άσκησε βαθιά επιρροή στο έργο του ο Κωνσταντίνος Μαλέας. Το 1922 εμφανίζεται για πρώτη φορά σε ομαδική έκθεση στο Ζάππειο μαζί με τον Σύνδεσμο Ελλήνων Καλλιτεχνών. Ταξίδεψε σε Παρίσι, Λονδίνο και Νέα Υόρκη όπου εργάστηκε προσωρινά ως σκηνογράφος.

Από το 1937 έως το 1948 δίδασκε με κάποιες διακοπές λόγω των γεγονότων της εποχής στο Γυμνάσιο της Καρδίτσας. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής συμμετείχε στην Εθνική Αντίσταση ως μέλος του ΕΑΜ. Μάλιστα από κοινού με άλλους καλλιτέχνες, ζωγράφισε τις τοιχογραφίες με τους ήρωες του 1821 που τοποθετήθηκαν στο κτίριο του Εθνοσυμβουλίου του ΕΑΜ στους Κορυσχάδες. Μετά τα Δεκεμβριανά φυλακίστηκε για μικρό χρονικό διάστημα. Από το 1948 μέχρι το 1966 έζησε στην Αθήνα και αργότερα επέστρεψε στην Καρδίτσα.

Το 1966 έλαβε το Χρυσό Σταυρό του Τάγματος του Γεωργίου Α΄, το 1982 τιμήθηκε από τον δήμο Καρδίτσας με το Αργυρούν μετάλλιο της πόλης, το 1984 έλαβε το Χρυσό μετάλλιο της πόλης των Αθηνών ενώ το 1989 τον βράβευσε η Ακαδημία Αθηνών. Πέθανε στις 5 Φεβρουαρίου 1993 στην Καρδίτσα.

Έργο
----

Ο Γιολδάσης αρχικά καταπιάστηκε με την προσωπογραφία τηρώντας τα ακαδημαϊκά πρότυπα. Αργότερα συγκαταλέγεται στους καλλιτέχνες της πρώτης εικοσαετίας του 20ού αιώνα που προσπάθησαν να αποδεσμευτούν από τον φορμαλισμό που προωθούσε η ακαδημαϊκή ζωγραφική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών και να αναζητήσουν νέες μορφές έκφρασης μέσω των αισθητικών αρχών των μετα-ιμπρεσιονιστικών κινημάτων που είχαν αναδειχτεί στο Παρίσι και είχαν ήδη διοχετευτεί και στην Ελλάδα. Στην πορεία ο Γιολδάσης ασχολήθηκε κατά κύριο λόγο με την τοπιογραφία και ειδικότερα με την απεικόνιση του τοπίου αλλά και των κατοίκων του θεσσαλικού κάμπου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  unp37hz2dv. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  *mutualart.com*. 80CBB3FDEB1F10EB. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
3. 1 2  85.72.36.238/Pictures/gioldasis\_1977.pdf. Ανακτήθηκε στις 3  Σεπτεμβρίου 2021.
4. 1 2 3  ««Η Καρδίτσα του Γιολδάση»». Ριζοσπάστης. 18 Μαρτίου 2001. Ανακτήθηκε στις 20 Ιουλίου 2015.
5. 1 2 3 4 5 6  *Εθνική Πινακοθήκη – 100 Χρόνια. Τέσσερις Αιώνες Ελληνικής Ζωγραφικής. Από τις Συλλογές της Εθνικής Πινακοθήκης και του Ιδρύματος Ευριπίδη Κουτλίδη*. Αθήνα: ΕΠΜΑΣ. 1999. σελ. 656.
6. 1 2  *Πινακοθήκη Ε. Αβέρωφ/Μέτσοβο. Ζωγραφική, Χαρακτική, Γλυπτική*. Αθήνα: Ίδρυμα Ευάγγελου Αβέρωφ - Τοσίτσα. 2008. σελ. 120.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Δημήτρης Γιολδάσης στον *Πανδέκτη*, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 313312971
* **ΕΒΕ**: 45004
* GND: 1206005432
* SUDOC: 182452786

 |

 |
Ο **Δημήτριος Βαλαλάς** (Καστοριά, 1920 - Θεσσαλονίκη, 13 Νοεμβρίου 2015) ήταν Έλληνας πανεπιστημιακός καθηγητής και βουλευτής. Ήταν καθηγητής Εδαφομηχανικής στο Τμήμα Πολιτικών Μηχανικών της Πολυτεχνικής Σχολής του ΑΠΘ. Επιμελήθηκε πολλά τεχνικά έργα, ανάμεσα στα οποία και την Κρεμαστή Γέφυρα του Μπορντό.

Ακαδημαϊκή σταδιοδρομία
-----------------------

Μετά την αποφοίτησή του από το Γυμνάσιο της γενέτειράς του, εγκαταστάθηκε στη Γαλλία. Πριν ξεκινήσει την πανεπιστημιακή του καριέρα, εργάστηκε ως πολιτικός μηχανικός στην αλλοδαπή, έχοντας σπουδάσει στο Πανεπιστήμιο της Σορβόνης. Το 1965 εκλέχθηκε καθηγητής της Πολυτεχνικής Σχολής του ΑΠΘ, όπου δίδαξε επί 22 χρόνια. Δημιούργησε το Εργαστήριο Εδαφομηχανικής και Θεμελιώσεων του Τμήματος Πολιτικών Μηχανικών.Την περίοδο 1974-75 ήταν κοσμήτορας της Πολυτεχνικής Σχολής.

