recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Η **Τατιάνα Αβέρωφ-Ιωάννου** (γενν. 1954) είναι Ελληνίδα πεζογράφος, που γεννήθηκε στην Αθήνα.

Η Τατιάνα Αβέρωφ σπούδασε ψυχολογία και φιλοσοφία, ειδικεύθηκε στην κοινωνική ψυχολογία και εργάστηκε ως ψυχολόγος στην ιδιωτική εκπαίδευση. Εκτός από βιβλία σχετικά με την ειδικότητά της (*Μαθαίνοντας τα παιδιά να συνεργάζονται* το 1983 και *Συνεργασία στη Μάθηση* το 1990), εξέδωσε τα εξής μυθιστορήματα:

* *Το ξέφωτο* (2000)
* *Αύγουστος* (2002)
* *Ανοιχτή Γραμμή* (2005)
* *Θράσος* (2009)
* *Δέκα ζωές σε μία* (2014)
* *Έγκλημα στον Παράδεισο* (2017)

Επίσης έγραψε 5 διηγήματα, ασχολήθηκε με τη λογοτεχνική μετάφραση και κείμενά της έχουν δημοσιευθεί σε συλλογικές εκδόσεις και αφιερώματα σε εφημερίδες ή περιοδικά. Στο διάστημα 2007-2011 δίδαξε για το μυθιστόρημα στα εργαστήρια δημιουργικής γραφής του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου. Από το 2011 έως σήμερα συνεχίζει την ενασχόλησή της με σεμινάρια δημιουργικής γραφής.

Η Τατιάνα Αβέρωφ είναι κόρη του πολιτικού Ευάγγελου Αβέρωφ-Τοσίτσα και της Διαμαντίνας (Ντίνας) Αβέρωφ. Είναι πρόεδρος του Δ.Σ. του ιδρύματος Αβέρωφ από τη σύστασή του το 1988 και διευθύντρια της Πινακοθήκης Αβέρωφ. Είναι παντρεμένη με τον Σωτήρη Ιωάννου, με τον οποίο έχει έναν γιο.

Πηγές
-----

* Το ομώνυμο λήμμα στην *Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος-Larousse-Britannica*, έκδ. 2006, τόμ. 1, σελ. 100

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Προσωπικός ιστότοπος


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 24260938
* **ΕΒΕ**: 39650
* LCCN: no2002002462
* ISNI: 0000 0000 4587 0182
* SUDOC: 227365852
* BNF: cb178472268 (data)
* NLA: 54695376

 |

 |
Ο **Ξενοφών Άκογλου** ή **Άκογλους** (Σαμψούντα, 1895 – Αθήνα, 1 Δεκεμβρίου 1961) ήταν Έλληνας λογοτέχνης, λαογράφος και στρατιωτικός, γνωστός και υπό το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο *Ξένος Ξενίτας.*

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1895 στην Σαμψούντα του Πόντου και ήταν γιος του Κοσμά Άκογλου και της Αφροδίτης Γρηγοριάδη. Πέρασε τα πρώτα του παιδικά χρόνια στην γενέτειρα της μητέρας του, Ορντού, όπου και έμαθε τα πρώτα γράμματα. Αργότερα επέστρεψε στη Σαμψούντα όπου ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του αποφοιτώντας από το τοπικό γυμνάσιο. Το 1915 ήρθε στην Ελλάδα και τον επόμενο χρόνο κατετάγη στα στρατεύματα της κυβέρνησης Εθνικής Αμύνης που έδρευε στη Θεσσαλονίκη, λαμβάνοντας μέρος στη μάχη του Σκρα όπου τραυματίστηκε. Μετά τη λήξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία ως έφεδρος ανθυπολοχαγός ενώ συμμετείχε στη Μικρασιατική εκστρατεία. Αργότερα μονιμοποιήθηκε στις ένοπλες δυνάμεις από τις οποίες αποστρατεύτηκε το 1935 με το βαθμό του ταγματάρχη. Επανήλθε προσωρινά στο στράτευμα κατά τη διάρκεια του ελληνοϊταλικού πολέμου.

Αν και είχε εκδηλώσει από νεαρή ηλικία το ενδιαφέρον του για τη λαογραφία της ιδιαίτερης πατρίδας του, δημοσίευσε τα πρώτα γραπτά του μετά την αποστράτευσή του, κατά τα τέλη της δεκαετίας του 1930. Συγκεκριμένα εξέδωσε το 1939 τον πρώτο τόμο του έργου του «*Λαογραφικά Κοτυώρων*» και το επόμενο έτος τα «*Ηθογραφικά διηγήματα*». Κατά τη διάρκεια του πολέμου της Αλβανίας συνεργάστηκε με το περιοδικό *Νεοελληνικά Γράμματα* ως ανταποκριτής ενώ κατά την περίοδο της Κατοχής ανέλαβε τη διεύθυνση του λαογραφικού περιοδικού *Χρονικά του Πόντου.*

Το 1945 εξέδωσε το βιβλίο «*Το θαύμα της Αλβανίας απ’ τη σκοπιά της ΙΙΙ Μεραρχίας*», το οποίο βασίστηκε στις ανταποκρίσεις του από το μέτωπο κατά τη διάρκεια του πολέμου και το 1949 εκδόθηκε το γραμμένο στην ποντιακή διάλεκτο ιστορικό δράμα του με τίτλο «*Ο Ακρίτας*». Τα επόμενα χρόνια συνεργάστηκε με περιοδικά όπως τα *Μικρασιατικά Χρονικά*, η *Ποντιακή Εστία*, το *Αρχείον Πόντου* κλπ καθώς και με την εφημερίδα *Προσφυγικός Κόσμος*.

Απεβίωσε στην Αθήνα την 1η Δεκεμβρίου του 1961. Τρία χρόνια μετά το θάνατό του εκδόθηκε ο δεύτερος τόμος των «*Λαογραφικών Κοτυώρων*».

Παραπομπές
----------

1. 1 2  «Ξενοφών Άκογλου: Να μην σβήσει η Ποντιακή διάλεκτος». *pontos-news.gr*. Pontos News. 5 Σεπτεμβρίου 2014 [3 Δεκεμβρίου 2012]. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Σεπτεμβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 7 Ιουλίου 2016.
2. 1 2 3 4  «Άκογλου Ξενοφών 1895-1961». *epm.gr*. Επιτροπή Ποντιακών Μελετών. Ανακτήθηκε στις 7 Ιουλίου 2016. [*νεκρός σύνδεσμος*]
3. 1 2 3 4 5 6 7  «Εκείνοι που μας φεύγουν». *Μικρασιατικά Χρονικά* (Τμήμα Μικρασιατικών Μελετών της Ενώσεως Σμυρναίων) **10**: 499 - 500. 1963.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 79549064
* **ΕΒΕ**: 14413
* **AA**: 164746
* LCCN: nr97002439
* GND: 130093769

 |

 |
**Η κομητεία McPherson** είναι μια κομητεία στην πολιτεία της Νεμπράσκα των ΗΠΑ. Από την Απογραφή του 2020, ο πληθυσμός ήταν 399,  καθιστώντας την τη λιγότερο πυκνοκατοικημένη κομητεία στην πολιτεία της Νεμπράσκα και την πέμπτη λιγότερο πληθυσμιακή κομητεία στις Ηνωμένες Πολιτείες. Έδρα της κομητείας του είναι το Τρυόν.  Η κομητεία σχηματίστηκε το 1890 από την κομητεία Logan ? πήρε το όνομά του από τον Αμερικανό Στρατηγό Εμφυλίου Πολέμου James B. McPherson .

Γεωγραφία
---------

Το έδαφος της κομητείας McPherson αποτελείται από χαμηλούς κυλιόμενους λόφους με κλίση νότια-νοτιοανατολικά. Ένα μικρό τμήμα της περιοχής βρίσκεται υπό άρδευση σε κεντρικό άξονα.  Ο νομός έχει συνολική έκταση 860 square miles (2,200 km2) , εκ των οποίων 859 square miles (2,220 km2) είναι ξηρά και 1,0 square mile (2,6 km2) (0,1%) είναι νερό.

Πολιτική
--------

Οι ψηφοφόροι της κομητείας ΜακΦέρσον ήταν έντονα Ρεπουμπλικάνοι από την αρχή. Σε δύο μόνο εθνικές εκλογές από το 1900, η κομητεία επέλεξε τον υποψήφιο του Δημοκρατικού Κόμματος (από το 2020). Το 2016, η Δημοκρατική Χίλαρι Κλίντον είχε τη χειρότερη επίδειξη για υποψήφιο Πρόεδρο μεγάλου κόμματος στην ιστορία της κομητείας, συγκεντρώνοντας μόλις 14 ψήφους έναντι μόνο 4,9%. Είχε συγκεντρώσει λιγότερες ψήφους από οποιεσδήποτε ψήφους τρίτων ή εγγραφών, καθιστώντας την τη μοναδική κομητεία στη Νεμπράσκα που συνέβη αυτό.

