recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Το **Τορρεπεροχίλ** (στα ισπανικά, *Torreperogil*) είναι πόλη της  επαρχίας του Jaén της περιφέρειας της Ανδαλουσίας. Σύμφωνα με τα απογραφικά στοιχεία έχει πληθυσμό 7,500 κατοίκους. 

Γειτνιάζει με τις πόλεις Ούβεδα (Úbeda), Σαβιότε (Sabiote) και Καθόρλα (Cazorla).

Ιστορία
-------

Το Τορρεπεροχίλ έλαβε το όνομά του από τον ιππότη του πύργου, γύρω από τον οποίο χτίσθηκε η πόλη, Pero Xil de Zatico. Ο Don Pero Xil διακρίθηκε κατά την κατάκτηση της πόλης Úbeda υπό τη διοίκηση του Fernando III το 1231. Μέχρι το 1369 η οικογένεια του Χιλ κυβέρνησε την πόλη. Το Τορεπεροχίλ  κηρύχθηκε ανεξάρτητο από την Úbeda to 1639. Η ανεξαρτησία της δόθηκε από τον βασιλιά Felipe IV. Με την πάροδο των αιώνων  η ιστορική αυτή συνοικία ενοποιήθηκε. Η πόλη ήταν γνωστή για τον αγώνα της κατά των Γάλλων κατά τη διάρκεια του Ισπανικού πολέμου για την Ανεξαρτησία το 1808. 

Ήταν η πρώτη πόλη η οποία κηρύχθηκε ανεξάρτητη από τον βασιλιά Alfonso XII στα τέλη του 19ου αιώνα.

Στις μέρες μας το Τορεπεροχίλ αποτελεί ένα ήσυχο και γοητευτικό μέρος όπου μπορείτε να θαυμάσετε την γοτθικού ρυθμού εκκλησία της Santa María la Mayor και να γευτείτε τοπικά προϊόντα.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημη σελίδα του Τορρεπεροχίλ
* Βίντεο για το Τορρεπεροχίλ
Ο **Τιμούρ Γκαρέγιεβ** (Timur Gareyev, 3 Μαρτίου 1988) είναι Αμερικανός πρωταθλητής στο σκάκι. Γεννήθηκε στην Τασκένδη από Τατάρους γονείς. Ήταν μέλος της ομάδας σκάκι στο Πανεπιστήμιο του Τέξας από τον Αύγουστο του 2005 έως τον Αύγουστο του 2006 και από τον Αύγουστο του 2009 έως τον Δεκέμβριο του 2011 όταν και βοήθησε το πανεπιστήμιο να λάβει το πρώτο του εθνικό πρωτάθλημα παράλληλα με άλλες τιμές. Το 2007 ισοδυνάμησε στην πρώτη θέση με τον Vladimir Egin και τον Anton Filippov στο Πρωτάθλημα Σκάκι στο Ουζμπεκιστάν. Ο Γκαρέγιεβ έχει συμμετάσχει σε δυο Σκακιστικές Ολυμπιάδες : στην Calvià της Ισπανίας το 2004 και στο Τορίνο της Ιταλίας το 2006. Ο Γκαρέγιεβ κέρδισε το 20ό Ετήσιο Πρωτάθλημα στο Σικάγο και το 11ο Μητροπολιτικό Πρωτάθλημα Σκακιού.

Ο Γκαρέγιεβ αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Τέξας όπου έλαβε πτυχίο στο Business Marketing. Σήμερα κατοικεί και προωθεί το σκάκι στην Νότια Καλιφόρνια. Ο Γκαρέγιεβ κέρδισε το Ανοιχτό Πρωτάθλημα Σκακιού της Βόρειας Αμερικής το 2012 και ισοβάθμισε για τρίτη φορά στην πρώτη θέση στο Πρωτάθλημα Σκακιού των ΗΠΑ το 2013. Το ρεκόρ του Γκαρέγιεβ στο τυφλό σκάκι περιλαμβάνει μια νίκη σε 19 συνεχόμενα παιχνίδια στο Τέξας τον Σεπτέμβριο του 2012, μια νίκη σε 27 συνεχόμενα παιχνίδια στην Χαβάη τον Δεκέμβριο του 2012, μια νίκη σε 33 συνεχόμενα παιχνίδια στο St Louis τον Μάιο του 2013 και ένα παγκόσμιο ρεκόρ 48 συνεχόμενων νικών στο Λας Βέγκας στις 4 Δεκεμβρίου 2016.

Παραπομπές
----------

1. ↑  (Αγγλικά) *ratings.fide.com*. 14200937. Ανακτήθηκε στις 23  Απριλίου 2018.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Timur Gareyev στο Wikimedia Commons
Ο **Τορκόμ Σαραϊνταριάν** (1917-1997) ήταν ένας Αρμένιος μουσικός και θρησκευτικός συγγραφέας. Γεννήθηκε στην Τουρκία από Αρμένιους γονείς. Από την παιδική του ηλικία είχε εκπαιδευτεί σε διδασκαλίες της Προαιώνιας Σοφίας[*ασαφές*], υπό την καθοδήγηση του πατέρα του. 

Επισκέφθηκε μοναστήρια, ναούς και μυστηριακές σχολές που αναζητούν απαντήσεις στα ερωτήματά του σχετικά με το μυστήριο του ανθρώπου και του σύμπαντος. Ήταν μουσικά εκπαιδευμένος και λέγεται ότι έπαιζε βιολί, πιάνο, ούτι, τσέλο και κιθάρα. Λέγεται ότι συνέθεσε πολλά μουσικά κομμάτια. Είναι δημοσιευμένα μερικά βιβλία του σχετικά με την πνευματικότητα. Είναι αυτά που φαίνονται στον εξωτερικό σύνδεσμο.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  ixtheo.de/Authority/51425713X.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* 

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 64145971347832330954
* LCCN: n50019613
* ISNI: 0000 0000 5683 5198
* GND: 108928500
* BNF: cb17958193r (data)

 |

 |
Η **Ανάγα** (στα ισπανικά: *Anaga*) είναι οροσειρά που βρίσκεται στο βορειοανατολικό τμήμα του νησιού της Τενερίφης στα (Κανάρια νησιά, Ισπανία).

Λόγω του υψομέτρου και της ιδιόμορφης κατάστασής της είναι μια ιδιαίτερα υγρή περιοχή σε σύγκριση με άλλες περιοχές των Καναρίων με αποτέλεσμα την ύπαρξη φυσικών οικοτόπων, όπου υπάρχει πλούσια χλωρίδα, μεταξύ των οποίων η δάφνη. Μεγάλο μέρος του ορεινού όγκου ανακηρύχθηκε φυσικό πάρκο το 1987 και εντάχθηκε πλήρως σε Αγροτικό Πάρκο το 1994. Το 2015 ανακηρύχθηκε Καταφύγιο Βιόσφαιρας από την UNESCO. Η πιο ψηλή κορυφή, ο *Cruz de Taborno*, έχει υψόμετρο 1.024 μ.

Αυτή η περιοχή του νησιού είναι από τις θέσεις με τα πλουσιότερα αρχαιολογικά ευρήματα στις Καναρίους Νήσους. Έχουν αποκαλυφθεί πολλές ταφές, Μούμιες Γουάντσε, αντικείμενα και ζωγραφιές των σπηλαίων. Αυτή η περιοχή ανήκε σε ένα από τα εννέα αυτόχθονα βασίλεια που υπήρχαν στο νησί πριν από την ισπανική κατάκτηση του δέκατου πέμπτου αιώνα. Αυτή η περιοχή είναι επίσης γνωστή για τους θρύλους της.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.unesco.org/new/en/natural-sciences/environment/ecological-sciences/biosphere-reserves/europe-north-america/spain/macizo-de-anaga/.
2. ↑  «Parque Rural de Anaga». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Νοεμβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 29 Ιουλίου 2014.
3. ↑  El macizo de Anaga alberga mayor concentración de endemismos de toda Europa
4. 1 2  «Hallazgos arqueológicos en Canarias». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Σεπτεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 29 Ιουλίου 2014.

Συνδέσεις
---------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Ανάγα** |

* Página del Cabildo Insular de Tenerife
Το **ανάγλυφο της Αθηνάς και του Ποσειδώνα** είναι ελληνικό έργο τέχνης. Ήταν μέρος της συλλογής της Ευαγγελικής Σχολής στην Σμύρνη και γνήσιο έργο από την Αφροδισιά της Καρίας.

Ιστορικό του ευρήματος
----------------------

Το ανάγλυφο βρέθηκε στην Αφροδισία της Καρίας και μελετήθηκε από τον Χάμπο Λόλλινγκ.

