recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Κότες ελευθέρας βοσκής για εμπορική χρήση στη Σκωτία
Κότες εκτρέφονται σε εξωτερικό χώρο
Η **ελευθέρα βοσκή** υποδηλώνει μια μέθοδο κτηνοτροφίας στην οποία τα ζώα, τουλάχιστον για ένα μέρος της ημέρας, μπορούν να βοσκήσουν ελεύθερα σε εξωτερικούς χώρους, αντί να περιορίζονται σε ένα κλουβί 24 ώρες κάθε μέρα. Σε πολλές φάρμες, η εξωτερική περιοχή είναι περιφραγμένη, γεγονός που τεχνικά το καθιστά περίβλημα. Ωστόσο, τα συστήματα ελευθέρας βοσκής προσφέρουν συνήθως την ευκαιρία για εκτεταμένη μετακίνηση και ηλιακό φως που αλλιώς εμποδίζεται από συστήματα εσωτερικών χώρων. Η ελευθέρα βοσκή μπορεί να ισχύει για το κρέας, τα αυγά ή την γαλακτοπαραγωγή.

Ο όρος χρησιμοποιείται σε δύο αισθήσεις που δεν αλληλεπικαλύπτονται εντελώς: ως περιγραφή των μεθόδων κτηνοτροφίας με επίκεντρο του αγρότη και ως καταναλωτοκεντρική περιγραφή αυτών. Υπάρχει μια δίαιτα όπου ο ασκούμενος τρώει μόνο κρέας από πηγές ελευθέρας βοσκής.

Σε πολλούς βοσκότοπους, τα ζώα ελευθέρας βοσκής επιτρέπεται να περιφέρονται χωρίς περιφράξεις, σε αντίθεση με τους περιφραγμένους βοσκότοπους. Σε πολλές γεωργικές οικονομίες, τα ζώα ελευθέρας βοσκής είναι αρκετά συνηθισμένα.

Ιστορία
-------

Πάπιες ελευθέρας βοσκής στη Χαϊνάν της Κίνας
Εάν κάποιος επιτρέπει στην "ελευθέρα βοσκή" να συμπεριλάβει την "εκτροφή", η ελευθέρα βοσκή ήταν μια τυπική μέθοδος εκτροφής τουλάχιστον μέχρι την ανάπτυξη του συρματοπλέγματος και σύρματος στην εκτροφή των κοτόπουλων. Η γενικά κακή κατανόηση της διατροφής και των ασθενειών πριν από τον εικοστό αιώνα κατέστησε δύσκολη την αύξηση πολλών ειδών κτηνοτροφικών ζώων χωρίς να τους δοθεί πρόσβαση σε διάφορα είδη διατροφής. Η εργασία της εκτροφής των ζώων και η μεταφορά όλων των ζωοτροφών σε αυτά ήταν απαγορευτική, όπως και για τα βοοειδή γαλακτοπαραγωγής.

Στην περίπτωση των πουλερικών, μέχρι τη δεκαετία του 1920 η βοσκή σε ανοιχτούς χώρους αποτελούσε το κυρίαρχο σύστημα εκτροφής, όμως η ανακάλυψη των βιταμινών Α και D επέτρεψε να διεξαχθεί σε εμπορική κλίμακα με επιτυχία την εκτροφή σε περιορισμένους χώρους. Πριν από αυτό, οι πράσινες ζωοτροφές και η ηλιοφάνεια (για τη βιταμίνη D) ήταν απαραίτητες για την παροχή της απαραίτητης περιεκτικότητας σε βιταμίνες. Μερικά μεγάλα εμπορικά κοπάδια αναπαραγωγής εκτράφηκαν σε βοσκότοπους στη δεκαετία του 1950. Η διατροφική επιστήμη είχε ως αποτέλεσμα την αυξημένη χρήση του περιορισμού για πολλά είδη ζώων με τον ίδιο τρόπο.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Dictionary definition». Ανακτήθηκε στις 3 Νοεμβρίου 2012.
2. ↑  «Feeding Poultry». *Norton Creek Press* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 17 Φεβρουαρίου 2024.
Χειροβομβίδα Μιλλς, 2ου Π.Π.

Με την ονομασία **χειροβομβίδα**, όπως σημαίνει η ίδια η σύνθετη λέξη χαρακτηρίζεται η μικρή βομβίδα που ρίπτεται (βάλλεται) με το χέρι.  
 
Οι χειροβομβίδες κατατάσσονται στα πολεμικά όπλα.

Ιστορία εξέλιξης
----------------

Πρόκειται για μικρό βλήμα που φέρει εκρηκτική γόμωση. Οι πρώτες χειροβομβίδες εμφανίστηκαν τον 15 αιώνα που αποτελούνταν από πήλινα σφαιρικά δοχεία που περιείχαν πυρίτιδα και ενεργοποιούνταν με θρυαλλίδα. Κατά τον 16ο και 17ο αιώνα η χρήση τους γενικεύθηκε αφού το αποτέλεσμα αυτών, στα πεδία των μαχών, χαρακτηρίζονταν εντυπωσιακά άριστο. Έτσι τον 18ο αιώνα αυτές εξελίσσονται με μεταλλικό περίβλημα από χυτοσίδηρο που προβλεπόταν να χρησιμοποιούνται κυρίως σε απόκρουση ιππικού.

Αρχικά οι οπλίτες (πεζικού) έφεραν μικρό σακίδιο με 4-6 χειροβομβίδες που οργανώθηκαν αργότερα σε ιδιαίτερες μονάδες λεγόμενες "χειροβομβιστών", γνωστότεροι εκ του γαλλικού ονόματος ως "γρεναδιέροι" ή "γκρεναντιέροι". Η τελειοποίηση όμως γενικά του οπλισμού κατά τον 20ο αιώνα, (όπως τα άρματα μάχης που αντικατέστησαν το ιππικό), συνέτεινε αρχικά στην εγκατάλειψη της χρήσης αυτών, που επανήλθαν όμως τελειοποιημένες και ισχυρότερες μετά την αντικατάσταση της πυρίτιδας με εκρηκτικές ύλες, που πρωτοχρησιμοποιήθηκαν στο Ρωσοϊαπωνικό πόλεμο του 1904 και περισσότερο στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο και ειδικά στη περίοδο της στασιμότητας.

Σημειώνεται ότι η πρώτη ρίψη χειροβομβίδας από αέρος έγινε από την Ελληνική Πολεμική Αεροπορία στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Από τον πόλεμο εκείνο οι χειροβομβίδες αποτελούν πλέον μέρος του ατομικού οπλισμού των ανδρών των πεζικών δυνάμεων.

Περιγραφή
---------

Η σύγχρονη χειροβομβίδα αποτελείται από τα εξής πέντε βασικά μέρη:

1. Το μεταλλικό κέλυφος που αποτελεί και το όλο σώμα της χειρο-βομβίδας εντός της οποίας βρίσκεται η γόμωση και ο πυροκροτητής.
2. Τη γόμωση της χειροβομβίδας, που μπορεί να είναι χημική, εμπρηστική ή εκρηκτική ύλη.
3. Τον πυροκροτητή που βρίσκεται εντός μεταλλικού μανδύα στο εσωτερικό της χειροβομβίδας.
4. Το εναυσματοφόρο ή εμπυρευτικό πώμα, και
5. Τη περόνη ασφαλείας, ή ασφαλιστικό μοχλό (κλιπ), που φέρεται επί του εναυσματοφόρου πώματος.

Γενικά ως προς τη χρήση τους οι χειροβομβίδες παρουσιάζουν μικρό όγκο και βάρος, χαμηλό ποσοστό επικινδυνότητας στο χρήστη κατά τη ρίψη τους, περιορισμένη ακτίνα δραστικότητας, πλην όμως υψηλό βαθμό απόκρουσης, αντιπερισπασμού και ψυχολογικής μείωσης του ηθικού του αντιμαχομένου.

Διάκριση
--------

Οι σύγχρονες χειροβομβίδες ανάλογα του σκοπού χρήσης τους διακρίνονται σε χειροβομβίδες επιθετικές και σε χειροβομβίδες αμυντικές. Ανάλογα δε του περιεχομένου υλικού: σε εκρηκτικές, εμπρηστικές, δακρυογόνες, καπνογόνες κ.λπ.

### Επιθετικές

Οι επιθετικές χειροβομβίδες διακρίνονται από τη **λεία** **εξωτερική επιφάνεια** τους. Η χρήση τους κυρίως είναι για αντιπερισπασμό σε διάφορες επιχειρήσεις εφόδου, χωρίς να προκαλούν ιδιαίτερη ζημιά στον εχθρό.

  

### Αμυντικές

Σημείωση
--------

Σημειώνεται ότι βομβίδες που βάλλονται (εκτοξεύονται) με μηχανικά μέσα, και σε αντιδιαστολή του όρου "χειροβομβίδες", ονομάζονται οπλοβομβίδες.

Πηγές
-----
Ο **Βαγράτ Α΄ ο Μικρός**, γεωργιανά: ბაგრატ მცირე *Bagrat Mts'ire*, (απεβ. το 1372) από τον Οίκο των Βγρατιδών-Ιβηρίας, ήταν βασιλιάς του δυτικού Γεωργιανού βασιλείου του Ιμερέτι από το 1329 έως το 1330, όταν υποβιβάστηκε σε υποτελή δούκα από τον Γεώργιο Ε΄ της Γεωργίας.