1. ↑  Bureau, US Census. «2020 Population and Housing State Data». *The United States Census Bureau* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 15 Αυγούστου 2021.
2. ↑  «Find a County». National Association of Counties. Ανακτήθηκε στις 7 Ιουνίου 2011.
3. ↑  Gannett, Henry (1905). *The Origin of Certain Place Names in the United States*. Government Printing Office. σελ. 195.
4. ↑  *McPherson County NE* Google Maps (accessed 23 January 2019)
5. ↑  «2010 Census Gazetteer Files». US Census Bureau. 22 Αυγούστου 2012. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Νοεμβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 9 Δεκεμβρίου 2014.
Ο **Γιώργος Καρανικόλας**, (1918 - 1996) ήταν Έλληνας λογοτέχνης. Γεννήθηκε στο Μαρμάρι Ευβοίας και σε ηλικία 5 ετών, μαζί με την οικογένειά του 
εγκαταστάθηκε στο Γαλάτσι, όπου παρέμεινε μεχρι το 1943.

Παρότι σπούδασε νομικά, τον κέρδισε η λογοτεχνία, η ιστοριογραφία και η δημοσιογραφία. 
Εργάστηκε και συνεργάστηκε με αρκετές αθηναϊκές και επαρχιακές εφημερίδες, σε λογοτεχνικά περιοδικά και στον περιοδικό Τύπο, μεταξύ των οποίων ήταν και ο *Ριζοσπάστης*.
Για χρόνια υπήρξε διευθυντής στην Τοπική Ενωση Δήμων και Κοινοτήτων Νομού Αττικής.
Από το 1983 ήταν μέλος της διοίκησης της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών, της οποίας διατέλεσε και πρόεδρος (1991 - 1992). 
Για την πνευματική και κοινωνική του προσφορά τιμήθηκε με διακρίσεις σε Ελλάδα, ΕΣΣΔ, ΛΔ Βουλγαρίας, Λιβύη, Σουηδία και Ιταλία.

Εργογραφία
----------

* *Ο Εκπαιδευτικός Ομιλος και η μεγάλη του συμβολή στη νεοελληνική Αναγέννηση* (1959)
* *Κιλελέρ* (1960)
* *Νόθες εκλογές στην Ελλάδα 1843 - 1961* (1963)
* *Καλαμάκι* (1966),
* *Στις φλόγες του Εικοσιένα* (1971)
* *Η συντριβή της συμμαχίας του Ευρωκομμουνισμού* (1977)
* *Το άγνωστο πρώτο βιβλίο του Θέμου Κορνάρου* (1978),
* *Γιώργος Σιδέρης, ο ποιητής της Αντίστασης και του χρέους* (1980)
* *Σκιαγραφήσεις* (1983)
* *Το ΟΧΙ του γίγαντα λαού* (1985)
* *Τότε, τα χρόνια της χούντας* (1994)
* *Ιστορία και Επικαιρότητα* (1995)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* *Ριζοσπάστης*
Συντεταγμένες: 38°31′59.002″N 23°55′14.002″E﻿ / ﻿38.53305611°N 23.92055611°E﻿ / 38.53305611; 23.92055611

Η **Σέτα** είναι ορεινός οικισμός της Εύβοιας, χτισμένος σε υψόμετρο 740 μέτρων στην νότια πλαγιά του Ξηροβουνιού και είναι ο υψηλότερος οικισμός της Εύβοιας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, η Σέτα έχει 60 κατοίκους. Ανήκει στον Δήμο Ερέτριας, ενώ με το πρόγραμμα Καποδίστριας ανήκε στον τέως Δήμο Αμαρυνθίων. Στην *τοπική κοινότητα Σέτας* ανήκει και το χωριό Κάτω Σέτα, με 32 κατοίκους. Η Σέτα απέχει 128 χιλιόμετρα από την Αθήνα και 19 χιλιόμετρα από τις ακτές του Ευβοϊκού κόλπου, από τη νοτιοκεντρική πλευρά της Εύβοιας.

Σημεία ενδιαφέροντος
--------------------

Στη Σέτα βρίσκεται ο ναός της Αγίας Παρασκευής. Χρονολογείται στην ύστερη οθωμανική περίοδο. Από πλευράς αρχιτεκτονικής είναι μονόκλιτη βασιλική.

Κοντά στο χωριό βρίσκεται το σπήλαιο Σέτας με αίθουσα περίπου 700 τ.μ. διακοσμημένο με σταλακτίτες και σταλαγμίτες και συνολικό βάθος 115 μέτρων. Λίγο μακρύτερα βρίσκεται το βάραθρο «Βόλαθρος», το βαθύτερο βάραθρο στην Εύβοια, με κατακόρυφο βάθος περίπου 120 μέτρων. Το στόμιο του βαράθρου έχει σχήμα σχεδόν κυκλικό, 25×20 μ. περίπου, και ο πυθμένας του είναι ελαφρά μεγαλύτερος σε διαστάσεις. Χαμηλότερα από το βάραθρο των 120 μ. βρίσκεται ο πυθμένας που σχηματίζει σάρα περίπου 10 μ. ύψος. Στο τέλος της σάρας υπάρχει μικρή αίθουσα 3-4 μ. με λίγο σταλακτιτικό διάκοσμο και με απολιθωμένα κόκαλα. Κοντινά βουνά στο χωριό είναι το όρος Σκοτεινή, Ξηροβούνι, Δίρφυς κ.α. 

Στη Σέτα υπάρχει υπαίθριο θέατρο 750 θέσεων, το οποίο έκτισε στις αρχές της δεκαετίας του 1980 ο ηθοποιός Νίκος Παπακωνσταντίνου. Το θέατρο Σέτας είναι φτιαγμένο στα πρότυπα του αρχαίου θεάτρου της Επιδαύρου, λαξευμένο σε πέτρα, ενώ βρίσκεται ανάμεσα σε έλατα. Η λειτουργία του άρχισε στις 15 Οκτωβρίου 1989, οπότε έγιναν τα εγκαίνιά του. Τους καλοκαιρινούς μήνες φιλοξενούνται θεατρικές παραστάσεις.

Δημογραφική πορεία
------------------

Πληθυσμιακή διακύμανση:, 

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| **Έτος** | 1928 | 1940 | 1951 | 1961 | 1971 | 1981 | 1991 | 2001 | 2011 |
| **Πληθ.** | 543 | 457 | 304 | 222 | 109 | 179 | 166 | 147 | 60 |

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Ναός Αγίας Παρασκευής». *www.medievalroutes.gr*. ΕΦ.Α. Ευβοίας. Ανακτήθηκε στις 25 Απριλίου 2021.
2. ↑  Επίτομο γεωγραφικό Λεξικό, Σταματελάτου, Εκδ. Ερμής ISBN:960-320-133-2
3. ↑  «Απογραφή Πληθυσμού-Κατοικιών 2011» (PDF). Αρχειοθετήθηκε (PDF) από το πρωτότυπο στις 17 Μαΐου 2017. Ανακτήθηκε στις 8 Απριλίου 2016.

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **Σέτα**  |

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Οικισμοί του Δήμου Ερέτριας |
| --- |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Αμαρυνθίων | 
* Αμάρυνθος
* Άνω Βάθεια
* Γαλάζια Νερά
* Γυμνό
* Καλλιθέα
* Κάτω Σέτα
* Κουκάκι
* Μεταμόρφωση
* Μονή Αγίου Νικολάου
* Σέτα
 |
|  |
| Δημοτική Ενότητα Ερέτριας | 
* Αγία Τριάδα (νησίδα)\*
* Γέροντας
* Ερέτρια
* Μαγούλα
* Μαλακώντα
 |
|  |
| 
* Έδρα: Ερέτρια
* \* (Οικισμοί με μη μόνιμο πληθυσμό)
 |

 |
Το **Κομμουνιστικό Κόμμα Συρίας και Λιβάνου** (αραβικά: لحزب الشيوعي السوري اللبناني, γαλλικά: *Parti communiste de la Syrie et du Liban*) ήταν κομμουνιστικό πολιτικό κόμμα, το οποίο λειτουργούσε στη Συρία και στον Λίβανο και ιδρύθηκε το 1924 από τον Λιβανέζο Αιγύπτιο Φουάντ αλ-Σιμαλί, τον Λιβανέζο Γιουσέφ Γιαζμπέκ και τον Αρμένιο Αρτίν Μαντογιάν. Ο γενικός γραμματέας του ήταν ο Χαλίντ Μπακντάς. Ήταν το δεύτερο κομμουνιστικό κόμμα που σχηματίστηκε στον Λίβανο, μετά το Παλαιστινιακό Κομμουνιστικό Κόμμα, αλλά ήταν το πρώτο που αποτελούνταν κατά ένα μεγάλο μέρος Άραβες, καθώς το Παλαιστινιακό Κόμμα αρχικά προήλθε σε μεγάλο βαθμό από την Εβραϊκή κοινότητα.