Περιγραφή
---------

Το ανάγλυφο είναι σκαλισμένο σε γκριζόλευκο μάρμαρο και έχει διαστάσεις 83 εκ. ύψος, 70 εκ. πλάτος και 20 εκ. πάχος. Πρόκειται για εικόνα πολύπλοκη με τρία πρόσωπα και πολυάριθμα σύμβολα. Αριστερά στέκει ο Ποσειδώνας όρθιος με το αριστερό του πόδι επάνω σε βράχο και στηριζόμενος στην ανεστραμμένη και στο έδαφος καρφωμένη τρίαινα. Δεξιά στέκει η Αθηνά, επίσης όρθια στηριζόμενη στο δόρυ της και φορώντας κορινθιακή περικεφαλαία. Η προσοχή τους είναι στραμμένη στο τραπέζι, στο οποίο μία φτερωτή θεά κρατάει γερά έναν καδίσκο, από τον οποίο είναι έτοιμη κάτι να βγάλει. Κάτω από την εικόνα βλέπουμε επίσης το δελφίνι, σύμβολο του Ποσειδώνα, ενώ στο επάνω άκρο μια κουκουβάγια κάθεται σε δέντρο ελιάς, σύμβολα της Αθηνάς. Το φίδι, άλλο σύμβολο της Αθηνάς είναι κουλουριασμένο στο πόδι του τραπεζιού, ενώ το κράνος της Αθηνάς είναι διακοσμημένο με Πήγασο. Ο Ποσειδώνας είναι γυμνός, με ένα ιμάτιο ριγμένο στον αριστερό του ώμο. Η Αθηνά είναι ντυμένη με μακρύ χιτώνα και φοράει την αιγίδα της. Η ασπίδα της Αθηνάς είναι ακουμπισμένη όρθια στο έδαφος. Η φτερωτή θεά είναι επίσης ντυμένη.

Το ανάγλυφο είναι κατεστραμμένο στα πρόσωπα.

Ερμηνεία
--------

Το ανάγλυφο εξιστορεί τον μυθικό αγώνα που η Αθηνά και ο Ποσειδώνας είχαν διεξάγει για το ποιος θα ήταν ο προστάτης της πόλης αυτής. Στον καδίσκο που κρατάει η φτερωτή θεά βρίσκονται τα ψηφοδέλτια που κατα άλλους είχαν ρίξει οι δώδεκα θεοί ή ο Κέκρωπας και η βασιλική οικογένεια ή ο δήμος των Αθηναίων.
Το ανάγλυφο αποθανατίζει την στιγμή λίγο πριν την ανακοίνωση του αποτελέσματος.

Ιστορική τοποθέτηση
-------------------

Το ανάγλυφο είναι έργο του 3ου αιώνα π.Χ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Απολλόδωρος, γ 14,1
2. ↑  Αριστίδης, Παναθήναια σελ. 106,15

Πηγές
-----

* Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο Αθηνών (1882). *Mitteilungen, Τόμος 7*. Αθήνα: Εκ του Τυπογραφείου Αδελφών Περρή.

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο αρχαιολογία | Πύλη αρχαιολογία |
Η **αθυμία** είναι η έλλειψη ευδιαθεσίας, βαρυθυμία, δυσθυμία, ακεφιά, στενοχώρια. Στην αρχαιότητα, ο όρος κυριολεκτικώς σήμαινε την ψυχική κατάσταση χωρίς οργή ή πάθος, την έλλειψη θάρρους, την ανησυχία, τη λιποψυχία, την αποθάρρυνση και τη δειλία.

Συνώνυμα οι λέξεις ακεφιά, βαρυθυμία, κακοδιάθεση, κακοκεφιά. 

Στην Ψυχιατρική και την Ψυχολογία, αθυμία σημαίνει την (παθολογική) απουσία συναισθημάτων, την αβουλία και τις μειωμένες επιδιώξεις, παρορμήσεις ή επιθυμίες, που ως συμπτώματα απαντούν σε διάφορες ψυχικές νόσους. Ειδικότερα, η αθυμία εκφράζει απλώς την έλλειψη διάθεσης και ευχάριστων συναισθημάτων μέχρι και την πλήρη αδιαφορία (απάθεια). Ο αυτός όρος μπορεί, επίσης, να δηλώνει συγγενή έλλειψη του θύμου αδένα.

### Η αθυμία στη θεολογία

Ο όρος «αθυμία» προέρχεται από το στερητικό «α» και την λέξη «θυμός». Με τον όρο «θυμός» δεν εννοείται  η  οργή, αλλά η  ζωτική ενέργεια του θυμοειδούς μέρους της ψυχής, η οποία φέρει τον άνθρωπο να βρίσκεται σε ζωηρή και ενεργητική ψυχοσωματική διάθεση. Οπότε «αθυμία» είναι η νοσηρή εκείνη κατάσταση, η οποία παραλύει τα νεύρα της ψυχής και άρα τον όλο άνθρωπο. Αυτή η παράλυση του αφαιρεί την δύναμη και την δυνατότητα να κινηθεί προς τον Θεό Δημιουργό του, προς τον συνάνθρωπό του, αλλά και προς τον ίδιο τον εαυτό του, ώστε να δη τι του συμβαίνει η πως πορεύεται. Έτσι διαλύεται ως προσωπικότητα.

Στην Π.Δ. γίνεται λόγος για «καρδίαν αθυμούσαν» (Δευτ. 28, 65), με την ψυχολογική σημασία τού όρου, δηλ. για μία βαριά θλίψη (Α’ Βασ. 1, 6). Ομοίως, ο όρος μπορεί να δηλώνει αποκαρδίωση και απογοήτευση για την ηθική και πνευματική κατάπτωση μιας κοινωνίας (Ψαλμ. 118, 53) ή να εκφράζει γενικώς τα δεινά και τη δυσχερή κοινωνικο-οικονομική θέση των πτωχών και αδικουμένων (Ησ. 25, 4). Στην Κ.Δ. απαντά, επίσης, το ρήμα «αθυμώ» (Κολ. 3, 21), με τη σημασία τού δειλιάζω και απελπίζομαι.

Για τους Ανατολικούς Πατέρες τής Εκκλησίας (Μάξιμο Ομολογητή, Ιωάννη Δαμασκηνό, Αντώνιο Μοναχό κ.ά.), που συνδέουν την αθυμία με τη λύπη και την ακηδία, η εν μέτρω αθυμία είναι δοσμένη από τον Θεό στην ανθρώπινη φύση (Ιω. Χρυσ. MPG 63, 685), όταν διαπράττουμε αμαρτία (MPG 47, 491), για να μας σμιλεύει τον χαρακτήρα (MPG 52, 596-597) και να μας διατηρεί σε πνευματική εγρήγορση. Εντούτοις, κατά τον ιερό Χρυσόστομο, η αθυμία πολλές φορές προέρχεται από τον κόρο, σχετιζόμενη έτσι με την ανία.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ: Τσιτσίγκος Σ. Κ. «Αθυμία», τ. Α’, σ. 394, Αρτέμη Ε. Α. «Η ευθυμία στη σκέψη τού ιερού Χρυσοστόμου και οι τρόποι αποφυγής τής αθυμίας», ΚΟΙΝΩΝΙΑ 2 (2003) 169-177· Παπαδόπουλος Ν. Γ. Λεξικό τής Ψυχολογίας, Αθήνα 2005· Τσιτσίγκος Σ. Κ. Η ψυχή τού ανθρώπου κατά τον ιερό Χρυσόστομο, Αθήνα 2000.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Κωστόπουλος, Κύριλλος, Αρχ. Δρ. (5 Μαΐου 2023). «Η αθυμία και η θεραπεία της». *Πεμπτουσία*. Ανακτήθηκε στις 7 Μαΐου 2023.
Το **Ανάγλυφο Μήδειας και Πελειάδων** που φιλοξενείται στα Αρχαιολογικά Μουσεία του Βερολίνου με αριθμό καταλόγου SK 925 είναι αρχαίο αντίγραφο ελληνικού ανάγλυφου του 5ου αιώνα π.Χ. και βρίσκονταν σε ιδιωτικές συλλογές από την εποχή της Αναγέννησης.

Ιστορική αναδρομή
-----------------

Το ανάγλυφο είναι γνωστό από την εποχή της Αναγέννησης. Περί το έτος 1550 βρίσκονταν στην ιδιωτική συλλογή του Καρδινάλιου Νικκολό Ριντόλφι (Niccolò Ridolfi). Αργότερα τοποθετήθηκε στο Παλάτσο Στρότσι (Palazzo Strozzi) στην Φλωρεντία, και μετά στο Παλάτσο Νικκολίνι (Palazzo Niccolini). Αγοράστηκε το 1828 στη Ρώμη και εκτίθεται σήμερα στα Αρχαιολογικά Μουσεία του Βερολίνου.