Βιογραφία
---------

Ήταν ο μόνος γνωστός γιος του βασιλιά Μιχαήλ της Ιμερετίας, που τον διαδέχθηκε μετά από το τέλος εκείνου το 1329. Ανήλικος ακόμη εκείνη την εποχή (εξ ου και το επίθετό του *mts'ire*), ο Βαγράτ Α΄ αναγκάστηκε να παραμείνει στην πρωτεύουσά του, το Κουτάισι, καθώς οι επαρχίες διαιρούντο από τις αντίπαλες ευγενείς φατρίες. Το 1330 ο Γεώργιος Ε΄, ο αναδυόμενος βασιλιάς στην ανατολική Γεωργία, εκμεταλλεύτηκε την κατάσταση και το ότι ήταν συγγενής του Βαγράτ Α΄ και αφού διέσχισε την οροσειρά Λίχι, εισήλθε στο Ιμερέτι (δηλ. τη δυτική Γεωργία) και έγινε δεκτός από πολλούς Ιμερετίους, που είχαν ταλαιπωρηθεί από την επίμονη βία και αναρχία. Το Ιμερέτι κατακτήθηκε και η ακεραιότητα του βασιλείου της Γεωργίας αποκαταστάθηκε. Στο εξής, ο Βαγράτ τοποθετήθηκε ως *eristavi* (δούκας, φεουδάρχης) στο Ιμερέτι, με έδρα το Σοραπάνι, υπό την κηδεμονία του Γεωργίου Ε΄.

Οικογένεια
----------

Νυφεύτηκε το 1358, με την έγκριση του Δαβίδ Θ΄ της Γεωργίας (γιου του Γεωργίου Ε΄), μία κόρη του Κβαρκβάρε Α΄, ενός Τζακέλι ατάμπεγκ του Σάμτσχε. Είχαν τρεις γιους:

* Αλέξανδρος Α΄ απεβ. το 1389, δούκας του Ιμερέτι (1372–1378), βασιλιάς του Ιμερέτι (1387–1389).
* Γεώργιος Α΄ απεβ. το 1392, βασιλιάς της Ιμερετίας (1389–1392).
* Κωνσταντίνος Β΄ απεβ. το 1401, βασιλιάς της Ιμερετίας (1396–1401).

Βιβλιογραφικές αναφορές
-----------------------

1. 1 2  Bagrationi, Vakhushti (1976). Nakashidze, N.T. επιμ. (PDF) (στα Russian). Tbilisi: Metsniereba. σελ. 41 .  Missing or empty `|title=` (βοήθεια)CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
2. ↑  Rayfield, Donald (2012). *Edge of Empires: A History of Georgia*. London: Reaktion Books. σελ. 140. ISBN 978-1780230306.
3. ↑  Lang, David Marshall (1955). «Georgia in the Reign of Giorgi the Brilliant (1314–1346)». *Bulletin of the School of Oriental and African Studies, University of London* **17** (1): 87. doi:10.1017/s0041977x00106354.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| ΠροκάτοχοςΜιχαήλ της Ιμερετίας | **βασιλιάς του Ιμερέτι**1329-1330 | ΔιάδοχοςΑλέξανδρος Α΄ της Ιμερετίας |
Συντεταγμένες: 52°15′0″N 21°3′44″E﻿ / ﻿52.25000°N 21.06222°E﻿ / 52.25000; 21.06222

Εσωτερικό του Μουσείου Νέον.
Το **Μουσείο Νέον** (πολωνικά: Muzeum Neonów‎‎) είναι μουσείο που βρίσκεται στην Νότια Πράγκα της Βαρσοβίας, στην Πολωνία. Το ίδρυμα τεκμηριώνει και προστατεύει τις φωτεινές διαφημίσεις της Πολωνίας και του Ανατολικού Μπλοκ που δημιουργήθηκαν μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Είναι το πρώτο στην Πολωνία και ένα από τα λίγα μουσεία επιγραφών νέον στον κόσμο.

Το μουσείο βρίσκεται στην οδό Μίνσκα (Mińska) 25, στις εγκαταστάσεις του Soho Factory. Ιδρύθηκε το 2012.

Ιστορία
-------

Η ιστορία του μουσείου ξεκίνησε το 2005 όταν η Ιλόνα Καρβίνσκα έσωσε την πινακίδα νέον *Berlin* από την οδό Μαρσαουκόφσκα στη Βαρσοβία. Η συλλογή του μουσείου διαθέτει περίπου 100 φώτα νέον από όλη την Πολωνία. Τα περισσότερα από τα νέον προέρχονται από τις δεκαετίες του 1960 και του 1970.

Οι εννέα μεγαλύτερες πινακίδες νέον συμπεριλαμβανομένων των *GŁÓWNA KSIĘGARNIA TECHNICZNA (ΚΥΡΙΟ ΤΕΧΝΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ)*, *Jubiler*, *dworzec kolejowy CHODZIEŻ (σιδηροδρομικός σταθμός ΧΟΝΤΖΙΕΣ)*, *KINO PRAHA (ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ PRAHA) και WARSZAWA WSCHODNIA* (σιδηροδρομικός σταθμός Ανατολικής Βαρσοβίας) βρίσκονται σε διαφορετικά κτίρια του Soho Factory. Το μουσείο φροντίζει επίσης μερικές πινακίδες νέον στη Βαρσοβία, συμπεριλαμβανομένης της Γοργόνας στην οδό Γκρουγέτσκα (Grójecka).

Το μουσείο διαθέτει ένα μεγάλο αρχείο που περιέχει σχέδια, φωτογραφίες και πρωτότυπα σχέδια.

Το 2013, το μουσείο μαζί με την RWE διοργάνωσαν διαγωνισμό *Νέον για τη Βαρσοβία*.

Παραπομπές
----------

1. ↑  www.neonmuzeum.org.
2. ↑  www.neonmuzeum.org/o-muzeum.
3. ↑  Wilder, Charly (23 December 2015). «36 Hours in Warsaw, Poland» (στα αγγλικά). *The New York Times*.. Ανακτήθηκε στις 2018-11-06.
4. ↑  «How to spend a weekend in Warsaw» (στα αγγλικά). *The Independent*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2022-06-18.. Ανακτήθηκε στις 2018-11-06.
5. ↑  «Wyborcza.pl». *Warszawa.wyborcza.pl*. Ανακτήθηκε στις 6 Νοεμβρίου 2018.
6. ↑  «Uratowany bajeczny i inne skarby. Zobaczcie warszawskie neony». *Cojestgrane24.wyborcza.pl*. Ανακτήθηκε στις 6 Νοεμβρίου 2018.
7. ↑  Al-awsat, Asharq. «Poland Celebrates History of Fluorescent Ads in Neon Museum». *Aawsat.com* (στα Ουκρανικά). Ανακτήθηκε στις 6 Νοεμβρίου 2018.
8. ↑  «Neon Museum». *Lonelyplanet.com* (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 6 Νοεμβρίου 2018.
9. ↑  «Neon Museum | Sightseeing | Warsaw».
10. ↑  *Happy to see you*

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 114146331966318692391

 |

 |
Η **Ολυμπιακή Επιτροπή Φιλιππίνων** (αγγλικά: *Philippine Olympic Committee*, POC) είναι η Εθνική Ολυμπιακή Επιτροπή των Φιλιππίνων. Είναι ιδιωτική, μη κυβερνητική οργάνωση που αποτελείται από και χρησιμεύει ως μητρική οργάνωση όλων των εθνικών αθλητικών ομοσπονδιών στις Φιλιππίνες. Είναι αναγνωρισμένη από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) έχοντας την αποκλειστική εξουσία για την εκπροσώπηση των Φιλιππίνων στους Ολυμπιακούς Αγώνες, στους Ασιατικούς Αγώνες, στους Αγώνες Νοτιοανατολικής Ασίας και άλλες εκδηλώσεις.

Η POC είναι οικονομικά ανεξάρτητη και δεν λαμβάνει καμία επιχορήγηση από την κυβέρνηση, αν και οι ομοσπονδίες μέλη της λαμβάνουν κάποια οικονομική βοήθεια από την Επιτροπή Αθλητισμού Φιλιππίνων. Αντ 'αυτού, η POC υποστηρίζει τις δικές της δραστηριότητες με κεφάλαια που προέρχονται από χορηγίες, τέλη αδειοδότησης για τη χρήση των Ολυμπιακών σημάτων, επιδότηση της ΔΟΕ και τα έσοδα από ειδικά προγράμματα και δωρεές.

Ιστορία
-------

Ο οργανωμένος αθλητισμός εγκαθιδρύθηκε για πρώτη φορά στις Φιλιππίνες κατά τη διάρκεια της αμερικανικής διοίκησης των νήσων, με τη σύσταση της Ερασιτεχνικής Ομοσπονδία Αθλητισμού Φιλιππίνων (PAAF) τον Ιανουάριο του 1911. Η PAAF διοργάνωσε το πρώτο Πρωτάθλημα Αγώνων Άπω Ανατολής το 1913 όπου συμμετείχαν η Κίνα, η Ιαπωνία και η διοργανώτρια χώρα, οι Φιλιππίνες.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «History of the Philippine Olympic Committee». *Philippine Olympic Committee*. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Νοεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 22 Νοεμβρίου 2015.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Επίσημος ιστότοπος


|  |  |
| --- | --- |
| CC-BY-SA Μετάφραση | Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Philippine Olympic Committee  της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 4.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
Στην ελληνική μυθολογία, αναφέρονται τέσσερα πρόσωπα με το όνομα **Ευρυδίκη**.