Στα πρώτα του χρόνια, το κόμμα υποστήριξε τη συριακή εξέγερση του 1925, αλλά γρήγορα καταστάλθηκε και μπόρεσε να ξεκινήσει να οικοδομείται σοβαρά αφού οι ηγέτες των κόμματος απελευθερώθηκαν από τη φυλακή το 1928. Το κόμμα εκπροσωπήθηκε στο 6ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς το 1928 από τον Φου'αντ αλ-Σιμαλί. Το 1928, το κόμμα υιοθέτησε το όνομα «Κομμουνιστικό Κόμμα της Συρίας», παρά τη λειτουργία του στη Συρία και τον Λίβανο, αντικατοπτρίζοντας τη δέσμευσή του στη συριακή ενότητα και την απόρριψη της διαίρεσης της ιστορικής περιοχής υπό τις αποικιακές εντολές. Ωστόσο, αργότερα επανήλθε στην αρχική του ονομασία, υπό τη γαλλική εντολή λειτουργούσε ως υπόγεια οργάνωση, που στη συνέχεια νομιμοποιήθηκε το 1936–1939 από τη γαλλική κυβέρνηση του Λαϊκό Μέτωπο και πάλι το 1941. Το κόμμα αποφάσισε να συνεργαστεί με το εθνικιστικό κίνημα και παίζοντας τα σοσιαλιστικά του θέματα το 1936, σύμφωνα με το 7ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς το 1935.

Αργότερα το κόμμα χωρίστηκε στο Κομμουνιστικό Κόμμα Συρίας και στο Κομμουνιστικό Κόμμα Λιβάνου, αλλά η απόφαση που ελήφθη στα τέλη του 1943, εφαρμόστηκε μόλις το 1964. Εν τω μεταξύ διατηρήθηκε η κοινή κεντρική επιτροπή και το πολιτικό γραφείο.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Claude Palazzoli, La Syrie - Le rêve et la rupture, Paris, Le Sycomore, 1977 (ISBN 2-86262-002-5)
2. ↑  Ismael, Tareq. The Communist Movement in Syria and Lebanon. Gainesville, FL: University Press of Florida, 1998. Print. 21.
3. ↑  Ismael, Tareq. The Communist Movement in Syria and Lebanon. Gainesville, FL: University Press of Florida, 1998. Print. 15.

Επιπλέον ανάγνωση
-----------------

* Ismael, Tareq Y. and Jacqueline S. Ismael. *The Communist Movement in Syria & Lebanon*. Gainesville: University Press of Florida, 1998. ((ISBN 0813016312))
Η **Μαρία-Λουίζα-Μαγδαληνή-Βικτώρια** (γαλλ. *Marie Louise Madeleine Victoire Le Bel de La Bussière*, 1684 - 1749) από τον Οίκο Λε Μπελ ντα Λα Μπρουσιέρ ήταν ερωμένη του Φιλίππου Β΄, δούκα της Ορλεάνης.

Βιογραφία
---------

Ήταν κόρη του Ντανιέλ λε Μπαλ και της Μαρίας-Άννας Μασπαρώλ. Ήταν από ευγενή οικογένεια και έγινε δεσποινίδα της τιμής της Ελισάβετ-Καρλόττας, μητέρας του Φιλίππου Β΄. Την αποκαλούσαν μαντμουαζέλ ντε Σερύ (*de Séry*).

Όταν απέκτησε παιδί, έχασε τη θέση της στην Αυλή, ο Φίλιππος Β΄ όμως της έδωσε ένα σπίτι και η σχέση τους δημοσιοποιήθηκε. Το 1706 της δόθηκε ο τίτλος της *κόμισσας του Αρζεντόν* (d’Argenton,). Το 1709 φιλοξένησε ως οικοδέσποινα τον δούκα κατά την επίσκεψη του δούκα της Βαυαρίας. έγινε το αντικείμενο αρκετών πολιτικών εικασιών.

Ο Ιωάννης-Φίλιππος ιππότης της Ορεάνης, γιος της Μαρίας-Λουίζας.
Όταν η σχέση τους διακόπηκε το 1710, της ζητήθηκε να μπει σε μονή, αλλά αρνήθηκε. Έτσι της δόθηκε ένα επίδομα και παντρεύτηκε τον Σαρλ-Ροντρίγκ-Γκονζάγκ ντε Φομπιέ, ιππότη ντ'Οππέντ το 1713. Χήρεψε το 1717.

Οικογένεια
----------

Ως ερωμένη του Φιλίππου Β΄ δούκα της Ορλεάνης είχε τέκνο:

* (νόθος) Ιωάννης-Φίλιππος 1702-1748, ιππότης και μέγας βοηθός-μάγιστρος της Ορλεάνης.

Παντρεύτηκε το 1713 τον Σαρλ-Ροντρίγκ-Γκονζάγκ ντε Φομπιέ, ιππότη ντ'Οππέντ το 1713. Χήρεψε το 1717.

Πηγές
-----

* Argenton (Marie-Louise-Madeleine-Victoire Le Bel de La Boissière de Séry, comtesse d’). In: Louis-Gabriel Michaud (Hrsg.): Biographie universelle ancienne et moderne, 2. Auflage, Bd. 2 (1854), S. 189f. (online).
Ο **Μητροπολίτης Λευκάδος και Ιθάκης Νικηφόρος** (κατά κόσμον *Νικόλαος Δεδούσης*, 1918 - 28 Ιανουαρίου 2008) ήταν επίσκοπος Λευκάδος και Ιθάκης από το 1968 μέχρι το θάνατό του, το 2008.

Γεννήθηκε στην Καλαμάτα το 1918. Αποφοίτησε από τη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών το 1941 και χειροτονήθηκε διάκονος το 1947 και πρεσβύτερος το 1948. Υπηρέτησε ως στρατιωτικός ιερέας και ιεροκύρηκας. Εξελέγη Μητροπολίτης Λευκάδος και Ιθάκης το 1968. Συνέγραψε βιβλία, ενώ άρθρα του δημοσιεύτηκαν σε πολλές εφημερίδες και περιοδικά.

Απεβίωσε σε ηλικία 90 ετών στις 28 Ιανουαρίου του 2008, την ίδια ημέρα που απεβίωσε και ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Ο Μακαριστός Μητροπολίτης Λευκάδος & Ιθάκης Νικηφόρος, pemptousia.gr
2. ↑  Εκοιμήθη ο μητροπολίτης Λευκάδος και Ιθάκης Νικηφόρος
Η **Μαρία Δημητριάδη** (1951 – 7 Ιανουαρίου 2009) ήταν Ελληνίδα τραγουδίστρια. Συνδέθηκε από νωρίς με το πολιτικό τραγούδι. Επιχείρησε αρκετές φορές στην καριέρα της την ερμηνεία λυρικότερων στίχων. Αδελφή της είναι η τραγουδίστρια Αφροδίτη Μάνου.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στον Ταύρο Αττικής το 1951 από Μικρασιάτη πατέρα. Ξεκίνησε την καριέρα της στη δισκογραφία με το «Ένα Πρωινό (Άνναμπελ)», ένα ερωτικό τραγούδι του Σταύρου Ξαρχάκου που ακουγόταν στην ταινία «Κορίτσια στον ήλιο», με τον Γιάννη Βόγλη και την Αν Λόμπεργκ. Ερμηνεύτρια τραγουδιών του Μίκη Θεοδωράκη, του Θάνου Μικρούτσικου και του Γιάννη Μαρκόπουλου. Στη δεκαετία του 1980 ερμήνευσε έργα διαφορετικού ύφους του Μάνου Χατζιδάκι και του Στέφανου Κορκολή.

Αδερφή της Αφροδίτης Μάνου και πρώτη σύζυγος του παρουσιαστή και μουσικού Ανδρέα Μικρούτσικου, με τον οποίο γνωρίστηκε κατά τη διάρκεια των γεγονότων του Πολυτεχνείου όντας και οι δύο μέλη του παράνομου τότε ΕΚΚΕ. Μαζί απέκτησαν ένα γιο, τον Στέργιο. Εκλέχθηκε στη δεκαετία του 1970 δημοτικός σύμβουλος στο δήμο Ταύρου. Απεβίωσε στις 7 Ιανουαρίου 2009 στο νοσοκομείο «Ευαγγελισμός», όπου είχε εισαχθεί λόγω πνευμονικής νόσου. Επιθυμία της ήταν να αποτεφρωθεί.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Μπορδόκας, Κωνσταντίνος (21 Νοεμβρίου 2022). «Tο οικογενειακό «δέντρο» των Ελλήνων καλλιτεχνών». *eleftherostypos.gr*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Οκτωβρίου 2023. Ανακτήθηκε στις 3 Οκτωβρίου 2023.
2. ↑  Έφυγε η τραγουδίστρια Μαρία Δημητριάδη
3. ↑  «Την τελευταία της πνοή άφησε η τραγουδίστρια Μαρία Δημητριάδη»[*νεκρός σύνδεσμος*]
4. ↑  Ελευθεροτυπία: Όνειρο που φεύγει η ζωή Αρχειοθετήθηκε 2009-03-20 στο Wayback Machine. 08/01/2009, αναρτήθηκε 08/01/2009

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* WorldCat
* VIAF: 247922568
* **Europeana**: agent/base/112487
* **ΕΒΕ**: 287153
* LCCN: n83065779
* ISNI: 0000 0003 6962 2900
* GND: 134580044
* MusicBrainz: e3cbf496-2c46-47c1-8223-52415971d318

 |

 |
Ο **Γιώργος Κολτσίδας** (23 Σεπτεμβρίου 1970) είναι παλαίμαχος Έλληνας ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως κεντρικός αμυντικός και πέρασε το μεγαλύτερο διάστημα της καριέρας του στον Άρη Θεσσαλονίκης. Έχει διατελέσει διεθνής με τις Εθνικές Ελπίδων και Ενόπλων ενώ κλήθηκε και μία φορά στην Εθνική Ανδρών χωρίς ωστόσο να αγωνιστεί.