Περιγραφή
---------

Είναι από μάρμαρο της Πεντέλης. Εικονίζει στα αριστερά την Μήδεια, που κρατάει στα χέρια της ένα μικρό κουτάκι και είναι έτοιμη να το ανοίξει. Φοράει διπλό χιτώνα, σανδάλια και κορώνα στο κεφάλι. Στα δεξιά δύο γυναίκες, οι θυγατέρες του μυθικού βασιλιά της Θεσσαλίας Πελία παίρνουν μέρος στη διαδραματιζόμενη σκηνή. Η μια από αυτές στο κέντρο του ανάγλυφου φοράει έναν απλό χιτώνα, ο οποίος αφήνει ακάλυπτο το αριστερό στήθος. Η σγουρή κόμη είναι πιασμένη πίσω στο κεφάλι και σχηματίζει στρογγυλό κότσο. Σκύβει τοποθετώντας έναν τρίποδα με λεκάνη μεταξύ αυτής και της Μήδειας. Η αδελφή της στο δεξιό μέρος φοράει χιτώνα. Στέκει σκεπτική με το πρόσωπο στραμμένο προς τον θεατή. Στο χέρι κρατάει κλαδί ελιάς.

Ερμηνεία
--------

Αρχικά η σκηνή περιείχε και ένα σπαθί, το οποίο αργότερα αντικαταστάθηκε από κάποιον εργάτη που το επισκεύασε. Η σκηνή περιγράφει την προετοιμασία ενός λουτρού που υποτίθεται ότι θα ξαναφέρει τη νιότη στον Πελία. Ο θεατής ξέρει ότι οι δύο αδελφές έχουν πέσει θύμα απάτης, ενώ η Μήδεια είναι έτοιμη να απολαύσει την εκδίκησή της. 

Πιστεύεται ότι το ανάγλυφο ετούτο ήταν μέρος του διακόσμου ενός βωμού της Αρχαίας Αγοράς, στον οποίο ανήκαν τρία άλλα γνωστά ανάγλυφα που περιέχουν παρόμοιες σκηνές. Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή, τα τέσσερα ανάγλυφα διακοσμούσαν τη ζωφόρο ενός νεκρικού ναϊσκου.

Πηγές
-----

* Μαξ Κούντζε: *Relief mit der Darstellung der Medea und den Peliaden*. In: Staatliche Museen zu Berlin. Preußischer Kulturbesitz. Antikensammlung (Hrsg.): *Die Antikensammlung im Pergamonmuseum und in Charlottenburg*. von Zabern, Mainz 1992, ISBN 3-8053-1187-7, σσ. 134–135.
* *Medea und die Peliaden*. In: Königliche Museen zu Berlin (Hrsg.), Αλεξάντερ Κόντσε (Vorarbeit): *Beschreibung der antiken Skulpturen mit Ausschluss der pergamenischen Fundstücke*. Spemann, Berlin 1891, σσ. 375–376. (Verzeichnis-Nr. 925)

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο αρχαιολογία | Πύλη αρχαιολογία |
Η **Ακουιτανική γλώσσα** ομιλούτο και στις δύο πλευρές των δυτικών Πυρηναίων στην αρχαία Ακουιτανία (περίπου μεταξύ των Πυρηναίων και της Γκαρόν, στην περιοχή που αργότερα αποκαλείται Γασκώνη) και στις περιοχές νότια των Πυρηναίων στις κοιλάδες της Χώρας των Βάσκων πριν από τη Ρωμαϊκή κατάκτηση. Πιθανότατα επέζησε στην Ακουιτανία μέχρι τον πρώιμο Μεσαίωνα.

Τα αρχαιολογικά, τοπωνυμικά και ιστορικά στοιχεία δείχνουν ότι ήταν μια Βασκονική γλώσσα ή μια ομάδα γλωσσών που αποτελούν πρόδρομο της Βασκικής γλώσσας. Τα σημαντικότερα τεκμήρια είναι μια σειρά από αναθηματικά και ταφικά κείμενα στα λατινικά που περιέχουν περίπου 400 προσωπικά ονόματα και 70 ονόματα θεών.

Βιβλιογραφία
------------

* Joakin Gorrotxategi, Ivan Igartua,Joseba Lakarra (arg.). (2018). *Euskararen historia*. Vitoria-Gasteiz: Eusko Jaurlaritzaren Argitalpen Zerbitzu Nagusia. (Aleak, euskaraz, 860 orrialde ditu: koloretako mapak eta grafikoak. Liburuaren gaztelaniazko bertsioa ere badago. (Bibliografia: 801-847 orrialdeetan) ISBN 978-84-457-3433-9.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* SUDOC: 028924886
* BNF: cb12065983w (data)

 |

 |
Η τροχήλατη ατμοκορβέττα ***Ακαταμάχητος*** ήταν ένα από τα πρώτα σκάφη του πολεμικού ναυτικού του νεοσύστατου Ελληνικού κράτους. Η ονομασία του οποίου αποτελεί μετάφραση του Αγγλικού ονόματος ‘Invincible’ αγοράσθηκε από την επιτροπή φιλελλήνων της Βρετανίας μαζί με άλλα τέσσερα ατμοκίνητα πλοία το 1824, αξιοποιώντας δάνειο 150.000 λιρών.

Το πλοίο είχε εκτόπισμα 400 τόνων και οι διαστάσεις του ήταν 100x16, 5x5 πόδια. Την κίνηση εξασφάλιζαν δύο μηχανές 50 ίππων που κατανάλωναν καθημερινά 4,5 τόνους. Σε ό,τι αφορά τον οπλισμό του το σκάφος έφερε 4 κορρονάδες των 68 λιβρών, 2 πυροβόλα των 68 λιβρών και 1 πυροβόλο των 32 λιβρών.

Γενικά η ‘Ακαταμάχητος’ χαρακτηριζόταν από κακή κατασκευή. Καταστράφηκε από πυρκαγιά στον Τάμεση κατά τη διάρκεια δοκιμαστικού πλου.

Ιδίου τύπου πλοία είναι τα: Επιχείρησις και Ερμής Ι. Ενώ τα ιδίου τύπου 'Alert' και 'Dasher' δεν καθειλκύσθηκαν ποτέ.
Συντεταγμένες: 36°44′5.500″N 29°55′17.483″E﻿ / ﻿36.73486111°N 29.92152306°E﻿ / 36.73486111; 29.92152306

Η **Ακαρασσός** ήταν πόλη της αρχαίας Λυκίας.

Η πόλη, κατά πάσα πιθανότητα, βρισκόταν στη θέση του σημερινού Έλμαλι, στην επαρχία Αττάλειας, στην Τουρκία.

Επισκοπή
--------

Δεδομένου ότι βρισκόταν στη ρωμαϊκή επαρχία της Λυκίας, η επισκοπή Ακαρασσού αποτελούσε έδρα βοηθού επισκόπου της μητροπολιτικής έδρας των Μύρων, της πρωτεύουσας της επαρχίας. Καταγράφεται σε όλα τα *Notitiae Episcopatuum* από τα μέσα του 7ου αιώνα έως περίπου το 1300. Το όνομα ενός μόνο από τους επισκόπους της είναι γνωστό με βεβαιότητα: ο Νικόλαος συμμετείχε στη Σύνοδο της Χαλκηδόνας το 451 και ήταν ένας από τους υπογράφοντες την επιστολή, που οι Λύκιοι επίσκοποι έστειλαν το 458 στον Βυζαντινό Αυτοκράτορα Λέοντα Α' τον Θράκα, για να διαμαρτυρηθούν για τη δολοφονία του Προτέριου Αλεξανδρείας. Λόγω της ομοιότητας των ονομάτων της Ακαρασσού στη Λυκία και της Ακράσσου στη Λυδία, δεν είναι σαφές σε ποιον από αυτούς τους δύο ανήκαν άλλοι δύο επίσκοποι, ο ένας από τους οποίους ήταν στη Β' Σύνοδο της Νίκαιας το 787, ο άλλος στη Φωτιακή Σύνοδο του Κωνσταντινούπολη (879) : Οι Le Quien, οι Pétridès και οι Darrouzès διαφέρουν στις ερμηνείες τους.  

Δεν έχει πλέον ποίμνιο η επισκοπή αυτή. Η Ακαρασσός καταγράφεται σήμερα από την Καθολική Εκκλησία ως έδρα τιτουλάριου επισκόπου.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «ToposText». *topostext.org*. Ανακτήθηκε στις 29 Οκτωβρίου 2022.
2. ↑  *Stephani Byzantii Ethnicorum quæ supersunt. Ex recensione Augusti Meinekii*. 1849.
3. ↑  Pedar W. Foss. *The Hacımusalar Project Regional Survey: landscape and settlement investigations in the Elmalı Basin* (PDF). σελ. 7. Ανακτήθηκε στις 17 Δεκεμβρίου 2014.
4. ↑  Sophrone Pétridès, v. *1. Acrasus*, in *Dictionnaire d'Histoire et de Géographie ecclésiastiques*, vol. I, Paris 1909, col. 368
5. ↑  Jean Darrouzès, *Listes épiscopales du concile de Nicée (787)*, in: *Revue des études byzantines*, 33 (1975), p. 35.
6. ↑  *Annuario Pontificio 2013* (Libreria Editrice Vaticana 2013 (ISBN 978-88-209-9070-1)), p. 822

Βιβλιογραφία
------------

* Gustav Hirschfeld, article *Akarassos* in Paulys Realencyclopädie der Classischen Altertumswissenschaft, vol. I,1, p. Stuttgart 1893, p. 1150. (see German-language Wikisource)
* Louis Robert: *Hellenica*, vol 10, Paris 1955, pp. 207–208.
* Hansgerd Hellenkemper, Friedrich Hild: *Lykien und Pamphylien* (*Tabula Imperii Byzantini* 8.) Verlag der Österreichischen Akademie der Wissenschaften, Vienna 2004, (ISBN 3-7001-3280-8), pp. 425-426.