Εκδοχές
-------

### Σύζυγος του Ορφέα

Η πιο γνωστή ήταν μια γυναίκα – ή νύμφη – με το όνομα Ευρυδίκη, που ήταν σύζυγος του Ορφέα. Ενώ δραπέτευσε από τον Αρισταίο, δαγκώθηκε από ένα φίδι και πέθανε. Αλλόφρων, ο Ορφέας έπαιξε τόσο λυπητερά τραγούδια και τραγούδησε τόσο θρηνητικά, ώστε όλοι οι θεοί και οι νύμφες δάκρυσαν και τον συμβούλευσαν να κατέβει στον κάτω κόσμο. Ο Ορφέας κατέβηκε στον κάτω κόσμο και με τη μουσική του απάλυνε την καρδιά του Άδη και της Περσεφόνης (το μόνο πρόσωπο που τα κατάφερε ποτέ), οι οποίοι συμφώνησαν να επιτρέψουν στην Ευρυδίκη να επιστρέψει μαζί του στη γη. Αλλά η συμφωνία που συνόδευε την απόφαση ήταν πως έπρεπε να περπατά μπροστά από αυτή και να μην κοιτάξει πίσω μέχρι να φτάσει στον πάνω κόσμο. Μέσα στην αγωνία του αθέτησε την υπόσχεση και η Ευρυδίκη εξαφανίστηκε πάλι από τη θέασή του. Η ιστορία με αυτή τη μορφή της ανήκει στην εποχή του Βιργιλίου, ο οποίος πρώτος εισάγει το όνομα του Αρισταίου. Και άλλοι αρχαίοι συγγραφείς, ωστόσο, μιλούν για την επίσκεψη του Ορφέα στον κάτω κόσμο. Σύμφωνα με τον Πλάτωνα οι καταχθόνιοι θεοί του «παρουσίασαν μία εμφάνιση» της Ευρυδίκης. Ο Οβίδιος λέει πως ο θάνατος της Ευρυδίκης δεν προκλήθηκε από τη δραπέτευσή της από τον Αρισταίο, αλλά από τον χορό της με τις Ναϊάδες τη μέρα του γάμου της.

### Σύζυγος του Κρέοντα

Άλλη μια γυναίκα της ελληνικής μυθολογίας με το όνομα Ευρυδίκη είναι η σύζυγος του Κρέοντα, που αυτοκτόνησε όταν έμαθε πως ο γιος της Αίμονας και η αγαπημένη του Αντιγόνη είχαν επίσης αυτοκτονήσει.

### Σύζυγος του Ακρίσιου και γιαγιά του Περσέα

Η Ευρυδίκη ήταν επίσης μια γυναίκα της ελληνικής μυθολογίας που παντρεύτηκε τον Ακρίσιο, βασιλιά του Άργους. Υπήρξε μητέρα της Δανάης και γιαγιά του ήρωα Περσέα.

### Σύζυγος του Λυκούργου της Νεμέας

Ως Ευρυδίκη αναφέρεται και η Αμφιθέα, σύζυγος του Λυκούργου, βασιλιά της Νεμέας, και μητέρα του Οφέλτη.

Δείτε επίσης
------------

* Ο αστεροειδής 75 Ευρυδίκη (75 Eurydike), που ανακαλύφθηκε το 1862, πήρε το όνομά του από τη μυθική σύζυγο του Ορφέα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Ορφέας». *mythotopia.eu*. Ινστιτούτο Επεξεργασίας του Λόγου. Ανακτήθηκε στις 25 Αυγούστου 2023.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Πολυμέσα σχετικά με το θέμα  Eurydice στο Wikimedia Commons


|  |  |
| --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| * Πύλη:Ελληνική μυθολογία
 |

 |
**Ο Πόλεμος του Καστελαμάρεζε** (αγγλικά: Castellammarese war) ήταν ένας αιματηρός αγώνας εξουσίας για τον έλεγχο της ιταλοαμερικανικής μαφίας που έλαβε χώρα στη Νέα Υόρκη από τον Φεβρουάριο του 1930 έως τον Απρίλιο του 1931, μεταξύ των συμμοριών του Τζο «Το Αφεντικό» Μασερία και εκείνων του Σαλβατόρε Μαραντζάνο. Το όνομα αυτού του πολέμου της μαφίας προέρχεται από την πόλη της Σικελίας Καστελαμάρε ντελ Γκόλφο, η οποία είναι η γενέτειρα του Μαραντζάνο. 

Η παράταξη του Μαραντζάνο κέρδισε, στη συνέχεια διαίρεσε τις οικογένειες εγκληματιών της Νέας Υόρκης στις διαβόητες πέντε οικογένειες και ανακήρυξε τον εαυτό του capo di tutti capi («αφεντικό όλων των αφεντικών»). Ωστόσο, δολοφονήθηκε σύντομα, τον Σεπτέμβριο του 1931, κατόπιν εντολής του Λάκι Λουτσιάνο, ο οποίος ίδρυσε μια συμφωνία κατανομής δυνάμεων που ονομάστηκε «Η Επιτροπή», μια ομάδα οικογενειών μαφίας ίσου ύψους, για να αποφευχθούν παρόμοιοι πόλεμοι στο μέλλον.

Υπόβαθρο
--------

Οι επιχειρήσεις της μαφίας στις Ηνωμένες Πολιτείες τη δεκαετία του 1920 ελέγχονταν από τον Τζο Μασερία, του οποίου η οικογένεια αποτελούνταν κυρίως από μαφιόζους από τη Σικελία, τις περιοχές της Καλαβρίας και της νότιας Ιταλίας.

Ο Σικελός μαφιόζος Βίτο Κάσιο Φέρρο αποφάσισε να πάρει τον έλεγχο των δραστηριοτήτων της μαφίας στις ΗΠΑ, στέλνοντας από την βάση του στο Καστελαμαρέζε Ντελ Γκόλφο, τον Σαλβατόρε Μαραντζάνο για να καταλάβει τον έλεγχο. Εξωτερικά, ο πόλεμος του Καστελαμαρέζε ήταν μεταξύ των δυνάμεων του Μασερία και του Μαραντζάνο. Στην πραγματικότητα, ήταν μια διαμάχη γενεών, ένας πόλεμος ανάμεσα στην παλιά σικελική μαφία, γνωστή ως το «Μουστάς Πιτ» για το μακρύ μουστάκι, και τη νέα γενιά Ιταλών, εκείνων που γεννήθηκαν στις Ηνωμένες Πολιτείες ή πήγαν στη χώρα ως μετανάστες.

Παραπομπές
----------

1. 1 2 3  Ο πόλεμος του Καστελαμάρεζε της Ιταλο-Αμερικανικής μαφίας nationalcrimesyndicate.com ανακτήθηκε 1 Μαρτίου 2020 (Αγγλικά)

Πηγές
-----

* Sifakis, Carl (2005). *The Mafia Encyclopedia*. New York: Checkmark Books. ISBN 978-0816056958.
* Raab, Selwyn (2006). *Five Families: The Rise, Decline, and Resurgence of America's Most Powerful Mafia Empires*Απαιτείται δωρεάν εγγραφή. St. Martin's Griffin. ISBN 978-0312361815.
* Critchley, David (2008). *The Origin of Organized Crime in America: The New York City Mafia, 1891-1931*. New York: Routledge. ISBN 978-0415990301.
* Dash, Mike (2010). *The First Family: Terror, Extortion, Revenge, Murder and The Birth of the American Mafia*. New York: Ballantine Books. ISBN 978-0345523570.
Στα μαθηματικά, η **ανισότητα Γκιμπς** ή **ανισότητα πληροφορίας** (αναφέρεται και ως **ανισότητα Gibbs**) λέει ότι για οποιεσδήποτε δύο διακριτές κατανομές {\displaystyle p=(p\_{1},\ldots ,p\_{n})} και {\displaystyle q=(q\_{1},\ldots ,q\_{n})}, ισχύει ότι:34

{\displaystyle -\sum \_{i=1}^{n}p\_{i}\log p\_{i}\leq -\sum \_{i=1}^{n}p\_{i}\log q\_{i}}.
Η ανισότητα παίρνει το όνομά της από τον Τζοσάια Γουίλαρντ Γκιμπς.