Καριέρα
-------

### Πρώτα βήματα και καθιέρωση στα Τρίκαλα

Ο **Κολτσίδας** γεννήθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου του 1970 στη Φήκη Τρικάλων και ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από την ομάδα του χωριού του ενώ το 1988 έκανε το ντεμπούτο του στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο με την φανέλα των Τρικάλων στα γήπεδα της Γ΄ Εθνικής.Την επόμενη σεζόν καθιερώθηκε στη βασική ενδεκάδα με 34 συμετοχές και το 1991 πανηγύρισε την άνοδο στη Β΄ Εθνική σε μια χρονιά όπου είχε 29 συμμετοχές και ένα γκολ.

### Στον Άρη

Το καλοκαίρι του 1992, ενώ έχει προηγηθεί μια απογοητευτική χρονιά για την ομάδα των Τρικάλων, η οποία αν και νεοφώτιστη στη Β΄ Εθνική υποβιβάστηκε όντας τελευταία, ο Κολτσίδας κάνει το μεγάλο βήμα στην καριέρα του με την μεταγραφή του στον Άρη Θεσσαλονίκης (την ίδια μεταγραφική περίοδο ήρθαν στην ομάδα και οι Σάββας Κωφίδης, Αντώνης Σαπουντζής, Ζόραν Λόντσαρ κ.α). Στον Άρη αγωνίστηκε μέχρι το 1996 όταν και έμεινε ελεύθερος από την ομάδα, αφού το συμβόλαιό του που έληγε δεν ανανεώθηκε. Κατά το πρώτο πέρασμά του από τους κίτρινους είχε 90 συμμετοχές και δύο τέρματα σε αγώνες πρωταθλήματος.

### Λάρισα

Ακολούθησε ένα σύντομο πέρασμα από την Λάρισα που συμμετείχε στον γνωστό για αυτόν χώρο της Β΄ Εθνικής. Στην Λάρισα έμεινε για μία σεζόν έχοντας 18 συμμετοχές και ένα γκολ.

### Επιστροφή στον Άρη

Την αμέσως επόμενη χρονιά επέστρεψε στον Άρη μετά από εισήγηση του τότε προπονητή της ομάδας, Γιώργου Φοιρού και βοήθησε τον σύλλογο να επανέλθει στην Α΄ Εθνική. Κατά τη θητεία του στον Άρη διακρίθηκε για τον υπέρμετρα δυναμικό τρόπο με τον οποίο αγωνιζόταν και που είχε ως συνέπεια να δέχεται συχνά κάρτες, παρόλα αυτά αποτέλεσε επί σειρά ετών ένα από τα βασικά στελέχη της ομάδας. Ως ποδοσφαιριστής του Άρη έφτασε τρεις φορές στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας (το 2003, 2005 και το 2008), όπου η ομάδα του γνώρισε ισάριθμες ήττες από τον ΠΑΟΚ και τον Ολυμπιακό (δις).

Ο Κολτσίδας αγωνίστηκε για τελευταία φορά σε επίσημο αγώνα στις 14 Μαΐου του 2008 στον εντός έδρας αγώνα με τον Πανιώνιο για τα play off του πρωταθλήματος. Συνολικά, αγωνίστηκε σε 303 αγώνες πρωταθλήματος με την φανέλα του Άρη, επίδοση που τον φέρνει στην πέμπτη θέση των συμμετοχών όλων των εποχών στην ιστορία της ομάδας. Από αυτές τις 303 συμμετοχές, οι 253 ήταν στο πλαίσιο της Α΄ Εθνικής και 50 στην Β΄ Εθνική.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εφημερίδα *SportDay*, 16 Μαΐου 2008, σελ. 13.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Στατιστικά Καριέρας
* Αφιέρωμα στον τελικό Κυπέλλου του 2003:Γιώργος Κολτσίδας
* Πρωτάθλημα Ελλάδος 1992/93-Στατιστικά Παικτών και Ομάδων
Η **καλέντουλα** είναι αγριολούλουδο πολύ συνηθισμένο στην Ευρωπαϊκή ύπαιθρο. Ανήκει στην οικογένεια των σύνθετων που αποτελούν την μεγαλύτερη οικογένεια στο φυτικό βασίλειο. Είναι συγγενικό φυτό με τη μαργαρίτα. Η καλέντουλα είναι μονοετές φυτό με άνθη έντονα κίτρινα ή πορτοκαλί. Η περίοδος ανθοφορίας της είναι πολύ μεγάλη και διαρκεί από τον Φεβρουάριο μέχρι τον Οκτώβριο. Η καλέντουλα αναπτύσσεται κυρίως σε χαμηλότερα υψόμετρα και συναντάται σε χωράφια, πλαγιές και άκρες δρόμων. Χρησιμοποιείται επίσης και ως καλλωπιστικό.

Πηγές
-----

* Αγριολούλουδα της Ελλάδας - Εκδόσεις Mediterraneo ISBN 960-8227-71-2

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* «*Καλέντουλα*». *Λουλούδια της Ελλάδας*. Ανακτήθηκε στις 23 Ιουλίου 2009.



Η καλεντούλες είναι γνωστές στην Ελληνική Ύπαιθρο ως καραγκιόζηδες επειδή ο Καραγκιόζης μάζεβε από τους αγρούς αυτό το είδος των μαργαρίτων και ως φςουκαράς που ήταν , τις πωλούσε σε μπουκέτο στις κυρίες της τότε εποχής.
Ο **Παναγρινιακός Αθλητικός Όμιλος** είναι αθλητικός σύλλογος που εδρεύει στο Αγρίνιο και δραστηριοποιείται στο ποδόσφαιρο. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 1982 και χρώματά του το μπλε και το κίτρινο.

Ιστορία
-------

Ιδρύθηκε το 1982 ως «**Παναθηναϊκός Αγρινίου**» και συμμετείχε στα τοπικά πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Αιτωλοακαρνανίας. Το καλοκαίρι του 2019, οι διοικούντες του σωματείου, ενέκριναν την αλλαγή της ονομασίας σε «**Παναγρινιακός**» και να υιοθετηθούν ως χρώματα το κίτρινο και το μπλέ. Ο λόγος αυτής της αλλαγής είναι μια προσπάθεια η ομάδα να αγκαλιαστεί από τους πολίτες του Αγρινίου και να εκπροσωπήσει την πόλη στις εθνικές κατηγορίες.

Το 2020 προβιβάστηκε στην Γ΄ Εθνική Κατηγορία, όπου και αγωνίζεται από την περίοδο 2020-21. Το 2023 κατέκτησε το Κύπελλο Ε.Π.Σ. Αιτωλοακαρνανίας για πρώτη φορά στην ιστορία του, νικώντας με 2-0 τον Άρη Αιτωλικού στον τελικό, ο οποίος διεξήχθη στη Ναύπακτο.

Τίτλοι & Διακρίσεις
-------------------

* Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Αιτωλοακαρνανίας (**1**): 2023–24
* Κύπελλο Ε.Π.Σ. Αιτωλοακαρνανίας (**1**): 2022–23
	+ Φιναλίστ (2): 2019–20, 2021–22

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Και εγένετο… Παναγρινιακός ο ΠΑΟ Αγρινίου». *agriniopress.gr*. Ανακτήθηκε στις 8 Αυγούστου 2019.
2. ↑  User, Super. «Επικυρώθηκε η άνοδος του Παναγρινιακού». *websports.gr*. Ανακτήθηκε στις 28 Απριλίου 2022. [*νεκρός σύνδεσμος*]
3. ↑  «Κυπελλούχος Ε.Π.Σ. Αιτωλοακαρνανίας 2022 – 2023 ο Παναγρινιακός». *agriniotimes.gr*. Ανακτήθηκε στις 6 Μαΐου 2023.
Το **Ασημένιο Βέλος** (της ΤΡΑΙΝΟΣΕ) είναι σειρά αυτοκινηταμαξών της ιδιωτικής ιταλικής εταιρίας Hellenic Train, της οποίας τα εγκαίνια τελέστηκαν στις 25 Μαρτίου 2021. Το πρώτο ETR 470 ήρθε στις 12 Ιανουαρίου 2021 στην Ελλάδα από το Μιλάνο. Το ETR 485 παρουσιάστηκε επίσημα στις 5/9/2018 στα πλαίσια της 83ης Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης, με δοκιμαστικά δρομολόγια μεταξύ Θεσσαλονίκης-Κατερίνης & αντίστροφα, εκτελούμενα από ηλεκτρικές αυτοκινητάμαξες ETR 485, με ανώτατη ταχύτητα τα 213 χιλιόμετρα την ώρα (ενώ γενικά αυτά τα τρένα μπορούν να τρέξουν μέχρι και 300 km/h). Στόχος της νέας υπηρεσίας είναι η διάνυση της απόστασης της γραμμής Αθήνας-Θεσσαλονίκης σε 2 ώρες και 20 λεπτά.