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Γεωγραφία
* Πύλη:Ασία
* Πύλη:Τουρκία
 |

 |
Σύμφωνα με τη θεωρία του Piagget το μικρό παιδί αναπτύσσει τη γνώση για τον κόσμο γύρω του μέσα από ένα δομικό και ένα λειτουργικό μέρος. Πιο συγκεκριμένα, οι δομές γνώσης του δομικού μέρους, αρχικά, είναι σχήματα που αργότερα , καθώς το παιδί μεγαλώνει, μετατρέπονται σε νοητικές δομές ή αλλιώς λογικές πράξεις μέσω των διαδικασιών της αφομοίωσης και της συμμόρφωσης. Με την αφομοίωση το μικρό παιδί ενσωματώνει καινούριες πληροφορίες στα ήδη υπάρχοντα σχήματα και με τη διαδικασία της συμμόρφωσης τροποποιεί ορισμένα ήδη υπάρχοντα σχήματα και τα προσαρμόζει στις νέες καταστάσεις. Η γενικότερη αυτή διαδικασία αντιληπτικότητας του παιδιού για τον κόσμο σχετίζεται άμεσα και με την ανάπτυξη της γλώσσας. Σε κάθε επίπεδο της γλωσσικής ανάπτυξής του το παιδί εκφράζει σχέσεις, ταξινομήσεις και διαχωρισμούς που έχει προηγουμένως κατανοήσει. Η κατανόηση είναι οι πτυχές του κόσμου που μας περιβάλλει (Frank Smith), είναι η ικανότητά μας να συσχετίζουμε καινούρια πράγματα με αυτά που ήδη γνωρίζουμε, που ήδη έχουμε μάθει. Μαθαίνουμε να μιλάμε επειδή αναπτύσσουμε την ικανότητα κατανόησης του προφορικού λόγου.

Πιο συγκεκριμένα, το βρέφος κατακτά αρχικά το φωνολογικό υποσύστημα της γλώσσας, διακρίνοντας και κατανοώντας λεπτές διαφορές ανάμεσα στα φωνήματα. Στη συνέχεια ,στην ηλικία περίπου των τριών ετών, το μικρό παιδί έχει κατανοήσει την χρήση γραμματικών κανόνων μιας γλώσσας και εμπλουτίζει τον προφορικό του λόγο με άρθρα, προθέσεις, συνδέσμους, βοηθητικά ρήματα και αντωνυμίες, ενώ μέχρι την ηλικία των πέντε χρόνων του παρατηρείται ραγδαία ανάπτυξη του λεξιλογίου του και επομένως σημασιολογική ανάπτυξη στον προφορικό του λόγο. Τέλος , αναπτύσσεται η πραγματολογία, το υποσύστημα της γλώσσας που αφορά την επικοινωνία των ατόμων. Τα παιδιά σε αυτή τη φάση καλούνται να επικοινωνήσουν με τους γύρω τους χρησιμοποιώντας τον προφορικό λόγο, έτσι ώστε να παράγεται νόημα , κατανοητό από την μεριά του ακροατή. Από έρευνες των Berninger και Αbbott το 2010 έχει προκύψει το συμπέρασμα ότι η ομιλία και η ακουστική κατανόηση είναι δύο διαφορετικά συστήματα της γλώσσας που όμως εμφανίζουν υψηλή αλληλεξάρτηση.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Αϊδίνης Αθανάσιος (2012). *Γραμματισμός στην πρώτη σχολική ηλικία: μια ψυχογλωσσολογική προσέγγιση*. Gutenberg. ISBN 978-960-01-1533-8.
Με τον προσδιοριστικό πολιτικό όρο **αντικυβερνητικός** χαρακτηρίζεται γενικά ο αντίθετος ενός Κυβερνήτη ή μιας κυβέρνησης. Εν προκειμένω ο οποιοσδήποτε αντιπολιτευόμενος ή εναντιούμενος προς την κυβέρνηση της χώρας. Σπανιότερα χαρακτηρίζει επίσης και τον αντικαταστάτη.

Στη νεότερη ελληνική ιστορία "αντικυβερνητικοί" ονομάζονταν οι αντιπολιτευόμενοι τον κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια καθώς και οι μετά τον θάνατο αυτού αντιπολιτευόμενοι τον νέο κυβερνήτη και αδελφό του προηγουμένου Αυγουστίνο Καποδίστρια, που τελούσαν υπό την αρχηγία του Ιωάννη Κωλέττη, οι οποίοι σχημάτισαν στα Μέγαρα "αντικυβερνητική κυβέρνηση" υπό τον Π. Νοταρά.

Επίσης "αντικυβερνητική επιτροπή" με τον χαρακτήρα αντικαταστάτου, είχε ονομαστεί η τριμελής επιτροπή που είχε εκλεγεί στις 2 Απριλίου του 1827 από την Γ΄ Εθνοσυνέλευση (στη Τροιζήνα).

Σήμερα με τον όρο αυτόν χαρακτηρίζονται γενικά πολιτικές ενέργειες, παράγοντες, πολιτικός τύπος καθώς και κινήσεις πολιτών, όπως διαδηλώσεις, πορείες, διαμαρτυρίες, κ.λπ. (π.χ. αντικυβερνητικές διαδηλώσεις).
Στην ελληνική μυθολογία ο **Αμαρυγκέας** (αρχ. ελλ. *Αμαρυγκεύς*, που ετυμολογείται από το ρήμα *αμαρύσσω* = γυαλίζω στον ήλιο, αστράφτω ως λεία επιφάνεια) ήταν κατά τον Ευστάθιο γιος του Αλέκτορα και της Διογενείας, εγγονός του Φόρβαντα του Θεσσαλού. Σύμφωνα όμως με τον Παυσανία ο Αμαρυγκέας ήταν γιος του Πιττύου από τη Θεσσαλία, ενώ σύμφωνα με άλλες δύο παραδόσεις ήταν γιος του Φυκτέα ή του Ονησιμάχου από τις Μυκήνες, και πήρε μέρος στον Τρωικό Πόλεμο με 19 πλοία.

Ο Αμαρυγκέας, κατά την παράδοση που διασώζει ο Παυσανίας, έφθασε μαζί με τον πατέρα του Πίττυο στην Ήλιδα. Εκεί ο βασιλιάς της χώρας Αυγείας, γνωρίζοντας τη φήμη του Αμαρυγκέως ως τρανού και γενναίου πολεμιστή, τον δέχθηκε να εγκατασταθεί εκεί και του παρεχώρησε ένα μέρος της χώρας του, προκειμένου να τον έχει σύμμαχό του εναντίον του Ηρακλή (όπως και έγινε). Ο Αμαρυγκέας έγινε έτσι βασιλιάς τμήματος της Ήλιδας, στη Βουπρασία, κοντά στη σημερινή Μανωλάδα, και αρχηγέτης των Επειών. Σε ανάμνηση του ευχάριστου αυτού γεγονότος, οι γιοι του τέλεσαν αθλητικούς αγώνες κατά την ταφή του στη Βουπρασία, στους οποίους κατά την *Ιλιάδα* έλαβε μέρος και ο ομηρικός Νέστωρ, που τότε ήταν ακόμα νεαρός στην ηλικία. Συγκεκριμένα ο Νέστωρ αναθυμάται στον Αχιλλέα τη συμμετοχή του ως εξής: *«Πού είναι η νιότη μου κι η ανδρειά που στο Βουπράσι εφάνη / σαν έθαπταν οι Επειοί τον μέγα πολεμάρχον / Αμαρυγκέα, κι έθεσαν αγώνα τα παιδιά του»* (*Ιλιάς*, Ψ 629-631, μετάφραση Ι. Πολυλά).

Αντιθέτως, σύμφωνα με τον Εκαταίο, οι Επειοί και ο Αμαρυγκέας πολέμησαν μαζί με τον Ηρακλή και εναντίον του Αυγείου.