Αποδείξεις
----------

### Απόδειξη με ανισότητα Τζένσεν

Θα χρησιμοποιήσουμε την εξής μορφή της ανισότητας Τζένσεν για κοίλη συνάρτηση {\displaystyle f} και τυχαία μεταβλητή {\displaystyle X}:

{\displaystyle E[f(X)]\geq f(E[X]).}
Θεωρούμε την τυχαία μεταβλητή {\displaystyle X} με κατανομή την {\displaystyle p} και την συνάρτηση {\displaystyle f(x)=\log x}, που είναι κυρτή. Επομένως,

{\displaystyle -\sum \_{i=1}^{n}p\_{i}\log \left({\tfrac {p\_{i}}{q\_{i}}}\right)=\sum \_{i=1}^{n}p\_{i}\log \left({\tfrac {q\_{i}}{p\_{i}}}\right)=E\left[\log \left({\tfrac {q\_{x}}{p\_{x}}}\right)\right]\geq \log \left(E\left[{\tfrac {q\_{x}}{p\_{x}}}\right]\right)\geq \log \left(\sum \_{i=1}^{n}p\_{i}{\tfrac {q\_{i}}{p\_{i}}}\right)=\log \left(\sum \_{i=1}^{n}q\_{i}\right)=\log 1=0}.
Αναδιατάσσοντας, λαμβάνουμε την ανισότητα Γκμιπς,

{\displaystyle -\sum \_{i=1}^{n}p\_{i}\log \left({\tfrac {p\_{i}}{q\_{i}}}\right)\geq 0\Leftrightarrow -\sum \_{i=1}^{n}p\_{i}\log p\_{i}\geq -\sum \_{i=1}p\_{i}\log q\_{i}}.
### Απόδειξη με ανισότητα λογαρίθμου-αθροίσματος

Η ανισότητα λογαρίθμου-αθροίσματος δίνει ότι για οποιεσδήποτε ακολουθίες {\displaystyle a\_{1},\ldots ,a\_{n}} και {\displaystyle b\_{1},\ldots ,b\_{n}}:31

{\displaystyle \sum \_{i=1}^{n}a\_{i}\log \left({\frac {a\_{i}}{b\_{i}}}\right)\geq a\log \left({\frac {a}{b}}\right)},
όπου {\displaystyle a=\sum \_{i=1}^{n}a\_{i}} και {\displaystyle b=\sum \_{i=1}^{n}b\_{i}}.

Θέτοντας {\displaystyle a\_{i}=p\_{i}} και {\displaystyle b\_{i}=q\_{i}}, τότε {\displaystyle a=b=1}, λαμβάνουμε 

{\displaystyle \sum \_{i=1}^{n}p\_{i}\log \left({\frac {p\_{i}}{q\_{i}}}\right)\geq 1\log \left({\frac {1}{1}}\right)=0}.
Αναδιατάσσοντας όπως στην προηγούμενη απόδειξη, λαμβάνουμε το ζητούμενο.

Δείτε επίσης
------------

* Εντροπία πληροφοριών
* Απόκλιση Kullback–Leibler (Χρησιμοποιείται στην απόδειξη ότι η απόκλιση είναι πάντοτε μη-αρνητική)
* Θεωρία πληροφορίας
* Ανισότητα λογαρίθμου-αθροίσματος

Παραπομπές
----------

1. ↑  MacKay, David J. C. (2003). *Information Theory, Inference and Learning Algorithms* (PDF). Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 978-0521642989.
2. ↑  Cover, T. M. *Elements of information theory* (2η έκδοση). Hoboken, N.J.: Wiley-Interscience. ISBN 978-0471241959.
Η ***Επιστολή προς Διόγνητον*** είναι κείμενο επιστολιμαίου χαρακτήρα του 2ου αιώνα μετά Χριστόν, ανώνυμου συντάκτη.

Η χειρόγραφη παράδοση του κειμένου
----------------------------------

Διασώθηκε από ένα χειρόγραφο του 13ου ή 14ου αιώνα, του Cod. Argentoratensis Gr. 9 στην Εθνική Βιβλιοθήκη του Στρασβούγου. Είχε εντοπισθεί από τον λατίνο κληρικό Thomas d' Arezzo το 1436 στην Κωνσταντινούπολη. Η κατάληξη του χειρογράφου δεν ήταν ευνοϊκή: το 1870 θα καεί στην πυρκαγιά του Στρασβούργου. Οι συγγραφείς της αρχαίας εκκλησίας και του μεσαίωνα το αγνοούν.

Περιεχόμενο
-----------

Ο συγγραφέας επιχειρεί να αποδείξει την υπεροχή του Χριστιανισμού έναντι των εθνικών θρησκειών και της ιουδαϊκής θρησκείας.

Η ταυτότητα του συγγραφέα
-------------------------

Οι ερευνητές δεν έχουν καταλήξει για την ταυτότητά του. Επειδή στο χειρόγραφο το κείμενο βρισκόταν στην πέμπτη μετά από τέσσερα έργα που εσφαλμένως αποδίδονταν στον Ιουστίνο και πριν τον τίτλο *Προς Διόγνητον* υπήρχε η ένδειξη «του αυτού», αποδόθηκε στον Ιουστίνο.
Αυτό αποκλείεται επειδή σε κανένα αρχαίο κατάλογο έργων του Ιουστίνου δεν περιλμβάνεται αλλά και επειδή το συγκεκεριμένο έργο χειρίζεται με τρόπο διαφορετικό τα διάφορα θέματα.
Άλλοι ερευνητές υποστήριξαν πως το συγκεκριμένο κείμενο είναι το χαμένη *Απολογία* του Κοδράτου, ενώ άλλοι πως ο συντάκτης του είναι μικρασιάτης θεολόγος, όπως ο Μελίτων Σάρδεων, παρά αλεξανδρινός ή γνωστικός.
Ο Henri-Irenee Marrou, αποδίδει την συγγραφή της Επιστολής προς Διόγνητον στον Πάνταινο.

Η ταυτότητα του παραλήπτη
-------------------------

Μας αναφέρει πως είναι ο Διόγνητος, χωρίς άλλες λεπτομέρειες. Ο χαρακτηρισμός του ως *Κράτιστου* υποδηλώνει πως κατέχει επίσημη θέση.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Θεοχάρης Δετοράκης, Βυζαντινή φιλολογία. Τα πρόσωπα και τα κείμενα, τομ.Α, Ηαράκλειο Κρήτης, 1995, σελ.46
2. ↑  Θεοχάρης Δετοράκης, Βυζαντινή φιλολογία. Τα πρόσωπα και τα κείμενα, τομ.Α, Ηαράκλειο Κρήτης, 1995, σελ.46
3. ↑  Παναγιώτης Χρήστου, Ελληνική Πατρολογία, τομ. Β. εκδ. Κυρομάνος, Θεσσαλονίκη, 2005, σελ.619
4. ↑  Θεοχάρης Δετοράκης, Βυζαντινή φιλολογία. Τα πρόσωπα και τα κείμενα, τομ.Α, Ηαράκλειο Κρήτης, 1995, σελ.46
5. ↑  Στυλιανός Παπαδόπουλος, Πατρολογία τομ. Α' ,εκδ. Παρουσία, Αθήνα, 1997, σελ.311
6. ↑  Γεώργιου Φλορόφσκυ, Οι Βυζαντινοί πατέρες του 5ου αιώνα, μτφρ. Παναγιώτη Πάλλη, εκδ.Π.Πουρναρά, Θεσσαλονίκη, 1992, σελ.140

Πηγές
-----

* Στυλιανός Παπαδόπουλος, Πατρολογία τομ. Α' ,εκδ. Παρουσία, Αθήνα, 1997, σελ.169, Παναγιώτης Χρήστου, Ελληνική Πατρολογία, τομ. Β. εκδ. Κυρομάνος, Θεσσαλονίκη, 2005, σελ.310-311
* Παναγιώτης Χρήστου, Ελληνική Πατρολογία, τομ. Β. εκδ. Κυρομάνος, Θεσσαλονίκη, 2005, σελ.615-621
* Θεοχάρης Δετοράκης, Βυζαντινή φιλολογία. Τα πρόσωπα και τα κείμενα, τομ.Α, Ηαράκλειο Κρήτης, 1995, σελ.46-47
Το Καρνάγιο (ή ταρσανάς) στον λιμένα Νάξου.
Ο **Ταρσανάς** ή *Αρσανάς* είναι δημώδης όρος της κοινής ναυτικής γλώσσας αρχαιοελληνικης προέλευσης. Με τον όρο αυτό νοούνται κυρίως μικρές ναυπηγικές μονάδες και νεώρια στα οποία ανελκύονται μικρά σκάφη συνήθως αλιευτικά και λέμβοι για καθαρισμούς, υφαλοχρωματισμούς αλλά και φύλαξη. Με το όνομα αυτό ως τοπωνύμιο φέρονται πολλές περιοχές (όρμοι), στις οποίες υπάρχουν ή υπήρξαν παλαιότερα παρόμοιες εγκαταστάσεις. Σημαντικότερες περιοχές που φέρουν το όνομα Ταρσανάς και είναι περισσότερο καθιερωμένες μ΄ αυτό, είναι:

* Το Ταρσανά - Μπουρνού, βόρειο ακρωτήριο του Ελλησπόντου, στην ασιατική ακτή.
* Ο Ταρσανάς Άνδρου, μικρός όρμος της Άνδρου.
* Ο Ταρσανάς Σύρου, μικρός όρμος νότια της Ερμούπολης Σύρου.
* Ο Ταρσανάς Μυκόνου, νότιο ακρωτήριο και ομώνυμος όρμος της Μυκόνου.
* Ο Ταρσανάς Κρήτης, όρμος κοντά στο Ακρωτήρι (Χανιά), που αποτελεί το ΒΑ. τμήμα του όρμου Καλαθά.

Σε πολλά επίσης μέρη αναφέρεται ο όρος ταρσανάς ως σημείο και μόνο ανέλκυσης σκαφών για περιορισμένες επισκευές, υφαλοχρωματισμούς κ.λπ. όπως π.χ. ο ταρσανάς της Σάμου που είναι στο Καρλόβασι, ο ταρσανάς του Γυθείου, στη βόρεια ακτή της νήσου Κρανάης, ο ταρσανάς Νάξου, στο νότιο άκρο του λιμένα της, κ.λπ. Στις περιπτώσεις αυτές ο όρος Ταρσανάς ταυτίζεται με τον επίσης δημώδη όρο της κοινής ναυτικής γλώσσας **Καρνάγιο** που είναι ενετικής προέλευσης (φραγκολεβαντίνικος).