Γραμμές-Δρομολόγια
------------------

Το πρώτο δρομολόγιο με επιβάτες θα γίνονταν τις 25 Μαρτίου 2021, με την εθνική επέτειο αλλά λόγο της Υγειονομικής Κρίσης, μετατέθηκε για τον Απρίλιο 2021.

Τα 2 πρώτα ETR 470 ήρθαν στην Ελλάδα, ενώ παραδόθηκαν τα υπόλοιπα 3 έως το τέλος του 2021.

Οι αυτοκινητάμαξες είναι τύπου ETR 470, αποτελούμενες από 9 οχήματα (7 βαγόνια-2 κινητήρια & επιβατικά & ένα βαγόνι εστιατόριο). Στις αμαξοστοιχίες υπάρχουν οθόνες πληροφόρησης, ασύρματη σύνδεση Wi-Fi, καθώς και ειδικά διαμορφωμένες θέσεις για Άτομα με Ειδικές Ανάγκες (ΑΜΕΑ) ενώ τα δρομολόγια έχουν χαρακτήρα υπερταχείας, με ελάχιστες σταθμεύσεις (οι σημαντικότερες από αυτές σε αυτό το δρομολόγιο είναι η Λάρισα, ο Παλαιοφάρσαλος και το Λειανοκλάδι). Στις 15/5/2022 ξεκίνησαν τα δρομολόγια της γραμμής Αθήνα-Θεσσαλονίκης ως ICE με ενδιάμεση στάση στην Λάρισα σε σχεδόν 4 ώρες.

Παραπομπές
----------

1. ↑   Το πρώτο ETR 470 στη Θεσσαλονίκη στις 12/1/2021
2. ↑  «Tα μυστικά του «Ασημένιου Βέλους» και η συμφωνία με την Ιταλία». *www.kathimerini.gr*. 2018-09-16.. Ανακτήθηκε στις 2021-07-06.
3. ↑  «Μέσα στο "Ασημένιο βέλος". Ταχύτητα και χλιδή στο πρώτο ταξίδι του στην Ελλάδα - Video». *Newsit.gr*. 2018-09-08.. Ανακτήθηκε στις 2018-09-10.
Ο **Φραγκίσκος Καρβελάς** (1794–1849) ήταν Έλληνας ιατρός και μέλος της Φιλικής Εταιρείας.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε το 1794 στη Ζάκυνθο και πραγματοποίησε σπουδές ιατρικής στην Ιταλία. Μυήθηκε στην Φιλική Εταιρεία ενώ υπήρξε μέλος της Εφορείας Ζακύνθου, προσφέροντας υπηρεσίες υπέρ της Ελληνικής Επανάστασης του 1821. Ο Καρβελάς ήταν αυτός που μύησε τον Διονύσιο Σολωμό στις τάξεις της Φιλικής Εταιρείας. Στο επιστημονικό του έργο δημοσίευσε μελέτη για τη ραχίτιδα (*Παρατηρήσεις περί ραχίτιδος*) το 1817, από την οποία μάλιστα έπασχε, ενώ ήταν και συντάκτης της εφημερίδας *Μέλλον* της Ζακύνθου. Πέθανε στη γενέτειρά του το 1849.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Δουβίτσας, Βασίλης, επιμ. (2002). «Καρβελάς, Φραγκίσκος». *Εγκυκλοπαίδεια Δομή*. **13**. Εκδόσεις Δομή, σελ. 387. ISBN 960-8177-63-4.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* «Φραγκίσκος Καρβελάς». *Πανδέκτης*. Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Οκτωβρίου 2019.

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Βιογραφίες
* Πύλη:Ιστορία
* Πύλη:Ελλάδα
 |

 |
**Λείψανο,** στη θρησκεία, είναι ένα αντικείμενο θρησκευτικής σημασίας ή το νεκρό σώμα, ιδίως ενός αγίου που απέμεινε από το παρελθόν. Συνήθως αποτελείται από τα φυσικά λείψανα ή τα προσωπικά αντικείμενα ενός αγίου ή άλλου προσώπου που διατηρούνται για λόγους προσκυνήματος ως απτό μνημείο. Τα λείψανα είναι μια σημαντική πτυχή ορισμένων μορφών Βουδισμού, Χριστιανισμού, Ισλαμισμού, Σαμανισμού, και πολλών άλλων θρησκειών. *Λείψανο* προέρχεται από το λατινικό *reliquiae*, που σημαίνει "παραμένει", και μια μορφή του λατινικού ρήματος *relinquere*, "αφήνω πίσω ή εγκαταλείπω". Η Λειψανοθήκη είναι ένα ιερό αντικείμενο που φιλοξενεί ένα ή περισσότερα θρησκευτικά κειμήλια.

1. ↑  «Definition of relic». *Lexico*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Μαΐου 2021.
Η **Αναστασία Τσιλιμπίου** (Αθήνα, 12 Νοεμβρίου 1997) είναι Ελληνίδα ηθοποιός.

Καριέρα
-------

Ξεκίνησε να ασχολείται με το χώρο του θεάματος, σε ηλικία πέντε ετών, κάνοντας φωτογραφήσεις για παιδικό modeling. Σε ηλικία εννέα ετών, πήρε τον πρώτο της ρόλο ως ηθοποιός, υποδυόμενη τη κόρη των Ναταλίας Δραγούμη και Γιώργου Νινιού στη σειρά του ALPHA, «Για την καρδιά ενός αγγέλου». Η σειρά έκανε πρεμιέρα στις 25 Ιανουαρίου 2007 και ολοκληρώθηκε με 18 επεισόδια στις 13 Δεκεμβρίου της ίδιας χρονιάς.

Ακολούθησαν οι συμμετοχές της στις τηλεοπτικές σειρές «40 Κύματα» το 2009, «Ο πόλεμος των άστρων» το 2010 και «Το Νησί» το 2010 (στη συγκεκριμένη σειρά έπαιξε τη μεγάλη κόρη του Γιώργη και την Ελένης, Μαρία, σε μικρή ηλικία) καθώς και η συμμετοχή της στη θεατρική παράσταση «Το θαύμα της Άννυ Σάλιβαν» που ανέβηκε στο Θέατρο Άλφα τις σεζόν 2009-2011.

Το 2015, αφού αποφοίτησε από το σχολείο, επιλέχθηκε για το ρόλο της σουλτάνας Κιοσέμ (σε νεαρή ηλικία) στην ομώνυμη τουρκική σειρά. Έτσι, μετακόμισε για κάποιους μήνες στη Τουρκία. Η σειρά έκανε πρεμιέρα στις 12 Νοεμβρίου 2015 από το τουρκικό κανάλι Star TV και έπειτα προβλήθηκε σε πολλές ασιατικές χώρες. Επίσης, την ίδια χρονιά έπαιξε στη παράσταση «Το σκλαβί» (σκην. Νίκου Τσεργά) στο Δημοτικό Θέατρο Καλλιθέας.

Το 2016 συμμετείχε στη θεατρική παράσταση «Διονυσιακή Νύχτα» (σκην. Ρούλας Χάμου) στο Θέατρο Αθηνών και στη διαδικτυακή σειρά μικρού μήκους «Follow The Wind». Το 2017 έκανε μια σύντομη εμφάνιση ξανά στη σειρά «Κιοσέμ: Η Σουλτάνα» και έπαιξε στη παράσταση «Playing Gods» (σκην. Anne-Marie O'Sullivan) στο Θέατρο Τέχνης Ασωμάτων.

Το 2018 έπαιξε στη θεατρική παράσταση «Λωξάντρα» (σκην. Σωτήρη Χατζάκη) στο Θέατρο Βεάκη, στη κινηματογραφική ταινία «Μαζί τα φάγαμε» και στη διαδικτυακή σειρά «Εκτός ύλης». Τη σεζόν 2018-2019 συμμετείχε στη κυπριακή σειρά «Οργή», η οποία ύστερα προβλήθηκε και στην Ελλάδα.

Τη σεζόν 2021-2022 πρωταγωνίστησε στη σειρά του MEGA, «Κομάντα και Δράκοι» και στη θεατρική παράσταση «Μαθήματα Κωμωδίας» (σκην. Θοδωρή Αθερίδη) στο Μικρό Παλλάς. Τη σεζόν 2022-2023 πρωταγωνιστεί στη σειρά του ALPHA, «Αυτή Η Νύχτα Μένει».