Ο Αμαρυγκέας απέκτησε δύο γιους, τον Διώρη και (κατά τον Απολλόδωρο) και τον Ιππόστρατο. Ωστόσο ο Ησίοδος υποστηρίζει ότι ο Ιππόστρατος ήταν εγγονός του Αμαρυγκέως και όχι γιος του. Ο Διώρης έγινε αρχηγός των Επειών στην εκστρατεία κατά της Τροίας, όπου ο Όμηρος στην *Ιλιάδα* τον αποκαλεί από τον πατέρα του **«Αμαρυγκείδη»** σε δύο διαφορετικά χωρία (Β 622, Δ 517). Εκεί όμως ο Διώρης σκοτώθηκε από τον Πείροο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Κρουσίου *Λεξικόν Ομηρικόν*
2. ↑  Ευσταθίου *Παρεκβολαὶ εις την Ομήρου Ιλιάδα καὶ Οδύσσειαν*
3. ↑  Παυσανίου *Ελλάδος περιήγησις*, Βιβλίο Ε΄ (*Ηλιακών Α΄*), 1, 11
4. ↑  Αναφέρεται στον Στράβωνα, 8.341
5. ↑  *Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου* 1.8.4

Πηγές
-----

* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 4, σσ. 667-668
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 128
* Κρουσίου: *Λεξικόν Ομηρικόν*, διασκευή από την έκτη γερμανική έκδ. υπό Ι. Πανταζίδου, έκδοση «Βιβλιεκδοτικά καταστήματα Αναστασίου Δ. Φέξη», Αθήνα 1901, σελ. 59
Ο **Αμασιάνος** (Amasiano) (... - 1ος αιώνας) θεωρείται από την τοπική παράδοση ο πρώτος επίσκοπος του Τάραντα και τιμάται ως άγιος από την Καθολική Εκκλησία.

Σύμφωνα με την αγιογραφική παράδοση, ο Άγιος Πέτρος και ο Άγιος Μάρκος ταξιδεύοντας από την Αντιόχεια στη Ρώμη έφτασαν στον Τάραντα και συνάντησαν τον Αμασιανό ή Αμάσιο έναν γέρο, καμπούρη εκ γενετής, φύλακα του κήπου Ευκάντιο κοντά στο Μαρ Πίκολο. Ο Μάρκος θεράπευσε τον Αμασιανό ο οποίος ασπάστηκε τον Χριστιανισμό. Ο Πέτρος, πριν φύγει για τη Ρώμη, τον διόρισε πρώτο επίσκοπο της εκκολαπτόμενης χριστιανικής κοινότητας του Τάραντα.

Ο Αμασιάνος θήτευσε την Εκκλησία του Τάραντα για είκοσι μήνες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Domenico Ludovico De Vincentiis, Storia di Taranto - Σελίδα 17
2. ↑  Francesco Sferra, Compendio della storia di Taranto per Francesco Sferra
3. ↑  *Historia Sancti Petri qualiter cum Sancto Marco Tarentum venerunt* (Storia di san Pietro come con san Marco venne a Taranto), scritta probabilmente fra la fine del IX e gli inizi del X sec. d.C. e pubblicata soltanto nel XVI secolo.
**Η Ινφάντα Αικατερίνη της Καστίλλης** (1403-1439) ήταν Δούκισσα της Βιγιένα και, εξ αγχιστείας, Ινφάντα της Αραγονίας, κόμισσα της Αλμπουκέρκης και κόμισσα του Εμπόριο. 

Η Αικατερίνη ήταν το δεύτερο παιδί του βασιλιά Ερρίκου Γ΄ της Καστίλης και της Αικατερίνης του Λάνκαστερ. Το 1418, παντρεύτηκε τον πρώτο ξάδερφό και κουνιάδο της, Ερρίκο της Αραγωνίας. Ο γάμος ήταν μέρος μιας συμφωνίας με την οποία ο μεγαλύτερος αδερφός του Ερρίκου, Αλφόνσος παντρεύτηκε τη μεγαλύτερη αδερφή της Αικατερίνης Μαρία και με την οποία η αδερφή του Χένρι Μαρία παντρεύτηκε τον αδερφό της Αικατερίνης, Βασιλιά Ιωάννη Β 'της Καστίλης. 

Η Ινφάντα, αναγκάστηκε να ακολουθήσει τον άντρα της στην εξορία αφότου απέτυχε να πάρει την εξουσία από το αγαπημένο του αδελφό, Αλβάρο ντι Λούνα, το 1420. Δεν έλαβαν όλη την προίκα της μέχρι το 1427. Από τον γάμο τους δεν απέκτησαν παιδιά. Η Δούκισσα της Βιλένας πέθανε μετά από μια αποβολή το 1439.

Παραπομπές
----------

1. 1 2  p10730.htm#i107292.
2. 1 2  «Dictionary of Women Worldwide» (Αγγλικά) Gale, Yorkin Publications. Ντιτρόιτ. 2006. ISBN-13 978-0-7876-7585-1.
3. ↑  p10730.htm#i107292. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
4. 1 2  Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) *The Peerage*.
Σφαιρικό τρίγωνο, οριζόμενο από μέγιστους κύκλους
Η **σφαιρική γεωμετρία** είναι ιδιαίτερος κλάδος της μη Ευκλείδειας γεωμετρίας που πραγματεύεται ειδικά την κυρτή επιφάνεια της σφαίρας εξετάζοντας και μετρώντας τόσο αποστάσεις όσο ειδικότερα τα σφαιρικά τρίγωνα. Συναφής δε κλάδος είναι και η σφαιρική τριγωνομετρία.

Σε αντίθεση με την επιπεδομετρία όπου βασικές έννοιες μετρήσεων είναι σημεία, ευθείες γραμμές και επίπεδες γωνίες στη σφαιρική γεωμετρία αντίστοιχα είναι ίχνη σημείων, αποστάσεις, κατ΄ ονομασία «συντομότερες», που αποτελούν τόξα μεγίστων κύκλων και δίεδρες γωνίες επιπέδων μεγίστων κύκλων. Ένα πρόσθετο στοιχείο που λαμβάνει υπόψη είναι ο λεγόμενος αντίποδας ενός σημείου ή ίχνους σημείου.

Σε εφαρμογή των παραπάνω εννοιών στην επιφάνεια της Γης χαρακτηρίζονται επίσης γεωδαισιακές, σε εφαρμογή επί της ουράνιας σφαίρας λέγονται αστρονομικές ή **ουράνιες** όπου και ορίζονται με ανάλογα συστήματα συντεταγμένων. Κατ΄ επέκταση και η μετρική αστρονομία χαρακτηρίζεται σφαιρική αστρονομία.

Συχνότερη κλασική χρήση σφαιρικής γεωμετρίας κάνουν τόσο η Αστρονομία όσο και η Ωκεανοπλοΐα καλούμενη επί τούτου και "αστρονομική ναυτιλία", η μεν πρώτη στις διάφορες αστρονομικές παρατηρήσεις και μελέτες, η δε δεύτερη κυρίως στην εύρεση γραμμής θέσεως ή την επίλυση του τριγώνου θέσεως για τον προσδιορισμό του γεωγραφικού στίγματος.

Δείτε επίσης
------------

* Γεωγραφικές συντεταγμένες
* Ουράνιες συντεταγμένες

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Σφαιρική γεωμετρία** |

* Geometrie auf der Kugel (Facharbeit).pdf (1,71 MB)
* Vorlesung über sphärische Geometrie
* Σφαιρική γεωμετρία. - Πανεπιστήμιο Βόρειας Καρολίνας
* Γεωμετρία της σφαίρας - Πενεπιστήμιο Rise

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* GND: 4182228-6
* NDL: 01212460

 |

 |
Ο **Αλβίνος** ήταν αρχαίος Έλληνας πλατωνικός φιλόσοφος, που έζησε τον 2ο αιώνα μ.Χ. στη Σμύρνη και υπήρξε μαθητής του Θέωνα του Σμυρναίου και του Γαΐου του Πλατωνικού. Με τη σειρά του ο Αλβίνος υπήρξε δάσκαλος του διάσημου γιατρού Γαληνού. Ο Αλβίνος συνέγραψε μία εισαγωγή στα συγγράμματα του Πλάτωνα, τον *«Πρόλογο»*, η οποία σώζεται, καθώς και μία πραγματεία για την πλατωνική διδασκαλία, τον *«Διδασκαλικό»*.