* Χαρακτηριστικοί είναι οι μικροί "αρσανάδες" που υπάρχουν στο Άγιο Όρος όπου φυλάσσονται οι λέμβοι των παράλιων Μονών, και που αποτελούν τα από θαλάσσης σημεία προσέγγισης σ΄ αυτές (κοινώς: σκάλες).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ταρσανάδες και μελτέμια (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ)
Η **ομόρρυθμη εταιρεία** (**Ο.Ε.**) είναι ένα νομικό πρόσωπο, που συνιστάται μεταξύ δύο ή περισσότερων προσώπων, φυσικών ή νομικών, που έχουν σκοπό να συνεμπορεύονται υπό εταιρική επωνυμία. Την ομόρρυθμη εταιρεία ιδρύουν τουλάχιστον δύο εταίροι, εισφέροντας όσο κεφάλαιο τους χρειάζεται ή όσο διαθέτουν, χωρίς να δεσμεύονται για συγκεκριμένο ποσό από τον νόμο. Οι λεπτομέρειες της συνεργασίας τους αναφέρονται στο συμβολαιογραφικό έγγραφο, που λέγεται καταστατικό. Το καταστατικό, με τη δημοσίευση του οποίου τυπικά ιδρύεται η Ο.Ε. αναφέρει τους όρους συνεργασίας, δηλαδή τι κεφάλαιο εισέφεραν οι εταίροι, πώς θα μοιράζονται τα κέρδη, ποιο θα είναι το αντικείμενο της Ο.Ε. η επωνυμία της, η έδρα της, η διάρκεια συνεργασίας κτλ.

Χαρακτηριστικό γνώρισμα της Ο.Ε. που τη διαφοροποιεί μάλιστα από άλλες προσωπικές εταιρείες, είναι η ευθύνη των εταίρων, που είναι ίδια για όλους. Καθένας ευθύνεται με όλη του την περιουσία και για το σύνολο των υποχρεώσεων της εταιρείας, όποιο και αν είναι το ύψος της συμμετοχής του στο κεφάλαιο. Στη διοίκηση συμμετέχουν ισότιμα όλοι οι εταίροι, ενώ η πιστοληπτική ικανότητα, λόγω του τρόπου κατανομής της ευθύνης, είναι αρκετά υψηλή.

Βασικά Χαρακτηριστικά
---------------------

Οι εταίροι της ομόρρυθμης εταιρείας ευθύνονται με ολόκληρη την περιουσία τους για όλες τις υποχρεώσεις της εταιρείας, με αλληλέγγυα ευθύνη τους. Με τη λύση της εταιρείας δεν παύει η ευθύνη τους. Η ομόρρυθμη εταιρεία δεν χρειάζεται συμβολαιογραφικό έγγραφο για την κατάρτισή της, αντιθέτως αρκεί ένα ιδιωτικό συμφωνητικό.

Διαδικασία σύστασης
-------------------

Το καταστατικό αποτελεί το έγγραφο της συστάσεως της εταιρείας αλλά επίσης προδιαγράφει και όλα τα βασικά θέματα που αφορούν στις σχέσεις των μετόχων, στη διοίκηση της εταιρείας, σε θέματα που αφορούν τη διάρκεια ζωής της αλλά και τη διάλυσή της. Το καταστατικό υπογράφεται από όλους τους εταίρους και δεν χρειάζεται να συνταχθεί από ή να υπογραφεί σε συμβολαιογράφο. 

Το επιμελητήριο, εφόσον ελέγξει την επωνυμία και το διακριτικό τίτλο, θεωρεί το καταστατικό για τον έλεγχο του δικαιώματος χρήσης της Επωνυμίας και Διακριτικού τίτλου.

### Δ.Ο.Υ. έδρας

Το καταστατικό της ομόρρυθμης εταιρίας, μετά την υπογραφή του και πριν 
δημοσιευθεί στο Πρωτοδικείο, προσκομίζεται στο Επιμελητήριο της έδρας της, όπου 
εγγράφεται στα βιβλία επωνυμιών η εταιρική επωνυμία, και στην αρμόδια Δ.Ο.Υ. για 
την καταβολή του νόμιμου φόρου.

Ειδικότερα, η εταιρία αυτή υπόκειται σε αναλογικό φόρο, που υπολογίζεται 
σε 1% επί της πραγματικής αξίας των εταιρικών εισφορών και που καταβάλλεται 
μέσα σε δεκαπέντε ημέρες από την υποβολή της σχετικής δήλωσης και πάντοτε πριν 
τη δημοσίευση του καταστατικού στο Πρωτοδικείο. Επίσης, καταβάλλεται 0,50% επί 
του κεφαλαίου υπέρ ΤΣΝ (Ταμείο Συντάξεως Νομικών).

### Πρωτοδικείο έδρας

Δύο αντίγραφα του καταστατικού κατατίθενται στο Πρωτοδικείο έδρας για δημοσίευση. Η δημοσίευση αυτή αποτελεί την πράξη ίδρυσης-σύστασης της Ο.Ε.

### Επιμελητήριο

Εντός δύο μηνών από τη σύσταση της εταιρείας πρέπει να εγγραφεί η εταιρεία στο οικείο επιμελητήριο.

Παραπομπές
----------
Ο **Γιώργος Στρατηλάτης** (γεννημένος στις 13 Μαρτίου 1965, στο Κοκκινόχωμα Καβάλας) είναι Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής, και νυν προπονητής ποδοσφαίρου.

Ποδοσφαιρική καριέρα
--------------------

Ο Στρατηλάτης πραγματοποίησε τα πρώτα ποδοσφαιρικά του βήματα στην ομάδα του χωριού του , το Βυζάντιο Κοκκινοχώματος Καβάλας προτού μεταπηδήσει το 1983 στον Α.Ο. Καβάλας. Με τους «Αργοναύτες» αγωνίστηκε σχεδόν για μια δεκαετία ως κεντρικός αμυντικός και ως λίμπερο. 

Το 1992, μεταγράφηκε στον Άρη Θεσσαλονίκης, ως προσωπική επιλογή του προπονητή Γιώργου Φοιρού με τον οποίο γνωρίζονταν από την κοινή τους θητεία στην Καβάλα. Στον Άρη αγωνίστηκε για 5 σεζόν, έχοντας 127 συνολικά συμμετοχές σε όλες τις διοργανώσεις και σκοράροντας 10 τέρματα (96 συμμετοχές στο Πρωτάθλημα με 6 τέρματα, 27 στο Κύπελλο Ελλάδας με 4 τέρματα και τέλος 4 στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την κίτρινη φανέλα στις 16 Αυγούστου 1992, στο νικηφόρο εντός έδρας αγώνα Κυπέλλου της ομάδας του, με τον Χαραυγιακό (τελικό σκορ 2-0).
Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις, στον αγώνα Άρη- Χάποελ Μπερ Σεβά 3-1, στις 9 Αυγούστου 1994 .

  

Το Γενάρη του 1997, κι αφού έμεινε ελεύθερος από τον Άρη, υπέγραψε στον  Απόλλων Καλαμαριάς με τον οποίο αγωνίστηκε για ενάμιση χρόνο στο πρωτάθλημα της Β’ Εθνικής, πραγματοποιώντας συνολικά 52 συμμετοχές και σκοράροντας 10 τέρματα. ( 42 εμφανίσεις στο πρωτάθλημα και 9 τέρματα καθώς και 10 εμφανίσεις για το θεσμό του Κυπέλλου και 1 τέρμα).

Τη σεζόν 1998-99 αγωνίστηκε με τα χρώματα των Ηλτέξ Λύκων και τη σεζόν 1999-00 αγωνίστηκε στον Πιερικό,με τη φανέλα του οποίου ολοκλήρωσε την πλούσια ποδοσφαιρική του καριέρα.

Προπονητική καριέρα
-------------------

Μετά το τέλος της ποδοσφαιρικής του καριέρας, ο Στρατηλάτης ασχολήθηκε ενεργά με την προπονητική και διετέλεσε προπονητής διαφόρων ομάδων στην ευρύτερη περιοχή της Καβάλας. 

Το 2012 ανέλαβε την τεχνική ηγεσία του Βυζαντίου Κοκκινοχώματος, στην επιστροφή της ομάδας στη Δ’ εθνική ύστερα από 27 χρόνια. Αν και η ομάδα πέτυχε τον προβιβασμό της στην Γ’ Εθνική, ο Στρατηλάτης παραιτήθηκε από το πόστο του, τον Σεπτέμβριο του 2013. πριν ξεκινήσει το πρωτάθλημα, και αντικαταστάθηκε από τον Στέλιο Κατρακυλάκη. 

Τη σεζόν 2014-15 εργάστηκε ως προπονητής, στον Βρασίδα Νέας Περάμου Καβάλας και τη σεζόν 2015-16 στον Ορφέα Ελευθερούπολης. 

Το καλοκαίρι του 2016, ανέλαβε ξανά την τεχνική ηγεσία του Βυζαντίου Κοκκινοχώματος, για να αποχωρήσει το Γενάρη του 2017.