*Τη σεζόν 2024 σειρά του Alpha TV, Ο Σκαραβαίος στο επεισόδιο Κτήμα "O Παράδεισος*

Παραπομπές
----------

1. ↑  Rantos, Tasos (6 Απριλίου 2015). «ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ: Το Σκλαβί». *Reporter Καλλιθέας*. Ανακτήθηκε στις 29 Νοεμβρίου 2021.
2. ↑  «Διονυσιακή νύχτα (2016) - retroDB». *www.retrodb.gr*. Ανακτήθηκε στις 29 Νοεμβρίου 2021.
3. ↑  Ασωμάτων, Χώρος Τέχνης (6 Ιουλίου 2017). «@ χώρος τέχνης ασωμάτων: Playing Gods! 7/7/2017». *@ χώρος τέχνης ασωμάτων*. Ανακτήθηκε στις 29 Νοεμβρίου 2021.
4. ↑  «Λωξάντρα». *αθηνόραμα*. Ανακτήθηκε στις 29 Νοεμβρίου 2021.
5. ↑  «Μαθήματα κωμωδίας». *αθηνόραμα*. Ανακτήθηκε στις 29 Νοεμβρίου 2021.
6. ↑  Φωτόπουλος, Άκης (5 Αυγούστου 2022). «H Αναστασία Τσιλιμπίου, η σειρά «Αυτή η νύχτα μένει» και τα «Μαθήματα κωμωδίας»». *Youfly*. Ανακτήθηκε στις 4 Σεπτεμβρίου 2022.
Το όνομα **Ιντερτάνκο** (INTERTANΚO) αποτελεί ακρωνύμιο του αγγλικού τίτλου "**Inter**national Association of Independent **Tank**er **O**wners" με το οποίο φέρεται η **Διεθνής Ένωση Πλοιοκτητών Δεξαμενοπλοίων** (tankers).

Η διεθνής αυτή ένωση ιδρύθηκε το 1934 με κύριο αντικείμενο την προάσπιση των συμφερόντων των ανά τον κόσμο μελών της και με αρχική ονομασία "International Tanker Owners Association". Το 1970 μετονομάστηκε σε International Association of Independent Tanker Owners.

Σημαντικά μέλη της ένωσης αυτής χαρακτηρίζονται και πολλοί Έλληνες πλοιοκτήτες δεξαμενοπλοίων.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
--------------------

* The International Association of Independent Tanker Owners (INTERTANKO) official site.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  «About INTERTANKO». Intertanko. Ανακτήθηκε στις 17 Μαρτίου 2024.
Το **Airbus A350 XWB** είναι μια οικογένεια δικινητήριων αεροσκαφών jet, ευρείας ατράκτου και μεγάλου βεληνεκούς, που έχει αναπτυχθεί από την ευρωπαϊκή εταιρεία κατασκευής αεροσκαφών Airbus. Το A350 είναι το πρώτο Airbus που η άτρακτος και τα φτερά έχουν κατασκευαστεί κυρίως από πολυμερή ενισχυμένα με ανθρακονήματα. Θα μπορεί να μεταφέρει 250 έως 350 επιβάτες σε μία τυπική διάταξη καθισμάτων τριών κατηγοριών, ή κατ 'ανώτατο όριο θέσεων 440 έως 550 επιβάτες, ανάλογα με την έκδοση. Το A350 έχει οριστεί ως διάδοχος των A330 και A340, και θα ανταγωνίζεται με τα Boeing 787 Dreamliner και Boeing 777.

Το A350 σχεδιάστηκε αρχικά το 2004 με νέα αεροδυναμικά και κινητήρες, ενώ έχει άτρακτο με βάση το A330. Απορρίφθηκε όμως από ορισμένους υποψήφιους πελάτες. Το 2006, η Airbus επανασχεδίασε το αεροσκάφος και το μετονόμασε σε A350 XWB (extra wide body). Ο πρώτος πελάτης για το A350 είναι η Qatar Airways, η οποία παρήγγειλε 80 αεροσκάφη από τις τρεις εκδόσεις. Τα έξοδα ανάπτυξης αναμένεται να είναι € 12 δισεκατομμύρια (ΗΠΑ $ 15 δισεκατομμύρια δολλάρια). Το αεροσκάφος εισήλθε σε υπηρεσία με αεροπορική εταιρεία το 2015. Μέχρι τον Δεκέμβριο του 2013, η Airbus είχε λάβει παραγγελίες για 812 αεροσκάφη από 39 πελάτες σε όλο τον κόσμο. Το πρωτότυπο A350 πέταξε για πρώτη φορά στις 14 Ιουνίου 2013 στο Αεροδρόμιο Toulouse-Blagnac της Γαλλίας.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Airbus confirms timing for A350 XWB First Flight». Airbus. 11 Ιουνίου 2013. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Φεβρουαρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 20 Σεπτεμβρίου 2014.
2. ↑
3. ↑  «Taking the lead: A350XWB presentation» (PDF). EADS. Δεκεμβρίου 2006. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 27 Μαρτίου 2009. Ανακτήθηκε στις 20 Σεπτεμβρίου 2014.
4. 1 2  Summary Αρχειοθετήθηκε 2014-11-21 στο Wayback Machine. spreadsheet Αρχειοθετήθηκε 2014-04-07 στο Wayback Machine.. Airbus, March 2014. Retrieved 15 April 2014.
5. ↑

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Airbus A350 XWB** |


|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Αεροσκάφη Airbus |
| --- |
|  |
| Πολιτικά αεροσκάφη | 
* A300
* Airbus Beluga
* A310
* A220
* A320
	+ A318
	+ A319
	+ A321
* A330
* A340
* A350
* A380
 |
|  |
| Στρατιωτικά αεροσκάφη | 
* A310 MRTT
* A330 MRTT (KC-30)
* A400M
* C-212
* CN-235
* C-295
* CC-150 Polaris
* KC-45
 |

 |
***Tο δηλητήριο*** (γαλλικά: Le poison‎‎) είναι Γαλλική μαύρη κωμική ταινία του 1951 σε σενάριο και σκηνοθεσία του Σασά Γκιτρί. Πρωταγωνιστούν οι Μισέλ Σιμόν, Ζερμαίν Ροβέρ και Ζαν Ντεμπουκούρ.

Πλοκή
-----

Στη μικρή καθολική πόλη Ρεμονβίλ, ο 53χρονος Πολ Μπρακονιέ είναι παντρεμένος 
εδώ και τριάντα χρόνια με την Μπλαντίν. 
Αυτό που τους χαρακτηρίζει είναι το απύθμενο μίσος που επικρατεί μεταξύ τους, σε σημείο να σκέφτονται με πιο τρόπο θα δολοφονήσει ο ένας τον άλλον. 
Καθώς η Μπλαντίν προετοιμάζεται να κάνει πράξη την ακόρεστη επιθυμία της να δολοφονήσει τον σύζυγο της με ένα ισχυρό ποντικοκτόνο, ο Πολ επισκέπτεται στο Παρίσι τον υπερόπτη δικηγόρο Ομπανέλ, 
εξειδικευμένο στην αθώωση των "Εν βρασμώ ψυχής" εγκληματιών, ο οποίος εν τω μεταξύ γιόρταζε την 100η επιτυχία του. 
Ο Πολ ισχυριζόμενος ότι ήδη έχει δολοφονήσει την γυναίκα του, θα μελετήσει τις αντιδράσεις του δικηγόρου και θα συλλέξει πολύτιμες πληροφορίες για τον τρόπο διάπραξης του εγκλήματος, έτσι ώστε να χαρακτηριστεί ως "ακούσιος" δολοφόνος. 
Ενθουσιασμένος με την θετική στάση του δικηγόρου ως προς την βεβαιότητα της απαλλαγής, θα επιστρέψει στο σπίτι του και θα θέσει σ' εφαρμογή το σχέδιό του σύμφωνα με την αυθόρμητη "καθοδήγηση" του δικηγόρου Ομπανέλ. Χωρίς όμως να το έχει αντιληφθεί και η γυναίκα του είναι ήδη προετοιμασμένη να τον δηλητηριάσει, αλλά δεν θα προλάβει να το κάνει.
Με την βεβαιότητα ότι κανένα δικαστήριο δεν θα τον βρει ένοχο, παραδίδει τον εαυτό του στο έλεος του νόμου.

Διανομή ρόλων
-------------

* Μισέλ Σιμόν - Πολ Μπρακονιέ
* Ζερμαίν Ροβέρ - Μπλαντίν Μπρακονιέ
* Ζαν Ντεμπουκούρ - Δικηγόρος Ομπαμέλ
* Λουί ντε Φυνές - Αντρέ
* Μαρσέλ Αρνό - Ζερμαίν
* Νίκολας Αμάτο - Βικτόρ
* Ζακ Βαρέν - εισαγγελέας
* Αλμπέρ Ντουβαλιέ - Αμπότ
* Λεό Βαλτέρ - δικαστής

Υποδοχή
-------

### Κριτικές

Οι κριτικές ανασκόπησης στο Rotten Tomatoes, δίνουν βαθμολογία θετικής έγκρισης σε ποσοστό 100%, με βάση 5 κριτικές και μέση βαθμολογία 7/10.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.imdb.com/title/tt0043927/. Ανακτήθηκε στις 18  Μαΐου 2016.
2. 1 2 3 4 5  (Τσεχικά) *Česko-Slovenská filmová databáze*. 2001.
3. ↑  (Αγγλικά) *Internet Movie Database*.
4. ↑  (Αγγλικά) *Internet Movie Database*. tt0043927.
5. ↑  «Πληροφορίες για την ταινία *Το δηλητήριο* του Σάσα Γκιτρί». filmsdefrance.com. Ανακτήθηκε στις 25 Μαΐου 2020.
6. ↑  «la-poison-or-how-to-kill-your-wife». criterion.com. Ανακτήθηκε στις 25 Μαΐου 2020.
7. ↑  «Η υποδοχή και οι κριτικές ανασκοπησεις». Rottentomatoes.com. Ανακτήθηκε στις 4 Μαρτίου 2020.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* *Το δηλητήριο*   στην IMDb
* *Το δηλητήριο* στο Rotten Tomatoes
* *Το δηλητήριο* στο AllMovie
* *Το δηλητήριο* στο AlloCine

|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Τέχνη
* Πύλη:Κινηματογράφος
 |

 |
Συντεταγμένες: 54°34′28.2″N 23°21′55.4″E﻿ / ﻿54.574500°N 23.365389°E﻿ / 54.574500; 23.365389

Το **Στάδιο Μαριγιάμπολε** (λιθουανικά: *Marijampolės futbolo arena*), επίσης γνωστό ως **Στάδιο Σούντουβα** ή **Hikvision Arena** (για λόγους χορηγίας), είναι στάδιο πολλαπλών χρήσεων στη Μαριγιάμπολε της Λιθουανίας. Επί του παρόντος χρησιμοποιείται κυρίως για αγώνες ποδοσφαίρου και είναι η έδρα της ΦΚ Σούντουβα Μαριγιάμπολε.