Επίσης ήταν πρόεδρος του Οργανισμού Λιμένα Θεσσαλονίκης από το 1975 ως το 1978.

Πολιτική σταδιοδρομία
---------------------

Θείος του ήταν ο πρώην βουλευτής και υπουργός, Ιωάννης Βαλαλάς.

Έγινε βουλευτής Επικρατείας με τη Νέα Δημοκρατία στις 6 Ιανουαρίου 1981, αντικαθιστώντας τον Γεώργιο Κοντογιώργη.

Θάνατος
-------

Απεβίωσε τον Νοέμβριο του 2015 και η εξόδιος ακολουθία εψάλη στις 14 Νοεμβρίου στη Μητρόπολη Καστοριάς. Ήταν παντρεμένος με την ομότιμη καθηγήτρια της Φιλοσοφικής Σχολής του ΑΠΘ Τερέζα-Αθηνά Πετζοπούλου, κόρη του στρατιωτικού Θωμά Πετζόπουλου, και απέκτησαν έναν γιο, το Θωμά, και μία κόρη, την Αγνή.

Τιμητικές διακρίσεις
--------------------

* Παράσημο της Εθνικής Αξίας στην Τάξη των Αξιωματικών της Γαλλικής Δημοκρατίας (απονέμεται από τον Πρωθυπουργό της Γαλλίας).

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Κοινοβουλευτική Θητεία Βουλευτών Από Τη Μεταπολίτευση Ως Σήμερα». Ανακτήθηκε στις 14  Ιουνίου 2020.
2. 1 2 3 4 5  Το Δημοτικό Συμβούλιο Καστοριάς για τον θάνατο του Δημητρίου Βαλαλά, oladeka.gr, 14 Νοεμβρίου 2015, ανακτήθηκε στις 17 Μαΐου 2020.
3. 1 2  Ψηφίσματα για την εκδημία του Δημητρίου Βαλαλά, Ομότιμου Καθηγητή Εδαφομηχανικής στο Τμήμα Πολιτικών Μηχανικών της Πολυτεχνικής Σχολής του ΑΠΘ, ιστοσελίδα ΑΠΘ, 13 Νοεμβρίου 2015, ανακτήθηκε στις 17 Μαΐου 2020.
4. ↑  Ιστότοπος Βουλής των Ελλήνων, Θητεία στο Κοινοβούλιο, ανάκτηση 17 Μαΐου 2020.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* **ΕΒΕ**: 39836
* **BiblioNet**: **13396**

 |

 |
Το όνομα **Κάρμεν** (Carmen) είναι ένα γυναικείο αλλά και ανδρικό όνομα, που προέρχεται από την Ιταλία και την Ισπανία. Φέρεται να έχει δύο διάκριτες ετυμολογήσεις (ρίζες), που αλληλοεπηρεάσθηκαν και έδρασαν αλληλοενισχυτικά. Η πρωταρχική είναι μια υποκοριστική παραλλαγή του ονόματος *Κάρμελ* (ιταλ.) / *Καρμέλο* (ισπαν.), το οποίο προέρχεται από την εβραϊκή φράση *karm-el* = «αμπελώνας του Θεού», γνωστή ως η ονομασία (εξελληνισμένα) του όρους Κάρμηλος.

Η δεύτερη χρονικά ετυμολόγηση είναι από τη λατινική λέξη *carmen*, που σημαίνει «τραγούδι», «μελωδία» ή «ποίημα», γνωστό από τα *Κάρμινα Μπουράνα* (στον πληθυντικό). Το όνομα της ρωμαϊκής θεότητας Καρμέντα βασίζεται σε αυτή τη λέξη.

Στην αγγλική γλώσσα το όνομα Κάρμεν είναι γυναικείο και ανδρικό, ενώ στην ιταλική και στην ισπανική είναι γενικώς γυναικείο.

Το ισπανικό όνομα
-----------------

Ως ισπανικό βαφτιστικό όνομα, αποτελεί συνήθως μέρος σύνθετων θρησκευτικών ονομάτων, όπως τα *María del Carmen*, *Nuestra Señora del Carmen* (= «Παναγία του Κάρμεν») και *Virgen del Carmen* (η Παναγία του Όρους Κάρμηλος), που προέρχονται από το όραμα της Παναγίας στις 16 Ιουλίου 1251 που είδε ο Σίμων Στοκ, επικεφαλής του Τάγματος των Καρμηλιτών.

Πρόσωπα με το όνομα Κάρμεν
--------------------------

* Κάρμεν Αργκεντσιάνο (γενν. 1943), Αμερικανός ηθοποιός
* Κάρμεν Ελέκτρα (γενν. 1972), Αμερικανίδα ηθοποιός, μοντέλο και τραγουδίστρια-χορεύτρια
* Κάρμεν Λουβάνα, Αμερικανίδα πορνοστάρ
* Κάρμεν ΜακΡέι (1920-1994), Αμερικανίδα τραγουδίστρια της τζαζ
* Κάρμεν Μιράντα (1909-1955), Βραζιλιάνα τραγουδίστρια και ηθοποιός
* Κάρμεν Περέιρα (γενν. 1937), πολιτικός από τη Γουινέα-Μπισσάου
* Κάρμεν Ρουγγέρη, Ελληνίδα ηθοποιός
* Μαρία ντελ Κάρμεν Μπουσάδα ντε Λάρα (1940-2009), Ισπανίδα που έγινε η μεγαλύτερη σε ηλικία μητέρα στον κόσμο