Στον *«Πρόλογο»*, αφού πρώτα επεξηγεί τη φύση του πλατωνικού διαλόγου, συγκρίνοντας τα έργα αυτά με μικρά δράματα, ο Αλβίνος υποδιαιρεί τους πλατωνικούς διαλόγους σε 4 κατηγορίες (τάξεις): τους λογικούς, τους κριτικούς, τους φυσικούς και τους ηθικούς. Αναφέρει επίσης μία άλλη ταξινόμησή τους σε τετραλογίες, σύμφωνα με τα θέματά τους. Συμβουλεύει ότι οι διάλογοι *Αλκιβιάδης, Φαίδων, Πολιτεία* και *Τιμαίος πρέπει να διαβάζονται σε σειρά.*

Πηγές
-----

* Ιωάννη Κακαβούλια: *«Ελληνική Γραμματολογία (αρχαία και βυζαντινή)»*, εκδ. Νικόδημος, Αθήνα, σελ. 25

Παραπομπές
----------

1. 1 2  130921486.
2. ↑  «Identifiants et Référentiels». (Γαλλικά) *IdRef*. Agence bibliographique de l'enseignement supérieur. Ανακτήθηκε στις 11  Μαΐου 2020.
3. ↑  *Czech National Authority Database*. jn19981000082. Ανακτήθηκε στις 8  Ιουνίου 2022.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 54284156
* LCCN: n91064768
* ISNI: 0000 0001 1645 2501
* GND: 118644319
* SELIBR: 175087
* SUDOC: 030468965
* BNF: cb130921486 (data)
* BIBSYS: 90780778
* NDL: 01147754
* NKC: jn19981000082
* ICCU: CFIV087123
* BNE: XX1496013

 |

 |
Οι **σχέσεις Βοσνίας-Ερζεγοβίνης και Τουρκίας** αναφέρονται στις διμερείς σχέσεις μεταξύ της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης και της Τουρκικής Δημοκρατίας. Οι διπλωματικές σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών άρχισαν στις 29 Αυγούστου 1992. Η Βοσνία-Ερζεγοβίνη έχει δύο πρεσβείες στην Άγκυρα και τη Σμύρνη και ένα προξενείο στην Κωνσταντινούπολη, ενώ η Τουρκία έχει μία πρεσβεία στο Σεράγεβο και ένα προξενείο στο Μόσταρ.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Dates of Recognition and Establishment of Diplomatic Relations». Ministry of Foreign Relations of Bosnia and Herzegovina. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Δεκεμβρίου 2010. Ανακτήθηκε στις 16 Ιουλίου 2012.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πρεσβεία της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης στην Άγκυρα
* Πρεσβεία της Τουρκίας στo Σεράγεβο
Ο **Αμαργάσαυρος** είναι ένα είδος σαυρόποδου δεινόσαυρου, που έζησε κατά την κατώτερη Κρητιδική περίοδο στην Αργεντινή.

Περιγραφή
---------

Απεικόνιση
Ο αμαργάσαυρος είχε μικρό μέγεθος για σαυρόποδο. Είχε μήκος 10 μέτρα και ζύγιζε 3 τόνους. Ήταν ένα εύσωμο ζώο με κοντά και παχιά πόδια και λαιμό. Η ουρά του ήταν όσο το μήκος του σώματός του και πιθανόν τελείωνε σε ένα μαστίγιο. 

Ο αμαργάσαυρος είχε δυο σειρές με μακριά αγκάθια κατά μήκος του λαιμού και της πλάτης του, που το καθένα είχε ύψος 1,8 μέτρα. Τα αγκάθια χρησίμευαν για να αμύνεται από τα αρπακτικά ζώα. Μια δερμάτινη μεμβράνη ανάμεσα στα αγκάθια σχημάτιζε ένα ιστίο, που χρησίμευε για τη ρύθμιση της θερμοκρασίας του και την προσέλκυση του θηλυκού.

Ιστορία & απολιθώματα
---------------------

Ο αμαργάσαυρος ανακαλύφθηκε από έναν γεωλόγο που εργαζόταν για λογαριασμό εταιρείας πετρελαίου. Πήρε το όνομά του από την τοποθεσία Αμάργα της Αργεντινής το 1991, όπου την ίδια χρονιά οι ερευνητές έφεραν στην επιφάνεια τα απομεινάρια του. Μέχρι σήμερα έχουν ανακαλυφθεί μερικοί σχεδόν πλήρεις σκελετοί.

Βιολογία
--------

Ο αμαργάσαυρος ζούσε σε ξηρό και ζεστό περιβάλλον. Τρεφόταν σε ύψος 2,7 μέτρων, όπως μαρτυρά ο προσανατολισμός των σπονδύλων του λαιμού, και είτε βάδιζε αργά είτε κάλπαζε σαν ρινόκερος, όπως φαίνεται από τα κοντά του πόδια.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ντον, Λέσσεμ (2010). *Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ ΤΩΝ ΔΕΙΝΟΣΑΥΡΩΝ*. Ελλάδα: Τέσσερα Πι Α.Ε. σελ. σ.19. ISBN 978-960-488-133-8.
2. ↑  Κωσταντίνου, Τζένη (2008). *Η εγκυκλοπαίδεια για τους Δεινόσαυρους και την Προϊστορία*. Ελλάδα: Κώστας Γιαννικός. σελ. σ. 41. ISBN 978-960-441-986-9.

  


|  |  |
| --- | --- |
| Wikispecies logoWikispecies logo | Τα Βικιείδη έχουν πληροφορίες για το θέμα:   **Αμαργάσαυρος** |

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Αμαργάσαυρος** |
Ο **Τσέκκο Αντζολιέρι** (Cecco Angiolieri, 1260-1312) ήταν Ιταλός ποιητής σύγχρονος του Δάντη. Περίφημο το σοννέτο του *S' i' fosse foco* (*Αν ήμουνα φωτιά*).

Κριτική
-------

Με βάση την πιο πρόσφατη κριτική δεν είναι σωστό να αναζητούνται αυτοβιογραφικές αναφορές στις συνθέσεις του Αντζολιέρι, δεδομένου του περίεργου λογοτεχνικού χαρακτήρα των ποιημάτων του. Ακόμα και σε εκείνα τα ποιήματα που φαίνονται πιο προσωπικά εντοπίζεται μία ιδέα παρωδίας, καρικατούρας, και στιλιστικής υπερβολής, στην οποία τα συναισθήματα και τα πάθη αποτελούν το πρόσχημα για γλωσσικά παιχνίδια. Σε αυτές τις ακραίες εκφράσεις υπάρχει η απόλαυση να εντυπωσιαστεί ο αναγνώστης και η απόρριψη των ιδανικών της ευγενικής ζωής.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 32075425
* **AA**: 139750
* LCCN: n79096869
* ISNI: 0000 0001 2126 7781
* GND: 118649353
* SELIBR: 174811
* SUDOC: 032676964
* BNF: cb12366054k (data)
* MusicBrainz: 9f342bbe-788d-4ba3-bae7-65f0d2bc9ec8
* NKC: mzk2003202744
* ICCU: CFIV078939
* BNE: XX1464437

 |

 |
Η **Αγία Ωραιοζήλη** είναι μάρτυρας της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Η μνήμη της εορτάζεται στις 26 Ιουλίου.

Βίος
----

Η Ωραιοζήλη έζησε κατά την περίοδο των διωγμών κι είχε καταγωγή από το Βυζάντιο. Οι γονείς της ήταν παγανιστές, αλλά εκείνη έγινε χριστιανή όταν άκουσε τη διδασκαλία του Αγίου Ανδρέα. Η Αγία Ωραιοζήλη, που είχε λάβει εξαιρετική μόρφωση, δίδασκε και σε άλλα άτομα το Ευαγγέλιο.

Στους διωγμούς κατά τη βασιλεία του Δομιτιανού, η Αγία ανακρίθηκε. Αρνήθηκε να αλλαξοπιστήσει κι εκτελέστηκε δια αποκεφαλισμού. Το λείψανό της πετάχτηκε στη φωτιά.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑
3. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Σεπτεμβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 26 Ιουλίου 2018.
4. ↑
5. ↑
6. ↑
7. ↑  «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Σεπτεμβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 26 Ιουλίου 2018.
8. ↑
9. ↑
10. ↑
11. ↑
Ο **Στηβ Γεωργανάς** (αγγλική γλώσσα: *Steven "Steve" Georganas*, Αδελαΐδα, 13 Ιουνίου 1959) είναι Αυστραλός πολιτικός και μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων, εκλεγμένος με το Εργατικό Κόμμα.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1959 στην Αδελαΐδα και είναι γιος Ελλήνων μεταναστών από τη Μεσσηνία. Σπούδασε διοίκηση επιχειρήσεων σε πολιτειακό κολλέγιο της Νότιας Αυστραλίας και μεταξύ άλλων έχει διατελέσει οδηγός ταξί, εργάτης εργοστασίου και ασφαλιστής, ενώ πλέον είναι εργατολόγος. Επιπλέον, από το 2002 ως το 2004 ήταν σύμβουλος του υπουργού της πολιτειακής κυβέρνησης της Νότιας Αυστραλίας, Τζέι Γουέδεριλ.

Ο Γεωργανάς ενεπλάκη για πρώτη φορά στην πολιτική το 1998 ως υποψήφιος του Εργατικού Κόμματος στην εκλογική περιφέρεια του Χάιντμαρς, χωρίς όμως επιτυχία. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής στις εκλογές του 2004 και επανεκλέχτηκε το 2007 και το 2010. Το 2013 έχασε την έδρα του από τον φιλελεύθερο Ματ Γουίλιαμς, όμως επανήλθε στη βουλή κατά τις εκλογές του 2016. Το 2012 αναδείχτηκε β΄ αντιπρόεδρος της αυστραλιανής βουλής, ενώ είναι μέλος της Παγκόσμιας Διακοινοβουλευτικής Ένωσης Ελληνισμού.