Μεταξύ των σεζόν 2011 και 2019 το στάδιο ονομάστηκε **ARVI Football Arena** μετά την αγορά των δικαιωμάτων χορηγίας από την ARVI Enterprises Group.

Το στάδιο κατασκευάστηκε με πόρους της Ευρωπαϊκής Ένωσης και άνοιξε στις 6 Ιουλίου 2008. Η αρχική του χωρητικότητα αυξήθηκε από 4.200 σε 6.500 θεατές μετά την εγκατάσταση πρόσθετων θέσεων τον Μάιο–Ιούνιο του 2009, πριν από έναν αγώνα μεταξύ της Εθνικής Λιθουανίας και της Ρουμανίας.

Στις 11 Δεκεμβρίου 2019, δημοσιεύθηκαν αναφορές ότι ο Όμιλος ARVI δεν θα υποστηρίζει πλέον την Σούντουβα Μαριγιάμπολε. Υπήρχαν σημειώσεις και πινακίδες που έφεραν το όνομα ενός πρώην χορηγού. Το ARVI Arena μετονομάστηκε σε Στάδιο Μαριγιάμπολε. Στις 14 Ιανουαρίου 2020, η ΦΚ Σούντουβα ανακοίνωσε τον νέο γενικό χορηγό της, Hikvision και τη μετονομασία του σταδίου σε **Hikvision Arena**.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Marijampolės futbolo klubo sporto kompleksas turi naują vardą» (στα Λιθουανικά). Alfa.lt. 14 Μαρτίου 2011. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Οκτωβρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 28 Αυγούστου 2010.
2. ↑  Krasnickas, Mantas (11 Δεκεμβρίου 2019). «Atnaujinama "Sūduvos" namų tvirtovė liko be pavadinimo: atsitraukė rėmėjas» (στα λιθουανικά). *15min.lt*.. Ανακτήθηκε στις 11 Δεκεμβρίου 2019.
3. ↑  Raškauskas, Juozas (1 Ιουλίου 2008). «Savaitgalį - naujojo stadiono Marijampolėje atidarymas» (στα Λιθουανικά). Miesto laikraštis and delfi.lt. Ανακτήθηκε στις 28 Ιουνίου 2009.
4. ↑  «Stadionas» (στα Λιθουανικά). FK Sūduva. Ανακτήθηκε στις 22 Οκτωβρίου 2017.
5. ↑  Krasnickas, Mantas (11 Δεκεμβρίου 2019). «Atnaujinama "Sūduvos" namų tvirtovė liko be pavadinimo: atsitraukė rėmėjas» (στα Λιθουανικά). 15min.lt. Ανακτήθηκε στις 27 Ιουλίου 2020.
6. ↑

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος
* Επίσημη σελίδα στο alyga.lt
* Γήπεδα στη Λιθουανία. Worldstadiums.com.
Ο **Ορέστης Ανδρεαδάκης**, γεννημένος το 1963 στο Ηράκλειο Κρήτης, είναι Έλληνας επαγγελματίας του κινηματογράφου που έχει υπηρετήσει την τέχνη με διάφορες ιδιότητες: ως κριτικός ταινιών, ως τηλεοπτικός παρουσιαστής για κινηματογραφικά θέματα, συντάκτης και διευθυντής σε σχετικά έντυπα, ενώ επίσης εργάζεται στα πλαίσια της διοργάνωσης κινηματογραφικών φεστιβάλ.

Είναι απόφοιτος της Σχολής Κινηματογράφου του Λυκούργου Σταυράκου. Από το 1986 μέχρι και το 1991 έζησε κατά διαστήματα στη Γαλλία και στην Ελβετία, όπου παρακολούθησε μαθήματα γαλλικής λογοτεχνίας, ιστορίας της τέχνης, θεωρίας του κινηματογράφου, καθώς και μαθήματα ζωγραφικής και εικαστικών εγκαταστάσεων. Παράλληλα, εργάστηκε ως βοηθός σκηνοθεσίας και παραγωγής σε γαλλικές ταινίες και τηλεταινίες.

Εργάστηκε ως κριτικός κινηματογράφου στις εφημερίδες *Ελεύθερος Τύπος*, *Έθνος* και *Η Αυγή* και στο περιοδικό *Σινεμά*, το οποίο διηύθυνε από το 2007. Από το 1995 εργάστηκε στον τηλεοπτικό σταθμό Mega Channel ως κινηματογραφικός συντάκτης, δημιουργώντας τον επόμενο χρόνο την εκπομπή για θέματα κινηματογράφου με τίτλο *Ραντεβού για σινεμά*.

Από το 1994 μέχρι και το 2000 συνεργάστηκε με το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης ως συντονιστής, παρουσιαστής και μεταφραστής των συνεντεύξεων Τύπου. Από το Μάιο του 2016 ανέλαβε καθήκοντα Καλλιτεχνικού Διευθυντή, ύστερα από εισήγηση της γενικής διευθύντριας Ελίζ Ζαλαντό.

Το 1995 συμμετείχε στην ίδρυση του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας *Νύχτες Πρεμιέρας*. Στα πλαίσια αυτού εργάστηκε ως Διευθυντής Συντονισμού και Επικοινωνίας και από το 2007 μέχρι σήμερα διατηρεί την ιδιότητα του Καλλιτεχνικού Διευθυντή του φεστιβάλ. Το 2011 συμμετείχε στην ίδρυση του Φεστιβάλ Θερινού Κινηματογράφου *Athens Open Air Film Festival*.

Το 2013 η γαλλική κυβέρνηση του απένειμε τον τίτλο του Ιππότη του Τάγματος των Γραμμάτων και των Τεχνών.

Πηγές
-----

* «Ο Ορ.Ανδρεαδάκης στο «τιμόνι» του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης», 10 Μαΐου 2016.
* «Ο Ορέστης Ανδρεαδάκης έγινε Ιππότης», 27 Σεπτεμβρίου 2013.
* Ορέστης Ανδρεαδάκης Αρχειοθετήθηκε 2016-04-12 στο Wayback Machine. συλλογή άρθρων στο Aixmi.gr.
* Ορέστης Ανδρεαδάκης, καταχώρηση στη BiblioNet.
To Boeing 80
Το **Boeing 80** ήταν αμερικανικό αεροσκάφος της δεκαετίας του 1920. Διέθετε τρεις μηχανές και δύο πτερύγια και κατασκευάστηκε από την εταιρία Boeing Airplane για τις αερογραμμές της Boeing. Η αποστολή του 80 ήταν να μεταφέρει με επιτυχία αερομηνύματα καθώς και επιβάτες σε προγραμματισμένες πτήσεις.

Τεχνικά χαρακτηριστικά
----------------------

Η πρώτη πτήση πραγματοποιήθηκε στις 27 Ιουλίου του 1928. Είχε έκταση μήκος μέτρα, ενώ το ύψος του ήταν περίπου 17,56 μέτρα. Το καθαρό του βάρος ήταν περίπου 7937,86 kg και μπορούσε να φτάσει μέχρι 222,08 km/h. Το μέγιστο υψόμετρο που έφτανε ήταν τα 4267,2 μέτρα, ενώ μπορούσε να μεταφέρει 3 άτομα προσωπικό, 18 επιβάτες και 407,32 kg εμπόρευμα.  

Ο θάλαμος του αεροσκάφους ήταν κατασκευασμένος από συγκολλημένο χάλυβα, καλυμμένο με ύφασμα. Τα πτερύγια του ήταν αφαιρέσιμα, έτσι ώστε να χωράει σε υπόστεγα.

Εκδόσεις του Boeing 80
----------------------

* Model 80 - αρχική έκδοση από τη μηχανή Pratt & Whitney Wasp
* Model 80A - με βελτιωμένη αεροδυναμική με μηχανή Pratt & Whitney Hornet
* Model 80A-1 - έκδοση με αναθεωρημένη ουρά
* Model 80B-1 - ίδιο με το μοντέλο 80Α, να ανοικτό κατάστρωμα πτήσης
* Model 226 - Μοντέλο του 80A τροποποιημένο για να εκτελεί μεταφορές για την Standard Oil.