Παραπομπές
----------

1. ↑
2. ↑  To Κοκκινόχωμα των… επωνύμων
3. ↑   Επιστροφή στην Ευρώπη με νίκη
4. ↑  ΒΥΖΑΝΤΙΟ ΚΟΚΚΙΝΟΧΩΜΑΤΟΣ: Συνεχίζει με Κατρακυλάκη
5. ↑  Ο Γιώργος Στρατηλάτης στον πάγκο του Ορφέα Ελευθερούπολης
6. ↑  Βυζάντιο: Παρελθόν ο Στρατηλάτης

Πηγές
-----

* Προφίλ Γ. Στρατηλάτη στο transfermarkt.com
* Προφίλ του Γ. Στρατηλάτη στο oiassoitouareos.gr
Τα **ποδανά** είναι μια ελληνική αργκό, που έχει ως βάση την αναδιάταξη των συλλαβών, παρόμοια με τη γαλλική αργκό Verlan και την ισπανική Vesre. Ο όρος *ποδανά* προέρχεται από αντιστροφή της λέξης ανάποδα. Πιο συγκεκριμένα, οι λέξεις στα ποδανά προέρχονται από τις αντίστοιχες ελληνικές λέξεις, όπου η πρώτη συλλαβή μετατίθεται στο τέλος της λέξης εξαιρουνται: ο τζησναναμπά, το ριπαπά και το στεριπέρι].

Μερικά παραδείγματα:

* *τσοσμπά* (αντιστροφή του "μπάτσος")
* *ζακιπρέ* (αντιστροφή του "πρεζάκι")
* *νταφού* (αντιστροφή του "φούντα")
* *φοσμπά* (αντιστροφή του "μπάφος")

* ντρόσχο (αντιστροφη του ''χοντρος'')

* καδέ (αντιστροφη του ''δέκα'')
* σιμοχέ (αντιστροφη του ''χέσιμο'')

Μερικά παραδείγματα φράσεων:

* Πάρε τον βρόσμα ένα τηλ να μου φέρει ένα καδέ νταφού γιατί είμαι για λόκο σιμοχέ  
 **Κανόνες τονισμού**

Οι δισύλλαβες λέξεις κατά κανόνα τονίζονται στην παραλήγουσα συλλαβή. Χαρακτηριστικά παραδείγματα: ο ρόσγε, ο πούσπα, το τόσκα. Όλα τα υπόλοιπα αποτελούν εξαιρέσεις.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «ποδανά». *slang.gr*.
2. ↑   *Zoro (GRC) – Matrix*, ανακτήθηκε στις 2021-10-31
3. ↑  Αμπατζίδη, Διονυσία· Σεμελίδου, Ευαγγελία (2004). *Επικοινωνία και τρόπος έκφρασης των εφήβων*. Ηράκλειο. σελ. .
Το Δημαρχείο του Δήμου Παραλίας, στην Καλλιθέα
Για άλλες χρήσεις, δείτε: Δήμος Παραλίας.
Ο **Δήμος Παραλίας** ήταν ένας από τους 13 Δήμους του νομού Πιερίας, με 6.449 κατοίκους. Έδρα του δήμου ήταν η Καλλιθέα. Οι κάτοικοι ασχολούνται με τη γεωργία και με τις τουριστικές επιχειρήσεις (σχεδόν αποκλειστικά στην Παραλία, η οποία διαθέτει και τις κατάλληλες υποδομές). Περιλάμβανε τρία Δημοτικά Διαμερίσματα και ισάριθμους οικισμούς. Με το σχέδιο Καλλικράτης εντάχθηκε στον νέο διευρυμένο δήμο Κατερίνης.

Δημοτικά Διαμερίσματα
---------------------

Στο δήμο περιλαμβάνονταν τα δημοτικά διαμερίσματα:

 **Δ.δ. Καλλιθέας**  -- η Καλλιθέα [ 2.741 ]
 **Δ.δ. Περίστασης**  -- η Περίσταση [ 2.545 ]
 **Δ.δ. Παραλίας**  -- η Παραλία [ 1.124 ]

Δήμαρχοι
--------

Η Παραλία υπήρξε κοινότητα μέχρι το 1998, οπότε με το Νόμο Καποδίστρια έγινε Δήμος. Στις πρώτες δημοτικές εκλογές στο νεοσύστατο Δήμο, το 1998, κέρδισε στο δεύτερο γύρο με 51,5% ο Χρήστος Μπογιατζής. Στις επόμενες εκλογές, το 2002 Δήμαρχος εξελέγη επίσης στο δεύτερο γύρο, με 58,8% ο Γεώργιος Κεραμιδιώτης, ο οποίος επανεξελέγη από τον α΄ γύρο με 47% στις εκλογές του 2006.

### Διατελέσαντες δήμαρχοι Παραλίας

Για τους κοινοτάρχες Παραλίας, δείτε Παραλία Κατερίνης.

| Από | Έως | Δήμαρχος |
| --- | --- | --- |
| 1 Ιανουαρίου 1999 | 31 Δεκεμβρίου 2002 | Χρήστος Μπογιατζής |
| 1 Ιανουαρίου 2003 | 31 Δεκεμβρίου 2010 | Γεώργιος Κεραμιδιώτης |

Βλέπε επίσης
------------

* Δήμος Παραλίας Αχαΐας

Εξωτερικοί σύνδεσμοι
--------------------

* Ιστοσελίδα Δήμου Παραλίας[*νεκρός σύνδεσμος*]

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| π • σ • ε
Σχέδιο Καποδίστριας: Διοικητική διαίρεση του νομού Πιερίας |
| --- |
|  |
| 
Κατερίνης · Αιγινίου · Ανατολικού Ολύμπου · Δίου · Ελαφίνας · Κολινδρού · Κορινού · Λιτοχώρου · Μεθώνης · Παραλίας · Πέτρας · Πιερίων · Πύδνας |

 |
Η **Μάρω Λοΐζου** (1940-2007) ήταν Ελληνίδα λογοτέχνης, που επικεντρώθηκε κυρίως στη παιδική λογοτεχνία.

Βιογραφία
---------

Γεννήθηκε στην Αθήνα τις 17 Σεπτεμβρίου 1940. Δραστηριοποιήθηκε από πολύ νωρίς σε συνεργασία με άλλους πρωτοπόρους λογοτέχνες της γενιάς της για την καταπολέμηση της κοινωνικής αδικίας με διάφορες πολιτιστικές δραστηριότητες. Ασχολήθηκε επαγγελματικά με την παιδική λογοτεχνία γράφοντας παραμύθια, διηγήματα, θεατρικά έργα και ποιήματα. Υπήρξε επίσημος συνεργάτης του ραδιοφώνου και της τηλεόρασης όπως και διάφορων λογοτεχνικών περιοδικών (Ελληνικά Γράμματα, Επιθεώρηση τέχνης, θεατρική κριτική κ.α.). Στίχοι των έργων της έχουν μελοποιηθεί από τον σύζυγό της και πολύ γνωστό συνθέτη Μάνο Λοΐζο, τον οποίο παντρεύτηκε το 1965. Το 1974 εξέδωσε το πρώτο παιδικό βιβλίο της, το «Ήταν και δεν ήταν», ενώ εξέδωσε άλλα 34 βιβλία.

Τιμήθηκε με το Α΄ Κρατικό βραβείο παιδικής λογοτεχνίας το 1998 για το έργο της «Το θαύμα του κόσμου», και το Β΄ βραβείο στην Μπιενάλε του καλύτερου ευρωπαϊκού παιδικού εικονογραφημένου βιβλίου το 1994 για τον συγκεντρωτικό τόμο των μυθιστορημάτων της με τον γενικό τίτλο «Τρέχει τρέχει». Επίσης έχει τιμηθεί και με το βραβείο του Κύκλου του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου το 1998, όπως επίσης έχει τιμηθεί και με το βραβείο «Κώστα και Ελένης Ουράνη» από την Ακαδημία Αθηνών για την συνολική της προσφορά στην παιδική λογοτεχνία το 2000. Η Πολιτεία για την καλλιτεχνική της προσφορά την είχε επιχορηγήσει από το 1998 με την λεγόμενη «Επίσιμη Τιμητική Καλλιτεχνική Σύνταξη». Πέθανε στην Αθήνα στις 20 Αυγούστου 2007, σε ηλικία 67 ετών, από καρκίνο.

Εργογραφία
----------

* ’’Ήταν δεν ήταν’’ παραμυθοτράγουδα (1971)
* ’’Ή ονείρω’’ μυθιστόρημα καί θεατρικό (1979)
* ’’Μήπως είδατε τον αόρατο (Τετράτομο το οποίο παραστάθηκε στο θέατρο της ημέρας)’’ μυθιστόρημα (1988)
* ’’Συγκεντρωτικός τόμος τεσσάρων μυθιστορημάτων με τον γενικό τίτλο «Τρέχει τρέχει»’’ μυθιστόρημα (1986)
* ’’Ή νύχτα τρέχει να συναντήσει την ημέρα’’ μυθιστόρημα (1986)
* ’’Το ποτάμι τρέχει να συναντήσει την θάλασσα’’ μυθιστόρημα (1986)
* ’’Ό δρόμος τρέχει να συναντήσει την πολιτεία’’ μυθιστόρημα (1986)
* ’’Το μικρό παιδάκι τρέχει στην αγκαλιά της μαμάς του να συναντήσει την αγάπη’’ μυθιστόρημα (1986)
* ’’Το θαύμα του κόσμου [10 βιβλία εμπλουτισμένα με παιδαγωγικές ασκήσεις]’’ μυθιστόρημα (1998)