### Προσωπική ζωή

Κατοικεί στο Χάιντμαρς της Αδελαΐδας και είναι παντρεμένος με τη Wendy Georganas, με την οποία έχει αποκτήσει δύο παιδιά και τρία εγγόνια. Από το 2013 ως το 2016 συμμετείχε στο διοικητικό συμβούλιο της ομάδας αυστραλιανού ποδοσφαίρου West Adelaide Football Club.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3 4  «Mr Steve Georganas MP». *aph.gov.au* (στα Αγγλικά). Parliament of Australia. Ανακτήθηκε στις 26 Οκτωβρίου 2017.
2. ↑  «Ο Μεσσήνιος Στηβ Γεωργανάς πρόεδρος των Εργατικών στη Νότια Αυστραλία». *eleftheriaonline.gr*. Ελευθερία Online. 29 Νοεμβρίου 2010. Ανακτήθηκε στις 26 Οκτωβρίου 2017.
3. ↑  «Ο Μεσσήνιος Στιβ Γεωργανάς ξανά βουλευτής στην Αδελαΐδα». *eleftheriaonline.gr*. ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Online. 21 Μαΐου 2019. Ανακτήθηκε στις 23 Οκτωβρίου 2020.
4. ↑  «Steve Georganas». *alp.org.au* (στα Αγγλικά). Australian Labor Party. Ανακτήθηκε στις 26 Οκτωβρίου 2017.
5. ↑  Μαθιοπούλου, Μαρία (16 Ιουλίου 2012). «Ο ταξιτζής που έγινε βουλευτής στην Αυστραλία». *dimokratianews.gr*. Δημοκρατία. Ανακτήθηκε στις 26 Οκτωβρίου 2017. [*νεκρός σύνδεσμος*]
Το επίθετο **Αμβουλία** ήταν μία αρχαία ελληνική θρησκευτική επίκληση, και συγκεκριμένα μία ονομασία της θεάς Αθηνάς. Με το επίθετο αυτό λατρευόταν η Αθηνά κυρίως στη Λακεδαίμονα.

Είναι πολύ πιθανό η επίκληση αυτή να αποδόθηκε για τις ικανότητες που είχε η θεά να συντομεύει ή να παρατείνει τη ζωή των ανθρώπων, όπως πίστευαν οι αρχαίοι Λακεδαιμόνιοι. Από την άλλη, η λέξη *αμβουλία* στα αρχαία ελληνικά σήμαινε «αναβολή περί την εκτέλεσιν» και, αν και εφόσον επρόκειτο για την εκτέλεση θανατικής καταδίκης, την παράταση του βίου και την αναβολή του θανάτου.

Με την ίδια επίκληση λατρεύονταν επίσης ο «πατέρας των θεών» Δίας και οι Διόσκουροι στην αρχαία Σπάρτη, ως Αμβούλιος Ζευς και Αμβούλιοι Διόσκουροι αντιστοίχως.

Πηγές
-----

* Το ομώνυμο λήμμα στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 4, σελίδα 700
* Emmy Patsi-Garin: *Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας*, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 129
Τα άλικα (var. *typica*) και τα ροδόχρωμα-ιώδη (var. *purpureo-violacea*) άνθη της ταόμορφης ανεμώνης (*Anemone pavonina*), Περιοχή Νέου Μαρμαρά, Σιθωνία, Χαλκιδική
H **Aνεμώνη η ταόμορφος** (επιστ. ονομ. ***Anemone pavonina***) ανήκει στην οικογένεια Ranunculaceae και αποτελεί είδος με κατανομή στη ΝΔ Γαλλία, στη Βαλκανική Χερσόνησο και στη ΒΔ Τουρκία. Στην Ελλάδα, τη συναντάμε σχεδόν παντού. 
Η *Anemone pavonina* μοιάζει αρκετά με την *Anemone coronaria*. Διακρίνεται, μεταξύ άλλων, επειδή φέρει φύλλα βλαστού αδιαίρετα ή ελάχιστα διηρημένα (πολυσχιδή στην *A. coronaria*) και τα μέλη του περιανθίου είναι 7-11 (συνήθως 6 στην *A. coronaria*). Ανθίζει από τα μέσα Μαρτίου μέχρι τις αρχές Μαΐου (συνήθως αργότερα από την *Anemone coronaria*), αν και υπό ευνοϊκές συνθήκες η ανθοφορία ξεκινά νωρίτερα. Εμφανίζει διάφορες χρωματικές ποικιλίες, μεταξύ αυτών, οι δυο πιο κοινές είναι η var. *typica* και η var. *pyrpureo-violacea* με άλικα (έντονα κόκκινα) και ροδόχρωμα-ιώδη άνθη, αντίστοιχα. Σημειώνεται ότι παρά το γεγονός ότι αποτελεί είδος κοινό σε μεγάλο μέρος της Ελλάδας, η ομορφιά αυτών των λουλουδιών μπορεί να προκαλέσει συχνά απερίσκεπτη συλλογή και στη συνέχεια αραίωση των πληθυσμών του στην περιοχή συλλογής.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Anemone pavonina Lam. 1783». *www.greekflora.gr*. Ανακτήθηκε στις 20 Αυγούστου 2021.

Πηγές
-----

* Παπιομύτογλου Β. 2006, Αγριολούλουδα της Ελλάδας, Mediterraneo Editions
* Φυτολογία, 2006, Εκδοτική Αθηνών
* Lafranchis T. & Sfikas G. 2001, Flowers of Greece (Vol. I).
* Strid A. 1980, Φυτά του Ολύμπου. Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
* Strid A. & Tan K. 2002, Flora Hellenica (Vol. 2). A.R.G. Ganter Verlag

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* 
*
Αλέξιος Στριφτόμπολας
Ο **Αλέξιος Στριφτόμπολας** (Σιγούνι Καλαβρύτων, 1834 – Πάτρα, 16 Φεβρουαρίου 1912) ήταν Έλληνας πολιτικός.

Εκλέχτηκε πολλές φορές δημοτικός πάρεδρος και βουλευτής Πάτρας ενώ ήταν και υποψήφιος δήμαρχος Πατρέων. Ήταν φιλοβασιλικός και αφοσιωμένος στον Όθωνα και τον ακολούθησε στην εξορία. Αποτέλεσε γραφική φιγούρα του ελληνικού κοινοβουλίου, αφού ήταν ο μόνος βουλευτής που φορούσε φουστανέλα για όλη του την ζωή αρνούμενος να φορέσει *φράγκικα* (κοστούμι, παντελόνι), τα οποία αποτελούσαν πλέον το επίσημο τρόπο ενδυμασίας στην εποχή του.

Βιογραφία
---------

Ήταν γιος του Αναστάσιου Στριφτόμπολα από την Κέρτεζη Καλαβρύτων και ανιψιός του οπλαρχηγού του 1821 Αναγνώστη Στριφτόμπολα. Αδέλφια του ήταν ο Περικλής, ο Επαμεινώνδας , η Ασπασία, η Ελένη και η Πραξιθέα. Από μικρή ηλικία εγκαταστάθηκε με την οικογένεια του στην Πάτρα όπου τελείωσε και τις γυμνασιακές του σπουδές. Στην συνέχεια η οικογένεια μετακόμισε στην Αθήνα λόγω διορισμού του πατέρα του ως διευθυντής αστυνομίας. Εκεί ο Αλέξιος λόγω της δουλειάς του πατέρα του συναντήθηκε με τον Όθωνα κι έγινε οπαδός του.

Το 1863 ξέσπασε η επανάσταση κατά του Όθωνα ο Στριφτόμπολας ευρισκόμενος στην Πάτρα τον υποστήριξε ανοιχτά και συνελήφθη από αντιοθωνικούς και κρατήθηκε σε ένα πλοίο στο λιμάνι της πόλης. Αργότερα οδηγήθηκε στην Αθήνα και αποφασίστηκε η εξορία του από την χώρα, έτσι έφυγε για το Μόναχο όπου έμεινε τρία χρόνια για να επιστρέψει έπειτα στην Πάτρα. Στο Μόναχο έμεινε κοντά στον εξόριστο Όθωνα και την Αμαλία, ενώ με παρότρυνση του βασιλικού ζεύγους επέστρεψε στην Ελλάδα.

Το 1908 αρρώστησε βαριά, έπαθε ημιπληγία στα άκρα και πέθανε την Πέμπτη 16 Φεβρουαρίου στις 9 το πρωί.

### Πολιτική καριέρα

Στην ενεργή πολιτική σκηνή κατήλθε πρώτη φορά το 1899 όταν έθεσε υποψηφιότητα για δήμαρχος παρά την άρνηση του Αχιλλέα Γεροκωστόπουλου να τον υποστηρίξει, χάνοντας τελικά τις εκλογές από τον Δημήτριο Βότση με μικρή διαφορά ψήφων. Στις βουλευτικές εκλογές του 1902 έθεσε υποψηφιότητα για το βουλευτικό αξίωμα με τον συνδυασμό Παπαδιαμαντόπουλου όπου πάλι απέτυχε να εκλεγεί. Στις βουλευτικές εκλογές του 1905 με τον συνδυασμό του Ιωάννη Ρούφου εξελέγη βουλευτής .