Δείτε επίσης
------------

### Άλλα αεροσκάφη της Boeing

* Boeing 727

### Παρεμφερείς σχεδιάσεις άλλων εταιρειών

* Hawker Siddeley Trident
* McDonnell Douglas DC-9
* Tupolev Tu-154

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

|  |  |
| --- | --- |
| Commons logoCommons logo | Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα   **Boeing 80** |

* Boeing.com 80 Family
* museumofflight.org 80Α

  


|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Πολιτικά αεροσκάφη Boeing |
| --- |
|  |
| Ελικοφόρα | 
* 40
* 80
* 221
* 247
* 307
* 314
* 377
 |
|  |
| Αεριωθούμενα | 
* 707
* 717
* 720
* 727
* 737 (737 MAX)
* 747
* 757
* 767
* 777
* 787
 |
|  |
| Ακυρωθέντα | 
* 2707
* 7J7
* New Large Airplane
* Sonic Cruiser
 |

 |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* GND: 7602120-8

 |

 |
Ο **Χρήστος Ναλμπάντης** είναι Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής και προπονητής ποδοσφαίρου, ο οποίος αγωνιζόταν ως μέσος στην ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης από το 1965 μέχρι το 1976, κατακτώντας με τους "κίτρινους" το κύπελλο Ελλάδας του 1970.

Καριέρα
-------

Ο Ναλμπάντης ξεκίνησε την καριέρα του από τη Δόξα Νεάπολης και μεταγράφηκε στον Άρη το καλοκαίρι του 1965. Πραγματοποίησε την πρώτη του συμμετοχή στο εκτός έδρας ευρωπαϊκό παιχνίδι του Άρη εναντίον της Κολωνίας, όπου οι κίτρινοι ηττήθηκαν με 2-0. Καθιερώθηκε στους "κίτρινους" στη θέση του αριστερού οπισθοφύλακα, παίζοντας μαζί τους για έντεκα χρόνια. Κατέκτησε το κύπελλο Ελλάδας το 1970, όταν ο Άρης κέρδισε τον ΠΑΟΚ με 1-0 στο Καυτατζόγλειο, ενώ πιο πριν υπήρξε από τους πιο καλύτερους ποδοσφαιριστές της ομάδας στην πορεία για την κατάκτηση του τίτλου.

Αγωνίστηκε με την εθνική Ελλάδος σε δύο αγώνες, στις 30 Σεπτεμβρίου 1971 στην ήττα με 0-1 από το Μεξικό και στις 12 Απριλίου 1972 στο 0-0 με την Ισπανία.

Την σεζόν 1975-76 έγινε αρχηγός του Άρη, αλλά αυτή ήταν η τελευταία του χρονιά στην ομάδα της Θεσσαλονίκης. Την επόμενη σεζόν έπαιξε στη Λάρισα και την δεύτερη κατηγορία, ενώ τη σεζόν 1977-78 έπαιξε για τον Μακεδονικό, όπου και έκλεισε την καριέρα του.

Ανέλαβε καθήκοντα στο τεχνικό τιμ του Άρη και υπήρξε υπηρεσιακός προπονητής των "κίτρινων" το 1981, ενώ διετέλεσε προπονητής του Ποσειδώνα Μηχανιώνας για ένα διάστημα της σεζόν 1985-86, του Πανσερραϊκού για έξι παιχνίδια στο τέλος της σεζόν 1987-88. καθώς και του Αιγινιακού κατά τη σεζόν 1989-90 (Γ΄Εθνική Κατηγορία).

Στατιστικά
----------

| Διοργάνωση | Αγώνες | Γκολ |
| --- | --- | --- |
| Α' Εθνική | 304 | 6 |
| Κύπελλο Ελλάδας | 28 | 2 |
| Ευρωπαϊκοί αγώνες | 10 | - |
| Βαλκανικό Κύπελλο | 3 | - |

Παραπομπές
----------

1. ↑  Εφημερίδα Μακεδονία, 17/11/1965, Σελίδα: 5
2. ↑  ΧΡΗΣΤΟΣ ΝΑΛΜΠΑΝΤΗΣ, Ο θρυλικός αμυντικός της χρυσής γενιάς του Άρεως
3. ↑  Εθνική ανδρών 1971-75 - ΕΠΟ
4. ↑  Χρήστος Ναλμπάντης καριέρα
5. ↑  Ο δυναμικός Χρήστος Ναλμπάντης
6. ↑  Nalmpantis Christos - Manager profile | Transfermarkt

Πηγές
-----

|  |  |
| --- | --- |
| εικονίδιο Ποδόσφαιρο | Πύλη Ποδόσφαιρο |

* Βασίλης [άγνωστο επίθετο], *Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ...Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό*, αυτοέκδοση, 2014. ISBN 978-960-93-5927-6
Ο Σαρλ Λε Μπρεν, Πρώτος ζωγράφος του βασιλιά και εισηγητής της ίδρυσης της Βασιλικής Ακαδημίας ζωγραφικής και γλυπτικής, πίνακας του Νικολά ντε Λαρζιλιέρ
Ο **Πρώτος ζωγράφος του Βασιλιά** (γαλλικά: Premier peintre du Roi) ήταν αξίωμα ζωγράφου στη βασιλική αυλή της Γαλλίας υπό το Παλαιό καθεστώς, εντός της διοίκησης των Κτηρίων του βασιλιά. Ο κάτοχός του κατείχε παρόμοια θέση με εκείνη του Πρώτου αρχιτέκτονα του βασιλιά, αν και πολύ λιγότερο έγκυρη. Ο κάτοχος δεν ήταν υπεύθυνος για άλλες αρμοδιότητες στο αυλικό περιβάλλον και η θέση έμεινε συχνά χωρίς κάτοχο.

Ο Πρώτος ζωγράφος του βασιλιά δεν ήταν αποκλειστικά ειδικός ζωγράφος πορτρέτων, αλλά ήταν πάντα Γάλλος. Ο πιο διάσημος κάτοχος, ο Νικολά Πουσέν, πείστηκε να επιστρέψει στη Γαλλία το 1640 για να αναλάβει το αξίωμα, αλλά επέστρεψε στη Ρώμη μετά από λίγο περισσότερο από ένα χρόνο. Παρ 'όλα αυτά, κατείχε τη θέση για άλλα 23 χρόνια.

Αντίθετα, ο διάδοχός του Σαρλ Λε Μπρεν, εισηγητής της ίδρυσης της Βασιλικής Ακαδημίας ζωγραφικής και γλυπτικής, αφιέρωσε τον περισσότερο χρόνο του σε εργασίες για τον Λουδοβίκο ΙΔ΄, διακοσμώντας τα ανάκτορά του και σχεδιάζοντας και εποπτεύοντας τα βασιλικά εργοστάσια, το εργοστάσιο Σαβονερί που κατασκεύαζε χαλιά και το εργοστάσιο των Γκομπλέν για ταπισερί και έπιπλα. Ο Λε Μπρεν είχε μια πικρή, ισόβια αντιπαλότητα με τον ζωγράφο Πιέρ Μινιάρ, ο οποίος τον διαδέχθηκε τελικά σε ηλικία 78 ετών, αλλά κατείχε τη θέση μόνο για πέντε χρόνια πριν τον θάνατό του.

Κάτοχοι του αξιώματος
---------------------

* 1603–1619 : Μαρτέν Φρεμινέ
* 1627–1649 : Σιμόν Βουέ
* 1641–1665 : Νικολά Πουσέν
* 1664–1690 : Σαρλ Λε Μπρεν
* 1690–1695 : Πιέρ Μινιάρ
* 1695–1716 : *κενή θέση*
* 1716–1722 : Αντουάν Κουαπέλ
* 1722–1725 : *κενή*
* 1725–1733 : Λουί ντε Μπουλόνι
* 1733–1736 : *κενή*
* 1736–1737 : Φρανσουά Λεμουάν
* 1737–1746 : *κενή*
* 1746–1752 : Σαρλ Αντουάν Κουαπέλ
* 1752–1762 : *κενή*
* 1762–1765 : Σαρλ Αντρέ βαν Λου
* 1765–1770 : Φρανσουά Μπουσέ
* 1770–1789 : Ζαν-Μπατίστ-Μαρί Πιέρ
* 1789–1791 : Ζοζέφ-Μαρί Βιέν

Παραπομπές
----------

1. ↑ . «lhistoire.fr/le-roi-et-son-peintre».
2. ↑ . «books.google.fr/books/Vies des premiers-peintres du roi: depuis M. Le Brun, jusquà̓ présent».
3. ↑ . «artuk.org/discover/stories/nicolas-poussin-the-most-perfect-painter-of-all-the-moderns».
4. ↑ . «en.chateauversailles.fr/discover/history/great-characters/charles-brun».
5. ↑ . «francearchives.fr/fr/pages\_histoire/39518».
6. ↑ . «parismuseescollections.paris.fr/fr/musee-carnavalet/oeuvres/jean-baptiste-marie-pierre-1714-1789-premier-peintre-du-roi#infos-principales».