Πηγές
-----

* Λοΐζου Μάρω
* Έχασε τη μάχη με τον καρκίνο η συγγραφέας Μάρω Λοΐζου in.gr

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Identifiants et Référentiels». (Γαλλικά) *IdRef*. Agence bibliographique de l'enseignement supérieur. Ανακτήθηκε στις 17  Μαΐου 2020.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Καθιερωμένοι όροι | 
* VIAF: 13529276
* **ΕΒΕ**: 23002
* **AA**: 168146
* **BiblioNet**: **3688**
* ISNI: 0000 0004 4456 1651
* GND: 135531918
* SELIBR: 350040
* SUDOC: 16014602X

 |

 |
Η **Αδρενοκορτικοτρόπος ορμόνη** (ACTH), γνωστή και ως **Φλοιοεπινεφριδοτρόπος** ή Κορτικοτροπίνη, κυκλοφορεί συστημικά και διεγείρει τη σύνθεση γλυκοκορτικοειδών και την έκκρισή τους από την στηλιδωτή ζώνη (*zona fasciculata*) του επινεφριδιακού φλοιού. Τα γλυκοκορτικοειδή φαίνεται πως αναδρούν απευθείας στον εγκέφαλο (π.χ. PVN) για να αναστείλουν την οξεία αύξηση στην ACTH και την έκκριση γλυκοκορτικοειδών, μετά από μεμονωμένη έκθεση σε στρες. Ωστόσο, όταν είναι χρονίως υψηλά, προδρούν (θετική ανάδραση) για να επάγουν την ενεργοποίηση του YYE άξονα. Η έκκριση της ACTH ακολουθεί τις ημερήσιες διακυμάνσεις της έκκρισης Kορτικοεκλυτίνης (CRH) από τον υποθάλαμο. Η μέγιστη συγκέντρωση (ζενίθ) παρατηρείται τις πρώτες πρωινές ώρες, ενώ η ελάχιστη συγκέντρωση (ναδίρ) παρατηρείται στο μέσο περίπου της νύκτας. Η έκκριση ACTH αυξάνει, ως απάντηση στην υποθαλαμική CRH, σαν απάντηση σε ένα στρεσογόνο ερέθισμα. Παραδείγματα αποτελούν η ασθένεια, η μυϊκή εξάντληση, ο πυρετός, ο πόνος, η χειρουργική επέμβαση και η υπογλυκαιμία. Στις καταστάσεις αυτές, η παραγόμενη κορτιζόλη κινητοποιεί τον μεταβολισμό του οργανισμού προς την κατεύθυνση της προσαρμογής προς το στρεσογόνο παράγοντα.

Παραπομπές
----------

1. ↑   Amatruda, J.M. Livingston, J.N. and Lockwood, D.H. Cellular mechanisms in selected states of insulin resistance: human obesity, glucocorticoid excess, and chronic renal failure, Diabetes Metab Rev, 1985, 1, 293-317.
Η **ανατίνα** (επιστημονική-λατινική ονομασία *Anatina*) είναι γένος από θαλάσσια δίθυρα μαλάκια, πιο συγκεκριμένα αχιβάδες που ανήκουν στην οικογένεια μακτρίδες (*Mactridae*), ενώ παλαιότερα κατατασσόταν στα λεπιδοβράγχια σιφωνοφόρα.

Περιγραφή
---------

Το όστρακο (κοχύλι) της ανατίνας είναι πολύ λεπτό, ωοειδές, με παράλληλες γραμμώσεις στην εξωτερική επιφάνεια και λεία στην εσωτερική. Στην πίσω άκρη του φέρει μια κεράτινη προεξοχή, που μοιάζει με ράμφος πάπιας, ως καλύπτρα για τους δύο βραχείς σίφωνες που φέρουν όλες οι μακτρίδες. Στο συγκεκριμένο γένος το σύστημα των δύο σιφώνων είναι πιο πολύπλοκο.

Παλαιοντολογία
--------------

Τα ζώα αυτά πρωτοεμφανίσθηκαν στην ανώτερη Τριασική περίοδο του Μεσοζωικού αιώνα.

Είδη
----

Σήμερα αναγνωρίζονται μεταξύ άλλων τα εξής είδη ανατίνας:

* *Anatina anatina* (Spengler, 1802), συνών. *A. canaliculata*, *A. lineata*
* *Anatina cyprina* (W. Wood, 1828)
* *Anatina inconstans* – «ανατίνα η ασταθής» (Cosel, 1995)
* *Anatina vitrea* – «ανατίνα η υαλώδης» (Spengler, 1802)

Παραπομπές
----------

1. ↑  «WoRMS -World Register of Marine Species - Anatina Schumacher, 1817». Marinespecies.org. Ανακτήθηκε στις 27 Απριλίου 2012.
Ο **Ανδρέας Δαμαλάς**, ο επιλεγόμενος **Τζίρος**, ήταν Μητροπολίτης Ναυπάκτου από το 1187 μέχρι τουλάχιστον το 1199.

Οι πληροφορίες που σώζονται σχετικώς με τη ζωή του είναι ελάχιστες. Τα μοναδικά γνωστά στοιχεία είναι ότι έλαβε μέρος στη Σύνοδο της Κωνσταντινουπόλεως η οποία καθαίρεσε τον Πατριάρχη Δοσίθεο, αλλά ο Ανδρέας διεφώνησε με την απόφαση της συνόδου. Επίσης τον Νοέμβριο του 1191 και τον Ιανουάριο του 1192 έλαβε μέρος στην «εν τοις δεξιοίς Αλεξιανοίς κατηχουμενίοις» συνεδρίαση της Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου, η οποία απεφάσισε «περί σταυροπηγίων πατριαρχικών».

Το ακριβές χρονικό διάστημα της παραμονής του Ανδρέα στον επισκοπικό θρόνο της Ναυπάκτου δεν είναι γνωστό. Πάντως το έτος 1200 περίπου ως μητροπολίτης Ναυπάκτου αναφέρεται ο Ιωάννης ο Απόκαυκος (με βεβαιότητα από το 1204).

Ο Ανδρέας Ναυπάκτου συνδέεται με το εξής διαδεδομένο στην παράδοση όλης της Ελλάδας (με παραλλαγές) ποιηματάκι:

«Επίσκοπε του Δαμαλά / δίχως νου, δίχως μυαλά / τα λιανά δεν ήθελες / τα μεγάλα γύρευες / τράβα το χερόμυλο / κούνα τ' αραπόπουλο.»
Για τον προσδιορισμό «του Δαμαλά» ο βυζαντινολόγος Ακαδημαϊκός Φαίδων Κουκουλές γράφει ότι ο Ανδρέας έφερε το οικογενειακό επώνυμο «Δαμαλάς». Ωστόσο άλλοι υποστηρίζουν ότι αναφέρεται σε άλλο επίσκοπο, ομώνυμης Επισκοπής στην Τροιζηνία. Ειρωνικώς επονομάσθηκε και «Τζίρος» εξαιτίας των περιπετειών του: λέγεται ότι συνελήφθη από πειρατές έξω από την Κόρινθο και εξαγοράστηκε με 500 χρυσά νομίσματα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  «Ο Επίσκοπος του Δαμαλά», *searchculture.gr*

Πηγές
-----

* Το λήμμα «Ανδρέας ο Τζίρος» στη *Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια* «Χάρη Πάτση», τόμος 5, σελ. 559
Κυτταροκαλλιέργεια σε τρυβλίο Πέτρι.
Επιθηλιακά κύτταρα σε καλλιέργεια, με κόκκινη χρώση για κερατίνη και πράσινη για DNA.
**Κυτταροκαλλιέργεια** είναι η αφαίρεση κυττάρων από ένα ζώο ή φυτό και η επακόλουθη ανάπτυξή τους σε ένα ευνοϊκό τεχνητό περιβάλλον. Τα κύτταρα μπορούν να αφαιρεθούν απευθείας από τον ιστό και να αποσυντεθούν με ενζυμικά ή μηχανικά μέσα πριν από την καλλιέργεια, ή μπορεί να προέρχονται από μια κυτταρική σειρά ή κυτταρικό στέλεχος που έχει ήδη καθιερωθεί.

Αφού τα κύτταρα που μας ενδιαφέρουν έχουν απομονωθεί από ζωντανό ιστό, μπορούν στη συνέχεια να διατηρηθούν υπό προσεκτικά ελεγχόμενες συνθήκες. Αυτές οι συνθήκες ποικίλλουν για κάθε τύπο κυττάρου, αλλά γενικά αποτελούνται από ένα κατάλληλο δοχείο με υπόστρωμα ή μέσο που παρέχει τα απαραίτητα θρεπτικά συστατικά (αμινοξέα, υδατάνθρακες, βιταμίνες, μέταλλα), αυξητικούς παράγοντες, ορμόνες και αέρια (CO2, O2) και ρυθμίζει το φυσικοχημικό περιβάλλον (ρυθμιστικό pH, ωσμωτική πίεση, θερμοκρασία). Η διάρκεια ζωής των περισσότερων κυττάρων καθορίζεται γενετικά και είναι πεπερασμένη, αλλά ορισμένα κύτταρα κυτταροκαλλιέργειας μπορούν να «μετατραπούν» σε αθάνατα κύτταρα τα οποία να αναπαράγονται επ' αόριστον εάν παρέχονται οι βέλτιστες συνθήκες (μέσω διαδικασίας που ονομάζεται μεταμόρφωση).