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ν. Πολίτη, *Πατρινολογήματα*, Τόμος Β΄, 2004.
2. ↑  Ν. Πολίτη, *Οι ωραίοι τρελοί της παλιάς Πάτρας*, 1999, σελ. 249.
3. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10  Καΐκα-Μαντανίκα 2009.
4. 1 2 3  *Νεολόγος*, 17 Φεβρουαρίου 1912, από το Μουσείο Τύπου Πατρών.

Πηγές
-----

* Γιώτα Καΐκα-Μαντανίκα, *"Το πτερόν είς τον πίλον"*, Τόμοι Α΄-Β΄, Εκδόσεις Γιάννης Πικραμένος, Πάτρα 2009. ISBN set 978-960-6628-19-1.
* Νίκου Πολίτη, *Οι ωραίοι τρελοί της παλιάς Πάτρας. Ντόρος και λαϊκοί τύποι*, Αχαϊκές εκδόσεις, Πάτρα 1999. ISBN 960-7960-33-X.
* Νίκου Πολίτη, *Πατρινολογήματα*, Τόμος Β΄, Εκδόσεις Περί Τεχνών, Πάτρα 2004. ISBN 960-8260-63-9.
Ο **Αγαθάγγελος Γεωργιάδης** (1850 – 25 Ιουλίου 1928) ήταν μητροπολίτης Θήρας.

Ο Αγαθάγγελος γεννήθηκε στους Λαπαναγούς Καλαβρύτων. Σπούδασε θεολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και μετέπειτα πήγε για σπουδές στη Γερμανία (Μόναχο και Βερολίνο), όπου πήρε και διδακτορικό. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, υπηρέτησε ως σχολάρχης σε γυμνάσια της Αχαΐας μέχρι το 1894, οπότε μετά από πρόταση του τότε Μητροπολίτη Αθηνών Γερμανού Καλλιγά, διορίσθηκε εφημέριος στον ελληνικό ναό της Αγίας Πετρουπόλεως, τότε πρωτεύουσας της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Εκεί ανέπτυξε πλουσιότατη δράση και συνδέθηκε στενά με την τσαρική Αυλή. Το 1907 εκλέχθηκε Επίσκοπος Θήρας, διαδεχόμενος τον αποβιώσαντα Νικόδημο Σακελλαρίδη, και παρέμεινε σε αυτή τη θέση από την ενθρόνισή του στις 26 Οκτωβρίου 1907 μέχρι την ημέρα του θανάτου του στις 25 Ιουλίου 1928 (από το 1922 και ύστερα φέροντας τον τίτλο του Μητροπολίτη Θήρας). Εκεί διακρίθηκε για το σημαντικό φιλανθρωπικό έργο του. Τον διαδέχθηκε ο Άνθιμος Τσάτσος, έως τότε Επίσκοπος Βρεσθένης. Μέχρι σήμερα ο Αγαθάγγελος Γεωργιάδης είναι ο μοναδικός Επίσκοπος ή Μητροπολίτης Θήρας που έφερε το επισκοπικό όνομα «Αγαθάγγελος».

Πηγές
-----

* Ομώνυμο λήμμα στην *Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος-Larousse-Britannica*, έκδοση 2006, τόμος 1, σελ. 152
H **Στεφανία**, Stephanie de Lampron (π. 1220/25 - λίγο μετά την 1η Απριλίου 1249) από τον Οίκο των Χετουμιδών ήταν κόρη του κυρίου του Λαμπρόν και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Κύπρου.

Βιογραφία
---------

Ήταν κόρη του Κωνσταντίνου κυρίου του Λαμπρόν & αντιβασιλιά της Αρμενίας και της Στεφανίας του Μπαρμπαρόν. Ο πατέρας της ήταν 2ος εξάδελφος του Κωνσταντίνου κυρίου του Μπαμπερόν, του οποίου ο γιος Χετούμ Α΄ της Αρμενίας αναβίβασε τον Οίκο του στον θρόνο της Αρμενίας. 

Η Στεφανία παντρεύτηκε στη Νικοζία τον Ερρίκο Α΄ της Κύπρου. Για τον Ερρίκο Α΄ ήταν η 2η σύζυγος, καθώς πιο πριν είχε νυμφευτεί την Αλίκη του Μομφερράτου, χωρίας να αποκτήσουν απογόνους. Ούτε με τη Στεφανίαη απέκτησε, έτσι έκανε τρίτο γάμο με την Πλαιζάνς της Αντιόχειας και έκανε τον Ούγο Β΄, που τον διαδέχθηκε. 

Η Στεφανία απεβίωσε το 1249 σε ηλικία 24-29 ετών και τάφηκε στην Αγία Σοφία της Νικοζίας.

Οικογένεια
----------

Παντρεύτηκε το 1237/38 τον Ερρίκο Α΄ των Λουζινιάν βασιλιά της Κύπρου. Δεν απέκτησαν απογόνους.

Πηγές
-----

* Runciman, Steven (1989). A History of the Crusades, Volume III: The Kingdom of Acre and the Later Crusades. Cambridge University Press. ISBN 0-521-06163-6.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ανακτήθηκε στις 23  Νοεμβρίου 2018.
**Ανεξάρτητη Αλβανία** (αλβανικά: *Shqipëria e Pavarur*) ή σύμφωνα με το επίσημο κείμενο διακήρυξης της ανεξαρτησίας *Αλβανία* ονομαζόταν ένα κοινοβουλευτικό κράτος που συστάθηκε στον Αυλώνα στις 28 Νοεμβρίου 1912. Η συνέλευσή της συγκροτήθηκε την ίδια μέρα, ενώ η κυβέρνηση και η γερουσία της συστάθηκαν στις 4 Δεκεμβρίου 1912.

Η αντιπροσωπεία της Αλβανίας υπέβαλε μνημόνιο στη Διάσκεψη του Λονδίνου του 1913, ζητώντας διεθνή αναγνώριση της ανεξάρτητης Αλβανίας. Στην αρχή του συνεδρίου αποφασίστηκε ότι η περιοχή της Αλβανίας θα ήταν υπό οθωμανική κυριαρχία αλλά με αυτόνομη κυβέρνηση. Τα αιτήματα της αντιπροσωπείας για αναγνώριση με βάση τα εθνοτικά δικαιώματα των Αλβανών απορρίφθηκαν και η συνθήκη που υπογράφηκε στις 30 Μαΐου 1913 χώρισε ένα μεγάλο μέρος των διεκδικούμενων εδαφών μεταξύ Σερβίας, Ελλάδας και Μαυροβουνίου, αφήνοντας ως ανεξάρτητο έδαφος μόνο μια κεντρική περιοχή, η οποία ήταν υπό την προστασία των Μεγάλων Δυνάμεων.

Οι πρεσβευτές των έξι μεγάλων δυνάμεων συναντήθηκαν ξανά στις 29 Ιουλίου 1913 και αποφάσισαν να συστήσουν ένα νέο κράτος, το πριγκιπάτο της Αλβανίας, ως συνταγματική μοναρχία. Τέλος, με την υπογραφή της Συνθήκης του Βουκουρεστίου τον Αύγουστο του 1913, δημιουργήθηκε αυτό το νέο ανεξάρτητο κράτος, αφήνοντας περίπου το 30-40% του αλβανικού πληθυσμού εκτός των συνόρων του.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Islami, Selim; Frashëri, Kristo; Buda, Aleks (1968), *Historia e popullit shqiptar*, Prishtinë: Enti i botimeve shkollare i Republikës Socialiste të Serbisë, σελ. 352, OCLC 1906502,
2. ↑  Elsie, Robert (2010), «Independent Albania (1912—1944)», *Historical dictionary of Albania*, Lanham: Scarecrow Press, σελ. lix, ISBN 978-0-8108-7380-3, OCLC 454375231, ανακτήθηκε στις 4 February 2012

Επιπλέον ανάγνωση
-----------------

* Ermenji, Abas (1968), *Vendi që zë Skënderbeu në historinë e Shqiperisë*, Paris: Komiteti Kombëtar Demokrat 'Shqipnija ë Lirë', OCLC 504152562,
* Schmidt-Neke, Michael (1987), *Enstehung und Ausbau der Königsdiktatur in Albanien, 1912-1939*, Oldenbourg Wissenschaftsverlag, ISBN 978-3-486-54321-6, ανακτήθηκε στις 5 February 2012
* Jelavich, Barbara (1999), *History of the Balkans: Twentieth century*, **2**, Cambridge, United Kingdom: The Press Syndicate of University of Cambridge, ISBN 0-521-27459-1,
* Vickers, Miranda (1999), *The Albanians: a modern history*, I.B.Tauris, ISBN 978-1-86064-541-9,
* Nosi, Lef (2007), *Dokumenta historike për t'i shërbye historiës tone kombëtare.*, Tirana: Instituti i Historisë, ISBN 978-99956-10-04-3, OCLC 230208965,
* Giaro, Tomasz (2007), «The Albanian legal and constitutional system between the World Wars», *Modernisierung durch Transfer zwischen den Weltkriegen*, Frankfurt am Main, Germany: Vittorio Klosterman GmbH, ISBN 978-3-465-04017-0,