Η κυτταροκαλλιέργεια είναι ένα από τα κύρια εργαλεία που χρησιμοποιούνται στην κυτταρική και μοριακή βιολογία, για τη μελέτη της φυσιολογίας και της βιοχημείας των κυττάρων (π.χ. μεταβολισμός, γήρανση), τη μελέτη των επιδράσεων φαρμάκων και τοξικών ενώσεων στα κύτταρα, και τη μελέτη μεταλλαξογένεσης και καρκινογένεσης. Χρησιμοποιείται επίσης στον έλεγχο και στην ανάπτυξη φαρμάκων, καθώς και στη μεγάλης κλίμακας παρασκευή βιολογικών ενώσεων (π.χ. εμβόλια, θεραπευτικές πρωτεΐνες).

Παραπομπές
----------

1. ↑  Uysal, Onur· Sevimli, Tugba (1 Ιανουαρίου 2018). Barh, Debmalya, επιμ. *Chapter 17 - Cell and Tissue Culture: The Base of Biotechnology*. Academic Press. σελίδες 391–429. ISBN 978-0-12-804659-3.
2. 1 2  «Cell Culture Basics Companion Handbook» (PDF). *vanderbilt.edu*. Ανακτήθηκε στις 26 Μαρτίου 2022.
3. ↑  Segeritz, Charis-P.; Vallier, Ludovic (2017). «Cell Culture». *Basic Science Methods for Clinical Researchers*: 151–172. doi:10.1016/B978-0-12-803077-6.00009-6. PMC 7149418. .
4. ↑  Anaya, Juan-Manuel, επιμ. (2013). *Autoimmunity: From Bench to Bedside*. Bogota (Colombia): El Rosario University Press. ISBN 978-958-738-366-9.

|  |  |
| --- | --- |
| wiktionary logowiktionary logo | Το *Βικιλεξικό* έχει σχετικό λήμμα:  **κυτταροκαλλιέργεια**  |
Η **κορτικοεκλυτίνη** (CRH) ή αλλιώς γνωστή ως **Φλοιεπινεφριδεκλυτίνη**, είναι μια πεπτιδική ορμόνη και νευροδιαβιβαστής 41 – αμινοξέων, που στους ανθρώπους κωδικοποιείται από το γονίδιο της CRH. Η CRH δρα μέσω δύο υποδοχέων (CRHR1 και CRHR2) οι οποίοι εκφράζονται σε διάφορους ιστούς. Εκκρίνεται από τον παρακοιλιακό πυρήνα του υποθαλάμου (PVN) σε απάντηση στο στρες και μεταφέρεται μέσω του πυλαίου συστήματος υποθαλάμου-υπόφυσης στον πρόσθιο λοβό της υπόφυσης (αδενοϋπόφυση), όπου προάγει την παραγωγή της αδρενοκορτικοτρόπος ορμόνη (ACTH) ως μέρος του ΗΡΑ άξονα. Η ACTH με τη σειρά της προάγει τη βιοσύνθεση της κορτιζόλης στα επινεφρίδια από την χοληστερόλη. Συνεπως, ο υποθάλαμος μέσω της παραγωγής της CRH, ελέγχει την έκκριση της υποφυσιακής ACTH και συνακόλουθα την επινεφριδική έκκριση γλυκοκορτικοειδών. Η αρνητική ανάδραση λαμβάνει χώρα στο επίπεδο του υποθαλάμου για την αναστολή της σύνθεσης CRH και στην υπόφυση για την αναστολή της σύνθεσης της προοπιομελανοκορτίνης. Εκτός από την παραγωγή της στον υποθάλαμο, η CRH συντίθεται επίσης σε περιφερικούς ιστούς, όπως στα Τ-λεμφοκύτταρα και στον πλακούντα. Αυξημένη παραγωγή CRH έχει παρατηρηθεί ότι σχετίζεται με τη νόσο του Alzheimer και την κατάθλιψη: Οι καταθλιπτικοί ασθενείς έχουν υψηλότερη κορτιζόλη στο πλάσμα και στο εγκεφαλονωτιαίο υγρό και υψηλότερη CRH στο αίμα.

Παραπομπές
----------

1. ↑  Cone, R.D. The corticotropin-releasing hormone system and feeding behavior--a complex web begins to unravel, Endocrinology, 2000, 141, 2713-2714.
2. ↑  Raadsheer FC, van Heerikhuize JJ, Lucassen PJ, Hoogendijk WJ, Tilders FJ, Swaab DF Corticotropin-releasing hormone mRNA levels in the paraventricular nucleus of patients with Alzheimer's disease and depression. Am J Psychiatry 152 (9): 1372–1376.
Πορτογαλική φούστα από βιβλίο του Jan Huygen van Linschoten.
Η **Φούστα** (*fusta* ή *fuste*) ήταν στενό, ελαφρύ, επίπεδο, καθώς και ευκίνητο πλοίο κινούμενο τόσο με κουπιά όσο και με πανί (λατίνι). Οι ερέτες που το κινούσαν ήταν 12 μέχρι 18 σε κάθε της πλευρά. Τον οπλισμό της αποτελούσαν δύο ή και τρία κανόνια. 

Οι Φούστες μπορούσαν να μεταφέρουν έως 300 τόννους και προορίζονταν τόσο τις για πολεμικές επιχειρήσεις όσο και για το εμπόριο

Η Φούστα χρησιμοποιήθηκε από τους πειρατές του Salé και γενικότερα της περιοχής του σημερινού Μαρόκου. Η ταχύτητα και ο ρηχός της πυθμένας την έκαναν ιδανική για πειρατικές επιθέσεις. Φούστες χρησιμοποίησαν οι αδελφοί Μπαρμπαρόσα για να καταλάβουν την Βόρεια Αφρική και να βοηθήσουν τους διαφεύγοντες από την Ισπανία Μαυριτανούς (Mudéjars ή Moriscos )μετά την πτώση της Γρανάδας. Χρησιμοποιήθηκαν επίσης φούστες κατά την Ναυμαχία της Ναυπάκτου.

Χηρισμοποιήθηκε επίσης στις επιχειρήσεις των Πορτογάλων στην Ανατολή. Φούστες ναυπηγήθηκαν στο Λιμάνι Γκόα της Ινδίας. 
Το 1535 ο Diego Botelho Perrira έφθασε με Φούστα στην Λισσαβώνα, έχοντας αποπλεύσει από το Cochín. Το 1545 ο Manel de Vasconsellos απέπλευσε για να κατασκοπεύσει τις Τουρκικές ναυτικές δυνάμεις που ετοίμαζαν επίθεση κατά των Πορτογαλικών δυνάμεων της Ινδιας. Παρότι οι Τουρκικές δυνάμεις τον καταδίωξαν κατάφερε να ξεφύγει και να προειδοποιήσει για την επικείμενη επίθεση κατά του οχυρού του Diu.

Βιβλιογραφία
------------

* Mathew, K.M, *History of the Portuguese navigation in India, 1497-1600*, Bombay, Univ. Diss. 1978
Ο **Κωνσταντίνος Ασπιέτης** (άκμασε 1167-1190/91) από τον Οίκο των Ασπιέτηδων ήταν Βυζαντινός στρατηγός, που δραστηριοποιήθηκε στα τέλη του 12ου αι.

Βιογραφία
---------

Η οικογένειά του ήταν αρμενικής καταγωγής. Μάλλον ήταν συγγενής του σύγχρονού του Μιχαήλ Ασπιέτη, διακεκριμένου στρατηγού που σκοτώθηκε το 1176. Όπως και εκείνος, ο Κωνσταντίνος κέρδισε διάκριση κατά την εκστρατεία του Μανουήλ Α΄ Κομνηνού εναντίον των Ούγγρων του 1167. Ο ιστορικός Ιωάννης Κίνναμος αναφέρει ότι κατείχε το αξίωμα του *σεβαστού*.

Η επόμενη αναφορά τον δείχνει ενεργό το 1190/91, κατά την προσπάθεια καταστολής της εξέγερσης των Βουλγαρο-Βλάχων υπο τους αδελφούς Πέτρο Ασέν και Ιβάν Ασέν. Ο ιστορικός Νικήτας Χωνιάτης γράφει, ότι σε μία προσπάθειά του να συγκρατήσει το στράτευμα και να ενισχύσει το ηθικό τους, ο Ασπιέτης αποφάσισε να τους διανείμει τους καθυστερημένους ετήσιους μισθούς τους. Ο καχύποπτος Ισαάκιος Β΄ Άγγελος θεώρησε ότι αυτό ήταν προσπάθεια να δωροδοκηθεί ο στρατός για να υποστηρίξει τον Ασπιέτη και να εκθρονίσει τον ίδιο, έτσι αφού τον συνέλαβε, τον τύφλωσε. Δεν αναφέρεται ξανά στις πηγές· μάλλον απεβίωσε κατά τα πρώτα έτη του 13ου αι.

Αναφορές
--------

1. ↑  Kazhdan 1991, σελίδες 211–212.
2. ↑  Savvides 1991, σελίδες 74–75.
3. ↑  Savvides 1991, σελ. 75.
4. ↑  Savvides 1991, σελίδες 75–77.

Πηγές
-----

* Kazhdan, Alexander (1991). "Aspietes". In Kazhdan, Alexander. The Oxford Dictionary of Byzantium. Oxford and New York: Oxford University Press. pp. 211–212. ISBN 978-0-19-504652-6.
* Savvides, Alexis G. K. (1991). "Notes on the Armeno-Byzantine family of Aspietes, late 11th-early 13th centuries". Byzantinoslavica. Prague. 52: 70–79.